payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موجود در خاک سالم تجزیه شوند. چندین دسته از آلاینده‌های آب وجود دارند که ممکن است با استفاده از بیوسوال‌ها جمع‌آوری یا مهار شوند. این موارد در دسته‌های گل و لای، آلاینده‌های معدنی، مواد شیمیایی آلی و عوامل بیماری‌زا قرار می‌گیرند. بهترین مکان‌ها. بیوسوال‌ها را می‌توان در مناطقی که نیاز به مدیریت آب‌های سطحی برای تنظیم سرعت رواناب و رفع آلودگی رواناب دارند، اجرا کرد. بیوسوال‌ها برای مدیریت اولین هجوم آلاینده‌ها در هنگام بارندگی ایجاد می‌شوند، بنابراین، مکان‌هایی که دارای سطوح نفوذناپذیر بالایی مانند
مکان‌هایی که دارای سطوح نفوذناپذیر بالایی مانند جاده‌ها، پارکینگ‌ها یا پشت بام‌ها هستند، می‌توانند از مزایای اضافه کردن بیوسوال‌ها بهره‌مند شوند. آنها همچنین می‌توانند در حاشیه جاده‌ها، بریدگی‌های جدول، پیاده‌روها یا هر فضای عمومی دیگری ادغام شوند. مزایا. بیوسوال‌ها کارهای عمرانی کم‌اثر و مفیدی هستند که سرعت رواناب آب‌های سطحی را کاهش می‌دهند و در عین حال آلاینده‌ها را از محل تخلیه حذف می‌کنند. آنها در محافظت از آب‌های سطحی و آبراه‌های محلی در برابر آلودگی بیش از حد ناشی از رواناب آب‌های سطحی بسیار مفید
بیش از حد ناشی از رواناب آب‌های سطحی بسیار مفید هستند. هر چه رواناب مدت بیشتری در داخل بیوسوال باقی بماند، نتیجه حذف آلاینده بهتر خواهد بود. همچنین در از بین بردن حوضچه‌های راکد که می‌توانند پشه‌ها را جذب کنند، مفید است. همچنین می‌توان بیوسوال‌ها را طوری طراحی کرد که از نظر زیبایی‌شناسی خوشایند باشند و حیوانات را جذب کرده و زیستگاه ایجاد کنند. بیوسوال‌ها همچنین می‌توانند برای تغذیه آب‌های زیرزمینی مفید باشند. تعمیر و نگهداری. نگهداری نامناسب می‌تواند منجر به هزینه‌های بالای بازسازی برای رسیدگی به کانال‌های
هزینه‌های بالای بازسازی برای رسیدگی به کانال‌های زیستی ناکارآمد شود. تجمع رسوبات بزرگ، زباله و رشد نامناسب پوشش گیاهی، همگی می‌توانند بر کیفیت و عملکرد بیوسوال‌ها تأثیر بگذارند. در مراحل برنامه‌ریزی، جدا کردن حق ارتفاق برای نگهداری آسان‌تر از دیوارهای زیستی مفید است، چه فضای کافی برای قرار دادن ماشین‌آلات باشد و چه ایمنی برای افراد شاغل. برای گرفتن رسوبات می‌توان از انواع مختلف فیلترها استفاده کرد. نوارهای فیلتر چمنی یا ورودی‌های سنگی می‌توانند برای فیلتر کردن رسوبات و ذرات معلق استفاده شوند؛ با این حال،
کردن رسوبات و ذرات معلق استفاده شوند؛ با این حال، بدون نگهداری مناسب، رواناب می‌تواند به دلیل انسداد از جوی‌های زیستی دور شود. ورودی‌های سازه‌ای به دلیل سهولت نگهداری، استفاده و اثربخشی آنها رایج‌تر شده‌اند. اجتناب از استفاده از مالچ شناور و انتخاب بهترین گیاهان مناسب و کم‌نیاز به نگهداری، کارایی بهتر در کانال‌های زیستی را تضمین می‌کند. بسته به نیازهای جامعه به یک زیست‌بوم، می‌توان یک برنامه ارزیابی چهار مرحله‌ای تدوین کرد. بازرسی بصری، آزمایش ظرفیت، رواناب مصنوعی و پایش، چهار مرحله‌ای هستند که می‌توانند
مصنوعی و پایش، چهار مرحله‌ای هستند که می‌توانند برای ارزیابی عملکرد و نگهداری از بیوسوال‌ها مورد استفاده قرار گیرند. بازرسی‌های روتین برای اطمینان از عدم آسیب به عملکرد و زیبایی‌شناسی بیوسوال‌ها ضروری است. زمان و تعداد دفعات بازرسی‌ها بسته به دولت‌های محلی مختلف متفاوت است، اما باید حداقل سالی یک بار انجام شود. جنبه‌های مختلف بازرسی می‌تواند به صورت بصری یا مکانیکی انجام شود. مشاهده بصری پوشش گیاهی، آب و ورودی‌ها، همگی برای اطمینان از عملکرد بسیار مهم هستند. برخی سازمان‌ها از چک‌لیست‌ها برای ساده‌سازی
برخی سازمان‌ها از چک‌لیست‌ها برای ساده‌سازی فرایند بازرسی بصری استفاده می‌کنند. روش‌های مختلفی برای تعیین اینکه آیا یک بیوسوال نیاز به تعمیر و نگهداری دارد یا خیر، وجود دارد. بیوسوال‌ها برای رسیدن به سطح خاصی از نفوذپذیری، معیارگذاری می‌شوند تا مشخص شود که آیا به تعمیر و نگهداری نیاز دارند یا خیر. برای اندازه‌گیری میزان نفوذ، از گیج نفوذ استفاده می‌شود. آزمایش شیمی خاک نیز برای تعیین اینکه آیا خاک دارای سطح مشخصی از هرگونه آلاینده است یا خیر، مورد نیاز است. فسفر و سطوح بالای شوری در خاک دو آلاینده رایج
فسفر و سطوح بالای شوری در خاک دو آلاینده رایج هستند که باید به آنها توجه شود. تجزیه و تحلیل غلظت آلاینده‌های ورودی و خروجی نیز روش دیگری برای تعیین سطح عملکرد بیوسوال‌ها است. نگهداری می‌تواند به سه سطح مختلف مراقبتی تقسیم شود. مراقبت‌های زیبایی‌شناختی برای حذف علف‌های هرز که بر عملکرد سایر گیاهان و خود دیوار سبز تأثیر می‌گذارند، تمیز کردن و جمع‌آوری زباله و حفظ ظاهر پوشش گیاهی مورد نیاز است. زمانی که ورودی توسط رسوبات مسدود شده باشد یا زمانی که پوشش گیاهی نیاز به جایگزینی داشته باشد، بازسازی جزئی مورد نیاز
به جایگزینی داشته باشد، بازسازی جزئی مورد نیاز است. زمانی که دیواره‌های زیستی دیگر آلاینده‌ها را به‌طور کافی فیلتر نمی‌کنند و عملکرد کلی آنها به شدت ضعیف است، نیاز به بازسازی کامل است. طراحی. بیوسوال‌ها دوره‌های کوتاه و بالقوه شدیدی از بارندگی، سیل و بارگذاری آلاینده‌ها را تجربه می‌کنند و به دنبال آن فصل‌های خشک را تجربه می‌کنند. مهم است که نحوه رشد پوشش گیاهی انتخاب شده برای بیوسوال‌ها و درک اینکه چه نوع گیاهانی بهترین گزینه برای این منظور هستند، در نظر گرفته شود. چهار نوع بیوسوال وجود دارد که می‌توانند
شود. چهار نوع بیوسوال وجود دارد که می‌توانند بر اساس نیازهای محل ساخته شوند. بیوسوال‌ها به ترکیب خاصی از خاک نیاز دارند که بیش از ۵٪ رس نداشته باشد. خود خاک قبل از اجرا نباید آلوده باشد. بیوسوال‌ها باید با شیب طولی ساخته شوند تا رسوبات بتوانند ته‌نشین شوند. حداکثر شیب دیواره‌های زیستی ۳:۱ است. برای اطمینان از اینکه به سایر زیرساخت‌ها آسیبی وارد نمی‌شود، حداقل فاصله لازم است. زهکش سرریز باید حداقل ۶ اینچ بالاتر از سطح زمین قرار گیرد تا حداکثر زمان تمرکز رواناب آب‌های سطحی در جوی‌های زیستی فراهم شود. همچنین
آب‌های سطحی در جوی‌های زیستی فراهم شود. همچنین می‌توان از سنگ‌ها برای کاهش سرعت رواناب استفاده کرد. استفاده از فیلترها برای جلوگیری از مسدود شدن ورودی‌ها توسط رسوبات یا زباله‌ها مهم است. مثال‌ها. دو نمونه اولیه از آبراه‌های زیستی طراحی‌شده به صورت علمی برای کاربردهای در مقیاس بزرگ در غرب ایالات متحده یافت می‌شود. در سال ۱۹۹۶، برای پارک رودخانه ویلامت در پورتلند، اورگان، در مجموع ۲۳۳۰ فوت طول از خاکریزهای زیستی طراحی و نصب شد تا رواناب‌های آلاینده را جمع‌آوری و از ورود آنها به رودخانه ویلامت جلوگیری کند.
و از ورود آنها به رودخانه ویلامت جلوگیری کند. برای افزایش جذب گل و لای، سدهای کنترلی متناوب نصب شدند که باعث کاهش ۵۰ درصدی ورود مواد جامد معلق به سیستم رودخانه شد. نمونه دوم از یک دیوار سبز طراحی‌شده در مقیاس بزرگ، در پارک تجاری کارنروس، شهرستان سونوما، کالیفرنیا قرار دارد. از سال ۱۹۹۷، تیم طراحی پروژه با اداره شیلات و شکار کالیفرنیا و شهرستان سونوما همکاری کرد تا طرحی دقیق برای هدایت رواناب سطحی در حاشیه یک پارکینگ بزرگ ارائه دهد. رواناب سطحی شامل رواناب پشت بام ساختمان‌ها، رواناب پارکینگ و جریان سطحی از
بام ساختمان‌ها، رواناب پارکینگ و جریان سطحی از املاک واقع در شمال محل پروژه می‌شود. در مجموع دو مایل خطی از خاکریز زیستی در این پروژه طراحی شد. هدف از ساخت بیوسویل، به حداقل رساندن ورود آلاینده‌های رواناب به نهر سونوما بود. کانال بیوسویل پوشیده از چمن و تقریباً خطی است. شیب رو به پایین تقریباً ۴٪ و شیب عرضی تقریباً ۶٪ است. یکی از پروژه‌های نسبتاً جدید، پروژه «جایگزین‌های لبه خیابان» (SEA) در سیاتل، واشینگتن بود که در سال ۲۰۰۱ تکمیل شد. هدف SEA به جای استفاده از لوله‌کشی سنتی، ایجاد یک چشم‌انداز طبیعی بود
از لوله‌کشی سنتی، ایجاد یک چشم‌انداز طبیعی بود که نمایانگر وضعیت منطقه قبل از توسعه باشد. این خیابان ۱۱٪ نفوذپذیرتر از یک خیابان استاندارد بود و با درختان همیشه سبز و جوی‌های آب فراوان مشخص می‌شد. بیوسوال‌ها روی شیب‌های درجه‌بندی شده با گیاهان تالابی و مرتفع کاشته شدند. سایر محوطه‌سازی‌ها نیز بر روی گیاهان بومی و سازگار با ماهی سالمون متمرکز بودند. SEA مزیت قابل توجهی در کاهش رواناب آب‌های سطحی ایجاد کرد که به ادامه حفاظت از بوم‌شناسی نهر سیاتل کمک کرد. خیابان پروژه همچنین در مقایسه با محوطه‌سازی خشن،
خیابان پروژه همچنین در مقایسه با محوطه‌سازی خشن، مکانی جذاب‌تر و از نظر زیبایی‌شناسی دلپذیرتر ایجاد کرد. اداره حفاظت از محیط زیست شهر نیویورک (NYC DEP) بیش از ۱۱۰۰۰ جویچه کنار خیابان ساخته است که به آنها «باغ‌های بارانی» می‌گویند. باغ‌های باران در سراسر شهر ساخته می‌شوند تا آب‌های ناشی از بارندگی را مدیریت کرده و کیفیت آب آبراه‌های شهری را بهبود بخشند. مراقبت و رسیدگی به باغ‌های بارانی حاصل همکاری بین اداره حفاظت از محیط زیست نیویورک و گروهی از شهروندان داوطلب به نام «محافظان بندر» است. باغ‌های بارانی
داوطلب به نام «محافظان بندر» است. باغ‌های بارانی حداقل هفته‌ای یک بار بازرسی و تمیز می‌شوند. پرماکالچر. در کشاورزی پایدار، از گودال‌ها برای جمع‌آوری آب استفاده می‌شود.
ایستگاه هاوتورن/لنیکس () یکی از ایستگاه‌های خط سی متروی لس آنجلس است. این ایستگاه که در سال ۱۹۹۰ تاسیس شده در میانه بزرگراه بین ایالتی ۱۰۵ واقع شده و نام آن از بلوار هاوتورن و محله لنیکس که در آن قرار دارد، گرفته شده است. این ایستگاه همچنین نزدیک به شهر هاوتورن ساخته شده است.
ایکدا ناکاهیرو ، ۲۸ اوت ۱۸۷۷ (۱۰ دوره میجی) - ۱ ژانویه ۱۹۴۸ (۲۳ دوره شووا) عضو مجلس اعیان (ژاپن)، یک اشراف‌زاده و یک افسر ارتش (ستوان پیاده‌نظام) از دوره‌های میجی تا شووا بود. او شانزدهمین رئیس خاندان توتوری ایکدا بود. او پنجمین پسر پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو از همسر غیراصلی اش شینمورا نوبو بود.
انجمن سراسری تولید علم و فناوری زیستی (، یک آژانس شوروی بود که در آوریل ۱۹۷۴ تأسیس شد و بزرگ‌ترین و پیچیده‌ترین برنامه تهاجمی جنگ بیولوژیکی شناخته شده را رهبری می‌کرد. این یک شبکه گسترده و ظاهراً غیرنظامی بود که ۳۰ تا ۴۰ هزار پرسنل را استخدام می‌کرد و شامل پنج مؤسسه تحقیقاتی بزرگ نظامی، تأسیسات طراحی و ساخت ابزار متعدد، سه کارخانه آزمایشی و پنج کارخانه تولید دو منظوره بود. این شبکه برنامه‌های تحقیق و توسعه تهاجمی بزرگی را با سویه‌های میکروبی مهندسی ژنتیک شده که در برابر مجموعه‌ای از آنتی‌بیوتیک‌ها مقاوم
شده که در برابر مجموعه‌ای از آنتی‌بیوتیک‌ها مقاوم هستند، دنبال می‌کرد. علاوه بر این، عوامل باکتریایی با توانایی تولید پپتیدهای مختلف ایجاد شدند که منجر به ایجاد سویه‌هایی با خواص بیماری‌زایی کاملاً جدید و غیرمنتظره شد. تاریخچه. ریشه‌ها. ریشه‌های شبکهٔ "«بیوپراپارات»" ارتباط نزدیکی با ایجاد تأسیسات بسیج جنگ‌افزارهای بیولوژیکی در دههٔ ۱۹۵۰، تحت رهبری نیکیتا سرگیویچ خروشچف، دارد که در کارخانه‌های تولید غیرنظامی تازه ساخته شده، پنهان شده بودند. ساخت اولین کارخانه بزرگ دو منظوره، کارخانه شیمیایی بردسک، واقع در
بزرگ دو منظوره، کارخانه شیمیایی بردسک، واقع در ۲۶ کیلومتری جنوب نووسیبیرسک، در سال ۱۹۵۷ در پاسخ به فرمان شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی مبنی بر توسعه صنایع شیمیایی و میکروبیولوژیکی شوروی آغاز شد. دومین تأسیسات دومنظوره، کارخانه شیمیایی اوموتنینسک، واقع در وستوچنی، ۱۵۰ کیلومتری شمال شرقی کیروف، مطابق با فرمانی که در تاریخ ۲ اوت ۱۹۵۸ توسط حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی و شورای وزیران صادر شد، ایجاد شد. ایده پشت کارخانه‌های جدید این بود که در صورت بروز شرایط اضطراری در زمان جنگ، بتوانند از تولید محصولات
اضطراری در زمان جنگ، بتوانند از تولید محصولات میکروبیولوژیکی غیرنظامی به تولید عوامل بیولوژیکی نظامی روی آورند. هر دو تأسیسات بردسک و اوموتنینسک پس از تأسیس "شرکت بیوپراپارات" در سال ۱۹۷۴ به آن منتقل شدند یکی دیگر از نهادهای کلیدی که برای استخدام پرسنل علمی با دانش سلاح‌های بیولوژیکی به شدت به آن متکی بود، دفتر فنی-تحقیقات علمی بود. این سازمان در اوت ۱۹۵۸ تحت نظر دولت پانزدهم وزارت دفاع اتحاد جماهیر شوروی، که در آن زمان برنامه سلاح‌های بیولوژیکی اتحاد جماهیر شوروی را مدیریت می‌کرد، تأسیس شد. وظیفه توسعه
شوروی را مدیریت می‌کرد، تأسیس شد. وظیفه توسعه فناوری برای استفاده در ایجاد شرکت‌های دارویی و میکروبیولوژیکی با کاربرد دوگانه را بر عهده داشت. همچنین مسئولیت داشت که اجزای نظامی تأسیسات دو منظوره شوروی را در حالت آماده‌باش دائمی نگه دارد. بیشتر اعضای کلیدی ان آی بی تی در سال ۱۹۷۴ به بیوپراپات منتقل شدند تأسیس. در ۲۴ آوریل ۱۹۷۴، اداره اصلی صنایع میکروبیولوژیکی اتحاد جماهیر شوروی ("گلاومیکروبیوپروم") دستور ۱۳۱ DSP را صادر کرد که به موجب آن انجمن تولید علوم زیستی سراسری اتحادیه تأسیس شد. در ۲۶ ژوئن ۱۹۷۴،
زیستی سراسری اتحادیه تأسیس شد. در ۲۶ ژوئن ۱۹۷۴، تعدادی از تأسیسات سلاح‌های بیولوژیکی دومنظوره موجود در اتحاد جماهیر شوروی به آژانس جدید منتقل شدند. این کارخانه‌ها شامل کارخانه شیمیایی بردسک و کارخانه شیمیایی اوموتنینسک بودند. بنا به گزارش‌ها، پروژه "«بیوپرات»" توسط یوری آناتولیویچ اوچینیکوف، آکادمیسین، آغاز شد که لئونید برژنف، دبیرکل، را متقاعد کرد که توسعه سلاح‌های بیولوژیکی ضروری است. تحقیقات در بیوپراپات نقض مفاد کنوانسیون سلاح‌های بیولوژیکی سال ۱۹۷۲ بود که سلاح‌های بیولوژیکی را ممنوع اعلام کرده است.
که سلاح‌های بیولوژیکی را ممنوع اعلام کرده است. قرار گرفتن در معرض دید در غرب. برنامه‌های تحقیق و توسعه شرکت بیوپراپات از همان ابتدا مشمول سطوح فوق‌العاده‌ای از پنهان‌کاری و بخش‌بندی بودند. اولین اطلاعات مهم که در مورد ماهیت و وسعت این تلاش مخفیانه شوروی در زمینه سلاح‌های بیولوژیکی به غرب رسید، ناشی از پناهندگی یک دانشمند ارشد "آماده‌سازی بیولوژیکی" به نام ولادیمیر آرتموویچ پاسچنیک (۱۹۳۷–۲۰۰۱) به بریتانیا در اکتبر ۱۹۸۹ بود. دومی توانست شرح مفصلی از دامنه وسیع برنامه مخفی مسکو ارائه دهد. در نتیجه شهادت
وسیع برنامه مخفی مسکو ارائه دهد. در نتیجه شهادت پاسچنیک، مارگارت تاچر، نخست‌وزیر بریتانیا، و جورج اچ دبلیو بوش، رئیس‌جمهور آمریکا، توانستند بر میخائیل گورباچف، رئیس‌جمهور شوروی، فشار بیاورند تا تأسیسات جنگ میکروبی روسیه را به روی تیمی از بازرسان خارجی باز کند. وقتی بازرسان در سال ۱۹۹۱ از چهار سایت بازدید کردند، با انکار و طفره رفتن آنها مواجه شدند. مخازن تولیدی که به نظر می‌رسید هدف آنها تولید مقادیر زیادی مواد خطرناک باشد، هنگام ارائه به بازرسان تمیز و استریل بودند. آزمایشگاه‌ها قبل از ارائه به بازرسان،
بودند. آزمایشگاه‌ها قبل از ارائه به بازرسان، از تجهیزات محروم شده بودند. افشاگری‌های پاسچنیک مبنی بر اینکه این برنامه بسیار گسترده‌تر از آن چیزی است که قبلاً گمان می‌رفت، در سال ۱۹۹۲ با سفر سرهنگ کاناتژان بایزاکوویچ علیبکوف (متولد ۱۹۵۰) به ایالات متحده تأیید شد. دومی، که بعداً نام کن علیبک را برای خود برگزید، از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ به عنوان معاون اول مدیر "بیوپراپارات" خدمت کرده بود. علیبکوف بعدها کتاب "«خطر زیستی»" (۱۹۹۹) را نوشت و در آن دانش گسترده خود از ساختار، اهداف، عملیات و دستاوردهای "«بیوپراپارت»" را
اهداف، عملیات و دستاوردهای "«بیوپراپارت»" را به‌طور عمومی شرح داد. او همچنین در قسمتی از سریال "خط مقدم (برنامه تلویزیونی آمریکایی)" با عنوان «جنگ طاعون» در ۱۳ اکتبر ۱۹۹۸ حضور داشت. تغییر نقش، ۱۹۸۵ - تاکنون. "بیوپراپارات" سه مرحله متمایز و گاهی اوقات همپوشانی در طول حیات خود داشت. از زمان پیدایش آن در آوریل ۱۹۷۴ تا فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در دسامبر ۱۹۹۱، و در واقع برای مدتی نامعلوم پس از آن، این سازمان درگیر یک برنامه تحقیقاتی تهاجمی بزرگ در زمینه سلاح‌های بیولوژیکی بود. همچنین پنج کارخانه تولیدی دو
بیولوژیکی بود. همچنین پنج کارخانه تولیدی دو منظوره را نگهداری می‌کرد. در مارس ۱۹۸۵، با انتخاب میخائیل گورباچف توسط دفتر سیاسی به عنوان دبیرکل حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، "بیوپراپارات" از نظر اندازه و اهمیت سیاسی افزایش یافت و همچنین به عنوان یک بازیگر اصلی در بخش زیست‌دارویی غیرنظامی ظهور کرد. تا سال ۱۹۸۸، در این مرحله دوم، شبکه بیوپراپات شامل حداقل ۴۰ مرکز بود که در ۱۵ شهر مختلف فعالیت می‌کردند و کنترل تولید داخلی واکسن‌ها، آنتی‌بیوتیک‌ها و سایر داروهای ضروری را در دست داشتند. دقیقاً در همین لحظه بود
ضروری را در دست داشتند. دقیقاً در همین لحظه بود که علیبکوف به عنوان یک رابط کلیدی بین "بیوپراپارات" و تعدادی از شرکت‌های داروسازی غربی ظاهر شد. در مرحله سوم و نهایی در طول دهه ۲۰۰۰، "شرکت بیوپراپات" از کنترل تقریباً تمام مؤسسات تحقیق و توسعه و تأسیسات تولیدی محروم شد. از آن پس، نقش بسیار کمرنگ‌تری به خود گرفت، بر کنترل صادرات و سایر امور متمرکز شد و تنها تعداد کمی از کارکنان دفتر مرکزی را در اختیار داشت. "بیوپراپارات" سیستمی از مؤسسات اسماً غیرنظامی، تحقیقاتی و طراحی، کارخانه‌های آزمایشی و تأسیسات تولیدی
و طراحی، کارخانه‌های آزمایشی و تأسیسات تولیدی دو منظوره بود که عمدتاً در سایت‌هایی در روسیه اروپایی واقع شده بودند و در آن ارتش کوچکی از دانشمندان و تکنسین‌ها با هدف توسعه نسل جدیدی از سلاح‌های بیولوژیکی، روی عوامل بیماری‌زای باکتریایی و ویروسی کار می‌کردند. این سازمان ظرفیت تولید سلاح سیاه زخم در اتحاد جماهیر شوروی را در خود جای داده بود و در توسعه فناوری‌های جدید سلاح‌های بیولوژیکی پیشرو بود. امکانات. این پروژه شامل بخش‌های تحقیق و توسعه، طراحی، کارخانه آزمایشی و تأسیسات تولیدی زیر بود: پاتوژن‌ها.
آزمایشی و تأسیسات تولیدی زیر بود: پاتوژن‌ها. تحقیقات روی طیف وسیعی از عوامل بیماری‌زای باکتریایی و ویروسی با هدف بررسی پتانسیل آنها برای تبدیل شدن به سلاح انجام شد. این موارد شامل موارد زیر بود: رهبران. مدیران. سرلشکر (رزرو) وسوولود ایوانوویچ اوگارکوف (آوریل ۱۹۷۴–۱۹۷۹) سرهنگ (رزرو) آناتولی آناتولیویچ میکلاشفسکی (۱۹۷۹) ژنرال (رزرو) یوری تیخونوویچ کالینین (۱۹۸۰ - آوریل ۲۰۰۱) معاونان اول مدیران. سرلشکر (رزرو) آناتولی وروبیف (۱۹۷۸–۱۹۸۸) سرهنگ (ذخیره) کاناتژان علیبکوف (۱۹۸۸–۱۹۹۲)
کاتسو کوواشی ، (۲۳ اوت ۱۸۸۸ (۲۱ دوره میجی) - ۱۰ ژوئیه ۱۹۳۲ (۷ دوره شووا) یک اشراف‌زاده و تاجر ژاپنی بود. عنوان او کنت و نام خانوادگی اصلی او توکوگاوا بود. او دهمین پسر پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو از همسر غیراصلی اش شینمورا نوبو بود.
شاهدخت هیروکیو کیکو ، (۲۳ سپتامبر ۱۸۸۲ (۱۵ دوره میجی) - ۱۸ اوت ۱۹۳۹ (۱۴ دوره شووا) عضوی از خانواده امپراتوری ژاپن بود. او همسر شاهزاده فوشیمی هیرویاسو بود. نام سابق او توکوگاوا تسونه‌کو بود. رتبه او امپراتریس و عنوان افتخاری او طبق قانون خاندان امپراتوری، والاحضرت امپراتوری بود. او عمه کیکوکو، شاهدخت تاکاماتسو همسر نوبوهیتو، شاهزاده تاکاماتسو سومین پسر امپراتور تایشو بود. از طریق مادر توکوگاوا یوشینوبو، شاهدخت یوشیکو، او همچنین از نسل پنجم امپراتور ریگن بود. او نهمین دختر پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو
او نهمین دختر پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو از همسر غیراصلی‌اش شینمورا نوبو بود.
ایستگاه داون‌تاون اینگلوود () یکی از ایستگاه‌های خط کی متروی لس آنجلس است. این ایستگاه که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شده در خیابان فلورانس، بین خیابان‌های مارکت و لوکاست، در منطقه تجاری مرکزی شهر اینگلوود، کالیفرنیا واقع شده است.
شراب‌های بیودینامیک، شراب‌هایی هستند که با استفاده از روش‌های شبه‌علمی به نام بیودینامیک، هم برای رشد میوه و هم در طول فرآوری پس از برداشت، ساخته می‌شوند. تولید شراب بیودینامیک از روش‌های کشاورزی ارگانیک ("مثلاً" استفاده از کمپوست به عنوان کود و اجتناب از اکثر آفت‌کش‌ها) استفاده می‌کند، در عین حال از مکمل‌های خاک تهیه شده طبق فرمول‌های رودولف اشتاینر نیز استفاده می‌کند، از یک تقویم کاشت که به پیکربندی‌های طالع‌بینی بستگی دارد پیروی می‌کند، و با زمین به عنوان "یک موجود "زنده و پذیرا" " رفتار می‌کند. تاکداری
"یک موجود "زنده و پذیرا" " رفتار می‌کند. تاکداری بیودینامیک. روش‌های بیودینامیک در تاکستان‌داری (پرورش انگور) در کشورهای مختلفی از جمله فرانسه، سوئیس، ایتالیا، اسپانیا، اتریش، آلمان، استرالیا، آرژانتین، شیلی، پرو، آفریقای جنوبی، کانادا و ایالات متحده استفاده می‌شوند. در سال ۲۰۱۳، بیش از ۷۰۰ تاکستان در سراسر جهان که بیش از ۱۰۰۰۰ هکتار / ۲۴۷۱۰ جریب را شامل می‌شدند، گواهی بیودینامیک دریافت کردند. تعدادی از تولیدکنندگان تجاری بسیار سطح بالا و مشهور اخیراً به شیوه‌های بیودینامیک روی آورده‌اند. طبق مقاله‌ای در
بیودینامیک روی آورده‌اند. طبق مقاله‌ای در "مجله فورچون"، بسیاری از املاک برتر فرانسه، «از جمله دومین لروی در بورگاندی، شاتو دو لا روش-او-موآن در لوار، میسون شاپوتیه در دره رون و دومین زیند-هامبرشت در آلزاس»، از کشت انگور بیودینامیک پیروی می‌کنند. برای اینکه یک شراب برچسب «بیودینامیک» بخورد، باید استانداردهای تعیین‌شده توسط انجمن دیمیتر، یک نهاد صدور گواهینامه بین‌المللی، را رعایت کند. کشاورزی بیودینامیک نوعی کشاورزی جایگزین است که بر اساس مفاهیم شبه‌علمی و مبهم توسعه یافته توسط رودولف اشتاینر (۱۸۶۱–۱۹۲۵)،
مبهم توسعه یافته توسط رودولف اشتاینر (۱۸۶۱–۱۹۲۵)، که "دوره کشاورزی را" در سال ۱۹۲۴ ارائه داد، و قدمت آن به بیشتر جنبش ارگانیک برمی‌گردد، می‌باشد. این شامل اصول اکولوژیکی است و بر دیدگاه‌های معنوی و عرفانی تأکید دارد. بیودینامیک، خودکفایی اکولوژیکی مزارع را به عنوان سیستم‌های زنده منسجم و به هم پیوسته هدف قرار می‌دهد. اثربخشی. برخی از پرورش‌دهندگان انگور که روش‌های بیودینامیک را اتخاذ کرده‌اند، ادعا می‌کنند که به بهبود سلامت تاکستان‌های خود، به‌ویژه در زمینه‌های تنوع زیستی، حاصلخیزی خاک، تغذیه محصول و
زمینه‌های تنوع زیستی، حاصلخیزی خاک، تغذیه محصول و مدیریت آفات، علف‌های هرز و بیماری‌ها، دست یافته‌اند. برای مثال، مرحوم آن-کلود لفلایو از املاک دومین لفلایو در بورگاندی ادعا کرد که استفاده از روش‌های بیودینامیک، یک تاکستان به شدت بیمار را نجات داد، تا جایی که اکنون برخی از ارزشمندترین شراب‌های او را تولید می‌کند. یک مطالعه طولانی مدت روی یک کارخانه شراب سازی در کالیفرنیا نشان داد که بهبود کیفیت برای هر دو نوع شراب بیودینامیک و ارگانیک قابل توضیح نیست. این مطالعه در بلوک‌های مختلف تاکستان در یک تاکستان
مطالعه در بلوک‌های مختلف تاکستان در یک تاکستان تجاری در اوکیاه، کالیفرنیا، هیچ تفاوتی بین روش‌های بیودینامیک با روش‌های کشاورزی ارگانیک عمومی از نظر کیفیت خاک، و همچنین در عملکرد هر تاک، تعداد خوشه در هر تاک و وزن خوشه و حبه پیدا نکرد. با این حال، یکی از نویسندگان، لئو مک‌کلاسکی، استدلال کرده است که انتظار می‌رود نمرات کیفیت مصرف‌کننده، نمرات ۱۰۰ امتیازی، برای هر دو کشاورزی بیودینامیک و ارگانیک نسبت به کشاورزی سنتی بالاتر باشد. انگورهای بیودینامیک ادعا می‌کنند که طعم‌های قوی‌تر، شفاف‌تر و پر جنب و جوش‌تری
که طعم‌های قوی‌تر، شفاف‌تر و پر جنب و جوش‌تری را مشاهده کرده‌اند، و همچنین شراب‌هایی که مدت طولانی‌تری قابل نوشیدن باقی می‌مانند. به گفته پرز پالاسیوس، شراب‌ساز اسپانیایی در حوزه بیودینامیک، شراب‌های بیودینامیک بیشتر «گلی» هستند. تولیدکنندگان بیودینامیک همچنین ادعا می‌کنند که روش‌های آنها منجر به تعادل بهتر در رشد می‌شود، جایی که تولید قند در انگور با رسیدگی فیزیولوژیکی همزمان می‌شود و در نتیجه شرابی با تعادل صحیح طعم و میزان الکل، حتی با تغییر شرایط آب و هوایی، تولید می‌شود. در یک آزمایش چشایی کور از ۱۰
هوایی، تولید می‌شود. در یک آزمایش چشایی کور از ۱۰ جفت شراب بیودینامیک و شراب‌های معمولی که توسط "مجله فورچون" انجام شد و توسط هفت متخصص شراب از جمله یک استاد شراب و سر شراب‌خواران قضاوت شد، نه مورد از شراب‌های بیودینامیک برتر از همتای معمولی خود تشخیص داده شدند. «مشخص شد که شراب‌های بیودینامیک، نمود بهتری از "محیط زیست (terroir)"، یعنی شیوه‌ای که یک شراب می‌تواند محل خاص خاستگاه خود را در عطر، طعم و بافت خود نشان دهد، دارند.» منتقدان هشدار می‌دهند که چنین مقایسه‌هایی از شراب‌های از یک نوع، باید از نظر
مقایسه‌هایی از شراب‌های از یک نوع، باید از نظر تفاوت در خاک و زیرخاک و تکنیک‌های کشاورزی و فرآوری مورد استفاده، کنترل شوند. منتقدان کیفیت بالای شراب‌های بیودینامیک را تصدیق می‌کنند، اما این سؤال را مطرح می‌کنند که آیا بسیاری از پیشرفت‌ها در سلامت تاکستان‌ها و طعم شراب، در صورت استفاده از کشاورزی ارگانیک، بدون عرفان و تلاش فزاینده در بیودینامیک، به هر حال اتفاق می‌افتاد یا خیر. منتقدان دیگر موفقیت کشت انگور بیودینامیک را به مهارت بالای شراب‌سازان و توجه دقیق آنها به جزئیات نسبت می‌دهند. ری آیل، سردبیر مجله
آنها به جزئیات نسبت می‌دهند. ری آیل، سردبیر مجله اسپریت، می‌گوید: «پس چه می‌شود اگر آنها فکر کنند که دفن شاخ‌های گاو پر از کود به آنها کمک می‌کند تا نیروهای حیاتی جدیدی را از کیهان به دست آورند؟»
میکی هاوارد با نام کامل آلیسیا میشل هاوارد (زاده ) خواننده و ترانه‌سرا آمریکایی است.
هاچیسوکا فوده‌کو ، ۱۷ ژوئیه ۱۸۷۶ (۹ دوره میجی) - ۳۰ نوامبر ۱۹۰۷ (۴۰ دوره میجی) همسر ماساکی هاچیسوکا، هفدهمین رئیس خاندان هاچیسوکا بود. نشان خانوادگی او یک درنای تاشده بود. او چهارمین دختر پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو از همسر غیراصلی‌اش ناکانه ساچی بود. زندگی. اندکی پس از تولد، سرپرستی او به ایسیا گنجیرو سپرده شد. در اکتبر ۱۸۷۹ (۱۲ میجی)، به اقامتگاه توکوگاوا بازگشت. در ژوئیه ۱۸۸۹ (۲۲ میجی)، او به همراه شش خواهرش، از جمله خواهر بزرگترش تتسوکو و خواهر کوچکترش تسوکو، از شیزوئوکا به توکیو نقل مکان کرد. در
تسوکو، از شیزوئوکا به توکیو نقل مکان کرد. در ۲۶ دسامبر ۱۸۹۵ (۲۸ میجی)، او با هاچیسوکا ماساکی ازدواج کرد. در سال ۱۸۹۶ (۲۹ میجی)، او دختر بزرگترش، توشیکو، را به دنیا آورد. در سال ۱۸۹۸ (۳۱ میجی)، دختر دومش، فوکو، را به دنیا آورد. در سال ۱۹۰۱، دختر سومش، سایوکو، را به دنیا آورد. در سال ۱۹۰۳ (سال ۳۶ میجی)، او پسر بزرگش، ماساوجی، را به دنیا آورد. پس از آن، سلامتی او رو به وخامت گذاشت و در سن ۳۱ سالگی، پیش از آنکه شوهرش ریاست خانواده را به ارث ببرد، درگذشت. مجموعه اشعار او شامل «هاچیسو نو کائوری» است. دختر سوم
اشعار او شامل «هاچیسو نو کائوری» است. دختر سوم او، سایوکو، با یوشیتانه، وارث ویسکونت ساتاکه یوشیمیچی، ازدواج کرد، اما در سن ۲۱ سالگی درگذشت. نوه او، ماساشی هاچیسوکا، ماساکو هاچیسوکا بود.
لیز هیوئت با نام کامل الیزابت هیوئت (زاده ) خواننده آمریکایی است.
پوشش زیست‌تقلید ضد خزه، نوعی لایه محافظتی است که با الگوبرداری از سازوکارهای طبیعی، از تجمع و چسبیدن ارگانیسم‌های دریایی بر روی سطوح، به‌ویژه در محیط‌های دریایی، جلوگیری می‌کند. برخلاف پوشش‌های زیست‌تقلید رایج که عمدتاً مبتنی بر ترکیبات شیمیایی مصنوعی هستند، پوشش‌های زیست‌تقلید تلاش دارند با استفاده از سازوکارهای بوم‌سازگار الهام‌گرفته از طبیعت، عملکرد مشابهی داشته باشند، بدون آن‌که تأثیرات منفی بر محیط زیست داشته باشند. پوشش‌های سنتی ضد خزه اغلب حاوی ترکیباتی نظیر تری‌بوتیل‌تین هستند؛ موادی که به‌طور
نظیر تری‌بوتیل‌تین هستند؛ موادی که به‌طور گسترده در رنگ‌های مخصوص بدنه کشتی‌ها به کار می‌روند تا از رشد و چسبندگی ارگانیسم‌هایی مانند بالانوس‌ها جلوگیری کنند. هرچند این ترکیبات در جلوگیری از رسوب‌گذاری زیستی بسیار مؤثرند، اما آثار سوء فراوانی بر اکوسیستم‌های دریایی دارند. مطالعات متعدد نشان داده‌اند که این ترکیبات قلع‌دار می‌توانند تعادل زنجیره‌های غذایی در دریا را برهم زده، موجب مرگ و میر جانداران مختلف شده و تنوع زیستی را کاهش دهند. پوشش‌های زیست‌تقلید ضد خزه از نظر اقتصادی بسیار سودآور هستند، چرا که ضمن
خزه از نظر اقتصادی بسیار سودآور هستند، چرا که ضمن برخورداری از اثرگذاری قابل توجه، کمترین آسیب را به محیط زیست وارد می‌کنند. این پوشش‌ها، به دلیل ماهیت بوم‌سازگار و کارآمدی اثبات‌شده‌شان، توجه گسترده‌ای را در میان محققان و صنعتگران جلب کرده‌اند. برخی از ویژگی‌های فیزیکی و عملکردی این نوع پوشش‌ها را می‌توان از طریق زوایای تماس به‌دست‌آمده از معادله ونزل و نیز شاخص انرژی بازیابی (ERI) پیش‌بینی کرد. این شاخص‌ها در طراحی سطوحی با خاصیت ضدچسبندگی نقش کلیدی دارند و به محققان امکان می‌دهند تا عملکرد پوشش را پیش