payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پخش کردند و نیروها نزدیک به ۲٬۰۰۰ گلوله شلیک کردند تا محوطه را بازپس‌گیری کنند. نتیجهٔ یورش، کشته‌شدن ۲۹ زندانی و ۱۰ گروگان در همان روز بود؛ کمی بعد پزشک‌قانونی ایالت تأیید کرد که گروگان‌ها با گلولهٔ نیروهای دولتی کشته شده‌اند و گزارش‌های اولیهٔ «بریدن گلو» نادرست بوده است. تلفات و حقیقت‌یابی پزشکی. از ۴۳ مرگ مرتبط با واقعه، چهار مورد به‌دست زندانیان رخ داد (از جمله نگهبان کویین که پیش‌تر آسیب دیده بود)؛ تقریباً تمام مرگ‌های روز یورش ناشی از تیراندازی نیروهای پلیس و مأموران اصلاح و تربیت بود. این
نیروهای پلیس و مأموران اصلاح و تربیت بود. این نتیجه‌گیری توسط آزمایش‌های پزشکی قانونی و گزارش‌های رسمی تأیید شد و روایت‌های اولیهٔ مقصر دانستن زندانیان را نقض کرد. پیامدهای حقوقی و کمیسیون مک‌کی. پس از واقعه، راکفلر کمیسیون ویژهٔ ایالتی برپایهٔ «قانون مورلند» تشکیل داد که به ریاست رابرت مک‌کی (Dean مدرسهٔ حقوق NYU) رویداد را بررسی کرد. گزارش کمیسیون در ۱۳ سپتامبر ۱۹۷۲ منتشر شد و یورش را به‌عنوان «خونین‌ترین مواجههٔ یک‌روزه میان آمریکایی‌ها از زمان جنگ داخلی (جز کشتارهای سرخپوستان در قرن نوزدهم)» توصیف کرد؛
(جز کشتارهای سرخپوستان در قرن نوزدهم)» توصیف کرد؛ گزارش از برنامه‌ریزی ضعیف و توسل سریع به زور انتقاد کرد و اعلام نمود فرماندار نباید بدون حضور در صحنه دستور یورش می‌داد. به‌موازات آن، هیئت‌های منصفهٔ ویژه ده‌ها زندانی را در ارتباط با جرایم شورش متهم کردند و یک سرباز ایالتی نیز بعدها به خطرآفرینی بی‌پروا متهم شد. اصلاحات و میراث. شورش آتیکا به نماد تاریخی در جنبش حقوق زندانیان بدل شد. ادارهٔ اصلاحات نیویورک در سال‌های پس از واقعه بخشی از مطالبات را در سیاست‌های زندان‌ها منعکس کرد تا تنش‌ها کاهش یابد، هرچند
زندان‌ها منعکس کرد تا تنش‌ها کاهش یابد، هرچند بسیاری از این بهبودها در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ عقب‌گرد داشتند. آتیکا همچنان یکی از بدنام‌ترین و اثرگذارترین شورش‌های زندان در تاریخ ایالات متحده محسوب می‌شود و بحث‌ها دربارهٔ شرایط زندان، پاسخ دولت و عدالت کیفری را تا امروز زنده نگه داشته است.
کاسه آواز تبتی (به انگلیسی: "Tibetan singing bowl") نوعی ساز کوبه‌ای و ظرف فلزی است که با ایجاد ارتعاش و صدای زنگ‌مانند شناخته می‌شود. این کاسه‌ها اغلب با ضربه زدن یا ساییدن لبهٔ آن با چوب (مالِت) به صدا درمی‌آیند و صدایی طنین‌دار و مداوم تولید می‌کنند. تاریخچه. منشأ دقیق کاسه‌های تبتی مشخص نیست، اما بسیاری از پژوهشگران آن را به مناطق هیمالیا از جمله تبت، نپال و بوتان نسبت می‌دهند. این کاسه‌ها در آیین‌های مذهبی، مراقبه و سنت‌های شفابخشی به کار گرفته می‌شده‌اند. ساخت. کاسه‌های آواز تبتی معمولاً از ترکیبی از
ساخت. کاسه‌های آواز تبتی معمولاً از ترکیبی از چند فلز ساخته می‌شوند. در منابع سنتی گفته شده است که هفت فلز (مس، طلا، نقره، آهن، قلع، سرب و روی) در ساخت آن‌ها استفاده می‌شود، هرچند امروزه بیشتر آن‌ها از آلیاژ مس و قلع ساخته می‌شوند. بسیاری از کاسه‌ها دارای حکاکی‌ها، نقوش آیینی یا مانتراهای بودایی هستند. کاربردها. - مراقبه و مدیتیشن: کاسه‌های تبتی در تمرین‌های مدیتیشن و یوگا به کار می‌روند تا تمرکز و آرامش ایجاد کنند. - آیین‌های مذهبی: در معابد بودایی برای همراهی با سرودها و دعاها استفاده می‌شوند. -
برای همراهی با سرودها و دعاها استفاده می‌شوند. - کاربردهای درمانی: برخی مطالعات نشان داده‌اند که صدا و ارتعاش این کاسه‌ها می‌تواند به کاهش استرس، اضطراب و فشار خون کمک کند. البته شواهد علمی قطعی در این زمینه هنوز محدود است.
عدسی نوری، عدسی بینایی یا قرص بینایی یا سر عصب بینایی، نقطه خروج آکسون‌های سلول‌های گانگلیونی از چشم است. از آنجا که هیچ میله یا مخروطی روی دیسک بینایی وجود ندارد، این نقطه معادل یک نقطه کور کوچک در هر چشم است. آکسون‌های سلول‌های گانگلیونی پس از خروج از چشم، عصب بینایی را تشکیل می‌دهند. عدسی بینایی نشان‌دهندهٔ ابتدای عصب بینایی است و نقطه‌ای است که آکسون‌های سلول‌های گانگلیونی شبکیه به هم می‌رسند. عدسی بینایی در چشم طبیعی انسان، ۱ تا ۱٫۲ میلیون فیبر عصبی آوران را از چشم به سوی مغز حمل می‌کند. دیس بینایی
آوران را از چشم به سوی مغز حمل می‌کند. دیس بینایی همچنین نقطه ورود شریان‌های اصلی که خون شبکیه را تأمین می‌کنند و نقطه خروج سیاهرگ‌ها از شبکیه است. ساختار. عدسی نوری در موقعیت ۳ تا ۴ میلی‌متر به سوی بینی گوده چشم قرار دارد. این یک بیضی عمودی است که ابعاد متوسط آن ۱٫۷۶ میلی‌متر به صورت افقی و ۱٫۹۲ میلی‌متر به صورت عمودی است. یک فرورفتگی مرکزی با اندازه‌های متغیر وجود دارد که جام بینایی نامیده می‌شود. این فرورفتگی می‌تواند شکل‌های مختلفی از یک فرورفتگی کم‌عمق تا یک گلدان لوبیا داشته باشد - این شکل می‌تواند
تا یک گلدان لوبیا داشته باشد - این شکل می‌تواند برای تشخیص برخی از بیماری‌های شبکیه مهم باشد. کارکرد. عدسی بینایی یا سر عصب بینایی، نقطه خروج آکسون‌های سلول‌های گانگلیونی از چشم است. از آنجا که هیچ میله یا مخروطی روی دیسک بینایی وجود ندارد، این نقطه معادل یک نقطه کور کوچک در هر چشم است. اهمیت بالینی. تقریباً همهٔ ساختارهای چشم را می‌توان با تجهیزات و لنزهای اپتیکی مناسب بررسی کرد. استفاده از یک افتالموسکوپ مستقیم پیشرفته، با استفاده از اصل برگشت‌پذیری نور، نمایی از دیسک بینایی ارائه می‌دهد. برای نمای دقیق
نمایی از دیسک بینایی ارائه می‌دهد. برای نمای دقیق و سه‌بعدی دیسک بینایی و ساختارهای داخل چشم، به یک معاینه بیومیکروسکوپی با لامپ شکافی به همراه یک لنز کانونی ناکروی مناسب (+66D، +78D یا +90D) نیاز است. یک عدسی بینایی طبیعی به رنگ نارنجی تا صورتی است و ممکن است بستگی به قومیت متفاوت باشد. عدسی رنگ‌پریده، عدسی بینایی است که رنگ آن از صورتی کم‌رنگ یا نارنجی تا سفید متغیر است. عدسی رنگ‌پریده نشانه‌ای از یک بیماری است. [ "" ]
استنت‌رود (مخفف «آرایهٔ ثبت الکترودی نصب‌شده بر استنت») دستگاهی کوچک است که از یک استنت به همراه آرایهٔ الکترودی ساخته شده و بدون نیاز به جراحی باز مغز به‌طور دائمی در درون یکی از رگ‌های مغزی کاشته می‌شود. این وسیله در کارآزمایی‌های بالینی به‌عنوان یک رابط مغز و رایانه برای افراد دارای اندام‌های فلج یا از دست‌رفته قرار دارد. این بیماران می‌توانند با استفاده از سیگنال‌های عصبی یا افکار خود دستگاه‌های بیرونی را کنترل کنند که در حال حاضر شامل سیستم‌های عامل رایانه‌ای است. انتظار می‌رود در آینده این دستگاه
رایانه‌ای است. انتظار می‌رود در آینده این دستگاه بتواند برای کنترل اسکلت‌های بیرونی‌ توان‌افزا، اندام مصنوعی رباتیک، رایانه‌ها یا سایر تجهیزات نیز به‌کار رود. این دستگاه نخستین بار توسط عصب‌شناس استرالیایی توماس آکسلی طراحی و توسط مهندس پزشکی زیستی استرالیایی نیکولاس اوپی ساخته شد. توسعهٔ این ایمپلنت از سال ۲۰۱۰ با آزمایش بر روی گوسفند آغاز گردید. آزمایش‌های انسانی در اوت ۲۰۱۹ روی بیماران مبتلا به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک، نوعی بیماری نورون حرکتی، شروع شد. نخستین فرد دریافت‌کنندهٔ این ایمپلنت گریم فِلستد
نخستین فرد دریافت‌کنندهٔ این ایمپلنت گریم فِلستد بود. تاکنون هشت بیمار این دستگاه را دریافت کرده‌اند و توانسته‌اند تنها با استفاده از فکر خود و از طریق رابط مغز-رایانهٔ استنت‌رود، سیستم‌عامل رایانه‌ای را به‌طور بی‌سیم کنترل کرده و برای ارسال پیامک، ایمیل، خرید یا انجام امور بانکی استفاده کنند. این دستاورد نخستین بار بود که یک رابط مغز-رایانه از طریق رگ‌های خونی بیمار کاشته می‌شد و نیازی به جراحی باز مغز نداشت. سازمان غذا و دارو در اوت ۲۰۲۰ به این دستگاه عنوان «پیشرفت چشمگیر» اعطا کرد. در ژانویهٔ ۲۰۲۳
عنوان «پیشرفت چشمگیر» اعطا کرد. در ژانویهٔ ۲۰۲۳ پژوهشگران نشان دادند که این وسیله قادر است فعالیت‌های مغزی را از یک رگ مجاور ثبت کند و برای کار با رایانه به‌کار رود، بی‌آنکه در سال نخست در میان چهار بیمار شرکت‌کننده عارضهٔ جدی‌ای گزارش شود. مروری کلی. اوپی از سال ۲۰۱۰ طراحی این ایمپلنت را آغاز کرد، از طریق شرکتی به نام «سینکرون» که با همکاری آکسلی و متخصص قلب «راهول شارما» بنیان‌گذاری کرده بود. این ایمپلنت کوچک یک آرایه الکترودی ساخته‌شده از پلاتین است که درون یک استنت درون‌رگی نیتینولی جای‌گذاری شده‌است.
یک استنت درون‌رگی نیتینولی جای‌گذاری شده‌است. ابعاد دستگاه حدود ۵ سانتی‌متر طول و حداکثر ۸ میلی‌متر قطر دارد. این ایمپلنت توانایی ارتباط دوسویه دارد؛ یعنی هم می‌تواند افکار را دریافت کند و هم تحریک حرکتی ایجاد نماید و عملاً مانند یک بازخورد در مغز عمل کند. این ویژگی می‌تواند در کمک به افراد دچار آسیب نخاعی یا برای کنترل اندام مصنوعی رباتیک تنها با استفاده از فکر کاربرد داشته باشد. دستگاه استنت‌رود که توسط اوپی و گروهی در «آزمایشگاه بیونیک عروقی» در دانشکده پزشکی دانشگاه ملبورن ساخته شد، از طریق ورید
پزشکی دانشگاه ملبورن ساخته شد، از طریق ورید ژوگولار در یکی از رگ‌های نزدیک بافت قشری در مجاورت قشر حرکتی و قشر حسی کاشته می‌شود و بنابراین نیازی به جراحی مغز باز نیست. این روش با ورود از راه رگ، از نفوذ مستقیم و آسیب به بافت مغز جلوگیری می‌کند. در مورد نگرانی از لختهٔ خونی، آکسلی توضیح داده‌است که متخصصان مغز و اعصاب به‌طور معمول از استنت‌های دائمی برای باز نگه‌داشتن رگ‌های مغزی بیماران استفاده می‌کنند. پس از جای‌گذاری، استنت باز می‌شود تا الکترودها را به دیوارهٔ رگ نزدیک مغز فشار دهد و امکان ثبت اطلاعات
دیوارهٔ رگ نزدیک مغز فشار دهد و امکان ثبت اطلاعات عصبی و رساندن جریان به نواحی هدف را فراهم آورد. سیگنال‌ها دریافت و به یک آنتن بی‌سیم کاشته‌شده در قفسه سینه منتقل می‌شوند و از آنجا به گیرندهٔ بیرونی فرستاده می‌شوند. بیمار باید بیاموزد که چگونه یک سیستم‌عامل رایانه‌ای را که با فناوری‌های کمکی تعامل دارد، کنترل کند. فناوری استنت‌رود بر روی گوسفند و انسان آزمایش شده و کارآزمایی‌های انسانی آن در نوامبر ۲۰۱۸ با تأیید کمیته اخلاق پژوهش انسانی بیمارستان سنت وینسنت ملبورن آغاز شد. آکسلی در ابتدا انتظار داشت این
ملبورن آغاز شد. آکسلی در ابتدا انتظار داشت این کارآزمایی‌ها به افراد فلج کمک کند تا توانایی حرکت و استفاده از ویلچر موتوری یا حتی اسکلت بیرونی توان‌افزا را بازیابند. اما پیش از آغاز آزمایش‌های بالینی تمرکز تغییر کرد. اوپی و همکاران، توانایی استنت‌رود را برای بازگرداندن استقلال عملکردی در بیماران فلج بررسی کردند؛ به‌ویژه با امکان مشارکت آن‌ها در فعالیت‌های روزمره. نتایج کارآزمایی بالینی نشان داد که دو بیمار مبتلا به ALS که استنت‌رود برایشان کاشته شده بود، توانستند با استفاده از فکر مستقیم و فناوری رهگیری
توانستند با استفاده از فکر مستقیم و فناوری رهگیری چشم برای حرکت مکان‌نما، نوشتن پیامک و تایپ کردن را یاد بگیرند. آن‌ها در مدت سه ماه به دقتی دست‌کم ۹۲ درصدی رسیدند و این توانایی را تا ۹ ماه بعد (نوامبر ۲۰۲۰) حفظ کردند. این پژوهش به رد برخی انتقادها مبنی بر پایین‌تر بودن نرخ داده در مقایسه با سامانه‌های نیازمند جراحی باز مغز کمک کرد و همچنین بر مزایای استفاده از روش‌های مداخله‌ای رایج مغزی تأکید داشت که نیازی به تجهیزات خودکار، فضای جراحی اختصاصی یا دستگاه‌های پرهزینه ندارند. بیمارانی که برای این فناوری
پرهزینه ندارند. بیمارانی که برای این فناوری انتخاب می‌شوند شامل افراد دارای اندام فلج یا قطع‌شده هستند؛ از جمله مبتلایان به سکته مغزی، آسیب نخاعی، ALS، دیستروفی عضلانی و قطع عضو.
کوستانتینو (همچنین با نام آنتین در ساردینیا یا تینو در ایالات متحده شناخته می‌شود) نیوولا (۵ ژوئیه ۱۹۱۱–۶ مه ۱۹۸۸) مجسمه‌ساز، معمار، نقاش دیواری، طراح و معلم ایتالیایی بود. نیوولا که در اورانی، شهری در منطقه ساردینیا، متولد شده بود، حرفه خود را از قبل آغاز کرده بود، زمانی که در سال ۱۹۳۸ از فاشیسم به پاریس گریخت و در سال ۱۹۳۹ به ایالات متحده رفت. آثار اصلی مجسمه‌سازی او، نقش برجسته‌های معماری انتزاعی و بزرگ در بتن است که با فرآیندهای ریخته‌گری ماسه‌ای و کنده‌کاری سیمانی خودش ساخته شده‌اند. این آثار بین اواخر
سیمانی خودش ساخته شده‌اند. این آثار بین اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ در ساختمان‌های آمریکایی و روی آنها ساخته شده‌اند. نیوولا که به‌طور خلاقانه‌ای مشغول بود و در عین حال در ایتالیا فعال بود، در دانشکده طراحی هاروارد، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه برکلی و جاهای دیگر نیز تدریس می‌کرد. موزه نیوولا در اورانی، ساردینیا به زندگی و مجسمه‌سازی او اختصاص داده شده است و میزبان بزرگ‌ترین مجموعه از آثار کوچک او می‌باشد. اوایل کار. نیوولا در روستای اورانی در ساردینیا، در خانواده‌ای فقیر متولد و بزرگ شد. در نوجوانی، او به
فقیر متولد و بزرگ شد. در نوجوانی، او به عنوان شاگرد سنگ‌تراش کار می‌کرد. در سال ۱۹۲۶ در ساساری، نیوولا به عنوان شاگرد نقاش دیگر، ، مشغول به کار شد و نقاشی‌های دیواری را برای آئولا "ماگنا (aula magna)" دانشگاه محلی اجرا می‌کرد. در سال ۱۹۳۱، نیوولا در ( دولتی هنرهای صنعتی) در مونزا ثبت نام کرد. او از طریق یکی از معلمانش، معمار جوزپه پاگانو، در ششمین سه‌سالانه میلان در سال ۱۹۳۶ و غرفه ایتالیا در نمایشگاه پاریس در سال ۱۹۳۷ مشارکت داشت. این امر توجه آدریانو اولیوتی را جلب کرد که او را به عنوان مدیر هنری بخش
را جلب کرد که او را به عنوان مدیر هنری بخش تبلیغات شرکت خود منصوب کرد، جایی که نیوولا «سهم قابل توجهی در… 'سبک اولیوتی ' داشت.» ایالات متحده. نیوولا در سال ۱۹۳۸ با روث گوگنهایم، دانشجوی دیگر، ازدواج کرد و در سال ۱۹۳۹ با هم از طریق پاریس به ایالات متحده رفتند. او خانه‌ای در گرینویچ ویلج (ابتدا در ویورلی پلیس، سپس در شماره ۴۷ خیابان هشتم غربی) تأسیس کرد تا با وجود اینکه انگلیسی نمی‌دانست، حلقه اجتماعی و حرفه خود را بازسازی کند. نیوولا دوستی نزدیک خود را با هنرمند سائول استاینبرگ از میلان از سر گرفت، در سال
سائول استاینبرگ از میلان از سر گرفت، در سال ۱۹۴۱ در جلسات انجمن ضد فاشیستی ایتالیایی-آمریکایی ماتزینی شرکت کرد و تا دهه ۱۹۴۰ نیوولا ریاست گردهمایی هفتگی هنرمندان در رستوران دل پزو را بر عهده داشت، همان‌طور که پیتر بلیک توصیف کرده است. قابل مقایسه با میزگرد آلگونکین. یکی از دوستی‌های کلیدی لوکوربوزیه بود. نیوولا که در سال ۱۹۴۵ توسط جوزپ لوئیس سرت معرفی شد، با این معمار سوئیسی که در سفرهای نادر کوربو به آمریکا مهمان او بود، دوستی گرم و مادام‌العمری پیدا کرد. با حمایت نمایشگاه‌های کوچک و افزایش مشاغل در
کرد. با حمایت نمایشگاه‌های کوچک و افزایش مشاغل در کارخانه‌ها، برای بونویت تلر، و برای مجلات معماری، خانواده نیوولا یک ملک کوچک در اسپرینگز، ایست همپتون، لانگ آیلند خریداری کردند. این ملک به ۳۵ هکتار گسترش یافت. محوطه باغ آنها، مجموعه‌ای از اتاق‌های بیرونی و یک سولاریوم بدون سقف، به‌طور مشترک توسط خانواده نیوولا و معمار برنارد رودوفسکی طراحی شد. در سال ۱۹۵۰، لوکوربوزیه به‌طور ناگهانی نقاشی‌های دیواری را روی دو دیوار آشپزخانه آنها نقاشی کرد. در ساحل مجاور، نیوولا هنگام بازی با فرزندانش، اصل تکنیک متمایز
نیوولا هنگام بازی با فرزندانش، اصل تکنیک متمایز ریخته‌گری شن و ماسه بتنی خود را توسعه داد. آنها شن مرطوب را تراشیدند، سپس دوغاب گچ یا بتن را در قالب ریختند. در سال ۱۹۵۱، نیوولا یکی از هنرمندانی بود که آثارش در نمایشگاه محوری هنر خیابان نهم، که توسط لئو کاستلی برپا شده بود، به نمایش درآمد. بار دیگر، اولیوتی در سال ۱۹۵۳، سفارش بزرگی برای یک دیوار داخلی در نمایشگاه شیک خیابان پنجم به این مجسمه‌ساز داد. نیوولا آن را با نسخه‌ای اصلاح‌شده و مقیاس‌پذیر از فرایند ساحلی، در مجموعه‌ای از پنل‌ها اجرا کرد. توجه و
ساحلی، در مجموعه‌ای از پنل‌ها اجرا کرد. توجه و تبلیغات حاصل، آغازگر یک حرفه موفق در کارهای معماری در مقیاس بزرگ بود که دهه‌ها ادامه داشت. یک پروژه، شامل دو هزار و ده پنل بتنی ریخته‌گری شده برای مرکز نمایشگاه مک‌کورمیک پلیس در شیکاگو در سال ۱۹۵۹، به عنوان بزرگ‌ترین چیدمان از این نوع تاکنون معرفی شد. در سال ۱۹۵۴، نیوولا به عنوان مدیر کارگاه طراحی در دانشکده طراحی هاروارد منصوب شد و تا سال ۱۹۵۷ در آنجا ماند. او همچنین به عنوان استاد مدعو یا هنرمند مقیم در دانشگاه کلمبیا (۱۹۶۱)، هاروارد (۱۹۷۰ و ۱۹۷۳)، دارتموث
کلمبیا (۱۹۶۱)، هاروارد (۱۹۷۰ و ۱۹۷۳)، دارتموث (۱۹۷۸)، دانشگاه کالیفرنیا، برکلی (۱۹۷۸–۱۹۷۹ و ۱۹۸۲) و آکادمی سلطنتی هنر لاهه (۱۹۸۲) فعالیت داشت. مؤسسه هنرهای گرافیکی آمریکا گواهی تعالی خود را به او اعطا کرد. در سال ۱۹۷۲، آکادمی هنر و ادبیات آمریکا، نیوولا را به عنوان اولین عضو غیرآمریکایی خود پذیرفت. نیوولا در ماه مه ۱۹۸۸ بر اثر حمله قلبی در بیمارستان ساوت‌همپتون، لانگ آیلند، درگذشت. او پدر کلر نیوولا، نویسنده کتاب‌های کودکان، و پدربزرگ الساندرو نیوولا، بازیگر، بود. یک بنیاد و موزه اختصاص داده شده به آثار
بود. یک بنیاد و موزه اختصاص داده شده به آثار نیوولا در سال ۱۹۹۵ در زادگاهش، در ساختمانی که بخشی از آن توسط معمار پیتر چرمایف طراحی شده بود، افتتاح شد. کار. شهر ساردینیایی اولاسای در اوایل دهه ۱۹۸۰ تصمیم گرفت خود را که قدمت آن به سال ۱۹۰۳ برمی‌گردد، بازسازی کند. این ساختمان به یک موزه معاصر روباز با حضور تعدادی از هنرمندان - ، لوئیجی ورونزی، تبدیل شد. اثر نیوولا، یک فواره صوتی مجسمه‌ای، در سال ۱۹۸۷ به عنوان آخرین اثر او تکمیل شد. آثار عمومی نیوولا شامل موارد زیر است:
انزو پلاتزوتا (۲۹ مه ۱۹۲۱–۱۲ اکتبر ۱۹۸۱) مجسمه‌ساز بریتانیایی متولد ایتالیا بود. پلازوتا در مستره، نزدیک ونیز، متولد شد و زندگی کاری خود را در لندن گذراند. او بیشتر به خاطر شیفتگی و مطالعه حرکات در برنز - شکل انسان، اسب‌ها، بالرین‌ها - و مطالعاتش در مورد زنان که بسیاری از آنها زینت‌بخش خیابان‌های لندن هستند، به یاد آورده می‌شود. او در سن ۶۰ سالگی در لندن درگذشت. آثار. کارهای عمومی شامل موارد زیر است:
دیوید کالاندرا (زاده ۲۱ اکتبر ۱۸۵۶ – درگذشته ۸ سپتامبر ۱۹۱۵) مجسمه‌ساز و کابینت‌ساز ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. داویده کالاندرا در تورین در خانواده‌ای ثروتمند متولد شد. پدرش علاوه بر فعالیت‌های حرفه‌ای‌اش به عنوان وکیل و مهندس هیدرولیک، باستان‌شناس و کلکسیونر مشهور سلاح‌های باستانی بود. برادر بزرگتر داویده، نویسنده ادواردو کالاندرا، نویسنده برجسته‌ای بود که رمان "«لا بوفرا»" را نوشت، نمونه‌ای از داستان تاریخی. پس از تحصیل در لیسئو کالاندرا، در کلاس‌های هنری آکادمیا آلبرتینا شرکت کرد و سپس به عنوان داوطلب به
آلبرتینا شرکت کرد و سپس به عنوان داوطلب به سواره‌نظام پیوست و در آنجا به درجه نظامی ستوان دوم ("Sottotenente") رسید. در سال ۱۸۷۸، او به همراه پدر و برادرش در کاوش‌های محوطه باستانی لومبارد در تستونا (مونکالیری) همکاری کرد. یکی از اولین مجسمه‌های کالاندرا، "«شب‌زنده‌داری‌های پنه‌لوپه"»، در سال ۱۸۸۰ در نمایشگاه هنرهای زیبای تورین به نمایش گذاشته شد. در نمایشگاه ملی ۱۸۸۴ در تورین، او سه اثر را به نمایش گذاشت: "یهودا"، "تیگر رئاله" و "فیور دی کیوسترو". کالاندرا همچنین بسیاری از پرتره‌ها، نیم‌تنه‌ها و نقش
همچنین بسیاری از پرتره‌ها، نیم‌تنه‌ها و نقش برجسته‌ها را تکمیل کرد. در سال ۱۹۰۲، کالاندرا به همراه دیگر هنرمندانش لئوناردو بیستولفی، جورجو سراجیولی، انریکو ریسند و انریکو تووز، به تأسیس مجله "«هنر تزئینی مدرن»" که به هنرهای تزئینی اختصاص داشت، کمک کرد. از سال ۱۹۱۲ او به عنوان رئیس انجمن باستان‌شناسی و هنرهای زیبای پیدمونت (انجمن باستان‌شناسی و هنرهای زیبای پیدمونت) منصوب شد. او در سال ۱۹۱۵ در تورین درگذشت. آثار هنری برگزیده. مجسمه‌های او شامل مجسمه گاریبالدی در میدانی به همین نام در مقابل کاخ فرمانداری
در میدانی به همین نام در مقابل کاخ فرمانداری پارما و بنای یادبود سوارکاری شاهزاده لوئیجی آمادئو، دوک ابروتزی، به سفارش شهر تورین و واقع در پارک والنتینو می‌شود. او همچنین بنای یادبود شاه اومبرتو دوم را در ویلا بورگزه (رم) تکمیل کرد؛ این مجسمه پس از مرگ مجسمه‌ساز تکمیل شد. کالاندرا همچنین بنای یادبود بزرگی از سیاستمدار و نویسنده آرژانتینی ، بارتولومه میتر، را تکمیل کرد؛ این بنای یادبود در بوئنوس آیرس قرار دارد. آثار هنری گسترده او همچنین شامل برخی سکه‌های ایتالیایی است که بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۶ در دوران
است که بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۶ در دوران حکومت ویکتور امانوئل سوم در ایتالیا ساخته شده‌اند. موزه شهرداری "آنتونینو اولمو" از ساویلیانو "، گیپسوتکا داویده کالاندرا" را در خود جای داده است که چندین اثر گچبری او را به نمایش می‌گذارد.
آلیک کاوالیر (۱۹۲۶–۱۹۹۸) مجسمه‌ساز ایتالیایی بود. او زندگی خود را صرف تحقیق در مورد معنای زندگی، آزادی، طبیعت و تاریخ کرد. او که یک ملحد و آزادی‌خواه بود، به هیچ ساختار از پیش تعیین‌شده و نهایی جامعه، محیط زیست یا جهان اعتقادی نداشت. او همچنین از هیچ‌یک از جنبش‌های هنری زمان خود پیروی نمی‌کرد، اگرچه همه آنها را می‌شناخت و موقتاً تحت تأثیر برخی از آنها قرار داشت. او راه خود را می‌ساخت و برداشت‌های خود را با طنزی شوخ‌طبعانه، از طریق مجسمه‌هایی که از طیف وسیعی از مواد ساخته شده بودند، روایت می‌کرد. این
وسیعی از مواد ساخته شده بودند، روایت می‌کرد. این مجسمه‌ها در یک هزارتوی آشفته قرار گرفته بودند که بازدیدکنندگان مجبور بودند بدون اینکه بتوانند نقطه نظر قطعی پیدا کنند، از آن عبور کنند. زندگی‌نامه. آلیک کاوالیر در ۵ اوت ۱۹۲۶ در رم، از آلبرتو کاوالیر، شاعر و سیاستمدار اهل جنوب ایتالیا، و فانی کافمن، مجسمه‌ساز عبری‌تبار روس که از انقلاب گریخته بود، متولد شد. پس از گذراندن بخشی از دوران کودکی‌اش بین رم و پاریس، در سال ۱۹۳۸ در میلان اقامت گزید. در سال ۱۹۴۲، پس از پایان دبیرستان، در آکادمی بررا ثبت نام کرد و در
پایان دبیرستان، در آکادمی بررا ثبت نام کرد و در آنجا شاگرد فرانچسکو مسینا بود. در آنجا با جاکومو مانزو، آشیل فونی، داریو فو، بوبو پیکولی و مارینو مارینی آشنا شد که در ابتدا دستیار و در نهایت رئیس بخش مجسمه‌سازی آنها شد. اولین نمایشگاه او در سال ۱۹۴۵، در نمایشگاه هنرمندان جوان برگزار شد. اولین نمایشگاه شخصی او در سال ۱۹۵۱، در گالری کولونا میلان بود. او دو بار در دوسالانه ونیز، در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۷۲، هر دو بار در یک اتاق شخصی، آثار خود را به نمایش گذاشت. او بیش از ۳۰ سال در بررا به تدریس پرداخت و در نهایت
بیش از ۳۰ سال در بررا به تدریس پرداخت و در نهایت مدیر آن شد. در سال ۱۹۹۲، یک نمایشگاه مروری قابل توجه از آثار او در کاخ سلطنتی میلان با نام "«محیط" اطراف» برگزار شد. از ۲۷ ژوئن تا ۹ سپتامبر ۲۰۱۸، پالاتزو رئاله میزبان نمایشگاه دیگری از آلیک کاوالیر بود. این مجموعه با عنوان "«جهان سبز"»، بر موضوع طبیعت تمرکز داشت و سفر هنرمند را از طریق به تصویر کشیدن جنبه‌های شکوه و رنج با بازنمایی گیاهان بازسازی می‌کرد. او در گورستان یادبود میلان به خاک سپرده شد و نامش در "Famedio" (تالار مشاهیر) ذکر شده است.
یاکوپو دا ترتزو (حدود ۱۵۱۵ یا ۱۵۱۹–۱۵۸۹) یک مجسمه‌ساز مدال و جواهرساز ایتالیایی دوره رنسانس بود که پس از شروع کار خود در میلان، در سال ۱۵۵۴ به استخدام هابسبورگ‌های اسپانیا درآمد. او بقیه دوران کاری خود را با سفر به انگلستان در سال‌های ۱۵۵۴–۱۵۵۵ در طول ازدواج فیلیپ دوم اسپانیا و ماری اول انگلستان که از سال ۱۵۵۴ تا مرگ او در سال ۱۵۵۸ ادامه داشت، برای دربار اسپانیا کار کرد. او با نام جاکومو یا جاکوپو نیزولا (یا نیزولا) در زمانی بین سال‌های ۱۵۱۴ تا ۱۵۱۹ در ترزو سول‌آدا، روستایی در حدود ۳۰ کیلومتری (۱۹ مایلی)
سول‌آدا، روستایی در حدود ۳۰ کیلومتری (۱۹ مایلی) شمال شرقی میلان در کنار رودخانه آدا (که اکنون در منطقه کلان‌شهری میلان قرار دارد) متولد شد. در اسپانیا او با نام جاکومترزو شناخته می‌شد. در دهه ۱۵۵۰ در بروکسل، اسناد را با نام «جاکوبو» یا «جاکومو دا ترزو» امضا می‌کرد. او احتمالاً اکنون بیشتر به خاطر یازده مدالش که احتمالاً بین سال‌های ۱۵۴۸ تا ۱۵۷۸ در ایتالیا، انگلستان و اسپانیا تولید شده‌اند، شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. تاریخ تولد او نامشخص است؛ تاریخ زودتر ۱۵۱۴–۱۵۱۵ از اشاره‌ای در نامه‌ای، خیلی دیرتر، می‌آید
از اشاره‌ای در نامه‌ای، خیلی دیرتر، می‌آید که در آن می‌گوید در ۳۱ سالگی به خدمت فیلیپ درآمد. پدرش گاسپاره به عنوان "«استاد"» یا «مستر» توصیف شده است که نشان دهندهٔ جایگاه حرفه‌ای یا اجتماعی اوست. خانواده تا سال ۱۵۳۱ در میلان زندگی می‌کردند. او نزد یک تراشندهٔ جواهرات حکاکی شده و اشیاء سنگی سخت در میلان آموزش دید. در دهه ۱۵۴۰ او هنرمندی موفق بود که عمدتاً در میلان مستقر بود و حامیان او از جمله کوزیمو اول د مدیچی، دوک بزرگ توسکانی، که در سال‌های ۱۵۵۰–۱۵۵۲ برای دو ظرف بزرگ، یک گلدان و یک فنجان، از جنس کریستال
دو ظرف بزرگ، یک گلدان و یک فنجان، از جنس کریستال سنگی (کوارتز) به او پول پرداخت کرد، بودند. او در اولین نسخه از "کتاب «زندگی هنرمندان» اثر" واساری (۱۵۵۰) ذکر شده است. میلان تحت حکومت اسپانیا بود و خانه لئونه لئونی، رئیس ضرابخانه آنجا از سال ۱۵۴۲، و تولیدکننده اصلی مجسمه‌های پرتره بزرگ برای هابسبورگ‌ها بود. او برای هابسبورگ‌ها مدال ساخته بود، از جمله مدال چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم در سال ۱۵۳۶. اما تا دهه ۱۵۵۰ علاقه لئونی به مجسمه‌های پرتره در اندازه واقعی تغییر کرده بود. در گذشته، تشخیص بین کار لئونی و
تغییر کرده بود. در گذشته، تشخیص بین کار لئونی و یاکوپو کمی دشوار بوده است. یاکوپو ممکن است در ضرب سکه در ضرابخانه کمک کرده باشد، اما این موضوع مستند نیست. احتمالاً از طریق لئونی یا واساری بود که هابسبورگ‌ها از وجود یاکوپو دا ترتزو آگاه شدند، کسی که در سال ۱۵۵۴ برای پیوستن به خدمت آنها فراخوانده شد و ظاهراً سفر خود را با سفر به انگلستان آغاز کرد، جایی که فیلیپ دوم آینده اسپانیا در ۲۵ ژوئیه ۱۵۵۴، دو روز پس از اولین ملاقاتشان، با ماری اول انگلستان ازدواج کرد. یاکوپو برای بزرگداشت این ازدواج مدال‌هایی ساخت که
یاکوپو برای بزرگداشت این ازدواج مدال‌هایی ساخت که دو چهره پرتره و دو تصویر پشت سر تمثیلی را مدل‌سازی می‌کردند. این مدال‌ها در نسخه‌هایی با دو سر، یکی روی هر صورت، و نمونه‌های مرسوم‌تر با دو سر مربوط به هر یک از زوج‌ها ریخته‌گری شدند. این مدال‌ها در انواع فلزات، از سرب گرفته تا طلا، باقی مانده‌اند. در اواخر سال ۱۵۵۴، جاکوپو مدال نقره مریم مقدس را به کاردینال گرانول در بروکسل، در واقع وزیر امور خارجه هابسبورگ، فرستاد اما مدال فیلیپ مربوط به سال ۱۵۵۵ است. مدال‌هایی که در هر طرف آنها یک سر قرار دارد، «ترکیبی
که در هر طرف آنها یک سر قرار دارد، «ترکیبی غیرمعمول و بازساخته از دو مدال مستقل قبلی» هستند، شاید از سال ۱۵۵۵. یکی از تنها دو نمونه شناخته شده مدال طلای مریم مقدس در سال ۲۰۰۰ در حراج کریستی به قیمت ۱۳۰۲۵۰ پوند فروخته شد. بنابراین، پس از تهیه مدال ازدواج مری، در روز سال نو ۱۵۵۵، یاکوپو به عنوان مجسمه‌ساز ("escultor") دربار فیلیپ در لندن منصوب شد. در سال ۱۵۵۵، او به دنبال فیلیپ به بروکسل، پایتخت هلند اسپانیا، رفت و حداقل تا سال ۱۵۵۹ در آنجا ماند. تا سال ۱۵۶۲، او در مادرید بود، جایی که فیلیپ اکنون پادشاه
او در مادرید بود، جایی که فیلیپ اکنون پادشاه اسپانیا بود. به نظر می‌رسد که او تا آخر عمر در آنجا ماند و در ۲۳ سپتامبر ۱۵۸۹ در آنجا درگذشت. آثار. هیچ‌یک از جواهرات او (به معنای معمول گردنبند و غیره) باقی نمانده است؛ این احتمال وجود دارد که او برخی از جواهرات گرانبهایی را که ماری اول در پرتره‌اش اثر آنتونیس مور در موزه پرادو و سایر پرتره‌های دربار اسپانیا در آن دوره استفاده می‌کرد، ساخته باشد. او به خاطر سنگ‌های قیمتی حکاکی شده‌اش شناخته می‌شد که برخی از آنها باقی مانده‌اند. در بروکسل، او «مهر بزرگ» فیلیپ را
باقی مانده‌اند. در بروکسل، او «مهر بزرگ» فیلیپ را که تا سال ۱۵۵۷ مورد استفاده قرار می‌گرفت، ساخت، اما خودش آن را طراحی نکرد و الماسی را با نشان سلطنتی چارلز پنجم حکاکی کرد، که او نیز در سال ۱۵۵۶ برای یک لیوان آبخوری کریستال سنگی به او پول داده بود. او در مادرید حکاکی‌ها و نقش برجسته‌های مختلفی بر روی سنگ‌های سخت برای دربار ساخت، اما این آثار عموماً امضا نشده بودند و همین امر منجر به عدم قطعیت در انتساب آنها می‌شد. خانواده سلطنتی از او برای ارزش‌گذاری و مذاکره در مورد خرید اقلام مشابه و همچنین آثار باستانی