payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این نوع طراحی بشکه کوکی نام دارد. فنر از داخل به آربور و از بیرون به بشکه متصل است. این اتصالات با قلاب‌ها یا زبانه‌های کوچک و سوراخ‌های مربعی در انتهای فنر ایجاد می‌شوند تا تعویض آن آسان باشد. شاه‌فنر با چرخاندن آربور کوک می‌شود، اما نیروی محرکه ساعت را بشکه تأمین می‌کند. این طراحی اجازه می‌دهد تا در حین کوک شدن، ساعت همچنان به کار خود ادامه دهد. کوک کردن ساعت باعث چرخش آربور و سفت شدن فنر اصلی می‌شود و آن را محکم‌تر به دور آربور می‌پیچد. آربور یک چرخ جغجغه با یک ضامن دارد که از چرخش معکوس آربور و باز شدن
با یک ضامن دارد که از چرخش معکوس آربور و باز شدن فنر جلوگیری می‌کند. پس از کوک شدن، آربور ثابت می‌ماند و کشش شاه‌فنر، بشکه را که حلقه‌ای از دندانه‌های چرخ‌دنده در اطراف آن قرار دارد، می‌چرخاند. این دندانه‌ها با یکی از چرخ‌دنده‌های ساعت، معمولاً چرخ‌دنده مرکزی، درگیر می‌شوند و چرخ دنده‌ها را به حرکت درمی‌آورند. بشکه معمولاً هر ۸ ساعت یک بار می‌چرخد، بنابراین یک فنر معمولی ۴۰ ساعته برای باز شدن کامل به ۵ دور چرخش نیاز دارد. خطرات. شاه‌فنر انرژی زیادی در خود ذخیره می‌کند. اگر هنگام باز کردن اجزای ساعت احتیاط
می‌کند. اگر هنگام باز کردن اجزای ساعت احتیاط نشود، فنر می‌تواند ناگهان آزاد شود و باعث آسیب جدی شود. قبل از سرویس، شاه‌فنرها را با کشیدن ضامن به عقب در حالی که کلید کوک را نگه داشته‌اید، به آرامی «شل» می‌کنند تا فنر به آرامی باز شود. با این حال، حتی در حالت شل، شاه‌فنرها دارای تنش باقی مانده خطرناکی هستند. ساعت‌سازان از ابزاری به نام «کوک‌کننده فنر اصلی» برای نصب و برداشتن ایمن آنها استفاده می‌کنند. فنرهای بزرگ ساعت‌ها قبل از برداشتن توسط «گیره‌های فنر اصلی» مهار می‌شوند. تاریخچه. شاه‌فنرها در اولین
اصلی» مهار می‌شوند. تاریخچه. شاه‌فنرها در اولین ساعت‌های فنردار در قرن پانزدهم در اروپا ظاهر شدند. این جایگزین وزنه‌ای شد که از طنابی که به دور قرقره پیچیده شده بود آویزان بود، که منبع انرژی مورد استفاده در تمام ساعت‌های مکانیکی قبلی بود. حدود سال ۱۴۰۰، فنرهای مارپیچی در قفل‌ها مورد استفاده قرار گرفتند و بسیاری از ساعت‌سازان اولیه نیز قفل‌ساز بودند. فنرها در ساعت‌ها به کار گرفته شدند تا آنها را کوچک‌تر و قابل حمل‌تر از ساعت‌های وزنه‌ای قبلی کنند که تا سال ۱۶۰۰ به اولین ساعت‌های جیبی تبدیل شدند. بسیاری از
۱۶۰۰ به اولین ساعت‌های جیبی تبدیل شدند. بسیاری از منابع به اشتباه اختراع شاه‌فنر را به پیتر هنلین (همچنین هِنله یا هِله)، ساعت‌ساز نورنبرگی در حدود سال ۱۵۱۱ نسبت می‌دهند. با این حال، بسیاری از منابع در قرن پانزدهم به ساعت‌های قابل حمل «بدون وزنه» اشاره می‌کنند و حداقل دو نمونه باقی مانده نشان می‌دهد که ساعت‌های فنردار در سال‌های اولیه آن قرن وجود داشته‌اند. قدیمی‌ترین ساعت باقی مانده که با شاه‌فنر کار می‌کند، بورگوندروه (ساعت بورگوندی) است، یک ساعت مجلسی طلاکاری شده و مزین، که در حال حاضر در موزه ملی ژرمنی
شده و مزین، که در حال حاضر در موزه ملی ژرمنی در نورنبرگ قرار دارد، که شمایل‌نگاری آن نشان می‌دهد که در حدود سال ۱۴۳۰ برای فیلیپ خوب، دوک بورگوندی ساخته شده است. اولین شاه‌فنرها از فولاد و بدون عملیات حرارتی یا سخت‌کاری ساخته می‌شدند. آنها خیلی طولانی کار نمی‌کردند و مجبور بودند دو بار در روز کوک شوند. هِنلاین به خاطر ساختن ساعت‌هایی که ۴۰ ساعت بین کوک‌ها کار می‌کردند، مشهور بود. روش‌های ساخت شاه‌فنر در قرن هجدهم توسط [b] توضیح داده شده است: مشکلی در طول تاریخ ساعت‌ها و ساعت‌های فنردار این است که نیروی
تاریخ ساعت‌ها و ساعت‌های فنردار این است که نیروی (گشتاور) ارائه شده توسط یک فنر ثابت نیست، بلکه با باز شدن فنر کاهش می‌یابد (نمودار را ببینید). با این حال، برای حفظ زمان دقیق، زمان‌سنج‌ها باید با سرعت ثابتی کار کنند. سازوکارهای زمان‌سنجی هرگز کاملاً همزمان نیستند، به این معنی که سرعت آنها تحت تأثیر تغییرات نیروی محرکه قرار می‌گیرد. این امر به ویژه در مورد چرخ‌دنگ میله‌ای اولیه که قبل از ظهور فنر رقاصک در سال ۱۶۵۷ استفاده می‌شد، صادق بود؛ بنابراین ساعت‌های اولیه در طول دوره کار خود با کم شدن نیروی شاه‌فنر،
در طول دوره کار خود با کم شدن نیروی شاه‌فنر، کند می‌شدند و باعث زمان‌سنجی نادرست می‌شدند. دو راه‌حل برای این مشکل در ساعت‌های اولیه فنردار در قرن پانزدهم ظاهر شد: ترمز فنر و فوزه: ترمز فنر. ترمز فنر یا استک‌فرید (Stackfreed) یک بادامک خارج از مرکز بود که بر روی آربور فنر اصلی نصب شده بود، با یک غلتک فنری که به آن فشار می‌آورد. بادامک شکلی شبیه «حلزون» داشت، بنابراین در اوایل دوره کار، زمانی که شاه‌فنر به شدت فشار می‌آورد، فنر به قسمت پهن بادامک فشار می‌آورد و نیروی مخالف قوی را فراهم می‌کرد، در حالی که
و نیروی مخالف قوی را فراهم می‌کرد، در حالی که بعداً در دوره کار با کاهش نیروی فنر اصلی، فنر به قسمت باریک‌تر بادامک فشار می‌آورد و نیروی مخالف نیز کاهش می‌یافت. ترمز فنر اصطکاک زیادی را اضافه کرد و احتمالاً زمان کارکرد ساعت را به میزان قابل توجهی کاهش داد. این فقط در برخی از ساعت‌های آلمانی استفاده می‌شد و پس از حدود یک قرن کنار گذاشته شد. قرقره حلزونی. قرقره حلزونی یا فوزه یک نوآوری بسیار ماندگارتر بود. این یک قرقره مخروطی شکل بود که توسط یک زنجیر پیچیده شده به دور بشکه فنر اصلی چرخانده می‌شد. شکل منحنی
شده به دور بشکه فنر اصلی چرخانده می‌شد. شکل منحنی آن به‌طور مداوم مزیت مکانیکی پیوند را برای یکنواخت کردن نیروی فنر اصلی در هنگام پایین آمدن تغییر می‌داد. قرقره‌های حلزونی به روش استاندارد برای به دست آوردن گشتاور ثابت از یک فنر اصلی تبدیل شدند. آنها از اولین حضورشان تا قرن نوزدهم که بشکه کوکی به دست گرفت، در بیشتر ساعت‌ها و ساعت‌های فنردار و در زمان‌سنج‌های دریایی تا دهه ۱۹۷۰ استفاده می‌شدند.
قرقره حلزونی یا فوزه () (از کلمه فرانسوی fusée، سیم پیچیده شده به دور یک دوک) یک قرقره مخروطی شکل با شیار مارپیچی در اطراف آن است که با یک طناب یا زنجیر متصل به بشکه شاه‌فنر ساعت‌های مکانیکی و ساعت‌های قدیمی پیچیده شده است. تاریخچه. این قرقره از قرن پانزدهم تا اوایل قرن بیستم برای بهبود زمان‌سنجی با یکنواخت کردن کشش ناهموار شاه‌فنر در هنگام باز شدن استفاده می‌شد. گاواین بیلی دربارهٔ قرقره حلزونی اظهار داشت: «شاید هیچ مشکلی در مکانیک تا این حد ساده و کامل حل نشده باشد.» منشأ قرقره حلزونی مشخص نیست. بسیاری از
باشد.» منشأ قرقره حلزونی مشخص نیست. بسیاری از منابع به اشتباه اختراع آن را به جیکوب زک، ساعت‌ساز اهل پراگ، در حدود سال ۱۵۲۵ نسبت می‌دهند. اولین ساعت قرقره حلزونی که به‌طور قطعی تاریخ‌گذاری شده است توسط زک در سال ۱۵۲۵ ساخته شد، اما قرقره حلزونی در واقع زودتر، با اولین ساعت‌های فنردار در قرن پانزدهم ظاهر شد. این ایده احتمالاً از ساعت‌سازان سرچشمه نگرفته است، زیرا اولین نمونه شناخته شده در یک بادگیر کمان زنبورکی است که در یک نسخه خطی نظامی در سال ۱۴۰۵ نشان داده شده است. نقاشی‌هایی از قرن پانزدهم توسط فیلیپو
شده است. نقاشی‌هایی از قرن پانزدهم توسط فیلیپو برونلسکی و لئوناردو داوینچی قرقره‌های حلزونی را نشان می‌دهد. قدیمی‌ترین ساعت موجود با یک قرقره حلزونی، که اولین ساعت فنردار نیز هست، بورگوندروه (ساعت بورگوندی) است، یک ساعت مجلسی که شمایل‌نگاری آن نشان می‌دهد که برای فیلیپ خوب، دوک بورگوندی در حدود سال ۱۴۳۰ ساخته شده است و در موزه ملی ژرمنی نگهداری می‌شود. کلمه فیوز از fusée فرانسوی و fusata لاتین متاخر، به معنای «دوک پر از نخ» آمده است. ساعت از دهه ۱۵۰۰ با استاک‌فرید، یک راه حل قبلی برای کاهش تنش شاه‌فنر نسبت
یک راه حل قبلی برای کاهش تنش شاه‌فنر نسبت به قرقره حلزونی (نزدیک بالا). فنرها برای اولین بار در قرن پانزدهم برای تأمین انرژی ساعت‌ها به کار گرفته شدند تا آنها را کوچک‌تر و قابل حمل‌تر کنند. این ساعت‌های اولیه فنردار بسیار کم دقت‌تر از ساعت‌های وزنه‌ای بودند. برخلاف وزنه‌ای که بر روی یک طناب قرار می‌گیرد و نیروی ثابتی برای چرخاندن چرخ‌های ساعت وارد می‌کند، نیرویی که یک فنر وارد می‌کند با باز شدن فنر کاهش می‌یابد. سازوکار زمان‌سنجی اولیه چرخ‌دنگ میله‌ای که در همه ساعت‌های اولیه استفاده می‌شد، به تغییرات
در همه ساعت‌های اولیه استفاده می‌شد، به تغییرات نیروی محرکه حساس بود؛ بنابراین ساعت‌های اولیه فنردار در طول دوره کار خود با باز شدن شاه‌فنر، کند می‌شدند و باعث زمان‌سنجی نادرست می‌شدند. این مشکل را عدم برابرزمانی (ایزوکرونیسم) می‌گویند. دو راه حل برای این مشکل با اولین ساعت‌های فنردار ظاهر شد. ترمز فنر (استک‌فرید) و قرقره حلزونی. استاک‌فرید، یک جبران‌کننده بادامک خام، اصطکاک زیادی را اضافه کرد و پس از کمتر از یک قرن کنار گذاشته شد. قرقره حلزونی یک ایده بسیار ماندگارتر بود. با حرکت ساعت، شکل مخروطی قرقره
ماندگارتر بود. با حرکت ساعت، شکل مخروطی قرقره حلزونی به‌طور مداوم مزیت مکانیکی کشش شاه‌فنر را تغییر می‌داد و نیروی کاهش فنر را جبران می‌کرد. ظاهراً ساعت‌سازان به صورت تجربی شکل صحیح قرقره حلزونی را کشف کردند که یک مخروط ساده نیست بلکه یک هذلولی‌گون است. اولین قرقره‌های حلزونی بلند و باریک بودند، اما مدل‌های بعدی شکل فشرده‌تر و جمع و جورتری دارند. قرقره‌های حلزونی به روش استاندارد برای به دست آوردن نیروی ثابت از یک شاه‌فنر تبدیل شدند که در بیشتر ساعت‌ها و ساعت‌های فنری در هنگام ظهور در قرن هفدهم استفاده
ساعت‌های فنری در هنگام ظهور در قرن هفدهم استفاده می‌شدند.
محرک وسطی یا رمونتوآر () (به فرانسوی remontoir d’egalité، به معنای محرک میانی یا کوک ثانویه) یک ذخیره‌کننده انرژی در ساعت‌های مکانیکی است که نه تمام چرخ‌دنده‌ها، بلکه فقط چرخ‌دنگ یا چرخ بلافاصله قبل از آن (چرخ ثانیه در ساعت‌های قابل حمل) را به حرکت درمی‌آورد و به صورت دوره‌ای توسط منبع اصلی انرژی شارژ (کوک) می‌شود؛ بنابراین، یک گشتاور محرکه نسبتاً ثابت در اختیار دنگ و در نتیجه سامانهٔ نوسان (آونگ، فنر-رقاصک) قرار می‌گیرد که پیش‌نیاز یک دوره نوسان ثابت است که دقت حرکت را تعیین می‌کند. جزئیات بیشتر.
است که دقت حرکت را تعیین می‌کند. جزئیات بیشتر. ساختارهایی که در آنها ذخیره انرژی میانی بخشی از چرخ‌دنگ است و در هر نوسان یا نیم نوسان آونگ کوک می‌شود یا یک تکانه محرک آزاد می‌کند، رمونتوآر نامیده نمی‌شوند، بلکه به عنوان بخشی از چرخ‌دنگ در نظر گرفته می‌شوند. نمونه‌هایی از این موارد عبارتند از چرخ‌دنگ‌های گرانشی یا فنری دنیسون، ریفلر و استراسر و همچنین چرخ‌دنگ تکانه ثابت Déhon (به Hemmung (Uhr) مراجعه کنید). ساعت‌های خودکار امروزی نیز ساعت‌هایی با رمونتوآر نیستند، زیرا این ساعت‌ها دارای ذخیره انرژی میانی
نیستند، زیرا این ساعت‌ها دارای ذخیره انرژی میانی نیستند، بلکه فنر محرکه (منبع انرژی اصلی) به‌طور نامنظم (بسته به حرکت ساعت) کوک می‌شود. ساعت‌هایی که اخیراً با رمونتوآر الکتریکی ساخته شده‌اند در اینجا در نظر گرفته نمی‌شوند. ساعت‌های جیبی قدیمی اغلب دارای کتیبه remontoire هستند. به عنوان یک قاعده، این ساعت‌ها محرک وسطی ندارند. معمولاً ساعت‌های کوکی را که قبلاً از کوک‌های کلیدی استفاده می‌کردند، به این صورت نامگذاری می‌کردند. محرک‌های کمکی که در حین کوک کردن ساعت (در ساعت‌های برجی این کار اغلب ساعت‌ها طول
ساعت (در ساعت‌های برجی این کار اغلب ساعت‌ها طول می‌کشد) حرکت آن را حفظ می‌کنند نیز رمونتوآر نامیده می‌شوند. با این حال، اینها کل چرخ دنده را به حرکت درمی‌آورند و نه فقط چرخ دنگ و بنابراین باید از رمونتوآرهای میانی متمایز شوند. منبع انرژی اصلی یک ساعت، گشتاور محرکه بزرگی را در یک دوره زمانی طولانی (روزها، هفته‌ها) فراهم می‌کند، در حالی که رمونتوآر یک گشتاور کوچک لازم برای عملکرد چرخ دنگ و سیستم نوسان را ایجاد می‌کند، که به دلیل ظرفیت ذخیره‌سازی کم، نیاز به شارژ مجدد دوره‌ای در فواصل زمانی کوتاه دارد.
به شارژ مجدد دوره‌ای در فواصل زمانی کوتاه دارد. ساعت‌های بزرگ (ساعت‌های برجی، ساعت‌های ایستاده، ساعت‌های رومیزی و غیره) معمولاً با یک وزنه و ساعت‌های کوچک (ساعت‌های جیبی، ساعت‌های مچی، ساعت‌های زنگ‌دار و غیره) با یک فنر کوکی (فنر تخت پیچ خورده) به حرکت در می‌آیند. محرک فنر کوکی این عیب را دارد که با افزایش شل شدن فنر، گشتاور کمتری ایجاد می‌شود. محرک وزنه‌ای در اصل یک گشتاور ثابت را فراهم می‌کند. با این حال، عدم دقت در انتقال نیرو از طریق چرخ‌دنده به چرخ‌دنگ و همچنین سایر تأثیرات (کثیفی، در ساعت‌های برجی،
و همچنین سایر تأثیرات (کثیفی، در ساعت‌های برجی، تأثیرات آب و هوایی و غیره) منجر به گشتاور محرکه متغیر در چرخ‌دنگ می‌شود. محرک وسطی این اختلالات را از بین می‌برد و تا زمانی که گشتاور متغیر محرک اصلی هنوز قادر به شارژ ذخیره‌ساز میانی باشد (نقطه S، تصویر را ببینید)، گشتاور تا حد زیادی ثابت را فراهم می‌کند. گشتاورهای تولید شده توسط منبع انرژی اصلی به دلیل نسبت دنده بسیار بزرگتر از گشتاورهای روی چرخ دنگ هستند که در تصویر نشان داده شده است. اختراع محرک وسطی به یوست بورگی (اوایل قرن هفدهم) نسبت داده می‌شود. در
یوست بورگی (اوایل قرن هفدهم) نسبت داده می‌شود. در نتیجه، طرح‌های بسیار متفاوتی شناخته شده‌اند. علاوه بر ذخیره انرژی (وزنه یا فنر)، یک سازوکار آزادسازی و توقف برای همه آنها مشترک است. همان‌طور که در ادامه توضیح داده خواهد شد، آزادسازی یک اختلال اجتناب‌ناپذیر است که باید با اقدامات سازنده تا حد امکان کوچک نگه داشته شود. توالی چرخ‌دنده‌ها مانند ساعت‌های بدون محرک وسطی در مراحل زمانی مشخص شده توسط چرخ‌دنگ انجام نمی‌شود، بلکه توسط دوره کوک محرک وسطی تعیین می‌شود. به عنوان مثال، اگر یک بار در دقیقه کوک شود،
به عنوان مثال، اگر یک بار در دقیقه کوک شود، چرخ‌دنده نیز فقط یک بار در دقیقه یک قدم به جلو می‌رود؛ بنابراین، جریان زمان را فقط می‌توان در مراحل دقیقه‌ای نمایش داد، مگر اینکه یک عقربه روی محور چرخ‌دنگ نصب شده باشد یا یک چرخ‌دنده نمایشگر (ثانویه) مشتق شده باشد. محرک وسطی در ساعت‌های قابل حمل جا نیفتاده است، اگرچه گاهی اوقات در زمان‌های اخیر نیز استفاده می‌شود. دلایل متعددی برای این امر وجود دارد. به‌طور خاص، مکانیک محرک وسطی یک منبع خطای اضافی است (به عنوان مثال، خستگی فنر ذخیره میانی، مشکلات اصطکاک سازوکار
خستگی فنر ذخیره میانی، مشکلات اصطکاک سازوکار آزادسازی و غیره)، به طوری که تلاش بیشتر منجر به بهبود قابل توجهی در دقت حرکت نشد. محرک وسطی بیشتر در ساعت‌های بزرگ (به ویژه ساعت‌های برجی) یافت می‌شود. در زیر اصول برخی از طرح‌ها توضیح داده شده است. محرک وسطی نیروی فنری هریسون. جان هریسون در زمان‌سنج دریایی خود H2 از یک محرک وسطی مطابق شکل زیر استفاده کرد. شفت‌های ۱ تا ۴ در یک قاب نشان داده نشده‌اند. چرخ‌دنگ GH که در اینجا مورد توجه نیست، از یک طرف به چرخ‌دنگ HR اجازه می‌دهد تا با سرعت سیستم نوسانی که نشان داده
اجازه می‌دهد تا با سرعت سیستم نوسانی که نشان داده نشده است (در هریسون، تیرهای متعادل متقاطع متصل به فنر) به صورت گام به گام حرکت کند و از طرف دیگر سیستم نوسانی را با تکانه‌های محرک دوره‌ای برای حفظ نوسان تغذیه می‌کند. چرخ‌دنگ و دو بادامک KS محکم روی شفت ۱ قرار می‌گیرند. دو فنر کششی F به بادامک‌ها متصل می‌شوند که در انتهای دیگر خود از طریق پین‌های ST به یک چرخ کششی SR متصل می‌شوند. چرخ کششی، یک چرخ‌دنده RZ1 و یک ستاره سوئیچ SS به شفت توخالی HW متصل می‌شوند که می‌تواند روی شفت ۱ بچرخد. فنرهای کششی، گشتاوری
که می‌تواند روی شفت ۱ بچرخد. فنرهای کششی، گشتاوری را در خلاف جهت عقربه‌های ساعت بر روی چرخ‌دنگ اعمال می‌کنند. در حالی که چرخ‌دنگ و در نتیجه بادامک‌ها به‌طور مداوم در حال حرکت هستند، حرکت چرخ کششی توسط یک قطعه قفل SP که به اهرم دوتایی DH متصل است، مسدود می‌شود، در حالی که اهرم دوتایی به دلیل وزن G دائماً روی ستاره سوئیچ قرار می‌گیرد؛ بنابراین فنرهای کششی شل می‌شوند و نیروی کمتری را ارائه می‌دهند. با این حال، از آنجایی که بازوهای اهرمی a (a1، a2) با طول فنرهای کوتاه f (f1، f2) مخالف هستند، گشتاور محرکه تا حد
کوتاه f (f1، f2) مخالف هستند، گشتاور محرکه تا حد زیادی ثابت می‌ماند. پس از چرخش چرخ‌دنگ به میزان معینی، یعنی پس از مدت زمان معینی (۳۰ ثانیه برای هریسون)، فنرها به صورت دوره‌ای دوباره کوک می‌شوند. این فرایند توسط یکی از بادامک‌های N که روی چرخ‌دنگ قرار گرفته است، که بر روی دکمه SF اهرم دوتایی عمل می‌کند و بنابراین قطعه قفل را از ستاره سوئیچ جدا می‌کند، آغاز می‌شود. در این فرایند، چرخ‌دنگ باید کار آزادسازی به اصطلاح را در برابر وزن اهرم و در برابر نیروهای اصطکاک انجام دهد. این گشتاور محرکه تولید شده توسط
اصطکاک انجام دهد. این گشتاور محرکه تولید شده توسط فنرهای کششی را کاهش می‌دهد، به طوری که در طول فرایند آزادسازی، یک تکانه محرک کمتر به سیستم نوسانی وارد می‌شود. با بهینه‌سازی طراحی مکانیک آزادسازی (یا مکانیک توقف)، کار آزادسازی باید به حداقل برسد تا تأثیر (منفی) بر دقت حرکت تا حد امکان کوچک نگه داشته شود. از آنجایی که قطعه قفل دیگر ستاره سوئیچ را مسدود نمی‌کند، گشتاور محرکه تأمین شده توسط منبع انرژی اصلی از چرخ‌دنده LW که تاکنون ثابت بوده است به چرخ‌دنده و در نتیجه به چرخ کششی منتقل می‌شود که اکنون در خلاف
نتیجه به چرخ کششی منتقل می‌شود که اکنون در خلاف جهت عقربه‌های ساعت حرکت می‌کند و فنرها را دوباره کوک می‌کند. برای اینکه این حرکت خیلی سریع اتفاق نیفتد، یک بادگیر W با چرخ‌دنده RZ2 به حرکت در می‌آید. پس از اینکه بادامک چرخ‌دنگ دکمه اهرم دوتایی را ترک کرد، قطعه قفل اهرم دوتایی دوباره درگیر ستاره سوئیچ می‌شود و کوک مجدد را خاتمه می‌دهد. چرخ‌دنده دوباره متوقف می‌شود. محرک چرخ‌دنگ توسط فنرها در طول کل فرایند کوک مجدد قطع نشد. محرک وسطی گرانشی واگنر. راه حل دیگری که برای ساعت‌های بزرگ استفاده می‌شود توسط
دیگری که برای ساعت‌های بزرگ استفاده می‌شود توسط برنارد-هنری واگنر ارائه شده است. اصل در شکل مجاور نشان داده شده است. شفت‌های ۱ تا ۴ در قاب نشان داده نشده‌اند. شفت‌های ۱ و ۲ روی محور مشترک AC قرار دارند. یک چرخ بالابر SR و یک چرخ‌دنده RZ1 به شفت ۵ متصل می‌شوند، که شفت در یک اهرم متعادل H که می‌تواند آزادانه حول شفت ۱ بچرخد، نصب می‌شود. چرخ بالابر با یک چرخ محرک AR درگیر می‌شود که مانند چرخ‌دنگ HR محکم روی شفت ۲ قرار دارد. چرخ‌دنگ مطابق با دوره نوسان آونگ توسط مکانیزم دنگ HM به صورت دوره‌ای آزاد و متوقف
توسط مکانیزم دنگ HM به صورت دوره‌ای آزاد و متوقف می‌شود. چرخ‌دنده LW که توسط منبع انرژی اصلی از طریق چرخ‌دنده به حرکت در می‌آید، دائماً گشتاوری را بر روی چرخ‌دنده RZ2 اعمال می‌کند، که مانند دو انگشت سوئیچ SF و یک بادگیر W، محکم به شفت ۳ متصل است. انگشت سوئیچ تحت تأثیر گشتاور روی قسمت استوانه‌ای بادامک سوئیچ متصل به اهرم SN قرار می‌گیرد و از این رو از حرکت چرخ LW یا چرخ‌دنده جلوگیری می‌کند. بادامک سوئیچ دارای یک فرورفتگی A است که پس از چرخش اهرم به میزان معینی، انگشت سوئیچ مربوطه را آزاد می‌کند و به
معینی، انگشت سوئیچ مربوطه را آزاد می‌کند و به چرخ‌دنده اجازه حرکت می‌دهد. وزنه G به اهرم متصل است. وزنه بلند شده توسط اهرم، ذخیره انرژی میانی را نشان می‌دهد و گشتاوری حول محور AC اعمال می‌کند. اهرم بلند شده تنها در صورتی می‌تواند تحت تأثیر این گشتاور به سمت پایین حرکت کند که مکانیزم دنگ، چرخ‌دنگ و در نتیجه چرخ محرک را آزاد کند. هنگامی که چرخ‌دنگ متوقف می‌شود، حرکت اهرم مسدود می‌شود، زیرا چرخ بالابر و چرخ‌دنده RZ1 به دلیل اتصال ثابت به شفت ۵ همیشه فقط می‌توانند در زوایای مساوی حرکت کنند. با این حال، به دلیل
در زوایای مساوی حرکت کنند. با این حال، به دلیل قطرهای مختلف SR و RZ1، هنگام غلتش روی چرخ‌دنده‌های متناظر ثابت خود در این زاویه، اهرم باید با زوایای مختلف حول محور AC حرکت کند که این امکان‌پذیر نیست. اگر SR و RZ1 اندازه یکسان (و بنابراین LW و AR نیز اندازه یکسان) باشند، اهرم حتی در صورت نگه داشتن چرخ‌دنگ، بدون مانع به سمت پایین حرکت می‌کند. اگر چرخ‌دنگ آزاد شود، حرکت غلتشی SR روی AR به‌طور کامل به حرکت زاویه‌ای اهرم تبدیل نمی‌شود، زیرا بخشی از حرکت به AR منتقل می‌شود. این حرکت دیفرانسیل متعادل کننده، حرکت
می‌شود. این حرکت دیفرانسیل متعادل کننده، حرکت اهرم را ممکن می‌سازد، زیرا حرکات زاویه‌ای مساوی RZ1 و SR اکنون با شرایط حرکتی منحصر به فرد متقابل برای اهرم مخالفت نمی‌کنند. وزنه یک گشتاور دائمی (کوچک) ایجاد می‌کند که یک تکانه محرک به اندازه کافی بزرگ برای چرخ‌دنگ یا آونگ فراهم می‌کند. این گشتاور در جهت عقربه‌های ساعت بر روی چرخ بالابر عمل می‌کند، به طوری که یک گشتاور در خلاف جهت عقربه‌های ساعت به‌طور مداوم بر روی چرخ محرک و در نتیجه بر روی چرخ‌دنگ اعمال می‌شود. هر بار که چرخ‌دنگ آزاد می‌شود، به میزان مشخص
هر بار که چرخ‌دنگ آزاد می‌شود، به میزان مشخص شده توسط سازوکار دنگ حرکت می‌کند و اهرم با انتقال انرژی به چرخ‌دنگ یا آونگ با چرخ‌های SR و RZ1 که در حال چرخش هستند، به تدریج به سمت پایین می‌رود. در موقعیت انتهایی پایین، بادامک سوئیچ، بال سوئیچ را آزاد می‌کند. LW در خلاف جهت عقربه‌های ساعت حرکت می‌کند و از آنجایی که SR به‌طور متناوب توسط AR (یا HR) مسدود می‌شود، اهرم را در یک حرکت سریع بالا می‌برد. SR در خلاف جهت عقربه‌های ساعت روی AR می‌چرخد، در حالی که فقط گشتاور تعیین شده توسط G از طریق SR روی AR عمل
فقط گشتاور تعیین شده توسط G از طریق SR روی AR عمل می‌کند؛ بنابراین چرخ‌دنگ در این فرایند نیز به‌طور یکنواخت به حرکت در می‌آید و تکانه محرک برای آونگ ثابت می‌ماند. حرکت سریع اهرم یا LW توسط بادگیر میرا می‌شود. پس از اینکه RZ2 نیم دور چرخید، بال سوئیچ دیگر به بادامک سوئیچ برخورد می‌کند و کوک را خاتمه می‌دهد. چرخ‌دنده دوباره متوقف می‌شود. از آنجایی که فاصله افقی تا شفت ۱ (بازوی اهرم) با حرکت اهرم تغییر می‌کند، گشتاور منتقل شده به چرخ‌دنگ ثابت نیست. مانند هریسون، می‌توان با عبور طنابی که وزنه از آن آویزان است،
می‌توان با عبور طنابی که وزنه از آن آویزان است، از روی یک بادامک متصل به اهرم، این مشکل را برطرف کرد.
غارهای مارابار غارهای تخیلی هستند که در رمان "گذری به هند" اثر ادوارد مورگان فورستر که در سال ۱۹۲۴ منتشر شد و فیلمی به همین نام حضور دارند. این غارها بر اساس موجودیت غارهای بارابار راستین، به ویژه غار لوماس ریشی که در منطقه جهان‌آباد، ایالت بیهار، هند واقع شده، که فورستر در سفر به هند از آن بازدید کرد. غارها به‌عنوان یک بن‌مایه و مکان پیرنگ با اهمیت در داستان به کار گرفته می‌شوند. ویژگی‌های کلیدی غارها دیوارهای صاف شیشه ای و انعکاس صدای پرطنین خاصی است که هر صدای ایجاد شده در غارها را، تقویت می‌کند. انعکاس
صدای ایجاد شده در غارها را، تقویت می‌کند. انعکاس صدا، صدای «او-بوم» (ou-boum) را ایجاد می‌کند. فورستر غارها را برای ایجاد نقطه عطفی در رمان انتخاب کرد، نه تنها به خاطر شخصیت آدلا، بلکه همچنین برای شخصیت خانم مور، سیریل فیلدینگ و دکتر عزیز: غارها نقطه عطفی در رمان و زندگی آنها هستند. غارها به این دلیل مهم هستند که نشان دهنده بی‌صداقتی در زندگی چهار شخصیت اصلی است. هیچ‌یک از آنها به آنچه می‌خواهند دست پیدا نمی‌کنند و در بحبوحه افزایش آشفتگی، در تلاش برای یافتن تعادل در زندگی هستند. غارهای راستین بارابار.
تعادل در زندگی هستند. غارهای راستین بارابار. غارهای راستین بارابار در طول سال‌های ۱۸۵ تا ۳۲۲ قبل از میلاد توسط فرقه آجیویکا مورد استفاده قرار می‌گرفت و در نهایت به یک جاذبه گردشگری تبدیل شد. فورستر که در مورد این غارها خبرهایی شنیده بود، در سفری به هند در سال ۱۹۱۳ تصمیم گرفت از آنجا دیدن کند و تحت تأثیر آنها قرار گرفت. بعد از انتشار کتاب و نسخه فیلم، آگاهی بیشتری نسبت به موجودیت راستین غارهای بارابار در دسترس قرار گرفت. این آثار، منجر به افزایش جزئی گردشگری به این ناحیه شد. کتاب فورستر به هند سفر کرد که در
به این ناحیه شد. کتاب فورستر به هند سفر کرد که در طی این سفر، نوشتن رمان خود را از آن الهام گرفت. او در آنجا با دوست خود، سید راس مسعود ملاقات کرد. مسعود به فورستر در مورد غارهای بارابار مطالبی را عنوان کرد و گفت: «شما رمانی در مورد آن خواهی نوشت.» فورستر در بانکی‌پور با مسعود ملاقات کرد. فورستر همجنس‌گرا بود و عاشق مسعود بود، مسعود فردی دگرجنس‌گرا بود و بنابراین قادر نبود به عشق فورستر پاسخ دهد. فورستر همچنین متوجه شد که مسعود قرار است ازدواج کند. در آخرین روز حضور فورستر در بانکی‌پور، او از غارهای
آخرین روز حضور فورستر در بانکی‌پور، او از غارهای بارابار بازدید کرد. فورستر در دفتر خاطرات خود نوشت که آن روز «طولانی و غم‌انگیز» بود. گمان بر این است که رد ابراز عشق فورستر از طرف مسعود، او را به نوشتن کتاب ترغیب کرده است: اگرچه این مطلب در جایی گفته نشده است، شاید میس کوستد عشق خود را به عزیز در غارها اعتراف کرده است. آن روز آخر و بازدید از غارها تأثیر زیادی بر فورستر گذاشت. فورستر بعد از نوشتن کتاب، در صفحه ابتدایی کتاب، آن را به مسعود تقدیم کرد. این کتاب، آخرین رمان او خواهد بود. فیلم در نسخه فیلم
کتاب، آخرین رمان او خواهد بود. فیلم در نسخه فیلم سینمایی اقتباس شده از کتاب، از غارهای راستین بارابار استفاده نشده است. در عوض، سکانس‌ها در ساواندورگا، جنوب غربی بنگلور فیلمبرداری شدند. دیوید لین، کارگردان فیلم، از قرار معلوم اعتقاد داشت که غارهای راستین فاقد عظمتی هستند که او برای صحنه نیاز داشت. تئاتر از این کتاب اولین بار در سال ۱۹۶۰، توسط نمایشنامه‌نویس هندی-آمریکایی سانتا راما رائو در نمایشنامه ای به همین نام اقتباس شد. در نمایش، غارها در پرده دوم ارائه شده‌اند. این نمایشنامه الهام بخش ساخت فیلم بود.
شده‌اند. این نمایشنامه الهام بخش ساخت فیلم بود. مارتین شرمان نمایشنامه‌نویس آمریکایی، همچنین از این رمان برای صحنه نمایش، اقتباس کرده است. او در طی یک مصاحبه، بر اهمیت غارها تأکید می‌کند. موضوعیت در رمان. شخصیت‌های اصلی داستان، خانم مور، آدلا کوستد و دکتر عزیز هستند که به همراه تعداد زیادی افراد برای بازدید از غارهای مارابار به سفر می‌روند. بعد از بازدید از اولین غار، آدلا، دکتر عزیز و یک راهنمای محلی از گروه جدا شده و برای بازدید از چند غار ادامه مسیر می‌دهند. آدلا در تفکراتش، عشق خود به رونی، قاضی مدنی
آدلا در تفکراتش، عشق خود به رونی، قاضی مدنی بریتانیایی در چاندراپور رو زیر سؤال می‌برد. با تصور اینکه دکتر عزیز که فردی مسلمان است و به چند همسری اعتقاد دارد از او در مورد ماهیت عشق سؤال می‌کند. دکتر عزیز که همسرش فوت کرده و دو پسر و یک دختر از او دارد، از طرح این سؤال جا می‌خورد برای کشیدن سیگار به‌طور موقت او را ترک می‌کند. آدلا از او خوشش می‌آید هر چند این احساس دو طرفه نیست. آنها به‌طور همزمان درک می‌کنند که داشتن رابطه غیرممکن است. هنگامی که آدلا به تنهایی وارد یکی از غارها می‌شود، به خاطر ابتلا به
تنهایی وارد یکی از غارها می‌شود، به خاطر ابتلا به تنگناهراسی، که هم چنین برخی منتقدان احتمال داده‌اند به خاطر تمایل جنسی او به عزیز بوده است، و در پی احساس گناه او که هیچ علاقه‌ای به رونی ندارد، تمام این موارد توامان باعث اوهام در او می‌شود. او به تندی از غار خارج شده و از مسیری با شیب تند رو به پایین، شروع به فرار می‌کند که در طول مسیر گیاهانی با تیغ‌های زیاد، بدن او را سوراخ سوراخ می‌کنند. آدلا در انتهای مسیر شیب‌دار فردی را یافته که به او کمک می‌کند تا به چاندراپور بازگردد، که در آنجا او اتهام آزار و
به چاندراپور بازگردد، که در آنجا او اتهام آزار و اذیت جنسی از طرف دکتر عزیز به خود را در غار مطرح می‌کند. به دنبال این اتهام، دکتر عزیز بازداشت شده و مدتی بعد جهت محاکمه، دادگاه تشکیل می‌شود که این امر در محور اصلی سیر تکاملی رمان از تعصب و کشمکش فرهنگی است که رخداد مربوط به دوره راج بریتانیا است. در هنگام برگزاری دادگاه، آدلا بر اوهامی که در غار به او دست داده است غلبه کرده و در دادگاه عنوان می‌کند که اشتباه کرده است. دکتر عزیز از هر گونه اتهامی تبرئه شده و آزاد می‌شود ولی به خاطر این رخداد عصبانی است.
و آزاد می‌شود ولی به خاطر این رخداد عصبانی است. ماجرای غار موجب اختلاف و شکاف بین شخصیت‌های داستان گردیده و این باور به دکتر عزیز دست می‌دهد که توسط آدلا و فیلدینگ فریب خورده است. دکتر عزیز تمایل دارد که آدلا جریمه این اتهام بی‌اساس را به او بپردازد ولی فیلدینگ او را متقاعد می‌کند که دختر بیچاره را که به خاطر ترس و پریشان‌احوالی به اشتباه افتاده بود، بیشتر از این آسیب روحی نبیند و از دریافت این جریمه صرفنظر کند. بعد از بخشش جریمه آدلا توسط دکتر عزیز، میان مسلمانان و دکتر عزیز این شک دست می‌دهد که شاید بین