payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بار" تغییر نام داد و امروز "مینی میکسینگ بار" نام دارد) با یکدیگر ملاقات می‌کردند. نفوذ فرهنگی. این جنبش «گسستی عمیق از موسیقی سنتی ایتالیایی» را رقم زد، در ابتدا برای یک ابزار هنری تجدید شده، پالایش یافته‌تر و التقاطی‌تر، و سپس برای استفاده متنوع از زبان، واقع‌گرایانه‌تر. بنابراین، با طیف گسترده‌ای از مضامین، از احساسات گرفته تا تجربیات وجودی، سیاست، ایدئولوژی، جنگ و مضامینی مانند طرد اجتماعی، با لهجه قوی فردگرایانه و نزدیک به لحن اگزیستانسیالیسم فرانسوی، روبرو شد. تأثیرات فرهنگی مکتب جنوا متفاوت است، از
روبرو شد. تأثیرات فرهنگی مکتب جنوا متفاوت است، از سنت ادبی و موسیقی ایتالیایی و لیگوریایی ( کامیلو اسباربارو، چزاره پاوزه، جورجو کاپرونی، ریکاردو مانرینی)، از ادبیات فرانسوی و انگلیسی آغاز قرن بیستم (ژان پل سارتر، ریموند کنو)، از فلسفه آنارشیستی (به ویژه تنکو، د آندره و پائولی) و لیبرال (لائوزی)، از موسیقی فرانسوی شارل آزناوور، ژاک برل و ژرژ براسنس و از موسیقی فولک آمریکایی باب دیلن. در میان نمایندگان ادبی نسل بیت: آلن گینزبرگ، جک کرواک، ویلیام باروز و گرگوری کورسو. به‌طور خاص، هم لائوزی و هم د آندره بخشی
کورسو. به‌طور خاص، هم لائوزی و هم د آندره بخشی از تولیدات خود را به شهرهای خود اختصاص دادند و زبان لیگوریایی را نیز در آهنگ‌های بیشتری به کار گرفتند. به عنوان مثال می‌توان به آهنگ‌های (برونو لائوزی، اما نوشته شده توسط پیه‌مونت پائولو کونته، ۱۹۷۵) و (فابریزیو د آندره، ۱۹۸۴) اشاره کرد. دریای لیگوریا موضوعی تکراری برای تمام کانتاتوری‌های مکتب جنوا است. مدرسه جنوایی بزرگتر می‌شود. در ابتدا فقط برای نام بردن از اعضای اولیه تعریف شده بود، اما این گروه با گذشت زمان بزرگ‌تر شد و اعضای بیشتری را دربر گرفت. اعضای
بزرگ‌تر شد و اعضای بیشتری را دربر گرفت. اعضای نسل اول شامل ویتوریو د اسکالزی (خواننده-ترانه‌سرا و یکی از نویسندگان فابریزیو د آندره)، ترول‌های جدید، ریچی ای پووری و ماتیا بازار می‌شوند. سپس، اعضای نسل‌های جدید، مانند ایوانو فوساتی و فرانچسکو باچینی، و پس از آنها مکس مانفردی، فدریکو سیریانی، کریستیانو د آندره و دیگران قرار می‌گیرند. همچنین نویسندگانی به نام فرناندا پیوانو که "گلچین رودخانه قاشق را" به ایتالیایی ترجمه کرده است، کتابی که دی آندره آلبوم خود را نه به پول نه "نه دوست داشتن و نه به بهشت" بر اساس
نه به پول نه "نه دوست داشتن و نه به بهشت" بر اساس آن ساخته است، و بازیگر پائولو ویلاجیو، دوست نزدیک د آندره و نویسنده چند ترانه از او (رودخانه کارلوباتا و مارالوئیت ها")" هستند. "فانولون").
روز وحدت یک جشنواره سالانه سوسیال دموکرات در ایتالیا است که در ابتدا توسط حزب کمونیست ایتالیا (PCI) برای تأمین مالی و انتشار روزنامه رسمی خود وحدت برگزار می‌شد. ("وحدت") و اکنون توسط حزب دموکرات سازماندهی شده است. اغلب به اشتباه روز وحدت نوشته می‌شود. ("حزب وحدت")، چون مردم فراموش می‌کنند که این اسم از کجا آمده است. این رویداد عموماً به صورت رویدادهای جداگانه‌ای برگزار می‌شود، معمولاً برای هر شهر یک رویداد، اما در جاهایی که PCI حضور بیشتری داشت، هر شعبه محلی رویداد خود را سازماندهی می‌کرد و اغلب همه آنها در
رویداد خود را سازماندهی می‌کرد و اغلب همه آنها در سازماندهی یک رویداد بزرگ نیز همکاری می‌کردند. جنبه‌های معمول آن کنفرانس‌های سیاسی، غذاهای ارزان قیمت یا رایگان، موسیقی زنده، بازی‌های جایزه‌دار و بازارهای خیابانی است. رویدادهای کوچک از ماه ژوئیه شروع می‌شوند، اما رویدادهای اصلی در ماه سپتامبر برگزار می‌شوند. اگرچه جنبه سیاسی در دوران اولیه خود غالب بود و گاهی هنوز هم مهم است، اما با گذشت زمان به یک رویداد اجتماعی برای جوانان (رویدادهای موسیقی و دیسکوها) و سالمندان (صحبت در مورد ماجراهای سیاسی گذشته خود و
سالمندان (صحبت در مورد ماجراهای سیاسی گذشته خود و رقصیدن) تبدیل شده است. در برخی از مناطق ایتالیا، به ویژه در امیلیا-رومانیا و توسکانی، به نظر می‌رسد هر روستای کوچک جشن وحدت مخصوص به خود را دارد. که اغلب بزرگ‌ترین رویداد اجتماعی سال است. در بولونیا و فلورانس، آنها به یک رویداد دو هفته‌ای با حضور ده‌ها هزار نفر تبدیل شده‌اند که شباهت کمی به گردهمایی سیاسی اصلی دارد و در عوض، دو مورد از بزرگ‌ترین جاذبه‌ها برای جوانان در آن حوالی هستند. پس از تولد حزب دموکرات در سال ۲۰۰۷، نام روز وحدت در سطح ملی به حزب دمکرات
سال ۲۰۰۷، نام روز وحدت در سطح ملی به حزب دمکرات تغییر یافت. با این حال، در سطح استانی و برای سازمان‌های مهم حزبی محلی، نام سنتی «جشن وحدت» حفظ شد، در حالی که در جاهای دیگر نام‌های ترکیبی جدیدی اتخاذ شده‌اند. نام سنتی در سال ۲۰۱۴، پس از انتخاب ماتئو رنتسی به عنوان دبیر ملی جدید حزب، احیا شد.
مریخ سفید () یک فیلم علمی تخیلی به کارگردانی مارتین اوون و لزلی مانینگ است و لوسی هیل و لوک نیوتن به عنوان نقش‌های اصلی ایفای نقش می‌کنند. داستان. یک موجود شرور به یک پایگاه پژوهشی در جنوبگان نفوذ می‌کند. تولید. این فیلم به کارگردانی مارتین اوون و لزلی مانینگ و بر پایهٔ فیلم‌نامه‌ای از مت میچل، ویکی سرجنت و رو بری ساخته می‌شود. بازیگران اصلی فیلم لوسی هیل و لوک نیوتن هستند. فیلم‌برداری اصلی در نوامبر ۲۰۲۴ آغاز شد. فیلم‌برداری در چینه‌چیتا استودیوز در رم، ایتالیا انجام می‌شود و به‌طور کامل در محیط تولید
ایتالیا انجام می‌شود و به‌طور کامل در محیط تولید مجازی صورت خواهد گرفت. مت ویلیامز از کمپانی فیوچر آرتیستس انترتینمنت که مستقر در لندن است، تهیه‌کنندهٔ فیلم است و نیل جونز، استیو گریفیث و استیو جلی از سینگولاریتی انترتینمنت در تهیهٔ فیلم مشارکت دارند. همچنین کمپانی اکس‌وای‌زی فیلمز به همراه سینگولاریتی انترتینمنت تأمین مالی پروژه را بر عهده دارد.
توطئه پاتزی () توطئه‌ای نافرجام از سوی اعضای خانواده پاتزی و دیگران برای سرنگونی خانواده مدیچی به عنوان حاکمان فلورانس رنسانس بود. در ۲۶ آوریل ۱۴۷۸، سوء قصدی برای ترور لورنتسو د مدیچی و برادرش جولیانو صورت گرفت. لورنتسو زخمی شد اما زنده ماند؛ جولیانو نیز کشته شد. با شکست این توطئه، بیش از هشتاد نفر از افراد دخیل در این توطئه اعدام شدند، برخی از آنها از پنجره‌های کاخ سینیوریا آویزان شدند. اعضای بازمانده خانواده پاتزی نیز از فلورانس تبعید شدند.
خوان دل آگیلا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل پرو است. او در طول دهه ۱۹۷۰ به عنوان مهاجم برای دپورتیوو مونیسیپال و کولجیو ناسیونال ایکیتوس بازی کرد. او همچنین در مسابقات قهرمانی زیر ۲۰ سال آمریکای جنوبی ۱۹۷۱ نماینده پرو در سطح بین‌المللی بود. وی در تیم ملی فوتبال پرو بازی کرده است.
باشگاه فوتبال تاهیتی یونایتد یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مردان مستقر در پیرائه، تاهیتی است. این باشگاه که به عنوان بخش حرفه‌ای باشگاه پلی‌نزی فرانسه، ونوس، تأسیس شده است، قصد دارد در فصل ۲۰۲۶ در لیگ حرفه‌ای اقیانوسیه بازی خود را آغاز کند. تاریخچه. باشگاه فوتبال تاهیتی یونایتد در دسامبر ۲۰۲۴، به عنوان بخشی از تلاش باشگاه ورزشی ونوس برای ورود به لیگ حرفه‌ای اقیانوسیه، در رقابت با پیشنهادهای رقیب از باشگاه‌های پیرائه و تیفانا تأسیس شد. این باشگاه این پیشنهاد را به عنوان تلاشی برای ایجاد باشگاهی که نماینده «تمام
عنوان تلاشی برای ایجاد باشگاهی که نماینده «تمام پلی‌نزیایی‌ها» باشد، تبلیغ کرد و تأیید فدراسیون فوتبال تاهیتی و دولت پلی‌نزی فرانسه را دریافت کرد. این پیشنهاد با موفقیت منجر به انتخاب باشگاه به عنوان یکی از هشت عضو اصلی لیگ حرفه‌ای اقیانوسیه در اوت ۲۰۲۵ شد. تاهیتی یونایتد قصد دارد تا اولین دیدارش را در فصل افتتاحیه لیگ در سال ۲۰۲۶ آغاز کند. ورزشگاه. زمین خانگی مورد نظر باشگاه فوتبال تاهیتی یونایتد، ورزشگاه پاتر در پیرائه، تاهیتی است. با این حال، به دلیل بازسازی‌های مداوم و آماده‌سازی ورزشگاه برای بازی‌های
مداوم و آماده‌سازی ورزشگاه برای بازی‌های اقیانوس آرام ۲۰۲۷، این ورزشگاه برای فصل ۲۰۲۶ مورد استفاده قرار نخواهد گرفت. تأسیس. باشگاه فوتبال تاهیتی یونایتد متعلق به باشگاه پلی‌نزی فرانسوی ونوس است که در کمون همسایه ماهینا مستقر است و به عنوان بخش حرفه‌ای این باشگاه فعالیت می‌کند.
نبرد اعزاز نبردی بود که در اوت ۱۰۳۰ در نزدیکی شهر اعزاز سوریه بین ارتش بیزانس به فرماندهی شخص امپراتور رومانوس سوم آرگیروس و نیروهای امارت حلب مرداسیان، به فرماندهی شخص امیر شبل‌الدوله نصر درگرفت. مرداسیان ارتش بسیار بزرگتر بیزانس را شکست دادند و غنایم زیادی به دست آوردند، اگرچه در نهایت نتوانستند از پیروزی خود بهره‌برداری کنند. حلب مدت‌ها نقطه درگیری بین بیزانس و همسایگان عربش بود، و بیزانسی‌ها از سال ۹۶۹ ادعای تحت‌الحمایگی بر این شهر را داشتند. در پی شکستی که فرماندار بیزانسی انطاکیه از مرداسیان متحمل شد،
که فرماندار بیزانسی انطاکیه از مرداسیان متحمل شد، رومانوس لشکرکشی علیه حلب را آغاز کرد. علی‌رغم بی‌تجربگی خود در امور نظامی، رومانوس تصمیم گرفت شخصاً ارتش را رهبری کند، که باعث شد وقایع‌نگاران بیزانسی معاصر به دنبال افتخار نظامی را به عنوان انگیزه اصلی او، به جای حفظ وضع موجود، عنوان کنند. رومانوس در رأس ارتش خود، که به گفته مورخان امروزی حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود، در ۲۰ ژوئیه ۱۰۳۰ به انطاکیه رسید. مرداسیان فرستادگانی را با پیشنهاد صلح از جمله پرداخت خراج فرستادند، اما رومانوس، که از پیروزی مطمئن
خراج فرستادند، اما رومانوس، که از پیروزی مطمئن بود، آنها را رد کرد و سفیر را بازداشت نمود. اگرچه ژنرال‌های او از او خواستند که از اقدام نظامی در تابستان گرم و خشک سوریه اجتناب کند، رومانوس نیروهای خود را به جلو هدایت کرد. ارتش مرداسی به‌طور قابل توجهی کوچکتر بود، طبق منابع ۷۰۰–۲٬۰۰۰ نفر، اما عمدتاً از سواره‌نظام سبک بادیه نشین تشکیل شده بود که در برابر حریفان زره‌پوش سنگین خود از تحرک برتری برخوردار بودند. دو ارتش در اعزاز، در شمال غربی حلب، جایی که بیزانسی‌ها اردو زده بودند، به هم برخورد کردند. مرداسیان
اردو زده بودند، به هم برخورد کردند. مرداسیان به یک نیروی شناسایی بیزانسی کمین زدند و آن را نابود کردند، و شروع به اذیت و آزار اردوگاه امپراتوری کردند. بیزانسی‌ها که قادر به تدارک غذا نبودند، شروع به رنج بردن از تشنگی و گرسنگی کردند، در حالی که حمله‌ای به نیروهای مرداسی شکست خورد. سرانجام، در ۱۰ اوت، ارتش بیزانس عقب‌نشینی خود به سمت انطاکیه را آغاز کرد، اما به زودی به یک امر آشفته تبدیل شد. اعراب از این فرصت استفاده کردند تا به بیزانسی‌های آشفته حمله کنند و آنها را در هم شکستند؛ خود امپراتور رومانوس تنها به
را در هم شکستند؛ خود امپراتور رومانوس تنها به لطف مداخله محافظانش فرار کرد. بقایای پراکنده ارتش امپراتوری در انطاکیه جمع شدند. رومانوس به قسطنطنیه بازگشت، اما ژنرال‌های او موفق شدند بعداً وضعیت را بهبود بخشند، شورش‌های اعراب را سرکوب کرده و حلب را مدت کوتاهی بعد در سال ۱۰۳۱ مجبور به از سرگیری وضعیت خراج‌گزار کردند. پیش‌زمینه. امارت حلب از زمان پیمان صفار در سال ۹۶۹ یک وابسته به بیزانس بود، اما در سال‌های پیش از مرگ باسیل دوم، امرای آن تحت سلطه خلفای فاطمی مصر قرار گرفته بودند. تا زمانی که دودمان مرداسیان
مصر قرار گرفته بودند. تا زمانی که دودمان مرداسیان (۱۰۲۵–۱۰۸۰) کنترل شهر را به دست گرفت، نفوذ بیزانس بر حلب و شمال سوریه به‌طور کلی به شدت کاهش یافته بود. پس از کشته شدن امیر مرداسی صالح بن مرداس توسط فاطمیان در نبرد عقحوانه در فلسطین در سال ۱۰۲۹، پسران جوان او نصر و ثمال جانشین او شدند. "کاتپانو" انطاکیه، میخائیل اسفوندیلس، از بی‌تجربگی جانشینان صالح به عنوان فرصتی برای ایجاد یک تحت‌الحمایگی بر قلمروهای مرداسی استفاده کرد. علاوه بر این، اسفوندیلس با ساخت دژهایی توسط خانواده‌های مسلمان در کوه‌های ساحلی و
دژهایی توسط خانواده‌های مسلمان در کوه‌های ساحلی و درگیری‌های انگیزه‌دار مذهبی بین مسلمانان و مسیحیان در معره النعمان تحریک شده بود. بدون اطلاع به امپراتور رومانوس سوم آرگیروس، اسفوندیلس یک نیروی بیزانسی را علیه مرداسیان اعزام کرد، اما آنها توسط قبیله بنی کلاب در قیبار در ژوئیه ۱۰۲۹ نابود شدند. کلاب، که دودمان مرداسیان از آن برخاسته بود، قدرتمندترین قبیله عرب شمال سوریه بود و هسته اصلی ارتش مرداسی را تشکیل می‌داد. روایت‌های متفاوتی در مورد انگیزه رومانوس سوم برای حمله به مرداسیان وجود دارد. بر اساس
سوم برای حمله به مرداسیان وجود دارد. بر اساس وقایع‌نگاران عرب قرون وسطی یحیی انطاکی (متوفی ۱۰۶۶) و ابن عدیم (متوفی ۱۲۶۲)، رومانوس تصمیم گرفت شکست اسفوندیلس را تلافی کند، که او را برکنار کرد. از سوی دیگر، مورخان بیزانسی معاصر یوانس اسکیلیتزس و میخائیل پسلوس بر این باورند که لشکرکشی قریب‌الوقوع به دلیل جستجوی رومانوس برای افتخار بود. رومانوس علی‌رغم، یا در واقع به دلیل، عدم تجربه کامل نظامی‌اش، مشتاق تقلید از اقدامات باسیل دوم و پیشینیانش بود؛ به گفته پسلوس، او می‌خواست از امپراتوران روم باستان مانند تراژان
او می‌خواست از امپراتوران روم باستان مانند تراژان و آگوستوس، یا حتی اسکندر مقدونی، تقلید کند. مورخ امروزی سهیل زکار پیشنهاد می‌کند که تمام روایت‌های فوق باید با احتیاط مورد توجه قرار گیرند و اظهار می‌دارد که رومانوس به احتمال زیاد برای تضمین استقلال حلب از دشمن اصلی عرب بیزانس، فاطمیان، که او باور داشت می‌توانستند شهر و امارت آن را در پی مرگ صالح فتح کنند، اقدام کرد. این امر با حضور منصور بن لؤلؤ، حاکم سابق حلب و دشمن مرداسیان، در همراهان رومانوس نشان داده می‌شود، که رومانوس احتمالاً به دنبال نصب او به جای
که رومانوس احتمالاً به دنبال نصب او به جای مرداسیان بود. علاوه بر این، در نامه‌ای که به نصر و ثمال فرستاد، رومانوس نگرانی خود را از اینکه «دشمنان … ممکن است به دلیل جوانی» امیران مرداسی شهر را از آنها بگیرند ابراز داشت و درخواست کرد که آنها حلب را در ازای پرداخت به او واگذار کنند. مقدمه. در مارس ۱۰۳۰، رومانوس قسطنطنیه را ترک کرد و شخصاً لشکرکشی علیه حلب را رهبری نمود. به گفته پسلوس، رومانوس چنان به موفقیت خود مطمئن بود که تاج‌های ویژه‌ای برای پیروزی آینده خود آماده کرد و یک ورود باشکوه به انطاکیه ترتیب
خود آماده کرد و یک ورود باشکوه به انطاکیه ترتیب داد، که در ۲۰ ژوئیه به آنجا رسید. نصر، با اطلاع از نزدیک شدن بیزانسی‌ها، فرستادگانی به رهبری پسرعموی خود مقلد بن کامل، فرستاد و پیشنهاد داد که حاکمیت بیزانس را به رسمیت بشناسد و پرداخت خراج را از سر بگیرد. به گفته پسلوس، فرستادگان نصر «اظهار داشتند که این جنگ را نمی‌خواستند، و به او [رومانوس] هیچ بهانه‌ای برای آن نداده‌اند»، اما «با دیدن اینکه او اکنون سیاستی از تهدید را در پیش گرفته و بر نمایش قدرت خود اصرار دارد» در صورت عدم تغییر مسیر رومانوس، برای جنگ
دارد» در صورت عدم تغییر مسیر رومانوس، برای جنگ آماده خواهند شد. رومانوس توسط رئیس جراحیان از قبیله بنی طی، حسان بن مفرج، تشویق شد تا به راهپیمایی خود ادامه دهد؛ جراحی امیدوار بود از کمک امپراتور برای بازپس‌گیری قلمروهای چراگاهی در فلسطین که بنی طی مجبور شده بودند پس از شکست خود در کنار مرداسیان در عقحوانه، آنها را رها کنند، استفاده کند. به گفته اسکیلیتزس، ژنرال‌های خود امپراتور به او توصیه کردند که پیشنهاد نصر را بپذیرد تا از خطرات لشکرکشی در صحرای خشک سوریه در تابستان جلوگیری کند، به ویژه از آنجا که
سوریه در تابستان جلوگیری کند، به ویژه از آنجا که نیروهایشان به چنین شرایطی عادت نداشتند و با زره‌های سنگین خود سنگین شده بودند. این همچنین در نظرات محققان امروزی منعکس شده است، که اشاره می‌کنند کلاب، که به حرکت سریع عشایر عادت داشت، مزیت مشخصی نسبت به ارتش‌های سنگین‌تر و کندتر بیزانس داشت. امپراتور که متقاعد شده بود که لشکرکشی علیه حلب به راحتی موفق خواهد بود، توصیه ژنرال‌هایش را رد کرد: او مقلد را بازداشت کرد و ارتش خود را در ۲۷ ژوئیه به سمت اعزاز (آزازیون در یونانی) هدایت کرد. در همان زمان، او نیزه‌ای را
در یونانی) هدایت کرد. در همان زمان، او نیزه‌ای را به عنوان نشان اقتدار خود به حسان فرستاد و به او دستور داد تا با افرادش در آنجا بماند و منتظر رسیدن او باشد. پسلوس در مورد این تصمیم چنین اظهار نظر کرد که رومانوس «فکر می‌کرد جنگ با گردان‌های بزرگ حل می‌شود، و او به گردان‌های بزرگ متکی بود». ارتش بیزانس در یک دشت بی‌حاصل در مجاورت اعزاز اردو زد و یک خندق دفاعی عمیق در اطراف موقعیت خود حفر کرد. در همین حال، نصر و ثمال آماده‌سازی‌های خود را انجام دادند؛ آنها خانواده‌های خود را از حلب خارج کردند، جنگجویان کلاب
خود را از حلب خارج کردند، جنگجویان کلاب و دیگر قبایل بادیه نشین، به ویژه بنی نمیر، و به دعوت برای "جهاد" (جنگ مقدس)، ساکنان مسلمان حلب و حومه آن را بسیج کردند. اکثریت نیروهای بسیج شده توسط ثمال فرماندهی می‌شدند، که حلب و قلعه آن را محافظت می‌کرد. نیروهای باقی‌مانده، که به‌طور کامل از سواران کلابی و نماری با زره سبک تشکیل شده بودند، توسط نصر رهبری می‌شدند، که برای مقابله با نیروی بیزانس حرکت کرد. روایت‌های عربی از نیروهای نصر متفاوت است: وقایع‌نگاران حلب ابن عدیم و العظیمی (متوفی ۱۱۶۰s) ۹۲۳ سوار را ثبت
ابن عدیم و العظیمی (متوفی ۱۱۶۰s) ۹۲۳ سوار را ثبت کردند، ابن ابی‌الدم (متوفی ۱۲۴۴) ۷۰۰ نفر را، مکریزی مصری (متوفی ۱۴۴۲) ۲٬۰۰۰ نفر را، در حالی که ابن جوزی (متوفی ۱۲۰۰) ۱۰۰ سوار و ۱٬۰۰۰ پیاده را ثبت کرد. از نظر زکار، رقم اخیر بسیار قابل تردید است زیرا تقریباً تمام منابع بر این باورند که نیروی نصر به‌طور کامل از سواره‌نظام تشکیل شده بود. ارتش بیزانس توسط محققان امروزی حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود و بسیاری از مزدوران خارجی را در خود داشت. در مقابل شمارش دقیق نیروهای نصر، وقایع‌نگاران عرب ارقام خیالی ۳۰۰٬۰۰۰
نیروهای نصر، وقایع‌نگاران عرب ارقام خیالی ۳۰۰٬۰۰۰ یا ۶۰۰٬۰۰۰ سرباز بیزانسی را ثبت می‌کنند. نبرد. بیزانسی‌ها در توبال، در نزدیکی اعزاز، یک اردوگاه مستحکم برپا کردند، و امپراتور اکسکوبیتورها را، تحت فرماندهی آنها، "پاتریسیوس" لئو خویروسفاکتس، برای شناسایی منطقه اعزام کرد. خویروسفاکتس در کمین افتاد و اسیر شد، در حالی که بیشتر افرادش کشته یا اسیر شدند. این موفقیت اعراب را تشویق کرد، که در ۸ اوت شروع به آزار و اذیت اردوگاه امپراتوری کردند، بازار آن را که ظاهراً در خارج از استحکامات اردوگاه قرار داشت، سوزاندند و
خارج از استحکامات اردوگاه قرار داشت، سوزاندند و مانع از جستجوی آذوقه توسط بیزانسی‌ها شدند. در نتیجه، ارتش بیزانس شروع به رنج بردن از گرسنگی و به ویژه از تشنگی کرد. "پاتریسیوس" کنستانتین دالاسنوس سپس حمله‌ای را علیه اعراب رهبری کرد، اما شکست خورد و به اردوگاه فرار کرد. بیزانسی‌ها روحیه خود را از دست دادند و یک شورای امپراتوری در ۹ اوت تصمیم گرفت که لشکرکشی را رها کرده و به قلمرو بیزانس بازگردد. رومانوس همچنین دستور داد که ماشین‌های محاصره او سوزانده شوند. صبح روز بعد، ۱۰ اوت، ارتش اردوگاه خود را ترک کرد و
روز بعد، ۱۰ اوت، ارتش اردوگاه خود را ترک کرد و به سمت انطاکیه حرکت کرد. نظم و انضباط از بین رفت، و مزدوران ارمنی از عقب‌نشینی به عنوان فرصتی برای غارت انبارهای اردوگاه استفاده کردند. این امر باعث هرج و مرج بیشتر در میان نیروهای رومانوس شد، با سربازانی که از خندق‌ها فرار می‌کردند تا جان خود را نجات دهند. نصر از این بی‌نظمی استفاده کرد تا نیروهای کلابی خود را در یک حمله غافلگیرانه علیه نیروی عقب‌نشینی بیزانس رهبری کند. پسلوس نوشت که اعراب در گروه‌های پراکنده حمله کردند و توهم تعداد زیاد را ایجاد کردند که
حمله کردند و توهم تعداد زیاد را ایجاد کردند که روحیه ارتش بیزانس را تضعیف کرد و باعث وحشت در صفوف آن شد. از آنجایی که بیشتر نیروهای بیزانسی از تشنگی و اسهال خونی خسته شده بودند، ارتش امپراتوری شکست و فرار کرد. روایت‌های وقایع در منابع بیزانسی متفاوت است. به گفته یوانس اسکیلیتزس، تنها گارد امپراتوری، "هتایریا"، مقاومت کرد، و موضع آنها به رومانوس، که نزدیک بود اسیر شود، اجازه فرار داد. از سوی دیگر، پسلوس گزارش می‌دهد که گارد امپراتوری فرار کرد و «بدون حتی یک نگاه به عقب، امپراتور خود را رها کردند». در حالی
نگاه به عقب، امپراتور خود را رها کردند». در حالی که اسکیلیتزس نوشت که بیزانسی‌ها متحمل یک «شکست وحشتناک» شدند و برخی از سربازان در یک فرار آشفته توسط همقطاران خود کشته شدند، یحیی انطاکی معاصر گزارش داد که بیزانسی‌ها به طرز قابل توجهی تلفات کمی داشتند. به گفته یحیی، در میان تلفات رده بالای بیزانس، دو افسر بودند، در حالی که یک افسر دیگر توسط اعراب اسیر شد. اعراب غنایم زیادی به دست آوردند، از جمله کل بار و بنه ارتش امپراتوری، که بیزانسی‌ها در فرار عجولانه خود آن را رها کردند. در میان غنایم، چادر مجلل
خود آن را رها کردند. در میان غنایم، چادر مجلل امپراتوری با گنجینه‌هایش بود، که ادعا می‌شود باید بر روی هفتاد شتر حمل می‌شد. به گفته مورخ تیری بیانکیس، تنها متحدان نماری نصر ۳۰۰ قاطر حامل سکه‌های طلا را به غنیمت گرفتند. تنها شمایل مقدس تئوتوکوس، که به‌طور سنتی امپراتوران بیزانس را در لشکرکشی‌ها همراهی می‌کرد، نجات یافت. پیامدها. در نهایت، شکست بیزانس منجر به هیچ برگشت بلندمدتی برای بیزانس نشد؛ نه مرداسیان، نه فاطمیان و نه خلافت عباسی مستقر در بغداد قادر به بهره‌برداری از پیروزی اعراب نبودند. در حالی که
به بهره‌برداری از پیروزی اعراب نبودند. در حالی که رومانوس به قسطنطنیه بازگشت، او نیکتاس میستیا و سیمئون "پروتووستاریوس" را به ترتیب به عنوان "کاتپانو" انطاکیه و دومستیک اسکولون با دستور تکرار لشکرکشی در اواخر همان سال، زمانی که هوا خنک‌تر و آب به راحتی قابل دسترسی بود، پشت سر گذاشت. فاطمیان تحت فرماندهی انوشتکین دیزبری سعی کردند با حمله به جراحیان و متحدان بنی کلب آنها، از شکست بیزانس بهره‌برداری کنند، اما در نبرد در بصری در اکتبر شکست خوردند. شکست امپراتور تا حدی با پیروزی جرج مانیاکس، فرماندار تلوع، علیه
تا حدی با پیروزی جرج مانیاکس، فرماندار تلوع، علیه ۸۰۰ عرب بازگشته از فاجعه بیزانس در اعزاز جبران شد. اعراب، که از پیروزی خود جسور شده بودند، از او خواستند که استان خود را تخلیه کند. مانیاکس ابتدا وانمود به تبعیت کرد، برای اعراب غذا و نوشیدنی فرستاد، اما سپس به آنها حمله کرد و آنها را در هم شکست. موفقیت مانیاکس با یک لشکرکشی پایدار بیزانس علیه لردهای مرزی عرب، که در پی اعزاز علیه حکومت بیزانس قیام کرده بودند، و علیه تلاش فاطمیان برای تصرف قلعه مرزی ماراکلیا دنبال شد. نیکتاس میستیا و سیمئون با موفقیت این
دنبال شد. نیکتاس میستیا و سیمئون با موفقیت این حملات را دفع کردند و به نوبه خود چندین قلعه را، از جمله اعزاز پس از یک محاصره کوتاه در دسامبر، تصرف کردند؛ توبال، جایی که بیزانسی‌ها ماه‌ها پیش شکست خورده بودند، به‌طور کامل به آتش کشیده شد. در طول دو سال بعد، آنها به‌طور سیستماتیک قلعه‌های تپه‌ای قبایل محلی را تصرف کردند و آنها را به تسلیم واداشتند و موقعیت بیزانس در سوریه را بازگرداندند. احیای بیزانس در شرق با تصرف ادسا در سال ۱۰۳۱ توسط مانیاکس به اوج خود رسید. در همین حال، نصر کنترل حلب را به تنهایی پس از
در همین حال، نصر کنترل حلب را به تنهایی پس از برکناری ثمال در غیاب دومی به دست گرفت. تهدید متعاقب آن از سوی ثمال و حامیان او در میان کلاب، نصر را بر آن داشت که به دنبال بخشش و حمایت بیزانس باشد. نصر همچنین با انتقال ۲۰٬۰۰۰ نفر از اعضای قبیله رقیب بنی طی تحت رهبری حسان بن مفرج و بنی کلب تحت رهبری رافع بن ابی‌اللیل به دشت الروج در جنوب شرقی انطاکیه، که به دعوت رومانوس پس از شکست او، به احتمال زیاد در سال ۱۰۳۱، صورت گرفت، بیشتر تهدید شد. برای آشتی با همسایه قدرتمند خود، نصر پسرش عمرو را در آوریل ۱۰۳۱ به
قدرتمند خود، نصر پسرش عمرو را در آوریل ۱۰۳۱ به قسطنطنیه فرستاد تا تقاضای یک معاهده کند که به موجب آن او به وضعیت خراج‌گزاری و وابسته بودن بازگردد. این توافق شامل خراج سالانه ۵۰۰٬۰۰۰ درهم (معادل حدود ۸٬۳۳۴ دینار طلا) از نصر به بیزانسی‌ها بود و بیزانسی‌ها را موظف می‌کرد که در صورت تجاوز از نصر حمایت کنند. این توافق در سال ۱۰۳۲ منجر به سرکوب مشترک یک شورش دروزیان در جبل السماق توسط نیکتاس و نصر شد. چشم‌انداز جنگ بین برادران مرداسی پس از آنکه رؤسای کلاب میانجیگری کرده و امارت را به یک‌نیمه سوری که توسط نصر از
کرده و امارت را به یک‌نیمه سوری که توسط نصر از حلب کنترل می‌شد و یک‌نیمه بین‌النهرینی که توسط ثمال از الرحبه اداره می‌شد، تقسیم کردند، از بین رفت.
باشگاه فوتبال سلیمان کینگز یک باشگاه فوتبال مستقر در هونیارا است که در فصل افتتاحیه لیگ حرفه‌ای اقیانوسیه مسابقات خود را آغاز خواهد کرد. تاریخچه. در فوریه ۲۰۲۵، کنفدراسیون فوتبال اقیانوسیه فراخوانی برای درخواست باشگاه‌هایی که مایل به شرکت در فصل افتتاحیه لیگ حرفه‌ای اقیانوسیه در سال ۲۰۲۶ بودند، منتشر کرد. حداقل یک باشگاه از جزایر سلیمان هنگام شروع این روند ابراز علاقه کرده بود. باشگاه‌ها تا ژوئن ۲۰۲۵ فرصت داشتند تا درخواست‌های خود را برای بررسی به کنفدراسیون ارسال کنند و هشت جایگاه برای باشگاه‌های سراسر
ارسال کنند و هشت جایگاه برای باشگاه‌های سراسر اقیانوسیه و استرالیا برای فصل اول در نظر گرفته شده بود. در اوایل ژوئیه ۲۰۲۵، جرمیا مانل، نخست‌وزیر جزایر سلیمان، اعلام کرد که دولت ملی، فدراسیون فوتبال جزایر سلیمان و باشگاه استرالیایی واینوم وولفس، با هدف بازی در لیگ حرفه‌ای جدید منطقه، برای ایجاد اولین باشگاه حرفه‌ای جزایر سلیمان، سلیمان کینگز همکاری کرده‌اند. انتظار می‌رفت این باشگاه سلامت و رفاه جوانان را بهبود بخشد؛ این ورزش را در جزایر سلیمان توسعه دهد؛ و از طریق همکاری واینوم وولفس، مسیرهایی را برای
و از طریق همکاری واینوم وولفس، مسیرهایی را برای لیگ‌های بالاتر، از جمله بروسیا دورتموند، فراهم کند. باشگاه فوتبال واینوم وولفس از اواسط دهه ۱۹۹۰ با فوتبال در جزایر سلیمان مرتبط بود، زمانی که این باشگاه برای تور و انجام مسابقات نمایشی به این کشور سفر کرد. در زمان اعلام این خبر، باشگاه فوتبال سلیمان کینگز به همراه باشگاه فوتبال ولینگتون فونیکس، یکی از تنها دو باشگاهی بود که علناً تمایل خود را برای پیوستن به لیگ اعلام کرده بود. درخواست باشگاه فوتبال سلیمان کینگز تنها درخواستی بود که از جزایر سلیمان به اواف‌سی
تنها درخواستی بود که از جزایر سلیمان به اواف‌سی ارسال شد. با این حال، این باشگاه همچنان باید نشان دهد که تمام الزامات صدور مجوز باشگاه حرفه‌ای کنفدراسیون را برآورده می‌کند. دوازده باشگاه دیگر درخواست‌هایی را ارائه کردند که انتظار می‌رود هشت باشگاه نهایی در سپتامبر ۲۰۲۵ اعلام شوند. در ۲۹ اوت ۲۰۲۵، اواف‌سی فهرست هشت باشگاه «ترجیحی» خود را که به‌طور آزمایشی در لیگ پذیرفته شده بودند، اعلام کرد. این باشگاه‌ها باید قبل از شروع فصل در ژانویه ۲۰۲۶، مرحله نهایی فرایند صدور مجوز و انطباق را پشت سر بگذارند تا تأیید
صدور مجوز و انطباق را پشت سر بگذارند تا تأیید نهایی را دریافت کنند. پس از این اعلام، دان ماراهار، رئیس جدید اعلام کرد که این باشگاه به کمک مالی نیاز دارد و قصد دارد برای دریافت حمایت با دولت‌های استرالیا و چین تماس بگیرد.
شبی در برت گر برآسودمی غزلی فارسی، مشتمل بر ۳ تا ۵ بیت شعر در بحر مُتَقارِبِ مُثَمَّنِ مَحْذوف است. غزل یادشده از جملهٔ اشعار غیر شاهنامه‌ای منسوب به فردوسی است. هرچند در انتساب غزل مذکور به فردوسی تردیدهایی وجود دارد، زیراکه دست‌کم این غزل را به دو شاعر از سدهٔ ۶ ه‍.ق یعنی مهستی گنجوی و جلال‌الدین درگجینی نیز با مقداری اختلاف در کمیت و کیفیت شعر منتسب کرده‌اند. از جمله منابعی که این غزل را به فردوسی نسبت داده‌اند، می‌توان از تاریخ گزیده، عرفات‌العاشقین و تذکرهٔ مخزن‌الغرائب یادکرد. باتکیه به همین منابع،
تذکرهٔ مخزن‌الغرائب یادکرد. باتکیه به همین منابع، شماری از پژوهشگران معاصر، مانند ذبیح‌الله صفا نیز انتساب این غزل به فردوسی را پذیرفته‌اند. مجتبی مینوی با دیدهٔ تردید به این انتساب، مطرح کرده که این غزل، با اختلافاتی جزئی به جلال‌الدین درگجینی نیز نسبت داده شده است. سید محمد طاهری (طاهری شهاب)، گردآورنده و مصحح اشعار مهستی گنجوی به‌نقل از احمد سهیلی خوانساری آورده که این شعر در جُنگ اشعاری، تهیه‌شده به‌سال ۶۶۱ ه‍.ق از آنِ این شاعر دانسته‌شده است. تصنیف منتسب به مهستی گنجوی سه بیتی و فاقد ابیات دوم و سوم