payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کتابخانه ایالتی کلرادو (CSL) کتابخانه رسمی ایالت کلرادو است که در دنور، کلرادو واقع شده است. این کتابخانه منابعی را برای توسعه سیاست‌ها، فعالیت‌ها و کمک‌های مرتبط با کتابخانه برای کتابخانه‌های مدارس، عمومی، دانشگاهی و ویژه فراهم می‌کند. اهداف. هدف و مسئولیت‌های کلیدی CSL در قانون کتابخانه کلرادو تعریف شده است و با اهداف و استراتژی‌های تعیین شده در برنامه پنج ساله خدمات و فناوری کتابخانه، بیشتر همخوان است. این کتابخانه و پروژه‌های مرتبط با آن تا حدی توسط بودجه کمک مالی قانون خدمات و فناوری کتابخانه (LSTA)
کمک مالی قانون خدمات و فناوری کتابخانه (LSTA) تأمین می‌شود. تاریخچه. کتابخانه ایالتی کلرادو در ۶ نوامبر ۱۸۶۱ ایجاد شد. ناظر منطقه‌ای مدارس دولتی به عنوان کتابدار رسمی منصوب شد. این مؤسسه زمانی که کلرادو در سال ۱۸۷۶ به ایالت ایالات متحده تبدیل شد، به کتابخانه ایالتی تبدیل گردید. در سال ۱۸۹۹، هیئت دولتی مسئولان کتابخانه برای بهبود و حمایت از خدمات کتابخانه‌های عمومی در ایالت تشکیل شد. در سال ۱۹۲۹، هیئت مسئولان کتابخانه ایالتی با کمیسیون کتابخانه سیار کلرادو که توسط فدراسیون محلی باشگاه‌های زنان در سال ۱۹۰۳
که توسط فدراسیون محلی باشگاه‌های زنان در سال ۱۹۰۳ تأسیس شده بود، ادغام شد. این آژانس جدید تا سال ۱۹۳۳ که به کتابخانه ایالتی کلرادو تبدیل شد، کمیسیون کتابخانه کلرادو نام داشت.
الکسیس سابلون (؛ زادهٔ ) قهرمان اسکیت‌برد، معمار و هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا است. او یک اسکیت‌باز حرفه‌ای آمریکایی با پای تخصصی چپ است که در ژوئیه ۲۰۲۱ در رده دوازدهم جهان قرار داشت. او از سال ۲۰۰۹ در تمام مسابقات ایکس گیمز شرکت کرده است، همچنین در قهرمانی جهانی اسکیت‌برد و دیو تور نیز رقابت کرده است. سابلون در المپیک ۲۰۲۰ در توکیو شرکت کرد و در فینال خیابانی زنان مقام چهارم را کسب کرد. به جز اسکیت‌باز حرفه‌ای بودن، سابلون دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته معماری از دانشگاه ام‌آی‌تی است. او در حال حاضر
معماری از دانشگاه ام‌آی‌تی است. او در حال حاضر در کرون هیتس، بروکلین زندگی می‌کند. زندگی‌نامه. زندگی اولیه. آلکسیس سابلون در ۱۲ اوت ۱۹۸۶ متولد شد و در اولد سایبروک، کنتیکت بزرگ شد. زمانی که او نه ساله بود، شروع به یادگیری اسکیت در گاراژ مادرش کرد و با تماشای نوارهای ویدیویی قدیمی و تقلید از آنچه می‌دید، این کار را انجام داد. او در کانتری اسکول در مدیسون، کنتیکت تحصیل کرد، جایی که با دیگر اسکیت‌بازها آشنا شد. او در یک مصاحبه در سال ۲۰۱۱ به ای‌اس‌پی‌ان گفت: «من هر شب به تنهایی در گاراژ و روی ایوان خانمان
«من هر شب به تنهایی در گاراژ و روی ایوان خانمان اسکیت می‌زدم. در کلاس پنجم، مدرسه‌ام را عوض کردم و چند اسکیت‌باز در آنجا در مدیسون، کنتیکت بودند. ما همه اسکیت‌بردهایمان را به مدرسه می‌آوردیم — واقعاً نمی‌دانم چه کار می‌کردیم، چون در مدرسه اسکیت نمی‌زدیم! اما این اولین تماس من با دیگر اسکیت‌بازها بود… نزدیک‌ترین پارک اسکیت به خانه والدینم در گیلفورد بود و آنجا حدود ۴۰ دقیقه فاصله داشت. من سعی می‌کردم هر آخر هفته به آنجا بروم. اما در طول هفته فقط من بودم.» دوران اولیه اسکیت‌بازی. سابلون اولین مسابقه‌اش را
دوران اولیه اسکیت‌بازی. سابلون اولین مسابقه‌اش را زمانی که ۱۲ ساله بود، در یک جشنواره اسکیت دخترانه در رود آیلند شرکت کرد و مقام دوم را کسب کرد. سال بعد، او در یک مسابقه اسکیت دیگر در نیوجرسی شرکت کرد و برنده آن شد. در حین اسکیت‌بازی در ایسترن پالس اسکیت‌پارک در میلفورد، کنتیکت، او به‌طور تصادفی با کریس مارکوویچ آشنا شد که در آن زمان برای المنت اسکیتبوردز کار می‌کرد. این شرکت او را به هانتینگتون بیچ، کالیفرنیا برای یک مسابقه اسکیت دعوت کرد، جایی که او مچ پایش پیچید و تصمیم گرفت که هرگز دوباره در مسابقه‌ای
پیچید و تصمیم گرفت که هرگز دوباره در مسابقه‌ای شرکت نکند و از دنیای حرفه‌ای ورزش خداحافظی کند. سابلون سپس به وودوارد کمپ، یک کمپ تابستانی در پنسیلوانیا که به خاطر ورزش‌های اکشن، ژیمناستیک و برنامه‌های تشویقی مشهور است، رفت. او سپس شروع به سفر به بوستون برای اسکیت در آخر هفته‌ها کرد، اما این تا سال ۲۰۰۲، با انتشار "پی‌جی لدز واندرفول، هاریبل، لایف" بود که سابلون ۱۶ ساله به شهرت رسید. "بخش او، فقط چند دقیقه از پرش‌های او از نرده‌ها و جدول‌ها با آهنگ "'مامبو ایتالیانو'" از روزماری کلونی، او را در دنیای
ایتالیانو'" از روزماری کلونی، او را در دنیای اسکیت‌بازی به ستاره تبدیل کرد… 'او ترفندهایی انجام می‌داد که نه تنها به خاطر اینکه او یک دختر بود عالی بودند؛ بلکه بهتر از هر چیزی بودند که کسی دیگری انجام می‌داد.'"'" با این حال، پس از تلاش برای پیدا کردن یک نماینده و گفته شدن اینکه بازار برای زنان در اسکیت‌بازی وجود ندارد، سابلون تصمیم گرفت به دنبال علایق دیگر برود. پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه هاپکینز در سال ۲۰۰۴، او به کالج برنارد در نیویورک رفت و در سال ۲۰۰۸ با مدرک معماری فارغ‌التحصیل شد. بازگشت به
۲۰۰۸ با مدرک معماری فارغ‌التحصیل شد. بازگشت به اسکیت‌بازی. در حالی که به عنوان گارسون در آپر ایست ساید کار می‌کرد، دوست سابلون او را تشویق کرد که در «مالوف مانی کاپ» شرکت کند، که جایزه‌ای ۲۵٬۰۰۰ دلاری داشت. او در آخرین لحظه وارد مسابقه شد و مقام ششم را کسب کرد. همان سال، در ۲۳ سالگی، سابلون در اولین «ایکی گیمز» خود شرکت کرد و در اسکیت‌برد خیابانی مقام دوم را کسب کرد. سابلون گفت: "تا سال ۲۰۰۹، موضوع آسیب مچ پا بالاخره به تاریخ پیوسته بود و من از ذهنیت عدم شرکت در مسابقات عبور کرده بودم. نمی‌خواهم بگویم همه
در مسابقات عبور کرده بودم. نمی‌خواهم بگویم همه چیز شانس بود، اما احساس می‌کنم خیلی خوش‌شانس بودم که در دو "ایکس گیمز" اولم خوب عمل کردم." سابلون از آن زمان در تمامی مسابقات ایکس گیمز شرکت کرده و سه مدال طلا، دو مدال نقره و دو مدال برنز کسب کرده است. سابلون همچنین شروع به رقابت در دیو تور کرد، از جمله فینال‌های پارک اسکیت آی‌اس‌اف در سال ۲۰۱۰ که در آن مقام سوم را کسب کرد. تا سال ۲۰۱۲، درآمد سابلون از مسابقات به او اجازه داد که در رشته کارشناسی ارشد معماری دانشگاه ام‌آی‌تی ثبت‌نام کند. او در سال ۲۰۱۶ از این
ام‌آی‌تی ثبت‌نام کند. او در سال ۲۰۱۶ از این برنامه فارغ‌التحصیل شد و قصد دارد پایان‌نامه‌اش، «واحه هسته ای: داستان زباله‌های ۱۰۰۰۰ ساله» را به یک رمان گرافیکی تبدیل کند. در حین تحصیل در مقطع تحصیلات تکمیلی، سابلون همچنین در سال ۲۰۱۵ «قهرمانی جهانی اسکیت‌برد» را برای بخش خیابانی زنان برنده شد و بزرگ‌ترین جایزه نقدی را در اسکیت‌بازی رقابتی با نجاح هیوستون و جیمی ویلکینز تقسیم کرد. دوران حرفه‌ای. سابلون در سال ۲۰۱۷ اولین تخته پرو امضادار خود را به عنوان اولین عضو زن تیم «دابلیوکی‌ان‌دی اسکیت‌بردز» دریافت کرد.
زن تیم «دابلیوکی‌ان‌دی اسکیت‌بردز» دریافت کرد. او همچنین گرافیک‌هایی برای ویدئوی «سر پالمر» که توسط تیمش در سال ۲۰۱۸ منتشر شد، ایجاد کرد و برخی از گرافیک‌های تخته را برای این شرکت طراحی کرد. در سال ۲۰۱۸، او به طراحی یک مجسمه قابل اسکیت برای یک میدان عمومی در مالمو، سوئد دعوت شد. «'Lady In The Square' یک تفسیر هنری از صورت یک زن از نمای هوایی است، اما از نزدیک، یک گروه از موانع اسکیت را تشکیل می‌دهد که بر روی یک میدان سه پله‌ای قرار دارد. این پروژه نمونه‌ای از یک ترکیب کامل از اسکیت‌بازی و هنر زیبا در فضای
از یک ترکیب کامل از اسکیت‌بازی و هنر زیبا در فضای عمومی است.» در ژوئن ۲۰۱۹، سابلون با کانورس همکاری کرد تا اولین کفش‌های مدل پرو خود را منتشر کند: کفش‌های سفید مخملی با طراحی پایین و ستاره زرد. مجله وگ در مقاله‌ای در ماه مه ۲۰۱۹ اهمیت دستاورد سابلون را توضیح داد: «فراتر از اینکه یک نماد دستاورد ورزشی باشد، محصولات مدل پرو فرصتی مهم برای اسکیت‌بازان زن فراهم می‌کند تا موفقیت خود را به پول تبدیل کنند. تنها سال گذشته بود که سابلون و همتایانش توانستند از ورزش خود درآمد معیشتی داشته باشند.» سابلون در رویداد
خود درآمد معیشتی داشته باشند.» سابلون در رویداد خیابانی زنان در «قهرمانی ملی اسکیت‌برد آمریکا» در اکتبر ۲۰۱۹ مقام دوم را کسب کرد. در مسابقات بین‌المللی در سال ۲۰۱۹، او در "World Skate SLS World Championship" در سپتامبر مقام هفتم را کسب کرد و همین عملکرد را در فینال‌های خیابانی زنان "World Skate Oi STU Open" در نوامبر تکرار کرد و مقام هفتم را کسب کرد. سابلون در اوایل سال ۲۰۲۰ راه خود را از دالیوکی‌ان‌دی جدا کرد و در نوامبر ۲۰۲۰ اعلام کرد که به «آلتایمرز اسکیت‌برد» پیوسته است. در اوایل ژوئن ۲۰۲۱، سابلون
اسکیت‌برد» پیوسته است. در اوایل ژوئن ۲۰۲۱، سابلون همکاری دیگری با کانورس منتشر کرد، "یک مدل تمام‌سفید و پف‌دار با طراحی بالای کلاسیک "Jack Purcell" که یک تکه کوچک رنگین‌کمانی به آن متصل است. این شرکت آن را کفش 'Pride' او می‌نامد." سابلون خود را به عنوان یک فرد همجنس‌گرا معرفی می‌کند، «زیرا این کلمه مبهم‌تر و کمتر محدودکننده از چیزی مانند لزبین است که او آن را 'بسیار جنسی' می‌داند.» در سال ۲۰۲۳، او سومین همکاری خود با کانورس را علنی کرد، "AS-1 Pro", یک کفش بدون جنسیت که از طراحی‌های رترو دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰
جنسیت که از طراحی‌های رترو دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ الهام گرفته است. المپیک توکیو. پس از قهرمانی جهانی خیابانی در ژوئن ۲۰۲۱ در رم، ایتالیا، سابلون برای تیم ملی اسکیت‌بازی ایالات متحده در المپیک توکیو انتخاب شد. در فینال خیابانی المپیک، سابلون با نمره ۱۳٫۵۷ و پس از چندین سقوط مقام چهارم را کسب کرد. او پس از مسابقه به خبرنگاران گفت: "بخشی از آن فقط شبیه یک مسابقه دیگر است؛ مثلاً، من اینجا بوده‌ام، این افراد را دیده‌ام - قبلاً با هم اسکیت کرده‌ایم، و سپس آن قسمتی از مغزم وجود دارد، مثل دیوانه شدن، فکر کردن مثل
از مغزم وجود دارد، مثل دیوانه شدن، فکر کردن مثل "این تاریخ است، این اولین المپیک است". من نمی‌توانم باور کنم که من اینجا هستم. … احساس می‌کند تاریخی است، همه چیز به نوعی احساس می‌کند که مخاطرات بیشتر است و من واقعاً نمی‌توانم باور کنم که اینجا هستم." سابلون ۳۴ ساله همچنین اشاره کرد که او به رقبای بسیار جوان‌تری باخت، از جمله ۱۳ ساله‌ها مومیجی نیشیا و رایسا لیال و ۱۸ ساله فونا ناکایاما. "برای مدت طولانی، تعداد زنان در این رشته بسیار کمتر بود. تا حالا طول کشید که تعداد کافی از افراد به این موضوع توجه کنند،
که تعداد کافی از افراد به این موضوع توجه کنند، تا چشمان کافی به آن بیفتد و دختران در سراسر جهان را به شروع اسکیت تشویق کند… من گفتم، 'ما بالاخره اینجا هستیم… اسکیت‌بازان زن به حجم بحرانی رسیده‌اند. اکنون به اندازه کافی وجود دارد که نابغه‌ها به وجود بیایند. و آنها اینجا هستند.'"
بازی‌های مشترک المنافع ۲۰۰۶ با نام رسمی هجدهمین بازی‌های کشورهای مشترک المنافع که معمولاً به عنوان ملبورن ۲۰۰۶ شناخته می‌شود، یک رویداد بین‌المللی چند ورزشی برای اعضای کشورهای مشترک المنافع بود که بین ۱۵ تا ۲۶ مارس ۲۰۰۶ در ملبورن، استرالیا برگزار شد. این چهارمین باری بود که استرالیا میزبان بازی‌های مشترک المنافع بود. همچنین این بزرگ‌ترین رویداد ورزشی بود که در ملبورن برگزار شد و از نظر تعداد تیم‌های شرکت‌کننده، ورزشکاران رقابت‌کننده و رویدادهای برگزار شده، بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ را تحت‌الشعاع قرار
بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ را تحت‌الشعاع قرار داد. بیش از ۴۰۰۰ ورزشکار از ۷۱ انجمن کشورهای مشترک المنافع در این رویداد شرکت کردند. زیمبابوه در ۸ دسامبر ۲۰۰۳ عضویت خود را از اتحادیه ملل و فدراسیون بازی‌های مشترک المنافع خارج کرد و بنابراین در این رویداد شرکت نکرد. در این بازی‌ها با ۲۴۵ مجموعه مدال، ۱۷ ورزش را برگزار کردند. این رویداد ورزشی در ۱۳ مکان در شهر میزبان، دو مکان در بندیگو و هر کدام یک مکان در بالارات، جیلونگ، پارک لیسترفیلد و تراالگون برگزار شد. محل برگزاری مراسم افتتاحیه و اختتامیه زمین کریکت
محل برگزاری مراسم افتتاحیه و اختتامیه زمین کریکت ملبورن بود که در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ نیز مورد استفاده قرار گرفت. نماد بازی‌ها عروسکی به اسم کاراک بود که شبیه یک طوطی‌کاکلی سیاه دم‌سرخ (یک گونه در معرض خطر) بود. آهنگ رسمی بازی‌ها "Together We Are One" بود که توسط هنرمند استرالیایی دلتا گودرم برنده جایزه ARIA ساخته شده بود. در مراسم اختتامیه بازی‌ها، رئیس فدراسیون بازی‌های مشترک المنافع، مایک فنل به جمعیت اعلام کرد: برای اولین بار در تاریخ بازی‌های کشورهای مشترک‌المنافع، باتوم ملکه از هر کشور و
کشورهای مشترک‌المنافع، باتوم ملکه از هر کشور و قلمرو در کشورهای مشترک المنافعی که در این بازی‌ها شرکت می‌کردند، سفری به طول گذر کرد. بازه زمانی مسابقات که به پایان رسید فرماندار ویکتوریا و دارنده مدال سابق بازی‌های مشترک المنافع، جان لندی، باتوم را به ملکه در زمین کریکت ملبورن در مراسم افتتاحیه تحویل داد. استرالیا میزبان در پنج دوره بازی‌های مشترک المنافع برای پنجمین بار در صدر جدول مدال‌ها قرار گرفت و بیشترین طلا (۸۴) و در مجموع بیشترین مدال (۲۲۱) را کسب کرد. انگلیس و کانادا به ترتیب دوم و سوم شدند.
کسب کرد. انگلیس و کانادا به ترتیب دوم و سوم شدند. بازی‌های مشترک المنافع ۲۰۰۶ به عنوان «بهترین بازی‌های مشترک المنافع تاکنون» بسیار مورد توجه قرار گرفت. بر اساس تجزیه و تحلیل "KPMG" از بازی‌های مشترک المنافع در سال ۲۰۰۶ نشان داد که این رویداد باعث افزایش تولید ناخالص دولتی در حدود ۱٫۶ میلیارد دلار استرالیا در یک دوره ۲۰ ساله و اشتغال حدود ۱۳۶۰۰ نفری شد. انتخاب میزبان. در طول بازی‌های کشورهای مشترک المنافع در سال ۱۹۹۸ در کوالالامپور، مالزی، دو شهر در ابتدا به میزبانی این رویداد ابراز علاقه کردند. ملبورن،
به میزبانی این رویداد ابراز علاقه کردند. ملبورن، استرالیا و ولینگتون، نیوزیلند. ولینگتون با استناد به هزینه‌های مربوط به تطبیق طرح پیشنهادی ارائه شده توسط ملبورن، که بدون حضور اعضای فدراسیون، میزبان پیش فرض شده بود، پیشنهاد خود را پس گرفت. تیم‌های شرکت کننده. ۷۱ کشور، سرزمین و ارگان در بازی‌های مشترک المنافع در سال ۲۰۰۶ به رقابت پرداختند. تنها تفاوت فهرست بازی‌های ۲۰۰۶ با بازی‌های ۲۰۰۲، غیبت زیمبابوه بود که از کشورهای مشترک المنافع خارج شده بود.
ورزشکاران بی‌طرف انفرادی نامی است که پس از این که کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) استفاده از نام و نشان دو کشور روسیه و بلاروس را به دلیل تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ ممنوع اعلام کرد، برای نشان دادن ورزشکاران مورد تأیید این دو کشور در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ استفاده شد. کد IOC کشوری AIN که برای این گروه از ورزشکاران استفاده شد، مخفف است. ورزشکاران روسیه و بلاروس حتی در استفاده از پرچم المپیک و سرود المپیک منع شدند، که این برخلاف روش معمولی است که برای ورزشکاران بی‌طرف در بازی‌های المپیک قبلی به
برای ورزشکاران بی‌طرف در بازی‌های المپیک قبلی به کار گرفته می‌شد. آنها در عوض از یک پرچم فیروزه‌ای رنگ استفاده کردند که نشان دایره‌ای درون آن با عبارت AIN همراه بود و از یک سرود ساده برای مراسم توزیع مدالشان استفاده شد که هر دو این‌ها رأساً توسط کمیته بین‌المللی المپیک تعیین شده بودند. پیشینهٔ ورزشکاران بی‌طرف انفرادی باید ابتدا بررسی می‌شد تا تنها پس از آن توسط فدراسیون‌های بین‌المللی هر ورزش مورد پذیرش قرار گیرند و سپس توسط یک پانل ویژه ایجاد شده توسط IOC تأیید می‌شدند. این هیئت ورزشکاران بی‌طرف انفرادی
تأیید می‌شدند. این هیئت ورزشکاران بی‌طرف انفرادی حتی اجازه نیافت در مراسم افتتاحیه المپیک در رژه ملت‌ها شرکت کند و در جدول رسمی مدال‌ها به عنوان یک تیم معرفی نشد. در حالی که پرچم از عبارت منحصر به فرد «ورزشکار بی‌طرف فردی» استفاده می‌کند، کمیته بین‌المللی المپیک از عبارت جمع «ورزشکاران بی‌طرف» در نثر استفاده می‌کرد. این دوره از بازی‌های المپیک از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. پس زمینه. جدول زمانی. پس از تهاجم روسیه به اوکراین در ۲۴ فوریه
زمانی. پس از تهاجم روسیه به اوکراین در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲، که در فاصله‌ای کوتاه پس از بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ به وقوع پیوست، کمیته بین‌المللی المپیک دو کشور روسیه و بلاروس را تحریم کرد و در ۲۸ فوریه ۲۰۲۲ توصیه کرد که سایر سازمان‌دهندگان ورزشی بین‌المللی نیز همین واکنش را انجام دهند. بر این اساس، ورزشکاران روسیه و بلاروس از بازی‌های پارالمپیک زمستانی ۲۰۲۲ محروم شدند. در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۳، کمیته بین‌المللی المپیک بیانیه‌ای منتشر کرد که در آن از این ایده حمایت می‌کرد که ورزشکاران روسی و بلاروسی می‌توانند به
می‌کرد که ورزشکاران روسی و بلاروسی می‌توانند به عنوان افراد بی‌طرف در مسابقات شرکت کنند، البته مشروط بر این که آن‌ها «فعالانه» از جنگ حمایت نکنند و از پرچم‌ها، سرودها و رنگ‌های ملی روسیه و بلاروس استفاده نکنند. همچنین نام‌های دو کشور غیرمجاز شدند (حتی نام‌های جایگزینی که روسیه در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۰ به جای نام کشورش از آن استفاده کرده بود هم ممنوع شدند). در ۲۸ مارس ۲۰۲۳، IOC عبارت AIN را معرفی کرد و شرایط را برای ورزشکاران انفرادی محدود کرد و هر تیمی متشکل از ورزشکاران روسیه و بلاروس را از مسابقه منع کرد.
از ورزشکاران روسیه و بلاروس را از مسابقه منع کرد. برای رویدادهایی که توسط یک فدراسیون بین‌المللی (IF) به غیر از IOC برگزار می‌شد، IOC توصیه کرد که یا اصلاً از هیچ پرچمی برای این دو کشور استفاده نکنند یا اگر امکان‌پذیر نیست، پرچم خود مسابقات، پرچم IF، یا حروف "AIN" را به کار گیرند و به جای سرود ملی هم سرود رویداد یا سرود IF پخش شود. حتی فدراسیون‌هایی که زبان فرانسه را به عنوان زبان رسمی به رسمیت نمی‌شناختند، از نام AIN استفاده کردند. IOC همچنین ۵ میلیون دلار به کمیته ملی المپیک اوکراین کمک مالی کرد. در ۲۲
به کمیته ملی المپیک اوکراین کمک مالی کرد. در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۳، آژانس جهانی ضد دوپینگ (WADA) به صورت جداگانه استفاده از پرچم و سرود روسیه را در رویدادهای ورزشی بین‌المللی برای بار دوم ممنوع کرد زیرا قوانین روسیه و RUSADA مطابق با قوانین جهانی ضد دوپینگ نیست؛ البته این ممنوعیت با تصمیم پیشین کمیته المپیک همپوشانی داشت. WADA اعلام کرد که این ممنوعیت تا زمانی که «عدم انطباق‌های مربوط به قوانین ملی به‌طور کامل اصلاح نشود» لغو نخواهد شد. در ۱۲ اکتبر ۲۰۲۳، IOC کمیته المپیک روسیه را تا اطلاع ثانوی به حالت تعلیق
المپیک روسیه را تا اطلاع ثانوی به حالت تعلیق درآورد. این سومین ممنوعیت روسیه بود که با موارد پیش همپوشانی داشت و دلیل آن نقض منشور المپیک به دلیل گنجاندن شوراهای المپیک منطقه‌ای خرسون، زاپوریژیا، دونتسک و لوهانسک در کمیته المپیک روسیه اعلام شد. استانیسلاو پوزدنیاکوف، رئیس کمیته المپیک روسیه، زمانی که این شهرها را به کمیته تحت امرش الحاق می‌کرد، مدعی شد که هیچ مشکلی در مورد الحاق IOCهای منطقه‌ای سابق اوکراین به IOC روسیه نمی‌بیند. کمیته المپیک روسیه به این تعلیق آخر پاسخ داد و پرسید چرا کمیته المپیک روسیه
تعلیق آخر پاسخ داد و پرسید چرا کمیته المپیک روسیه پس از الحاق نهادهای مشابه ورزشی کریمه در سال ۲۰۱۴، تعلیق نشده بود؟ که توماس باخ، رئیس کمیته بین‌المللی المپیک در جواب گفت: «این استدلال کوچکی است که چرا قبلاً ما را تحریم نکردید؟» در ۸ دسامبر ۲۰۲۳، IOC نسخه «پیش نویس» پرچم AIN را منتشر کرد که نشانی بی‌رنگ را در پس زمینه سفید نشان می‌داد و اعلام کرد که در تاریخ بعدی دربارهٔ سرود بی‌طرف هم تصمیم خواهند گرفت. IOC همچنین رسماً اعلام کرد که نام AIN برای بازی‌های المپیک پاریس ۲۰۲۴ اعمال می‌شود و جداول رسمی
المپیک پاریس ۲۰۲۴ اعمال می‌شود و جداول رسمی مدال‌ها AIN را حذف می‌کند. در ۱۹ مارس ۲۰۲۴، IOC پرچم AIN را به متن و پس زمینه فیروزه‌ای رنگ به روز کرد، و یک سرود سازی را منتشر کرد که «صرفاً برای این منظور تولید شده بود». IOC همچنین اعلام کرد که به عنوان ورزشکاران مستقل، AIN به عنوان یک کاروان در طول رژهٔ ملل در مراسم افتتاحیه شرکت نخواهد کرد، اما به ورزشکاران «این فرصت داده می‌شود تا این رویداد را تجربه کنند». جنجال‌ها. مقامات اوکراینی از IOC انتقاد کردند که روسیه را با وجود نقض سه بار آتش‌بس المپیک تحریم
روسیه را با وجود نقض سه بار آتش‌بس المپیک تحریم نکرده است. در حالی که برخی دیگر از کشورها به‌طور متناوب از IOC انتقاد کرده‌اند که چرا قوانینی که علیه روسیه و بلاروس اعمال شده‌اند را برای سایر کشورها هیچگاه انجام نداده است. به ویژه، این الزام که ورزشکاران نباید فعالانه از جنگ حمایت کنند، «بی تأثیر» توصیف شده است. به عنوان مثال، یلنا ایسینبایوا، عضو روس IOC، علیرغم تصویر شدن در لباس نظامی و دریافت ترفیعات نظامی، و علیرغم ابراز خشم شهروندان طرفدار روسیه از ایسین بایوا پس از ادعای ایسینبایوا، به دلیل اینکه «با
بایوا پس از ادعای ایسینبایوا، به دلیل اینکه «با ارتش روسیه مرتبط نیست و از تهاجم حمایت نمی‌کند» تبرئه شد. او در دفاع از خودش گفت «هرگز در خدمت نیروهای مسلح نبوده است». در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۳، نامه سرگشاده‌ای که توسط ۲۶۱ ورزشکار اوکراینی امضا شد، حاوی شواهدی بود که نشان می‌داد سه نفر از شش ورزشکار روسی که در آن زمان مجوز شرکت داشتند، در واقع به‌طور فعال از جنگ حمایت کرده بودند، مانند شرکت در یک تجمع حمایتی از جنگ در مارس ۲۰۲۲، یا ایفای نقش در یک ویدیوی تبلیغاتی که صریحاً از ارتش روسیه حمایت می‌کند و طبل می‌کوبد.
صریحاً از ارتش روسیه حمایت می‌کند و طبل می‌کوبد. پیشنهاد مصالحه لهستان، که در آن روس‌ها و بلاروس‌ها بتوانند در صورت مخالفت با کشورهایشان به رقابت‌ها راه یابند، توسط IOC عملی نشد. در دسامبر ۲۰۲۳، استانیسلاو پوزدنیاکوف، رئیس کمیته المپیک روسیه، مستقیماً هر ورزشکار روسی را که ممکن است به عنوان یک «بی‌طرف» در المپیک ۲۰۲۴ شرکت کند، تهدید کرد و گفت: «به عنوان رئیس ROC، موضع روشنی را بیان می‌کنم: … ما در یک کشور آزاد زندگی می‌کنیم… اما… اکیداً توصیه می‌کنم که به‌طور کامل درک کنید… میزان و عواقب این تصمیم شخصی بر
کامل درک کنید… میزان و عواقب این تصمیم شخصی بر عهده خودتان است.» در ژوئن ۲۰۲۴، دیمیتری چرنیشنکو، معاون نخست‌وزیر روسیه در امور گردشگری، ورزش، فرهنگ و ارتباطات، اعلام کرد که ورزشکاران روسی با شرکت در پاریس به عنوان افرادی بی‌طرف، قوانین روسیه را نقض نخواهند کرد و آنها را به شرکت تشویق کرد. با این حال، علی‌رغم تشویق چرنیشنکو، فدراسیون کشتی روسیه در ۶ ژوئیه تصمیم گرفت که بازی‌ها را تحریم کند، زیرا اکثر ورزشکاران برجسته آن از سوی کمیته بین‌المللی المپیک از المپیک محروم شده بودند. این تصمیم توسط فدراسیون جودو
محروم شده بودند. این تصمیم توسط فدراسیون جودو روسیه هم به دلایل مشابه اتخاذ و اعمال گردید. برخی از افراد، مانند جبرئیل رجوب، رئیس کمیته المپیک فلسطین اعلام کردند که ورزشکاران اسرائیلی نیز باید به دلیل اقدامات نظامی مداوم این کشور در نوار غزه به صورت بی‌طرف به رقابت بپردازند. وی آنچه را که «استانداردهای دوگانه» می‌خواند، برجسته کرد. پوشش رسانه‌ای. پخش‌کننده‌های اصلی روسیه و بلاروس (مانند Belteleradio، Channel One Russia، Match TV , و VGTRK) بازی‌های المپیک و پارالمپیک را پخش یا خرید نکردند، به جز خلاصه‌هایی
پارالمپیک را پخش یا خرید نکردند، به جز خلاصه‌هایی کوتاه و پوشش منفی به عنوان بخشی از انتقادشان از جهان غرب. این اولین بار از سال ۱۹۸۴ است که هیچ پوشش رسمی از بازی‌ها در دو کشور شوروی سابق وجود نداشت؛ در آن دوره هم شوروی رویکرد مشابهی را در طول بازی‌های لس آنجلس اعمال می‌کرد. بسیاری از روزنامه‌ها و وب‌سایت‌های روسی، همراه با مقامات کرملین، با گلچین کردن و برجسته کردن هر نقصی که می‌توانستند شناسایی کنند، دیدگاهی منفی نسبت به بازی‌ها اتخاذ کردند: برای مثال، رسانه‌ها بر جرایم روی داده و «ناراحتی» از تدابیر
رسانه‌ها بر جرایم روی داده و «ناراحتی» از تدابیر امنیتی تأکید کردند، در حالی که وزارت خارجه روسیه در مراسم افتتاحیه از وضعیت آب و هوا و حضور جامعه دگرباشان جنسی شکایت کرد. آسوشیتدپرس در ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۴ اشاره کرد که بینندگان بلاروسی و روسی برای دریافت پوشش معقول بازی‌ها به کانال‌های ماهواره‌ای و سرویس‌های پخش جریانی کشورهای همسایه (مانند قزاقستان) وابسته هستند، و مسکو تایمز به افزایش کانال‌های رسانه‌های اجتماعی به صورت غیرقانونی اشاره کرد. بدون یک پخش کننده رسمی در روسیه، IOC سرویس پخش المپیک.com خود را در
رسمی در روسیه، IOC سرویس پخش المپیک.com خود را در دسترس بینندگان در کشور مذکور قرار داد. خلاصه مدال‌ها. محدودیت‌های سختگیرانه در پاسخ به حمله روسیه به اوکراین باعث شد که ورزشکاران روس کاروان تنها یک مدال نقره کسب کند، که در مقایسه با ۲۰ طلا، ۲۸ نقره و ۲۳ برنز کمیته المپیک روسیه در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ بسیار کمتر بود. بخش بلاروسی کاروان هم شاهد یک مدال نقره بود. کاهش شدید تعداد مدال‌آوران بلاروس در مجموع، با یک نقره کمتر و دو برنز کمتر در مقایسه با بازی‌های المپیک تابستانی گذشته بود. ایوان
با بازی‌های المپیک تابستانی گذشته بود. ایوان لیتوینوویچ که در آخرین بازی‌های المپیک تابستانی نماینده بلاروس بود، تنها ورزشکاری از این هیئت بود که از عنوان المپیکی خود دفاع کرد و دومین مدال طلای خود را در ترامپولین مردان به دست آورد. او همچنین تنها ورزشکار AIN بود که موفق به کسب مدال طلا شد. ورزشکاران. در زیر لیست تعداد شرکت کنندگان در بازی‌ها آمده است. تیم AIN شامل ۳۲ شرکت کننده از کشورهای زیر بود: لیست زیر لیستی از تعداد شرکت کنندگانی است که به نمایندگی از ورزشکاران بی طرف انفرادی شرکت کردند: دوچرخه
از ورزشکاران بی طرف انفرادی شرکت کردند: دوچرخه سواری. جاده. چهار ورزشکار بی‌طرف انفرادی پس از کسب سهمیه از طریق رتبه‌بندی UCI Nation برای مسابقات جاده‌ای واجد شرایط شدند. ژیمناستیک. ترامپولین. سه ورزشکار انفرادی بی‌طرف (یک مرد و دو زن) از طریق رده‌بندی سری جام جهانی وارد مسابقات ترامپولین بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ شدند. روئینگ. قایقرانان بی‌طرف از طریق مسابقات قهرمانی قایقرانی جهان در سال ۲۰۲۳ در بلگراد، صربستان و مسابقات قهرمانی قایقرانی اروپا در سال ۲۰۲۴ در سگد، مجارستان، مجوز دریافت کردند.
در سال ۲۰۲۴ در سگد، مجارستان، مجوز دریافت کردند. تیراندازی. تیراندازان ورزشکار این هیئت بر اساس نتایجشان در مسابقات جهانی المپیک 2024 و مسابقات قهرمانی اروپا 2024 به سهمیه دست یافتند. شنا. شناگران انفرادی ورزشکار بیطرف استانداردهای ورود را در رویدادهای زیر برای پاریس 2024 کسب کردند (حداکثر دو شناگر در زمان مقدماتی المپیک (OST) و احتمالاً در زمان بررسی المپیک (OCT)): تکواندو. ابتدا ماکسیم خرامتسوف, ولادیسلاو لارین، تاتیانا کوداشوا، و پولینا خان مجوز راهیابی به المپیک را یافتند ولی کمیته آنها را بی‌طرف
به المپیک را یافتند ولی کمیته آنها را بی‌طرف ندانست. وزنه برداری. سه ورزشکار انفرادی بیطرف به عنوان وزنه بردار وارد مسابقات المپیک شدند. پتر آسایوناک (89- کیلوگرم مردان)، یاوهنی سیخانتسو (102 کیلوگرم مردان)، ادوارد زیازیولین (102+ کیلوگرم مردان) و سیوزانا والودزکا (71 کیلوگرم زنان). کشتی. در 6 ژوئیه 2024، فدراسیون کشتی روسیه اعلام کرد که همه کشتی گیران دعوت شده آن به اتفاق آرا تصمیم گرفتند از شرکت در المپیک خودداری کنند، زیرا IOC مدعیان برتر مدال روسیه را در لیست سیاه قرار داده است.
فرانک مک‌کارتی (؛ – ) هنرمند و نقاش واقع‌گرا اهل ایالات متحده آمریکا بود که به خاطر هنر تبلیغات، خلق آثار هنری برای مجلات، طراحی جلد شومیز، ساخت پوسترهای فیلم و نقاشی‌های غرب ایالات متحده آمریکا شهرت داشت. وی از شاگردان جرج بریجمن و رجینالد مارش در «لیگ دانشجویان هنر نیویورک» بود و سپس برای ادامه تحصیل به مؤسسه پرت در بروکلین رفت. از جمله فیلم‌هایی که وی پوستر آن‌ها را طراحی کرد، "ده فرمان"، "هاتاری!"، "فرار بزرگ" و با همکاری "گلوله آتشین"، "فقط دو بار زندگی می‌کنید" و "در خدمت سرویس مخفی ملکه" بودند.
سامان سهرابی جز آن دسته از مديرانى است كه خود سابقه ورزشی درخشانى دارد. وی ابتدا با رشته هاى رزمى وارد عرصه هاى ورزشی گرديد و در رشته تكواندو داراى كمربند مشکی دان ۱ مى باشد. از ۱۳ سالگى وارد فوتبال شد و خيلى زود به تيم پايه هاى ملوان بندر انزلى راه يافت. زندگی نامه. وی بعد از حضور در تيم منتخب جوانان و امید و بزرگسالان استان گيلان راهی تهران شد و در تيم راه‌آهن طى سالهای ۸۸-۸۷ به صورت حرفه اى به فوتبال ایران معرفى شد. با درخشش در راه‌آهن راهی نساجى قائم شهر شد، اما مصدوميت بى موقع باعث شد چندين ماه از