payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تزئینات پنجره و شیشه‌های رنگی دیده می‌شود. در جنوب غربی انگلستان نزدیک به سی نمونه ثبت شده از سه خرگوش وجود دارد که بر روی «برجسته‌های سقف» (دستگیره‌های چوبی حکاکی شده) در سقف کلیساهای قرون وسطایی در دوون (به ویژه دارتمور) ظاهر شده‌اند. یک نمونه خوب از یک بام‌چین سه خرگوش در وایدکامب-این-ده-مور، دارتمور، و نمونه دیگری در شهر تاویستوک در حاشیه خلنگزار وجود دارد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
تنک کردن بوم‌شناختی یک تکنیک جنگل‌شناسی است که در مدیریت جنگل مورد استفاده قرار می‌گیرد. این تکنیک به منظور افزایش سلامت اکوسیستم جنگلی، ارتقای تنوع زیستی، بهبود جریان آب، و تقویت رشد سایر گیاهان و درختان انجام می‌گیرد، بدون تمرکز صرف بر صنعت چوب. اگرچه تنک کردن در اصل به‌عنوان یک روش دست‌ساز مدیریت جنگل با هدف افزایش بهره‌وری چوب شکل گرفت، اما گذار از جنگل‌های تولیدی به جنگل‌های چندمنظوره، کاربرد این روش را گسترش داد. در این رویکرد جدید، قطع درختان برای دستکاری اکوسیستم به دلایل مختلفی انجام می‌شود؛ از
دستکاری اکوسیستم به دلایل مختلفی انجام می‌شود؛ از جمله حذف گونه‌های غیربومی از یک قطعه جنگلی تا برداشت درختان صنوبر که در ساحل رودخانه رشد کرده‌اند و هدف از آن بهبود کاربری تفریحی این منطقه است. از دهه ۱۹۷۰ به این سو، سیاست رایج‌تر بر آن شده است که درختان رقیق‌شده در کف جنگل باقی گذاشته شوند؛ زیرا چوب به شیوه‌ای طبیعی‌تر تجزیه می‌شود و نقش مهمی در افزایش تنوع زیستی ایفا می‌کند، چرا که زیستگاه‌های مناسبی برای انواع بی‌مهرگان، پرندگان و پستانداران کوچک فراهم می‌آورد. بسیاری از قارچ‌ها مانند "Calocera
فراهم می‌آورد. بسیاری از قارچ‌ها مانند "Calocera viscosa" و خزه نیز به صورت چوب‌خواری (وابسته به چوب در حال تجزیه) یا جگرواشان (رشد روی سطح چوب) زندگی می‌کنند؛ برای مثال، برخی گونه‌های خزه، کل چرخه زندگی خود را تنها بر روی یک تنه درخت طی می‌کنند. در مواردی که درختان تحت مدیریت تجاری هستند، با حذف ساقه‌های مجاور که پتانسیل کیفیت چوب نامطلوب‌تری دارند، رقابت کاهش می‌یابد. وقتی درختان در حالت طبیعی رها شوند، «خود به خود لاغر می‌شوند»، اما این فرایند در برخی شرایط می‌تواند غیرقابل اعتماد باشد. نمونه‌هایی از
شرایط می‌تواند غیرقابل اعتماد باشد. نمونه‌هایی از این مورد را می‌توان در جنگل‌ها و بیشه‌های شمشاد - آیرونبارک ویکتوریا (استرالیا) یافت که بخش بزرگی از درختان آن شاخه‌زاد هستند و در نتیجهٔ قطع درختان در دهه‌های گذشته به وجود آمده‌اند. پیامدهای اکوفیزیولوژیکی. تنک کردن، بسته شدن تاج درخت را کاهش داده و نفوذ اشعه خورشید به داخل تاج درخت را افزایش می‌دهد. راندمان فتوسنتزی این انرژی بهبود می‌یابد و ماندگاری سوزن‌ها، به ویژه در قسمت‌های پایینی تاج، طولانی‌تر می‌شود. سیستم ریشه، طول تاج، قطر تاج و مساحت تاج، همگی
سیستم ریشه، طول تاج، قطر تاج و مساحت تاج، همگی پس از تنک کردن افزایش می‌یابند. حتی اگر تبخیر خاک و تعرق تک تک درختان پس از تنک کردن افزایش یابد، کل تبخیر و تعرق در سطح پایه تمایل به کاهش دارد؛ جذب آب در تاج پوشش کاهش و بارش افزایش می‌یابد، به طوری که وضعیت آب درخت معمولاً پس از تنک کردن بهبود می‌یابد. رشد شعاعی سالانه یک شاخص جامع از پاسخ فیزیولوژیکی درخت به تغییرات محیطی است. میسون و همکارانش با کار بر روی صنوبر نروژی، که می‌توان انتظار داشت از برخی جهات مشابه صنوبر سفید رفتار کند، نشان دادند که کاهش
مشابه صنوبر سفید رفتار کند، نشان دادند که کاهش تراکم توده، رابطه کلاسیک آب و هوا-رشد را تغییر می‌دهد
امنیت زیست‌محیطی، به بررسی تهدیدهایی می‌پردازد که رویدادها و روندهای زیست‌محیطی ممکن است برای افراد، جوامع یا کشورها ایجاد کنند. این مفهوم می‌تواند بر تأثیرات منازعات انسانی و روابط بین‌الملل بر محیط زیست تمرکز کند، یا به بررسی چگونگی عبور مشکلات زیست‌محیطی از مرزهای دولت‌ها بپردازد. به عبارت دیگر، امنیت زیست‌محیطی نگاهی فراگیر به روابط بین‌الملل میان محیط زیست و امنیت انسانی و ملی دارد و به دنبال یافتن راه‌حل‌هایی برای کاهش ریسک‌ها و تنش‌های ناشی از آسیب‌های زیست‌محیطی است. عمومی. پروژه هزاره تعاریف امنیت
زیست‌محیطی است. عمومی. پروژه هزاره تعاریف امنیت زیست‌محیطی را ارزیابی کرد و یک تعریف ترکیبی ارائه داد: امنیت زیست‌محیطی، زیست‌پذیری زیست‌محیطی برای پشتیبانی از حیات است و دارای سه زیرعنصر زیر است: امنیت زیست‌محیطی همچنین توانایی افراد، جوامع یا کشورها در مقابله با خطرات، تغییرات یا خطر زیست‌محیطی و منابع طبیعی محدود را مورد بررسی قرار می‌دهد. برای مثال، تغییر اقلیم را می‌توان به عنوان تهدیدی برای امنیت زیست‌محیطی در نظر گرفت (برای بررسی دقیق‌تر این موضوع به مقاله «امنیت اقلیمی» مراجعه کنید). فعالیت‌های
به مقاله «امنیت اقلیمی» مراجعه کنید). فعالیت‌های انسانی منجر به افزایش انتشار گاز دی‌اکسید کربن می‌شود که تأثیر مستقیم بر تغییرات اقلیمی و محیطی منطقه‌ای و جهانی دارد و به تبع آن، بر میزان تولیدات کشاورزی تأثیر می‌گذارد. این تغییرات ممکن است باعث کمبود مواد غذایی شده و در نتیجه، منجر به بروز منازعات سیاسی، تنش‌های قومی و ناآرامی‌های داخلی شود. امنیت زیست‌محیطی مفهومی مهم در سه حوزه است: روابط بین‌الملل و توسعه بین‌المللی و امنیت انسانی. در چارچوب توسعه بین‌المللی، پروژه‌ها ممکن است با هدف بهبود جنبه‌هایی
پروژه‌ها ممکن است با هدف بهبود جنبه‌هایی از امنیت زیست‌محیطی مانند امنیت غذایی یا آب، و همچنین جنبه‌های مرتبط مانند امنیت انرژی، که اکنون به عنوان اهداف توسعه پایدار در سطح سازمان ملل متحد شناخته می‌شوند، انجام شوند. اهداف آرمان توسعه هزاره هفتم در مورد پایداری زیست‌محیطی، اولویت‌های بین‌المللی برای امنیت زیست‌محیطی را نشان می‌دهد. هدف ۷ب در مورد امنیت شیلات است که بسیاری از مردم برای غذا به آن وابسته‌اند. شیلات نمونه‌ای از منابعی است که نمی‌توان آنها را در چارچوب مرزهای ایالتی گنجاند. مناقشه‌ای که در
در چارچوب مرزهای ایالتی گنجاند. مناقشه‌ای که در دیوان بین‌المللی دادگستری بین شیلی و پرو در مورد مرزهای دریایی و شیلات مرتبط با آنها مطرح شده است، یک مطالعه موردی برای امنیت زیست‌محیطی است. تاریخچه. مکتب کپنهاگ، «موضوع مرجع» امنیت زیست‌محیطی را محیط زیست یا بخشی راهبردی از آن تعریف می‌کند. از نظر تاریخی، تعریف امنیت بین‌المللی در طول زمان متفاوت بوده است. پس از جنگ جهانی دوم، تعاریف معمولاً بر موضوع سیاست واقع‌گرایانه که در طول جنگ سرد بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی توسعه یافته بود، متمرکز بودند. با
جماهیر شوروی توسعه یافته بود، متمرکز بودند. با کاهش تنش‌ها بین ابرقدرت‌ها پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، بحث‌های آکادمیک در مورد تعاریف امنیت به‌طور قابل توجهی گسترش یافت، به ویژه شامل تهدیدات زیست‌محیطی مرتبط با پیامدهای سیاسی استفاده از منابع یا آلودگی. در اواسط دهه ۱۹۸۰، این حوزه مطالعاتی به عنوان «امنیت زیست‌محیطی» شناخته می‌شد. با وجود طیف گسترده‌ای از بحث‌های معنایی و دانشگاهی بر سر اصطلاحات، اکنون به‌طور گسترده پذیرفته شده است که عوامل محیطی نقش مستقیم و غیرمستقیمی در اختلافات سیاسی و درگیری‌های
و غیرمستقیمی در اختلافات سیاسی و درگیری‌های خشونت‌آمیز ایفا می‌کنند. در حوزه دانشگاهی، امنیت زیست‌محیطی به عنوان رابطه بین نگرانی‌های امنیتی مانند درگیری‌های مسلحانه و محیط طبیعی تعریف می‌شود. این حوزه، حوزه‌ای کوچک اما به سرعت در حال توسعه است و به ویژه برای کسانی که کمبود منابع و درگیری در کشورهای در حال توسعه را مطالعه می‌کنند، اهمیت پیدا کرده است. از محققان برجسته اولیه در این زمینه می‌توان به فلیکس دادز، نورمن مایرز، جسیکا تاچمن متیوز، مایکل رنر، ریچارد اولمن، آرتور وستینگ، مایکل کلر، توماس هومر
ریچارد اولمن، آرتور وستینگ، مایکل کلر، توماس هومر دیکسون، جفری دابلکو، پیتر گلیک، ریتا فلوید و جوزف روم اشاره کرد.
بنیاد دیوید سوزوکی یک سازمان زیست‌محیطی غیرانتفاعی مبتنی بر علم است که دفتر مرکزی آن در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا قرار دارد و دفاتری نیز در مونترال و تورنتو دارد. این سازمان در اول ژانویه ۱۹۹۱ به عنوان یک موسسه خیریه کانادایی ثبت شده در فدرال تأسیس شد. تا سال ۲۰۰۷، ۴۰ هزار اهداکننده داشت. مأموریت آن حفاظت از طبیعت در عین ایجاد تعادل در نیازهای انسانی است. این سازمان کاملاً توسط کمک‌های مالی و اعانه‌های بنیاد پشتیبانی می‌شود و تا سال ۲۰۱۲، ۹۰٪ از اهداکنندگان آن کانادایی بودند. تا سال ۲۰۰۷، بنیاد حدود
آن کانادایی بودند. تا سال ۲۰۰۷، بنیاد حدود هفتاد و پنج کارمند داشت. نمای کلی. در سال ۱۹۸۹، شرکت پخش کانادا یک سریال رادیویی از دیوید سوزوکی پخش کرد، با عنوان "«مسئله بقاست»" که در کتابی با همین نام در سال ۱۹۹۰ به‌طور مشترک منتشر شد. در این مجموعه و کتاب، شرح داده شده است که چگونه «اولین اجماع علمی جهانی» مبنی بر اینکه جهان «وارد دورانی از تغییرات اقلیمی بی‌سابقه می‌شود» در کنفرانس بین‌المللی تورنتو در ژوئن ۱۹۸۸ در مورد تغییرات جوی به ریاست استیون لوئیس و با حضور ۳۰۰ دانشمند از سراسر جهان پدیدار شد. این
با حضور ۳۰۰ دانشمند از سراسر جهان پدیدار شد. این بنیاد در پاسخ به جلسه‌ای که در سال ۱۹۸۹ توسط دیوید سوزوکی برگزار شد، تشکیل شد. و تارا کولیس به همراه حدود دوازده مهمان دعوت‌شده که می‌خواستند برای معکوس کردن تغییرات اقلیمی جهانی تلاش کنند. این بنیاد در ۱۴ سپتامبر ۱۹۹۰ تأسیس شد. سوزوکی در آوریل ۲۰۱۲ از هیئت مدیره بنیاد کناره‌گیری کرد - همسرش، تارا کولیس، به عنوان رئیس هیئت مدیره فعالیت می‌کند. طبق وب‌سایت این بنیاد، هدف آن بررسی، برقراری ارتباط و حمایت از کارهایی است که «نیازهای انسانی» را با ظرفیت سیاره
کارهایی است که «نیازهای انسانی» را با ظرفیت سیاره زمین برای «حفظ حیات» متعادل می‌کند. اگرچه به کانادا و کانادایی‌ها مربوط می‌شود، اما تمرکز آن بر چهار منطقه است - انتاریو و منطقه شمالی، کبک/فرانسوی زبان، بریتیش کلمبیا و منطقه غربی. حوزه‌های اصلی مورد توجه شامل حفاظت از آب و هوا، تحول اقتصاد، تشویق به ارتباط مجدد با طبیعت و جامعه‌سازی است. این بنیاد اطلاعات مربوط به فعالیت‌های حمایتی خود را از طریق خبرنامه‌ها، مطالعات علمی، گزارش‌های تحقیقاتی، کتاب‌ها، بسته‌های اطلاعاتی، بروشورها و اطلاعیه‌های خبری منتشر
اطلاعاتی، بروشورها و اطلاعیه‌های خبری منتشر می‌کند. برخی از پروژه‌های بزرگ آنها شامل پروژه آینده انرژی، اقیانوس‌های سالم و غذاهای دریایی پایدار که رتبه‌بندی گزینه‌های غذاهای دریایی را در منتشر کرد، سنت لارنس: رودخانه زنده ما، ارزیابی سرمایه طبیعی، حفاظت از زیستگاه‌ها و گونه‌های در معرض خطر، ارتباط جوانان با طبیعت و زندگی سبز (که قبلاً «ملکه سبز» نامیده می‌شد) بود. بودجه. این بنیاد در اول ژانویه ۱۹۹۱ به عنوان یک موسسه خیریه کانادایی ثبت شده در فدرال تأسیس شد و کاملاً توسط کمک‌های مالی و اعانات بنیاد
شد و کاملاً توسط کمک‌های مالی و اعانات بنیاد پشتیبانی می‌شود. این مؤسسه هیچ بودجه دولتی، به جز از شورای ملی تحقیقات علوم و مهندسی کانادا، را نمی‌پذیرد. همچنین این سازمان، نهاد تأمین مالی برای سازمان‌های دیگر نیست. تمام اطلاعات مالی و اهداکنندگان در وب‌سایت رسمی آنها و از طریق انتشار گزارش‌های سالانه‌شان در دسترس عموم قرار دارد. آنها در گزارش سال ۲۰۰۶ خود اعلام کردند که حدود ۷۵٪ از ۴۰٬۰۰۰ حامی آنها، کمتر از ۵۰۰ دلار کمک مالی کرده‌اند. در سال مالی ۲۰۱۲، آنها گزارش دادند که ۵۹٪ از بودجه آنها از طریق
آنها گزارش دادند که ۵۹٪ از بودجه آنها از طریق اهداکنندگان شخصی تأمین شده است. بنیادها و کسب‌وکارها به ترتیب ۲۵٪ و ۱۳٪ دیگر کمک مالی کردند و بیش از ۹۵٪ از اهداکنندگان کانادایی بودند. طبق گزارش سالانه ۲۰۰۵–۲۰۰۶ آنها، ۴۰٬۰۰۰ اهداکننده به بنیاد سوزوکی وجود داشته است که شامل ۵۲ شرکت - بل کانادا، تویوتا، آی‌بی‌ام، مک‌گرا-هیل رایرسون، اسکوشیا کپیتال، برادران وارنر، کانن و بانک مونترال - می‌شوند. پس از آنکه بنیاد سیاست اخلاقی پذیرش هدیه خود را اجرا کرد، دیگر مانند گذشته کمک‌های مالی از اهداکنندگان شرکت‌های فعال در
کمک‌های مالی از اهداکنندگان شرکت‌های فعال در صنعت سوخت‌های فسیلی را نمی‌پذیرفت. پیش از سیاست پذیرش هدایای اخلاقی، این بنیاد از انکانا، یک شرکت پیشرو در تولید گاز طبیعی و توسعه ماسه‌های نفتی در جهان، و، توزیع‌کننده اصلی گاز طبیعی در آلبرتا که یکی از بزرگ‌ترین تأمین‌کنندگان برق در جهان است و پنج نیروگاه تولید برق با سوخت فسیلی و سه نیروگاه هسته‌ای را اداره می‌کند، بودجه دریافت می‌کرد. این همچنین مشارکتی از بنیاد میراث تیلور میچل است که پس از مرگ تیلور میچل در اثر حمله کایوت در سال ۲۰۰۹ آغاز شد. فعالیت‌ها.
در اثر حمله کایوت در سال ۲۰۰۹ آغاز شد. فعالیت‌ها. آبزی‌پروری نوترکو. بنیاد دیوید سوزوکی کمپینی با عنوان «پرورش‌یافته و خطرناک» در مورد نگرانی‌های زیست‌محیطی مربوط به صنعت ماهی پرورشی، با تمرکز بر، بزرگ‌ترین تولیدکننده ماهی سالمون پرورشی در جهان، راه‌اندازی کرد. ویوین کراوز، که در سال ۲۰۰۲ به عنوان مدیر توسعه شرکت در آمریکای شمالی استخدام شد، به‌طور فعال یک کمپین روابط عمومی را برای مقابله با انتقادات مطرح شده علیه که توسط بنیاد دیوید سوزوکی و دیگر فعالان محیط زیست مطرح شده بود، دنبال کرد. کراوز به اطلاعات
زیست مطرح شده بود، دنبال کرد. کراوز به اطلاعات آنلاین عمومی مربوط به درآمد مالیاتی دسترسی پیدا کرد تا صفحات گسترده‌ای از نام اهداکنندگان مالی سازمان‌های زیست‌محیطی در کانادا ایجاد کند و یافته‌های خود را در وبلاگ خود منتشر کند. این شامل اطلاعاتی بود که بنیاد دیوید سوزوکی، بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰، ۴۴ میلیون دلار از محل کمک‌های مالیاتی دریافت کرده بود. در فوریه ۲۰۰۴، سوزوکی با نخست‌وزیر کانادا، پل مارتین، ملاقات کرد تا گزارش بنیاد در مورد چگونگی دستیابی به پایداری در طول یک نسل را ارائه دهد. «کانادا در یک
پایداری در طول یک نسل را ارائه دهد. «کانادا در یک مقایسه زیست‌محیطی»، گزارشی که در سال ۲۰۰۱ توسط رئیس تحقیقات زیست‌محیطی کارکنان حقوق و سیاست‌های زیست‌محیطی دانشگاه ویکتوریا منتشر شد و توسط دیوید آر. بوید، وکیل محیط زیست و یکی از نویسندگان کتاب در حال انتشار "«راهنمای دیوید سوزوکی برای کمک به سیاره» نوشته" شده است، با بررسی ۲۵ شاخص زیست‌محیطی، کانادا را در رتبه ۲۸ از بین ۲۹ کشور قرار می‌دهد. این بنیاد و بوید گزارش جداگانه‌ای با عنوان «پایداری در یک نسل» تهیه کردند که به ظرفیت‌های کانادا برای بهبود پایداری
کردند که به ظرفیت‌های کانادا برای بهبود پایداری و حفاظت از محیط زیست می‌پردازد. این بنیاد معتقد است که این امر می‌تواند با بهبود بهره‌وری، حذف ضایعات و آلودگی و ساخت شهرهای پایدار به بهترین شکل محقق شود. چالش طبیعت دهه ۲۰۰۰ که با مشورت اتحادیه دانشمندان نگران تأسیس شد، کانادایی‌ها را تشویق کرد تا مصرف انرژی خانگی را کاهش دهند، از لوازم خانگی و وسایل نقلیه کم‌مصرف استفاده کنند، با استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی، دوچرخه‌سواری یا پیاده‌روی، کمتر از وسایل نقلیه شخصی استفاده کنند و با زندگی در نزدیکی محل کار
شخصی استفاده کنند و با زندگی در نزدیکی محل کار یا مدرسه، خرید مواد غذایی محلی، خوردن وعده‌های غذایی گیاهی بیشتر، اجتناب از استفاده از آفت‌کش‌ها، از وسایل نقلیه شخصی خود کمتر استفاده کنند. بیش از ۵۰۰۰۰۰ نفر در چالش طبیعت دیوید سوزوکی شرکت کرده بودند. بسیاری از کانادایی‌های مشهور، از جمله نلی فورتادو، سم رابرتز، مارگارت اتوود، رابرت مانش، لری کمپبل و دیوید میلر، در چالش طبیعت دیوید سوزوکی شرکت کرده‌اند. لا رز و همکاران علیه علیاحضرت ملکه. در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۹، بنیاد دیوید سوزوکی به همراه سازمان خیریه «تراست
بنیاد دیوید سوزوکی به همراه سازمان خیریه «تراست کودکان ما» و ۱۵ فعال جوان از جمله سیسیلیا لا رز، سیرا رابینسون و ساج گری-استارسویچ، یک دادخواست فدرال علیه دولت کانادا تنظیم کردند و ادعا کردند که دولت منشور حقوق و آزادی‌های جوانان را نقض کرده است. این دادخواست از دولت کانادا می‌خواهد که فوراً کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای کانادا را برای کاهش اثرات تغییرات اقلیمی آغاز کند. انتقاد. غذای اصلاح‌شده ژنتیکی. تا اوایل دهه ۲۰۱۰، یک اجماع علمی وجود داشت که در آن زمان، غذای اصلاح‌شده ژنتیکی به اندازه غذای معمولی
زمان، غذای اصلاح‌شده ژنتیکی به اندازه غذای معمولی بی‌خطر بود. سازمان بهداشت جهانی تصریح کرد که هر غذای اصلاح‌شده ژنتیکی جدید که معرفی می‌شود، باید مورد به مورد آزمایش شود. در سال ۲۰۱۲، ظاهراً وب‌سایت سال ۲۰۱۲ بنیاد هنوز صفحه‌ای با عنوان «درک جی ام او» داشت که می‌گفت در آن زمان، «ایمنی غذاهای جی ام او» «اثبات نشده» بود و اینکه و یک مجموعه رو به رشد از تحقیقات، «این غذاها را با نگرانی‌های سلامتی» مرتبط دانسته بودند. این صفحه دیگر در وب‌سایت آنها میزبانی نمی‌شود.
لمورها، که از زیرردهٔ خیس‌بینیان هستند و کمتر از ۶۳ میلیون سال پیش از سایر نخستی‌ها جدا شده‌اند، بیش از ۴۰ میلیون سال است که در جزیره ماداگاسکار تکامل یافته‌اند. آن‌ها برخی ویژگی‌ها را با ابتدایی‌ترین نخستی‌سانان به اشتراک دارند و به همین دلیل اغلب به اشتباه به عنوان اجداد میمون‌ها، شامپانزه‌ها و انسان‌های امروزی شناخته می‌شوند؛ در حالی که در واقع تنها شباهت ظاهری به پریمات‌های نخستین دارند و اجداد مستقیم آن‌ها نیستند. لمورها احتمالاً در دوران ائوسن یا حتی زودتر تکامل یافته‌اند و نزدیک‌ترین جد مشترک خود را
تکامل یافته‌اند و نزدیک‌ترین جد مشترک خود را با چشم‌گرد، پوتوها و شب‌دوست به اشتراک دارند. فسیل‌هایی که در آفریقا یافت شده‌اند و برخی آزمایش‌های مربوط به DNA هسته‌ای نشان می‌دهند که لمورها بین ۴۰ تا ۵۲ میلیون سال پیش به ماداگاسکار رسیده‌اند. با این حال، مقایسه‌های دیگر از توالی‌های دی‌ان‌ای هسته‌ای بازه زمانی متفاوتی بین ۶۲ تا ۶۵ میلیون سال پیش را پیشنهاد می‌کنند. گمان می‌رود که جمعیتی از لمورهای اجدادی به‌طور غیرعمدی بر روی توده‌ای از گیاهان شناور به جزیره ماداگاسکار راه یافته‌اند؛ هرچند فرضیه‌های دیگری
ماداگاسکار راه یافته‌اند؛ هرچند فرضیه‌های دیگری مانند وجود پل خشکی یا پراکنش اقیانوسی نیز مطرح شده است. زمان‌بندی و تعداد دفعات فرضی مهاجرت لمورها به ماداگاسکار معمولاً بر اساس وابستگی‌های تبارزایی آیه‌آیه (aye-aye)، که ابتدایی‌ترین عضو گروه لمورها به‌شمار می‌رود، تعیین می‌شود. لمورها که مسیر تکاملی مستقل خود را در جزیره ماداگاسکار طی کرده‌اند، به گونه‌ای چشمگیر تنوع یافته‌اند تا کنام زیستی (نیچ‌های) گوناگونی را پر کنند؛ جایگاه‌هایی که در دیگر نقاط جهان معمولاً توسط انواع دیگر پستانداران اشغال می‌شود. این
توسط انواع دیگر پستانداران اشغال می‌شود. این گروه شامل کوچک‌ترین پریمات‌های جهان می‌شود و در گذشته، برخی از بزرگ‌ترین آن‌ها نیز در میان لمورها یافت می‌شده‌اند. با ورود انسان‌ها به ماداگاسکار، که حدود ۲٬۰۰۰ سال پیش رخ داده است، قلمرو زیستی لمورها به شدت کاهش یافته است. امروزه آن‌ها تنها در حدود ۱۰٪ از سطح جزیره – معادل تقریباً ۶۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۲۳٬۰۰۰ مایل مربع) – پراکنده‌اند و بسیاری از گونه‌های آن‌ها در معرض خطر انقراض قرار دارند. تاریخ تکاملی. لمورها نخستی‌سانانی هستند که به زیرردهٔ خیس‌بینیان تعلق
نخستی‌سانانی هستند که به زیرردهٔ خیس‌بینیان تعلق دارند. همانند سایر خیس‌بینیان همچون چشم‌گرد، پوتوها و شب‌دوست، لمورها نیز برخی ویژگی‌های تبارشاخه‌شناسی نخستی اولیه را حفظ کرده‌اند. از این‌رو، در نگاه عمومی اغلب با پریمات‌های اجدادی اشتباه گرفته می‌شوند؛ اما در واقع، لمورها نیای میمون‌ها و کپی‌ها (نخستی‌های پیشرفته‌تر) نیستند، بلکه مسیر تکاملی مستقل خود را در جزیره ماداگاسکار طی کرده‌اند و به‌طور جداگانه تکامل یافته‌اند. نخستی‌سانان برای اولین بار در زمانی بین دوره‌های کرتاسه میانی و پالئوسن اولیه، یا در
بین دوره‌های کرتاسه میانی و پالئوسن اولیه، یا در ابرقاره لوراسیا یا در آفریقا تکامل یافتند. طبق مطالعات ساعت مولکولی، آخرین جد مشترک همه نخستی‌سانان به حدود ۷۹٫۶ سال پیش برمی‌گردد. میلیون سال پیش، اگرچه قدیمی‌ترین فسیل‌های شناخته‌شدهٔ نخستی‌سانان تنها ۵۴–۵۵ سال قدمت دارند میلیون سال قدمت دارد. نزدیکترین خویشاوندان نخستی‌سانان، پلسیاداپفورم‌های منقرض‌شده، کولوگوهای امروزی (که معمولاً و به اشتباه «لمورهای پرنده» نامیده می‌شوند) و حشره‌خوارهای درختی هستند. برخی از اولین نخستی‌سانان واقعی شناخته شده توسط
برخی از اولین نخستی‌سانان واقعی شناخته شده توسط گروه‌های فسیلی Omomyidae , Eosimiidae و Adapiformes نشان داده شده‌اند. به‌طور سنتی تصور می‌شد که لمورها در طول ائوسن (۵۵ تا ۳۷) تکامل یافته‌اند. میلیون سال پیش) بر اساس شواهد فسیلی، اگرچه آزمایش‌های مولکولی پالئوسن (۶۶ تا ۵۶) را نشان می‌دهند. (میلادی) یا بعد از آن. تا همین اواخر، تصور می‌شد که آنها به دلیل چندین ویژگی مشترک پس‌جمجمه‌ای، و همچنین پوزه‌های بلند و مغزهای کوچک، مستقیماً از گروه متنوع آداپی‌فرم‌ها منشأ گرفته‌اند. اگرچه آداپفورم‌ها نیز دارای
منشأ گرفته‌اند. اگرچه آداپفورم‌ها نیز دارای تاول‌های شنوایی شبیه لمور بودند، که از ویژگی‌های پیش‌میمون‌ها است، مغزهای کوچک‌تر و پوزه‌های بلندتری نسبت به لمورها داشتند. همچنین چندین تفاوت مورفولوژیکی دیگر نیز وجود دارد. قابل توجه‌ترین نکته این است که آداپیفرم‌ها فاقد یک ویژگی کلیدی مشتق‌شده، یعنی شانه دندان و احتمالاً چنگال توالت هستند که نه تنها در استرپسیرین‌های موجود (زنده) بلکه در تارسیرها نیز یافت می‌شود. برخلاف لمورها، آداپیفورم‌ها سمفیز فک پایین جوش‌خورده (ویژگی میمون‌ها) را نشان می‌دادند و همچنین به
(ویژگی میمون‌ها) را نشان می‌دادند و همچنین به جای سه یا دو دندان آسیای کوچک، چهار دندان آسیای کوچک داشتند.
آزمایشگاه ملی فناوری امنیت شهری یک آزمایشگاه دولتی ایالات متحده است که توسط دولت اداره می‌شود و بخشی از اداره علوم و فناوری وزارت امنیت داخلی ایالات متحده آمریکا می‌باشد. این ساختمان در ساختمان اداری فدرال واقع در خیابان واریک ۲۰۱ در محله میدان هادسون، منهتن، نیویورک واقع شده است. مدیر فعلی آزمایشگاه آلیس هونگ است. مأموریت. مأموریت این آزمایشگاه «آزمایش، ارزیابی و تحلیل قابلیت‌های امنیت داخلی و در عین حال خدمت به عنوان یک مرجع فنی برای امدادگران، نهادهای ایالتی و محلی در حفاظت از شهرهای ما» است. در انجام
و محلی در حفاظت از شهرهای ما» است. در انجام این مأموریت، این آزمایشگاه به عنوان یک مرجع فنی فدرال، توسعه و ادغام موفقیت‌آمیز فناوری‌های امنیت داخلی را در محیط‌های عملیاتی کاربر نهایی ترویج می‌دهد. کاتلین رایس، نماینده دموکرات نیویورک، اخیراً در صحن مجلس نمایندگان گفت: «این آزمایشگاه دائماً در حال توسعه و آزمایش ابزارهای جدید برای امدادگران شجاع ما است تا در صورت حمله تروریستی، حادثه صنعتی یا بلایای طبیعی از آنها استفاده کنند و از نزدیک با سازمان‌های اجرای قانون همکاری می‌کند…» این آزمایشگاه روی طیف وسیعی
قانون همکاری می‌کند…» این آزمایشگاه روی طیف وسیعی از مسائل، از جمله تحقیق و توسعه در زمینه واکنش‌های رادیولوژیکی و هسته‌ای، فعالیت می‌کند. همچنین تعدادی خدمات برای نیروهای انتظامی و امدادگران ارائه می‌دهد و از نزدیک با سازمان‌های منطقه شهری نیویورک و همچنین در سراسر کشور همکاری می‌کند. تاریخچه. مرور تاریخچه این آزمایشگاه، ماموریت‌ها و حامیان مالی متغیر آن را در طول ۷۰ سال گذشته نشان می‌دهد و در سال ۲۰۱۷، «هفت دهه از تاریخ قابل توجه خود را جشن گرفت - از اندازه‌گیری بارش رادیواکتیو در طول جنگ سرد تا انجام
بارش رادیواکتیو در طول جنگ سرد تا انجام ارزیابی‌های عملیاتی فناوری‌های امداد اولیه امروز.» این آزمایشگاه به عنوان بخشی از کمیسیون انرژی اتمی آغاز به کار کرد و پس از آن اداره تحقیق و توسعه انرژی و سپس وزارت انرژی ایالات متحده به آن پیوست. در سال ۲۰۰۳، این آزمایشگاه طبق ماده ۳۰۳ قانون امنیت داخلی سال ۲۰۰۲ به اداره علوم و فناوری وزارت امنیت داخلی منتقل شد. نام این آزمایشگاه، پس از آزمایشگاه بهداشت و ایمنی از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۷ و آزمایشگاه اندازه‌گیری‌های محیطی از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۰۹، سومین نام آن در طول تاریخ
از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۰۹، سومین نام آن در طول تاریخ فعالیتش است پروژه منهتن/کمیسیون انرژی اتمی (۱۹۴۲–۱۹۷۵). ریشه‌های این آزمایشگاه به پروژه منهتن برمی‌گردد. این آزمایشگاه در سال ۱۹۴۷ به عنوان بخش پزشکی کمیسیون انرژی اتمی (AEC) تشکیل شد. در سال ۱۹۴۹ به بخش بهداشت و ایمنی و در سال ۱۹۵۳ به آزمایشگاه بهداشت و ایمنی (HASL) تغییر نام داد. بارش‌های اتمی ناشی از آزمایش‌های سلاح‌های هسته‌ای به یک نگرانی عمده تبدیل شد و تمرکز آزمایشگاه بعداً به شبکه‌ای از ایستگاه‌های نظارتی و اندازه‌گیری رادیواکتیویته در محصولات غذایی
و اندازه‌گیری رادیواکتیویته در محصولات غذایی تغییر یافت. دستورالعمل‌های اچ آی اس ال به استانداردی برای تکنیک‌های اندازه‌گیری تشعشعات محیطی تبدیل شد. در دهه ۱۹۶۰، این آزمایشگاه شروع به اندازه‌گیری رادون در معادن کرد تا خطرات سلامتی معدنچیان را ارزیابی کند. آزمایشگاه اندازه‌گیری‌های محیطی. در دهه ۱۹۷۰، برنامه‌های نمونه‌برداری جهانی این آزمایشگاه گسترش یافت و آلاینده‌های غیر هسته‌ای را نیز دربر گرفت. در سال ۱۹۷۵، آزمایشگاه بهداشت و ایمنی بخشی از اداره تحقیق و توسعه انرژی شد که بعداً توسط وزارت انرژی ایالات
و توسعه انرژی شد که بعداً توسط وزارت انرژی ایالات متحده جذب شد و نام خود را به آزمایشگاه اندازه‌گیری‌های محیطی (EML) تغییر داد. در دهه ۱۹۷۰، این آزمایشگاه برنامه تضمین کیفیت را برای دوزیمترهای محیطی و اندازه‌گیری‌های رادیوآنالیتیکی تأسیس کرد، به کارهای مرتبط با آزمایش‌های سلاح‌های هسته‌ای ادامه داد و رادون موجود در خانه‌ها را مورد مطالعه قرار داد. پس از حادثه جزیره تری مایل و فاجعه چرنوبیل، کار این آزمایشگاه امکان بازسازی آلودگی ناشی از آن را فراهم کرد. در سال ۱۹۹۷، آزمایشگاه به دفتر مدیریت محیط زیست منتقل
۱۹۹۷، آزمایشگاه به دفتر مدیریت محیط زیست منتقل شد. تمرکز اصلی EML پشتیبانی از نظارت، انهدام، رفع آلودگی و تلاش‌های اصلاحی بود. EML به عنوان رابط در مسائل فنی عمل می‌کرد. خود EML نیز در صورت نیاز به ارزیابی‌های کارشناسی مستقل، اندازه‌گیری‌های زیست‌محیطی را انجام می‌داد. EML به شبکه نظارت جهانی خود و توسعه ابزارها ادامه داد. انتقال. در سال ۲۰۰۳، EML به اداره علوم و فناوری وزارت امنیت داخلی (DHS) ملحق شد. طبق گزارش‌ها، انتقال و ادغام در وزارت امنیت داخلی به راحتی انجام نشد. جلسه استماع کنگره در مورد انتقال
راحتی انجام نشد. جلسه استماع کنگره در مورد انتقال آزمایشگاه توسط کمیته علوم و فناوری مجلس نمایندگان، کمیته فرعی تحقیقات و نظارت، در ۳ مه ۲۰۰۷ با عنوان «انتقال آزمایشگاه اندازه‌گیری‌های محیطی در وزارت امنیت داخلی» برگزار شد. معاون وزیر علوم و فناوری شهادت داد که «آزمایشگاه اندازه‌گیری‌های محیطی [EML] در اداره علوم و فناوری [S&amp;T] باقی خواهد ماند؛ که به فعالیت خود ادامه خواهد داد و از DNDO [دفتر تشخیص هسته‌ای داخلی] و سایر سازمان‌های DHS [امنیت داخلی] پشتیبانی خواهد کرد؛ و اینکه در مکان فعلی خود باقی
پشتیبانی خواهد کرد؛ و اینکه در مکان فعلی خود باقی خواهد ماند.» پوشش رسانه‌ای بر «سوء مدیریت باورنکردنی» انتقال و تصمیم نهایی برای باز نگه داشتن آزمایشگاه متمرکز بود. آزمایشگاه ملی فناوری امنیت شهری. در سال ۲۰۰۹، نام این آزمایشگاه از آزمایشگاه اندازه‌گیری‌های محیطی به آزمایشگاه ملی فناوری امنیت شهری تغییر یافت. این آزمایشگاه به آزمایش و ارزیابی فناوری‌ها و سیستم‌هایی که به تهدیدات امنیت داخلی می‌پردازند ادامه داد و به جامعه امنیت داخلی تری-استیت کمک کرد. در مصاحبه‌ای که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد، آدام هاتر، مدیر
که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد، آدام هاتر، مدیر آزمایشگاه، گفت که این آزمایشگاه «آخرین تأسیسات فدرال باقی‌مانده از پروژه منهتن است که هنوز در منهتن واقع شده است». مقاله‌ای در مجله علمی فیزیک سلامت در سال ۲۰۱۸ با عنوان «"همراهان قهرمانان: چگونه علم و فناوری از امدادگران اولیه پشتیبانی می‌کند (و چگونه شما هم می‌توانید)"» منتشر شد که تاریخچه و کار فعلی NUSTL را شرح می‌دهد. کار فعلی. طبق مجوز پیشنهادی کنگره، «دانشگاه ملی فناوری و نوآوری (NUSTL) به عنوان یک آزمایشگاه فدرال علوم و فناوری وزارت امنیت داخلی (DHS)، تحقیق،