payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هستند. رستم‌جی نوشته است که به دلیل این موضوع و تنش‌های تاریخی بین گروه‌های پارسی و ایرانی، ایرانیان در هوستون به عضویت کامل انجمن درنیامدند. رستم‌جی گفته است که زرتشتیان ایرانی «به صورت پراکنده در مراسم مذهبی شرکت می‌کنند و در مورد توانایی خود برای ادغام کامل، از نظر فرهنگی و مذهبی، با پارسیان مردد هستند.» در سال ۱۹۹۶، جمعیت ایرانی بیشترین حضور خود را در یک رویداد ZAH با شرکت در "جشن سده"، رویدادی که جامعه برای ZAH ایجاد کرده بود، داشت. تا سال ۲۰۰۰، برخی از ایرانیان مسلمان که با بنیادگرایی در مساجد مخالف
ایرانیان مسلمان که با بنیادگرایی در مساجد مخالف بودند، شروع به شرکت در رویدادهای زرتشتی کردند. رستم‌جی در سال ۲۰۰۰ نوشت که بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵، انتظار می‌رفت ایرانیان بخش بیشتری از ZAH را تشکیل دهند. تعداد ۶۵۰ زرتشتی در هوستون وجود داشت. در همان دوره، این افراد قصد داشتند آتشکده‌ای بسازند. آتشکده «آتشکده بهندارا» در جنوب غربی هوستون، در سال ۲۰۱۹ افتتاح شد. ۶ آوریل ۲۰۲۴، رضا پهلوی و یاسمین پهلوی از آتشکده بهندارا بازدید کردند و به‌طور فعال در یسنا شرکت کردند. رضا پهلوی در طول بازدید خود گفت: «آیین
کردند. رضا پهلوی در طول بازدید خود گفت: «آیین زرتشتی با تاریخ و تمدن ایران در هم تنیده است. من و یاسمین از آتشکده زرتشتیان در هوستون بازدید کردیم تا به این دین بومی ایرانی ادای احترام کنیم و همبستگی خود را با هموطنان زرتشتی و جامعه پارسی نشان دهیم. زرتشت، این دین باستانی ایران، نقش حیاتی در توسعه و پیشرفت تمدن بزرگ ما داشته است. و من متقاعد شده‌ام که نفوذ آن همچنان که در میان جوانان امروز خود می‌بینیم، همچنان رو به رشد خواهد بود.» انجمن زرتشتیان بریتیش کلمبیا (ZABC). انجمن زرتشتیان بریتیش کلمبیا در سال
(ZABC). انجمن زرتشتیان بریتیش کلمبیا در سال ۱۹۸۵ تأسیس شد و در ونکوور کانادا مستقر است. این انجمن برای تقویت حس تعلق به جامعه در میان زرتشتیان بریتیش کلمبیا تلاش می‌کند. فعالیت‌ها و برنامه‌ها. فزانا فعالیت‌ها و برنامه‌های گوناگونی را برای پشتیبانی از اهداف خود انجام می‌دهد، مانند: حاکمیت و ساختار. فزانا را هیئت مدیره‌ای منتخب اداره می‌کند که شامل رئیس، نایب رئیس، دبیر، خزانه‌دار و چهار مدیر است. هیئت مدیره مسئول نظارت بر فعالیت‌های سازمان، تعیین جهت استراتژیک آن و اطمینان از پایبندی آن به مأموریت و اهدافش
آن و اطمینان از پایبندی آن به مأموریت و اهدافش است. فزانا علاوه بر هیئت مدیره، چندین کمیته و گروه کاری دارد که هر کدام بر حوزه‌ای خاصی مانند آموزش، روابط بین ادیان، روابط عمومی و فعالیت‌های جوانان تمرکز دارند. این کمیته‌ها و گروه‌های کاری از داوطلبان جامعه زرتشتی تشکیل شده‌اند و به صورت مشترک برای حمایت از ابتکارات این فدراسیون فعالیت می‌کنند.
مورگانا ایگنیس با نام کامل مورگانا گوئندولین ایگنیس (زاده ) بازیگر، نویسنده و عروسک گردان آمریکایی است. او یک زن ترنس است. او در فیلم سوروس اسنیپ و غارتگرها بازی کرده است.
آهیا سیمون (زاده ) یک هنرمند چندرشته‌ای آمریکایی است. او که در دیترویت ساکن است، بیشتر به خاطر کارش به عنوان نوازنده چنگ و همچنین خلق و بازی در سریال آزمایشی تاریخ ملکه فم شناخته می‌شود. او یک زن ترنس است. پیوند به بیرون. رده:خواننده-ترانه‌پردازان زن اهل ایالات متحده آمریکا
موزه هنرهای معاصر رم () یک موزه هنر معاصر شهری در رم، ایتالیا است. این موزه در دو مکان جداگانه قرار دارد: یک کارخانه آبجوسازی سابق در ویا نیتزا، در محله سالاریو شهر؛ و یک کشتارگاه سابق در پیازا اوراتزیو جوستینیانی، در محله تستاچیو. تاریخچه. این پروژه در اواخر دهه ۱۹۹۰ در محل کارخانه آبجوسازی قدیمی پرونی آغاز شد. پس از یک مرحله اولیه بازسازی، که امکان افتتاح شش اتاق در سپتامبر ۱۹۹۹ را فراهم کرد، موزه رسماً در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۲ افتتاح شد. از سال ۲۰۰۳، این موزه همچنین دارای یک بخش الحاقی با عنوان مارکو است که شامل
دارای یک بخش الحاقی با عنوان مارکو است که شامل دو ساختمان مرمت شده به مساحت هر کدام ۱۰۰۰ متر مربع در کشتارگاه سابق رم، چند کیلومتری در محله تستاچیو است. بازسازی. از ژوئیه ۲۰۰۴، یک بخش الحاقی در دست ساخت است تا تمام مجموعه دائمی را به نمایش بگذارد. این ترتیبات به معمار فرانسوی اودیل دک سپرده شده است. مجموعه. مجموعه دائمی ماکرو شامل گزیده‌ای از برخی از برجسته‌ترین عبارات صحنه هنر ایتالیا از دهه ۱۹۶۰ است، مانند گروه فرما ۱ با آثار کارلا آکاردی، آنتونیو سانفیلیپو، آشیل پریلی، پیرو دورازیو، لئونسیلو و اتوره
آشیل پریلی، پیرو دورازیو، لئونسیلو و اتوره کولا. آرته پوورا با ماریو سرولی و پینو پاسکالی. مدرسه میدان مردم با تانو فستا، ماریو شیفانو، تیتینا مازلی و میمو روتلا. این گالری آثار هنرمندانی مانند جووانی آلبانیز، آندریا آکویلانتی، جیانی آسدروبالی، دومنیکو بیانچی، برونو سکوبلی، سارا سیراکی، انزو کوچی، فابریس د نولا، جیانی دسی، جیانفرانکو باروچلو، دانیله گالیوین فیوین، دانیله گالیوین، دانیله گالیانو، فدرال کولیانو، فدریکو باروچلو، دانیله گالیوین، فدرال، گالری را گردآوری می‌کند. لوئیجی اونتانی، کریستیانو
را گردآوری می‌کند. لوئیجی اونتانی، کریستیانو پینتالدی، پیرو پیتزی کانلا، جواکینو پونتریلی، سیسی و مارکو تیرلی.
برنا جردن با نام تولد برندن جردن (زاده ) یوتیوبر، مدل آمریکایی است. او یک زن ترنس است.
رادیو ماریا ، که رسماً با نام خانواده جهانی رادیو ماریا شناخته می‌شود، یک سرویس پخش رادیویی کاتولیک بین‌المللی است که در سال ۱۹۸۷ در اربا ، استان کومو ، در اسقف‌نشین میلان ، ایتالیا تأسیس شد. تشکل جهانی خانوادهٔ رادیو ماریّا در سال ۱۹۹۸ بنیان‌گذاری شد و الهام اصلی آن از ظهورات و پیام‌های «بانوی ما در مدجوگوره» گرفته شده است. این شبکهٔ رادیویی که بر پایهٔ ایمان کاتولیک بنا شده، امروزه در ۸۶ کشور جهان فعالیت دارد و به‌عنوان یکی از گسترده‌ترین رسانه‌های مذهبی بین‌المللی شناخته می‌شود. مأموریت آن شامل جنبه‌های
شناخته می‌شود. مأموریت آن شامل جنبه‌های گوناگون زندگی معنوی و فرهنگی است: از برگزاری و پخش مراسم عبادی کلیسایی گرفته تا آموزش اصول ایمان، تقویت معنویت فردی، ترویج اعمال عبادی، دعا و مراقبه، ارائهٔ کمک‌های معنوی در مسائل روزمره، اطلاع‌رسانی، موسیقی و برنامه‌های فرهنگی. این شبکه عمدتاً توسط داوطلبان اداره می‌شود و به‌جای تبلیغات تجاری، بر حمایت مردمی و وقف معنوی تکیه دارد. هدف آن نه سرگرمی بلکه هدایت روحی، تقویت پیوندهای ایمانی و گسترش پیام انجیل در سطح جهانی است. رادیو ماریّا با استفاده از رسانهٔ صوتی، تلاش
است. رادیو ماریّا با استفاده از رسانهٔ صوتی، تلاش می‌کند تا در زندگی روزمرهٔ مخاطبان خود حضور داشته باشد و آنان را در مسیر رشد معنوی همراهی کند. این شبکه با پخش دعاهای روزانه، تفسیرهای کتاب مقدس، گفت‌وگوهای الهیاتی، و برنامه‌های فرهنگی، بستری فراهم می‌آورد که در آن ایمان، دانش، و تجربهٔ زیستهٔ مسیحی به‌هم می‌پیوندند. در بسیاری از کشورها، رادیو ماریّا به زبان‌های محلی پخش می‌شود و با فرهنگ بومی مخاطبان خود ارتباط برقرار می‌کند، بی‌آنکه از اصول جهانی ایمان کاتولیک فاصله بگیرد. این شبکه همچنین در بحران‌های
کاتولیک فاصله بگیرد. این شبکه همچنین در بحران‌های انسانی، مانند جنگ‌ها یا بلایای طبیعی، نقش حمایتی ایفا کرده و با پخش دعا، پیام‌های امید، و اطلاعات ضروری، به تقویت همبستگی معنوی کمک کرده است. در برخی مناطق، رادیو ماریّا تنها صدای مذهبی قابل دسترس برای جوامع دورافتاده یا محروم بوده و توانسته است نقش کلیسا را در غیاب نهادهای رسمی ایفا کند. این رسانه، با ترکیب سنت و فناوری، نمونه‌ای از چگونگی تطبیق ایمان با جهان مدرن است و نشان می‌دهد که چگونه می‌توان از ابزارهای ارتباطی برای گسترش معنویت و همدلی بهره گرفت.
ارتباطی برای گسترش معنویت و همدلی بهره گرفت. تاریخچه. اولین مرکز پخش آن از یک کلیسا در آرچلسکو دِ اِربا ( استان کومو ، ایتالیا) بود، اما در سال ۱۹۸۷ به عنوان انجمنی از افراد غیر روحانی و کشیشان به عنوان رادیو ماریا ایتالیا به یک نهاد جداگانه در خارج از کلیسای اصلی خود تبدیل شد. در کمتر از پنج سال، به یک شبکه رادیویی ملی کاتولیک در سراسر ایتالیا تبدیل شد. اگرچه مستقیماً با سلسله مراتب کاتولیک رومی مرتبط نبود، اما به عنوان ابزاری برای کلیسا و به عنوان ابزاری برای تبشیر ، اجرا و پایبندی به آموزه‌های کلیسای
برای تبشیر ، اجرا و پایبندی به آموزه‌های کلیسای کاتولیک تأسیس شد. در ابتدا، این رادیو از درخواست‌های مریم مقدس در فاطیما، پرتغال الهام گرفته شده بود و در سال‌های اخیر بر اساس پیام‌های مریم مقدس از مدیوگوریه ، بوسنی و هرزگوین ، که خواستار تغییر مذهب در سراسر جهان بودند، فعالیت می‌کرد. به همین دلیل، رادیو ماریا توسط کلیسای کاتولیک رومی یارانه یا بودجه دریافت نمی‌کند. در عوض، توسط کمک‌های شنوندگان تأمین مالی می‌شود. در سال ۱۹۹۴، بنیانگذار اصلی، دان ام. گالبیاتی، رادیو ماریا را ترک کرد و رادیو ماتر را نیز در
رادیو ماریا را ترک کرد و رادیو ماتر را نیز در آرچلسکو دِ اربا، به عنوان یک نهاد کاملاً جداگانه تأسیس کرد. از ۵ سپتامبر ۱۹۹۴، پخش برنامه‌های آن در آلباویلا در استان کومو آغاز شد. مراسم نیایش ساعات در آیین رومی پخش می‌شود. رادیو ماتر از طریق رادیو در ایتالیا، در اروپا از طریق ماهواره ( هات‌برد ) و در سراسر جهان از طریق اینترنت ( ویندوز مدیا پلیر ) پخش می‌شود. تشکل جهانی خانوادهٔ رادیو ماریّا در سال ۱۹۹۸ شکل گرفت، اما ریشه‌های رشد بین‌المللی آن به دههٔ ۱۹۹۰ بازمی‌گردد و الهام‌بخش اصلی آن، سخنرانی پاپ ژان پل
و الهام‌بخش اصلی آن، سخنرانی پاپ ژان پل دوم در میدان سن‌پیترو در سال ۱۹۸۷ بود که در آن بر ضرورت «بشارت نوین» تأکید کرد. امانوئله فرّاریو، که تحت تأثیر این پیام پاپ قرار گرفت، بنیان‌گذار و رئیس رادیو ماریّا، این شبکه را به‌عنوان ابزاری برای گسترش ایمان کاتولیک در جهان پایه‌گذاری کرد. از آن زمان، رادیو ماریّا به مجموعه‌ای از ۴۰ مرکز پخش چندزبانه در آفریقا، آسیا، اروپا، خاورمیانه و قارهٔ آمریکا تبدیل شده است. این شبکهٔ جهانی اکنون حدود ۱۵۰۰ فرستندهٔ رادیویی را در سراسر جهان اداره می‌کند و با بهره‌گیری از
را در سراسر جهان اداره می‌کند و با بهره‌گیری از داوطلبان، زبان‌های محلی، و برنامه‌های معنوی، فرهنگی، و آموزشی، به یکی از گسترده‌ترین رسانه‌های مذهبی تبدیل شده است. مأموریت آن نه‌تنها شامل پخش مراسم عبادی و آموزش دینی، بلکه ارائهٔ کمک‌های معنوی در مسائل روزمره، موسیقی مذهبی، و تقویت پیوندهای فرهنگی در جوامع مختلف است. این شبکه، با تکیه بر پیام بشارت نوین، تلاش می‌کند تا ایمان را از طریق رسانه به زندگی روزمرهٔ مردم وارد کند و در عین حال، سنت‌های کلیسایی را با نیازهای معاصر تلفیق نماید. رادیو ماریا ایالات
با نیازهای معاصر تلفیق نماید. رادیو ماریا ایالات متحده آمریکا. تشکل جهانی خانوادهٔ رادیو ماریّا در سال ۱۹۹۸ شکل گرفت، اما ریشه‌های رشد بین‌المللی آن به دههٔ ۱۹۹۰ بازمی‌گردد و الهام‌بخش اصلی آن، سخنرانی پاپ ژان پل دوم در میدان سن‌پیترو در سال ۱۹۸۷ بود که در آن بر ضرورت «بشارت نوین» تأکید کرد. امانوئله فرّاریو، که تحت تأثیر این پیام پاپ قرار گرفت، بنیان‌گذار و رئیس رادیو ماریّا، این شبکه را به‌عنوان ابزاری برای گسترش ایمان کاتولیک در جهان پایه‌گذاری کرد. از آن زمان، رادیو ماریّا به مجموعه‌ای از ۴۰ مرکز پخش
آن زمان، رادیو ماریّا به مجموعه‌ای از ۴۰ مرکز پخش چندزبانه در آفریقا، آسیا، اروپا، خاورمیانه و قارهٔ آمریکا تبدیل شده است. این شبکهٔ جهانی اکنون حدود ۱۵۰۰ فرستندهٔ رادیویی را در سراسر جهان اداره می‌کند و با بهره‌گیری از داوطلبان، زبان‌های محلی، و برنامه‌های معنوی، فرهنگی، و آموزشی، به یکی از گسترده‌ترین رسانه‌های مذهبی تبدیل شده است. مأموریت آن نه‌تنها شامل پخش مراسم عبادی و آموزش دینی، بلکه ارائهٔ کمک‌های معنوی در مسائل روزمره، موسیقی مذهبی، و تقویت پیوندهای فرهنگی در جوامع مختلف است. این شبکه، با تکیه بر
فرهنگی در جوامع مختلف است. این شبکه، با تکیه بر پیام بشارت نوین، تلاش می‌کند تا ایمان را از طریق رسانه به زندگی روزمرهٔ مردم وارد کند و در عین حال، سنت‌های کلیسایی را با نیازهای معاصر تلفیق نماید.
موزه رم () موزه‌ای در رم، ایتالیا، بخشی از شبکه موزه‌های مدنی روم است. این موزه در دوران فاشیست با هدف مستندسازی تاریخ و سنت‌های محلی «رم قدیم» که به سرعت در حال ناپدید شدن بود، تأسیس شد، اما پس از کمک‌های مالی و خرید آثار هنری فراوان، اکنون عمدتاً یک موزه هنری است. این مجموعه‌ها در ابتدا شامل ۱۲۰ نقاشی آبرنگ از نقاش قرن نوزدهم، اتوره روسلر فرانتس، از رم اسپارتیتا، «رم ناپدید شده» بود که بعداً به موزه رم در تراستوره منتقل شد. تاریخچه. این موزه توسط مورخ هنر، آنتونیو مونوز، که مدیر "دپارتمان آثار باستانی و
آنتونیو مونوز، که مدیر "دپارتمان آثار باستانی و هنرهای زیباً دولت رم بود، تأسیس شد. این اولین موزه شهری شهر بود. این موزه در کارخانه پاستا پانتانلا، یک کارخانه بزرگ سابق پاستا در میدان حقیقت، مشرف به سیرکوس ماکسیموس در خیابان دی چرچی، ناحیه ریپا شهر قرار داشت. ساختمان کارخانه همچنین موزه امپراتوری روم را در خود جای داده بود و به "Palazzo dei Musei" تغییر نام داد. موزه رم در ۲۱ آوریل ۱۹۳۰ افتتاح شد؛ مونوز اولین مدیر آن بود. با شروع جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹، موزه بسته شد. این موزه تنها در سال ۱۹۵۲، در یک
موزه بسته شد. این موزه تنها در سال ۱۹۵۲، در یک فضای سیاسی جدید و در مکانی جدید در پالازو براشکی، کاخی نئوکلاسیک در نزدیکی میدان ناوونا، که در سال‌های اولیه قرن نوزدهم توسط لوئیجی براشکی اونستی ساخته شده بود، بازگشایی شد. این کاخ از سال ۱۹۴۹ میزبان گالری جدید هنر مدرن بود. مجموعه‌ها. مجموعه موزه در ابتدا فقط برای تصویرسازی و مستندسازی گذشته در نظر گرفته شده بود. به لطف میراث‌ها، کمک‌های مالی و خریدهای متعدد - از جمله مجموعه‌ای شامل حدود ۵۰۰۰ نقاشی، حکاکی و کتاب‌های مصور قدیمی متعلق به آنتونیو مونوز - اکنون
مصور قدیمی متعلق به آنتونیو مونوز - اکنون دارایی‌های موزه شامل آثار هنری بسیاری است و در درجه اول به یک موزه هنری تبدیل شده است. هنرمندانی که در این مراسم حضور دارند عبارتند از: پومپئو باتونی، جوزپه بوتانی، ایپولیتو کافی، آنتونیو کانووا، جوزپه سراکی، جوزپه بارتولومئو کیاری، لیوین کرویل، فلیس جیانی، پیترو لابروتزی، فرانچسکو موچی، جیووانی پائولو پانینی، بارتولومئو پینیولد ژیتیستاووا، نیکولا سالوی (طراح فواره تروی).
ایستگاه رادیوتلگرافی رجیا مارینا ، که بیشتر با نام رادیو سن پائولو شناخته می‌شود، یک فرستنده رادیویی و مرکز پذیرش نظامی موج بلند، متوسط و کوتاه ایتالیایی بود که در حومه جنوبی رم واقع شده بود. این ایستگاه که در سال 1917 تحت فرماندهی رجیا مارینا افتتاح شد، در بیشتر دوران جنگ جهانی دوم در خدمت نیروی دریایی باقی ماند و سپس تا زمان واگذاری و تبدیل محل آن به آپارتمان‌های غیرنظامی، اهمیت خود را از دست داد. تاریخچه. این مرکز در اواخر دههٔ نخست قرن بیستم تأسیس شد تا ارتباطات با مستعمرات ایتالیا در سواحل دریای سرخ را
با مستعمرات ایتالیا در سواحل دریای سرخ را تقویت کند. در آن دوره، ایتالیا در حال تثبیت حضور استعماری خود در مناطقی مانند اریتره و سومالی بود و نیاز به زیرساخت‌های ارتباطی مؤثر برای مدیریت، هماهنگی نظامی، و انتقال اطلاعات میان رم و مستعمرات آفریقایی به‌شدت احساس می‌شد. تأسیس چنین مرکزی بخشی از سیاست‌های گسترده‌تر امپراتوری ایتالیا برای ایجاد شبکه‌های مخابراتی، پستی، و اطلاعاتی بود که بتواند کنترل اداری و نفوذ فرهنگی را در مناطق تحت سلطه افزایش دهد. این اقدام همچنین در چارچوب رقابت‌های استعماری اروپا در
همچنین در چارچوب رقابت‌های استعماری اروپا در آفریقا معنا پیدا می‌کرد، جایی که قدرت‌های بزرگ در تلاش بودند تا با ابزارهای فناوری و ارتباطی، سلطهٔ خود را تثبیت و گسترش دهند. مرکز مذکور احتمالاً در کنار اهداف ارتباطی، نقش نمادین نیز داشت و نشان‌دهندهٔ جاه‌طلبی‌های مدرن‌گرایانهٔ دولت ایتالیا در دورهٔ پیش از جنگ جهانی اول بود. مکان انتخاب‌شده برای احداث مرکز، در امتداد خیابان "ویا اوستیِنزه"، روبه‌روی ساختمان فعلی شمارهٔ ۲۰۴، در منطقه‌ای غیرمسکونی و حدود ۲۵۰ متر پایین‌تر از کلیسای جامع سن‌پائولو به‌سمت دریا
متر پایین‌تر از کلیسای جامع سن‌پائولو به‌سمت دریا قرار داشت. این انتخاب، هم از نظر موقعیت جغرافیایی و هم از نظر فاصله از مراکز شهری، مناسب برای نصب تجهیزات قدرتمند مخابراتی بود. سامانه‌های ارتباطی تحت نظارت جیانکارلو والائوری و دو افسر نیروی دریایی، جوزپه پِسیُون و برناردو میکیاردی، نصب شدند. این سامانه‌ها شامل فرستنده‌های قوس‌دار "پولسن" با توان بالا (۲۵۰ کیلووات) بودند که در محدودهٔ فرکانسی ۴۲٫۹ تا ۲۷٫۳ کیلوهرتز فعالیت می‌کردند—معادل طول موج‌هایی بین ۷۰۰۰ تا ۱۱۰۰۰ متر، که در دستهٔ امواج بلند قرار
۷۰۰۰ تا ۱۱۰۰۰ متر، که در دستهٔ امواج بلند قرار می‌گیرند و برای ارتباطات دوربرد بسیار مناسب‌اند. برای آنتن، از آرایشی مثلثی‌شکل استفاده شد که شامل سه خرپای آهنی به ارتفاع ۲۰۰ متر بود و در امتداد "والکو دی سن پائولو" نصب گردید. این سازهٔ عظیم، نه‌تنها از نظر مهندسی چشمگیر بود، بلکه نمادی از جاه‌طلبی فناورانهٔ ایتالیا در آغاز قرن بیستم محسوب می‌شد. طراحی مثلثی آنتن، به‌منظور دستیابی به پایداری ساختاری و پوشش مؤثر امواج، انتخاب شده بود و در هماهنگی با فرستنده‌های قوس‌دار، امکان ارتباط با مستعمرات دوردست در
قوس‌دار، امکان ارتباط با مستعمرات دوردست در دریای سرخ را فراهم می‌ساخت. این مرکز، بخشی از تلاش گسترده‌تر برای ایجاد شبکهٔ ارتباطی جهانی در خدمت سیاست‌های استعماری و نظامی ایتالیا بود و در زمان خود، یکی از پیشرفته‌ترین تأسیسات مخابراتی اروپا به‌شمار می‌رفت. در آن زمان این فرستنده‌ها می‌توانستند به ایستگاه‌های رادیویی ماسوا و موگادیشو دسترسی پیدا کنند. این رادیو همچنین برای اهداف غیرنظامی، به ویژه برای برقراری ارتباط با هیئت‌های دیپلماتیک در خارج از کشور، مورد استفاده قرار می‌گرفت. برای مقابله با اختلالات
استفاده قرار می‌گرفت. برای مقابله با اختلالات ارتباطی و تأثیرات موسمی در سواحل شرقی آفریقا، ایستگاه در سال ۱۹۲۸ به مجموعه‌ای از فرستنده‌های جدید مجهز شد که تنوع فرکانسی و قدرت انتقال را به‌طور چشمگیری افزایش داد. در بخش موج کوتاه، یک فرستنده با توان ۶ کیلووات در دو طول موج ۳۲ متر (حدود ۹٬۳۰۰ کیلوهرتز) و ۶۶ متر (حدود ۴٬۵۰۰ کیلوهرتز) نصب شد که برای عبور از شرایط جوی ناپایدار و رسیدن به مناطق دوردست بسیار مؤثر بود. در کنار آن، سامانهٔ موج بلند با طول موج ۱۰٬۷۵۰ متر (۲۸ کیلوهرتز) و دو سامانهٔ موج متوسط با طول
متر (۲۸ کیلوهرتز) و دو سامانهٔ موج متوسط با طول موج‌های ۲٬۲۵۰ متر (حدود ۱۳۳ کیلوهرتز) و ۴٬۸۰۰ متر (حدود ۶۲ کیلوهرتز) نیز به کار گرفته شدند. این تنوع در باندهای فرکانسی، امکان تطبیق با شرایط متغیر جوی و جغرافیایی را فراهم می‌کرد و به ایستگاه اجازه می‌داد تا در مناطق مختلف آفریقا، حتی در فصل‌های بارانی و طوفانی، ارتباط پایدار برقرار کند. این ارتقا بخشی از راهبرد گسترده‌تر ایتالیا برای حفظ کنترل ارتباطی با مستعمرات خود و تقویت زیرساخت‌های مخابراتی در سطح بین‌المللی بود. استفاده هم‌زمان از موج کوتاه، متوسط و
بود. استفاده هم‌زمان از موج کوتاه، متوسط و بلند، نشان‌دهندهٔ درک دقیق مهندسان از چالش‌های محیطی و نیاز به پوشش چندلایهٔ ارتباطی در مناطق استوایی و ساحلی بود. این سامانه‌ها همچنین به‌عنوان پشتیبان برای فرستنده‌های اصلی عمل می‌کردند و در صورت بروز اختلال در یکی از باندها، امکان انتقال پیام از طریق باند دیگر را فراهم می‌ساختند. چنین طراحی‌ای، ایستگاه را به یکی از پیشرفته‌ترین مراکز ارتباطی زمان خود تبدیل کرد و نقش مهمی در تثبیت حضور استعماری ایتالیا در آفریقا ایفا نمود. سنت پاول در سال ۱۹۲۸ به یک ایستگاه
ایفا نمود. سنت پاول در سال ۱۹۲۸ به یک ایستگاه رادیویی معروف تبدیل شد و در عین حال ارتباط خود را با کشتی پشتیبانی «شهر میلان» حفظ کرد. این کشتی تحقیقاتی توسط امبرتو نوبیله و ملوانانش هدایت می‌شد و پس از فاجعه کشتی هوایی «ایتالیا» در منطقه قطب شمال ، در شمال اقیانوس اطلس فعال بود. نیکولای اشمیت جوان اهل شوروی، پس از روزها تلاش ناموفق، سیگنال درخواست کمک (SOS) ارسالی از هیئت اعزامی مارکسیستی جوزپه بیاگی در نزدیکی آرخانگلسک را دریافت کرد. اشمیت با ایستگاه سن پائولو تماس گرفت. سپس این ایستگاه تلاش‌ها را هماهنگ
تماس گرفت. سپس این ایستگاه تلاش‌ها را هماهنگ کرد و به شهرداری میلان کمک کرد تا با بازماندگان خدمه ارتباط مستقیم برقرار کند. سپس کشتی یخ‌شکن شوروی "کراسین" امدادرسانی کرد. پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ و سقوط رم به‌دست نیروهای آلمان نازی، ایستگاه رادیویی که به‌عنوان یک هدف راهبردی نقش حیاتی در ارتباط با بخش عمده‌ای از ناوگان دریایی ایتالیا ایفا می‌کرد، به‌طور نظامی توسط نیروهای آلمانی اشغال شد. این اشغال بخشی از عملیات گسترده‌تر آلمان برای کنترل زیرساخت‌های حیاتی در مناطق اشغالی بود، به‌ویژه پس از اعلام آتش‌بس میان
مناطق اشغالی بود، به‌ویژه پس از اعلام آتش‌بس میان ایتالیا و متفقین که موجب فروپاشی نظم سیاسی و نظامی در بخش‌هایی از کشور شد. ایستگاه رادیویی مذکور، با توجه به قدرت انتقال بالا و موقعیت جغرافیایی حساس، برای فرماندهی و هماهنگی عملیات دریایی اهمیت ویژه‌ای داشت و به‌سرعت تحت کنترل نظامی درآمد تا از استفاده آن توسط نیروهای مقاومت یا متفقین جلوگیری شود. این اقدام، بخشی از روند تبدیل زیرساخت‌های ارتباطی به ابزارهای جنگی در دوران اشغال بود و نشان‌دهندهٔ نقش حیاتی فناوری در منازعات قرن بیستم است. اشغال ایستگاه
فناوری در منازعات قرن بیستم است. اشغال ایستگاه همچنین موجب قطع یا تغییر مسیر بسیاری از ارتباطات دریایی شد و در برخی موارد، به استفاده از فرکانس‌ها و تجهیزات آن برای اهداف تبلیغاتی یا اطلاعاتی توسط نیروهای آلمانی انجامید. این مرحله از تاریخ ایستگاه، نقطهٔ عطفی در گذار آن از یک مرکز استعماری به یک نقطهٔ درگیری در جنگ جهانی دوم بود. پس از پایان جنگ و شهرنشینی منطقه، ایستگاه تغییر اندازه داد و سرانجام بسته شد، به ویژه به دلیل ساخت خانه‌های INA و IACP در والکو سن پائولو در اوایل دهه ۱۹۵۰. امروزه ساختمان‌هایی که
پائولو در اوایل دهه ۱۹۵۰. امروزه ساختمان‌هایی که باقی مانده‌اند تا حدی برای مسکن غیرنظامیان و همچنین به عنوان دفتر مرکزی حلقه فرهنگی افراد ال‌جی‌بی‌تی ماریو میلی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
گالری دوریا پامفیلی () یک مجموعه هنری خصوصی بزرگ است که در کاخ دوریا پامفیلی در رم، ایتالیا، بین ویا دل کورسو و ویا دلا گاتا نگهداری می‌شود. ورودی اصلی در ویا دل کورسو است. (تا همین اواخر، ورودی گالری از میدان کالج رومانو بود) نمای کاخ در ویا دل کورسو در مجاورت کلیسایی به نام سانتا ماریا در ویا لاتا قرار دارد. مانند کاخ، این کلیسا هنوز هم متعلق به خانواده سلطنتی رومی دوریا پامفیلی است. تورهای بازدید از اتاق‌های دولتی اغلب با کنسرت‌های موسیقی باروک و رنسانس به اوج خود می‌رسند و به محیط و شاهکارهای موجود در
به اوج خود می‌رسند و به محیط و شاهکارهای موجود در آن ادای احترام می‌کنند. به استثنای برخی از آثار قدیمی‌تر و جدیدتر، بخش عمده‌ای از این مجموعه شامل آثاری از قرن‌های ۱۶ و ۱۷ است که بخش زیادی از آنها از کیفیت استثنایی برخوردارند. مجموعه. این مجموعه بزرگ از نقاشی‌ها، مبلمان و مجسمه‌ها از قرن شانزدهم توسط خانواده‌های دوریا، پامفیلی، لندی و آلدوبراندینی که اکنون از طریق ازدواج و نسب تحت نام خانوادگی ساده‌شده دوریا پامفیلی متحد شده‌اند، گردآوری شده است. این مجموعه شامل نقاشی‌ها و اثاثیه کاخ پامفیلی اینوسنت دهم
شامل نقاشی‌ها و اثاثیه کاخ پامفیلی اینوسنت دهم (در میدان ناوونا) است که آنها را به برادرزاده‌اش کامیلو پامفیلی به ارث گذاشت. این کاخ در طول قرن‌ها گسترش یافته است؛ احتمالاً بزرگ‌ترین کاخ در رم است که هنوز در مالکیت خصوصی است. مجموعه اصلی در اتاق‌های دولتی، از جمله نمازخانه، به همراه جسد مومیایی‌شده قدیس خانواده به نمایش گذاشته شده است. با این حال، بخش عمده آن در مجموعه‌ای از چهار گالری طلاکاری و نقاشی‌شده در اطراف حیاط به نمایش گذاشته شده است. مجموعه‌ای گسترده از اتاق‌های دیگر اکنون به گالری‌های دائمی با
از اتاق‌های دیگر اکنون به گالری‌های دائمی با نور کافی تبدیل شده‌اند که شامل هنرهای قرون وسطایی و بیزانسی در این مجموعه است. این کاخ برای ازدواج آندره‌آ چهارم، دوریا پامفیلی لندی، با پرنسس لئوپولدینا ماریا از ساووی، دختر لویی ویکتور، شاهزاده کاریگنان و کریستین از هسه-روتنبرگ در سال ۱۷۶۷ بازسازی شد. این کار تحت نظارت فرانچسکو نیکولتی، معمار اهل تراپانی، انجام شد. پرتره اینوسنت دهم اثر دیه‌گو ولاسکز (که قبلاً کاردینال جیوان باتیستا پامفیلی بود که در سال ۱۶۴۴ به مقام پاپ رسید) شاهکار این مجموعه محسوب می‌شود.
به مقام پاپ رسید) شاهکار این مجموعه محسوب می‌شود. ولاسکز، اگرچه چهره پاپ را ایده‌آل جلوه نمی‌دهد، اما در این پرتره بی‌تعارف نیست؛ معاصران اینوسنت دهم معتقد بودند که ویژگی‌های چهره اینوسنت دهم نمادی از سبک زندگی استبدادی و شخصیت کینه‌توزانه اوست. این پرتره که برای بزرگداشت سال مقدس نقاشی شده است، به سفارش خواهرزن لذت‌گرای او، المپیا مایدالچینی، که محرم اسرار و مشاور نزدیک او و برخی می‌گویند معشوقه‌اش بود، کشیده شده است. از سال ۱۹۲۷، پرتره ولاسکز در یک اتاق کوچک مخصوص به همراه مجسمه نیم‌تنه همان پاپ اثر جیان
مخصوص به همراه مجسمه نیم‌تنه همان پاپ اثر جیان لورنزو برنینی قرار داده شده است. کامیلو پامفیلی، پسر المپیا مایدالچینی، با سرپیچی از مادر قدرتمندش، از مقام کاردینالی که توسط عمویش پاپ به او اعطا شده بود، صرف نظر کرد و با المپیا بورگسه، بیوه، ازدواج کرد. او که یک آلدوبراندینی بود، کاخی را که به عنوان کاخ آلدوبراندینی شناخته می‌شد، به خانواده پامفیلی آورد. پس از یک دوره تبعید در کشور، برای جلوگیری از رویارویی با پاپ و المپیا مایدالچینی، این زوج تازه ازدواج کرده در کاخ آلدوبراندینی اقامت دائم گزیدند، که از سال
در کاخ آلدوبراندینی اقامت دائم گزیدند، که از سال ۱۶۵۴ کامیلو شروع به گسترش در مقیاس وسیع کرد. خانه‌های همسایه و یک صومعه با رشد کاخ، علیرغم مخالفت محلی از سوی یسوعیان همسایه در کالج رومانو، خریداری و تخریب شدند. معمار مسئول این پروژه طولانی آنتونیو دل گرانده بود. با این حال، نمای رو به خیابان ویا دل کورسو اثر گابریل والواسوری است. پس از مرگ کامیلو در سال ۱۶۶۶، ساخت بنا تحت نظارت دو پسرش جیووانی باتیستا (وارث او) و بندتو ادامه یافت. یکی از دختران کامیلو و المپیا، آنا پامفیلی، در سال ۱۶۷۱ با جیووانی آندره‌آ
آنا پامفیلی، در سال ۱۶۷۱ با جیووانی آندره‌آ سوم دوریا لندی، اشراف‌زاده جنوایی، ازدواج کرد و نوادگان آنها بودند که پس از پایان شاخه رومی خانواده پامفیلی در سال ۱۷۶۰، کاخ را به ارث بردند. در سال ۱۷۶۳، شاهزاده آندره‌آ چهارم نام‌های جنوایی و رومی خود را با هم ترکیب کرد و به دوریا-پامفیلی-لندی فعلی تبدیل شد. در سال ۱۷۶۷، سقف اتاق‌های دولتی توسط هنرمندان اواخر باروک مانند کرسنزیو اونوفری، آئورلیانو میلانی و استفانو پوزی (سالا دلی اسپکی) نقاشی دیواری شد. این مجموعه برای اولین بار توسط سه چهارم شاهزاده خانم
مجموعه برای اولین بار توسط سه چهارم شاهزاده خانم انگلیسی، اوریتا پوگسون دوریا پامفیلی، که شوهر انگلیسی‌اش، فرمانده فرانک پوگسون، نام خود را به نام او اضافه کرد، برای عموم مردم افتتاح شد. پدر خودش، شاهزاده فیلیپو آندره‌آ ششم، نیمه انگلیسی بود. شاهزاده خانم اوریتا و فرمانده فرانک برای مرمت مجموعه و کاخ تلاش زیادی کردند. پس از مرگ او در سال ۲۰۰۰، سرپرستی این مجموعه به فرزندان خوانده انگلیسی او، جاناتان دوریا پامفیلی و گسین پوگسون دوریا پامفیلی، که هنوز در کاخ زندگی می‌کنند، واگذار شد. این مجموعه در کنار
کاخ زندگی می‌کنند، واگذار شد. این مجموعه در کنار دارایی‌های خانواده‌های کولونا و پالاویچینی-روسپیگلیوسی، یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های هنری خصوصی در رم است. نمای کلی. کلیسای خانوادگی توسط معمار کارلو فونتانا در اواخر قرن هفدهم طراحی شد، اما از آن زمان تاکنون تغییراتی در آن ایجاد شده است. صلیب عاجی توسط ارکوله فراتا تراشیده شده است.