payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روسیه (مانند گرجی‌ها، بالت‌ها، کالمیک‌ها) را نیز شامل می‌شد، از این رو این سازمان در برنامه‌های سیاسی خود از اصطلاح "گروه‌های قومی روسیه" (به معنی "مردم روسیه") به جای راسکی (به معنی " روس‌های قومی") استفاده می‌کرد. بسیاری از روسوفیل‌ها نیز به این سازمان پیوستند، مانند آلمانی‌ها، لهستانی‌ها، اسلوونیایی‌ها. شاید مشهورترین عضو NTS، الکساندر گالیچ، فیلمنامه‌نویس و شاعر اهل شوروی بود که پس از تبعید از اتحاد جماهیر شوروی به دلیل ترانه‌های انتقادی و فعالیت‌های دگراندیشانه‌اش به این گروه پیوست. فعالیت ضدانقلابی.
به این گروه پیوست. فعالیت ضدانقلابی. NTS معتقد بود که زور تنها وسیله‌ای است که می‌توان رژیم شوروی را سرنگون کرد و یک انقلاب داخلی بهترین وسیله برای این کار است. این گروه چندین بار قبل، در طول و بعد از جنگ جهانی دوم، با هدف ایجاد یک نیروی انقلابی زیرزمینی در روسیه شوروی، تلاش‌هایی برای اعزام غیرقانونی افراد خود به اتحاد جماهیر شوروی انجام داد. این سازمان، علیرغم حمایت سازمان‌های اطلاعاتی خارجی، نتوانست با شبکه قدرتمند او چی پی یو و کمیساریای خلق در امور داخلی رقابت کند. تلاش‌های قبل و بعد از جنگ کمترین
داخلی رقابت کند. تلاش‌های قبل و بعد از جنگ کمترین موفقیت را داشتند و اغلب به تیراندازی با مقامات شوروی یا دستگیری ختم می‌شدند. دوره جنگ موفق‌ترین دوره بود، اگرچه تعداد زیادی از تلفات یا به دست گشتاپوی آلمان متحمل شدند یا سلول‌های خفته‌ای که توسط پلیس مخفی شوروی کشف شدند. ویلیام بلوم در کتاب «کشتن امید» ادعا کرده است که سازمان سیا با گروه ضد کمونیست تبعیدی روس، اتحاد ملی همبستگی‌گرایان روسیه (NTS)، در عملیات‌های مخفیانه در داخل اتحاد جماهیر شوروی همکاری می‌کرد. بلوم ادعا می‌کند که سازمان سیا مخفیانه NTS را
بلوم ادعا می‌کند که سازمان سیا مخفیانه NTS را از آلمان غربی آموزش، تجهیز، مسلح و تأمین مالی می‌کرد و مخفیانه عوامل آنها را به عنوان چترباز به خاک شوروی اعزام می‌کرد. بلوم ادعا می‌کند که این گروه‌ها از آنجا در اقداماتی مانند ترور، سرقت اسناد، خارج کردن قطارها از ریل، تخریب پل‌ها و خرابکاری در نیروگاه‌ها و کارخانه‌های اسلحه‌سازی دست داشتند. اتحاد جماهیر شوروی ادعا کرد که حدود دو دوجین از این عوامل، از جمله یک همکار سابق نازی‌ها، را دستگیر و متعاقباً آنها را اعدام کرده است. انجمن‌های
و متعاقباً آنها را اعدام کرده است. انجمن‌های همبستگی‌گرایان-شرکت‌گرایان. از سال ۲۰۰۶، فعالیت گروه سن پترزبورگ NTS افزایش یافته است. این گروه رادیکال‌های ضد کمونیست با یک ساختار تجاری بزرگ ارتباط برقرار کرده‌اند. یک وب‌سایت ایجاد شده است، آنها اعتراضات خیابانی برگزار کرده‌اند و ارتباطاتی در مناطق مختلف برقرار کرده‌اند. به دلیل رادیکالیسم و ارتباطات غیررسمی، فعالان جدید با مدیریت اس بی پی ان تی اس اختلاف نظر دارند. آنها یک انجمن خودمختار از همبستگی‌گرایان-شرکت‌گرایان NTS (NTS(osc)) ایجاد کردند. این سازمان به
NTS (NTS(osc)) ایجاد کردند. این سازمان به نمایندگی از NTS تعدادی اعتراضات اپوزیسیون و ضد کمونیستی و همچنین در حمایت از قیام‌های لیبی و سوریه برگزار کرد. متحدان NTS(osc) به سازمان‌های بسیار راست‌گرا (اما نه نژادپرستانه، در NTS(osc) شامل فعالان قفقازی می‌شود) و اتحادیه‌های کارگری آزاد تبدیل شده‌اند. اکنون NTS(osc) بخشی از اتحاد ملی همبستگی‌گرایان روسیه است. روسای NTS(osc) اندرو کوماریتسین و استانیسلاو بوسیگین بودند.
یواف‌سی ۲۳۸: سجودو vs. موراس () یک رویداد هنرهای رزمی ترکیبی بود که توسط یواف‌سی در تاریخ ۸ ژوئن ۲۰۱۹ در یونایتد سنتر شیکاگو برگزار شد. زمینه. این رویداد با یک مسابقه قهرمانی خروس‌وزن یواف‌سی برای کسب عنوان قهرمانی بین هنری سجودو، دارنده مدال طلای المپیک ۲۰۰۸ در کشتی آزاد و قهرمان فعلی مگس‌وزن یواف‌سی ، و مارلون موراس قهرمان سابق خروس‌وزن WSOF آغاز شد. تی‌.جی. دیلاشاو قهرمان دو دوره مسابقات، در ۲۰ مارس به دلیل مثبت شدن آزمایش دوپینگ در رابطه با شکست ژانویه‌اش در برابر سجودو برای کسب عنوان قهرمانی مگس وزن،
در برابر سجودو برای کسب عنوان قهرمانی مگس وزن، به حالت تعلیق درآمد و بنابراین ترجیح داد قبل از سلب عنوان قهرمانی، از عنوان خود صرف نظر کند. سجودو سومین مردی شد که به طور همزمان در دو بخش قهرمان UFC شد و چهارمین مبارز در کل (پس از کانر مک‌گرگور در یواف‌سی ۲۰۵، دانیل کورمیر در یواف‌سی ۲۲۶ و آماندا نونز در یواف‌سی ۲۳۲) و همچنین هفتمین نفری بود که در بخش‌های مختلف عنوان قهرمانی را کسب کرد. یک مسابقه قهرمانی مگس وزن زنان بین قهرمان فعلی والنتینا شوچنکو و جسیکا آی رویداد اصلی مشترک این رویداد بود. قرار بود یک
آی رویداد اصلی مشترک این رویداد بود. قرار بود یک مسابقه کاه‌وزن بین فلیس هریگ و یان شیائونان برای این رویداد برگزار شود. با این حال، در ۳۰ آوریل گزارش شد که هریگ پس از پارگی رباط صلیبی قدامی از این رویداد کناره‌گیری کرد و آنجلا هیل جایگزین او شد. جوایز. مبارزان زیر ۵۰ هزار دلار پاداش دریافت کردند:
رولینگ لَود () یک جشنوارهٔ بین‌المللی موسیقی هیپ هاپ است که در آسیا، آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، اروپا و اقیانوسیه برگزار شده است. این جشنواره که در سال ۲۰۱۵ پایه‌گذاری شد، به گفتهٔ "کمپلکس" «یکی از بزرگ‌ترین جشنواره‌های جهان» به‌شمار می‌رود و مجلهٔ "بیلبورد" از آن به‌عنوان «نقطهٔ اوج تمام جشنواره‌های هیپ هاپ» یاد کرده است. در سال ۲۰۱۹، حدود ۲۱۰ هزار نفر در این رویداد در میامی، ایالات متحده شرکت کردند.
دوک بزرگ ولادیمیر کیریلوویچ روسیه (؛ ۲۱ آوریل ۱۹۹۲) رئیس خانواده امپراتوری روسیه بود، سمتی که از سال ۱۹۳۸ تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۲ بر عهده داشت. اوایل زندگی. ولادیمیر با نام شاهزاده ولادیمیر کیریلوویچ روسیه در پوروو در دوک‌نشین بزرگ فنلاند، تنها پسر دوک بزرگ سیریل ولادیمیروویچ و دوشس بزرگ ویکتوریا فئودوروونا ("با نام خانوادگی" پرنسس ویکتوریا ملیتا از ساکس-کوبورگ و گوتا) به دنیا آمد. پدربزرگ و مادربزرگ پدری ولادیمیر، دوک بزرگ ولادیمیر الکساندروویچ روسیه و دوشس بزرگ ماریا پاولونا ("با نام خانوادگی" دوشس ماری
بزرگ ماریا پاولونا ("با نام خانوادگی" دوشس ماری از مکلنبورگ-شورین) بودند. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او آلفرد، دوک ساکس-کوبورگ و گوتا و دوشس بزرگ ماری الکساندروونا از روسیه بودند. او به عنوان کودکی درشت اندام و خوش‌قیافه توصیف شده است که شبیه نوه‌اش الکساندر سوم بود. خانواده ولادیمیر پس از انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ به فنلاند گریختند. خانواده او در سال ۱۹۲۰ فنلاند را ترک کردند، به کوبورگ، آلمان نقل مکان کردند. در ۸ اوت ۱۹۲۲، پدر ولادیمیر خود را متولی تاج و تخت روسیه اعلام کرد. دو سال بعد، در ۳۱ اوت ۱۹۲۴، پدرش
روسیه اعلام کرد. دو سال بعد، در ۳۱ اوت ۱۹۲۴، پدرش یک قدم فراتر رفت و عنوان "امپراتور و خودکامه تمام روسیه" را به خود اختصاص داد. با تصاحب عنوان امپراتوری توسط پدرش، ولادیمیر عنوان تسارویچ (ولیعهد بلافصل) و دوک بزرگ با سبک "امپراتوری را" دریافت کرد. در سال ۱۹۳۰، خانواده او آلمان را به مقصد سن بریاک، فرانسه، جایی که پدرش دربار خود را تأسیس کرد، ترک کردند. در دهه ۱۹۳۰، ولادیمیر مدتی را در انگلستان گذراند و در دانشگاه لندن تحصیل کرد و در کارخانه تجهیزات کشاورزی بلک‌استون در لینکلن‌شایر کار کرد. او بعداً به
بلک‌استون در لینکلن‌شایر کار کرد. او بعداً به فرانسه بازگشت و به بریتانی نقل مکان کرد و در آنجا صاحب زمین شد. وارث روسیه و جنگ جهانی دوم. ولادیمیر پس از مرگ پدرش در ۱۲ اکتبر ۱۹۳۸، ریاست خاندان امپراتوری روسیه را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۳۸ پیشنهادهایی مبنی بر اینکه او به عنوان نایب‌السلطنه اوکراین منصوب شود، مطرح شد، اما او این ایده را رد کرد و گفت که به انحلال روسیه کمکی نخواهد کرد. در طول جنگ جهانی دوم، ولادیمیر در سن-بریاک-سور-مر در بریتانی زندگی می‌کرد. در ۲۶ ژوئن ۱۹۴۱، او این بیانیه را صادر کرد: «در این
۲۶ ژوئن ۱۹۴۱، او این بیانیه را صادر کرد: «در این ساعت خطیر، زمانی که آلمان و تقریباً تمام ملت‌های اروپا علیه کمونیسم و بلشویسم که بیست و چهار سال مردم روسیه را به بردگی و ستم کشیده است، اعلام جنگ صلیبی کرده‌اند، من با این درخواست به همه فرزندان وفادار و فداکار میهنمان روی می‌آورم: هر کاری که می‌توانید، با تمام توان خود، برای سرنگونی رژیم بلشویکی و آزادسازی میهنمان از یوغ وحشتناک کمونیسم انجام دهید.» در سال ۱۹۴۲، ولادیمیر و همراهانش پس از آنکه از صدور بیانیه‌ای مبنی بر دعوت مهاجران روسی برای حمایت از جنگ
مبنی بر دعوت مهاجران روسی برای حمایت از جنگ آلمان نازی علیه اتحاد جماهیر شوروی خودداری کرد، در اردوگاه کار اجباری کومپین قرار گرفتند. در سال ۱۹۴۴، ارتش آلمان از ترس حمله از ساحل، خانواده را به داخل کشور منتقل کرد. آلمانی‌ها آنها را به پاریس می‌بردند که دستور داده شد به ویتل بروند. حتی ویتل هم ناامن بود، بنابراین آنها به آلمان منتقل شدند. ولادیمیر تا سال ۱۹۴۵ در قلعه‌ای متعلق به شوهر خواهر بزرگترش ماریا کیریلوونا در آمورباخ، باواریا زندگی می‌کرد. پس از شکست آلمان، ترس ولادیمیر از دستگیری توسط شوروی‌ها باعث
آلمان، ترس ولادیمیر از دستگیری توسط شوروی‌ها باعث شد به اتریش و در نزدیکی مرز لیختن‌اشتاین نقل مکان کند. او سعی کرد با ارتش ژنرال بوریس اسمیسلوفسکی حرکت کند و از مرز عبور کند، اما نه لیختن‌اشتاین و نه سوئیس به او ویزای ورود ندادند، بنابراین او در اتریش، جایی که در منطقه اشغالی آمریکا زندگی می‌کرد، ماند. عمه مادری ولادیمیر، اینفانتا بئاتریس اورلئان-بوربون، برای او ویزای اسپانیا گرفت. ولادیمیر متعاقباً با او در سنلوکار د باررامدا زندگی کرد. پس از جنگ و ازدواج. پس از جنگ، او بیشتر وقت خود را در مادرید گذراند
پس از جنگ، او بیشتر وقت خود را در مادرید گذراند و مرتباً در ملک خود در بریتانی و همچنین در پاریس اقامت داشت. ولادیمیر در ۱۳ اوت ۱۹۴۸ در لوزان با پرنسس لئونیدا گئورگیونا باگراتیون-موخرانسکی ازدواج کرد. قانون خاندان رومانوف پیش از انقلاب تصریح می‌کرد که تنها کسانی که از یک «ازدواج برابر» بین یک سلسله رومانوف و یکی از اعضای یک «سلطنتی یا خاندان حاکم» متولد شده باشند، در خط جانشینی امپراتوری روسیه قرار می‌گیرند. فرزندان ازدواج‌های مورگاناتیک واجد شرایط به ارث بردن تاج و تخت یا جایگاه دودمانی نبودند. خاندانی که
تاج و تخت یا جایگاه دودمانی نبودند. خاندانی که پرنسس لئونیدا به آن تعلق داشت، یعنی سلسله باگراتیونی، از قرون وسطی تا اوایل قرن نوزدهم در گرجستان پادشاه بودند، اما هیچ جد مذکری از او از سال ۱۵۰۵ به عنوان پادشاه در گرجستان سلطنت نکرده بود و شاخه او از خاندان باگراتیونی، خاندان موخرانی، پس از الحاق گرجستان به امپراتوری روسیه در سال ۱۸۰۱، در میان اشراف غیرحاکم روسیه تابعیت گرفته بود با این حال، جایگاه سلطنتی خاندان باگراتیونی توسط روسیه در پیمان گئورگیوسک در سال ۱۷۸۳ به رسمیت شناخته شده بود و ولادیمیر
در سال ۱۷۸۳ به رسمیت شناخته شده بود و ولادیمیر کیریلوویچ در ۵ دسامبر ۱۹۴۶ آن را به عنوان رئیس ادعایی خاندان امپراتوری روسیه تأیید کرد. با این حال، آخرین امپراتور حاکم بر روسیه امپراتوری، نیکلاس دوم، ازدواج با این خانواده با پرنسس تاتیانا کنستانتینوا را در سال ۱۹۱۱، مورگاناتیک (زنسالارانه) تلقی کرده بود. بنابراین، بحث‌هایی در مورد اینکه آیا ازدواج ولادیمیر با لئونیدا از روی برابری بوده یا موروثی، و اینکه آیا ادعای او بر تخت امپراتوری به‌طور معتبر پس از مرگش به دخترش ماریا، به سلسله دیگری، یا به هیچ‌کس دیگری
دخترش ماریا، به سلسله دیگری، یا به هیچ‌کس دیگری منتقل شده است، مطرح می‌شود. پس از آنکه ولادیمیر دخترش را رسماً به عنوان «وکیل تاج و تخت» معرفی کرد، با این انتظار که او سرانجام به عنوان رئیس سلسله در تبعید جانشین او شود، رؤسای سه شاخه دیگر خانواده امپراتوری - شاهزاده وسولود ایوانوویچ (کنستانتینوویچی)، رومن پتروویچ (نیکولایویچی) و آندری الکساندروویچ (میهایلوویچی) - در سال ۱۹۶۹ به ولادیمیر نامه نوشتند و گفتند جایگاه دودمانی دخترش هیچ تفاوتی با فرزندان خودشان ندارد (وسولود ایوانوویچ فرزندی نداشت، اما رومن
ندارد (وسولود ایوانوویچ فرزندی نداشت، اما رومن پتروویچ دو پسر از کنتس پراسکویا شرمتیف داشت، در حالی که آندری الکساندروویچ دو پسر از دونا الیزابت روفو از شاخه روسی شاهزاده‌های دی سن سانت آنتیمو داشت) و همسرش هیچ جایگاه بالاتری نسبت به همسران دیگر شاهزاده‌های رومانوف ندارد. در سال ۱۹۵۲ او از قدرت‌های غربی خواست تا علیه اتحاد جماهیر شوروی جنگ به راه بیندازند. در ۲۳ دسامبر ۱۹۶۹، ولادیمیر فرمانی جنجالی صادر کرد که به موجب آن، در صورتی که او پیش از رومانوف‌های مرد زنده‌ای که او به عنوان سلسله‌ها به رسمیت
مرد زنده‌ای که او به عنوان سلسله‌ها به رسمیت می‌شناخت، فوت کند، دخترش ماریا «نماینده تاج و تخت امپراتوری» خواهد شد. این اقدام به عنوان تلاشی از سوی ولادیمیر برای اطمینان از حفظ جانشینی در شاخه خود از خانواده امپراتوری تلقی شده است، در حالی که روسای شاخه‌های دیگر اعلام کردند که اقدامات ولادیمیر غیرقانونی است. ولادیمیر در نوامبر ۱۹۹۱، زمانی که توسط شهردار سن پترزبورگ، آناتولی سوبچاک، به این شهر دعوت شده بود، توانست از روسیه دیدن کند. اختلاف بر سر مرگ و جانشینی. دوک بزرگ ولادیمیر در ۲۱ آوریل ۱۹۹۲ هنگام
جانشینی. دوک بزرگ ولادیمیر در ۲۱ آوریل ۱۹۹۲ هنگام سخنرانی در جمع بانکداران و سرمایه‌گذاران اسپانیایی زبان در نورترن تراست میامی در ایالات متحده درگذشت. جسد او به روسیه بازگردانده شد و در قلعه پیتر و پاول در سنت پترزبورگ به خاک سپرده شد، اولین رومانوفی که از قبل از انقلاب به این شکل مورد احترام قرار می‌گرفت. مطبوعات خاطرنشان کردند که این مراسم تشییع جنازه «توسط مقامات مدنی و روسی به عنوان یک تعهد برای خانواده رومانوف تلقی می‌شد تا گامی در جهت احیای سلطنت.» از آنجایی که او فقط نتیجه یک امپراتور شناخته شده
از آنجایی که او فقط نتیجه یک امپراتور شناخته شده روسیه بود، عنوان ادعایی او مبنی بر «دوک بزرگ روسیه» باعث ایجاد مشکلاتی در مورد آنچه که باید روی سنگ قبر او نوشته شود، شد. پس از مرگ او، دخترش ماریا ولادیمیروونا، طبق تفسیر شاخه او از قوانین خاندان روسیه، ریاست خانواده امپراتوری روسیه را بر عهده گرفت. این موضوع توسط نیکلاس رومانوف، شاهزاده روسیه که قبل از مرگ گراند دوک ولادیمیر به عنوان رئیس انجمن خودخوانده «خانواده رومانوف» انتخاب شده بود، مورد اختلاف قرار گرفت.
کازین ایت () یک شخصیت خیالی در مجموعه‌های تلویزیونی و فیلم‌های "خانواده آدامز" است. او به‌طور ویژه برای مجموعه تلویزیونی سال ۱۹۶۴ ساخته شد و در اقتباس‌های بعدی سینمایی، تلویزیونی و تئاتری به‌عنوان یکی از شخصیت‌های فرعی ثابت حضور داشته است. پیشینهٔ شخصیت. کازین ایت موجودی قد کوتاه و پرمو است که ظاهرش به‌طور کامل از موهایی تا کف زمین پوشیده شده است. او معمولاً کلاه بولر و عینک آفتابی گرد به سر دارد و به زبانی نامفهوم و زیر صحبت می‌کند که تنها خانواده‌اش آن را می‌فهمند. از آن‌جا که این شخصیت به‌طور ویژه برای
می‌فهمند. از آن‌جا که این شخصیت به‌طور ویژه برای مجموعه تلویزیونی سال ۱۹۶۴ ساخته شد، تصویرسازی‌های کارتونیست خالق مجموعه، چارلز آدامز، پس از پخش این مجموعه آغاز شد؛ ابتدا در یک طرح تک‌صفحه‌ای که ایت را در حال صحبت تلفنی نشان می‌داد («اینجا ایت صحبت می‌کند») و سپس در آثار پرترهٔ خانوادگی. او یک خودروی مسرشمیت کابینن‌رو می‌راند. حضورها. تلویزیون. کازین ایت در مجموعه تلویزیونی سال ۱۹۶۴ به‌عنوان کازینِ گومز آدامز معرفی می‌شود. او مهمان گاه‌به‌گاه خانهٔ آدامزهاست و معمولاً از طریق دودکش وارد یا خارج می‌شود،
و معمولاً از طریق دودکش وارد یا خارج می‌شود، هرچند اتاقی مخصوص به خودش دارد که متناسب با قد و اندازه‌اش مبله شده است. ایت بیهوده خود را در مشاغل گوناگونی می‌آزماید، از جمله بازیگر، خواننده، مشاور ازدواج و سرپرست باغ‌وحش. ظاهر فیزیکی او موضوع یکی از قسمت‌هاست که در آن شروع به از دست دادن موهای خود می‌کند. کازین ایت در مجموع در ۱۹ قسمت از مجموعه اصلی حضور داشت و بیشتر اوقات توسط فلیکس سیلا بازی می‌شد، به جز دو قسمت که راجر آرویو نقش او را ایفا کرد. سیلا در یک فراخوان بازیگری در لس آنجلس شرکت کرد و بدون نیاز
فراخوان بازیگری در لس آنجلس شرکت کرد و بدون نیاز به آزمون بازیگری بلافاصله این نقش به او داده شد. ابتدا لباس سنگین این شخصیت از موی طبیعی ساخته شده بود، اما بعداً به دلیل خطر آتش‌سوزی ناشی از استعمال دخانیات در پشت صحنه، به موی مصنوعی مقاوم در برابر آتش تغییر یافت. وظیفهٔ سیلا فقط راه رفتن در صحنه بود، زیرا صدای ایت (که توسط مهندس صدا تونی ماگرو تأمین می‌شد) در مراحل پساتولید به شخصیت اضافه می‌شد، اما او اغلب هنگام بازی در این لباس دچار مشکل در دیدن می‌شد. این شخصیت همراه با دیگر اعضای خانواده آدامز در
این شخصیت همراه با دیگر اعضای خانواده آدامز در قسمت ویژه‌ای از مجموعه پویانمایی "فیلم‌های جدید اسکوبی دو" در ۲۳ سپتامبر ۱۹۷۲ با عنوان «وقتی ونزدی گم شده» حضور پیدا می‌کند. صداگذاری این شخصیت در آن قسمت توسط جان استیونسن انجام شد که بعدها در مجموعه انیمیشنی سال ۱۹۷۳ هانا باربرا نیز دوباره این نقش را ایفا کرد. در مجموعه پویانمایی سال ۱۹۹۲، ایت (با صداپیشگی پت فرلی) به عنوان یک پیرپسر بی خیال و آزاد به تصویر کشیده می‌شود که اغلب در کنار همراهان زن دیده می‌شود. همچنین او یک مأمور مخفی است که هدف اصلی دوقلوهای
همچنین او یک مأمور مخفی است که هدف اصلی دوقلوهای جاسوس قرار می‌گیرد. کازین ایت در مجموعه "خانواده آدامز جدید" توسط دیوید مایلریا اجرا شده و صداگذاری او بر عهدهٔ پال دابسن بوده است. در مجموعه نتفلیکس "ونزدی"، یکی از نیاکان او به عنوان یکی از پرتره‌های آکادمی نِوِرمور با نام «ایگناتیوس ایت» حضور دارد.
ثینگ تی. ثینگ () که معمولاً به اختصار ثینگ (Thing) نامیده می‌شود، یک شخصیت خیالی در "خانواده آدامز" است. اعضای خانواده آدامز او را ثینگ صدا می‌زنند، زیرا در اصل موجودی ناشناخته و نامشخص در کارتون‌های اولیه بود. از زمان تولید نخستین مجموعه تلویزیونی لایواکشن، این شخصیت به صورت یک دست جدا از بدن نمایش داده شد. نام این شخصیت در کشورهای مختلف متفاوت است: در برزیل «Mãozinha» (به معنی «دست کوچولو»)، در اسپانیا «Cosa» (به معنی «چیز»)، در آمریکای اسپانیایی‌زبان «Dedos» (به معنی «انگشت‌ها»)، در ایتالیا «Mano» (به
(به معنی «انگشت‌ها»)، در ایتالیا «Mano» (به معنی «دست»)، در کشورهای فرانسوی‌زبان «La Chose» (به معنی «چیز»)، در آلمان «eiskaltes Händchen» (به معنی «دست کوچک یخ‌زده»)، در لهستان «Rączka» (به معنی «دست کوچک») و در مجارستان «Izé» (به معنی «چیزه» یا «فلان چیز») نامیده می‌شود. حضورها. در رسانه‌های "خانواده آدامز". تینگ ساختهٔ چارلز آدامز بود؛ هنرمندی که از دههٔ ۱۹۳۰ کاریکاتورهای خانواده آدامز را در مجلهٔ "نیویورکر" منتشر می‌کرد. نخستین حضور تینگ در کتاب آدامز با نام "خانه‌نشین‌ها" (۱۹۵۴) بود. به گفتهٔ فیل هور،
نام "خانه‌نشین‌ها" (۱۹۵۴) بود. به گفتهٔ فیل هور، آدامز ایدهٔ خود را از ترانهٔ طنز سال ۱۹۵۰ فیل هریس به نام «چیز» (The Thing) گرفت. در یکی از کارتون‌های آدامز، موجودی مرموز معرفی شد که فقط با عنوان «تینگ» شناخته می‌شد و گفته می‌شد که دیدنش برای چشم انسان بیش از حد وحشتناک است. برخلاف اقتباس‌ها، نسخهٔ کارتونی تینگ در واقع انسانی با منشأ نامعلوم بود که خانهٔ آدامزها را از پشت درهای نیمه‌باز، میان نرده‌ها، از گوشه‌ها و حتی از زیر طاقچهٔ پنجره‌ها تماشا می‌کرد و چهره و دستانش برای خواننده آشکار بود. مجموعه
و چهره و دستانش برای خواننده آشکار بود. مجموعه تلویزیونی سال ۱۹۶۴ نقش تینگ را نسبت به کارتون‌ها به‌طور قابل توجهی گسترش داد. در این نسخه، تینگ به‌عنوان یک ساعد جداشده بازتصویرسازی شد، چون گاهی تا نزدیکی آرنج از جعبه‌اش بیرون می‌آمد. نقش او معمولاً توسط تد کسیدی ایفا می‌شد که بازیگر پیشخدمت عبوس به نام لورچ نیز بود. این دو شخصیت گاهی در یک صحنه با هم دیده می‌شدند (که در این صورت نقش تینگ را یکی از اعضای گروه، به ویژه دستیار کارگردان جک وُگلین بازی می‌کرد). تینگ معمولاً از جعبه‌هایی که در هر اتاق عمارت آدامز
معمولاً از جعبه‌هایی که در هر اتاق عمارت آدامز و حتی در صندوق پستی بیرون خانه قرار داشتند، ظاهر می‌شد. او گاهی از پشت پرده، داخل گلدان، از گاوصندوق دیواری خانواده یا مکان‌های دیگر نیز بیرون می‌آمد. از آن‌جا که قد تد کسیدی بود، استفاده از او برای ایفای نقش تینگ باعث ایجاد دشواری‌های فنی زیادی در صحنهٔ فیلم‌برداری "خانواده آدامز" می‌شد. در بسیاری از صحنه‌ها، او روی پشت خود درون یک سکوی چرخ‌دار، پایین‌تر از خط دید دوربین‌ها، دراز می‌کشید و دستش را از زیر جعبه به بیرون می‌آورد. تینگ معمولاً با دست راست اجرا
به بیرون می‌آورد. تینگ معمولاً با دست راست اجرا می‌شد، اما کسیدی گاهی عمداً با دست چپ او را بازی می‌کرد تا ببیند آیا کسی متوجه این تغییر می‌شود یا نه. در پایان هر قسمت، در تیتراژ، نقش تینگ با عنوان «خودش» (Itself) معرفی می‌شد. در فیلم‌های متأخر، با پیشرفت جلوه‌های ویژه، تینگ (با اجرای دست کریستوفر هارت) قادر است بیرون بیاید و روی نوک انگشتانش، شبیه به یک عنکبوت، حرکت کند. در فیلم "ارزش‌های خانواده آدامز" (۱۹۹۳) نشان داده می‌شود که تینگ برای نجات عمو فستر، با خودرو به سمت دبی می‌رود و به او برخورد می‌کند.
با خودرو به سمت دبی می‌رود و به او برخورد می‌کند. پس از آن، فستر سوار خودرو می‌شود و تینگ آن‌ها را—هرچند با رانندگی نامنظم و ترسناک برای فستر—به عمارت خانواده آدامز می‌برد. این ویژگی در مجموعه ۱۹۹۸ به نام "خانواده جدید آدامز" نیز دیده می‌شود، جایی که نقش تینگ را دستِ شعبده‌باز و بازیگر کانادایی استیون فاکس ایفا می‌کند. جعبهٔ کلاسیک تینگ تنها در یک قسمت از این مجموعه (بازسازی اپیزود «رومانس تینگ») ظاهر می‌شود؛ در سایر قسمت‌ها، او درون یک کمد زندگی می‌کند که به شکل «خانه‌ای در دل خانه» برای خودش بازسازی شده
به شکل «خانه‌ای در دل خانه» برای خودش بازسازی شده است. در نسخهٔ موزیکال، تینگ تنها در ابتدای نمایش ظاهر می‌شود، زمانی که پرده را کنار می‌زند. نقش او را یکی از اعضای گروه بازیگران ایفا می‌کند. در نسخهٔ تور اجرا، پاگزلی در مراسم ازدواج ونزدی و لوکاس، تینگ را روی یک بالش حمل می‌کند، در حالی که تینگ حلقه را در دست دارد. تینگ در فیلم پویانمایی سال ۲۰۱۹ به صورت یک دستِ جداشده ظاهر می‌شود که در برخی صحنه‌ها ساعتی با یک چشم روی آن بسته شده است؛ همچنین نشان داده می‌شود که او به پاها علاقهٔ خاصی دارد. تینگ در
می‌شود که او به پاها علاقهٔ خاصی دارد. تینگ در دنبالهٔ پویانمایی سال ۲۰۲۱ نیز حضور دارد، این بار با یک دستکش چرمی بدون انگشت و همان ساعتِ دارای چشم که در مواقع مختلف برای بیان احساساتش استفاده می‌شود، مانند نشان دادن درماندگی با چرخاندن چشم. تینگ در مجموعهٔ لایو اکشن نتفلیکس در سال ۲۰۲۲ با عنوان "ونزدی"، توسط ویکتور دوروبانتو ایفا شده است. برای بهبود ظاهر تینگ از گریم شامل بخیه‌ها و نشانه‌ها استفاده شد. در طول فیلم‌برداری، دوروبانتو با پوشیدن لباس آبی پنهان می‌شد. زبان حرکتی تینگ همان روز فیلم‌برداری ابداع
می‌شد. زبان حرکتی تینگ همان روز فیلم‌برداری ابداع می‌شد. در برخی برداشت‌ها به جای دستِ دوروبانتو از یک دستِ جانشین استفاده می‌شد. پس از هر برداشت، با کمک جلوه‌های ویژهٔ رایانه‌ای (CGI) تغییرات لازم روی تینگ اعمال و بدن دوروبانتو حذف می‌شد و پوستِ بالای مچ تینگ به صورت دیجیتال ساخته می‌شد. گومز او را مسئول مراقبت از ونزدی هنگام حضورش در آکادمی نورمور می‌کند، اما ونزدی او را مجبور می‌کند که در حل معماهای مدرسه و شهر جریکو به او کمک کند.
دیمیتری رومانوویچ رومانوف ( (زاده ۱۷ مه ۱۹۲۶ - درگذشته ۳۱ دسامبر ۲۰۱۶) از نوادگان سلسله حاکم سابق روسیه، بانکدار، نیکوکار و نویسنده بود. او همچنین مدعی ریاست خاندان امپراتوری روسیه بود. با مرگ او، نسل مردان شاخه نیکلایویچ از خانواده رومانوف منقرض شد. اوایل زندگی. دیمیتری رومانوویچ رومانوف در ۱۷ مه ۱۹۲۶ در کاپ دانتیب، فرانسه، به عنوان پسر دوم شاهزاده رومان پتروویچ روسیه و کنتس پراسکوویا شرمتوا متولد شد. برادر بزرگتر او شاهزاده نیکلاس رومانوویچ بود. از طریق نسب پدری، او نتیجهٔ امپراتور نیکلاس اول روسیه
نسب پدری، او نتیجهٔ امپراتور نیکلاس اول روسیه (۱۷۹۶–۱۸۵۵) و همسرش، پرنسس شارلوت پروس، بنیان‌گذار شاخه نیکولایویچی از خاندان امپراتوری روسیه بود. رومانوف ده سال اول زندگی خود را در آنتیب فرانسه گذراند، جایی که تحصیلات سنتی روسی را فرا گرفت. در سال ۱۹۳۶ خانواده‌اش به ایتالیا نقل مکان کردند، جایی که او تحصیلات خود را ادامه داد و مدتی در کاخ سلطنتی رم زندگی کرد. در سال ۱۹۴۶ خانواده‌اش به مصر نقل مکان کردند، جایی که آنها چندین سال قبل از بازگشت به ایتالیا زندگی کردند. او در سال ۱۹۵۴ در تور کشتی که توسط ملکه
کردند. او در سال ۱۹۵۴ در تور کشتی که توسط ملکه فردریکا و همسرش، شاه پاول یونان، ترتیب داده شده بود، شرکت کرد، که به عنوان " سفر دریایی پادشاهان " شناخته شد و بیش از ۱۰۰ نفر از اعضای خانواده سلطنتی از سراسر اروپا در آن شرکت کردند. در سال ۱۹۶۰ به دانمارک نقل مکان کرد، جایی که برای تعدادی از بانک‌ها از جمله بانک دانسکه کار کرد و تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۹۳ مدیر اجرایی آن بود او به زبان‌های روسی، فرانسوی، انگلیسی، دانمارکی و ایتالیایی مسلط بود. ازدواج‌ها. رومانوف دو بار ازدواج کرد. همسر اول او یوهانا فون
رومانوف دو بار ازدواج کرد. همسر اول او یوهانا فون کافمن (۱۹۳۶–۱۹۸۹) بود که در ۲۱ ژانویه ۱۹۵۹ در کپنهاگ با او ازدواج کرد. پس از بیوه شدن در سال ۱۹۸۹، در ۲۸ ژوئیه ۱۹۹۳ با دوریت رونلو (متولد ۱۹۴۲) در کاستروما ازدواج کرد. ازدواج دوم او اولین ازدواج یک رومانوف در روسیه از زمان سقوط سلسله بود. دیمیتری رومانوویچ، طبق گزارش همسرش تئودورا (دوریت)، در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۶ در دانمارک درگذشت. او هفته قبل از آن، پس از وخامت شدید وضعیت سلامتی‌اش، به صورت اورژانسی در بیمارستان بستری شده بود. کار خیریه. دیمیتری از زمان
بستری شده بود. کار خیریه. دیمیتری از زمان بازنشستگی در تعدادی از فعالیت‌های خیریه مشارکت داشته است. در ژوئن ۱۹۹۲، او یکی از هفت شاهزاده رومانوف بود که در پاریس ملاقات کردند و در آنجا تصمیم گرفتند "صندوق رومانوف برای روسیه را" با هدف انجام اقدامات خیریه در روسیه پس از کمونیسم ایجاد کنند. او در ژوئیه ۱۹۹۳ در یک مأموریت حقیقت‌یابی از روسیه بازدید کرد تا در مورد حوزه‌هایی که این مؤسسه خیریه باید روی آنها تمرکز کند، تصمیم‌گیری کند. شاهزاده دیمیتری از زمان تأسیس "صندوق رومانوف برای روسیه" به عنوان رئیس آن خدمت
"صندوق رومانوف برای روسیه" به عنوان رئیس آن خدمت کرده است. او همچنین رئیس "صندوق خیریه شاهزاده دیمیتری رومانوف" بود که در سال ۲۰۰۶ تأسیس کرد. انجمن خانواده رومانوف. دیمیتری از سال ۱۹۷۹، سال تأسیس انجمن خانواده رومانوف، عضو آن بود و به عنوان عضو کمیته فعالیت می‌کرد. در ژوئیه ۱۹۹۸، او به دیگر اعضای خانواده امپراتوری در سن پترزبورگ پیوست تا در مراسم تشییع جنازه آخرین امپراتور روسیه، نیکلاس دوم، و خانواده‌اش شرکت کند. در مارس ۲۰۰۳، نخست‌وزیر وقت بلغارستان و تزار سابق، سیمئون ساکس-کوبورگ-گوتا، از دیمیتری دعوت
سابق، سیمئون ساکس-کوبورگ-گوتا، از دیمیتری دعوت کرد تا در مراسم جشن آزادسازی بلغارستان از حکومت عثمانی در طول جنگ روسیه و ترکیه ۱۸۷۷–۱۸۷۸ شرکت کند. در سپتامبر ۲۰۰۶، پس از یک کمپین لابی‌گری موفق با خانواده سلطنتی دانمارک و ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، او ترتیب داد تا بقایای ملکه ماریا فئودوروونا، همسر ملکه، از دانمارک، جایی که در تبعید درگذشت، به روسیه منتقل شود تا در کنار همسرش امپراتور الکساندر سوم به خاک سپرده شود. پس از شرکت در مراسم مذهبی برای ماریا فئودوروونا در کلیسای جامع روسکیله در دانمارک،
فئودوروونا در کلیسای جامع روسکیله در دانمارک، شاهزاده دیمیتری بقایای او را با کشتی نیروی دریایی دانمارک که آنها را به روسیه منتقل کرد، همراهی کرد. پس از ورودشان، شاهزاده دیمیتری به همراه دیگر نوادگان خانواده امپراتوری در مراسم تدفین مجدد در روسیه شرکت کردند. او به عنوان یکی از نوادگان ملکه سوفیا از هانوفر، واجد شرایط جانشینی تاج و تخت بریتانیا نیز بود.
گرندماما () یک شخصیت خیالی در مجموعه تلویزیونی و فیلم‌های "خانواده آدامز" است. او نخستین بار در آثار کاریکاتوریست چارلز آدامز ظاهر شد و در اقتباس‌های سینمایی، تلویزیونی و تئاتری این مجموعه به‌عنوان شخصیتی فرعی حضور دارد.