payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گورستان، نفربرهای زرهی مستقر کرده بودند. پس از نبرد، خطی تتوو را از هم جدا می‌کرد که استادیوم شهر "مرز" آن بود. اگرچه تا پایان سال 2001 تحریکات مسلحانه فردی وجود داشت، اما مواضع هر دو طرف در داخل شهر تتوو، پس از نبرد 24 ژوئیه، تغییر نکرد. بزرگترین حادثه پس از درگیری‌های 24 ژوئیه، در 7 اوت رخ داد، زمانی که ارتش آزادی‌بخش ملی تلاش دیگری برای به دست گرفتن کنترل شهر انجام داد. این حمله زمانی شکست خورد که واحدهای ویژه پلیس یک ضدحمله را آغاز کردند و شورشیان را به مواضع قبلی خود عقب راندند. در جریان درگیری‌های
به مواضع قبلی خود عقب راندند. در جریان درگیری‌های ماه ژوئیه در تتوو، پنج نفر از اعضای نیروهای امنیتی مقدونیه جان خود را از دست دادند. منابع ارتش آزادی‌بخش ملی تأیید می‌کنند که آنها هفده شورشی را در طول نبرد از دست داده‌اند - بزرگترین تلفات، مرگ فرمانده روکی بود . کارپلاک و عملیات «تتوو-یاژینچه».. در اواخر ژوئیه و اوایل اوت، ارتش آزادی‌بخش ملی پس از پاکسازی قومی پنج روستای مقدونی‌نشین واقع در کنار بزرگراه، حضور خود را در منطقه غیرنظامی اطراف بزرگراه تتوفو-یاژینسه افزایش داد. وزیر کشور و نخست‌وزیر به
افزایش داد. وزیر کشور و نخست‌وزیر به رئیس‌جمهور فشار می‌آوردند تا دستور حمله تمام‌عیار ارتش را برای بازپس‌گیری سرزمینی که ارتش آزادی‌بخش ملی در دوره آتش‌بس پس از 5 ژوئیه اشغال کرده بود، صادر کند. این سرزمین شامل بیشتر روستاهای شمال تتوفو، حومه تتوفو درنووتس، و همچنین منطقه‌ای در شمال بزرگراه تتوفو-یاژینسه بود. نخست‌وزیر همچنان برای اعلام وضعیت جنگی تلاش می‌کرد تا به ارتش آزادی لازم برای حل بحران از طریق نظامی را بدهد. ژنرال پانده پتروسکی طرح حمله با نام "عملیات پولوگ" را آماده کرد، اما رئیس‌جمهور
نام "عملیات پولوگ" را آماده کرد، اما رئیس‌جمهور ترایکوفسکی از امضای آن خودداری کرد. به گفته پتروسکی، فرستادگان ناتو و ایالات متحده دائماً به تراجکوفسکی اطمینان می‌دادند که ارتش آزادی‌بخش ملی پس از تشدید گفتگوهای سیاسی با احزاب سیاسی آلبانی، به طور مسالمت‌آمیز از منطقه عقب‌نشینی خواهد کرد. در آغاز اوت 2001، سرویس اطلاعاتی مقدونیه اطلاعاتی دریافت کرد مبنی بر اینکه یک واحد ویژه از ارتش آزادی‌بخش ملی به حومه چیر در اسکوپیه نفوذ کرده است. این گروه ده نفره توسط یک تبعه آلبانیایی به نام لِفتر بیچاج (معروف به
یک تبعه آلبانیایی به نام لِفتر بیچاج (معروف به فرمانده تلّی) رهبری می‌شد، و طبق اطلاعات اطلاعاتی، این گروه وظیفه سازماندهی حملات تروریستی در داخل پایتخت را بر عهده داشت. در 7 اوت، پلیس مخفیگاه این گروه را کشف کرد و حمله‌ای انجام داد که طی آن پنج عضو گروه ارتش آزادی‌بخش ملی کشته و پنج نفر دیگر دستگیر شدند. پلیس در آپارتمان تعداد زیادی تفنگ خودکار، تپانچه، خمپاره، مواد منفجره و نارنجک‌انداز پیدا کرد. روز بعد، در مسیر تتوو، یک کاروان نظامی که در حال اعزام نیروهای کمکی به مواضع ارتش در اطراف تتوو بود، در کمین
کمکی به مواضع ارتش در اطراف تتوو بود، در کمین شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی مورد حمله قرار گرفت. ده سرباز مقدونی در این حمله جان خود را از دست دادند. آنها در بزرگراه تتوو-یاژینجه در کنار محل کارپالاک مورد حمله قرار گرفتند. در 9 آگوست، سی نفر از شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی، پنج کارگر ساختمانی را که مشغول انجام کارهای ساختمانی در بزرگراه تتوو-یاژینسه بودند، ربودند. این افراد به طرز وحشیانه‌ای مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و پوستشان با چاقو بریده شد. وقتی آزاد شدند، همه آنها به مراقبت‌های ویژه منتقل شدند. در همان
همه آنها به مراقبت‌های ویژه منتقل شدند. در همان روز، رئیس جمهور دستور اقدام مشترک ارتش و پلیس را با هدف آزادسازی و تأمین امنیت منطقه تتوفو-یاژینجه، که پس از توافق آتش‌بس 5 ژوئیه غیرنظامی شده بود، صادر کرد. این عملیات از اوایل 10 اوت آغاز شد و پس از چندین درگیری با شورشیان، منطقه تتوفو-یاژینجه از ارتش آزادی‌بخش ملی بازپس گرفته شد و ایست‌های بازرسی امنیتی ایجاد شد. بزرگراه تتوفو-اسکوپیه نیز کاملاً ایمن شد و تیم‌های مین‌روب منطقه را از مین‌های زمینی پاکسازی کردند، در حالی که حضور قوی پلیس، جاده را از انحرافات
در حالی که حضور قوی پلیس، جاده را از انحرافات ایمن می‌کرد. نبرد در رادوشا. نبرد رادوشا بدترین نقض توافقنامه آتش‌بس عمومی بود که بین جمهوری مقدونیه و ناتو (به عنوان ضامن ارتش آزادی‌بخش ملی) امضا شده بود. این نبرد شامل مجموعه‌ای از درگیری‌ها بین نیروهای امنیتی مقدونیه و شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی در منطقه اطراف روستای رادوشا، نزدیک مرز کوزوو، بود. اولین حوادث در اواخر ژوئن آغاز شد و در اواسط آگوست 2001 تشدید شد. اولین درگیری در 20 ژوئن 2001 رخ داد، زمانی که چهار پلیس از ایستگاه پلیس رادوشا، در حین گشت‌زنی در
پلیس از ایستگاه پلیس رادوشا، در حین گشت‌زنی در منطقه مرزی، یک اردوگاه چهل نفره از شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی را در پله‌های کوه ژدن کشف کردند. گشت پلیس آتش گشود و یک شورشی را کشت و دیگری را زخمی کرد. گشت درخواست پشتیبانی هوایی کرد که بلافاصله رسید و شورشیان را به سمت کوزوو راند. در 23 ژوئیه، یکی از دراماتیک‌ترین رویدادهای این درگیری زمانی رخ داد که یک گشت مرزی پلیس دیگر در کمین ارتش آزادی‌بخش ملی در نزدیکی رادوشا مورد حمله قرار گرفت. گشت پلیس توسط آکو استویانوفسکی، معاون فرمانده ایستگاه پلیس رادوشا، رهبری
معاون فرمانده ایستگاه پلیس رادوشا، رهبری می‌شد. شورشیان با موشک‌های RPG به سمت خودروی پلیس شلیک کردند و سه پلیس را از ماشین بیرون انداختند و یکی را داخل ماشین گذاشتند. ارتش آزادی‌بخش ملی تلاش کرد به پلیس‌های به شدت زخمی نزدیک شود. شلیک شش گلوله از یک کلاشنیکف به سمت شورشیان توسط فرمانده استویانوفسکی آنها را نجات داد تا اینکه سربازان پاسگاه مرزی رادوشا از راه رسیدند و ارتش آزادی‌بخش ملی را با آتش یک نفربر زرهی دفع کردند. پس از درگیری، فرمانده استویانوفسکی رئیس اتحادیه کهنه سربازان ارتش و پلیس درگیر در
رئیس اتحادیه کهنه سربازان ارتش و پلیس درگیر در درگیری مقدونیه شد. در ساعات اولیه 10 آگوست 2001، ارتش آزادی‌بخش ملی (NLA) حمله‌ای را از منطقه کریونیک در شهرداری کوزوو از جنرال یانکوویچ ( "هانی ای الزیت" ) آغاز کرد و به خاک مقدونیه در منطقه رادوشا حمله کرد. این حمله در دوره آتش‌بس، تنها چند روز قبل از امضای توافقنامه چارچوب اوهرید، انجام شد. اولین اقدامات در ساعت 20:00 همان روز با حمله خمپاره‌ای به ایستگاه پلیس رادوشا، واقع در ورودی روستا، آغاز شد. ایستگاه پلیس تنها توسط سی و پنج پلیس اداره می‌شد. نیروهای
پلیس تنها توسط سی و پنج پلیس اداره می‌شد. نیروهای امنیتی به آتش پاسخ دادند و تیراندازی تا ساعت 2:00 بامداد ادامه داشت. پس از آن، ارتش آزادی‌بخش ملی حمله‌ای پیاده نظام را آغاز کرد که توسط پلیس دفع شد. در جریان این حمله یک افسر پلیس زخمی شد. طبق اطلاعات به دست آمده توسط سرویس اطلاعاتی مقدونیه، این حمله توسط بیش از ششصد شورشی ارتش آزادی‌بخش ملی، با حمایت داوطلبانی از سپاه حفاظت کوزوو، انجام شد. این سپاه از شهر کریونیک در کوزوو آمده و شبانه از مرز مقدونیه به رادوشا عبور کرد. طبق همین اطلاعات، برنامه عملیاتی
رادوشا عبور کرد. طبق همین اطلاعات، برنامه عملیاتی ارتش آزادی‌بخش ملی خنثی کردن نیروهای امنیتی در بخش رادوشا، سپس نفوذ به سمت جنوب و تصرف چشمه آب راشچه بود که آب آشامیدنی اسکوپیه، پایتخت مقدونیه را تأمین می‌کند. قطع منابع آب باعث ایجاد بحران انسانی در شهر می‌شد. وزارت کشور به تنهایی وضعیت آماده‌باش اعلام کرد و دسته‌هایی از واحد ویژه پلیس «ببر» را برای سنگربندی و تأمین امنیت چشمه راشچه فرستاد. دسته‌های دیگری از «ببر» برای نجات سی و پنج پلیس محاصره شده در ایستگاه رادوشا اعزام شدند. به دلیل عدم پشتیبانی
ایستگاه رادوشا اعزام شدند. به دلیل عدم پشتیبانی توپخانه و تعداد زیاد نیروهای محاصره شده ارتش آزادی‌بخش ملی، آنها در مواضعی خارج از رادوشا سنگر گرفتند. وزیر کشور، لیوب بوشکوفسکی، و نخست وزیر، لیوبچو گئورگیفسکی، از رئیس جمهور تراجکوفسکی خواستند که ارتش را فوراً برای خنثی کردن تهاجم از کوزوو فعال کند. با این حال، رئیس جمهور، با تشویق نمایندگان ناتو و اتحادیه اروپا، بر دستیابی به یک راه حل سیاسی که شرایط توافق آتش‌بس 5 ژوئیه را رعایت کند، متمرکز شد. او درخواست کرد که پلیس به تحریکات پاسخ ندهد تا از تشدید
کرد که پلیس به تحریکات پاسخ ندهد تا از تشدید درگیری جلوگیری شود. در همین حال، پلیس‌های محاصره شده در ایستگاه رادوشا به حال خود رها شدند. لیوپکو گئورگیفسکی، نخست وزیر مقدونیه، در نامه‌ای به کوفی عنان ، دبیرکل سازمان ملل متحد، گفت: تجاوز مسلحانه دیروز و امروز از کوزوو توسط بیش از ۶۰۰ نفر از اعضای سپاه حفاظت کوزوو علیه تمامیت ارضی مقدونیه، محاصره دیروز روستای رادوسا و بمباران آن با سلاح‌های مستقر در خاک کوزوو، برای من شخصاً به عنوان نخست وزیر جمهوری مقدونیه، چیزی جز اعلام رسمی جنگ علیه کشورم توسط یک کشور تحت
جز اعلام رسمی جنگ علیه کشورم توسط یک کشور تحت الحمایه بین‌المللی، کوزوو، یعنی سپاه حفاظت کوزوو، که - متأسفانه - بخشی از اداره غیرنظامی سازمان ملل متحد در کوزوو است، نیست.در 11 آگوست، دومین روز نبرد، ارتش آزادی‌بخش ملی شدیدترین حمله را علیه نیروهای امنیتی در منطقه اسکوپیه آغاز کرد. ستونی متشکل از دویست شورشی آلبانیایی با خمپاره، تفنگ خودکار و آتش تک تیرانداز به پاسگاه مرزی ارتش رادوشا حمله کردند. پاسگاه مرزی ارتش رادوشا، واقع در بین روستاهای کوچکوو و رادوشا، توسط بیست و پنج سرباز با خمپاره، تفنگ خودکار، یک
توسط بیست و پنج سرباز با خمپاره، تفنگ خودکار، یک تانک و سه نفربر زرهی اداره می‌شد. همزمان، ارتش آزادی‌بخش ملی حمله تهاجمی دیگری را به ایستگاه پلیس محاصره شده در روستای رادوشا انجام داد. ارتش و پلیس به آتش پاسخ دادند و در جریان نبرد سنگین، ارتش آزادی‌بخش ملی موفق شد بشکه‌های بنزین داخل پادگان‌های پاسگاه مرزی ارتش را به آتش بکشد. شورشیان آنقدر نزدیک شدند که شروع به بریدن حصار سیمی کردند. سربازان تمام حملات به پاسگاه مرزی ارتش را دفع کردند و شاهدان عینی می‌گویند که می‌توانستند شورشیان را در حال حمل اجساد
که می‌توانستند شورشیان را در حال حمل اجساد کشته‌ها و زخمی‌های متعدد مشاهده کنند. پلیس همچنین موفق شد تمام حملات انجام شده در 11 آگوست را دفع کند. رسانه‌های غربی بعداً تصاویری از یک تانک T-55 مقدونی را که توسط شورشیان آلبانیایی در رادوشا به غنیمت گرفته شده بود، نشان دادند. در روز سوم نبردها، 12 آگوست، ارتش تحت فشار شدید وزیر کشور و نخست وزیر برای اقدام، تصمیم به مداخله در نبرد گرفت. ارتش با اعزام بالگردهای نظامی و به دنبال آن دو پرواز موثر سوخوی Su-25 نیروی هوایی مقدونیه، وارد عمل شد . بمباران هوایی و نزدیک
مقدونیه، وارد عمل شد . بمباران هوایی و نزدیک شدن متعاقب پیاده نظام و خودروهای مسلح ارتش، به پیشروی‌های ارتش آزادی‌بخش ملی پایان داد و چرخش در میدان نبرد ایجاد کرد. شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی به سنگرها و سنگرهای خاکی خود در مواضع اولیه خود در اطراف روستای رادوشا عقب‌نشینی کردند یا به کوزوو فرار کردند. پس از شکستن محاصره، ارتش سی و پنج پلیس را به همراه تجهیزاتشان بیرون کشید و آنها را در موقعیتی استراتژیک‌تر در ساختمان‌های متروکه در جاده معدن رادوشا به سمت اسکوپیه مستقر کرد. صد و هفتاد پلیس برای تقویت این
اسکوپیه مستقر کرد. صد و هفتاد پلیس برای تقویت این موقعیت جدید اضافه شدند. ارتش همچنین مواضع از پیش تعیین شده برای دفاع از چشمه‌های آب راشچه را تقویت کرد. اگرچه در دو روز اول نبرد، هماهنگی جدی بین ارتش و پلیس مقدونیه وجود نداشت، اما ارتش تحت فشار قرار گرفت تا برای جلوگیری از کنترل کل قلمرو اطراف رادوشا توسط ارتش آزادی‌بخش ملی مداخله کند. بنابراین، ارتش آزادی‌بخش ملی نتوانست سرزمین‌های تحت کنترل خود در مناطق تتوو و لیپکوو را به هم متصل کند، که می‌توانست یک "قلمرو آزاد شده" واحد در شمال غربی مقدونیه ایجاد
"قلمرو آزاد شده" واحد در شمال غربی مقدونیه ایجاد کند. از سوی دیگر، نتیجه نبرد، اعضای نیروی پلیس مقدونیه را که طرفدار راه حل نظامی برای این درگیری بودند، بیشتر تقویت کرد. در 13 آگوست، لیوبه بوسکوفسکی اظهار داشت: در حال حاضر، به دلیل خطر گسترش درگیری توسط تروریست‌ها، آغاز بزرگترین حمله تاکنون ضروری است.نیروهای امنیتی مقدونیه در این نبرد دوازده نفر زخمی شدند، اما تلفات جانی نداشتند. اگرچه منابع مقدونی می‌گویند ده‌ها، اگر نگوییم صدها نفر، در این نبرد کشته شده‌اند، منابع آلبانیایی تعداد دقیقی را ارائه نمی‌دهند.
منابع آلبانیایی تعداد دقیقی را ارائه نمی‌دهند. با این حال، در محل نبرد، یادبودی با عنوان «به سربازان کشته‌شده ارتش آزادی‌بخش ملی در سال ۲۰۰۱» وجود دارد. اقدام پلیس لیوبوتن. در 10 آگوست 2001، هشت سرباز مقدونی در انفجار مین زمینی در نزدیکی اسکوپیه، پایتخت، کشته شدند. این انفجار در جاده بین روستاهای لیوبانچی و لیوبتن، پنج کیلومتری حومه اسکوپیه، هنگامی رخ داد که کاروانی از کامیون‌های ارتش از روی سه مین زمینی عبور کردند. شش سرباز دیگر نیز در این انفجار زخمی شدند. صبح روز بعد، پلیس پس از دریافت اطلاعاتی مبنی بر
صبح روز بعد، پلیس پس از دریافت اطلاعاتی مبنی بر ورود گروهی متشکل از سه شورشی ارتش آزادی‌بخش ملی به روستا، پس از کاشت مین در جاده، گشتی را برای جستجوی روستای لیوبوتن اعزام کرد. هنگامی که پلیس وارد روستا شد، سه نارنجک از یک خمپاره‌انداز 120 میلی‌متری از قسمت شمالی روستا به سمت آنها شلیک شد. سپس یک گروه از واحد ذخیره پلیس "شیر" به عنوان نیروی کمکی فراخوانده شد که توسط یک نفربر زرهی TM-170 پلیس پشتیبانی می‌شد . به گفته شاهدان پلیس، هنگامی که پلیس وارد روستا شد، شورشیان با تفنگ‌های اتوماتیک از چهار خانه به سمت
شورشیان با تفنگ‌های اتوماتیک از چهار خانه به سمت آنها آتش گشودند. پلیس از یک آتشبار خمپاره‌انداز ارتش که در فاصله کمی از روستا قرار داشت، درخواست آتش توپخانه به سمت چهار خانه در روستا کرد. واحد خمپاره‌انداز ارتش شصت نارنجک، هر دو 120 میلی‌متری و 80 میلی‌متری را به چهار هدف تعیین شده شلیک کرد. به گزارش سی‌ان‌ان، دو هلیکوپتر توپدار نیز برای گلوله‌باران روستا که صدها نفر از ساکنان آن در زیرزمین‌ها پنهان شده بودند، فراخوانده شدند. وقتی گلوله‌باران متوقف شد، پلیس در 12 آگوست وارد روستا شد. ناظران سازمان امنیت و
در 12 آگوست وارد روستا شد. ناظران سازمان امنیت و همکاری اروپا می‌توانستند صدای تیراندازی و انفجار از داخل روستا را بشنوند. سه نفر توسط پلیس در داخل روستا کشته شدند و چهار نفر نیز هنگام تلاش برای فرار توسط تک تیراندازانی که در موقعیت‌هایی خارج از روستا مستقر بودند، کشته شدند. حدود صد مرد از روستا توسط پلیس دستگیر و به روستای همسایه میرکوفچی منتقل شدند، جایی که تحت آزمایش دستکش پارافین (آزمایشی که برای تعیین اینکه آیا کسی اخیراً با سلاح گرم شلیک کرده است یا خیر) قرار گرفتند. بیست و هفت مرد آزمایششان مثبت بود
قرار گرفتند. بیست و هفت مرد آزمایششان مثبت بود و به جرم تروریسم بازداشت و محکوم شدند. بقیه آزاد شدند. شواهد بعداً نشان داد که بازداشت‌شدگان مورد ضرب و شتم شدید قرار گرفته‌اند که در نتیجه آن یک نفر مجبور به بستری شدن در بیمارستان شد. اقدام پلیس لیوبوتن یکی از جنجالی‌ترین وقایع درگیری سال ۲۰۰۱ محسوب می‌شود و جزو چهار پرونده ICTY ناشی از این درگیری بود. عملیات پلیس در لیوبوتن همزمان با ضدحمله نیروهای امنیتی در رادوسا بود. این بخشی از تلاش‌های نخست‌وزیر و وزیر کشور برای از سرگیری حمله عمومی علیه ارتش آزادی‌بخش
برای از سرگیری حمله عمومی علیه ارتش آزادی‌بخش ملی بود که پس از ۵ ژوئیه ۲۰۰۱ متوقف شده بود. با این حال، حمله عمومی انجام نشد زیرا در ۱۳ اوت، یک روز پس از اقدام لیوبوتن، نمایندگان رسمی سیاسی مقدونی تبارها و آلبانیایی تبارها در مقدونیه، توافقنامه چارچوب اوهرید را امضا کردند و به خصومت‌ها پایان رسمی دادند. اگرچه ارتش آزادی‌بخش ملی در مذاکرات و همچنین در امضای سند گنجانده نشده بود، رهبران ارتش آزادی‌بخش ملی موافقت کردند که خود را در برابر نیروهای ناتو خلع سلاح کنند. پیامدها. توافقنامه چارچوب اوهرید. نوشتار
کنند. پیامدها. توافقنامه چارچوب اوهرید. نوشتار اصلی: توافق‌نامه اوهرید توافقنامه چارچوب اوهرید که در 13 آگوست 2001 امضا شد، رسماً به درگیری مسلحانه پایان داد. این توافقنامه زمینه را برای افزایش حقوق آلبانیایی تبارها در مقدونیه فراهم کرد. این توافقنامه همچنین شامل مقرراتی برای تغییر زبان‌های رسمی کشور بود، به طوری که هر زبانی که بیش از 20 درصد از جمعیت به آن صحبت می‌کنند، در سطح شهری به همراه زبان مقدونی به عنوان زبان رسمی شناخته شود. در حال حاضر فقط زبان آلبانیایی که تقریباً 25 درصد از جمعیت به آن صحبت
آلبانیایی که تقریباً 25 درصد از جمعیت به آن صحبت می‌کنند، این معیار را برآورده می‌کند. طبق این سند، نسخه انگلیسی تنها نسخه معتبر توافقنامه چارچوب اوهرید است. پیش از این توافق، مذاکرات اوهرید، مجموعه‌ای از مذاکرات بین نمایندگان آلبانی و مقدونیه، به همراه نمایندگان ایالات متحده و اتحادیه اروپا، برگزار شد. این مذاکرات در اوهرید در جنوب غربی مقدونیه برگزار شد. این توافق توسط زوران جولفسکی ، دبیرکل بوریس ترایکوفسکی، رئیس جمهور ، مذاکره شد . طرف مقدونی توسط VMRO-DPMNE و SDSM نمایندگی می‌شد ، در حالی که طرف
VMRO-DPMNE و SDSM نمایندگی می‌شد ، در حالی که طرف آلبانیایی توسط DPA و PDP نمایندگی می‌شد. اگرچه ارتش آزادیبخش ملی به طور فعال در درگیری‌های مسلحانه شرکت داشت، اما مستقیماً در مذاکرات شرکت نکرد. آتش‌بس و خلع سلاح. طبق توافق‌نامه اوهرید، دولت مقدونیه متعهد شد که حقوق آلبانیایی‌های این کشور را بهبود بخشد. این حقوق شامل تبدیل زبان آلبانیایی به دومین زبان رسمی و افزایش مشارکت آلبانیایی‌های قومی در نهادهای دولتی، پلیس و ارتش می‌شد. دولت مقدونیه با مدل جدیدی از تمرکززدایی موافقت کرد . طرف آلبانیایی موافقت کرد که
موافقت کرد . طرف آلبانیایی موافقت کرد که از هرگونه خواسته جدایی‌طلبانه دست بردارد و تمام نهادهای مقدونی را به طور کامل به رسمیت بشناسد. علاوه بر این، طبق این توافق‌نامه، ارتش آزادی‌بخش ملی باید خلع سلاح شده و سلاح‌های خود را به ناتو تحویل دهد . عملیات «برداشت ضروری» رسماً در 22 آگوست آغاز شد و عملاً در 27 آگوست آغاز گردید. این مأموریت 30 روزه شامل تقریباً 3500 سرباز ناتو و مقدونی بود که هدف آنها خلع سلاح ارتش آزادی‌بخش ملی و نابودی سلاح‌های آنها بود. قبل از تصویب توافقنامه اوهرید، سه افسر پلیس مقدونی در 12
تصویب توافقنامه اوهرید، سه افسر پلیس مقدونی در 12 نوامبر 2001 در کمین افراد مسلح آلبانیایی‌تبار کشته شدند. تلفات و آوارگی. آمار تلفات همچنان نامشخص است. تا 19 مارس 2001، بی‌بی‌سی گزارش داد که نیروهای امنیتی مقدونیه ادعا کرده‌اند که پنج نفر از سربازانشان کشته شده‌اند، در حالی که ارتش آزادی‌بخش ملی ادعا کرد که یازده نفر را کشته است. در آن زمان هیچ آمار قطعی از تلفات آلبانیایی‌ها ذکر نشد. در 25 دسامبر 2001، شبکه اطلاعات جایگزین آمار شصت و سه کشته ادعایی توسط نیروهای امنیتی مقدونیه برای طرف خود و شصت و چهار
نیروهای امنیتی مقدونیه برای طرف خود و شصت و چهار کشته ادعایی توسط ارتش آزادی‌بخش ملی برای شورشیان خود را ذکر کرد. تصور می‌شود حدود شصت غیرنظامی آلبانیایی‌تبار کشته شده‌اند در حالی که احتمالاً ده مقدونی‌تبار در جریان درگیری جان خود را از دست داده‌اند. مقامات مقدونی در آن زمان آماری برای مورد دوم منتشر نکردند. تا دسامبر 2005 ، سرنوشت بیست غیرنظامی مفقود، سیزده مقدونی‌تبار، شش آلبانیایی‌تبار و یک شهروند بلغاری همچنان نامعلوم است. تا اوت 2001، تعداد افراد آواره شده در اثر جنگ به 170000 نفر رسید که اکثراً
آواره شده در اثر جنگ به 170000 نفر رسید که اکثراً مقدونی بودند. از این 170,000 نفر، 74,000 نفر در داخل کشور آواره شدند . تا ژانویه 2004 ، 2,600 نفر همچنان آواره بودند. دو ناظر اتحادیه اروپا در اثر انفجار مین در جریان درگیری کشته شدند. یک سرباز بریتانیایی نیز در جریان عملیات برداشت محصول کشته شد، زمانی که لندرور زرهی که او می‌راند توسط جمعیتی متخاصم با توده‌های بتنی پرتاب شد. در طول عملیات برداشت ضروری ، ارتش آزادی‌بخش ملی دو تانک و دو نفربر زرهی در اختیار داشت که ادعا می‌کنند از ارتش مقدونیه به غنیمت گرفته
که ادعا می‌کنند از ارتش مقدونیه به غنیمت گرفته شده‌اند. به گفته ژنرال مقدونی، پانده پتروسکی، یک تانک T-55 در روستای ماتیجه توسط آتش خودی منهدم شد و تانک دیگری که در رودخانه کوچکی گیر کرده بود، توسط خدمه رها و غیرفعال شد تا از استفاده از آن جلوگیری شود که ارتش آزادی‌بخش ملی بعداً آن را پیدا کرد و به عنوان غنیمت جنگی ارائه داد. موزه آزادی NLA. در نتیجه این درگیری، برخی از آلبانیایی‌های شهرداری چیر در اسکوپیه در سال ۲۰۰۸ «موزه آزادی» را تأسیس کردند و آنچه را که نبردهای آلبانیایی‌ها در منطقه از دوره لیگ پریزرن
نبردهای آلبانیایی‌ها در منطقه از دوره لیگ پریزرن در سال ۱۸۷۸ تا شورش ۲۰۰۱ می‌دانند، به نمایش گذاشتند. این موزه همچنین به عنوان موزه ارتش آزادی‌بخش ملی شناخته می‌شود و یادبود کسانی است که در جریان این درگیری جان باختند. اقلام موجود شامل لباس‌های شبه‌نظامی و پرچم‌های شورشیان مورد استفاده در سال ۲۰۰۱ است. بسیاری از آلبانیایی‌ها آن را ادامه غیرنظامی قیام می‌دانند. علی احمدتی، رهبر سابق ارتش آزادی‌بخش ملی که اکنون سیاستمدار شده است ، در مراسم افتتاحیه اظهار داشت: «قلب من به من می‌گوید که تاریخ درست در اینجا، در
«قلب من به من می‌گوید که تاریخ درست در اینجا، در اسکوپیه، شهر باستانی در قلب داردانیا، در حال تولد است. میهن‌پرستان ما قرن‌ها برای آن جنگیده‌اند، اما امروز این ما هستیم که سرنوشت جشن گرفتن افتتاح موزه را داریم. مبارزان کوزوو اینجا هستند تا به ما تبریک بگویند ...» جنایات جنگی ادعایی. در ژوئیه 2001، میرچا گئوآنا، رئیس وقت سازمان امنیت و همکاری اروپا ، پاکسازی قومی انجام شده توسط شورشیان آلبانیایی را محکوم کرد. جنایات جنگی ادعایی شامل حوادثی مانند عملیات سه روزه پلیس مقدونیه علیه روستای آلبانیایی تبار
سه روزه پلیس مقدونیه علیه روستای آلبانیایی تبار لیوبوتن، از 10 تا 12 آگوست 2001، که منجر به کشته شدن ده غیرنظامی و دستگیری بیش از صد مرد آلبانیایی تبار شد، که بسیاری از آنها در بازداشت پلیس به شدت مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار گرفتند، می‌شد. طبق گفته دولت مقدونیه، شورشیان در این روستا حضور داشتند. با این حال، تحقیقات دیده‌بان حقوق بشر در محل در لیوبوتن هیچ مدرک مستقیمی دال بر این موضوع پیدا نکرد. این وقایع منجر به محاکمه وزیر کشور وقت مقدونیه، لیوبه بوشکوسکی ، در دادگاه بین‌المللی جنایات جنگی در لاهه شد . او
در دادگاه بین‌المللی جنایات جنگی در لاهه شد . او در سال 2008 تبرئه شد، اما همدست او، یوهان تارچولوفسکی، گناهکار شناخته شد. هر دو حکم در سال 2010 تأیید شدند. ارتش آزادی‌بخش ملی در آدم‌ربایی‌ها و سوءاستفاده از غیرنظامیان عمدتاً مقدونی و صرب دست داشت که یکی از این موارد در اوت 2001 در ماوروو رخ داد که در آن ارتش آزادی‌بخش ملی 5 کارگر جاده‌ای مقدونی را ربود، بار دیگر این اتفاق در ماتیجسه رخ داد که ارتش آزادی‌بخش ملی 8 صرب قومی را ربود و مورد سوءاستفاده قرار داد، ارتش آزادی‌بخش ملی به بسیاری از جنایات جنگی دیگر
ارتش آزادی‌بخش ملی به بسیاری از جنایات جنگی دیگر در این درگیری متهم شده است. بمب‌گذاری در صومعه ارتدکس قرن سیزدهمی سوتی آتاناسیج در روستای لسوک توسط برخی یک جنایت جنگی تلقی می‌شود. با این حال، هیچ کس تاکنون مسئولیت این حمله را بر عهده نگرفته است. مقامات چریکی آلبانیایی تمام مسئولیت را رد کرده و تقصیر را به گردن نیروهای ویژه مقدونیه انداخته‌اند و می‌گویند که این یک تلاش ضعیف دیگر برای مرتبط کردن ارتش آزادی‌بخش ملی با تروریسم است. با این حال، با بررسی دقیق‌تر، مشخص شد که در نزدیکی آواری که زمانی یکی از
مشخص شد که در نزدیکی آواری که زمانی یکی از محترم‌ترین اماکن مذهبی کلیسای ارتدکس مقدونیه بود، یک الاغ مرده وجود دارد که بدن متورم آن با رنگ قرمز آغشته شده و حروف UÇK، مخفف آلبانیایی ارتش آزادی‌بخش ملی شورشیان، را هجی می‌کند. سه چریک یونیفرم‌پوش ارتش آزادی‌بخش ملی در یک پست دیده‌بانی مشرف به صومعه گفتند که انفجار را ساعت 3:10 صبح ثبت کرده‌اند. آنها گفتند که افراد مسئول را ندیده‌اند، اما معتقدند که آنها مقدونی‌هایی از روستای مقدونی مجاور راتائه بوده‌اند . این حادثه تا به امروز مورد مناقشه است و صومعه اکنون در
تا به امروز مورد مناقشه است و صومعه اکنون در حال بازسازی است. از سوی دیگر، نیروهای مقدونی خود مسجدی را در روستای نپروشتنتو تخریب کردند . این مسجد در سال 2003 با بودجه اتحادیه اروپا بازسازی شد. صومعه ماتِیچه ، نزدیک کومانوو، نیز در این نبرد آسیب دید و کلیسای سنت ویرجین هودگِتریا توسط شورشیان آلبانیایی ویران شد. دولت مقدونیه همچنین ادعا کرد که کمین وایتسه ، که در آن شورشیان آلبانیایی هشت سرباز مقدونی را به دام انداختند و کشتند، یک جنایت جنگی است. بر اساس این ادعاها، سربازانی که توسط شورشیان اسیر شده بودند،
ادعاها، سربازانی که توسط شورشیان اسیر شده بودند، اعدام، مثله و سوزانده شدند. این ادعاها توسط ناظران بین‌المللی تأیید نشده است، [ "نیازمند منبع" ] و تا به امروز، اجساد در اختیار عموم یا بازرسان غیرنظامی قرار نگرفته و کالبدشکافی در یک سردخانه نظامی انجام شده است. با این حال، خبر مرگ این افراد باعث شورش‌های محلی علیه آلبانیایی‌های قومی در چندین شهر و شهرستان در سراسر مقدونیه شد و این شورش‌ها شامل آتش زدن و تخریب مغازه‌ها و مساجد بود. دخالت خارجی. به گفته آنتونی تاکر-جونز و ارسطو تزیامپیریس، حدود 150 جنگجوی
تاکر-جونز و ارسطو تزیامپیریس، حدود 150 جنگجوی مجاهدین در ارتش آزادی‌بخش ملی شرکت داشتند و تنها نقش کوچکی ایفا می‌کردند. شایعاتی در مورد دخالت ادعایی صربستان در بحران مقدونیه و حضور ادعایی جنگجویان مجاهدین خارجی در این کشور به طور گسترده منتشر شد. در طول درگیری، شایعات مختلفی مبنی بر حضور القاعده، طالبان و مجاهدین در میان ارتش آزادی‌بخش ملی، عمدتاً از رسانه‌های مقدونیه و دولت مقدونیه، مطرح شد. ​​پس از حملات 11 سپتامبر علیه ایالات متحده، دولت مقدونیه بارها از لفاظی‌های ضد تروریستی استفاده کرد و تهدیدهایی را
لفاظی‌های ضد تروریستی استفاده کرد و تهدیدهایی را برای کسب امتیاز سیاسی ابداع کرد. پس از آنکه پلیس در ماه مارس هفت مرد خارجی را در حومه اسکوپیه به ضرب گلوله کشت، دولت این وقایع را به عنوان یک تلاش برای "حمله تروریستی" به سفارتخانه‌های غربی توصیف کرد. وزارت کشور تلاش کرد تا خارجی‌های کشته شده را با ارتش آزادی‌بخش ملی و القاعده مرتبط کند و آنها را "مجاهدین" توصیف کرد. نسخه‌های رسمی این حادثه تغییر کرد و وزارتخانه درخواست تجزیه و تحلیل پزشکی قانونی بین‌المللی اجساد را نپذیرفت. وال استریت ژورنال در نهایت
اجساد را نپذیرفت. وال استریت ژورنال در نهایت قربانیان را مهاجران پاکستانی و هندی توصیف کرد که به دلایل شغلی به یونان می‌رفتند. با این حال، دولت همچنان به آنها برچسب "تروریست" زد. به گفته ویم ون مورس، ادعاهای مربوط به دخالت مجاهدین، تلاشی از سوی تندروهای مقدونی برای تضعیف عزم غرب برای اجرای توافق‌نامه اوهرید و تثبیت مقدونیه به عنوان یک کشور چند قومیتی بود. به گفته ارسطو تزیامپیریس، ارتش آزادی‌بخش ملی مشابه ارتش آزادی‌بخش کوزوو بود و ایدئولوژی ملی‌گرایانه و الحاق‌گرایانه‌ای داشت که از الهیات یا برنامه‌های
الحاق‌گرایانه‌ای داشت که از الهیات یا برنامه‌های اسلامی بسیار دور بود. این درگیری به روسیه یک نقطه ورود به منطقه داد. روسیه از ستیزه‌جوترین عناصر در دولت مقدونیه حمایت می‌کرد و ادعاهای آن مبنی بر اینکه طرف آلبانیایی درگیری از بنیادگرایان اسلامی و قاچاقچیان مواد مخدر تشکیل شده است، توسط سیاستمداران مقدونی طرفدار روسیه پشتیبانی می‌شد. چنین ادعاهایی توسط سیاستمداران و چریک‌های آلبانیایی که به شدت طرفدار آمریکا بودند، رد شد. روسیه، به عنوان بخشی از یک کمپین اطلاعات نادرست، ناتو را مسئول این درگیری دانست. این
نادرست، ناتو را مسئول این درگیری دانست. این موضوع توسط سیاستمداران مقدونی طرفدار روسیه، از جمله استویان آندوف، رئیس مجلس ملی مقدونیه ، که گفت غرب از شورشیان آلبانیایی برای تضعیف حضور روسیه در منطقه استفاده می‌کند، تقلید شد. اگرچه گزارش‌های مداومی در مورد احتمال انتقال مخفیانه سلاح از روسیه در طول و پس از شورش وجود داشت، اما طبق گزارش‌ها، روسیه در ارائه تجهیزات نظامی تخصصی به مقدونیه تردید داشت تا از آمریکا و اتحادیه اروپا دور نشود. از سوی دیگر، اوکراین که روابط نزدیکی با روسیه داشت، به مقدونیه سلاح و آموزش