payamvha/North_RAG huggingface dataset:
الگویی از بانوی ایدئال رنسانس که تصویر او، حتی در بازنمایی‌های غیر دقیق، همچنان حامل ارزش نمادین بود. دو نسخه قدیمی‌تر از نسخه اصلی گمشده تیتیان (شامل کتیبه‌ای با عنوان "ایزابلا استنسیس" مستقل از روبنس) نشان‌دهنده شناسایی صحیح در مدل "ایزابلا در قرمز" هستند. "مینیاتور آمبراس" نیز ویژگی‌های همگنی با "ایزابلا در قرمز" نشان می‌دهد، همچنین دارای کتیبه‌ای با عنوان "ایزابلا استنسیس" است و به عنوان یک نسخه مانتویی حدود یک نسل بعد، هنوز هم باید نشان‌دهنده یک شناسایی نسبتاً معاصر باشد. بنابراین، این سردرگمی باید
نسبتاً معاصر باشد. بنابراین، این سردرگمی باید (همانطور که توسط برخی از کارشناسان منتشر شده است) در "ایزابلا در" "لباس سیاه" باشد. ادبیات. فرانچسکو والکانور: آثار کامل تیتان. انتشارات ریتزولی، میلان ۱۹۶۹، ص. ۱۰۸، به‌عنوان اثر شمارهٔ ۱۷۳ (به زبان ایتالیایی). سیلویا فرینو-پاگدن: بانوی نخست جهان – ایزابلا دِاِسته. کاتالوگ نمایشگاه موزهٔ تاریخ هنر وین، وین ۱۹۹۴، صص. ۱۱۴–۱۱۷ (به زبان آلمانی). جرمی وود: کپی‌ها و اقتباس‌های روبنز از استادان رنسانس، هنرمندان ایتالیایی، تیتان و هنرمندان ایتالیای شمالی. جلد ۱،
تیتان و هنرمندان ایتالیای شمالی. جلد ۱، انتشارات هاروی میلر، لندن ۲۰۰۹، صص. ۲۴۸–۲۴۹.
کشتار در بیمارستان روان‌پزشکی ورچلی، اعدام دسته جمعی گروهی از شبه نظامیان جمهوری سوسیال ایتالیا (RSI) بود که توسط جنبش مقاومت ایتالیا تیپ ۱۸۲ گاریبالدی «پیترو کامانا» از ورزشگاه نووارا که در آن زمان به عنوان اردوگاه کار اجباری استفاده می‌شد، به قتل رسیدند. طبق منابع مختلف، تعداد شبه نظامیان کشته شده بین پنجاه و یک تا شصت و پنج نفر بود. این قتل‌عام بخشی در شهر ورچلی و بخشی در شهر جرجیو بین ۱۲ و ۱۳ مه ۱۹۴۵ رخ داد. یادبود این واقعه برای چندین دهه عمدتاً تنها توسط کهنه‌سربازان جمهوری اجتماعی ایتالیا حفظ شد؛ اما
کهنه‌سربازان جمهوری اجتماعی ایتالیا حفظ شد؛ اما در سال‌های اخیر شماری از تاریخ‌نگاران به این موضوع پرداخته‌اند و اکنون این رویداد در خطوط کلی خود به‌طور نسبتاً جامع بازسازی شده است، هرچند جزئیات آن بسته به منابع متفاوت است. منابع. نخستین بررسی تاریخ‌نگارانه از کشتار ورچلی توسط دومنیکو روچیا – از اعضای مقاومت و نمایندهٔ حزب عمل در کمیسیون پاکسازی تشکیل‌شده توسط کمیته آزادی‌بخش ملی محلی – انجام شد. که در اثر خود در سال ۱۹۴۹ "با عنوان «گیلیسمو ورچلی»" اسامی قربانیان و همچنین گزیده‌هایی از دفتر خاطرات ستوان
قربانیان و همچنین گزیده‌هایی از دفتر خاطرات ستوان «برونو پونزکی» از بریگادهای سیاه که در ورزشگاه نووارا بازداشت شده بود را منتشر کرد. پس از آن، سال‌ها این موضوع توسط تاریخ‌نگاران مورد بررسی قرار نگرفت؛ بنابراین، اخبار مربوط به این رویداد تنها در منابع پلیسی، قضایی و پارلمانی و همچنین در مقالات روزنامه‌نگاری باقی ماند: برخی از این مقالات به اواخر دههٔ ۱۹۴۰ بازمی‌گردند، در حالی‌که برخی دیگر به مناسبت درخواست‌های مختلف برای صدور مجوز تعقیب قضایی فرماندهان سابق مقاومت که به کشتار متهم بودند – و در این میان خود
مقاومت که به کشتار متهم بودند – و در این میان خود نمایندهٔ مجلس ایتالیا شده بودند – نوشته شدند. این رویداد توسط روزنامه‌نگار و نویسنده جیامپائولو پانسا در کتاب "«مقاومت در پیمونته: راهنمای کتابشناسی ۱۹۴۳–۱۹۶۳»" که در سال ۱۹۶۵ منتشر شد، و نیز توسط روزنامه‌نگار-تاریخ‌نگار جورجو پیزانو – کهنه‌سرباز جمهوری سوسیال ایتالیا – "«داستان جنگ داخلی در ایتالیا»" در سال ۱۹۷۲، ذکر شده است. در سال ۱۹۹۱، کلودیو پاوونه، مورخ و پارتیزان سابق، در کتاب خود با عنوان «جنگ داخلی» در این مورد نوشت. در سال ۱۹۹۶، مؤسسه تاریخ مقاومت
در این مورد نوشت. در سال ۱۹۹۶، مؤسسه تاریخ مقاومت و انجمن معاصر ورچلی «چینو موسکاتلی» جلد سوم اثری از چزاره برمانی در مورد تاریخ تیپ‌های گاریبالدی در والسزیا را برای چاپ فرستاد که در آن آنچه «حادثه ورچلی» نامیده می‌شود، بازسازی شده است. جیانپائولو پانزا در سال ۲۰۰۳ این رویداد را در چند صفحه از کتاب خود "خون شکست‌خوردگان" بازگو کرد و به‌طور صریح منابع خود را برمانی و پیِرانجلو پاوزی معرفی نمود؛ پاوزی روزنامه‌نگاری نزدیک به انجمن‌های وابسته به جمهوری اجتماعی ایتالیا بود که در سال ۲۰۰۲ نخستین نسخهٔ کتاب "ستون
بود که در سال ۲۰۰۲ نخستین نسخهٔ کتاب "ستون مورزرو" را منتشر کرده بود. سال بعد، روزنامه‌نگار و نویسنده رافائلو اوبولدی در مقالهٔ خود با عنوان "۲۵ آوریل ۱۹۴۵: روزهای نفرت و آزادی" به کشتار ورسچلی پرداخت و این رویداد را «کشتار بیمارستان روان‌پزشکی ورسچلی» نامید. زمینه تاریخی. جنگ آزادسازی در استان ورچلی. در استان ورچلی، اولین اقدام پارتیزانی در جنگ آزادسازی، حمله‌ای بود که در ۲ دسامبر ۱۹۴۳ علیه پادگانی از پیراهن سیاهان در ورلو سسیا انجام شد و پس از آن فاشیست‌ها اولین تلفات خود را در این منطقه گزارش کردند. در
اولین تلفات خود را در این منطقه گزارش کردند. در ۱۰ دسامبر، فاشیست دومی که با واحد خود در سرکوب اعتصابی در تولنیو درگیر بود، کشته شد. با این حال، روز بعد، برونو پونزکی، کمیسر حزب فاشیست جمهوری‌خواه در پونزونه دی تریورو، توسط پارتیزان‌ها کشته شد. این اقدامات پارتیزانی قبل و همراه با اعتصابات عمومی کارگران در مناطق بیله‌سه و والسزیا انجام شد. در ۱۹ دسامبر، لژیون تالیامنتو به ورچلی هجوم آورد که از طریق نصب اطلاعیه‌هایی تهدید به تیراندازی به ده گروگان در ازای هر سرباز جمهوری سوسیال ایتالیا یا سرباز آلمانی کشته
سرباز جمهوری سوسیال ایتالیا یا سرباز آلمانی کشته شده کرد. این تهدید برای اولین بار در ۲۲ دسامبر در بورگوزیا، پس از کشته شدن دو شبه‌نظامی از گردان 63 "M" در روز قبل، اجرا شد. تالیامنتو همچنین از همان روزهای اول فعالیت خود در این استان، مرتکب قتل‌عام، آتش‌سوزی و غارت شد. جنگ پارتیزانی در منطقه ورچلی با حضور واحدهای متعدد پارتیزانی در منطقه مشخص می‌شد که نه تنها در عملیات چریکی محلی کلاسیک، بلکه در عملیات رزمی میدانی کوهستانی و دشتی نیز شرکت داشتند و برخی موفقیت‌های محلی به‌طور متناوب با شکست همراه بود. علاوه
محلی به‌طور متناوب با شکست همراه بود. علاوه بر این، نیروهای پارتیزانی تلاش کردند برخی از مناطق استان را آزاد کنند و به صورت درون‌بوم و برون‌بوم واقعی در قلمرو تحت کنترل فاشیست‌های جمهوری‌خواه و آلمانی‌ها درآمدند: به عنوان مثال، جمهوری والسسیا و والسسرا که بین ژوئن و ژوئیه ۱۹۴۴ و سپس - دومی - از مارس ۱۹۴۵ آزاد بودند، این مورد را نشان می‌دهد. آخرین انتقام‌جویی که توسط فاشیست‌ها در استان انجام شد، در ۹ مارس ۱۹۴۵ در سالوسولا با تیراندازی به بیست یا بیست و یک پارتیزانی، در پاسخ به کمین پارتیزانی که در ۶ مارس در
در پاسخ به کمین پارتیزانی که در ۶ مارس در همان محل انجام شد و منجر به مرگ چهار فاشیست شد، رخ داد. آخرین ماه جنگ در منطقه ورچلی. تا اواسط آوریل ۱۹۴۵، آلمانی‌ها و فاشیست‌ها در مناطق بیلا و ورچلی حدود ۴۵۰۰ نفر داشتند که پارتیزان‌ها در منطقه‌ای که از نظر نظامی «بیلزه» نامیده می‌شد - که شامل ورچلی و اطراف آن نیز می‌شد - با آنها مخالف بودند. شش تیپ گاریبالدی، یک تیپ Giustizia e Libertà، یک تیپ پلیس و دو تیپ SAP. در ۱۸ آوریل در بیلا چند اعتصاب پراکنده رخ داد: با وجود واکنش سریع مقامات فاشیست در منطقه - به رهبری
وجود واکنش سریع مقامات فاشیست در منطقه - به رهبری رئیس استان میشل مورسرو - روز بعد اعتصاب گسترده شد و به دره موسو و والسسرا - که از مارس گذشته منطقه آزاد بود - نیز گسترش یافت، جایی که تظاهرات مردمی گسترده‌ای برگزار شد و طی آن فرماندهان پارتیزان فرانچسکو مورانینو و چینو موسکاتلی سخنرانی کردند. امتناع از کار تا ۲۰ آوریل ادامه داشت و سرانجام به آرامی از سر گرفته شد. در همین حال، در ۱۹ آوریل، نیروهای آلمانی و فاشیست یک حملهٔ نهایی را علیه واحدهای پارتیزانی آغاز کردند، با این هدف که مسیر گریزی بگشایند و
آغاز کردند، با این هدف که مسیر گریزی بگشایند و آماده‌سازی‌ها برای قیام را متوقف سازند. این حملهٔ حلقه‌ای که از بیه‌لا و ایورئا صورت گرفت، شامل تیپ ۷۵ «مافِفی»، تیپ‌های ۷۶ و ۱۸۳ از لشکر هفتم گاریبالدی «آئوسطا» و همچنین یک واحد از تیپ ۱۸۲ «کامانا» بود. پس از نبردهای سخت، در سپیده‌دم ۲۴ آوریل، آلمانی‌ها بیه‌لا را ترک کردند که بر اثر اعتصاب انقلابی فلج شده بود، در حالی‌که فاشیست‌ها همچنان در شهر ماندند. سپس، پس از مذاکرات طولانی با فرماندهی پارتیزان‌ها، به آنان اجازهٔ خروج داده شد: یک ستون فاشیستی متشکل از
اجازهٔ خروج داده شد: یک ستون فاشیستی متشکل از گردان‌های «پونتیدا» و «مونتبلو» از گارد ملی جمهوری‌خواه و چند واحد از بریگادهای سیاه بین ساعت ۲ تا ۴ بعدازظهر به سوی ورسچلی حرکت کردند. در ۲۵ آوریل، شهر بیه‌لا در آزادی خویش به پارتیزان‌ها ادای احترام کرد. نیروهای پارتیزان سپس تصمیم گرفتند در ورسچلی متمرکز شوند و عمدتاً از مسیر شهرک‌های کاوالیّا و سانتیا (که در شامگاه ۲۵ آوریل آزاد شده بودند) عبور کردند؛ نخستین درگیری‌های پراکنده در حومهٔ این شهر همان شب رخ داد. در همین حال، در ورسچلی نیروهایی از نقاط مختلف
در همین حال، در ورسچلی نیروهایی از نقاط مختلف منطقه گرد هم آمده بودند: علاوه بر یک پادگان متشکل از ۵۰۰ سرباز آلمانی، باقی‌ماندهٔ نیروهای جمهوری اجتماعی ایتالیا نیز حضور داشتند؛ از جمله چندین واحد از بریگادهای سیاه، سربازان لشکرهای «مونتروزا» و «لیتوریو»، سربازان گارد، افراد شبه‌نظامی «لژیون موتی» و گارد ملی جمهوری‌خواه، به همراه بازماندگانی از پادگان‌های مختلف؛ در مجموع حدود ۲٬۵۰۰ نفر. در کنار آنان، برخی خانواده‌هایشان نیز حضور داشتند. صبح روز ۲۶، مذاکراتی بین فرماندهان پارتیزان و مورسرو انجام شد: مورسرو
بین فرماندهان پارتیزان و مورسرو انجام شد: مورسرو پیشنهاد داد که در شهر نجنگند، اما این پیشنهاد با "اولتیماتوم" به فرستنده رد شد: تسلیم فاشیست‌ها یا خروج از ورچلی تا ساعت ۳ بعد از ظهر. بعد از ظهر، ستون فاشیست‌ها - شامل حدود ۲۰۰۰ سرباز و ۲۰۰ زن و کودک - شهر را ترک کرد. همچنین در بعد از ظهر روز ۲۶، پادگان آلمانی در ورچلی تسلیم شد: شهر آزاد شد. این ستون که بارها توسط پارتیزان‌ها مورد حمله قرار گرفته بود، در نزدیکی شهر کاستلاتزو نووارزه متوقف شد و صبح روز ۲۸ آوریل تسلیم شد. قتل‌عام سانتیا. استان ورچلی بعداً
آوریل تسلیم شد. قتل‌عام سانتیا. استان ورچلی بعداً توسط ستون قوی دیگری، متشکل از واحدهای آلمانی که از لیگوریا، تورین و دره آئوستا عقب‌نشینی می‌کردند، مورد حمله قرار گرفت و در ۲۸ آوریل شهرهای چیلیانو و ترونزانو ورچلی را اشغال کرد: در ۲۹ آوریل به بورگو داله، کاوالییا و سالوسولا رسید و بعداً عصر وارد سانتیا شد. بین ۲۹ و ۳۰ آوریل، آلمانی‌ها به برخی از مزارع اشغال شده توسط پارتیزان‌ها حمله کردند و همزمان مرتکب یک سری جنایات علیه غیرنظامیان شدند. در پایان نبرد، چهل و هشت کشته برجای ماند: بیست و یک پارتیزان و بیست
و هشت کشته برجای ماند: بیست و یک پارتیزان و بیست و هفت غیرنظامی. حمله بعدی نیروی هوایی متفقین علیه نیروهای آلمانی، فرمانده ستون، ژنرال هانس شلمر، را بر آن داشت تا تسلیم پیشنهادی به دست متفقین را بپذیرد. برخی قتل‌عام سانتیا را محرک قتل‌عام بعدی ورچلی می‌دانند. تسلیم آلمان. متفقین در تاریخ ۲ مه به ورچلی رسیدند. در همان روز، تسلیم آلمان در منطقه امضا شد که از ساعت ۰۰:۰۰ بامداد ۳ مه لازم‌الاجرا بود. امضاکننده سند تسلیم، سرهنگ هانس-گئورگ فالمولر، رئیس ستاد سپاه ۷۵ ارتش آلمان بود. از طرف متفقین، کاپیتان پاتریک
۷۵ ارتش آلمان بود. از طرف متفقین، کاپیتان پاتریک آموره از مأموریت متفقین در فرماندهی پارتیزان‌ها در منطقه و سرهنگ آمریکایی جان بریت حضور داشتند. از طرف پارتیزان‌ها، فلیچه ماوتینو «مونتی»، دومنیکو بریکارلو «والتر» و پریمو کوربلتی «تیمو»، نمایندگان فرماندهی‌های ایوریا، بیلا و آئوستا؛ از طرف CLN ایوریا، مهندس جولیو بورلو حضور داشتند. طبق گزارش ۴ مه، ۶۱۰۰۰ آلمانی و ۱۲۰۰۰ فاشیست تسلیم شده بودند. ستون مورسرو. تأسیس. بین ۲۳ تا ۲۶ آوریل ۱۹۴۵، نیروهای مسلح جمهوری اجتماعی ایتالیا که هنوز مسلح بودند، از پادگان‌های
اجتماعی ایتالیا که هنوز مسلح بودند، از پادگان‌های مختلف استان به ورچلی هجوم آوردند و خود را تحت فرماندهی میشل مورسرو، رئیس استان، قرار دادند. گردان تهاجمی «پونتیدا» از گارد ملی جمهوری‌خواه (GNR) که از بیلا رسیده بود، نیز به آنها پیوست. غیرنظامیان و خانواده‌هایشان نیز به شبه‌نظامیان پیوستند، که به اصطلاح «ستون مورسرو» متشکل از بیش از ۲۰۰۰ نفر را تشکیل می‌دادند. هدف رسیدن به نووارا و سپس حرکت به سمت استحکامات والتلینا بود. این ستون شامل بقایای واحدهای زیر بود: این ستون حدود ساعت ۳ بعد از ظهر روز ۲۶ آوریل
بود: این ستون حدود ساعت ۳ بعد از ظهر روز ۲۶ آوریل ۱۹۴۵، تحت فرماندهی مورسرو و سرهنگ فراکاسی، فرمانده کل نیروهای مسلح، حرکت کرد. هنگام خروج از شهر، در نزدیکی پل رودخانه سسیا، هدف آتش سنگین تفنگ قرار گرفت که با بی‌نظمی پاسخ داده شد. در بقیه روز، ستون به آرامی در مسیر نووارا به بیاندراته حرکت کرد، جایی که درگیر تبادل آتش جدید با پارتیزان‌ها شد. صبح زود، پس از گذراندن شب در راهپیمایی، ستون به کاستلاتزو نووارزه رسید. تسلیم. ستون صبح روز ۲۷ آوریل به کاستلاتزو نووارزه رسید و در آنجا در قلعه محلی مستقر شد، قلعه‌ای
رسید و در آنجا در قلعه محلی مستقر شد، قلعه‌ای که پارتیزان‌های تیپ ۸۲ «اوسلا» چندین بار آن را محاصره و مورد حمله قرار دادند و دو نفر را در این درگیری از دست دادند. سپس تصمیم گرفته شد که چند افسر برای ملاقات با پارتیزان‌ها فرستاده شوند تا در مورد عبور آزاد به اولجیو، جایی که قرار بود از تیچینو عبور کنند، صحبت کنند. قرار بود مذاکرات ساعت ۱۲ ظهر آغاز شود. پس از برقراری آتش‌بس به پیشنهاد وکیل لئونی، مذاکرات پرشوری آغاز شد که در جریان آن پارتیزان‌ها خواستار تسلیم ستون شدند. برای ارزیابی درخواست پارتیزان‌ها، ساعت
ستون شدند. برای ارزیابی درخواست پارتیزان‌ها، ساعت ۴ بعد از ظهر، فرماندهان ستون ، شورای جنگ را تشکیل دادند که در "سالن مشاوره" در تالار شهر تشکیل جلسه داد و علاوه بر فرماندار مورسرو، تمام افسران عالی‌رتبه نیز در آن شرکت داشتند. نمایندگان پارتیزان‌ها به تالار شورا راه یافتند و پیشنهاد دادند که هیئتی از افسران جمهوری‌خواه را به نووارا اسکورت کنند تا تسلیم پادگان شهر را تأیید کرده و با نمایندگان کمیته آزادی ملی ملاقات کنند. سپس آنها نزد کاپیتان نووارا، آنجلو نسی (از "روگینه") و کاپیتان پائولو پاسکوالینی (از
نسی (از "روگینه") و کاپیتان پائولو پاسکوالینی (از "پونتیدا") رفتند که پس از بازگشت به کاستلاتزو نووارسه، پیشنهادات CLN را ابلاغ کردند: تسلیم با افتخار اسلحه، حق افسران برای حفظ سلاح‌های خدمتی خود و ضمانت‌نامه برای سربازان که اجازه بازگشت آنها را به خانواده‌هایشان یا به مکان مورد نظر می‌دهد. مورسرو و سرهنگ فراکاسی سرانجام تصمیم گرفتند شرایط تسلیم را بپذیرند، اما این تصمیم توسط افسران که به پارتیزان‌ها اعتماد نداشتند و متقاعد شده بودند که می‌توانند تا رسیدن متفقین مقاومت کنند، به چالش کشیده شد. همان شرایط
متفقین مقاومت کنند، به چالش کشیده شد. همان شرایط تسلیم در همان ساعات توسط یک پادگان آلمانی در همان نزدیکی پذیرفته شد. روز بعد، ۲۸ آوریل، تسلیم ستون به نیروهای پارتیزانی و تحویل سلاح‌ها، که بسیاری از آنها قبلاً غیرقابل استفاده شده بودند، انجام شد. فرمانده مورسرو توسط پارتیزان‌ها دستگیر و به ورچلی منتقل شد، جایی که در آنجا زندانی شد. زندانیان، که از زنان و کودکان جدا شده بودند، به نووارا منتقل شدند و توسط پارتیزان‌ها در ورزشگاه ویاله آلکاروتی، که در آن روزها به عنوان اردوگاه کار اجباری استفاده می‌شد، زندانی
به عنوان اردوگاه کار اجباری استفاده می‌شد، زندانی شدند. در طول انتقال، علیرغم شرایط تسلیم، حتی افسران نیز از سلاح‌های خود که تا آن زمان نگه داشته شده بودند، محروم شدند. در مجموع ۱۵۰۰/۱۸۰۰ زندانی در داخل استادیوم نووارا متمرکز شده بودند و زیر چادرهای سرهم‌بندی‌شده در معرض دید بازار سرپوشیده در طرف مقابل زندگی می‌کردند، که به نوعی محل تجمع شهروندان و تماشاگران برای اظهار نظرهای خصمانه تبدیل شده بود. شرایط بهداشتی به‌طور فزاینده‌ای ناپایدار شد و بلافاصله دستگیری‌ها آغاز شد: هر روز چند افسر فاشیست برای بازجویی
آغاز شد: هر روز چند افسر فاشیست برای بازجویی برده می‌شدند و برخی از آنها به‌طور خلاصه محاکمه و اعدام می‌شدند. قتل‌عام. اولین خروج زندانیان از اردوگاه نووارا و اولین کشتارها. در چندین مورد، پارتیزان‌ها چندین گروه از زندانیان را از ورزشگاه نووارا ربوده و به مراکز دیگر منتقل کردند؛ بزرگ‌ترین تصرف با قتل‌عام در بیمارستان روانی پایان یافت. در اول ماه مه، برجسته‌ترین چهره‌های رژیم فاشیستی سرنگون‌شده، مانند افسر سابق فدرال ورچلی و فرمانده تیپ سیاه «برونو پونزکی»، گاسپاره برتوزی، و سرهنگ فراکاسی دستگیر شدند: همه
گاسپاره برتوزی، و سرهنگ فراکاسی دستگیر شدند: همه آنها مورد ضرب و شتم و زخمی قرار گرفتند. همان شب فراکاسی دوباره دستگیر شد، این بار توسط مأموران آمریکایی که او را به اردوگاه کار اجباری کولتانو منتقل کردند. بعداً - همان‌طور که در دفتر خاطرات یک ستوان تیپ سیاه «برونو پونزکی» ویرایش شده توسط دومنیکو روچیا گزارش شده است - حدود چهل افسر فرماندهی نظامی ورچلی از اردوگاه نووارا دستگیر و به پادگان «کونته دی تورینو» در ورچلی منتقل شدند. پس از ورود، آنها مورد ضرب و شتم قرار گرفته و در اتاق‌های بازداشت ساختمان حبس
شتم قرار گرفته و در اتاق‌های بازداشت ساختمان حبس شدند، در حالی که پارتیزان‌ها تمام اموال و دارایی‌های آنها را مصادره کردند. برخی در نتیجه خشونت معلول یا فوت شدند، برخی دیگر منتقل و بعداً اعدام شدند، در حالی که بازماندگان در ۱۳ مه به کولتانو منتقل شدند. همچنین در اول ماه مه، میشل مورسرو، که قبلاً در ورچلی زندانی شده بود، برای محاکمه توسط دادگاه جنگی به نووارا برده شد، اما دادگاه خود را فاقد صلاحیت اعلام کرد و او را بازگرداند. سپس او در دوم ماه مه به دادگاه جنگی در ورچلی آورده شد، جایی که حدود ساعت ۱۲:۳۰ بعد
در ورچلی آورده شد، جایی که حدود ساعت ۱۲:۳۰ بعد از ظهر به اعدام محکوم شد و کمی بعد در خارج از گورستان بیلیم شهر به همراه پنج فاشیست دیگر از جمله "پودستا" آنجلو مازوکو، تیرباران شد. در ۳ مه، دوازده سرباز فاشیست با دستور جعلی از فرماندهی گروه پارتیزانی از استادیوم نووارا ربوده، سپس تیرباران و به کانال کاوور انداخته شدند. در همان روز، دولت نظامی متفقین سرزمین‌های اشغالی به ریاست کاپیتان آمریکایی فرد دی آنجلیس در نووارا مستقر شد. در ۸ مه، اجساد بیشتری از سربازان فاشیست از کانال کوینتینو سلا، شاخه‌ای از کانال
فاشیست از کانال کوینتینو سلا، شاخه‌ای از کانال کاوور، بیرون کشیده شد. در همین حال، اولین نیروهای متفقین شروع به ورود به نووارا کردند و در ۱۳ مه، آنها همچنین شروع به استقرار در ورزشگاه کردند و نظارت بر زندانیان را از پارتیزان‌ها به دست گرفتند. بین ۱۶ تا ۱۸ مه، زندانیان نووارا توسط متفقین دستگیر شدند که از چهارده کامیون برای حمل و نقل استفاده می‌کردند: نه کامیون از ورزشگاه و پنج کامیون از پادگان تامبورینی. مردان عمدتاً به بولونیا منتقل شدند و از آنجا به مکان‌های مختلفی از جمله کولتانو دسته‌بندی شدند، در حالی
مختلفی از جمله کولتانو دسته‌بندی شدند، در حالی که زنان (که سوار بر دو کامیون بودند) به میلان منتقل شدند تا در اختیار ارتش پنجم برای پاکسازی آوار و سایر کارها قرار گیرند. انتقال به بیمارستان روانی و اعدام‌های دسته‌جمعی. در ۱۲ مه، گروهی از پارتیزان‌های تیپ ۱۸۲ گاریبالدی «پیترو کامانا» با یک اتوبوس و یک کامیون به سمت نووارا حرکت کردند و لیستی از ۱۷۰ زندانی فاشیست را که قرار بود تحویل داده شوند، در اختیار داشتند. آنها با رسیدن به محل، فاشیست‌های موجود در لیست را با حضور و غیاب احضار کردند: آنها در مجموع ۷۵ نفر
با حضور و غیاب احضار کردند: آنها در مجموع ۷۵ نفر را شناسایی کردند، آنها را سوار وسایل نقلیه کردند و به ورچلی بردند، و پس از بیرون راندن کارکنان بیمارستان، آنها را در بیمارستان روانی محلی حبس کردند. در آنجا آنها به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و به گروه‌هایی تقسیم شدند. بین بعد از ظهر ۱۲ مه و ساعات اولیه ۱۳ مه، اکثر زندانیان به شرح زیر اعدام شدند: بخش عمده‌ای از زندانیان به جرجیو، شهری در استان ورچلی، منتقل شدند و در نیمه‌شب روی پل کانال کاور در نور چراغ‌های دو کامیون کشته شدند. تعداد قربانیان گزارش شده
دو کامیون کشته شدند. تعداد قربانیان گزارش شده توسط منابع از حداقل ۲۰ تا حداکثر ۵۰ نفر متغیر بود. اجساد آنها به آب انداخته شد: برخی از آنها تنها پس از چند روز و در برخی موارد چندین کیلومتر پایین‌تر از محل کشته شدنشان پیدا شدند. به گفته دادستانی تورین، دوازده زندانی از بیمارستان روانی ورچلی به زندان قضایی محلی منتقل شدند و بعداً با شهادت خود به بازسازی وقایع کمک کردند. قربانیان. تعداد دقیق قربانیان مشخص نیست. ستاد پلیس ورچلی نام پنجاه و یک نفر را ذکر کرد، اما دفتر دادستانی عمومی تورین در سال ۱۹۴۹ این فرضیه
دفتر دادستانی عمومی تورین در سال ۱۹۴۹ این فرضیه را مطرح کرد که با توجه به اینکه «در آب‌های کانال کاور، در آبراه‌های وِوِری، حدود پنجاه جسد در نیمه دوم سال ۱۹۴۵ از آب بیرون کشیده شد [...]؛ از ۷۵ نفری که در نووارا پیدا شدند، کمی بیش از دوازده نفر جان خود را از دست دادند؛ و اینکه سایر سربازان فاشیست که در خارج از اردوگاه کار اجباری نووارا دستگیر شده بودند، در همان شب ۱۲ مه جان باختند.» این موضوع در دوران اخیر فقط توسط انجمن‌های پیشکسوتان جمهوری اجتماعی ایتالیا یا نویسندگانی از حوزه‌های سیاسی مرتبط مورد توجه
یا نویسندگانی از حوزه‌های سیاسی مرتبط مورد توجه قرار گرفته است: تعداد قربانیان در چنین مواردی به حدود شصت و پنج نفر می‌رسد. پنجاه و یک نام ارائه شده توسط ستاد پلیس ورچلی به شرح زیر است: عاملان ادعایی، پیگرد قانونی و جنجال سیاسی. علیرغم اینکه تحقیقات در مورد این پرونده از سال ۱۹۴۶ آغاز شده بود، روند قضایی مربوط به کشتار زندانیان ورچلی هرگز به مرحله محاکمه نرسید: در نتیجه، هیچ محکومیتی برای قتل‌عام ۱۲–۱۳ مه وجود ندارد. در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۹، چیاچیا، دادستان کل دادگاه تورین، از طریق وزیر گریس و دادگستری گراسی،
دادگاه تورین، از طریق وزیر گریس و دادگستری گراسی، درخواستی برای اجازه ادامه محاکمه علیه نمایندگان مورانینو و اورتونا، هر دو از حزب کمونیست ایتالیا، در رابطه با قتل‌عام به رئیس مجلس نمایندگان، گرونچی، ارسال کرد. جرم ادعایی، قتل عمد مداوم بود. کیفرخواست به صراحت به "کشتار دسته جمعی" که "با بی‌رحمی" "۵۱ شبه‌نظامی فاشیست" انجام شد، اشاره داشت. این شبه‌نظامیان "پس از تسلیم شدن به نیروهای جنبش مقاومت ایتالیا [...] دیگر مانع یا سدی برای پایان مبارزه علیه فاشیسم نبودند." طبق فرضیه اتهامی دادستان، قتل‌عام به عناصر
طبق فرضیه اتهامی دادستان، قتل‌عام به عناصر تیپ ۱۸۲ گاریبالدی تحت فرمان جولیو کاسولارو (فرمانده) و جیووانی بالتارو (کمیسر سیاسی) نسبت داده می‌شد، در حالی که محرکان دو رهبر پارتیزانی بودند که به ترتیب با نام‌های مرسوم «لونگو» (سیلویو اورتونا) و «گمیستو» (فرانچسکو مورانینو) در فرماندهی‌های منطقه بیلا و ورچلی شناخته می‌شدند. تعداد کل متهمان در ایالت به بیست و هفت نفر رسید.همچنین طبق گفته دفتر دادستانی عمومی تورین، اورتونا در جریان تحقیقات ظاهراً «صراحتاً اعتراف کرده است که از طرف فرماندهی منطقه بیلا دستور
کرده است که از طرف فرماندهی منطقه بیلا دستور دستگیری و کشتن زندانیان را داده است»، در حالی که «مورانینو توسط رئیس ستاد خود، آتیلا (کلمبو رمو)، به عنوان کسی که در سمت خود به عنوان فرمانده میدان ورچلی، به همراه آتیلا و معاون فرمانده «اسپارتانو» دستور تحویل همان زندانیان به نیروهای تیپ ۱۸۲ گاریبالدی را نوشته و امضا کرده است، معرفی شده است.» پیش از درخواست مجوز برای ادامهٔ روند رسیدگی، بحث‌هایی در مورد روند قضایی آغاز شده علیه عاملان قتل‌عام ورچلی در جلسهٔ مجلس نمایندگان در ۲۵ فوریه ۱۹۴۹ مطرح شده بود. این بحث
نمایندگان در ۲۵ فوریه ۱۹۴۹ مطرح شده بود. این بحث تقریباً منحصراً بر پروندهٔ اخیر محکومیت خفیف یونیو والریو بورگزهمتمرکز بود که به فرماندهٔ سابق دهمین MAS اجازه داده بود فوراً از زندان آزاد شود و واکنش بسیاری از نمایندگان را برانگیخت. در آن زمان، لوئیجی لونگو (از حزب کمونیست ایتالیا) اظهار داشت که کشته‌شدگان ورچلی ظاهراً «مهاجمان، شکنجه‌گران و راهزنان فاشیست» بوده‌اند و قتل آنها با «دستورالعمل‌های شورشی» توجیه می‌شود، که نجات جان تنها کسانی از فاشیست‌های نازی را که تسلیم شده‌اند «اگر شخصاً مرتکب جنایات جدی
را که تسلیم شده‌اند «اگر شخصاً مرتکب جنایات جدی علیه جنبش آزادی‌بخش ملی نشده باشند» را پیش‌بینی می‌کرد. یادبود. دو بنای یادبود به یاد کشته‌شدگان برپا شد: یادبودی در کنار پل روی کانال کاور در جرجیو، و یک سنگ یادبود گرانیتی در محوطه باز جلوی بیمارستان روان‌پزشکی ورچلی. هر دو بنای یادبود دارای نوشته روی سنگ قبر یکسانی هستند؛ سنگ یادبود ورچلی نیز حاوی تقدیمی به سربازان کشته‌شده است. انجمن‌های تقلیل‌گرا هر ساله با برگزاری مراسم عشای ربانی در اردوگاه نووارا و بزرگداشت‌هایی در مکان‌هایی که این قتل‌عام رخ داده
بزرگداشت‌هایی در مکان‌هایی که این قتل‌عام رخ داده است، یاد این قتل‌عام را گرامی می‌دارند.
ماگه رحمانی (زادهٔ ۱۳۱۶ خورشیدی/۱۹۳۷ در مسکو، مقیم لندن) زن نویسنده و پژوهشگر افغانستانی است که به‌عنوان نخستین زن صاحب اثر مکتوب در عرصه داستان‌نویسی معاصر افغانستان شناخته می‌شود. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در کابل گذراند و در دههٔ ۱۳۳۰ خورشیدی نخستین داستان‌های خود را منتشر کرد. رحمانی در سال ۱۹۶۰م افغانستان را ترک گفت و تا پایان عمر به کشور بازنگشت. او در تبعید، زندگی فرهنگی و ادبی خود را ادامه داد و آثاری در زمینهٔ ادبیات داستانی و پژوهشی به زبان‌های فارسی و روسی نگاشت. نوشته‌های او جایگاه ویژه‌ای
فارسی و روسی نگاشت. نوشته‌های او جایگاه ویژه‌ای در تاریخ ادبیات زنان افغانستان دارند. زندگی. ماگه رحمانی فرزند عبدالرحمن رحمانی، مستشار وزارت امور خارجه افغانستان و از اعضای جنبش مشروط‌خواهان دوم، و مادرش ایرینا، بانویی روسی، بود. تنها سه ماه پس از تولدش، خانواده به افغانستان بازگشتند. دوران کودکی و تحصیل او در کابل گذشت. در سال ۱۹۶۰ میلادی افغانستان را ترک کرد و دیگر به کشور بازنگشت. او پس از ازدواج با رابرت بروس، کارمند سازمان ملل متحد، همراه خانواده در کشورهای و شهرهای مختلفی چون هند، غزه، دمشق، قبرس و
و شهرهای مختلفی چون هند، غزه، دمشق، قبرس و فرانسه زندگی کرد و سرانجام در لندن اقامت گزید. فعالیت‌ها. ماگه رحمانی از نخستین زنان نویسنده در افغانستان بود که با انتشار داستان‌های کوتاه در مطبوعات دههٔ ۱۳۲۰ خورشیدی شناخته شد. او در کنار نویسندگی، در حوزهٔ آموزش و ترجمه نیز فعال بود. مدتی به‌عنوان معلم زبان و سپس مترجم زبان روسی و فرانسوی در کابل کار کرد و بعدها در دفاتر سازمان ملل متحد به‌عنوان مترجم فعالیت داشت. او از معدود زنانی بود که در نیمهٔ قرن بیستم در عرصهٔ فرهنگی و مطبوعاتی افغانستان حضور جدی داشت.
عرصهٔ فرهنگی و مطبوعاتی افغانستان حضور جدی داشت. آثار. نخستین داستان او با عنوان «دوست بدبختم» در سال ۱۳۲۷ خورشیدی منتشر شد. پس از آن، داستان‌های کوتاه دیگری از او از جمله «حسرت زندگی»، «معلمهٔ تاریخ»، «حسن و خرد» و «آرزوهای بی‌نتیجه» در نشریهٔ آریانا به چاپ رسید. محور اصلی آثار او مسائل اجتماعی و تربیتی زنان و دختران بود. در سال ۱۹۹۸ میلادی نیز زندگی‌نامهٔ خود را نگاشت که بخشی از آن به تجربه‌های شخصی و مهاجرتش اختصاص دارد.
استفانو سیلینتی (؛ ۱۷ ژانویه ۱۸۹۸ – ) یک بانکدار و سیاستمدار ایتالیایی بود که از ۱۸ ژوئن تا ۱۲ دسامبر ۱۹۴۴ به عنوان وزیر دارایی خدمت کرد. او تا زمان مرگش چندین سمت بانکی بر عهده داشت. زندگی اولیه و تحصیلات. سیلینتی از یک خانواده روشنفکر بورژوازی بود. او در ۱۷ ژانویه ۱۸۹۸ در ساساری به دنیا آمد. پدرش آلبرتو سیلینتی وکیل و مادرش فرانچسکا کونتی بود. او در سال ۱۹۲۱ مدرک حقوق گرفت. دوران کاری و فعالیت‌ها. پس از پایان دبیرستان، سیلینتی در یک بانک محلی در ساساری مشغول به کار شد. او در جنگ جهانی اول به عنوان ستوان