payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جمع‌آوری کند و به لمباردی حمله کند. نبردی که تا شب ادامه داشت، در ماه مارس رخ داد و نتیجه‌ای نامشخص داشت. به نظر می‌رسید آریپرت دست بالا را دارد، به طوری که باواریایی‌ها در آستانه ترک میدان بودند، اما او اشتباه بزرگی مرتکب شد و فوراً به پاویا بازگشت. سربازانش که از آنچه که آن را عملی بزدلانه می‌دانستند، آزرده خاطر شده بودند، او را رها کردند و آریپرت در تلاش برای فرار جان باخت. آنسپراند سپس به عنوان پادشاه معرفی شد، که هم توسط کسانی که غصب لیوتپرت توسط راگیمپرت و آریپرت دوم را دوست نداشتند، و هم توسط
راگیمپرت و آریپرت دوم را دوست نداشتند، و هم توسط هواداران خود آریپرت که مجذوب کاریزمای او شده بودند، حمایت می‌شد. او بلافاصله پسرش لیوتپرت را با تاج و تخت مرتبط کرد، که تنها سه ماه بعد پس از مرگش جانشین او شد. سپس برادرزاده آنسپراند، هیلدبراند، جانشین لیوتپرت شد. او در کلیسای کوچک سنت آدریانو در کلیسای سانتا ماریا آله پرتیچه در پاویا، که در نزدیکی یک گورستان بت‌پرستان لومبارد ساخته شده بود و همان‌طور که از نامش پیداست، با وجود پرتی‌های تدفینی مشخص می‌شد، به خاک سپرده شد. این مجموعه که لیوتپرت بعداً در آن
خاک سپرده شد. این مجموعه که لیوتپرت بعداً در آن دفن شد، دیگر وجود ندارد. بین سال‌های ۱۱۶۹ تا ۱۱۸۰، طبق خواسته لیوتپرت، هر دو به همراه بقایای سنت آگوستین به کلیسای جامع سن پیترو در سیل دورو منتقل شدند.
انرژی برای ایتالیا (به , EpI) یک حزب سیاسی در ایتالیا بود که در نوامبر 2016 راه اندازی شد و رسماً در ۱ آوریل ۲۰۱۷ تأسیس شد. رهبر آن استفانو پاریسی، مدیرکل سابق کنفیندوستریا و مدیرعامل فست‌وب است که در انتخابات شهرداری میلان در سال ۲۰۱۶ کاندیدای ناموفقی برای شهرداری بود. تاریخچه. در آستانهٔ انتخابات شهرداری میلان در سال ۲۰۱۶، استفانو پاریزی توسط سیلویو برلسکونی به‌عنوان نامزد شهرداری برای حزب فورزا ایتالیا (FI) انتخاب شد. در این انتخابات، پاریزی حزب را به ۲۰٫۲٪ رساند، اما با این حال در دور دوم رقابت به‌طور
رساند، اما با این حال در دور دوم رقابت به‌طور نزدیک به رقیب دموکرات خود، جوزپه سالا، باخت. پس از آنکه برلسکونی از پاریزی خواست تا حزب را اصلاح کند، در نوامبر او را طرد کرد، به دلیل روابط سیاسی دشوار پاریزی با متحد اصلی حزب، لیگای شمال (LN). بنابراین پاریزی حزب خود، EpI، را تأسیس کرد و به زودی دوباره با LN به توافق رسید، با هدف پیوستن به همان ائتلاف راست میانه. در مارس ۲۰۱۷، مائوریتزیو ساکونی، سناتور و وزیر سابق، که عضو حزب سوسیالیست ایتالیا (مانند پاریسی)، حزب قدیمی فورزا ایتالیا (FI) و حزب راست میانه جدید
قدیمی فورزا ایتالیا (FI) و حزب راست میانه جدید (NCD) بود، پس از کناره‌گیری از رهبری سنا در فوریه ۲۰۱۵ و بعداً امتناع از پیوستن به حزب آلترناتیو مردمی (AP) تحت حمایت NCD، به EpI پیوست. بعداً، یک سناتور دیگر (گابریل آلبرتینی) و پنج نماینده (دومنیکو منورلو، جیووانی مونچیرو، دینو سکو، گوگلیمو واکارو و جیانلوئیجی گیگلی) به این حزب پیوستند، که عمدتاً از احزاب FI, NCD/AP و Civic Choice (SC) انشعاب کرده بودند. در سپتامبر ۲۰۱۷، حزب Epi با «ماریان»، یک انجمن سیاسی لیبرال به رهبری جیووانی نگری (دبیر سابق حزب
سیاسی لیبرال به رهبری جیووانی نگری (دبیر سابق حزب رادیکال)، متحد شد. در نوامبر ۲۰۱۷، زیرگروه مدنی و نوآوران در مجلس، به رهبری مونچیرو، به «مدنی و نوآوران - انرژی برای ایتالیا» تغییر نام داد. در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۸، EpiI و CI فهرست مشترکی با عنوان «انرژی‌هایی برای ایتالیا - برای راست میانه» منتشر کردند که با حزب سیلویو برلوسکونی متحد بود. در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۰، پاریزی با یادآوری تلاش ناموفق برای بخشیدن انگیزه‌ای لیبرال-مردمی به راست میانه، خداحافظی خود را از سیاست و بازگشت به کارآفرینی اعلام کرد.
لیوتپراند (; ۶۸۰ – ۷۴۴) از سال ۷۱۲ تا ۷۴۴ پادشاه لومباردها بود. او عمدتاً به خاطر مراحل متعدد قانون‌گذاری‌اش، در پانزده دوره جداگانه از ۷۱۳ تا ۷۳۵، و سلطنت طولانی‌اش که او را درگیر مجموعه‌ای از درگیری‌ها، که اغلب موفقیت‌آمیز بودند، با بیشتر ایتالیا کرد، به یاد آورده می‌شود. لیوتپراند اغلب به عنوان موفق‌ترین پادشاه لومباردی شناخته می‌شود، که به خاطر اهدای سوتری در سال ۷۲۸، که اولین اعطای قلمرو مستقل به دستگاه پاپ بود، قابل توجه است. زندگی. زندگی لیوتپراند با بدشانسی آغاز شد. پدرش به تبعید در میان
با بدشانسی آغاز شد. پدرش به تبعید در میان باواریایی‌ها رانده شد، برادر بزرگترش سیگیپرت توسط آریپرت دوم، پادشاه لومباردها، کور شد و مادرش تئودارادا و خواهرش آرونا مثله شدند (بینی و گوش‌هایشان بریده شد). لیوتپراند تنها به این دلیل که جوانی‌اش او را بی‌خطر نشان می‌داد، در تاریخ لانگوباردوروم (کتاب ششم، بیست و دوم) نوشتهٔ پاول دیکون به عنوان نوجوان توصیف شد، که نشان می‌دهد او «احتمالاً بیش از ۱۹ سال سن داشته اما هنوز بیست و چند ساله بوده است». او از بازداشت آریپرت دوم آزاد شد و به پدرش اجازه داده شد. سلطنت.
دوم آزاد شد و به پدرش اجازه داده شد. سلطنت. سلطنت لیوتپراند پس از سرنگونی آریپرت دوم توسط او رخ داد و رسماً درست قبل از مرگ پدرش آنسپران آغاز شد. لیوتپراند سی و یک سال حکومت کرد و به عنوان یک رهبر تهاجمی دیده می‌شد که بلافاصله پس از رسیدن به تخت سلطنت، علیه اسقف‌نشین بیزانس اقدام کرد. او همچنین به راونا حمله کرد، کلاسه را نابود کرد، قلعه‌هایی را در بولونیا و همچنین اوسیمو اشغال کرد و سوتری را تصرف کرد. لیوتپراند با در نظر گرفتن ملاحظات استراتژیک، اتحاد خود را با ملت «قدرتمندتر و سازمان‌یافته‌تر» فرانک‌ها
را با ملت «قدرتمندتر و سازمان‌یافته‌تر» فرانک‌ها حفظ کرد. لیوتپراند با اقدامات قاطعانه خود، مرزهای پادشاهی لومبارد را به میزان زیادی گسترش داد، زیرا تلاش کرد تا کل شبه جزیره ایتالیا را تقریباً به همان روشی که چارلز مارتل انجام داده بود، تحت کنترل خود درآورد. او در برابر بیزانسی‌ها و دستگاه پاپ به‌طور یکسان موفقیت‌هایی کسب کرد. پیشرفت‌های او در بوروکراسی سلطنتی، اجرای مؤثرتر عدالت در سراسر قلمرو لومبارد، اقدامات نظامی و حکومت شایسته، میراث مهمی برای لومباردها به جا گذاشت. روابط با خاندان آگیلوفینگ باواریا.
به جا گذاشت. روابط با خاندان آگیلوفینگ باواریا. با توجه به موقعیت مکانی آنها در شمال ایتالیا، باواریایی‌ها متحدان ارزشمندی برای لومباردها بودند. پیوندهای ازدواج سلطنتی بین هر دو قوم از حدود سال ۵۹۰ وجود داشت، زمانی که پادشاه لومباردی، آوتاری، با تئودلیندا، دختر گاریبالد باواریایی - از خانواده آگیلوفینگ - نامزد شد. در آغاز سلطنت لیوتپراند در سال ۷۱۲، روابط بین پادشاهی لومباردی و باواریا خوب بود، و یکی از متحدان اصلی او، تئودو اول از خاندان آگیلوفینگ، عملاً دوک فرانکی باواریا، بود. در نتیجه، لیوتپراند در سال
فرانکی باواریا، بود. در نتیجه، لیوتپراند در سال ۷۱۵ با گونترود، از خاندان آگیلوفینگ جوان، ازدواج کرد. جنگ‌های بیزانس. پیش از سلطنت لیوتپراند، بیزانسی‌ها از طریق پیمانی در حدود سال ۶۸۰ «مرزهای سیاسی درون ایتالیا را قطعی» کرده بودند. با این حال، صلحی که لومباردها از آن برخوردار بودند، در دوران حکومت او به پایان رسید، زمانی که بیزانسی‌ها با بحران اقتدار خود در داخل ایتالیا مواجه شدند و مشروعیت لومباردها را به چالش کشیدند. لیوتپراند در ابتدا در بحبوحه این چالش‌ها به اسقف‌نشین راونا یا دستگاه پاپ حمله نکرد. اما
به اسقف‌نشین راونا یا دستگاه پاپ حمله نکرد. اما در سال ۷۲۶، امپراتور لئو سوم اولین فرمان از فرمان‌های متعدد خود را مبنی بر ممنوعیت تصاویر یا شمایل‌ها صادر کرد (به بحث شمایل‌شکنی مراجعه کنید)، اما این فرمان در آن زمان تأثیر عملی چندانی نداشت. پاپ، گرگوری دوم، از پذیرش این فرمان خودداری کرد و به همین ترتیب «در مکاتبات رسمی خود از به رسمیت شناختن امپراتور خودداری کرد». پاپ گرگوری حتی ممکن است لیوتپراند را به عنوان یک متحد می‌دید، زیرا لیوتپراند نه تنها رشوه‌های اسقف اعظم پاول در راونا را رد کرده بود، بلکه
اسقف اعظم پاول در راونا را رد کرده بود، بلکه «تصویر یک آزادکننده را در خود پرورش داده بود» و در نتیجه، «گرمی و همبستگی قابل توجهی» بین پاپ و پادشاه لومبارد وجود داشت. لیوتپراند این زمان تقسیم بین دلالان قدرت رومی را برای حمله به متصرفات بیزانس در امیلیا انتخاب کرد. در سال ۷۲۷، او از رودخانه پو عبور کرد و بولونیا، اوسیمو، ریمینی و آنکونا را به همراه سایر شهرهای امیلیا و پنتاپولیس تصرف کرد. مقامات این مناطق «خود به خود» تسلیم لیوتپراند شدند. پادشاه لومبارد همچنین کلاسیس، بندر راونا، را تصرف کرد، اما نتوانست
کلاسیس، بندر راونا، را تصرف کرد، اما نتوانست خود راونا را تصرف کند. اهدای سوتری و رضایت پاپ. در سال ۷۲۷، لیوتپراند وارد رم شد و قلعه سوتری را در امتداد ویا کاسیا در نزدیکی مرز لومبارد در توسکانی تصرف کرد. پاپ گرگوری دوم که از تصرف سوتری توسط لومباردها نگران شده بود، برای مدت حدود چهار ماه با «سیلی» از پول و هدایا از لیوتپراند التماس کرد تا اینکه لیوتپراند موافقت کرد و سوتری را در سال ۷۲۸ به پاپ واگذار کرد و در عین حال کنترل منطقه مجاور را حفظ کرد. مورخ یان هالنبک حدس می‌زند که لیوتپراند سوتری را یا به خاطر
حدس می‌زند که لیوتپراند سوتری را یا به خاطر اخاذی پول از پاپ برای به تعویق انداختن هزینه‌های مالی لشکرکشی‌های نظامی خود، یا به عنوان بخشی از حمله او در مرکز ایتالیا علیه قلمرو امپراتوری بیزانس، اشغال کرد. هالنبک اضافه می‌کند که هیچ‌کدام از این احتمالات «منافع متقابل» ندارند و به‌طور خاص «قطعی» نبودند، اما تصرف سوتری توسط پادشاه لومبارد هیچ «اختلالی در رابطه مثبت بین پاویا و روم» که «در اوایل قرن» برقرار شده بود، ایجاد نکرد. هدیه سوتری توسط لیوتپراند با شور و شوق زیادی همراه بود - زمانی که پادشاه به‌طور
و شوق زیادی همراه بود - زمانی که پادشاه به‌طور نمادین ارتش خود را به کمپ نرونیس هدایت کرد و نشان‌های سلطنتی، لباس‌ها، شنل، کمربند، شمشیر، تاج طلایی و صلیب نقره‌ای خود را در مقابل پاپ گرگوری دوم به زمین گذاشت، که پاپ به‌طور تشریفاتی آن‌ها را به نشانهٔ اذعان به تسلط پادشاه لومبارد بر شمال ایتالیا پس داد. اندکی پس از آن، لیوتپراند به صومعه یونانی سنت آناستوسیوس سفر کرد، دیداری که در کتیبه‌ای لاتین «در بنیاد پادشاه در کورتئولونا» ثبت شده است. لیوتپراند پس از واگذاری سوتری و شرکت در اقدامات نمادین، با پذیرش
واگذاری سوتری و شرکت در اقدامات نمادین، با پذیرش هدایا و پول از اوتیچیوس، حاکم راونا، و متحد شدن با او، «یک انقلاب دیپلماتیک شگفت‌انگیز» را رقم زد؛ رویدادی که زندگینامه‌نویس گرگوری دوم آن را به عنوان یک توافق «شرورانه» توصیف می‌کند. این توافق این ظاهر را ایجاد کرد که پادشاه لومبارد می‌خواست به اوتیچیوس در مقابله با دوک‌نشین‌های مستقل لومبارد جنوبی در اسپولتو و بنونتو که به ترتیب توسط دوک‌ها، تراسیموند دوم و گودسکال، اداره می‌شدند، کمک کند. با این حال، هالنبک فرض می‌کند که به احتمال زیاد لیوتپراند با متحد
فرض می‌کند که به احتمال زیاد لیوتپراند با متحد کردن اوتیچیوس، قدرت پاپ را مهار می‌کرد و اطمینان حاصل می‌کرد که اوتیچیوس برای او در دریای آدریاتیک مشکلی ایجاد نخواهد کرد. برای این منظور، لیوتپراند کم و بیش از اوتیچیوس برای احیای پادشاهی لومبارد ایتالیا استفاده کرد. پس از این وقایع، لیوتپراند و اوتیچیوس لشکرکشی مشترکی را به سمت دروازه‌های رم رهبری کردند، اما به محض رسیدن به آنجا، پادشاه لومبارد تغییر عقیده داد و تسلیم پاپ گرگوری دوم شد. او متعاقباً پاپ را متقاعد کرد که قصد بدی ندارد و هم اوتیچیوس و هم گرگوری
کرد که قصد بدی ندارد و هم اوتیچیوس و هم گرگوری دوم را متقاعد کرد که در هماهنگی با یکدیگر «زندگی کنند». هالنبک پیامدهای این تحول را برای لیوتپراند و دستگاه پاپ به‌طور یکسان توضیح می‌دهد: پادشاهی جدید لومبارد و نهاد سیاسی روم قرار بود به عنوان کشورهای جداگانه و مستقل در هماهنگی با هم زندگی کنند. اما لیوتپراند آشکارا پا را فراتر گذاشت و سعی کرد نشان دهد که هنوز از دستگاه پاپ در برابر بیزانس حمایت می‌کند. به نظر می‌رسد که این به معنای تلاش موفقیت‌آمیز پادشاه برای دستیابی به نوعی آشتی بین اگزارش اوتیچیوس و
برای دستیابی به نوعی آشتی بین اگزارش اوتیچیوس و گرگوری بوده است. لیوتپراند نه تنها از کمک به اوتیچیوس علیه پاپ، همان‌طور که قول داده بود، خودداری کرد، بلکه از آشتی نیز حمایت کرد، که آشکارا به نفع گرگوری بود، زیرا شکاف عمیق بین پاپ و امپراتوری را کاهش می‌داد و از آنجایی که هیچ گونه تسلیم پاپ در برابر امپراتوری را شامل نمی‌شد، نشان دهندهٔ رضایت امپراتوری از جدایی روم از بیزانس و استقلال نوظهور در روم و دوک‌نشین بود. در مجموع، لیوتپراند به جای تهدید دستگاه پاپ، آشکارا شرایطی را ترویج می‌کرد که مزایای مثبت و
آشکارا شرایطی را ترویج می‌کرد که مزایای مثبت و صلح با پادشاهی جدید لومبارد ایتالیا را به همراه داشت. ساردینیا و بقایای آگوستین. هنگامی که ساراسن‌ها به ساردینیا حمله کردند، لیوتپراند یادگارهای آگوستین را به شهر پاویا در شمال ایتالیا آورد. مذاکرات پاپی. پاپ گرگوری دوم در سال ۷۳۱ درگذشت و پاپ گرگوری سوم جانشین او شد. روابط بین پاپ جدید و لیوتپراند در ابتدا مسالمت‌آمیز بود، اما گرگوری سوم خیلی زود مسیر خود را تغییر داد و با دوک اورسوس ونیزی و پاتریارک آنتونینوس گرادو توافقاتی انجام داد که سپس لمباردها را از
گرادو توافقاتی انجام داد که سپس لمباردها را از راونا بیرون راند و کرسی را به اوتیچیوس بازگرداند. در نتیجه، صلح در سراسر ایتالیا تا حدی از بین رفت و قدرت لیوتپراند تنها به «قلمرو مرسوم لمبارد در شمال و مناطق سلطنتی جدیدتر اکسارخیت و پنتاپولیس» کاهش یافت. خصومت‌هایی بین قدرت‌های مختلف دوک‌نشین که با پاپ و لمباردها همسو بودند، درگرفت؛ وقتی اوضاع برای پاپ به ویژه خطرناک به نظر می‌رسید، گرگوری سوم از چارلز مارتل درخواست کمک کرد، اما درخواست‌های پاپ بی‌پاسخ ماند، زیرا پادشاه فرانک‌ها و لیوتپراند همچنان در ارتباط
زیرا پادشاه فرانک‌ها و لیوتپراند همچنان در ارتباط نزدیک و دوستانه با یکدیگر به عنوان خویشاوند باقی ماندند. درست زمانی که حاکم لومبارد آماده حمله مجدد به رم شد، پاپ گرگوری سوم درگذشت. کمی پس از مرگ پاپ گرگوری سوم (۷۴۱)، لیوتپراند بار دیگر در آستانه رم بود و نه بیزانسی‌ها و نه فرانک‌ها «به نظر نمی‌رسید که نیروهایی برای کمک به شهر بفرستند». زاخاری، پاپ جدید، مذاکرات با پادشاه لومبارد را آغاز کرد و صلح بیست ساله را امضا کرد. زاخاری به یک موفقیت دیپلماتیک دست یافت و چهار شهری را که اخیراً توسط لومباردها تصرف
یافت و چهار شهری را که اخیراً توسط لومباردها تصرف شده بود، صرفاً با موافقت با درخواست لیوتپراند مبنی بر عدم اتحاد با دوک‌های اسپولتو یا بنونتو، دوباره به دست آورد. پاپ زاخاری از طریق توافق خود با لیوتپراند، برخی از سرزمین‌هایی را که بعداً به ایالات پاپی تبدیل شدند، تصرف کرد. مدتی بعد، پاپ زاخاری دوباره با لیوتپراند ملاقات کرد و زمین‌های بیشتری در اطراف راونا و دو سوم چزنا در مجاورت کوه‌های آپنین به او واگذار شد. قانونگذاری. در کنار روتاری، لیوتپراند یکی دیگر از چهره‌های مهم لومبارد است که میراث حقوقی او
از چهره‌های مهم لومبارد است که میراث حقوقی او امروزه به رسمیت شناخته شده است. قوانین لیوتپراند میزان بیشتری از نفوذ رومی را نسبت به قوانین اسلافش نشان می‌دهد. به همین دلیل، لیوتپراند به خاطر وضع قوانین مبتنی بر عقل سلیم شناخته می‌شد و در طول سلطنت خود - حداقل به‌طور اسمی، طبق گفته مورخ کریس ویکهام - تمام تلاش خود را کرد تا اطمینان حاصل کند که اجرای قانون «در حضور تمام مردم، با مشورت مشترک با ما» انجام می‌شود. بسیاری از قوانین وضع شده توسط لیوتپراند «مدل یک دولت ایده‌آل را بر اساس ایده‌های سیاسی» مطابق با
دولت ایده‌آل را بر اساس ایده‌های سیاسی» مطابق با آرمان‌های ژرمنی مردم شرکت‌کننده در اداره ملت خود به تصویر می‌کشند، همان‌طور که مورخ پائولو دلوگو ادعا می‌کند. چنین حکومتی حول مفهوم لومباردی‌های آزاد در همبستگی با پادشاه متمرکز بود و شامل ادغام قضات از سراسر پادشاهی لومباردی می‌شد. دلوگو اضافه می‌کند که خدمت نظامی به دولت و نمایندگی در دفاع از آن «کامل‌ترین و محترمانه‌ترین شکل آزادی محسوب می‌شد، که به موجب آن افراد آزاد در حفظ نظم و عدالت در داخل پادشاهی و استقلال یا برتری آن نسبت به سایر مردم همکاری
و استقلال یا برتری آن نسبت به سایر مردم همکاری می‌کردند.» بدین ترتیب، همبستگی با پادشاه و با او با سوگند وفاداری شخصی «تقویت» می‌شد. خود عدالت برای همه لومباردی‌ها تحت فرمان و اقتدار پادشاه لیوپراند اجرا می‌شد. قانونگذاری لیوتپراند به مدل‌های قبلی سنت ژرمنی وابسته نبود، که در آن موکلان پیرامون افراد قدرتمند منطقه‌ای، اقتدار عملکردی عمومی را اعمال می‌کردند، بلکه در عوض حول سلطنت پادشاه متمرکز بود. چنین تغییراتی به معنای ساده‌سازی قوانین لومبارد نیست، زیرا قانون‌گذاری لیوتپراند کاملاً مفصل بود. به عنوان
قانون‌گذاری لیوتپراند کاملاً مفصل بود. به عنوان مثال، یکی از قوانین مواردی مانند مجازات برای مردی که لباس زنی را در حین حمام کردن او می‌دزدد را در نظر می‌گرفت و مرتکب را ملزم به پرداخت کامل مالیات می‌کرد، گویی کسی را کشته است. برخی از قوانین لیوتپراند روشن می‌کند که رومی‌ها و لومباردها در هماهنگی نسبی زندگی می‌کردند، زیرا یک قانون (لیوتپراند ۱۲۷) مقرر می‌کرد که زنان لومبارد که با رومی‌ها ازدواج می‌کردند، موظف به رعایت قوانین روم بودند. قوانین اضافی که شامل منشورها، وصیت‌نامه‌ها، جعل اسناد، فروش املاک و
منشورها، وصیت‌نامه‌ها، جعل اسناد، فروش املاک و اختلافات ارثی مختلف می‌شد، امری عادی بود. قانون‌گذاری عمل‌گرایانه او چنان مؤثر بود که پس از سال ۷۷۴، فرانک‌ها بسیاری از رویه‌های قانونی خود را از آنها قرض گرفتند. مرگ و میراث. به گفته مورخ کریس ویکهام، لیوتپراند «قدرتمندترین پادشاه لومبارد» بود و تا زمان مرگش در سال ۷۴۴، قدرت «هژمونیک» را در سراسر «کل شبه جزیره» در اختیار داشت. جانشینان او شامل برادران راچیس، آیستولف، دسیدریوس و آریچیس بودند که هیچ‌یک از آنها - با وجود برخی موفقیت‌ها - به مدت طولانی حکومت
- با وجود برخی موفقیت‌ها - به مدت طولانی حکومت نکردند یا قلمرو معادل آن را کنترل نکردند. مرگ لیوپراناد باعث ایجاد وقفه‌ای کوتاه در فعالیت‌های لومبارد شد، اما راچیس برای تصرف قلعه پروجا - استحکاماتی در امتداد جاده نظامی که روم و راونا را به هم متصل می‌کرد - به لشکرکشی پرداخت، اما مداخله پاپ زاخاری چنان مؤثر واقع شد که پادشاه لومبارد به زودی تاج و تخت را واگذار کرد و به زندگی رهبانی روی آورد. در سال ۷۴۹، راچیس توسط آیستولف جایگزین شد، که لومباردها را در لشکرکشی‌های تهاجمی از جمله تصرف راونا رهبری کرد. با این
تهاجمی از جمله تصرف راونا رهبری کرد. با این حال، میراث لیوتپراند و جانشینان لومبارد او میراثی بود که مورخ هرویگ ولفرام اذعان می‌کند «زمینه را برای ایجاد یک ملت ایتالیایی قرون وسطایی فراهم کرد» زیرا کسی جز لومباردها نبود که «آن را به عنوان یک نهاد سیاسی، علیرغم. از دست دادن سرزمین‌ها و جدایی‌ها، حفظ کرد.» لومباردها به دلیل پادشاهانی مانند لیوتپراند چنان برجسته بودند که حتی شارلمانی، حاکم بزرگ کارولنژی، در عنوان خود «پادشاه فرانک‌ها و لومباردها» را گنجاند و منطقه‌ای که لومباردها در قرن هشتم بین میلان و پاویا
که لومباردها در قرن هشتم بین میلان و پاویا اشغال کردند، هنوز هم تا به امروز لومباردی نامیده می‌شود. بقایای باستانی احتمالی لیوتپراند. در سال ۲۰۱۸، استخوان‌های پادشاه لیوتپراند موضوع تحقیقات زیست‌باستان‌شناسی و ژنتیکی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل‌ها نشان داد که استخوان‌ها متعلق به سه فرد از طبقه بالا، با عضلات قوی و کسانی که پروتئین، عمدتاً از گوشت و ماهی، را به میزان بیشتری نسبت به بقیه جمعیت مصرف می‌کردند، است، همان‌طور که مقایسه با یافته‌های استخوانی از برخی گورستان‌های عصر لومبارد که در شمال ایتالیا یافت
گورستان‌های عصر لومبارد که در شمال ایتالیا یافت شده است، گواه این موضوع است. از این سه نفر، دو نفر (یک مرد میانسال و یک مرد جوان‌تر) به قرن ششم برمی‌گردند، در حالی که فرد سوم که حدود ۴۰/۵۰ سال سن داشت، معاصر لیوتپراند بود: بنابراین ممکن است استخوان‌های فرد سوم متعلق به پادشاه لومبارد باشد.
ایل کوویله (به ایتالیایی: "The Lair") یک مجله آنلاین ایتالیایی است. تاریخچه. این مجله که توسط استفانو بورسلی ویرایش می‌شود، در سپتامبر ۲۰۰۹ تأسیس شد و خط فرهنگی آن از «فرم کاتولیک» کارل اشمیت، اندیشه محافظه‌کارانه معاصر (مک‌اینتایر، اسکروتون) و مارکسیسم نیمه دوم قرن بیستم (سزارانو، کامات، دبور، ترونتی) الهام گرفته شده است. این مجله از فونت ویلیام موریس و "حروف چاپی افتاد" ایگینو مارینی برای تیتر و متن استفاده می‌کند، در حالی که صفحات معمولاً با تصاویر دوران باروک تزئین شده‌اند. فهرست مطالب. این مجله
دوران باروک تزئین شده‌اند. فهرست مطالب. این مجله موضوعاتی از معماری و برنامه‌ریزی (با تأیید دیدگاه‌های کریستوفر الکساندر، لئون کریر، نیکوس سالینگاروس) گرفته تا نقد هنر معاصر (ژان کلر، مارک فومارولی، اود د کروس) و نظراتی در مورد هویت مردانه (نقد فمینیسم و نظریه جنسیت) و ریشه‌های یهودی و مسیحی تمدن غربی را پوشش می‌دهد. کوویل همچنین فرهنگ مادی، صنایع دستی و تایپوگرافی را پوشش می‌دهد. اعضای هیئت تحریریه. فرانچسکو بورسلی، ریکاردو دی بندیتی، اود د کروس، پیترو دی مارکو، آرماندو آرمینی، لوسیانو فوناری، جوزپه گینی،
آرماندو آرمینی، لوسیانو فوناری، جوزپه گینی، چیرو لومونته، روبرتو مانفردینی، اتوره ماریا مازولا، آلزک میشف ، پیترو پاگلیاردینی ، آلماناکو رومانا، آلماناکو، آلماناکو رومانا سیفو، استفانو سرافینی، استفانو سیلوستری، ماسیمو زاراتین.
کورنته دی ویتا ( به ایتالیایی: Corrente di Vita) یک مجله فرهنگی ایتالیایی بود که هر دو هفته یکبار بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰ منتشر می‌شد. مجله کورنته. در سال ۱۹۳۸، هنرمند ارنستو ترکانی مجله "«ویتا جووانی»" را با حمایت مالی پدرش، سناتور جووانی ترکانی، تأسیس کرد. این مجله که در ابتدا ماهانه و سپس دوهفته‌نامه منتشر می‌شد، بعدها نام خود را به "«کورنته دی ویتا جووانی»" و در نهایت "به «کورنته»" تغییر داد. ترکانی این مجله را به عنوان یک نشریه مستقل و فارغ از دستورالعمل‌های (گروه فاشیست دانشگاه) در نظر داشت. "کورنته"
(گروه فاشیست دانشگاه) در نظر داشت. "کورنته" به سرعت در اواخر دهه ۱۹۳۰ به مرجعی برای فرهنگ ضد فاشیستی ایتالیا تبدیل شد، جایگزینی دموکراتیک برای دستورالعمل‌های رسمی وزارت فرهنگ عامه ارائه داد و به شدت از جنبش‌های هنری همسو با رژیم مانند «نوچنتو ایتالیانو» و «فوتوریسم متأخر» انتقاد کرد. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، رژیم فاشیستی با ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، با موفقیت "کورنته را" تعطیل کرد. پس از تعطیلی مجله، فعالیت‌های تحریریه "کورنته" تا سال ۱۹۴۳ با انتشار "«ادیسیونی دی کورنته»" - مجموعه‌ای از کتاب‌ها شامل
دی کورنته»" - مجموعه‌ای از کتاب‌ها شامل "«کتاب‌های یونانی»" اثر سالواتوره کازیمودو، "«کتاب‌های اسپانیایی»" اثر کارلو بو، "«مرز»" اثر ویتوریو سرنی، "«اوکیو کوادراتو»" اثر آلبرتو لاتوادا - و با نمایشگاه‌هایی در گالری بوتگا دی کورنته، در خیابان ویا دلا اسپیگا ۹، که چهره‌های فرهنگی و سیاسی مخالف دولت را به خود جذب می‌کرد، ادامه یافت. جنبش کورنته. جنبش کورنت زمینه‌ها و رشته‌های مختلفی را پوشش می‌دهد - فیلم، تئاتر، ادبیات، شعر و هنرهای تجسمی - برخی از درخشان‌ترین نیروهای فکری آن زمان را گرد هم می‌آورد، از جمله
نیروهای فکری آن زمان را گرد هم می‌آورد، از جمله لوسیانو آنچسکی، جولیو کارلو آرگان، آنتونیو بانفی، پیرو بیگونگیاری، لوئیجی کومنسینی، ژیجی کومنسینی ، رافاراته دیوآله دی. کارلو امیلیو گادا، آلفونسو گاتو، بنیامینو جوپولو، یوجنیو مونتاله، دویلیو موروسینی، انزو پاچی، واسکو پراتولینی، لوئیجی روگنونی، امبرتو سابا، ویتوریو سرنی، جانکارلو ویگورلی و الیو ویتورینی. هنرمندان مرتبط با کورنته، هنری سرشار از محتوای انسانی و اخلاقی را جاودانه کردند، در تضاد کامل با هنری که توسط رژیم فاشیستی حمایت می‌شد. آنها قاطعانه به سمت
رژیم فاشیستی حمایت می‌شد. آنها قاطعانه به سمت اشکال بصری اکسپرسیونیستی گرایش داشتند و به "مکتب رومانا" و همچنین هنرمندان اروپایی مانند ونسان ون گوگ، جیمز انسور، خایم سوتین و پابلو پیکاسو و جنبش‌هایی مانند فوو، نابیس و دی بروکه ارجاع می‌دادند. این گروه، مناظرات، میزگردها و نمایشگاه‌هایی را ترتیب داد و هنرمندانی مانند رناتو بیرولی، جوزپه میگنکو، برونو کاسیناری، رناتو گوتوزو، آلیجی ساسو و انیو مورلوتی را به خود جذب کرد. با انجام این کار، جنبش کورنته به کانونی برای نسلی از روشنفکران و هنرمندانی تبدیل شد که
برای نسلی از روشنفکران و هنرمندانی تبدیل شد که آرزوی ایجاد پلی فکری به اروپا را داشتند و اخلاق و نقش هنرمند در جامعه را کلید نوسازی اساسی فرهنگ ایتالیا می‌دانستند. نمایشگاه‌های کورنته. اولین نمایشگاه کورنت در مارس ۱۹۳۹ در انجمن هنرهای زیبا و موزه نمایشگاه دائمی در میلان برگزار شد. آثاری از رناتو بیرولی، ایتالو والنتی، آرنالدو بادودی، جوزپه میگنکو، ساندرو چرچی، دینو لانارو، برونو کاسیناری، آلفردو مانتیکا، لوئیجی گروسو، جاکومو مانزو، گابریله کانوتوره‌روتایمن، جنی، فیلیپو تالونه و گاستون پانسیرا. برخی از
جنی، فیلیپو تالونه و گاستون پانسیرا. برخی از شارحان «مدرنیست» صحنه هنر میلان مانند کارلو کارا، آرتورو توسی، اوگو برناسکونی، پیرو ماروسیگ، چزاره مونتی، آرتورو مارتینی، فرانچسکو مسینا و لوئیجی بارتولینی نیز دعوت شدند. دومین نمایشگاه کورنت در دسامبر ۱۹۳۹ برگزار شد. ماریو مافای، نینو فرانچینا، لوئیجی بروگینی، پیرو پرامپلینی، آنتونیو فیلیپینی، مائورو رگیانی، جوزپه سانتوماسو، اورفئو تامبوری، پریکل فازینیلا، میرکو آبازارو، میرکو باسانیال، اورفیو تامبوری، پریکله فازینیلا، میرکو باسانروفال، به گروه اضافه شدند. ,
فازینیلا، میرکو باسانروفال، به گروه اضافه شدند. , دومنیکو کاپوتی، فائوستو پیراندلو. آلدو سالوادوری، پیرو مارتینا، ساندرو چرچی و لوسیو فونتانا.
کومونیتا (به ایتالیایی: "Comunità") یک مجله فرهنگی بود که در رم، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۰ منتشر می‌شد. تاریخچه و مشخصات. "کومونیتا (Comunità)" توسط آدریانو اولیوتی در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد. اولین شماره این مجله در مارس همان سال منتشر شد. این مجله، نشریه‌ای فرهنگی از جنبش اجتماعی بود که آن هم توسط اولیوتی تأسیس شده بود. این مجله در رم مستقر بود و توسط انتشارات کومونیتا به صورت هفتگی منتشر می‌شد. دفتر مرکزی آن نیز در میلان بود و در اواسط دهه ۱۹۵۰ به صورت دوماهنامه منتشر می‌شد. این
اواسط دهه ۱۹۵۰ به صورت دوماهنامه منتشر می‌شد. این مجله مقالاتی در مورد موضوعات مهم سیاسی و فرهنگی منتشر می‌کرد. همچنین موضوعات برنامه‌ریزی شهری، طراحی، ادبیات، موسیقی، سینما و هنرهای تجسمی را پوشش می‌داد. "کومونیتا" از توسعه جامعه حمایت می‌کرد. این مجله بیشتر توسط افرادی که به رویدادهای اجتماعی و فرهنگی و فلسفه سیاسی علاقه‌مند بودند، خوانده می‌شد. این مجله اغلب به صورت رایگان در کتابخانه‌ها و چندین مؤسسه توزیع می‌شد. تیراژ پولی آن در سال ۱۹۵۵ نزدیک به ۱۰۰۰ نسخه بود انتشار این مجله در دسامبر ۱۹۶۰ متوقف شد.
نسخه بود انتشار این مجله در دسامبر ۱۹۶۰ متوقف شد. مجموعه کامل این مجله در کتابخانه بنیاد آدریانو اولیوتی موجود است.
کلاسه اوپریا (به ایتالیایی به معنای «طبقه کارگر») یک مجله ماهانه مارکسیستی بود که به مدت سه سال بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۷ در ایتالیا منتشر می‌شد. عنوان فرعی آن «ماهنامه سیاسی کارگران در حال مبارزه» بود. تاریخچه و مشخصات. "کلاس اپرایا" توسط گروهی از روشنفکران مارکسیست تأسیس شد که مجله مارکسیستی دیگری با عنوان "کوادرنی روسی را" ترک کرده بودند. آنها قصد داشتند از طریق "کلاس اپرایا" در فعالیت‌های سیاسی مستقیم‌تری مشارکت کنند. اولین شماره "کلاس اپرایا" در ژانویه ۱۹۶۴ منتشر شد. آسور روزا و ماریو ترونتی از آغاز
۱۹۶۴ منتشر شد. آسور روزا و ماریو ترونتی از آغاز انتشار این مجله در سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ به‌طور مشترک سردبیری آن را بر عهده داشتند. یکی از نویسندگان اصلی آن فیلسوف آنتونیو نگری بود. مخاطب هدف مجله "کلاسه اوپریا" کارگران بودند، و این مجله نه تنها یک نشریه نظری، بلکه یک نشریه عمل‌گرا نیز بود. اولین سرمقاله این مجله، «لنین در انگلستان» () (نوشته ماریو ترونتی) بر لزوم تغییر سنت مارکسیستی که شامل اصلاح دیدگاه غالب آن دوره بود، تأکید کرد. چنین تغییری ابتدا به طبقه کارگر و مبارزات آن و سپس به سرمایه و توسعه آن مربوط