payamvha/North_RAG huggingface dataset:
غار طابون یک غار است که در ذخیره‌گاه زیست‌کره نهال میروت، اسرائیل واقع شده و یکی از سایت‌های برجستهٔ تکامل انسان در کوه کرمل است. این منطقه در سال ۲۰۱۲ توسط یونسکو به عنوان محلی با ارزش جهانی شناخته شد. این غار همراه با سایت‌های نزدیک دیگر مانند غار الواد، غار جمال و غار اسکول بخشی از منطقه حفاظت‌شده نهال میروت و پارک ملی این منطقه است. این منطقه همچنین در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. تاریخچه. غار طابون در دوره‌های پارینه‌سنگی زیرین و میانی، به‌صورت پراکنده سکونت‌گاه انسان بوده است. رسوبات ماسه، لای
سکونت‌گاه انسان بوده است. رسوبات ماسه، لای و خاک رس تا عمق ۲۵ متری در این غار انباشته شده‌اند که نشان‌دهنده یکی از طولانی‌ترین توالی‌های سکونت انسانی در منطقه شام است. در سال ۱۹۲۹، دوروتی گارود در طی ۲۲ ماه حفاری در این منطقه، توالی سکونت انسانی را در این غار و سایر سایت‌های اطراف کشف کرد. در همین حفاری‌ها، یسری، زنی از روستای محلی، جمجمه نئاندرتال موسوم به طابون ۱ را کشف کرد. رسوبات و ابزارها. رسوبات اولیه و پایین‌تر غار حاوی مقادیر زیادی ماسه دریایی است که نشان‌دهنده شرایط آب‌وهوایی گرم در آن زمان است.
که نشان‌دهنده شرایط آب‌وهوایی گرم در آن زمان است. شواهد به دست آمده حاکی از آن است که در آن دوره خط ساحلی مدیترانه عقب‌تر از موقعیت کنونی بوده و دشت‌های ساحلی پوشیده از گیاهان ساوانا بودند. ساکنان غار از تبرهای سنگی ساخته شده از چخماق و سنگ آهک برای شکار حیوانات مانند غزال، اسب آبی، کرگدن و گاو وحشی و همچنین برای جمع‌آوری ریشه گیاهان استفاده می‌کردند. با گذشت زمان، ابزارها پیشرفت کرده و تبرهای دستی کوچک‌تر و با شکل بهتر و خراشنده‌هایی از تراشه‌های ضخیم چخماق برای جداسازی گوشت از استخوان‌ها و فرآوری پوست
برای جداسازی گوشت از استخوان‌ها و فرآوری پوست حیوانات ساخته شدند. تغییرات آب و هوایی و فرهنگ موستری. لایه‌های بالایی غار بیشتر از خاک رس و لای تشکیل شده‌اند که نشان‌دهنده تغییر به اقلیم سردتر و مرطوب‌تر است. در این دوره، خط ساحلی وسیع‌تر شده و جنگل‌ها و تالاب‌های متراکم دشت ساحلی را پوشانده بودند. بقایای این لایه‌ها به فرهنگ موستری (حدود ۲۰۰٬۰۰۰ تا ۴۵٬۰۰۰ سال پیش) تعلق دارد. ابزارهای سنگی کوچک ساخته شده از تراشه‌های نازک چخماق که با تکنیک لوالوآ ساخته شده‌اند، در این لایه‌ها غالب هستند. ابزارهای موستری
در این لایه‌ها غالب هستند. ابزارهای موستری شامل تراشه‌های بلند و ابزارهایی برای خراشیدن، بریدن و اره کردن بودند. کشفیات و یافته‌های دیگر. حفاری‌های آرتور جلینک بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۲ در غار طابون بیش از ۱۹۰۰ تبر دستی کامل و جزئی را شناسایی کرد که بیشتر آنها به صنایع آشولی متأخر و یابرودی نسبت داده می‌شوند. همچنین، تعداد زیادی استخوان گوزن در لایه‌های بالایی غار کشف شده که ممکن است به دلیل وجود دهانه‌ای شبیه به دودکش در پشت غار باشد که به عنوان تله طبیعی عمل می‌کرده است. فسیل‌هایی از جمله یک اسکلت زن
عمل می‌کرده است. فسیل‌هایی از جمله یک اسکلت زن تقریباً کامل (طابون C1) و یک فک (طابون C2) نیز در این غار یافت شده‌اند. علاوه بر این، سنگی به قدمت ۳۵۰٬۰۰۰ سال در غار کشف شد که احتمالاً توسط انسان‌تباران برای سایش سطوح استفاده می‌شده است.
کیارا د لوکا () بازیگر ایتالیایی-فرانسوی است. از فیلم‌هایی که وی در آنها نقش داشته است می‌توان به "مبارزه‌ی چاقویی" اشاره کرد.
ویلای امپراتوری سوزاکی ، واقع در محله سوزاکی شهر شیمودا، شیزوئوکا، استان شیزوئوکا، ژاپن یک اقامتگاه متعلق به خانواده امپراتوری ژاپن (دودمان یاماتو) است و در فواصل زمانی نادر به عنوان یک استراحتگاه تابستانی غیررسمی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
لیانا فِری (؛ زادهٔ) بازیگر، منشی صحنه و فیلم‌نامه‌نویس است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ترور"، "در پارک اتفاق افتاد"، "ملودی‌های جاودانه"، "زن نابینای سورنتو" و "هفت گناه کبیره" اشاره نمود.
آنجلا مینِـروینی () بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "جنگو، آماده مرگ باش" و "عشاق لاتین" اشاره نمود.
سایت میاتاکی ، یک محوطه باستانی پیچیده با آثاری از دوره جومون، دوره یایویی و دوره نارا، واقع در محله میاتاکی شهر یوشینو، نارا، استان نارا، ژاپن است. این مکان در سال ۱۹۲۴ به عنوان یک مکان تاریخی ملی ژاپن (یادمان‌های ژاپن) تعیین شد.
اِلی دراگو () بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "۱۶ ساله‌ها" و "هرکول در جهان خالی از سکنه" اشاره نمود.
در مجازی سازی ، مجازی سازی ورودی/خروجی (مجازی سازی I/O) روشی برای ساده‌سازی مدیریت، کاهش هزینه ها و بهبود عملکرد سرورها در محیط های سازمانی است. محیط های مجازی سازی I/O با انتزاع پروتکل های لایه بالایی از اتصالات فیزیکی ایجاد می شوند. این فناوری یک کارت آداپتور فیزیکی را قادر می‌سازد تا به صورت چند کارت شبکه مجازی (vNIC) و آداپتور گذرگاه میزبان مجازی (vHBA) ظاهر شود. NIC ها و HBA های مجازی مانند NIC ها و HBA های مرسوم عمل می کنند و به گونه ای طراحی شده اند که با سیستم عامل ها ، هایپروایزر ها و برنامه های
که با سیستم عامل ها ، هایپروایزر ها و برنامه های موجود سازگار باشند. برای منابع شبکه (LAN و SAN)، آنها به عنوان کارت های معمولی ظاهر می شوند. در نمای فیزیکی، ورودی/خروجی مجازی، کابل‌های ورودی/خروجی مختلف سرور را با یک کابل جایگزین می‌کند که یک حمل و نقل مشترک برای تمام اتصالات شبکه و ذخیره‌سازی را فراهم می‌کند. آن کابل (یا به طور معمول دو کابل برای افزونگی) به یک دستگاه خارجی متصل می شود که سپس اتصالات را به شبکه های مرکز داده ارائه می دهد. تاریخچه. سرور ورودی/خروجی یک بخش حیاتی برای موفق بودن و مؤثر واقع
یک بخش حیاتی برای موفق بودن و مؤثر واقع شدن در توسعه سرورها است، به ویژه در سرورهای مجازی. چند استفاده کاربردی از آن را می‌توان به این اشاره کرد که سرورهای مجازی نیاز به پهنای باند و اتصالات بیشتری به شبکه‌ها و حافظه دارند. طبق یک نظرسنجی، 75 درصد از سرورهای مجازی سازی شده به 7 اتصال ورودی/خروجی یا بیشتر در هر دستگاه نیاز دارند و احتمالاً به پیکربندی مجدد ورودی/خروجی متعددی نیاز دارند. در مراکز داده مجازی، مشکلات عملکرد ورودی/خروجی به دلیل اجرای ماشین‌های مجازی (VM) متعدد روی یک سرور ایجاد می‌شوند. در
مجازی (VM) متعدد روی یک سرور ایجاد می‌شوند. در پیاده‌سازی های اولیه مجازی سازی سرور، تعداد ماشین های مجازی در هر سرور به طور معمول به شش یا کمتر محدود می شد. اما مشخص شد که می‌تواند به‌طور ایمن هفت برنامه یا بیشتر در هر سرور اجرا کند، که اغلب از ۸۰ درصد ظرفیت کل سرور استفاده می‌کند، بهبودی به طور میانگین بیش از 5 الی 15 درصد سرور های مجهز به مجازی سازی نسبت به سرور های فاقد این پیاده‌سازی. با این حال، بهره‌برداری افزون توسط مجازی سازی فشار قابل توجهی بر ظرفیت ورودی/خروجی سرور وارد می کند. ترافیک شبکه،
ظرفیت ورودی/خروجی سرور وارد می کند. ترافیک شبکه، ترافیک ذخیره‌سازی و ارتباطات بین سرور با هم ترکیب می شوند و بار بیشتری را تحمیل می کنند که ممکن است کانال های سرور را بیش از حد مورد کار قرار دهد و در حالی که منتظر داده هستند منجر به انباشتگی (بک‌لاگ) و CPU های غیرفعال (بیکار) شود. ورودی/خروجی مجازی با ادغام ورودی/خروجی به یک اتصال واحد که پهنای باند آن به طور ایده آل از ظرفیت ورودی/خروجی خود سرور فراتر می رود، گلوگاه های عملکرد را برطرف می کند و در نتیجه اطمینان حاصل می کند که اتصال ورودی/خروجی خود یک
اطمینان حاصل می کند که اتصال ورودی/خروجی خود یک گلوگاه نیست. سپس این پهنای باند به صورت پویا در لحظه در بین چندین اتصال مجازی به منابع ذخیره‌سازی و شبکه تخصیص داده می شود. در کاربرد های ورودی/خروجی متمرکز، این رویکرد می تواند به افزایش عملکرد VM و تعداد بالقوه VM ها در هر سرور کمک کند. سیستم‌های ورودی/خروجی مجازی که شامل کنترل‌های کیفیت خدمات (QoS) هستند نیز می‌توانند پهنای باند ورودی/خروجی را برای ماشین‌های مجازی خاصی تنظیم کنند، بنابراین عملکردی قابل پیش‌بینی را برای استفاده های مهم تضمین می‌کنند.
پیش‌بینی را برای استفاده های مهم تضمین می‌کنند. بنابراین QoS کاربرد مجازی سازی سرور را برای تولید و توسعه سرور و استعمال کاربر نهایی را افزایش می دهد. مزایا. شاسی سرور تیغه‌ای با بسته بندی بسیاری از سرورها (و در نتیجه بسیاری از اتصالات ورودی/خروجی) در یک فضای فیزیکی کوچک تراکم را افزایش می‌دهد. ورودی/خروجی مجازی تمام اتصالات ذخیره‌سازی و شبکه را به یک اتصال فیزیکی واحد ادغام می کند که هر گونه محدودیت فیزیکی در تعداد پورت ها را حذف می‌کند. ورودی/خروجی مجازی همچنین مدیریت پیکربندی مبتنی بر نرم‌افزار را فعال
همچنین مدیریت پیکربندی مبتنی بر نرم‌افزار را فعال می کند که کنترل دستگاه های ورودی/خروجی را ساده می کند. این ترکیب اجازه می‌دهد تا پورت های ورودی/خروجی بیشتری در یک فضای معین مستقر شوند و مدیریت عملی محیط حاصل را تسهیل می‌کند.
میریام گالانتی (؛ زادهٔ ۵ آوریل ۱۹۸۹) بازیگر و مجری تلویزیون اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. گالانتی کار بازیگری خود را در رم آغاز کرد و در هفتاد و یکمین جشنواره فیلم ونیز برندهٔ جایزهٔ «یک استعداد بازیگری فراتر» شد. وی همچنین در هفتاد و ششمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز برندهٔ «جایزهٔ کینئو» شد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "پدر ماتئو" اشاره نمود.
ترس از عشق () یک فیلم صامت ایتالیایی است که در سال ۱۹۲۰ منتشر شد. از بازیگران فیلم می‌توان به ورا ورگانی، گوستاوو سرنا و گوئیدو ترنتو اشاره کرد.
زرآباد، استان سیستان و بلوچستان دشتی در جنوب رودخانه رابچ و در انتهای باغات موزی که مملو از درختان وحشی کلیر می باشد. درختی که برگ ندارد اما گلهایی سرخ و زیبا دارد. جهت تکثیر از طریق دانه (که شبیه گیلاس است) توجه کنید که عمر دانه ها کم است و باید سریع کاشته شود. این درخت قابلیت هرس دارد و شکل آن کاملا کروی می شود و در هنگام گل دهی ، کاملا سرخ و زیباست.
وِرا ورگانی (؛ ۶ فوریه ۱۸۹۴ – ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۹) بازیگر اهل ایتالیا بود که در چندین فیلم صامت هم نقش‌آفرینی نمود. وی مادرِ تهیه‌کننده فیلم لئو پسکارولو بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ترس از عشق" اشاره نمود.
راغب النَّشاشیبی (۱۸۸۲ – ۱۹۵۱) سیاستمدار فلسطینی بود. او در دوره‌های گوناگون چندین سمت در کشورهای عثمانی، فلسطین و اردن را برعهده داشت، از جمله: نمایندگی مجلس عثمانی ۱۹۰۹–۱۹۱۸، مهندس خدمات عمومی در ناحیهٔ قدس، عضو کنگرهٔ سوریه ۱۹۱۹ و شهردار قدس از ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۴ که پس از خروج از آن، حزب دفاع ملی را تأسیس کرد. او همچنین پس از تقسیم فلسطین در ۱۹۴۸، فرماندار کل کرانهٔ باختری شد و تولیت عمومی حرم شریف بر عهد داشت و عضو دومین سنای اردن ۱۹۵۰–۱۹۵۱ بود. زندگی و پیشه. سال‌های اولیه. او در سال ۱۸۸۳ یا ۱۸۸۲ در قدس،
سال‌های اولیه. او در سال ۱۸۸۳ یا ۱۸۸۲ در قدس، متصرفیه قدس، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. پدرش رشید از افراد سرشناس و ثروتمند قدس و از اعضای هیئت مدیرهٔ متصرفیه بود. راغب تحصیلات ابتدایی خود را در مدارس این شهر گذراند و سپس به مکتب سلطانی آنجا پیوست. به استانبول رفت و در آنجا از دانشکدهٔ مهندسی عثمانی فارغ‌التحصیل شد. در سیاست. پس از بازگشت به فلسطین، در اواخر دوران عثمانی، به سمت ادارهٔ فواید عمومی در متصرفیه قدس منصوب شد. راغب النشاشیبی که از اعضای انجمن اتحاد و ترقی بود، در پی اعلام قانون اساسی ۱۹۰۸ به
اتحاد و ترقی بود، در پی اعلام قانون اساسی ۱۹۰۸ به عنوان نمایندهٔ قدس در مجلس نمایندگان عثمانی انتخاب شد و تا پایان دوره عثمانی سمت خود را حفظ کرد. پس از پایان جنگ جهانی اول، استانبول را به مقصد شهر حلب ترک کرد و در آنجا اقامت گزید. راغب نشاشیبی در نشستی که تعدادی از میهن‌گرایان فلسطینی در شهر قدس در بهار ۱۹۱۹ در آستانهٔ ورود کمیسیون تحقیق آمریکایی کینگ کرین به فلسطین برگزار کردند، شرکت کرد؛ آنان بر سر خواست استقلال فلسطین در چارچوب وحدت عرب‌ها و نفی صهیونیسم و میهن ملی یهود توافق کردند. موسی کاظم الحسینی
و میهن ملی یهود توافق کردند. موسی کاظم الحسینی به دلیل فعالیت‌های ملی و پس از آنکه مقامات بریتانیا او را به سازماندهی درگیری‌های خونینی که در اوایل آوریل سال ۱۹۲۰ بین عرب‌ها و یهودیان در قدس روی داد، متهم کردند، از کار برکنار شد. مقامات قیمومیت بریتانیا به جای او، راغب النشاشیبی را در سال ۱۹۲۰ خواستند و به عنوان شهردار قدس منصوب کردند. او توسط فرماندار نظامی بریتانیا رونالد استورز منصوب شد. این تصمیم برای انتصاب نشاشیبی خشم شدید میهن‌گرایان را برانگیخت و از آن زمان، او را فردی خارج از منافع ملی می‌دانستند.
آن زمان، او را فردی خارج از منافع ملی می‌دانستند. النشاشیبی تا سال ۱۹۳۴ در سمت خود باقی ماند تا اینکه در انتخابات از رقیب خود حسین فخری الخالدی نامزد فهرست ملی شکست خورد. وی در نتیجهٔ انتخابات شهرداری قدس که در سال ۱۹۲۷ برگزار شد، مجدداً به عنوان سرپرست شهرداری انتخاب شد و تا سال ۱۹۳۴ در این سمت باقی ماند تا اینکه پس از انتخاباتی که در آن سال برگزار شد، حسین فخری الخالدی جانشین وی شد. نشاشیبی در دوران شهرداری، مشتاق هویت عربی شهر قدس بود، زیرا در اولین دورهٔ ریاست خود از مبلغ هنگفتی که توسط آلفرد موند، یکی
ریاست خود از مبلغ هنگفتی که توسط آلفرد موند، یکی از یهودیان ثروتمند بریتانیا، برای شهرداری برای صرف پروژه‌های عمومی اهدا شده بود، خودداری کرد. زمانی که او متوجه شد که شرایط تعیین شده توسط این اهداکننده می‌تواند شهرداری را در آینده به یک «مستعمرهٔ یهودی» تبدیل کند. وی در عضویت کمیتهٔ مشترک فلسطین و انگلیس که توسط کمیساریای عالی بریتانیا برای سازماندهی و ادارهٔ امور اسلامی تشکیل شده بود، شرکت کرد که این کمیته، نظام انجمن شریعت اسلامی را در ۱۲ مارس ۱۹۲۱ تأسیس کرد که مجلس اسلامی اعلا از آن برخاست. راغب
تأسیس کرد که مجلس اسلامی اعلا از آن برخاست. راغب النشاشیبی در اول دسامبر سال ۱۹۳۴ حزب دفاع ملی را در مخالفت با حزب عربی فلسطین و مجلس اسلامی اعلا به ریاست محمد امین الحسینی تأسیس کرد. رویکرد اعلام شده این حزب، طبق «منشور ملی» فلسطین بود که خواستار رد بیانیهٔ بالفور و مهاجرت یهودیان، فروش زمین به یهودیان و ایجاد یک دولت ملی نیابی بود. النشاشیبی عده‌ای از شهرداران، تجار و بازرگانان را دور خود جمع کرد و گروهی را به نام «اپوزیسیون» در برابری «مجلسِین» (دو مجلس) تشکیل داد که رهبری آن‌ها را محمد امین الحسینی،
تشکیل داد که رهبری آن‌ها را محمد امین الحسینی، مفتی بیت‌المقدس بر عهده داشت. در نتیجه، دو گروه به وجود آمد که یکی از آنها به عنوان اپوزیسیون معرفی شد که رهبری آن را النشاشیبی بر عهده داشت و دیگری را الحسینی رهبری می‌کرد که مجلِسِین بودند. با تشکیل کمیتهٔ عالی عرب برای فلسطین، النشاشیبی به عنوان یکی از اعضای آن (به عنوان رئیس حزب دفاع ملی) انتخاب شد. در هیئت فلسطینی در کنفرانس میز گرد در لندن در فوریه سال ۱۹۳۹ شرکت کرد؛ در آن کنفرانس، ریاست هیئت فلسطینی را جمال الحسینی رهبر حزب عربی فلسطین به نمایندگی از
جمال الحسینی رهبر حزب عربی فلسطین به نمایندگی از امین الحسینی بر عهده داشت که شرکت وی در کنفرانس با مخالفت دولت انگلیس مواجه شد. بلوک «اپوزیسیون» تحت رهبری او در هفتمین کنگرهٔ ملی فلسطین که در ژوئن ۱۹۲۸ برگزار شد، شرکت کرد و نشاشیبی به عضویت کمیتهٔ اجرایی عربی برآمده از آن درآمد. وی در این سمت پس از حوادث قیام «براق»، در هیئت هیئت اجرایی عربی که در مارس ۱۹۳۰ برای مذاکره با دولت انگلیس به لندن سفر کرد، شرکت کرد. زمانی که امین الحسینی ترتیب برگزاری کنفرانس عمومی اسلامی در قدس را در دسامبر ۱۹۳۱ داد، موضع
عمومی اسلامی در قدس را در دسامبر ۱۹۳۱ داد، موضع مخالفی با او اتخاذ کرد. وی ابتکار عمل در برگزاری کنفرانسی متضاد در قدس را در جریان کنفرانس عمومی اسلامی به عهده گرفت و آن را «کنفرانس امت اسلامی فلسطین» نامید. در ۲۵ آوریل ۱۹۳۶، اندکی پس از شروع اعتصاب عمومی، النشاشیبی در عضویت کمیتهٔ عالی عرب که ریاست آن را امین الحسینی برعهده داشت، به نمایندگی از حزب «دفاع» شرکت کرد. اما او در ۴ ژوئیه ۱۹۳۷، چند روز قبل از صدور گزارش کمیسیون تحقیق بریتانیا به ریاست لرد پیل، از این کمیته استعفا داد. او با پروژهٔ تقسیم
پیل، از این کمیته استعفا داد. او با پروژهٔ تقسیم پیشنهادی کمیسیون پیل مخالفت کرد، اما به‌طور کلی به دلیل اعتدال خود در رویارویی با سیاست بریتانیا و نزدیکی به شاهزاده عبدالله، امیر شرق اردن شهرت داشت، با علم به اینکه که کمیسیون پیل پیشنهاد الحاق بخش عربی فلسطین به شرق اردن را پس از تقسیم فلسطین داد و این الحاق همان چیزی بود که شاهزاده عبدالله آرزوی آن را داشت. هنگامی که انقلاب دوباره در اوایل پاییز ۱۹۳۷ علیه پروژهٔ پیل آغاز شد، نشاشیبی در رأس اپوزیسیون نتوانست آن خلاء سیاسی را پر کند که پس از پناه بردن امین
آن خلاء سیاسی را پر کند که پس از پناه بردن امین الحسینی به لبنان برای فرار از دستگیری توسط مقامات انگلیسی به وجود آمده بود. حزب دفاع ملی و سایر احزاب پس از پایان جنگ جهانی دوم فعالیت سیاسی خود را از سر گرفتند. نشاشیبی با تشکیل مجدد کمیتهٔ عالی عرب در سال ۱۹۴۵ به عنوان یکی از اعضای آن انتخاب شد و فعالیت حزبی خود را تا زمان انحلال احزاب فلسطینی پس از تأسیس هیئت عالی عربی برای فلسطین در ژوئن ۱۹۴۶ ادامه داد. در نوامبر ۱۹۴۵، او به عنوان رهبر حزب دفاع ملی با سایر احزاب فلسطینی (حزب عربی فلسطین، حزب استقلال، حزب
احزاب فلسطینی (حزب عربی فلسطین، حزب استقلال، حزب بلوک ملی، حزب اصلاح و حزب کنگرهٔ جوانان عرب) در تشکیل مجدد کمیتهٔ عالی عربی که در سال ۱۹۳۷ توسط قیمومیت بریتانیا ممنوع شده بود، مشارکت داشت. با این حال، اختلافات بین جمال الحسینی، رئیس حزب عرب فلسطین (و همچنین رئیس کمیتهٔ عالی عرب) و رهبران سایر احزاب منجر به خروج آنها (از جمله راغب النشاشیبی) از این کمیته در مهٔ ۱۹۴۶ و تشکیل «جبهه عالی عربی» از سوی آنها شد. این تا زمانی بود که اتحادیهٔ کشورهای عرب در ۱۲ ژوئن ۱۹۴۶ تصمیم به تشکیل «کمیتهٔ عالی عرب» متشکل از
۱۹۴۶ تصمیم به تشکیل «کمیتهٔ عالی عرب» متشکل از چهار نفر گرفت که دو نفر نمایندهٔ «جبهه» و دو نفر نمایندهٔ «کمیته» بودند. سال‌های واپسین. النشاشیبی و حاج امین الحسینی در مواجهه با جنگ ۱۹۴۸ در برابر دشمن مشترک ناکام ماندند و النشاشیبی آن سال را در خارج از کشور در مصر گذراند. پس از نکبت ۱۹۴۸ و الحاق آنچه از فلسطین باقی مانده بود به شرق اردن، النشاشیبی به عنوان وزیر دولت اردن، سپس فرماندار کل کرانهٔ باختری رود اردن منصوب شد که از الحاق آن، بخشی از پادشاهی هاشمی اردن گشت. او همچنین خادم عمومی حرم شریف شد. تا
اردن گشت. او همچنین خادم عمومی حرم شریف شد. تا زمان مرگش عضو سنای (اعیان) اردن بود.او دارای نشان فرمانده والامقام امپراتوری بریتانیا (CBE) است. او در دولت‌های گوناگون اردن سمت‌هایی داشت، از جمله: وزیر پناهندگان در دولت هفتم توفیق ابوالهدی از اول سپتامبر ۱۹۴۹ تا ۱۲ ژانویه ۱۹۵۰، وزیر کشور در دولت هفتم توفیق ابوالهدی از ۱۲ ژانویه ۱۹۵۰ تا ۱۲ آوریل ۱۹۵۰، وزیر کشاورزی در دولت دولت اول سید سعید المفتی از ۱۲ آوریل ۱۹۵۰ تا ۱۱ اکتبر ۱۹۵۰، وزیر حمل و نقل در دولت سومین سمیر الرفاعی از ۴ دسامبر ۱۹۵۰ تا ۱ ژانویه ۱۹۵۱،
سمیر الرفاعی از ۴ دسامبر ۱۹۵۰ تا ۱ ژانویه ۱۹۵۱، وزیر کشور، ناظر حرم شریف و خادم اماکن متبرکه در دولت سومین سمیر الرفاعی از اول ژانویه ۱۹۵۱ تا ۲۵ ژوئیه ۱۹۵۱. درگذشت. النشاشیبی در آوریل ۱۹۵۱ در سن ۶۹ سالگی بر اثر بیماری در بیمارستان آگوستا ویکتوریا در قدس شرقی درگذشت. زندگی شخصی. سه پسر داشت، منصور که در حکومت اردن منصوب شد، و دو پسر که فرانسه زیستند.همسر دوم او که یک یهودی فرانسوی بود در خیابان کانتورا زندگی می‌کرد.
توکوگاوا یوشینوبو نام یک مجموعه تلویزیونی تاریخی و سی و هفتمین سری از فیلم‌های مجموعه تلویزیونی تایگا است. این مجموعه توسط ان‌اچ‌کی در سال ۱۹۹۸ میلادی پخش شده است. داستان این مجموعه در مورد آخرین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا، شوگون پانزدهم، توکوگاوا یوشینوبو در دوره ادو است. این مجموعه داستان زندگی پرتلاطمی را که به احیای حکومت امپراتوری و پایان دوره شوگون‌سالاری انجامید، از دیدگاه مردم عادی دوره ادو به تصویر می‌کشد. خلاصه داستان. «شیچیرو مارو» (بعداً یوشینوبو) که به عنوان هفتمین پسر توکوگاوا ناری‌آکی،
که به عنوان هفتمین پسر توکوگاوا ناری‌آکی، ارباب قلمرو میتو (امروزه استان ایباراکی) به دنیا آمد، از پدرش امکان تحصیل کاملی را دریافت کرد او که با استعداد بود به خوبی پرورش پیدا کرد و در سن ۱۱ سالگی به درخواست شوگون دوازدهم، توکوگاوا ایه‌یوشی، او به عنوان فرزند خوانده و وارث یکی از خاندان‌های گوسانکیو، خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا منصوب شد. هنگامی که کشتی سیاه (کوروفونه) آمریکایی؛ در سال ۱۸۵۳ به اوراگا رسید و ژاپن در غوغا بود، یوشینوبو انتظارهای زیادی از شوگون‌سالاری داشت و به عنوان جانشین سیزدهمین شوگون،
داشت و به عنوان جانشین سیزدهمین شوگون، توکوگاوا ایه‌سادا، نامزد شد. با این حال، با ظهور یک مرد خاص، زندگی یوشینوبو به شدت تغییر کرد. این مرد ای نائوسوکه بود که در این زمان به قدرت رسید. در طول تصفیه آنسی، یوشینوبو به زندان محکوم شد و جانشین شوگون توکوگاوا ایه‌موچی تعیین شد. با این حال، زمانی که ای نائوسوکه (۱۸۱۵–۱۸۶۰) در جریان حادثه ساکورادامون (۱۸۶۰) ترور شد، یوشینوبو یک فرمان امپراتوری (با در نظر گرفتن نقشه‌های شیمازو هیسامیتسو) دریافت کرد و سمت سرپرست شوگون توکوگاوا ایه‌موچی را به عهده گرفت. پس از نقل
توکوگاوا ایه‌موچی را به عهده گرفت. پس از نقل مکان به کیوتو، او قدرت خود را در عملیات نشان داد و از عقل و خرد خود برای زنده ماندن در زمان‌های پر هرج و مرج استفاده کرد که طوفان سوننو جوئی (به معنی حرمت‌گزاری به امپراتور، اخراج اجنبی) در حال وقوع بود. در همین حال، ایه‌موچی از دنیا رفته بود، و زمانی که شوگون‌سالاری توسط جناح سرنگونی که هسته اصلی اتحاد ساتچو [اتحاد مخفیانه ساتسوما-چوشو، امضای توافقنامه در ۷ مارس سال ۱۸۶۶ ) در گوشه و کنار در خطر تهدید بود، یوشینوبو درخواست‌های مکرری از شوگون‌سالاری برای تصدی سمت
درخواست‌های مکرری از شوگون‌سالاری برای تصدی سمت شوگون را دریافت کرد و در نهایت از طرف امپراتور کومی به عنوان پانزدهمین شوگون منصوب شد. با این حال، امپراتور مدت کوتاهی پس از تبدیل شدن او به شوگون درگذشت. در این زمان سرنوشت شوگون‌سالاری و ژاپن بر دوش یوشینوبو افتاد.
در شبکه‌های کامپیوتری، سرویس شبکه برنامه‌ای است که در لایه کاربرد شبکه و بالاتر اجرا می‌شود و ذخیره‌سازی، دستکاری، ارائه، ارتباط و قابلیت‌های دیگر را فراهم می‌کند. این برنامه اغلب با استفاده از معماری سرویس گیرنده-سرور یا همتا به همتا بر اساس پروتکل های شبکه لایه کاربردی پیاده سازی می‌شود. هر سرویس معمولاً توسط یک مؤلفه سرور که بر روی یک یا چند رایانه اجرا می شود (اغلب یک رایانه سرور اختصاصی که چندین سرویس را ارائه می دهد) ارائه می شود و از طریق یک شبکه توسط مؤلفه های گیرنده در حال اجرا بر روی دستگاه های
مؤلفه های گیرنده در حال اجرا بر روی دستگاه های دیگر قابل دسترسی است. با این حال، اجزای کلاینت و سرور هر دو می توانند بر روی یک دستگاه اجرا شوند. کلاینت ها و سرورها اغلب دارای یک رابط کاربری و گاهی اوقات سخت افزارهای دیگر مرتبط با آن هستند. مثال ها. از مثال ها میتوان به سیستم نام دامنه (DNS) که نام دامنه را به آدرس های پروتکل اینترنت (IP) ترجمه می کند، اشاره کرد. همچنین میتوان از پروتکل پیکربندی میزبان پویا (DHCP) که برای تخصیص اطلاعات پیکربندی شبکه به میزبان های شبکه است، نام برد. سرورهای احراز هویت
میزبان های شبکه است، نام برد. سرورهای احراز هویت کاربران را شناسایی و احراز هویت می کنند، نمایه های حساب کاربری را ارائه می دهند و ممکن است آمار استفاده را ثبت کنند. ایمیل، چاپ و سیستم فایل توزیع شده، سرویس های متداول شبکه های محلی می‌باشند. آنها به کاربران نیاز دارند که مجوز دسترسی به منابع مشترک را داشته باشند. لایه کاربردی. در برنامه نویسی شبکه کامپیوتری ، لایه کاربردی یک لایه انتزاعی است که برای پروتکل های ارتباطی و روش های طراحی شده در جهت ارتباطات فرآیند به پردازش در سراسر یک شبکه IP، اختصاص یافته
به پردازش در سراسر یک شبکه IP، اختصاص یافته است. پروتکل های لایه کاربردی از پروتکل های لایه انتقال زیرین برای ایجاد اتصالات میزبان به میزبان برای خدمات شبکه استفاده می کنند. خدمات شبکه TCP-IP. شماره های درگاه. بسیاری از خدمات مبتنی بر IP با یک شماره پورت شناخته شده خاص مرتبط هستند که توسط حاکمیت فنی اینترنت استاندارد شده است. به عنوان مثال، سرورهای جهانی وب روی پورت 80 کار می کنند و سرورهای رله ایمیل معمولاً در پورت 25 شنود دارند. TCP در برابر UDP. سرویس های مختلف از تکنیک های مختلف انتقال بسته استفاده می
مختلف از تکنیک های مختلف انتقال بسته استفاده می کنند. به طور کلی، بسته هایی که باید به ترتیب صحیح و بدون از دست دادن از بین بروند، از TCP استفاده می کنند، این در حالی است که سرویس های بلادرنگ که در انها بسته های بعدی اهمیت بیشتری نسبت به بسته های قدیمی دارند، از UDP استفاده می کنند. به عنوان مثال، انتقال فایل به دقت کامل نیاز دارد و به طور معمول با استفاده از TCP انجام می شود، و کنفرانس صوتی اغلب از طریق UDP انجام می شود، جایی که ممکن است اشکالات لحظه ای مشاهده نشود. UDP فاقد پرهیز از تراکم شبکه داخلی است
نشود. UDP فاقد پرهیز از تراکم شبکه داخلی است و پروتکل‌هایی که از آن استفاده می‌کنند باید بسیار دقیق طراحی شوند تا از فروپاشی شبکه جلوگیری شود.
مقدمه. مدل شکست لبه‌های تراس یا ، یک مدل نظری است که برای توصیف و تحلیل فرایندهای رشد سطح در مواد کریستالی استفاده می‌شود. این مدل به ویژه در زمینه‌های فیزیک سطح، علم مواد و شیمی سطح اهمیت دارد. سطوح کریستالی به عنوان مرز بین فازهای مختلف یک ماده، نقش کلیدی در خواص فیزیکی و شیمیایی آن ایفا می‌کنند. فرایندهای مختلفی از جمله رشد سطح، اتصالات اتمی و تغییرات در انرژی سطحی بر رفتار این سطوح تاثیر می‌گذارند. مدل شکست لبه‌های تراس یکی از مدل‌های رایج برای تحلیل تغییرات ساختاری در این مواد است. در بسیاری از مواد
ساختاری در این مواد است. در بسیاری از مواد کریستالی، سطح با ساختارهای ویژه‌ای به نام "تراس" (terrace) که به صورت نوارهای همسطح از لایه‌های اتمی مرتب در کنار یکدیگر قرار دارند، شناخته می‌شود. در این سطح، لبه‌های تراس‌ها به عنوان نواحی بحرانی شناخته می‌شوند که می‌توانند تحت تاثیر فرایندهای فیزیکی دچار شکست شوند. = تاریخچه مدل = تاریخچه مدل Terrace-Ledge Kink به اوایل قرن بیستم و پژوهش‌های اولیه در زمینه رشد بلورهای سطحی برمی‌گردد. اولین نظریه‌ها درباره سطوح کریستالی توسط فیزیکدانانی چون Bragg و Cabrera مطرح
توسط فیزیکدانانی چون Bragg و Cabrera مطرح شد. در سال 1949، Burton و Cabrera اولین مدل جامع برای رشد سطح و شکل‌گیری تراس‌ها را ارائه دادند که به مدل Burton-Cabrera-Frank معروف است. این مدل به تحلیل چگونگی رشد بلور بر اساس اضافه شدن لایه‌های اتمی به سطح بلور پرداخته بود، اما توجه کمتری به لبه‌های تراس و تغییرات ساختاری آن‌ها داشت. در دهه 1950، با پیشرفت‌های بیشتر در فیزیک سطح و شیمی سطح، مدل‌های جدیدتری مانند مدل‌های شکست لبه‌های تراس مطرح شدند. Mullins در سال 1957 مفهوم «کینک» را معرفی کرد که به نواحی
در سال 1957 مفهوم «کینک» را معرفی کرد که به نواحی ناپایدار در لبه‌های تراس اشاره داشت و بعدها این مفهوم در مدل‌های توسعه‌یافته‌تری وارد شد. در دهه‌های 1980 و 1990، با پیشرفت‌های فناوری (AFM) و تکنیک‌های طیف‌سنجی، پژوهشگران توانستند ساختارهای سطحی را با دقت بیشتری بررسی کنند و به درک بهتری از رفتار لبه‌های تراس و فرآیندهای شکست آن‌ها دست یابند. = مفاهیم اصلی مدل = مدل Terrace-Ledge Kink به توصیف شکاف‌ها و تغییرات ساختاری در لبه‌های تراس می‌پردازد. در این مدل، هر تراس به صورت یک سطح همسطح از اتم‌ها تعریف
مدل، هر تراس به صورت یک سطح همسطح از اتم‌ها تعریف می‌شود که توسط لبه‌های تراس از دیگر تراس‌ها جدا شده است. این لبه‌ها به دلیل ناپایداری‌های انرژی‌ای که ایجاد می‌کنند، می‌توانند تحت شرایط خاصی مانند دما یا فشار به صورت "کینک" (kink) تغییر شکل دهند. کینک‌ها نواحی هستند که در آن‌ها فاصله میان لایه‌های اتمی تغییر می‌کند. این نواحی به طور معمول ناپایدار هستند و به راحتی می‌توانند شکسته یا تغییر یابند. تغییرات در این ساختارها می‌تواند به تغییرات در خواص فیزیکی سطح، از جمله رشد کریستالی و ویژگی‌های مکانیکی آن‌ها