payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«نشتی‌گیرهای کاخ سفید» که گاهی به اختصار «نشتی‌گیرها»، «پروژه اتاق ۱۶»، «ODESSA» یا به طور رسمی‌تر، «واحد تحقیقات ویژه» کاخ سفید نامیده می‌شود، یک واحد تحقیقات ویژه مخفی کاخ سفید بود که ظرف یک هفته پس از انتشار اوراق پنتاگون در ژوئن ۱۹۷۱، در دوران ریاست جمهوری ریچارد نیکسون تأسیس شد. وظیفه آن متوقف کردن و/یا پاسخ دادن به نشت اطلاعات طبقه‌بندی‌شده، مانند «اوراق پنتاگون»، به رسانه‌های خبری بود. کار این واحد پس از «دستبرد ناشیانه به دانیل السبرگ» «کاهش یافت» اما برخی از عوامل سابق آن در حالی که هنوز در کاخ
اما برخی از عوامل سابق آن در حالی که هنوز در کاخ سفید مشغول به کار بودند، به همراه مدیران کمیته انتخاب مجدد رئیس جمهور، به فعالیت‌های غیرقانونی روی آوردند، از جمله دستبرد واترگیت و رسوایی واترگیت پس از آن. این گروه به عنوان «کارچاق‌کن‌های» نیکسون توصیف شده‌اند.
کمیته انتخاب مجدد رئیس جمهور () که اغلب با مخفف «CREEP» به تمسخر گرفته می‌شود، رسماً یک سازمان جمع‌آوری کمک مالی برای ریچارد نیکسون، رئیس جمهور ایالات متحده، کارزار انتخاب مجدد ۱۹۷۲ در جریان رسوایی واترگیت بود. این سازمان علاوه بر جمع‌آوری کمک مالی، در خرابکاری سیاسی علیه مخالفان نیکسون، سیاستمداران مختلف دموکرات که در انتخابات شرکت داشتند، نیز فعالیت داشت.
الگو سازی با استفاده از نوردهی و مواد خورنده ی شیمیایی (به انگلیسی: "Chemical Blanking") یکی از فرآیندهای ماشین‌کاری غیر سنتی است که برای برش و جداسازی قطعات از ورق‌های فلزی با استفاده از واکنش‌های شیمیایی خورنده به‌کار می‌رود. این روش در واقع ترکیبی از مفاهیم برش مکانیکی و حکاکی شیمیایی (به انگلیسی: "Chemical Etching") است، با این تفاوت که به‌جای استفاده از فشار مکانیکی و قالب‌های پرس، مادهٔ مورد نظر با محلول‌های شیمیایی خورنده «بریده» می‌شود. این فرایند به دلیل دقت بالا، قابلیت تولید قطعات پیچیده و عدم
به دلیل دقت بالا، قابلیت تولید قطعات پیچیده و عدم نیاز به نیروی مکانیکی شدید، به‌عنوان یک روش جایگزین یا مکمل برای پرسکاری مکانیکی در نظر گرفته می‌شود. در صنعت، این تکنیک برای تولید قطعات الکترونیکی، صفحات تزیینی، قطعات خودرو، و ابزارهای ظریف فلزی استفاده می‌شود. تاریخچه. تاریخچهٔ الگو سازی با استفاده از نوردهی و مواد خورنده ی شیمیایی به دههٔ ۱۹۵۰ میلادی بازمی‌گردد، زمانی که صنایع هوافضا و الکترونیک به دنبال روشی برای تولید قطعات فلزی دقیق، سبک و بدون تغییر شکل مکانیکی بودند. در ابتدا، از این روش برای کاهش
شکل مکانیکی بودند. در ابتدا، از این روش برای کاهش وزن صفحات ضخیم آلومینیومی در بدنهٔ هواپیما استفاده شد. سپس با گسترش فناوری مدار چاپی و ریزساخت، این فرایند برای برش قطعات ریز فلزی و اجزای الکترونیکی وارد حوزه‌های نوین شد. با پیشرفت دانش شیمی مواد و کنترل واکنش‌های خوردگی، پولک‌زنی شیمیایی توانست جایگاه مهمی در میان روش‌های تولید افزایشی و ماشین‌کاری غیرسنتی به‌دست‌آورد. امروزه این روش در کنار تکنیک‌هایی چون ماشین‌کاری تخلیه الکتریکی (EDM) و ماشین‌کاری لیزری به عنوان یکی از ابزارهای مهم ساخت دقیق شناخته
به عنوان یکی از ابزارهای مهم ساخت دقیق شناخته می‌شود. اصول فرایند. فرایند الگو سازی با استفاده از نوردهی و مواد خورنده ی شیمیایی بر پایهٔ واکنش کنترل‌شدهٔ مواد شیمیایی خورنده با سطح فلز است. در این روش، به جای اعمال تنش مکانیکی یا استفاده از تیغه و قالب، سطح فلز در معرض محلولی قرار می‌گیرد که به‌طور انتخابی بخش‌هایی از آن را می‌خورد و حل می‌کند. این عمل با استفاده از یک ماسک یا پوشش مقاوم (Resist) هدایت می‌شود تا تنها بخش‌های دلخواه دچار خوردگی شوند. در ادامه مراحل فرایند به‌صورت گام‌به‌گام شرح داده
در ادامه مراحل فرایند به‌صورت گام‌به‌گام شرح داده می‌شود: آماده‌سازی سطح. قبل از شروع عملیات، ورق فلزی یا قطعهٔ پایه باید به‌طور کامل از آلودگی‌ها پاک‌سازی شود. وجود چربی، زنگ‌زدگی یا گرد و غبار باعث می‌شود که محلول خورنده به‌طور یکنواخت عمل نکند و کیفیت قطعه کاهش یابد. معمولاً از روش‌های زیر استفاده می‌شود: اعمال پوشش مقاوم (Masking). در این مرحله سطح قطعه با لایه‌ای مقاوم پوشانده می‌شود. این لایه باید در برابر محلول خورنده پایدار باشد و مانع نفوذ آن به سطح فلز گردد. مواد رایج برای ماسک عبارتند از: پوشش
فلز گردد. مواد رایج برای ماسک عبارتند از: پوشش می‌تواند به‌صورت کلی بر سطح قرار گیرد و سپس طرح دلخواه روی آن ایجاد شود، یا اینکه به‌صورت انتخابی تنها روی بخش‌های مورد نیاز اعمال شود. ایجاد طرح (Patterning). پس از پوشش‌دهی، باید الگوی قطعه‌ای که قرار است از ورق جدا شود مشخص گردد. این الگو معمولاً به یکی از روش‌های زیر شکل می‌گیرد: این مرحله اهمیت زیادی دارد زیرا دقت نهایی قطعه به کیفیت الگو بستگی دارد. غوطه‌وری در محلول خورنده (Etching). قطعهٔ آماده‌شده درون تانک حاوی محلول شیمیایی قرار داده می‌شود. محلول
تانک حاوی محلول شیمیایی قرار داده می‌شود. محلول می‌تواند اسیدی یا قلیایی باشد، بسته به جنس فلز پایه. پارامترهای کلیدی در این مرحله عبارتند از: در این مرحله، بخش‌های بدون پوشش به‌طور کامل خورده می‌شوند و قطعه از ورق جدا می‌گردد. به همین دلیل به این فرایند اصطلاحاً «Blanking» یا «پولک‌زنی» گفته می‌شود. شستشو و تکمیل. پس از پایان خوردگی، قطعه بلافاصله با آب یا محلول خنثی‌کننده شسته می‌شود تا واکنش متوقف گردد. سپس باقی‌ماندهٔ لایهٔ مقاوم برداشته می‌شود. در نهایت، بررسی ابعادی، پولیش سبک یا عملیات تکمیلی مانند
بررسی ابعادی، پولیش سبک یا عملیات تکمیلی مانند پوشش‌دهی ضدزنگ انجام می‌گیرد. کنترل کیفیت. برای اطمینان از دقت، روش‌های اندازه‌گیری مانند میکروسکوپ نوری یا میکروسکوپ الکترونی به‌کار می‌روند. عواملی چون یکنواختی لبه‌ها، عمق خورده‌شدن، و میزان زیرخورده شدن مورد توجه قرار می‌گیرند. در صنایع حساس مانند هوافضا، آزمون‌های غیرمخرب نیز برای بررسی استحکام قطعات اعمال می‌شود. مواد مورد استفاده. انتخاب مادهٔ خورنده و ورق بستگی به نوع فلز و کاربرد دارد: مقایسه با سایر روش‌ها. پولک‌زنی شیمیایی از نظر اصول کار شباهت
روش‌ها. پولک‌زنی شیمیایی از نظر اصول کار شباهت زیادی به حکاکی شیمیایی دارد، اما هدف اصلی در پولک‌زنی «جدا کردن قطعه» از ورق است، در حالی که حکاکی شیمیایی معمولاً برای ایجاد طرح یا کانال روی سطح انجام می‌شود. در مقایسه با پرسکاری مکانیکی، این روش نیازی به قالب‌های سنگین و گران‌قیمت ندارد، اما سرعت تولید پایین‌تری دارد. همچنین در برابر ماشین‌کاری لیزری، هزینهٔ تجهیزات کمتر است اما دقت و کنترل عمق در لیزر بیشتر خواهد بود. آینده و توسعه. با رشد صنایع ریزساخت و نیاز به قطعات مینیاتوری در حوزه‌هایی مانند اینترنت
به قطعات مینیاتوری در حوزه‌هایی مانند اینترنت اشیا و ریزماشین‌کاری، پیش‌بینی می‌شود که استفاده از پولک‌زنی شیمیایی افزایش یابد. پژوهش‌ها در زمینهٔ جایگزینی مواد خورندهٔ سبز، کاهش تولید پسماند و استفاده از نانوتکنولوژی در لایه‌های مقاوم از جمله روندهای توسعه‌ای آینده این روش محسوب می‌شوند.
«قانون ایمنی آنلاین ۲۰۲۳» (ماده ۵۰) یک قانون مجلس بریتانیا برای تنظیم محتوای آنلاین است. این قانون در ۲۶ اکتبر ۲۰۲۳ تصویب شد و به وزیر ارشد مربوط این قدرت را می‌دهد که طیف گسترده‌ای از محتوای آنلاین را که بریتانیا غیرقانونی یا مضر برای کودکان می‌داند، تعیین، سرکوب و ضبط کند. این قانون یک وظیفه مراقبت جدید برای پلتفرم‌های آنلاین ایجاد می‌کند و آنها را ملزم می‌کند تا علیه محتوای غیرقانونی یا محتوای قانونی که می‌تواند برای کودکان مضر باشد، در جایی که احتمال دسترسی کودکان به آن وجود دارد، اقدام کنند.
احتمال دسترسی کودکان به آن وجود دارد، اقدام کنند. پلتفرم‌هایی که از این وظیفه سرپیچی کنند، مشمول جریمه‌هایی تا سقف ۱۸ میلیون پوند یا ۱۰٪ از گردش مالی سالانه خود، هر کدام که بیشتر باشد، خواهند شد. همچنین به آفکام اختیار می‌دهد تا دسترسی به وب‌سایت‌های خاص را مسدود کند. با این حال، این قانون پلتفرم‌های بزرگ رسانه‌های اجتماعی را ملزم به عدم حذف و حفظ دسترسی به محتوای روزنامه‌نگاری یا «از نظر دموکراتیک مهم» مانند نظرات کاربران در مورد احزاب و مسائل سیاسی می‌کند. این قانون همچنین پلتفرم‌ها، از جمله رمزگذاری
این قانون همچنین پلتفرم‌ها، از جمله رمزگذاری سرتاسر پیام‌رسان‌ها، را ملزم به اسکن پورنوگرافی کودکان می‌کند، که به گفته کارشناسان، اجرای آن بدون تضعیف حریم خصوصی کاربران امکان‌پذیر نیست. دولت گفته است که قصد ندارد این ماده از قانون را تا زمانی که انجام این کار «از نظر فنی امکان‌پذیر» نشود، اجرا کند. این قانون همچنین پلتفرم‌های فناوری را موظف می‌کند تا سیستم‌هایی را معرفی کنند که به کاربران امکان می‌دهد محتوای مضری را که نمی‌خواهند ببینند، بهتر فیلتر کنند. این قانون هم در داخل بریتانیا و هم در خارج از کشور
قانون هم در داخل بریتانیا و هم در خارج از کشور از سوی سیاستمداران، دانشگاهیان، روزنامه‌نگاران و سازمان‌های حقوق بشری مورد انتقاد قرار گرفته است که می‌گویند این قانون تهدیدی برای حق حریم شخصی و آزادی بیان و بیان است. حامیان این قانون می‌گویند که این قانون برای محافظت از کودکان ضروری است. بنیاد ویکی‌مدیا و ویکی‌مدیای بریتانیا اعلام کرده‌اند که تأیید سن یا بررسی هویت را اجرا نخواهند کرد و در سال ۲۰۲۳ از قانون‌گذاران درخواست کردند که پلتفرم‌های منافع عمومی را از شمول این قانون مستثنی کنند. در اوت ۲۰۲۵، بنیاد
از شمول این قانون مستثنی کنند. در اوت ۲۰۲۵، بنیاد ویکی‌مدیا در دادگاه عالی، در اعتراض به جنبه‌هایی از این قانون شکست خورد.
کارفرمای ثبت شده () یا (EOR) یک سازمان شخص ثالث است که رسماً به عنوان کارفرمای نیروی کار از طرف یک شرکت دیگر عمل می‌کند. EOR مسئولیت وظایف استخدامی قانونی و اداری، مانند حقوق و دستمزد، مالیات، مزایا و رعایت قوانین کار محلی را بر عهده می‌گیرد. در حالی که EOR این تشریفات را انجام می‌دهد، شرکت مشتری بر فعالیت‌ها و کار روزانه کارمندان نظارت دارد. این ترتیب اغلب توسط شرکت‌هایی که مایل به استخدام کارگران در مناطقی هستند که در آنها نهاد قانونی ثبت‌شده‌ای ندارند، استفاده می‌شود. عملکرد. یک کارفرمای ثبت‌شده مسئول
استفاده می‌شود. عملکرد. یک کارفرمای ثبت‌شده مسئول رسیدگی به وظایف مختلف اداری مرتبط با استخدام است. این مسئولیت‌ها معمولاً شامل پردازش حقوق و دستمزد، کسر و پرداخت مالیات، مدیریت مزایا و اطمینان از رعایت مقررات کار محلی است. EOR به عنوان کارفرمای رسمی برای اهداف قانونی عمل می‌کند، در حالی که شرکت مشتری کنترل مدیریت روزانه کارگران را حفظ می‌کند. خدمات EOR اغلب توسط شرکت‌هایی که به دنبال استخدام کارگران در کشورهایی هستند که در آنها شرکت تابعه محلی ندارند، مورد استفاده قرار می‌گیرد. EOR به کسب‌وکارها اجازه
استفاده قرار می‌گیرد. EOR به کسب‌وکارها اجازه می‌دهد تا با اطمینان از اینکه تمام رویه‌های استخدامی با قوانین محلی مطابقت دارند، در بازارهای خارجی فعالیت کنند. این ترتیب همچنین به شرکت‌ها اجازه می‌دهد تا از پیچیدگی‌های راه‌اندازی و نگهداری یک نهاد قانونی در هر حوزه قضایی که مایل به استخدام کارمندان هستند، اجتناب کنند. کاربردها. خدمات کارفرمای ثبت‌شده (EOR) معمولاً توسط سازمان‌هایی استفاده می‌شود که نیاز به استخدام کارمندان در بازارهای خارجی یا مناطقی دارند که در آنها حضور قانونی ندارند. این ترتیب،
دارند که در آنها حضور قانونی ندارند. این ترتیب، کسب‌وکارها را قادر می‌سازد تا بدون نیاز به ایجاد یک نهاد قانونی در هر حوزه قضایی، کارگرانی را در کشورهای مختلف استخدام کنند. EORها همچنین برای مدیریت نیروهای کار از راه دور، به ویژه در صنایعی که دورکاری رایج است، استفاده می‌شوند. EOR مسئولیت رعایت قوانین کار محلی را بر عهده دارد، که بین کشورها متفاوت است و می‌تواند پیچیدگی‌های نظارتی قابل توجهی را شامل شود. با مدیریت این تعهدات قانونی، EOR خطراتی را که شرکت‌ها هنگام استخدام کارمندان در خارج از مرزها با آن
هنگام استخدام کارمندان در خارج از مرزها با آن مواجه هستند، کاهش می‌دهد. مقایسه با سازمان کارفرمای حرفه‌ای. خدمات EOR گاهی با خدماتی که توسط سازمان کارفرمای حرفه‌ای (PEO) ارائه می‌شود، مقایسه می‌شود. در حالی که هر دو مدل شامل برون‌سپاری برخی از مسئولیت‌های استخدامی هستند، تفاوت‌های کلیدی وجود دارد. در یک قرارداد PEO، PEO و شرکت مشتری مسئولیت‌های استخدامی را از طریق یک مدل همکاری شغلی به اشتراک می‌گذارند. PEO معمولاً حقوق و دستمزد، مزایا و سایر وظایف منابع انسانی را مدیریت می‌کند، در حالی که شرکت مشتری،
انسانی را مدیریت می‌کند، در حالی که شرکت مشتری، فعالیت‌های کاری روزانه کارمندان را هدایت می‌کند. در مقابل، EOR به عنوان تنها کارفرمای قانونی کارگران عمل می‌کند و مسئولیت کامل رعایت قوانین کار، ثبت مالیات و ارائه مزایا را بر عهده دارد. شرکت مشتری همچنان کار روزانه کارمندان را مدیریت می‌کند، اما EOR تمام تعهدات اداری و قانونی را بر عهده دارد. مسئولیت‌های قانونی و انطباق. EORها مسئولیت اطمینان از مطابقت همه شیوه‌های استخدام با مقررات محلی را بر عهده می‌گیرند. این شامل رعایت قوانین کار، تعهدات مالیاتی و مزایای
شامل رعایت قوانین کار، تعهدات مالیاتی و مزایای قانونی مانند بیمه سلامت یا برنامه‌های بازنشستگی است. EOR همچنین قراردادهای استخدام را مدیریت می‌کند و تضمین می‌کند که همه الزامات قانونی مربوط به حمایت از کارمندان و مقررات محل کار رعایت می‌شوند. قوانین کار در بسیاری از کشورها می‌تواند پیچیده باشد و عدم رعایت آنها به طور بالقوه منجر به مجازات‌های قانونی یا مالی می‌شود. یک کارفرمای ثبت‌شده (EOR) مسئولیت رعایت این مقررات را بر عهده می‌گیرد و به شرکت‌هایی که ممکن است فاقد تخصص در قوانین کار محلی یا منابع لازم
است فاقد تخصص در قوانین کار محلی یا منابع لازم برای مدیریت این تعهدات باشند، کمک می‌کند. کاربرد در صنعت. خدمات EOR در صنایع مختلفی، به ویژه در بخش‌هایی که دورکاری یا گسترش بین‌المللی رایج است، استفاده می‌شوند. به عنوان مثال، شرکت‌های فناوری اغلب از خدمات EOR برای استخدام توسعه‌دهندگان یا مهندسان در چندین کشور بدون نیاز به ایجاد نهادهای جداگانه در هر منطقه استفاده می‌کنند. به طور مشابه، ارائه دهندگان خدمات درمانی ممکن است از EORها برای مدیریت اشتغال در مناطقی با محیط‌های نظارتی که از آنها آگاهی ندارند،
با محیط‌های نظارتی که از آنها آگاهی ندارند، استفاده کنند، در حالی که تمرکز خود را بر عملیات اصلی خود حفظ می‌کنند. خدمات کارفرمای ثبت (EOR) با رشد دورکاری و گسترش نیروی کار جهانی رایج‌تر شده‌اند. این خدمات شرکت‌ها را قادر می‌سازد تا ضمن مدیریت الزامات قانونی و اداری مرتبط، کارمندانی را در کشورهای مختلف استخدام کنند. چالش‌ها. در حالی که خدمات کارفرمای ثبت (EOR) می‌توانند فرآیندهای استخدامی خاصی را ساده کنند، ممکن است چالش‌هایی را نیز ایجاد کنند. هزینه استفاده از EOR ممکن است بیشتر از استخدام مستقیم باشد، به
از EOR ممکن است بیشتر از استخدام مستقیم باشد، به ویژه برای شرکت‌هایی که از قبل حضور قانونی در منطقه دارند. علاوه بر این، برون‌سپاری وظایف استخدامی به EOR ممکن است مشارکت شرکت مشتری را در برخی از عملکردهای منابع انسانی، مانند انتخاب مزایا یا مدیریت انطباق، محدود کند. در برخی حوزه‌های قضایی، قوانین کار محلی ممکن است همچنان شرکت مشتری را ملزم به رعایت الزامات کند، حتی زمانی که از EOR استفاده می‌شود. این امر می‌تواند مستلزم هماهنگی بین EOR و مشتری باشد تا اطمینان حاصل شود که تمام تعهدات قانونی برآورده می‌شوند.
حاصل شود که تمام تعهدات قانونی برآورده می‌شوند. تاریخچه. مدل کارفرمای ثبت (EOR) معرفی شد تا به کسب‌وکارها اجازه دهد بدون نیاز به ایجاد یک نهاد قانونی در هر مکان، استخدام را در بازارهای بین‌المللی مدیریت کنند. افزایش کار از راه دور و جهانی شدن با استفاده بیشتر از خدمات EOR مرتبط بوده است. طبق مطالعه کارفرمای ثبت جهانی ۲۰۲۴، بازار EOR رشد کرده است زیرا شرکت‌ها به دنبال استخدام کارمندان در سطح بین‌المللی هستند و در عین حال به مقررات مختلف کار پایبند هستند.
حکایت دارا و گلّه‌بان یا حکایت در شناختن دوست و دشمن را، یک داستان منظوم کوتاه، از باب نخست بوستان سعدی است. در داستان یادشده پادشاهی که دارا (داریوش) نام دارد، لشکر خودش را به‌قصد شکار تَرک می‌کند و در مسیر گله‌بان اسب‌های پادشاه او را می‌بیند، و برای ابراز احترام به‌سویش می‌دود. دارا، گله‌بان را نشناخته، به‌تصور این‌که دشمنی است، تیری را به‌سمتش نشانه می‌گیرد. گله‌بان به‌موقع می‌تواند پادشاه را از هویتش آگاه کند. دارا وی را سرزنش می‌کند که چرا این‌گونه به پیشواز آمده، گله‌بان پاسخ می‌دهد که در گذشته شاه
پیشواز آمده، گله‌بان پاسخ می‌دهد که در گذشته شاه چندین‌بار او را دیده و دربارهٔ وضعیت اسبان و کیفیت چراگاه سئوال کرده، و در ادامه از این‌که او را نشناخته ابراز شگفتی می‌کند. پس از آن دارا را نصحیت می‌کند که درتشخیص دوستان و دشمنانش بیشتر دقت کند، تا به فرمانروایی‌اش بر ایران و توران لطمه وارد نشود. در فهم سنتی ایرانیان از تاریخ پیش از ساسانیان، که مطالب تاریخی آن محدود بوده و آمیختگی شدیدی با اسطوره و حماسه داشته و در آثاری چون بندهشن، تاریخ طبری و شاهنامه بروز پیداکرده، دو حاکم پایانی از دودمان اسطوره‌ای
بروز پیداکرده، دو حاکم پایانی از دودمان اسطوره‌ای کیانی را با نام دارا می‌شناختند. اولی را که دارای اکبر یا داراب بوده شاهنشاهی نیرومند و جهان‌گشای درنظر می‌گرفتند؛ به‌نظر می‌آید که این دارا، بازتاب خاطرهٔ تاریخی ایرانیان، از حکومت داریوش بزرگ باشد. دومین دارا را، دارای اصغر یا دارا بن دارا می‌نامیدند که مغلوب اسکندر شد و همان داریوش سوم است. این‌که در شعر سعدی کدام دارا مورد نظر بوده مشخص نیست؛ خلیل خطیب رهبر حدس‌زده که شاید دارای اکبر یا داریوش بزرگ باشد. حکایت دارا و گله‌بان، تنها شعر سعدی است که در آن
حکایت دارا و گله‌بان، تنها شعر سعدی است که در آن یک‌بار نام ایران به‌کاررفته است. سبب این کاربرد حداقلی نام ایران در آثار سعدی، از این مسئله می‌تواند متأثر باشد که برخلاف شاهنامهٔ فردوسی و دیگر آثار حماسی ملی فارسی‌زبان که حول محور دغدغه‌های هویتی شکل گرفته‌اند، نوشته‌های سعدی اصولاً پیرامون مسائل اخلاقی هستند، و حتی زمانی‌که در آن‌ها، به شخصیت‌های اسطوره‌ای و تاریخی ایرانی پرداخته می‌شود، این تنها بهانه‌ای برای طرح مسائل اخلاقی است. از سوی دیگر سعدی در آثارش چهارده‌بار اصطلاح عجم را به‌کاربرده، از این
آثارش چهارده‌بار اصطلاح عجم را به‌کاربرده، از این واژه که ریشه در فرهنگ عربی دارد به‌عنوان برابری برای دو واژهٔ ایران و ایرانی در ادبیات فارسی به‌دفعات استفاده‌شده است. در برابر تأکید سعدی بر به‌کاربردن واژهٔ عجم در آثار خود، مجد همگر که همشهری و هم‌پیشهٔ معاصر اوست، توازن بیشتری در اشعارش دارد و شش‌بار ایران، یک‌بار ایرانی و هشت‌بار عجم به‌کاربرده است. متن شعر. کلیت این شعر در تصحیح‌های محمدعلی فروغی، محمدعلی ناصح و غلامحسین یوسفی یکی است و اختلاف اندکی بین این سه تصحیح وجود دارد. ناصح در مصراع دوم از بیت
این سه تصحیح وجود دارد. ناصح در مصراع دوم از بیت نهم «نشاید» آورده ولی دو تصحیح دیگر «نباید» ثبت کرده‌اند. در تصحیح یوسفی، مصراع دوم از بیت پانزدهم «داری» و دو تصحیح دیگر «باری» آمده است. با ذکر این اختلافات، متن شعر برپایهٔ تصحیح یوسفی چنین است: "شنیدم که دارای فرخ‌تبارز لشکر جدا ماند روز شکار&lt;hr&gt;دوان آمدش گلّه‌بانی به‌پیشبه‌دل گفت دارای فرخنده کیش&lt;hr&gt;مگر دشمن است این که آمد به‌جنگز دورش بدوزم به‌تیرِ خدنگ&lt;hr&gt;کمانِ کیانی به‌زه راست کردبه‌یک‌دم وجودش عدم خواست کرد&lt;hr&gt;به‌گفت: ای
وجودش عدم خواست کرد&lt;hr&gt;به‌گفت: ای خداوند ایران و تورکه چشم بد از روزگار تو دور&lt;hr&gt;من آنم که اسبانِ شَه پرورمبه‌خدمت بدین مَرغزار اندرم&lt;hr&gt;مَلِک را دلِ رفته آمد به‌جایبه‌خندید و گفت: ای نکوهیده رای&lt;hr&gt;تو را یاوری کرد فرخ سروشوگرنه زه آورده بودم به‌گوش&lt;hr&gt;نگهبان مَرْعیٰ به‌خندید و گفت:نصیحت ز مُنْعِم نباید نهفت&lt;hr&gt;نه تدبیر محمود و رای نکوستکه دشمن نداند شَهَنْشَه ز دوست&lt;hr&gt;چنان است در مهتری شرطِ زیستکه هر کهتری را بدانی که کیست&lt;hr&gt;مرا بارها در حَضَر دیده‌ایز
که کیست&lt;hr&gt;مرا بارها در حَضَر دیده‌ایز خَیل و چراگاه پرسیده‌ای&lt;hr&gt;کنونت به‌مهر آمدم پیشبازنمی‌دانیَم از بداندیش باز&lt;hr&gt;توانم من ای نامور شهریارکه اسبی برون آورم از صدهزار&lt;hr&gt;مرا گلّه‌بانی به‌عقل است و رایتو هم گلّهٔ خویش داری، به‌پای&lt;hr&gt;در آن تخت و مُلک از خَلَل غم بُوَدکه تدبیر شاه از شبان کم بُوَد"
«ساخت چین ۲۰۲۵» (MIC25، MIC 2025، یا MIC2025; ) یک برنامه‌ریزی راهبردی و سیاست صنعتی ملی برای توسعه بیشتر بخش دوم اقتصاد جمهوری خلق چین است که توسط نخست‌وزیر چین لی که چیانگ در ماه مه ۲۰۱۵ امضا شد. به عنوان بخشی از سیزدهمین و چهاردهمین برنامه پنج ساله، چین قصد دارد از «کارخانه جهان» بودن - تولیدکننده کالاهای ارزان با فناوری سطح پایین که با دستمزد پایین‌تر و مزایای زنجیره تأمین تسهیل می‌شوند- فاصله بگیرد. هدف سیاست صنعتی، ارتقاء قابلیت‌های تولیدی صنایع چین است و از کارگاه‌های کاربر به یک نیروگاه
صنایع چین است و از کارگاه‌های کاربر به یک نیروگاه فناوری‌محورتر با ارزش افزوده بیشتر تبدیل می‌شود. اهداف ساخته‌شده در چین ۲۰۲۵ شامل افزایش محتوای داخلی مواد اصلی چین به ۴۰ درصد تا سال ۲۰۲۰ و ۷۰ درصد تا سال ۲۰۲۵ است. برای کمک به دستیابی به استقلال از تأمین‌کنندگان خارجی، این ابتکار، افزایش تولید محصولات و خدمات فناوری پیشرفته را تشویق می‌کند و صنعت نیمه‌رسانا در مرکز این طرح صنعتی قرار دارد، تا حدودی به این دلیل که پیشرفت در فناوری تراشه ممکن است "منجر به پیشرفت‌هایی در سایر زمینه‌های فناوری شود و مزیت را
در سایر زمینه‌های فناوری شود و مزیت را به هر کسی که بهترین تراشه‌ها را دارد، بدهد - مزیتی که در حال حاضر از دسترس پکن خارج است." از سال ۲۰۱۸، به دنبال واکنش شدید ایالات متحده و اروپا، عبارت «MIC 2025» در دولت و سایر ارتباطات رسمی کم‌رنگ شده است، در حالی که این برنامه همچنان پابرجاست. دولت چین همچنان به سرمایه‌گذاری‌های سنگین در فناوری‌های شناسایی‌شده ادامه می‌دهد. در سال ۲۰۱۸، دولت چین متعهد شد که تقریباً ۳۰۰ میلیارد دلار آمریکا برای دستیابی به این طرح صنعتی سرمایه‌گذاری کند. در پی همه‌گیری کووید-۱۹ در
سرمایه‌گذاری کند. در پی همه‌گیری کووید-۱۹ در سرزمین اصلی چین، حداقل ۱.۴ تریلیون دلار دیگر نیز در طرح‌های MIC 2025 سرمایه‌گذاری شد. با توجه به وضعیت فعلی چین به عنوان یک کشور با درآمد متوسط، عملی بودن هزینه‌های نامتناسب آن برای پیشگامی در فناوری‌های جدید زیر سؤال رفته است. در سال ۲۰۲۴، علی‌رغم تلاش‌های ایالات متحده برای مهار این برنامه، اکثر اهداف MIC 2025 محقق شده تلقی می‌شدند.
مارک بادن روزنامه‌نگار و نویسنده آمریکایی است. او خبرنگار ملی سابق و از همکاران قدیمی مجله آتلانتیک نيز می‌باشد. بادن بیشتر به خاطر کتابش «سقوط شاهین سیاه: داستانی از جنگ مدرن» (۱۹۹۹) دربارهٔ حمله نظامی ایالات متحده در سال ۱۹۹۳ به نبرد موگادیشو شناخته می‌شود که بعداً به فیلمی با همین نام اقتباس شد و دو جایزه اسکار دریافت کرد. او همچنین برای کتاب‌های «کشتن پابلو: شکار بزرگ‌ترین یاغی جهان» (۲۰۰۱)، دربارهٔ تلاش‌ها برای دستگیری پابلو اسکوبار، سلطان مواد مخدر کلمبیا، و «هوئه ۱۹۶۸»، روایتی از نبرد هوآ، شناخته
کلمبیا، و «هوئه ۱۹۶۸»، روایتی از نبرد هوآ، شناخته می‌شود. بادن در سال ۱۹۵۱ در سنت لوئیس، میسوری متولد شد. او در سال ۱۹۷۳ با مدرک لیسانس ادبیات انگلیسی از دانشگاه لویولا مریلند فارغ‌التحصیل شد. در دوران تحصیل در دانشگاه، با خواندن کتاب «آزمایش اسید الکتریکی کول-اید» نوشته تام وولف، الهام گرفت تا حرفه روزنامه‌نگاری را آغاز کند.
بدرالدین بوعنانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال زاده فرانسه اهل الجزایر است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال فرانسه، زیر ۱۸ سال فرانسه، زیر ۱۹ سال فرانسه، و الجزایر بازی کرده است.
کاغذدیواری زرد (عنوان اصلی: "The Yellow Wall-paper. A Story") داستانِ کوتاهی از شارلوت پرکینز گیلمن است که نخستین‌بار در ژانویهٔ ۱۸۹۲ در نشریهٔ "نیو انگلند مگزین" منتشر شد. این اثر از نوشته‌های مهمِ آغازینِ ادبیات فمینیستی آمریکا به‌شمار می‌آید، زیرا نگرش‌های رایجِ سدهٔ نوزدهم نسبت به سلامتِ روانی و جسمانیِ زنان را به تصویر می‌کشد؛ در عین حال، بسیاری آن را یکی از نمونه‌های برجستهٔ ادبیات وحشت دانسته‌اند. این داستان به صورت مجموعه‌ای از یادداشت‌های روزانه در روایت اول‌شخص نوشته شده است. راوی زنی‌ست که شوهرِ
روایت اول‌شخص نوشته شده است. راوی زنی‌ست که شوهرِ پزشکش برای تابستان عمارتی قدیمی اجاره کرده و او را—به‌نامِ «استراحت‌درمانی»—در اتاقی طبقهٔ بالا (که زمانی اتاقِ کودکان بوده) محدود می‌کند. شوهر هرگونه «کار کردن» و نوشتن را بر او ممنوع کرده و توصیه می‌کند فقط «خوب بخورد و هوای تازه بخورد» تا از «افسردگی عصبی موقّت—گرایشی خفیف به هیستری» بهبود یابد، تشخیصی که در آن دوره برای زنان رایج بود. با پیشروی یادداشت‌ها، خواننده شاهد فرورفتن تدریجی راوی در جنون است؛ در وضعیتی که تنها محرّکِ او کاغذدیواریِ زرد و
در وضعیتی که تنها محرّکِ او کاغذدیواریِ زرد و فرسودهٔ اتاق است. چکیدهٔ داستان. راویِ جوان پس از زایمان دچار «افسردگی عصبی موقّت» شده و شوهرش درمانِ استراحتِ مطلق را بر او تحمیل می‌کند. آنها تابستان را در عمارتی دورانِ استعماری می‌گذرانند و زن عمدتاً در اتاقِ بالاخانه محبوس است. راوی به تدریج به کاغذدیواریِ اتاق دل‌مشغول می‌شود: رنگ «بیمارگون»، «بوی زرد»، الگوی غریب و برانگیزاننده‌اش، لکه‌های کنده‌شده، و ردِ زردی که بر پوست و لباس می‌گذارد. در نورِ مهتاب، نقش‌ونگارِ کاغذدیواری «تغییر شکل» می‌دهد و راوی در
کاغذدیواری «تغییر شکل» می‌دهد و راوی در پسِ آن، پیکرِ زنیِ خزنده را می‌بیند. او سرانجام باور می‌کند باید آن زن را «آزاد» کند و آغاز به کندنِ کاغذها می‌کند. وقتی شوهر با کلید وارد می‌شود، زن بر زمین چهار دست و پا می‌خزد و می‌گوید: «بالاخره بیرون آمدم… علی‌رغمِ تو»، و او بی‌هوش می‌افتد؛ راوی همچنان دورِ اتاق می‌گردد و هر بار از روی پیکرِ بی‌هوشِ او می‌گذرد. گیلمن و زمینهٔ نگارش. گیلمن در نوشته‌هایش نقشِ زنان در آمریکا حوالی ۱۹۰۰ را می‌کاوید و از تنگنای خانه‌محوری و فشارِ پدرسالاری می‌نوشت و راه را برای
و فشارِ پدرسالاری می‌نوشت و راه را برای نویسندگانی چون آلیس واکر و سیلویا پلات گشود. او پس از تولدِ دخترش دچار افسردگی پس از زایمان شد و نزد سیلاس ویر میچل، متخصصِ مشهورِ «بیماری‌های زنان»، به درمانِ «استراحتِ کامل» تن داد: بسترِ طولانی‌مدت و منعِ مطلقِ کارِ فکری و هنری. گیلمن پس از سه ماه با خطرِ فروپاشیِ کامل، تشخیص و روشِ درمان را نادیده گرفت و دوباره به کار بازگشت. سپس مقالهٔ «چرا کاغذدیواری زرد را نوشتم» را نوشت و تصریح کرد این داستان را برای نقدِ آن درمان نوشته است؛ نسخه‌ای هم برای میچل فرستاد، هرچند
نوشته است؛ نسخه‌ای هم برای میچل فرستاد، هرچند پاسخی نگرفت. مری پاتنام جیکوبی—از نخستین پزشکان زن و منتقدِ جدّیِ «استراحت‌درمانی»—برای او برنامهٔ فعالیتِ بدنی و ذهنی تجویز کرد که بسیار مؤثرتر بود. ادّعای تغییرِ روشِ میچل زیرِ اثرِ داستان، از سوی برخی تاریخ‌پژوهان محلّ تردید دانسته شده است. خوانش‌ها و تفسیرها. خوانش‌های فمینیستی. بسیاری از منتقدان این داستان را نکوهشی از سلطهٔ مردانه در پزشکیِ قرن نوزدهم می‌دانند. راوی بارها راهکارهایی برای بهبود (نظیر کار، ورزش، و معاشرت) پیشنهاد می‌کند، اما با زبانِ
کار، ورزش، و معاشرت) پیشنهاد می‌کند، اما با زبانِ تحقیرگر و زن‌ستیز فوراً رد می‌شود؛ وضعیتی که به ایدئولوژیِ «حیطهٔ خانگی» و محرومیتِ زنان از آژانس اجتماعی دلالت دارد. برخی پایانِ داستان را فروغلتیدنِ کامل در جنون می‌دانند و برخی آن را نوعی ابرازِ آژانس و عبورِ نمادین از بدنِ شوهر تفسیر می‌کنند. سوزان لنسر نشان داده است که خودِ راوی در «خوانشِ» کاغذدیواری نوعی تفسیرِ فمینیستی به کار می‌بندد و بدین‌سان متن به ابزاری برای آموزشِ شیوه‌های نوینِ خواندن بدل می‌شود. مارثا جی. کاتر نیز این داستان را نمونه‌ای از