payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بدن او در این حالت، در آن زمان نوآورانه و بسیار تحریک‌آمیز تلقی می‌شد. لودوویکو دولچه (منتقد ونیزی) در ستایش نسخهٔ پرادو نوشته که «قطعه‌ای شگفت‌انگیز از مهارت هنری... که در بخش‌های پشتی بدن او، کشیدگی گوشت ناشی از نشستن کاملاً قابل تشخیص است... هیچ مردی، حتی با دیدی تیزبین یا ذهنی سرد نمی‌تواند هنگام دیدن او باور نکند که زنده است؛ هیچ‌کس، حتی اگر پیر یا سخت‌دل باشد، نمی‌تواند احساس نرمی و گرما نکند و خون در رگ‌هایش به حرکت درنیاید». نسخه لوزان. این نسخه در سال ۱۹۹۸ و پس از ورود به یک مجموعه خصوصی در شهر
سال ۱۹۹۸ و پس از ورود به یک مجموعه خصوصی در شهر لوزان، در حراجی کریستیز به فروش نرفت؛ اما در سال ۲۰۲۲ در حراجی ساتبیز با برآوردی بین ۸ تا ۱۲ میلیون پوند به نمایش درآمد. این اثر به‌طور موقت به موزه اشمول در آکسفورد قرض داده شد. در این نسخه، مرگ آدونیس در پس‌زمینه تصویر شده و شخصیت ارابه‌سوار در آسمان بی‌تردید ونوس است؛ زیرا مطابق روایات سنتی، ارابه‌اش را قوها می‌کشند. ویلیام راجر ریاریک فرض کرده که این نقاشی نخستین نسخه‌ای بوده که در دهه ۱۵۵۰ برای فلیپه دوم ارسال شده و وی پس از دریافت آن از وضعیتش شکایت
ارسال شده و وی پس از دریافت آن از وضعیتش شکایت کرده. طبق این فرضیه، نقاشی نسخه لوزان به ونیز بازگردانده شده و با نسخه‌ای که اکنون در مادرید نگهداری می‌شود، جایگزین گردید. نیکلاس پنی این «ادعاهای شگفت‌انگیز» را قانع‌کننده نمی‌داند و این نسخه را بازآفرینی نسخه لندن تلقی می‌کند.
بردیلیس دوم (یونانی باستان: Βάρδυλις؛ حکومت حدود ۲۹۵ – ۲۹۰ پیش از میلاد) پادشاه ایلیریایی بود. او پدر بیرسنا، همسر اپیروس بود. باردیلیس‌دوم تنها پادشاه ایلیریا است که پس از مرگ گلاوکیاس به عنوان پادشاه تأیید شده است. او ممکن است به عنوان نوه باردیلیس اول جانشین گلاوکیاس شده باشد، یا به طور جایگزین، ممکن است پس از پدرش کلیتوس، در جایی در داسارتیا، در منطقه‌ای نزدیک به مرز مقدونیه، به طور مستقل سلطنت کرده باشد. در آن زمان، باردیلیس دوم آشکارا قدرتمندترین پادشاه ایلیریا بود که می‌توانست بیشترین تعداد قبایل
ایلیریا بود که می‌توانست بیشترین تعداد قبایل ایلیریا را تحت حکومت خود متحد کند.
وروُلف () یک فیلم ترسناک آمریکایی است که توسط رابرت اگرز نوشته و کارگردانی شده است. آرون تیلور-جانسون در این فیلم نقش اصلی را ایفا می‌کند. این فیلم در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۶ در ایالات متحده اکران خواهد شد. تولید. در ژانویه ۲۰۲۵ اعلام شد که فیلم ترسناکی به نام "وروُلف" در حال توسعه است که توسط رابرت اگرز نوشته و کارگردانی می‌شود و به صورت مشترک با شیون نگارش شده است. داستان فیلم در انگلستان قرن سیزدهم جریان دارد و از زبان انگلیسی باستان در آن استفاده خواهد شد. اگرز همچنین اظهار داشت که "وروُلف" تاریک‌ترین
شد. اگرز همچنین اظهار داشت که "وروُلف" تاریک‌ترین فیلم‌نامه‌ای است که تاکنون نوشته است. در ژوئیه ۲۰۲۵، آرون تیلور-جانسون به عنوان نقش اصلی به جمع بازیگران پیوست و مذاکراتی با لی‌لی-رز دپ و ویلم دفو برای حضور در فیلم در جریان بود. شرکت ورکینگ تایتل فیلمز همراه با تهیه‌کنندگانش، تیم بوان و اریک فلنر نیز به پروژه ملحق شدند. فیلم‌برداری. یارین بلاشکه به عنوان فیلم‌بردار انتخاب شده و پیش از این در فیلم‌های قبلی رابرت اگرز با او همکاری داشته است. فیلمبرداری اصلی از ۸ سپتامبر ۲۰۲۵ آغاز شد و تولید فیلم در الستری،
از ۸ سپتامبر ۲۰۲۵ آغاز شد و تولید فیلم در الستری، انگلستان انجام شد. انتشار. "وروُلف" توسط فوکس فیچرز در ایالات متحده در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۶ اکران خواهد شد.
کارلو و مالیک ("") یک مجموعه تلویزیونی ایتالیایی به کارگردانی مارکو پونته‌کوروو است که از ۱۹ نوامبر ۲۰۱۸، در ساعات پربیننده از شبکه رای ۱ در ایتالیا پخش می‌شود. طرح. بازرس کارلو گوئریری از ایستگاه پلیس ریون مونتی در تحقیقات خود توسط مالک سوپرانی ۲۸ ساله، معاون بازرس که به تازگی از آکادمی فارغ‌التحصیل شده است، و دخترش آلبا، پزشک قانونی در مؤسسه پزشکی قانونی به رهبری مربی‌اش جیووانا دی کاسترو، همراهی می‌شود. مالک اصالتاً اهل ساحل عاج است، توسط آلیس به فرزندی پذیرفته شده و بنابراین در ایتالیا بزرگ شده و تحصیل
شده و بنابراین در ایتالیا بزرگ شده و تحصیل کرده و شهروند ایتالیا شده است. حضور او باعث ایجاد هرج و مرج در داخل ایستگاه پلیس خواهد شد، علاوه بر این، آلبا با وجود اینکه با ریکاردو در رابطه است و اخیراً با او نقل مکان کرده است، احساسات شدیدی نسبت به او پیدا خواهد کرد. کارلو از خیابان می‌آید، او شغل خوبی نداشته است، او لجباز و سرکش است اما با دخترش که به تنهایی بزرگ کرده است بسیار محافظه‌کار است (او وقتی آلبا یک ساله بود توسط کلارا بیوه شد و سال‌هاست که عاشق کریستینا، روزنامه‌فروش، بوده است)، در حالی که مالک
روزنامه‌فروش، بوده است)، در حالی که مالک جاه‌طلب و باهوش است، بنابراین این دو ناگزیر با هم کنار خواهند آمد. این تیم توسط افراد زیر تکمیل می‌شود: ماریو موزو، سرپرست ارشد که اصالتاً اهل ناپل و دوست بسیار خوب کارلو است؛ سینزیا رپولا، سرپرست که به دلیل بارداری به سمت‌های اداری تنزل یافته است؛ مارکو کانتابلا، یک مأمور جوان بسیار مفید و همکار مالک؛ و میکائلا کارتا، مدیر جذاب جوخه پلیس سیار که از سانتاگاتا به این سمت رسیده است. این فیلم در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۸ از شبکه رای ۱ منتشر شد. مکان‌های فیلمبرداری. این سریال
رای ۱ منتشر شد. مکان‌های فیلمبرداری. این سریال تماماً در رم، بین ریونه مونتی (مقر کمیساریا)، ریونه اسکوئیلینو، کلوب‌های مشرف به تیبر، مرکز تاریخی و محله‌های مختلف حومه شهر که محل سکونت جوامع مهاجر متعددی نیز هستند، فیلمبرداری شده و صحنه‌پردازی شده است. تولید. این سریال به‌طور مشترک توسط رای فیکشن و با همکاری نتفلیکس تولید شده است. با توجه به رتبه‌بندی عالی، تولید فصل دوم تأیید شد که قرار بود در سپتامبر ۲۰۲۰ پخش شود. این سریال متعاقباً برای فصل سوم تمدید شد. فصل سوم و آخر در آوریل ۲۰۲۲ پخش شد. فصل دوم به
فصل سوم و آخر در آوریل ۲۰۲۲ پخش شد. فصل دوم به صورت بین‌المللی به نتفلیکس ارائه نشد. فصل اول در ۱ آوریل ۲۰۲۲ از نتفلیکس حذف شد.
کریستین یک سریال تلویزیونی درام ماوراءالطبیعه ایتالیایی است که اقتباسی آزاد از رمان گرافیکی انگ نوشته کلودیو پیرسانتی است. و لورنزو ماتوتی. فصل اول در ۲۸ ژانویه ۲۰۲۲ از شبکه اسکای آتلانتیک و فصل دوم در ۲۴ مارس ۲۰۲۳ به نمایش درآمد. فرضیه. کریستین به عنوان یک نوکر در حومه رم کار می‌کند. او با دیدن زخم‌های عجیب روی دستانش که در نهایت مشخص می‌شود استیگماتا هستند، نگران می‌شود. او پس از اینکه همسایه‌اش راشل را با یک لمس زنده می‌کند، متوجه می‌شود که اکنون قدرت شفای مردم را دارد.
همه عاشق الماس هستند یک سریال تلویزیونی ایتالیایی به کارگردانی جیانلوکا ماریا تاوارلی است. تهیه‌کننده: فهرست فیلم و وایلدساید، با همکاری آمازون ام‌جی‌ام استودیوز و با بازی کیم روسی استوارت، آنا فوگلیتا و روپرت اورت. این سریال برای اولین بار در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۳ در آمازون پرایم ویدئو پخش شد. تولید. این فیلم بر اساس سرقت الماس آنتورپ (۲۰۰۳) ساخته شده است. در ژوئیه ۲۰۲۲، روپرت اورت، مالکوم مک‌داول به بازیگران پیوستند، و ایسام داکا ماه بعد به جمع بازیگران پیوست. این سریال در آمازون پرایم ویدیو اعلام شد. پذیرش. ندیم
سریال در آمازون پرایم ویدیو اعلام شد. پذیرش. ندیم عبدال در نقد خود برای وب فرستاده به این سریال امتیاز دو و نیم ستاره از پنج ستاره را داد. گرگ ویلر در نقد خود برای تهه روو گئک به این سریال امتیاز ۷٫۵ ستاره از ۱۰ ستاره را داد. این سریال توسط نشریات رسانه‌ای مختلف دیگری مانند کینوروپا و نیویورک پست مورد نقد و بررسی قرار گرفت.
گروه آلفا () یک فیلم کمدی علمی تخیلی به کارگردانی دیوید زلنر و نیتن زلنر و با بازی کیت بلانشت، کریس پاین، دیو باتیستا، لئا سیدو، لی‌لی-رز دپ، آدریا آرجونا و به دونا است. داستان. بیگانگان انسان‌نما به زمین می‌آیند تا آن را نابود کنند، اما خیلی زود گرفتار احساسات انسانی می‌شوند. تولید. در ژوئن ۲۰۲۰ اعلام شد که دیوید زلنر به همراه برادرش نیتن زلنر کارگردانی فیلم را برعهده خواهند داشت. بازیگرانی چون آندره‌آ ریسبرو، جان هم، نیکلاس هولت، شارلوت گنزبور، مکنزی دیویس، صوفیا بوتله و استیون ین برای ایفای نقش‌ها معرفی
صوفیا بوتله و استیون ین برای ایفای نقش‌ها معرفی شدند و انتظار می‌رفت فیلم‌برداری در سال ۲۰۲۱ در اروپا آغاز شود. این پروژه تا ماه مه ۲۰۲۴ متوقف بود، تا اینکه اعلام شد کیت بلانشت قرار است نقش اصلی را ایفا کند و بازیگران قبلی دیگر در پروژه حضور نداشتند. در اکتبر همان سال، استیون ین دوباره به پروژه پیوست و بازیگران چنینگ تیتوم، دیو باتیستا، لئا سیدو، زوئی کراویتز و رایلی کیئو به جمع بازیگران اضافه شدند. همچنین مایک جئولاکیس به عنوان فیلم‌بردار انتخاب شد. فیلمبرداری اصلی در بوداپست، مجارستان در ژوئن ۲۰۲۵ آغاز
اصلی در بوداپست، مجارستان در ژوئن ۲۰۲۵ آغاز شد، در حالی که تیتوم، کراویتز، کیئو و ین پروژه را ترک کردند و کریس پاین، لی‌لی-رز دپ، آدریا آرجونا، به دونا و کلوین هریسون جونیور به جمع بازیگران اضافه شدند. فیلم‌برداری در پودگاریچ، کرواسی و در محل یادبود انقلاب مردم موسلاوینا در ژوئیه ۲۰۲۵ ادامه یافت.
کنی مک‌داول (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسکاتلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال سنت میرن و باشگاه فوتبال پاتریک تیسل اشاره کرد.
اوجنیو کولورنی (; – ) فیلسوف، سیاستمدار و پارتیزان اهل پادشاهی ایتالیا بود. زندگی. کولورنی در میلان به دنیا آمد. او فلسفه را در دانشگاه تریسته تدریس می‌کرد و در جنبش ضد فاشیستی عدالت و آزادی فعال بود. او با اورسولا هیرشمن ازدواج کرد و تأثیر مهمی بر برادر او آلبرت او. هیرشمن گذاشت، کسی که کتاب خود "Exit, Voice, and Loyalty" (خروج، صدا و وفاداری) را به یاد کولورنی تقدیم کرد. کولورنی یکی از ترویج‌دهندگان مانیفست ونتوتنه و از آغازگران اولیه جنبش فدرالیست اروپا بود. در میانهٔ دههٔ ۱۹۳۰ او ارتباط نزدیکی با للویو
در میانهٔ دههٔ ۱۹۳۰ او ارتباط نزدیکی با للویو باسو و دیگران داشت. در اکتبر ۱۹۳۸ او و دینو فیلیپسون به دلیل فعالیت‌های سیاسی ضد فاشیستی و همچنین پیشینهٔ یهودی‌شان بازداشت شدند. او از زندان گریخت اما در سال ۱۹۴۴ در رم توسط کمین نازی‌ها کشته شد، اندکی پیش از آنکه نیروهای متفقین برسند. او سه دختر داشت: سیلویا، رناتا و اوا. دختر کوچک‌ترش اوا در سال ۱۹۷۸ با اقتصاددان هندی آمارتیا سن ازدواج کرد و پیش از مرگش در هفت سال بعد، دو فرزند به دنیا آورد.
رفیعه غُبّاش (۱۳ نوامبر ۱۹۵۶) روان‌شناس و همه‌گیرشناس اماراتی است که نخستین روان‌پزشک زن در امارات شمرده می‌شود. او رئیس نخستین سازمان عربی زنان علوم و فناوری با نام «شبکهٔ عربی زنان در علوم و فناوری» و همچنین رئیس دانشگاه خلیج عربی (۲۰۰۰–۲۰۰۹)در بحرین بوده است. غباش در سمت‌های مختلفی خدمت کرده، او تحلیل‌گر روانی، پژوهشگر اجتماعی و استاد دانشگاه است و از سال ۱۹۸۰ در حوزه روزنامه‌نگاری فعالیت داشت، باشگاه سینما و باشگاه کودک را تأسیس کرد و کمیته‌ای برای حمایت از جنوب لبنان در دبی در سال ۱۹۸۲ ایجاد نمود،
از جنوب لبنان در دبی در سال ۱۹۸۲ ایجاد نمود، علاوه بر پروژه‌های متعدد دیگر، از جمله بنیان‌گذاری موزهٔ زن در دبی. زندگی و پیشه. رفعیه عُبِید غُباش در ۱۳ نوامبر ۱۹۵۶ در دبی زاده شد. او در خانواده‌ای دوستدار علم رشد یافت. مادرش، عوشه بنت حسین بن لوتاه و پدرش عبید غباش هردو از شخصیت‌های برجستهٔ محلی بودند. او چندین برادر و خواهر دارد؛ از جمله غانم غباش، موزه غباش، حسین غباش (دیپلمات) و محمد غباش (شخصیت رسانه‌ای). او از مادرش بسیار تأثیر گرفت. در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی عربی گفت: «مادرم بیشترین تأثیر را بر زندگی
عربی گفت: «مادرم بیشترین تأثیر را بر زندگی من گذاشت و همیشه می‌گفت: تو با حقوق خود به دنیا آمده‌ای و نیازی نیست کسی به تو عطا کند.» رفیعه غباش داستان‌های زیادی دربارهٔ به چالش کشیدن سنت‌های محلی توسط مادرش، در دهه ۱۹۴۰ در جامعهٔ امارات نقل می‌کند. از جمله زمانی که مادرش چهارده ساله بود و تصمیم گرفتند او را بدون پرسیدن نظرش ازدواج دهند، مهمانان مراسم به‌شدت متعجب شدند وقتی او وارد محل جشن شد، تفنگی به دست گرفت، آن را به سمت بالا نشانه رفت و سه بار شلیک کرد و از خواستگار خواست فوراً سالن را ترک کند، پیش از
و از خواستگار خواست فوراً سالن را ترک کند، پیش از آنکه تفنگ را به سمت او بگیرد. رفیعه تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسهٔ قرآن گذراند و سپس در دبی، دبیرستان را به پایان رساند. بعد از آن تصمیم گرفت برای ادامهٔ تحصیل در رشته پزشکی به مصر سفر کند. او هشت سال در دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه قاهره تحصیل کرد و مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی گرفت. مدتی نیز در بیمارستان قصر العینی کار کرد، سپس به دبی بازگشت و به مدت دو سال در بیمارستان راشد، دورهٔ کارورزی گذراند. به هنگام حضورش در مصر، به نوشتن ادامه داد و چندین مقاله در
حضورش در مصر، به نوشتن ادامه داد و چندین مقاله در روزنامه‌های مصری منتشر کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، تصمیم گرفت تحصیلاتش را ادامه دهد و راهی بریتانیا شد. او به لندن سفر کرد و نخستین دیپلم خود را در روان‌پزشکی کودک و دومین دیپلم را در روان‌پزشکی عمومی در سال ۱۹۸۸ دریافت کرد. سپس در سال ۱۹۹۲ دکترای اپیدمیولوژی بیماری‌های روانی از دانشگاه لندن شد. در مجموع توانست هشت مدرک تخصصی در رشته‌های مختلف پزشکی از بریتانیا به دست آورد. پس از آن به امارات بازگشت و مسیر علمی خود را در دانشکدهٔ پزشکی و علوم بهداشتی دانشگاه
خود را در دانشکدهٔ پزشکی و علوم بهداشتی دانشگاه امارات متحدهٔ عربی ادامه داد. او در این دانشکده به‌عنوان مدرس در بخش روان‌پزشکی آغاز به کار کرد و به‌تدریج در سمت‌های مختلف پیشرفت کرد؛ از جمله معاون دانشکده در امور دانشجویان دختر و سپس معاون دانشکده پزشکی و علوم بهداشتی شد. در سال ۱۹۹۹ به مرتبهٔ دانشیاری رسید و به‌عنوان رئیس دانشکدهٔ پزشکی و علوم بهداشتی منصوب شد. در سال ۲۰۰۰، رفیعه غباش به‌عنوان رئیس دانشگاه خلیج عربی در بحرین برگزیده شد و به این ترتیب نخستین زنی بود که این منصب را به عهده گرفت. انتخاب او
زنی بود که این منصب را به عهده گرفت. انتخاب او با حمایت و معرفی دولت امارات صورت گرفت. در نخستین سال ریاستش، نظارت بر چندین پروژه مهم را بر عهده گرفت؛ از جمله تأسیس مرکزی در دانشگاه خلیج که به پزشکی مولکولی و بیماری‌های ژنتیکی اختصاص داشت. او دربارهٔ این پروژه کتابی تألیف کرد و در همان ابتدا موفق شد ۵ میلیون دلار بودجه برای آن جذب کند. همچنین از پادشاه بحرین حمایت دریافت کرد تا بتواند طرح‌هایش را در دانشگاه عملی کند. او زمینی دو برابر وسعت دانشگاه برای اجرای پروژه‌های پزشکی در اختیارش گذاشت. در ادامه، این
پروژه‌های پزشکی در اختیارش گذاشت. در ادامه، این مرکز با حمایت امیره جواهره، همسر پادشاه فهد بن عبدالعزیز و با هزینه‌ای حدود ۲۰۰ میلیون درهم تأسیس شد. در دوران ریاست خود، همچنین برگزاری جشن ۲۵مین سالگرد تأسیس دانشگاه خلیج عربی در بحرین را مدیریت کرد و برای اجرای آن توانست پشتیبانی پادشاهان و امیران را جلب کند. او موفق شد شیخ محمد بن راشد آل مکتوم را برای حضور در این رویداد دعوت کند. رفیعه غباش، موزهٔ زن در دبی را در ۲۰۱۲ بنیان‌گذاری کرد، موزه‌ای فرهنگی که به نمایش دستاوردها و تاریخ زنان برجسته در تاریخ
به نمایش دستاوردها و تاریخ زنان برجسته در تاریخ امارات متحده عربی می‌پردازد. او توانست مکانی مناسب برای این موزه انتخاب کند، خانه‌ای قدیمی به نام «بِیتُ البَنات» که برای فروش گذاشته شده بود. نام این خانه به معنای «خانهٔ دختران» است و گفته می‌شد محل سکونت زنانی بوده که ازدواج نکرده‌اند. او تصمیم گرفت پروژهٔ موزهٔ خود را در همین مکان تأسیس کند. او همچنین تصمیم گرفت یاد مادرش را جاودانه کند و خانه‌ای را که مادرش بر ساحل دریا در دبی ساخته بود، به موزه‌ای برای نمایش دستاوردهای او به‌عنوان زنی کم‌نظیر در عصر خود
دستاوردهای او به‌عنوان زنی کم‌نظیر در عصر خود تبدیل نماید. این موزه با نام «للإبداع بیت» (خانه‌ای برای خلاقیت) در منطقهٔ الحمریهٔ دبی تأسیس شد و به مرکزی فرهنگی و خلاق تبدیل گردید. همچنین بخشی از وسایل شخصی مادرش و نامه‌های او در این موزه به نمایش گذاشته شده است. یکی از مهم‌ترین مشارکت‌های غباش، ایجاد نخستین شبکه برای زنانی است که در علوم و فناوری عربی فعالیت می‌کنند. هدف این شبکه، تبادل تجربیات، پژوهش‌ها و معرفی دستاوردهای آنان در محافل بین‌المللی است. جوایز. از جمله جوایزی که دریافت کرده است: همچنین توسط
از جمله جوایزی که دریافت کرده است: همچنین توسط مؤسسه «عطاء النساء» به عنوان زنِ دارای بیشترین خدمت و فداکاری در سال ۲۰۱۱ انتخاب شد. آثار. از جمله کتاب‌های او:
فدله د جورجیس (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود. او در چیواسو، استان تورین، پیمونت زاده شد و جانباز جنگ جهانی اول بود. وی از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰، فرماندهی لشکر ۳ آلپ جولیا مستقر در آلبانی را بر عهده داشت. او در ۱ ژانویه ۱۹۴۰ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در طول جنگ جهانی دوم فرمانده لشکر ۵۵ ساونا شد. او همچنین رئیس هیئت نمایندگی کمیسیون آتش‌بس ایتالیا با فرانسه در سوریه بود. در این دوره بود که وی ایده لژیون خارجی ایتالیا را پیشنهاد کرد، ایده‌ای که مورد استقبال ستاد کل ایتالیا قرار گرفت و تمام داوطلبان ضد
ستاد کل ایتالیا قرار گرفت و تمام داوطلبان ضد متفقین را که مایل به جنگیدن در کنار کشورهای محور بودند، در آن جمع کرد. در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۲، او در پایان محاصره گذرگاه هالفایا، در طول عملیات صلیبی، توسط بریتانیایی‌ها اسیر شد. از ۱۶ مه ۱۹۴۷ تا ۲۴ مه ۱۹۵۰ فرمانده کل «آرما دی کارابینیری» بود. او از تأسیس یگان کمک نظامی اپرای ملی به یتیمان آرما کارابینیری حمایت کرد. وی دریافت‌کننده نشان نقره شجاعت نظامی، نشان نظامی ساووی و نشان برنز شجاعت نظامی بود. او یکی از نه دریافت‌کننده ایتالیایی صلیب شوالیه آهنین بود که جایزه
ایتالیایی صلیب شوالیه آهنین بود که جایزه خود را از آلمان نازی در ۹ ژانویه ۱۹۴۲ دریافت کرد. او در رم درگذشت. زندگی‌نامه. او در ۱۷ ژانویه ۱۸۸۷ در چیواسو، در استان تورین، به عنوان پسر ماتئو و ماریا مادالنا متولد شد. پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی، در سال ۱۹۰۵ به آکادمی نظامی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره نظام در مودنا پیوست و در ۵ سپتامبر ۱۹۰۷ با درجه ستوان دومی از سپاه پیاده‌نظام، که به هنگ سوم آلپاین اعزام شده بود، فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۰۱ به درجه ستوانی ارتقا یافت و در جنگ دو ساله ۱۹۱۱–۱۹۱۲ ایتالیا و ترکیه
یافت و در جنگ دو ساله ۱۹۱۱–۱۹۱۲ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد و همیشه در هنگ سوم آلپاین خدمت می‌کرد و به خاطر شجاعت نظامی به دریافت مدال برنز مفتخر شد. او که به درجه سروانی ارتقا یافته بود، در جنگ جهانی اول شرکت کرد و از ۲۴ مه ۱۹۱۵ در بخش اول اطلاعات سرویس اطلاعات نظامی به ریاست سروان جیووانی گاروچیو به همراه سروان‌های امیلیو گرانلی، کارلو برگرا و کارلو وکیارلی خدمت کرد و در سال ۱۹۱۷ به درجه سرگردی ارتقا یافت. از سال ۱۹۲۴ تا ۵ مه ۱۹۳۰ در مأموریت نظامی ایتالیا در اکوادور خدمت کرد و در ۱۳ ژوئن ۱۹۲۶ به درجه سرهنگ
اکوادور خدمت کرد و در ۱۳ ژوئن ۱۹۲۶ به درجه سرهنگ دومی رسید. در ۱۲ فوریه ۱۹۳۰ به عنوان آجودان شاه ویتوریو امانوئل سوم منصوب شد و فرماندهی مأموریت ایتالیا در اکوادور را بر عهده گرفت که تا ۱۰ نوامبر ۱۹۳۳ در این سمت باقی ماند. در ۲ مارس ۱۹۳۱ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و پس از بازگشت به ایتالیا، بین ۱۶ ژانویه ۱۹۳۴ و ۲۰ مه ۱۹۳۷ فرمانده هنگ هفتم پیاده‌نظام «کونئو» بود. در ۲۰ مه ۱۹۳۷ به عنوان معاون فرمانده موقت لشکر ۶۱ پیاده‌نظام «سیرت» منصوب شد و پس از ارتقاء به سرتیپ در ۹ سپتامبر ۱۹۳۷، معاون فرمانده مؤثر آن شد.
در ۹ سپتامبر ۱۹۳۷، معاون فرمانده مؤثر آن شد. در ۱ سپتامبر ۱۹۳۸ فرماندهی لشکر سوم آلپ «جولیا» را بر عهده گرفت، که حتی زمانی که Grande Unità در سال ۱۹۳۹ به آلبانی منتقل شد، آن را حفظ کرد. در ۳۱ مه ۱۹۴۰ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۰، در طول جنگ، فرماندهی لشکر «جولیا» را ترک کرد. او به وزارت جنگ منتقل شد و به کمیسیون آتش‌بس با فرانسه پیوست و تا ۱۹ اکتبر ۱۹۴۱ در آنجا خدمت کرد. در ژوئن ۱۹۴۱، او به عنوان رئیس هیئت نمایندگی کمیسیون ایتالیا برای آتش‌بس با فرانسه در سوریه بود و برای اولین بار به
آتش‌بس با فرانسه در سوریه بود و برای اولین بار به ایده ایجاد نوعی «لژیون خارجی» متشکل از نیروهای ضد بریتانیایی از شام، که توسط دشمنان بریتانیا در آفریقا، خاورمیانه و هند تشکیل شده بود، فکر کرد. این ایده در رم مورد استقبال قرار گرفت، اما به دلیل وقایع جنگی بعدی، پیگیری نشد. در ۴ نوامبر ۱۹۴۱، او به عنوان فرمانده لشکر ۵۵ پیاده‌نظام «ساونا» منصوب شد و در سال ۱۹۴۲ در سیرنایکا فعالیت کرد، جایی که حملات بریتانیا ادامه یافت. پس از سقوط قلعه باردیا و با منزوی شدن کامل واحدهای لشکر، نیروهای او به امید تخلیه از طریق
واحدهای لشکر، نیروهای او به امید تخلیه از طریق دریا مقاومت کردند. با این حال، این عملیات غیرممکن شد و با دشوار شدن فزاینده تأمین غذا و مهمات از طریق هوا، در حالی که حملات دشمن با سرعت زیادی به دژهای باقی‌مانده سولوم، هالفایا و سیرنر ادامه داشت، فرماندهی عالی به او اجازه داد تا در مورد تسلیم مذاکره کند. در طول فرماندهی این لشکر به او نشان صلیب فرمانده نشان نظامی ساووی و نشان شوالیه صلیب آهنین آلمان اعطا شد. او در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۲ در هالفایا به اسارت جنگی درآمد. پس از پایان درگیری و پس از بازگشت از اسارت در ۱۶
پس از پایان درگیری و پس از بازگشت از اسارت در ۱۶ مه ۱۹۴۶، به عنوان فرمانده کل کارابینیری منصوب شد و این سمت را تا ۲۴ مه ۱۹۵۰ حفظ کرد. در ۱ ژوئن ۱۹۴۷، او اولین جشن نیروهای مسلح پس از ظهور جمهوری ایتالیا را در رم، در پادگان لژیون دانشجویان، در حضور رئیس‌جمهور انریکو د نیکولا و رئیس شورای وزیران آلچیده د گاسپری جشن گرفت. در سال ۱۹۴۷ او همچنین سازمان ملی کمک به یتیمان نظامی کارابینیری را تأسیس کرد. او در ۴ فوریه ۱۹۶۴ در رم درگذشت. پس از آن به درجه سرهنگی رسید و فرمانده هنگ پنجم آلپینی و بعداً فرمانده هنگ ۱
و فرمانده هنگ پنجم آلپینی و بعداً فرمانده هنگ ۱ آلپینی شد.
مناسک گذار جنسی، مراسمی تشریفاتی است که گذر یک فرد جوان به بلوغ جنسی و بزرگسالی یا گذر یک بیوه از وضعیت ازدواج به بیوه‌گی را نشان می‌دهد و معمولاً شامل نوعی فعالیت جنسی است. تصور می‌شود انگیزه وادار کردن دختران به تجربه جنسی با مردان، جذاب‌تر کردن آنها به عنوان گزینه‌های ازدواج در مناطق فقیرنشین است، جایی که بزرگ کردن دختران، که چشم‌انداز اقتصادی کمتری دارند، به عنوان یک بار سنگین تلقی می‌شود. پاکسازی جنسی پس از قاعدگی. در مراسم تطهیر آیینی که در برخی مناطق به عنوان "کوساسا فومبی" (به معنای واقعی کلمه
به عنوان "کوساسا فومبی" (به معنای واقعی کلمه «زدودن گرد و غبار») شناخته می‌شود، دختران پس از اولین قاعدگی رابطه جنسی برقرار می‌کنند. این مراسم در برخی مناطق مالاوی (عمدتاً مناطق چیکواوا، نسانجه و سلیما) دیده می‌شود. چنین سنتی در بخش‌هایی از نامیبیا، آنگولا، کنگو، ساحل عاج، موزامبیک، تانزانیا، اوگاندا و زامبیا نیز انجام می‌شود. دختران قبل از بلوغ جنسی (از حدود ۷ سالگی تا ۱۷ سالگی) به اردوگاهی فرستاده می‌شوند که زنانی به نام «آنمکونگویی» یا «رهبران کلیدی»، به آن‌ها آشپزی، نظافت و نحوه برقراری رابطه جنسی برای
آن‌ها آشپزی، نظافت و نحوه برقراری رابطه جنسی برای تبدیل شدن به همسرانی خوب آموزش می‌دهند. در این اردوگاه به دختران گفته می‌شود که باید با مردی بخوابند تا «غبار کودکی» از بدنشان پاک شود، در غیر این صورت بدنشان بیمار خواهد شد. پس از آموزش‌ها، مردی با عنوان سنتی «کفتار» (که با حیوان کفتار تفاوت دارد) مراسم پاک‌سازی سه روزه را در ازای مبلغی پول (حدود ۴ تا ۷ دلار برای هر دختر در سال ۲۰۱۶) انجام می‌دهد. گاهی دختران موظف به اجرای رقصی با سینه‌های برهنه به نام «چیسامبا» در پایان مراسم هستند که در حضور کل جامعه
در پایان مراسم هستند که در حضور کل جامعه انجام می‌شود. این رسم می‌تواند خطر ابتلا به ویروس اچ‌آی‌وی را برای دختران جوان افزایش دهد، زیرا کفتار بدون استفاده از کاندوم و به منظور تبادل مایعات جنسی با همه دختران رابطه برقرار می‌کند. مالاویایی‌های سنتی معتقدند که این مراسم از بیماری‌ها جلوگیری می‌کند و کفتارها معمولاً به خاطر شخصیت اخلاقی خوبشان انتخاب می‌شوند و اغلب به اشتباه تصور می‌شود که قادر به ابتلا به بیماری‌هایی مانند ایدز نیستند، گرچه مردان مبتلا به HIV نیز وظایف "کفتار را انجام داده‌اند." این مراسم
نیز وظایف "کفتار را انجام داده‌اند." این مراسم همچنین ممکن است پس از سقط جنین انجام شود. امتحانات آموزش جنسی. "چیناموالی" یک آیین سه‌ماهه است که در استان شرقی زامبیا انجام می‌شود. زنان آغازگر این آیین که به عنوان "آلنگیزی" شناخته می‌شوند، به دخترانی از دوازده سال به بالا، اعمال جنسی را آموزش می‌دهند. پس از آن، آنها نزد یک مرد مسن‌تر از جامعه فرستاده می‌شوند که مهارت‌های جنسی آنها را «امتحان» می‌کند و تصمیم می‌گیرد که آیا نیاز به بازگشت برای آموزش بیشتر دارند یا خیر. این رسم احتمالاً کمتر گزارش شده است،
یا خیر. این رسم احتمالاً کمتر گزارش شده است، زیرا کسانی که آن را انجام می‌دهند، سوگند یاد می‌کنند که رازداری کنند. مراسم آغاز بارور‌سازی پسران. مراسم آغاز رابطه جنسی پسران قبل از بلوغ، حتی در سن هفت سالگی، در بسیاری از فرهنگ‌ها اجرا شده یا می‌شود و معمولاً شامل اعمال جنسی با مردان مسن‌تر است. به عنوان مثال، در ارتفاعات گینه نو، در میان بارویا و اتورو، قضیب‌لیسی و بلعیدن منی انجام می‌شد. کالولی‌ها برای «تحویل» منی به پسر، رابطه جنسی مقعدی انجام می‌دادند. [ "" ] قوم اتورو این رسوم کالولی را مورد انتقاد قرار
] قوم اتورو این رسوم کالولی را مورد انتقاد قرار دادند و آنها را منزجرکننده دانستند. این رسوم حداقل تا اوایل دهه ۸۰ میلادی ادامه داشت. سامبیاها قبلاً این رسم را انجام می‌دادند، اما اکنون آن را کنار گذاشته‌اند. این مناسک اغلب بر اساس این باور است که زنان نمایانگر بی‌نظمی کیهانی هستند. مناسک مشابه «تلقیح مصنوعی پسران» توسط جوامع بومی استرالیا، در یونان باستان و در ژاپن در دوره ادو (توکوگاوا) انجام می‌شد. پاکسازی جنسی زنان بیوه. پاکسازی جنسی زنان بیوه یک سنت است که زنان بیوه ملزم می‌شوند برای نوعی تطهیر آیینی،
که زنان بیوه ملزم می‌شوند برای نوعی تطهیر آیینی، رابطه جنسی برقرار کنند. این سنت در بخش‌هایی از آنگولا، کنگو، ساحل عاج، مالاوی (که در آنجا به نام کولوا کوفا شناخته می‌شود)، موزامبیک، کنیا، اوگاندا و تانزانیا انجام می‌شود. گفته شده این سنت ممکن است مبتنی بر این باور باشد که مرد ممکن است در اثر جادوگری همسرش مرده باشد. این آیین سه تا هفت روز طول می‌کشد و ممکن است توسط برادر شوهر مرحوم یا دیگر اقوام مرد انجام شود یا حتی توسط یک کارگر جنسی. معمولاً پس از رابطه جنسی، زن بیوه لباس‌هایش را می‌سوزاند و مردی که
جنسی، زن بیوه لباس‌هایش را می‌سوزاند و مردی که تطهیر را انجام داده، سر زن را می‌تراشد. این کار معمولاً در بیرون انجام می‌شود تا مردم محل شاهد تطهیر شدن زن باشند. در پایان مراسم، مرغی ذبح می‌شود. این آیین اغلب با زور توسط خانواده همسر مرده و جامعه تحمیل می‌شود و زن یا فرزندانش در صورت مقاومت ممکن است مورد آزار قرار گیرند. پاکسازی بیوه در کنیا بر اساس قانونی در سال ۲۰۱۵ که علیه خشونت خانگی تصویب شد، ممنوع شده است.
آکیله کورونا (؛ ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۴ – ۲۳ نوامبر ۱۹۷۹) سیاستمدار سوسیالیست، روزنامه‌نگار و وکیل اهل ایتالیا بود. او در پارلمان ایتالیا و سنا خدمت کرد. او وزیر گردشگری و سرگرمی در اولین، دومین و سومین دولت نخست‌وزیر آلدو مورو بین سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۸ بود. او اولین سیاستمدار سوسیالیست بود که این سمت را در ایتالیا در اختیار داشت. زندگی. کورونا در رم در ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۴ متولد شد. او در رشته حقوق تحصیل کرد. او در سال ۱۹۳۳ به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) پیوست. کورونا در زمان اشغال نازی‌ها در رم سردبیر روزنامه "آوانتی!" بود
اشغال نازی‌ها در رم سردبیر روزنامه "آوانتی!" بود و در مقاومت رومی فعال بود. او توسط نازیسم دستگیر و در زندان رجینا کوئلی زندانی شد. پس از آزادسازی، او به همراه تولیو وکیتی و دیگران گروه وحدت پرولتری را در رم تشکیل داد. کورونا در انتخابات ۱۹۴۸ به عنوان نماینده حزب سوسیالیست انتخاب شد. از ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۸ همچنین مشاور شهرداری پزارو بود. کورونا به عنوان رئیس دفتر مقامات محلی و دفتر بین‌المللی دبیرخانه حزب سوسیالیست ایتالیا خدمت کرد. او در سال‌های ۱۹۵۸، ۱۹۶۳ و ۱۹۶۸ دوباره به عنوان نماینده انتخاب شد. در سال ۱۹۷۲ به