payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نبرد درپانا (; ) یک نبرد دریایی کلیدی بود که در سال ۲۴۹ قبل از میلاد در جریان جنگ اول پونیک بین ناوگان روم تحت فرماندهی پوبلیوس کلودیوس پولچر و ناوگان کارتاژ به رهبری آدربال در نزدیکی بندر درپانا (تراپانی امروزی در سیسیل) رخ داد. این نبرد که یکی از بزرگترین شکست‌های دریایی روم در طول این جنگ طولانی بود، به دلیل تاکتیک‌های نامتعارف و ناموفق کنسول رومی و تاکتیک‌های برتر کارتاژی‌ها، به یک فاجعه کامل برای روم تبدیل شد. این شکست عملیات روم در سیسیل را برای چندین سال متوقف کرد و موقعیت کارتاژ را در این جزیره به
سال متوقف کرد و موقعیت کارتاژ را در این جزیره به طور موقت تثبیت نمود. پیشینه. پس از شکست‌های اولیه در دریا، رومیان با ساخت ناوگان عظیمی متشکل از کشتیهای سه‌ردیفا (Triremes) و کوینکورمس (Quinqueremes) و اختراع کرکس (Corvus) یک پل متحرک برتری دریایی را به دست آورده بودند. با این حال، پس از یک سری طوفان‌های ویرانگر که ناوگان‌های روم را نابود کرد، کرکس به دلیل تأثیر منفی بر پایداری کشتی‌ها کنار گذاشته شد و رومیان دوباره به تاکتیک‌های سنتی دریانوردی روی آوردند، مهارتی که در آن کارتاژی‌ها با تجربه‌تر بودند. در
مهارتی که در آن کارتاژی‌ها با تجربه‌تر بودند. در سال ۲۴۹ قبل از میلاد، هدف استراتژیک روم تصرف بندر مهم کارتاژی‌ها، درپانا، در ساحل غربی سیسیل بود. این بندر پایگاه اصلی تأمین و پشتیبانی برای ناوگان کارتاژ در منطقه بود. کنسول رومی، پوبلیوس کلودیوس پولچر، تصمیم گرفت تا با یک حمله غافلگیرانه از دریا، ناوگان کارتاژ را که در بندر لنگر انداخته بود، محاصره و نابود کند. نیروهای درگیر. جمهوری روم. کلودیوس پولچر که برادر تریبون های پلبی(Tiberius Claudius Nero) و از یک خاندان اشرافی برجسته بود، بیشتر به دلیل
و از یک خاندان اشرافی برجسته بود، بیشتر به دلیل جاه‌طلبی‌های سیاسی‌اش شناخته می‌شد تا شایستگی‌های نظامی. او برای کسب افتخار و شکستن بن‌بست جنگ در سیسیل، این حمله جسورانه اما بی‌پروا را طراحی کرد. کارتاژ. آدربال یک دریاسالار با تجربه و توانا بود که تاکتیک‌های سنتی کارتاژ یعنی مانور برتری، استفاده از مهارت در دریانوردی و اجتناب از جنگ نزدیک به نفع حمله با نیزه و پرتاب‌حانه را به خوبی می‌دانست. شرح نبرد. پولچر قصد داشت ناوگان خود را در شب به سمت درپانا حرکت دهد تا با طلوع آفتاب، ناوگان کارتاژ را در بندر
دهد تا با طلوع آفتاب، ناوگان کارتاژ را در بندر غافلگیر کرده و محاصره کند. با این حال، این مانور پیچیده نیازمند دقت و سکوت بود. کشتی‌های رومی در شب حرکت کردند اما به دلیل تاریکی، نظم خود را از دست دادند و به هم ریختند. با طلوع آفتاب در ۲۴۹ ق.م، ناوگان روم کاملاً نامنظم و در حالی که هنوز در حال سازماندهی خود بود، در مقابل بندر درپانا ظاهر شد. آدربال به جای آن که غافلگیر شود، کاملاً آماده بود. او به سرعت وضعیت را تشخیص داد و دریافت که کشتی‌های رومی در وضعیت نامناسبی قرار دارند و فرماندهی آن‌ها ضعیف است. به
نامناسبی قرار دارند و فرماندهی آن‌ها ضعیف است. به جای آن که در بندر محاصره شود، آدربال فرمان خروج از بندر را صادر کرد. ناوگان کارتاژ با نظم و انضباط کامل، از گذرگاه بندر خارج شد و قبل از این که رومیان بتوانند واکنش نشان دهند، در حالی که در خطی موازی با ساحل حرکت می‌کرد، خود را در سمت دریایی (سمت باز دریای مدیترانه) ناوگان روم قرار داد. این مانور هوشمندانه کارتاژی‌ها را در یک موقعیت برتر تاکتیکی قرار داد: رومیان بین ناوگان کارتاژ و ساحل به دام افتاده بودند. آدربال سپس فرمان حمله داد. کشتی‌های کارتاژ که
آدربال سپس فرمان حمله داد. کشتی‌های کارتاژ که سبک‌تر، سریع‌تر و دارای مهارت بیشتری در مانور بودند، از مزیت باد نیز برخوردار شدند. آن‌ها به راحتی دور کشتی‌های سنگین و کند رومی مانور می‌دادند و آن‌ها را از پهلو و عقب مورد هدف قرار می‌دادند. تاکتیک کارتاژی‌ها شامل حملات سریع، پرتاب نیزه و سنگ از روی پرتاب‌حانه‌ها (catapults) و سپس عقب‌نشینی برای آماده‌سازی مجدد بود. آن‌ها از درگیر شدن در جنگ نزدیک (boarding) که نقطه قوت سابق روم بود، اجتناب می‌کردند. ناوگان روم، که در یک موقعیت دفاعی ضعیف و فشرده گیر افتاده
که در یک موقعیت دفاعی ضعیف و فشرده گیر افتاده بود، قادر به مانور مؤثر نبود. کشتی‌های رومی برای فرار به سمت دریا مجبور بودند از میان خطوط دشمن بگذرند، اما بسیاری از آن‌ها توسط کشتی‌های کارتاژ محاصره و غرق شدند. برخی از کشتی‌های رومی به سمت ساحل فرار کردند، اما در آب‌های کم‌عمق به گل نشستند و توسط کشتی‌های کارتاژ که از دور آن‌ها را هدف قرار می‌دادند، نابود شدند. تنها تعداد معدودی از کشتی‌های رومی تحت فرماندهی خود پولچر توانستند فرار کنند. عواقب. نبرد درپانا یک فاجعه کامل برای روم بود: از ۱۲۳ کشتی رومی، ۹۳
یک فاجعه کامل برای روم بود: از ۱۲۳ کشتی رومی، ۹۳ فروند غرق، به غنیمت گرفته شده یا روی ساحل به گل نشستند و نابود شدند. حدود ۲۰٬۰۰۰ ملوان و سرباز رومی کشته یا به اسارت گرفته شدند. اسیران بعداً به بردگی فروخته شدند. ناوگان کارتاژ تقریباً بدون تلفات پیروز شد. پولچر که توانسته بود فرار کند، پس از بازگشت به روم به دلیل "کفرگویی و بی‌حرمتی به خدایان مورد محاکمه قرار گرفت و به پرداخت جریمه سنگینی محکوم شد. این شکست ضربه‌ای مهلک به اعتبار او وارد کرد. این شکست، برتری دریایی را که روم با هزینه گزاف به دست آورده بود،
دریایی را که روم با هزینه گزاف به دست آورده بود، از بین برد و منجر به یک بن‌بست استراتژیک شد. کارتاژ توانست کنترل خود بر دریا و شهرهای ساحلی سیسیل را برای چندین سال بعد حفظ کند. با این حال، عزم رومیان برای پیروزی نهایی شکسته نشد. آن‌ها با تلاشی خارق‌العاده و فداکاری مالی شهروندان ثروتمند، ناوگان کاملاً جدیدی ساختند که در نهایت منجر به پیروزی قطعی در نبرد جزایر آگاتس (۲۴۱ ق.م) و پایان جنگ به نفع روم شد. تحلیل تاریخی. نبرد درپانا نمونه کلاسیکی از چگونگی غلبه تاکتیک‌های برتر و تجربه بر تعداد بیشتر است. دلایل
تاکتیک‌های برتر و تجربه بر تعداد بیشتر است. دلایل اصلی شکست روم را می‌توان به صورت زیر خلاصه کرد: فرماندهی ضعیف: طرح حمله شبانه پولچر بیش از حد بلندپروازانه و پیچیده بود و اجرای آن توسط یک ناوگان با مهارت متوسط ناممکن بود. بی‌احتیاطی او منجر به غافلگیری تاکتیکی معکوس شد. برتری دریانوردی کارتاژ: کارتاژی‌ها در دریا خانه خود بودند. مهارت آن‌ها در مانور، استفاده از باد و هماهنگی ناوگان، تعیین‌کننده بود. از دست دادن مزیت کرکس: بدون کرکس، رومیان نمی‌توانستند نبرد را به یک جنگ تن به تن تبدیل کنند، جایی که
نبرد را به یک جنگ تن به تن تبدیل کنند، جایی که پیاده‌نظام برتر آن‌ها می‌توانست تعیین‌کننده باشد. آن‌ها مجبور بودند به شیوه‌ای بجنگند که دشمن در آن استاد بود. موقعیت تاکتیکی نامناسب: مانور آدربال، رومیان را در یک موقعیت بن‭‌بست محصور کرد و آن‌ها را از هر راه فراری محروم ساخت. میراث. نبرد درپانا به عنوان یکی از بزرگترین شکست‌های دریایی روم در تاریخ ثبت شده است. این نبرد درس‌های ارزشمندی در مورد اهمیت فرماندهی، آموزش و تاکتیک‌های انعطاف‌پذیر به رومیان آموخت. شکست در درپانا آن‌ها را وادار کرد تا تاکتیک‌های
شکست در درپانا آن‌ها را وادار کرد تا تاکتیک‌های دریایی خود را بازنگری کنند و در نهایت منجر به ساخت ناوگان جدیدی شد که نه بر روی یک دستگاه (مانند کرکس)، بلکه بر روی مهارت‌های سنتی دریانوردی و مانور مبتنی بود؛ مهارت‌هایی که در نبرد نهایی جزایر آگاتس به ثمر نشست.
لوئیجی چیاواردینی پس از فعالیت در جنبش جوانان و گروه نئو فاشیستی ترزا پوزیسیون، به مبارزهٔ مسلحانه پیوست و عضو هسته‌های مسلح انقلابی (ایتالیا) شد. او چندین بار دستگیر و به جرایم متعدد مرتبط با فعالیت‌های تروریستی محکوم گردید. در سال ۲۰۰۷، چیاواردینی که در زمان وقوع جرم هنوز خردسال بود، به عنوان عامل اصلی انفجار در ایستگاه بولونیا در ۲ اوت ۱۹۸۰ شناخته شد و به ۳۰ سال زندان محکوم گردید. در دورهٔ مبارزهٔ مسلحانه به او لقب "چنگیز خان" داده شد. او با جرمانا، خواهر نانی دی آنجلیس و مارچلو دی آنجلیس، از اعضای سابق
نانی دی آنجلیس و مارچلو دی آنجلیس، از اعضای سابق ترزا پوزیسیون ازدواج کرده است. زندگی‌نامه. چیاواردینی در لاکویلا متولد و در رم بزرگ شد، جایی که خانواده به دلیل شغل پدر، که افسر پلیس بود، به آنجا نقل مکان کردند. لوئیجی کوچک‌ترین فرزند از سه فرزند خانوادهٔ چیاواردینی است. وی در مورد دوران کودکی خود گفته است: "“خانوادهٔ من فاشیست نبود… در خانهٔ ما در رم، Piazza Mazzini 8، طبقهٔ ششم، جایی که دوران جوانی آزاد و بی‌خیال خود را گذراندم، دربارهٔ فاشیسم، راست، دموکرات مسیحی و کمونیست‌ها، و سیاست به‌طور کلی بحثی
مسیحی و کمونیست‌ها، و سیاست به‌طور کلی بحثی نمی‌شد. ”" فعالیت سیاسی. اوایل سال ۱۹۷۸، در سن ۱۶ سالگی، شروع به حضور در بخش حزب اجتماعی ایتالیا کرد و همان سال اولین دستگیری و محکومیت دو سال زندان به خاطر یک سرقت برایش اتفاق افتاد: "به خاطر همان عادت لعنتی به اسلحه داشتن به زندان افتادم… در خانهٔ یک نمایندهٔ جواهرات دو اسلحه برداشتیم" چیاواردینی سپس به جنبش دانشجویی پیوست، پیش‌زمینهٔ ترزا پوزیسیون بود و در آنجا با نانی دی آنجلیس و جورجیو واله دوست شد. با خصوصاً جورجیو واله، در چندین سرقت بانکی و اقدامات نمایشی
جورجیو واله، در چندین سرقت بانکی و اقدامات نمایشی مانند پرتاب بمب آتش‌زا به خانهٔ یک مأمور پلیس شهری شرکت کرد. مبارزهٔ مسلحانه با هسته‌های مسلح انقلابی. اوایل سال ۱۹۸۰، چیاواردینی با هسته‌های مسلح انقلابی در تماس قرار گرفت و مسیر فعالیت تروریستی خود را آغاز کرد: او در طول سال ۱۹۸۰ در چندین عملیات مسلحانه شرکت کرد، از جمله در قتل ماریو آماتو و دیگر مأموران پلیس. همچنین در انفجار در ایستگاه بولونیا در ۲ اوت ۱۹۸۰، یک بمب در سالن انتظار ایستگاه مرکزی بولونیا منفجر شد که ۸۵ کشته و بیش از ۲۰۰ مجروح بر جای گذاشت.
شد که ۸۵ کشته و بیش از ۲۰۰ مجروح بر جای گذاشت. چیاواردینی بعداً دستگیر شد و دوران محکومیت خود را طی کرد. در طول دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۲۰۰۰، محکومیت‌های دیگری برای او صادر شد و نهایتاً در سال ۲۰۰۷، به دلیل انفجار در ایستگاه بولونیا به ۳۰ سال زندان محکوم گردید. بازگشت به آزادی. در ۲۳ مارس ۲۰۰۹، چیاواردینی آزادی مشروط دریافت کرد سپس در انجمن‌های ورزشی اجتماعی ایتالیا به عنوان بایگانی‌دار و اپراتور مرکزی استخدام شد و انجمن “Gruppo Idee” را تأسیس کرد که به بازتوانی زندانیان می‌پردازد. این انجمن توسط همسر او،
زندانیان می‌پردازد. این انجمن توسط همسر او، جرمانا دئ آنجلیس، مدیریت می‌شود محکومیت‌های نهایی. با احتساب تخفیف‌ها و مجازات‌های یکپارچه، مجموع محکومیت‌ها به ۴۴ سال با امکان آزادی مشروط بعد از ۲۶ سال رسید.
الهام القاسم (ژوئیهٔ ۱۹۸۲) کاوشگر پیشین شمالگان اماراتی است که به یک مأموریت موفق اسکی به قطب شمال دست زد، به‌صورت «بدون پشتیبانی و بدون کمک» (دو اصطلاح رایج در مأموریت‌های قطبی که به معنای استفاده از وسایل طبیعی و بدون هیچ نوع حمایت خارجی است). در ۲۳ آوریل ۲۰۱۰، او نخستین زن عرب و نخستین زن شهروند امارات شد که به قطب شمال رسید. الهام القاسم همچنین در حوزه‌های سرمایه‌گذاری، مدیریت اجرایی و فناوری دیجیتال برجسته است. زندگی و پیشه. الهام القاسم از نظر تحصیلی در رشته‌های مدیریت و علوم اجتماعی تخصص دارد. او
در رشته‌های مدیریت و علوم اجتماعی تخصص دارد. او مدرک کارشناسی مدیریت بازرگانی را از دانشگاه آمریکایی دبی و کارشناسی ارشد سیاست اجتماعی را از مدرسهٔ اقتصاد لندن دریافت کرد. در عرصهٔ حرفه‌ای، سمت‌هایی همچون مدیر اجرایی دفتر ابوظبی برای سرمایه‌گذاری، مدیر اجرایی برنامه «غداً» در دفتر اجرایی ابوظبی و رهبر برنامه‌های استراتژیک در حوزه‌های معادن، فناوری و نیمه‌رساناها را بر عهده داشته است. همچنین در مقام مدیرعامل و عضو هیئت‌مدیره در شماری از شرکت‌ها و نهادهای مهم داخلی و بین‌المللی، از جمله «الشركة القابضة» و
داخلی و بین‌المللی، از جمله «الشركة القابضة» و «صندوق خلیفه»، فعالیت کرده و سابقهٔ همکاری با بخش بانکداری سرمایه‌گذاری جی‌پی مورگان در سطح جهانی را دارد. با وجود این سابقهٔ مدیریتی و اقتصادی، القاسمی به سفر کاوشی به قطب شمال فکر کرد. او انگیزهٔ خود از ورود به این سفر ماجراجویانه را چنین توصیف کرده است: «می‌خواستم هدفی بزرگ‌تر برای خودم تعیین کنم و واقعاً به دنبال آن بودم که خودم را به چالش بکشم». پیش از آغاز این سفر، الهام یک برنامه تمرینی فشرده را گذراند تا توان جسمانی و ذهنی خود را تقویت کند و استقامت
تا توان جسمانی و ذهنی خود را تقویت کند و استقامت لازم برای مأموریت را به دست آورد. این برنامه تمرینی توسط لوماکس طراحی شد و هدف اصلی آن، ارتقای کلی قدرت، چابکی و سرعت او بود.در سال ۲۰۱۰، سفری ماجراجویانه و اکتشافی خود را آغاز کرد که نزدیک به سه هفته به طول انجامید. او توانست بدون استفاده از تجهیزات مکانیکی و صرفاً با اتکا به ابزارهای انسانی و طبیعی، به آن نقطه برسد. انگیزهٔ او از این اقدام جمله‌ای از شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، حاکم دبی، بود که گفته بود: «من و مردمم، مرکز نخست را دوست داریم». القاسمی در
«من و مردمم، مرکز نخست را دوست داریم». القاسمی در جریان این سفر با چالش‌های گوناگونی از جمله سرمای شدید، یخ‌زدگی، فشارهای جسمی و دشواری‌های مالی و لجستیکی برای تأمین هزینه‌ها روبه‌رو شد. با این حال توانست بر تمامی آن‌ها غلبه کند و بعدها در مصاحبه‌ای تأکید کرد که این تجربه او را «قادر به انجام هر ماجراجویی بدون تردید» ساخته است.
چارلز آلبرت ساردینیا (; – ) پادشاه ساردنی و حاکم دولت ساووی از ۲۷ آوریل ۱۸۳۱ تا زمان کناره‌گیری‌اش در سال ۱۸۴۹ بود. نام او با اولین قانون اساسی ایتالیا، اساسنامه آلبرتینو، و با اولین جنگ استقلال ایتالیا (۱۸۴۸–۱۸۴۹) گره خورده است. در طول دوره ناپلئونی، چارلز آلبرت در فرانسه اقامت داشت و در آنجا تحصیلات لیبرالی دریافت کرد. او به عنوان شاهزاده کارینیانو در سال ۱۸۲۱، حمایت خود را از شورشی که قصد داشت ویکتور امانوئل اول را مجبور به تأسیس سلطنت مشروطه کند، اعلام کرد و سپس از آن حمایت کرد. او محافظه‌کار شد و در
کرد و سپس از آن حمایت کرد. او محافظه‌کار شد و در لشکرکشی مشروعه‌خواهانه علیه لیبرال‌های اسپانیایی در سال ۱۸۲۳ که به عنوان «صد هزار پسر سنت لویی» شناخته می‌شد، شرکت کرد. شارل آلبرت در سال ۱۸۳۱ پس از مرگ پسرعموی دور خود، چارلز فلیکس، که وارثی نداشت، پادشاه ساردینیا شد. او به عنوان پادشاه، پس از یک دوره محافظه‌کاری اولیه که در طی آن از جنبش‌های مختلف مشروعیت‌طلب اروپایی حمایت می‌کرد، ایده نئو-گوئلفی یک ایتالیای فدرال را به رهبری پاپ پذیرفت و در سال ۱۸۴۸ از خاندان هابسبورگ آزاد شد. در همان سال، او قانون
از خاندان هابسبورگ آزاد شد. در همان سال، او قانون آلبرتین، اولین قانون اساسی ایتالیا را که تا سال ۱۹۴۷ معتبر بود، اعطا کرد. چارلز آلبرت نیروهای خود را در جنگ اول استقلال ایتالیا علیه ارتش امپراتوری اتریش رهبری کرد، اما توسط پاپ پیوس نهم و فردیناند دوم از دو سیسیل رها شد و در سال ۱۸۴۹ در نبرد نووارا شکست خورد و پس از آن به نفع پسرش، ویکتور امانوئل دوم، کناره‌گیری کرد. چارلز آلبرت چند ماه بعد در تبعید در شهر پورتو پرتغال درگذشت. تلاش برای آزادسازی شمال ایتالیا از اتریش، اولین تلاش خاندان ساووی برای تغییر
از اتریش، اولین تلاش خاندان ساووی برای تغییر تعادل ایجاد شده در شبه جزیره ایتالیا پس از کنگره وین است. این تلاش‌ها با موفقیت توسط پسرش ویکتور امانوئل دوم ادامه یافت، که در سال ۱۸۶۱ اولین پادشاه ایتالیای متحد شد. چارلز آلبرت چندین لقب از جمله «هملت ایتالیایی» (که جوسوئه کاردوچی به دلیل شخصیت غم‌انگیز، مردد و مرموزش به او داده بود) و همچنین «پادشاه مردد» دریافت کرد، زیرا مدت زیادی بین ایجاد سلطنت مشروطه و تقویت حکومت مطلقه مردد بود. زندگی‌نامه. چارلز آلبرت در ۲ اکتبر ۱۷۹۸ در کاخ کارینیانو در تورین از چارلز
۲ اکتبر ۱۷۹۸ در کاخ کارینیانو در تورین از چارلز امانوئل، شاهزاده کارینیانو، و ماریا کریستینا از ساکسونی متولد شد. در سال ۱۷۹۹، دو نفر از این وارثان درگذشتند: چارلز امانوئل جوان (که تنها سه سال داشت) و مائوریتزیو جوزپه (از مالاریا در ساردینیا). دوره ناپلئونی. پدر چارلز آلبرت، چارلز امانوئل کارینیانو، در فرانسه تحصیل کرده و افسر ارتش فرانسه بود. او که به لیبرالیسم علاقه داشت، در سال ۱۷۹۶، پس از حمله فرانسه در سال ۱۷۹۶ و تبعید پادشاه چارلز امانوئل چهارم، به تورین سفر کرد. در آنجا چارلز امانوئل کارینیانو و
تورین سفر کرد. در آنجا چارلز امانوئل کارینیانو و همسرش به آرمان فرانسه پیوستند. با وجود این، این دو به پاریس فرستاده شدند، جایی که تحت نظر قرار گرفتند و مجبور شدند در شرایط نامناسبی در خانه‌ای در حومه شهر زندگی کنند. در این شرایط بود که فرزندانشان، چارلز آلبرت و خواهرش ماریا الیزابت (متولد ۱۳ آوریل ۱۸۰۰)، بزرگ شدند. در ۱۶ آگوست ۱۸۰۰، چارلز امانوئل کارینیانو ناگهان درگذشت. این وظیفه مادر چارلز آلبرت بود که با فرانسوی‌ها که قصد به رسمیت شناختن حقوق، عناوین یا اموال او را نداشتند، کنار بیاید. با این وجود، او
اموال او را نداشتند، کنار بیاید. با این وجود، او از فرستادن پسرش به خانواده ساووی در ساردینیا برای آموزش محافظه‌کارانه خودداری کرد. در سال ۱۸۰۸، ماریا کریستینا برای دومین بار با جوزپه ماسیمیلیانو تیبو دی مونتلار ازدواج کرد که رابطه‌اش با چارلز آلبرت ضعیف بود. وقتی او دوازده ساله بود، سرانجام به چارلز آلبرت و مادرش اجازه ملاقات با ناپلئون داده شد که به پسر عنوان کنت و مستمری سالانه اعطا کرد. از آنجایی که دیگر تحصیل در خانه برای او مناسب نبود، چارلز آلبرت در سال ۱۸۱۲ به کالج استانیسلاس در پاریس فرستاده شد.
سال ۱۸۱۲ به کالج استانیسلاس در پاریس فرستاده شد. او دو سال در مدرسه ماند، اما به‌طور منظم در آنجا شرکت نمی‌کرد. در عوض، او فقط برای شرکت در امتحانات به آنجا می‌رفت و ظاهراً با موفقیت در امتحانات شرکت می‌کرد. در همین حال، آلبرتینا به ژنو نقل مکان کرده بود، جایی که چارلز آلبرت از مارس ۱۸۱۲ تا دسامبر ۱۸۱۳ به او پیوست و با کشیش پروتستان، ژان پیر اتین ووشر (۱۷۶۳–۱۸۴۱)، از پیروان ژان ژاک روسو، ازدواج کرد. پس از شکست ناپلئون در نبرد لایپزیگ در اکتبر ۱۸۱۳، خانواده از ترس ورود نیروهای اتریشی، ژنو را ترک کردند و به
از ترس ورود نیروهای اتریشی، ژنو را ترک کردند و به فرانسه بازگشتند. در آغاز سال ۱۸۱۴، چارلز آلبرت در مدرسه نظامی بورژ ثبت نام کرد، به این امید که افسر ارتش فرانسه شود. او شانزده ساله بود. ناپلئون در سال ۱۸۱۴ او را به عنوان ستوان اژدها منصوب کرد. دوره اول در تورین. پس از شکست قطعی ناپلئون، پادشاه جدید لویی هجدهم در ۱۶ مه ۱۸۱۴، احیای سلسله بوربون را در پاریس جشن گرفت. در میان حاضران در جشن، پرنسس ماریا کریستینا دی کارینیانو و فرزندانش چارلز آلبرت و الیزابتا نیز حضور داشتند. با وجود گذشته‌شان، با خانواده به
نیز حضور داشتند. با وجود گذشته‌شان، با خانواده به خوبی رفتار شد، اگرچه چارلز آلبرت مجبور شد از عنوان کنت امپراتوری که در مدرسه نظامی بورژ به او اعطا شده بود و مستمری که ناپلئون به او داده بود، صرف نظر کند. برقراری مجدد صلح در اروپا به این معنی بود که چارلز آلبرت می‌تواند به تورین بازگردد و معلم خصوصی‌اش، کنت الساندرو دی سالوتزو دی منوزیگلیو، و آلبرتینا به او توصیه کردند که این کار را انجام دهد. او پاریس (و ناپدری‌اش) را ترک کرد و در ۲۴ مه به تورین رسید. در آنجا او با محبت مورد استقبال پادشاه ویکتور امانوئل
او با محبت مورد استقبال پادشاه ویکتور امانوئل اول (شارل امانوئل چهارم در سال ۱۸۰۲ از سلطنت کناره‌گیری کرده بود) و همسرش ملکه ماریا ترزا، که از بدو تولد یک آرشیدوشس هابسبورگ بود، قرار گرفت. اموال و زمین‌های او به او بازگردانده شد و کاخ کارینیانو به عنوان محل اقامت به او اعطا شد. با توجه به وضعیت سلسله (نه ویکتور امانوئل و نه برادرش چارلز فلیکس فرزند پسر نداشتند) چارلز آلبرت اکنون وارث احتمالی بود. بنابراین، او یک مربی برای مقابله با ایده‌های لیبرالی که در فرانسه آموخته بود، تعیین شد. اولین نفر از این افراد،
آموخته بود، تعیین شد. اولین نفر از این افراد، کنت فیلیپو گریمالدی دل پوگتو و پس از شکست او، دراگون، پولیکارپو کاچرانو داساسکو بود. اگرچه او برای این کار مجهزتر بود، اما نتوانست بر طرز فکر چارلز آلبرت تأثیر بگذارد، که در این زمان از اضطراب رنج می‌برد. ازدواج و شخصیت. دربار تصمیم گرفت که ازدواج، تعادل درونی را برای شاهزاده فراهم می‌کند. عروس منتخب، که توسط چارلز آلبرت پذیرفته شد، دختر شانزده ساله فردیناند سوم توسکانی، آرشیدوشس ماریا ترزا، از بستگان ملکه ماریا ترزا بود. چارلز آلبرت در ۱۸ مارس ۱۸۱۷ به دوک‌نشین
ترزا بود. چارلز آلبرت در ۱۸ مارس ۱۸۱۷ به دوک‌نشین بزرگ توسکانی و سپس به رم سفر کرد و پس از ۶ ماه نامزدی، در ۳۰ سپتامبر در کلیسای جامع فلورانس با ماریا ترزا ازدواج کرد. پس از عروسی، یک مجلس رقص توسط سفارت ساردینیا در فلورانس ترتیب داده شد. پس از آن، در ۶ اکتبر، این زوج به پیمونت رفتند. در ۱۱ اکتبر، آنها به کاستلو دل والنتینو رسیدند و از آنجا رسماً وارد تورین شدند. ماریا ترزای جوان بسیار خجالتی و مذهبی بود، کاملاً متفاوت از خلق و خوی چارلز آلبرت. این زوج در کاخ کارینیانو اقامت داشتند، جایی که چارلز آلبرت
کاخ کارینیانو اقامت داشتند، جایی که چارلز آلبرت شروع به دعوت از روشنفکران جوانی کرد که با آنها ایده‌های لیبرال به اشتراک می‌گذاشت. صمیمی‌ترین این دوستان عبارت بودند از سانتوره دی روسی د پومارولو، روبرتو دازگلیو، جیاچینتو کولگنو، چزاره بالبو، گوگلیلمو موفا دی لیسیو گریبالدی و کارلو امانوئل آسیناری دی سان مارزانو. در این سال‌ها، چارلز آلبرت همچنین از یک بحران مذهبی عمیق رنج می‌برد. این امر منجر به دوستی با دیپلمات فرانسوی ژان لویی د دوه دازرز و سفر شاهزاده به رم در سال ۱۸۱۷ برای دیدار با پادشاه سابق چارلز
به رم در سال ۱۸۱۷ برای دیدار با پادشاه سابق چارلز امانوئل چهارم شد که در صومعه‌ای گوشه‌گیر شده بود. با این حال، در سال‌های پس از ازدواجش، چارلز آلبرت با چندین زن، از جمله ماری کارولین د بوربون، بیوه دوک بری، روابط نامشروع داشت. ماریا ترزا دو سقط جنین داشت - دومی در سال ۱۸۱۹ در نتیجه تصادف کالسکه - اما در ۱۴ مارس ۱۸۲۰ پسری به دنیا آورد، ویکتور امانوئل، پادشاه آینده ایتالیا. مشارکت در انقلاب ۱۸۲۱. پس از قیام ۱۸۲۰ در کادیز، پادشاه فردیناند هفتم اسپانیا مجبور شد قانون اساسی ۱۸۱۲ اسپانیا را تصویب کند. امید به
شد قانون اساسی ۱۸۱۲ اسپانیا را تصویب کند. امید به دستیابی به قوانین اساسی مشابه در بسیاری از کشورهای اروپایی پدیدار شد. شورش‌هایی در ناپل و پالرمو آغاز شد. در ۶ مارس ۱۸۲۱، سانتوره دی روسی دی پومارولو، جیاچینتو پرووانا دی کولگنو، کارلو دی سان مارزانو و گوگلیلمو موفا دی لیسیو (همه افسران نظامی، مقامات یا پسران وزرا) و روبرتو دازگلیو با چارلز آلبرت ملاقات کردند. لیبرال‌های جوان آماده اقدام بودند و شاهزاده را به عنوان نوع جدیدی از مرد برای خاندان ساووی شناسایی کرده بودند - مردی که آماده گسست از گذشته
شناسایی کرده بودند - مردی که آماده گسست از گذشته مطلق‌گرایانه بود. توطئه‌گران هیچ تمایلی به براندازی خاندان ساووی نداشتند، بلکه برعکس ادعا می‌کردند که امیدوارند آن را مجبور به اعطای اصلاحاتی کنند که قدردانی مردم را به همراه داشته باشد. در طول ماه‌های آماده‌سازی، چارلز آلبرت به آنها اطمینان داده بود که از آنها حمایت می‌کند و در ۶ مارس این موضوع را تأیید کرد و اعلام کرد که از اقدام مسلحانه حمایت می‌کند. آنها قرار بود نیروهایی را گرد هم آورند، اقامتگاه پادشاه ویکتور امانوئل اول در مونکالیری را محاصره کنند و
ویکتور امانوئل اول در مونکالیری را محاصره کنند و از او بخواهند که قانون اساسی اعطا کند و به اتریش اعلام جنگ کند. چارلز آلبرت قرار بود نقش واسطه بین توطئه‌گران و پادشاه را ایفا کند. صبح روز بعد، ۷ مارس، چارلز آلبرت نظر دیگری داشت و توطئه‌گران را از این موضوع مطلع کرد. در واقع، او وزیر جنگ، الساندرو دی سالوتزو دی منوزیگلیو، را احضار کرد و به او گفت که یک توطئه انقلابی را کشف کرده است. تلاشی برای متوقف کردن توطئه صورت گرفت، که با این وجود در روز بعد، با بازدید دیگری از دی روسی و دی مارزانو، پررنگ‌تر شد. با
دیگری از دی روسی و دی مارزانو، پررنگ‌تر شد. با این حال، آنها مردد شدند و دستور لغو قیام را که قرار بود در ۱۰ مارس آغاز شود، صادر کردند. در همان روز، چارلز آلبرت، با پشیمانی فراوان، به مونکالیری شتافت و در آنجا همه چیز را برای ویکتور امانوئل اول فاش کرد و درخواست عفو نمود. اوضاع به نقطه بحرانی رسیده بود. در شب، پادگان آلساندریا، به فرماندهی یکی از توطئه‌گران (گوگلیلمو آنسالدی)، قیام کرد و کنترل شهر را به دست گرفت. در این مرحله، انقلابیون تصمیم گرفتند با وجود رها کردن شاهزاده، وارد عمل شوند. دوره ارتجاع
وجود رها کردن شاهزاده، وارد عمل شوند. دوره ارتجاع (۱۸۲۱–۱۸۳۱). شارل آلبرت، شاهزاده کارینیانو در یک لیتوگرافی فرانسوی از آن دوره در نیمه شب ۲۱ مارس ۱۸۲۱، چارلز آلبرت مخفیانه از کاخ کارینیانو خارج شد. عزیمت او تا روز بعد توسط انقلابیون کشف نشد. در ۲۳ مارس، از روندیسون به سن ژرمانو رفت و از آنجا قصد سفر به نووارا را داشت که به پادشاه وفادار ماند. او شش روز در نووارا ماند تا اینکه در ۲۹ آوریل، نامه‌ای از چارلز فلیکس رسید که به او دستور می‌داد فوراً به توسکانی برود. فلورانس. بعد از ظهر ۲ آوریل ۱۸۲۱، شاهزاده به
فلورانس. بعد از ظهر ۲ آوریل ۱۸۲۱، شاهزاده به فلورانس رسید. همسر و پسرش که در فرانسه بودند، در ۱۳ آوریل به آنجا رسیدند. پدرزن شاهزاده، گراند دوک فردیناند سوم، کاخ پیتی را به عنوان محل اقامت به آنها اعطا کرد. در ماه مه، چارلز فلیکس، که با موفقیت کمک اتریشی‌ها را برای برقراری نظم جلب کرده بود، در لوکا با ویکتور امانوئل اول ملاقات کرد. این دو مدت زیادی در مورد رفتار چارلز آلبرت بحث کردند و اگرچه ملکه جدید ماریا کریستینا در دفاع از او صحبت کرد، اما تصمیم گرفتند که او مسئول این توطئه است. در نتیجه این تصمیم و
که او مسئول این توطئه است. در نتیجه این تصمیم و شرایط، چارلز آلبرت تصمیم گرفت ایده‌های لیبرال خود را کنار بگذارد، به خصوص که چارلز فلیکس ایده حذف او از خط جانشینی و انتقال مستقیم تاج به پسرش ویکتور امانوئل را در سر می‌پروراند. چارلز فلیکس نظر مترنیخ را در این مورد جویا شد که به‌طور غیرمنتظره‌ای با این ایده مخالفت کرد. در ۱۶ سپتامبر ۱۸۲۲، ویکتور امانوئل نوزاد به سختی از آتش‌سوزی در تخت خود فرار کرد و ماهیت شکننده خط جانشینی را آشکار کرد، که با تولد پسر دوم، فردیناند، در ۱۵ نوامبر از خطر خارج شد. در فلورانس،
در ۱۵ نوامبر از خطر خارج شد. در فلورانس، چارلز آلبرت علایق فرهنگی مختلفی را پرورش داد. او به جمع‌آوری کتاب‌های قدیمی روی آورد، اما به نویسندگان معاصر نیز علاقه‌مند بود و اشعار آلفونس دو لامارتین و جوزف دو مایستر محافظه‌کار را گردآوری کرد. سفر اسپانیا. در آغاز سال ۱۸۲۳، دوک لویی آنتوان، دوک آنگولم، فرماندهی نیروی اعزامی فرانسوی را که قدرت‌های اروپایی وظیفه سرکوب انقلاب لیبرال در اسپانیا و بازگرداندن شاه فردیناند هفتم به تاج و تخت اسپانیا را پس از دستگیری توسط انقلابیون اسپانیایی در کادیز به آن سپرده بودند،
انقلابیون اسپانیایی در کادیز به آن سپرده بودند، به عهده گرفت. شارل آلبرت می‌خواست توبه خود را نشان دهد و بنابراین درخواست کرد که بخشی از این گروه باشد. او برای اولین بار در ۲۰ فوریه ۱۸۲۳ در این مورد به شارل فلیکس نامه نوشت، اما تنها در ۲۶ آوریل اجازه عزیمت دریافت کرد. در ۲ مه، چارلز آلبرت سوار بر ناوچه ساردینیایی کومرسیو در لیورنو شد که در ۷ مه به مارسی رسید. روز بعد، چارلز آلبرت حرکت کرد و در ۱۸ مه به بوسگیاس رسید. زمانی که به آنجا رسید، به لشکر ژنرال فرانسوی اتین دو بوردسوله منصوب شده بود. در ۲۴ مه، به
اتین دو بوردسوله منصوب شده بود. در ۲۴ مه، به مادرید رسید و تا ۲ ژوئن در آنجا ماند و سپس به سمت جنوب حرکت کرد. در درگیری با دشمن در حین عبور از سیرا مورنا، شجاعت نشان داد و فرانسوی‌ها او را به عضویت لژیون افتخار درآوردند. او به کوردوبا، اوتررا، خرز د لوس کابایروس و ال پورتو د سانتا ماریا رفت و در آنجا منتظر دستور حمله به قلعه کادیس، تروکادرو، که آخرین پناهگاه باقی مانده دولت مشروطه اسپانیا بود، ماند. در پایان اوت ۱۸۲۳، با کمک ناوگان فرانسوی از دریا، نیروها حمله‌ای را به تروکادرو آغاز کردند. چارلز آلبرت در