payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خود و جمعیت بیشتر کردها، بی‌طرف نگه داشتن آنها در جنگ‌ها علیه ایران قاجار و امپراتوری عثمانی بود. تقریباً در همان زمان، کردها در قفقاز جنوبی ساکن شدند. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، ایزدی‌هایی که به دلیل آزار و اذیت مذهبی از امپراتوری عثمانی گریخته بودند، در قفقاز جنوبی روسیه ساکن شدند. در طول دو جنگ روسیه و ایران بین امپراتوری روسیه و ایران قاجار، مقامات روسی به کردها اجازه دادند که در روسیه مستقر شوند و سپس ارمنستان تحت حاکمیت روسیه قرار گرفت. بعدها در طول جنگ کریمه و جنگ روسیه و ترکیه، کردها
بعدها در طول جنگ کریمه و جنگ روسیه و ترکیه، کردها دوباره به روسیه و ارمنستان نقل مکان کردند. قرن بیستم. ارمنستان. یک نماینده کرد در پارلمان ارمنستان در اولین جمهوری ارمنستان (۱۹۲۰–۱۹۱۸) انتخاب شد. پس از انحلال اولین جمهوری ارمنستان و تأسیس جمهوری سوسیالیستی شوروی ارمنستان (که بعدها جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی شد)، سیاست شوروی کورنیزاتسیا (Korenizatsiia) اجرا شد که منجر به تأسیس رادیو، مطبوعات و آموزش به زبان کردی (کرمانجی) در کنار ایجاد الفبای کردی با استفاده از خط ارمنی در سال ۱۹۲۲ و به دنبال آن نسخه
از خط ارمنی در سال ۱۹۲۲ و به دنبال آن نسخه لاتین در سال ۱۹۲۷ و در زمان استالین در سال ۱۹۴۵ نسخه سیریلیک نیز شد. پس از آغاز تبعید کردهای قفقاز در سال ۱۹۳۷، رادیو کردی، روزنامه "ریا تزه" و دیگر نهادهای کردی تعطیل شدند. این رادیوها بعداً در دهه ۱۹۵۰ احیا شدند. با شروع درگیری قره‌باغ کوهستانی در سال ۱۹۸۸، بسیاری از کردها از ارمنستان گریختند. حدود ۱۸٬۰۰۰ کرد ارمنستان را به مقصد آذربایجان ترک کردند، جامعه بزرگی از کردهای ارمنستان و کشورهای همسایه در کراسنودار شکل گرفته است. بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴، اقلیت کرد
گرفته است. بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴، اقلیت کرد مناطق لاچین و کلبجر آذربایجان به دلیل تهاجم ارمنستان در طول جنگ اول قره‌باغ مجبور به فرار شدند. آذربایجان. در جمهوری دموکراتیک آذربایجان مستقل، از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰، کردها مناصبی را در دولت به دست داشتند، که مهم‌ترین آنها خسروبیگ سلطانوف و نورمحمد بیگ شاهسواروف بودند. در سال ۱۹۲۳، کمیته اجرایی مرکزی جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی، واحد اداری کردستان را ایجاد کرد که ۷۳٪ از جمعیت آن کرد و ۲۶٪ آذری بودند. در سال ۱۹۳۷، رهبر اتحاد جماهیر شوروی، ژوزف استالین، به
۱۹۳۷، رهبر اتحاد جماهیر شوروی، ژوزف استالین، به جمعیت کرد اعتماد نداشت و دستور تبعید اجباری آنها به جمهوری‌های شوروی قزاقستان، جمهوری‌های شوروی ازبکستان و جمهوری‌های شوروی قرقیزستان را صادر کرد. این گروه از کردها از جمهوری سوسیالیستی خودمختار نخجوان (بخشی از جمهوری سوسیالیستی آذربایجان) آمده بودند. بیشتر آنها در طول تبعید جان باختند. وقتی در سال ۱۹۶۱ جنگ اول عراق و کردستان آغاز شد، کردهای تبعیدی دهه‌های ۳۰ و ۴۰ میلادی تلاش‌هایی برای اعاده حقوق خود انجام دادند، اما این تلاش‌ها بی‌فایده بود. در سال ۱۹۸۹، حزب
اما این تلاش‌ها بی‌فایده بود. در سال ۱۹۸۹، حزب یکبون تأسیس شد که هدف آن احیای خودمختاری کردها در اتحاد جماهیر شوروی بود. دولت شوروی تحت رهبری میخائیل گورباچف تلاش کرد به کردها کمک کند، اما این تلاش به‌دلیل فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ و خصومت ترکیه با این طرح شکست خورد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، جمهوری‌های جدید ارمنستان و آذربایجان در جنگ اول قره‌باغ وارد جنگ شدند که منجر به ایجاد جمهوری کردی لاچین در سال ۱۹۹۲ شد. این جمهوری مورد حمایت ارمنستان بود و هنگامی که حمایت آنها به‌دلیل تغییرات
بود و هنگامی که حمایت آنها به‌دلیل تغییرات سیاسی متوقف شد، این جمهوری منحل شد. روسیه. در طول جنگ جهانی دوم، یکی از مشهورترین کردهای شوروی، سمند سیابندوف، ایزدی بود که در طول جنگ علیه آلمان نازی عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی را دریافت کرد. او در سال ۱۹۰۹ در استان قارص، که در قلمرو نایب‌السلطنه قفقاز و بخشی از امپراتوری روسیه بود، متولد شد. در سال ۱۹۹۸، عبدالله اوجالان، رهبر پ‌ک‌ک، از روسیه پناهندگی سیاسی گرفت. در نوامبر ۱۹۹۸، دومای دولتی به رئیس‌جمهور بوریس یلتسین توصیه کرد که به اوجالان پناهندگی سیاسی در
یلتسین توصیه کرد که به اوجالان پناهندگی سیاسی در روسیه اعطا کند، اما فایده‌ای نداشت. این به این دلیل بود که روسیه و ترکیه روابط اقتصادی و سیاسی دوستانه‌ای را توسعه داده بودند و روسیه نمی‌خواست این دوستی جدید را به خطر بیندازد. گرجستان. تعداد کردها در گرجستان در طول قرن بیستم، بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۸، در زمان اتحاد جماهیر شوروی، نوسان داشته است. بخش‌هایی از جمعیت کرد به آسیای مرکزی تبعید شدند. بین سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹ جمعیت کردها ۳۰ درصد افزایش یافت، اما از زمان استقلال در سال ۱۹۹۱ این تعداد به‌طور پیوسته
زمان استقلال در سال ۱۹۹۱ این تعداد به‌طور پیوسته کاهش یافته است.
خشم کاذب رفتارهایی مانند گاز گرفتن، چنگ زدن، خرخر کردن، قوز کردن پشت و «حرکات تند و متناوب اندام‌ها» است که در آزمایش‌های حیوانی با برداشت قشر مخ ایجاد می‌شود و گفته می‌شود بدون وجود تجربهٔ درونی خشم رخ می‌دهند. این تغییرات رفتاری با آسیب‌های کوچک در هیپوتالاموس برعکس می‌شوند. اصطلاح "خشم کاذب" دست‌کم از سال ۱۹۲۵ توسط والتر بردفورد کانون و سیدنی ویلیام بریتون به‌کار می‌رفته است. کانون و بریتون پژوهش‌هایی در زمینهٔ بیان هیجانی ناشی از فعالیت نواحی زیرقشری انجام دادند. گربه‌هایی که نئوکورتکس آن‌ها برداشته شده
دادند. گربه‌هایی که نئوکورتکس آن‌ها برداشته شده بود همچنان در برابر محرک‌های خفیف، واکنش‌هایی از خشم شدید بروز می‌دادند. این مفهوم توسط بسیاری از عصب‌پژوهان هیجانی رد شده است؛ زیرا حیوانات غیرانسانی که رفتارهای خشم را نشان می‌دهند، واقعاً خشم را تجربه می‌کنند. برای نمونه یاک پانک‌سِپ چنین دیدگاهی داشت و از نخستین کسانی بود که مولدهای عصبی خشم را توصیف کرد. نشانه‌ها. نشانه‌های فیزیولوژیک خشم کاذب شامل افزایش قند خون، افزایش نبض، سرعت تنفس و فشار خون است. این نشانه‌ها می‌توانند به‌طور خودبه‌خودی رخ دهند و
نشانه‌ها می‌توانند به‌طور خودبه‌خودی رخ دهند و همچنین با تحریک‌های حسی برانگیخته شوند. در برخی موارد، جانور دچار چندین حملهٔ تشنجی می‌شود که پس از قطع "سدیم باربیتال" رخ می‌دهند. نتیجه گرفته شده است که قشر مخ می‌تواند در این نوع فرایند تشنجی نقش تسهیل‌کننده داشته باشد. این اثرات فیزیولوژیک همراه با نشانه‌های رفتاری شبیه خشم مانند خرخر کردن، چنگ زدن و گاز گرفتن بروز می‌کنند. علل. تنها چند علت شناخته‌شده برای خشم کاذب در جانوران وجود دارد. بیشتر آزمایش‌ها روی گربه‌ها، سگ‌ها و موش‌ها انجام شده است. نشانه‌های
گربه‌ها، سگ‌ها و موش‌ها انجام شده است. نشانه‌های واقعی خشم کاذب در اصل همان واکنش‌های معمول خشم و دفاعی در جانوران هستند. این حالت زمانی «خشم کاذب» نامیده می‌شود که واکنش خشم توسط محرک‌های غیرتهدیدکننده برانگیخته شود. پژوهشی توسط بارد (۱۹۳۴) نشان داد که برداشت نئوکورتکس در گربه‌ها و سگ‌ها موجب خشم کاذب می‌شود. رفتار هر جانور پیش از جراحی بررسی شد، از جمله آرام و دوستانه بودن آن‌ها با انسان‌ها و جانوران دیگر، و همچنین واکنششان در هنگام دست‌کاری. پس از جراحی، بارد مشاهده کرد که جانوران در برابر محرک‌هایی که
بارد مشاهده کرد که جانوران در برابر محرک‌هایی که پیش‌تر واکنش اندکی برمی‌انگیختند، مانند لمس دم، واکنش خشم شدید نشان می‌دهند. او نتیجه گرفت که دلیل این امر ممکن است از بین رفتن مهار نواحی درگیر در واکنش خشم پس از برداشت نئوکورتکس باشد که باعث بیش‌فعالی این نواحی می‌شود. پژوهشی توسط "ریس و گونه" (۱۹۶۵) نشان داد که تحریک الکتریکی آمیگدالا در گربه‌ها موجب خشم کاذب می‌شود که در نتیجه به کاهش میزان آدرنالین و نورآدرنالین می‌انجامد. آن‌ها معتقد بودند دلیل این امر آن است که واکنش دفاعی شدید موسوم به خشم کاذب موجب
آن است که واکنش دفاعی شدید موسوم به خشم کاذب موجب افزایش بسیار زیاد در آزادسازی این میانجی‌های عصبی می‌شود و مغز نمی‌تواند به اندازهٔ کافی نورآدرنالین دوباره بسازد تا این کاهش جبران شود. ریس و "فوکس" (۱۹۶۹) سپس پژوهشی بر روی گربه‌هایی انجام دادند که پس از برش ساقه مغز دچار خشم کاذب شده بودند. هدف این پژوهش بررسی رابطهٔ کاهش نورآدرنالین در خشم کاذب با شدت رفتار خشم کاذب بود. آن‌ها دریافتند که خشم کاذب شدیدتر با سطح پایین‌تر نورآدرنالین هم‌بستگی دارد. همچنین دریافتند هنگامی که به این گربه‌ها پروتریپتیلین (که
هنگامی که به این گربه‌ها پروتریپتیلین (که عمل نورآدرنالین را تسهیل می‌کند) داده شد، نشانه‌ها بدتر شدند، اما زمانی که هالوپریدول (که عملکرد نورآدرنالین را مهار می‌کند) داده شد، نشانه‌ها خفیف‌تر شدند. آن‌ها نتیجه گرفتند که آزادسازی نورآدرنالین برای بروز رفتار خشم کاذب ضروری است. شیوع در انسان. در برخی موارد، خشم کاذب در انسان به نظر می‌رسد ناشی از «تخلیهٔ مهارنشدهٔ هیپوتالاموس» باشد. این امر چندان شگفت‌آور نیست، زیرا نقش هیپوتالاموس در ایجاد تجربهٔ درونی خشم در موش‌ها، گربه‌ها و انسان‌ها مشخص شده است. سه علت
موش‌ها، گربه‌ها و انسان‌ها مشخص شده است. سه علت شناخته‌شده برای تخلیهٔ هیپوتالاموس عبارتند از: دپولاریزاسیون هیپوتالاموس از طریق تحریک الکترودی، مسمومیت با مونوکسید کربن و کاهش قند خون ناشی از انسولین. هنگام تجربهٔ خشم کاذب، بدن انسان نشانه‌های درونی و بیرونی آشفتگی جسمی را نشان می‌دهد. بروز دوره‌های خشم کاذب در انسان هرگز عمدی نیست، اما بدن «تغییراتی در اندام‌های درونی و در ترکیب خون نشان می‌دهد که مشابه تغییرات مرتبط با رفتار هیجانی انسان است». اگرچه فرد در لحظات خشم کاذب احساسات را بروز می‌دهد، این امر
در لحظات خشم کاذب احساسات را بروز می‌دهد، این امر لزوماً به معنای تجربهٔ واقعی آن هیجان نیست. با این حال، دلیلی وجود ندارد که فرض کنیم فرد در این حالت واقعاً احساس خشم نمی‌کند، و مفهوم «خشم کاذب» ـ یعنی بروز رفتارهای خشم در اثر افزایش فعالیت هیپوتالاموس در غیاب تجربهٔ درونی خشم ـ احتمالاً مفهومی نادرست و ساختهٔ فضای علمی و سیاسی زمانه‌ای است که این اصطلاح در آن پدید آمد. محرک‌هایی که فرد در جریان یک برون‌ریزی با آن‌ها مواجه می‌شود می‌توانند واکنش‌های جسمی مانند گشادشدن مردمک، بیرون‌زدگی چشم، افزایش ضربان
مانند گشادشدن مردمک، بیرون‌زدگی چشم، افزایش ضربان قلب، افزایش فشار خون سیستولی و بازتر شدن شکاف پلکی‌ها را به‌دنبال داشته باشند. ارتباط با صرع. برخی گزارش‌های بالینی نشان داده‌اند که خشم کاذب می‌تواند در بیماران مبتلا به صرع نیز دیده شود، به‌ویژه در مواردی که با همارتوم هیپوتالاموس همراه است. در چنین بیماران، تخلیه‌های غیرطبیعی هیپوتالاموسی ممکن است باعث بروز رفتارهای خشم‌گونه شود. نقدها. برخی از پژوهشگران علوم اعصاب هیجانی با مفهوم «خشم کاذب» مخالفت کرده‌اند. به باور آنان جانورانی که واکنش‌های خشم مانند
به باور آنان جانورانی که واکنش‌های خشم مانند خرخر کردن یا گاز گرفتن را نشان می‌دهند، واقعاً تجربهٔ درونی خشم را نیز دارند و این رفتار تنها «ظاهری» نیست. یاک پانک‌سپ از جمله کسانی است که این دیدگاه را مطرح کرده‌است. او در نوشته‌های خود تأکید می‌کند که واکنش‌های خشم بر پایهٔ سامانه‌های عصبی بنیادین در مغز شکل می‌گیرند و باید به عنوان تجربه‌های هیجانی اصیل در جانوران در نظر گرفته شوند.
صفوف () یک کیک بادام-سمولینای لبنانی است که در روزهای تولد، دورهمی‌های خانوادگی و اعیاد مذهبی مصرف می‌شود. این کیک از آرد سمولینای طعم‌دار شده با زردچوبه، شکر، خمیر کنجد، بادیان رومی و دانه کاج تهیه می‌شود و با بیکینگ پودر ور می‌آید.
چادر قرمز ()، یک داستان تاریخی توسط آنیتا دیامانت، منتشر شده در سال ۱۹۹۷ توسط Wyatt Books برای انتشارات سینت مارتین است. این یک روایت اول‌شخص است که داستان دینه، دختر یعقوب و لیه، خواهر یوسف را روایت می‌کند. او یک شخصیت فرعی در کتاب مقدس عبری است. دیامانت داستان او را گسترده‌تر کرد. عنوان کتاب اشاره به خیمه‌ای است که زنان قبیله یعقوب باید در دوران قاعدگی یا هنگام زایمان، دورانی که به «نیدا» معروف است، در آن پناه ببرند و در آن حمایت و تشویق متقابل مادران، خواهران و عمه‌های خود را پیدا کنند.
حمزه میرزا حشمت‌الدوله (درگذشتهٔ ۱۸۸۰) شاهزاده قاجار، والی و افسر نظامی ایران در سده نوزدهم بود. او فرزند ولیعهد عباس میرزا بود و در طول زندگی خود مناصب گوناگون حکومتی بر عهده داشت و چندین لشکرکشی نظامی از جمله سرکوب شورش حسن خان سالار را فرماندهی کرد. وی تا پایان عمر در عرصه‌های نظامی و اداری کشور فعال ماند. زندگی. پیشینه و آغاز کار. حمزه میرزا از شاهزادگان دودمان قاجار و بیست‌ویکمین پسر عباس میرزا بود؛ عباس میرزا تا هنگام مرگش در سال ۱۸۳۲ میلادی ولیعهد ایران به‌شمار می‌رفت. حمزه میرزا در جنگ هرات
ایران به‌شمار می‌رفت. حمزه میرزا در جنگ هرات (۱۸۳۷–۱۸۳۸) شرکت داشت؛ جنگی که به سبب سرپیچی کامران میرزا درانی، حاکم هرات، درگرفت. به پاس خدماتش، در سال ۱۸۳۹ برادرش محمدشاه حکومت قزوین را به وی سپرد، اما اندکی بعد به دلیل سوءرفتار از این مقام برکنار شد. همان سال، محمدشاه او را به حکومت زنجان گماشت. در سال ۱۸۴۷، حمزه میرزا به حکومت خراسان منصوب شد تا شورش شورش حسن خان سالار از طایفه دولو را سرکوب کند. مرکز خراسان، مشهد، معمولاً به دست شاهزادگان قاجار اداره می‌شد. در اوت همان سال، او توانست حسن‌خان سالار را در
در اوت همان سال، او توانست حسن‌خان سالار را در نزدیکی بسطام شکست دهد و وی را به عقب‌نشینی به سوی ترکمن‌های آخال وادارد. اما رفتار ناپسند سپاهیان حمزه میرزا در مشهد و پیرامون آن در پاییز ۱۸۴۸ موجب آشوب شد و زمینه را برای قدرت‌گیری دوباره سالار فراهم آورد. در غیاب کوتاه‌مدت او، برادر سالار، میرزا محمدخان بیگلربیگی، با بزرگان محلی هم‌پیمان شد. وی در ۲۵ اوت ۱۸۴۸ آشکارا سر به شورش برداشت و متولی‌باشی، حاجی میرزا عبدالله خویی، و داروغه، ابراهیم سلطان، را به قتل رساند. برخی از علمای مشهد نیز با استناد به رفتار
رساند. برخی از علمای مشهد نیز با استناد به رفتار ناشایست سپاه حمزه میرزا علیه او اعلام جهاد کردند. پس از آنکه حسن‌خان سالار از اوضاع مشهد آگاه شد، با دو هزار جنگجوی ترکمن به سوی شهر حرکت کرد. با انتشار خبر مرگ محمدشاه در ۴ سپتامبر ۱۸۴۸ و جلوس پسرش ناصرالدین‌شاه، موقعیت حمزه میرزا وخیم‌تر شد. او در قلعه مشهد محاصره و از تدارکات محروم گردید. یارمحمدخان الکوزائی، وزیر هرات، به ظاهر برای کمک به سالار به مشهد آمد، اما در عمل به حمزه میرزا کمک کرد. پس از نابود کردن تمامی سلاح‌های سنگین و به آتش کشیدن استحکامات
تمامی سلاح‌های سنگین و به آتش کشیدن استحکامات دفاعی، حمزه میرزا بنا بر پیشنهاد یارمحمدخان، به سبب اوضاع مشهد، پذیرفت که زمستان را در غوریان بگذراند. این دوره را می‌توان پایین‌ترین نقطه اقتدار قاجار در خراسان دانست. حمزه میرزا از اواسط دسامبر ۱۸۴۸ تا اواخر مارس ۱۸۴۹ در غوریان اقامت داشت. در همین زمان، سالار قلمرو خود را گسترش داد، اما سرانجام در بهار ۱۸۵۰ به دست مراد میرزا، برادر تنی حمزه میرزا، شکست خورد و کشته شد. حکومت آذربایجان. پس از بازگشت به ایران در ۱۸۴۹، به حمزه میرزا لقب «حشمت‌الدوله» داده شد و به
به حمزه میرزا لقب «حشمت‌الدوله» داده شد و به حکومت آذربایجان منصوب شد. او محمد قوام‌الدوله را به عنوان وزیر خود برگزید. در مسیر تبریز، او و عباسقلی معتمدالدوله جوانشیر در زنجان با هم دیدار داشتند. به آنان خبر رسید که میان طوایف حاجی‌خواجه‌لو و دمرچلو (هر دو از شاخهٔ شاهسون در مشگین‌شهر) درگیری‌ای روی داده که به کشته‌شدن شمار زیادی انجامیده است. از این‌رو به سوی ناحیهٔ اردبیل حرکت کردند و به چند تن از سران شاهسون و قره‌داغی نامه نوشتند و فرمان دادند که سپاهی گرد آورند و حاجی‌خواجه‌لو را سرکوب کنند؛ که
سپاهی گرد آورند و حاجی‌خواجه‌لو را سرکوب کنند؛ که ظاهراً این اقدام با موفقیت پایان یافت. پس از رسیدن به تبریز، حمزه میرزا و عباسقلی‌خان دستور دادند اشراف قره‌داغ برخی از سران شاهسون را دستگیر کنند و برای انتقال آنان به تبریز پانصد سوار تعیین کردند. حمزه میرزا همچنین فرضی‌خان را از ریاست مشکین‌شهر برکنار ساخت. در پی این اقدام، فرضی‌خان به یورش‌های گسترده دست زد. در سال ۱۸۵۰، به فرمان صدراعظم امیرکبیر، حمزه میرزا مأمور شد باب را در چهریق دستگیر کرده و به سبب آشوب‌هایی که پیروان او در سراسر کشور برپا کرده
آشوب‌هایی که پیروان او در سراسر کشور برپا کرده بودند، در تبریز اعدام کند. حمزه میرزا از اجرای حکم اعدام باب اکراه داشت، زیرا بر این باور بود که کشتن یک سید نادرست است، و همچنین ناخشنود بود که امیرکبیر چنین مأموریتی به او سپرده، چرا که انتظار داشت وظایفی بیشتر درخور جنگ و فتوحات به او واگذار شود. با این همه، در تابستان همان سال، حمزه میرزا حکم اعدام باب را به اجرا گذاشت. در تابستان ۱۸۵۱، حمزه میرزا دستور یافت به اردبیل و مشکین‌شهر برود تا مانع از آن شود که طوایف شاهسون در بخش روسیِ دشت مغان—که چراگاه
که طوایف شاهسون در بخش روسیِ دشت مغان—که چراگاه زمستانی سنتی آنان به‌شمار می‌رفت—زمستان‌گذرانی کنند. در مشکین‌شهر، حمزه میرزا سران اصلی طوایف شاهسون را فراخواند و وانمود کرد که قصد دارد دربارهٔ امور مربوط به رفاه و بهبود وضع قبایل با آنان گفت‌وگو کند. اما به محض آنکه آنان در اردوگاه او گرد آمدند، دستگیر، در زنجیر بسته و به زندان تبریز فرستاده شدند. روشن نیست کدام طوایف در این ماجرا درگیر بودند. سران اسیرشده عبارت بودند از: فرضی‌خان (که به احتمال همان فرضی‌خانی است که پیش‌تر از سوی حمزه میرزا برکنار شده
است که پیش‌تر از سوی حمزه میرزا برکنار شده بود)، اسکندرخان، سلیم‌خان، روشن‌خان، قاسم‌خان شکی، شاه‌پلنگ، شاه‌مار و ملامؤمن. چند تن از زندانیان شاهسون در نوامبر ۱۸۵۱ از ناصرالدین‌شاه درخواست عفو کردند. نماینده و کنسول‌کل بریتانیا در تبریز، ریچارد استیونز، پیشنهاد داد که تنها سلیم‌خان و دو برادر، شاه‌پلنگ و شاه‌مار، در زندان نگاه داشته شوند؛ در حالی‌که حمزه میرزا پیشنهاد کرده بود تمامی سران شاهسون برای حفظ امنیت مرزها در زندان نگاه داشته شوند. در نهایت، فرضی‌خان آزاد شد و دوباره به ریاست مشکین‌شهر بازگردانده
آزاد شد و دوباره به ریاست مشکین‌شهر بازگردانده شد، اما سرنوشت دیگر زندانیان همچنان نامعلوم ماند. سال‌های پایانی و مرگ. دوران حکومت حمزه میرزا بر آذربایجان تا سال ۱۸۵۴ ادامه یافت و سپس او به تهران فراخوانده شد. از ۱۸۵۵ تا ۱۸۵۸ به عنوان والی اصفهان خدمت کرد. سپس بار دیگر به تهران احضار شد و در سال ۱۸۵۹ دوباره به حکومت خراسان منصوب گردید. در سال ۱۸۶۰، حمزه میرزا مأمور شد با شورش ترکمن‌های مرو مقابله کند. او در نبردی که در پی آمد، متحمل تلفات سنگینی شد و به دلیل کمبود تدارکات ناچار به عقب‌نشینی گردید. پس از
کمبود تدارکات ناچار به عقب‌نشینی گردید. پس از این شکست، امپراتوری روسیه کنترل مرو را به دست گرفت. حمزه میرزا به تهران فراخوانده شد و ناصرالدین‌شاه او را از عناوین، مناصب و امتیازاتش محروم ساخت. حمزه‌میرزا پس از آنکه از مقام‌ها و امتیازاتش برکنار شده بود، با پیشکش کردن هدایا به ناصرالدین‌شاه توانست دوباره موقعیت سیاسی به دست آورد و در سال ۱۸۶۲ به عنوان والی یزد منصوب شود. از ۱۸۶۴ تا ۱۸۶۶ گهگاه به حکومت خوزستان، لرستان و خراسان گماشته شد. در سال ۱۸۶۸/۶۹ به عنوان نخستین وزیر جنگ منصوب گردید و لقب «امیرجنگ» به
نخستین وزیر جنگ منصوب گردید و لقب «امیرجنگ» به او داده شد. در سال ۱۸۷۰، حمزه میرزا چندین دژ تحت کنترل ترکمن‌ها را تصرف کرد. در ۱۸۷۱، ناصرالدین‌شاه او و چند تن از افسران بلندپایه را به شهر تفلیس فرستاد تا از الکساندر دوم، امپراتور روسیه (حکومت: ۱۸۵۵–۱۸۸۱) استقبال کنند. آن‌ها در مارس/آوریل ۱۸۷۲ به تهران بازگشتند. در سال ۱۸۷۲/۷۳، حمزه میرزا بار دیگر به حکومت خراسان و لرستان منصوب شد و تا ۱۸۷۵/۷۶ در این مقام باقی ماند، تا آنکه برادر بزرگ‌ترش، بهرام میرزا، جانشین او شد. در سال ۱۸۷۶، حمزه میرزا بار دیگر حکومت
او شد. در سال ۱۸۷۶، حمزه میرزا بار دیگر حکومت خوزستان و لرستان را به دست گرفت. پس از آن، تا سال ۱۸۸۰ در منابع ذکری از او نمی‌شود؛ در همان سال مأمور شد شورش شیخ عبیدالله نهری، رهبر شاخهٔ کردی طریقت صوفی نقشبندیه، را سرکوب کند. اما پیش از آنکه بتواند با شیخ عبیدالله رویارو شود، در نزدیکی بانه درگذشت.
آنیتا دیامانت (؛ زادهٔ ) نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. نویسنده آمریکایی کتاب‌های داستانی و غیرداستانی است. او پنج رمان منتشر کرده است که جدیدترین آنها «دختر بوستون»، یک فهرست کتاب‌های پرفروش نیویورک تایمز است. او بیشتر به خاطر رمان «چادر قرمز (رمان دیامانت)» که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد، شناخته می‌شود، رمانی که در نهایت به پرفروش‌ترین کتاب و مورد علاقهٔ باشگاه کتاب تبدیل شد. او همچنین شش کتاب راهنما برای آداب و رسوم یهودیان معاصر نوشته است، از جمله «عروسی جدید یهودی»، «زندگی یک یهودی» و «کتاب کودک جدید
جدید یهودی»، «زندگی یک یهودی» و «کتاب کودک جدید یهودی» و همچنین مجموعه‌ای از مقالات شخصی با عنوان «چادرم را برپا می‌کنم».
تاریخ کتاب مقدس () تاریخ کتاب مقدس به بررسی رابطهٔ این کتاب با رخدادهای تاریخی می‌پردازد؛ این بررسی هم شامل سنجش اعتبار آن به‌عنوان منبعی تاریخی است و هم به شناخت شیوه‌های ادبی روایت‌های کتاب مقدس مربوط می‌شود.
ماریا آنتونیتا توریانی (۱ ژانویه ۱۸۴۰–۲۴ مارس ۱۹۲۰) روزنامه‌نگار و نویسنده داستان‌های تخیلی ایتالیایی بود. بخش عمده‌ای از آثار او با نام مستعار مارچسا کلمبی، شخصیتی در کمدی "«ساترا و پارینی»" اثر پائولو فراری، منتشر شد. اوایل زندگی و تحصیلات. او در اول ژانویه ۱۸۴۰ در نووارا در منطقه پیدمونت در شمال ایتالیا متولد شد. پدرش، لوئیجی توریانی، ساعت‌ساز و مادرش، کارولینا ایمپراتوری، معلم مدرسه ابتدایی بود. یک سال پس از تولدش، پدرش در سن ۳۲ سالگی درگذشت. او یک خواهر بزرگتر به نام جوزپینا و یک برادر ناتنی کوچکتر به
بزرگتر به نام جوزپینا و یک برادر ناتنی کوچکتر به نام توماسو داشت. او در مدرسه ابتدایی که مادرش در آن تدریس می‌کرد، درس خواند و چهار سال را در مؤسسه هنر و صنایع دستی بلینی گذراند، جایی که از نظر تحصیلی بسیار موفق بود. او دیپلم تدریس خود را با تحصیل در صومعه‌ای در منطقه دریاچه اورتا دریافت کرد. شغل. در دوران حضور در صومعه، او شروع به مکاتبه با روزنامه‌نگاری به نام اوژنیو تورلی ویوولیه کرد که بعدها "روزنامه کوریره دلا سرا"، یکی از قدیمی‌ترین روزنامه‌های ایتالیا، را تأسیس کرد. در سال ۱۸۶۵، ناپدری‌اش درگذشت و
را تأسیس کرد. در سال ۱۸۶۵، ناپدری‌اش درگذشت و ثروتی برای او به جا گذاشت و کمی بعد، او خانه‌ای در میلان خرید. در آنجا با آنا ماریا موتزونی، رهبر فمینیست، دوست شد. این دو زن در سال ۱۸۷۱ مجموعه‌ای از کنفرانس‌ها را ترتیب دادند و در جنوا، فلورانس و بولونیا سخنرانی کردند. در بولونیا، او با نویسندگانی چون انریکو پانزاچی و جوسوئه کاردوچی دوست شد. او در سال ۱۸۷۵ با اوژنیو تورلی ویولیه ازدواج کرد. او در عرصه ادبی میلان فعال بود و در مجلاتی آثاری منتشر می‌کرد. او در سال ۱۸۷۷ یک کتاب آداب معاشرت با "عنوان «مردم خوب"»
۱۸۷۷ یک کتاب آداب معاشرت با "عنوان «مردم خوب"» منتشر کرد که در طول دو دهه بعدی ۲۲ بار تجدید چاپ شد. او به نوشتن بیش از ۴۰ کتاب ادامه داد که عمدتاً شامل داستان‌های کوتاه و رمان‌هایی برای زنان و کودکان و همچنین دو اپرای لیبرتو بود. او همچنین چندین اثر از زبان‌های فرانسوی و انگلیسی به ایتالیایی ترجمه کرد. بسیاری از داستان‌های او واقع‌گرایانه است و به مسائل زنان در زمان خود توجه می‌کند. و شرایط نامناسب کاری "موندینا"، وجین‌کاران در شالیزارهای برنج شمال ایتالیا، تمرکز دارد. او همچنین با «نیرا» (آنا رادیوس
تمرکز دارد. او همچنین با «نیرا» (آنا رادیوس زوکاری) برای مدیریت مجله "«ویتا اینتیما»" همکاری کرد. پس از خودکشی خواهرزاده‌اش اوا، او از همسرش جدا شد و به تورین نقل مکان کرد. او نویسندگی را کنار گذاشت، اما از نظر اجتماعی فعال ماند و یک "سالوتو" یا سالن تأسیس کرد که مورد توجه موسیقیدانان، روشنفکران و نویسندگانی مانند آریگو بویتو و جوزپه جیاکوسا قرار گرفت. او سازمانی برای کمک به نیازمندان تأسیس کرد و در طول جنگ جهانی اول گروهی را سازماندهی کرد که لباس گرم برای سربازان فراهم می‌کردند. او در ۲۴ مارس ۱۹۲۰ در
سربازان فراهم می‌کردند. او در ۲۴ مارس ۱۹۲۰ در تورین درگذشت. پس از مرگش، آثارش تا حد زیادی فراموش شد تا اینکه در دهه ۱۹۷۰ توسط ناتالیا گینزبورگ و ایتالو کالوینو احیا شد. یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار او، "" (۱۸۸۵) توسط پائولا اسپرلینگ پیج به انگلیسی ترجمه و با عنوان "«ازدواج در شهر کوچک»" در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. یک منتقد در "مجله ایتالیایی آمریکایی" آن را «شاهکاری کوتاه» نامید، و دیگری در "مجله کرکوس ریویوز" آن را «اثری پیشگام، به شیوه خود، و کشفی بسیار خوشایند» نامید.
ارمولائو باربارو به زبان لاتین Hermolaus Barbarus (۲۱ مه ۱۴۵۴ ۱۴ ژوئن ۱۴۹۳)، یک انسان‌گرای رنسانس ونیزی، دیپلمات و روحانی کلیسا بود. از سال ۱۴۹۱، او پاتریارک آکویلیا بود. او اغلب «کوچکتر» نامیده می‌شود تا از پسرعمویش، ارمولائو باربارو بزرگتر، متمایز شود. آموزش. ارمولائو باربارو در ونیز متولد شد، پسر زکریا باربارو و نوه فرانچسکو باربارو بود. او همچنین عموی دانیله باربارو و مارکانتونیو باربارو بود. مادرش کلارا، دختر دوک آندره‌آ وندرامین بود. بخش عمده‌ای از تحصیلات اولیه باربارو در خارج از ونیز و در کنار پدرش
اولیه باربارو در خارج از ونیز و در کنار پدرش بود که سیاستمدار و دیپلماتی فعال بود. او تحصیلات تکمیلی خود را در ورونا نزد عمویش که او نیز ارمولائو نام داشت، گذراند. در سال ۱۴۶۲ به رم فرستاده شد و در آنجا زیر نظر پومپونیوس لائتوس و تئودوروس گازا تحصیل کرد. تا سال ۱۴۶۸ به ورونا بازگشت، جایی که فردریک سوم به خاطر اشعارش به او تاج برگ بو اعطا کرد. باربارو در سال ۱۴۷۱ در دانشگاه پادوا مشغول به تحصیل شد و در سال ۱۴۷۴ دکترای هنر و در سال ۱۴۷۷ دکترای حقوق دریافت کرد. او در سال ۱۴۷۷ به عنوان استاد فلسفه در آنجا
کرد. او در سال ۱۴۷۷ به عنوان استاد فلسفه در آنجا منصوب شد. دو سال بعد، او دوباره به ونیز سفر کرد، اما هنگامی که طاعون در شهر زادگاهش شیوع یافت، به پادوا بازگشت. شغل. باربارو فعالیت سیاسی فعالی داشت، هرچند از این وظایف به عنوان عاملی برای حواس‌پرتی از مطالعاتش متنفر بود. در سال ۱۴۸۳ به مجلس سنای جمهوری ونیز انتخاب شد. او بیست ساله بود که در سال ۱۴۷۴ خطابه تشییع جنازه دوک نیکولاس مارچلو را ایراد کرد. در سال ۱۴۸۶، او به دربار دوک‌نشین بورگوندی در بروژ فرستاده شد. در سال ۱۴۸۸، او سمت مهم مدنی مرد خردمند
شد. در سال ۱۴۸۸، او سمت مهم مدنی مرد خردمند ترافیرما را بر عهده داشت. در سال ۱۴۸۹ به عنوان سفیر در دوک‌نشین میلان منصوب شد. در سال ۱۴۹۰، باربارو به آوگادوریا د کومون و سپس به عنوان سفیر در واتیکان منصوب شد. در سال ۱۴۹۱، پاپ اینوسنت هشتم، او را به سمت پاتریارک آکویلیا منصوب کرد. طبق قانون ونیز، پذیرفتن هدایا یا مناصب سران کشورهای خارجی توسط سفیران غیرقانونی بود. همچنین بین ونیز و دستگاه پاپ در مورد اینکه چه کسی باید پاتریارک‌های آکویلیا را معرفی کند، اختلاف نظر وجود داشت. ونیز معتقد بود که پاپ، با انتصاب
نظر وجود داشت. ونیز معتقد بود که پاپ، با انتصاب باربارو بدون حمایت ونیزی‌ها و نادیده گرفتن نامزدی که ونیز معرفی کرده بود، حقوق ونیز را نقض کرده است. باربارو به خیانت متهم شد و سنای ونیز به او دستور داد که از این سمت امتناع ورزد. وفاداری او مورد تردید قرار گرفت. به دوست ارمولائو، جیرولامو دوناتو، و پدرش، زکریا باربارو، دستور داده شد که سعی کنند او را متقاعد کنند که از این سمت صرف نظر کند و به ونیز بازگردد. پاپ اینوسنت و جانشینش الکساندر ششم، باربارو را تهدید کردند که اگر از سمت پاتریارک آکویلیا استعفا دهد،
کردند که اگر از سمت پاتریارک آکویلیا استعفا دهد، او را تکفیر خواهند کرد. سنای ونیز انتصاب باربارو به عنوان سفیر را لغو و او را از ونیز تبعید کرد. آنها همین تهدید را برای پدرش، زکریا، و همچنین مصادره اموال هر دو نفر مطرح کردند، اما زکریا اندکی پس از آن درگذشت. باربارو سپس در یک ویلای رومی در تپه پینچیان متعلق به برادرانش دانیله و لودوویکو زندگی کرد. او در سال ۱۴۹۳ بر اثر طاعون در آنجا درگذشت و در کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو به خاک سپرده شد. فردیناندو اوگلی از کتیبه‌ای به باربارو در آنجا یاد می‌کند، اما این