payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۳۱ به‌منظور توقف شلیک باشد. این کمبود در پشتیبانی هوایی موجب تضعیف روحیه افغان‌ها و ناامیدی نیروهای ویژه شد. جنگجویان افغان که در کامیون‌ها حضور داشتند، توسط آتش خمپاره‌ای که از پیش برای هدف‌گیری نقاط ثابت در مسیر تنظیم شده بود، مورد اصابت قرار گرفتند. تلفات افغان‌ها به چهل کشته و زخمی یا بیشتر رسید. در این مرحله، مشخص شد که جنگجویان القاعده انتظار حمله را داشته‌اند. آتش شدید سلاح‌های سبک و خمپاره، همراه با فقدان پشتیبانی هوایی نزدیک، باعث پراکندگی نیروهای افغان نیروی ضربت چکش و عدم تمایل آنان به پیشروی
افغان نیروی ضربت چکش و عدم تمایل آنان به پیشروی بیشتر شد. این وضعیت نشان‌دهنده چالش‌های مشابهی بود که در نبرد تورا بورا تجربه شده بود، جایی که شبه‌نظامیان افغان به‌طور مشابه در مواجهه با مقاومت دشمن از پیشروی خودداری کرده بودند. با توجه به عدم امکان تغییر در عملیات آغاز شده، حمله به دره شاهی‌کوت باید توسط نیروهای نیروی ضربت سندان (TF Anvil) انجام می‌گرفت. نیروی ضربت راکسان. ساعت ۰۵:۰۰، نیروهای تهاجمی نیروی ضربت راکسان (TF Rakkasan) سوار هلیکوپترهای ترابری شینوک خود در پایگاه هوایی بگرام شدند و به سمت جنوب
خود در پایگاه هوایی بگرام شدند و به سمت جنوب به سوی دره شاهی‌کوت پرواز کردند. هوا سرد و ابری بود و سربازان برای گرم نگه داشتن خود، لباس‌های گرم پوشیده بودند. شش فروند شینوک حامل نیروهای راکسان توسط دو هلیکوپتر بلک‌هاوک و چندین هلیکوپتر آپاچی همراهی می‌شدند. در طول پرواز به دلیل مه‌آلود بودن هوا، هلیکوپترها با مشکلات جدی مواجه شدند و به نحوی، شینوک‌ها از ورودی دره بدون حضور آپاچی‌ها عبور کردند و نیروهای راکسان مجبور شدند در مناطق فرود «داغ» (مناطقی که احتمال درگیری با شورشیان وجود داشت) قرار گیرند. شش فروند
درگیری با شورشیان وجود داشت) قرار گیرند. شش فروند شینوک پراکنده شدند و به سوی مناطق فرود خود حرکت کردند. هم‌زمان که تیم امنیتی برای ایمن‌سازی مناطق فرود هجوم آورد، فرمانده نیروی ضربت راکسان با نگرانی دره را مشاهده کرد. او دریافت که هیچ نشانه‌ای از غیرنظامیان در شهرهای پایین دست وجود ندارد؛ نه رنگ، نه دود، نه حیوانات، نه لباس‌های آویزان – هیچ‌چیز نشان‌دهنده زندگی انسان‌ها در آنجا نبود. مشخص شد که غیرنظامیان جابه‌جا شده‌اند و فقط مبارزان دشمن در منطقه حضور دارند. ساعت ۰۶:۳۰، اولین موج نیروهای راکسان و
دارند. ساعت ۰۶:۳۰، اولین موج نیروهای راکسان و کوهستانی از طریق هلیکوپترهای شینوک در امتداد لبه‌های شرقی و شمالی دره فرود آمدند تا در مواضع مسدودکننده مشخص شده منتظر جنگجویان فراری باشند. به نظر می‌رسید که تروریست‌ها غافلگیر شده بودند و در ابتدا به شینوک‌ها شلیک نکردند، احتمالاً به دلیل اینکه حواسشان با پیشروی نیروی ضربت چکش یا به خاطر ارتباط ناهماهنگ بین جنگجویان خارجی پرت شده بود. این سردرگمی فرصت مناسبی را برای استقرار مواضع امنیتی در اطراف مناطق فرود هلیکوپترها فراهم کرد و اولین شلیک‌ها با بلند شدن و
فراهم کرد و اولین شلیک‌ها با بلند شدن و پرواز شینوک‌ها صورت گرفت. چون نیروی ضربت چکش مأموریت خود را لغو کرده بود، آن‌ها پس از فرود با آتشی سنگین‌تر از حد انتظار مواجه شدند و توسط آتش سنگین خمپاره زمین‌گیر و در طول روز درگیر یک نبرد مسلحانه شدید شدند.هلیکوپترهای آپاچی که در حال گشت‌زنی بودند تلاش کردند تیم‌های خمپاره‌انداز دشمن را سرکوب کنند، اما با دیواری از آرپی‌جی و شلیک گلوله‌های ۱۲.۷ میلی‌متری روبرو شدند و یک آپاچی تمام تجهیزات الکترونیکی خود را در اثر اصابت آرپی‌جی از دست داد. به‌جای ۲۰۰ تا ۲۵۰ جنگجو
اصابت آرپی‌جی از دست داد. به‌جای ۲۰۰ تا ۲۵۰ جنگجو که ابتدا انتظار می‌رفت، پس از ارزیابی مشخص شد که منطقه حاوی ۷۵۰ تا ۱۰۰۰ تروریست است که در ارتفاعات اطراف دره سنگر گرفته‌اند. شورشیان از توپ‌های ضدهوایی ZPU-1، دوشکا و سلاح‌های سبک خود برای مقابله با هلیکوپترهای تهاجمی پشتیبان راکسان‌ها استفاده کردند. جنگجویان القاعده از تاکتیکی که از مجاهدین افغان در زمان جنگ شوروی در افغانستان آموخته بودند، استفاده کردند. آن‌ها موشک‌های آرپی‌جی خود را به هوا شلیک کرده و از مکانیسم خودتخریبی استفاده می‌کردند که پس از عبور
مکانیسم خودتخریبی استفاده می‌کردند که پس از عبور از مسافت مشخص (۹۲۰ متر)، سرهای جنگی را به طور خودکار منفجر می‌کرد. شورشیان با این روش، گلوله‌ها را برای انفجار در نزدیکی هلیکوپترها تنظیم می‌کردند تا به اجزای هیدرولیک و الکتریکی آن‌ها با انفجارهای مرگبار ترکش آسیب برسانند. علاوه بر این، تروریست‌ها رگبارهای آرپی‌جی را درست جلوی آپاچی‌ها شلیک می‌کردند، تاکتیک قدیمی دیگری از مجاهدین که عبور ایمن از دره را برای آپاچی‌ها دشوار می‌کرد. دو فروند آپاچی مجبور شدند به دلیل آتش سنگین آرپی‌جی و مسلسل، در اوایل روز اول
دلیل آتش سنگین آرپی‌جی و مسلسل، در اوایل روز اول به پایگاه بازگردند. پس از بازگشت، خدمه بیش از ۳۰ سوراخ گلوله در بدنه یکی از هلیکوپترها به‌علاوه آسیب ناشی از آرپی‌جی به سمت چپ آن یافتند. به گفته استیو کال، روزنامه‌نگار، به دلیل استقبال خصمانه شدید، تنها دو فروند از هشت فروند هلیکوپتر شینوک برنامه‌ریزی شده توانستند در مناطق فرود تعیین شده خود فرود آیند، با این حال، این موضوع مورد اختلاف است زیرا منابع دیگر اذعان می‌دارند که تنها شش فروند شینوک حضور داشتند و همه آن‌ها بدون حادثه و با موفقیت فرود آمدند.
و همه آن‌ها بدون حادثه و با موفقیت فرود آمدند. علی‌رغم مقاومت شدید، نیروی ضربت راکسان (Task Force Rakkasan) موفق شد تا اواسط صبح مواضع مسدود کننده خود را در شمال ایمن کند. حضور تیم‌های AFO در مکان‌های استراتژیک مرتفع نقش مهمی در جلوگیری از غلبه دشمن بر پیاده‌نظام ایفا کرد. ژنرال هاگنبک، مسئول عملیات، در حال فکر کردن به لغو مأموریت بود. اما پیت بلبر، فرمانده AFO، از طریق بی‌سیم با وی صحبت کرد و او را متقاعد به تغییر نظر نمود. بلبر اصرار داشت که این یک فرصت یک‌بار‌در‌زندگی در میدان نبرد است و قصد دارد تا
یک‌بار‌در‌زندگی در میدان نبرد است و قصد دارد تا تیم‌های خود را در دره شاهی‌کوت نگه دارد و عملیات نابودی دشمن را از طریق حملات هوایی تا رفع تهدید ادامه دهد. در طول روز، سربازان نیروی ضربت راکسان بی‌وقفه جنگیدند و AFOها با فراخواندن حملات هوایی به مواضع القاعده، پشتیبانی پایدار ارائه کردند. هلیکوپترهای آپاچی نیز در حفاظت از نیروهای راکسان در کف دره، طی نبردی سخت، نقش بسزایی داشتند. تنها مسئله‌ای که برای AFO مایه‌ی ناامیدی بود، این بود که تیم مراقبت نبرد راکسان نسبت به درخواست‌های AFO و تیم‌های شناسایی دیگر
نسبت به درخواست‌های AFO و تیم‌های شناسایی دیگر نیروهای عملیات ویژه درون و اطراف دره، اولویت فراخواندن حملات هوایی را داشت. نیروهای گردان اول هنگ ۸۷ پیاده‌نظام در مناطق فرود جنوبی با شدیدترین درگیری‌ها مواجه شدند. سربازان در کف دره سپس حرکت کرده و دوباره به سمت شمال گشت‌زنی را آغاز کردند و حدود ۵۰ متر دیگر پیشروی کردند که یک آرپی‌جی از دامنه کم ارتفاعی در شرق شلیک شد. این گلوله به نزدیکی حدود ۱۰ سرباز، از جمله دو نیروی استرالیایی و بیشتر فرماندهان آمریکایی رسید و در میان برف و گل بین آن‌ها فرود آمد، اما
رسید و در میان برف و گل بین آن‌ها فرود آمد، اما منفجر نشد. سپس نیروهای القاعده با یک دوشکا اقدام به شلیک کرده و نیروهای زمینی به سمت تنها پوشش موجود در کف دره که به «نیم‌لوله جهنم» معروف شد، پناه بردند. در این درگیری، گروهبان آندری روپل و متخصص ویلیام گراچی، که اخیراً از جوخه شناسایی دوربرد لشکر منتقل شده بودند، جوخه را تحت آتش به سمت خط‌الراسی بالای «نیم‌لوله» هدایت کردند. روپل توانست ناظر دشمن را که آتش خمپاره را به «نیم‌لوله» هدایت می‌کرد، بکشد و او و جوخه‌اش اکنون می‌توانستند زمین‌های اطراف را ببینند.
اکنون می‌توانستند زمین‌های اطراف را ببینند. روپل بعداً به خاطر اقداماتش مدال ستاره برنزی با نشان شجاعت دریافت کرد. انتظار می‌رفت که توانایی آتش غیرمستقیم دشمن بسیار محدود باشد و به همین دلیل تنها یک خمپاره ۱۲۰ میلی‌متری در موج اول آورده شد. پشتیبانی آتش اصلی برای نیروها توسط دو فروند هلیکوپتر آپاچی از گردان سوم هنگ ۱۰۱ هوانوردی، تیپ ۱۵۹ هوانوردی انجام می‌شد. هنگامی که پیشاهنگان AFO منطقه جنوبی نزدیک دامنه تاکور غار، کوه برجسته در دره، را بررسی می‌کردند، با صحنه‌ای غیرعادی مواجه شدند. در میان جنگجویان
با صحنه‌ای غیرعادی مواجه شدند. در میان جنگجویان القاعده، آنها یک جنگجوی زن را مشاهده کردند، رویدادی نادر که اغلب در میان نیروهای طالبان و القاعده در افغانستان دیده نمی‌شد. این زن، حدوداً سی و چند ساله، با موهای دم اسبی، روسری بلندی که تا زانوهایش آویزان بود و یک AK-47 که بر پشتش آویزان بود، در منطقه حضور داشت. علی‌رغم مسلح بودن، او درگیر جنگ نبود؛ در عوض، او روی طاقچه‌ای در پای کوه نشسته و مشغول آشپزی بود. سایر جنگجویان دشمن که به‌طور فعال به پیشاهنگان آمریکایی تیراندازی می‌کردند، برای صرف غذا به او ملحق
تیراندازی می‌کردند، برای صرف غذا به او ملحق می‌شدند و سپس به مواضع خود بازمی‌گشتند. هنگامی که پیشاهنگان آماده حرکت شدند، از جوخه خمپاره‌انداز هنگ ۱۸۷ پیاده‌نظام مستقر در «نیم‌لوله» درخواست پشتیبانی خمپاره‌ای کردند و موقعیت زن و سایر جنگجویان القاعده در مجاورت آن را منهدم کردند. مارتین «جاک» والاس از هنگ سرویس هوایی ویژه استرالیا به خاطر اقداماتش در طول درگیری‌ها مدال شجاعت دریافت کرد. هنگامی که یک تیم خمپاره‌انداز از گردان ۱–۸۷ پیاده‌نظام تحت آتش خمپاره دشمن قرار گرفت، والاس با به خطر انداختن خود، برخی از
قرار گرفت، والاس با به خطر انداختن خود، برخی از مجروحان را با کشیدن آن‌ها به بستر رودخانه جمع‌آوری کرد و سپس همراه با یک افسر رابط دیگر از SASR زخم‌های آن‌ها را پانسمان کرد. در طول روز، کنترل‌کننده‌های هوایی تاکتیکی (TACP) و تیم‌های نیروهای ویژه که از روز قبل به منطقه نفوذ کرده بودند، در هماهنگی و فراخوانی حملات هوایی از هواپیماهای بی-۱، بی-۵۲، اف-۱۵، اف-۱۸ و اف-۱۶ کمک کردند و تلفات سنگینی به جنگجویان طالبان و القاعده وارد آوردند، اما نتوانستند آنها را کاملاً ساکت کنند. پس از اینکه تقریباً موقعیت آنها تصرف
ساکت کنند. پس از اینکه تقریباً موقعیت آنها تصرف شد، مردان در مناطق فرود جنوبی در موقعیتی ناامیدکننده قرار گرفتند، تمام روز زمین‌گیر شدند و مهمات کم آوردند. پشتیبانی پس از تاریکی شب در قالب یک هواپیمای توپدار AC-130U فرا رسید که برخلاف جت‌های سریع‌تر در طول روز، توانایی پرواز طولانی مدت بر فراز منطقه و فراهم‌کردن قدرت آتش پایدار را داشت تا نیروها بتوانند تحت پوشش تاریکی با هلیکوپتر منتقل شوند. این گروه متحمل ۳۵ مجروح شد (دو گروه توسط هلیکوپترهای امداد و نجات رزمی PaveHawk تخلیه شدند) و خوشبختانه هیچ کشته‌ای
رزمی PaveHawk تخلیه شدند) و خوشبختانه هیچ کشته‌ای نداشت. ۳ و ۴ مارس ۲۰۰۲. نبرد کوه تاکور غار. در روز دوم عملیات، ژنرال هاگنبک و سرهنگ ویرچینسکی تصمیم گرفتند تغییراتی اعمال کنند. به دلیل مجروحیت بسیاری از سربازان در موضع مسدودکننده جنوبی هنگ ۱۸۷ پیاده‌نظام، هاگنبک تصمیم گرفت نیروها را از انتهای جنوبی دره به موضع شمالی منتقل کند تا به تیپ سوم لشکر ۱۰۱ هوابرد در پاکسازی از شمال به جنوب کمک کنند. گردان ۱۸۷ پیاده‌نظام به فرماندهی سرهنگ دوم ران کورکران حدود ساعت ۸ شب در ۳ مارس به منطقه شمالی رسید و پاکسازی
ساعت ۸ شب در ۳ مارس به منطقه شمالی رسید و پاکسازی محتاطانه خود را به سمت جنوب آغاز کرد و با مقاومتی روبه‌رو نشد. مشخص گردید که مدافعان کف دره را ترک کرده‌اند. تا پایان روز، آن‌ها توانستند مسیری امن به سمت دامنه کوه تاکور غار باز کنند و اطلاعات بهتری از تروریست‌ها به‌دست آوردند که مشخص شد قوای بیشتری نسبت به پیش‌بینی‌های قبلی داشتند. ژنرال هاگنبک نیز اقداماتی برای رفع مشکلاتی که در روز اول عملیات برای تیم حمله هوایی پیش آمده بود، انجام داد. هلیکوپترهای آپاچی آسیب‌های جدی دیده بودند و معلوم شد که هواپیماهای
آسیب‌های جدی دیده بودند و معلوم شد که هواپیماهای AC-130 در برابر آتش زمینی آسیب‌پذیر هستند که آن‌ها را برای عملیات‌های روزانه نامناسب می‌سازد. همچنین، تعداد کافی از تیم‌های مراقبت نبرد نیروی هوایی برای برآورده کردن نیاز به حملات دقیق علیه مواضع القاعده در دسترس نبود. برای رفع این مشکلات، سنتکام پنج فروند هواپیمای A-10 تاندربولت II را مستقر کرد. این هواپیماها علاوه بر مقاومت بیشتر در برابر آتش زمینی، قادر بودند تا در طول روز بر فراز میدان نبرد بمانند و حملات دقیق را بدون نیاز به کمک تیم‌های مراقبت نبرد
دقیق را بدون نیاز به کمک تیم‌های مراقبت نبرد انجام دهند. در اواخر شب ۳ مارس، سرهنگ دوم پیت بلبر یک اطلاعیه از سرتیپ گرگوری تربون، فرمانده نیروی ضربت ۱۱ (TF 11)، دریافت کرد که دو تیم آتش SEAL به فرماندهی ناوسروان ویک هایدر قرار است وارد دره شاهی‌کوت شوند. دو تیم SEAL، یعنی "ماکو ۳۰" و "ماکو ۲۱"، برنامه داشتند تا پست دیدبانی در دو انتهای دره ایجاد کنند. یکی از تیم‌ها به سمت قله تاکور غار می‌رفت که بر ورودی جنوبی به دره شاهی‌کوت مسلط بود. با توجه به محدودیت‌های زمانی، برای رسیدن تیم‌ها به قله قبل از طلوع
زمانی، برای رسیدن تیم‌ها به قله قبل از طلوع آفتاب، نیاز به ورود با هلیکوپتر وجود داشت. هایدر درخواست کرد که ورود به ۲۴ ساعت بعد، یعنی شب بعد، موکول شود، اما تاکید شد که ورود برای ارائه پشتیبانی نیروهای عملیات ویژه به عملیات حیاتی است. در ابتدا، نقطه ورودی در فاصله ۱۴۰۰ متری (۱۵۰۰ یارد) از شرق قله شناسایی شد، اما به دلیل محدودیت‌های زمانی غیرقابل کنترل، تیم SEAL ماکو ۳۰ مجبور شد به خود قله وارد شود. اگرچه تصاویر هوایی هیچ نشانه‌ای از فعالیت در قله تاکور غار نشان نمی‌داد، ناوسروان هایدر بر اساس پروتکل عملیات
نمی‌داد، ناوسروان هایدر بر اساس پروتکل عملیات ویژه به تیم دستور داد که در صورت مشاهده هرگونه نشانه فعالیت، مأموریت لغو شود. تیم آتش SEAL، ماکو ۳۰، در ساعت ۲۳:۲۳ در ۳ مارس وارد هلیکوپتر شینوک شد. اما در این بین، شینوک با مشکلات موتوری مواجه شد و شینوک‌های جدیدی برای جایگزینی اعزام شدند. این تأخیر به معنای عدم توانایی نیروهای SEAL در ورود به منطقه فرود شرق قله تا ساعت ۰۲:۳۰ در ۴ مارس بود، که زمان کافی برای رسیدن به قله پیش از روشنایی روز را فراهم نمی‌کرد. به بلبر اطلاع داده شد که نیروهای SEAL مجبور به ورود
بلبر اطلاع داده شد که نیروهای SEAL مجبور به ورود به قله شدند تا دستور عملیات ماکو ۳۰ در شب آن روز را اجرا کنند. یک هواپیمای ای‌سی-۱۳۰ به نام "نیل ۲۲" قله را بررسی کرد و بدون مشاهده فعالیت دشمن، قله را امن اعلام کرد. سپس پیش از ورود شینوک، برای پشتیبانی از نیروهای دیگر فراخوانده شد. تقریباً ساعت ۰۳:۰۰، شینوک تلاش کرد در بالای کوه فرود آید. در حین نزدیک شدن، خلبانان و نیروهای SEAL ردپاها در برف و سایر نشانه‌های فعالیت انسانی را مشاهده کردند. در حالی که آن‌ها درباره لغو احتمالی مأموریت بحث می‌کردند، هلیکوپتر
درباره لغو احتمالی مأموریت بحث می‌کردند، هلیکوپتر مورد هدف آتش مؤثر آرپی‌جی قرار گرفت. دو گلوله آرپی‌جی به هلیکوپتر اصابت کرد و یکی از موتورهای آن، سیستم الکتریکی و سیستم‌های هیدرولیک را از کار انداخت. ملوان نیل سی. رابرتز هنگام مانور فرار خلبان، از رمپ باز به بیرون سقوط کرد. آن‌ها ابتدا سعی کردند برگردند و او را نجات دهند، ولی به دلیل آسیب موتور، کنترل هلیکوپتر امکان‌پذیر نبود و مجبور به فرود اضطراری در دره پایین‌دست، حدود ۴ مایلی آنجا، شدند. تیم SEAL ماکو ۳۰ با سازماندهی مجدد، توسط واحدهای نزدیک به شینوک
۳۰ با سازماندهی مجدد، توسط واحدهای نزدیک به شینوک دیگری منتقل شد تا به تاکور غار برگردند و به جستجوی رابرتز بپردازند. یک تا سه دقیقه پیش از رسیدن ماکو ۳۰، به ای‌سی-۱۳۰ دستور داده شد تا به گروه‌های بزرگ جنگجویان دشمن که در بالای کوه ظاهر شده بودند، حمله کند. هنگامی که شینوک نیروهای SEAL را در بالای کوه پیاده کرد، آنها بلافاصله تحت آتش سنگین قرار گرفتند و گروهبان اپراتور مراقبت نبرد نیروی هوایی، جان ای. چپمن، به همراه دو نیروی SEAL، به شدت مجروح شدند. ماکو ۳۰ به دلیل آتش سنگین و آسیب وارده مجبور به ترک قله
به دلیل آتش سنگین و آسیب وارده مجبور به ترک قله شد. نیروی واکنش سریع تکاور (QRF) مستقر در پایگاه هوایی بگرام و به رهبری سروان نیت سلف، برای جستجوی نیروی SEAL که از هلیکوپتر سقوط کرده بود و در بالای کوه تنها مانده بود، فراخوانده شد. در این زمان، فرماندهی تصمیم گرفت که فرکانس‌های ارتباطات بی‌سیم ماهواره‌ای را تغییر دهد، که واحدهای مختلف از جمله تیم‌های AFO در مواضع شناسایی خود برای هدایت و تطبیق مأموریت به آن وابسته بودند. یکی از ژنرال‌های مسئول کلی رویدادهای تاکور غار دستور داد فرکانس‌های بی‌سیم تغییر کند
تاکور غار دستور داد فرکانس‌های بی‌سیم تغییر کند تا از اصلاح طرح و نقشه عملیات جلوگیری شود. اگرچه هدف از این تغییر ممکن بود تقویت کنترل مستقیم بر عملیات نجات نیروی SEAL سرنگون شده در بالای تاکور غار باشد، اما اثر مهم آن محدودکردن شدید ارتباطات بین تیم‌های مختلف شرکت‌کننده در نبرد بود. ساعت ۰۳:۴۵، نیروی واکنش سریع تکاور به منطقه اعزام شد. اگرچه مأموریت مشخصی به آنها داده نشده بود، اما قرار بود پس از رسیدن به گردیز، که ۱۰ دقیقه با کوه فاصله داشت، برای دریافت دستورالعمل‌های بیشتر ارتباط برقرار کنند. نیروی
دستورالعمل‌های بیشتر ارتباط برقرار کنند. نیروی واکنش سریع متشکل از ۱۹ تکاور، یک تیم کنترل هوایی تاکتیکی (Tacp) و یک تیم تاکتیک‌های ویژه نیروی هوایی متشکل از سه نفر بود که توسط دو فروند شینوک، "ریزر ۰۱" و "ریزر ۰۲" حمل می‌شدند. از آنجایی که قوانین نیروی هوایی پس از سقوط یک فروند AC-130 در خفجی در جنگ خلیج فارس، هواپیماهای ای‌سی-۱۳۰ را از ماندن در حریم هوایی متخاصم در روز منع می‌کرد، ای‌سی-۱۳۰ که از "ماکو ۳۰" پشتیبانی می‌کرد مجبور شد قبل از رسیدن "ریزر ۰۱" به منطقه فرود، آنجا را ترک کند، اگرچه فرماندهی
به منطقه فرود، آنجا را ترک کند، اگرچه فرماندهی عملیات از ورود "ریزر ۰۱" آگاه بود. شینوک‌های ریزر به بی‌سیم‌های ماهواره‌ای کارآمد برای حفظ ارتباط با ستاد در بگرام یا مهم‌تر از همه، رهبر تیم AFO مجهز نبودند. به‌علاوه، هیچ اطلاعاتی درباره موقعیت ضدهوایی دشمن در بالای کوه به خلبان ریزر ۰۱ داده نشده بود. به دلیل مشکلات ارتباطات ماهواره‌ای، ریزر ۰۱ به اشتباه به منطقه فرود «داغ» در قله در موقعیت جغرافیایی هدایت شد. به همین دلیل، ریزر ۰۱ به همان تله‌ای وارد شد که نیروهای SEAL در آن به دام افتاده بودند، بدون اینکه
SEAL در آن به دام افتاده بودند، بدون اینکه اطلاعی از وضعیت به آن‌ها داده شود. تقریباً ساعت ۰۶:۱۰، ریزر ۰۱ به منطقه فرود رسید. هلیکوپتر بلافاصله مورد اصابت گلوله قرار گرفت و توپچی مینی‌گان در سمت راست، گروهبان فیلیپ سویتک، با آتش سلاح‌های سبک کشته شد. فیلم پهپاد از این حادثه نشان داد که گروهبان جان ای. چپمن، که به شکل بدی مجروح شده بوده، در حین فرود ریزر ۰۱، آتش را از آن دور می‌کند. این اقدام او مدال افتخار کنگره را برایش به ارمغان آورد. سپس یک گلوله آرپی‌جی به هلیکوپتر اصابت کرد، موتور سمت راست را منهدم
به هلیکوپتر اصابت کرد، موتور سمت راست را منهدم کرد و آن را مجبور به فرود اضطراری کرد. با خروج تکاوران و تیم تاکتیک‌های ویژه از هواپیما، سرباز مت کامنز، که پس از مرگ به درجه سرجوخه ارتقا یافت، گروهبان برد کروز و متخصص مارک اندرسون نیز کشته شدند و در مجموع سه تکاور در این عملیات تلفات دادند. خدمه بازمانده و نیروی واکنش سریع ابتدا تلاشی جسورانه برای حمله به مواضع طالبان انجام دادند، اما با مقاومت شدید سنگرهای پنهان شورشیان مواجه شدند که آن‌ها را مجبور به عقب‌نشینی و پناه‌گرفتن در یک تپه کرد و درگیری مسلحانه
و پناه‌گرفتن در یک تپه کرد و درگیری مسلحانه شدیدی میان دو طرف آغاز شد. ریزر ۰۲، که در حین فرود ریزر ۰۱ در تاکور غار به گردیز منحرف شده بود، با بقیه نیروی واکنش سریع و ناوسروان هایدر در ساعت ۰۶:۲۵ بازگشت. با کمک تازه‌واردها و پشتیبانی هوایی نزدیک، نیروها توانستند موقعیت خود را در قله تثبیت کنند. دسته ۲ نیروی واکنش سریع به سمت کوه حرکت کرد تا به دسته ۱ کمک کند. جت‌های نیروی هوایی با مسلسل‌های خود، به صورت تک به تک، آتش سرکوبگر را بر فراز قله فراهم می‌کردند، زیرا ماکو ۳۰ کمتر از ۱۰۰ متر (۱۱۰ یارد) در شمال قله
ماکو ۳۰ کمتر از ۱۰۰ متر (۱۱۰ یارد) در شمال قله و دسته ۱ با شینوک سرنگون شده‌اش کمتر از ۱۰۰ متر در جنوب قله قرار داشت. هایدر به رهبر دسته ۲ دستور داد مأموریت را به سمت کوه ادامه دهد و به تنهایی حرکت کرد تا با ماکو ۲۱ ارتباط برقرار کند تا به حرکت آن تیم از قله کمک کند. یک ضدحمله دشمن در اواسط روز، سرباز جیسون دی. کانینگهام را به شدت مجروح کرد. به دلیل خطر سرنگونی هلیکوپترهای دیگر، از تخلیه پزشکی مجروحان در ساعات روز خودداری شد. ماکو ۳۰ و ناوسروان هایدر با مجروحان خود از کوه پایین آمدند. ماکو ۲۱، با وجود
مجروحان خود از کوه پایین آمدند. ماکو ۲۱، با وجود تهدید عناصر دشمن در نزدیکی، هیپوترمی و شوک پرسنل مجروح، و در شرایطی که تقریباً ۳۰ اینچ برف بر زمین‌های ناهموار قرار داشت، مکانی مناسب برای فرود شینوک‌ها یافت. تیم SEAL استحکامات دفاعی را ایجاد کرد، تلاش کرد مجروحان را گرم نگاه دارد و منتظر تاریکی شب شد تا عملیات نجات انجام شود. سربازان هنگ سرویس هوایی ویژه استرالیا (SASR) که با یک اپراتور مراقبت نبرد نیروی هوایی ایالات متحده همراه شده بودند، پیش از سقوط اولین هلیکوپتر، به عنوان بخشی از یک مأموریت شناسایی
هلیکوپتر، به عنوان بخشی از یک مأموریت شناسایی دوربرد، به منطقه نفوذ کرده بودند. آنها در طول درگیری مسلحانه در یک پست دیدبانی شناسایی نشده باقی ماندند و در هماهنگی حملات هوایی متعدد ائتلاف برای جلوگیری از غلبه جنگجویان القاعده بر هواپیمای سرنگون شده، با اثرات ویرانگر، حیاتی بودند. این موضوع، به علاوه اقدامات دو افسر SASR که با لشکر ۱۰ کوهستان کار می‌کردند، مدال ستاره برنزی ایالات متحده را برای فرمانده نیروی SASR استرالیا در افغانستان به خاطر مشارکت برجسته واحدش در جنگ علیه تروریسم به ارمغان آورد. سربازان
واحدش در جنگ علیه تروریسم به ارمغان آورد. سربازان استرالیایی قبل از ورود از نرم‌افزار «واقعیت مجازی» برای تمرین مأموریت استفاده کرده بودند و این امر به آگاهی موقعیتی آنها در تاریکی و شرایط آب و هوایی نامناسب کمک شایانی کرد. این اولین باری بود که از این قابلیت برای یک مأموریت رزمی زنده استفاده می‌شد. حدود ساعت ۲۰:۰۰، نیروی واکنش سریع و ماکو ۳۰/۲۱ از قله تاکور غار خارج شدند. در نتیجه این اقدام، هم گروهبان فنی چپمن و هم سرباز کانینگهام نشان صلیب نیروی هوایی، دومین نشان عالی شجاعت، را دریافت کردند. در سال
دومین نشان عالی شجاعت، را دریافت کردند. در سال ۲۰۱۸، نشان صلیب نیروی هوایی چپمن به مدال افتخار ارتقا یافته و او پس از مرگ به درجه گروهبان یکم ارتقا درجه یافت. منابع آمریکایی و افغان بر این باورند که حداقل ۲۰۰ جنگجوی طالبان و القاعده در حمله اولیه و مأموریت نجات بعدی کشته شدند. همچنین در ۴ مارس، گردان دوم راکسان‌ها از طریق هوا به انتهای شرقی دره حمله کرده و بلافاصله با پوشش آپاچی‌ها به ارتفاعات حمله کردند. در همین حال، گردان سوم در انتهای شمالی دره پیاده شد تا با نیروهای گیر افتاده در مواضع مسدودکننده
شد تا با نیروهای گیر افتاده در مواضع مسدودکننده ارتباط برقرار کند. راکسان‌ها با بهره‌گیری از حمایت ۱۶ فروند آپاچی، ۵ فروند هلیکوپتر کبرا تفنگداران دریایی ایالات متحده و چندین فروند هواپیمای تهاجمی زمینی ای-۱۰، به‌صورت نظام‌مند حدود ۱۳۰ غار، ۲۲ سنگر و ۴۰ ساختمان را پاکسازی کردند تا در نهایت دره را امن سازند. سرنوشت رابرتز. هنوز مشخص نیست آیا این ملوان بلافاصله جان باخت یا توسط سربازان دشمن کشته شد. این احتمال مطرح است که رابرتز توسط جنگجویان القاعده اسیر و سپس با شلیک گلوله‌ای به پشت سر اعدام شده باشد، اما
با شلیک گلوله‌ای به پشت سر اعدام شده باشد، اما این گزارش هنوز تأیید نشده است. سرلشکر فرانک هاگنبک تأیید کرد که در تصاویر ویدیویی زنده از یک پهپاد پرداتور، جنگجویان القاعده در حال تعقیب و پس از آن جابجا کردن جسد رابرتز مشاهده شدند. تصویر دیگری از همان پهپاد پرداتور نشان داد که موج گرمایی از سر لوله یک تفنگ خارج شده و پیکر ناشناسی در مقابل آن سقوط کرد. علاوه بر این، سربازان واکنش سریع گزارش دادند که جنگجویانی را مشاهده کرده‌اند که تجهیزات رابرتز را بر تن داشتند و همچنین «کلاهی با سوراخ گلوله یافتند که نشان
و همچنین «کلاهی با سوراخ گلوله یافتند که نشان می‌داد آخرین نفری [رابرتز] که آن را پوشیده بود، به سرش شلیک شده است.» فیلم پهپاد پرداتور همچنین این احتمال را مطرح کرد که گروهبان جان چپمن پس از ترک نیروهای SEAL، زنده بوده و در قله می‌جنگیده است، نه اینکه همان‌طور که ماکو ۳۰ تصور می‌کرد، بلافاصله کشته شده باشد. چپمن در حال جنگیدن در یک سنگر در برابر چندین دشمن دیده شد، قبل از اینکه به فضای باز قدم بگذارد و برای آخرین بار در برابر آتش سلاح‌های سبک دشمن مقاومت کند تا به هلیکوپتر نیروی واکنش سریع فرصت فرار بدهد.
تا به هلیکوپتر نیروی واکنش سریع فرصت فرار بدهد. در مقاله‌ای به‌نام «موانع فناوری: مطالعه موردی نبرد تاکور غار» که توسط اندرو میلانی (فرمانده سابق هنگ ۱۶۰ عملیات ویژه) و دکتر استفن دی. بیدل نوشته شده است، یادآوری می‌شود که پهپاد پرداتور ۹۰ دقیقه پس از سقوط رابرتز در محل حاضر شد. تصاویری که قبل از رسیدن پرداتور گرفته شده بود، توسط دوربین‌های مادون قرمز "گریم ۳۲" ضبط شده بود، هرچند این موضوع هنوز توسط فرماندهان تأیید نشده است. ۵ مارس ۲۰۰۲. آخرین تیم AFO باقی مانده در دره شاهی‌کوت، تیم جولیت بود. آنها یک
مانده در دره شاهی‌کوت، تیم جولیت بود. آنها یک مجموعه غار و ساختمان را در انتهای شرقی دره بررسی کردند. این منطقه توسط حملات هوایی متعددی، از جمله یک بمب گرمافشاری که غار را در روز شروع عملیات منهدم کرده بود، هدف قرار گرفته بود. تیم جولیت از ATVهای خود برای انجام عبور از خطوط با عناصر نیروی ضربت راکسان (TF Rakkasan) استفاده کرد. سپس سوار شینوک خود شدند و به گردیز بازگشتند، به این معنی که اکنون تمام تیم‌های AFO دره را ترک کرده بودند. برنامه‌هایی برای آوردن نیروهای تازه برای پاکسازی دره شاهی‌کوت، مانند نیروهای
تازه برای پاکسازی دره شاهی‌کوت، مانند نیروهای گردان چهارم هنگ ۳۱ پیاده‌نظام و نیروهای کانادایی ائتلاف، به اجرا درآمد. با این حال، پس از رویدادهای تاکور غار، درگیری بسیار کمی رخ داد و فرماندهان آمریکایی به سادگی تصمیم گرفتند رویکردی منفعلانه اتخاذ کنند و اجازه دهند آتش‌های اطراف نیروهای دشمن را نابود کند. ۱۰ مارس ۲۰۰۲. سرگرد برایان هیلفرتی اظهار داشت که «نبرد اصلی سه یا چهار روز پیش به پایان رسید.» ایالات متحده ۴۰۰ نفر از نیروهای خود را به پایگاه بازگرداند. تلاش‌هایی برای گردهمایی جنگ‌سالاران افغان، ضیا
تلاش‌هایی برای گردهمایی جنگ‌سالاران افغان، ضیا لودین و گل حیدر، سازماندهی شد. هدف از همکاری آنها تدوین یک حمله نهایی برای پاکسازی کف دره و رهایی روستاها از هرگونه حضور باقی‌مانده القاعده بود. مارک روزنگارد همچنان به پرورش حس مالکیت و غرور در میان افغان‌ها اعتقاد داشت. او تأکید کرد که خود افغان‌ها باید عملیات پاکسازی روستاها را رهبری کنند و از مشارکت فعال آنها در این روند اطمینان حاصل کنند. تلاش برای تسهیل همکاری بین ضیا لودین و گل حیدر چالش‌های قابل توجهی را به همراه داشت. آشکار بود که بین این دو مرد
را به همراه داشت. آشکار بود که بین این دو مرد سابقه‌ای وجود دارد که با عدم اعتماد متقابل مشخص می‌شود، اگرچه جزئیات دقیق آن برای آمریکایی‌ها مبهم باقی ماند. ضیا لودین، یک فرمانده پشتون، تفاوت‌های مشخصی با گل حیدر، یک تاجیک از ولایت لوگر، که به عنوان وزیر دفاع افغانستان خدمت می‌کرد و با ائتلاف شمال همکاری کرده بود، داشت. نقطه اصلی اختلاف بین این دو مرد ترتیب ورود آنها به دره بود. هر دو نگران بودند که پیشروی اول باعث شود پشت آنها به سمت دیگری باشد و دیگری به‌طور بالقوه از این وضعیت سوء استفاده کرده و از پشت
بالقوه از این وضعیت سوء استفاده کرده و از پشت به آنها شلیک کند. این اختلاف ناشی از بی‌اعتمادی متقابل آنها بود و پیچیدگی‌هایی را به تلاش‌های همکاری آنها اضافه کرد. با این وجود، آمریکایی‌ها در نهایت موفق شدند جنگ‌سالاران را متقاعد به همکاری کنند و در ۱۲ مارس به دره حمله کنند. ۱۲ مارس ۲۰۰۲. نیروهای افغان سرانجام پاکسازی دیرهنگام خود را به دره با استفاده از یک حمله گازانبری آغاز کردند. جنبه مهم این عملیات، گنجاندن ستونی از تانک‌های تی-۵۵ توسط گل حیدر بود. فرماندهان نظامی ایالات متحده معتقد بودند که این تانک‌ها