payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نامه، فیصل اول عراق را به عنوان کشوری توصیف کرده است که به دلیل ناتوانی عراقی‌ها در تشکیل یک ملی‌گرایی مشترک، از تنش‌های مذهبی و فرقه‌ای رنج می‌برد. فیصل اول عراق را به عنوان کشوری توصیف کرد که توسط نخبگان سنی باسواد بر فرقه‌های شیعه و کرد بی‌سواد و نادان که با دولت مرکزی مخالف بودند، اداره می‌شود . عزاوی کتاب "«عراق بین دو اشغال»" را نوشت - که به حکومت ترکیه و بریتانیا اشاره دارد و مورد تحسین دولت عراق قرار گرفت که در انتشار اثرش به او کمک کرد. آثار الحسنی و عزاوی از سال 1935 تا 1965 بسیار محبوب بودند، و
و عزاوی از سال 1935 تا 1965 بسیار محبوب بودند، و بسیاری از آثار آنها در چاپ دوم و سوم منتشر شد و آثار هر دو نویسنده بر ملی‌گرایی عراقی تأثیر گذاشت. عبدالکریم قاسم نوعی ملی‌گرایی مدنی را در عراق ترویج کرد که اعراب و کردهای عراق را به عنوان شرکای برابر در دولت عراق به رسمیت می‌شناخت. زبان کردی نه تنها رسماً در عراق تحت حکومت قاسم مجاز بود ، بلکه نسخه کردی الفبای عربی [ "نیازمند توضیح" ] توسط دولت عراق پذیرفته شد و زبان کردی به زبان آموزشی در تمام مؤسسات آموزشی [ "مشکوک - بحث" ] ، چه در سرزمین‌های کردنشین و
[ "مشکوک - بحث" ] ، چه در سرزمین‌های کردنشین و چه در بقیه عراق، تبدیل شد. در زمان قاسم، هویت فرهنگی عراق مبتنی بر برادری عرب-کرد بر هویت قومی تأکید می‌شد. دولت قاسم در پی ادغام ناسیونالیسم کردی در ناسیونالیسم عراقی و فرهنگ عراقی بود و اظهار داشت: «عراق نه تنها یک کشور عربی، بلکه یک کشور عرب-کرد است... به رسمیت شناختن ناسیونالیسم کردی توسط اعراب به وضوح ثابت می‌کند که ما در این کشور با هم مرتبط هستیم، ما ابتدا عراقی هستیم، سپس عرب و کرد». سیاست‌های طرفدار کردهای دولت قاسم، از جمله بیانیه‌ای که نوید «حقوق
کردهای دولت قاسم، از جمله بیانیه‌ای که نوید «حقوق ملی کردها در چارچوب وحدت عراق» را می‌داد و تلاش‌های آشکار عراق برای جذب کردهای ایران برای حمایت از اتحاد با عراق، منجر به واکنش ایران با اعلام حمایت ایران از اتحاد همه کردهایی که در عراق و سوریه ساکن بودند ، در ایران شد. سیاست‌های اولیه قاسم در قبال کردها در میان کردهای سراسر خاورمیانه بسیار محبوب بود و آنها در حمایت از سیاست‌های خود، قاسم را «رهبر اعراب و کردها» می‌نامیدند. مصطفی بارزانی، رهبر کردها ، در دوران اتحادش با قاسم و پس از اعطای حق بازگشت به عراق
اتحادش با قاسم و پس از اعطای حق بازگشت به عراق از تبعید تحمیلی توسط سلطنت سابق توسط قاسم، حمایت خود را از مردم کرد به عنوان شهروند عراق اعلام کرد و در سال 1958 گفت: «از طرف همه برادران کردم که مدت‌هاست مبارزه کرده‌اند، بار دیگر به شما [قاسم] و مردم عراق، کردها و عرب‌ها، به خاطر انقلاب باشکوهی که به امپریالیسم و ​​باند ارتجاعی و فاسد سلطنت‌طلب پایان داد، تبریک می‌گویم.» بارزانی همچنین از قاسم به خاطر اجازه بازگشت پناهندگان کرد به عراق تقدیر کرد و وفاداری خود را به عراق اعلام کرد و گفت: «جنابعالی، رهبر مردم:
را به عراق اعلام کرد و گفت: «جنابعالی، رهبر مردم: من از این فرصت استفاده می‌کنم تا قدردانی صمیمانه خود و دیگر پناهندگان کرد در کشورهای سوسیالیستی را به خاطر اجازه بازگشت به میهن عزیزمان و پیوستن به افتخار دفاع از آرمان بزرگ مردممان، آرمان دفاع از جمهوری و میهنشان، ابراز کنم.» صدام حسین و ایدئولوژیست‌های بعثی عراق با این ادعا که بابلی‌ها و آشوری‌های باستان اجداد اعراب هستند، در پی پیوند دادن تمدن باستانی بابل و آشور در عراق با ناسیونالیسم عربی بودند . بنابراین، صدام حسین و حامیانش ادعا می‌کنند که هیچ تضادی
صدام حسین و حامیانش ادعا می‌کنند که هیچ تضادی بین میراث بین‌النهرین و ناسیونالیسم عربی وجود ندارد. صدام حسین به عنوان رئیس جمهور عراق ، خود را به عنوان یک عراقی در هنر دولتی ابراز کرد - خود را به عنوان یک نبوکدنصر دوم امروزی مرتبط می‌کرد و در چنین هنری سربندهای عربی و کردی می‌پوشید. صدام حسین همچنین خود و دولت بعثی را با صلاح‌الدین ایوبی ، رهبر مشهور کرد مسلمانان و اعراب علیه صلیبیون در اورشلیم ، که اهل عراق امروزی بود، مقایسه می‌کرد. ایردنتیسم. پس از کسب استقلال در سال ۱۹۳۲، دولت عراق بلافاصله اعلام کرد
استقلال در سال ۱۹۳۲، دولت عراق بلافاصله اعلام کرد که کویت به حق بخشی از خاک عراق است و ادعا کرد که تا زمان ایجاد آن توسط بریتانیا ، بخشی از خاک عراق بوده است . دولت قاسم ادعای الحاق خوزستان را داشت . همچنین ادعاهای الحاق کویت را نیز داشت. دولت صدام حسین در پی الحاق چندین سرزمین بود. در جنگ ایران و عراق ، صدام ادعا کرد که عراق حق دارد حاکمیت خود را بر کرانه شرقی رودخانه شط العرب که در اختیار ایران است، حفظ کند . عراق رسماً در توافقنامه الجزایر 1975 با مصالحه برای حفظ مرز در خط مرکزی رودخانه موافقت کرده بود
برای حفظ مرز در خط مرکزی رودخانه موافقت کرده بود ، در عوض ایران حمایت خود را از شورشیان کرد در عراق پایان دهد . سرنگونی سلطنت ایران و به قدرت رسیدن امام روح الله خمینی در سال 1979، روابط ایران و عراق را رو به وخامت گذاشت و پس از درگیری‌های قومی در خوزستان و درگیری‌های مرزی بین نیروهای ایرانی و عراقی، عراق توافقنامه الجزایر را باطل و آن را لغو کرد و چند روز بعد نیروهای عراقی حمله‌ای تمام عیار به ایران انجام دادند که منجر به جنگ ایران و عراق شد. علاوه بر این، صدام از جنبش آزادیبخش اهواز مستقر در عراق و هدف
صدام از جنبش آزادیبخش اهواز مستقر در عراق و هدف آنها برای جدا کردن قلمرو ادعایی آنها، اهواز ، از ایران، حمایت کرد، با این باور که این جنبش اعراب خوزستان را به حمایت از حمله عراق ترغیب خواهد کرد. در جنگ خلیج فارس ، عراق کویت را اشغال و ضمیمه خاک خود کرد، قبل از اینکه توسط یک ائتلاف نظامی بین‌المللی که از احیای حاکمیت کویت حمایت می‌کرد، اخراج شود. پس از الحاق کویت، نیروهای عراقی در مرز با عربستان سعودی تجمع کردند و سرویس‌های اطلاعاتی خارجی گمان می‌کردند که صدام در حال آماده شدن برای حمله به عربستان سعودی
صدام در حال آماده شدن برای حمله به عربستان سعودی برای تصرف یا حمله به میدان‌های نفتی آن است که در فاصله بسیار کمی از مرز قرار داشتند. گمان می‌رود که صدام حسین قصد حمله و الحاق بخشی از استان شرقی عربستان سعودی را داشته است ، با این توجیه که منطقه سعودی الحسا بخشی از استان بصره عثمانی بوده است که بریتانیایی‌ها در سال 1913 به عربستان سعودی در فتح آن کمک کرده بودند. اعتقاد بر این است که صدام قصد داشت کویت و منطقه نفتی الحساء را ضمیمه خاک خود کند تا عراق کنترل تولید نفت گسترده منطقه خلیج فارس را در دست داشته
تولید نفت گسترده منطقه خلیج فارس را در دست داشته باشد و این امر عراق را به قدرت غالب در خاورمیانه تبدیل می‌کرد . دولت عربستان سعودی از بسیج ده لشکر ارتش عراق که به شدت مسلح و مجهز بودند در امتداد مرز کویت و عربستان سعودی که به خاک عراق ضمیمه شده بودند، نگران شد و به دولت ایالات متحده هشدار داد که آنها معتقدند عراق در حال آماده شدن برای حمله فوری به استان شرقی عربستان سعودی است. دولت عربستان سعودی اظهار داشت که بدون کمک نیروهای خارجی، عراق می‌تواند ظرف شش ساعت به استان شرقی حمله کرده و کنترل کل آن را به دست
به استان شرقی حمله کرده و کنترل کل آن را به دست گیرد. ناسیونالیسم عراقی امروز. پس از حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ ، این کشور در هرج و مرج فرو رفت. یک دولت مرکزی ضعیف به همراه ظهور جنگ داخلی فرقه‌ای در میان مردم عراق، ارزش ملی‌گرایی عراقی را کاهش داد. بسیاری از کسانی که خواستار احیای ملی‌گرایی عراقی برای شکوه مردم عراق هستند، به عنوان بعثی انگ خورده و کلیشه‌سازی می‌شوند . با وخامت شرایط زندگی در بسیاری از نقاط کشور و ادامه جنگ‌های مداوم، بسیاری از مردم کمتر به میراث عراقی خود اهمیت می‌دهند. در سال‌های اخیر،
میراث عراقی خود اهمیت می‌دهند. در سال‌های اخیر، تحلیلگران شاهد افزایش ناسیونالیسم و ​​میهن‌پرستی عراقی بوده‌اند، چرا که اکثر عراقی‌ها فرقه‌گرایی را عامل خونریزی و خشونت در کشور می‌دانستند. یکی از بزرگترین عواملی که منجر به اعتراضات عراق در سال‌های 2019 تا 2021 شد ، ظهور ملی‌گرایی عراقی در میان جوانان بود. ملی‌گرایی و مداخله خارجی. حمله ایالات متحده بر رویکرد عراق به مداخله تأثیر گذاشت. عراق پس از فرآیند بعث‌زدایی که شامل تغییر دولت نیز می‌شد، به عنوان منطقه‌ای با منازعه سیاسی مفهوم‌سازی می‌شود. گروه‌های
با منازعه سیاسی مفهوم‌سازی می‌شود. گروه‌های قومی برداشت‌های متفاوتی در مورد معنای عراقی بودن داشتند. صدام حسین، پیش از سال 2003، پس از به قدرت رسیدن در سال 1979، دیکتاتوری به رهبری سنی‌ها را تأسیس کرد که شامل تنش‌های قومی و فرقه‌ای همراه با ناکارآمدی سیاسی بود. هویت فرقه‌ای منجر به درگیری بین گروه‌های قومی شد و به برداشت‌های متضاد آنها از بیگانگان کمک کرد. مداخله، چه توسط ایالات متحده و چه توسط ایران، می‌تواند از دیدگاه ملی‌گرایانه به طور متفاوتی مفهوم‌سازی شود. از یک سو، ملی‌گرایی مخالفت با مداخله را
شود. از یک سو، ملی‌گرایی مخالفت با مداخله را ترویج می‌دهد زیرا اشغال به معنای نقض حاکمیت و کاهش حق تعیین سرنوشت دولت است. تجاوز به مرزهای قانونی یک کشور دیگر با مفهوم حاکمیت ارضی در تضاد است، بنابراین، ملی‌گرایان مقاومت در برابر مداخله را تشدید می‌کنند. از سوی دیگر، ملی‌گرایان، برای دفاع از ملت خود، از حمایت خارجی برای رسیدن به اهداف خود استقبال می‌کنند. هویت ملی از سایر انواع هویت‌یابی پیشی می‌گیرد، بنابراین، ملی‌گرایان اغلب از مداخله به عنوان ابزاری برای از بین بردن تهدیداتی که در مورد عراق توسط داعش
از بین بردن تهدیداتی که در مورد عراق توسط داعش ایجاد می‌شود، حمایت می‌کنند. گروه‌های قومی اکثریت کشور، اعراب شیعه، اعراب سنی و کردها، مداخله را از طریق درک خود از ملی‌گرایی تفسیر می‌کنند. در حالی که اعراب شیعه به دلیل هویت فرقه‌ای مشترک خود، دخالت ایران را تأیید می‌کنند، اعراب سنی ایران را به عنوان یک دشمن می‌شناسند و از نقش قدرتمند ایالات متحده حمایت می‌کنند. کردها، یک جامعه قومی که در برابر ظلم و ستم از حمایت آمریکا برخوردار شده‌اند، دخالت ایالات متحده را تشویق می‌کنند. صرف نظر از نگرش‌های متنوع فراملی
تشویق می‌کنند. صرف نظر از نگرش‌های متنوع فراملی آنها، هویت ملی عراقی آنها را تحت تأثیر قرار داد تا از مداخله حمایت کنند زیرا کمک به مبارزه مسلحانه علیه داعش اجتناب‌ناپذیر است. ملی‌گرایی و روابط شیعه و کرد پس از ۲۰۰۳. فروپاشی نظام بعثی و تغییر رژیم، شیعیان و کردها را برای ایجاد یک ساختار تقسیم قدرت مجهز کرد. به رسمیت شناختن متقابل بین این گروه‌ها قابل تصور بود زیرا هیچ یک از آنها حس ذات‌گرایانه‌ای از هویت را که مانع همکاری آنها می‌شد، نپذیرفتند. پست‌مدرنیسم، که مورد توجه دو جامعه است، با درک شخصیت به عنوان
که مورد توجه دو جامعه است، با درک شخصیت به عنوان امری سیال، تکه‌تکه و در حال تغییر مداوم، مفاهیم ثابت هویت را از بین می‌برد. مفهوم‌سازی هویت از طریق این دیدگاه، آنها را قادر ساخت تا با وجود مبارزات قدرت، در همکاری مشارکت کنند. قانون اساسی، عراقی‌ها را به عنوان «مردم بین‌النهرین» به تصویر می‌کشد که نشان‌دهنده ارتباط آنها با اسلام و دموکراسی اسلامی است، همانطور که توسط شیعیان تشویق می‌شود. با تأکید بر بنیان اسلامی هویت ملی با پیوند دادن آن با میراث عراق، گسستی از دیکتاتوری سکولار صدام حسین آشکار می‌شود.
گسستی از دیکتاتوری سکولار صدام حسین آشکار می‌شود. انقلاب‌های پس از ۲۰۰۳. در سال ۲۰۱۱، قیام‌هایی در سراسر خاورمیانه رخ داد. مردم عراق در فوریه ۲۰۱۱ به بهار عربی پیوستند. صدها نفر در بغداد و همچنین در سراسر شهر اعتراض کردند. مردم به این دلیل اعتراض می‌کردند که دولت در تأمین نیازها و حقوق اولیه آنها کوتاهی می‌کرد. معترضان علیه فساد و پارتی‌بازی تظاهرات کردند. آنها برای یک سیستم آموزشی بهتر و دسترسی آسان‌تر به مشاغل مبارزه کردند. بسیاری از تنش‌ها همچنین از این واقعیت ناشی می‌شد که نخست وزیر نوری المالکی به
واقعیت ناشی می‌شد که نخست وزیر نوری المالکی به وعده‌های خود در برقراری امنیت در کشور عمل نکرد. اعتراضات به خشونت انجامید زیرا دولت آنچه را که مردم برای آن می‌جنگیدند، برای آنها فراهم نکرد. در سال ۲۰۱۲، قیام دیگری فوران کرد. بازیگر اصلی این قیام، جامعه سنی بود، زیرا دولت سیاستمداران سنی را هدف قرار می‌داد، به عنوان مثال وزیر دارایی، که یک سنی بود، دستگیر شد. دامنه معترضان گسترده بود، جوانان شرکت‌کننده از رهبران قبیله‌ای و مذهبی حمایت می‌شدند. بار دیگر، رژیم اعتراضات را با خشونت سرکوب کرد. برخی از معترضان
اعتراضات را با خشونت سرکوب کرد. برخی از معترضان ناراضی تصمیم گرفتند به داعش بپیوندند و به مبارزه علیه رژیم ادامه دهند. در مجموع، پروتستان‌ها علیه فرقه‌گرایی می‌جنگیدند. این رژیم فرقه‌ای ریشه بیشتر فساد در کشور است. آنها می‌خواستند رژیم محصص را که در سال ۲۰۰۳ توسط ایالات متحده تحمیل شد، سرنگون کنند. این رژیم بر اساس تقسیم قدرت بین همه جوامع مذهبی مختلف بنا شده است. این رژیم منبع شبکه‌های فاسدی است که در همه جوامع مذهبی ریشه دوانده است. روحانیون شیعه همچنین ادعا کردند که عراق باید بر این رژیم فرقه‌گرا غلبه
ادعا کردند که عراق باید بر این رژیم فرقه‌گرا غلبه کند. آیت‌الله العظمی علی سیستانی ، رهبر عراق ، در خطبه‌های خود تأکید کرد که فرقه‌گرایی یک ساختار مصنوعی است که در نتیجه اشغال آمریکا ایجاد شده است. قیام سال ۲۰۱۸ خشونت‌آمیزتر از دو قیام اول بود. اعتراضات در رسانه‌های اجتماعی سازماندهی شدند، هرچند که به یک سازمان‌دهی مناسب تبدیل نشدند. خواسته‌های معترضان اجتماعی-اقتصادی و سیاسی-اقتصادی بود. در سال ۲۰۱۹، تظاهرکنندگان جوان علیه فساد، فرقه‌گرایی و فقدان حقوق اساسی اعتراض می‌کردند. فراتر از درخواست اصلاحات
اساسی اعتراض می‌کردند. فراتر از درخواست اصلاحات اجتماعی، این اعتراض به رد کامل طبقات حاکم و سیستم تحمیلی ایالات متحده در سال ۲۰۰۳ تبدیل شده است. این اعتراض بسیار خشونت‌آمیز و مرگبار بود. در واکنش به این اعتراض، افراد بیشتری از پیشینه‌های متنوع به تظاهرات پیوستند. با این قیام اخیر، دولت تمام مشروعیت خود را از دست داد.
بوچاروفکا () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
بورووایا () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
بابانینکا () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
چرنیکوو () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
تجارت صفویان و ایتالیا به مجموعه‌ای از روابط اقتصادی، بازرگانی و دیپلماتیک میان ایران صفوی و دولت‌شهرهای ایتالیا، به‌ویژه جمهوری ونیز در سده‌های شانزدهم و هفدهم میلادی اشاره دارد. این ارتباطات بیشتر در زمینه مبادله کالاهای تجملی، صنایع دستی و مواد خام شکل گرفت و با شرایط سیاسی و نظامی اروپا و خاورمیانه پیوند داشت. زمینه تاریخی. با برآمدن دودمان صفوی در آغاز سده شانزدهم میلادی (اوایل قرن دهم هجری قمری)، ایران وارد مرحله‌ای تازه از تاریخ سیاسی و فرهنگی خود شد. شاه اسماعیل اول، بنیان‌گذار این سلسله، با تثبیت
شاه اسماعیل اول، بنیان‌گذار این سلسله، با تثبیت تشیع اثنی‌عشری به عنوان مذهب رسمی، هویت سیاسی ـ مذهبی تازه‌ای برای ایران به وجود آورد که موجب تمایز جدی این سرزمین از همسایگان سنی‌مذهب، به‌ویژه امپراتوری عثمانی، شد. همین امر، صفویان را در موقعیتی قرار داد که برای حفظ موجودیت و قدرت خود نیازمند یافتن متحدانی خارج از حوزه جهان اسلام باشند. در همین زمان، اروپا نیز در حال تجربه تحولات عمیق بود. ایتالیا اگرچه به صورت یکپارچه و متحد اداره نمی‌شد، اما با وجود تجزیه سیاسی به دولت‌شهرها و جمهوری‌های گوناگون مانند
سیاسی به دولت‌شهرها و جمهوری‌های گوناگون مانند ونیز، جنوا، فلورانس، میلان و حتی پاپ‌نشین رم، از اهمیت ویژه‌ای در تحولات اقتصادی و فرهنگی برخوردار بود. موقعیت جغرافیایی شبه‌جزیره ایتالیا در میانه مدیترانه، آن را به پل ارتباطی مهمی میان شرق و غرب بدل کرده بود. بازرگانان ونیزی و جنوایی در طول قرون میانه نقش بی‌بدیلی در انتقال کالاها، اندیشه‌ها و حتی فنون از شرق به غرب ایفا کردند. در این میان، شهر ونیز جایگاه برجسته‌ای داشت؛ چراکه با تکیه بر نیروی دریایی نیرومند و شبکه گسترده بازرگانی، کنترل بخش بزرگی از تجارت
و شبکه گسترده بازرگانی، کنترل بخش بزرگی از تجارت کالاهای شرقی ـ از جمله ادویه، ابریشم و سنگ‌های قیمتی ـ را در اختیار داشت. اما با پیشروی عثمانیان و تصرف قسطنطنیه در سال 1453 میلادی، ونیز و دیگر قدرت‌های ایتالیایی با رقیب سرسختی روبه‌رو شدند. قدرت عثمانی در بالکان، دریای اژه و شرق مدیترانه به سرعت گسترش یافت و همین امر فشار اقتصادی و نظامی زیادی بر ایتالیا وارد آورد. از سوی دیگر، صفویان که از همان آغاز حکومت خود درگیر جنگ‌های طولانی و خونین با عثمانی بودند، به دنبال یافتن متحدانی در اروپا می‌گشتند تا
به دنبال یافتن متحدانی در اروپا می‌گشتند تا بتوانند با استفاده از منافع مشترک، فشار نظامی و سیاسی عثمانیان را کاهش دهند. طبیعی بود که نگاه آنها به سوی دولت‌های اروپایی‌ای معطوف شود که خود نیز از تهدید عثمانی رنج می‌بردند. در این چارچوب، ایتالیا ـ به ویژه جمهوری ونیز ـ با توجه به موقعیت جغرافیایی و نیازهای تجاری، گزینه‌ای مناسب برای همکاری به شمار می‌رفت. تبادل سفیران، نامه‌نگاری‌های دیپلماتیک، و تلاش برای یافتن راه‌های مشترک علیه دشمن مشترک یعنی عثمانی، در همین بستر تاریخی شکل گرفت. در واقع، اتحادهای سیاسی
بستر تاریخی شکل گرفت. در واقع، اتحادهای سیاسی و بازرگانی صفویان با اروپاییان را باید بخشی از یک شبکه گسترده‌تر دانست که هم در خدمت اهداف ژئوپولیتیکی و نظامی بود و هم زمینه‌ساز گسترش روابط فرهنگی و اقتصادی میان ایران و اروپا شد. مسیرهای تجاری. راه‌های ارتباطی ایران و ایتالیا عمدتاً از مسیرهای زیر می‌گذشت: جنبه‌های دیپلماتیک. جمهوری ونیز به عنوان یکی از قدرت‌های اصلی دریایی مدیترانه، قرن‌ها با امپراتوری عثمانی درگیر رقابت و جنگ بود. پس از گسترش فتوحات عثمانی در بالکان، دریای اژه و بخش بزرگی از شرق مدیترانه،
در بالکان، دریای اژه و بخش بزرگی از شرق مدیترانه، ونیزی‌ها بارها متحمل شکست‌های سنگین شدند و پایگاه‌های مهم تجاری‌شان را از دست دادند. این شرایط آنها را به فکر یافتن متحدانی در شرق انداخت که بتوانند فشار عثمانی را از دو سو افزایش دهند. در همین راستا، نگاه ونیز به ایران صفوی معطوف شد؛ کشوری که از آغاز برآمدن این دودمان در قرن شانزدهم میلادی، درگیر جنگ‌های پیوسته و فرساینده با عثمانیان بود. در دوران شاه عباس اول (1587–1629م)، روابط دیپلماتیک میان ایران و ونیز ابعاد تازه‌ای یافت. شاه عباس که سیاستی فعال در
ابعاد تازه‌ای یافت. شاه عباس که سیاستی فعال در عرصه خارجی داشت، تلاش می‌کرد با برقراری پیوندهای سیاسی و تجاری با اروپاییان، نه تنها دشمن مشترک یعنی عثمانی را مهار کند، بلکه راه‌های تازه‌ای برای تجارت ابریشم ایران نیز بیابد. از سوی دیگر، ونیزی‌ها نیز امیدوار بودند که اتحاد با ایران بتواند جبهه‌ای تازه در شرق علیه عثمانی بگشاید و توازن قدرت را به سود آنان تغییر دهد. اهمیت. تجارت ایران و ایتالیا سبب انتقال دانش فنی، افزایش شهرت ابریشم در اروپا و تقویت روابط سیاسی میان شرق و غرب گردید. با این حال، جنگ‌های
سیاسی میان شرق و غرب گردید. با این حال، جنگ‌های مداوم و رقابت قدرت‌های استعماری، مانع پایداری کامل این روابط شد.
چوماکی () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
چوژیکوو () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
عنوان قهرمانی دیواز دبلیودبلیوئی یک عنوان قهرمانی جهانی کشتی حرفه‌ای مختص به زنان بود که توسط پروموشن آمریکایی دبلیودبلیوئی ایجاد شد. این عنوان به عنوان بخشی از تفکیک برند دبلیودبلیوئی در سال ۲۰۰۸ توسط مدیر کل وقت برند اسمک‌داون، ویکی گررو به عنوان جایگزینی برای عنوان قهرمانی قدیم زنان دبلیودبلیوئی که برای برند راو بود، معرفی شد. این نخستین عنوان قهرمانی انفرادی زنان است که توسط دبلیودبلیوئی ایجاد شده است؛ زیرا اگرچه این پروموشن ادعا می‌کند که نسخه قدیمی عنوان قهرمانی زنان در سال ۱۹۵۶ ایجاد شده است، اما این
قهرمانی زنان در سال ۱۹۵۶ ایجاد شده است، اما این شرکت تنها از سال ۱۹۸۴ مالک این عنوان بوده است. میشل مک‌کول در ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۸ و در رویداد گریت امریکن بش، با شکست دادن ناتالیا، نخستین قهرمان این عنوان شد. پس از اینکه ماریس، قهرمان وقت عنوان دیواز، به عنوان بخشی از درفت دبلیودبلیوئی در سال ۲۰۰۹ به راو منتقل شد، این عنوان را نیز با خود به این برند برد. مک‌کول در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۰ در مسابقه‌ای مقابل ملینا پیروز شد تا عناوین قهرمانی دیواز و زنان را در رویداد شب قهرمانان ادغام کرده و قهرمانی یکپارچه دیواز
شب قهرمانان ادغام کرده و قهرمانی یکپارچه دیواز دبلیودبلیوئی را ایجاد کند؛ هر چند بعدا قید یکپارچه از آن حذف شد. جوان‌ترین زنی که قهرمانی دیواز را به دست آورد، پیج است که در ۲۱ سالگی قهرمان شد. این عنوان سرانجام در سال ۲۰۱۶ و در جریان رویداد رسلمنیا ۳۲ بازنشسته شد؛ پس از آنکه لیتا، عضو تالار مشاهیر دبلیودبلیوئی، از عنوان قهرمانی جدید زنان دبلیودبلیوئی به عنوان جایگزین عنوان دیواز رونمایی کرد. مسابقه برای کسب عنوان قهرمانی جدید در این رویداد بین قهرمان فعلی و آخرین قهرمان این عنوان، شارلوت و حریفانش بکی لینچ
آخرین قهرمان این عنوان، شارلوت و حریفانش بکی لینچ و ساشا بنکس در یک مسابقه سه نفره برگزار شد.
آکادمیا دی ریزوگلیاتی (انگلیسی:Accademia dei Risvegliati) یک انجمن فرهنگی و هنری برجسته بود که در سال ۱۶۴۲ میلادی در شهر پیستویا، یکی از شهرهای تاریخی و مهم منطقه توسکانی در ایتالیا، تأسیس شد. بنیانگذاران این انجمن دو شخصیت برجسته‌ی زمان خود بودند: کشیش فلیچه کاتچلیری، که با دانش مذهبی و علاقه عمیق به هنرهای زیبا شناخته می‌شد، و نجیب‌زاده فدریکو مانی، که از خانواده‌ای سرشناس و فرهنگی آمده بود و حمایت مالی و اجتماعی قابل توجهی برای فعالیت‌های هنری ارائه می‌کرد. هدف اصلی این انجمن، ایجاد فضایی برای تبادل
هدف اصلی این انجمن، ایجاد فضایی برای تبادل اندیشه‌ها و ایده‌های هنری و فرهنگی بود و تلاش می‌کرد تا توجه به هنرهای ادبی و موسیقی در جامعه محلی پیستویا را افزایش دهد. اعضای آکادمیا دی ریزوگلیاتی در حوزه‌های مختلفی فعالیت داشتند، از جمله شعر، موسیقی و تئاتر، و این انجمن به‌ویژه در پرورش استعدادهای جوان و معرفی آثار خلاقانه در این زمینه‌ها نقش مهمی ایفا می‌کرد. جلسات انجمن معمولاً شامل خوانش اشعار، اجرای قطعات موسیقی و نمایش‌های کوتاه بود و فضایی فراهم می‌کرد که هنرمندان و ادیبان بتوانند آثار خود را ارائه دهند
هنرمندان و ادیبان بتوانند آثار خود را ارائه دهند و از نقد و راهنمایی یکدیگر بهره‌مند شوند. فعالیت‌های این انجمن نه تنها محدود به اعضای خود نبود، بلکه تأثیر قابل توجهی بر فرهنگ عمومی شهر پیستویا داشت و به شکوفایی زندگی فرهنگی و هنری شهری کمک می‌کرد. آکادمیا دی ریزوگلیاتی همچنین نقشی کلیدی در تقویت شبکه‌های ارتباطی میان هنرمندان، نویسندگان و روشنفکران منطقه ایفا کرد و موجب شد پیستویا به عنوان یکی از مراکز مهم فرهنگی توسکانی شناخته شود. به‌طور کلی، این انجمن نمونه‌ای برجسته از حرکت‌های فرهنگی دوران باروک در
نمونه‌ای برجسته از حرکت‌های فرهنگی دوران باروک در ایتالیا بود و میراث آن، به ویژه در عرصه شعر و موسیقی، تا سال‌ها پس از تأسیس آن در جامعه محلی و میان پژوهشگران هنر و فرهنگ ایتالیا باقی ماند. تاریخچه. آکادمیا دی ریزوگلیاتی یک انجمن فرهنگی و هنری برجسته بود که در سال ۱۶۴۲ میلادی در شهر پیستویا، یکی از شهرهای تاریخی و مهم منطقه توسکانی در ایتالیا، تأسیس شد. بنیانگذاران این انجمن دو شخصیت برجسته‌ی زمان خود بودند: کشیش فلیچه کاتچلیری، که با دانش مذهبی و علاقه عمیق به هنرهای زیبا شناخته می‌شد، و نجیب‌زاده فدریکو
به هنرهای زیبا شناخته می‌شد، و نجیب‌زاده فدریکو مانی، که از خانواده‌ای سرشناس و فرهنگی آمده بود و حمایت مالی و اجتماعی قابل توجهی برای فعالیت‌های هنری ارائه می‌کرد. هدف اصلی این انجمن، ایجاد فضایی برای تبادل اندیشه‌ها و ایده‌های هنری و فرهنگی بود و تلاش می‌کرد تا توجه به هنرهای ادبی و موسیقی در جامعه محلی پیستویا را افزایش دهد. در آغاز، جلسات آکادمیا دی ریزوگلیاتی در کاخ‌های اعضای آن برگزار می‌شد و محیطی صمیمی و خصوصی برای خوانش اشعار، اجرای موسیقی و بحث‌های ادبی فراهم می‌کرد. این انجمن به‌ویژه در حوزه‌های
ادبی فراهم می‌کرد. این انجمن به‌ویژه در حوزه‌های شعر، موسیقی و تئاتر فعالیت داشت و نقش مهمی در پرورش استعدادهای هنری جوان و معرفی آثار خلاقانه به جامعه محلی ایفا می‌کرد. از سال ۱۶۷۷، با حمایت مالی شهرداری پیستویا و نیکوکاران محلی، ساخت اولین تئاتر دائمی شهر در محل "Tiratoio dell'Arte della Lana" آغاز شد. این تئاتر در سال ۱۶۹۴ افتتاح شد و تا زمان انحلال انجمن در سال ۱۹۳۹ تحت مدیریت آکادمیا دی ریزوگلیاتی باقی ماند. وجود این تئاتر دائمی موجب شد فعالیت‌های انجمن به سطح حرفه‌ای‌تری ارتقا یابد و امکان برگزاری
به سطح حرفه‌ای‌تری ارتقا یابد و امکان برگزاری اجراهای عمومی، نمایش‌های بزرگ و رویدادهای فرهنگی متنوع برای شهروندان فراهم شود. اعضای انجمن، علاوه بر فعالیت‌های هنری، به شکل گسترده‌ای در توسعه فرهنگی شهر پیستویا نقش داشتند و فضایی برای شبکه‌سازی میان هنرمندان، نویسندگان و روشنفکران فراهم کردند. این انجمن نه تنها به ارتقای سطح فرهنگی جامعه کمک کرد، بلکه میراثی پایدار از فعالیت‌های هنری دوران باروک در پیستویا به جای گذاشت که تأثیر آن تا دهه‌ها بعد در زمینه شعر، موسیقی و تئاتر محسوس بود. فعالیت‌ها و تأثیرات.
موسیقی و تئاتر محسوس بود. فعالیت‌ها و تأثیرات. اعضای آکادمیا دی ریزوگلیاتی از میان نخبگان فرهنگی و هنری پیستویا بودند. این انجمن با برگزاری نمایش‌های تئاتری، محافل ادبی و موسیقی، به ترویج هنر و فرهنگ در جامعه محلی پرداخت. در قرن 18، تئاتر انجمن با طراحی معماران معروفی چون آنتونیو بیبینا و جوزپه مانتی به‌روز شد و ظرفیت آن به 1754 نفر رسید. انحلال و میراث. آکادمیا دی ریزوگلیاتی در سال 1939 منحل شد و تئاتر آن به "Teatro Regio" تبدیل گردید که امروزه به نام "Teatro Manzoni" شناخته می‌شود. با این حال، میراث
"Teatro Manzoni" شناخته می‌شود. با این حال، میراث فرهنگی و هنری این انجمن همچنان در تاریخچه فرهنگی پیستویا باقی مانده است.
در سپتامبر ۲۰۲۵، تظاهرات گسترده‌ای که معمولاً به‌عنوان اعتراضات نسل زد شناخته می‌شود، در سراسر نپال به اتفاق انجامید که عمدتاً توسط دانشجویان و شهروندان جوان سازماندهی شده بود. این اعتراضات پس از ممنوعیت سراسری بسیاری از پلتفرم‌های محبوب رسانه‌های اجتماعی آغاز شد، اما منشأ آن ناامیدی مردم از فساد و نمایش ثروت توسط مقامات دولتی و خانواده‌هایشان و همچنین ادعاهای سوءمدیریت بودجهٔ عمومی بود. این جنبش به سرعت در سراسر کشور نپال گسترش پیدا کرد و مسائل گسترده‌تری از حکومت‌داری، شفافیت و پاسخگویی سیاسی را دربر
از حکومت‌داری، شفافیت و پاسخگویی سیاسی را دربر گرفت. اعتراضات به سرعت با خشونت علیه مقامات دولتی و خرابکاری در ساختمان‌های دولتی و سیاسی در سراسر کشور تشدید شد و باعث استعفای بعضی از سیاستمداران انجامید. در ۹ سپتامبر ۲۰۲۵، نخست‌وزیر شارما اولی، به همراه چند وزیر دولت، استعفا دادند و در ۱۲ سپتامبر، سوشیلا کارکی به عنوان نخست‌وزیر موقت نپال منصوب شد. تا ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۵ اعتراضات فروکش کرده بود. پیشینه. در ۴ سپتامبر ۲۰۲۵، دولت نپال دستور تعطیلی ۲۶ پلتفرم رسانه اجتماعی از جمله فیس‌بوک، ایکس، یوتیوب، لینکدین،
اجتماعی از جمله فیس‌بوک، ایکس، یوتیوب، لینکدین، ردیت، سیگنال و اسنپ‌چت را به دلیل عدم ثبت نام تحت قوانین جدید وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات صادر کرد. منتقدان استدلال کردند که این تعطیلی ناشی از یک روند در رسانه‌های اجتماعی است که خویشاوندسالاری ذا برجسته می‌کند و بر امتیازات ناروای فرزندان و بستگان رهبران سیاسی بانفوذ تمرکز دارد. این روند توجه عمومی و تعامل قابل توجهی را از سوی کاربران نسل جوان برانگیخت و باعث جرقه اعتراضات شد. اهمیت ممنوعیت پلتفرم‌های رسانه‌ای، با اقتصاد نپال گره خورده است. ۳۳٪ از تولید