payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پیکرات‌ها تشکیل دهند که می‌توانند یک پوکه را به شدت منفجره کنند، حتی زمانی که خنثی شده و چاشنی آن نابود یا برداشته شده باشد.[ "" ] حتی اگر مهمات منفجرنشده (UXO) منفجر نشوند، با تجزیهٔ آن‌ها آلاینده‌های زیست‌محیطی آزاد می‌شوند. ترکیبات سمی و فلزات سنگین موجود در آن‌ها می‌توانند به‌مرور زمان منابع آب و خاک را آلوده سازند. بازیابی این مهمات، به‌ویژه گلوله‌هایی که در عمق زمین مدفون شده‌اند، دشوار و خطرناک است—هرگونه تکان شدید ممکن است باعث انفجار شود. پس از آشکار شدن، مواد منفجره معمولاً می‌توانند با ایمنی
آشکار شدن، مواد منفجره معمولاً می‌توانند با ایمنی نسبی به محل مناسبی برای انهدام منتقل شوند؛ اما اگر این امر ممکن نباشد، باید در محل منفجر شوند که ممکن است مستلزم تخلیهٔ منطقهٔ اطراف باشد. مهمات منفجرنشده‌ای که قدمت آن‌ها گاه به میانهٔ سدهٔ نوزدهم بازمی‌گردد، همچنان در سراسر جهان خطرآفرین هستند—چه در مناطق فعلی و پیشین درگیری‌های نظامی و چه در میادین تیر آزمایشی نیروهای مسلح. یکی از مشکلات عمدهٔ مهمات منفجرنشده این است که با گذر زمان، چاشنی و مادهٔ منفجرهٔ اصلی به‌قدری تخریب می‌شوند که اغلب حساس‌تر به
اصلی به‌قدری تخریب می‌شوند که اغلب حساس‌تر به تحریک شده و در نتیجه خطرناک‌تر برای جابه‌جایی می‌گردند. فعالیت‌های عمرانی ممکن است به‌طور ناخواسته موجب جابه‌جایی یا تحریک بمب‌های منفجرنشده شوند که در چنین شرایطی، امکان انفجار وجود دارد. آتش‌سوزی در جنگل‌ها ممکن است در صورت انفجار مهمات مدفون تشدید شود. همچنین، امواج گرما که باعث کاهش شدید سطح آب می‌شوند، ممکن است خطر مهمات غوطه‌ور در آب را افزایش دهند. موارد بی‌شماری از دستکاری مهمات منفجرنشدهٔ قدیمی توسط افراد وجود دارد که اغلب با پیامدهای مرگبار همراه بوده
وجود دارد که اغلب با پیامدهای مرگبار همراه بوده است. به همین دلیل، به‌طور جهانی توصیه می‌شود که مهمات منفجرنشده به‌هیچ‌وجه توسط افراد غیرمتخصص لمس یا جابه‌جا نشود. در عوض، محل کشف باید به پلیس محلی گزارش شود تا کارشناسان خنثی‌سازی بمب یا تیم‌های تخصصی مهمات منفجره (EOD) آن را ایمن‌سازی کنند. در سراسر جهان. آفریقا. تأثیرات لشکرکشی شمال آفریقا در جنگ جهانی دوم. در جریان نبردهای شمال آفریقا میان نیروهای محور و متفقین، بخش‌های وسیعی از این منطقه به‌شدت مین‌گذاری شد تا از پیشروی نظامی جلوگیری شود. در طول این
شد تا از پیشروی نظامی جلوگیری شود. در طول این درگیری‌ها، افزون بر میلیون‌ها مین که کار گذاشته شد، شمار زیادی از گلوله‌های توپ نیز که شلیک شده بودند، منفجر نشدند و تا به امروز همچنان مرگبار باقی مانده‌اند. الجزایر، مصر، لیبی و تونس همگی با این مشکل مواجه‌اند، به‌گونه‌ای که هر ساله شماری از غیرنظامیان بر اثر برخورد با این مهمات منفجرنشده زخمی یا کشته می‌شوند. همچنین وجود مهمات منفجرنشده (UXO) روند توسعه را کند می‌کند، چرا که مناطق آلوده باید پیش از هرگونه توسعه پاک‌سازی (مین‌روبی) شوند. الجزایر. الجزایر در
پاک‌سازی (مین‌روبی) شوند. الجزایر. الجزایر در طول چندین جنگ، از جمله جنگ جهانی دوم، به‌واسطهٔ تعداد زیادی مین و مهمات منفجرنشده (UXO) آلوده شده است. در جریان پیوند جنگ الجزایر، نیروهای فرانسوی تا ۱۰ میلیون مین در خطوط موریس و شال—در شرق و غرب کشور—قرار دادند. در سال ۲۰۰۷، فرانسه به‌صورت رسمی نقشه‌هایی را به مقامات الجزایری تحویل داد که موقعیت میدان‌های مین را نشان می‌دادند. نبود این نقشه‌ها پیش‌تر به‌شدت روند مین‌زدایی الجزایر را مختل کرده بود. چاد. چاد با مسائل آلوده‌شدن به مهمات منفجرنشده و مین‌ها ناشی
مسائل آلوده‌شدن به مهمات منفجرنشده و مین‌ها ناشی از درگیری‌های متعدد خود بین دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ مواجه بوده است. بخش قابل توجهی از این آلودگی ناشی از مین‌های ضد نفر است که بسیاری از آن‌ها احتمالاً در آن دوره از منابع لیبی منشأ گرفته‌اند. براساس برآوردهای ارائه شده توسط گزارش در سال ۲۰۲۰، تقریباً ۱۰ کیلومتر مربع (معادل ۳٫۹ مایل مربع) از قلمرو چاد همچنان به این مین‌های ضد نفر خطرناک آلوده باقی مانده است. علاوه بر این، بخش کوچکتری از مهمات منفجرنشده (UXO) مرتبط با مهمات خوشه‌ای نیز همچنان برخی مناطق شمالی
با مهمات خوشه‌ای نیز همچنان برخی مناطق شمالی کشور را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
آفت‌کش‌ها در ایالات متحده عمدتاً توسط بخش کشاورزی استفاده می‌شوند، اما تقریباً یک چهارم آنها در خانه‌ها، حیاط‌ها، پارک‌ها، زمین‌های گلف و استخرهای شنا استفاده می‌شوند. استفاده کنید. آترازین. آترازین پس از گلیفوسات، دومین علف‌کش رایج مورد استفاده در ایالات متحده است که تقریباً از آن استفاده می‌شود. از ماده مؤثر در سال ۱۹۹۷. سازمان حفاظت محیط زیست ایالات متحده در تصمیم واجد شرایط بودن برای ثبت نام مجدد موقت در سال ۲۰۰۳ اعلام کرد: «اگر آترازین در دسترس کشاورزان نباشد، تأثیر اقتصادی کل یا ملی ناشی از از بین
نباشد، تأثیر اقتصادی کل یا ملی ناشی از از بین رفتن علف‌های هرز پهن برگ و چمن در ذرت، سورگوم و نیشکر بیش از ۲ میلیارد دلار در سال خواهد بود.» در همان گزارش، اضافه شد که اگر آترازین در دسترس کشاورزان ذرت نباشد، «کاهش عملکرد به علاوه افزایش هزینه علف‌کش‌ها ممکن است منجر به میانگین ضرر تخمینی ۲۸ دلار در هر هکتار شود». در سال ۲۰۰۶، سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا (EPA) به این نتیجه رسید که علف‌کش‌های تریازین «هیچ آسیبی به عموم مردم ایالات متحده، نوزادان، کودکان یا سایر … مصرف‌کنندگان وارد نمی‌کنند.» سازمان حفاظت
سایر … مصرف‌کنندگان وارد نمی‌کنند.» سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا (EPA) در سال ۲۰۰۷ بر اساس بررسی مطالعات آزمایشگاهی و میدانی، از جمله مطالعات ارائه شده توسط ثبت کننده و مطالعات منتشر شده در مقالات علمی، نتیجه گرفت که آترازین بر رشد غدد جنسی دوزیستان تأثیر منفی نمی‌گذارد در سال ۲۰۰۹، پاول وینچستر، استاد طب اطفال در دانشکده پزشکی دانشگاه ایندیانا، مقاله‌ای نوشت که در "مجله Acta Paediatrica" منتشر شد. او با بررسی سوابق ملی سی میلیون تولد، دریافت که کودکانی که بین ماه‌های آوریل و ژوئیه، زمانی که غلظت آترازین،
بین ماه‌های آوریل و ژوئیه، زمانی که غلظت آترازین، مخلوط با سایر آفت‌کش‌ها، در آب در بالاترین حد خود است، به دنیا می‌آیند، بیشتر احتمال دارد که دچار نقص‌های مادرزادی دستگاه تناسلی شوند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۰ که توسط سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده انجام شد، اثرات نامطلوب قابل توجهی بر تولید مثل ماهی‌ها در اثر قرار گرفتن در معرض آترازین در غلظت‌های پایین‌تر از دستورالعمل کیفیت آب USEPA مشاهده کرد. د.د. ت. استفاده از ددت در ایالات متحده در سال ۱۹۷۲ ممنوع شد، به جز یک معافیت محدود برای مصارف بهداشت عمومی.
به جز یک معافیت محدود برای مصارف بهداشت عمومی. نگرانی عمومی در مورد استفاده از تا حد زیادی تحت تأثیر کتاب «"بهار خاموش"» نوشته راشل کارسون قرار گرفت. دانشمندان ممنوعیت را به عنوان عامل اصلی بازگشت عقاب سرسفید به ایالات متحده ذکر می‌کنند. مقررات. قانون فدرال حشره‌کش، قارچ‌کش و جونده‌کش (FIFRA) برای اولین بار در سال ۱۹۴۷ تصویب شد و به وزارت کشاورزی ایالات متحده مسئولیت تنظیم آفت‌کش‌ها را داد. در سال ۱۹۷۲، FIFRA دستخوش یک بازنگری اساسی شد و مسئولیت تنظیم مقررات آفت‌کش‌ها را به آژانس حفاظت از محیط زیست منتقل
آفت‌کش‌ها را به آژانس حفاظت از محیط زیست منتقل کرد و تأکید را به حفاظت از محیط زیست و سلامت عمومی تغییر داد. مسائل. در مطالعه‌ای که در سال ۲۰۰۷ توسط سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده انجام شد، مشخص شد که آفت‌کش‌ها تمام نهرها و بیش از ۹۰٪ چاه‌های نمونه‌برداری شده را آلوده می‌کنند. بقایای آفت‌کش‌ها همچنین در باران و آب‌های زیرزمینی یافت شده است. کارگران کشاورزی ایالات متحده سالانه ۱۰٬۰۰۰ مورد یا بیشتر مسمومیت با آفت‌کش‌ها را که توسط پزشک تشخیص داده شده است، تجربه می‌کنند. آکادمی ملی علوم تخمین می‌زند که سالانه
می‌کنند. آکادمی ملی علوم تخمین می‌زند که سالانه بین ۴۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ مورد سرطان در اثر مقادیر مجاز باقیمانده آفت‌کش‌ها در مواد غذایی ایجاد می‌شود. در کالیفرنیا، شهرستان‌هایی که اکثریت جمعیت آنها لاتین تبار هستند، ۹۰۶٪ بیشتر از شهرستان‌هایی که جمعیت لاتین تبار آنها کمتر از ۲۴٪ است (۲۶۲ پوند در هر مایل مربع و ۲٫۴ پوند به ازای هر نفر) از آفت‌کش‌ها استفاده می‌کنند. اثرات بر روی موجودات زنده. مقاومت. مقاومت به آفت‌کش‌ها در جمعیت حشرات و گیاهان در ایالات متحده تکامل یافته است. برخی از حشرات و گیاهان در برابر چندین
یافته است. برخی از حشرات و گیاهان در برابر چندین آفت‌کش مقاوم شده‌اند. پرندگان. وزارت کشاورزی ایالات متحده (USDA) و سازمان حفاظت از حیات وحش ایالات متحده (USFWS) تخمین می‌زنند که سالانه بیش از ۶۷ میلیون پرنده در ایالات متحده توسط آفت‌کش‌ها کشته می‌شوند ماهی. وزارت کشاورزی ایالات متحده و سازمان خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده تخمین می‌زنند که سالانه بین ۶ تا ۱۴ میلیون ماهی در ایالات متحده توسط آفت‌کش‌ها کشته می‌شوند دوزیستان. دانشمندان آمریکایی دریافته‌اند که برخی از آفت‌کش‌های مورد استفاده در کشاورزی،
که برخی از آفت‌کش‌های مورد استفاده در کشاورزی، سیستم عصبی قورباغه‌ها را مختل می‌کنند و استفاده از این آفت‌کش‌ها با کاهش جمعیت قورباغه‌ها در سیرا نوادا مرتبط است. برخی دانشمندان معتقدند که برخی از آفت‌کش‌های رایج در حال حاضر در سطوحی وجود دارند که می‌توانند دوزیستان را در کالیفرنیا بکشند. آنها هشدار می‌دهند که محصولات تجزیه این آفت‌کش‌ها ممکن است برای دوزیستان ۱۰ تا ۱۰۰ برابر سمی‌تر از آفت‌کش‌های اصلی باشند. تماس مستقیم اسپری برخی از آفت‌کش‌ها (چه از طریق پخش شدن در نزدیکی محل استفاده و چه اسپری‌های تصادفی
شدن در نزدیکی محل استفاده و چه اسپری‌های تصادفی یا عمدی) می‌تواند برای دوزیستان بسیار کشنده باشد. قرار گرفتن در مسیر باد از زمین‌های کشاورزی که در آنها از آفت‌کش‌ها استفاده می‌شود، با کاهش جمعیت گونه‌های در معرض خطر قورباغه در کالیفرنیا مرتبط دانسته شده است. در مینه سوتا، استفاده از آفت‌کش‌ها به‌طور علیتی با ناهنجاری‌های مادرزادی در قورباغه‌ها مانند ناهنجاری‌های چشم، دهان و اندام‌ها مرتبط دانسته شده است. محققان در کالیفرنیا دریافتند که ناهنجاری‌های مشابه در قورباغه‌ها در ایالات متحده و کانادا ممکن است ناشی
قورباغه‌ها در ایالات متحده و کانادا ممکن است ناشی از تجزیه محصولات آفت‌کش‌هایی باشد که استفاده از آنها به عنوان تهدیدی طبقه‌بندی نمی‌شود. باقیمانده آفت‌کش‌ها در مواد غذایی. برنامه داده‌های آفت‌کش‌ها، برنامه‌ای که توسط وزارت کشاورزی ایالات متحده آغاز شده است، بزرگ‌ترین آزمایش‌کننده بقایای آفت‌کش‌ها روی مواد غذایی فروخته شده در ایالات متحده است. این طرح در سال ۱۹۹۱ آغاز شد و مواد غذایی را از نظر وجود آفت‌کش‌های مختلف و اینکه آیا این آفت‌کش‌ها از سطوح تحمل آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا فراتر
آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا فراتر می‌روند یا خیر، در نمونه‌های جمع‌آوری‌شده نزدیک به نقطه مصرف، آزمایش می‌کند. جدیدترین نتایج خلاصه آنها مربوط به سال ۲۰۱۶ است که در آن بیش از ۹۹٪ نمونه‌ها بسیار پایین‌تر از سطح تحمل EPA بودند. از بین ۱۰۳۶۵ نمونه آزمایش‌شده، ۰٫۴۶ درصد از آن‌ها دچار نقض تلرانس شدند. از ۴۸ نمونه، ۲۶ نمونه داخلی، ۲۰ نمونه منشأ خارجی و ۲ نمونه منشأ نامشخص داشتند.
ارکان اساسی حفاظت از جنگل‌های بارانی گرمسیری شامل طبیعت‌گردی و بازتوانی حیات وحش است. احیای جنگل‌ها و بازسازی جنگل از شیوه‌های رایج در مناطق خاص برای افزایش تراکم جنگل‌های بارانی گرمسیری است. با برقراری ارتباط با مردم محلی که در داخل و اطراف جنگل‌های بارانی زندگی می‌کنند، فعالان محیط زیست می‌توانند اطلاعات بیشتری در مورد آنچه که ممکن است به آنها اجازه دهد تلاش‌های خود را به بهترین شکل متمرکز کنند، کسب کنند. جنگل‌های بارانی در سطح جهانی برای پایداری و حفظ تنوع زیستی اهمیت دارند. اگرچه ممکن است از نظر موقعیت
زیستی اهمیت دارند. اگرچه ممکن است از نظر موقعیت مکانی و گونه‌های گیاهی و جانوری ساکن در آنها متفاوت باشند، اما به دلیل فراوانی منابع طبیعی وخدمت بوم‌سازگان، همچنان در سراسر جهان اهمیت دارند. برای اجرای دقیق روش‌های زیست‌شناسی حفاظت، در نظر گرفتن گونه‌های مختلف و تنوع زیستی موجود در انواع مختلف جنگل‌های بارانی مهم است. طبیعت‌گردی. طبیعت‌گردییا گردشگری محیط‌زیستی به برگزاری تورهایی در مناطق مشخصی گفته می‌شود که با هدف آموزش عموم دربارهٔ محیط‌های طبیعی که اغلب در معرض تهدید قرار دارند انجام می‌گیرد. این شیوه
در معرض تهدید قرار دارند انجام می‌گیرد. این شیوه یکی از راهکارهای ضروری برای حفظ زیست‌بوم‌های در معرض خطر است. گردشگران و راهنمایان تور معمولاً کمک‌های مالی سخاوتمندانه‌ای به تلاش‌های حفاظتی در مناطقی که بازدید می‌کنند، ارائه می‌دهند که نقش مهمی در حفظ جنگل‌های بارانی آمازون ایفا می‌کند. کارشناسان به‌طور مداوم و گسترده با فعالان محیط‌زیست، سیاست‌گذاران و رهبران محلی دربارهٔ اکوتوریسم و تأثیرات آن بر اکوسیستم‌های پیرامون به گفتگو می‌پردازند. اکوتوریسم می‌تواند به حفظ و پایایی تنوع زیستی در جنگل‌های بارانی
به حفظ و پایایی تنوع زیستی در جنگل‌های بارانی کمک کند. بسیاری از ایستگاه‌های تحقیقاتی مناطق گرمسیری مورد بازدید گردشگران، دانشجویان و داوطلبان قرار می‌گیرند و بر اساس بررسی ۱۴۲ ایستگاه، سالانه حدود ۱۱٬۰۵۵ تا ۱۸٬۹۵۰ بازدیدکننده دارند. همچنین، اکوتوریسم مسیر جدیدی به سوی رشد اقتصادی مبتنی بر محیط‌زیست فراهم کرده است. مطالعات نشان داده‌اند که اکوتوریسم به حفاظت از تنوع زیستی اکولوژیکی کمک شایانی کرده است. جنگل‌های بارانی آمازون. یکی از بزرگ‌ترین و متراکم‌ترین جنگل‌های بارانی جهان، جنگل‌های آمازون در آمریکای
جنگل‌های بارانی جهان، جنگل‌های آمازون در آمریکای جنوبی است. جنگل‌های بارانی در سراسر جهان در حال ناپدید شدن هستند و این روند در برزیل با سرعت نگران‌کننده‌ای ادامه دارد. از دهه ۱۹۸۰ تاکنون، بیش از ۱۵۳٬۰۰۰ مایل مربع از جنگل بارانی آمازون قربانی جنگل‌زدایی شده است برزیل با استفاده از زمین‌های تازه پاک‌سازی‌شده به تأمین تقاضای جهانی رو به رشد برای تولید محصولات کشاورزی مانند سویا و گوشت گاو کمک کرده است. آمازون به‌راحتی یکی از بزرگ‌ترین و متنوع‌ترین ذخایر زیستی جهان است؛ حوزه‌ای که زمانی سرسبز، متراکم و دارای
جهان است؛ حوزه‌ای که زمانی سرسبز، متراکم و دارای تنوع زیستی بسیار بالا بود، اما اکنون در بسیاری مناطق به مزارع سویا و دامداری تبدیل شده است. اخیراً [زمان دقیق؟] برزیل تلاش کرده است تا سرعت تخریب جنگل‌های بارانی خود را به‌طور چشمگیری کاهش دهد و نرخ جنگل‌زدایی را بیش از ۸۰٪ کاهش داده است. با اجرای مقررات سختگیرانه‌تر در مورد استفاده از زمین و ایجاد مناطق حفاظت‌شده، روند جنگل‌زدایی تا حدودی کند شده است. انتشار گازهای گلخانه‌ای، که عمدتاً به دلیل نرخ نگران‌کننده تخریب جنگل‌های بارانی است، یکی از بزرگ‌ترین
تخریب جنگل‌های بارانی است، یکی از بزرگ‌ترین عوامل مؤثر در تغییرات اقلیمی در منطقه آمازون است. دولت ملی برزیل به برنامه‌ریزی اجتماعی و اقتصادی بهتر در مناطق خاص با شباهت‌های قابل توجه با سیاست‌های ملی کمک می‌کند. تنها در سال ۲۰۰۹، برزیل به این مسئله اذعان کرد و چالش پیش رو برای کاهش انتشار کربن خود به میزان ۳۶ تا ۳۸ درصد تا سال ۲۰۲۰ را پذیرفت تا به نوبه خود میزان گازهای منتشر شده در هوا را کاهش دهد. آفست کربن. راه دیگری که حفاظت از محیط‌زیست به گزینه‌ای از لحاظ اقتصادی سودآور تبدیل شده، از طریق آفست کربن
لحاظ اقتصادی سودآور تبدیل شده، از طریق آفست کربن است. بر اساس پیمان کیوتو، کشورها موظف‌اند تا پیش از سال ۲۰۱۲، انتشار دی‌اکسید کربن خود را به میزان ۵٪ کمتر از سطح سال ۱۹۹۰ کاهش دهند. کشورها می‌توانند بخشی از این کاهش اجباری در انتشار گازهای گلخانه‌ای را از طریق جبران آن به روش‌های دیگر محقق کنند. از طریق حفاظت یا جنگل‌کاری مجدد جنگل‌های بارانی، کشورها قادر خواهند بود اعتبارات کربن دریافت کنند. برخی از شرکت‌های جهانی علناً اعلام کرده‌اند که از خرید محصولاتی که از مناطق اخیراً پاکسازی‌شدهٔ جنگل‌های بارانی
که از مناطق اخیراً پاکسازی‌شدهٔ جنگل‌های بارانی سرچشمه می‌گیرند، خودداری می‌کنند. گوشت گاو معمولاً از مزارعی می‌آید که در زمین‌هایی واقع شده‌اند که قبلاً محل سکونت جنگل‌های بارانی بوده‌اند. حفظ جنگل‌های بارانی بسیار مهم است زیرا بسیاری از منابع مورد استفاده ما روزمره از جنگل‌های بارانی می‌آیند، از جمله لاستیک برای لاستیک ماشین و ادویه‌هایی مانند دارچین و بسیاری از اقلام رایج دیگر. حفظ جنگل‌های بارانی برای حیات روی زمین ضروری است، زیرا درختان دی‌اکسید کربن را برای تأمین اکسیژن جذب می‌کنند. حدود یک چهارم از
برای تأمین اکسیژن جذب می‌کنند. حدود یک چهارم از انتشار گازهای گلخانه‌ای جهان از جنگل‌زدایی و تخریب جنگل‌های بارانی ناشی می‌شود.
اصلاح نژاد درختان، عبارت است از به‌کارگیری اصول ژنتیک، زیست‌شناسی تولیدمثلی و اقتصاد برای بهبود ژنتیکی و مدیریت درختان جنگلی. در مقایسه با اصلاح نژاد دام‌ها، محصولات زراعی و گل‌های باغی که طی چند قرن گذشته انجام شده است، اصلاح نژاد درختان—به جز درختان میوه‌ای—یک پدیده نسبتاً جدید به‌شمار می‌آید. یک برنامه اصلاح نژاد درختان جنگلی معمولی با انتخاب فنوتیپ‌های برتر (به‌علاوه درختان) آغاز می‌شود. در یک جنگل طبیعی یا دست کاشت، که اغلب بر اساس سرعت رشد، شکل درخت و ویژگی‌های سازگاری با مکان است. این کاربرد انتخاب
ویژگی‌های سازگاری با مکان است. این کاربرد انتخاب جمعی، عملکرد میانگین جنگل را بهبود می‌بخشد. فرزندان از درختان منتخب به دست می‌آیند و در مزارع آزمایشی که به عنوان آزمایش‌های ژنتیکی عمل می‌کنند، پرورش داده می‌شوند. بر اساس چنین آزمایش‌هایی می‌توان بهترین ژنوتیپ‌ها را از بین والدین انتخاب کرد. درختان انتخاب شده معمولاً یا از طریق بذر یا پیوند تکثیر می‌شوند و باغ‌های بذری زمانی احداث می‌شوند که محصول ترجیحی، بذر اصلاح‌شده باشد. از طرف دیگر، بهترین ژنوتیپ‌ها را می‌توان مستقیماً با قلمه زدن یا روش‌های برون‌تنی
می‌توان مستقیماً با قلمه زدن یا روش‌های برون‌تنی تکثیر کرد و مستقیماً در مزارع کلونال استفاده کرد. سیستم اول اغلب برای کاج‌ها و سایر درختان سوزنی برگ استفاده می‌شود، در حالی که سیستم دوم در برخی از پهن برگ‌ها (صنوبر، اکالیپتوس و سایر درختان) معمول است. اهداف یک برنامه اصلاح نژاد درخت از بهبود عملکرد و سازگاری با شرایط خاص گرفته تا مقاومت در برابر آفات و بیماری‌ها، خواص چوب و غیره را شامل می‌شود. در حال حاضر، اصلاح نژاد درختان از پیشرفت سریع ژنتیک و ژنومیک گیاهان بهره می‌برد. بهینه‌سازی. پرورش‌دهندگان درخت
بهره می‌برد. بهینه‌سازی. پرورش‌دهندگان درخت سعی می‌کنند با بهینه‌سازی اصلاح نژاد درخت، کارایی عملیات خود را بهبود بخشند. دانشمندان ابزارهایی را با هدف بهبود کارایی برنامه‌های اصلاح نژاد درختان توسعه می‌دهند. بهینه‌سازی می‌تواند به معنای تطبیق استراتژی‌ها و روش‌ها با گونه‌های خاص، گروه‌های جمعیتی، ساختارهای تنوع ژنتیکی و شیوه‌های وراثت صفات مهم برای به دست آوردن بالاترین سود در واحد زمان باشد. بهینه‌سازی معمولاً در سطوح زیر انجام می‌شود: شبیه‌سازی‌های کامپیوتری، مبتنی بر الگوریتم‌های تعریف‌شده، اغلب مورد
مبتنی بر الگوریتم‌های تعریف‌شده، اغلب مورد استفاده قرار می‌گیرند: یا شامل تغییرات تصادفی (تصادفی) یا بدون آن (قطعی).[ "" ] استراتژی‌های انتخاب برای پیشرفت سالانه در اصلاح نژاد بلندمدت با هزینه سالانه مشخص با در نظر گرفتن افزایش ژنتیکی، تنوع ژنی، اجزای هزینه و اجزای زمان مقایسه شده‌اند. برای صنوبر نروژی، کلون کردن خانواده‌های کامل خواهر و برادر و سپس انتخاب بر اساس عملکرد کلونی مطلوب به نظر می‌رسد در حالی که برای کاج اسکاتلندی، یک استراتژی دو مرحله‌ای بهترین به نظر می‌رسد، ابتدا پیش‌انتخاب فنوتیپی و سپس
به نظر می‌رسد، ابتدا پیش‌انتخاب فنوتیپی و سپس آزمایش نتاج انتخاب‌ها. بهسازی درخت. یک جمعیت با تنوع ژنتیکی و روشی برای انتخاب افراد با برتری ژنتیکی، اساس بهبود درختان از طریق اصلاح نژاد را تشکیل می‌دهد. در واقع، یک برنامه اصلاح نژاد درخت به دنبال جداسازی و ارزیابی مولفه ژنتیکی تغییرات در یک یا چند ویژگی مورد نظر است. در ساده‌ترین روش، چرخه‌های انتخاب جمعیت موجود را در جهت خاصی کاهش می‌دهد تا ویژگی‌های مطلوب تقویت شوند، سپس از افراد انتخاب‌شده برای تولید مثل استفاده می‌شود تا جمعیتی با ویژگی‌های بهبود یافته
استفاده می‌شود تا جمعیتی با ویژگی‌های بهبود یافته گسترش یابد. استراتژی‌های اصلاح نژاد بسته به گونه و اهداف متفاوت است، اما همگی از طرح‌های جفت‌گیری برای کسب اطلاعات و تولید مواد جدید استفاده می‌کنند. انتخاب استراتژی اصلاح نژاد و طرح جفت‌گیری مناسب یکی از تصمیمات کلیدی در هر برنامه اصلاح نژاد است. کیس (۱۹۸۶) از یک طرح دو سطحی در استان بریتیش کلمبیا استفاده کرد تا تغییرات درون و بین جمعیت‌های مجزای سرو سفید را، هم در داخل بریتیش کلمبیا و هم از شرق آمریکای شمالی، مطالعه کند. برنامه اصلاح نژاد سرو سفید که در
مطالعه کند. برنامه اصلاح نژاد سرو سفید که در سال ۱۹۸۶ توسط اداره جنگلداری کانادا در منطقه ماریتایمز آغاز شد، از دو نوع جفت‌گیری استفاده کرد: جفت‌گیری چندتایی برای آزمون توان ترکیب عمومی کلون‌ها؛ و جفت‌گیری زوجی (pair-mating) برای تولید مواد لازم جهت انتخاب‌های نسل دوم (Fowler و همکاران، ۱۹۸۸). بررسی سیستماتیک نیوتن (2003) در مورد واکنش‌های عملکرد صنوبر سفید و ۳ گونه مخروطیان دیگر آمریکای شمالی به شیوه‌های بهبود درختان جنگلی نشان داد که انتخاب صحیح منشأ-فرزند می‌تواند باعث افزایش رشد قدی حدود ۱۲ درصد در ۲۰
می‌تواند باعث افزایش رشد قدی حدود ۱۲ درصد در ۲۰ سالگی برای صنوبر سفید و افزایش بهره‌وری قابل فروش (میانگین افزایش حجم قابل فروش سالانه) ۲۶ درصد در ۵۰ سالگی برای مزارع ایجاد شده با تراکم اولیه اسمی در مکان‌های با کیفیت متوسط تا خوب شود. همچنین، برآوردهای اولیه حاصل از مطالعات موردی فردی نشان داد که استراتژی‌های انتخاب نسل اول برای صنوبر سفید می‌تواند بهره‌وری قابل فروش را در ۴۵ سال تقریباً ۲۰٪ افزایش دهد.[ "" ]
رئیس کمیته مشترک نیروهای مسلح پاکستان () عالی‌رتبه‌ترین و ارشدترین افسر نظامی، با درجه چهار ستاره، در نیروهای مسلح پاکستان است که به‌عنوان افسر ارشد ستاد و مشاور ارشد نظامی دولت پاکستان به رهبری نخست‌وزیر پاکستان و شورای امنیت ملی خدمت می‌کند. همچنین نقش مشاوره به اعضای منتخب در مجمع ملی پاکستان و وزارت دفاع را نیز برعهده دارد. رئیس کمیته مشترک، جلسات کمیته ستاد مشترک نیروهای مسلح پاکستان را رهبری می‌کند و تلاش‌های مشترک کمیته ستاد مشترک را هماهنگ می‌کند، که اعضای این کمیته از رئیس کمیته مشترک، رئیس ستاد
که اعضای این کمیته از رئیس کمیته مشترک، رئیس ستاد ارتش و رئیس ستاد نیروی هوایی و رئیس ستاد نیروی دریایی، فرمانده تفنگداران دریایی، مدیرکل گارد ساحلی، مدیر بخش برنامه‌های استراتژیک، فرمانده نیروهای مسلح غیرنظامی و فرمانده گارد ملی تشکیل می‌شود. رئیس کمیته مشترک در عمل هیچ اختیاری بر فرماندهی نیروهای رزمی ندارد و روسای ستاد نیروها نیز به تنهایی مسئول هماهنگی و لجستیک نیروهای رزمی زیرمجموعه خود هستند. وظیفه رئیس کمیته مشترک، انتقال ارتباطات استراتژیک از نخست‌وزیر و رئیس‌جمهور به فرماندهان رزمی و همچنین تخصیص
و رئیس‌جمهور به فرماندهان رزمی و همچنین تخصیص بودجه اضافی به فرماندهان رزمی در صورت لزوم است. رئیس کمیته مشترک توسط نخست‌وزیر نامزد شده و توسط رئیس‌جمهور پاکستان منصوب می‌شود. برخلاف رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا، انتصاب رئیس کمیته مشترک نیروهای مسلح پاکستان نیازی به تأیید اکثریت آرا توسط پارلمان (مجلس شورای پاکستان) ندارد. طبق قانون، رئیس کمیته مشترک به‌عنوان یک ژنرال چهار ستاره، مارشال چهار ستاره نیروی هوایی یا ادمیرال چهار ستاره منصوب می‌شود. پست رئیس کمیته مشترک نخستین بار توسط
می‌شود. پست رئیس کمیته مشترک نخستین بار توسط نخست‌وزیر سابق پاکستان؛ ذوالفقار علی بوتو، در مارس ۱۹۷۶ ایجاد شد و اولین رئیس آن، ژنرال محمد شریف بود. متصدی فعلی این سمت، ژنرال ساحر شمشاد میرزا است که در سال ۲۰۲۲ منصوب شده است.
جنگل و پرنده ( که با نام رسمی خود انجمن سلطنتی حفاظت از جنگل‌ها و پرندگان نیوزیلند نیز شناخته می‌شود، یک سازمان زیست‌محیطی است که در زمینه حفاظت و نگهداری از گیاهان و جانوران بومی نیوزیلند و مناطق وحشی منحصر به فرد و اکوسیستم‌های طبیعی تخصص دارد. شرکت چنگل و پرنده شامل ۴۷ شعبه است که در مراکز شهری و روستایی سراسر نیوزیلند واقع شده‌اند. شعب به‌طور فعال در پروژه‌های حفاظت و حمایت از محیط زیست در سطح جامعه، منطقه و ملی مشارکت دارند. دفاتر و کارکنان جنگل و پرنده در اوکلند، کریستچرچ، ولینگتون، نلسون و داندین
در اوکلند، کریستچرچ، ولینگتون، نلسون و داندین مستقر هستند. جنگل و پرنده (Forest &amp; Bird) مجله‌ای فصلی "با عنوان جنگل و پرنده (Forest &amp; Bird)" منتشر می‌کند که یکی از نشریات معتبر تاریخ طبیعی و حفاظت از محیط زیست نیوزیلند است. انتشارات جنگل و پرنده کتاب تفسیری جامعی در مورد حقوق محیط زیست در نیوزیلند منتشر کرده است. سازمان جنگل‌ها و پرندگان همچنین به‌طور فعال در حمایت و لابی‌گری برای قوانین و رویه‌های مدیریت منابع برای حفاظت مداوم‌تر از اکوسیستم‌ها فعالیت می‌کند. تاریخچه. انجمن حفاظت از پرندگان بومی
می‌کند. تاریخچه. انجمن حفاظت از پرندگان بومی در سال ۱۹۲۳ با نام انجمن حفاظت از پرندگان بومی تأسیس شد. این انجمن که بعدها به انجمن سلطنتی حفاظت از جنگل‌ها و پرندگان نیوزیلند تغییر نام داد، پیوسته از مسائل مربوط به حفاظت از محیط زیست، به ویژه برای زمین‌های جنگلی، حمایت کرده است. وال سندرسون به عنوان بنیانگذار شناخته می‌شود. در سال ۱۹۲۱، پس از بازگشت از جنگ جهانی اول، کاپیتان وقت، وال سندرسون، از اینکه منطقه حفاظت‌شده حیات وحش جزیره کاپیتی حصارکشی نشده و به‌طور گسترده توسط گاو، گوسفند و بز آسیب دیده بود،
گسترده توسط گاو، گوسفند و بز آسیب دیده بود، خشمگین شد. سندرسون برای مدیریت بهتر جزیره کاپیتی مبارزه کرد و موفق شد آن را به عنوان یک منطقه حفاظت‌شده حیات وحش دوباره احیا کند. پس از این موفقیت، سندرسون در مارس ۱۹۲۳ یک جلسه عمومی برگزار کرد که در آن انجمن حفاظت از پرندگان بومی تأسیس شد و سر توماس مکنزی به عنوان اولین رئیس این انجمن انتخاب شد. اتحادیه جنگلداری نیوزیلند، یک گروه حفاظت از جنگل‌ها، از قبل وجود داشت اما به تدریج از بین رفت. در سال ۱۹۳۵، مکنزی و سندرسون نام انجمن را به انجمن حفاظت از جنگل‌ها و
سندرسون نام انجمن را به انجمن حفاظت از جنگل‌ها و پرندگان نیوزیلند تغییر دادند. سندرسون دامنه علایق انجمن را به حوزه‌هایی مانند فرسایش خاک و استفاده از درختان بومی برای تثبیت خاک گسترش داد. او در سال ۱۹۳۳ به ریاست جمهوری رسید، سمتی که تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۵ در سن ۷۹ سالگی در اختیار داشت. تا دهه ۱۹۷۰، انجمن سلطنتی حفاظت از جنگل‌ها و پرندگان تنها گروه زیست‌محیطی نیوزیلند باقی ماند. با این حال، در اکتبر ۱۹۷۱، دولت نیوزیلند پیشنهاد داد که مناطق وسیعی از جنگل‌های راش بومی جزیره جنوبی را از بین ببرند و نیمی از
راش بومی جزیره جنوبی را از بین ببرند و نیمی از منطقه پاکسازی شده به درخت کاج عجیب و غریب "Pinus radiata" تبدیل شود. در کنار کمپین نجات ماناپوری، برداشت جنگل‌های بومی باعث افزایش آگاهی عمومی در مورد حفاظت از محیط زیست و تشکیل گروه‌های زیست‌محیطی جدید مانند کمیته اقدام جنگل راش شد. در واکنش به برداشت چوب از جنگل‌های بومی، در ۴ ژوئیه ۱۹۷۵، کمیته اقدام جنگل، پرندگان و جنگل‌های راش، اعلامیه مارویا را به عنوان یک دادخواست عمومی آغاز کرد و خواستار پایان دادن به قطع درختان جنگل‌های بومی و به رسمیت شناختن قانونی
قطع درختان جنگل‌های بومی و به رسمیت شناختن قانونی جنگل‌های بومی شد. اعلامیه مارویا در سال ۱۹۷۷ به دولت نیوزیلند ارائه شد. از سال ۲۰۰۵، این انجمن هر ساله یک نظرسنجی با عنوان «پرنده سال» برگزار می‌کند که با رأی مردم انتخاب می‌شود. برندگان تا به امروز عبارتند از کاکاپو، توئی و خفاش دم دراز نیوزیلند. در سال ۲۰۲۱، تمام درآمد حاصل از بازی لرد (خواننده) ته آئو ماراما (آلبوم چندآهنگه) اختصاص یافت. در آوریل ۲۰۲۲، نیکولا توکی به عنوان مدیر اجرایی جنگل و پرنده جانشین کوین هیگ شد.