payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کریمه. در طول جنگ روسیه و ترکیه ۱۸۵۳–۱۸۵۶ (جنگ کریمه)، کاپیتان گوونه نقش تعیین‌کننده‌ای در دفاع از سیلیستری (مه-ژوئن ۱۸۵۴) ایفا کرد. او نقشه استحکامات داخلی شهر را ترسیم کرد. ساخت این استحکامات جدید مانع از تصرف فوری سیلیستریا توسط روس‌ها شد. گووونه که به درجه سرگردی ارتقا یافته بود، در ۲۵ اکتبر ۱۸۵۴ در عملیات معروف تیپ سبک شرکت کرد. جنگ دوم استقلال ایتالیا. در آستانه درگیری، گووونه به سرهنگ دومی ارتقا یافت و به ستاد کل پادشاه منصوب شد و به عنوان رئیس واحد اطلاعات نظامی منصوب شد. در این سمت، او چندین بار
اطلاعات نظامی منصوب شد. در این سمت، او چندین بار به خطوط اتریشی نفوذ کرد. او همچنین در نبرد پالسترو، نبرد مگنتا و نبرد سن مارتینو جنگید. در پایان جنگ دوم استقلال، گووونه در سن ۳۳ سالگی به درجه سرهنگی ارتقا یافت و پس از یک دوره کوتاه ازدواج، برای مبارزه با راهزنان در مریدیونه ایتالیا اعزام شد. او در دره‌های رووتو و لیری علیه راهزن معروف چیاوونه، یکی از راهزنان جنوبی که بیشتر شبیه یک پارتیزان مشروع بوربون واقعی بود، فعالیت می‌کرد. این نبردی سخت و بی‌رحمانه بود، اما عاری از وحشیگری‌ای بود که مشخصه درگیری در
اما عاری از وحشیگری‌ای بود که مشخصه درگیری در مناطق دیگر بود. تحت فرماندهی گووونه، خوزه بورخس، ژنرال مرتجع اسپانیاییِ کارلیست که توسط فرانسیس دومِ دو سیسیلی به عنوان یکی از فرماندهان کل چریکی بوربون انتخاب شده بود، دستگیر و بلافاصله با جوخه آتش اعدام شد، در حالی که چیاوونه سرانجام توسط دادگاهی متشکل از ستوان‌های خائن خودش به اعدام محکوم شد. در سیسیل. گووونه که در سال ۱۸۶۱ به درجه سرتیپی ارتقا یافته بود، در سال ۱۸۶۲ به سیسیل منتقل شد و در آنجا با اقدامات سختگیرانه، فرار گسترده از خدمت سربازی، به ویژه در غرب
فرار گسترده از خدمت سربازی، به ویژه در غرب سیسیل را سرکوب کرد. طبق مفاد قانون پیکا (لگه پیکا) سال ۱۸۶۳، او حکومت نظامی برقرار کرد و ۲۰ گردان از سپاه نخبگان برساگلیری ایتالیا را به کار گرفت. او شورشیان ارتجاعی مافیایی را علیه دولت پادشاهی متحد و لیبرال جدید ایتالیا می‌دانست و با آنها بر اساس همین قانون رفتار می‌کرد. شهرها و روستاها توسط سربازان محاصره و اشغال شدند، منابع آب قطع شد و بستگان مظنونان به فرار از خدمت به عنوان گروگان گرفته شدند. این یک مرحله بسیار بحرانی بود: گووونه که با خصومت مردم روبرو شده
بحرانی بود: گووونه که با خصومت مردم روبرو شده بود، خود را دشمن اشراف سنتی سیسیل و طبقه متوسط رو به رشد وابسته به مافیا کرده بود که او را به جنایات جنگی متهم می‌کردند. گووونه در دفاع از خود در برابر این اتهامات، دربارهٔ «وحشیگری» سیسیل و ساکنان آن اظهار نظر کرد و باعث جنجالی در پارلمان ایتالیا شد که منجر به تحقیقات پارلمانی، استعفا از دولت و اعتراض به دوئل در میان نمایندگان شد. پس از تبرئه شدن توسط تحقیقات، او به سرلشکر ارتقا یافت. با این وجود، او به سرزمین اصلی منتقل شد و تنها برای شرکت در چند دوئل به
اصلی منتقل شد و تنها برای شرکت در چند دوئل به سیسیل بازگشت.
پال دیاکون (; ۷۲۰–۷۹۹) راهب بندیکتی، کاتب و مورخ اهل ایتالیا بود. زندگی. یکی از اجداد پائولوس به نام لئوپیچیس در سال ۵۶۸ میلادی در قطار آلبوین، پادشاه لومباردها، به ایتالیا مهاجرت کرد. در آنجا، به او زمین‌هایی در فوروم جولی (شهر فریولی) یا نزدیک آن اعطا شد. در جریان حمله آوارها، پنج پسر لئوپیچیس به پانونیا برده شدند، اما یکی از آنها، که همنام او بود، به ایتالیا بازگشت و ثروت ویران شده خانواده‌اش را احیا کرد. نوه لئوپیچیس کوچکتر، وارنفرد بود که از همسرش تئودلیندا پدر پائول شد. پائولوس نام صومعه‌ای او بود. او
پدر پائول شد. پائولوس نام صومعه‌ای او بود. او با نام وینفرد، پسر وارنفرد، حدود سال ۷۲۰ میلادی در دوک‌نشین فریولی به دنیا آمد. به لطف جایگاه اشرافی احتمالی خانواده‌اش، پولس تحصیلات فوق‌العاده خوبی، احتمالاً در دربار راتچیس، پادشاه لومبارد در پاویا، دریافت کرد و مقدمات زبان یونانی را از معلمی به نام فلاویان آموخت. پولس احتمالاً منشی دِزیدریوس، پادشاه لومبارد، جانشین راتچیس بود. پس از ازدواج دختر دِزیدریوس با آریخیس دوم، دوک بنونتو، پولس به درخواست او، ادامه کتاب «خلاصه تاریخ روم» اثر اوتروپیوس را نوشت. او
کتاب «خلاصه تاریخ روم» اثر اوتروپیوس را نوشت. او حداقل چندین سال قبل از سال ۷۷۴، زمانی که شارلمانی پاویا را تصرف کرد، در دربار بنونتو زندگی کرد و ممکن است در طول آن فتح از شهر فرار کرده باشد. سرانجام وارد صومعه‌ای در دریاچه کومو شد و قبل از سال ۷۸۲ وارد خانه بزرگ بندیکتی مونته کاسینو شد و در آنجا با شارلمانی آشنا شد. حدود سال ۷۷۶، برادر پولس، آریخیس، پس از شورشی در فریولی، به عنوان زندانی به فرانسیا برده شد. پنج سال بعد، هنگامی که شارلمانی از رم بازدید کرد، پولس از طرف آریخیس به او نامه نوشت و آریخیس آزاد
پولس از طرف آریخیس به او نامه نوشت و آریخیس آزاد شد. پس از آنکه دستاوردهای ادبی پولس توجه شارلمانی را جلب کرد، او به یکی از مشارکت‌کنندگان مهم در رنسانس کارولنژی تبدیل شد. در سال ۷۸۷ او به مونته کاسینو بازگشت و در ۱۳ آوریل، احتمالاً در سال ۷۹۹، در آنجا درگذشت. لقب او دیاکونوس نشان می‌دهد که او به عنوان شماس دستوراتی دریافت کرده است؛ و برخی معتقدند که او قبل از سقوط پادشاهی لومبارد، راهب بوده است. آثار. اثر اصلی پولس، تاریخ لانگوباردوروم است، تاریخی ناتمام در شش کتاب که او پس از ۷۸۷ اما حداکثر تا ۷۹۵–۹۶
در شش کتاب که او پس از ۷۸۷ اما حداکثر تا ۷۹۵–۹۶ نوشت. این کتاب تاریخ لانگوباردها را از خاستگاه افسانه‌ای آنها در شمال (در "اسکادیناوی") و مهاجرت‌های بعدی آنها - به ویژه به ایتالیا در سال‌های ۵۶۸–۵۶۹ - تا مرگ شاه لیوتپراند در ۷۴۴ پوشش می‌دهد. این کتاب‌ها حاوی اطلاعات زیادی در مورد امپراتوری روم شرقی، فرانک‌ها و سایر اقوام هستند. این تاریخ از دیدگاه لومباردی نوشته شده است و به ویژه به دلیل توصیف روابط بین فرانک‌ها و لومباردها ارزشمند است. این گونه آغاز می‌شود: منطقه شمال، به نسبتی که از گرمای خورشید دور است
منطقه شمال، به نسبتی که از گرمای خورشید دور است و با برف و یخبندان سرد می‌شود، برای بدن انسان‌ها سالم‌تر و برای تکثیر ملت‌ها مناسب‌تر است، همان‌طور که از سوی دیگر، هر منطقه جنوبی، هر چه به گرمای خورشید نزدیک‌تر باشد، بیماری بیشتری دارد و برای پرورش نسل بشر کمتر مناسب است. در میان منابع پولس، سندی به نام خاستگاه ملت لومبارد، لیبر پونتیفیکالیس، تاریخ گمشده دوم ترنت و سالنامه‌های گمشده بنونتو وجود داشت. او همچنین به شدت از آثار بید، گرگوری تور و ایزیدور سویل بهره برد. کتاب تاریخ روم اثر پولس، به تاریخ او از
بهره برد. کتاب تاریخ روم اثر پولس، به تاریخ او از لانگوباردها مربوط می‌شود. این کتاب ادامه بریوری اثر یوتروپیوس است که دوره ۳۶۴ تا ۵۵۳ میلادی را پوشش می‌دهد. پولس «تاریخ رومانا» را در بنونتو بین سال‌های ۷۶۶ تا ۷۷۱ تدوین کرد. گفته می‌شود که او به آدلپرگا توصیه کرد که کتاب اوتروپیوس را بخواند؛ او این کار را کرد، اما از اینکه این نویسنده بت‌پرست چیزی در مورد امور کلیسایی نمی‌گوید و با به تخت نشستن امپراتور والنس در سال ۳۶۴ متوقف شد، شکایت داشت. در نتیجه، پولس گزیده‌هایی از کتاب مقدس، مورخان کلیسایی و منابع
گزیده‌هایی از کتاب مقدس، مورخان کلیسایی و منابع دیگر را با نوشته‌های اوتروپیوس در هم آمیخت. شش کتابی که او در نهایت اضافه کرد، تاریخ لومباردی را تا سال ۵۵۳ ادامه داد. این اثر که در قرون وسطی بسیار محبوب بود، به دلیل ارائه تاریخی اولیه از پایان امپراتوری روم در اروپای غربی ارزشمند است. این اثر توسط هانس درویزن ویرایش و در مجموعه منتشر شد. (۱۸۷۹) و همچنین توسط الف. کریولوچی در منابع تاریخ ایتالیا، شماره ۵۱ (۱۹۱۴). به درخواست آنگیلرام، اسقف متز (متوفی ۷۹۱)، پولس تاریخچه‌ای از اسقف‌های متز تا سال ۷۶۶ نوشت، که
تاریخچه‌ای از اسقف‌های متز تا سال ۷۶۶ نوشت، که اولین اثر از این نوع در شمال آلپ بود. این کتاب در سال ۲۰۱۳ با عنوان کتابی دربارهٔ اسقف‌های متنسه به انگلیسی ترجمه شد. او همچنین نامه‌ها، اشعار و سنگ‌نبشته‌های بسیاری، از جمله نامه‌های دوک/شاهزاده آریخیس دوم بنونتو و بسیاری از اعضای خانواده کارولنژی، نوشت. برخی از این نامه‌ها با تاریخ لومباردها در بناهای تاریخی منتشر شدند. اشعار و سنگ‌نبشته‌های ویرایش شده توسط ارنست دوملر در شاعران لاتین عصر کارولنژی، گروه اول. (برلین، ۱۸۸۱) منتشر شدند. با آشکار شدن مطالب
اول. (برلین، ۱۸۸۱) منتشر شدند. با آشکار شدن مطالب تازه‌تر، ویرایش جدیدتری از اشعار توسط کارل نف (مونیخ، ۱۹۰۸) ویرایش شد. با این حال، نف انکار کرد که پولس مشهورترین شعر این مجموعه، سرود سنت جان باپتیست را سروده باشد، که گویدو اهل آرتزو آن را بر روی ملودی‌ای تنظیم کرد که قبلاً برای قصیده ۴٫۱۱ هوراس استفاده شده بود. سپس گویدو از هجاهای اولیه اولین ابیات حاصل از تنظیم، نام اولین نت‌های گام موسیقی را گرفت. پولس همچنین خلاصه‌ای از De verborum significatu اثر سکستوس پمپیوس فستوس را نوشت که به شارلمانی تقدیم کرد.
پمپیوس فستوس را نوشت که به شارلمانی تقدیم کرد. در حالی که پولس در فرانسیا بود، شارلمانی از او خواست تا مجموعه‌ای از موعظه‌ها را گردآوری کند. پولس پس از بازگشت به مونته کاسینو این درخواست را پذیرفت؛ این مجموعه عمدتاً در کلیساهای فرانکی مورد استفاده قرار می‌گرفت. پولس همچنین دو موعظه مهم در «آسمون» نوشت که در دومی، برخلاف آمبروز اوتپرت، احتمال عروج جسمانی مریم به بهشت را می‌پذیرد. زندگینامه‌ای از پاپ گرگوری کبیر نیز به پولس نسبت داده شده است و ترجمه لاتین «زندگینامه یونانی مریم مقدس مصری» به او نسبت داده شده
یونانی مریم مقدس مصری» به او نسبت داده شده است. منابع. Attribution:
پری ادوارد اسمیت (؛ – ) یکی از دو جنایتکار حرفه‌ای (همراه ریچارد هیکاک) بود که به جرم قتل چهار عضو خانواده کلاتر در هولکامب، کانزاس در ۱۵ نوامبر ۱۹۵۹ محکوم شد. این جنایت پس از نوشتن رمان غیرداستانی "در کمال خونسردی" (۱۹۶۶) توسط ترومن کاپوتی معروف شد.
توماس، کنت فلاندرز (; ۱۱۹۹ – فوریه ۱۲۵۹) از سال ۱۲۳۳ تا زمان مرگش، لرد پیدمونت، از سال ۱۲۳۷ تا ۱۲۴۴ کنت فلاندرز، از سال ۱۲۵۳ تا زمان مرگش، در حالی که برادرزاده‌اش بونیفاس در خارج از کشور می‌جنگید، کنت فلاندرز، و از سال ۱۲۵۳ تا زمان مرگش، نایب‌السلطنه شهرستان ساووی بود. او پسر توماس اول ساووی و مارگارت ژنو بود. زندگی‌نامه. توماس به عنوان پسر سوم، وارد حرفه کلیسایی شد؛ سند شماره ۵۸ از پیتر در زوایت، گراف فون ساوین، مارکگراف به زبان ایتالیایی، تأیید می‌کند که در سال ۱۲۲۴، توماس یک روحانی بود. در واقع، او به
در سال ۱۲۲۴، توماس یک روحانی بود. در واقع، او به همراه پدرش، برادر بزرگترش، آمدئو، مادرش و دیگر برادران روحانی‌اش (ایپسه توماس میس، آمدئوس پریموجنیتوس ایلیوس، کومیتیس اوکسور تومِه، اوروم کواتور فیلی روحانی ویدل. ویللموس، توماس، پتروس و بونیفاسیوس)، با اسقف سیون به توافق رسیدند. از سال ۱۲۲۴ تا ۱۲۲۷، توماس کشیش لوزان، از سال ۱۲۲۷ کشیش والانس و سرانجام کشیش کلیسای جامع لیون بود. در همان سال پدرش درگذشت؛ توماس اول در اول مارس ۱۲۳۳ درگذشت. برادرش، آمادئوس، پسر ارشد، جانشین توماس اول با عنوان آمادئوس چهارم شد.
ارشد، جانشین توماس اول با عنوان آمادئوس چهارم شد. در سال ۱۲۳۵، برادرش، آمادئوس چهارم، وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرده بود که در آن تصریح کرده بود که در غیاب وارث مرد، وارث او برادرش توماس است. توماس، اگرچه فرزند سوم بود، اما برادر بزرگتر آمادئوس شده بود، زیرا پسر دومش، اومبرتو، در سال ۱۲۲۳ در مجارستان درگذشته بود. در سال ۱۲۳۶، خواهرزاده‌اش، النور پرووانس، دختر خواهرش بئاتریس، با پادشاه انگلستان، هنری سوم، ازدواج کرد و بنابراین ملکه انگلستان شد و در سال‌های بعد، موفق شد چندین نفر از پرووانس، به ویژه از ساووی، از
شد چندین نفر از پرووانس، به ویژه از ساووی، از جمله سه عمویش، بونیفاس، به همراه برادرانش، پیتر، کنت آینده ساووی، پیتر دوم (۱۲۶۳–۱۲۶۸)، که قبلاً لرد وو (۱۲۳۳–۱۲۶۸)، که کنت ریچموند (۱۲۴۱–۱۲۶۸) شد، و ویلیام (†۱۲۳۹)، اسقف والانس و کشیش وین را به دربار خود راه دهد. بونیفاس اسقف اعظم کانتربری شد، او در سال ۱۲۴۱ به عنوان اسقف اعظم کانتربری منصوب شد، اما این مقام تنها در ۱۷ سپتامبر ۱۲۴۳ توسط پاپ اینوسنت چهارم تأیید شد، همان‌طور که راهب بندیکتی انگلیسی و وقایع‌نگار تاریخ انگلیس، متیو پاریسی، به ما اطلاع می‌دهد.
تاریخ انگلیس، متیو پاریسی، به ما اطلاع می‌دهد. جوانا برای دومین بار ازدواج کرد، چرا که همسر اولش فردیناند پرتغالی بود. این ازدواج در سال ۱۲۳۷، پس از مرگ دخترش از ازدواج اولش، ماریا، جشن گرفته شد، همان‌طور که توسط سالنامه‌های بلاندینینس تأیید شده است. در سال ۱۲۳۸، برادرش، آمادئوس چهارم، وصیت‌نامه‌اش را بازنویسی کرد و مقرر داشت که در صورت عدم وجود وارث مرد، وارث او برادرش توماس، سپس فیلیپ و سپس پیتر است، با این شرط که آنها باید بدهی‌های او و پدرشان، توماس اول، را بپردازند. در سال ۱۲۴۰، آمادئوس چهارم برای
اول، را بپردازند. در سال ۱۲۴۰، آمادئوس چهارم برای سومین بار وصیت‌نامه‌اش را بازنویسی کرد و مقرر داشت که در صورت عدم وجود وارث مرد، وارث او برادرش توماس است، که با این حال، موظف به پرداخت تمام بدهی‌های خود، پدرش و برادر مرحومش، اومبرتو، بود. توماسو در سال ۱۲۴۴ بیوه شد. همسرش، جوآنا، در آن سال در مارکت درگذشت. در کنار شوهر اولش، فردیناند، به خاک سپرده شد. جوآنا، به عنوان کنتس فلاندر و انو، خواهر کوچکترش، مارگارت دوم، جانشین او شد، در حالی که توماس به ساووا بازگشت. در سال ۱۲۴۸، توماس وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرد که
در سال ۱۲۴۸، توماس وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرد که در آن قید شده بود هر پسر یا دختری که از همسر قانونی خود داشته باشد، وارث جهانی او خواهد بود. این وصیت‌نامه به‌طور کامل در کتاب «پیش‌درآمدی بر تاریخ خانوادگی خانه سلطنتی ساووا» نوشته ساموئل گیشنون آمده است. وصیت‌نامه برای نگهداری به برادرش آمادئوس چهارم داده شد. در همان سال، ۱۲۴۸، توماس برادرش آمادئوس چهارم را همراهی کرد. آنها سفیران امپراتور نزد پاپ اینوسنت چهارم بودند تا به دنبال آشتی بین امپراتوری و دستگاه پاپ باشند، اما بدون موفقیت (شاید آنها حتی موفق به صحبت
اما بدون موفقیت (شاید آنها حتی موفق به صحبت با اینوسنت چهارم نشدند). در اواخر سال ۱۲۴۸، توماس از امپراتور فردریک دوم چندین تیول به دست آورد، از جمله شهرداری‌های ایوریا و تورین که مردم تورین اصلاً از آن خوششان نمی‌آمد، و انتصاب به عنوان جانشین امپراتوری برای پیمونت، طبق اسناد مختلف پیتر در زوایت، گراف فون ساوین، مارکگراف به زبان ایتالیایی. حتی پس از مرگ فردریک دوم، در سال ۱۲۵۰، برادرش، آمادئوس چهارم، همچنان حامی امپراتوری بود، در حالی که توماس به دستگاه پاپ نزدیک‌تر می‌شد. همان‌طور که متیو پاریسی، راهب
پاپ نزدیک‌تر می‌شد. همان‌طور که متیو پاریسی، راهب بندیکتی انگلیسی و وقایع‌نگار تاریخ انگلستان، در سال ۱۲۵۱ تأیید کرد، توماس پس از لغو تکفیر توماس، طبق گفته برونو گالند، در کتاب «پاپ‌های آوینیون و خانه ساووی: ۱۳۰۹–۱۴۰۹»، با بئاتریس فیشی، خواهرزاده پاپ، ازدواج کرد، در حالی که تکفیر آمادئوس در سال ۱۲۵۲ لغو شده بود. در سال ۱۲۵۲، پس از دومین انتخاب او به عنوان پادشاه آلمان، که در ۲۵ مارس با لطف پاپ انجام شد، ویلیام دوم هلند به توماس، تیول بروینو را اعطا کرد. آمادئوس چهارم، پس از تولد پسرش، بونیفاس، وصیت‌نامه
چهارم، پس از تولد پسرش، بونیفاس، وصیت‌نامه چهارمی به تاریخ ۱۲۵۲ تنظیم کرد که در آن بونیفاس را به عنوان وارث جهانی خود معرفی می‌کرد و یک سال بعد وصیت‌نامه پنجمی به تاریخ ۱۲۵۳ تنظیم کرد که در آن بونیفاس را به عنوان وارث خود تحت سرپرستی برادرش توماس تأیید کرد. برادرش، آمادئوس چهارم، در ۱۳ ژوئیه ۱۲۵۳ درگذشت و بونیفاس، تنها پسرش، در سن ۹ سالگی، با راهنمایی مادرش و تحت نیابت عمویش توماس، ارباب پیمونت، جانشین او شد؛ دو مورخ فرانسوی دیگر، ویکتور فلور دو سنت ژنیس و ژان فرزه، نیز تأیید می‌کنند که بونیفاس در سن ۹/۱۰
ژان فرزه، نیز تأیید می‌کنند که بونیفاس در سن ۹/۱۰ سالگی، تحت سلطنت عمویش توماس، به مقام کنت ساووی رسید. دو تن از برادران توماس و عموهای بونیفاس، پیتر و فیلیپ، پس از مرگ آمادئوس چهارم، خواستار تقسیم املاک شدند، اما مهارت توماس توانست آنها را متقاعد کند که سهمی را که توسط آمادئوس به آنها اعطا شده بود، بپذیرند. سوابق. توماس در مونملیان متولد شد. او کار خود را در کلیسا به عنوان عضوی از کلیسای لوزان آغاز کرد و تا سال ۱۲۲۶ به مقام کشیش والانس رسید. در سال ۱۲۳۳، هنگامی که توماس اول ساووی درگذشت، توماس، که پسر
هنگامی که توماس اول ساووی درگذشت، توماس، که پسر کوچکتر بود، تنها فرمانروایی پیدمونت را به ارث برد، که بعداً آن را به وضعیت یک شهرستان ارتقا داد. در سال ۱۲۳۵، هنگامی که توماس حرفه کلیسایی خود را ترک کرد، در پی تقسیم کامل زمین‌های خود از شهرستان ساووی برآمد. برادر بزرگترش، آمادئوس چهارم، با او مذاکره کرد تا به توماس زمین‌های بیشتری در داخل شهرستان اعطا کند، اما همه زمین‌ها بخشی از شهرستان باقی بمانند. علاوه بر این، توماس مانند سایر برادرانش تشویق شد تا دارایی‌های خود را به خارج از ساووی گسترش دهد. در سال
خود را به خارج از ساووی گسترش دهد. در سال ۱۲۳۴، توماس و برادرش ویلیام، خواهرزاده‌اش، مارگارت پرووانس، را به عروسی‌اش با لویی نهم فرانسه همراهی کردند. در حالی که توماس امیدوار بود در دربار فرانسه با او بماند، مادر پادشاه، بلانش کاستیل، خواهان کنترل بیشتر بر ملکه جدید بود و بنابراین همه کسانی را که با او آمده بودند، قبل از اینکه این زوج حتی به پاریس برسند، اخراج کرد. کنت فلاندر. توماس به اصرار لویی نهم فرانسه، در سال ۱۲۳۷ با جوآنا، کنتس فلاندر و انو، بیوه فردیناند، کنت فلاندر و دختر امپراتور لاتین بالدوین
کنت فلاندر و دختر امپراتور لاتین بالدوین اول، ازدواج کرد. وفاداری او به عنوان کنت فلاندر بین پادشاهان فرانسه و انگلستان تقسیم شد. در سال ۱۲۳۹، توماس برای ادای احترام به هنری سوم، پادشاه انگلستان، به انگلستان سفر کرد. در آنجا، خواهرزاده‌اش، النور پرووانس، ادوارد را به دنیا آورد. پس از به رسمیت شناختن هنری به عنوان ارباب خود، توماس سالانه ۵۰۰ مارک دریافت می‌کرد. او در حدود عید پاک ۱۲۴۰ برای دیدار با خانواده بازگشت و هدیه‌ای دریافت کرد که هنری سوم انگلستان از سرزمین‌های سیمون دو مونتفورت گرفته بود. کنت و کنتس
سیمون دو مونتفورت گرفته بود. کنت و کنتس نسبت به کلیساهای محلی بسیار سخاوتمند بودند و توماس اغلب در چنین مواردی از همسرش پیروی می‌کرد. توماس همچنین نیازهای طبقه نوظهور بازرگانان را درک می‌کرد و برای تأمین حقوق بهتر برای آنها تلاش می‌کرد. این شامل اعطای منشورهای جدید و بازسازی حکومت در شهرهای کلیدی مانند دام و بروژ بود. در ژوئیه ۱۲۴۳، توماس و برادرش آمادئوس توسط انزو ساردینیا دستور یافتند تا در محاصره ورچلی، که اخیراً وفاداری خود را از امپراتوری به پاپ تغییر داده بود، بپیوندند. حمله به شهر نه تنها ناموفق
داده بود، بپیوندند. حمله به شهر نه تنها ناموفق بود، بلکه برادران به همین دلیل تکفیر شدند. هنگامی که برادران برای درخواست تجدیدنظر به پاپ جدید اینوسنت چهارم نامه نوشتند، او درخواست آنها را پذیرفت و همچنین خاطرنشان کرد که توماس بدون اجازه پاپ از تکفیر در امان خواهد بود. توماس و جوآنا فرزندی نداشتند و او در سال ۱۲۴۴ درگذشت. سال‌های بعد. در سال ۱۲۵۵، توماس از سرزمین‌های خود در منطقه پیمونت در برابر شهر آستیا محافظت می‌کرد. در نبردی در مونکالیری، او زندانی شد و در تورین نگهداری شد. این دو شهر به دنبال مجبور
و در تورین نگهداری شد. این دو شهر به دنبال مجبور کردن توماس به پذیرش استقلال خود از کنترل ساووی بودند. در پاسخ، پاپ الکساندر چهارم حکم منع تجارت تورین و آستی را صادر کرد و هنری سوم، پادشاه انگلستان، تمام لومباردها را در قلمرو خود زندانی کرد. لویی نهم فرانسه به اصرار همسرش (و خواهرزاده توماس) مارگارت، ۱۵۰ تاجر آستی را دستگیر کرد. بئاتریس ساووی نیز همین کار را در قلمرو خود در پرووانس انجام داد. برادران توماس، پیتر و فیلیپ، در سال ۱۲۵۶ ارتشی را از ساووی رهبری کردند و توانستند تا پایان سال به یک توافق
رهبری کردند و توانستند تا پایان سال به یک توافق مذاکره‌ای دست یابند. در آن توافق، شهرها به عنوان مستقل شناخته شدند، اگرچه به مزایای ارضی یا اقتصادی که در ابتدا به دنبال آن بودند، دست نیافتند. اگرچه او برادر بعدی آمادئوس چهارم بود، اما هرگز کنت ساووی نشد زیرا او پیش از برادرزاده‌اش، بونیفاس، که خود بدون پسری برای جانشینی درگذشت، درگذشت. توماس در سال‌های اولیه سلطنت خود به عنوان نایب‌السلطنه بونیفاس عمل کرد. اگرچه توماس پسرانی از خود به جا گذاشت، اما پس از مرگ بونیفاس، عموهای باقی‌مانده، برادران کوچکتر
از مرگ بونیفاس، عموهای باقی‌مانده، برادران کوچکتر توماس، بر شهرستان ساووی حکومت کردند. پسر ارشد و وارث توماس، توماس سوم، این را بی‌عدالتی دانست و ادعای مالکیت ساووی را رد کرد. با این حال، اتفاق افتاد که فیلیپ اول، آخرین برادر بازمانده توماس، پسر کوچکتر توماس، آمادئوس، را وارث خود در ساووی کرد و پسر بزرگتر، توماس، و نسل ارشد نسب او را از جانشینی ساووی کنار گذاشت. خانواده. در سال ۱۲۵۲، توماس با بئاتریس فیشی ازدواج کرد که در ۱۵ ژوئیه ۱۲۸۳ درگذشت. او تنها دختر تدیسیو فیشی، کنت لاوانیا، از همسر اولش ویگولان دی
تدیسیو فیشی، کنت لاوانیا، از همسر اولش ویگولان دی کاپو کورسو، خواهر ناتنی پاپ آدریان پنجم و خواهرزاده پدری پاپ اینوسنت چهارم بود. توماس و بئاتریس شش فرزند داشتند: او همچنین حداقل سه فرزند نامشروع داشت:
ارابه سیسیلی (; یا یا درشکه سیسیلی) سبکی پر آذین و رنگارنگ از گاری محلی منطقه سیسیل ایتالیا است که به نماد فرهنگی منطقه تبدیل شده است. در زبان ایتالیایی به مالک یا درشکه‌چی این ارابه carrettiere و به سازنده درشکه carratore گفته می‌شود. اسب این نوع درشکه و افسار آن بسیار تزیین شده و پرهای بلندی دارند. خود ارابه‌ها نیز پوشیده از کنده‌کاری‌ها و صحنه‌های نقاشی‌شده از تاریخ برجسته و فرهنگ عامه سیسیل و همچنین طرح‌های هندسی پیچیده هستند. طراحی. درشکه دوچرخ از اجزا چوبی و آهن ساخته شده است. شافت‌ها صاف هستند و یک
چوبی و آهن ساخته شده است. شافت‌ها صاف هستند و یک تخته باریک در جلو قرار دارد که درشکه‌چی یا دیگران می‌توانند روی آن بنشینند. رنگ‌های زرد و قرمز پرچم سیسیل همراه با جزئیات در رنگ‌های آبی و سبز روشن برجسته شده‌اند. تاریخچه. ارابه‌ها از قرن ۱۹ تا ۲۰ میلادی برای نقل و انتقالات کالاها در جزیره سیسیل استفاده می‌شدند که اوج شهرتشان در دهه ۱۹۲۰ میلادی بود، زمانی که هزاران واحد از آن در جزیره وجود داشت. ارابه‌ها معادل تاکسی‌ها یا کامیون‌های امروزی بودند. دو مدل درشکه وجود داشته: یکی برای حمل وسایل و اشیا که به آن
وجود داشته: یکی برای حمل وسایل و اشیا که به آن ارابه کاری یا carretti da lavoro گفته می‌شده و نوع دوم که در جشن‌ها و مراسماتی مانند ازدواج استفاده می‌شده است که معروف به درشکه‌های مسابقه‌ای یا carretti da gara بودند. پترالیا بیان می‌کند که از اسب‌ها برای کشیدن گاری در شهرها و دشت‌های مسطح و از الاغ‌ها یا قاطرها بیشتر در زمین‌های ناهموار یا برای حمل بارهای سنگین استفاده می‌شده است. استفاده امروزی. درشکه‌ها به یک نماد فرهنگی برای سیسیل تبدیل شده است که در سال ۲۰۲۱ اداره میراث فرهنگی سیسیل روند ثبت این
در سال ۲۰۲۱ اداره میراث فرهنگی سیسیل روند ثبت این درشکه‌ها را به عنوان میراث فرهنگی یونسکو آغاز کرده است. در سیسیل چندین موزه به درشکه‌ها اختصاص داده شده‌اند از جمله موزه محلی "تررازیتی " در شهری با همین اسم و موزه اختصاصی ارابه‌های سیسیلی در "آچی سنت آنتونیو". درشکه‌ها و مخصوصاً نوع چهارچرخ آن در میان گردشگران برای تماشای مکان‌های دیدنی مشهور هستند.
ماریا فرانچسکا ساووی (; – ) آریستوکرات اهل ایتالیا بود. کوچک‌ترین دختر ویکتور امانوئل سوم ایتالیا و النا مونته‌نگرو بود. در سال ۱۹۳۹، او با شاهزاده لوئیجی بوربون-پارما ازدواج کرد. او خواهر اومبرتو دوم ایتالیا و تزاریتسا جیووانا بلغارستان بود. زندگی‌نامه. ماریا فرانچسکا، متولد ۲۶ دسامبر ۱۹۱۴، در رم به عنوان پنجمین و کوچک‌ترین فرزند والدینش به دنیا آمد. او سه خواهر بزرگتر به نام‌های یولاندا، جیووانا، مافالدا و یک برادر به نام اومبرتو داشت. در ۲۳ ژانویه ۱۹۳۹، در کلیسای پائولین کاخ کوئیرینال در رم، ماریا
در کلیسای پائولین کاخ کوئیرینال در رم، ماریا فرانچسکا با شاهزاده لوئیجی بوربون-پارما (۱۸۹۹–۱۹۶۷)، پسر کوچکتر رابرت اول، دوک پارما، و اینفانتا ماریا آنتونیا پرتغال، ازدواج کرد. شوهر او برادر زیتا، ملکه اتریش، آخرین ملکه اتریش و ملکه مجارستان بود. این زوج به کن نقل مکان کردند و هر چهار فرزندشان در آنجا به دنیا آمدند. پس از عروسی‌اش، پادشاه ویکتور امانوئل سوم کازینو پالاویچینی در ملک ویلا آدا را بازسازی و به تازه عروس و داماد اهدا کرد و نام آن را به ویلا ماریا تغییر داد. این ویلا در حال حاضر متعلق به وراث این
تغییر داد. این ویلا در حال حاضر متعلق به وراث این زوج است. فرانچسکا اغلب خانواده سلطنتی را در مراسم و رویدادها همراهی می‌کرد؛ تبلیغات آن زمان او را فردی متعهد به امور خیریه و میهن‌پرستی نشان می‌داد و نقاشی‌های مختلف او را در حال پیروی از پدرش در جبهه‌های جنگ و با هدف تسلی دادن به مردان جوان نشان می‌داد. او همیشه محبوب بود، آنقدر که مدرسه‌ای به نام او هنوز در رم وجود دارد. در سال ۱۹۴۳، او به همراه دو فرزند و همسرش در یک اردوگاه کار اجباری در آلمان زندانی شد. در سال ۱۹۴۵، انگلیسی-آمریکایی‌ها آنها را آزاد
شد. در سال ۱۹۴۵، انگلیسی-آمریکایی‌ها آنها را آزاد کردند و آنها به ایتالیا بازگشتند. پس از همه‌پرسی که به سلطنت پایان داد، آنها به ماندلیو-لا-ناپول در ریویرای فرانسه نقل مکان کردند. در سال ۱۹۶۷، او بیوه شد و از آن زمان به بعد تقریباً به‌طور کامل از زندگی عمومی ناپدید شد، به جز مراسم تشییع جنازه برادرش اومبرتو در سال ۱۹۸۳ و مصاحبه‌های پراکنده در مجلات ایتالیایی و فرانسوی. در سال ۱۹۹۱، او با فقدان فرزند اولش، شاهزاده گی دو بوربون-پارم، شوکه شد. برادرزاده‌هایش بارها سعی کردند او را متقاعد کنند که زندگینامه‌اش
بارها سعی کردند او را متقاعد کنند که زندگینامه‌اش را بنویسد، اما او همیشه این پیشنهاد را رد می‌کرد: او هرگز نمی‌خواست دربارهٔ رنج وحشتناکی که در طول سال‌های حضورش در اردوگاه کار اجباری نازی‌ها متحمل شده بود صحبت کند. جنگ جهانی دوم. ماریا در طول جنگ جهانی دوم به همراه همسر و دو پسرش توسط نازی‌ها زندانی شد. در سال ۱۹۴۵، انگلیسی-آمریکایی‌ها آنها را آزاد کردند و آنها به ایتالیا بازگشتند. پس از جنگ، آنها مدتی در ایتالیا زندگی کردند و سپس به فرانسه بازگشتند. او پس از مرگ شوهرش در سال ۱۹۶۷، اقامت دائم خود را در
پس از مرگ شوهرش در سال ۱۹۶۷، اقامت دائم خود را در ماندلیو، نزدیک کن، آغاز کرد. خانواده. آنها چهار فرزند داشتند:
کامیلا فورچینلا (زادهٔ ۲۲ ژوئن ۲۰۰۱) بازیکن فوتبال حرفه‌ای اهل ایتالیا است که به عنوان دروازه‌بان برای باشگاه جنوا در لیگ سری بی به صورت قرضی از یوونتوس بازی می‌کند. او همچنین در رده‌های پایه تیم ملی ایتالیا بازی کرده‌است. دوران باشگاهی. فورچینلا نخستین بازی بزرگسالان خود را در اِی.جی.اس.ام ورونا در لیگ سری آ در سن ۱۶ سالگی انجام داد. پس از آنکه ورونا در سال ۲۰۱۸ توسط باشگاه فوتبال هلاس ورونا خریداری شد، او به دروازه‌بان نخست تیم بدل شد و در دو فصل بعدی ۳۷ بازی انجام داد و ۸۳ گل دریافت کرد. در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۰
انجام داد و ۸۳ گل دریافت کرد. در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۰ به فیورنتینا پیوست. در فصل ۲۱–۲۰۲۰ تنها ۳ بازی انجام داد و در ۱۲ ژانویه ۲۰۲۲ به صورت قرضی به یوونتوس ملحق شد. پس از قهرمانی یوونتوس در سری آ ۲۲–۲۰۲۱، قراردادش دائمی شد و در ۵ ژانویه ۲۰۲۳ نخستین بازی خود را در دیدار کوپا ایتالیا مقابل چیتادلا انجام داد. در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۳، او به باشگاه سری بی زنان، جنوا به صورت قرضی تا پایان فصل ۲۴–۲۰۲۳ پیوست. دوران ملی. فورچینلا نخستین بازی خود برای تیم زیر ۱۷ سال ایتالیا را در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۶ مقابل پرتغال در مرحلهٔ انتخابی
در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۶ مقابل پرتغال در مرحلهٔ انتخابی قهرمانی زیر ۱۷ سال زنان اروپا ۲۰۱۷ انجام داد. او همچنین در رقابت‌های انتخابی قهرمانی زیر ۱۷ سال زنان اروپا ۲۰۱۸ و مسابقات نهایی همان سال حضور داشت. در مجموع ۷ بازی برای تیم زیر ۱۷ سال انجام داد و ۳ کلین‌شیت ثبت کرد. او در ۴ اکتبر ۲۰۱۸ نخستین بازی خود را برای تیم زیر ۱۹ سال ایتالیا در پیروزی ۴–۰ مقابل رومانی در مرحلهٔ انتخابی قهرمانی زیر ۱۹ سال زنان اروپا ۲۰۱۹ انجام داد و در مرحلهٔ انتخابی قهرمانی زیر ۱۹ سال زنان اروپا ۲۰۲۰ نیز شرکت کرد.