payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سناریوهای اسیدی شدن اقیانوس، کاهش نرخ رشد را نشان داده‌اند. بیوفیلم، یک شاخص زیستی برای شرایط اقیانوسی، در اسیدی شدن، دچار کاهش سرعت رشد و تغییر ترکیب شد که احتمالاً بر استقرار لاروها روی خود بیوفیلم تأثیر می‌گذارد. گزارش‌های بهداشتی از دیواره بزرگ مرجانی. در طول سال‌ها، چندین رویداد سفیدشدگی دسته‌جمعی رخ داده است که بر دیواره بزرگ مرجانی تأثیر گذاشته است. به‌طور خاص، در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷، این صخره مرجانی دو سال متوالی دوره سفیدشدگی را پشت سر گذاشت. این دوره طولانی، تخمین زده می‌شود که نیمی از حیات
این دوره طولانی، تخمین زده می‌شود که نیمی از حیات مرجانی در دیواره بزرگ مرجانی از بین رفته است. بخش‌هایی از صخره که زنده ماندند، آسیب دیدند و منجر به یک دوره کلی تولید مثل کم مرجان‌ها شد. بعداً در سال ۲۰۲۰ رویداد سفیدکاری دیگری برگزار شد و این سومین رویداد سفیدکاری در پنج سال گذشته بود. با این حال، مطالعات نشان داد که نتایج سفیدشدگی سال ۲۰۲۰ خیلی شدید نبود، زیرا تنها بخش کمی از صخره‌های مرجانی را تحت تأثیر قرار داد و بیشتر آنها در سطوح پایین تا متوسط سفیدشدگی قرار داشتند. در اوایل سال ۲۰۲۲، یک مطالعه نشان
قرار داشتند. در اوایل سال ۲۰۲۲، یک مطالعه نشان داد که ۹۱ درصد از مرجان‌های موجود در دیواره بزرگ مرجانی، تا حدودی دچار سفیدشدگی مرجانی شده‌اند. صخره‌هایی که سطح سفیدشدگی بالاتری داشتند، اغلب با دمای کلی بالاتر هوا همراه بودند. این سطوح دما در تمام طول فصل تابستان در استرالیا ادامه داشت که به دوره‌های طولانی سفیدشدگی مرجان‌ها نسبت داده می‌شود. دوره‌های طولانی مدت نگرانی را افزایش می‌دهند، زیرا مرجان‌ها قادر به تولید مثل نخواهند بود و از بین می‌روند و منجر به از بین رفتن بیشتر صخره‌ها می‌شوند. با این حال،
به از بین رفتن بیشتر صخره‌ها می‌شوند. با این حال، گزارش‌های اخیر از ژوئن ۲۰۲۲، حاکی از آن است که دیواره بزرگ مرجانی در حال حاضر در حال بهبودی است. صخره‌های مرجانی که تحت تأثیر پدیده سفیدشدگی قرار گرفته‌اند، در مناطق مختلف ساحل استرالیا تا ۱۶ درصد کاهش یافته‌اند. با ادامه کاهش دمای اقیانوس‌ها، می‌توانیم انتظار داشته باشیم که سطح سفیدشدگی کاهش و سطح مرجان‌ها افزایش یابد. اگرچه سفیدشدگی مرجان‌ها کاهش یافته است، اما شکارچیان صخره‌های مرجانی، ستاره دریایی تاج خاردار، هنوز بر رشد و توسعه مرجان‌ها تأثیر
تاج خاردار، هنوز بر رشد و توسعه مرجان‌ها تأثیر می‌گذارند. تنوع زیستی. تنوع زیستی به انواع اشکال حیات، شامل تنوع گونه‌ای، تنوع ژنتیکی و تنوع اکوسیستم اشاره دارد. دیواره بزرگ مرجانی یک کانون تنوع زیستی است که بیش از ۹۰۰۰ گونه شناخته شده را در خود جای داده است. با این حال، از دهه ۱۹۵۰ نیمی از مرجان‌های زنده در دیواره بزرگ مرجانی از بین رفته‌اند و تنوع زیستی مرتبط با صخره‌های مرجانی شصت و سه درصد کاهش یافته است. تخمین زده می‌شود که تنها بیست و پنج درصد از این گونه‌ها رسماً کشف شده‌اند و بخش قابل توجهی از آنها
رسماً کشف شده‌اند و بخش قابل توجهی از آنها هنوز از نظر علمی طبقه‌بندی نشده‌اند . بدون شک ما در پی تغییرات اقلیمی، در حال از دست دادن گونه‌هایی هستیم که هنوز شناسایی نکرده‌ایم. کاهش سطح آراگونیت، در نتیجه اسیدی شدن اقیانوس، همچنان یکی از بزرگ‌ترین تهدیدات دیواره بزرگ مرجانی است. صخره‌های مرجانی سالم از هزاران مرجان، ماهی و پستاندار دریایی مختلف پشتیبانی می‌کنند، اما صخره‌های سفید شده توانایی خود را برای پشتیبانی و حفظ حیات از دست می‌دهند. سازندهای ساختاری مرجانی زیستگاه‌های پیچیده‌ای را ایجاد می‌کنند که
مرجانی زیستگاه‌های پیچیده‌ای را ایجاد می‌کنند که برای تأمین سرپناه، محل تولید مثل و منابع غذایی برای موجودات دریایی متعدد، از جمله ماهی‌ها، بی‌مهرگان و میکروارگانیسم‌ها، حیاتی هستند. در عوض، مرجان‌ها برای تمیز کردن و تنظیم سطح جلبک‌ها، تأمین مواد مغذی برای رشد مرجان‌ها و کنترل آفات به ماهی‌های صخره‌ای و سایر موجودات زنده وابسته هستند. صخره‌های مرجانی و گونه‌هایی که میزبان آنها هستند، روابط همزیستی پویایی دارند. اسیدی شدن اقیانوس همچنین می‌تواند به‌طور غیرمستقیم بر هر موجود زنده‌ای تأثیر بگذارد و باعث کاهش
بر هر موجود زنده‌ای تأثیر بگذارد و باعث کاهش نرخ رشد، کاهش ظرفیت تولید مثل، افزایش حساسیت به بیماری و افزایش میزان مرگ و میر شود. رویدادهای سفیدشدگی باعث همگن شدن ترکیب مرجان‌ها و از بین رفتن پیچیدگی ساختاری آن‌ها می‌شود که می‌تواند برای ماهی‌های صخره‌ای و سایر موجوداتی که برای تولید مثل و سرپناه به مرجان‌های شاخه‌دار وابسته هستند، مضر باشد. این کاهش در تنوع اکوسیستم، تأثیر مستقیمی بر تنوع گونه‌ای دارد. گونه‌های آسیب‌پذیر. با فروپاشی صخره‌های مرجانی، ساکنان آنها مجبور به سازگاری یا یافتن زیستگاه‌های جدیدی
آنها مجبور به سازگاری یا یافتن زیستگاه‌های جدیدی برای تکیه بر آنها خواهند شد. اسیدی شدن اقیانوس‌ها، تعادل شیمیایی اساسی اقیانوس‌های ما را تهدید می‌کند و شرایطی را ایجاد می‌کند که مواد معدنی ضروری مانند کربنات کلسیم را از بین می‌برد. کمبود آراگونیت و کاهش سطح پی‌اچ در آب اقیانوس، ساخت پوسته و اسکلت خارجی را برای ارگانیسم‌های آهکی مانند صدف، حلزون، لابسترها، میگو و صخره‌های مرجانی دشوارتر می‌کند. مشخص شده است که موجودات زنده در مراحل اولیه، لاروی یا پلانکتونی، نسبت به اثرات اسیدی شدن اقیانوس حساس‌تر هستند.
نسبت به اثرات اسیدی شدن اقیانوس حساس‌تر هستند. اسیدی شدن اقیانوس می‌تواند به سلامت لارو و استقرار موجودات زنده آهکی و غیر آهکی آسیب برساند. مطالعه‌ای که در منتشر شده است، مدلی را برای پیش‌بینی آسیب‌پذیری کوسه‌ها و سفره‌ماهی‌های گزنده در برابر تغییرات اقلیمی در دیواره بزرگ مرجانی توسعه داده است. مشخص شد که ۳۰ گونه از ۱۳۳ گونه به عنوان گونه‌های آسیب‌پذیر متوسط یا زیاد در برابر تغییرات اقلیمی شناسایی شده‌اند که آسیب‌پذیرترین گونه‌ها عبارتند از: شلاق‌زن آب شیرین، سفره‌ماهی خاردار، کوسه دندان‌نیزه‌ای و
آب شیرین، سفره‌ماهی خاردار، کوسه دندان‌نیزه‌ای و اره‌ماهی. افزایش دما همچنین بر رفتار و تناسب اندام گونه‌های مختلف مرجان‌ها مانند ماهی قزل‌آلای مرجانی معمولی، که ماهی بسیار مهمی در حفظ سلامت صخره‌های مرجانی است، تأثیر می‌گذارد. اسیدی شدن اقیانوس نه تنها می‌تواند بر زیستگاه و توسعه تأثیر بگذارد، بلکه می‌تواند بر نحوهٔ نگاه موجودات زنده به شکارچیان و همنوعانشان نیز تأثیر بگذارد. مطالعات در مورد اثرات اسیدی شدن اقیانوس‌ها در مقیاس‌های زمانی به اندازه کافی طولانی انجام نشده است تا مشخص شود که آیا موجودات زنده
انجام نشده است تا مشخص شود که آیا موجودات زنده می‌توانند با این شرایط سازگار شوند یا خیر. با این حال، پیش‌بینی می‌شود که اسیدی شدن اقیانوس‌ها با سرعتی رخ دهد که تکامل نمی‌تواند با آن مطابقت داشته باشد. برخی از ماهی‌ها می‌توانند اختلالات ناشی از شرایط بالای دی‌اکسید کربن را جبران کنند، اما حساسیت غیرمنتظره‌ای به سطوح رو به رشد فعلی و آینده دی‌اکسید کربن نشان می‌دهند. این حساسیت بر بسیاری از فرآیندهای فیزیولوژیکی و رفتاری، از جمله رشد اتولیت‌ها که ساختارهای کربنات کلسیم در گوش ماهی هستند و به تعادل کمک
کربنات کلسیم در گوش ماهی هستند و به تعادل کمک می‌کنند، تأثیر می‌گذارد. همچنین، بر عملکرد مغز، میزان انرژی مورد استفاده ماهی و میزان مواد مغذی قابل جذب ماهی تأثیر می‌گذارد. عواقب اختلال در انتقال‌دهنده‌های عصبی مانند گاما آمینوبوتیریک اسید هنوز در دست بررسی است، اما می‌تواند در آینده نزدیک بر ماهی‌ها تأثیر بگذارد. حساسیت ماهی‌ها به اسیدی شدن اقیانوس بین گونه‌ها متفاوت است و ادراک حسی در بین همه گونه‌ها بیشترین تأثیر را می‌پذیرد. ستاره دریایی تاج خار. یک شکارچی طبیعی صخره‌های مرجانی در دیواره بزرگ مرجانی،
طبیعی صخره‌های مرجانی در دیواره بزرگ مرجانی، ستاره دریایی تاج خاردار است. شیوع جمعیت ستاره دریایی تاج خاردار یکی از دلایل اصلی کاهش مرجان‌ها در سراسر دیواره بزرگ مرجانی است، زیرا یک ستاره دریایی تاج خاردار بالغ قادر است سالانه تا ۱۰ متر مربع از مرجان‌های سازنده صخره را مصرف کند. با این حال، هر گونه مرجان به‌طور یکسان تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد، زیرا مشاهده شده است که ستاره دریایی گونه‌های شاخه‌ای مرجان، "آکروپورا"، و پس از آن یک گونه زیرشاخه‌ای را ترجیح می‌دهد. این منجر به ریشه‌کنی متوالی و منظم گونه‌های
این منجر به ریشه‌کنی متوالی و منظم گونه‌های صخره‌های مرجانی می‌شود. شیوع ستاره دریایی تاج خاردار در صخره بزرگ مرجانی در سال‌های اخیر بیشتر شده است که دانشمندان پیش‌بینی می‌کنند می‌تواند با فعالیت‌های انسانی مرتبط باشد. هرگونه افزایش مواد مغذی، احتمالاً از رواناب رودخانه، می‌تواند بر جمعیت ستاره‌های دریایی تأثیر مثبت بگذارد و منجر به شیوع مضر آنها شود. با افزایش فشارهای ناشی از تغییرات اقلیمی، زمان بین اختلالات صخره‌های مرجانی کوتاه‌تر می‌شود و زمان کمتری برای بازیابی صخره‌های مرجانی باقی می‌ماند. راه حل
برای بازیابی صخره‌های مرجانی باقی می‌ماند. راه حل ممکن. یک شبیه‌سازی از سال ۲۰۱۵ یک راه‌حل بالقوه را نشان داده است که شامل قلیایی‌سازی مصنوعی اقیانوس می‌شود. این روش حاوی محلولی است که قلیائیت آب را حدود ۴ مول افزایش می‌دهد. کشتی‌ها قلیایی‌سازی مصنوعی اقیانوس را در سراسر سواحل اقیانوس تزریق می‌کنند و این کار پی‌اچ اقیانوس را کاهش می‌دهد و باعث می‌شود اسیدی شدن اقیانوس به‌طور موقت از بین برود. از طریق شبیه‌سازی، نتایج افزایش قابل توجهی در وضعیت اشباع آراگونیت در سراسر دیواره بزرگ مرجانی را نشان داد. استفاده
در سراسر دیواره بزرگ مرجانی را نشان داد. استفاده از قلیایی‌سازی، اسیدی شدن حدود ۴ سال اقیانوس را جبران می‌کند. همچنین، نتایج نشان داد که در حدود ۲۵ درصد از صخره‌ها، افزایشی در وضعیت اشباع آراگونیت وجود دارد، به این معنی که قلیایی شدن در کاهش مفید است. اهمیت صخره‌های مرجانی. صخره‌های مرجانی به عنوان یکی از کانون‌های اصلی تنوع زیستی، برای اکوسیستم و معیشت حیات دریایی و انسانی بسیار مهم هستند. کشورهای سراسر جهان به صخره‌های مرجانی به عنوان منبع غذا و درآمد وابسته هستند، به ویژه برای تمدن‌هایی که در جزایر کوچک
هستند، به ویژه برای تمدن‌هایی که در جزایر کوچک ساکن هستند. با کاهش بیش از ۶۰ درصدی ماهیگیری در اطراف صخره‌های مرجانی، بسیاری از کشورها مجبور به سازگاری خواهند شد. صخره‌های مرجانی همچنین برای اقتصاد یک کشور مهم هستند، زیرا صخره‌ها انواع مختلفی از فعالیت‌های گردشگری را فراهم می‌کنند که می‌توانند درآمد زیادی برای اقتصاد ایجاد کنند. این موارد همچنین می‌توانند به سطوح سلامت فردی کمک کنند، زیرا صاحبان این مشاغل از افزایش بازدید و استفاده سود می‌برند. صخره‌های مرجانی همچنین نوعی زیرساخت ساحلی را فراهم می‌کنند که
همچنین نوعی زیرساخت ساحلی را فراهم می‌کنند که به عنوان مانعی عمل می‌کند و جوامع ساحلی را از فجایع بزرگ اقیانوسی مانند سونامی و طوفان‌های ساحلی محافظت می‌کند.
مزرعهٔ خز، مکانی برای پرورش یا اصلاح نژاد انواع خاصی از حیوانات برای استفاده از خز آنهاست. تا سال‌های اخیر، بخش عمده‌ای از تولید جهانی خز پرورشی در اختیار کشورهای اروپایی بوده است. مطابق آمار ارائه‌شده، در سال ۲۰۱۸، حدود ۵۰۰۰ مزرعهٔ فعال در حوزهٔ پرورش حیوانات برای تولید خز در اتحادیهٔ اروپا فعالیت می‌کردند که این مزارع در ۲۲ کشور عضو این اتحادیه مستقر بودند. مجموع تولید این واحدها معادل حدود ۵۰ درصد از تولید جهانی خز پرورشی را شامل می‌شد، که نشان‌دهندهٔ نقش محوری اروپا در این صنعت جهانی است. با این حال، در
محوری اروپا در این صنعت جهانی است. با این حال، در پی افزایش نگرانی‌های زیست‌محیطی و رشد جنبش‌های حمایت از حقوق حیوانات، روند رو به کاهشی در این حوزه به‌وجود آمد. به‌گونه‌ای که تا سال ۲۰۲۳، تنها ۱۱ کشور از میان کشورهای عضو اتحادیهٔ اروپا به فعالیت در زمینهٔ پرورش حیوانات برای تولید خز ادامه داده‌اند. از این میان نیز، سه کشور به‌طور رسمی ممنوعیت قانونی این فعالیت را اعلام کرده‌اند؛ قوانینی که مقرر شده در آینده‌ای نزدیک اجرایی شوند. این تحولات نشان از تغییری اساسی در سیاست‌های عمومی و نگرش اجتماعی نسبت به
اساسی در سیاست‌های عمومی و نگرش اجتماعی نسبت به تولید خز دارد و می‌تواند به کاهش چشمگیر فعالیت این صنعت در قارهٔ اروپا بینجامد. اتحادیهٔ اروپا ۶۳ درصد از تولید جهانی راسو و ۷۰ درصد از تولید روباه را به خود اختصاص داده است. در سطح جهانی، چین و فنلاند برترین تولیدکنندگان خز بودند. دانمارک نیز با تولید تقریباً ۲۸ درصد از خز سمور جهان، پیشرو بود تا اینکه دولت این کشور در سال ۲۰۲۰ تمام ذخایر کشاورزان را بدون مجوز قانونی از بین برد. ایالات متحدهٔ آمریکا صادرکنندهٔ اصلی خز است. بازارهای عمده صادراتی شامل چین،
اصلی خز است. بازارهای عمده صادراتی شامل چین، روسیه، کانادا و اتحادیهٔ اروپا هستند. صادرات به آسیا به عنوان سهمی از کل صادرات از ۲۲ درصد در سال ۱۹۹۸ به ۴۷ درصد در سال ۲۰۰۲ افزایش یافت. از سال ۲۰۱۲، گزارش شده است که روسیه بزرگ‌ترین بازار فروش خز در جهان است. چین بزرگ‌ترین واردکننده خز و بزرگ‌ترین صادرکننده محصولات خز در جهان بوده است. پرورش خز در بریتانیا (از سال ۲۰۰۰)، اتریش (از سال ۲۰۰۵)، اسلوونی (از سال ۲۰۱۵)، کرواسی (از سال ۲۰۱۷)، لوکزامبورگ (از سال ۲۰۱۸)، جمهوری چک (از سال ۲۰۱۹)، هلند (از سال ۲۰۲۱)،
جمهوری چک (از سال ۲۰۱۹)، هلند (از سال ۲۰۲۱)، ایرلند (از سال ۲۰۲۲)، ایتالیا (از ژوئن ۲۰۲۲)، مالت (از سال ۲۰۲۲)، بلژیک (از سال ۲۰۲۳)، اسلواکی (از سال ۲۰۲۵)، نروژ (از فوریه ۲۰۲۵)، استونی (از سال ۲۰۲۵)، لیتوانی (از سال ۲۰۲۷)، رومانی (از سال 2027) و لتونی (از سال ۲۰۲۸) ممنوع شده است. در سوئیس و آلمان، مقررات مربوط به پرورش خز بسیار سختگیرانه است، در نتیجه هیچ مزرعهٔ خزی وجود ندارد. دانمارک (۲۰۰۹)، فرانسه (۲۰۲۰) و مجارستان (۲۰۲۱) ممنوعیت پرورش خز گونه‌های خاصی را وضع کردند، در حالی که اسپانیا در سال ۲۰۲۲ طرحی را
وضع کردند، در حالی که اسپانیا در سال ۲۰۲۲ طرحی را برای تعطیلی تمام مزارع خز تا سال ۲۰۳۰ اعلام کرد. پرورش خز تا سال ۲۰۲۳ در پرتغال و قبرس وجود نداشت. آخرین مزرعهٔ خز در ژاپن در سال ۲۰۱۶ تعطیل شد. تقاضا برای خز در اواخر دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به دلیل عوامل مختلفی از جمله تلاش‌های فعالان حقوق حیوانات و عدم موفقیت طراحان در ارائهٔ خطوط جدید و جذاب، کاهش یافت. با این حال، از آغاز هزارهٔ جدید، فروش جهانی به بالاترین حد خود رسیده است که ناشی از تکنیک‌های کاملاً جدید برای کار با خز و افزایش شدید درآمد قابل تصرف در
برای کار با خز و افزایش شدید درآمد قابل تصرف در چین و روسیه است. این تقاضای رو به رشد منجر به توسعهٔ عملیات گستردهٔ پرورش خز در چین و لهستان شده است. در جریان همه‌گیری کووید-۱۹، پژوهش‌ها و شواهد تجربی نشان داد که راسوها به‌طور خاص در برابر گونه‌های انسانی ویروس بسیار آسیب‌پذیر هستند. این آسیب‌پذیری سبب شد تا نگرانی‌های جدی‌ای در مورد احتمال شیوع گسترده ویروس در میان جمعیت راسوهای مزارع پرورشی در کشورهای مختلف پدید آید. گسترش ویروس در این حیوانات، علاوه بر تهدید بهداشتی برای کارگران و افراد مرتبط با مزارع،
بهداشتی برای کارگران و افراد مرتبط با مزارع، خطر ایجاد سویه‌های جدید و جهش‌یافته‌ای از ویروس را افزایش می‌داد؛ سویه‌هایی که می‌توانستند مجدداً به انسان منتقل شده و اثربخشی واکسن‌های موجود علیه کووید-۱۹ را کاهش دهند. در واکنش به این تهدید، از ژوئن ۲۰۲۰، چندین مزرعه پرورش راسو در هلند به‌طور کامل اقدام به کشتار گزینشی کردند و در اقدامی پیشگیرانه، دولت این کشور تاریخ توقف تدریجی پرورش خز را که پیش‌تر برای ژانویه ۲۰۲۴ تعیین شده بود، به مارس ۲۰۲۱ تسریع کرد. همچنین، در ژوئیه همان سال، اسپانیا با هدف مهار گسترش
در ژوئیه همان سال، اسپانیا با هدف مهار گسترش ویروس، اقدام به معدوم‌سازی ۱۰۰٬۰۰۰ راسو نمود. در اقدامی جدی‌تر، دولت دانمارک در نوامبر ۲۰۲۰ اعلام کرد که به‌عنوان تدبیری اضطراری برای جلوگیری از شیوع سویه‌ای جهش‌یافته از ویروس کرونا که در میان راسوها شناسایی شده بود، تمامی ۱۷ میلیون راسوی پرورشی این کشور را معدوم خواهد کرد. پس از این تصمیمات، هلند بار دیگر تاریخ ممنوعیت پرورش راسو را جلو انداخت و ۱ ژانویه ۲۰۲۱ را به عنوان تاریخ نهایی اعمال محدودیت‌ها اعلام نمود. همچنین، شرکت بزرگ خز کوپنهاگن که سهمی معادل ۴۰
همچنین، شرکت بزرگ خز کوپنهاگن که سهمی معادل ۴۰ درصد از تولید جهانی خز سمور را در اختیار دارد، در نوامبر اعلام کرد که طی دو تا سه سال آینده، فعالیت‌های خود را به‌طور کامل متوقف خواهد کرد. این تصمیم نشانه‌ای آشکار از افول جدی صنعت خز در سطح بین‌المللی به‌ویژه در اروپا بود.
تبخیر از تشت، معیاری است که اثرات چندین عنصر اقلیمی را با هم ترکیب یا ادغام می‌کند: دما، رطوبت، بارندگی، پراکندگی خشکسالی، تابش خورشیدی و باد. تبخیر در روزهای گرم، بادی، خشک و آفتابی بیشترین مقدار را دارد؛ و هنگامی که ابرها جلوی خورشید را می‌گیرند و هنگامی که هوا خنک، آرام و مرطوب است، به میزان زیادی کاهش می‌یابد. اندازه‌گیری‌های تبخیر از تشت، کشاورزان و دامداران را قادر می‌سازد تا میزان آب مورد نیاز محصولات خود را درک کنند. تابه تبخیر. از تشت تبخیر برای نگهداری آب در طول مشاهدات برای تعیین مقدار تبخیر در
آب در طول مشاهدات برای تعیین مقدار تبخیر در یک مکان معین استفاده می‌شود. چنین تابه‌هایی اندازه‌ها و شکل‌های مختلفی دارند که رایج‌ترین آنها دایره‌ای یا مربعی هستند. شناخته‌شده‌ترین این تشت‌ها، تشت تبخیر «کلاس آ» و «تشت تبخیر غرق‌شده کلرادو» هستند. در اروپا، هند و آفریقای جنوبی، از تابه سیمونز (یا گاهی اوقات تانک سیمونز) استفاده می‌شود. اغلب تشت‌های تبخیر به صورت خودکار با حسگرهای سطح آب کار می‌کنند و یک ایستگاه هواشناسی کوچک در همان نزدیکی قرار دارد. روش‌های استاندارد. انواع مختلفی از تشت‌های تبخیر در سراسر
استاندارد. انواع مختلفی از تشت‌های تبخیر در سراسر جهان استفاده می‌شوند. فرمول‌هایی برای تبدیل از یک نوع کفه به نوع دیگر و به معیارهایی که نمایانگر محیط هستند، وجود دارد. همچنین، تحقیقاتی در مورد شیوه‌های نصب تشت‌های تبخیر انجام شده است تا بتوان اندازه‌گیری‌های قابل اعتمادتر و تکرارپذیرتری انجام داد. تشت تبخیر کلاس آ. در ایالات متحده، سرویس ملی هواشناسی اندازه‌گیری‌های خود را بر اساس تشت تبخیر کلاس آ، استوانه‌ای با قطر ۴۷٫۵ اینچ (۱۲۰٫۷ اینچ) استاندارد کرده است. سانتی‌متر) که عمق آن ۱۰ اینچ (۲۵) است
کرده است. سانتی‌متر) که عمق آن ۱۰ اینچ (۲۵) است سانتی‌متر). این ظرف بر روی یک پایه چوبی با دقت تراز شده قرار دارد و اغلب توسط یک حصار زنجیره‌ای محصور می‌شود تا از نوشیدن آب توسط حیوانات جلوگیری شود. تبخیر روزانه با تبخیر عمق آب (برحسب اینچ) از تشت اندازه‌گیری می‌شود. روز اندازه‌گیری با پر شدن دقیق ظرف تا دو اینچ (۵ اینچ) آغاز می‌شود. سانتی‌متر) از بالای ماهیتابه. در پایان ۲۴ ساعت، مقدار آبی که باید دوباره ظرف را تا دقیقاً دو اینچ از بالای آن پر کند، اندازه‌گیری می‌شود. اگر بارندگی در طول ۲۴ ساعت رخ دهد، در
می‌شود. اگر بارندگی در طول ۲۴ ساعت رخ دهد، در محاسبه تبخیر در نظر گرفته می‌شود. گاهی اوقات میزان بارندگی بیشتر از تبخیر است و باید مقدار مشخصی از آب از تشت خارج شود. تبخیر را نمی‌توان در تشت کلاس آ اندازه‌گیری کرد، زمانی که سطح آب تشت یخ زده باشد. تشت تبخیر کلاس آ در روزهایی که میزان بارندگی بیش از ۳۰ میلی‌متر (بارش سنج ۲۰۳ میلی‌متر) باشد، کاربرد محدودی دارد، مگر اینکه بیش از یک بار در ۲۴ ساعت خالی شود. تجزیه و تحلیل داده‌های بارندگی و تبخیر روزانه در مناطقی که به‌طور منظم بارندگی‌های سنگین دارند، نشان
که به‌طور منظم بارندگی‌های سنگین دارند، نشان می‌دهد که تقریباً بدون استثنا، در روزهایی که بارندگی بیش از ۳۰ میلی‌متر (۲۰۳ میلی‌متر باران‌سنج) است، تبخیر روزانه به‌طور کاذب بیشتر از سایر روزهای همان ماه است که شرایط برای تبخیر مساعدتر بوده است. رایج‌ترین و واضح‌ترین خطا در بارندگی‌های روزانه بالای ۵۵ میلی‌متر (با مقیاس باران‌سنجی ۲۰۳ میلی‌متر) است که در آن احتمالاً تشت تبخیر کلاس آ سرریز می‌شود. آنچه کمتر مشهود و بنابراین نگران‌کننده‌تر است، تأثیر بارندگی‌های سنگین یا شدید است که باعث تبخیر روزانهٔ کاذب و
سنگین یا شدید است که باعث تبخیر روزانهٔ کاذب و بالا بدون سرریز آشکار می‌شود. تابه غرق شده کلرادو. ماهیتابه فرورفته کلرادو مربع است، ۰٫۹۲ متر (۳ فوت) در یک طرف و ۰٫۴۶ متر (۱۸ اینچ) عمق و از آهن گالوانیزه رنگ نشده ساخته شده است. همان‌طور که از نامش پیداست، تا عمق حدود ۵ متر در زمین دفن می‌شود. سانتی‌متر (۲ اینچ) از لبه آن. تبخیر از تشت غرق‌شده کلرادو را می‌توان با استفاده از ثابت‌های تبدیل با تشت کلاس آ مقایسه کرد. ضریب تشت، به صورت سالانه، حدود ۰٫۸ است. تابه یا مخزن سیمونز. تابه یا مخزن سیمونز یک ابزار
تابه یا مخزن سیمونز. تابه یا مخزن سیمونز یک ابزار استاندارد اداره هواشناسی بریتانیا است. این یک ظرف فولادی ۱٫۸۳ است متر (۶ فوت) در یک طرف و ۰٫۶۱ متر (۲ فوت) عمیق، فرورفته در زمین با لبه‌ای به قطر و از داخل به رنگ سیاه رنگ شده است. میزان تبخیر آن کمتر از تشت کلاس آ است و باید از ضرایب تبدیل استفاده شود. روند کاهشی تبخیر از تشت. در طول ۵۰ سال گذشته یا بیشتر، تبخیر از تشت به دقت رصد شده است. برای دهه‌ها، اندازه‌گیری‌های تبخیر از تشت برای بررسی روندهای بلندمدت به‌طور انتقادی مورد تجزیه و تحلیل قرار نگرفتند.
به‌طور انتقادی مورد تجزیه و تحلیل قرار نگرفتند. اما در دهه ۱۹۹۰ دانشمندان گزارش دادند که میزان تبخیر در حال کاهش است. طبق داده‌ها، روند نزولی در سراسر جهان مشاهده شده است، به جز در چند مکان که افزایش یافته است. در حال حاضر این نظریه مطرح است که در صورت ثابت بودن سایر شرایط، با گرم شدن کره زمین، تبخیر به‌طور متناسب افزایش می‌یابد و در نتیجه، چرخه هیدرولوژیکی به معنای کلی آن، ناگزیر سرعت می‌گیرد. از آن زمان، روند نزولی تبخیر تشت به پدیده‌ای به نام کم‌نور شدن جهانی نیز مرتبط دانسته شده است. در سال ۲۰۰۵، وایلد
نیز مرتبط دانسته شده است. در سال ۲۰۰۵، وایلد و همکاران و پینکر و همکاران دریافتند که روند «کم‌نور شدن» از حدود سال ۱۹۹۰ معکوس شده است. نظریه‌های دیگر نشان می‌دهند که اندازه‌گیری‌ها محیط محلی را در نظر نگرفته‌اند. از آنجایی که سطح رطوبت محلی در زمین محلی افزایش یافته است، آب کمتری از تشت تبخیر می‌شود. این امر منجر به اندازه‌گیری‌های نادرست می‌شود و باید در تحلیل داده‌ها جبران شود. مدل‌هایی که رطوبت اضافی زمین محلی را در نظر می‌گیرند، با تخمین‌های جهانی مطابقت دارند. از دیدگاهی متفاوت، تجزیه و تحلیل روندهای
دارند. از دیدگاهی متفاوت، تجزیه و تحلیل روندهای پان در سوابق ۱۵۴ دستگاه، هیچ انسجام و الگویی از روندهای آماری معنی‌دار را نشان نمی‌دهد، به طوری که ۳۸٪ کاهش، ۴۲٪ بدون تغییر و ۲۰٪ افزایش را نشان می‌دهد. تغییرات در محیط محلی دخیل هستند، که در آن افزایش تراکم درختان در نزدیکی کفه‌ها، اصطکاک سطحی را افزایش داده و سرعت بادهای محلی را کاهش می‌دهد و تبخیر کفه‌ها را کاهش می‌دهد. پارادوکس تبخیر نتیجه تغییرات مداوم در محیط‌های اطراف است. تبخیر دریاچه در مقابل تبخیر تشت. تبخیر از تشت برای تخمین تبخیر از دریاچه‌ها
تشت. تبخیر از تشت برای تخمین تبخیر از دریاچه‌ها استفاده می‌شود. بین تبخیر دریاچه و تبخیر از تشت همبستگی وجود دارد. تبخیر از یک منبع آب طبیعی معمولاً با سرعت کمتری انجام می‌شود زیرا این منبع آب دارای دیواره‌های فلزی نیست که در اثر تابش خورشید داغ شوند و در حالی که نفوذ نور در یک ظرف اساساً یکنواخت است، نفوذ نور در منابع آب طبیعی با افزایش عمق کاهش می‌یابد. اکثر کتاب‌های درسی پیشنهاد می‌کنند که برای اصلاح این مورد، تبخیر تشت را در ۰٫۷۵ ضرب کنید. ارتباط با چرخه هیدرولوژیکی. «به‌طورکلی توافق بر این است که
چرخه هیدرولوژیکی. «به‌طورکلی توافق بر این است که تبخیر از کفه‌های نمکی در نیم‌قرن گذشته در بسیاری از مناطق زمین رو به کاهش بوده است. با این حال، اهمیت این روند منفی، در رابطه با تبخیر زمینی، هنوز تا حدودی بحث‌برانگیز است و پیامدهای آن برای چرخه هیدرولوژیکی جهانی هنوز مشخص نیست. این اختلاف‌نظر از دیدگاه‌های جایگزین ناشی می‌شود که این تغییرات تبخیری یا ناشی از کاهش تابش جهانی یا ناشی از رابطه مکمل بین کفه نمکی و تبخیر زمینی است. در واقع، این عوامل متقابلاً منحصر به فرد نیستند، بلکه به‌طور همزمان عمل
منحصر به فرد نیستند، بلکه به‌طور همزمان عمل می‌کنند.»
نشان افتخار برای خدمات به جمهوری اتریش ( به آلمانی : Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich ) یک نشان دولتی جمهوری اتریش است . این نشان به ۱۵ درجه تقسیم می‌شود و بالاترین نشان در سیستم افتخارات ملی اتریش است .
تبخیر و تعرق بالقوه (PET) یا تبخیر بالقوه (PE) مقدار آبی است که در صورت وجود آب کافی، توسط یک محصول، خاک یا اکوسیستم خاص تبخیر و تعرق می‌شود. این بازتابی از انرژی موجود برای تبخیر یا تعرق آب و همچنین باد موجود برای انتقال بخار آب از زمین به جو پایین‌تر و دور از محل اولیه است. تبخیر و تعرق پتانسیل بر حسب عمق آب یا درصد رطوبت خاک بیان می‌شود. اگر تبخیر و تعرق واقعی نتیجه خالص تقاضای جوی برای رطوبت از یک سطح و توانایی سطح در تأمین رطوبت در نظر گرفته شود، آنگاه PET معیاری از سمت تقاضا ("که تقاضای تبخیری" نیز
PET معیاری از سمت تقاضا ("که تقاضای تبخیری" نیز نامیده می‌شود) است. دمای سطح و هوا، تابش خورشید و باد، همگی بر این امر تأثیر می‌گذارند. سرزمین خشک جایی است که تبخیر بالقوه سالانه از بارندگی سالانه بیشتر است. اغلب مقداری برای تبخیر و تعرق بالقوه در یک ایستگاه آب و هوایی نزدیک روی یک سطح مرجع، که معمولاً روی زمینی با علف‌های کوتاه است، محاسبه می‌شود (هرچند این مقدار ممکن است از ایستگاهی به ایستگاه دیگر متفاوت باشد). این مقدار، تبخیر و تعرق مرجع (ET0) نامیده می‌شود. گفته می‌شود که تبخیر و تعرق واقعی در شرایطی
گفته می‌شود که تبخیر و تعرق واقعی در شرایطی که آب کافی وجود دارد، برابر با تبخیر و تعرق بالقوه است. تبخیر و تعرق هرگز نمی‌تواند بیشتر از تبخیر و تعرق بالقوه باشد، اما اگر آب کافی برای تبخیر وجود نداشته باشد یا گیاهان قادر به تعرق کامل و آسان نباشند، می‌تواند کمتر باشد. برخی ایالت‌های آمریکا از یک محصول مرجع یونجه با پوشش کامل استفاده می‌کنند که در ارتفاع، به جای مرجع عمومی چمن کوتاه سبز، به دلیل مقدار بالاتر ET از مرجع یونجه. تبخیر و تعرق بالقوه در تابستان، در روزهای صاف‌تر و کم‌ابرتر و نزدیک‌تر به خط
در روزهای صاف‌تر و کم‌ابرتر و نزدیک‌تر به خط استوا، به دلیل سطوح بالاتر تابش خورشیدی که انرژی (گرما) لازم برای تبخیر را فراهم می‌کند، بیشتر است. تبخیر و تعرق بالقوه در روزهای بادی نیز بیشتر است زیرا رطوبت تبخیر شده می‌تواند قبل از رسوب به سرعت از زمین یا سطح گیاه جابجا شود و تبخیر بیشتری جای آن را پر کند. اندازه‌گیری‌ها. تبخیر و تعرق پتانسیل معمولاً به‌طور غیرمستقیم و از سایر عوامل اقلیمی اندازه‌گیری می‌شود، اما به نوع سطح، مانند آب‌های آزاد (برای دریاچه‌ها و اقیانوس‌ها)، نوع خاک برای خاک لخت و همچنین
و اقیانوس‌ها)، نوع خاک برای خاک لخت و همچنین تراکم و تنوع پوشش گیاهی نیز بستگی دارد. اغلب مقداری برای تبخیر و تعرق بالقوه در یک ایستگاه هواشناسی نزدیک روی یک سطح مرجع، که معمولاً روی چمن کوتاه است، محاسبه می‌شود. این مقدار، تبخیر و تعرق مرجع نامیده می‌شود و می‌توان آن را با ضرب کردن در ضریب سطح به تبخیر و تعرق پتانسیل تبدیل کرد. در کشاورزی، به این ضریب، ضریب گیاهی می‌گویند. اختلاف بین تبخیر و تعرق پتانسیل و بارندگی واقعی در برنامه‌ریزی آبیاری مورد استفاده قرار می‌گیرد. میانگین تبخیر و تعرق پتانسیل سالانه
قرار می‌گیرد. میانگین تبخیر و تعرق پتانسیل سالانه اغلب با میانگین بارندگی سالانه مقایسه می‌شود که نماد آن "P" است. نسبت این دو، "P" / "PET"، شاخص خشکی است. اقلیم نیمه‌گرمسیری مرطوب، منطقه‌ای از آب و هوا با تابستان‌های گرم و مرطوب و زمستان‌های سرد تا معتدل است. مناطق زیرقطبی، بین عرض جغرافیایی ۵۰ درجه شمالی و ۷۰ درجه شمالی، بسته به آب و هوای محلی، تابستان‌های کوتاه و معتدل و زمستان‌های بسیار سردی دارند. میزان بارندگی و تبخیر و تعرق کم است (در مقایسه با گونه‌های گرم‌تر) و پوشش گیاهی آن مشخصه جنگل‌های