payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حدود ده دقیقه‌ای) شسته می‌شود تا زمانی که آب شفاف گردد. صمغ در این مرحله نرم بوده و به‌آسانی جدا می‌شود. تصویر منفی پس از خشک‌شدن به‌شکل نواحی برجسته و بی‌رنگ نمایان می‌شود. این سطح را می‌توان با جوهرهای مخصوص چاپ روغنی آغشته کرد و با استفاده از دستگاه پرس ساده چاپ گرفت. از هر نگاتیو می‌توان چند نسخه یا حتی نسخه‌هایی با رنگ‌های مختلف تهیه کرد، گرچه ماهیت شکنندهٔ صمغ خشک‌شده معمولاً استفادهٔ دوباره را به یکی دو بار محدود می‌کند. چاپ صمغ کروماته. چاپ صمغ کروماته فرایند چاپ عکاسی قرن نوزدهمی است که بر پایهٔ
فرایند چاپ عکاسی قرن نوزدهمی است که بر پایهٔ حساسیت کرومات و دی‌کرومات‌ها به نور استوار است. این فرایند می‌تواند تصاویری با جلوهٔ نقاشی‌گونه از نگاتیوهای عکاسی ایجاد کند. چاپ صمغی به‌طور سنتی فرایندی چندلایه است، اما می‌توان با تنها یک مرحله نیز به نتایج رضایت‌بخشی رسید. از آنجا که در این روش از رنگ‌دانه‌های واقعی استفاده می‌شود، امکان ایجاد عکس‌های رنگی طبیعی نیز وجود دارد. مروری بر فرایند. چاپ صمغ کروماته یا چاپ صمغ دی‌کروماته، روشی است بر پایهٔ کشف مانگو پونتون در سال ۱۸۳۹ که دی‌کرومات‌ها به نور
مانگو پونتون در سال ۱۸۳۹ که دی‌کرومات‌ها به نور حساس‌اند. سپس هنری فاکس تالبوت دریافت که کلوئیدهای حساس‌شده با دی‌کرومات مانند ژلاتین و صمغ عربی پس از تابش نور در آب نامحلول می‌شوند. آلفونس پواتوین با افزودن رنگ‌دانهٔ کربنی در سال ۱۸۵۵، چاپ کربن را بنیان نهاد. جان پانسی نیز در ۱۸۵۸ با افزودن رنگ به صمغ عربی، نخستین تصاویر رنگی را پدیدآورد. از نگاتیوهایی با چگالی پایین و هم‌اندازهٔ تصویر نهایی برای نوردهی استفاده می‌شود. در این روش از آگراندیسور استفاده نمی‌شود، بلکه یک قاب چاپ تماسی یا قاب مکشی همراه با
بلکه یک قاب چاپ تماسی یا قاب مکشی همراه با نور فرابنفش مانند لامپ بخار جیوه، نور سیاه فلورسنت یا خورشید به کار می‌رود. نگاتیو در بین کاغذ آماده و شیشه قرار می‌گیرد. چاپ سپس در حمامی از آب هم‌دما با اتاق قرار داده می‌شود تا صمغ محلول، دی‌کرومات اضافی و رنگ‌دانه شسته شوند. آب چندین بار تعویض می‌شود تا چاپ کاملاً تمیز گردد. پس از خشک‌شدن نهایی، از سدیم متابی‌سولفیت برای حذف دی‌کرومات باقی‌مانده استفاده می‌شود تا ماندگاری چاپ تضمین شود.
چاپ خورشیدی ممکن است به انواعی از فنون چاپ اشاره داشته باشد که در آن‌ها از نور خورشید به‌عنوان عامل ظهور یا تثبیت استفاده می‌شود. فنون. سایانوتایپ. سایانوتایپ که با عنوان «چاپ آبی» نیز شناخته می‌شود، قدیمی‌ترین فرایند چاپ عکاسی بدون استفاده از هالیدهای نقره است. در این روش، موادی که با محلول پتاسیم فری‌سیانید و آمونیوم فریک سیترات آغشته شده‌اند، در معرض نور فرابنفش مانند نور خورشید قرار می‌گیرند. می‌توان با مسدود کردن نور فرابنفش از رسیدن به مادهٔ حساس‌شده، تصویر نگاتیو یا پوزیتیو به دست آورد. برای نمونه،
تصویر نگاتیو یا پوزیتیو به دست آورد. برای نمونه، با قرار دادن یک برگ روی کاغذ آغشته به این محلول و تاباندن نور خورشید برای ۱۰ تا ۲۰ دقیقه، می‌توان تصویری نگاتیو از برگ ایجاد کرد. پس از شست‌وشو با آب، تصویر برگ بر کاغذ باقی می‌ماند. نواحی‌ای که در معرض آفتاب قرار گرفته‌اند به رنگ نیل فرنگی درمی‌آیند و بخش‌هایی که برگ آن‌ها را پوشانده سفید باقی می‌مانند. رنگینه‌های خمره‌ای حساس به نور. نوعی خاص از رنگینهٔ خمره‌ای به نام Inkodye نیز به‌دلیل حساسیت به نور، در چاپ خورشیدی کاربرد دارد. برخلاف رنگینه‌های خمره‌ای
خورشیدی کاربرد دارد. برخلاف رنگینه‌های خمره‌ای دیگر که با اکسیژن رنگ خود را پدیدمی‌آورند، Inkodye با نور فعال می‌شود. این رنگ‌ها در حالت لکو بی‌رنگ به نظر می‌رسند و تنها با قرارگیری در معرض نور فرابنفش رنگ می‌گیرند. کاربری آن‌ها مشابه سایانوتایپ است، اما برخلاف آن، Inkodye عمدتاً برای چاپ روی پارچه به‌کار می‌رود و در طیف کامل رنگ‌ها در دسترس است. زمان نوردهی بسته به رنگ مورد نظر و شدت نور از ۳ تا ۱۵ دقیقه متغیر است. پس از نوردهی، مادهٔ حساس‌شده در آب صابونی شسته می‌شود تا رنگ از نواحی بدون نوردهی پاک گردد.
شسته می‌شود تا رنگ از نواحی بدون نوردهی پاک گردد. این رنگ‌ها معمولاً توسط هنرمندان، چاپگران پارچه و صنعتگران استفاده می‌شوند و می‌توان آن‌ها را با نگاتیو، چسب مقاوم یا از طریق چاپ سیلک به‌کار برد. پتاسیم دی‌کرومات. چاپ خورشیدی ممکن است همچنین به فرایندی در عکاسی اشاره داشته باشد که در آن از پتاسیم دی‌کرومات استفاده می‌شود و نتیجهٔ آن تولید یک پلیت نگاتیو برای چاپ سنگی سنتی است. در این روش، فیلمی از ژلاتین روی سطحی صاف و سخت گسترده می‌شود. این ژلاتین با محلولی رقیق از پتاسیم دی‌کرومات پوشش داده شده و در نور
رقیق از پتاسیم دی‌کرومات پوشش داده شده و در نور کم خشک می‌شود. سپس یک پوزیتیو شفاف با دقت روی این لایه قرار می‌گیرد و تا ۳۰ دقیقه در معرض نور شدید خورشید قرار می‌گیرد. در این مدت، نور خورشید و دی‌کرومات، ژلاتین نور دیده را دباغی می‌کنند. پلیت با شست‌وشو در آب گرم ظاهر می‌شود و ژلاتین دباغی‌نشده شسته می‌شود. پس از خشک‌شدن، یک چاپ برجسته بر سطح پلیت پدیدار می‌شود. این سطح را می‌توان مرکب زد و با استفاده از یک پرس دستی، نسخه‌های یکسانی از تصویر اصلی چاپ کرد.
شمس‌الدین محمد بن ابوبکر کرت (۶۴۳–۶۷۶ هجری قمری) دومین سلطان سلسله آل کرت و یکی از شخصیت‌های برجسته تاریخ سیاسی و نظامی منطقه خراسان در قرون میانه بود. او در دوره‌ای به سلطنت رسید که بسیاری از مناطق ایران و آسیای میانه تحت تأثیر قدرت‌های جدید مانند مغولان و غوریان قرار داشتند. سلطنت او پایه‌گذار حکومتی مستقل در بخش‌هایی از خراسان و افغانستان امروزی بود پیشینه و آغاز حکومت. شمس‌الدین محمد از خاندان کرت بود که یکی از خاندان‌های شناخته‌شده در خراسان و مناطق مرکزی ایران محسوب می‌شد. او در خانواده‌ای برجسته و با
ایران محسوب می‌شد. او در خانواده‌ای برجسته و با تاریخ سیاسی طولانی متولد شد. پدرش، رکن‌الدین ابوبکر کرت، یکی از فرماندهان مهم در دستگاه حکومتی و نظامی منطقه بود. شمس‌الدین محمد پس از درگذشت پدر در سال ۶۴۳ هجری قمری به قدرت رسید و فرمانروایی بر مناطق هرات، قندهار، غور و بخشی از مناطق شمال افغانستان و جنوب آمودریا را به دست آورد. با توجه به ویژگی‌های خاندان کرت و روابط آن با سایر اقوام منطقه‌ای مانند غوریان، شمس‌الدین محمد توانست به سرعت سلطنت خود را تثبیت کرده و حکومتی مستقل در این بخش‌ها ایجاد کند. سلطنت
و حکومتی مستقل در این بخش‌ها ایجاد کند. سلطنت او نقطه عطفی در تاریخ خراسان بود، چرا که او موفق شد در برابر تهدیدات داخلی و خارجی، از جمله حملات مغولان، ایستادگی کند. روابط با مغولان و گسترش قلمرو. یکی از ویژگی‌های برجسته دوران سلطنت شمس‌الدین محمد، روابط پیچیده و متنوع او با مغولان بود. مغولان در این دوران به سرعت در حال گسترش قدرت خود در آسیای مرکزی و خاورمیانه بودند و بسیاری از سرزمین‌های اسلامی را به تصرف درآورده بودند. شمس‌الدین محمد به عنوان یک فرمانده محلی هوشمند، توانست با مغولان تعاملات دیپلماتیک و
محلی هوشمند، توانست با مغولان تعاملات دیپلماتیک و نظامی داشته باشد تا قلمرو خود را حفظ کند. در سال ۱۲۴۵ میلادی (۶۲۴ هجری قمری)، شمس‌الدین محمد پس از درگذشت پدر، هرات را تصرف کرد و این شهر را به عنوان مرکز حکومتی خود انتخاب کرد. او در این دوران به عنوان یکی از فرماندهان کلیدی در حملات مغول به هند مشارکت کرد. در این سفر، شمس‌الدین محمد به همراه سلی نایان، یکی از فرماندهان مغول، به هند رفت و نقش فعالی در نبردها ایفا کرد. این همکاری باعث تقویت روابط او با مغولان شد. همچنین، شمس‌الدین محمد در سال ۱۲۴۷ میلادی
شد. همچنین، شمس‌الدین محمد در سال ۱۲۴۷ میلادی (۶۴۶ هجری قمری) به دربار منگوقاآن، خان بزرگ مغولان، سفر کرد و از او فرمان حکومت بر بخشی از خراسان و افغانستان را دریافت کرد. این فرمان به او اجازه داد تا قلمرو خود را گسترش دهد و قدرتش را تثبیت کند. روابط با مغولان برای شمس‌الدین محمد یک استراتژی کلیدی در برابر تهدیدات داخلی و خارجی بود، چرا که با پشتیبانی مغولان، او قادر بود از خطرات حملات دیگر قدرت‌های منطقه‌ای جلوگیری کند. روابط با ایلخانان مغول و پایان حکومت. در ادامه، شمس‌الدین محمد به تقویت روابط خود با
در ادامه، شمس‌الدین محمد به تقویت روابط خود با ایلخانان مغول پرداخت. در سال ۱۲۶۳ میلادی (۶۴۲ هجری قمری)، به دربار هلاکوخان، بنیان‌گذار ایلخانان مغول در ایران، رفت و توانست حمایت‌های لازم را از این قدرت بزرگ مغولی دریافت کند. این حمایت‌ها به او کمک کردند تا قلمرو خود را در برابر تهدیدات دیگران، از جمله حملات رقبای داخلی، حفظ کند. با گذشت زمان، شمس‌الدین محمد در تلاش بود تا روابط خود را با دیگر فرمانروایان مغولی تقویت کند و از این طریق بر سلطنت خود در خراسان و مناطق اطراف آن افزوده و قلمرو خود را گسترش دهد.
و مناطق اطراف آن افزوده و قلمرو خود را گسترش دهد. در سال ۱۲۷۶ میلادی (۶۵۵ هجری قمری)، او به دربار آقاخان دوم، جانشین هلاکوخان، سفر کرد و در این سفر نیز روابط خود را با ایلخانان تحکیم نمود. اما در سال ۱۲۷۸ میلادی (۶۵۷ هجری قمری)، شمس‌الدین محمد پس از بازگشت به تبریز به دستور آقاخان دوم مسموم شد و درگذشت. او در شهر جام در خراسان دفن شد. پس از درگذشت او، پسرش رکن‌الدین کیهن به سلطنت رسید و جانشین او شد. میراث فرهنگی. شمس‌الدین محمد علاوه بر موفقیت‌های سیاسی و نظامی، در عرصه فرهنگ و ادب نیز تأثیرگذار بود. در
نظامی، در عرصه فرهنگ و ادب نیز تأثیرگذار بود. در دوران سلطنت او، هنر و علم در دربار وی رشد پیدا کرد و برخی از بزرگ‌ترین شخصیت‌های فرهنگی و علمی آن دوران تحت حمایت او قرار گرفتند. شمس‌الدین محمد خود نیز شاعری با ذوق و ادب بود و آثار شعری زیادی از او باقی مانده است. یکی از ویژگی‌های بارز شمس‌الدین محمد در عرصه فرهنگی، توجه ویژه او به گسترش دیوان شعر فارسی بود. در این دوران، شعر فارسی به عنوان زبان فرهنگی و ادبی در سراسر مناطق تحت حکومت وی رواج داشت و آثار شعرای مختلف در دربار او مورد توجه قرار می‌گرفت. یکی
مختلف در دربار او مورد توجه قرار می‌گرفت. یکی از اشعار معروف او بدین شرح است: "با دشمن چو دوست بسیار نشست با دوست نشایدم دگر بار نشست پرهیز از آن عسل که با زهر آمیخت بگریز از آن مگس که بر مار نشست" این اشعار نمایانگر حکمت و تفکر عمیق او در امور اجتماعی و حکومتی است. میراث فرهنگی و ادبی شمس‌الدین محمد کرت در تاریخ منطقه باقی مانده و نقش مهمی در شکل‌گیری هویت فرهنگی این نواحی داشته است. منابع. شمس‌الدین محمد در سال ۶۴۳ هجری قمری به سلطنت رسید. شمس‌الدین محمد در قرن هفتم هجری قمری سلطنت را آغاز کرد.
آذرآواری ممکن است اشاره به موارد زیر باشد:
جِسرت‌نبِتی () یا جسرت-عنخ-نبتی احتمالاً نام یک ملکهٔ در مصر باستان است. از آنجا که این نام بدون هیچ‌گونه عنوان سلطنتیِ ویژه‌ای برای ملکه آمده، مصرشناسان در مورد معنای دقیق و چگونگی خوانش آن اختلاف‌نظر دارند. شواهد تاریخی. نام جِسرت‌نبتی یا جِسرت-عنخ-نبتی روی برچسب‌های عاجی لباس دیده شده که در راهروهای زیرزمینی واقع در زیر هرم مدفون پادشاه دودمان سوم مصر، فرعون سخم‌خت، در سقاره کشف شده‌اند. این نام با نشان معمول «نبتی» (دو بانو) نوشته شده، اما هیچ عنوان شخصی‌ای همراه آن نیست که نشان دهد این شخص عضوی از
شخصی‌ای همراه آن نیست که نشان دهد این شخص عضوی از خاندان سلطنتی بوده یا حتی واقعاً یک نام شخصی بوده باشد. مصرشناسانی مانند توبی ویلکینسون و زکریا غنیم این کتیبه را به‌صورت جسر-تی می‌خوانند و آن را با نام داخل کارتوش فرعون جسر تِتی که در فهرست شاهان ابیدوس آمده، یکسان می‌دانند. در مقابل، پژوهشگرانی مانند وُلفگانگ هلک، پیتر کاپلونی و ژان-پیر پتس‌نیک این نام را به‌صورت جِسرت-عنخ-نبتی (به‌معنای «نجیب‌زاده‌ای که برای دو بانو زندگی می‌کند») می‌خوانند و آن را نام همسر فرعون سخم‌خت می‌دانند. آنان به چند مهر گِلی
همسر فرعون سخم‌خت می‌دانند. آنان به چند مهر گِلی کشف‌شده در جزیرهٔ الفانتین اشاره می‌کنند که در آن‌ها نام حوروسی سخم‌خت با نام نبتی هتپ‌رِن به‌صورت متناوب آمده است، و احتمال می‌دهند که این، نام تولد اصلی خود سخم‌خت بوده باشد.
بازتولید نگاره‌ای () نام پذیرفته‌شده‌ای است برای همهٔ فناوری‌هایی که با بهره‌گیری از اثر نور، پرتو فرابنفش یا فروسرخ بر ماده‌ای حساس، برای تهیهٔ (عکس) کپی از نسخه‌های نوشته‌شده، چاپ‌شده، ترسیم‌شده یا به‌صورت عکاسی تهیه‌شده به کار می‌روند. در معنایی کمتر دقیق، فناوری‌های چاپی مانند چاپ شابلونی (استنسیل)، چاپ افست کوچک و تکثیر از طریق کاغذ کاربن یا کاغذ خودکپی‌شونده نیز زیرمجموعهٔ بازتولید نگاره‌ای دانسته می‌شوند. مرز میان بازتولید نگاره‌ای به معنای دقیق و فناوری‌های چاپی از زمانی که دستگاه‌های فتوکپی برای
چاپی از زمانی که دستگاه‌های فتوکپی برای تولید شمارگان بالا به‌طور گسترده به کار گرفته شدند، کم‌رنگ شده است. از سوی دیگر، فناوری‌های بازتولید نگاره‌ای برای ساخت فرم‌های چاپی در چاپ‌های اداری نیز به کار گرفته می‌شوند. روش‌ها. در بازتولید نگاره‌ای به معنای دقیق، بسته به چگونگی انتقال تصویر، روش‌های گوناگونی تشخیص داده می‌شود: هم روش تماسی و هم روش نوری می‌توانند مستقیم یا غیرمستقیم باشند. علاوه بر این، روش‌های بازتولید به سه دستهٔ سامانه‌های مرطوب، نیمه‌مرطوب و خشک تقسیم می‌شوند که این تقسیم‌بندی بر پایهٔ نوع
خشک تقسیم می‌شوند که این تقسیم‌بندی بر پایهٔ نوع مادهٔ ظاهرکننده است. مهم‌ترین فناوری‌های نوین در این زمینه عبارت‌اند از: چاپ نوری، الکتروگرافی (که در دستگاه‌های فتوکپی به کار می‌رود) و دمانگاری. رشد سریع بازتولید نگاره‌ای به‌ویژه از دههٔ ۱۹۵۰ میلادی، پس از معرفی فناوری‌های تقریباً خودکار الکتروگرافی و دمانگاری، مسئلهٔ حقوق مؤلف در رابطه با آثار اصلی را به موضوعی مهم و بحث‌برانگیز تبدیل کرده است.
سایانوتایپ (Cyanotype) (ریشهٔ واژه از یونانی به معنای: نشان آبی‌رنگ) یک روش چاپ عکاسی است که تصویر را به رنگ آبی تیره (نیل فرنگی) نشان می‌دهد. این فرایند در سال ۱۸۴۲ توسط جان هرشل ابداع شد و از ترکیب دو مادهٔ شیمیایی — آمونیوم فریک سیترات و پتاسیم فری‌سیانید — برای حساس کردن کاغذ یا پارچه به نور استفاده می‌شود. با قرار دادن اشیاء یا نگاتیو روی سطح آغشته‌شده و نور دادن به آن، تصویری سایه‌مانند به دست می‌آید. پس از شست‌وشو با آب، بخش‌های روشن شسته می‌شود و تصویر نهایی آبی‌رنگ باقی می‌ماند. این روش که در سال
نهایی آبی‌رنگ باقی می‌ماند. این روش که در سال ۱۸۴۲ معرفی شد، به‌دلیل سادگی، ایمنی نسبی و زیبایی بصری، همچنان در هنر و آموزش کاربرد دارد. سایانوتایپ یک فرمولاسیون چاپ عکاسی با واکنش کند است که به طیف محدودی از نور نزدیک-فرابنفش و نور آبی در بازهٔ ۳۰۰ تا ۴۰۰ نانومتر (اشعهٔ UVA) حساسیت دارد. تاریخچه. سایانوتایپ توسط جان هرشل کشف و نام‌گذاری شد. او در سال ۱۸۴۲ تحقیقاتی دربارهٔ تأثیر نور بر ترکیبات آهن منتشر کرد، با این امید که واکنش‌های شیمیایی نوری بتوانند طیف فروسرخ کشف‌شده توسط پدرش ویلیام هرشل و پرتوهای
فروسرخ کشف‌شده توسط پدرش ویلیام هرشل و پرتوهای اکتینیسم کشف‌شده در ۱۸۰۱ توسط یوهان ویلهلم ریتر را برای چشم انسان قابل رؤیت کنند. اگرچه یوهان ولفگانگ دوبراینر در سال ۱۸۳۱ دربارهٔ حساسیت نوری فریک اکسالات مقاله‌ای منتشر کرده بود، اما این ماده به‌اندازه‌ای نبود که بتواند تصویر مناسبی ایجاد کند و نیازمند واکنش دوم برای تثبیت دائمی بود. آلفرد اسمی در سال ۱۸۴۰ با استفاده از الکتروشیمی شکلی خالص از پتاسیم فری‌سیانید را تهیه کرد که آن را برای جان هرشل فرستاد. نوآوری هرشل استفاده از آمونیوم فریک سیترات یا تارترات
هرشل استفاده از آمونیوم فریک سیترات یا تارترات بود که در آن زمان به‌عنوان یک مقوی آهنی تجاری موجود بود. او این ماده را با ۱۶٪ پتاسیم فری‌سیانید مخلوط کرد تا حساس‌کننده‌ای برای پوشاندن کاغذ ساده بسازد. پس از نوردهی به آفتاب، نمک فریک کاهش یافته و با فری‌سیانید ترکیب می‌شود تا رنگ موسوم به نیلی فرنگی ایجاد کند. آنا اتکینز، دوست خانوادهٔ هرشل، در فاصلهٔ ۱۸۴۳ تا ۱۸۶۱ با کمک آن دیکسون چندین آلبوم چاپ سایانوتایپ از نمونه‌های گیاهی و پارچه‌ای تهیه کرد، از جمله "Photographs of British Algae: Cyanotype
از جمله "Photographs of British Algae: Cyanotype Impressions", که به‌عنوان نخستین کتاب‌های مصور به روش عکاسی شناخته می‌شوند. جان مرسر در دههٔ ۱۸۵۰ این فرایند را برای چاپ عکس بر روی منسوجات پنبه‌ای به کار برد و راه‌هایی برای تغییر رنگ چاپ به ارغوانی، سبز، قهوه‌ای، قرمز یا مشکی کشف کرد. همانند دیگر اختراعات عکاسی‌اش، جان هرشل فرایند سایانوتایپ را ثبت اختراع نکرد. شیمی‌دان George Thomas Fisher Jr. به‌سرعت اطلاعات مربوط به این شیوهٔ جدید را در کتابچه‌ای ۵۰ صفحه‌ای با عنوان "Photogenic Manipulation" در سال ۱۸۴۳
با عنوان "Photogenic Manipulation" در سال ۱۸۴۳ منتشر کرد. این کتاب حاوی دستورالعمل‌های ساده‌ای در زمینهٔ نظریه و عمل در هنر عکاسی شامل کالوتایپ، سایانوتایپ، فروتایپ، کریزوتایپ، آنتوتایپ، داگرئوتایپ و ترموگرافی بود. این کتاب در سال بعد به زبان‌های آلمانی و هلندی ترجمه شد. این روش به‌سرعت توسط عکاسان برجسته‌ای همچون هنری فاکس تالبوت و هنری بوسه پذیرفته شد و بهبود یافت. بوسه که برای آلبوم‌های ارائهٔ پل‌ها و سازه‌های فلزی کار می‌کرد، با دیدن جلوهٔ رنگ آبی تند در سایانوتایپ‌های پالودهٔ خود، از صفحات شیشه‌ای
در سایانوتایپ‌های پالودهٔ خود، از صفحات شیشه‌ای بزرگ، آنها را روی کاغذ فرانسوی مرغوب ۳۷ در ۴۳٫۶ سانتی‌متر چاپ کرد که دارای نشان آب «Johannot et Cie. Annonay, aloe's satin» بود و جلد چرمی داشت. کاربرد تجاری این روش در سال ۱۸۷۲، یک سال پس از درگذشت هرشل، آغاز شد. شرکت Marion and Company در پاریس نخستین شرکتی بود که سایانوتایپ را با نام تجاری "Ferro-prussiate" برای بازتولید نگاره‌ای نقشه‌ها و طرح‌های فنی عرضه کرد؛ روشی که به دلیل هزینهٔ پایین و سهولت پردازش (که فقط به آب نیاز داشت)، بسیار موفق شد. این فرایند
فقط به آب نیاز داشت)، بسیار موفق شد. این فرایند به همراه تولید کاغذهای بلوپرینت تا دههٔ ۱۹۴۰ روش غالب بازتولید اسناد بود. در جریان محاصره مفکینگ در شهر مهیکنگ آفریقای جنوبی در جنگ بوئر دوم (۱۸۹۹–۱۹۰۰)، از این روش برای چاپ تمبر و اسکناس استفاده شد. با این حال، فناوری سادهٔ سایانوتایپ در خارج از صنایع بزرگ در دسترس باقی ماند و به هنر فولکلور نیز راه یافت. فرانسوا برونه به استفاده از سایانوتایپ بر روی پارچه توسط زنان آمریکایی سازندهٔ لحاف‌های خانگی پس از سال ۱۸۸۰ اشاره می‌کند. Geoffrey Batchen نیز بیش از ۳۰
۱۸۸۰ اشاره می‌کند. Geoffrey Batchen نیز بیش از ۳۰ نمونه از عکس‌های خانوادگی اولیه بر روی پارچه را که در Eastman House نگهداری می‌شود و در بالش یا لحاف دوخته شده‌اند، ذکر می‌کند. Sandra Sider نیز این سنت را در کارهای هنری خود ادامه داده و از مدافعان افزایش گردآوری لحاف‌های هنری در موزه‌ها است. سایانوتایپ در اصل نگاتیو تولید می‌کرد که روشنایی‌ها و تیرگی‌های تصویر یا شیء نوردهی‌شده را معکوس می‌کرد. با این حال، جان هرشل نسخهٔ پیچیده‌تری از این فرایند ابداع کرد که می‌توانست تصویر مثبت تولید کند، با امید به این
که می‌توانست تصویر مثبت تولید کند، با امید به این که دستیابی به تصاویر با رنگ‌های طبیعی کامل ممکن شود. این دشواری‌ها در سال ۱۸۷۷ توسط Henri Pellet در روش "Cyanofer" (چاپ مستقیم مثبت با آهن و صمغ عربی) برطرف شد، که بعداً تجاری شد. معایب فرمول مایک وِر (Ware) شامل هزینهٔ بالاتر، آمادگی پیچیده‌تر و سطحی از سمی بودن است. چاپ. ساده‌ترین نوع چاپ سایانوتایپ، فتوگرام است که با چیدن اشیاء بر روی کاغذ حساس‌شده ساخته می‌شود. گیاهان تازه یا خشک‌شده سوژه‌های رایجی هستند، اما هر شیء مات یا نیمه‌شفاف می‌تواند تصویر ایجاد
اما هر شیء مات یا نیمه‌شفاف می‌تواند تصویر ایجاد کند. قرار دادن یک ورق شیشه‌ای روی اشیاء صاف تماس کامل با کاغذ را تضمین کرده و تصویری واضح به دست می‌دهد. در غیر این صورت، اشیای سه‌بعدی یا ناهموار بسته به زاویه و گسترهٔ منبع نور، تصویری محو یا متفاوت تولید می‌کنند. کمیاگرام‌ها گونه‌ای از فتوگرام‌ها هستند. محلول سایانوتایپ به‌صورت نامنظم مالیده یا پاشیده می‌شود. گونه‌ای از نقاشی کنشی نیز از طریق شست‌وشو و کاربرد مکرر، همراه با چیدن اشیاء بر سطح، به‌دست می‌آید. چاپ‌های پیچیده‌تر را می‌توان از آثار هنری یا
چاپ‌های پیچیده‌تر را می‌توان از آثار هنری یا نگاتیوهای عکاسی روی مواد شفاف یا نیمه‌شفاف تولید کرد. فرایند سایانوتایپ نور و تاریکی را معکوس می‌کند، بنابراین برای تولید تصویر مثبت نیاز به نگاتیو وجود دارد. نگاتیوهای عکاسی با فرمت بزرگ یا نگاتیو دیجیتال شفاف می‌توانند تصاویری با دامنهٔ کامل تونالیته تولید کنند، یا از طریق چاپ سنگی تصاویری با کنتراست بالا پدید آید. سایانوتایپ را می‌توان با چاپ گام‌اویل یا با چاپ صمغی ترکیب کرد؛ در فرایند تفکیک رنگ‌ها برای تصویر تمام‌رنگی، لایهٔ آبی با سایانوتایپ فراهم می‌شود؛
تمام‌رنگی، لایهٔ آبی با سایانوتایپ فراهم می‌شود؛ همچنین می‌توان آن را با لایه‌ای نقاشی‌شده یا طراحی‌شده با دست ترکیب کرد. تاریک‌روشنی. در سایانوتایپ، آبی رنگ غالب است، اما می‌توان جلوه‌های گوناگونی ایجاد کرد که به سه دستهٔ اصلی تقسیم می‌شوند: کاهش، تقویت و رنگ‌آمایی (تونینگ). معمولاً چاپ‌ها را پیش از رنگ‌آمایی سفید می‌کنند، اما می‌توان بدون سفیدکردن نیز رنگمایه‌هایی متفاوت ایجاد کرد. نگهداری بلندمدت. سایانوتایپ یکی از مقاوم‌ترین فناوری‌های چاپی دوران ویکتوریایی است و به‌طور کلی پایدار است، اما برخلاف
است و به‌طور کلی پایدار است، اما برخلاف بسیاری از فرایندهای تاریخی و مدرن، به محیط‌های باز واکنش منفی نشان می‌دهد. بنابراین توصیه نمی‌شود چاپ‌ها را در مقوای موزه‌ای دارای بافر قلیایی ذخیره یا ارائه کرد، زیرا باعث کمرنگ‌شدن تصویر می‌شود. ویژگی غیرمعمول دیگر سایانوتایپ خاصیت احیای آن است: چاپ‌هایی که بر اثر نور زیاد محو شده‌اند، می‌توانند با نگهداری موقتی در تاریکی تا حد زیادی به رنگ اولیه بازگردند. چاپ‌های سایانوتایپ روی پارچه ماندگار هستند اما باید با صابون بدون فسفات و به‌صورت دستی شسته شوند تا آبی به زرد
بدون فسفات و به‌صورت دستی شسته شوند تا آبی به زرد تغییر نکند. رنگ آبی به‌طور طبیعی به‌طور نمادین با دریا یا آسمان پیوند دارد. همان‌طور که عکاس آلمانی توماس کلنر دربارهٔ پرتره‌های چندسوراخی کوبیستی خود از عروسک‌های چینی در سال ۱۹۹۷ اشاره می‌کند: «من از رنگ آبی در این مجموعه به‌ویژه خوشحالم، زیرا آبی در پس‌زمینه عمقی متفاوت نسبت به چاپ مشکی دارد. آبی همچنان بی‌انتهاست، در حالی که مشکی معمولاً حالتی از پایان را القا می‌کند.» فرم نگاتیوی ممکن است حس ناهماهنگی یا سوررئالی ایجاد کند؛ در حالی که در بسیاری از
یا سوررئالی ایجاد کند؛ در حالی که در بسیاری از رسانه‌های هنری، سفید برای برجسته‌سازی یا قاب‌بندی سوژهٔ اصلی به‌کار می‌رود، در سایانوتایپ ممکن است عکس این حالت رخ دهد و هنرمند نیاز داشته باشد ایده‌های خود را با این اثر تطبیق دهد. ظرفیت بیانی شیوهٔ به‌کارگیری امولسیون، با استفاده از قلم‌مو، اسکوییجی، غلتک، پارچه یا مهرزنی برای ایجاد جلوه‌های خوشنویسی، نیز اهمیت بسیاری دارد. فرایند سایانوتایپ بسیار انعطاف‌پذیر است و می‌توان آن را در ابعاد بسیار بزرگ اجرا کرد. برای نمونه، در سال ۲۰۱۷ استفانوس تساکیریس یک
کرد. برای نمونه، در سال ۲۰۱۷ استفانوس تساکیریس یک سایانوتایپ به مساحت ۲۷۶٫۶۴ متر مربع در سالونیک خلق کرد. این چاپ، که رکورد جهانی بزرگ‌ترین چاپ سایانوتایپ را در اختیار دارد، با هدف آموزش عکاسی سایانوتایپ و افزایش آگاهی زیست‌محیطی ساخته شد. هنرمندان. سدهٔ نوزدهم. بریتانیا. آنا اتکینز، که همچنین یک آبرنگ‌کار ماهر بود، در نمونه‌های گیاهی سایانوتایپی خود، به عنوان نخستین کسی که با این رسانه هنر آفرید شناخته می‌شود. در آثار او، گیاهان دریایی گویی در دریایی از آبی معلق هستند، و گرچه صدها تصویر او حس کنجکاوی علمی
معلق هستند، و گرچه صدها تصویر او حس کنجکاوی علمی را ارضا می‌کند، کیفیت زیبایی‌شناسی آن‌ها الهام‌بخش هنرمندان سایانوتایپ از آن زمان تاکنون بوده است. عکاسی سایانوتایپ در دورهٔ ویکتوریا محبوب بود، اما با پیشرفت عکاسی، محبوبیت خود را از دست داد. تا میانهٔ سدهٔ نوزدهم، تعداد کمی از عکاسان به بهره‌برداری از ویژگی‌های در دسترس آن ادامه دادند و در نمایشگاه بزرگ ۱۸۵۱، با وجود نمایش گستردهٔ فناوری عکاسی، تنها یک نمونه از فرایند سایانوتایپ به نمایش گذاشته شد. پیتر هنری امرسون نمونه‌ای از این دیدگاه بریتانیایی بود که
امرسون نمونه‌ای از این دیدگاه بریتانیایی بود که سایانوتایپ را شایستهٔ خرید یا نمایش نمی‌دانست و اظهار داشت: «هیچ‌کس جز یک وندال یک منظره را به رنگ قرمز یا سایانوتایپ چاپ نمی‌کند.» در نتیجه، این فرایند بیشتر به ابزار اثبات نگاتیوهای خانگی توسط عکاسان آماتور و تولید کارت پستالها محدود شد. با این حال، دانشمند بریتانیایی واشینگتن تیزدیل، عضو انجمن سلطنتی اخترشناسان بریتانیا، با ارائهٔ صدها سخنرانی در طول زندگی خود، یکی از نخستین افرادی بود که برای نمایش سخنرانی‌هایش از فانوس جادو استفاده کرد و تا سال ۱۸۹۰
از فانوس جادو استفاده کرد و تا سال ۱۸۹۰ آزمایش‌ها و نمونه‌های خود را با سایانوتایپ ثبت کرد. مجموعه‌ای از این آثار در موزه تاریخ علم آکسفورد نگهداری می‌شود. ادوارد لاینلی سمبورن نیز از سایانوتایپ برای آرشیو تصاویر مرجع کارتونی‌هایش در مجله "پانچ" استفاده می‌کرد. فرانسه. در فرانسه، کیوریتورها و هنرمندان، سایانوتایپ را پذیرفتند. کاریکاتوریست، تصویرگر، نویسنده و عکاس پرتره برتال (با نام واقعی شارل آلبر، ویکنت آرنو، کنت دو لیموژ-سن-سانس)، به همراه ایپولیت بایار، در دههٔ ۱۸۶۰ مأمور شد تا پرتره‌های سایانوتایپی از
در دههٔ ۱۸۶۰ مأمور شد تا پرتره‌های سایانوتایپی از نگاتیوهای شیشه‌ای برای "مجموعه انسان‌شناسی" جامعه مردم‌نگاری تهیه کند. این پرتره‌ها با وجود اجرایی هنری، نیازهای علمی گروه را نیز برآورده می‌کردند؛ زیرا هر سوژه، برهنه و از نماهای جلو، پشت و نیمرخ در آتلیهٔ برتال عکاسی شده بود. پروژه همچنین از مزیت سهولت تکثیر سایانوتایپ برای انتشار بهره برد. آنری لوسک پس از ترک عکاسی در سال ۱۸۵۶ برای ادامهٔ نقاشی و گردآوری آثار هنری، نسخه‌هایی از آثار مشهور خود را با سایانوتایپ بازچاپ کرد. این نسخه‌ها که در حدود سال ۱۸۷۰
بازچاپ کرد. این نسخه‌ها که در حدود سال ۱۸۷۰ تهیه شده‌اند، برای جلوگیری از از بین رفتن احتمالی آثار اصلی انجام شد. او تاریخ نگاتیوهای اصلی را بر نسخه‌های بازچاپ شده درج کرد و برخی از این آثار هنوز در وضعیت خوبی نگهداری می‌شوند. این آثار در مجموعه‌های فرانسوی به خوبی نمایندگی دارند. از اوایل دههٔ ۱۸۵۰ تا دههٔ ۱۸۷۰، ژان-باتیست-کامی کورو و هنرمندان مرتبط با او در اطراف باربیزون، به استفاده از تکنیک کلیشه ورا (کلیشه شیشه‌ای نقاشی‌شده) روی آوردند. اگرچه بیشتر این آثار بر روی کاغذ چاپ نمک یا چاپ سفیده تخم‌مرغ چاپ
آثار بر روی کاغذ چاپ نمک یا چاپ سفیده تخم‌مرغ چاپ می‌شدند، برخی از آن‌ها با سایانوتایپ تولید شدند. ایالات متحده. در ایالات متحده، این رسانه تا سدهٔ بیستم دوام آورد. ادوارد مایبریج چاپ‌های تماسی سایانوتایپی از توالی حرکت حیوانات خود تهیه کرد، و ادوارد اس. کرتیس نیز سایانوتایپهایی مردم‌نگارانه از بومیان آمریکای شمالی ثبت کرد که در موزه جرج ایستمن نگهداری می‌شوند. پیکتوریالیسم. پیکتوریالیسم در سراسر اروپا و دیگر کشورهای غربی، در تلاش برای پذیرفته شدن عکاسی به‌عنوان شکلی از هنر، بر جنبه‌های دستی چاپ تأکید
به‌عنوان شکلی از هنر، بر جنبه‌های دستی چاپ تأکید داشت، از نقاشی و طراحی تقلید می‌کرد و به مضامین و موضوعات نمادگرایی گرایش داشت. بسیاری از عکاسان این سبک، آماتورهای مورد احترام بودند که آثارشان در چارچوب «سالن» های بین‌المللی که توسط نهادهایی مانند باشگاه دوربین نیویورک برگزار می‌شد، مورد تقدیر قرار می‌گرفت. رقابت در این حوزه باعث ارتقای سطح تجربه‌ورزی فنی با تمام فرایندهای رایج آن دوران از جمله کالوتایپ، سایانوتایپ، چاپ صمغی، چاپ پلاتین، بروماویل و اتوکروم لومیر شد. ترکیب‌های جسورانه در تصاویر خانگی و