payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌کند. تولید. "«من نمی‌ترسم»" بر اساس رمان "«من نمی‌ترسم»" اثر نیکولو آمانیتی ساخته شده است. آمانیتی ایده این کتاب را در طول یک سفر جاده‌ای به آپولیا در اواخر دهه ۱۹۹۰ به ذهنش رسید. این رمان در سال ۲۰۰۱ برنده جایزه ویارجو-رپاچی برای داستان شد. از زمان انتشار آن در سال ۲۰۰۱، این رمان نزدیک به ۷۰۰۰۰۰ نسخه فروخته و به بیش از بیست زبان منتشر شده است. جاناتان هانت ترجمه انگلیسی آن را نوشته است که به صورت جلد سخت و جلد شومیز توسط انتشارات کنون‌گیت، در سال ۲۰۰۳ در دسترس است. داستان در شهر خیالی آکوا تراورس (به
در دسترس است. داستان در شهر خیالی آکوا تراورس (به معنای "گذرگاه‌های آبی") در استان خیالی لوچینانو (نباید با شهر واقعی لوچینانو در توسکانی اشتباه گرفته شود) اتفاق می‌افتد. فیلم در باسیلیکاتا و آپولیا، مناطقی در جنوب ایتالیا که کارگردان گابریل سالواتورس دوران جوانی خود را در آنجا گذرانده، فیلمبرداری شده است. لوکیشن اصلی فیلم در حومه شهر نزدیک ملفی بود. سالواتورس تصمیم گرفت آن نوع فیلم ایتالیایی را که معمولاً در بازار خارجی محبوب می‌شود، به چالش بکشد: «اقیانوس زیبا، گذشته نوستالژیک، مافیا، پیتزا و ماندولین».
زیبا، گذشته نوستالژیک، مافیا، پیتزا و ماندولین». این داستان تا حدودی بر اساس یک داستان واقعی از یک پسر ربوده شده از میلان در طول سال ۱۹۷۰، دوران آشفتگی و تروریسم در ایتالیا، ساخته شده است. در آن زمان، ربودن افراد از شمال و انتقال آنها به جنوب به طرز نگران کننده‌ای رایج بود، جایی که آنها پنهان می‌شدند و گاهی اوقات کشته می‌شدند، مگر اینکه باج پرداخت می‌شد. سال ۱۹۷۸ سالی بود که آدم‌ربایی در ایتالیا به اوج خود یعنی نزدیک به ۶۰۰ مورد رسید. اگرچه بسیاری از آدم‌ربایی‌ها انگیزه سیاسی داشتند، اما فرزندان
از آدم‌ربایی‌ها انگیزه سیاسی داشتند، اما فرزندان خانواده‌های ثروتمند شمالی نیز هدف قرار می‌گرفتند. این موضوع به چنان مشکلی تبدیل شد که دولت ایتالیا تصمیم گرفت دارایی‌های هر خانواده‌ای را که فرزندانشان ربوده شده بودند و افرادی که خواهان باج بودند با آنها تماس می‌گرفتند، به‌طور خودکار مسدود کند تا این پدیده را منصرف کند. به‌گفتهٔ گابریله سالواتوره، کارگردان فیلم "من نمی‌ترسم"، این اثر صرفاً دربارهٔ آدم‌ربایی نیست، بلکه دربارهٔ رمز و راز پیرامون یک آدم‌ربایی و سفر درونی پسری خردسال است—سفری که با کشف حقیقت،
و سفر درونی پسری خردسال است—سفری که با کشف حقیقت، به از دست رفتن معصومیت کودکانه می‌انجامد. فیلم، در دل تابستانی سوزان و در فضایی آکنده از سکوت، ترس و همدلی، روایتگر بیداری اخلاقی میکله است؛ کودکی که با شجاعت، در برابر دنیای بزرگ‌ترها می‌ایستد. بیشتر بازیگران فیلم، به‌ویژه کودکان، از اهالی محلی بودند و هیچ تجربه‌ای در بازیگری یا فیلم‌سازی نداشتند. جوزپه کریستیانو، بازیگر نقش اصلی، پیش از این هرگز در فیلمی ظاهر نشده بود. سالواتوره برای درک تأثیر روانی فیلم‌برداری بر ساکنان منطقه، با روان‌شناسان مشورت کرد.
بر ساکنان منطقه، با روان‌شناسان مشورت کرد. او و گروهش با صراحت به والدین کودکان توضیح دادند که این پروژه، بلیت ورود به هالیوود نیست، بلکه تجربه‌ای انسانی و هنری است. در نقش‌های بزرگسال، بازیگران حرفه‌ای چون آیتانا سانچز-خیخون، دینو آبرشیا، و جورجو کارچیا حضور داشتند و با بازی‌های سنجیده، تضاد میان دنیای کودکان و بزرگ‌ترها را به‌خوبی به تصویر کشیدند. این ترکیب از بازیگران محلی و حرفه‌ای، به فیلم حال‌وهوایی اصیل، صمیمی و تأثیرگذار بخشید—روایتی که هم از نظر زیبایی‌شناسی و هم از نظر روانی، مخاطب را با خود
زیبایی‌شناسی و هم از نظر روانی، مخاطب را با خود همراه می‌سازد. مناظر زنده در این فیلم یکی از شناخته‌شده‌ترین ویژگی‌های آن است. نماهای زیادی از مزارع و تپه‌های گندم وجود دارد، این سرزمین بی‌پایان حیاط خلوت کودکان آکوا تراورس و محل وقوع ماجراجویی‌های دوران کودکی آنهاست. این فیلم از یک ترکیب رنگ اصلی قوی برای به تصویر کشیدن نحوه نگاه کودکان به جهان استفاده کرده و با نمای نزدیک بر اشیاء مورد علاقه خاص تمرکز دارد. موسیقی متن فیلم عمدتاً توسط یک کوارتت زهی ساخته شده است که شامل موسیقی اصلی از اتزیو بوسو، کوارتتو
است که شامل موسیقی اصلی از اتزیو بوسو، کوارتتو دارچی دی تورینو، می‌شود. انتشار. دو روز پس از نمایش "فیلم «ایو نون هو پائورا»" در جشنواره فیلم برلین در فوریه ۲۰۰۳، سی و دو کشور این فیلم را خریداری کرده بودند. [ "" ]
استودیو هورخش (به انگلیسی: "Hoorakhsh Studios") یک شرکت ایرانی تولید انیمیشن است که در سال ۱۳۸۴ توسط اشکان رهگذر در تهران بنیان‌گذاری شد. این استودیو با تمرکز بر تولید انیمیشن‌های سینمایی مستقل شناخته می‌شود و در سال‌های اخیر با آثار خود به جشنواره‌های بین‌المللی راه یافته است. تاریخچه. ایدهٔ تأسیس استودیو از سال ۱۳۸۴ شکل گرفت، زمانی که اشکان رهگذر فعالیت‌های انیمیشن‌سازی را در مقیاس کوچک آغاز کرده بود. پس از چند تجربهٔ کوتاه‌مدت، استودیو هورخش به‌طور رسمی در سال ۱۳۸۷ فعالیت خود را آغاز کرد. نخستین موفقیت
در سال ۱۳۸۷ فعالیت خود را آغاز کرد. نخستین موفقیت جدی این استودیو در سال ۱۳۸۹ و با حضور چهار انیمیشن کوتاه در جشنواره دوسالانه پویانمایی تهران به‌دست آمد؛ جایی که سه جایزه از جمله جایزه ویژه آسیفا به این استودیو تعلق گرفت. آثار. انیمیشن‌های بلند. آخرین داستان. "آخرین داستان" نخستین انیمیشن بلند سینمایی استودیو هورخش به نویسندگی و کارگردانی اشکان رهگذر است. این فیلم اقتباسی آزاد از داستان ضحاک در شاهنامه فردوسی است. "آخرین داستان" در سال ۱۳۹۷ به نمایش درآمد و با بیش از ۱۵ جایزه ملی و بین‌المللی، از جمله
و با بیش از ۱۵ جایزه ملی و بین‌المللی، از جمله سیمرغ بلورین بهترین انیمیشن جشنواره فیلم فجر، موفق‌ترین اثر این استودیو تا امروز به شمار می‌آید. این فیلم نخستین انیمیشن سینمایی ایرانی بود که به جشنواره بین‌المللی انسی راه یافت و همچنین در فهرست اولیه نامزدهای اسکار ۲۰۲۰ قرار گرفت. "آخرین داستان" در ۳۲ کشور اکران شد و اعتبار جهانی قابل توجهی برای انیمیشن ایران به همراه آورد. ژولیت و شاه. "ژولیت و شاه" دومین انیمیشن سینمایی هورخش است که به نویسندگی و کارگردانی اشکان رهگذر ساخته شده است. این فیلم در سال ۱۴۰۳
اشکان رهگذر ساخته شده است. این فیلم در سال ۱۴۰۳ برای اولین بار در جشنواره فیلم فجر به نمایش در آمد و در سال ۲۰۲۵ برای نخستین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم فانتزیا به نمایش جهانی درآمد. گنج اژدها. سومین پروژهٔ بلند سینمایی این استودیو با عنوان "گنج اژدها" همچنان در حال تولید است. این فیلم در سال ۲۰۲۲ به بخش میفاپیچز جشنواره انسی راه یافت و در کنار پروژه‌هایی از آمریکا، فرانسه و دیگر کشورها معرفی شد. دیگر فعالیت‌ها. هورخش علاوه بر تولید انیمیشن‌های سینمایی، در زمینه‌های مختلفی از جمله انیمیشن کوتاه، موزیک
در زمینه‌های مختلفی از جمله انیمیشن کوتاه، موزیک ویدئو، آثار تبلیغاتی و بازی ویدئویی نیز فعالیت کرده است. این استودیو همچنین دپارتمان فعال کمیک و محصولات جانبی دارد و با ایجاد «مدرسه آنلاین هورخش» به آموزش و تربیت نیروهای جوان در حوزه انیمیشن پرداخته است.استودیو هورخش برگزار کننده جلسات «کارتون تهران» در سه دوره با تمرکز بر انیمیشن‌های ایرانی بود. جایگاه و همکاری‌های بین‌المللی. هورخش یکی از استودیوهای پیشرو در انیمیشن ایران محسوب می‌شود و همکاری‌های متعددی با شرکت‌ها و جشنواره‌های بین‌المللی داشته است.
با شرکت‌ها و جشنواره‌های بین‌المللی داشته است. نام. واژهٔ «هورخش» برگرفته از آثار شهاب‌الدین یحیی سهروردی (شیخ اشراق) است که آن را به معنای «نور الهی» به‌کار برده است.
جوزپه جاپلی (; – ) یک معمار و مهندس نئوکلاسیک ایتالیایی بود که در ونیز متولد و درگذشت، ونیزی که بخش عمده‌ای از زندگی‌اش بخشی از امپراتوری اتریش بود. او یک معمار برجسته نئوکلاسیک بود، اما همچنین یک التقاطی برجسته نیز بود، به عنوان مثال، توسط پیترو سلواتیکو بسیار مورد تحسین قرار گرفت و او سلیقه باغ رمانتیک را به ایتالیا معرفی کرد. زندگی‌نامه. جوزپه جاپلی کوچک‌ترین فرزند از نه فرزند دومنیکو جاپلی و پسر عموی لوئیجی جاپلی، نقاش و دکوراتور داخلی، بود. او در دوره‌های معماری و طراحی فیگور در آکادمیا کلمنتینا،
معماری و طراحی فیگور در آکادمیا کلمنتینا، بولونیا (۱۷۸۹–۱۷۸۹) شرکت کرد. این مدرسه که در خط مقدم طراحی و تکنیک تئاتر بود، یک محیط فرهنگی محرک و روشنگرانه فراهم می‌کرد. اساتید او شامل آنجلو ونتورولی و فرانچسکو تادولینی بودند. اوایل دوران کاری. پس از اخذ دیپلم در سال ۱۸۰۰، به پادوا نقل مکان کرد و در سال ۱۸۰۳ وارد استودیوی جیووانی واله، نقشه‌بردار، شد و در آنجا به یک نقشه‌بردار واجد شرایط تبدیل شد. او بین سال‌های ۱۸۰۴ تا ۱۸۰۶ با مهندس پائولو آرتیکو در کارهای دفاعی در رودخانه پیاوه همکاری کرد و در سال ۱۸۰۷، به
در رودخانه پیاوه همکاری کرد و در سال ۱۸۰۷، به همراه معمار دانیله دانیلتی (۱۷۵۶–۱۸۲۲)، زندان قدیمی در قلعه کارارا را مرمت کرد. در همان سال، او همچنین به عنوان مهندس در منطقه برنتا منصوب شد. از آثار او در این دوره می‌توان به تزئین تالار شهر (۱۸۰۹) در پادوا برای رونمایی از نقاشی فرانچسکو آلبری که به ناپلئون تقدیم شده بود، اشاره کرد. در سال ۱۸۱۳، او در ارتش فرانسه ثبت نام کرد و به مقام کاپیتانی در جمع همراهان اوژن دو بوهارنه ارتقا یافت. اتریش. پس از پایان حکومت ناپلئون در ایتالیا در سال ۱۸۱۴، جاپلی بر بازسازی
ناپلئون در ایتالیا در سال ۱۸۱۴، جاپلی بر بازسازی پارک سومی پیچناردی در کرمونا به سبک انگلیسی تمرکز کرد. او پس از الحاق پادوا به پادشاهی لومباردی-ونیز در سال ۱۸۱۵ به پادوا بازگشت و به مناسبت بازدید امپراتور اتریش، فرانسیس اول، و همسرش، ماریا لودوویکا، تزئینات تالار بزرگ کاخ راجیونه را طراحی کرد و یک «باغ رمانتیک» برای شب ۲۰ دسامبر ۱۸۱۵ در آنجا ایجاد کرد. این رویداد مشهور، شهرت او را به عنوان خالق باغ‌ها تأیید کرد و در سال ۱۸۱۶ کار بر روی باغ‌های سنت النا دی باتالیا برای آگوستینو منگینی و پارک
سنت النا دی باتالیا برای آگوستینو منگینی و پارک سیتادلا-ویگودارزره (که اکنون والمارانا نام دارد) در سائونارا، نزدیک پادوا، برای آنتونیو ویگودارزره آغاز کرد. مورد اخیر شامل تمام عناصر نمایشی معمول سنت رمانتیک بود: استفادهٔ حساب‌شده از توده‌های گیاهی، یک دریاچه، یک غار و یک تپهٔ مصنوعی. با این حال، مشهورترین ویژگی آن، کلیسای کوچک گوتیک احیای تمپلارها (تکمیل‌شده در ۱۸۳۳) بود که شامل نمادگرایی پیچیدهٔ ماسونی می‌شد. این غار با استالاکتیت‌های پاپیه ماشه تزئین شده بود و مجسمهٔ بزرگی از بافومت، یک بت هرمافرودیت و
بود و مجسمهٔ بزرگی از بافومت، یک بت هرمافرودیت و خدای محافظ فرقهٔ گنوسی، بر آن تسلط داشت. رینالدو رینالدی، مجسمه‌ساز، به همراه لوئیجی فراری (۱۸۱۰–۱۸۹۴) و ناتاله ساناویو (۱۸۲۷–۱۹۰۵)، در ساخت این بنا با استفاده از موادی مانند چوب، گچ و پاپیه ماشه، که با دکورهای صحنه مرتبط بودند، همکاری کردند. در سال ۱۸۱۷، جاپلی با الوئیزا، دختر کونته پیترو پتروبلی، یک مبارز مشهور ژاکوبن، ازدواج کرد و به لژ ماسونی پیوست و به محافل رادیکال و طرفدار ژاکوبن شهر رفت و آمد داشت. بین سال‌های ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۱، او یک مأموریت عمومی مهم،
سال‌های ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۱، او یک مأموریت عمومی مهم، یعنی کشتارگاه شهری، را در پادوا بین کانال سانتا صوفیه و رودخانه پیووگو اجرا کرد. این کشتارگاه با یک ایوان دوریک چشمگیر، طبق مقررات بهداشتی جدید وضع شده تحت قانون ناپلئونی طراحی شده بود. این بنا دارای یک نقشه مثلثی بود که در مرکز آن یک حیاط دایره‌ای بزرگ برای کشتار و یک دستگاه برای کشیدن آب از پیووگو قرار داشت. بحث معاصر در مورد مناسب بودن سبک‌ها و استفاده کاربردی از احیای یونانی، انتخاب سبکی جاپلی را توضیح می‌دهد، که تا حدودی تحت تأثیر مطالعات او در پائستوم
که تا حدودی تحت تأثیر مطالعات او در پائستوم نیز بود، همان‌طور که چندین نقاشی او در موزه مدنی پادووا نشان می‌دهد. او در حالی که درگیر برنامه‌ریزی کشتارگاه بود، در حال تهیه نقشه‌هایی برای کاخ کوموناله پیووه دی ساکو نیز بود. جالب‌ترین پروژه‌های معماری و شهرسازی جاپلی پس از سال ۱۸۲۲ تولید شدند: نقشه‌هایی برای یک زندان جدید، یک مجتمع دانشگاهی مشرف به منطقه پراتو دلا واله و یک طرح جدید خیابان برای پادوا؛ طرح‌هایی برای لوجیا آمولئا (اجرا شده در ۱۸۶۱) و برای کافه آنتونیو پدروکی در پادوا؛ و بازسازی اسپای آبانو
آنتونیو پدروکی در پادوا؛ و بازسازی اسپای آبانو ترمه. کافه پدروکی. کافه پدروکی در پادوا، یکی از مهم‌ترین سفارش‌های خصوصی جاپلی، در سال ۱۸۲۶ آغاز و بین سال‌های ۱۸۳۱ تا ۱۸۴۲ تکمیل شد. در ابتدا مهندسی به نام جوزپه بیساکو به عنوان مدیر استخدام شد، اما در سال ۱۸۲۶ پدروکی به جاپلی روی آورد که بارتولومئو فرانچسکینی اهل ورونا نیز در این امر به او کمک می‌کرد. این کافه، ساختمانی کاربردی در مکانی نامنظم به شکل هارپسیکورد است. در گوشه‌های جنوبی و شمال شرقی، ایوان‌های کوچکی به سبک احیای یونانی قرار دارند. ساختمان طبقه
به سبک احیای یونانی قرار دارند. ساختمان طبقه همکف در ۹ ژوئن ۱۸۳۱ افتتاح شد و اتاق‌های فوقانی در ۱۶ سپتامبر ۱۸۴۲ برای عموم مردم بازگشایی شدند. هر اتاق در طبقات فوقانی که برای کازینو دل نوبیلی در نظر گرفته شده بود، به سبکی متفاوت تزئین شده بود، تا حدی برای پوشاندن بی‌نظمی طرح ذوزنقه‌ای. در بالای راه پله اصلی، اتاق اتروسک قرار داشت که به عنوان رختکن استفاده می‌شد. پس از آن اتاق یونانی، با پلان هشت ضلعی، با نقاشی‌های دیواری آکادمی افلاطون اثر جووانی دِ مین؛ اتاق گنبددار کوچک، با نقاشی‌های دیواری اثر ایپولیتو
گنبددار کوچک، با نقاشی‌های دیواری اثر ایپولیتو کافی با مضامینی بر اساس علاقه رومی‌ها به ویرانه‌ها؛ اسلحه‌خانه؛ اتاق رنسانس، با یک نقاشی دیواری سقف اثر وینچنزو گازوتو (۱۸۰۷–۱۸۸۴) از پیروزی تمدن؛ و اتاق هرکولانئوم با هشت نقاشی دیواری از جشنواره‌های دیانا اثر پیترو پائولتی قرار داشت. این اتاق به سالن رقص بزرگی که به آهنگساز جواکینو روسینی اختصاص داده شده بود، منتهی می‌شد که به سبک امپراتوری تزئین شده و نماد ناپلئونی زنبورهای طلاکاری شده را در خود جای داده بود. سلیقه مورها در رختکن‌ها، با آثار جووانی دِ مین، و
سلیقه مورها در رختکن‌ها، با آثار جووانی دِ مین، و سلیقه مصری در اتاق کوچک، که سقف آن با ستاره پوشیده شده است، به وضوح به ادای احترام به جووانی باتیستا پیرانزی و جووانی بلزونی، کاوشگر و باستان‌شناس پادوآیی، مشهود بود. جاپلی همچنین در طراحی مبلمان، از جمله صندلی‌ها، میزها و چراغ‌ها، و همچنین دستگاه‌های قهوه‌ساز مشارکت داشت. بعدها (۱۸۳۷–۱۸۳۹) یک بخش نمایشی به کافه، «پدروکینو»، به سبک احیای گوتیک، با همکاری فرانچسچینی و کمک‌های تزئینی آنتونیو گرادنیگو (۱۸۰۶–۱۸۴) ساخته شد. این بنا احتمالاً تحت تأثیر سفر جاپلی
ساخته شد. این بنا احتمالاً تحت تأثیر سفر جاپلی به بریتانیا در سال‌های ۱۸۳۶–۱۸۳۷ بوده است، جایی که او یک بنای یادبود برای الکساندر همیلتون، دهمین دوک همیلتون، در لانارکشر، اسکاتلند طراحی کرد. باغ‌های رمانتیک. جاپلی درخواست‌های زیادی برای مشاوره و نظرخواهی در مورد طرح پارک‌ها به سبک انگلیسی در پادوا و بقیه ایتالیا دریافت کرد و در عین حال سفرهای متعددی به خارج از کشور نیز روی این طرح‌ها کار می‌کرد. در سال ۱۸۲۷ او روی ویلا گرا در کونگلیانو در ونتو کار می‌کرد؛ در سال ۱۸۲۹ اولین باغ پادوایی او، برای بارون ترِوِز
سال ۱۸۲۹ اولین باغ پادوایی او، برای بارون ترِوِز در مجتمع بیمارستانی دومنیکو سراتو، هنوز ناتمام بود. از سال ۱۸۳۴ تا ۱۸۳۵ او درگیر کار بزرگی در احیای زمین‌های باتلاقی در کاستلگوئلفو، نزدیک پارما بود. سال‌های بعد. در سال ۱۸۳۵ او در پاریس و از سال ۱۸۳۶ تا ۱۸۳۷ در انگلستان بود. در طول این سال‌ها، او همچنین پارک‌هایی را برای ویلا تورلونیا (که در سال ۱۸۴۰ تکمیل شد) در ویا نومنتانا، رم، متعلق به شاهزاده آلساندرو تورلونیا، طراحی کرد که شامل یک کلیسای کوچک احیای گوتیک بود؛ برای آگوستینو سوپرانزی در تراداته، نزدیک
بود؛ برای آگوستینو سوپرانزی در تراداته، نزدیک وارزه؛ برای خانواده تریسته در واکارینو، نزدیک پادوا؛ و برای کنت‌های هیرشل در پریچنیکو، در فریولی. آخرین کارهای او در پادوا، جدا از مشاوره عمومی برای باغ پاچیروتی، خانه و باغ برای دوستش جاکومو آندره جاکومینی (۱۸۳۹) و بازسازی تئاتر وردی (۱۸۴۶–۱۸۴۷) بود. در سال ۱۸۵۰، پس از کار بر روی تئاتر سن بندتو در ونیز، او طرح بازسازی کلی ساختمان‌های متعلق به اتاق بازرگانی را ریخت.
آنتونیو کورازی (؛ ۱۷۹۲ – ۱۸۷۷) یک معمار ایتالیایی بود که از سال ۱۸۱۹ تا ۱۸۴۷ در لهستان، عمدتاً به سبک نئوکلاسیک، فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. آنتونیو کوراتزی پسر مدیر تئاتر آوالوراتی در لیورنو بود. در سال ۱۸۱۱، پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان پیاریست، به آکادمی هنرهای زیبای طراحی رجیا در فلورانس پیوست، جایی که احتمالاً تا سال ۱۸۱۶ در آنجا تحصیل کرد. در سال ۱۸۱۸، دولت استاشیک کنگره لهستان (تحت کنترل امپراتوری روسیه) از دولت توسکانی درخواست معرفی یک معمار کرد، بنابراین در سال ۱۸۱۹ به ورشو آمد. پس از ۲۷ سال
بنابراین در سال ۱۸۱۹ به ورشو آمد. پس از ۲۷ سال اقامت در لهستان، به فلورانس بازگشت. در سال ۱۸۴۷، به عضویت آکادمی هنرهای زیبای فلورانس منصوب شد، جایی که در میان پروژه‌های دیگر، پارلمان (حدود ۱۸۶۰)، پانتئون دانته (حدود ۱۸۶۵) و تئاترهایی در اسکندریه و کپنهاگ را طراحی کرد. معماری. کار او خیلی سریع با فضای معماری پادشاهی لهستان، به ویژه در ورشو، که در دهه‌های اول قرن نوزدهم هنوز با سنت‌های دوران نئوکلاسیک استانیسلاو زنده بود، سازگار شد. خلاقیت معماری کوراتزی از ۱۸۱۹ تا ۱۸۴۷ در لهستان با دو دوره اصلی تفکر معماری
تا ۱۸۴۷ در لهستان با دو دوره اصلی تفکر معماری در مکتب ورشو همزمان است. ۱۸۱۵ تا ۱۸۳۰ دوره شکل‌گیری نهایی فرم نئوکلاسیک و از ۱۸۳۱ تا ۱۸۵۰ تفسیر این فرم‌ها در دوران رو به رشد رمانتیسیسم را پوشش می‌دهد. بارزترین آثار کوراتزی در دوره اول، به عنوان بخشی از دستور کار سیاست وزیر لوبکی توسط او انجام شد. کوراتزی ۵۰ پروژه در لهستان داشت که ۴۵ مورد از آنها در ورشو بود، از جمله چندین پروژه برنامه‌ریزی شهری از جمله میدان تئاتر و میدان بانک در ورشو. تقریباً تمام اشیاء با طراحی یادبود قبل از سال ۱۸۳۱ ساخته شدند، عمدتاً به
یادبود قبل از سال ۱۸۳۱ ساخته شدند، عمدتاً به درخواست دولت (از جمله آنها، کاخ کمیسیون ساندومیژ در رادوم). کوراتزی نیاز به ایجاد یک سنت معماری برای ورشو را درک کرد. ساختمان‌های آن، به ویژه آنهایی که در خیابان‌های متراکم ساخته شده‌اند، در یک کل واحد ادغام می‌شوند. آنها تنها با ظرافت خط و اعتدال تزئینی، معماری مناسب قرن نوزدهم و مقیاس و تناسب معماری دوره استانیسلاوس متمایز می‌شوند. اوج خلاقیت و معماری نئوکلاسیک او در لهستان، تئاتر بزرگ است. جوایز و افتخارات. در سال ۱۸۲۹، او به مقام شوالیه سنت استانیسلاوس رسید.
ویتوریو ماینو (; – ) یک معمار ایتالیایی متولد گراوره، وال دی سوسا، پیمونت، پادشاهی ساردینیا بود. زندگی‌نامه. او در آکادمی آلبرتینا در تورین معماری خواند. در سال ۱۸۸۴، او به آرژانتین مهاجرت کرد تا در دفتر معمار ایتالیایی فرانچسکو تامبورینی کار کند، که در آن زمان در مجموعه‌ای از کارهای عمومی بزرگ، از جمله گسترش و نوسازی کازا روسادا، مشارکت داشت. آنها تا زمان مرگ تامبورینی در سال ۱۸۹۰ با هم روی تئاتر کولون کار کردند و پس از آن ماینو پروژه را به دست گرفت. پس از پیروزی در مسابقه طراحی ساختمان کنگره ملی در سال
پیروزی در مسابقه طراحی ساختمان کنگره ملی در سال ۱۸۹۵، او خود را کاملاً وقف این دو کار عمومی بزرگ کرد. ماینو همچنین در مسابقه بین‌المللی طراحی کاخ قانونگذاری، ساختمانی در مونته‌ویدئو، اروگوئه، برنده شد. کمی پس از این موفقیت، او در ۱ ژوئن ۱۹۰۴ در شرایط غم‌انگیزی درگذشت. پیشینه و اوایل کار. او در آکادمی آلبرتینا در تورین، پادشاهی ایتالیا، معماری خواند. در سال ۱۸۸۴، او برای کار در استودیوی معمار ایتالیایی فرانچسکو تامبورینی، که در آن زمان در تعدادی از کارهای عمومی بزرگ، از جمله بزرگ‌سازی و نوسازی کازا روسادا،
بزرگ، از جمله بزرگ‌سازی و نوسازی کازا روسادا، مشارکت داشت، به آرژانتین آمد. بوئنوس آیرس: کار بر روی تئاتر کولون و کنگره ملی آرژانتین آنها تا زمان مرگ تامبورینی در سال ۱۸۹۰ با هم روی ساختمان جدید تئاتر کولون کار کردند و پس از آن ماینو مسئولیت این پروژه را بر عهده گرفت. پس از برنده شدن در مسابقه طراحی ساختمان کنگره ملی آرژانتین در سال ۱۸۹۵، او کاملاً مجذوب این دو اثر عمومی بزرگ شد. مونته ویدئو: کار بر روی کاخ قانونگذاری. ماینو در مسابقه بین‌المللی طراحی ساختمان پالاسیو لگیزلاتیوو در مونته ویدئو، اروگوئه
پالاسیو لگیزلاتیوو در مونته ویدئو، اروگوئه برنده شد. مرگ. کمی پس از این موفقیت، در ۱ ژوئن ۱۹۰۴ او به محل اقامت خود بازگشت و همسرش را در رختخواب با یک ایتالیایی به نام خوان (جیووانی) پاسرا یافت. پس از چند دقیقه صدای شلیک گلوله‌ای از خانه به گوش رسید، ویتوریو فریاد زد: «آنها مرا کشتند!». پاسرا به هفده سال زندان محکوم شد و خانم ماینو به عنوان مجازات به ایتالیا تبعید شد.
خانواده() فیلمی درام زندگینامه‌ای ایتالیایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی فرانچسکو کاستابیل و نویسندگی مشترک کاستابیل، ویتوریو مورونی و آندریانو چیارلی است که بر اساس کتاب خاطرات "«همیشه این‌گونه نخواهد بود»" نوشته لوئیجی سلسته در سال ۲۰۱۷ ساخته شده است. این فیلم داستان جی‌جی (فرانچسکو گگی)، یک مبارز جوان راست افراطی از یک خانواده متوسط طبقه کارگر ایتالیایی که به دلیل خشونت خانگی از هم پاشیده است، را دنبال می‌کند. او در سایه پدر جنایتکارش (فرانچسکو دی لوا) زندگی می‌کند و در تلاش است تا برای مادرش، لیسیا
زندگی می‌کند و در تلاش است تا برای مادرش، لیسیا (باربارا رونچی)، آرامش پیدا کند. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در بخش افق‌های هشتاد و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در ۱ سپتامبر ۲۰۲۴ تجربه کرد، جایی که گگی جایزه افق‌های بهترین بازیگر مرد را از آن خود کرد. این فیلم در ۲ اکتبر ۲۰۲۴ توسط مدوسا فیلم در ایتالیا اکران شد و با تحسین منتقدان ایتالیایی، به ویژه برای گروه بازیگری‌اش، روبرو شد. در هفتادمین جشنواره دیوید دی دوناتلو، فرانچسکو دی لوا جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد و این فیلم در
بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد و این فیلم در بخش‌های بهترین بازیگر مرد (گگی) و بهترین بازیگر زن (رونچی) و سایر بخش‌ها نامزد دریافت جایزه شد. این فیلم به عنوان نماینده ایتالیا برای بهترین فیلم بلند بین‌المللی در نود و هشتمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد. داستان. فیلم از زندگی لوئیجی شروع می‌کند؛ نوجوانی که به دلیل نبود پدر در خانه و تجربهٔ خشونت‌های گذشته، حس تعلق و هویت روشنی ندارد. او در جستجو برای پیدا کردن معنا و شناخته شدن، به گروه‌هایی از جوانان افراطی راست‌گرا می‌پیوندد، جایی که خشم و احساس
افراطی راست‌گرا می‌پیوندد، جایی که خشم و احساس قدرت‌طلبی، برایش جاذبه دارد. زندگی آرام نسبی خانواده با غیبت پدر و تلاش مادر برای ایجاد تعادل ادامه دارد، تا اینکه فرانکو—پدر باز می‌گردد. با بازگشت فرانکو، تنش‌ها اوج می‌گیرند؛ گذشتهٔ تلخ و زخم‌های روحی که تا کنون سرکوب شده‌اند دوباره سر باز می‌کنند. حضور پدر، تهدیدی است برای وحدت خانوادگی، امنیت روانی مادر و برادران، و امید لوئیجی به رهایی از سایهٔ گذشته. تولید. فرانچسکو کوستابیله، کارگردان فیلم، الهام خود را برای ساخت این اثر از خاطرات لوئیجی چِلِسته با
را برای ساخت این اثر از خاطرات لوئیجی چِلِسته با عنوان «همیشه این‌گونه نخواهد بود» گرفت—روایتی شخصی که به‌نظر می‌رسد با لایه‌هایی از خشونت پنهان، سلطهٔ خانوادگی، و گسست‌های عاطفی درون ساختار سنتی خانواده درگیر است. او نام فیلم را به‌طور عمدی از واژهٔ لاتین "familia" برگرفت؛ واژه‌ای که در ظاهر، نماد عشق، پیوند و دربرگیری است، اما در ریشهٔ لاتین خود، به قرارداد سلطهٔ "pater familias" اشاره دارد—پدر خانواده‌ای که نه‌تنها بر خدمتکاران، بلکه بر همسر و فرزندان خود نیز سلطهٔ قانونی و اجتماعی داشت. کوستابیله در
خود نیز سلطهٔ قانونی و اجتماعی داشت. کوستابیله در مصاحبه‌ای گفته بود: «من از پسوند لاتین واژهٔ "familia" شگفت‌زده شدم؛ واژه‌ای که باید نماد عشق و دربرگیری باشد، اما در لاتین یادآور قرارداد سلطهٔ پدر خانواده بر زیردستانش است، از جمله همسر و فرزندان.» این نگاه، نشان‌دهندهٔ رویکرد انتقادی فیلم به ساختارهای سنتی قدرت درون خانواده است—جایی که عشق و مراقبت، گاه در سایهٔ سلطه و سکوت فرومی‌روند. فیلم کوستابیله، با چنین انتخابی در عنوان، نه‌تنها به مضمون خود عمق تاریخی و فلسفی می‌بخشد، بلکه مخاطب را به بازاندیشی
و فلسفی می‌بخشد، بلکه مخاطب را به بازاندیشی دربارهٔ معنای خانواده و مرزهای آن دعوت می‌کند. عکاسی اصلی در بهار ۲۰۲۴ در رم، به ویژه در مونته ساکرو و توفلو، انجام شد. انتشار. تریلر در اوت ۲۰۲۴ منتشر شد. این فیلم در ۸۱مین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در ۱ سپتامبر ۲۰۲۴ به عنوان بخشی از مسابقه "افق‌ها" به نمایش درآمد. لوئیجی سلسته، که فیلم بر اساس او ساخته شده است، در مراسم افتتاحیه حضور داشت. این فیلم در تاریخ ۲ اکتبر ۲۰۲۴ در سینماهای ایتالیا اکران شد. پذیرش. فدریکو پونتیگیا به فیلم سه ستاره از پنج ستاره داد و
پونتیگیا به فیلم سه ستاره از پنج ستاره داد و آن را «یک فیلم مهیج خانوادگی محکم، فیلمبرداری، بازیگری و موسیقی متن خوب، که بیشتر از اینکه مورد تحسین قرار گیرد، بدنامی است» نامید. دامیانو پاناتونی نیز به فیلم سه ستاره از پنج ستاره داد و بازی‌های بازیگران، به‌ویژه فرانچسکو گگی، و کارگردانی کاستابیل را ستود. نقد ویلیام استاتور دربارهٔ فیلم "خانواده" ساختهٔ فرانچسکو کوستابیله، تصویری چندلایه از اثر ارائه می‌دهد. او با اعطای چهار ستاره از پنج، فیلم را «درامی خیره‌کننده» توصیف می‌کند که هرچند گاه پراکنده و آشفته
توصیف می‌کند که هرچند گاه پراکنده و آشفته به‌نظر می‌رسد، اما در مجموع نگاهی سنگین، ظریف و تسخیرکننده به خشونت خانگی دارد. این ارزیابی، هم‌راستا با نیت کارگردان در انتخاب عنوان لاتین "familia"، نشان‌دهندهٔ تلاش فیلم برای کاوش در تضاد میان ظاهر گرم و حمایتی خانواده و واقعیت پنهان سلطه، ترس و آسیب درون آن است. فیلم نه‌تنها از منظر روایی، بلکه از نظر روان‌شناختی و اجتماعی، مخاطب را به تأمل دربارهٔ ساختارهای قدرت در محیط خانوادگی و پیامدهای آن بر کودکان و زنان وامی‌دارد. پیرا دتاسیس از "مجله اِل ایتالیا" فیلم
وامی‌دارد. پیرا دتاسیس از "مجله اِل ایتالیا" فیلم را «زیبا، ضربه‌ای به معده، اما مهم‌تر از همه به قلب» نامید و بازی‌های بازیگری کل بازیگران را ستود.
میرون موسلیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش-بوسنی و هرزگوین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال رید اشاره کرد.
کیس فن ووندرن (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال فاینورد، باشگاه فوتبال ناک بردا، و باشگاه فوتبال ان‌ئی‌سی نیمیخن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال هلند بازی کرده است.
به درون هزارتو () یک فیلم هیجان‌انگیز ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۹ به کارگردانی و نویسندگی دوناتو کریسی است. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام نوشته کاریسی در سال ۲۰۱۷ ساخته شده است. تونی سرویلو، والنتینا بل، وینیسیو مارچیونی و داستین هافمن در این فیلم ایفای نقش می‌کنند. این فیلم در اکتبر ۲۰۱۹ در ایتالیا و ایالات متحده اکران شد. طرح. این روایت، که با کشف سامانتا آندرتی پس از پانزده سال ناپدیدی آغاز می‌شود، در فضایی تاریک و روان‌شناختی پیش می‌رود. سامانتا، در نوجوانی ربوده شده و سال‌ها در یک هزارتوی زیرزمینی
نوجوانی ربوده شده و سال‌ها در یک هزارتوی زیرزمینی مخفی و منزوی زندانی بوده است—محیطی که نه‌تنها جسم او را در بند نگه داشته، بلکه ذهنش را نیز در لایه‌هایی از ترس، فراموشی و گسست فرو برده است. پس از یافتن او، سامانتا در حالی‌که دچار سردرگمی و حافظه‌ای تکه‌تکه است، تحت مراقبت دکتر گرین قرار می‌گیرد—روان‌شناسی متخصص در تحلیل شخصیت و درمان تروما. دکتر گرین با بهره‌گیری از روش‌هایی غیرمتعارف، تلاش می‌کند دیوارهای ذهنی سامانتا را بشکند و خاطرات مدفون او را بازیابی کند. جلسات درمانی، شدید و گاه مرزگذار میان واقعیت