payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را فراهم می‌کند، و ابزاری درمانی چندمنظوره ایجاد می‌کند. این ابزار می‌تواند طیف گسترده‌ای از نور را جذب کند و آن را به گونه‌های فوتوتوکسیک درون سلول‌های سرطانی تبدیل کند، که باعث تخریب هدفمند با شدت نور کم و دوزهای پایین دارو می‌شود. نیوکونگ همچنین به چالشی جذاب در این حوزه اشاره کرده است: توسعه مواد هیبریدی که به عنوان فوتوکاتالیست عمل کنند، ارزش درمانی و مقاومت در برابر میکروب‌ها را ارائه دهند، و در عین حال به عنوان آلاینده محیط زیست عمل نکنند. در سال ۲۰۱۴، نیوکونگ استاد دانشگاه رودز در گراهامزتاون بود.
نیوکونگ استاد دانشگاه رودز در گراهامزتاون بود. او موضوع یک پرتره عکاسی برای مجموعه "۲۱ آیکون" اثر آدریان استیرن قرار گرفت. این پرتره او را در نقش دوران کودکی‌اش به عنوان یک چوپان تصور می‌کرد، اما اکنون چوپان بزرگسال شده و او لباس سفید شیمی‌دان‌ها را پوشیده است. نسخه‌هایی از این تصویر برای اهداف خیریه فروخته شدند. در سال ۲۰۲۱، نیوکونگ مقاله‌ای را در نیچر متریالز با موضوع چالش‌های پیش روی پژوهشگران در آفریقا، به همراه نویسندگان دیگر، منتشر کرد. او و همکارانش بیان کردند که اگرچه دولت هزینه‌های مربوط به حقوق
بیان کردند که اگرچه دولت هزینه‌های مربوط به حقوق دانشگاهی و نگهداری اولیه را تأمین می‌کند، اما برای تأمین منابع بیشتر جهت حمایت از خود پژوهش‌ها، همکاری با شرکای بین‌المللی ضروری است. آنها همچنین اشاره کردند که تلاش‌های مشترک یک جامعه علمی یکپارچه‌تر را تقویت می‌کند و نیاز به تلاش بیشتری برای پر کردن شکاف میان پژوهش‌های آکادمیک و محصولات قابل عرضه در بازار، که به عنوان شکاف نوآوری شناخته می‌شود، وجود دارد.
ژلیکا تسویانوویچ (؛ ، ؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار صرب بوسنیایی است که از سال ۲۰۲۲ به‌عنوان هشتمین و عضو فعلی صرب ریاست‌جمهوری بوسنی و هرزگوین فعالیت می‌کند. او همچنین از نوامبر ۲۰۲۴ ریاست دوره‌ای این نهاد را برعهده دارد. پیش‌تر، وی از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ نهمین رئیس‌جمهور جمهوری صربسکا بود. به‌عنوان یکی از اعضای اتحاد سوسیال‌دموکرات‌های مستقل، تسویانوویچ از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸ یازدهمین نخست‌وزیر جمهوری صربسکا بود. در انتخابات سراسری جمهوری صربسکا (۲۰۱۸)، او به‌عنوان رئیس‌جمهور جمهوری صربسکا انتخاب شد و از ۱۹ نوامبر ۲۰۱۸ به
جمهوری صربسکا انتخاب شد و از ۱۹ نوامبر ۲۰۱۸ به این سمت رسید. در انتخابات سراسری بوسنی و هرزگوین (۲۰۲۲), تسویانوویچ به‌عنوان عضو صرب ریاست‌جمهوری بوسنی و هرزگوین انتخاب شد و نخستین زن عضو این نهاد از پایان جنگ بوسنی به‌شمار می‌رود. او در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۲ سوگند یاد کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. تسویانوویچ با نام اصلی ژلیکا گرابوواتس در تسلیچ، واقع در بوسنی و هرزگوین امروزی در ۴ مارس ۱۹۶۷ زاده شد. پیش از ورود به سیاست تمام‌وقت، معلم زبان انگلیسی بود. او در دانشکده علوم انسانی، دانشگاه سارایوو، دانشکده فلسفه بانیا
علوم انسانی، دانشگاه سارایوو، دانشکده فلسفه بانیا لوکا و دانشکده حقوق بانیا لوکا تحصیل کرد. وی استاد زبان و ادبیات انگلیسی است و مدرک کارشناسی‌ارشد در رشتهٔ حقوق دیپلماتیک و کنسولی از دانشکده حقوق بانیا لوکا با پایان‌نامه‌ای با عنوان «وضعیت بین‌المللی و حقوقی اتحادیه اروپا» دارد. حرفه. تسویانوویچ به‌عنوان معلم زبان انگلیسی، مترجم ارشد و دستیار در هیئت نظارت اتحادیه اروپا در بوسنی و هرزگوین فعالیت کرد. سپس مشاور امور ادغام اروپایی و همکاری با سازمان‌های بین‌المللی برای نخست‌وزیر جمهوری صربسکا میلوراد دودیک
برای نخست‌وزیر جمهوری صربسکا میلوراد دودیک بود؛ همچنین رئیس دفتر نخست‌وزیر و مدیر واحد هماهنگی و ادغام اروپایی بود. در دورهٔ پارلمانی ۲۰۱۰–۲۰۱۴، او عضو خبره خارجی کمیته ادغام اروپایی و همکاری منطقه‌ای مجلس ملی جمهوری صربسکا بود. در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۰، به‌عنوان وزیر امور اقتصادی و همکاری منطقه‌ای در دولت جمهوری صربسکا به نخست‌وزیری الکساندار ژومبیچ منصوب شد. در ۱۲ مارس ۲۰۱۳، به‌عنوان نخست‌وزیر جمهوری صربسکا جانشین ژومبیچ شد و نخستین زنی بود که به این سمت رسید. در انتخابات سراسری بوسنی و هرزگوین (۲۰۱۴),
رسید. در انتخابات سراسری بوسنی و هرزگوین (۲۰۱۴), تسویانوویچ به‌عنوان نامزد ائتلاف حاکم SNSD-DNS-SP برای عضویت صرب در ریاست‌جمهوری بوسنی و هرزگوین شرکت کرد. او با اختلاف اندکی به نامزد اپوزیسیون ملادن ایوانیچ (PDP) باخت، اما مجدداً به‌عنوان نخست‌وزیر جمهوری صربسکا در پانزدهمین کابینه منصوب شد. در انتخابات سراسری بوسنی و هرزگوین (۲۰۱۸), تسویانوویچ به‌عنوان رئیس‌جمهور جمهوری صربسکا انتخاب شد و از ۱۹ نوامبر ۲۰۱۸ به‌طور رسمی این سمت را برعهده گرفت. در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۲، میلوراد دودیک جانشین او در مقام رئیس‌جمهور
۲۰۲۲، میلوراد دودیک جانشین او در مقام رئیس‌جمهور جمهوری صربسکا شد. در ۱۱ آوریل ۲۰۲۲، تسویانوویچ و میلوراد دودیک، عضو صرب ریاست‌جمهوری بوسنی، از سوی بریتانیا به‌دلیل تلاش برای تضعیف مشروعیت بوسنی و هرزگوین تحریم شدند. لیز تراس، وزیر امور خارجه بریتانیا اعلام کرد که دودیک و تسویانوویچ «عامدانه در حال تضعیف صلح به‌سختی به‌دست‌آمده در بوسنی و هرزگوین هستند. رفتار بی‌پروا و تحت‌تأثیر ولادیمیر پوتین آن‌ها، ثبات و امنیت بالکان را تهدید می‌کند.» ریاست‌جمهوری (۲۰۲۲–تاکنون). انتخابات سراسری ۲۰۲۲. در ۱ ژوئیه ۲۰۲۲،
انتخابات سراسری ۲۰۲۲. در ۱ ژوئیه ۲۰۲۲، ژلیکا سیویانوویچ نامزدی خود را برای انتخابات سراسری بوسنی و هرزگوین (۲۰۲۲) اعلام کرد. او برای عضویت در ریاست‌جمهوری بوسنی و هرزگوین به عنوان نمایندهٔ صرب‌ها نامزد شد. در انتخابات سراسری که در ۲ اکتبر ۲۰۲۲ برگزار شد، او با کسب ۵۱٫۶۵٪ آرا به ریاست‌جمهوری راه یافت و نخستین زن عضو این نهاد پس از جنگ بوسنی شد. نامزد حزب دموکرات صرب، میرکو شاروویچ، با ۳۵٫۴۵٪ آرا در جایگاه دوم قرار گرفت. دوران ریاست. سیویانوویچ در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۲ به همراه دنیس بچیروویچ (عضو جدید) و ژلیکو
۲۰۲۲ به همراه دنیس بچیروویچ (عضو جدید) و ژلیکو کومشیچ (عضو بازانتخاب‌شده) سوگند یاد کرد. پس از انتخابات ۲۰۲۲، ائتلافی متشکل از اتحاد سوسیال‌دموکرات‌های مستقل، اتحادیه دموکراتیک کروات‌های بوسنی و هرزگوین و ائتلاف لیبرال ترویکا تشکیل شد. آن‌ها بر سر ایجاد دولت بوریانا کریشتو توافق کردند و بوریانا کریشتو به عنوان رئیس شورای وزیران معرفی شد. ریاست‌جمهوری در ۲۲ دسامبر رسماً او را به عنوان رئیس منتخب معرفی کرد؛ سیویانوویچ و بچیروویچ رأی موافق دادند، در حالی که کومشیچ مخالفت کرد. در ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۳، دفتر کنترل
کومشیچ مخالفت کرد. در ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۳، دفتر کنترل سرمایه‌های خارجی ایالات متحده سیویانوویچ را تحت فرمان اجرایی ۱۴۰۳۳ به دلیل تهدید صلح، امنیت، همکاری منطقه‌ای و تضعیف توافق‌نامه دیتون، تحریم کرد. سیاست خارجی. در ۹ نوامبر ۲۰۲۳، سیویانوویچ طی سفر رسمی به فرانسه با رئیس‌جمهور امانوئل مکرون دیدار کرد. در این دیدار روابط دوجانبه و اجرای اصلاحات اقتصادی مورد بحث قرار گرفت. در ژانویه ۲۰۲۴، سیویانوویچ در نوزدهمین اجلاس جنبش عدم تعهد در کامپالا، اوگاندا شرکت کرد و اظهار داشت: «سیاست عدم تعهد به وضوح آزمون زمان را پشت
داشت: «سیاست عدم تعهد به وضوح آزمون زمان را پشت سر گذاشته و اصول و ارزش‌های آن همچنان در جهان امروز همانند شصت سال پیش، مورد نیاز است.» اتحادیه اروپا. در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۲، بوسنی و هرزگوین از سوی اتحادیه اروپا به عنوان کشور نامزد برای پیوستن به اتحادیه اروپا به رسمیت شناخته شد؛ تصمیمی که مورد حمایت سیویانوویچ قرار گرفت. در ۸ فوریه ۲۰۲۴، ریاست‌جمهوری به‌طور متفق‌القول تصمیم به آغاز مذاکرات با فرانتکس گرفت که یکی از شروط کلیدی کشور برای گشایش مذاکرات عضویت در اتحادیه اروپا بود. در ۲۱ مارس ۲۰۲۴، در اجلاس بروکسل،
اروپا بود. در ۲۱ مارس ۲۰۲۴، در اجلاس بروکسل، رهبران ۲۷ کشور عضو شورای اروپا به اتفاق آرا با آغاز مذاکرات عضویت بوسنی و هرزگوین در اتحادیه اروپا موافقت کردند، پس از آنکه شورای وزیران بوسنی و هرزگوین دو قانون اروپایی دیگر را تصویب کرد. قرار است مذاکرات با انجام اصلاحات بیشتر آغاز شود.
بوریانا کریشتو (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار کروات بوسنیایی است که از ژانویهٔ ۲۰۲۳ به عنوان رئیس شورای وزیران بوسنی و هرزگوین فعالیت می‌کند. او پیش‌تر از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ هشتمین رئیس فدراسیون بوسنی و هرزگوین بود. وی نخستین زنی است که هر دو سمت را بر عهده داشته است. کریشتو دارای مدرک حقوق از دانشکده حقوق دانشگاه بانیا لوکا است. از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷، به عنوان وزیر دادگستری فدرال خدمت کرد. پس از انتخابات عمومی ۲۰۰۶، در فوریه ۲۰۰۷ رئیس فدراسیون بوسنی و هرزگوین شد و تا مارس ۲۰۱۱ در این سمت باقی ماند. در ژوئن ۲۰۱۱، کریشتو
۲۰۱۱ در این سمت باقی ماند. در ژوئن ۲۰۱۱، کریشتو یکی از نامزدهای تصدی سمت رئیس شورای وزیران بوسنی و هرزگوین بود اما در نهایت منصوب نشد. او از سال ۱۹۹۵ عضو اتحاد دموکراتیک کروات‌های بوسنی و هرزگوین است و در ۲۰۱۰ و ۲۰۲۲، نامزد این حزب برای عضویت در ریاست‌جمهوری بوسنی و هرزگوین به عنوان نماینده کروات‌ها بود، اما در هر دو انتخابات ناکام ماند. کریشتو همچنین عضو مجلس اقوام و مجلس نمایندگان در سطح ملی بوده است. در ژانویه ۲۰۲۳، پس از انتخابات عمومی ۲۰۲۲، او به عنوان رئیس شورای وزیران بوسنی و هرزگوین منصوب شد. اوایل
رئیس شورای وزیران بوسنی و هرزگوین منصوب شد. اوایل زندگی و تحصیلات. دختر «یوژه کرژل» و «یانیا»، کریشتو در لیونو رشد یافت و در سال ۱۹۸۰ از دبیرستان اقتصاد فارغ‌التحصیل شد. سپس در سال ۱۹۸۴ مدرک حقوق خود را از دانشگاه بانیا لوکا دریافت کرد و آزمون وکالت را در سارایوو گذراند. کریشتو در بخش‌های حقوقی چندین شرکت کار کرده است، حرفه سیاسی. کریشتو در سال ۱۹۹۵ وارد عرصه سیاست شد و به اتحاد دموکراتیک کروات‌های بوسنی و هرزگوین پیوست. از سال ۲۰۰۷ نایب‌رئیس این حزب است. او از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ وزیر دادگستری کانتون ۱۰ و از
او از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ وزیر دادگستری کانتون ۱۰ و از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ دبیر دولت کانتونی بود. در انتخابات عمومی ۲۰۰۲، به مجلس نمایندگان فدراسیون بوسنی و هرزگوین انتخاب شد، اما به علت انتصاب به سمت وزیر دادگستری دولت فدرال، عضویت در مجلس را نپذیرفت. در انتخابات ۲۰۰۶، او به مجلس نمایندگان بوسنی و هرزگوین راه یافت و به عضویت هیئت بوسنی و هرزگوین در مجمع پارلمانی شورای اروپا درآمد. با انتخاب به عنوان رئیس فدراسیون بوسنی و هرزگوین در ۲۲ فوریه ۲۰۰۷، از هر دو سمت کناره‌گیری کرد. او نخستین زنی بود که رئیس فدراسیون شد. او تا
کرد. او نخستین زنی بود که رئیس فدراسیون شد. او تا ۱۷ مارس ۲۰۱۱ در این سمت باقی ماند و ژیوکو بودیمیر جانشینش شد. در انتخابات ۲۰۱۰، او برای عضویت در ریاست‌جمهوری بوسنی و هرزگوین به عنوان نماینده کروات‌ها نامزد شد اما تنها ۱۹٫۷۴٪ آرا را کسب کرد و ژلیکو کومشیچ با ۶۰٫۶۱٪ انتخاب شد. پس از آن، به عنوان عضو مجلس اقوام بوسنی و هرزگوین منصوب شد. در ژوئن ۲۰۱۱، کریشتو یکی از سه نامزد سمت رئیس شورای وزیران بوسنی و هرزگوین بود که از سوی ریاست‌جمهوری ارزیابی شدند، اما نفر سوم شد. در انتخابات ۲۰۱۴، کریشتو دوباره به مجلس
سوم شد. در انتخابات ۲۰۱۴، کریشتو دوباره به مجلس نمایندگان انتخاب شد و در انتخابات عمومی بوسنی ۲۰۱۸ نیز مجدداً انتخاب شد. در ژوئن ۲۰۲۲، حزب اتحاد دموکراتیک اعلام کرد که کریشتو نامزد ریاست‌جمهوری در انتخابات عمومی بوسنی خواهد بود. در انتخابات ۲ اکتبر ۲۰۲۲، با کسب ۴۴٫۲۰٪ آرا، از ژلیکو کومشیچ شکست خورد که ۵۵٫۸۰٪ آرا را کسب کرده بود. رئیس شورای وزیران (۲۰۲۳–اکنون). انتصاب. پس از انتخابات عمومی ۲۰۲۲، ائتلافی متشکل از اتحاد سوسیال‌دموکرات‌های مستقل، اتحادیه دموکراتیک کروات‌های بوسنی و هرزگوین و ائتلاف لیبرال
کروات‌های بوسنی و هرزگوین و ائتلاف لیبرال تروئیکا (بوسنی و هرزگوین) به توافقی برای تشکیل دولت جدید رسیدند و کریشتو را به عنوان رئیس شورای وزیران معرفی کردند. ریاست‌جمهوری بوسنی و هرزگوین رسماً در تاریخ ۲۲ دسامبر او را به عنوان نامزد ریاست منصوب کرد. مجلس نمایندگان بوسنی و هرزگوین انتصاب کریشتو را در ۲۸ دسامبر تأیید کرد و او به‌عنوان نخستین زن رئیس شورای وزیران منصوب شد. در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۳، مجلس نمایندگان انتصاب کابینه کریشتو را نیز تصویب کرد. کریشتو وعده داد که دولت ملی را رهبری خواهد کرد که به‌سختی برای
که دولت ملی را رهبری خواهد کرد که به‌سختی برای ازسرگیری روند ادغام بوسنی و هرزگوین در اتحادیه اروپا تلاش خواهد کرد. تغییرات کابینه. در مه ۲۰۲۳، زوران تگلتیا، وزیر دارایی و خزانه‌داری و معاون رئیس شورای وزیران، به عنوان رئیس اداره مالیات غیرمستقیم بوسنی و هرزگوین منصوب شد. در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۳، وی رسماً این سمت را پذیرفت و از کابینه کریشتو کناره‌گیری کرد. در اوت ۲۰۲۳، سرجان آمیدژیچ به‌دنبال نامزدی کریشتو، به عنوان وزیر جدید دارایی و خزانه‌داری منصوب شد. در دسامبر ۲۰۲۴، نناد نشیچ، وزیر امنیت، دستگیر و سپس به جرم
۲۰۲۴، نناد نشیچ، وزیر امنیت، دستگیر و سپس به جرم فساد سیاسی متهم شد. پس از صدور کیفرخواست، نشیچ در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۵ استعفای خود از سمت وزارت را اعلام کرد و این رویداد موجب تغییر دیگری در کابینه شد. سیاست خارجی. در ۱۶ فوریه ۲۰۲۳، کریشتو نخستین سفر رسمی خود را به کشور همسایه کرواسی انجام داد و با نخست‌وزیر آندری پلنکوویچ دیدار کرد. در این دیدار دربارهٔ روابط دوجانبه و همکاری اقتصادی گفت‌وگو شد. در آوریل ۲۰۲۳، او با پاپ فرانسیس در واتیکان دیدار کرد. کریشتو در مصاحبه‌ای با روزنامه "اسرائیل هیوم" حمایت خود را از
با روزنامه "اسرائیل هیوم" حمایت خود را از انتقال سفارت بوسنی و هرزگوین در اسرائیل به اورشلیم اعلام کرد، اما گفت که این تصمیم به نظر نهایی ریاست‌جمهوری بستگی دارد. با آغاز جنگ غزه در اکتبر ۲۰۲۳، کریشتو حملات حماس را «ناعادلانه و وحشیانه» توصیف کرده و حمایت خود از اسرائیل را اعلام کرد.
موت‌نجمت (؛ ) یک ملکه همسر اهل مصر باستان و همسر بزرگ سلطنتی حورمحب آخرین دودمان هجدهم مصر بود. نام موت‌نجمت به معنی «موت شیرین است» یا «موت بانمک است» ترجمه می‌شود. او دومین همسر فرعون حورمحب پس از امینیا بود که پیش از آنکه حورمحب فرعون شود، درگذشت. القاب و عنوان‌های رسمی. شاهزاده موروثی (jryt-pʿt)، همسر بزرگ سلطنتی (ḥmt-nswt-wrt)، بزرگ‌ترین در ستایش‌ها (wrt-ḥswt)، بانوی جذابیت (nbt-jmʒt)، شیرین در عشق (bnrt-mrwt)، سرور مصر علیا و سفلی (ḥnwt-šmʿw -mḥw)، خنیاگر حاثور (ḥsyt-nt-ḥwt-ḥrw) و خنیاگر آمون
خنیاگر حاثور (ḥsyt-nt-ḥwt-ḥrw) و خنیاگر آمون (smʿyt-nt-jmnw). موت‌نجمت خواهر احتمالی نفریتی. برخی از مصرشناسان حدس زده‌اند که موت‌نجمت همان خواهر نفرتیتی موت‌بنرت/موت‌نجمت باشد، که در خصوص قرائت نام او اختلاف نظر وجود دارد. همان‌طور که ایان مِلاژوف اشاره کرده است، در استفاده از علائم «ندجم» (nḏm) و «بنر» (bnr) در نام ملکه تانجمت ابهامی وجود دارد که قطعاً باید به این صورت خوانده شود، اما یک مکمل آوایی سبب می‌شود که قرائت «ندجم» صحیح باشد، برای آنکه نوشتار در اصل «بنر» است. در نتیجه، تفاوت ظاهری میان نام‌های
اصل «بنر» است. در نتیجه، تفاوت ظاهری میان نام‌های نوشته‌شده موت‌نجمت و موت‌بنرت به‌حدی نیست که افراد مختلف را به‌طور قطعی مشخص کند: خواه خواهر نفرتیتی و همسر حورمحب در واقع یک شخص باشند یا نه، احتمالاً نامش همان خواهد بود. چه نام‌ها یکسان باشند یا نباشند، هویت این دو نفر نمی‌تواند به‌طور قطعی اثبات شود. همان‌طور که جفری مارتین می‌نویسد: «نام موت‌نجمت در دوران پایانی دودمان هجدهم چندان نادر نبود و حتی اگر او خواهر نفرتیتی بود، ازدواج او با حورمحب تأثیری بر مشروعیت یا کاندیداتوری حورمحب نداشت، چرا که
بر مشروعیت یا کاندیداتوری حورمحب نداشت، چرا که موت‌نجمت (که در مقبره‌های خصوصی در الاقصر تصویر شده است) خود از خون سلطنتی نبود. به هر حال، چه پیشینه‌ای که برای او فرض کنیم، موت‌نجمت ممکن است قبل از آنکه حورمحب فرعون شود، با او ازدواج کرده باشد.» از سوی دیگر، بسیاری از مصرشناسان مانند آیدان دادسون معتقدند که نفرتیتی به پادشاه مؤنث (یعنی ملکه حکمران) نفرنفروآتون تبدیل شده است، که در این صورت، اگر همسر حورمحب موت‌نجمت خواهر نفرتیتی بوده باشد، او شوهرش را به‌طور نزدیک‌تری با دودمان یک پادشاه پیشین مرتبط
به‌طور نزدیک‌تری با دودمان یک پادشاه پیشین مرتبط می‌ساخته است. علاوه بر این، ممکن است نفرتیتی و خواهرش موت‌بنرت/موت‌نجمت دختران پادشاه آینده‌ای، آیی جانشین بعدی حورمحب بوده باشند، که این امر باعث می‌شد حورمحب پس از پدرزنش و از طریق او به سلطنت برسد. کمبود شواهد قطعی این نکات را غیرقابل اثبات می‌کند. مرگ و دفن. موت‌نجمت پس از سال سیزدهم سلطنت همسرش در حدود ۴۰ سالگی درگذشت و این نتیجه‌گیری مبتنی بر یک برچسب بر روی یک کوزه شراب که در اتاق دفن مقبره حورمحب در سقاره در منف پیدا شده است و همچنین یک مجسمه و دیگر
در منف پیدا شده است و همچنین یک مجسمه و دیگر اشیاء متعلق به اوست که در آنجا کشف شدند. مومیایی او در مقبره استفاده‌نشده حورمحب در منف همراه با مومیایی یک نوزاد مرده و نارس یافت شد. به نظر می‌رسد که او در مقبره منف حورمحب دفن شده باشد، کنار همسر اولش، امینیا. مومیایی موت‌نجمت نشان می‌دهد که او چندین بار زایمان کرده بود، اما آخرین پادشاه دودمان هجدهم در زمان مرگ خود وارث زنده‌ای نداشت. پیشنهاد شده است که او دست‌کم یک دختر داشته که در هیچ‌کدام از آثار یادبود ذکر نشده است. وجود نوزاد همراه با موت‌نجمت در مقبره
نشده است. وجود نوزاد همراه با موت‌نجمت در مقبره نشان می‌دهد که این ملکه در هنگام زایمان درگذشته است. یک کوزهٔ کانوپی متعلق به ملکه اکنون در موزه بریتانیا نگهداری می‌شود. مقبره QV33 در دره ملکه‌ها جایی که ملکه تانجمت، همسر ستی یکم دفن شده بود، به عنوان مقبره موت‌نجمت پیشنهاد شده بود که دلیلش اشتباه در خواندن نام ملکه در کارتوش‌ها بود. این پیشنهاد نادرست بعدها رد شده است.
مهدی یوسفی کشتی‌گیر آزادکار ایرانی اهل چهارمحال و بختیاری است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال طلا مسابقات قهرمانی کشتی آسیا ۲۰۲۵ اشاره کرد. فعالیت حرفه‌ای ورزشی. قهرمانی کشتی آسیا ۲۰۲۵. در وزن ۷۹ کیلوگرم مهدی یوسفی در دور اول با نتیجه ۱۲ بر ۲ کاکامیرات آشیروف از ترکمنستان را مغلوب کرد. وی در دور بعد با نتیجه ۱۱ بر ۴ مقابل دولت یرگیش دارنده مدال نقره زیر ۲۳ سال جهان از قزاقستان پیروز شد و به مرحله نیمه نهایی راه یافت. یوسفی در این مرحله با نتیجه ۸ بر ۵ از سد ماگومت اولویف تاجیکستان گذشت و به دیدار فینال
سد ماگومت اولویف تاجیکستان گذشت و به دیدار فینال راه یافت. وی در این دیدار با نتیجه ۱۰ بر صفر خیدیر سیف‌الدینوف از بحرین را مغلوب کرد و به مدال طلا دست یافت.
ابوالفضل رحمانی کشتی‌گیر آزادکار ایرانی اهل آمل است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال طلا مسابقات قهرمانی کشتی آسیا ۲۰۲۵ و مدال برنز مسابقات قهرمانی جوانان جهان ۲۰۲۵ اشاره کرد. فعالیت حرفه‌ای ورزشی. قهرمانی کشتی آسیا ۲۰۲۵. در وزن ۸۶ کیلوگرم ابوالفضل رحمانی در دور نخست با نتیجه ۱۰ بر صفر مصطفی الازاوی از عراق را مغلوب کرد. وی در دور بعد با نتیجه ۱۰ بر صفر تاتسویا شیرای قهرمان زیر۲۳ سال جهان از ژاپن را شکست داد و به مرحله نیمه نهایی راه یافت. رحمانی در این مرحله با نتیجه ۱۱ بر صفر موکول داهیا از هند را از
مرحله با نتیجه ۱۱ بر صفر موکول داهیا از هند را از پیش رو برداشت و به دیدار فینال راه یافت. وی در این دیدار با نتیجه ۱۱ بر ۴ از سد بولات ساکایف قهرمان آسیا از قزاقستان گذشت و به مدال طلا دست یافت.
لاوینیا فیشر (; c. ۱۷۹۳ – ) قاتل زنجیره‌ای، و راهزن جاده‌ای اهل ایالات متحده آمریکا بود. طبق افسانه‌های شهری، او اولین قاتل زنجیره ای زن در ایالات متحده آمریکا بوده است. لوینیا با جان فیشر ازدواج کرده بود و هر دو به جرم دزدی در بزرگراه که در آن زمان یک جرم بزرگ بود - و نه قتل - به مرگ محکوم شدند. برخی مورخان شروع به زیر سؤال بردن صحت افسانه شهری کرده‌اند و برخی دیگر ادعا می‌کنند که لاوینیا فیشر هرگز کسی را نکشت. با این حال، او یکی از اعضای فعال یک باند بزرگ بزرگراه بود که در دو خانه، یک خانه در مایل پنجم و
بزرگراه بود که در دو خانه، یک خانه در مایل پنجم و یک خانه در مایل ششم، در حومه شهری نزدیک چارلستون، کارولینای جنوبی فعالیت می‌کردند. مشخص نیست که خانه مایل ششم یک هتل بود یا خیر، اما به عنوان مخفیگاه تعداد زیادی از قانون شکنان فعالیت می‌کرد. مکان زندگی. فیشر و همسرش بیشتر عمر خود را در چارلستون، کارولینای جنوبی زندگی کردند. آنها با هم صاحب مسافرخانه‌ای به نام «خانه ویفار در مایل ششم بودند» که در اوایل قرن ۱۹ آن را مدیریت می‌کردند. این هتل در شش مایلی شمال چارلستون واقع شده بود، به همین دلیل این نام بر روی
واقع شده بود، به همین دلیل این نام بر روی این هتل گذاشته شد. در مدت اقامت این زوج در آنجا، گزارش‌هایی مبنی بر ناپدید شدن مهمانان به کلانتر محلی داده شد. به دلیل کمبود شواهد و محبوبیت این زوج نزد بسیاری از مردم محلی، این شکایات بی‌نتیجه ماندند. محاکمه و اعدام. نزدیک به یک سال کامل بین زمان دستگیری و اعدام آنها فاصله وجود دارد. در جریان محاکمه آنها، فیشرها ادعا کردند که بی گناه هستند، اما دستور داده شد تا زمان محاکمه آنها که در ماه مه برگزار می‌شد، در زندان نگهداری شوند، در حالی که همدستان آنها به قید وثیقه
شوند، در حالی که همدستان آنها به قید وثیقه آزاد شدند. در محاکمه آنها، هیئت منصفه ادعای بیگناهی آنها را رد کرد و آنها را به دلیل سرقت در بزرگراه که یک جرم بزرگ است، مجرم شناخت. با این حال، قاضی اجازه فرجام‌خواهی داد و تا جلسه ژانویه دادگاه به آنها مهلت داده شد. در طول این مدت، فیشرها خود را با نقشه‌هایی برای فرار مشغول کردند، زیرا آنها با هم در زندان چارلستون، کارولینای جنوبی (زندان قدیمی شهر) در یک سلول ۶×۸ نگهداری می‌شدند و که محافظت چندانی از آن نمی‌شد. در ۱۳ سپتامبر آنها نقشه خود را عملی کردند و فرار
در ۱۳ سپتامبر آنها نقشه خود را عملی کردند و فرار خود را آغاز کردند. همه چیز طبق برنامه پیش نرفت، زیرا طنابی که از کتان زندان ساخته بودند پاره شد و لاوینیا در سلول گرفتار شد و فقط جان آزاد شد. او تمایلی به ادامه نقشه فرار به تنهایی نداشت و دوباره دستگیر شد. سپس این دو تحت تدابیر امنیتی شدیدتری نگهداری شدند. دادگاه قانون اساسی درخواست‌های آنها را رد کرد و در ۴ فوریه ۱۸۲۰ هر دو مجدداً محکوم به اعدام شدند. آنها بر بی‌گناهی خود اصرار ورزیده و برای کسانی که در روند قضایی به آنها ظلم کرده‌اند درخواست رحمت کردند.
قضایی به آنها ظلم کرده‌اند درخواست رحمت کردند. پس از اینکه کشیش نامه را خواند، فیشر شروع به دفاع از پرونده خود در برابر جمعیت حدوداً ۲۰۰۰ نفری کرد.
خیابان امامت با شماره معبر خیابان ۳۳۱ تهران یکی از خیابان های تهران است که جهت شمالی-جنوب دارد. این خیابان که در شرق تهران واقع شده است، از چهارراه آیت آغاز شده و به خیابان سی متری نیروی هوایی منتهی می‌شود.
مارگارت مک‌دانلد (; – ) افسر نظامی و پرستار اهل کانادا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب سرخ سلطنتی شده است. مک‌دانلد یک پرستار نظامی کانادایی بود که در جنگ دوم بوئر و جنگ جهانی اول خدمت می‌کرد. مک دانلد جایگاه ارشد خدمات پرستاری سپاه پزشکی ارتش کانادا را داشت و اولین زنی که به درجه سرگردی در امپراتوری بریتانیا ارتقا یافت و صلیب سرخ سلطنتی (۱۹۱۶) و مدال فلورانس نایتینگل (۱۹۱۸) را دریافت کرد. مک دانلد در سال ۱۸۷۳ در خانواده ای ثروتمند و کاتولیک در بیلی بروک، نوا اسکوشیا به دنیا آمد. پدرش صاحب فروشگاه بود و
نوا اسکوشیا به دنیا آمد. پدرش صاحب فروشگاه بود و این موضوع فرصتی را برای مک دونالد فراهم کرد که از سنین پایین آموزش ببیند، چیزی که برای دختران آن زمان غیرمعمول بود. مک‌دانلد آموزش‌های خوبی به عنوان یک دختر در آن زمانه دریافت کرد، از جمله خواندن، نوشتن، حساب، جغرافیا و دستور زبان. مادر مک‌دانلد در دوران تربیت او اهمیت زیادی به آموزش داده و نقش زیادی در تحصیل مک‌دانلد و خواهر و برادرانش داشت. پس از فارغ‌التحصیلی، مک دانلد قبل از شروع اولین دوره پرستاری نظامی خود در کشتی نظامی یواس‌اس رلیف در طول جنگ اسپانیا
خود در کشتی نظامی یواس‌اس رلیف در طول جنگ اسپانیا و آمریکا در سال ۱۸۹۸، برای تمرین و کسب تجربه به پاناما رفت. اوایل زندگی و تحصیلات. مارگارت مک دانلد در ۲۶ فوریه ۱۸۷۳ در بیلی بروک، شهرستان پیکتو، نوا اسکوشیا، به عنوان سومین فرزند مری الیزابت چیشولم و دونالد سنت دانیل مک دانلد به دنیا آمد. مک دانلد یک روز قبل از تولد ۲۴ سالگی مادرش به دنیا آمد. بین سالهای ۱۸۶۸ و ۱۸۷۹، مری الیزابت یازده فرزند به دنیا آورد که ۹ نفر از آنها تا بزرگسالی زنده ماندند. شش دختر و سه پسر. مک دانلد در یک خانواده نسبتاً ثروتمند
و سه پسر. مک دانلد در یک خانواده نسبتاً ثروتمند کاتولیک به دنیا آمد. هر دو والدین او از اسکاتلندی‌تبار بودند و پدربزرگ و مادربزرگش در اواخر دهه ۱۷۰۰ از اسکاتلند به نوا اسکوشیا مهاجرت کردند. مادر مک دانلد یک خانه‌دار بود و پدرش صاحب یک فروشگاه عمومی در شهر بود. این فروشگاه تنها منبع محصولات کشاورزی منطقه و کالاهای وارداتی از مونترال، ایالات متحده و بریتانیای کبیر بود. این فروشگاه با توجه به استعداد دانلد در امور مالی، منبع درآمد عالی برای خانواده مک دانلد بود و ثروت زیادی برای خانواده به ارمغان آورد. این
بود و ثروت زیادی برای خانواده به ارمغان آورد. این ثروت خانواده او فرصت‌های زیادی را برای مک دانلد فراهم کرد که برای زنان زمان او غیرمعمول بود. مک دونالد آموزش‌های خوبی برای یک دختر در آن دوره دریافت کرد، از جمله خواندن، نوشتن، حساب، جغرافیا و دستور زبان. مادر مک دونالد در دوران تربیت او اهمیت زیادی به آموزش داد و نقش زیادی در یادگیری مک دانلد و خواهر و برادرانش داشت. این تربیت باعث شد که مک دونالد ارزش زیادی برای آموزش قائل باشد. او بعداً به پرستاری علاقه پیدا کرد. برای دنبال کردن این علاقه، مک دانلد سفر
پیدا کرد. برای دنبال کردن این علاقه، مک دانلد سفر تحصیلی خود را در مدرسه آموزشی بیمارستان خیریه در نیویورک ادامه داد و در آنجا به عنوان پرستار آموزش دید. او در سال ۱۸۹۵ از مدرسه آموزشی بیمارستان خیریه فارغ‌التحصیل شد.
سی کمپانی یا شرکت سی فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی ساچین یاردی است. در این فیلم بازیگرانی همچون توشار کاپور، انوپم کهیر، راجپال یاداو، رایما سن، میتون چاکرابورتی و دیلیپ پراباوالکار ایفای نقش کرده‌اند.
نان و آزادی (به روسی: Хлеб и Воля، تلفظ‌شده: خلب ای وُلیا) نام گروهی از آنارشیست‌های (اقتدارگریزهای) کمونیست بود که تأثیر زیادی بر جنبش انقلابی در روسیه داشتند. پیشینه. پیش از شکل‌گیری گروه «نان و آزادی»، گروهی به‌نام «آنارشیست‌های روسی در تبعید» در سال ۱۹۰۰ در ژنو توسط مهاجران آنارشیست روس بنیان‌گذاری شد. هدف این گروه سرنگونی حکومت تزاری و انجام انقلاب اجتماعی بود. از رهبران این گروه می‌توان به مندِل دایِنوف، گئورگی و لیدیا گوگلیا اشاره کرد. در سال ۱۹۰۳، زوج گوگلیا گروهی از آنارشیست‌های کمونیست را با نام
گوگلیا گروهی از آنارشیست‌های کمونیست را با نام «نان و آزادی» در ژنو تشکیل دادند. این گروه، که با حمایت چهره‌هایی مانند پتر کروپوتکین، ام.آی. گولدسمیت و وارلام چرکزیشویلی همراه بود، موفق شد نخستین نشریه آنارشیستی روسی در خارج از کشور را با همین نام منتشر کند. در سال ۱۹۰۴ و در نخستین ماه‌های انقلاب ۱۹۰۵ روسیه، بیشتر گروه‌های آنارشیست از پیروان نظریه آنارشیسم کمونیستی «نان و آزادی» بودند. تاکتیک‌ها. در نخستین کنگره گروه در لندن (دسامبر ۱۹۰۴)، راهبرد و اهداف آن‌ها در انقلاب به‌طور شفاف اعلام شد: «انقلاب
آن‌ها در انقلاب به‌طور شفاف اعلام شد: «انقلاب اجتماعی، یعنی نابودی کامل سرمایه‌داری و حکومت، و جایگزینی آن با آنارشیسم کمونیستی.» آغاز انقلاب می‌بایست با اعتصاب سراسری تهی‌دستان در شهرها و روستاها همراه باشد. روش‌های اصلی مبارزه آنارشیستی در روسیه، «خیزش و حمله مستقیم، چه به‌صورت جمعی و چه فردی، به ستمگران و بهره‌کشان» اعلام شد. سازمان‌دهی آنارشیستی نیز بر پایه «پیمان داوطلبانه میان افراد و گروه‌ها» تعریف شد. اعضای گروه، همکاری با دیگر احزاب انقلابی روسیه را رد کرده و تأکید داشتند که آنارشیست‌ها باید حزب
را رد کرده و تأکید داشتند که آنارشیست‌ها باید حزب مستقل خود را داشته باشند. کروپوتکین در همین کنگره برای نخستین‌بار ایده تشکیل یک حزب آنارشیستی مستقل در روسیه را مطرح کرد. در دومین کنگره (۱۷–۱۸ سپتامبر ۱۹۰۶ در لندن)، قطع‌نامه‌ای به قلم کروپوتکین تصویب شد که وظایف آنارشیست‌ها را در انقلاب تبیین می‌کرد. آن‌ها با شرکت در نهادهایی چون دومای دولتی یا مجلس مؤسسان به‌شدت مخالف بودند و «اقدام مستقیم و مخرب توده‌ها» را بر دیگر روش‌ها ترجیح می‌دادند. در قطع‌نامه‌ای به نام «دربارهٔ اقدامات اعتراضی فردی و جمعی» که