payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کاروان المپیک رواندا، یکی از کاروان‌های شرکت‌کننده در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی‌ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، یازدهمین حضور کاروان رواندا در المپیک پس از نخستین حضور در المپیک ۱۹۸۴ بود. رواندا تاکنون موفق به کسب مدالی نشده است. شرکت‌کنندگان. فهرست زیر به ورزشکاران این کاروان اشاره داردو
دستاورد علمی سال جایزه سالانه است که به مهم‌ترین پیشرفت در تحقیقات علمی اختصاص می‌یابد. این جایزه توسط مجله علمی "ساینس (Science)" که توسط انجمن پیشبرد علوم آمریکا منتشر می‌شود، اهدا می‌شود. این نشریه به تمامی شاخه‌های علمی می‌پردازد. این جایزه در ابتدا در سال ۱۹۸۹ تحت عنوان "مولکول سال" معرفی شد و پس از الهام گرفتن از عنوان «شخص سال» مجله تایم، در سال ۱۹۹۶ به «دستاورد علمی سال» تغییر نام داد. نام. عبارت «Breakthrough of the Year» به معنای «دستاورد علمی سال»، «پیشرفت سال» یا «انقلاب سال» است. این عنوان
سال»، «پیشرفت سال» یا «انقلاب سال» است. این عنوان معمولاً به دستاورد یا کشفی برجسته که تأثیر زیادی در زمینه‌های علمی، تکنولوژیکی یا فرهنگی دارد، اطلاق می‌شود. در مجلات علمی معروف مانند «ساینس»، این عنوان به دستاوردهایی داده می‌شود که در آن سال تأثیرگذارترین و نوآورانه‌ترین پیشرفت‌ها را به نمایش می‌گذارند.
بنای قِیصریه که زورخانهٔ اُردوباد هم نامیده می‌شود، یک اثر تاریخی و معماری متعلق به قرن هفدهم میلادی است که در میدان بازار، مرکز شهر اردوباد در جمهوری خودمختار نخجوان واقع شده است. این بنا با مساحتی حدود ۵۴۰ متر مربع، شامل یک گنبد بزرگ و ۱۶ گنبد کوچک متصل به آن است و از آجرهای پخته شده با ارتفاع ۸٫۵ متر ساخته شده است. پنجره‌های این ساختمان تاریخی با روش شبکه‌ای طراحی شده‌اند. تاریخچه. واژه «قیصریه» در معماری ایرانی به معنای بازاری سرپوشیده است که برای فروش جواهرات و زیورآلات ساخته می‌شد. بازارهای قیصریه در
و زیورآلات ساخته می‌شد. بازارهای قیصریه در سمرقند، تبریز، اردوباد و دیگر شهرها یافت می‌شوند. در این مکان عمدتاً جواهرات طلایی و برخی از متعلقات شاهان مانند جواهرات و سنگ‌های قیمتی به فروش می‌رسید؛ به همین دلیل، این بنا به «بازار شاه» نیز معروف بود. گفته می‌شود شاه عباس این بنا را برای همسرش ساخت تا جواهرات متعلق به او در این مکان به فروش برسد. در دوره‌ای، این مکان به عنوان زورخانه فعالیت می‌کرد و کشتی‌گیرانی از ایران (به‌ویژه همدان) و ترکیه و دیگر مناطق در اینجا به رقابت می‌پرداختند. در اواسط قرن نوزدهم،
اینجا به رقابت می‌پرداختند. در اواسط قرن نوزدهم، اعضای انجمن ادبی «انجمن شعرا» در این مکان گرد هم می‌آمدند و آثار خود را می‌خواندند و به بحث‌های ادبی می‌پرداختند. در قرن بیستم، این بنا به عنوان کارگاه ابریشم‌بافی مورد استفاده قرار گرفت و در سال ۱۹۷۸ توسط معمار زاکر بابایف مرمت شد. در سال ۲۰۱۰ نیز به دستور رئیس مجلس عالی جمهوری خودمختار نخجوان، عملیات مرمت دیگری در قیصریه انجام شد. از سال ۱۹۹۱، موزه تاریخ و مردم‌شناسی منطقه اردوباد در این بنا فعالیت می‌کند. در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۱، این بنای تاریخی پس از مرمت
در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۱، این بنای تاریخی پس از مرمت افتتاح شد. در این مرمت، سقف بنا تعمیر، سیستم شبکه‌ای و دیوارهای داخلی بازسازی، فضای داخلی با آجر تزئین و دفاتری برای کارکنان موزه ایجاد شد. نمایشگاه‌ها. در این موزه، آثار هنری دوران باستان، از جمله محصولات ابریشمی به نمایش گذاشته شده است. بیش از ۴۰۰۰ اثر در این موزه نگهداری می‌شود که فعالیت خود را با ۱۵۰ اثر آغاز کرده بود. در سال ۲۰۱۶، بیش از ۳۰ اثر جدید از جمله سلاح‌های قرون چهاردهم و پانزدهم، ظروف مسی و متون تاریخی به مجموعه اضافه شد. قدیمی‌ترین آثار موزه،
تاریخی به مجموعه اضافه شد. قدیمی‌ترین آثار موزه، سنگ‌های گرانیتی گمی‌قایه مربوط به هزاره‌های دوم و اول قبل از میلاد هستند. همچنین ۳۲ نسخه خطی قرآن در اینجا نگهداری می‌شود. یکی از جالب‌ترین اشیاء موزه، صندوقی با زنگوله است که توسط فردی ثروتمند از اردوباد به نام ارباب از فرانسه آورده شده و برای نگهداری اشیاء قیمتی استفاده می‌شد. این صندوق ۳۴۷ کیلوگرم وزن دارد و زنگوله‌های آن برای جلوگیری از سرقت طراحی شده‌اند.
کاروان المپیکی جیبوتی، یکی از کاروان‌های شرکت‌کننده در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی‌ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. جیبوتی در این دوره، دهمین حضور خود در المپیک را تجربه کرد. آن‌ها تاکنون هرگز موفق به کسب مدال نشده‌اند. شرکت‌کنندگان. فهرست زیر به ورزشکاران این کاروان اشاره دارد.
آلفافولد برنامه برپایه هوش مصنوعی است که توسط دیپ‌مایند، زیرمجموعه‌ای از شرکت آلفابت، توسعه یافته و پیش‌بینی ساختار پروتئین را انجام می‌دهد. این برنامه به عنوان یک سیستم یادگیری عمیق طراحی شده است. نرم‌افزار آلفافولد دارای سه نسخه اصلی است. یک تیم از محققانی که از آلفافولد ۱ (۲۰۱۸) استفاده کردند، در رتبه‌بندی کلی مسابقه Critical Assessment of Structure Prediction (CASP) در دسامبر ۲۰۱۸ در رتبه اول قرار گرفتند. این برنامه به‌ویژه در پیش‌بینی دقیق‌ترین ساختار برای اهدافی که به‌عنوان دشوارترین‌ها توسط
ساختار برای اهدافی که به‌عنوان دشوارترین‌ها توسط سازمان‌دهندگان مسابقه رتبه‌بندی شده بودند، موفق بود؛ جایی که هیچ ساختار الگوی موجود از پروتئین‌هایی با توالی مشابه جزئی وجود نداشت. تیمی که از آلفافولد ۲ (۲۰۲۰) استفاده کرد، همان جایگاه را در مسابقه CASP14 در نوامبر ۲۰۲۰ تکرار کرد. این تیم دقتی بسیار بالاتر از هر گروه دیگری به‌دست‌آورد. این تیم در آزمایش فاصله جهانی (GDT) CASP، که درجه شباهت پیش‌بینی ساختار برنامه‌های محاسباتی به ساختار تعیین‌شده توسط آزمایش‌های آزمایشگاهی را اندازه‌گیری می‌کند، امتیازی
آزمایشگاهی را اندازه‌گیری می‌کند، امتیازی بالای ۹۰ به‌دست‌آورد که حدود دو سوم از پروتئین‌های موجود در آن را شامل می‌شود، جایی که ۱۰۰ به‌عنوان تطابق کامل در نظر گرفته می‌شود، در محدوده فاصله‌ای که برای محاسبه GDT استفاده می‌شود. نتایج آلفافولد ۲ در CASP14 به‌عنوان «شگفت‌انگیز» و «انقلابی» توصیف شد. برخی از محققان اشاره کردند که دقت پیش‌بینی‌ها برای یک سوم از پیش‌بینی‌ها هنوز کافی نیست و اینکه این پیش‌بینی‌ها مکانیزم یا قوانین تاشدگی پروتئین را برای حل پیش‌بینی ساختار پروتئین آشکار نمی‌کنند. با این حال،
ساختار پروتئین آشکار نمی‌کنند. با این حال، احترام زیادی به دستاورد فنی این برنامه وجود دارد. در ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۱، مقاله آلفافولد ۲ در نشریه "نیچر" به‌عنوان یک نشر پیشرفته منتشر شد و همراه با نرم‌افزار متن‌باز و یک پایگاه‌داده جستجوپذیر از پروتئوم‌های گونه‌ها منتشر گردید. این مقاله تاکنون بیش از ۲۷ هزار بار ارجاع داده شده است. آلفافولد ۳ در تاریخ ۸ مه ۲۰۲۴ اعلام شد. این نسخه می‌تواند ساختار ترکیب ایجاد شده توسط پروتئین‌ها با دی‌ان‌ای، آران‌ای، انواع لیگاندها و یونها را پیش‌بینی کند. روش پیش‌بینی جدید حداقل ۵۰٪
را پیش‌بینی کند. روش پیش‌بینی جدید حداقل ۵۰٪ بهبود دقت در تعاملات پروتئین‌ها با سایر مولکول‌ها نسبت به روش‌های موجود نشان می‌دهد. علاوه بر این، برای برخی دسته‌های کلیدی تعاملات، دقت پیش‌بینی به‌طور مؤثری دو برابر شده است. دمیس هاسابیس و جان ام. جامپر از تیم توسعه‌دهنده آلفافولد در سال ۲۰۲۴ جایزه نوبل شیمی را برای کارشان در زمینه «پیش‌بینی ساختار پروتئین» دریافت کردند. این دو نفر پیش از این در سال ۲۰۲۳ جایزه بریکترو در علوم زیستی و جایزه آلبرت لاسکر برای تحقیقات پزشکی پایه را به‌دست‌آورده بودند. پیش‌زمینه.
پزشکی پایه را به‌دست‌آورده بودند. پیش‌زمینه. پروتئینها از ساختار اولیه پروتئینهایی تشکیل شده‌اند که در نتیجه تاشدگی پروتئین، ساختارهای سه‌بعدی (3D) پروتئین‌ها را به وجود می‌آورند. ساختار سه‌بعدی برای درک عملکرد بیولوژیکی پروتئین ضروری است. ساختارهای پروتئینی می‌توانند از طریق روش‌های تجربی مانند بلورنگاری پرتوی ایکس، میکروسکوپ الکترونی کرایو و رزونانس مغناطیسی هسته‌ای تعیین شوند که همگی پرهزینه و زمان‌بر هستند. تلاش‌ها برای تعیین ساختار پروتئین‌ها با استفاده از روش‌های تجربی، در طول ۶۰ سال گذشته، ساختار
از روش‌های تجربی، در طول ۶۰ سال گذشته، ساختار حدود ۱۷۰٬۰۰۰ پروتئین را شناسایی کرده است، در حالی که بیش از ۲۰۰ میلیون پروتئین شناخته‌شده در تمام موجودات زنده وجود دارند. در طول سال‌ها، پژوهشگران از روش‌های محاسباتی مختلفی برای پیش‌بینی ساختار پروتئینها از توالی‌های آمینواسیدی آنها استفاده کرده‌اند. دقت این روش‌ها در بهترین حالت نزدیک به تکنیک‌های تجربی (NMR) با استفاده از مدل‌سازی همولوژی بر اساس تکامل مولکولی است. CASP که در سال ۱۹۹۴ برای به چالش کشیدن جامعه علمی به منظور تولید بهترین پیش‌بینی‌های ساختار
علمی به منظور تولید بهترین پیش‌بینی‌های ساختار پروتئین راه‌اندازی شد، مشاهده کرد که امتیازهای GDT برای سخت‌ترین پروتئین‌ها تا سال ۲۰۱۶ فقط حدود ۴۰ از ۱۰۰ بود. آلفافولد از سال ۲۰۱۸ در CASP با استفاده از تکنیک هوش مصنوعی یادگیری عمیق رقابت کرد. الگوریتم. دیپ‌مایند شناخته شده است که برنامه را بر روی بیش از ۱۷۰٬۰۰۰ پروتئین از بانک داده پروتئین، یک مخزن عمومی توالی‌ها و ساختارهای پروتئینی، آموزش داده است. این برنامه از نوعی توجه، یک تکنیک یادگیری عمیق استفاده می‌کند که بر شناسایی بخش‌هایی از یک مشکل بزرگ توسط
که بر شناسایی بخش‌هایی از یک مشکل بزرگ توسط هوش مصنوعی تمرکز دارد، سپس آن‌ها را کنار هم قرار می‌دهد تا راه‌حل کلی به دست آید. آموزش کلی بر روی قدرت پردازشی بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ واحد پردازش گرافیکی انجام شده است.
کاروان المپیکی فلسطین، یکی از کاروان‌های شرکت‌کننده در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی‌ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. فلسطین در این دوره با اعزام ۸ ورزشکار، بزرگ‌ترین کاروان خود تا به امروز را به المپیک اعزام کرد. این حضور، هشتمین حضور فلسطین در المپیک پس از المپیک ۱۹۹۶ بود. فلسطین تاکنون موفق به کسب هیچ مدالی در المپیک نشده است. شرکت‌کنندگان. فهرست زیر به ورزشکاران این کاروان اشاره دارد.
مقبره هشت‌گوش گیلان (به آذربایجانی: Gilan türbəsi یا Səkkizbucaqlı Kiran türbəsi) بنایی تاریخی است که در دامنه تپه‌ای در منطقه اردوباد جمهوری خودمختار نخجوان و در محدوده یک آبادی به نا «خرابه‌گیلان» قرار دارد. این مقبره به‌طور اتفاقی در سال ۱۹۷۹ توسط مردم محلی کشف شد. برج بالایی مقبره تخریب شده، اما خود مقبره در وضعیت مناسبی قرار دارد. این بنا سبک مکتب معماری نخجوان-مراغه از معماری ایرانی را بازتاب می‌دهد. بر اساس ویژگی‌های معماری و ساختاری، گمان می‌رود این مقبره در دهه ۸۰ قرن دوازدهم میلادی ساخته شده باشد.
در دهه ۸۰ قرن دوازدهم میلادی ساخته شده باشد. مدارکی دال بر زمان دقیق ساخت مقبره وجود ندارد. با این حال، بر اساس ویژگی‌های معماری ذکرشده، می‌توان دوران ساخت مقبره گیلان را به قرن دوازدهم میلادی نسبت داد. سبک معماری این بنا با سبک معماری کلیساهایی که در قرن دوازدهم در مرکز اران ساخته شده‌اند، هم‌راستا است. نبود کتیبه نیز گمانه‌زنی‌ها دربارهٔ تاریخ ساخت این بنا را تأیید می‌کند. مقبره هشت‌گوش گیلان به دلیل طراحی ورودی‌ها، جزئیات حجاری و تزئین گوشه‌ها، تقسیم‌بندی نمای خارجی به بلوک‌های جداگانه، و یکپارچگی
نمای خارجی به بلوک‌های جداگانه، و یکپارچگی ساختاری، شباهت‌های بسیاری با مقبره‌های یوسف بن قُصَیر و مؤمنه خاتون دارد. بر اساس این ویژگی‌ها، پژوهشگری به نام ب. ابراهیموف احتمال داده است که این مقبره نیز اثری از معمار برجسته، عجمی نخجوانی، باشد. اگر این فرض درست باشد، فاصله زمانی ۲۵ ساله بین ساخت آرامگاه‌های یوسف بن قصیر و مومنه خاتون در آثار این معمار منتفی می‌شود. ترکیب کلی مقبره گیلان مشابه مقبره‌های قرن دوازدهم میلادی در مرکز اران، به‌ویژه مقبره گنبد قرمز است. این بنا با لایه‌هایی از تکه‌سنگ‌های شکسته از
است. این بنا با لایه‌هایی از تکه‌سنگ‌های شکسته از صخره‌های اطراف ساخته شده است. برخلاف فضای داخلی، نمای خارجی بنا به دقت و ظرافت ساخته شده است. این بنا که امروزه به‌صورت ویرانه باقی مانده است، از سال ۱۹۸۰ تحت کاوش‌های باستان‌شناسی قرار گرفته است. این مقبره در دامنه تپه‌ای که چهارمین محله شهر گیلان نخجوان در آن قرار داشته، ساخته شده است. این اثر ابتدا توسط س.و. تر-آوتیسیان و سپس توسط و.م. سیسویف توصیف شده است. مشخصات معماری. نقشه داخلی مقبره هشت‌ضلعی و نمای بیرونی آن مستطیل‌شکل است. درون بنا، سکویی
و نمای بیرونی آن مستطیل‌شکل است. درون بنا، سکویی کم‌ارتفاع وجود دارد که با فضای داخلی هماهنگی ندارد. مقبره گیلان از مقبره‌های هشت‌ضلعی معماری قرون میانه که در ایران و قفقاز رایج هستند، متفاوت است. در مرکز پوشش داخلی مقبره، ستونی قارچ‌مانند که به سمت بالا گسترش می‌یابد، از مرکز بنا حمایت می‌کند. این ستون نیز در نقشه هشت‌ضلعی است. در فضای داخلی، سقف و کف به‌طور کامل گچ‌کاری شده‌اند و همچنین فواصل بین سنگ‌های دیوار و ستون مرکزی با نوعی ملات سفید پر شده‌اند. برش‌های سنگی خاکستری تیره و زبری سطح، حالتی طبیعی و
سنگی خاکستری تیره و زبری سطح، حالتی طبیعی و تزئینی ایجاد کرده‌اند. بیان هنری فضای داخلی بنا بر پایه خلوص و ساختار حجم‌ها استوار است. در نمای خارجی، در لایه بالایی مقبره، یک بدنه مکعبی شکل قرار گرفته است. برج بالایی به‌طور کامل از آجر ساخته و با تزئینات هندسی آجری مزین شده بود. گوشه‌های بدنه با ستون‌های آجری استوانه‌ای پوشانده شده بودند که تنها بخش پایینی یکی از این ستون‌ها باقی مانده است. در تزئین این بنا، آجرهای لعاب‌دار آبی نیز به کار رفته‌اند. مقبره هشت‌گوش گیلان به گروه مقبره‌های گنبددار مرکزی از نوع
گیلان به گروه مقبره‌های گنبددار مرکزی از نوع برج مانند تعلق دارد. این بنا از دو بخش تشکیل شده است: بخش بالایی هشت‌ضلعی که با آجرهای مربع‌شکل ساخته شده و بخش زیرزمینی که از بیرون مربعی و از داخل صلیبی‌شکل است. بخش بالایی بنا فقط در ضلع جنوب‌غربی تا ارتفاع ۰٫۸ متر باقی مانده است و سایر قسمت‌ها فرو ریخته و در اطراف پراکنده شده‌اند. تزئینات. ضخامت دیوارهای مقبره ۱٫۵ تا ۰٫۱۲ متر بوده و گوشه‌های هشت‌ضلعی ۴٫۷۲ تا ۴٫۷۸ متر طول دارند. فاصله بین گوشه‌های روبه‌رو نیز ۹ متر است. بر اساس بخش‌های باقی‌مانده از تزئینات و
متر است. بر اساس بخش‌های باقی‌مانده از تزئینات و بلوک‌های ساختمانی کشف‌شده، ب. ابراهیموف معتقد است که گوشه‌های این مقبره با کاشی‌های هندسی مزین به نقوشی مشابه فرش پوشیده شده بودند. تزئینات گوشه‌ها از نقوش هندسی شش‌ضلعی، هشت‌ضلعی و چهارضلعی تشکیل شده‌اند و در دو نوع کلی دسته‌بندی می‌شوند: در نوع اول، نقوش هر بلوک تکرار می‌شوند و در نوع دوم، چهار بلوک به‌صورت متقارن چیده شده و تنها با مشاهده کل مجموعه تصویر ایجاد می‌شود. تزئینات نمای مقبره گیلان شباهت زیادی با مقبره یوسف بن قصیر دارد، اما بلوک‌های تزئینی
با مقبره یوسف بن قصیر دارد، اما بلوک‌های تزئینی مقبره گیلان سه برابر کوچک‌تر هستند. همچنین، انتقال از سطح صاف دیوار به گوشه‌ها در مقبره مومنه خاتون و گیلان به شکل مشابهی انجام شده است، با این تفاوت که گوشه‌های مقبره گیلان به صورت ستون‌های نیم‌دایره طراحی شده‌اند. درِ ورودی مقبره در ضلع جنوبی قرار دارد. دو ستون که شبیه ستون‌های گوشه‌ای هستند، در دو طرف ورودی قرار گرفته‌اند. همانند سایر مقبره‌های برج‌مانند، فضای داخلی بخش بالایی بنا عملکرد خاصی نداشته است. از نظر طراحی و نقشه، ورودی مقبره گیلان شبیه به
از نظر طراحی و نقشه، ورودی مقبره گیلان شبیه به ورودی‌های دو مقبره دیگر ساخته‌شده توسط عجمی نخجوانی است.
باربوسا فراز، پارانا یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در ایالت پارانا در جنوب برزیل واقع شده است.
بلا پادیلا (زاده ۳ مه ۱۹۹۱)، که بیشتر با نام هنری بلا پادیلا (تلفظ تاگالوگ: [paˈdɪlja]) شناخته می‌شود، بازیگر، مجری، خواننده، نویسنده و کارگردان فیلیپینی است.
جودی استا ماریا (زاده ۱۶ ژوئن ۱۹۸۲) که بیشتر با نام نمایشی خود جودی استا شناخته می‌شود. ماریا بازیگر فیلیپینی است. او که به عنوان «سوپراستار خاموش» کشور لقب گرفته است.
مقبره چهارگوش گیلان (ترکی آذربایجانی: Dördbucaqlı Kiran türbəsi) یک اثر باستانی است که در روستای گیلان منطقه اردوباد جمهوری خودمختار نخجوان است. این مقبره در دامنه تپه‌ای که چهارمین محله شهر گیلان در آن قرار داشت، واقع شده است. این مقبره در شمال‌غربی مقبره هشت‌گوش گیلان قرار دارد و به شکل مکعبی است که بر سکویی ساخته شده از سنگ‌های محلی نیمه‌تراشیده بنا شده است. ویژگی‌های معماری. بخش فوقانی. دیوارهای مقبره چهارگوش گیلان در نمای خارجی از سنگ‌های محلی و در داخل از آجرهای پخته مربعی‌شکل (۲۰x20x۵ سانتی‌متر)
داخل از آجرهای پخته مربعی‌شکل (۲۰x20x۵ سانتی‌متر) ساخته شده‌اند. ورودی این مقبره به شکل طاق نوک‌تیز در دیوار شرقی و در یک پورتال قرار دارد. درگاه ورودی با ستون‌های ¾ که از آجرهای چیده‌شده به صورت شطرنجی ساخته شده‌اند، احاطه شده است. بر روی درگاه، دو لوح تزئینی به شکل برجسته قرار دارد که در عمق دیوار فرورفته‌اند و با یک طاق نوک‌تیز ساده و تزئین‌شده با قندیل به پایان می‌رسند. این لوح‌ها دارای نقوش هندسی یکسانی هستند که با بازتاب آینه‌ای برخی اشکال ساخته شده‌اند. به‌ویژه پنج‌ضلعی‌ها و لوزی‌هایی که به صورت
به‌ویژه پنج‌ضلعی‌ها و لوزی‌هایی که به صورت متقارن قرار گرفته‌اند، قابل توجه هستند. این نوع تزئینات در مقبره گنبد آبی مراغه (۱۱۹۶–۱۱۹۷)، کاخ حاکم در ترمذ (قرن دوازدهم) و مقبره بایان قلی خان در بخارا (قرن چهاردهم) نیز مشاهده می‌شود. ب. ابراهیموف اشاره می‌کند که بر اساس بخش‌های باقی‌مانده، احتمالاً یک درگاه کوچکتر در داخل درگاه بزرگ‌تر قرار داشته است. در قسمت قرنیز، دو نوع کتیبه کوفی برجسته وجود داشته که یکی از آجرهای تزئینی و دیگری از گچ قالب‌ریزی‌شده ساخته شده بود. فضای داخلی مقبره شامل دو اتاق است که یکی
شده بود. فضای داخلی مقبره شامل دو اتاق است که یکی روی دیگری قرار گرفته و با یک سوراخ مربعی‌شکل به هم مرتبط شده‌اند. بخش فوقانی نقش زیارتگاه و بخش نیمه‌زیرزمینی به عنوان سردابه استفاده می‌شده است. برخلاف دیگر مقبره‌های هم‌عصر، فضای بالایی این مقبره با هدف زیارتگاه طراحی شده و تزئینات داخلی غنی‌تری دارد. در سمت غربی فضای داخلی، تزئینات قندیلی دیده می‌شود. در کاوش‌های باستان‌شناسی سال ۱۹۸۰، قطعات گچی شش‌ضلعی حاوی نوشته‌هایی کشف شد که در تزئینات داخلی استفاده شده بودند. سردابه. ورودی سردابه در فاصله ۲ متری از
بودند. سردابه. ورودی سردابه در فاصله ۲ متری از بنای مقبره قرار گرفته است و طراحی آن از نظر معماری بسیار جالب است. در جلوی ورودی، یک راهرو قرار دارد که در دو طرف به عرض ۱۰ سانتی‌متر گسترش یافته است. این راهرو با تخته‌سنگ‌های بزرگ ساخته شده و سقفی نازک (۱۰–۱۵ سانتی‌متر) دارد که در برخی قسمت‌ها به شکل طاق آجری است. ورودی سردابه در پشت پوشش سنگی اتاقی که در جلوی درگاه قرار دارد، پنهان شده است. اما جهت چیدمان سنگ‌های کف به‌گونه‌ای است که ورودی قابل تشخیص است. این نوع طراحی ورودی سردابه در مقبره‌های مناطق
این نوع طراحی ورودی سردابه در مقبره‌های مناطق قره‌باغ، مراغه، ارومیه و همچنین خرابه‌گیلان مشاهده می‌شود. سردابه که ارتفاع چندانی (۱٫۸۶ متر) ندارد، در مرکز خود دارای یک ستون بزرگ است که از تخته‌سنگ‌های نازک (۱۰–۱۵ سانتی‌متر) ساخته شده و با طاق‌های آجری به سقف و دیوارهای سردابه متصل شده است. سقف صاف سردابه شباهت بسیاری به سقف سردابه مقبره یوسف بن قُصَیر در نخجوان دارد. در دیوار غربی سردابه، یک طاقچه مستطیل‌شکل برای قرار دادن شمع طراحی شده است. کف سردابه با تخته‌سنگ‌های بزرگ و خوش‌تراش پوشیده شده و هیچ عنصر
بزرگ و خوش‌تراش پوشیده شده و هیچ عنصر تزئینی دیگری در طراحی داخلی آن دیده نمی‌شود. سازه طاق‌دار ستون سردابه مشابه مقبره قرمز مراغه (۱۱۴۸) و مقبره مومنه خاتون نخجوان (۱۱۸۶–۱۱۸۷) است. سقف سردابه این مقبره به‌عنوان مرحله‌ای جدید از تکامل این نوع سازه‌ها در نظر گرفته می‌شود که به‌تفصیل توسط ل.س. برتانیسکی مورد بررسی قرار گرفته است.
روزهای خوش نمایشنامه‌ای است در دو پرده که ساموئل بکت نوشته و اولین‌بار در سال ۱۹۶۱ اجرا شد. این اثر که مورد تحسین منتقدان قرار گرفته است، در فهرست ۴۰ نمایشنامه‌ی برتر تمام دوران به انتخاب روزنامه ایندیپندنت قرار دارد. در این نمایشنامه، شخصیت وینی که تا کمر در خاک مدفون است، به روال روزانه‌ی خود ادامه می‌دهد و با شوهرش ویلی صحبت می‌کند. ویلی بیشتر اوقات پنهان و خاموش است. جمله‌ای که وینی مکرراً تکرار می‌کند این است: «امروز چه روز خوشی بشه.» در پرده‌ی دوم، او تا گردن در خاک فرو رفته اما همچنان صحبت می‌کند و
تا گردن در خاک فرو رفته اما همچنان صحبت می‌کند و روزهای خوش گذشته را به یاد می‌آورد. خلاصه‌ی نمايش. پرده‌ی اول. وینی تا کمر در یک تپه کوتاه زیر نور شدید دفن شده است و یک کیف بزرگ سیاه در کنار او قرار دارد. او با صدای زنگی گوش‌خراش از خواب بیدار می‌شود و روز خود را با یک دعا آغاز می‌کند. در حالی که مدام با خود صحبت می‌کند، دندان‌هایش را مسواک می‌زند، آخرین قطره‌های یک بطری تونیک را می‌نوشد و کلاهش را بر سر می‌گذارد. او برای خواندن نوشته‌ی روی مسواک تلاش می‌کند. سپس همسرش، ویلی، را که در پشت تپه پنهان است
سپس همسرش، ویلی، را که در پشت تپه پنهان است بیدار کرده و با او صحبت می‌کند. ویلی گهگاه با خواندن تیترهای روزنامه‌اش پاسخ می‌دهد، یکی از آن‌ها وینی را به یاد اولین بوسه‌اش می‌اندازد. هر دو به کارت‌پستالی با محتوای ظاهراً تحریک‌آمیز نگاه می‌کنند. وینی توضیح می‌دهد که گوش دادن ویلی باعث می‌شود او بتواند به صحبت‌هایش ادامه دهد و وقتی ویلی حتی به‌طور مختصر به یکی از سوال‌های او پاسخ می‌دهد، خوشحال می‌شود. ویلی لحظه‌ای کلاهش را از سر برمی‌دارد، اما وینی از او می‌خواهد به سوراخ خود بازگردد. ویلی به‌سختی به داخل
به سوراخ خود بازگردد. ویلی به‌سختی به داخل سوراخ می‌رود. وقتی داخل می‌شود، وینی بارها از او با شدت‌های مختلف صدا می‌پرسد که آیا صدای او را می‌شنود، و ویلی با عصبانیت فزاینده پاسخ می‌دهد: «بله!» وینی تلاش می‌کند بفهمد آیا ویلی می‌تواند او را ببیند اگر به عقب خم شود، اما ویلی پاسخی نمی‌دهد. وینی مورچه‌ای را می‌بیند که تخم حمل می‌کند و ویلی کلمه «فورمیکاسیون» (به معنای حس خزیدن مورچه‌ها روی پوست) را می‌گوید. هر دو به هم‌آوایی این کلمه با معنای دیگر آن (نزدیکی) می‌خندند. وینی اعلام می‌کند که هرگز فکر نمی‌کرد
می‌خندند. وینی اعلام می‌کند که هرگز فکر نمی‌کرد دوباره صدای خنده‌ی ویلی را بشنود. سپس از او می‌پرسد که آیا او را دوست‌داشتنی می‌بیند یا نه. پس از کمی تأمل، وینی یک تپانچه از کیف خود بیرون می‌آورد و به یاد می‌آورد که ویلی از او خواسته بود آن را از دسترس او دور کند. او تپانچه را به زمین کنار خود می‌اندازد. وینی کم‌کم درباره زندگی‌اش احساس غم می‌کند، اما آن را کنار می‌گذارد. او یک چتر آفتابگیر باز می‌کند تا خود را از خورشید محافظت کند و برای مدت طولانی آن را روی سر خود نگه می‌دارد. وقتی این کار خسته‌کننده
روی سر خود نگه می‌دارد. وقتی این کار خسته‌کننده می‌شود، متوجه می‌شود که نمی‌تواند چتر را پایین بیاورد. از ویلی کمک می‌خواهد، اما او پاسخی نمی‌دهد. سپس چتر ناگهان آتش می‌گیرد و وینی آن را دور می‌اندازد. با این‌که ویلی هنوز بی‌پاسخ است، وینی او را تحریک می‌کند که ثابت کند هوشیار است، که در نهایت با بلند کردن انگشتی این کار را انجام می‌دهد. وینی درباره‌ی دشواری تحمل خورشید بی‌رحم صحبت می‌کند و زمانی را به یاد می‌آورد که در این تپه دفن نشده بود. او به آینده و تهدید وجودی دفن شدن عمیق‌تر فکر می‌کند. در کیفش یک
وجودی دفن شدن عمیق‌تر فکر می‌کند. در کیفش یک جعبه‌ی موسیقی پیدا می‌کند که ویلی لحظه‌ای به موسیقی آن آواز می‌خواند، اگرچه درخواست وینی برای اجرای دوباره را نادیده می‌گیرد. وینی ناخن‌هایش را سوهان می‌زند و آخرین افرادی را که از آن‌جا عبور کردند به یاد می‌آورد: آقا و خانمی به نام «شاور» (یا شاید «کوکر») که از او پرسیدند چرا در زمین گیر کرده است. او کیفش را مهیای شب می‌کند. ویلی از سوراخ بیرون می‌آید و وینی آرزو می‌کند که او جایی زندگی کند که بتواند او را بهتر ببیند. ویلی روزنامه‌اش را می‌خواند. وینی از ویلی
ببیند. ویلی روزنامه‌اش را می‌خواند. وینی از ویلی درباره‌ی ماهیت خوک‌ها می‌پرسد و ویلی پاسخ می‌دهد: «خوک نر اخته‌شده، پرورش‌یافته برای ذبح.» تاریکی بر این زوج سایه می‌اندازد. پرده‌ی دوم. وینی اکنون تا گردن در زمین دفن شده است، همچنان کلاه بر سر دارد و کیف و تپانچه نیز در کنار او قرار دارند. او با صدای زنگی که هر بار پس از خوابیدن دوباره به صدا درمی‌آید از خواب بیدار می‌شود. وینی حس می‌کند که ویلی او را نگاه می‌کند، اما دیگر نمی‌تواند او را ببیند و ویلی به صداهای او پاسخ نمی‌دهد. او همچنان به صحبت ادامه
صداهای او پاسخ نمی‌دهد. او همچنان به صحبت ادامه می‌دهد، بینی خود را بررسی می‌کند و زمانی را به یاد می‌آورد که دختربچه‌ای به نام میلدرِد شب‌هنگام لباس عروسکش را در اتاق درآورده بود. اما این خاطره با نگرانی درباره‌ی ویلی و یادآوری‌های بیشتر از آقای و خانم شاور قطع می‌شود. ویلی از پشت تپه بیرون می‌خزد و لباس‌های شیکی به تن دارد که وینی را به یاد روزی می‌اندازد که ویلی از او خواستگاری کرد. او ویلی را تشویق می‌کند در حالی که ویلی تلاش می‌کند از تپه به سمت او بالا بخزد و از شنیدن صدای خرخر او که می‌گوید «وین»
بخزد و از شنیدن صدای خرخر او که می‌گوید «وین» خوشحال می‌شود. سپس او آهنگ جعبه‌ی موسیقی را که ترانه‌ای است عاشقانه می‌خواند. شخصیت‌ها. وینی. وینی «زنی حدوداً پنجاه ساله» است که وقت خود را بین «زنگ بیداری و زنگ خواب» با پیروی از یک برنامه روزانه دقیق می‌گذراند. در پرده اول، او به‌صورت منظم وسایل داخل کیفش را بیرون می‌آورد ــ یک شانه، یک مسواک، خمیردندان، یک بطری داروی ثبت‌شده، رژ لب، یک سوهان ناخن، یک تپانچه و یک جعبه موسیقی. این برنامه تا حد یک مراسم ارتقا می‌یابد. دستورالعمل‌های بکت به بیلی وایتلا در سال
می‌یابد. دستورالعمل‌های بکت به بیلی وایتلا در سال ۱۹۷۹ این موضوع را تأکید می‌کند: «این کیف همه چیزی است که او دارد—با عشق به آن نگاه کن... از همان ابتدا باید بدانید که او چه احساسی نسبت به آن دارد... وقتی کیف در ارتفاع مناسب است، داخلش را نگاه کن، ببین چه چیزهایی در آن است و سپس آن‌ها را بیرون بیاور. نگاه کن، بردار، قرار بده. نگاه کن، بردار، قرار بده. وقتی چیزی را برمی‌داری بیشتر نگاه کن تا زمانی که آن را می‌گذاری. هر چیز جای خودش را دارد.» در پایان روز، او با دقت وسایلش را—به جز تپانچه—جمع‌آوری کرده و
او با دقت وسایلش را—به جز تپانچه—جمع‌آوری کرده و دوباره داخل کیف قرار می‌دهد. وینی هرگز عمق کیف را نمی‌کاود (و هرگز جرات نمی‌کند آن را کاوید) ("عمق، به‌خصوص، چه کسی می‌داند چه گنج‌هایی در آن است")، بنابراین کیف او به نوعی صندوق امیدش نیز هست. وسایل داخل کیف او نیز کارکردهای ثانویه‌ای دارند؛ آن‌ها به‌عنوان کمک‌حافظه عمل می‌کنند. اما بیشتر از آن، مانند نوارهای کراپ یا استخوان‌های لاکی، آن‌ها به گفته مری دال، "معیارهای معنای وجودی" هستند. درک وینی از این اشیا او را به خاطرات روزهای خاص و وقایع مهم در آن‌ها
او را به خاطرات روزهای خاص و وقایع مهم در آن‌ها متصل می‌کند. وسایل او همه در حال فرسودگی یا اتمام هستند. در ابتدای پرده اول، او آخرین جرعه دارویش را می‌نوشد و بطری را دور می‌اندازد، مسواکش تقریباً هیچ مویی ندارد، رژ لب او، به قول بکت، "آشکارا تمام‌شده" است، چتر آفتابگیرش رنگ‌پریده و لبه‌هایش فرسوده است و حتی گردنبند مرواریدش بیشتر نخ است تا مروارید. وینی یک خوش‌بین ابدی است—رابرت بروستین او را یک "فایده‌گر امیدوار" نامیده است—اما منابع موجود برای خوش‌بینی او در حال تمام شدن هستند و او باید هرچه بیشتر تلاش
در حال تمام شدن هستند و او باید هرچه بیشتر تلاش کند تا ظاهر مثبت خود را حفظ کند، ظاهری که از همان ابتدا بسیار نازک و شکننده است. خوش‌بینی پرزحمت او در تکرار دقیق و خوداصلاح‌گرانه‌اش بیان می‌شود: «اوه امروز یک روز خوش است، این هم یک روز خوش دیگر خواهد بود. به هر حال. تا اینجا.» بکت او را به «پرنده» تشبیه کرده است و وینی تمام تلاش خود را می‌کند تا از وضعیتش فراتر رود، اما مدام به پایین کشیده می‌شود. او هرگز دلیل یا توضیحی برای وضعیت خود ارائه نمی‌دهد، اما رویایش این است که "به‌سادگی به آسمان آبی پرواز کند