payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از موکلان و حامیان که با کمک پرستار ایتالیایی‌اش، لورا پسکاتوری، ایجاد شده بود، جایگزین شدند. مشاور اصلی او آلبرونی بود که او را در مورد چگونگی محافظت از منافع خود و پارما راهنمایی می‌کرد، در حالی که خودش، به عنوان یک خارجی، فقط به او برای قدرتش تکیه می‌کرد. با وجود روایت‌های اولیه از موضع مطیعانه او، ملکه الیزابت نفوذ زیادی بر فیلیپ و مشاورانش پیدا کرد. طبق گزارش‌ها، او جذابیت و هدفمندی داشت، باهوش بود و می‌توانست صحبت کند، شاد، خوش‌مشرب و جذاب باشد. اما او همچنین برای کسب افتخار، تأیید و محبوبیت جاه‌طلب
همچنین برای کسب افتخار، تأیید و محبوبیت جاه‌طلب بود. به گفته سفیر فرانسه، دوک سن-آینان، او پادشاه را متقاعد کرد که آنچه او می‌خواهد همان چیزی است که او می‌خواهد، و او سلیقه‌ها و هوس‌های او را به اشتراک می‌گذاشت. همچنین، دوره‌های افسردگی اغلب فیلیپ پنجم را فلج می‌کرد و او را از انجام امور دولتی ناتوان می‌کرد، که در این مدت او آنها را اداره می‌کرد. چنین دوره‌هایی در سال‌های ۱۷۱۷، ۱۷۲۲، ۱۷۲۸، ۱۷۳۱، ۱۷۳۲–۳۳ و ۱۷۳۷ رخ داد، زمانی که به نظر می‌رسد الیزابت خود را منحصراً وقف مراقبت از سلامت او کرده بود. برخلاف
منحصراً وقف مراقبت از سلامت او کرده بود. برخلاف آنچه برای یک پادشاه اسپانیایی مرسوم بود، فیلیپ ترجیح می‌داد به جای داشتن آپارتمان‌های جداگانه، آپارتمان‌های ملکه را با او شریک شود و در آپارتمان‌های ملکه بود که با وزرایش ملاقات می‌کرد؛ بنابراین الیزابت از همان ابتدا در تمام جلسات دولتی حضور داشت و در حالی که در ابتدا در کنار او می‌نشست و گلدوزی می‌کرد، به زودی بیشتر و بیشتر مشارکت می‌کرد و در نهایت در حالی که او ساکت می‌نشست، به نمایندگی از همسرش صحبت می‌کرد. پادشاه در آپارتمان‌های خود زندگی نمی‌کرد، بلکه در
پادشاه در آپارتمان‌های خود زندگی نمی‌کرد، بلکه در آپارتمان‌های ملکه بود که تمام شب را در آنجا می‌گذراند. وقتی از خواب بیدار شد، در مورد امور دولتی با ملکه صحبت کرد و پس از آن، این زوج که هنوز لباس‌های خواب خود را به تن داشتند، در اتاق خواب ملکه با وزرای خود مشورت کردند، در حالی که ندیمه‌های ملکه، امور دولتی را روی تخت او پهن کرده بودند. از سال ۱۷۲۹، آنها به ندرت قبل از ساعت دو بعد از ظهر از اقامتگاه ملکه بیرون می‌آمدند و پس از آن خیلی سریع وظایف رسمی خود را انجام می‌دادند. فیلیپ زندگی تشریفاتی دربار را
را انجام می‌دادند. فیلیپ زندگی تشریفاتی دربار را دوست نداشت و ترجیح می‌داد در کاخ‌های شکار کوچک‌تر مانند ال پاردو یا آرانخوئز زندگی کند، جایی که زندگی تشریفاتی دربار نمی‌توانست به درستی انجام شود. غیبت زوج سلطنتی از زندگی درباری و عدم حضور عمومی آنقدر مشهود شد که به خاطر آن مورد انتقاد قرار گرفتند، به خصوص الیزابت. پس از برکناری آلبرونی در سال ۱۷۱۹، او عملاً تنها حاکم اسپانیا بود. در سال ۱۷۲۴، التماس‌ها نتوانست مانع از کناره‌گیری فیلیپ شود، که تاج و تخت را به نفع فرزند اولش (لویی اول)، وارث ازدواج اولش،
به نفع فرزند اولش (لویی اول)، وارث ازدواج اولش، واگذار کرد. فیلیپ سپس به کاخ سلطنتی لا گرانخا د سن ایلدفونسو پناه برد. همچنین در سال ۱۷۲۴، الیزابت گروه سن ایلدفونسو را برای او از خانواده اودسکالچی خریداری کرد. در طول سلطنت لویی، الیزابت قدرت خود را حفظ کرد. با این حال، هفت ماه بعد، مرگ پادشاه جوان، فیلیپ را به تخت سلطنت بازگرداند. این الیزابت بود که با کمک وزیران، سفیر پاپ، متکلمان و شبکه ارتباطات خود، او را برای بازپس‌گیری تاج و تخت تحت فشار قرار داد. سیاست خارجی. ملکه الیزابت به سیاست داخلی علاقه‌ای
سیاست خارجی. ملکه الیزابت به سیاست داخلی علاقه‌ای نداشت و سیاست خارجی را ترجیح می‌داد، جایی که هدف او تقویت حضور اسپانیا در ایالت‌های ایتالیا بود، همراه با جاه‌طلبی او برای پسران خودش که در ابتدا به دلیل پسرخوانده‌هایش انتظار موفقیت در اسپانیا را نداشتند. نفوذ الیزابت کاملاً در حمایت از سیاست آلبرونی اعمال می‌شد، که یکی از اهداف اصلی آن بازپس‌گیری متصرفات باستانی ایتالیا در اسپانیا بود و در واقع منجر به تصرف ساردینیا و سیسیل شد. او چنان با جدیت در این سیاست وارد شد که وقتی نیروهای فرانسوی به پیرنه پیشروی
وارد شد که وقتی نیروهای فرانسوی به پیرنه پیشروی کردند، خود را در رأس یک لشکر از ارتش اسپانیا قرار داد. در آوریل ۱۷۱۹، ملکه در لشکرکشی پادشاه به خط مقدم پس از حمله فرانسه، او را همراهی کرد. او با لباس آبی و نقره‌ای، دائماً سوار بر اسب، سربازان خود را تشویق و همراهی می‌کرد. با این حال، جاه‌طلبی او به شدت ناامید شد. اتحاد سه‌گانه نقشه‌های او را با حمله نیروهای بریتانیایی به ویگو خنثی کرد و تا سال ۱۷۲۰، متفقین تبعید آلبرونی را شرط صلح قرار دادند. سیسیل و ساردینیا نیز باید تخلیه می‌شدند. در سال‌های پایانی فیلیپ
نیز باید تخلیه می‌شدند. در سال‌های پایانی فیلیپ پنجم، زمانی که تقریباً پیر شده بود، الیزابت کل سیاست اسپانیا را به گونه‌ای هدایت می‌کرد که تاج و تخت را در ایتالیا برای پسرانش تضمین کند. در سال ۱۷۳۱، او از تحقق طرح مورد علاقه‌اش با به رسمیت شناخته شدن پسرش دون کارلوس (که بعدها چارلز سوم اسپانیا شد) توسط قدرت‌ها در پیمان وین به عنوان دوک پارما و پس از پیمان وین در سال ۱۷۳۸، به تخت نشستن او بر تخت‌های ناپل و سیسیل، خرسند بود. پسر دوم او، فیلیپ، در سال ۱۷۴۸ دوک پارما شد. ملکه دواگر. در ۹ ژوئیه ۱۷۴۶، سلطنت
دوک پارما شد. ملکه دواگر. در ۹ ژوئیه ۱۷۴۶، سلطنت الیزابت با مرگ فیلیپ پنجم و جانشینی پسرخوانده‌اش فردیناند به پایان رسید. از آنجایی که فردیناند، مانند پدرش، امور دولتی را به همسرش، ماریا باربارا، واگذار کرد، سفیر فرانسه اظهار داشت: «این باربارا است که جانشین الیزابت می‌شود تا فردیناند که جانشین فیلیپ می‌شود.» الیزابت به عنوان ملکهٔ دواگر، در ابتدا حاضر به واگذاری قدرت نشد. او با گروهی از هوادارانش در عمارتی اجاره‌ای در مادرید به توافق رسید و خواستار اطلاع از سیاست‌های دولت شد و آشکارا از پادشاهان جدید
از سیاست‌های دولت شد و آشکارا از پادشاهان جدید انتقاد کرد. در اواسط سال ۱۷۴۷، ملکه باربارا توسط پرتغال و خوزه د کارواخال ای لنکستر تشویق به تعامل با او شد و در ۲۳ ژوئیه ۱۷۴۷، الیزابت به همراه دربارش به کاخ لا گرانخا تبعید شد، جایی که بقیهٔ دوران سلطنت پسرخوانده‌اش را در تبعید از دربار سلطنتی و هرگونه نفوذی در سیاست گذراند. او میزبان پذیرایی‌های باشکوهی بود که در آن از دیپلمات‌های خارجی استقبال می‌کرد و انتقاد مخالفان از پسرخوانده‌اش را تشویق می‌کرد. آخرین باری که الیزابت فارنیز در سیاست دخالت داشت، پس از
باری که الیزابت فارنیز در سیاست دخالت داشت، پس از مرگ پسرخوانده‌اش، فردیناند ششم، در سال ۱۷۵۹ بود. پس از مرگ او، تاج و تخت اسپانیا به پسر خودش رسید که در آن زمان به عنوان پادشاه ناپل غایب بود. الیزابت از زمان مرگ فردیناند ششم در سال ۱۷۵۹ تا زمان روی کار آمدن پسرش چارلز سوم در سال ۱۷۶۰، به عنوان نایب‌السلطنه موقت اسپانیا منصوب شد. در فاصله زمانی بین مرگ شوهرش در سال ۱۷۴۶ و مرگ خودش در سال ۱۷۶۶، شاهد رویدادهای بسیاری بود: به تخت نشستن پسرخوانده‌اش، فردیناند ششم و باربارا پرتغالی، که از او متنفر بود؛ و به تخت
و باربارا پرتغالی، که از او متنفر بود؛ و به تخت نشستن پسر دوم محبوبش، فیلیپ، در پارما. در سال ۱۷۵۲، او کاخ سلطنتی ریوفریو را به عنوان اقامتگاه وارث خود ساخت. او بعدها بیشتر وقت خود را در کاخ‌های لا گرانخا و آرانخوئز گذراند. او حامی کارخانه شیشه‌سازی سلطنتی در لا گرانخا بود. او در سال ۱۷۶۶ در سن ۷۳ سالگی در آرانخوئز درگذشت. او در کنار همسرش در کولجیاتا سن ایلدفونسو به خاک سپرده شد. مجموعه هنری گسترده او بین سه پسرش تقسیم شد. سال‌های پایانی او. او سال‌های آخر عمرش را در آرانخوئز گذراند، جایی که خود را وقف
عمرش را در آرانخوئز گذراند، جایی که خود را وقف کارهای خیریه کرد و قدیس حامی یسوعیان شد. او در ۱۱ ژوئیه ۱۷۶۶، در حالی که اکنون پیر (۷۳ ساله) و تقریباً نابینا بود، درگذشت. او در کنار همسرش در کلیسای کاخ سلطنتی لا گرانخا به خاک سپرده شد. از او (وارث خانواده‌های فارنیز و مدیچی، از نوادگان مستقیم پاپ پل سوم) و از فیلیپ پنجم، بوربون‌های اسپانیا، بوربون‌های ناپل و بوربون‌های پارما، از جمله به‌طور غیرمستقیم دوک‌های بزرگ لوکزامبورگ، به وجود آمدند. فردریک دوم، پادشاه پروس، که معاصران خود را به خوبی می‌شناخت، دربارهٔ
پروس، که معاصران خود را به خوبی می‌شناخت، دربارهٔ او گفت: «قلب پرانرژی یک رومی، غرور یک اسپارتی، سرسختی یک انگلیسی، حیله‌گری یک ایتالیایی، و سرزندگی یک فرانسوی، در کنار هم این زن بی‌نظیر را شکل داده‌اند. او با جسارت به سوی تحقق طرح‌هایش پیش می‌رود؛ هیچ چیز نمی‌تواند او را غافلگیر کند، هیچ چیز نمی‌تواند او را متوقف کند.»
«تدفین» ("The Deposition") که با نام‌های پالا بالیونی ("")، تدفین بورگزی (B"orghese Entombment") یا «دفن» نیز شناخته می‌شود، یک نقاشی رنگ روغن اثر رافائل، نقاش ایتالیایی دوره رنسانس والا است. این نقاشی که با امضا و تاریخ «رافائل. اوربیناس. MDVII» ترسیم شده، در گالری بورگزی در رم قرار دارد. این نقاشی، تابلوی مرکزی یک محراب بزرگتر است که به سفارش آتالانتا بالیونی از پروجا به افتخار پسر مقتولش، گریفونتو بالیونی، کشیده شده است. مانند بسیاری از آثار، این نقاشی عناصری از موضوعات مشترک «استناد به مسیح»، «مرثیه
عناصری از موضوعات مشترک «استناد به مسیح»، «مرثیه مسیح» و «دفن مسیح» را به اشتراک می‌گذارد. این نقاشی روی تابلوی چوبی است و ابعاد آن ۱۸۴ در ۱۷۶ سانتی‌متر است. سفارش. در اوایل قرن شانزدهم، خشونت بین جناح‌ها، عمدتاً به شکل نبرد تن به تن، در پروجا و سایر نقاط ایتالیا، مانند فلورانس، نسبتاً رایج بود. خانواده بالیونی، اربابان پروجا و مناطق اطراف و همچنین رهبران سربازان مزدور بودند. در شب ۳ ژوئیه ۱۵۰۰، معروف به عروسی سرخ، یک واقعه خونین به ویژه در پروجا رخ داد که گریفونتو بالیونی و برخی از اعضای خشمگین خانواده
گریفونتو بالیونی و برخی از اعضای خشمگین خانواده توطئه کردند تا بخش عمده‌ای از بقیه خانواده بالیونی را در حالی که خواب بودند، به قتل برسانند. به گفته ماتارازو، وقایع‌نگار خانواده، پس از این خونریزی، مادر گریفونتو، آتالانتا بالیونی، از پناه دادن به پسرش در خانه‌اش خودداری کرد و هنگامی که او به شهر بازگشت، با جان پائولو بالیونی، رئیس خانواده که با فرار از پشت بام‌ها شب را پشت سر گذاشته بود، روبرو شد. آتالانتا نظرش را عوض کرد و به دنبال پسرش دوید، اما درست به موقع رسید و دید که پسرش توسط جیان پائولو و افرادش
موقع رسید و دید که پسرش توسط جیان پائولو و افرادش کشته می‌شود. چند سال بعد، آتالانتا به رافائل جوان سفارش داد تا یک نقاشی محرابی به یادبود گریفونتو در کلیسای خانوادگی در سن فرانچسکو آل پراتو بکشد. رافائل این سفارش را بسیار جدی گرفت و طی دو سال روی طرح خود کار کرد و آن را از طریق دو مرحله و ترسیمات مقدماتی متعدد توسعه داد. این آخرین سفارش از چندین سفارش بزرگ رافائل جوان برای پروجا، شهر زادگاه استادش پروجینو بود. او پیش از این برای همان کلیسا، تابلوی محراب اودی (که اکنون در واتیکان است) را برای خانواده رقیب
(که اکنون در واتیکان است) را برای خانواده رقیب بزرگ بالیونی (که با آنها نیز ازدواج کرده بودند) و آثار بزرگ دیگری را نقاشی کرده بود. سفارش جدید، مرحله مهمی در پیشرفت او به عنوان یک هنرمند و شکل‌گیری سبک پخته‌اش بود. این نقاشی در محل خود باقی ماند تا اینکه در سال 1608، توسط گروهی که برای کاردینال شیپیونه بورگزه، برادرزاده پاپ پل پنجم، کار می‌کردند، به زور از آنجا برده شد. به منظور آرام کردن شهر پروجا، پاپ دو نسخه از نقاشی را به جووانی لانفرانکو و شوالیه آرپینو سفارش داد، و اثر آرپینو هنوز در پروجا است. اگرچه
سفارش داد، و اثر آرپینو هنوز در پروجا است. اگرچه در سال ۱۷۹۷ توسط فرانسوی‌ها مصادره و در پاریس در موزه لوور، که سپس به موزه ناپلئون تغییر نام داد، به نمایش گذاشته شد، اما در سال ۱۸۱۵ به گالریا بورگزه بازگردانده شد، به جز پردلا که به موزه‌های واتیکان منتقل شد. طرح‌های مقدماتی. رافائل طرح‌ها یا پیش‌نویس‌های اولیه متعددی را همزمان با تکامل ایده‌اش برای ترکیب‌بندی خلق کرد (چندین مورد از آنها در ویکی‌مدیا کامنز موجود است - به لینک زیر مراجعه کنید). او با موضوع سوگواری بر مسیحِ درگذشته، مشابه نقاشی معروفی با
سوگواری بر مسیحِ درگذشته، مشابه نقاشی معروفی با همین نام از استادش پیترو پروجینو، شروع کرد. او از آن ایده به سمت تدفین مسیح حرکت کرد، شاید الهام گرفته از یک نقش برجسته رومی باستانی از ملئاگرو از اساطیر یونان، تدفین میکل‌آنژ یا چاپ تدفین اثر مانتنیا باشد. با نگاهی به مطالعات او، می‌توانیم ببینیم که این دوره طولانی تکامل به رافائل فرصت داد تا بسیاری از سبک‌ها و تکنیک‌های جدیدی را که از مطالعاتش در مورد استادان رنسانس، لئوناردو داوینچی و میکل‌آنژ و همچنین دیگر هنرمندان آن دوره، توسعه داده بود، به اجرا درآورد.
هنرمندان آن دوره، توسعه داده بود، به اجرا درآورد. این دو مرحله طراحی را می‌توان به طور کلی «پروژیایی» و «فلورانسی» نامید. تغییر قابل توجه موضوع از سوگواری به تدفین، بر شخصیت کلی نقاشی تأثیر گذاشت، زیرا از یک پیه‌تا نمادین‌تر به موضوعی با جذابیت روایی بیشتر تغییر یافت. تجزیه و تحلیل. جورجو وازاری، زندگینامه‌نویس مشهور هنرمندان ایتالیایی، نیز اثر رافائل را به عنوان یک نقاشی روایی درک می‌کرد. وازاری پس از دیدن اثر محراب در محیط اصلی آن، شرح مفصلی ارائه می‌دهد:در این تصویر بسیار الهی، مسیح مرده‌ای به سوی مقبره
این تصویر بسیار الهی، مسیح مرده‌ای به سوی مقبره حمل می‌شود که با چنان تازگی و چنان مراقبت عاشقانه‌ای اجرا شده است که به نظر می‌رسد تازه نقاشی شده است. در ترکیب این اثر، رافائل غمی را که نزدیکترین و مهربان‌ترین بستگان متوفی هنگام به خاک سپردن پیکر کسی که بهترین محبوب آنها بوده و در حقیقت، شادی، افتخار و رفاه کل خانواده به او وابسته بوده است، احساس می‌کنند، برای خود تصور کرده است. بانوی ما در حال غش دیده می‌شود؛ و سر همه چهره‌ها در گریه بسیار مهربان است، به ویژه سر سنت جان که با دستان گره کرده، سرش را به
ویژه سر سنت جان که با دستان گره کرده، سرش را به گونه‌ای خم کرده است که سخت‌ترین قلب را به ترحم وامی‌دارد. و در حقیقت، هر کسی که به کوشش، عشق، هنر و لطف نشان داده شده در این تصویر توجه کند، دلیل زیادی برای شگفتی دارد، زیرا همه بینندگان آن را شگفت‌زده می‌کند، چه با حال و هوای چهره‌ها، زیبایی پرده‌ها و به طور خلاصه، کمال والایی که در هر بخش آشکار می‌کند.وازاری در توصیف «تدفین» لحنی احترام‌آمیز دارد و با دقت فراوان نه تنها به شخصیت‌های مهم نقاشی، بلکه به تأثیر آنها بر بیننده نیز می‌پردازد. با نگاهی ظاهری به
آنها بر بیننده نیز می‌پردازد. با نگاهی ظاهری به آن، صحنه‌ای که به تصویر کشیده شده است در واقع نه «رسم» و نه «تدفین» است، بلکه در جایی بین این دو قرار دارد. می‌توانیم این را از طریق پس‌زمینه تشخیص دهیم: در سمت راست، کوه کالواری، محل مصلوب شدن و دفن، و در سمت چپ، غاری است که تدفین در آن انجام خواهد شد. و بنابراین دو مرد، بدون هاله نور، از یک تکه پارچه کتانی برای حمل مسیح مرده استفاده می‌کنند و به نظر می‌رسد که همه شرکت‌کنندگان در حمل جسد در حالت تعلیق هستند. این دو مرد و مسیح، قطرهای بسیار قوی به شکل V تشکیل
دو مرد و مسیح، قطرهای بسیار قوی به شکل V تشکیل می‌دهند. مرد جوان‌تر در سمت راست که مسیح را در دست دارد، به عنوان نمادی از جوان کشته شده، خود گریفونتو (Grifonetto)، فرض می‌شود. علاوه بر دو مردی که جسد را حمل می‌کنند، سنت یوحنا و نیکودیموس را در پشت و سمت چپ و مریم مجدلیه را در حالی که دست مسیح را گرفته است، داریم. پاهای سنت جان و نیکودیموس مشکل حواس‌پرتی ایجاد می‌کنند، به خصوص در مورد نیکودیموس، زیرا به دلیل انسداد دید، مشخص نیست که او دقیقاً چه کاری انجام می‌دهد یا دقیقاً به چه چیزی نگاه می‌کند. در سمت
می‌دهد یا دقیقاً به چه چیزی نگاه می‌کند. در سمت راست، در گروه پیکره‌ای دیگر، کمی پشت سر صحنه، سه مریم مقدس در حال حمایت از مریم مقدس هستند که به احتمال زیاد به دلیل غم و اندوه فراوانش غش کرده است (تصویری بحث‌برانگیز که به غش کردن مریم مقدس معروف است). نحوه زانو زدن یکی از مریم‌ها بیش از حد ناشیانه است، با پیچش شدید و پارچه‌ای با برش‌های تیز، که به عنوان فیگوراسرپتیناتا نیز شناخته می‌شود. اگرچه در سایر آثار معروف نیز دیده می‌شود، اما به نظر می‌رسد که موقعیت او مستقیماً از نمونه دونی توندو میکل‌آنژ که تنها
او مستقیماً از نمونه دونی توندو میکل‌آنژ که تنها چند سال قبل تکمیل شده بود، الهام گرفته شده است. از نظر رنگ، رافائل استفاده از قرمزهای قوی، آبی‌ها، زردها و سبزها را متعادل می‌کند و تضاد ظریفی در رنگ‌های بدن خود ایجاد می‌کند، که به بهترین وجه در تصویر مریم مجدلیه زنده که دست مسیح مرده را گرفته است، دیده می‌شود. محراب. همانطور که در بالا ذکر شد، محراب شامل چیزی بیش از یک قاب اصلی بود. قالب بالایی (که اکنون در گالری ملی اومبریا در پروجا قرار دارد) تابلویی از «خدای پدر در جلال کروبیان، در حال برکت دادن به
از «خدای پدر در جلال کروبیان، در حال برکت دادن به پسرش» داشت. خود تابلوی اصلی دارای قابی بود که بخش‌هایی از آن هنوز باقی مانده است و با تاج‌گذاری گریفین‌ها و تغذیه آنها توسط بت‌های بالدار نشسته بر سر قوچ‌ها تزئین شده بود، که همگی به رنگ زرد-برنزی در زمینه آبی بودند (نشان خانوادگی بالیونی سر گریفین بود و همچنین نام همسر و پسر آتالانتا گریفونتو بود). در زیر آن، یک پیش‌نما از سه بخش خاکستری (تک رنگ) وجود داشت که فضایل الهی را نشان می‌دادند (1507. رنگ روغن روی تابلو، سه بخش 18 در 44 سانتی‌متر هر کدام. رم،
روی تابلو، سه بخش 18 در 44 سانتی‌متر هر کدام. رم، گالری واتیکان). این سه تابلو در ابتدا در پایه محراب قرار داشتند تا از چپ به راست، امید، نیکوکاری و ایمان را نشان دهند، که هر کدام از آنها دو بتی در دو طرف آن قرار دارند. موضوعات پیش از نقاشی به صورت نمادین با تابلوی اصلی بالا مرتبط هستند: نیکوکاری در مرکز بر مضمون مادری تأکید دارد، در حالی که امید و ایمان به بن‌مایه اصلی، یعنی رستگاری مسیح، اشاره دارند. بنابراین، طرح رافائل نه تنها به مضمون محراب، بلکه به شرایط خصوصی اهداکننده، آتالانتا بالیونی (Atalanta
شرایط خصوصی اهداکننده، آتالانتا بالیونی (Atalanta Baglioni)، نیز اشاره دارد.
پائولا آمادِئی (۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۶۴) دیپلمات ایتالیایی و سفیر ایتالیا در ایران از مارس ۲۰۲۴ است. او در سال ۱۹۹۲ به هیئت دیپلماتیک ایتالیا پیوست. تحصیلات. او در سال ۱۹۸۸ با درجهٔ ممتاز در رشتهٔ علوم سیاسی از دانشگاه ساپینزا رم فارغ‌التحصیل شد. سپس در سال ۱۹۹۲ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ مطالعات پیشرفتهٔ اروپایی از کالج اروپا در بروژ دریافت کرد. حرفه. آمادئی نخستین مأموریت خارجی خود را به‌عنوان معاون رئیس هیئت نمایندگی و رئیس دفتر بازرگانی در سفارت ایتالیا در سنگاپور از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ انجام داد. او از ۲۴
سنگاپور از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ انجام داد. او از ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۲ تا ۱ مارس ۲۰۱۶ سفیر ایتالیا در عمان بود.از ژوئن ۲۰۱۸ تا ژانویه ۲۰۲۰ نیز رئیس دفتر وزیر مشاور در امور خارجه و وزیر مختار در وزارت امور خارجه و همکاری‌های بین‌المللی ایتالیا در رم بود. او از ژانویه ۲۰۲۰ به‌عنوان سفیر ایتالیا در پادشاهی بحرین خدمت کرد.از مارس ۲۰۲۴ نیز به‌عنوان سفیر ایتالیا در ایران منصوب شده است.
امنیت مرکز داده (به انگلیسی: Data Center Security) به مجموعه‌ای از سیاست‌ها، رویه‌ها، و فناوری‌های فیزیکی و منطقی اطلاق می‌شود که برای محافظت از یک مرکز داده در برابر تهدیدات داخلی و خارجی به کار گرفته می‌شوند. این یک رویکرد جامع و چندلایه است که هدف آن تضمین سه اصل بنیادین امنیت اطلاعات، یعنی محرمانگی (Confidentiality)، یکپارچگی (Integrity) و در دسترس بودن (Availability) داده‌ها و سرویس‌های میزبانی‌شده در آن است. امنیت مرکز داده تنها به حفاظت از داده‌های دیجیتال محدود نمی‌شود، بلکه شامل حفاظت از
دیجیتال محدود نمی‌شود، بلکه شامل حفاظت از زیرساخت‌های فیزیکی مانند سرورها، تجهیزات شبکه، سیستم‌های برق و تهویه مطبوع نیز می‌گردد. از این رو، هرگونه اختلال در عملکرد یا نفوذ به آن می‌تواند منجر به خسارات مالی، حقوقی و اعتباری جبران‌ناپذیری برای یک سازمان شود. فلسفه و اصول بنیادین. سه‌گانه امنیت اطلاعات (CIA Triad). امنیت مرکز داده بر سه اصل کلیدی استوار است که به «سه‌گانه CIA» مشهور است: دفاع در عمق (Defense in Depth). یکی از استراتژی‌های اصلی در امنیت مرکز داده، «دفاع در عمق» است. این اصل بیان می‌کند که
داده، «دفاع در عمق» است. این اصل بیان می‌کند که امنیت نباید تنها به یک نقطه کنترل متکی باشد. در عوض، باید چندین لایه امنیتی مستقل و متوالی ایجاد کرد تا اگر یک لایه شکسته شد، لایه‌های بعدی بتوانند از نفوذ بیشتر جلوگیری کنند. این لایه‌ها از محیط بیرونی مرکز داده شروع شده و تا خود داده‌ها در هسته سیستم ادامه می‌یابند. لایه‌های امنیت مرکز داده. بر اساس اصل دفاع در عمق، امنیت یک مرکز داده مدرن به صورت لایه‌لایه طراحی می‌شود: ۱. امنیت فیزیکی (Physical Security). این لایه، اولین و بیرونی‌ترین خط دفاعی است و هدف
این لایه، اولین و بیرونی‌ترین خط دفاعی است و هدف آن جلوگیری از دسترسی فیزیکی غیرمجاز به تأسیسات است. ۲. امنیت شبکه (Network Security). این لایه بر حفاظت از زیرساخت شبکه و داده‌های در حال انتقال متمرکز است. ۳. امنیت منطقی و نرم‌افزار (Logical and Software Security). این لایه به حفاظت از سیستم‌عامل‌ها، برنامه‌ها و خود داده‌ها می‌پردازد. ۴. امنیت پرسنل (Personnel Security). انسان‌ها اغلب ضعیف‌ترین حلقه در زنجیره امنیت محسوب می‌شوند. این لایه بر مدیریت ریسک‌های مرتبط با کارکنان تمرکز دارد. استانداردها و
مرتبط با کارکنان تمرکز دارد. استانداردها و چارچوب‌ها. برای اطمینان از پیاده‌سازی یکپارچه و مؤثر کنترل‌های امنیتی، مراکز داده معتبر از استانداردها و چارچوب‌های بین‌المللی پیروی می‌کنند. از جمله مهم‌ترین این استانداردها می‌توان به ISO/IEC 27001 (سیستم مدیریت امنیت اطلاعات) و گزارش‌های کنترلی مانند SSAE 18 (SOC 1/SOC 2) اشاره کرد که به مشتریان اطمینان می‌دهند که مرکز داده از بهترین شیوه‌ها پیروی می‌کند.
سواد هوش مصنوعی (به انگلیسی: AI Literacy) به مجموعه‌ای از توانمندی‌ها اطلاق می‌شود که افراد را قادر می‌سازد تا فناوری‌های هوش مصنوعی (AI) را به صورت بنیادین درک کنند، به طور مؤثر از آن‌ها استفاده کرده، و به صورت انتقادی ارزیابی نمایند. این مفهوم صرفاً به دانش فنی یا برنامه‌نویسی هوش مصنوعی محدود نمی‌شود، بلکه شامل درک مفاهیم کلیدی، شناخت قابلیت‌ها و محدودیت‌ها، و آگاهی از پیامدهای اخلاقی و اجتماعی این فناوری است. در جهانی که هوش مصنوعی به سرعت در حال ادغام در تمامی جنبه‌های زندگی، از دستیارهای شخصی و
در تمامی جنبه‌های زندگی، از دستیارهای شخصی و موتورهای جستجو گرفته تا تشخیص پزشکی و استخدام، است، سواد هوش مصنوعی به یک مهارت شهروندی ضروری تبدیل شده است. هدف آن، توانمندسازی افراد برای تعامل آگاهانه با سیستم‌های هوشمند و مشارکت در مباحث عمومی پیرامون آینده این فناوری است. اهمیت و ضرورت در عصر حاضر. ظهور و گسترش سریع هوش مصنوعی، به ویژه یادگیری ماشین و یادگیری ژرف، ضرورت کسب این سواد را دوچندان کرده است. دلایل اصلی اهمیت آن عبارتند از: مؤلفه‌های اصلی سواد هوش مصنوعی. سواد هوش مصنوعی معمولاً شامل سه حوزه
هوش مصنوعی. سواد هوش مصنوعی معمولاً شامل سه حوزه اصلی دانش، مهارت‌ها و تفکر انتقادی است. ۱. دانش مفهومی (Conceptual Knowledge). این بخش به درک مفاهیم بنیادین هوش مصنوعی می‌پردازد: ۲. مهارت‌های عملی (Practical Skills). این مؤلفه‌ها به توانایی استفاده کاربردی از ابزارهای هوش مصنوعی اشاره دارند: ۳. تفکر انتقادی و ابعاد اخلاقی (Critical Thinking and Ethical Dimensions). این بخش مهم‌ترین وجه تمایز سواد هوش مصنوعی از دانش صرفاً فنی است: ارتباط با سایر سوادها. سواد هوش مصنوعی بر پایه سایر سوادهای دیجیتال بنا شده
هوش مصنوعی بر پایه سایر سوادهای دیجیتال بنا شده است:
ویلیام برن واکر (1891-1968) بازیکن فوتبال حرفه‌ای انگلیسی بود که به عنوان مهاجم در لیگ فوتبال انگلیس برای تیم‌های فولام و لینکولن سیتی بازی می‌کرد. او اولین بازیکن فولام بود که در یک مسابقه لیگ فوتبال در ۱۵ فوریه ۱۹۱۳، مقابل برادفورد سیتی کارت قرمز دریافت کرد. زندگی شخصی. واکر در طول جنگ جهانی اول در ارتش بریتانیا خدمت کرد و به خاطر بیماری مالاریا که در فلسطین به آن مبتلا شد، در نهایت دوران فوتبال او به پایان رسید.
ویتوریو چینی، کونته دی مونسلیچه (Vittorio Cini, Conte di Monselice) (۲۰ فوریه ۱۸۸۵ - ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۷) یک صنعتگر و سیاستمدار ایتالیایی، سناتور از ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۳ و وزیر ارتباطات پادشاهی ایتالیا از فوریه تا ژوئیه ۱۹۴۳ بود. او در زمان خود از ثروتمندترین افراد ایتالیا بود. زندگینامه. پسر جوریو چینی، داروساز اهل فرارا، و اوژنیا برتی، از پدرش چند معدن تراکیت در ونتو و چند زمین در منطقه فرارا به ارث برد. پس از تحصیل در رشته اقتصاد و تجارت در سوئیس، او نخستین کسی بود که کارهای مهم احیای اراضی در ایتالیا (پینتا دی
که کارهای مهم احیای اراضی در ایتالیا (پینتا دی دسترا و گیوساگو) را انجام داد و زمین‌ها را از فرسایش ناشی از دریا نجات داد. او همچنین کارهای کانال‌کشی انجام داد و شبکه‌ای برای ناوبری داخلی دره پو طراحی کرد. در سال ۱۹۱۸ با بازیگر لیدا بورلی ازدواج کرد که از او یک پسر به نام جورجو (متولد ۱۹۱۸) و سه دختر به نام‌های مینا (متولد ۱۹۲۰)، یانا و یلدا (دوقلوها، متولد ۱۹۲۴) به دنیا آورد.. پس از جنگ جهانی اول، چینی خود را وقف ارتقای شهر ونیز کرد و پایه‌های ساخت بندر مارگرا را بنا نهاد. در دوره بین دو جنگ، چینی به
مارگرا را بنا نهاد. در دوره بین دو جنگ، چینی به همراه دوست برادری‌اش جوزپه ولپی، یکی از نمایندگان اصلی گروه موسوم به «گروه ونیزی» از بازرگانان بود که از آن به عنوان «ذهن مالی» یاد می‌شد. فعالیت‌های تجاری او عمدتاً در بخش‌های مالی، فولاد، برق، دریانوردی، گردشگری و بیمه توسعه یافت. بعدها مدیریت کارخانه فولاد ایلوا که در شرایط اقتصادی بدی قرار داشت به او سپرده شد. او از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۴۳ در هیئت مدیره کمپانی ادیسون خدمت کرد و از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۳ کمیسر کل نمایشگاه جهانی رم بود که با این حال به دلیل وقوع جنگ
جهانی رم بود که با این حال به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم هرگز برگزار نشد. در همان دوره او به حزب ملی فاشیست نیز پیوست و در سال ۱۹۳۴ سناتور شد. در ۱۶ مه ۱۹۴۰ عنوان کنت مونسلیچه به او اعطا شد. در فوریه ۱۹۴۳، چینی توسط بنیتو موسولینی به عنوان وزیر ارتباطات منصوب شد، اما پس از شش ماه به دلیل اختلافات عمیق با دیکتاتور استعفا داد (در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۳، در آخرین جلسه کابینه، او با دوچه روبرو شد و به او گفت که لازم است زمان و راهی برای خروج از جنگ پیدا شود). پس از آتش‌بس کاسیبیله، او توسط آلمانی‌ها در رم دستگیر و در
کاسیبیله، او توسط آلمانی‌ها در رم دستگیر و در اردوگاه کار اجباری داخائو زندانی شد. پسرش جورجو، که جواهرات مادرش را فروخته بود، به فرماندهان اس‌اس رشوه داد و آزادی او را تضمین کرد. پس از آن به سوئیس فرار کرد و در آنجا با ولپی که او نیز به آنجا فرار کرده بود، دوباره متحد شد. در سوئیس، چینی و ولپی با اعضای دموکراسی مسیحی آینده دوست شدند. پس از مرگ پسرش جورجیو در یک سانحه هوایی در سال ۱۹۴۹، سینی برای چند سال کاملاً از تجارت و سیاست کناره‌گیری کرد و زندگی خود را وقف کارهای خیریه کرد. او امتیازی از دولت برای کل
وقف کارهای خیریه کرد. او امتیازی از دولت برای کل جزیره، سان جورجیو ماجوره، در مقابل ساحل پیازا سن مارکو، دریافت کرد و پس از تأمین مالی کارهای مهم و ضروری مرمت، بنیاد چینی را تأسیس کرد، مرکزی هنری و فرهنگی که محل مؤسساتی برای آماده‌سازی حرفه‌ای و آموزش جوانان برای زندگی در دریا است. پس از بحران عمیق معنوی ناشی از مرگ پسرش، او از فراماسونری فرارا که مدت‌ها به آن رفت و آمد داشت، فاصله گرفت و به فرقه ژزوئیت پیوست. در سال ۱۹۵۳، پس از مرگ رئیس کمپانی ادیسون، آکیله گاجا، همکار نزدیک و وفادار ولپی و "گروه ونیزی"،