payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فدراسیون والیبال لسوتو ( یا به اختصار LNVA) نهاد اداره‌کننده ورزش والیبال در لسوتو است. این فدراسیون در سال ۱۹۸۸ به فدراسیون بین‌المللی والیبال (FIVB) پیوست. این نهاد مسئول برگزاری لیگ والیبال مردان لسوتو و لیگ والیبال زنان لسوتو است و تیم‌های ملی والیبال مردان و زنان لسوتو را نیز مدیریت می‌کند.
ساموئل یرواندی لاچیکیان (؛ زاده ) نقاش، تاریخ‌نگار هنر اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۲ اکتبر ۱۹۵۳ در لنیناکان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی‌تکنیک ارمنستان انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۳) شد.
گیم اند واچ (بازی و تماشا) مجموعه‌ای از بازی‌های الکترونیکی دستی است که توسط نینتندو توسعه داده شده است. اولین بازی آن بال که گونپی یوکوی طراحی شده بود، در سال ۱۹۸۰ منتشر شد و تولید اولیه این دستگاه‌ها تا سال ۱۹۹۱ ادامه یافت. نام بازی و تماشا نشان دهنده عملکرد دوگانه آنها است: یک بازی واحد که با یک ساعت دیجیتال روی یک صفحه نمایش کریستال ال سی دی مایع قطعه قطعه جفت شده است. سری بازی و تماشا با فروش ۴۳.۴ میلیون دستگاه در سراسر جهان، موفقیت چشمگیری را به همراه داشت و اولین موفقیت بزرگ جهانی نینتندو با یک کنسول
و اولین موفقیت بزرگ جهانی نینتندو با یک کنسول بازی ویدیویی را رقم زد.
تیم ملی بیسبال لسوتو نماینده کشور لسوتو در مسابقات بین‌المللی بیسبال است. این تیم زیر نظر انجمن بیسبال و سافتبال لسوتو (LBSA) فعالیت می‌کند و تاکنون در رقابت‌های جهانی، المپیک یا جام بین‌قاره‌ای حضور نداشته‌است. این تیم متشکل از بازیکنانی است که از سوی باشگاه‌های عضو انجمن بیسبال و سافتبال لسوتو معرفی می‌شوند. سرمربی تیم توسط هیئت‌مدیره انجمن تعیین می‌گردد.
تیم ملی بسکتبال لسوتو نمایندهٔ کشور لسوتو در رقابت‌های بین‌المللی بسکتبال است. این تیم زیر نظر فدراسیون بسکتبال لسوتو فعالیت می‌کند و از سال ۱۹۹۷ عضو فدراسیون بین‌المللی بسکتبال (فیبا) شده است. لسوتو در حال حاضر در سطح رقابت‌های قاره‌ای مانند قهرمانی آفریقا حضور دارد، ولی تاکنون موفق به راهیابی به بازی‌های المپیک یا جام جهانی بسکتبال نشده است.
کارن آرتویی گریگوریان (؛ زاده ) نقاش، طراح صحنه اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۸ فوریهٔ ۱۹۵۸ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۷۷) و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۸۳) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می‌باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۰۷) و جایزه دولتی جمهوری ارمنستان شد.
فدراسیون بسکتبال لسوتو () نهاد اداره‌کننده ورزش بسکتبال در کشور لسوتو است. این فدراسیون در سال ۱۹۹۷ به عضویت فیبا درآمد و مسئول برگزاری رقابت‌های داخلی و همچنین اداره تیم ملی بسکتبال لسوتو است. دفتر مرکزی آن در شهر ماسرو، پایتخت لسوتو قرار دارد.
گاستلو آوتیسی گاسپاریان (؛ زاده - درگذشته ) نقاش، طراح صحنه اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۸ دسامبر ۱۹۴۱ در ایروان به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۶۶) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۵) شد. وی در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۵ در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت.
واروژان ورامی وارطانیان (؛ زاده - درگذشته ) نقاش اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۸ در آرواتساگ در به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۷۱) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۰۳) شد. وی در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۰ در سن ۶۱ سالگی ایروان درگذشت
تیم ملی راگبی لسوتو نماینده کشور لسوتو در مسابقات بین‌المللی راگبی ۱۵ نفره است. این تیم در حال حاضر در دسته دوم رقابت‌های جام آفریقا به رقابت می‌پردازد. لسوتو در اولین حضور خود در این رقابت‌ها در گروه شرق، مقام چهارم را کسب کرد. جستارهای وابسته. فدراسیون راگبی لسوتو فدراسیون بین‌المللی راگبی لیگ راگبی ۱۵ نفره راگبی
فدراسیون راگبی لسوتو () نهاد اداره‌کننده راگبی ۱۵ نفره و راگبی ۷ نفره در لسوتو است. این فدراسیون در سال ۲۰۱۲ تأسیس شد و از آن زمان به عضویت راگبی جهانی، راگبی آفریقا و کمیته ملی المپیک لسوتو درآمده‌است. دفتر مرکزی این فدراسیون در شهر ماسرو قرار دارد. تاریخچه. از نخستین نشانه‌های حضور راگبی ۱۵ نفره در لسوتو، می‌توان به کالج ماچابنگ اشاره کرد که در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، نخستین مؤسسه آموزشی بود که این ورزش را در برنامه‌های ورزشی خود جای داد. پس از آن، دانشگاه ملی لسوتو نخستین تیم راگبی کشور را با نام نیشنال
ملی لسوتو نخستین تیم راگبی کشور را با نام نیشنال یونیورسیتی آو لسوتو اسپی‌یرز ("National University of Lesotho Spears") تشکیل داد. در فوریهٔ ۲۰۱۱، باشگاه جدیدی به نام باشگاه راگبی ماسرو کینگز ("Maseru Kings Rugby Club") در لسوتو تأسیس شد. این باشگاه روابط نزدیکی با باشگاه گریفونز از ایالت آزاد آفریقای جنوبی دارد و در لیگ "Eastern Free State League" شرکت می‌کند. این تجربهٔ بین‌المللی، الهام‌بخش طرح تأسیس یک فدراسیون ملی برای لسوتو شد. این تلاش‌ها از سال ۲۰۱۱ آغاز شد و سرانجام، فدراسیون راگبی لسوتو در سال
آغاز شد و سرانجام، فدراسیون راگبی لسوتو در سال ۲۰۱۲ به‌طور رسمی تأسیس شد.&lt;ref name="lestimes_24/07/2014"&gt;&lt;/ref&gt; در سال ۲۰۱۵، این فدراسیون به کمیته ملی المپیک لسوتو پیوست. در سال ۲۰۱۶، این نهاد به عضویت راگبی آفریقا درآمد. در نوامبر ۲۰۲۲، لسوتو به عنوان عضو وابسته راگبی جهانی پذیرفته شد و در ۱۴ نوامبر ۲۰۲۴، به عنوان عضو کامل این نهاد بین‌المللی درآمد.
درمان بیماری‌های مقاربتی از طریق باکره‌ها، باوری است که رابطه جنسی با دختران باکره، بیماری‌هایی مانند ایدز یا سایر بیماری‌های مقاربتی را در مردان درمان می‌کند. طبق یافتهٔ انسان‌شناس، سوزان مادلالا، این باور یکی از عوامل بالقوهٔ تجاوز به نوزادان توسط مردان با اچ‌آی‌وی مثبت در آفریقای جنوبی است. علاوه بر دختران جوان که به دلیل سنشان باکره فرض می‌شوند، افرادی که نابینا، ناشنوا، دارای معلولیت‌های جسمی، ذهنی یا سلامت روان هستند، گاهی اوقات تحت این فرض اشتباه که افراد دارای معلولیت از نظر جنسی غیرفعال و لاجرم
افراد دارای معلولیت از نظر جنسی غیرفعال و لاجرم باکره هستند، مورد تجاوز قرار می‌گیرند. تاریخچه. این افسانه نخستین بار در اروپا سده شانزدهم گزارش شد و در انگلستان ویکتوریایی سده نوزدهم به عنوان درمانی برای سیفلیس و سوزاک در میان دیگر بیماری‌های مقاربتی معروف شد. منشأ آن ناشناخته است، اما مورخ هانه بلانک می‌نویسد که این ایده ممکن است از افسانه‌های مسیحی دربارهٔ شهدای باکره تکامل یافته باشد، که پاکی آنها به عنوان نوعی محافظت در مبارزه با شیاطین عمل می‌کرد. شیوع. مردم در سراسر جهان، از جمله در کشورهای جنوب
شیوع. مردم در سراسر جهان، از جمله در کشورهای جنوب صحرای آفریقا، آسیا، اروپا و آمریکا، این افسانه را شنیده‌اند. در آفریقای جنوبی، مردان از زنان معلول سوءاستفاده می‌کنند، زیرا معتقدند که آنها باکره هستند. نقش آموزش. ناآگاهی نسبت به ایدز در بسیاری از کشورهای آفریقایی مانعی برای پیشگیری از این حوادث شده است. بر اساس گزارش یونیسف، نقش‌های جنسیتیِ ریشه‌دار در فرهنگ که معصومیت و ناآگاهی را در دختران تقدیر می‌کنند و بی‌بندوباری جنسی مردان را می‌پذیرند، به ترویج این افسانه دامن می‌زنند. این امر می‌تواند به ازدواج
افسانه دامن می‌زنند. این امر می‌تواند به ازدواج اجباری دختران با مردان مسن‌تر بینجامد که احتمال سرایت HIV به دختران را افزایش می‌دهد. همچنین، انگ اجتماعی مرتبط با ایدز مانع مراجعه بسیاری از افراد برای دریافت اطلاعات یا خدمات بهداشتی می‌شود و این خود به گسترش بیشتر بیماری می‌انجامد.
مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۰۹ از ۱۰ مارس تا ۲۰ مه ۲۰۰۹ برگزار شد. در مجموع ۳۲ تیم در مرحله گروهی برای تعیین ۱۶ جایگاه در مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۰۹ به رقابت پرداختند.
تنی سریوژایی وارطانیان (؛ زاده ) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در در در به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۷۲–۱۹۷۶) و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۷۶–۱۹۸۰) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می‌باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۰) شد.
آلبرت وارطانیان (؛ زاده ) مجسمه‌ساز اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۸ مارس ۱۹۵۴ ‏در لنیناکان در به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۷۹) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می‌باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۳) شد.
آرمن آرمناکی واهرامیان (؛ زاده ) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۰ مهٔ ۱۹۶۸ در آردوی در به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۹۴) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان (۲۰۰۰) می‌باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۶) شد.
تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال لسوتو نماینده لسوتو در رقابت‌های بین‌المللی نوجوانان است. این تیم زیر نظر اتحادیه فوتبال لسوتو فعالیت می‌کند و در رقابت‌هایی مانند جام زیر ۱۷ سال کوسافا و قهرمانی زیر ۱۷ سال آفریقا شرکت می‌کند.
لسوتو برای نخستین‌بار در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۰ که در سیدنی، استرالیا برگزار شد، در بازی‌های پارالمپیک شرکت کرد. از آن زمان، این کشور در تمامی دوره‌های پارالمپیک تابستانی حضور یافته‌است، اما هیچ‌گاه در پارالمپیک زمستانی شرکت نکرده‌است. لسوتو تاکنون موفق به کسب مدال در پارالمپیک نشده‌است. لسوتو همچنین در پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۲ شرکت کرد و کمیته ملی پارالمپیک لسوتو شهر بدفورد، انگلستان را به‌عنوان پایگاه تمرینی ورزشکارانش در بریتانیا برگزید. تاریخچه. در مجموع، چهار ورزشکار از لسوتو در پارالمپیک حضور
در مجموع، چهار ورزشکار از لسوتو در پارالمپیک حضور داشته‌اند و همگی در رشتهٔ دو و میدانی رقابت کرده‌اند: لِوی موشوئوشو ماکوآنیانه (Levy Moshoeshoe Makoanyane) در ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر مردان (ردهٔ T46) در پارالمپیک ۲۰۰۰ شرکت کرد، اما موفق به صعود از مرحله مقدماتی نشد. لیمفو راکوتو (Limpho Rakoto) در ۱۰۰ متر زنان (T46) در پارالمپیک‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴ حضور یافت و در هر دو دوره از مرحله مقدماتی حذف شد. سلو موته‌به (Sello Mothebe) در ۱۰۰ متر مردان (T12) در سال ۲۰۰۴ شرکت کرد و از صعود بازماند. تاتو موهاسوا (Thato
شرکت کرد و از صعود بازماند. تاتو موهاسوا (Thato Mohasoa) تنها نماینده لسوتو در پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۸ بود که در مادهٔ ۱۰۰ متر زنان (T12) رقابت کرد و موفق به صعود نشد.
آرارات وانیکی سارگسیان (؛ زاده ) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۰ اکتبر ۱۹۵۶ در لنیناکان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان () فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۰۸) شد.
لسوتو از زمان بازی‌های المپیک جوانان تابستانی ۲۰۱۰ در بازی‌های المپیک جوانان شرکت کرده‌است. این کشور تاکنون در هیچ‌یک از دوره‌های بازی‌های المپیک جوانان زمستانی شرکت نداشته‌است. لسوتو موفق به کسب هیچ مدالی در بازی‌های المپیک جوانان نشده است و در بازی‌های زمستانی جوانان نیز هیچ‌گاه شرکت نکرده است.
لسوتو برای نخستین‌بار در بازی‌های جهانی تابستانی دانشجویان ۱۹۷۹ که در مکزیکوسیتی برگزار شد، در این رقابت‌ها شرکت کرد. این کشور تاکنون در هیچ‌یک از دوره‌های بازی‌های جهانی زمستانی دانشجویان شرکت نکرده‌است. تا کنون (پس از برگزاری بازی‌های جهانی تابستانی دانشجویان ۲۰۲۱ و زمستانی ۲۰۲۳)، ورزشکاران لسوتو موفق به کسب هیچ مدالی در این رقابت‌ها نشده‌اند.
گابریل مانوکی مانوکیان (گابو) (؛ زاده ) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۷ مارس ۱۹۵۷ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۷۸) و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۸۷) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان (۱۹۹۶) می‌باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۵) شد.
روبن سُسی مانوکیان (؛ زاده - ۹ سپتامبر ۲۰۲۵) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲ ژوئیهٔ ۱۹۴۰ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۶۰) و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۶۵) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان (۱۹۷۰) می‌باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۱۹۹۰) شد.
هاملت سیراکی ماتینیان (؛ زاده ) نقاش، مجسمه‌ساز اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۲ آوریل ۱۹۵۳ در کیروواکان به دنیا آمد و از و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۷۷) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان (۱۹۸۲) می‌باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۰) شد.
تیگران هاکوبی ماتولیان (؛ زاده ) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۰ فوریهٔ ۱۹۶۰ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۸۲) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۴) شد.
آبزرور رومی (L'Osservatore Romano) ()، روزنامه شهر واتیکان است که در مورد فعالیت‌های سریر مقدس و رویدادهایی که در کلیسای کاتولیک و جهان رخ می‌دهد، گزارش می‌دهد.
سند تسلیم ژاپنی ()، توافق‌نامه کتبی بود که تسلیم ژاپن را رسمی کرد و پایان خصومت‌ها را در جنگ جهانی دوم نشان داد. آن را امضا کردند نمایندگانی از امپراتوری ژاپن و از متفقین جنگ جهانی دوم: ایالات متحده آمریکا، دولت ملی جمهوری چین، استرالیا، کانادا، حکومت موقت جمهوری فرانسه، پادشاهی هلند و قلمرو پادشاهی نیوزیلند. این امضا در عرشه در خلیج توکیو در ۲ سپتامبر ۱۹۴۵ انجام شد. این تاریخ گاهی به عنوان روز پیروزی بر ژاپن شناخته می‌شود. با این حال، این نامگذاری بیشتر به تاریخ امپراتور هیروهیتو "پخش صدای جواهر" (تسلیم
تاریخ امپراتور هیروهیتو "پخش صدای جواهر" (تسلیم امپراتوری)، اعلامیه پخش رادیویی پذیرش شرایط اعلامیه پوتسدام در ظهر زمان استاندارد ژاپن در ۱۵ اوت اشاره دارد. آماده‌سازی. کارکنان ژنرال داگلاس مک‌آرتور، به ریاست سرهنگ LeGrande A. Diller، وظیفه داشتند پیش‌نویس سند تسلیم را تهیه کنند. با توجه به محدودیت منابع در مانیل جنگ‌زده، این یک چالش بود. با این وجود، یکی از اعضای باانگیزه کارکنان، یک نسخه خطی کمیاب را در زیرزمین یک صومعه پیدا کرد و آن را به چاپگر مک‌آرتور داد.
توماس تی. هندی (; – ) فرد نظامی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال خدمات دفاعی آمریکا، لژیون دونور (فرمانده)، صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه)، نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا)، مدال پیروزی جنگ جهانی دوم، صلیب خدمات برجسته (ایالات متحده)، مدال کمپین آمریکایی، و مدال پیروزی جنگ جهانی اول شده است.
گروه رهبری اقلیمی شهرهای C40 گروهی متشکل از 96 شهر است که نماینده یک دوازدهم جمعیت جهان و یک چهارم اقتصاد جهانی است. این گروه که توسط شهرها ایجاد و رهبری می‌شود، بر مبارزه با بحران آب و هوا و پیشبرد اقدامات شهری که انتشار گازهای گلخانه‌ای و خطرات آب و هوایی را کاهش می‌دهد، ضمن افزایش سلامت، رفاه و فرصت‌های اقتصادی ساکنان شهرها، متمرکز است. تاریخچه. C40 در اکتبر 2005 آغاز شد، زمانی که کن لیوینگستون، شهردار لندن، نمایندگان 18 کلان‌شهر را برای ایجاد توافقی در مورد کاهش مشارکتی آلودگی آب و هوا گرد هم آورد و
مورد کاهش مشارکتی آلودگی آب و هوا گرد هم آورد و «C20» را ایجاد کرد.در سال 2006، شهردار لیوینگستون و ابتکار اقلیمی کلینتون (CCI) به رهبری تلاش‌های بیل کلینتون، رئیس جمهور سابق ایالات متحده برای تقویت هر دو سازمان با هم همکاری کردند و تعداد شهرهای این شبکه را به 40 رساندند و به ارائه پروژه‌ها و مدیریت پروژه برای شهرهای شرکت‌کننده برای افزایش بیشتر تلاش‌های کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای کمک کردند. عضویت. در حالی که C40 در ابتدا کلان‌شهرها را به دلیل ظرفیت بیشترشان برای مقابله با تغییرات اقلیمی هدف قرار داده
برای مقابله با تغییرات اقلیمی هدف قرار داده بود، C40 اکنون سه نوع دسته‌بندی عضویت ارائه می‌دهد تا تنوع شهرهایی را که برای مقابله با تغییرات اقلیمی اقدام می‌کنند، منعکس کند. این دسته‌بندی‌ها ویژگی‌هایی مانند اندازه جمعیت، تولید اقتصادی، رهبری زیست‌محیطی و مدت عضویت یک شهر را در نظر می‌گیرند. 1. کلان‌شهرها 2. شهرهای نوآور ۳. شهرهای ناظر اعضا. C40 دارای 96 شهر عضو در هفت منطقه جغرافیایی است. شرکا. C40 عضو اتحاد واکسن مردمی است. شرکای دیگر عبارتند از:
ساموئل گارگینی پطروسیان (؛ زاده ) مجسمه‌ساز اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۲ اکتبر ۱۹۵۱ در لنیناکان در به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۷۶) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان () می‌باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۴) شد.
سیلورپلیت، کد مرجع نیروی هوایی ارتش آمریکا در پروژه منهتن در طول جنگ دوم جهانی بود. در ابتدا نام پروژه اصلاح هواپیما که یک بمب‌افکن بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس را قادر می‌سازد تا یک سلاح اتمی را پرتاب کند، "Silverplate" در نهایت جنبه‌های آموزشی و عملیاتی برنامه را نیز شناسایی کرد. دستورالعمل اصلی پروژه به عنوان موضوع "پروژه نقره اندود" بود، اما استفاده مداوم از این اصطلاح آن را به "Silverplate" کوتاه کرد. منشأ. پروژه Silverplate در ژوئن ۱۹۴۳ زمانی آغاز شد که نورمن فاستر رمزی از گروه E-7 پروژه Y پروژه Y را به
فاستر رمزی از گروه E-7 پروژه Y پروژه Y را به عنوان تنها هواپیما در موجودی ایالات متحده شناسایی کرد که قادر به حمل هر یک از انواع سلاح‌های پیشنهادی به شکل لوله‌ای است: مرد لاغر یا شکل بیضی مرد چاق.
گروه کامپوزیت ۵۰۹ ، واحدی از نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود که در طول جنگ جهانی دوم ایجاد شد و وظیفه عملیاتی جنگ‌افزار هسته‌ایها را بر عهده داشت. در اوت ۱۹۴۵ بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی ژاپن را اجرا کرد. این گروه در ۱۷ دسامبر ۱۹۴۴ در پایگاه نیروی هوایی ونداور، یوتا فعال شد. فرماندهی آن را سرهنگ دوم (ایالت‌ها) پال تیبتس بر عهده داشت. از آنجایی که شامل اسکادران‌های پرنده مجهز به بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس بمب‌افکنها، داگلاس سی-۴۷ اسکای‌ترین و داگلاس سی-۵۴ اسکای‌مستر هواگرد ترابری "به‌جای
و داگلاس سی-۵۴ اسکای‌مستر هواگرد ترابری "به‌جای "pombardation"، گروه به‌عنوان "pombardation" تعیین شد. این سیلورپلیت B-29ها را اداره می‌کرد که به‌طور ویژه برای حمل سلاح‌های هسته‌ای پیکربندی شده بودند.
توپخانه میدانی () یا توپخانه صحرایی نوعی توپخانه متحرک است که برای پشتیبانی از نیروهای زمینی در میدان نبرد استفاده می‌شود. این سلاح‌ها برای تحرک، مهارت تاکتیکی، درگیری با اهداف در برد کوتاه، برد بلند و برد بسیار دور تخصص دارند. تا اوایل قرن بیستم، توپخانه صحرایی به عنوان توپخانه پیاده نیز شناخته می‌شد، زیرا در حالی که توپ‌ها توسط حیوانات باربر (اغلب اسب‌ها) کشیده می‌شدند، خدمه توپ معمولاً پیاده راهپیمایی می‌کردند و بنابراین پشتیبانی آتش را عمدتاً برای نیروی پیاده‌نظام فراهم می‌کردند. این نوع توپخانه در تضاد
فراهم می‌کردند. این نوع توپخانه در تضاد با توپخانه اسبی بود که تأکید آن بر سرعت در حین پشتیبانی از واحدهای سواره‌نظام، توپ‌های سبک‌تر و خدمه سوار بر اسب را ضروری می‌کرد. در حالی که توپخانه اسبی توسط توپخانه خودکششی جایگزین شده است، توپخانه میدانی تا به امروز هم از نظر نام و هم از نظر مأموریت باقی مانده است، البته با وسایل نقلیه موتوری که توپ‌ها را یدک می‌کشند (این چیدمان توپخانه یدک‌کشی اغلب توپخانه متحرک نامیده می‌شود)، که خدمه را حمل و مهمات را جابجا می‌کنند. توپخانه مدرن همچنین به وسایل نقلیه چرخ‌دار و
توپخانه مدرن همچنین به وسایل نقلیه چرخ‌دار و زنجیری با قابلیت استقرار سریع و مهمات دقیق و توانایی هدف قرار دادن اهداف در بردهای بین ۱۵ تا ۳۰ کیلومتر پیشرفت کرده است.
داویت یوریی میناسیان (؛ زاده ) مجسمه‌ساز، آموزگار اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۷ فوریهٔ ۱۹۷۴ در تفلیس در به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۹۲) و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۹۸) فارغ‌التحصیل گشت. وی در و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فعالیت کرده است. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان (۲۰۱۱) می‌باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان شد.
گئورگی هاکوبی یارالیان (؛ زاده - درگذشته ) نقاش و کاریکاتوریست اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۳ نوامبر ۱۹۲۷ در گاندزاک به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۵۳) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می‌باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۰۹) شد. وی در ۲۰ آوریل ۲۰۱۱ در سن ۸۳ سالگی در ایروان درگذشت
ولادیمیر (اوهان) گغامی پطروسیان (؛ زاده - درگذشته ) مجسمه‌ساز، سیاستمدار اهل ارمنستان بود. نماینده دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۳ مهٔ ۱۹۴۱ در استارایا روسا به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۶۴) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان شد. وی در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۴ در سن ۸۳ سالگی در ایروان درگذشت.
خط مقدم () در اصطلاحات نظامی، به موقعیت‌هایی از پرسنل و تجهیزات یک نیروی مسلح گفته می‌شود که معمولاً به نیروهای زمینی اشاره دارد. هنگامی که یک جبهه نظامی (یک مرز فرضی یا واقعی) بین طرف‌های متخاصم تشکیل می‌شود، خط مقدم منطقه‌ای است که نیروهای هر طرف در آن در موقعیت درگیری هستند. رهبران اغلب یا به‌طور هدفمند یا به دلیل فروپاشی آرایش جنگی در خطوط مقدم جنگیده‌اند. اگرچه جنگیدن در جبهه یک ریسک حساب‌شده است، اما در مواردی باعث کاهش ارتباطات و افزایش روحیه شده است. خط مقدم در تضاد مستقیم با پشت جبهه است که دورترین
خط مقدم در تضاد مستقیم با پشت جبهه است که دورترین موقعیت از درگیری است. تمام شاخه‌های نیروهای مسلح ایالات متحده از اصطلاحات فنی مرتبط، خط مقدم (برای نیروهای خودی) و لبه جلویی منطقه نبرد (برای خط مقدم نیروهای دشمن)، بجای واژه کلی خط مقدم استفاده می‌کنند. این اصطلاحات به عنوان اقدامات کنترلی فضای نبرد استفاده می‌شوند که نیروهای دریایی یا زمینیِ دوستِ مقدم را در میدان نبرد در یک نقطه زمانی مشخص در طول یک درگیری مسلحانه مشخص می‌کنند. ریشه‌شناسی. اگرچه اصطلاح «خط مقدم» برای اولین بار در دهه ۱۵۲۰ ظاهر شد، اما تا
مقدم» برای اولین بار در دهه ۱۵۲۰ ظاهر شد، اما تا سال ۱۸۴۲ طول کشید تا در معنای نظامی مورد استفاده قرار گیرد. اولین استفاده از آن به عنوان صفت از سال ۱۹۱۵ بود. کلمه «جبهه» در اواسط قرن چهاردهم معنای نظامی «بخش اصلی یک ارتش» را به دست آورد، که به نوبه خود باعث شد این کلمه در دهه ۱۶۶۰ به معنای «میدان عملیات در تماس با دشمن» باشد. این معنا منجر به عبارت جبهه خانگی شد که برای اولین بار در سال ۱۹۱۹ ظاهر شد. در یک موقعیت غیرجنگی یا زمانی که موقعیت جنگی فرض نمی‌شود، جبهه می‌تواند به معنای جهتی باشد که فرماندهی با
جبهه می‌تواند به معنای جهتی باشد که فرماندهی با آن روبرو است. نسخه صفتی وصفی اصطلاح خط مقدم (مانند "پرسنل خط مقدم ما") تجهیزات یا پرسنلی را توصیف می‌کند که برای استفاده یا به‌طور فعال در خط مقدم، در دریا، زمین یا هوا در نظر گرفته شده‌اند.
ورزشگاه فوتبال کوئوپیو (، () که با نام‌های Väre Areena (قبلاً "Savon Sanomat Areena"، "Magnum Areena") نیز شناخته می‌شود، یک ورزشگاه چندمنظوره در کوئوپیو، فنلاند است. این ورزشگاه در حال حاضر بیشتر برای مسابقات فوتبال استفاده می‌شود و ورزشگاه خانگی تیم‌های باشگاه فوتبال کوپیون پالوسئورا و پالوکیسات است. این ورزشگاه گنجایش ۵۰۰۰ نفر را دارد و در سال ۲۰۰۵ ساخته شده است.
پالوکیسات () یک باشگاه فوتبال زنان از کوئوپیو، فنلاند است که در لیگ برتر زنان فنلاند نایستن لیگا بازی می‌کند. زمین خانگی پالوکیسات ورزشگاه فوتبال کوئوپیو است. تاریخچه. پالوکیسات در سال ۲۰۰۷ به عنوان آکادمی جوانان کوام‌اف کوپیو تأسیس شد. این باشگاه در ابتدا "KMF Juniorit" نام داشت، اما در سال ۲۰۱۰ تغییر نام داد. پالوکیسات در ژانویه ۲۰۱۲ به لیگ زنان فنلاند ارتقا یافت، زیرا KMF کوپیو به دلیل مشکلات مالی منحل شد.
کانسالینن لیگا () ('لیگ ملی') بخش برتر فوتبال زنان در فنلاند است. قبلاً «Jalkapallon naisten SM-sarja» («مجموعه مسابقات قهرمانی فنلاند فوتبال زنان») در طول سال‌های ۱۹۷۴ تا ۲۰۰۶ و «Naisten Liiga" ()، «زنان در طول فصل‌های ۱۹ تا ۲۰» نامیده می‌شد. نام Kansallinen Liiga در سال ۲۰۲۰ به این لیگ داده شد.
ایسوسه () یک بازار بزرگ و مرکز تفریحی در نزدیکی میدان بازار کوئوپیو در مرکز شهر کوئوپیو، فنلاند است. نشانی مرکز خرید ساخته شده توسط گروه کارلسون، آیورینکاتو ۱۶ (Ajurinkatu 16) است و فاصله ایسوسه تا میدان بازار حدود است. این مرکز شامل سالن سینما اسکالا فینکینو، باشگاه ورزشی داخلی، رستوران تایکوری و سالن بولینگ کیلاکوکو است. این مرکز مساحتی حدود را پوشش می‌دهد. ایسوسه در روز جمعه، ۱۷ مه ۲۰۱۳، در کنار مرکز خرید مینا افتتاح شد. در سال ۲۰۱۴، گروه کارلسون، که مالک مرکز خرید مینا مجاور نیز بود، ایسوسه را به کوا،
مرکز خرید مینا مجاور نیز بود، ایسوسه را به کوا، یک موسسه مالی بازنشستگی بخش دولتی، فروخت. قیمت خرید ۱۸.۸ میلیون یورو گزارش شده است.
مرکز خرید مینا (، ) یک بازار بزرگ در مرکز شهر کوئوپیو، فنلاند است. این مرکز خرید در منطقه مولتی‌مکی در امتداد خیابان‌های Haapaniemenkatu و Minna Canthin katu واقع شده است. این مرکز خرید به نام نویسنده محلی مینا کانت نامگذاری شده است. همسایگان آن شامل H-Talo و ایسوسه هستند. این مرکز در ابتدا توسط انجمن بازرگانان و کارآفرینان کوپیو () ساخته شد و پس از مراحل طولانی در سال ۱۹۸۸ تکمیل شد. این مرکز خرید که در ابتدا به عنوان یک فروشگاه بزرگ ساخته شده بود، از نام «Savon City» استفاده می‌کرد، اما پس از ورشکستگی در
City» استفاده می‌کرد، اما پس از ورشکستگی در اوایل دهه ۱۹۹۰ و تغییر مالکیت. امروزه، این مرکز خرید مانند مرکز خرید مجاور آن، ایسوسه، متعلق به کوا، موسسه مالی بازنشستگی بخش دولتی است.
تالار شهر کوئوپیو ()یک تالار شهر در مرکز کوئوپیو، فنلاند، نزدیک میدان بازار کوئوپیو است. این بنا توسط معماران فنلاندی فرانس آناتولیوس فروستروم و یسف استنبک طراحی و در سال ۱۸۸۶ تکمیل شد. از نظر سبک، تالار شهر متعلق به معماری احیای رنسانس نیمه دوم قرن نوزدهم است. رنگ‌آمیزی فعلی نمای بیرونی خانه به سال ۱۹۷۴ برمی‌گردد. در نظرسنجی زیباترین ساختمان‌های شهری، در سال ۲۰۰۹، تالار شهر کوئوپیو در میان سه ساختمان زیبای شهرداری انتخاب شد. پس از تکمیل، این بنا به طور مستقل لبه شمالی میدان بازار را کنترل می‌کرد، در آن
لبه شمالی میدان بازار را کنترل می‌کرد، در آن زمان فضای اطراف میدان هنوز کاملاً چوبی بود. تغییرات فضایی در دهه‌های اول تالار رایج بود. طبقه اول تالار دارای رستوران و کتابخانه عمومی بود. تاریخچه. طراحی این تالار از اوایل سال ۱۸۷۵ آغاز شد، در آن زمان مسابقه‌ای نیز برای طراحی برگزار شد، اما تصمیم گرفته شد که تمام طرح‌های مسابقه رد شوند. از آن زمان، این ملک موضوع چندین طرح اجرا نشده بوده است. در سال ۱۸۸۰ در کوئوپیو گفته و باور می‌شد: «تالار شهر کوئوپیو نباید در حاشیه یک میدان بازار در مکانی دورافتاده و دور از
حاشیه یک میدان بازار در مکانی دورافتاده و دور از مرکز ساخته شود. شهر هرگز به این بزرگی نخواهد شد.» با این حال، این ساختمان همچنان در آنجا ساخته شد. یک خانه چوبی در مسیر تالار شهر توسط راننده‌ای به نام اینکینن از جاده تالار شهر سوزانده شد. بقیه ساختمان‌های حیاط اینکینن تخریب شدند. فضای داخلی در طول سال‌ها دستخوش تغییرات زیادی شده است. در قرن بیستم، نقاشی‌های سقف و دیوار با رنگ خاکستری تک رنگ پوشانده شده بودند و این نقاشی‌ها روی هم رفته ۳-۴ بار انجام شده‌اند. در سال‌های ۱۹۱۷ و ۱۹۲۱، نقشه‌هایی برای گسترش
در سال‌های ۱۹۱۷ و ۱۹۲۱، نقشه‌هایی برای گسترش تالار شهر کشیده شد و در سال ۱۹۵۱ آلوار آلتو یک ساختمان کنسرت و تئاتر در پشت تالار شهر طراحی کرد؛ با این حال، هیچ یک از این نقشه‌ها عملی نشد. بازسازی واقعی در دهه ۱۹۷۰ در لابی پایینی، راه پله، لابی بالایی، سالن رقص و تالار شورای شهر سابق انجام شد که به یک غذاخوری برای استخدام تبدیل شد. در این مکان‌ها، عمدتاً سطوح دیوار و سقف بازسازی شدند، کف‌ها با در نظر گرفتن جنبه‌های مرمتی نوسازی شدند. همچنین تجهیزات اصلی، مانند لامپ‌ها، بازسازی شدند. آخرین بازسازی داخلی در