payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تقریباً از یادها رفت. کشف دوباره و انتقال. در قرن شانزدهم و هفدهم، قطعات پراکنده‌ای از مرمرهای حجاری‌شدهٔ آرا پاکیس کشف شدند. اما کاوش‌های جدی در دههٔ 1930 میلادی آغاز شد. به دستور موسولینی و در راستای سیاست‌های روم‌گرایانهٔ او، قطعات گردآوری و بازسازی شدند. در سال 1938، هم‌زمان با جشن‌های دوهزارمین سال تولد آگوستوس، محراب در بنایی جدید در نزدیکی محل اصلی خود دوباره برپا گردید. معماری و تزیینات. آرا پاکیس ساختاری مستطیلی با دیوارهایی بلند دارد که محراب مرکزی در درون آن جای گرفته است. دیوارهای بیرونی و
مرکزی در درون آن جای گرفته است. دیوارهای بیرونی و درونی با نقش‌برجسته‌هایی از کیفیت هنری بالا تزیین شده‌اند. برجسته‌ترین نقش‌ها شامل: این ترکیب هنری، مفاهیم سیاسی آگوستوس را به زبان مذهبی و نمادین منتقل می‌کرد. موزهٔ آرا پاکیس. در سال 2006، محراب به ساختمانی مدرن طراحی‌شده توسط معمار آمریکایی ریچارد مایر منتقل شد. این بنا، که بخشی از پروژه‌های بحث‌برانگیز نوسازی رم بود، اکنون به نام «موزهٔ آرا پاکیس» شناخته می‌شود و مکانی دائمی برای حفاظت و نمایش این اثر است. اهمیت فرهنگی. آرا پاکیس نه‌تنها یک بنای یادمانی
اهمیت فرهنگی. آرا پاکیس نه‌تنها یک بنای یادمانی مذهبی است، بلکه به‌عنوان ابزار تبلیغاتی در خدمت سیاست آگوستوس عمل می‌کرد. این اثر به‌عنوان منبعی بی‌بدیل برای مطالعهٔ هنر، ایدئولوژی سیاسی و دین در اوایل امپراتوری روم اهمیت دارد. تأثیر بر هنر مدرن. آرا پاکیس در دوران معاصر الهام‌بخش بسیاری از هنرمندان و معماران بوده است. پژوهشگران و هنرمندان قرن بیستم، این بنا را نمونه‌ای از «قدرت تصویرسازی سیاسی در معماری» معرفی کردند. بازسازی موسولینی و سپس طراحی ریچارد مایر نشان‌دهندهٔ اهمیت مداوم این یادمان در شکل‌دادن
نشان‌دهندهٔ اهمیت مداوم این یادمان در شکل‌دادن به هویت فرهنگی رم است. در نمایشگاه‌های بین‌المللی هنر و باستان‌شناسی، آرا پاکیس بارها به‌عنوان نمونه‌ای از پیوند میان هنر و ایدئولوژی معرفی شده است. در هنر معاصر نیز تصویر نقش‌برجسته‌های آن در پوسترها، کتاب‌ها و رسانه‌های عمومی به‌عنوان نمادی از «صلح» به کار رفته است.
رولان پیدو (; – ) نوازنده ویلونسل و رهبر ارکستر و مدرس دانشگاه اهل فرانسه بود. بیماری و مرگ. پیدو در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵، در سن ۷۸ سالگی، پس از یک بیماری درگذشت. پسرش به یاد او نوشت: «پدرم یک موسیقیدان تمام‌عیار بود، اما مهم‌تر از همه، او کسی بود که شور و اشتیاقش را به دیگران منتقل کرد. او چیزهای بسیار بیشتری از ویولنسل به ما آموخت: حس استانداردهای بالا، کنجکاوی و عشق عمیق به زندگی. صدای گرم، روح خلاق و انرژی او همچنان ما را هدایت خواهد کرد.» مراسم تشییع جنازه پیدو در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵ در پاریس برگزار خواهد شد.
هورست هیز (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آینتراخت فرانکفورت، باشگاه ورزشی هامبورگ، و باشگاه فوتبال اوپن اشاره کرد.
مارتین آندرمات (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل سوئیس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال بازل و باشگاه فوتبال گراس‌هاپر زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
انریکو آلفانو (؛ ۱۸۶۹ یا ۱۸۷۰ – ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۴۰)، با لقب "اریکونه"، از رهبران اصلی کامورا، سازمانی مافیایی در کامپانیا و پایتخت آن ناپل در آغاز قرن بیستم بود. او را «نوعی رئیس کنفدراسیون» توصیف کرده‌اند. بر اساس برخی منابع، آلفانو با قتل ژوزف پترسینو، ستوان پلیس نیویورک در پالرمو (۱۹۰۹) مرتبط دانسته شد، هرچند بعدها این قتل به مافیای سیسیل نسبت داده شد. آلفانو متهم بود که پشت پرده قتل رقیب خود، جنارو کوکولو، رئیس دیگر کامورا، و همسر او قرار داشته است. دادگاه کوکولو که علیه آلفانو و همدستانش برگزار شد، از یک
کوکولو که علیه آلفانو و همدستانش برگزار شد، از یک پرونده قتل فراتر رفت و به محاکمه‌ای علیه کل کامورا بدل شد و توجه گسترده‌ای را در ایتالیا و ایالات متحده برانگیخت. او در ژوئیهٔ ۱۹۱۲ به ۳۰ سال زندان محکوم شد و با وجود تردیدهای جدی درباره اعتبار دادگاه، تنها در سال ۱۹۳۴ و پس از ۲۷ سال آزاد شد. زندگی اولیه. پسر یک کفاش بود. آلفانو ابتدا به‌عنوان فروشنده میوه و دلال بازار دام در ناپل فعالیت می‌کرد. گفته می‌شود که از سنین پایین به کامورا پیوسته، اما در گزارش تحقیقاتی وزارت کشور در سال ۱۹۰۱ ذکر نشده بود. این
تحقیقاتی وزارت کشور در سال ۱۹۰۱ ذکر نشده بود. این تحقیق که به تحقیقات سارِدو معروف شد و به ریاست سناتور جوزپه سارِدو انجام شد، شبکهٔ گستردهٔ حمایت سیاسی در ناپل را آشکار کرد. بااین‌حال، دربارهٔ ساختار درونی کامورا اطلاعات چندانی نداد. طبق گفته یک خبرچین، آلفانو پس از مرگ رهبر افسانه‌ای کامورا، "کاپینتستا" چیچو کاپوچیو در ۱۸۹۲، رئیس این سازمان شد. هرچند منابع دیگر با این نظر موافق نیستند. گزارش "نیویورک تایمز" از دادگاه کوکولو در ۱۹۱۱، آلفانو را کوتاه‌قامت اما با هیبتی پرنفوذ توصیف می‌کند. جای یک "اسفریجو"
با هیبتی پرنفوذ توصیف می‌کند. جای یک "اسفریجو" (زخم چاقو برای بی‌آبرویی) روی گونه‌اش دیده می‌شد. او بارها به‌اتهام قتل، سرقت و جرایم کوچک‌تر دستگیر شد اما هیچ‌گاه محکوم نشد. طبق گزارش "لا استامپا"، او ۶ یا ۷ سال در زندان بود و در همان‌جا آیین ورود به کامورا را گذراند و «حق» دریافت تانجنت (پول محافظت) از کسبه محله‌اش را به دست آورد. منابع اتفاق‌نظر دارند که آلفانو جایگاه خود را زمانی تثبیت کرد که در یک "زومپاتا" (دوئل تشریفاتی با چاقو) توانست رئیس وقت کامورا، "توتونو او پاپاگالو" (طوطی، به‌دلیل بینی
کامورا، "توتونو او پاپاگالو" (طوطی، به‌دلیل بینی منقارمانندش) را شکست دهد؛ حتی با وجود اینکه او سگ ماستیف خود را برای حمله فرستاد. درگیری از آنجا آغاز شد که پاپاگالو پس از بازگشت از زندان، دید آلفانو کنترل قلمرو پیشینش را در دست دارد. قتل کوکولو. در ۶ ژوئن ۱۹۰۶، جنارو کوکولو و همسرش ماریا کوتینه کشته شدند. جنارو مأمور پلیس سابق بود که برای مدتی به‌عنوان رئیس کامورا عمل کرده بود. اجساد آن‌ها در تور دو آنونزیتا در حومه ناپل پیدا شد. در ابتدا قتل به حسادت‌های خانوادگی نسبت داده شد، اما به‌زودی روشن شد که پشت
خانوادگی نسبت داده شد، اما به‌زودی روشن شد که پشت پرده، درگیری‌های درون کامورا قرار دارد. گمان می‌رفت که انریکو آلفانو دستور قتل را داده تا رقیب خود کوکولو را از میان بردارد. دادگاه کوکولو. این پرونده به محاکمه‌ای بی‌سابقه علیه کل سازمان کامورا تبدیل شد. دادگاه در ویتربو و در سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲ برگزار شد و بیش از ۳۵۶ متهم را شامل می‌شد. این دادگاه، که با عنوان «دادگاه کوکولو» شناخته می‌شود، در آن زمان بزرگ‌ترین محاکمه جنایی تاریخ ایتالیا بود و به موضوعی پر سر و صدا در مطبوعات ایتالیا و ایالات متحده بدل
پر سر و صدا در مطبوعات ایتالیا و ایالات متحده بدل شد. روزنامه‌ها هر روز گزارش‌هایی مفصل منتشر می‌کردند. آلفانو و چند تن دیگر از رهبران کامورا به قتل متهم شدند. گائتانو آموریه‌لو، یکی از اعضای کلیدی، علیه هم‌دستان خود شهادت داد و شرحی مفصل از ساختار و آیین‌های کامورا ارائه کرد. شهادت او به قیمت جانش تمام شد، چراکه بعدتر در زندان به قتل رسید. در ژوئیه ۱۹۱۲، پس از یک محاکمهٔ طولانی و پرهیاهو، آلفانو به ۳۰ سال زندان محکوم شد. دادگاه همچنین به‌طور نمادین پایان دوران سلطهٔ کامورا در ناپل را اعلام کرد، هرچند
دوران سلطهٔ کامورا در ناپل را اعلام کرد، هرچند بسیاری بر این باور بودند که نفوذ آن صرفاً پنهان‌تر شده است. زندان و آزادی. آلفانو تا سال ۱۹۳۴ در زندان ماند و پس از ۲۷ سال حبس، به‌صورت مشروط آزاد شد. در گزارش روزنامه "لا استامپا" آمده بود که او هنگام آزادی ۶۴ سال داشت. پس از آزادی، نفوذ و جایگاه پیشین خود را از دست داده بود و تا زمان مرگش در ۱۰ ژانویه ۱۹۴۰ در ناپل زندگی آرام‌تری را سپری کرد.
آتیلیو پیکیریلی (۱۶ مه ۱۸۶۶ – ۸ اکتبر ۱۹۴۵) مجسمه‌ساز آمریکایی بود. او در ماسا، ایتالیا متولد شد و در آکادمی سن لوکا رم تحصیل کرد. زندگی و حرفه. پیکیریلی در سال ۱۸۸۸ به ایالات متحده آمد و برای پدرش و سپس با برادران پیکیریلی به عنوان مجسمه‌ساز، مدل‌ساز و سنگ‌تراش در استودیوی آنها در برانکس، شهر نیویورک، واقع در خیابان ۱۴۲ شرقی، پلاک ۴۶۷، کار کرد. این مکان اکنون خالی است. او به عنوان یک هنرمند، نویسنده گروه یادبود مین ایالات متحده در میدان کلمبوس، در ورودی پارک مرکزی در منهتن است. این گروه شامل مجسمه طلایی
مرکزی در منهتن است. این گروه شامل مجسمه طلایی "کلمبیا تریومفانت" در بالای بنای یادبود، مجسمه‌های "فورتیتود"، "پاسیفیک"، "آتلانتیک"، "جاستیس" و "هیستوری" است. یکی از مجسمه‌های ساخته شده برای این بنای یادبود، برای یادبود مادرش در گورستان وودلان نیز استفاده شد. همچنین، در نیویورک، او دو سنگفرش و سایر جزئیات مجسمه‌سازی را برای عمارت فریک یادبود آتش‌نشانان، گروهی از پیکره‌ها در پارک ریورساید که شامل دو پیکره مرمری در کناره‌ای به نام وظیفه و شجاعت و یک میز برنزی با ابعاد یادبود با طراحی یک ماشین آتش‌نشانی که
با ابعاد یادبود با طراحی یک ماشین آتش‌نشانی که توسط اسب‌های تاخت کشیده می‌شود، خلق کرد. با شهرت یافتن پیکیریلی، او برای بسیاری از مجسمه‌سازان آمریکایی بسیار ارزشمند شد. قبل از ورود پیکیریلی و خانواده‌اش به آمریکا، بسیاری از هنرمندان آمریکایی مجبور بودند برای تراشیدن مدل‌هایشان روی سنگ به ایتالیا سفر کنند. در مورد آتیلیو، اگر هنرمندی یک مدل گچی کوچک به او ارائه می‌داد، آتیلیو می‌توانست یک ماکت مرمری در هر اندازه‌ای بسازد. در واقع، اکثریت قریب به اتفاق آثار آتیلیو توسط هنرمندان دیگر طراحی شده بود. فراجیلینا
توسط هنرمندان دیگر طراحی شده بود. فراجیلینا یکی از آثار دیدنی است که توسط خود آتیلیو طراحی و به صورت مرمر تراشیده شده است. مشهورترین اثر پیکیریلی، ساخت مجسمه لینکلن برای بنای یادبود لینکلن در واشینگتن است که در ابتدا توسط دانیل چستر فرنچ طراحی شده بود. آتیلیو و خانواده‌اش با پل بارتلت، فردریک مک‌مانیس، هرمون مک‌نیل، ماسی ریند، کارل بیتر، آگوستوس سنت گودنز، اولین وارنر، لورادو تافت، چارلز نیهاوس و اندرو اوکانر همکاری کردند. پیکیریلی همچنین برای کاس گیلبرت، هنری بیکن، مک‌کیم، مید، و وایت، کارر و هستینگز
هنری بیکن، مک‌کیم، مید، و وایت، کارر و هستینگز کارهای معماری انجام داد. مشهورترین آثار آتیلیو که او طراحی و مجسمه‌سازی کرد، بنای یادبود مین در سنترال پارک، نیویورک و بنای یادبود آتش‌نشان در ریورساید درایو، نیویورک است. او همچنین بنای یادبود گوگلیلمو مارکونی (۱۹۴۱) را در واشینگتن دی سی طراحی کرد. پیکیریلی عضو آکادمی ملی طراحی و لیگ معماری شد. او جوایز متعددی از جمله مدال طلا در نمایشگاه پاناما پسیفیک در سانفرانسیسکو در سال ۱۹۱۵ را از آن خود کرد. آتیلیو همچنین به ایجاد مدرسه هنر لئوناردو داوینچی در شهر
همچنین به ایجاد مدرسه هنر لئوناردو داوینچی در شهر نیویورک، نیویورک، کمک کرد. هدف آن ارائه آموزش‌های مقرون به صرفه در هنر، مانند مجسمه‌سازی، به فقرای نیویورک بود. مجسمه برجسته شیشه‌ای پیرکس پیکیریلی با "عنوان «پیشرفت ابدی، جوانی ابدی»" که در سال ۱۹۳۵ بر فراز ورودی کاخ ایتالیا در مرکز راکفلر نصب شده بود، در طول جنگ جهانی دوم، زمانی که کتیبه‌های ایتالیایی توسط موسولینی استفاده می‌شد، برداشته شد و با نمادگرایی فاشیستی مرتبط دانسته شد. این مجسمه چند سال بعد از انبار ناپدید شد. او در سال ۱۹۴۵ در شهر نیویورک
از انبار ناپدید شد. او در سال ۱۹۴۵ در شهر نیویورک درگذشت. او در گورستان وودلان در برانکس، شهر نیویورک به خاک سپرده شده است. پرتره نیم‌قد او که توسط ادموند توماس کوئین کشیده شده، در مجموعه آکادمی ملی طراحی قرار دارد. فراجیلینا. فراجیلینا نامی است که به مجسمه‌ای داده شده که توسط آتیلیو پیکیریلی در سال ۱۹۲۳ تکمیل شد. نسخه اصلی اکنون در موزه هنر متروپولیتن در شهر نیویورک، نیویورک قرار دارد. ابعاد آن ۴۸ و نیم اینچ در ۱۵ و نیم اینچ در ۲۵ اینچ است. این مجسمه کاملاً از مرمر ساخته شده است. پیکیریلی همچنین پنج کپی
از مرمر ساخته شده است. پیکیریلی همچنین پنج کپی کوچک‌تر دیگر نیز ساخت که یکی از آنها در موزه هنر موسکارل در کالج ویلیام و مری است. «فراجیلینا» در زبان ایتالیایی به معنای «کوچک ظریف» است. فراجیلینا بخشی از مجموعه‌ای از مجسمه‌های برهنه زنانه است که آتیلیو مجسمه‌سازی کرد و با «یک روح» در سال ۱۹۰۹ آغاز شد. زن در فراجیلینا تقریباً از نظر ژست با زن در «یک روح» یکسان است. اگرچه در فراجیلینا، مرمر بیشتری بریده شده تا اثری آزادتر، روان‌تر و انتزاعی‌تر به جا بماند. با توجه به انتزاعی بودن اثر، بسیاری از منتقدان هنری
توجه به انتزاعی بودن اثر، بسیاری از منتقدان هنری از سر بیضی‌شکل آن انتقاد می‌کنند که وضوح کمتری به مو و صورت می‌دهد. برخی می‌گویند: «چشم‌ها تقریباً در سنگ پنهان شده‌اند.» پیکیریلی هنگام بحث در مورد فراجیلینا گفت: «هر فرد ایده‌آل زیبایی خود را در ذهن ناخودآگاه خود ذخیره کرده است. وقتی ویژگی‌های صورت به‌طور دقیق مشخص می‌شوند، از ناظر این فرصت گرفته می‌شود که شخصاً تیپ ایده‌آل خود را تجسم کند. این واکنش اغلب بدون تحقق کامل اتفاق می‌افتد.» بنابراین، همان‌طور که در فراجیلینا و آثار بعدی او دیده می‌شود، می‌توان
در فراجیلینا و آثار بعدی او دیده می‌شود، می‌توان گفت که او یک مینیمالیست بود. پیکیریلی به‌طور بی‌نقصی در کتاب «آتیلیو پیکیریلی: زندگی یک مجسمه‌ساز آمریکایی» نوشته جوزف وینسنت لومباردو توصیف شده است. لومباردو می‌نویسد: «هنر پیکیریلی به خاطر نظم، سادگی و وقارش جسورانه برجسته است… مجسمه‌سازی او به سادگی و عاری از جزئیات تصادفی و سطحی‌نگرانه ساخته شده و می‌شود… سبک پیکیریلی کاملاً شخصی و بسیار گزینشی است. سادگی، کلام اوست و خویشتن‌داری، مرام اوست.» فراجیلینا یکی از پنج اثری بود که پیکیریلی در نمایشگاه انجمن
یکی از پنج اثری بود که پیکیریلی در نمایشگاه انجمن ملی مجسمه‌سازی در نیویورک در سال ۱۹۲۳ به نمایش گذاشت. همچنین در نمایشگاه یادبود آکادمی ملی طراحی در سال ۱۹۲۵ به نمایش گذاشته شد. پیکیریلی همچنین نسخه‌های کوچک‌تری از فراجیلینا، از جمله دو قالب برنزی، ساخت. یکی از آنها در موزه هنرهای زیبای بوستون است.
ارکوله للی (۱۴ سپتامبر ۱۷۰۲–۷ مارس ۱۷۶۶) نقاش و مجسمه‌ساز ایتالیایی اواخر دوران باروک بود که عمدتاً در شمال ایتالیا، از جمله شهر زادگاهش بولونیا، و همچنین پادوا و پیاچنزا فعالیت داشت. او به خاطر مجسمه‌سازی و هنر آناتومیک خود مشهور شد. زندگی. اوایل زندگی و تحصیلات. للی شاگرد نقاش جووانی پیترو زانوتی بود، اما به مجسمه‌سازی نیز گرایش داشت. او در مطالعه آناتومی بدن انسان و همچنین نقاشی سرآمد بود. او حکاکی را نزد جووانی جوزفو دال سوله و معماری را نزد فردیناندو گالی-بیبینا آموخت. در سال ۱۷۲۷ با نقاشی از "جودیت و
آموخت. در سال ۱۷۲۷ با نقاشی از "جودیت و هولوفرنس،" جایزه مارسیلی را که توسط آکادمی کلمنتینای بولونیا ارائه می‌شد، برنده شد. این موفقیت او را قادر ساخت تا حرفه خود را به عنوان نقاش و مجسمه‌ساز آغاز کند. نقاشی‌های او، که تعداد کمی از آنها قابل ردیابی هستند، شامل یک خودنگاره (دانشگاه بولونیا) است. پرتره‌ای از اوستاچیو مانفردی (دانشگاه بولونیا، مؤسسه علوم) نمونه‌ای از کار او به عنوان مجسمه‌ساز است. شغل. در سال ۱۷۳۲، للی شروع به مطالعه آناتومی کرد و در سال ۱۷۳۴ دو مجسمه چوبی که از کلیسای جامع در تئاتر آناتومیک
دو مجسمه چوبی که از کلیسای جامع در تئاتر آناتومیک آرکیگیناسیو، بولونیا پشتیبانی می‌کنند را امضا و تاریخ‌گذاری کرد. در همان سال، للی به عنوان سکه‌ساز منصوب شد و مدال‌های زیادی را برای ضرابخانه محلی تکمیل کرد. در سال ۱۷۴۲ او به آکادمی کلمنتینا پیوست و در آنجا سمت‌های مهمی از جمله پرنسیپ (۱۷۴۶–۱۷۴۷ و ۱۷۵۳–۱۷۵۴) را به دست آورد. در طول این سال‌ها، به او مأموریت داده شد تا نمایشگاه‌های مومی آناتومیکی برای دانشگاه بولونیا تولید کند. جیووانی مانزولینی، مدل‌ساز مومی و آناتومیست، از سال ۱۷۴۳ به عنوان دستیار او کار
و آناتومیست، از سال ۱۷۴۳ به عنوان دستیار او کار می‌کرد. مانزولینی در اواخر سال ۱۷۴۶ پس از سه سال استعفا داد. او به شدت احساس می‌کرد که للی او را به خاطر دانش بیشترش در آناتومی و مجسمه‌سازی آناتومیکی از شناخته شدن محروم کرده است. نیکولو توسلی یکی دیگر از شاگردان للی بود. للی همچنین به عنوان مرمت‌گر فعال بود و به عنوان مثال، در مرمت فواره نپتون اثر جامبولونیا در بولونیا مشارکت داشت. در سال ۱۷۴۶، للی به عضویت انجمن هنر بولونیز، آکادمیا کلمنتینا، و انجمن علمی، "مؤسسه علوم،" درآمد. چند تصویر از او باقی مانده
"مؤسسه علوم،" درآمد. چند تصویر از او باقی مانده است، از جمله "تصویر مریم مقدس و کودک به همراه سنت آنتونی پادوا و سنت کلارا" برای کلیسای سنت آندره‌آ دل اسکوله در بولونیا؛ و تصویر "سنت فیدل" برای کلیسای کاپوچینی در پیاچنزا. او معلم برجسته‌ای در طراحی بود و در سال ۱۷۵۹ مدیر آکادمی بولونیا، شهری که در آن درگذشت، شد. او همچنین چندین حکاکی، مانند "هاجر و اسماعیل،" از خود به جا گذاشته است. کتابی پس از مرگ با چند حکاکی با عنوان آناتومی خارجی "بدن انسان (Anatomia esterna del" corpo umano) در بولونیا منتشر شد.
جوزپه بسی (زاده ۵ آوریل ۱۸۵۷ – درگذشته ۵ دسامبر ۱۹۲۲) مجسمه‌ساز ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. بسی در مدرسه هنر در شهر زادگاهش، ولترا، به مدیریت پاریده باگنولسی، که بسی زیر نظر او تحصیل کرد، تحصیل کرد. پس از آن، او تحصیلات خود را در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس ادامه داد، جایی که استادانش از جمله مجسمه‌ساز آگوستو ریوالتا، در آن مشغول به کار بودند، پیش از آنکه در سال ۱۸۷۲ به ولترا بازگردد. در آنجا، در سال ۱۸۷۹، کارگاهی تأسیس کرد و شروع به تخصص در مجسمه‌ها و نیم‌تنه‌های مرمرین، مرمر و عقیق کرد، اگرچه در زمینه برنز
مرمرین، مرمر و عقیق کرد، اگرچه در زمینه برنز نیز کار می‌کرد. او یکی از مهم‌ترین نمایندگان مجسمه‌سازی سالنی ایتالیا محسوب می‌شود. آثار او ترکیبی از سبک‌های نئوکلاسیسیسم و آرت نوو است. بسی به عنوان مدیر مدرسه هنر در ولترا (۱۸۹۱–۱۹۱۰) خدمت کرد، جایی که تا زمان مرگش تدریس می‌کرد. این مؤسسه تنها آکادمی در جهان برای هنر کار با سنگ مرمر سفید محسوب می‌شود؛ در نزدیکی ولترا ذخایر مرمر سفید وجود دارد که از قرن ششم استخراج شده‌اند. آثار بسی از جنس مرمر سفید در نمایشگاه‌های مهمی از جمله نمایشگاه جهانی پاریس در سال
مهمی از جمله نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۹۰۰، نمایشگاه بین‌المللی هنر تزئینی مدرن در تورین در سال ۱۹۰۲ و نمایشگاه خرید لوئیزیانا (نمایشگاه جهانی سنت لوئیس) در سال ۱۹۰۴ به نمایش گذاشته شدند. بسی در مناسبت‌های مختلف جوایزی دریافت کرد و آثار او در بازار بین‌المللی هنر بسیار موفق بودند. در نتیجه، اغلب کپی‌هایی از آنها ساخته می‌شد؛ این کپی‌ها از کارگاه او دارای امضای «استودیو پروفسور جی. بسی» هستند. دوستی بسی با فرانچسکو جیولی، هنرمند و تاجر، او را با ماکیایولی‌ها و طرفداران جنبش اسکاپیگلیاتورا و همچنین با
و طرفداران جنبش اسکاپیگلیاتورا و همچنین با آثار هنرمند معاصرش مداردو روسو آشنا کرد و به ترکیبی از امپرسیونیسم و سبک آرت نوو ایتالیایی به نام لیبرتی، با تأثیری از باروک، تبدیل شد. آثار بسی در موزه ارمیتاژ سن پترزبورگ و همچنین موزه‌های دیگری مانند موزه اکوموزه آلاباسترو در شهر زادگاهش قرار دارند. در اسپانیا، موزه ملی سرامیک و هنرهای تزئینی گونزالس مارتی در والنسیا، مجسمه نیم‌تنه بسی با عنوان "آلبا دی پیس" ("طلوع صلح") و در شیلی قرار دارد. یک اثر مجسمه‌سازی "با عنوان «بوسه افتخار»" دارد. آثار متعددی از بسی در
عنوان «بوسه افتخار»" دارد. آثار متعددی از بسی در مجموعه‌های خصوصی ایالات متحده موجود است و در نمایشگاه‌هایی در آن کشور به نمایش گذاشته شده است. پس از مرگ جوزپه بسی، کارگاه او به فرزندانش (مینو راه پدرش را دنبال کرد، که جوزپه همچنان با مرمر سفید به دنبال ثروت خود در خارج از کشور بود) و بعدها به نوه‌اش گبو ورو و نتیجه‌اش پدرو رسید. نتیجه دوم، کارگاه را به یک گالری تبدیل کرد که محصولات هنری معمول ولترا را می‌فروخت؛ آلاباستری جی. بسی تا سال ۲۰۱۵ بدون وقفه به کسب و کار خود ادامه داد. اکنون فعالیت مجسمه‌سازی در
و کار خود ادامه داد. اکنون فعالیت مجسمه‌سازی در استودیوی بسی در ولترا توسط پدرو ادامه دارد، که مسئول تکرار مدل‌های جوزپه، مینو و مجسمه‌سازان متعدد ولترا است که شاگردان پدربزرگش در مدرسه هنر ولترا بودند. بسی در طول زندگی خود توسط دولت ایتالیا با نشان لیاقت برای کار، مورد تقدیر قرار گرفت. اکنون خیابانی در شهر اسکاندیچی، در نزدیکی فلورانس، نام بسی را بر خود دارد.
میرکو باسالدلا (۲۸ سپتامبر ۱۹۱۰–۲۴ نوامبر ۱۹۶۹) مجسمه‌ساز و نقاش ایتالیایی بود. اوایل زندگی و تحصیلات. میرکو در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۰ در اودینه ایتالیا به دنیا آمد، او دومین فرزند از سه برادر بود (دینو بزرگ‌ترین و آفرو کوچک‌ترین فرزند بود). او در خانواده‌ای هنرمند بزرگ شد: پدرش لئو (۱۸۸۶–۱۹۱۸) نقاش و دکوراتور بود و از جوانی میرکو و برادرانش استعداد هنری زودرسی از خود نشان دادند. میرکو در آکادمی هنرهای زیبای ونیز و آکادمی هنرهای زیبای فلورانس تحصیل کرد. در سال ۱۹۲۸، او برای اولین بار آثار خود را در اودینه، در کنار
او برای اولین بار آثار خود را در اودینه، در کنار نقاشی‌های دو برادرش، به نمایش گذاشت. دینو، میرکو و آفرو بعداً در مؤسسه هنرهای کاربردی در مونزا تحصیل کردند و در آنجا زیر نظر آرتورو مارتینی، مجسمه‌ساز، آموزش دیدند. شغل. در سال ۱۹۳۴، میرکو به رم نقل مکان کرد و اولین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۹۳۶ در گالری دلا کومتا برگزار کرد. در همان سال، او به همراه دیگر هنرمندان مرتبط با "مکتب رومی" (از جمله جوزپه کاپوگروسی، آلبرتو زیوری، گوگلیلمو یانی و رناتو گوتوزو) آثار خود را در دوسالانه ونیز به نمایش گذاشت. در
آثار خود را در دوسالانه ونیز به نمایش گذاشت. در سال ۱۹۵۵، میرکو جایزه اول مجسمه‌سازی را در دوسالانه هنر سائوپائولو از آن خود کرد. در سال ۱۹۵۷، او به کمبریج، ماساچوست نقل مکان کرد، جایی که جوزپ لوئیس سرت او را به مدیریت کارگاه طراحی در دانشگاه هاروارد منصوب کرد. میرکو تا سال ۱۹۶۳ در آنجا ماند، زمانی که به ادوارد سکلر و رابرت گاردنر در دپارتمان تازه تأسیس مطالعات بصری و محیطی پیوست. در سال ۱۹۶۲، او به عنوان عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا انتخاب شد. مرگ و میراث. او در ۲۴ نوامبر ۱۹۶۹ در کمبریج درگذشت.
اگیدیو کاساگرانده، مجسمه‌ساز و فلزکار ایتالیایی اهل بورگو والسوگانا، ترنتینو بود که به خاطر کارهای مسی و برنجی‌اش شناخته می‌شود. او بیشتر به خاطر خلق مجسمه عظیم "بانوی ما، محافظ اروپا" (مادونا دِ یوروپا)، به یاد آورده می‌شود. مجسمه مسی که در سال ۱۹۵۷ در کوه‌های آلپ نصب شد، و "فونتانا اویتا"، یک فواره عمومی بزرگ که بیش از سه دهه به عنوان نماد شهر بورگو والسوگانا خدمت می‌کرد. شغل. کارگاه کاساگراند. کاساگراند در بورگو والسوگانا یک کسب و کار فلزکاری را اداره می‌کرد و در ساخت دستی گلدان‌های مسی و اقلام تزئینی
و در ساخت دستی گلدان‌های مسی و اقلام تزئینی تخصص داشت. کارگاه او که در اواخر دهه ۱۹۳۰ افتتاح شد، طیف گسترده‌ای از آثار مسی و برنجی، از جمله بشقاب‌ها و پنل‌هایی که صحنه‌های زندگی روستایی، هنر مذهبی، آمفورا، گلدان‌ها، گلدان‌های تزئینی، ساعت‌ها، بادنماها، آینه‌ها، جواهرات و صلیب‌ها را تولید می‌کرد. از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۰، کاساگراند ۱۲۰ کارگر را استخدام کرد و محصولات خود را به سراسر جهان ارسال می‌کرد و این امر آن را به یکی از کارفرمایان اصلی در منطقه والسوگانا تبدیل کرد. این مرکز از تکنیک‌های سنتی فلزکاری ترنتینو
کرد. این مرکز از تکنیک‌های سنتی فلزکاری ترنتینو همراه با روش‌های تولید مدرن، با قطعاتی با علامت «ا. کاسگرانده ایتالی برگو والسوگانا» و شماره‌های تولید جداگانه استفاده می‌کرد. این کارگاه کارآموزان زیادی را در تکنیک‌های مس و برنج آموزش داد و به عنوان مرکزی برای حفظ سنت‌های فلزکاری منطقه‌ای عمل کرد. این تجارت تا سال ۱۹۸۶ ادامه یافت، تا اینکه به دلیل تغییر شرایط بازار و رقابت از سوی تولید صنعتی تعطیل شد. بانوی ما، محافظ اروپا. مهم‌ترین اثر کاساگرانده، خلق مجسمه «بانوی ما، محافظ اروپا» (Vergine delle Vette یا
«بانوی ما، محافظ اروپا» (Vergine delle Vette یا «باکره قله‌ها») بود که به سفارش کشیش دون لوئیجی رِه ساخته شد. در ابتدا قرار بود این مجسمه برای پیتزو استلا در ارتفاع ۲۰۰۰ متری ساخته شود، اما در نهایت به دلیل نگرانی‌های ایمنی در مورد مکان اصلی، این مجسمه در معبد بانوی ما اروپا در موتا دی مادسیمو نصب شد. این مجسمه که از نقش برجسته مسی بر روی یک چارچوب فولادی ساخته شده، ارتفاع دارد. ارتفاع و وزن دارداگرچه کاساگراند به‌طور رسمی آموزش ندیده بود، این مجسمه را در ده ماه و از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۶ تکمیل کرد. این مجسمه
ده ماه و از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۶ تکمیل کرد. این مجسمه بعداً توسط زرگران ماهر از ایتالیا و دیگر کشورهای اروپایی با ورقه‌های طلا پوشانده شد. این مجسمه سفر خود را از بورگو والسوگانا در سال ۱۹۵۶ آغاز کرد و قبل از رسیدن به مقصد نهایی خود در پرگینه والسوگانا و روورتو توقف داشت. این بنای یادبود در ۱۵ اکتبر ۱۹۵۷ افتتاح شد و به عنوان یک پناهگاه در فضای باز در حرم بانوی اروپا، واقع در ارتفاع ۲۰۰۰ متری از سطح دریا، عمل می‌کند. فونتانا اویتا. کاساگراند، "فونتانا اویتا"، یک فواره مسی یادبود که به اوا پرون تقدیم شده بود و
فواره مسی یادبود که به اوا پرون تقدیم شده بود و پس از مرگش توسط کارگاهش در دهه ۱۹۷۰ تکمیل شد، را طراحی کرد. این فواره که تقریباً طول دارد. ارتفاع با محیط، پیکره اویتا را در کنار سه بالرین، یک کره زمین و دو مجسمه پشتیبان نشان می‌داد که همگی کاملاً از مس و با استفاده از تکنیک‌های خاص کاساگراند ساخته شده بودند. این فواره در ورودی اصلی شهر قرار داشت و تا زمان حذف آن در سال ۲۰۰۲، بیش از ۳۰ سال به عنوان نماد اصلی بورگو والسوگانا عمل می‌کرد. در سال ۲۰۲۲، دولت استانی ترنتینو بودجه‌ای را برای مرمت و نصب مجدد فواره
ترنتینو بودجه‌ای را برای مرمت و نصب مجدد فواره تصویب کرد و اهمیت آن را هم به عنوان یک اثر هنری و هم به عنوان یک بنای تاریخی شهری به رسمیت شناخت. زندگی شخصی. کاساگرانده عضوی از آلپینی (نیروهای ایتالیایی آلپ) بود. پسرش اتزیو در حرفه خانوادگی فلزکاری کار می‌کرد. میراث. تکنیک‌ها و صنایع دستی فلزکاری کاساگراند، نمایانگر یک سنت هنری قابل توجه در منطقه والسوگانا بود. پس از تعطیلی کارگاه او در سال ۱۹۸۶، صنایع دستی سنتی مس و برنج تا حد زیادی از این منطقه ناپدید شد. در سال ۲۰۱۸، کارمندان سابق، از جمله پسرش اتزیو،
در سال ۲۰۱۸، کارمندان سابق، از جمله پسرش اتزیو، نمایشگاهی از آثار کاساگراند و سایر صنعتگران فلز محلی ترتیب دادند تا سنت فلزکاری از دست رفته منطقه را مستند کنند.
لوئیجی «جینو» دِ کِرِشِنزو (؛ زادهٔ ۵ مارس ۱۹۶۴) که بیشتر با نام پاسیفیکو شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا، آهنگساز و نوازندهٔ اهل ایتالیا است. پیشینه. دِ کِرِشِنزو، فرزند پدری ناپلی و مادری اهل سالرنو در میلان متولد شد و در سن ۱۶ سالگی اولین گروه موسیقی خود، به نام «لا گوچیا» را تشکیل داد. پس از فارغ‌التحصیلی در رشته علوم سیاسی و تجربیات مختلف در زمینه راک، جاز و فیوژن، در سال ۱۹۸۹ به همراه لوکا جما گروه دیگری به نام «روسومالتسه» را تشکیل داد که دِ کِرِشِنزو در آن آهنگساز و گیتاریست بود. پس از انحلال
در آن آهنگساز و گیتاریست بود. پس از انحلال گروه، او با کارگردان روبرتا توره همکاری کرد و موسیقی متن فیلم «"داستان ساوث ساید»" و موسیقی متن نمایش «"بیا و همه چیز را به خاطر بسپار» را" ساخت. در سال ۲۰۰۰، دِ کرشنزو نام هنری پاسیفیکو را برای خود برگزید و اولین آلبوم انفرادی خود را در سال ۲۰۰۱ با همین نام که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، منتشر کرد. در سال ۲۰۰۴، او با آهنگ «Solo un sogno» وارد بخش اصلی جشنواره موسیقی سانرمو شد. در طول سال‌های بعد، او فعالیت خود را به عنوان خواننده کنسرت‌های افتتاحیه لوکا کاربونی
به عنوان خواننده کنسرت‌های افتتاحیه لوکا کاربونی و کوستو و دیگران با فعالیت آهنگسازی جایگزین کرد و به ویژه با آدریانو چلنتانو ، آندره‌آ بوچلی ، جانا نانینی ، مارکو منگونی ، آنتونلو وندیتی ، مالیکا آیانه ، زوکرو فورناسیاری و اورنلا وانونی همکاری داشت.