payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جانبی و مقبره‌های دوتایی برای بزرگان روی دیوار روبروی محراب رسید. در نهایت فقط مقبره‌های دوک‌ها تکمیل شدند. در سال ۱۵۲۱، پاپ لئو درگذشت و کار متوقف شد. مرحله دوم. با انتخاب کلمنت هفتم در سال ۱۵۲۳، در دسامبر همان سال، هنرمند به آثارش در سن لورنزو بازگشت. تصور می‌شد که مقبره‌های پاپ لئو و در آن زمان، کلمنت هفتم در محراب کلیسا قرار داشته باشند، اما این ایده خیلی زود به نفع گروه کر سن لورنزو کنار گذاشته شد. با این حال، در نهایت، هر دو در سانتا ماریا سوپرا مینروا در رم به خاک سپرده شدند. در بهار ۱۵۲۴، میکل‌آنژ
در رم به خاک سپرده شدند. در بهار ۱۵۲۴، میکل‌آنژ روی مدل‌های گلی برای مجسمه‌ها کار می‌کرد و در پاییز، سنگ‌های مرمر از کارارا رسیدند. بین سال‌های ۱۵۲۵ تا ۱۵۲۷ حداقل چهار مجسمه (از جمله "شب" و "سپیده دم") تکمیل شدند و چهار مجسمه دیگر از قبل با مدل‌ها تعریف شده بودند. در سال ۱۵۲۶، نخستین آرامگاه متعلق به لورنزو دِ مدیچی، دوک اوربینو، ساخته و دیوارکشی شد. در تاریخ ۱۷ ژوئن همان سال، میکل‌آنژ نامه‌ای به رم فرستاد که در آن از پیشرفت کار و برنامه‌هایش برای ادامهٔ ساخت مجسمه‌ها سخن گفت. او نوشت:«تا جایی که می‌توانم
مجسمه‌ها سخن گفت. او نوشت:«تا جایی که می‌توانم سخت کار می‌کنم، و در پانزده روز دیگر کار کاپیتان دوم را آغاز خواهم کرد. سپس از امور مهم فقط چهار پیکره باقی می‌ماند. چهار پیکره روی کاسون‌ها، چهار پیکره روی زمین که رودها هستند، و دو کاپیتان و بانوی مقدس که در رأس به سوی آرامگاه می‌رود—این‌ها پیکره‌هایی هستند که دوست دارم با دست خود بسازم؛ و از میان آن‌ها، شش مورد آغاز شده‌اند، و شجاعت کافی دارم تا آن‌ها را به‌موقع کامل کنم و بخشی از دیگر پیکره‌هایی را که اهمیت کمتری دارند نیز انجام دهم.»از این نامه چنین
اهمیت کمتری دارند نیز انجام دهم.»از این نامه چنین برمی‌آید که افزون بر مجسمه‌های موجود، میکل‌آنژ طرح چهار پیکرهٔ نمادین از رودها را نیز در نظر داشته—احتمالاً اشاره‌ای به رودهای عالم اموات (مانند استوکس، لته، آخِرون) یا شاید رودهایی که تحت سلطهٔ خاندان مدیچی بودند. این پیکره‌ها قرار بود در پایین آرامگاه‌ها قرار گیرند و به‌عنوان نمادهای جریان زمان، مرگ، و قدرت عمل کنند. تنها اثر باقی‌مانده از این طرح، مدل مجسمهٔ «خدای رود» است و از سال ۲۰۱۸ به فلورانس منتقل شده است. این مدل، با پیکره‌ای خمیده و عضلانی،
شده است. این مدل، با پیکره‌ای خمیده و عضلانی، بازتابی از قدرت طبیعت و اندیشهٔ فلسفی میکل‌آنژ دربارهٔ مرگ و جاودانگی است. قطع و از سرگیری کارها. با ضربه سنگینی که پاپ کلمنت در جریان غارت رم در سال ۱۵۲۷ متحمل شد، شهر فلورانس علیه حکومت مدیچی شورش کرد و دوک کوچک و محبوب، آلساندرو دِ مدیچی، را بیرون راند. میکل‌آنژ، با وجود اینکه از جوانی با مدیچی‌ها از طریق روابط کاری مرتبط بود، آشکارا از جناح جمهوری‌خواه حمایت کرد و به عنوان مسئول استحکامات، به‌طور فعال در اقدامات دفاعی علیه محاصره شهر در سال‌های ۱۵۲۹–۱۵۳۰
دفاعی علیه محاصره شهر در سال‌های ۱۵۲۹–۱۵۳۰ شرکت داشت. هنگامی که فلورانسی‌ها شکست خوردند، میکل‌آنژ از شهر گریخت، اما به عنوان یک شورشی اعلام شد و داوطلبانه خود را معرفی کرد تا از اقدامات تنبیهی جدی‌تر اجتناب کند. عفو کلمنت هفتم دیری نپایید، به شرطی که هنرمند بلافاصله کار خود را در سن لورنزو از سر بگیرد، جایی که علاوه بر خزانه کلیسا، پروژه یک کتابخانه عظیم لورنتیان پنج سال قبل به آن اضافه شده بود. واضح است که چگونه پاپ از آگاهی از این موضوع که قادر نیست تنها هنرمندی را که قادر به شکل‌دادن به رویاهای شکوه
هنرمندی را که قادر به شکل‌دادن به رویاهای شکوه سلسله خود بود، علیرغم ناسپاسی و خیانتش به مدیچی، کنار بگذارد، متأثر شد. در آوریل ۱۵۳۱، کار بر روی محراب کلیسا از سر گرفته شد و تا تابستان، دو مجسمه دیگر باید تکمیل و مجسمه سومی آغاز می‌شد. همچنین مشخص است که پرتره لورنزو دِ مدیچی، دوک اوربینو، بین سال‌های ۱۵۳۱ تا ۱۵۳۴ اجرا شد، در حالی که پرتره جولیانو دِ مدیچی، دوک نمور، در سال ۱۵۳۳ برای تکمیل به جیووانی آنجلو مونتورسولی داده شد. در همان دوره، هنرمند در حال آماده‌سازی دو مجسمه تمثیلی، "بهشت" و "زمین" بود که
دو مجسمه تمثیلی، "بهشت" و "زمین" بود که قرار بود توسط نیکولو تریبولو ساخته شده و در طاقچه‌های طرفین مقبره جولیانو قرار داده شوند؛ با این حال، این دو مجسمه خالی ماندند. ظاهراً قرار بود دو مجسمه دیگر برای مقبره لورنزو برنامه‌ریزی شود. کارهای فلورانس در این زمان کندتر پیش می‌رفت، زیرا در همان سال‌ها، میکل‌آنژ علاوه بر کتابخانه، بر روی مقبره ژولیوس دوم نیز کار می‌کرد و "تابلوی بردگان" را برای آن آماده می‌کرد. میکل‌آنژ که از فضای سیاسی شهر راضی نبود، از فرصت استفاده کرد و ماموریت‌های جدیدی را در رم پذیرفت و در
کرد و ماموریت‌های جدیدی را در رم پذیرفت و در سال ۱۵۳۴ فلورانس را ترک کرد و دیگر هرگز پایش را آنجا نگذاشت. در سال ۱۵۵۹، به ابتکار کوزیمو اول د مدیچی، کلیسای کوچک طبق پروژه جورجیو واساری چیده شد. اگرچه یک دیوار کامل با مقبره «باشکوه» وجود نداشت و خدایان رودخانه، مجسمه‌ها، گچ‌بری‌ها و نقاشی‌های دیواری مورد نیاز طبق قرارداد هنوز ساخته نشده بودند، اما ساخت کلیسای مقدس تکمیل شده تلقی می‌شد. معماری. فانوس. فانوس بالای گنبد از سنگ مرمر ساخته شده و یک «... چندوجهی غیرمعمول» دارد که بر نوک سقف مخروطی نصب شده است.
غیرمعمول» دارد که بر نوک سقف مخروطی نصب شده است. فانوسی که گوی را بالا نگه داشته است، به برجسته کردن ارتفاع و اندازهٔ کلیسا که نسبتاً کوچک است، کمک می‌کند. ارتفاع فانوس کمی کمتر از هفت متر است و «... برابر با ارتفاع گنبدی است که بر آن قرار دارد». فانوس به صورت استعاری مضامین مرگ و رستاخیز را بیان می‌کند؛ جایی است که روح می‌تواند از آن فرار کند و از «... مرگ به زندگی پس از مرگ» برود. مجسمه‌ها. مقبره‌های کناری. در دیوارهای جانبی، دو آرامگاه باشکوه برای جولیانو دِ مدیچی، دوک نمور، و لورنزو دِ مدیچی، دوک
دِ مدیچی، دوک نمور، و لورنزو دِ مدیچی، دوک اوربینو، جای گرفته‌اند—دو بنای یادبود که نه‌تنها تجلی قدرت سیاسی خاندان مدیچی هستند، بلکه اوج نبوغ هنری میکل‌آنژ را نیز به نمایش می‌گذارند. در ابتدا قرار بود برای هر آرامگاه تا پنج مجسمه ساخته شود، اما در نهایت این تعداد به سه اثر کاهش یافت. میکل‌آنژ برای این مقبره‌ها، چهار "تمثیل زمان" خلق کرد—مجسمه‌هایی که نماد پیروزی خاندان مدیچی بر گذر زمان هستند. این تمثیل‌ها در بالای آرامگاه‌ها، در پایین پای دوک‌ها قرار گرفته‌اند و بر خطی بیضی‌شکل استوارند؛ خطی که خود ابداعی
و بر خطی بیضی‌شکل استوارند؛ خطی که خود ابداعی از میکل‌آنژ است و پیش‌درآمدی بر منحنی‌های سبک باروک محسوب می‌شود، همان‌گونه که در طراحی پلکان کتابخانهٔ لورنتین نیز دیده می‌شود. برای آرامگاه جولیانو، دو تمثیل «روز» و «شب» انتخاب شدند؛ برای آرامگاه لورنزو، «سپیده‌دم» و «غروب» یا «شفق». این چهار پیکره، با حالت‌های بدنی پیچیده، چهره‌هایی پررمز و راز، و نمادپردازی عمیق، به تأملی فلسفی دربارهٔ زمان، مرگ، و جاودانگی بدل شده‌اند. افزون بر این‌ها، میکل‌آنژ قصد داشت چهار پیکرهٔ دیگر با عنوان "رودها" خلق کند. این
چهار پیکرهٔ دیگر با عنوان "رودها" خلق کند. این مجسمه‌ها هرگز اجرا نشدند، اما مفهوم آن‌ها در طراحی کلی نمازخانه باقی مانده است: جایی که سنگ، زمان، و قدرت در هم تنیده‌اند و آرامگاه به صحنه‌ای برای نمایش فلسفهٔ وجود بدل می‌شود. تمام تمثیل‌ها با کشش و پیچش مشخص می‌شوند و در برخی قسمت‌ها «ناتمام» به نظر می‌رسند. به ویژه موقعیت نمادین "روز" که از پشت چرخیده و تنها حالت مرموز چشم‌ها را در چهره‌ای که به سختی طراحی شده است نشان می‌دهد، یا بدن "شب" که کاملاً نمایانگر رها شدن در هنگام خواب است، زیبا هستند. در رنسانس،
رها شدن در هنگام خواب است، زیبا هستند. در رنسانس، به ویژه در محیط‌هایی که تحت تأثیر نوافلاطونی فلورانسی مارسیلیو فیچینو قرار دارند، "شب" ویژگی‌های مادر اولیه خود را دوباره کشف می‌کند و با شخصیت لدا مرتبط می‌شود. موقعیت الهه، با سری خمیده، خویشاوندی "شب" را با خلق و خوی مالیخولیایی بیان می‌کند. جغد و شقایق نمادهای "مرگ" و "خواب"، پسران دوقلوی "شب" هستند. طبق آموزه‌های اورفیسم و فیثاغورثیسم، لدا و "شب" تجسم نظریه دوگانه مرگ هستند که طبق آن شادی و درد با هم همزمان می‌شوند. در مورد پرتره‌های دوک‌ها، میکل‌آنژ
می‌شوند. در مورد پرتره‌های دوک‌ها، میکل‌آنژ آنها را در دو طاقچه بالای مقبره‌هایشان، روبروی یکدیگر، در حالی که هر دو لباس رهبران رومی را پوشیده‌اند، مجسمه‌سازی کرد. این مجسمه‌ها، با توجه به کوچک‌ترین جزئیات، ایده‌آل‌سازی شده‌اند و ویژگی‌های واقعی را بازتولید نمی‌کنند، اما با این وجود دارای یک شخصیت روانشناختی قوی هستند (جولیانو که با غرور و باتوم فرماندهی نشسته است، متکبرتر و قاطع‌تر است، در حالی که لورنزو، در حالتی متفکرانه، مالیخولیایی‌تر و متفکرتر است). یک روایت رایج می‌گوید که کسی از عدم شباهت این پرتره
روایت رایج می‌گوید که کسی از عدم شباهت این پرتره به ویژگی‌های واقعی جولیانو انتقاد کرد. میکل‌آنژ، با آگاهی از اینکه اثرش به مرور زمان منتقل می‌شود، پاسخ داد که در ده قرن دیگر هیچ‌کس قادر به تشخیص آن نخواهد بود. جولیانو مظهر زندگی فعال، یکی از دو راهی است که به خدا منتهی می‌شود. عصای سلطنتی او به قدرت سلطنتی اشاره دارد که مشخصه کسانی است که تحت نشان مشتری متولد شده‌اند. سکه‌ها نمادی از سخاوت هستند و نشان می‌دهند که انسان فعال دوست دارد خود را در عمل «بکار گیرد». لورنزو، که با نام «اندیشمند» شناخته می‌شود،
لورنزو، که با نام «اندیشمند» شناخته می‌شود، نمایانگر نگرش متفکرانه است. چهره سایه‌دار، "چهره سیاه" زحل، محافظ مالیخولیایی‌ها را به یاد می‌آورد. انگشت اشاره روی دهان، موتیف غمگین سکوت را ترسیم می‌کند. دست خمیده، نمادی نمادین از حال و هوای مالیخولیایی است. تابوت بسته‌ای که روی یک پایه قرار دارد، کنایه‌ای از خساست است که از ویژگی‌های بارز خلق و خوی غمگین است. این نقل‌قول از زندگی‌نامهٔ میکل‌آنژ، نوشتهٔ آسکانیو کندیوی در سال ۱۵۵۳، تصویری بی‌نظیر از نبوغ و نمادپردازی هنرمند در آرامگاه‌های مدیچی ارائه می‌دهد.
هنرمند در آرامگاه‌های مدیچی ارائه می‌دهد. کندیوی، که زندگی‌نامه‌اش عمدتاً بر اساس خاطرات خود میکل‌آنژ نوشته شده، مجسمه‌های چهارگانهٔ «روز»، «شب»، «سپیده‌دم» و «غروب» را چنین توصیف می‌کند:«مجسمه‌ها چهار عددند، در یک ساکرستیا قرار دارند… تابوت‌ها در برابر دیوارهای جانبی جای گرفته‌اند، و بر روی هر یک، دو پیکرهٔ بزرگ‌تر از اندازهٔ طبیعی، یک مرد و یک زن، دراز کشیده‌اند؛ این‌ها نماد روز و شب‌اند و در کنار هم، زمان را نشان می‌دهند که همه چیز را می‌بلعد… و برای نشان دادن زمان، او قصد داشت موشی بسازد، و تکه‌ای از
دادن زمان، او قصد داشت موشی بسازد، و تکه‌ای از سنگ مرمر را برای آن کنار گذاشته بود (که بعدها به‌دلیل شرایط، این طرح را اجرا نکرد)، زیرا این حیوان کوچک بی‌وقفه می‌جود و می‌خورد، همان‌گونه که زمان همه چیز را می‌بلعد.»این توصیف، نه‌تنها بیانگر دیدگاه فلسفی میکل‌آنژ دربارهٔ گذر زمان و فناپذیری است، بلکه نشان‌دهندهٔ ظرافت نمادپردازی اوست—از پیکره‌های عظیم و پررمز و راز گرفته تا ایدهٔ ساخت موش، موجودی کوچک اما پرمعنا، که قرار بود در سکوت و بی‌ادعا، مفهوم زمان را مجسم کند. هرچند این موش هرگز ساخته نشد، اما رد آن
مجسم کند. هرچند این موش هرگز ساخته نشد، اما رد آن در روایت باقی مانده و به بخشی از افسانهٔ هنری میکل‌آنژ بدل شده است. این جزئیات، آرامگاه‌های مدیچی را از یک بنای یادبود صرف، به اثری فلسفی، هنری، و انسانی تبدیل کرده‌اند. شب. شب مجسمه‌ای از سنگ مرمر است (۱۵۵x۱۵۰ سانتی‌متر، حداکثر طول ۱۹۴ سانتی‌متر) سانتی‌متر (مورب) اثر میکل‌آنژ بوناروتی. قدمت این اثر به سال‌های ۱۵۲۶ تا ۱۵۳۱ برمی‌گردد و بخشی از تزئینات کلیسای جدید و بخشی از تمثیلی از چهار بخش یک روز است. این اثر در سمت چپ تابوت مقبره جولیانو دی لورنزو د
این اثر در سمت چپ تابوت مقبره جولیانو دی لورنزو د مدیچی، دوک نمور، قرار دارد. میکل‌آنژ، همراه با "تابلوی سپیده‌دم"، برای ژست مجسمه خود از "آریادنه خفته" باستانی الهام گرفت. شارل بودلر، شاعر رمانتیک فرانسوی، در شعر خود به نام L'Idéal از "گل‌های رنج" به این مجسمه اشاره می‌کند: جورجو واساری در کتاب «زندگی میکل‌آنژ» از قصیده‌ای از جووانی استروتزی نقل می‌کند که احتمالاً در سال ۱۵۴۴ در ستایش "شب" میکل‌آنژ نوشته شده است: میکل‌آنژ در سال‌های ۱۵۴۵–۴۶ با یک قطعهٔ دیگر با عنوان «"پاسخ بوناروتو"» پاسخ داد. به گفتهٔ
با عنوان «"پاسخ بوناروتو"» پاسخ داد. به گفتهٔ کنت گروس، این قطعه که از زبان مجسمه بیان می‌شود، ممکن است حاوی انتقاد تندی از حکومت کوزیمو اول مدیچی باشد: سپیده دم. سپیده دم مجسمه‌ای از میکل آنژ است که برای نمازخانه اجرا شده است. طول آن ۶ فوت و ۸ اینچ است. میکل آنژ به همراه "شب" خود، از "آریادنه خفته" باستانی برای ژست مجسمه خود الهام گرفته است. این به نوبه خود بر "دیانا از فونتنبلو" اثر بنونوتو چلینی تأثیر گذاشت. غروب. «غروب» یک مجسمه مرمری اثر میکل‌آنژ است که قدمت آن به ۱۵۲۴ تا ۱۵۳۴ میلادی می‌رسد. این مجسمه
قدمت آن به ۱۵۲۴ تا ۱۵۳۴ میلادی می‌رسد. این مجسمه به همراه "«طلوع»" بر روی مقبره لورنزو دوم مدیچی قرار دارد. در میان معانی مختلف شمایل‌نگاری ارائه شده، این مجسمه به عنوان نمادی از مزاج بلغمی یا عناصر آب یا خاک دیده می‌شود. مطالعه میکل‌آنژ برای "غروب" به خاطر نمونه‌ای از سبک او در نقاشی‌های برجسته و ناتمام شناخته شده است. مقبره لورنزو باشکوه و جولیانو مدیچی. دیوار اصلی کلیسا ناتمام است. در مقابل آن، آرامگاهی با بقایای جسد لورنزو باشکوه (درگذشته در سال ۱۴۹۲) و برادرش جولیانو (که در جریان توطئه پاتزی در سال
و برادرش جولیانو (که در جریان توطئه پاتزی در سال ۱۴۷۸ کشته شد) قرار دارد که سه مجسمه بر فراز آن قرار دارد. در مرکز، مجسمه میکل‌آنژ از "مریم مقدس و کودک" (معروف به "مریم مقدس مدیچی") قرار دارد که در سال ۱۵۲۱ تکمیل شد. مریم مقدس در کنار دو قدیس حامی خانواده مدیچی قرار دارد: در سمت راست، "سنت کاسماس"، که توسط مجسمه‌ساز فلورانسی، جیووانی آنجلو مونتورسولی، در سال ۱۵۳۷ ساخته شده است، و در سمت چپ، "سنت دامیان"، که توسط مجسمه‌ساز و معمار رافائلو دا مونتلوپو در سال ۱۵۳۱ ساخته شده است، که از سنین پایین کار با
سال ۱۵۳۱ ساخته شده است، که از سنین پایین کار با میکل‌آنژ را در کلیسای ساگرستیا نووا آغاز کرد. کاسماس و دامیان، که پزشک ("مدیسی") بودند، جعبه‌های مرهم و داروهای تجویزی پزشک خود را در دست دارند. "کاسماس قدیس" همچنین به همراه مونتورسولی، یکی دیگر از دستیاران میکل‌آنژ، پس از مدلی از استاد، به مونتلوپو نسبت داده می‌شود. این سه مجسمه بعداً توسط جورجو واساری بر روی یک صندوق مرمری ساده قرار گرفتند که بقایای لورنزو باشکوه و برادرش جولیانو د مدیچی را در خود جای داده بود، که هرگز فرصتی برای ساخت مقبره یادبود بزرگتری
بود، که هرگز فرصتی برای ساخت مقبره یادبود بزرگتری برای آنها وجود نداشت. گرافیتی. بر روی دیوارهای اسکارسِلا مجموعه‌ای از چهره‌های گرافیتی‌شده و نقوش معماری وجود دارد که به دستیاران میکل‌آنژ اشاره دارد. یک دریچه در اتاق سمت چپ محراب به اتاق کوچک دیگری با طاق ضربی منتهی می‌شود که در آن هنرمند می‌توانست در خلوت خود خلوت کند. بر روی دیوارهای این اتاق تعداد زیادی نقاشی گرافیتی مربوط به خود میکل‌آنژ یافت شد. از نوامبر ۲۰۲۳ این اتاق برای بازدیدکنندگان باز شده است که به دلایل حفاظتی، تعداد بازدیدکنندگان به چهار نفر
به دلایل حفاظتی، تعداد بازدیدکنندگان به چهار نفر در هر زمان محدود شده است.
روبرتو فاریناچی (ایسرنیا، ۱۶ اکتبر ۱۸۹۲ - ویمرکاته، ۲۸ آوریل ۱۹۴۵) سیاستمدار برجسته فاشیست ایتالیایی و عضو مهم حزب ملی فاشیست قبل و در طول جنگ جهانی دوم و همچنین یکی از طرفداران سرسخت یهودستیزی آن بود. کریستوفر هیبرت، مورخ انگلیسی، او را «کورکورانه طرفدار آلمان» توصیف می‌کند. سالهای نخستین. فاریناچی که در ایسرنیا، مولیزه متولد شده بود، در فقر بزرگ شد و در سنین جوانی مدرسه را ترک کرد، به کرمونا نقل مکان کرد و در سال ۱۹۰۹ در راه‌آهن آنجا مشغول به کار شد. فاریناچی خود را کاتولیک می‌دانست. در همین دوران، او به
خود را کاتولیک می‌دانست. در همین دوران، او به یک سوسیالیست طرفدار الحاق و از مدافعان اصلی مشارکت ایتالیا در جنگ با شروع جنگ جهانی اول تبدیل شد. پس از جنگ، فاریناچی از حامیان سرسخت بنیتو موسولینی و جنبش فاشیستی او بود. او متعاقباً خود را به عنوان راس (رهبر محلی، عنوانی که از اشراف اتیوپیایی گرفته شده بود) فاشیست‌ها در کرمونا معرفی کرد و روزنامه «کرمونا نووا» (که بعدها «رژیم فاشیستا» نام گرفت) را منتشر کرد و در سال ۱۹۱۹ جوخه‌های رزمی پیراهن سیاه را سازماندهی کرد. جوخه‌های کرمونا از جمله وحشیانه‌ترین جوخه‌ها
کرد. جوخه‌های کرمونا از جمله وحشیانه‌ترین جوخه‌ها در ایتالیا بودند و فاریناچی به طور مؤثر از آنها برای ارعاب مردم و وادار کردن آنها به تسلیم شدن در برابر حکومت فاشیست‌ها استفاده کرد. در سال ۱۹۲۲، فاریناچی خود را به عنوان شهردار کرمونا منصوب کرد. برجستگی. فاریناچی که به سرعت به یکی از قدرتمندترین اعضای حزب ملی فاشیست تبدیل شد و تعداد زیادی از هواداران را دور خود جمع کرد، به نمایندگی از رادیکال‌ترین جناح سندیکالیست حزب درآمد، جناحی که موسولینی را رهبری بیش از حد لیبرال می‌دانست (به همین ترتیب، موسولینی معتقد
حد لیبرال می‌دانست (به همین ترتیب، موسولینی معتقد بود که فاریناچی بیش از حد خشن و غیرمسئول است). در میان فاشیست‌ها، فاریناچی به ویژه به عنوان فردی ضد روحانیت، بیگانه‌هراس و یهودستیز شناخته می‌شد. با این وجود، حرفه فاریناچی همچنان رو به پیشرفت بود و نقش قابل توجهی در تثبیت سلطه فاشیست‌ها بر ایتالیا در طول و پس از راهپیمایی ۱۹۲۲ به رم ایفا کرد. در سال ۱۹۲۵، فاریناچی دومین مرد قدرتمند کشور شد، زمانی که موسولینی او را به عنوان دبیر حزب منصوب کرد. موسولینی از او برای متمرکز کردن حزب و سپس پاکسازی آن از هزاران
برای متمرکز کردن حزب و سپس پاکسازی آن از هزاران عضو رادیکال استفاده کرد. سپس، فاریناچی برکنار شد. او از کانون توجه ناپدید شد و بیشتر اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ را به وکالت گذراند. در مقاله‌ای در مجله تایم در سال ۱۹۲۹، فاریناچی به دلیل مجبور کردن مخالفان فاشیسم به بلعیدن روغن کرچک که او آن را «شهد طلایی تهوع» می‌نامید، به «مرد روغن کرچک» فاشیسم لقب گرفت. اثرات بلعیدن روغن کرچک باعث می‌شد قربانیان از اسهال شدید و به دنبال آن کم‌آبی بدن رنج ببرند. مقاله تایم همچنین ادعا می‌کند که او به عنوان دبیر حزب، در
همچنین ادعا می‌کند که او به عنوان دبیر حزب، در سال ۱۹۲۶ اجازه آزادی قاتلان جاکومو ماتئوتی، معاون حزب سوسیالیست ایتالیا را داده است. در سال ۱۹۳۵، فاریناچی در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی به عنوان عضوی از شبه‌نظامیان داوطلب برای امنیت ملی (MVSN)، نام رسمی جدید پیراهن سیاه‌ها، جنگید و در نهایت به درجه سپهبدی رسید. او در نزدیکی دسیه هنگام ماهیگیری با نارنجک دستی، دست راست خود را از دست داد، حادثه‌ای که به طعنه اتوره موتی به او لقب "مارتین پسکاتوره" (شاه‌ماهی) داد. در همان سال، فاریناچی به شورای عالی فاشیسم پیوست و
همان سال، فاریناچی به شورای عالی فاشیسم پیوست و به شهرت ملی بازگشت. در سال ۱۹۳۷، فاریناچی در جنگ داخلی اسپانیا شرکت کرد و در سال ۱۹۳۸ به عنوان وزیر دولت منصوب شد و اقدامات جداسازی نژادی یهودستیزانه اعلام شده توسط موسولینی را اجرا کرد. در جنگ جهانی دوم. وقتی جنگ جهانی دوم آغاز شد، فاریناچی طرف آلمان نازی را گرفت. او مرتباً با نازی‌ها ارتباط برقرار می‌کرد و یکی از مشاوران موسولینی در امور ایتالیا با آلمان شد. فاریناچی به نوبه خود، موسولینی را ترغیب کرد که ایتالیا را به عنوان عضوی از محور وارد جنگ کند. در سال
را به عنوان عضوی از محور وارد جنگ کند. در سال ۱۹۴۱، فاریناچی بازرس شبه‌نظامیان در آلبانی اشغالی ایتالیا شد. در ژوئیه ۱۹۴۳، فاریناچی در جلسه شورای عالی فاشیسم شرکت کرد که منجر به سقوط موسولینی شد. در حالی که اکثریت شورا به برکناری موسولینی از دولت رأی دادند، فاریناچی علیه او جبهه نگرفت. پس از دستگیری موسولینی، فاریناچی برای فرار از دستگیری به آلمان گریخت. سلسله مراتب نازی در نظر داشت فاریناچی را به عنوان مسئول یک دولت ایتالیایی تحت حمایت آلمان در شمال ایتالیا (جمهوری سوسیال ایتالیا) منصوب کند، اما وقتی
(جمهوری سوسیال ایتالیا) منصوب کند، اما وقتی موسولینی در ماه سپتامبر توسط اتو اسکورتسنی از طریق یورش حمله گران ساسو نجات یافت، از او صرف نظر کرد و موسولینی را به قدرت رساند. پس از آن، فاریناچی بدون مشارکت فعال در زندگی سیاسی به کرمونا بازگشت. با این حال، او به نوشتن مقالات سیاسی ادامه داد. او همچنین مجله «جنگ صلیبی ایتالیا»(Crociata Italica)، ارگان اصلی گروه کوچکی از کشیش‌های فاشیست مذهبی به رهبری دون تولیو کالکانیو را تأمین مالی می‌کرد. صبح روز ۲۶ آوریل ۱۹۴۵، در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم، فاریناچی از
۱۹۴۵، در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم، فاریناچی از کرمونا فرار کرد و به همراه گروه کوچکی از فاشیست‌های سرسخت به سمت والتلینا حرکت کرد. در نزدیکی برگامو، او از ستون اصلی جدا شد و به همراه مارکیز ماریا کارولینا ویدونی سورانزو، منشی فاشیست‌های زن که خواهرش در آنجا ویلا داشت، به سمت ویمرکاته حرکت کرد. در ۲۷ آوریل، ماشین آنها در نزدیکی بریویو با یک گشت پارتیزانی برخورد کرد و از توقف خودداری کرد که منجر به تیراندازی شد که در آن راننده کشته شد و مارکیز ویدونی سورانزو به شدت زخمی شد. فاریناچی که آسیبی ندیده بود، به
به شدت زخمی شد. فاریناچی که آسیبی ندیده بود، به همراه دوازده چمدان پر از پول و جواهرات دستگیر شد. او به تالار شهر ویمرکاته آورده شد و توسط یک دادگاه پارتیزانی محاکمه شد. او خواستار انتقال به کرمونا شد و ادعا کرد که «در آنجا به شما خواهند گفت که من خوب عمل کرده‌ام و باید آزاد شوم» و تمام اتهامات علیه خود را رد کرد. در مورد حکم صادره تردید وجود داشت، زیرا نمایندگان حزب دموکرات مسیحی و حزب لیبرال ایتالیا می‌خواستند او را به متفقین تحویل دهند، در حالی که نمایندگان حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا
حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا می‌خواستند او را اعدام کنند. در نهایت، او به اعدام محکوم و در ۲۸ آوریل ۱۹۴۵ در میدان اصلی ویمرکاته با جوخه آتش اعدام شد. پارتیزان‌ها می‌خواستند از پشت به او شلیک کنند، اما در آخرین لحظه او برگشت و در حالی که فریاد می‌زد «زنده باد ایتالیا» (Long live Italy) از ناحیه سینه مورد اصابت گلوله قرار گرفت. در فیلم «ترور ماتئوتی» (۱۹۷۳) ساخته فلورستانو وانچینی، نقش فاریناچی را مکس دوریان بازی می‌کند. فاریناچی به همراه جووانی پرزیوسی یکی از برجسته‌ترین چهره‌های فاشیست
جووانی پرزیوسی یکی از برجسته‌ترین چهره‌های فاشیست یهودستیزی نژادپرستانه در دوران رژیم موسولینی بود..
ورزشگاه فلیچه کینتی () ورزشگاهی در سولبیاته آرنو، ایتالیا است. این ورزشگاه، زمین خانگی تیم‌های فوتبال سولبیاتزه و میلان فوتورو است. این ورزشگاه ۴۵۰۰ تماشاگر را در خود جای می‌دهد. از نظر تاریخی، این ورزشگاه بیشتر میزبان مسابقات خانگی تیم اصلی محلی یعنی باشگاه فوتبال سولبیاتزه بوده است (به جز دوره‌ای که بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۹ غیرفعال بود). در فصل ۲۰-۲۰۱۹، میزبان مسابقات خانگی تیم زنان اینتر میلان بود، در حالی که از فصل ۲۵-۲۰۲۴، میزبان مسابقات خانگی میلان فوتورو، تیم دوم آ.ث. میلان خواهد بود که قبلاً از آن
تیم دوم آ.ث. میلان خواهد بود که قبلاً از آن به عنوان زمین خانگی تیم پریماورا خود استفاده می‌کرد. تاریخچه. این ورزشگاه که در سال ۱۹۵۵ ساخته شد، به یاد فلیچه کینتی (۱۹۴۴-۱۹۲۱)، یک چترباز اهل سولبیاته از لشکر فولگوره بود که در ۸ ژوئیه ۱۹۴۴ در جریان نبرد فیلوترانو کشته شد، نامگذاری شده است. سولبیاتزه موفق‌ترین سال‌های خود را در "استادیو فلیچه کینتی" گذراند و در دهه ۱۹۷۰ در سری C و در دهه ۱۹۹۰ در سری C2 شرکت کرد. بازسازی اولیه در سال ۲۰۰۴ انجام شد و جایگاه سرپوشیده آن بازسازی شد. در طول دهه ۲۰۱۰، "کینتی" میزبان
آن بازسازی شد. در طول دهه ۲۰۱۰، "کینتی" میزبان برخی از مسابقات تیم پریماورای آ.ث. میلان بود؛ به‌طور خاص، در فصل ۱۸-۲۰۱۷، به دلیل در دسترس نبودن مرکز ورزشی ویسمارا در حومه جنوبی میلان که در حال بازسازی بود، میزبان تمام مسابقات خانگی تیم زیر ۱۹ سال روسونری بود. در فصل ۲۰-۲۰۱۹، این ورزشگاه میزبان بازی‌های خانگی تیم زنان اینتر میلان بود که به تازگی به سری A صعود کرده بود و متعاقباً تصمیم گرفت به آرنا چیویکا نقل مکان کند. از فصل ۲۵-۲۰۲۴، ورزشگاه «کینتی» به زمین خانگی تیم تازه تأسیس میلان فوتورو، تیم دوم آ.ث.
خانگی تیم تازه تأسیس میلان فوتورو، تیم دوم آ.ث. میلان در سری C تبدیل خواهد شد. برای ارتقاء آن به الزامات زیرساختی دسته سوم، آ.ث. میلان تقریباً ۷۰۰۰۰۰ یورو برای بازسازی سرمایه‌گذاری کرده است.
جیووانی آنتونیو ماگینی (به لاتین Maginus) (۱۳ ژوئن ۱۵۵۵–۱۱ فوریه ۱۶۱۷) ستاره‌شناس، ستاره‌شناس، نقشه‌بردار و ریاضی‌دان ایتالیایی بود. زندگی او. او در پادوا متولد شد و تحصیلات فلسفه را در سال ۱۵۷۹ در بولونیا به پایان رساند. پدرش پاسکواله ماجینی، شهروند پادوا بود. او که خود را وقف نجوم کرده بود، در سال ۱۵۸۲ "کتاب جدول نجومی را" نوشت که سال بعد به ایتالیایی ترجمه شد. در سال ۱۵۸۸، پس از مرگ اگناتیو دانتی، او بر گالیله ترجیح داده شد تا کرسی ریاضیات دانشگاه بولونیا را اشغال کند. او در ۱۱ فوریه ۱۶۱۷ در بولونیا
را اشغال کند. او در ۱۱ فوریه ۱۶۱۷ در بولونیا درگذشت. کار او. جیووانی آنتونیو ماجینی، اخترشناس و ریاضی‌دان برجستهٔ ایتالیایی در اواخر قرن شانزدهم، در زمانی که نظریهٔ خورشیدمرکزی کوپرنیک به‌تدریج در میان دانشمندان اروپایی رواج می‌یافت، با قاطعیت از دیدگاه زمین‌مرکزی دفاع کرد. او به‌جای پذیرش مدل انقلابی کوپرنیک که زمین را در مدار خورشید قرار می‌داد، نظام کیهانی خاص خود را طراحی کرد که به نام «نظام ماجینی» شناخته می‌شود. این نظام شامل یازده کرهٔ چرخان بود که هر یک حامل یکی از اجرام آسمانی بودند و در هماهنگی
هر یک حامل یکی از اجرام آسمانی بودند و در هماهنگی با مشاهدات نجومی زمان خود عمل می‌کردند. ماجینی این نظریه را در اثر خود با عنوان "«نظریه جدید سیاره‌ای کوپرنیک» (ونیز، ۱۵۸۹) توصیف کرد." که در سال ۱۵۸۹ در ونیز منتشر شد. عنوان این کتاب به معنای «نظریه‌های جدید کرات آسمانی مطابق با مشاهدات نیکلاس کوپرنیک» است و نشان می‌دهد که ماجینی، هرچند با دیدگاه کوپرنیک مخالف بود، تلاش داشت تا داده‌های رصدی او را در قالبی سنتی و زمین‌محور بازتفسیر کند. نظام ماجینی، با حفظ مرکزیت زمین، در واقع تلاشی بود برای آشتی دادن
حفظ مرکزیت زمین، در واقع تلاشی بود برای آشتی دادن سنت‌های بطلمیوسی با یافته‌های جدید نجومی، بدون آن‌که ساختار کیهان‌شناسی دیرینه را کنار بگذارد. این رویکرد، بازتابی از دوران گذار در تاریخ علم بود. ماجینی، با طراحی کره‌های چرخان و تلاش برای هماهنگی میان نظریه و مشاهده، نقش واسطه‌ای مهم میان کیهان‌شناسی قرون وسطی و نجوم مدرن ایفا کرد. هرچند نظریهٔ او در نهایت جای خود را به مدل‌های خورشیدمرکزی داد، اما نظام ماجینی نمونه‌ای ارزشمند از پیچیدگی تحول علمی است؛ تحولی که نه با یک جهش ناگهانی، بلکه با گفت‌وگو،
تحولی که نه با یک جهش ناگهانی، بلکه با گفت‌وگو، مقاومت، و بازاندیشی در مفاهیم بنیادین همراه بود. آثار او، به‌ویژه در زمینهٔ نقشه‌نگاری و نجوم، تأثیراتی ماندگار بر نسل‌های بعدی گذاشت و نشان داد که حتی در برابر موج‌های نوآوری، اندیشهٔ سنتی می‌تواند خلاقانه و سازنده ظاهر شود. او در کتاب "«در باب پلان مثلث»" (۱۵۹۲)، کاربرد ربع دایره‌ها را در نقشه‌برداری و نجوم شرح داد. در سال ۱۵۹۲، ماجینی "کتاب «تابولا تتراگونیکا»" را منتشر کرد و در سال ۱۶۰۶ جداول مثلثاتی بسیار دقیقی را تدوین نمود. او همچنین روی هندسه کره و
دقیقی را تدوین نمود. او همچنین روی هندسه کره و کاربردهای مثلثات کار کرد و برای این کار دستگاه‌های محاسباتی را اختراع کرد. او همچنین روی مسئله آینه‌ها کار کرد و نظریه آینه‌های کروی مقعر را منتشر نمود. او همچنین شرحی بر "کتاب جغرافیای" بطلمیوس (ونیز، ۱۵۹۶) منتشر کرد. به عنوان یک نقشه‌نگار، کار زندگی او تهیه "«ایتالیا»" یا «اطلس جغرافیایی "ایتالیا"» بود که پس از مرگش توسط پسر ماجینی در سال ۱۶۲۰ چاپ شد. قرار بود این اطلس شامل نقشه‌هایی از هر منطقه ایتالیا با نامگذاری دقیق و یادداشت‌های تاریخی باشد. تولید آن