payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از سواحل بالتیک در اشعار و موعظه‌هایش، ارتباط ویژه‌ای با فریدریش داشت که در منطقهٔ شمال شرقی آلمان، پومرانی، در کنار دریای بالتیک به دنیا آمده و بزرگ شده بود. فریدریش احترام مذهبی مشابهی نسبت به طبیعت در نقاشی‌های خود مانند "راهب کنار دریا" جاری ساخت. او به عنوان پیشگامی در هنر رمانتیک برای این آثار شناخته شد که شاعر آلمانی هنریش فون کلایست تأثیر ویژهٔ آنها را به عنوان «اثر کوزرگارتی» توصیف کرده است. مرتبط با تعهد او به ایده‌آل‌های رمانتیک مانند تجربهٔ فردی و ذهنیت‌گرایی، فریدریش همچنین به خاطر استفاده از
و ذهنیت‌گرایی، فریدریش همچنین به خاطر استفاده از موتیف بصری "روکن‌فیگور" در نقاشی‌های منظره‌اش مشهور است؛ شخصیتی در پیش‌زمینهٔ نقاشی که پشتش به بیننده است و به طبیعت نگاه می‌کند. نمونهٔ مشهور این موتیف در نقاشی ۱۸۱۸ فریدریش به نام "سرگردان بر فراز دریای مه" دیده می‌شود. بینندهٔ نقاشی قرار است با "روکن‌فیگور" همذات‌پنداری کند، چرا که هر دو تماشاگر منظره هستند. "روکن‌فیگور" بیشتر منظر را به عنوان تجربه‌ای شخصی و ذهنی تعریف می‌کند تا دیدگاهی عینی. ترکیب‌بندی و تحلیل. در "منظرهٔ کوهستانی با رنگین‌کمان"،
و تحلیل. در "منظرهٔ کوهستانی با رنگین‌کمان"، فریدریش طبیعت را به عنوان محصول تجربهٔ درونی فردی هنرمند از جهان به تصویر می‌کشد. او این بُعد شخصی را با نقاشی یک "روکن‌فیگور" در پیش‌زمینه نشان می‌دهد که ویژگی‌های فیزیکی مشابه خود او دارد؛ مردی بلوند با ریش پرپشت صورت. نگاه "روکن‌فیگور" پنهان است، که به بیننده اجازه می‌دهد با او همذات‌پنداری کند و بداند که منظرهٔ نقاشی‌شده از دیدگاه او دیده می‌شود. نحوه‌ای که منظره کاملاً اندازهٔ شخصیت را در بوم پوشش می‌دهد، تجربه‌ای متعالی از طبیعت را القا می‌کند. این منظره
متعالی از طبیعت را القا می‌کند. این منظره نمایشی دقیق از طبیعت عادی نیست. برای مثال، رنگین‌کمان در تضاد مستقیم با طبیعت است، زیرا فقط زمانی ظاهر می‌شود که منبع نور آن پشت بیننده باشد. در "منظرهٔ کوهستانی با رنگین‌کمان" دو منبع نور وجود دارد: یکی خورشیدی که مرد پیش‌زمینه را روشن می‌کند و دیگری ماهی است که از میان ابرهای بالای رنگین‌کمان می‌تابد. هیچ‌کدام از منابع نور در موقعیتی نیستند که بتوانند رنگین‌کمان را ایجاد کنند. این موضوع نه تنها منظره را به عنوان تجربه‌ای ذهنی و شخصی از طبیعت بیشتر مشخص می‌کند،
تجربه‌ای ذهنی و شخصی از طبیعت بیشتر مشخص می‌کند، بلکه به عنوان نمادی مذهبی نیز عمل می‌کند. کنتراست تیزبین پیش‌زمینه و پس‌زمینه — روشنایی شخصیت و تاریکی درهٔ کوهستانی — ممکن است تضاد بین دو سطح وجودی متفاوت، یعنی روحانی و جسمانی را نشان دهد. این دو جهان توسط رنگین‌کمان به هم متصل شده‌اند که به گفتهٔ پیتر راسل ممکن است اشاره‌ای به رنگین‌کمان در داستان کتاب مقدس کشتی نوح باشد که پیمان بین خدا و انسان‌ها را نمایندگی می‌کند. ریموند لی پیشنهاد می‌کند که رنگ‌های کمرنگ احتمالاً به عنوان تضاد نمادین با تاریکی
کمرنگ احتمالاً به عنوان تضاد نمادین با تاریکی تهدیدآمیز، نمادی از آرامش و وعدهٔ خداوند در نمایشی نمادین از درهٔ مرگ است. سنگی که شخصیت به آن تکیه داده نیز ممکن است به موضوعات مذهبی نقاشی کمک کند، چرا که فریدریش به‌کارگیری سنگ برای نشان دادن استحکام ایمان مسیحی را در آثار دیگر خود مانند "محراب تچن" معروف است.
صبح در ریزنگبیرگه نقاشی‌ای از هنرمند رمانتیک آلمانی، کاسپار داوید فریدریش، مربوط به سال‌های ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۱ است که صحنه‌ای در ریزنگبیرگه را به تصویر می‌کشد. این اثر در آکادمی درسدن به نمایش درآمد و توجه عمومی زیادی را جلب کرد. در سال ۱۸۱۱، این نقاشی توسط فریدریش ویلهلم سوم برای کاخ برلینش، اونتر دن لیندن، خریداری شد و تا سال ۱۸۳۷ در آنجا باقی ماند، سپس به کاخ جدید در پوتسدام منتقل گردید. این نقاشی از سال ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۵ در کاخ بلویو به نمایش درآمد و بعدها در قلعهٔ ویسبادن نگهداری شد. پس از سال ۱۹۳۰، به برلین
ویسبادن نگهداری شد. پس از سال ۱۹۳۰، به برلین بازگردانده شد و در کاخ برلین به نمایش گذاشته شد. در سال ۱۹۵۷، به کاخ شارلوتنبورگ منتقل شد (با شمارهٔ موجودی ۶۹۱۱ GK I) و متعلق به موزه‌های دولتی پروس شد (شمارهٔ موجودی NG 10/85). این نقاشی ترکیبی از تمثیل مذهبی و رویکرد متمایز فریدریش به نقاشی منظره است که این اثر را در زمان خود محبوب ساخته بود. شرح. فریدریش مجذوب کوه‌ها بود و این علاقه او را واداشت تا در سال ۱۸۱۰ به تحلیل رشته‌کوه‌های ریزنگبیرگه بپردازد. او با دقت رشته‌کوه ریزنگبیرگه را طراحی کرد و ساختارهای
دقت رشته‌کوه ریزنگبیرگه را طراحی کرد و ساختارهای سنگی آن را مورد مطالعه قرار داد. مشاهدات او به خلق نقاشی‌ای انجامید که طلوع خورشید بر فراز کوه‌ها را در سپیده‌دم با چند شخصیت و نماد مهم به تصویر می‌کشد. در نقاشی، زنی به مردی کمک می‌کند تا از کوه بالا رود و آن‌ها به سمت مردی که روی صلیب به صلیب کشیده شده، احتمالاً عیسی مسیح، پیش می‌روند. به گفتهٔ ورنر هافمان، فریدریش از تفاوت‌های ارتفاع برای نشان دادن این نکته استفاده می‌کند که «نقش زن هدایت شریک زندگی‌اش به جلو و بالا است». تکنیک‌ها. روکن‌فیگور. پژوهشگران
جلو و بالا است». تکنیک‌ها. روکن‌فیگور. پژوهشگران مرد موجود در نقاشی را شخصیتی تکرارشونده در آثار فریدریش توصیف می‌کنند. نگاه مرد از بیننده دور است و او یک "روکن‌فیگور" است؛ موتیفی که در آن شخصیت پشت به بیننده دارد. بیننده می‌تواند خود را جای این شخصیت بگذارد و تصور کند که منظره را از دید او می‌بیند. فریدریش به‌طور مکرر از "روکن‌فیگور" برای تأکید بر تجربهٔ ذهنی منظره استفاده کرده است. این مرد نه تنها در بسیاری از نقاشی‌های فریدریش حضور دارد، بلکه احتمالاً خود فریدریش است که تفسیر خود از نقاشی منظره را
خود فریدریش است که تفسیر خود از نقاشی منظره را نمادین می‌کند. ترکیب. بیننده می‌تواند افق را مشاهده کند؛ جایی که آسمانِ باز و سطحِ زمین به هم می‌رسند. به گفتهٔ ورنر هافمان، موضوعات بنیادی آسمان و زمین در این نقاشی رابطه‌ای هماهنگ دارند. هافمان همچنین اشاره می‌کند که آسمان و مه در تضاد با وزن کوه‌ها در پیش‌زمینه هستند. چارلز سالا می‌گوید فریدریش از مه به عنوان نمادی از «تمثیلی کلاسیک از وجود زمینی ما که در مه فرورفته و جستجوی نوری معنوی که به زودی خواهد شکست و در سراسر جهان پخش خواهد شد» استفاده کرده است.
و در سراسر جهان پخش خواهد شد» استفاده کرده است. تاریخ‌نگار هنر نینا آمستوتز پیشنهاد می‌کند که ترکیب پدیده‌های طبیعی مختلف نشان می‌دهد طبیعت تنها مشاهده نمی‌شود، بلکه تجربه می‌گردد. فریدریش به دنبال تجربه‌گرایی ذهنی بود، روشی که تحقیقات گستردهٔ نقاش و طرح‌های دقیقش را با تخیل کوه ترکیب می‌کرد. با ترکیب عناصر عینی و ذهنی، فریدریش به منظره شخصیت داد در حالی که آن را نسبتاً دقیق به تصویر کشید. عناصر معنوی. پژوهشگران توجه زیادی به نمادهای مذهبی در نقاشی داشته‌اند. صلیب اشاره به مصلوب شدن عیسی دارد و این نماد در
صلیب اشاره به مصلوب شدن عیسی دارد و این نماد در آثار دیگر فریدریش نیز دیده می‌شود. به گفتهٔ چارلز سالا، تنشی میان «واقع‌گرایی زوج و آرمان‌گرایی تمثیلی منظره» وجود دارد. فریدریش صلیب را به جلو نمی‌آورد یا بزرگنمایی نمی‌کند. بلکه صلیب در تضاد کامل با پس‌زمینهٔ گستردهٔ طبیعت قرار دارد. سالا معتقد است که این نقاشی بیان آشکار یک هدف مسیحی نیست، بلکه «مسیر خود شخص و راه ریاضت‌کشی مسیحی» را بررسی می‌کند و مقایسهٔ میان «زوج و منظرهٔ پرنور» را ترسیم می‌کند. یوهانس گروه واکنش این نقاشی را پاسخ به نقدهای فریدریش
گروه واکنش این نقاشی را پاسخ به نقدهای فریدریش ویلهلم بازیلیوس فون رامدور دربارهٔ "محراب تچن" دانسته است. بازخورد. برخی منتقدان «نمایش وفادارانهٔ طبیعت» توسط فریدریش را ستایش کردند و توانایی او را در به تصویر کشیدن طبیعت به شکلی خوشایند، دقیق و شخصی‌سازی‌شده تحسین نمودند. در مقابل، برخی از تصویرگری نقاش از زنی که به مردی کمک می‌کند ناراضی بودند. یک منتقد نوشته است: «بانویی که کنار صلیب ایستاده و دست ضعیفش را به سوی مردی در این مکان غیرقابل دسترس دراز کرده، موضوع دیگری است که چندان نمی‌پسندم، زیرا در میان
موضوع دیگری است که چندان نمی‌پسندم، زیرا در میان سادگی عظیم طبیعت، مسائل مدرن و شخصی بی‌اهمیت می‌شوند».
یانیف آسور (؛ زادهٔ ) یا یانیف عاسور سرلشکر نیروی زمینی اسرائیل است، که از مارس ۲۰۲۵ فرماندهی جنوبی اسرائیل را برعهده دارد. آسور فعالیت نظامی را از سال ۱۹۹۰ در ارتش اسرائیل آغاز کرد، از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ فرمانده واحد ایگوز بود، از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ فرماندهی تیپ هیروم را برعهده داشت و از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ به‌عنوان جانشین فرمانده لشکر ۳۶ زرهی گاش فعالیت می‌کرد. وی در فاصله سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ فرماندهی تیپ ۱ گولانی را برعهده داشت، از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ فرمانده لشکر ۲۱۰ باشان بود و در فاصله سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ ریاست اداره پرسنل
و در فاصله سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ ریاست اداره پرسنل نیروهای دفاعی اسرائیل را برعهده داشت. زندگینامه. آسور، پسر حنانیا و مزعل، با اصالت یهودی مراکشی، در میوتاهیم موشاو متولد و بزرگ شد. او در سال ۱۹۹۰ به ارتش اسرائیل پیوست و فعالیت خود را از گردان دوازدهم تیپ گولانی آغاز کرد. او آموزش پیاده‌نظام، دوره فرماندهی دسته و دوره افسران پیاده‌نظام را گذراند. پس از اتمام دوره، به گردان دوازدهم بازگشت و به عنوان فرمانده دسته در گروهان سی فعالیت کرد. در سال ۱۹۹۶ به عنوان فرمانده یک دسته تفنگدار در گردان دوازدهم منصوب شد
فرمانده یک دسته تفنگدار در گردان دوازدهم منصوب شد و در این سمت در طول عملیات خوشه‌های خشم و سایر عملیات‌ها حضور داشت. او بعداً به عنوان افسر ایمنی تیپ گولانی فعالیت کرد. متعاقباً، از سال ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۹ به عنوان فرمانده گروهان شناسایی تیپ گولانی خدمت کرد. سپس از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲، از جمله در طول عملیات سپر دفاعی، به عنوان معاون فرمانده گردان ۵۱ فعالیت کرد. در سال ۲۰۰۲، او در کالج فرماندهی و ستاد نیروی دریایی ایالات متحده در ایالات متحده تحصیل کرد. پس از بازگشت، از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ به عنوان افسر عملیات تیپ
از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ به عنوان افسر عملیات تیپ گولانی فعالیت کرد. در سال ۲۰۰۴، او به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت و به عنوان فرمانده گردان ۵۱ منصوب شد و تا سال ۲۰۰۶ در این سمت حضور داشت. در طول دوره تصدی او، این گردان به صورت عملیاتی در الخلیل مستقر شد که در طی آن یک سرباز از این گردان در یک تصادف رانندگی کشته شد. او متعاقباً در طول اجرای طرح خروج از غزه، عملیات باران‌های تابستانی و سایر عملیات علیه تروریسم فلسطینی در نوار غزه در طول انتفاضه دوم و همچنین جنگ ۲۰۰۶ اسرائیل و لبنان، رهبری این گردان را بر عهده
۲۰۰۶ اسرائیل و لبنان، رهبری این گردان را بر عهده داشت. در طول جنگ، او فرماندهی این گردان را در نبرد بنت جبیل و موارد دیگر بر عهده داشت. جنگجویان این گردان ده‌ها نفر از شبه‌نظامیان حزب‌الله را کشتند، سه موشک‌انداز کاتیوشا را منهدم کردند و مهمات و ذخایر موشک‌های غنیمتی را منفجر کردند. در این نبرد شدید، گردان هشت کشته، از جمله معاونش روی کلاین، و بیست زخمی متحمل شد. به خاطر فعالیت‌هایشان در طول جنگ، گردان تحت فرماندهی او از سوی فرماندهی شمالی، گادی آیزنکوت، تقدیرنامه واحد دریافت کرد. پس از جنگ، او از سال ۲۰۰۶
واحد دریافت کرد. پس از جنگ، او از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ به عنوان فرمانده واحد شناسایی ایگوز منصوب شد و عملیات در نوار غزه را رهبری کرد. در یک عملیات در ژانویه ۲۰۰۸، نیروهای واحد تحت فرماندهی او، با پشتیبانی زرهی و هوایی، ۱۸ شبه‌نظامی، از جمله پسر محمود زهار، مقام ارشد حماس، را کشتند. او سپس برای تحصیل این واحد را ترک کرد. در سپتامبر ۲۰۰۹، او به درجه سرهنگی ارتقا یافت و به فرماندهی گروهان هیروم منصوب شد و تا ژوئیه ۲۰۱۱ در این سمت فعالیت کرد. پس از آن، از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ به عنوان معاون فرمانده گروهان گاعش خدمت
تا ۲۰۱۲ به عنوان معاون فرمانده گروهان گاعش خدمت کرد. در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۲، او به فرماندهی تیپ گولانی منصوب شد و تا ۱۱ ژوئن ۲۰۱۴ در این سمت حضور داشت. سپس برای تحصیل به ایالات متحده رفت. در ۹ سپتامبر ۲۰۱۵، او به درجه سرتیپ ارتقا یافت و به فرماندهی لشکر باشان منصوب شد و تا ۱۱ فوریه ۲۰۱۸ در این سمت خدمت کرد. در ۹ آوریل ۲۰۱۸، او به عنوان رئیس شاخه عملیات در اداره عملیات منصوب شد، سمتی که تا ۱۳ اکتبر ۲۰۲۰ در اختیار داشت. در ۱۴ فوریه ۲۰۲۱، او به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در ۲۱ فوریه به عنوان رئیس اداره پرسنل ارتش
یافت و در ۲۱ فوریه به عنوان رئیس اداره پرسنل ارتش اسرائیل منصوب شد. در ۵ مارس ۲۰۲۵، ایال زمیر، رئیس ستاد کل، او را به جای یارون فینکلمن به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی جنوبی منصوب کرد. او در ۱۲ مارس پس از مراسم تحویل قدرت که در غزه برگزار شد، فرماندهی را به دست گرفت. زندگی شخصی. آسور در کفر هاروه زندگی می‌کند، با دیکلا ازدواج کرده و پدر چهار فرزند است. او دارای مدرک لیسانس در رشته لجستیک از دانشگاه بار-ایلان و مدرک کارشناسی ارشد در رشته مدیریت بازرگانی از دانشگاه بن گوریون نقب است. او فارغ‌التحصیل دانشگاه
بن گوریون نقب است. او فارغ‌التحصیل دانشگاه سپاه تفنگداران دریایی و کالج سلطنتی مطالعات دفاعی در بریتانیا است.
دن شومرون (؛ ۵ اوت ۱۹۳۷ – ) سپهبد نیروهای دفاعی اسرائیل بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۱ به‌عنوان سیزدهمین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت می‌کرد. شومرون فعالیت نظامی را از سال ۱۹۵۵ در نیروی زمینی اسرائیل آغاز کرد، از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ فرمانده تیپ ۳۵ چترباز بود، از ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ به‌عنوان فرمانده سپاه پیاده اسرائیل فعالیت می‌کرد و در فاصله سال‌های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲ فرماندهی جنوبی اسرائیل را برعهده داشت. وی از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ به‌عنوان نخستین فرمانده نیروی زمینی اسرائیل فعالیت می‌کرد و در فاصله سال‌های ۱۹۸۵
اسرائیل فعالیت می‌کرد و در فاصله سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷ جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل بود و با حفظ سمت، ریاست اداره عملیات ستاد کل را برعهده داشت. زندگی‌نامه. شمرون بزرگ‌ترین فرزند از سه فرزند تووا و الیاهو دوزورتس-شمرون از کیبوتص اشدوت یاکوف بود. او در سال ۱۹۵۵ به ارتش اسرائیل پیوست و داوطلبانه به تیپ چتربازان پیوست. او به گردان ۸۹۰ منتقل شد. در طول ثبت نام، نام خانوادگی او به اشتباه شمرون ذکر شد. او آموزش رزمی چتربازان را گذراند و سپس به دوره فرماندهی جوخه پیاده‌نظام رفت و در طی آن در چندین
فرماندهی جوخه پیاده‌نظام رفت و در طی آن در چندین عملیات، از جمله حمله به ساختمان پلیس اردن در الراهوه، عملیات گالیور و عملیات لولاو شرکت کرد. شمرون در طول لشکرکشی سینا در سال ۱۹۵۶ فرمانده جوخه بود. پس از جنگ سینا، شمرون دوره افسران پیاده‌نظام را به پایان رساند و به عنوان فرمانده دسته در تیپ خود خدمت کرد. در سال ۱۹۵۹ خدمت سربازی خود را به پایان رساند و به کیبوتص خود بازگشت و تا سال ۱۹۶۲ به عنوان راننده کامیون مشغول به کار شد. در سال ۱۹۶۲ دوباره به خدمت سربازی اعزام شد و به عنوان فرمانده گروهان در گردان
اعزام شد و به عنوان فرمانده گروهان در گردان چتربازان تیپ نهال منصوب شد. در سال ۱۹۶۴، او به عنوان معاون فرمانده گردان ۲۰۲ خدمت کرد. در سال ۱۹۶۶، پس از کشته شدن یوآو شاهام، فرمانده گردان، در جریان عملیات شریدر در روستای آس-سامو، به عنوان فرمانده موقت گردان منصوب شد. در اواخر همان سال، شمرون تحصیلات خود را در دانشکده فرماندهی و ستاد ارتش اسرائیل آغاز کرد. در طول جنگ شش روزه، او فرماندهی یک واحد در جبهه مصر را بر عهده داشت و اولین چتربازی بود که به کانال سوئز رسید. او به خاطر این اقدام به مدال خدمات برجسته
رسید. او به خاطر این اقدام به مدال خدمات برجسته مفتخر شد. در سال ۱۹۷۴، شمرون فرماندهی سپاه پیاده‌نظام و تیپ ۳۵ چترباز ارتش اسرائیل را دریافت کرد. او عملیات انتبه را در سال ۱۹۷۶ برنامه‌ریزی و فرماندهی کرد که طی آن یوناتان نتانیاهو (برادر نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو) در حین انجام وظیفه خود به عنوان فرمانده نیروی متجاوز کشته شد. اگرچه شومرون به خاطر آن نقش به عنوان یک قهرمان معرفی شد، اما همیشه با این لقب احساس راحتی نمی‌کرد و گفت: وقتی از او پرسیده شد که چه چیزی را بیشتر از عملیات انتبه و نجات گروگان‌ها به
چیزی را بیشتر از عملیات انتبه و نجات گروگان‌ها به خاطر دارد، گفت: در سال ۱۹۷۸، شمرون مسئول تخلیه و برچیدن پایگاه‌های یامیت و ارتش در شبه جزیره سینا بود که در چارچوب پیمان کمپ دیوید با مصر انجام شد. در سال ۱۹۸۳، شمرون فرماندهی نیروهای زمینی اسرائیل را تأسیس کرد تا مسئول پیاده‌نظام، تانک‌ها، توپخانه و سپاه مهندسی باشد. او اولین فرمانده نیروی زمینی اسرائیل بود. در سال ۱۹۸۷، شمرون سیزدهمین رئیس ستاد ارتش اسرائیل شد و این سمت را تا سال ۱۹۹۱ بر عهده داشت. پس از پایان دوره خود، به عنوان رئیس صنایع نظامی اسرائیل
پایان دوره خود، به عنوان رئیس صنایع نظامی اسرائیل فعالیت کرد. دن شمرون در ۲۶ فوریه ۲۰۰۸ در بیمارستانی در شهر هرتزلیا، اسرائیل، بر اثر عوارض آنوریسم مغزی که سه هفته قبل به او آسیب رسانده بود، درگذشت. او ۷۰ ساله بود. در سینما. هریس یولین در فیلم «پیروزی در انتبه» (۱۹۷۶) نقش شمرون را بازی کرد. چارلز برانسون در فیلم «یورش به انتبه» (۱۹۷۷) و اریک لاوی در فیلم «عملیات رعد» (۱۹۷۷) نقش او را بازی کردند. وینسنت ریوتا در فیلم «انتبه» محصول ۲۰۱۸ نقش او را بازی کرد. نشان‌ها. در سال ۱۹۷۳، او به دلیل اقداماتش در طول جنگ
در سال ۱۹۷۳، او به دلیل اقداماتش در طول جنگ شش روزه، مدال خدمات برجسته را به عنوان سرگرد دریافت کرد. در سال ۱۹۷۷، او جایزه لوح طلایی آکادمی دستاوردهای آمریکا را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۹، مرکز صلح، امنیت و جامعه کینرت به مرکز جامعه، امنیت و صلح دن شومرون تغییر نام داد.
ژیل مگنوس (؛ زادهٔ ) راننده خودروی مسابقه‌ای اهل بلژیک است. او پیش‌تر مابین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ در رقابت های جهانی خودروهای تورینگ (World Touring Car Cup) رقابت کرده است. همچنین او به عنوان راننده کارخانه‌ای برای آئودی اسپرت فعالیت داشته است. او برنده مسابقه ۲۴ ساعته دبی در سال ۲۰۲۴ است.
«دوآ لیپا» () ترانه‌ای از رپر آمریکایی جک هارلو است برای دومین آلبوم استودیوی او با عنوان "به خانه برگرد، بچه‌ها دلتنگت هستند" (۲۰۲۲) است. نام این ترانه برگرفته از خوانندهٔ انگلیسی آلبانیایی دوآ لیپا است. پیش‌زمینه. جک هارلو در مصاحبه‌ای با برنامه "د برک‌فست کلاب" عنوان کرد که پیش از انتشار ترانه از طریق تماس ویدئویی در فیس‌تایم با دوآ لیپا تماس گرفته و اجازهٔ او را برای انتشار ترانه خواسته است. او ترانه را برای لیپا پخش کرده و گفته اگر او موافقت نمی‌کرد، ترانه را منتشر نمی‌کرد. به گفتهٔ هارلو: «اما او گفت،
را منتشر نمی‌کرد. به گفتهٔ هارلو: «اما او گفت، «خب، این آهنگ من نیست، فکر می‌کنم اشکالی نداره.» یه جورایی غافلگیر شده بود و فقط گذاشت بگذره.» او همچنین افزود که گفت‌وگوهایش با لیپا پس از آن «کمتر ناخوشایند» بوده‌اند. این ترانه چند روز پیش از انتشار رسمی در ۶ مه ۲۰۲۲، به عنوان یکی از قطعه‌های آلبوم "به خانه برگرد، بچه‌ها دلتنگت هستند" معرفی شده بود.
لی مارشال (زاده ۲۱ ژانویه ۱۹۷۹) بازیکن فوتبال حرفه‌ای انگلیسی است که در پست هافبک یا مدافع راست بازی می‌کرد و اکنون در این حرفه بازنشسته شده است. او یک بازی ملی برای تیم ملی زیر ۲۱ سال انگلیس انجام داد. حرفه باشگاهی. مارشال حرفه خود را با باشگاه غیر لیگی اینفیلد شروع کرد و سپس وارد باشگاه فوتبال نوریچ سیتی شد. او بعد در ماه مارس ۲۰۰۱، با مبلغ ۶۰۰٬۰۰۰ پوند به باشگاه فوتبال لستر سیتی منتقل شد. او در ماه اوت ۲۰۰۲ با مبلغ ۷۰۰٬۰۰۰ پوند به باشگاه فوتبال وست برومویچ آلبیون نقل مکان کرد. مارشال در دوره‌ای که به
آلبیون نقل مکان کرد. مارشال در دوره‌ای که به صورت قرضی به باشگاه فوتبال هال سیتی منتقل شده بود دچار شکستگی پا گردید و مجبور شد در سال ۲۰۰۵ از حرفه فوتبال اعلام بازنشستگی کند.
پل روی آب‌های خروشان () پنجمین و آخرین آلبوم استودیویی گروه دونفرهٔ فولک راک آمریکایی سایمون و گارفانکل است. این آلبوم در تاریخ ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۷۰ از سوی کلمبیا رکوردز منتشر شد. پس از ساخت موسیقی متن فیلم "فارغ‌التحصیل"، آرت گارفانکل نقش بازیگری در فیلم "تبصره ۲۲" را پذیرفت و در همین زمان، پل سایمون بر روی ساخت ترانه‌های این آلبوم کار کرد. تمامی قطعات آلبوم به جز ترانهٔ «Bye Bye Love» — اثر فلیس و بودلو برایانت که پیش‌تر با اجرای گروه اورلی برادرز به موفقیت رسیده بود — توسط سایمون نوشته شده‌اند.
3I/ATLAS که همچنین با نام‌های C/2025 N1 (ATLAS) و پیش‌تر A11pl3Z شناخته می‌شود، یک دنباله‌دار میان‌ستاره‌ای است که در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۲۵ توسط ایستگاه سامانه هشدار نهایی برخورد سیارک به زمین در ریو وورتادو، شیلی، در حین نزدیک شدن به خورشید کشف شد. در زمان کشف، این دنباله‌دار در فاصله ۴.۵ واحد نجومی (۶۷۰ میلیون کیلومتر؛ ۴۲۰ میلیون مایل) از خورشید قرار داشت و با سرعت نسبی ۶۱ کیلومتر بر ثانیه (۳۸ مایل بر ثانیه) حرکت می‌کرد. این جرم روی یک مسیر هذلولی نامحدود با خروج از مرکز مداری ۶.۱۳ ± ۰.۰۲ به دور خورشید حرکت
خروج از مرکز مداری ۶.۱۳ ± ۰.۰۲ به دور خورشید حرکت می‌کند. 3I/ATLAS سومین جرم میان‌ستاره‌ای تأییدشده‌ای است که از منظومه شمسی عبور می‌کند، پس از اوموآموا (کشف‌شده در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۷) و 2I/Borisov (کشف‌شده در ۲۹ اوت ۲۰۱۹). اندازه هسته 3I/ATLAS به دلیل فعال بودن این دنباله‌دار و احاطه شدن توسط پوسته‌ای از غبار بازتابنده نامشخص است. برآوردها برای قطر هسته این دنباله‌دار بین ۰.۸ تا ۲۴ کیلومتر (۰.۵ تا ۱۴.۹ مایل) متغیر است، هرچند احتمالاً قطر آن در محدوده پایین‌تر این بازه قرار دارد. دنباله‌دار 3I/ATLAS در تاریخ ۲۹
بازه قرار دارد. دنباله‌دار 3I/ATLAS در تاریخ ۲۹ اکتبر ۲۰۲۵ به نقطه حضیض خورشیدی (نزدیک‌ترین فاصله به خورشید) خواهد رسید، در فاصله ۱.۳۵۶ ± ۰.۰۰۲ واحد نجومی (۲۰۲.۸۵ ± ۰.۳۰ میلیون کیلومتر؛ ۱۲۶.۰۵ ± ۰.۱۹ میلیون مایل) از خورشید. هنگامی که این دنباله‌دار از خورشید دور باشد، سرعت اضافی هذلولی آن (formula_1) نسبت به خورشید حدود ۵۸ کیلومتر بر ثانیه (۳۶ مایل بر ثانیه) خواهد بود.
جعفر بن منصور یمن (؟ – پس از ۹۵۷ م/ ۳۴۶ ق) نویسنده و داعی اسماعیلی در سدهٔ دهم میلادی/ چهارم هجری قمری بود. جعفر پسر ابن حوشب بود که با لقب افتخاری «منصورِ یمن» شهرت داشت به معنای پیروزگر، چرا که بنیان‌گذار دعوت اسماعیلی در یمن بود. جعفر از یمن به دربار خلفای فاطمی در افریقیه پناه برد و تا پایان عمر در آنجا ماند. در دوران خلافت دومین خلیفهٔ فاطمی، القائم، به مغرب اسلامی رفت و در سال ۳۳۵ هجری قمری / ۹۴۷ میلادی، در سپاه المنصور علیه شورشی خارجی‌مذهب، ابویزید، جنگید. بیشتر آثار جعفر به تفسیر باطنی، یا تأویل
جنگید. بیشتر آثار جعفر به تفسیر باطنی، یا تأویل قرآن و فرائض شرعی در اسلام می‌پردازد. کتاب او با عنوان «کتاب الکشف» که به وی منسوب است، شامل شش رساله از دوره‌ای قدیم‌تر است که آن‌ها را خود گردآوری و ویرایش کرده است. کتاب «العالم و الغلام» که به‌خطا به پدرش ابن حوشب نسبت داده شده، از منابع نخستین در بیان تعالیم و اعمال اسماعیلیه به‌شمار می‌رود؛ این کتاب مجموعه‌ای از رویارویی‌های شخصی میان جویندگان حقیقت معنوی و کسانی است که به‌عنوان راهنمای آنان عمل می‌کردند. جعفر در تاریخی نامعلوم درگذشت، ولی نه مدت زیادی
جعفر در تاریخی نامعلوم درگذشت، ولی نه مدت زیادی پس از سال ۳۴۶ ق / ۹۵۷ م. زندگی. جعفر پسر ابن حوشب، داعی کوفی بود که آموزهٔ اسماعیلیه را در یمن بنیان نهاد. تا زمان درگذشتش در سال ۹۱۴ م، به همراه همکارش علی بن فضل الجَیْشانی (ابن فضل)، بخش‌های وسیعی از کشور را فتح کرده بودند و به همین سبب لقب افتخاری «منصور الیمن» (به‌معنای «پیروزگر/فاتح یمن») را دریافت کرد. در سال ۹۱۱ م، ابن فضل از اطاعت عبدالله المهدی، خلیفهٔ فاطمی و رهبر جنبش اسماعیلی، سر باز زد و خود را «مهدی» خواند. ابن حوشب از پیوستن به شورش او خودداری
خواند. ابن حوشب از پیوستن به شورش او خودداری کرد و ابن فضل، همکار پیشین خود را در دژ جبل مَسوَر محاصره کرد. پس از هشت ماه محاصره، در آوریل ۹۱۲، ابن حوشب درخواست صلح کرد و پسرش جعفر را به‌عنوان گروگان تحویل داد. یک سال بعد، جعفر به‌همراه گردنبندی طلایی به‌عنوان هدیه بازگردانده شد. پس از درگذشت ابن حوشب، پسران او با یکدیگر دچار اختلاف شدند. جعفر که در کشمکشی با برادرش، ابوالحسن، گرفتار شده بود، سرانجام یمن را ترک کرد و راهی دربار فاطمیان در افریقیه شد. او به خدمت دومین خلیفه فاطمی، القائم بامرالله (حکومت از
خدمت دومین خلیفه فاطمی، القائم بامرالله (حکومت از ۹۳۳ تا ۹۴۶ م) درآمد و شورش بزرگ ابویزید را که نزدیک بود دولت فاطمی را سرنگون کند، از نزدیک شاهد بود. جعفر اشعاری در ستایش پیروزی‌های فاطمیان و سرکوب تدریجی شورش در سال‌های ۹۴۵ تا ۹۴۸ م سرود، و در مقابل، خانه‌ای باشکوه در پایتخت جدید فاطمیان، منصوریه – که به‌دست سومین خلیفه، المنصور بالله (فرمانروایی از ۹۴۶ تا ۹۵۳ م) ساخته شده بود – دریافت کرد. در دوران خلافت المُعِز لِدین‌الله (فرمانروایی از ۹۵۳ تا ۹۷۵ م)، جعفر مجبور شد خانه‌اش را در گرو بگذارد و در آستانهٔ
مجبور شد خانه‌اش را در گرو بگذارد و در آستانهٔ از دست دادن آن به‌دلیل بدهی بود، اما با دخالت خلیفه نجات یافت. او در دوران آغازین خلافت مُعِز، در تاریخی نامشخص، درگذشت. آثار. زندگی‌نامه‌ای نیمه‌قدّیسانه از پدرش به جعفر نسبت داده شده است، اگرچه ممکن است این اثر، زندگی‌نامهٔ خودنوشت ابن حوشب نیز بوده باشد. این نوشته اکنون از بین رفته، اما از طریق نقل‌قول‌های گسترده در آثار نویسندگان متأخر شناخته می‌شود، و به گفتهٔ تاریخ‌نگار هاینتس هالم، این اثر «از مهم‌ترین منابع برای شناخت تاریخ دعوت اسماعیلی است». آثار
منابع برای شناخت تاریخ دعوت اسماعیلی است». آثار کلامی او به‌طور کامل‌تری باقی مانده‌اند، چراکه اغلب نسخه‌برداری شده و در مجموعه‌های اسماعیلی متأخر مورد استفاده قرار گرفته‌اند. مهم‌ترین اثر او کتاب «العالِم و الغلام» است که گاه به پدرش نیز نسبت داده می‌شود. این کتاب شامل مجموعه‌ای از دیدارها میان یک نوآموز و راهنمای معنوی‌اش (داعی) است، که طی آن، داعی به‌تدریج معرفت باطنی و پنهان را بر شاگرد خود آشکار می‌سازد. به‌گفتهٔ پژوهشگر شفیق ویرانی، این اثر «به‌عنوان برجسته‌ترین نمونهٔ مکالمهٔ دراماتیکِ روایی در
برجسته‌ترین نمونهٔ مکالمهٔ دراماتیکِ روایی در ادبیات عربی شناخته می‌شود». «کتاب الکشف» نیز به او نسبت داده می‌شود؛ این اثر مجموعه‌ای است متشکل از شش رساله در موضوعات گوناگون، از جمله تفسیر قرآن از طریق تمثیل (تأویل)، و نیز دربارهٔ برداشت‌های آغازین اسماعیلیه از مفهوم امامت است. کتاب «سرائر و اسرار النُطَقاء» و دنبالهٔ گسترش‌یافتهٔ آن، یعنی «اسرار النطقاء»، به تأویل باطنی شخصیت‌های اسطوره‌ای و زندگی پیامبران اسلامی می‌پردازند.
حکمرانی مفهومی گسترده‌تر از دولت است و همچنین شامل نقش‌هایی است که توسط بخش جامعه و بخش خصوصی در مدیریت و برنامه‌ریزی کشورها، مناطق و شهرها ایفا می‌شود. حکمرانی مشارکتی به معنای همکاری و گفت‌وگو میان دولت، جامعه و بخش خصوصی است، به‌گونه‌ای که این سه بخش با همکاری یکدیگر به دستاوردهایی می‌رسند که هیچ‌کدام به‌تنهایی قادر به تحقق آن‌ها نیستند. انسل و گَش (۲۰۰۸) شرایط لازم برای حکمرانی مشارکتی مؤثر را بررسی کرده‌اند. آن‌ها می‌گویند:«هدف نهایی، توسعه یک رویکرد اقتضایی به همکاری است که بتواند شرایطی را برجسته کند
به همکاری است که بتواند شرایطی را برجسته کند که در آن‌ها حکمرانی مشارکتی به‌عنوان رویکردی برای سیاست‌گذاری و مدیریت عمومی، کم‌وبیش مؤثر باشد.»حکمرانی مشارکتی هم روابط رسمی و هم روابط غیررسمی در حل مسئله و تصمیم‌گیری را در بر می‌گیرد. فرآیندهای سیاست‌گذاری سنتی دولتی می‌توانند با تسهیل همکاری بین بخش عمومی، خصوصی و جامعه، در فرآیندهای سیاست‌گذاری گسترده‌تر ادغام شوند. حکمرانی مشارکتی نیازمند سه عنصر اساسی است: پشتیبانی، رهبری، و یک محفل (فروم). پشتیبانی، مسئله سیاستی را که باید حل شود شناسایی می‌کند. رهبری،
سیاستی را که باید حل شود شناسایی می‌کند. رهبری، بخش‌های مختلف را در یک محفل گرد هم می‌آورد. سپس اعضای محفل با همکاری یکدیگر به تدوین سیاست‌ها، راه‌حل‌ها و پاسخ‌ها می‌پردازند. اشکال مختلفی از حکمرانی مشارکتی وجود دارد، مانند تصمیم‌گیری بر اساس اجماع و شبکه مشارکتی: تاریخچه. در دو دهه گذشته، رویکردهای مشارکتی نوینی برای حکمرانی و مدیریت در حوزه‌های گوناگونی شکل گرفته‌اند، از جمله: برنامه‌ریزی شهری و منطقه‌ای، مدیریت عمومی و حقوق، مدیریت منابع طبیعی و مدیریت محیط زیست. حکمرانی مشارکتی به‌عنوان پاسخی به