payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دلیل سوختگی تحت درمان بودند، نشان می‌داد. سنتکام ادعا کرد که این منطقه را هدف قرار داده است تا «منبع اقتصادی قدرت حوثی‌ها را تضعیف کند.» به گفته محمد العتاب، خبرنگار الجزیره، حملات هوایی کارمندان و رانندگان کامیون را غافلگیر کرد و اولین حملات هوایی در حالی که آنها مشغول کار بودند، به این منطقه اصابت کرد. حدود ۷۰ درصد از واردات و ۸۰ درصد از کمک‌های بشردوستانه به یمن از طریق بنادر رأس عیسی، حدیده و الصلیف انجام می‌شود. المسیره گزارش داد که بسیاری از کشته‌شدگان کارگران نفتی بودند و افزود که پنج امدادگر در
کارگران نفتی بودند و افزود که پنج امدادگر در حملات ثانویه آمریکا هنگام رسیدن مقامات بهداشتی به محل حادثه کشته شدند.
نَجاة عتیق الظاهری (۱۰ مهٔ ۱۹۸۳) شاعر اماراتی است. در نمایشگاه بین‌المللی کتاب شارجه ۲۰۲۳، او برای دیوانش «غاسق» موفق به دریافت جایزهٔ بهترین کتاب اماراتی از نویسندهٔ اماراتی در بخش خلاقیت ادبی شد. زندگی و پیشه. نجاة الظاهری در ۱۰ مهٔ ۱۹۸۳ در العین به دنیا آمد. کارشناسی زبان و ادبیات عربی از دانشگاه امارات گرفت و در سال ۲۰۰۸ فارغ‌التحصیل شد. او عضو اتحادیهٔ نویسندگان و ادیبان امارات است و دبیر اجرایی شاخهٔ ابوظبی اتحادیه از سال ۲۰۲۲ است. الظاهری به تدریس آموزش بحرهای شعری و اصول شعر در دانشگاه امارات،
آموزش بحرهای شعری و اصول شعر در دانشگاه امارات، مؤسسهٔ توسعهٔ خانواده و مرکز لانتانا برای فرهنگ و هنر می‌پردازد. به مدیریت و برگزاری شب‌های شعر، جلسات فرهنگی و ادبی در نمایشگاه بین‌المللی کتاب شارجه، خانهٔ شعر شارجه و شاخهٔ ابوظبی اتحادیه نویسندگان و ادیبان امارات پرداخته است و در شب‌های شعر داخلی و بین‌المللی، از جمله:روزهای شعر شارجه در مادرید، ۲۰۱۹؛ شب شعر جشن انتخاب نزوی به‌عنوان پایتخت فرهنگ اسلامی، ۲۰۱۵؛ شب شعر جشن روز ملی امارات در عربستان، ۲۰۱۸ حضور یافته است. الظاهری در شعر کلاسیک و عامیانه فعال
یافته است. الظاهری در شعر کلاسیک و عامیانه فعال است و به هر دو سبک عمودی و تفعیلی می‌نویسد. او خود را در شعر فصیح می‌یابد، اما قالبی که به آن بیشتر تمایل دارد، قالب وجدانی است. او به‌عنوان ویراستار در مجلهٔ "زهرة الخلیج" از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ و نویسندهٔ مقالات در روزنامهٔ "الرؤیا"ی اماراتی، ۲۰۱۳–۲۰۱۶ فعالیت کرده است. آثار. از دیوان‌های شعر او:
مزد ترس یک فیلم بقا و دلهره‌آور فرانسوی به کارگردانی ژولین لکلرک است که در سال ۲۰۲۴ از شبکه نتفلیکس منتشر شد. این فیلم اقتباسی جدید از رمانی به همین نام نوشته ژرژ آرنو است. این فیلم همچنین بر اساس فیلمنامه فیلمی به همین نام مزد ترس محصول سال ۱۹۵۳ به کارگردانی آنری-ژرژ کلوزو ساخته شده است. برای جلوگیری از یک انفجار مرگبار، یک تیم قاچاق مواد مخدر ۲۴ ساعت فرصت دارد تا دو کامیون حاوی نیتروگلیسرین را از بیابانی پر از خطر عبور دهد. داستان. در کشوری بیابانی که دستخوش تحولات انقلابی است، چهار ماجراجوی مزدور توسط یک
تحولات انقلابی است، چهار ماجراجوی مزدور توسط یک شرکت نفتی مأمور می‌شوند تا یک عملیات لجستیکی پرخطر را انجام دهند. هدف آنها حملنیتروگلیسرین، که به‌طور ایمن در دو کامیون بارگیری شده است، برای خاموش کردن آتش‌سوزی عظیم چاه نفت است که اردوگاه پناهندگان با تقریباً ۵۰۰۰ نفر، از جمله خانواده یکی از عوامل، را تهدید می‌کند. این مأموریت مستلزم پیمودن چند صد کیلومتر از زمین‌های بیابانی خطرناک و در عین حال دور زدن موانع و خطرات متعدد است. در ازای انجام موفقیت‌آمیز این وظیفه خطرناک، به مزدوران غرامت مالی قابل توجهی
وظیفه خطرناک، به مزدوران غرامت مالی قابل توجهی پیشنهاد می‌شود.
اثر رژ لب فرضیه‌ای است که بیان می‌کند در زمان بحران‌های اقتصادی، مصرف‌کنندگان به خرید کالاهای لوکس کوچک و ارزان‌تر روی می‌آورند. این ایده در سال ۲۰۰۸ رواج یافت؛ زمانی که لئونارد لودر اشاره کرد پس از حملات تروریستی ۲۰۰۱ فروش رژ لب شرکتش افزایش پیدا کرده است. از همین دیدگاه، شاخص رژ لب شکل گرفت که در ابتدا برای توضیح رشد فروش لوازم آرایشی طی رکود اوایل دهه ۲۰۰۰ به کار رفت. با این حال، بررسی‌های بعدی در دوران رکودهای اقتصادی مختلف نشان دادند که شواهد محکمی برای تأیید ادعای لادر وجود ندارد. در عوض، شاخص‌های
تأیید ادعای لادر وجود ندارد. در عوض، شاخص‌های مشابهی برای دیگر محصولات آرایشی، مانند لاک ناخن و ریمل، مطرح شده است. توضیحات. نظریه اثر رژ لب بیان می‌کند که در دوران بحران‌های اقتصادی، مصرف‌کنندگان به جای صرف هزینه برای کالاهای لوکس بزرگ و گران‌قیمت، به خرید کالاهای لوکس کوچک‌تر و ارزان‌تر روی می‌آورند. برای نمونه، به جای خرید کیف‌های گران یا کت‌های خز، ممکن است رژ لب یا دیگر لوازم آرایشی لوکس بخرند. اساس این فرضیه آن است که برخی افراد حتی در شرایط نامطلوب اقتصادی، همچنان تمایل به خرید کالاهای لوکس دارند،
اقتصادی، همچنان تمایل به خرید کالاهای لوکس دارند، اما انتخابشان به سمت محصولاتی با هزینه کمتر تغییر می‌کند. کاهش اعتماد مصرف‌کنندگان به آینده اقتصادی باعث می‌شود آن‌ها به سراغ محصولاتی بروند که فشار کمتری بر بودجه‌شان وارد کند. این الگو تنها به لوازم آرایشی محدود نمی‌شود و می‌تواند شامل خرید کالاهای کوچک‌تر و گران‌قیمت دیگر، مانند انواع خاصی از نوشیدنی‌ها یا ابزارهای الکترونیکی نیز باشد. تاریخچه. جولیت شور در کتاب "آمریکایی ولخرج" توضیح می‌دهد که مصرف‌کنندگان در شرایط خاص تمایل دارند رژ لب‌های گران‌تر و
در شرایط خاص تمایل دارند رژ لب‌های گران‌تر و شناخته‌شده‌تری مانند شنل را انتخاب کنند، به‌ویژه برای استفاده در جمع، در حالی که برندهای ارزان‌تر و کم‌اعتبارتر بیشتر در محیط خصوصی مثل حمام به کار می‌روند. لئونارد لودر، رئیس شرکت استه لودر، این تغییر الگوی خرید را نشانه‌ای از کاهش تمایل به خرید لباس‌های گران دانست. او اشاره کرد که پس از حملات تروریستی سال ۲۰۰۱، فروش رژ لب در تمام برندهای استه لودر افزایش چشمگیری داشت. به گفته او، در سه‌ماهه پایانی همان سال، فروش رژ لب در سراسر آمریکا ۱۱ درصد رشد کرد؛ روندی که
رژ لب در سراسر آمریکا ۱۱ درصد رشد کرد؛ روندی که یادآور افزایش ۲۵ درصدی فروش لوازم آرایشی در دوران رکود بزرگ بود. لودر بر همین اساس ادعا کرد که فروش رژ لب می‌تواند به عنوان یک شاخص اقتصادی در نظر گرفته شود؛ به این معنا که تقاضای بیشتر برای لوازم آرایشی، به‌ویژه رژ لب، معمولاً با افت سلامت اقتصادی جامعه همزمان است. آزمایش. رکودهای اقتصادی بعدی، به‌ویژه رکود مالی اواخر دهه ۲۰۰۰، شواهدی متناقض با ادعاهای لادر ارائه دادند؛ چراکه برخلاف پیش‌بینی او، فروش رژ لب در این دوره همگام با کاهش فعالیت‌های اقتصادی افت
در این دوره همگام با کاهش فعالیت‌های اقتصادی افت کرد. در مقابل، افزایش فروش رژ لب بیشتر در زمان‌هایی مشاهده شد که اقتصاد در حال رشد بوده است. به همین دلیل، اعتبار شاخص رژ لب به عنوان یک شاخص اقتصادی چندان قابل اتکا نیست. همچنین رشد چشمگیر فروش لوازم آرایشی در سال ۲۰۰۱ بیشتر به محبوبیت روزافزون برندهایی نسبت داده می‌شود که با نام و طراحی افراد مشهور عرضه می‌شدند تا به شرایط رکودی اقتصاد. میراث. در دههٔ ۲۰۱۰، با گسترش مد آرایش ناخن در کشورهای انگلیسی‌زبان و حتی مناطقی چون ژاپن و فیلیپین، بسیاری از رسانه‌ها
حتی مناطقی چون ژاپن و فیلیپین، بسیاری از رسانه‌ها گزارش دادند که لاک ناخن جایگزین رژ لب شده و در دوران رکود اقتصادی به‌عنوان اصلی‌ترین کالای مقرون‌به‌صرفه برای زنان، در برابر خریدهای گران‌تری مانند کیف و کفش مطرح شده است. همین موضوع باعث شد که بحث دربارهٔ "شاخص لاک ناخن" شکل بگیرد. روند مشابهی نیز در جریان همه‌گیری ویروس کرونا دیده شد؛ زمانی که استفادهٔ اجباری از ماسک‌های صورت باعث کاهش مصرف رژ لب گردید و در عوض، خرید لوازم آرایش چشم افزایش یافت، به‌گونه‌ای که اصطلاح "شاخص ریمل" مطرح شد.
پراجادیپوگ (به تایلندی: ประชาธิปก؛ ; – ) حاکم، مونارک، سیاستمدار، موسیقی‌دان، و افسر (نیروهای مسلح) اهل تایلند بود. او که با عنوان رامای هفتم نیز شناخته می‌شود، هفتمین پادشاه سیام از سلسله چاکری بود. دوران سلطنت او با دگرگونی‌های سیاسی و اجتماعی ناشی از انقلاب ۱۹۳۲ سیام همراه بود و به همین دلیل یکی از پرآشوب‌ترین دوره‌های تاریخ معاصر کشور به‌شمار می‌آید. پراجادیپوگ تنها پادشاه این سلسله است که تاکنون از سلطنت کناره‌گیری کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لئوپولد، نشان شیر سفید، نشان گرمابه، نشان
نشان لئوپولد، نشان شیر سفید، نشان گرمابه، نشان فیل سفید، نشان گل داوودی، نشان خاندان سلطنتی چاکری، نشان فیل، لژیون دونور (صلیب بزرگ)، نشان سلطنتی سرافیم، و نشان سنت اولاف شده است.
در ۲۸ آوریل ۲۰۲۵، حملات هوایی نیروی هوایی آمریکا، یک مرکز بازداشت مهاجران تحت کنترل حوثی‌ها در شهر صعده در استان صعده یمن را هدف قرار داد. این حملات منجر به کشته شدن حداقل ۶۸ مهاجر آفریقایی بازداشت شده و زخمی شدن ۴۷ نفر دیگر شد. این حادثه بزرگ‌ترین تلفات غیرنظامیان در یک عملیات نظامی ایالات متحده از زمان حمله هوایی ۲۰۱۷ موصل بود. این بازداشتگاه بخشی از یک مجتمع بزرگتر بود که سال‌ها قبل از حمله به عنوان یک بازداشتگاه فعالیت می‌کرد. پیش از این، نمایندگان کمیته بین‌المللی صلیب سرخ و سازمان ملل متحد از این
بین‌المللی صلیب سرخ و سازمان ملل متحد از این زندان بازدید کرده بودند، که دومی هرگونه کارکرد نظامی در داخل این مجتمع را تکذیب می‌کرد. شاهدان و فعالان محلی گزارش دادند که حداقل سه حمله هوایی متوالی در اوایل صبح به این بازداشتگاه، در حالی که ساکنان آن خواب بودند، صورت گرفته است. یک ساختمان دیگر در نزدیکی آن با کاربری نامعلوم نیز مورد اصابت قرار گرفت، اگرچه هیچ تلفاتی گزارش نشده است. در میان خرابه‌های زندان، بقایای دو تا سه بمب هدایت‌شونده دقیق جی‌بی‌یو-۳۹ پیدا شد. پیشینه. در اوایل سال ۲۰۲۴، آمریکا در پاسخ به
شد. پیشینه. در اوایل سال ۲۰۲۴، آمریکا در پاسخ به حملات خود به کشتی‌های تجاری و دریایی در دریای سرخ و خلیج عدن در حمایت از فلسطین در بحبوحه جنگ غزه، یک حمله هوایی علیه حوثی‌ها در سرزمین‌های تحت کنترل خود در یمن آغاز کرد. در ۱۵ مارس ۲۰۲۵، آمریکا عملیات راف رایدر را آغاز کرد، تشدیدی از مبارزات جاری خود که اهداف اصلی خود را از زیرساخت‌های نظامی حوثی‌ها به حمله به رهبری این گروه تغییر داد. این مبارزات در بحبوحه تلاش‌های فزاینده برای فشار بر ایران؛ حامیان اصلی حوثی‌ها، در دوره دوم ریاست جمهوری دونالد ترامپ، آغاز
در دوره دوم ریاست جمهوری دونالد ترامپ، آغاز شد. به گفته ارتش ایالات متحده، این عملیات «تأسیسات فرماندهی و کنترل متعدد، سیستم‌های دفاع هوایی، تأسیسات تولید سلاح‌های پیشرفته و مکان‌های ذخیره‌سازی سلاح‌های پیشرفته» حوثی‌ها را نابود کرده است. با این حال، سازمان دیده‌بان ایروارز ادعا کرد که تغییر در استراتژی، غیرنظامیان را بیشتر در معرض خطر حملات ایالات متحده قرار داده است. زندان شهر صعده پیش از این حمله، چندین سال به عنوان بازداشتگاه مهاجران مورد استفاده قرار می‌گرفت. به گزارش "واشینگتن پست"، سازمان ملل متحد
می‌گرفت. به گزارش "واشینگتن پست"، سازمان ملل متحد آن را قبلاً شامل یک پادگان نظامی و اخیراً به عنوان یک بازداشتگاه توصیف کرده است. یک محقق حقوق بشر یمن ادعا کرد که این زندان در سال ۲۰۱۵ یا ۲۰۱۶ دیگر برای حوثی‌ها به عنوان یک مرکز نظامی مورد استفاده قرار نمی‌گرفت، در حالی که محقق دیگری به نام عدنان الجبارنی گفت که این زندان همچنان یک دارایی مهم اما مرموز برای حوثی‌ها است و «مهاجران فقط یک جبهه هستند.» ساختمان دیگری در این مجتمع قبلاً در یک حمله هوایی ائتلاف به رهبری عربستان سعودی در سال ۲۰۲۲ مورد حمله قرار
به رهبری عربستان سعودی در سال ۲۰۲۲ مورد حمله قرار گرفت و ۹۱ نفر کشته شدند. سخنگوی ارتش عربستان سعودی ادعا کرد که این مکان توسط حوثی‌ها برای اهداف نظامی مورد استفاده قرار می‌گرفته است، اما گزارش سازمان ملل متحد حاکی از آن است که نمایندگان بازدیدکننده آن هیچ نشانه‌ای مبنی بر کارکرد نظامی آن ندیده‌اند. خودِ محوطه ۵۰ هکتار مساحت دارد و با دیواری احاطه شده است. دو ساختمانی که در این محوطه هدف قرار گرفتند، حدود ۱۲۰ فوت طول و ۵۰۰ فوت از هم فاصله داشتند و توسط یک جاده از هم جدا می‌شدند. ساختمان‌های انبار مانند از
از هم جدا می‌شدند. ساختمان‌های انبار مانند از نظر طراحی مشابه بودند، با سقف‌های موج‌دار و پایه‌های بتنی ساده. این تأسیسات در یک منطقه باز و دور از هرگونه پایگاه نظامی قرار داشت. این بازداشتگاه در زمان حمله، محل نگهداری ۱۱۵ مهاجر آفریقایی بدون مدرک بود. بازداشت‌شدگان عمدتاً اتیوپیایی و سومالیایی بودند و سایر آفریقایی‌ها نیز عمدتاً به دنبال عبور از مرز به عربستان سعودی بودند. حوثی‌ها ادعا کردند که این مرکز مهاجران تحت نظارت سازمان بین‌المللی مهاجرت و کمیته بین‌المللی صلیب سرخ فعالیت می‌کند، اگرچه هر دو
بین‌المللی صلیب سرخ فعالیت می‌کند، اگرچه هر دو سازمان این ادعا را رد کردند. با این حال، صلیب سرخ از سال ۲۰۱۸ نمایندگانی را برای بازدید دوره‌ای از این مجموعه اعزام کرده بود. حمله هوایی. در ۲۸ آوریل ۲۰۲۵، کمی قبل از ساعت ۰۵:۰۰ به وقت محلی، مرکز بازداشت مهاجران در حالی که ساکنان آن خواب بودند، مورد چندین حمله هوایی قرار گرفت. عابد ابراهیم صالح، یکی از بازماندگان، گفت: «هواپیماها دو بار از فاصله نزدیک حمله کردند. بار سوم به ما حمله کردند.» یک فعال محلی اتیوپیایی گفت که حداقل سه حمله هوایی به طور مستقیم و پشت
گفت که حداقل سه حمله هوایی به طور مستقیم و پشت سر هم به ساختمان اصابت کرد، در حالی که حمله چهارم در نزدیکی آن رخ داد. این حملات آمبولانس و دروازه اصلی مرکز را نابود کرد و عملیات نجات را مختل کرد. یک ساختمان دوم در همان نزدیکی که کاربری آن نامشخص بود نیز در حملات هوایی هدف قرار گرفت، اگرچه هیچ تلفاتی از آن شناسایی نشد. ترور بال، متخصص سابق مواد منفجره ارتش آمریکا، گفت که احتمالاً از چندین بمب جی‌بی‌یو-۳۹ ساخت آمریکا در این حمله استفاده شده است و معتقد است که به دلیل ماهیت هدایت‌شونده دقیق مهمات و این واقعیت
به دلیل ماهیت هدایت‌شونده دقیق مهمات و این واقعیت که چندین حمله به این مرکز انجام شده است، اهداف عمداً مورد اصابت قرار گرفته‌اند. "واشینگتن پست" حداقل دو محفظه فیوز جی‌بی‌یو-۳۹ را در خرابه‌های مرکز مهاجران شناسایی کرد. یک بررسی بصری توسط "نیویورک تایمز" به این نتیجه رسید که حداقل از سه جی‌بی‌یو-۳۹ در این حمله استفاده شده است؛ دو محفظه فیوز و یک قطعه سیستم هدایت در محل پیدا شد. طبق گزارش کانال المسیره وابسته به حوثی‌ها و سازمان حقوق بشری «نظارت بر حقوق بشر اروپا-مدیترانه»، این حملات حداقل ۶۸ کشته و ۴۷ زخمی
این حملات حداقل ۶۸ کشته و ۴۷ زخمی برجای گذاشت که همگی مهاجران آفریقایی بودند. به گفته یکی از رهبران محلی، تعداد کشته‌شدگان سومالیایی «بسیار کم» بود، زیرا گروهی از آنها سه روز قبل از مرکز خارج شده بودند. المسیره تصاویری از امدادگران را پخش کرد که در حال بیرون کشیدن حداقل دوازده جسد در میان آوارهای بتنی و فلزی از یک ساختمان بزرگ با دیوارهای نیمه تخریب شده و بدون سقف بودند. صلیب سرخ از جمعیت هلال احمر یمن در واکنش اضطراری به این حمله حمایت کرد. یک مقام سازمان ملل متحد بعداً در همان روز اظهار داشت که «دو
ملل متحد بعداً در همان روز اظهار داشت که «دو بیمارستان مجاور تاکنون بیش از ۵۰ مجروح را پذیرش کرده‌اند که بسیاری از آنها به شدت زخمی شده‌اند.» "واشینگتن پست" فیلم‌های منتشر شده توسط حوثی‌ها را که نشان دهنده عواقب حمله است، تجزیه و تحلیل کرد. آنها حداقل ۳۸ نفر کشته و ۳۲ نفر زخمی را از این فیلم شناسایی کردند. آنها خاطرنشان کردند که این تقریباً مطمئناً کمتر از تعداد واقعی است و قادر به تشخیص این نیستند که آیا قربانیان همگی غیرنظامی بوده‌اند یا خیر، اما همچنین خاطرنشان کردند که هیچ تجهیزات نظامی در فیلم دیده
خاطرنشان کردند که هیچ تجهیزات نظامی در فیلم دیده نمی‌شود. "نیویورک تایمز" اعلام کرد که نمی‌تواند به طور مستقل تأیید کند که همه تلفات این حمله مهاجر بوده‌اند. واکنش‌ها. بیانیه‌ای از سوی فرماندهی مرکزی ایالات متحده در اوایل روز قبل از حمله، عدم انتشار جزئیات مربوط به عملیات‌هایش در یمن را توجیه کرد. بعداً در همان روز، پس از گزارش حمله هوایی توسط رسانه‌های محلی، یک مقام وزارت دفاع آمریکا گفت که فرماندهی مرکزی «از ادعاهای تلفات غیرنظامیان مربوط به حملات ایالات متحده در یمن آگاه است و ما این ادعاها را بسیار جدی
در یمن آگاه است و ما این ادعاها را بسیار جدی می‌گیریم.» اضافه شد که «ما در حال حاضر در حال ارزیابی خسارات جنگی و تحقیق در مورد این ادعاها هستیم.» محمد عبدالسلام، سخنگوی حوثی‌ها، در بیانیه‌ای در توییتر این حمله را «جنایتی وحشیانه» خواند. وزارت کشور حوثی‌ها بیانیه‌ای منتشر کرد و آنچه را که «جنایتی شنیع که توسط تجاوز آمریکا انجام شده است» نامید، محکوم کرد. استفان دوجاریک، سخنگوی سازمان ملل، این حمله را «عمیقاً نگران‌کننده» خواند و از همه طرف‌ها خواست تا از غیرنظامیان محافظت کنند، بدون اینکه از ارتش آمریکا
غیرنظامیان محافظت کنند، بدون اینکه از ارتش آمریکا نامی ببرد. این اظهارات توسط هانس گروندبرگ، فرستاده ویژه سازمان ملل در یمن، نیز تکرار شد و او خواستار «پاسخگویی برای هر تلفات غیرنظامی» شد. کریستین سیپولا، رئیس هیئت صلیب سرخ در یمن، گفت: «غیرقابل تصور است که در حالی که مردم بازداشت شده‌اند و جایی برای فرار ندارند، در خط آتش نیز گرفتار شوند.»
بِدلام (به انگلیسی: Bedlam) یک فیلم اکشن درام دلهره‌آور بریتانیایی در حال ساخت به کارگردانی جان شیخ با بازی اسکات ادکینز. داستان فیلم در سال ۱۷۵۰ میلادی اتفاق می‌افتد، نام «بدلام»، یک بیمارستان روانپزشکی معروف در لندن است. داستان فیلم. یک بوکسور خیابانی آتشین مزاج برای نجات خواهر زندانی‌اش به تیمارستان بدنام بدلام لندن نفوذ می‌کند و در دنیایی زیرزمینی و بی‌رحم از مبارزات درون قفس، فساد و انتقام، هرج و مرج به پا می‌کند. تولید. فیلمبرداری این فیلم از ۲۹ اوت ۲۰۲۵ در رومانی شروع شد.
تاج آهنین (به زبان ایتالیایی، زبان لاتین و زبان لانگوباردی: "Corona Ferrea"; ) یک تاج تبرکی و تاج نذری است که به‌طور سنتی یکی از کهن‌ترین نشانه‌های سلطنتی در جهان مسیحیت به‌شمار می‌آید. این تاج در قرون وسطی ساخته شد و شامل یک حلقه طلایی مزین به جواهر است که در اطراف یک نوار نقره‌ای مرکزی قرار گرفته؛ نواری که بنا بر سنت، از آهن میخی ساخته شده که در صلیب حقیقی به‌کار رفته بود. در قرون وسطی متأخر، این تاج به‌عنوان میراث پادشاهی لانگوباردها شناخته شد و به‌عنوان نشانه‌های سلطنتی در تاج‌گذاری برخی از امپراتوران
نشانه‌های سلطنتی در تاج‌گذاری برخی از امپراتوران مقدس روم به‌عنوان شاهان ایتالیا مورد استفاده قرار گرفت. امروزه این تاج در کلیسای جامع مونتسا نگهداری می‌شود. توصیف. تاج آهنین به این دلیل چنین نامیده شده که درون آن یک نوار وجود دارد که گفته می‌شود از میخی ساخته شده که در به‌صلیب‌کشیدن عیسی به کار رفته است. حلقه بیرونی تاج از شش قطعه طلای کوبیده‌شده ساخته شده که بخشی از آن‌ها میناکاری شده و با لولا به هم متصل هستند. این تاج با ۲۲ سنگ قیمتی تزیین شده است که به صورت برجسته و در شکل صلیب‌ها و گل‌ها قرار
که به صورت برجسته و در شکل صلیب‌ها و گل‌ها قرار گرفته‌اند. اندازه کوچک و ساختار لولادار تاج باعث شده برخی گمان کنند که در اصل یک بازوبند بزرگ یا احتمالاً یک تاج نذری بوده است. به گفته دانشمندان اوایل دوران مدرن مانند بارتولومئو زوکی و لودوویکو آنتونیو موراتوری، کوچکی تاج ناشی از تغییر اندازه پس از از دست رفتن دو قطعه از آن است. افسانه. بر اساس سنت، سنت هلنا، مادر کنستانتین بزرگ، تاج را با کوبیدن یک میخ از صلیب حقیقی ساخته و آن را برای پسرش آماده کرد. پاپ گریگوری یکم این تاج را به تئودلینا، شاهزاده
پاپ گریگوری یکم این تاج را به تئودلینا، شاهزاده لانگوبارد، به‌عنوان هدیه‌ای دیپلماتیک تقدیم کرد، هرچند در میان هدایای ثبت‌شده او اشاره‌ای به آن نکرده است. تئودلینا در سال ۶۲۸ تاج را به کلیسای مونتسا اهدا کرد. بر اساس روایتی دیگر که توسط تاریخ‌نگار والریانا ماسپرو گزارش شده، کلاه‌خود و لگام کنستانتین توسط امپراتور تئودوسیوس یکم، که در میلان اقامت داشت، به این شهر آورده شد و در مراسم خاکسپاری او همان‌طور که امبروس در خطابهٔ سوگواری خود توصیف کرده، به نمایش گذاشته شد. سپس لگام در میلان باقی ماند (که هنوز هم
شد. سپس لگام در میلان باقی ماند (که هنوز هم در کلیسای جامع مونتسا نگهداری می‌شود) و کلاه‌خود همراه با دیهیم به قسطنطنیه منتقل شد، تا زمانی که تئودوریک بزرگ، که پیش‌تر خود قسطنطنیه را تهدید کرده بود، آن را به‌عنوان بخشی از حق خود به‌عنوان پادشاه ایتالیا مطالبه کرد. بیزانسی‌ها دیهیم را برای او فرستادند و کلاه‌خود را در کلیسای ایاصوفیه نگه داشتند، تا این‌که در غارت قسطنطنیه طی جنگ صلیبی چهارم در سال ۱۲۰۴ تاراج شد و از بین رفت. تئودوریک سپس دیهیم را با عنوان به‌عنوان تاج خود برگزید. این همان تاج آهنین است که
تاج خود برگزید. این همان تاج آهنین است که توسط گوت‌ها به لانگوباردها منتقل شد، زمانی که آن‌ها به ایتالیا یورش آوردند. تاج در تاج‌گذاری شارلمانی به‌عنوان پادشاه لانگوباردها در سال ۷۷۴ استفاده شد. تاریخچه. خاستگاه و تغییرات اولیه. پژوهش‌های علمی مدت‌هاست که دربارهٔ منشأ تاج آهنین بحث می‌کنند، چراکه منابع هم‌زمانی برای تأیید تاریخ نخستین ساخت یا کاربرد آیینی آن وجود ندارد. آنالیز رادیوکربن که در اواخر قرن بیستم انجام شد، دست‌کم دو مرحله زمانی متفاوت در ساخت آن را نشان می‌دهد: قدیمی‌ترین اجزا، از جمله مواد آلی
را نشان می‌دهد: قدیمی‌ترین اجزا، از جمله مواد آلی به‌کاررفته برای نشاندن سنگ‌های قیمتی، به سده‌های پنجم و ششم تعلق دارند، در حالی که اجزای دیگر مربوط به دوره‌ای میان اواخر سده هفتم تا دهم هستند. شکل و تزئینات صفحات طلایی با هنر اواخر روم و بیزانس سازگار است. برخی پژوهشگران بر این باورند که تاج در اصل بخشی از یک کلاه‌خود آیینی یا دیهیم بوده که در پرتره‌های امپراتوری کنستانتین یکم به تصویر کشیده شده است. ممکن است تاج در میان نشان‌های سلطنتی‌ای بوده باشد که اودوآکر در سال ۴۷۶ به قسطنطنیه فرستاد و سپس در ۴۹۷
در سال ۴۷۶ به قسطنطنیه فرستاد و سپس در ۴۹۷ توسط امپراتور آناستاسیوس یکم دی‌کروس به تئودوریک بزرگ بازگردانده شد، همان‌طور که در "آنونیموس والسینوس" ثبت شده است. مرحله دیگری از تغییرات به دوره کارولنژی‌ها نسبت داده می‌شود. برخی نظریه‌ها می‌گویند تاج در اصل بخشی از یک کلاه‌خود جواهرنشان بوده که با تصاویر فرمانروایانی از اتو یکم تا فردریک بارباروسا مطابقت دارد. نظریه‌های دیگر می‌گویند که تاج در زمان شارلمانی برای تاج‌گذاری پسرش پپین ایتالیا در سال ۷۸۱ تغییر اندازه یافته است. یک نظریه جایگزین این است که تاج در
یافته است. یک نظریه جایگزین این است که تاج در اصل به‌عنوان یک یادگار شامل میخی از صلیب حقیقی ساخته شده و در کلیسای جامع سانت‌آمبروجو در میلان نگهداری می‌شده تا اواخر قرن دهم، زمانی که تحت ریاست آریبرت اینتیمیانو به کلیسای جامع مونتسا منتقل شد. تاج‌گذاری‌ها و کاربرد در قرون وسطی. اگرچه تاریخ‌نگاری قرن هفدهم تا ۳۴ تاج‌گذاری را به تاج آهنین نسبت داده است، پژوهش‌های انتقادی تنها تعداد محدودی را معتبر می‌دانند. نخستین تاج‌گذاری تأییدشده مربوط به اتو سوم در سال ۹۹۶ در پاویا بود، پس از آن کنراد دوم در سال ۱۰۲۶ و
در پاویا بود، پس از آن کنراد دوم در سال ۱۰۲۶ و سپس فردریک بارباروسا در سال ۱۱۵۵. تا سده چهاردهم، تاج بی‌تردید در کاربردهای آیینی بوده است. در ۱۳۱۰، هنگامی که هنری هفتم، امپراتور مقدس روم به میلان آمد، تاج آهنین به دلیل شرایط سیاسی در دسترس نبود و یک تاج نقره‌ای تازه برای آن مراسم ساخته شد. تاج اصلی تنها در سال ۱۳۱۹ به مونتسا بازگردانده شد. استفاده‌های تأییدشده بعدی شامل تاج‌گذاری کارل چهارم، امپراتور مقدس روم در ۱۳۵۵، زیگموند در ۱۴۳۱، و کارل پنجم، امپراتور مقدس روم در ۱۵۳۰ در بولونیا بود؛ این آخرین
مقدس روم در ۱۵۳۰ در بولونیا بود؛ این آخرین تاج‌گذاری بود که توسط یک پاپ انجام شد. این رویدادها اهمیت تاج در مشروعیت‌بخشی به اقتدار امپراتوری در ایتالیا را نشان دادند. دوران ناپلئون و نشان تاج آهنین. در ۲۶ مه ۱۸۰۵، ناپلئون بناپارت در کلیسای جامع میلان خود را پادشاه ایتالیا تاج‌گذاری کرد. او در مراسم، تاج آهنین را برداشت، بر سر نهاد و این جمله را گفت: («خدا آن را به من داده است، وای بر کسی که به آن دست بزند»). در ۱۵ ژوئن ۱۸۰۵، ناپلئون نشان تاج آهنین را به‌عنوان یک نشان افتخار دودمانی بنیان نهاد. پس از سقوط
یک نشان افتخار دودمانی بنیان نهاد. پس از سقوط پادشاهی ناپلئونی ایتالیا، این نشان در ۱۸۱۴ لغو شد اما در ۱۸۱۶ توسط امپراتور فرانتس یکم اتریش دوباره تحت حاکمیت اتریش احیا گردید. استفاده هابسبورگ و پادشاهی لمباردی-ونیز. طبق کنگره وین (۱۸۱۵), سرزمین‌های شمالی ایتالیا به پادشاهی لمباردی-ونیز تحت کنترل هابسبورگ رسیدند. تاج آهنین به‌عنوان نشان سلطنتی این پادشاهی پذیرفته شد. تنها پادشاه هابسبورگی که رسماً با این تاج تاج‌گذاری کرد فردیناند یکم اتریش بود، در مراسمی که در ۶ سپتامبر ۱۸۳۸ در میلان برگزار شد. این مراسم
در ۶ سپتامبر ۱۸۳۸ در میلان برگزار شد. این مراسم بر پایه تشریفات مفصل انجام شد و تداوم نمادین تاج تحت حاکمیت اتریش را تأیید کرد. پس از جنگ دوم استقلال ایتالیا (۱۸۵۹), تاج برای حفاظت به وین منتقل شد. این تاج تنها در ۱۸۶۶، پس از جنگ سوم استقلال ایتالیا و واگذاری ونتو به پادشاهی ایتالیا، بازگردانده شد. بازگشت به ایتالیا و دوران مدرن. در ۴ نوامبر ۱۸۶۶، تاج آهنین رسماً توسط مقامات اتریشی در تورین به ژنرال لوئیجی فدریکو منابریا تحویل داده شد. سپس به ویلا سلطنتی مونتسا منتقل و روز بعد به کلیسای جامع مونتسا
مونتسا منتقل و روز بعد به کلیسای جامع مونتسا بازگردانده شد. از آن زمان به بعد، تاج دیگر در مراسم تاج‌گذاری استفاده نشد اما اهمیت نمادین خود را در پادشاهی متحد ایتالیا حفظ کرد. در مراسم خاکسپاری ویتوریو امانوئل دوم در ۱۸۷۸ و امبرتو یکم در ۱۹۰۰، تاج به‌صورت تشریفاتی به نمایش گذاشته شد. در ۱۸۹۰، تاج رسماً با فرمان سلطنتی در نشان پادشاهی ایتالیا گنجانده شد. در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم، تاج از مونتسا خارج و در مکان‌های امن نگهداری شد — در سال ۱۹۱۸ در رم و در سال ۱۹۴۳ در واتیکان تحت حمایت کاردینال
در رم و در سال ۱۹۴۳ در واتیکان تحت حمایت کاردینال آلفردو ایلدفونسو شوستر. وضعیت معاصر. امروزه، تاج آهنین به‌طور دائمی در نمازخانه تئودولینا در کلیسای جامع مونتزا نگهداری می‌شود. این تاج یکی از مهم‌ترین نشان‌های سلطنتی باقی‌مانده از اوایل قرون وسطی به‌شمار می‌رود. این تاج به‌طور دوره‌ای تحت نظارت وزارت فرهنگ ایتالیا مورد بررسی و حفاظت قرار می‌گیرد و موضوع پژوهش‌های فلزشناسی و باستان‌شناسی بوده است. در ۲۰۲۳، تاج در برنامهٔ ملی حفاظت از آثار قرون وسطی با ارزش فرهنگی استثنایی گنجانده شد. آیین تاج‌گذاری
ارزش فرهنگی استثنایی گنجانده شد. آیین تاج‌گذاری پادشاهان ایتالیا. از سده ۹ (میلادی) تا انحلال امپراتوری مقدس روم در اوایل سدهٔ ۱۹، بیشتر پادشاهان ایتالیا هم‌زمان «امپراتور منتخب» این امپراتوری بودند. تاج‌گذاری در ایتالیا مرحله‌ای مهم در مسیر موسوم به "Iter Italicum" بود، یعنی سفر آیینی شاهان رومی-ژرمنی به سوی رم برای تاج‌گذاری امپراتوری. در این مسیر، آنان سنتاً در لومباردی توقف می‌کردند تا تاج آهنین را به‌عنوان نماد اقتدار خود بر پادشاهی ایتالیا دریافت کنند. کهن‌ترین مکان سنتی تاج‌گذاری پاویای بود، پایتخت
کهن‌ترین مکان سنتی تاج‌گذاری پاویای بود، پایتخت پیشین لومباردها، به‌ویژه در باسیلیکای سن میکله ماجوره، که در دوران سلسله اتونی با اقتدار شاهی پیوند یافت. از اوایل سده ۱۱ (میلادی), به‌ویژه پس از تاج‌گذاری کنراد دوم در ۱۰۲۶، میلان نیز به‌عنوان مکانی رسمی برای تاج‌گذاری مطرح شد که بازتاب اهمیت سیاسی و مذهبی روزافزون آن بود. آیین تاج‌گذاری میلان عناصر رومی و فرانکی را در خود داشت و در متون آیینی قرون وسطی ثبت شد. بر اساس منابع، شاه با ترتیبی خاص چندین نشان دریافت می‌کرد: شمشیر شاهی، ساقی، چوب‌دستی، گوی شاهی، و
می‌کرد: شمشیر شاهی، ساقی، چوب‌دستی، گوی شاهی، و در نهایت تاج آهنین. هنگام تاج‌گذاری، دعای لاتینی («این تاج پادشاهی را بپذیر») و سپس («ای خدای جاودانگی») خوانده می‌شد. در برخی آیین‌های میلان، شاه با روغن مقدس بر سینه و سر مسح می‌شد؛ رسمی که با دیگر تاج‌گذاری‌های اروپایی هم‌خوانی داشت. اسقف اعظم میلان به‌عنوان عالی‌ترین مقام مذهبی این آیین را اجرا می‌کرد. مکان مراسم می‌توانست بسته به شرایط سیاسی متفاوت باشد: کلیسای جامع مونتزا، کلیسای جامع میلان، یا باسیلیکای سن میکله در پاویا. تاج آهنین نه‌تنها ابزاری