payamvha/North_RAG huggingface dataset:
منظره‌ای از دریاچه‌های آلپی و دره‌های تراشیده‌شده به‌وسیلهٔ یخچال‌هاست که تا رودخانهٔ پو و پیمونت امتداد می‌یابند. توسکانی، در جنوب منطقهٔ سیسالپین، شاید شناخته‌شده‌ترین ناحیهٔ کشور باشد. از آلپِ مرکزی، که در امتدادِ طول کشور کشیده می‌شود، رشته‌کوه آپنین منشعب می‌گردد که در نزدیکی رم گسترش می‌یابد و تقریباً تمام عرضِ شبه‌جزیرهٔ ایتالیا را می‌پوشاند. در جنوبِ رم، آپنین‌ها باریک می‌شوند و به‌وسیلهٔ دو دشتِ ساحلیِ وسیع احاطه شده‌اند: یکی رو به دریای تیرنی و دیگری رو به دریای آدریاتیک. بخش عمده‌ای از آپنینِ
دیگری رو به دریای آدریاتیک. بخش عمده‌ای از آپنینِ جنوبی تقریباً بکر است و میزبان گونه‌هایی است که به‌ندرت در دیگر نقاط اروپای غربی دیده می‌شوند، مانند گراز وحشی، گرگ، افعی و خرس. این بخش از نظر زمین‌ساختی ناپایدار است و چندین آتشفشان فعال، از جمله وزوو، دارد که گاه‌وبیگاه خاکستر و بخار را بر فراز ناپل و خلیج ناپل منتشر می‌کند. در جنوبی‌ترین پهنهٔ کشور و در مدیترانه، جزایر سیسیل و ساردینیا قرار دارند. تاریخچه. جغرافیای سیاسی ایتالیا تا حدِ زیادی زیرِ تأثیر ناهمواری‌های کشور شکل گرفته است. در گذشته، کم‌بودِ
کشور شکل گرفته است. در گذشته، کم‌بودِ مسیرهای مستقیم میان شهرها و گذرگاه‌های دشوارِ کوهستانی به خوداتکایی و استقلال پایدارِ بسیاری از شهرها و نواحی انجامید. هنوز هم تفاوت‌های آشکار میان شهرها — از آشپزی ایتالیایی تا گویش‌ها، باعث می‌شود ایتالیا برای بسیاری بیشتر به موزاییکی از خُرده‌فرهنگ‌های مرتبط شباهت داشته باشد تا یک واحد یکنواخت. در بیش از سه‌هزار سال گذشته، تاریخِ شبه‌جزیره دوره‌های تکرارشوندهٔ وحدتِ موقت و جداییِ طولانی، کشاکش‌های درون‌منطقه‌ای و دولت‌های کوتاه‌عمر را تجربه کرده است. از ۱۹۴۵ به
دولت‌های کوتاه‌عمر را تجربه کرده است. از ۱۹۴۵ به این‌سو، ایتالیا به‌طور نسبی در صلح بوده و مسیر نوسازی اقتصادی–اجتماعی را پیموده است. اگرچه پیشینهٔ باستان‌شناختی به ده‌ها هزار سال پیش می‌رسد، تاریخِ مکتوبِ شبه‌جزیره معمولاً با اتروسک‌ها — تمدنی که میان آرنو و تیبر شکل گرفت — آغاز می‌شود. در سدهٔ سوم پیش از میلاد، جمهوری روم جای آن را گرفت و در سدهٔ دوم میلادی، امپراتوری روم در اوج خود از بریتانیا تا بین‌النهرین و از شمال آفریقا تا بالکان گسترش یافت. با این حال، امپراتوری گهگاه دستخوش بحران‌های جانشینی،
حال، امپراتوری گهگاه دستخوش بحران‌های جانشینی، کشمکش‌های جناحی و شورش‌های محلی بود. در سدهٔ پنجم میلادی، بخشِ غربیِ امپراتوری با یورش و اسکانِ اقوام مهاجم فروپاشید و قدرت در ایتالیا میان پادشاهی‌ها و دولت‌شهرها تقسیم شد؛ از میانِ این اقوام می‌توان به هون‌ها (به‌مثابه یورشگر)، استروگوت‌ها، لومباردها و سپس فرانک‌ها اشاره کرد. در سدهٔ یازدهم، نورمن‌ها در جنوب ایتالیا و سیسیل پادشاهی نیرومندی بنیاد نهادند؛ هم‌زمان، در شمال و مرکز، کمونه‌ها/شهرهای مستقل شکوفا شدند و در دوران رنسانس به اوج فرهنگی رسیدند —
شدند و در دوران رنسانس به اوج فرهنگی رسیدند — دوره‌ای که در آن، رقابت‌های طولانی میان ایالاتِ وفادار به پاپ و هم‌پیمانان امپراتوری مقدس روم (گلف‌ها و گیبلین‌ها) چهرهٔ سیاستِ شبه‌جزیره را شکل می‌داد. نمادهای رسمی. پرچم ایتالیا ("Il Tricolore"). پرچم از سه نوار عمودی سبز–سفید–قرمز با نسبت معمول ۲:۳ تشکیل شده است. ریشهٔ سه‌رنگ به جمهوری‌های انقلابی اواخر سدهٔ هجدهم در شمال ایتالیا بازمی‌گردد و پس از اتحاد ملی و استقرار جمهوری، به‌عنوان پرچم رسمی تثبیت شد. برای رنگ‌ها تفسیر رسمی یگانه‌ای وجود ندارد؛ قرائت‌های
رنگ‌ها تفسیر رسمی یگانه‌ای وجود ندارد؛ قرائت‌های رایج شامل «سبزِ سرزمین/کوهستان، سفیدِ برف‌های آلپ، قرمزِ فداکاری‌ها» یا «امید، ایمان، محبت» است. همچنین «روز سه‌رنگ» هر سال ۷ ژانویه در رجّو امیلیا گرامی داشته می‌شود و ۲ ژوئن (روز جمهوری ایتالیا) نمایش فراگیر پرچم در رم و سراسر کشور است. آداب برافراشتن و نمایش. طبق دستورالعمل‌های دفتر تشریفات دولت ایتالیا، پرچم ملی باید بر سردر ساختمان‌های عمومی نصب شود و در مناسبت‌های ملی (از جمله «روز سه‌رنگ» در ۷ ژانویه و «روز جمهوری» در ۲ ژوئن) به‌صورت فراگیر به اهتزاز
«روز جمهوری» در ۲ ژوئن) به‌صورت فراگیر به اهتزاز درآید. در موارد عزای ملی، پرچم به‌صورت نیمه‌افراشته نصب می‌شود و هنگام نمایش هم‌زمان با پرچم‌های دیگر (اتحادیهٔ اروپا، منطقه‌ای، شهری) پرچم ایتالیا جایگاه تقدم دارد. در نمایش عمودی/افقی نیز ترتیب رنگ‌ها رعایت می‌شود (سبز در سمت میله/سمت چپ بیننده). نشان جمهوری ایتالیا ("Emblema della Repubblica Italiana"). نشان جمهوری، مصوب پس از ۱۹۴۶، چهار عنصر کلیدی دارد: ستارهٔ پنج‌پر سفید (کهن‌ترین نشانهٔ سرزمینی ایتالیا)، چرخ‌دنده (کار و تولید), شاخهٔ زیتون (صلح) و
چرخ‌دنده (کار و تولید), شاخهٔ زیتون (صلح) و شاخهٔ بلوط (استقامت و شأن ملی). نواری سرخ با عبارت "REPVBBLICA ITALIANA" دو شاخه را در پایین به‌هم پیوند می‌دهد. این نشان، «سمبول» جمهوری در اسناد و بناهای دولتی و نمایندگی‌هاست. سرود ملی ("Il Canto degli Italiani"). سرود با شعر گوفردو مامِلی (۱۸۴۷) و موسیقی میکِله نووارو شکل گرفت؛ پس از جنگ جهانی دوم عملاً سرود ملی بود و در سدهٔ بیست‌ویکم جایگاه رسمی آن تثبیت شد. متن با عبارت «Fratelli d’Italia» آغاز می‌شود و به وحدت و رهایی ملی می‌پردازد؛ در اجراهای رسمی
و به وحدت و رهایی ملی می‌پردازد؛ در اجراهای رسمی معمولاً بند نخست و ترجیع خوانده می‌شود. رنگ ملی در ورزش ("Azzurro"). آبیِ آتزورو رنگ تاریخی تیم‌های ملی ایتالیاست. خاستگاه آن به سنت‌های خانهٔ ساوویا بازمی‌گردد و نخستین‌بار در ۶ ژانویهٔ ۱۹۱۱، در دیدار ایتالیا–مجارستان در آره‌نا چیویکای میلان، به‌عنوان رنگ پیراهنِ تیم ملی فوتبال برگزیده شد؛ انتخابی «به افتخار رنگِ خاندان ساوویا» که سپس به دیگر تیم‌های ملی ایتالیا در رشته‌های گوناگون نیز سرایت کرد. در تحلیل‌های زبان‌شناختی/تاریخیِ Treccani نیز «آبیِ ساوویا
زبان‌شناختی/تاریخیِ Treccani نیز «آبیِ ساوویا ("blu/azzurro Savoia")» به‌عنوان رنگ نمادینِ دیرپایِ این خاندان یاد شده که ریشه‌اش، طبق روایت سنتی، تا دوران آمادئوس ششم (قرن چهاردهم) بازمی‌گردد. نمادهای تاریخی و فرهنگی (غیررسمی). ستارهٔ ایتالیا ("Stella d’Italia"). ستارهٔ پنج‌پر از قرون میانه، نشانهٔ سرزمینی «ایتالیا» در نقشه‌ها و نقش‌ها بوده است؛ حضور امروزین آن در نشان جمهوری استمرار همین سنت است. ایتالیا تورّیتا ("Italia turrita"). پیکرهٔ انسان‌انگارانهٔ «ایتالیا» با تاجِ بارو/برج (تورّیتا) از سدهٔ نوزدهم
با تاجِ بارو/برج (تورّیتا) از سدهٔ نوزدهم در تمبرها، پوسترها و نقش‌مایه‌های مدنی بسیار به‌کار رفته است. گرگ کاپیتول ("Lupa Capitolina"). هرچند نماد شهر رم است، اما به‌سبب اسطورهٔ رومولوس و رِموس در حافظهٔ تاریخی ایتالیا جایگاه ملی یافته و در تصویرگری فرهنگی حضور دارد. شمایل‌های فرهنگی. کولوسئوم، برج پیزا، ونیز، توسکانی، وسپا، پاستا/پیتزا، اسپرسو و رنگ "Rosso Corsa" در خودروسازی از نمادهای جهانی «ایمیج ایتالیا» به‌شمار می‌روند (غیررسمی). پس‌زمینهٔ جغرافیایی و تاریخی. جایگاه و سیمای کلی. ایتالیا در جنوبِ
و تاریخی. جایگاه و سیمای کلی. ایتالیا در جنوبِ مرکزی اروپا، شبه‌جزیره‌ای در مدیترانه با تنوع بی‌نظیر مناظر، از آلپ در شمال تا سیسیل و ساردینیا در جنوب است. شکل «چکمه»گون کشور و ستون فقرات آپنین‌ها، در کنار دریاچه‌های آلپی و دشت پو، چشم‌اندازی متراکم از کوه، دره، دشت و ساحل ساخته است. جغرافیای سیاسی و تنوع محلی. توپوگرافی دشوار و ارتباطات تاریخیِ سخت میان شهرها، به خودکفایی و استقلال شهری/منطقه‌ای انجامیده و امروز نیز تفاوت در آشپزی، گویش و آداب، سیمای چندکانونی فرهنگ ایتالیا را حفظ کرده است. از باستان تا
فرهنگ ایتالیا را حفظ کرده است. از باستان تا جمهوری. از اتروسک‌ها و صعود روم باستان تا فروپاشی امپراتوری غربی و عصر دولت‌شهرها، سپس شکوفایی رنسانس، و در نهایت "Risorgimento" و اتحاد ملی در قرن نوزدهم—تمامی این دوره‌ها لایه‌هایی از نمادشناسی شهری/ملی به‌جا گذاشته‌اند. سدهٔ بیستم از فاشیسم گذر کرد و پس از ۱۹۴۶ جمهوری تثبیت شد؛ در سیاست پساجنگ، قطب‌بندی حزبی و نوسازی اقتصادی/اجتماعی چهرهٔ معاصر کشور را شکل داد. جغرافیای طبیعی. رشته‌کوه‌ها. آلپ در قوس غرب–شرق از گذرگاه کادیبونا تا شمال تریسته کشیده می‌شود و با
گذرگاه کادیبونا تا شمال تریسته کشیده می‌شود و با قله‌هایی چون مون‌بلان، ماترهورن، مونته‌روزا و مارمولادا شناخته می‌شود. دره‌های یخچالی، دریاچه‌های طولانی و سیستم‌های کارستی (به‌ویژه در کارسو) از ویژگی‌های بارزند. آپنین‌ها نیز ستون فقرات شبه‌جزیره‌اند؛ از کادیبونا تا کالابریا و سپس در سیسیل امتداد یافته، با اوج گران ساسو (۲۹۱۲ متر) و تنها یخچال کالدرونه در جنوب اروپا. دشت‌ها و سواحل. کمتر از یک‌چهارم مساحت کشور دشت است؛ دشت پو مهم‌ترین و وسیع‌ترین، با شبکهٔ رودخانه‌ای پیچیده و خاک‌های آبرفتی حاصلخیز. سواحل
رودخانه‌ای پیچیده و خاک‌های آبرفتی حاصلخیز. سواحل از ریویرای لیگوریا (صخره‌ای–ریگزارهای کوتاه) تا تیرنی (خلیج‌های هلالی) و آدریاتیک (سواحل کم‌شیب و تالاب‌ها) بسیار متنوع‌اند. رودخانه‌ها و دریاچه‌ها. پو طولانی‌ترین رود (حدود ۶۴۵ کیلومتر) است؛ آدیجه، تیبر و آرنو از دیگر رودهای مهم‌اند. بیش از ۱۵۰۰ دریاچه وجود دارد؛ دریاچه‌های آلپیِ گاردا، ماجیوره، کومو، ایسئو، لوگانو از نظر اقلیم محلی و انرژی برق‌آبی اهمیت دارند؛ برخی حوضه‌ها آتشفشانی یا کارستی‌اند. خاک‌ها و زمین‌ساخت/آتشفشان‌خیزی. گستره‌ای از خاک‌های
و زمین‌ساخت/آتشفشان‌خیزی. گستره‌ای از خاک‌های پودسولیک تا "ترا روسا" در جنوب/سیسیل دیده می‌شود. فعالیت آتشفشانی جاری در وزوو، اتنا و دشت فلگری و زمین‌لرزه‌خیزیِ نیرومند در آپنین‌های مرکزی–جنوبی/سیسیل، ویژگی‌های ژئودینامیک برجستهٔ کشورند. اقلیم. با طول قابل توجه شبه‌جزیره و نقش توپوگرافی، چند ناحیهٔ اقلیمی قابل تفکیک است: اقلیم قاره‌ای کوهستانی آلپ با بارش/برف فراوان؛ تابستان‌های گرم و زمستان‌های سرد در درهٔ پو؛ اقلیم مدیترانه‌ای در تیرنی/لیگوریا؛ و الگوهای متفاوت در آپنین، کالابریا، سیسیل و ساردینیا
متفاوت در آپنین، کالابریا، سیسیل و ساردینیا (تحت‌تأثیر سیروکو/میسترال). بارش‌های پاییزی سنگین و نوسان دما/باد (فوئن، بورا) نقش‌آفرین‌اند. پوشش گیاهی و جانوری. حیات گیاهی. از کمربندهای درختی آلپ (زیتون/سرو/آس همیشه‌سبز در پیرامون دریاچه‌ها تا راش/کاج/صنوبر در ارتفاعات) تا جوامع ماکیس مدیترانه‌ای، زیتون، بلوط چوب‌پنبه‌ای و کاج حلب و بازمانده‌های جنگل‌های کهنسال در جنوب/کالابریا، طیفی وسیع از زیست‌بوم‌ها حضور دارد. حیات جانوری. از بُزکوهی، شوکا، گوزن، خرس قهوه‌ای و پرندگان شکاری در آلپ تا گراز وحشی/گرگ در
و پرندگان شکاری در آلپ تا گراز وحشی/گرگ در آپنین، و گونه‌های دریایی (تون باله‌آبی، شمشیرماهی) در جنوب، تنوع جانوری چشمگیری ثبت شده است؛ هرچند فشار انسان‌زاد گسترهٔ زیستگاه‌ها را محدود کرده است. مردم، زبان‌ها و مذهب. گروه‌های قومی و تحولات جمعیتی. ترکیب قومی–تاریخی ایتالیا حاصل لایه‌های متوالی اتروسکی، رومی، ژرمنی، یونانی، نورمنی و… است. از دههٔ ۱۹۷۰، موج‌های مهاجرت از آسیا/آفریقا و سپس اروپای شرقی (پس از ۲۰۰۴/۲۰۰۷) سیمای جمعیتی کشور را دگرگون کرده است. زبان‌ها. ایتالیایی استاندارد (ریشه‌گرفته از سنت ادبی
ایتالیایی استاندارد (ریشه‌گرفته از سنت ادبی توسکانی) مدت‌ها پیش از اتحاد ملی وجود داشت، اما گسترش گفتاریِ آن به‌ویژه با مهاجرت‌های فرامرزی قرن ۱۹/۲۰ و سپس تلویزیون شدت گرفت. در کنار آن، گویش‌ها/زبان‌های منطقه‌ای—از ناپلی/سیسیلی/ساردینیایی تا فریولی، لادین، آلمانی (سودتیولی)، فرانسوی (واله دائوستا)، اسلووِنیایی)—در محدوده‌های قانونی معینی به‌رسمیت شناخته شده‌اند. مذهب. کاتولیک رومی تاریخی‌ترین نقش را در ایتالیا داشته است. با پیمان لاتران (۱۹۲۹) کاتولیک دین رسمی شد و سپس در ۱۹۸۵ جایگاه رسمی آن پایان یافت.
رسمی شد و سپس در ۱۹۸۵ جایگاه رسمی آن پایان یافت. جوامع پروتستان، ارتدوکس شرقی، یهودی و جمعیت فزایندهٔ مسلمان نیز حضور دارند. مناطق سنتی و تقسیمات. ایتالیا دارای ۲۰ منطقهٔ اداری است که غالباً با نواحی تاریخی همپوشانی دارند. تقسیم چهاربخشیِ رایج به شمال، مرکز, جنوب و جزایر، برای فهم تفاوت‌های فرهنگی–اقتصادی سودمند است: از پیمونت/لیگوریا/لومباردی/ونتو در شمال تا امیلیا-رومانیا/توسکانی/اومبریا/لاتزیو در مرکز، کامپانیا/پولیا/باسیلیکاتا/کالابریا در جنوب و سیسیل/ساردینیا در جزایر. دیاسپورا و نمادها. دیاسپورای
در جزایر. دیاسپورا و نمادها. دیاسپورای ایتالیا از بزرگ‌ترین‌ها در جهان است. بر پایهٔ گزارش سالانهٔ «ایتالیایی‌های جهان» (Fondazione Migrantes)، بیش از ۶ میلیون شهروند ایتالیایی در «ثبت احوال ایتالیاییان مقیم خارج» (AIRE) نام‌نویسی شده‌اند و جوامع پرتراکم در آرژانتین، آلمان، سوئیس، فرانسه، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا و برزیل دیده می‌شود. سامانهٔ A.I.R.E. ابزار رسمیِ ثبت و به‌روزرسانیِ وضعیت شهروندان مقیم خارج است که به‌طور مشترک توسط شهرداری‌های محلِ زاد ثبت و سفارتخانه‌ها/سرکنسولگری‌ها اداره می‌شود. در
ثبت و سفارتخانه‌ها/سرکنسولگری‌ها اداره می‌شود. در آیین‌های هویتی دیاسپورا—از جشن‌های محلی تا رویدادهای فرهنگی—سه‌رنگ و آتزورو، در کنار عناصر خوراک و موسیقی ایتالیایی، پرکاربردترین نمادهای بازنمایی هویت به‌شمار می‌آیند. جمع‌بندی. نمادهای ایتالیا از کهن‌الگوهای کلاسیک (ستاره، گرگ رم) تا رموز جمهوری‌خواهانهٔ مدرن (چرخ‌دنده، زیتون، بلوط) و شمایل‌های فرهنگیِ جهانی (ونیز، کولوسئوم، وسپا) امتداد می‌یابند. این لایه‌مندی بازتاب تاریخ چند‌هزارساله، تنوع جغرافیایی و تکثر زبانی/فرهنگی کشور است.
مجموعه‌ای از زمین‌لرزه اصلی در تاریخ ۲۷ و ۲۸ مارس و ۹ ژوئن ۱۶۳۸ کالابریا را لرزاند. سه زمین‌لرزه نخست دارای بزرگی گشتاوری برآوردشده ۶٫۶ تا ۷٫۱ بودند. در تاریخ ۹ ژوئن نیز یک زمین‌لرزه اصلی دیگر با بزرگی ۶٫۷ همان منطقه را لرزاند که خسارات و تلفات بیشتری به بار آورد. این چهار زمین‌لرزه در مجموع تا ۳۰٬۰۰۰ کشته بر جای گذاشتند. محیط تکتونیکی. منطقه کالابریا بین دریاهای تیرنی و ایونی واقع شده است، جایی که گسترش فعال در حال انجام است. این گسترش توسط گسل‌های عادی در سمت تیرنی در کالابریا انجام می‌شود. روند گسل‌های
سمت تیرنی در کالابریا انجام می‌شود. روند گسل‌های عادی به سمت جنوب تا تنگه مسینا امتداد می‌یابد، جایی که در سمت ایونی در سیسیل قرار دارند. این ویژگی زمین‌شناسی فعال که به عنوان شکاف سیکولو-کالابرین شناخته می‌شود، با لرزه‌خیزی بالای زمین‌لرزه‌ها تا مشخص می‌شود ۷٫۱ زمین‌شناسی. اسناد تاریخی نشان می‌دهد که بین ۲۷ و ۲۸ مارس، سه زلزله بزرگ رخ داده است. زلزله ۲۷ مارس در سامانه گسلی دره کراتی رخ داد و گسل‌های پیانو لاگو و ساوتو-دکولاتورا به عنوان منابع احتمالی آن بودند. زلزله‌های ۲۸ مارس، سامانه گسلی مسیما و گسل
بودند. زلزله‌های ۲۸ مارس، سامانه گسلی مسیما و گسل سانتا یوفمیا-فرولتو را گسیختند. با این حال، هیچ مطالعه مناسبی برای شناسایی قطعی گسل‌های مسئول زلزله‌های ژوئن انجام نشده است. بر اساس مستندات تاریخی غنی و دیرینه‌لرزه‌شناسی، گسل دریاچه که باعث ایجاد یک گسیختگی سطحی شد، مسئول زلزله ۹ ژوئن بود. این گسل نرمال با زاویه‌ای به سمت غرب شیب دارد و سطح را به صورت عمودی جابجا می‌کند. دو زلزله کمی ضعیف‌تر در سال‌های ۱۸۳۲ و ۱۸۳۶ در همان منطقه رخ داد. زلزله ۹ ژوئن باعث یک گسیختگی گسل سطحی بزرگ به بزرگی ریشتر شد. بلند و
گسیختگی گسل سطحی بزرگ به بزرگی ریشتر شد. بلند و ارتفاع. شکستگی گسل قابل مشاهده بود و از پتیلیا پلیسترو تا سیلا، نزدیک ساحل شرقی دریاچه آمپولینو، امتداد داشت. خلاصه رویدادها. بر اساس تجزیه و تحلیل اسناد دست اول، تاریخ‌نگاری و آثار ادبی در طول قرن هفدهم، سه زمین‌لرزه اصلی شناسایی شد: یکی در ۲۷ مارس و دو تا در ۲۸ مارس. مؤسسه ملی ژئوفیزیک و آتشفشان‌شناسی ایتالیا تنها دو زمین‌لرزه اصلی را در فهرست خود شناسایی کرد. خسارات و تلفات. تعداد رسمی مرگ و میر ۹۵۷۱ نفر بود، از جمله ۶۸۱۱ نفر در کالابریا سیتریوره و ۲۷۶۰
بود، از جمله ۶۸۱۱ نفر در کالابریا سیتریوره و ۲۷۶۰ نفر در کالابریا اولتریوره. تعداد کل کشته شدگان احتمالاً بیشتر بوده است زیرا این ارقام شامل مرگ و میر زیادی که در ماه‌های پس از اولین زلزله به دلیل جراحات و فقر رخ داد، نمی‌شود. در ۲۷ مارس، ساعت ۲۲:۰۰، اولین و مخرب‌ترین زلزله با مرکز رومرکزی در ساوتو واله یا نزدیک رودخانه کراتی علیا رخ داد. این زلزله به حداکثر شدت مرکالی اصلاح‌شده XI (شدید) در کمون‌های پرجمعیت مارتیرانو، روگلیانو، سانتو استفانو دی روگلیانو، گریمالدی، موتا سانتا لوسیا، مارتزی و کارپانزانو
گریمالدی، موتا سانتا لوسیا، مارتزی و کارپانزانو رسید. این زلزله بخش زیادی از سکونتگاه‌های این شهرها را ویران کرد. شهر آمانتئا متحمل خسارات کلی شد، در حالی که خسارات جزئی در ماراتئا و رجیو کالابریا گزارش شد. به گفته اتوره کاپسلاترو، حقوقدان و مقام رسمی پادشاهی ناپل، بیش از ۱۰٬۰۰۰ خانه ویران شد، در حالی که ۳۰۰۰ خانه دیگر برای سکونت ناامن شدند. لوکا چلسی، اسقف اسقف‌نشین کاتولیک رومی مارتیرانو، در جریان فروریختن قلعه‌اش در شهر پدیویلیانو مجروح شد، جایی که او گزارش داد جمعیت اسقف‌نشین او پس از زلزله از ۱۲۰۰۰
گزارش داد جمعیت اسقف‌نشین او پس از زلزله از ۱۲۰۰۰ نفر به ۶۵۰۰ نفر کاهش یافته است. در آیلو کالابرو، ۴۰۸ خانه ویران و ۶۵۵ نفر از ساکنان کشته شدند. حداقل ۱۱۶ نفر در بلسیتو، ۲۳۴ نفر در گریمالدی، ۴۹۵ نفر در کارپانزانو، ۲۲۹ نفر در کنفلنتی، ۱۷۳ نفر در مالیتو، ۵۳۲ نفر در موتا استا لوسیا، ۱۲۰۰ نفر در نیکاسترو، ۱۰۲ نفر در پیانه کراتی، ۲۱۶ نفر در سامبیاس، ۴۵۱ نفر در سیگلیانو دیانو و ۱۲۶ نفر در فرولتو کشته شدند. شهر مارتیرانو ویران شد و ۵۱۷ نفر از ساکنان آن کشته شدند. پس از زلزله، مناطق آسیب‌دیده شاهد کاهش جمعیت ناشی
پس از زلزله، مناطق آسیب‌دیده شاهد کاهش جمعیت ناشی از مهاجرت بودند. بسیاری از ساکنان موتا سانتا لوسیا به دکولاتورا نقل مکان کردند و ساکنان پدیویلیانو و پیتارلا به سیلا نقل مکان کردند بازماندگان از سیگلیانو و کارپانزانو به سواحل ایونی نقل مکان کردند و کمون‌های مانداتوریچو و ساولی را تشکیل دادند . دو زلزله در ۲۸ مارس در روز یکشنبه نخل در نوک جنوبی کالابریا رخ داد. یکی از کانون‌های این دو زلزله نزدیک نیکاسترو بود که در آن ۳۰۰۰ نفر کشته شدند. حداقل ۶۰۰ نفر از کل مرگ و میرها در این شهر ناشی از فرو ریختن یک کلیسا
مرگ و میرها در این شهر ناشی از فرو ریختن یک کلیسا بود. بسیاری از ساکنان دیگر در لامزیا ترمه، فالرنا، فرولتو آنتیکو و سنت یوفمیا لامزیا کشته شدند. این زلزله باعث سونامی مخربی در خلیج سنت یوفمیا شد. خسارات در سنت یوفمیا لامزیا به حدی شدید بود که شهر متروکه شد. دومین زلزله در کالابرس رخ داد که باعث ایجاد شکاف‌هایی در زمین شد. گزارش شده است که گوگرد و شعله‌های آتش از شکاف‌های تازه ایجاد شده ساطع می‌شوند. این زلزله به ویژه در روسارنو و میلتو مخرب بود، در حالی که مراکز شهرهای بوریو، بریاتیکو و فیلادلفیا ویران
که مراکز شهرهای بوریو، بریاتیکو و فیلادلفیا ویران شدند. زلزله شب ۹ ژوئن با بزرگی ۶٫۷ ریشتر و حداکثر شدت مرکالی X ثبت شد. این زلزله منطقه سیلا را تحت تأثیر قرار داد و شش روستا در آنجا ویران شدند. خسارات شدیدی در کاتانزارو و کروتونه و همچنین ۱۳ روستای دیگر گزارش شد. قبل از وقوع زلزله، دو پیش لرزه قوی در اوایل صبح و بعد از ظهر رخ داد که بسیاری از ساکنان را مجبور به ماندن در فضای باز کرد. با وجود شدت خسارات، تنها ۵۲ نفر کشته شدند. پیامدها. اندکی پس از زلزله‌های ماه مارس، به اتوره کاپسلاترو، یکی از مقامات
ماه مارس، به اتوره کاپسلاترو، یکی از مقامات پادشاهی ناپل، دستور داده شد تا منطقه آسیب‌دیده را بررسی کند. او در ماه مه به ناپل بازگشت. بررسی او مبنای تصمیم دولت در مورد توزیع کمک و مساعدت قرار گرفت. دادگاه ناپل می‌خواست با بازسازی تولید و ایجاد فرصت‌های تجاری جدید، از دست دادن درآمد را کاهش دهد. روستاها و شهرهایی که املاک آنها تخریب شده یا افرادی در آنها کشته شده بودند، به مدت پنج سال کاملاً از پرداخت مالیات معاف شدند. در مجموع ۳۶ روستا از تخفیف مالیاتی پنج ساله برخوردار شدند. به چهل و پنج روستا که به عنوان
برخوردار شدند. به چهل و پنج روستا که به عنوان «آسیب‌دیده اما نابود نشده» طبقه‌بندی شده بودند، یک سال تخفیف مالیاتی داده شد. چندین روستا پس از زلزله ژوئن، درخواست تجدیدنظر برای معافیت مالیاتی خود را ارائه دادند.
خانه شلوغ ۵ فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی تارون منصوخانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون آکشی کومار، آبیشک باچان، ریتیش دشموک، ژاکلین فرناندز، سونام باجوا، نرگس فخری، دینو مورئا، سانجی دات، جکی شروف، نانا پاتیکار، چیترانگادا سینگ، فردین خان، چانکی پاندی، جانی لور، شریاس تالپاده، رانجیت، سونداریا شارما، نیکیتین دیر، بابی دئول، آرچانا پوران سینگ و میتون چاکرابورتی ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم از سری فیلم‌های خانه شلوغ محسوب می‌شود.
فرانکا هلگ، (زاده میلان، ۲۱ فوریه ۱۹۲۰ - میلان، ۴ ژوئن ۱۹۸۹) معمار، طراح و دیزاینر ایتالیایی بود. او به خاطر توانایی‌اش در ترکیب کلاسیسیزم و مدرنیزم به یاد آورده می‌شود. در میان آثار او، مشهورترین آن‌ها صندلی راحتی پریماورا (بهار) تولید شرکت بوناچینا در سال ۱۸۸۹ است. زندگی‌نامه. فرانکا فرزند سالواتوره هلگ، صنعتگر سوئیسی فعال در حوزهٔ نساجی، و آلیس آرنس آلمانی بود. او در سال ۱۹۴۵ از پلی‌تکنیک میلان فارغ‌التحصیل شد و در هر دو زمینهٔ طراحی معماری و طراحی صنعتی مشغول به کار شد. او مداخلات طراحانهٔ مهمی را اغلب
مشغول به کار شد. او مداخلات طراحانهٔ مهمی را اغلب با همکاری فرانکو آلبینی در هر دو حیطهٔ کاری به انجام رسانید. فرانکا از سال ۱۹۵۱ وارد دفتر آلبینی شد و تا زمان مرگ آلبینی در سال ۱۹۷۷ به این همکاری به‌طور مستمر ادامه داد۱]. پس از مرگ آلبینی، فرانکا در دفتر او به همکاری با مارکو آلبینی و آنتونیو پیوا ادامه داد. بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۹، به همراه فرانکو آلبینی با کارخانهٔ تولیدی پوجی در پاویا همکاری کرد و برای آنها لوازم جانبی مبلمان طراحی کرد. فرانکا تدریس در دانشگاه را با دستیاری کرسی ترکیب‌بندی معماری
در دانشگاه را با دستیاری کرسی ترکیب‌بندی معماری متعلق به لودوویکو باربیانو دی بلجیوخوسو آغاز کرد. سپس در مؤسسه معماری دانشگاه ونیز (Iuav) و متعاقباً در پلی‌تکنیک میلان به تدریس پرداخت. در سال ۱۹۶۷ مدرک تدریس را از پلی‌تکنیک میلان دریافت کرد و تا سال ۱۹۸۴ که به مقام استاد تمام رسید در این دانشگاه به تدریس اشتغال داشت. از جمله آثار ساخته‌شدهٔ او می‌توان به بنای فروشگاه بزرگ لا ریناشنته در پیازا فیومه واقع در رم، حمام آب گرم لوئیجی زوخا در سالسوماجوره، موزه ارمیتانی در پادوا۱] اشاره کرد.
نظریه وابستگی منابع (به انگلیسی: "Resource Dependence Theory" یا به اختصار RDT) یک رویکرد نظری در مطالعات سازمان، مدیریت استراتژیک و جامعه‌شناسی سازمان‌ها است که توضیح می‌دهد سازمان‌ها برای بقا و موفقیت خود، وابسته به منابع حیاتی هستند که توسط محیط خارجی (سایر سازمان‌ها، دولت، بازارها و شبکه‌های قدرت) کنترل می‌شوند. این نظریه بر تعاملات قدرت و استراتژی‌های سازمان‌ها برای کسب، کنترل یا کاهش وابستگی به منابع تاکید دارد. تاریخچه. این نظریه نخستین‌بار توسط جفری ففر و جرالد سالانسیک در کتاب پرنفوذ "کنترل بیرونی
ففر و جرالد سالانسیک در کتاب پرنفوذ "کنترل بیرونی سازمان‌ها" (۱۹۷۸) ارائه شد. آنان استدلال کردند که سازمان‌ها در محیطی مملو از عدم قطعیت عمل می‌کنند و برای تامین منابع کلیدی (مانند سرمایه، نیروی انسانی متخصص، فناوری، یا مشروعیت اجتماعی) باید با سایر بازیگران وارد تعامل شوند. الگوهای واکنش سازمان‌ها. طبق این نظریه، سازمان‌ها می‌توانند از روش‌هایی نظیر موارد زیر برای مدیریت وابستگی بهره گیرند: انتقادات. برخی محققان به محدودیت‌های نظریه اشاره کرده‌اند، از جمله:
لیکور جنتیان (همچنین با نام‌های انزیان، اشناپس جنتیان یا به‌طور خلاصه جنتیان شناخته می‌شود) نوعی لیکور شفاف است که با استفاده از ریشه‌های گیاه جنتیان تولید می‌شود. این نوشیدنی در چندین منطقه ایتالیا، به ویژه ترنتینو و آلتو آدیجه، و همچنین بخش‌هایی از فرانسه، که در آنجا به آن لیکور جنتیانا می‌گویند، رایج است. که با تقطیر خیساندن ریشه‌های گیاه جنتیانا تولید می‌شود. نام "جنزیانا" همچنین برای نوعی نوشیدنی هضم‌کننده، مخصوص منطقه ابروتزو در مرکز ایتالیا، استفاده می‌شود. همچنین با ریشه‌های جنتیانا، اما با خیساندن
همچنین با ریشه‌های جنتیانا، اما با خیساندن آنها در شراب سفید، بدون تقطیر، تهیه می‌شود. تولید. لیکور جنتیانا از خیساندن ریشه گیاه جنتیانا در الکل و به دنبال آن تقطیر تولید می‌شود. مواد اضافی، مانند سایر گیاهان و مواد گیاهی، معمولاً پس از تقطیر اضافه می‌شوند. لیکور حاصل را می‌توان با افزودن شکر شیرین کرد. جنتیانای زرد ("گل‌سپاس زرد بزرگ")، یکی از گونه‌های جنس "جنتیانا"، بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. کمتر از ریشه‌های گونه‌های دیگر "جنتیانا" مانند جنتیانای بنفش ، جنتیانای مجارستانی یا جنتیانای خالدار
بنفش ، جنتیانای مجارستانی یا جنتیانای خالدار استفاده می‌شود. در اروپا، برداشت ریشه جنتیانا از طبیعت وحشی به شدت کنترل می‌شود؛ در نتیجه، بیشتر جنتیانایی که برای تولید عرق استفاده می‌شوند، به همین منظور کشت می‌شوند. خواص. به گفتهٔ جروم کورنِیل، مدیر تولید نوشیدنی‌های الکلی جنتیان، طعم لیکور جنتیان دارای عنصری از تلخی است که از ریشهٔ جنتیان ناشی می‌شود و ویژگی‌های اصلی آن «حالت خاکی غبارآلود، نت‌های گل خشک و طعم گیاهی» است. این طعم همچنین به عنوان «گیاهی و علفی؛ نه به طرز وحشتناکی تلخ» توصیف می‌شود، اما
و علفی؛ نه به طرز وحشتناکی تلخ» توصیف می‌شود، اما «جنبهٔ تند و تیز مخصوص» دارد. میزان الکل آن بر حسب حجم معمولاً بین ۱۵ تا ۲۰ درصد است. رنگ آن از بی‌رنگ یا کاهی کم‌رنگ، تا زرد روشن و شفاف متغیر است. تاریخچه. ریشه‌های لیکور جنتیان مورد اختلاف است، و اولین اشاره‌ها به تولید آن به دهه ۱۶۰۰ در باواریا، آلمان برمی‌گردد. در آلمان، این لیکور با نام "انزیان" (کلمه آلمانی برای "جنتیان") شناخته می‌شود. انزیان‌برنری گراسل در برشتسگادن، باواریا از سال ۱۶۹۲ مشروبات الکلی جنتیان تقطیر شده تولید کرده و قدیمی‌ترین کارخانه
جنتیان تقطیر شده تولید کرده و قدیمی‌ترین کارخانه تقطیر جنتیان در آلمان است. با این حال، این محصول در کوه‌های آلپ فرانسه، در منطقه اوورنی-رون-آلپ امروزی، رواج یافت. اشاره به «جنتیان» به عنوان یک نوشیدنی الکلی برای اولین بار در اواخر قرن ۱۸ در این منطقه به صورت کتبی ظاهر شد، اما لیکورهای جنتیان تا اواخر قرن ۱۹، پس از اختراع دستگاه تقطیر مداوم که امکان ایجاد مشروبات الکلی خنثی را فراهم می‌کرد، به شهرت نرسیدند، که در آن گیاهانی مانند جنتیان می‌توانستند تزریق شوند. این لیکورها ابتدا به عنوان تونیک‌های تلخ
شوند. این لیکورها ابتدا به عنوان تونیک‌های تلخ دارویی فروخته می‌شدند، اما به عنوان پیش‌غذا محبوبیت پیدا کردند. به عنوان یک روح. «جنتیان» می‌تواند به نوع خاصی از الکل اشاره داشته باشد که از تقطیر محصول تخمیر ریشه‌های جنتیان (با یا بدون الکل‌های خنثی افزوده شده) ساخته می‌شود. این نوع جنتیان به عنوان یک محصول تقطیر خالص، به عنوان یک الکل طبقه‌بندی می‌شود. اتحادیه اروپا قدرت الکلی آن را تنظیم می‌کند و مشخص می‌کند که باید حداقل ۳۷٫۵ درصد الکل از نظر حجمی داشته باشد.
کرودینو یک پیش‌نوشیدنی تلخ غیرالکلی است که از سال ۱۹۶۴ تولید می‌شود از سال ۱۹۹۵ توسط گروه کامپاری تولید می‌شود. این نوشیدنی نارنجی رنگ از عصاره‌های گیاهی و شکر تهیه می‌شود و در به فروش می‌رسد. بطری‌های. این محصول عمدتاً در ایتالیا و سایر کشورهای اروپایی مصرف می‌شود. با یک کلاه تاجی بسته شده است. توزیع در بریتانیا در سال ۲۰۲۱ آغاز شد، و در فرانسه در سال ۲۰۲۲. گسترش به بازارهای جدید به لطف محبوبیت روزافزون اپرول اسپریتز در سراسر جهان و طعم تلخ آن امکان‌پذیر شد. در سال ۲۰۲۳، تولید از کرودو خارج شد. نام. نام
شد. در سال ۲۰۲۳، تولید از کرودو خارج شد. نام. نام "کرودینو" از نام شهری در استان وربانو-کوزیو-اوسولا، کرودو، ایتالیا گرفته شده است، جایی که از سال ۱۹۶۴ بطری شده است. کوکتل‌ها. از آن برای تهیهٔ شانزده رام، یک کوکتل از منطقهٔ پیمونت، شامل رم، ورموت (مارتینی روسو یا نوع دیگر)، کرودینو و آبلیمو یا یک برش لیمو استفاده می‌شود. مقدار معمول آن تقریباً نصف شات رم و ورموت (¾ اونس یا ۲۵ میلی‌لیتر) و یک بطری کامل (۱۰۰ میلی‌لیتر) کرودینو است.