payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او در دوره‌های تاریخی واقعی قرار دارند و با رویدادهای واقعی سروکار دارند: مثلاً جنگ ۱۷۵۵ بین استعمارگران فرانسوی و بریتانیایی در تیکوندروگا، جنگ‌های استعماری در آفریقا و هر دو جنگ جهانی. پرات تحقیقات جامعی برای جزئیات واقعی و بصری انجام می‌داد و برخی از شخصیت‌ها، شخصیت‌های تاریخی واقعی هستند یا برداشتی آزاد از آنها هستند. مانند دوست/دشمن اصلی کورتو، راسپوتین. پرات بسیاری از شخصیت‌های فرعی را به گونه‌ای به داستان‌های دیگر منتقل می‌کرد؛ بنابراین تمام داستان‌های او در یک پیوستار قرار دارند. مجموعه‌های اصلی
او در یک پیوستار قرار دارند. مجموعه‌های اصلی پرات در بخش دوم دوران کاری‌اش شامل "«عقرب صحرا»" (پنج داستان) و "«جوی یسوعیون»" می‌شود. او همچنین داستان‌هایی برای دوست و شاگردش میلو مانارا برای "«توتو ریکومینسیو کان اونیستات ایندیانا»" و "«ال گائوچو»" نوشت. سال‌های بعد. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۴، پرات عمدتاً در فرانسه زندگی می‌کرد، جایی که کورتو مالتی، شخصیتی از نظر روانشناختی بسیار پیچیده که ناشی از تجربیات سفر و ظرفیت بی‌پایان خلاقیت نویسنده‌اش بود، به شخصیت اصلی یک مجموعه کمیک تبدیل شد. این مجموعه که در ابتدا از
مجموعه کمیک تبدیل شد. این مجموعه که در ابتدا از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳ توسط مجله "Pif Gadget" منتشر شد، موفقیت‌های مردمی و انتقادی زیادی را برای او به ارمغان آورد. این مجموعه که بعداً در قالب آلبوم منتشر شد، سرانجام به پانزده زبان ترجمه شد. از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۵ او در سوئیس زندگی می‌کرد، جایی که موفقیت بین‌المللی که کورتو مالتی برانگیخته بود، همچنان رو به افزایش بود. در فرانسه، بیشتر آثار پیش از کورتو مالتی او در چندین نسخه آلبوم توسط ناشرانی مانند Casterman , Dargaud و Les Humanoïdes Associés منتشر شد. هوگو پرات
و Les Humanoïdes Associés منتشر شد. هوگو پرات که ذاتاً اهل سفر بود، به سفر از کانادا به پاتاگونیا، از آفریقا به منطقه اقیانوس آرام ادامه داد. او در ۲۰ اوت ۱۹۹۵ بر اثر سرطان روده درگذشت. پرت از نویسندگانی مانند رابرت لویی استیونسون، جیمز الیور کوروود، زین گری ، کنت رابرتز، هنری دِ وِره استکپول، جوزف کنراد، فنیمور کوپر، هرمان ملویل و جک لندن به عنوان منابع الهام خود، به همراه کارتونیست‌هایی مانند لیمان یانگ، ویل آیزنر و به ویژه میلتون کانیف نام برد. [ "" ] در روز جمعه، ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۵، در هفدهمین مراسم سالانه
روز جمعه، ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۵، در هفدهمین مراسم سالانه جوایز صنعت کمیک ویل آیزنر در کامیک-کان سن دیگو، او یکی از چهار متخصصی بود که در آن سال به تالار مشاهیر کتاب‌های کمیک راه یافتند. [ "" ] یکی از مجموعه‌های خلق شده توسط پرات، با عنوان «عقرب‌های صحرا» به انگلیسی، پس از مرگ پرات ادامه یافته است. در سال ۲۰۰۵ جلد ششم این مجموعه با طراحی پیر وازیم و عنوان «Le chemin de fièvre» منتشر شد. انتشار آلبوم هفتم توسط انتشارات فرانسوی کاسترمن برای مارس ۲۰۰۸ برنامه‌ریزی شده بود. کاسترمن همچنین در چندین مورد به انتشار احتمالی
کاسترمن همچنین در چندین مورد به انتشار احتمالی قسمت دیگری از حماسه کورتو مالتی در آینده اشاره کرده است. [ "" ] در سال ۲۰۱۵، انتشارات یوروکمیکس وابسته به IDW Publishing، نسخه قطعی انگلیسی زبان Corto Maltese را با ترجمه‌های جدیدی از دست‌نوشته‌های اصلی ایتالیایی پرات منتشر کرد. مستندها. استفانو کنوچل، کارگردان سوئیسی، سه‌گانه‌ای از مستندها دربارهٔ پرات را آغاز کرد و در سال ۲۰۰۹ "فیلم «هوگو در آفریقا»" را منتشر کرد و پس از آن در سال ۲۰۲۱ فیلم «هوگو "در آرژانتین"» را ساخت. در سال ۲۰۲۲، کنوچل اعلام کرد که روی
را ساخت. در سال ۲۰۲۲، کنوچل اعلام کرد که روی سومین قسمت از این سه‌گانه، "«هوگو در ونیز»" کار می‌کند.
قلب‌های آتش یک فیلم درام و موزیکال آمریکایی محصول سال ۱۹۸۷ به کارگردانی ریچارد مارکوند با بازی باب دیلن، فیونا و روپرت اورت است. این فیلم نقدهای ضعیفی دریافت کرد، و اکران محدودی در سینماها داشت.
جایزه دی.آی.سی.ای. برای دستاوردهای برجسته برای یک بازی مستقل جایزه‌ای است که سالانه توسط آکادمی هنرها و علوم تعاملی در طول جوایز دی.آی.سی.ای. اهدا می‌شود. این جایزه «به بازی‌ای اعطا می‌شود که روح مستقل ساخت بازی را تداعی کند، درجه بالاتری از تحمل ریسک را نشان دهد و با گیم‌پلی و تجربیات نوآورانه، رسانه‌های ما را پیش ببرد». همه اعضای فعال خلاق/فنی، تجاری و وابسته آکادمی واجد شرایط رأی دادن به این دسته هستند. آخرین برنده این جایزه، "بالاترو" است که توسط لوکال‌تانک توسعه داده شده و توسط پلی‌استک منتشر شده است.
معناشناسی مطالعهٔ معنای زبان است. این شاخه بررسی می‌کند که معنا چیست، واژه‌ها چگونه معنا پیدا می‌کنند، و چگونه معنای یک عبارت پیچیده به اجزای آن وابسته است. بخشی از این فرایند شامل تمایز میان «حس» و «ارجاع» است. «حس» به مفاهیم و تصورات ذهنی مرتبط با یک عبارت اشاره دارد، در حالی که «ارجاع» به شیء یا موجودیتی در جهان واقعی اطلاق می‌شود که آن عبارت به آن اشاره دارد. معناشناسی با نحو (syntax) تفاوت دارد؛ نحو به قواعد ساخت جملات درست از نظر دستوری می‌پردازد، و کاربردشناسی (pragmatics) بررسی می‌کند که انسان‌ها
کاربردشناسی (pragmatics) بررسی می‌کند که انسان‌ها چگونه از زبان در ارتباطات استفاده می‌کنند. معناشناسی همراه با نحو و کاربردشناسی، بخشی از نشانه‌شناسی (semiotics) محسوب می‌شود. شاخهٔ معناشناسی واژگانی (lexical semantics) به بررسی معنای واژه‌ها می‌پردازد؛ این شاخه بررسی می‌کند که آیا واژه‌ها یک یا چند معنا دارند و چه روابط معنایی میان آن‌ها برقرار است. معناشناسی عبارتی (phrasal semantics) معنای جمله‌ها را از طریق پدیدهٔ ترکیب‌پذیری بررسی می‌کند؛ یعنی چگونه می‌توان با کنار هم قرار دادن واژه‌ها، معناهای جدیدی
با کنار هم قرار دادن واژه‌ها، معناهای جدیدی ساخت. معناشناسی صوری (formal semantics) از منطق و ریاضیات برای ارائهٔ چارچوب‌های دقیق دربارهٔ رابطهٔ زبان و معنا استفاده می‌کند. معناشناسی شناختی (cognitive semantics) معنا را از دیدگاه روان‌شناسی بررسی می‌کند و فرض می‌گیرد که توانایی زبانی با ساختارهای مفهومی ذهنی برای درک جهان ارتباط نزدیکی دارد. دیگر شاخه‌های معناشناسی شامل معناشناسی مفهومی، رایانشی و فرهنگی هستند. نظریه‌های معنا، توضیح‌های کلی دربارهٔ ماهیت معنا و چگونگی شکل‌گیری آن در عبارات هستند. نظریه‌های
و چگونگی شکل‌گیری آن در عبارات هستند. نظریه‌های ارجاعی (referential) معنا را همان بخشی از واقعیت می‌دانند که یک عبارت به آن اشاره دارد. نظریه‌های ذهنی (ideational) معنا را با حالات ذهنی مانند تصورات و ایده‌هایی که یک عبارت در ذهن شنونده ایجاد می‌کند، یکی می‌دانند. نظریه‌های علّی (causal) معنا را حاصل علت‌ها و معلول‌ها می‌دانند؛ معناشناسی رفتارگرایانه این رابطه را از طریق محرک و پاسخ تحلیل می‌کند. نظریه‌های دیگر معنا شامل معناشناسی مبتنی بر شرط صدق، نظریه‌های اثبات‌گرایانه، نظریهٔ کاربرد و معناشناسی
اثبات‌گرایانه، نظریهٔ کاربرد و معناشناسی استنتاجی هستند. مطالعهٔ پدیده‌های معناشناختی از دوران باستان آغاز شد، اما تا قرن نوزدهم به عنوان یک حوزهٔ مستقل شناخته نمی‌شد. معناشناسی در رشته‌هایی مانند منطق صوری، علوم رایانه و روان‌شناسی کاربرد دارد.
جایگاه خالی (به لاتین: *Sede Vacante* به معنای «صندلی خالی») به دوره‌ای گفته می‌شود که در آن یک اسقف‌نشین یا مقام پاپی در کلیسای کاتولیک بدون رهبر رسمی است. این اصطلاح بیشتر برای زمانی به کار می‌رود که پاپ فوت کرده یا استعفا داده و هنوز جانشینی انتخاب نشده است. پس از پایان دورهٔ پاپی، واتیکان وارد وضعیت موقتی می‌شود که توسط شورای کاردینال‌ها اداره می‌گردد. در این مدت، بیشتر دفاتر رسمی واتیکان تعطیل می‌شوند و تنها برخی نقش‌های کلیدی مانند کامرلِنگو (Camerlengo) فعال باقی می‌مانند. در این دوره، نشان رسمی پاپ
فعال باقی می‌مانند. در این دوره، نشان رسمی پاپ تغییر می‌کند و تمبرها و سکه‌های ویژه‌ای با نمادهای خاص منتشر می‌شود. فرایند انتخاب پاپ جدید از طریق کنگره‌ای به نام «کنکلاو» انجام می‌شود که در آن کاردینال‌ها گرد هم می‌آیند تا جانشین پاپ را انتخاب کنند. این گردهمایی معمولاً ظرف ۱۵ تا ۲۰ روز پس از آغاز دورهٔ سده واکانته برگزار می‌شود. در تاریخ کلیسا، برخی دوره‌های سده واکانته به دلایل سیاسی یا اختلافات داخلی، چندین سال طول کشیده‌اند؛ برای نمونه، بین سال‌های ۱۲۶۸ تا ۱۲۷۱ چنین وقفه‌ای وجود داشته است. این اصطلاح
تا ۱۲۷۱ چنین وقفه‌ای وجود داشته است. این اصطلاح همچنین برای اسقف‌نشین‌های محلی نیز کاربرد دارد؛ زمانی که اسقف فوت کرده، منتقل شده یا استعفا داده و جانشینی منصوب نشده است، یک مدیر موقت برای ادارهٔ امور منصوب می‌شود تا اسقف جدید معرفی گردد. علاوه بر کلیسای کاتولیک، اصطلاح "سده واکانته" در قانون کلیسایی انگلیکانی نیز به کار می‌رود. همچنین گروه‌هایی از کاتولیک‌های سنت‌گرا که به نام «سده‌واکانیست» شناخته می‌شوند، معتقدند که از زمان شورای دوم واتیکان، مقام پاپی مشروعیت خود را از دست داده و صندلی پاپی عملاً خالی
خود را از دست داده و صندلی پاپی عملاً خالی مانده است.
پژوهشکده توسعه صنایع شیمیایی ایران یکی از پژوهشکده‌های تخصصی جهاد دانشگاهی است که با هدف توسعه فناوری، انجام پژوهش‌های کاربردی و ارائه خدمات آزمایشگاهی در حوزه مهندسی شیمی و صنایع وابسته تأسیس شد. این پژوهشکده در کرج، استان البرز مستقر است و پروژه‌های ملی و صنعتی متعددی را اجرا کرده است. تاریخچه. این پژوهشکده در دههٔ ۱۳۶۰ با هدف کمک به توسعه صنایع شیمیایی و ارتقای توان پژوهشی کشور در زمینه مهندسی شیمی و فرآیندهای صنعتی تأسیس شد. طی سال‌های فعالیت خود، این مرکز در پروژه‌های ملی و همکاری‌های صنعتی مشارکت
مرکز در پروژه‌های ملی و همکاری‌های صنعتی مشارکت داشته و به‌عنوان یکی از مراکز تخصصی جهاد دانشگاهی شناخته می‌شود. هم‌اکنون دکتر نجمه یزدانفر ریاست پژوهشکده توسعه صنایع شیمیایی را برعهده دارد. ساختار سازمانی. پژوهشکده توسعه صنایع شیمیایی دارای گروه‌ها و مراکز پژوهشی مختلف و همچنین آزمایشگاه‌های تخصصی برای ارائه خدمات تحقیقاتی و صنعتی است. برخی از واحدهای زیرمجموعه این پژوهشکده عبارت‌اند از: نشریه‌ها و انتشارات. پژوهشکده توسعه صنایع شیمیایی ایران همچنین ناشر چندین نشریه علمی است که در زمینه‌های مهندسی شیمی،
چندین نشریه علمی است که در زمینه‌های مهندسی شیمی، صنایع شیمیایی و پژوهش‌های کاربردی منتشر می‌شوند. این نشریه‌ها شامل نسخه‌های فارسی و انگلیسی هستند و به منظور انتشار مقالات علمی، گزارش‌های فنی و بررسی‌های پژوهشی تأسیس شده‌اند. برخی از این نشریه‌ها عبارت‌اند از: این نشریه‌ها به صورت دوره‌ای منتشر شده و مقالات آن‌ها در پایگاه‌های نمایه‌سازی معتبر ثبت می‌شوند. مدیریت دانش و کتابخانه. پژوهشکده دارای واحد **اطلاعات و مدیریت دانش** است که با هدف بهره‌برداری بهینه از دانش موجود، جلوگیری از دوباره‌کاری و افزایش
از دانش موجود، جلوگیری از دوباره‌کاری و افزایش مزیت رقابتی سازمان فعالیت می‌کند. این واحد از سال ۱۳۸۹ اقدام به استقرار فرآیندهای مدیریت دانش کرده است. همکاری‌ها. این پژوهشکده با دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی داخلی همکاری داشته و زمینه بازدیدهای علمی دانشجویان رشته‌های شیمی و مهندسی شیمی را فراهم کرده است. از جمله این همکاری‌ها می‌توان به بازدید دانشجویان دانشگاه خوارزمی و دانشگاه بین‌المللی امام خمینی اشاره کرد. همچنین تفاهم‌نامه‌های سه‌جانبه‌ای برای توسعه فناوری و تولید افزایه‌های سیمان حفاری با صنایع مختلف
و تولید افزایه‌های سیمان حفاری با صنایع مختلف منعقد شده است.
فونت ورستی معمولی «Vercetti Regular» یک فونت سن‌سریف با وزن ثابت است که برای استفاده شخصی و تجاری به‌صورت رایگان عرضه شده است. این فونت در ۸ سپتامبر ۲۰۲۲ توسط طراح یونانی فیلیپوس فرانکوگیانیس و طراح روسی ریچارد ماندونا طراحی شد و تحت مجوز Licence Amicale منتشر گردید که اجازه اشتراک‌گذاری فایل فونت را با دیگران می‌دهد. ورستی از ترکیب عناصر طراحی انسانی و هندسی الهام گرفته و بخشی از ساختار آن از فونت متن‌باز MgOpen Moderna گرفته شده است. این فونت شامل ۳۲۶ گلیف است که اعداد، نمادها، علائم نگارشی و نشانه‌های
است که اعداد، نمادها، علائم نگارشی و نشانه‌های آوایی را پوشش می‌دهد و برای تمام زبان‌های اروپایی با الفبای لاتین مناسب است. فرمت‌های قابل دانلود آن شامل OTF، TTF، WOFF و WOFF2 است. Vercetti برای طراحی گرافیکی، وب، اپلیکیشن‌ها و کتاب‌های دیجیتال کاربرد دارد و جوایز متعددی از جمله جایزه عالی از Communication Arts، نقره‌ای Graphis 2024، برنز Creativepool 2023 و جایزه DNA Paris را دریافت کرده است. همچنین در فهرست ۱۰۰ فونت رایگان برتر سال ۲۰۲۲ توسط Awwwards قرار گرفته است. این فونت ترکیبی از زیبایی، کاربردپذیری
گرفته است. این فونت ترکیبی از زیبایی، کاربردپذیری و موفقیت در صنعت طراحی را به نمایش می‌گذارد.
ایوان بودین (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آ.ای.ک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئد بازی کرده است.
قدیس تی‌مثی (Timothy) که نام یونانی‌اش Τιμόθεος به معنای «تجلیل‌کنندهٔ خدا» یا «مورد احترام خدا» است، یکی از مبلغان نخستین مسیحیت و نخستین اسقف شهر افسس بود. او در شهر لستره یا دربه در آسیای صغیر به دنیا آمد؛ مادرش یهودی و مؤمن مسیحی بود و پدرش یونانی. تی‌مثی از کودکی با کتاب‌های مقدس آشنا بود و بعدها در سفر دوم رسولانهٔ پولس، با او آشنا شد و به یکی از نزدیک‌ترین همراهان و همکارانش در تبلیغ دین تبدیل شد. او در نامه‌های متعددی از عهد جدید، از جمله اول و دوم قرنتیان، فیلیپیان، کولسیان، تسالونیکیان و فلیمون،
قرنتیان، فیلیپیان، کولسیان، تسالونیکیان و فلیمون، به‌عنوان هم‌نویسنده با پولس ذکر شده است. پولس دو نامهٔ ویژه نیز برای او فرستاده که به نام‌های اول و دوم تیموتائوس شناخته می‌شوند و دربارهٔ رهبری کلیسا، مقابله با آموزه‌های نادرست، و پایداری در ایمان سخن می‌گویند. تیموتائوس فردی فروتن و کم‌رو توصیف شده و احتمالاً از بیماری‌های مزمن رنج می‌برد؛ پولس به او توصیه کرده بود برای سلامت معده‌اش کمی شراب بنوشد. طبق منابع غیرکتابی، تیموتائوس در سال ۹۷ میلادی در سن ۸۰ سالگی در افسس به شهادت رسید؛ زمانی که تلاش کرد
۸۰ سالگی در افسس به شهادت رسید؛ زمانی که تلاش کرد مراسمی بت‌پرستانه را متوقف کند، توسط جمعیت خشمگین مورد ضرب و شتم قرار گرفت و کشته شد. او در کلیساهای ارتدکس شرقی، کاتولیک، لوتری و انگلیکن به‌عنوان قدیس و شهید گرامی داشته می‌شود و روز بزرگداشتش در ماه ژانویه برگزار می‌گردد. بقایای جسد او ابتدا به قسطنطنیه منتقل شد و سپس در قرن سیزدهم به ایتالیا رفت و در کلیسای ترمولی دفن شد. این بقایا در سال ۱۹۴۵ دوباره کشف شدند.
نگویِن وان تیئو (به ویتنامی: Nguyễn Văn Thiệu؛ تلفظ: [ŋʷǐənˀ vān tʰîəwˀ]) افسر نظامی و سیاست‌مدار اهل ویتنام جنوبی بود که از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۵ ریاست جمهوری این کشور را بر عهده داشت. او ژنرال ارتش جمهوری ویتنام (RVNAF) بود و در سال ۱۹۶۵ ریاست یک حکومت نظامی را به دست گرفت. سپس در انتخابات بحث‌برانگیز سال ۱۹۶۷ به ریاست جمهوری رسید و تا چند روز پیش از سقوط سایگون و پیروزی نهایی نیروهای شمال، قدرت را در دست داشت. پس از استعفا، به تایپه رفت. تیئو در شهر فان‌رنگ در سواحل جنوب مرکزی ویتنام به دنیا آمد. ابتدا در سال
سواحل جنوب مرکزی ویتنام به دنیا آمد. ابتدا در سال ۱۹۴۵ به جنبش ویت‌مین وابسته به هوشی‌مین پیوست، اما پس از یک سال جدا شد و به ارتش ملی ویتنام تحت حمایت فرانسه ملحق شد. او به‌تدریج در ارتش ارتقا یافت و در سال ۱۹۵۴ فرماندهی یک گردان را در عملیات پاک‌سازی کمونیست‌ها از زادگاهش بر عهده داشت. پس از خروج فرانسه، ارتش ملی به ارتش جمهوری ویتنام تبدیل شد و تیئو به مدت چهار سال ریاست آکادمی نظامی ملی را بر عهده داشت. در سال ۱۹۶۰ در سرکوب کودتا علیه رئیس‌جمهور نگو دین دیِم مشارکت کرد و در همین دوره به کاتولیسیسم
دین دیِم مشارکت کرد و در همین دوره به کاتولیسیسم گروید و به حزب مخفی کن‌لاو پیوست. با وجود این، تیئو در کودتای سال ۱۹۶۳ علیه دیِم شرکت کرد و پس از سقوط و اعدام دیِم، به درجه ژنرالی رسید. پس از آن، دوره‌ای از بی‌ثباتی با کودتاهای متعدد آغاز شد، اما تیئو با رویکردی محتاطانه توانست جایگاه خود را تثبیت کند. در سال ۱۹۶۵، او به‌عنوان رئیس دولت ویتنام جنوبی منصوب شد و هم‌زمان نگوین کائو کی نخست‌وزیر شد، هرچند میان آن‌ها رقابت وجود داشت. در انتخابات سال ۱۹۷۱، تیئو با تصویب قوانینی، بیشتر رقبای احتمالی را حذف کرد و
تصویب قوانینی، بیشتر رقبای احتمالی را حذف کرد و در نهایت بدون رقابت و با کسب ۱۰۰٪ آرا پیروز شد. در دوران حکومتش، او به فساد و انتصاب افراد وفادار به‌جای فرماندهان کارآمد متهم شد. در عملیات لام‌سون ۷۱۹ و حمله عید پاک کمونیست‌ها، فرماندهی منطقه شمالی کشور به هوآنگ سوان لام سپرده شد که عملکرد ضعیفی داشت تا اینکه تیئو او را با نگو کوان ترونگ جایگزین کرد. پس از توافق‌نامه صلح پاریس و خروج آمریکا، ویتنام جنوبی دو سال دیگر مقاومت کرد تا اینکه ارتش شمال حمله نهایی را آغاز کرد. تیئو با صدور دستورهای متناقض باعث
را آغاز کرد. تیئو با صدور دستورهای متناقض باعث سردرگمی و فروپاشی در جنوب شد. با نزدیک شدن نیروهای شمالی به سایگون، او استعفا داد و کشور را ترک کرد. تیئو در نزدیکی بوستون، ماساچوست ساکن شد و از گفت‌وگو با رسانه‌ها خودداری کرد. او در سال ۲۰۰۱ درگذشت. تیئو اغلب به‌عنوان فردی مستبد، مشابه نگو دین دیِم توصیف شده است.
قتل‌عام ویا پالسترو (ایتالیایی: "Strage di Via Palestro") یک حمله تروریستی بود که توسط کوزا نوسترا در شامگاه ۲۷ ژوئیه ۱۹۹۳ در میلان انجام شد. انفجار یک خودروی بمب‌گذاری شده در ویا پالسترو، نزدیک گالریا دارته مدرنا، منجر به کشته شدن پنج نفر (آتش‌نشانان کارلو لا کاتنا، سرجیو پاسوتو و استفانو پیکرنو، نگهبان شهرداری الساندرو فراری و دریس موسافیر، یک مهاجر مراکشی که روی نیمکت خوابیده بود) و زخمی شدن دوازده نفر شد. بمب. در ماه مه ۱۹۹۳، برخی از اعضای مافیا از خانواده‌های برانکاچو و کورسو دی میله (جوزپه بارانکا،
برانکاچو و کورسو دی میله (جوزپه بارانکا، گاسپاره اسپاتوزا، کوزیمو لو نیگرو، فرانچسکو جولیانو) برای ساخت یک ماده منفجره دیگر در خانه‌ای مخروبه در کورسو دی میله که توسط آنتونینو مانگانو (رئیس خانواده روچلا) در دسترس قرار گرفته بود، تلاش کردند. در اواسط ژوئیه، دو عدل مواد منفجره در کف کامیونی متعلق به پیترو کارا (حمل‌کننده‌ای که در اطراف اراذل و اوباش برانکاچو فعالیت می‌کرد) پنهان شده بودند که آنها را به همراه لو نیگرو، که یک فتیله و مواد دیگری با خود آورده بود، به آرلونو، در استان آن زمان میلان، حمل کرد: در
به آرلونو، در استان آن زمان میلان، حمل کرد: در آرلونو، شخصی به کارا و نیگرو رسید و آنها را به یک جاده روستایی هدایت کرد و در آنجا مواد منفجره را رها کردند. در ۲۷ ژوئیه، نیگرو و جولیانو از میلان به رم رسیدند تا حملات به کلیساهای سنت جان لاتران و سن جورجیو در ولابرو را سازماندهی کنند. عصر ۲۷ ژوئیه، الساندرو فراری، نگهبان شهرداری، متوجه حضور یک فیات اونو (که چند ساعت قبل دزدیده شده بود) شد که در خیابان پالسترو، روبروی پادیلیون د آرت کانتمپورانئا پارک شده بود و دود سفید رنگی از آن خارج می‌شد، درخواست مداخله از
دود سفید رنگی از آن خارج می‌شد، درخواست مداخله از آتش‌نشانی کرد که در ماشین سلاحی پیدا کرد. با این حال، لحظاتی بعد در ساعت ۱۱:۱۴ بعد از ظهر، بمب ماشین منفجر شد و منجر به کشته شدن نگهبان الساندرو فراری و آتش نشانان کارلو لا کاتنا، سرجیو پاسوتو و استفانو پیکرنو شد، اما همچنین دریس موسافیر، مهاجر مراکشی، که هنگام خواب روی نیمکت با یک تکه ورق فلزی برخورد کرد، نیز کشته شد. همچنین دوازده نفر زخمی شدند. موج انفجار پنجره‌های خانه‌های اطراف را خرد کرد و همچنین به برخی از اتاق‌های گالری هنر مدرن در همان نزدیکی آسیب
از اتاق‌های گالری هنر مدرن در همان نزدیکی آسیب رساند و باعث فرو ریختن دیوار بیرونی پادیلیون شد. در طول شب، یک کیسه گاز که پس از شکستن یک خط لوله تشکیل شده بود، باعث انفجار دیگری شد که خسارات زیادی به پادیلیون، نقاشی‌های موجود در آن و ویلای بلجیوخوسو بناپارت در اطراف آن وارد کرد. تحقیقات و محاکمات. تحقیقات، اجرای قتل‌عام ویا پالسترو را بر اساس اظهارات اعضای پنتیتی پیترو کارا، آنتونیو اسکارانو، امانوئل دی ناتاله و اومبرتو مانیسکالکو بازسازی کرد: در سال ۱۹۹۸، کوزیمو لو نیگرو، جوزپه بارانکا، فرانچسکو جولیانو،
کوزیمو لو نیگرو، جوزپه بارانکا، فرانچسکو جولیانو، گاسپاره اسپاتوزا، لوئیجی جیاکالونه، سالواتوره بنینیو، آنتونیو اسکارانو، آنتونینو مانگانو و سالواتوره گریگولی در حکم سال ۱۹۹۳ به عنوان عاملان اصلی قتل‌عام شناخته شدند. با این حال، در همان حکم آمده است: "متأسفانه، عدم شناسایی مبنای عملیات در میلان و افرادی که در این شهر مطمئناً از حمایت لجستیکی و کمک‌های انسانی به قتل عام برخوردار بودند، اجازه نفوذ به آن واقعیت‌هایی را نداد که، همانطور که در تحقیقات انجام شده در سایر رویدادها در بررسی این دادگاه مشهود است، از
سایر رویدادها در بررسی این دادگاه مشهود است، از نظر تأیید خارجی امیدوارکننده‌تر بوده‌اند" ." در سال ۲۰۰۲، طبق اظهارات کارا و اسکارانو، دفتر دادستانی فلورانس دستور دستگیری برادران توماسو و جیووانی فورموسو ("مردان افتخار" میسیلمری) را صادر کرد که در تحقیقات به عنوان کسانی که به لو نیگرو در تخلیه مواد منفجره در آرلونو کمک کرده و قتل‌عام ویا پالسترو را به صورت فیزیکی انجام داده‌اند، شناسایی شده‌اند. در سال ۲۰۰۳، دادگاه میلان برادران فورموسو را به حبس ابد محکوم کرد و این محکومیت در دو مرحله بعدی دادگاه تأیید
کرد و این محکومیت در دو مرحله بعدی دادگاه تأیید شد. در سال ۲۰۰۸، گاسپاره اسپاتوزا همکاری با عدالت را آغاز کرد و اظهارات جدیدی در مورد عاملان اصلی قتل‌عام ویا پالسترو ارائه داد: به‌طور خاص، اسپاتوزا گزارش داد که خودش، کوزیمو لو نیگرو، فرانچسکو جولیانو، جیووانی فورموسو و برادران ویتوریو و مارچلو توتینو (مافیایی‌های برانکاچو) در جلسه‌ای شرکت کردند که در آن گروه‌هایی که باید برای انجام حملات در رم یا میلان فعالیت می‌کردند، تعیین شدند. به گفته اسپاتوزا، برادران فورموسو و توتینو در میلان فعالیت داشتند و در ابتدا
و توتینو در میلان فعالیت داشتند و در ابتدا او، لو نیگرو و جولیانو، برای کمک به آنها در تخلیه مواد منفجره و سرقت فیات اونو که در حمله استفاده شده بود، آمدند و سپس برای انجام حملات به کلیساها به رم بازگشتند. اسپاتوزا بعداً توماسو فورموسو را نیز رد کرد و اظهار داشت که فقط برادرش جیووانی در این حمله دست داشته است و توماسو به بهانه‌ای کلبه آرلونو را که مواد منفجره در آن تخلیه شده بود، قرض گرفته است. با این حال، در آوریل ۲۰۱۲، دادگاه برشا درخواست بررسی مجدد محاکمه توماسو فورموسو را رد کرد و استدلال کرد که تنها
توماسو فورموسو را رد کرد و استدلال کرد که تنها اظهارات اسپاتوزا کافی نیست. همچنین بر اساس اظهارات اسپاتوزا، در سال ۲۰۱۲ دفتر دادستانی فلورانس دستور دستگیری ماهیگیر کوزیمو داماتو، پسر عموی کوزیمو لو نیگرو، را صادر کرد که متهم به تهیه مواد منفجره استخراج شده از مهمات منفجر نشده کشف شده از دریا بود که در تمام حملات ۱۹۹۲–۱۹۹۳، از جمله قتل‌عام ویا پالسترو، استفاده شده بود. در سال ۲۰۱۳، داماتو توسط دادگاه فلورانس به حبس ابد محکوم شد. یادبودها. در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۳، بیست سال پس از انفجار، یک پلاک یادبود با نام
بیست سال پس از انفجار، یک پلاک یادبود با نام قربانیان در محل قتل‌عام نصب شد، و همچنین باغ‌های ویا مورگاگنی، واقع در حدود یک کیلومتری محل حمله، به نام قربانیان این قتل‌عام نامگذاری شدند. در سی‌امین سالگرد در سال ۲۰۲۳، همزمان با مراسم دعا و رویدادهای رسمی بزرگداشت این حمله، پاپ فرانسیس نامه‌ای صادر کرد و در آن بمب‌گذاری را یادآوری کرد و از کسانی که «در انجام وظیفه خود، گاهی با به خطر انداختن جان خود، خود را وقف حفاظت از جامعه کردند» ابراز قدردانی کرد. او به ویژه از کسانی که «به ارزش‌های بنیادین دموکراسی،
ویژه از کسانی که «به ارزش‌های بنیادین دموکراسی، عدالت و آزادی اعتقاد داشتند و از آنها دفاع می‌کردند» تمجید کرد و خواستار مخالفت با «اشکال مختلف غیرقانونی بودن و سوءاستفاده‌ای شد که متأسفانه هنوز جامعه معاصر را احاطه کرده است.»
پپینو معروف به جوزپه ایمپاستاتو (زاده ۵ ژانویه ۱۹۴۸ - درگذشته ۹ مه ۱۹۷۸) فعال سیاسی ایتالیایی بود که با مافیا مخالف بود و مافیا در سال ۱۹۷۸ دستور قتل او را صادر کرد. دوران کودکی. جوزپه «پپینو» ایمپاستاتو در سینیسی، در استان آن زمان پالرمو، در یک خانواده مافیایی به دنیا آمد. پدرش لوئیجی ایمپاستاتو در دوران فاشیسم به تبعید داخلی فرستاده شده بود و از دوستان نزدیک گائتانو بادالامنتی، رئیس مافیا، بود. چزاره مانزلا، برادرزن پدرش، یکی از رهبران مهم مافیا بود که در سال ۱۹۶۳ در یک حمله بمب‌گذاری خودرو کشته شد. پپینو
۱۹۶۳ در یک حمله بمب‌گذاری خودرو کشته شد. پپینو در نوجوانی روابط خود را با پدرش - که او را از خانه بیرون کرده بود - قطع کرد و مجموعه‌ای از فعالیت‌های سیاسی و فرهنگی ضد مافیایی را آغاز کرد. به گفته برادر کوچکترش، جیووانی ایمپاستاتو، فعالیت ضد مافیایی پپینو ممکن است ناشی از قتل وحشیانه عمویش، چزاره مانزلا، باشد که در آوریل ۱۹۶۳، زمانی که پپینو پانزده ساله بود، در اثر انفجار بمب در ماشین تکه‌تکه شد. تکه‌های جسد عمویش - که در آن زمان رئیس مافیای چینیسی بود - صدها متر دورتر از دهانه‌ای که ماشین در آن افتاده بود،
متر دورتر از دهانه‌ای که ماشین در آن افتاده بود، به درختان لیمو چسبیده بودند. پپینو دچار آسیب روحی شده بود: «آیا این واقعاً مافیا است؟ اگر این مافیا است، من تا آخر عمرم با آن خواهم جنگید.» فعال سیاسی. در سال ۱۹۶۵، پپینو ایمپاستاتو خبرنامهٔ "«ایده سوسیالیستی»" را تأسیس کرد و به حزب چپ‌گرای PSIUP (حزب سوسیالیست ایتالیا برای وحدت پرولتاریا) پیوست. او نقش رهبری در فعالیت‌های جنبش‌های انقلابی جدیدی که در سال ۱۹۶۸ ظهور کردند، بر عهده داشت. او مبارزات دهقانان سینسی را که زمین‌هایشان برای ساخت باند سوم فرودگاه
را که زمین‌هایشان برای ساخت باند سوم فرودگاه پونتا رئیسی پالرمو مصادره شده بود، و همچنین اختلافات مربوط به کارگران ساختمانی و بیکاران، رهبری کرد. در سال ۱۹۷۵، او به همراه دیگر جوانان سینسی، "«موسیقی و فرهنگ»" را تأسیس کرد. این گروه، مناظرات، نمایش‌های فیلم، تئاتر و موسیقی را سازماندهی کرد و در سال ۱۹۷۶ یک ایستگاه رادیویی خودگردان به نام "«رادیو اوت»" راه‌اندازی کرد. پپینو ایمپاستاتو از طنز و هجو به عنوان سلاحی علیه مافیا استفاده می‌کرد. او در برنامه رادیویی محبوب روزانه‌اش، "اوندا پازا" (موج دیوانه)،
محبوب روزانه‌اش، "اوندا پازا" (موج دیوانه)، سیاستمداران و مافیایی‌ها را به سخره می‌گرفت. او روزانه جنایات و معاملات مافیایی‌ها را در "مافیاپولی" (چینیسی) و فعالیت‌های "تانو سدوتو" (جناس با تورو سدوتو، گاو نشسته)، نام مستعار گائتانو بادالامنتی، رئیس مافیای چینیسی، افشا می‌کرد. با این وجود، این پپینو ایمپاستاتو و دوستانش بودند که توسط مقامات شهر مزاحم واقعی و «عناصر نامطلوب» تلقی می‌شدند، نه مردان «محترمی» مانند بادالامنتی. [ "" ] جیووانی، برادر پپینو، در برابر کمیسیون ضد مافیای ایتالیا اعلام کرد: «به نظر
کمیسیون ضد مافیای ایتالیا اعلام کرد: «به نظر می‌رسید که بادالامنتی مورد علاقهٔ پلیس ایتالیا بود، زیرا او آرام، قابل اعتماد و همیشه اهل گپ زدن بود. تقریباً احساس می‌شد که او به آنها لطف می‌کند، زیرا هیچ اتفاقی در چینیسی نمی‌افتاد، آنجا یک شهر کوچک و آرام بود. اگر بخواهیم دقیق‌تر بگوییم، ما خرابکارانی بودیم که خودمان را به دردسر می‌انداختیم. پلیس ایتالیا اینطور فکر می‌کرد. وقتی فرصتی پیدا کردم تا با یکی از آنها صحبت کنم - چیزی که اغلب اتفاق نمی‌افتاد چون واقعاً به آنها اعتماد نداشتم - متوجه شدم که این یک
به آنها اعتماد نداشتم - متوجه شدم که این یک باور عمومی است که تانو بادالامنتی یک جنتلمن است و این ما هستیم که دردسرساز هستیم.» «من اغلب آنها را می‌دیدم که دست در دست تانو بادالامنتی و نوچه‌هایش راه می‌رفتند. وقتی پلیس را دست در دست مافیا می‌بینید، نمی‌توانید به نهادها ایمان داشته باشید.» ایمپاستاتو به وضوح خطری را که توسط بادالامنتی نشان داده می‌شد، درک می‌کرد و بادالامنتی نیز به وضوح خطر پپینو ایمپاستاتو را درک می‌کرد. مبارزات ایمپاستاتو بیش از حد علنی و مصمم بود که مافیا اجازه دهد فعالیت‌های خستگی‌ناپذیر