payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هنر معاصر و عموم مردم تأسیس کرد. او به عنوان عضوی از گروه «تقریباً کیوریتورها»، رویدادهای فرهنگی را مدیریت می‌کرد و مقالات زیادی را در وبلاگ گروه می‌نوشت. سرطان و وبلاگ. در اکتبر ۲۰۱۱، زمانی که نوبیل ۲۲ ساله بود، به ملانوما مبتلا شد؛ او تمام درمان‌های ممکن و مداخلات جراحی مختلف را انجام داد و در عین حال به حرفه موسیقی و هنری خود ادامه داد و به‌طور متناوب کنسرت برگزار می‌کرد و در بیمارستان بستری می‌شد تا بهبود یابد. ساندرو کاپلتو در روزنامه لا استامپا گفت: «هرچه درمان سخت‌تر و تشخیص بیماری بدتر می‌شد،
«هرچه درمان سخت‌تر و تشخیص بیماری بدتر می‌شد، موسیقی او بیشتر به نوعی شورش علیه سرنوشتش، زندگی واقعی‌اش تبدیل می‌شد و هرگز ذره‌ای از کیفیت خود را از دست نمی‌داد.» در آوریل ۲۰۱۲، او با هویت پنهان، صفحه فیسبوک خود با عنوان «"سرطان" و پس از آن» را راه‌اندازی کرد که باعث ایجاد جامعه عظیمی از افراد مبتلا به سرطان مانند او شد. آنها خود را با افکار او یکی می‌دانستند و در سخنان او کمک حیاتی می‌یافتند. در ماه اوت، او وب‌سایت مرتبط را ایجاد کرد. در طول دوره بیماری‌اش، در حالی که با نوازنده پیانو، مارتین برکفسکی، در
در حالی که با نوازنده پیانو، مارتین برکفسکی، در یک گروه دونفره می‌نواخت، به "«دوناتوری دی موزیکا»" (به معنای اهداکنندگان موسیقی) پیوست، یک انجمن اجتماعی که در برگزاری کنسرت‌های موسیقی در بخش‌های سرطانی ایتالیا فعالیت داشت. در مورد تعهد اجتماعی و خیریه او، کتاب "«دوناتوری دی موزیکا»" نوشته ال. فوماگالی، انتشارات کورچی (۲۰۱۵) وجود دارد. ایمان، پاپ و مرگ. ایمان. کارلوتا در ماه‌های آخر عمرش، تجربه ایمان عمیقی را پشت سر گذاشت، او به‌طور ناگهانی در ۴ مارس ۲۰۱۳، پس از بیدار شدن از بحرانی که او را برای چند روز به
از بیدار شدن از بحرانی که او را برای چند روز به بیمارستان میلان کشانده بود، متولد شد. این حقیقت که مانند یک وحی تلقی می‌شود، توسط کارلوتا به صورت ناشناس در وبلاگش که به سرطان اختصاص داده شده بود، در آخرین پست قبل از مرگش بیان شد: او در همان پست ادامه داد: نامه به پاپ فرانسیس. معنویت او به‌طور قابل توجهی از خطبه پاپ فرانسیس الهام گرفته شده بود که جوانان را به حمل صلیب با شادی دعوت می‌کرد (موعظه ۲۴ مارس ۲۰۱۳). در جمعه خوب ۲۰۱۳، در مرکز رم، نوبیله به دنبال کلیسایی می‌گشت زیرا می‌خواست اعتراف کند، اما معمولاً
می‌گشت زیرا می‌خواست اعتراف کند، اما معمولاً کلیساها در زمان استراحت ناهار بسته هستند. تنها کلیسایی که بازمانده بود، کلیسای سن جاکومو در آگوستا، در خیابان دل کورسو بود. در آنجا نوبیله با کشیش دون جوزپه تراپولینی ملاقات کرد، آنها گفتگوی بسیار تأثیرگذاری داشتند و همان‌طور که دون جوزپه گفت، او هنگام صحبت در مورد داستان خود، مبارزه‌اش با ملانوما و آرامشی که پس از گوش دادن به سخنان پاپ فرانسیس احساس کرد، "از شادی گریه کرد". کشیش تحت تأثیر یک اتفاق قابل توجه قرار گرفت: درست روز قبل از اینکه او به همراه چند کشیش
گرفت: درست روز قبل از اینکه او به همراه چند کشیش رومی دیگر توسط پاپ پذیرفته شود و در آن زمان، پدر مقدس از آنها خواست که کلیساها را در روز جمعه خوب تمام روز باز نگه دارند تا هر کسی بتواند اعتراف کند. تراپولینی تصمیم گرفت داستان نوبیله را در نامه‌ای برای پاپ تعریف کند و صبح روز ۱۰ آوریل، پاپ دوباره تماس گرفت تا بگوید که برای او دعا خواهد کرد و افزود: "این دختر به من شجاعت می‌دهد". درست در همان لحظات تماس تلفنی، نوبیله در بیمارستان کارارا، جایی که به عنوان نوازنده داوطلب «اهداکنندگان موسیقی» به آنجا رفته بود،
داوطلب «اهداکنندگان موسیقی» به آنجا رفته بود، دچار بحران مغزی شد. صبح روز ۱۱ آوریل ۲۰۱۳، پس از بهبودی کامل، در حالی که هنوز در رختخواب و در کنار مادرش بود، در بخش از خواب بیدار شد و گزارش داد که تصویری سه‌گانه متشکل از یک مثلث نورانی بر روی دیوار اتاق دیده است. نوبیله نامه‌ای به پاپ نوشت تا ایمان خود را به زندگی و این ملاقات الهی ابراز کند. در بخشی از آن نامه آمده است: سه ماه گذشته. به لطف دان تراپولینی، نوبیل قرار بود شخصاً با پاپ ملاقات کند، اما در ماه مه ۲۰۱۳ حالش رو به وخامت گذاشت و به همین دلیل به
مه ۲۰۱۳ حالش رو به وخامت گذاشت و به همین دلیل به بنونتو بازگشت و ماه‌های آخر عمرش را در خانه خانوادگی‌اش گذراند. در آن ماه‌ها، او خود را وقف دعا با روحیه‌ای سرشار از توکل کامل، رهایی از خود و شکرگزاری از خدا کرد. در آخرین شب زندگی‌اش، بین ۱۴ و ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۳، طبق گزارش‌ها، پدر نوبیل با کلمات زیر از نوبیل بیدار شد که بارها با لحنی آرام و در حالی که نگاهش به سقف دوخته شده بود، زمزمه می‌کرد: روز بعد، چند ساعت قبل از مرگش، او آخرین وداع را با عزیزانش انجام داد: پس از دو سال مبارزه، او در سن ۲۴ سالگی درگذشت. مرگ
از دو سال مبارزه، او در سن ۲۴ سالگی درگذشت. مرگ "فرشته ویولن" - همان‌طور که رسانه‌ها و وب او را صدا می‌زدند - در مشهورترین روزنامه‌ها و کانال‌های تلویزیونی ملی اعلام شد. شهادت ایمان. مراسم تشییع جنازه او صبح روز ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۳ در کلیسای باسیلیکای سن بارتولومئو برگزار شد، آنقدر شلوغ که گنجایش همه جمعیت حاضر را نداشت. پس از خواندن قطعاتی از پیام‌های شخصی و پیام‌هایی که کارلوتا با آرامش از "شفا" ی روح خود خبر می‌داد، رئیس کلیسا، ماریو د سانتیس، در خطبه خود چنین موعظه کرد: "«جوانان، حرکت کنید، راه بروید و خود
موعظه کرد: "«جوانان، حرکت کنید، راه بروید و خود را پیدا کنید! او ایمان را یافت. امروز روز غم‌انگیزی نیست، برعکس، زنگ‌ها به شکلی شاد به صدا درخواهند آمد، زیرا حتی اگر برای از دست دادن کسی گریه کنیم، از سوی دیگر، این رویداد معنای رستاخیز را به ما ارائه می‌دهد.»" چند ماه بعد، در روز تولد کارلوتا، اسقف اعظم بنونتو، آندره‌آ موگیونه، او را به عنوان "«نمونهٔ خارق‌العاده‌ای از ایمان و عشق که به فداکاری ختم می‌شود»" به‌طور عمومی به یاد خواهد آورد.
داوران ۱۶ ()، شانزدهمین فصل از کتاب داوران در عهد عتیق یا کتاب مقدس عبری است. طبق سنت یهود، این کتاب به ساموئل پیامبر نسبت داده شده است، اما محققان مدرن آن را بخشی از تاریخ تثنیه می‌دانند که در کتاب‌های تثنیه تا دوم پادشاهان را در بر می‌گیرد و به نویسندگان ملی‌گرا و معتقد به یهوه در زمان پادشاه اصلاح‌طلب یهودا یوشیا در قرن هفتم پیش از میلاد نسبت داده می‌شود.
لوسیانا پرکوویچ (متولد ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۷) نویسنده ایتالیایی آثار غیرداستانی، معلم، مترجم و کارگردان مجموعه‌ای از کتاب‌ها در مورد تاریخ و معنویت زنان است. او به عنوان «مسافر بین جهان‌ها و بافندهٔ پیوندهای فضا-زمان» تعریف شده است که «دیدگاه دوراندیشانه‌اش، پروژه‌ای از دانش فردی را با تعهد فرهنگی و سیاسی جمعی ترکیب می‌کند». جنبش زنان. لوسیانا پرکوویچ در شهر گوریتزیا، ایتالیا، در خانواده‌ای ایتالیایی‌زبان با ریشه‌های اروپای مرکزی به دنیا آمد. خانواده‌ای که پس از پایان جنگ جهانی دوم ناگزیر به ترک شهر فیومه (رییکا)
جنگ جهانی دوم ناگزیر به ترک شهر فیومه (رییکا) شدند. ریشه‌های فرهنگی و جغرافیایی او به اتریش و دالماسی بازمی‌گردد، و این پیوندهای چندلایه، از همان کودکی در شکل‌گیری نگاه تاریخی و اجتماعی‌اش نقش داشتند. دوران کودکی و نوجوانی‌اش را در گوریتسیا گذراند و در آنجا به تحصیل در رشته‌های مطالعات کلاسیک پرداخت، که پایه‌ای برای مطالعات بعدی‌اش در حوزهٔ زبان و ادبیات بود. در سن ۱۸ سالگی به میلان رفت تا تحصیلات دانشگاهی خود را ادامه دهد و در سال ۱۹۷۲ از دانشگاه میلان در رشتهٔ «زبان‌ها و ادبیات‌های مدرن خارجی»
میلان در رشتهٔ «زبان‌ها و ادبیات‌های مدرن خارجی» فارغ‌التحصیل شد. از آن زمان تاکنون، زندگی و فعالیت حرفه‌ای‌اش در شهر میلان متمرکز بوده است. او به‌عنوان معلم، مترجم، نویسنده و فعال اجتماعی در پروژه‌های پیشگامانهٔ جنبش زنان مشارکت داشته—از جمله در تأسیس مراکز سلامت زنان، کتاب‌فروشی‌های تخصصی، دوره‌های آموزشی فرهنگی و سیاسی، و همکاری با انتشارات‌هایی که به مسائل جنسیتی و اجتماعی می‌پرداختند. پرکوویچ با تلفیق تجربهٔ زیسته، دانش آکادمیک، و تعهد اجتماعی، به یکی از چهره‌های تأثیرگذار در جنبش زنان ایتالیا تبدیل
از چهره‌های تأثیرگذار در جنبش زنان ایتالیا تبدیل شد. فعالیت‌های او نه‌تنها در حوزهٔ آموزش و ترجمه، بلکه در ساختن زیرساخت‌های فرهنگی و سیاسی برای توانمندسازی زنان نقش مهمی ایفا کرده‌اند. زندگی‌اش نمونه‌ای از پیوند میان ریشه‌های تاریخی، کنش‌گری اجتماعی، و تلاش برای بازتعریف جایگاه زنان در جامعهٔ مدرن است. در طول دوران دانشگاهش، که با جنبش دانشجویی سال ۱۹۶۸ مشخص شد، پرکوویچ با اولین گروه‌های آگاهی‌بخش زنان که انتقاد خود را به قلب ساختار اجتماعی، اقتصادی و سیاسی می‌بردند، ارتباط برقرار کرد. "«نگرش‌های
و سیاسی می‌بردند، ارتباط برقرار کرد. "«نگرش‌های مردسالارانه»" (۱۹۷۰) نوشته اوا فیگز، یکی از اولین متون فمینیستی که در ایتالیا خوانده شد، برای او نقطه عطفی بود. او به «لوتا فمینیستا»، گروهی که نقش اقتصادی نامرئی کار بدون دستمزد زنان را بررسی می‌کرد، پیوست و کمی بعد به گروهی در مورد بدن و سلامت زنان پیوست. آنها "کتاب «کنترل بارداری از طرف زنان» (۱۹۷۴) را به صورت مستقل" تولید و منتشر کردند که در سال ۱۹۷۸ به پرتغالی ترجمه شد. آنها یکی از اولین کلینیک‌های سلامت زنان را در منطقه‌ای محبوب در میلان افتتاح کردند و
زنان را در منطقه‌ای محبوب در میلان افتتاح کردند و شیوه خودیاری را که از لس‌آنجلس و توسط گروه سلامت زنان بوستون به ایتالیا آورده شده بود، معرفی کردند. ظرف چند سال، یک جنبش متنوع سلامت زنان در سراسر ایتالیا گسترش یافت و در کنفرانس‌های ملی در میلان، رم و فلورانس به بحث و ترویج اطلاعات پرداخت. در سال ۱۹۷۵، قانونی تصویب شد که خدمات بهداشت عمومی را برای زنان آزاد می‌کرد. جزوه‌ای کوچک با عنوان "«جادوگران، ماماها و پرستاران»" نوشتهٔ باربارا اهرنرایش و دیردری انگلیش که از ایالات متحده به ایتالیا آورده شد، نقطهٔ
که از ایالات متحده به ایتالیا آورده شد، نقطهٔ عطفی در بازخوانی تاریخی نقش زنان در پزشکی و سرکوب اجتماعی بود. این اثر، با نگاهی کاملاً نو، بازسازی می‌کرد که «جادوگران» واقعاً چه کسانی بودند و چرا به‌مدت بیش از سه قرن سوزانده شدند—تحلیلی که ساختارهای قدرت، جنسیت، و دانش را به چالش می‌کشید. لوسیانا پرکوویچ این جزوه را ترجمه کرد و با عنوان «ما جادوگران هستیم: نقش پزشکی در سرکوب زنان») در سال ۱۹۷۷ منتشر ساخت. این ترجمه به‌سرعت محبوب شد و به یکی از متون بنیادین جنبش فمینیستی ایتالیا تبدیل گردید. این انتشار،
جنبش فمینیستی ایتالیا تبدیل گردید. این انتشار، نخستین تجربهٔ ویراستاری پرکوویچ به‌عنوان سردبیر مجموعه‌ای از کتاب‌ها با عنوان «ظرف پاندورا» بود که توسط انتشارات دانشگاهی در میلان منتشر می‌شد. این انتشارات، یکی از سه مؤسسهٔ مستقل فمینیستی دههٔ ۱۹۷۰ و سال‌های پس از آن بود که نقش مهمی در شکل‌گیری گفتمان‌های نوین زنان ایفا کردند. این مجموعه تا سال ۱۹۸۶ ادامه یافت و خوانندگان ایتالیایی را با آثاری مانند "«ادبیات خودشان»" نوشته الین شوالتر و "«احساسی برای ارگانیسم"» نوشته اولین فاکس کلر، زندگینامه‌ای از باربارا
نوشته اولین فاکس کلر، زندگینامه‌ای از باربارا مک‌کلینتاک، برنده جایزه نوبل، آشنا کرد. این آثار، در کنار ترجمهٔ پرکوویچ، به گسترش آگاهی تاریخی، علمی، و فرهنگی دربارهٔ نقش زنان در دانش، هنر، و جامعه کمک شایانی کردند و نشان دادند که چگونه نشر مستقل می‌تواند بستری برای تحول اجتماعی و فکری باشد. از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۶، لوسیانا پرکوویچ عضوی فعال در کتاب‌فروشی زنان در شهر میلان بود. نهادی فرهنگی و سیاسی که در قلب جنبش فمینیستی ایتالیا قرار داشت. این کتاب‌فروشی نه‌تنها محل عرضهٔ آثار زنان بود، بلکه به‌عنوان فضایی
محل عرضهٔ آثار زنان بود، بلکه به‌عنوان فضایی برای پژوهش جمعی، گفت‌وگو، و تولید اندیشهٔ فمینیستی عمل می‌کرد. در این دوره، مجموعه‌ای از نشریات دوره‌ای منتشر شد که حامل پژوهش‌های سیاسی و فرهنگی جمعی زنان بودند و فهرست‌های کتاب‌فروشی که به‌عنوان ابزارهای نظری و عملی در خدمت جنبش قرار گرفتند. پرکوویچ همچنین در مراکز زنان فعال بود، از جمله در «کولکتیوو ویای چروبینی»، «کولکتیوو ویای کول دی لانا»، «سیچیپ و سیچیپ»، و «دانشگاه آزاد زنان» در میلان. این مراکز، بسترهایی برای آموزش، سازمان‌دهی، و تبادل تجربه میان زنان
برای آموزش، سازمان‌دهی، و تبادل تجربه میان زنان بودند و نقش مهمی در شکل‌گیری زیرساخت‌های فرهنگی و سیاسی جنبش ایفا کردند. او به‌طور منظم به شهرهای رم، فلورانس و پسکارا سفر می‌کرد و در نشریات فمینیستی آن دوران مقاله می‌نوشت. نوشته‌های او در این نشریات، بازتابی از تعهد فکری، تجربهٔ زیسته، و تلاش برای بازتعریف مفاهیم قدرت، بدن، دانش و اجتماع از منظر زنان بود. پرکوویچ با قلمی جسور و نگاهی تاریخی، به یکی از صداهای مؤثر در گفتمان فمینیستی ایتالیا تبدیل شد.. رشته‌های علوم و محیط زیست. در سال ۱۹۸۵، پرکوویچ از شریک
علوم و محیط زیست. در سال ۱۹۸۵، پرکوویچ از شریک زندگی مادام‌العمرش، جانکارلو د مارینیز، صاحب پسری به نام پیترو شد. فاجعه چرنوبیل در ۲۶ آوریل ۱۹۸۶، تحقیقات عمیق‌تری را در زمینه‌های علم و محیط زیست برانگیخت، موضوعاتی که از زمان تشکیل گروه‌های سلامت و پزشکی زنان، در تحقیقات او به محوریت تبدیل شدند لوسیانا پرکوویچ در دههٔ ۱۹۹۰ در دانشگاه آزاد زنان در میلان به تدریس مجموعه‌ای متنوع از موضوعات پرداخت که بازتابی از نگاه چندوجهی و پیشرو او به مسائل زنان بود. در سال ۱۹۹۵، او به موضوع «پرخاشگری زنانه» پرداخت. در سال
۱۹۹۵، او به موضوع «پرخاشگری زنانه» پرداخت. در سال ۱۹۹۶، تمرکز او بر «زنان و اسلام» بود، موضوعی حساس و چندلایه که به بررسی موقعیت زنان در جوامع اسلامی، برخوردهای فرهنگی، و چالش‌های فمینیستی در بسترهای دینی می‌پرداخت. در سال ۱۹۹۷، او به «انقلاب سایبری» پرداخت و نقش فناوری‌های نوین را در تحول ارتباطات، هویت، و کنش‌گری زنان تحلیل کرد—موضوعی که در آن زمان هنوز در مراحل اولیهٔ طرح در گفتمان فمینیستی قرار داشت. در همین سال‌ها، پرکوویچ با مراکز مستندسازی زنان در نقاط مختلف ایتالیا همکاری داشت. این مراکز، نقش مهمی
مختلف ایتالیا همکاری داشت. این مراکز، نقش مهمی در گردآوری، حفظ، و انتشار منابع مربوط به تاریخ، فرهنگ، و مبارزات زنان ایفا می‌کردند و بستری برای پژوهش و شبکه‌سازی میان فعالان فمینیستی بودند. هم‌زمان، او عضو کمیسیون مشورتی استان میلان در امور زنان بود. نهادی رسمی که وظیفهٔ بررسی، پیشنهاد و حمایت از سیاست‌های مرتبط با حقوق و مسائل زنان را بر عهده داشت. حضور پرکوویچ در این کمیسیون، نشان‌دهندهٔ پیوند میان فعالیت‌های فرهنگی و کنش‌گری نهادی او بود، و گواهی بر تعهدی بود که در تمام سطوح، از آموزش و ترجمه تا
بر تعهدی بود که در تمام سطوح، از آموزش و ترجمه تا سیاست‌گذاری و مستندسازی، دنبال می‌کرد. او در سال ۱۹۹۰ برنده جایزه برتر ترجمه ادبی و علمی به ریاست فرانکو فورتینی و ماریو لوزی برای ترجمه کتاب خاطرات زن فضایی نائومی میچیسون ("Diario di una Astronauta" , La Tartaruga، ۱۹۸۸) شد و یک عنوان علمی تخیلی توسط نویسنده زن تولید کرد. زنانگی مقدس. در طول سفر پرکوویچ به استرالیا، افقی جدید به روی او گشوده شد، جایی که او با دیدگاه بومیان در مورد زندگی/طبیعت/دین در آلیس اسپرینگز روبرو شد. او از طریق فرهنگ آراندا، به
اسپرینگز روبرو شد. او از طریق فرهنگ آراندا، به روایت تی.جی.اچ. استرلو (که کتابش با "عنوان «دین استرالیای مرکزی: تک‌توتمیسم شخصی در یک جامعه چندتوتمی"» را در سال ۱۹۹۷ ترجمه کرد)، وارد مسیر زنانگی مقدس شد، یعنی دیدگاهی که اساساً با دیدگاه مطرح شده توسط ادیان توحیدی مردانه اروپا و جاهای دیگر متفاوت بود. او چندین سال به بررسی اعمال شمنی و کندالینی پرداخت و تعدادی از کتاب‌های زنان پیشگام انسان‌شناس و متکلم دهه هفتاد و در نهایت آثار ماریا گیمبوتاس را مطالعه کرد. از آن زمان به بعد، بازسازی «داستان او» (یعنی تاریخ
آن زمان به بعد، بازسازی «داستان او» (یعنی تاریخ پیش از ظهور مردسالاری)، بازیابی دیدگاه کیهانی-زیست‌شناختی از «ذات الهی» (یا «تعالی فراگیر» به تعبیر مری دالی، متکلم فمینیست رادیکال)، کاوش در اسطوره‌ها و زبان نمادین جوامع با «زنان در مرکز» به کانون تحقیقات او تبدیل شد. مری دالی، فیلسوف و فمینیست رادیکال آمریکایی، در سال ۲۰۰۲ توسط دانشگاه زنان میلان و در سال ۲۰۰۴ توسط انجمن "Armonie" در بولونیا به ایتالیا دعوت شد. این دعوت‌ها بخشی از تلاش‌های فرهنگی برای معرفی اندیشه‌های فمینیستی رادیکال و معنویت زنانه در
اندیشه‌های فمینیستی رادیکال و معنویت زنانه در فضای فکری ایتالیا بودند. در جریان کنفرانسی با عنوان «پس از الهه»، دالی با ناشر مستقل، کیارا اورلاندینی آشنا شد. این دیدار نقطهٔ آغاز همکاری‌ای شد که به ترجمهٔ کتاب «جوهر پنجم» از دالی انجامید. اثری که در آن نویسنده به بازاندیشی بنیادین در باب زبان، قدرت، و معنویت زنانه می‌پردازد و از مفاهیم فلسفی برای بازسازی جهان‌بینی زن‌محور بهره می‌گیرد. در ادامهٔ این همکاری، مجموعه‌ای از کتاب‌ها با تمرکز بر تاریخ و معنویت زنان شکل گرفت که با عنوان «جغدهای خردمند» در سال
زنان شکل گرفت که با عنوان «جغدهای خردمند» در سال ۲۰۰۵ آغاز شد. این مجموعه، بستری برای معرفی آثار نویسندگان زن، اندیشه‌های فمینیستی، و روایت‌های معنوی و تاریخی از منظر زنان فراهم آورد و نقش مهمی در گسترش گفتمان‌های زنانه در نشر مستقل ایتالیا ایفا کرد. این پروژه، نه‌تنها ترجمهٔ یک اثر فلسفی بود، بلکه تلاشی برای ایجاد پیوند میان سنت‌های فکری فمینیستی در ایالات متحده و جنبش‌های فرهنگی زنان در ایتالیا محسوب می‌شد. ترجمهٔ کامل و روان متن بدون باقی گذاشتن هیچ واژه‌ای به زبان اصلی: در همان سال، او برای بنیاد
واژه‌ای به زبان اصلی: در همان سال، او برای بنیاد بداراکو / آرشیو متحد زنان میلان کتابی با عنوان «وجدان در بدن: زنان، سلامت و پزشکی در دههٔ هفتاد» منتشر کرد. این اثر، یک تاریخچهٔ مستند و دقیق از جنبش سلامت در ایتالیا در دههٔ ۱۹۷۰ است. پس از بازنشستگی از تدریس در دبیرستان کلاسیک مانزونی میلان، او به مناطق روستایی نقل مکان کرد تا به کشاورزی کوچک خانوادگی ارگانیک خود در ابروتسو بپیوندد. در سال‌های پس از آغاز مجموعهٔ «جغدهای خردمند»، لوسیانا پرکوویچ نقش مهمی در معرفی آثار نویسندگان زن به خوانندگان ایتالیایی
در معرفی آثار نویسندگان زن به خوانندگان ایتالیایی ایفا کرد. او با ترجمه، ویرایش و انتشار کتاب‌های نویسندگانی چون مری دیلی، مارییا گیمبوتاس، ویکی نوبل، تسولترم آلیونه، استارهوک، ژنویو وان، فیلیس کوروت، کتی جونز و هایده گوتنر آبدنروت، دریچه‌ای تازه به سوی تاریخ، معنویت و اندیشهٔ زنانه گشود. این آثار، که از سنت‌های باستانی تا نظریه‌های فمینیستی معاصر را در بر می‌گرفتند، به گسترش گفتمان‌های زن‌محور، بازاندیشی در مفاهیم قدرت و دانش، و بازسازی معنویت زنانه در فضای فرهنگی ایتالیا کمک کردند. پرکوویچ با پیوند دادن
فرهنگی ایتالیا کمک کردند. پرکوویچ با پیوند دادن تجربهٔ زیسته، پژوهش تاریخی و نشر مستقل، بستری فراهم آورد که در آن صدای زنان از فرهنگ‌های گوناگون شنیده شد و به گفت‌وگویی فراتر از مرزها بدل گشت. با همکاری انجمن لایما، کنفرانس‌های بین‌المللی فرهنگ‌های بومی صلح در تورینو (۲۰۱۲، ۲۰۱۳، ۲۰۱۵) و در رم (به افتخار ماریا گیمبوتاس، ۲۰ سال پس از مرگش، ۲۰۱۴) برگزار شده است. در سال ۲۰۱۵، او در پارلمان ادیان جهان، در سالت لیک سیتی، یوتا، ایالات متحده، میزگردی با عنوان «معنویت مبتنی بر زمین در فرهنگ‌های بومی گذشته و حال»
مبتنی بر زمین در فرهنگ‌های بومی گذشته و حال» ارائه داد؛ در سال ۲۰۱۶، او به کنفرانس الهه‌ها در گلاستونبری، بریتانیا دعوت شد. او روی کهن‌الگوهای الهه و در «حلقه‌های عجوزه‌ها»، پروژه‌ای برای بازپس‌گیری زنان خردمند از سنت‌های مادرسالاری، کار می‌کند. جزوات ۱۹۹۳–۲۰۰۳ دوره‌های دانشگاه دله دان میلانو. یک مقالهٔ بلند (مواضع غیراخلاقی و روابط اخلاقی، نشر له ملوسین، ۱۹۹۳) در کتاب «تصاویر مادر» به ترجمهٔ سیلویا توبرت منتشر شد، ادیشن کاتدره، مادرید ۱۹۹۶. مقالات انگلیسی او نیز در نشریات مختلف منتشر شده‌اند:
آزمون عملکرد روتاراد یا میلهٔ گردان یک آزمون عملکرد است که بر پایهٔ میلهٔ گردان طراحی شده و فعالیت حرکتی اجباری (معمولاً بر روی جوندگان) را اندازه‌گیری می‌کند. در این آزمون، شاخص‌هایی مانند مدت‌زمان باقی‌ماندن بر میله (بر حسب ثانیه) یا استقامت سنجیده می‌شوند. برخی از کارکردهای این آزمون شامل ارزیابی تعادل، قدرت چنگ‌زدن و هماهنگی حرکتی آزمودنی‌ها است؛ به‌ویژه در بررسی اثر داروهای آزمایشی یا پس از آسیب تروماتیک مغزی. مبنا. در این آزمون، یک جونده بر روی استوانه‌ای افقی و در حال چرخش قرار داده می‌شود که در
افقی و در حال چرخش قرار داده می‌شود که در ارتفاعی بالای کف قفس نصب شده است؛ ارتفاع به‌گونه‌ای است که برای جانور آسیبی ایجاد نکند، اما به اندازه‌ای باشد که او از افتادن اجتناب کند. جوندگان به‌طور طبیعی می‌کوشند بر روی این استوانهٔ گردان (روتاراد) باقی بمانند و از سقوط پرهیز کنند. مدت‌زمانی که هر جانور می‌تواند بر روی این میلهٔ گردان بایستد، معیاری از تعادل، هماهنگی حرکتی، وضعیت جسمانی و برنامه‌ریزی حرکتی او به‌شمار می‌رود. سرعت چرخش روتاراد به‌صورت مکانیکی تنظیم می‌شود و می‌تواند ثابت بماند یا به‌تدریج
تنظیم می‌شود و می‌تواند ثابت بماند یا به‌تدریج افزایش یابد. نمونهٔ مشابه انسانی برای آزمون روتاراد را می‌توان در دویدن بر روی تردمیل دید. صاحبان همستر، جربیل و موش نیز می‌توانند اصل مشابهی را مشاهده کنند، زمانی که جانور به‌جای داخل چرخ، روی بخش بیرونی آن می‌دود. با این حال، در آزمون روتاراد چرخش استوانه همیشه به‌طور مکانیکی هدایت می‌شود. کاربرد علمی. مزیت این آزمون در آن است که یک متغیر پیوسته و به‌طور دقیق قابل اندازه‌گیری (مدت‌زمان باقی‌ماندن) ایجاد می‌کند که می‌توان از آن برای اهداف آماری و سنجش اثر
که می‌توان از آن برای اهداف آماری و سنجش اثر داروها، شرایط و روش‌های گوناگون استفاده کرد. در این آزمون قضاوت‌های ذهنی دخیل نیست و پایایی میان ارزیابان تقریباً کامل خواهد بود. با این حال، پایایی میان آزمایشگاه‌ها تنها در صورتی به‌دست می‌آید که پارامترهایی همچون اندازهٔ استوانه، سرعت چرخش، جنس سطح و میزان تمرین یا آموزش داده‌شده به جانور نیز یکسان‌سازی شوند. این آزمایش به‌طور کلی به‌راحتی در آزمایشگاه‌های مختلف قابل تکرار است. افزون بر این، می‌توان پارامترها را به‌گونه‌ای تنظیم کرد که جداسازی آماری شرایط
را به‌گونه‌ای تنظیم کرد که جداسازی آماری شرایط مختلف بهینه شود. برای نمونه، اثر الکل بر موش‌ها با افزایش سرعت کمتر آشکار می‌شود. با توجه به نگرانی‌ها در مورد اختلال رفتاری-حرکتی انسان بر اثر مصرف داروهای تجویزی، آزمون روتاراد در مراحل اولیهٔ توسعهٔ دارو به‌طور گسترده برای غربالگری داروهایی به کار می‌رود که ممکن است بعدها باعث اختلال‌های ظریف شوند؛ اختلال‌هایی که شاید در اپیدمیولوژی انسانی تا مدت‌ها آشکار نشوند. این آزمون همچنین می‌تواند شاخص حساسی برای سنجش آسیب ناشی از آسیب مغزی در موش آزمایشگاهی باشد.
آسیب ناشی از آسیب مغزی در موش آزمایشگاهی باشد. الکل عملکرد موش‌ها را در آزمون روتاراد به‌شدت مختل می‌کند. پژوهش‌هایی که با استفاده از آگونیست‌ها و آنتاگونیست‌های شیمیایی در آزمون روتاراد انجام می‌شوند، می‌توانند به دانشمندان کمک کنند تا دریابند کدام بخش‌های نورون در اثر مواد شیمیایی نقش دارند. بررسی حیوانات ناک‌اوت می‌تواند نشان دهد کدام ژن‌ها بیشترین نقش را در حفظ تعادل و هماهنگی پستانداران دارند. مقایسهٔ عملکرد جانوران مختلف با ضایعات مغزی مشخص نیز به دانشمندان کمک می‌کند تا بخش‌هایی از مغز را که برای
کمک می‌کند تا بخش‌هایی از مغز را که برای حفظ تعادل حیاتی هستند شناسایی کنند.
یوهانس پدرسن (; – ) زبان‌شناس، و متخصص الهیات اهل قلمروی دانمارک بود.
لشکرکشی ایتالیا در سال‌های ۱۷۹۶–۱۷۹۷ (به ایتالیایی: "Campagna d'Italia")، که با نام اولین لشکرکشی ایتالیا نیز شناخته می‌شود، مجموعه‌ای از عملیات نظامی در ایتالیا در طول جنگ ائتلاف اول بود. ارتش ایتالیا در جمهوری اول فرانسه به رهبری ناپلئون بناپارت، با ارتش‌های پادشاهی ساردینیا، سلطنت هابسبورگ و ایالات پاپی و همچنین شورش‌های مختلف، به ویژه در جمهوری ونیز، جنگید و آنها را شکست داد. کارزار ایتالیا که ناپلئون بناپارت در بهار ۱۷۹۶ آغاز کرد، نقطهٔ عطفی در تاریخ نظامی و سیاسی اروپا بود. این عملیات با نبرد مونتنوت
و سیاسی اروپا بود. این عملیات با نبرد مونتنوت در دهم آوریل آغاز شد؛ جایی که ناپلئون با وجود محدودیت‌های لجستیکی و منابع، از کوه‌های آلپ گذر کرد و وارد خاک ایتالیا شد. در این مرحله، او با مجموعه‌ای از پیروزی‌های برق‌آسا، پادشاهی ساردینی را از ائتلاف اول خارج ساخت و عملاً جبههٔ غربی دشمن را فروپاشید. پس از این موفقیت، ناپلئون تمرکز خود را بر تعقیب ارتش اتریش در لمباردی گذاشت. این تعقیب با نبرد لودی در دهم مه ۱۷۹۶ به اوج رسید؛ جایی که نیروهای فرانسوی با عبور جسورانه از پل لودی، ارتش اتریش را شکست دادند و
جسورانه از پل لودی، ارتش اتریش را شکست دادند و روحیهٔ نیروهای فرانسوی را به‌شدت تقویت کردند. این پیروزی، ناپلئون را به چهره‌ای کاریزماتیک در میان سربازانش بدل کرد و جایگاه فرماندهی‌اش را تثبیت نمود. در ادامه، ناپلئون شورش‌هایی را که در شهرهای پاویا و میلان علیه حضور فرانسوی‌ها شکل گرفته بود، با قاطعیت سرکوب کرد. این اقدامات، کنترل سیاسی و نظامی فرانسه را بر شمال ایتالیا تحکیم بخشید. از ژوئن ۱۷۹۶، تمرکز جنگ به محاصرهٔ طولانی و پیچیدهٔ شهر مانتوا منتقل شد. این محاصره، که از اوت ۱۷۹۶ تا ژانویه ۱۷۹۷ ادامه
این محاصره، که از اوت ۱۷۹۶ تا ژانویه ۱۷۹۷ ادامه یافت، شامل چهار تلاش ارتش اتریش برای شکستن حلقهٔ محاصره بود که همگی با شکست مواجه شدند. ناپلئون با مهارت نظامی و چابکی تاکتیکی، توانست هر بار نیروهای امدادی اتریش را در نبردهایی چون کستلیونه، باسانو، و آرکول شکست دهد. هم‌زمان با محاصرهٔ مانتوا، ناپلئون فرماندهی مجموعه‌ای از تهاجمات به ایالت‌های مرکزی و شمالی ایتالیا را نیز بر عهده داشت. او به مودنا و رجیو حمله کرد، با جمهوری جنوا وارد مذاکره شد، و ایالات پاپی را تحت فشار نظامی قرار داد. این اقدامات نه‌تنها
را تحت فشار نظامی قرار داد. این اقدامات نه‌تنها جنبهٔ نظامی داشتند، بلکه بخشی از راهبرد سیاسی فرانسه برای تضعیف نفوذ کلیسا و سلطنت‌های محلی در ایتالیا بودند. در کنار این تحرکات نظامی و سیاسی، ناپلئون در دهم اکتبر ۱۷۹۶ موفق به انعقاد پیمانی میان فرانسه، سیسیل و ناپل شد. این پیمان، موقعیت فرانسه را در جنوب ایتالیا تثبیت کرد و از گسترش جبهه‌های دشمن جلوگیری نمود. کارزار ایتالیا، با ترکیب هوشمندانهٔ عملیات نظامی، دیپلماسی، و سرکوب داخلی، الگویی از فرماندهی مدرن را به نمایش گذاشت و ناپلئون را به یکی از
مدرن را به نمایش گذاشت و ناپلئون را به یکی از برجسته‌ترین چهره‌های نظامی اروپا بدل ساخت. پس از نابودی آخرین نیروی امدادی اتریش در نبرد ریولی در ژانویه ۱۷۹۷، پادگان ضعیف و گرسنهٔ مانتوا سرانجام در دوم فوریه تسلیم شد. ناپلئون در زمان تسلیم حضور نداشت، زیرا درگیر تهاجم دیگری به ایالات پاپی بود که به پیمان تولنتینو در نوزدهم فوریه انجامید. پس از آن، ناپلئون از ایتالیا به سمت شمال حرکت کرد؛ نیروی اصلی او به‌سوی شمال‌شرق پیشروی کرد و نیروی دوم وارد تیرول شد. با وجود دشواری‌های عبور از آلپ، تا پایان مارس به
با وجود دشواری‌های عبور از آلپ، تا پایان مارس به کلگن‌فورت رسید، اما حملهٔ پشتیبانی که از سوی نیروهای فرانسوی در کنار رود راین انتظار داشت، با تأخیر مواجه شد و در پشت جبهه‌اش شورش‌هایی شکل گرفت. ناپلئون به‌جای عقب‌نشینی، تصمیم گرفت خطوط ارتباطی خود را در معرض خطر قرار دهد و به‌عنوان نمایش قدرت، به پیشروی در خاک اتریش ادامه دهد. این اقدام جسورانه در نهایت به صلح لئوبن در هجدهم آوریل ۱۷۹۷ انجامید. بر اساس مفاد این توافق، اتریش کنترل ونیز را به‌دست‌آورد و ناپلئون در ماه مه همان سال جمهوری ونیز را منحل کرد.
در ماه مه همان سال جمهوری ونیز را منحل کرد. این مرحله پایانی کارزار ایتالیا، نه‌تنها پیروزی نظامی فرانسه را تثبیت کرد، بلکه نقشهٔ سیاسی منطقه را به‌طور بنیادین دگرگون ساخت. لشکرکشی ناپلئون شاهد پیروزی‌های قاطع فرانسوی‌ها بود و تسلط فرانسه را بر بخش بزرگی از شمال و مرکز ایتالیا تثبیت کرد. اگرچه ناپلئون تجربه نظامی قبلی داشت، اما این لشکرکشی اولین فرماندهی او بر یک ارتش کامل بود و پیروزی‌های او منجر به اعتبار شخصی بزرگ و محبوبیت گسترده در فرانسه شد. در طول این لشکرکشی، او به‌طور مستقل بر سرزمین‌های فتح شده