payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد و بعدها توسط سیلویو سالواتیکو نجیب‌زاده حفظ شد. آخرین اثر ثبت شده اسپارزو در پاویا «نقاشی با پیکره‌ها و مسلح به گچ» بود که پرداخت هزینه آن در اول مه ۱۶۰۰ ثبت شده است.
تیتسیانو آسپتی (۱۵۵۹-۱۶۰۶) مجسمه‌ساز ایتالیایی دوره رنسانس بود. او در پادوا متولد شد و عمدتاً در آنجا و ونیز فعالیت داشت. او مجسمه‌های بزرگ و کوچک برنزی را تکمیل کرد. از جمله آثار بزرگ او می‌توان به مجسمه‌های برنزی در نمای کلیسای سن فرانچسکو دلا ویگنا و "سنت آنتونی" و بسیاری دیگر از تزئینات مجسمه‌سازی برای کلیسای سنت آنتونیو پادوا اشاره کرد. وقتی آسپتی فعالیت عمومی خود را در دهه ۱۵۹۰ آغاز کرد، آلساندرو ویتوریا عملاً مجسمه‌سازی را متوقف کرده بود و جیرولامو کامپانی انحصار سفارش‌های اصلی مجسمه‌سازی را در دست
انحصار سفارش‌های اصلی مجسمه‌سازی را در دست داشت. اگرچه آسپتی در سفارش محراب سنت آنتونیو از کامپانی پیشی گرفت، اما در ونیز چندان موفق نبود و هیچ اثری به قدرتمندی محراب بلند کامپانی برای سن جورجو ماجوره (۱۵۹۰–۱۵۹۳) و محراب سن سالواتوره ( خلق نکرد). با این حال، او در فلورانس برای خلق نقش برجسته‌ها رقیبی نداشت، شاید به جز جووانی باتیستا کاچینی و معاصرش جامبولونیا، که ممکن است دلیل آسپتی برای نقل مکان به آنجا در سال ۱۶۰۴ و تکمیل نقش برجسته برنزی "مرگ سنت لارنس" باشد که اکنون در کلیسای فلورانسی سانتا ترینیتا در
باشد که اکنون در کلیسای فلورانسی سانتا ترینیتا در فلورانس قرار دارد. او در توسکانی شکوفا شد و در پیزا درگذشت، اگرچه تا زمانی که اطلاعات بیشتری در مورد آثار اکنون گمشده او در آنجا، به ویژه هشت اثر اسطوره‌ای، کشف نشود، تجزیه و تحلیل کامل او به عنوان یک هنرمند غیرممکن است. زندگی و آثار. اوایل زندگی. خانواده مادرش هنرمندان دیگری را نیز تربیت کرده بودند - ملقب به «لیزارو»، پدرش گویدو مینیو در ریخته‌گری برنز تخصص داشت و برادرش تیزیانو مینیو مجسمه‌ساز و گچ‌بر مشهوری بود. آسپتی احتمالاً در کارگاه خانوادگی آموزش
بود. آسپتی احتمالاً در کارگاه خانوادگی آموزش دیده بود و ممکن است دستیار کارگاه جیرولامو کامپانیا، دیگر مجسمه‌ساز بزرگ فعال در ونیز در اواخر قرن شانزدهم، بوده باشد. ارتباطات خانوادگی او قطعاً به آسپتی اجازه داد تا در سال ۱۵۷۷ به خانواده جووانی گریمانی در ونیز بپیوندد و در نهایت شانزده سال را در آنجا بگذراند. گریمانی، پاتریارک آکویلیا، از خانواده‌ای که سه دوج (فرزند دوک) را به دنیا آورده بود، همچنین حامی اصلی هنرمندان معاصر بود و کاخ او میزبان یکی از مجموعه‌های بزرگ و ارزشمند آثار باستانی ایتالیا در خارج از
بزرگ و ارزشمند آثار باستانی ایتالیا در خارج از رم بود که جاذبهٔ مهمی برای بازدیدکنندگان ونیز محسوب می‌شد. خدمت طولانی آسپتی برخلاف سفارش‌های مکرر سایر هنرمندان در ونیز در آن زمان بود و او را تقریباً به یک هنرمند درباری تبدیل کرده بود. خانوادهٔ پاتریارک از هنر منریسم ایتالیایی حمایت می‌کردند و کاخ آنها در نزدیکی سانتا ماریا فورموسا شامل آثار گچبری جیووانی دا اودین، فدریکو زوکاری و فرانچسکو سالویاتی بود. گذراندن دوران جوانی‌اش در محیط غنی و زیبای مجموعه، از جمله زمانی که صرف مرمت برخی از آثار باستانی کرد،
جمله زمانی که صرف مرمت برخی از آثار باستانی کرد، تأثیر خود را گذاشت و در آثار پختهٔ او دیده می‌شود. اولین آثار شناخته‌شدهٔ او دو نقش برجسته‌ی متوسط از سنت مارک و سنت تئودور در «پیترا ویوا» برای پل «جدید» ریالتو و "مجسمهٔ غول‌پیکر" مرمریِ ناشیانه‌ای است که در جایی که اکنون ورودی لیبریا مارسیانا است، قرار گرفته است، که هیچ‌کدام از آن‌ها به ظرافت آثار بعدی او مربوط نمی‌شوند. آتلانتیس‌ها از یک نقش برجسته ( پشتیبانی می‌کنند) بالای شومینه در سالن آنتی‌کالجیوِ کاخ دوکاله اثر کامپانیا، برای مدتی به اشتباه به آسپتی
دوکاله اثر کامپانیا، برای مدتی به اشتباه به آسپتی نسبت داده می‌شد، که در واقع خودِ نقش برجسته کوره ولکان را ساخته بود. اولین برنزهای باقی‌مانده از او، پیکره‌های تمثیلی در اندازه واقعی از تمپرانس و جاستیس در کلیسای گریمانی در سن فرانچسکو دلا ویگنا هستند. آنها قبل از ۲۸ نوامبر ۱۵۹۲، تاریخی که پاتریارک از یک متمم در وصیت‌نامه خود برای سفارش به هنرمند برای تکمیل آنها استفاده کرد، انجام شدند. او همچنین به آسپتی دستور داد تا پیکره‌های موسی و سنت پولس را برای همان کلیسا اجرا کند، همان‌طور که بعداً مورد بحث قرار
کلیسا اجرا کند، همان‌طور که بعداً مورد بحث قرار خواهد گرفت. آسپتی حدود سال ۱۵۹۲ توسط لئاندرو باسانو نقاشی شد، اثری که اکنون در مجموعه سلطنتی بریتانیا نگهداری می‌شود. پادوا. به لطف حمایت گریمانی، شهرت آسپتی به سرعت در پادوا گسترش یافت و در اوایل دهه ۱۵۹۰ او نقش برجسته‌های برنزی از "سنت دانیال که توسط اسب کشیده می‌شود" و "شهادت سنت دانیال را" برای کلیسای جامع آن، احتمالاً برای محرابی برای آن قدیس در سردابه، ساخت. احتمالاً ریخته‌گری اصلی اکنون در موزه هنر متروپولیتن است که بعداً با ریخته‌گری دیگری جایگزین شد،
است که بعداً با ریخته‌گری دیگری جایگزین شد، که دومی هنوز در موزه هنرهای مذهبی اسقف‌نشین پادوا قرار دارد و احتمالاً در قرن نوزدهم تولید شده است. رویکرد آسپتی عمیقاً تصویری بود و استعداد واقعی او را در مجسمه‌سازی نقش برجسته نشان می‌داد. او و عمویش از معدود مجسمه‌سازان ونیزی بودند که به تکنیک‌های فلورانسی برای تولید نقش برجسته‌ها علاقه‌مند بودند (که با استیاچیاتوی دوناتلی شروع می‌شد، که در پادوا چنین بود) و پیکره‌های او از نقش برجسته‌های کم ارتفاع تا مجسمه‌های تقریباً کاملاً گرد متغیر بود. در واقع، او آنقدر
تقریباً کاملاً گرد متغیر بود. در واقع، او آنقدر از انتظارات سفارش‌دهنده‌اش فراتر رفت که دستمزدش دو برابر شد. در دو صحنه، او از طریق احساسات، حالت‌ها و بافت‌های متنوعی که بین پس‌زمینه‌های معماری آجری و سنگی، گوشت برهنه، چرم و زره متغیر بود، غنای فضایی ایجاد کرد. دامنه احساسی در "شهادت" از جلادی که بدن برهنه و رقت‌انگیز قدیس را میخکوب می‌کند تا سربازان بی‌تفاوت در سمت راست و بهت مردان در سمت چپ امتداد دارد. این اثر حتی صدا را نیز تداعی می‌کند، مانند سگی که پارس می‌کند و اسبی که در نزدیکی مردی که شیپور شکار
می‌کند و اسبی که در نزدیکی مردی که شیپور شکار می‌نوازد، شیهه می‌کشد و بلند می‌شود، همان‌طور که در "کشیده شده است". پیکره‌های کشیده، باریک و پویا با معیارهای زیبایی فیزیکی مطابقت دارند و دانش هنرمند را از شیوه‌گرایی معاصر و همچنین هنر هلنیستی منعکس می‌کنند. استفاده گسترده از قلم‌زنی، حکاکی فرورفته، علامت‌های آتش و سایر تکنیک‌ها، الگویی را در کل سطح بازتولید می‌کند و عشق او به جلوه‌های تصویری و رنگی را گواهی می‌دهد. این آثار و "تابلوی بشارت" (موسسه هنر شیکاگو؛ اوایل ۱۵۸۰) اولین جانشینان شایستهٔ
هنر شیکاگو؛ اوایل ۱۵۸۰) اولین جانشینان شایستهٔ نقش‌برجسته‌های برنزی یاکوپو سانسووینو برای کلیسای جامع سنت مارک در ونیز هستند. پس از موفقیت چشمگیر این دو اثر، در ۶ نوامبر ۱۵۹۳، آسپتی سفارش بسیار پرسود و معتبری برای یک محراب مرمری جدید برای کلیسای سنت آنتونیو در کلیسای سنت آنتونی پادوا دریافت کرد که قرار بود با مجسمه‌های برنزی سه قدیس فرانسیسکن (آنتونی پادوا، سنت بوناونتورا و لویی تولوز)، چهار فضیلت اصلی ایمان، نیکوکاری، اعتدال و بردباری یا امید و چهار فرشته شمع به دست تزئین شود (فضایل در سال ۱۵۹۷ در گروه کر
به دست تزئین شود (فضایل در سال ۱۵۹۷ در گروه کر روی نرده محراب بلند قرار گرفتند). این سومین و بزرگ‌ترین مجموعه یادبود اختصاص داده شده به سنت آنتونی پس از محراب بلند دوناتلو (که در سال ۱۴۵۳ تکمیل شد) و مجسمه‌های برنزی و نقش برجسته‌های مرمری که دیوارهای جانبی کلیسای سنت آنتونیو را تزئین می‌کردند، بود. مجسمه‌های سه قدیس فرانسیسکن نمونه‌ای از آسپتی نبودند، بلکه از دوناتلو تقلید می‌کردند. زنان محاسن در اندازه نصف اندازه واقعی، با سرهای کوچک، بدن‌های کشیده و پارچه‌های زیبا به تصویر کشیده می‌شدند، که بیشتر شبیه
زیبا به تصویر کشیده می‌شدند، که بیشتر شبیه سبک آسپتی در آن زمان بود. کارهای بعدی در ونتو. آسپتی این اثر محرابی را حدود ۳۰ دسامبر ۱۵۹۵ تکمیل کرد، در این تاریخ، جووانی آنتونیو مینلی د باردی به او مأموریت داد تا پیکره‌ای از مسیح را برای حوض کلیسا در راهروی شبستان شمال غربی بسازد که در ۸ مه ۱۵۹۹ تکمیل شد. نیم‌تنه‌های برنزی سباستیانو ونیه، آگوستینو بارباریگو (فاتحان نبرد لپانتو در سال ۱۵۷۱) و مارکانتونیو براگادین (مدافع فاماگوستا و کشته شده در همان سال لپانتو)، که همگی در کاخ دوک ونیز قرار دارند، به نظر می‌رسد
که همگی در کاخ دوک ونیز قرار دارند، به نظر می‌رسد که همگی در سال‌های ۱۵۹۶–۱۵۹۹ مدل‌سازی و ریخته‌گری شده‌اند. همین تاریخ به پیکره‌های سنت پل و موسی برای طاقچه‌های پالادیویی در نمای سان فرانچسکو دلا ویگنا اختصاص داده شده است، جایی که آنها هنوز هم باقی مانده‌اند. تعداد کمی از نماهای کلیساهای ونیز تکمیل شده‌اند و تعداد کمتری دارای مجسمه‌های نما هستند، به خصوص قبل از سال ۱۶۰۰، که موسی و سنت پاول از اولین مجسمه‌های برنزی در نمای یک کلیسای ونیزی هستند، جنس تیره آنها با پس‌زمینه مرمر سفید در تضاد است. پس از اتمام
با پس‌زمینه مرمر سفید در تضاد است. پس از اتمام این پروژه‌ها، آسپتی اولین سفر شناخته شده خود را فراتر از ونتو انجام داد. گزارش شده است که او در اکتبر ۱۵۹۹ در کارارا بوده است، اما در سال ۱۶۰۲ یا قبل از آن به ونیز بازگشته است. توسکانی (۱۶۰۴ به بعد). آسپتی مدتی پس از ۳ ژوئیه ۱۶۰۴ برای همیشه ونیز را ترک کرد تا آنتونیو گریمانی، برادرزاده جیووانی گریمانی و اسقف تورچلو، را به پیزا همراهی کند، پس از آنکه دومی به عنوان سفیر توسکانی منصوب شد، که گواهی بر پیوندهای قوی آسپتی با خانواده گریمانی است. این سال‌های پایانی
آسپتی با خانواده گریمانی است. این سال‌های پایانی زندگی آسپتی در خانه کنت کامیلو برزیگلی در پیزا بسیار پربار بود، که در طی آن او دو صلیب برنزی، یک نقش برجسته برنزی که همسر دوم برزیگلی، لوئیزا پاگانلی، هشت نقش برجسته برنزی از صحنه‌های اساطیری، یک قطعه نقره‌ای که مسیح را در ستون با دو شلاق‌زن نشان می‌دهد (که در وصیت‌نامه آسپتی به کلیسای سنت آنتونی در پادوا باقی مانده است)، یک "هرکول و آنتائوس" مرمری، یک "آدونیس" مرمری و یک "لدای خفته را" خلق کرد، که البته هیچ‌یک از این آثار باقی نمانده‌اند. تنها مجسمه
هیچ‌یک از این آثار باقی نمانده‌اند. تنها مجسمه باقی‌مانده از دوران اقامت آسپتی در پیزا، "«شهادت سنت لورنس»" است، یک نقش برجسته برنزی که به سفارش سناتور لورنزو اوسیمباردی (۱۵۴۷–۱۶۳۶)، عموی برزیگلی، ساخته شده است. اگرچه در طول تاریخ، این مجسمه، نمای جلویی محراب کلیسای اوسیمباردی در گوشه شمال غربی شبستان سانتا ترینیتا، فلورانس را تشکیل داده است، اما یک منبع قرن هفدهمی بیان می‌کند که اوسیمباردی آن را «برای مکان دیگری» (احتمالاً کلیسای سن پیترو) سفارش داده بود. ممکن است تا حدودی این موضوع حقیقت داشته باشد، زیرا
است تا حدودی این موضوع حقیقت داشته باشد، زیرا این اثر تنها عنصر تزئینی در کلیسای کوچک است که به سنت پیتر و فرقه او مربوط نمی‌شود. با این حال، می‌توان فرض کرد که اگر آسپتی به اندازه کافی زنده می‌ماند، بقیه مجسمه‌های کلیسا را به پایان می‌رساند، زیرا آنها پس از مرگ او توسط شاگردش فلیس پالما تولید شده‌اند - یک صلیب برنزی اثر پالما بر فراز محراب ممکن است از طرحی از آسپتی الهام گرفته شده باشد. "«شهادت»" احساسی عمیق‌تر از دو نقش برجسته ساخته شده برای کلیسای پادوا را نشان می‌دهد، زیرا کمتر نمایشی و بیشتر تصویری
را نشان می‌دهد، زیرا کمتر نمایشی و بیشتر تصویری است. این اثر به خوبی با شعر معاصر ضد اصلاحات هماهنگ است، به ویژه در تصویرسازی سرسخت و بی‌حرکت لارنس در مرکز اثر، که حتی در حالی که روی گریدرون، ابزار شهادتش، قرار گرفته است، به صورت مورب به سمت آسمان نگاه می‌کند. پیکره‌ها و حروف بسیار تنومندتر و عضلانی‌تر از آثار جوان‌تر آسپتی هستند، همان‌طور که به ویژه در پیکره فوق‌العاده‌ای که در جلوی گروه مجسمه‌سازان اصلی جمع شده است، دیده می‌شود و تسلطی را که او در به تصویر کشیدن برهنگی به دست آورده بود، نشان می‌دهد. این
کشیدن برهنگی به دست آورده بود، نشان می‌دهد. این اثر در سال ۱۶۰۵ به خوبی در یک طرح تزئینی جدید برای کلیسای کوچک اوسیمباردی توسط لودوویکو سیگولی ادغام شد. آسپتی در ۲۷ ژوئیه ۱۶۰۶ (یا ۱۶۰۷ طبق تقویم پیزایی که در تقویم مدرن از ۲۵ مارس شروع می‌شد) متمم وصیت‌نامه خود را اضافه کرد. بنا به درخواست خودش، او در صومعه‌های سانتا ماریا دل کارمینه در پیزا به خاک سپرده شد و برزیگلی هزینه مراسم تشییع جنازه را پرداخت کرد - یک نیم‌تنه از آسپتی که در سال ۱۶۰۶ توسط پالما ساخته شده و یک کتیبه که هر دو هنوز در محل باقی
ساخته شده و یک کتیبه که هر دو هنوز در محل باقی مانده‌اند. او که مجرد و بدون فرزند بود، برادرزاده‌ای را وارث خود قرار داد.
فرانچسکو لورانا، همچنین به عنوان فرانچسکو د لا ورانا (؛ حدود ۱۴۳۰ - قبل از ۱۲ مارس ۱۵۰۲) یک مجسمه‌ساز و مدال‌آور دالماتیایی بود. او هم یک مجسمه‌ساز کروات و هم یک مجسمه‌ساز ایتالیایی محسوب می‌شود. اگرچه در قلمرو جمهوری ونیز متولد شد، اما دوران اوج حرفه‌ای خود را در آن سوی ایتالیا گذراند و بین ناپل و سیسیل و اوربینو و در نهایت در جنوب فرانسه، جایی که درگذشت، دررفت و آمد بود. او یکی از مهم‌ترین و پیچیده‌ترین مجسمه‌سازان قرن پانزدهم بود - پیچیده به دلیل فعالیت‌هایش در محافل فرهنگی مختلف و قرار گرفتن در معرض
در محافل فرهنگی مختلف و قرار گرفتن در معرض تأثیرات متفاوت. بهترین آثار او در سنت کارگاهی و با همکاری دیگر هنرمندان تکامل یافت. نیم‌تنه‌های پرتره او، فردیت خلاقانه‌ای را نشان می‌دهند که به ویژه در اواخر قرن نوزدهم جذاب به نظر می‌رسید. اگرچه ترسیم سیر تکامل سبکی او غیرممکن است، اما آثار بعدی او که در فرانسه ساخته شده، تا حدودی جذب رئالیسم شمالی را نشان می‌دهد، که در آثار اجرا شده در ایتالیا وجود ندارد. زندگی و آثار. لورانا در ورانا، نزدیک زادار، در دالماتیا متولد شد. در زمان حکومت ونیز، ورانا "لا ورانا"
متولد شد. در زمان حکومت ونیز، ورانا "لا ورانا" نامیده شد که از رمانس دِ ورانا گرفته شده است و نام خانوادگی مورد استفاده فرانچسکو لورانا را به او داده است. پس از کارآموزی زیر نظر یک مجسمه‌ساز، او فعالیت انفرادی خود را در ناپل آغاز کرد، جایی که او یکی از اعضای تیم مجسمه‌سازانی بود که طاق نصرت قلعه نوئوو را برای آلفونسو پنجم آراگون به پایان رساندند. پس از مرگ آلفونسو (۱۴۵۸)، او به اکس-آن-پرووانس به دربار رنه دانژو، پادشاه سابق و هنوز هم عنوان‌دار ناپل، فراخوانده شد و رنه دانژو به او مأموریت داد تا مجموعه‌ای
شد و رنه دانژو به او مأموریت داد تا مجموعه‌ای از مدال‌های برنزی پرتره شخصیت‌ها را در دربار بسازد. از سال ۱۴۶۶ تا ۱۴۷۱، لورانا در سیسیل بود. آثار این دوره شامل کلیسای کوچک ماسترانتونیو و مقبره پیترو اسپشیاله در کلیسای سنت فرانچسکو در پالرمو، در کناری کلیسای سنت مارگریت در سیاکا، مجسمه‌های "مریم مقدس و کودک" در کلیساهای جامع پالرمو (۱۴۷۱) و نوتو، و یک نیم‌تنه که ظاهراً النور آراگونی را به تصویر می‌کشد، اکنون در کاخ آباتلیس در پالرمو، سیسیل، است. در سال ۱۴۷۱ او به ناپل سفر کرد و در آنجا مجسمه "مریم مقدس" را
او به ناپل سفر کرد و در آنجا مجسمه "مریم مقدس" را در کلیسای کوچک استا باربارا ساخت. از سال ۱۴۷۴ تا ۱۴۷۷، لورا سه سال را در اوربینو گذراند، جایی که یکی از بستگانش به نام لوچیانو لورانا کار می‌کرد. سپس به مارسی رفت و در آنجا یک کلیسای کوچک در کلیسای جامع سنت ماری ماژور (۱۴۷۵–۱۴۸۱) ساخت، اولین سازه‌ای که در فرانسه کاملاً به سبک رنسانس طراحی شده بود. کارگاه او در مارسی محراب مرمری سنت لازاروس و همچنین محراب کالواری در سنت دیدیه دو آوینیون و مقبره‌های جیووانی کوسا در سنت مارته دو تاراسکون و شارل، کنت دو ماین،
در سنت مارته دو تاراسکون و شارل، کنت دو ماین، در لو مان را ساخت. لورانا در سال ۱۵۰۲ در مارسی یا آوینیون درگذشت.
الساندرو لئوپاردی (گاهی اوقات لئوپاردو نامیده می‌شود) (۱۴۶۶ – ۱۵۱۲) مجسمه‌ساز، بنیان‌گذار برنز و معمار ونیزی بود. زندگی‌نامه. لئوپاردی در ونیز متولد و درگذشت. اولین بار در سال ۱۴۸۲ نام او شنیده شد و گفته می‌شود که در ضرابخانه کار می‌کرده است. زمانی گفته می‌شد که او بنای یادبود دوک آندره‌آ وندرامین، که اکنون در کلیسای سن جیووانی پائولو قرار دارد، را طراحی کرده است، اما اکنون عموماً تصور می‌شود که این بنا کار تولیو لومباردو بوده است، اگرچه لئوپاردی ممکن است در برخی از طرح‌ها نقش داشته باشد. در سال ۱۴۷۹، او
در برخی از طرح‌ها نقش داشته باشد. در سال ۱۴۷۹، او مدلی را برای مسابقه‌ای که توسط سیگنوریا در ونیز برای یافتن مجسمه‌سازی برای بنای یادبود سوارکاری بارتولومئو کولئونی آغاز شده بود، ارائه داد. سه مجسمه‌ساز از جمله آندره‌آ وروکیو که قرارداد به او اعطا شد، مدل‌هایی را ارائه دادند. لئوپاردی در سال ۱۴۸۷ به اتهام کلاهبرداری به مدت ۵ سال تبعید شد و در سال ۱۴۹۰ توسط سنا فراخوانده شد تا مجسمه چشمگیر وروکیو از بارتولومئو کولئونی را که ونیزی‌ها طبق مفاد وصیت‌نامه کولئونی به او سفارش داده بودند، به پایان برساند. وروکیو
به او سفارش داده بودند، به پایان برساند. وروکیو که مدل گلی را در ونیز ساخته بود، در سال ۱۴۸۸، قبل از ریخته‌گری برنزی آن، درگذشت. او در وصیت‌نامه خود درخواست کرد که شاگردش، لورنزو دی کردی، برای ترتیب دادن ریخته‌گری آن استخدام شود، اما پس از تأخیر زیاد، ونیزی‌ها در سال ۱۴۹۰ لئوپاردی را برای ریخته‌گری آن انتخاب کردند و او همچنین پایه‌ای را که مجسمه روی آن قرار دارد، ساخت. نام او (به لاتین) روی کمر اسب حک شده است: "ALEXANDER. LEOPARDUS. V. P. OPUS"، به طوری که مقامات اولیه فکر می‌کردند که این کار کاملاً متعلق
مقامات اولیه فکر می‌کردند که این کار کاملاً متعلق به اوست. این اثر مورد تحسین جهانی قرار گرفته است، اگرچه جان پوپ-هنسی معتقد بود که اگر وروچیو خودش آن را تمام می‌کرد، حتی بهتر هم می‌شد. وقتی کولئونی پول مجسمه‌اش را وقف کرد، شرط گذاشت که مجسمه باید در میدان سن مارکو نصب شود، اما دولت ونیز نتوانست اجازه این کار را بدهد و با نصب آن در نزدیکی "مدرسه" سن مارکو، بیرون کلیسای اس‌اس جیووانی پائولو، جایی که امروز نیز قرار دارد، مصالحه کرد. لئوپاردی بین سال‌های ۱۵۰۳ تا ۱۵۰۵ روی کلیسای کوچک کاردینال زنو در سنت مارک
تا ۱۵۰۵ روی کلیسای کوچک کاردینال زنو در سنت مارک کار کرد که تا سال ۱۵۱۵ توسط آنتونیو لومباردو و تولیو لومباردو به پایان رسید. در سال ۱۵۰۵، او پایه‌های برنزی را که با نقش برجسته تزئین شده بودند، برای سه میله پرچم بزرگ دکل مانند در میدان سن مارکو طراحی و ریخته‌گری کرد. هر پایه متفاوت است و پایه مرکزی آن روی یک مدال، نیمرخ دوج، لئوناردو لوردان، را دارد. مدل او برای بازسازی مدرسهٔ باستانی وکیا دلا میسریکوردیا در ونیز، در سال ۱۵۰۷ به‌طور موقت توسط مدرسه پذیرفته شد، اما پیشرفت کمی در این پروژه حاصل شد و در سال
شد، اما پیشرفت کمی در این پروژه حاصل شد و در سال ۱۵۳۱، پس از مرگ لئوپاردی، مدل سانسووینو جایگزین آن شد، اگرچه این مدل نیز هرگز تکمیل نشد. بعدها، او در کلیسای جدید سانتا جیوستینا در پادوا مشغول به کار شد. پس از آتش‌سوزی فاجعه‌بار در ریالتو در ژانویه ۱۵۱۴، او یکی از چهار معماری بود که مدل‌هایی را برای بازسازی منطقه ارائه داد، اما قرارداد به اسکارپانینو داده شد.
آنتونیو لومباردو (حدود ۱۴۵۸–۱۵۱۶) یک مجسمه‌ساز رنسانس ایتالیایی بود. زندگی. لومباردو در ونیز متولد شد، پسر پیترو لومباردو و برادر تولیو لومباردو بود. خانواده لومباردو با هم در ساخت تزئینات کلیسا و مقبره‌هایی مانند بنای یادبود پیترو موچنیگو همکاری می‌کردند. آثار آنها را می‌توان در کلیسای فرانسیسکن سن جیوب در ونیز مشاهده کرد. او در کارگاه پدرش آموزش دید، اما برخلاف پدر و برادرش تولیو، منحصراً به مجسمه‌سازی پرداخت. او همچنین با برنز کار می‌کرد، و آثار او شامل موضوعات سکولار و اساطیری و همچنین قطعات مقدس است.
موضوعات سکولار و اساطیری و همچنین قطعات مقدس است. او و برادرش کلیسای کوچک مالچیوسترو را در کلیسای جامع سن پیترو آپوستولو در ترویزو طراحی کردند. در سال ۱۵۰۴، لومباردو مأمور شد تا یک کلیسای کوچک مخصوص مراسم تدفین در دهلیز کلیسای سن مارکو برای کاردینال جووانی باتیستا ذن بسازد. لومباردو هم به خاطر طراحی این کلیسا و هم به خاطر مجسمه‌های برنزی مریم مقدس و کودک مورد تقدیر قرار گرفته است. نقش برجسته مرمری او در سال ۱۵۰۵ از سنت آنتونی که در حال صحبت کردن یک کودک تازه متولد شده در دفاع از ناموس مادرش است، در کلیسای
متولد شده در دفاع از ناموس مادرش است، در کلیسای سنت آنتونی پادوا، به عنوان شاهکار او ذکر شده است. در سال ۱۵۰۶ او به فرارا نقل مکان کرد، جایی که به عنوان استاد سنگ مرمر برای آلفونسو اول دِسته، دوک فرارا، کار کرد. بیست و هشت نقش برجسته مرمر منسوب به لومباردو اکنون در موزه ارمیتاژ، سن پترزبورگ نگهداری می‌شوند. لومباردو در فرارا درگذشت.
توطئه یا سازش فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۵ و به کارگردانی کالیداس جی است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، سایرا بانو، افتخار، هلن و مراد ایفای نقش کرده‌اند.
فرانچسکو جونتا ( سن پیرو آ سیوه،‌ ۲۱ مارس ۱۸۸۷ - رم، ۸ ژوئن ۱۹۷۱) یک سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود. او که از چهره‌های برجسته سال‌های اولیه فاشیسم بود، به ایجاد این جنبش در چندین منطقه از کشور کمک کرد و به ویژه در تریسته فعال بود. در طول جنگ جهانی دوم، او به دلیل نقشش در یوگسلاوی اشغالی بدنام شد. در دوران پس از جنگ،‌علی‌رغم درخواست یوگسلاوی برای استرداد،‌او هرگز به این کشور مسترد نشد. در رم ماند و در ۱۹۷۱ در همان شهر درگذشت. اوایل دوران فاشیستی. او که از نوادگان یک خانواده‌ی طبقه‌ی متوسط ​​رو به بالا و با
یک خانواده‌ی طبقه‌ی متوسط ​​رو به بالا و با اصالت سیسیلی بود،‌ در شهر سن پیرو آ سیوه توسکانی متولد شد، حرفه خود را به عنوان وکیل آغاز کرد و در دانشگاه حقوق و فلسفه خواند. در آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، او یک طرفدار سرسخت ورود به جنگ بود و به شاخه‌ی فلورانسی انجمن ملی‌گرایان ایتالیا (fiorentina dell'Associazione Nazionalista Italiana) پیوست. در جریان جنگ جهانی اول به عنوان کاپیتان مسلسل خدمت کرد و در سال 1915 به ارتش پیوست. پس از جنگ، او در تأسیس گروه سربازان سابق (Associazione Nazionale dei
گروه سربازان سابق (Associazione Nazionale dei Combattenti) و همچنین گروه آشکارا سیاسی «اتحاد دفاع از شهروندان» (Alleanza di Difesa Cittadina)، یک گروه ضد سوسیالیستی با گرایش نظامی قوی که در نبرد با چپ‌گرایان درگیر بود، مشارکت داشت. او در ژوئن ۱۹۱۹ در رم برای اولین بار با Fasci di Combattimento به رهبری بنیتو موسولینی، در آن زمان در پایتخت بود، ارتباط برقرار کرد. جونتا، یکی از اعضای اولیه جنبش فاشیستی ایتالیا، و رهبر فاشو در فلورانس بود و در سال ۱۹۲۰ به رژه جولیان (ونیز جولیا) فرستاده شد تا به پروفسور روگرو
(ونیز جولیا) فرستاده شد تا به پروفسور روگرو کونفورتو در ایجاد جنبش فاشیستی در منطقه کمک کند. او که به عنوان یک سازمان‌دهنده خوب شهرت یافته بود، متعاقباً در همان سال به تریسته اعزام شد تا تحت نظر گابریل دانونتزیو کار کند. او تحت هدایت دانونزیو، رئیس تبلیغات در فیومه و از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۹ معاون شهر شد. او با بنیتو موسولینی همکاری کرد تا تعدادی از جوخه‌های فاشیستی را که به گروهی از اسلوونی‌های ظاهراً جدایی‌طلب در شمال ایستریا حمله کردند، تشکیل دهد. او به عنوان یک رهبر فاشیست (RAS) در تریسته، یک پایگاه حمایت
یک رهبر فاشیست (RAS) در تریسته، یک پایگاه حمایت توده‌ای اولیه برای جنبش فاشیستی ایجاد کرد. در ژانویه ۱۹۲۰، او به تریسته فرستاده شد، جایی که بلافاصله به کمیته مرکزی حزب فاشیست محلی پذیرفته شد. جونتا در جنبش فاشیستی تریسته به سرعت پیشرفت کرد و در ماه مه همان سال به عنوان دبیر سیاسی منصوب شد، سمتی که تا زمان راهپیمایی به سوی رم در اختیار داشت. او همچنین به عنوان روزنامه‌نگار، از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۳ سردبیر نشریه فاشیستی «مردم تریسته» بود. در ژوئیه ۱۹۲۰، او جوخه‌ای را در نارودنی دام، مرکز اجتماعی اسلوونی‌ها در
را در نارودنی دام، مرکز اجتماعی اسلوونی‌ها در تریسته رهبری کرد. اما در مارس ۱۹۲۲ بود که جونتا به شهرت رسید، زمانی که با پیروی از الگوی دانونتزیو، کودتایی را در ایالت آزاد فیوم با ۲ هزار پیرو ترتیب داد. این امر پایه‌های تصرف رسمی ایتالیا در سال ۱۹۲۴ را بنا نهاد. در اکتبر ۱۹۲۲، او فرماندهی فاشیست‌ها را از رژه جولیان در راهپیمایی به سوی رم بر عهده داشت. جایگاه رهبری او در سال‌های اولیه فاشیسم، علیرغم فراماسونری‌اش، جنبشی که موسولینی به شدت با آن مخالف بود، به دست آمد. تحت حکومت موسولینی. او در سال ۱۹۲۳ به جای
آمد. تحت حکومت موسولینی. او در سال ۱۹۲۳ به جای میکله بیانکی، دبیر ملی حزب ملی فاشیست شد و همزمان با تثبیت دولت موسولینی، بر حرکت به سمت کاهش روزافزون نقش اعضای عادی حزب نظارت داشت. او همچنین به دنبال افزایش نظم و انضباط حزبی بود و در حمله فیزیکی وحشیانه به چزاره فورنی، یکی از مخالفان برجسته جنبش فاشیستی، دست داشت. جونتا سال بعد جای خود را به روبرتو فاریناچی داد و در دفتر کابینه به عنوان معاون وزیر مشغول به کار شد. در این نقش، او نقشی محوری در نشان دادن یکی از اهداف آینده سیاست خارجی ایتالیا داشت، زمانی که
از اهداف آینده سیاست خارجی ایتالیا داشت، زمانی که در سفر آوریل ۱۹۳۳ به مالت اظهار داشت که در خاک ایتالیا است و آینده این جزیره در اتحاد کامل با ایتالیا قرار دارد. او همچنین از سال ۱۹۲۴ به عنوان نایب رئیس مجلس نمایندگان فعالیت کرد. در این نقش، در مارس ۱۹۲۵، زمانی که قضات میلان تلاش کردند او را به دلیل حمله به فورنی متهم کنند، از پیگرد قانونی مصون اعلام شد. دالماسی. در فوریه ۱۹۴۳، او جانشین جوزپه باستیانینی به عنوان فرماندار دالماتیا شد. جونتا که از زمان فعالیتش در رژه جولیان ساکن اسلاوهای جنوبی، به شدت ضد
در رژه جولیان ساکن اسلاوهای جنوبی، به شدت ضد یوگسلاو بود، تعدادی از همکاران قدیمی خود را از تریسته با خود آورد. رژیم او به خاطر وحشیگری علیه جمعیت کروات محلی و سرکوب شدید جنبش پارتیزانی یوگسلاوی در این منطقه مشهور شد. او متعاقباً در جمهوری سوسیال ایتالیا هم نقش پذیرفت اگرچه در سطح شخصی تا حد زیادی نسبت به این رژیم بی‌علاقه بود. فعالیت پس از جنگ. پس از جنگ جهانی دوم، یوگسلاوی خواستار استرداد جونتا شد تا بتواند به دلیل جنایات جنگی در یوگسلاوی محاکمه شود. هم ایتالیا و هم متفقین این درخواست را رد کردند. او در
و هم متفقین این درخواست را رد کردند. او در موارد زیر دخیل بود: نقشش در دادگاه دومینی در سال ۱۹۴۷، که قتل جاکومو ماتئوتی را بررسی می‌کرد. او در رابطه با این موضوع متهم نشد، اما در همان سال به اتهامات نامرتبط دیگری متهم شد. جونتا در رم ساکن شد و در سال ۱۹۷۱ در آنجا درگذشت. زندگی شخصی. او با مارکینس زناید دل گالو دی روکاجیوینه، نبیره ناپلئون بناپارت ازدواج کرد.
آندریا آلسی ( , – ۱۵۰۴/۰۵) معمار و مجسمه‌ساز ونیزی با اصالت آلبانیایی بود که یکی از برجسته‌ترین هنرمندان دالماتیای ونیزی و کرواسی به‌شمار می‌رفت. زندگی. آندره‌آ آلسی حدود سال ۱۴۲۵ در شهر دوراتزو در آلبانی ونیزی (دورس امروزی، آلبانی) متولد شد و احتمالاً اصالتاً آلبانیایی بوده است تا ایتالیایی. منابع دیگر می‌گویند که او اصالتاً ایتالیایی بوده است. او در دوران جمهوری ونیز به شهر اسپلیت در دالماتیا نقل مکان کرد و در آنجا زیر نظر مجسمه‌ساز مارک تروجا تحصیل کرد. او بیشتر عمر خود را در دالماتیا گذراند و بسیاری از
بیشتر عمر خود را در دالماتیا گذراند و بسیاری از آثار خود را در آنجا انجام داد و در اسپلیت، شیبنیک، زادار، راب، تروگیر، آنکونا و جزایر ترمیتی کار کرد. او در سال ۱۵۰۴ یا ۱۵۰۵ در اسپلیت درگذشت و در دورس به خاک سپرده شد. شغل. آلسی شاگرد جورجو دا سبنیکو بود و شناخته‌شده‌ترین اثر او با همکاری نیکولو دی جووانی فیورنتینو در مورد گسترش کلیسای کوچک سنت جان تروگیر واقع در تروگیر است که در سال ۱۴۶۸ آغاز شد. درست مانند کلیسای جامع سیبنیک سنت جیمز در دالماتیا، کلیسای کوچک از بلوک‌های سنگی بزرگ با دقت بسیار بالا ساخته