payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سیستم سودمند است. پراب‌های غیرفعال. برای به حداقل رساندن بارگذاری، از پراب‌های تضعیف کننده (به عنوان مثال، پراب‌های ۱۰×) استفاده می‌شود. یک پراب معمولی از مقاومت سری ۹ مگااُهمی با یک خازن کم-مقدار شنت‌شده برای ایجاد یک تقسیم‌کننده جبران‌شده RC با ظرفیت‌خازنی کابل و ورودی اسیلوسکوب استفاده می‌کند. ثابت‌های زمانی RC برای تطبیق تنظیم می‌شوند. به عنوان مثال، مقاومت سری ۹ مگااُهمی توسط یک خازن ۱۲٫۲ پیکوفاراد برای ثابت زمانی ۱۱۰ میکروثانیه شنت می‌شود. ظرفیت‌خازنی کابل ۹۰ پیکوفاراد به موازات ورودی اسکوپ ۲۰
کابل ۹۰ پیکوفاراد به موازات ورودی اسکوپ ۲۰ پیکوفاراد (مجموع ظرفیت ۱۱۰ پیکوفاراد) و ۱ مگااُهم همچنین ثابت زمانی ۱۱۰ میکروثانیه می‌دهد. در عمل، تنظیمی وجود خواهد داشت تا کاربر بتواند دقیقاً ثابت زمان فرکانس پایین (به نام جبران‌ساز پرآب) را تطبیق دهد. تطبیق‌سازی ثابت‌های زمانی تضعیف را مستقل از فرکانس می‌کند. در فرکانس‌های پایین (جایی که مقاومت "R" بسیار کمتر از راکتانس "C" است)، مدار مانند یک تقسیم‌کننده مقاومتی به نظر می‌رسد. در فرکانس‌های بالاتر (مقاومت بسیار بیشتر از راکتانس)، مدار مانند یک تقسیم‌کننده
بیشتر از راکتانس)، مدار مانند یک تقسیم‌کننده خازنی به نظر می‌رسد. نتیجه یک پراب جبران فرکانس برای فرکانس‌های متوسط است که یک بار حدود ۱۰ مگااهم شنت‌شده با ۱۲ پیکوفاراد را ارائه می‌دهد. اگرچه چنین پرآبی یک بهبودسازی است، اما زمانی که کوتاه‌شدن مقیاس‌زمانی به چند زمان گذار (زمان گذار معمولاً ۵ نانوثانیه است) کابل کاهش می‌یابد، کار نمی‌کند. در آن چارچوب زمانی، کابل شبیه امپدانس مشخصه‌اش است و بازتاب‌هایی از عدم‌تطبیق خط انتقال در ورودی اسیلوسکوب و پرآبی که باعث حلقه‌زنی می‌شود وجود خواهد داشت. پراب اُسکوب
باعث حلقه‌زنی می‌شود وجود خواهد داشت. پراب اُسکوب نوین از خطوط انتقال با ظرفیت‌خازنی کم اتلاف و شبکه‌های شکل‌دهی فرکانس پیچیده استفاده می‌کند تا پراب ۱۰× در چندصد مگاهرتز عملکرد خوبی داشته باشد. درنتیجه، تنظیمات دیگری برای تکمیل جبرانِش وجود دارد. یک پراب آزمایش متصل مستقیم (به اصطلاح پراب ۱×) ظرفیت‌خازنی سَری ناخواسته را در سراسر مدار تحت آزمایش قرار می‌دهد. برای یک کابل کواکسیال نوعی، بارگذاری در حد 100pF در هر متر است (طول یک کابل آزمایش نمونه). پراب‌های تضعیف‌کننده بارگذاری خازنی را با یک تضعیف‌کننده
تضعیف‌کننده بارگذاری خازنی را با یک تضعیف‌کننده به حداقل می‌رساند، اما بزرگی سیگنال ارسالی به دستگاه را کاهش می‌دهد. یک تضعیف‌کننده ۱۰× بار خازنی را با یک ضریب حدود ۱۰ کاهش می‌دهد. تضعیف‌کننده باید نسبت دقیقی در کل محدوده فرکانس‌های مورد نظر داشته باشد. امپدانس ورودی ابزار به بخشی از تضعیف‌کننده تبدیل می‌شود. یک تضعیف‌کننده DC با تقسیم‌کننده مقاومتی با خازن تکمیل می‌شود، به طوری که پاسخ فرکانس در محدوده موردنظر قابل‌پیش‌بینی است. روش تطبیق‌سازی ثابت زمانی RC تا زمانی کار می‌کند که زمان گذار کابل شیلدشده
RC تا زمانی کار می‌کند که زمان گذار کابل شیلدشده بسیار کمتر از مقیاس زمانی مورد نظر باشد. این بدان معنی است که کابل شیلدشده را می‌توان به عنوان یک خازن فشرده به‌جای یک سلف مشاهده کرد. زمان گذار روی کابل ۱ متری حدود ۵ نانوثانیه است. درنتیجه، این پراب‌ها تا چندمگاهرتز کار می‌کنند، اما پس از آن اثرات خط انتقال باعث ایجاد مشکل می‌شود. در فرکانس‌های بالا امپدانس پراب کم خواهد بود. متداول‌ترین طراحی، یک مقاومت ۹ مگا اهم را به صورت سَری با نوک پراب وارد می‌کند. سپس سیگنال از سَر پراب به اسیلوسکوپ از طریق یک کابل
سیگنال از سَر پراب به اسیلوسکوپ از طریق یک کابل کواکسیال با تلفات خاص که برای به حداقل رساندن ظرفیت‌خازنی و حلقه‌زنی طراحی شده است، منتقل می‌شود. اختراع این کابل به جان کوبه (John Kobbe)، مهندس شاغل در تکترونیکس منسوب است. مقاومت برای به حداقل رساندن بارگذاری که ظرفیت‌خازنی کابل بر روی دی‌یوتی اعمال می‌شود، عمل می‌کند. در سَری با امپدانس ورودی ۱ مگا اهم معمولی اسیلوسکوپ، مقاومت ۹ مگا اهم یک تقسیم‌کننده ولتاژ ۱۰× ایجاد می‌کند، بنابراین چنین پراب‌هایی معمولاً به عنوان پراب‌هایی "با خازن کم" یا پراب‌های "۱۰×"
به عنوان پراب‌هایی "با خازن کم" یا پراب‌های "۱۰×" شناخته می‌شوند که اغلب با حرف "X" یا "x" به جای علامت ضرب چاپ می‌شوند و معمولاً به عنوان «یک پراب ضربدر دَه» نامیده می‌شوند. . پراب‌های کم Z (کم امپدانس). پراب‌های Z0 یک نوع تخصصی از پراب غیرفعال با ظرفیت‌خازنی کم هستند که در مدارهای با امپدانس کم و فرکانس بسیاربالا استفاده می‌شود. آنها از نظر طراحی شبیه به پراب‌های غیرفعال ۱۰× هستند اما در سطوح امپدانس بسیار پایین‌تر. کابل‌های پراب معمولاً دارای امپدانس مشخصه ۵۰ اهم هستند و به اسیلوسکوپ‌هایی با امپدانس
مشخصه ۵۰ اهم هستند و به اسیلوسکوپ‌هایی با امپدانس ورودی ۵۰ اهم (به جای ۱ مگا اهم) متصل می‌شوند. پراب‌های دامنه امپدانس بالا برای اسیلوسکوپ‌های معمولی ۱ مگا اهم طراحی شده‌اند، اما امپدانس ورودی ۱ مگا اهم فقط در فرکانس پایین است. امپدانس ورودی یک مگا اهم در سراسر پهنای‌باند پراب ثابت نیست، بلکه با فرکانس کاهش می‌یابد. به عنوان مثال، امپدانس ورودی تِکترونیکس P6139A شروع به اُفت از ۱۰ کیلوهرتز می‌کند و حدود ۱۰۰ اهم در ۱۰۰ مگاهرتز است. یک فنّ کاوند متفاوت برای سیگنال‌های فرکانس بالا مورد نیاز است. یک اسیلوسکوپ
فرکانس بالا مورد نیاز است. یک اسیلوسکوپ با فرکانس بالا یک بار تطبیق‌شده (معمولا ۵۰ اهم) را در ورودی خود ارائه می‌دهد که بازتابش را در اسیلوسکوب به حداقل می‌رساند. پراب با یک خط انتقال ۵۰ اهم تطبیقی، عملکرد فرکانس بالایی را ارائه می‌دهد، اما اغلب مدارها را به‌طور غیرمنطقی بارگذاری می‌کند. برای به حداقل رساندن بارگذاری می‌توان از تضعیف‌کننده (تقسیم‌کننده مقاومتی) استفاده کرد. در نوک، این پراب‌ها از یک مقاومت سِری ۴۵۰ اهم (برای تضعیف ۱۰×) یا ۹۵۰ اهم (برای تضعیف ۲۰×) استفاده می‌کنند. تکسترونیکس یک پراب
تضعیف ۲۰×) استفاده می‌کنند. تکسترونیکس یک پراب تقسیم‌کننده ۱۰× را با ۹ گیگاهرتز پهنای‌باند با مقاومت سری ۴۵۰ اهم می‌فروشد. [ "" ] این پراب‌ها، پراب‌های تقسیم‌کننده مقاومتی نیز نامیده می‌شوند، زیرا یک خط انتقال ۵۰ اهم یک بار کاملاً مقاومتی ارائه می‌دهد. نام "Z0" به امپدانس مشخصه اسیلوسکوپ و کابل اشاره دارد. امپدانس‌های تطبیق‌شده عملکرد فرکانس بالا بهتری نسبت به یک پراب غیرفعال عدم‌تطبیق‌شده ارائه می‌دهند، اما به قیمت بار کم ۵۰۰ اهمی ارائه شده توسط نوک پراب به دی‌یوتی. ظرفیت‌خازنی مزاحم در نوک پراب بسیار کم
دی‌یوتی. ظرفیت‌خازنی مزاحم در نوک پراب بسیار کم است، بنابراین، برای سیگنال‌های فرکانس بسیار بالا، پراب Z0 می‌تواند بارگذاری کمتری نسبت به هر پراب Z-بالا و حتی بسیاری از پراب‌های فعال ارائه دهد. در اصل این نوع پراب را می‌توان در هر فرکانسی استفاده کرد، اما در مدارهای DC و فرکانس‌های پایین‌تر که اغلب امپدانس‌های بالایی دارند، توسط امپدانس کم پراب ۵۰۰ یا ۱۰۰۰ اهم به‌طور غیرقابل‌قبولی بارگذاری می‌شود. امپدانس‌های مزاحم مدارهایی با فرکانس بسیار بالا را محدود به کار در امپدانس پایین می‌کنند، بنابراین امپدانس
به کار در امپدانس پایین می‌کنند، بنابراین امپدانس پراب مشکل کمتری دارد. پراب‌های اسکوپ فعال. پراب‌های اسکوپ فعال از یک تقویت‌کننده فرکانس بالا با امپدانس بالا نصب‌شده در سَر پراب و یک سَری سِپردار استفاده می‌کنند. هدف تقویت‌کننده بهره نیست، بلکه جداسازی (بافر) بین مدار مورد آزمایش و اسیلوسکوپ و کابل، بارگذاری مدار فقط با ظرفیت‌خازنی کم و مقاومت DC بالا و تطبیق‌سازی با ورودی اسیلوسکوپ است. پراب‌های فعال معمولاً توسط مدار مورد آزمایش به صورت ظرفیت‌خازنی ۱ پیکوفاراد یا کمتر به موازات مقاومت ۱ مگا اهم دیده
پیکوفاراد یا کمتر به موازات مقاومت ۱ مگا اهم دیده می‌شوند. پراب‌ها با کابلی تطبیق‌سازی‌شده با امپدانس مشخصه ورودی اسیلوسکوپ به اسیلوسکوپ متصل می‌شوند. پراب‌های فعال مبتنی‌بر لامپ‌خلاء قبل از ظهور الکترونیک حالت‌جامد با فرکانس بالا، با استفاده از یک لامپ خلاء کوچک به‌عنوان تقویت‌کننده کاتدپِیرو استفاده می‌شد. پراب‌های فعال دارای چندین معایب هستند که آنها را از جایگزینی پراب‌های غیرفعال برای همه کاربردها بازمی‌دارد: پراب‌های غیرفعال و طراحی پراب فعال متوسط در یک یادداشت کاربردی توسط ویلیامز مورد بحث قرار
در یک یادداشت کاربردی توسط ویلیامز مورد بحث قرار گرفته است. تکترونیکس P6201 یک پراب FET فعال DC اولیه تا ۹۰۰ مگاهرتز است در فرکانس‌های بسیار بالا، یک اسکوپ دیجیتال نوین مستلزم آن است که کاربر برای دریافت و نمایش ۲۰ گیگاهرتز یک پیش‌تقویت‌کننده را به دی‌یوتی لحیم کند. پراب‌های تفاضلی. پراب‌های تفاضلی برای به‌دست آوردن سیگنال‌های تفاضلی بهینه شده‌اند. برای به حداکثر رساندن نسبت حذف حالت مشترک (CMRR)، پراب‌های تفاضلی باید دو مسیر سیگنال را ارائه دهند که تا حد امکان تقریباً یکسان باشند، از نظر تضعیف کلی، پاسخ
امکان تقریباً یکسان باشند، از نظر تضعیف کلی، پاسخ فرکانس و تأخیر زمانی مطابقت داشته باشند. ویژگی‌های اضافی پراب. تمام پراب‌های اسکوپ دارای امکاناتی برای اتصال زمین (ارتینگ) پراب به ولتاژ مرجع مدار هستند. این معمولاً با اتصال یک سیم دم‌اسبی بسیار کوتاه از سَری پراب به زمین انجام می‌شود. اندوکتانس در سیم زمین می‌تواند منجر به اعوجاج در سیگنال مشاهده شده شود، بنابراین این سیم تا حد امکان کوتاه نگه داشته می‌شود. برخی از پراب‌ها به جای هر سیم از یک پایه زمین کوچک استفاده می‌کنند که به اتصال زمین اجازه می‌دهد تا
استفاده می‌کنند که به اتصال زمین اجازه می‌دهد تا ۱۰ میلی‌متر کوتاه باشد. اکثر پراب‌ها اجازه می‌دهند انواع «نوک‌ها» نصب شوند. نوک نقطه‌ای تیز رایج‌ترین است، اما معمولاً از پراب چَنگکی یا «قلاب آزمایش» با نوک قلاب‌دار که می‌تواند به نقطه آزمایش محکم شود نیز استفاده می‌شود. نوک‌هایی که دارای یک پایه عایق پلاستیکی کوچک با فرورفتگی در آن هستند، می‌توانند پراب مدارهای مجتمع با گام بسیار ریز را آسان‌تر کنند. فرورفتگی‌ها با گام پایه‌های آی‌سی ترکیب می‌شوند و پراب را در برابر لرزش دست کاربر تثبیت می‌کنند و درنتیجه
در برابر لرزش دست کاربر تثبیت می‌کنند و درنتیجه به حفظ تماس روی پایه مورد نظر کمک می‌کنند. سبک‌های مختلف پایه‌ها سطوح مختلفی از پایه‌های IC را در خود جای می‌دهند. انواع مختلفی از نوک‌ها نیز می‌توانند برای پراب‌های ابزارهای دیگر استفاده شوند. برخی از پراب‌ها دارای یک دکمه فشاری هستند. فشار دادن دکمه یا سیگنال را قطع می‌کند (و سیگنال زمین را به 'اُسکوب' ارسال می‌کند) یا باعث می‌شود 'اُسکوب ترسیم را به روش دیگری شناسایی کند. این ویژگی هنگام استفاده همزمان از بیش از یک پراب بسیار مفید است زیرا به کاربر این
بیش از یک پراب بسیار مفید است زیرا به کاربر این امکان را می‌دهد تا پراب‌ها و ترسیم‌ها را بر روی صفحه نمایش دامنه به هم مرتبط کند. برخی از طرح‌های پراب دارای پایه‌های اضافی در اطراف بی‌ان‌سی هستند یا از اتصال‌دهنده پیچیده‌تری نسبت به بی‌ان‌سی استفاده می‌کنند. این اتصالات اضافی به پراب اجازه می‌دهد تا اسیلوسکوپ را از ضریب تضعیف خود (۱۰×، ۱۰۰×، و غیره) مطلع کند. سپس اسیلوسکوپ می‌تواند نمایشگرهای کاربر خود را طوری تنظیم کند که به‌طور خودکار تضعیف و سایر عوامل ناشی از پراب را در نظر بگیرد. از این پایه‌های اضافی
از پراب را در نظر بگیرد. از این پایه‌های اضافی می‌توان برای تأمین برق پراب‌های فعال نیز استفاده کرد. برخی از پراب‌های ۱۰× دارای سوئیچ "" هستند. موقعیت "۱×" تضعیف‌کننده و شبکه جبران‌ساز را دور می‌زند و می‌تواند هنگام کار با سیگنال‌های بسیار کوچک که در صورت تضعیف ۱۰× کمتر از حد حساسیت اسیلوسکوب هستند، استفاده شود. تعویض‌پذیری. به‌دلیل طراحی استاندارد آنها، پراب‌های غیرفعال (از جمله پراب‌های Z0) از هر سازنده ای معمولاً می‌توانند با هر اسیلوسکوپی استفاده شوند (اگرچه ویژگی‌های تخصصی مانند تنظیم بازخوانی خودکار
ویژگی‌های تخصصی مانند تنظیم بازخوانی خودکار ممکن است کار نکنند). پراب‌های غیرفعال با تقسیم‌کننده‌های ولتاژ ممکن است با یک اسکوپ خاص سازگار نباشند. خازن تنظیم جبرانِش فقط اجازه می‌دهد تا در محدوده کوچکی از مقادیر ظرفیت‌خازنی ورودی اسیلوسکوپ جبران شود. محدوده جبرانِش پراب باید با ظرفیت‌خازنی ورودی اسیلوسکوپ سازگار باشد. از سوی دیگر، پراب‌های فعال به دلیل نیازهای برق، کنترل‌های ولتاژ افست و غیره، تقریباً همیشه فروشنده-خاص هستند. سازندگان پراب‌ها گاهی تقویت‌کننده‌های خارجی یا مبدل‌های برق متناوب AC را ارائه
خارجی یا مبدل‌های برق متناوب AC را ارائه می‌کنند که به پراب‌هایشان اجازه می‌دهد با هر اسیلوسکوپی استفاده شوند. پراب‌های ولتاژ-بالا. یک پرآب ولتاژ بالا به یک ولت‌متر معمولی اجازه می‌دهد تا ولتاژهایی را اندازه‌گیری کند که در غیر این صورت برای اندازه‌گیری خیلی زیاد یا حتی مخرب هستند. این کار را با کاهش ولتاژ ورودی به سطح ایمن و قابل اندازه‌گیری با یک مدار تقسیم‌کننده ولتاژ دقیق در بدنه پراب انجام می‌دهد. پراب‌هایی که برای حداکثر ۱۰۰ کیلوولت در نظر گرفته شده‌اند، معمولاً از یک تقسیم‌کننده ولتاژ مقاومتی با
معمولاً از یک تقسیم‌کننده ولتاژ مقاومتی با مقاومت ورودی صدها یا هزاران مگا اهم برای به حداقل رساندن بارگذاری مدار استفاده می‌کنند. خطسانی و دقت بالا با استفاده از مقاومت‌هایی با ضرایب ولتاژ بسیار پایین، در مجموعه‌های همسانی که نسبت تقسیم‌کننده دقیق و ثابت را در دمای کارکرد پراب حفظ می‌کنند، به دست می‌آید. ولت‌مترها دارای مقاومت ورودی هستند که به‌طور مؤثر نسبت تقسیم‌کننده پراب را تغییر می‌دهد و ظرفیت‌خازنی پارازیتی که با مقاومت پراب ترکیب می‌شود و یک مدار RC را تشکیل می‌دهد. اینها به راحتی می‌توانند دقت DC
را تشکیل می‌دهد. اینها به راحتی می‌توانند دقت DC و AC را در صورت جبران نشدن کاهش دهند. برای کاهش این اثرات، پراب‌های تقسیم‌کننده ولتاژ معمولاً شامل اجزای اضافی هستند که پاسخ فرکانسی را بهبود می‌بخشد و به آنها اجازه می‌دهد برای سنجیدن بارهای مختلف واسنجیده شوند. پراب‌های جریان. یک پراب جریان ولتاژی متناسب با جریان در مدار اندازه‌گیری تولید می‌کند. چنان‌که ثابت تناسب معروف شده است؛ ابزارهایی که به ولتاژ پاسخ می‌دهند را می‌توان برای نشان دادن جریان واسنجیده کرد. پراب‌های جریان را می‌توان هم با ابزار
کرد. پراب‌های جریان را می‌توان هم با ابزار اندازه‌گیری و هم با اسیلوسکوپ استفاده کرد. مقاومت نمونه‌برداری. پراب جریان کلاسیک یک مقاومت با مقدار کم (یک مقاومت نمونه‌گیری یا "شنت جریان") است که در مسیر جریان قرار می‌گیرد. جریان با اندازه‌گیری افت ولتاژ در مقاومت و با استفاده از قانون اهم تعیین می‌شود. مقاومت نمونه برداری باید به اندازه ای کوچک باشد که عملکرد مدار را به‌طور قابل توجهی تحت تأثیر قرار ندهد، اما به اندازه کافی بزرگ باشد تا یک قرائت خوب ارائه دهد. این روش برای هر دو اندازه‌گیری AC و DC معتبر است.
این روش برای هر دو اندازه‌گیری AC و DC معتبر است. از معایب این روش نیاز به قطع مدار برای واردکردن شنت است. مشکل دیگر اندازه‌گیری ولتاژ در دوسَر شنت زمانی است که ولتاژهای حالت-مشترک وجود دارد؛ یک اندازه‌گیری ولتاژ تفاضلی مورد نیاز است. پراب‌های جریان متناوب. اندازه‌گیری جریان‌های متناوب نسبتاً آسان است زیرا می‌توان از ترانسفورماتورها استفاده کرد. ترانسفورماتور جریان معمولاً برای اندازه‌گیری جریان‌های متناوب استفاده می‌شود. جریانی که باید اندازه‌گیری شود از طریق سیم‌پیچ اولیه (اغلب یک دور) منتقل می‌شود و
طریق سیم‌پیچ اولیه (اغلب یک دور) منتقل می‌شود و جریان از طریق سیم‌پیچ ثانویه با اندازه‌گیری ولتاژ در یک مقاومت حس‌کننده‌جریان (یا " مقاومت بار ") پیدا می‌شود. سیم‌پیچ ثانویه دارای یک مقاومتِ بار برای تنظیم مقیاس جریان است. خواص ترانسفورماتور مزایای زیادی دارد. ترانسفورماتور جریان ولتاژهای حالت-مشترک را حذف می‌کند، بنابراین می‌توان یک اندازه‌گیری دقیق ولتاژ تک‌سَر را روی یک ثانویه متصل به زمین انجام داد. مقاومت سِری مؤثر formula_4 سیم‌پیچ اولیه توسط مقاومت بار روی سیم‌پیچ ثانویه formula_5 تنظیم می‌شود و
بار روی سیم‌پیچ ثانویه formula_5 تنظیم می‌شود و نسبت دُورهای ترانسفورماتور formula_6 ، که: formula_7 . هسته برخی از ترانسفورماتورهای جریان شکافته و لولادار است. آن را باز کرده و دور سیم وصل می‌شود تا جریان عبوری حس شود، سپس بسته می‌شود، و باعث می‌شود که بدون اینکه یک انتهای رسانا باز شود از داخل هسته عبور دهید. یکی دیگر از طراحی‌های گیره‌دار، پیچه روگوفسکی است. این یک پیچه متعادل مغناطیسی است که جریان را با ارزیابی الکترونیکی انتگرال خط در اطراف یک جریان اندازه‌گیری می‌کند. پراب‌های جریان غیرفعال با فرکانس
می‌کند. پراب‌های جریان غیرفعال با فرکانس بالا، سیگنال کوچک، معمولاً محدوده فرکانسی از چندین کیلوهرتز تا بیش از ۱۰۰ مگاهرتز دارند. پراب‌های جریان مستقیم. ترانسفورماتورها را نمی‌توان برای بررسی جریان مستقیم (DC) استفاده کرد. برخی از طرح‌های پراب DC از خواص غیرخطی یک ماده مغناطیسی برای اندازه‌گیری DC استفاده می‌کنند. سایر پراب‌های جریان از حسگرهای اثر هال برای اندازه‌گیری میدان مغناطیسی اطراف سیم تولید شده توسط جریان الکتریکی از سیم استفاده می‌کنند بدون اینکه نیازی به قطع مدار برای قرار دادن پراب باشد. آنها
نیازی به قطع مدار برای قرار دادن پراب باشد. آنها هم برای ولت‌متر و هم برای اسیلوسکوپ در دسترس هستند. بیشتر پراب‌های جریان بی‌نیاز به دستگاه‌های کمکی هستند و انرژی را از باتری یا ابزار می‌گیرند، اما تعداد کمی از آنها نیاز به استفاده از واحد تقویت‌کننده خارجی دارند. (همچنین نگاه کنید به: آمپرمتر انبری) پراب‌های جریان AC/DC ترکیبی. پراب‌های جریان پیشرفته تر، حسگر اثر هال را با ترانسفورماتور جریان ترکیب می‌کنند. حسگر اثر هال اجزای DC و فرکانس پایین سیگنال را اندازه‌گیری می‌کند و ترانسفورماتور جریان اجزای
را اندازه‌گیری می‌کند و ترانسفورماتور جریان اجزای فرکانس بالا را اندازه‌گیری می‌کند. این سیگنال‌ها در مدار تقویت‌کننده ترکیب می‌شوند تا یک سیگنال باند پهن از DC تا بیش از ۵۰ مگاهرتز را تولید کنند. پراب‌های میدان‌نزدیک. پراب‌های میدان نزدیک امکان اندازه‌گیری میدان الکترومغناطیسی را فراهم می‌کنند. آنها معمولاً برای اندازه‌گیری نویز الکتریکی و سایر تابش الکترومغناطیسی نامطلوب از دی‌یوتی استفاده می‌شوند، اگرچه می‌توانند برای تجسس از عملکرد دی‌یوتی بدون وارد کردن بار زیادی به مدارات نیز استفاده شوند. آنها
کردن بار زیادی به مدارات نیز استفاده شوند. آنها معمولاً به تحلیلگرهای طیف متصل می‌شوند. پراب‌های دما. پراب‌های دما برای اندازه‌گیری تماسی دمای سطح استفاده می‌شود. آنها از یک حسگر دما مانند ترمیستور، ترموکوپل یا RTD برای تولید ولتاژی استفاده می‌کنند که با دما تغییر می‌کند. در مورد پراب‌های ترمیستور و RTD، حسگر باید برای تولید ولتاژ تحریک الکتریکی شود، درحالی که پراب‌های ترموکوپلی نیازی به تحریک ندارند زیرا یک ترموکوپل به‌طور مستقل ولتاژ خروجی تولید می‌کند. گاهی می‌توان از ولت‌متر برای اندازه‌گیری پراب‌های
گاهی می‌توان از ولت‌متر برای اندازه‌گیری پراب‌های دما استفاده کرد، اما این کار معمولاً به ابزارهای تخصصی واگذار می‌شود که حسگر پراب را تحریک می‌کنند (در صورت لزوم)، ولتاژ خروجی پراب را اندازه‌گیری می‌کنند و ولتاژ را به واحدهای دما تبدیل می‌کنند. پراب‌های دمدولاتور. برای اندازه‌گیری یا نمایش شکل‌موج مدوله‌شده یک سیگنال فرکانس بالای مدوله‌شده - برای مثال، یک سیگنال رادیویی مدوله‌شده با دامنه - می‌توان از یک پراب مجهز به یک دمدولاتور دیودی ساده استفاده کرد. پراب شکل‌موج مدوله‌کننده را بدون حامل فرکانس بالا در
شکل‌موج مدوله‌کننده را بدون حامل فرکانس بالا در خروجی می‌دهد. پراب‌های منطقی. یک پراب منطقی برای مشاهده سیگنال‌های دیجیتال استفاده می‌شود.
آرچیبالد گارود (؛ – ) پزشک اهل بریتانیا بود و یکی از پیشگامان حوزهٔ خطاهای مادرزادی متابولیسم بود که بیماری مادرزادی ادرار سیاه و ارثی بودن آن را کشف کرد. وی از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۷ استاد ریجِس دانشگاه آکسفورد بود. پدر او هم پزشکی برجسته بود که در سن ۲۳ سالگی دکترای پزشکی گرفت و در سن ۳۲ سالگی استاد کالج دانشگاهی لندن شد و متابولیسم غیرعادی اوریک اسید را در بیماری نقرس کشف کرد. آرچیبالد گارود در کرایست چرچ و دانشگاه آکسفورد درس خواند و دوران تحصیلات تکمیلی را در بیمارستان سنت بارتلمه گذراند مدرک کارشناسی پزشکی
بیمارستان سنت بارتلمه گذراند مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی را در سال ۱۸۸۵ دریاف کرد و عضو «کالج سلطنتی پزشکان» لندن شد. وی به سبب خدمات پزشکی‌اش در جریان جنگ جهانی اول نشان سنت مایکل و سنت جورج دریافت کرد.
کورودا کازوشیگه ; – ) پسر کاتو شیگه‌نوری و فرزندخوانده کورودا یوشیتاکا، یک سامورایی و یکی از بیست و چهار ژنرال کورودا یا یکی از هشت ببر کورودا در دوره آزوچی-مومویاما اهل ولایت هاریما در ژاپن بود.
پَدهای گارود () یا پَدهای ویولن‌نوازان نوعی بیماری پوستی است که مشخصه‌اش تشکیل پینه در سطح پشتی مفصل‌های میان‌بندانگشتی دست است. این وضعیت همچون گردن ویولن‌زن و برخی بیماری‌های پوستی خاص بیشتر در نوازندگان ویولن، ویولا و ویولنسل دیده می‌شود (اغلب در انگشتان دست چپ). این بیماری جلدی نامش را از پزشک بریتانیایی آرچیبالد گارود می‌گیرد که نخستین بار در سال ۱۹۰۲ آن را در بیماران مبتلا به انقباض دوپویترن گزارش کرد. این بیماران ۴ برابر بیشتر از جمعیت عادی دچار پدهای گارود می‌شوند.
کورودا هاکّو یا هشت ببر کورودا، عنوانی بود که به نخبگان سنگوکو دایمیو کورودا ناگاماسا داده شده است، این افراد از میان بیست و چهار ژنرال کورودا، از جمله برادران کوچکتر و ملازمان ارشدشان، برگزیده شده‌اند. هر دو از زمانی که سلف آنها، کورودا ناگاماسا سرپرست خانواده بود، فعال بودند. فرد واجد شرایط. ※برادران کوچکتر کورودا یوشیتاکا
دالان گدازه در ماه () لوله‌های گدازه ماه، لوله‌های گدازه ای در ماه هستند که در طی فوران جریان‌های گدازه بازالتی شکل گرفته‌اند. هنگامی که سطح یک جریان گدازه سرد می‌شود، سخت می‌شود و گدازه می‌تواند در یک گذر لوله ای شکل به زیر سطح منتقل شود. هنگامی که جریان گدازه کاهش می‌یابد، لوله ممکن است تخلیه شود و یک فضای خالی توخالی ایجاد کند. لوله‌های گدازه ماه بر روی سطوح شیب‌دار شکل می‌گیرند که زاویه آن از ۰٫۴ تا ۶٫۵ درجه متغیر است. این لوله‌ها قبل از اینکه در برابر فروپاشی گرانشی ناپایدار شوند، ممکن است تا ۵۰۰ متر
فروپاشی گرانشی ناپایدار شوند، ممکن است تا ۵۰۰ متر (۱۶۰۰ فوت) عرض داشته باشند. با این حال، لوله‌های پایدار ممکن است هنوز در اثر رویدادهای لرزه ای یا بمباران شهاب سنگ مختل شوند. وجود یک لوله گدازه گاهی با بودن یک پنجرهٔ «نور سقفی» آشکار می‌شود، جایی که سقف دالان به داخل آن فرو ریخته و حفره‌ای مدور از آن باقی می‌ماند که می‌تواند توسط مدارگردهای ماه مشاهده شود.
پَـدهای بند انگشت () یا هیلودرما (به سبب شباهت به پوست هیولای هیلا) ضایعات جلدی کراتوتیک و فیبری محیطی در مفصل‌های میان‌بندانگشتی دست است. این ضخیم‌شدگی ممکن است در هر سنی ایجاد شود و در طول چند هفته یا چند ماه به قطر ۱۰ تا ۱۵ میلی‌متر می‌رسد، و سپس با گذشت زمان از بین می‌روند. این ضایعات ممکن است در سطح پشتی مفصل‌های میان‌بندانگشتی دست‌ها و سطح پشتی پاها ایجاد شوند و از نظر ظاهری به زگیل شباهت دارند. مفاصل میان‌بندی دیستال بیشتر از مفاصل متاکارپوفالانژیال درگیر می‌شوند. این پَـدها اغلب بدون علامتند و درد
درگیر می‌شوند. این پَـدها اغلب بدون علامتند و درد ندارند و گاهی تا ۴۰ سانتی‌متر رشد می‌کنند و هیچ‌گونه تأثیر منفی بر عملکرد مفصل (از جمله کاهش انعطاف‌پذیری یا تغییر در زردپی) ندارند. علت تشکیل این پَـدها نامعلوم است و نوعی بیماری فیبروزی محسوب می‌شوند که در درون خود سلول‌های فیبروبلاست و بافت فیبروزی دارند. پدهای بند انگشت گاهی در اثر ضربه‌ها یا مالش‌های مکرر ایجاد می‌شود مثلاً در بوکسورها و شناگران و همچنین در برخی مشاغل مانند نصب‌کنندگان موکت. این ضایعهٔ جلدی در افراد مبتلا به اختلال وسواسی-جبری و پرخوری
در افراد مبتلا به اختلال وسواسی-جبری و پرخوری عصبی هم گزارش شده است. پدهای بند انگشت را نباید با نوروفیبروما، ندول‌های رماتیسمی، گره‌های نقرسی، زگیل، کیست گانگلیون، گره‌های بوشار و گره‌های هبردن اشتباه گرفت. پرتونگاری، سونوگرافی و بیوپسی به تشخیص نوع ضایعه کمک می‌کنند. پدهای بند انگشت گاهی با انقباض دوپویترن و کژانگشتی مرتبط است و از نظر بافت‌شناسی، ضایعات فیبرومی محسوب می‌شوند. این ضایعاتِ خوش‌خیم معمولاً به درمان دارویی، از جمله کورتیکواستروئید جواب نمی‌دهند و معمولاً پس از جراحی، عود مجدد دارند. با این
و معمولاً پس از جراحی، عود مجدد دارند. با این حال، تزریق فلوروراسیل داخل ضایعه تا حدی اثربخش بوده است. جراحی این ضایعات گاهی عوارضی دارد که شامل تشکیل جوشگاه، کِلوئید، کاهش انعطاف‌پذیری مفصل و عود مجدد است. درمان‌های دارویی بیشتر بر پایه گزارش‌های موردی انجام می‌شود که شامل تزریق موضعی تریامسینولون، فلوروراسیل، کانتاریدین-پودوفیلوتوکسین-سالیسیلیک اسید و همچنین پماد موضعی سالیسیلیک اسید و اوره است. اگر عامل ایجادکننده این پدهای بند انگشت حذف شود، ضایعات خودبخود و ظرف چندماه برطرف می‌شوند.
اینواوئه یوکیفوسا ; – ) ملازم کورودا یوشیتاکا، یک سامورایی و یکی از بیست و چهار ژنرال کورودا و یکی از هشت ببر کورودا در دوره آزوچی-مومویاما اهل ولایت هاریما در ژاپن بود.
شرکت آهن و فولاد غدیر ایرانیان با همکاری سازمان توسعه و نوسازی معادن، صنایع معدنی ایران (ایمیدرو) و با مشارکت شرکت‌های سرمایه‌گذاری غدیر، شرکت معدنی و صنعتی چادرملو و شرکت فولاد آلیاژی ایران در سال ۱۳۸۵ تأسیس شد. ظرفیت و موقعیت. کارخانه احیای مستقیم تولید آهن اسفنجی با ظرفیت تولید سالیانه ۸۰۰ هزار تن در سال با هدف تأمین آهن اسفنجی مورد نیاز واحدهای ذوب و ریخته‌گری استان یزد و سایر تولیدکنندگان فولاد در ایران، در ۲۵ کیلومتری شهر اردکان، استان یزد و در مجاورت گندله سازی چادرملو و شرکت آهن و فولاد ارفع در
گندله سازی چادرملو و شرکت آهن و فولاد ارفع در محدوده‌ای به وسعت ۸۶ هکتار احداث شده است. محصولات. این شرکت دارای دو محصول اصلی و جانبی است. آهن اسفنجی DRI که که گندلهٔ سنگ آهن پس از عملیات احیای مستقیم به آهن اسفنجی با درجه متالیزاسیون متوسط ۹۲٪ جهت مصرف در فولاد سازی‌های کشور تبدیل می‌گردد که به دلیل خلل و فرج موجوددر ساختار، به آن آهن اسفنجی می‌گویند و همچنین بریکت (CBI) که نرمه آهن اسفنجی به منظور تبدیل به بریکت جهت شارژ در کوره‌های فولاد سازی با چسب مخصوص بصورت خشته منسجم پرس شده و در ابعادی حدود ۳×۳×۵
بصورت خشته منسجم پرس شده و در ابعادی حدود ۳×۳×۵ سانتی‌متر تولید می‌گردد. این دو تولید بخش اصلی تولید شرکت آهن و فولاد غدیر ایرانیان است. همچنین سه نوع تولید در بخش جانبی نیز انجام می‌شود که شامل نرمه آهن اسفنجی DRI Fine، نرمه گندله Pellet Fine و لجن آهن اسفنجی DRI Sludge هستند. تامینِ داخل. این مجموعه صنعتی اولویت خود را تامین نیاز داخل عنوان کرده است و سال 1401 حدود ۵۰ هزار تن صادرات انجام داده است. از آنجایی که همه تولیدکنندگان ملزم به ارائه محصولات در بورس کالا هستند این نیز محصول خود را در بورس عرضه
بورس کالا هستند این نیز محصول خود را در بورس عرضه کرده است. رکورد تولید. اکنون رکورد تولید در این شرکت به میزان ۳۵۸۹ تن در خرداد ۱۴۰۳ ثبت شده است که رکورد قبلی تولید روزانه این شرکت در آذرماه سال ۱۴۰۱ بالغ بر ۳۱۰۶ تن آهن اسفنجی بوده است. سود. طبق گزارش منتشر شده در «نبض بازار» سود خالص آهن و فولاد غدیر ایرانیان در سال ۱۴۰۲ بیش از ۶۱ درصد نسبت به مدت زمان مشابه سال قبل از آن افزایش یافته است. براساس صورت‌های مالی منتشر شده فولاد غدیر ایرانیان سود خالص این شرکت در سال ۱۴۰۲ از مرز ۴ هزار میلیارد تومان عبور
شرکت در سال ۱۴۰۲ از مرز ۴ هزار میلیارد تومان عبور کرد و نسبت مدت زمان مشابه سال قبل رشد ۶۱ درصدی را شاهد بوده است. علاوه براین درآمدهای عملیاتی این شرکت با رشد ۴۴ درصدی همراه است. همچنین سود عملیاتی فغدیر در سال ۱۴۰۲ با ۳ هزار و ۵۳ میلیارد تومان افزایش ۴۸ درصدی داشته است. مسئولیت‌های اجتماعی. شرکت آهن و فولاد غدیر ایرانیان با همکاری دانشگاه اردکان چند پروژه زیست‌محیطی ارائه و اجرایی کرده است. ترکیب سهامداران. ترکیب سهامداران شرکت آهن و فولاد غدیر ایرانیان شامل شرکت‌های زیر است. شرکت معدنی و صنعتی چادرملو