payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نبرد دریای چشمه ()، نبردی است طی جنگ امپراتوری روسیه و امپراتوری عثمانی در نیمه دوم قرن ۱۸ میلادی که در تاریخ ۵ تا ۷ ژوئیه ۱۷۷۰ در نزدیکی خلیج چشمه، منطقه‌ای در غرب آناتولی و نزدیکی جزیره خیوس به پیوست که در گذشته کانون نبردهای دریایی میان امپراتوری عثمانی و جمهوری ونیز بوده است. این نبرد بخشی از شورش اورلف در سال ۱۷۷۰ میلادی بود که مبدل به یکی از دلایل شروع جنگ استقلال یونان در ابتدای قرن ۱۹ میلادی شد. امروزه این روز به عنوان روز افتخار نظامی در روسیه گرامی داشته می‌شود. مقدمات. جنگ روس‌ها و ترکان عثمانی
داشته می‌شود. مقدمات. جنگ روس‌ها و ترکان عثمانی از سال ۱۷۶۸ دوباره آغاز شد، و امپراتوری روسیه چندین ناوگروه را از دریای بالتیک عازم دریای مدیترانه کرد تا توجه امپراتوری عثمانی را از ناوگان روس‌ها در دریای سیاه منحرف کند. دلیل این امر آن بود که در آن ایام امپراتوری روسیه، ناوگان بسیار اندکی (تنها ۶ کشتی جنگی) در دریای سیاه داشت. دو ناوگروه تحت فرماندهی دریاسالار گریگوری اسپیریدوف و دریاسالار دوم جان الفینستون، فرمانده بریتانیایی که به رتبه دریاسالار دوم در روسیه رسیده بود، به همراه سایر گروه‌ها تحت فرماندهی
رسیده بود، به همراه سایر گروه‌ها تحت فرماندهی کل ژنرال ارشد کنت الکسی اورلوف، فرمانده کل ناوگان روسیه، عازم مقابله با ناوگان عثمانی شدند. همچنین مشاور دریایی اورلوف کاپیتان-فرمانده گریگ بود. نبرد. در ۵ ژوئیه ۱۷۷۰، آنها به ناوگان عثمانی برخوردند که در شمال خلیج چشمه، در آناتولی غربی، در یک خط لنگر انداخته بود. ناوگان عثمانی متشکل از حدود ۱۴ کشتی جنگی خطی، احتمالاً ۶ ناوچه، ۶ شباک، ۱۳ گالی و ۳۲ شناور کوچک با حدود ۱٬۳۰۰ توپ بود. حدود ۱۰ کشتی جنگی خط با ۷۰–۱۰۰ توپ در خط اصلی قرار داشتند و حدود ۶ کشتی دیگر در
توپ در خط اصلی قرار داشتند و حدود ۶ کشتی دیگر در خط دوم به گونه‌ای آرایش یافته بودند که می‌توانستند از میان شکاف‌های خط نخست شلیک کنند. پشت آنها ناوچه‌ها، شباک‌ها و غیره قرار داشتند. ناوگان تحت فرماندهی قپودان پاشا حسام‌الدین در چهارمین کشتی از جلوی (انتهای شمالی) خط قرار داشت، حسن پاشا در اولین کشتی، و جعفر بیگ در هفتمین کشتی. دو کشتی جنگی خط دیگر، احتمالاً کوچک، عصر روز قبل این ناوگان را به سمت موتیلنه ترک کرده بودند. پس از تصمیم‌گیری دربارهٔ نقشه حمله، خط نبرد روسی به سمت انتهای جنوبی خط عثمانی حرکت کرد
نبرد روسی به سمت انتهای جنوبی خط عثمانی حرکت کرد و سپس به شمال پیچید و در کنار و موازات ناوگان عثمانی قرار گرفت، در حالی که انتهای خط آخر وارد نبرد شد. الفینستون نخست درصدد آن بود که به انتهای شمالی نزدیک شود، سپس با کمک باد در امتداد خط عثمانی حرکت کند و کشتی‌هایشان را یکی یکی مورد حمله قرار دهد، روشی که بعدها نلسون در نبرد نیل در ۱۷۹۸ استفاده کرد. نیروهای عثمانی حدود ساعت ۱۱:۴۵ آتش‌باران خود را آغاز کردند و روس‌ها کمی پس از آن نیزیورش خود را آغاز کردند. سه کشتی از خط جنگی روسی در حفظ موقعیت مشکل داشتند.
کشتی از خط جنگی روسی در حفظ موقعیت مشکل داشتند. بر اساس نقشه‌ای که توسط اسپریدوف کشیده شده بود، ناوگان روسی از فاصله کوتاه (۵۰–۷۰ متر) به جلوی ناوگان عثمانی حمله کرد. اسپریدوف پیش از رسیدن ناگهانی کشتی کمکی عثمانی، در کشتی خود با کشتی حسن پاشا درگیر شد. پس از درگیری دکل اصلی کشتی شکسته و بر روی عرشه اسپریدوف افتاد و باعث شد کشتی روسی فوراً منفجر شود. اما اسپریدوف موفق به فرار از کشتی شد. اندکی بعد، پس از ۳ از ساعت نبرد، کشتی حسن پایا نیز منفجر شد. در ساعت ۲ بامداد نیز روز نخست اول نبرد به پایان رسید و
۲ بامداد نیز روز نخست اول نبرد به پایان رسید و عثمانی به جنوب خلیج چشمه رفتند و در آنجا آرایش دفاعی گرفتند. در ۶ ژوئیه، روس‌ها کشتی‌ها و مواضع دفاعی عثمانی در خشکی را بمباران کردند. حدود ساعت ۱۲:۳۰ بامداد ۷ ژوئیه، اورلف بر اساس طرح و نقشه اسپریدوف، ساموئل گریگ را مأمور کرد که با سه کشتی خطی به ناوگان عثمانی حمله کند. حدود ساعت ۱:۳۰ بامداد یا زودتر از آن، با مانور کشتی‌های آتش‌زن روس، یک کشتی عثمانی آتش گرفت و منفجر شد و آتش آن به سرعت به کشتی‌های جنگی خط دیگر سرایت کرد. تا ساعت ۲:۰۰ بامداد، دو کشتی جنگی خط
سرایت کرد. تا ساعت ۲:۰۰ بامداد، دو کشتی جنگی خط عثمانی منفجر شده بودند و بیشتر آنها در آتش بودند، و گریگ نیز سه کشتی آتش‌زن فرستاد (چهارمی با دیدن خطر، بیرون ماند)، که گسترش دادن آتش در ناوگان عثمانی کمک کند. حدود ساعت ۴:۰۰ بامداد، قایق‌هایی که برای نجات دو کشتی جنگی خط که در آتش نبودند عازم شدند، اما یکی از آنها در حین یدک‌کشی کشتی آتش گرفت اما دیگر کشتی سالم ماند ولی به همراه ۵ گالی اسیر ناوگان روسیه شد. جنگ حدود ساعت ۸:۰۰ صبح پایان یافت. تلفات روس‌ها در ۵ ژوئیه ۱۴ کشته، به علاوه ۶۳۶ کشته‌های کشتی
در ۵ ژوئیه ۱۴ کشته، به علاوه ۶۳۶ کشته‌های کشتی اسپریدوف در ۶ ژوئیه، و حدود ۳۰ زخمی، ۱۱ کشته در ۷ ژوئیه بود. تلفات عثمانی بسیار بیشتر بود. حسام‌الدین، حسن پاشا و جعفر بیگ فرماندهان ناوگان عثمانی زنده ماندند. حسام‌الدین از مقامش برکنار شد و فرماندهی وی به جعفر بیگ سپرده شد. این تنها نبرد شاخص دریایی در جنگ میان روس‌ها و ترکان عثمانی بود.
صالح عمروتاک (؛ ۱۸۸۹ – ۱۹۵۴) یا صالح اومورتاک ژنرال نیروی زمینی ترکیه بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ به‌عنوان چهارمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه فعالیت می‌کرد. او در سال ۱۸۸۹ در سالونیک، در ولایت سالونیک امپراتوری عثمانی (یونان امروزی) زاده شد. او در سال ۱۹۰۷ با درجه ستوان از دانشکده نظامی فارغ‌التحصیل شد. پس از اتمام دانشکده ستاد در سال ۱۹۱۰، افسر ستاد شد و در چندین ستاد از ارتش عثمانی خدمت کرد. او که در ۲۲ ژانویه ۱۹۲۰ به آنکارا اعزام شد، به انقلابیون ترکیه پیوست و فرماندهی نیروهای مختلفی را در
ترکیه پیوست و فرماندهی نیروهای مختلفی را در طول و پس از جنگ استقلال ترکیه، از جمله لشکر ۶۱ پیاده بر عهده داشت. او در سال ۱۹۲۶ به درجه میرلیوا (سرلشکر) ارتقا یافت و در سال ۱۹۳۰، به درجه فریق (سپهبد) رسید. از سال ۱۹۴۰ به بعد، عمروتاک فرماندهی ارتش اول ترکیه را با درجه اورژنرال (ژنرال چهار ستاره) بر عهده داشت. وی در ۱ اوت ۱۹۴۶ پس از استعفای کاظم اوربای به عنوان رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه منصوب شد و تا ۸ ژوئن ۱۹۴۹ در این سمت خدمت کرد. وظیفه بعدی او عضویت در هیئت عالی مشاوره نظامی بود که تا زمان
او عضویت در هیئت عالی مشاوره نظامی بود که تا زمان بازنشستگی‌اش در ۶ ژوئیه ۱۹۵۰ آن را بر عهده داشت. صالح عمروتاک در ۲۳ ژوئن ۱۹۵۴ در آنکارا درگذشت. جسد او بعداً به محل دفن دائمی در گورستان دولتی ترکیه منتقل شد.
بر اساس فرجام‌شناسی اسلامی، روز حساب با مجموعه‌ای از بی‌اخلاقی‌ها، فاجعه‌ها و ظهور شخصیت‌های آخرالزمانی پیشین خواهد شد. این نشانه‌ها تا حدودی مبتنی بر قرآن و حدیث هستند، که حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ سال پس از رسمی شدن کتاب مقدس اسلامی جمع‌آوری شده‌اند و عناصر متعددی از ادیان دیگر را در خود جای داده‌اند. هیچ نسخهٔ پذیرفته‌شده و معیار از نشانه‌های پایان زمان در میان اهل سنت یا شیعیان وجود ندارد. با آن‌که تفسیرهای قرآن و حدیث دربارهٔ آخرالزمان «گوناگون و پیچیده» دانسته شده‌اند، نشانه‌های فرارسیدن روز داوری شامل برهم
شده‌اند، نشانه‌های فرارسیدن روز داوری شامل برهم خوردن نظم اخلاقی بشر و همچنین آشفتگی در جهان طبیعی است؛ و نیز ظهور دجّال و پیامبر عیسی، که «در معنایی نماد پیروزی نهایی امت اسلام دانسته می‌شود». در این دوران، دینداری رو به زوال می‌نهد و اموری چون موسیقی، باده‌نوشی، ربا، همجنس‌گرایی، نافرمانی زنان و زنا رواج می‌یابد، و سرانجام زمین نابود خواهد شد. با این حال، در همین دوره عیسی (ع) و مهدی دجّال ــ پیکرهٔ دجال ضد مسیح ــ را شکست خواهند داد، و خداوند یأجوج و مأجوج را نابود خواهد ساخت؛ و بدین‌سان، جهان از
و مأجوج را نابود خواهد ساخت؛ و بدین‌سان، جهان از بی‌عدالتی رهایی یافته و احکام اسلام بازگردانده خواهد شد. مفسران این نشانه‌ها را به کوچک و بزرگ تقسیم کرده‌اند. این نشانه‌ها در مجموعه‌های مختلف حدیثی، خرید اوراق مشارکت توسط بانک مرکزی چگونه موجب افزایش حجم پول می‌شود گزارش شده‌اند و در تفاسیر دانشمندان مختلف مسلمان قرون وسطی، از جمله غزالی، ابن کثیر و محمد بخاری و دیگران، توصیف شده‌اند. ادبیات آخرالزمانی اسلامی که آرماگدون (یا "فتنه") را توصیف می‌کند، اغلب با نام "ملاحم والفتن" (حماسه بزرگ) یا (در اسلام
با نام "ملاحم والفتن" (حماسه بزرگ) یا (در اسلام شیعه) "غیبت" شناخته می‌شود. قرآن. بسیاری از آیات قرآن، به‌ویژه سوره‌های مکی، آکنده از اندیشهٔ نزدیکی روز داوری هستند.هنگامی که خورشید خاموش گردد، و ستارگان فرو ریزند، و کوه‌ها در هم کوبیده شوند، و شتران آبستن وانهاده گردند، و جانوران وحشی گرد هم آیند، و دریاها برافروخته شوند، و جان‌ها [با بدن‌ها یا یکدیگر] دوباره پیوند یابند، و از دختران زنده‌به‌گور پرسیده شود که به کدامین گناه کشته شدند، و نامه‌های اعمال گشوده گردد، و آسمان برکنده شود، و آتش دوزخ برافروخته
گردد، و آسمان برکنده شود، و آتش دوزخ برافروخته گردد، و بهشت نزدیک آورده شود— در آن روز هر کس خواهد دانست چه چیزی با خود [از کردارها] پیش فرستاده است. علاقه به آخرالزمان. به‌طور سنتی، گرایش به «گمانه‌زنی‌های آخرالزمانی» در میان شیعه دوازده‌امامی و اسماعیلیان، و همچنین در میان اهل سنت در «حاشیه‌های عقیدتی و جغرافیایی» ــ همچون مغرب امروزی ــ نیرومندتر بوده است، در حالی که در سرزمین‌های مرکزی اهل سنت این گرایش ضعیف‌تر بود. در درون تشیع، تفسیرهای گوناگونی دربارهٔ مباحث فرجام‌شناسانه وجود دارد. در متون
دربارهٔ مباحث فرجام‌شناسانه وجود دارد. در متون اسماعیلی، به مفهوم هفت دوزخ آسمانی، و نیز به این باور اشاره شده است که روح آدمی پس از مرگ و پیش از فرارسیدن قیامت، به‌طور موقت در بهشت یا دوزخ جای خواهد گرفت. در سنت شیعی، ظهور مهدیبه‌طور کلی نشانه‌ای از فرارسیدن کیفر کافران دانسته می‌شود. نشانه‌ها در اسلام اهل سنت. علائم جزئی. در فرجام‌شناسی اسلامیِ اهل سنت، «نشانه‌های کوچک» (عربی: أشراط الساعة الصغری، ashrāṭ al-sāʿa al-ṣughrā) به‌عنوان پیش‌درآمدهای روز داوری دانسته می‌شوند. پژوهشگرانی همچون استواسِر، فیلیو و
می‌شوند. پژوهشگرانی همچون استواسِر، فیلیو و کوک این نشانه‌ها را بررسی کرده‌اند؛ نشانه‌هایی که هم بازتابی از رویدادهای تاریخی و هم هشدارهایی نمادین دربارهٔ دگرگونی‌های اجتماعی و اخلاقی به‌شمار می‌آیند. برخی از این نشانه‌ها که ایشان برشمرده‌اند عبارت‌اند از: علائم اصلی. به گفته محقق ژان پیر فیلیو، مجموعه احادیث موجود در "صحیح مسلم"، نشانه‌های اصلی قیامت را در ده رویداد متوالی سازماندهی می‌کنند: نشانه‌ها در اسلام شیعی. پنج نشانه از سنت‌گرایان شیعه. ژان پیر فیلیو، محقق آخرالزمان اسلامی، «پنج نشانه» ("علائم
فیلیو، محقق آخرالزمان اسلامی، «پنج نشانه» ("علائم الخمس") ظهور مهدی را از گلچین‌های آثار سنت‌گرایان شیعه شناسایی کرده است: مهدی منتظر قائم. بر پایهٔ «روایات شیعی» که مهدی منتظر قائم در پایگاه Al-Islam.org گرد آورده است، «ده نشانه» (اگرچه شمار آن‌ها کمتر از ده مورد ذکر شده) وجود دارد که پیش از فرا رسیدن روز رستاخیز باید پدیدار شوند:
جنگ مصر و اتیوپی جنگی بود که بین امپراتوری اتیوپی و سلسله خدیوی مصر ، یک دولت خودگردان خراجگزار امپراتوری عثمانی، از سال ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۶ درگرفت. این درگیری منجر به پیمانی شد که استقلال مداوم اتیوپی را در سال‌های بلافاصله قبل از تقسیم آفریقا تضمین می‌کرد . در مقابل، برای مصر، جنگ به طرز چشمگیری متوقف شد و آرمان‌های منطقه‌ای مصر به عنوان یک امپراتوری آفریقایی را تضعیف کرد و پایه‌های آغاز «حامیه پنهان» امپراتوری بریتانیا بر مصر را کمتر از یک دهه بعد بنا نهاد.
روابط دانمارک–روسیه (همچنین: "روابط دانمارکی–روسی") به روابط میان کشورهای دانمارک و روسیه گفته می‌شود. پادشاهان دانمارک و فهرست فرمانروایان روسیه از سدهٔ پانزدهم به بعد با یکدیگر تعامل داشتند – کنترل دانمارک بر دسترسی به دریای بالتیک تأثیر چشمگیری بر تجارت و توانایی نیروی دریایی امپراتوری روسیه در امپراتوری روسیه داشت، در حالی‌که رقابت‌های دانمارک و سوئد از یک سو و رقابت‌های سوئد و روسیه از سوی دیگر، به ایجاد اتحادها و حمایت‌های نظامی منجر شد. دانمارک و اتحاد جماهیر شوروی در ۱۸ ژوئن ۱۹۲۴ روابط دیپلماتیک
جماهیر شوروی در ۱۸ ژوئن ۱۹۲۴ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. روسیه دارای یک سفارت در کپنهاگ و یک کنسولگری در توشهاون (در جزایر فارو) است؛ دانمارک نیز در مسکو سفارت، در سنت پترزبورگ کنسولگری کل، و در کالینینگراد کنسولگری افتخاری دارد. هر دو کشور با دریای بالتیک مرز دارند و از اعضای سازمان امنیت و همکاری اروپا هستند. تا ۱۵ مارس ۲۰۲۲، هر دو کشور عضو شورای اروپا بودند. تاریخچه. دوران اوایل مدرن. روابط دوستانه میان قلمروی دانمارک و شاهزاده‌نشین بزرگ مسکو بر پایهٔ پیمان کمک متقابل سال ۱۴۹۳ شکل گرفت که در سال‌های
پیمان کمک متقابل سال ۱۴۹۳ شکل گرفت که در سال‌های ۱۵۰۶ و ۱۵۱۷ تمدید شد. در سال ۱۵۶۲، فردریک دوم دانمارک و ایوان مخوف از روسیه تزاری روابط دوستانه را بر پایهٔ پیمان موزایسک ادامه دادند. (این دو قلمرو همسایه بودند: دانمارک در دوک‌نشین استونی (۱۳۴۶–۱۲۱۹) از ۱۲۱۹ تا ۱۳۴۶ و دوباره از ۱۵۵۹ تا ۱۶۴۵ منافع داشت) قرن هجدهم. جنگ بزرگ شمال. در طول جنگ بزرگ شمال، ائتلافی از چندین دولت با موفقیت به امپراتوری سوئد در شمال اروپای مرکزی و اروپای شرقی اروپا حمله کردند. در آغاز، اتحاد ضدسوئدی متشکل از روسیه تزاری،
در آغاز، اتحاد ضدسوئدی متشکل از روسیه تزاری، دانمارک-نروژ و انتخابگرنشین زاکسن-مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی بود. فردریک چهارم و آگوست دوم، پادشاه لهستان به ترتیب در سال‌های ۱۷۰۰ و ۱۷۰۶ ناچار به خروج از اتحاد شدند، اما در ۱۷۰۹ دوباره به آن پیوستند. جرج یکم از براونشوایگ-لونبورگ (هانوور) در سال ۱۷۱۴ به‌خاطر هانوور و در ۱۷۱۷ برای بریتانیا به ائتلاف پیوست و فریدریش ویلهلم یکم از براندنبورگ-پروس در سال ۱۷۱۵. در سوی سوئد، هولشتاین-گوتورپ (یک تابع دانمارک)، میان سال‌های ۱۷۰۴ و ۱۷۱۰ چند تن از اشراف لهستانی و
سال‌های ۱۷۰۴ و ۱۷۱۰ چند تن از اشراف لهستانی و لیتوانیایی تحت استانیسلاو لیزینسکی و میان سال‌های ۱۷۰۸ و ۱۷۱۰ مردم قزاق تحت رهبری ایوان مازپا قرار داشتند. امپراتوری عثمانی به‌طور موقت کارل دوازدهم را پناه داد و علیه پتر کبیر مداخله کرد. پس از آنکه نبردها در جبهه‌های گوناگون به زیان سوئدی‌ها پیش رفت، سرزمین اصلی سوئد از غرب به دست دانمارک-نروژ و از شرق به دست روسیه مورد تهاجم قرار گرفت. گرچه حملات دانمارکی‌ها دفع شد، روسیه موفق شد فنلاند را اشغال کند و خسارت‌های سنگینی به نیروی دریایی و دژهای ساحلی سوئد وارد
سنگینی به نیروی دریایی و دژهای ساحلی سوئد وارد کند. کارل دوازدهم جبهه‌ای در نروژ گشود، اما در فردریکستن در سال ۱۷۱۸ کشته شد. جنگ با شکست سوئد پایان یافت و روسیه به قدرت بزرگ تازه‌ای در دریای بالتیک و بازیگری مهم در سیاست اروپا بدل شد – در واقع، این آغاز الگویی از گسترش‌طلبی روسیه بود که تنها در جنگ روسیه و ژاپن متوقف شد. دانمارک در صلح ۱۷۲۱ (پیمان نیستاد) دستاورد اندکی از سوئد داشت، اما توانست به هزینهٔ تابع نافرمان خود در هولشتاین سود ببرد. هولشتاین-گوتورپ. شکست سوئد در جنگ بزرگ شمال به حمایت آن کشور از
شکست سوئد در جنگ بزرگ شمال به حمایت آن کشور از هولشتاین-گوتورپ پایان داد و دانمارک از این فرصت برای تصرف قلمرو گوتورپ در دوک‌نشین شلسویگ بهره برد. دوک ناکام هولشتاین-گوتورپ در پی حمایت برای بازپس‌گیری شلسویگ به روسیه روی آورد و در سال ۱۷۲۵ با خاندان سلطنتی روسیه وصلت کرد. با مرگ الیزابت روسیه بدون فرزند در سال ۱۷۶۲، او خواهرزاده‌اش، دوک هولشتاین-گوتورپ را جانشین خود در روسیه تعیین کرد. هنگامی که او به عنوان تزار پتر سوم به تخت نشست، هولشتاین-گوتورپ در اتحاد شخصی با امپراتور روسیه قرار گرفت و این موضوع به
شخصی با امپراتور روسیه قرار گرفت و این موضوع به ایجاد مناقشه‌ای بر سر ادعاهای ارضی میان روسیه و دانمارک انجامید. پتر سوم تهدید به جنگ با دانمارک برای بازپس‌گیری سرزمین‌های نیاکانی خود کرد، اما پیش از آغاز هرگونه نبردی توسط همسرش سرنگون شد و او با عنوان تزارین کاترین کبیر قدرت را در روسیه به‌دست گرفت. امپراتریس کاترین سیاست روسیه را معکوس کرد، اولتیماتوم همسرش را پس گرفت و حتی در سال ۱۷۶۵ با دانمارک متحد شد. در دههٔ ۱۷۶۰، دو دولت دربارهٔ انتقال دوک‌نشین شلسویگ-هولشتاین به تاج دانمارک در ازای واگذاری شهرستان
به تاج دانمارک در ازای واگذاری شهرستان اولدن‌بورگ و سرزمین‌های مجاور آن در امپراتوری مقدس روم به روسیه مذاکره کردند؛ مبادله‌ای که با پیمان تزارسکویه سلو در ۱۷۷۳ رسمی شد. اتحاد همراه این مبادلهٔ سرزمینی، سیاست خارجی دانمارک را به روسیه گره زد و به‌طور مستقیم باعث مشارکت دانمارک در سلسله جنگ‌های چند دههٔ بعدی شد. جنگ روسیه و سوئد (۱۷۹۰–۱۷۸۸). هنگامی که سوئد در ۱۷۸۸ به روسیه حمله کرد، دانمارک به تعهدات پیمانی خود در برابر روسیه پایبند ماند و به سوئد اعلان جنگ داد. یک ارتش نروژی به‌طور کوتاه به سوئد یورش برد و
یک ارتش نروژی به‌طور کوتاه به سوئد یورش برد و در نبرد پل کویستروم پیروز شد، اما با دخالت دیپلماتیک پادشاهی بریتانیای کبیر و پادشاهی پروس در ۹ ژوئیه ۱۷۸۹ صلح برقرار شد. تحت فشار آن‌ها، دانمارک-نروژ خود را در جنگ روسیه و سوئد بی‌طرف اعلام کرد و این جنگ به پایان رسید.
روابط میان فنلاند و روسیه در طول قرن‌ها شکل گرفته است؛ از جنگ بزرگ شمالی میان سوئد و روسیه در اوایل قرن هجدهم، تا پیمان تیلسیت و ایجاد و الحاق دوک‌نشین بزرگ فنلاند در جریان جنگ‌های ناپلئونی در اوایل قرن نوزدهم، تا انحلال اتحاد شخصی میان روسیه و فنلاند پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷ و اعلامیه استقلال فنلاند. فنلاند جنگ داخلی خود، یعنی جنگ داخلی فنلاند را با دخالت جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی تجربه کرد، سپس با جنگ زمستان از سوی اتحاد جماهیر شوروی مواجه شد و حتی سیاست داخلی‌اش تحت نفوذ آن قرار گرفت. از آن
و حتی سیاست داخلی‌اش تحت نفوذ آن قرار گرفت. از آن زمان تاکنون، روابط دو کشور فراز و نشیب‌های بسیاری داشته، اما پس از حمله روسیه به اوکراین به‌طور چشمگیری بدتر شد. روسیه در هلسینکی سفارت و در ماریهان یک کنسولگری دارد. پیش‌تر یک کنسولگری کل در تورکو و یک کنسولگری در لاپن‌رانتا داشت. فنلاند در مسکو سفارت دارد و پیش‌تر کنسولگری کل در سنت پترزبورگ و کنسولگری در مورمانسک داشت. روسیه اعلام کرده است که آمادهٔ عادی‌سازی روابط با فنلاند است. به گفتهٔ الکساندر اشتوب رئیس‌جمهور فنلاند، این کشور باید برای این احتمال
رئیس‌جمهور فنلاند، این کشور باید برای این احتمال آماده باشد که در مقطعی روابط با روسیه دوباره گشوده شود. تاریخچه. فنلاند برای قرن‌ها بخشی از امپراتوری سوئد بود و نخستین تعاملات خود را با امپراتوری روسیه در چارچوب همین حاکمیت تجربه کرد. روسیه چندین بار بخش‌هایی از فنلاند کنونی را اشغال کرد: ویرانی کوچک و ویرانی بزرگ هر دو شاهد اشغال فنلاند توسط روسیه بودند. در سال ۱۸۰۹، طبق پیمان فردریکسهامن، سوئد فنلاند را به روسیه واگذار کرد و مجلس پوروو وفاداری خود را به تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه اعلام نمود. در
تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه اعلام نمود. در مقابل، الکساندر اول برای نخستین بار در تاریخ فنلاند، این کشور را به‌عنوان دولت در قالب دوک‌نشین بزرگ فنلاند به رسمیت شناخت و زبان فنلاندی را رسمی اعلام کرد (پیش از ۱۸۱۹، تنها زبان سوئدی زبان رسمی فنلاند بود) افزون بر این، در ۱۱ دسامبر ۱۸۱۱، روسیه فرمانداری ویبورگ را که پیش‌تر در سال‌های ۱۷۲۱ و ۱۷۴۳ از سوئد به‌دست آورده بود، به فنلاند واگذار کرد. در دوران حکومت تزارهای روسیه، فنلاند همهٔ مالیات‌های جمع‌آوری‌شده در قلمرو خود را نگه می‌داشت، تصمیمات دادگاه‌های
در قلمرو خود را نگه می‌داشت، تصمیمات دادگاه‌های فنلاند مشمول بازبینی دادگاه‌های روسی نمی‌شد و همهٔ مقام‌های دولتی (به‌جز فرماندار کل) توسط بومیان فنلاندی اشغال می‌شد. در سال ۱۸۹۹، نخستین دورهٔ روسی‌سازی فنلاند آغاز شد، زمانی‌که نیکلای دوم بیانیه فوریه ۱۸۹۹ را از طریق مجلس سنای فنلاند تحمیل کرد. این بیانیه حق حکومت قانونی دولت امپراتوری روسیه بر فنلاند را اعلام می‌کرد و تلاش داشت بسیاری از آزادی‌هایی را که تزارهای پیشین اعطا کرده بودند، لغو کند. بحث‌برانگیزترین سیاست‌های این دوره، بیانیه زبان ۱۹۰۰ بود که
سیاست‌های این دوره، بیانیه زبان ۱۹۰۰ بود که زبان روسی را به زبان اداری فنلاند بدل ساخت و قانون خدمت اجباری ۱۹۰۱ که شهروندان فنلاندی را به خدمت در نیروی زمینی امپراتوری روسیه وادار می‌کرد. کارزار روسی‌سازی با آغاز انقلاب ۱۹۰۵ روسیه متوقف شد و سپس در دومین دورهٔ روسی‌سازی در ۱۹۰۸ از سر گرفته شد، که سرانجام در ۱۹۱۴ و همزمان با آغاز جنگ جهانی اول برای همیشه متوقف شد. با فروپاشی امپراتوری روسیه در جریان جنگ جهانی اول، فنلاند فرصت را غنیمت شمرد و استقلال فنلاند را اعلام کرد که به‌زودی توسط شوروی بر اساس اصل
را اعلام کرد که به‌زودی توسط شوروی بر اساس اصل تعیین سرنوشت مورد تأکید لنین به رسمیت شناخته شد. پس از جنگ داخلی فنلاند و انقلاب اکتبر، روس‌ها عملاً با کمونیست‌ها برابر دانسته می‌شدند و به دلیل خصومت رسمی با کمونیسم، روابط فنلاند و شوروی میان دو جنگ جهانی پرتنش باقی ماند. در این سال‌ها، کارلیا به منطقه‌ای شدیداً نظامی‌شدهٔ روسیه بدل شد؛ عملیاتی که توسط ژنرال روسی والتری آسیکاینن هدایت می‌شد. بیشتر روس‌های قومی که پیش از ۱۹۱۸ در فنلاند زندگی می‌کردند، به کشورهای دیگر، عمدتاً آلمان و ایالات متحده مهاجرت
کشورهای دیگر، عمدتاً آلمان و ایالات متحده مهاجرت کردند. داوطلبان فنلاندی لشکرکشی‌هایی به کارلیا ("جنگ‌های خویشاوندی") ترتیب دادند که سرانجام با امضای پیمان تارتو (روسی–فنلاندی) در سال ۱۹۲۰ میان فنلاند و جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی پایان یافت. با این حال، اتحاد جماهیر شوروی به پیمان پایبند نماند و کشتی‌های جنگی فنلاند را محاصره کرد. فنلاند در طول جنگ جهانی دوم دو جنگ با اتحاد جماهیر شوروی داشت: جنگ زمستان و جنگ مستمر. نیروهای فنلاندی در این جنگ‌ها ۸۹٬۱۰۸ نفر کشته یا مفقودالاثر داشتند، اما خسارات
۸۹٬۱۰۸ نفر کشته یا مفقودالاثر داشتند، اما خسارات شدیدی به شوروی وارد کردند: ۱۲۶٬۸۷۵ تا ۱۶۷٬۹۷۶ نفر کشته یا مفقودالاثر در جنگ زمستان و ۲۵۰٬۰۰۰ تا ۳۰۵٬۰۰۰ نفر در جنگ مستمر. فنلاند ۱۱٪ از قلمرو خود—including شهر بزرگ ویبورگ—را به شوروی واگذار کرد، اما مانع الحاق کامل فنلاند به اتحاد جماهیر شوروی شد. از میان تمام کشورهای اروپای قاره‌ای که در جنگ جهانی دوم شرکت داشتند، تنها هلسینکی و مسکو پایتخت‌هایی بودند که اشغال نشدند. ۱۹۴۶–۱۹۹۱. در دوران جنگ سرد، فنلاند تلاش کرد میان بلوک‌های غرب و شرق موضع میانه‌ای اتخاذ
کرد میان بلوک‌های غرب و شرق موضع میانه‌ای اتخاذ کند تا اتحاد جماهیر شوروی را راضی نگه دارد و از وقوع جنگی دیگر جلوگیری کند و حتی در مواردی انتخابات جدید برگزار کرد زمانی که نتایج قبلی مورد اعتراض شوروی بود. بحران شب یخ یک بحران سیاسی در روابط شوروی–فنلاند در پاییز ۱۹۵۸ بود که با سفر رئیس‌جمهور ککونن به لنینگراد در ژانویه ۱۹۵۹ حل شد. بحران یادداشت نیز بحران سیاسی دیگری بین روابط شوروی–فنلاند در سال ۱۹۶۱ بود. بحران یادداشت (Nootti) با بحران ۱۹۶۱ برلین که در همان سال رخ داد مرتبط بود. در دورهٔ ۱۹۸۸–۱۹۹۱،
در همان سال رخ داد مرتبط بود. در دورهٔ ۱۹۸۸–۱۹۹۱، زمانی که کشورهای بالتیک در پی استقلال از شوروی بودند، فنلاند در ابتدا «از حمایت علنی از جنبش استقلال بالتیک خودداری کرد، اما از طریق همکاری‌های عملی از آن حمایت نمود.» با این حال، پس از کودتای اوت ناموفق در روسیه، فنلاند کشورهای بالتیک را به رسمیت شناخت و روابط دیپلماتیک خود با آن‌ها را بازگرداند.
روابط روسیه–سوئد به قرن دهم بازمی‌گردد؛ زمانی که وایکینگ‌ها که به وارنگیان معروف بودند، در تأسیس مردم روس (واریاگ) شرکت کردند که بعدها به روسیه، اوکراین و بلاروس تبدیل شد. تاریخچه. به‌طور تاریخی، این دو کشور از دوران باستان با یکدیگر مرتبط بوده‌اند، زمانی که وایکینگ‌های سوئدی در رودخانه‌های بزرگ روسیه تجارت می‌کردند و در سکونتگاه‌های اسلاوی ساکن می‌شدند که بعدها به شهرهای بزرگی مانند ولیکی نووگورود و کی‌یف تبدیل شدند. این سکونتگاه‌ها پیوندهای متقابلی ایجاد کردند که جنبه‌های دودمانی نیز داشت؛ زیرا یک پادشاه
که جنبه‌های دودمانی نیز داشت؛ زیرا یک پادشاه وارنگی (روریک) سلسله‌ای را آغاز کرد که از قرن نهم تا شانزدهم به‌طور پیوسته حکمرانی می‌کرد، همان‌طور که در قصه سالیان گذشته ذکر شده است. حتی نام روسیه از وارنگیان گرفته شده است، زیرا نام قدیمی وایکینگ‌ها در شرق Rus بود. جنگ‌ها. در دوران قرون وسطی، چندین جنگ میان سوئدی‌ها و روس‌ها رخ داد و از قرن دوازدهم تاکنون یازده جنگ میان روسیه و سوئد درگرفته است. موضوع اصلی دوران ۱۶۰۰–۱۷۲۵، مبارزه بین سوئد و روسیه برای کنترل دریای بالتیک و سرزمین‌های اطراف آن بود. روسیه در
دریای بالتیک و سرزمین‌های اطراف آن بود. روسیه در نهایت پیروز شد و در نتیجه، سوئد موقعیت خود را به‌عنوان قدرت بزرگ از دست داد. در سال ۱۶۱۰، ارتش سوئد به فرماندهی یعقوب د لا گاردیه وارد مسکو شد. از ۱۶۲۳ تا ۱۷۰۹، سیاست سوئد، به‌ویژه تحت گوستاو دوم آدولف (۱۶۱۱–۳۲) و کارل دوازدهم (۱۶۹۷–۱۷۱۸)، از مخالفت اوکراینی‌ها با سلطهٔ مسکو حمایت نظامی و تشویقی می‌کرد. گوستاووس آدولف در جنگ اینگری با روسیه جنگید که در ۱۶۱۷ با معاهده استولبوو پایان یافت و روسیه را از دسترسی به دریای بالتیک محروم کرد. شدیدترین شکست سوئد در
به دریای بالتیک محروم کرد. شدیدترین شکست سوئد در میدان نبرد در سال ۱۷۰۹ و در نبرد پولتاوا رخ داد، زمانی که سوئد تلاش داشت از قیام Mazepa در اوکراین حمایت کند. در این جنگ‌ها، نیروهای روسیه معمولاً تعداد بیشتری داشتند، اما سوئدی‌ها به دلیل سازماندهی توانمند نظامی خود، در نبردهایی مانند ناروا (۱۷۰۰) و Svensksund (۱۷۹۰) مقاومت کردند. جنگ بزرگ شمال. در سال ۱۷۰۰، اتحاد سه‌گانه‌ای متشکل از دانمارک-نروژ، انتخابگرنشین زاکسن–مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی و روسیه، حمله‌ای سه‌گانه به محافظت‌شده‌های سوئدی در
روسیه، حمله‌ای سه‌گانه به محافظت‌شده‌های سوئدی در هولشتاین-گوتورپ سوئدی و استان‌های لیوونی و اینگریا ترتیب دادند تا از موقعیت سوئد که تحت فرماندهی پادشاهی جوان و کم‌تجربه بود، بهره‌برداری کنند. این جنگ، که از سال ۱۷۰۰ تا ۱۷۲۱ ادامه داشت، جنگ بزرگ شمالی نام گرفت. پادشاه کارل دوازدهم فرماندهی نیروی زمینی سوئد را علیه این اتحاد بر عهده داشت و با وجود غالباً تعداد کمتر، پیروزی‌های متعددی کسب کرد. یک پیروزی بزرگ سوئد بر ارتشی روسی که سه برابر اندازهٔ ارتش سوئد بود در سال ۱۷۰۰ در نبرد ناروا (۱۷۰۰)، پتر کبیر را
بود در سال ۱۷۰۰ در نبرد ناروا (۱۷۰۰)، پتر کبیر را مجبور به درخواست صلح کرد که کارل آن را رد نمود. در سال ۱۷۰۶، نیروهای سوئدی به فرماندهی ژنرال Carl Gustav Rehnskiöld ارتش مشترک انتخابگرنشین زاکسن و روسیه را در نبرد فروشتات شکست دادند. از این پس، روسیه تنها قدرت خصمانه ضدسوئدی باقی ماند. تهاجم بعدی کارل دوازدهم به روسیه (۱۷۰۸–۱۷۰۹) با موفقیت‌های اولیه همراه بود و پیروزی پشت پیروزی آمد، به ویژه در نبرد هولووچین در ژوئیهٔ ۱۷۰۸، زمانی که ارتش سوئد ارتشی روسی دو برابر خود را شکست داد. با این حال، این کارزار
دو برابر خود را شکست داد. با این حال، این کارزار برای سوئد به فاجعه انجامید، وقتی که ارتش آن در نبرد پولتاوا در با نیروهای روسیه‌ای بیش از دو برابر خود مواجه شد و تلفات سنگینی داد (کارل پیش از نبرد زخمی شده بود و قادر به فرماندهی نبود). سه روز بعد، سوئدی‌ها تسلیم در پرونولوچنا شدند. کارل سال‌های بعد را در تبعید در امپراتوری عثمانی گذراند و در ۱۷۱۴ به قلمرو سوئد بازگشت. او به نروژ حمله کرد و تلاش داشت پادشاه دانمارک را از جنگ بیرون کند تا تمام نیروهای خود را به سمت روس‌ها متمرکز سازد. دو کارزار با ناکامی و
به سمت روس‌ها متمرکز سازد. دو کارزار با ناکامی و شکست نهایی همراه بود و با مرگ کارل در محاصره فردریکستن در ۱۷۱۸ پایان یافت. تا این زمان، بیشتر امپراتوری سوئد تحت اشغال نظامی خارجی بود، هرچند خود سوئد آزاد باقی مانده بود. این وضعیت سرزمینی بعداً در پیمان نیستاد ۱۷۲۱ رسمی شد، هرچند با تعدیل همراه بود. پایان جنگ نه تنها به پایان امپراتوری سوئد انجامید، بلکه سلطنت قدرتمند و ماشین جنگی آن را نیز خاتمه داد. در طول جنگ بزرگ شمالی، مقامات روسیه تعداد قابل توجهی اسیر سوئدی را به سیبری فرستادند، جایی که شاید به ۲۵٪