payamvha/North_RAG huggingface dataset:
غیرکمونیست بود. او دو بار توسط کمیته خدمات دوستان آمریکایی (AFSC) برای جایزه صلح نوبل نامزد شد؛ این کمیته در سال ۱۹۴۷ همراه با Friends Service Council بریتانیا، اکنون Quaker Peace and Social Witness، به نمایندگی از تمامی کویکرها جهان جایزه صلح نوبل را دریافت کرد. از جمله افرادی که به‌صورت علنی از تلاش‌های او حمایت کردند، کارلو لوی، اریک فروم، برتراند راسل، ژان پیاژه، آلدوس هاکسلی، ژان-پل سارتر و ارنست بلوخ بودند. در سیسیل، لئوناردو شیاچیا بسیاری از ایده‌های او را تبلیغ کرد. در ایالات متحده، ایدئالیسم
او را تبلیغ کرد. در ایالات متحده، ایدئالیسم پیشا-مسیحی او به‌طور اشتباه با کمونیسم اشتباه گرفته شد. او همچنین دریافت‌کننده جایزه بین‌المللی جامنلال باجاج ۱۹۸۹ از بنیاد جامنلال باجاج هند بود. سال‌های اولیه. دانیلو دولچی در شهر کارستیک سژانا (اکنون در اسلوونی) که آن زمان بخشی از منطقه مرزی ایتالیایی به نام مارس جولیا بود، به دنیا آمد. پدرش یک مسئول راه‌آهن سیسیلی بی‌خدا و مادرش، ملی کوکلج، زن اسلوونیایی عمیقاً کاتولیک محلی بود. دانیلو جوان در دولت فاشیستی بنینتو موسولینی رشد کرد. در نوجوانی دولچی شاهد ورود
موسولینی رشد کرد. در نوجوانی دولچی شاهد ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم بود و خانواده‌اش را با پاره کردن هر پوستر جنگ فاشیستی‌ای که می‌یافت نگران می‌کرد. او بعدها گفت: «من هرگز عبارت 'معترض وجدان' را نشنیده بودم و نمی‌دانستم چنین افرادی در جهان وجود دارند، اما به شدت احساس می‌کردم که کشتن مردم نادرست است و مصمم بودم هرگز این کار را نکنم». او تلاش کرد از دست مقامات که او را به تخریب پوسترها متهم می‌کردند فرار کند، اما هنگام تلاش برای رسیدن به رم دستگیر شد و مدتی کوتاه در زندان بود. او از خدمت در ارتش جمهوری
کوتاه در زندان بود. او از خدمت در ارتش جمهوری سالو، دولت دست‌نشانده موسولینی پس از حمله متفقین در ۱۹۴۳، امتناع کرد. دولچی از کار کشیش کاتولیک دون زنو سالتینی الهام گرفت، کسی که پس از جنگ جهانی دوم یتیم‌خانه‌ای برای ۳۰۰۰ کودک رها شده راه‌اندازی کرده بود. این مکان در اردوگاه سابق فوسولی نزدیک مودنا در امیلیا رومانیا بود و نومادل‌فیا نامیده می‌شد: مکانی که برادری قانون است. در سال ۱۹۵۰ دولچی در سن بیست و پنج سالگی تحصیلات معماری و مهندسی بسیار امیدبخش خود در سوئیس را رها کرد، استاندارد زندگی طبقه متوسط خود را
را رها کرد، استاندارد زندگی طبقه متوسط خود را کنار گذاشت و به خدمت فقرا و افراد محروم پرداخت. دولچی جامعه مشابهی به نام سفارلو ایجاد کرد. دون زنو توسط مقامات که او را کمونیست می‌دانستند تحت آزار قرار می‌گرفت و حتی واتیکان علیه او موضع گرفت و او را "کشیش دیوانه" خواند. مقامات تصمیم گرفتند یتیم‌ها را به آسایشگاه‌ها منتقل و هر دو جامعه نومادل‌فیا و سفارلو را تعطیل کنند. دولچی باید نظاره‌گر می‌بود که نیروهای دولتی بسیاری از کودکان جامعه را می‌برند و تمام انرژی خود را برای ساخت یک نومادل‌فیا جدید به کار گرفت.
خود را برای ساخت یک نومادل‌فیا جدید به کار گرفت. تا سال ۱۹۵۲، او آماده بود به جای دیگری برود. در سیسیل. در سال ۱۹۵۲ دولچی تصمیم گرفت به «فقیرترین جایی که تاکنون دیده بودم» برود — دهکده ماهیگیری تراپتو در غرب سیسیل، حدود ۳۰ کیلومتر غرب پالرمو. در بازدید قبلی از سایت‌های باستان‌شناسی یونانی سیسیل، او کاملاً به فقر روستایی شدید آگاه شد. شهرهایی بدون برق، آب جاری یا فاضلاب، مردم فقیر که به سختی در مرز گرسنگی زندگی می‌کردند، عمدتاً بی‌سواد و بیکار، و بی‌اعتماد به دولت و نادیده گرفته شده توسط کلیسای خود. دولچی
به دولت و نادیده گرفته شده توسط کلیسای خود. دولچی در تراپتو یتیم‌خانه‌ای راه‌اندازی کرد، با کمک وینچزینا مانگانو، بیوه یک ماهی‌گیر و اتحادیه‌ای که او را از تنگدستی نجات داده بود و پنج فرزندش را به فرزندی پذیرفت. بعداً او به بالای تپه به پارتینیکو نزدیک رفت، جایی که تلاش کرد کشاورزان بی‌زمین را به تعاونی‌ها سازماندهی کند. دولچی شروع به استفاده از اعتصاب غذا، اعتراضات نشسته و تظاهرات غیرخشونت‌آمیز به عنوان روش‌هایی برای مجبور کردن دولت‌های منطقه‌ای و ملی به انجام بهبودها در مناطق فقیرنشین جزیره کرد. در
به انجام بهبودها در مناطق فقیرنشین جزیره کرد. در نهایت، او به عنوان "مهاتما گاندی سیسیل" شناخته شد، همان‌طور که یک خبرنگار فرانسوی او را نامیده بود. اعتراض مسالمت‌آمیز. در طول دوران فعالیتش در سیسیل، دولچی از روش‌های اعتراض مسالمت‌آمیز استفاده کرد، یکی از مشهورترین اعتصاب‌های غذای او در نوامبر ۱۹۵۵ بود، زمانی که یک هفته در پارتینیکو روزه گرفت تا توجه به فلاکت و خشونت منطقه جلب و ساخت سد بر روی رودخانه یاتو را برای آبیاری کل دره ترویج دهد. یکی از تکنیک‌هایی که او نوآوری کرد "اعتصاب معکوس" (کار بدون دستمزد)
که او نوآوری کرد "اعتصاب معکوس" (کار بدون دستمزد) بود، که پروژه‌های عمومی غیرمجاز برای فقرا را آغاز می‌کرد. این روش باعث شد او در سال ۱۹۵۶ نخستین شهرت خود را کسب کند، زمانی که حدود ۱۵۰ مرد بیکار را برای تعمیر یک جاده عمومی گرد آورد. پلیس آن را مانع‌تراشی خواند؛ دستیارانش کنار رفتند؛ او روی زمین دراز کشید و بازداشت شد. او ماهرانه برای خود تبلیغ کرد. وکلای مشهوری مانند پیِرو کالاماندری داوطلبانه برای دفاع از او آماده شدند. نویسندگان مشهوری مانند ایگنازیو سیلون، آلبرتو موراویا و کارلو لوی از جمله دیگران
سیلون، آلبرتو موراویا و کارلو لوی از جمله دیگران اعتراض کردند. دادگاه پالرمو دولچی و دو دوجین هم‌متهمانش را از اتهام مقاومت و توهین به پلیس تبرئه کرد، اما به ۵۰ روز زندان (مدتی که قبلاً گذرانده بودند) و ۲۰۰۰۰ لیرا (۳۲ دلار آمریکا) جریمه به‌خاطر «تجاوز به زمین متعلق به دولت» محکوم شدند. پس از آزادی، او کمپین ساخت سد بر روی رودخانه یاتو را از سر گرفت و کار در نهایت در فوریه ۱۹۶۳ آغاز شد. سپس او کمپینی برای ساخت سد بر روی رودخانه بلیچه آغاز کرد تا از تبدیل دره به زمین بایر جلوگیری و اشتغال ایجاد شود و مهاجرت
به زمین بایر جلوگیری و اشتغال ایجاد شود و مهاجرت کارگران متوقف شود. دولچی هفته‌ای عزاداری اعلام کرد و با ۳۰ همراه در مارس ۱۹۶۵ اعتصاب غذا در میدان شهر روکامنا برگزار کرد. سپس هیئتی از شهرداران ۱۹ شهر در دره به رم برد تا برای سد درخواست کنند و با حمل بنرهایی که اعتراض می‌کردند «دره بلیچه در حال مرگ است» به پارلمان رژه رفتند. در ژانویه ۱۹۶۸، منطقه شاهد زمین‌لرزه‌ای بود که بخش عمده‌ای از دره بلیچه را ویران کرد. دولچی به‌طور فعال به قربانیان کمک کرد و ماه‌ها پس از این فاجعه، تظاهرات و اعتصاب‌های غذا برای
پس از این فاجعه، تظاهرات و اعتصاب‌های غذا برای درخواست کمک فوری به خانواده‌های بی‌خانمان در چادرها اعلام کرد. کمک‌ها برای بازسازی توسط مدیران طماع مصادره شد و «بلیچه» از آن پس به نماد فساد سیاسی در ایتالیا تبدیل شد. ضدمافیا. دولچی از نفوذ کامل مافیا بر فقرا در سیسیل آگاه شد. او ابتدا به مافیا حمله نکرد اما بلافاصله با آن‌ها روبه‌رو شد و با پروژهٔ سد رودخانهٔ یاتو انحصار آن‌ها بر تأمین آب را به چالش کشید. در ابتدا، اقدامات او منجر به تهدیدات مافیا و نارضایتی مقامات شد؛ بعدها او در ایتالیا و خارج از آن چنان
مقامات شد؛ بعدها او در ایتالیا و خارج از آن چنان شناخته شده بود که برخورد با او بدون ایجاد تبلیغات منفی بسیار دشوار بود. او مبارزهٔ خود علیه مافیا را با ادعای اینکه مقامات دولتی در انتخاباتشان از کوزا نوسترا کمک می‌گیرند، آغاز کرد. به جای اینکه اتهامات خود را تنها در سیسیل مطرح کند، به رم سفر کرد تا در برابر کمیسیون ضد مافیا که در ۱۹۶۳ تشکیل شده بود، شرکت کند و اطمینان یابد که نگرانی‌های او دربارهٔ مافیا در سیسیل شنیده شود. تمایل او به ایستادگی در برابر مافیا در تلاش برای بهبود شرایط زندگی سیسیلی‌ها باعث
در تلاش برای بهبود شرایط زندگی سیسیلی‌ها باعث شد اعتماد مردم محلی را به دست آورد. در طول ۱۹۶۳ و ۱۹۶۴، دولچی و دستیارش فرانکو آلازیا شواهدی دربارهٔ ارتباط بین مافیا و سیاستمداران برای کمیسیون جمع‌آوری کردند. در یک کنفرانس خبری در سپتامبر ۱۹۶۵، آن‌ها ده‌ها شهادت از افرادی که گفته می‌شد برناردو ماتارلا (پدر رئیس‌جمهور فعلی ایتالیا، سرجیو ماتارلا) و کالوژرو ولپه را در حال دیدار با مافیای برجسته دیده‌اند، ارائه دادند. ماتارلا و ولپه علیه دولچی و آلازیا به اتهام تهمت شکایت کردند. محاکمه به اتهام تهمت. در جریان
تهمت شکایت کردند. محاکمه به اتهام تهمت. در جریان محاکمهٔ دو سالهٔ بعد، ده‌ها شاهد شنیده شدند و بسیاری از اسناد بررسی شدند. وقتی دادگاه اجازهٔ ارائهٔ شواهد جدید از شاهدان را نداد، دولچی و آلازیا تصمیم گرفتند که محاکمه یک تمسخر است. آن‌ها اعلام کردند که تحت این شرایط دیگر تلاش برای دفاع از خود نخواهند کرد. بنابراین، باقی‌ماندهٔ محاکمه با غیبت دولچی و آلازیا در دادگاه برگزار شد. دولچی با پخش نظرات خود از طریق یک ایستگاه رادیویی خصوصی که بلافاصله بسته شد، واکنش نشان داد. در ۲۱ ژوئن ۱۹۶۷، دادگاه رم تعیین کرد که
نشان داد. در ۲۱ ژوئن ۱۹۶۷، دادگاه رم تعیین کرد که ماتارلا شواهد قابل اعتماد دربارهٔ مخالفتش با مافیا در تمام طول دورهٔ سیاسی خود ارائه کرده است. بیانیه‌های جمع‌آوری‌شده توسط متهمان – دولچی و دستیارش آلازیا – چیزی جز "شایعات شنیع، غیبت‌های بدخواهانه یا حتی دروغ‌های ساده" نبودند. دادگاه بر این باور بود که ماتارلا "هرگز با محیط مافیا ارتباطی نداشته است." نتایج تحقیقات در ۱۹۶۶ در کتاب "Chi gioca solo" (مردی که تنها بازی می‌کند) منتشر شد. دولچی درخواست عفو کرد، اما به دو سال زندان به اتهام تهمت همراه با
کرد، اما به دو سال زندان به اتهام تهمت همراه با جریمه‌های سنگین محکوم شد. آلازیا به یک سال و نیم محکوم شد. آن‌ها هرگز حکم را اجرا نکردند، زیرا عفو شد. فرستادن دولچی به زندان بسیار رسواکننده بود و حکم لغو شد. ماتارلا محاکمه را برد اما پست کابینه‌ای در دولت جدید آلدو مورو را از دست داد. در تجدید نظر احکام در ۱۹۷۳ تأیید شد. دولچی دربارهٔ حکم اظهار داشت: "به هر کس مسئولیت خود را در برابر افکار عمومی امروز و تاریخ فردا واگذار می‌کنم." مربیگری مردمی. به سبک مهاتما گاندی و مارتین لوتر کینگ جونیور، دولچی معتقد بود
گاندی و مارتین لوتر کینگ جونیور، دولچی معتقد بود که تضادها در جامعه اجتناب‌ناپذیر هستند اما هر تلاشی برای حل تضادها با خشونت یا دیگر روش‌های اجباری در نهایت با شکست مواجه خواهد شد. در کوتاه‌مدت، راه‌حل‌های خشونت‌آمیز ممکن است مزیت داشته باشند؛ اما در درازمدت، تمام موقعیت‌هایی که بر چنین روش‌های سلطه‌گرانه متکی هستند، در خشونت باز تولید شده فرو می‌ریزند. دولچی معتقد شد که آموزش کلید پیشرفت اجتماعی است. با پولی که برای جایزه صلح لنین در ۱۹۵۸ دریافت کرد، "مرکز مطالعات و ابتکارات برای اشتغال کامل" (Centro
مطالعات و ابتکارات برای اشتغال کامل" (Centro studi e iniziative per la piena occupazione) را در پارتینیکو، روستایی در حومهٔ پالرمو که خانهٔ او شده بود، و دیگر شهرهای جزیره تأسیس کرد. در کارهای اجتماعی‌اش، دولچی "به دنبال روش‌های ملموس آموزش و حل تضاد بود که راه را برای یک جامعهٔ کاملاً دموکراتیک و غیرخشونت‌آمیز هموار کند." این مرکز یکی از مهم‌ترین نمونه‌های توسعهٔ جامعه در ایتالیا و به ویژه جنوب این کشور از زمان جنگ جهانی دوم بود. این مرکز هم به‌عنوان شکلی از خودسازماندهی جوامع محلی عمل می‌کرد و هم
شکلی از خودسازماندهی جوامع محلی عمل می‌کرد و هم مدرسه‌ای برای تربیت نسلی از جوانان متعهد اجتماعی و سیاسی بود که انسجام گروهی خود را یافتند و سعی کردند فرایند تجمع اجتماعی را از طریق روش‌ها و ابزارهای عدم خشونت فعال بسازند. دولچی از روش سقراطی، یک روش دیالکتیکی برای پژوهش، و "تحلیل خود مردمی" برای توانمندسازی جوامع استفاده می‌کرد. روش‌های آموزشی او بر آگاهی اجتماعی و تعامل فرهنگی تأکید داشت و موجب کسب شهرت جهانی برای او شد. ایده‌های او توسط گروهی کوچک اما پرشور از طرفدارانش که روش‌های او را در سراسر سیسیل و
از طرفدارانش که روش‌های او را در سراسر سیسیل و سرزمین اصلی ایتالیا ترویج کردند، دنبال شد. کمپین آزار و اذیت دولچی. زندگی و اقدامات دولچی بحث‌های فراوانی برانگیخت. او مقامات را ناراحت می‌کرد که اغلب فعالانه علیه او کار می‌کردند. برخی از مردم محلی که مخالف سد رودخانهٔ یاتو بودند، از دیدن سیلاب دره‌ها و تخریب باغ‌ها و درختان زیتون راضی نبودند. پیمانکاران پروژه‌ها در نهایت یا وابسته به مافیا بودند یا واسطه‌های آن‌ها. دولچی اغلب دچار کمبود و بی‌دقتی در پول بود. گاهی از سوی خانواده‌های انگلیسی که دارایی‌شان از
گاهی از سوی خانواده‌های انگلیسی که دارایی‌شان از تولید شیرینی مارسالا در سیسیل به دست آمده بود، کمک می‌شد. در ۱۹۶۴، کاردینال ارشد پالرمو، ارنستو روفینی، دولچی و جوزپه توماسی دی لامپدوسا، نویسندهٔ "پلنگ"، و همچنین مافیا را به‌صورت علنی متهم کرد که "همهٔ سیسیلی‌ها را بدنام می‌کنند". ادعاهای روفینی و تأیید آن توسط پاپ پل ششم می‌توانست به‌نوعی تأیید برای حذف دولچی و افزایش نگرانی‌ها دربارهٔ امنیت او تعبیر شود. در ۱۹۶۸، دولچی به اختلاس از وجوه ارسالی از خارج برای کمک به قربانیان زلزله که بخش عمده‌ای از دره
برای کمک به قربانیان زلزله که بخش عمده‌ای از دره بلیچه را ویران کرده بود، متهم شد، اگرچه این اتهامات هرگز ثابت نشد. هم‌زمان، برخی از پیروانش برای تأسیس مراکز آموزشی خود جدا شدند و او را به اقتدارگرایی بیش از حد متهم کردند. برخی از ابتکارات بعدی دولچی کمتر موفقیت‌آمیز بودند و اغلب مرزهای غیر ملموس را طی می‌کردند. مرکز او تلاش داشت شواهدی علیه پایگاه مخفی ناتو در اطراف جزیرهٔ مادالنا در ساردینیا ارائه دهد، بر این اساس که چنین تأسیساتی نیاز به تأیید و کنترل ایتالیا داشت که در این مورد ظاهراً به‌صورت مخفیانه
داشت که در این مورد ظاهراً به‌صورت مخفیانه به نیروی دریایی ایالات متحده واگذار شده بود. تهمت‌ها باعث شد دولچی از کانون توجه در ایتالیا خارج شود. ۲۰ سال آخر عمر خود را از دید عمومی پنهان ماند، هرچند در خارج از کشور همچنان مورد احترام بود، جوایزی برای شعرهایش دریافت کرد و به‌عنوان استاد مدعو در دانشگاه‌ها فعالیت داشت. مرگ و میراث. دولچی برای جایزه صلح نوبل پیشنهاد شده بود، توسط کاردینال ارشد پالرمو محکوم شد؛ حمایت بسیاری از کمونیست‌ها و برخی یسوعیان را جلب کرده بود، از سوی مافیا تهدید شده بود و توسط دولت
کرده بود، از سوی مافیا تهدید شده بود و توسط دولت ایتالیا به دلیل کتابش "Inchiesta a Palermo" ("گزارش از پالرمو") تحت پیگرد برای بی‌حیایی قرار گرفته بود. او هرگز به یک حزب سیاسی نپیوست، با وجود چندین دعوت از حزب کمونیست ایتالیا برای نامزد شدن در انتخابات. او گفت: «واقعیت بسیار پیچیده است. برای درک آن، انسان‌ها مسیحیت، لیبرالیسم، گاندی‌گرایی و سوسیالیسم را امتحان کرده‌اند. در همهٔ راه‌حل‌ها حقیقتی هست. همهٔ ما در جستجوی حقیقت گداییم.» در دهه ۱۹۷۰، او علیه انحصار دولتی پخش رادیو شورش کرد و با مقاومت شدید
انحصار دولتی پخش رادیو شورش کرد و با مقاومت شدید پلیس، ایستگاه رادیویی خود را در پارتینیکو راه‌اندازی نمود. دولچی در ۳۰ دسامبر ۱۹۹۷ در ترپتو بر اثر نارسایی قلبی درگذشت. او توسط پنج فرزند خوانده‌اش از همسر اولش، وینچنزیانا، و دو فرزند از ازدواج دومش به جا ماند. مرگ او واکنش‌های متفاوتی را برانگیخت. در حالی که دادستان ارشد ضد مافیا در پالرمو، جیان کارلو کازلی، گفت دولچی یکی از افرادی بود که کلید انجام کارش را به او داد، مطبوعات ملی توجه کمی به او نشان دادند و او را به‌عنوان یک کنجکاوی تاریخی توصیف کردند که
و او را به‌عنوان یک کنجکاوی تاریخی توصیف کردند که کارهایش سال‌هاست فراموش شده است. طبق یادنامهٔ منتشر شده در "The Independent": «اگر جهان اکنون چیزی دربارهٔ دنیای تاریک و پنهان مافیای سیسیل در سال‌های پرتنش پس از جنگ جهانی دوم می‌داند، تا حد زیادی مرهون دانیلو دولچی است.» مردی که در جوانی معماری خوانده بود، به معمار تغییرات اجتماعی تبدیل شد. برای مدتی طولانی، او عملاً در زادگاهش اسلوونی ناشناخته بود. با این حال، در ۲۰۰۷، نمایشگاهی دربارهٔ زندگی و کارهای او در شهر زادگاهش، سژانا، برگزار شد. در ۲۰۱۰، نخستین
در شهر زادگاهش، سژانا، برگزار شد. در ۲۰۱۰، نخستین بار کتاب شعر او به زبان اسلوونیایی ترجمه شد. همان سال، یک پلاک یادبود دو زبانه بر روی خانهٔ زادگاهش نصب شد و یک سازمان آموزشی محلی به نام او نامگذاری گردید. اسناد و مدارک او هم‌اکنون در مرکز آرشیوی هوارد گوتلیب در دانشگاه بوستون نگهداری می‌شوند.
نابرابری جنسیتی در برنامه درسی، نشانه‌هایی را آشکار می‌کند که نشان می‌دهد در انواع مختلف برنامه درسی، با دانش‌آموزان دختر و پسر به‌طور یکسان رفتار نمی‌شود. دو نوع برنامه درسی وجود دارد: رسمی و غیررسمی. برنامه‌های درسی رسمی توسط دولت یا یک مؤسسه آموزشی معرفی می‌شوند. علاوه بر این، آنها به عنوان مجموعه‌ای از اهداف، محتوا، منابع و ارزیابی تعریف می‌شوند. برنامه‌های درسی غیررسمی، که به عنوان پنهان یا غیررسمی نیز تعریف می‌شوند، به نگرش‌ها، ارزش‌ها، باورها، فرضیات، رفتارها و برنامه‌های اعلام نشده‌ای اشاره دارند که
رفتارها و برنامه‌های اعلام نشده‌ای اشاره دارند که زیربنای فرایند یادگیری هستند. این موارد توسط افراد، خانواده‌ها، جوامع، ادیان، فرهنگ‌ها و سنت‌ها تدوین می‌شوند. به‌طور خاص، نابرابری جنسیتی در برنامه درسی مدارس و مؤسسات تربیت معلم آشکار است. تربیت بدنی به ویژه حساس است، زیرا مسائل مربوط به برابری جنسیتی که ناشی از کلیشه‌های از پیش تعیین‌شده در مورد پسران و دختران است، اغلب مطرح می‌شود. اغلب اعتقاد بر این است که پسران در ورزش بدنی بهتر از دختران هستند و این دختران در فعالیت‌های «خانه» از جمله خیاطی و آشپزی
دختران در فعالیت‌های «خانه» از جمله خیاطی و آشپزی بهتر عمل می‌کنند. این باور در بسیاری از فرهنگ‌های جهان رواج دارد و فقط به یک فرهنگ محدود نمی‌شود. زبان برنامه درسی و جنسیت. برخی از اهداف برنامه درسی نشان می‌دهند که زبان مورد استفاده دارای سوگیری جنسیتی است. در واقع، ممکن است خود زبان بتواند وضعیت مرد یا زن بودن و وضعیت قاطع یا مطیع بودن را منتقل کند. در بسیاری از فرهنگ‌ها، «مرد بودن» در زبان به عنوان اعتماد به نفس بیان می‌شود. به گفته پاولنکو، در ژاپن، زبان‌آموزان زن ژاپنی «به این سمت سوق داده می‌شوند که
زن ژاپنی «به این سمت سوق داده می‌شوند که انگلیسی را به عنوان زبان توانمندسازی ببینند. دانش‌آموزان اظهار می‌کنند که … سیستم ضمیری انگلیسی به آنها اجازه می‌دهد تا خود را به عنوان افرادی مستقل‌تر از زمانی که به زبان ژاپنی صحبت می‌کنند، در موقعیت و بیان متفاوتی قرار دهند.» این مثال به وضوح نشان می‌دهد که چگونه زبان‌ها، که منعکس‌کننده فرهنگ‌ها هستند، مبنایی برای معرفی نابرابری‌های جنسیتی هستند که برنامه‌های درسی را برجسته می‌کنند. ساختار برنامه درسی و جنسیت. بسیاری از مؤسسات تربیت معلم در سراسر جهان که
بسیاری از مؤسسات تربیت معلم در سراسر جهان که برنامه‌های درسی، یعنی دیپلم‌های تدریس، را تعیین می‌کنند، نقص نگران‌کننده‌ای در مورد مسائل برابری جنسیتی نشان می‌دهند. به عنوان مثال، به دانش‌آموزانی که آمادگی خود را برای معلم شدن نشان می‌دهند، نظریه‌های آموزش، روان‌شناسی یادگیری، روش‌های تدریس و مدیریت کلاس، و موارد دیگر و یک یا دو دوره عملی آموزش داده می‌شود. در آموزش آنها هیچ تأکیدی بر مسائل مربوط به برابری جنسیتی وجود ندارد. حتی دوره‌های مربوط به طراحی برنامه درسی نیز این مسائل را نادیده می‌گیرند. این حذف
درسی نیز این مسائل را نادیده می‌گیرند. این حذف بسیار مشکل‌ساز است و باید توسط طراحان برنامه درسی تربیت معلم‌ها مورد توجه قرار گیرد. مهم است که مسائل برابری جنسیتی بخشی از برنامه درسی باشد تا به معلمان آینده کمک کند تا نسبت به مسائل برابری جنسیتی حساس‌تر باشند؛ بنابراین، وقتی آنها معلم می‌شوند، می‌توانند به عامل تغییر در مدارس خود تبدیل شوند. محتوای مواد آموزشی و جنسیت. مطالعات متعددی نشان داده‌اند که کتاب‌های درسی، دیدگاه‌های سنتی در مورد مردانگی و زنانگی را تقویت می‌کنند و کودکان را به پذیرش نظم جنسیتی
را تقویت می‌کنند و کودکان را به پذیرش نظم جنسیتی سنتی تشویق می‌کنند. به عنوان مثال، یک مطالعه اخیر که توسط کوستاس (۲۰۱۹) انجام شده است، نشان داد که شخصیت‌های زن در کتاب‌های درسی آموزش ابتدایی عمدتاً به عنوان مادر و خانه‌دار به تصویر کشیده می‌شوند، در حالی که شخصیت‌های مرد به عنوان نان‌آور خانواده شناخته می‌شوند. علاوه بر این، معلمان اغلب از مطالبی، از جمله متون، تصاویر یا مثال‌هایی استفاده می‌کنند که نقش‌های کلیشه‌ای را تقویت می‌کنند. نمونه‌های بارز ارائه شده شامل نقش‌های پدر (خواندن روزنامه) و مادر (سرو
شده شامل نقش‌های پدر (خواندن روزنامه) و مادر (سرو شام)؛ پزشک (مرد) و پرستار (زن)؛ توپ‌بازی (پسر) و شانه کردن موهای عروسک (دختر) است. با انجام این کار، معلمان همچنین تعصب جنسیتی را که به نفع دختران نیز هست، ترویج می‌دهند. به عنوان مثال، قلدری و سر و صدا کردن برای پسران و ادب و ملایمت برای دختران. تعصب جنسیتی نه تنها مردان را بر زنان ترجیح می‌دهد؛ بلکه می‌تواند برعکس نیز باشد. هر دو در هنگام بررسی یک رابطه سالم بین معلم و یادگیرنده منفی هستند. برنامه درسی با برابری جنسیتی. یک برنامه درسی با برابری جنسیتی،
برابری جنسیتی. یک برنامه درسی با برابری جنسیتی، تنوع جامعه را با افزایش مثال‌هایی که شخصیت‌های زن موفق را در متون و همچنین در مثال‌های استفاده شده در طول کلاس‌ها برجسته می‌کنند، نشان می‌دهد. مواد آموزشی، از جمله کتاب‌های درسی، جزوات یا کتاب‌های کار، باید مورد مطالعه قرار گیرند تا مشخص شود که آیا دارای سوگیری جنسیتی، خنثی جنسیتی یا حساس/پاسخگو به جنسیت هستند. در مؤسسات تربیت معلم، برنامه‌های درسی باید شامل عناصری باشند که مسائل مربوط به برابری جنسیتی را در مواد آموزشی تشخیص دهند و اینکه معلمان پس از شروع به
آموزشی تشخیص دهند و اینکه معلمان پس از شروع به کار در این حرفه و شروع به استفاده از این مواد در کلاس‌های خود، چگونه می‌توانند با این مسائل روبرو شوند. برنامه درسی با کیفیت باید شامل برابری جنسیتی در نتیجه تدریس و یادگیری در داخل و همچنین در مدارس باشد. سیستم‌های آموزشی که جنبه‌های برابری جنسیتی را اتخاذ می‌کنند، می‌توانند: رویکردهای پیشگیری از نابرابری جنسیتی و خشونت جنسیتی مرتبط با مدرسه. می‌توان پیشگیری از خشونت مبتنی بر جنسیت مرتبط با مدرسه را در برنامه درسی کودکان در تمام سنین مدرسه ادغام کرد. مباحث
درسی کودکان در تمام سنین مدرسه ادغام کرد. مباحث شامل آموزش جامع جنسی، آموزش مهارت‌های زندگی، آموزش مدنی و رویکردهای هدفمند در مدیریت پرخاشگری، توسعه مهارت‌های ناظر بودن، ایجاد روابط سالم و محافظت در برابر قلدری است - این عناصر اغلب با هم ترکیب می‌شوند. مثال‌ها. دنیا با من شروع می‌شود، اوگاندا. در سال ۲۰۰۲، دو سازمان غیردولتی هلندی از جمله بنیاد جمعیت جهانی و باترفلای وُرکس، برنامه «جهان با من آغاز می‌شود» را ایجاد کردند. این برنامه که برای دانش‌آموزان ۱۲ تا ۱۹ ساله طراحی شده است، یک برنامه آموزش جنسی
۱۲ تا ۱۹ ساله طراحی شده است، یک برنامه آموزش جنسی تعاملی آنلاین با فناوری پایین است. این برنامه از دیوید و رز، دو مربی مجازی همتا، استفاده می‌کند که دانش‌آموزان را در چهارده درس پیرامون عزت نفس، روابط سالم، رشد جنسی، رابطه جنسی ایمن‌تر، برابری جنسیتی و حقوق جنسی راهنمایی می‌کنند. هر درس شامل یک درس تکلیف‌گونه است، به عنوان مثال ایجاد یک استوری‌بورد، یک اثر هنری یا انجام یک ایفای نقش در مورد موضوع آن درس. ارزیابی این برنامه (با استفاده از یک طرح شبه‌آزمایشی) تأثیرات مثبت قابل توجهی بر رابطه جنسی غیراجباری
تأثیرات مثبت قابل توجهی بر رابطه جنسی غیراجباری در دانش‌آموزان گروه‌های مداخله نشان داد. در واقع، آنها گزارش دادند که اعتماد به نفس بیشتری در توانایی خود برای مقابله با موقعیت‌هایی که در آن از فشار و زور جنسی استفاده می‌شود، دارند. برنامه‌های اِچ و اِم، برزیل. برنامه‌های H و M که نامشان از کلمات اسپانیایی و پرتغالی برای مردان و زنان گرفته شده است (hombres در Sp. , homes در Port. , mujeres در Sp. , mulheres در Port.)، از یک برنامه درسی مبتنی بر شواهد استفاده می‌کردند و شامل مجموعه‌ای از فعالیت‌های آموزشی
می‌کردند و شامل مجموعه‌ای از فعالیت‌های آموزشی بودند که برای اجرا در محیط‌های گروهی همجنس و همچنین توسط تسهیلگران همجنس گروه‌ها طراحی شده بودند، که در نهایت می‌توان آنها را به عنوان الگوهای نقش برابری جنسیتی در نظر گرفت. دستورالعمل‌های مورد استفاده در این برنامه‌ها شامل فعالیت‌هایی در مورد پدری/مادری و مراقبت، پیشگیری از خشونت، سلامت جنسی و باروری از جمله اِچ‌آی‌وی/ایدز و سایر مسائل مرتبط است. فعالیت‌های این برنامه شامل نقش‌آفرینی طوفان فکری و سایر تمرین‌ها بود که به دانش‌آموزان کمک می‌کرد تا در مورد نحوه
بود که به دانش‌آموزان کمک می‌کرد تا در مورد نحوه اجتماعی شدن پسران و دختران و مزایا و معایب این اجتماعی شدن تأمل کنند و مزایای تغییر رفتارهای خاص را بررسی کنند. این برنامه در چندین مکان از طریق مطالعات عمدتاً شبه‌آزمایشی ارزیابی شد. این برنامه شواهدی از تغییرات مثبت در نگرش‌ها و رفتارهای برابری جنسیتی شرکت‌کنندگان را نشان داد و خشونت مبتنی بر جنسیت را کاهش داد. برنامه فورث آر، کانادا. این برنامه بر این باور استوار است که دانش و مهارت‌های ارتباطی می‌توانند و باید به همان روشی که خواندن، نوشتن و حساب کردن
و باید به همان روشی که خواندن، نوشتن و حساب کردن آموزش داده می‌شود، آموزش داده شوند، که نام این برنامه نیز از همین امر گرفته شده است. این برنامه با کودکان پایه‌های ۸ تا ۱۲ آموزش داده می‌شود. به لطف یک آزمایش تصادفی کنترل‌شده پنج ساله از کلاس‌هایی با دانش‌آموزان پایه نهم (بین ۱۴ تا ۱۵ سال)، مشخص شد که هنگام مقایسه، دانش‌آموزانی که کلاس‌های استاندارد سلامت را دریافت کرده‌اند با دانش‌آموزانی (به‌ویژه پسران) که "فورث آر"، را دریافت کرده‌اند، تا پایان پایه یازدهم به‌طور قابل‌توجهی کمتر از اعمال خشونت‌آمیز نسبت
به‌طور قابل‌توجهی کمتر از اعمال خشونت‌آمیز نسبت به شریک زندگی خود استفاده کرده‌اند. برنامه مرحله دوم، ایالات متحده. این برنامهٔ گام دوم، مهارت‌هایی مانند ارتباط، مقابله و تصمیم‌گیری را با هدف کمک به جوانان برای مقابله با فشار همسالان، سوءمصرف مواد و زورگویی حضوری و آنلاین آموزش می‌دهد. برنامهٔ مذکور با بیش از ۸ میلیون دانش‌آموز در بیش از ۳۲۰۰۰ مدرسهٔ آمریکایی مورد استفاده قرار گرفته است. یک کارآزمایی بالینی تصادفی خوشه‌ای دو ساله از برنامهٔ گام دوم با بیش از ۳۶۰۰ دانش‌آموز در ۳۶ مدرسهٔ راهنمایی در پایه‌های
۳۶۰۰ دانش‌آموز در ۳۶ مدرسهٔ راهنمایی در پایه‌های ۶ و ۷ (۱۱ تا ۱۳ سال) در ایلینوی و کانزاس انجام شد. در پایان برنامه، این مطالعه نشان داد که دانش‌آموزان مدارس مداخله‌ای ایلینوی ۳۹ درصد کمتر از دانش‌آموزان مدارس کنترل، ارتکاب خشونت جنسی و ۵۶ درصد کمتر از دانش‌آموزان مدارس کنترل، قربانی فحاشی‌های همجنس‌گرایانه شدن را گزارش کرده‌اند. با این حال، تفاوت معناداری در مدارس کانزاس وجود نداشت. جنبش برابری جنسیتی در مدارس، هند. پروژه جنبش برابری جنسیتی در مدارس از فعالیت‌های فوق برنامه، نقش‌آفرینی و بازی‌ها استفاده
فوق برنامه، نقش‌آفرینی و بازی‌ها استفاده کرد. این پروژه از کلاس ششم آغاز شد و به مدت دو سال با پسران و دختران بین ۱۲ تا ۱۴ سال در مدارس دولتی گوا، کوتا و بمبئی اجرا شد. در گوا و کوتا، این پروژه با برنامه درسی جاری مدارس ادغام شد. در بمبئی، این پروژه به عنوان یک پروژه آزمایشی مستقل در ۴۵ مدرسه اجرا شد. یک مطالعه ارزیابی بر روی این طرح آزمایشی اجرا شد که با استفاده از یک طرح شبه تجربی، نتایج برنامه را بر روی دانش‌آموزان ارزیابی کرد. در طول برنامه، این مطالعه نشان داد که دانش‌آموزان شرکت‌کننده از دخترانی که
نشان داد که دانش‌آموزان شرکت‌کننده از دخترانی که به دنبال تحصیلات عالی و ازدواج در سنین بالاتر هستند و از پسران و مردانی که در کارهای خانه مشارکت می‌کنند، حمایت بیشتری می‌کنند. با این حال، یکی از مؤلفه‌های مهم جنبش برابری جنسیتی در مدارس، رفتارها و نگرش‌های دانش‌آموزان در مورد کاهش خشونت، نتایج متفاوتی را نشان داد. رویکرد جنبش برابری جنسیتی در مدارس اکنون پس از موفقیت اولین برنامه آزمایشی، در حداکثر ۲۵۰ مدرسه در بمبئی اجرا خواهد شد. همچنین در ۲۰ مدرسه در ویتنام در حال اجرا است.
با تو می‌تواند به موارد زیر اشاره کند: