payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نشان می‌داد که گروه‌های مافیای محلی در این حادثه دخیل بوده‌اند. چند هفته پیش از این رویداد، انفجار یک بمب منجر به آسیب دیدن یک افسر ضد اخاذی شد و حملاتی که پلیس متعاقباً انجام داد، منجر به دستگیری ۱۶ عضو مافیا شد. علاوه بر این، این مدرسه به نام قاضی دادستان فرانچسکا مورویلو (همسر جووانی فالکونه)، قربانی مافیا که در یک بمب‌گذاری تروریستی گسترده به قتل رسید، نام‌گذاری شده است و بمب‌گذاری بریندیزی تنها پنج روز پیش از بیستمین سالگرد بمب‌گذاری کاپاچی رخ داد و قرار بود در همان روز راهپیمایی ضد مافیایی در
و قرار بود در همان روز راهپیمایی ضد مافیایی در بریندیزی برگزار شود. بازداشت‌ها و زندان. ظرف ۲۴ ساعت پس از حمله، پلیس دو مرد مظنون به انجام بمب‌گذاری را دستگیر کرد. پس از بررسی فیلم گرفته‌شده از دوربین‌های امنیتی اطراف توسط پلیس، این دو مرد برای بازجویی بازداشت شدند. فیلم‌ها نشان می‌دادند که مردی میانسال و خوش‌پوش، درست پس از پیاده شدن دانش‌آموزان از اتوبوس، کنترل از راه دور را فعال می‌کند که بمب را منفجر می‌کند. یکی از مظنونان مردی بین ۵۰ تا ۵۵ ساله بود که سابقهٔ نظامی‌گری و «آشنایی با علم الکترونیک» داشت.
نظامی‌گری و «آشنایی با علم الکترونیک» داشت. هر دو مرد متعاقباً پس از اینکه پلیس تشخیص داد که هیچ ارتباطی با بمب‌گذاری ندارند، آزاد شدند. به دلیل فقدان شواهد ملموس، در ادامهٔ تحقیقات از جرایم سازمان‌یافته چشم‌پوشی شد. در ژوئن ۲۰۱۳، جووانی وانتاگیاتو، که اعتراف کرد به دلایل شخصی این بمب‌گذاری را مدیریت کرده است، به جرم ارتکاب این جرم به حبس ابد محکوم شد.
جشنواره موسیقی کاستروکارو () یک مسابقه موسیقی ایتالیایی است که از سال ۱۹۵۷ هر ساله در شهر کاستروکارو ترمه ای ترا دل سوله، در نزدیکی فورلی برگزار می‌شود. این مسابقه منحصراً برای استعدادهای جدید در نظر گرفته شده است و از سال ۱۹۶۲ تا اوایل دهه هشتاد میلادی، زمانی که به سرپرستی جانی راورا بر اساس توافقی با جشنواره موسیقی سانرمو دو نفر برتر مسابقه به جشنواره سانرمو راه یافتند، بیشترین محبوبیت خود را داشت. خوانندگانی که توسط این رویداد مشهور شدند عبارتند از جیلیولا چینکوئتی، ایوا زانیکی، زوکرو فورناچاری، کاترینا
چینکوئتی، ایوا زانیکی، زوکرو فورناچاری، کاترینا کازلی، لائورا پائوزینی، اروس راماتسوتی و آلیس. برندگان. برگزیدگان جشنواره عبارتند از:
یادآوری یا فراموشی‌زدایی () در شناخت‌شناسی افلاطون به معنای بازیابی دانش فطری است که پیش از تولد شکل گرفته است. مفهوم یادآوری یعنی این که فرد این دانش را از درون خود مجدداً کشف می کند. این موضع در تقابل با دکترین تجربه‌گرایی است که بر اساس آن، شناخت از طریق تجربه و ادراک حسی ممکن می‌شود. افلاطون مفهوم یادآوری را در مکالمات سقراط شرح و بسط داده است. فلسفهٔ نوافلاطونی. در نگاه مفسران متأخر افلاطون، مفهوم یادآوری بیشتر از آن که مرتبط با شناخت باشد، مرتبط با هستی‌شناسی بود. فلوطین صراحتاً به یادآوری اشاره
هستی‌شناسی بود. فلوطین صراحتاً به یادآوری اشاره نمی‌کند، چرا که کلیتِ دانش مُثُل (لوگوس) از منبعی خارج از زمان (دایاد یا نوس الهی) سرچشمه می‌گیرد و به واسطهٔ تأمل در دسترسِ روح قرار دارد. با این حال در فلسفهٔ نوافلاطونی، نظریهٔ یادآوری بخشی از افسانهٔ هبوط روح شد. نوافلاطونیان از مفهوم خاطرهٔ روحانی برای توضیح منشأ غیرمادی روح و شرح چگونگیِ فراخوانش خاطراتِ روح جهانی در زندگی روزمرهٔ انسان‌ها استفاده می‌کردند. یادآوری نزدیک‌ترین حالت ذهن بشری به تجربهٔ آزادی روح پیش از گرفتار شدن به ماده است. روند حلول در
روح پیش از گرفتار شدن به ماده است. روند حلول در فلسفهٔ نوافلاطونی همچون ضربه‌ای توصیف شده است که باعث می‌شود روح تجربیات خود (و غالباً منبع الهی‌اش را) فراموش کند.
مدرسهٔ تئاتر هنری مسکو (, ) مدرسه-استودیوی وابسته به تئاتر هنری چخوف مسکو است. این نهاد یک مؤسسهٔ آموزشی دولتی است که از سال ۱۹۴۳ تاکنون فعالیت دارد. ایدهٔ تأسیس این مدرسه استودیویی را ولادیمیر نمیروویچ-دانچنکو مطرح کرد. این مدرسه دارای سه دانشکده است — بازیگری (مدت دوره: ۴ سال؛ نسبت رقابت: ۳۰ داوطلب به ازای هر یک ظرفیت پذیرش)، کارگردانی صحنه (مدت دوره: ۵ سال؛ نسبت رقابت: ۳ داوطلب به ازای هر یک ظرفیت پذیرش) و تهیه‌کنندگی (مدت دوره: ۵ سال؛ نسبت رقابت: ۴ داوطلب به ازای هر یک ظرفیت پذیرش). شیوهٔ تحصیل در همهٔ
به ازای هر یک ظرفیت پذیرش). شیوهٔ تحصیل در همهٔ رشته‌ها، حضوریِ تمام‌وقت است. تاریخچه. ایدهٔ ایجاد «مدرسه-استودیو» نخستین‌بار در نشست رهبران تئاتر هنری مسکو در تاریخ ۲۱ مارس ۱۹۴۳ مطرح شد. این ایده، واپسین وصیت کارگردان و مدرس، ولادیمیر نمیروویچ-دانچنکو، بود که یک ماه بعد، در ۲۵ آوریل ۱۹۴۳، بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت. روز بعد (۲۶ آوریل ۱۹۴۳)، قطعنامهٔ ویژه‌ای از سوی شورای کمیسارهای خلق جمهوری فدراتیو سوسیالیستی شوروی روسیه منتشر شد که بندی در آن به ایجاد این مدرسه-استودیو اختصاص داشت. مدرسه-استودیو در ۲۰
مدرسه-استودیو اختصاص داشت. مدرسه-استودیو در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۳ افتتاح شد. نخستین رئیس آن، کارگردان و منتقد تئاتر، واسیلی گریگوریویچ ساخنوفسکی () بود. نخستین دورهٔ آموزشی شامل ۲۷ دانشجو بود که در سال ۱۹۴۷ فارغ‌التحصیل شدند. در دههٔ ۱۹۴۰، تنها یک دانشکده برای بازیگران تئاتر درام و سینما وجود داشت. در سال ۱۹۸۷، شاخهٔ جدیدی برای طراحان صحنهٔ تئاتر، به سرپرستی والری یاکوولیویچ لونتال، افتتاح شد. در سال ۱۹۸۹، دپارتمان جدیدی برای هنرمندان-تکنولوژیست‌های طراحی لباس صحنه، به سرپرستی هنرمند مردمی روسیه، النورا پتروونا
به سرپرستی هنرمند مردمی روسیه، النورا پتروونا ماکلاکوا ()، آغاز به کار کرد. دپارتمان نورپردازی نیز در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد. در سال ۱۹۹۱، دپارتمان مدیریت تئاتر در این مدرسه ایجاد شد و در سال ۲۰۰۵، این دپارتمان به دانشکدهٔ تهیه‌کنندگی تبدیل گردید. از دههٔ ۱۹۹۰، در این مدرسه استودیویی برنامه‌های بین‌المللی تبادل دانشجو با کشورهای جمهوری چک، مجارستان، لبنان، و ایالات متحده آمریکا اجرا می‌شود. از جمله شرکای آمریکایی این مدرسه-استودیو می‌توان به دانشگاه هاروارد، دانشگاه ایالتی وین و مرکز تئاتر یوجین اُنیل اشاره
دانشگاه ایالتی وین و مرکز تئاتر یوجین اُنیل اشاره کرد.
پرندگانی در تله برای تو مک‌نایت می‌خوانند (به انگلیسی: Birds in the Trap Sing McKnight) دومین آلبوم استودیویی از رپر و تهیه‌کننده موسیقی آمریکایی، ترویس اسکات است. این آلبوم در تاریخ ۲ سپتامبر ۲۰۱۶ توسط ناشرهای گود میوزیک و اپیک رکوردز منتشر شد. آلبوم برای اولین بار به‌طور انحصاری از طریق برنامه رادیویی اسکات یعنی .wav Radio در اپل میوزیک پخش شد. این آلبوم شامل همکاری با هنرمندان برجسته‌ای همچون آندره ۳۰۰۰، بلک، کید کادی، ناوو، ۲۱ سویج، کندریک لامار، برایسون تایلر، یانگ تاگ، کوآوو، کیسی هیل و د ویکند است.
تایلر، یانگ تاگ، کوآوو، کیسی هیل و د ویکند است. تهیه‌کنندگی آلبوم توسط طیف گسترده‌ای از تهیه‌کنندگان مطرح از جمله خود اسکات، مایک دین، کاردو، وینیلز، تی-میناس، موردا بیتز و آلن ریتر انجام شده است. "پرندگانی در تله..." با موفقیت تجاری بزرگی همراه بود و در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ آمریکا قرار گرفت. همچنین آلبوم با نقدهای عموماً مثبتی از سوی منتقدان موسیقی مواجه شد. پیشینه و ضبط. پس از موفقیت آلبوم اول خود، "Rodeo" در سال ۲۰۱۵، تراویس اسکات به‌سرعت کار بر روی پروژه بعدی خود را آغاز کرد. او اولین بار در ۴ ژانویه
بعدی خود را آغاز کرد. او اولین بار در ۴ ژانویه ۲۰۱۶ عنوان آلبوم جدید خود را فاش کرد و اعلام کرد که به‌زودی منتشر خواهد شد. اسکات در مصاحبه‌ای با مجله بیلبورد، معنای عنوان آلبوم را توضیح داد. او این عنوان را به احساس گیر افتادن در یک موقعیت خاص و تلاش برای رهایی تشبیه کرد و آن را به دوستانش در هیوستون که هنوز نتوانسته‌اند از شرایط سخت زندگی خود خارج شوند، مرتبط دانست. در این مصاحبه، او «مک‌نایت» را به خواننده آر اند بی، برایان مک‌نایت، ارجاع داد که نمادی از لطافت و ملودی در میان فضایی سخت و خشن (تله) است.
لطافت و ملودی در میان فضایی سخت و خشن (تله) است. روند ضبط آلبوم در مکان‌های مختلفی انجام شد و اسکات با تهیه‌کنندگان و هنرمندان متعددی همکاری کرد تا به صدای تاریک، اتمسفریک و در عین حال ملودیک مورد نظر خود دست یابد. او در این آلبوم نقش تهیه‌کننده اجرایی را در کنار مایک دین، همکار قدیمی خود، بر عهده داشت. دین که مهندس میکس و مسترینگ اکثر آثار اسکات است، نقش مهمی در شکل‌گیری بافت صوتی پیچیده و لایه‌لایه آلبوم ایفا کرد. موسیقی و محتوا. "پرندگانی در تله برای تو مک‌نایت می‌خوانند" از نظر موسیقایی در ژانر ترپ
تو مک‌نایت می‌خوانند" از نظر موسیقایی در ژانر ترپ ریشه دارد، اما عناصر موسیقی سایکدلیک، آراندبی آلترناتیو و اَمبینت نیز در آن به‌وفور یافت می‌شود. مشخصه اصلی آلبوم، فضاسازی‌های تاریک، استفاده سنگین از اتوتیون به‌عنوان یک ابزار هنری برای تغییر بافت صدا، و بیت‌های پیچیده‌ای است که اغلب تغییر حالت می‌دهند. برخلاف آلبوم قبلی اسکات، "Rodeo"، که ساختاری حماسی‌تر و گسترده‌تر داشت، این آلبوم منسجم‌تر و متمرکزتر عمل می‌کند و بیشتر شبیه به یک میکس‌تیپ باکیفیت توصیف شده است که بر حال و هوا (Mood) و جریان (Flow) تأکید
است که بر حال و هوا (Mood) و جریان (Flow) تأکید دارد. از نظر محتوایی، اشعار آلبوم حول محور موضوعات آشنای ترویس اسکات مانند سبک زندگی لذت‌جویانه (هدونیسم)، مصرف مواد مخدر، روابط عاشقانه و چالش‌های شهرت می‌چرخد. با این حال، یک حس مالیخولیایی و درون‌گرایی نیز در سراسر آلبوم جریان دارد که با عنوان آن همخوانی دارد. اسکات در این آلبوم بیشتر نقش یک گردآورنده را ایفا می‌کند و با انتخاب هوشمندانه هنرمندان مهمان، فضاهای متنوعی خلق می‌کند. برای مثال، حضور کندریک لامار در قطعه «Goosebumps» انرژی متفاوتی به آلبوم
لامار در قطعه «Goosebumps» انرژی متفاوتی به آلبوم می‌بخشد، در حالی که همکاری با آندره ۳۰۰۰ در «The Ends» روایتی تاریک از خشونت در جوانی را به تصویر می‌کشد. انتشار و تبلیغات. اسکات تاریخ انتشار آلبوم را چندین بار به تعویق انداخت که باعث افزایش انتظار در میان طرفداران شد. سرانجام، او در تاریخ ۲ سپتامبر ۲۰۱۶، آلبوم را طی یک پخش زنده در برنامه رادیویی خود در اپل میوزیک منتشر کرد. این استراتژی انتشار انحصاری دیجیتال در ابتدا، به تمرکز بر فروش و استریم در پلتفرم اپل کمک کرد. سه تک‌آهنگ رسمی برای حمایت از آلبوم
اپل کمک کرد. سه تک‌آهنگ رسمی برای حمایت از آلبوم منتشر شد. اولین تک‌آهنگ، «Wonderful» با حضور د ویکند، در ابتدا در دسامبر ۲۰۱۵ منتشر شده بود. دومین تک‌آهنگ، «Pick Up the Phone» با همکاری یانگ تاگ و کوآوو، در ژوئن ۲۰۱۶ عرضه شد. این قطعه به دلیل اختلافاتی با ناشر یانگ تاگ، در ابتدا به‌عنوان یک اثر مشترک از اسکات و یانگ تاگ منتشر شد و سپس در نسخه نهایی آلبوم قرار گرفت. سومین و موفق‌ترین تک‌آهنگ، «Goosebumps» با حضور کندریک لامار، در دسامبر ۲۰۱۶ به رادیوها فرستاده شد و با موزیک ویدیوی سورئال خود، به محبوبیت
شد و با موزیک ویدیوی سورئال خود، به محبوبیت جهانی دست یافت و گواهی‌نامه الماس را از انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا دریافت کرد. بازخوردها. بازخورد منتقدان. "پرندگانی در تله برای تو مک‌نایت می‌خوانند" با بازخوردهای عموماً مثبت از سوی منتقدان موسیقی روبرو شد. در وب‌سایت متاکریتیک، که به نقدها امتیاز میانگین از ۱۰۰ می‌دهد، این آلبوم بر اساس ۷ نقد، امتیاز میانگین ۶۴ را دریافت کرد. منتقدان توانایی اسکات در ایجاد یک اتمسفر منسجم و تاریک و همچنین انتخاب دقیق هنرمندان مهمان را ستودند. وب‌سایت "XXL" آلبوم
هنرمندان مهمان را ستودند. وب‌سایت "XXL" آلبوم را "یک دور پیروزی پر از آهنگ‌های پرانرژی" توصیف کرد و به انسجام صوتی آن امتیاز بالایی داد. وب‌سایت "Pitchfork" نیز با دادن امتیاز ۷.۲ از ۱۰، انتخاب هنرمندان مهمان و تهیه‌کنندگی قوی را از نقاط قوت آلبوم دانست، اما اشاره کرد که اسکات گاهی در زیر سایه مهمانان برجسته خود قرار می‌گیرد. برخی منتقدان نیز به عدم نوآوری در محتوای اشعار و تکرار مضامین قبلی او خرده گرفتند، اما در مجموع، آلبوم را اثری موفق در کارنامه او ارزیابی کردند. عملکرد تجاری. این آلبوم یک موفقیت
ارزیابی کردند. عملکرد تجاری. این آلبوم یک موفقیت تجاری بزرگ برای تراویس اسکات بود. "پرندگانی در تله..." در هفته اول انتشار خود با فروش ۸۸٬۰۰۰ واحد معادل آلبوم (شامل ۵۳٬۰۰۰ فروش خالص) در رتبه اول جدول بیلبورد ۲۰۰ آمریکا قرار گرفت و به اولین آلبوم شماره یک تراویس اسکات تبدیل شد. آلبوم برای هفته‌های متوالی در این جدول باقی ماند و در نهایت در سال ۲۰۲۰ توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا (RIAA) گواهی‌نامه پلاتین سه‌گانه را برای فروش بیش از سه میلیون نسخه در آمریکا دریافت کرد. این آلبوم همچنین در
نسخه در آمریکا دریافت کرد. این آلبوم همچنین در بسیاری از کشورهای دیگر نیز وارد جدول‌های فروش شد.
جیاندومنیکو جانی راورا (; ۹ آوریل ۱۹۲۰ - ۱۴ مه ۱۹۸۶) خواننده و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۸۶ میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی و حرفه. راورا، فرزند یک آنارشیست سوسیالیست و متولد کیاراواله بود و در ابتدا لنین نام داشت، اما پس از به قدرت رسیدن فاشیسم مجبور به تغییر نام کوچک خود شد. او فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان خواننده در سال ۱۹۴۲ آغاز کرد، پس از آنکه به همراه نیلا پیزی در مسابقه تست‌های رادیویی برای هنرمندان جدید موسیقی برنده شد. در سال‌های بعد، عضوی از ارکسترهای بزرگ آن زمان،
در سال‌های بعد، عضوی از ارکسترهای بزرگ آن زمان، از جمله ارکسترهایی شد که توسط چینیکو آنجلینی، پیپو بارتزیتزا، کارلو ساوینا و آرماندو ترووایولی رهبری می‌شدند و در سه دوره جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. راورا در اواخر دهه ۵۰ میلادی از خوانندگی کناره‌گیری کرده و به عنوان مدیر اجرایی فعالیت کرد و هجده دوره از جشنواره موسیقی سانرمو و همچنین چندین دوره از جشنواره موسیقی یک دیسکو برای املاک و جشنواره موسیقی کاستروکارو را سازماندهی کرد.
مائورو ناردی با نام هنری آنتونیو بورلی (۲۶ آوریل ۱۹۵۴) یک خواننده ایتالیایی است. زندگی‌نامه. مائورو ناردی، متولد ۲۶ آوریل ۱۹۵۴ در ناپل، فعالیت حرفه‌ای خود را در سن ۱۹ سالگی به عنوان عضوی از ارکستر به رهبری جیانی دسیدری آغاز کرد. اگرچه او بخشی از برنامه تلویزیونی "در رای ۱" نبود، اما فعالیت اولیه او توسط آژانس ای تی ای اف به رهبری آنتونیو فوسکو و فرانکو بالدی حمایت شد. در سال ۱۹۸۱، ناردی با اجرای آهنگ «شیرین و تلخ» در جشنواره ناپل، به شهرت بیشتری دست یافت. او با نینو دی‌آنجلو دوست شد، که دو آهنگ برای او
او با نینو دی‌آنجلو دوست شد، که دو آهنگ برای او نوشت، اولین و دومین آلبوم‌هایش خاطرات و توهم. این آلبوم‌ها شامل آهنگ‌های دیگری است که او در مورد موضوعات آهنگ ملودیک و عشق ناپلی نوشته است. این در دوره‌ای بود که او به سراغ آهنگ‌های مد روز «ژاکت» رفت که یک دهه قبل توسط افرادی مانند ماریو مرولا، پینو مائورو و ماریو تروی مد شده بود. از آن لحظه، او با تولد هنرمندان نئوملودیک مانند مائورو ناردی، نینو دی‌آنجلو، جیجی فینیزیو، کارملو زاپولا، فرانکو مورنو و مائورو کاپوتو، نسل موسیقی را متحول کرد. در سال‌های بعد، و
نسل موسیقی را متحول کرد. در سال‌های بعد، و هنوز هم تورهای مختلفی را در ایتالیا و خارج از کشور اجرا می‌کند و در چندین مهمانی خیابانی آواز می‌خواند. مائورو ناردی، که او نیز مفسر ملودرام ناپلی در تئاتر است، شخصیت اصلی نمایش کمدی «سوم ابتدایی» نوشته آلبرتو سیوتی است که بر اساس یکی از بزرگ‌ترین موزیکال‌های ناردی با همین نام ساخته شده است. این نمایش کمدی، و همچنین ناردی، شامل بازیگرانی از جمله فورتونا روبوستلی، آنجلو دی ویسکونتی، فرانکو کالونه و سیلویا موچینو نیز می‌شود. برای اولین بار در سال ۱۹۸۷، او در برنامه
می‌شود. برای اولین بار در سال ۱۹۸۷، او در برنامه رای ۱ ناپل قبل و بعد شرکت کرد، جایی که آهنگ‌های کلاسیک ناپلی را اجرا کرد. در طول سال‌ها، او در مناسبت‌های دیگری نیز شرکت کرد که آخرین آن در سال ۲۰۰۵ بود. در سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱، او در برنامه زنده باد ناپولی به رهبری مایک بونجیورنو و لورتا گوگی در شبکه شبکه ۴ شرکت کرد. در سال ۲۰۰۶، او به همراه جیجی دالسیو به تور ایالات متحده رفت. در ۲۷ مه ۲۰۱۱، او به همراه دیگر همکارانش در کنسرتی که در میدان پلبیسیتو در ناپل برگزار شد، شرکت کرد. این کنسرت به نفع انتخاب جیانی
شد، شرکت کرد. این کنسرت به نفع انتخاب جیانی لتیری، نامزد حزب پی دی ال، برای شهرداری این شهر برگزار شد. در آوریل ۲۰۱۲، ناردی دوباره با گروهش در آتلانتیک سیتی اجرا داشت، جایی که سه اجرا، از جمله دو اجرا با فرانچسکو مرولا، برگزار کرد.
الکساندر آنتوننکو (متولد ۲۶ ژوئن ۱۹۷۵) یک خواننده تنور لتونیایی است که در رپرتوار درام تخصص دارد و در اپرای متروپولیتن و لا اسکالا اجرا داشته است. زندگی‌نامه. الکساندر آنتوننکو در ریگا و در خانواده‌ای پرجمعیت به دنیا آمد. او از کودکی استعداد موسیقی از خود نشان داد. در سال ۱۹۹۸، او از آکادمی موسیقی لتونی در رشته سازهای بادی فارغ‌التحصیل شد و همزمان آموزش آواز را زیر نظر مارگاریتا گروزدوا آغاز کرد. مارگاریتا گروزدوا، الکساندر را به عنوان یک تنور معرفی کرد، اگرچه بسیاری معتقد بودند که صدای الکساندر یک
کرد، اگرچه بسیاری معتقد بودند که صدای الکساندر یک باس-باریتون است. آنتوننکو معلم خود را «مادر دوم» خود می‌داند و همچنان از او درس می‌گیرد. او همچنین در بخش آواز آکادمی موسیقی در کلاس آروید لوسته تحصیل کرد. در سال ۱۹۹۷، او شروع به خواندن در گروه کر اپرای ملی لتونی کرد. در سال ۱۹۹۸، او اولین اجرای تک‌نفره خود را در نقش اوبرتو در اپرای هندل، "آلچینا"، انجام داد. آنتوننکو بدون مدیر برنامه کار می‌کند و فقط یک نماینده اتریشی دارد. شغل. الکساندر آنتوننکو در سال ۲۰۰۲ جایزه پاول ساخر و سپس در سال ۲۰۰۴ جایزه موسیقی
جایزه پاول ساخر و سپس در سال ۲۰۰۴ جایزه موسیقی بزرگ را در کشور خود، لتونی، برای تولیدات اپرا و اجرای رکوئیم وردی دریافت کرد. در سال ۲۰۰۶، او اولین اجرای خود را در نقش شوالیه گریو در نمایش "مانون لسکو" در اپرای سلطنتی سوئد و اپرای نروژ و همچنین در اپرای ایالتی وین انجام داد. در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷، این خواننده نقش دون خوزه را در اپرای دولتی نروژ (اسلو)، توریدو را در اپرای آلمانی (برلین) و اپرای مونت کارلو اجرا کرد و نقش ماریو کاوارادوسی را در جشنواره بادن-بادن خواند. این خواننده تنور همچنین نقش‌های گابریل آدورنو
این خواننده تنور همچنین نقش‌های گابریل آدورنو ("سیمون بوکانگرا") را در اپرای فرانکفورت و اسماعیل را در "نابوکو" در اپرای ایالتی باواریا خوانده است. آنتوننکو در نقش اتلو، اولین حضور خود را در اجرایی به رهبری ریکاردو موتی در جشنواره سالزبورگ در تابستان ۲۰۰۸ تجربه کرد. سپس این نقش را در خانه اپرای رم اجرا کرد. او اولین حضورش را روی صحنه اپرای متروپولیتن در نقش شاهزاده در "نمایش روسالکا" در سال ۲۰۰۹، به همراه رنه فلمینگ، تجربه کرد. در سال ۲۰۱۰، او در اپرای ایالتی وین در نقش هرمان در "نمایش‌های «بی‌بی پیک" و
وین در نقش هرمان در "نمایش‌های «بی‌بی پیک" و اتللو» دیده شد، نقش توریدو را در "نمایش «کاوالریا روستیکانا»" در والنسیا و نقش مدعی را در تولید جدیدی از "بوریس گودونوف" در اپرای متروپولیتن اجرا کرد. در سال ۲۰۱۱، مایسترو موتی از آنتوننکو دعوت کرد تا در اپرای گارنیه در پاریس، به همراه ارکستر سمفونی شیکاگو، "قطعه اتلو را" اجرا کند. او همچنین در اجرای جدیدی از "ایل تابارو" در کاونت گاردن حضور یافت. او همکاری خود را با اپرای سلطنتی سوئد ادامه داد، جایی که در اجرای جدیدی از اپرای «"خیال غرب»" اثر پوچینی شرکت کرد.
جدیدی از اپرای «"خیال غرب»" اثر پوچینی شرکت کرد. از دیگر اجراهای قابل توجه او می‌توان به اجرای سال ۲۰۱۲ در "نمایش «توسکا»"، در نقش کاوارادوسی، در لا اسکالا اشاره کرد. در همان سال، او در نقش اتللو در اپرای سلطنتی لندن روی صحنه رفت. در سال ۲۰۱۳، او در نقش رادامس در "نمایش آیدا" در اپرای زوریخ ظاهر شد. او پس از آن اجرا، در نقش مانریکو در "نمایش ایل ترواتوره" در اپرای دولتی برلین ظاهر شد. او همچنین در "نمایش توراندوت" در نقش کالاف در لا اسکالا اجرا داشته است. همچنین در سال ۲۰۱۳، او در نقش اسماعیل در اپرای
همچنین در سال ۲۰۱۳، او در نقش اسماعیل در اپرای "نابوکو" اثر جوزپه وردی به رهبری نیکولا لوئیزوتی در اسکالا ظاهر شد. در سال ۲۰۱۴، او در "نمایش‌های Cavalleria rusticana" و "Pagliacci" ظاهر شد. او همچنین دعوت‌نامه‌ای برای بازی در یک نمایش جدید در اپرای متروپولیتن "اتلو" دریافت کرد که فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۶ را آغاز کرد. این نمایش به دلیل تصمیم متروپولیتن برای کنار گذاشتن سنت سیاه‌چهره‌سازی برای نقش اتلو، در محافل اپرای آمریکایی مورد توجه قرار گرفت. از دیگر اجراهای آنتوننکو می‌توان به "«نورما»" در اپرای ایالتی باواریا،
می‌توان به "«نورما»" در اپرای ایالتی باواریا، "«اتللو»" در اپرای لیسئو بارسلونا و زوریخ و "«پاگلیاچی»" در کاونت گاردن اشاره کرد. در فصل ۲۰۱۹–۲۰۲۰، او دوباره در متروپولیتن حضور داشت و نقش رادامز را در "نمایش آیدا"، به همراه آنا نتربکو، به تصویر کشید.
اسپیریدون لوسی ( , , ؛ حدود ۱۷۴۱ – حدود ۱۸۱۵) محقق یونانی، دیپلمات، سیاستمدار و سفیر تابع پروس بود. زندگی‌نامه. اسپیریدیون لوسی اصالتاً یونانی بود. او در سال ۱۷۴۱ در جزیره سفالونیا، که در آن زمان متعلق به جمهوری ونیز بود، متولد شد.او به ایتالیا مهاجرت کرد و سال‌ها در آنجا اقامت داشت و در کالج یونانی ونیز، و بعداً در دانشگاه پادوا تحصیل کرد. او سرانجام به عنوان وزیر ونیز به لندن و پروس و برلین اعزام شد. از سال ۱۷۶۳ تا ۱۷۶۵، او چهار جلد از ترجمه لوسیان را از زبان یونانی به ایتالیایی ترجمه کرد که در چهار جلد
زبان یونانی به ایتالیایی ترجمه کرد که در چهار جلد در سال ۱۷۶۴ در لندن و ونیز منتشر شد. لوسی دیالوگ‌هایی را که توسط گاسپارو گوتزی ترجمه شده بود، به آن اضافه کرد. چند سال بعد به وین نقل مکان کرد. در سال ۱۷۷۵، زمانی که لوسی در برسلاو بود، با فردریک کبیر آشنا شد. او در سال ۱۷۷۷ به برلین آمد و در آنجا به جامعه معرفی شد و در پوتسدام به پادشاه معرفی شد. در طول جنگ جانشینی باواریا، او به عنوان کاپیتان به سپاه داوطلبان پیوست، با افتخار علیه اتریشی‌ها جنگید و به زودی به درجه سرگردی ارتقا یافت. در سال ۱۷۸۰ به عنوان
به درجه سرگردی ارتقا یافت. در سال ۱۷۸۰ به عنوان سفیر پروس در لندن استخدام شد، سمتی که در فوریه ۱۷۸۱ به عهده گرفت. با بهبود روابط پروس با انگلستان، که در سال‌های آخر سلطنت فردریک رخ داد، لوسی توانست فعالیت سفیری پربارتری را انجام دهد. در سال ۱۷۸۴ به عنوان سرهنگ منصوب شد. او در اکتبر ۱۷۸۸ از لندن فراخوانده شد و در سال ۱۷۹۰ پادشاه جدید، فردریک ویلیام دوم، را که ارتشی علیه اتریش تشکیل داده بود، همراهی کرد. در ژانویه ۱۷۹۲، او صاحب پسری "به نام فریدریش ویلهلم لودویگ اوت اسپیریدیون" شد، که سرانجام به مقام
لودویگ اوت اسپیریدیون" شد، که سرانجام به مقام کاپیتانی هنگ گارد رسید. در سال ۱۷۹۲، او توسط پادشاه فردریک ویلیام سوم به عنوان سرلشکر و در سال ۱۷۹۸ به عنوان سپهبد منصوب شد. در سال ۱۸۰۰، او به عنوان سفیر در سن پترزبورگ منصوب شد، اما دو سال بعد به درخواست خودش برکنار شد. پس از آن، او در آرامش زندگی کرد و در پوتسدام، جایی که در سال ۱۸۱۵ درگذشت، گوشه‌گیر شد. نوادگان او هم در آلمان و هم در ایرلند ساکن شدند. این نام در سال ۱۹۱۹ با مرگ نوه‌اش، کنتس الیز دِ لوسی، در ایرلند از بین رفت، اما از دیگر نوادگان ایرلندی او
ایرلند از بین رفت، اما از دیگر نوادگان ایرلندی او می‌توان به فیزیکدان جان جولی ( ۱۸۵۷–۱۹۳۳) اشاره کرد. در آلمان هنوز نوادگان زنده‌ای وجود دارند.
جووانی رازوری (۱۷۶۶–۱۸۳۷) یک استاد دانشگاه، پزشک و مترجم ایتالیایی بود. شغل. راسوری در پارما متولد شد. او تحصیل در دانشگاه آن شهر را با نتایجی چنان درخشان آغاز کرد که مورد توجه فردیناند، دوک پارما، قرار گرفت و به او اجازه داد تحصیلات خود را در دانشگاه‌های فلورانس، پاویا، لندن و پاریس به پایان برساند، جایی که او همچنان مجذوب فضای روشنگرانه و پیش از انقلاب آن زمان بود. در پارما، او شاگرد کالبدشناس فلامینیو توریجیانی بود. راسوری در رشته پزشکی و فلسفه فارغ‌التحصیل شد و بلافاصله با وقف خود برای ترجمه آثار پزشک
شد و بلافاصله با وقف خود برای ترجمه آثار پزشک اسکاتلندی جان براون، به شهرت رسید. مسیر شغلی او به سرعت برق‌آسا پیش رفت: خیلی زود رئیس کالج معتبر گیسلیری شد و بعداً در سال ۱۷۹۵ به عنوان استاد آسیب‌شناسی پزشکی در دانشگاه پاویا و همچنین در سال ۱۷۹۷ به عنوان رئیس همان دانشگاه منصوب شد. راسوری ترجمه‌ای ایتالیایی از "کتاب «جانورشناسی»" اثر اراسموس داروین (میلان، ۱۸۰۳–۱۸۰۵) منتشر کرد. این ترجمه همچنان چاپ می‌شد اما در سال ۱۸۱۷ در زمان پاپ پیوس هفتم ممنوع شد. نسخه بعدی آن در سال ۱۸۲۰ در ناپل منتشر شد. راسوری از
بعدی آن در سال ۱۸۲۰ در ناپل منتشر شد. راسوری از ایده‌های تولید مثل خودبه‌خودی و تراجهش گونه‌ها حمایت می‌کرد. او که به شدت با سلطه اتریش مخالف بود، داوطلبانه در ارتش سیسالپین ثبت نام کرد و پس از نبرد مارنگو، به میلان نقل مکان کرد و در آنجا پزشک جمهوری سیسالپین و بعداً جمهوری ایتالیا شد. در این سمت، او به جنوا فرستاده شد تا در مورد عملیات بهداشتی لازم برای ریشه‌کن کردن بیماری همه‌گیر تب روده که پس از محاصره طولانی و مشترک نیروهای اتریشی و نیروی دریایی بریتانیا، شهر را فرا گرفته بود، تصمیم‌گیری و هماهنگی کند.
شهر را فرا گرفته بود، تصمیم‌گیری و هماهنگی کند. از سال ۱۸۰۶ او به تدریس کلینیک پزشکی در پلی‌کلینیکو میلان پرداخت. در ۲۶ نوامبر ۱۸۱۴، راسوری هنگام شرکت در جلسه‌ای از توطئه‌گران ضد اتریشی، که بیشتر به عنوان «توطئه نظامی برسکی-میلانی» شناخته می‌شود، دستگیر شد. او به زندان محکوم شد، اما در سال ۱۸۱۸ آزاد شد، اما هیچ‌یک از وظایف تدریس خود را پس نگرفت. راسوری بیست سال آخر عمر خود را به مطالعه و تمرین حرفه پزشکی در شهر میلان اختصاص داد، جایی که در سال ۱۸۳۷ درگذشت.
لوئیجی ریتانی (زاده ۱۸ ژوئیه ۱۹۵۹ – درگذشته ۳۱ اکتبر ۲۰۲۱) محقق، مترجم و آلمانی‌شناس ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. ریتانی ادبیات ایتالیایی و آلمانی را در دانشگاه باری خواند و در سال ۱۹۸۳ دکترای خود را با پایان‌نامه‌ای دربارهٔ آرتور شنیتسلر دریافت کرد. در سال‌های ۱۹۸۴–۱۹۸۵ و از ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۱، چندین سال را در وین نزد وندلین اشمیت-دنگلر به مطالعه و تحقیق گذراند. در سال ۱۹۹۱، ریتانی به عنوان استادیار، در سال ۲۰۰۰ دانشیار و در سال ۲۰۰۵ استاد تمام ادبیات مدرن آلمانی در دانشگاه اودینه منصوب شد. او استاد مدعو در
در دانشگاه اودینه منصوب شد. او استاد مدعو در دانشگاه کلاگنفورت و در دانشگاه بازل بود. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳، او رئیس بخش فرهنگی (عضو شورای شهر برای فرهنگ) شهر اودینه بود. از اکتبر ۲۰۱۵ تا سپتامبر ۲۰۱۹، او ریاست مؤسسه فرهنگی ایتالیا در برلین را بر عهده داشت. او عضو هیئت مدیره انجمن هولدرلین در توبینگن و عضو هیئت مشاوره علمی بنیاد عالی آلمان آزاد در فرانکفورت بود. در سال ۲۰۱۰، به خاطر خدماتش به جمهوری اتریش، نشان افتخار طلایی به او اهدا شد. ریتانی متأهل و پدر دو فرزند بود. او در سن ۶۲ سالگی بر اثر عوارض ناشی
دو فرزند بود. او در سن ۶۲ سالگی بر اثر عوارض ناشی از کووید-۱۹ در برلین درگذشت. کار. ریتانی ویراستار و مترجم نسخهٔ دوزبانهٔ حاشیه‌نویسی‌شده‌ای از کل اشعار فریدریش هولدرلین بود (میلانو: موندادوری ۲۰۰۱؛ جایزهٔ بین‌المللی موندلو برای ترجمهٔ ادبی ۲۰۰۲). او نسخه‌های ایتالیایی آثار نویسندگان آلمانی‌زبان (از جمله اینگه‌بورگ باخمان، توماس برنهارد، الفریده یلینک، ارنست جاندل، اووه جانسون، فریدریکه مایروکر، فریدریش شیلر، آرتور شنیتسلر، یوزف وینکلر) را ترجمه و بر آن‌ها نظر داد. او مقالات فرهنگی برای روزنامه‌های مختلف
نظر داد. او مقالات فرهنگی برای روزنامه‌های مختلف و رادیوی ایتالیا می‌نوشت و ویراستار مشترک مجموعهٔ ادبی «آنِمونی» در انتشارات «مارسیلیو» در ونیز بود.
ساموئل رومانلی (متولد ۱۹ سپتامبر ۱۷۵۷ در مانتوا؛ درگذشته ۱۷ اکتبر ۱۸۱۴ در کازاله مونفراتو) یک یهودی "ماسکیل" و شاعر عبری متولد ایتالیا بود. رومانلی مردی با استعدادهای فراوان اما در عادات ناپایدار، از اوایل زندگی شروع به سفر کرد. او ابتدا به مراکش رفت و چهار سال را در آنجا گذراند. او تجربیات خود را در آنجا در اثری که بسیار محبوب شده است شرح داده است (به پایین مراجعه کنید). پس از بازگشت به اروپا، او به‌طور متوالی در برلین (۱۷۹۱)، وین (۱۷۹۳)، لندن (۱۷۹۹) و لیل (فرانسه) زندگی کرد و حدود سال ۱۸۰۰ به کشور مادری