payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بهاره شبانکارئیان (انگلیسی: Bahareh Shabankareian) روزنامه‌نگار و خبرنگار ایرانی است. او در حوزه مسائل اجتماعی سیاسی فعالیت می‌کند و در رسانه‌های داخلی و بین‌المللی گزارش و مصاحبه منتشر کرده است. زندگی‌نامه و فعالیت. بهاره شبانکارئیان دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ ادبیات نمایشی است. او با رسانه‌هایی چون روزنامه اعتماد و پایگاه خبری دیده‌بان ایران همکاری کرده است و مقالات متعددی در موضوعاتی چون امنیت اجتماعی، حقوق بشر، اعتراضات مردمی و حقوق زنان منتشر کرده است. او در بهمن ۱۴۰۱ گزارشی با عنوان مرگ غم
کرده است. او در بهمن ۱۴۰۱ گزارشی با عنوان مرگ غم انگیز یک زن در صف نفت را نوشت که با واکنش مولوی عبدالحمید روبرو شد. عبدالحمید در واکنش به گزارش شبانکارئیان در توییتر خود نوشته بود: « مرگ غم‌انگیز یک بانوی ۵۳ ساله و بیمار از اهالی شهرستان فنوج بلوچستان پس از انتظار سه‌روزه در صف دریافت نفت، دردآور است. برای این بانو مغفرت و برای بازماندگان اجر و صبر مسئلت دارم. اگر مسئولیت‌پذیری و تدبیر وجود داشت، مردم ما با چنین وضعی مواجه نمی‌شدند.» واکنش مولوی عبدالحمید به این گزارش در صدای امریکا بازتاب گرفت. یکی دیگر
به این گزارش در صدای امریکا بازتاب گرفت. یکی دیگر از گزارش‌های مشهور او گزارشی درباره افزایش چشمگیر آمار سرقت در ایران است که در روزنامه اعتماد منتشر شد و سپس به وسیله بی‌بی‌سی فارسی بازنشر گردید. در این گزارش، ضمن اشاره به نمونه‌های مختلف سرقت (جیب‌بری، موبایل‌قاپی، سرقت سیم‌کشی و …)، تأکید شده که «در پنج سال گذشته میزان سرقت چهار برابر شده است». او همچنین مصاحبه‌ای با همسر داریوش مهرجویی انجام داده است — این مصاحبه قبل از به قتل رسیدن وی و همسرش منتشر شده است. در جریان اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۱ نیز
شده است. در جریان اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۱ نیز گفت‌وگوهایی با خانواده‌های معترضان انجام داده و گزارش‌هایی منتشر کرده است. بازتاب و شهرت. نام بهاره شبانکارئیان در رسانه‌های بین‌المللی و مطبوعاتی چون بی‌بی‌سی فارسی، ایران اینترنشنال، صدای آمریکا و رسانه‌های حقوق بشری به عنوان روزنامه‌نگاری فعال در موضوعاتی حساس از جمله حقوق بشر و اعتراضات مردمی ذکر شده است. همچنین فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران (IFJ) در وب‌سایت فارسی خود به فعالیت‌ها یا وضعیت او اشاره کرده است. چالش‌ها و رویدادهای امنیتی. گزارش هه نگاو،
است. چالش‌ها و رویدادهای امنیتی. گزارش هه نگاو، ایران وایر، فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران حاکی از آن است که بهاره شبانکارئیان در سال ۱۴۰۲ به دلیل نوشتن گزارشی مبنی بر سرقت از خانه مهرجویی و همسرش توسط نهادهای امنیتی مانند وزارت اطلاعات احضار شده است. طبق گزارش سایت deffi و ifj او پس از احضار و پیگیری مجدد پرونده قتل مهرجویی و همسرش بارها از سوی نهادهای امنیتی تهدید شده است به طوری که مجبور شد مدتی پیگیری های خود را در خصوص پرونده قتل مهرجویی و همسرش متوقف کند.
استیون داگلاس ایجی (؛ زادهٔ ) کمدین، بازیگر و نویسنده آمریکایی است که به خاطر نقش‌هایی همچون استیو میرون در سریال "برنامه سارا سیلورمن" از شبکه کمدی سنترال و همچنین جان اکانوموس در فیلم‌های ابرقهرمانی دنیای توسعه‌یافته دی‌سی یعنی "جوخه انتحار" (۲۰۲۱) و "شزم! خشم خدایان" (۲۰۲۳) شناخته شده است. همچنین او نقش اکانوموس را در سریال "پیس‌میکر" (۲۰۲۲–اکنون) از شبکه اچ‌بی‌او مکس که بخشی از دنیای دی‌سی است، ایفا کرده است.
«هیچ‌کس» ترانه‌ای از خوانندهٔ آمریکایی میتسکی می‌باشد که در سال ۲۰۱۸ به‌عنوان دومین تک‌آهنگ از پنجمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "گاوچران باش" منتشر گردید. این ترانه در بدو انتشار، مورد تعریف و تمجدید قرار گرفت و میتسکی نیز به‌خاطر شعرپردازی، خوانندگی و همچنین تهیه و تولید ترانه ستوده شد.
«عشق من تماماً از آن من» ترانه‌ای خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی میتسکی می‌باشد که در ۱۵ سپتامبر سال ۲۰۲۳ به‌عنوان سومین تک‌آهنگ از هفتمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "زمین ناپذیراست و ما نیز همین‌طور" منتشر گردید. پیانوی اثر رنگ و بوی کانتری دارد و پدال استیل گیتار را ارائه می‌دهد. میتسکی در اشعار ترانه از ماه می‌خواهد عشقش را پس از مرگش به خود بسپارد و دوباره نورش را بر زمین بتاباند. پس از موفقیت این ترانه در تیک‌تاک، «عشق من تماماً از آن من» به نقطهٔ عطف تجاری میتسکی تبدیل شد و نخستین ترانهٔ او بود که در
میتسکی تبدیل شد و نخستین ترانهٔ او بود که در بیلبورد هات ۱۰۰ صدرنشین می‌شد و در آن نیز رتبهٔ ۲۶ را از آن خود ساخت، و همچنین در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا به رتبهٔ ۸ دست یافت. این ترانه با استقبال گستردهٔ منتقدان روبه‌رو شد و بسیاری آن را بهترین قطعهٔ "زمین ناپذیراست و ما نیز همین‌طور" و یکی از بهترین ترانه‌های سال ۲۰۲۳ دانستند. موزیک ویدئوی این اثر هم‌زمان با انتشار آلبوم منتشر شد و توسط ای‌جی روخاس کارگردانی شد؛ در این ویدئو میتسکی یک برج صندلی‌هایی را روی یک تخم می‌سازد و سپس از آن بالا می‌رود.
کازا دل فاشو (وارزه) () یکی از نمونه‌های شاخص معماری عقل‌گرایانه در ایتالیا است که در دههٔ ۱۹۳۰ در شهر وارزه، ناحیهٔ لومباردی ساخته شد. این بنا به‌عنوان مقر حزب ملی فاشیست طراحی گردید و اثر برجستهٔ جوزپه تراننی، از معماران مهم جنبش عقل‌گرایی معماری ایتالیا به‌شمار می‌رود. تاریخچه. ساخت کازا دل فاشو در سال ۱۹۳۲ آغاز شد و در سال ۱۹۳۶ به پایان رسید. این ساختمان در دورهٔ بنیتو موسولینی و در چارچوب سیاست‌های فرهنگی و معماری رژیم فاشیستی بنا گردید. وارزه به دلیل موقعیت جغرافیایی و نقش سیاسی خود به‌عنوان یکی از
موقعیت جغرافیایی و نقش سیاسی خود به‌عنوان یکی از مراکز مهم حزب فاشیست در شمال ایتالیا انتخاب شد. پس از سقوط رژیم فاشیستی در ۱۹۴۳، ساختمان کاربری اولیهٔ خود را از دست داد و به مراکز اداری دولتی و شهرداری تغییر کاربری یافت. با وجود ارتباط مستقیم این بنا با دورهٔ فاشیسم، از تخریب آن جلوگیری شد و به‌عنوان یک نمونه مهم معماری مدرن ایتالیا حفظ گردید. معماری. کازا دل فاشو (وارزه) در سبک معماری عقل‌گرایانه طراحی شده است. ویژگی‌های اصلی بنا شامل: تراننی در طراحی این بنا کوشید مفاهیم ایدئولوژیک فاشیسم یعنی «نظم»،
بنا کوشید مفاهیم ایدئولوژیک فاشیسم یعنی «نظم»، «قدرت» و «روشنی» را از طریق زبان معماری منتقل کند. پلان ساختمان مکعبی شکل است و فضای داخلی آن با سالن اجتماعات، دفاتر اداری و راهروهای منظم سازماندهی شده است. کاربری و تحولات. پس از پایان جنگ جهانی دوم و سقوط فاشیسم، این ساختمان به‌جای تخریب، برای کاربری‌های اداری مورد استفاده قرار گرفت. امروزه بخش‌هایی از آن به عنوان دفاتر دولتی و شهرداری وارزه به کار می‌رود. این ساختمان علاوه بر کارکرد عملی خود، به‌عنوان یک اثر معماری ارزشمند شناخته می‌شود و مورد توجه
یک اثر معماری ارزشمند شناخته می‌شود و مورد توجه پژوهشگران و علاقه‌مندان معماری مدرن قرار دارد. اهمیت فرهنگی. کازا دل فاشو وارزه نه تنها به‌عنوان یک اثر معماری برجسته شناخته می‌شود بلکه به‌عنوان یک نماد از رابطهٔ میان معماری و ایدئولوژی سیاسی در تاریخ معاصر ایتالیا اهمیت دارد. بسیاری از پژوهشگران این بنا را نمونه‌ای از تلاش برای ایجاد «زبان معماری فاشیستی» می‌دانند. با این حال، امروز بیشتر بر ارزش‌های هنری و معماری بنا تاکید می‌شود تا بر ایدئولوژی‌ای که در ابتدا به آن مرتبط بود. ساختمان در فهرست میراث
در ابتدا به آن مرتبط بود. ساختمان در فهرست میراث فرهنگی منطقه لومباردی ثبت شده و تحت حفاظت قانونی قرار دارد.
مطالعات آسیایی آمریکایی () یک رشتهٔ دانشگاهی است که در دههٔ ۱۹۶۰ پدید آمد و به‌طور انتقادی به بررسی دین، تاریخ، جامعه‌شناسی، ادبیات، علوم سیاسی، و مطالعات جنسیت و سیاست‌های مرتبط با آسیایی آمریکایی‌ها می‌پردازد. این رشته ارتباط نزدیکی با دیگر حوزه‌های مطالعات قومی از جمله، مانند مطالعات آفریقایی آمریکایی، مطالعات لاتینویی و مطالعات بومیان آمریکا دارد. از دههٔ ۲۰۲۰، مطالعات آسیایی–آمریکایی در برخی ایالت‌های آمریکا به‌عنوان بخشی از برنامهٔ درسی مدارس ابتدایی و متوسطه (کی–۱۲) تدریس می‌شود.
کلمبیای انسانی ( که قبلاً با نام جنبش مترقی ( ) شناخته می‌شد ، یک جنبش و حزب سیاسی چپ‌گرای کلمبیایی است که در سال ۲۰۱۱ توسط رئیس جمهور گوستاوو پترو تأسیس شد و هم اکنون توسط او رهبری می‌شود. شاخه جوانان این حزب با نام «جوانان انسان‌دوست» شناخته می‌شود. منابع. &lt;
خاندان مونته‌فلترو () یک خانواده تاریخی ایتالیایی است که بر اوربینو و گوبیو حکومت می‌کردند و در سال ۱۴۴۳ به دوک‌های اوربینو تبدیل شدند. این خانواده در سال ۱۵۰۸ از نسل مرد منقرض شدند و دوک‌نشین به خانواده دلا روور به ارث رسید. تاریخچه. این خانواده شاخه‌ای از لردهای کارپگنا بود، درست مانند مخالفان دیرینه‌اش، خاندان مالاتستا، سینیوری ریمینی. حدود سال ۱۱۴۰، آنتونیو (درگذشته ۱۱۸۴؟)، با توزیع بین وراث به همراه برادرانش، قلعه مونته‌کوپیولو را دریافت کرد و بعداً قلعه سن لئو (واقع در صخره مونس فرتریوس که نام خود را
سن لئو (واقع در صخره مونس فرتریوس که نام خود را به منطقه مونته‌فلترو داده است) را به دست آورد. فردریک اول، امپراتور مقدس روم، در سال ۱۱۵۵ آنتونیو را به عنوان جانشین امپراتوری برای شهر اوربینو منصوب کرد و بدین ترتیب ادعا کرد که این شهر تیول پادشاهی ایتالیا (امپراتوری مقدس روم) است، اگرچه ایالات پاپی ادعای قدیمی‌تری نسبت به آن داشتند. پسر آنتونیو، مونته‌فلترانو اول (حدود ۱۱۳۵–۱۲۰۲)، که او نیز جانشین اوربینو بود، کنت مونته‌فلترو شد. در سال ۱۲۲۶، پسران دومی، بوئونکونته اول و تادئو دا مونته‌فلترو، توسط امپراتور
اول و تادئو دا مونته‌فلترو، توسط امپراتور فردریک دوم به عنوان کنت‌های اوربینو منصوب شدند. در طول کشمکش‌های بین پیروان پاپ و امپراتوری (گوئلف‌ها و گیبلین‌ها)، برادران مونته‌فلترو و فرزندان آنها رهبران گیبلین‌های مارکه و رومانیا شدند، در حالی که خانواده مالاتستا رهبری گوئلف‌ها را به دست گرفتند. مونته‌فلترانو دوم (۱۲۱۴–۱۲۵۵) و گوئیدوی اول (۱۲۵۵–۱۲۸۶ و ۱۲۹۳–۱۲۹۶) که در طول جنگ‌ها با ارتش فرانسه و پاپ، کاپیتان فورلی بود، جانشین بوآنکونته اول شدند. پاپ بونیفاس هشتم او را از سرزنش‌ها به خاطر اقداماتش در آن جنگ‌ها
او را از سرزنش‌ها به خاطر اقداماتش در آن جنگ‌ها معاف کرد و او را علیه پالسترینا و کولونا به کار گرفت. جانشین گوئیدو، فدریکو اول (۱۲۹۶–۱۳۲۲)، با گرفتن فانو، اوسیمو، رکاناتی، گوبیو، اسپولتو و آسیسی از سریر مقدس، قلمرو خود را افزایش داد. او پس از وضع مالیات‌های سنگین به قتل رسید و اوربینو تحت کنترل پاپ قرار گرفت. با این حال، در سال ۱۳۲۳، پسر فدریکو، نولفو (۱۳۲۳–۱۳۵۹)، به عنوان ارباب اوربینو اعلام شد. در سال ۱۳۵۵، کاردینال آلبورنوز به عنوان نماینده پاپ، در ایتالیا سفر کرد و اقتدار پاپ را احیا کرد و اوربینو بار
سفر کرد و اقتدار پاپ را احیا کرد و اوربینو بار دیگر تحت کنترل واتیکان درآمد. پسر نولفو، فدریکو دوم، بدون هیچ اقتداری باقی ماند، اما پسرش، آنتونیو دوم (۱۳۷۷–۱۴۰۳)، از شورش مارکه و اومبریا علیه واتیکان (۱۳۷۵) برای احیای اقتدار خود در اوربینو استفاده کرد. گویدانتونیو (۱۴۰۳–۱۴۴۳) توسط پاپ مارتین پنجم (۱۴۱۹) به عنوان حاکم دوک‌نشین اسپولتو منصوب شد و با اقبال متغیری به جنگ علیه براچیو دا مونتونه پرداخت. پسرش، اودو آنتونیو، تنها پس از چند ماه حکومت ترور شد. سپس اوربینایی‌ها مقام لردی را به فدریکو سوم (۱۴۴۴–۱۴۸۲)،
مقام لردی را به فدریکو سوم (۱۴۴۴–۱۴۸۲)، پسر نامشروع گویدانتونیو، شاگرد مکتب ویتورینو دا فلتره و عاشق هنر، پیشنهاد دادند. اوربینو تحت رهبری او به مرکز فرهنگی رنسانس تبدیل شد. او در جنگ‌ها علیه سیگیسموندو پاندولفو مالاتستا، رنه آنژو و فلورانس دست داشت. پاپ سیکتوس چهارم عنوان دوک اوربینو را به او اعطا کرد (۱۴۷۴). گویدوبالدو اول (۱۴۹۲–۱۵۰۸) برای فرار از ارتش‌های چزاره بورجیا مجبور به فرار از اوربینو شد. او فرانچسکو ماریا دلا رووره (۱۵۰۸–۳۸)، فرزند خواهرش، را به فرزندی پذیرفت و بدین ترتیب سینیوریای سینیگالیا را
فرزندی پذیرفت و بدین ترتیب سینیوریای سینیگالیا را با اوربینو متحد کرد. او به ژولیوس دوم در فتح مجدد رومانیا کمک کرد. پاپ لئو دهم او را از قلمرویش محروم کرد و قلمرو او به لورنزو د مدیچی و بعدها به فرانچسکو ماریا دلا رووره داده شد. خانواده رووره تا زمان انقراضشان در سال ۱۶۳۱، که به ایالات پاپی بازگشت، بر این دوک‌نشین حکومت کردند.
بیستمین جوایز انجمن کارگردانان آمریکا () به افتخار دستاوردهای برجسته کارگردانی در فیلم و تلویزیون در سال ۱۹۶۷، در ۱۷ فوریه ۱۹۶۸ در هتل بورلی هیلتون در بورلی هیلز، کالیفرنیا، اهدا شد. این مراسم با اجرای جری لوئیس برگزار شد. فیلم‌های بلند نامزد در ژانویه ۱۹۶۸ اعلام شدند.
زمین ناپذیراست و ما نیز همین‌طور هفتمین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی میتسکی می‌باشد که در ۱۵ سپتامبر سال ۲۰۲۳ از سوی دد اوشنز منتشر گردید. تهیه و تولید این آلبوم بر عهدهٔ پاتریک هایلند بوده و ضبط آن نیز در استودیوی بامب شلتر، نشویل و سانست ساوند در لس آنجلس صورت گرفته‌است. آلبوم با انتشار تک‌آهنگ‌های «حشره شبیه به یک فرشته»، «ستاره / بهشت» و «عشق من تماماً از آن من» از ژوئیه تا اکتبر سال ۲۰۲۳ تبلیغ شد، که آخرین قطعه تاکنون یکی از موفق‌ترین ترانه‌های میتسکی به‌شمار می‌رود. این اثر ترکیبی
ترانه‌های میتسکی به‌شمار می‌رود. این اثر ترکیبی از موسیقی آمریکانا، فولک، کانتری و ارکسترال پاپ است و با استقبال گستردهٔ منتقدان مواجه شد؛ منتقدان بیشتر به احساسات خام و صریح اشعار میتسکی و همچنین طبیعت سادگی و خلوص موسیقی توجه کردند.
گویدوبالدو دا مونته‌فلترو (; – ) همچنین با نام گویدوبالدو اول شناخته می‌شود، یک کوندوتیروی ایتالیایی و دوک اوربینو از سال ۱۴۸۲ تا ۱۵۰۸ بود. زندگی‌نامه. او که در گوبیو متولد شد، در سال ۱۴۸۲ جانشین پدرش فدریکو دا مونته‌فلترو به عنوان دوک اوربینو شد. گوییدوبالدو با الیزابتا گونزاگا، خواهر فرانچسکو دوم گونزاگا، مارکی مانتوا، ازدواج کرد. گویدوبالدو ناتوان بود و آنها فرزندی نداشتند، اما الیزابتا از طلاق دادن او خودداری کرد. او به عنوان یکی از کاپیتان‌های پاپ الکساندر ششم در کنار نیروهای فرانسوی پادشاه شارل هشتم
ششم در کنار نیروهای فرانسوی پادشاه شارل هشتم فرانسه در طول حمله دوم به جنوب ایتالیا جنگید. بعداً، او توسط جمهوری ونیز علیه شارل استخدام شد. در سال ۱۴۹۶، در حالی که در نزدیکی براچانو برای پاپ می‌جنگید، گویدوبالدو توسط اورسینی‌ها و ویتلی‌ها اسیر شد و سال بعد آزاد شد. گویدوبالدو در سال ۱۵۰۲ مجبور شد برای فرار از ارتش چزاره بورجیا از اوربینو فرار کند، اما پس از مرگ پدر چزاره بورجیا، پاپ الکساندر ششم، در سال ۱۵۰۳ بازگشت. او فرانچسکو ماریا دلا رووره، فرزند خواهرش و برادرزاده پاپ ژولیوس دوم را به عنوان وارث خود
و برادرزاده پاپ ژولیوس دوم را به عنوان وارث خود پذیرفت و بدین ترتیب ارباب سنگیالیا را با اوربینو متحد کرد. او به پاپ ژولیوس دوم در فتح مجدد رومانیا کمک کرد. دربار اوربینو در آن زمان یکی از باکلاس‌ترین و شیک‌ترین دربارهای ایتالیا بود. بسیاری از اهل ادب در آنجا ملاقات می‌کردند. مورخ ایتالیایی-انگلیسی، پولیدور ویرژیل، ممکن است در خدمت گویدوبالدو و الیزابتا و همچنین بالداساره کاستیلیونه، نویسنده کتاب «کتاب درباریان»، که دربار اوربینو را توصیف می‌کند، کار کرده باشد. گویدوالدو که از نقرس رنج می‌برد، در سن ۳۶
باشد. گویدوالدو که از نقرس رنج می‌برد، در سن ۳۶ سالگی در فوسومبرونه درگذشت و برادرزاده‌اش جانشین او شد.
دومین دوره جوایز انجمن ملی منتقدان فیلم () که توسط انجمن ملی منتقدان فیلم در ژانویه ۱۹۶۸ اهدا گشت، به بهترین‌های فیلم سال ۱۹۶۷ داده شد.
«عشق اول / اواخر بهار» نخستین تک‌آهنگ از خوانندهٔ آمریکایی می‌باشد که در سال ۲۰۱۴ به‌عنوان تک‌آهنگ سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "مرا در میک‌اوت کریک دفن کن" منتشر گردید.
خانواده پالاویچینی () یک خانواده اشرافی باستانی ایتالیایی است که نام آن به قرن یازدهم میلادی برمی‌گردد. اولین نماینده شناخته شده این نام، اوبرتو ایل پلاویچینو (متوفی ۱۱۴۸)، از نوادگان خاندان فرانکی اوبرتنگی از اوایل قرون وسطی بود. اوبرتنگی‌ها از سال ۹۵۱ میلادی مرزبان لیگوریای شرقی و از حدود سال ۱۰۰۰ میلادی مرزبان میلان، تورتونا و جنوا نیز بودند. این خانواده به دو شاخه اصلی تقسیم شدند، یکی در لومباردی و دیگری در جنوا، که هر دو زیرشاخه‌های گسترده‌ای ایجاد کردند. در سال ۱۳۶۰، به این خانواده عنوان مرزبان
کردند. در سال ۱۳۶۰، به این خانواده عنوان مرزبان (مارکسه) اعطا شد. شاخه لومباردی در قرن سیزدهم، دارایی‌های اجدادی خود را گسترش داد و ایالت خود، استاتو پالاویچینو، را در منطقه امیلیا بین کرمونا، پارما و پیاچنزا تأسیس کرد. این ایالت در سال ۱۵۸۷ توسط دوک‌نشین پارما ضمیمه شد. شاخه جنوایی بخشی از طبقه اشرافی جمهوری جنوا بود. برخی از شاخه‌های هر دو خاندان اصلی هنوز هم وجود دارند، از جمله شاخه‌ای از خاندان جنوایی که در قرن ۱۸ در اتریش-مجارستان ساکن شد. پالاویچینی‌های امپراتوری لاتین. از طریق نوادگان گای و برادرش
امپراتوری لاتین. از طریق نوادگان گای و برادرش روبینو، پسران گوگلیلمو، شاخه‌ای از این خانواده در امپراتوری لاتین که پس از جنگ صلیبی چهارم در سال ۱۲۰۴ تأسیس شد، به شهرت رسید. آنها از سال ۱۲۰۴ تا ۱۳۵۸ بر مارگراویات بودونیسا حکومت می‌کردند. آنها ثروتمند شدند و پس از سال ۱۲۲۴، به قدرتمندترین خانواده در پادشاهی سابق تسالونیکی (شمال یونان) نیز تبدیل شدند. اولین مارگراوها از نسل گای بودند تا اینکه دخترش ایزابلا درگذشت، که در آن زمان نسل روبینو تاج و تخت را به ارث برد. پالاویچینی‌ها با خانوادهٔ دِ لا روشه که در آن
پالاویچینی‌ها با خانوادهٔ دِ لا روشه که در آن زمان در آتن حکومت می‌کردند، نسبت داشتند. پس از مرگ آلبرت در سال ۱۳۱۱، نفوذ پالاویچینی‌ها به آرامی کاهش یافت. مارگراوهای زورزی بعدی، از نوادگان مادری آخرین مارکیز پالاویچینی، گولیِلما، بودند. پالاویچینی‌های جنوا. اولین عضو ثبت‌شدهٔ خانوادهٔ پالاویچینی، اوبرتو اول (متوفی ۱۱۴۸) بود. اولین ملک پالاویچینو توسط اوبرتو دوم ایجاد شد که آن را در سال ۱۱۶۲ از امپراتور مقدس روم، فردریک بارباروسا، دریافت کرد. تعدادی از دودمان‌ها از گولیِلمو (متوفی ۱۲۱۷)، مالک مجموعه‌ای از
از گولیِلمو (متوفی ۱۲۱۷)، مالک مجموعه‌ای از املاک بین پارما و پیاچنزا، سرچشمه می‌گیرند.
اسناد وجود پزشکی در میان مصریان باستان از قدیمی‌ترین مدارک مکتوب و مستند است. از آغاز تمدن در اواخر هزاره چهارم پیش از میلاد تا حمله هخامنشیان در سال ۵۲۵ پیش از میلاد، شیوه طبابت مصریان تا حد زیادی بدون تغییر ماند و شامل جراحی ساده غیرتهاجمی، جاگذاری استخوان، دندانپزشکی و مجموعه‌ای گسترده از دارونامه‌ها (فارماکوپه) بود. اندیشه و نوع پزشکی مصریان بر شیوه‌های بعدی پزشکی، از جمله طبابت یونانیان، تأثیر گذاشت. بررسی وضعیت کلی سلامت در مصر باستان. اسناد و مدارک متعدد باقی مانده، بقایای انسانی و حتی بررسی دقیق
متعدد باقی مانده، بقایای انسانی و حتی بررسی دقیق سکونتگاه‌ها می‌تواند نمایی کامل از وضعیت سلامت عمومی مصریان را ترسیم کند. بر اساس معیار های متعارف امروزی، مصریان باستان مردمی ناخوش و ناسالم بودند؛ ولی بخش عمده ای از این مسئله به دلیل شرایط زیستی انها بوده است. مردم در خیلی از سکونتگاه‌ها و اماکن مسکونی، بسیار فشرده و و نزدیک به یکدیگر زندگی می‌کردند؛ یعنی بیش از ده نفر در یک خانه ی چهارخوابه. شواهد موجود در روستای کارگران در عمارنه، از حضور بی امان ساس، کک و موش خبر می‌دهد که همگی ناقل بیماری بودند. بر
کک و موش خبر می‌دهد که همگی ناقل بیماری بودند. بر اساس شواهد دیگر یک نوع طاعون (مشابه طاعون خیارکی) در طول دودمان هجدهم شهر عمارنه را فرا گرفت و خیلی ها از جمله بخش اعظم خاندان سلطنتی را هلاک کرد. سایر بیماری های واگیردار نیز احتمالا به دلیل شرایط زندگی شلوغ و پرازدحام رخ می داد، اما پیگیری آنها در اسناد و گزارشات باستان شناسی دشوار است، به ویژه اگر به اندازه ی طاعون خیارکی مهلک و کشنده نبوده باشد. یک انسان معمولی در مصر باستان، به طور کلی زندگی سختی داشت و به یکی یا همه ی بیماری های زیر مبتلا بود: بر اساس
به یکی یا همه ی بیماری های زیر مبتلا بود: بر اساس بررسی ها و مطالعه ی هزاران مومیایی مصری می توان چنین نتیجه گرفت که میانگین سن مرگ و میر فقط 36 سال بوده، هر چند موارد استثنا هم وجود داشته است. کسانی هم که به سنین بالای چهل، پنجاه و شصت سالگی می‌رسیدند از تمام اقشار و طبقات اجتماعی بودند؛ یعنی جایگاه و ثروت افراد ربطی به طول عمر و امید به زندگی نداشت. پیشینه پزشکی در مصر باستان. تا قرن نوزدهم، منابع اصلی اطلاعات در مورد پزشکی مصر باستان، نوشته‌هایی از اواخر دوران باستان بودند. هرودوت، مورخ یونانی، حدود ۴۴۰
دوران باستان بودند. هرودوت، مورخ یونانی، حدود ۴۴۰ سال قبل از میلاد از مصر بازدید کرد و مشاهدات خود را از شیوه‌های پزشکی آنها به‌طور مفصل نوشت. پلینی بزرگ نیز در بررسی‌های تاریخی خود از آنها به نیکی یاد کرده است. بقراط (پدر علم پزشکی)، هروفیلوس، اراسیستراتوس و بعدها جالینوس در معبد آمنحتپ تحصیل کردند و به شاهدانی برای نشان دادن سهم پزشکی مصر باستان در علم پزشکی یونان باستان مبدل شدند. کتاب "رمزگشایی خطوط مصری باستان" در اوایل قرن نوزدهم، ترجمه کتیبه‌ها و پاپیروس‌های مصری باستان، از جمله بسیاری از آنها که
مصری باستان، از جمله بسیاری از آنها که مربوط به مسائل پزشکی بودند (پاپیروس‌های پزشکی مصری) را امکان‌پذیر کرد. علاقهٔ حاصل از این امر به مصرشناسی در قرن نوزدهم منجر به کشف چندین مجموعه از اسناد پزشکی باستانی گسترده، از جمله پاپیروس ابرس، پاپیروس ادوین اسمیت، پاپیروس هرست، پاپیروس پزشکی لندن و موارد دیگر شد که قدمت آنها به ۲۹۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد. پاپیروس ادوین اسمیت. کتابی آموزشی در مورد جراحی است و مشاهدات کالبدشناسانه و «معاینه، تشخیص، درمان و پیش‌آگاهی» بیماری‌های متعدد را با جزئیات شرح
و پیش‌آگاهی» بیماری‌های متعدد را با جزئیات شرح می‌دهد. احتمالاً حدود ۱۶۰۰ سال قبل از میلاد نوشته شده است، اما به عنوان کتاب نسخه برداری شده از چندین متن قدیمی‌تر در نظر گرفته می‌شود. اطلاعات پزشکی موجود در آن به اوایل ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد برمی‌گردد. بنابراین به عنوان یک کتابچه راهنمای آموزشی نیز در نظر گرفته می‌شود. درمان‌ها شامل پمادهایی بود که از مواد حیوانی، گیاهان یا میوه‌ها یا مواد معدنی ساخته می‌شدند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد جراحی دهان در اوایل سلسله چهارم (۲۹۰۰–۲۷۵۰ پیش از میلاد) انجام
اوایل سلسله چهارم (۲۹۰۰–۲۷۵۰ پیش از میلاد) انجام می‌شده است. پاپیروس ابرس. در حدود ۱۵۵۰ پیش از میلاد نوشته شده است که طبق طبقه‌بندی یک ویراستار امروزی، شامل ۸۷۷ نسخه است برای انواع بیماری‌ها و امراض است که برخی از آنها شامل داروهای جادویی و طلسم مانند بودند، زیرا طبق باورهای مصریان، جادو و پزشکی دو موضوع اغلب در هم تنیده بودند. همچنین این کتاب شامل اسنادی است که نحوه شناخت، آگاهی و تشخیص تومورها را همراه با دستورالعمل‌هایی برای برداشتن تومور را بیان می‌کند. پاپیروس کاهون. پاپیروس زنان و زایمان کاهون به
پاپیروس کاهون. پاپیروس زنان و زایمان کاهون به بیماری زنان، از جمله مشکلات مربوط به بارداری، می‌پردازد. سی و چهار مورد که جزئیات تشخیص و درمان را شرح می‌دهند، در کتاب باقی مانده‌اند که برخی از آنها به صورت ناقص ارائه شده‌اند. قدمت این پاپیروس به ۱۸۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد. اسناد دیگری مانند پاپیروس هرست (۱۴۵۰ پیش از میلاد) و پاپیروس برلین (۱۲۰۰ پیش از میلاد) نیز شناخت و آگاهی ارزشمندی در مورد پزشکی مصر باستان ارائه می‌دهند. اطلاعات دیگر از تصاویری که اغلب دیوارهای مقبره‌های مصری را زینت می‌دهند و
که اغلب دیوارهای مقبره‌های مصری را زینت می‌دهند و ترجمه کتیبه‌های همراه آن به دست می‌آید. پیشرفت در فناوری پزشکی مدرن نیز به درک پزشکی مصر باستان کمک کرده است. دیرین‌آسیب‌شناسان توانستند از اشعه ایکس و بعداً سی تی اسکن برای مشاهده استخوان‌ها و اندام‌های مومیایی‌ها استفاده کنند. میکروسکوپ‌های الکترونی، طیف‌سنجی جرمی و تکنیک‌های مختلف پزشکی قانونی به دانشمندان این امکان را داد تا نگاهی اجمالی به وضعیت سلامت در مصر ۴۰۰۰ سال پیش داشته باشند. پزشکان و درمانگران مصری. پزشک در زبان مصری باستان "swnw" است. این
مصری. پزشک در زبان مصری باستان "swnw" است. این عنوان سابقه‌ای طولانی در مصر دارد. اولین نام پزشک ثبت شده در جهان مربوط به حسی-رع است که در مصر باستان طبابت می‌کرد. او "رئیس دندانپزشکان و پزشکان" فرعون جوزر بود که در 2700 سال پیش از میلاد حکومت می‌کرد. بانو پسشت (۲۴۰۰ پیش از میلاد) ممکن است اولین پزشک زن ثبت شده در تاریخ جهان باشد. او احتمالاً مادر آختوتپ بوده است و بر روی یک سنگ یادبود که در مقبره آختوتپ به او اختصاص داده شده است، از او به عنوان ایمی-ر سونت ("imy-r swnwt") یاد شده است که به عنوان «بانوی
("imy-r swnwt") یاد شده است که به عنوان «بانوی ناظر پزشکان زن» ترجمه شده است. ("swnwt" مؤنث کلمه "swnw" است). در حوزه پزشکی، درجه‌ها و تخصص‌های زیادی وجود داشت. خانواده‌های سلطنتی، پزشکان متخصص خود و حتی متخصصان سلطنتی خودشان را خود انتخاب و استخدام می‌کردند. پزشکیان بازرس، ناظران و پزشکان ارشد نیز وجود داشتند. تخصص‌های پزشکی شناخته‌شده مصر باستان عبارتند از چشم‌پزشک، متخصص گوارش، متخصص پروکتولوژی (جراحی کولورکتال)، دندانپزشک، پزشک ناظر بر قصاب‌ها و یک بازرس مایعات که عملکرد نامشخصی دارند. در زبان مصری
مایعات که عملکرد نامشخصی دارند. در زبان مصری باستان برای متخصص پروکتولوژی (به مصری: "neru phuyt") که مسئول رسیدگی به سلامت و تشخیص بیماری‌های روده بزرگ، راست روده و مقعد فرعون و خانواده سلطنتی بودند، به معنای واقعی کلمه «چوپان مقعد» به کار می‌رفت. این عنوان قبلاً حدود ۲۲۰۰ سال قبل از میلاد توسط تأیید شده است. مؤسساتی که (پر آنخ - Per Ankh) یا "خانه‌های زندگی" نامیده می‌شدند، از زمان دودمان اول در مصر باستان تأسیس شده‌اند و ممکن است فعالیتهای پزشکی داشتند. گاهی اوقات در کتیبه‌ها با پزشکانی مانند پفتاوآوینیت
اوقات در کتیبه‌ها با پزشکانی مانند پفتاوآوینیت و وجاهوررسنت که در اواسط هزاره اول قبل از میلاد زندگی می‌کردند نیز مرتبط بوده‌اند. در زمان دودمان نوزدهم، کارمندان خانه‌های زندگی از مزایایی مانند بیمه درمانی، حقوق بازنشستگی و مرخصی استعلاجی نیز برخوردار بودند. آموزش پزشکی. یک دانشجوی جوان پزشکی برای آنکه پزشکی حاذق شود در خانه‌ی زندگی ("دارالحیات") به آموزش و یادگیری می‌پرداخت. خانه‌ی زندگی یک موسسه آموزش استثنایی بود که در آن پزشکی، کتابت و کهانت را آموزش می‌دادند و یک کتابخانه بزرگ داشت. آموزش طبابت و
می‌دادند و یک کتابخانه بزرگ داشت. آموزش طبابت و کهانت احتمالا سینه به سینه بوده است. اکثر موسسات دارالحیات ضمیمه ی معابد بودند؛ مثلا در بوباستیس، ادفو، عمارنه و کوم امبو. معروف ترین دارالحیات به دست ایمهوتب در ممفیس بنا شد. این مکان از دوره ی پادشاهی کهن تا دوره یونانی-رومی مورد استفاده بود (تقریبا یک دوره ی بیش از دو هزار ساله). اگر جه پزشک ها آموزش رسمی می دیدند، برای شروع کار پزشکی به قبولی در امتحانات نیازی نبود؛ البته مثل حرفه‌ی پزشکی جدید، سلسله مراتب سختِ کار، آن هم بر اساس توانایی و تجربه به قوت
سختِ کار، آن هم بر اساس توانایی و تجربه به قوت خود باقی بود. تجهیز ساختمان و مطب پزشکان. پزشک‌ها بعد از اینکه آموزش‌های لازم را می‌دیدند، باید وارد عرصه پزشکی می شدند و یا به عبارتی مطب می‌زدند. کاهنانِ تمام‌وقتی که مهارت پزشکی داشتند، در معابد ساکن می شدند. آنها بی شک تعداد بیمار کمتری داشتند که در خانه‌ی زندگی، درمانشان می‌کردند. پیشگامان دانش پزشکی. وارن آر. داوسون، مورخ برجسته در حوزه پزشکی، تأکید کرد که مصر دارای قدیمی‌ترین متون پزشکی شناخته شده، جراحی‌های تجربی و اصطلاحات پزشکی است. به گفته داوسون،
تجربی و اصطلاحات پزشکی است. به گفته داوسون، مصریان اولین کسانی بودند که سهم قابل توجهی در پیشرفت پزشکی داشتند و شیوه‌های پزشکی آنها به بیش از پنج هزار سال پیش برمی‌گردد. این جدول زمانی با توجه به دانش پیشرفته مصریان در ریاضیات، مهندسی و معماری که سازه‌های عظیم آنها مانند اهرام گواه آن است، تعجب‌آور نیست. علاوه بر این، مورخ یونان باستان، نوشته است که فرمانروایان با نفوذی مانند کوروش و داریوش از پزشکان مصری (در دربار سلطنتی خویش) استفاده می‌کردند که نشان‌دهنده احترام و جایگاه اجتماعی بالایی است که پزشکان