payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جوزف مایکل والاچی (۲۲ سپتامبر ۱۹۰۴ - ۳ آوریل ۱۹۷۱) یک گانگستر آمریکایی در خانواده جنایی جنوزه بود که در سال ۱۹۶۳ به عنوان اولین عضو مافیای ایتالیایی-آمریکایی وجود این سازمان را به صورت عمومی تأیید کرد. او در شهر نیویورک متولد شد و به عنوان یکی از اعضای سطح پایین خانواده جنوزه فعالیت می‌کرد. والاچی در سال ۱۹۶۲ پس از ترس از کشته شدن توسط همدستانش، به مقامات قانونی مراجعه کرد. شهادت‌های او در سال ۱۹۶۳ در برابر کمیته سنای آمریکا منجر به افشای جزئیات بی‌سابقه‌ای درباره ساختار و فعالیت‌های مافیا شد. والاچی
درباره ساختار و فعالیت‌های مافیا شد. والاچی اصطلاحات "کوزا نوسترا" را برای توصیف مافیای ایتالیایی-آمریکایی رایج کرد. پس از افشاگری‌هایش، والاچی تحت برنامه حفاظت از شهود قرار گرفت و تا پایان عمر در خفا زندگی کرد. او در سال ۱۹۷۱ در سن ۶۶ سالگی بر اثر حمله قلبی درگذشت. زندگی اولیه. جوزف والاچی در ۲۲ سپتامبر ۱۹۰۴ در محله هارلم شرقی نیویورک به دنیا آمد. پدر و مادرش، دومنیکو ویلاچی و ماریا میکلا کاساله، مهاجرانی فقیر از شهر چروینارا در منطقه کامپانیای ایتالیا بودند. پدر والاچی فردی معتاد به الکل و خشن بود. خود
پدر والاچی فردی معتاد به الکل و خشن بود. خود والاچی بعدها این پیشینه خانوادگی را عامل اصلی گرایشش به جرایم سازمان یافته دانست. شرایط دشوار زندگی در یک خانواده فقیر و نابسامان، راه او را به سوی دنیای زیرزمینی جنایت هموار کرد. والاچی دوران کودکی سختی را در فقر و تحت تأثیر رفتارهای خشونت آمیز پدرش گذراند. این محیط ناآرام و پرتنش، تأثیر عمیقی بر شکل گیری شخصیت او گذاشت و به گفته خودش، او را به سمت زندگی خلافکارانه سوق داد. حرفه جنایی. دوره مینوتمن والاچی فعالیت جنایی خود را با عضویت در یک باند کوچک به نام
جنایی خود را با عضویت در یک باند کوچک به نام «مینوتمن» آغاز کرد. این نام به دلیل توانایی اعضا در انجام سرقت‌های سریع و فرار در کمتر از یک دقیقه انتخاب شده بود. والاچی در نقش راننده باند فعالیت می‌کرد و مهارت او در فرارهای سریع، شهرتی به عنوان ستاره‌ای نوظهور در جهان زیرزمینی جنایت نیویورک برایش به ارمغان آورد. در سال ۱۹۲۱ به اتهام سرقت مهم دستگیر شد و در ۱۹۲۳ پس از یک سرقت ناموفق مجدداً بازداشت گردید. او به اتهام اقدام به سرقت اعتراف کرد و به ۱۸ ماه حبس در زندان سینگ سینگ محکوم شد، اما پس از ۹ ماه آزاد شد.
سینگ سینگ محکوم شد، اما پس از ۹ ماه آزاد شد. پس از آزادی متوجه شد جایگاهش به عنوان راننده به فرد دیگری واگذار شده و بنابراین باند سرقت جدیدی تشکیل داد. ورود به مافیای آمریکا در سال ۱۹۳۰، والاچی به عنوان عضو رسمی مافیای آمریکا سوگند یاد کرد. او به عنوان سرباز (سولداتو) به خانواده رینا (که بعدها به خانواده لوچزه معروف شد) تحت رهبری گائتانو رینا پیوست. این همزمان با اوج جنگ کاستلامارزه بود - نزاع خونین بین جناح‌های جو ماسریا و سالواتوره مارانزانو بر سر کنترل فعالیت‌های مافیایی در آمریکا. پس از ترور رینا که به
مافیایی در آمریکا. پس از ترور رینا که به مارانزانو پیوسته بود، والاچی در جناح مارانزانو جنگید که نهایتاً پس از ترور ماسریا در ۱۵ آوریل ۱۹۳۱ پیروز شد. مارانزانو خود را «کاپو دی توتتی کاپی» (رئیس روسا) نامید و والاچی به یکی از محافظان شخصی او تبدیل شد. این موقعیت کوتاه مدت بود و مارانزانو پنج ماه بعد توسط ائتلافی به رهبری چارلز «لاکی» لوچیانو ترور شد. والاچی سپس به خانواده لوچیانو (بعدها خانواده جنوزه) پیوست و در گروه آنتونی «تونی بندر» استرولو مشغول به کار شد. در ژوئیه ۱۹۳۲ با کارمل رینا، دختر بزرگ گائتانو
در ژوئیه ۱۹۳۲ با کارمل رینا، دختر بزرگ گائتانو رینا ازدواج کرد. قتل استیون فرانسه در سال ۱۹۵۳، ویتو جنوزه دستور قتل استیون فرانسه را صادر کرد. جنوزه به فرانسه مأموریت داده بود تا همسرش آنا را در دوران اختفایش در ایتالیا تحت نظر بگیرد. جنوزه که از روابط عاشقانه احتمالی آنا و شکایتش علیه خود خشمگین بود، به والاچی دستور داد مقدمات قتل فرانسه را فراهم کند. در ۱۸ ژوئن ۱۹۵۳، والاچی فرانسه را به رستورانش در برانکس کشاند، جایی که فرانسه توسط پاسکوال پاگانو و فیوره سیانو (برادرزاده والاچی) خفه شد. شهادت فدرال.
سیانو (برادرزاده والاچی) خفه شد. شهادت فدرال. والاچی در سال ۱۹۵۹ به اتهام نقض قوانین مواد مخدر محکوم و به ۱۵ سال زندان محکوم شد. انگیزه‌های او برای تبدیل شدن به یک خبرچین موضوع بحث بوده است: والاچی ادعا می‌کرد به عنوان یک خدمت عمومی و برای افشای یک سازمان جنگی قدرتمند که زندگی او را نابود کرده بود شهادت می‌دهد. با این حال، احتمالاً امید به حمایت دولت به عنوان بخشی از یک معامله برای کاهش مجازات از اعدام به حبس ابد برای قتلی که در سال ۱۹۶۲ در زندان مرتکب شده بود نیز در این تصمیم نقش داشت. والاچی و جنوزه هر
بود نیز در این تصمیم نقش داشت. والاچی و جنوزه هر دو در حال تحمل محکومیت برای قاچاق هروئین بودند. در ۲۲ ژوئن ۱۹۶۲، والاچی با استفاده از یک لوله که در محل ساخت‌وساز باقی مانده بود، یک زندانی را به قتل رساند که او را با جوزف دیپالرمو، عضو مافیا که فکر می‌کرد جنوزه برای کشتن او اجیر کرده، اشتباه گرفته بود. پس از گفتگو با مأموران اف‌بی‌آی، والاچی داستانی درباره بوسه جنوزه روی گونه‌اش تعریف کرد که آن را «بوسه مرگ» تفسیر کرد. او ادعا کرد جنوزه ۱۰۰٬۰۰۰ دلار برای کشتن او جایزه تعیین کرده بود. زمانی که والاچی تصمیم
او جایزه تعیین کرده بود. زمانی که والاچی تصمیم به همکاری با وزارت دادگستری آمریکا گرفت، ویلیام جی. هاندلی، وکیل دادگستری، به عنوان محافظ او انتخاب شد. هاندلی بعدها گفت: «به او عینک دودی و کلاه‌گیس می‌زدیم و به رستوران رما می‌بردیم. مرد خیلی باحالی بود... همراهی با والاچی به من ثابت کرد که کوزا نوسترا بیش از حد بزرگنمایی شده، درست مثل حزب کمونیست.» در اکتبر ۱۹۶۳، والاچی در جلسات استماع کمیته تحقیقات سنای آمریکا تحت ریاست سناتور جان ال. مکللن شهادت داد و برای اولین بار به صورت عمومی وجود مافیای
داد و برای اولین بار به صورت عمومی وجود مافیای آمریکایی-ایتالیایی را تأیید کرد. این شهادت اولین نقض بزرگ قانون اومرتا (سکوت مافیایی) و شکستن سوگند خون او بود. والاچی اولین عضو مافیا بود که به صورت عمومی وجود این سازمان را تأیید کرد و به او نسبت داده می‌شود که اصطلاح «کوزا نوسترا» را رایج کرد. اگرچه افشاگری‌های والاچی مستقیماً منجر به محاکمه رهبران مافیا نشد، اما او جزئیات زیادی درباره تاریخچه مافیا، عملیات‌ها و آیین‌های آن ارائه داد، در حل چندین قتل بی‌حل کمک کرد و نام بسیاری از اعضا و خانواده‌های جنایتکار
کرد و نام بسیاری از اعضا و خانواده‌های جنایتکار بزرگ را فاش کرد. این محاکمه از طریق شهادت تلویزیونی والاچی، جهان را با جنایت سازمان‌یافته آمریکا آشنا کرد. پس از اینکه وزارت دادگستری ابتدا تشویق و سپس مانع از انتشار خاطرات والاچی شد، پیتر ماس، روزنامه‌نگار، با استفاده از این خاطرات و مصاحبه با والاچی، زندگینامه‌ای نوشت که در سال ۱۹۶۸ با عنوان «پرونده‌های والاچی» منتشر شد. این کتاب اساس فیلمی به همین نام با بازی چارلز برانسون در نقش والاچی قرار گرفت. مرگ. در ۳ آوریل ۱۹۷۱، والاچی در حالی که دوران محکومیت خود
۳ آوریل ۱۹۷۱، والاچی در حالی که دوران محکومیت خود را در مؤسسه اصلاحی فدرال لا تونا در آنتونی، تگزاس می‌گذراند، بر اثر حمله قلبی درگذشت. ماری کی. جکسون از نیاگارا فالز، نیویورک، مسئولیت دریافت جسد او را بر عهده گرفت و والاچی چهار روز بعد در گورستان دروازه بهشت در لوئیستون، نیویورک به خاک سپرده شد. والاچی و جکسون از طریق یک دوست مشترک با هم آشنا شده بودند و شایعاتی مبنی بر رابطه نامشروع بین آنها وجود داشت. بعدها مشخص شد که والاچی او را به عنوان وصی و ذینفع اصلی خود تعیین کرده بود. والاچی و جکسون در کنار
اصلی خود تعیین کرده بود. والاچی و جکسون در کنار یکدیگر دفن شده‌اند. در فرهنگ عامه. - پرونده‌های والاچی (۱۹۶۸): کتابی نوشته پیتر ماس که به ماجراهای والاچی می‌پردازد. - پرونده‌های والاچی (۱۹۷۲): فیلمی بر اساس این کتاب که چارلز برانسون نقش والاچی را بازی می‌کند. - (۱۹۷۴): فرانسیس فورد کوپولا در توضیحات کارگردانی خود اشاره کرده که صحنه‌های بازجویی سنای مایکل کورلئونه و فرانک پنتانجلی الهام‌گرفته از جلسات استماع والاچی بوده و شخصیت پنتانجلی شبیه به والاچی است. - سیمپسون‌ها: در قسمت «همی دلقک»، هومر سیمپسون که
- سیمپسون‌ها: در قسمت «همی دلقک»، هومر سیمپسون که به اشتباه به جای کراستی دلقک ربوده شده، نام جو والاچی را به زبان می‌آورد و گانگسترها او را به عنوان «همان جو والاچی که به سنا درباره جرایم سازمان‌یافته اطلاعات داد» می‌شناسند. - پدرخوانده هارلم: ریچارد پتروسلی در این سریال نقش والاچی را بازی می‌کند.
زبان اشاره لسوتو یکی از گونه‌های زبان اشاره آفریقای جنوبی است که توسط جامعه ناشنوایان در کشور لسوتو استفاده می‌شود. این زبان به‌عنوان یک ابزار ارتباطی اصلی برای افراد ناشنوا در لسوتو به‌کار می‌رود و از نظر ریشه و ساختار به زبان اشاره آفریقای جنوبی نزدیک است. با اینکه زبان اشاره لسوتو هنوز به‌طور رسمی در قوانین این کشور به‌عنوان یکی از زبان‌های ملی یا رسمی به رسمیت شناخته نشده، اما در حوزه آموزش و خدمات اجتماعی، به‌ویژه برای افراد دارای ناتوانی شنوایی، مورد استفاده و حمایت قرار دارد.
حیات الفهد (۱۸ آوریل ۱۹۴۸) بازیگر کویتی است.او یکی از چهره‌های برجستهٔ درام خلیج است و علاوه بر بازیگری، به نویسندگی بسیاری از آثار تلویزیونی پرداخت و دیوان شعری با عنوان «عتاب» دارد که در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ منتشر شد. زندگی و پیشه. حیات احمد یوسف الفهد در ۱۸ آوریل ۱۹۴۸ در منطقهٔ شرق کویت به دنیا آمد. او به همراه خانواده‌اش در پنج سالگی به شهر مرقاب نقل مکان کرد و در نزدیکی مسجد عبدالله المبارک ساکن شد. پدرش در دوران کودکی‌اش درگذشت. پس از درگذشت مادرش در سال ۱۹۸۷، خواهر بزرگ‌ترش شریفه به همراه خواهر دیگرشان
۱۹۸۷، خواهر بزرگ‌ترش شریفه به همراه خواهر دیگرشان غنیمه و تنها برادرشان مسئولیت تربیت او را بر عهده گرفتند. حیات تحصیلات ابتدایی‌اش را کامل نکرد و به محض یادگیری خواندن و نوشتن، مدرسه را ترک کرد. با این حال، خودش به‌تنهایی توانست زبان عربی فصیح و انگلیسی را بیاموزد و در هر دو زبان مهارت پیدا کند. او علاقه‌اش به هنر را در کودکی کشف کرد، زمانی که فیلمی از هنرمند بزرگ فرید الاطرش را دید. پس از آن، همراه خانواده‌اش مرتب به سینما می‌رفت. مسیر هنری زمانی آغاز شد که او در بیمارستان صباح کار می‌کرد. در آن زمان،
که او در بیمارستان صباح کار می‌کرد. در آن زمان، گروه نمایشی «ابو جسوم» به بیمارستان آمدند و در همان زمان همکارش، مجری رسانه‌ای، امینه الشراح نیز همراهش بود. وقتی ابو جسوم آن‌ها را دید، از آن‌ها پرسید که کدام یک علاقه‌مند به بازیگری‌اند.حیات الفهد پاسخ داد که او مایل است. ابو جسوم به او گفت که به خانواده‌اش این را اطلاع دهد و افزود که پس از مدتی برای گرفتن پاسخ، به بیمارستان بازخواهد گشت. حیات در ابتدا نتوانست مادرش را قانع کند؛ وقتی تمایلش به بازیگری را با مادرش در میان گذاشت، مادرش او را کتک زد و با خشونت
در میان گذاشت، مادرش او را کتک زد و با خشونت با او برخورد کرد. اما این موضوع فقط بر پافشاری و لجاجت حیات افزود. پس از دو ماه تلاش برای راضی کردن مادرش، تصمیم گرفت برای رسیدن به هدفش اعتصاب غذا کند. در همین زمان، ابو جسوم با برادر حیات برخورد کرد و تلاش نمود او را قانع کند. برادرش پذیرفت و توانست مادرشان را نیز راضی کند؛ البته به این شرط که برادرش حیات را برای ضبط قسمت‌ها به تلویزیون همراهی کند. پس از آن، حیات مسیر هنری خود را در تئاتر با نمایشنامه‌ای به نام «قربانی» در سال ۱۹۶۳ و در کنار هنرمند منصور
نام «قربانی» در سال ۱۹۶۳ و در کنار هنرمند منصور المنصور آغاز کرد. اما شروع فعالیت او در تلویزیون با سریال «خانوادهٔ بو جسوم» در سال ۱۹۶۴ بود. حیات نخستین دستمزد خود را پس از شرکت در نمایشنامه «می‌رم سفر، همین» دریافت کرد که ۳۰ دینار بود. این نمایش در تئاتر الخلیج اجرا شد. با وجود سن کم او در آن زمان — که هنوز به پانزده سالگی نرسیده بود — نقش یک مادر را ایفا کرد. در دههٔ ۱۹۶۰، آثار هنری بسیاری ارائه داد، به‌ویژه در عرصه تئاتر، از جمله نمایشنامه‌های: «فلوس و نفوس»، «گرسنگی»، «من و روزگار»، «خانوادهٔ گمشده» و
«گرسنگی»، «من و روزگار»، «خانوادهٔ گمشده» و «قربانی» را اجرا کرد. در دههٔ ۱۹۷۰، حیات در سریال «گوژپشت» ایفای نقش کرد، همچنین در نمایشنامه «خروس گم شد» شرکت داشت، و نخستین فیلم خود را در سال ۱۹۷۱ با عنوان «ساکت باش ای دریا» ارائه داد. او همچنین در سریال‌های «شلوغ‌کاری»، «علاءالدین»، «شلوغ‌کاری»، «رنگ‌هایی از عشق»، «پسر هیزم‌شکن»، «قصهٔ موال» و «محبوبه» بازی کرد. در همین دهه، او در چندین نمایشنامه موفق نیز حضور یافت که از جمله آن‌هاست: «همسر جناب وزیر»، «راز امام»، «درخت سدر»، «بنی صامت»، «بحمودن المحطه»،
امام»، «درخت سدر»، «بنی صامت»، «بحمودن المحطه»، «ای بی‌خبران» و «۱ ۲ ۳ ۴ بوم». فعالیت‌های هنری او در دههٔ ۱۹۸۰ افزایش یافت و در تعداد زیادی از سریال‌ها نقش‌آفرینی کرد، از جمله: «خانهٔ ابو خالد»، «با سلام به پدر و مادر»، «دانه»، «کیور روی آب»، «درس خصوصی»، «رفت و بازنگشت»، «رویاهای کوچک»، «زندگی از فردا آغاز می‌شود»، «دیوارها»، «ازدواج بدون موجودی» و «دختران کوچک در برابر زندگی» و غیره. علاوه بر این، هرچند حضورش در تئاتر کمتر شده بود، اما در سال ۱۹۸۹ سه نمایشنامه را اجرا کرد: «اگر شتر بیفتد»، «خانه مجردها»
را اجرا کرد: «اگر شتر بیفتد»، «خانه مجردها» و «دو چک بدون موجودی». همچنین در نمایشنامه «بای بای عرب» در سال ۱۹۸۶ و «قرقور» در سال ۱۹۸۴ نیز شرکت داشت. در اوایل همین دهه، حیات یک همکاری موفق با سعاد عبدالله، داشت و حاصل این همکاری، آثار هنری موفق متعددی بود، از جمله: «رقیه و سبیکه»، «صلح بر دنیا»، «خاله‌ام قماشه»، «سلیمان الطیب» و آثار دیگر. در دههٔ ۱۹۹۰ نیز به کار خود ادامه داد و تعداد زیادی آثار در قالب برنامه‌های ویژه تلویزیونی، سریال‌ها و نمایشنامه‌ها ارائه کرد. از جمله سریال‌هایی که بازی کرد می‌توان به
کرد. از جمله سریال‌هایی که بازی کرد می‌توان به «جواهر»، «بو مرزوق»، «زن فضول»، «درگیری»، «تنها عشق می‌ماند»، «خانه‌ای که سمرا در آن زندگی می‌کند» و دیگر آثار اشاره کرد. همچنین در مجموعه بزرگی از سریال‌های رادیویی نیز حضور داشت مانند «نافع و منیره»، «مخروش کطاح بکروش»، «اشک‌ها و لبخندها»، «عروسی‌های قیروان»، «هر ورودی، یک خروجی دارد» و غیره. در دههٔ ۲۰۰۰، حیات الفهد مجموعه بزرگی از آثار موفق را ارائه داد که از جمله آن‌ها می‌توان به «بازار قصاب‌ها»، «زخم زمان»، «قیمت عمر من»، «دل‌های سنگی»، «دنیا یک لحظه
«قیمت عمر من»، «دل‌های سنگی»، «دنیا یک لحظه است»، «جبروت یک زن»، «تهمت»، «فرزندان فقر»، «داماد»، «اشک یتیم» و «احساسات» اشاره کرد. در دههٔ ۲۰۱۰، حیات در آثار برجسته‌ای درخشیده است، از جمله: «خارج حصارها»، «بانوی خانه»، «خانه، خانه پدر ماست»، «ریحانه»، «حال منایر»، «فروشنده خرما»، «رمانه»، «با سهمی از قلم»، «مرزهای شر»، «ام هارون»، «مارگرت» و «سال‌های جریش» فعالیت‌های حیات تنها به بازیگری در تئاتر، تلویزیون و رادیو محدود نشد، بلکه او چندین اثر هنری را نیز نوشت که در برخی از آن‌ها نیز خود به ایفای نقش
نیز نوشت که در برخی از آن‌ها نیز خود به ایفای نقش پرداخت، از جمله: «فروشندهٔ خرما»، «اشک یتیم»، «داماد»، «تهمت»، «زنان»، «انتظار»، «شمشیر عرب» و دیگر آثار. زندگی شخصی. حیات الفهد برای نخستین بار در سال ۱۹۶۵ هنگامی که ۱۷ سال داشت، ازدواج کرد. همسر نخست او دکتر جراح عراقی از شهر بصره به نام قُصَی جَلَبی بود که به‌عنوان منشی وزیر اطلاع‌رسانی کویت فعالیت می‌کرد. به دلیل این ازدواج، او برای مدت سه سال از دنیای بازیگری فاصله گرفت و همراه همسرش به قاهره رفت؛ جایی که او در حال تحصیل پزشکی بود. در آن دوران،
جایی که او در حال تحصیل پزشکی بود. در آن دوران، به‌عنوان گوینده در رادیو فعالیت می‌کرد، اما خیلی زود به دلیل علاقه شدیدش به هنر از همسرش جدا شد. حاصل این ازدواج تنها دخترش، سوزان، بود که در سال ۱۹۶۷ به دنیا آمد. ازدواج دوم او با خواننده‌ای لبنانی-فلسطینی‌تبار به نام محمود حمدی بود که از ازدواج قبلی‌اش دو دختر دوقلو به نام‌های مِی و مها داشت که حیات سرپرستی و تربیت آن‌ها را حتی پس از جدایی‌اش بر عهده گرفت. همچنین دختری یتیم به نام روزان را نیز همراه با سایر دخترانش بزرگ کرد.
فالی مایولو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری دموکراتیک کنگو است که در حال حاضر برای اشتورم گراتس در پست مهاجم بازی می‌کند. دوران باشگاهی. مایولو دوران جوانی خود را در آکادمی‌های اپینه و انتانت اس‌اس‌جی گذراند و سپس به لانس پیوست. پس از سه سال حضور در لانس، او در آزمون ورودی پاری سن ژرمن شرکت کرد، اما در نهایت به تیم آلمانی وولفسبورگ پیوست. در فوریهٔ ۲۰۲۲، مایولو به تیم اتریشی بلاو-وایس لینتس ملحق شد. در ۳ مارس ۲۰۲۳، مایولو قراردادی چهارساله با راپید وین امضا کرد که از فصل ۲۴–۲۰۲۳ آغاز می‌شد. بریستول
امضا کرد که از فصل ۲۴–۲۰۲۳ آغاز می‌شد. بریستول سیتی. در ۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، مایولو با بریستول سیتی از چمپیونشیپ انگلیس قرارداد امضا کرد. در ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵، مایولو بار دیگر به اتریش بازگشت و به صورت قرضی تا پایان فصل به اشتورم گراتس پیوست. دوران ملی. مایولو واجد شرایط است که در سطح ملی برای فرانسه و جمهوری دموکراتیک کنگو بازی کند. زندگی شخصی. برادر کوچک‌تر مایولو، سنی نیز بازیکن فوتبال است و از محصولات آکادمی جوانان پاری سن ژرمن به شمار می‌رود.
مؤسسه نظامی ویرجینیا () یک کالج ارشد نظامی دولتی در لکسینگتون، ویرجینیا، ایالات متحده است. این کالج در سال ۱۸۳۹ به‌عنوان اولین کالج نظامی ایالتی آمریکا تأسیس شد و قدیمی‌ترین کالج ارشد نظامی دولتی در ایالات متحده است. مؤسسه نظامی ویرجینیا مطابق با اصول تأسیس خود و برخلاف سایر کالج‌های ارشد نظامی در ایالات متحده، فقط دانشجویان افسری را ثبت‌نام می‌کند و منحصراً مدرک کارشناسی اعطا می‌نماید. این مؤسسه در ۱۴ رشته مهندسی، علوم و هنرهای آزاد مدرک اعطا می‌کند. در حالی که آبراهام لینکلن ابتدا مؤسسه نظامی ویرجینیا را
که آبراهام لینکلن ابتدا مؤسسه نظامی ویرجینیا را به دلیل نقش آن در طول جنگ داخلی آمریکا «نقطه غربی جنوب» نامید، این لقب همچنان باقی مانده است زیرا مؤسسه نظامی ویرجینیا نسبت به هر دانشگاه دیگری در ایالات متحده، ژنرال‌های ارتش بیشتری تربیت کرده است. تقریباً ۶۵٪ از فارغ‌التحصیلان مؤسسه نظامی ویرجینیا پس از فارغ‌التحصیلی وارد نیروی زمینی ایالات متحده می‌شوند و این دانشگاه را به یکی از بزرگ‌ترین تربیت‌کنندگان افسران برای ارتش و سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده در هر سال تبدیل می‌کند.
باشگاه بدون نام‌ها یا باشگاه ان.ان. یا ان.ان. کیلبرن ؛ ان.ان. مخفف «بدون نام‌ها»، یک باشگاه فوتبال آماتور انگلیسی بود که در منطقه کیلبرن لندن مستقر بود. تاریخچه. اولین بازی‌های ثبت‌شده از این باشگاه، دو پیروزیشان مقابل بارنز در ژانویه و آوریل ۱۸۶۳ بود. این تیم یکی از یازده تیم بنیان‌گذار اتحادیه فوتبال در ۲۶ اکتبر ۱۸۶۳ بود، و کاپیتان تیم، آرتور پمبر، نماینده باشگاه در اتحادیه بود که به عنوان اولین رئیس اتحادیه فوتبال انگلستان انتخاب شد. اگرچه بی‌نام‌ها، یکی از بنیانگذاران اتحادیه فوتبال بودند و در سال ۱۸۶۶
از بنیانگذاران اتحادیه فوتبال بودند و در سال ۱۸۶۶ یکی از تنها سه باشگاهی بودند که منحصراً طبق قوانین فوتبال بازی می‌کردند، اما این باشگاه هرگز به عنوان یکی از باشگاه‌های برتر در نظر گرفته نشد و پس از مهاجرت آرتور پمبر در سال ۱۸۶۸، توجه به این باشگاه کاهش یافت. در فصل ۷۰–۱۸۶۹، باشگاه اغلب مجبور بود بدون کاپیتان جدیدش تبوت بازی کند و در آخرین بازی ثبت شده از این باشگاه به تاریخ ۵ فوریه ۱۸۷۰ که شکست مقابل آپتون پارک نتیجه‌اش بود، تنها هفت بازیکن برای بازی حاضر شدند. باشگاه در آن ماه نماینده‌ای را به جلسه
حاضر شدند. باشگاه در آن ماه نماینده‌ای را به جلسه سالانه اتحادیه فوتبال فرستاد و در اولین بازی بین انگلیس و اسکاتلند به تاریخ ۳ مارس ۱۸۷۰، نام دو بازیکن از این باشگاه به نام‌های آلفرد بیکر و جورج گوردون در فهرست تیم انگلیس ثبت شده است، اما برنامه‌ریزی‌های منتشر شده بعدی از بازی‌ها، هیچ فعالیتی از باشگاه بدون نام‌ها را نشان نمی‌دهند و هیچ نتیجه دیگری برای باشگاه در دسترس نیست. این باشگاه از سال ۱۸۷۱ به بعد در فهرست اعضای اتحادیه فوتبال وجود ندارد. گفته می‌شود باشگاه بروندزبری که در سال ۱۸۷۱ تأسیس شد، تلاشی
باشگاه بروندزبری که در سال ۱۸۷۱ تأسیس شد، تلاشی برای احیای باشگاه بدون نام‌ها بود و گاهی با عنوان بروندزبری ان.ان.، نامش ثبت می‌شد. رنگ‌ها. رنگ پیراهن باشگاه آبی بود و عبارت N.N. با حروف قرمز روی سینه گلدوزی شده بود. زمین. این باشگاه در ابتدا در زمینی مجاور جاده اجور در کیلبرن بازی می‌کرد، اما از دسامبر ۱۸۶۶ تا فصل بعد نتوانست میزبان رقبایش باشد چراکه اغلب زمینش زیر آب بود؛ در سال ۱۸۶۷، باشگاه زمینی در نزدیکی کلیسای سنت مارک به دست آورد، که فاصله‌اش با ایستگاه جاده اجور، به اندازه ۱۰ دقیقه پیاده‌روی بود.
جاده اجور، به اندازه ۱۰ دقیقه پیاده‌روی بود. در سال ۱۸۶۹، به زمین سابقش در جاده اجور در مجاورت ایستگاه بازگشتند. لقب. لقب باشگاه، «گل‌مال‌شده‌ها» بود که از وضعیت نامناسب زمین اصلیشان در جاده اجور گرفته شده است، زمینی که در توصیفش آن را «باتلاق» می‌نامیدند.
سد کُرنالوو () یک سازهٔ زیرساختی رومی است که در حدود ۱۵ کیلومتری شهر مریدای اسپانیا، در منطقهٔ خودمختار اکسترمادورا واقع شده است. در سال ۲۰۰۴، این سد و مناطق اطراف آن به‌عنوان پارک طبیعی اعلام شدند. تاریخچه. این سد، سازه‌ای رومی است که بر روی رود آلبارگاس ساخته شده و در گذشته برای تأمین بخشی از آب شهر آگوستا امریتا مورد استفاده قرار می‌گرفت. دیوارهٔ سد یک ساختار مستحکم به طول ۲۲۰ متر و ارتفاع ۱۸ متر است و بخشی از آن که با آب در تماس است، به‌صورت پلکانی طراحی شده است. ظرفیت مخزن سد حدود ۱۱ میلیون مترمکعب (۱۱
شده است. ظرفیت مخزن سد حدود ۱۱ میلیون مترمکعب (۱۱ هکتومترمکعب) برآورد شده است. ساخت این سازه به سال ۱۳۰ میلادی نسبت داده می‌شود و طراح آن ناشناس است. این بنا در تاریخ ۱۳ دسامبر ۱۹۱۲ به‌عنوان بنای ملی اعلام شد. سد کُرنالوو همچنان در زمان حاضر نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. تمام منطقهٔ اطراف آن پارک طبیعی به‌شمار می‌آید و از سال ۲۰۰۴ تحت حمایت ویژهٔ دولت منطقه‌ای اکسترمادورا قرار دارد. این منطقه دارای پوشش گیاهی و جانوری غنی‌ای است و در ورودی پارک، مرکز تفسیر (راهنمای بازدید) وجود دارد که به بازدیدکنندگان
(راهنمای بازدید) وجود دارد که به بازدیدکنندگان کمک می‌کند تا بهتر با محیط آشنا شوند. کُرنالوو، همراه با سد پروسرپینا، بخشی از مجموعهٔ باستان‌شناسی مریدا محسوب می‌شود که در سال ۱۹۹۳ توسط یونسکو با شمارهٔ شناسایی ۶۶۴–۰۱۳ به‌عنوان میراث جهانی ثبت شد.
اقتصاد لسوتو بر پایه گردشگری، صنعت، معدن و کشاورزی استوار است و به‌شدت به انتقال وجه از سوی مهاجران لسوتویی در خارج کشور وابسته است.لسوتو که کشور محصور در خشکی و با درآمد متوسط پایین است، به‌طور کامل درون خاک آفریقای جنوبی قرار دارد و از نظر اقتصادی به‌شدت به این کشور وابسته است. درصد زیادی از جمعیت این کشور به کشاورزی معیشتی مشغول‌اند، اگرچه روندی تدریجی به‌سوی رشد گردشگری و صنایع سبک در جریان است. لسوتو عضو اتحادیه گمرکی جنوب آفریقا (SACU) است که در آن، تعرفه‌های گمرکی بین کشورهای عضو شامل بوتسوانا،
تعرفه‌های گمرکی بین کشورهای عضو شامل بوتسوانا، نامیبیا، آفریقای جنوبی و اسواتینی حذف شده‌است. این کشور همچنین بخشی از منطقه پولی مشترک به‌نام منطقه پولی رند است که در آن از رند آفریقای جنوبی به عنوان ارز رسمی استفاده می‌شود. با این حال، لسوتو در سال ۱۹۸۰ واحد پولی خود یعنی لوتی را معرفی کرد. هر لوتی معادل صد «لیسنت» است و نرخ برابری آن برابر با رند آفریقای جنوبی است. تاریخچه اقتصادی. تاریخچه اقتصادی اولیهٔ لسوتو با ادغام این کشور در اقتصاد منطقه‌ای آفریقای جنوبی، وابستگی شدید به مهاجرت نیروی کار و اتکا به
جنوبی، وابستگی شدید به مهاجرت نیروی کار و اتکا به کشاورزی شکل گرفت. در سدهٔ نوزدهم، لسوتو یکی از صادرکنندگان مهم محصولات کشاورزی بود و غلات و موی بز را به اردوگاه‌های معدنی آفریقای جنوبی صادر می‌کرد. با این حال، در آغاز سدهٔ بیستم، کمبود زمین و شرایط نامساعد اقلیمی باعث شد لسوتو به واردکنندهٔ خالص مواد غذایی و منبع نیروی کار برای معادن و مزارع آفریقای جنوبی تبدیل شود. مهاجرت نیروی کار به یکی از ارکان اقتصادی کشور تبدیل شد و ده‌ها هزار مرد باسوتویی در طول قرن بیستم برای کار به آفریقای جنوبی رفتند. تا سال
قرن بیستم برای کار به آفریقای جنوبی رفتند. تا سال ۱۹۸۲، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از شهروندان لسوتو در صنایع آفریقای جنوبی مشغول به کار بودند. استقلال لسوتو در ۴ اکتبر ۱۹۶۶، آغازگر جریان‌های کمک مالی بین‌المللی از سوی کشورهایی مانند بریتانیا و سوئد و نیز نهادهای چندجانبه بود. در آغاز، کمک‌های خارجی عمدتاً به کشاورزی اختصاص یافتند، زیرا لسوتو جامعه‌ای کاملاً کشاورزی فرض می‌شد. اما طرح‌های بزرگ توسعه روستایی، از جمله پروژه‌های بانک جهانی و آژانس توسعه بین‌المللی آمریکا (USAID)، به دلایلی مانند برنامه‌ریزی ضعیف و
(USAID)، به دلایلی مانند برنامه‌ریزی ضعیف و نبود مشارکت محلی، بارها شکست خوردند. بی‌ثباتی سیاسی نیز بر الگوی کمک‌های خارجی تأثیر گذاشت. پس از کودتای سال ۱۹۷۰، کمک‌های بریتانیا و سوئد به‌طور موقت قطع شد اما در همان سال دوباره از سر گرفته شد. لسوتو همچنین با بهره‌برداری از مخالفت خود با آپارتاید، موفق شد پس از قیام سووتو در سال ۱۹۷۶ و درگیری‌های مرزی ترانسکئی، کمک‌های بیشتری جذب کند. تا سال ۱۹۷۹، میزان کمک‌های توسعه‌ای به ۶۴ میلیون دلار رسید. اقتصاد لسوتو از سال ۱۹۹۲ تا پیش از ناآرامی‌های سیاسی سپتامبر ۱۹۹۸،
۱۹۹۲ تا پیش از ناآرامی‌های سیاسی سپتامبر ۱۹۹۸، به‌طور پیوسته رشد داشت. اما شورش‌ها باعث نابودی حدود ۸۰٪ زیرساخت‌های تجاری در ماسرو و دو شهر بزرگ دیگر کشور شد که تأثیر ویرانگری بر اقتصاد کشور گذاشت. با این وجود، لسوتو چندین برنامه تعدیل ساختاری صندوق بین‌المللی پول را با موفقیت اجرا کرد و نرخ تورم در طول دهه ۱۹۹۰ به‌طور چشمگیری کاهش یافت. با این حال، کسری تجاری کشور همچنان بالا باقی ماند؛ زیرا صادرات تنها بخش کوچکی از واردات را پوشش می‌دهد. بحران اقتصادی جهانی تأثیر شدیدی بر اقتصاد لسوتو گذاشت. کاهش صادرات
تأثیر شدیدی بر اقتصاد لسوتو گذاشت. کاهش صادرات پوشاک و از دست رفتن مشاغل این بخش، که عمدتاً به دلیل رکود اقتصادی در ایالات متحده—مقصد اصلی صادرات—رخ داد، کاهش صادرات و قیمت الماس، افت درآمدهای اتحادیه گمرکی جنوب آفریقا (SACU) به دلیل رکود در اقتصاد آفریقای جنوبی، و کاهش وجوه ارسالی کارگران بر اثر کاهش اشتغال در بخش معدن آفریقای جنوبی از دلایل عمده این رکود بودند. در سال ۲۰۰۹، رشد تولید ناخالص داخلی به ۰٫۹ درصد کاهش یافت. پیشرفت اقتصادی. پیشرفت لسوتو در گذار از اقتصادی عمدتاً معیشتی به اقتصادی با درآمد
گذار از اقتصادی عمدتاً معیشتی به اقتصادی با درآمد متوسط پایین، متنوع و مبتنی بر صادرات منابع طبیعی و کالاهای صنعتی، موجب افزایش درآمد و امنیت اقتصادی بخش قابل‌توجهی از جمعیت شده‌است. نسبت جمعیتی که با کمتر از ۱٫۲۵ دلار آمریکا (بر اساس برابری قدرت خرید) در روز زندگی می‌کردند، از ۴۸٪ در سال ۱۹۹۵ به ۴۴٪ در سال ۲۰۰۳ کاهش یافت. نرخ بیکاری در سال ۲۰۰۸ برابر با ۲۵٫۲۹٪ بود و در سال ۲۰۱۲ به ۲۷٫۲٪ رسید، اما تا سال ۲۰۱۷ کاهش یافته و به ۲۳٫۰۶٪ رسید. همچنین، درصد جمعیتی که زیر خط فقر زندگی می‌کنند، از ۵۸٪ در سال ۲۰۰۲
که زیر خط فقر زندگی می‌کنند، از ۵۸٪ در سال ۲۰۰۲ به ۴۹٫۲٪ در سال ۲۰۱۷ کاهش یافت. با این حال، لسوتو همچنان در رده کشورهای دارای «توسعه انسانی پایین» قرار دارد (رده ۱۵۵ از میان ۱۹۲ کشور بر اساس طبقه‌بندی برنامه توسعه سازمان ملل). امید به زندگی در بدو تولد در این کشور ۴۲٫۳ سال است. با این وجود، نرخ سواد بزرگ‌سالان نسبتاً بالا و حدود ۸۲٪ است و تنها ۲۰٪ از کودکان زیر ۵ سال دچار کم‌وزنی هستند. لسوتو از منابع گوناگونی کمک اقتصادی دریافت کرده‌است، از جمله از ایالات متحده آمریکا، بانک جهانی، بریتانیا، اتحادیه اروپا