payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در اتاقی پشت صندوق تورات کنیسه بزرگ قرار گرفت. در سال ۱۹۸۰، راه پله منتهی به موزه توسط هنرمند اوا فیشر با شیشه رنگی تزئین شد. برای گسترش، موزه به زیرزمین کنیسه بزرگ در کنار کنیسه اسپانیایی منتقل شد و رسماً در ۲۲ نوامبر ۲۰۰۵ افتتاح شد. این به معنای جایگزینی سایر امکانات، مانند سالن ورزشی، تئاتر و اتاق‌های اجتماعات بود. در اوایل دهه ۲۰۰۰، موزه به «موزه یهودی رم» تغییر نام داد تا بر رابطه نزدیک بین جامعه یهودی و شهر تأکید شود. بنیادی برای حمایت از موزه تأسیس شد و در سال ۲۰۰۹ به افتخار خاخام ارشد سابق، الیو
شد و در سال ۲۰۰۹ به افتخار خاخام ارشد سابق، الیو توآف، تغییر نام داد. حمایت از موزه جدید و مجموعه آن توسط اتحادیه اروپا، دولت‌های ایتالیا و لاتزیو و شهر رم و همچنین کمک‌های خصوصی، از جمله از شرکت آلکاتل، تأمین شد. مجموعه هنری موزه عمدتاً توسط اعضای جامعه اهدا شده است. این مجموعه منعکس کننده تاریخ طولانی یهودیان در رم و به ویژه دوره گتو (۱۵۵۵–۱۸۷۰) است، زمانی که همه یهودیان رم و مناطق اطراف مجبور به زندگی در یک منطقه کوچک شدند. این مجموعه شامل حدود ۹۰۰ پارچه مذهبی و تشریفاتی، پوست‌های تذهیب شده، حدود ۱۰۰
مذهبی و تشریفاتی، پوست‌های تذهیب شده، حدود ۱۰۰ قطعه مرمر و حدود ۴۰۰ قطعه نقره‌کاری است. همچنین برخی از اسناد فراوان موجود در بایگانی جامعه به نمایش گذاشته شده است. = دوران روم. این موزه تاریخ یهودیان و به ویژه رابطه آنها با روم را دنبال می‌کند. این به زمان یهودا مکابیوس برمی‌گردد که در اواسط قرن دوم پیش از میلاد، از روم درخواست کمک برای مقابله با پادشاهان هلنیستی برای بازگرداندن عبادت یهودیان در اورشلیم کرد. طبق سنت، دو سفیری که برای درخواست به سنای روم فرستاده شده بودند، توسط یهودیانی که از قبل در روم
فرستاده شده بودند، توسط یهودیانی که از قبل در روم زندگی می‌کردند، پذیرفته شدند. در سال ۶۳ پیش از میلاد، یهودا توسط پمپی فتح شد و در سال ۷۰ میلادی، پس از اولین جنگ یهودی-رومی، توسط وسپاسیان و تیتوس به امپراتوری روم ضمیمه شد. این امر منجر به آمدن بسیاری از یهودیان به روم، به ویژه به عنوان برده، شد. گفته می‌شود در طول دوره امپراتوری، دوازده کنیسه در شهر وجود داشته است. شواهد باستان‌شناسی از دو دخمه یهودی در ویلا تورلونیا و ویگنا راندانینی به دست آمده است. این موزه قالب‌های گچی سنگ قبرهای دخمه را که در حال
موزه قالب‌های گچی سنگ قبرهای دخمه را که در حال حاضر در موزه ملی روم و سایر موزه‌های روم نگهداری می‌شوند، به نمایش می‌گذارد. قرون وسطی. از قرن چهارم میلادی، یهودیان در سراسر اروپا پخش شدند و اغلب مجبور به ترک مناطقی شدند که در آن ساکن شده بودند. در سال ۱۴۹۲، همه یهودیان از اسپانیا اخراج شدند. برخی دیگر از جنوب ایتالیا و اروپای مرکزی و شمالی اخراج شدند. بسیاری از پناهندگان به رم راه یافتند؛ بنابراین، تنوع سنت‌های یهودی در این شهر وجود داشت و این سنت‌ها به خوبی در مجموعه نسخه‌های خطی و اسناد چاپی موزه نشان
در مجموعه نسخه‌های خطی و اسناد چاپی موزه نشان داده شده‌اند، زیرا رم مرکز مشهوری برای تولید نسخه‌های خطی بود. گتو. با وجود اعمال محدودیت‌های فراوان، رم تنها شهر اروپا است که هرگز یهودیان را اخراج نکرد. با این حال، در اوایل قرن شانزدهم، یهودیان حدود یک سیزدهم جمعیت رم را تشکیل می‌دادند و تلاش‌هایی برای تغییر دین آنها انجام شد. همچنین، نسخه‌هایی از تلمود سوزانده شد. این امر در سال ۱۵۵۵ به اوج خود رسید، زمانی که یک فرمان پاپ، گتو را تأسیس کرد که تا سال ۱۸۷۰ ادامه داشت. موزه اسناد و تصاویر قابل توجهی از این
ادامه داشت. موزه اسناد و تصاویر قابل توجهی از این دوره دارد. لغو گتو. این موزه تصاویر جالبی از تغییرات پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۷۰ در منطقه اشغال شده توسط گتو ارائه می‌دهد و مراحل انجام شده برای توسعه کنیسه بزرگ را دنبال می‌کند. گتوی رم آخرین گتوی اروپایی بود که لغو شد. فاشیسم و اشغال آلمان. در سال ۱۹۳۸، موسولینی و پادشاه ویکتور امانوئل سوم، تحت تأثیر آدولف هیتلر، قوانینی موسوم به «دفاع از نژاد» را امضا کردند که تمام حقوق مدنی را از یهودیان در ایتالیا سلب و آنها را مجبور به ترک پست‌های دولتی کرد.
سلب و آنها را مجبور به ترک پست‌های دولتی کرد. تعدادی از روزنامه‌ها و مجلات آن زمان به نمایش گذاشته شده‌اند. متعاقباً، یهودیان آزار و اذیت بیشتری را تجربه کردند، مغازه‌ها مورد حمله قرار گرفتند و برخی از مردم مجبور به کار اجباری شدند. پس از سرنگونی موسولینی و آتش‌بس ایتالیا با متفقین در سپتامبر ۱۹۴۳، آلمانی‌ها رم را اشغال کردند. به جامعه یهودیان گفته شد که اگر ۵۰ کیلوگرم طلا تحویل دهند، به حال خود رها خواهند شد. نمونه‌هایی از رسیدهای داده شده به کسانی که کمک مالی کردند، از جمله غیریهودیان، به همراه
که کمک مالی کردند، از جمله غیریهودیان، به همراه پرونده‌هایی که در مورد یهودیان در ستاد اس‌اس نگهداری می‌شود، به نمایش گذاشته شده است. با این حال، این «توافق» رعایت نشد و در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۳، آلمانی‌ها حدود ۲۰۰۰ نفر را جمع‌آوری و به اردوگاه‌های کار اجباری تبعید کردند که تعداد کمی از آنها بازگشتند. موزه این رویداد و همچنین قتل‌عام آردیاتین را ثبت کرده است، زمانی که یهودیان و دیگران به تلافی حمله مقاومت به نیروهای آلمانی به قتل رسیدند. زندگی روزمره در گتو. نمایشگاه‌های این بخش شامل پوشش خانه یهودیان، آشپزخانه،
این بخش شامل پوشش خانه یهودیان، آشپزخانه، عروسی‌ها و جشن‌های اعیاد مذهبی است. پنج کنیسه. بسیاری از نمایشگاه‌ها از ساختمانی که پنج کنیسه (Cinque Scole) در آن قرار داشت، آمده‌اند که در سال ۱۹۰۸ تخریب شد. این موارد شامل پرده‌ها، منبت‌کاری‌ها، تخته‌های مرمر و لوسترها می‌شود. سایر اقلام در کنیسه اسپانیایی حفظ شده بودند. عکس‌هایی از کنیسه‌های سابق نیز به نمایش گذاشته شده است. گالری سنگ مرمر باستانی. این مجموعه ای از حکاکی‌ها و حکاکی‌های مرمری مربوط به قرن‌های شانزدهم تا نوزدهم است که حاوی شواهد مستند مهمی از
شانزدهم تا نوزدهم است که حاوی شواهد مستند مهمی از تاریخ جامعه یهودیان در رم است. برخی به میراث به جا مانده از خانواده‌های ثروتمند اشاره دارند، برخی دیگر خرید قطعات گورستان را ثبت می‌کنند. این تخته سنگ‌های مرمر عنصر مهمی در تزئین پنج مدرسه بودند. پارچه‌ها. اینها عمدتاً از پنج کنیسه گرفته شده‌اند. آنها شامل مخمل‌های رنسانس و توری دوره باروک هستند. بیشتر آنها به صورت دست دوم از اشراف رومی خریداری شده و سپس با استفاده از گلدوزی و تزئینات، برای استفاده در کنیسه‌ها تطبیق داده شده‌اند.
در اعماق جنگل فیلمی در ژانر درام -هیجان‌انگیز محصول سال ۲۰۱۵ به نویسندگی و کارگردانی استفانو لودوویچی و با بازی فیلیپو نیگرو و کامیلا فیلیپی است. طرح. وقتی پسری بعد از پنج سال طولانی دوباره ظاهر می‌شود، پدرش با آغوش باز از او استقبال می‌کند، اما مادر سوءظن عجیبی دارد که او پسر او نیست. پدربزرگ مادری هم فکر نمی‌کند که او نوه‌اش باشد و سگ خانواده هر بار که پسر را می‌دید پارس می‌کرد. داستان شروع به آشکار شدن شد. شهر یک جشنواره سالانه دارد که در آن بزرگسالان لباس شیاطین می‌پوشند، برخی معتقدند شیطان واقعی در
لباس شیاطین می‌پوشند، برخی معتقدند شیطان واقعی در میان آنهاست. وقتی پسر ناپدید می‌شود، پدر متهم به قتل او می‌شود اما آنها هرگز جسد پسر را پیدا نمی‌کنند. معلوم می‌شود که در طول جشنواره، پسر شاهد معاشقه چند نوجوان در یک کلبه بوده و وقتی به جنگل فرار کرده، یکی از آنها او را تعقیب کرده و به‌طور تصادفی او را بیهوش کرده است. آنها فکر می‌کردند که او مرده است و به فکر پنهان کردن جسدش در غاری افتادند که هیچ‌کس هرگز او را پیدا نکند. اما او از خواب بیدار شد و به خانه، پیش مادرش که تحت تأثیر نوعی دارو خوابیده بود،
پیش مادرش که تحت تأثیر نوعی دارو خوابیده بود، بازگشت. مادرش می‌خواست که او ساکت باشد، بنابراین او را محکم به سینه‌اش چسباند و خفه‌اش کرد. سپس جسدش به آن غار منتقل شد. سال‌ها بعد، وقتی پسری در روستا ظاهر شد، پزشک قانونی که مخفیانه با مادر رابطه داشت، نتایج آزمایش را دستکاری کرد و ادعا کرد که او واقعاً پسر گمشده است تا مادر را راضی کند. اما پسر ادعا کرد که گذشته‌اش را به یاد نمی‌آورد و هیچ‌کس را در اطرافش نمی‌شناسد و غذای مورد علاقه‌اش را که برایش آماده کرده بودند، دوست ندارد. پدربزرگ فکر می‌کرد که او شرور
بودند، دوست ندارد. پدربزرگ فکر می‌کرد که او شرور است و نوجوانان هم او را نمی‌شناسند. سرانجام پدربزرگ و مادر او را در چاهی بیرون خانه می‌اندازند، اما پدر طنابی به او می‌اندازد و او را نجات می‌دهد. حقیقت آشکار شد، پدر پسر را به عنوان پسرش پذیرفت و آنها به هم نزدیک‌تر شدند.
دومیتیلا هاردینگ (که قبلاً گتی نام داشت) یک طراح و هنرمند ایتالیایی است. اوایل زندگی. دومیتیلا هاردینگ در رم متولد و بزرگ شد. او دختر جان هاردینگ، ناشر، نویسنده و فیلمنامه‌نویس، و "دونا" لاوینیا لانته دلا رووره است. مادرش عضوی از خاندان دلا رووره، یک خانواده اشرافی ایتالیایی با پیوندهایی با دستگاه پاپ، است. شغل. هاردینگ به عنوان طراح مبلمان و طراح پشت برند مد «میس ایتالیا» فعالیت داشته است. برند «میس ایتالیا» کار خود را با مجموعه‌ای از لباس‌های شنا برای «کراس» در غرب لندن آغاز کرد که در آن هاردینگ از
«کراس» در غرب لندن آغاز کرد که در آن هاردینگ از پارچه‌های بازیافتی و تکنیک‌های قدیمی نساجی که توسط صنعتگران سنتی ایتالیایی استفاده می‌شد، استفاده می‌کرد و بعدها به یک برند مد با ترکیب طرح‌های قدیمی و مدرن تبدیل شد. هاردینگ به عنوان یک مجسمه‌ساز شیشه‌ای با استاد شیشه‌گر، آندره‌آ زیلیو، در کارخانه ریخته‌گری آنفورا در مورانو کار می‌کند و ظروف، گلدان‌ها و مجسمه‌های شیشه‌ای می‌سازد. آثار او در موزه‌ها، مغازه‌ها و گالری‌های مختلف به نمایش گذاشته شده است. در سال ۲۰۱۳، آثار هاردینگ در نمایشگاه «چوب، شیشه، کاغذ» در
آثار هاردینگ در نمایشگاه «چوب، شیشه، کاغذ» در گالری آلساندرا بونومو در رم به نمایش گذاشته شد. در سال ۲۰۱۵، او نه مجسمه شیشه‌ای را در هنر شیشه‌گری امروز در ایتالیا در ویلا نچچی کامپیگلیو در میلان، با حمایت فوندو آمبینته ایتالیایی، به نمایش گذاشت. آثار او همچنین در استودیوی ماری رز کاهانه در یالی، ویلا دی اسقف‌ها، مورانو امروز، احساس شیشه و بنیاد موزه‌های مدنی ونیز به نمایش گذاشته شده است. زندگی شخصی. هاردینگ در سال ۱۹۸۲ با مارک گتی، نوه جی. پاول گتی و وارث خانواده گتی، در کلیسای دوازده حواری در رم ازدواج
خانواده گتی، در کلیسای دوازده حواری در رم ازدواج کرد. آنها سه پسر دارند: جوزف، الکساندر و جولیوس. در سال ۱۹۸۵، این زوج یک دهکده متروکه در نزدیکی اورگیا در "استان" سینا خریداری کردند و شروع به بازسازی آن کردند. هاردینگ و گتی در سال ۲۰۱۰ از هم جدا شدند و در سال ۲۰۱۱ طلاق گرفتند پس از طلاق، هاردینگ از خانه خود در پارک ورمسلی به توسکانی نقل مکان کرد.
آمالیا کیاردی دوپر (۱۹۳۴ – ۲۵ نوامبر ۲۰۲۴) مجسمه‌ساز و نقاش ایتالیایی بود. اوایل زندگی و تحصیلات. سیاردی دوپره نتیجهٔ نسل پنجم جیووانی دوپره، مجسمه‌ساز (۱۸۱۷–۱۸۸۲) و نوه خواهرزادهٔ هنرمند همنام خود، آمالیا دوپره (۱۸۴۲–۱۹۲۸) است که مجسمهٔ سانتا ریپاراتا او بر روی نمای کلیسای جامع فلورانس قرار دارد. آمالیا در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس تحصیل کرد و بعدها در میلان و رم تجربهٔ کاری داشت. او حدود ده سال در دبیرستان هنری فلورانس و مؤسسهٔ هنر در پورتا رومانا تدریس کرد و در عین حال نمایشگاه‌های هنری شخصی در ایتالیا
و در عین حال نمایشگاه‌های هنری شخصی در ایتالیا و خارج از کشور ترتیب داد. تجربهٔ پایان جنگ جهانی دوم که خانواده‌اش را مجبور به فرار از خانه‌شان کرد، در آمالیا میل به صلح‌طلب شدن را ایجاد کرد؛ بنابراین، در طول دهه‌های شصت و هفتاد، او آثار هنری را برای محکوم کردن جنگ، مواد مخدر و هر نوع ظلم در دنیای مدرن خلق کرد. از سال ۱۹۶۶، او با چندین معمار از جمله لوئیجی بیکوچی، روبرتو مونسانی، رافائلو فانیونی و پیر نیکولو براردی همکاری کرد و چرخه‌های تزئینی مجسمه‌سازی و مبلمان مذهبی را خلق کرد. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۷، او در
مذهبی را خلق کرد. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۷، او در کلیسای کوچک سن لورنزو در وینچیلیاتا، فلورانس، کار کرد، جایی که قصد داشت «بخش الهی هر انسانی» را به نمایش بگذارد و اثری را خلق کند که آن را «کتاب مقدس برای فقرا» نامید. کار و سبک. آثار دوپره در بسیاری از کلیساها، میدان‌ها و باغ‌ها در سراسر جهان یافت می‌شوند. در میان آثار او، یکی در نزدیکی ستینیانو وجود دارد؛ محراب کلیسای سانتا ماریا آ وینچیلیاتا تقریباً به‌طور کامل کار خود اوست. این نقش برجسته سفالی که یکی از بزرگ‌ترین نقش برجسته‌های سفالی جهان است، صحنه‌هایی از
نقش برجسته‌های سفالی جهان است، صحنه‌هایی از عهد عتیق و جدید را به تصویر می‌کشد. مجسمه‌های آمالیا سیاردی دوپره در کلیسای سن برناردینو در بورگونتو، فیزوله، جایی که تمام هنرهای به نمایش گذاشته شده توسط زنان خلق شده‌اند، نگهداری می‌شوند. بیشتر آثار او به مادرانگی و موضوعات زنانه می‌پردازد. به عنوان ساکن توسکانی، بسیاری از آثار هنری آمالیا تحت تأثیر تمدن اتروسک قرار دارد. بسیاری از آثار او مربوط به مضامین و ایمان مذهبی مسیحی است. در نوامبر ۲۰۱۵، بنیاد آمالیا سیاردی دوپره موزه را افتتاح کرد که به یک فضای
سیاردی دوپره موزه را افتتاح کرد که به یک فضای نمایشگاهی تبدیل شده است که بیش از نیم قرن از مجسمه‌ها و نقاشی‌های سفالی و برنزی دوپره را در خود جای داده است. دوپره در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۴ در سن ۸۹ سالگی در فلورانس درگذشت.
رجینا کاسولو براچی (۱۸۹۴–۱۹۷۴) مجسمه‌ساز ایتالیایی بود. او به خاطر پیشگامی در استفاده از موادی مانند آلومینیوم، سیم و قلع شناخته می‌شود. او بخشی از جنبش فوتوریسم و همچنین جنبش هنر بتن بود. جنبش هنر بتن و فضاگرایی. زندگی. براچی "با نام خانوادگی" کاسولو در ۲۱ مه ۱۸۹۴ در مده متولد شد. او در آکادمی بررا در میلان و سپس در استودیوی جیووانی باتیستا آلوآتی (۱۸۷۸–۱۹۶۴) در تورین ایتالیا تحصیل کرد. در سال ۱۹۳۴ او "مانیفست فنی آئروپلاستیکای فوتوریستا (بیانیه فنی آئروپلاستیک‌های آینده‌نگر)" را امضا کرد. در سال ۱۹۴۸ به
آینده‌نگر)" را امضا کرد. در سال ۱۹۴۸ به "جنبش هنر بتن" پیوست. کاسولو در ۱۴ سپتامبر ۱۹۷۴ در میلان درگذشت. در سال ۲۰۲۱ "، گالری هنر مدرن و معاصر" نمایشگاهی از آثار او برگزار کرد. در همان سال، آثار او در نمایشگاه "«زنان در انتزاع»" در مرکز پمپیدو به نمایش درآمد.
فرانچسکو برتوس، مجسمه‌ساز ایتالیایی بود که به خاطر مجسمه‌سازی‌های هرمیِ کوچک، احساسی و استادانه‌اش شناخته می‌شد. او عمدتاً با برنز کار می‌کرد و آثار تمثیلی بسیاری خلق کرد. او در دولو، شهری کوچک در نزدیکی پادوا، متولد و درگذشت. اطلاعات بسیار کمی در مورد زندگی برتوس وجود دارد. سوابق تاریخی نشان می‌دهد که او در سال ۱۶۹۳ در رم و در سال ۱۷۱۰ در ونیز حضور داشته است و فعالیت او تا سال ۱۷۳۳ ثبت شده است، زمانی که سفارشی برای ساخت دو شمعدان برای کلیسای سنت آنتونیو (ایل سانتو) در پادوا دریافت کرد. مجسمه‌های برتوس در
سانتو) در پادوا دریافت کرد. مجسمه‌های برتوس در میان ایتالیایی‌های قرن هجدهم و گردشگرانی که از ایتالیا بازدید می‌کردند، محبوبیت پیدا کردند و به مجموعه‌های مختلفی در اروپا و آمریکای شمالی، از جمله موزه هنر متروپولیتن در شهر نیویورک راه یافتند. نمونه‌های قابل توجه از آثار او عبارتند از "تمثیل پیروزی"، که در موسسه هنر شیکاگو نگهداری می‌شود، و مجسمه "آمریکا"، که در گالری هنری والترز در بالتیمور به نمایش گذاشته شده است. این گروه‌های برنزی، دارای چهره‌های تمثیلی هستند که در ترکیب‌های هرمی پویا چیده شده‌اند و با
هستند که در ترکیب‌های هرمی پویا چیده شده‌اند و با چهره‌های کشیده و پیچ‌خورده در حالت‌های به ظاهر بی‌وزن، یادآور هنر منریسم، مشخص می‌شوند. مجسمه مرمری تقریباً دو متری کاررا با عنوان «سقوط فرشتگان یاغی» که در کاخ لئونی مونتاناری ویچنزا واقع شده است، اکنون به عنوان یکی دیگر از آثار او شناخته می‌شود. https://gallerieditalia.com/it/vicenza/il-museo/ اتهامات جادوگری. مجسمه برتوس به دلیل توانایی‌اش در ایجاد توهم بی‌وزنی، با وجود اینکه از برنز یا مرمر ساخته شده بود، محبوبیت پیدا کرد. حدود سال ۱۷۳۷، او به دادگاه
محبوبیت پیدا کرد. حدود سال ۱۷۳۷، او به دادگاه تفتیش عقاید احضار و به جادوگری متهم شد. برتوس با تراشیدن یک مجسمه به صورت زنده در مقابل بازجویانش، از پیگرد قانونی بیشتر فرار کرد.
ایریک هورنلاند (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل نروژ است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال هوگسوند اشاره کرد.
میدان مینروا () میدان یا میدانی در رم، ایتالیا، نزدیک پانتئون است. نام آن از وجود معبدی که توسط پمپی در این مکان ساخته شده و به مینروا کالسیدیکا تقدیم شده، گرفته شده است که مجسمه او اکنون در موزه‌های واتیکان قرار دارد. ویژگی‌ها. یادبودهایی برای سیل رودخانه تیبر بین سال‌های ۱۴۲۲ تا ۱۵۹۸ روبروی این میدان موارد زیر قرار دارند: کلیسای سانتا ماریا سوپرا مینروا، مرکز میدان، که قبلاً در قرن هشتم توسط ناشناس اینزیدلن با نام (اکلسیا) «سنت ماریا در مینرویو» گواهی شده است. در سمت راست نمای آن، کتیبه‌هایی بر روی دیوار
است. در سمت راست نمای آن، کتیبه‌هایی بر روی دیوار ساخته شده است که یادآور سیل رودخانه تیبر بین سال‌های ۱۴۲۲ تا ۱۵۹۸ است - منطقه میدان کمترین ارتفاع را در رم دارد و بنابراین همیشه اولین جایی بود که از سیل آسیب دید. صومعه‌ای (یا کازا پروفساسا) متعلق به دومینیکن‌ها، که از قرن سیزدهم کلیسای مجاور را در اختیار داشتند. این صومعه به مرور زمان به خیابان سمیناریو و کلیسای سن ماکوتو، در فضایی که قبلاً توسط سه معبد رومی - مینرویوم، ایسئوم و سراپیوم - اشغال شده بود، گسترش یافت. تفتیش عقاید. از قرن هفدهم، این صومعه به
یافت. تفتیش عقاید. از قرن هفدهم، این صومعه به پایگاه تفتیش عقاید رومی یا دفتر مقدس تبدیل شد و محل محاکمه و تبرئه گالیله بود. بقایای کمی از مجموعه دومینیکن‌ها به جز صومعه آن باقی مانده است: این صومعه تا حد زیادی از ساختمان اصلی بازسازی شده بود و در سال ۱۸۷۰ توسط دولت به عنوان مقر وزارت آموزش عمومی و برای مدت کوتاهی وزارت پست و مخابرات مصادره شد. این صومعه اکنون کتابخانه سنای ایتالیا را که به جیووانی اسپادولینی اختصاص داده شده است، در خود جای داده است. در مرکز میدان، پشت به صومعه تفتیش عقاید، مجسمه فیل و
مرکز میدان، پشت به صومعه تفتیش عقاید، مجسمه فیل و ابلیسک برنینی مربوط به سال ۱۶۶۷ قرار دارد. این ابلیسک در صومعه کشف شد و از ایسئوم آمده است. این فیل با نام "il pulcin della Minerva" یا "porcino" شناخته می‌شد، برگرفته از داستان مردم روم که برنینی - بدون الهام از فیل‌ها - در واقع یک خوک را مجسمه‌سازی کرد. در سمت راست کلیسا، کاخ فونسکای قرن شانزدهمی قرار دارد که از سال ۱۸۳۲ محل یکی از هتل‌های تاریخی رم، معروف به مینروا، بوده است و از جمله مهمانان آن می‌توان به استاندال و خوزه د سن مارتین اشاره کرد که در
به استاندال و خوزه د سن مارتین اشاره کرد که در پلاک‌هایی روی نما به یادشان مانده است. روبروی کلیسا، کاخ آکادمیا اکلسیاستیکا (که قبلاً آکادمیا دی نوبیلی اکلسیاستیکی نام داشت) قرار دارد که قدمت آن به قرن چهاردهم میلادی برمی‌گردد اما در سال ۱۸۷۸ به‌طور کامل بازسازی شده است. این آکادمی، دیپلمات‌های شهر واتیکان را آموزش می‌دهد. کاخ مینروا. ساختمانی که به میدان دسترسی دارد و توسط کاردینال وینچنزو جوستینیانی برای آسایشگاه عمومی فرقه واعظان ساخته شده است، پس از آنکه در دو نوبت (۱۸۰۱–۱۸۱۴ و ۱۸۴۹–۱۸۶۷) برای اسکان
در دو نوبت (۱۸۰۱–۱۸۱۴ و ۱۸۴۹–۱۸۶۷) برای اسکان سربازان فرانسوی مورد استفاده قرار گرفت، توسط پیوس نهم به عنوان مقر کالج پاپی آمریکای لاتین (از ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۷) تعیین شد. سپس در سال ۱۸۷۰ توسط دولت متحد ایتالیا مصادره شد. در ابتدا توسط وزارت دارایی اشغال شد، در سال ۱۸۷۳ به مقر وزارت آموزش عمومی تبدیل شد: مهم‌ترین تصمیمات در مورد سیاست آموزشی و فرهنگی پادشاهی ایتالیا توسط وزرایی مانند میشل کوپینو، بندتو کروچه و جیووانی جنتیله گرفته می‌شد که در آن اتاق‌ها می‌نشستند و جمعیت مدرسه درخواست‌ها یا شکایات خود را مطرح
و جمعیت مدرسه درخواست‌ها یا شکایات خود را مطرح می‌کردند. وزارت آموزش و پرورش «تا نیمه دوم دهه ۱۹۲۰، زمانی که وزارتخانه به ویاله دل ره (که اکنون ویاله تراستوره نام دارد) منتقل شد، این مکان را اشغال کرد.» سپس این ساختمان به ریاست شورای وزیران و وزارتخانه‌های آن بدون هیچ گونه مسئولیتی واگذار شد، علاوه بر این، ابتدا به عنوان دفتر مرکزی وزارت بازرگانی دریایی و سپس وزارت تحقیقات علمی مورد استفاده قرار گرفت. امروزه، کتابخانه سنا در آن قرار دارد که به جیووانی اسپادولینی، که دستور ساخت فعلی آن را داده بود، اختصاص
که دستور ساخت فعلی آن را داده بود، اختصاص داده شده است. پیاتزا دلا مینروا به سمت پانتئون، امروزه. از سال ۱۶۶۷، در مرکز میدان، ابلیسک مینروا قرار داشته است که بر پشت یک فیل مرمرین کوچک ساخته برنینی قرار گرفته است که پشت آن به سمت صومعه تفتیش عقاید است. این ابلیسک که در اصل از ایسئوم بود، در حین حفاری‌های صومعه کشف شد. این فیل به عنوان "جوجه مینرواً شناخته می‌شود، اما این نام از "porcino" به معنی "خوک" گرفته شده است، زیرا تخیل مردم روم، که کمی از فیل‌ها الهام گرفته شده بود، از ابتدا آن را به شکل خوک ساخته
گرفته شده بود، از ابتدا آن را به شکل خوک ساخته بود. پالازو فونسکا. در سمت راست کلیسا، پالازو فونسکای قرن هجدهمی قرار دارد که از سال ۱۸۳۲ محل یکی از هتل‌های تاریخی رم، مینروا، بوده است، که میزبان مهمانان مشهوری مانند استاندال و خوزه د سن مارتین و دیگران بوده است و با پلاک‌هایی روی نما به یادگار مانده‌اند. پالازو سورولی. روبروی کلیسا، پالازو سورولی، محل آکادمی کلیسای پاپی (که قبلاً آکادمی اشراف کلیسایی بود) قرار دارد. قدمت این کاخ به قرن شانزدهم برمی‌گردد اما در سال ۱۸۷۸ به‌طور کامل بازسازی شد. این مکان محل
در سال ۱۸۷۸ به‌طور کامل بازسازی شد. این مکان محل مدرسه دیپلماتیک سریر مقدس است، جایی که نمایندگان آینده پاپ آموزش می‌بینند.
دخمه‌های کاپوچین پالرمو (که به آن دخمه‌های راهبان کاپوچین نیز می‌گویند) دخمه‌های تدفینی در پالرمو، سیسیل، جنوب ایتالیا هستند. امروزه آنها علاوه بر یک سابقه تاریخی خارق‌العاده، یک جاذبه گردشگری تا حدودی ترسناک نیز محسوب می‌شوند. فضای این دالان‌ها، با اجساد مومیایی‌شده‌ای که در لباس‌های رسمی، مذهبی یا روزمره به نمایش گذاشته شده‌اند، جلوه‌ای وهم‌آلود و تأمل‌برانگیز دارد. این اجساد، که برخی از آن‌ها مربوط به قرن هفدهم تا اوایل قرن بیستم هستند، نه‌تنها بازتابی از آیین‌های تدفین و باورهای مذهبی آن دوران‌اند، بلکه
آیین‌های تدفین و باورهای مذهبی آن دوران‌اند، بلکه اطلاعاتی دقیق دربارهٔ پوشاک، جایگاه اجتماعی، و حتی وضعیت سلامت افراد در اختیار پژوهشگران قرار می‌دهند. پیشینه تاریخی. صومعهٔ کاپوچین در پالرمو در قرن شانزدهم از گورستان اولیهٔ خود فراتر رفت و راهبان آغاز به حفاری سردابه‌هایی در زیر آن کردند. در سال ۱۵۹۹، آنان یکی از اعضای تازه‌درگذشتهٔ خود، برادر سیلوسترو اهل گوبیو، را مومیایی کرده و در دالان‌های تدفینی قرار دادند. این اقدام، نقطهٔ آغاز سنت مومیایی‌سازی در این مجموعه بود که بعدها به یکی از ویژگی‌های
در این مجموعه بود که بعدها به یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد دالان‌های کاپوچین تبدیل شد. اجساد در دالان‌های تدفینی کاپوچین بر روی قفسه‌هایی از لوله‌های سفالی خشک می‌شدند و گاه پس از آن با سرکه شست‌وشو داده می‌شدند. برخی از اجساد مومیایی می‌شدند و برخی دیگر در کابینت‌های شیشه‌ای مهر و موم‌شده قرار می‌گرفتند. راهبان معمولاً با لباس‌های روزمرهٔ خود حفظ می‌شدند و گاه طناب‌هایی که در آیین‌های توبه بر تن داشتند نیز همراهشان باقی می‌ماند. این روش‌ها، بخشی از سنت خاص تدفین در این مجموعه بودند که هم جنبهٔ مذهبی
خاص تدفین در این مجموعه بودند که هم جنبهٔ مذهبی داشتند و هم به حفظ ظاهری اجساد برای نمایش عمومی کمک می‌کردند. با گذر زمان، دالان‌های تدفینی کاپوچین در پالرمو از یک فضای مذهبی محدود برای دفن راهبان، به نمادی اجتماعی و فرهنگی تبدیل شدند که جایگاه فرد در جامعه را حتی پس از مرگ بازتاب می‌داد. در ابتدا، تنها اعضای فرقهٔ کاپوچین اجازهٔ دفن در این مجموعه را داشتند، اما در قرون بعد، دفن شدن در این مکان به نشانه‌ای از منزلت اجتماعی و احترام عمومی بدل شد. افراد برجستهٔ محلی، اشراف، روحانیون، و حتی برخی از هنرمندان و
محلی، اشراف، روحانیون، و حتی برخی از هنرمندان و روشنفکران، در وصیت‌نامه‌های خود درخواست می‌کردند که در این دالان‌ها دفن شوند—نه‌تنها برای حفظ جسم، بلکه برای حفظ خاطره و هویت اجتماعی‌شان. برخی از متوفیان خواستار آن بودند که با لباس‌های خاصی مومیایی شوند، مانند لباس‌های رسمی، لباس‌های روزمره، یا جامه‌های مذهبی. حتی در مواردی، خانواده‌ها موظف بودند در دوره‌های زمانی مشخص لباس جسد را تعویض کنند تا ظاهر متوفی همچنان آراسته و قابل احترام باقی بماند. کشیشان با ردای روحانی خود حفظ می‌شدند، در حالی که دیگران با
ردای روحانی خود حفظ می‌شدند، در حالی که دیگران با لباس‌هایی مطابق با مد روز دفن می‌شدند—از کت و شلوارهای قرن نوزدهم گرفته تا لباس‌های ابریشمی و تزئین‌شده. بازدید بستگان از این دالان‌ها تنها برای دعا نبود، بلکه نوعی مراقبت از ظاهر و شأن اجتماعی متوفی محسوب می‌شد. آن‌ها با دقت به وضعیت جسد رسیدگی می‌کردند، گاه آن را تمیز می‌کردند، و در مواردی حتی آرایش یا ترمیم‌هایی انجام می‌دادند. این رفتارها، نشان‌دهندهٔ پیوند عمیق میان مرگ، حافظهٔ جمعی، و نمایش اجتماعی در فرهنگ سیسیلی بودند. دخمه‌ها با کمک‌های مالی بستگان
سیسیلی بودند. دخمه‌ها با کمک‌های مالی بستگان متوفی نگهداری می‌شدند. هر جسد جدید در یک طاقچه موقت قرار می‌گرفت و بعداً در مکانی دائمی‌تر قرار می‌گرفت. تا زمانی که کمک‌های مالی ادامه داشت، جسد در جای مناسب خود باقی می‌ماند، اما اگر بستگان ارسال پول را متوقف می‌کردند، جسد تا زمانی که پرداخت‌ها را از سر بگیرند، در قفسه‌ای کنار گذاشته می‌شد. [ "" ] مراسم تدفین. در سال ۱۸۷۱، برادر ریکاردو آخرین راهبی بود که در دخمه‌ها دفن شد، اما پس از آن افراد مشهور دیگری نیز دفن شدند. دخمه‌ها رسماً در سال ۱۸۸۰ بسته شدند، اما
شدند. دخمه‌ها رسماً در سال ۱۸۸۰ بسته شدند، اما گردشگران همچنان به بازدید از آنها ادامه دادند. آخرین تدفین‌ها مربوط به دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ است. در میان تدفین‌های نهایی، روزالیا لومباردو، که در آن زمان تقریباً دو ساله بود، وجود داشت که بدنش به طرز چشمگیری دست نخورده باقی مانده و با روشی که توسط پروفسور آلفردو سلفیا انجام شد، حفظ شده است. فرایند او شامل فرمالین برای از بین بردن باکتری‌ها، الکل برای خشک کردن بدن، گلیسیرین برای جلوگیری از خشک شدن بیش از حد، اسید سالیسیلیک برای از بین بردن قارچ‌ها و مهم‌ترین
سالیسیلیک برای از بین بردن قارچ‌ها و مهم‌ترین مواد تشکیل دهنده، نمک‌های روی (سولفات روی و کلرید روی) برای استحکام بخشیدن به بدن بود. فرمول این محلول شامل یک قسمت گلیسیرین، یک قسمت فرمالین اشباع شده با هر دو نمک روی و یک قسمت محلول الکل اشباع شده با اسید سالیسیلیک است. [ "" ] تجزیه بیشتر جسد لومباردو باعث شد که مومیایی به نقطه خشک‌تری در دخمه‌ها منتقل شود و تابوت در داخل یک محفظه شیشه‌ای کاملاً مهر و موم شده با گاز نیتروژن قرار گیرد تا از پوسیدگی جلوگیری شود. آخرین تدفین مربوط به جیووانی لیکاتا دی باوچینا،
آخرین تدفین مربوط به جیووانی لیکاتا دی باوچینا، کنت ایسنلو، در سال ۱۹۳۹ بود. دالان‌های تدفینی کاپوچین در پالرمو شامل حدود ۸۰۰۰ جسد و ۱۲۵۲ مومیایی هستند (بر اساس آخرین سرشماری انجام‌شده توسط مؤسسهٔ EURAC در سال ۲۰۱۱) که در امتداد دیوارها قرار گرفته‌اند. این تالارها بر اساس دسته‌بندی‌های خاصی سازمان‌دهی شده‌اند: مردان، زنان، دختران باکره، کودکان، کشیشان، راهبان، و افراد حرفه‌ای. برخی از اجساد نسبت به دیگران بهتر حفظ شده‌اند و برخی نیز در حالت‌هایی خاص قرار گرفته‌اند—برای نمونه، دو کودک در یک صندلی گهواره‌ای
نمونه، دو کودک در یک صندلی گهواره‌ای کنار هم نشسته‌اند. تابوت‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده بودند که خانواده‌های متوفیان بتوانند به آن‌ها دسترسی داشته باشند. در روزهای خاصی، اعضای خانواده به دالان‌ها می‌آمدند تا در کنار عزیز از دست‌رفتهٔ خود دعا کنند و حتی دستان او را در آیینی نمادین در دست بگیرند. این سنت، بازتابی از پیوند عاطفی و مذهبی میان زندگان و مردگان بود و نشان می‌داد که مرگ در فرهنگ سیسیلی نه پایان، بلکه مرحله‌ای از تداوم حضور در حافظهٔ خانوادگی و اجتماعی است. افراد مشهوری که در گوردخمه‌ها دفن شده‌اند