payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تک، رژه را درست پشت سر مارشال و گارد پرچم هدایت می‌کرد. یک شوالیه نقاب‌دار سرخ‌پوست سوار بر اسب با گروه همراه بود. فرماندار و خانم اسمیت، هر دو فارغ‌التحصیلان دانشگاه تک، در یک خودروی روباز به دنبال می‌آمدند. دیگر اعضای خانواده اسمیت در رژه حضور داشتند و پس از آن‌ها، معاون فرماندار جدید، بن بارنز، می‌آمد. گروه موسیقی دبیرستان لامسا، زادگاه اسمیت، اولین گروه در میان گروه‌های دبیرستانی بود. قبل از مراسم تحلیف، که اولین مراسمی بود که در تاریخ تگزاس به صورت تلویزیونی پخش می‌شد، اسمیت با یک شام پیروزی ۲۵ دلاری
پخش می‌شد، اسمیت با یک شام پیروزی ۲۵ دلاری در سالن اجتماعات شهرداری آستین، که اکنون مرکز هنرهای نمایشی لانگ نام دارد، مورد استقبال قرار گرفته بود. در سال‌های ۱۹۷۱ و ۱۹۷۲، اسمیت درگیر طرح کلاهبرداری سهام رسوایی شارپ‌تاون شد که در نهایت منجر به سقوط او گردید. اسمیت در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها در سال ۱۹۷۲، برای سومین دوره فرمانداری تگزاس، از دالف بریسکوی یوالده شکست خورد. پس از ترک سمت، اسمیت به لاباک، تگزاس بازگشت و در امور مدنی و تجاری فعال بود. اگرچه او در انتخابات فرمانداری تگزاس در سال ۱۹۷۸ تلاش کرد
در انتخابات فرمانداری تگزاس در سال ۱۹۷۸ تلاش کرد تا به سیاست بازگردد، اما در انتخابات مقدماتی شکست خورد. در اواخر عمر، اسمیت ریاست هیئت هماهنگی آموزش عالی را بر عهده داشت. او در ۱۸ اکتبر ۲۰۰۳، در سن ۹۱ سالگی در لاباک، تگزاس درگذشت.
بذرسرکش بذرهای مقاومی هستند که در طول نگهداری در شرایط خارج از محل، در برابر خشک شدن و انجماد دوام نمی‌آورند. به‌طور کلی، این بذرها نمی‌توانند در برابر اثرات خشک شدن یا دمای کمتر از ۱۰ درجه سانتیگراد (۵۰ درجه فارنهایت) مقاومت کنند؛ بنابراین، نمی‌توان آنها را مانند بذرهای ارتدوکس برای مدت طولانی ذخیره کرد زیرا ممکن است قوه نامیه خود را از دست بدهند. گیاهانی که بذرهای مقاوم تولید می‌کنند که شامل آووکادو، انبه، منگوستین، لیچی، کاکائو، درخت کائوچو، برخی از درختان باغبانی، گیاهان آبزی مانند نیلوفر آبی مقدس و
باغبانی، گیاهان آبزی مانند نیلوفر آبی مقدس و چندین گیاه مورد استفاده در طب سنتی، مانند گونه‌های ویرولا هستند. به‌طور کلی باید، اکثر گونه‌های پیشگام مدارگان دارای بذرهای ارتدوکس هستند، اما بسیاری از گونه‌های اوج دارای بذرهای مقاوم یا حد واسط هستند. مکانیسم‌های آسیب. دو مکانیسم اصلی که باعث آسیب به دانه‌های مقاوم می‌شوند، اثرات خشک شدن بر ساختارهای درون سلولی و آسیب متابولیکی ناشی از تشکیل مواد شیمیایی سمی مانند رادیکال‌های آزاد است. نمونه‌ای از نوع اول آسیب در برخی از دانه‌های چوب سخت مقاوم غیرگرمسیری، به
در برخی از دانه‌های چوب سخت مقاوم غیرگرمسیری، به ویژه بلوط‌های مقاوم، یافت می‌شود که می‌توانند تا دو سال در حالت غیر منجمد نگهداری شوند، مشروط بر اینکه اقدامات احتیاطی در برابر خشک شدن انجام شود. این دانه‌ها پس از ۳ تا ۴ روز خشک شدن، زوال لیپیدها و پروتئین‌های غشای سلولی را نشان می‌دهند. سایر دانه‌های مقاوم، مانند دانه‌های شاه بلوط شیرین، آسیب اکسیداتیو ناشی از متابولیسم کنترل نشده‌ای را که در طول فرایند خشک شدن رخ می‌دهد، نشان می‌دهند. ذخیره‌سازی. نگهداری بذرهای مقاوم همچنان در مرحله آزمایش است. برخی از
بذرهای مقاوم همچنان در مرحله آزمایش است. برخی از رویکردها عبارتند از: بذرهای حد واسط از نظر قابلیت بقا، بین بذرهای ارتدوکس و رکالسیترانت قرار دارند و ویژگی‌های منحصربه‌فردی دارند که آنها را از سایر انواع بذر متمایز می‌کند. این دسته از بذرها معمولاً در ابتدا با عدم توانایی در تحمل شرایط ذخیره‌سازی خشک و انجماد معمولی شناسایی می‌شوند. برخلاف بذرهای ارتدوکس که قابلیت تحمل خشکی شدید و انجماد را دارند، و بذرهای رکالسیترانت که به هیچ وجه قادر به تحمل خشکی نیستند، بذرهای حد واسط از برخی ویژگی‌های هر دو گروه
بذرهای حد واسط از برخی ویژگی‌های هر دو گروه بهره‌مند هستند. آنها ممکن است نتوانند در شرایط بسیار خشک زنده بمانند، اما در صورتی که به شکل مناسب ذخیره‌سازی شده باشند، امکان بقای طولانی‌تری دارند. این بذرها معمولاً در محیط‌های خاصی مانند جنگل‌های گرمسیری و مناطقی با رطوبت بالا یافت می‌شوند. دستورالعمل مناسب برای ذخیره‌سازی آنها شامل نگهداری در یخچال با دمای کنترل‌شده و رطوبت نسبی بین ۴۵ تا ۶۵ درصد است. این شرایط به حفظ رطوبت داخلی بذر کمک کرده و مانع از خشک شدن بیش از حد آن می‌شود. در چنین شرایط یباید از
شدن بیش از حد آن می‌شود. در چنین شرایط یباید از بذرهای حد واسط می‌توانند تا حدود پنج سال بدون از دست دادن توانایی جوانه‌زنی خود ذخیره شوند. رعایت این اصول می‌تواند تأثیر بسزایی در حفظ کیفیت و قابلیت بقا این بذرها داشته باشد.
امپریالیسم سبز (که با نام‌های اکوامپریالیسم، اکوکلونیالیسم یا امپریالیسم زیست‌محیطی نیز شناخته می‌شود) عنوانی تحقیرآمیز است که به آنچه به‌عنوان یک استراتژی غربی برای تأثیرگذاری بر امور داخلی عموم کشورهای در حال توسعه به نام محیط زیست‌گرایی تلقی می‌شود، اشاره دارد. ریشه‌شناسی. برداشت شکاکانه نخبگان جهان سوم از گزارش برانتلند، در سال ۱۹۸۸ توسط هلگه اوله برگسن به‌عنوان "امپریالیسم سبز" خلاصه شد. در سال ۱۹۹۹، دیپاک لال این اصطلاح را با همین معنی در کتاب خود "با عنوان «امپریالیسم سبز: نسخه‌ای برای بدبختی و جنگ
عنوان «امپریالیسم سبز: نسخه‌ای برای بدبختی و جنگ در فقیرترین کشورهای جهان»" به کار برد. با این وجود، همین اصطلاح به‌طور متفاوتی در کتاب ریچارد گروو در سال ۱۹۹۵ "با عنوان «امپریالیسم سبز: گسترش استعماری، بهشت‌های جزیره گرمسیری و ریشه‌های محیط زیست‌گرایی ۱۶۰۰–۱۸۶۰»" به کار رفته است. در کتاب گرو، این به معنای تأثیر جزایر گرمسیری آرمان‌شهری بر دانشمندان داده‌محور اروپایی است که منجر به محیط‌زیست‌گرایی اولیه شد. اولین اشاره‌ها به اصطلاح "استعمار زیست‌محیطی" یا "استعمار زیست‌محیطی" در ارتباط با مبادله بدهی در
"استعمار زیست‌محیطی" در ارتباط با مبادله بدهی در ازای طبیعت از سال ۱۹۸۹ ظاهر شد. بیم آن می‌رفت که برنامه‌های حفاظت از محیط زیست، هرچند با نیت خیر، مداخله‌جویانه و امپریالیستی تلقی شوند. تأسیس پارک‌های ملی در آفریقا در برخی موارد منجر به فقر و آوارگی جمعیت‌های محلی شده است. "امپریالیسم زیست‌محیطی" (یا "اکوامپریالیسم") در اصل مخفف امپریالیسم زیست‌محیطی بود، مفهومی که توسط آلفرد کرازبی در کتابش با همین نام مطرح شد، اما پس‌از انتشار کتاب "«امپریالیسم زیست‌محیطی: قدرت سبز، مرگ سیاه»" نوشته پل دریسن در سال ۲۰۰۳،
قدرت سبز، مرگ سیاه»" نوشته پل دریسن در سال ۲۰۰۳، معنای آن تغییر کرد. امپریالیسم زیست‌محیطیِ کرازبی، دخالتی با تأثیر مخرب بر محیط زیست کشورهای هدف است، درحالی که امپریالیسم زیست‌محیطیِ دریسن، دخالتی با تأثیر مخرب بر اقتصاد به نام بهبود محیط زیست است. کاربردهای این اصطلاح. در طول نبرد سیاتل در سال ۱۹۹۹، رسانه‌ها محیط‌زیست‌گرایی را به‌عنوان شکل جدیدی از امپریالیسم معرفی کردند. کشورهای ثروتمند و توسعه‌یافته ترجیحات و اولویت‌های زیست‌محیطی خود را به کشورهای در حال توسعه تحمیل می‌کنند. چندین دولت اروپایی به‌دلیل
توسعه تحمیل می‌کنند. چندین دولت اروپایی به‌دلیل جنگل‌زدایی ناپایدار در مالزی، همان‌طور که در نشریه‌ای از مهاتیر محمد در سال ۱۹۹۹ منتشر شد، تحریم چوب مالزی را اعلام کردند نخست‌وزیر مالزی، ماهاتیر محمد، با این تحریم‌ها مخالفت کرد و استدلال کرد که «ما بی‌دلیل از جنگل‌ها بهره‌برداری نمی‌کنیم. ما به پول نیاز داریم. ما باید چوب صادر کنیم زیرا به ارز خارجی نیاز داریم که بدون آن نمی‌توانیم آنچه را که می‌خواهیم بخریم.» اداره توسعه اراضی فدرال (FELDA) نیز اتحادیه اروپا را به‌دلیل ممنوعیت روغن پالم در سوخت‌های زیستی
را به‌دلیل ممنوعیت روغن پالم در سوخت‌های زیستی تا سال ۲۰۲۰، به‌منظور توقف جنگل‌زدایی، به «استعمار اقتصادی» متهم کرد. نماینده‌ای از FELDA گفت: «این همان نگرش‌های استعماری است، مرد سفیدپوست از دور، حکومت خود را به ما تحمیل می‌کند.» در سال ۲۰۲۲، مالزی تهدید کرد که در پاسخ به مقررات جدید در مورد جنگل‌زدایی، صادرات روغن پالم به اتحادیه اروپا را متوقف خواهد کرد. در سال ۲۰۰۹، آلمان پیشنهاد فرانسه برای وضع تعرفه‌های کربن را امپریالیسم زیست‌محیطی نامید. در آن زمان، تعرفه‌های گلخانه‌ای با مخالفت شدید کشورهای در حال
تعرفه‌های گلخانه‌ای با مخالفت شدید کشورهای در حال توسعه مانند هند و چین روبرو شد، زیرا این تعرفه‌ها بر صادرات آنها تأثیر می‌گذاشت. مقررات فرااستاندارد سوخت‌های زیستی اتحادیه اروپا، سوخت‌های پایدار خاصی را ترویج می‌دهد. بااین‌حال، این مقررات فراتر از صلاحیت اتحادیه اروپا است و مسئله امپریالیسم زیست‌محیطی را مطرح می‌کند. در سال ۲۰۱۴، جوجی موریشیتا، یکی از اعضای کمیسیون بین‌المللی شکار نهنگ، نگرانی خود را در مورد درخواست‌های کمیسیون بین‌المللی شکار نهنگ برای شکار پایدار نهنگ با این جمله ابراز کرد: «مسئله شکار
پایدار نهنگ با این جمله ابراز کرد: «مسئله شکار نهنگ گاهی در ژاپن به‌عنوان نمادی از یک مسئله بزرگتر دیده می‌شود… شما ممکن است کلمه «اکو امپریالیسم» را شنیده باشید.» تصویب وام ۳٫۰۵ میلیارد دلاری (۲٫۴ میلیارد پوندی) بانک جهانی برای نیروگاه ۴۷۶۴ مگاواتی مدوپی، انتقاداتی را به‌دلیل حمایت از افزایش انتشار جهانی گازهای گلخانه‌ای برانگیخت. اگر کارخانه زغال‌سنگ ساخته نمی‌شد، محدودیت‌های قابل توجهی بر توسعه صنعتی در کشور اعمال می‌شد. «دستور اجرایی جو بایدن، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده"، در مورد مقابله با بحران آب و
سابق ایالات متحده"، در مورد مقابله با بحران آب و هوا در داخل و خارج از کشور»" توسط "آسیا تایمز" به‌عنوان امپریالیسم سبز و یک سیاست حمایتی پنهان توصیف شده است که باید از مشاغل آمریکایی در برابر رقابت با «کالاهای ارزان کربنی» محافظت کند. ارتباط با نئولیبرالیسم. امپریالیسم زیست‌محیطی گاهی به‌عنوان ترکیبی از دستور کارهای زیست‌محیطی جهانی و نئولیبرالیسم گسترده توصیف می‌شود. تصور می‌شود که امپریالیسم زیست‌محیطی منجر به سیاست کالایی‌سازی تمام منابع زمین می‌شود. این گرایش به کالایی‌سازی طبیعت برای اهداف
می‌شود. این گرایش به کالایی‌سازی طبیعت برای اهداف زیست‌محیطی، به‌عنوان "«فروش طبیعت برای نجات آن»" یا تصرف سبز نیز شناخته می‌شود. کمیته لغو بدهی‌های نامشروع، ننیروگاه خورشیدی نور را به‌عنوان نمونه‌ای از چنین تصرف سبز ذکر می‌کند که بدون اطلاع جوامع اطراف در زمین‌های مرتعی ساخته شده و بخشی از انرژی آن را به اروپا صادر خواهد کرد. بحث‌ها و نظرسنجی‌های سیاسی. منتقدان، محیط زیست‌گرایی را بی‌ارزش می‌دانند و آن را بهانه‌ای برای جلوگیری از توسعه اقتصادی کشورهای در حال توسعه می‌دانند. منتقدان، منابع انرژی جایگزین را
توسعه می‌دانند. منتقدان، منابع انرژی جایگزین را دور از واقع‌بینی می‌دانند و سوخت‌های فسیلی را کلید رهایی کل جمعیت از فقر می‌دانند. کشورهای در حال توسعه، به رهبری برزیل، هند و سنگاپور، در سال ۱۹۹۴ با درگیر کردن تجارت جهانی با کنترل آلودگی مخالفت کردند و آن را حمایت‌گرایی پنهان نامیدند که باعث حفظ مشاغل در کشورهای توسعه‌یافته و محروم شدن کشورهای فقیر از مزایای رقابتی‌شان می‌شود. دستور کار سازمان‌های غیردولتی طرفدار محیط زیست در سال ۲۰۲۲ توسط ژاپن، پرو، آفریقای جنوبی، کنیا و بولیوی، استعمار نو و امپریالیسم
جنوبی، کنیا و بولیوی، استعمار نو و امپریالیسم زیست‌محیطی نامیده می‌شود. امپریالیسم زیست‌محیطی به‌عنوان یک لقب تحقیرآمیز عمل می‌کند. به گفته آنیل آگاروال، مطالعه‌ای در سال ۱۹۹۰ توسط موسسه منابع جهانی، مسئولیت گرمایش جهانی را به کشورهای در حال توسعه واگذار کرد. آگاروال این مطالعه را ناقص، با انگیزه سیاسی و ناعادلانه دانست و آن را بیشتر تشدیدکننده شکاف شمال-جنوب دانست. او در مقاله خود در سال ۱۹۹۱، این را نمونه‌ای از استعمار زیست‌محیطی خواند و مصرف بیش از حد ایالات متحده را عامل گرمایش جهانی دانست. بااین‌حال،
متحده را عامل گرمایش جهانی دانست. بااین‌حال، یک نظرسنجی جهانی در دهه ۱۹۹۰ با عنوان "«دوچرخه، بله - کفش ارزان، خیر»" توسط "وردپیپر" نشان داد که ۶۶٪ از شرکت‌کنندگان موافق نبودند که مبادله بدهی در ازای طبیعت را به‌عنوان استعمار زیست‌محیطی تلقی کنند. استعمار زیست‌محیطی به موضوعی در کتاب "«»" نوشته مایکل شلنبرگر تبدیل شد. جان تیرنی، منتقد دیرینه محیط‌زیست‌گرایی، در "وال استریت ژورنال" نوشت: «شلنبرگر با ترکیب داده‌های تحقیقاتی و تحلیل سیاست‌ها با تاریخچه جنبش سبز و نمونه‌هایی از مردم کشورهای فقیر که از پیامدهای
و نمونه‌هایی از مردم کشورهای فقیر که از پیامدهای «استعمارگرایی زیست‌محیطی» رنج می‌برند، استدلال قانع‌کننده‌ای ارائه می‌دهد.»
هنر زراعی یک شیوه هنری محیطی است که با استفاده از گیاهان و دانه‌های موجود در چشم‌انداز، عبارات، علائم و/یا تصاویر را خلق می‌کند. اگنس دینز، متیو مور (هنرمند)، دنیس اوپنهایم و استن هرد از هنرمندان هنر زراعی هستند. برخی از آثار هنر خاکی ازنظر مقیاس مشابه هستند و فقط از دیدگاه هوایی قابل مشاهده هستند. سوابق تاریخی. یکی از نسخه‌های هنر فولکور از هنر محصولات زراعی، هنر بذر نامیده می‌شود، یک نوع هنر تجسمی که به سبک موزاییک خلق می‌شود، شبیه به تکنیک نقطه‌چینی در نقاشی یا پارچه‌های سوزن‌دوزی. تصاویر موزاییکی دانه
یا پارچه‌های سوزن‌دوزی. تصاویر موزاییکی دانه با ثابت کردن مواد گیاهی، به‌ویژه دانه‌ها، یک پس‌زمینه را خلق می‌کنند. کولین شیهی، در "کتاب ملکه بذر،"با عنوان "تزئین با موزاییک‌های بذری، شیشه‌های خرد شده و مواد گیاهی" (اولین انتشار: ۱۹۶۰) نوشته النور ون رنسلائر در این مورد نقل می‌کند: «موزاییک‌ها کاشی، شیشه یا سنگ‌هایی هستند که در ملات قرار می‌گیرند. به جای اینها می‌توانید نوع متفاوتی از موزاییک را با استفاده از مواد گیاهی مانند بذر، غلاف‌های کوچک و گل‌ها ایجاد کنید». نمونه‌ای از آن کاخ ذرت میچل، داکوتای جنوبی
کنید». نمونه‌ای از آن کاخ ذرت میچل، داکوتای جنوبی است که برای اولین بار برای نمایشگاه ذرت ۱۸۹۲ ساخته شد. دیوارهای بیرونی ساختمان پوشیده از نقاشی‌های دیواری ساخته شده از خوشه‌های ذرت رنگارنگ هستند. پرتره‌های موزاییکی بذری اثر لیلیان کولتون نیز نمونه‌هایی از این هنر هستند. پرتره‌های اولیه او از افراد مشهور در دسته‌بندی کاملاً تعریف شده «هنر زراعی» در نمایشگاه ایالتی مینه‌سوتا از سال ۱۹۶۶ به نمایش گذاشته شد. قوانین مربوط به ورود آثار هنری زراعی «فقط بذر محصولات کشاورزی یا گل‌ها، میوه‌ها و سبزیجات باغی کشت‌شده
کشاورزی یا گل‌ها، میوه‌ها و سبزیجات باغی کشت‌شده در مینه‌سوتا» را مجاز می‌داند و بذر گیاهان وحشی مجاز نیست. کولتون تا زمان مرگش در سن ۹۷ سالگی در سال ۲۰۰۷ به تدریس و خلق آثار هنری زراعی ادامه داد. نسل جدیدی از هنرمندان هنر زراعی یا بذر، که به‌عنوان «مکتب پست مدرن هنر زراعی مینه‌سوتا» شناخته می‌شوند، این سنت عامیانه را ادامه می‌دهند. برخی از این هنرمندان عبارتند از «کتی کمپر، آلن کارپنتر، کیم کوپ، لیندا کوتسکی، نانسی لونگ، سوزی میرز، لورا ملنیک و دیوید استاینلیخت». یک جنبهٔ نگهداری و اخلاق حفاظتی مرتبط با
یک جنبهٔ نگهداری و اخلاق حفاظتی مرتبط با این شکل هنری مبتنی بر گیاه وجود دارد.[ ' ] خلق هنر زراعی نه‌تنها راهی برای حفظ و احیای یک هنر مردمی پویا است، بلکه انجام آن، نیاز به جمع‌آوری، ذخیره و ارزش‌گذاری به فرهنگ و انواع بذرها را برجسته می‌کند.[ ' ] در لس‌آنجلس، در رژهٔ مسابقات گل‌های رز، از گل‌های گیاهان به سبک کلاژ یا موزاییک مشابه استفاده می‌شود. حلقه‌های کشتزار. اصطلاح هنر زراعی ممکن است برای توصیف اشکالی که به‌عنوان حلقه‌های کشتزار شناخته می‌شوند، استفاده شود. حلقه‌های کشتزار اولین بار در دهه ۱۹۸۰
شود. حلقه‌های کشتزار اولین بار در دهه ۱۹۸۰ پس‌از مشاهده آنها در برخی از مزارع کشاورزی در جنوب انگلستان (Ency Rel/Spir) مورد توجه رسانه‌های جمعی قرار گرفتند. اغلب این تصاویر شامل مجموعه‌ای بسیار بزرگ و پیچیده از حلقه‌ها و خطوط هستند که هنگام پهن کردن محصولات کشاورزی مانند گندم و چاودار به‌صورت الگوها تشکیل شده‌اند. برخی این طرح‌ها را به ردپاهای به جا مانده از فرود فضاپیماهای فرازمینی نسبت می‌دهند، زیرا این تصاویر معمولاً بسیار بزرگ هستند، در مدت زمان کوتاهی ظاهر می‌شوند و برخی هیچ رد قابل مشاهده‌ای را به
ظاهر می‌شوند و برخی هیچ رد قابل مشاهده‌ای را به داخل یا خارج از طرح نشان نمی‌دهند. همین نوع چهره‌ها در سراسر جهان یافت می‌شوند؛ اگرچه بسیاری ظهور آنها را به ملاقات موجودات فضایی نسبت نمی‌دهند. حلقه‌های کشتزار گاهی به نام‌های سازندهای کشتزار، آگروگلیف‌ها یا پیکتوگرام‌ها (تصویرنگاشت) نیز شناخته می‌شوند. برخی نیز توسط «هنرمندان منظره» شناخته‌شده برای اهداف تجاری خلق شده‌اند.
نانی هامارستروم (; – ) نویسنده، و آموزگار اهل فنلاند بود.
ترس سبز، اقدام قانونی دولت ایالات متحده علیه جنبش رادیکال زیست‌محیطی است که عمدتاً در دهه ۲۰۰۰ رخ داد. این به دوره ترس سرخ، دوره‌های ترس از نفوذ کمونیسم در جامعه ایالات متحده، شباهت دارد. این اصطلاح توسط فعالان محیط زیست رواج یافت. گفته می‌شود که این موضوع اولین بار در پی جلسات استماع کنگره در ۱۲ فوریه ۲۰۰۲ با عنوان «تهدید تروریسم زیست‌محیطی» مطرح شد که در آن گروه‌هایی از جمله جبهه آزادی‌بخش زمین (ELF) و جبهه آزادی‌بخش حیوانات (ALF) مورد بحث قرار گرفتند. شماره بهار مجله حمایت از زندانیان «"روح آزادی»" این
بهار مجله حمایت از زندانیان «"روح آزادی»" این اصطلاح را اینگونه تعریف کرد: «تاکتیک‌هایی که دولت ایالات متحده و تمام زیرشاخه‌های آن (اف‌بی‌آی، خدمات درآمد داخلی بی‌ای‌تی‌اف، نیروی ضربت مبارزه با تروریسم، نیروهای ویژه مشترک تروریسم، پلیس محلی، سیستم قضایی) برای حمله به ELF/ALF و به‌ویژه کسانی که علناً از آنها حمایت می‌کنند، استفاده می‌کنند.» این اصطلاح توسط فعالان برای توصیف مجموعه‌ای از دستگیری‌ها، محکومیت‌ها و کیفرخواست‌های هیئت منصفه علیه عوامل ELF و ALF به اتهامات مربوط به اقدامات تخریب اموال، توطئه،
به اتهامات مربوط به اقدامات تخریب اموال، توطئه، آتش‌سوزی و استفاده از وسایل مخرب استفاده شده است. ریشه عبارت. ویل پاتر، روزنامه‌نگار، برای اولین بار اصطلاح «ترس از سبز» را در نشریه خود "با عنوان «سبز، قرمز جدید است»" به کار برد. موارد. از سال ۲۰۰۰، دولت ایالات متحده بیش از ۲۰ پرونده مربوط به فعالان محیط زیست را تحت پیگرد قانونی قرار داده است، که "لس‌آنجلس سیتی‌بیت" ادعا می‌کند «نه‌تنها آزادی بیان، بلکه تخریب اموال با انگیزه‌های زیست‌محیطی - مانند آتش زدن خودروهای هامر یا تجهیزات قطع درختان - را نیز
زدن خودروهای هامر یا تجهیزات قطع درختان - را نیز بازتعریف کرده است.» این دستگیری‌ها، کیفرخواست‌ها و محاکمات، که در مجموع توسط فعالان محیط زیست «"ترس سبز»" نامیده شده‌اند، عبارتند از: افراد. راد کورونادو، یک آنارشیست سبز برجسته بومی آمریکایی مرتبط با جبهه آزادی‌بخش حیوانات، که به اتهام سنگین نمایش استفاده از یک وسیله مخرب دستگیر شد. کیفرخواست او به‌طور غیرمستقیم به آتش‌سوزی اول اوت ۲۰۰۳ در سن دیگو مربوط می‌شد که منجر به تخریب یک مجتمع آپارتمانی و خسارتی بالغ بر ۵۰ میلیون دلار شد. کورونادو، که خود را «سخنگوی
بر ۵۰ میلیون دلار شد. کورونادو، که خود را «سخنگوی غیررسمی ELF» توصیف می‌کرد، در سال ۲۰۰۷ محاکمه شد. پس‌از دو روز مشورت، هیئت منصفه همچنان به بن‌بست رسید، بنابراین قاضی اعلام کرد که محاکمه باطل شده است. او متعاقباً به جرم خود اعتراف کرد و یک سال زندان را پذیرفت. جف «فری» لوئرز، یک وگان‌ارشیست اهل لس‌آنجلس، کالیفرنیا، که به جرم آتش‌افروزی عمدی به تقریباً ده سال زندان محکوم شد. حکم اولیه او بیش از ۲۲ سال بود، اما دادگاه تجدیدنظر اورگان آن را لغو کرد، و دادگاه حوزه قضایی شهرستان لین در فوریه ۲۰۰۸ حکم جدید ۱۰
حوزه قضایی شهرستان لین در فوریه ۲۰۰۸ حکم جدید ۱۰ سال زندان را تعیین کرد، پس‌از آنچه "ایندیپندنت" آن را «کمپین بین‌المللی برای مجازات مناسب‌تر برای جرمی که در آن شخصی آسیب ندیده است» توصیف کرد. در سال ۲۰۰۰، او در اعتراض به مصرف بیش از حد و گرمایش جهانی، سه خودروی شاسی‌بلند را در نمایندگی شورولت رومانی در یوجین، اورگان به آتش کشید. او در میان برخی از رادیکال‌ها، فعالان ضد زندان و افراد مرتبط با جبهه آزادی‌بخش زمین به یک چهره سرشناس تبدیل شده است، اگرچه لوئرز گفته است که خود را عضو ELF نمی‌داند. قاضی بیلینگز
گفته است که خود را عضو ELF نمی‌داند. قاضی بیلینگز پس‌از صدور حکم مجدد، گفت که انتظار دارد با لوئرز در میان برخی از فعالان به‌عنوان یک «دولتمرد ارشد» رفتار شود و امیدوار است که لوئرز از این نفوذ به شیوه‌ای سازنده استفاده کند. لوئرز اعلام کرد که مشتاقانه منتظر «ترویج کنشگری ازطریق ابزارهای قانونی» است. کریستوفر مکینتاش، که به جرم آتش زدن یک رستوران مک‌دونالد در سیاتل در ژانویه ۲۰۰۳ به هشت سال زندان محکوم شد. مکینتاش به‌عنوان بخشی از توافق‌نامهٔ اقرار به جرم، به گناه خود اعتراف کرد و در آن دادستانی اعلام کرد
به گناه خود اعتراف کرد و در آن دادستانی اعلام کرد که از او بیش از ده سال زندان نخواهد خواست. حامیان این حکم، آن را «برای کسی که ۵۰۰۰ دلار خسارت وارد کرده» بیش از حد دانستند. دادستان‌ها استدلال کردند که «محافظت از مردم» در برابر کسی که هیچ ابراز پشیمانی نمی‌کند، مهم است و گفتند مکینتاش «به جرم خود افتخار می‌کند و اگر فرصتی به او داده شود، دوباره همین کار را انجام خواهد داد.» پیتر دنیل یانگ و دوستش، جاستین ساموئل، که در سپتامبر ۱۹۹۸ توسط هیئت منصفه عالی فدرال به چهار اتهام «اخاذی ازطریق مداخله در تجارت بین
به چهار اتهام «اخاذی ازطریق مداخله در تجارت بین ایالتی» و دو اتهام «تروریسم بنگاه‌های دامی» متهم شدند. آنها بیش از ۸۰۰۰ حیوان را از مزارع مختلف خز در آیووا، داکوتای جنوبی و ویسکانسین آزاد کردند و سوابق پرورش در هر مزرعه را از بین بردند. ساموئل در ۴ سپتامبر ۱۹۹۹ در بلژیک دستگیر و برای محاکمه به ایالات متحده مسترد شد. او موافقت کرد که در ازای کاهش دو سال حبس، با دولت همکاری کند. یانگ در ۲۱ مارس ۲۰۰۵ در سن خوزه، کالیفرنیا به اتهام سرقت از یک فروشگاه محلی استارباکس دستگیر و برای محاکمه به‌خاطر حملات به مزارع
دستگیر و برای محاکمه به‌خاطر حملات به مزارع خز به ویسکانسین مسترد شد. او به دو سال زندان فدرال، ۳۶۰ ساعت خدمات اجتماعی در یک مؤسسه خیریه، ۲۵۴۰۰۰ دلار غرامت و یک سال آزادی مشروط محکوم شد. گروه‌ها. SHAC 7، شش فعال حقوق حیوانات، که به جرم استفاده از وب‌سایت خود برای تحریک تهدید، آزار و اذیت، خرابکاری و حمله علیه شرکت علوم زیستی هانتینگدون و شرکای تجاری آنها مجرم شناخته شدند. در ابتدا هفت نفر متهم شدند که باعث شد هواداران، متهمان را "SHAC 7" توصیف کنند، اما پرونده علیه یکی از متهمان مختومه اعلام شد. پملین
پرونده علیه یکی از متهمان مختومه اعلام شد. پملین فردین، رئیس فعلی SHAC USA، به هیئت منصفه گفت: «اینکه دولت بگوید نمی‌توانید این را بگویید و نمی‌توانید آن را بگویید، در مسیر بسیار ترسناکی به سمت فاشیسم قرار دارد.» بااین‌حال، دفتر دادستانی ایالات متحده محکومین را «اراذل و اوباشی توصیف کرد که بسیار فراتر از آزادی بیان و اعتراض قانونی رفته و به ارعاب، آزار و اذیت و خشونت دامن زده‌اند.» قاضی این افراد را در مجموع به ۲۴ سال زندان محکوم کرد و دستور داد مبلغ ۱٬۰۰۰٬۰۰۱٫۰۰ دلار غرامت مشترک بپردازند. عملیات بک‌فایر،
دلار غرامت مشترک بپردازند. عملیات بک‌فایر، یک تحقیق جنایی چندسازمانی در مورد اقدامات مخرب به نام حقوق حیوانات و اهداف زیست‌محیطی در ایالات متحده، که منجر به دستگیری هفت نفر در ۷ دسامبر ۲۰۰۵ شد. حداقل شش نفر برای شهادت در برابر هیئت منصفه عالی احضار شدند. سه نفر از افرادی که احضاریه دریافت کرده بودند، در نهایت در ۲۰ ژانویه ۲۰۰۶، در یک کیفرخواست ۸۴ صفحه‌ای با ۶۵ فقره اتهام، محاکمه شدند. کیفرخواست جدید، ۱۱ نفر را به توطئه برای ارتکاب ۱۸ اقدام آتش‌سوزی و خرابکاری در یک دوره ۵ ساله در چندین ایالت متهم کرد. برخی
در یک دوره ۵ ساله در چندین ایالت متهم کرد. برخی از اتهامات مربوط به حمله آتش‌سوزی عمدی در پیست اسکی ویل در کلرادو در سال ۱۹۹۸ و خرابکاری در یک خط برق در نزدیکی بند، اورگان، در سال ۱۹۹۹ است. اف‌بی‌آی این جنایات را تروریسم داخلی و ELF را تهدید اصلی تروریسم داخلی کشور دانست. واکنش. "کریستین ساینس مانیتور" گزارش می‌دهد که کیفرخواست‌های مربوط به عملیات بک‌فایر، نگرانی فعالان را برانگیخته است مبنی‌بر اینکه مقامات «از راز فوق سری ALF و ELF پرده برداشته‌اند». سازمان‌های رسانه جایگزین این دستگیری‌ها را محکوم
سازمان‌های رسانه جایگزین این دستگیری‌ها را محکوم کرده‌اند و برخی آنها را «ساحره‌گیری» نامیده‌اند که «با هدف اخلال و بی‌اعتبار کردن جنبش‌های سیاسی» انجام می‌شود. فعالان، با تلمیح به ترس سرخ، ادعا می‌کنند که این عملیات‌ها «ماجراجویی‌های پنهانی» هستند که «در بحبوحه مک‌کارتیسم ۱۱ سپتامبر» انجام شده‌اند. اف‌بی‌آی این ادعاها را رد کرد و رابرت مولر، مدیر سابق، در سال ۲۰۰۶ اظهار داشت که این آژانس «فقط زمانی که سخنان تند از خط قرمز عبور کرده و به خشونت و فعالیت مجرمانه منجر شود» اقدام می‌کند.
عملیات چکش وایکینگ () یک عملیات نظامی نامتعارف در طول جنگ عراق بود که در اطراف حلبچه، در شمال عراق، که عموماً با نام کردستان عراق شناخته می‌شود، انجام شد. هدف این عملیات از بین بردن انصار الاسلام کردستان و برچیدن امارت اسلامی کردستان بود. انصار الاسلام در سال ۲۰۰۱ توسط اعضای سابق القاعده به عنوان یک جنبش سلفی کردی تأسیس شد که اجرای سختگیرانه شریعت را در روستاهای تحت کنترل خود اعمال می‌کرد. این عملیات در نهایت با پیروزی نیروهای ائتلاف و پیشمرگه به پایان رسید.
یارل همر (؛ ۱۸ سپتامبر ۱۸۹۳ – ۶ دسامبر ۱۹۴۴) شاعر، و مترجم اهل فنلاند بود.
ادوین هوونکسکی (; – ) هنرمند، و مجسمه‌ساز اهل فنلاند بود. او آخرین سالهای عمرش را در واسا گذراند. شغل هِوُنکوسکی کارگر ورق‌کاری بود. در سال ۱۹۸۲ او بیکار بود و تصمیم گرفت از ضایعات مختلف، مجسمه بسازد. اولین کار او شامل مجسمه‌های هفت برادر (رمانی از الکسیس کیوی) بود. از آن زمان تاکنون بیش از دویست مجسمه دیگر از شخصیت‌های داستانی و همچنین افراد مشهوری مانند رئیس جمهور تاریا هالونن ساخته شده است. مجسمه‌های او در پارک هنری ادوینینپولکو، پیاده‌رویی در نزدیکی خانه‌اش در آسولی‌کولا در واسا، به نمایش گذاشته
خانه‌اش در آسولی‌کولا در واسا، به نمایش گذاشته شده‌اند.
هفت برادر () (یا برادران هفت در ترجمه داگلاس رابینسون در سال ۲۰۱۷) اولین و تنها رمان الکسیس کیوی، نویسنده ملی فنلاند است. این رمان به طور گسترده به عنوان اولین رمان مهم نوشته شده به زبان فنلاندی و توسط یک نویسنده فنلاندی‌زبان شناخته می‌شود و پیشگام واقعی فولکلور واقع‌گرایانه فنلاندی محسوب می‌شود. برخی هنوز آن را بزرگترین رمان فنلاندی نوشته‌شده می‌دانند و با گذشت زمان حتی عنوان "رمان ملی فنلاند" را نیز به دست آورده است. اهمیت عمیق این اثر برای فرهنگ فنلاندی حتی در سطح بین‌المللی نیز نقل شده است، و به عنوان
حتی در سطح بین‌المللی نیز نقل شده است، و به عنوان مثال در مقاله‌ای در بی‌بی‌سی، لیزی انفیلد هفت برادر کیوی را به عنوان "کتابی که هویت نوردیک را شکل داده است" توصیف می‌کند.
انجمن ادبیات فنلاند () (SKS) در سال ۱۸۳۱ برای ترویج ادبیات نوشته شده به زبان فنلاندی تأسیس شد. از جمله اولین آثار منتشرشدۀ آن، کالوالا، حماسه ملی فنلاند بود.
الگوریتم اکسورشیفت (به انگلیسی: "Xorshift") یک خانواده از تولیدکننده‌های اعداد شبه‌تصادفی (PRNG) است که نخستین بار توسط جرج مارسالیا ("George Marsaglia") در سال ۲۰۰۳ معرفی شد. این الگوریتم‌ها از عملگرهای سادهٔ بیت‌به‌بیت، شامل عملیات XOR (یا-انحصاری) و شیفت بیتی، برای تولید توالی‌هایی از اعداد استفاده می‌کنند که از نظر آماری تصادفی به‌نظر می‌رسند. الگوریتم‌های اکسورشیفت به‌دلیل سادگی، سرعت بالا و کارایی خوب، به‌ویژه در سیستم‌های نهفته (embedded systems) و برنامه‌های زمان‌واقعی مورد توجه قرار گرفته‌اند.
و برنامه‌های زمان‌واقعی مورد توجه قرار گرفته‌اند. طراحی. الگوریتم‌های اکسورشیفت بر پایهٔ اعمال پیاپی عملگرهای بیت‌به‌بیت روی مقدار حالت داخلی (state) عمل می‌کنند. در ساده‌ترین حالت، الگوریتم به‌شکل زیر پیاده‌سازی می‌شود: x ^= x « a; x ^= x » b; x ^= x « c; که در آن: انتخاب ضرایب مناسب برای تضمین دورهٔ تناوب طولانی و کیفیت آماری خوب ضروری است. نقاط ضعف. با وجود مزایای بالا، برخی گونه‌های اکسورشیفت در آزمون‌های آماری پیشرفته مانند TestU01 عملکرد ضعیفی دارند. بنابراین، نسخه‌های بهبودیافته‌ای مانند xorshift+ و