payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مزمور ۷ هفتمین مزمور از کتاب مزامیر است که در ترجمه کینگ جیمز به زبان انگلیسی با عبارت «ای یهوه خدای من، بر تو توکل کرده‌ام؛ مرا از آزاردهندگانم رهایی ده و نجاتم بخش» آغاز می‌شود. در لاتین این مزمور با عنوان «Domine Deus meus in te speravi» شناخته می‌شود. این مزمور به طور سنتی به داوود نسبت داده می‌شود. پیام آن این است که درستکاران ممکن است ضعیف به نظر برسند، اما در نهایت بر شریران غلبه خواهند کرد. این مزمور بخشی منظم از آیین‌های یهودیت، کاتولیک، لوترانی، انگلیکان و سایر پروتستان‌هاست. همچنین بر اساس آن
انگلیکان و سایر پروتستان‌هاست. همچنین بر اساس آن موسیقی ساخته شده و الهام‌بخش سرودهای مذهبی بوده است.
میان رویا و امید دومین فیلم بلند فرنوش صمدی به تهیه کنندگی ابراهیم عامریان و نوید محمدزاده است. نمایش جهانی. «میان رویا و امید» دومین فیلم بلند فرنوش صمدی به در پنجاهمین جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد. نقد و نظر. مصطفی عزیزی در مجله هفته می‌نویسد: «صمدی توانسته در «میان رویا و امید» داستانی اجتماعی را به صورت داستانی هیجانی و پرکشش بسازد و پایانی زیبا را رقم بزند. پایانی که با بازی درخشان عسکری و حسینی رقصی پر از بیم و امید را رقم می‌زند که به‌گونه‌یی می‌توان آن را هم‌بستری شب زفاف «نورا» و
می‌توان آن را هم‌بستری شب زفاف «نورا» و «آزاد» دانست.»
گوگلیلمو ماندزی (به ایتالیایی: "Guglielmo Manzi"؛ ‏۲۵ اوت ۱۷۸۴ – ۲۱ فوریه ۱۸۲۱) کلاسیک‌شناس و کتابدار ایتالیایی در کتابخانه باربرینیانا بود. زندگی. ماندزی در شهر چیویتاوکیا به دنیا آمد. تحصیلات خود را در مونت‌فیاشکونه آغاز کرد و سپس نزد اوراتوری‌ها در رم ادامه داد. در آغاز در لیورنو همراه خانوادهٔ بازرگان خود کار می‌کرد، اما دانش او باعث شد به‌عنوان کتابدار در مجموعهٔ باربرینی منصوب شود. این کتابخانه بعدها در سال ۱۹۰۲ به کتابخانه واتیکان پیوست. وی بیشتر عمر خود را صرف بازنشر آثار نایاب یا ترجمه‌های آن‌ها
خود را صرف بازنشر آثار نایاب یا ترجمه‌های آن‌ها کرد. از مهم‌ترین فعالیت‌های او می‌توان به ترجمهٔ "تاریخ روم" نوشتهٔ کایوس وِلِئوس پاتِرکولوس (۱۸۱۴) و انتشار "خطابه‌های استفانو پورکاری" (۱۸۱۶) اشاره کرد. در سال ۱۸۱۵ اثر "آیین رفتار زنان" نوشتهٔ فرانچسکو دا باربرینو را ویرایش کرد و در ۱۸۱۸ کتاب "گفتار دربارهٔ نمایش‌ها، جشن‌ها و تجملات ایتالیاییان در قرن چهاردهم" را نوشت. او در ۱۸۱۹ "گفت‌وگوهای لوسیانوس از ساموساتا" را با نام مستعار «لو-آنا» منتشر کرد. همچنین رساله‌ای دربارهٔ نقاشی، منسوب به لئوناردو داوینچی
رساله‌ای دربارهٔ نقاشی، منسوب به لئوناردو داوینچی و گردآوری‌شده توسط فرانچسکو ملتسی، به کوشش او چاپ شد. از دیگر ماندزی ویرایش سفرنامهٔ "لیوناردو دی نیکولو فرسکوبالدی" به مصر و سرزمین مقدس (۱۸۱۸) و نگارش توضیحاتی دربارهٔ سفرهای بازرگانان توسکانی در قرن چهاردهم است. او در سال ۱۸۱۷ نیز رسالهٔ "توبهٔ قلب" نوشتهٔ ژان کریسوستوم را ویرایش کرد. ترجمه‌هایی از آثار سیسرو نیز از او منتشر شده‌است. مانتسی در رم درگذشت.
پس از این، کارکنان آن را میل کردند () اصطلاحی است که وقتی غذایی در تلویزیون ژاپن نشان داده می‌شود زیرنویس می‌شود که مشخص شود که غذا بعد از به نمایش درآمدن دور ریخته نشده است (چرا که معمولاً از نظر اجتماعی دور ریختن غذا در ژاپن پذیرفته نیست). برخی این عبارت را مورد پرسش قرار می‌دهند یا باور دارند که چنین زیرنویسی کیفیت برنامه‌های تلویزیونی را پایین می‌آورد.
مزمور ۸ هشتمین مزمور از کتاب مزامیر است که در ترجمه کینگ جیمز به زبان انگلیسی با عبارت «ای یهوه، خداوند ما، چه پرشکوه است نام تو در تمامی زمین!» آغاز و پایان می‌یابد. در لاتین این مزمور با عنوان «Domine Dominus noster» شناخته می‌شود. این مزمور به طور سنتی به داوود نسبت داده می‌شود. همانند مزامیر ۸۱ و ۸۴، این مزمور نیز با دستور «برای رئیس سرایندگان بر گیتّیت» آغاز می‌شود که احتمالاً به یک ساز موسیقی، شیوه‌ای از اجرا یا اشاره‌ای به اشخاص و مکان‌هایی در تاریخ کتاب مقدس مربوط است. مفسر سیریل رود این مزمور را
کتاب مقدس مربوط است. مفسر سیریل رود این مزمور را «سرودی شناخته‌شده و بسیار محبوب ... که معمولاً به عنوان یک سرود طبقه‌بندی می‌شود» توصیف کرده است. این مزمور بخشی منظم از آیین‌های یهودیت، کاتولیک، لوترانی، انگلیکان و سایر پروتستان‌هاست. همچنین بارها به موسیقی درآمده و الهام‌بخش سرودهایی چون «For the Beauty of the Earth» و «How Great Thou Art» بوده است.
معماری گوتیک ایتالیایی شاخهٔ بومیِ سبک گوتیک در ایتالیا گفته می‌شود که از اواخر سدهٔ دوازدهم تا اوایل سدهٔ پانزدهم میلادی شکوفا شد. این سبک، هرچند اصول مشترکی با گوتیک فرانسه (قوس تیزه، طاق‌بندی جناغی/چَفّه‌ای، نورگیری وسیع) دارد، اما در ایتالیا با تأکید بر نماهای مرمرینِ چندرنگ، گرایش‌های افقی، استمرار الگوهای بازیلیکایی و کم‌اهمیت‌تر بودن «سوگیری عمودیِ افراطی» شناخته می‌شود. در بسیاری از مناطق (به‌ویژه توسکانی و اومبریا) استفاده از آجر و پوشش‌های مرمر/گچ، جای سنگ‌تراشیِ انبوهِ شمال اروپا را می‌گیرد و در
جای سنگ‌تراشیِ انبوهِ شمال اروپا را می‌گیرد و در شماری از بناها پَرّه‌بندهای معلق یا به‌کلی به‌کار نرفته یا نقش کمتری دارند؛ گاه تیرهای چوبیِ مهارکننده و شیروانی‌های چوبی، نیروهای جانبیِ سازه را مهار می‌کند. زیرشاخهٔ برجسته‌ای از این سنت، گوتیک ونیزی است که در ونیز با الهام از بیزانسی و اسلامی (الگوهای نقش‌دار، قوس‌های نعل‌اسبی/اوجی، شبکه‌های سنگی پنجره‌ها، و تزئینات ردیفیِ نما) در بناهایی چون کاخ دوکاله تبلور یافته‌است. زمینهٔ تاریخی. از رومانسک به گوتیک در ایتالیا. گذار به گوتیک در ایتالیا بر بستری
در ایتالیا. گذار به گوتیک در ایتالیا بر بستری متفاوت از شمال اروپا رخ داد: تداوم سنت‌های رومی–بیزانسی، وزن فرهنگی نقاشی دیواری و موزائیک، و پیکره‌تراشی کلاسیک، باعث شد الگوهای بازیلیکایی، دیوارپردازی و رنگ‌مایه‌های سنگ/مرمرِ چندرنگ همچنان برجسته بماند. مرجع‌های کلاسیکِ متأخر و رومی در کار هنرمندانی چون نیکولا پیزانو و جیووانی پیزانو (پالپیـت‌های پیزا و سیه‌نا) نشان می‌دهد که گوتیک ایتالیایی از آغاز با کلاسیک‌گرایی و روایت‌پردازیِ مجسمه‌ای درآمیخته بود. سده‌های سیزدهم تا چهاردهم: اوج‌گیری و تنوع منطقه‌ای.
سیزدهم تا چهاردهم: اوج‌گیری و تنوع منطقه‌ای. در توسکانی و اومبریا، نماهای مرمرینِ راه‌راه و نقش‌دار (polychromy) و حجاری داستانی در کاتدرال‌هایی چون کلیسای جامع سیه‌نا و کلیسای جامع اورویتّو به اوج رسید. سیه‌نا با مرمر سیاه/سفید و کارگاه‌های پیزانو معروف است، و اورویتّو با نمای نقش‌برجسته، رز-پنجرهٔ میانی و موزائیک‌های زرّینِ لاجوردی شناخته می‌شود. در شمال، کلیسای جامع میلان (شروع ۱۳۸۶) با سازمان مهندسیِ پیچیده و همکاری استادکارانی از سرزمین‌های آلمانی–فرانسوی، یکی از بزرگ‌ترین کلیساهای گوتیک اروپا شد؛
یکی از بزرگ‌ترین کلیساهای گوتیک اروپا شد؛ هرچند تکمیل نما در سده‌های بعدی انجام گرفت. در فلورانس، کلیساهای فرقه‌ایِ فرانسیسکن‌ها و دومینیکن‌ها—مانند بازیلکای سانتا کروچه (نمای کنونی نئـوگوتیکِ سدهٔ نوزدهم) و باسیلیکای سنت ماریا نولا—طرح‌های گوتیک را با فضای بازیلیکایی و سطوح تصویری/نقاشی ترکیب کردند؛ جلوه‌ای که با گوتیک فرانسه (تکیهٔ شدید بر پَرّه‌بند، شیشهٔ رنگینِ گسترده و ارتفاع‌طلبی) تفاوت دارد. گوتیک ونیزی: پیوند با بیزانس و جهان اسلام. در ونیز، گوتیک با سنت‌های بیزانسی و روابط با دنیای اسلام درهم
با سنت‌های بیزانسی و روابط با دنیای اسلام درهم آمیخت و به سبکی دریایی/شهری انجامید که بیش از همه در معماری سکولار (کاخ‌ها و باروها) به چشم می‌آید؛ کاخ دوکاله با طبقه‌های رواق‌دارِ ظریف، طاق‌های اوجی، و بافت مرمرینِ روشن از نمونه‌های کلاسیک این گرایش است. سازه و فناوری: تفاوت با شمال اروپا. گرایش به طرح‌های بازیلیکایی، سقف‌های چوبی شیبدار و اتصالاتِ مهاربندی‌شده باعث شد بسیاری از کلیساهای گوتیک ایتالیایی، بدون شبکهٔ کاملِ پَرّه‌بندهای معلق کار کنند یا از آن‌ها به‌طور محدود بهره گیرند (استثناهایی نیز هست).
به‌طور محدود بهره گیرند (استثناهایی نیز هست). این تفاوت سازه‌ای، همراه با مصالح بومی (آجر، مرمر چندرنگ)، به حفظ افق‌گرایی نماها و حضور پرقدرت سطح دیوار انجامید. ویژگی‌های معماری گوتیک ایتالیایی. معماری گوتیک در ایتالیا گرچه اصول مشترکی با گوتیک شمال اروپا دارد، اما در عناصر سازه‌ای، تزیینی و کارکردی تفاوت‌های چشمگیری نشان می‌دهد. مصالح و نماها. در بسیاری از مناطق، به‌ویژه در توسکانی، استفاده از مرمر چندرنگ (سیاه، سفید، سبز و صورتی) برای نمای خارجی متداول بود. نمونهٔ برجستهٔ این گرایش در کلیسای جامع سیه‌نا
نمونهٔ برجستهٔ این گرایش در کلیسای جامع سیه‌نا و کلیسای جامع فلورانس دیده می‌شود. در شمال ایتالیا، مصالح غالباً آجر و سنگ آهکی بود که با تزئینات گچ‌کاری و نقاشی دیواری تکمیل می‌شد. ساختار و سازمان فضایی. برخلاف گوتیک فرانسه که به ارتفاع‌طلبی و نورگیری از طریق شیشه‌های رنگین عظیم شهرت دارد، گوتیک ایتالیا بر افق‌گرایی و استمرار سنت بازیلیکای رومی تأکید داشت. سقف‌های شیب‌دار چوبی، دیوارهای باربر ضخیم و استفادهٔ محدود از پَرّه‌بند معلق از ویژگی‌های رایج آن بود. تفاوت با گوتیک شمال اروپا. این ویژگی‌ها سبب
بود. تفاوت با گوتیک شمال اروپا. این ویژگی‌ها سبب شده‌اند که گوتیک ایتالیایی اغلب به‌عنوان پلی میان معماری گوتیک اروپای شمالی و معماری رنسانس در نظر گرفته شود. مقایسه با گوتیک فرانسه و آلمان. معماری گوتیک در فرانسه و آلمان معمولاً با ارتفاع‌طلبی، شکوه شیشه‌های رنگین و سازه‌های بسیار پیچیده شناخته می‌شود. در مقابل، گوتیک ایتالیایی رویکردی متفاوت داشت و بیشتر به رنگ، سطح و ترکیب با سنت‌های محلی توجه نشان می‌داد. گوتیک فرانسه. در کلیساهای فرانسه مانند کلیسای جامع شارتر و کلیسای نوتردام پاریس، ارتفاع ناو میانی
شارتر و کلیسای نوتردام پاریس، ارتفاع ناو میانی به بیش از ۳۰ متر می‌رسید و پشت‌بندهای معلق (flying buttresses) از عناصر ضروری سازه بودند. پنجره‌های بزرگ شیشهٔ رنگین، فضای درونی را به دریایی از نور بدل می‌کرد. در ایتالیا اما اغلب بناها ارتفاع کمتری داشتند و از پشت‌بند به شکل محدود استفاده می‌کردند. به جای شیشه‌های رنگین، نقاشی دیواری و موزائیک بخش اصلی تزئینات بود. گوتیک آلمان. در آلمان، کلیسای جامع کلن و کلیسای جامع اولم از بلندترین کلیساهای گوتیک اروپا هستند و بر «عمودگرایی» و برج‌های مناره‌ای عظیم تأکید
و بر «عمودگرایی» و برج‌های مناره‌ای عظیم تأکید دارند. نمای آن‌ها غالباً از سنگ ماسه‌ای تیره ساخته شده و جنبه‌ای «شکوه‌مند و سنگین» دارد. در ایتالیا اما استفاده از مرمر چندرنگ (سیاه و سفید در سیه‌نا، سبز و صورتی در فلورانس) سبب شد نماها جلوه‌ای درخشان و متنوع پیدا کنند. در شمال ایتالیا (مانند میلان) حضور استادکاران آلمانی موجب شد برخی عناصر مشترک (مانند جنگل مناره‌ها) وارد شود، اما همچنان تأکید بر تزئینات سطحی حفظ شد. پذیرش و نقد در تاریخ‌نگاری معماری. در تاریخ‌نگاری معماری، گوتیک ایتالیا همواره جایگاهی
تاریخ‌نگاری معماری، گوتیک ایتالیا همواره جایگاهی دوگانه داشته است. بسیاری از مورخان قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، این سبک را در مقایسه با گوتیک فرانسه و آلمان «کمتر اصیل» می‌دانستند و آن را صرفاً گونه‌ای ضعیف یا ناقص از گوتیک شمال اروپا قلمداد می‌کردند. این نگاه عمدتاً به دلیل نبودِ ارتفاع‌طلبی افراطی، استفادهٔ محدود از پشت‌بندهای معلق و غلبهٔ عناصر افقی بود. با این حال، از نیمهٔ دوم قرن بیستم به بعد، پژوهش‌های تازه نشان دادند که گوتیک ایتالیایی نه‌تنها تقلیدی ناقص نبوده بلکه سبکی مستقل با منطق بومی و
تقلیدی ناقص نبوده بلکه سبکی مستقل با منطق بومی و فرهنگی ویژهٔ خود است. تأکید بر رنگ، ترکیب با سنت‌های بیزانسی و رومی، و هم‌نشینی با نقاشی و مجسمه‌سازی، گوتیک ایتالیا را به الگویی متفاوت بدل کرده است که زمینهٔ گذار به رنسانس را هموار کرد. امروزه در متون دانشگاهی، گوتیک ایتالیا به‌عنوان یکی از شاخه‌های مستقل معماری قرون وسطی معرفی می‌شود و نه نسخه‌ای فرعی از گوتیک شمالی. شهرهایی چون فلورانس، سیه‌نا و ونیز به دلیل ترکیب منحصربه‌فرد سنت‌های محلی و عناصر گوتیک، در پژوهش‌های بین‌المللی معماری جایگاهی ویژه
در پژوهش‌های بین‌المللی معماری جایگاهی ویژه یافته‌اند. مراکز و نمونه‌های شاخص. گوتیک ایتالیایی در مناطق مختلف کشور چهره‌های گوناگون به خود گرفت. تفاوت در مصالح محلی، شرایط سیاسی و سنت‌های هنری باعث شد هر منطقه ویژگی‌های خاص خود را داشته باشد. فلورانس. فلورانس در قرن سیزدهم و چهاردهم یکی از مراکز اصلی هنر گوتیک بود. سیه‌نا. سیه‌نا رقیب اصلی فلورانس در قرون وسطی بود و میراث گوتیک آن هنوز برجاست. اورویتو. کلیسای جامع اورویتو (آغاز ۱۲۹۰) به‌ویژه به خاطر نمای پرزرق‌وبرق و موزائیک‌های زرّین خود مشهور است.
پرزرق‌وبرق و موزائیک‌های زرّین خود مشهور است. رز-پنجرهٔ مرکزی و مجسمه‌های ظریف نمای جلویی، اوج تزیینات گوتیک ایتالیایی را به نمایش می‌گذارد. میلان. کلیسای جامع میلان (Duomo di Milano) بزرگ‌ترین کلیسای گوتیک ایتالیاست. ساخت آن در سال ۱۳۸۶ آغاز شد و قرن‌ها ادامه یافت. حضور استادکارانی از فرانسه و آلمان باعث شد نمای آن ویژگی‌های گوتیک بین‌المللی را داشته باشد. این بنا با بیش از ۱۳۵ منارهٔ سنگی و هزاران مجسمه یکی از پیچیده‌ترین پروژه‌های معماری قرون وسطی به‌شمار می‌رود. ونیز. در ونیز، گوتیک با عناصر بیزانسی و
می‌رود. ونیز. در ونیز، گوتیک با عناصر بیزانسی و شرقی درآمیخت و به گوتیک ونیزی مشهور شد. معماران و هنرمندان برجسته. گوتیک ایتالیایی با نام شماری از معماران و هنرمندان شناخته می‌شود که هر یک در گسترش یا تحول این سبک نقش تعیین‌کننده‌ای داشتند. نیکولا پیزانو (Nicola Pisano). نیکولا پیزانو (درگذشتهٔ ۱۲۷۸) از نخستین هنرمندانی بود که عناصر کلاسیک رومی را با فرم‌های گوتیک درهم آمیخت. منبر (پالپیـت) او در تعمیدگاه پیزا (۱۲۶۰) با مجسمه‌های روایی الهام‌گرفته از هنر رومی، نقطهٔ عطفی در مجسمه‌سازی قرون وسطی محسوب
رومی، نقطهٔ عطفی در مجسمه‌سازی قرون وسطی محسوب می‌شود. جیووانی پیزانو (Giovanni Pisano). پسر نیکولا، جیووانی پیزانو (۱۲۵۰–۱۳۱۵) در کلیسای جامع سیه‌نا و کلیسای جامع پیزا فعالیت داشت. آثار او پویاتر و بیان‌گراتر از سبک پدر بود و تأثیر زیادی بر نسل بعدی پیکره‌تراشان گذاشت. آرنولفو دی کامبیو (Arnolfo di Cambio). آرنولفو دی کامبیو (۱۲۴۰–۱۳۱۰) از شاگردان نیکولا پیزانو بود و به‌عنوان نخستین معمار کلیسای جامع فلورانس شناخته می‌شود. او همچنین در ساخت باسیلیکای سنت ماریا نولا نقش داشت و به ایجاد پیوند میان گوتیک و
ماریا نولا نقش داشت و به ایجاد پیوند میان گوتیک و ریشه‌های رومی کمک کرد. جیووتو دی بوندونه (Giotto di Bondone). هرچند جوتو (۱۲۶۷–۱۳۳۷) بیشتر به‌عنوان نقاش شناخته می‌شود، اما در معماری نیز سهم داشت. او به‌عنوان معمار برج ناقوس فلورانس منصوب شد و طرح آن را آغاز کرد. نوآوری‌های او در نقاشی دیواری، کلیساهای گوتیک ایتالیا را به مراکز تجربه‌های تصویری تازه بدل کرد. آندرئا پیزانو (Andrea Pisano). آندرئا پیزانو (۱۲۹۰–۱۳۴۸) در فلورانس فعال بود و بیشتر به‌خاطر دروازه‌های برنزی غسل‌تعمیدخانهٔ فلورانس شناخته می‌شود.
برنزی غسل‌تعمیدخانهٔ فلورانس شناخته می‌شود. او شاگرد جیووانی پیزانو بود و میان پیکره‌تراشی گوتیک و گرایش‌های آغازین رنسانس پیوند زد. تأثیر و میراث. گوتیک ایتالیایی نه‌تنها یکی از دوره‌های درخشان معماری قرون وسطی است، بلکه پلی میان سنت‌های باستانی و شکوفایی رنسانس به‌شمار می‌رود. گذار به رنسانس. ویژگی‌های خاص گوتیک ایتالیا—مانند تأکید بر افق‌گرایی، استفاده از مرمر چندرنگ و ترکیب عناصر کلاسیک—راه را برای پیدایش معماری رنسانس هموار کردند. در فلورانس، تحول از گوتیک به رنسانس در آثاری چون باسیلیکای سنت ماریا
گوتیک به رنسانس در آثاری چون باسیلیکای سنت ماریا نولا و کلیسای جامع فلورانس به‌روشنی دیده می‌شود. تأثیر در اروپا. هرچند گوتیک ایتالیا در مقایسه با فرانسه و آلمان «ارتفاع‌طلبی» کمتری داشت، اما شیوهٔ خاص آن بر معماری نواحی مدیترانه‌ای (مانند کرواسی و اسپانیا) تأثیر گذاشت. همچنین حضور استادکاران ایتالیایی در پروژه‌های شمال اروپا به انتقال تجربه‌های هنری کمک کرد. بازسازی‌های قرن نوزدهم. در دوران نوزایی علاقه به گوتیک (نئـوگوتیک)، بسیاری از بناهای گوتیک ایتالیا مرمت یا تکمیل شدند. جایگاه امروز. امروز بناهای
مرمت یا تکمیل شدند. جایگاه امروز. امروز بناهای گوتیک ایتالیا از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری کشور به‌شمار می‌روند. شهرهایی چون سیه‌نا، ونیز و فلورانس هر سال میلیون‌ها گردشگر را برای بازدید از کلیساها و کاخ‌های گوتیک خود جذب می‌کنند. افزون بر آن، این بناها به‌عنوان میراث فرهنگی در فهرست یونسکو نیز ثبت شده‌اند و نقش مهمی در هویت تاریخی ایتالیا دارند.
تام والر (نام کامل توماس دیی وارن والر؛ متولد ۴ آوریل ۱۹۷۴ در بانکوک، تایلند) کارگردان، فیلمنامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم است.
بوچنتورو (به ایتالیایی و وِنیزی: "Bucintoro"؛ به انگلیسی: "Bucentaur") کشتی آیینی و نمادین جمهوری ونیز بود که برای حمل دوج در مراسم‌های رسمی به‌کار می‌رفت. مهم‌ترین آیین مرتبط با آن «ازدواج با دریا» در روز «جشن عروج» (روز عروج) بود که طی آن، دوج با پرتاب حلقه‌ای طلایی به دریای آدریاتیک، پیوند نمادین ونیز با دریا را تجدید می‌کرد. این سنت تا سقوط جمهوری در سال ۱۷۹۸ ادامه داشت. پیشینه. به باور پژوهشگران، در تاریخ جمهوری ونیز چهار بوچنتورو اصلی ساخته شد. نخستین نمونهٔ شناخته‌شده در سال ۱۳۱۱ ساخته شد و تا قرن‌ها
شناخته‌شده در سال ۱۳۱۱ ساخته شد و تا قرن‌ها مورد استفاده قرار گرفت. آخرین و باشکوه‌ترین بوچنتورو در سال ۱۷۲۹ و به دستور دوج به آب انداخته شد. این کشتی با طراحی پیچیده و تزیینات فراوان، اوج هنر کشتی‌سازی ونیزی در قرن هجدهم به‌شمار می‌رفت. ویژگی‌ها. این کشتی که در آثار کانالتو و فرانچسکو گواردی به تصویر کشیده شده‌است، حدود ۳۵ متر طول و بیش از ۸ متر ارتفاع داشت. بوچنتورو همانند کاخی شناور با دو عرشه طراحی شده بود؛ تالار اصلی آن گنجایش ۹۰ نفر را داشت و با نقاشی‌ها و زراندودها آراسته شده بود. تخت دوج در عرشهٔ
و زراندودها آراسته شده بود. تخت دوج در عرشهٔ پشتی قرار داشت و در جلوی کشتی، پیکره‌ای تمثیلی از «عدالت» با شمشیر و ترازو نصب شده بود. حرکت کشتی با نیروی ۱۶۸ پاروزن تأمین می‌شد و برای ادارهٔ آن، ۴۰ ملوان دیگر نیز لازم بود. نابودی و بازسازی. در سال ۱۷۹۸، این کشتی به فرمان ناپلئون بناپارت، به‌عنوان نماد پیروزی او در فتح ونیز، نابود شد. در فوریهٔ ۲۰۰۸، بنیاد "Fondazione Bucintoro" پروژه‌ای به ارزش ۲۰ میلیون یورو برای بازسازی بوچنتوروی سال ۱۷۲۹ اعلام کرد. کارها از ۱۵ مارس ۲۰۰۸ در کارخانهٔ کشتی‌سازی آرسناله و در
۱۵ مارس ۲۰۰۸ در کارخانهٔ کشتی‌سازی آرسناله و در بندر نیروی دریایی ونیز آغاز شد. در فرهنگ و هنر. تصاویر و توصیف‌هایی از بوچنتورو در نقاشی‌های کانالتو و فرانچسکو گواردی برجای مانده‌است.
بمباران کوبه در جنگ جهانی دوم ()، در ۱۶ و ۱۷ مارس ۱۹۴۵، بخشی از کمپین بمباران استراتژیک (بمباران راهبردی) در حملات هوایی به ژاپن بود که توسط ایالات متحده آمریکا علیه اهداف نظامی و غیرنظامی و مراکز جمعیتی در طول کمپین جزایر خانگی ژاپن (لشکرکشی ژاپن) در مرحله پایانی جنگ اقیانوس آرام انجام شد. شهر در ماه‌های بعد دوباره بمباران شد. پیشینه. کوبه در آن زمان ششمین شهر بزرگ ژاپن با جمعیتی حدود ۱ میلیون نفر بود. خانه‌ها عمدتاً با چوب ساخته شده بودند و بنابراین بسیار قابل اشتعال بودند و برای شروع و حفظ آتش‌سوزی‌های
قابل اشتعال بودند و برای شروع و حفظ آتش‌سوزی‌های بزرگ مناسب بودند. دوم، بزرگ‌ترین بندر ژاپن بود که محل بزرگ‌ترین تمرکز کشتی‌سازی و تولید موتورهای دریایی بود. کوبه همچنین شهری مهم برای حمل و نقل و تجارت بود. بزرگراه‌های ملی از میان شهر، به ویژه از بخش تجاری شلوغ آن، عبور می‌کردند و کوبه شامل تأسیسات تجاری برای فولاد، ماشین‌آلات، لاستیک، تجهیزات راه‌آهن و مهمات بود. در نهایت، کمبود آب کوبه، که تنها شامل سه مخزن بود، و تجهیزات آتش‌نشانی ضعیف آن، محیطی بسیار مستعد آتش‌سوزی ایجاد کرده بود.
ساکوما دوروپّس ، یک آب‌نبات سفت از ژاپن، طعم‌دار با آب‌میوه است. از دوره میجی از سال ۱۹۰۸ در دسترس است، این آب‌نبات‌ها به نمادی شناخته‌شده در ژاپن تبدیل شده‌اند. محصولات. این آب‌نبات‌ها در قوطی‌های ۴ در ۳٫۵ اینچی با درب کشویی فروخته می‌شوند. قوطی‌های ساکوما اقلام کلکسیونی محسوب می‌شوند، زیرا طرح آنها مرتباً تغییر می‌کند. تاریخچه این شیرینی در ابتدا توسط شرکت ساکوما کندی (佐久間製菓، Sakuma Seika) مستقر در ایکه‌بوکورو، توکیو در سال ۱۹۰۸ ساخته شد. این شرکت در طول جنگ جهانی دوم به دلیل کمبود شکر تولید خود را متوقف
جهانی دوم به دلیل کمبود شکر تولید خود را متوقف کرد. پس از جنگ، کارمندان شرکت اصلی دو شرکت جدید تأسیس کردند که به تولید این شیرینی ادامه دادند، یکی با استفاده از نام اصلی و دیگری با نام ساکوما کندی (サクマ製菓)، اما به جای کانجی با کاتاکانا نوشته می‌شد. تاریخچه این شیرینی در ابتدا توسط شرکت ساکوما کندی (佐久間製菓، Sakuma Seika) مستقر در ایکه‌بوکورو، توکیو در سال ۱۹۰۸ ساخته شد. این شرکت در طول جنگ جهانی دوم به دلیل کمبود شکر تولید خود را متوقف کرد. پس از جنگ، کارمندان شرکت اصلی دو شرکت جدید تأسیس کردند که به تولید
شرکت اصلی دو شرکت جدید تأسیس کردند که به تولید این شیرینی ادامه دادند، یکی با استفاده از نام اصلی و دیگری با نام ساکوما کندی (サクマ製菓)، اما به جای کانجی با کاتاکانا نوشته می‌شد.
دوچه ونیز (به ایتالیایی: Doge di Venezia) عنوان عالی‌ترین مقام جمهوری ونیز بود که بیش از هزار سال، از سال ۶۹۷ تا فتح ونیز به دست ناپلئون بناپارت در سال ۱۷۹۷، وجود داشت. دوچه برای تمام عمر خود از طریق روندی پیچیده انتخاب می‌شد و هم به‌عنوان نماد وحدت ونیز و هم به‌عنوان رئیس الیگارشی حاکم بر آن عمل می‌کرد. ریشهٔ نام. واژهٔ «دوچه» از واژهٔ لاتین dux به‌معنای «رهبر» گرفته شده‌است. از همین واژه لقب دوک نیز پدید آمده‌است. در زبان ایتالیایی واژهٔ هم‌ریشهٔ duce وجود دارد که در دوران متأخر به‌عنوان یکی از القاب
وجود دارد که در دوران متأخر به‌عنوان یکی از القاب بنیٹو موسولینی، رهبر حزب فاشیست ملی، به‌کار رفت. پیشینهٔ تاریخی. در آغاز، «دوکس» یا «دوچه» عنوانی نظامی برای فرماندهان رومی نیروهای ویژه‌ای بود که از مرزهای امپراتوری برای عملیات بیرون از استان‌ها اعزام می‌شدند. در دورهٔ بیزانس، این عنوان در ایتالیا رواج یافت و به‌ویژه در ونیز، که در آغاز تابع امپراتوری بیزانس بود، تثبیت شد. بر اساس سنت، نخستین دوچه، پائولوتیو آنافیستو، در سال ۶۹۷ انتخاب شد. در طول قرون، جایگاه دوچه بیشتر جنبهٔ سیاسی یافت و قدرت او به‌تدریج
دوچه بیشتر جنبهٔ سیاسی یافت و قدرت او به‌تدریج به وسیلهٔ شوراهای اشرافی ونیزی محدود گردید. وظایف و اختیارات. دوچه هم رئیس کشور به‌شمار می‌رفت و هم نمایندهٔ عالی‌رتبهٔ الیگارشی اشرافی ونیز بود. اگرچه مقام او پرقدرت به‌نظر می‌رسید، اما در عمل، قدرت واقعی در دست نهادهایی همچون شورای ده‌نفره، سنا و شورای بزرگ قرار داشت. انتخاب دوچه. انتخاب دوچه فرایندی طولانی و پیچیده بود که شامل چندین مرحلهٔ قرعه‌کشی و رأی‌گیری می‌شد تا امکان فساد یا فشارهای سیاسی کاهش یابد. دوچه برای تمام عمر خود انتخاب می‌شد، اما این منصب
دوچه برای تمام عمر خود انتخاب می‌شد، اما این منصب جنبهٔ موروثی نداشت. پایان نهاد دوچه. این نهاد تا زمان فتح ونیز توسط ناپلئون بناپارت در سال ۱۷۹۷ ادامه یافت. آخرین دوچه ونیز لودویکو مانین بود.
فصل گرفت () دوره‌ای است که تقریباً هر شش ماه یک‌بار رخ می‌دهد و در آن پدیده‌های گرفت (خورشیدگرفتگی و ماه‌گرفتگی) اتفاق می‌افتند. این فصل‌ها نتیجهٔ هم‌راستایی محوری صفحهٔ مدار ماه با صفحهٔ مداری زمین هستند؛ صفحه‌ای که با زاویه‌ای حدود پنج درجه نسبت به مدار زمین متمایل است. همان‌طور که فصل‌های آب‌وهوایی زمین ناشی از انحراف محوری زمین در مدار گردش آن به دور خورشید هستند، فصل‌های گرفت نیز از این هم‌راستایی مداری ناشی می‌شوند. در طول فصل گرفت، «گره‌های مداری ماه» —یعنی نقاطی که صفحهٔ مداری ماه، مدار زمین را قطع
—یعنی نقاطی که صفحهٔ مداری ماه، مدار زمین را قطع می‌کند—با خورشید و زمین در یک راستا قرار می‌گیرند. در نتیجه، در زمان ماه نو، خورشیدگرفتگی و در زمان ماه کامل، ماه‌گرفتگی رخ می‌دهد. در هر سال معمولاً دو فصل گرفت (و گاهی سه فصل) اتفاق می‌افتد. هر فصل حدود ۳۵ روز طول می‌کشد و با فاصله‌ای نزدیک به ۱۷۳ روز تکرار می‌شود؛ بنابراین، در هر سال دو فصل گرفت کامل رخ می‌دهد. در هر فصل، معمولاً دو یا سه گرفت روی می‌دهد. در این بازه، ماه در عرض دائرةالبروجی پایین‌تری قرار دارد (کمتر از حدود ۱٫۵ درجه شمالی یا جنوبی)، و
دارد (کمتر از حدود ۱٫۵ درجه شمالی یا جنوبی)، و همین نزدیکی باعث می‌شود خورشید، زمین و ماه به اندازهٔ کافی در یک راستا قرار گیرند (وضعیتی که به آن سیزیجی گفته می‌شود) تا گرفت رخ دهد. در یک دورهٔ ساروس (۶٬۵۸۵٫۳ روز)، فصل گرفت باید ۳۸ بار تکرار شود. نوع هر خورشیدگرفتگی—اعم از کلی یا حلقوی—به اندازهٔ ظاهری خورشید و ماه بستگی دارد. این اندازه‌ها نیز تابعی از فاصلهٔ زمین تا خورشید و فاصلهٔ ماه تا زمین هستند، که از سطح زمین مشاهده می‌شوند. از آن‌جا که مدارهای زمین و ماه بیضوی هستند، این فاصله‌ها دائماً تغییر
زمین و ماه بیضوی هستند، این فاصله‌ها دائماً تغییر می‌کنند. اگر مدارهای زمین و ماه کاملاً هم‌صفحه بودند (یعنی در یک صفحه قرار داشتند)، در هر ماه قمری (۲۹٫۵۳ روز) دو گرفت رخ می‌داد؛ به شرط آن‌که مدار زمین کاملاً دایره‌ای و مرکز آن خورشید، و مدار ماه نیز کاملاً دایره‌ای و مرکز آن زمین می‌بود. در این حالت، در هر ماه کامل ماه‌گرفتگی و در هر ماه نو خورشیدگرفتگی رخ می‌داد، و همهٔ خورشیدگرفتگی‌ها از یک نوع بودند. جزئیات. فصل گرفت تنها دوره‌ای از سال است که در آن خورشید (از دید ناظر زمینی) به اندازهٔ کافی به یکی از
(از دید ناظر زمینی) به اندازهٔ کافی به یکی از گره‌های مداری ماه نزدیک می‌شود تا امکان وقوع گرفت فراهم گردد. در این بازه، اگر ماه کامل باشد، احتمال وقوع ماه‌گرفتگی وجود دارد و اگر ماه نو باشد، احتمال خورشیدگرفتگی مطرح می‌شود. اگر خورشید به اندازهٔ کافی به یکی از گره‌ها نزدیک باشد، گرفت کامل رخ خواهد داد—اعم از خورشیدگرفتگی کلی یا حلقوی، یا ماه‌گرفتگی کامل. هر فصل گرفت بین ۳۱ تا ۳۷ روز طول می‌کشد و تقریباً هر شش ماه یک‌بار (هر ۱۷۳ روز) تکرار می‌شود. در هر فصل، دست‌کم دو گرفت (یکی خورشیدی و یکی قمری، به هر
دست‌کم دو گرفت (یکی خورشیدی و یکی قمری، به هر ترتیبی) و حداکثر سه گرفت رخ می‌دهد (مثلاً خورشیدی، قمری، سپس خورشیدی؛ یا بالعکس). دلیل این امر فاصلهٔ حدوداً ۱۵ روزه میان ماه نو و ماه کامل است. اگر نخستین گرفت در ابتدای فصل رخ دهد، زمان کافی (حدود ۳۰ روز) برای وقوع دو گرفت دیگر نیز وجود خواهد داشت. به‌عبارت دیگر، از آن‌جا که طول متوسط فصل گرفت (حدود ۳۴ روز) بیشتر از طول ماه هلالی یا ماه قمری (حدود ۲۹٫۵ روز) است، ماه در طول فصل گرفت دست‌کم دو بار و گاهی تا سه بار در وضعیت ماه نو یا ماه کامل قرار می‌گیرد.
سه بار در وضعیت ماه نو یا ماه کامل قرار می‌گیرد. فصل‌های گرفت با فاصله‌ای اندکی کمتر از شش ماه از یکدیگر رخ می‌دهند (هر ۱۷۳٫۳۱ روز)، که برابر است با نیمی از یک سال گرفت؛ یعنی زمانی که خورشید از یک گره مداری به گره بعدی در مسیر دایرةالبروج حرکت می‌کند. اگر آخرین گرفت یک فصل گرفت در ابتدای یک سال میلادی رخ دهد، این امکان وجود دارد که در آن سال مجموعاً هفت گرفت اتفاق بیفتد؛ زیرا هنوز زمان کافی برای وقوع دو فصل گرفت کامل دیگر تا پایان سال باقی مانده است، که هر یک می‌توانند تا سه گرفت داشته باشند.
ازدواج با دریا (به ایتالیایی: "Sposalizio del Mare") یک آیین دریایی مهم در جمهوری ونیز بود که هر سال در روز «عید صعود» برگزار می‌شد. این آیین نماد برتری دریایی ونیز و پیوند جدایی‌ناپذیر شهر با دریای آدریاتیک به‌شمار می‌رفت. ونیز از قرون وسطی به‌عنوان یکی از قدرت‌های دریایی برجستهٔ جهان شناخته می‌شد و دریا منبع اصلی قدرت اقتصادی و سیاسی آن بود. آیین ازدواج با دریا این پیوند را به شکلی نمادین و عمومی بازمی‌نمود و هدف آن نمایش تعلق همیشگی شهر به دریا بود. در مرکز مراسم، دوچه، حاکم جمهوری، با کشتی آیینی باشکوه