payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ازدواج کرد. سوفیا صاحب پانزده فرزند شد، اما تنها چهار تن از آنان از او زنده ماندند. پس از ازدواج، خانهٔ آنان به محفلی ادبی و هنری تبدیل شد که چهره‌های سرشناسی چون بازیگر آماتور معروف آرورا کونیکس‌مارک، نقاش آنا ماریا ارنسترال، شاعر یوهان رونیوس و پزشک و نویسندهٔ برجسته اوربان یرنه—که به خاطر مخالفتش با محاکمه‌های جادوگری شناخته می‌شد—در آن رفت‌وآمد داشتند. نویسنده. سوفیا الیزابت برنر به تشویق همسرش و دوستان هنرمندش، پس از ازدواج نیز به تحصیل و نوشتن ادامه داد. از سال پس از ازدواجش تا زمان مرگش به‌طور
داد. از سال پس از ازدواجش تا زمان مرگش به‌طور پیوسته به نویسندگی مشغول بود؛ تنها اثر باقی‌مانده از پیش از ازدواجش، همان شعر سوگواری برای معلمش در سال ۱۶۷۶ است. او به مطالعهٔ شعر هلندی، فرانسوی و ایتالیایی پرداخت و به همهٔ این زبان‌ها (به جز هلندی) شعر سرود، اما رایج‌ترین زبان نوشتارش آلمانی بود. شیوهٔ نگارش او را شخصی‌تر و عینی‌تر از معیارهای زمان خود توصیف کرده‌اند. بخش عمده‌ای از اشعارش در قالب تبریک، تسلیت، جشن و بزرگداشت‌های خصوصی یا عمومی بود و اغلب به زنان و کودکان اختصاص داشت. او برای پول نمی‌نوشت و
زنان و کودکان اختصاص داشت. او برای پول نمی‌نوشت و شعرهایش را به دوستان و حامیانش اهدا می‌کرد. از الگوهای ادبی او می‌توان به شاعر دانمارکی توماس کینگو، و شاعران سوئدی ساموئل کلمبوس و پتروس لاگرلوف اشاره کرد. برنر نمایندهٔ نوعی از فمینیسم متداول در دوران خود بود. او در اشعارش از حق تحصیل زنان، حتی به‌صورت خودآموز در خانه، دفاع می‌کرد و بر این باور بود که زنان از لحاظ ذهنی از مردان فروتر نیستند. او به‌عنوان الگویی از زن دانشمند، نه تنها در سوئد، بلکه در آلمان و دیگر نقاط نیز شناخته شده بود و در کتاب
در آلمان و دیگر نقاط نیز شناخته شده بود و در کتاب "Testimoniorum fasciculus" به سردبیری اوربان یرنه مورد ستایش قرار گرفت. او را «ساپو دوم» و «دهمین الههٔ شعر» لقب دادند و پاسخی از سوئد به زنان دانشمند دیگر اروپا قلمداد می‌کردند. او خود تأکید می‌کرد که نویسندگی‌اش هرگز با وظایف همسری و مادری‌اش تداخلی نداشته و انجام همزمان این امور برایش کاملاً ممکن بوده است. در طول جنگ بزرگ شمال، احساسات میهن‌پرستانه‌اش را در اشعارش بیان کرد، ولی در عین حال تأثیرات ویرانگر و مصائب جنگ را نیز به‌طور انتقادی بازنمایی کرد.
و مصائب جنگ را نیز به‌طور انتقادی بازنمایی کرد. بسیاری از پژوهشگران، برنر را نخستین فمینیست سوئدی می‌دانند؛ دلیل این دیدگاه، انتشار شعر «دفاع به‌حق از جنس مؤنث» ("Det Qwinliga Könetz rätmätige Förswar") در سال ۱۶۹۳ است که گفته می‌شود تحت‌تأثیر دوستی‌اش با آرورا کونیکس‌مارک سروده شد. یکی از بهترین آثارش، شعر مذهبی "رنج مقدس‌ترین شهادت عیسی مسیح، پروردگار و نجات‌دهندهٔ ما" ("Wårs Herres och Frälsares Jesu Christi alldraheligaste pijons historia") بود که در سال ۱۷۱۰ منتشر شد. در سال ۱۷۱۳، او نخستین زن سوئدی
۱۷۱۰ منتشر شد. در سال ۱۷۱۳، او نخستین زن سوئدی شد که مجموعهٔ اشعارش را به زبان سوئدی منتشر کرد و بدین‌سان نام خود را در تاریخ ادبیات سوئد ثبت کرد. دیدگاه او دربارهٔ جنسیت این بود که مردان و زنان از نظر ذهنی تفاوتی ندارند و اختلاف آن‌ها تنها در بدن و ظاهرشان است. او این نظر را در شعر تاج‌گذاری برای اولریکا الئونورا، ملکه سوئد در سال ۱۷۱۹ چنین بیان می‌کند: هیچ فرقی نمی‌کند که جامهٔ ناخدا چه رنگی باشد، یا او را چه بنامند، اگر که بداند کشتی را به سلامت به بندر برساند. بدن ما تنها جامهٔ روح ماست، و تفاوت زن و
برساند. بدن ما تنها جامهٔ روح ماست، و تفاوت زن و مرد تنها در آن است، اما از نظر جان، زن نیز چون مرد—و چه بسا بهتر—است. یکی از آثار او شعر ستایشی دربارهٔ نقاش آنا ماریا ارنسترال بود که در آن، خودش نیز به‌عنوان هنرمند مطرح شده و هر دو به‌عنوان پیشگامان زن هنرمند تجلیل شده‌اند: اگر من با غریزه‌ای درونی برای لذت خود شعر می‌سرایم، تو نیز گرایشت را با اثرت روشن می‌کنی. اگرچه هنر، گاه ساعت‌ها زمان ما را می‌گیرد، اما بهتر از آن، راهی برای ماندگار شدن نیست. بگذار حسادت نیش بزند و مرگ تیرش را بکشد، قلم تو و قلم من
نیش بزند و مرگ تیرش را بکشد، قلم تو و قلم من از هیچ‌یک نمی‌هراسند. میراث. در نگارخانه ملی پرتره (سوئد) واقع در گریپسهولم که در سال ۱۸۲۲ تأسیس شد، سوفیا الیزابت برنر یکی از نخستین شش زن تاریخ سوئد بود که پرتره‌اش در آن گنجانده شد. پنج زن دیگر عبارت‌اند از: بریژیتای سوئد، هدویگ شارلوتا نوردن‌فلشت، باربرو استیگسدوتتر (سوینهووود), سوفیا روزنهانه و وندلا شویته.
هیلدا کاسلی (; – ) اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ایلیس کواروم شده است. زندگی‌نامه. هیلدا کاسلی در گاملسبو در منطقهٔ رامسبرگ واقع در وستمانلاند به دنیا آمد و در همان‌جا بزرگ شد؛ جایی که پدرش به‌عنوان مدیر یک ملک مشغول به کار بود. در سال ۱۸۵۹، پدرش بینایی‌اش را از دست داد و خانواده به اوپسالا نقل مکان کرد، جایی که برادرانش در دانشگاه تحصیل می‌کردند. همانند بسیاری از زنان هم‌دوره‌اش، آموزش و تحصیلات او و خواهرانش در مقایسه با برادرانشان بسیار محدود بود و بیشتر معطوف به مدیریت امور خانه بود. این
بود و بیشتر معطوف به مدیریت امور خانه بود. این وضعیت نابرابر آموزشی باعث شد حس بی‌عدالتی در او شکل بگیرد و تأثیر عمیقی بر نگاهش به جایگاه زنان در جامعه بگذارد. او در بزرگسالی تصمیم گرفت خلأ تحصیلی‌اش را جبران کند و در دورهٔ آموزشی تربیت معلم سرخانه در مدرسهٔ علمیهٔ زنان تازه‌تأسیس جین میلر تنگبرگ در اوپسالا، موسوم به «کلوسترسکولان» شرکت کرد. در سال ۱۸۶۲ نیز سفری مطالعاتی به انگلستان انجام داد تا با نظام آموزشی دختران در آن کشور آشنا شود. هیلدا کاسلی در سال ۱۸۶۴ به‌عنوان معلم در مدرسهٔ دولتی «نرمال‌اسکولان»
به‌عنوان معلم در مدرسهٔ دولتی «نرمال‌اسکولان» در استکهلم استخدام شد. او از سال ۱۸۶۸ تا ۱۹۰۳ به‌عنوان مدیر این مدرسه فعالیت کرد و هم‌زمان سمت معاونت در «سمینار عالی تربیت معلم زن» موسوم به «هوگره لئرارین‌سمیناریه‌ت» را نیز بر عهده داشت. از او به‌عنوان شخصیتی بسیار سخت‌گیر، قاطع و دارای هیبتی فرمانده‌گونه یاد شده که احترام زیادی را در میان شاگردانش برمی‌انگیخت، اما درعین‌حال عادل، توانا و منظم بود. گفته می‌شد که چهره‌ای زیبا داشت، اما این زیبایی زیر نقاب رفتار خشک و عینک پینس‌نه‌اش پنهان می‌ماند. کاسلی
رفتار خشک و عینک پینس‌نه‌اش پنهان می‌ماند. کاسلی به‌واسطهٔ تعهدش به موضوعات مربوط به آموزش زنان، در میان محافل فرهنگی و آموزشی سوئد شناخته شد. او بنیان‌گذار «نشست مدارس دخترانه» یا «فلیک‌شوله‌موت» بود؛ نشستی ملی که از سال ۱۸۷۹ تا ۱۹۰۱ به‌طور منظم برگزار می‌شد و معادل نشست‌های معمول «لئروِرکسموته» بود که در آن معلمان و مدیران دبیرستان‌های پسرانه گرد هم می‌آمدند تا دربارهٔ اصلاحات، مشکلات و موفقیت‌های آموزشی گفت‌وگو کنند. هدف از «فلیک‌شوله‌موت» این بود که معلمان و مدیران مدارس متوسطهٔ دخترانه نیز فضایی مشابه
و مدیران مدارس متوسطهٔ دخترانه نیز فضایی مشابه برای تبادل نظر و توسعهٔ سیستم آموزشی در اختیار داشته باشند. الهام‌بخش او برای ایجاد چنین نشستی، شرکت در جلسات بحث دربارهٔ نیاز به اصلاحات در آموزش دختران بود که در سال ۱۸۷۵ به‌وسیلهٔ نشریهٔ نشریه برای خانه برگزار می‌شد. در سال ۱۸۷۷، هیئتی تشکیل شد که اعضای آن عبارت بودند از: کاسلی، ترزه گیلدن، سوفی آلمکویست و الن کی. دو سال بعد، در ۱۸۷۹، نخستین نشست «فلیک‌شوله‌موت» با ابتکار و سازماندهی هیلدا کاسلی برگزار شد. در مجموع، هفت نشست با فواصل چهار ساله تا سال ۱۹۰۱
در مجموع، هفت نشست با فواصل چهار ساله تا سال ۱۹۰۱ برگزار شد که نقش بسزایی در تحول آموزش زنان در سوئد ایفا کردند. هیلدا کاسلی عضو کمیتهٔ دولتی آموزش دختران موسوم به کمیته مدارس دخترانه ۱۸۸۵ ("فلیک‌شوله‌کمیته‌ن ۱۸۸۵") نیز بود. او در کنار سوفی آدلرشپار، نخستین زنانی بودند که به عضویت یک کمیتهٔ دولتی در سوئد درآمدند و بدین‌ترتیب، گامی مهم در ورود زنان به نهادهای تصمیم‌گیری برداشتند. در سال ۱۸۹۶، از سوی دولت سوئد نشان ایلیس کوروم به او اهدا شد؛ این نشان از معتبرترین جوایز برای خدمات برجسته در عرصه‌های علمی،
جوایز برای خدمات برجسته در عرصه‌های علمی، فرهنگی و اجتماعی است. هیلدا کاسلی را باید از پیشگامان اصلاحات آموزشی و از پایه‌گذاران اندیشهٔ آموزش برابر برای دختران و پسران در سوئد دانست. فعالیت‌هایش نه‌تنها به بهبود نظام آموزشی دخترانه انجامید، بلکه زمینه‌ساز حضور گسترده‌تر زنان در عرصه‌های حرفه‌ای و فرهنگی در اوایل قرن بیستم شد.
لوتن دالگرن (; – ) روزنامه‌نگار، سردبیر روزنامه، نویسنده، و ویراستار اهل سوئد بود. اوایل زندگی. لوتن دالگرن در ۲۳ آوریل ۱۸۵۱ در استکهلم، سوئد به دنیا آمد. پدرش، فردریک آوگوست دالگرن، یک کارمند دولتی بود و در مقام نویسنده نیز حرفه‌ای موفق داشت. از جمله آثار او کمدی‌ای با عنوان "ورملاندی‌ها" بود که نخستین‌بار در سال ۱۸۴۶ اجرا شد. او در دههٔ ۱۸۷۰ به‌خاطر اشعارش به زبان گویشی سوئدی شهرت یافت و در سال ۱۸۷۱ به آکادمی سوئد راه یافت. مادر دالگرن، اولریکا «اولا» فون هلاند، خواهرزادهٔ نویسنده، مورخ و شاعر اریک گوستاف
خواهرزادهٔ نویسنده، مورخ و شاعر اریک گوستاف یی‌یر بود. دالگرن که در خانواده‌ای مرفه زاده شده بود، علاقه‌مند به نویسندگی شد. او در مدرسه‌ای خصوصی در استکهلم تحصیل کرد و بعدها به تحصیل زبان در خارج از کشور پرداخت. پس از پایان تحصیلات، برای مدتی به شغل معلمی روی آورد. حرفه. فعالیت نویسندگی دالگرن از اواخر دههٔ ۱۸۸۰ آغاز شد. او به‌عنوان سردبیر روزنامهٔ آفتون‌بلادت کار کرد. در سال ۱۸۸۷، عضو هیئت مدیرهٔ انجمن فردریکا برمر (FBF) شد، که قدیمی‌ترین سازمان حقوق زنان در سوئد است. در سال ۱۸۹۱، وی سردبیری نشریهٔ این
در سوئد است. در سال ۱۸۹۱، وی سردبیری نشریهٔ این انجمن به‌نام داگنی را برعهده گرفت – این مجله بر حقوق زنان، نقش‌های جنسیتی و فمینیسم در سوئد تمرکز داشت – و تا سال ۱۹۰۷ در هیئت مدیرهٔ آن باقی ماند. در این دوران، او چندین مقاله در موضوعات ادبی و همچنین دربارهٔ طیف سیاسی زنان نگاشت. تحت نظارت انجمن فردریکا برمر، او سخنرانی‌هایی دربارهٔ زنان طبقهٔ کارگر ارائه داد و اشعار طنز و کمدی سبک نوشت. در حمایت از جنبش حق رأی زنان در آن زمان، دالگرن نمایندهٔ انجمن فردریکا برمر در کمیتهٔ حق رأی بود. از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۶، او
در کمیتهٔ حق رأی بود. از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۶، او دبیر انجمن نیا ایدون بود. به‌عنوان نویسنده، دالگرن چندین کتاب دربارهٔ تاریخ خانواده‌اش منتشر کرد. کتاب "رانسِتر: خاطرات خانوادگی ورملاندی از نیمهٔ اول قرن نوزدهم" که در سال ۱۹۰۵ منتشر شد، نقطهٔ عطفی در حرفهٔ ادبی او بود. این کتاب چنان محبوب شد که او مجبور شد از سردبیری مجلهٔ داگنی استعفا دهد تا بتواند بر نویسندگی تمرکز کند. شهرت او به‌عنوان نویسنده زمانی تثبیت شد که در سال ۱۹۰۷ اثر دیگری با عنوان "از بایگانی خانوادگی رانسِتر: گزیده‌هایی از نامه‌ها و دفترهای
خانوادگی رانسِتر: گزیده‌هایی از نامه‌ها و دفترهای خاطرات" منتشر کرد. از ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۶، دالگرن به نوشتن در حوزهٔ تاریخ شخصی ادامه داد. او هفت جلد از نامه‌ها و اسناد خانوادگی خود را که مربوط به زادگاهش، ورملاند بود، منتشر کرد. دالگرن که تحسین‌کنندهٔ فردریکا برمر، مصلح فمینیست سوئدی (۱۸۰۱–۱۸۶۵) بود، آثارش را به تاریخ فرهنگی زادگاهش ورملاند و روایت‌هایی دربارهٔ زنان اختصاص داد. سال‌های پایانی. در دههٔ ۱۹۲۰، دالگرن خاطرات خود را نوشت که توسط والستروم و ویدستراند منتشر شد. در سال ۱۹۲۱، دالگرن به‌خاطر خدماتش به
منتشر شد. در سال ۱۹۲۱، دالگرن به‌خاطر خدماتش به ادبیات و تاریخ، نشان سلطنتی لیتِریس اِت آرتیبوس را دریافت کرد. آخرین کتاب او با عنوان "فرانسس فون کخ" چند ماه پیش از درگذشتش منتشر شد. لوتن دالگرن در یورشولم، در ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۳۴ درگذشت.
دارکوب قهوه‌ای گلوسرخ ، که همچنین به عنوان دارکوب قهوه‌ای گردن‌حنایی یا دارکوب قهوه‌ای سینه‌سرخ شناخته می‌شود، گونه‌ای از دارکوب‌های قهوه‌ای در تیرهٔ دارکوبان است که نزدیک به دارکوب قهوه‌ای اوراسیایی است. سه زیرگونه آن در بیشتر مناطق جنوب صحرای آفریقا در زیستگاه‌های باز با تعدادی درخت ساکن هستند. این پرنده باریک و کشیده حدود است در طول، با یک سر کوچک، منقار ظریف، دم بلند به شکل بادبزن و پرهای دیدگریز با طرح‌های پیچیده به رنگ خاکستری و قهوه‌ای. دو جنس شبیه به هم هستند، اگرچه نرها کمی بزرگتر هستند. رژیم غذایی
هم هستند، اگرچه نرها کمی بزرگتر هستند. رژیم غذایی بزرگسالان و جوانان تقریباً به‌طور کامل مورچه‌ها در همهٔ مراحل چرخه زندگی آنها است. ندای چروک گلو قرمز مجموعه‌ای از نت‌های تند و تیز تکراری است. هنگامی که یک پرنده تهدید می‌شود، گردن و سر خود را به شکلی مارمانند می‌پیچد در حالی که صدای خش‌خش، احتمالاً برای جلوگیری از شکارگران ایجاد می‌کند.
آلما دنیلسون (؛ ۱ مارس ۱۸۶۵ – ) روزنامه‌نگار اهل سوئد بود. زندگی. الما دنیلسون در فالون چشم به جهان گشود. او فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان معلم در نظام آموزش عمومی آغاز کرد و در مسیر خدمت به آموزش، نقش مهمی در ارتقای سطح فرهنگی نسل جوان ایفا نمود. در سال‌های نخست بزرگسالی، به همراه نامزدش آکسل دنیلسون به مالمو نقل مکان کرد. رابطهٔ آن‌ها از زمان نامزدی در سال ۱۸۸۱ آغاز شد و با وجود فراز و نشیب‌های بسیار، سرانجام در سال ۱۸۹۷، یعنی شانزده سال پس از آغاز نامزدی، به ازدواج رسمی انجامید. این زوج دارای پسری به
به ازدواج رسمی انجامید. این زوج دارای پسری به نام آترداگ بودند که در سال ۱۸۹۱ متولد شد اما متأسفانه تنها چهار سال بعد درگذشت (۱۸۹۵–۱۸۹۱). در دوران اقامت در مالمو، این زوج به فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی چشمگیری دست زدند. آکسل دنیلسون روزنامهٔ آربته‌ت ("Arbetet")، یکی از نشریات سوسیال‌دموکرات رادیکال را در این شهر منتشر می‌کرد. الما دنیلسون نیز از سال ۱۸۸۷ به عنوان روزنامه‌نگار در این نشریه فعالیت داشت و سهم قابل‌توجهی در محتوای آن ایفا می‌کرد. در سال ۱۸۸۹، هنگامی که آکسل به دلیل اتهام کفرگویی به زندان افتاد،
که آکسل به دلیل اتهام کفرگویی به زندان افتاد، الما دنیلسون وظیفهٔ ادارهٔ روزنامه را بر عهده گرفت و آن را تا آزادی آکسل در سال ۱۸۹۰ با موفقیت مدیریت کرد. این تجربه، مهارت‌های رهبری و استقلال فکری او را بیش‌ازپیش نمایان ساخت. در سال ۱۸۹۱، الما دنیلسون به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و برای مدتی در آن کشور زندگی نمود. این مهاجرت، فرصتی برای آشنایی با جنبش‌های کارگری بین‌المللی و دستاوردهای فمینیسم در دیگر کشورها برای او فراهم آورد. او در سال ۱۸۹۵ به سوئد بازگشت و فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی خود را با انرژی
و فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی خود را با انرژی دوچندان از سر گرفت. الما دنیلسون یکی از سخنگویان برجستهٔ حقوق زنان در درون جنبش طبقهٔ کارگر سوئد بود. او در سال ۱۸۸۸ بنیان‌گذار انجمن زنان کارگر ("Kvinnliga arbetarklubben") در مالمو شد؛ این انجمن، نخستین سازمان سوسیالیستی برای زنان کارگر در سوئد بود. دنیلسون به عنوان رئیس انجمن بین سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۰ فعالیت کرد و با تلاش‌های خود توانست بسیاری از زنان را به فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی جذب کند. همچنین در سال ۱۹۰۰، از بنیان‌گذاران باشگاه بحث‌وگفتگوی زنان مالمو
از بنیان‌گذاران باشگاه بحث‌وگفتگوی زنان مالمو ("Malmö kvinnliga diskussionsklubb") بود که به بستری برای تبادل نظر و ارتقای آگاهی زنان بدل شد. پس از آن‌که زنان در سال ۱۹۰۹ به حق رأی در انتخابات شهری دست یافتند، الما دنیلسون توانست به عنوان نخستین زن به عضویت شورای شهر مالمو انتخاب شود. این رویداد نقطهٔ عطفی در تاریخ مشارکت سیاسی زنان در سوئد بود و راه را برای حضور گسترده‌تر زنان در عرصه‌های تصمیم‌گیری اجتماعی و سیاسی هموار ساخت. دنیلسون با بهره‌گیری از توانمندی‌های فردی، تجربهٔ سیاسی، و تعهد اجتماعی‌اش، در
فردی، تجربهٔ سیاسی، و تعهد اجتماعی‌اش، در این سمت نیز بسیار فعال بود و تلاش کرد تا مسائل مربوط به حقوق زنان، شرایط کارگران و رفاه اجتماعی را در دستور کار شورا قرار دهد. به نقل از آگوست استریندبری، نویسنده و نمایشنامه‌نویس نامدار سوئدی، زمانی خطاب به آکسل دنیلسون گفته شد: «خوش‌به‌حالت که نامزدت زنی است با جرقه‌ای در وجود.» این توصیف به‌روشنی بازتاب‌دهندهٔ شخصیت پرشور، پرانرژی و آرمان‌خواه الما دنیلسون است که در یکی از پرچالش‌ترین دوره‌های تاریخ معاصر سوئد، صدای زنان و طبقهٔ کارگر بود.
یوزفینا دلند (; – ) نویسنده، آموزگار، و فعال حقوق زنان اهل سوئد بود. زندگی. یوزفینا دلند دختر رقصندهٔ باله سرشناس لویی دلند و بازیگر مطرح ماریا دلند بود. او در خانواده‌ای هنری و فرهنگی چشم به جهان گشود و از همان دوران کودکی با صحنه‌های تئاتر، موسیقی و ادبیات انس گرفت. پدرش که تا حدی فرانسوی‌زبان بود، تأثیر بسیاری بر تربیت فکری و زبانی او داشت. دلند در کودکی بارها به فرانسه سفر کرد و زبان فرانسه را به‌طور کامل آموخت. این آشنایی عمیق با فرهنگ فرانسوی بعدها در شکل‌گیری افکار نواندیشانه و گرایش‌های فمینیستی او
شکل‌گیری افکار نواندیشانه و گرایش‌های فمینیستی او نقش مهمی ایفا کرد. در دهه‌های ۱۸۴۰ و ۱۸۵۰، دلند به‌عنوان معلم زبان فرانسه در استکهلم مشغول به کار شد. تدریس او نه‌تنها به دلیل توانایی زبانی‌اش، بلکه به خاطر رویکرد مدرن آموزشی‌اش مورد توجه بود. در سال ۱۸۳۹، او کتابی در زمینهٔ آموزش زبان فرانسه منتشر کرد که در میان دانشجویان و معلمان زبان محبوبیت یافت. دلند در دورانی فعالیت می‌کرد که هنوز هیچ جنبش زنان سازمان‌یافته‌ای در سوئد شکل نگرفته بود. در آن زمان، تنها نمونه‌هایی چون سوفی ساگر به‌طور انفرادی به طرح
نمونه‌هایی چون سوفی ساگر به‌طور انفرادی به طرح مسائل زنان می‌پرداختند. با این حال، یوزفینا دلند توانست با طرح موضوعات بنیادین، راه را برای کنشگران آینده هموار سازد. در سال ۱۸۵۲، او مناظره‌ای گسترده دربارهٔ وضعیت اسفناک معلمان زن و دایه‌های بازنشسته به راه انداخت. او با صراحت بیان کرد که زنان شاغل در این حرفه‌ها پس از پایان دوران کاری خود از هیچ حمایت دولتی برخوردار نیستند و اغلب سرنوشتشان به آسایشگاه فقرا ختم می‌شود. این فعالیت‌ها منجر به شکل‌گیری نخستین نهاد بازنشستگی ویژهٔ زنان در سال ۱۸۵۵ شد: "Svenska
بازنشستگی ویژهٔ زنان در سال ۱۸۵۵ شد: "Svenska lärarinnors pensionsförening" (انجمن مستمری معلمان زن سوئد). این اقدام، یک دستاورد تاریخی برای زنان شاغل بود. دلند در اساس‌نامهٔ پیشنهادی خود تأکید داشت که ادارهٔ انجمن باید تماماً به‌دست زنان انجام گیرد و مردان در آن نقشی نداشته باشند. چنین پیشنهادی در آن زمان بسیار رادیکال تلقی می‌شد و باعث تمسخر او از سوی روزنامه‌ها و شخصیت‌های محافظه‌کار شد. در یکی از مجامع، وقتی پیشنهاد حضور مردان در هیئت مدیره مطرح شد، دلند پاسخ داد: «نه آقایان! نه آقایان!» این جمله به
پاسخ داد: «نه آقایان! نه آقایان!» این جمله به نمادی از ایستادگی زنان در برابر سلطهٔ مردانه بدل شد و برای سال‌ها در حافظهٔ جمعی باقی ماند. یکی از معاصران دلند دربارهٔ او نوشت: «بانویی با اندامی پُر و خوش‌تراش که رفتار مردانه‌اش می‌توانست اثری زننده و آزاردهنده داشته باشد، اگر این رفتار با درخشش طلایی موهایش و بازی درخشان چشمانش اندکی تلطیف نمی‌شد.» در سال ۱۸۵۹، دلند تصمیم گرفت سوئد را ترک کند و برای همیشه به فرانسه بازگردد. دلایل دقیق این مهاجرت مشخص نیست، اما برخی منابع از خستگی او از فضای خصمانهٔ رسانه‌ای
برخی منابع از خستگی او از فضای خصمانهٔ رسانه‌ای و مقاومت اجتماعی نسبت به زنان مستقل سخن گفته‌اند. پس از خروج او، سوفیا آلبوم به‌عنوان رئیس جدید انجمن بازنشستگی برگزیده شد و راه دلند را ادامه داد. همان سال، نمایشنامه‌ای کمدی به قلم آوگوست سف‌استروم با عنوان "مامزل گاریبالدی یا نه آقایان، نه آقایان!" در تئاتر هومل‌گورد واقع در استکهلم به صحنه رفت. این نمایش طنز، که به‌نوعی کاریکاتوری از شخصیت دلند بود، سخنان معروف او را دست‌مایه قرار داد و با استقبال زیادی روبه‌رو شد. شخصیت اصلی نمایش، زنی مستقل و قاطع بود
شد. شخصیت اصلی نمایش، زنی مستقل و قاطع بود که از ورود مردان به نهادهای زنان جلوگیری می‌کرد—بازتابی اغراق‌آمیز اما مؤثر از دیدگاه‌های دلند. این نمایش هم‌زمان با تمسخر، باعث شناخته‌تر شدن چهرهٔ او در سطح ملی نیز شد.
نادژدا پروکوفیونا سوسلوا (روسی: Надежда Прокофьевна Суслова؛ ۱ سپتامبر ۱۸۴۳ – ۲۰ آوریل ۱۹۱۸) نخستین پزشک زن در روسیه و خواهر پولینا بود. او به عنوان متخصص زنان در شهر نیژنی نووگورود فعالیت می‌کرد و در امور خیریه متعددی شرکت داشت. دوران کودکی. نادژدا در روستای پانینو در فرمانداری نیژنی نووگورود متولد شد و دومین فرزند از سه فرزند خانواده بود. پدرش، پروکوفی، و مادرش، آنا، رعیت خاندان شِرِمتیِف بودند، اما پروکوفی توانست در تجارت و صنعت موفق شود. او تصمیم گرفت که به دخترانش، پولینا (شکل کوچک‌شدهٔ نام آپولیناریا)
به دخترانش، پولینا (شکل کوچک‌شدهٔ نام آپولیناریا) و نادژدا، تحصیلات مناسبی ارائه دهد. آن‌ها در خانه معلم خصوصی و معلم رقص داشتند. بعدها نادژدا وارد مدرسه شبانه‌روزی پنیشکاو در مسکو شد، جایی که چندین زبان خارجی آموخت. مانند بسیاری از جوانان آن زمان، نادژدا به مطالعه علاقه‌مند بود، آثار نیکلای چرنی‌شفسکی و دوبرولیوبوف را می‌خواند و با دموکرات‌های انقلابی دوست بود. در سال ۱۸۵۹، خواهران سوسلوف به سن پترزبورگ نقل مکان کردند. در سال ۱۸۶۱، داستان‌های کوتاه او با عنوان‌های «داستانی در نامه‌ها» (روسی: Рассказ в
عنوان‌های «داستانی در نامه‌ها» (روسی: Рассказ в письмах) و «خیال‌پرداز» (روسی: Фантазёрка) در مجله "سوورمننیک" منتشر شد. این داستان‌ها دارای فلسفه‌ای فمینیستی و نیهیلیستی بودند که بعدها برایش مشکلات سیاسی ایجاد کردند. در دهه ۱۸۶۰، نادژدا سوسلوا به سازمان انقلابی «زمین و آزادی» پیوست. تحصیلات. او با اجازهٔ ایوان سچِنف و سرگئی بوتکین، به همراه ماریا آبرُچِوا (بوکوف)، زن جوان دیگری با تمایلات انقلابی که در مدرسه با سوسلوا آشنا شده بود، اجازه یافت در کلاس‌های آکادمی پزشکی نظامی سلطنتی شرکت کند. نخستین مقاله
آکادمی پزشکی نظامی سلطنتی شرکت کند. نخستین مقاله سوسلوا با عنوان «تغییرات در احساسات پوستی تحت تأثیر تحریک الکتریکی» در سال ۱۸۶۲ در نشریه "مدی‌تسینسکی وستنیک" منتشر شد. در سال ۱۸۶۵، پس از آن‌که حضور زنان در دانشگاه‌ها به‌طور رسمی ممنوع شد، او به سوئیس رفت، که بخشی از آن به دلیل دستگیری خواهر و برادرانش و نیز بوکوف و همسرش به دلیل فعالیت‌های سیاسی بود. در سوئیس، او به مدت دو سال در دانشگاه زوریخ در کلاس‌های پزشکی به‌صورت مستمع آزاد شرکت کرد و سپس زمانی که دانشگاه به روی زنان باز شد، به‌طور رسمی دانشجوی آن
به روی زنان باز شد، به‌طور رسمی دانشجوی آن شد. او قصد داشت در پاریس برای تحقیق دکتری خود در رشته زایمان تحصیل کند، اما به جای آن به سنت پترزبورگ بازگشت. برای پایان‌نامه خود، او به بررسی رفلکس‌های عضلانی قورباغه‌ها و ارتباط آنها با عملکرد غدد لنفاوی در آزمایشگاه سچنوف در دانشگاه پزشکی گراتس پرداخت. او در سال ۱۸۶۷ فارغ‌التحصیل شد. سوسلوا نخستین زن روسی بود که مدرک دکترای پزشکی را دریافت کرد، که پس از دفاع از تحقیقات و تحصیلات خود در برابر یک مخاطب بزرگ و هیئت علمی دانشکده پزشکی به او اعطا شد. اولین مقاله
علمی دانشکده پزشکی به او اعطا شد. اولین مقاله سوسلوا پس از اخذ دکترا، خلاصه ای از تحقیقات پایان‌نامه او بود که در سال ۱۸۶۸ در آلمان منتشر شد. سوسلووا (در آن زمان اریسمان) برای اینکه بتواند در روسیه اجازه طبابت داشته باشد، باید معاینه خاصی را پشت سر بگذارد که در سال ۱۸۶۸ انجام داد. زندگی شخصی. در ۱۶ آوریل ۱۸۶۸، سوسلوا با همسر اول خود، فردریش اریسمان، در وین، اتریش ازدواج کرد. آنها زمانی که هر دو دانشجو در دانشگاه زوریخ بودند با هم آشنا شدند. این زوج در ۱۸ اوت ۱۸۸۳ طلاق گرفتند. در سال ۱۸۸۵، سوسلوا با
۱۸ اوت ۱۸۸۳ طلاق گرفتند. در سال ۱۸۸۵، سوسلوا با الکساندر گولوبف، استاد بافت‌شناسی و پزشک ازدواج کرد.
الین انگستروم (؛ ۱ ژانویه ۱۸۶۰ – ۱ سپتامبر ۱۹۵۷) سیاست‌مدار اهل سوئد بود. زندگی. الین انگستروم دختر شاغل حمام عمومی، فردریک کارلسون، بود؛ مادر او نیز در همان حمام به‌عنوان کارمند فعالیت می‌کرد. در سال ۱۸۷۸، او با تون‌ساز و فعال اتحادیه‌ای، یونْس انگستروم ازدواج کرد. پس از آن‌که همسرش بر اثر سل درگذشت، الین انگستروم مسئولیت بزرگ کردن شش فرزند خود را به‌تنهایی بر عهده گرفت. او برای تأمین معاش، به کارهای موقتی مختلفی روی آورد؛ از جمله نوشتن نامه برای دیگران، شستن لباس‌ها و مراقبت از کودکان. با وجود این
شستن لباس‌ها و مراقبت از کودکان. با وجود این تلاش‌ها، ناچار شد دو تن از فرزندانش را به‌طور موقت به یتیم‌خانه بسپارد؛ در آن زمان، این کار برای والدین فقیر کاری رایج به‌شمار می‌آمد تا زمانی که دوباره توان مالی نگهداری از فرزندان خود را به‌دست آورند. از سال ۱۸۸۶ تا زمان بازنشستگی‌اش در ۱۹۳۵، انگستروم به‌عنوان منشی اداری در روزنامهٔ سوسیال‌دموکرات و ارگان حزب یعنی "سوسیال-دموکراتن" کار کرد. در آغاز، این فعالیت داوطلبانه و بدون دستمزد بود، چرا که روزنامه از نظر مالی در وضعیت بحرانی قرار داشت. اما با گسترش جنبش
مالی در وضعیت بحرانی قرار داشت. اما با گسترش جنبش کارگری و رونق گرفتن روزنامه، در سال ۱۹۰۴، الین انگستروم به‌عنوان مسئول دفتر اشتراک و توزیع روزنامه منصوب شد و توانست از این راه درآمدی پایدار برای خود فراهم آورد. حیات سیاسی. همسر الین، از بنیان‌گذاران اتحادیهٔ صنفی تون‌سازان و از اعضای پیشتاز انجمن سوسیال‌دموکراتیک بود و در زمانی که این انجمن در سال ۱۸۸۹ به حزب سوسیال‌دموکرات سوئد تبدیل شد، در شمار پایه‌گذاران حزب قرار داشت. الین انگستروم نیز از نخستین زنانی بود که به عضویت انجمن سوسیال‌دموکراتیک درآمد،
بود که به عضویت انجمن سوسیال‌دموکراتیک درآمد، پیش از آن‌که این انجمن به حزب سوسیال‌دموکرات سوئد بدل شود. در سال ۱۸۹۲، او از بنیان‌گذاران و اعضای اولیهٔ باشگاه عمومی زنان استکهلم بود که یکی از نخستین نهادهای زنانه درون جنبش سوسیال‌دموکراتیک به‌شمار می‌رفت. او در سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۱ عضو کمیتهٔ تبلیغات زنان بود؛ نهادی که با هدف آگاهی‌بخشی سیاسی به زنان کارگر تأسیس شده بود. سپس، در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۴، عضو کنگرهٔ زنان سوسیال‌دموکرات بود. بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۰، او به‌عنوان حسابدار همین کنگره فعالیت
تا ۱۹۲۰، او به‌عنوان حسابدار همین کنگره فعالیت داشت و پس از آن، از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۶، حسابدار زنان سوسیال‌دموکرات در سوئد بود. انگستروم همچنین در نهادهای دولتی و اجتماعی شهرداری استکهلم حضور فعالی داشت: او از ۱۹۱۷ تا ۱۹۳۵ عضو هیئت‌مدیرهٔ هیئت بازنشستگی شهرداری استکهلم بود و بین سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۳ در هیئت مسکن شهرداری استکهلم عضویت داشت. این مسئولیت‌ها، نشان‌دهندهٔ اعتماد عمومی و جایگاه اجتماعی بالای او به‌عنوان زنی از طبقهٔ کارگر در ساختارهای حکومتی و شهری بودند. در سال ۱۹۰۲، او به همراه آنا برانتینگ و
بودند. در سال ۱۹۰۲، او به همراه آنا برانتینگ و اریکا لیندکویست از جمله زنانی بود که انجمن ملی برای حق رأی سیاسی زنان را بنیان نهادند. آنان همچنین از همکاری زنان سوسیال‌دموکرات استکهلم با جنبش حق رأی زنان پشتیبانی کردند؛ اقدامی که در آن دوران، بسیار مهم و پیشرو تلقی می‌شد. الین انگستروم از جمله زنانی بود که توانست با وجود مسئولیت‌های خانوادگی، در عرصه‌های سیاسی و اجتماعی نیز نقش فعالی ایفا کند و الگویی الهام‌بخش برای نسل‌های بعدی زنان در سوئد گردد.
آثار جمع‌آوری‌شده هایدگر یا گزامتاوسگابه () عنوان مجموعه‌ای از نوشته‌های فیلسوف آلمانی مارتین هایدگر (۱۸۸۹–۱۹۷۶) است که توسط منتشر شده است. "گزامتاوسگابه" ("Gesamtausgabe") کلمه آلمانی برای «نسخه کامل» است. در این مورد به‌عنوان «آثار جمع‌آوری‌شده» استفاده می‌شود. "آثار" "جمع‌آوری‌شده" در زمان حیات مارتین هایدگر آغاز شد. انتشار آن در سال ۱۹۷۵ آغاز شد. هایدگر در باب آثار "جمع‌آوری‌شده". مارتین هایدگر ترتیب انتشار را مشخص کرد. اندکی پیش از مرگش نوشت: «به این ترتیب، نسخه کامل به‌منظور راهنمایی مردم برای طرح
ترتیب، نسخه کامل به‌منظور راهنمایی مردم برای طرح سؤال، پرسش‌ها و بالاتر از همه، طرح سؤالات پرسشگرانه بیشتر است». هایدگر قصد داشت مقدمه‌ای طولانی بر "آثار" "جمع‌آوری‌شده" بنویسد. او آخرین پروژه خود را «پرسش میراث هستی» (Vermächtnis der Seinsfrage) نامید. تاریخ اجرای این پروژه بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ است، اما به‌دلیل سلامتی وی تکمیل نشد. (هایدگر در ۲۶ مه ۱۹۷۶ در سن ۸۶ سالگی درگذشت). سه سند به عنوان بخشی از این پروژه منتشر شده است. محتوا. "آثار" "جمع‌آوری‌شده" دارای ۳۷۷۳۶ صفحه است. ویراستاران "آثار"