payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و با مدال‌های گچبری با کروبیان مزین شده است، خود را به عنوان یک فضای تک شبستانی زیبا و نفیس نشان می‌دهد. در بالای محراب، درون یک قاب چوبی حکاکی شده و طلاکاری شده عظیم، نقاشی‌ای وجود دارد که آموزش مریم مقدس را به تصویر می‌کشد. این اثر محرابی به نقاش وینی، دانیل سیتر (۱۶۴۹–۱۷۰۵)، نسبت داده می‌شود که در ونیز و رم آموزش دید و از سال ۱۶۸۸ برای دربار ساووی کار کرد. موضوع به تصویر کشیده شده، آموزش مریم مقدس، کمتر شناخته شده است و بر اساس داستان‌های جعلی دوران کودکی مریم در اورشلیم است. در مرکز بوم، آنا، مادر
کودکی مریم در اورشلیم است. در مرکز بوم، آنا، مادر مریم، به دخترش خواندن می‌آموزد. در کنار آنها، یک صندلی با سبد خیاطی دیده می‌شود که اشاره‌ای به آموزش هنر گلدوزی است. در پس‌زمینه، یواخیم با دقت همسر و دخترش را تماشا می‌کند، همراه با انبوهی از فرشتگان کوچک شاد. احتمالاً بوم تنها پس از اواسط قرن نوزدهم به مکان فعلی خود رسیده است. در فرهنگنامه ایالت‌های اعلیحضرت در سال ۱۸۴۲، نوشته راهب و مورخ گوفردو کازالیس، بوم نقاشی دیگری بر روی محراب کلیسای سلطنتی توصیف شده است که مجسمه‌ای از مریم مقدس به همراه کودک، سنت
است که مجسمه‌ای از مریم مقدس به همراه کودک، سنت فرانسیس آسیزی و سنت چارلز بورومئو را به تصویر می‌کشد که گمان می‌رود اثر کارلو دولچی فلورانسی باشد[۱۷]. دومین اثر محرابی ارائه شده اثر استفانو ماریا کلمنته (۱۷۱۹–۱۷۹۴) است که با قاب چوبی طلاکاری شده مشخص می‌شود: قاب طلاکاری شده باشکوه محراب در کلیسای سلطنتی قلعه مونکالیری با تزئینات چوبی کنده‌کاری شده فراوان مشخص می‌شود. یک نوار قوسی شکل اول، نقاشی را قاب می‌کند و به نوبه خود توسط دو ستون ستونی با گل‌های آویزان قاب گرفته شده است که در بالای سازه به داخل
آویزان قاب گرفته شده است که در بالای سازه به داخل براکت‌هایی باز می‌شوند که بین آنها یک پنل کار شده به تقلید از گچ‌کاری خودنمایی می‌کند. در زیر آن، مونوگرام ویتوریو آمادئو دوم به ما این امکان را می‌دهد که تاریخ اثر را حداکثر تا سال ۱۷۳۰ تعیین کنیم، همان‌طور که داده‌های سبکی نیز آن را تأیید می‌کنند، مطابق با آثار قلعه ریوولی و کاخ سلطنتی تورین که قدمت آنها به دهه ۱۷۲۰ برمی‌گردد. این کلیسا یکی از معدود شواهد تقریباً دست‌نخورده از مرحله اواخر قرن هجدهم اقامتگاه مونکالیری است. در طول قرن‌ها، این کلیسا محل
مونکالیری است. در طول قرن‌ها، این کلیسا محل برگزاری جشن‌ها و رویدادهای شاد برای خانواده ساووی بوده است، مانند ازدواج پرنسس ماریا ترزا از ساووی، دختر پادشاه ویکتور آمادئوس سوم، و چارلز فیلیپ از بوربون، کنت آرتوا، که با نام چارلز دهم به تخت سلطنت فرانسه نشست، که در اکتبر ۱۷۷۳ جشن گرفته شد و عروسی شاهزاده ناپلئون ویکتور بناپارت و پرنسس کلمنتاین از بلژیک، که در ۱۴ نوامبر ۱۹۱۰ برگزار شد. در همان کلیسا، در ۲۵ ژوئن ۱۹۱۱، بقایای پرنسس ماریا کلوتیلد از ساووی، دختر اولین پادشاه ایتالیا، ویکتور امانوئل دوم، و ماریا
اولین پادشاه ایتالیا، ویکتور امانوئل دوم، و ماریا آدلاید از هابسبورگ-لورن، برای ادای احترام دربار و مردم در معرض دید عموم قرار گرفت. دومی، که پس از جدایی از همسرش، شاهزاده جرولامو بناپارت، در اقامتگاه خود گوشه‌نشین شده بود و زندگی پارسایانه و مؤمنه‌ای را در پیش گرفت، که لقب «قدیس مونکالیری» را برای او به ارمغان آورد، در معرض احترام دربار و مردم قرار گرفت. اتاق خواب ملکه. "اتاق خواب ملکه ماریا آدلاید" که در طبقه اصلی واقع شده است، گواهی گرانبها بر طرح اولیه قرن نوزدهمی اقامتگاه است. این اتاق، به همراه "اتاق
نوزدهمی اقامتگاه است. این اتاق، به همراه "اتاق سرگرمی" مجاور (معروف به "اتاق آبی")، یکی از معدود اتاق‌هایی است که بیشتر دکوراسیون و مبلمان طراحی شده توسط دومنیکو فری بین سال‌های ۱۸۵۲ تا ۱۸۵۴ را حفظ کرده است. فری این اتاق را بر اساس سلیقه‌ای التقاطی طراحی کرده است که آن را در داخل اقامتگاه ترویج داده است. در این مورد، معمار با انتخاب احیای سبک منریسم متأخر، حال و هوایی مجلل و ساده به اتاق بخشیده است. تجلی مستقیم این سلیقه، تخت بزرگ دوشس با سایبانی باشکوه، یک جفت کمد کشودار ساخته شده توسط گابریل کاپلو،
یک جفت کمد کشودار ساخته شده توسط گابریل کاپلو، کابینت‌ساز، بر اساس طرحی از دومنیکو فری، و پایه چوبی و برنزی طراحی شده برای گلدان کمیاب مایسن است که با پرندگان و گل‌های ویبرنوم تزئین شده است. در امتداد یکی از دیوارهای اتاق، یک میز نماز کوچک با یک زانوبند و صلیب عاجی قرار دارد که ملکه می‌توانست در مقابل آن نماز بخواند. برخلاف «اتاق خواب پادشاه»، «اتاق اعلامیه» و «اتاق رختکن» مجاور، «اتاق خواب ماریا آدلاید» تنها تا حدی تحت تأثیر آتش‌سوزی سال ۲۰۰۸ قرار گرفت. آتش‌سوزی که در برج جنوب شرقی گسترش یافت، طاق را
آتش‌سوزی که در برج جنوب شرقی گسترش یافت، طاق را به‌طور کامل ویران کرد، اما دیوارها را دست نخورده باقی گذاشت؛ بنابراین، بوم نقاشی گائتانو فری که «تمثیل خواب» را به تصویر می‌کشید، موضوعی که به خوبی با عملکرد اتاق مطابقت داشت، گم شد. همچنین قاب گچبری اثر پیترو ایزلا که نقاشی را در خود جای داده بود و تزئینات تصویری به سبک مانریست متاخر که توسط جوزپه دسکلو روی بقیه طاق اجرا شده بود، گم شده‌اند. در «اتاق خواب ملکه ماریا آدلاید» یک محراب کوچک برای نماز وجود دارد که با یک زانوبند چوبی و دو کوسن پددار با آستر
که با یک زانوبند چوبی و دو کوسن پددار با آستر ابریشمی قرمز تزئین شده است. این مبلمان با همان سبک الهام گرفته از اواخر باروک که مشخصه پنل‌های چوبی اتاق خواب است، تزئین شده است. این قاب چوبی توسط گابریل کاپلو به سرپرستی دومنیکو فری ساخته شده است. خیمه که با شاخ و برگ‌های طلاکاری شده تزئین شده است، یک صلیب عاجی را در خود جای داده است. گلدانی که در «اتاق خواب ملکه ماریا آدلاید» در مونکالیری قرار دارد، نمونه‌ای مجلل از تولیدات چینی روکوکو کارخانه معروف مایسن است و با یک طرح تزئینی خاص به نام «گل‌های ویبرنوم» که
و با یک طرح تزئینی خاص به نام «گل‌های ویبرنوم» که توسط یوهان یواخیم کاندلر، یکی از مهم‌ترین سرامیک‌سازان آلمانی قرن هجدهم، اختراع شده است، مشخص می‌شود. حدود سال ۱۸۵۳، این گلدان بر روی پایه‌ای از دوره نئولوئی پانزدهم که برای این مناسبت توسط گابریل کاپلو، کابینت‌ساز، و جیووانی کولا، برنزکار، بر اساس طرحی از دومنیکو فری ساخته شده بود، قرار داده شد. بدین ترتیب، این شیء گرانبها در سال ۱۸۵۸ در ششمین نمایشگاه ملی محصولات صنعتی که در قلعه والنتینو برگزار شد، به نمایش گذاشته شد. از همین نوع، یک قطعه مرکزی معروف به
گذاشته شد. از همین نوع، یک قطعه مرکزی معروف به «گلوله برفی» در کاخ سلطنتی تورین نگهداری می‌شود که بخشی از یک مجموعه اصلی ۱۰۸ قطعه‌ای است که در سال ۱۸۶۱ در کاخ دوکاله در پارما، کمی قبل از انتقال اثاثیه از آن کاخ به اقامتگاه‌های خاندان ساووی در تورین، فلورانس و رم، فهرست‌بندی شده بود. در جریان آتش‌سوزی سال ۲۰۰۸، «اتاق رختکن ملکه»، یکی از گرانبهاترین اتاق‌های آپارتمان سلطنتی، به‌طور کامل ویران شد. ملکه ماریا آدلاید از ساردینیا از طریق یک درِ کوچک در دیوار، از «اتاق خواب» به آن دسترسی داشت. برخلاف آن اتاق که
«اتاق خواب» به آن دسترسی داشت. برخلاف آن اتاق که با کاغذ دیواری قرمز تیره مشخص می‌شد، اتاق رختکن دارای پنل‌های چوبی لاکی طلایی و عاجی اثر گابریل کاپلو و روکش‌های ابریشمی سبز ظریف بود. این فضای باریک به‌طور توهم‌زا توسط آینه‌هایی در امتداد دیوارها گسترش یافته بود، به جز یک دهانه حاوی یک مبل که هنوز هم قابل مشاهده است. در طرف مقابل، یک در شیشه‌ای اجازه می‌داد نور به داخل اتاق جاری شود و نمایش‌های نور خاطره‌انگیزی ایجاد کند. مرکز خزانه با یک شبکه طلایی روی زمینه آبی تزئین شده بود، در حالی که یک قاب آبی با
زمینه آبی تزئین شده بود، در حالی که یک قاب آبی با دسته‌های گل نقاشی شده در اطراف آن قرار داشت. برای بازگرداندن این جواهر گمشده به عموم، یک مرمت خاطره‌انگیز انتخاب شد. سطوح با ورق‌های نیمه شفاف پی‌وی‌سی نازک از باریسول پوشانده شده بودند که روی آنها پروفیل‌های کاغذ دیواری، مبلمان و تزئینات چاپ شده بود. با تنظیم نورها، می‌توان هم از ساختار معماری توالت و هم از پشت ورق‌ها، آسیب آتش‌سوزی را درک کرد. آپارتمان ماریا کلوتیلد. در سال ۱۸۷۸، پس از جدایی از همسرش، پرنس جروم بناپارت، معروف به «پلون پلون»، پرنسس ماریا
جروم بناپارت، معروف به «پلون پلون»، پرنسس ماریا کلوتیلد از ساووی، در قلعه مونکالیری به زندگی خصوصی روی آورد. پایان ازدواج ناموفق او سرانجام به او اجازه داد تا زندگی‌ای با ایمان و دور از دنیاگرایی و دسیسه‌های دربار داشته باشد. ماریا کلوتیلد، پرهیزگار و معتقد، سی سال آخر عمر خود را وقف دعا و امور خیریه کرد و به همین دلیل لقب «قدیس مونکالیری» را به دست آورد. اتاق خواب ماریا کلوتیلد، واقع در غرفه جنوب غربی در طبقه اول، کاملاً منعکس کننده ماهیت عمیقاً مذهبی اوست. این اتاق که به سبکی ساده مبله شده است، با
اوست. این اتاق که به سبکی ساده مبله شده است، با اتاق‌های مجلل اقامتگاه، مانند «اتاق خواب ملکه ماریا آدلاید»، مادر کلوتیلد، متفاوت است. چند وسیله - یک تخت ساده بدون سایبان، یک میز آرایش و چندین صندلی راحتی با روکش سبز دمشقی برای هماهنگی با کاغذ دیواری اتاق - به اتاق حس و حالی صمیمی و دنج می‌بخشند. در اتاق خواب، بازدیدکنندگان می‌توانند مجسمه گچی ماریا کلوتیلد در حال دعا را که توسط مجسمه‌ساز و آهنگساز مشهور پیترو کانونیکا ساخته شده است، تحسین کنند. این مجسمه کمی پس از مرگ پرنسس در ۲۵ ژوئن ۱۹۱۱ در اینجا قرار
کمی پس از مرگ پرنسس در ۲۵ ژوئن ۱۹۱۱ در اینجا قرار داده شد، زمانی که طرحی ارائه شد، که هرگز عملی نشد، تا اتاق خواب را به یک پناهگاه واقعی برای پرستش «قدیس» ماریا کلوتیلد تبدیل کند. در اتاق، یک مجسمه گچی از مجسمه ماریا کلوتیلد ساووی وجود دارد که توسط مجسمه‌ساز مشهور پیترو کانونیکا ساخته شده است. این اثر ارتباط نزدیکی با نسخه اصلی مرمری دارد که در فاصله نه چندان دور از قلعه مونکالیری، در کلیسای دانشگاهی سانتا ماریا دلا اسکالا در نزدیکی کلیسای مقدس مقدس واقع شده است. هم قالب گچی و هم مجسمه مرمری پس از مرگ
شده است. هم قالب گچی و هم مجسمه مرمری پس از مرگ پرنسس، که در ۲۵ ژوئن ۱۹۱۱ در بوی تقدس رخ داد، ساخته شدند. این بنای یادبود مرمری توسط شهرداری و جامعه مونکالیری به مجسمه‌ساز سفارش داده شد و در ۲۵ آوریل ۱۹۱۵، در مقابل جمعیتی از مردم که برای تجلیل از «قدیس مونکالیری» جمع شده بودند، افتتاح شد. قالب گچی که توسط ریکاردو گوالینو به پرنسس ماریا لتیزیا، دختر ماریا کلوتیلد، اهدا شده و قرار است در جایی که هنوز هم ایستاده است، قرار گیرد، تغییرات جزئی نسبت به نسخه مرمری دارد، که در آن چین‌های لباس او برجسته‌تر به نظر
دارد، که در آن چین‌های لباس او برجسته‌تر به نظر می‌رسد. پرنسس لباس مخصوص افراد غیر روحانی دومینیکن را به تن دارد که مایلند زندگی خود را وقف خدمت به خدا و دیگران کنند. چهره او که غرق در دعا است، با واقع‌گرایی شدید و تأثیرگذاری ترسیم شده است.
پپین ایتالیا (؛ ۷۷۷ – ) از سال ۷۸۱ تا زمان مرگش در سال ۸۱۰ پادشاه ایتالیا بود. او سومین پسر شارلمانی (و دومین پسر او از ملکه هیلدگارد) بود. پس از غسل تعمید در سال ۷۸۱، کارلومان به پپین تغییر نام داد، جایی که او همچنین به عنوان پادشاه پادشاهی لومبارد که پدرش فتح کرده بود، تاجگذاری کرد. پپین از سنین جوانی تحت حکومت شارلمانی بر این پادشاهی حکومت می‌کرد، اما پیش از پدرش درگذشت. پسرش برنارد پس از او پادشاه ایتالیا شد و نوادگان او طولانی‌ترین نسل مرد مستقیم بازمانده از سلسله کارولنژی بودند. زندگی. کارلومان در سال
از سلسله کارولنژی بودند. زندگی. کارلومان در سال ۷۷۷ متولد شد، دومین پسر شارلمانی و همسرش هیلدگارد. کارلومان یک برادر بزرگتر به نام شارل کوچک و یک برادر ناتنی به نام پپین گوژپشت، پسر ارشد شارلمانی، داشت. شارلمانی از سال ۷۶۸ پادشاه فرانک‌ها بود و در سال ۷۷۴ پادشاهی لمباردها را در شمال ایتالیا فتح کرد، که بخشی از آن به درخواست پاپ آدریان اول برای کمک در برابر پادشاه لمباردها، دسیدریوس، بود. در سال ۷۸۱، شارلمانی و هیلدگارد، کارلومان را به همراه برادر کوچکترش لویی پرهیزگار و خواهرانش روترود و برتا، دختر
لویی پرهیزگار و خواهرانش روترود و برتا، دختر شارلمانی، به درخواست آدریان به رم آوردند. کارلومان چهار ساله بود، اما والدینش غسل تعمید او را به تأخیر انداختند تا پاپ بتواند آن را انجام دهد. کارلومان غسل تعمید داده شد و آدریان سپس او را به عنوان پادشاه لمباردها (که بعدها پادشاه ایتالیا نامیده شد) و برادرش لویی را به عنوان پادشاه آکیتن تاجگذاری کرد. به عنوان بخشی از غسل تعمید کارلومان، او به پپین تغییر نام داد و اکنون با برادر ناتنی خود همنام بود. دلیل تغییر نام مشخص نیست، اما احتمالاً برای زنده کردن یاد
نام مشخص نیست، اما احتمالاً برای زنده کردن یاد پدربزرگش پپین کوتاه قد انتخاب شده بود، که به عنوان متحد وفادار پاپ به یاد آورده می‌شد، و تأکید بر این میراث برای پادشاه جوانی که قرار بود بر ایتالیا حکومت کند، مهم بود. اگرچه پپین تنها چهار سال داشت، تاجگذاری او صوری نبود - او به لمباردی آورده شد تا تحت مراقبت مشاورانی که شارلمانی برایشان فراهم کرده بود، زندگی کند، که مهم‌ترین آنها آدالارد کوربی، والدو رایشنو، دوک لومبارد روتچیلد و آنگیلبرت بودند. دربار پپین عمدتاً در ورونا مستقر بود، اگرچه او از کاخ‌هایی در
در ورونا مستقر بود، اگرچه او از کاخ‌هایی در مانتوا و پایتخت سنتی لومبارد، پاویا، نیز اداره می‌شد. پپین به نام خود پادشاه بود، اما شارلمانی حتی تا بزرگسالی پپین نیز نفوذ زیادی در ایتالیا داشت، حتی در مواردی مستقیماً قوانینی را صادر می‌کرد. پس از اینکه پپین به سن قانونی رسید، نقش خود را به عنوان یک رهبر نظامی ایفا کرد. او در لشکرکشی پدرش علیه تاسیلو سوم، پادشاه باواریا، در سال ۷۸۶ شرکت کرد. در سال ۷۹۶، او لشکرکشی علیه خاقانات آوار را رهبری کرد، دژ آنها را تصرف کرد و فروپاشی دولت آوار را تسریع کرد و به قلمرو
کرد و فروپاشی دولت آوار را تسریع کرد و به قلمرو فرانک‌ها اجازه داد تا به سمت شرق گسترش یابد. پیروزی پپین در شعر معاصر لاتین «دی پیپینی رجیس ویکتوریا آواریکا» جشن گرفته شده است. پپین همچنین چندین حمله علیه دوک‌نشین بنونتو و یک لشکرکشی موفق در سال ۸۱۰ علیه جمهوری ونیز را رهبری کرد. در سال ۸۰۶، شارلمانی پسران خود را گرد هم آورد و فرمان تقسیم امپراتوری را صادر کرد که برنامه‌های رسمی برای وراثت امپراتوری پس از مرگ او را مشخص می‌کرد. پپین در این حکومت ایتالیا تأیید شد و در عین حال بیشتر باواریا و آلامانیا را نیز
شد و در عین حال بیشتر باواریا و آلامانیا را نیز به دست آورد. لویی علاوه بر آکیتن، پرووانس، سپتیمانیا و بیشتر بورگوندی را نیز به دست آورد. و چارلز به عنوان پسر ارشدش که مورد لطف و عنایت بود (پپین گوژپشت پس از یک شورش ناکام در صومعه‌ای محبوس شده بود)، بیشترین سهم از ارث را به خود اختصاص داد و حکومت فرانسیا به همراه ساکسونی، نوردگاو و بخش‌هایی از آلمانیا را به او واگذار کرد. شارلمانی در مورد ارث بردن عنوان امپراتوری که در سال ۸۰۰ به دست آورده بود، صحبتی نکرد. دیویزیو همچنین به مرگ هیچ‌یک از برادران پرداخت و
دیویزیو همچنین به مرگ هیچ‌یک از برادران پرداخت و خواستار صلح بین آنها و بین هر یک از برادرزاده‌هایشان که ممکن بود وارث باشند، شد. نقشه‌های جانشینی شارلمانی به نتیجه نرسید. پپین در ۸ ژوئیه ۸۱۰ درگذشت و به دنبال آن خواهرش روترود، عمه‌اش ژیزلا، راهبه شل، و برادر ناتنی‌اش پپین و برادرش چارلز در طول سال‌های ۸۱۰–۸۱۱ به سرعت درگذشتند. همه آنها احتمالاً قربانی یک بیماری همه‌گیر بودند که در سال ۸۱۰ از گاوها شیوع یافته بود. در پی این مرگ‌ها، شارلمانی، پسر پپین، برنارد، را حاکم ایتالیا و تنها پسر زنده مانده خود،
را حاکم ایتالیا و تنها پسر زنده مانده خود، لویی، را وارث بقیه امپراتوری اعلام کرد. لویی و برنارد در سپتامبر ۸۱۳ رسماً به عنوان وارث شارلمانی منصوب شدند و پس از مرگ او در ۸۱۴ به‌طور کامل جانشین او شدند. خانواده و نوادگان. پپین با تئودرادا، پسرعموی پدرش و خواهر مشاورش، آدالارد، ازدواج کرده بود. برادرش لویی از رابطه نزدیک بین پپین و همسرش برای نامشروع جلوه دادن این ازدواج استفاده کرد تا برنارد را به حاشیه براند. نوادگان پسر برنارد تا قرن یازدهم به عنوان کنت‌های ورماندو در فرانسه به حکومت ادامه دادند،
کنت‌های ورماندو در فرانسه به حکومت ادامه دادند، طولانی‌تر از هر نوادگان پدری شارلمانی دیگر. علاوه بر برنارد، پپین پنج دختر داشت: آدالهاید (همسر لامبرت اول نانت و مادر گی اول اسپولتو)، آرولا، گوندرادا، برتاید و تئودرادا. پس از مرگ پپین، شارلمانی دختران را به خانه خود برد. پپین همچنین از اجداد هوگ کاپه، اولین پادشاه فرانسه از خاندان کاپه بود.
افسانه‌ها هرگز نمی‌میرند (انگلیسی: "Legends Never Die") سومین آلبوم استودیویی و اولین آلبوم پس از مرگ از خواننده رپ و خواننده آمریکایی جوس ورلد است. این آلبوم در ۱۰ ژوئیه ۲۰۲۰ توسط گرید ای پروداکشنز و اینترسکوپ رکوردز منتشر شد. این آلبوم با حضور هنرمندان مهمان از جمله هالزی، مارشملو، پولو جی، د کید لروی و تریپی رد همراه است. آلبوم با استقبال گسترده منتقدان و موفقیت تجاری بزرگی روبرو شد و در هفته اول انتشار در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ ایالات متحده قرار گرفت. این آلبوم به بررسی مضامین آشنای آثار جوس ورلد، مانند
آلبوم به بررسی مضامین آشنای آثار جوس ورلد، مانند مبارزه با اضطراب، افسردگی، سوءمصرف مواد و دل‌شکستگی می‌پردازد و به عنوان ادای احترامی به زندگی و میراث هنری او تلقی می‌شود. زمینه و انتشار. در ۸ دسامبر ۲۰۱۹، جاراد آنتونی هیگینز، معروف به جوس ورلد، شش روز پس از تولد ۲۱ سالگی‌اش، بر اثر تشنج ناشی از مصرف بیش از حد و تصادفی اوپیوئید در فرودگاه بین‌المللی میدوی شیکاگو درگذشت. مرگ نابهنگام او موجی از شوک و اندوه را در میان طرفداران و جامعه موسیقی ایجاد کرد. در زمان مرگ، گزارش شده بود که او نزدیک به دو هزار آهنگ
مرگ، گزارش شده بود که او نزدیک به دو هزار آهنگ ضبط‌شدهٔ منتشرنشده داشت. در ژانویه ۲۰۲۰، خانواده و تیم او در گرید ای پروداکشنز بیانیه‌ای منتشر کردند و قصد خود را برای به اشتراک گذاشتن موسیقی منتشرنشدهٔ او با جهان اعلام کردند. عنوان آلبوم، "افسانه‌ها هرگز نمی‌میرند"، در ۷ ژوئیه ۲۰۲۰، تنها سه روز پیش از انتشار رسمی، اعلام شد. این عنوان بازتاب‌دهندهٔ تأثیر عمیق جوس ورلد بر نسل خود و این باور است که هنر او پس از مرگش نیز به زندگی ادامه خواهد داد. چندین تک‌آهنگ پیش از آلبوم منتشر شدند: "Righteous" در ۲۴ آوریل
پیش از آلبوم منتشر شدند: "Righteous" در ۲۴ آوریل ۲۰۲۰، "Tell Me U Luv Me" با همکاری تریپی رد در ۲۹ مه، و "Life's a Mess" با همکاری هالزی در ۶ ژوئیه. همچنین تک‌آهنگ "Come &amp; Go" با همکاری مارشملو همزمان با انتشار آلبوم منتشر شد. موسیقی و مضامین. "افسانه‌ها هرگز نمی‌میرند" یک اثر عمیقاً درون‌نگرانه و احساسی است که در چارچوب سبک ایمو رپ و هیپ هاپ ملودیک که جوس ورلد پیشگام آن بود، قرار می‌گیرد. آلبوم به شکل بی‌پرده‌ای به مسائل مربوط به سلامت روان، از جمله اضطراب، افسردگی و افکار خودکشی می‌پردازد. این مضامین
افسردگی و افکار خودکشی می‌پردازد. این مضامین در قطعاتی مانند "Fighting Demons" و "Wishing Well" به اوج خود می‌رسند، جایی که جوس ورld با صداقت بی‌رحمانه‌ای دربارهٔ شیاطین درونی خود و استفاده از مواد مخدر به عنوان مکانیزم مقابله صحبت می‌کند. عشق، دل‌شکستگی و روابط سمی نیز از مضامین اصلی آلبوم هستند که در آهنگ‌هایی مانند "Life's a Mess" و "Tell Me U Luv Me" مورد بررسی قرار می‌گیرند. از نظر موسیقایی، آلبوم تنوعی از صداها را در بر می‌گیرد؛ از ملودی‌های آرام و مبتنی بر گیتار در "Righteous" تا انرژی انفجاری و
مبتنی بر گیتار در "Righteous" تا انرژی انفجاری و الهام‌گرفته از پاپ پانک در "Come &amp; Go" با همکاری مارشملو. صدای جوس ورلد در سراسر آلبوم قدرتمند و پر از احساس است و توانایی او در خلق ملودی‌های گیرا و جریان‌های آوازی متنوع به وضوح نمایان است. آلبوم همچنین شامل قطعات صوتی کوتاهی از مصاحبه‌ها و فری‌استایل‌های جوس ورلد است که به آن حس شخصی‌تر و مستندگونه‌ای می‌بخشد. نقدها و بازخوردها. "افسانه‌ها هرگز نمی‌میرند" پس از انتشار با تحسین گسترده منتقدان موسیقی مواجه شد. در وب‌سایت متاکریتیک، که به نقدها امتیاز
شد. در وب‌سایت متاکریتیک، که به نقدها امتیاز میانگین از ۱۰۰ می‌دهد، این آلبوم بر اساس ده نقد، امتیاز میانگین ۷۵ را دریافت کرد که نشان‌دهندهٔ «نقدهای عموماً مطلوب» است. بسیاری از منتقدان، آلبوم را به عنوان یک ادای احترام قدرتمند و مناسب به زندگی و هنر جوس ورلد ستودند. دنی شوارتز از "رولینگ استون" آن را «حرکت‌دهنده و ضروری» خواند و نوشت که این آلبوم صداقت هنری او را حفظ کرده است. ای.دی. آموروسی از "ورایتی" آسیب‌پذیری و استعداد ملودیک جوس ورلد را تحسین کرد و نوشت که آلبوم «پرتره‌ای زنده از یک هنرمند جوان است
که آلبوم «پرتره‌ای زنده از یک هنرمند جوان است که در اوج خلاقیت خود قرار داشت.» درووا بالرام از "ان‌ام‌ئی" به آلبوم چهار ستاره از پنج ستاره داد و آن را «یک ادای احترام تکان‌دهنده و ماجراجویانه به یک ستارهٔ سقوط‌کرده» توصیف کرد که توانایی‌های موسیقایی متنوع او را به نمایش می‌گذارد. با این حال، برخی از منتقدان انتقاداتی نیز داشتند. شلدون پیرس از "پیچفورک" احساس می‌کرد که آلبوم بیش از حد طولانی و تکراری است و برخی از بهترین ویژگی‌های جوس ورلد را کمرنگ می‌کند، اگرچه او همچنان آسیب‌پذیری موجود در اشعار را ستود.
او همچنان آسیب‌پذیری موجود در اشعار را ستود. تام Breihan از "استریوگام" نیز به طولانی بودن آلبوم اشاره کرد اما نتیجه گرفت که «این آلبوم تصویری واضح از یک استعداد بزرگ را به نمایش می‌گذارد که خیلی زود از دست رفت.» عملکرد تجاری. "افسانه‌ها هرگز نمی‌میرند" یک موفقیت تجاری عظیم بود. این آلبوم با فروش ۴۹۷٬۰۰۰ واحد معادل آلبوم در هفته اول، در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ ایالات متحده قرار گرفت. این بزرگترین هفته فروش برای یک آلبوم در سال ۲۰۲۰ تا آن زمان و چهارمین هفته بزرگ برای یک آلبوم در آن سال بود. این آلبوم همچنین
برای یک آلبوم در آن سال بود. این آلبوم همچنین بزرگترین هفته پخش استریم در سال ۲۰۲۰ را با بیش از ۴۲۲ میلیون استریم در هفته اول به ثبت رساند. موفقیت آلبوم به چارت‌های تک‌آهنگ‌ها نیز کشیده شد. در هفته اول انتشار آلبوم، پنج آهنگ از آن ("Come &amp; Go", "Wishing Well", "Conversations", "Life's a Mess", و "Hate the Other Side") به‌طور همزمان در ده رتبه برتر جدول ۱۰۰ تک‌آهنگ داغ بیلبورد قرار گرفتند. این موفقیت، جوس ورلد را در کنار بیتلز و دریک به عنوان تنها هنرمندانی قرار داد که به چنین دستاوردی رسیده‌اند. این
قرار داد که به چنین دستاوردی رسیده‌اند. این آلبوم در چندین کشور دیگر از جمله استرالیا، کانادا، ایرلند و بریتانیا نیز به رتبه اول دست یافت. تا به امروز، آلبوم توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا (RIAA) گواهی پلاتین چندگانه دریافت کرده است. میراث. "افسانه‌ها هرگز نمی‌میرند" تنها یک موفقیت تجاری نبود، بلکه به عنوان یک نقطه عطف در بحث‌های مربوط به آلبوم‌های پس از مرگ عمل کرد. این آلبوم به دلیل رویکرد محترمانه و دقیقی که تیم جوس ورلد در تکمیل و ارائه آن داشت، مورد ستایش قرار گرفت. برخلاف برخی دیگر از
داشت، مورد ستایش قرار گرفت. برخلاف برخی دیگر از آثار پس از مرگ که به نظر می‌رسید صرفاً برای سودآوری منتشر شده‌اند، این آلبوم به عنوان یک پروژه کامل و منسجم که به دیدگاه هنری جوس ورلد وفادار بود، تلقی شد. این آلبوم همچنین تأثیر عمیق جوس ورلد بر طرفدارانش را تثبیت کرد. صداقت او در مورد سلامت روان و اعتیاد، به بسیاری از شنوندگان جوان که با مشکلات مشابهی دست و پنجه نرم می‌کردند، احساس ارزش و درک بخشید.
پرکتاریت (; – ۶۸۸) اولین پادشاه کاتولیک لومباردها بود که در قرن هفتم، پادشاهی از نظر مذهبی تقسیم‌شده را رهبری می‌کرد. او ابتدا از سال ۶۶۱ تا ۶۶۲ و سپس از سال ۶۷۱ تا ۶۸۸ حکومت کرد. او به خاطر تبدیل مذهب کاتولیک به مذهب رسمی، نجات جان یک رهبر مهاجم و راه‌اندازی پروژه‌های ساختمانی در اطراف پایتخت مشهور است. او یکی از دو پسر و جانشینان آریپرت اول بود که پس از ترور رودوالد قدرت را به دست گرفتند. او قدرت را با برادر بزرگترش گودپرت به اشتراک گذاشت. آنها از پادشاهان سلسله باواریایی لومباردها بودند که از نوادگان
سلسله باواریایی لومباردها بودند که از نوادگان گاریبالد اول بودند. زمینه سیاست لومباردها. پرکتاریت از میلان و گودپرت از پاویا حکومت می‌کردند. او کاتولیک بود، در حالی که گودپرت آریایی بود. آریپرت اول یک مسیحی کلسدونی بود، شاخه‌ای از مسیحیت که توسط کاتولیک‌ها حمایت می‌شد. مسیحیت آریایی در میان لومباردهایی از رودوالد که پیش از آریپرت اول پس از ترور رودوالد در سال ۶۵۳ میلادی بر تخت سلطنت نشست، دیده می‌شد. اختلافات مذهبی، این دو برادر را از هم جدا کرد، زیرا تنش‌ها در پادشاهی با خراجگزاران متعصب که به دنبال قدرت
در پادشاهی با خراجگزاران متعصب که به دنبال قدرت بودند، افزایش یافت. سلطنت پرکتاریت نشان‌دهنده بی‌ثباتی‌ای است که برای بسیاری از پادشاهان لومبارد معمول بود. در قرن ششم و هفتم، هر مدعی قدرت در سیاست لومبارد می‌توانست با ازدواج یا مشتق شدن از یک عضو زن سلسله سلطنتی لومبارد، مشروعیت کسب کند. این واقعیت که آریپرت اول برادرزاده ملکه مشهور لومبارد، تئودلیندا، بود، ممکن است نقش اساسی در ادعای او بر تخت سلطنت داشته باشد. ازدواج با یک ملکه سابق یا دختر یک پادشاه، راهی برای کسب قدرت است. ریشه‌های فرهنگی لمباردها در
برای کسب قدرت است. ریشه‌های فرهنگی لمباردها در کتاب «خاستگاه قوم لومبارد» نشان داده شده است که به جنبه‌های بت‌پرستانه بسیاری از قهرمانان، خدایان و پیوند لمباردها با دودمان شجاع و شریف اشاره می‌کند که برای درک فرهنگ اولیه لمباردها حیاتی است. ریشه‌های بت‌پرستی مردم لمبارد به درک شکاف مذهبی و اجتماعی که در طول این مبارزه قدرت بین گریمولد و سلطنت پرکتاریت رخ داد، کمک می‌کند. گودپرت در جنگ با پرکتاریت از دوک گریمولد اول از بنونتو درخواست کمک کرد، اما گریمولد در عوض تصمیم گرفت به گودپرت که بر پاویا، پایتخت
در عوض تصمیم گرفت به گودپرت که بر پاویا، پایتخت پادشاهی لمباردها، حکومت می‌کرد، حمله کند. این شهر برای هویت لمباردی اهمیت فرهنگی داشت و به عنوان سرزمین موعود آنها از ارزش ویژه‌ای برخوردار بود. این معنا پیوندهای محکمی با مسیحیت داشت، زیرا شاه آلبوین هنگام تصرف شهر برای لمباردها به مسیحیان رحم کرد. پاویا پایتخت سلطنت لمبارد شد. این موضوع برای گریمولد بسیار مهم بود زیرا او با سلسله سلطنتی فعلی لومبارد بیگانه بود. بنونتان، گودپرت را ترور کرد و کنترل پادشاهی را به دست گرفت و پرکتاریت را مجبور به فرار کرد.
را به دست گرفت و پرکتاریت را مجبور به فرار کرد. پرکتاریت ابتدا به دربار خاقان آوار کاکار رسید. در همین حال، همسرش، رودلینده، و پسرشان کونینسکپرت توسط گریمولد دستگیر و به بنونتو فرستاده شدند. پرکتاریت کمی پس از آن بازگشت تا علیه گریمولد توطئه کند، اما دوباره به فرانسه گریخت. هنگامی که گریمولد با فرانک‌ها پیمانی منعقد کرد، پرکتاریت آماده فرار به بریتانیا شد، اما خبر مرگ گریمولد زودتر به او رسید. حکومت گریمولد و تفرقه در پادشاهی. در سال ۶۶۲، اندکی پس از به قدرت رسیدن پرکتاریت و گودپرت، توطئه‌ای برای برکناری
رسیدن پرکتاریت و گودپرت، توطئه‌ای برای برکناری برادران پادشاه مشترک و جایگزینی یکی از دوک‌های لومبارد به جای آنها در حال شکل‌گیری بود. رهبر مخالفان پادشاهان مشترک، گریمولد اول از بنونتو بود که از حمایت گاریپالد تورین به عنوان یک نفوذی برخوردار بود. گودپرت به گاریپالد بی‌اعتماد بود و او را به عنوان یک دیپلمات و مشاور نزدیک خود نگه می‌داشت. گاریپالد به جای گودپرت، در خدمت منافع دوک گریمولد بود. گزارش شده است که گودپرت از اینکه دوک گریمولد به دلیل اطلاعات نادرست و خرابکاری‌های گاریپالد، ارتشی را جمع‌آوری کرده
و خرابکاری‌های گاریپالد، ارتشی را جمع‌آوری کرده و در حال پیشروی به سمت پاویا است، بی‌اطلاع بوده است. طبق روایت، پس از ورود دوک شورشی به کاخ پادشاه، پادشاه گودپرت که از خطری که در آن قرار داشت بی‌خبر بود، از گریمولد به گرمی استقبال کرد. از گریمولد دعوت شد تا در کاخ بماند و از ضیافت‌ها و سرگرمی‌ها لذت ببرد. گریموالد پس از آنکه پادشاه گودپرت در طول اقامتش با ضربات چاقو به قتل رسید، تاج و تخت را به دست گرفت. گریموالد پس از کشتن گودپرت، به سرعت وارد عمل شد و با ازدواج با یکی از اعضای خاندان سلطنتی لومبارد،