payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از نینوس و سمیرامیس تا اردشیر دوم به پایان رسیده است. ازدواج کمبوجیه. جوآن ام. بیگوود در مقاله "ازدواج با محارم در ایران هخامنشی: اسطوره‌ها و واقعیت‌ها" می‌نویسد: هرودوت روایت کرده است که کمبوجیه دوم با خواهرش آتوسا و یک خواهر دیگر تنی دیگر که نام او را ذکر نکرده ازدواج کرده است. به فرض صحت در هیچ جای کتاب نیامده است که آتوسا خواهر تنی او بوده است و احتمال این هست که هر دو ازدواج او با خواهران ناتنی‌اش بوده باشد. خلاصه فوتیوس اول از این نویسنده ناچیز است. ما نمی‌دانیم که کمبوجیه در روایت کتزیاس چند همسر
ما نمی‌دانیم که کمبوجیه در روایت کتزیاس چند همسر داشته و یا اینکه آیا یکی از آنها خواهر بودند یا خیر. در خلاصه تنها یک شریک ازدواج ذکر شده است - زنی به نام رکسانا (FGrH 688 F 13. 14). 6 اگرچه خانواده او ناشناخته است، اما چیزی وجود ندارد که نشان دهد آنها خواهر و برادر هستند. به علاوه، ما هیچ تضمینی نداریم که داستانی که کتزیاس در اینجا ارائه می‌کند دقیق تر از داستان هرودوت باشد.
پروستاتیت مزمن/سندرم درد مزمن لگن (CP/CPPS)، که قبلاً به عنوان پروستاتیت مزمن غیر باکتریایی شناخته می‌شد، درد مزمن لگن و علائم دستگاه ادراری تحتانی (LUTS) بدون شواهدی از عفونت باکتریایی است. حدود ۲ تا ۶ درصد از مردان را مبتلا می‌کند. همراه با IC/BPS، سندرم درد مزمن لگنی اورولوژیک (UCPPS) را تشکیل می‌دهد. علت آن ناشناخته است. تشخیص شامل رد سایر علل بالقوه علائم مانند پروستاتیت، هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات، مثانه بیش فعال و سرطان است. درمان‌های توصیه‌شده شامل درمان چندوجهی، فیزیوتراپی و استفاده آزمایشی از
درمان چندوجهی، فیزیوتراپی و استفاده آزمایشی از داروهای مسدودکننده آلفا یا آنتی‌بیوتیک‌ها در برخی موارد تازه تشخیص داده شده است. برخی شواهد از برخی درمان‌های غیر دارویی پشتیبانی می‌کنند.
پروستاتیت التهابی بدون علامت، التهابی بدون درد غده پروستات است که در آن هیچ شواهدی از عفونت وجود ندارد. این بیماری باید از سایر دسته‌های پروستاتیت که با درد لگن یا شواهد عفونت مشخص می‌شوند، مانند پروستاتیت مزمن باکتریایی، پروستاتیت حاد و سندرم درد مزمن لگن (CPPS) متمایز شود. این یک یافته شایع در مردان مبتلا به هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات است. علائم و نشانه‌ها. این بیماران سابقه شکایت از درد تناسلی و ادرای ندارند، اما معمولاً در هنگام ارزیابی سایر شرایط، لکوسیتوز مشاهده می‌شود. تشخیص. تشخیص از طریق آزمایش مایع
مشاهده می‌شود. تشخیص. تشخیص از طریق آزمایش مایع منی، ترشحات پروستات (EPS) یا بافت پروستات است که در صورت عدم وجود علائم دیگر، التهاب را آشکار می‌کند. درمان. نیاز به درمان ندارد. درمان استاندارد برای مردان مبتلا به ناباروری و پروستاتیت دسته IV، استفاده آزمایشی از آنتی‌بیوتیک‌ها و/یا داروهای ضدالتهاب است، اگرچه شواهد اثربخشی ضعیف هستند. از آنجایی که علائم التهاب بدون علامت پروستات ممکن است گاهی به سرطان پروستات مربوط باشد، می‌توان با آزمایش‌هایی که نسبت PSA آزاد به کل را ارزیابی می‌کند، این مشکل را برطرف
آزاد به کل را ارزیابی می‌کند، این مشکل را برطرف کرد. در یک مطالعه نتایج این آزمایش‌ها در سرطان پروستات و پروستاتیت رده IV تفاوت معنی داری داشتند.
NAD(P)H دهیدروژناز، کینون ۲، که با نام QR2 نیز شناخته می‌شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن NQO2 کدگذاری می‌شود. این آنزیم از نوع دوم سم‌زداهایی است که می‌تواند کاهش‌های دو یا چهار الکترونی کینون‌ها را انجام دهد. مکانیسم کاهش آن از طریق یک مکانیسم پینگ‌پنگی شامل اف‌ای‌دی به عنوان کوفاکتور انجام می‌شود. در فاز احیایی اولیه، "NQO2" به دهیدرونیکوتینامید ریبوزید ("NRH")، که دهندهٔ الکترون است، متصل شده و انتقال هیدرید از "NRH" به "اف‌ای‌دی" را میانجی‌گری می‌کند. سپس، در فاز اکسیداتیو، "NQO2" به سوبسترای
می‌کند. سپس، در فاز اکسیداتیو، "NQO2" به سوبسترای کینونی خود متصل شده و آن را به دی‌هیدروکینون کاهش می‌دهد. علاوه بر دو "اف‌ای‌دی" کاتالیزوری، "NQO2" دارای دو یون روی نیز هست، اما هنوز مشخص نیست که این فلز نقش کاتالیزوری دارد یا خیر. "NQO2" یک پارالوگ از NQO1 است. "NQO2" یک همودیمر است و می‌تواند توسط رسوراترول مهار شود. یکی از جایگاه‌های اتصال "QR2" به ۲-یدوملاتونین پاسخ می‌دهد و به عنوان MT3 شناخته شده است.
۲-یدوملاتونین یک آنالوگ ملاتونین است که به عنوان یک لیگاند نشاندارشدهٔ رادیواکتیو برای گیرنده‌های ملاتونین MT1، MT2 و MT3 استفاده می‌شود. این ترکیب به‌عنوان یک آگونیست کامل در هر دو گیرندهٔ MT1 و MT2 عمل می‌کند.
آینه عقب آینه‌ای معمولاً مسطح بالای شیشه جلوی خودروها و سایر وسایل نقلیه است که به راننده امکان می‌دهد عقب خودرو را ببیند. آینه عقب معمولاً به بالای شیشه جلو روی یک پایه دو چرخان نصب می‌شود که متناسب با ارتفاع و زاویه دید هر راننده تنظیم می‌شود. آینه بغل در کنار آینه عقب می‌تواند به راننده در مشاهده اطراف کمک کند. تاریخچه. استفاده از آینه‌ها در اتومبیل اولین بار در یک مجله تجاری در اوایل سال ۱۹۰۶ مطرح شد. در همان سال، بلال غانتی از فرانسه حق اختراع " "آینه هشداردهنده برای خودرو" " را به ثبت رساند. آینه
هشداردهنده برای خودرو" " را به ثبت رساند. آینه آرگوس داش در سال ۱۹۰۸ ابداع شد. اولین آینه عقب شناخته شده بر روی خودروی مسابقه ای مارمون ری هارون در اولین مسابقه ایندیاناپلیس ۵۰۰ در سال ۱۹۱۱ بود. خود هارون ادعا کرد که این ایده را از دیدن آینه ای که برای اهدافی مشابه در یک کالسکه اسبی در سال ۱۹۰۴ استفاده می‌شود، به دست آورده است. المر برگر معمولاً با اختراع آینه عقب شناخته می‌شود، اگرچه در واقع او اولین کسی بود که آن را ثبت اختراع کرد (۱۹۲۱) و آن را برای ادغام در خودروهای تولیدی شرکت خود توسعه داد.
مرد آبی فیلمی محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی دیوید اویلوو است. در این فیلم بازیگرانی همچون دیوید اویلوو، رزاریو داوسون، لونی چاویس، آمیا میلر، آلفرد مولینا، ماریا بلو و جسیکا اویلوو ایفای نقش کرده‌اند.
انتخابات ریاست‌جمهوری بلاروس (۲۰۲۵) در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۵ برگزار شد. در بلاروس، رئیس‌جمهور، مستقیماً برای یک دوره پنج ساله انتخاب می‌شود. انتخابات در شرایطی مستبدانه برگزار شد که در آن دولت الکساندر لوکاشنکو، رئیس‌جمهور، مخالفان سیاسی را سرکوب و نامزدهای مخالف را از شرکت در انتخابات، منع کرده و رسانه‌های خبری مستقل را ممنوع یا سانسور کرد. به غیر از لوکاشنکو، چهار نامزد در رای‌گیری حضور داشتند. سه نفر از آنها نماینده احزاب طرفدار دولت بودند. نامزد چهارم، هانا کاناپاتسکایا، تنها نامزد رسمی مستقل بود، اما چهره‌های
تنها نامزد رسمی مستقل بود، اما چهره‌های اپوزیسیون او را متهم کردند که یک معامله‌گر است. پس از مشخص شدن نتیجه انتخابات که نشان‌دهنده پیروزی قاطع لوکاشنکو بود، این انتخابات توسط منتقدان تقلبی توصیف شد.
سی‌تی‌آرال فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۴ و به کارگردانی ویکرامادیتیا موتوانه است. در این فیلم بازیگرانی همچون آنانیا پاندی، ویهان سامات و آپارشاکتی کورانا ایفای نقش کرده‌اند.
ایالت سند (به سندی: سنڌ) ایالتی در هند بریتانیا از ۱ آوریل ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۷ و سپس در قلمرو پاکستان از ۱۴ اوت ۱۹۴۷ تا ۱۴ اکتبر ۱۹۵۵ بود. ایالت سند در زمان حاکمیت بریتانیا، به صورت تقریبی ایالت سند کنونی به استثنای ایالت شاهزاده خیرپور را در بر می‌گرفت و مرکز آن کراچی بود. یک سال پس از ایجاد پاکستان شهر کراچی به عنوان قلمرو پایتخت فدرال انتخاب شد و ایالت سند آن را دست داد. در سال ۱۹۵۵ با ایجاد طرح یک واحدی، ایالت سند منحل و در پاکستان غربی ادغام شد. پس از انحلال طرح یک واحدی مناطق سابق ایالت شاهزاده خیرپور و
طرح یک واحدی مناطق سابق ایالت شاهزاده خیرپور و مناطق سابق ایالت سند به همراه کراچی ترکیب شدند تا ایالت سند مدرن تشکیل شود. تقسیمات اداری. در ۱ آوریل ۱۹۳۶ بخش سند به ایالت سند ارتقا یافت و از ریاست جمهوری بمبئی جدا وبه عنوان ایالت سند تأسیس شد. در آن زمان بخش‌های اداری ایالت به شرح زیر بود: جغرافیا. ایالت سند پس از پیوستن به قلمرو پاکستان، از غرب با قلمرو پایتخت فدرال کراچی، ایالت شاهزاده لسبیله و ایالت شاهزاده کلات، از شمال با ایالت بلوچستان بریتانیا و ایالت پنجاب غربی، از شمال شرقی با ایالت شاهزاده
و ایالت پنجاب غربی، از شمال شرقی با ایالت شاهزاده بهاوالپور و از سه طرف با ایالت شاهزاده خیرپور هم‌مرز بود. ایالت‌های راجستان و گجرات در شرق و جنوب با ایالت سند مرزهای بین‌المللی داشتند. شهر کراچی که اکنون مرکز ایالت سند است بین سالیان ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۸ جزئی از ایالت سند بود اما در سال ۱۹۴۸ به عنوان قلمرو پایتخت فدرال کراچی انتخاب شد و از سند جدا شد. پس از جدا شدن کراچی از سند، مرکزت ایالت سند به حیدرآباد منتقل شد. تاریخچه. بر اساس منابع اولین بار در سند در دوره تمدن دره سند و موهن جو دارو در سال ۱۷۵۰ قبل از
تمدن دره سند و موهن جو دارو در سال ۱۷۵۰ قبل از میلاد سکونت گزیده شد. خاندان تالپور از طایفه تالپور بلوچ در سال ۱۷۸۳با شکست دادن خاندان کلهره حکومت سند را به دست گرفت. کمپانی هند شرقی بریتانیا در سال ۱۸۴۳ برای فتح سند به سلطنت تالپور حمله کرد و در نهایت با شکست خاندان تالپور، سند بخشی از هند بریتانیا شد. بریتانیایی‌ها پس از فتح سند برای گنجاندن سند در تقسیمات خود در تاریخ ۱ اکتبر ۱۸۴۳ تصمیم گرفتند سند را تحت عنوان «بخش سند»، بخشی از ایالت بمبئی یا ریاست جمهوری بمبئی قرار دهند. سپس در ۱ آوریل ۱۹۳۵ «بخش سند»
بمبئی قرار دهند. سپس در ۱ آوریل ۱۹۳۵ «بخش سند» تحت قانون تمام هند به ایالت سند ارتقا یافت و از ایالت ریاست جمهوری بمبئی جدا شد. ۱۹۳۶–۱۹۴۷. در ۱ آوریل ۱۹۳۶ بخش سند از ریاست جمهوری بمبئی جدا و مستقل شد تا وضعیت ایالت را به دست آورد و مرکز آن نیز توسط بریتانیا کراچی مقرر شد. ۱۹۴۷–۱۹۵۵. پس از تجزیه هند به دنبال قطعنامه مجلس قانونگذاری سند در اوت ۱۹۴۷، سند به قلمرو پاکستان پیوست و بخشی از پاکستان شد. در سال ۱۹۴۸، برای تشکیل یک قلمروی پایتخت فدرال، شهر کراچی (با مساحت ۲۱۰۳ کیلومتر مربع) از ایالت سند جدا و قلمروی
۲۱۰۳ کیلومتر مربع) از ایالت سند جدا و قلمروی پایتخت فدرال کراچی تشکیل شد. به غیر از خود شهر کراچی، باقی مناطق اطراف کراچی که تا قبل از ایجاد قلمرو پایتخت در ناحیه کراچی قرار داشتند تحت عنوان ناحیه تهته در ایالت سند باقی ماندند. پس از جدا شدن کراچی مرکزیت ایالت سند به حیدرآباد منتقل شد. انحلال. در ۱۴ اکتبر ۱۹۵۵ طی اجرای طرح یک واحدی توسط چودهری محمد علی و ژنرال اسکندر میرزا، ایالت سند در ایالت پاکستان غربی ادغام و منحل شد. پس انحلال طرح یک واحدی. پس از اعلام انحلال پاکستان غربی طی انحلال طرح یک واحدی در
انحلال پاکستان غربی طی انحلال طرح یک واحدی در تاریخ۳۰ مارس ۱۹۷۰ توسط یحیی خان، احیای ایالت‌های چهارگانه پنجاب، سند، بلوچستان، شمال غربی در دستور کار دولت قرار گرفت. بدین ترتیب مناطق سابق ایالت شاهزاده نشین خیرپور با مناطق سابق ایالت سند بریتانیا برای ایجاد ایالت سند مدرن(ایالت سند فعلی) ترکیب شدند. دولت. زمانی که سند در سال ۱۹۳۶ به ایالت تبدیل شد، دفاتر فرماندار سند و نخست‌وزیر سند (بعدها وزیر ارشد سند) تأسیس شدند و تا سال ۱۹۵۵ که طی طرح یک واحدی ایالت سند منحل شد ادامه یافتند. جمعیت‌شناسی. سند برای قرن‌ها
شد ادامه یافتند. جمعیت‌شناسی. سند برای قرن‌ها منطقه ای دارای جمعیت اکثریت مسلمان بود اما اقلیت قابل توجهی از هندوها در سراسر ایالت وجود داشت. در سال ۱۹۴۷ به دلیل تنش‌های تقسیم هند، دو میلیون مسلمان مهاجر به پاکستان مهاجرت کردند در حالی که بیشتر هندوهای سندی به هند فرار کردند. مسلمانان هند عمدتاً اردو زبان بودند.
در دیوشناسی، فنکس یک شیطان گوتیک است. او مارکیس بزرگ جهنم است و بیست لژیون شیطان را تحت فرمان خود دارد. همه علوم شگفت‌انگیز را تدریس می‌کند، شاعری ماهر است، و در برابر احضارکننده بسیار مطیع است. فنکس امید دارد پس از ۱۲۰۰ سال به بهشت بازگردد. توضیحات. او به شکل ققنوس است و که نت‌های شیرینی را با صدای یک کودک می‌خواند، اما جادوگر و هرکسی که با او همراه است نباید به آن گوش کند و باید سریع از او بخواهد شکلی انسانی به خود بگیرد. این شیطان ظاهراً پس از مدتی معین این کار را انجام می‌دهد. در احضار کردن. "کلید کوچک
کار را انجام می‌دهد. در احضار کردن. "کلید کوچک سلیمان"، کتاب طلسم قرن هفدهم این شیطان را به شرح زیر توصیف می‌کند:فنکس یک مارکیس بزرگ است که مانند پرنده ققنوس ظاهر می‌شود و صدای کودکی دارد: اما قبل از اینکه در برابر جن‌گیر بایستد، نت‌های شیرین زیادی می‌خواند. جن‌گیر با همراهانش باید مراقب باشد که به آواز او گوش ندهد، بلکه سریع از او بخواهد شکل انسان به خود بگیرد. سپس او به طرز شگفت‌آوری از همه علوم شگفت‌انگیز صحبت خواهد کرد. او شاعری عالی و مطیع است و امیدوار است پس از هزار و دویستمین سال به عرش هفتم
امیدوار است پس از هزار و دویستمین سال به عرش هفتم بازگردد و بیست لژیون را اداره کند.
جنگ داخلی کنگو یا جنگ کنگو ممکن است به هر یک از درگیری‌های داخلی مسلحانه در کشورهای کنونی جمهوری دموکراتیک کنگو و جمهوری کنگو در مرکز آفریقا اشاره داشته باشد. جمهوری دموکراتیک کنگو. جنگ‌های داخلی در جمهوری دموکراتیک کنگو (که با نام‌های کنگو-کینشاسا نیز شناخته می‌شود و قبلاً کنگو-لئوپولدویل یا زئیر نیز نامیده می‌شد): جمهوری کنگو. جنگ‌های داخلی در جمهوری کنگو (که به نام کنگو-برازاویل نیز شناخته می‌شود):
امی (همچنین آوناس، عونس، حنار، هانی) شیطانی است که در کتب جادوی اهریمنی مانند "کلید کوچک سلیمان" به آن اشاره شده است"." امی به عنوان یک پرزیدنت توصیف می‌شود که قبل از درآمدن به هیبت انسان، در ابتدا به عنوان یک شعله ظاهر می‌شود. ادعا شده که او نجوم و علوم مقدماتی را تدریس می‌کند، واکنش‌های مثبت حاکمان را تحریک می‌کند، و (طبق همه منابع به جز "کتاب راهنمای مونیخ") گنجینه‌ها را آشکار می‌کند. طبق همه منابع، او بر ۳۶ لژیون شیاطین حکومت می‌کند. به گفته یوهان وایر، او هم از طبقه فرشتگان و هم از زمره قدرت‌ها بود و
او هم از طبقه فرشتگان و هم از زمره قدرت‌ها بود و پس از ۱۲ قرن، امید بیهوده برای بازگشت به آسمان هفتم دارد. به گفته راد، امی با فرشته "شمهمفوراش" مخالفت می‌کند. در فرهنگ عامه. امی (کیریو) یک شخصیت ضدقهرمان در انیمه و مانگای به مدرسه شیاطین خوش اومدی ایروما! است.
یوهان نیکولاس ممپل (به ؛ – ) موسیقی‌دان اهل آلمان بود. زندگی. ممپل در ایلمناو متولد شد و از سال ۱۷۴۰ میلادی، تا زمان مرگش، در آپولدا زندگی کرد. وی به همراه یوهان گوتلیب پرلر، یکی از مهم‌ترین مجموعه‌های دست‌نویس ارگ و کیبورد موسیقی یوهان سباستیان باخ، معروف به " را کپی کرد." ممپل همچنین دوره‌ای، شاگرد یوهان پیتر کلنر بود.
جاست ایت (به انگلیسی: Just Eat) یک شرکت بریتانیایی فعال در حوزه سفارش آنلاین غذا است که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد. این شرکت به عنوان یک پلتفرم واسط بین مشتریان و رستوران‌ها عمل می‌کند و امکان سفارش غذا از طریق وب‌سایت و اپلیکیشن موبایل را فراهم می‌سازد. تاریخچه. جاست ایت در سال ۲۰۰۱ در کشور دانمارک بنیان‌گذاری شد؛ اما در سال ۲۰۰۵ به بریتانیا منتقل شد و دفتر مرکزی آن در لندن مستقر گردید. این شرکت به مرور زمان رشد کرد و با گسترش فعالیت‌های خود در کشورهای مختلف، به یکی از بزرگ‌ترین پلتفرم‌های سفارش غذای آنلاین در
یکی از بزرگ‌ترین پلتفرم‌های سفارش غذای آنلاین در جهان تبدیل شد. در سال ۲۰۲۰، جاست ایت با شرکت تیک‌اِی‌وی (به انگلیسی: Takeaway) ادغام شد و شرکت جدیدی با نام جاست ایت تیک‌اِی‌وی (به انگلیسی: Just Eat Takeaway) شکل گرفت. خدمات. جاست ایت به کاربران خود این امکان را می‌دهد که از طریق وب‌سایت و اپلیکیشن موبایل غذا را از هزاران رستوران محلی سفارش دهند. این پلتفرم گزینه‌های مختلفی از غذاهای متنوع را ارائه می‌دهد و امکان پرداخت آنلاین یا نقدی هنگام تحویل را برای مشتریان فراهم می‌کند. علاوه بر این، برخی از
برای مشتریان فراهم می‌کند. علاوه بر این، برخی از رستوران‌ها از خدمات تحویل اختصاصی جاست ایت استفاده می‌کنند. گسترش بین‌المللی. جاست ایت فعالیت خود را در کشورهای متعددی از جمله بریتانیا، کانادا، استرالیا، اسپانیا، ایتالیا، فرانسه، آلمان و چندین کشور دیگر گسترش داده است. این شرکت با خرید و ادغام چندین استارتاپ فعال در حوزه سفارش غذا، موقعیت خود را در بازارهای جهانی تقویت کرده است. ادغام با تیک‌اِی‌وی. در سال ۲۰۱۹، جاست ایت و تیک‌اِی‌وی اعلام کردند که قصد دارند با یکدیگر ادغام شوند. این فرایند در اوایل سال
با یکدیگر ادغام شوند. این فرایند در اوایل سال ۲۰۲۰ تکمیل شد و شرکت جدید تحت نام جاست ایت تیک‌اِی‌وی فعالیت خود را آغاز کرد. این ادغام، یکی از بزرگ‌ترین معاملات در صنعت سفارش غذای آنلاین بود و موجب شد این شرکت به یکی از پیشروان جهانی در این حوزه تبدیل شود. رقابت و چالش‌ها. جاست ایت در بازار سفارش آنلاین غذا با رقابت شدیدی از سوی شرکت‌هایی مانند اوبر ایتس و دلیورو مواجه است. با این حال، این شرکت با استفاده از استراتژی‌های بازاریابی، توسعه فناوری و ارائه خدمات متنوع توانسته است سهم قابل توجهی از بازار را حفظ
متنوع توانسته است سهم قابل توجهی از بازار را حفظ کند.
دیر‌بورن پارک یک محله‌ی مسکونی در شهر شیکاگو است که در مناطق لوپ و نزدیک جنوب از مناطق اجتماعی این شهر در شهرستان کوک، ایلینوی، ایالات متحده قرار دارد. این منطقه به دلیل معماری منحصربه‌فرد، فضاهای سبز، نزدیکی به مرکز شهر و وجود جاذبه‌های فرهنگی و تفریحی فراوان شناخته می‌شود. در اوایل تاریخ شیکاگو، این منطقه محل سکونت مهاجران بود، اما پس از وقوع آتش‌سوزی در دهه‌ی ۱۸۷۰ آسیب دید و سپس برای احداث مسیرهای راه‌آهن منتهی به ایستگاه دیر‌بورن خریداری شد. با توقف فعالیت چندین خط راه‌آهن در اوایل دهه‌ی ۱۹۷۰، محوطه‌های
چندین خط راه‌آهن در اوایل دهه‌ی ۱۹۷۰، محوطه‌های راه‌آهن نیز تخریب شده و به این محله‌ی مسکونی تبدیل شدند. محله‌ی دیر‌بورن پارک شامل دو بخش مجزا است: دیر‌بورن پارک ۱ و دیر‌بورن پارک ۲. بخش نخست در منطقه‌ی لوپ واقع شده و از سمت شرق به خیابان استیت، از غرب به خیابان کلارک، از شمال به خیابان پولک و از جنوب به جاده روزولت محدود می‌شود. بخش دوم که در منطقه‌ی نزدیک جنوب قرار دارد، مستقیماً در جنوب دیر‌بورن پارک ۱ واقع شده و مرزهای شرقی و غربی آن با بخش اول یکسان است، اما از سمت شمال به جاده روزولت و از سمت جنوب به
اما از سمت شمال به جاده روزولت و از سمت جنوب به خیابان ۱۵ام محدود می‌شود. با وجود این تقسیم‌بندی‌های رسمی، ساکنان این محله اغلب منطقه‌ی خود را بخشی از لوپ جنوبی می‌دانند. تاریخچه. توسعه اولیه. دیر‌بورن پارک، مانند بیشتر مناطق شیکاگو، در ابتدا محل سکونت قبایل و ملت‌های بومی آمریکا از جمله اوجیبوه، اوداوا، پاتواتومی، میامی و دیگر اقوام بومی بود. شکست بلک هاوک، جنگجو و رهبر قبیله ساک منجر به واگذاری آخرین اراضی پوتاواتومی در اطراف شیکاگو در پیمان ۱۸۳۳ شد و در همان سال، شیکاگو به عنوان یک شهر ثبت گردید. پس از
همان سال، شیکاگو به عنوان یک شهر ثبت گردید. پس از آن، این محله توسط مهاجران آلمانی و ایرلندی که در دهه‌های ۱۸۳۰ و ۱۸۴۰ برای حفاری یک کانال کشتیرانی به شیکاگو آمده بودند، توسعه یافت. خانه‌های چوبی ابتدایی آنها به‌تدریج میزبان مهاجران ایتالیایی و همچنین بردگان آزاد شده و فراری شد. در دهه ۱۸۷۰، این محله به خانه‌ای برای بسیاری از مهاجران یهودی از روسیه و لهستان تبدیل شد، و همچنین طبقه کارگر و متوسط آفریقایی-آمریکایی. این منطقه که بخشی از منطقه بدنام لیویبود، به دلیل وجود تعداد زیادی از "خانه‌های بدنام" شهرت
به دلیل وجود تعداد زیادی از "خانه‌های بدنام" شهرت داشت. این محله از آتش‌سوزی بزرگ ۱۸۷۱ شیکاگو جان سالم به در برد اما در آتش‌سوزی ۱۸۷۴ شیکاگو که بیشتر ساختمان‌های این منطقه را نابود کرد، چنین شانسی نداشت. پس از این آتش‌سوزی، بخش زیادی از زمینی که امروزه دیر‌بورن پارک را تشکیل می‌دهد، توسط سرمایه‌گذار املاک جان بی. براون و همکارانش خریداری شد. آنها به پتانسیل دسترسی جنوب‌شهری به شیکاگو از طریق راه‌آهن پی بردند و این زمین را عمدتاً برای راه‌آهن شیکاگو و ایندیانای غربی خریداری کردند، هرچند سایر خطوط راه‌آهن
غربی خریداری کردند، هرچند سایر خطوط راه‌آهن نیز زمین‌های مجاور را تصاحب کردند. (شاید برای ساکنان شیکاگو تعجب‌آور نباشد که اتهاماتی درباره رشوه‌خواری و سوءاستفاده مالی در مورد خرید این زمین مطرح شده بود.) سرمایه‌گذاری در خطوط ریلی منجر به افتتاح ایستگاه دیر‌بورن در مرز شمالی دیر‌بورن پارک در سال ۱۸۸۵ شد، که چندین دهه رشد اقتصادی در منطقه را به دنبال داشت. اما این روند در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ کاهش یافت، و نهایتاً منجر به آغاز پروژه‌های بازسازی شهری در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ شد. طرح دیربورن پارک. ایده دیربورن
۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ شد. طرح دیربورن پارک. ایده دیربورن پارک در جریان نشستی در سال ۱۹۷۰ بین سه تن از رهبران تجاری شیکاگو شکل گرفت: توماس جی. آیرز، رئیس کامنولث ادیسون؛ دانلد ام. گراهام، مدیرعامل کنتیننتال ایلینوی؛ و گوردون دبلیو. متکالف، مدیرعامل سیرز، روباک و شرکا. هنگامی که آن‌ها از طبقه ۳۷ ساختمان تازه‌ساخت ساختمان بانک ملی اول (برج چیس کنونی) به سمت جنوب نگاه می‌کردند، درباره منطقه‌ای که در جنوب شیکاگو لوپ قرار داشت ابراز نگرانی کردند. این منطقه فرسوده که تحت تأثیر رکود صنعت راه‌آهن و سایر عوامل قرار گرفته بود،
رکود صنعت راه‌آهن و سایر عوامل قرار گرفته بود، شامل محوطه‌های ریلی متروکه، یک منطقه پررونق جرم و جنایت، و بسیاری ساختمان‌های خالی و تخریب‌شده بود. تلاش‌های پیشین برای تغییر کاربری محوطه ریلی ناموفق بود. شهردار ریچارد جی. دالی پیش‌تر سعی کرده بود یک پردیس دانشگاه دانشگاه ایلینوی در شیکاگو را در این محوطه‌ها ایجاد کند تا جایگزین شعبه دو ساله و محدود این دانشگاه در نیروی دریایی پیر شیکاگو شود، اما پس از شکست مذاکرات با شرکت‌های راه‌آهنی که مالک زمین‌ها بودند، از این طرح صرف‌نظر کرد. کمیته منطقه مرکزی شیکاگو
از این طرح صرف‌نظر کرد. کمیته منطقه مرکزی شیکاگو (CCAC)، که در سال ۱۹۵۶ برای ارائه صدای واحدی از سوی رهبران تجاری در برنامه‌ریزی‌های نوسازی مرکز شهر تأسیس شد، نیز از همان ابتدای تأسیس خود برای برنامه‌ریزی استفاده‌های جدید از زمین‌های راه‌آهن تلاش کرده بود، اما پیشرفت چندانی نداشت. آیرز، گراهام و متکالف هزینه یک مطالعه مشاوره‌ای اولیه کوچک را برای ارزیابی گزینه‌های موجود برای این زمین‌ها تأمین کردند، که پتانسیل پروژه را تأیید کرد اما چالش‌های متعددی را نیز شناسایی کرد، از جمله این که ۱۳ شرکت راه‌آهن
نیز شناسایی کرد، از جمله این که ۱۳ شرکت راه‌آهن بخش‌هایی از این زمین‌ها را به‌صورت جداگانه یا مشترک مالک بودند. این تحلیل اولیه منجر به مطالعه‌ای جامع‌تر و تهیه طرحی شد که توسط اسکیدمور، اوینگز و مریل (SOM) تدوین گردید، و همچنین تأسیس شرکتی با نام اولیه «شیکاگو ۲۱» که بعدها به «شرکت دیربورن پارک» تغییر نام داد، برای تأمین مالی این پروژه. تا سال ۱۹۷۲، این گروه که حالا نمایندگانی از کسب‌وکارهای برجسته شیکاگو و همچنین مؤسسات مدنی، کارگری، آموزشی و مذهبی را نیز شامل می‌شد، با همکاری «کمیته منطقه مرکزی شیکاگو»
شامل می‌شد، با همکاری «کمیته منطقه مرکزی شیکاگو» طرحی را برای شهر شیکاگو با عنوان شیکاگو ۲۱ توسعه داد که ایجاد منطقه مسکونی جدیدی در جنوب لوپ، که بعداً «دیربورن پارک» نام گرفت، را پیشنهاد می‌کرد. مناقشه. حامیان دیربورن پارک معتقد بودند که پروژه آن‌ها به تثبیت وضعیت منطقه جنوب لوپ کمک خواهد کرد. آن‌ها می‌خواستند دیربورن پارک به عنوان یک کاتالیزور برای ایجاد یک جامعه جدید در زمین‌های ریلی متروکه جنوب لوپ عمل کند؛ از تخریب بیشتر مرکز شهر جلوگیری کند، ارزش املاک را تقویت کند و به درآمدهای مالیاتی شهر اضافه
را تقویت کند و به درآمدهای مالیاتی شهر اضافه کند؛ و یک جامعه اقتصادی و نژادی متنوع را ایجاد کند، "از سطح یارانه‌ای تا سطح نیمه‌لوکس". فعالان اجتماعی در شیکاگو دیدگاه متفاوتی داشتند و طرح شیکاگو ۲۱ را که تغییراتی را نه تنها در زمین‌های ریلی بلکه در سایر محله‌های نزدیک مرکز شهر نیز در نظر داشت، به عنوان تلاشی برای ایجاد شهری دو سطحی می‌دیدند که منجر به جدایی اقتصادی و نژادی بیشتر در شیکاگو می‌شد. هلن شیلر، فعال اجتماعی در خاطرات خود نوشت: «به نظر می‌رسید که مرکز شهر برای حفاظت از افراد مرفه مستحکم می‌شود، در
شهر برای حفاظت از افراد مرفه مستحکم می‌شود، در حالی که به عنوان عاملی برای تصرف محله‌های اطراف و سفید کردن مناطق داخلی شهر عمل می‌کند.» یک ائتلاف متشکل از پنج سازمان غیرانتفاعی «کمپین توقف طرح شیکاگو ۲۱» را تشکیل داد. کمیته منطقه مرکزی شیکاگو در پاسخ، تعهد به ارائه کمک‌هزینه‌های برنامه‌ریزی متناسب به محله‌های تحت تأثیر را اعلام کرد، پیشنهادی که دو محله از مناطق تحت تأثیر آن را پذیرفتند. در نهایت، مخالفت‌ها کاهش یافت، زیرا این گروه تصمیم گرفت که نبرد برای توقف فاز اول دیربورن پارک و نوسازی منطقه جنوب لوپ را
فاز اول دیربورن پارک و نوسازی منطقه جنوب لوپ را باخته است، هرچند که شیلر بعدها ابراز پشیمانی کرد که خیلی زود تسلیم شده بودند. تملک زمین. در حالی که گروه مشغول مذاکره با شرکت‌های راه‌آهن بود، در سال ۱۹۷۲ با شگفتی دریافت که هنری کراون، رئیس یکی از ثروتمندترین خانواده‌های آمریکا، نیز در تلاش است تا زمین‌های راه‌آهن را خریداری کند. او این کار را به نمایندگی از دوست خود جورج هالاس معروف به «پاپا بیر»، مالک شیکاگو بیرز انجام می‌داد که قصد داشت استادیومی جایگزین برای سولجر فیلد در این زمین‌ها بسازد. هالاس کنترل
برای سولجر فیلد در این زمین‌ها بسازد. هالاس کنترل این ملک را به دست آورد و قیمت ۵۱ جریب زمین را به مبلغ ۳٫۲۵ دلار برای هر فوت مربع مذاکره کرد که نصف کمترین قیمتی بود که گروه ساوت لوپ توانسته بود مذاکره کند. این مبلغ در مجموع به ۷٫۳ میلیون دلار برای کل زمین می‌رسید. اما توانایی هالاس برای استفاده از زمین جهت احداث استادیوم، به رضایت و حمایت شهردار دیلی بستگی داشت که چنین حمایتی صورت نگرفت؛ دیلی یک توسعه مسکونی را ترجیح می‌داد. در ژانویه ۱۹۷۴، با درک اینکه ممکن است هالاس موفق نشود، گروه ساوت لوپ فعالیت‌های
است هالاس موفق نشود، گروه ساوت لوپ فعالیت‌های خود را با تأسیس شرکت شیکاگو ۲۱ رسمی کرد؛ یک نهاد سرمایه‌گذاری که نرخ بازدهی آن به ۶٫۵ درصد محدود می‌شد، زیرا رهبران مدنی نمی‌خواستند به عنوان کسانی که از این پروژه به‌طور غیرمسئولانه‌ای سود می‌برند، دیده شوند. این گروه به سرعت ۱۰ میلیون دلار سرمایه جذب کرد که هشت سرمایه‌گذاری یک میلیون دلاری آن از سوی شرکت‌های بزرگ منطقه شیکاگو تأمین شد. در سال ۱۹۷۵، هالاس که متوجه شد حمایت شهرداری را به دست نخواهد آورد، با اکراه موافقت کرد که گزینه خرید املاک خود را به شیکاگو
موافقت کرد که گزینه خرید املاک خود را به شیکاگو ۲۱ منتقل کند، به شرطی که فقط هزینه‌های خود و مبلغ ودیعه‌اش،در مجموع ۱۰۰ هزار دلار به او بازگردانده شود. شرکت شیکاگو ۲۱ توانست زمین مورد نیاز خود را تأمین کند، هرچند که فقط ۵۱ جریب در اختیار داشت که بسیار کمتر از ۲۰۰، ۳۵۰ یا ۶۰۰ جریبی بود که در برنامه‌های اولیه مطرح شده بود. انتخاب نام. در سال ۱۹۷۴، یک مشاور نام‌گذاری برای برندینگ محله جدید به کار گرفته شد و گزینه‌های نهایی شامل «فرند تاون»، «اُیسیس»، «فلوشیپ»، «مکا»، «ریل تاون»، «مارکت پلیس»، «بورهان پلیس» و
«مکا»، «ریل تاون»، «مارکت پلیس»، «بورهان پلیس» و «گرین‌ویل» بود اما هیچ‌یک از گزینه‌های پیشنهادی انتخاب نشد و دو سال طول کشید تا نام این محله نهایی شود. در دسامبر ۱۹۷۶، سهام‌داران شیکاگو ۲۱ جلسه سالانه خود را برگزار کرده و نام «دیربورن پارک» را تأیید کردند که ادای احترامی به خیابان برجسته معماری شیکاگو، قلعه دیربورن و ایستگاه دیربورن بود. در همین جلسه، شرکت شیکاگو ۲۱ نام خود را به شرکت دیربورن پارک تغییر داد. طبق گفته یکی از سهام‌داران، این تغییر نام تا حدی برای گیج کردن «ائتلاف برای توقف شیکاگو ۲۱» که
حدی برای گیج کردن «ائتلاف برای توقف شیکاگو ۲۱» که مخالف توسعه بود، انجام شد. دیربورن پارک ۱. شرکت تازه نام‌گذاری‌شده دیربورن پارک تصمیم گرفت که محله را در دو فاز بسازد، که فاز اول شامل ۱٬۴۵۶ واحد مسکونی در ۲۴ جریب زمین در شمال جاده روزولت ساخته شد. در سمت شمالی ملک، زمین به ایستگاه دیربورن منتهی می‌شد، که یکی از حامیان اولیه پروژه ۲۱ در سال ۱۹۸۲ آن را به‌صورت بی‌سروصدا به قیمت ۱ میلیون دلار خریداری کرد و متعهد شد ۱۰ میلیون دلار برای بازسازی ایستگاه سرمایه‌گذاری کند. ساخت فاز اول در سال ۱۹۷۷ آغاز شد. این