payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موفق شد تعدادی از زرتشتیان ایرانی را به مهاجرت به هند (جایی که امروزه به عنوان ایرانی شناخته می‌شوند) متقاعد کند. همچنین احتمالاً این صندوق در دریافت تخفیف مالیات سرانه "جزیه" برای همکیشان آنها در سال ۱۸۸۲ مؤثر بوده است. در سال ۱۸۸۶، او به دلیل ایفای نقش طرفدار استعمار به عضویت شورای قانونگذاری فرماندار کل درآمد. او با وجود نامزدی غیررسمی در شورا، مورد انتقاد قرار گرفت. ملی‌گرایان او را «ریاکار زراندود» و «بی‌هویت باشکوه» می‌نامیدند. او ثروت خود را وقف امور خیریه کرد، از جمله خیریه‌های عمومی و خصوصی که وقف
خیریه کرد، از جمله خیریه‌های عمومی و خصوصی که وقف کرد می‌توان به دخمه‌ها (برج‌های سکوت) و آتشکده‌ها برای جامعه زرتشتیان پارسی، بیمارستان حیوانات به نام بای ساکاربای دینشاو پتیت بیمارستان حیوانات (به نام همسرش)، کالج زنان و بیمارستان پتیت اشاره کرد. برای پیشرفت آموزش فنی، پتیت همچنین مکانی به ارزش ۳۰۰۰۰۰ روپیه در بایکولای بمبئی، به مؤسسه فناورانه ورماتا جیجابای (VJTI) اهدا کرد که دولت بمبئی آن را به عنوان مؤسسه مرکزی فناوری استان بمبئی به رسمیت شناخت. در زمستان ۱۹۲۳، این مؤسسه به مکان فعلی خود در ماتونگا،
۱۹۲۳، این مؤسسه به مکان فعلی خود در ماتونگا، بمبئی (اکنون: مومبای) منتقل شد. او در سال ۱۸۸۷ مقام سلطنتی شوالیه بریتانیا را دریافت کرد و در ۱ سپتامبر ۱۸۹۰، اولین بارونت پتیت در پتیت هال بمبئی شد. این عنوان بارونتی به فرامجی پتیت، پسر دوم بارونت اول، و وارثان ذکور از نسل او، و در صورت عدم وجود آن به وارثان ذکور از نسل بارونت اول، اعطا می‌شد. طبق قانون ویژه شورای قانونگذاری هند، همه دارندگان این عنوان می‌بایست نام خود را در هنگام جانشینی رها کرده و نام‌های بارونت اول را به خود اختصاص دهند. نام خانوادگی پتیت
اول را به خود اختصاص دهند. نام خانوادگی پتیت (Petit) به‌طور سنتی پارسی نیست و در زمان جد بزرگ سر دینشاو در قرن هجدهم میلادی رواج یافته است. او به عنوان کارمند کشتیرانی و مترجم برای شرکت هند شرقی بریتانیا کار می‌کرده است و بازرگانان فرانسوی که با این کارمند پارسی سرزنده و کوتاه قد سروکار داشتند، او را «پارسی کوچک» (لو پتیت پارسی) می‌نامیدند. مرگ. پتی در ۵ مه ۱۹۰۱ در بمبئی درگذشت. پس از مرگ او، جیمز لینتون پرتره‌ای از او به عنوان بارونت اول نقاشی کرد.
آکیله استاراچه (گالیپولی؛ ۱۸ اوت ۱۸۸۹ - میلان ۲۹ آوریل ۱۹۴۵) رهبر برجسته ایتالیای فاشیست قبل و در طول جنگ جهانی دوم بود. سال‌های نخستین و حرفه. استاراچه در گالیپولی، استان لچه، در جنوب آپولیا متولد شد. پدرش تاجر شراب و روغن بود. استاراچه در موسسه فنی لچه تحصیل کرد و مدرک حسابداری گرفت. در سال ۱۹۰۹ به ارتش سلطنتی ایتالیا پیوست و تا سال ۱۹۱۲ به درجه ستوان دومی (sottotenente) از ارتش برسالیری رسید. او که یک جنگجوی فداکار بود، در اوت ۱۹۱۴ به تنهایی در یک درگیری با تظاهرکنندگان صلح‌طلب در کافه بیفی در میلان شرکت
تظاهرکنندگان صلح‌طلب در کافه بیفی در میلان شرکت کرد و با این اقدام شهرت زیادی کسب کرد. استاراچه که در طول جنگ جهانی اول شاهد نبرد بود، به خاطر خدماتش مفتخر به دریافت یک مدال نقره شجاعت نظامی به علاوه چهار مدال برنز شد. پس از جنگ، ارتش را ترک کرد و به ترنتو نقل مکان کرد، جایی که برای نخستین بار با جنبش رو به رشد فاشیست آشنا شد. او همچنین در مارس ۱۹۱۷ به لژ فراماسونری «نگهبان» () در اودینه پیوست. استاراچه، یک ملی‌گرای پرشور، در سال ۱۹۲۰ به جنبش فاشیستی در ترنتو پیوست و به سرعت دبیر سیاسی محلی آن شد. در سال
پیوست و به سرعت دبیر سیاسی محلی آن شد. در سال ۱۹۲۱، تلاش‌های او توجه بنیتو موسولینی را جلب کرد، که استاراچه را مسئول سازمان فاشیستی در ونتسیا تریدنتینا قرار داد. در اکتبر ۱۹۲۱، استاراچه معاون دبیر حزب ملی فاشیست (PNF) شد. در سال ۱۹۲۲، استاراچه در راهپیمایی إّ رم شرکت کرد و رهبری دسته‌ای از پیراهن سیاه‌ها را در حمایت از موسولینی بر عهده داشت. برجستگی. بعداً در سال ۱۹۲۲، استاراچه به عنوان بازرس حزب در سیسیل منصوب شد و به عضویت کمیته اجرایی حزب ملی فاشیست ایتالیا (PNF) درآمد. در سال ۱۹۲۳، پس از استعفا از سمت
(PNF) درآمد. در سال ۱۹۲۳، پس از استعفا از سمت معاون دبیر حزب، به فرماندهی شبه‌نظامیان داوطلب امنیت ملی (Milizia Volontaria per la Sicurezza Nazionale یا MVSN) در تریسته منصوب شد. MVSN یک گروه شبه‌نظامی کاملاً داوطلب بود که برای سازماندهی پیراهن‌سیاه‌های سابق ایجاد شده بود. در سال ۱۹۲۴، استاراچه به عضویت مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد و بازرس ملی حزب شد. در سال ۱۹۲۶، آکیله استاراچه بار دیگر به عنوان معاون دبیر حزب ملی فاشیست منصوب شد و در سال ۱۹۲۸ به عنوان دبیر شاخه میلان حزب منصوب شد. دبیری حزب. در سال
دبیر شاخه میلان حزب منصوب شد. دبیری حزب. در سال ۱۹۳۱، دوران حرفه‌ای او به اوج خود رسید، زمانی که به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست منصوب شد. او در درجه اول به دلیل وفاداری بی‌چون و چرا و متعصبانه‌اش به موسولینی به این سمت منصوب شد. (موسولینی زمانی اظهار داشت که استاراچه "یک احمق، اما مطیع" است.) به عنوان دبیر، استاراچه رژه‌ها و راهپیمایی‌های بزرگی برگزار می‌کرد، اقدامات جداسازی نژادی یهودستیزانه را پیشنهاد می‌داد و کیش شخصیت موسولینی را تا حد زیادی گسترش می‌داد. او در انظار عمومی حضورهای زیادی داشت و تقریباً هر
او در انظار عمومی حضورهای زیادی داشت و تقریباً هر روز دستوراتی را به شکل «برگه‌های فرمان» (fogli d'ordine) به اعضای حزب صادر می‌کرد، که مورد تمسخر عمومی قرار گرفت و تا پایان دوره تصدی‌اش، انتقاد آشکار سایر فاشیست‌های ارشد را به همراه داشت. اگرچه استاراچه در افزایش اعضای حزب موفق بود، اما در سال‌های پایانی دوران تصدی خود به عنوان دبیر، در سازماندهی مجدد سازمان جوانان فاشیست ایتالیا ("Opera Nazionale Balilla") در راستای جوانان هیتلری ("Hitler-Jugend" ) شکست خورد. او همچنین نتوانست شور و شوق سراسری برای
خورد. او همچنین نتوانست شور و شوق سراسری برای فاشیسم را به اندازه محبوبیتی که حزب نازی در آلمان داشت، برانگیزد. استاراچه در مجموع هشت سال به عنوان دبیر خدمت کرد. این مدت طولانی‌ترین مدت خدمت هر دبیر دیگری بود. اما، تا اواسط دهه ۱۹۳۰، او دشمنان زیادی در سلسله مراتب حزب پیدا کرده بود. شایعاتی مبنی بر اینکه خانواده استاراچه، به ویژه برادرانش، معاملات غیرقانونی پرسودی انجام داده‌اند، منتشر شده بود. نقش در حمله به اتیوپی. در سال ۱۹۳۵، استاراچه، سرهنگ، به عنوان دبیر حزب ملی فشیست مرخصی گرفت تا در حمله ایتالیا به
حزب ملی فشیست مرخصی گرفت تا در حمله ایتالیا به اتیوپی شرکت کند و در جبهه شمالی جنگید. در مارس ۱۹۳۶، پس از نبرد شایر، فرماندهی گروهی مختلط از پیراهن سیاه‌ها و هنگ سوم برسالیری که در اسمره، اریتره، در حال جمع شدن بودند، به او سپرده شد. در اواخر همان ماه، استاراچه و "ستون مکانیزه" قابل حمل با کامیون او آماده پیشروی از مسیرهای ناهموار برای تصرف قندار، مرکز استان بگمدر، شدند. قبل از حرکت، "مرد پلنگی" (L'uomo pantera، لقب استاراچه) سخنرانی زیر را برای افرادش ایراد کرد: مهارت‌های جاده‌سازی مردان استاراچه نقش مهمی
کرد: مهارت‌های جاده‌سازی مردان استاراچه نقش مهمی در قدرت رزمی آنها داشت. صبح روز بعد، اول آوریل، استاراچه و ستون وارد قندار شدند و دو روز بعد به دریاچه تانا رسیدند و منطقه مرزی با سودان بریتانیا را تأمین کردند. ستون تندروی شرق آفریقا (Colonna Celere dell'Africa Orientale) تقریباً ۱۲۰ کیلومتر را در سه روز طی کرده بود. خشونت استاراچه در طول حمله برخی از رفقایش را شوکه کرد. گفته می‌شود که او خودسرانه اسیران جنگی را اعدام می‌کرد و به طور متناوب به قلب و اندام تناسلی آنها شلیک می‌کرد. بازگشت به دبیری حزب. پس از
آنها شلیک می‌کرد. بازگشت به دبیری حزب. پس از اتیوپی، استاراچه وظایف خود را به عنوان دبیر حزب از سر گرفت. او همچنان جنجالی عمل می‌کرد. برای نمونه، او دستور داد که تمام پرچم‌های حزب باید از پارچه‌ای نساجی به نام "لانیتال" ساخته شوند که توسط ایتالیایی‌ها تولید می‌شد. لانیتال که براساس کازئین، یک فسفوپروتئین رایج در شیر پستانداران، ساخته شده بود، در سال 1935اختراع شد و به گفته استاراچه، "محصول نبوغ ایتالیایی" بود. در سال 1936، دینو گراندی، سفیر ایتالیا در بریتانیای کبیر، با کت و شلواری که گفته می‌شد از چهل و
کبیر، با کت و شلواری که گفته می‌شد از چهل و هشت پیمانه شیر بدون چربی ساخته شده بود، در لندن ظاهر شد. در جریان بحران مونیخ در سال ۱۹۳۸ که با الحاق سودتنلند به آلمان نازی پایان یافت، استاراچه از طرفداران سرسخت واگذاری تونس به ایتالیا توسط فرانسه بود. استاراچه در ورزش ایتالیا. استاراچه یک عاشق ورزش و رئیس رسمی کمیته ملی المپیک ایتالیا (CONI) بود. او به خاطر حرکات نمایشی ورزشی غیرمعمولی مانند پریدن از میان حلقه آتش در ورزشگاه مارمی در سال ۱۹۳۸ یا پرش با اسب از روی یک ماشین سدان به یاد آورده می‌شود. او به طور
روی یک ماشین سدان به یاد آورده می‌شود. او به طور خاص و مهم‌تر به خاطر سیاست ثبت‌نام مردم ایتالیا (چه جوان و چه غیر جوان) در سازمان‌های وابسته به حزب فاشیست که تا حدودی شبیه جنبش پیشاهنگی بودند، به یاد آورده می‌شود: اپرا بالیلا، فیگلی دلا لوپا، آوانگاردیستی، جووانه فاشیستا و سازمان کارگری Organizzazione del Dopolavoro (ورزش‌های پس از کار). ورزش در تبلیغات فاشیستی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود و به شدت از موفقیت‌های ورزشکاران ایتالیایی در مسابقه‌های بین‌المللی (مانند بوکسور پریمو کارنرا یا تیم ملی فوتبال
(مانند بوکسور پریمو کارنرا یا تیم ملی فوتبال ایتالیا) بهره‌برداری می‌شد و استاراچه در این زمینه بسیار مؤثر بود و هم به سازماندهی توده مردم و هم به جنبه نخبگان ورزش ایتالیا می‌پرداخت. عزل. در اکتبر ۱۹۳۹، استاراچه سرانجام از دبیری حزب برکنار شد و جای خود را به خلبان محبوب، اتوره موتی، داد. او به عنوان رئیس ستاد پیراهن سیاه‌ها منصوب شد و این سمت را تا زمان برکناری به دلیل بی‌کفایتی در مه ۱۹۴۱ حفظ کرد، که بعد انزو گالبیاتی جانشین او شد. زندانی شدن و مرگ. در سال ۱۹۴۳، پس از فروپاشی رژیم موسولینی، استاراچه توسط
۱۹۴۳، پس از فروپاشی رژیم موسولینی، استاراچه توسط دولت سلطنتی پیترو بادولیو دستگیر شد. او در حالی دستگیر شد که قدرت واقعی او در زمان موسولینی دو سال پیش از آن به پایان رسیده بود. پس از تلاش ناموفق برای جلب نظر موسولینی در جمهوری سوسیال ایتالیا (سالو) که تحت حمایت آلمان بود، استاراچ هدوباره دستگیر شد. این بار او در یک اردوگاه کار اجباری در ورونا زندانی شد و توسط همکاران سابقش به اتهام تضعیف حزب در دوران تصدی دبیری حزب دستگیر شد. استاراچه سرانجام آزاد شد و به میلان نقل مکان کرد. در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵، در حین دویدن
نقل مکان کرد. در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵، در حین دویدن صبحگاهی، توسط پارتیزان‌های ضد فاشیست ایتالیایی شناسایی و دستگیر شد. استاراچه به میدان لورتو برده شد و جسد موسولینی را به او نشان دادند که درست قبل از اعدام به آن ادای احترام کرد. جسد او متعاقباً در کنار جسد موسولینی آویزان شد.
در این مقاله به موضوع زرتشتی‌گری در ایالات متحده آمریکا پرداخته می‌شود. فدراسیون انجمن‌های زرتشتیان آمریکای شمالی به عنوان متولی دین زرتشتی در این قاره تلاش می‌کند بین جوامع در ایالات متحده و کانادا ارتباط برقرار کند. نمای کلی. قدیمی‌ترین آتشکده در ایالات متحده آمریکا، آتشکده‌ای بود که ارباب رستم گیو در نیو راشل، نیویورک خریداری کرد. اما مشهورترین آتشکده در این کشور، معبد دارالمهر واقع در پومونای نیویورک است. این آتشکده در سال ۲۰۰۱ خریداری شد و بعد از آن با اصول زرتشتی ساخته شده و در آوریل ۲۰۱۶ افتتاح شد.
اصول زرتشتی ساخته شده و در آوریل ۲۰۱۶ افتتاح شد. جمعیت‌شناسی. در سال ۲۰۰۶، ایالات متحده آمریکا با ۶۰۰۰ پیرو، سومین کشور از نظر جمعیت زرتشتیان در جهان بود. بر اساس نشانی‌های پستی، دو شهرستان در ایالات متحده وجود دارند که در آنها دومین دین بزرگ پس از مسیحیت، زرتشتی است. در سال ۲۰۱۰ انجمن آمارگیران نهادهای مذهبی آمریکا سرشماری‌ای انجام داد که مطابق آن دو شهرستان هم در ایالات متحده وجود دارند که زرتشتیان در کنار بهائیان، از نظر تعداد پیروان، دومین دین بزرگ مشترک در آنها هستند. فدراسیون انجمن‌های زرتشتی آمریکای
در آنها هستند. فدراسیون انجمن‌های زرتشتی آمریکای شمالی (FEZANA) در ایالات متحده آمریکا مستقر است. این فدراسیون همچنین "مجله فزانا را" به صورت فصلی منتشر می‌کند. این فدراسیون مدعی است که جامعه زرتشتی آمریکا بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۲ با ۳۳٫۵ درصد رشد به ۱۵۰۰۰ پیرو رسیده است و جامعه آمریکای شمالی با ۲۴٫۴ درصد رشد به ۲۰۸۴۷ پیرو رسیده است.
کلبه اژدها (چینی ساده شده:龙亭؛ چینی سنتی:龍亭؛ پین‌یین: lóngtíng) یا عمارت وانشو در کایفنگ در بخش شرقی استان هنان، جمهوری خلق چین واقع شده است. در طول سلسله‌های سونگ شمالی (۹۶۰–۱۱۲۷) و جین (۱۱۵–۱۲۳۴)، کایفنگ پایتخت امپراتوری بود. کاخ امپراتوری آن زمان تا حد زیادی در گذر زمان از بین رفته است، اما چند بخش، مانند کلبه اژدها، امروزه قابل مشاهده هستند. پیشینه. کایفنگ در سال ۹۶۰ پایتخت سلسله سونگ شمالی شد. در اینجا یک کاخ امپراتوری ساخته شد و شهر رونق گرفت، شاید با جمعیتی بالغ بر ۴۰۰٬۰۰۰ نفر. در آن زمان، نام شهر
جمعیتی بالغ بر ۴۰۰٬۰۰۰ نفر. در آن زمان، نام شهر دونگ‌جینگ (به معنای واقعی کلمه: پایتخت شرقی) یا بیانجینگ بود. تصور می‌شود که شهر آن زمان در نقاشی معروف «"در امتداد رودخانه در طول جشنواره چینگ‌مینگ»" به تصویر کشیده شده است. این نقاشی اثر هنرمند ژانگ زدوان، صحنه‌ای معمول از جشنواره چینگ‌مینگ را نشان می‌دهد. شهر آن زمان همچنین بخش جدایی‌ناپذیری از نوشته معروف «دونگ‌جینگ منگ هوا لو» (رویاهای شکوه پایتخت شرقی) است. سلسله جین به رهبری جورچن‌ها، کایفنگ را در سال ۱۱۲۷ تصرف کرد و این شهر را بین سال‌های ۱۱۵۷ تا ۱۱۶۱
تصرف کرد و این شهر را بین سال‌های ۱۱۵۷ تا ۱۱۶۱ به پایتخت جنوبی خود تبدیل کرد. این شهر در زمان حکومت جین‌ها به‌طور قابل توجهی کوچکتر از دوران سونگ بود. جورچن‌ها پایتخت اصلی خود را تا سال ۱۲۱۴ در شمال نگه داشتند، تا اینکه مجبور شدند برای فرار از حمله مغول‌ها، دربار امپراتوری را به سمت جنوب به کایفنگ منتقل کنند. در زمان حکومت یوان و مینگ، کایفنگ دیگر پایتخت امپراتوری نبود و به سطح پایتخت استانی تنزل یافت. عمارت اژدها یا عمارت وانشو یکی از ساختمان‌های کاخ امپراتوری سونگ بود. این بنا در طول تاریخ طولانی خود
سونگ بود. این بنا در طول تاریخ طولانی خود بارها تخریب و بازسازی شد. طرح فعلی آن برای اولین بار در زمان سلطنت امپراتور کانگشی در دوران سلسله چینگ بر روی پایه‌های کاخ امپراتوری قدیمی سونگ ساخته شد. این بنا چندین بار توسط طوفان‌ها و جنگ‌های شدید ویران شد. یک مقاله مجله خبری در سال ۱۹۴۸، عمارت اژدها را در طول جنگ داخلی چین سوخته توصیف می‌کند. باران‌های شدید و اصابت صاعقه باعث فروپاشی عمارت در سال ۱۹۹۴ شد. پس از هر فاجعه، ساختمان دوباره بازسازی شده است. ساختار. بیشتر سازه‌های کاخ‌های امپراتوری قدیمی امروزه از
بیشتر سازه‌های کاخ‌های امپراتوری قدیمی امروزه از بین رفته‌اند. عمارت اژدها همچنان در پارک لانگ‌تینگ پابرجاست. این عمارت، تالاری بزرگ است که بر روی تراسی آجری آبی به طول ۱۳ متر (۴۳ فوت) ساخته شده است. حدود ۷۲ پله به ورودی منتهی می‌شود. ساختمان عمارت، سازه‌ای چوبی است. این عمارت، دارای یک نمای جنوبی با ابعاد ۱۹٫۱۰ متر (۶۲٫۷ فوت) از شرق به غرب، ۱۱٫۹۰ متر (۳۹٫۰ فوت) از جنوب به شمال و ۲۶٫۷ متر (۸۸ فوت) ارتفاع است. خیابان پایتخت سونگ (سونگ دو یو جی) جاده‌ای بازسازی شده است که به شکلی شبیه به این صحنه‌ها در طومار
شده است که به شکلی شبیه به این صحنه‌ها در طومار چینگ‌مینگ ساخته شده است. این جاده حدود ۴۰۰ متر طول دارد و از ورودی پارک لونگ‌تینگ به سمت جنوب امتداد دارد. این جاده با ساختمان‌های چوبی دو طبقه با سقف‌های سفالی که به سبک معماری اصیل سلسله سونگ ساخته شده‌اند، احاطه شده است. کاوش‌های باستان‌شناسی در زیر جاده مدرن، بقایای راه قدیمی امپراتوری سلسله سونگ را پیدا کرد.
گائتانو جاردینو (مونته‌مانيو، ۲۴ ژانویه ۱۸۶۴ - ۲۱ نوامبر ۱۹۳۵) یک نظامی ایتالیایی بود که در طول جنگ جهانی اول به درجه مارشال ایتالیا و نماینده ایتالیا در شورای جنگ متفقین رسید. Life. او که در مونته‌مانيو متولد شده بود، در آکادمی نظامی سلطنتی مودنا تحصیل کرد و به عنوان ستوان هشتمین هنگ برسالیری منصوب شد. در اواخر دهه ۱۸۸۰ به نیروهای ایتالیایی که در اریتره و سودان می‌جنگیدند پیوست و در سال ۱۸۹۴ در کاسالا جنگید. بعدها به درجه سروانیرسید و فرمانده گروهان ششمین هنگ برسالیری شد. در سال‌های اولیه قرن بیستم، او به
برسالیری شد. در سال‌های اولیه قرن بیستم، او به عنوان رئیس ستاد دو لشکر مختلف ایتالیایی منصوب شد. سپس، با شروع جنگ ایتالیا و عثمانی، به عنوان معاون رئیس ستاد نیروهای اعزامی ایتالیا منصوب شد. جنگ جهانی اول. در بهار ۱۹۱۵، هنگامی که ایتالیا به اتریش-مجارستان اعلام جنگ کرد، او به عنوان رئیس ستاد سپاه چهارم ارتش و سپس سپاه دوم ارتش منصوب شد. او بعداً وظیفه فرماندهی لشکر ۴۸ و سپس فرماندهی دو سپاه مختلف ارتش را بر عهده گرفت. پس از نبرد کاپورتو و تغییرات بعدی در بالاترین مناصب نظامی ایتالیا، او به عنوان مشاور نزدیک
مناصب نظامی ایتالیا، او به عنوان مشاور نزدیک آرماندو دیاز با وظیفه حفظ روابط با سایر قدرت‌های متفقین سه‌گانه منصوب شد. در آوریل ۱۹۱۸، او به عنوان فرمانده ارتش چهارم، معروف به ارتش مونته گراپا، منصوب شد. در نبرد سولستیزیو، ارتش او توانست حمله اتریشی‌ها را متوقف کند. در طول نبرد ویتوریو ونتو، نیروهای تحت رهبری جاردینو نخستین نیروهای ایتالیایی بودند که به جبهه اتریش حمله کردند تا آنها را مجبور به استفاده از نیروهای ذخیره خود علیه ایتالیایی‌ها در مونته گراپا کنند و حمله‌ای را که سه روز بعد در امتداد رودخانه
کنند و حمله‌ای را که سه روز بعد در امتداد رودخانه پیاوه انجام شد، تسهیل کنند. پس از آتش‌بس ویلا جوستی، چهارمین گروه جاردینو منحل شد. اواخر عمر. بین سال‌های ۱۹۲۳ و ۱۹۲۴ او به عنوان فرماندار ایالت آزاد فیوم منصوب شد. در سال ۱۹۲۶ به درجه مارشال ایتالیا ارتقا یافت. او در سال ۱۹۳۵ در تورینو درگذشت و به همراه سربازانش در گورستان جنگی مونته گراپا به خاک سپرده شد. بنای یادبودی به افتخار او در باسانو دل گراپا ساخته شده است.
رئیس دادگاه عالی بنگلادش (به بنگالی: বাংলাদেশের প্রধান বিচারপতি – خوانده شده: Bānglādēśhēr Prodhān Bicārpoti) بالاترین مقام قضائی دیوان عالی و رئیس قوه قضائیه بنگلادش کشور است و نظارت کامل بر دیوان عالی و تمامی دادگاه‌های تابعه دارد. رئیس دادگاه توسط رئیس‌جمهور بنگلادش منصوب می‌شود. رئیس دادگاه عالی در بخش تجدیدنظر دیوان عالی همراه با سایر قاضیان به بررسی و صدور حکم پرونده‌ها می‌پردازد، جلسات کامل دیوان عالی را برای انجام امور اداری اداره می‌کند و بر انضباط قضات و دادرسان دادگاه‌های تابعه نظارت دارد. بیشتر
قضات و دادرسان دادگاه‌های تابعه نظارت دارد. بیشتر قوانین و مقررات مربوط به روش‌ها و رویه‌های دادرسی در هر دو بخش دادگاه تجدیدنظر و دادگاه عالی—از جمله قوانین قابل اجرا برای دادگاه‌های تابعه و قوانین تصویب‌شده مانند قانون شرکت‌ها (۱۹۹۴) و قانون شرکت‌های بانکی (۱۹۹۱)—به دقت در جلسات دیوان عالی تحت ریاست رئیس دادگاه بررسی و تصویب می‌شوند. علاوه بر این، رئیس دادگاه عالی با تشکیل شعب قضایی مختلف، امور قضایی بخش دادگاه عالی را در صلاحیت‌های اولیه، تجدیدنظر و تجدیدنظرپذیر سازماندهی و توزیع می‌کند.
«دکترین فاشیسم» (ایتالیایی: «La dottrina del fascismo») مقاله‌ای است که به بنیتو موسولینی نسبت داده می‌شود. در حقیقت بخش نخست مقاله با عنوان معادل «ایده‌های بنیادی» (Idee Fondamentali) توسط فیلسوف ایتالیایی، جووانی جنتیله نوشته شده است، در حالی که تنها بخش دوم معادل «دکترین سیاسی و اجتماعی» (Dottrina politica e sociale) اثر خود موسولینی است. نمای کلی. «فاشیسم را نمی‌توان در بسیاری از رویکردهای عملی‌اش، به عنوان یک سازمان حزبی، به عنوان یک سیستم آموزشی، به عنوان یک رشته، درک کرد، اگر در پرتو شیوه کلی درک
عنوان یک رشته، درک کرد، اگر در پرتو شیوه کلی درک زندگی‌اش، یعنی یک شیوه معنوی، نگریسته نشود. برای فاشیسم، جهان این دنیای مادی که در سطح ظاهر می‌شود، نیست، دنیایی که در آن انسان فردی جدا از دیگران و خودکفا است و تحت حاکمیت یک قانون طبیعی است که به طور غریزی او را به سوی زندگی خودخواهانه و لذت‌های لحظه‌ای سوق می‌دهد... (۱، ۲)» این مقاله در سال ۱۹۲۷ توسط موسولینی و با کمک جووانی جنتیله نوشته شده است. این مقاله نخستین بار در سال ۱۹۳۲، در جلد چهاردهم دایره‌المعارف ایتالیایی (Enciclopedia Italiana)، دانشنامه
ایتالیایی (Enciclopedia Italiana)، دانشنامه ایتالیایی علوم، ادبیات و هنر، به عنوان بخش اول از مدخلی طولانی در مورد «فاشیسم» (Fascismo) منتشر شد. کل مدخل فاشیسم صفحات ۸۴۷ تا ۸۸۴ دایره‌المعارف ایتالیایی را در بر می‌گیرد و شامل عکس‌ها و تصاویر گرافیکی متعددی است. این مدخل از صفحه ۸۴۷ شروع می‌شود و در صفحه ۸۵۱ با ذکر منبع "بنیتو موسولینی" به پایان می‌رسد. که جواکینو ولپه در بخش تاریخی و آرتورو مارپیکاتی در بخش آثار فاشیسم مشارکت داشته‌اند. این مقاله بعداً توسط والکی (Vallecchi)، به عنوان یک مقاله، در سال ۱۹۳۵
والکی (Vallecchi)، به عنوان یک مقاله، در سال ۱۹۳۵ و توسط آردیتا و هوپلی منتشر شد. تمام ترجمه‌های بعدی "دکترین فاشیسم" از این اثر گرفته شده‌اند. یکی از مفاهیم کلیدی این مقاله این بود که فاشیسم رد مدل‌های قبلی است: «اگرچه قرن نوزدهم قرن سوسیالیسم، لیبرالیسم و ​​دموکراسی بود، اما این بدان معنا نیست که قرن بیستم نیز باید قرن سوسیالیسم، لیبرالیسم و ​​دموکراسی باشد. دکترین‌های سیاسی می‌گذرند؛ ملت‌ها باقی می‌مانند. ما آزاد هستیم که باور کنیم این قرن اقتدار است، قرنی که به «راست» گرایش دارد، قرنی فاشیستی. اگر قرن
که به «راست» گرایش دارد، قرنی فاشیستی. اگر قرن نوزدهم قرن فرد بود (لیبرالیسم به معنای فردگرایی است)، ما آزاد هستیم که باور کنیم این قرن «جمعی» است و بنابراین قرن دولت است.» در سال ۱۹۴۰، موسولینی دستور داد تمام نسخه‌های باقی‌مانده از این سند که دارای ویرایش‌ها و ترجمه‌های مختلفی بودند، نابود شوند «زیرا او نظر خود را در مورد نکات خاصی تغییر داده بود». ویراستها. به زبان ایتالیایی: ترجمه‌ها به زبان انگلیسی: • Benito Mussolini, The Political and Social Doctrine of Fascism, first authorized translation into
of Fascism, first authorized translation into English by Jane Soames, published by Leonard and Virginia Woolf at the Hogarth Press, London W.C. 1933 (anche in The Living Age, novembre 1933, pagg. 235-244). این نخستین ترجمه مجاز به انگلیسی توسط جین سومز تهیه و توسط لئونارد و ویرجینیا وولف در سال ۱۹۳۳ منتشر شد. • Benito Mussolini, Fascism Doctrine and Institutions, Rome, Ardita Publishers, 1935, pagg. 7-42. دیگر ترجمه‌ها:
مارمولک فیلفلا () یا مارمولک دیواری مالتی (Podarcis filfolensis) گونه‌ای مارمولک از خانوادهٔ سوسماران راستین است. این مارمولک در ایتالیا (در جزیره‌های پلاجیه) و در مجمع‌الجزایر مالت یافت می‌شود. زیستگاه‌های طبیعی آن شامل جنگل‌ها، درختزارها و بوته‌زارهای مدیترانه‌ای، درختچه‌زارها، مناطق صخره‌ای، سواحل صخره‌ای، زمین قابل کشت، چراگاه‌ها و باغ‌های روستایی است. P. filfolensis در مالت. در جغرافیای مالت، چهار زیرگونه از مارمولک دیواری مالتی وجود دارد که همگی در آنجا بوم‌زاد هستند. Podarcis filfolensis زیرگونهٔ
آنجا بوم‌زاد هستند. Podarcis filfolensis زیرگونهٔ "maltensis". این زیرگونه در سه جزیرهٔ اصلی یافت می‌شود: مالت، جزیره غودش و کمینو. رنگ آن معمولاً سبزفام و گاهی خال‌دار است. Podarcis filfolensis زیرگونهٔ "filfolensis". این زیرگونه بوم‌زاد جزیرک فیلفلا در نزدیکی ساحل مالت است. این زیرگونه بزرگ‌ترین در میان چهار زیرگونه است و رنگی مایل به سیاه با لکه‌های آبی‌فام دارد. Podarcis filfolensis زیرگونهٔ "kieselbachi". این زیرگونه بوم‌زاد سلمونت است که با نام جزایر سنت پل نیز شناخته می‌شود. رنگ‌های آن بسیار متنوع
سنت پل نیز شناخته می‌شود. رنگ‌های آن بسیار متنوع است، مانند قهوه‌ای، خاکستری و غیره با شکمی نارنجی و خال‌های سیاه کوچک. جمعیت این زیرگونه در سال ۲۰۰۵ منقرض شد. Podarcis filfolensis زیرگونهٔ "generalensis". این زیرگونه بوم‌زاد صخره تل جنرال (ساحل غربی غودش) است. شکمی مایل به قرمز و پهلوهایی آبی‌رنگ دارد. دیگر زیرگونه‌ها. گمان می‌رود زیرگونهٔ پنجمی در جزیرهٔ کومینوتو (Kemunett) وجود داشته باشد و زیرگونهٔ دیگری به نام "Podarcis filfolensis" زیرگونهٔ "laurentimulleri" در جزایر ایتالیایی لینوزا و لامپیونه زندگی
در جزایر ایتالیایی لینوزا و لامپیونه زندگی می‌کند. ویژگی‌ها و رفتار. برخلاف نرها که رنگ‌های درخشانی دارند، مارمولک‌های جوان و ماده‌ها رنگ‌آمیزی نسبتاً کدری (مایل به قهوه‌ای) دارند. مارمولک دیواری مالتی معمولاً حشرات کوچکی مانند مورچه‌ها یا موریانه‌ها را می‌خورد. نرها رفتار قلمرویی از خود نشان می‌دهند. هنگامی که نرهای دیگر وارد قلمرو آن می‌شوند، خود را باد می‌کند و سرش را بالا می‌برد. رفتار مشابهی هنگام جلب توجه ماده‌ها نیز دیده می‌شود. جفت‌گیری در بهار صورت می‌گیرد. یک یا دو تخم کمی بعد گذاشته می‌شود و در
می‌گیرد. یک یا دو تخم کمی بعد گذاشته می‌شود و در نهایت بین ژوئن و اواسط اوت از تخم بیرون می‌آیند.
دیوید ای. گارلند (; – ) اهل ایالات متحده آمریکا بود.
خرچنگ آب شیرین مالتی (نام علمی: "Potamon fluviatile lanfrancoi") زیرگونه‌ای از خرچنگ آب شیرین است که در مناطق خاصی در جغرافیای مالت بوم‌زاد است. این خرچنگ بسیار نادر است و شمار آن در سال‌های اخیر رو به کاهش بوده است. ویژگی‌های عمومی. خرچنگ آب شیرین مالتی (که در زبان مالتی به نام «قَبرو» شناخته می‌شود) یک ده‌پا (از سخت‌پوستان با ۱۰ پا) است. پهنای آن می‌تواند تا ۸۰ میلی‌متر برسد. رنگ آن خاکستری-سبزفام با لکه‌های گاه‌به‌گاه نارنجی-زرد و رنگی ارغوانی بر روی پاها است. زیستگاه. خرچنگ آب شیرین مالتی در مکان‌هایی
است. زیستگاه. خرچنگ آب شیرین مالتی در مکان‌هایی یافت می‌شود که آب شیرین / آب روان در تمام طول سال وجود داشته باشد، هرچند در نزدیکی برکه‌ها و چشمه‌ها نیز زندگی می‌کند. این خرچنگ در ، ، عین زیتونه در ملیها و سان مارتین در مالت و در درهٔ در جزیره غودش یافت می‌شود. این خرچنگ هنگام تهدید، با پنهان شدن زیر صخره‌ها یا سنگ‌ها در آب و در میان پوشش گیاهی، یا با ورود به نقب‌هایی که حفر می‌کند، پناه می‌گیرد. این نقب‌ها در گل یا رس حفر می‌شوند و می‌توانند بیش از ۵۰ سانتی‌متر ژرفا داشته باشند. بخشی از نقب معمولاً غرق در
ژرفا داشته باشند. بخشی از نقب معمولاً غرق در آب است. خوراک. خرچنگ آب شیرین مالتی گوشت‌خوار است و از دیگر جانوران کوچک‌تر مانند بچه‌قورباغهها تغذیه می‌کند. این خرچنگ معمولاً پس از غروب آفتاب غذا می‌خورد. جمعیت. شمار این خرچنگ آب شیرین در نتیجهٔ آلودگی آب، خشک شدن جویبارها و به دلیل صید توسط انسان به‌طور پیوسته در حال کاهش است. منابع. SCIBERRAS, A. , SCIBERRAS, J. &amp; VELLA, S. (2009) [(https://www.um.edu.mt/library/oar/bitstream/handle/123456789/15329/CMN-5-1-2009-A4.pdf?sequence=1&amp;isAllowed=y) On the
On the Occurrence of a New Population of Potamon Fluviatile Lanfrancoi at Wied Ghajn Zejtuna,Mellieħa]. The Central Mediterranean Naturalist 5(1)24-27. Nature Trust Malta publications SCIBERRAS, A. &amp; SCIBERRAS, J. (2010) An Ecological Survey On The Valley Of Wied Għajn Żejtuna. Commissioned by Ghaqda tar-Residenti ta’ Santa Marija Estate. 42pgs
جیمز بی. جردن (؛ زادهٔ ) متخصص الهیات پروتستانتیسم، و مورخ اهل ایالات متحده آمریکا است. او مدیر وزارتخانه‌های افق‌های کتاب مقدس است، سازمانی در نایس‌ویل (فلوریدا) که کتاب‌ها، مقالات و سایر رسانه‌هایی را منتشر می‌کند که با تفسیر (متن)، [[خداشناسی انجیلی]، و [[نیایش‌سرایی]] سروکار دارند. به مطلق گرایی کتاب مقدس از جمله [[آفرینش‌گرایی زمین جوان]] پایبند است و به مفهوم [[دین‌سالاری]] کتاب مقدس پایبند است. پیوند به بیرون. [[رده:افراد زنده]] [[رده:افسران نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا]] [[رده:الهیدانان کالوینیست