payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌کند. فعالیت اجتماعی. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ - عضو شورای رقابت‌پذیری و کارآفرینی تحت نظر دولت فدراسیون روسیه. در سال ۲۰۱۰، پس از شرکت در مجمع سلیگر، به همراه کمیسر فدرال جنبش جوانان ناشی، مارینا زادمیدکووا، «جنبش سبز روسیه» (ECA) را ایجاد کرد و حامی اصلی این پروژه شد. این جنبش برنامه‌ای را برای کاشت ۱۰ میلیون درخت در مناطق آسیب‌دیده از آتش‌سوزی‌های جنگلی و مناطق محروم از نظر زیست‌محیطی اعلام و اجرا کرد. در سال ۲۰۱۲، الکسی نچایف برنامه آموزشی کاپیتان‌ها را تأسیس کرد که در ۱۳ منطقه از کشور افتتاح شد. سپس او
کرد که در ۱۳ منطقه از کشور افتتاح شد. سپس او بنیاد خیریه کاپیتان‌ها را تأسیس کرد. با حمایت این صندوق و بر اساس مؤسسه مدیریت و برنامه‌ریزی اجتماعی-اقتصادی دانشگاه اقتصاد روسیه پلخانوف، دانشکده بازرگانی «کاپیتان‌ها» ایجاد شد. در سال ۲۰۱۶، برنامه آموزشی "کاپیتان‌هاً برنده جایزه "بنیاد رشد-۲۰۱۶" به عنوان "بهترین پروژه آموزشی در زمینه کارآفرینی" شد. همچنین «کاپیتان‌ها» به عنوان هفتمین شتاب‌دهنده بزرگ دانشجویی در جهان شناخته شدند. در سال ۲۰۱۹، او به اون ان فی پیوست و عضو ستاد مرکزی این سازمان شد. مانند حزب سیاسی
و عضو ستاد مرکزی این سازمان شد. مانند حزب سیاسی «مردم جدید» که توسط او تأسیس شده است، از قانونی شدن خرید از خدمت اجباری در نیروهای مسلح و همچنین گسترش امکانات یک خدمت غیرنظامی جایگزین حمایت می‌کند. فعالیت سیاسی. در زمستان ۲۰۲۰، نچایف از ایجاد یک حزب سیاسی جدید به نام «مردم جدید» خبر داد. در آوریل ۲۰۲۰، وزارت دادگستری روسیه رسماً این حزب را ثبت کرد. در ۸ اوت ۲۰۲۰، در دومین کنگره حزب، نچایف به عنوان رئیس آن انتخاب شد. نچایف عضو شورای مرکزی جبهه مردمی سراسری روسیه است. خانواده. الکسی نچایف در ازدواج دوم خود
روسیه است. خانواده. الکسی نچایف در ازدواج دوم خود با النا نچایف. الکسی پنج فرزند دارد - سه دختر و دو پسر. از ازدواج اول - دختر بزرگتر دریا و پسر آنتونی. از ازدواج دوم با النا نچایف، سه فرزند - صوفیا، یگور و ماریا - این کودکان در خانه متولد شدند. درآمد. طبق گزارشی که در وب‌سایت کمیسیون مرکزی انتخابات منتشر شده است، در سال ۲۰۲۰، الکسی نچایف ۴٫۴ درصد آرا را کسب کرده است. میلیارد روبل درآمد کسب کرد و در بین نامزدهای نمایندگی با بالاترین درآمد، مقام سوم را کسب کرد.
ایمپلنت شبکیه یا کاشتنی شبکیه نوعی اندام‌وارهٔ دیداری است که برای بازگردانی بینایی در بیماران نابینا بر اثر تحلیل‌رفتگی شبکیه به‌کار می‌رود. این سامانه برای بازیابی نسبیِ بیناییِ کارآمد در افرادی طراحی شده است که گیرنده‌های نوری خود را به دلیل بیماری‌های شبکیه مانند رتینیت پیگمانتوزا (RP) یا دژنراسیون ماکولا وابسته به سن (AMD) از دست داده‌اند. ایمپلنت‌های شبکیه توسط شرکت‌های خصوصی و نهادهای پژوهشی متعددی در حال توسعه هستند و سه گونه از آن‌ها در کارآزمایی بالینی قرار دارند: اپی‌رتینال (روی شبکیه), ساب‌رتینال
قرار دارند: اپی‌رتینال (روی شبکیه), ساب‌رتینال (پشت شبکیه) و سوپراکوروئیدال (میان کوروئید و صلبیه). این ایمپلنت‌ها با تحریک الکتریکیِ نورون‌های باقی‌ماندهٔ شبکیه، اطلاعات دیداری را وارد شبکیه می‌کنند. تاکنون ادراکات ایجادشده وضوح پایینی داشته‌اند و بیشتر برای درک نور و تشخیص اشیای ساده مناسب بوده‌اند. تاریخچه. فورستر نخستین کسی بود که دریافت تحریک الکتریکیِ قشر پس‌سری می‌تواند به ایجاد ادراکات دیداری یا فسفن‌ها منجر شود. نخستین کاربرد یک تحریک‌کنندهٔ ایمپلنت برای بازگردانی بینایی در سال ۱۹۶۸ توسط دکتر
برای بازگردانی بینایی در سال ۱۹۶۸ توسط دکتر برندلی و لوین توسعه یافت. این آزمایش نشان داد که ایجاد ادراکات دیداری با استفاده از تحریک الکتریکی مستقیم امکان‌پذیر است و موجب انگیزش توسعهٔ دستگاه‌های ایمپلنت دیگر برای تحریک مسیر دیداری، از جمله ایمپلنت‌های شبکیه شد. دستگاه‌های تحریک شبکیه به‌طور ویژه مورد توجه پژوهشگران قرار گرفتند زیرا حدود نیمی از موارد نابینایی ناشی از آسیب شبکیه است. توسعهٔ ایمپلنت‌های شبکیه همچنین تا حدی از پیشرفت و موفقیت ایمپلنت حلزون گوش الهام گرفته است که نشان داده انسان می‌تواند با
الهام گرفته است که نشان داده انسان می‌تواند با ورودی محدود، کارکرد حسی چشمگیری را دوباره به دست آورد. ایمپلنت شبکیهٔ آرگوس II که توسط شرکت Second Sight Medical Products ساخته شد، در فوریهٔ ۲۰۱۳ در ایالات متحده و در فوریهٔ ۲۰۱۱ در اروپا تأیید بازار گرفت و نخستین ایمپلنت مورد تأیید شد. این وسیله می‌تواند به بزرگسالانی با RP که توانایی تشخیص شکل‌ها و حرکت را از دست داده‌اند کمک کند تا تحرک بیشتری داشته باشند و فعالیت‌های روزانه را انجام دهند. دستگاه اپی‌رتینال دیگری با نام «رتینا ایمپلنت» در آلمان توسط شرکت
دیگری با نام «رتینا ایمپلنت» در آلمان توسط شرکت Retina Implant AG توسعه یافت. این وسیله یک کارآزمایی چندمرکزی در اروپا را به پایان رساند و در سال ۲۰۱۳ نشان CE دریافت کرد و بدین‌ترتیب نخستین وسیلهٔ الکترونیکی بی‌سیم اپی‌رتینال بود که تأییدیه گرفت. نامزدها. نامزدهای بهینه برای ایمپلنت‌های شبکیه بیماران دارای بیماری‌های شبکیه مانند رتینیت پیگمانتوزا یا دژنراسیون وابسته به سن ماکولا هستند. این بیماری‌ها با آسیب به یاخته‌های گیرندهٔ نور در لایهٔ بیرونی شبکیه باعث نابینایی می‌شوند در حالی که لایه‌های میانی و
باعث نابینایی می‌شوند در حالی که لایه‌های میانی و درونی شبکیه را دست‌نخورده باقی می‌گذارند. حداقل شرط لازم برای نامزدیِ دریافت ایمپلنت شبکیه وجود یک لایهٔ دست‌نخوردهٔ یاخته‌های گانگلیونی است. این وضعیت را می‌توان به‌طور غیرتهاجمی با تصویربرداری OCT ارزیابی کرد. عوامل دیگر مانند میزان بینایی باقیمانده، سلامت عمومی و تعهد خانواده به بازتوانی نیز در تعیین نامزدیِ دریافت ایمپلنت در نظر گرفته می‌شوند. در بیماران مبتلا به دژنراسیون ماکولای وابسته به سن، که ممکن است دید پیرامونی سالم داشته باشند، ایمپلنت شبکیه
است دید پیرامونی سالم داشته باشند، ایمپلنت شبکیه می‌تواند به ایجاد شکلی ترکیبی از بینایی منجر شود. در این حالت، ایمپلنت دید مرکزی را تکمیل کرده و با دید پیرامونی باقیمانده ترکیب می‌کند. انواع. دو نوع اصلی از ایمپلنت‌های شبکیه بر اساس محل قرارگیری وجود دارد. ایمپلنت‌های اپی‌رتینال روی سطح داخلی شبکیه قرار می‌گیرند، در حالی که ایمپلنت‌های ساب‌رتینال میان لایهٔ بیرونی شبکیه و اپی‌تلیوم رنگدانه‌ای شبکیه کاشته می‌شوند. ایمپلنت‌های اپی‌رتینال. اصول طراحی. ایمپلنت‌های اپی‌رتینال روی سطح شبکیه، بالای لایهٔ فیبرهای
اپی‌رتینال روی سطح شبکیه، بالای لایهٔ فیبرهای عصبی قرار می‌گیرند و مستقیماً یاخته‌های گانگلیونی را تحریک می‌کنند و دیگر لایه‌های شبکیه را دور می‌زنند. آرایه‌ای از الکترودها با استفاده از میکرو-میخ‌هایی که به صلبیه نفوذ می‌کنند روی شبکیه تثبیت می‌شود. معمولاً یک دوربین خارجی روی عینک تصاویر را دریافت می‌کند و اطلاعات پردازش‌شدهٔ ویدئویی را از طریق تله‌متری بی‌سیم به الکترودهای تحریک‌کننده منتقل می‌کند. یک فرستندهٔ خارجی نیز برای تأمین انرژیِ ایمپلنت از طریق سیم‌پیچ‌های القای فرکانس رادیویی یا لیزرهای فروسرخ
القای فرکانس رادیویی یا لیزرهای فروسرخ لازم است. پردازش تصویر در زمان واقعی شامل کاهش وضوح، افزایش کنتراست، شناسایی لبه‌ها و تبدیل آن‌ها به الگوی فضایی-زمانی تحریک برای آرایهٔ الکترودی است. بیشتر اجزای الکترونیکی در بخش‌های خارجی جای می‌گیرند، که باعث کوچک‌تر شدن خود ایمپلنت و امکان ارتقای آسان بدون جراحی می‌شود. همچنین الکترونیک خارجی کنترل کامل پردازش تصویر برای هر بیمار را فراهم می‌کند. مزایا. ایمپلنت‌های اپی‌رتینال مستقیماً یاخته‌های گانگلیونی را تحریک می‌کنند و دیگر لایه‌های شبکیه را دور می‌زنند؛
می‌کنند و دیگر لایه‌های شبکیه را دور می‌زنند؛ بنابراین، در اصل این ایمپلنت‌ها می‌توانند حتی در صورت آسیب دیدن تمام لایه‌های دیگر شبکیه، ادراک دیداری ایجاد کنند. معایب. از آنجا که لایهٔ فیبرهای عصبی آستانهٔ تحریکی مشابه یاخته‌های گانگلیونی دارد، آکسون‌های عبوری زیر الکترودهای اپی‌رتینال تحریک می‌شوند و ادراکات قوسی ایجاد می‌کنند که نقشهٔ شبکیه‌ای را دچار اعوجاج می‌سازد. تاکنون هیچ‌یک از ایمپلنت‌های اپی‌رتینال پیکسل‌های حساس به نور نداشته‌اند و بنابراین متکی به دوربین خارجی برای دریافت اطلاعات دیداری هستند.
به دوربین خارجی برای دریافت اطلاعات دیداری هستند. از این رو، برخلاف بینایی طبیعی، حرکت چشم‌ها تصویر منتقل‌شده را روی شبکیه جابه‌جا نمی‌کند و وقتی بیمار جهت نگاه خود را تغییر می‌دهد، توهم حرکت جسم ایجاد می‌شود. به همین دلیل به بیماران توصیه می‌شود چشم‌ها را حرکت ندهند و به‌جای آن میدان دید را با حرکت سر اسکن کنند. افزون بر این، رمزگذاری اطلاعات دیداری در لایهٔ گانگلیونی به فنون پردازش تصویر بسیار پیشرفته نیاز دارد، زیرا انواع مختلف یاخته‌های گانگلیونی ویژگی‌های متفاوتی از تصویر را رمزگذاری می‌کنند.
ویژگی‌های متفاوتی از تصویر را رمزگذاری می‌کنند. کارآزمایی بالینی. نخستین ایمپلنت اپی‌رتینال، دستگاه «آرگوس»، شامل آرایه‌ای سیلیکونی-پلاتینی با ۱۶ الکترود بود. کارآزمایی بالینی فاز I این دستگاه در سال ۲۰۰۲ آغاز شد و شش بیمار ایمپلنت دریافت کردند. همهٔ بیماران گزارش کردند که توانسته‌اند نور و فسفن‌های مجزا را ادراک کنند و عملکرد بینایی برخی از آن‌ها در طول زمان به‌طور چشمگیری بهبود یافت. نسخه‌های آیندهٔ دستگاه آرگوس با آرایه‌های متراکم‌تر الکترودی در دست توسعه هستند تا وضوح مکانی بهبود یابد. تازه‌ترین دستگاه
هستند تا وضوح مکانی بهبود یابد. تازه‌ترین دستگاه آرگوس II دارای ۶۰ الکترود است و نسخه‌ای با ۲۰۰ الکترود توسط چشم‌پزشکان و مهندسان در مؤسسه چشم USC در حال توسعه است. دستگاه آرگوس II در فوریهٔ ۲۰۱۱ تأییدیهٔ CE (ایمنی و کارکرد) دریافت کرد و در آلمان، فرانسه، ایتالیا و بریتانیا عرضه شد. نتایج میانیِ کارآزمایی بلندمدت ۳۰ بیمار در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. همچنین، این دستگاه در ۱۴ آوریل ۲۰۱۳ تأییدیهٔ FDA آمریکا را گرفت. دستگاه اپی‌رتینال دیگری با نام «لِرنینگ رتینال ایمپلنت» توسط شرکت IIP Technologies GmbH توسعه یافته
توسط شرکت IIP Technologies GmbH توسعه یافته و وارد کارآزمایی بالینی شده است. ایمپلنت اپی‌رتینال سوم با نام EPI-RET توسعه یافت و در شش بیمار آزموده شد. این دستگاه دارای ۲۵ الکترود است و نیاز دارد که عدسی طبیعی با یک تراشهٔ گیرنده جایگزین شود. همهٔ آزمودنی‌ها توانایی تمایز الگوهای فضایی و زمانی تحریک را نشان دادند. ایمپلنت‌های ساب‌رتینال. اصول طراحی. ایمپلنت‌های ساب‌رتینال روی سطح بیرونی شبکیه و میان لایهٔ گیرنده‌های نوری و اپی‌تلیوم رنگدانه‌ای شبکیه قرار می‌گیرند. این ایمپلنت‌ها مستقیماً یاخته‌های شبکیه را
این ایمپلنت‌ها مستقیماً یاخته‌های شبکیه را تحریک می‌کنند و بر پردازش طبیعی لایه‌های میانی و درونی شبکیه تکیه دارند. جای‌گذاری ایمپلنت ساب‌رتینال نسبتاً ساده است، زیرا فاصلهٔ اندک میان شبکیهٔ بیرونی و اپی‌تلیوم رنگدانه‌ای آن را به‌طور مکانیکی محدود می‌کند. این نوع ایمپلنت از یک ویفر سیلیکونی با میکروفوتودیودهای حساس به نور تشکیل شده است که سیگنال را مستقیماً از نور ورودی تولید می‌کنند. نور ورودی با عبور از شبکیه جریان‌هایی درون میکروفوتودیودها ایجاد می‌کند که سپس به‌طور مستقیم به یاخته‌های شبکیه از طریق
که سپس به‌طور مستقیم به یاخته‌های شبکیه از طریق آرایهٔ چندالکترودی تزریق می‌شوند. الگوی فعال‌شدهٔ میکروفوتودیودها با نور ورودی باعث تحریک الگوی یاخته‌های دوقطبی، افقی، آماکرین و گانگلیونی می‌شود و در نهایت ادراکی دیداری پدیدمی‌آورد که نمایندهٔ تصویر اصلی است. در اصل، ایمپلنت‌های ساب‌رتینال نیازی به سخت‌افزار خارجی فراتر از آرایهٔ میکروفوتودیود کاشته‌شده ندارند. با این حال، برخی از آن‌ها برای تقویت سیگنال تصویری به انرژی مدارهای خارجی نیاز دارند. مزایا. ایمپلنت زیرشبکیه‌ای نسبت به ایمپلنت روی‌شبکیه‌ای تا
زیرشبکیه‌ای نسبت به ایمپلنت روی‌شبکیه‌ای تا حدی به دلیل طراحی ساده‌تر آن مزیت دارد. دریافت نور، پردازش و تحریک همگی توسط ریزفوتودیودهایی که روی یک تراشه نصب شده‌اند انجام می‌شود، در حالی که در ایمپلنت روی‌شبکیه‌ای نیاز به دوربین خارجی، تراشهٔ پردازشی و آرایهٔ الکترود کاشته‌شده وجود دارد. جای‌گذاری زیرشبکیه‌ای همچنین ساده‌تر است، زیرا آرایهٔ تحریک‌کننده را مستقیماً در مجاورت گیرنده‌های نوری آسیب‌دیده قرار می‌دهد. با تکیه بر عملکرد لایه‌های باقی‌ماندهٔ شبکیه، ایمپلنت‌های زیرشبکیه‌ای امکان پردازش طبیعی درونی
ایمپلنت‌های زیرشبکیه‌ای امکان پردازش طبیعی درونی شبکیه، از جمله تقویت سیگنال‌ها را فراهم می‌کنند و در نتیجه آستانهٔ پایین‌تری برای پاسخ بینایی به دست می‌آید. علاوه بر این، ایمپلنت‌های زیرشبکیه‌ای به افراد اجازه می‌دهند که از حرکات طبیعی چشم برای تغییر جهت نگاه خود استفاده کنند. تحریک رتینوتوپیک ناشی از ایمپلنت‌های زیرشبکیه‌ای ذاتاً دقیق‌تر است، زیرا الگوی نور ورودی بر ریزفوتودیودها بازتاب مستقیم تصویر مورد نظر است. این ایمپلنت‌ها نیاز کمی به ثابت‌سازی دارند، زیرا فضای زیرشبکیه به‌طور مکانیکی محدود است و
زیرا فضای زیرشبکیه به‌طور مکانیکی محدود است و اپی‌تلیوم رنگدانه‌ای شبکیه فشار منفی در فضای زیرشبکیه ایجاد می‌کند. معایب. مهم‌ترین عیب ایمپلنت‌های زیرشبکیه‌ای، نبود نور ورودی کافی برای تولید جریان مناسب توسط ریزفوتودیودها است؛ بنابراین، این ایمپلنت‌ها اغلب نیازمند یک منبع تغذیهٔ خارجی برای تقویت اثر نور ورودی هستند. فضای فشردهٔ زیرشبکیه محدودیت‌های قابل‌توجهی بر اندازهٔ ایمپلنت اعمال می‌کند. نزدیکی زیاد بین ایمپلنت و شبکیه همچنین احتمال آسیب حرارتی به شبکیه ناشی از گرمای تولیدشده توسط ایمپلنت را افزایش
ناشی از گرمای تولیدشده توسط ایمپلنت را افزایش می‌دهد. ایمپلنت‌های زیرشبکیه‌ای نیازمند لایه‌های درونی و میانی سالم شبکیه هستند، بنابراین در بیماری‌های شبکیه‌ای که فراتر از لایهٔ گیرنده‌های نوری گسترش می‌یابند مفید نیستند. علاوه بر این، از دست‌دادن گیرنده‌های نوری می‌تواند منجر به تشکیل یک غشاء در مرز گیرنده‌های نوری آسیب‌دیده شود که می‌تواند تحریک را مختل کرده و آستانهٔ تحریک را افزایش دهد. مطالعات بالینی. شرکت Optobionics نخستین شرکتی بود که یک ایمپلنت زیرشبکیه‌ای توسعه داد و طراحی آن را در یک کارآزمایی
توسعه داد و طراحی آن را در یک کارآزمایی بالینی ارزیابی کرد. گزارش‌های اولیه نشان داد که روش کاشت ایمن بوده و همهٔ افراد مورد آزمایش نوعی ادراک نور و بهبود خفیف در عملکرد بینایی را گزارش کردند. نسخهٔ کنونی این دستگاه در ۱۰ بیمار کاشته شده است و هر یک بهبودهایی در درک جزئیات بینایی، از جمله کنتراست، شکل و حرکت را گزارش کرده‌اند. Retina Implant AG در آلمان نیز یک ایمپلنت زیرشبکیه‌ای توسعه داده که در ۹ بیمار مورد آزمایش بالینی قرار گرفت. این آزمایش به دلیل خرابی‌های مکرر متوقف شد. دستگاه Retina Implant AG شامل
مکرر متوقف شد. دستگاه Retina Implant AG شامل ۱۵۰۰ ریزفوتودیود است که امکان افزایش وضوح فضایی را فراهم می‌کند، اما نیازمند منبع تغذیهٔ خارجی است. این شرکت نتایج ۱۲ ماههٔ مطالعه Alpha IMS را در فوریهٔ ۲۰۱۳ گزارش کرد که نشان داد در ۶ نفر از ۹ بیمار، دستگاه طی ۹ ماه پس از کاشت از کار افتاده است "Proceedings of the Royal Society B"، و پنج نفر از هشت بیمار باقی‌مانده انواع مختلفی از ادراک‌های بصری ناشی از ایمپلنت را در زندگی روزمره گزارش کردند. یکی از بیماران به دلیل آسیب به عصب بینایی هیچ تحریکی را درک نکرد.
دلیل آسیب به عصب بینایی هیچ تحریکی را درک نکرد. پروژهٔ ایمپلنت زیرشبکیه‌ای بوستون نیز چندین نسخهٔ آزمایشی از یک ایمپلنت زیرشبکیه‌ای کاربردی را توسعه داده و بر تحلیل کوتاه‌مدت عملکرد دستگاه متمرکز بوده است. نتایج همهٔ کارآزمایی‌های بالینی تاکنون نشان داده که بیماران دریافت‌کنندهٔ ایمپلنت‌های زیرشبکیه‌ای ادراک فوسفن‌ها را گزارش کرده‌اند و برخی توانایی انجام وظایف سادهٔ بینایی مانند تشخیص شکل و تشخیص حرکت را به دست آورده‌اند. وضوح فضایی. کیفیت بینایی مورد انتظار از یک ایمپلنت شبکیه‌ای تا حد زیادی بر اساس
انتظار از یک ایمپلنت شبکیه‌ای تا حد زیادی بر اساس حداکثر وضوح فضایی ایمپلنت تعیین می‌شود. نمونه‌های کنونی ایمپلنت‌های شبکیه‌ای قادر به فراهم‌کردن تصاویر کم‌وضوح و پیکسلی‌شده هستند. ایمپلنت‌های «پیشرفته» شامل ۶۰ تا ۱۰۰ کانال هستند که برای وظایف پایه‌ای مانند تمایز و شناسایی اشیا کافی‌اند. با این حال، شبیه‌سازی این تصاویر پیکسلی‌شده فرض می‌کند که همهٔ الکترودهای ایمپلنت با سلول شبکیهٔ مورد نظر در تماس‌اند؛ در واقعیت وضوح فضایی کمتر از حد انتظار است، زیرا برخی الکترودها ممکن است به‌طور بهینه عمل نکنند.
برخی الکترودها ممکن است به‌طور بهینه عمل نکنند. آزمایش‌های عملکرد خواندن نشان داده که یک ایمپلنت ۶۰ کاناله برای بازگرداندن بخشی از توانایی خواندن کافی است، اما تنها با متن‌های به‌طور قابل‌توجهی بزرگ‌شده. آزمایش‌های مشابهی که توانایی حرکت در اتاق با تصاویر پیکسلی را ارزیابی کردند نشان دادند که ۶۰ کانال برای افراد باتجربه کافی است، در حالی که افراد تازه‌کار به ۲۵۶ کانال نیاز داشتند. این آزمایش نه تنها کارایی بازخورد بصری کم‌وضوح را نشان داد، بلکه توانایی افراد برای سازگاری و بهبود در طول زمان را نیز ثابت
برای سازگاری و بهبود در طول زمان را نیز ثابت کرد. با این حال، این آزمایش‌ها صرفاً بر پایهٔ شبیه‌سازی‌های دید کم‌وضوح در افراد عادی بوده و نه بیماران دارای ایمپلنت. تعداد الکترودهای مورد نیاز برای خواندن یا حرکت در اتاق ممکن است در افراد دارای ایمپلنت متفاوت باشد و لازم است آزمایش‌های بیشتری در این جمعیت بالینی انجام شود. نتایج شبیه‌سازی‌ها نشان می‌دهند که ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ الکترود برای انجام طیف وسیعی از وظایف از جمله خواندن، تشخیص چهره و حرکت در محیط لازم است. بنابراین، وضوح فضایی ایمپلنت‌های شبکیه‌ای باید ۱۰
بنابراین، وضوح فضایی ایمپلنت‌های شبکیه‌ای باید ۱۰ برابر افزایش یابد، در حالی که دستگاه همچنان به‌اندازهٔ کافی کوچک باشد تا قابل کاشتن باقی بماند. شایان ذکر است که تحریک با چگالی بالا الزاماً معادل با دقت بینایی (وضوح) بالا نیست، زیرا این امر نیازمند عوامل بسیاری در سخت‌افزار (الکترودها و پوشش‌ها) و نرم‌افزار (راهبردهای تحریک بر اساس نتایج جراحی) است. وضعیت کنونی و توسعه‌های آینده. گزارش‌های بالینی تاکنون موفقیت‌های متفاوتی را نشان داده‌اند، به‌طوری‌که همهٔ بیماران دست‌کم نوعی احساس نور از الکترودها را
بیماران دست‌کم نوعی احساس نور از الکترودها را گزارش کرده‌اند و تنها بخشی از آن‌ها توانسته‌اند عملکرد بینایی دقیق‌تری، مانند تشخیص الگوهای نواحی روشن و تاریک را کسب کنند. این گزارش‌ها نشان می‌دهند که حتی با وضوح پایین، ایمپلنت‌های شبکیه می‌توانند دید ابتدایی را برای افرادی که در غیر این صورت هیچ احساس بینایی نداشتند، فراهم کنند. با این حال، آزمایش‌های بالینی بر روی افراد دریافت‌کنندهٔ ایمپلنت هنوز محدود است و بیشتر شبیه‌سازی‌های وضوح فضایی بر روی افراد سالم انجام شده است. همچنان نامشخص است که آیا سطح پایین
انجام شده است. همچنان نامشخص است که آیا سطح پایین بینایی حاصل از ایمپلنت‌های فعلی برای جبران خطرات ناشی از عمل جراحی کافی هست یا خیر، به‌ویژه برای بیمارانی که هنوز دید محیطی سالم دارند. جنبه‌های دیگری از ایمپلنت‌های شبکیه نیز نیازمند بررسی در تحقیقات آینده است، از جمله پایداری بلندمدت ایمپلنت‌ها و امکان پلاستیسیتهٔ نورونی در پاسخ به تحریک طولانی‌مدت. بیمارستان رویال منچستر و پروفسور پائولو ئی. استنگا در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۵ نخستین کاشت موفق Argus II ساخت شرکت Second Sight را در بیماران مبتلا به دژنراسیون ماکولا
Sight را در بیماران مبتلا به دژنراسیون ماکولا وابسته به سن (AMD) شدید اعلام کردند. این نتایج بسیار چشمگیر بودند، زیرا به نظر می‌رسد بیماران توانسته‌اند دید باقی‌ماندهٔ خود را با دید مصنوعی ادغام کنند. این امر می‌تواند امکان استفاده از ایمپلنت‌های شبکیه را برای میلیون‌ها بیمار مبتلا به AMD فراهم کند.
گروه‌های شبه‌نظامی محلی فلسطینی متنوعی در کرانه باختری، برای مبارزه با اسرائیل، که از سال ۱۹۶۷، این منطقه را اشغال کرده است، تشکیل شده‌اند. این شبه‌نظامیان، عمدتاً نقش‌های دفاعی را بر عهده گرفته‌اند و در جریان حملات نیروهای دفاعی اسرائیل به مناطق فلسطینی‌نشین کرانه باختری، با آن‌ها درگیر می‌شوند، در حالی که گاهی عملیات تهاجمی علیه پاسگاه‌های نظامی، ایست‌های بازرسی و شهرک‌نشینان اسرائیلی نیز انجام می‌دهند.
جایزه البرز که به «نوبل ایرانی» نیز شهرت دارد جایزه‌ای علمی است که هر ساله توسط بنیاد فرهنگی البرز به دانشمندان، پژوهشگران، دانشجویان و دانش‌آموزان برگزیده ایرانی اعطا می‌شود. این جایزه با هدف تجلیل از مقام علم و فرهنگ و تشویق نخبگان کشور در سال ۱۳۴۲ توسط حسینعلی البرز، کارآفرین و نیکوکار ایرانی، بنیان گذاشته شد. تاریخچه. بنیاد فرهنگی البرز از زمان تأسیس تاکنون نقش مهمی در حمایت از استعدادهای درخشان ایرانی داشته است. این بنیاد علاوه بر اهدای جایزه حسن تحصیل به بیش از ۴۶۵۰ نفر، به بیش از ۳۰۰۰ دانشجو نیز
به بیش از ۴۶۵۰ نفر، به بیش از ۳۰۰۰ دانشجو نیز وام‌های تحصیل و اشتغال اعطا کرده است. طی دهه اخیر، بنیاد البرز با برگزاری همایش‌های ملی و استانی، به ۱۷۸۲ نفر از دانشمندان، مخترعان، دانشجویان و دانش‌آموزان برتر کشور، جایزه البرز را تقدیم کرده است. این جایزه در گذشته با عنوان جایزه بنیاد البرز نیز شناخته می‌شد اما اکنون با نام جایزه البرز معرفی می‌شود. مراسم اهدای جایزه البرز همواره با حضور مقامات عالی‌رتبه کشوری برگزار شده است. پیش از انقلاب، نخست‌وزیر و وزرای آموزش عالی و آموزش و پرورش در این مراسم حضور
آموزش عالی و آموزش و پرورش در این مراسم حضور داشتند و پس از انقلاب نیز، وزرا و مسئولین فرهنگی و علمی کشور در این همایش شرکت می‌کنند. حسینعلی البرز. حسینعلی البرز (زادهٔ ۱۲۸۵ خورشیدی در تهران - درگذشتهٔ ۱۳۷۷ خورشیدی در کانادا) یک کارآفرین و نیکوکار ایرانی بود. او به دلیل وقف بخش عمده‌ای از ثروت خود در راستای حمایت از علم و فرهنگ، به عنوان چهره ماندگار وقف علمی شناخته می‌شود. زندگی و تحصیلات. البرز تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در ایران گذراند و در سال ۱۳۰۴ از کالج آمریکایی‌ها (دبیرستان البرز کنونی) دیپلم
از کالج آمریکایی‌ها (دبیرستان البرز کنونی) دیپلم گرفت. او به زبان‌های انگلیسی و روسی تسلط داشت. فعالیت‌های اقتصادی و فرهنگی. حسینعلی البرز در طول حیات خود یکی از ۵۰ کارآفرین برجسته ۱۵۰ سال اخیر ایران محسوب می‌شود. او در زمینه فعالیت‌های اقتصادی و فرهنگی نقش مهمی ایفا کرد و از جمله اعضای اولین هیئت امنای دانشگاه صنعتی شریف (آریامهر سابق) و دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی (مدرسه عالی فنی تهران سابق) بود. بنیاد فرهنگی البرز و فعالیت‌های خیرخواهانه. حسینعلی البرز در سال ۱۳۴۲ با سرمایه‌ای معادل یک بانک
البرز در سال ۱۳۴۲ با سرمایه‌ای معادل یک بانک خصوصی، بنیاد فرهنگی البرز را تأسیس کرد. هدف اصلی این بنیاد، تشویق و حمایت از نخبگان و دانشجویان مستعد ایرانی بود. او تمامی اموال خود را وقف این بنیاد کرد و شخصاً مدیرعامل آن شد. البرز تا پایان عمر، از دریافت هرگونه حقوق یا مزایایی خودداری کرد و این عمل به عنوان «وقف وجود» شناخته می‌شود. نوآوری‌ها و وصیت‌نامه. حسینعلی البرز مبتکر برخی طرح‌های حمایتی بود که برای اولین بار در ایران اجرا شدند: البرز همچنین در وصیت‌نامه خود، جسدش را برای کالبدشکافی و استفاده در
خود، جسدش را برای کالبدشکافی و استفاده در تحقیقات علمی به دانشکده پزشکی دانشگاه تهران اهدا کرد که از آن به عنوان «وقف پیکر» یاد می‌شود. ویژگی‌های جایزه البرز. برخی از ویژگی‌های انحصاری جایزه البرز که به ‌صورت سالانه به برترین های علمی کشور در دو بخش نخبگان و دانش آموزی اهدا می‌شود، عبارتند از: برخی منتخبین. تعدادی از منتخبانی نیز که در دهه‌‌های اخیر مفتخر به کسب جایزه البرز شده‌اند، عبارتند از:
قلعه کولزین( ، به یوگ مراجعه کنید؛ ) قلعه‌ای مشرف به خور کلاید، نزدیک میبول، کریک، در ایرشر جنوبی، در ساحل غربی اسکاتلند است. این قلعه خانه سابق مارکز آیلسا، رئیس قبیله کندی، بوده است، اما اکنون متعلق به سازمان میراث ملی اسکاتلند است. قلعه بالای صخره در زمینی به واقع شده است. پارک روستایی قلعه کولزین، شامل یک باغ محصور، ساختمان‌های عمومی، مغازه‌ها و کافه‌ها و یک زمین بازی می‌شود. ورود به قلعه در تمام طول تابستان برای عموم آزاد است و محوطه وسیع‌تر اطراف آن در تمام طول سال باز می‌باشد. در داخل پارک روستایی
در تمام طول سال باز می‌باشد. در داخل پارک روستایی این قلعه، هشت ملک با امکان پخت و پز مستقل وجود دارد که در ایام تعطیلات اجاره داده می‌شود، از جمله بروهوس فلت که در داخل خود قلعه واقع شده است. این قلعه همچنین می‌تواند برای رویدادهای خصوصی اجاره داده شود. تصویری از این قلعه از سال ۱۹۷۲ تا ۲۰۱۵، در پشت اسکناس‌های پنج پوندی منتشر شده توسط بانک سلطنتی اسکاتلند نقش بسته بود. ویژگی‌ها. در این قلعه یک زرادخانه شامل یک پروانه از هواپیمایی است که لیفه رابینسون برای سرنگون کردن یک کشتی هوایی آلمانی در شمال لندن در
سرنگون کردن یک کشتی هوایی آلمانی در شمال لندن در سال ۱۹۱۶ به پرواز درآورده بود. در شمال قلعه، خندقی وجود دارد که در آن یک مخزن "گاز" بزرگ است که تا سال ۱۹۴۰ گاز شهری قلعه را تأمین می‌کرد. این مجموعه ساختمان شامل خانه مدیر گاز (که اکنون نمایشگاهی از ویلیام مرداک است)، خانه تقطیر و بقایای گازسنج می‌شود. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
فهمی استرآبادی از شاعران فارسی‌زبان قرن دهم هجری قمری بود. آثار او شامل غزل، ترکیب‌بند و قصیده است و با وجود طبع لطیف و زبان روان، نامش در منابع رسمی و تذکره‌های ادبی کمتر ذکر شده‌است. زندگی. اطلاعات دقیقی از زندگی شخصی فهمی در دست نیست. برخی شواهد نشان می‌دهد که او مدتی در هند اقامت داشته و احتمالاً همان‌جا درگذشته‌است. برخی منابع او را تاجری معرفی کرده‌اند که در دهلی زندگی می‌کرده‌است. آثار. از دیوان او تنها یک نسخه باقی مانده که ابتدا در هندوستان نگهداری می‌شده و سپس به انگلستان منتقل شده‌است. این نسخه
می‌شده و سپس به انگلستان منتقل شده‌است. این نسخه اکنون در کتابخانه دانشگاه کمبریج موجود است. دیوان فهمی شامل ترکیب‌بندهای مذهبی، غزل‌های عاشقانه و اشعاری در مدح علی ابن موسی‌الرضا است. ویژگی‌های برجستهٔ شعر او عبارت‌اند از: نمونه شعر. یکی از ابیات مشهور دیوان فهمی استرآبادی در قالب ترکیب‌بند عرفانی: &lt;poem&gt; زین سبب شاها که در عالم دعاگوی توام پادشاه عالمم، اما سگ کوی توام &lt;/poem&gt; نسخهٔ خطی و چاپی. نسخهٔ خطی دیوان فهمی در کتابخانهٔ دانشگاه کمبریج نگهداری می‌شود. این نسخه توسط مؤسسهٔ میراث مکتوب
نگهداری می‌شود. این نسخه توسط مؤسسهٔ میراث مکتوب تصحیح و منتشر شده‌است. تصویر جلد نسخهٔ چاپی طراحی ساده‌ای دارد و عنوان کتاب با خط نستعلیق در مرکز آن دیده می‌شود.
لیگ دسته اول فوتبال زنان ایران دومین سطح از بالاترین سطح فوتبال زنان ایران پس از لیگ برتر کوثر است که در سال ۰۳-۱۴۰۲ برگزار می‌شود. این لیگ، در یک گروه ۹ تیمی و در ۸ هفته برگزار شد. در پایان تام اصفهان به مقام قهرمانی رسید. تام اصفهان و ستارگان سلیمی تنگستان به لیگ برتر صعود کردند.
سقوط کردن فیلمی محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی ویگو مورتنسن است. در این فیلم بازیگرانی همچون لانس هنریکسن، ویگو مورتنسن، تری چن، سوریر گودناسون، هانا گراس و لورا لینی ایفای نقش کرده‌اند.
ماریا دابلیو. استوارت (زادهٔ ۱۸۰۳ با نام "ماریا میلر"؛ درگذشتهٔ ۱۷ دسامبر ۱۸۷۹ در واشینگتن، دی.سی.) آموزگار، روزنامه‌نگار، مبارز علیه برده‌داری و مدافع حقوق زنان آمریکایی بود. زندگی. ماریا میلر در ۱۸۰۳ در هارتفورد (کنتیکت) زاده شد. والدینش، که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار آزاد بودند، هنگام کودکی او درگذشتند و در پنج‌سالگی به سرپرستی یک کشیش سپرده شد. او تا پانزده‌سالگی در آن خانه به‌عنوان خدمتکار زندگی می‌کرد و آموزشی رسمی ندید. بین سنین ۱۵ تا ۲۰ سالگی، ماریا قبل از مراسم یکشنبه در مدرسه سبت شرکت می‌کرد و