payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در سنین پایین تأثیر گذاشت. او در سال ۱۸۵۳ در شهر نیویورک، زمانی که شانزده ساله بود، با توماس کین ازدواج کرد. این زوج در فیلادلفیا زندگی می‌کردند، جایی که پدر توماس، جان کی کین، به عنوان قاضی دادگاه منطقه ای ایالات متحده کار می‌کرد. اواسط زندگی. الیزابت و توماس کین در نظر داشتند با یکدیگر همکاری کنند تا شکاف برابری جنسیتی را از طریق آموزش زنان کاهش دهند و همچنین به دنبال اصلاح نهاد ازدواج بودند. او در سال ۱۸۵۴ در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا (اکنون دانشکده پزشکی دانشگاه درکسل) به عنوان یکی از اولین دانشجویان
دانشگاه درکسل) به عنوان یکی از اولین دانشجویان آن ثبت نام کرد. او به مدت ۲۹ سال درس خواند و سرانجام در سال ۱۸۸۳ مدرک دکترای خود را گرفت. او و همسرش مدرسه ای را برای کودکان محروم در فیلادلفیا تأسیس کردند که بر اساس پیش دبستانی‌های فرانسوی است. او یکی از رهبران محلی جنبش خانه پناهندگان بود که به اصلاح نوجوانان بزهکار کمک می‌کرد. او همچنین یک عکاس آماتور بود. شوهرش او را تشویق کرد تا مهارت‌های نویسندگی خود را پرورش دهد، به این امید که او تبدیل به یک نویسنده سیاسی و فعال شود. اگرچه او در آن زمان به یک فعال
سیاسی و فعال شود. اگرچه او در آن زمان به یک فعال عمومی تبدیل نشد، اما به‌طور خصوصی می‌نوشت. او همچنین برخی از نوشته‌های تاریخی در مورد خانواده‌ها و جوامع محلی را انجام داد. با این حال، تحسین‌برانگیزترین کار او دو سفرنامه بود که هنگام همراهی همسرش در سفری برای بازدید از مورمون‌ها در یوتا نوشت. زندگی و مرگ. مدت کوتاهی پس از فارغ‌التحصیلی کین از دانشکده پزشکی در سال ۱۸۸۳، شوهرش بر اثر ذات الریه درگذشت. او به نوشتن ادامه داد و فصل آخر زندگی‌نامه پدرش را پس از مرگ او و همچنین زندگی‌نامه جدش جان کین را تکمیل
مرگ او و همچنین زندگی‌نامه جدش جان کین را تکمیل کرد. او در مدرسه یکشنبه پروتستان تدریس می‌کرد و با شرکت در همایش‌های ایالتی و ملی به عنوان رئیس بخش محلی اتحادیه زنان مسیحی اعتدال انتخاب شد. او هرگز به‌طور مستقل طبابت نمی‌کرد، اما فرزندانش اغلب در مورد بیماران با او مشورت می‌کردند. او به همراه پسرش به مکزیک سفر کرد تا در کنفرانسی برای کنگره پزشکی پان آمریکایی شرکت کند. او در طول زندگی خود فعال سیاسی بود. به توسعه مهارت‌ها و استعدادهای خود، طراحی گیاه‌شناسی، کنده کاری روی چوب، تصویربرداری میکروسکوپی و عکاسی
کنده کاری روی چوب، تصویربرداری میکروسکوپی و عکاسی ادامه داد. به زبان فرانسه روان صحبت می‌کرد، مهارت‌های خوبی در زبان‌های سوئدی و ایتالیایی داشت و آلمانی را در اوایل زندگی اش آموخته بود. او هرگز اشتیاق خود را برای یادگیری از دست نداد. قبل از مرگ در ۲۵ مه ۱۹۰۹ در سن ۷۳ سالگی در حال مطالعه اسپانیایی بود. در یک مراسم ترحیم او را «مادر کین» نامیدند. کسب و کارها در شهر با وجود خصوصی بودن، به افتخار مراسم تشییع جنازه او بسته شدند. حرفه. کتاب کین "دوازده خانه مورمونی در سفری از یوتا به آریزونا نوشته شده است"، شامل
در سفری از یوتا به آریزونا نوشته شده است"، شامل نامه‌های خانه و دفترچه سفر شخصی او بود. این گزارش سفر خاص، زمان سفر او را از طریق سالت لیک سیتی به سنت جورج توصیف می‌کند. هر یک از دوازده خانه ای که او از آنها بازدید کرد، توقفگاهی برای غذا و اسکان در راه بود. در نوشتن، هدف او اطلاع‌رسانی بود تا متقاعد کردن. این نه یک رویکرد غیرعادی بود و نه موضوع جدیدی، زیرا در آن زمان بسیاری از نویسندگان گزارش‌های سفر مورمون‌ها را مشابه او نوشتند. به گفته اریک الیاسون، گزارش‌های سفر به دلیل علاقه و ثبت نقطه نظر موضوع، به
سفر به دلیل علاقه و ثبت نقطه نظر موضوع، به سبک ادبیات خود تبدیل شده بود. برخلاف بسیاری از گزارش‌های سفر مورمون‌ها که در آن زمان نوشته شده بود، نوشته‌های او بر روی مناطق روستایی یوتا متمرکز بود تا مناطق شهری، و بیش از یک شهرک بازدید شده را پوشش می‌داد. او همچنین گزارش‌هایی از پیشگامی مورمون‌ها و روابط آنها با بومیان آمریکایی اضافه کرد. کین در طول مدت اقامت خود در یوتا، این فرصت را داشت که در برخی از جلسات کلیسای مورمون شرکت کند. در حالی که بسیاری از مسافران دیگر تحت تأثیر جلسات مورمون قرار نگرفتند، او
دیگر تحت تأثیر جلسات مورمون قرار نگرفتند، او اعتراف کرد که غیررسمی بودن و سادگی آنها را دوست دارد. او به ویژه تحت تأثیر موعظه ای که ویلیام سی استینز ایراد کرد قرار گرفت، اما از یادداشت برداری نکردن از آن پشیمان شد. او پس از گذراندن زمان زیادی با مورمون‌ها در سالت لیک سیتی، با زنان مورمون دوست شد و مسائل مربوط به تعدد زوجات، حقوق زنان و سختی‌های کلی را که مردم مورمون با آن مواجه بودند، بهتر درک کرد. او قدردان خوبی مردم بود، علیرغم اینکه اعتقاداتشان را به اشتراک نمی‌گذاشتند. شوهرش او را تشویق کرد که مجلات
نمی‌گذاشتند. شوهرش او را تشویق کرد که مجلات شخصی و نامه‌های خود را منتشر کند تا به لابی کردن علیه قانون لهستان کمک کند. کین از نام‌های ساختگی برای محافظت از ناشناس بودن مقدسین استفاده کرد. "دوازده خانه مورمونی که در سفری از یوتا به آریزونا به صورت متوالی بازدید شده بودند"، توسط پدرش در نیویورک در سال ۱۸۷۴ منتشر شد. کین که همدردی فزاینده‌ای را برای مورمون‌ها، به‌ویژه زنان تجربه می‌کرد، امیدوار بود که این کتاب از آزار و شکنجه مقدسین آخرالزمان بکاهد. در حالی که کتاب او نتوانست به موفقیت اصلی دست یابد، بسیاری
کتاب او نتوانست به موفقیت اصلی دست یابد، بسیاری از آن استقبال کردند و در برخی از مقالات روزنامه به آن اشاره شد. باورهای اجتماعی و فلسفی. تربیت عمیق مذهبی کین بر ایمانی که او در طول زندگی خود داشت تأثیر گذاشت. او مرتباً در کلیسا شرکت می‌کرد، کتاب مقدس می‌خواند، مکرراً دعا می‌کرد و حتی دعاها را در دفترهایش می‌نوشت. او سعی کرد به خواست خدا زندگی کند و اظهار داشت که دینش برای او آرامش و خوشبختی به ارمغان آورده است. او در پانزده سالگی در کلیسای پرسبیتری پذیرفته شد. پس از اینکه اولین بارداری او با سقط جنین به
شد. پس از اینکه اولین بارداری او با سقط جنین به پایان رسید، او شروع به ترس از مرگ و میر خود کرد. ترس‌های او منشأ ریشه‌ای داشت، زیرا مادرش هنگام زایمان فوت کرد و او از خدا به عنوان منبع آرامش خود یاد کرد. او با مشهود بودن اعتقادات مذهبی خود معتقد بود که سقط جنین مجازاتی از جانب خداوند به دلیل پنهانی نخواستن فرزند و ناسپاسی از بارداری است. بی‌علاقگی شوهرش به مذهب سازمان‌یافته، قلب الیزابت را به درد می‌آورد، زیرا احساس می‌کرد که باید به تنهایی با دین خود زندگی کند. وقتی توماس نمی‌خواست فرزند اولشان غسل تعمید
کند. وقتی توماس نمی‌خواست فرزند اولشان غسل تعمید داده شود، بینشان درگیری به وجود آمد. اما همسرش قبل از رفتن به یک سفر طولانی به یوتا در سال ۱۸۵۸، برای مدتی او را خوشحال کرد و به او اعلام کرد که مسیحی است. کمی بعد متوجه شد که اگرچه شوهرش از مسیحیت حمایت نمی‌کند، اما به صورت غیر مستقیم با انجام کارهایش یک مسیحی است. دیدگاه او در مورد زنان. کین به نقشی که زنان در جامعه ایفا می‌کنند علاقه‌مند بود. به عنوان یکی از اولین زنانی که در دانشکده پزشکی زنان پنسیلوانیا شرکت کرد، ثابت کرد که در زمینه آموزش عالی برای
شرکت کرد، ثابت کرد که در زمینه آموزش عالی برای زنان پیشگام است. گفته می‌شود که او با لوکرشیا مات، مدافع برجسته حقوق زنان، که شوهرش او را به او معرفی کرده بود، ارتباط داشت. او زمانی را پیش‌بینی کرد که زنان نقش برابر تری در جامعه ایفا کنند. او و همسرش هر دو علاقه زیادی به حقوق زنان داشتند و او او را تشویق کرد تا به یک فعال سیاسی برای زنان تبدیل شود. پدرش ویلیام وود نیز در علاقه اولیه او به تحصیلات عالی نقش داشت. او یکی از اعضای شورای آموزش شهر نیویورک بود و در سال ۱۸۷۰ برای افتتاح مدرسه عادی برای زنان تلاش
در سال ۱۸۷۰ برای افتتاح مدرسه عادی برای زنان تلاش کرد. توماس کین در ارتقای تحصیلاتش حمایت می‌کرد و اغلب استدلال می‌کرد که این کارها مهم‌تر از مسئولیت‌های او در خانه است. زندگی شخصی. ازدواج. الیزابت وود اولین بار در سال ۱۸۴۰ با توماس کین، شوهر آینده اش، هنگامی که او چهار ساله بود و توماس هجده ساله بود ملاقات کرد. او در آن زمان در انگلستان بود. طبق یک داستان خانوادگی، او هنگام ملاقات با خانواده یک عروسک فرانسوی به او هدیه داد که تحسین مادام العمر او را برانگیخت. او که مادرش را در سنین جوانی از دست داده بود،
او که مادرش را در سنین جوانی از دست داده بود، در درس خواندن و ملاقات گاه و بیگاه پسر عمویش توماس، که در سن دوازده سالگی تصمیم گرفت ازدواج کند، آرامش پیدا کرد. الیزابت قربانی یک موقعیت سخت خانوادگی بود، زیرا پدرش همیشه کار می‌کرد و او از نامادری خود متنفر بود. در نتیجه، او به یک نوجوان ساکت و بی‌دست و پا تبدیل شد. این کاملاً در تضاد با با توماس بود، که در خانواده پر سر و صدا بزرگ شده بود. آنها در ۲۵ ژانویه ۱۸۵۲ نامزد کردند. از آنجایی که او بسیار جوان بود، پدرش در دادن اجازه مردد بود، اما او در نهایت موافقت
در دادن اجازه مردد بود، اما او در نهایت موافقت کرد، به شرطی که تا هفده سالگی او صبر کنند. آنها در ۲۱ آوریل ۱۸۵۳، سه هفته قبل از اینکه او هفده ساله شود، ازدواج کردند. فرزندان. این زوج صاحب چهار فرزند شدند: هریت آملیا در سال ۱۸۵۵، الیشا کنت کین در سال ۱۸۵۶، ایوان اونیل کین در سال ۱۸۶۱ و ویلیام کین در سال ۱۸۶۲. پس از مرگ توماس، ویلیام نام توماس ال. کین جونیور را برگزید سه نفر از فرزندان آنها پزشک شدند، در حالی که الیشا کین در رشته مهندسی از دانشگاه پرینستون فارغ‌التحصیل شد. ایوان اونیل کین، جراح برجسته، حرفه
شد. ایوان اونیل کین، جراح برجسته، حرفه ای چشمگیر و گاه عجیب داشت. او به خاطر اختراعاتش و همچنین عمل بر روی خودش معروف بود. الیزابت، ایوان و ویلیام بیمارستان کین وودساید را تأسیس کردند که بعداً به بیمارستان کین سامیت تبدیل شد، جایی که ایوان کین جراح ارشد آن بود. این بیمارستان در سال ۱۹۷۰ بسته شد، اما هنوز به عنوان یک ساختمان اداری برای بیمارستان جامعه کین قعالیت می‌کند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-03-10T11:22:04Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Mado76&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;Mado76 صفحهٔ میدان کاج را به میدان شهید طهرانی مقدم منتقل کرد&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41348657&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
چوکو پای () یک کیک تنقلات است که از دو لایه کوچک کیک گرد با مارشملو داخل آن و پوشش شکلاتی تشکیل شده است. این واژه ابتدا در ایالات متحده به کار رفته، اما حالا به‌طور گسترده‌ای در کره جنوبی، ژاپن و کشورهای دیگر که این محصول را به آنجا صادر می‌کند، استفاده می‌شود و به عنوان یک نام برند یا اصطلاح عمومی شناخته می‌شود. نام‌های مشابه برای این نوع شیرینی در کشورهای دیگر شامل چاکلت مارشملو پای، واگن ویلز، آنجل پای (در ژاپن) و مون پای است.
هدی آکیل (عربی: هدی عاقل؛ ، زاده ۱۹۴۵) عصب‌شناس سوری-آمریکایی است که تحقیقاتش به درک عصب‌شناسی احساسات، از جمله درد، اضطراب، افسردگی و سوء مصرف مواد کمک کرده است. آکیل و همکارانش بیشتر به دلیل ارائه اولین شواهد فیزیولوژیکی برای نقش اندورفین در مغز و نشان دادن اینکه اندورفین‌ها در اثر استرس فعال می‌شوند و می‌توانند باعث مهار درد شوند، شناخته شده‌اند. آکیل استاد برجسته علوم اعصاب گاردنر سی کوارتون در گروه روان‌پزشکی دانشکده پزشکی دانشگاه میشیگان است. او قبلاً به همراه همسرش استنلی واتسون به عنوان مدیر مشترک
به همراه همسرش استنلی واتسون به عنوان مدیر مشترک مؤسسه علوم اعصاب مولکولی و رفتاری و گره دانشگاه میشیگان در کنسرسیوم تحقیقاتی اختلالات عصبی روان‌پزشکی پریتزکر خدمت کرده است. آکیل همچنین یکی از هفت دانشمند برجسته ای است که گروه ویژه تحقیقاتی "هوپ فور دپرسیشن" را تشکیل می‌دهد. این گروه ویژه طرح تحقیقاتی را ایجاد کرده است که پیشرفته‌ترین دانش حال حاضر در زمینه ژنتیک، اپی ژنتیک، زیست‌شناسی مولکولی، الکتروفیزیولوژی و تصویربرداری مغز را در تلاش برای تسریع تحقیقات علمی پیشرفته در رابطه با افسردگی و اختلالات روحی
علمی پیشرفته در رابطه با افسردگی و اختلالات روحی مرتبط با آن را توسعه می‌دهد. در طول دوران حرفه‌ای خود، او جوایز متعددی دریافت کرده و عضو انجمن‌های مختلفی بوده است. از جمله مهم‌ترین افتخاراتش، ریاست انجمن علوم اعصاب (Society for Neuroscience)، بزرگ‌ترین سازمان علوم اعصاب در جهان، بوده است. اوایل زندگی و تحصیل. او پس از خواندن کتابی دربارهٔ ماری کوری، فیزیکدان بزرگ و برنده جایزه نوبل، که یکی از راهبه‌های فرانسوی در کتابخانه به او داده بود، به زندگی علمی علاقه‌مند شد. او این لحظه را به عنوان یک «نقطه عطف» در
شد. او این لحظه را به عنوان یک «نقطه عطف» در زندگی‌اش در نظر می‌گیرد، جایی که متوجه شد یک زن که دور از مراکز دانش مانند بریتانیا، فرانسه و ایالات متحده بزرگ شده است، می‌تواند مانند کوری یک دانشمند بزرگ شود. او مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه آمریکایی بیروت در لبنان دریافت کرد. او با یک بورسیه تحصیلی از بنیاد راکفلر که نیازمند کسب نمرات عالی (A) بود، به عنوان دانشجوی سال دوم وارد دانشگاه شد. این امر به ویژه دشوار بود، زیرا او به زبان انگلیسی مسلط نبود، اما این شرط را برآورده کرد و در سال ۱۹۶۷ با مدرک لیسانس
شرط را برآورده کرد و در سال ۱۹۶۷ با مدرک لیسانس روان‌شناسی با درجه "سوما کام لوده" (بالاترین افتخار) فارغ‌التحصیل شد. عاقل در ابتدا به روان‌شناسی زبان علاقه‌مند شد، علاقه‌ای که توسط پدرش، که یک روان‌شناس بود، در او ایجاد شده بود. پس از فارغ‌التحصیلی، عاقل به مدت یک سال در دانشگاه آمریکایی بیروت به عنوان دستیار تدریس مشغول به کار شد و سپس برای ادامه تحصیل به ایالات متحده رفت و در دانشگاه آیووا ثبت نام کرد. در دانشگاه آیووا، او یک دوره آموزشی دربارهٔ مبانی علوم اعصاب و فارماکولوژی گذراند و به این حوزه
علوم اعصاب و فارماکولوژی گذراند و به این حوزه علاقه‌مند شد. این علاقه، او را به سمت انجام یک دوره کارآموزی در آزمایشگاه الکتروفیزیولوژی سوق داد، جایی که با استیو فاکس روی تحقیقات مربوط به یادگیری کار کرد. عاقل خیلی زود برای تحصیل در مقطع دکترا در دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس (UCLA) پذیرفته شد. در UCLA، او با جان لیبسکیند روی تحقیقات مربوط به درد کار کرد و پس از اتمام دکترای خود، به آزمایشگاه جک بارچاس در دانشگاه استنفورد پیوست. حرفه و پژوهش‌ها. تحقیقات عاقل حوزه‌های بسیاری را پوشش می‌دهد، اما به‌طور کلی
حوزه‌های بسیاری را پوشش می‌دهد، اما به‌طور کلی ریشه در درک احساسات دارد. در طول دوران حرفه‌ای او، تحقیقاتش شامل کار روی گیرنده‌های مواد افیونی، تحلیل ساختار و عملکرد، مطالعات رفتاری، نوروبیولوژی اختلالات شدید روانی، کالبدگشایی مغز پس از مرگ و تحقیقات ژنتیک مولکولی بوده است. عاقل می‌گوید: «همیشه موضوع این بوده که سعی کنیم مدارهای احساسات را بفهمیم. من همیشه به این علاقه‌مند بوده‌ام که چگونه فرایند پاسخ به دنیا، مغز را تغییر می‌دهد و چگونه، به نوبه خود، مغز محیط و درک حیوان از جهان را تغییر می‌دهد. من همه
محیط و درک حیوان از جهان را تغییر می‌دهد. من همه این‌ها را دوست دارم.»
دماغه پسچانی () یک دماغه در سواحل دریای کاسپین در کشور قزاقستان و در جنوب شهر آق‌تاو است.
نان‌های شیرین (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۰۴ با بازی چوی کانگ هی، پارک گوانگ هیون، جونگ چان و جونگ سو یونگ است. این مجموعه از ۴ ژوئیه ۲۰۰۴ تا ۱۶ ژانویه ۲۰۰۵، شنبه‌ها ساعت ۲۰:۵۵ (کی‌اس‌تی) از ام‌بی‌سی پخش شد.
شَشی وادوا (؛ زادهٔ ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۸) رئیس انستیتوی علوم پزشکی سراسری هند، دهلی نو بود. علایق اصلی تحقیقاتی او نوروبیولوژی تکاملی، مورفولوژی کمی و میکروسکوپ الکترونی است. آزمایشگاه او عمدتاً بر روی مغز انسانِ در حال رشد متمرکز بود. او همچنین فرد شناخته‌شده‌ای در حوزه آموزش و پرورش در هند است، به‌ویژه برای نقش‌آفرینی‌اش در توسعه شبکه مدارس دولتی دهلی (DPS) و شکل‌دهی به چارچوب آموزشی مدارس بوده است. تحصیل. شَشی مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۷۰ از کالج پزشکی NSCB در جبال‌پور دریافت کرد و سپس برای ادامه تحصیلات
در جبال‌پور دریافت کرد و سپس برای ادامه تحصیلات تکمیلی در مقطع کارشناسی ارشد و دکترا، به گروه آناتومی مؤسسه علوم پزشکی آل‌ایندیا (AIIMS) پیوست. حرفه. شَشی تا زمان بازنشستگی خود به عنوان استاد و در نهایت رئیس گروه آناتومی فعالیت کرد. او از سال ۱۹۷۲ در مؤسسه علوم پزشکی آل‌ایندیا (AIIMS) به تدریس و آموزش دانشجویان کارشناسی و کارشناسی ارشد (MSc)، دکترای پزشکی (MS) و دکترای تخصصی (PhD) مشغول بوده است. او ۶۷ مقاله تحقیقاتی بین‌المللی و ۳۷ مقاله ملی، ۲۷ فصل در کتاب‌ها و همچنین ۱۳ کتاب و مجموعه‌مقاله را منتشر یا
و همچنین ۱۳ کتاب و مجموعه‌مقاله را منتشر یا ویرایش کرده است. تحقیقات عمده. عمده علایق تحقیقاتی او عبارتند از: نوروبیولوژی رشدی، مورفولوژی کمی، میکروسکوپ الکترونی علایق اصلی تحقیقاتی او شامل نوروبیولوژی رشد، مورفولوژی کمی و میکروسکوپ الکترونی است. آزمایش‌های او عمدتاً بر روی مغزِ در حال رشد انسان متمرکز بوده است. نخاع انسان، مسیر بینایی، هسته‌های مخچه و عصب‌دهی خودکار مثانه انسان مورد مطالعه قرار گرفته‌اند تا دوره‌های بحرانی که این مناطق در معرض تغییرات در ریز محیط جنین هستند و می‌توانند منجر به
در ریز محیط جنین هستند و می‌توانند منجر به ناهنجاری‌های رشدی مرتبط شوند را تشخیص دهند. این مطالعات داده‌های پایه‌ای برای مقایسه با مواد پاتولوژیک و آزمایش‌های حیوانی فراهم و همچنین به درک بهتر فرآیندهای مرتبط با رشد این مناطق در سطح مولکولی کمک کرده‌اند. از دیگر تحیقات او اثرات فعالیت عصبی ناشی از تجربه بر روی هسته‌های شنوایی در حال رشد جوجه‌ها، منطقه ارتباطی شنوایی بالاتر - مدیوروسترال نئواستریاتوم هیپراستریاتوم ونتراله و هیپوکامپ است. روش‌های استریولوژیک برای کمی‌سازی، ایمونوهیستوشیمی و روش‌های وسترن
برای کمی‌سازی، ایمونوهیستوشیمی و روش‌های وسترن بلات برای تعیین تغییرات مورفولوژیکی و نوروشیمیایی کمی ناشی از تحریک شنوایی پیش از تولد انجام می‌شود. این مطالعات با هدف کمک به درک پایه عملکرد بهتر نوزادان جوجه در پاسخ به نشانه‌های شنوایی پیش از تولد انجام می‌شوند. چنین الگویی ممکن است به کاهش کمبودها در اختلالات مرتبط با کسب زبان و یادگیری در کودکان و همچنین بهبود قابلیت‌های یادگیری کودکان عادی کمک کند. افتخاران. ششی، که به عنوان عضو منتخب آکادمی ملی علوم پزشکی انتخاب شده، برای کارهایش با جوایز و افتخارات
انتخاب شده، برای کارهایش با جوایز و افتخارات متعددی مورد تقدیر قرار گرفته است. او در سال ۱۹۹۰ جایزه شانتی سواروپ بهنگر شورای تحقیقات علمی و صنعتی (CSIR) و در سال ۲۰۱۳ جایزه "دستاورد بی‌کی باخاوات" را دریافت کرد. با دریافت این جوایز او به جمع ۲۳ دانشمند پیروی در هند اضافه شد. او دارای عضویت مادام العمر در مراکز زیر است: سازمان بین‌المللی تحقیقات مغز، گروه هندی انجمن بین‌المللی استریولوژی، آکادمی علوم اعصاب هند، انجمن میکروسکوپی الکترونی هند، انجمن علوم ریخت‌شناسی دهلی و از سال ۱۹۹۹ عضو انجمن سرطان هند است.
دهلی و از سال ۱۹۹۹ عضو انجمن سرطان هند است. ششی همچنین در مرکز توسعه شبکه مدارس دولتی دهلی مشارکت داشته و تاکنون راهکارهایی را برای افزایش بهره‌وری و اصلاح سیستم آموزشی مدارس این کشور پیشنهاد کرده است.
کارما (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی به نویسندگی و کارگردانی لی ایل هیونگ و با بازی پارک هه سو، شین مین آ، لی هی جون، کیم سونگ کیون، لی کوانگ سو و گونگ سونگ یون است. این مجموعه بر پایه وب‌تونی با همین نام اثر چوی هی سون است. "کارما" در ۴ آوریل ۲۰۲۵ از نتفلیکس منتشر خواهد شد. انتشار. نتفلیکس تأیید کرد که "کارما" در ۴ آوریل ۲۰۲۵ از این پلتفرم منتشر خواهد شد.
لیانا حسینیان (فاطمه) ابراهیمی(۱۳۹۶ – ۱۴۰۳)، دختربچه ۷ ساله ایرانی بود که در محمدشهر کرج توسط شوهرخاله اش به قتل رسید. این جنایت هولناک در روز [تاریخ دقیق مشخص نیست، اگر موجود است اضافه شود] رخ داد و بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها و افکار عمومی داشت. شرح حادثه. لیانا حسینیان توسط شوهرخاله ۴۲ ساله‌اش که راننده اسنپ بوده، ربوده شد. متهم پس از ربودن لیانا، او را با ضربات چاقو به قتل رساند و جسدش را در کیسه زباله قرار داده و در کانال آب محله علی‌آباد محمدشهر رها کرد. انگیزه قتل. انگیزه این قتل، خصومت و اختلافات
کرد. انگیزه قتل. انگیزه این قتل، خصومت و اختلافات خانوادگی بین متهم و خانواده همسرش عنوان شده است. متهم در اعترافات خود بیان کرد که به دلیل این اختلافات، لیانا را به قتل رسانده است. دستگیری و اعترافات. پس از اعلام مفقودی لیانا توسط والدینش، پلیس آگاهی استان البرز تحقیقات خود را آغاز کرد. با بررسی شواهد، شوهرخاله لیانا به عنوان مظنون اصلی شناسایی و بازداشت شد. متهم در بازجویی‌ها به قتل لیانا اعتراف کرد و محل اختفای جسد را نیز مشخص کرد. واکنش‌ها. این جنایت با واکنش‌های گسترده‌ای در رسانه‌ها و شبکه‌های
با واکنش‌های گسترده‌ای در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی مواجه شد. مردم با ابراز همدردی با خانواده لیانا، خواستار اشد مجازات برای قاتل شدند. مراسم خاکسپاری لیانا با حضور پرشور مردم برگزار شد. پیگیری قضایی. متهم به قتل عمد بازداشت شده و تحقیقات در خصوص این پرونده همچنان ادامه دارد.
نماینده اتحادیه، مباشر اتحادیه، یا مباشر فروشگاه، کارمند یک سازمان یا شرکتی است که به عنوان یک عضو و مقام صنفی/ اتحادیه کارگری نماینده و از منافع همکاران خود دفاع می‌کند. اعضای اصلی اتحادیه به‌طور داوطلبانه (از طریق انتخاب دموکراتیک توسط همکاران یا گاهی با انتصاب یک ارگان اتحادیه بالاتر) در حالی که نقش خود را به عنوان کارمند شرکت حفظ می‌کنند، این سمت را دارند. در تاریخ سیاسی. در بریتانیا، شبکه‌ای به نام جنبش مباشران فروشگاه، مباشران فروشگاه‌ها را علیه جنگ جهانی اول سازماندهی کرد. در آلمان، شبکه‌ای از
جنگ جهانی اول سازماندهی کرد. در آلمان، شبکه‌ای از مباشران فروشگاه به نام مهمانداران انقلابی نقش مهمی در «اعتصاب ژانویه» انقلابی ایفا کردند.
جوانه‌پوش () در گیاه‌شناسی به برگ‌های تغییرشکل‌یافته‌ای گفته می‌شود که بیشتر نقش حفاظتی یا ذخیره‌ای دارند و برخلاف برگ‌های معمولی، کار اصلی آن‌ها فتوسنتز نیست. این برگ‌ها معمولاً در مراحل اولیه رشد گیاه یا در شرایط خاصی مانند محافظت از جوانه‌ها ظاهر می‌شوند. به جوانه‌پوش، فلس جوانه (bud scale) هم گفته‌اند. جوانه‌پوش‌ها اشکال گوناگونی دارند. برخی از آن‌ها به‌صورت برگ‌های فلس‌مانند دیده می‌شوند که درختان و گیاهان چندساله برای محافظت از جوانه‌های خود در برابر شرایط نامساعد مانند سرما یا خشکی تولید می‌کنند. در
نامساعد مانند سرما یا خشکی تولید می‌کنند. در برخی گیاهان مانند نخل‌ها و دم‌اسبیان، برگ‌هایی که به‌صورت غلاف اطراف ساقه را می‌پوشانند، نمونه‌ای دیگر از جوانه‌پوش محسوب می‌شوند. همچنین در گیاهانی مانند پیاز، لایه‌های گوشتی که مواد مغذی را ذخیره می‌کنند، نوعی جوانه‌پوش به‌شمار می‌روند. وظیفه اصلی جوانه‌پوش‌ها محافظت از جوانه‌های گیاه در برابر عوامل محیطی مانند سرمای زمستان، خشکی یا آسیب‌های مکانیکی است. علاوه بر این، در برخی گونه‌های گیاهی، این برگ‌ها به ذخیره مواد مغذی کمک می‌کنند و در شرایط سخت به بقای گیاه
مواد مغذی کمک می‌کنند و در شرایط سخت به بقای گیاه یاری می‌رسانند. نمونه‌های شناخته‌شده‌ای از جوانه‌پوش را می‌توان در پیاز مشاهده کرد که لایه‌های داخلی آن همان برگ‌های ذخیره‌ای گیاه هستند. همچنین در سرخس‌ها و برخی درختان، برگ‌های فلس‌مانند، پوششی برای محافظت از جوانه‌ها ایجاد می‌کنند.
پیر هنری دو ولانسین (۶ دسامبر ۱۷۵۰ میلادی - ۱۶ فوریه ۱۸۱۹) نقاش فرانسوی و ارتقا دهنده نقاشی فضای باز بود. کار و زندگی. ولانسین از سال ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۲ میلادی در رم کار می‌کرد، جایی که تعدادی مطالعه‌ی منظره را مستقیماً از طبیعت انجام داد و گاهی یک مجموعه از درختان یا خانه‌ای را در زمان‌های مختلف روز نقاشی می‌کرد. او این ایده را در رساله‌ی خود در سال ۱۸۰۰ با عنوان «تأملات و توصیه‌هایی به یک دانشجو در مورد نقاشی، به‌ویژه منظره» مطرح کرد و مفهومی را توسعه داد که آن را «پرتره‌ی منظره» نامید، به این معنا که هنرمند
را «پرتره‌ی منظره» نامید، به این معنا که هنرمند منظره را مستقیماً در حین مشاهده‌ی آن نقاشی کند. او هنرمندان و شاگردان خود را ترغیب می‌کرد که جزئیات خاص معماری، پوشش، کشاورزی و سایر ویژگی‌های یک صحنه را ثبت کنند تا حس تعلق آن منظره به یک مکان خاص را تقویت نمایند. او در شهر تولوز متولد شد، در پاریس درگذشت و در گورستان پر-لاشز پاریس به خاک سپرده شد.
فده گالیزیا () که بیشتر با نام گالیزیا شناخته می‌شود، (حدود ۱۵۷۸ – ۱۶۳۰) نقاش ایتالیایی آثار طبیعت بی‌جان، پرتره‌ها و تصاویر مذهبی بود. او به‌ویژه به عنوان نقاش طبیعت بی‌جان میوه‌ها شناخته می‌شود، سبکی که یکی از پیشگامان آن در هنر اروپایی بود. شاید او به اندازه سایر هنرمندان زن مانند آنجلیکا کافمن و لوئیز الیزابت ویژه لوبرن شناخته نشده باشد، زیرا دسترسی به حلقه‌های اجتماعی درباری یا اشرافی نداشت و هیچ‌گاه حمایت خاصی از حکام سیاسی و نجیب‌زادگان جلب نکرده بود. زندگی. فده گالیزیا در میلان، احتمالاً در سال ۱۵۷۸
زندگی. فده گالیزیا در میلان، احتمالاً در سال ۱۵۷۸ به دنیا آمد. پدرش، نونزیو گالیزیا، که او هم نقاش مینیاتور بود، از ترنتو به میلان نقل‌مکان کرده بود. فده (که نامش به معنای «ایمان» است) نقاشی را از او آموخت و احتمالاً حکاکی را نیز از او فرا گرفت. در سن دوازده سالگی، او به اندازه‌ای در نقاشی مهارت پیدا کرده بود که توسط جیان پائولو لومازو، نقاش و نظریه‌پرداز هنری که دوست پدرش بود، ذکر شد و او نوشت: "[این دختر خود را به تقلید از برجسته‌ترین‌های هنر ما اختصاص داده است.]" در سال‌های نوجوانی، او شهرتی بین‌المللی
است.]" در سال‌های نوجوانی، او شهرتی بین‌المللی به عنوان هنرمند کسب کرده بود. در سنین پایین، گالیزیا به عنوان نقاش پرتره معروف شده بود و بسیاری از آثار کمیشن شده را می‌کشید. پدرش ممکن است از نمونه سوفونیسبا آنگیسولا، که اهل کرمونا بود و حدود ۵۰ مایل از میلان فاصله داشت، الهام گرفته باشد تا دخترش را آموزش دهد. شاید تأثیر پدرش به عنوان یک مینیاتوریست باعث شد که گالیزیا به جزئیات در پرتره‌هایش توجه زیادی داشته باشد. شیوه او در به تصویر کشیدن جواهرات و لباس‌ها باعث شد که او یک نقاش پرتره بسیار مورد توجه باشد.
باعث شد که او یک نقاش پرتره بسیار مورد توجه باشد. او اغلب به کشیدن موضوعات مذهبی و دنیوی نیز سفارش داده می‌شد. چندین اثر از او بر اساس داستان کتاب‌های قانونی ثانی از کتاب جودیت و هولوفرنس که موضوعی محبوب در هنر آن دوره بود، در مجموعه‌های خصوصی باقی مانده‌اند. شاید نخستین اثرش "Judith with the Head of Holofernes" بود که در ۱۵۹۶ کشیده شد و اکنون در ساراسوتا، فلوریدا در موزه هنر رینگلینگ نگهداری می‌شود. او همچنین مینیاتورها و قطعات آلترپیس برای صومعه‌ها می‌کشید. گالیزیا هرگز ازدواج نکرد و فرزندی نداشت و به
گالیزیا هرگز ازدواج نکرد و فرزندی نداشت و به جای آن، اموال خود را به دخترعمه‌اش، آنا گالیزیا، و برادرزاده‌اش، کارلو هنریکو، واگذار کرد. در ۲۱ ژوئن ۱۶۳۰، او وصیت‌نامه‌اش را نوشت و احتمالاً در اثر طاعون در میلان به‌طور ناگهانی درگذشت. سبک. سبک نقاشی او از سنت‌های واقع‌گرایی دوره رنسانس در ایتالیا مشتق شده بود و رویکردی بسیار واقع‌گرایانه داشت. مهارت‌های هنری گالیزیا در پرتره پائولو موریجیا، ژنرال جزواتی‌ها، دانشمند، نویسنده و تاریخ‌نگار، و یکی از حامیان اولیه او آشکار است. "پرتره پائولو موریجیا" (۱۵۹۶) سوژه
او آشکار است. "پرتره پائولو موریجیا" (۱۵۹۶) سوژه را در حال نوشتن شعری دربارهٔ تصویر گالیزیا نشان می‌دهد. او چندین سفارش عمومی برای ساخت قطعه محراب در کلیساهای میلان دریافت کرد، از جمله "Noli me tangere" (۱۶۱۶؛ میلان، سنت استفانو) که برای محراب کلیسای سانتا ماریا مادالنا ساخته شده بود. وقتی گالیزیا پرتره نمی‌کشید، بیشتر علاقه‌مند به نقاشی طبیعت بی‌جان بود، سبکی که او یکی از پیشگامان آن بود و برای همین بیشتر شناخته می‌شود. اگرچه منابع کمی از آثار طبیعت بی‌جان گالیزیا نام می‌برند، اما این آثار بیشتر از سایر