payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را ابراز کردند و در جریان شورش‌های آوریل ۱۸۴۸ در توسکانی، سه استاد، یک دستیار و پنجاه و پنج دانشجو «گروه گاردیا یونیورسیتاریا» را برای شرکت در نبردهای کرتاتونه و مونتانارا تشکیل دادند. پرچم این گروه هنوز در ساختمان صدراعظم نگهداری می‌شود. تمام این شور و شوق برای جمهوری جدید نمی‌توانست مانع از نگرانی دوک بزرگ شود و در نهایت او دانشکده پزشکی را تعطیل کرد و فقط به رشته‌های حقوق و الهیات اجازه ادامه تحصیل داد. پس از جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹ و پیامدهای آن، توسکانی و به همراه آن سیه‌نا توسط پادشاهی
آن، توسکانی و به همراه آن سیه‌نا توسط پادشاهی ساردنی کنترل می‌شدند که قرار بود به پادشاهی ایتالیا تبدیل شود، که اکنون جمهوری ایتالیا نام دارد. آکادمی سیه‌نا سرانجام به لطف ابتکارات شرکت‌های خصوصی شهر و مجموعه‌ای از مصوبات قانونی که باعث افزایش اعتبار دانشکده داروسازی و پزشکی زایمان (و در نتیجه خود دانشکده پزشکی) شد، از ناآرامی‌ها بهبود یافت، در حالی که بیمارستان قدیمی سانتا ماریا دلا اسکالا به بیمارستان عمومی دانشگاه تبدیل شد. مدتی بعد در سال ۱۸۸۰، دانشکده حقوق «Circolo Giuridico» یا دایره حقوقی را تأسیس
حقوق «Circolo Giuridico» یا دایره حقوقی را تأسیس کرد، جایی که مسائل مربوط به مطالعات حقوقی از طریق سمینارها و سخنرانی‌ها به طور عمیق بررسی می‌شد. دانشگاه در ایتالیای مدرن. در سال ۱۸۹۲، وزیر آموزش عمومی، فردیناندو مارتینی، پیشنهادی را با هدف سرکوب فعالیت‌های آکادمی سیه‌نا ارائه داد. سیه‌نا این را به عنوان اعلام جنگ تلقی کرد و بلافاصله با اعتصاب عمومی اصناف، مداخله همه نهادهای شهر و قیام واقعی مردم حمایت شد - همه اینها وزیر را وادار به لغو پروژه کرد. پس از رهایی از این خطر، شهر دوباره به سرمایه‌گذاری منابع
از این خطر، شهر دوباره به سرمایه‌گذاری منابع خود در دانشگاه و ایجاد مدارک و دانشکده‌های جدید روی آورد. بانک مونته دی پاسکی دی سیه‌نا هزینه ساخت دانشکده زیست‌شناسی را تأمین کرد. قرن بیستم شاهد رشد دانشگاه سیه‌نا بود، به طوری که جمعیت دانشجویی از چهارصد نفر بین دو جنگ به بیش از ۱۵۰۰۰ نفر در چند سال گذشته افزایش یافت. سازمان. از سال ۲۰۱۲، پس از اصلاحات عمومی دانشگاه‌های ایتالیا ("قانون گلمینی")، این دانشگاه از چهارده گروه آموزشی تشکیل شده است که در چهار حوزه گروه‌بندی شده‌اند: هر گروه آموزشی دوره‌های کارشناسی
شده‌اند: هر گروه آموزشی دوره‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد ارائه می‌دهد. از سال ۲۰۱۴، گروه آموزشی اقتصاد و آمار و گروه آموزشی تجارت و حقوق، دوره‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در دانشکده اقتصاد و مدیریت (SEM) ادغام کردند. پیش از این، این دانشگاه از نه دانشکده تشکیل شده بود: پردیس سیه‌نا در خود شهر واقع شده است. ۱۵۶۰۰ دانشجو در میان ۵۳۰۰۰ نفر از اهالی سیه‌نا زندگی می‌کنند. این دانشگاه به تنوع فرهنگی خود افتخار می‌کند. اخیراً، دانشگاه ساختمان‌های تاریخی را به شهر بازگردانده است که به آپارتمان تبدیل
را به شهر بازگردانده است که به آپارتمان تبدیل می‌شوند یا توسط کنتراداس استفاده می‌شوند. این دانشگاه مسئول نجات بسیاری از ساختمان‌های در معرض خطر و تبدیل آنها به مؤسسات آموزشی است. به عنوان مثال، دانشکده‌های مهندسی و ادبیات فضایی برای دپارتمان‌های خود در اتاق‌های بزرگ بیمارستان روانپزشکی سن نیکولو پیدا کرده‌اند. نمونه دیگر، تبدیل صومعه سابق سانتا کیارا به اولین اقامتگاه دانشگاهی در ایتالیا است که برای کسانی که برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد اروپایی تلاش می‌کنند، رزرو شده است. کلیسای سن ویجیلیو به عنوان
می‌کنند، رزرو شده است. کلیسای سن ویجیلیو به عنوان کلیسای کوچک دانشگاه عمل می‌کند. ساختمان‌های جدید دانشگاه نیز در مرکز شهر ساخته شده‌اند، مانند ساختمانی که دانشکده علوم سیاسی و حقوق را در خود جای داده است. ده خوابگاه دانشگاه در مرکز تاریخی (فونتبراندا، متیولی، پوریونه، اسپراندی، سن مارکو)، در حومه (آکوکالدا) و در نزدیکی مناطق توسعه‌یافته دانشگاه (سن مینیاتو) واقع شده‌اند. دوره‌های تحصیلی. برای سال تحصیلی ۲۰۲۲-۲۰۲۳، دوره‌های تحصیلی زیر ارائه شده است (روش تدریس در پرانتز ذکر شده است)
'آبامله (همچنین به عنوان ، یا در ساردینیایی شناخته می‌شود) محصولی عسل از فرهنگ روستایی منطقه ساردینیا ایتالیا است. نام صحیح ساردینیایی نیز به ندرت ایتالیایی سازی به "" ('عسل ساپا')' تبدیل می‌شود. طبق روش‌های سنتی تهیه، شانه‌های عسل خرد می‌شوند و گلوله‌های موم حاوی ۲۰ تا ۳۰ درصد عسل در ظروف عمومی جمع‌آوری می‌شوند. در روزهای بلافاصله پس از ته‌نشین شدن تمام عصاره عسل، شان‌های باقی‌مانده حاوی عسل و گرده در آب داغ (حدود ۵۰ درجه سانتیگراد) غوطه‌ور می‌شوند، به طوری که آب تمام عسل موجود در شان‌ها را حل می‌کند. در
که آب تمام عسل موجود در شان‌ها را حل می‌کند. در این مرحله، هرگونه توده موم و گرده باقی‌مانده با استفاده از یک میکسر مناسب یا با دست شکسته می‌شود. سپس موم باقی‌مانده بیشتر فشار داده می‌شود تا هرگونه مایع باقی‌مانده خارج شود و سپس در ظروف مناسب نگهداری می‌شود. مایع باقی‌مانده از مرحله قبل، به عنوان مثال با یک پارچه کتانی، حداقل دو بار فیلتر می‌شود و سپس در یک دیگ بخار با ظرفیت بالا (که گاهی از جنس مس است) قرار می‌گیرد و در آنجا جوشانده و از طریق جوشانده غلیظ می‌شود. در طول این فرآیند تغلیظ، پوست‌های ریز خرد
می‌شود. در طول این فرآیند تغلیظ، پوست‌های ریز خرد شده لیمو یا پرتقال اضافه می‌شوند و هرگونه ناخالصی روی سطح مایع حذف می‌شود. محتویات دیگ به تدریج شربتی می‌شود و باید دائماً در حال حرکت باشد تا از چسبیدن محصول به کف و ایجاد طعم دودی جلوگیری شود. مایع همچنین کاراملی می‌شود و مانند ملاس تیره می‌شود اما بسیار پیچیده‌تر، با طعمی برشته که رگه‌هایی از قهوه و کارامل دارد. هنگامی که مایع غلظتی شبیه به عسل پیدا کرد، حرارت دادن قطع می‌شود و دیگ در مکانی خلوت قرار می‌گیرد و قبل از تخلیه "آبامله" اجازه خنک شدن داده
و قبل از تخلیه "آبامله" اجازه خنک شدن داده می‌شود. "آبامله" حاصل طعم عسل غلیظی دارد و می‌توان آن را با پنیر، مثلاً پنیر ریکوتا نمکی یا دودی، با میوه تازه یا حتی با پاستا یا سبزیجات میل کرد.
اعتراضات ۱۴۰۴ سبزوار اعتراضاتی گسترده در شهر سبزوار سومین شهر بزرگ استان خراسان رضوی بود که به دلیل قطعی گسترده آب و برق در ۲۹ تیر آغاز شد و در روزهای بعد به شهرهای دیگر در سرتاسر خراسان و ایران کشیده شد. به دنبال بحران آب ۱۴۰۴ ایران آب و برق شهروندان ایرانی توسط حکومت حاکم بر ایران در تمامی روزها در ساعات مختلف قطع میشد. این قطعی های گسترده واکنش اعتراضی مردم را در فضای مجازی در برانگیز و جو اعتراضی در ایران به بیشترین حد خود رسید. در ۲۹ تیرماه معترضان در شهر سبزوار استان خراسان رضوی در خیابان باهنر در
شهر سبزوار استان خراسان رضوی در خیابان باهنر در اعتراض به قطعی برق و آب به خیابان ها آمده و با ایجاد راهنبدان اعتراض خودرا اعلام کردند. این اعتراضات در روزهای بعد در شهر سبزوار به طور جدی گسترده تر شد و به شهرهای اطراف مشهد، نیشابور و همچنین استان گیلان، صالحیه، چهاردانگه و دیگر شهرهای ایران کشیده شد. روزشمار. 29 تیر : اعتراضات در شهر سبزوار استان خراسان رضوی در ساعت ۲۱ توسط جوانان شهر در خیابان باهنر واقع در جنوب شرقی شهر پس از قطع آب آغاز شد. معترضان و جوانان با ایجاد راهبندان و آتش زدن لاستیک و سردادن
با ایجاد راهبندان و آتش زدن لاستیک و سردادن شعارهایی علیه خامنه ای و جمهوری اسلامی اعتراض خودرا اعلام کردند. بلافاصله پس از آغاز اعتراضات، نیروهای امنیتی به محل تجمعات اعزام شده و اقدام به سرکوب اعتراضات مسالمت آمیز کردند، نیروهای امنیتی به سمت معترضان یورش بردند و به سمت آنان گاز اشک آور شلیک کردند و دو زن جوان را بازداشت کردند. پس از یورش نیروهای امنیتی به سمت معترضان، اعتراضات تشدید شد و بین معترضان و ماموران امنیتی درگیری هایی رخ داد. در ساعت ۲۳ اعتراضات در خیابان باهنر به اتمام رسید اما جو امنیتی در
در خیابان باهنر به اتمام رسید اما جو امنیتی در سبزوار حاکم بود، اینترنت در سبزوار دچار اختلال شد و در شهر حکومت نظامی غیررسمی پدید آمد، همچنین مردم سبزوار در ساعات شب از اعتراضات با سردادن شعارهای شبانه حمایت کردند. ۳۰ تیر : اعتراض ها در دومین روز، پس از تاریک شدن هوا در شهر سبزوار با شعار آب،برق،زندگی حق مسلم ماست آغاز شد. معترضین که براساس گزارش ها جمعیت آنها به بیش از ۵ هزارتن میرسید با تجمع در مقابل فرمانداری سبزوار واقع در بلوار فرمانداری سبزوار اعتراض کرده و شعارهایی برعلیه خامنه ای و مشکلات جامعه
کرده و شعارهایی برعلیه خامنه ای و مشکلات جامعه سردادند معترضین تصویر بیلبورد فرماندهان کشته شده سپاه پاسداران در جنگ ۱۲ روزه را به آتش کشیدند و به سمت ساختمان فرمانداری سبزوار سنگ و کوکتل مولوتوف پرتاب کردند. نیروهای امنیتی هم در واکنش به اعتراض مردم به سمت آنها گاز اشک آور شلیک کرده و چندین تن از معترضین را بازداشت کرد، براساس گزارش های شاهدان عینی در مواقعی نیروهای امنیتی به سمت مردم تیراندازی کرده و آنهارا پراکنده کرده. پس از آن معترضین در دانشگاه حکیم سبزواری تحصن کرده و خواستار آزادی معترضان بازداشت
سبزواری تحصن کرده و خواستار آزادی معترضان بازداشت شده و برگشتن سریع شبکه آب و برق رسانی کردند. همچنین براساس گزارش های رسمی اعتراض ها در ۳۰ تیرماه به شهرهای مشهد، تهران و چهاردانگه رسید. معترضین در مشهد با تجمع در میدان فلسطین از اعتراضات سبزوار حمایت کردند. همچنین در تهران معترضین با تجمع در ۶ ایستگاه مترو و سردادن شعارهای مختلف اعتراض خودرا اعلام کردند. ۳۱ تیر : تجمعات در سومین روز از پارک شهر سبزوار آغاز شد و به سراسر سبزوار کشیده شد. پارک شهر، خیابان فرمانداری، خیابان بیهق و شهرک توحیدشهر صحنه اعتراضات
خیابان بیهق و شهرک توحیدشهر صحنه اعتراضات مردمی علیه جمهوری اسلامی بود. اینترنت از ساعات شب به بعد در سبزوار قطع شد. معترضان همچنین درشهرهای نیشابور، تهران، صالحیه، چهاردانگه و خمام به خیابان ها آمدند. ۱ مرداد : اعتراضات در ۱ مرداد از پارک شهر با شعار رضاشاه، روحت شاد آغاز شد. معترضان یک خودروی پلیس را در پارک شهر به آتش کشیدند و با نیروهای امنیتی درگیر شدند. همچنین معترضان در بزرگراه ابریشم سبزوار اقدام به ایجاد راهبندان کردند.
ژاندویا (، ) یا 'gianduia ترکیبی همگن از شکلات با ۳۰٪ خمیر فندق است که در تورین در دوران سلطنت ناپلئون (۱۷۹۶-۱۸۱۴) اختراع شد. می‌توان آن را به شکل تخته یا به عنوان پرکننده شکلات مصرف کرد. "ژاندویا" شکلاتی است که با کره فندق کشیده شده است. مشابه شکلات استاندارد، این شکلات هم در نسخه‌های ساده و هم شیری تهیه می‌شود. همچنین ممکن است حاوی مغزهای دیگری مانند بادام باشد. به عنوان یک شکلات تخته‌ای، «ژاندویا» شبیه شکلات معمولی است، با این تفاوت که به دلیل وجود روغن فندق که برخلاف کره کاکائو در دمای اتاق مایع است،
فندق که برخلاف کره کاکائو در دمای اتاق مایع است، نرم‌تر است. با این حال، مانند شکلات معمولی، «ژاندویا» معمولاً تمپر شده است. تاریخچه. محاصره قاره‌ای که توسط ناپلئون در سال ۱۸۰۶ وضع شد، مانع از ورود کالاهای بریتانیایی به بندرهای اروپایی تحت کنترل فرانسه شد و فشار زیادی بر ذخایر کاکائو وارد کرد. مشخص نیست که شکلات‌های تخته‌ای «ژاندویا» برای اولین بار چه زمانی ساخته شدند. با این حال، کوهلر عموماً به خاطر افزودن فندق (کامل) به شکلات‌های تخته‌ای در سال ۱۸۳۰ شناخته می‌شود. همچنین مشخص است که در سال ۱۸۵۲،
شناخته می‌شود. همچنین مشخص است که در سال ۱۸۵۲، تولیدکننده شکلات مستقر در تورین کافارل «جیاندویوتو» را اختراع کرد که یک «ژاندویا»ی کوچک به شکل شمش است. نام آن از ژاندویا، یک شخصیت کارناوال و عروسک خیمه‌شب‌بازی گرفته شده است که نمایانگر نمونه اولیه پیدمونتی‌ها، بومیان منطقه ایتالیا است که شیرینی‌سازی با فندق در آن رایج است. یک کتاب درسی نوشته لو کوردون بلو می‌نویسد که این نامگذاری تلاشی برای جذب کودکان بوده است. تولید. "ژاندویا" ترکیبی ساده از شکلات، پودر قند و آجیل‌های آسیاب‌شده، عموماً فندق، است. برای
قند و آجیل‌های آسیاب‌شده، عموماً فندق، است. برای شروع، آجیل‌ها برای ایجاد طعم و کاهش رطوبت، برشته می‌شوند، زیرا آب می‌تواند بر ویسکوزیته تأثیر بگذارد. در "ژاندویا" که در مقیاس صنعتی ساخته می‌شود، این آجیل‌ها تقریباً همیشه بادام و فندق هستند. در آجیل‌هایی که برای شکلات سفید "gianduja" در نظر گرفته شده‌اند، برشته شدن کوتاه است. در حالی که هنوز داغ هستند، مغزها در melanger یا غذاساز تصفیه می‌شوند تا قطعاتی به اندازه کاکائو شوند، برخی از قطعات کوچک را برای جلوگیری از نرم شدن بیش از حد «ژاندویا» نهایی باقی
جلوگیری از نرم شدن بیش از حد «ژاندویا» نهایی باقی می‌گذارند. غذاساز محصولی با نرمی کمتر تولید می‌کند، اما در تولیدات خانگی و برخی از صنایع دستی، در دسترس‌ترین گزینه است. در طول تصفیه، روغن از سلول‌های مغز آزاد می‌شود؛ افزودن مقداری پودر قند و گرمای باقیمانده مغز، خروجی را افزایش می‌دهد. سپس این خمیر مغز به همراه بقیه پودر قند به شکلات ذوب شده اضافه می‌شود. از همه شکلات‌ها - شیری، سفید و تلخ - برای تهیه «ژاندویا» استفاده می‌شود. نسبت شکلات به مغز، میزان سفتی «ژاندویا» را تعیین می‌کند؛ استفاده از شکلات
سفتی «ژاندویا» را تعیین می‌کند؛ استفاده از شکلات بیشتر، «ژاندویا» نرم‌تری ایجاد می‌کند. در «ژاندویا» که به عنوان پرکننده شیرینی در نظر گرفته می‌شود، نسبت شکلات، شکر و مغز حدود ۱:۱:۱ است. بسته به شکلات مورد استفاده، سایر مواد تشکیل دهنده ممکن است شامل لسیتین، چربی‌های شیر و چربی‌های گیاهی باشد. صنعت. صنعتگران می‌توانند "ژاندویا" را در مقیاس کوچک تولید کنند و کنترل طعم، سفتی و رنگ آن را در دست داشته باشند. این محصول را می‌توان در حدود 30 دقیقه تهیه کرد. نگهداری. ژاندویا در معرض هوا به سرعت خشک می‌شود،
نگهداری. ژاندویا در معرض هوا به سرعت خشک می‌شود، بنابراین تولیدکنندگان اغلب آن را با شکلات می‌پوشانند. استانداردهای قانونی. مقررات بین‌المللی و ملی تعیین می‌کنند که چه چیزی می‌تواند به عنوان "ژاندویا" به بازار عرضه شود. استانداردهای بین‌المللی در Codex Alimentarius آمده است که بسیار به ندرت مورد بازنگری قرار می‌گیرد: تا سال ۲۰۱۷، این استاندارد از سال ۲۰۰۳ تغییری نکرده بود. طبق استانداردها، «ژاندویا» باید از شکلاتی تهیه شود که حداقل ۳۲٪ کاکائوی خشک داشته باشد، که حداقل ۸٪ آن کره کاکائو نباشد، و فندق «ریز
که حداقل ۸٪ آن کره کاکائو نباشد، و فندق «ریز آسیاب شده». این فندق باید بین ۲۰ تا ۴۰٪ از «ژاندویا» را تشکیل دهد. کدکس همچنین اجازه می‌دهد مواد دیگری نیز اضافه شوند: تا ۵٪ شیر جامد، و هرگونه مغز - کامل یا تکه‌ای - تا زمانی که کمتر از ۶۰٪ وزن کل را تشکیل دهند. یک هویت جداگانه برای شکلات شیری «ژاندویا» نیز تعریف شده است که «ژاندویا» پایه را اصلاح می‌کند تا شکلات حاوی بیش از ۱۰٪ شیر جامد و فندق «ریز آسیاب شده» بین ۱۵ تا ۴۰٪ باشد. تنظیم‌کننده‌هایی که کدکس را تصویب می‌کنند، همچنین اختیار دارند حداقلی را برای کره
می‌کنند، همچنین اختیار دارند حداقلی را برای کره کاکائو و چربی شیر تعیین کنند. با توجه به الزامات کدکس، کشورهای شرکت‌کننده می‌توانند آنها را به طور کامل یا به صورت اصلاح‌شده بپذیرند. کشورهای شرکت‌کننده شامل همه اعضای سازمان تجارت جهانی می‌شوند که پس از عضویت، موظفند استانداردهای داخلی خود را بر اساس توافق‌نامه‌های بین‌المللی مانند کدکس تنظیم کنند. در اتحادیه اروپا، ترکیب ژاندویاها توسط دستورالعمل کاکائو و شکلات اروپا که در سال ۲۰۰۰ تصویب شد، تنظیم می‌شود. استانداردها مشابه استانداردهای Codex هستند. غذاهای
مشابه استانداردهای Codex هستند. غذاهای مرتبط. "ژاندویا" شبیه پرالین شکلاتی است، با این تفاوت که در پرالین شکلاتی، آجیل بیشتر بو داده و شکر کاراملی می‌شود. همچنین نوقای آلمانی بدون تخم مرغ به "ژاندویا" نزدیک است. شکلات گستردنی نیز از "ژاندویا" الهام گرفته شده‌اند. با این حال، آنها تمایل دارند از مواد دیگری، معمولاً پودر کاکائو و روغن‌های گیاهی به جای شکلات مبتنی بر کره کاکائو استفاده کنند. نوتلا در ابتدا "Pasta Gianduja" ("رب ژاندویا") نامیده می شد.
لرنزو زورزلو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "زیر آفتاب ریچونه"، " و "در دست دانته اشاره کرد. زندگی و حرفه. زورزلو در تاریخ ۲۱ مارس ۲۰۰۰ در رم از فدریکو زورزلو و گابریا چیپولو تهیه‌کننده فیلم متولد شد. او در یک "مدرسه زبان‌شناسی لیسئو" شرکت کرد و شش ماه از دوران دبیرستان خود را در انگلستان گذراند. زورزلو در هفت سالگی در یک تبلیغ تلویزیونی ودافون به همراه فرانچسکو توتی ظاهر شد و این
ودافون به همراه فرانچسکو توتی ظاهر شد و این آغاز ورود او به دنیای بازیگری بود. او در "مدرسه هنرهای همگانی" رم بازیگری خواند. وی در سال ۲۰۱۲ اولین فیلم خود را در فیلم "«یک خانواده بی‌نقص»" به کارگردانی پائولو ژنووزه بازی کرد.
بیجن تاریخ صفوی خوان تاریخ‌نگار گرجی-ایرانی در نیمهٔ دوم سدهٔ هفدهم میلادی بود که کتابی تحت عنوان "تاریخ رستم‌خان سپهسالار گرجی" به زبان فارسی نگاشت. این اثر زندگی سیاسی و نظامی رستم‌خان سپهسالار، یکی از غلامان گرجی شاه عباس است که در عهد شاه صفی به مقام سپهسالاری رسید و در سال‌های حیاتش نقش مهمی در جنگ‌های ایران و عثمانی ایفا کرد. زندگی. شرح‌حال دقیقی از بیجن در دسترس نیست؛ تنها از خلال نوشته‌های او می‌توان دریافت که احتمالاً ریشه‌ای گرجی داشته و با نگاهی جانبدارانه نسبت به حکومت و خاندان صفوی می‌نگریسته
جانبدارانه نسبت به حکومت و خاندان صفوی می‌نگریسته است. او در دورانی می‌زیست که پس از معاهدهٔ زهاب با عثمانی، دولت صفوی به صلحی نسبتاً پایدار دست یافته بود. در این زمان شاه سلیمان ـ که مادری گرجی داشت ـ بر تخت سلطنت نشسته بود و غلامان و خواجگان بیش از پیش در ساختار سیاسی و نظامی نفوذ داشتند، به‌گونه‌ای که بسیاری از تصمیمات کشوری و لشکری بدون نظر و دخالت آنان گرفته نمی‌شد. ارتقای رستم‌خان گرجی به مقام سپهسالاری، که پس از وزارت اعظم مهم‌ترین منصب به‌شمار می‌آمد، جایگاه غلامان گرجی را استوارتر کرده بود. نگارش
جایگاه غلامان گرجی را استوارتر کرده بود. نگارش تاریخ زندگی نیای بیجن، که هم‌نام او و سپهسالار در عهد شاه عباس و شاه صفی بود، نیز نمی‌تواند از این شرایط بی‌تأثیر بوده باشد. بیجن خود را «تاریخ‌صفوی‌خوان» نامیده تا نشان دهد متخصص تاریخ صفوی است و نسبت مستقیمی با این دودمان برقرار می‌کند. بهرام‌نژاد معتقد است علاقهٔ او به ثبت زندگانی مشاهیر گرجی و تأکید بر اصالت گرجی خویش، انگیزهٔ اصلی نگارش این اثر بوده است. بیجن همچنین اظهار کرده برای تألیف کتاب از منابع متعدد ایرانی و گرجی و روایت نزدیکان رستم خان بهره برده
ایرانی و گرجی و روایت نزدیکان رستم خان بهره برده است. از سرنوشت بیجن تقریباً هیچ اطلاعی در دست نیست. تاریخ رستم‌خان سپهسالار گرجی. از تنها کتابی که از بیجن باقی مانده و با توجه به عنوانی که برای خود برگزیده، برمی‌آید که او بیش از هر چیز یک کنشگر فرهنگی بوده و از همین طریق گذران زندگی می‌کرده است. او در چند جای کتاب خود را ناظم و راقم اخبار یا وقایع‌نگار معرفی کرده و عنوان «تاریخ‌صفوی‌خوان» را نیز ظاهراً برای نشان دادن مهارت و دانش تاریخی خویش برگزیده بود؛ عنوانی که شاید بیش از آنکه نشانهٔ صفوی‌دوستی صرف
عنوانی که شاید بیش از آنکه نشانهٔ صفوی‌دوستی صرف باشد، ابزاری برای متمایز کردن خویش از تاریخ‌نگارانی بود که پیش‌تر با نام «بیجن» شناخته می‌شدند؛ از جمله نویسندهٔ "جهانگشای خاقان" در سدهٔ دهم هجری، و مؤلف "تاریخ عالم‌آرای شاه اسماعیل صفوی" که اثرش را در ۱۰۸۶ق به پایان رسانده بود. با توجه به شغلی که برای خود قائل بود، احتمالاً بیجن با حرفهٔ قصه‌خوانی و نقالی که در عهد صفوی رایج بود نیز بی‌ارتباط نبود. در آن زمان نقّالی و شاهنامه‌خوانی بخشی از فرهنگ عمومی و وسیله‌ای برای تبلیغ تشیع و تقویت صفوی‌دوستی در میان
برای تبلیغ تشیع و تقویت صفوی‌دوستی در میان مردم محسوب می‌شد. انتخاب عنوان تاریخ‌صفوی‌خوانی از سوی او را می‌توان در پرتو همین شرایط درک کرد، و پذیرش سفارش سپهسالار شاه سلیمان برای نگارش زندگی قهرمانانهٔ رستم‌خان گرجی نیز بیانگر اعتباری است که بیجن در این عرصهٔ فرهنگی داشته است. او در دوره‌ای می‌نوشت که پرداختن داستان‌گونه یا آمیزه‌ای از روایت تاریخی و نقالانه به شخصیت‌ها و رویدادهای تاریخی رواج داشت. هم‌زمان با او نیز آثاری همچون "عالم‌آرای شاه طهماسب" از مؤلفی ناشناس یا "تاریخ صفویان" از میرملایم‌بیگ به
مؤلفی ناشناس یا "تاریخ صفویان" از میرملایم‌بیگ به همان سبک تدوین شدند. از خلال نوشته‌های بیجن برمی‌آید که او فردی دیندار و پایبند به تشیع بود. ستایش خداوند و مدح پیامبر اسلام و امامان شیعه در اثر او فراوان است و این موضوع نشانگر پایبندی او به شریعت و مذهب است. گرچه آگاهی او در الهیات و عقاید دینی چندان عمیق به نظر نمی‌رسد، اما در همان حد نیز کوشیده است در دفاع از تشیع، مخالفان جامعهٔ صفوی همچون مسیحیان و عثمانیان را با تعابیری چون کفّار، اوباش و بدگوهر بنمایاند. از سوی دیگر، زیست او در فضای فرهنگی و سیاسی
از سوی دیگر، زیست او در فضای فرهنگی و سیاسی صفوی موجب گرایشش به تصوف نیز شد. این تمایل در لحن و سبک نگارش او دیده می‌شود و نشان می‌دهد که شیعه‌مداری و صوفی‌گری‌اش با صفوی‌دوستی در هم آمیخته است. او گاه خود را خاکسار و درویش می‌نامد و عملکرد کارگزاران صفوی را با معیار «صوفی‌گری» و «ناصوفی‌گری» نقد می‌کند.
بوسه یک تابلو نقاشی اثر فرانچسکو هایتس است که در سال ۱۸۵۹ میلادی خلق شد. این نقاشی که احتمالاً شناخته‌شده‌ترین اثر او به‌شمار می‌رود، ویژگی‌های برجسته مکتب رمانتیسم ایتالیا را به تصویر می‌کشد و به نمادی از روح جنبش اتحاد ملی ایتالیا، موسوم به وحدت ایتالیا، تبدیل شده است. این نقاشی به سفارش آلفونسو ماریا ویسکونتی دی سالیچتو کشیده شد و پس از درگذشت او، به نگارخانه پیناکوتکا دی بررا اهدا گردید. زمینه تاریخی. پس از شکست فرانسه ناپلئون در قرن نوزدهم، کنگره وین در سال ۱۸۱۵ برگزار شد تا نقشه سیاسی اروپا از نو
در سال ۱۸۱۵ برگزار شد تا نقشه سیاسی اروپا از نو ترسیم کند. در این میان، نقش ایتالیا در مقایسه با سایر کشورهای اروپا بسیار حاشیه‌ای بود. قرار شد که این کشور به چند دولت کوچک تقسیم شود که هر یک از آنها یا مستقیماً تحت سلطه امپراتوری اتریش بودند یا به‌شدت از دودمان هابسبورگ تأثیر می‌پذیرفتند. این تجزیه سیاسی با احساسات ملی‌گرایان که خواهان وحدت ایتالیا بودند، تضاد داشت و زمینه‌ساز شکل‌گیری انجمن‌های مخفی با گرایش‌های دموکراتیک و رادیکال شد؛ از جمله کربونریا و ایتالیای جوان. هرچند این انجمن‌ها در دستیابی به
و ایتالیای جوان. هرچند این انجمن‌ها در دستیابی به اهداف خود ناکام ماندند؛ اما نقشی مهم در شکل‌گیری افکار عموم مردم ایفا کردند. نخستین جنگ استقلال ایتالیا در سال ۱۸۴۸ با شکست مواجه شد؛ اما در سال ۱۸۵۹، توافقی محرمانه میان ناپلئون سوم و کامیلو بنسو، کنت کاوور، زمینه‌ساز تشکیل یک اتحاد ضداتریشی شد. مشارکت فرانسه در این اتحاد بسیار مهم بود، چرا که نیروهای اتریشی در قلمرو پادشاهی لمباردی– ونیز شکست خوردند. این پیروزی آغازگر روند اتحاد ایتالیا بود و چند سال بعد، در سال ۱۸۶۱، پادشاهی ایتالیا رسماً اعلام شد.
بعد، در سال ۱۸۶۱، پادشاهی ایتالیا رسماً اعلام شد. فرانچسکو هایتس در همین دوران تابلوی "بوسه" را خلق کرد. او با آگاهی از سرکوب خونین جنبش‌های ملی‌گرایان، تصمیم گرفت آرمان‌های مبارزه و مقاومت را در قالب بازنمایی رویدادهای تاریخی به تصویر بکشد. استفاده از استعاره‌های مبهم و چندلایه به هایتس امکان داد تا از سانسور دولتی در امان بماند. تاریخچه. نخستین نسخه تابلوی "بوسه" به سفارش کنت آلفونسو ماریا ویسکونتی دی سالیچتو خلق شد. فرانچسکو هایتس، که در میان میهن‌پرستان میلانی شهرت زیاد داشت، از سوی کنت مأمور شد تا
میلانی شهرت زیاد داشت، از سوی کنت مأمور شد تا امیدهای حاصل از اتحاد میان فرانسه و پادشاهی ساردنی را به تصویر بکشد. این اثر در سال ۱۸۵۹ خلق و در تاریخ ۹ سپتامبر همان سال در گالری پیناکوتکا دی بررا به نمایش گذاشته شد. تابلوی بوسه بیش از ۲۵ سال به‌عنوان شی زینتی در اقامتگاه مجلل خانواده ویسکونتی آویخته شده بود. در سال ۱۸۸۶ — یک سال پیش از درگذشت کنت — این اثر به‌طور رسمی به گالری پیناکوتکا دی بررا اهدا شد و هنوز هم در اتاق شماره ۳۷ این مجموعه نگهداری می‌شود. اگرچه نسخه رنگ روغن شناخته‌شده‌ترین نسخه این اثر
اگرچه نسخه رنگ روغن شناخته‌شده‌ترین نسخه این اثر است، هایتز دو نسخه دیگر نیز از آن خلق کرد: یکی به‌صورت رنگ روغن و دیگری با آبرنگ. نسخه دوم در سال ۱۸۶۱ برای خانواده میلیوس نقاشی شد و در نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۸۶۷ به نمایش درآمد. این نسخه در حراج ساتبیز در سال ۲۰۰۸ به قیمت ۷۸۰٬۴۵۰ پوند فروخته شد. تفاوت اصلی این نسخه با نسخه اول در لباس زن است که به رنگ سفید درآمده. نسخه سوم در سال ۱۸۵۹ میلادی به‌صورت بیضی‌شکل و به روش آبرنگ روی کاغذ اجرا شده است. هایتس این نسخه را به کارولینا زوکی اهدا کرد و اکنون در
این نسخه را به کارولینا زوکی اهدا کرد و اکنون در کتابخانه پیناکوتکا آمبروزیانا در میلان نگهداری می‌شود. آخرین نسخه این نقاشی با نسخه اصلی آن چند تفاوت دارد؛ از جمله اضافه شدن یک پارچه سفید روی پله‌ها کنار زوج و همچنین به رنگ سبز روشن درآمدن شنل مرد. توصیف اثر. تابلوی نقاشی "بوسه" زوجی را از دوران قرون وسطی به تصویر می‌کشد که مشغول در آغوش گرفتن و بوسیدن یکدیگر هستند. این اثر یکی از پرشورترین و تأثیرگذارترین بازنمایی‌های بوسه در تاریخ هنر غرب به‌شمار می‌رود. زن به‌سمت عقب خم شده و مرد برای حمایت از او، پای
زن به‌سمت عقب خم شده و مرد برای حمایت از او، پای چپ خود را خم کرده و هم‌زمان پای دیگرش را روی پله مجاور قرار داده؛ گویی در هر لحظه آماده رفتن است. با وجود آن‌که این زوج در مرکز ترکیب‌بندی قرار دارند، چهره‌شان قابل شناسایی نیست؛ چرا که هایتس قصد داشت عمل بوسیدن را در کانون توجه قرار دهد. در بخش چپ بوم، شکل‌های سایه‌وار در گوشه‌ای پنهان شده‌اند تا حس توطئه و خطر را القا کنند. ترکیب‌بندی. ساختار هندسی و ژرفانمایی نقاشی بر پایه مجموعه‌ای از خطوط مورب شکل گرفته که مسیر پله‌ها را دنبال می‌کنند و به نقطه گریز در
که مسیر پله‌ها را دنبال می‌کنند و به نقطه گریز در سمت چپ زوج عاشق ختم می‌شود. این خطوط چارچوب بصری اثر را تشکیل می‌دهند و نگاه بیننده را به‌سوی زوج هدایت می‌کنند. رنگ‌پردازی اثر برگرفته از سنت‌های مکتب رنسانس و استادان ونیزی است. هایتس نخستین آموزش‌های هنری خود را در آنجا دیده بود. رنگ قهوه‌ای شنل مرد و شلوار قرمز او با لباس آبی روشن زن به‌زیبایی درهم آمیخته‌اند و سایه‌های خنثی در پس‌زمینه باعث برجسته‌تر شدن این زوج در تصویر می‌شوند. نور ملایمی که از یک منبع خارجی در سمت چپ تابیده، سرتاسر صحنه را به‌طور
خارجی در سمت چپ تابیده، سرتاسر صحنه را به‌طور یکنواخت روشن کرده و با انعکاس خود، جلوه‌ای ابریشمی به لباس زن بخشیده و بافت سنگ‌فرش و آجرهای دیوار را پررنگ‌تر کرده است. تفاسیر. تابلو نقاشی "بوسه" به‌عنوان نمادی از رمانتیسم ایتالیا شناخته می‌شود که بسیاری از ویژگی‌های این مکتب هنری را در خود دارد. این اثر در سطح ظاهری نمایانگر یک بوسه پرشور میان دو عاشق است که با اصول رمانتیسم هم‌خوانی دارد؛ یعنی تأکید بر احساسات عمیق به‌جای تفکر عقلانی و بازنگری نوستالژیک و میهن‌پرستانه در دوران قرون وسطی. برخی مورخان هنر
میهن‌پرستانه در دوران قرون وسطی. برخی مورخان هنر نیز بر این باورند که نقاشی می‌تواند حامل معنای سیاسی باشد: وداع آخر یک سرباز جوان ایتالیایی با معشوقه‌اش پیش از عزیمت برای دفاع از وطن و نبرد با اتریش. این اثر در سطح عمیق‌تر نماد آرمان‌های عاشقانه، ملی‌گرایانه و میهن‌دوستانه‌ای است که در جریان اتحاد ایتالیا شکل گرفتند. این برداشت با عناصر نمادین متعدد در ترکیب‌بندی نقاشی تأیید می‌شود. نشانه‌های وداع قریب‌الوقوع میان عاشقان در حالت قرارگیری پای مرد روی پله و در آغوش گرفتن محکم او توسط زن دیده می‌شود. این