payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هیلتHILT پراگ است که اجراهایشان بر پایه موسیقی و رقص‌های مدرن است و آواز زنده هم در آن اجرا می‌شود. این گروه در سال ۲۰۰۶ توسط تئودور هوی‌دِکر، رقصنده، طراح رقص، کارگردان و آهنگساز اهل چک، تأسیس شد. در سال ۲۰۱۶، این گروه سبکی جدید از تئاتر نور سیاه به نام «تئاتر فیلم سایه» را ابداع کرد. در این سبک، علاوه بر نمایش‌های معمول تئاتر نور سیاه، رقصندگان و بازیگران با سایه‌های خودشان روی پرده نمایش بازی می‌کنند و تصاویری از مکان‌های واقعی هم بر روی پرده نمایش داده می‌شود. در آلمان، راینر پاولکه تفسیر خود از تئاتر
می‌شود. در آلمان، راینر پاولکه تفسیر خود از تئاتر سیاه را برای اولین بار در سال ۱۹۸۰ در یک نمایش صحنه‌ای ارائه کرد. این نمایش با همکاری دانشجویانش در دانشگاه رگنسبورگ توسعه یافت و پیش‌زمینه پروژه تئاتر ورزشی آموزشی تراوم‌فابریکTraumfabrik بود. این پروژه در دهه ۱۹۸۰ بسیار محبوب شد و در تلویزیون آلمان هم نمایش داده شد. تراوم‌فابریک هنوز هم هر سال با ۴۰ نمایش، از جمله نمایش‌های تئاتر نور سیاه، تور برگزار می‌کند. راینر پاولکه همچنین کتابی با عنوان «تئاتر سیاه در تراوم‌فابریک»"Schwarzes Theater aus der
سیاه در تراوم‌فابریک»"Schwarzes Theater aus der Traumfabrik" نوشت تا بینش خود را در مورد تئاتر سیاه به اشتراک بگذارد. رقص مدرن در تئاتر سیاه. در سال ۱۹۸۹، تئاتر ایمجImage توسط ایوا آستروا (عضو سابق گروه باله معروف پاول اسموک در چک) و الکساندر چیهار تأسیس شد. آن‌ها جنبه‌های جدیدی مانند رقص مدرن و بازیگری بدون کلام را به جلوه‌های تئاتر نور سیاه اضافه کردند. ایوا آستروا، مدیر هنری تئاتر، به دنبال ایجاد یک ظاهر منحصر به فرد برای صحنه‌های نمایش است. در این تئاتر، تماشاگران هم اغلب بخشی از اجرا می‌شوند.
تئاتر، تماشاگران هم اغلب بخشی از اجرا می‌شوند. نمایش‌های تئاتر ایمج همگی از آثار خود گروه هستند. علاوه بر ایوا آستروا، نویسندگان دیگری مانند یوزف تیچی، پتر لیشکا، رنه پیش و زدینک زدینک نیز در اجراهای تئاتر ایمج همکاری می‌کنند. از زمان تأسیس، تئاتر ایمج ده اجرای متفاوت را ارائه کرده است و در هر یک از آن‌ها، جلوه‌های جدیدی از تکنیک نور سیاه را به کار گرفته است. شاعرانگی جادویی، بازیگوشی و شوخ‌طبعی از مهم‌ترین ویژگی‌های این گروه است. تئاتر ایمج با ۲۲ سال تجربه در زمینه تئاتر نور سیاه پراگ، علاوه بر اجراهای
در زمینه تئاتر نور سیاه پراگ، علاوه بر اجراهای منظم در پراگ، در سطح بین‌المللی نیز به اجرای برنامه می‌پردازد (کره، هنگ کنگ، ماکائو، اسرائیل، ترکیه، هند، لبنان، یونان، آلمان، فرانسه، ایتالیا، سوئیس، بلژیک، مجارستان، اسلواکی و قبرس). تئاتر سیاه امروزه. امروزه گروه‌های تئاتر نور سیاه زیادی در خارج از پراگ (مانند مجارستان، اوکراین، آلمان و آمریکا) نیز وجود دارند که سعی می‌کنند نمایش‌هایی مشابه تئاترهای نور سیاه پراگ را اجرا کنند. سبک تئاتر نور سیاه در پراگ به سبک قرن بیستم تغییر کرده است - رقص مدرن به آن اضافه
قرن بیستم تغییر کرده است - رقص مدرن به آن اضافه شده، طراحی لباس‌ها جذاب‌تر شده و نمایش‌ها موسیقایی‌تر شده‌اند. پراگ همچنان خانه تئاتر نور سیاه است و صدها هزار گردشگر هر ماه از نمایش‌های آن دیدن می‌کنند. هیلتHILT، تئاتر نور سیاه تئودور هوی‌دِکر، اولین تئاتری بود که آواز زنده را در نمایش نور سیاه اجرا کرد. محبوب‌ترین نمایش موزیکال این تئاتر، «رؤیای ژولیت» بود که اولین بار در ۱۴ فوریه ۲۰۱۲ در پراگ اجرا شد. همه اعضای هیلت در تئاترهای سیاه پراگ تجربه دارند و این گروه در حال کار بر روی سبک جدیدی از تئاتر سیاه
گروه در حال کار بر روی سبک جدیدی از تئاتر سیاه است. بنیانگذار و کارگردان آن، تئودور هوی‌دِکر، در ابتدا یک رقصنده بود که بعداً به این سبک تئاتری روی آورد. تجربیات او از پراگ، اسلواکی، آلمان، مالت، یونان، آمریکای جنوبی و هند نشأت می‌گیرد. از ۸ آوریل ۲۰۱۵، هیلت نمایش جدید «شبح» را اجرا می‌کند که اولین نسخه تئاتر سیاه در جهان از شخصیت مرموز شبح است. تئاتر سیاه هیلت بخش جدیدی از تاریخ خود را در تئاتر رویال پراگ آغاز می‌کند. در سال ۲۰۱۶، هیلت اولین «تئاتر فیلم سایه» با نمایش سیندرلا را ارائه کرد. در سال ۲۰۱۷،
سایه» با نمایش سیندرلا را ارائه کرد. در سال ۲۰۱۷، هیلت به تئاتر محبوب «او والشو»U Valšů پراگ در مرکز پراگ قدیمی نقل مکان کرد. در ۲ ژوئن ۲۰۱۷، آن‌ها بهترین نمایش خود به نام شبح (بهترین نمایش‌های ۲۰۰۷–۲۰۱۷) را که ترکیبی از تئاتر نور سیاه، تئاتر سایه و نمایش است، ارائه کردند. این نمایش تنها تئاتر چک و تنها تئاتر نور سیاه بود که در هشتمین المپیاد جهانی تئاتر ۲۰۱۸ در هند ارائه شد. در اجرا. تأثیر تئاتر سیاه به بازیگران نامرئی اجازه می‌دهد تا اشیاء قابل مشاهده را حرکت دهند و این اشیاء را به بازیگران مستقلی در
را حرکت دهند و این اشیاء را به بازیگران مستقلی در تئاتر تبدیل کنند که در سطحی برابر با بازیگران انسانی قرار می‌گیرند. علاوه بر این، ظهور اشیاء و بازیگران در یک اجرا می‌تواند ناگهانی باشد و در هر نقطه از صحنه، حتی در فاصله چند متری یک تماشاگر رخ دهد. برای دستیابی به این اثر، ایجاد یک میدان قوی از نور فرابنفش (یو-وی) در کل فضای بازی ضروری است. از آنجایی که شدت نور ساطع شده از یک منبع معمولی «نور سیاه» با افزایش فاصله از منبع به‌طور قابل توجهی کاهش می‌یابد، پوشش کل فضای تئاتر با نور فرابنفش نیازمند این است که
کل فضای تئاتر با نور فرابنفش نیازمند این است که منابع «نور سیاه» در فاصله یک متری از هم قرار گیرند یا نور بسیار بیشتری نسبت به یک «نور سیاه» معمولی ساطع کنند. نکته مهم دیگر این است که از آنجایی که بیشتر فضا کاملاً تاریک است و این نوع تئاتر تا حد زیادی مبتنی بر رقص است، یک حرکت اشتباه توسط یک اجراکننده می‌تواند تأثیر منفی بر کل تولید بگذارد. به همین دلیل، بازیگران به‌طور گسترده و ویژه برای محیط تئاتر نور سیاه آموزش می‌بینند. تئاتر نور سیاه امروزی اغلب شامل بسیاری از دستگاه‌های بسیار فنی، علاوه بر تکنیک
بسیاری از دستگاه‌های بسیار فنی، علاوه بر تکنیک استاندارد «نور سیاه» است. این دستگاه‌ها می‌توانند شامل اجراکنندگان «پرواز»، رقصندگان در لباس‌های ال‌ئی‌دی (دیود نورافشان)، نمایشگرهای بزرگ ویدیویی و حتی عروسک‌های عظیم باشند. این دستگاه‌های فنی نقش مهمی در محبوبیت جهانی تئاتر نور سیاه دارند. از آنجایی که مهم‌ترین عناصر آن کاملاً بصری هستند، مخاطبان در سراسر جهان می‌توانند بیشتر اجراهای تئاتر نور سیاه را درک کنند. نتیجه مورد نظر، یک اثر نمایشی است که تماشای باشکوه را با هنر زیبا و متحرک ترکیب می‌کند. شرکت‌های
را با هنر زیبا و متحرک ترکیب می‌کند. شرکت‌های بزرگی که در حال حاضر تئاتر نور سیاه تولید می‌کنند عبارتند از: تئاتر سرنتسSrnec، هیلت، تئاتر تا فانتاستیکاTa Fantastika، تئاتر ایمج، تئاتر مترو و تئاتر آل کالرزAll Colors.
کارخانه هواپیماسازی آرژانتین (فابریکا آرخنتینا دی آویونس) با نام رسمی کارخانه هواپیماسازی آرژانتین (سرتیپ سن مارتین) اس. ای ، سازنده اصلی هواپیما در کشور آرژانتین است. این شرکت که در کوردوبا واقع شده، در ۱۰ اکتبر ۱۹۲۷ "(۱۷ مهرماه ۱۳۰۶ خورشیدی)"بنیان‌گذاری شده است و، تا زمان خصوصی‌سازی و اگذاری سهام آن در دهه۱۹۹۰ به شرکت لاکهید مارتین، برای بیشتر عمر خود به نام فابریکا میلیتار دی آویونس (اف.ام. ای) شناخته می‌شد. در سال ۲۰۰۹ این شرکت از مالکیت خصوصی درآمده و اکنون به‌طور کامل تحت مالکیت دولت آرژانتین می‌باشد.
به‌طور کامل تحت مالکیت دولت آرژانتین می‌باشد. تاریخچه. این شرکت در ۱۰ اکتبر ۱۹۲۷ بنیان‌گذاری شد، عملیات ساختمانی و آزمایش‌ها در ۱۸ ژوئیه ۱۹۲۸ به پایان رسیده و اولین تولید بومی آغاز شد: تولید تحت امتیاز هواپیمای آموزشی آورو ۵۰۴ گاسپورت مجهز به موتور نوم Gnome به قدرت ۱۰۰ اسب بخار (۷۵ کیلووات). سرعت ۱۴۰ کیلومتر بر ساعت با مداومت پرواز ۲ ساعت. اما بلافاصله، تحت هدایت کاپیتان بارتولومه دِ لا کولینا، طراحی هواپیماهای بومی آغاز شد. همه هواپیماهای اولیه بومی، کوچک، تک بال، با بال پایین و تک موتوره با طراحی ساده و
تک بال، با بال پایین و تک موتوره با طراحی ساده و مشابه بودند. فقط ای‌ئی. تی. ۱ به دلیل ابعاد آن تفاوت‌های بیشتری داشت، که به آن اجازه می‌داد علاوه بر دو خلبان، پنج مسافر را حمل نموده همچنین می‌توانست به یک بمب افکن سبک تبدیل شود. این کارخانه به دلیل تولید اولین هواپیمای جنگنده جت در آمریکای لاتین شناخته شده است: پولکی-۱ (Pulqui I) در سال ۱۹۴۷ و پولکی ۲ (Pulqui II) در سال ۱۹۵۰ به ترتیب به سرپرستی مهندسان امیل دوواتین و کورت تانک . در دهه ۱۹۶۰، هواپیمای چند منظوره و ترابری سبک گوارانی و هواپیمای ضد شورش
منظوره و ترابری سبک گوارانی و هواپیمای ضد شورش پوکارا و به دنبال آن، در دهه ۱۹۸۰ هواپیمای آموزشی جت پامپا تولید شدند. دو مورد آخر تا اوایل سال ۲۰۱۶ در در خدمت نیروی هوایی آرژانتین بودند. خصوصی‌سازی (۱۹۹۵). در سال ۱۹۹۵، اف ام ای توسط دولت کارلوس منم خصوصی شد و از آن سال تا مارس ۲۰۰۹ به صورت انحصاری و تحت نام شرکت سهامی عام لاکهید آرژانتین و به عنوان یکی از شرکت‌های تابعه شرکت لاکهید مارتین فعالیت نمود. طبق شرایط قرارداد خصوصی‌سازی LAASA شرکت را به مدت ۲۵ سال اداره می‌نمود که می‌توانست برای دو دوره ۱۰ ساله
اداره می‌نمود که می‌توانست برای دو دوره ۱۰ ساله تمدید گردد. در این دوره تمرکز فعالیت‌های شرکت بیشتر بر تعمیر و نگهداری و ارتقاء هواپیماهای موجود در خدمت نیروی هوایی آرژانتین بود. ملی سازی (۲۰۱۰). در ماه اوت سال ۲۰۰۹ و در زمان دولت کریستینا فرناندس د کیرشنر، این شرکت پرداخت با غرامت ۶۷ میلیون دلاری پزوی آرژانتین ملی شد. در متن قانون سلب مالکیت خصوصی در این مورد مقرر شده بود که «دولت نمی‌تواند خود را از سهام اکثریت یا قدرت تصمیم‌گیری در کارخانه سلب کند.» این شرکت به افتخار سرتیپ نیروی هوایی آرژانتین خوان
شرکت به افتخار سرتیپ نیروی هوایی آرژانتین خوان ایگناسیو سن مارتین تغییر نام یافت، مهندسی نظامی که پایه‌های صنعت هوانوردی را در کوردوبا زمانی که در دهه ۱۹۴۰ انستیتو آئروتکنیکو را مدیریت می‌نمود، شرکتی که بعداً به اف ام ای FMA تبدیل شد. وزارت امور خارجه ایالات متحده اعلام کرد که از ۱۸ دسامبر ۲۰۰۹، شرکت هواپیمایی لاکهید مارتین آرژانتین به کارخانه هواپیماسازی آرژانتین (سرتیپ سن مارتین) اس. ای (سهامی عام) و به دولت آرژانتین واگذار خواهد شد. هواپیماهای طراحی و تولید شده. اف. ام. ای نمونه‌های اولیه هواپیماهای
تولید شده. اف. ام. ای نمونه‌های اولیه هواپیماهای نوآورانه ای را تولید نموده است، اما معمولاً وضعیت اقتصادی آرژانتین از ورود بیشتر آنها به تولید انبوه جلوگیری نموده است. با این وجود اف. ام. ای موفق شده است چندین نوع هواپیما با طراحی‌های ساده و معمولی تر را در به تولید کامل برساند. همچنین در تولید هواپیماهای تحت امتیاز از کشورهای دیگر نیز فعالیت داشته است. پیشوندهای مورد استفاده برای هواپیماهای توسعه یافته (و تولید شده) عبارتند از:
اما وو یینگ چیه (Chinese ; متولد ۱۱ اوت ۱۹۸۹)، همچنین به نام گوی گوی(Chinese)، خواننده و بازیگر تایوانی است. وو یینگ چیه، با نام مستعار "گوی گوی"، در ۱۱ اوت ۱۹۸۹ در شهر کیلونگ، تایوان به دنیا آمد و تنها فرزند والدینی است که از هم جدا شده‌اند.
use both this parameter and |birth_date to display the person's date of birth, date of death, and age at death) --&gt; آلیسا چیا چینگ ون (Chinese ; متولد ۷ اکتبر ۱۹۷۴) بازیگر و مجری تلویزیونی تایوانی است. او برای نقش‌هایش در سریال‌های تلویزیونی مانند درام‌های دوره‌ای "شاهزاده سلسله هان" (۲۰۰۱)، "شمشیر بهشت و صابر اژدها" (۲۰۰۲) و "" (۲۰۰۳) و همچنین رئالیست اجتماعی معاصر شناخته شده است. خانه اجدادی چیا در تیانجین چین است. چیا با چارلز سان ژیهائو ازدواج کرد و اولین دخترش آنجلینا سان لینگ کیان را به دنیا آورد.
دخترش آنجلینا سان لینگ کیان را به دنیا آورد. چیا و سان در سال ۲۰۱۰ از هم جدا شدند. آنها حضانت مشترک دخترشان را دارند، در حالی که چیا قیم اصلی است.
شیلا رید (زاده ۲۱ دسامبر ۱۹۳۷) یک هنرپیشه اسکاتلندی است که برای بازی در نقش مدج هاروی در سریال کمدی ITV "بنیدورم" (۲۰۰۷–۲۰۱۸) شناخته شده است. او که عضو اصلی تئاتر ملی سلطنتی در سال ۱۹۶۳ بود، نقش بیانکا را در نسخه سینمایی "اتللو" در سال ۱۹۶۵ با لارنس اولیویه بازی کرد. از دیگر فیلم‌های او می‌توان به "برزیل" (۱۹۸۵)، "مهمان زمستان" (۱۹۹۷) و "مهار" (۲۰۱۵) اشاره کرد. رید قبلاً با جولیان کوری بازیگر ازدواج کرده بود. در ۱۱ آوریل ۲۰۰۸، پس از ۳۲ سال زندگی مشترک، او و تری بولن در یک مراسم خصوصی در لندن ازدواج کردند.
تئاتر نامرئی () نوعی نمایش است که در مکان‌های غیرمنتظره مثل خیابان یا فروشگاه اجرا می‌شود. بازیگران طوری وانمود می‌کنند که انگار در حال اجرای تئاتر نیستند و مردم عادی هم متوجه این موضوع نمی‌شوند و ممکن است در نمایش شرکت کنند. این نوع تئاتر در دهه ۱۹۶۰ توسط آگوستو بوال، یک متخصص تئاتر برزیلی، و پاناگیوتیس آسمیاکوپولوس در آرژانتین ابداع شد. در آن زمان، دیکتاتوری در برزیل و آرژانتین شدت گرفته بود و هدف از این تئاتر، نشان دادن ظلم و ستم در زندگی روزمره و محیط‌های عادی، بدون اینکه مردم متوجه شوند در حال تماشای
عادی، بدون اینکه مردم متوجه شوند در حال تماشای تئاتر هستند، بود (تئاتر ستم‌دیدگان). بوال بعدها تئاتر دیگری به نام تئاتر انجمن را نیز ابداع کرد. تئاتر نامرئی در آرژانتین. تئاتر نامرئی در بوئنوس آیرس به عنوان یک فعالیت عمومی و مشارکتی که از برخورد با پلیس جلوگیری می‌کرد، شکل گرفت. آگوستو بوال، تئاتری اهل برزیل، از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۶ در آرژانتین تبعید بود و اولین تجربه تئاتر نامرئی خود را با همکاری گروهی از بازیگران در آنجا اجرا کرد. این نمایش در یک رستوران شلوغ در هنگام ناهار اجرا شد، به این صورت که بازیگران
در هنگام ناهار اجرا شد، به این صورت که بازیگران روی میزهای مختلف می‌نشستند. یکی از بازیگران، غذای خود را به صورت جداگانه سفارش داد، اما در پایان ناهار به پیشخدمت گفت که نمی‌تواند ۷۰ سول (واحد پول آرژانتین) بپردازد. او پیشنهاد کرد که به جای پول، با کار کردن هزینه غذا را بدهد و از پیشخدمت پرسید که برای بیرون بردن زباله‌ها چقدر دستمزد می‌گیرد. در همین حین، بازیگران دیگری که در میزهای دیگر نشسته بودند، به مشتریان می‌گفتند که یک رفتگر ساعتی ۷ سول و یک باغبان ساعتی ۱۰ سول دستمزد می‌گیرند. در نهایت، یکی دیگر از
۱۰ سول دستمزد می‌گیرند. در نهایت، یکی دیگر از بازیگران شروع به جمع‌آوری پول از مشتریان کرد تا صورت‌حساب بازیگر اول را پرداخت کند. بوال تئاتر را به مخاطبانی برد که تشخیص نمی‌دادند مخاطب هستند. او استدلال می‌کرد که بسیار مهم است که بازیگرانی که در تئاتر نامرئی شرکت می‌کنند، فاش نکنند که بازیگر هستند. تئاتر نامرئی در مرحله اولیه خود با هدف افزایش آگاهی عمومی از تفاوت‌های طبقاتی و ایجاد بستری برای بیان مخالفت بود. تئاتر نامرئی در اروپا. در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰، بوال نمایش‌های تئاتری نامرئی را در
دهه ۱۹۸۰، بوال نمایش‌های تئاتری نامرئی را در سیسیل، استکهلم، پاریس و سایر شهرهای اروپایی، در مکان‌های عمومی مانند متروی پاریس و کشتی‌های استکهلم به نمایش گذاشت. این نمایش‌ها به موضوعاتی مانند نژادپرستی، سن‌گرایی، جنسیت‌گرایی و بی‌خانمانی می‌پرداختند. تئاتر نامرئی در برزیل. زمانی که بوال در سال ۱۹۸۶ به برزیل بازگشت، یک برنامه تئاتر نامرئی هفتگی برای یک ایستگاه تلویزیونی در ریو تولید کرد. در یکی از قسمت‌ها، یک مرد سیاه‌پوست خود را به عنوان برده در بازار فروخت و به جمعیت اطلاع داد که درآمد او کمتر از یک برده
و به جمعیت اطلاع داد که درآمد او کمتر از یک برده در قرن نوزدهم است. مقایسه با نمایش‌های پیشامدی. از نظر تاریخی، تئاتر نامرئی پس از اجرای نمایش‌های پیشامدی توسط اسکار موساتا در آرژانتین توسعه یافت. موساتا در اواخر دهه ۱۹۶۰ پس از حضور در چنین اجراهایی در نیویورک در سال ۱۹۶۶، نمایش های پیشامدی را روی صحنه برد. در حالی که از نمایش‌های پیشامدی نیز برای افزایش آگاهی در مورد یک موضوع استفاده می‌شود، در خارج از یک تئاتر یا نگارخانه اتفاق می‌افتد، و دارای فیلمنامه است، اما مخاطب می‌داند که در حال حضور در یک نمایش
است، اما مخاطب می‌داند که در حال حضور در یک نمایش پیشامدی است. بوال در کتاب "شگردهای تئاتر مردمی آمریکای لاتین" بیان می‌کند که تئاتر نامرئی و نمایش‌های پیشامدی با هم متفاوت هستند. او می‌گوید: «تئاتر نامرئی را نباید با نمایش پیشامدی اشتباه گرفت که یک رویداد تئاتری غیرمعمول و آشفته است که در آن هر چیزی می‌تواند به‌شکل هرج و مرج رخ دهد.»
ودکا فینلاندیا () یک نام تجاری ودکای تولید شده در فنلاند است. فینلاندیا از جو تقطیر شده به یک عرق دوآتشه در روستای کوسکنکوروا (Koskenkorva) در ایلمایوکی ساخته شده است که توسط شرکت التیا فنلاند اداره می‌شود. سپس الکل مقطر به یک مرکز تولید در روستای رایامکی در نورمی‌یروی، در حدود ۴۵ کیلومتری (۲۸ مایلی) شمال هلسینکی منتقل می‌شود. در رایامکی، عرق دوآتشه با آب حاصل از یخچال‌های طبیعی ترکیب و طعم‌دار می‌شود (به جز نسخه کلاسیک بدون طعم، ۱۰۱ و پلاتینیوم)، و سپس در بطری بسته‌بندی می‌شود. برند فینلاندیا در سال ۱۹۷۰
بطری بسته‌بندی می‌شود. برند فینلاندیا در سال ۱۹۷۰ توسط الکو کورپوریشن، شرکت دولتی نوشیدنی الکلی فنلاند تأسیس شد و اکنون متعلق به شرکت بسته‌بندی بطری کوکاکولا هلنیک است. ودکا فینلاندیا در ۱۳۵ کشور توزیع می‌شود و به‌طور گسترده‌ای با فنلاند در بازار بین‌المللی مرتبط است. طعم‌ها شامل توت خرس (از سال ۱۹۹۴)، لیموی شیراز (۱۹۹۹)، انبه (۲۰۰۴)، توت قرمز (۲۰۰۴)، توت وحشی (۲۰۰۵)، گریپ‌فروت (۲۰۰۶)، نارنگی (۲۰۰۹) و انگورفرنگی سیاه (۲۰۰۹) هستند.
نمایش کین‌خواهی یا نمایشنامه انتقام ()، یک ژانر نمایشی است که در آن شخصیت اصلی به دنبال انتقام گرفتن از یک جرم یا آسیب واقعی یا خیالی است. این نوع نمایش‌ها معمولاً با یک قتل یا جنایت آغاز می‌شوند و شخصیت اصلی در طول داستان برای اجرای نقشه انتقام خود تلاش می‌کند. نمایش‌های کین‌خواهی معمولاً با خشونت و خونریزی همراه هستند و اغلب به مرگ شخصیت‌های اصلی و فرعی منجر می‌شوند. این نمایش‌ها معمولاً به بررسی مفاهیمی مانند عدالت، انتقام، بخشش و عواقب اعمال خشونت‌آمیز می‌پردازند. نمایش‌های کین‌خواهی در دوران‌های مختلف
نمایش‌های کین‌خواهی در دوران‌های مختلف و در فرهنگ‌های گوناگون وجود داشته‌اند، اما در دوره الیزابت و جاکوبین در انگلستان (۱۵۸۰ تا ۱۶۲۰) به اوج خود رسیدند. برخی از مشهورترین نمایش‌های کین‌خواهی عبارتند از: نمایش‌های کین‌خواهی تأثیر زیادی بر ادبیات و هنرهای نمایشی داشته‌اند و همچنان به عنوان یک ژانر محبوب در تئاتر، سینما و تلویزیون مورد استفاده قرار می‌گیرند. ویژگی‌های کلیدی نمایش‌های کین‌خواهی: نمایش‌های کین‌خواهی با کاوش در موضوعات تاریک و پیچیده انسانی، همچنان به عنوان یک ژانر جذاب و تأثیرگذار در دنیای
همچنان به عنوان یک ژانر جذاب و تأثیرگذار در دنیای تئاتر و سینما باقی مانده‌اند.
کانتاستوریا () که با املای دیگری چون کانتاستوریه، کانتا استوریا یا کانتا هیستوریا نیز نوشته می‌شود، در زبان ایتالیایی به معنی «داستان‌خوان» است و در سراسر جهان با نام‌های مختلفی شناخته می‌شود. این یک شکل نمایشی است که در آن یک اجراکننده داستانی را تعریف می‌کند یا می‌خواند و در حین آن به مجموعه‌ای از تصاویر اشاره می‌کند. این تصاویر می‌توانند نقاشی، چاپ یا طراحی شده روی هر نوع ماده‌ای باشند. آسیا. در هند قرن ششم، داستان‌های مذهبی به نام saubhikas توسط داستان‌سرایان سیار که پرچم‌هایی با تصاویر خدایان را از
سیار که پرچم‌هایی با تصاویر خدایان را از خانه‌ای به خانه دیگر می‌بردند، اجرا می‌شد. شکل دیگری به نام yamapapaka شامل داستان‌سرایانی بود که طومارهای عمودی پارچه‌ای را حمل می‌کردند و داستان‌هایی در مورد زندگی پس از مرگ می‌خواندند. در زمان‌های اخیر، این نمایش‌ها هنوز توسط زنان Chitrakar از بنگال غربی در هند اجرا می‌شود. در تبت، این نمایش‌ها به نام ma-ni-pa شناخته می‌شد و در سایر نقاط چین به نام pien شناخته می‌شد. در اندونزی، طومار به صورت افقی ساخته می‌شد که wayang beber نامیده می‌شود و چهار اجراکننده را به
wayang beber نامیده می‌شود و چهار اجراکننده را به کار می‌گرفت: یک مرد که داستان را می‌خواند، دو مرد که غلتاندن طومار را انجام می‌دادند و یک زن که چراغی را برای روشن کردن تصاویر خاص نشان داده شده در داستان نگه می‌داشت. سایر اشکال تئاتر اندونزیایی که به عنوان نمایش سایه شناخته می‌شوند، wayang kulit و wayang golek هستند که از نمایش عروسکی میله‌ای استفاده می‌کنند و امروزه نیز اجرا می‌شوند. در ژاپن، کانتاستوریا به صورت etoki (絵解) یا emaki (絵巻) در قالب طومارهای آویزان تقسیم شده به پانل‌های جداگانه ظاهر می‌شود که
تقسیم شده به پانل‌های جداگانه ظاهر می‌شود که پیش‌درآمدی بر مانگا محبوب مدرن یا کمیک ژاپنی است. Etoki گاهی به شکل کتابچه‌های کوچک یا حتی نمایش عروسک‌هایی بود که در کنار جاده با پس‌زمینه‌هایی در پشت آن‌ها قرار می‌گرفتند. در قرن بیستم، آبنبات‌فروشان ژاپنی با دوچرخه، نمایش‌های سریالی به نام kamishibai (紙芝居) را اجرا می‌کردند که در آن داستان با مجموعه‌ای از تصاویر متغیر که در یک جعبه قاب باز می‌لغزیدند و بیرون می‌آمدند، روایت می‌شد. برخی از نمایش‌های kamishibai دارای یک عنصر نمایش راریتی (نمایش عجیب و غریب)
دارای یک عنصر نمایش راریتی (نمایش عجیب و غریب) بودند که در آن بیننده می‌توانست هزینه بیشتری بپردازد تا از طریق یک سوراخ به یک اثر باستانی مرتبط با داستان نگاه کند. اروپا. در قرن شانزدهم در ایتالیا، دعاها اغلب در حضور طومارهای روشن خوانده می‌شد، در حالی که جامعه سکولار "cantambanco" یا "نیمکت آوازخوان" را تولید کرد که در آن فردی روی نیمکتی می‌ایستاد و با چوب به تصاویر اشاره می‌کرد. در اسپانیا تا قرن ۱۹، مردان نابینایی وجود داشتند که توسط یک یاور جوان همراهی می‌شدند. آنها با سفر از شهری به شهر دیگر و نمایش
می‌شدند. آنها با سفر از شهری به شهر دیگر و نمایش تصاویر امرار معاش می‌کردند و مرد نابینا داستانی را اغلب دربارهٔ جنایات، می‌خواند یا می‌خواند، در حالی که یاور او به تصویری که در آن لحظه مرتبط بود اشاره می‌کرد. این‌ها «Romances de ciego» (داستان‌های مرد نابینا) نامیده می‌شدند. نیمکت آوازخوانی به سمت شمال به اروپای مرکزی و شمالی مهاجرت کرد، جایی که به عنوان شبه خبری هیجان‌انگیز در مورد قتل، آتش‌سوزی، مرگ، روابط، رابطه جنسی و رسوایی‌ها عمل می‌کرد. اجراکنندگان چنین ترانه‌های نیمکتی بحث‌برانگیز به عنوان ولگرد و
ترانه‌های نیمکتی بحث‌برانگیز به عنوان ولگرد و دردسرساز دیده می‌شدند و اغلب به دلیل فعالیت‌هایشان دستگیر، تبعید یا طرد می‌شدند. در آلمان، خوانندگان سیار بالاد نمایش‌های «Moritat» یا «Bänkelsang» (آواز نیمکت) را برای چهار قرن تا زمانی که نازیسم این عمل را در دهه ۱۹۴۰ ممنوع کرد، اجرا می‌کردند. «آواز نیمکت» آلمانی در «اپرای سه‌پولی» برتولت برشت و در کارهای اجرایی پیتر شومان باقی مانده است. در چکسلواکی، نمایش‌های بنری «kramářská píseň» نامیده می‌شدند. بیشتر آن‌ها ناپدید شده‌اند، به استثنای قابل توجه یک آهنگ
ناپدید شده‌اند، به استثنای قابل توجه یک آهنگ تقلیدی به نام "توپچی یابورک" (Cannoneer Jabůrek). در مجارستان این اصطلاح «képmutogatás» نامیده می‌شود.
نمایش فرعی () در فرهنگ سرگرمی آمریکا، یک نمایش جانبی و جذاب در رویدادهای سیرک یا نمایشگاه‌های سالانه بود. این نمایش‌ها می‌توانست شامل نمایش افراد عجیب و غریب ("Freakshow")، نمایش‌های قومی، برنامه‌های واریته مانند ودویل یا نمایش‌های اروتیک مانند بِرلسک باشد. این نمایش‌ها بیشتر برای مخاطبان عادی و طبقه کارگر جذاب بود. نمایش‌های فرعی قبل از ظهور رسانه‌های الکترونیکی در دهه ۱۹۲۰ محبوب بودند. از آخرین نمایش‌های فرعی منظم با رنگ و بوی تاریخی و طنز می‌توان به Sideshows by the Seashore در کنی آیلند اشاره کرد.
Sideshows by the Seashore در کنی آیلند اشاره کرد. بازتاب و استفاده امروزی از این اصطلاح. موزیکال برادوی به نام Side Show (1997) به زندگی حرفه‌ای دوقلوهای به هم چسبیده، دیزی و ویولت هیلتون، در یک سوم اول قرن بیستم می‌پردازد. این اصطلاح امروزه نیز به معنای چیزی فرعی اما تماشایی (و تا حدودی نامناسب) استفاده می‌شود. نمایش فرعی در ژانرهای ترسناک یا طنز می‌تواند به معنای فرد یا پدیده‌ای عجیب و غریب و نامتعارف باشد (مانند Sideshow Bob در سریال تلویزیونی سیمپسون‌ها). انواع. چهار نوع اصلی نمایش‌های عجیب و غریب در
انواع. چهار نوع اصلی نمایش‌های عجیب و غریب در گذشته وجود داشت:
فیلسوف آلمانی، مارتین هایدگر، در ۱ مه ۱۹۳۳ یعنی ده روز بعد از انتخاب شدن به عنوان رئیس دانشگاه فرایبورگ به حزب نازی پیوست. یک سال بعد، در آوریل ۱۹۳۴ او از ریاست استعفا داد و دیگر در جلسات حزب نازی شرکت نکرد اما تا برچیده شدن این حزب در انتهای جنگ جهانی دوم عضوی از آن باقی ماند. دادرسی‌های نازی‌زدایی که بعد از جنگ جهانی دوم سریعاً انجام شدند، منجر به اخراج هایدگر از فرایبورگ شدند و او از تدریس منع شد. در سال ۱۹۴۹، پس از چندین سال بازرسی ارتش فرانسه در نهایت هایدگر را یک «رفیق هم‌سفر» اعلام کرد.
نمایش عجایب یا نمایش گیک () نوعی نمایش در کارناوال‌های سیار و سیرکهای قدیمی ایالات متحده آمریکا بود و اغلب بخشی از یک نمایش فرعی بزرگتر محسوب می‌شد. هنرنمایی فرد عجیب و غریب یا به قولی جوجه‌خوار (گیک) شامل یک فرد می‌شد که در وسط صحنه مرغ‌های زنده را دنبال می‌کرد. این نمایش با گاز گرفتن سر مرغ‌ها و بلعیدن آن‌ها توسط اجراکننده پایان می‌یافت. نمایش‌های گیک یا همان «مَشَنگ‌بازی» و «جوجه‌خواری» اغلب به عنوان پیش‌درآمدی برای نمایش عجیب‌الخلقه‌ها استفاده می‌شد. متخصصان سیرک و کارناوال به خود می‌بالیدند که با
متخصصان سیرک و کارناوال به خود می‌بالیدند که با گروه‌هایی که جوجه‌خوار (گیک) داشتند همکاری نمی‌کردند. گیک‌ها معمولاً افرادی معتاد به الکل یا مواد مخدر بودند که دستمزدشان را با مشروب (به‌ویژه در دوران ممنوعیت الکل در آمریکا) یا مواد مخدر دریافت می‌کردند. امروزه، اصطلاح «نمایش گیک» برای توصیف موقعیت‌هایی به کار می‌رود که در آن تماشاگران به یک نمایش یا اجرا که شامل صحنه‌های وحشتناک است جذب می‌شوند، اما در نهایت از آن لذت می‌برند. همچنین، این اصطلاح ممکن است توسط فردی به کار رود که تجربه‌ای را برای خود
است توسط فردی به کار رود که تجربه‌ای را برای خود تحقیرآمیز می‌داند، اما دیگران آن را سرگرم‌کننده می‌بینند. اشاره در فرهنگ عامه. "عجیب‌الخلقه‌ها" (۱۹۳۲) یک فیلم ترسناک با سابقه طولانی بحث‌برانگیز است، زیرا از بازیگران واقعی کارناوال استفاده کرده است. در اکران اولیه، این فیلم تنها فیلم مترو گلدوین مایر بود که قبل از اتمام اکران داخلی از سالن سینماها حذف شد. در فیلم فیلم نوآر کلاسیک "کوچه کابوس (فیلم ۱۹۴۷)" (۱۹۴۷)، براساس رمان ۱۹۴۶ به همین نام نوشته ویلیام لیندسی گرشام، تایرون پاور نقش یک جارچی در یک کارناوال
گرشام، تایرون پاور نقش یک جارچی در یک کارناوال را بازی می‌کند که شامل یک گیک است که سر مرغ‌های زنده را گاز می‌گیرد. شخصیت پاور بعداً به عنوان یک شارلاتان ذهن‌خوان موفق می‌شود، اما سپس به الکلیسم مبتلا می‌شود و برای زنده ماندن در یک نمایش دیگر، به جعل هویت یک گیک می‌پردازد. (بردلی کوپر همین شخصیت را در کوچه کابوس بازی می‌کند). گرشام در یکی از کتاب‌های غیرداستانی خود، "Monster Midway"، جزئیات بیشتری از فرایند مجبور کردن یک فرد معتاد به الکل یا مواد مخدر برای مشنگ‌بازی در نمایش در ازای دریافت مواد را شرح
مشنگ‌بازی در نمایش در ازای دریافت مواد را شرح می‌دهد. در ترانه "Ballad of a Thin Man" باب دیلن، از آلبوم "بازدید دوباره با بزرگراه ۶۱" (۱۹۶۵)، در بند سوم به گیک اشاره می‌شود. این ترانه خطاب به آقای جونز "ساده" است که نمی‌تواند با انقلاب ضدفرهنگی جوانان اطرافش کنار بیاید: &gt;تو بلیطت را تحویل می‌دهی &gt;و می‌روی گیک را تماشا می‌کنی &gt;که به محض شنیدن صدایت به سمت تو می‌آید &gt;و می‌گوید: "چه حسی دارد &gt;که چنین عجیب و غریبی باشی؟" &gt;و تو می‌گویی: "غیرممکن است" &gt;همزمان که او به تو یک استخوان می‌دهد.