payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سس‌های چیلی ممکن است بافت و ویسکوزیته‌ غلیظ‌تری نسبت به سس‌های تند داشته باشند. خمیرچیلی معمولاً به محصولی اطلاق می‌شود که ماده اصلی آن فلفل چیلی باشد. بعضی از آنها به عنوان یک ماده اولیه در پخت و پز استفاده می‌شوند، در حالی که برخی دیگر پس از آماده‌سازی، برای طعم دادن به غذا استفاده می‌شوند. بعضی از آنها مانند دوبانجیانگ چینی با لوبیا تخمیر می‌شوند و بعضی دیگر مانند گوچوجانگ کره‌ای با پودر لوبیای تخمیر شده تهیه می‌شوند. سس‌ها و خمیرهای چیلی کاربردهای زیادی دارند و به عنوان دیپ (سس) ، گلیز (آشپزی) و مرینت
دارند و به عنوان دیپ (سس) ، گلیز (آشپزی) و مرینت یا خواباندن (روش پخت) استفاده می شوند. انواع تجاری زیادی از سس و خمیر چیلی تولید انبوه وجود دارد. مواد لازم. مواد تشکیل دهنده معمولاً شامل فلفل چیلی پوره شده یا خرد شده، سرکه، شکر و نمک است. مواد با هم پخته می‌شوند و در نهایت در اثر پختن مخلوط را غلیظ می‌کنند. مواد اضافی دیگری هم می توان به این سس اضافه کرد. موادی مانند آب، سیر، سایر مواد غذایی، شربت ذرت، ادویه‌ها و چاشنی‌ها. . برخی از این سس ها از گوجه فرنگی رسیده و پوره شده قرمز به عنوان ماده اصلی استفاده
رسیده و پوره شده قرمز به عنوان ماده اصلی استفاده می‌کنند.
نظریه نظامی () یا تئوری نظامی مطالعه نظریه‌هایی است که جنگ و جنگاوری را تعریف، شکل، هدایت و توضیح می‌دهند. نظریه نظامی هم پدیده‌های رفتار هنجاری و هم جنبه‌های علمی توضیحی را برای درک بهتر جنگ و نحوه جنگیدن آن تجزیه و تحلیل می‌کند. این نظریه، جنگ و روندهای جنگ را فراتر از توصیف صرف وقایع در تاریخ نظامی بررسی می‌کند. در حالی که نظریه‌های نظامی ممکن است از روش علمی استفاده کنند، نظریه با علوم نظامی متفاوت است. هدف این نظریه، توضیح علل پیروزی نظامی و ارائه راهنمایی در مورد چگونگی انجام جنگ و دستیابی به پیروزی
در مورد چگونگی انجام جنگ و دستیابی به پیروزی است، نه توسعه قوانین جهانی و تغییرناپذیری که می‌توانند عمل فیزیکی جنگ یا تدوین داده‌های تجربی، مانند اثرات سلاح، برد عملیاتی سکو، میزان مصرف و اطلاعات هدف، برای کمک به برنامه‌ریزی نظامی را محدود کنند. نظریه نظامی یک رشته چند رشته‌ای است که از طریق رشته‌های علوم سیاسی، مطالعات استراتژیک، مطالعات نظامی و تاریخ، از رشته‌های دانشگاهی علوم اجتماعی و علوم انسانی بهره می‌برد. این رشته ماهیت جنگ و نتایج جنگ‌ها را بررسی می‌کند. فلسفه نظامی نیز به همین ترتیب به بررسی
می‌کند. فلسفه نظامی نیز به همین ترتیب به بررسی سوالاتی مانند دلایل رفتن به جنگ، حق جنگ و راه‌های عادلانه برای جنگ و حق جنگ می‌پردازد. توسیدید و سون تزو، دو نفر از اولین فیلسوفان نظامی از دوران باستان هستند. در حالی که نظریه نظامی می‌تواند به دکترین نظامی شکل دهد یا به توضیح تاریخ نظامی کمک کند، ولی با آنها متفاوت است، زیرا مفاهیم، مضامین، اصول و ایده‌های انتزاعی را برای تدوین راه‌حل‌هایی برای مشکلات واقعی و بالقوه مربوط به جنگ و جنگاوری در نظر می‌گیرد.
خمیر کاری ترکیبی از مواد اولیه با غلظت خمیر است که در تهیهخورش کاری استفاده می‌شود. بسته به منطقه و همچنین نوع آشپزی در همان منطقه، انواع مختلفی از خمیر کاری وجود دارد. اعتقاد بر این است که خمیر کاری از طریق مسیرهای تجاری با جنوب هند و از طریق آشپزخانه‌های دربارهای سلطنتی هند بزرگ جنوب شرقی آسیا، که در آنجا خمیر کاری با ذائقه‌ی محلی و همچنین ادویه‌ها و گیاهان دارویی موجود تطبیق داده می‌شد، وارد غذاهای جنوب شرقی آسیا شده است. در آشپزی برمه ، زردچوبه به مخلوط فلفل چیلی، سیر ، زنجبیل و پیاز اضافه می‌شد. تهیه
فلفل چیلی، سیر ، زنجبیل و پیاز اضافه می‌شد. تهیه خمیر کاری از هند از طریق جاوه وارد غذاهای سلطنتی خمر شد و سپس به آشپزخانه‌های سلطنتی پادشاهی آیوتایا راه یافت، جایی که زردچوبه با هل و تمر هندی جایگزین شد. در آشپزی کامبوجی و تایلندی، علف لیمو و خسرودار به مخلوط اضافه می‌شد. در آشپزی مالزیایی از برگ‌های لیموی وحشی بیشتری استفاده می‌کنند، در حالی که در آشپزی ویتنامی، بادیان ختایی بیشتری اضافه می‌کنند. در آشپزی اندونزیایی بیشتر از دارچین (یا کاسیا)، میخک و جوز هندی استفاده می‌کنند.
عمارت حاجی‌گورکاکیس کورنسیوس در نزدیکی محله اسقف‌نشین، در همسایگی سنت آنتونیوس در نیکوزیا، قبرس واقع شده است، جایی که به‌طور سنتی افراد ثروتمند جامعه یونانی در آن زندگی می‌کردند. نمای کلی. این عمارت مهم‌ترین نمونه معماری شهری از قرن آخر حکومت عثمانی است که در نیکوزیای قدیم باقی مانده است. این بنا در ۳ مه ۱۹۶۰ با کمک کمک‌های مردمی، سه سال پس‌از تأسیس بنیادی برای محافظت از ملک در برابر توسعه‌دهندگانی که می‌خواستند بلوک را تخریب کنند، افتتاح شد. تاریخچه عمارت. مالک عمارت، حاجی‌گئورگاکیس کورنسیوس، یک دراگومان،
مالک عمارت، حاجی‌گئورگاکیس کورنسیوس، یک دراگومان، مترجم رسمی دیوان (شورای) سلطان به‌مدت سی سال از سال ۱۷۷۹ بود. این عنوان، که یکی از معتبرترین عناوینی بود که توسط مقامات عثمانی به مسیحیان محلی داده می‌شد، به کورنِسیوس فرصت داد تا ثروت و قدرت هنگفتی را جمع‌آوری کند. قدرت او حسادت دشمنانش را برانگیخت و آنها با حیله‌گری توانستند در ۳۱ مارس ۱۸۰۹ در قسطنطنیه (استانبول امروزی) گردن او را بزنند. این خانه در سال ۱۷۹۳ با ماسه‌سنگ‌های محلیِ تراش‌خورده ساخته شده و ساختمانی دو طبقه است. مونوگرام مالک و تاریخ ساخت آن
دو طبقه است. مونوگرام مالک و تاریخ ساخت آن را می‌توان بر روی یک لوح مرمری در داخل ورودی مشاهده کرد. طرح معماری ساختمان به شکل حرف یونانی «Π» است که یک باغ مرکزی با فواره و یک حمام خصوصی (حمام (گونه معماری)) با سه اتاق را احاطه کرده است. در طبقه همکف، خوابگاه خدمتکاران و آشپزخانه قرار داشت. پله‌های چوبی مسقف با پایه سنگی از حیاط به راهروی ورودی در طبقه اول منتهی می‌شوند. اتاق پذیرایی رسمی و فضاهای نشیمن با این تالار پذیرایی ارتباط برقرار می‌کردند. اتاق پذیرایی رسمی (اوندا)، در انتهای بال شرقی، با تزئینات
رسمی (اوندا)، در انتهای بال شرقی، با تزئینات چوبی، طلاکاری شده و نقاشی شده استثنایی خود، از سایر اتاق‌ها متمایز است و آن را به سایر اتاق‌های پذیرایی رسمی در بسیاری از عمارت‌های امپراتوری عثمانی تشبیه می‌کند. امروز. امروزه این عمارت که به‌دلیل کار بازسازی بی‌نظیرش جایزه اروپا نوسترا را دریافت کرده است، به‌عنوان موزه مردم‌شناسی لفکوزیا (عمارت حاجی‌گئورگاکیس کورنسیوس) فعالیت می‌کند. و در خیابان پاتریارکو گریگوریو ۲۰، نیکوزیا قرار دارد. ورودی عمارت فعلاً رایگان است.
سطح عملیاتی جنگ () هنر عملیاتی یا جنگ عملیاتی نشان دهنده سطحی از فرماندهی است که جزئیات تاکتیک‌ها را با اهداف استراتژی مرتبط می‌کند. در دکترین مشترک نظامی ایالات متحده، هنر عملیاتی «رویکرد شناختی فرماندهان و ستادها با پشتیبانی مهارت، دانش، تجربه، خلاقیت و قضاوت آنها، جهت توسعه استراتژی‌ها، کمپین‌ها و عملیات‌ها برای سازماندهی و بکارگیری نیروهای نظامی با ادغام اهداف، روش‌ها و ابزارها» تعریف می‌شود. این سطح، الزامات سیاسی را با قدرت نظامی مرتبط می‌کند. هنر عملیاتی با دامنه نظامی-سیاسی آن تعریف می‌شود، نه با
با دامنه نظامی-سیاسی آن تعریف می‌شود، نه با اندازه نیرو، مقیاس عملیات یا میزان تلاش. به همین ترتیب، هنر عملیاتی نظریه و مهارت‌ها را ارائه می‌دهد و سطح عملیاتی، ساختار و فرایند دکترین را ممکن می‌سازد. سطح عملیاتی جنگ با چهار عنصر اساسی مرتبط است: زمان، فضا، ابزار و هدف. هنر عملیاتی از طریق ابزارهایی مانند هدایت نیروها و تخصیص منابع (محدود) با تولید و به‌کارگیری بهینه (یا حداقل نزدیک به بهینه) قدرت نظامی، در پی دستیابی به اهداف سیاسی است. به عنوان مثال، ممکن است پیشنهادهایی برای شناسایی محل ساخت سازه‌های
است پیشنهادهایی برای شناسایی محل ساخت سازه‌های دفاعی، نوع و تعداد نیروها ارائه شود؛ یک پیشنهاد ممکن است پذیرفته یا اصلاح شود. در طول قرن بیستم، حوزه نوپای تحقیق در عملیات در نتیجه تلاش‌های نظامی برای بهبود لجستیک و تصمیم‌گیری شکوفا شد. سطح عملیاتی جنگ بین تاکتیک‌ها (که شامل سازماندهی و به‌کارگیری نیروهای رزمی در میدان نبرد یا نزدیک آن است) و استراتژی (که شامل جنبه‌هایی از عملیات‌های بلندمدت و سطح بالا در صحنه نبرد و رهبری دولت است) قرار می‌گیرد. اتحاد جماهیر شوروی اولین کشوری بود که بطور رسمی این سطح سوم
شوروی اولین کشوری بود که بطور رسمی این سطح سوم تفکر نظامی را که به‌عنوان بخشی از نظریه نظامی عملیات در عمق معرفی شد و نیروهای مسلح شوروی در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ آن را توسعه داده و در طول جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار دادند، متمایز کرد.
امامزاده عبدالله مربوط به دوره اسلامی است و در شیراز، سه راه احمدی، داخل بازار احمدی واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۰۵۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فضای نبرد () یا میدان نبرد اصطلاحی است که برای اشاره به یک استراتژی نظامی به کار می‌رود که نیروهای مسلح متعدد را برای صحنه عملیات نظامی، از جمله هوا، اطلاعات، زمین، دریا، سایبری و فضای بیرونی، برای دستیابی به اهداف نظامی ادغام می‌کند. این میدان شامل محیط، بازه زمانی و سایر عوامل و شرایطی است که باید برای به کارگیری موفقیت‌آمیز قدرت رزمی، محافظت از نیرو یا تکمیل مأموریت درک شوند. فضای نبرد شامل نیروهای مسلح دشمن و دوست، زیرساخت‌ها، آب و هوا، زمین و طیف الکترومغناطیسی در مناطق عملیاتی و مناطق مورد نظر می‌شود.
در مناطق عملیاتی و مناطق مورد نظر می‌شود. سال‌هاست که درک محیط عملیاتی نظامی از یک درک خطیِ عمدتاً زمان‌محور و مکان‌محور (یک "میدان نبرد") به یک سیستم چندبعدی از درک سیستم‌ها (یک فضای نبرد) تبدیل شده است. این سیستم از درک سیستم‌ها نشان می‌دهد که مدیریت فضای نبرد پیچیده‌تر شده است و این پیچیدگی در درجه اول به دلیل افزایش اهمیت حوزه شناختی است، که نتیجه مستقیم عصر اطلاعات می‌باشد. امروزه از ارتش‌ها انتظار می‌رود که اثرات اقدامات خود را بر کل محیط عملیاتی و نه فقط در حوزه نظامی محیط عملیاتی خود، درک کنند.
نه فقط در حوزه نظامی محیط عملیاتی خود، درک کنند. تکامل رقابت و درگیری در عصر صنعتی منجر به دگرگونی متناظر در توانایی شرکت در جنگ در عصر اطلاعات شده است. مفهوم تفکر و جنگیدن در عصر صنعتی را می‌توان به عنوان «فضای نبرد قدیمی» توصیف کرد که با خطوط نبرد مشخص و قابل تشخیص در حوزه‌های ملموس زمین، دریا و هوا مشخص می‌شود. با این حال، با پیشرفت اقتصادها و فناوری‌ها، روش‌هایی که کشورها و ارتش‌ها با آن رقابت و جنگ را هدایت می‌کنند نیز تغییر کرده است. در عصر اطلاعات، حوزه‌های ملموس زمین، دریا و هوا ثابت مانده‌اند، اما
ملموس زمین، دریا و هوا ثابت مانده‌اند، اما ظهور و برجستگی عملیات سایبری، فعالیت‌های فضای بیرونی، مشارکت جامعه مدنی و استفاده از رسانه‌های اجتماعی، اهمیت قلمروهای ناملموس را در هر دو شکل جنبشی و غیرجنبشی جنگ افزایش داده است. این تغییر به «فضای نبرد جدید» به این معنی است که موانع سنتی، مانند فواصل وسیع، اقیانوس‌ها و محدودیت‌های قانونی، دیگر موانع غیرقابل عبوری نیستند. در نتیجه، حوزه‌های نوظهور امکان تسلیحاتی کردن تقریباً هر چیزی را فراهم می‌کنند و کل جهان را به عرصه‌ای رقابتی برای بازیگران دولتی و غیردولتی
به عرصه‌ای رقابتی برای بازیگران دولتی و غیردولتی تبدیل می‌کنند. در این زمینه، هر کسی، چه خواسته و چه ناخواسته، در منازعات جهانی شرکت می‌کند، زیرا هر چیزی می‌تواند به عنوان سلاح مورد استفاده قرار گیرد. این تغییرات نشان‌دهنده تغییر اساسی در ماهیت جنگ بین فضاهای جنگی قدیم و جدید نیست؛ بلکه بر ماهیت در حال تحول مداوم جنگ به دلیل تغییرات در اقتصادها، فناوری‌ها و استراتژی‌های نظامی تأکید دارند. "فضای جنگی جدید" چالش‌های پیچیده‌ای را برای استراتژیست‌ها و سیاست‌گذاران ایجاد می‌کند. اینترنت، وابستگی‌های متقابل عمیق
ایجاد می‌کند. اینترنت، وابستگی‌های متقابل عمیق و اتصال بیش از حد، مشکلاتی را برای ارتش‌هایی که حول طرز فکر عصر صنعتی ساختار یافته‌اند، به ویژه در مورد دفاع از سرزمین خود، ایجاد می‌کند. پرداختن به این چالش‌ها مستلزم درک دقیقی از فضای جنگی در حال تحول و توانایی تطبیق ساختارها و استراتژی‌های نظامی برای رقابت و دفاع مؤثر در برابر دشمنان در عصر اطلاعات است.
مدیریت نظامی () به تکنیک‌ها و سیستم‌های مورد استفاده توسط ادارات، آژانس‌ها و نیروهای مسلح درگیر در مدیریت نیروهای مسلح اطلاق می‌شود. این مفهوم، فرآیندهایی را که در سازمان‌های نظامی خارج از جنگ رخ می‌دهد، به ویژه در مدیریت پرسنل نظامی، آموزش آنها و خدماتی که به عنوان بخشی از خدمت سربازی به آنها ارائه می‌شود، توصیف می‌کند. در موارد حکومت نظامی، به‌عنوان مثال در طول اشغال نظامی، مدیریت و کنترل غیرنظامیان و ارائه خدمات به آنها نیز ممکن است در این حوزه قرار گیرد. از بسیاری جهات، مدیریت نظامی همان نقش مدیریت
از بسیاری جهات، مدیریت نظامی همان نقش مدیریت عمومی را در جامعه مدنی ایفا می‌کند و اغلب به‌عنوان منبع بوروکراسی در کل دولت ذکر می‌شود. با توجه به حوزه کاربرد گسترده، مدیریت نظامی اغلب با حوزه‌های کاربردی خاص در ارتش، مانند مدیریت لجستیک، مدیریت توسعه دکترین یا مدیریت اصلاحات نظامی، توصیف می‌شود.
نشست هلسینکی یک نشست خصوصی و دوجانبه بین جورج اچ دبلیو بوش، رئیس‌جمهور آمریکا و میخائیل گورباچف، رئیس‌جمهور شوروی بود که در هلسینکی، فنلاند در ۹ سپتامبر ۱۹۹۰ برگزار شد. حمله عراق به کویت در سال ۱۹۹۰ موضوع اصلی بحث رهبران در اجلاس هلسینکی بود. تلاش‌های هماهنگ برای کاهش تنش‌های آمریکا و شوروی پس از جنگ سرد یکی دیگر از موضوعات برجسته، در میان دیگر رویدادهای قابل‌توجه کنونی بود. در پایان اجلاس، رئیس‌جمهور بوش و گورباچف سندی از بیانیه‌های مشترک تهیه کردند که مناطقی را که رهبران در آن متعهد به همسویی با اهداف
را که رهبران در آن متعهد به همسویی با اهداف سیاست خارجی خود بودند، روشن می‌کرد. پس از نشست سران، یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار شد که در آن اعضای رسانه‌ها از رئیس‌جمهور بوش و گورباچف در مورد محتوای جلسه و توجیه بیانیه‌های مشترکشان سؤال کردند. برخی کارشناسان می‌دانند اجلاس هلسینکی نشان‌دهنده یک گام در توالی ملاقات‌ها و توافق‌هایی است که از دهه ۱۹۸۰ شروع شد و طی آن انتقال دیپلماتیک به سمت روابط نسبتاً تعاونی ایالات متحده و شوروی زمینه را برای روابط آینده ایالات متحده و روسیه فراهم کرد. زمینه تاریخی. بین سال‌های
و روسیه فراهم کرد. زمینه تاریخی. بین سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۹۰، یک سری کنفرانس‌های دوجانبه بین میخائیل گورباچف، دبیرکل اتحاد جماهیر شوروی و روسای جمهور ایالات متحده رونالد ریگان و جورج اچ دبلیو بوش برگزار شد. در آغاز اواسط دهه ۱۹۸۰، روابط رو به رشد بین اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده ضعیف و در عین حال امیدوارکننده بود. موفقیت اجلاس‌های در حال انجام، کاهش تدریجی تنش‌های سیاسی بین اتحاد جماهیر شوروی و مذاکرات مربوط به محدودیت تسلیحات استراتژیک پس از ایالات متحده (SALT II) را تشویق کرد و در نهایت راه را برای
(SALT II) را تشویق کرد و در نهایت راه را برای ایجاد اجلاس هلسینکی هموار کرد. نشست ژنو (۱۹۸۵) رئیس‌جمهور رونالد ریگان و میخائیل گورباچف، دبیرکل، در اجلاس ژنو در سال ۱۹۸۵ به‌طور رسمی با یکدیگر آشنا شدند. پس از مذاکرات قبلی SALT II بین رئیس‌جمهور جیمی کارتر و دبیرکل لنوئید برژنف، این دو رهبر مذاکرات رسمی را برای ایجاد مرکز خطر هسته‌ای مجدد آغاز کردند. علاوه بر این، رهبران دربارهٔ طرحی بالقوه برای حذف سلاح‌های هسته‌ای و جلوگیری از مسابقه تسلیحاتی در فضا بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی بحث کردند. گورباچف
متحده و اتحاد جماهیر شوروی بحث کردند. گورباچف و ریگان خواستار اقدام قاطع در مورد موضوعات مورد توافق دوجانبه، به ویژه در مورد کاهش تسلیحات هسته ای برای ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی شدند. مذاکرات نشست سران مذاکرات کاهش تسلیحات استراتژیک (START I) را تقویت کرد که در سال ۱۹۸۱ آغاز شد و در نتیجه امکان کاهش زرادخانه هسته‌ای را آغاز کرد. علاوه بر این، رهبران با ایجاد یک معاهده موقت نیروهای هسته‌ای میان‌برد (INF) موافقت کردند. در اجلاس‌های بعدی - نشست ریکیاویک (۱۹۸۶)، اجلاس واشینگتن (۱۹۸۷)، نشست سران مسکو
(۱۹۸۶)، اجلاس واشینگتن (۱۹۸۷)، نشست سران مسکو (۱۹۸۸)، و اجلاس جزیره فرمانداران (۱۹۸۸) - رئیس‌جمهور ریگان و دبیرکل گورباچف به مذاکره دربارهٔ توافق‌نامه‌هایی مانند توافق هسته‌ای، توافق هسته‌ای، توافق هسته‌ای ادامه دادند. معاهده موشک‌های ضد بالستیک (ABM)، پیمان نیروهای هسته‌ای میان‌برد (INF)، مذاکرات کاهش تسلیحات استراتژیک (START) و همچنین محدودیت‌های آزمایش هسته‌ای. نشست مالت نشست سران مالت در دسامبر ۱۹۸۹ نشان‌دهنده یک گام به جلو در توسعه روابط ایالات متحده و شوروی بود، همان‌طور که پرزیدنت بوش در کنفرانس
و شوروی بود، همان‌طور که پرزیدنت بوش در کنفرانس مطبوعاتی اجلاس هلسینکی به صراحت به آن اشاره کرد. در نتیجه این نشست، پرزیدنت بوش و پرزیدنت گورباچف توافق کردند که کاهش قابل توجهی در نیروهای زمینی در اروپا و همچنین کاهش تسلیحات را آغاز کنند. با این حال، علی‌رغم جلب حمایت نظری از سوی هر دو رئیس‌جمهور، پیمان‌های نیروهای مسلح متعارف در اروپا (CFE) و مذاکرات کاهش تسلیحات استراتژیک (START I) تا ماه‌ها پس از نشست هلسینکی حل و فصل نمی‌شوند. پرزیدنت بوش همچنین اظهار داشت که ایالات متحده از اعطای وضعیت ناظر به اتحاد
داشت که ایالات متحده از اعطای وضعیت ناظر به اتحاد جماهیر شوروی در موافقتنامه عمومی تعرفه‌ها و تجارت (GATT)، یک سازمان تجارت بین‌المللی تحت تسلط غرب، که یک نقطه دسترسی مهم برای تجارت با غرب را برای اتحاد جماهیر شوروی فراهم می‌کند، حمایت خواهد کرد. آقای گورباچف اعلام کرد که میراث اجلاس مالت به قدری مهم است که «اگر این نشست برگزار نمی‌شد، جهان خارج از کشور برای جهانی که امروز در آن زندگی می‌کنیم غیرقابل تشخیص بود» و اطمینان داد که آنها هرگز جنگ داغی را علیه ایالات متحده آغاز نخواهند کرد. برخی نیز این اجلاس را
متحده آغاز نخواهند کرد. برخی نیز این اجلاس را به معنای پایان جنگ سرد و آغاز دوره جدیدی در روابط ایالات متحده و شوروی می‌دانستند. حمله به کویت در ۲ آگوست ۱۹۹۰، صدام حسین رئیس‌جمهور عراق دستور حمله و اشغال کویت را صادر کرد. این اقدام منجر به صدور قطعنامه ۶۶۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد در همان روز و همچنین تلاشی بین‌المللی برای تنش زدایی از بحران خواهد شد. ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی به عنوان دو عضو مهم شورای امنیت سازمان ملل متحد، و به عنوان کشورهایی با منافع سیاسی و اقتصادی مختلف در منطقه، هر کدام
با منافع سیاسی و اقتصادی مختلف در منطقه، هر کدام منافعی در رسیدگی به بحران فزاینده داشتند. محتوای نشست. رؤسای جمهور بوش و گورباچف که از این اجلاس بیرون آمدند، سندی دو صفحه ای از بیانیه‌های مشترک در مورد موضوعات مختلف گفتگوی خود در خلال دیدار خصوصی هفت ساعته خود تهیه کردند. حمایت شوروی و آمریکا از تحریم‌های پیشنهادی سازمان ملل علیه عراق و خروج عراق از منطقه. رئیس‌جمهور بوش و گورباچف در رابطه با تجاوزات حسینی مشترکاً اعلام کردند: ما بر این باوریم که تجاوز عراق تحمل نخواهد شد. اگر کشورهای بزرگ‌تر بتوانند
عراق تحمل نخواهد شد. اگر کشورهای بزرگ‌تر بتوانند همسایگان کوچک‌تر خود را ببلعند، هیچ نظم بین‌المللی صلح‌آمیزی امکان‌پذیر نیست… امروز، ما بار دیگر از دولت عراق می‌خواهیم که بدون قید و شرط از کویت عقب‌نشینی کند، اجازه بازگرداندن دولت قانونی کویت را بدهد و همه گروگان‌هایی را که اکنون در عراق و کویت نگهداری می‌شوند، آزاد کند. حمایت گورباچف از سیاست خارجی ایالات متحده در مورد تهاجم به کویت و تجاوزات صدام حسین به عنوان گام مهمی در روابط ایالات متحده و شوروی تلقی شد. همان‌طور که یکی از مشاوران کرملین ناشناس بیان
شد. همان‌طور که یکی از مشاوران کرملین ناشناس بیان کرد، «در روابط ایالات متحده و شوروی خطر زیادی برای گورباچف وجود دارد که خطر مخالفت با بوش در این مورد را داشته باشد.» در حالی که درهای بسته اجلاس مانع از اطلاع عموم مردم در مورد جزئیات خاص مذاکرات این دو شد، روسای جمهور از جلسه خود بیرون آمدند و مدعی تصمیم مشترک برای اولویت دادن به راه حل دیپلماتیک برای بحران خلیج فارس شدند. در زمانی که کمبود چرخه ای نان در مسکو عادی شده بود و عملیات نظامی ایالات متحده مانند عملیات سپر صحرا به سرعت مقادیر گزافی از بدهی‌های
عملیات سپر صحرا به سرعت مقادیر گزافی از بدهی‌های دولتی را جمع‌آوری می‌کرد، برخی از معاصران حدس می‌زنند که علیرغم هرگونه تمایل احتمالی برای پاسخ به تهاجم عراق با نیروی نظامی، این اقدام به احتمال زیاد از نظر مالی غیرممکن بود. هر دو رهبر به نفع تأسیس استارت صحبت کردند. با این حال، این زوج در آن زمان هنوز بر سر یک جدول زمانی خاص به توافق نرسیده بودند. کنفرانس مطبوعاتی. جنگ سرد پرسش‌های مربوط به دخالت ایالات متحده و سوسیالیست در اوضاع عراق از مهم‌ترین پرسش‌های این رویداد بود که توسط خبرنگاران متعددی مطرح شد. در
رویداد بود که توسط خبرنگاران متعددی مطرح شد. در این زمینه، پرزیدنت بوش و رئیس‌جمهور گورباچف نظرات نسبتاً واحدی را بیان کردند. پاسخ‌های رؤسای جمهور هر دو به شدت ناشی از بیانیه مشترکی بود که این دو به تازگی منتشر کرده بودند، که در آن از عراق خواسته شده بود تا از قطعنامه ۶۶۰ سازمان ملل برای تنش زدایی صلح آمیز در خلیج فارس تبعیت کند. پرزیدنت بوش اظهار داشت که نیروهای نظامی آمریکا «تا زمانی که لازم باشد» خلیج فارس را اشغال خواهند کرد و قصد دارند در اسرع وقت عقب‌نشینی کنند. در طول کنفرانس، دو رئیس‌جمهور مصر
عقب‌نشینی کنند. در طول کنفرانس، دو رئیس‌جمهور مصر بودند که مداخله نظامی گزینه ای نیست که هر یک از رهبران مایل به گفتگو با رسانه‌ها باشند. در این زمینه، پرزیدنت بوش اظهار داشت که این دو در طول دیدار خود دربارهٔ گزینه‌های نظامی بحث نکرده‌اند و راه‌حل دیپلماتیک برای بحران خلیج‌فارس تا حدی است که ایالات متحده مایل به بررسی آن است. پرزیدنت گورباچف این عقیده را تکرار کرد و مدعی شد که «کل بحث برای یک راه حل سیاسی بود، که همچنین اقداماتی را که از قبل توسط بقیه جامعه بین‌المللی انجام شده است تحسین می‌کند» و اتحاد
بین‌المللی انجام شده است تحسین می‌کند» و اتحاد جماهیر شوروی «خود را به آن راه حل سیاسی محدود می‌کند». در طول بقیه کنفرانس، هر دو رئیس‌جمهور به اعضای مختلف مطبوعات بر اولویت راه حل دیپلماتیک در تلاش‌های مشترک خود برای به نتیجه رساندن بحران تأکید خواهند کرد. وضعیت روابط ایالات متحده و شوروی یکی دیگر از موضوعات قابل توجه بحث که توسط چندین خبرنگار مطرح شد، حول پیشرفت همکاری‌های سیاسی و اقتصادی جدید ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی بود. رئیس‌جمهور گورباچف در مورد وضعیت روابط آنها در مورد اجلاس فعلی گفت: «این
وضعیت روابط آنها در مورد اجلاس فعلی گفت: «این آزمون دوام رویکرد جدید برای حل مشکلات جهانی است… آنچه امروز دیدیم این است که مهم‌ترین پیشرفت را در زمان اخیر تأیید کرده‌ایم.» مسیر اقتصادی اتحاد جماهیر شوروی یکی از جنبه‌های یک قصد فراگیر برای برقراری روابط دوستانه با جامعه بین‌المللی در سطوح مختلف بود: این در حال تبدیل شدن به یک عنصر عادی از نوع جدید همکاری در تجارت، فناوری و مبادلات انسانی است. مسئله دولت فلسطین دو سؤال جداگانه در مورد فلسطین در بحث مطرح شد. یکی از خبرنگاران دربارهٔ امکان پرداختن ایالات متحده
از خبرنگاران دربارهٔ امکان پرداختن ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی به درخواست فلسطینیان برای تشکیل کشور در چارچوب مذاکرات صلح با عراق پرسید. خبرنگار دیگری از هر دو رئیس‌جمهور دربارهٔ منطق پشت تلاش‌های هماهنگ آنها برای رسیدگی به قطعنامه سازمان ملل در محکومیت تجاوزات عراق پرسید، در حالی که دیگر قطعنامه‌های سازمان ملل در محکومیت تجاوزات، به ویژه قطعنامه ۲۴۲ سازمان ملل که خواستار عقب‌نشینی نیروهای اسرائیلی از سرزمین‌های اشغالی فلسطین پس از جنگ ۱۹–۱۹ شده بود، رها شده است. پاسخ‌های پرزیدنت بوش نشان داد که
رها شده است. پاسخ‌های پرزیدنت بوش نشان داد که ایالات متحده مسئله فلسطین را در مورد تشکیل دولت متمایز و بی ربط به مذاکرات بحران خلیج فارس می‌داند. پرزیدنت بوش اظهار داشت که ایالات متحده از قطعنامه ۲۴۲ سازمان ملل متحد حمایت می‌کند و «متعهد به اجرای این قطعنامه است، [اما] ایالات متحده تا زمانی که یک تجاوز برهنه علیه کویت در حال انجام است، کنار نخواهد رفت.» پرزیدنت گورباچف در پاسخ به این سؤال اذعان کرد که بین ماهیت بحران خلیج فارس و درگیری طولانی اسرائیل و فلسطین «پیوندی» وجود دارد. و بنابراین، حل و فصل هر دو
«پیوندی» وجود دارد. و بنابراین، حل و فصل هر دو بحران «نگرانی مساوی» برای اتحاد جماهیر شوروی بود. پیگیری و پیامدهای آینده. تنها چند روز پس از اجلاس هلسینکی، در ۱۲ سپتامبر، معاهده توافق نهایی با احترام به آلمان برای بازگرداندن وضعیت حاکمیتی به آلمان متحد در مسکو توسط ایالات متحده، اتحاد جماهیر شوروی، فرانسه، آلمان غربی و شرقی امضا شد. آلمان در ماه اکتبر به‌طور رسمی متحد شد و ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی آن را جشن گرفتند. در ادامه اجلاس هلسینکی، کنفرانس زیر که شامل روسای جمهور بوش و گورباچف بود در نوامبر
که شامل روسای جمهور بوش و گورباچف بود در نوامبر ۱۹۹۰ در پاریس برگزار شد. این کنفرانس شامل ۳۴ کشور بود که هر کدام بخشی از کنفرانس امنیت و همکاری در اروپا (CSCE) بودند. این کنفرانس منجر به امضای پیمان نیروهای مسلح متعارف در اروپا (CFE) توسط اعضای پیمان ناتو و ورشو شد. کشورهای عضو CSCE همچنین ترتیبی اتخاذ کردند که جلسات سیاسی مشابهی را در سطح بالا به‌طور منظم برگزار کنند تا بر اساس تلاش‌ها برای جلوگیری از درگیری، کنترل تسلیحات و حفاظت از انتخابات در این کشورها ایجاد شود. پس از کنفرانس، در حالی که پوشش
کشورها ایجاد شود. پس از کنفرانس، در حالی که پوشش رسانه‌های جهانی عموماً ایالات متحده را تمایل بیشتری به درگیری با عراق با نیروی نظامی می‌دانست، اتحاد جماهیر شوروی طرفدار تحریم‌های تجاری تنبیهی برای تکمیل تلاش‌های دیپلماتیک آنها برای کاهش تنش بود.
آشپزی لیبریایی به آشپزی خاصی از لیبریا اشاره دارد. این آشپزی بر پایه غذاهای منحصر به فردی از برنج، کاساوا، موز، یام، میوه‌ها و سبزیجات گرمسیری (سیب‌زمینی، سبزیجات، برگ کاساوا، بامیه، کلم) و همچنین ماهی و گوشت استوار است. آشپزی لیبریایی تحت تأثیر فرهنگ آمریکایی آفریقایی از طریق لیبریایی‌های آمریکایی و غذاها و دستورهای کارائیبی نیز قرار دارد. لیبریا همچنین موارد سنتی در تنوری کردن دارد که شامل نان ذرت، نان ترش، نان برنج، نان موز و کیک‌ها می‌شود. مواد غذایی اصلی. نشاسته‌ها. برنج یکی از مواد اصلی رژیم غذایی
اصلی. نشاسته‌ها. برنج یکی از مواد اصلی رژیم غذایی لیبریا است، چه برنج تجاری و چه برنج محلی ("برنج باتلاقی")، و معمولاً به صورت "خشک" (بدون سس)، با خورشت یا سوپ روی آن، به شکل برنج جولوف کلاسیک، یا به صورت آرد برای تهیه "نان محلی" سرو می‌شود. ریشه کاساوا یا تاپیوکا فرآوری شده و به غذاهای نشاسته‌ای مانند "فوفو" (با استفاده از کاساوا خشک) و "دامبوی" (با استفاده از کاساوا پخته) تبدیل می‌شود. یکی از غذاهای محبوب کاساوا کوبیده شده، نوع منطقه‌ای شمال شرقی به نام گلیا-گبار است که با محبت به آن GB یا "گبی" گفته
گلیا-گبار است که با محبت به آن GB یا "گبی" گفته می‌شود و معمولاً با یک سوپ مخلوط گوشت تند سرو می‌شود. همچنین "ایدوز" (ریشه‌های تارو) نیز خورده می‌شود. میوه‌ها و سبزیجات. مواد اولیه محبوب در آشپزی لیبریایی شامل کاساوا، موز، مرکبات، موز سبز شیرین یا معمولی، نارگیل، بامیه و سیب‌زمینی شیرین است. خورش‌های سنگین با ادویه‌های هابانرو و فلفل‌های اسکاتچ بونت محبوب هستند و معمولاً با "فوفو" خورده می‌شوند. سبزیجات سیب‌زمینی، که گیاه برگدار سیب‌زمینی شیرین است، به‌طور گسترده‌ای کشت و مصرف می‌شود، همچنین «بیتربال» (یک
گسترده‌ای کشت و مصرف می‌شود، همچنین «بیتربال» (یک سبزی کوچک شبیه به بادمجان) و بامیه نیز رایج هستند. خورشت‌های محبوب دیگر که به آن‌ها «سوپ» گفته می‌شود شامل توبرگی، برگ تلخ، برگ کاساوا و سس پالاور است. توبرگی شامل بادمجان‌های آفریقایی است که پخته و با روغن نخل تخمیر شده ادویه‌دار می‌شود. این خورشت معمولاً طعمی تلخ دارد و به‌طور معمول با مردم لورما که در منطقه لوفا زندگی می‌کنند، مرتبط است. برگ تلخ، که توسط سیرالئون‌ها به عنوان «بیتاس» شناخته می‌شود، شامل برگ‌های تلخ است که با دانه‌های ملون آسیاب شده مخلوط