payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از سال ۱۹۵۸ مارتینلی در پارلمان اروپا به عنوان عضو گروه دموکرات مسیحی خدمت کرد و ریاست کمیته حمل‌ونقل را برعهده داشت. او همچنین عضو کمیته بازار داخلی جامعه در پارلمان اروپا بود. مارتینلی از سال ۱۹۶۳ برای سه دوره متوالی نماینده لمباردی در سنای ایتالیا بود. مارتینلی متأهل بود و دارای ۹ فرزند بود. او در ۲۱ مه ۲۰۰۱ درگذشت. میراث. در کومو یک میدان به نام او اختصاص داده شد، میدان ماریو مارتینلی. در سال ۲۰۰۴، جیووانی دی کاپو بیوگرافی مارتینلی را با عنوان "Mario Martinelli nel secolo delle contraddizioni" منتشر
Martinelli nel secolo delle contraddizioni" منتشر کرد.
نقاشی مغزی یک رابط مغز-رایانه غیرتهاجمی بر پایهٔ P300 است که امکان نقاشی کردن را بدون استفاده از فعالیت عضلانی فراهم می‌سازد. این فناوری با ترکیب الکتروانسفالوگرافی، الگوریتم‌های پردازش سیگنال و تحریک دیداری بر روی نمایشگر عمل می‌کند تا محل تمرکز نگاه کاربر را تشخیص دهد و به او اجازه دهد فرمان‌های دلخواه خود را به نرم‌افزار نقاشی منتقل کند. هدف این پروژهٔ پژوهشی، یاری‌رسانی به افرادی است که به دلیل بیماری‌های عصبی یا عصب‌عضلانی (مانند اسکلروز جانبی آمیوتروفیک یا ALS) دچار سندرم قفل‌شدگی هستند و توان ارتباطی
یا ALS) دچار سندرم قفل‌شدگی هستند و توان ارتباطی آنان با محیط به شدت محدود شده است و در نتیجه از امکان بیان خلاقانه محروم مانده‌اند. تاریخچه. نقاشی مغزی به‌طور مشترک توسط "آندریا کیوبلر" از دانشگاه وورتسبورگ (آلمان) و "آدی هوسله" توسعه یافت. پس از طراحی و آزمون، این فناوری در سال ۲۰۱۰ برای نخستین بار در رسانه‌های عمومی معرفی شد و هم‌زمان در مجلات علمی با گزارشی از ارزیابی بر روی داوطلبان سالم و افراد مبتلا به سندرم قفل‌شدگی منتشر گردید. از سال ۲۰۱۲ و با حمایت پروژهٔ اروپایی «BackHome» (FP7-ICT-288566)، این
پروژهٔ اروپایی «BackHome» (FP7-ICT-288566)، این رابط مغز-رایانه برای استفادهٔ مستقل خانگی سازگار شد و در همان سال در خانهٔ هنرمند مبتلا به سندرم قفل‌شدگی، هایده پفوتزنر، نصب گردید. در سال ۲۰۱۳ نیز یورگن تیه‌له از این سامانه در منزل خود بهره‌مند شد. ارزیابی بلندمدت توسط یکی از کاربران مبتلا به سندرم قفل‌شدگی، نشان‌دهندهٔ رضایت مطلوب از کارکرد این سیستم بود. پس از موفقیت در جلب پشتیبانی عمومی از طریق سرمایه‌گذاری جمعی، "هایده پفوتزنر" نمایشگاهی در تابستان ۲۰۱۳ در ایسدیل اسکاتلند برگزار کرد، و از ژوئیه تا
۲۰۱۳ در ایسدیل اسکاتلند برگزار کرد، و از ژوئیه تا دسامبر ۲۰۱۴ نیز نمایشگاهی در وورتسبورگ (آلمان) داشت.
آنتونیو موسکونی (؛ ۹ سپتامبر ۱۸۸۶ – ) سیاست‌مدار اهل ایتالیا بود. زندگی‌نامه. آنتونیو موسکونی در ۹ سپتامبر ۱۸۶۶ در ویچنزا به دنیا آمد. او در سال ۱۹۰۸ از دانشگاه پادووا فارغ‌التحصیل رشته حقوق شد. در سال ۱۹۱۱ به عنوان دبیر وزارت کشور منصوب شد. در ژوئیه ۱۹۱۹ کمیساریای شهرداری در تریسته را برعهده گرفت. سپس از دسامبر ۱۹۱۹ ریاست دولت مدنی استان تریسته را برعهده گرفت. از سال ۱۹۲۰ عضو سنای ایتالیا و مشاور دولت بود. او در ژوئیه ۱۹۲۸ به عنوان وزیر دارایی در کابینه موسولینی منصوب شد و جای جوزپه ولپی را گرفت. در ژوئیه
منصوب شد و جای جوزپه ولپی را گرفت. در ژوئیه ۱۹۳۲ از این سمت کناره‌گیری کرد و گویدو یونگ جای او را گرفت. در دوره ۱۹۳۲–۱۹۳۴ ریاست بانک ملی کشاورزی ایتالیا را برعهده داشت. سایر سمت‌های او شامل ریاست کمیسیون مالی مرکزی (۱۹۳۹–۱۹۴۴) و آکادمی المپیک ویچنزا (۱۹۳۶–۱۹۴۴) بود. موسکونی در ۱۲ ژوئیه ۱۹۵۵ درگذشت.
دومنیکو پلگرینی جامپیترو (; – ) اقتصاددان، سیاستمدار، و نویسنده اهل ایتالیا بود. زندگی‌نامه. دومنیکو پلگرینی جامپیِترو در ۳۰ اوت ۱۸۹۹ در برینزا در باسیلیکاتا زاده شد. او اقتصاددان، حقوقدان، استاد دانشگاه و سیاستمدار ایتالیایی بود و در سال‌های پایانی زندگی به عنوان روزنامه‌نگار فعالیت داشت. در دوران جوانی، او در کازرتا یک لشکر ملی‌گرایانه به نام "Sempre pronti" ("همیشه آماده") تأسیس کرد. او در جنگ جهانی اول به عنوان ستوان پیاده‌نظام خدمت کرد و پس از آن در سال ۱۹۲۲ به جنبش فاشیسم پیوست و عضو حزب ملی فاشیست
۱۹۲۲ به جنبش فاشیسم پیوست و عضو حزب ملی فاشیست ایتالیا به رهبری بنیتو موسولینی شد و در مارس به رم شرکت کرد. در این دوره، او با برخی باشگاه‌های فراماسونری نیز مرتبط شد. او به عنوان یکی از چهره‌های برجسته فاشیست‌های انتخاب‌شده در کامپانیا شناخته می‌شد و در کنار آلفردو روکو، برونو اسپامپاناتو و اقتصاددان آلبرتو بنِدوچه فعالیت داشت. در سال ۱۹۲۶ مدرک حقوق گرفت و به مدت هشت سال وکیل بود. او فاشیسم را وارد فضای دانشگاهی کرد و در دانشگاه ناپل بر روی "حقوق عمومی تطبیقی و تاریخ دکترین فاشیسم" تدریس کرد. همچنین در
و تاریخ دکترین فاشیسم" تدریس کرد. همچنین در چندین صندوق قرض‌الحسنه فعالیت داشت. پلگرینی جامپیِترو در جنگ داخلی اسپانیا به عنوان کاپیتان داوطلب پیاده‌نظام در کنار نیروهای فرانسیسکو فرانکو خدمت کرد و دو بار مدال گرفت. پس از بازگشت، چندین پست سیاسی دریافت کرد و به عنوان مشاور "شرکت‌ها" و "فاشی" و معاون وزیر دارایی در سال ۱۹۴۳ فعالیت داشت. پس از سرنگونی موسولینی و پیوستن ایتالیا به متفقین در جنگ جهانی دوم، او به شمال ایتالیا رفت و عضو رسمی جمهوری اجتماعی ایتالیا تحت کنترل آلمان نازی شد. به عنوان وزیر دارایی،
تحت کنترل آلمان نازی شد. به عنوان وزیر دارایی، در سال ۱۹۴۴ نیروهای شبه‌نظامی بدنام "بلک بریگیدز" را ایجاد کرد. در پایان جنگ، او دستگیر و به همکاری با دشمن متهم شد و در ۲۸ اوت ۱۹۴۵ به سی سال زندان محکوم شد. پلگرینی جامپیِترو از زندان گریخت و در سال ۱۹۴۹ به برزیل، سپس آرژانتین و در نهایت اروگوئه پناه برد. او به عنوان بانکدار فعالیت کرد و مجله "Sintesi" را ویرایش می‌کرد. او در زمینه نظریه فاشیسم نوشت: کتاب ۱۹۴۱ او "Aspetti spirituali del fascismo" ("جنبه‌های معنوی فاشیسم") به بررسی ویژگی‌های اسرارآمیز دکترین
فاشیسم") به بررسی ویژگی‌های اسرارآمیز دکترین فاشیسم پرداخت و "L'oro di Salò" ("طلای سالو") تلاش کرد عملکرد خود را به عنوان برنامه‌ریز اقتصادی جمهوری توضیح دهد و مسئولیت چپاول ثروت دولت موسولینی را متوجه دیگران کند.
آنتونیو پسنتی (؛ ۵ اکتبر ۱۹۱۰ – ) سیاست‌مدار اهل ایتالیا بود. زندگی‌نامه. آنتونیو پسنتی تحصیلات حقوق خود را در دانشگاه پاویا انجام داد و سپس به جنبش زیرزمینی ضد فاشیسم پیوست. او بین لندن، وین، برن و پاریس سفر می‌کرد تا دوره‌های کارشناسی ارشد اقتصاد را بگذراند و با تبعیدیان ضد فاشیست همکاری داشت. در پاریس او نشریهٔ "Antifascismo Nuovo" را با نام مستعار "Italicus" منتشر کرد و با تبعیدیان وابسته به Giustizia e Libertà همکاری کرد. سپس به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست و با نشریات آن همکاری داشت. او در کنگرهٔ
پیوست و با نشریات آن همکاری داشت. او در کنگرهٔ ایتالیایی‌های خارج از کشور علیه جنگ اتیوپی که در اکتبر ۱۹۳۵ در پاریس برگزار شد، شرکت کرد؛ پس از سخنرانی علیه تجاوز فاشیستی به اتیوپی در بروکسل (با هویت جعلی) در "کنگرهٔ ایتالیایی‌ها"، در بازگشت به ایتالیا در 8 نوامبر 1935 دستگیر شد. پسنتی توسط دادگاه ویژه به ۲۴ سال زندان محکوم شد. در سال ۱۹۳۸، کارت PSI به او اختصاص یافت، همراه با رودولفو موراندی و ساندرو پرتینی، که همگی در زندان‌های فاشیستی بودند. پس از سپری کردن هشت سال حبس سخت، در 4 سپتامبر 1943 آزاد شد و به
هشت سال حبس سخت، در 4 سپتامبر 1943 آزاد شد و به مناطقی از ایتالیا که آزاد شده بود رسید. در باری او به حزب کمونیست ایتالیا پیوست و مدیر روزنامه "Civiltà Proletaria" شد. در ژانویهٔ ۱۹۴۴، پسنتی در کنگرهٔ ملی CLN شرکت کرد؛ در آوریل به سالرنو منتقل شد و به عنوان معاون وزیر دارایی وارد دومین دولت بونومی شد؛ پس از آزادسازی رم، در نخستین دولت اتحاد ملی CLN به ریاست ایوانوئه بونومی به عنوان وزیر شرکت کرد و در دسامبر ۱۹۴۴، وزیر دارایی در دومین دولت بونومی شد. در سال ۱۹۴۶ در جلسات پیمان صلح در پاریس با De Gasperi
۱۹۴۶ در جلسات پیمان صلح در پاریس با De Gasperi شرکت کرد. از ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷ معاون رئیس IRI شد. پسنتی در سال ۱۹۴۵ عضو شورای ملی ایتالیا و سپس عضو مجلس مؤسسان ایتالیا بود. او همچنین عضو کمیتهٔ مرکزی PCI، ریاست مرکز مطالعات سیاست اقتصادی و کمیتهٔ هدایت مؤسسهٔ گرامشی بود. پس از انتخاب مجدد در دوره‌های بعدی، در ۱۹۵۳ به سنای ایتالیا رفت. فعالیت‌های دانشگاهی. از سال ۱۹۶۸، کاملاً به تدریس و پژوهش پرداخت؛ در دوران پس از جنگ مؤسس "مرکز اقتصادی بازسازی" و نشریهٔ "Economic Criticism" و سردبیر "Economic Policy" بود. او
Criticism" و سردبیر "Economic Policy" بود. او کرسی علم مالی و حقوق مالی را در دانشگاه پارما در ۱۹۴۸ داشت و سپس استاد کامل اقتصاد سیاسی در پیزا و رم شد. از شاگردان او می‌توان به گانفرانکو لا گراسا اشاره کرد، که دستیار پسنتی در پیزا شد. یک سال پیش از مرگش، کتاب خودزندگی‌نامه‌ای خود را با عنوان "La cathedra e il bugliolo" منتشر کرد. یک مدرسهٔ متوسطه در کاشچینا، در استان پیزا، به نام او نام‌گذاری شده است.
کوریره رومانیا یک روزنامه ایتالیایی است که دفتر مرکزی آن در ریمینی قرار دارد. این روزنامه به همراه "ایل رستو دل کارلینو" یکی از پرتیراژترین روزنامه‌ها در امیلیا-رومانیا است. تاریخچه. "روزنامه کوریره رومانیا" در سال ۱۹۹۳ توسط تعاونی روزنامه‌نگاران تأسیس شد؛ اولین شماره آن در ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۳ منتشر شد. این روزنامه در حال حاضر در سه نسخه محلی منتشر می‌شود: ریمینی - سن مارینو، فورلی - چزنا، و راونا - فائنزا - لوگو - ایمولا.
لا نات یک روزنامه عصر ایتالیایی بود که بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۹۵ در میلان منتشر می‌شد. تاریخچه. این روزنامه توسط کارلو پزنتی، صنعتگر، تأمین مالی می‌شد که می‌خواست جلوی ظهور احتمالی کمونیسم در کشور را بگیرد و از قانون انتخابات اکثریت حمایت کند، قانونی که توسط احزاب چپ‌گرا به عنوان «قانون کلاهبرداری» شناخته می‌شد. روزنامه‌نگار ستفانو «نینو» نوتریزیو، سردبیر سابق اخبار ورزشی "ایل پوپولو دیتالیا"، به عنوان سردبیر منصوب شد، سمتی که تا سال ۱۹۷۹ در اختیار داشت. این روزنامه با تیراژ ۲۵۰۰۰۰ نسخه در روز در طول دهه
روزنامه با تیراژ ۲۵۰۰۰۰ نسخه در روز در طول دهه ۱۹۶۰، موفقیت غیرمنتظره‌ای کسب کرد. توجه ویژه‌ای به اخبار جنایی و ورزشی معطوف بود. این روزنامه همچنین چندین نوآوری ساختاری و مفهومی را معرفی کرد: این روزنامه اولین روزنامه ایتالیایی بود که فهرست بازار سهام را منتشر کرد، اولین روزنامه‌ای بود که راهنمایی برای نمایش فیلم‌ها با جدول زمانی، آدرس سینماها، قیمت بلیت، شماره تلفن و حمل و نقل منتشر کرد و اولین روزنامه‌ای بود که فیلم‌ها را با سیستم رتبه‌بندی بررسی کرد و باعث ناراحتی سینماداران شد که حتی کمپینی برای تحریم
ناراحتی سینماداران شد که حتی کمپینی برای تحریم روزنامه به راه انداختند. در سال ۱۹۸۴ این روزنامه توسط ناشر روسکونی خریداری شد و در سال ۱۹۹۳ توسط پائولو برلوسکونی خریداری شد. به دنبال کاهش قابل توجه فروش، این روزنامه در ژانویه ۱۹۹۵ تعطیل شد. تلاش برای راه‌اندازی مجدد آن در سال ۱۹۹۷ تنها چند هفته دوام آورد.
پائسه سرا (به ایتالیایی: Paese Sera) یک روزنامه عصر ایتالیایی بود که بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۹۴ منتشر می‌شد. تاریخچه. این روزنامه در سال ۱۹۴۹ در رم، به عنوان نسخه عصرگاهی روزنامه "ایل پائسه" تأسیس شد. این روزنامه که به حزب کمونیست ایتالیا نزدیک بود، به عنوان جایگزینی چپ‌گرا برای روزنامه‌های محبوب راست میانه‌رو رومی، "ایل مساجرو" و "ایل تمپو" در نظر گرفته شده بود. پائسه سرا "(عصر کشور)" برخلاف ارگان رسمی حزب، "لونیتا (وحدت")، فضای کافی برای موضوعات سبک‌تر و عامه‌پسندتر مانند اخبار شایعات، گزارش‌های جنایی، کمیک
مانند اخبار شایعات، گزارش‌های جنایی، کمیک استریپ‌ها و طالع‌بینی‌ها فراهم می‌کرد. اولین سردبیر آن توماسو اسمیت بود که در سال ۱۹۵۶ در مخالفت با انتخاب حزب کمونیست ایتالیا مبنی بر حمایت از حمله شوروی به مجارستان، استعفا داد. از جمله همکاران آن می‌توان به اومبرتو اکو، جیانی روداری، نوربرتو بابیو، مائوریتزیو کوستانزو، ادواردو سانگوئینتی، تولیو دی مائورو، ناتالینو ساپگنو، آریگو بندتی، آندره‌آ بارباتو، الیو پاگلیارانی، مائولیمو پینیوسی، الیو پاگلیارانی، آلدوینوسی و آلدوینوسی اشاره کرد. زک در سال ۱۹۶۳، با بسته شدن
آلدوینوسی اشاره کرد. زک در سال ۱۹۶۳، با بسته شدن کشور، آن را با یک نسخه صبح جایگزین کرد. پس از افزایش رقابت، بی‌علاقگی حزب کمونیست و کاهش قابل توجه فروش، این روزنامه ابتدا در سال ۱۹۸۳ تعطیل شد. به لطف ایجاد یک تعاونی که توسط کارمندانش تشکیل شده بود و با اشتراک خوانندگان، این روزنامه اندکی بعد دوباره منتشر شد، قبل از اینکه دوباره در سال ۱۹۹۴ تعطیل شود. در سال‌های بعد، چند تلاش کوتاه‌مدت برای راه‌اندازی مجدد آن انجام شد.
لوکینو ویسکونتی (؛ ۱۲۸۷ – ۲۴ ژانویه ۱۳۴۹) از سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۹ فرمانروای میلان بود. او همچنین یک کوندوتیرو و فرمانروای پاویا بود. از سال ۱۳۱۵ فرمانروای پاویا بود، پنج سال بعد، او پادِستای ویگِوانو شد، جایی که قلعه‌ای را که هنوز هم قابل مشاهده است، بنا نهاد. در سال ۱۳۲۳، به همراه تمام خانواده‌اش، به اتهام ارتداد تکفیر شد. اتهامات ارتداد و تکفیر بعداً لغو شد و او در سال ۱۳۴۱ به عنوان جانشین پاپ منصوب شد. او تا زمان مرگ آزونس در سال ۱۳۳۹، به همراه برادرزاده‌اش آزونس ویسکونتی و برادرش جووانی در میلان حکومت کرد.
ویسکونتی و برادرش جووانی در میلان حکومت کرد. او همچنین در نبرد پیروزمندانه پارابیاگو علیه برادرزاده دیگرش، لودریسیو، که ارتشی مزدور را برای تصرف میلان مستقر کرده بود، شرکت کرد. با ارتشی از مزدوران از شمال اروپا که به پسران برادرش استفانو سپرده بود، دوک‌نشین را گسترش داد، پیزا را تصرف کرد و پارما را از اوبیزو سوم دِسته خرید. لوچینو ویسکونتی حامی موسیقی و ادبیات بود و پترارک را به میلان دعوت کرده بود. او سه بار ازدواج کرد: با ویولانته سالوتزو، دختر توماس اول سالوتزو، سپس با کاترینا اسپینولا، دختر اوبیزو
اول سالوتزو، سپس با کاترینا اسپینولا، دختر اوبیزو اسپینولا، و در سال ۱۳۴۹ با ایزابلا فیشی، خواهرزاده پاپ آدریان پنجم، که تنها پسر مشروع خود، لوچینو نوولو، را به لوچینو ویسکونتی داد، اگرچه بعدها دیگران از خاندان ویسکونتی نسب او را مورد مناقشه قرار دادند. او یک فرمانده نظامی و ارباب توانمند بود، اما به خاطر رفتار بی‌رحمانه‌اش نیز مشهور بود. در ژانویه ۱۳۴۹ او به رفتار بی‌وفای ایزابلا پی برد و مجازات وحشتناکی را برای او اعلام کرد. چند روز بعد او را مسموم یافتند و مردم خیلی زود همسرش را ایزابلا دل ولنو
یافتند و مردم خیلی زود همسرش را ایزابلا دل ولنو (ایزابلای سمی) لقب دادند. برادرزاده‌هایش برنابئو، گالئاتزو و ماتئو دوم، که او در سال ۱۳۴۶ از میلان تبعید کرده بود، جانشین او شدند. خیانت‌های ایزابلا توسط او و نزدیکانش برای کنار گذاشتن لوکینو نوولو از میراث خانوادگی مورد استفاده قرار گرفت. زندگی‌نامه. تولد و جوانی. لوچینو در سال ۱۲۹۲ از ماتئو اول ویسکونتی و بوناکوسا (یا بوناکوسا) بوری، احتمالاً در میلان، متولد شد. اطلاعات مربوط به دوران کودکی او کمیاب است. در ابتدا از جانشینی قدرت کنار گذاشته شد، و زندگی
در ابتدا از جانشینی قدرت کنار گذاشته شد، و زندگی نظامی را برگزید. او در ابتدا در کاخی «بسیار بلند و طولانی، با اتاق‌ها، نمک‌های متمایز، تزئین شده با آینه‌های زیبا و هدایت شده با آب» در منطقه پورتا تیچینزه، روبروی کلیسای سن جورجیو آل پالاتزو زندگی می‌کرد. در ژوئن ۱۳۰۲، توطئه‌ای به رهبری آلبرتو اسکاتی از پیاچنزا، پیترو ویسکونتی و کورادو روسکا از کومو موفق به سرنگونی ماتئو اول ویسکونتی از فرمانروایی میلان شد و به خانواده توریانی اجازه داد تا قدرت را دوباره به دست آورند. لوچینو به همراه برادرانش مارکو، جیووانی
آورند. لوچینو به همراه برادرانش مارکو، جیووانی و استفانو در صومعه سانت یوستورجیو پناه گرفتند. در ۶ ژانویه ۱۳۱۱، او در مراسم تاجگذاری هنری هفتم لوکزامبورگ به عنوان پادشاه ایتالیا در کلیسای سنت آمبروجو شرکت کرد. پس از بهبود روابط بین هنری و پدرش، که پس از حمایت از او به دلیل مصلحت در طول شورش میلان، برای چند ماه به آسته تبعید شده بود، در ماه اکتبر، لوچینو یکی از دوازده شوالیه میلانی بود که پادشاه را از پاویا به جنوا و سپس به رم همراهی کردند. در سال ۱۳۱۴، او به دنبال برادرش مارکو، فرانچسکو دا گارباناته و
او به دنبال برادرش مارکو، فرانچسکو دا گارباناته و سیمونه کریولی در لشکرکشی نظامی به لوملینا، که در پاسخ به غارت صومعه موریموندو و حومه اطراف آن توسط توریانی‌ها آغاز شد، شرکت کرد. پس از فراز و نشیب‌های مختلف، خانواده ویسکونتی قلعه فررا اربونیونه را که توسط کنت گیدتو لانگوسکو اداره می‌شد، محاصره کردند. لانگوسکو قبل از پیوستن به نبرد، توانست به مدت سه روز در برابر نیروهای بسیار زیاد مقاومت کند. او سرانجام توسط همسرش متقاعد شد که تسلیم میلانی‌ها شود، که با او با احترام رفتار کردند. میلانی‌ها بعداً در نبردی در
احترام رفتار کردند. میلانی‌ها بعداً در نبردی در مورتارا پیروز شدند و تورتونا را در ماه دسامبر تصرف کردند. نبرد مونتکاتینی. در سال ۱۳۱۵، پس از نبردهای پیروزمندانه پونته سن پیترو و اسکریویا، پدر ماتئو از فرصت مناسب برای تصرف پاویا استفاده کرد. او ارتشی متشکل از پانصد شوالیه به رهبری پسرش استفانو و فرانچسکو دا گارباناته را فرستاد تا یک دسته پنجاه نفره از شوالیه‌های کرمونی را که به کمک مردم پاویا آمده بودند، متوقف کنند. آنها پس از ترتیب دادن باز کردن یکی از دروازه‌های پاویا با یک خائن، شبانه به نزدیکی شهر
دروازه‌های پاویا با یک خائن، شبانه به نزدیکی شهر رسیدند. در اینجا، بخشی از میلانی‌ها به جاده میلان رفتند و شروع به روشن کردن آتش‌های بزرگ و کوبیدن سلاح‌های خود بر روی سپرهایشان کردند و حمله به دیوارها را شبیه‌سازی کردند، در حالی که بقیه ارتش در جاده پیاچنزا مستقر بودند. لانگوسکو حمله‌ای را علیه آنها آغاز کرد، اما زمانی که متوجه این حیله شد، خیلی دیر شده بود و برخی از مزدوران آلمانی از طرف مقابل وارد شهر شده بودند. سیمونه دلا توره موفق شد مدتی دشمن را دفع کند، اما مجبور به تسلیم شد و ویسکونتی‌ها پاویا را
کند، اما مجبور به تسلیم شد و ویسکونتی‌ها پاویا را تصرف کردند. ریکاردو و گراردینو لانگوسکو، پسران فیلیپو، در این نبرد کشته شدند. پس از تصرف، شهر به لوچینو سپرده شد. او سپس به همراه برادرش مارکو از گیبلین‌ها در منطقه پارما حمایت کرد و سپس برای حمایت از اوگوچیونه دلا فاگیولا به توسکانی نقل مکان کرد. در ۲۹ آگوست ۱۳۱۵، نبرد سرنوشت‌ساز در نبرد مونتکاتینی رخ داد، جایی که گیبلین‌ها پیروزی قاطعی به دست آوردند. لوچینو در طول نبرد از ناحیه پا زخمی شد. در همان سال، لوچینو با ویولانته دی سالوتزو، دختر مارکی، ازدواج کرد
با ویولانته دی سالوتزو، دختر مارکی، ازدواج کرد که از او دختری به نام کاترینا به دنیا آمد. در سال ۱۳۱۷، او به نمایندگی از پدرش تلاش کرد کرمونا را محاصره کند، اما این تلاش شکست خورد. در سال ۱۳۱۸، ماتئو ویسکونتی ازدواج لوچینو و کاترینا اسپینولا، عضوی از یکی از دو خانواده برجسته گیبلین در جنوا، به همراه خانواده دوریاس که از آنها فرزندی نداشت، را ترتیب داد. حاکم میلان، که کاملاً از وضعیت متزلزلی که این دو خانواده به دلیل درگیری مداوم با خانواده‌های گوئلف فیشی و گریمالدی در آن قرار داشتند، آگاه بود، می‌دانست که
گریمالدی در آن قرار داشتند، آگاه بود، می‌دانست که آنها به زودی از او درخواست کمک خواهند کرد و این به او فرصتی می‌داد تا جاه‌طلبی‌های توسعه‌طلبانه خود را در سراسر شهر گسترش دهد. عملیات نظامی علیه اوگون دل بالزو و فیلیپ والوا. در ۲ دسامبر ۱۳۱۹، در حالی که اوگون دل بالزو در جاده مونته کاستلو، درست در خارج از کازاله بود، توسط ارتش لوچینو که برای کمک به برادرش مارکو آمده بود، غافلگیر شد و او را شکست داد و کشت. چند روز قبل، لوچینو همچنین سیمونه دلا توره را که والنزا را تصرف کرده بود و منطقه لوملینا را غارت
والنزا را تصرف کرده بود و منطقه لوملینا را غارت می‌کرد، شکست داده بود. با این حال، در همان سال، گوئلف‌ها پس از تصرف کرما با یک قیام مردمی، موفق شدند دو حمله ارتش میلان به رهبری پودستا بونیفاسیو دا کوریاگو را دفع کنند. در همان سال، لوچینو در نبرد تریسل شرکت کرد، جایی که دوباره زخمی شد. در ۵ ژوئیه ۱۳۲۰، فیلیپ والوا به نمایندگی از رابرت آنژو به آستیا رسید و ارتش خود را با بسیاری از گوئلف‌های لومبارد تقویت کرد. لوچینو به همراه برادرانش گالئاتزو و مارکو، در محاصره ورچلی در حمایت از خانواده تیزونی علیه خانواده
ورچلی در حمایت از خانواده تیزونی علیه خانواده آووگادرو شرکت داشتند. سه پسر ماتئو تصمیم به عقب‌نشینی از شهر گرفتند و نیروهای خود (۳۰۰۰ تا ۵۰۰۰ سواره نظام و تعداد زیادی پیاده‌نظام) را در نووارا مستقر کردند، سپس به سمت ورچلی بازگشتند و در سه مایلی فرانسوی‌ها اردو زدند. به گفته مورخان معاصر، به لطف اهدای دو بشکه نقره پر از شراب (یا به احتمال زیاد طلا) توسط گالئاتزو ویسکونتی، از وقوع نبرد جلوگیری شد. نبرد گورگونزولا. در فوریه ۱۳۲۳، ریموندو د کاردونا، ستوان آنژوین در لمباردی، با تشویق اشراف میلانی که از شهر فرار
در لمباردی، با تشویق اشراف میلانی که از شهر فرار کرده بودند، پس از تصرف آلساندریا و تورتونا، به بقیه ارتش گوئلف پیوست، که در این میان نیروهای کمکی قابل توجهی از بسیاری از شهرهای لمباردی، پیه مونته و امیلیا دریافت کرده بود. با این حال، گالئاتزو نیروهای محدودی داشت، زیرا بسیاری از اربابان گیبلین متحد او با پاپ آشتی کرده بودند و تنها می‌توانستند با ساختن یک سنگر در خارج از حومه شهر، میلان را تقویت کنند. پادشاه آلمان، لویی باواریایی، بیهوده تلاش کرد تا نماینده پاپ را متقاعد کند که از این اقدام دست بردارد، اما
پاپ را متقاعد کند که از این اقدام دست بردارد، اما توانست خانواده‌های اسکالیگری، بوناکولسی و استه را متقاعد کند که از ویسکونتی حمایت کنند. در ۱۹ آوریل، مارکو و لوچینو ویسکونتی، با فرماندهی ۲۰۰۰ پیاده‌نظام و ۱۰۰۰ سواره نظام، از میلان خارج شدند و در اواخر بعد از ظهر با ارتشی از گوئلف‌ها متشکل از تقریباً ۴۰۰۰ نفر و ۲۰۰۰ سواره نظام در نزدیکی ترچلا درگیر شدند. نبرد با فرارسیدن شب با پیروزی گوئلف‌ها به پایان رسید، گوئلف‌ها کنترل میدان نبرد را حفظ کردند اما تلفات آنها دو برابر شد. لوچینو به شدت زخمی شد. سپس مارکو
دو برابر شد. لوچینو به شدت زخمی شد. سپس مارکو تصمیم گرفت به میلان عقب‌نشینی کند. لویی باواریایی به ایتالیا. در سال ۱۳۲۷، لویی باواریایی، به اصرار مارکو و لودریسیو ویسکونتی، برای تاجگذاری به عنوان پادشاه ایتالیا وارد میلان شد. سپس او گالئاتزو، لوچینو و جیووانی را دستگیر کرد زیرا حاکم میلان رفتاری مبهم در پیش گرفته بود، از یک سو وانمود می‌کرد که از ادعاهای پادشاه حمایت می‌کند و از سوی دیگر تلاش می‌کرد با کلیسا آشتی کند. این سه نفر در کوره‌های قلعه مونزا زندانی شدند و تنها در ۲۵ مارس ۱۳۲۸ به لطف کاستروچیو
شدند و تنها در ۲۵ مارس ۱۳۲۸ به لطف کاستروچیو کاستراکانی آزاد شدند. پس از تلاش ناموفق برای متقاعد کردن امپراتور تازه به قدرت رسیده، او حمله خود را علیه فلورانسی‌ها در توسکانی از سر گرفت و استقلال خود را از اقتدار امپراتوری نشان داد. لودوویکو که توسط ضدپاپ رها شده بود، توبه کرد و به خدمت ژان بیست و دوم بازگشت، زیرا شورش‌های احتمالی در توسکانی را احساس می‌کرد، در ماه آوریل به لومباردی بازگشت. پس از رسیدن به کرانه‌های رود پو، ششصد کماندار او را رها کردند و بلافاصله به خدمت آزونه ویسکونتی درآمدند. در همین حال،
به خدمت آزونه ویسکونتی درآمدند. در همین حال، آزونه و جیووانی، که توسط اوبیزو سوم دِسته از طریق بئاتریس تحت فشار قرار گرفته بودند، در پشت صحنه برای ایجاد آشتی با پاپ تلاش می‌کردند، چرا که از تکبر و طمعی که مشخصه سفرهای پادشاهان آلمانی به ایتالیا و حتی بیشتر از آن، از زندانی شدن خودشان در مونزا بود، آگاه بودند. در ۱۷ آوریل، پینالا و مارتینو آلیپراندی موفق شدند وارد مونزا شوند و آن را تصرف کنند و فرماندار، لودوویکو دی تک، را مجبور به پناه بردن به قلعه کردند که در آن زمان محاصره شد. در ۲۱ آوریل، لودوویکو،
که در آن زمان محاصره شد. در ۲۱ آوریل، لودوویکو، خشمگین از وقایع و موضع جدید ویسکونتی‌ها نسبت به پاپ، در مارکاریا یک مجلس تشکیل داد و در آنجا اوضاع را برای حاضران توضیح داد و از آنها خواست تا ارتشی برای سرکوب آنها جمع کنند. لودوویکو ارتشی متشکل از هزاران پیاده‌نظام و دو هزار سواره نظام را در کرمونا گرد هم آورد. در اوایل ماه مه، او به دیوارهای لودی رسید اما مورد استقبال قرار نگرفت. سپس به سمت ملگنانو و سپس مونزا حرکت کرد. لوچینو ویسکونتی به سمت ملگنانو پیشروی کرد اما پس از رسیدن، متوجه شد که امپراتور قبلاً
کرد اما پس از رسیدن، متوجه شد که امپراتور قبلاً از آنجا عبور کرده است. ارتش امپراتوری تلاش کرد تا از شرق به مونزا حمله کند و هدفش آزاد کردن قلعه از محاصره بود، اما نتوانست از لامبرو عبور کند، رودخانه‌ای که به ویژه مواج بود و حتی در روزهای بعد نیز هیچ نشانه‌ای از فروکش کردن آب‌های آن دیده نمی‌شد. به توصیه اشراف میلانی مخالف ویسکونتی، او هفت مایل به سمت شمال به آگلیاته پیشروی کرد، جایی که پلی بر روی رودخانه وجود داشت. او از آن عبور کرد و برای حمله به مونزا از غرب بازگشت. با این حال، شهر دروازه‌های خود را به
غرب بازگشت. با این حال، شهر دروازه‌های خود را به روی او باز نکرد و او مجبور شد چندین روز بیهوده قلعه را محاصره کند و تنها توانست آموراتو دلا توره، پسر گیدونه، را بترساند و فراری دهد. او با کنار گذاشتن نقشه خود برای تصرف مونزا، به سمت میلان حرکت کرد، که با این حال، با توجه به اینکه آزونه چندین دژ چوبی و بیش از چهل برج برای دفاع از چکیا دی ناویلی ساخته بود، سطح آب آن را بالا برده و با حصارکشی آسیاب‌های خارج از پورتا تیچینسه، تولید آرد را تضمین کرده بود، حتی از استحکامات بهتری برخوردار بود. این محاصره نیز یک
استحکامات بهتری برخوردار بود. این محاصره نیز یک شکست مفتضحانه بود و در نهایت، که توسط اکثر اربابان گیبلین که از او پیروی می‌کردند، به استثنای کانگرانده دلا اسکالا، رها شد، تصمیم گرفت این اقدام را رها کرده و به پاویا عقب‌نشینی کند. در ۲۳ سپتامبر، لودوویکو نیابت امپراتوری آزونه را تأیید کرد و امتیازات و تیول‌های امپراتوری اعطا شده در دو سال گذشته را لغو کرد، سپس به آلمان بازگشت. محاصره شکست خورده ورونا. در آوریل ۱۳۳۷، ماستینو دوم دلا اسکالا به ونیزی‌ها حمله کرد. آزونه کنگره‌ای با حضور گونزاگاها، استس‌ها و
کرد. آزونه کنگره‌ای با حضور گونزاگاها، استس‌ها و دیگر اربابان لومبارد تشکیل داد. تصمیم گرفته شد که نه تنها به او کمکی ارائه نشود، بلکه ارتشی برای جنگ جمع‌آوری شود. فرماندهی سیصد شوالیه میلانی به لوچینو سپرده شد که برای محاصره ورونا از راه رسید. ماستینو او را به نبرد تن به تن دعوت کرد و آن دو توافق کردند که در ۲۶ ژوئن با هم ملاقات کنند. کمی قبل از نبرد، لوچینو متوجه شد که مزدوران آلمانی در ارتش او قصد دارند به او خیانت کنند و او را به دشمن تحویل دهند. وقتی نبرد آغاز شد، آنها به ماستینو پیوستند و ویسکونتی‌ها
آغاز شد، آنها به ماستینو پیوستند و ویسکونتی‌ها را مجبور به عقب‌نشینی به مانتوا کردند و بخش بزرگی از بار و بنه خود را از دست دادند. در حالی که لشکرکشی ورونا شکست خورد، آزونه موفق شد مخفیانه برخی از سربازان خود را به برشا وارد کند که دروازه‌های شهر را باز کردند و بقیه ارتش را پذیرفتند. هر دو شهر قدیمی و جدید به سرعت تصرف شدند، اما قلعه مستحکم تا ۱۳ نوامبر مقاومت کرد. نبرد پارابیاگو. در ژانویه ۱۳۳۹، پس از آشتی دادن اسکالیگری‌ها و ونیزی‌ها، آزونه تمام شبه‌نظامیان مزدور سوئیسی و آلمانی را اخراج کرد و لودریسیو
مزدور سوئیسی و آلمانی را اخراج کرد و لودریسیو که هنوز در ورونا بود، تصمیم گرفت که زمان تلاش برای برکناری ارباب میلان فرا رسیده است. برای انجام این کار، او به لطف همدستی ماستینو دوم دلا اسکالا، شروع به استخدام این شبه‌نظامیان کرد. بدین ترتیب، گروهان سنت جورج، یکی از اولین گروه‌های مزدور فعال در ایتالیا، متشکل از ۷۵۰۰ شوالیه، ۸۰۰ پیاده‌نظام و ۲۰۰ کماندار تشکیل شد. فرمانده آن ظاهراً شخصی به نام رایموندو دی گیور، معروف به مالربا، بود و مطمئناً شامل کنراد فون لاندائو (که ایتالیایی‌ها او را کنت لاند می‌نامیدند)