payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیروهای حافظ صلح؛ یک مأموریت پلیس، غیرنظامی و حقوقی اتحادیه اروپا در کوزوو، اعزام کرد. روابط اقتصادی. ایتالیا پس از آلمان، دومین شریک تجاری بزرگ کوزوو است و روابط تجاری آن در چند سال گذشته به‌طور پیوسته رشد کرده است. مهم‌ترین بخش‌های تبادل شامل انرژی، منسوجات و فناوری اطلاعات است، با تسهیل استفاده از یورو به عنوان ارز مشترک که تراکنش‌های تجاری را ساده می‌کند. ایتالیا به دلیل فضای تجاری بسیار خوب و نیروی کار بسیار جوان، علاقه زیادی به سرمایه‌گذاری در کوزوو نشان داده است. همه اینها کوزوو را به هدفی جالب برای
داده است. همه اینها کوزوو را به هدفی جالب برای شرکت‌های ایتالیایی علاقه‌مند به بازارهای نوظهور تبدیل می‌کند. جدا از تجارت، ایتالیا بازیگر فعالی برای تقویت نهادهای قانونی و ساختارهای حکومتی کوزوو بوده است. این نشان دهنده تعهد بیشتر ایتالیا به تضمین اجرای کامل حاکمیت قانون و اصول دموکراتیک در منطقه است. تلاش‌های ثبات منطقه‌ای. ایتالیا نه تنها به دلیل روابط دوجانبه‌اش با کوزوو، بلکه به دلیل اهمیت ثبات در منطقه بالکان غربی، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این کشور همواره از گفتگو بین کوزوو و صربستان حمایت کرده
همواره از گفتگو بین کوزوو و صربستان حمایت کرده است، زیرا نیاز به حل و فصل اختلافات دیرینه برای صلح منطقه‌ای را درک کرده است. دیپلمات‌های ایتالیایی از توافقات جامع در مورد مسائل حساسی مانند حقوق اقلیت‌ها، اختلافات مرزی و همکاری‌های اقتصادی حمایت کرده‌اند. چنین تلاشی با چشم‌انداز ایتالیا برای یک اروپای یکپارچه، جایی که کشورهای بالکان غربی اعضای بالقوه اتحادیه اروپا هستند، مطابقت دارد. دولت ایتالیا از طریق مأموریت‌های ناتو، حضور نظامی خود را برای ترکیب تلاش‌های دیپلماتیک برای آشتی و پیشگیری از درگیری به کار
دیپلماتیک برای آشتی و پیشگیری از درگیری به کار می‌گیرد. این دوگانگی، بازتابی از تعهد ایتالیا به دستیابی به ثبات پایدار در بالکان است. حمایت ایتالیا از کوزوو. ایتالیا یکی از اولین کشورهای اتحادیه اروپا بود که در سال ۲۰۰۸ کوزوو را به عنوان یک کشور به رسمیت شناخت و تعهد ایتالیا به خودمختاری و حاکمیت را مجدداً تأیید کرد. چنین رویکردی در سیاست خارجی گسترده‌تر ایتالیا در قبال بالکان، یعنی ثبات و حکومت دموکراتیک، گنجانده شده است. موضع ایتالیا، روابط دوجانبه این کشور با کوزوو را به اوج رسانده و همکاری در زمینه‌های
با کوزوو را به اوج رسانده و همکاری در زمینه‌های امنیتی، توسعه اقتصادی و پروژه‌های زیرساختی را تسهیل کرده است. این حمایت، چالش‌های دیپلماتیک متعددی را به ویژه در روابط با کشورهای اتحادیه اروپا مانند اسپانیا، یونان و قبرس که از ترس تمامیت ارضی خود با اعلام استقلال کوزوو مخالفت کرده‌اند، ایجاد کرده است. علیرغم این تنش‌ها، ایتالیا همچنان در حال حرکت در مسیر باریک ایجاد تعادل در روابط خود با کوزوو و کشورهای عضو اتحادیه اروپا است که کوزوو را به رسمیت نمی‌شناسند و در عین حال برای اتخاذ یک موضع مشترک در سیاست
و در عین حال برای اتخاذ یک موضع مشترک در سیاست اروپایی تلاش می‌کند. نقش میانجی‌گری. ایتالیا نقش میانجیگری فعالی در اختلافات بین کوزوو و صربستان ایفا کرده است. این کشور خواستار «عادی‌سازی کامل» روابط بین بلگراد و پریشتینا است تا بتواند بر مسائل معوقه خود غلبه کند و در مسیر عضویت در اتحادیه اروپا پیش برود. آنتونیو تاجانی، وزیر امور خارجه ایتالیا، تأکید کرده است که گفتگو و مصالحه، سنگ بنای صلح در بالکان هستند. تلاش‌های ایتالیا عموماً در اتحادیه اروپا با استقبال خوبی روبرو شده است، هرچند که گاهی اوقات با
خوبی روبرو شده است، هرچند که گاهی اوقات با کشورهای عضو که با صربستان همدل‌تر هستند یا در مورد استقلال کوزوو محتاط‌ترند، اصطکاک ایجاد می‌کند. تأثیر بر انسجام اتحادیه اروپا. حمایت ایتالیا از کوزوو، چالش‌های گسترده‌تری را در اتحادیه اروپا در زمینه انسجام سیاست خارجی نشان می‌دهد، و دیدگاه‌های متفاوتی در میان کشورهای عضو در مورد مسئله به رسمیت شناختن کوزوو وجود دارد. علیرغم این مشکلات، ایتالیا به‌طور فعال یک استراتژی منسجم اتحادیه اروپا را ترویج می‌دهد که هم از توسعه کوزوو و هم از آرمان‌های اروپایی صربستان
از توسعه کوزوو و هم از آرمان‌های اروپایی صربستان حمایت می‌کند. ایتالیا با تشویق همکاری و پرداختن به نگرانی‌های داخلی اتحادیه اروپا، به دنبال حفظ نقش رهبری خود در تقویت ثبات و ادغام منطقه‌ای است. این تحلیل ساختاریافته، رابطه چندوجهی بین ایتالیا و کوزوو را منعکس می‌کند که باید بین همکاری‌های اقتصادی، ابتکارات دیپلماتیک و تلاش‌های ثبات منطقه‌ای تعادل برقرار کند. تعهد ایتالیا به کوزوو، چشم‌انداز وسیع‌تر آن را برای یک اروپای صلح‌آمیز و یکپارچه برجسته می‌کند.
اپرای عروسکی ( در پالرمو، در کاتانیا؛ "«اپرای عروسک‌ها»" نمایشی خیمه‌شب‌بازی از اشعار رمانتیک فرانکی است که به‌طور سنتی در سیسیل ایتالیا اجرا می‌شد. این رقص که در سال ۲۰۰۱ در فهرست میراث شفاهی و ناملموس بشریت یونسکو ثبت شد، به دهه سوم قرن نوزدهم برمی‌گردد، و به ویژه در میان طبقات متوسط و پایین جامعه موفق بود و به یکی از مهم‌ترین مظاهر تاریخ و هویت فرهنگی سیسیل تبدیل شد. عروسک‌گردان‌ها (که "پوپاری" نامیده می‌شوند) عروسک‌ها را به گونه‌ای به حرکت درمی‌آورند که نمایانگر قسمت‌هایی از داستان‌های سریالی برگرفته از
قسمت‌هایی از داستان‌های سریالی برگرفته از ادبیات حماسی-جوانمردانه قرون وسطایی، با اشاره ویژه به چرخه کارولنژی؛ و به شیوه‌ای محدودتر، از رمان‌های آرتوری باشند. همه این داستان‌ها در "کتاب «تاریخ پالادین‌های فرانسه"» نوشته جوستو لو دیکو، که «مجموعه‌ای از اشعار جوانمردانه ایتالیایی رنسانس است که در آن ادبیات فرانسوی قرون وسطی آزادانه اصلاح شده است»، شرح داده شده‌اند. این اثر که از سال ۱۸۵۸ به صورت جزوه منتشر شده است، اشعار ادبیات فرهیخته‌ای مانند اورلاندو ایناموراتو، اورلاندو فوریوسو و اورشلیم آزادشده را گرد
اورلاندو فوریوسو و اورشلیم آزادشده را گرد هم آورده و دوباره شرح می‌دهد. رپرتوار سنتی نمایش‌ها همچنین شامل روایت‌های تاریخی-عاشقانه، داستان‌های راهزنان، آثار ویلیام شکسپیر مانند "رومئو و ژولیت" و "مکبث" و نمایش‌های کوتاه فکاهی می‌شود. تاریخچه. تعیین زمان و مکان تولد اپرای پوپی دشوار است. «وقایع‌نگاری‌ها می‌گویند که آغازگران اپرا در پالرمو، دون گائتانو گرکو (۱۸۱۳–۱۸۷۴) و دون لیبراتو کانینو بودند، در حالی که در کاتانیا، دون گائتانو کریمه (۱۸۰۷–۱۸۷۷) و دشمنش جیووانی گراسو (۱۷۹۲–۱۸۶۳) بودند.» به اصطلاح
دشمنش جیووانی گراسو (۱۷۹۲–۱۸۶۳) بودند.» به اصطلاح "پوپی‌های بدون زره" (یعنی بدون زره) قطعاً مقدم بر پوپی‌های زره‌دار بودند و برای نمایش داستان‌ها و نمایش‌های لوده‌گری سیسیلی استفاده می‌شدند که هنوز هم اجرا می‌شوند. مطالعات همچنین نشان می‌دهد که از قرن شانزدهم، نمایش‌های جوانمردی با عروسک‌ها در سراسر اروپا به روی صحنه می‌رفتند؛ و در قرن هجدهم چنین نمایش‌هایی در سیسیل و ناپل نیز اجرا می‌شدند (که در تئاتر جوزپینا دِ اریکو که با نام «دونا پپا» نیز شناخته می‌شود، نمایش داده می‌شدند). با این حال، تنها در دهه‌های
نمایش داده می‌شدند). با این حال، تنها در دهه‌های اول قرن نوزدهم، در سیسیل، رپرتوار شوالیه‌گری به چنان موفقیت چشمگیری دست یافت که جایگزین همه موارد دیگر شد و مجموعه‌ای از نوآوری‌های فنی و تصویری را رقم زد. مطالعات متعددی به اپرای عروسک‌گردان سیسیلی اختصاص داده شده است. جدیدترین تحقیقات توسط ایگناتسیو ای. بوتیتا، برنادت مایورانا، الساندرو ناپولی و روزاریو پریکونه، به دنبال مشارکت‌های تاریخی و بنیادی آنتونینو بوتیتا، آنتونینو اوچلو، یانه ویباک و کارملو آلبرتی انجام شده است. علاوه بر این، نمی‌توان از مطالعات
انجام شده است. علاوه بر این، نمی‌توان از مطالعات بنیادی جوزپه پیتره و سباستیانو لو نیگرو و همچنین کتاب "اپرای عروسک‌گردان" اثر آنتونیو پاسکوالینو (سلریو ۱۹۷۷) چشم‌پوشی کرد. روایت‌ها و خاطرات خود عروسک‌گردانان را نیز می‌توان به این فهرست کوتاه اضافه کرد. مطالعات متعددی به اپرای عروسک‌گردان سیسیلی اختصاص داده شده است. جدیدترین تحقیقات توسط ایگناتسیو ای. بوتیتا، برنادت مایورانا، الساندرو ناپولی و روزاریو پریکونه، به دنبال مشارکت‌های تاریخی و بنیادی آنتونینو بوتیتا، آنتونینو اوچلو، یانه ویباک و کارملو آلبرتی
آنتونینو اوچلو، یانه ویباک و کارملو آلبرتی انجام شده است. علاوه بر این، نمی‌توان از مطالعات بنیادی جوزپه پیتره و سباستیانو لو نیگرو و همچنین کتاب "اپرای عروسک‌گردان" اثر آنتونیو پاسکوالینو (سلریو ۱۹۷۷) چشم‌پوشی کرد. روایت‌ها و خاطرات خود عروسک‌گردانان را نیز می‌توان به این فهرست کوتاه اضافه کرد. در طول زمان، اپرای پوپی دوره‌های بحران جدی را پشت سر گذاشته است: جوزپه پیتره زوال آن را در پایان قرن نوزدهم ثبت کرده است؛ بحران جدیدی به دهه ۱۹۳۰ برمی‌گردد و به دلیل گسترش سینما بود؛ جدیدترین و حتی قاطع‌ترین آن،
گسترش سینما بود؛ جدیدترین و حتی قاطع‌ترین آن، مربوط به دهه‌های پنجاه و شصت است، زمانی که محله‌های محبوب شهرها پس از گسترش اشکال جدید رفاه اقتصادی دوران مصرف‌گرایی، شروع به خالی شدن و طرد فرهنگ سنتی کردند. با وجود این دوره‌های دشوار، اپرای پوپی هنوز هم توسط شرکت‌های مختلف جزیره اجرا می‌شود، شرکت‌هایی که تاریخ باستانی یا جدیدتری دارند و مخاطبان جدیدی را جذب می‌کنند و سرزندگی تازه‌ای را نشان می‌دهند. اعلام اپرای عروسکی به عنوان «شاهکار میراث شفاهی و ناملموس بشریت» یونسکو در سال ۲۰۰۱، پس از نامزدی مورد حمایت
یونسکو در سال ۲۰۰۱، پس از نامزدی مورد حمایت انجمن حفاظت از سنت‌های مردمی، سهم بسزایی در توجه مجدد به تئاتر عروسکی سنتی سیسیل داشته است. این اپرا به عنوان اولین فعالیت ایتالیایی که این شناخت مهم را به دست آورد، در سال ۲۰۰۸، پس از تصویب کنوانسیون حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس ایتالیا در سال ۲۰۰۳، در فهرست میراث فرهنگی ناملموس بشریت ثبت شد. عروسک و عروسک گردان: ویژگی‌های کلی. این عروسک‌ها که به یک قاب چوبی مجهز شده‌اند، زره واقعی دارند، با تزئینات غنی و تراش‌های دقیق تزئین شده‌اند و بسته به «مکتب» خود،
تراش‌های دقیق تزئین شده‌اند و بسته به «مکتب» خود، حرکاتشان متفاوت است: پالرمو، کاتانیا یا ناپل. آن‌ها از نظر برخی جنبه‌های مکانیکی و تمثیلی و گاهی اوقات در موضوعات مختلف، با هم تفاوت دارند. به‌طور کلی، قاب از یک تنه چوبی تشکیل شده است که پاها به آن متصل شده‌اند و امکان حرکت پاندولی را فراهم می‌کنند. "پوپی‌ها" با استفاده از نخ‌ها و میله‌های فلزی حرکت داده می‌شوند. میله اصلی که نخ‌ها برای کنترل اندام‌ها به آن متصل هستند، از مرکز سر عبور کرده و آن را به تنه متصل می‌کند. انتهای بالایی میله قلاب‌دار است و به
متصل می‌کند. انتهای بالایی میله قلاب‌دار است و به عروسک خیمه‌شب‌بازی اجازه می‌دهد تا حتی در حین بازی به‌طور موقت معلق بماند. و کج کردن میله امکان حرکت عروسک خیمه‌شب‌بازی را فراهم می‌کند. از دیدگاه تصویری، می‌توان به‌طور کلی شخصیت‌های زره‌پوش (مسلح) را از شخصیت‌های بدون زره (در صفحه) تشخیص داد. زره و لباس عروسک‌ها به یک رمز شمایل‌نگاری پیچیده پاسخ می‌دهد و به سبک رمانتیک قرن نوزدهم برای بازنمایی قرون وسطی پایبند است. در میان شخصیت‌های مسلح، قهرمانان مسیحی و سارازن را می‌توان تشخیص داد. جنگجویان مسیحی
و سارازن را می‌توان تشخیص داد. جنگجویان مسیحی چهره‌های مهربان و چهره‌های متقارنی دارند، دامن اسکاتلندی (که در پالرمو فارونچینا و در کاتانیا وستی نامیده می‌شود) می‌پوشند و نمادهای مربوط به خانواده خود را روی کلاهخود، سینه‌بند و سپرهای خود نشان می‌دهند که به مخاطب اجازه می‌دهد شخصیت‌ها را بشناسد. ساراسن‌ها چهره‌های برجسته‌تری دارند؛ آنها اغلب شلوار و عمامه می‌پوشند و زره آنها با هلال ماه و ستاره تزئین شده است. در میان شخصیت‌های صفحه، شخصیت‌های طنزآمیزتر برجسته‌تر هستند: در کاتانیا، شناخته‌شده‌ترین آنها
برجسته‌تر هستند: در کاتانیا، شناخته‌شده‌ترین آنها پپینینو است که به عنوان ملازم رولاند و رنو عمل می‌کند. در پالرمو، نوفریو و ویرتیچیو در نمایش‌های فکاهی، با لحنی شهوت‌انگیز و خنده‌دار اجرا می‌کنند که اغلب اجرا را به پایان می‌رساند. قدمت نمایش‌های فکاهی به "واستاسات"، نمایش‌های طنزی که از کمدیا دلارته گرفته شده‌اند، برمی‌گردد. عروسک‌گردان - که با نام‌های «"اُپرانته"»، «"تئاترینارو"» و در ناپل «"پوپانته"» نیز شناخته می‌شود - تئاتر را مدیریت می‌کند، کارگردان نمایش است و عروسک‌ها را به حرکت درمی‌آورد، و به
نمایش است و عروسک‌ها را به حرکت درمی‌آورد، و به صحنه‌های حماسی نمایش داده شده پیشنهاد، شور و شوق و حس ترحم می‌دهد. او صحنه‌ها و پوسترهای تبلیغاتی را نقاشی می‌کند و گاهی حتی عروسک‌ها را می‌سازد. عروسک‌گردانان، حافظان میراث عظیمی از داستان‌ها، کدهای نمایشی و تکنیک‌های ساخت هستند که هنوز هم به صورت شفاهی از معلم به دانش‌آموز منتقل می‌شوند. برای تبلیغ نمایش‌ها، پوسترهای تبلیغاتی ("کارتلی") در بیرون تئاترها نصب می‌شدند؛ امروزه از آنها برای تزئین دیوارهای تئاترها استفاده می‌شود. این پوسترها که با رنگ‌های روشن
استفاده می‌شود. این پوسترها که با رنگ‌های روشن نقاشی می‌شدند، نمایانگر قسمت‌های مختلف چرخه کارولینگی بودند و به مردم اطلاع می‌دادند که روایت عروسک‌گردان در چه مرحله‌ای از زمان خود قرار دارد. عروسک‌ها، "کارتل‌ها"، صحنه‌ها و وسایل صحنه، بخشی از به اصطلاح "صنایع دستی" گروه هستند که مجموعه‌ای از اشیاء لازم برای اجرای نمایش است. انتقال میراث. عروسک‌گردانان، که جامعهٔ میراثی اپرای پوپی را تشکیل می‌دهند، نگهبانان میراثی گسترده و پیچیده هستند که هنوز هم به صورت شفاهی از معلم به شاگرد، چه در خانواده و چه در خارج از
از معلم به شاگرد، چه در خانواده و چه در خارج از آن، منتقل می‌شود. این میراثی است که شامل داستان‌های نمایش داده شده و شیوه‌های نمایش، کدهای اجرایی (مانند کد صوتی، کد حرکتی و غیره) و همچنین تکنیک‌های ساخت عروسک‌ها و نحوهٔ رنگ‌آمیزی صحنه‌ها و پوسترها می‌شود. انتقال این میراث در شرکت‌ها و کارگاه‌های صنایع دستی، عمدتاً از طریق گوش دادن و مشاهدهٔ استاد توسط شاگرد جوان صورت می‌گیرد. در بافت سنتی، انتقال این میراث ناملموس با لذت بردن روزانه از نمایش عصرگاهی تسهیل می‌شد. با رفتن به تئاتر هر شب، می‌توانستیم به
می‌شد. با رفتن به تئاتر هر شب، می‌توانستیم به داستان‌های نمایش داده شده گوش دهیم و آنها را تماشا کنیم؛ بنابراین مشاهدهٔ استادان در حال کار هر روز، تغییر نسلی موفق و انتقال دانش را تضمین می‌کرد. اگرچه بحران اواسط قرن نوزدهم باعث بی‌نظمی قابل توجهی در نمایش‌ها شد (دیگر روزانه اجرا نمی‌شد)، اما حتی امروزه نیز انتقال این میراث طبق روش‌های سنتی انجام می‌شود. برای تقویت روند انتقال میراث زنده اپرای پوپی سیسیلی و پاسخگویی مؤثر به چالش‌های هزاره جدید، در سال ۲۰۱۸، گروه‌های عروسکی در «شبکه سازمان‌های ایتالیایی برای
عروسکی در «شبکه سازمان‌های ایتالیایی برای حفاظت، ترویج و ارتقای اپرای پوپی» گرد هم آمدند.
رونالد هاور (; – ) مورخ، و زندگی‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. ) مورخ فیلم، متخصص حفاظت از آثار باستانی و نویسنده آمریکایی بود. او بیش از بیست سال مدیر برنامه‌های فیلم در موزه هنر شهرستان لس آنجلس بود.
روسلان ملزیدینوف (به روسی: Руслан Мельзиддинов؛ زادهٔ ۲۶ مارس ۱۹۸۵) یک بازیکن فوتبال حرفه‌ای ازبکستانی است که در پست هافبک برای باشگاه فوتبال اندیجان بازی می‌کند. دوران باشگاهی. ملزیدینوف دوران حرفه‌ای خود را در سال ۲۰۰۷ در نفتچی فرغانه آغاز کرد. در سال ۲۰۰۹، او به بنیادکار پیوست و ۴ فصل برای این باشگاه بازی کرد. پس از یک سال بازی در لیگ برتر قزاقستان در ژتیسو در سال ۲۰۱۳، او به باشگاه سابق خود نفتچی فرغانه بازگشت. در سال ۲۰۱۵، او به باشگاه ایرانی نفت مسجدسلیمان پیوست. دوران ملی. او برای تیم ملی فوتبال
پیوست. دوران ملی. او برای تیم ملی فوتبال ازبکستان از جمله یک بازی در مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰ بازی کرده‌است.
اتو فریدریش (; – ) روزنامه‌نگار، و نویسنده کودکان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
مرکز هری رانسوم () تا سال ۱۹۸۳، یک بایگانی، کتابخانه و موزه در دانشگاه تگزاس در آستین، متخصص در مجموعه آثار ادبی و فرهنگی از قاره آمریکا و اروپا انسانی به منظور پیشبرد مطالعات هنرهای تجسمی و علوم انسانی است. مرکز هری رانسوم دارای ۳۶ میلیون اثر ادبی نسخه خطی، یک میلیون گردآوری کتاب، پنج میلیون عکس و بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ اثر هنر است.
ادواردو گاربین (پادوا، ۱۲ مارس ۱۸۶۵ - برشا، ۱۲ آوریل ۱۹۴۳) یک خواننده تنور ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر خلق شخصیت فنتون در اپرای فالستاف اثر جوزپه وردی (۹ فوریه ۱۸۹۳) شناخته می‌شود. او در زادگاهش تحصیل کرد و نخستین حضورش روی صحنه در نمایش «جبر سرنوشت» اثر جوزپه وردی، در اجرای سپتامبر ۱۸۹۱ ویچنزا بود. وی همچنین در نخستین اجرای جهانی نمایش «کریستوف کلمب» (Cristoforo Colombo) اثر آلبرتو فرانکتی در تئاتر کارلو فلیچه در جنوا به تاریخ ۶ اکتبر ۱۸۹۲، در نقش «دون فرنان» هنر آفرینی کرد. در سال‌های بعد، او به
«دون فرنان» هنر آفرینی کرد. در سال‌های بعد، او به تئاترهای بزرگ ایتالیایی و اروپایی دعوت شد. او که مفسر بسیار مورد احترام آثار وردی بود، طیف گسترده‌ای از نقش‌ها (نقش‌های جاکومو پوچینی، مفیستوفله اثر آریگو بوئیتو، کارمن اثر ژرژ بیزه) را نیز اجرا کرد. او در سال ۱۹۱۴ از صحنه کناره‌گیری کرد. هرچند در نخستین نمایش جهانی «گیسموندا» اثر رنزو بیانکی، در کنار ایدا کوایاتی و دومنیکو ویلیونه بورگزه در سالن اپرای رم در سال ۱۹۱۷. وی همسر خواننده سوپرانو، آدلینا استله، بود که در سال ۱۸۹۳ در نمایش «فالستاف» اثر وردی با
بود که در سال ۱۸۹۳ در نمایش «فالستاف» اثر وردی با او در نقش نانتا آواز خوانده بود و در محبوبیت «لا بوهم» با او بسیار سهیم بود
یک زخم سوراخ‌شده (انگلیسی: Perforated ulcer) وضعیتی است که در آن، یک زخم درمان‌نشده دیوارهٔ مخاطی بخشی از دستگاه گوارش (برای نمونه معده یا روده بزرگ) را سوراخ کرده و موجب نشت محتویات معده به حفره شکمی می‌شود. نشانه‌ها و علائم. یک زخم سوراخ‌شده می‌تواند در دستهٔ سوراخ‌شدگی استرکورال قرار گیرد که شامل مجموعه‌ای از عوامل مختلف است که سبب سوراخ‌شدن دیوارهٔ روده می‌شوند. نخستین نشانهٔ یک زخم گوارشی سوراخ‌شده معمولاً بروز ناگهانی دردی شدید و تیز در شکم است. این درد معمولاً در همان ابتدا به بیشترین شدت خود می‌رسد
معمولاً در همان ابتدا به بیشترین شدت خود می‌رسد و ادامه پیدا می‌کند. به‌طور معمول هرگونه حرکت باعث تشدید آن می‌شود و با سرفه یا عطسه به شکل چشمگیری شدت می‌گیرد. علت‌ها. از جمله علت‌ها می‌توان به الکل، سیگار کشیدن، مصرف خوراکی‌ها و نوشیدنی‌های بسیار اسیدی (مانند قهوه) و نیز داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDها) اشاره کرد. تشخیص. زخم در آغاز به‌عنوان یک زخم گوارشی شناخته می‌شود، پیش از آن‌که تمام ضخامت دیوارهٔ معده یا دوازدهه را سوراخ کند. تشخیص با گرفتن رادیوگرافی شکم یا قفسه سینه در حالت ایستاده (برای
رادیوگرافی شکم یا قفسه سینه در حالت ایستاده (برای یافتن هوا در زیر دیافراگم) انجام می‌شود. این در واقع یکی از معدود مواردی است که در دوران معاصر برای درمان یک زخم عمل جراحی انجام می‌گیرد. بسیاری از زخم‌های سوراخ‌شده به باکتری "هلیکوباکتر پیلوری" نسبت داده شده‌اند. پیش‌آگهی. زخم گوارشی سوراخ‌شده یک وضعیت جدی است که میزان مرگ‌ومیر کلی گزارش‌شده آن بین ۵٪ تا ۲۵٪ است و با افزایش سن می‌تواند تا ۵۰٪ نیز برسد. میزان بروز زخم سوراخ‌شده به‌طور پیوسته در حال کاهش است، هرچند هنوز مواردی از آن رخ می‌دهد.
تلگراف ()، تلگراف، ارگان خبری چاپی اصلی در جورجیای مرکزی است. این روزنامه سومین روزنامه بزرگ ایالت جورجیا (پس از آتلانتا ژورنال-کانستیتیوشن و آگوستا کرونیکل) است. تلگراف که در سال ۱۸۲۶ تأسیس شد، چندین تغییر نام، ادغام و تغییر ناشر را تجربه کرده است. از ژوئن ۲۰۰۶، این روزنامه متعلق به شرکت مک‌کلاچی، یک شرکت انتشاراتی آمریکایی سهامی عام است.
فرهنگنامه زندگینامه ادبی ()، متخصص فرهنگ جامع زندگی‌نامه تقدیم به ادبیات است. این مجموعه ۳۷۵ جلدی منتشر شده توسط گروه گیل، مجموعه ۳۷۵ جلدی طیف گسترده‌ای از موضوعات، دوره‌ها و ژانرهای ادبی را با تمرکز بر ادبیات آمریکا و ادبیات بریتانیا پوشش می‌دهد.
آلژان هارمتیز (؛ زادهٔ ) مورخ، رمان‌نویس، روزنامه‌نگار، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. زندگی اولیه و تحصیلات. هارمتیز با نام اصلی آلژان ملتسیر لوین در جنوب کالیفرنیا، نزدیک استودیوهای مترو گلدوین میر (MGM) بزرگ شد. مادرش، رز ملتزر، از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۵۱ در بخش لباس MGM، به عنوان حسابدار و سپس دستیار رئیس بخش، کار می‌کرد.
پرنتیس هال ()، یک ناشر بزرگ آمریکایی educational بود. این انتشارات محتوای چاپی و دیجیتالی را برای بازار کودکان ۶ تا ۱۲ سال و آموزش عالی منتشر می‌کرد. این انتشارات در طول بخش عمده‌ای از قرن بیستم یک شرکت مستقل بود. در چند سال آخر فعالیت خود، متعلق به شرکت آموزشی ساواس بود و سپس در آن ادغام شد.
انتشارات دانشگاه مرسر ()، انتشارات دانشگاه مرسر (Mercer University Press) که در سال ۱۹۷۹ تأسیس شد، ناشری است که بخشی از دانشگاه مرسر محسوب می‌شود. انتشارات دانشگاه مرسر بیش از ۱۶۰۰ کتاب منتشر کرده و سالانه ۳۵ تا ۴۰ عنوان کتاب با ۵ کارمند منتشر می‌کند. مرسر تنها مؤسسه مرتبط با باپتیست است که در سی سال گذشته برنامه انتشاراتی تمام‌وقت و فعالی داشته است. در سال ۲۰۱۹، فرماندار براین کمپ انتشارات دانشگاه مرسر را به عنوان دریافت‌کننده هشتمین دوره جوایز سالانه فرمانداری برای هنر و علوم انسانی معرفی کرد.
چیلراما فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی مشترک آدام ریفکین، تیم سولیوان، آدام گرین، جو لینچ است. در این فیلم بازیگرانی همچون آدام ریفکین، سارا ماچ، اوون بنجامین، ری وایز، اریک رابرتس، لین شی، تانیا ریموند، سامر آلتیس، الیویا تیلور دادلی و ران جرمی ایفای نقش کرده‌اند.
زخم معده در میمون‌های اجرایی (انگلیسی:Ulcers in Executive Monkeys) نام پژوهشی دربارهٔ اثرات استرس بود که در سال ۱۹۵۸ در مجلهٔ "ساینتیفیک امریکن" توسط جوزف وی. برِیدی منتشر شد. روش آزمایش. در نسخهٔ ابتدایی این پژوهش، برِیدی میمون‌ها را در «صندلی‌های ثابت‌کننده» قرار داد و آن‌ها را شرطی کرد تا یک اهرم را فشار دهند. به میمون‌ها هر ۲۰ ثانیه یک شوک الکتریکی داده می‌شد مگر آن‌که در همان بازهٔ زمانی اهرم را فشار می‌دادند. این مطالعه به طور ناگهانی متوقف شد زیرا بسیاری از میمون‌ها بر اثر زخم معده سوراخ‌شده جان
بسیاری از میمون‌ها بر اثر زخم معده سوراخ‌شده جان باختند. برای آزمون این فرض، برِیدی از یک میمونِ جفت‌شده به‌عنوان گروه کنترل استفاده کرد. او یک «میمون اجرایی» را در صندلی ثابت‌کننده گذاشت که می‌توانست با فشار دادن اهرم از دریافت شوک جلوگیری کند. میمون جفت‌شده هیچ کنترلی بر اهرم نداشت و تنها «اجرایی» با فشار روانیِ مسئولیتِ فشار دادن اهرم مواجه بود. نتایج. پس از ۲۳ روز قرار گرفتن در برنامهٔ پیوستهٔ ۶ ساعت شوک و ۶ ساعت استراحت، میمون اجرایی مرد. سپس برِیدی برنامه‌های گوناگونی را امتحان کرد، اما در هیچ‌یک
برنامه‌های گوناگونی را امتحان کرد، اما در هیچ‌یک میمون‌ها جان خود را از دست ندادند. او دوباره به همان برنامهٔ ۶ ساعت شوک و ۶ ساعت استراحت بازگشت و معدهٔ میمون‌های اجرایی را بررسی کرد و دریافت که اسیدیتهٔ معدهٔ آن‌ها در دورهٔ استراحت به بیشترین حد خود می‌رسد. بیشترین خطر زمانی رخ می‌داد که برانگیختگی سمپاتیک متوقف می‌شد و معده از هورمون‌های گوارشی پر می‌گردید. این وضعیت نوعی واکنش بازگشتی پاراسمپاتیک بود که با محور هیپوتالاموس–هیپوفیز–آدرنال ارتباط داشت و به پیدایش زخم معده در میمون‌های اجرایی انجامید. در
پیدایش زخم معده در میمون‌های اجرایی انجامید. در همهٔ گونه‌های مختلف آزمایش، هیچ‌یک از میمون‌های جفت‌شدهٔ کنترل دچار زخم معده نشدند. این امر نشان می‌دهد که زخم‌ها نشانه‌ای از فشار روانی بیش از حد ناشی از داشتن «کنترل» بودند. هانس سلیه در نشانگان سازگاری عمومی خود اثر مشابهی را در مرحلهٔ فرسودگی مطرح می‌کند.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; میدان مرکانتی (میدان بازرگانان) میدانی مرکزی در میلان، ایتالیا است. این میدان بین میدان دل دومو، که مرکز شهر مدرن میلان را نشان می‌دهد، و میدان کوردوسیو واقع شده است و در قرون وسطی قلب شهر محسوب می‌شد. در آن زمان، میدان بزرگ‌تر از اندازه کنونی خود بود (زیرا بخشی از آن بعدها به خیابان کنونی «ویا مرکانتی» تبدیل شد، خیابانی که میان «پالاتزو دئی جیورکونسولتی» و «پالاتزو دلا راجیونه» قرار دارد) و با نام «پیاتزا دل برولتو» شناخته
قرار دارد) و با نام «پیاتزا دل برولتو» شناخته می‌شد؛ نامی برگرفته از «برولتو نووو»، کاخی که در مرکز میدان قرار داشت (و اکنون در سمت شمالی واقع است). در سده سیزدهم، شش ورودی به میدان وجود داشت که هر یک به حرفه‌ای خاص تعلق داشت؛ از آهنگران شمشیر تا کلاه‌سازان. تا اواخر قرن نوزدهم، «اوه بِی! اوه بِی!» (مهم‌ترین و سنتی‌ترین بازار میلان) در میدان مرکانتی برگزار می‌شد. کاخ‌ها. این میدان چهار ساختمان اصلی را در خود جای داده است: کاخ جواهر متعلق به قرن شانزدهم، که اکنون در خیابان مرکانتی واقع شده است، پیش از طراحی
در خیابان مرکانتی واقع شده است، پیش از طراحی مجدد، ضلع شمال شرقی میدان را مشخص می‌کرد. این بنا در سال ۱۵۶۱ بر اساس طرحی از وینچنزو سرگنی ساخته شد؛ برج این ساختمان بسیار قدیمی‌تر است و قدمت آن به قرن سیزدهم برمی‌گردد (اگرچه تا حد زیادی در قرن هفدهم بازسازی شد). در مرکز میدان، گودالی مربوط به قرن شانزدهم وجود دارد که دو ستون قرن هجدهمی بر فراز آن قرار گرفته‌اند. این گودال در ابتدا در مجاورت کاخ جیورکانسولتی قرار داشت؛ در جایی که اکنون قرار دارد، سنگی بزرگ به نام «پیترا دی فالیتی» (سنگ ورشکستگان) پیدا شد،
به نام «پیترا دی فالیتی» (سنگ ورشکستگان) پیدا شد، جایی که افراد گناهکار به ورشکستگی، قسمت پایین بدن برهنه خود را به عنوان کفاره در معرض دید قرار می‌دادند. بناهای تاریخی. تعدادی مجسمه و بنای تاریخی دیگر در میدان مرکانتی یافت می‌شوند. کاخ راجیونه دو نقش برجسته مشهور دارد، یکی از آنها یک گراز (که ظاهراً منشأ رومی دارد و با افسانه خوک نیمه پشمالو مرتبط است) و دیگری نمایانگر اولدرادو دا ترسنو است که دستور ساخت خود کاخ را داده است. جیوان پیترو لازانیا، مجسمه‌ساز، دو مجسمه از میدان ساخته است، یکی به آوسونیوس
دو مجسمه از میدان ساخته است، یکی به آوسونیوس (واقع در پورتا اورِفیسی، یعنی «درگاه جواهرفروشان»، یکی از نقاط ورودی میدان) و دیگری به آگوستین هیپو (در نمای اسکوله پالاتین) اختصاص داده شده است. یکی دیگر از مجسمه‌های قابل توجه که به آمبروز تقدیم شده، اثر مجسمه‌ساز لوئیجی اسکورزینی، در نمای کاخ جیورکانسولتی قرار دارد. فرهنگ عامه. سکانسی از فیلم "«چیدیمی سونو فلیس»" اثر کمدین سه‌نفره آلدو، جووانی و جاکومو، این سه نفر را به بازی بسکتبال در میدان مرکانتی واداشته است که در آن از هاله نور مجسمه یک قدیس به عنوان سبد
که در آن از هاله نور مجسمه یک قدیس به عنوان سبد استفاده می‌شود. این مجسمه ساختهٔ دست سازندگان فیلم است: در واقع در میدان یافت نمی‌شود.
زومیت، یک مجلهٔ خبری و تحلیلی فارسی‌زبان در حوزه فناوری و تکنولوژی است که در تهران مستقر است. این وبگاه از سال ۱۳۸۹ فعالیت می‌کند و محتوای آن شامل اخبار فناوری، بررسی محصولات، راهنماهای خرید و مقالات علمی در زمینه‌های مختلف است. پیشینه. زومیت توسط مسعود و مهدی یوسف‌نژاد و تحت مالکیت مؤسسه قلم آینده ایرانیان تأسیس شد. این وب‌سایت ابتدا با تمرکز بر اخبار فناوری و بررسی گجت‌ها فعالیت می‌کرد و به مرور محتوای خود را به ویدیوهای اختصاصی، مقالات علمی و پوشش رویدادهای بین‌المللی گسترش داد. از سال ۱۳۹۳، تولید محتوای
بین‌المللی گسترش داد. از سال ۱۳۹۳، تولید محتوای ویدیویی به فعالیت‌های زومیت اضافه شد و این محتوا در پلتفرم‌هایی مانند یوتیوب منتشر شد. محتوا و خدمات. زومیت محتوای متنوعی ارائه می‌دهد که شامل اخبار فناوری، بررسی تخصصی محصولات، مقالات آموزشی و راهنماهای خرید است. این وب‌سایت در شبکه‌های اجتماعی مانند اینستاگرام و یوتیوب نیز فعال است و ویدیوهای بررسی محصولات آن مورد توجه کاربران قرار گرفته است. تأثیر. زومیت با بازدیدهای بالا، به یکی از رسانه‌های شناخته‌شده در حوزه فناوری در ایران تبدیل شده است.