payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را ملزم به مجهز شدن به بدنه کاملاً دوجداره کرد. دلایل استفاده. تعدادی از تولیدکنندگان، تانکرهای نفتی با بدنه دوگانه را پذیرفته‌اند، زیرا این نوع تانکرها بدنه کشتی‌ها را تقویت می‌کنند و احتمال وقوع فجایع نفتی در برخوردهای کم‌ضربه و به گل نشستن کشتی‌های تک‌بدنه را کاهش می‌دهند. آنها احتمال نشتی را در برخوردهای کم سرعت در مناطق بندری هنگامی که کشتی تحت هدایت است، کاهش می‌دهند. تحقیقات در مورد آسیب‌های ناشی از برخورد کشتی‌ها نشان داده است که بعید است تانکرهای دو جداره در هنگام تصادف هر دو بدنه را سوراخ کنند و
جداره در هنگام تصادف هر دو بدنه را سوراخ کنند و از نشت نفت جلوگیری کنند. با این حال، برای تانکرهای کوچک‌تر، مخازن U شکل ممکن است مستعد «سیل‌زدگی آزاد» در سراسر کف دوتایی و تا سطح آب بیرونی در هر طرف مخزن بار باشند. نجات‌دهندگان ترجیح می‌دهند تانکرهای دوجداره را نجات دهند زیرا این تانکرها امکان استفاده از فشار هوا را برای مکش آب سیل فراهم می‌کنند. در دهه ۱۹۶۰، به دلیل افزایش نگرانی‌ها در مورد حوادث هسته‌ای، بدنه‌های دوجداره ضد برخورد برای کشتی‌های هسته‌ای به‌طور گسترده مورد بررسی قرار گرفتند. توانایی
به‌طور گسترده مورد بررسی قرار گرفتند. توانایی تانکرهای دو جداره در جلوگیری یا کاهش نشت نفت منجر به استانداردسازی تانکرهای دو جداره برای انواع دیگر کشتی‌ها از جمله تانکرهای نفت توسط کنوانسیون بین‌المللی جلوگیری از آلودگی ناشی از کشتی‌ها یا کنوانسیون مارپل ۷۸/۷۳ شد. در سال ۱۹۹۲، مارپل اصلاح شد و «نصب بدنه‌های دوگانه یا طرح جایگزین مورد تأیید سازمان بین‌المللی دریانوردی برای تانکرهای با ظرفیت ۵۰۰۰ DWT و بیشتر که پس از ۶ ژوئیه ۱۹۹۳ سفارش داده شده‌اند، الزامی شد». با این حال، پس از حادثه اریکا در سواحل فرانسه
با این حال، پس از حادثه اریکا در سواحل فرانسه در دسامبر ۱۹۹۹، اعضای IMO برنامه اصلاح‌شده‌ای را برای حذف تدریجی تانکرهای تک‌بدنه تصویب کردند که از اول سپتامبر ۲۰۰۳ لازم‌الاجرا شد و اصلاحات بیشتر در ۵ آوریل ۲۰۰۵ تأیید شد. پس از فاجعه نشت نفت اکسون والدز، هنگامی که آن کشتی در سال ۱۹۸۹ در صخره‌های بلای در خارج از بندر والدز، آلاسکا به گل نشست، دولت ایالات متحده تمام تانکرهای نفتی جدیدی را که برای استفاده میان بندرهای ایالات متحده ساخته می‌شوند، ملزم به مجهز شدن به بدنه کاملاً دوجداره کرد. با این حال، آسیب
شدن به بدنه کاملاً دوجداره کرد. با این حال، آسیب وارده به اکسون والدز به بخش‌هایی از بدنه (مخازن نفت خام یا مخازن لجن) که توسط یک کف دوتایی یا بدنه دوتایی جزئی محافظت می‌شدند، نفوذ کرد. مسائل مربوط به تعمیر و نگهداری. اگرچه تانکرهای دو جداره احتمال برخورد کشتی‌ها با سنگ‌ها و ایجاد سوراخ در بدنه را کاهش می‌دهند، اما بدنه دوگانه در برابر برخوردهای بزرگ و پرانرژی یا به گل نشستن که عامل اصلی آلودگی نفتی هستند، محافظت نمی‌کند، با وجود اینکه به همین دلیل است که بدنه دوگانه توسط قانون ایالات متحده اجباری شده است.
دوگانه توسط قانون ایالات متحده اجباری شده است. تانکرهای دوجداره، اگر طراحی، ساخت، نگهداری و بهره‌برداری ضعیفی داشته باشند، می‌توانند به اندازه تانکرهای تک‌جداره، اگر نگوییم بیشتر، مشکل‌ساز باشند. تانکرهای دوجداره طراحی و ساختار پیچیده‌تری نسبت به همتایان تک‌جداره خود دارند، به این معنی که به نگهداری و مراقبت بیشتری در حین کار نیاز دارند که اگر تحت نظارت و کنترل مسئولانه قرار نگیرند، ممکن است مشکلاتی ایجاد کنند. بدنه‌های دوگانه اغلب منجر به افزایش وزن بدنه حداقل ۲۰٪ می‌شوند، و از آنجا که وزن فولاد مخازن دو
۲۰٪ می‌شوند، و از آنجا که وزن فولاد مخازن دو جداره نباید بیشتر از کشتی‌های تک جداره باشد، دیواره‌های بدنه جداگانه معمولاً نازک‌تر و از نظر تئوری مقاومت کمتری در برابر سایش دارند. بدنه‌های دوتایی به هیچ وجه احتمال جدا شدن بدنه‌ها را از بین نمی‌برند. با توجه به فضای هوایی بین بدنه‌ها، مشکل بالقوه‌ای نیز وجود دارد که گازهای فرار از طریق نواحی فرسوده بدنه داخلی به بیرون نشت می‌کنند و خطر انفجار را افزایش می‌دهند. اگرچه چندین کنوانسیون بین‌المللی علیه آلودگی وجود دارد، اما تا سال ۲۰۰۳ هنوز هیچ نهاد رسمی برای
دارد، اما تا سال ۲۰۰۳ هنوز هیچ نهاد رسمی برای تعیین استانداردهای اجباری بین‌المللی وجود نداشت، اگرچه راهنمای ایمنی بین‌المللی برای تانکرها و پایانه‌های نفتی (ISGOTT) دستورالعمل‌هایی را ارائه می‌دهد که در مورد استفاده بهینه و ایمنی توصیه‌هایی ارائه می‌دهد، مانند توصیه به عدم ورود به مخازن بالاست در هنگام بارگیری محموله، و اینکه نمونه‌های هفتگی از جو داخل برای گاز هیدروکربن گرفته شود. با توجه به دشواری‌های تعمیر و نگهداری، سازندگان کشتی در تولید کشتی‌های دوجداره که بازرسی آنها آسان‌تر است، مانند مخازن بالاست
که بازرسی آنها آسان‌تر است، مانند مخازن بالاست و بار که به راحتی قابل دسترسی هستند و تشخیص خوردگی در بدنه آنها آسان‌تر است، رقابت کرده‌اند. انجمن تعاونی سازه تانکر (TSCF) در سال ۱۹۹۵ "راهنمای بازرسی و نگهداری سازه‌های تانکرهای دوجداره را" منتشر کرد که بر اساس تجربه کار با تانکرهای دوجداره توصیه‌هایی ارائه می‌داد.
توربین بادی داریوس نوعی توربین بادی محور عمودی (VAWT) است که برای تولید برق از انرژی باد استفاده می‌شود. توربین از تعدادی پره آئروفویل خمیده تشکیل شده است که بر روی یک شفت یا چارچوب چرخان نصب شده‌اند. انحنای پره‌ها باعث می‌شود که پره در سرعت‌های چرخشی بالا فقط در حالت کششی تحت تنش قرار گیرد. چندین توربین بادی نزدیک به هم وجود دارند که از پره‌های مستقیم استفاده می‌کنند. این طرح توربین توسط ژرژ ژان ماری داریوس، مهندس هوانوردی فرانسوی، به ثبت رسید؛ ثبت اختراع در ۱ اکتبر ۱۹۲۶ انجام شد. مشکلات عمده‌ای در محافظت
۱ اکتبر ۱۹۲۶ انجام شد. مشکلات عمده‌ای در محافظت از توربین داریوس در برابر شرایط باد شدید وجود دارد. و در خود-آغازگر ساختن آن. روش کار. در نسخه‌های اصلی طرح داریوس، ایرفویل‌ها طوری چیده شده‌اند که متقارن باشند و زاویهٔ ریگلاژ صفر داشته باشند، یعنی زاویه‌ای که ایرفویل‌ها نسبت به سازه‌ای که روی آن نصب شده‌اند، تنظیم می‌شوند. این چیدمان صرف نظر از جهت وزش باد، به یک اندازه مؤثر است - برخلاف نوع مرسوم که باید چرخانده شود تا رو به باد باشد. وقتی روتور داریوس می‌چرخد، ایرفویل‌ها در یک مسیردایره‌ای در هوا به جلو
ایرفویل‌ها در یک مسیردایره‌ای در هوا به جلو حرکت می‌کنند. نسبت به پره، این جریان هوای ورودی به صورت برداری به باد اضافه می‌شود، به طوری که جریان هوای حاصل، یک زاویه حمله مثبت کوچک و متغیر به پره ایجاد می‌کند. این باعث ایجاد یک نیروی خالص می‌شود که به صورت مورب به جلو در امتداد یک «خط عمل» خاص هدایت می‌شود. این نیرو می‌تواند در فاصله مشخصی به سمت داخل و از کنار محور توربین عبور کند و گشتاور مثبتی به شفت بدهد و به این ترتیب به چرخش آن در جهتی که از قبل در آن حرکت می‌کند، کمک کند. اصول آیرودینامیکی که روتور
حرکت می‌کند، کمک کند. اصول آیرودینامیکی که روتور را می‌چرخاند، معادل اصول آیرودینامیکی در اتوژیروها و هلیکوپترهای معمولی در چرخش خودکار است. با حرکت ایرفویل در پشت دستگاه، زاویه حمله به علامت مخالف تغییر می‌کند، اما نیروی تولید شده هنوز به صورت مورب در جهت چرخش است، زیرا بال‌ها متقارن هستند و زاویه ریگلاژ صفر است. روتور با سرعتی غیرمرتبط با سرعت باد و معمولاً چندین برابر سریع‌تر می‌چرخد. انرژی ناشی از گشتاور و سرعت را می‌توان با استفاده از یک ژنراتور الکتریکی استخراج و به توان مفید تبدیل کرد. اصطلاحات
استخراج و به توان مفید تبدیل کرد. اصطلاحات هوانوردی لیفت و درگ، به‌طور دقیق، به ترتیب نیروهایی در عرض و در امتداد جریان هوای نسبی خالص نزدیک‌شونده هستند، بنابراین در اینجا کاربردی ندارند. نیروهای مؤثر، نیروی نسبتاً مماسی هستند که تیغه را به اطراف می‌کشد، و نیروی شعاعی که در خلاف جهت یاتاقان‌ها عمل می‌کند. وقتی روتور ثابت است، هیچ نیروی چرخشی خالصی ایجاد نمی‌شود، حتی اگر سرعت باد بسیار بالا برود - روتور باید از قبل در حال چرخش باشد تا گشتاور تولید کند؛ بنابراین این طرح معمولاً خود به خود راه اندازی نمی‌شود.
این طرح معمولاً خود به خود راه اندازی نمی‌شود. در شرایط نادر، روتورهای داریوس می‌توانند خودبه‌خود روشن شوند، بنابراین نوعی ترمز برای نگه‌داشتن آن در هنگام توقف لازم است. یکی از مشکلات طراحی این است که زاویه حمله با چرخش توربین تغییر می‌کند، بنابراین هر پره حداکثر گشتاور خود را در دو نقطه از چرخه خود (جلو و عقب توربین) تولید می‌کند. این منجر به یک چرخه توان سینوسی (ضربان‌دار) می‌شود که طراحی را پیچیده می‌کند. به‌طور خاص، تقریباً همه توربین‌های داریوس حالت‌های رزونانسی دارند که در آنها، در یک سرعت چرخشی خاص،
رزونانسی دارند که در آنها، در یک سرعت چرخشی خاص، پالس‌ها در فرکانس طبیعی پره‌ها هستند که می‌تواند باعث (در نهایت) شکستن آنها شود. به همین دلیل، اکثر توربین‌های داریوس دارای ترمزهای مکانیکی یا سایر دستگاه‌های کنترل سرعت هستند تا از چرخش توربین با این سرعت‌ها برای مدت طولانی جلوگیری کنند. مشکل دیگری که پیش می‌آید این است که بیشتر جرم مکانیزم چرخشی در محیط آن است، نه در مرکز آن، همان‌طور که در پروانه این اتفاق می‌افتد. این امر منجر به تنش‌های گریز از مرکز بسیار بالا بر روی مکانیزم می‌شود که برای تحمل آنها
بالا بر روی مکانیزم می‌شود که برای تحمل آنها باید قوی‌تر و سنگین‌تر از حالت‌های دیگر باشد. یک رویکرد رایج برای به حداقل رساندن این امر، منحنی کردن بال‌ها به شکل "تخم‌مرغ‌زن" است (به این شکل " تروپوسکین " می‌گویند که از کلمه یونانی به معنای "شکل طناب تابیده" گرفته شده است) به طوری که آنها خودکفا باشند و نیازی به تکیه‌گاه‌ها و پایه‌های سنگین نداشته باشند. شکل ۱ را ببینید. در این پیکربندی، طرح داریوس از نظر تئوری ارزان‌تر از نوع مرسوم است، زیرا بیشتر تنش در پره‌هایی است که به ژنراتور واقع در پایین توربین
پره‌هایی است که به ژنراتور واقع در پایین توربین گشتاور وارد می‌کنند. تنها نیروهایی که باید به صورت عمودی متعادل شوند، بار فشاری ناشی از خم شدن پره‌ها به سمت بیرون (و در نتیجه تلاش برای «فشردن» برج) و نیروی باد است که سعی می‌کند کل توربین را واژگون کند، که نیمی از آن به پایین منتقل می‌شود و نیمی دیگر را می‌توان به راحتی با سیم‌های مهار جبران کرد. در مقابل، در یک طراحی مرسوم، تمام نیروی باد سعی می‌کند برج را از بالا، جایی که یاتاقان اصلی قرار دارد، به پایین هل دهد. علاوه بر این، نمی‌توان به راحتی از سیم‌های
دهد. علاوه بر این، نمی‌توان به راحتی از سیم‌های مهار برای جبران این بار استفاده کرد، زیرا پروانه هم در بالا و هم در پایین بالای برج می‌چرخد؛ بنابراین، طراحی مرسوم به یک برج قوی نیاز دارد که با افزایش اندازه پروانه، به‌طور چشمگیری افزایش یابد. طرح‌های مدرن می‌توانند بیشتر بارهای برج را با سرعت و گام متغیر جبران کنند. در مقایسه کلی، اگرچه مزایایی در طراحی داریوس وجود دارد، اما معایب بسیار بیشتری نیز وجود دارد، به خصوص در مورد ماشین‌های بزرگتر در کلاس MW. طرح داریوس از مواد بسیار گران‌تری در تیغه‌ها استفاده
داریوس از مواد بسیار گران‌تری در تیغه‌ها استفاده می‌کند، در حالی که بیشتر تیغه برای دادن قدرت واقعی به زمین خیلی نزدیک است. در طرح‌های سنتی فرض می‌شود که نوک بال در پایین‌ترین نقطه حداقل ۴۰ متر از زمین فاصله دارد تا تولید انرژی و طول عمر به حداکثر برسد. تاکنون هیچ ماده شناخته‌شده‌ای (حتی فیبر کربن) وجود ندارد که بتواند الزامات بارگذاری چرخه‌ای را برآورده کند. توربین بالابر فعال. سرعت نسبی نیرویی را روی تیغه ایجاد می‌کند. این نیرو را می‌توان به نیروی محوری و عمودی تجزیه کرد (شکل ۵). در مورد توربین داریوس،
و عمودی تجزیه کرد (شکل ۵). در مورد توربین داریوس، نیروی محوری مرتبط با شعاع، گشتاور ایجاد می‌کند و نیروی عمودی به ازای هر نیم دور چرخش، به‌طور متناوب تنشی، یک تنش فشاری و یک تنش کششی، روی بازو ایجاد می‌کند. با سیستم میله میل لنگ (شکل ۶)، اصل توربین لیفت فعال تبدیل این محدودیت جایگزین به یک بازیابی انرژی اضافی است.
کشاورزی در تایلند بسیار رقابتی، متنوع و تخصصی است و صادرات آن در بازار بین‌المللی بسیار موفق است. برنج مهم‌ترین محصول این کشور است و حدود ۶۰ درصد از ۱۳ میلیون کشاورز تایلندی، تقریباً روی نیمی از زمین‌های زیر کشت این کشور، به کشت برنج می‌پردازند. تایلند، کشور صادرکننده عمده در بازار جهانی برنج است. صادرات برنج در سال ۲۰۱۴ بالغ بر ۱٫۳ درصد از تولید ناخالص داخلی بود. تولیدات کشاورزی به‌طور کلی حدود ۹ تا ۱۰٫۵ درصد از تولید ناخالص داخلی تایلند را به خود اختصاص می‌دهد. چهل درصد از جمعیت تایلند، در مشاغل مرتبط با
چهل درصد از جمعیت تایلند، در مشاغل مرتبط با کشاورزی مشغول به کار هستند. سایر کالاهای کشاورزی که تولید آنها قابل توجه است از جمله ماهی و فرآورده‌های شیلات، تاپیوکا، کائوچو، غلات و شکر هستند. صادرات غذاهای فرآوری شده صنعتی همچون کنسرو ماهی تن، آناناس و میگوی منجمد رو به افزایش است. تولید. تولید محصولات کشاورزی تایلند در سال ۲۰۱۸: همچنین سایر محصولات کشاورزی که میزان تولید آنها کمتر است.
شکار دلفین‌ها که ماهیگیری با دلفین نیز نامیده می‌شود، روشی برای شکار دلفین‌ها - و گاهی دیگر آب‌بازسانان کوچک - است که با هدایت آنها به سمت ساحل با قایق، معمولاً به خلیج یا ساحل انجام می‌شود. با بستن مسیر آنها به دریای آزاد یا اقیانوس با قایق و تور، از فرار آنها جلوگیری می‌شود. دلفین‌ها در چندین مکان در سراسر جهان از جمله جزایر سلیمان، جزایر فارو، پرو و ژاپن که شناخته‌شده‌ترین کشور استفاده‌کننده از این روش است، به این روش شکار می‌شوند. دلفین‌ها عمدتاً به خاطر گوشتشان شکار می‌شوند؛ برخی از آنها در نهایت به
گوشتشان شکار می‌شوند؛ برخی از آنها در نهایت به دلفیناریوم‌ها می‌رسند. علیرغم ماهیت بحث‌برانگیز شکار که منجر به انتقادات بین‌المللی شده است، و خطر احتمالی سلامتی که گوشت اغلب آلوده ایجاد می‌کند، سالانه ده‌ها هزار دلفین در شکارهای دسته‌جمعی صید می‌شوند. بر اساس کشور. جزایر فارو. صید نهنگ در جزایر فارو به شکل به ساحل انداختن و کشتن نهنگ‌های خلبان باله بلند انجام می‌شود. این کار تقریباً از زمان اولین سکونتگاه‌های نورس در این جزایر اقیانوس اطلس شمالی انجام می‌شده است و بنابراین می‌توان آن را صید نهنگ بومیان در
است و بنابراین می‌توان آن را صید نهنگ بومیان در نظر گرفت. این قانون در «نامه گوسفند»، قانونی به زبان فاروئی از سال ۱۲۹۸، که متمم قانون گولاتینگ نروژ است، ذکر شده است. این امر به شدت توسط مقامات فارو کنترل می‌شود، و سالانه حدود ۸۰۰ نهنگ خلبان باله بلند و تعدادی دلفین پهلو سفید اقیانوس اطلس ذبح می‌شوند؛ عمدتاً در طول تابستان. این شکارها که در زبان فاروئی به "آنها گریندادراپ" گفته می‌شود، غیرتجاری هستند و در سطح جامعه سازماندهی می‌شوند. هر کسی که گواهینامه آموزش ویژه در مورد ذبح نهنگ راهنما با نیزه نخاعی
آموزش ویژه در مورد ذبح نهنگ راهنما با نیزه نخاعی داشته باشد، می‌تواند شرکت کند. پلیس و کارگران کارخانه آسیاب مجاز به خارج کردن افراد از محل آسیاب هستند. شکارچیان ابتدا نهنگ‌های راهنما را با نیم‌دایره وسیعی از قایق‌ها محاصره می‌کنند. سپس قایق‌ها نهنگ‌های راهنما را به خلیج یا کف آبدره می‌رانند. همه خلیج‌ها دارای مجوز نیستند و کشتار فقط در ساحل دارای مجوز انجام می‌شود. بسیاری از مردم فارو گوشت نهنگ را بخش مهمی از فرهنگ و تاریخ غذایی خود می‌دانند. گروه‌های مدافع حقوق حیوانات این کشتار را بی‌رحمانه و غیرضروری
حقوق حیوانات این کشتار را بی‌رحمانه و غیرضروری می‌دانند و از آن انتقاد می‌کنند. در نوامبر ۲۰۰۸، هوگنی دبس یونسن، مدیر ارشد پزشکی جزایر فارو و پال وایهه، دانشمند، در نامه‌ای به دولت فارو توصیه کردند که به دلیل سطح بالای جیوه، پلی‌کلر بی‌فنیل و مشتقات ددت، دیگر نباید نهنگ‌های خلبان برای مصرف انسان مناسب در نظر گرفته شوند. با این حال، دولت فارو شکار نهنگ را ممنوع نکرد. در ۱ ژوئیه ۲۰۱۱، سازمان غذا و دامپزشکی فارو توصیه خود را در مورد ایمنی خوردن گوشت و چربی نهنگ خلبان اعلام کرد، که به اندازه توصیه‌های مقامات
خلبان اعلام کرد، که به اندازه توصیه‌های مقامات ارشد پزشکی سختگیرانه نبود. توصیه جدید می‌گوید فقط یک وعده شام با گوشت و چربی نهنگ در ماه مصرف شود، و توصیه ویژه‌ای برای زنان جوان‌تر، دختران، زنان باردار و زنان شیرده وجود دارد. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۹ غلظت PCB در گوشت نهنگ ۷۵ درصد، مقادیر DDT در همین دوره زمانی ۷۰ درصد و سطح جیوه نیز کاهش یافته است. ایسلند. در اواسط دهه ۱۹۵۰، ماهیگیران ایسلندی از دولت درخواست کمک کردند تا نهنگ‌های قاتل را از آب‌های ایسلند خارج کنند، زیرا آنها به تجهیزات ماهیگیری آسیب می‌زدند. با
زیرا آنها به تجهیزات ماهیگیری آسیب می‌زدند. با توجه به اینکه شیلات در آن زمان ۲۰ درصد از اشتغال ایسلند را تشکیل می‌داد، تأثیر اقتصادی قابل توجهی داشت. دولت ایسلند از ایالات متحده درخواست کمک کرد. نیروی دریایی ایالات متحده، به عنوان یک متحد ناتو با پایگاه هوایی در ایسلند، اسکادران‌های گشت VP-18 و VP-7 را برای انجام این کار مستقر کرد. طبق گزارش نیروی دریایی ایالات متحده، صدها حیوان با مسلسل، موشک و بمب‌های عمقی کشته شدند. در اواخر دهه ۱۹۷۰، پس از قانون حفاظت از پستانداران دریایی مصوب ۱۹۷۲ و ممنوعیت شکار
از پستانداران دریایی مصوب ۱۹۷۲ و ممنوعیت شکار نهنگ‌های قاتل در واشینگتن در سال ۱۹۷۶، همان‌طور که بعداً در این مقاله مورد بحث قرار خواهد گرفت، شکار نهنگ‌های قاتل در ایسلند از سر گرفته شد، این بار با هدف گرفتن حیوانات زنده برای صنعت سرگرمی. دو نهنگ قاتل اول که به دام افتادند به دلفیناریوم هاردرویک در هلند منتقل شدند. یکی از این حیوانات خیلی زود به سی‌ورلد منتقل شد. این صیدها تا سال ۱۹۸۹ ادامه یافت و حیوانات اضافی به سی‌ورلد، مارینلند آنتیبز، مارینلند کانادا، کاموگاوا سی ورلد، اوشن پارک هنگ کنگ و کانی-لند
کاموگاوا سی ورلد، اوشن پارک هنگ کنگ و کانی-لند منتقل شدند. اگرچه امروزه صید تجاری نهنگ هنوز در آب‌های ایسلند انجام می‌شود، اما دلفین‌ها دیگر شکار نمی‌شوند و تماشای نهنگ در بین گردشگران محبوب است. کیریباتی. شکار با ماشین شکاری مشابه حداقل تا اواسط قرن بیستم در کیریباتی وجود داشته است. پرو. اگرچه طبق قانون پرو شکار دلفین‌ها یا خوردن گوشت آنها (که به عنوان "چانچو مارینو" یا "گوشت خوک دریایی" در انگلیسی فروخته می‌شود) ممنوع است، اما تعداد زیادی دلفین هنوز هم هر ساله به‌طور غیرقانونی توسط ماهیگیران کشته
هم هر ساله به‌طور غیرقانونی توسط ماهیگیران کشته می‌شوند. برای گرفتن دلفین‌ها، آنها را با قایق‌ها به جلو می‌رانند و با تور دور آنها حلقه می‌زنند، سپس با نیزه شکار می‌کنند، به سمت قایق می‌کشند و اگر هنوز زنده باشند با چماق به آنها ضربه می‌زنند تا بمیرند. گونه‌های مختلفی شکار می‌شوند، مانند دلفین پوزه بطری و دلفین خاکستری. طبق برآوردهای سازمان محلی رفاه حیوانات، موندو آزول، که در اکتبر ۲۰۱۳ منتشر شد، سالانه بین ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ دلفین برای مصرف خوراکی و ۵۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ دلفین دیگر برای استفاده به عنوان طعمه کوسه کشته
دلفین دیگر برای استفاده به عنوان طعمه کوسه کشته می‌شوند. کوسه‌ها هم برای گوشتشان و هم برای استفاده از باله‌هایشان در سوپ باله کوسه صید می‌شوند. تایوان. در جزایر پنگهو در تایوان، ماهیگیری با ماشین برای شکار دلفین‌های پوزه بطری تا سال ۱۹۹۰ انجام می‌شد، تا اینکه این عمل توسط دولت غیرقانونی اعلام شد. عمدتاً دلفین‌های پوزه بطری اقیانوس هند و همچنین دلفین‌های پوزه بطری معمولی در این شکارها صید شدند. ایالات متحده. نیوانگلند. از سال ۱۶۴۴ در ساوت‌همپتون، نیویورک، در لانگ آیلند، استعمارگران یک مرکز سازمان‌یافتهٔ صید
لانگ آیلند، استعمارگران یک مرکز سازمان‌یافتهٔ صید نهنگ تأسیس کردند و نهنگ‌های خلبان ("ماهی سیاه") را برای کشتار به سواحل فرعی تعقیب می‌کردند. آنها همچنین نهنگ‌های سرگردانی را که در ساحل پیدا کرده بودند، پردازش کردند. آنها تکنیک‌های شکار بومیان آمریکا را مشاهده کردند، سلاح‌ها و قایق‌های آنها را بهبود بخشیدند و سپس به شکار در اقیانوس پرداختند. هاوایی. در هاوایی باستان، ماهیگیران گاهی اوقات با راندن دلفین‌ها به ساحل و کشتن آنها، آنها را برای گوشتشان شکار می‌کردند. در نظام حقوقی باستانی آنها، گوشت دلفین به
در نظام حقوقی باستانی آنها، گوشت دلفین به همراه چندین نوع غذای دیگر برای زنان ممنوع ("کاپو") در نظر گرفته می‌شد. از سال ۲۰۰۸، شکار دلفین‌ها در هاوایی دیگر انجام نمی‌شود. تگزاس. شکار دلفین‌ها (که در آن زمان هنوز اغلب به اشتباه ماهی یا گرازماهی نامیده می‌شدند)، عمدتاً با استفاده از زوبین و سلاح گرم، نوعی شکار تفریحی در امتداد سواحل خلیج مکزیک در تگزاس در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم محسوب می‌شد. در دهه ۱۹۲۰، تورهای تفریحی شکار دلفین در کورپس کریستی رزرو می‌شد و به گردشگران قول داده می‌شد که اگر شکار
می‌شد و به گردشگران قول داده می‌شد که اگر شکار دلفین موفقیت‌آمیز نباشد، این تور رایگان خواهد بود. وحشیگری این عمل باعث ایجاد نگرانی‌هایی در مورد رفاه حیوانات شد و هیچ اشاره‌ای به این عمل که هنوز پس از جنگ جهانی دوم در تگزاس انجام می‌شود، وجود ندارد. واشینگتن. روش‌های شکار با ماشین برای گرفتن نهنگ‌های قاتل در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در پوجت ساوند مورد استفاده قرار می‌گرفت. این شکارها توسط ادوارد «تد» گریفین، صاحب آکواریوم و کارآفرین، و شریکش دان گلدزبری رهبری شدند. پس از آنکه گریفین در سال ۱۹۶۵ یک نهنگ اورکا را
پس از آنکه گریفین در سال ۱۹۶۵ یک نهنگ اورکا را که به‌طور تصادفی توسط ماهیگیران در نامو، بریتیش کلمبیا گرفته شده بود، خریداری کرد، گریفین و گلدزبری از تکنیک‌های شکار با ماشین در منطقه پوجت ساوند برای گرفتن نهنگ اورکا برای صنعت سرگرمی استفاده کردند. آنها روش‌های جدید خود را برای صید نهنگ اورکا در عملیات بندر یوکان در سال ۱۹۶۷ به کار گرفتند. دیگران نیز از آنها پیروی کردند و با وجود قانون حفاظت از پستانداران دریایی مصوب سال ۱۹۷۲، این عمل تا سال ۱۹۷۶ ادامه یافت تا اینکه ایالت واشینگتن دستور آزادی تعدادی از
تا اینکه ایالت واشینگتن دستور آزادی تعدادی از نهنگ‌های قاتل را که در خلیج باد نگهداری می‌شدند، صادر کرد و متعاقباً این عمل را ممنوع کرد.
"نتوکراسی (Netocracy)" تکواژی مرکب از "اینترنت" و "آریستوکراسی" است و به یک طبقه‌ی فرادست جهانی اطلاق می‌شود که قدرت خود را بر اساس مزیت فنّاورانه و مهارت‌های شبکه‌سازی بنا نهاده است؛ در مقایسه با بورژوازی‌ای که اهمیت خود را از دست می‌دهد. نتوکراسی اصطلاحی بود که توسط هیئت تحریریه مجله "وایرد" در اوایل دهه ۱۹۹۰ ابداع شد. این مفهوم بعدها توسط الکساندر بارد و یان سودرکوئیست در کتابشان، "نتوکراسی: نخبگان جدید قدرت و زندگی پس از سرمایه‌داری،" انتخاب و بازتعریف شد. مفهوم نتوکراسی با مفهوم طبقه خلاق ریچارد
شد. مفهوم نتوکراسی با مفهوم طبقه خلاق ریچارد فلوریدا مقایسه شده است. بارد و سودرکوئیست در مقابل نتوکراسی، یک طبقه فرودست را نیز تعریف کرده‌اند که از چمدان‌واژه "کانسومتاریا" برای اشاره به آن استفاده می‌کنند. مصرف‌گرایی. الکساندر بارد یک طبقه فرودست جدید به نام کانسومتاریا، ترکیبی از مصرف‌کننده و پرولتاریا، را توصیف می‌کند که فعالیت اصلی آنها مصرف تنظیم شده از بالا است. این طبقه با دغدغه‌های شخصی خود مشغول نگه داشته می‌شود، خواسته‌هایش با استفاده از تبلیغات برانگیخته می‌شود و مشارکت فعالش به مواردی مانند
برانگیخته می‌شود و مشارکت فعالش به مواردی مانند انتخاب محصول و سفارشی‌سازی، کار کردن با محصولات تعاملی و انتخاب سبک زندگی محدود می‌شود. کاربردهای دیگر. نتوکراسی همچنین می‌تواند به «دموکراسی مبتنی بر اینترنت» اشاره داشته باشد که در آن، سیاست‌های مبتنی بر موضوع، جایگزین سیاست‌های مبتنی بر حزب خواهد شد. در این معنا، کلمه "نتوکراسی" به عنوان ترکیبی از "اینترنت" و "دموکراسی (democracy)" به کار می‌رود، نه به عنوان ترکیبی از "اینترنت" و "آریستوکراسی":
توکوگاوا یوشی‌آتسو دهمین ارباب قلمرو میتو در ولایت هیتاچی. نام پس از مرگ او جونکو بود. او پسر توکوگاوا ناری‌آکی و برادر بزرگتر آخرین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو بود. جستارهای وابسته. توکوگاوا یوشینوبو
چیبا پورت آرنا () یک سالن سرپوشیده ورزشی در چیبا، ژاپن است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۹۱ تاسیس شده دارای ۷٬۵۱۲ نفر ظرفیت است و برای مسابقات بسکتبال و والیبال مورد استفاده قرار میگیرد.
قلاب طبل‌زن یک تله آبی بدون سرنشین است که برای فریب و گرفتن کوسه‌های بزرگ با استفاده از قلاب‌های طعمه‌دار استفاده می‌شود. آنها معمولاً در نزدیکی سواحل شنای محبوب مستقر می‌شوند تا تعداد کوسه‌ها در مجاورت و در نتیجه احتمال حمله کوسه کاهش یابد. طناب‌های طبل اغلب همراه با تورهای کوسه استفاده می‌شوند که منجر به مرگ و میر کوسه‌ها می‌شود. با این حال، می‌توان از طناب‌های درام SMART برای جابجایی کوسه‌ها استفاده کرد که این امر مرگ و میر کوسه‌ها و صید ضمنی را تا حد زیادی کاهش می‌دهد. استفاده از طناب‌های طبل در کاهش
کاهش می‌دهد. استفاده از طناب‌های طبل در کاهش حملات کوسه در مناطقی که این طناب‌ها نصب شده‌اند، موفق بوده است. موضوع کشتار کوسه‌ها به یک جنجال بین‌المللی تبدیل شد و تظاهرات عمومی و مخالفت‌های آشکاری را به ویژه از سوی طرفداران محیط زیست، مدافعان رفاه حیوانات و فعالان اقیانوس برانگیخت. توضیحات. خط درام از یک درام شناور (بشکه) تشکیل شده است که دو خط به آن متصل است. یکی از نخ‌ها به لنگری در کف دریا متصل است، در حالی که نخ دیگر دارای یک قلاب بزرگ طعمه‌دار برای شکار کوسه است. این بشکه با فوم پلی اورتان سفت و سخت
کوسه است. این بشکه با فوم پلی اورتان سفت و سخت پر شده است که آن را شناور نگه می‌دارد و از سرقت آن برای استفاده به عنوان مخزن ذخیره‌سازی جلوگیری می‌کند. برای جذب کوسه‌ها، قلاب‌ها با ماهی کفال قرمز و ماهی جاکوپور مصنوعی طعمه‌گذاری می‌شوند. از آنجایی که هدف از قلاب درام جلوگیری از نزدیک شدن کوسه‌ها به سواحل محبوب است (و نه جذب آنها)، فقط حدود ۵۰۰ گرم طعمه به هر قلاب اضافه می‌شود؛ بنابراین فقط کوسه‌هایی که در مجاورت طعمه‌ها هستند جذب طعمه‌ها می‌شوند. تاریخچه. در سال ۱۹۶۲، برای جلوگیری از حملات کوسه در
در سال ۱۹۶۲، برای جلوگیری از حملات کوسه در کوئینزلند استرالیا، از طناب‌های طبل استفاده شد آنها همچنان در کوئینزلند مورد استفاده قرار می‌گیرند و همچنان کوسه‌ها را صید می‌کنند (و همچنین گونه‌های ضمنی مانند دلفین‌ها را نیز صید می‌کنند). سپس توسط کوازولو-ناتال (آفریقای جنوبی) مورد استفاده قرار گرفتند و همچنان در آنجا مورد استفاده قرار می‌گیرند. آنها به‌طور متناوب در غرب استرالیا در چارچوب سیاست «تهدید قریب‌الوقوع» مورد استفاده قرار گرفتند، پیش از این نیز به مدت ۴ ماه در سال ۲۰۱۴ در آنجا مورد استفاده قرار گرفته
۴ ماه در سال ۲۰۱۴ در آنجا مورد استفاده قرار گرفته بودند. استفاده از طبل‌های بادی در غرب استرالیا در مارس ۲۰۱۷ پس از تغییر دولت ایالتی متوقف شد. از ژانویه ۲۰۱۹، خطوط درام "SMART" در سواحل غربی استرالیا مستقر شدند، با این حال، آزمایش در سال ۲۰۲۱ به پایان رسید. از سال ۲۰۱۴، جزیره رئونیون از خطوط طبل به همراه خطوط طولانی و موانع کوسه استفاده کرده است. مزایا. استقرار دائمی یا نیمه دائمی تجهیزات ماهیگیری کوسه در سواحل پر رفت و آمد (که شامل قلاب‌های طبل‌زن نیز می‌شود) در کاهش میزان حمله کوسه در سواحل حفاظت‌شده
در کاهش میزان حمله کوسه در سواحل حفاظت‌شده موفق بوده است. در حالی که تورهای کوسه و طناب‌های طبل هدف یکسانی دارند، طناب‌های طبل در هدف قرار دادن سه کوسه که برای شناگران خطرناک‌تر محسوب می‌شوند، مؤثرتر هستند: کوسه گاو نر، کوسه ببری و کوسه سفید بزرگ. طناب‌های طبل با استفاده از طعمه، کوسه‌ها را از نزدیکی خود جذب می‌کنند در حالی که تورهای کوسه به کوسه‌ها اجازه می‌دهند تا از روی آنها یا اطرافشان شنا کنند. علاوه بر این، صید ضمنی یا صید ناخواستهٔ قلاب‌های ماهیگیری درام به‌طور قابل توجهی کمتر از تورهای ماهیگیری
درام به‌طور قابل توجهی کمتر از تورهای ماهیگیری کوسه است. از خطوط درام هوشمند همچنین می‌توان برای جابجایی کوسه‌ها استفاده کرد که این امر مرگ و میر کوسه‌ها و صید ضمنی را تا حد زیادی کاهش می‌دهد. در آزمایش درام‌لاین اسمارت (SMART) در ساحل شمالی نیو ساوت ولز (استرالیا)، ۹۹٪ از کوسه‌های هدف و ۹۸٪ از سایر حیوانات صید شده زنده رها شدند. همچنین از طبل‌های طبل و طناب‌های بلند با موفقیت زیادی در رسیف، برزیل استفاده شده است، جایی که میزان حمله کوسه ۹۷ درصد کاهش یافته است. هدف از این برنامه، جابجایی کوسه‌ها به فاصله ۸