payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آنجلس تایمز" اظهار داشت که گروه «موسیقی عجیب و غریب اجرا می‌کند که یکی از منتقدان، آن را به عنوان جاز از نوع باگز بانی توصیف کرده است.» مجلهٔ "ورایتی" در سال ۲۰۰۰ از این گروه به عنوان «شوخی‌های منطقهٔ خلیج زاپا» نام برد. گرگ پراتو از آل‌موزیک، موسیقی مستر بانگل را «ترکیبی منحصر به فرد از تجربی، انتزاعی و پوچ» توصیف کرد، در حالی که پاتریک مک دونالد از روزنامهٔ "سیاتل تایمز" موسیقی آنها را «خشن، رنده شده، بدون ساختار، انفجاری، جیر جیر، سریع، آهسته، وهم انگیز و به طرز عجیبی متقاعدکننده» توصیف کرد. ویژگی‌های
و به طرز عجیبی متقاعدکننده» توصیف کرد. ویژگی‌های متمایز موسیقی استفاده از سازهای مختلف متعدد، آوازهای غیرمعمول و استفاده از فرمت‌های آهنگ غیرقابل پیش‌بینی همراه با تعدادی از ژانرهای مختلف موسیقی بود. گرگ پراتو اظهار داشت که آنها «ممکن است امروز بااستعدادترین سازهای راک باشند، زیرا آنها بدون زحمت از ژانرهای موسیقی رد می‌شوند، در حالی که مایک پاتن نشان می‌دهد که چرا بسیاری او را بهترین خوانندهٔ راک می‌دانند.» همه موافق نبوده‌اند، یکی از منتقدان گروه را «مضحک‌آمیزترین قطعهٔ کله پاچه‌ای که تا به حال از کف یک
قطعهٔ کله پاچه‌ای که تا به حال از کف یک کشتارگاه خراشیده شده است» می‌داند. جفری هیمز، روزنامه‌نگار، از گروه با بیان اینکه «آوازها آنقدر عمیق در موسیقی غوطه‌ور شده‌اند که کلمات تقریباً غیرقابل کشف هستند» انتقاد کرد و این موسیقی را به‌عنوان «مونتاژ شنیداری به جای آهنگ توصیف کرد، زیرا بخش‌های کوتاه فوران می‌کنند و ناگهان ناپدید می‌شوند، با قطعه دیگری با ارتباط کمی با آنچه قبل از آن بود جایگزین می‌شود.» مستر بانگل اغلب سازهای نامتعارف از جمله زنبورک، سیمبالوم، زیلوفون، گلوکن‌اشپیل، اکارینا، بونگو و بلوک‌های
زیلوفون، گلوکن‌اشپیل، اکارینا، بونگو و بلوک‌های چوبی را در موسیقی خود می‌گنجاند. روزنامه‌نگار جان سربا اظهار داشت که سازهای گروه «به نوعی شبیه جاز مستی بود که با آکاردئون‌های ایتالیایی و گاه به گاه راهپیمایی باواریا، پاور کورد، یا سر و صدای بازخورد پرتاب می‌شد.» آواز مایک پاتن اغلب از تکنیک‌های گسترده‌ای مانند دث متال، رپ، جیغ زدن، غرغر کردن، یا زمزمه کردن استفاده می‌کرد. تنظیم آهنگ‌های آن‌ها نیز خاص بود، اغلب فاقد قالب آهنگ ساختارمند و چرخش در ژانرهای مختلف، از ملودی‌های آهسته تا ترش متال. جان پارلس،
مختلف، از ملودی‌های آهسته تا ترش متال. جان پارلس، روزنامه‌نگار "نیویورک تایمز"، موسیقی گروه را به‌عنوان «جهش از سرعت به تمپو، کلید به کلید، سبک به سبک، همه بدون هشدار» توصیف کرد. به‌طور مشابه، منتقد پاتریک مک‌دونالد اظهار داشت: «در میان سر و صدایی که به سختی دنبال می‌شود و غیرقابل کشف است، یک تکنوازی نسبتاً معمولی و بدبوی ارگ جاز ناگهان وارد صحنه می‌شود». اکثر موسیقی و اشعار گروه توسط پاتن، دان و اسپرونس نوشته شده است و مک‌کینون و هایفتز گاه به گاه در آن مشارکت می‌کنند. مک‌کینون در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۰ در
می‌کنند. مک‌کینون در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۰ در رابطه با روند خلاقانه‌شان اظهار داشت: «این گروه به نوعی شبیه یک باشگاه بی‌رحمانه برای پسران است. شما ایده‌هایی را می‌آورید و اگر ۱۰۰ درصد در مورد ارائه یک ایدهٔ خاص به این گروه قاطع نیستید، می‌توانید تماشا کنید که آن را کنار گذاشته و به سرعت می‌میرد.» اشاره شده است که گروه در طول مدت تصدی خود با ناشر اصلی وارنر رکوردز از آزادی هنری غیرمعمولی برخوردار بودند. در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۶، ترور دان منعکس کرد: تری اسپرونس ادعا کرد که برادران وارنر به قدری به گروه اهمیت
ادعا کرد که برادران وارنر به قدری به گروه اهمیت نمی‌دادند که زمانی به این فکر می‌کردند که صدای ثابت یک آلبوم را به ناشر تحویل دهند و انتظار داشتند که به آن گوش ندهند. «سپس متوجه شدیم - در واقع برای آنها مهم نیست؛ این یک جملهٔ بزرگ به نظر می‌رسد، اما آنها فقط شانه‌های خود را بالا می‌اندازند. آنها به این چیزها اهمیت نمی‌دهند.» میراث. گروه کورن از چیزی استفاده کرده است که آن را «آکورد گیتار مستر بانگل» (آکورد پنجم تخت یا «ترایتون») نامیده‌اند. جیمز «مانکی» شفر، یکی از نوازندگان گیتار کورن، در مصاحبه‌ای در سال
یکی از نوازندگان گیتار کورن، در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۵ اظهار داشت که اولین اجرایی مستر بانگل با عنوان «لحن را برای ما و کارهایی که خلاقانه انجام دادیم تعیین کرد». نمایش‌های صحنه و تصویر. مستر بانگل به خاطر نمایش‌های صحنهٔ غیرمتعارف خود که در آن اعضای گروه لباس و ماسک می‌پوشیدند، شهرت داشتند. نمایش‌های سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ در حمایت از آلبوم "کالیفرنیا" معمولاً دان را با لباس یک دختر بلوند شبیه به گلدیلاکس یا The St. Pauli Girl نشان می‌دادند، اگرچه برای سایر اعضا این دوره به دلیل افزایش تقاضاها تا حد زیادی
اعضا این دوره به دلیل افزایش تقاضاها تا حد زیادی فاقد ماسک و لباس بود. از موسیقی گاه به گاه، گروه به سادگی با کت و شلوارهای مشکی با پیراهن‌های سفید ظاهر می‌شد یا لباس‌های سرآشپز، کت و شلوارهای گاوچران یا به عنوان ویلیج پیپل به تن می‌کرد. اعضا. همهٔ اعضای گروه «کلاسیک» مستر بانگل نوازندگان چند ساز هستند. جدول زمانی زیر فقط نقش‌های اصلی آنها را منعکس می‌کند. اعضای گروه به این شناخته شده بودند که سازها را در اواسط اجرا تغییر می‌دادند. جستارهای وابسته. فهرست گروه‌های آلترنتیو متال
ابراهیم عثمان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل غنا است که در حال حاضر به صورت قرضی از باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون برای باشگاه فوتبال فاینورد بازی می‌کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال غنا بازی کرده است.
آماریو کوزیر-دوبری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است که در حال حاضر به صورت قرضی از باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون برای باشگاه فوتبال بلکبرن روورز بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال انگلستان، زیر ۱۷ سال انگلستان، زیر ۱۸ سال انگلستان و زیر ۱۹ سال انگلستان بازی کرده است.
رصدخانه اخترشناسی وی.پی. انگل‌گاردت ()، که به‌طور ساده به نام رصدخانه انگل‌گاردت نیز شناخته می‌شود، در ۲۰ کیلومتری غرب کازان، روسیه قرار دارد. کد رصدخانه آن ۱۳۶ است. مختصات آن تقریباً می‌باشد. موقعیت. ایستگاه زلنچوکسکایا وابسته به این رصدخانه، با کد 114، که توسط اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی/مرکز بررسی ریزسیاره‌ها به‌صورت "Zelenchukskaya Stn" شناخته می‌شود، در ارتفاع نزدیک زلنچوکسکایا در منطقه قفقاز شمالی از رشته‌کوه‌های قفقاز واقع شده و از یک بازتابنده ۰٫۳ متری f/7.7 استفاده می‌کند. این ایستگاه به دلیل
متری f/7.7 استفاده می‌کند. این ایستگاه به دلیل انجام رصدهای متعدد دنباله‌دار و کشف ریزسیاره‌ها توسط اخترشناس آماتور روسی، تیمور والریویچ کریاچکو شهرت دارد. علاوه بر این، مرکز بررسی ریزسیاره‌ها (MPC) ایستگاه زلنچوکسکایا را به‌طور مستقیم برای کشف ۶ ریزسیاره در سال ۲۰۰۸ اعتبار می‌دهد "(به فهرست مراجعه کنید)"، که شامل فهرست سیارک‌ها (۲۱۲۰۰۱–۲۱۳۰۰۱) نیز می‌شود؛ یک سیارک کمربند اصلی که به نام بوریس ایوانوویچ ساتوفسکی (۱۹۰۸–۱۹۸۲)، برنده جایزه دولتی اتحاد شوروی، نام‌گذاری شده است. لازم است ذکر شود که رصدخانه
نام‌گذاری شده است. لازم است ذکر شود که رصدخانه اخترفیزیکی ویژه آکادمی علوم روسیه () با تلسکوپ بزرگ سمت‌ارتفاعی نیز در نزدیکی زلنچوکسکایا واقع شده است.
کمرون پئوپین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل استرالیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال و زیر ۲۳ سال استرالیا بازی کرده است.
اد ترنز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا ست که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون بازی می‌کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ولز بازی کرده است.
در جستجوی آتش ()، به معنای واقعی کلمه "جنگ آتش") یک رمان بلژیکی فانتزی محصول ۱۹۱۱ توسط ژ. -اچ. روسنی، نام مستعار دو برادر؛ نویسنده در واقع بزرگتر آن دو، ژوزف هانری اونوره بوکس (۱۸۵۶–۱۹۴۰) بود. اولین بار در سال ۱۹۶۷ به زبان انگلیسی در یک نسخه خلاصه شده منتشر شد. در فیلم تحسین شده ۱۹۸۱ "جستجو برای آتش (فیلم)" با بازی ران پرلمن اقتباس شد. این فیلم اقتباسی وفادار از کتاب نیست. کتاب. «جستجوی آتش» در [پارینه‌سنگی] در اروپا اتفاق می‌افتد. جانوران این دوره در همه جا حضور دارند، از جمله ماموت، شیر غارزی، نیاگاو، خرس
حضور دارند، از جمله ماموت، شیر غارزی، نیاگاو، خرس غارنشین، دندان‌خنجری‌ها، گوزن‌های غول‌پیکر و کل سکایی. چندین انسان‌نما گونه (زیست‌شناسی) در کنار حیوانات زندگی می‌کنند: علماس (نئاندرتال-مانند شکارچی-گردآورنده که آتش را می‌پرستند و می‌توانند با جانوران متحد شوند)، واس (افراد بدون شانه از مرداب)، مردان مو آبی (چهار دست بزرگ میمون‌سانیان با خز مایل به آبی)، مردان‌خوارها (حیوانی آدم‌خواری (انسان‌ها)) و کوتوله‌های سرخ (به‌شدت جنگ‌طلب و بیگانه‌هراسی پیگمه‌ها).
ژ. -اچ. روسنی ()، نام مستعار برادران ژوزف هنری انه بوکس (۱۸۵۶–۱۹۴۰) و «سرافین جاستین فرانسوا بوکس» (۱۸۵۹–۱۹۴۸) بود که هر دو در بروکسل به دنیا آمدند. آنها با هم مجموعه‌ای از رمان‌ها و داستان‌های کوتاه دربارهٔ موضوعات طبیعی، ماقبل تاریخ و فانتزی نوشتند که بین سال‌های ۱۸۸۶ و ۱۹۰۹ منتشر شد، و همچنین چندین اثر علمی عامه پسند. پس از سال ۱۹۰۹، این دو برادر به همکاری خود پایان دادند و ژوزف بوکس تصمیم گرفت آثار خود را به عنوان ژ. -اچ. روسنی انه (ژ. اچ. روسنی بزرگ) امضا کند در حالی که برادرش سرافین از نام ژ. -اچ
امضا کند در حالی که برادرش سرافین از نام ژ. -اچ روسنی ژونه (ژ. اچ. روسنی کوچک) استفاده می‌کرد.
ژ. -اچ. روسنی انه (؛ – ) مؤلف اهل بلژیک بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر بزرگ) شده است. او نویسنده کتاب "در جستجوی آتش" است.
فو، فا یا فاو () یک غذای سوپ ویتنامی متشکل از آبگوشت، رشته فرنگی برنج (banh phở)، سبزیجات، و گوشت - معمولاً گوشت گاو (phở bò) و گاهی مرغ (phở gà) است. Phở یک غذای محبوب در ویتنام است که در خانه‌ها، غرفه‌های خیابانی و رستوران‌های سراسر کشور سرو می‌شود. ساکنان شهر نام دین (Nam Định) اولین کسانی بودند که phở سنتی ویتنامی را ایجاد کردند. فاو غذای ملی ویتنام در نظر گرفته می‌شود، و گفته می‌شود که ترکیب آن تحت تأثیر فرهنگ چینی و فرانسوی است. Phở در اوایل قرن بیستم در ویتنام شمالی ایجاد شد و پس از جنگ ویتنام،
در ویتنام شمالی ایجاد شد و پس از جنگ ویتنام، پناهندگان آن را در سراسر جهان رایج کردند. از آنجا که منشأ phở دارای مستند ضعیفی است، در مورد تأثیر عوامل فرهنگی که منجر به توسعهٔ آن در ویتنام شد، و همچنین ریشه‌شناسی نام، اختلاف نظر وجود دارد. سبک‌های هانوی (شمالی) و سایگون (جنوبی) pho از نظر عرض رشته فرنگی، شیرینی آبگوشت و انتخاب سبزیجات و سس متفاوت است. در سال ۲۰۱۷، ویتنام ۱۲ دسامبر را «روز فو» نامید.
غار اینهورن‌هوله ()، بزرگ‌ترین غار نمایشی در غرب هارتس، در حدود ۱٫۵ کیلومتر (۰٫۹ مایل) شمال غربی شارزفلد در بخش هرتسبرگ آم هارتس در مرکز آلمان است. این یک غار کارست است که در لایه‌های دولومیت دولومیت (سنگ) توسعه یافته است که بخشی از زخشتاین است.
شارزفلد ()، دهکده ای در ناحیه هرتسبرگ آم هارتس در گوتینگن (ناحیه) در جنوب نیدرزاکسن، آلمان است.
قطران پوست درخت توس () (گاهی به آن قیر زیر پوست درخت توس نیز گفته می‌شود) ماده ای است که با تقطیر خشک پوست درخت توس سنتز می‌شود.
هرمان شافهاوزن (; – ) کالبدشناس، انسان‌شناس، و استاد دانشگاه اهل پادشاهی پروس بود.
الیزابت مارشال توماس (؛ زادهٔ ) انسان‌شناس، رمان‌نویس، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. او کتاب‌ها و مقالات داستانی و غیرداستانی در مورد رفتار حیوانات، زندگی پارینه‌سنگی و بوشمن‌های کونگ در بیابان کالاهاری منتشر کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده است.
رقص ببر () به زبان سوئدی (Den Svarta Tigern)، رمانی از دیرین‌شناس فنلاندی بیورن کورتن، منتشر شده در سال ۱۹۷۸ و ترجمه انگلیسی در سال ۱۹۸۰ است. این یک رمان ماقبل تاریخ است که به تعامل بین نئاندرتال‌ها و انسان کرومانیون می‌پردازد. دنباله ای به نام تاسک‌مجرد (Singletusk) که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد، داستان خانواده را ادامه می‌دهد. طرح. داستان این رمان در ۳۵۰۰۰ سال پیش در اسکاندیناوی، در دوران گرم شدن در عصر یخبندان بزرگ، داستان یک مرد از انسان‌های کرومانیون به نام ببر را دنبال می‌کند که سعی می‌کند شلک را شکست دهد.
را دنبال می‌کند که سعی می‌کند شلک را شکست دهد. شلک یک ظالم و یک دورگه (نئاندرتال/ کرومانیون) است، مردی که پدرش را کشته است. ببر/تایگر با کشته شدن خانواده و بسیاری از افراد قبیله‌اش، با گروه‌هایی از نئاندرتال‌ها ملاقات می‌کند، با آنها تعامل می‌کند و با آنها متحد می‌شود. او در نهایت با یک زن نئاندرتال ازدواج می‌کند.
بیورن کورتن (; – ) دیرین‌شناس، نویسنده، مؤلف (پدیدآور)، و استاد اهل فنلاند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه کالینگا شده است.
تادئوش کامیل مارتسیان ژِلِـینسکی (؛ – ) با تخلص تادئوش بوی-ژِلِـینسکی () زبان‌شناس، شاعر، مترجم، روزنامه‌نگار، نویسنده، استاد دانشگاه و منتقد ادبی اهل لهستان بود. او که در اصل پزشک متخصص کودکان و زنان بود، بیش از ۱۰۰ اثر ادبی فرانسه را به زبان لهستانی کرد. بوی-ژلینسکی از حوالی سال ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۸ شخصیتی برجسته در «جنبش لهستان جوان» و بعدها فرزند ناخلف صحنه ادبی لهستان در نیمه اول قرن بیستم بود. او طی عملیات بارباروسا در ژوئیه ۱۹۴۱، توسط نیروهای آلمانی در جریان آنچه به «قتل‌عام استادان لووف» معروف شد، به قتل
آنچه به «قتل‌عام استادان لووف» معروف شد، به قتل رسید. او یکی از نخستین چهره‌های سرشناس لهستان بود که از حق زنان برای سقط جنین آگاهانه و قانونی حمایت کرد و اصولاً دیدگاه ضد دینی داشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان نخل آکادمیک (افسر)، شوالیهٔ لژیون دونور و نشان افتخار تولد لهستان (افسر) شده است.
قبیله خرس غار ()، یک رمان و حماسه محصول ۱۹۸۰ است. اثر داستانی پیشاتاریخ اثر جین ام. آئول این اولین کتاب از مجموعه کتاب‌های "فرزندان زمین" (فروست) است که در مورد احتمالات تعامل بین انسان‌های نئاندرتال و انسان کرومانیون مدرن (انسان (سرده)) حدس و گمان می‌زند.
فرزندان زمین ()، مجموعه‌ای از رمان‌های حماسی (ژانر) و داستان تاریخی (یا دقیق‌تر، داستان‌های پیش از تاریخ) نوشته شده توسط جین ام. آئول به‌طور تقریبی در مورد حدود ۳۰۰۰۰ سال پیش از امروز است.
قبیله خرس غار ()، یک فیلم ماجراجویی آمریکایی محصول ۱۹۸۶ به کارگردانی مایکل چاپمن (فیلم‌بردار) و بر اساس کتابی به همین نام قبیله خرس غار اثر جین ام. آئول است.
وارثان ()، اثری در نوع داستان پیشاتاریخ و دومین رمان نویسنده بریتانیایی ویلیام گلدینگ است که بیشتر به خاطر اولین رمان او، "سالار مگس‌ها" (۱۹۵۴) شهرت دارد. این مربوط به انقراض یکی از آخرین قبایل باقی مانده از نئاندرتال‌ها به دست «انسان» است. توسط فابر اند فابر در سال ۱۹۵۵ منتشر شد.
در خدمت سرویس مخفی ملکه ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
داستان پیشاتاریخ ()، یک زیرژانر علمی-تخیلی است که در آن داستان در دوره زمانی قبل از وجود اسناد مکتوب به نام پیشاتاریخ می‌گذرد. به عنوان به‌عنوان یک ژانر تخیلی، توصیف واقع‌گرایانه موضوع متفاوت است، بدون اینکه لزوماً تعهدی برای توسعه یک گزارش عینی انسان‌شناسی داشته باشد. به همین دلیل، ممکن است نویسنده داستان‌های پیش از تاریخ با آزادی بسیار بیشتری نسبت به نویسنده یک داستان تاریخی به موضوع آنها بپردازد و این ژانر نیز با ادبیات گمانه‌زن ارتباط داشته باشد. در بسیاری از روایات، انسانها و دایناسورها با هم زندگی
از روایات، انسانها و دایناسورها با هم زندگی می‌کنند، علی‌رغم انقراض دایناسورها و تکامل انسان‌ها که میلیون‌ها سال از هم جدا شده‌اند. دیرینه‌شناس بیورن کورتن اصطلاح «دیرینه داستان» را برای تعریف آثار خود ابداع کرد.
پاول هرن یا پاول هورن (۱۴ ژانویهٔ ۱۸۶۳ در هاله آن دِر سال، آلمان – ۱۱ نوامبر ۱۹۰۸ در استراسبورگ، فرانسه) زبان‌شناس آلمانی و متخصص زبان‌های ایرانی و ترکی است. زندگی‌نامه. او در سال ۱۸۸۳ تحصیلات خود را در زبان‌های سانسکریت، اوستایی، فارسی، و زبان‌شناسی تطبیقی در دانشگاه هاله در آلمان آغاز کرد. در این دانشگاه، در ۶ ژوئن ۱۸۸۵ مدرک دکتریِ خود را زیر نظر کریستیان بارتولومه (به‌ویژه در زمینهٔ اشتقاق اسمی در اوستا و کتیبه‌های فارسی باستان) دریافت کرد (تنها بخش نخست این رساله، «دسته‌ها بر روی اسپیرانت‌ها»، منتشر
این رساله، «دسته‌ها بر روی اسپیرانت‌ها»، منتشر شد). سپس رسالهٔ شایستگی خود را در سال ۱۸۸۹ در دانشگاه کایزر ویلهلم در استراسبورگ نوشت و در سال ۱۸۹۲ اجازهٔ تدریس در رشتهٔ زبان‌شناسی تطبیقی هندواروپایی را دریافت کرد. در سال ۱۹۰۰ در همان دانشگاه به‌عنوان استاد همکار ارشدِ این رشته منصوب شد. پس از سال‌ها رنج، در ۱۱ نوامبر ۱۹۰۸، در ۴۵ سالگی درگذشت. مرگ زودهنگام او مانع تکمیل بسیاری از آثار ناتمامش شد، ازجمله "فرهنگ فارسی نو" و شرحی از فرهنگ فارسی بر اساس توصیف‌های موجود در "شاهنامهٔ" فردوسی. او در سال ۱۸۹۱ با
موجود در "شاهنامهٔ" فردوسی. او در سال ۱۸۹۱ با هلنه شاوپ-هرن ازدواج کرد و یک سال بعد آن دو صاحب دختری به نام هلنه شدند. هرن پیرو مذهب کلیسای انجیلی حضرت پطرس بود و درجهٔ سرهنگ‌دومی پیاده‌نظام را داشت. با وجود سلطهٔ عظیم تئودور نلدکه و هاینریش هوبشمان (که هر دو استاد در استراسبورگ تدریس می‌کردند)، برای هرن دشوار بود که شهرت مشابهی کسب کند. هرن خود را یک پژوهشگر تاریخ و ادبیات فارسی می‌دانست و آثار زیادی در زمینهٔ مطالعات ایرانی (زبان‌شناسی و تاریخ ایران) منتشر کرد، اما تأکید او بیشتر بر زبان فارسی نو بود.
کرد، اما تأکید او بیشتر بر زبان فارسی نو بود. فصل او در کتاب "طرح کلی زبان‌شناسی ایرانی" (۲ جلد، استراسبورگ، ۱۸۹۶–۱۹۰۴) همچنان توسط پژوهشگران جدید نادیده گرفته نشده است، چنان‌که چند سال پیش سی. جی. سرتی به آن اشاره کرد. کتاب "اساس اشتقاق فارسی نو" هرن (استراسبورگ، ۱۸۹۳) دوباره چاپ شد (در سال‌های ۱۹۷۴ و ۱۹۸۸) و به فارسی نیز ترجمه شد (توسط جلال خالقی مطلق، با نام "اساس اشتقاق فارسی"، تهران، بنیاد فرهنگ ایران، ۱۹۷۷). او به تعدادی از زبان‌های باستانی و نو تسلط داشت و ازجمله امتیازات او، شناخت بسیار زودهنگام
داشت و ازجمله امتیازات او، شناخت بسیار زودهنگام اهمیت منابع سیگیلوگرافی برای ایران‌شناسان بود. هرن سفرهایی به کشورهای مختلف داشت و در این سفرها فهرست‌های مهمی از دست‌نوشته‌ها تهیه کرد. او متون دست‌نوشت زیادی را ویرایش کرد و انتشار یادداشت‌های شاه طهماسب اول و فرهنگ "لغت فُرس" تحسین متخصصان را برانگیخت. در حوزهٔ مطالعات ترکی، هرن به‌عنوان یک مرجع شناخته‌شده در استراسبورگ شناخته می‌شد. هرن، در طول سال‌هایی که در استراسبورگ تدریس می‌کرد، تلاش کرد تا نتایج پژوهش‌های ایرانی‌شناختی را از طریق ضمائم روزنامه‌ها و
ایرانی‌شناختی را از طریق ضمائم روزنامه‌ها و گزارش‌های خلاصه‌شده به جامعهٔ علمی گسترده‌تری معرفی کند. اگر دانشگاه کایزر ویلهلم در استراسبورگ در دورهٔ پس از ۱۸۷۲ به یک مرکز مطالعات شرقی تبدیل شد، می‌توان گفت که هرن نقش مهمی در این فرایند ایفا کرده بوده است. هرن با دیگر ایران‌شناسان برجستهٔ زمان خود در تدوین "طرح کلی زبان‌شناسی ایرانی"، که خلاصه‌ای دایرةالمعارفی از زبان‌ها و تاریخ ایران فراهم کرد، مشارکت داشت. افزون بر فصل یادشده در جلد اول، او فصل هفدهم را دربارهٔ تاریخ ایران پس از فتح مسلمانان نوشت. او
دربارهٔ تاریخ ایران پس از فتح مسلمانان نوشت. او همچنین در تدوین سایر آثار مروری کمک کرد: «ادبیات‌های شرقی؛ فرهنگ معاصر»، که به ادبیات فارسی میانه، فارسی نو، و ادبیات ترکی پرداخته است؛ "ادبیات‌های شرق در توصیف‌های جداگانه". هرن در این امر مقصر نبود که سهم وی در ریشه‌شناسی فارسی نو بعد از تغییر قرن (هجدهم به نوزدهم) با کشفیات تازهٔ متون و زبان‌های ایرانی میانه در آسیای مرکزی مورد توجه قرار نگرفت.
ایگنازیو گویدی (1844 – 18 آوریل 1935) خاورشناس ایتالیایی بود. او استاد دانشگاه رم شد. او به عنوان یک عبری و برای بسیاری از ترجمه ها شناخته شده است. گویدی، ایگنازیو، شرق‌شناس برجسته ایتالیایی (متولد رم، 31 ژوئیه 1844؛ درگذشته در رم، 18 مارس 1935؛ شکل 1). گویدی را می‌توان یکی از بزرگ‌ترین دانشمندان شرق‌شناس دانست (مراجعه شود به باومستارک، ص. 239)، که این واقعیت با عضویت او در جوامع و آکادمی‌های متعدد تأکید می‌شود. او به زبان‌های شرقی (و مدرن) متعددی مسلط بود و فعالیت‌های علمی خود را تا سنین بالا ادامه داد. پس
فعالیت‌های علمی خود را تا سنین بالا ادامه داد. پس از آغاز حرفه علمی خود به عنوان سرپرست کابینت سکه‌شناسی کتابخانه واتیکان (1873-1876)، گویدی در سال 1878 به استادیاری دانشگاه رم منصوب شد و سپس در آنجا به درجه استاد کامل ارتقا یافت (1885-1919). او در زمینه‌های مختلفی فعال بود. گویدی مطالعات شرق‌شناسی را در رم به عنوان یک رشته علمی مستقل تأسیس کرد، مجلات شرق‌شناسی (رِویستا دِگلی استودی اورینتالی) تأسیس کرد، نسخه‌های خطی را کشف کرد (که در ادامه به آن اشاره می‌شود)، و در سال 1903 یکی از بنیانگذاران اصلی Corpus
و در سال 1903 یکی از بنیانگذاران اصلی Corpus Scriptorum Christianorum Orientalium (CSCO) به همراه ژان-باتیست شابو (1860-1948) بود و همچنین بنیان‌گذار مشترک پاترو لوجیا اورینتالیس، جانشین پاترو لوجیا سوریاسکا که در 1897 تأسیس شده بود. گویدی خود منابع زیادی را ویرایش و حاشیه‌نویسی کرد و در ویرایش‌های مهمی مانند ویرایش طبری شرکت داشت. گویدی همچنین فهرست‌هایی مانند فهرست برای طبری، برای کتاب الأغانی ابوالفرج اصفهانی، و برای Acta Martyrum et Sanctorum که توسط پل بدجان منتشر شده بود، تهیه کرد. گویدی در
توسط پل بدجان منتشر شده بود، تهیه کرد. گویدی در فهرست‌نویسی و توصیف نسخه‌های خطی نمونه‌وار بود، و همچنین متون زیادی را ترجمه کرد. برای مطالعات ایرانی، مهم‌ترین کشف گویدی، تاریخ‌نگاری یک مسیحی نسطوری ناشناس به زبان سریانی بود که معمولاً به عنوان تاریخ‌نگاری گویدی شناخته می‌شود، که او آن را در کنگره بین‌المللی شرق‌شناسان در سال 1903 ارائه داد و به لاتین ترجمه کرد. به دلیل اهمیت آن، تئودور نولدکه بلافاصله پس از آن، آن را به آلمانی ترجمه کرد. این اثر حاوی جزئیات دیگری است که در تاریخ ساسانی از مرگ هرمزد چهارم
دیگری است که در تاریخ ساسانی از مرگ هرمزد چهارم تا سقوط امپراتوری ساسانی ثبت نشده است و حتی امروز به عنوان منبعی استفاده می‌شود. مهم است که ویرایش گویدی از نامه‌ها و تاریخ‌نگاری‌های سریانی نیز به وقایع مهم تاریخ ایران اشاره دارد. گویدی به زودی اهمیت سوابق مجامع کلیسای نسطوری را در بازسازی اداره امپراتوری ساسانی درک کرد. فهرست او از دیوسیزها نمونه‌ای از دانش عمیق او و دقتی است که در انتشار آثار خود به کار می‌برد، همان‌طور که هم‌عصرانش اغلب به آن اشاره کرده‌اند.
ماری یوجینی گیبریل دنیزارد (؛ ۳ آوریل ۱۸۷۲۲۱ مهٔ ۱۹۵۹) فعال فمینیست فرانسوی بود. او در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۱۳ به نخستین زنی تبدیل شد که در انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه نامزد شد. اوایل زندگی. ماری دنیزارد در ۳ آوریل ۱۸۷۲ در پونترو زاده شد. مادر او، ماری سوفی-ژولی لسورد، یک خیاط، و پدرش چارلز-جوزف دنیزارد، دندانپزشک بود. خانوادهٔ دنیزارد در اصل اهل منطقهٔ ورماندو، در نزدیکی سن-کانتن (ان) بودند. برادرش اورنس دنیزارد هنرمند و طنزپرداز سیاسی بود. ماری دنیزارد برای تحصیل به دبیرستان دخترانهٔ آمین رفت که همان دبیرستان
به دبیرستان دخترانهٔ آمین رفت که همان دبیرستان مدلین-میشلیس است. او در اوایل دههٔ ۱۹۱۰، پس از مدتی زندگی در پونترو، به همراه مادرش که به‌عنوان شلواردوز کار می‌کرد و دو خواهر کوچک‌ترش، هلن (زادهٔ ۱۸۸۵) و مادلین (زادهٔ ۱۸۸۷) به خیابان ۶ سنت مارتین در آمین نقل مکان کردند. فمینیسم. دنیزارد در سال‌های پایانی سدهٔ نوزدهم درگیر آرمان‌های فمینیستی شد، و گمان می‌رود که پیش از سال ۱۹۱۰ در نشریهٔ فمینیستی "لا فوند" متعلق به مارگوریت دوراند مشارکت داشته بوده باشد. او همچنین در تهیهٔ گزارش پل دوساوسوی، نمایندهٔ پارلمان
در تهیهٔ گزارش پل دوساوسوی، نمایندهٔ پارلمان در حمایت از حق رای زنان، در کنار دیگر فعالان برجستهٔ حقوق زنان اهل فرانسه در زمینهٔ حق رای مشارکت داشت. کد ناپلئون که در سال ۱۸۰۴ وضع شد، ناتوانی حقوقی و سیاسی زنان را اعلام کرد و به‌عنوان مانعی برای جلوگیری از تلاش‌ها در جهت بهبود حقوق سیاسی زنان در نظر گرفته شد و مورد استفاده قرار گرفت. دنیزارد همچنین در یک لیگ اعتدال‌گرا در آمین به نام "ستاره آبی" عضویت داشت. دنیزارد نامزدی خود را برای ورود به مجلس نمایندگان (پارلمان) فرانسه در انتخابات مجلس قانونگذاری فرانسه
فرانسه در انتخابات مجلس قانونگذاری فرانسه در سال ۱۹۱۰ اعلام کرد و در حوزهٔ انتخابیه آمین شرکت کرد. او خواستار حقوق مدنی برای زنان شد و علیه آسیب‌هایی که اعتیاد به الکل در میان طبقات کارگر ایجاد می‌کرد و علیه رها کردن کودکان به مبارزه پرداخت. با این حال، او به‌عنوان یک زن، واجد شرایط نامزدی در انتخابات نبود و برگه‌های رأی با نام او در میان آرای مأخوذه شمارش نشد. فرانسه در سال ۱۹۴۴ به زنان حق رأی دادن و شرکت در انتخابات را اعطا کرد و نخستین فرصت آن‌ها برای استفاده از این حق در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵ محقق شد. در همان
از این حق در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵ محقق شد. در همان سال (۱۹۱۰)، دنیزارد پیش‌نویسی را به نفع حق رأی و نامزدی زنان تهیه کرد که لوئیس لوسین کلوتز، نمایندهٔ پارلمان و مشاور عمومی حزب رادیکال از کانتون روزیر-آن-سانتر، موافقت کرد که آن را به مجمع ارائه کند؛ پیش‌نویسی که با اکثریت آراء در ۳۰ سپتامبر ۱۹۱۰ تصویب شد. دنیزارد در مقاله‌ای که در "اتاق آمین" منتشر شد، نظر خود در مورد متن این پیش‌نویس را اعلام کرد و از متن آن دفاع کرد. اندکی پس از آن، او "زنان و قانون سالیک" را منتشر کرد که نخستین مورد از مجوعه‌ای از مطالعات
منتشر کرد که نخستین مورد از مجوعه‌ای از مطالعات اختصاص‌یافته به زنان پیکاردی بود که به بررسی حقوق زنان پیش از سال ۱۷۸۹ می‌پرداخت. در مارس ۱۹۱۱، دنیزارد نامه‌ای به بخشدار سام فرستاد و خواستار معافیت «کلیه مالیات‌ها و مشارکت‌های شخصی» شد و اشاره کرد که از آنجایی که زنان از همهٔ حقوق سیاسی محروم هستند، «نباید مجبور به تحمل قوانین و مالیات‌هایی شوند که به آن‌ها رضایت نداده‌اند». استدلال او در این نامه این بود که زنان فرانسوی نباید «به صورت مستقیم یا غیرمستقیم از لحاظ شخصی مشمول مالیات شوند، زیرا یک وظیفه
از لحاظ شخصی مشمول مالیات شوند، زیرا یک وظیفه همواره باید احقاق حقوقی را به‌عنوان نتیجهٔ فوری خود به‌همراه داشته باشد». در آوریل ۱۹۱۲، او مقاله‌ای را بر اساس تحقیقات شخصی خود نوشت که در آن فرضیهٔ ریشه‌های پیکاردی ژان-باپتیست لولی را مطرح کرد. ماهیت خیالی این نظریه توسط ژولین تیرسو در "لو منسترل" نشان داده شد. نامزدی برای ریاست‌جمهوری. روزنامه‌نگار فرناند هاوزر در ۲۶ دسامبر ۱۹۱۲ در "لو ژورنال" نوشت: «فمینیست‌ها گاهی ادعا کرده‌اند که کنگره می‌تواند یک زن را انتخاب کند؛ این یک اشتباه است. متن قانون اساسی به
انتخاب کند؛ این یک اشتباه است. متن قانون اساسی به صراحت می‌گوید: «رئیس‌جمهوری» به شکل مردانه؛ بنابراین، هیچ شکی وجود. با این حال، مجلس که خود شورایی است، این حق را دارد که خواسته‌های سیاستمداران زن را برآورده کند؛ اما بگذارید به یکی از آنان اجازه دهیم در انتخابات شرکت کند و ببینیم چه می‌شود…». ماری دنیزارد تصمیم گرفت این چالش را انجام دهد و آن را به هاوزر اعلام کرد، هاوزر با او مصاحبه کرد و در ۴ ژانویهٔ ۱۹۱۳ عکس او را در صفحهٔ اول "لو ژورنال" منتشر کرد. دنیزارد با ذکر نمونه‌های تاریخی از نایب‌السلطنه‌های
با ذکر نمونه‌های تاریخی از نایب‌السلطنه‌های پادشاهی فرانسه، در کنار امپراتور کاترین کبیر روسیه و ملکه ویکتوریای بریتانیا، و همچنین نمونه‌های معاصر ملکه ویلهلمینای هلند، و دوشس بزرگ ماری آدلاید لوکزامبورگ، به این موضوع اشاره کرد که پیش از این نیز زنانی وجود داشته‌اند که ریاست حکومت‌ها را بر عهده داشته‌اند. او به هاوزر گفت: نامزدی شهادتین دنیزارد توسط روزنامه‌نگاران مرد جدی گرفته نشد. کمترین همدلی در میان آن‌ها، از سوی ژان ارنست چارلز، نویسندهٔ سرمقاله بود، که «نامزدی کودکانه و خودنمایی» و «شیطانی‌های