payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بهمن ۱۳۳۸ در باشگاه امیرکبیر برگزار شد. رأی‌گیری به‌صورت علنی و با بلند کردن دست انجام گرفت. ترکیب منتخب هیئت مدیره به شرح زیر بود: علی سرتیپی (رئیس)، سیدرضاقلی شهیدی (نایب رئیس)، سید حسین میرجلالی (خزانه‌دار)، مرتضی ذوالفقاری (کارپرداز)، محمد مرصعی، میرزا آقا همایونفر و سید حسن میری (اعضا) بازرسان: کریم رئیس‌نیا و ابوالحسن فعالیت رسمی کانون از ۱۴ اسفند ۱۳۳۹ آغاز شد و محل اولیه آن در دبستان سعدی، خیابان امیرکبیر، قرار داشت. در سال‌های بعد، دامنهٔ فعالیت کانون به سایر شهرها نیز گسترش یافت. در سال ۱۳۹۴، نام
به سایر شهرها نیز گسترش یافت. در سال ۱۳۹۴، نام این نهاد به کانون ناشنوایان ایران تغییر یافت و به‌صورت رسمی ثبت شد. انجمن خانواده ناشنوایان ایران. پیش از تشکیل انجمن خانواده ناشنوایان ایران، خانواده‌های افراد ناشنوا از دسترسی مناسب به امکانات فرهنگی، اجتماعی و تفریحی محروم بودند. همچنین، فقدان بسترهای مناسب برای مشارکت اجتماعی بانوان ناشنوا، که با محدودیت‌های بیشتری مواجه بودند، نیاز به ایجاد نهادی حمایتی را آشکار ساخت. این انجمن در سال ۱۳۵۱ با حمایت ثمینه باغچه‌بان تأسیس شد. نخستین جلسهٔ مجمع عمومی در
باغچه‌بان تأسیس شد. نخستین جلسهٔ مجمع عمومی در تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۳۵۱ با حضور گروهی از خانواده‌های ناشنوا برگزار گردید و اساسنامه آن مورد بررسی قرار گرفت. انجمن با اهدافی عام‌المنفعه، غیردولتی، غیرسیاسی و غیرانتفاعی تأسیس و با شماره ۱۷۲۱ در اداره کل ثبت شرکت‌ها و مؤسسات غیرتجاری به ثبت رسید. در ترکیب اولیه هیئت‌مدیره، سیدرضاقلی شهیدی به‌عنوان رئیس، حسن تقوی به‌عنوان بازرس، و نسرین ظلی به‌عنوان خزانه‌دار معرفی شدند. سازمان ملی رفاه ناشنوایان ایران. سازمان ملی رفاه ناشنوایان ایران در شهریور ۱۳۵۰ با وابستگی به
رفاه ناشنوایان ایران در شهریور ۱۳۵۰ با وابستگی به وزارت کار و امور اجتماعی تأسیس شد و نقش مهمی در ارتقای وضعیت ناشنوایان ایفا کرد. این سازمان خدماتی نظیر اشتغال، توانبخشی، گفتاردرمانی، آموزش‌های حرفه‌ای و رفاه اجتماعی برای ناشنوایان فراهم آورد و فعالیت‌های خود را در شهرهای مختلف کشور گسترش داد. سازمان تا اوایل انقلاب اسلامی به فعالیت ادامه داد و پس از آن منحل شد. سیدرضاقلی شهیدی، به پیشنهاد ثمینه باغچه‌بان، به‌عنوان مترجم و رابط ناشنوایان به این سازمان پیوست و در مرکز توانبخشی واقع در خیابان حافظ فعالیت
و در مرکز توانبخشی واقع در خیابان حافظ فعالیت می‌کرد. او در روند ترجمه و همراهی ناشنوایان در مراجعات اداری و قضایی با چالش‌هایی همچون فقدان سواد حقوقی، اختلاف در زبان اشاره و سوءتفاهم‌های جدی مواجه بود. کمیته پژوهش و توسعه زبان اشاره ایران. در ۱۵ تیر ۱۳۵۲، کمیته زبان اشاره به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از سازمان ملی رفاه ناشنوایان و با هدف توسعه زبان اشاره فارسی تشکیل شد. این کمیته با همکاری جولیا آن اولیور سمیعی، سیدرضاقلی شهیدی، محسن لوح‌موسوی، کامران رحیمی و مریم رستمی (CODA) آغاز به کار کرد. در سال‌های بعد،
رستمی (CODA) آغاز به کار کرد. در سال‌های بعد، افراد دیگری از جمله مرتضی پیروزی، رضا محمودی و حبیب طهرانی‌زاده نیز به آن پیوستند. پس از انقلاب، کمیته با عنوان کمیته پژوهش و توسعه زبان اشاره تحت نظر سازمان بهزیستی ادامه فعالیت داد و از سال ۱۳۷۱ در دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی مستقر شد. این کمیته در سال ۱۳۸۸ به دلیل عدم جذب نیروهای ناشنوا غیرفعال و به کانون ناشنوایان ایران منتقل شد. در آغاز فعالیت، پیشنهاد جولیا سمیعی برای استفاده از زبان اشاره آمریکایی (ASL) با مخالفت شهیدی و لوح‌موسوی روبه‌رو شد. به‌جای
با مخالفت شهیدی و لوح‌موسوی روبه‌رو شد. به‌جای آن، پروژهٔ تدوین فرهنگ زبان اشاره فارسی با مشارکت ناشنوایان آغاز شد. طی این پروژه، اشاره‌های رایج جمع‌آوری، بررسی و با رأی اکثریت انتخاب شد. سپس کتاب فرهنگ زبان اشاره شامل تصاویر و توضیحات حرکات تدوین گردید. جولیا سمیعی در ۱۴ مرداد ۱۳۵۷ در یک سانحه هوایی درگذشت، اما فعالیت‌های کمیته ادامه یافت و نخستین جلد فرهنگ زبان اشاره فارسی در سال ۱۳۵۹ منتشر شد.
نخود پروانه‌ای یا کلیتوریا ترناتئا که با نام‌های دیگری مانند بال کبوتری آسیایی، زنگوله‌ای آبی، نخود آبی، نخود پروانه‌ای، نخود کوردوفان یا نخود داروین شناخته می‌شود، گونه‌ای گیاهی متعلق به خانواده باقلائیان و بومی جزیره ترنات اندونزی است.در آیورودای هند معمولاً با نام آپاراجیتا شناخته می‌شود. همچنین گاهی اوقات در هند با "پیچک پروستراتوس" ("Convolvulus pluricaulis") اشتباه گرفته می‌شود.
یونجین (به ) که پارچه زربفت نانجینگ یا پارچه زربفت ابری هم نامیده می‌شود، یک پارچه با تار و پود طلا و ابریشم سنتی چینی است که از اواخر سلسله سونگ در نانجینگ ساخته شده است و بر اساس تکنیک‌های بافت پود، از دوره هر دو سلسله سونگ و تانگ است. این پارچه با ماکو بافته می‌شود و اغلب نخ‌های طلا و نقره را با ابریشم‌های رنگی ترکیب می‌کند. در طول سلسله مینگ، بافندگان یونجین تکنیکی از بافت چرخشی را توسعه دادند که آنها را قادر می‌ساخت تا طرح‌های رنگارنگ را روی پارچه پایه در بافت‌های دیگر، مانند ساتن، ببافند. در سال ۲۰۰۹،
بافت‌های دیگر، مانند ساتن، ببافند. در سال ۲۰۰۹، پارچه زربفت نانجینگ در فهرست میراث شفاهی و ناملموس بشریت در یونسکو انتخاب شد. تاریخچه. تاریخچه یونجین در نانجینگ به دوره سه پادشاهی (۲۲۰–۲۸۰) برمی‌گردد. در جنگی که در پایان سلسله جین شرقی (۳۱۷–۴۲۰) درگرفت، ژنرال لیو یو، پادشاهی چین جدید (۳۸۴–۴۱۷) مستقر در شی‌آن را شکست داد. این پیروزی، همه صنعتگران شی‌آن را به جیان‌کانگ، که اکنون شهر نانجینگ است، بازگرداند. در میان آنها، بافندگان زربافت، نیروی غالب بودند. بافندگان زربافت، از برترین صنعتگران سراسر کشور بودند و
زربافت، از برترین صنعتگران سراسر کشور بودند و مهارت‌های زیادی را از گروه‌های قومی اقلیت آموخته بودند. دولت جین شرقی، یک دفتر ویژه زربافت در نانجینگ برای مدیریت تولید زربافت تأسیس کرده بود که نشان دهنده تأسیس رسمی زربافت نانجینگ بود. در سلسله چینگ، واحد بافندگی جیانگ‌نینگ در نانجینگ تأسیس شد. زمانی که بافندگی یون جین نانجینگ به اوج رشد خود رسید، بیش از ۳۰٬۰۰۰ دستگاه بافندگی داشت و نزدیک به ۳۰۰٬۰۰۰ نفر در این زمینه‌ها امرار معاش می‌کردند. در آن زمان، این بزرگ‌ترین صنعت صنایع دستی نانجینگ بود. ویژگی‌ها.
بزرگ‌ترین صنعت صنایع دستی نانجینگ بود. ویژگی‌ها. زربافت یونجین نانجینگ به عنوان یکی از بهترین انواع ابریشم شناخته می‌شود. این پارچه به خاطر رنگ‌های ابرمانند و طرح‌های پیچیده‌اش مشهور است. زربافت‌های یونجین نانجینگ به خاطر فناوری نفیس، طرح‌های زیبا و بافت صافشان مشهور هستند. طرح‌ها به زیبایی و تنوع ابرهای آسمان هستند، از این رو نام آن «یونجین» است.
صومعه هیستیبوست مقدس (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان بیتلیس ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای تئودوروس مقدس (خالفتی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر خالفتی، استان غازی آنتپ ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
بازنیتس وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان وان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای عروج مریم مقدس (کامیانتس-پودیلسکی) (؛ Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کامیانتس-پودیلسکی، استان خملنیتسکی اوکراین می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (بیلهورود-دنیستروفسکیی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر بیلهورود-دنیستروفسکیی، استان اودسا اوکراین می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (کریمه قدیم) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کریمه قدیم، شبه‌جزیره کریمه اوکراین می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (آریگ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان ارزوم ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
آپاهونیاتس وانک (؛ Աապահունյաց վանք, Սուրբ Նիկողայոսի վանք, Ապահունյաց Սուրբ Նիկողայոսի վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان وان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; برج توره دل مانگیا (Torre del Mangia) برجی در سینا، در منطقه توسکانی ایتالیا است. این برج که در سال‌های ۱۳۳۸–۱۳۴۸ ساخته شده است، در میدان دل کامپو، میدان اصلی سینا، در کنار کاخ پوبلیکو (تالار شهر) واقع شده است. در زمان ساخت، یکی از بلندترین برج‌های سکولار در ایتالیای قرون وسطی بود. با ارتفاع ۱۰۲ متر، اکنون دومین برج بلند ایتالیا است. پس از کلیسای جامع کرمونا، توراتزو (برج آسینلی در بولونیا با ارتفاع ۹۷ متر در رتبه سوم قرار
در بولونیا با ارتفاع ۹۷ متر در رتبه سوم قرار دارد. تاریخچه. این برج دقیقاً به همان ارتفاع کلیسای جامع سینا ساخته شد تا نشانه‌ای از برابری قدرت کلیسا و دولت باشد. این نام به اولین ناقوس‌زن آن، جیووانی دی بالدوچیو، اشاره دارد که به دلیل ولخرجی، تنبلی یا شکم‌پرستی‌اش، به "مانگیاگواداگنی" («خورندهٔ سود») ملقب بود. بخش‌ها. این برج از نظر بصری دارای سطوح متمایزی از پایین است: ایوان سرپوشیده‌ای که برج به میدان کامپو متصل می‌شود و با نام "کاپلا دی پیازا" شناخته می‌شود، در سال ۱۳۵۲ برای ادای نذر بازماندگان سیه‌نا
در سال ۱۳۵۲ برای ادای نذر بازماندگان سیه‌نا از مرگ سیاه به مریم مقدس اضافه شد. ستون‌های گوشه‌ای در سال ۱۳۷۸ به شکل فعلی خود درآمدند و مجسمه‌هایی که آنها را تزئین می‌کردند در سال‌های ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۲ توسط ماریانو د آنجلو رومانلی و بارتولومئو دی تومه ساخته شدند. سقف چوبی ساده‌ای که زمانی ایوان را پوشانده بود، در سال‌های ۱۴۶۱ تا ۱۴۶۸ توسط آنتونیو فدریگی، که مسئول تزئینات عجیب و غریب تاجگذاری نیز بود، با طاق مرمری رنسانسی فعلی جایگزین شد. در سال‌های ۱۵۳۷ تا ۱۵۳۹، ایل سودوما یک نقاشی دیواری بالای محراب کشید که
ایل سودوما یک نقاشی دیواری بالای محراب کشید که اکنون در موزه شهر در کاخ عمومی نگهداری می‌شود. بخش میانی بالایی از سنگ توسط آگوستینو دی جووانی بر اساس طرح یک "گودال ماستر لیپو"، که احتمالاً با لیپو ممی قابل شناسایی است، ساخته شده است. این بنا شامل یک جان‌پناه است که بر روی پیش‌آمدگی‌هایی قرار گرفته است. طاق‌های گلبرگ‌مانند برجسته بین پیش‌آمدگی‌ها، نویسندگان را بر آن داشته است که این سازه را به عنوان لاله یا سوسن توصیف کنند. ساعت قسمت پایین بدنه در سال ۱۳۶۰ اضافه شد. سه زنگ وجود دارد که بزرگ‌ترین آنها
۱۳۶۰ اضافه شد. سه زنگ وجود دارد که بزرگ‌ترین آنها "سونتو" نام دارد - مخفف assunto، اشاره به عروج مریم مقدس. این زنگ نقش قابل توجهی در جشن‌های پالیو ایفا می‌کند. دیوارهای برج تقریباً هستند ضخامت در هر طرف. برج‌هایی با الهام از توره دل مانگیا. تعدادی از برج‌ها از برج توره دل مانگیا الهام گرفته شده‌اند. این برج‌ها عبارتند از:
تمپیو ولتیانو (معبد ولتا) موزه‌ای در شهر کومو، لمباردی، ایتالیا است که به دانشمند الساندرو ولتا (۱۷۴۵–۱۸۲۷) اختصاص داده شده است. ولتا، فیزیکدان پرکاری که به خاطر اختراع اولین باتری الکتریکی (پیل ولتایی) مشهور است، در کومو متولد شد و بیشتر عمر خود را در آنجا گذراند و اولین کرسی استادی خود را از سال ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۹ در مدرسه سلطنتی کومو داشت و سرانجام در سال ۱۸۱۹ به این شهر بازنشسته شد. این موزه که به سبک نئوکلاسیک طراحی شده است، در ساحل دریاچه کومو قرار دارد و مجموعه‌ای از ابزارهای علمی اصلی مورد استفاده ولتا را
از ابزارهای علمی اصلی مورد استفاده ولتا را در کنار آثار شخصی و افتخارات او در خود جای داده است. تاریخچه. ایده ایجاد یک موزه دائمی که به میراث علمی ولتا اختصاص داده شده باشد، پس از آتش‌سوزی ویرانگر در سال ۱۸۹۹ که یک نمایشگاه موقت بزرگ را که به مناسبت صدمین سالگرد اختراع پیل ولتایی در کومو برپا شده بود، نابود کرد، مطرح شد. بسیاری از ابزارها و اسناد اصلی در آتش از بین رفتند و نیاز به مکانی امن برای حفظ آثار باقی مانده را برجسته کردند. این پروژه با نزدیک شدن به صدمین سالگرد مرگ ولتا (۱۹۲۷) شتاب بیشتری گرفت.
به صدمین سالگرد مرگ ولتا (۱۹۲۷) شتاب بیشتری گرفت. بودجه سخاوتمندانه‌ای توسط فرانچسکو سوماینی، صنعتگر پنبه و سناتور، که این ساختمان را به عنوان هدیه‌ای به شهر سفارش داده بود، تأمین شد. معمار منتخب، فدریکو فریگریو بود که به خاطر کارهایش در مرمت بناهای تاریخی در منطقه کومو شناخته می‌شود. ساخت و ساز در سال ۱۹۲۵ آغاز شد و ساختمان در سال ۱۹۲۷ تکمیل شد، اگرچه افتتاح رسمی آن در ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۸ انجام شد. این ساختمان در اواسط قرن بیستم بر اثر سیل آسیب دید، اما تحت عملیات مرمت بعدی قرار گرفت. این بنا همچنان یک بنای
مرمت بعدی قرار گرفت. این بنا همچنان یک بنای تاریخی کلیدی در ساحل دریاچه کومو است و به عنوان بخشی از شبکه موزه‌های شهری شهر (موزه‌های مدنی کومو اداره می‌شود). معماری. تمپیو ولتیانو که توسط فدریکو فریگریو طراحی شده است، نمونه‌ای برجسته از معماری نئوکلاسیک است که مستقیماً از پانتئون رم الهام گرفته است. این بنا دارای یک پایه مربعی شکل به عرض تقریبی ۲۶ متر است که بر فراز آن یک تالار دایره‌ای بزرگ با گنبدی بلند قرار دارد و ارتفاع کلی آن تقریباً به ۲۶ متر می‌رسد. نمای بیرونی آن دارای ستون‌های باشکوه قرنتی و
نمای بیرونی آن دارای ستون‌های باشکوه قرنتی و مجسمه‌هایی است که نمایانگر علم و ایمان هستند. فضای داخلی شامل یک سالن دایره‌ای بزرگ با قطر حدود ۱۲ متر است که با نور طبیعی از روزنه‌های گنبد و پنجره‌های بزرگ روشن می‌شود. یک گالری فوقانی که توسط ستون‌ها پشتیبانی می‌شود، در اطراف محیط سالن امتداد دارد. کف با موزاییک تزئین شده است. این ساختمان عمدتاً از بتن مسلح ساخته شده و از بیرون با سنگ کارست پوشیده شده است. فریگریو این ساختمان را نه تنها به عنوان یک موزه، بلکه به عنوان یک «معبد» سکولار اختصاص داده شده به ولتا
به عنوان یک «معبد» سکولار اختصاص داده شده به ولتا و تجلیل از دستاوردهای علمی در نظر داشت. مجموعه. این موزه به‌طور خاص برای نگهداری ابزار و اسناد اصلی متعلق به الساندرو ولتا که از آتش‌سوزی سال ۱۸۹۹ جان سالم به در بردند، در کنار کپی‌هایی از ابزارهای از دست رفته، تأسیس شد. نمایشگاه‌های اصلی به ترتیب زمانی و موضوعی در ویترین‌هایی در طبقه همکف سالن مرکزی بزرگ چیده شده‌اند. این ویترین‌ها آزمایش‌ها و اختراعات کلیدی ولتا را در زمینه‌های مختلف به نمایش می‌گذارند: گالری بالایی، لوازم شخصی، افتخارات و جوایز ولتا، از
بالایی، لوازم شخصی، افتخارات و جوایز ولتا، از جمله مدال‌ها، نشان‌های اهدایی از سوی حاکمانی مانند ناپلئون بناپارت و نشریاتی که جزئیات آثار او را شرح می‌دهند، را در خود جای داده است.
کازماتسک یا کازماتی، سبکی از سنگ‌تراشی تزئینی هندسی است که مشخصه معماری ایتالیای قرون وسطی و به ویژه رم و اطراف آن است. این سبک بیشتر برای تزئین کف کلیساها مورد استفاده قرار می‌گرفت، اما برای تزئین دیوارهای کلیسا، منبرها و تخت‌های اسقف نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. این نام از کازماتی، کارگاه خانوادگی پیشرو صنعتگران در رم که چنین تزئینات مرمری هندسی را خلق می‌کردند، گرفته شده است. این سبک در سراسر اروپا گسترش یافت، جایی که در معتبرترین کلیساها مورد استفاده قرار گرفت؛ برای مثال، محراب بلند کلیسای وست‌مینستر
گرفت؛ برای مثال، محراب بلند کلیسای وست‌مینستر با کف مرمر کازماتسک تزئین شده است. شرح و تاریخچه اولیه. سبک کازماتسک نام خود را از خانواده کازماتی گرفته است که در قرن‌های دوازدهم و سیزدهم در رم شکوفا شدند و هنر موزاییک را به کار می‌بردند. آثار کازماتی از این جهت خاص است که از موزاییک شیشه‌ای در ترکیب با سنگ مرمر تشکیل شده است. گاهی این موزاییک‌ها روی طاق‌های مرمر سفید درها، روی حاشیه‌های صومعه‌ها، شیارهای ستون‌ها و روی بناهای یادبود مقبره‌ها منبت‌کاری می‌شوند. همچنین، این موزاییک‌ها قاب‌هایی از پورفیری یا
همچنین، این موزاییک‌ها قاب‌هایی از پورفیری یا مرمر، روی منبرها، صندلی‌های اسقفی، پرده‌ها و غیره هستند، یا خود به عنوان یک تابلو استفاده می‌شوند. رنگ آنها درخشان است و از موزاییک‌های طلایی آزادانه استفاده می‌شود. اگرچه در رم بیشتر از سایر نقاط ایتالیا رایج است، اما استفاده از آنها محدود به آن شهر نیست. در میان مکان‌های دیگر، این موزاییک‌ها در کاپلا پالاتینا در پالرمو یافت می‌شوند. هنوز ارتباط دقیق آن با هنر جنوبی سیسیل مشخص نشده است. اگرچه کازماتی‌های روم قرن دوازدهم، صنعتگران همنام این سبک هستند، اما به
قرن دوازدهم، صنعتگران همنام این سبک هستند، اما به نظر نمی‌رسد که اولین کسانی باشند که این هنر را توسعه داده‌اند. سبک مشابهی را می‌توان در سنگفرش صومعه بندیکتی مونته کاسینو (۱۰۶۶–۱۰۷۱) مشاهده کرد که با استفاده از کارگران قسطنطنیه ساخته شده است، و این احتمال را ایجاد می‌کند که سبک هندسی به شدت تحت تأثیر موزاییک‌های کف بیزانسی قرار گرفته باشد. با این حال، این تکنیک متمایز است زیرا کفپوش‌های کازماتی از اشکال و اندازه‌های مختلف سنگ ساخته شده‌اند، ویژگی‌ای کاملاً متفاوت از موزاییک‌های اپوس تسلاتوم که در آن
متفاوت از موزاییک‌های اپوس تسلاتوم که در آن الگوها از واحدهای کوچکی ساخته می‌شوند که همگی اندازه و شکل یکسانی دارند. سنگ مورد استفاده هنرمندان کازماتی اغلب از مواد بازیافتی (به‌عنوان مثال بازیافت مجدد) از ویرانه‌های ساختمان‌های روم باستان بود، که دایره‌های بزرگ، مقاطع عرضی با دقت برش‌خورده ستون‌های رومی بودند. طبق دایرةالمعارف کاتولیک، این سبک از موزاییک‌های تزئینی منبت‌کاری شده «در قرن دوازدهم توسط یک سنگ‌تراش به نام لورنتیوس همچنین با نام «لورنزو کازماتی» شناخته می‌شود اهل آناگنی، شهری کوچک در تپه‌های
شناخته می‌شود اهل آناگنی، شهری کوچک در تپه‌های شصت کیلومتری شرق-جنوب شرقی رم، به هنر تزئینی اروپا معرفی شد. لورنتیوس هنر خود را از استادان یونانی آموخت و مدتی از روش کار آنها پیروی کرد، اما در اوایل دوران حرفه‌ای خود سبکی اصیل را توسعه داد. سبک لورنتیوس با رهایی از سنت‌ها و تأثیرات بیزانسی، به یک موزاییک معماری تزئینی، با رنگ و طرح پر جنب و جوش، تکامل یافت که آن را در ترکیب با سطوح مرمر ساده یا تراشیده به کار می‌برد. «به عنوان یک قاعده، او از سنگ مرمر سفید یا روشن برای پس‌زمینه‌های خود استفاده می‌کرد؛ او
یا روشن برای پس‌زمینه‌های خود استفاده می‌کرد؛ او این سنگ‌ها را با مربع‌ها، متوازی‌الاضلاع‌ها و دایره‌هایی از سنگ مرمر تیره‌تر، پورفیری یا مارپیچ منبت‌کاری می‌کرد و آنها را با روبان‌هایی از موزاییک متشکل از موزاییک‌های رنگی و طلایی-شیشه‌ای احاطه می‌کرد. او این ارلکیندها را با قالب‌گیری‌های مرمری، حکاکی‌ها و نوارهای تخت از یکدیگر جدا می‌کرد و آنها را با موزاییک غنی‌تر می‌ساخت. اولین اثر ثبت شده او برای کلیسایی در فابیری در سال ۱۱۹۰ اجرا شد و قدیمی‌ترین نمونه موجود را می‌توان در کلیسای آرا کوئلی در رم مشاهده
موجود را می‌توان در کلیسای آرا کوئلی در رم مشاهده کرد. این اثر شامل یک آمبوی رساله و انجیل، یک صندلی، پرده و سنگفرش است. «در بسیاری از کارهایش، پسرش، یاکوبوس، که نه تنها مجسمه‌ساز و موزاییک‌کار بود، بلکه معماری چیره‌دست نیز بود، یاری‌اش می‌کرد. همان‌طور که تغییرات معماری انجام شده توسط او در کلیسای جامع چیویتا کاستلانا، که از پیشگامان رنسانس بود، گواه این مدعاست. این کاری بود که دیگر اعضای خانواده‌اش نیز در آن مشارکت داشتند و همگی چهار نسل پیرو این حرفه بودند. کسانی که در هنر خود به جایگاه والایی دست
بودند. کسانی که در هنر خود به جایگاه والایی دست یافتند، در خلاصه تبارشناسی زیر نامگذاری شده‌اند: لارنتیوس (۱۱۴۰–۱۲۱۰)؛ یاکوبوس (۱۱۶۵–۱۲۳۴)؛ لوکا (۱۲۲۱–۱۲۴۰)؛ یاکوبوس (۱۲۱۳–۱۲۹۳)؛ دئوداتوس (۱۲۲۵–۱۲۹۴)؛ یوهانس (۱۲۳۱–۱۳۰۳).» با این حال، یک محراب عمودی مرتفع که ظاهراً مربوط به قرن دوازدهم میلادی و مربوط به دوران جنگ‌های صلیبی است، به سبک کازماتسک، در کلیسای مقبره مقدس در اورشلیم که تا سال ۱۱۸۷ و سپس در مقاطعی در طول قرن سیزدهم تحت حکومت صلیبی‌ها بود، دوباره کشف شد.
سْوَگ ۲ (؛ به صورت کلی با حروف بزرگ نوشته می‌شود) نسخهٔ مجدد هفتمین آلبوم استودیویی خوانندهٔ کانادایی جاستین بیبر با نام سْوَگ (۲۰۲۵) است. این آلبوم به‌طور غافل‌گیرانه در ۵ سپتامبر ۲۰۲۵ از طریق دف جم رکوردینگز و آی‌ال‌اچ پروداکشنز منتشر شد. در این آلبوم، هنرمندانی همچون تمز، باکر، هاریکین کریس، لیل بی و ادی بنجامین به‌عنوان مهمان حضور دارند. تهیه‌کنندگی قطعات توسط !دابمجیک!، هاریکین کریس، بنجامین، دیجون، کارتر لنگ، مایک ویل مید ایت، بادی راس، دنیل چتریت، ام‌کی. جی و دیلن ویگینز و چند تن دیگر انجام شده است.
جی و دیلن ویگینز و چند تن دیگر انجام شده است. این آلبوم شامل ۲۳ قطعهٔ اضافه است که بر روی ۲۱ آهنگ نسخهٔ اصلی آلبوم "سْوَگ"، منتشرشده در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۵، قرار گرفته‌اند.
نیکا بیک‌لیک‌لی (زادهٔ ۲۹ خرداد ۱۳۶۴ در استان گلستان) مربی بسکتبال ایرانی است. او سابقهٔ مربیگری در تیم ملی بسکتبال سه‌نفره بانوان ایران و تیم بسکتبال بانوان شهرداری گرگان را دارد. زندگی. بیک‌لیک‌لی در استان گلستان به دنیا آمد و از نوجوانی وارد رشتهٔ بسکتبال شد. او پس از دوران بازیگری به مربیگری روی آورد و با حضور در تیم‌های استانی و ملی به یکی از مربیان شناخته‌شدهٔ بسکتبال بانوان ایران تبدیل شد. فعالیت حرفه‌ای. تیم ملی ایران. بیک‌لیک‌لی از مربیان تیم ملی بسکتبال سه‌نفره بانوان ایران بوده‌است. او در جریان
سه‌نفره بانوان ایران بوده‌است. او در جریان رقابت‌های آسیایی از دشواری رویارویی با تیم‌های شرق آسیا از جمله چین‌تایپه سخن گفته‌است. همچنین صعود تیم ملی دختران ایران به مرحلهٔ نیمه‌نهایی مسابقات قهرمانی آسیا در زمان مربیگری او رخ داد. شهرداری گرگان. او مربی تیم بسکتبال بانوان شهرداری گرگان نیز بوده‌است. بیک‌لیک‌لی دربارهٔ عملکرد این تیم بر اهمیت استفاده از بازیکنان بومی و همکاری کادر فنی تأکید کرده‌است.
حسن محمد دی تیرو (با نام اصلی حسن بن لوبه محمد؛ ۲۵ سپتامبر ۱۹۲۵–۳ ژوئن ۲۰۱۰)، بنیانگذار جنبش آزاد آچه (GAM) بود، سازمانی که از دهه ۱۹۷۰ تلاش کرد آچه را از اندونزی جدا کند. این جنبش از اهداف جدایی‌طلبانه خود دست کشید و طبق توافق‌نامه صلح هلسینکی در سال ۲۰۰۵، با خلع سلاح موافقت کرد. او نتیجه مادری تنگکو چیک دی تیرو، یک چریک آچه‌ای و قهرمان ملی اندونزی بود که در سال ۱۸۹۱ در جنگ با هلندی‌ها کشته شد. در سال ۲۰۱۰، او اندکی قبل از مرگش تابعیت اندونزیایی خود را پس گرفت. زندگی‌نامه. دی تیرو که از خانواده‌ای سرشناس،
زندگی‌نامه. دی تیرو که از خانواده‌ای سرشناس، از روستای تیرو (پیدی ریجنسی) می‌آمد، از سال ۱۹۳۸ و در طول اشغال ژاپن در مدارس مدرن سازمان PUSA داوود بوریه تحصیل کرد و تا سال ۱۹۴۵ رهبر پیشاهنگان PUSA بود. او در دسامبر ۱۹۴۵ به عنوان رهبر پسیندو (جوانان سوسیالیست) در «انقلاب اجتماعی» علیه اولیبالانگ‌های اشرافی حاکم آچه فعال بود. او که در آن زمان از طرفداران پرشور پیوند دادن تاریخ آچه با مبارزات ملی‌گرایانه اندونزی بود، در یوگیاکارتا، پایتخت انقلابی اندونزی، به تحصیل بیشتر پرداخت و دو کتاب در دفاع از این دیدگاه
بیشتر پرداخت و دو کتاب در دفاع از این دیدگاه نوشت. سپس تحصیلات خود را در ایالات متحده ادامه داد، جایی که به صورت پاره وقت برای هیئت نمایندگی اندونزی در سازمان ملل متحد کار می‌کرد. در سال ۱۹۵۳، در حالی که در شهر نیویورک دانشجو بود، خود را «وزیر امور خارجه» جنبش شورشی دارالاسلام، که در آچه توسط داوود برویه رهبری می‌شد، اعلام کرد. به دلیل این اقدام، او بلافاصله از تابعیت اندونزیایی خود محروم شد و به همین دلیل چند ماه در جزیره الیس بازداشت شد. شورش دارالاسلام در آچه در سال ۱۹۶۲ با یک توافق صلح پایان یافت. بر
در آچه در سال ۱۹۶۲ با یک توافق صلح پایان یافت. بر اساس این توافق صلح، آچه خودمختاری اسمی دریافت کرد. ایجاد جنبش آزاد آچه. دی تیرو در سال ۱۹۷۴ دوباره در آچه ظاهر شد، جایی که برای قرارداد خط لوله در کارخانه جدید گاز موبیل اویل که قرار بود در منطقه لوکسوماوه ساخته شود، درخواست داد. در یک فرایند مناقصه که دی تیرو فکر می‌کرد دولت مرکزی کنترل زیادی بر آن دارد، شرکت بکتل پیشنهاد قیمت او را رد کرد. ادعا شده است که در نتیجه این فقدان و مرگ برادرش به دلیل آنچه که او غفلت عمدی یک پزشک با قومیت جاوه‌ای می‌دانست، دی
غفلت عمدی یک پزشک با قومیت جاوه‌ای می‌دانست، دی تیرو با استفاده از ارتباطات قدیمی خود در دارالاسلام، شروع به سازماندهی یک جنبش جدایی‌طلبانه کرد. او در ۴ دسامبر ۱۹۷۶ سازمان خود را به عنوان جبهه آزادی‌بخش ملی آچه سوماترا، که بیشتر با نام جنبش آزاد آچه ("Gerakan Aceh Merdeka") شناخته می‌شود، اعلام کرد. از جمله اهداف آن، استقلال کامل آچه از اندونزی بود. دی تیرو به دلیل تمرکزش بر تاریخ پیش از استعمار آچه به عنوان یک کشور مستقل، استقلال را به عنوان یکی از اهداف GAM به جای خودمختاری انتخاب کرد. ASNLF با شورش سابق
به جای خودمختاری انتخاب کرد. ASNLF با شورش سابق دارالاسلام که به دنبال سرنگونی ایدئولوژی سکولار پانکاسیلا اندونزی و ایجاد یک دولت اسلامی پان اندونزیایی مبتنی بر شریعت بود، متمایز بود، هرچند با درجه بالایی از خودمختاری برای آچه در چارچوب چنین دولتی. او در "اعلامیه استقلال" خود، حق وجود اندونزی را زیر سؤال برد، زیرا اندونزی یک کشور چند فرهنگی مبتنی بر امپراتوری استعماری هلند بود و از ایالت‌های قبلی متعدد و قومیت‌های زیادی تشکیل شده بود که اشتراکات کمی با یکدیگر داشتند. به همین دلیل، دی تیرو معتقد بود که مردم
داشتند. به همین دلیل، دی تیرو معتقد بود که مردم آچه باید دولت پیش از استعمار آچه را احیا کنند و از دولت "فریبکار" اندونزی جدا باشند. با توجه به این تمرکز جدید بر تاریخ و هویت قومی متمایز آچه، برخی از فعالیت‌های GAM شامل حمله به مهاجران غیرقانونی، به ویژه کسانی که با ارتش اندونزی همکاری می‌کردند، در تلاش برای بازگرداندن سرزمین آچه به مردم آچه بود. مهاجران غیرقانونی اهل جاوه از جمله کسانی بودند که اغلب به دلیل ارتباط نزدیکشان با ارتش اندونزی، هدف قرار می‌گرفتند. با این حال، فعالیت‌های اصلی نظامی GAM شامل
با این حال، فعالیت‌های اصلی نظامی GAM شامل حملات چریکی علیه سربازان و پلیس اندونزی بود. در سال ۱۹۷۷، پس از رهبری یک حمله GAM که در آن یک مهندس آمریکایی کشته و یک مهندس آمریکایی و کره جنوبی دیگر زخمی شدند، حسن تیرو توسط ارتش اندونزی تحت تعقیب قرار گرفت. او در یک کمین نظامی از ناحیه پا مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به مالزی گریخت. از سال ۱۹۸۰، دی تیرو در استکهلم، سوئد زندگی می‌کرد و تابعیت سوئدی داشت. در بیشتر این مدت، زینی عبدالله، که در ژوئن ۲۰۱۲ فرماندار آچه شد، یکی از نزدیکترین همکاران آچه‌ای او در سوئد
شد، یکی از نزدیکترین همکاران آچه‌ای او در سوئد بود. پس از سونامی دسامبر ۲۰۰۴، GAM و دولت اندونزی بر سر یک معاهده صلح که در اوت ۲۰۰۵ در هلسینکی امضا شد، به توافق رسیدند. طبق مفاد معاهده صلح، که توسط رهبری سیاسی GAM پذیرفته و توسط دی تیرو تأیید شد، قرار بود خودمختاری گسترده‌تری برای آچه فراهم شود. اندکی پس از آن، قانون جدیدی در مورد حکومت آچه توسط پارلمان ملی در جاکارتا تصویب شد تا از اجرای معاهده صلح حمایت کند. در اکتبر ۲۰۰۸، پس از ۳۰ سال تبعید، دی تیرو به آچه بازگشت. در طول درگیری، دولت اندونزی در سه مورد
بازگشت. در طول درگیری، دولت اندونزی در سه مورد جداگانه به اشتباه اعلام کرد که حسن دی تیرو فوت کرده است. بازگشت به آچه. حسن دی تیرو پس از ۳۰ سال تبعید خودخواسته در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۸ به آچه بازگشت. در نتیجه سکته‌های قبلی، او برای ایراد سخنرانی در تجمع استقبال بسیار ضعیف بود و در آن زمان هیچ نقش فعالی در روند سیاسی جاری آچه ایفا نکرد. او دو هفته در آنجا ماند و سپس به سوئد بازگشت. یک سال بعد، در اکتبر ۲۰۰۹، او دوباره به آچه بازگشت و تا زمان مرگش در آنجا ماند. در ۲ ژوئن ۲۰۱۰، پس از سال‌ها زندگی با گذرنامه سوئدی،