payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با تحلیل داستان قربانی کردن اسماعیل توسط ابراهیم، مفهوم «تعلیق غایت‌شناختی امر اخلاقی» را مطرح می‌کند. از منظر اخلاق جهان‌شمول (که کی‌یرکگور آن را با امر کلی هگلی یکسان می‌داند)، فرمان خداوند به ابراهیم یک جنایت و امری غیرقابل دفاع است. ابراهیم نمی‌تواند عمل خود را در قالب هیچ قانون کلی توجیه کند و به همین دلیل، یک «قهرمان تراژیک» (مانند آگاممنون که دخترش را برای خیر بزرگ‌تر ملت قربانی می‌کند) نیست. عمل ابراهیم در چارچوب امر کلی قابل فهم و «میانجیگری» نیست. او با جهشی ایمانی، وظیفهٔ مطلق خود در برابر امر
او با جهشی ایمانی، وظیفهٔ مطلق خود در برابر امر مطلق (خدا) را بر وظیفهٔ کلی خود در برابر امر اخلاقی مقدم می‌شمارد و امر اخلاقی را به تعلیق درمی‌آورد. این لحظهٔ پارادوکسیکال، حوزه‌ای (قلمرو دینی) را آشکار می‌کند که فراتر از عقلانیت فلسفی قرار دارد و فلسفه قادر به تبیین آن نیست. این امر، ادعای فلسفه برای ارائهٔ یک نظام جامع برای زندگی انسانی را از اساس باطل می‌کند. امانوئل لویناس با طرح «اخلاق به مثابه فلسفه اولی»، کل تاریخ فلسفهٔ غرب را به‌عنوان یک هستی‌شناسی سلطه‌گر نقد می‌کند که همواره در تلاش برای تقلیل
سلطه‌گر نقد می‌کند که همواره در تلاش برای تقلیل «دیگری» به ابژه‌ای برای شناخت و تملک «خود» بوده است. از نظر لویناس، نقطهٔ آغاز تفکر، نه پرسش از «وجود» و نه «کوگیتو»ی دکارتی، بلکه مواجههٔ انضمامی و پیشانظری با «چهره» دیگری است. چهرهٔ دیگری، عریان و بی‌دفاع، حامل یک فرمان اخلاقی مطلق است: «قتل مکن». این فرمان، پیش از هرگونه استدلال فلسفی، «من» را به مسئولیتی نامتقارن و نامتناهی در قبال دیگری فرامی‌خواند. این رابطهٔ اخلاقی، یک بده‌بستان متقابل نیست، بلکه ایثاری بی‌قید و شرط است که بر هرگونه پرسش هستی‌شناسانه
بی‌قید و شرط است که بر هرگونه پرسش هستی‌شناسانه تقدم دارد. بدین ترتیب، لویناس جایگاه فلسفه را از یک فعالیت نظری خودبنیاد به یک پاسخ‌گویی ثانویه و مسئولانه به یک امر واقعِ اخلاقی تقلیل می‌دهد. به چالش کشیدن مفهوم سنتی حقیقت. برخی رویکردهای ضد فلسفی، با استفاده از دستاوردهای حوزه‌های دیگر (مانند ریاضیات)، مفهوم کلاسیک حقیقت به‌مثابه امری ثابت، عینی و قابل کشف در یک نظام کامل را از بین می‌برند و آن را به امری وابسته به یک رخداد پیش‌بینی‌ناپذیر و یک تصمیم سوبژکتیو تبدیل می‌کنند. ریاضیات به مثابه هستی‌شناسی:
تبدیل می‌کنند. ریاضیات به مثابه هستی‌شناسی: آلن بدیو و رخداد. آلن بدیو، فیلسوف فرانسوی، با یک حرکت رادیکال اعلام می‌کند که «ریاضیات، هستی‌شناسی است» و وظیفهٔ تاریخی فلسفه (یعنی علمِ بودن به‌مثابه بودن) را به نظریه مجموعه‌ها واگذار می‌کند. از نظر او، فلسفه خود حقیقت تولید نمی‌کند، بلکه تنها دربارهٔ حقایقی تأمل می‌کند که در چهار حوزهٔ مستقل دیگر (علم، هنر، سیاست و عشق) رخ می‌دهند. نقطهٔ عزیمت بدیو، یکی از مسائل بنیادین ریاضیات، یعنی فرضیه پیوستار (CH) است. این فرضیه که می‌پرسد آیا مجموعه‌ای با اندازه‌ای بین
فرضیه که می‌پرسد آیا مجموعه‌ای با اندازه‌ای بین اندازهٔ اعداد طبیعی (formula_1) و اعداد حقیقی (formula_2) وجود دارد یا نه، توسط کورت گودل و پل کوهن نشان داده شد که از اصول استاندارد نظریهٔ مجموعه‌ها (ZFC) مستقل است؛ یعنی نه می‌توان آن را اثبات و نه رد کرد. بدیو این «تصمیم‌ناپذیری» را به یک الگوی هستی‌شناختی تبدیل می‌کند. هر «وضعیت» (که توسط دانش موجود آن وضعیت تعریف می‌شود) دارای شکاف‌ها و نقاطی است که از درون آن وضعیت تصمیم‌ناپذیرند. «رخداد» (Event) دقیقاً در چنین شکافی رخ می‌دهد. رخداد یک گسست رادیکال با
در چنین شکافی رخ می‌دهد. رخداد یک گسست رادیکال با نظم موجود است که از منظر دانش پیشین، غیرقابل درک و حتی غیرموجود به نظر می‌رسد (مانند انقلاب فرانسه برای نظام سلطنتی). حقیقت، دیگر امری قابل کشف نیست، بلکه فرایندی است که توسط یک «سوژه» و از طریق «وفاداری» به یک رخداد، ساخته می‌شود. این رویکرد، فلسفه را از جایگاه کاشف یا داور حقیقت به جایگاه یک همراه و مبارز در فرایند تولید حقیقت تنزل می‌دهد. جایگزینی فلسفه با دیگر حوزه‌های معرفت. یکی از صریح‌ترین مواضع ضد فلسفی، تلاش برای جایگزین کردن کامل فلسفه با
ضد فلسفی، تلاش برای جایگزین کردن کامل فلسفه با روش‌شناسی علوم تجربی است. این دیدگاه، فلسفه را فعالیتی منسوخ، بی‌معنا یا در بهترین حالت، تابع علم می‌داند. دانش‌گرایی و نفی فلسفه به نام علم. دانش‌گرایی یا علم‌زدگی (Scientism)، این موضع فلسفی است که روش‌های علوم طبیعی را تنها راه معتبر برای کسب معرفت در هر حوزه‌ای می‌داند. این دیدگاه که ریشه در تجربه‌گرایی و پوزیتیویسم منطقی دارد، ارزش معرفتی حوزه‌هایی مانند فلسفه، اخلاق، هنر و دین را نفی کرده یا آن‌ها را به شاخه‌هایی از علوم طبیعی (مانند عصب‌شناسی یا
را به شاخه‌هایی از علوم طبیعی (مانند عصب‌شناسی یا روان‌شناسی فرگشتی) تقلیل می‌دهد. با این حال، این موضع با نقدهای فلسفی بنیادینی روبه‌روست که نشان می‌دهد دانش‌گرایی خود یک فلسفهٔ خام و خودمتناقض است: در نهایت، دانش‌گرایی در تلاش برای حذف فلسفه، ناخواسته به یک «فلسفهٔ بد» تبدیل می‌شود که از بررسی پیش‌فرض‌های خود غافل مانده است. پیشنهاد فعالیت‌های جایگزین. در حالی‌که ضد فلسفه معمولاً فلسفه سنتی را با فعالیت‌های جایگزین که مدعی ظرفیت بیش‌تری برای درک هستی‌اند جایگزین می‌کند، این فعالیت‌ها در آثار متفکران
جایگزین می‌کند، این فعالیت‌ها در آثار متفکران کلیدی به‌صورت متمایزی نمود می‌یابند. این جایگزینی نه تنها نقدی بر روش‌های فلسفی است، بلکه تلاشی برای ارائه‌ی راه‌هایی عملی‌تر و ملموس‌تر برای مواجهه با پرسش‌های بنیادین زندگی است. ویژگی بارز رویکرد فردریش نیچه در پیشنهاد سیاست، تبارشناسی، تفسیر هنری و زندگی دیونیزوسی به‌عنوان جایگزین‌های فلسفه‌ی انتزاعی است. نیچه در آثاری مانند «چنین گفت زرتشت» و «تبارشناسی اخلاق»، فلسفه را به‌عنوان مانعی برای آزادسازی نیروی حیاتی زندگی نقد کرد و پیشنهاد داد که سیاست به‌عنوان
زندگی نقد کرد و پیشنهاد داد که سیاست به‌عنوان اراده به قدرت، تبارشناسی به‌عنوان کاوش در ریشه‌های تاریخی ارزش‌ها، و هنر به‌عنوان بیان دیونیزوسی، راه‌های بهتری برای فهم و زیستن در جهان ارائه می‌دهند. او معتقد بود که این فعالیت‌ها، برخلاف فلسفه متافیزیکی، به فرد امکان می‌دهند تا خلاقیت و اصالت وجودی خود را بازیابد. در آثار متأخر خود، به‌ویژه «پژوهش‌های فلسفی»، کاربرد زبان روزمره، بازی‌های زبانی و وضوح در کاربردهای زبانی را به‌عنوان جایگزین نظریه‌های کلی فلسفی پیشنهاد کرد. او استدلال کرد که فلسفه باید به‌جای
پیشنهاد کرد. او استدلال کرد که فلسفه باید به‌جای ساختن نظام‌های انتزاعی، به تحلیل و شفاف‌سازی کاربردهای زبانی در زندگی روزمره بپردازد. از نظر ویتگنشتاین، این رویکرد نه تنها مسائل فلسفی را حل می‌کند، بلکه آن‌ها را به‌عنوان سوءتفاهم‌هایی بی‌معنا کنار می‌گذارد، و از این‌رو، به نوعی زیبایی‌شناسی زبانی و عملی منتهی می‌شود.توجه به روان‌کاوی و علم در آثار ژاک لاکان برجسته است، که فرمالیسم ریاضی و تحلیل روان‌کاوی را به‌مثابه «علم حقیقی ذهن» در برابر روان‌شناسی فلسفی و فلسفه ذهن سنتی قرار داد. لاکان با استفاده از
و فلسفه ذهن سنتی قرار داد. لاکان با استفاده از مفاهیم ساختی مانند ساحت‌های «خیالی»، «نمادین» و «واقعی»، سوژه را در بستر زبان و ناخودآگاه بازتعریف کرد و استدلال کرد که روان‌کاوی، با ابزارهای علمی و زبان‌شناختی، درک دقیق‌تری از سوژه انسانی ارائه می‌دهد. این جایگزینی، فلسفه سنتی را به حاشیه می‌راند و علم روان‌کاوی را به‌عنوان روشی برای کاوش در پیچیدگی‌های ذهن انسانی برجسته می‌کند.در خوانش آلن بدیو، این فعالیت‌های جایگزین—سیاست نیچه، زبان ویتگنشتاین، و علم لاکان—قلمروهای متمایزی را در ضد فلسفه نمایندگی
لاکان—قلمروهای متمایزی را در ضد فلسفه نمایندگی می‌کنند. بدیو استدلال می‌کند که این فعالیت‌ها، با تمرکز بر عمل و تجربه، از محدودیت‌های نظریه‌پردازی متافیزیکی فراتر می‌روند و راه‌های جدیدی برای مواجهه با حقیقت و هستی می‌گشایند. او ضد فلسفه را نه به‌عنوان تخریب فلسفه، بلکه به‌عنوان نیرویی می‌بیند که فلسفه را به سوی نوآوری و بازاندیشی سوق می‌دهد.از این منظر، پیشنهاد فعالیت‌های جایگزین در ضد فلسفه، تلاشی برای رهایی از چارچوب‌های خشک متافیزیکی و بازگشت به زمینه‌های ملموس زندگی است. این فعالیت‌ها، از سیاست و هنر
ملموس زندگی است. این فعالیت‌ها، از سیاست و هنر گرفته تا علم و زبان، به‌عنوان ابزارهایی برای فهم و تجربه‌ی هستی، جایگزین نظام‌های فلسفی سنتی می‌شوند.ریشه‌های این رویکرد در واکنش به بحران‌های مدرنیت، به‌ویژه فروپاشی نظام‌های متافیزیکی کلاسیک و ظهور عقلانیت ابزاری، نهفته است. ضد فلسفه با پیشنهاد فعالیت‌های جایگزین، به دنبال بازسازی رابطه‌ی انسان با جهان از طریق عمل و خلاقیت است. نقدها و مناقشات. خودتناقضی. یکی از جدی‌ترین نقدها علیه ضد فلسفه، «خود-پارادوکسیکال» بودن آن است. ضد فلسفه، در مقام نفی فلسفه، ناگزیر
بودن آن است. ضد فلسفه، در مقام نفی فلسفه، ناگزیر خود دست به فلسفه‌ورزی می‌زند. برای نمونه، جمله مشهور نیچه: «هیچ حقیقتی وجود ندارد، تنها تفسیرها هستند»، خود یک گزاره‌ی فلسفی درباره حقیقت است که نیاز به دفاع و بنیان‌گذاری دارد. به‌همین دلیل، برخی آن را نوعی «فلسفه‌ی خود-ویرانگر» می‌دانند. بی‌اعتنایی به میراث فلسفه. ضد فلسفه گاه با طرد یک‌باره فلسفه کلاسیک، بسیاری از دستاوردهای معرفتی و اخلاقی آن را نادیده می‌گیرد. اخلاق کانت، متافیزیک ارسطو، یا حتی دیالکتیک هگل، اگرچه قابل نقدند، اما حذف کامل آن‌ها می‌تواند
اگرچه قابل نقدند، اما حذف کامل آن‌ها می‌تواند به نیهیلیسم یا نسبی‌گرایی منتهی شود. به‌ویژه در رویکرد نیچه، برخی منتقدان (مانند هابرماس) خطر «رمانتیسم ارتجاعی» را گوشزد کرده‌اند. سکوت در برابر پرسش‌های بنیادین. در حالی که فلسفه سنتی سؤالاتی نظیر «هستی چیست؟»، «خیر چیست؟»، و «سوژه کیست؟» را بررسی می‌کند، ضد فلسفه اغلب این سؤالات را «اشتباه طرح‌شده» می‌نامد و از آن‌ها روی‌گردان است. این موضع گرچه رادیکال به‌نظر می‌رسد، اما می‌تواند نوعی سکوت فلسفی را تحمیل کند. فقدان انسجام و تعریف روشن. همان‌طور که بوریس
کند. فقدان انسجام و تعریف روشن. همان‌طور که بوریس گروئس در Introduction to Antiphilosophy می‌نویسد، ضد فلسفه نه یک سنت مکتوب، نه یک روش‌شناسی منسجم، و نه حتی موضوعاتی مشخص دارد. این فقدان انسجام موجب می‌شود برخی متفکران آن را نه‌یک جریان فکری، بلکه «واکنشی فردی» به بحران‌های فلسفی بدانند. ضد فلسفه در برابر فلسفه. ضد فلسفه، در نسبت با فلسفه‌ی سنتی یا کلاسیک، نه‌فقط به‌مثابه اعتراضی به برخی مفروضات، بلکه به‌منزله‌ی گسستی ساختاری از پروژه‌ی فلسفی عمل می‌کند. درحالی‌که فلسفه‌ی کلاسیک، به‌ویژه از دوران افلاطون
فلسفه‌ی کلاسیک، به‌ویژه از دوران افلاطون تا کانت و هگل، در پی بنیان‌گذاری معرفت یقینی، نظم مفهومی و سوژه‌ی عقلانی بود، ضد فلسفه این پروژه را مورد تردید قرار می‌دهد و برخی بنیان‌های آن را بازنویسی یا واژگون می‌کند. در اینجا، می‌توان برخی از تقابل‌های بنیادی میان فلسفه‌ی کلاسیک و ضد فلسفه را در قالبی تطبیقی خلاصه کرد: فلسفه‌ی کلاسیک، از افلاطون تا کانت و هگل، به جهان به‌مثابه نظمی عقلانی می‌نگرد که باید آن را بازشناخت و مفصل‌بندی کرد. در مقابل، ضد فلسفه اغلب جهان را درهم‌ریخته، گسسته و مملو از تمایزها و
جهان را درهم‌ریخته، گسسته و مملو از تمایزها و شکست‌ها می‌بیند—و در نتیجه، هرگونه ادعای جامع و کلی را نه فقط نابسنده، بلکه خطرناک تلقی می‌کند. برای مثال، نیچه حقیقت را محصول روابط قدرت می‌داند؛ ویتگنشتاین مسائل فلسفی را نتیجه‌ی سوءفهم زبانی می‌داند؛ و لاکان ساختار ذهن را نه شفاف و عقلانی، بلکه نااستوار و نمادین معرفی می‌کند. این متفکران، به‌جای ادامه‌ی پروژه‌ی فلسفه، آن را درون خود تحلیل می‌برند—و همین‌جا است که ضد فلسفه در مرز فلسفه باقی می‌ماند: نه بیرون، نه درون، بلکه در وضعیت تعلیقی و پرسش‌انگیز.
جودیت اف. کرول () استاد ممتاز روان‌شناسی زبان در دانشگاه کالیفرنیا، ارواین است. او در روان‌شناسی زبان تخصص و روی فراگیری زبان دوم و پردازش زبان دوزبانه‌ها تمرکز دارد.
دندان‌پزشک فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی برایان یوزنا است. در این فیلم بازیگرانی همچون کوربین برنسن، لیندا هافمن، کن فوری، مالی هاگن، ارل بوئن، مارک رافلو و لیسا سیمز ایفای نقش کرده‌اند.
یک ماهی در وان حمام فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی جوآن میکلین سیلور است. در این فیلم بازیگرانی همچون جری استیلر، ان میرا، مارک رافلو، جین آدامز، پال بندیکت، دوریس رابرتس، لوئیس زوریچ، فلیس نیومن، وال آوری، باب دیشی، پیتر مک‌رابی و الیزابت فرانتس ایفای نقش کرده‌اند.
گونسالو آگرلوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در پست مهاجم برای تیم سنت جورج سیتی در لیگ برتر ملی استرالیا در نیو ساوت ولز بازی می‌کند. دوران حرفه‌ای. او اولین بازی خود در تاسا دا لیگا را برای بلننسش در ۳ اوت ۲۰۱۹ در بازی مقابل سانتا کلارا انجام داد.
روز وحدت که به آن روز وحدت ملی نیز می‌گویند () و همچنین روز وحدت مردم، یک تعطیلی ملی در روسیه است که در برگزار می‌شود. این روز، یادبود قیام مردمی است که به اشغال مسکو توسط لهستان در نوامبر ۱۶۱۲ پایان داد، و به‌طور کلی، پایان دوران آشوب و نقطه عطف مداخله لهستان در روسیه است. نام این روز به این ایده اشاره دارد که همه طبقات جامعه روسیه برای حفظ استقلال روسیه متحد شدند، زمانی که نه تزار و نه پاتریارک برای هدایت آنها وجود نداشت. در سال ۱۶۱۳، تزار میخائیل رومانوف تعطیلاتی را به نام "روز آزادی مسکو از مهاجمان
تعطیلاتی را به نام "روز آزادی مسکو از مهاجمان لهستانی" تأسیس کرد. این روز تا سال ۱۹۱۷ در امپراتوری روسیه جشن گرفته می‌شد، تا اینکه با روز انقلاب اکتبر، یادبود انقلاب روسیه، جایگزین شد. روز وحدت در سال ۲۰۰۵ توسط فدراسیون روسیه دوباره برقرار شد، از آن زمان به بعد، وقایع سال ۱۶۱۲ به جای وقایع سال ۱۹۱۷، هر ساله در ۴ نوامبر جشن گرفته می‌شود. این روز همچنین روز جشن نماد ارتدکس روسی بانوی ما از کازان است. تاریخچه. یکی از مبتکران تأسیس این تعطیلات ولادیسلاو سورکوف بود: در ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۴، پاتریارک الکسی دوم مسکو
بود: در ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۴، پاتریارک الکسی دوم مسکو علناً از ابتکار دوما برای تعیین ۴ نوامبر به عنوان روز وحدت حمایت کرد و اظهار داشت: «این روز به ما یادآوری می‌کند که چگونه در سال ۱۶۱۲ روس‌ها از ادیان و ملیت‌های مختلف بر تفرقه غلبه کردند، بر دشمنی سرسخت غلبه کردند و کشور را به سوی صلح مدنی پایدار هدایت کردند.» در ۴ اکتبر، این ابتکار عمل توسط معاون اول رئیس فراکسیون روسیه متحد، ، علناً حمایت شد. بوگومولوف در مصاحبه‌ای با ریانووستی اظهار داشت که «در سال ۱۶۱۲، روسیه از اشغالگران لهستانی آزاد شد و «دوران
۱۶۱۲، روسیه از اشغالگران لهستانی آزاد شد و «دوران ناآرامی» به پایان رسید.» در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۴، در میدان تئاترالنایا در ساراتوف، به ابتکار اتاق عمومی منطقه و پارلمان جوانان منطقه، تجمعی ۸۰۰۰ نفری از جوانان و نمایندگان سازمان‌های عمومی در حمایت از روند اصلاحات انجام شده توسط ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور فدراسیون روسیه، برگزار شد. سخنرانان از ابتکار نامگذاری جشن ۴ نوامبر به عنوان روز وحدت ملی که در پیام شرکت‌کنندگان در تجمع به رئیس‌جمهور پوتین نیز گنجانده شده بود، حمایت کردند. در ۲۳ نوامبر ۲۰۰۴، لایحه‌ای برای
حمایت کردند. در ۲۳ نوامبر ۲۰۰۴، لایحه‌ای برای بررسی اصلاحات به دومای دولتی ارائه شد: لغو جشن ۷ نوامبر - سالگرد انقلاب سوسیالیستی اکتبر کبیر و ۱۲ دسامبر - روز قانون اساسی، افزایش تعطیلات سال نو از ۲ به ۵ روز، و همچنین معرفی یک تعطیلات جدید در ۴ نوامبر. نویسندگان این لایحه ، (روسیه متحد) و ولادیمیر ژیرینوفسکی (حزب لیبرال دموکرات روسیه) هستند. دوما این لایحه را در اولین قرائت تصویب کرد. کمونیست‌ها با آن مخالفت کردند. در ۲۷ دسامبر ۲۰۰۴، این پیش‌نویس در سومین جلسه رأی‌گیری تصویب و به قانون تبدیل شد. ۳۲۷ نماینده
رأی‌گیری تصویب و به قانون تبدیل شد. ۳۲۷ نماینده به آن رأی مثبت، ۱۰۴ نماینده (که همگی کمونیست بودند) رأی منفی و دو نماینده رأی ممتنع دادند. پذیرش. طبق یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۷، تنها ۲۳ درصد از روس‌ها نام این تعطیلات را می‌دانند، که نسبت به ۸ درصد در سال ۲۰۰۵ افزایش یافته است. ۲۲ درصد این تعطیلات را روز توافق و آشتی، نام تعطیلات ۷ نوامبر در دهه ۱۹۹۰، می‌دانستند. تنها ۴ درصد می‌دانستند که این تعطیلات یادبود آزادسازی مسکو از مهاجمان لهستانی-لیتوانیایی است و در سال ۲۰۰۵، این تعداد تنها ۵ درصد بود.
جیمی دِمیتریو (؛ ، زادهٔ ۱ نوامبر ۱۹۸۷) کمدین، بازیگر و نویسنده انگلیسی است. او بیشتر به خاطر نقش باس رودنت در مجموعه "فلیبگ" و همچنین خلق، نویسندگی مشترک و بازی در مجموعه "Stath Lets Flats" شناخته می‌شود. برای این مجموعه، دمتریو در جوایز بفتای ۲۰۲۰ موفق به کسب جوایز بهترین بازیگر مرد در کمدی، بهترین نویسنده کمدی و بهترین فیلمنامه‌نویسی کمدی شده است. زندگی‌نامه. دمتریو در منطقه فریرن بارنت در لندن به دنیا آمد. پدرش یونانی-قبرسی و مادرش انگلیسی است. خواهر بزرگتر او، ناتاشا دمتریو، نیز کمدین و بازیگر است که
او، ناتاشا دمتریو، نیز کمدین و بازیگر است که اغلب با هم همکاری دارند. او در مدرسه کامپتون در نورث فینچلی تحصیل کرد و به تئاتر چیکن‌شِد در ساوت‌گیت پیوست، سپس در دانشگاه بریستول ادامه تحصیل داد.
لازار ساوویچ (زادهٔ ۱۲ ژانویه ۲۰۰۸ در پودگوریتسا، مونته‌نگرو) بازیکن فوتبال اهل مونته‌نگرو و هافبک باشگاه بودوچنوست پودگوریتسا و کاپیتان تیم ملی نوجوانان مونته‌نگرو است. دوران حرفه‌ای. لازار فوتبال را از پنج سالگی در آکادمی باشگاه بودوچنوست پودگوریتسا در شهر پودگوریتسا آغاز کرد. در ۹ فوریه ۲۰۲۳، در سن ۱۵ سالگی، اولین قرارداد حرفه‌ای خود را به مدت سه سال با این باشگاه امضا کرد. تحت هدایت مربی ملادن میلینکوویچ، به طور فعال به تمرینات تیم اصلی دعوت شد. او در ۱۰ مارس ۲۰۲۴ در بازی مقابل تیم آرسنال تیوات برای
۱۰ مارس ۲۰۲۴ در بازی مقابل تیم آرسنال تیوات برای اولین بار به میدان رفت و در دقیقه ۷۶ جایگزین میلاد ووکوتیچ شد. در بازی مرحله اول مقدماتی لیگ کنفرانس اروپا مقابل تیم باشگاه فوتبال مالیشوا به عنوان بازیکن جانشین در دقیقه ۶۶ وارد زمین شد. نخستین گل خود را در ۲۱ اوت ۲۰۲۴ در مقابل تیم بوکل به ثمر رساند. لازار برای تیم‌های ملی نوجوانان مونته‌نگرو زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال بازی می‌کند و کاپیتان تیم زیر ۱۷ سال است.
آنجانا واسان (؛ زادهٔ ۳۱ ژانویه ۱۹۸۷) بازیگر هندی‌تبار مقیم بریتانیا است. او برای فعالیت‌های نمایشی‌اش موفق به کسب جایزه لارنس الیویه شده است. در تلویزیون، او در مجموعه کمدی کانال ۴ با عنوان "ما لیدی پارتس هستیم" (۲۰۲۱–۲۰۲۴) بازی کرده که برای آن نامزد جایزه تلویزیونی بفتا شده است. از آثار سینمایی او می‌توان به فیلم "نامه‌های کوچک شیطنت‌آمیز" (۲۰۲۳) اشاره کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. واسون در مادراس (که اکنون به نام چنای شناخته می‌شود)، هند، در یک خانواده هندو تامیلی متولد شد و زمانی که چهار سال داشت به
هندو تامیلی متولد شد و زمانی که چهار سال داشت به سنگاپور مهاجرت کرد. او تحصیلات خود را در رشته تئاتر در دانشگاه ملی سنگاپور آغاز کرد و سپس به بریتانیا نقل مکان کرد، جایی که در سال ۲۰۱۲ مدرک کارشناسی ارشد بازیگری خود را از کالج موسیقی و درام رویال ولش دریافت کرد.
رزالیند سیسیلیا کاوالیرو (؛ زادهٔ ۲۷ نوامبر ۱۹۶۷) بازیگر اهل بریتانیا است. او در مجموعه‌های تلویزیونی متعددی ایفای نقش کرده است. فیلم‌شناسی. گزیدهٔ فیلم‌شناسی
جیمز نورث‌کوت (؛ زادهٔ جیمز واکر، ۱۰ اکتبر ۱۹۸۷) بازیگر و تهیه‌کنندهٔ انگلیسی است که در فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی همچون "بلندی‌های بادگیر" (۲۰۱۱)، "آنا کارنینا" (۲۰۱۲)، "نیمفومانیاک" (۲۰۱۳)، "بازی تقلید" (۲۰۱۴) و "آخرین پادشاهی" (۲۰۱۷–۲۰۲۲) ایفای نقش کرده است. اوایل زندگی. جیمز نورث‌کوت در لندن به دنیا آمده است، در منطقه وست کانتری لندن بزرگ شد و در کالج کینگز، تونتون تحصیل کرد. او در دانشگاه کمبریج و در کالج کویینز رشته ادبیات انگلیسی را خواند و به دنبال علاقه‌اش به هنرهای نمایشی رفت. او نتیجه‌خیزِ
علاقه‌اش به هنرهای نمایشی رفت. او نتیجه‌خیزِ هنرمندانی چون ماری واکر لاست و نیز نتیجه‌خیزِ دوبارهٔ رونالد واکر، اریک واکر و هنرمند هیلدا انتا واکر است. به عنوان عضو تئاتر ملی جوانان، نورث‌کوت در سال ۲۰۱۰ نقش آشپز مشهور الکسیس سویر را در نمایش "Relish" بازی کرد؛ نمایشی نوشتهٔ جیمز گراهام که دربارهٔ زندگی سویر است و به کارگردانی پل روزبی اجرا شد. در دانشگاه، او با گروه کمبریج فوت‌لایتز همکاری داشت و در پانتومیم سال ۲۰۰۹ با عنوان «علی‌بابا و چهل دزد» نقش نالو را که شخصیتی منفی بود بازی کرد. همچنین در گروه
را که شخصیتی منفی بود بازی کرد. همچنین در گروه مارلو در نمایشی از "رومئو و ژولیت" نقش مرکوتیو را ایفا کرد. در جشنواره ادینبرو فرینج نقش قورباغه را در نمایش "باد در درختان بید" بازی کرد و موفق به دریافت جایزه Commendation - Emerging Artists از بنیاد ان‌اس‌دی‌اف ایدینبرا شد.
کوچگوری () یک شهرک در بخش چرمنیانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
کراسنی اوستروف () یک شهرک در بخش چرمنیانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
کراسنی ویسه‌لوک () یک شهرک در بخش چرمنیانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
نوورچیه () یک شهرک در بخش چرمنیانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
اوگیبنویه () یک شهرک در بخش چرمنیانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
اوکونی () یک شهرک در بخش چرمنیانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
اولشانکا () یک شهرک در بخش چرمنیانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
روسکایا خالان () یک شهرک در بخش چرمنیانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
زاخاروو () یک شهرک در بخش چرمنیانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
وولوکونوفکا () یک شهرک در بخش چرمنیانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
سیه‌نا نیکول کلی (؛ زادهٔ ۱۹۹۶) بازیگر اهل بریتانیا است. او به خاطر ایفای نقش در مجموعه درام کانال ۴ به نام "مواد بزرگسالان" (۲۰۲۰) نامزد جایزه تلویزیونی بفتا شده است. او همچنین در مجموعه "تمپل" (۲۰۱۹) از شبکه اسکای وان حضور داشته و در مجموعه فانتزی "دومینو دِی" (۲۰۲۴) از بی‌بی‌سی سه نیز بازی کرده است. زندگی‌نامه. کلی در منطقه کمدن در شمال لندن به دنیا آمد. او در ابتدا به عنوان رقصنده آموزش دید و در مسابقات رقص شرکت کرد. او در سال ۲۰۱۷ از مدرسه آموزشی هنرهای نمایشی (تئاتر ملی جوانان) فارغ‌التحصیل شد. حرفه.
نمایشی (تئاتر ملی جوانان) فارغ‌التحصیل شد. حرفه. پس از فارغ‌التحصیلی از تئاتر ملی جوانان، کلی نخستین حضور حرفه‌ای خود را در تئاتر با بازی در نقش آیوی گرین در نمایش "در شهر" در تئاتر روباز ریجنتس پارک تجربه کرد. برای این اجرا، نامزد جایزه بهترین بازیگر زن در یک موزیکال در مراسم جوایز د استیج دبیو شد. همان سال، در نمایش "سرود کریسمس" در تئاتر اولد ویک همراه با ریس ایفانز حضور یافت. کلی نخستین بار در تلویزیون در سال ۲۰۱۸ با بازی در نقش رودا سوارتر در مینی‌سریال اقتباسی "وانیتی فیر" در شبکه آی‌تی‌وی ظاهر شد.
اقتباسی "وانیتی فیر" در شبکه آی‌تی‌وی ظاهر شد. سال بعد، در مجموعه جنایی پزشکی "تمپل" از شبکه اسکای وان نقش میشل ویلسون را ایفا کرد. همچنین در سال ۲۰۱۹ در نمایش "دیک نوجوان" در تئاتر دانمار وِرهاوس بازی کرد. در سال ۲۰۲۰، کلی در مینی‌سریال درام کانال ۴ به نام "مواد بزرگسالان" در نقش اِیمی دایتون بازی کرد که برای این نقش نامزد جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن در جوایز تلویزیونی بفتا ۲۰۲۱ شد. همچنین در سال ۲۰۲۱ در نمایش "گربه روی سقف داغ" در تئاتر کرو حضور داشت. کلی در سال ۲۰۲۲ دوباره به تئاتر دانمار وِرهاوس
کلی در سال ۲۰۲۲ دوباره به تئاتر دانمار وِرهاوس بازگشت و در نمایش "نیروی قهریه" بازی کرد، همچنین در نمایش "این من نیستم" در تئاتر رویال کورت حضور یافت. او در مجموعه فانتزی شبکه بی‌بی‌سی سه به نام "دومینو دِی" (۲۰۲۴) در نقش شخصیت اصلی بازی کرد.
پوروز () یک شهرک در بخش گرایفسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
روژدستونکا () یک شهرک در بخش گرایفسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
جاستین متیو ادواردز (؛ زادهٔ ۲۱ ژوئیه ۱۹۷۲) بازیگر، کمدین و نویسندهٔ انگلیسی است. از جمله نقش‌های او می‌توان به بن سواین در کمدی سیاسی شبکه بی‌بی‌سی به نام "در اوج ماجرا" و نقش اصلی در مجموعه کمدی کانال ۵ به نام "محترم" اشاره کرد. حرفه فیلم و تلویزیون. جاستین ادواردز در تلویزیون نقش‌های متعددی ایفا کرده است که از جمله آن‌ها می‌توان به "کتاب‌های سیاه"، "اندیور"، "سوءظن‌های آقای ویچر"، "پیرمردها"، "اسکینز"، "دفترچه خاطرات مخفی یک دختر تلفنی"، "سریع و بی‌پروا"، "سفر"، "معاون رئیس‌جمهور"، "وسیلهٔ کمدی استوارت
"سفر"، "معاون رئیس‌جمهور"، "وسیلهٔ کمدی استوارت لی" و "آینه سیاه" اشاره کرد. او در سال ۲۰۱۴ برای بازی در مجموعه "پدر براون" (قسمت «دختران اورشلیم») برنده جایزه آرتی‌اس بهترین بازیگر مرد شد. ادواردز سه بار نقش جرمی کلارکسون را در تلویزیون بازی کرده است؛ دو بار در برنامه "هری و پال" و یک بار در "قتل در ساکسس‌ویل". در سال ۲۰۱۶، او نقش آقای رامبالد را در بازسازی مجموعه بی‌بی‌سی به نام "خدمتی می‌خواهید؟" بازی کرد. در عرصهٔ سینما، او نقش چارلز ورنون را در فیلم "عشق و دوستی" به کارگردانی ویت استیلمن، اسپارتاک
"عشق و دوستی" به کارگردانی ویت استیلمن، اسپارتاک سوکولوف در "مرگ استالین"، جان فورستر در "مردی که کریسمس را اختراع کرد"، پلیس‌های ناتوان در هر دو فیلم "پدینگتون (فیلم)" و ""، یک مرد فریبکار در "دوشس (فیلم)"، لئو در "دیروز (فیلم ۲۰۱۹)" و همچنین نقش‌های غول هِیستکس و گَن را در فیلم‌های کوتاه تیم پلستر با نام‌های "دنیای کشتی" و "سه‌راهی شمارهٔ هفت بلیک" بازی کرده است. زندگی شخصی. جاستین ادواردز در ساوت‌همپتون، همپشر، انگلستان به دنیا آمد. او ابتدا در دانشگاه منچستر در رشته دراما تحصیل کرد و سپس آموزش‌های
منچستر در رشته دراما تحصیل کرد و سپس آموزش‌های بازیگری خود را در آکادمی هنر تئاتر ماونت‌ویو گذراند. او با لوسی پورتر ازدواج کرده و آن‌ها صاحب دو فرزند هستند.
محمد کادر میته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که در حال حاضر برای رن در پست مهاجم بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال و زیر ۱۷ سال بازی کرده است. دوران باشگاهی. کادر میته محصول آکادمی‌های باشگاه‌های فوتبال سی‌ای پاریس ۱۴، پاریس السیا اف‌سی، یو‌اس ویلجویف، مونتروژ اف‌سی ۹۲ و رن است. او در سال ۲۰۲۴ برای تیم ذخیره رن در لیگ ملی ۳ فرانسه اولین بازی خود را انجام داد. در ۵ نوامبر ۲۰۲۴ اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با رن تا سال ۲۰۲۸ امضا کرد. وی در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۴ در بازی لیگ ۱ به عنوان
کرد. وی در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۴ در بازی لیگ ۱ به عنوان بازیکن ذخیره مقابل تولوز با نتیجه ۲–۰ شکست، اولین بازی حرفه‌ای و بزرگسال خود را برای رن انجام داد. زندگی شخصی. کادر میته در فرانسه متولد شده و اصالتاً ساحل عاجی است. او در فهرست نهایی تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال فرانسه برای جام ملت‌های اروپا زیر ۱۷ سال ۲۰۲۴ حضور داشت.
سَفران مارنی کومبر (؛ زادهٔ ۱۵ نوامبر ۱۹۹۴) بازیگر انگلیسی است که بیشتر برای نقش سافایر فاکس در مجموعه "بازگشت تریسی بیکر" در سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ شناخته می‌شود. او همچنین نقش الکسا اسمیت را در مجموعه "ایست‌اندرز" بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ ایفا کرد. در سال ۲۰۲۳، کومبر در درام شبکهٔ آی‌تی‌وی به نام "سه پرندهٔ کوچک" به ایفای نقش کرد. اوایل زندگی. کومبر در ۱۵ نوامبر ۱۹۹۴ در گرینیچ، لندن به دنیا آمد. پدرش انگلیسی و مادرش اصالتی جامائیکایی دارد. او در مدرسهٔ بلک‌هیث و آکادمی هنرهای نمایشی تئاتر استریت تحصیل کرد.
و آکادمی هنرهای نمایشی تئاتر استریت تحصیل کرد. یک خواهر به نام ساسکیا دارد که او نیز بازیگر است. کومبر همچنین در آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک آموزش دیده است.
پیرزنی در حال سرخ کردن تخم‌مرغ یک نقاشی خودمانی اثر دیه‌گو ولاسکز است که در دوران زندگی او در سویا خلق شده است. تاریخ دقیق آن مشخص نیست، اما گمان می‌رود حدود سال ۱۶۱۸ قبل از نقل مکان قطعی او به مادرید در سال ۱۶۲۳ باشد. این نقاشی در گالری ملی اسکاتلند در ادینبرو قرار دارد. ولاسکز در نقاشی‌های اولیه خود مانند این نقاشی، اغلب از شخصیت‌های طبقه کارگر استفاده می‌کرد و در بسیاری از موارد از خانواده‌اش به عنوان مدل استفاده می‌کرد. پیرزن در اینجا در نقاشی مسیح در خانه مارتا و مریم (۱۶۱۸) نیز ظاهر می‌شود. در مورد