payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کیم آندرانیکی یریتسیان (؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی. وی در۲۲ نوامبر ۱۹۳۰ در تفلیس به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری ارمنستان (۲۰۰۶) شده است. وی در ۲۶ دسامبر ۲۰۱۰ در ۸۰ سن سالگی در ایروان درگذشت. گزیدهٔ فیلم‌شناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به مردی از المپوس، خاک و طلا اشاره کرد.
لوون بارویری مالخاسیان (؛ زادهٔ ) آهنگساز، نوازنده پیانو اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۱ ژانویهٔ ۱۹۴۵ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی زبان‌ها و علوم اجتماعی بروسوف ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری ارمنستان (۲۰۱۳)، چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۰۷) و شهروند افتخاری ارمنستان (۲۰۰۳) شده است.
رُزا پیانتا (؛ زادهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۹۵۵) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "مارشال روکا"، "حوزه استحفاظی"، "پدر ماتئو"، "جایی در آفتاب"، "جنایت‌های غیرحرفه‌ای"، "واحد ضد مافیا"، "حریم شکسته"، "یک پزشک در خانواده"، "گناه و شرم" و "شیفته" اشاره نمود.
آواز یا صدا فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۴ و به کارگردانی شاکتی سامانتا است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجش خانا، جایا پرادا، راکیش روشن، آمریش پوری، سورش اوبروی، مادان پوری، پریم چوپرا، سوپریا پاتاک، بینا بانرجی و افتخار ایفای نقش کرده‌اند.
در حمل و نقل، کاروان بندی یا حرکت گروهی () روشی است برای هدایت گروهی از وسایل نقلیه یه صورت هماهنگ طراحی شده است. این روش با استفاده از یک سیستم بزرگراه خودکار با هدف افزایش ظرفیت جاده‌ها پیاده‌سازی می‌شود. در این سیستم، فاصله بین خودروها یا کامیون‌ها با کمک اتصال‌های الکترونیکی و گاهی مکانیکی کاهش می‌یابد. این قابلیت به خودروها یا کامیون‌های متعدد امکان می‌دهد که به طور همزمان شتاب بگیرند یا ترمز کنند. همچنین، این سیستم با حذف زمان واکنش که نیازمند واکنش های انسانی است، امکان نزدیکی بیشتر وسایل نقلیه را
های انسانی است، امکان نزدیکی بیشتر وسایل نقلیه را فراهم می‌سازد. استفاده از توانایی کاروان بندی ممکن است نیازمند تهیه و خرید وسایل نقلیه جدید باشد و یا در برخی موارد بتوان آن را روی وسایل نقلیه موجود نصب کرد. به دلیل مهارت های جدیدی که برای استفاده از این وسایل نیاز است ومسئولیت بیشتری که در رهبری گروه به آن‌ها سپرده می‌شود رانندگان احتمالاً باید یک مجوز ویژه دریافت کنند. خودروهای هوشمند با استفاده از هوش مصنوعی قادر خواهند بود به طور خودکار به کاروان‌ها بپیوندند یا از آن‌ها جدا شوند. یکی از پیشنهادهای
بپیوندند یا از آن‌ها جدا شوند. یکی از پیشنهادهای مرتبط، سیستم بزرگراه خودکار است که در آن خودروها در گروه‌هایی شامل 8 تا 25 خودرو سازماندهی می‌شوند. سیستم بزرگراه خودکار. سیستم بزرگراه خودکار (AHS :) یا جاده هوشمند، یک فناوری سیستم حمل‌ونقل هوشمند است که برای حرکت خودروهای بدون راننده بر روی مسیرهای خاص طراحی شده است. این سیستم معمولاً به‌عنوان روشی برای کاهش تراکم ترافیک توصیه می‌شود، زیرا می‌تواند. فاصله‌های زمانی بین خودروها را به‌شدت کاهش دهد و به یک بخش از جاده این امکان را می‌دهد که تعداد بیشتری
بخش از جاده این امکان را می‌دهد که تعداد بیشتری خودرو را جابجا کند. اصول و قوانین. در یکی از طرح‌ها، جاده دارای میخ‌های استیل ضدزنگ مغناطیسی است که به فاصله یک متر از مرکز جاده نصب شده‌اند. خودرو با حس کردن این میخ‌ها، سرعت خود را اندازه‌گیری کرده و مرکز مسیر را پیدا می‌کند. میخ‌ها می‌توانند به سمت شمال یا جنوب مغناطیسی قرار بگیرند و داده‌های دیجیتال کمی را به جاده ارسال کنند که تقاطع‌ها و سرعت‌های توصیه‌شده را توضیح می‌دهند. خودروها دارای سیستم فرمان برقی و کنترل سرعت خودکار هستند که توسط کامپیوترها کنترل
کنترل سرعت خودکار هستند که توسط کامپیوترها کنترل می‌شوند این خودروها خود را در کاروان‌هایی از 8 تا 25 خودرو سازماندهی می‌کنند. خودروهای داخل هر کاروان به فاصله یک متر از یکدیگر حرکت می‌کنند تا مقاومت هوا به حداقل برسد. فاصله بین کاروان‌ها برابر با فاصله ترمز متعارف وتنظیم شده است و در صورت بروز مشکل، حداکثر تعداد خودروهای آسیب‌دیده باید یک کاروان باشد. یک نمای کلی از سیستم‌های کاروان‌بندی در مقاله (Bergenhem) ارائه شده است کاروان‌بندی کامیون‌ها به‌عنوان مفهوم و برنامه ای برای کاهش مصرف انرژی تریلی ها و
مفهوم و برنامه ای برای کاهش مصرف انرژی تریلی ها و بهبود قابلیت اجرایی تریلی های الکتریکی پیشنهاد شده است. توسعه اولیه. تحقیقات در زمینه سیستم بزرگراه خودکار (AHS) توسط تیمی از دانشگاه ایالتی اوهایو به رهبری رابرت ای. فنتون (Robert E. Fenton) آغاز شد و بودجه آن از اداره بزرگراه‌های فدرال ایالات متحده تأمین میشد. اولین وسیله نقلیه خودکار آنها در سال 1962 ساخته شد و به‌عنوان اولین وسیله نقلیه زمینی که دارای یک کامپیوتر است شناخته می‌شود. فرمان، ترمز و سرعت این خودرو از طریق الکترونیک داخلی کنترل می‌شد که
این خودرو از طریق الکترونیک داخلی کنترل می‌شد که صندوق عقب، صندلی عقب و بیشتر بخش جلویی خودرو را پر کرده بود. تحقیقات در دانشگاه ایالتی اوهایو تا اوایل دهه 1980ادامه یافت تا زمانی که بودجه فدرال قطع شد. استقرارها. ایالات متحده. پروژه اتحادیه سیستم بزرگراه خودکار ملی (NAHSC) که توسط وزارت حمل‌ونقل ایالات متحده (USDOT) حمایت می‌شد، در سال 1997در شهرستان سن دیه‌گو، کالیفرنیا در طول بزرگراه بین ایالتی 15 آزمایش شد. با این حال با وجود موفقیت فنی این برنامه، سرمایه‌گذاری بیشتر به سمت خودروهای هوشمند خودران سوق
بیشتر به سمت خودروهای هوشمند خودران سوق پیدا کرده است تا ساخت زیرساخت‌های تخصصی. سیستم AHS تکنولوژی حسگری را در خودروها نصب می‌کند که قادر است علائم جاده‌ای غیرفعال را بخواند و با استفاده از رادار و ارتباطات بین خودروها، خودروها را بدون نیاز به دخالت رانندگان سازماندهی کند. یک سیستم مشابه کنترل خودرکار کروز توسط شرکت‌های مرسدس بنز (Mercedes-Benz) ، بی‌ام‌ و ( BMW) ، فولکس‌واگن ( Volkswagen) و تویوتا (Toyota) در حال توسعه است. در سال 2013، اداره بزرگراه‌های فدرال دو پروژه تحقیقاتی در زمینه کاروان‌بندی
فدرال دو پروژه تحقیقاتی در زمینه کاروان‌بندی کامیون‌های سنگین (بدون اتوماسیون فرمان) را تأمین مالی کرد. یکی از این پروژه‌ها تحت رهبری دانشگاه آبرن [1] و با مشارکت پیتربیلت (Peterbilt) ، انجمن حمل‌ونقل کامیون آمریکایی ()، ( Meritor Wabco) ، در حال انجام است و دیگری تحت رهبری اداره حمل‌ونقل کالیفرنیا با همکاری دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و کامیون‌های ولوو اجرا می‌شود. کاروان‌های جاده‌ای ایمن برای محیط زیست (SARTRE). SARTRE : یک پروژه تأمین مالی‌شده توسط کمیسیون اروپا است که هدف آن بررسی اجرای سیستم کاروان‌بندی
اروپا است که هدف آن بررسی اجرای سیستم کاروان‌بندی در بزرگراه‌های اروپایی بدون تغییرات خاص است. این پروژه در سپتامبر 2009 آغاز شد و در آن سیستم کاروان‌بندی به‌گونه‌ای طراحی شده است که یک راننده حرفه‌ای در یک وسیله نقلیه پیشرو، رهبری صف خودروهایی که به‌دقت دنبال می‌کنند را بر عهده دارد. هر وسیله نقلیه پیرو به‌طور خودکار فاصله، سرعت و جهت خود را اندازه‌گیری کرده و خود را با وسیله نقلیه جلویی تطبیق می‌دهد. زمانی که خودروها وارد کاروان می‌شوند، رانندگان می‌توانند در حین حرکت کاروان به سمت مقصد طولانی خود،
در حین حرکت کاروان به سمت مقصد طولانی خود، کارهای دیگری انجام دهند. تمامی خودروها می‌توانند از کاروان جدا شوند و در هر زمانی از صف خارج شوند. در ژانویه 2011، SARTRE اولین نمایش موفقیت‌آمیز تکنولوژی کاروان‌بندی خود را در میدان آزمایشی ولوو نزدیک گوتنبرگ، سوئد، برگزار کرد که در آن یک کامیون پیشرو توسط یک خودرو دنبال می‌شد. در ژانویه 2012، SARTRE دومین نمایش را در بارسلون، اسپانیا برگزار کرد که در آن یک کامیون پیشرو توسط سه خودرو کاملاً خودران در سرعت‌های پایین تا 90 کیلومتر در ساعت با فاصله‌ای حداکثر 6 متر
تا 90 کیلومتر در ساعت با فاصله‌ای حداکثر 6 متر دنبال می‌شد. شرکت‌های ولوو تراکس ( ) و در این پروژه مشارکت داشتند. چالش کاروان‌بندی کامیون‌های اتحادیه اروپا. در سال 2016، در طول زمانی که هلند ریاست اتحادیه اروپا را در دست داشت، این کشور چالش کاروان‌بندی کامیون‌های اروپایی را برگزار کرد که در آن شش برند از کامیون‌های خودکار از جمله ، ، ، ، از جاده‌های عمومی چندین شهر اروپایی به سمت هلند حرکت کردند. ژاپن. در ژانویه 2018، برای اولین بار کامیون‌هایی از تولیدکنندگان مختلف در بزرگراه شین-تومئی () ژاپن با سیستم
مختلف در بزرگراه شین-تومئی () ژاپن با سیستم کاروان‌بندی حرکت کردند. در فوریه 2021، وزارت اقتصاد، تجارت و صنعت (METI) و وزارت زمین، زیرساخت، ترابری و گردشگری (MLIT) موفق شدند کامیون‌ها را در بخشی از بزرگراه در یک کاروان به حرکت درآورند که در این کاروان هیچ راننده‌ای در کامیون دوم یا کامیون‌های بعدی حضور نداشتند و تنها کارکنان برای اهداف امنیتی در صندلی مسافر حاضر بودند. کره جنوبی. در نوامبر 2019، گروه هیوندای موتور اولین کاروان‌بندی کامیون‌ها را در کره بر روی یک بزرگراه اجرا کرد. در این نمایش : کاروان‌بندی،
یک بزرگراه اجرا کرد. در این نمایش : کاروان‌بندی، وارد شدن و خارج شدن خودروهای دیگر، ترمز اضطراری و فناوری ارتباط خودرو به خودرو (V2V) به نمایش گذاشته شد. = منابع =
کاروان المپیکی بریتانیای کبیر، (همچنین به عنوان تیم GB یا کاروان المپیکی بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی شناخته می‌شود)، کاروان اتحادیه المپیک بریتانیا بود که معرف پادشاهی متحد است. این کاروان یکی از کاروان‌های شرکت‌کننده در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی‌ها، از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. کاروان بریتانیا متشکل از ۳۲۷ ورزشکار (شامل ۱۷۲ زن و ۱۵۵ مرد) بود و ۷۳ مدال‌آور پیشین بازی‌های المپیک را در خود جای داده بود. این
پیشین بازی‌های المپیک را در خود جای داده بود. این کاروان شامل تمامی ورزشکاران پادشاهی متحد که شامل ایرلند شمالی (شهروندان این سرزمین این حق را دارند که در بازی‌های المپیک، با ملیت بریتانیا یا ایرلند حاضر شوند) می‌شود. به پیوست این ورزشکاران، برخی از ورزشکاران سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا نیز در این کاروان حاضر بودند. کاروان بریتانیای کبیر به همراه استرالیا، فرانسه، یونان و سوئیس در تمامی ادوار نوین المپیک شرکت کرده‌اند و بریتانیا تنها کشوری است که در تمامی ادوار دست‌کم یک مدال طلا کسب کرده است. در سومین
ادوار دست‌کم یک مدال طلا کسب کرده است. در سومین روز این دوره از بازی‌ها، روند کسب مدال طلای پیاپی استمرار یافت؛ جایی که رز کنتر، لورا کالت و تام مک‌ایون در سوارکاری در ماده اونتینگ تیمی توانستند مدال طلا را کسب کنند. نخستین مدال این کاروان را اسکارت نیو ینسن و یاسمین هارپر با کسب مدال برنز در تخته‌پرش ۳ متر هماهنگ زنان در صبح نخستین روز المپیک کسب کردند؛ نخستین مدال هماهنگ کسب شده توسط ورزشکاران زن بریتانیایی در المپیک، و یکی از پنج مدال کسب شده در شیرجه توسط این کاروان. در طول بازی‌ها، با مدال طلای توبی
این کاروان. در طول بازی‌ها، با مدال طلای توبی رابرتز در ماده ترکیبی مردان، کاروان بریتانیا نخستین مدال تاریخ خود در ورزش سنگ‌نوردی و با مدال نقره‌ی کیت شورتمن و ایزابل تورپ در دوئت زنان، نخستین مدال در شنای موزون را به دست آوردند. در عین حال، دوچرخه‌سوار مسیر بریتانیایی، اما فینوکن پس از مری رند در المپیک توکیو ۱۹۶۴، نخستین ورزشکار زن بریتانیایی شد که در یک دوره از المپیک موفق به کسب سه مدال می‌شود. روئینگ با سه مدال طلا، و دوچرخه‌سواری با مجموع ۱۱ مدال، بهترین تیم‌های کاروان بریتانیا در پاریس بودند.
بهترین تیم‌های کاروان بریتانیا در پاریس بودند. کاروان بریتانیا همچنین سه مدال در سه‌گانه در سه رویداد گوناگون به‌دست آورد که شامل یک مدال طلا می‌شد، و پنج مدال شامل دو مدال طلا در شش ماده گوناگون سوارکاری را کسب کرد . بدین ترتیب تمامی اعضای تیم سوارکاری بریتانیا و همه به جز یکی از اعضای تیم سه‌گانه، مدال‌های خود را به گردن آویختند. ورزشکاران بریتانیایی در تمام چهار رویداد ولودروم تیمی، همه‌ی پنج ورزشگاه رله، همه‌ی چهار ماده هماهنگ شیرجه، همه‌ی سه رویداد تیمی سوارکاری و هر هشت قایق روئینگ، سه‌گانه‌ی مختلط
سوارکاری و هر هشت قایق روئینگ، سه‌گانه‌ی مختلط امدادی و همچنین دومین مدال طلا در شنای ماده ۴ نفره ۲۰۰ متر امدادی آزاد دقیقا مانند دوره قبلی در توکیو موفق به کسب مدال شدند، دستاوردی که تاکنون در ادوار گذشته المپیک توسط این کاروان در بخش شنا تکرار نشده بود. شمار قابل توجهی از ورزشکاران مدال‌آور بریتانیا در دوره‌های پیشین در این دوره بازنشسته شدند. تام دیلی با کسب رکورد جدیدش که کسب پنجمین مدال در ادوار گوناگون المپیک در بخش تخته پرش ۱۰ متر هماهنگ بود، که به همراه نوا ویلیامز مدال برنز کسب کرد. نوا ویلیامز
همراه نوا ویلیامز مدال برنز کسب کرد. نوا ویلیامز نیز بعدتر به سومین بریتانیایی تبدیل شد که در بخش انفرادی پلتفرم موفق به کسب مدال شده بود. اندی ماری تنیسور شهیر بریتانیایی که در تنیس انفرادی به موفقیتی دست نیافت اما در بخش دو نفره به همراه دانیل اوانس به بخش یک‌چهارم نهایی راه یافت، و ژیمناست شش مداله‌ی بریتانیایی، مکس ویتلوک که در آخرین المپیک خود در هر دو بخش پرس خرک و تیمی، به مقام چهارم دست یافت. روی هم رفته ۶۵ مدال رنگارنگ برای این کاروان به‌‌دست آمد که از دید شمارش، سومین کشور پس از ایالات متحده و
که از دید شمارش، سومین کشور پس از ایالات متحده و چین به حساب می‌رود. آنها در این دوره بهتر از توکیو ۲۰۲۰ عمل کردند و با کسب چهارده مدال طلا، کمترین مدال را از آتن ۲۰۰۴ کسب کردند و در رتبه‌بندی کلی این دوره به مقام هفتم نائل آمدند. هدف‌گذاری مدال. , به عنوان سازمانی که مسئول سرمایه‌گذاری پولی است که از لاتاری ملی و دولت در ورزش‌های المپیک و پارالمپیک در بریتانیا به دست می‌آید، هدف کاروان را کسب ۵۰ تا ۷۰ مدال در المپیک پاریس عنوان کرد.
آزادی مذهب در ژاپن ()، ماده ۲۰ قانون اساسی ژاپن "آزادی ادیان را در ژاپن"" پیش‌بینی می‌کند. در سال ۲۰۲۳، این کشور برای آزادی مذهبی امتیاز ۴ از ۴ را کسب کرد. جمعیت‌شناسی مذهبی. دولت ژاپن گروه‌های مذهبی را ملزم نمی‌کند که عضویت خود را گزارش کنند، بنابراین تعیین دقیق تعداد پیروان گروه‌های مذهبی مختلف دشوار بود. آژانس امور فرهنگی در سال ۲۰۱۷ گزارش داد که تعداد ادعاهای عضویت که توسط گروه‌های مذهبی ادعا می‌شود بالغ بر ۱۸۲ میلیون نفر است. این در حالی است که کل جمعیت ژاپن ۱۲۷ میلیون نفر است این گزارش عضویت‌های
جمعیت ژاپن ۱۲۷ میلیون نفر است این گزارش عضویت‌های همپوشانی را در نظر نمی‌گیرد (برخی خانواده‌ها ممکن است در هر دو گروه مذهبی ثبت نام کرده باشند هم معبد بودایی و هم یک زیارتگاه شینتو)، یا عضویت مضاعف به دلیل این عدد که نزدیک به دو برابر جمعیت ژاپن را نشان می‌دهد که نشان دهنده وابستگی بسیاری از شهروندان به تلفیق‌گرایی است. به عنوان مثال، برای ژاپنی‌ها بسیار رایج است که هر دو آیین بوداگرایی ژاپنی و شینتو را انجام دهند. بر اساس سالنامه سالانه آژانس، در سال ۲۰۲۰، ۸۸ میلیون نفر خود را شینتو، ۸۴ میلیون نفر بودایی،
۸۸ میلیون نفر خود را شینتو، ۸۴ میلیون نفر بودایی، ۲ میلیون نفر مسیحیت در ژاپن و بیش از ۷ میلیون نفر پیرو ادیان «دیگر» هستند. از جمله تنیریکیو، ساچی-نو-ایه، کلیسای مسیحیت جهانی و پی ال کیودان/انجمن آزادی کامل. دانشگاهیان تخمین می‌زنند که ۲۳۰۰۰۰ مسلمان در ژاپن وجود دارد که ۲۰ درصد آنها شهروندان ژاپنی هستند؛ حدود ۲۰۰۰ تا ۴۰۰۰ نفر نیز یهودی در کشور وجود دارد. از دسامبر ۲۰۱۷، بر اساس قانون اشخاص حقوقی مذهبی ۱۹۵۱، دولت ۱۵۷ مدرسه بودیسم را به رسمیت شناخت. شش مکتب اصلی بودیسم عبارتند از فرقه‌های تندای، شینگون،
اصلی بودیسم عبارتند از فرقه‌های تندای، شینگون، بوداگرایی پاک‌بوم (فرقه جودو و شین بودیسم، ذن (سوتو (فرقه ذن) و فرقه رینزای فرقه‌ها)، بوداگرایی نیچیرن، و نانتو روکوشو. علاوه بر این، تعدادی سازمان غیر روحانی بودایی، از جمله سوکا گاکای وجود دارد که عضویت هشت میلیونی را گزارش کرده است. دو مکتب اصلی شینتو، انجمن زیارتگاه‌های شینتو و کیوهاشینتو هستند. علاوه بر این، تغییرات قانونی پس از جنگ به استفاده رژیم امپراتوری ژاپن از گفتمان‌های «نه دین» (هی شینکیو) برای حفاظت از امتیازات مذهبی جنبش‌های شینتو مورد حمایت
حفاظت از امتیازات مذهبی جنبش‌های شینتو مورد حمایت دولت پایان داد. وضعیت آزادی مذهبی. چارچوب حقوقی و سیاستی. قانون اساسی آزادی مذهب را پیش‌بینی کرده است و دولت در عمل به این حق احترام می‌گذارد. در تمام سطوح، دولت ژاپن به دنبال حفاظت کامل از این حق است و سوء استفاده از آن را چه توسط بازیگران دولتی و چه توسط بازیگران خصوصی تحمل نمی‌کند. طبق گزارش آژانس امور فرهنگی، تا دسامبر ۲۰۲۲، ۱۸۰۵۴۴ گروه مذهبی توسط دولت به عنوان سازمان‌های مذهبی دارای وضعیت شرکتی تأیید شده‌اند. با این حال، سازمان‌های مذهبی معتبر از
شده‌اند. با این حال، سازمان‌های مذهبی معتبر از مزایای مالیاتی برخوردار می‌شوند. بیش از ۸۳ درصد از گروه‌های مذهبی تا سال ۲۰۱۶ گواهی نامه دریافت کردند. قانون ژاپن بیان می‌کند که مدارس دولتی نمی‌توانند دستورهای مذهبی بدهند. مدارس خصوصی مجاز به تدریس ادیان خاص هستند. در پی حادثه حمله با گاز سارین در متروی توکیو توسط اووم شینریکو، قانون اشخاص حقوقی مذهبی در سال ۱۹۹۶ اصلاح شد تا به دولت اختیار نظارت بر گروه‌های مذهبی معتبر را بدهد. قانون اصلاح شده مؤسسات مذهبی معتبر را ملزم می‌کند تا دارایی‌های خود را به دولت
معتبر را ملزم می‌کند تا دارایی‌های خود را به دولت افشا کنند و به دولت این اختیار را می‌دهد که نقض احتمالی مقررات مربوط به فعالیت‌های انتفاعی را بررسی کند. مقام‌ها حق دارند در صورت تخطی از این مقررات، فعالیت‌های انتفاعی یک تشکل مذهبی را متوقف کنند. تغییر مذهبی اجباری. وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا در گزارش سالانه آزادی مذهبی بین‌المللی به ژاپن در سال ۲۰۱۱ به گزارش حقوق بشر بدون مرزهای بین‌المللی، که به CESNUR متصل است، استناد کرد. گزارش سالانه آزادی مذهبی بین‌المللی در سال ۲۰۱۱ به ژاپن خلاصه می‌کند
مذهبی بین‌المللی در سال ۲۰۱۱ به ژاپن خلاصه می‌کند که برنامه‌نویس‌زدایی چندین سال با اعضای خانواده در مورد «ربوده شدن» اعضای کلیسای اتحاد و دیگر گروه‌های مذهبی اقلیت همکاری می‌کنند. در همان گزارش، به گزارش‌های دیگر سازمان‌های غیردولتی استناد کرد که کلیسای اتحاد را به «اغراق یا جعل» گزارش‌های مربوط به برنامه‌زدایی غیراخلاقی متهم کردند. موارد دیگر. در سال ۲۰۱۱، ۱۴ مسلمان علیه دولت شکایت کردند، زمانی که اسناد فاش شده نشان می‌داد که اداره پلیس کلانشهر توکیو و آژانس پلیس ملی (ژاپن) به‌طور سیستماتیک داده‌های
و آژانس پلیس ملی (ژاپن) به‌طور سیستماتیک داده‌های شخصی، فعالیت‌های مذهبی و انجمن‌های خود را جمع‌آوری کرده‌اند، به این دلیل که گفته می‌شود از دینشان این پرونده در ژانویه ۲۰۱۴ منتفی شد. دادگاه اعلام کرد که نظارت سرزده پلیس برای محافظت از ژاپن در برابر تهدید تروریسم بین‌المللی «ضروری و اجتناب ناپذیر» است. اگرچه متوجه شد که پلیس در حفاظت از اطلاعاتی که جمع‌آوری کرده بود سهل انگاری کرده و دستور پرداخت غرامت به شاکیان را صادر کرد.
جمعیت یا عمومی فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۷ و به کارگردانی بالدو راج چوپرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آشوک کومار، راجش خانا، راج بابار، اسمیتا پاتیل، پونام دیلون، نانا پاتیکار، افتخار، سوشما ست، ساتیش شاه، سعید جعفری، دالیپ تاهیل، پانت ایثار و عارون باکشی ایفای نقش کرده‌اند.
دفتر امور فرهنگی ، بدنه خاصی از وزارت آموزش، فرهنگ، ورزش، علوم و فناوری ژاپن است که در سال ۱۹۶۸ برای ترویج هنر و فرهنگ ژاپن راه اندازی شد. بودجه آژانس برای سال مالی ۲۰۱۸ به ۱۰۷٫۷ میلیارد ین افزایش یافت. نمای کلی. بخش امور فرهنگی آژانس اطلاعات مربوط به هنرها را در ژاپن و در سطح بین‌المللی منتشر می‌کند و بخش حفاظت از اموال فرهنگی از میراث فرهنگی کشور محافظت می‌کند. بخش امور فرهنگی به حوزه‌هایی مانند ترویج هنر و فرهنگ، هنر حق تکثیر و بهبود در زبان ژاپنی توجه دارد. همچنین از جشنواره‌های فرهنگی و هنری ملی و محلی
همچنین از جشنواره‌های فرهنگی و هنری ملی و محلی حمایت می‌کند و رویدادهای فرهنگی سفر در موسیقی، تئاتر، رقص، نمایشگاه‌های هنری و فیلم‌سازی را تأمین مالی می‌کند. جوایز ویژه ای برای تشویق هنرمندان جوان و متخصصان تثبیت شده ارائه می‌شود و هر ساله برخی کمک‌های مالی به آنها امکان آموزش در خارج از کشور داده می‌شود. این آژانس به موزه‌های ملی هنر مدرن در کیوتو و توکیو و موزه ملی هنر غرب در توکیو کمک مالی می‌کند که نمایش‌های ژاپنی و بین‌المللی را به نمایش می‌گذارند. این آژانس همچنین از آکادمی هنر ژاپن حمایت می‌کند، که
آژانس همچنین از آکادمی هنر ژاپن حمایت می‌کند، که از افراد برجسته هنر و ادبیات تقدیر می‌کند، آنها را به عضویت منصوب می‌کند و مبلغ ۳٫۵ میلیون ین جایزه را ارائه می‌دهد. جوایز با حضور امپراتور ژاپن که شخصاً بالاترین نشان، نشان فرهنگ را اعطا می‌کند، اهدا می‌شود. در سال ۱۹۸۹، برای اولین بار دو زن – یک نویسنده و یک طراح لباس – نامزد دریافت نشان فرهنگ شدند، که یکی دیگر از افتخارات رسمی با همین کمک هزینه بود. بخش حفاظت از اموال فرهنگی در ابتدا برای نظارت بر بازسازی‌های پس از جنگ جهانی دوم تأسیس شد. مسئول ۱۸۰۵ مکان
پس از جنگ جهانی دوم تأسیس شد. مسئول ۱۸۰۵ مکان تاریخی از جمله پایتخت‌های باستانی آسوکا-کیو، کاخ هیجو و فوجیورا-کیو بود، ۴۱۰ مکان دیدنی و ۱۰۲۷ اثر ملی و برای جانوران بومی مانند اکراس و لک‌لکس. علاوه بر این، بیش از ۱۰۰۰۰ قلم دارای نام کمتر املاک فرهنگی مهم بودند، که هنرهای زیبا و صنایع دستی بیشترین سهم را به خود اختصاص دادند و بیش از ۱۰۰۰۰ مورد به این ترتیب تعیین شدند. دولت از املاک دفن شده محافظت می‌کند که حدود ۳۰۰۰۰۰ مورد از آنها شناسایی شده است. در طول دهه ۱۹۸۰، بسیاری از مکان‌های مهم ماقبل تاریخ و تاریخی
۱۹۸۰، بسیاری از مکان‌های مهم ماقبل تاریخ و تاریخی توسط مؤسسه‌های باستان‌شناسی مورد بررسی قرار گرفتند، که در نتیجه حدود ۲۰۰۰ کاوش در سال ۱۹۸۹ انجام شد. ثروت مواد کشف‌شده، دوره بحث‌برانگیز تشکیل دولت ژاپن را روشن کرد. اصلاحیه سال ۱۹۷۵ در قانون حفاظت از اموال فرهنگی در سال ۱۸۹۷ آژانس امور فرهنگی را قادر ساخت تا مناطق و ساختمان‌های سنتی را در مراکز شهری برای حفاظت تعیین کند. هر از گاهی، مهارت‌های هنری سنتی در خطر انقراض مختلفی به فهرست نگهداری آژانس اضافه می‌شود، مانند گنجاندن نوعی عروسک‌سازی باستانی در سال
مانند گنجاندن نوعی عروسک‌سازی باستانی در سال ۱۹۸۹. یکی از مهم‌ترین وظایف اداره حفاظت از اماکن فرهنگی حفظ هنرهای سنتی و صنایع دستی و هنرهای نمایشی از طریق الگوهای زنده آنهاست. هنرمندان و گروه‌های منفرد، مانند یک گروه رقص یا یک دهکده سفال‌گری، به‌عنوان «اموال فرهنگی ناملموس (ژاپن)» (دارایی‌های فرهنگی ناملموس) به رسمیت شناختن مهارت‌شان تعیین می‌شوند. نمایندگان اصلی هنرهای سنتی به عنوان "گنجینه ملی زنده (ژاپن)" (گنجینه‌های زنده ملی) تعیین شده‌اند. حدود هفتاد نفر در هر زمان چنین افتخاری دارند. در سال ۱۹۸۹، شش
در هر زمان چنین افتخاری دارند. در سال ۱۹۸۹، شش استاد جدید منصوب شده، مجری «کیوگن» (کمیک)، خواننده تئاتر «بونراکو» (عروسکی)، مجری «ناگاوتا شامیسن (نوع خاصی از سازهای زهی)، سر سفالگر ساخت نابیشیما ظروف چینی تزئین شده، هنرمند برتر تصویری ظروف لاکی و کارشناس کارهای فلزی. به هر یک از آنها مستمری مادام العمر سالانه ۲ میلیون ین و کمک مالی برای شاگردان آموزش، داده شد. تعدادی از مؤسسات تحت نظارت آژانس امور فرهنگی قرار دارند: موزه‌های ملی هنر ژاپن و آسیا در موزه ملی توکیو، موزه ملی کیوتو، نارا، موزه ملی هنر، اوساکا
توکیو، موزه ملی کیوتو، نارا، موزه ملی هنر، اوساکا و موزه ملی کیوشو، مؤسسات تحقیقاتی خواص فرهنگی در توکیو و نارا، و تئاترهای ملی. در طول دهه ۱۹۸۰، تئاتر ملی نو و تئاتر ملی بونراکو توسط دولت ساخته شد. این آژانس در کامیگیو، کیوتو از کیوتو مستقر است. بخش‌های اصلی آژانس در سال ۲۰۲۳ به کیوتو نقل مکان کرد، در حالی که بخش‌های دیگر در توکیو باقی ماندند.
عیاش یا فسق فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۲ و به کارگردانی شاکتی سامانتا است. در این فیلم بازیگرانی همچون سانجیو کومار، راتی آگنیهوتری و بینا بانرجی ایفای نقش کرده‌اند.
دلتای رود سند در جایی تشکیل شده که رود سند وارد دریای عرب می‌شود. بخش عمده این دلتا در ایالت سند پاکستان و قسمت کوچکی از آن نیز در بخش کوتچ هند قرار گرفته است. دلتای رود سند پهنه‌ای به مساحت تقریبی را در بر می‌گیرد و عرض آن در جایی که به دریا می‌رسد، حدود ۲۱۰ کیلومتر (۱۳۰ مایل) است. مساحت بخش فعال دلتا حدود است. آب و هوای این منطقه خشک است و فقط بین ۲۵ تا ۵۰ سانتی‌متر (۹٫۸ تا ۱۹٫۷ اینچ) بارندگی در یک سال عادی دریافت می‌کند. دلتای رود سند زیستگاه بزرگ‌ترین جنگل‌های خشک مانگرو در جهان و همچنین بسیاری از
جنگل‌های خشک مانگرو در جهان و همچنین بسیاری از پرندگان، ماهی‌ها و دلفین رودخانه‌ای سند است. از دهه ۱۹۴۰، این دلتا در نتیجه فعالیت‌های آبیاری در مقیاس بزرگ که مقادیر زیادی از آب رود سند را پیش از رسیدن به دلتا می‌گیرد، آب کمتری دریافت کرده است. نتیجه این فعالیت‌ها هم برای محیط زیست و هم برای جمعیت محلی فاجعه‌بار بوده است. در نتیجه، سیل ۲۰۱۰ پاکستان به عنوان یک «خبر خوب» برای اکوسیستم و جمعیت گونه‌های موجود در دلتای رودخانه در نظر گرفته شد، زیرا این سیل آب شیرین بسیار مورد نیاز را برای آنها به ارمغان آورد.
بسیار مورد نیاز را برای آنها به ارمغان آورد. جمعیت بخش فعال دلتای رود سند در سال ۲۰۰۳ حدود ۹۰۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده شد. بیشتر مردم به کشاورزی و ماهیگیری وابسته اند و هیزم مورد نیاز خود را از جنگل‌های مانگرو تأمین می‌کنند. بسیاری از سکونتگاه‌های پیشین در این دلتا به دلیل کمبود آب در رود سند و دریای عرب متروکه شده‌اند. جغرافیا. طول خط ساحلی بخش پایانی دلتای سند با دریای عرب (حداکثر طول در جهت ساحل) در منابع مختلف حدود , 220 و تخمین زده شده است. از آنجا که رود سند مکان خود را در نقاط مختلف تاریخ تغییر داده است،
مکان خود را در نقاط مختلف تاریخ تغییر داده است، دارای یک منطقه دلتای «فعال» و یک منطقه دلتای کل (تمام مناطقی که زمانی بخشی از دلتا بوده‌اند) است. مساحت کل دلتا حدود , و .برآورد شده است. مساحت دلتای فعال نیز حدود , و . است. طول کل دلتا در امتداد محور سند حدود برآورد شده است، در حالی که دلتای کنونی از دریای عرب تا جنوب تاتا امتداد دارد (~). در حال حاضر ۱۷ خور کشندی اصلی (از جمله سر، بهیتیارو و کوری) و خورهای کوچک متعددی وجود دارد. دلتا تقریباً تمام آب خود را از رود سند دریافت می‌کند که جریان سالانه آن
را از رود سند دریافت می‌کند که جریان سالانه آن تقریباً است و با ۴۰۰ میلیون تن گل و لای همراه است. از دهه ۱۹۴۰ سدها، آب‌بندها و کانال‌های آبیاری بسیاری بر روی رود سند ساخته شده است. در واقع بانک جهانی این کارها را به عنوان «بزرگ‌ترین سامانه آبیاری جهان» و سامانه آبیاری حوضه سند را به عنوان «بزرگ‌ترین سامانه آبیاری پیوسته توسعه‌یافته طی ۱۴۰ سال گذشته» در سراسر جهان توصیف کرده است. این کارها باعث کاهش جریان آب شده و تا سال ۱۹۹۴، جریان سالانه آب به دلتا بوده و مقدار گل و لای تخلیه‌شده سالانه برآورد شده است. از
گل و لای تخلیه‌شده سالانه برآورد شده است. از سال ۱۹۹۴، جریان آب کاهش یافته است زیرا پنجاب سهم بیشتری از آب را به خود اختصاص داده است. آب و هوای دلتای رود سند، خشک توصیف شده است. این منطقه در یک سال عادی فقط باران دریافت می‌کند. میانگین دما برای منطقه دلتا از در ماه ژوئیه و در ژانویه متغیر است. در طول تابستان، دلتای سند بادهای شدید موسمی را از سمت جنوب غربی تجربه می‌کند که باعث پوشیده شدن قسمت‌هایی از دلتا توسط آب دریا می‌شود. هنگامی که این آب عقب‌نشینی می‌کند، نمک‌هایی را در خاک دلتا به جا می‌گذارد. در طول