payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برای مردان و ۸۳٫۳۳ برای زنان افزایش یافت. تا سال ۲۰۱۹، امید به زندگی زنان ایتالیایی ۸۵–۸۶ سال و مردان ایتالیایی ۸۱ سال است. ایتالیا همچنین دارای نرخ بسیار پایین مرگ‌ومیر نوزادان است، به میزان ۵٫۵۱ در ۱٬۰۰۰ نفر، که ۱۸۵امین پایین‌ترین در جهان است. از ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۹، نرخ مرگ‌ومیر به‌طور چشمگیری کاهش یافت، از ۱۱ و ۱۰٫۳ برای مردان و زنان، به ۸٫۳ و ۶٫۷. در سال ۲۰۱۵، لیگوریا بالاترین مرگ‌ومیر ناشی از سرطان در میان تمامی مناطق اروپا را داشت، با نرخ ۳۷۷ در ۱۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت. واکسیناسیون. سامانه واکسیناسیون در ایتالیا
جمعیت. واکسیناسیون. سامانه واکسیناسیون در ایتالیا پیچیده است زیرا خدمات و تصمیم‌گیری‌ها توسط ۲۱ مرجع منطقه‌ای جداگانه ارائه می‌شود که باعث ایجاد تفاوت‌های زیادی می‌شود. یک کمیته ملی واکسیناسیون وجود دارد که برنامه واکسیناسیون ملی را به‌روزرسانی می‌کند و ورودی‌هایی از نمایندگان وزارت بهداشت، مراجع بهداشت منطقه‌ای، مؤسسه ملی بهداشت و سایر انجمن‌های علمی دریافت می‌کند. مناطق ممکن است واکسن‌های بیشتری را به برنامه زمان‌بندی اضافه کنند، اما نمی‌توانند شهروندان را از واکسن‌های ملی اجباری یا توصیه‌شده معاف کنند.
از واکسن‌های ملی اجباری یا توصیه‌شده معاف کنند. برنامه‌ای سراسری برای حذف سرخک و سرخجه در سال ۲۰۰۱ آغاز شد. واکسیناسیون کودکان که در برنامه ملی گنجانده شده است، برای همه کودکان ایتالیایی و کودکان خارجی ساکن کشور رایگان است. برآوردها نشان می‌دهد که پوشش واکسیناسیون سه دوز مورد نیاز برای واکسن‌های HBV-Hib-IPV حداقل ۹۵٪ از کودکان ۲ ساله است. آنفلوانزا تنها واکسن اجباری ملی برای بزرگسالان است و توسط پزشکان عمومی تزریق می‌شود. ایتالیا برنامه ملی جبران خسارت آسیب‌های ناشی از واکسن دارد. یک ارزیابی از پوشش
آسیب‌های ناشی از واکسن دارد. یک ارزیابی از پوشش واکسیناسیون در سال ۲۰۱۰، که شامل نسل متولد ۲۰۰۸ بود، کاهش اندکی در نرخ پوشش ایمنی واکسن‌های دیفتری، هپاتیت B، فلج اطفال و کزاز پس از الزام به تزریق این واکسن‌ها نشان داد. با این حال، سطح واکسیناسیون همچنان از هدف ۹۵٪ دولت ایتالیا فراتر رفت. به منظور هماهنگ‌سازی استراتژی‌های ایمن‌سازی در سراسر کشور و ایجاد دسترسی برابر به پیشگیری از بیماری‌ها، وزارت بهداشت ایتالیا برنامه ملی پیشگیری از واکسیناسیون (Piano Nazionale Prevenzione Vaccinale) را در سال ۲۰۱۲ صادر کرد
Prevenzione Vaccinale) را در سال ۲۰۱۲ صادر کرد که رویکرد «طول عمر» نهادی به واکسیناسیون را پیشنهاد می‌کرد. پوشش واکسن ویروس پاپیلوم انسانی افزایش یافت و واکسن‌های pneumococcal vaccine و مننژوکک C بازخورد مثبت عمومی داشتند. با این حال، پوشش واکسیناسیون نوزادان و واکسیناسیون آنفولانزا در سالمندان در حال کاهش بوده است. برنامه دولت در سال ۲۰۱۵ در ایتالیا هدفش افزایش نرخ واکسیناسیون و معرفی مجموعه‌ای از واکسن‌های جدید بود که با اعتراض برخی از متخصصان بهداشت عمومی همراه شد. بخشی از این اقدامات در پاسخ به آماری
همراه شد. بخشی از این اقدامات در پاسخ به آماری بود که نشان می‌داد کمتر از ۸۶٪ از کودکان ایتالیایی واکسن سرخک را دریافت می‌کنند. برنامه ملی واکسیناسیون ۲۰۱۶–۲۰۱۸ (PNPV) الزامات واکسیناسیون را افزایش داد. واکسن آبله‌مرغان برای نوزادان الزامی شد. بر اساس این برنامه، هزینه دولت برای واکسن‌ها دو برابر شد و کودکان بدون ارائه مدرک واکسیناسیون ممکن است از حضور در مدرسه منع شوند. اگرچه این اقدامات ایتالیا را به یکی از پیشتازان اروپا در واکسیناسیون تبدیل می‌کرد، برخی کارشناسان نیاز به چندین واکسن را مورد سؤال قرار
کارشناسان نیاز به چندین واکسن را مورد سؤال قرار دادند و برخی پزشکان نگران تنبیه احتمالی خود در صورت عدم رعایت مقررات پیشنهادی بودند. در سال ۲۰۱۷، ۵٬۰۰۰ مورد سرخک ثبت شد، در مقایسه با ۸۷۰ مورد در سال ۲۰۱۶، که ۲۹٪ کل موارد اتحادیه اروپا را تشکیل می‌داد. قانونی که کودکان را ملزم می‌کرد برای ثبت‌نام در مدارس دولتی ۱۰ واکسن دریافت کنند، از مارس ۲۰۱۸ اجرایی شد، اما در اوت ۲۰۱۸ جنبش پنج ستاره قانونی را در سنای ایتالیا تصویب کرد که این الزام را لغو نمود. این قانون هنوز در Chamber of Deputies تصویب نشده است، اما
هنوز در Chamber of Deputies تصویب نشده است، اما اکنون والدین مجبور نیستند به مدارس مدرک پزشک ارائه دهند تا نشان دهند که فرزندانشان واکسینه شده‌اند. سیگار کشیدن. دود کردن در ایتالیا در چند دهه گذشته در میان مردان به‌طور قابل توجهی کاهش یافته است، در حالی که الگوی مصرف در زنان کمتر قطعی بوده است. در سال ۱۹۶۶، میانگین ۶۸٫۵٪ از جمعیت مردان سیگار می‌کشیدند، که تا سال ۱۹۹۱ به حدود ۳۷٪ کاهش یافت. برای زنان، این میزان از حدود ۱۵٪ در سال ۱۹۶۶ به حدود ۱۶٫۵٪ افزایش یافت، به ویژه در مرکز کشور که از ۱۵٪ به ۲۰٫۱٪ رسیده
به ویژه در مرکز کشور که از ۱۵٪ به ۲۰٫۱٪ رسیده است. تغییرات اقلیمی. در واقع، افزایش دما، غلظت اوزون یا گرد و غبار ریز، به‌ویژه در مناطق شهری، موجب افزایش مرگ و میر ناشی از بیماری قلبی ایسکمیک، سکته مغزی، اختلالات متابولیک و نفرپاتی به دلیل فشار گرمایی می‌شود. این اثر بیشتر افراد آسیب‌پذیر مانند سالمندان، کودکان، زنان باردار و بیماران مزمن را تحت تأثیر قرار می‌دهد و شکاف نابرابری در مراقبت‌های بهداشتی را گسترش می‌دهد. افزایش دما و موج‌های گرما هر ساله یکی از علل مرگ و میر در ایتالیا هستند، که موجب شد تا این
علل مرگ و میر در ایتالیا هستند، که موجب شد تا این کشور سامانه پیش‌بینی و هشدار موج گرما (Heat Wave Forecasting and Warning System) را ایجاد کند. وزارت بهداشت ایتالیا این سامانه هشدار و پیش‌بینی موج گرما (HHWWS) را مدتی قبل از موج‌های گرما در اروپا، سال ۲۰۲۲ راه‌اندازی کرد. تغییرات اقلیمی تأثیرات زیادی داشته است که می‌توان آن را از طریق رتبه‌بندی شاخص ریسک اقلیمی ۲۰۲۰ نشان داد که رویدادهای بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۸ را گزارش می‌کند. این مطالعات تأثیرات تغییرات اقلیمی را از نظر خسارات اقتصادی، کاهش تولید
اقلیمی را از نظر خسارات اقتصادی، کاهش تولید ناخالص داخلی و مرگ و میر ارزیابی می‌کنند. در رتبه‌بندی که بیشترین تعداد مرگ و میر ناشی از رویدادهای شدید جوی را ثبت می‌کند، ایتالیا در رتبه ششم جهان و نخست اروپا قرار دارد و نزدیک به ۲۰٬۰۰۰ نفر به دلیل سیلاب‌ها و موج‌های گرما جان خود را از دست داده‌اند.
پارک ملی وال گراند () یک منطقه حفاظت‌شده واقع در پیمونت، در شمال ایتالیا است. این منطقه بیشتر به خاطر مناظر آلپ مرتفع قابل توجه است. جغرافیا. این پارک در استان وربانو-کوزیو-اوسولا واقع شده است و بین ده شهرداری مشترک است: اورانوس، بئورا-کاردتزا، کاپرتزو، کوسونیو، دره کانوبینا، اینترانیا، سوئیس، مالسکو، میاتزینا، پرموزلو-کیووندا، سن برناردینو وربانو، سانتا ماریا ماجیوره، ترونتانو، انبار. وگوگنا. این پارک کاملاً در حوضه آبریز رودخانه پو واقع شده است. این پارک بین دره ویگتزو در شمال، دره کانوبینا در شمال غربی،
دره ویگتزو در شمال، دره کانوبینا در شمال غربی، دره اوسولا در جنوب غربی و دریاچه ماجیوره در جنوب شرقی واقع شده است. این پارک مسکونی نیست و اغلب به عنوان «بزرگ‌ترین طبیعت بکر در آلپ» توصیف می‌شود. وال گرانده و وال پوگالو، دو دره اصلی درون پارک، که اولی به سمت جنوب شرقی و دومی به سمت جنوب جریان دارد، دو رودخانه اصلی پارک را تغذیه می‌کنند. این دره‌ها به تورنته سن برناردینو، شاخه‌ای از دریاچه ماجیوره، می‌پیوندند. اکثر مساحت پارک جنگلی است. تاریخچه. چوپانان حداقل از قرن سیزدهم در وال گرانده ساکن بودند و تولید
از قرن سیزدهم در وال گرانده ساکن بودند و تولید چوب از قرن پانزدهم فعال بود. با این حال، در پایان جنگ جهانی دوم، پس از اقدامات نیروهای آلمانی علیه مقاومت ایتالیا در این منطقه در ژوئن ۱۹۴۴، تمام جمعیت منطقه را ترک کردند. ایده ایجاد یک پارک ملی در وال گرانده به سال ۱۹۵۳ برمی‌گردد. در سال ۱۹۶۷، این منطقه به عنوان یک منطقه حفاظت‌شده طبیعی تعیین شد و به اولین منطقه حفاظت‌شده با این وضعیت در آلپ ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۹۷۴، انجمن ایتالیا نوسترا طرح دقیقی برای ایجاد یک پارک ملی تدوین کرد و در دهه ۱۹۸۰،
برای ایجاد یک پارک ملی تدوین کرد و در دهه ۱۹۸۰، آماده‌سازی آغاز شد. این پارک در ماه مارس تأسیس شد. ۲ ژوئن ۱۹۹۲. در ۲۴ ژانویه ۱۹۹۸، مساحت پارک گسترش یافت. گردشگری. از سال ۲۰۱۲، این پارک دارای سه مرکز بازدیدکنندگان (واقع در سانتا ماریا ماجوره، کوسوگنو و پرموسلو-کیووندا)، دو موزه، و تعدادی برنامه سفر در طبیعت بود که باید با همراهی یک راهنما دنبال شوند. این پارک همچنین به دلیل مسیرهای پیاده‌روی‌اش، مانند مسیر بووه، مکرراً مورد بازدید قرار می‌گیرد.
نژادپرستی در ایتالیا به وجود روابط خصمانه بین مردم ایتالیا و سایر جمعیت‌های با قومیت‌های متفاوت اشاره دارد که در طول تاریخ ایتالیا وجود داشته است. این ایده‌ها، اگرچه در امور داخلی کشور رایج بودند، برای اولین بار زمانی به خارج از کشور معطوف شدند که پادشاهی ایتالیا از اواخر قرن ۱۹ تا اوایل قرن ۲۰ به تصرف و استعمار کشورهای آفریقایی پرداخت تا امپراتوری ایتالیا را بسازد.&lt;/ref&gt; با این حال، سیاست‌های مربوط به کودکان «مختلط» ("meticci") مبهم و گیج‌کننده بود. در دوران بنیتو موسولینی، مجموعه‌ای از قوانین
بود. در دوران بنیتو موسولینی، مجموعه‌ای از قوانین ضدیهودی تصویب شد، همچنین قوانینی برای محدود کردن مهاجرت داخلی در شرایط خاص وضع شد. پس از سقوط موسولینی، دولت بادولیو قوانین نژادی را در پادشاهی ایتالیا لغو کرد، اما در قلمروهای تحت کنترل جمهوری سوسیال ایتالیا (۱۹۴۳–۱۹۴۵) اجرا و تشدید شدند تا پایان جنگ جهانی دوم در اروپا. مهاجرت پس از جنگ از جنوب ایتالیا به سوی صنعتی‌تر شمال ایتالیا سبب ایجاد میزان محدودی بی‌اعتمادی در میان طبقات اجتماعی شد. موج بعدی مهاجرت توسط "extracomunitari" (مهاجران غیر اتحادیه اروپا)
"extracomunitari" (مهاجران غیر اتحادیه اروپا) از اواخر دهه ۱۹۸۰ منجر به شکل‌گیری جنبش‌های سیاسی مانند لگا نورد شد که با "تررونی" (لقب تحقیرآمیز برای مردم جنوب ایتالیا) و "clandestini" (مهاجران غیرقانونی) از خارج غرب اروپا و مناطق جنوب مدیترانه مخالفت داشت. در سال ۲۰۱۱، گزارشی از دیده‌بان حقوق بشر به شواهد رو به رشد از افزایش بیگانه‌هراسی در جامعه ایتالیا اشاره کرد. یک نظرسنجی ۲۰۱۷ توسط مرکز تحقیقات پیو ایتالیا را به‌عنوان «نژادپرست‌ترین کشور غرب اروپا» معرفی کرد. نظرسنجی ۲۰۱۹ شرکت Sgw نشان داد که ۵۵٪ از
کرد. نظرسنجی ۲۰۱۹ شرکت Sgw نشان داد که ۵۵٪ از مصاحبه‌شوندگان ایتالیایی اعمال نژادپرستانه را توجیه می‌کنند. در جریان قطعنامه پارلمان اروپا برای محکوم کردن structural racism و خشونت نژادی در سال ۲۰۲۰، تقریباً نیمی از اعضای ایتالیایی به آن رأی منفی دادند. طبق نظرسنجی ۲۰۲۰ یوگاو، ایتالیایی‌ها دومین عامل رایج تبعیض در کشور را گرایش‌های نژادپرستانه عنوان کردند. گزارش Eurispes ۲۰۲۰ نشان داد که ۱۵٫۶٪ از ایتالیایی‌ها معتقدند که انکار هولوکاست درست است و ۲۳٫۹٪ از جمعیت به فهرست تئوری‌های توطئه اعتقاد دارند که
از جمعیت به فهرست تئوری‌های توطئه اعتقاد دارند که یهودیان اقتصاد را کنترل می‌کنند. در آوریل ۲۰۲۰، Nadeesha Uyangoda پادکست "Sulla razza (About Race)" را راه‌اندازی کرد که تمرکز آن بر نژادپرستی و به‌ویژه ترجمه و توضیح واژگان مورد استفاده در زمینه‌های نژادی انگلیسی‌زبان است. این فاصله زبانی، از نظر Uyangoda، مانعی برای گفتمان نژادی در ایتالیا بود. تاریخچه. دوران کلاسیک. اصطلاح "بربرها" که از یونانی باستان گرفته شده، به قبایل یا افراد تهاجمی، وحشی و جنگ‌طلب اشاره داشت. در روم باستان، رومی‌ها این اصطلاح را به
داشت. در روم باستان، رومی‌ها این اصطلاح را به قبایل غیررومی مانند ژرمن‌ها، سلت‌ها، ایبری‌ها، هلوتی‌ها، تراکی‌ها، ایلیریان‌ها و سarmatها اطلاق کردند. با گسترش قلمرو، جمعیت‌های بربر ابتدا در جمهوری روم و سپس در حوضه مدیترانه و بخش‌هایی از شمال اروپا شهروند روم شدند و بخشی از امپراتوری روم گردیدند. اصطلاح "barbarian" هنوز هم در ایتالیا بار معنایی منفی و توهین‌آمیز دارد. وقتی وندال‌ها، یک قبیله بربر، رم را در سال ۴۵۵ فتح کردند، اصطلاح "وندالیسم" معنای تحقیرآمیزی پیدا کرد که تا امروز باقی مانده است، به دلیل
پیدا کرد که تا امروز باقی مانده است، به دلیل ویرانی‌های شدید، کشتار و غارت‌هایی که در رم انجام شد. در طول امپراتوری، مردم اغلب با بازی‌های گلادیاتور تغذیه و سرگرم می‌شدند تا توسط امپراتور بهتر اداره شوند. از یک سو پاتریسی‌ها که از برده‌داری بهره می‌بردند و از سوی دیگر پلبی‌ها. در ایتالیای رومی مفهومی معادل نژادپرستی مدرن وجود نداشت؛ بلکه تبعیض میان تابعیت رومی و بربرها، میان پاگانیسم و مسیحی، و میان شهروندان آزاد رومی و برده‌داری وجود داشت که منجر به درگیری‌ها، جنگ‌ها و کشتارها می‌شد. قرون وسطی. در ایتالیا
جنگ‌ها و کشتارها می‌شد. قرون وسطی. در ایتالیا در دوران قرون وسطی، برده‌داری رایج بود، اما اغلب بر اساس دلایل مذهبی توجیه می‌شد نه نژادی. با این حال، در اوایل دوران قرون وسطی، به گفته استیون اپستین، افرادی «از مناطقی مانند بالکان، ساردینیا و سراسر آلپ» توسط تاجران ایتالیایی به شبه‌جزیره آورده می‌شدند تا «ذخیره بردگان را تجدید کنند». با این وجود، تقریباً تمام بردگان در جنوآ از نژادهای غیراروپایی بودند؛ وضعیت در ونیز و پالرمو متفاوت بود، جایی که بردگان آزاد در قرن سیزدهم شهروندان آزاد محسوب می‌شدند. قرن ۱۹ و
قرن سیزدهم شهروندان آزاد محسوب می‌شدند. قرن ۱۹ و ۲۰. لومبروزو و نژادپرستی علمی در ایتالیا. اگرچه پیش‌تر آثار زیادی در ایتالیا دربارهٔ پژوهش‌های نژادپرستانه روی برخی گروه‌ها، مانند ویژگی‌های «خاورگرایی» مردم ساردینی تحت دودمان ساووی وجود داشت، نژادگرایی علمی به‌عنوان یک رشته رسمی در سطح ملی تنها از طریق آثار چزاره لومبروزو، جرم‌شناس، تثبیت شد. نظریه لومبروزو نیاسانی، «تمدن سفید» را در میان سایر نژادها با جوامع «ابتدایی» یا «وحشی» مقایسه می‌کرد. لومبروزو رساله خود را در پی وحدت ایتالیا منتشر کرد و بدین ترتیب
خود را در پی وحدت ایتالیا منتشر کرد و بدین ترتیب سعی داشت توضیح دهد که چرا پس از اتحاد دزدی ایتالیایی بلافاصله در بخش تازاً الحاق شده کشور جدید بروز کرده است؛ مردم ساکن در پادشاهی دو سیسیل به‌طور نژادی قالب‌بندی شده بودند و این امر باعث ایجاد احساس برتری شمال ایتالیا نسبت به جنوبی‌ها می‌شد، در حالی که به‌طور پارادوکسیکال در تخیل جمعی کشور جای می‌گرفتند؛ جنوبی‌ها برای نخستین بار به‌عنوان «ضد-ملت» در کشور جدید ساخته شدند، و در کنار جنایتکاران و فاحشه‌ها «بازمانده» یا «آتاوستیک» قلمداد می‌شدند. نظریه‌های
یا «آتاوستیک» قلمداد می‌شدند. نظریه‌های لومبروزو که چهره‌خوانی را به رفتار مجرمانه مرتبط می‌کرد، صراحتاً نرخ بالای قتل در کالابریا، سیسیل و دوباره قلمرو ساووی در ساردینیا را ناشی از تأثیر باقی‌مانده خون «نگروید» و «زردپوست» در جمعیت‌های آن مناطق می‌دانست. به گفته لومبروزو، ویژگی‌های چهره مانند موی مشکی، ریش اندک، لب‌های بزرگ و بینی بلند نشانه‌هایی از این «آلودگی» خارجی بود و مستقیماً با تمایل ذاتی به بزهکاری مرتبط می‌شد. در سال ۱۸۷۱، لومبروزو کتاب «مرد سفید و مرد رنگین‌پوست» را منتشر کرد که هدف آن نشان
و مرد رنگین‌پوست» را منتشر کرد که هدف آن نشان دادن برتری کامل مرد سفید نسبت به سایر نژادها بود. لومبروزو صراحتاً به برترپنداری نژاد سفید اعتقاد داشت: «این مسئله‌ای است که بدانیم آیا ما سفیدپوستان، که با غرور بر قله تمدن ایستاده‌ایم، باید روزی در برابر پیش‌آمدگی آرواره سیاه‌پوست و زردپوست و چهره وحشتناک مغول سر خم کنیم؛ اگر در نهایت، برتری ما به موجودیت زیستی ما بستگی دارد یا به تصادف. (...) تنها ما سفیدپوستان بیشترین تقارن کامل در اشکال بدن را داریم [...] دارای هنر واقعی موسیقی هستیم [...] آزادی برده را
دارای هنر واقعی موسیقی هستیم [...] آزادی برده را اعلام کرده‌ایم [...] آزادی فکر را فراهم کرده‌ایم». لومبروزو همچنین رفتار مجرمانه سفیدپوستان را به برخی ویژگی‌های فیزیکی ارثی مرتبط دانست و به درجات مختلفی از «سیاهی» باقی‌مانده اشاره کرد. لومبروزو که دربارهٔ ضدیهودیت در اروپا نیز نوشت و نظریه‌های نژادی ضدیهودی را نقد کرد، بین یهودیان اروپایی، که عمدتاً «آریایی» می‌دانست، و یهودیان سنت‌گرا که مناسک مذهبی‌شان را نقد می‌کرد، تمایز قائل شد. دیگر انسان‌شناسان و جامعه‌شناسان ایتالیایی نیز نظریه‌های لومبروزو را
جامعه‌شناسان ایتالیایی نیز نظریه‌های لومبروزو را گسترش دادند. انسان‌شناس Alfredo Niceforo، خود اهل جنوب و به‌طور خاص سیسیلی، رویکرد چهره‌شناسی لومبروزو را دنبال کرد و فرض کرد که برخی گروه‌های قومی به‌طور ژنتیکی مستعد ارتکاب جرایم فجیع هستند. گروهی که Niceforo ابتدا به آن اشاره کرد، در اصل ساردینی‌ها بودند؛ به گفته او، دلیل ریشه‌دار بودن رفتار مجرمانه در داخل ساردینیا به «پایین بودن نژادی» جمعیت بومی ساردینیا برمی‌گردد، و به‌طور مشخص بیان داشت که علت آن «کیفیت نژاد جمعیتی که این مناطق را پر کرده است، نژادی
نژاد جمعیتی که این مناطق را پر کرده است، نژادی است که کاملاً فاقد انعطاف‌پذیری لازم برای تغییر و تحول وجدان اجتماعی است». با این حال، Niceforo بعدها حوزه مطالعات خود را گسترش داد تا شامل هم‌وطنان سیسیلی خود و همچنین کل جمعیت "جنوب ایتالیا" شود و در نظریه خود از یک «نژاد ملعون» سخن گفت که باید «همانند نژادهای پایین‌تر آفریقا و استرالیا، با آهن و آتش رفتار شده و محکوم به مرگ شود». Niceforo بر این باور بود که تقسیمات منطقه‌ای ایتالیا را می‌توان با این واقعیت توضیح داد که کشور دو نژاد متمایز را در خود جای داده
داد که کشور دو نژاد متمایز را در خود جای داده است: نژاد آلپ یا «آریایی» در شمال و «اورافریقایی» یا نژاد مدیترانه‌ای در جنوب، و سیاستی کشوری از اختلاط نژادی را برای متمدن ساختن صحیح و کاهش خصایص منفی نژاد جنوبی توصیه می‌کرد؛ بهترین نمونه این اختلاط، به گفته Niceforo، تاریخاً توسط توسکانی‌ها در مرکز ایتالیا ارائه شده بود. وی همچنین استدلال می‌کرد که بهترین مسیر برای ایتالیا تقسیم شدن به دو نوع حکومت است: لیبرال در شمال و اقتدارگرا در جنوب. دیکتاتوری در جنوب باید توسط دولت مرکزی اعمال شود، مطابق با منطق
باید توسط دولت مرکزی اعمال شود، مطابق با منطق مسئولیت انسان سفید که نژاد «کمتر» قادر به خودحکومتی نیست. در سال ۱۹۰۶، Niceforo نظریه‌ای نژادی منتشر کرد که در آن رنگ موی بلوند و پوست تیره هر دو به‌عنوان نشانه‌های زوال خارجی در نظر گرفته شده بودند، در حالی که «نژاد ایتالیایی» در میان‌جایگاهی مثبت قرار داشت. Niceforo تا سال ۱۹۵۲ نیز این دیدگاه‌ها را حفظ کرد و اظهار داشت که «انواع نژاد نگروئید و مغولی در طبقات پایین‌تر شایع‌تر هستند». در سال ۱۹۰۷، انسان‌شناس Ridolfo Livi تلاش کرد نشان دهد که ویژگی‌های چهره
Ridolfo Livi تلاش کرد نشان دهد که ویژگی‌های چهره زردپوست با جمعیت‌های فقیرتر مرتبط است. با این حال، او معتقد بود که برتری «نژاد ایتالیایی» با توانایی آن در جذب مثبت دیگر اجزای قومی ثابت می‌شود. نظریه‌هایی که لومبروزو دربارهٔ نژاد مطرح کرده بود، در ایتالیا محبوبیت زیادی یافت و تا پایان قرن ۱۹ به سراسر اروپا گسترش یافت.
شهر رمانتیک (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۱ با بازی سونگ یو ری، جونگ گیو وون، کیم مین جون و مین هیو رین است. این مجموعه از ۱۱ مه تا ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۱، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی) از کی‌بی‌اس۲ پخش شد. خلاصه داستان. نو سون گوم، دختر جوان پر جنب‌وجوشی است که مادر و مادربزرگش خدمتکار خانه بوده‌اند و او نیز به دلیل فقر، ناچار به ادامهٔ همان راه شده است. زندگی سون گوم زمانی دگرگون می‌شود که در قرعه‌کشی بخت آزمایی برنده می‌شود و جایزه‌ای به ارزش () به دست می‌آورد. او برای آن‌که پدر
به ارزش () به دست می‌آورد. او برای آن‌که پدر بی‌مسئولیتش به پولش دست پیدا نکند، همچنان در شغل خود می‌ماند و ثروت تازه‌اش را ــ که در جعبه‌های متعدد پول نقد پنهان کرده ــ از اهالی محله اعیانی محل کارش، از جمله دوستان خدمتکارش و پسر بداخلاق و ناسازگار صاحبخانه، کانگ گون وو، که گذشته‌ای مشترک با او دارد، مخفی نگه می‌دارد. اما زمانی که میان سون گوم و گون وو عشق شکل می‌گیرد، راز او برملا می‌شود و حرص و خیانت، چه از سوی اربابان و چه از سوی خدمتکاران، در آن محله بالا می‌گیرد.
ملت پرولتری یا ملت پرولتریا (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;Proletarian nation&lt;/bdi&gt;) اصطلاحی بود که توسط روشنفکران ملی‌گرای ایتالیایی قرن بیستم از جمله انریکو کرادینی برای اشاره به ایتالیا و سایر ملت‌هایی که آنها را مولد، از نظر اخلاقی نیرومند و متمایل به اقدامات جسورانه می‌دانستند، به کار می‌رفت، که آنها را از ویژگی‌های مرتبط با پرولتاریا می‌دانستند. کرادینی جنبش‌های انقلابی پرولتاریا مانند سندیکالیسم را به خاطر تاکتیک‌هایشان تحسین می‌کرد، اگرچه با اهداف آنها مخالف بود و می‌خواست یک جنبش ملی‌گرای رادیکال را
مخالف بود و می‌خواست یک جنبش ملی‌گرای رادیکال را الهام بخشد که از تاکتیک‌های مشابهی در خدمت اهداف مختلف استفاده کند: جنبشی که به جای انقلاب طبقاتی، از جنگ امپریالیستی حمایت کند، در حالی که همان روش‌های «حداکثر انسجام، تمرکز نیروها، انضباط آهنین و بی‌رحمی مطلق» را حفظ کند. کرادینی مفهوم پرولتاریا را با عملکرد اقتصادی تولید مرتبط می‌دانست و استدلال می‌کرد که همه تولیدکنندگان از نظر اخلاقی پرولتاریا هستند (نه تنها کارگران، بلکه صاحبان و کارآفرینان مولد)؛ و او معتقد بود که همه تولیدکنندگان باید در خط مقدم یک
معتقد بود که همه تولیدکنندگان باید در خط مقدم یک ملت پرولتاریای امپریالیستی جدید باشند. مفهوم «ملت پرولتاریا» بعدها،‌ پس از جنگ جهانی اول، توسط فاشیست‌ها اتخاذ شد و با این استدلال که مبارزه بین طبقات می‌تواند با مبارزه بین ملت‌ها، به‌ویژه بین «ملت‌های پرولتاریا» و پلوتوکراسی‌ها جایگزین شود، برای تلاش جهت دور کردن طبقه کارگر از سوسیالیسم و ​​کمونیسم مورد استفاده قرار گرفت. خاستگاه. انریکو کرادینی اصطلاح «ملت پرولتاریا» را در سال ۱۹۱۰ ابداع کرده و به عنوان بخشی از استدلال برای نوع جدیدی از ناسیونالیسم
بخشی از استدلال برای نوع جدیدی از ناسیونالیسم رادیکال که از «آتش، جسارت، قاطعیت» چپ انقلابی الهام می‌گرفت، اما به جای انقلاب، جنگ، و به جای سرنگونی طبقه حاکم، فتح سرزمین را ترویج می‌کرد،‌ به کار می‌برد. کرادینی با سوسیالیسم انقلابی و سندیکالیسم در ایتالیا به دلیل ضدیت با میهن‌پرستی، ضد نظامی‌گری، بین‌المللی‌گرایی و حمایت از تضاد طبقاتی مخالفت می‌کرد، اما او و دیگر ملی‌گراها، روحیه انقلابی و فاتحانه این جنبش‌های پرولتاریا را تحسین می‌کردند. کرادینی در جلسه انجمن ناسیونالیست‌های ایتالیا در سال ۱۹۱۰ گفت: «ما
ناسیونالیست‌های ایتالیا در سال ۱۹۱۰ گفت: «ما در مقایسه با بقیه جهان، مردمی پرولتاریایی هستیم. ناسیونالیسم، سوسیالیسم ماست. این ناسیونالیسم تثبیت‌شده باید بر این حقیقت استوار باشد که ایتالیا از نظر اخلاقی و مادی یک ملت پرولتاریایی است. —مانیفست انجمن ناسیونالیست‌های ایتالیا، دسامبر ۱۹۱۰مفهوم تازه توسعه‌یافته‌ی، ملت پرولتاریایی، در یک مجله هفتگی به نام «لا لوپا» (La Lupa)، که توسط پائولو اورانو در اکتبر ۱۹۱۰ تأسیس شد و کرادینی از نویسندگان اصلی آن بود، مورد حمایت قرار گرفت. کاربرد مفهوم. این مفهوم از قبل از
قرار گرفت. کاربرد مفهوم. این مفهوم از قبل از جنگ جهانی دوم تا زمان مرگ بنیتو موسولینی گهگاه مورد استفاده قرار می‌گرفت. این اصطلاح نه تنها تفاوت بین فاشیسم و ​​​​سرمایه‌داری، بلکه بین کمونیسم و ​​​​فاشیسم را نیز نشان می‌داد. موسولینی در یکی از آخرین مصاحبه‌های قبل از مرگ‌ خود در سال ۱۹۴۵، به ایوانو فوسانی (Ivanoe Fossani)، روزنامه‌نگار، گفت:«ما ملت‌های پرولتری هستیم که علیه پلوتوکرات‌ها قیام می‌کنیم» و «من بیش از هر زمان دیگری متقاعد شده‌ام که جهان نمی‌تواند از این دوراهی خارج شود: یا رم یا مسکو.» اصطلاح
از این دوراهی خارج شود: یا رم یا مسکو.» اصطلاح «ملت پرولتری» همچنین در دهه ۱۹۲۰ توسط جناح اشتراسیریت حزب نازی در آلمان مورد استفاده قرار گرفت، که منتقد رهبری آدولف هیتلر، و به دنبال جذابیت بیشتر حزب خود برای کارگران آلمانی بودند. گرگور اشتراسر و برادرش اتو اشتراسر، به همراه همکارانش از جمله جوزف گوبلز، به سوسیالیست‌ها با درخواست ناسیونالیسم پرولتری پاسخ دادند. آنها استدلال می‌کردند که نه «ندای طبقه پرولتاریا، بلکه ندای ملت‌های پرولتاریا» باید داشته باشیم. با توجه به اینکه آلمان پس از جنگ جهانی اول تحقیر،
با توجه به اینکه آلمان پس از جنگ جهانی اول تحقیر، به آن خیانت و غارت شده است، جناح اشتراسر «جهان را تقسیم شده به مردم ستمگر و ستمدیده» می‌دید و از ایده اتحاد بین آلمان و سایر ملت‌های ستمدیده حمایت می‌کرد، ایده‌ای که هیتلر آن را «مزخرف سیاسی» نامید. مدت‌ها بعد، رابرت لای، از مقامات نازی و رئیس جبهه کارگری آلمان، در سال ۱۹۴۰ آلمان را به عنوان یک ملت پرولتاریا توصیف کرد. کاربرد در مائوئیسم. اصطلاح مشابهی نیز در چین به کار گرفته شد. لی داژائو، یکی از بنیانگذاران حزب کمونیست چین، چین را به عنوان یک ملت
حزب کمونیست چین، چین را به عنوان یک ملت پرولتاریا و نژادهای سفید را به عنوان طبقه حاکم جهان معرفی کرد. جنبش‌های مائوئیستی بعدی، مانند جنبش بین‌المللی مائوئیستی، نیز از این اصطلاح برای اشاره به ملت‌های تحت ستم جهان سوم در مقایسه با ملت‌های بورژوایی (جهان اول) استفاده کرده‌اند. در دهه ۱۹۷۰، حزب کمونیست انقلابی مائوئیست، ایالات متحده، از اصطلاح «ملت پرولتاریای پراکنده از نوع جدید» برای اشاره انحصاری به آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار به عنوان ملتی که عمدتاً از کارگران مزدبگیر و کارگران صنعتی (بدون بورژوازی سیاه یا
مزدبگیر و کارگران صنعتی (بدون بورژوازی سیاه یا دهقانان سیاه‌پوست قابل توجه مانند سایر ملت‌ها) تشکیل شده و در سراسر قلمرو ایالات متحده پراکنده بودند، استفاده کرد.
آپولون و دافنه مجسمه‌ای مرمرین در ابعاد واقعی انسان است که توسط جان لورنتسو برنینی در فاصله سال‌های ۱۶۲۲ تا ۱۶۲۵ خلق شده است. این اثر یکی از شگفتی‌های هنری دوران باروک به‌شمار می‌رود و در نگارخانه بورگیزه شهر رم نگهداری می‌شود. در این نگارخانه، مجموعه‌ای از مهم‌ترین آثار اولیه برنینی نیز به نمایش درآمده‌اند. این مجسمه اوج داستان اسطوره‌ای آپولون و دافنه (فوبوس و دافنه) را به تصویر می‌کشد و روایت آن در کتاب دگرگونی‌ها اثر اووید، شاعر رومی، آمده است. در این داستان، دافنه (پری جنگل) برای فرار از دست آپولون
داستان، دافنه (پری جنگل) برای فرار از دست آپولون (خدای هنر)، به درخت برگ‌بو تبدیل می‌شود. برنینی با مهارت خود، لحظه‌ای از این دگرگونی را با سنگ مرمر جاودانه کرده است. تاریخچه. مجسمه آپولون و دافنه آخرین اثر از مجموعه آثاری بود که جان لورنتسو برنینی به سفارش کاردینال اسکیپیونه بورگیزه خلق کرد. این آثار نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌گیری مجسمه‌سازی دوره باروک داشتند. پس از آن، برنینی به خدمت رهبران کلیسای کاتولیک درآمد. این مجسمه پس از آن سفارش داده شد که بورگیزه مجسمه ربودن پروسرپینا (۱۶۲۱–۱۶۲۲) را — که با
مجسمه ربودن پروسرپینا (۱۶۲۱–۱۶۲۲) را — که با هزینه خودش و به‌دست برنینی خلق شده بود — به کاردینال لودوویکو لودوویزی اهدا کرد. بورگیزه با این اقدام سخاوتمندانه امیدوار بود که نظر مساعد گریگوری پانزدهم، برادرزاده محبوب پاپ جدید، را جلب کند. بخش عمده‌ای از مراحل اولیه ساخت مجسمه آپولون و دافنه در سال‌های ۱۶۲۲ تا ۱۶۲۳ انجام شد؛ اما کار برنینی روی مجسمه داوود (۱۶۲۳–۱۶۲۴) باعث توقف موقت پروژه شد. او در نهایت این اثر را در سال ۱۶۲۵ میلادی به پایان رساند و در ماه سپتامبر همان سال آن را به ویلای بورگیزه منتقل کرد.
همان سال آن را به ویلای بورگیزه منتقل کرد. برنینی ساخت کل این مجسمه را شخصاً انجام نداد و همان‌طور که در آن زمان رایج بود، از کمک دستیاران و شاگردان خود در کارگاه بهره برد. جولیانو فینلی اجرای جزئیات ظریف مربوط به تبدیل دافنه از انسان به درخت را بر عهده داشت؛ از جمله شاخه‌ها و برگ‌هایی که از دستان او می‌رویند و موهایی که در باد پریشان شده‌اند. با این حال، برخی مورخان هنر نقش فینلی را کم‌اهمیت جلوه داده‌اند؛ چرا که او صرفاً تجسمی از دیدگاه خلاقانه برنینی را اجرا کرده است. مجسمه آپولون و دافنه از همان زمان