payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مسجد جامع ختن () یک مسجد در شهر ختن و در منطقه سین‌کیانگ کشور چین است که در سده ۱۹ میلادی ساخته شده است.
لا بل اوترو (; – ) رقص، بازیگر، روسپی درباری اهل اسپانیا بود. لا بل اوترو (زادهٔ ۴ نوامبر ۱۸۶۸ – درگذشتهٔ ۱۰ آوریل ۱۹۶۵) یک رقصنده، بازیگر و کورتیزان اسپانیایی بود که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به شهرت رسید. او یکی از مشهورترین زنان در جامعهٔ اشرافی اروپا بود و به دلیل زیبایی، استعداد و روابط عاشقانه‌اش با شاهان، نجیب‌زادگان و شخصیت‌های برجسته، به افسانه‌ای در دنیای هنر و فرهنگ تبدیل شد. زندگی اولیه. لا بل اوترو با نام اصلی آگوستینا اوتر وگاس در یک خانوادهٔ فقیر در گالیسیا، اسپانیا متولد شد. در
یک خانوادهٔ فقیر در گالیسیا، اسپانیا متولد شد. در دوران نوجوانی، به دلیل استعداد طبیعی در رقص، به دنیای سرگرمی وارد شد و به سرعت توجه محافل فرهنگی را به خود جلب کرد. او ابتدا در اسپانیا و پرتغال اجرا می‌کرد، اما بعداً به فرانسه رفت، جایی که به یکی از ستاره‌های بزرگ کاباره‌های پاریس تبدیل شد. شهرت و موفقیت در هنر. اوترو با رقص‌های پرشور و اجراهای خیره‌کننده‌اش در سالن‌های مشهوری مانند مولن روژ و فولی برژر، به نماد زیبایی و فریبندگی بدل شد. سبک اجرایی او، ترکیبی از رقص سنتی اسپانیایی و حرکات نمایشی مدرن بود
از رقص سنتی اسپانیایی و حرکات نمایشی مدرن بود که او را از دیگر رقصندگان متمایز می‌کرد. او همچنین در چندین نمایش و اپراهای موزیکال ظاهر شد و مورد تحسین قرار گرفت. زندگی شخصی و روابط عاشقانه. اوترو به دلیل روابط عاشقانه‌اش با افراد برجسته از جمله پادشاه ادوارد هفتم بریتانیا، تزار نیکولای دوم روسیه، شاه لئوپولد دوم بلژیک و دیگر شخصیت‌های مهم، شهرت فراوانی داشت. این روابط نه‌تنها شهرت او را افزایش داد، بلکه ثروت هنگفتی نیز برایش به ارمغان آورد. او به دلیل جواهرات گران‌بها، لباس‌های فاخر و سبک زندگی تجملی‌اش،
گران‌بها، لباس‌های فاخر و سبک زندگی تجملی‌اش، یکی از افسانه‌ای‌ترین چهره‌های زمان خود شد. دوران افول و سال‌های پایانی. با گذشت زمان و تغییر سلیقه‌های عمومی، محبوبیت لا بل اوترو کاهش یافت. او بخش زیادی از ثروت خود را در شرط‌بندی و قمار از دست داد و سرانجام در فقر درگذشت. او سال‌های پایانی عمرش را به صورت منزوی در نیس، فرانسه گذراند. میراث. اگرچه او زندگی خود را در فقر به پایان رساند، اما همچنان یکی از بزرگ‌ترین نمادهای زیبایی و فریبندگی در تاریخ هنر و فرهنگ باقی مانده است. داستان زندگی او الهام‌بخش کتاب‌ها،
مانده است. داستان زندگی او الهام‌بخش کتاب‌ها، فیلم‌ها و نمایش‌های متعدد بوده و نام او همچنان به عنوان یکی از مشهورترین کورتیزان‌های تاریخ در یادها باقی مانده است.
ماتیلدا کشسینسکا (; – ) رقصندهٔ برجستهٔ بالهٔ روسی بود که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در بالهٔ مارینسکی به شهرت رسید. او یکی از بزرگ‌ترین پریما بالرین‌های زمان خود بود و تأثیر عمیقی بر بالهٔ امپراتوری روسیه گذاشت. زندگی او به دلیل استعداد هنری و همچنین روابط نزدیک با خاندان سلطنتی روسیه، مورد توجه تاریخ‌نگاران و علاقه‌مندان به هنر قرار گرفته است. زندگی اولیه و آموزش. ماتیلدا کشسینسکا در یک خانوادهٔ لهستانی‌الاصل در سنت پترزبورگ، روسیه متولد شد. پدر او، که خود یک رقصندهٔ باله بود، او را از کودکی با
او، که خود یک رقصندهٔ باله بود، او را از کودکی با این هنر آشنا کرد. او در آکادمی بالهٔ امپراتوری تحصیل کرد و به سرعت استعداد فوق‌العادهٔ خود را در تکنیک‌های کلاسیک و ظرافت حرکات به نمایش گذاشت. دوران حرفه‌ای و شهرت. کشسینسکا در سال ۱۸۹۰ به بالهٔ مارینسکی پیوست و به سرعت به عنوان یکی از بهترین رقصندگان روسیه شناخته شد. او در نقش‌های برجسته‌ای همچون «دریاچهٔ قو»، «فندق‌شکن» و «خواب زیبای جنگل» هنرنمایی کرد. سبک او، که ترکیبی از قدرت تکنیکی، بیان احساسی و ظرافت بود، موجب شد که به عنوان پریما بالرینا آسولوتا
بود، موجب شد که به عنوان پریما بالرینا آسولوتا شناخته شود. روابط با خاندان سلطنتی. یکی از جنجالی‌ترین جنبه‌های زندگی کشسینسکا، رابطهٔ نزدیک او با نیکلای دوم، آخرین تزار روسیه بود. گفته می‌شود که او معشوقهٔ نیکلای پیش از ازدواج او با الکساندرا فیودورونا بوده است. پس از ازدواج نیکلای، کشسینسکا روابطی با دوک‌های بزرگ روسی از جمله دوک بزرگ سرگئی میخائیلوویچ برقرار کرد، که این موضوع به شهرت و نفوذ او در دربار افزود. انقلاب روسیه و تبعید. با وقوع انقلاب روسیه در ۱۹۱۷، کشسینسکا مجبور به ترک روسیه شد. او ابتدا به
۱۹۱۷، کشسینسکا مجبور به ترک روسیه شد. او ابتدا به فرانسه مهاجرت کرد و در آنجا به آموزش باله پرداخت. او مدرسهٔ رقص خود را در پاریس تأسیس کرد و شاگردان برجسته‌ای را تربیت کرد که بعدها به بزرگان بالهٔ قرن بیستم تبدیل شدند. سال‌های پایانی و میراث. ماتیلدا کشسینسکا در فرانسه باقی ماند و تا پایان عمر به تدریس باله ادامه داد. او در سن ۹۹ سالگی درگذشت، اما تأثیر او بر بالهٔ کلاسیک همچنان باقی مانده است. زندگی او الهام‌بخش کتاب‌ها، نمایش‌ها و فیلم‌های مختلفی شده و او را به عنوان یکی از افسانه‌های رقص باله در تاریخ
را به عنوان یکی از افسانه‌های رقص باله در تاریخ ماندگار کرده است.
پوتائو () یک شهرک در حومه شهر تورفان در استان سین‌کیانگ کشور چین است.
دریاچه چایووپو () یک دریاچه در منطقه دابانچنگ شهر اورومچی در استان سین‌کیانگ کشور چین است.
جودی واتلی (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا، تهیه‌کننده موسیقی و رقصندهٔ آمریکایی است که به عنوان یکی از تأثیرگذارترین چهره‌ها در سبک‌های آراندبی، پاپ و موسیقی رقص شناخته می‌شود. او در دههٔ ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ با ترکیب مد، موسیقی و رقص به شهرت رسید و به عنوان یکی از پیشگامان موسیقی پاپ و رقص مورد تحسین قرار گرفت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه گرمی بهترین هنرمند جدید شده است. زندگی اولیه و آغاز فعالیت. جودی واتلی در شیکاگو، ایلینوی متولد شد و از کودکی به موسیقی علاقه داشت. او در نوجوانی به برنامهٔ تلویزیونی Soul
داشت. او در نوجوانی به برنامهٔ تلویزیونی Soul Train پیوست و به عنوان یک رقصندهٔ بااستعداد توجه‌ها را به خود جلب کرد. این تجربه راه را برای ورود او به دنیای موسیقی باز کرد. شهرت با گروه Shalamar. واتلی در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به عنوان یکی از اعضای اصلی گروه Shalamar به شهرت رسید. این گروه با آهنگ‌هایی مانند «A Night to Remember» و «Second Time Around» در سبک دیسکو و آراندبی موفقیت زیادی کسب کرد. اما واتلی در سال ۱۹۸۳ گروه را ترک کرد تا فعالیت انفرادی خود را آغاز کند. موفقیت در دوران انفرادی. در سال ۱۹۸۷، جودی
کند. موفقیت در دوران انفرادی. در سال ۱۹۸۷، جودی واتلی اولین آلبوم انفرادی خود را با عنوان «Jody Watley» منتشر کرد که با موفقیت بزرگی همراه شد. این آلبوم شامل تک‌آهنگ‌های موفقی مانند «Looking for a New Love"", "Don't You Want Me» و «Some Kind of Lover» بود و باعث شد که او برندهٔ جایزهٔ گرمی برای بهترین هنرمند جدید در سال ۱۹۸۸ شود. ادامهٔ فعالیت و تأثیرگذاری. واتلی در دههٔ ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ همچنان به انتشار آلبوم‌های موفق ادامه داد و با سبک‌های متنوعی مانند هاوس، جَز و موسیقی الکترونیک نیز آزمایش کرد. او به عنوان
و موسیقی الکترونیک نیز آزمایش کرد. او به عنوان یکی از مدل‌های تأثیرگذار در موسیقی پاپ شناخته می‌شود و در صنعت مد و موسیقی تأثیر عمیقی داشته است. میراث و افتخارات. جودی واتلی یکی از پیشگامان موسیقی رقص و پاپ محسوب می‌شود و بر بسیاری از هنرمندان بعد از خود تأثیر گذاشته است. او جوایز متعددی دریافت کرده و همچنان به عنوان یک آیکون موسیقی و مد در دنیای سرگرمی شناخته می‌شود.
اگنس دو میل (; – ) رقصنده، طراح رقص و نویسندهٔ آمریکایی بود که تأثیر بسزایی در تئاتر موزیکال برادوی و بالهٔ مدرن داشت. او با طراحی حرکات نوآورانه و داستان‌محور، نقش مهمی در تکامل نمایش‌های موزیکال ایفا کرد و به عنوان یکی از برجسته‌ترین طراحان رقص قرن بیستم شناخته می‌شود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ملی هنر و جایزه مرکز کندی شده است. زندگی اولیه و تحصیلات. اگنس دو میل در نیویورک در یک خانوادهٔ هنری متولد شد. پدرش، ویلیام سی. دو میل، یک نمایشنامه‌نویس و کارگردان موفق، و عمویش، سسیل بی. دو میل، یکی از
و کارگردان موفق، و عمویش، سسیل بی. دو میل، یکی از پیشگامان سینمای هالیوود بود. او در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی تحصیل کرد و علاقه‌اش به رقص و تئاتر را دنبال نمود. آغاز فعالیت حرفه‌ای. دو میل ابتدا به عنوان رقصندهٔ باله در اروپا آموزش دید و تحت تأثیر بالهٔ روسیه و آثار میشل فوکین و جرج بالانشین قرار گرفت. او پس از بازگشت به آمریکا، در دههٔ ۱۹۳۰ به طراحی رقص برای نمایش‌های تئاتری و باله پرداخت. موفقیت در برادوی. نقطهٔ عطف حرفهٔ دو میل در سال ۱۹۴۳ با طراحی رقص برای موزیکال مشهور «اوکلاهما!» به کارگردانی ریچارد
موزیکال مشهور «اوکلاهما!» به کارگردانی ریچارد راجرز و اسکار همرستاین دوم رقم خورد. این نمایش که حرکات رقص را به عنوان بخشی از داستان به کار گرفت، یک موفقیت عظیم بود و دو میل را به عنوان یکی از مهم‌ترین طراحان رقص برادوی مطرح کرد. پس از آن، او طراحی رقص برای نمایش‌هایی مانند «کاروسل»، «بریگادون» و «۱۰۲ خیابان جنوبی» را بر عهده گرفت. آثار برجسته در باله. دو میل علاوه بر فعالیت در تئاتر، در دنیای بالهٔ مدرن نیز تأثیرگذار بود. او در سال ۱۹۴۲، بالهٔ مشهور «رودئو» را برای بالهٔ روس آمریکا طراحی کرد که با موسیقی
را برای بالهٔ روس آمریکا طراحی کرد که با موسیقی آرون کوپلند همراه بود و به یکی از شاهکارهای بالهٔ آمریکایی تبدیل شد. جوایز و افتخارات. در طول حرفهٔ خود، اگنس دو میل جوایز متعددی از جمله جایزهٔ تونی و مدال ملی هنر را دریافت کرد. او همچنین چندین کتاب دربارهٔ تاریخ رقص و تجربیات شخصی‌اش نوشت که به منابع مهمی در این حوزه تبدیل شدند. میراث و تأثیرگذاری. اگنس دو میل با نوآوری‌هایش در رقص موزیکال و باله، مسیر جدیدی برای نمایش‌های صحنه‌ای ایجاد کرد. او رقص را از یک عنصر تزئینی به بخش جدایی‌ناپذیر داستان‌سرایی
یک عنصر تزئینی به بخش جدایی‌ناپذیر داستان‌سرایی تبدیل کرد و تأثیرش بر طراحان رقص بعدی، از جمله جروم رابینز و باب فاسی، همچنان محسوس است. او تا پایان عمر به نوشتن، آموزش و ترویج هنر رقص ادامه داد و در سال ۱۹۹۳ درگذشت.
سیلوی گی‌یم (؛ زادهٔ ) رقصندهٔ باله و رقص معاصر فرانسوی است که به عنوان یکی از برجسته‌ترین بالرین‌های قرن بیستم شناخته می‌شود. او به دلیل انعطاف‌پذیری استثنایی، تکنیک بی‌نقص و اجراهای پرقدرت، تحسین جهانیان را برانگیخته و با برترین شرکت‌های باله در سراسر جهان همکاری کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون پرمیوم ایمپریاله، لژیون دونور (شوالیه)، و لژیون دونور (افسر) شده است. زندگی اولیه و آموزش. سیلوی گی‌یم در پاریس متولد شد و از کودکی در ورزش ژیمناستیک فعالیت داشت. او در سن ۱۱ سالگی وارد مدرسهٔ بالهٔ اپرای
داشت. او در سن ۱۱ سالگی وارد مدرسهٔ بالهٔ اپرای پاریس شد و تحت آموزش کلود بس، یکی از استادان برجستهٔ باله، قرار گرفت. استعداد و پشتکار او باعث شد که در ۱۶ سالگی به بالهٔ اپرای پاریس بپیوندد. پیشرفت در حرفهٔ باله. گی‌یم در سال ۱۹۸۴، در ۱۹ سالگی، توسط رودلف نوریف که در آن زمان مدیر بالهٔ اپرای پاریس بود، به عنوان اتوال (بالاترین رتبه برای یک رقصنده در اپرای پاریس) منصوب شد. او به سرعت به عنوان یکی از برترین بالرین‌های نسل خود شناخته شد و نقش‌های اصلی در آثار کلاسیکی مانند «دریاچهٔ قو»، «ژیژل» و «رومئو و
کلاسیکی مانند «دریاچهٔ قو»، «ژیژل» و «رومئو و ژولیت» را اجرا کرد. همکاری با شرکت‌های بین‌المللی. در سال ۱۹۸۹، گی‌یم بالهٔ اپرای پاریس را ترک کرد و به عنوان رقصندهٔ آزاد (Étoile freelance) فعالیت خود را ادامه داد. او با برخی از معتبرترین شرکت‌های بالهٔ جهان، از جمله بالهٔ سلطنتی لندن، بالهٔ آمریکایی آلامو و بالهٔ توکیو همکاری کرد و اجراهای برجسته‌ای را روی صحنه برد. تغییر به سمت رقص معاصر. در دههٔ ۲۰۰۰، گی‌یم به سمت رقص معاصر روی آورد و با طراحان رقصی مانند موریس بژار، ماتس اک و آکرام خان همکاری کرد. او در
موریس بژار، ماتس اک و آکرام خان همکاری کرد. او در آثار نوآورانه‌ای مانند «بروکن فال» و «آزادی در حرکت» ظاهر شد که مرزهای بین بالهٔ کلاسیک و رقص مدرن را درنوردید. جوایز و افتخارات. سیلوی گی‌یم در طول دوران حرفه‌ای خود جوایز متعددی از جمله لژیون دونور فرانسه، نشان شوالیهٔ هنر و ادب و جایزهٔ بنوا دو لا دانس را دریافت کرده است. او در سال ۲۰۱۵ با یک تور بین‌المللی با عنوان «خداحافظی» از دنیای رقص خداحافظی کرد. میراث و تأثیرگذاری. گی‌یم به دلیل نوآوری‌هایش در تکنیک و اجرا، یکی از تأثیرگذارترین رقصندگان در تاریخ
و اجرا، یکی از تأثیرگذارترین رقصندگان در تاریخ باله محسوب می‌شود. او توانست محدودیت‌های فیزیکی و تکنیکی را به چالش بکشد و نسل جدیدی از رقصندگان را تحت تأثیر قرار دهد. با وجود بازنشستگی، او همچنان در حوزهٔ هنرهای نمایشی و پروژه‌های فرهنگی فعالیت دارد.
یامینی کریشنامورتی (; – ) رقصندهٔ کلاسیک هندی است که در سبک‌های بهاراتاناتیام و کوچپودی تخصص دارد. او به دلیل اجراهای پرشور، تکنیک بی‌نقص و تعهدش به هنر رقص سنتی هند، به عنوان یکی از برجسته‌ترین رقصندگان کلاسیک هند شناخته می‌شود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون پادما شری شده است. زندگی اولیه و آموزش. یامینی کریشنا مورتی در آندرا پرادش، هند متولد شد و از کودکی به رقص علاقه‌مند بود. او تحت آموزش اساتید برجسته‌ای مانند راجو کوماری و ویرا ردی قرار گرفت و در جوانی به یکی از درخشان‌ترین چهره‌های رقص کلاسیک هند
به یکی از درخشان‌ترین چهره‌های رقص کلاسیک هند تبدیل شد. پیشرفت حرفه‌ای. او در سال‌های نخست فعالیت خود، در سبک بهاراتاناتیام به شهرت رسید و سپس به کوچپودی نیز روی آورد. یامینی اولین رقصندهٔ رسمی دربار ریاست جمهوری هند شد و اجراهایش را در سطح ملی و بین‌المللی به نمایش گذاشت. اجراهای بین‌المللی. او در بسیاری از کشورها، از جمله ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه و روسیه اجرا داشته و به عنوان سفیر فرهنگی هند شناخته شده است. اجراهای او نه‌تنها تکنیک رقص سنتی را به نمایش می‌گذارند، بلکه ابعاد احساسی و داستانی عمیقی
می‌گذارند، بلکه ابعاد احساسی و داستانی عمیقی نیز دارند. جوایز و افتخارات. کریشنا مورتی جوایز متعددی را برای خدماتش به هنر دریافت کرده است، از جمله: میراث و تأثیرگذاری. یامینی کریشنا مورتی با احیای سنت‌های کهن و تلفیق نوآوری با تکنیک‌های کلاسیک، تأثیر عمیقی بر رقص کلاسیک هند داشته است. او همچنان به تدریس و ترویج رقص مشغول است و به عنوان یک نماد فرهنگی در هند شناخته می‌شود.
فرانسسکا مان (; – ) رقصندهٔ لهستانی بود که به دلیل اقدام شجاعانه‌اش علیه نازی‌ها در اردوگاه آشویتس شناخته می‌شود. او پیش از جنگ جهانی دوم، یکی از مستعدترین بالرین‌های لهستان محسوب می‌شد و در ورشو اجراهای موفقی داشت. زندگی و حرفهٔ رقص. فرانسسکا مان در ورشو، لهستان متولد شد و از کودکی در مدرسهٔ رقص تحصیل کرد. او به دلیل استعداد و تکنیک قوی در باله و رقص مدرن، مورد توجه قرار گرفت و در کاباره‌ها و سالن‌های اجرای لهستان به عنوان یک رقصندهٔ برجسته شناخته شد. پیش از آغاز جنگ جهانی دوم، او در رقص کلاسیک و تئاتر
از آغاز جنگ جهانی دوم، او در رقص کلاسیک و تئاتر موزیکال فعالیت داشت. جنگ جهانی دوم و بازداشت. با آغاز جنگ جهانی دوم و اشغال لهستان توسط آلمان نازی، یهودیان از جمله فرانسسکا مان با محدودیت‌های شدید مواجه شدند. در سال ۱۹۴۳، او به همراه صدها یهودی دیگر، به اردوگاه آشویتس منتقل شد. اقدام قهرمانانه در آشویتس. در ۲۳ اکتبر ۱۹۴۳، هنگامی که مان و گروهی از زنان یهودی به اجبار به سمت اتاق‌های گاز برده می‌شدند، او دست به اقدامی شجاعانه زد. او هنگام لباس درآوردن برای ورود به اتاق گاز، به یک افسر نازی حمله کرد، اسلحهٔ
به اتاق گاز، به یک افسر نازی حمله کرد، اسلحهٔ او را گرفت و یک افسر دیگر را زخمی کرد. این اقدام باعث ایجاد آشوبی موقت در اردوگاه شد، اما در نهایت، او و دیگر زنان حاضر در محل توسط نازی‌ها کشته شدند. میراث و یادبود. فرانسسکا مان به عنوان نمادی از مقاومت در برابر ظلم در تاریخ ثبت شده است. داستان شجاعت او در بسیاری از کتاب‌ها و مستندهای مربوط به هولوکاست ذکر شده و او به عنوان یکی از قهرمانان زن در دوران جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود. یاد او همچنان در میان تاریخ‌نگاران و فعالان حقوق بشر زنده است.
عکاسی پس از مرگ به عمل عکاسی از افراد تازه درگذشته گفته می‌شود. فرهنگ‌های مختلف از این روش استفاده کرده و می‌کنند، اما مطالعه‌شده‌ترین حوزه عکاسی پس از مرگ مربوط به اروپا و آمریکا است. دربارهٔ این‌که آیا عکس‌های اولیه به‌راستی از افراد مرده گرفته شده‌اند یا نه، اغلب اختلاف‌نظرهای قابل توجهی وجود دارد که گاهی تحت تأثیر ملاحظات تجاری نیز قرار می‌گیرند. این سبک ادامه‌دهنده سنت پرتره‌های عزاداری نقاشی‌شده قدیمی بود. امروزه عکاسی پس از مرگ عمدتاً در حرفه‌های پلیس و آسیب‌شناسی استفاده می‌شود. تاریخچه و محبوبیت.
و آسیب‌شناسی استفاده می‌شود. تاریخچه و محبوبیت. اختراع داگرئوتیپ در سال ۱۸۳۹ پرتره‌نگاری را متداول ساخت، زیرا بسیاری از کسانی که توانایی پرداخت هزینه یک پرتره نقاشی‌شده را نداشتند، می‌توانستند در یک جلسه عکاسی شرکت کنند و تصویری از خود داشته باشند. این روش همچنین به طبقه متوسط این امکان را داد که عزیزان درگذشته خود را به یاد بسپارند. پیش از این، پرتره‌های پس از مرگ به طبقه اشراف محدود بود که با این روش جدید همچنان به یادبود درگذشتگان خود ادامه دادند. عکاسی پس از مرگ در قرن نوزدهم رایج بود. از آن‌جا که
پس از مرگ در قرن نوزدهم رایج بود. از آن‌جا که عکاسی یک ابزار رسانه‌ای جدید بود، این احتمال وجود دارد که بسیاری از پرتره‌های پس از مرگ داگرئوتیپ، به‌ویژه از نوزادان و کودکان خردسال، تنها تصاویری باشند که از آن‌ها ثبت شده‌اند. زمان طولانی نوردهی، عکاسی از افراد متوفی را آسان می‌کرد. مشکل زمان نوردهی طولانی همچنین منجر به روش عکاسی مادر پنهان شد، در این روش مادر در قاب پنهان می‌شد تا کودک خردسال را آرام کرده و او را بی‌حرکت نگه دارد. عکاسی پس از مرگ در دهه‌های نخست عکاسی رونق داشت، زیرا برخی ترجیح می‌دادند
نخست عکاسی رونق داشت، زیرا برخی ترجیح می‌دادند تصویری از فرد متوفی ثبت کنند. این امر به رشد بسیاری از کسب‌وکارهای عکاسی در قرن نوزدهم کمک کرد. با اختراع کارت ویزیت، که امکان چاپ چندین نسخه از یک نگاتیو را فراهم می‌کرد، نسخه‌هایی از تصاویر را می‌شد برای بستگان ارسال کرد. با نزدیک شدن به قرن بیستم، دوربین‌ها در دسترس‌تر شدند و تعداد بیشتری از مردم توانستند خودشان عکس بگیرند. از دهه ۱۹۷۰، هنرمندان نیز به عکاسی پس از مرگ روی آوردند و این شیوه همچنان ادامه دارد. امروزه، این عکاسی عمدتاً جنبه خصوصی دارد، به‌جز
امروزه، این عکاسی عمدتاً جنبه خصوصی دارد، به‌جز تصاویری از نوزادان مرده که در وب‌سایت «Now I Lay Me Down to Sleep» منتشر می‌شوند. تکامل سبک. یکی از ژست‌های رایج برای متوفی به نام «آخرین خواب» شناخته می‌شود، که در آن چشمان فرد بسته است و گویی در خواب است. این عکس‌ها به عنوان آخرین حضور اجتماعی فرد در نظر گرفته می‌شدند. در دوران ویکتوریا، معمول بود که از کودکان خردسال یا نوزادان فوت‌شده در آغوش مادرشان عکس گرفته شود. بعدها متوفی را در تابوت قرار می‌دادند و با تعدادی از عزاداران تصویر ثبت می‌شد. این نوع
و با تعدادی از عزاداران تصویر ثبت می‌شد. این نوع عکس‌ها در اروپا محبوب بودند و در ایالات متحده کمتر رایج بودند. تصاویری که افراد مقدس را در تابوتشان نشان می‌دهند، هنوز هم در میان مسیحیان کاتولیک شرقی، ارتدوکس شرقی و ارتدوکس مشرقی مورد توجه و استفاده قرار می‌گیرد. تفاوت‌های فرهنگی. ایالات متحده. در آمریکا، عکاسی پس از مرگ تا اواخر قرن نوزدهم به‌تدریج به یک امر خصوصی‌تر تبدیل شد و بحث دربارهٔ آن از مجلات تخصصی و گفت‌وگوهای عمومی خارج شد. این تصاویر در کنار اعضای خانواده در اطراف تابوت متوفی ثبت می‌شد. این
اعضای خانواده در اطراف تابوت متوفی ثبت می‌شد. این رسم تا دهه ۱۹۶۰ ادامه یافت. ایسلند. عکاسی پس از مرگ در کشورهای شمال اروپا در اوایل قرن بیستم محبوب بود اما تا حدود سال ۱۹۴۰ کاهش یافت و بیشتر به عکاسی آماتوری برای استفاده شخصی محدود شد. در قرن نوزدهم، نرخ مرگ‌ومیر نوزادان در این کشور بالاتر از کشورهای اروپایی بود و این امر باعث شد که تصویر برداری پس از مرگ به یک موضوع عمومی تبدیل شود که از دریچه مذهبی نیز بررسی می‌شد. از اوایل دهه ۱۹۰۰، اطلاعات مربوط به مرگ افراد معمولاً در بخش آگهی‌های درگذشت روزنامه‌ها
افراد معمولاً در بخش آگهی‌های درگذشت روزنامه‌ها منتشر می‌شد، که نشان‌دهنده نقش اجتماعی مرگ بود. اما در سال ۱۹۴۰، عکس‌هایی از متوفی، تابوت، یا سنگ قبر او با مستندات مربوط به مراسم تشییع بسیار نادر بودند. تا سال ۱۹۶۰، تقریباً هیچ‌گونه مستند حرفه‌ای از عکاسی پس از مرگ در این جوامع باقی نماند. بریتانیا. از قرن پانزدهم، رسم بر این بود که افراد متوفی در نقاشی‌ها و طراحی‌ها به تصویر کشیده شوند. این سنت در اروپای غربی آغاز شد و به‌سرعت در سراسر اروپا گسترش یافت و در ابتدا مختص طبقات بالای جامعه بود. با ظهور عکاسی،
ابتدا مختص طبقات بالای جامعه بود. با ظهور عکاسی، عکاسی پس از مرگ برای افراد بیشتری در دسترس قرار گرفت. عکاسی پس از مرگ در دوران ویکتوریا در بریتانیا بسیار محبوب بود. بین سال‌های ۱۸۶۰ تا ۱۹۱۰، این تصاویر مشابه نمونه‌های آمریکایی بودند و متوفی یا در حالت خوابیده یا در کنار خانواده به تصویر کشیده می‌شد. فیلیپین. در فیلیپین، این سنت به نام "Recuerdos de patay" (به اسپانیایی: خاطرات مردگان) شناخته می‌شود. در قرن نوزدهم و بیستم، اعضای خانواده پیش از دفن در کنار متوفی عکس می‌گرفتند. این رسم تا حد زیادی از بین
متوفی عکس می‌گرفتند. این رسم تا حد زیادی از بین رفته است.
کارلا دایان هایدن (زاده ۱۰ اوت ۱۹۵۲) یک کتابدار آمریکایی است که به عنوان چهاردهمین کتابدار کنگره خدمت می‌کند. هایدن هم اولین آمریکایی آفریقایی‌تبار و هم اولین زنی است که این پست را به دست آورده است. او در سال ۲۰۱۶ منصوب شد و از سال ۱۹۷۴ به عنوان نخستین کتابدار حرفه‌ای است که این مقام را به عهده گرفته است. هایدن کار خود را در کتابخانه عمومی شیکاگو آغاز کرد و مدرک دکترا گرفت. در علم کتابداری از دانشگاه شیکاگو. از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۶، مدیر عامل کتابخانه آزاد انوک پرت در بالتیمور، مریلند، و رئیس انجمن کتابخانه
پرت در بالتیمور، مریلند، و رئیس انجمن کتابخانه آمریکا (ALA) از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ بود. در طول دوران ریاست خود، او صدای اصلی ALA در مخالفت با مفاد قانون میهن‌پرستی ایالات متحده بود که به تازگی بر خدمات اطلاعات عمومی تأثیر می‌گذاشت. در سال ۲۰۲۰، او به عضویت انجمن فلسفی آمریکا انتخاب شد. اوایل زندگی. هایدن در تالاهاسی، فلوریدا به دنیا آمد. پدرش، بروس کنارد هایدن جونیور، در آن زمان مدیر بخش سازهای زهی در دانشگاه A&amp;M فلوریدا بود و مادرش کالین هایدن (با نام خانوادگی داولینگ)، یک مددکار اجتماعی بود. والدین او
داولینگ)، یک مددکار اجتماعی بود. والدین او در حین تحصیل در دانشگاه میلیکن در دکیتر، ایلینوی، با یکدیگر آشنا شدند. هایدن در شهر نیویورک بزرگ شد. وقتی ۱۰ ساله بود، والدینش از هم جدا شدند و او با مادرش به شیکاگو نقل مکان کرد. او یک برادر ناتنی کوچک‌تر از ازدواج دوم پدرش به نام بروس کنارد هایدن سوم داشت که در سال ۱۹۹۲ درگذشت. خانواده مادر هایدن اهل هلنا، آرکانزاس بودند. خانواده مادری پدرش که در نهایت در دوکوئین، ایلینوی ساکن شدند، سابقاً به بردگی درآمده بودند، که در کتاب «خوب است که سیاه‌پوست باشی» نوشته روی
که در کتاب «خوب است که سیاه‌پوست باشی» نوشته روی برکلی گودوین به آن اشاره شده است. هایدن بیان کرده است که علاقه‌اش به خواندن از کتاب «آوریل درخشان» اثر مارگریت دی آنجلی، که در سال ۱۹۴۶ دربارهٔ دختری جوان سیاه‌پوست در گروه براونی‌ها نوشته شده، الهام گرفته است. در حین تحصیل در دبیرستان ساوت‌شور شیکاگو، هایدن به کتاب‌های تاریخ بریتانیا و معمایی ساده علاقه‌مند شد. او به کالج مک‌موری در جکسون‌ویل، ایلینوی رفت و سپس به دانشگاه روزولت منتقل شد. او تا بعد از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه روزولت با مدرک علوم سیاسی و
از دانشگاه روزولت با مدرک علوم سیاسی و تاریخ آفریقا در سال ۱۹۷۳ به فکر حرفه‌ای در کتابخانه‌ها نبود. هایدن در سال ۱۹۷۷ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته علوم کتابداری دریافت کرد و در سال ۱۹۸۷ دکترای علوم کتابداری را هر دو از مدرسه عالی کتابداری دانشگاه شیکاگو کسب کرد. شغل. هایدن کار خود را در کتابخانه عمومی شیکاگو آغاز کرد و به کودکان مبتلا به اوتیسم داستان گفت. از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۹، او به عنوان کتابدار همکار/کتابدار کودکان در شعبه ویتنی یانگ کار کرد. از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲، او به عنوان هماهنگ‌کننده خدمات
سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲، او به عنوان هماهنگ‌کننده خدمات نوجوانان فعالیت کرد. از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷، هایدن به عنوان هماهنگ‌کننده خدمات کتابخانه در موزه علم و صنعت شیکاگو کار می‌کرد. سپس هایدن به پیتسبورگ منتقل شد و به عنوان دانشیار در دانشگاه پیتسبورگ در مدرسه علوم اطلاعات از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۱ تدریس کرد، که در آن ای جی جوزی و اسپنسر شاو نیز در هیئت علمی بودند. هایدن سپس به شیکاگو بازگشت و به عنوان معاون کمیسیونر و کتابدار ارشد کتابخانه عمومی شیکاگو فعالیت کرد، که این سمت‌ها را از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳ در اختیار داشت. در
سمت‌ها را از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳ در اختیار داشت. در طول زمان کار در کتابخانه عمومی شیکاگو، هایدن با میشل اوباما و باراک اوباما آشنا شد. از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۶، هایدن مدیر اجرایی کتابخانه آزاد ایناک پرت در بالتیمور بود. قبل و در طول ریاست خود بر انجمن کتابداران آمریکایی (ALA)، هایدن نقش مهمی در تأثیرگذاری بر ایجاد برنامه بورس تحصیلی اسپکتروم ایفا کرد، که اولین بار در سال ۱۹۹۷ توسعه یافت و بورس‌های تحصیلی سالانه ارائه می‌دهد. این برنامه بورس به دنبال جذب و تأمین مالی تحصیل دانشجویان رنگین‌پوست است تا به آن‌ها کمک
تحصیل دانشجویان رنگین‌پوست است تا به آن‌ها کمک کند مدارک تحصیلات تکمیلی و موقعیت‌های رهبری در این حوزه و ALA را کسب کنند. در ژانویه ۲۰۱۰، رئیس‌جمهور باراک اوباما اعلام کرد که قصد دارد هایدن را به عنوان عضو هیئت خدمات ملی موزه و کتابخانه و بنیاد ملی هنرها و علوم انسانی نامزد کند. کتابخانه آزاد ایناک پرت. در تاریخ ۱ ژوئیه ۱۹۹۳، هایدن به عنوان مدیر کتابخانه آزاد ایناک پرت، سیستم کتابخانه عمومی در بالتیمور، مریلند منصوب شد. در طول دوره مدیریت خود، هایدن نظارت بر افتتاح اولین شعبه جدید در ۳۵ سال گذشته و همچنین
افتتاح اولین شعبه جدید در ۳۵ سال گذشته و همچنین بازسازی شعبه مرکزی کتابخانه را بر عهده داشت. در جریان اعتراضات بالتیمور در سال ۲۰۱۵، هایدن کتابخانه‌های بالتیمور را باز نگه داشت، اقدامی که مورد تحسین قرار گرفت. وقتی از او خواسته شد که در مورد این دوره در یک مصاحبه با مجله "تایم" در سال ۲۰۱۶ فکر کند، او بیان کرد که از آنجا که بسیاری از فروشگاه‌ها در جامعه بسته بودند، «می‌دانستیم که [مردم] به دنبال آن مکان پناهگاه و آرامش و فرصت خواهند بود.» او در تاریخ ۱۱ اوت ۲۰۱۶ این سمت را ترک کرد و به عنوان کتابدار
۱۱ اوت ۲۰۱۶ این سمت را ترک کرد و به عنوان کتابدار کتابخانه کنگره منصوب شد. کتابدار کنگره. در ۲۴ فوریه ۲۰۱۶، رئیس‌جمهور باراک اوباما هایدن را به عنوان کتابدار بعدی کنگره معرفی کرد. افتخارات. در سال ۱۹۹۵، هایدن جایزه کتابدار سال را از "لایبرری ژورنال" دریافت کرد و اولین آمریکایی آفریقایی‌تبار بود که این جایزه را دریافت کرد.
لا گولو (; – ) نام هنری لوئیز وبر، یک رقصندهٔ کاباره و هنرمند کان‌کان فرانسوی بود که به عنوان یکی از نمادهای مولن روژ در اواخر قرن نوزدهم شناخته می‌شود. او با شخصیت پرشور و اجراهای جسورانه‌اش، به یکی از چهره‌های برجستهٔ پاریس دوران بل اپوک تبدیل شد. زندگی و آغاز حرفه. لوئیز وبر در کان، فرانسه متولد شد و از نوجوانی به دنیای رقص و نمایش علاقه داشت. او ابتدا در سالن‌های کوچک پاریس اجرا می‌کرد، اما با استعداد و شخصیت پرجنب‌وجوشش، به سرعت مورد توجه قرار گرفت. نام مستعار "لا گولو" (به معنای "پرخور") را به دلیل