payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیاید و به WTOP-TV (که اکنون WUSA-TV نام دارد) بپیوندد، ایستگاهی که به دلیل تیم اخبار شاهد عینی خود، شامل مکس رابینسون، گوردون پیترسون و وارنر وولف، شناخته می‌شد. ارتقا به مجری‌گری. بانیان که در ابتدا به‌عنوان خبرنگار و مجری مشترک اخبار آخر هفته در کنار پاتریک مک‌گراث فعالیت می‌کرد، پس از پیوستن رابینسون به اخبار ای‌بی‌سی در سال ۱۹۷۸، به مجری مشترک بخش خبری ساعت ۶ عصر در کنار گوردون پیترسون ارتقا یافت (یک دهه بعد، او بخش خبری ساعت ۱۱ شب را نیز به مسئولیت‌های خود اضافه کرد). او در کنار دیگر اعضای تیم خبری
خود اضافه کرد). او در کنار دیگر اعضای تیم خبری محلی، از جمله گزارشگر ورزشی گلن برنر و هواشناس گوردون بارنز، فعالیت کرد. بانیان علاوه بر پوشش اخبار مهم محلی، ملی و بین‌المللی، مجری برنامه‌های تحلیلی برنده جایزه "۲۲:۲۶" و "استودیو ناین" نیز بود. ترک WUSA. در ۱۱ دسامبر ۱۹۹۵، پس از آن‌که مدیریت WUSA به او پیشنهاد تنزل مقام و کاهش حقوق برای ماندن در ایستگاه را داد، بانیان با اعلام استعفای خود در بخش خبری ساعت ۶ عصر، بینندگان را غافلگیر کرد. پس از خروج او، رتبه‌بندی کانال ۹ کاهش یافت و جایگاه نخست خود را به
کانال ۹ کاهش یافت و جایگاه نخست خود را به رقیبش WRC-TV واگذار کرد. بازگشت به تلویزیون واشینگتن. بانیان برای مدت کوتاهی در ام‌اس‌ان‌بی‌سی فعالیت کرد و همچنین یک شرکت روابط عمومی را اداره کرد، تا این‌که در فوریه ۱۹۹۹ به تلویزیون واشینگتن بازگشت و جایگزین پل بری به‌عنوان مجری اصلی در WJLA-TV شد. پنج سال بعد، او دوباره با دوست قدیمی و همکار سابقش در WUSA، گوردون پیترسون، در اخبار ساعت ۶ عصر همکاری کرد. این همکاری باعث شد WJLA از جایگاه سوم به جایگاه دوم در آن بازهٔ زمانی، پس از WRC، صعود کند. در ۹ ژانویه ۲۰۱۷،
زمانی، پس از WRC، صعود کند. در ۹ ژانویه ۲۰۱۷، شرکت سینکلر، مالک WJLA، اعلام کرد که قرارداد بانیان تمدید نخواهد شد. آخرین بخش خبری او در WJLA در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۷ پخش شد. زندگی شخصی. در طول سال‌هایی که در واشینگتن فعالیت می‌کرد، بانیان جوایز متعددی دریافت کرد. او همچنین در دانشکدهٔ عالی روزنامه‌نگاری دانشگاه کلمبیا و دانشکدهٔ عالی آموزش دانشگاه هاروارد تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۰ مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد.
الیزابت بوجی گریگوری (۵ اکتبر ۱۹۲۰ – ۱۰ آوریل ۲۰۰۱) یک زیست‌شیمی‌دان آمریکایی بود که در آزمایشگاه "سلمن واکسمن" در دانشگاه راتگرز، استرپتومایسین، نخستین آنتی‌بیوتیک مؤثر بر "مایکوباکتریوم توبرکلوزیس" را کشف کرد. واکسمن در سال ۱۹۵۲ جایزه نوبل پزشکی را دریافت کرد و اعتبار این کشف را به خود اختصاص داد. اوایل زندگی و تحصیلات. الیزابت بوجی فرزند چارلز بوجی و مدلین توربت بود. پدر بوجی تحصیلاتی فراتر از دبیرستان نداشت، اما به تحصیل دخترش اهمیت می‌داد. او دخترش را به کنجکاوی و تحلیل‌گری تشویق می‌کرد و باعث شد که
به کنجکاوی و تحلیل‌گری تشویق می‌کرد و باعث شد که بوجی فردی با اراده و تحلیل‌گر باشد. بوجی در کالج زنان نیوجرسی میکروب‌شناسی خواند. او دانشجوی کارشناسی ارشد در دانشگاه راتگرز بود و با "سلمن واکسمن" همکاری می‌کرد. پایان‌نامه کارشناسی ارشد او با عنوان "تولید مواد آنتی‌بیوتیکی توسط آسپرژیلوس فلاووس و کئتومیوم کوکلیودس" بر بهینه‌سازی تولید فلاویسین و کئتومین تمرکز داشت. حرفه. بوجی بر روی عوامل ضدمیکروبی کار می‌کرد که می‌توانستند از گیاهان در برابر بیماری مرگ نارون محافظت کنند. در سال ۱۹۴۴، بوجی، واکسمن و آلبرت
محافظت کنند. در سال ۱۹۴۴، بوجی، واکسمن و آلبرت شاتز استرپتومایسین را در کشت‌های موجودات خاک‌زی شناسایی کردند، آنتی‌بیوتیکی که مشخص شد علیه مایکوباکتریوم توبرکلوزیس فعال است. به بوجی گفته شد که نامش در ثبت اختراع نیاید، زیرا «روزی ازدواج خواهد کرد و تشکیل خانواده خواهد داد». واکسمن در سال ۱۹۵۲ جایزه نوبل پزشکی را دریافت کرد و تمامی اعتبار کشف استرپتومایسین را به خود اختصاص داد. واکسمن ادعا کرد که بوجی بیش از شاتز در این کشف نقش داشته است. او همچنین مقالاتی دربارهٔ کشف خود منتشر کرد که به‌ندرت به کمک‌هایی که
کشف خود منتشر کرد که به‌ندرت به کمک‌هایی که دریافت کرده بود اشاره می‌کرد. در نهایت، به بوجی ۰٫۲٪ از حق امتیاز استرپتومایسین تعلق گرفت. پس از کشف استرپتومایسین، بوجی بر روی میکرومونوسپورین، یک گلیکوپروتئین رنگدانه‌دار که علیه باکتری‌های گرم-مثبت فعال بود، کار کرد. بوجی در شرکت مرک مشغول به کار شد و اسید پیرازینوئیک و پنی‌سیلین را به‌عنوان آنتی‌بیوتیک‌هایی علیه مایکوباکتریوم توبرکلوزیس ارزیابی کرد. او چندین مادهٔ ضدمیکروبی را توسعه داد. زندگی شخصی و مرگ. الیزابت بوجی پس از فارغ‌التحصیلی با فرانسیس جوزف
الیزابت بوجی پس از فارغ‌التحصیلی با فرانسیس جوزف گرگوری ازدواج کرد که او نیز به‌عنوان میکروبیولوژیست در آزمایشگاه واکسمن کار می‌کرد. بوجی پس از بزرگ‌کردن خانواده‌اش، سرانجام به محیط دانشگاهی بازگشت تا مدرکی در علم کتابداری دریافت کند. دخترش، آیلین گرگوری، میکروبیولوژیستی در کالج رولینز است و گفته است که مادرش «به خاطر عشق به علم تحقیق می‌کرد، نه برای شهرت». الیزابت بوجی در ۱۰ آوریل ۲۰۰۱ درگذشت. کشف استرپتومایسین. در کشف استرپتومایسین، سه نفر نقش برجسته‌ای ایفا کردند: واکسمن، شاتز و بوجی که بعدها با نام
ایفا کردند: واکسمن، شاتز و بوجی که بعدها با نام الیزابت گرگوری شناخته شد. این سه نفر همکاری نزدیکی با یکدیگر داشتند و در نهایت، به‌عنوان یک گروه، استرپتومایسین را کشف کردند. واکسمن بیشترین اعتبار تاریخی را دریافت کرد. با نگاهی به مشارکت‌های انجام‌شده در مطالعه و کشف استرپتومایسین، بوجی به‌اندازهٔ شاتز، و شاید حتی بیشتر، در این روند نقش داشت. با این حال، پاداشی که به هر یک از مشارکت‌کنندگان تعلق گرفت، نابرابر بود. شاتز برای دریافت حق امتیاز، از واکسمن شکایت کرد، اما زمانی که سهم هر یک تعیین شد، واکسمن ۱۰٪،
کرد، اما زمانی که سهم هر یک تعیین شد، واکسمن ۱۰٪، شاتز ۳٪ و باقی اعضای آزمایشگاه در مجموع ۷٪ دریافت کردند که از آن میان، سهم بوجی تنها ۰٫۲٪ بود. هنگام ثبت حق امتیاز، نه واکسمن و نه شاتز نام بوجی را وارد نکردند و دلیل آن را این‌گونه بیان کردند که این موضوع اهمیتی ندارد، چون روزی ازدواج خواهد کرد و بچه‌دار خواهد شد. هنگام امضای اولیهٔ ثبت حق امتیاز، بوجی یک گواهی‌نامه امضا کرد. در این گواهی‌نامه، بوجی اظهار کرده بود که اطلاعات مربوط به استرپتومایسین را از واکسمن و شاتز دریافت کرده و هیچ نقشی در کشف آن نداشته
و شاتز دریافت کرده و هیچ نقشی در کشف آن نداشته است. با این حال، بعدها دخترانش از قول او نقل کردند که اگر جنبش آزادی زنان در آن زمان وجود داشت، او نیز در ثبت حق امتیاز استرپتومایسین اعتبار دریافت می‌کرد. شاتز توضیح داده است که «این واقعیت که واکسمن از او خواست تا این کار را انجام دهد، نشانگر استعداد و شایستگی او بود»، که اهمیت کار بوجی و کم‌ارزشی‌ای که در قبال آن دریافت کرد را آشکار می‌کند.
ایدیت (؛ حوالی ۹۱۰ – ۹۴۶) یکی از اعضای دودمان وسکس و یک ملکه آلمانی از سال ۹۳۶ به دلیل ازدواج با شاه اتوی یکم بود. زندگی‌نامه. ایدیت در پادشاهی انگلستان به دنیا آمد. پدرش ادوارد مهتر پادشاه انگلستان و مادرش آلفلاد همسر پادشاه بود و از این رو نوه پادشاه آلفرد کبیر محسوب می‌شود. او یک خواهر بزرگتر به نام ایدگیفو داشت. او ظاهراً سال‌های اولیه‌اش را در نزدیکی وینچستر در وسکس گذراند، و مکرراً با دربار رفت و آمد می‌کرد و احتمالاً دوران جوانی‌اش را بیشتر با مادرش گذراند و مدتی را در یک صومعه زندگی کرد. به درخواست
و مدتی را در یک صومعه زندگی کرد. به درخواست پادشاه فرانک خاوری هاینریش مرغ‌گیر که می‌خواست ادعای برابری کند و اتحاد بین دو پادشاهی ساکسون را تضمین کند، برادر ناتنی او، پادشاه اتلستن خواهرانش ایدیت و ادگیوا را به پادشاهی آلمان فرستاد. به پسر ارشد هنری و وارث تاج و تخت، اتو دستور داده شد که هر کدام را که بیشتر از همه خوشش می‌آید، انتخاب کند. اتو ادیت را برگزید که به گفته هروتسویتا، زنی «با قیافه نجیب پاک، شخصیت برازنده و ظاهر واقعاً سلطنتی» بود و این دو در سال ۹۳۰ با هم ازدواج کردند. در سال ۹۲۹ شاه اتوی یکم
۹۳۰ با هم ازدواج کردند. در سال ۹۲۹ شاه اتوی یکم شهر ماگدبورگ را به عنوان مهریه به ایدیت خود اعطا کرده بود. ایدیت علاقه خاصی به این شهر داشت و اغلب در آنجا زندگی می‌کرد. در سال ۹۳۶ هاینریش مرغ‌گیر مرد و پسر ارشد او، اتو، شوهر ایدیت در کلیسای جامع آخن تاج‌گذاری کرد. گزارشی که از مراسم تاج‌گذاری توسط تاریخ‌نگار قرون وسطی ویدوکین اهل کوروی نوشته شده است، هیچ اشاره‌ای به تاج‌گذاری همسر او در این زمان ندارد، اما بر اساس وقایع‌نگاری اسقف تیتمار از مرسبورگ، ایدیت با این حال به عنوان ملکه تدهین شد، هرچند در یک
با این حال به عنوان ملکه تدهین شد، هرچند در یک مراسم جداگانه. به عنوان همسر سلطنتی، ایدیت مسئولیت‌های معمول یک «بانوی اول» را انجام می‌داد: وقتی که نام او در اسناد حضور دارد، معمولاً به هدایا به صومعه‌های مورد علاقه دولت یا یادبودهایی برای زنان مقدس و قدیسین مربوط می‌شود. در این زمینه، او به نظر می‌رسد که دقیق‌تر از مادرشوهر بیوه‌اش، ملکه ماتیلدا بوده است که تنها یک اشاره از فعالیت‌های خیریه‌اش ثبت‌شده از دوره سلطنت ایدیت به دست آورده، احتمالاً رقابت‌هایی میان صومعه بندیکتینی سنت موریس که در سال ۹۳۷ توسط
میان صومعه بندیکتینی سنت موریس که در سال ۹۳۷ توسط اتوی یکم و ایدیت در ماگدبورگ تأسیس شد (حدود یک سال پس از به تخت نشستن او) و کلیسای کوئدلیندبورگ بنیان‌نهاده شده توسط ملکه ماتیلدا، که او آن را به عنوان یادبودی برای شوهرش فقیدش، شاه هنری بنا کرده بود، وجود داشت. ایدیت شوهرش را در سفرهایش همراهی می‌کرد، اما در جنگ‌ها نه. در حالی که اتو در سال ۹۳۹ علیه دوک‌های شورشی ابرهارد فرانکونیا و گیلبرت از لورن می‌جنگید، او در صومعه لُرش در طول درگیری‌ها اقامت داشت. در سال ۹۴۱ او مصالحه‌ای میان شوهرش و مادرشوهرش ترتیب
سال ۹۴۱ او مصالحه‌ای میان شوهرش و مادرشوهرش ترتیب داد. مانند برادرش، اتلستن، ایدیت به پرستش سنت اجدادشان، سنت اسوالد از نورثامبریا وفادار بود و در معرفی این پرستشگاه به آلمان پس از ازدواجش با امپراتور نقش عمده‌ای داشت. تأثیر پایدار او ممکن است باعث شده باشد که برخی صومعه‌ها و کلیساها در دوک‌نشین ساکسونی به این قدیس اختصاص یابند. مرگ ایدیت در سال ۹۴۶، در حدود سی و شش سالگی، غیرمنتظره بود. به نظر می‌رسد اتوی یکم در غم از دست دادن همسر محبوب خود تا مدتی عزادار بوده باشد. او سرانجام در سال ۹۵۱ با آدلاید
عزادار بوده باشد. او سرانجام در سال ۹۵۱ با آدلاید ایتالیا ازدواج کرد. مقبره. ایدیت در ابتدا در صومعه سنت موریس دفن شده بود، اما از قرن ۱۶ مقبره ادیث در کلیسای جامع ماگدبورگ قرار دارد. این مقبره مدت‌ها به عنوان یک گور نمادین در نظر گرفته می‌شد، اما در سال ۲۰۰۸ باستان‌شناسان در حین انجام کارهای ساختمانی در این بنا، تابوت سربی داخل یک گور سنگی با نام او پیدا و آن را باز کردند. یک نوشته نشان داد که این بدن متعلق به ایدیت است که در سال ۱۵۱۰ میلادی دوباره دفن شده است. استخوان‌های خرد شده و ناقص در سال ۲۰۰۹ مورد
است. استخوان‌های خرد شده و ناقص در سال ۲۰۰۹ مورد بررسی قرار گرفتند و سپس در سال ۲۰۱۰ برای آزمایش به بریستول انگلستان برده شدند. تحقیقات در بریستول، با استفاده از آزمایش‌های ایزوتوپی تکنسیم-۹۹ام بر روی مینا دندان‌ها، بررسی کردند که آیا همان‌گونه که تاریخ‌نگاران نوشته‌اند او در وسکس و مرسیا به دنیا آمده و بزرگ شده است یا خیر. آزمایش بر روی استخوان‌ها و همچنین مطالعه مینا دندان‌های فک بالایی او نشان داد که این‌ها استخوانها حقیقتاً بقایای ایدیت هستند. آزمایش مینا نشان داد که فرد دفن شده در ماگدبورگ دورانی از
نشان داد که فرد دفن شده در ماگدبورگ دورانی از عنفوان نوجوانی را در مناطق مرتفع آهکی وسکس سپری کرده است. این استخوان‌ها قدیمی‌ترین بقایای یافت‌شده از یک عضو خانواده سلطنتی انگلستان هستند. پس از انجام آزمایش‌ها، استخوان‌ها در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۰ در تابوتی جدید از تیتانیوم در مقبره‌اش در کلیسای جامع ماگدبورگ دوباره دفن شدند.
نانسی اس. لاکور (متولد آلبانی، نیویورک) یک دریاسالار سه‌ستاره است که به‌عنوان رئیس نیروی ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده خدمت می‌کند. او پیش‌تر از ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ به‌عنوان نود و سومین فرمانده ناحیه دریایی واشینگتن فعالیت داشت. همچنین، وی مدیر برنامه مشارکت دریایی در نیروهای دریایی ایالات متحده در بخش اروپایی-آفریقایی ناوگان ششم ایالات متحده بوده و به‌طور هم‌زمان به‌عنوان معاون فرمانده ناوگان ششم ایالات متحده در ناپل، ایتالیا خدمت کرده است. حرفه. لاکور در سال ۱۹۹۰ از کالج هولی کراس با مدرک کارشناسی هنر
سال ۱۹۹۰ از کالج هولی کراس با مدرک کارشناسی هنر فارغ‌التحصیل شد و از طریق برنامه سپاه آموزش افسران ذخیره نیروی دریایی کمیسیون خود را دریافت کرد. او مدرک کارشناسی ارشد هنر را از دانشگاه ایالتی سن دیگو دریافت کرده و دانش‌آموخته کالج فرماندهی و ستاد نیروی هوایی و دانشگاه دفاع ملی در کالج ستاد نیروهای مشترک است. او در سال ۱۹۹۳ به‌عنوان یک خلبان نیروی دریایی منصوب شد. دوره‌های پروازی او شامل خدمت در اسکادران‌های پشتیبانی رزمی هلیکوپتری ۸ در نورفک، ویرجینیا و ۳ در سن دیگو، کالیفرنیا، و همچنین فرماندهی بال
و ۳ در سن دیگو، کالیفرنیا، و همچنین فرماندهی بال هلیکوپتر تاکتیکی اقیانوس آرام بوده است. او در سال ۲۰۰۰ به نیروی ذخیره نیروی دریایی پیوست. وظایف ستادی لاکور شامل خدمت در نیروی ذخیره بال‌های هوایی نیروی دریایی اقیانوس آرام در سن دیگو، کالیفرنیا، و نیروی ذخیره فرماندهی ناوگان آبی-خاکی ۴، یگان ۱۰۴ در بسمر، آلاباما بوده است. او به‌عنوان افسر اجرایی یگان ۲۱۸۶ کنترل هوایی تاکتیکی نیروی ذخیره و فرماندهی نیروی ذخیره آموزش نیروی ضربتی آتلانتیک خدمت کرده و همچنین افسر ارشد ستاد برای فرماندهی نیروی ذخیره ناوگان دوم
ارشد ستاد برای فرماندهی نیروی ذخیره ناوگان دوم ایالات متحده، فرماندهی مشترک اجزای هوایی بوده است. وی در سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ به‌عنوان رئیس مشارکت کلیدی فرماندهی در ستاد نیروی بین‌المللی کمک به امنیت در کابل، افغانستان اعزام شد. دوره‌های فرماندهی او شامل فرماندهی یگان ۴۰ ناوشکن نیروی ذخیره در جکسون‌ویل، فلوریدا؛ فرماندهی نیروی ذخیره برنامه مشارکت دریایی نیروهای دریایی ایالات متحده در اروپا-آفریقا/ناوگان ششم ایالات متحده، یگان ۴۱۳ در دیترویت، میشیگان و فرماندهی ستاد عملیات دریایی و هوایی نیروی ذخیره ناوگان
ستاد عملیات دریایی و هوایی نیروی ذخیره ناوگان نیروهای ایالات متحده در نورفک، ویرجینیا بوده است. وی در سال ۲۰۱۷ به‌عنوان افسر ارشد ستاد نیروی ذخیره در ناوگان نیروهای ایالات متحده خدمت کرد و از آنجا برای فرماندهی اردوگاه لمونیه در جیبوتی اعزام شد. لاکور در سال ۲۰۱۸ به درجه دریابان ارتقا یافت. او در ۱ اکتبر ۲۰۲۱ به درجه دریابان ارتقا پیدا کرد. در مارس ۲۰۲۲، لاکور به‌عنوان فرمانده ناحیه دریایی واشینگتن منصوب شد و جایگزین مایکل استفن گردید. او در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۲ فرماندهی را بر عهده گرفت. در مه ۲۰۲۴، لاکور برای
فرماندهی را بر عهده گرفت. در مه ۲۰۲۴، لاکور برای ارتقا به درجه دریاسالار سه‌ستاره و انتصاب به‌عنوان رئیس نیروی ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده نامزد شد. فعالیت‌ها. پس از بازگشت از افغانستان در سال ۲۰۱۲، او به‌عنوان داوطلب در سازمان غیرانتفاعی «"Wounded Wear"» در چساپیک که به خانواده‌های نظامیان کشته یا مجروح کمک می‌کند، فعالیت خود را آغاز کرد. او بعدها به هیئت‌مدیره این سازمان پیوست. لاکور به‌خاطر فعالیت‌های آگاهی‌بخشی‌اش شناخته می‌شود. در سال ۲۰۱۴، او برنامه «"Valor Knows No Gender: Run to Remember"» را
«"Valor Knows No Gender: Run to Remember"» را بنیان گذاشت که شامل دوی ۱۶۰ مایلی در ۱۶۰ ساعت برای گرامی‌داشت ۱۶۰ زن که در حین خدمت در عراق و افغانستان جان باخته بودند، بود. در سال ۲۰۱۸، او در رویداد «"Women's Panel Event"» در جیبوتی که به مناسبت ماه تاریخ زنان و روز جهانی زنان برگزار شد، شرکت کرد. نشان‌ها و افتخارات. افتخارات شخصی او شامل لژیون افتخار، مدال خدمات شایسته دفاعی، مدال خدمات شایسته نیروی دریایی، مدال ستایش نیروی دریایی، مدال دستاورد نیروی دریایی و سایر نشان‌های مأموریتی و تقدیرنامه‌های واحدی
و سایر نشان‌های مأموریتی و تقدیرنامه‌های واحدی است. او تقریباً ۱۳۰۰ ساعت پرواز در هواپیماهای نظامی داشته است. زندگی شخصی. نانسی لاکور متأهل است و ۶ فرزند دارد - ۵ دختر و یک پسر.
مادران شنبه () گروهی است که هر شنبه ظهر به مدت نیم ساعت در گالاتاسارای استانبول ترکیه گرد هم می‌آیند تا اساساً در مورد بستگان گمشده خود توضیح بخواهند. ایشان عمدتاً از مادران قربانیان تشکیل شده و به عنوان الگویی از نافرمانی مدنی شناخته می‌شوند. مادران شنبه به عنوان روش اعتراض خود به ناپدیدشدن‌های اجباری و قتل‌های سیاسی توسط دولت پنهان در ترکیه در دوران کودتای نظامی دهه و دوران OHAL در دهه ، تحصن خاموش را با بیداری جمعی ترکیب می‌کنند. این گروه در سال شروع به کار کرد و با سرکوب دولت، از جمله خشونت پلیس و پیگرد
کرد و با سرکوب دولت، از جمله خشونت پلیس و پیگرد قانونی، که آخرین بار در نوامبر رخ داده، مواجه شده است. تاریخچه. بر اساس گزارش انجمن حقوق بشر، بین سال‌های و ، ناپدیدی اجباری و قتل دولتی در شرق ترکیه گزارش شده است، افزون بر تعداد بسیار بیشتری از افراد گم‌شده که گزارش نشده‌اند (OHAL را نیز ببینید). اوّلین تحصن مادران شنبه — که گفته می‌شود تحت تأثیر مادران میدان مایو بوده — در مه بود. ایشان، پس از مواجهه با حملات خشونت‌آمیز پلیس که تقریباً هر هفته رخ می‌داد و به‌ویژه به‌دنبال چند حمله شدید که ضربه روحی به
و به‌ویژه به‌دنبال چند حمله شدید که ضربه روحی به شرکت‌کنندگان وارد کرد، در مارس مجبور به توقف اعتراض خود شدند. این اعتراضات در ژانویه از سر گرفته شد. گروهی که با حدود نفر شروع به کار کرده بود، در حال حاضر هزاران شرکت‌کننده دارد. در آگوست ، مقامات ترکیه اعلام کردند که فرمانداری این رویداد تجمع را برای مدت نامحدود ممنوع کرده است. پس از اعلام این خبر، مادران شنبه در هفت‌صدمین اعتراض مسالمت‌آمیز خود با خشونت پلیس مواجه و تعدادی از شرکت‌کنندگان بازداشت شدند. در نوامبر ، یک دادستان برای معترضان به دلیل تلاش برای
، یک دادستان برای معترضان به دلیل تلاش برای برگزاری یک «جلسه غیرقانونی» تا سه سال زندان درخواست کرد. خواسته‌های اصلی این گروه عبارتند از: دیدار با نخست‌وزیر اردوغان. در فوریه ، نخست‌وزیر رجب طیب اردوغان مادران شنبه را به دفتر خود در استانبول دعوت کرد تا درخواست‌های ایشان را بشنود. اردوغان گفت که به عنوان دولت هر کاری که از دستش بربیاید برای کاهش درد و رنج اعضای خانواده‌ها انجام خواهد داد، امّا خاطرنشان کرد که دستیابی به نتایج در پرونده‌های بالای سال آسان نخواهد بود. با این وجود، او افزود که این نمی‌تواند
بود. با این وجود، او افزود که این نمی‌تواند بهانه‌ای باشد و تلاش‌های لازم برای دستیابی به نتایج مثبت انجام خواهد شد. ممنوعیت توسط دولت اردوغان. در آستانهٔ هفت‌صدمین شنبه، دولت اردوغان فعالیت مادران شنبه را ممنوع کرد. عفو بین‌الملل، دیده‌بان حقوق بشر و مدافعان حقوق بشر در بیانیه‌ای مشترک این اقدام را بخشی از «سرکوب بی‌امان جامعهٔ مدنی، مدافعان حقوق بشر و کسانی که به‌طور مسالمت‌آمیز مخالفت خود را در ترکیه ابراز می‌کنند» خواند. مادران شنبه پس از گردهمایی در آن روز دستگیر شدند و محاکمهٔ آنها در مارس در
در آن روز دستگیر شدند و محاکمهٔ آنها در مارس در استانبول آغاز شد.
جوآن وینترز (۸ دسامبر ۱۹۰۹ – اکتبر ۱۹۳۳) یک رقصندهٔ برادوی بود که در باغ جتسمانی، خارج از اورشلیم، در سال ۱۹۳۳ به قتل رسید. اگرچه نام اصلی او کارول وستا فون نیدرگزس بود، اما پدرش نام خانوادگی را در طول جنگ جهانی اول به «گادفری» تغییر داد، بنابراین او در بیشتر زندگی‌اش با نام کارول گادفری شناخته می‌شد. او در سیاتل، واشینگتن به دنیا آمد و تا سال ۱۹۲۸ در کنار خانواده‌اش زندگی کرد. رقصنده. وینترز در سال ۱۹۳۰ در نمایش "دختر بد" در برادوی در نقش سو ظاهر شد. او در ۱۳ آوریل ۱۹۳۲ به اروپا سفر کرد و قصد داشت تا برای
۱۳ آوریل ۱۹۳۲ به اروپا سفر کرد و قصد داشت تا برای جشن تولدش در ۸ دسامبر ۱۹۳۳ به نیویورک بازگردد. قتل. بر اساس گزارش خبرگزاری یوپی‌آی در ۴ نوامبر ۱۹۳۳، جسد وینترز به همراه جسد محمد کرامینی، یک کارمند خدمات مدنی اهل چنای، توسط یک راهب سالخورده در بخشی خلوت از باغ جتسمانی، «در مکانی که معمولاً جز در ایام عید پاک، زمانی که زائران مؤمن به این زمین مقدس می‌روند، مورد بازدید قرار نمی‌گیرد»، در اوایل نوامبر ۱۹۳۳ کشف شد. کرامینی، که راهنمای وینترز بود، با شلیک گلوله کشته شده بود. وینترز بر اثر ضربات وارده به سر جان
کشته شده بود. وینترز بر اثر ضربات وارده به سر جان باخت. یک منبع گزارش داد که وینترز در آتن، یونان با کرامینی آشنا شد و هر دو در ۲۹ اکتبر وارد حیفا شدند. ممکن است آن‌ها با شورش‌های عربی که در خارج از شهر قدیم اورشلیم در اعتراض به افزایش مهاجرت یهودیان به فلسطین در جریان بود، روبه‌رو شده باشند. طبق گزارش یوپی‌آی، وینترز و کرامینی ظاهراً در کمین گرفتار شده بودند. مقامات اذعان داشتند که از این قتل‌ها سردرگم شده‌اند. یک مسلمان اهل هند شرقی به نام محمد اکرام در اوایل نوامبر ۱۹۳۳ به عنوان مظنون در این پرونده
در اوایل نوامبر ۱۹۳۳ به عنوان مظنون در این پرونده بازداشت شد اما به دلیل نبود مدارک کافی آزاد گردید. واکنش خانواده. پدر جوآن، برت گادفری (با نام اصلی اتو کریستیان فون نیدرگزس)، یک مهندس دریایی اهل بروکلین، نیویورک و رئیس شرکت تنظیم پروانه گادفری در بروکلین بود. او در هتل سنت جورج با خبرنگاران دیدار کرد. وی نامه‌ای از جوآن که به مادرش، بیولا گادفری (با نام اصلی بیولا می‌تافت، ۱۸۸۱–۱۹۷۴) نوشته شده بود و دو هفته پیش از آن دریافت شده بود، فاش کرد. وینترز در این نامه نوشته بود که هنگام ورود به استانبول در اوایل
نامه نوشته بود که هنگام ورود به استانبول در اوایل اکتبر به عنوان جاسوس بازداشت و توسط مأموران پلیس زن تفتیش شد و نامه‌هایی که همراه داشت، توقیف گردید. او پس از چند ساعت بازجویی آزاد شد. دو ماه پیش از قتل، والدینش نامه‌ای از او دریافت کردند که در آن نوشته بود با یک تاجر جوان صربی آشنا شده و عاشق او شده است، اما این احساس از سوی او متقابل نبود. این نامه از بخارست، رومانی ارسال شده بود. گادفری اظهار داشت که چندین نامه به وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا ارسال کرده اما هیچ‌یک از آن‌ها پاسخ داده نشد. مادرش
کرده اما هیچ‌یک از آن‌ها پاسخ داده نشد. مادرش که گفت وینترز قصد داشت کتابی دربارهٔ فلسطین بنویسد، مجموعه‌ای از عروسک‌هایی را که جوآن از کشورهای مختلفی که در سفر نافرجامش از آن‌ها عبور کرده بود، برای خواهر کوچکش، لویال، فرستاده بود، نگه داشت. تدفین. وینترز در گورستان آمریکایی در اورشلیم که اکنون با نام گورستان بین‌المللی کلیسای اتحاد شناخته می‌شود، به خاک سپرده شده است. انجمن یهودیان آمریکایی برای حفاظت تاریخی در ژوئن ۲۰۱۴ یک سنگ قبر برای او فراهم کرد. متن یک شعر رازآلود و پیشگویانه که او اندکی پیش از مرگ
یک شعر رازآلود و پیشگویانه که او اندکی پیش از مرگ برای والدینش نوشته بود، بر روی سنگ مزارش حک شده است. متن کامل آن چنین است:
دانل برت (۲۰ ژوئیه ۱۹۶۷ – ۲۶ اوت ۲۰۲۴) یک افسر نیروی دریایی ایالات متحده بود که به عنوان دریابد در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کرد. او یکی از کمتر از ۲۰۰ زنی بود که در تاریخ به درجه دریابد در نیروی دریایی ایالات متحده دست یافت. اوایل زندگی، تحصیلات و زندگی شخصی. برت در بوفالو، نیویورک، در ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۷ متولد شد. او سه برادر داشت. برت در دانشگاه بوستون تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۹ با مدرک کارشناسی هنر در رشته تاریخ فارغ‌التحصیل شد. او دارای مدرک کارشناسی ارشد مدیریت، مطالعات امنیت ملی/راهبردی و توسعه منابع
مدیریت، مطالعات امنیت ملی/راهبردی و توسعه منابع انسانی بود. برت همچنین مدرک کارشناسی ارشد علوم در مدیریت اطلاعات را دریافت کرد. او ازدواج کرده و یک دختر داشت. در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۰، برت به هیئت مدیره شرکت صنایع "کی‌وی‌اچ" انتخاب شد. او در هیئت مدیره پروگرسیو اینشورنس، شولدرآپ، بانک امانت پروتگو و بانک وام مسکن فدرال نیویورک خدمت کرد. برت همچنین در چندین فیلم و سریال تلویزیونی به عنوان بازیگر فرعی حضور داشت. در سال ۲۰۲۳، برت به سرطان مغز مبتلا شد. او به حامی درمان‌های تجربی و مراقبت‌های پزشکی تبدیل شد و تمرکز
تجربی و مراقبت‌های پزشکی تبدیل شد و تمرکز حضور آنلاین خود را بر مربی‌گری و فلسفه زندگی معطوف کرد. برت در ۲۶ اوت ۲۰۲۴ در سن ۵۷ سالگی بر اثر گلیوبلاستوما درگذشت. خدمت نظامی. برت در ۲۸ اوت ۱۹۸۹ در مراسمی بر عرشه یواس‌اس کانستیتوشن، به عنوان افسر ناوبان از طریق سپاه آموزش افسران ذخیره نیروی دریایی به خدمت گرفته شد. او در فرماندهی مرکزی نیروهای دریایی ایالات متحده/ناوگان پنجم ایالات متحده، فرماندهی ناوگان دوم، گروه ضربت ناو هواپیمابر دو، و به عنوان معاون مدیر دانش در نیروی چندملیتی - عراق خدمت کرد. همچنین، او
در نیروی چندملیتی - عراق خدمت کرد. همچنین، او در گروه ضربت ناو هواپیمابر ۱۲ مأموریت‌هایی داشت که شامل استقرارهایی در حمایت از عملیات آزادی پایدار متمرکز بر افغانستان و عملیات واکنش یکپارچه در هائیتی بود. او در ستاد فرماندهی مشترک دائمی فرماندهی اقیانوس آرام ایالات متحده خدمت کرد. همچنین به عنوان معاون مدیر عملیات جاری در فرماندهی سایبری ایالات متحده مشغول به کار بود. پس از ارتقا به درجه دریابد (نیمه پایین) در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۵، برت به عنوان مدیر عملیات جاری در فرماندهی سایبری ایالات متحده خدمت کرد. تکالیف
در فرماندهی سایبری ایالات متحده خدمت کرد. تکالیف ساحلی برت شامل مأموریت‌هایی در ایستگاه‌های رایانه‌ای و مخابراتی نیروی دریایی در سیسیل فیلد، پورتوریکو و جکسون‌ویل، فلوریدا بود. او همچنین به عنوان پژوهشگر ارشد نیروی دریایی در انجمن ارتباطات و الکترونیک نیروهای مسلح، و به عنوان فرمانده مرکز پشتیبانی سیستم‌های فرماندهی متحد آتلانتیک در فرماندهی پرسنل نیروی دریایی نورفک خدمت کرد. نیروی دریایی ایالات متحده او را به عنوان فرمانده ایستگاه اصلی منطقه‌ای رایانه و مخابرات نیروی دریایی آتلانتیک منصوب کرد و بعداً به
نیروی دریایی آتلانتیک منصوب کرد و بعداً به عنوان رئیس ستاد فرماندهی نیروهای اطلاعاتی نیروی دریایی فعالیت داشت. در سال ۲۰۱۷، برت به عنوان مدیر بخش امنیت سایبری نیروی دریایی ایالات متحده و معاون مدیر ارشد اطلاعات در ستاد رئیس عملیات دریایی منصوب شد. او در اکتبر ۲۰۱۹ از نیروی دریایی ایالات متحده بازنشسته شد. نویسندگی. در ژوئن ۲۰۲۱، برت کتابی با عنوان "تکان دادن قایق: پذیرش تغییر، تشویق نوآوری و تبدیل شدن به یک رهبر موفق" منتشر کرد. این کتاب در چندین دسته‌بندی در فهرست پرفروش‌ترین‌های آمازون قرار گرفت. برت
در فهرست پرفروش‌ترین‌های آمازون قرار گرفت. برت همچنین ۳۵ مقاله تألیف و منتشر کرده است.
مونترال ایمپکت () یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای کانادایی مستقر در مونترال، کبک بود. این تیم که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد، در لیگ‌های مختلف در سطح دوم سیستم لیگ فوتبال ایالات متحده بازی کرد که با لیگ فوتبال حرفه‌ای آمریکا شروع شد. آنها بعداً در دسته اول یوسی‌ال، لیگ برتر دسته دوم و لیگ فوتبال آمریکای شمالی بازی کردند. پس از فصل ۲۰۱۱، تیم ایمپکت با تیمی به همین نام جایگزین شد که در سال ۲۰۱۲ به ام‌ال‌اس پیوست.
توربومکا آریل یک سری از موتورهای توربوشفت فرانسوی است که نخستین‌بار در سال ۱۹۷۴ راه‌اندازی شد. این موتورها با توان ، بیش از ۱۲٬۰۰۰ دستگاه از آن‌ها از سال ۱۹۷۸ تا ۲۰۱۸ تولید شده و در مجموع بیش از ۵۰ میلیون ساعت پرواز برای ۴۰ نوع بالگرد ثبت کرده‌اند. در ژوئن ۲۰۱۸، تعداد ۱٬۰۰۰ دستگاه آریل دی-۲ در خدمت بودند و بالگردهای تک‌موتوره H125 و H130 را نیرو می‌بخشیدند، که از سال ۲۰۱۱ یک میلیون ساعت پرواز ثبت کرده بودند. پس از آزمایش‌های استقامت و تحلیل داده‌های ناوگان، فاصله زمانی بین تعمیرات اساسی این موتورها ۲۵٪
فاصله زمانی بین تعمیرات اساسی این موتورها ۲۵٪ افزایش یافته و به ۵٬۰۰۰ ساعت رسیده و بازرسی اجباری آن‌ها به ۱۵ سال بدون محدودیت ساعتی افزایش یافت، که هزینه‌های نگهداری را کاهش داد. لیمینگ WZ-8 (توربوشفت) و لیمینگ WJ-9 (توربوپراپ) نام‌هایی هستند که برای تولید توربومکا آریل در چین به کار می‌روند. در سال ۲۰۲۱، سافران یک مرکز تولید در گرند پریری، تگزاس برای تولید موتورهای آریل 2E راه‌اندازی کرد که پیش از این تنها در فرانسه تولید می‌شدند.