payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جبهه‌ای را که باید از آن دفاع می‌کرد کوتاه‌تر کرد و فاصله بین دو ارتش او را کاهش داد و انعطاف‌پذیری بیشتری برای جابجایی واحدها بین دو جبهه به او داد. در ادامه پیشروی خود در مسیر ۹، در ۲۱ اکتبر، سپاه پنجم بریتانیا از رودخانه ساویو که از طریق چزنا به سمت شمال شرقی تا آدریاتیک امتداد دارد، عبور کرد و تا ۲۵ اکتبر در حال نزدیک شدن به رودخانه رونکو بود، حدود فراتر از ساویو، که آلمانی‌ها پشت آن عقب‌نشینی کرده بودند. تا پایان ماه، پیشروی به فورلی، در نیمه راه بین ریمینی و بولونیا، رسیده بود. قطع ارتباطات جانبی
ریمینی و بولونیا، رسیده بود. قطع ارتباطات جانبی ارتش‌های آلمان همچنان یکی از اهداف اصلی بود. در واقع، کسلرینگ بعدها گفت که اگر در اواسط اکتبر جبهه جنوب بولونیا قابل حفظ نباشد، همه مواضع آلمان‌ها در شرق بولونیا «به‌طور خودکار از دست خواهند رفت.» بنابراین الکساندر و کلارک تصمیم گرفتند قبل از آنکه زمستان جبهه را فرا گیرد، آخرین فشار خود را برای تصرف بولونیا انجام دهند. در شانزدهم اکتبر، ارتش پنجم ایالات متحده خود را برای آخرین تلاش به منظور تصرف بولونیا آماده کرده بود. متفقین به دلیل کاهش جهانی تولید مهمات در
بود. متفقین به دلیل کاهش جهانی تولید مهمات در انتظار شکست نهایی آلمان با کمبود مهمات توپخانه مواجه بودند. باتری‌های ارتش پنجم تا حدی سهمیه‌بندی شده بودند که مجموع گلوله‌های شلیک‌شده در آخرین هفته اکتبر کمتر از تعداد شلیک‌شده در یک دوره هشت‌ساعته در دوم اکتبر بود. با این حال، سپاه دوم ایالات متحده و سپاه سیزدهم بریتانیا به مدت یازده روز متوالی حملات خود را ادامه دادند. پیشرفت کمی در مرکز، در امتداد جاده اصلی به بولونیا، حاصل شد. در جناح راست، پیشرفت بهتری صورت گرفت و در بیستم اکتبر، لشکر ۸۸ ایالات متحده
صورت گرفت و در بیستم اکتبر، لشکر ۸۸ ایالات متحده مونته گرانده را تصرف کرد که تنها شش و چهار دهم کیلومتر تا جاده ۹ فاصله داشت و سه روز بعد لشکر ۷۸ بریتانیا مونته اسپادورو را فتح کرد. با این حال، چهار مایل باقی‌مانده مسیر در زمینی دشوار قرار داشت و توسط سه تا از بهترین لشکرهای آلمان در ایتالیا — لشکر پانزرگرنادیه ۲۹، لشکر پانزرگرنادیه ۹۰ و لشکر چترباز اول — تقویت شده بود که کسلرینگ توانسته بود آن‌ها را از رومانا عقب‌نشینی دهد به لطف کوتاه شدن جبهه‌اش. تا اواخر اکتبر، هنگ ششم برزیل نیروهای محور را از استان
اکتبر، هنگ ششم برزیل نیروهای محور را از استان لوکا به بارگا پیش رانده بود، جایی که پیشروی آن متوقف شد. عملیات‌های بعدی. در اوایل نوامبر، تقویت کامل لشکر اول برزیل و تقویت لشکر ۹۲ ایالات متحده، حتی جبران خسارات ارتش پنجم ایالات متحده را که به فرانسه منتقل شده بود، نکرده بود. وضعیت در ارتش هشتم بریتانیا حتی بدتر بود: کادرهای جایگزین به شمال اروپا منتقل می‌شدند و به سپاه اول کانادا دستور داده شد تا برای اعزام به هلند در فوریه سال بعد آماده شود. همچنین، در حالی که آنها در کوهستان‌ها نگه داشته می‌شدند، ارتش‌ها
که آنها در کوهستان‌ها نگه داشته می‌شدند، ارتش‌ها همچنان از برتری زرهی نسبت به پیاده نظام برخوردار بودند. در طول ماه‌های نوامبر و دسامبر، ارتش پنجم بر بیرون راندن آلمانی‌ها از مواضع توپخانه‌ای مستحکمشان که در جلوگیری از پیشروی متفقین به سمت بولونیا و دره پو نقش کلیدی داشتند، تمرکز کرد. ارتش پنجم ایالات متحده با استفاده از نیروهای کوچک و متوسط برزیلی و آمریکایی، این نقاط را یکی پس از دیگری مورد حمله قرار داد، اما هیچ نتیجه مثبتی نداشت. تا پایان سال، استحکامات دفاعی تشکیل شده توسط آلمانی‌ها در اطراف مونته
دفاعی تشکیل شده توسط آلمانی‌ها در اطراف مونته کاستلو ، ( "لیزانو در" ) بلودره ، دلا توراچیا، کاستلنووو (دی ورگاتو)، توره دی نرون، لا سرا، سوپراساسو و کاستل دی‌آیانو بسیار مقاوم نشان داده بود. در همین حال، ارتش هشتم بریتانیا - که در مسیر ۹ در فورلی مستقر بود - به پیشروی فرعی خود در ساحل آدریاتیک ادامه داد و در ۵ نوامبر راونا را تصرف کرد. در اوایل نوامبر، پیشروی در مسیر ۹ از سر گرفته شد و در ۹ نوامبر از رودخانه مونتونه، درست آن سوی فورلی، عبور شد. با این حال، پیشروی با رودخانه کوزینا، حدود ، همچنان بسیار
پیشروی با رودخانه کوزینا، حدود ، همچنان بسیار دشوار بود. در امتداد مسیر ۹، تنها در ۲۳ نوامبر از آن عبور شد. تا ۱۷ دسامبر، رودخانه لامون مورد حمله قرار گرفت و فائنزا پاکسازی شد. ارتش دهم آلمان خود را در کرانه‌های مرتفع رودخانه سنیو (با ارتفاع حداقل مستقر کرد. بالای دشت اطراف) که از خط پیشروی ارتش هشتم درست آن سوی فائنتسا تا دریای آدریاتیک در شمال راونا امتداد داشت. با بارش برف و استقرار کامل زمستان، هرگونه تلاشی برای عبور از سنیو منتفی شد و لشکرکشی ارتش هشتم در سال ۱۹۴۴ به پایان رسید. در اواخر دسامبر، در
در سال ۱۹۴۴ به پایان رسید. در اواخر دسامبر، در آخرین اوج نبردهای سال، آلمانی‌ها از یک نیروی عمدتاً ایتالیایی متشکل از واحدهای لشکر ایتالیایی مونتروسا برای حمله به جناح چپ ارتش پنجم ایالات متحده در دره سرچیو در مقابل لوکا استفاده کردند تا واحدهای متفقین را که در غیر این صورت ممکن بود به جبهه مرکزی منتقل شوند، در آنجا زمین‌گیر کنند. دو تیپ از لشکر هشتم پیاده نظام هند به سرعت از طریق آپنین‌ها منتقل شدند تا لشکر ۹۲ پیاده نظام ایالات متحده را تقویت کنند. زمانی که نیروهای کمکی رسیدند، نیروهای محور برای تصرف
که نیروهای کمکی رسیدند، نیروهای محور برای تصرف بارگا پیشروی کرده بودند، اما اقدام قاطع سرلشکر دادلی راسل از لشکر هشتم هند، پیشروی بیشتر را متوقف کرد و وضعیت تثبیت شد و بارگا تا سال نو بازپس گرفته شد. در اواسط دسامبر، الکساندر فرمانده عالی جبهه مدیترانه شد. کلارک جای او را به عنوان فرمانده ارتش‌های متفقین در ایتالیا (که به گروه ارتش پانزدهم تغییر نام داده شد) گرفت و فرماندهی ارتش پنجم ایالات متحده به لوسیان کی. تراسکات داده شد. در اواسط فوریه، با بهبود هوای زمستانی، ارتش پنجم حملات خود را به مواضع توپخانه
زمستانی، ارتش پنجم حملات خود را به مواضع توپخانه آلمان از سر گرفت ( "عملیات Encore" ). این بار سپاه چهارم از دو لشکر پیاده نظام کامل برای انجام این مأموریت استفاده کرد: لشکر برزیلی، که وظیفه تصرف مونته کاستلو، سوپراساسو و کاستلنوو دی ورگاتو را بر عهده داشت؛ و لشکر دهم کوهستانی تازه از راه رسیده ایالات متحده ، که وظیفه تصرف بلودره، دلا توراچیا و کاستل دی‌آیانو را بر عهده داشت. عملیات Encore در 18 فوریه آغاز شد و در 5 مارس به پایان رسید و مقدمه‌ای برای حمله نهایی در ایتالیا بود.
گوران تومیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل کرواسی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال ردبول زالتسبورگ، باشگاه فوتبال شیبنیک، باشگاه فوتبال ویچنزا، باشگاه فوتبال لیرسه، باشگاه فوتبال آ. ا. ک آتن، باشگاه فوتبال هنان، و باشگاه فوتبال رجینا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال کرواسی بازی کرده است.
سنت جیووانی در پورتا لاتینا () یک کلیسای باسیلیکا در رم، ایتالیا، در نزدیکی پورتا لاتینا (در ویا لاتینا) دیوار اورلیان است. تاریخچه. طبق گفته ترتولیان، به نقل از سنت جروم، در سال ۹۲، سنت جان انجیلی در رم تحت امپراتور دومیتیان با غوطه‌ور شدن در خمره‌ای از روغن جوشان، از شهادت جان سالم به در برد و از آن بدون آسیبی بیرون آمد. او بعداً به جزیره پاتموس تبعید شد. به‌طور سنتی گفته می‌شود که این رویداد در دروازه لاتین (واقع در قسمت جنوبی دیوار روم) رخ داده است. گفته می‌شود کلیسای کوچک سن جیووانی در اولئو در همان
می‌شود کلیسای کوچک سن جیووانی در اولئو در همان مکان قرار دارد. این رویداد در کتاب شهدای رومی که در قرن هفتم آغاز شد، ذکر شده است، اگرچه این رویداد قبل از آن جشن گرفته می‌شد. جشنی در تقویم رومی نیز تا سال ۱۹۶۰ این رویداد را جشن می‌گرفت، زمانی که پاپ ژان بیست و سوم بیشتر جشن‌های ثانویه را برای یک قدیس حذف کرد. روز سیاه سنت جان ایوانگ. روز «آنته پورتام لاتینام» هنوز هم در کتاب دعای عمومی انگلیکان در ۶ مه مشخص شده است. این جشن همچنین توسط هیئت شخصی بانوی والسینگهام برگزار می‌شود. سنت ساخت کلیسای سنت جان در
برگزار می‌شود. سنت ساخت کلیسای سنت جان در دروازه لاتین، ساخت آن را در دوران پاپی پاپ گلاسیوس اول (۴۹۲–۴۹۶) قرار می‌دهد. این با قدیمی‌ترین کاشی‌های سقف که دارای مهر مالیاتی برای پادشاه اوستروگوت و حاکم ایتالیا، تئودوریک کبیر (حکومت ۴۹۳–۵۲۶) هستند، مطابقت دارد. یکی از این کاشی‌های سقف باستانی اکنون در کلیسای جامع به عنوان تریبون استفاده می‌شود. در قرن هشتم، کلیسای جامع توسط پاپ آدریان اول مرمت شد و بعداً برج ناقوس و رواق به آن اضافه شد و در پایان قرن دوازدهم، کلیسای جامع توسط پاپ سلستین سوم دوباره تقدیس شد.
کلیسای جامع توسط پاپ سلستین سوم دوباره تقدیس شد. در قرن‌های شانزدهم و هفدهم، سقفی به سبک باروک و دیگر ویژگی‌های باروک به فضای داخلی اضافه شد. در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۱، ویژگی‌های باروک حذف شدند و باسیلیکا به سادگی ابتدایی‌تری بازگردانده شد. این آخرین بازسازی توسط پدران روسمینیان انجام شد که در سال ۱۹۳۸، مراقبت از باسیلیکا و ساختمان مجاور به آنها سپرده شد، جایی که آنها کالج میسیونری آنتونیو روسمینی را افتتاح کردند که خانه مطالعات بین‌المللی آنها را در خود جای داده است. گفته می‌شود این کلیسا محل یکی از اولین
داده است. گفته می‌شود این کلیسا محل یکی از اولین عروسی‌های همجنس‌گرایان در اروپای غربی است. میشل دو مونتنی، فیلسوف و مقاله‌نویس برجسته فرانسوی قرن شانزدهم، در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد: در بازگشت از کلیسای سنت پیتر، با مردی ملاقات کردم که به من اطلاع داد که در همان روز [۱۸ مارس ۱۵۸۱] ایستگاه هفته مقدس در سن جیووانی پورتا لاتینا بود، کلیسایی که چند سال قبل از آن، برخی از پرتغالی‌ها وارد یک انجمن برادری عجیب شده بودند. آنها در مراسم عشای ربانی، با همان تشریفاتی که ما ازدواج‌هایمان را انجام می‌دهیم، مرد با
که ما ازدواج‌هایمان را انجام می‌دهیم، مرد با مرد، ازدواج می‌کردند، همان مراسم انجیل ازدواج را می‌خواندند و سپس به رختخواب می‌رفتند و با هم زندگی می‌کردند. شوخ‌طبعان رومی می‌گفتند که چون در پیوند دیگر، یعنی پیوند زن و مرد، این شرایط ازدواج به تنهایی آن را مشروع می‌کند، برای این مردم تیزبین به نظر می‌رسید که اگر این عمل دیگر را با تشریفات و اسرار کلیسا مجاز بدانند، به همان اندازه مشروع خواهد شد. شرح. ورودی کلیسا در مقابل یک مربع کوچک با دهانه چاهی مربوط به قرن هشتم قرار دارد که تقریباً همان نمای کلیسا را که
هشتم قرار دارد که تقریباً همان نمای کلیسا را که در مراسم تقدیس مجدد توسط پاپ سلستین سوم در قرن دوازدهم دیده می‌شد، بازسازی می‌کند. رواق (یا ایوان) کلیسا توسط چهار ستون کلاسیک (هر کدام با سنگ مرمر متفاوت) که پنج طاق را نگه می‌دارند، پشتیبانی می‌شود. درب اصلی با یک موزاییک ساده از پورفیری قرمز و سبز قاب گرفته شده است. فضای داخلی باسیلیکا به سه شبستان تقسیم شده است که توسط دو ردیف ستون از هم جدا شده‌اند که طاق‌های نیم دایره‌ای بر روی آنها قرار دارند. دو ستون نزدیک به محراب از سنگ مرمر سفید با شیارهای عمیق
نزدیک به محراب از سنگ مرمر سفید با شیارهای عمیق هستند. ستون‌های دیگر از انواع مختلف سنگ مرمر و گرانیت هستند که با مجموعه‌ای متنوع از سرستون‌های ایونیک پوشانده شده‌اند. شبستان مرکزی با یک نیم‌شش ضلعی خاتمه می‌یابد. محراب. هر یک از سه ضلع محراب با یک پنجره بزرگ پر از عقیق عسلی رنگ باز می‌شود. در لبه پنجره مرکزی، یک صحنه مصلوب چوبی حکاکی شده شامل سنت جان انجیل نویس و مریم مقدس قرار دارد. در جلوی محراب، یک سنگفرش موزاییکی به سبک کازماتسک قرار دارد. الگوی هندسی پورفیری قرمز و سبز با سنگ مرمر سفید قاب گرفته شده
پورفیری قرمز و سبز با سنگ مرمر سفید قاب گرفته شده است (و همچنین قطعاتی از سنگ مرمر سفید با حروف لاتین دوباره استفاده شده است) که تصور می‌شود قبل از قرن دوازدهم ساخته شده باشد. در پله جلویی محراب، تیتولوس باسیلیکا، با منشأ باستانی، که در طول بازسازی‌های سال ۱۹۴۰ کشف شد، قرار دارد: در سال‌های ۱۹۱۳–۱۹۱۵، نقاشی‌های دیواری که اخیراً کشف شده بودند، بالای محراب اصلی مرمت شدند. پس از این کار، جستجوی دیگری در امتداد نمای شبستان مرکزی، وجود یک دایره کامل را نشان داد. از نقاشی‌های دیواری قرون وسطایی. مرمت این
داد. از نقاشی‌های دیواری قرون وسطایی. مرمت این نقاشی‌های دیواری با مرمت کامل کلیسای جامع در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۱ به پایان رسید. شبستان مرکزی با حدود ۵۰ صحنه از عهد عتیق و عهد جدید، از خلقت جهان تا آخرالزمان باشکوه اورشلیم جدید، تزئین شده است. این نقاشی‌های دیواری توسط چندین هنرمند تحت نظارت یک استاد اجرا شده‌اند.
سنت جان دی فلورنتینی () یک کلیسای کوچک و یک کلیسای رسمی در پونته ریونه رم، ایتالیا است. کلیسای جدید جامعه فلورانس در رم که به سنت جان باپتیست، محافظ فلورانس، تقدیم شده است، در قرن شانزدهم آغاز و در اوایل قرن هجدهم تکمیل شد و کلیسای ملی فلورانس در رم است. این کلیسا در طول قرن‌های شانزدهم و هفدهم با هنر فراوان تزئین شده بود و بیشتر سفارش‌ها به هنرمندان فلورانسی داده می‌شد. تاریخچه. پل آهنی در سن جیووانی دی فیورنتینی، حدود ۱۸۹۰. این پل در سال ۱۸۲۷ ساخته شد و در سال ۱۹۴۱ تخریب شد. عکس از جوزپه پریمولی. جانشین
سال ۱۹۴۱ تخریب شد. عکس از جوزپه پریمولی. جانشین ژولیوس دوم، پاپ فلورانسی لئو دهم دِ مدیچی (۱۵۱۳–۱۵۲۱)، در سال ۱۵۱۸ مسابقه معماری برای ساخت کلیسای جدید در محل کلیسای قدیمی سن پانتالئو را آغاز کرد. طرح‌ها توسط تعدادی از معماران، از جمله بالداساره پروزی، یاکوپو سانسووینو، آنتونیو دا سانگالوی جوان و نقاش و معمار رافائل، ارائه شدند. ایده‌های اولیه غالب، چیدمان متمرکز کلیسا بود. سانسووینو در این مسابقه برنده شد، اما ساخت بنا متعاقباً توسط سانگالو و جاکومو دلا پورتا اجرا شد. در سال ۱۵۵۹، کوزیمو اول دِ مدیچی، دوک
اجرا شد. در سال ۱۵۵۹، کوزیمو اول دِ مدیچی، دوک توسکانی، از میکل‌آنژ خواست تا طرح‌هایی برای کلیسا آماده کند و او چیدمان متمرکز کلیسا را ارائه داد، اما این طرح پذیرفته نشد. ساخت اصلی کلیسا در سال‌های ۱۵۸۳–۱۶۰۲ تحت نظر معمار جاکومو دلا پورتا بر اساس طرح صلیب لاتین انجام شد. کارلو مادرنو از سال ۱۶۰۲ تا ۱۶۲۰ این مسئولیت را بر عهده گرفت و ساخت گنبد و بدنه اصلی کلیسا را هدایت کرد. با این حال، نمای بیرونی، که بر اساس طرحی از الساندرو گالیله ساخته شده بود، تا سال ۱۷۳۴ به پایان نرسید. در سال‌های ۱۶۲۳–۱۶۲۴، جیووانی
به پایان نرسید. در سال‌های ۱۶۲۳–۱۶۲۴، جیووانی لانفرانکو نقاشی‌هایی برای کلیسای کوچک ساکچتی کشید. در سال ۱۶۳۴، نقاش و معمار باروک، پیترو دا کورتونا، توسط اشراف‌زاده فلورانسی، اوراتزیو فالکونیری، برای طراحی محراب بلند فراخوانده شد. نقشه‌هایی برای محراب و محیط آن و یک مدل تهیه شد، اما پروژه اجرا نشد. ایده‌های کورتونا برای گروه کر شامل پنجره‌هایی بود که از دید حضار پنهان بودند و محراب را روشن می‌کردند، نمونه‌ای اولیه از استفاده باروک از منبع «نور پنهان»، مفهومی که برنینی بسیار از آن استفاده کرد. حدود بیست تا
که برنینی بسیار از آن استفاده کرد. حدود بیست تا سی سال بعد، فالکونیری پروژه گروه کر را احیا کرد، اما سفارش را به معمار باروک، فرانچسکو بورومینی، داد که طرح را تغییر داد تا امکان دفن برادر اوراتزیو، کاردینال للیو فالکونیری، فراهم شود. پس از مرگ بورومینی در سال ۱۶۶۷، این کار توسط کورتونا تکمیل و تا حدی اصلاح شد و پس از مرگ او در سال ۱۶۶۹، توسط سیرو فری، شاگرد و همکار کورتونا، انجام شد.
سنت فرانچسکا رومانا () کلیسای کاتولیکی است که در کنار انجمن رومی در ریون کامپیتلی در رم، ایتالیا واقع شده است. تاریخچه. احتمالاً در قرن هشتم میلادی، در زمان پاپ پل اول، در ایوان معبد سابق ونوس و روما، یک سالن خطابه تأسیس شد. طبق روایات، سنت می‌گوید که در این مکان، سنت پیتر در این مکان دعا کرد تا سیمون مغ را به چالش بکشد. طبق این افسانه، سیمون مغ می‌خواست ثابت کند که قدرت‌های بت‌پرستانه‌اش از قدرت‌های حواریون بیشتر است و شروع به شناور شدن در مقابل پیتر کرد. حواری برای دعا به زانو درآمد و از خدا خواست که
حواری برای دعا به زانو درآمد و از خدا خواست که برتری خود را نشان دهد و سیمون افتاد و درگذشت. سنت می‌گوید که سنگ‌های بازالتی که زانوهای حواری در حین دعا در آنها قرار دارند، در دیوار ضلع جنوبی کلیسا تعبیه شده‌اند. کلیسایی در این مکان تا قرن دهم شناخته شده بود و سانتا ماریا نوا (یا "نوئووا"، "سنت مری جدید") نام داشت تا از کلیسای دیگر داخل انجمن رومی که به سنت مری، سانتا ماریا آنتیکوا ("سنت مری باستانی") اختصاص داده شده بود و تا آن زمان ویران شده بود، متمایز شود. آثار کلیسای باستانی در زمان پاپ لئو به این
شود. آثار کلیسای باستانی در زمان پاپ لئو به این کلیسا منتقل شد. سانتا ماریا نوئووا در نیمه دوم قرن دهم گسترش یافت و سپس در قرن سیزدهم توسط پاپ هونوریوس سوم بازسازی شد و مناره و محراب به آن اضافه شد و همچنین با موزاییک مائستا، تصویری از مریم مقدس که به همراه قدیسان بر تخت نشسته است، تزئین شد. برج ناقوس و محراب اکنون در انتهای شرقی معبد رومی سابق، جایی که رواق و پله‌های ورودی قرار داشتند، واقع شده‌اند. در پشت (شرق) محراب و برج ناقوس، مجموعه‌ای از سازه‌ها وجود دارد که صومعه سابق را با دو حیاط کوچک تشکیل
وجود دارد که صومعه سابق را با دو حیاط کوچک تشکیل می‌دهند. در دو طرف شمال این سازه‌ها و در امتداد غرب از دو طرف به سمت کولوسئوم، ستون‌های بیرونی باقی مانده از معبد عظیم رومی باستان قرار دارند. از سال ۱۳۵۲ این کلیسا تحت مراقبت اولیتان‌ها بوده است. در قرن شانزدهم، کلیسا به فرانسیس روم (فرانچسکا بوتزی) که در سال ۱۶۰۸ به مقام قدیسی رسید و یادگارهای او در سردابه موجود است، دوباره اهدا شد. فضای داخلی کلیسا دستخوش بازسازی‌های زیادی شده است. ایوان و نمای تراورتن فعلی (۱۶۱۵) توسط کارلو لامباردی طراحی و ساخته شده
فعلی (۱۶۱۵) توسط کارلو لامباردی طراحی و ساخته شده است. توضیحات. کتیبه‌های یافت شده در سانتا فرانچسکا رومانا (س. ماریا نووا)، منبع ارزشمندی که تاریخ کلیسا را نشان می‌دهد، توسط وینچنزو فورچلا جمع‌آوری و منتشر شده است. فضای داخلی، یک شبستان واحد با نمازخانه‌های جانبی، توسط لومباردی در سال‌های قبل از قدیسی شدن فرانچسکا بوتزی، از سال ۱۵۹۵، بازسازی شد. در وسط شبستان، محراب مستطیلی شکل کلیسای قدیمی قرار دارد که با موزاییک‌های کازماتسک پوشیده شده است. در میان محراب‌ها، آثاری از پیترو تدسکی، پادره پوزی و سوبلیراس
آثاری از پیترو تدسکی، پادره پوزی و سوبلیراس وجود دارد. محفظه کلیسا، مجسمه گرانبهای مادونا گلیکوفیلوسا ("بانوی مهربانی ما") را در خود جای داده است، شمایلی متعلق به اوایل قرن پنجم که از سانتا ماریا آنتیکوا آورده شده است. مجسمه مادونا و کودک قرن دوازدهمی روی آن نقاشی شده بود. این مجسمه در سال ۱۹۵۰ با دقت از قاب جدا شد. مقبره پاپ گرگوری یازدهم، که مقام پاپی را از آوینیون به رم بازگرداند، بر اساس طرحی از پر پائولو اولیویه (امضا و تاریخ ۱۵۸۴) بازسازی شده است، در ضلع جنوبی کلیسا قرار دارد. دِکونری در ۸ اوت ۱۶۶۱
ضلع جنوبی کلیسا قرار دارد. دِکونری در ۸ اوت ۱۶۶۱ تخریب شد. سنت ماریا نوا در ۱۷ مارس ۱۸۸۷ توسط پاپ لئو سیزدهم به عنوان تیتولوس یک کشیش کاردینال دوباره تأسیس شد. تیتولوس کلیسا همچنان سانکتا ماریا نوائه است. کشیش کاردینال فعلی تیتولوس سنت ماریا نووا، پیتر اردو است. یک کشیش کاردینال دیگر هیچ گونه صلاحیتی بر کلیسای اسمی خود یا روحانیون آن ندارد. او فقط محافظ کاردینال است. سنت فرانچسکا رومانا به دلیل افسانه‌ای مبنی بر اینکه فرشته‌ای هنگام سفر شبانه با چراغ راه او را روشن می‌کرد، حامی رانندگان خودرو لقب گرفته
او را روشن می‌کرد، حامی رانندگان خودرو لقب گرفته است. در روز جشن او (۹ مارس) ماشین‌ها تا کولوسئوم صف می‌کشند تا از این نعمت بهره‌مند شوند. نمای کلیسای کالج هولی کراس، در کلونلیف دوبلین، ایرلند، کپی سانتا فرانچسکا رومانا است. این کلیسا توسط معمار احیای گوتیک، جیمز جوزف مک‌کارتی، طراحی شده است و یکی از معدود استثنائات در فهرست آثار گوتیک اوست. کنفسیو. کنفسیو، محوطه‌ای محصور در زیر محراب است که بین سال‌های ۱۶۳۸ تا ۱۶۴۹ با طرحی از جیان لورنزو برنینی ساخته شده است. در مرکز آن، مجموعه‌ای از مجسمه‌های سنت
شده است. در مرکز آن، مجموعه‌ای از مجسمه‌های سنت فرانچسکا و فرشته قرار دارد. مجسمه برنینی در طول اشغال فرانسه در سال ۱۷۹۸ ربوده شد و اکنون گم شده است و در سال ۱۸۶۶ توسط مجسمه‌ساز جوسوئه ملی جایگزین شد. آثار هنری. کلیسای سانتا فرانچسکا رومانا (در بخش ظروف مقدس) شمایلی باستانی از مریم گلیکوفیلوسا (به معنای «مهربانی») را در خود جای داده است: قدمت این اثر به قرن پنجم میلادی برمی‌گردد، این اثر به دلیل فرسودگی کلیسای سانتا ماریا آنتیکوا به اینجا منتقل شد. شمایل روی محراب بلند از مکتب توسکانی قرن دوازدهم است.
روی محراب بلند از مکتب توسکانی قرن دوازدهم است. قرن‌ها، این شمایل روی شمایل اصلی قرار گرفته بود و تنها در سال ۱۹۴۹، یک مرمت ظریف، تصویر سانتا ماریا آنتیکوا را دوباره نمایان کرد. موزاییک محراب که مریم و کودک را با قدیسان به تصویر می‌کشد، و موزاییک روی طاق پیروزی مربوط به قرن دهم میلادی هستند. در میان آثار دیگر، معجزه سنت بندیکت، نقاشی قرن هجدهمی اثر پیر سوبلیراس، نیز در خزانه کلیسا یافت شده است، و در طاق اولین نمازخانه در سمت راست، نقاشی دیواری - که متأسفانه ویران شده است - با تصویر پزشکان کلیسا که به
ویران شده است - با تصویر پزشکان کلیسا که به ملوتزو دا فورلی معروف نسبت داده شده است. خزانه کلیسا همچنین تثلیث با برناردو تولومی مقدس و فرشتگان را که توسط جیاچینتو برندی بین سال‌های ۱۶۶۵ تا ۱۶۷۰ نقاشی شده است، در خود جای داده است. دفن‌ها. بقایای قدیس، پوشیده از نقره، در سردابه محافظت شده با شیشه قرار دارد. در جناح راست، مقبره پاپ گرگوری یازدهم قرار دارد که پاپ را از آوینیون به رم بازگرداند. این اثر اثر پیترو پائولو اولیویه از سال ۱۵۸۴ است. این بنای مرمرین شامل یک تابلوی مرکزی است که بازگشت پاپ از آوینیون به
یک تابلوی مرکزی است که بازگشت پاپ از آوینیون به رم در ۱۷ ژانویه ۱۳۷۷ را به تصویر می‌کشد و دو ستون و دو مجسمه در دو طرف آن قرار دارند. نقاش جنتیله دا فابریانو در سال ۱۴۲۷ در این کلیسا به خاک سپرده شد، اما هیچ اثری از مقبره او باقی نمانده است. با این حال، در دهه ۱۹۵۰، پلاکی در کف شبستان قرار داده شد که یادبود دفن نقاش فابریانو در داخل کلیسا بود.
کوستانزا بونارلی (حدود ۱۶۱۴–۳ دسامبر ۱۶۶۲)، که با نام‌های کوستانزا بونوچلی یا کوستانزا پیکولومینی بونوچلی نیز شناخته می‌شود، یک زن اشراف‌زاده، تاجر و دلال آثار هنری ایتالیایی بود که از یک خانواده اشرافی سیه‌نا آمده بود. او معشوقه جیان لورنزو برنینی، مجسمه‌ساز و معمار، بود که در دهه ۱۶۳۰ مجسمه نیم‌تنه او را ساخت که اکنون در موزه بارجلو در فلورانس به نمایش گذاشته شده است. اوایل زندگی و ازدواج. کوستانزا حدود سال ۱۶۱۴ به دنیا آمد، دختر لئوناردو پیکولومینی، عضوی از شاخه‌ای فرعی از یک خانواده مهم سیه‌نا. اولین
از شاخه‌ای فرعی از یک خانواده مهم سیه‌نا. اولین باری که او در اسناد ظاهر می‌شود، در سال ۱۶۲۵ در رم است، زمانی که ۱۱ سال داشت و در جایی که اکنون ویا دلا ویت نام دارد، به همراه پدر و نامادری‌اش تیبری زندگی می‌کرد. نام مادرش در سند یا در آخرین وصیت‌نامه کوستانزا که حدود سال ۲۳ امضا شده، ذکر نشده است. ژانویه ۱۶۶۲. در آن وصیت‌نامه، او تصریح کرد که همه نوادگان با نام خانوادگی پیکولومینی می‌توانند اموال او را به ارث ببرند. در روز عروج، ۱۵ اوت ۱۶۲۸، کوستانزا جهیزیه ای به مبلغ ۴۵ پوند دریافت کرد. اسکودی (معادل
ای به مبلغ ۴۵ پوند دریافت کرد. اسکودی (معادل اجاره سالانه یک خانه متوسط) از انجمن برادری سن روکو، که توسط جامباتیستا بورگزه، برادر پاپ پل پنجم، تأمین مالی می‌شد. در سال ۱۶۳۰، که به عنوان «دختر "ویتربو"» نامگذاری شده بود، به او جهیزیه دوم ۲۶ پوندی وعده داده شد. اسکودی و ۴۴ بایوکی از انجمن برادری گونفالونه. کوستانزا سپس در ۱۶ مارس با مجسمه‌ساز، مرمت‌گر و فروشنده آثار هنری، ماتئو بونارلی (یا بونوچلی) اهل لوکا ازدواج کرد. فوریه ۱۶۳۲ در رم، در کلیسای سن لورنزو در لوسینا. در ۲۸ در فوریه، قرارداد ازدواج بین
در لوسینا. در ۲۸ در فوریه، قرارداد ازدواج بین کوستانزا، پدرش لئوناردو و همسرش ماتئو امضا شد. مهریه ۲۸۹ دلار تعیین شد. کوستانزا ۱۸ ساله و ماتئو ۲۸ ساله بود؛ آنها در دامنه تپه کوئیرینال، جایی که اکنون ویکولو اسکاندربرگ نام دارد، ساکن شدند. ارتباط با برنینی. ماتئو بونارلی در کارگاه برنینی استخدام شد. در سال ۱۶۳۶، او برای سه سنگ مرمر برای کلیسای جامع سنت پیتر دستمزد دریافت کرد؛ سال بعد، او به برنینی در ساخت مقبره کنتس ماتیلده در کلیسای جامع کمک کرد. کوستانزا تقریباً ۲۲ ساله بود که برنینی، یک مرد مجرد در اواخر
۲۲ ساله بود که برنینی، یک مرد مجرد در اواخر سی سالگی، رابطه نامشروعی با او آغاز کرد. "ساخت مجسمه نیم تنه او از کوستانزا بونارلی" ممکن است در سال ۱۶۳۶ آغاز شده باشد؛ این اثر تا اکتبر ۱۶۳۷ به پایان رسید، زمانی که دوست برنینی، فولویو تستی، در نامه‌ای آن را به عنوان زیباترین پرتره‌ای که برنینی تا به حال خلق کرده است، توصیف کرد. برنینی، کوستانزا را نه به عنوان زنی فروتن و پاکدامن، بلکه به عنوان عاشقی پرشور، با لب‌های باز و چشمانی گشاده، با پیراهنی باز، در چیزی که مورخ هنر، سیمون شاما، آن را «جذاب‌ترین دعوت در
که مورخ هنر، سیمون شاما، آن را «جذاب‌ترین دعوت در تاریخ مجسمه‌سازی اروپا» نامیده است، به تصویر کشیده است. در تابستان ۱۶۳۸، برنینی متوجه شد که کوستانزا با برادر کوچکترش لوئیجی رابطه نامشروع دارد. او با یک دیلم به لوئیجی حمله کرد و دو دنده او را شکست و سپس با شمشیر به او حمله کرد. لوئیجی با پناه گرفتن در کلیسای سانتا ماریا ماجوره خود را نجات داد. سپس جیان لورنزو خدمتکاری را فرستاد تا صورت کوستانزا را با تیغ ببرد، مجازاتی سنتی برای زنی که به آبروی مردی توهین کرده بود. کوستانزا به جرم زنا و رابطه نامشروع در
کرده بود. کوستانزا به جرم زنا و رابطه نامشروع در صومعه کازا پیا زندانی شد، خدمتکار تبعید شد، همان‌طور که لوئیجی برنینی برای محافظت از او تبعید شد و جیان لورنزو برنینی ۳۰۰۰ یورو جریمه شد. مادرش، آنجلیکا گالانته برنینی، به کاردینال فرانچسکو باربرینی، برادرزاده پاپ اوربان هشتم، نامه نوشت و از او برای «رام کردن» او التماس کرد. پاپ متعاقباً با توجه به ازدواج قریب‌الوقوعش، او را بخشید، اما کاستانزا تا سال ۷ «به شوهرش بازگردانده نشد». آوریل ۱۶۳۹، پس از آنکه او نامه‌ای التماس‌آمیز به فرماندار خانه نوشت. دلال هنری.
التماس‌آمیز به فرماندار خانه نوشت. دلال هنری. پس از بازگشت به نزد همسرش، کوستانزا به عنوان تاجر و فروشنده آثار هنری، از جمله در دوران پاپی الساندرو هفتم چیگی از سیه‌نا، تجارت موفقی را دنبال کرد. در حواله‌های پرداخت، از او به عنوان "سینیورا کوستانزاً یا پس از مرگ شوهرش به عنوان "کوستانزا پیکولومینی" و همچنین "کوستانزا اسکالتورا" ("مجسمه‌ساز") یاد می‌شود. او مجموعه بزرگی از آثار هنری را در طبقه اصلی خانه‌اش و در دو اتاق در طبقه بالا به نمایش گذاشت. یکی از مشهورترین آنها "طاعون اشدود اثر" نیکولا پوسین بود که
آنها "طاعون اشدود اثر" نیکولا پوسین بود که به سفارش اشراف‌زاده سیسیلی، فابریزیو والگوارنرا، در سال ۱۶۳۰ کشیده شد. در سال ۱۶۶۵، زمانی که برنینی در پاریس بود، نقاشی را در کاخ دوک ریشلیو شناخت و پیشنهاد کرد که برای مشاهده بهتر، در ارتفاع پایین‌تری آویزان شود. ریشلیو در همان سال نقاشی را به شاه لویی چهاردهم فرانسه فروخت و اکنون در موزه لوور است. سال‌های گذشته. ماتئو بونارلی در سال ۱۶۵۴ درگذشت؛ در وصیت‌نامه‌اش که در سال ۱۶۴۹ امضا شد، او «سینیورا کاستانزا پیکولومینی میا دیلتیسیما موگلیه» («همسر بسیار عزیزم») را
میا دیلتیسیما موگلیه» («همسر بسیار عزیزم») را به عنوان تنها وارث خود معرفی کرد. کاستانزا متعاقباً دختری به نام المپیا کاترینا پیکولومینی به دنیا آورد. او در تاریخ ۳ درگذشت دسامبر ۱۶۶۲. او به همراه همسرش در سردابه کلیسایشان سانتی وینچنزو و آناستازیو آ تروی دفن نشد، بلکه در کلیسای سانتا ماریا ماجوره به خاک سپرده شد. در رسانه‌ها. کاستانزا پیکولومینی بونارلی موضوع زندگینامه‌ای از سارا مک‌فی "با عنوان «معشوق برنینی"» است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. نسخه‌ای رمان‌گونه از زندگی او با "عنوان «کوستانزا»" نوشته ریچل
از زندگی او با "عنوان «کوستانزا»" نوشته ریچل بلک‌مور در سال ۲۰۲۴ منتشر شد.