payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دو رهبر برای هفتمین بار در زالتسبورگ در ۲۹/۳۰ آوریل دیدار کردند و دربارهٔ روند تلاش‌های مشترک جنگی در شمال آفریقا و چشم‌انداز "Unternehmen Herkules", برنامه‌ریزی تهاجم به محاصره مالت (جنگ جهانی دوم), بحث کردند. هشتمین دیدار در سال ۱۹۴۳، بین ۷ تا ۱۰ آوریل در Salzburg-Klessheim برگزار شد. هیتلر به هاینریش هیملر دستور داد تا به ایتالیایی‌ها در ایجاد تشکیلاتی مشابه "اس‌اس" در ارتش ایتالیا مشاوره دهند، در حالی که موسولینی تلاش کرد تا هیتلر را متقاعد کند برای صلح مذاکره‌ای با اتحاد جماهیر شوروی اقدام کند، اما
مذاکره‌ای با اتحاد جماهیر شوروی اقدام کند، اما موفق نشد. نهمین ملاقات هیتلر و موسولینی در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۳ در فلترا برگزار شد. با شکست نهایی محور در مه ۱۹۴۳ و پیشروی متفقین در تهاجم به سیسیل (تهاجم متفقین به سیسیل), احتمال تهاجم متفقین به سرزمین اصلی ایتالیا جدی شد. مدت کوتاهی پس از نهمین ملاقات ۱۹ ژوئیه، بنیتو موسولینی به تصمیم شورای عالی فاشیسم بازداشت و در گران ساسو دیتالیا زندانی شد، از جایی که بعداً توسط نیروهای ویژه آلمانی در حمله گران ساسو آزاد گردید. برای دهمین و آخرین کنفرانس بین دو دیکتاتور در
برای دهمین و آخرین کنفرانس بین دو دیکتاتور در Salzburg-Klessheim در ۲۲/۲۳ آوریل ۱۹۴۴، موسولینی قبلاً به عنوان رهبر جمهوری سوسیال ایتالیا منصوب شده بود. این دو آخرین بار در ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴، بلافاصله پس از کودتای ۲۰ ژوئیه یکدیگر را دیدند، هنگامی که موسولینی به هیتلر مجروح تسلیتی داد، اگرچه این دیدار یک کنفرانس دیپلماتیک محسوب نمی‌شد. بین ژوئیه ۱۹۴۴ و مرگ هر دو در آوریل ۱۹۴۵، هیتلر و موسولینی دیگر یکدیگر را ملاقات نکردند. جمهوری سوسیال ایتالیا. در سال ۱۹۴۳، اعضای شورای عالی علیه قدرت سیاسی بنیتو موسولینی رأی
شورای عالی علیه قدرت سیاسی بنیتو موسولینی رأی دادند و خواستار کناره‌گیری او شدند. کاهش حمایت از دولت موسولینی به خیانت نزدیک‌ترین مشاوران و دستیارانش نسبت داده شد. در این زمان، ویکتور امانوئل قدرت نخست‌وزیری موسولینی را از او سلب کرد و خواستار دستگیری او شد. در زمان بازداشت، موسولینی به جزیره پونزا منتقل شد و به عنوان زندانی سیاسی زندانی گردید. اندکی بعد، موسولینی به کوه گران ساسو فرستاده شد، جایی که سربازان آلمانی عملیات جسورانه‌ای برای نجات او انجام دادند و او را به آدولف هیتلر رساندند. در این زمان،
و او را به آدولف هیتلر رساندند. در این زمان، هیتلر تلاش کرد تا حمایت سیاسی موسولینی را دوباره به دولت ایتالیا بازگرداند. درست پس از مدتی کوتاه از سقوط موسولینی، کسانی که علیه او متحد شده و باعث سقوط قدرتش شدند، محاکمه و اعدام شدند. برای بازپس‌گیری کنترل دولت ایتالیا، هیتلر سعی کرد جمهوری سوسیال ایتالیا را به عنوان یک جمهوری دست‌نشانده در شهر سالو تأسیس کند، جایی که موسولینی تشویق شد تا حمایت سیاسی جمع‌آوری کند و در تلاش برای مبارزه با نیروهای متفقین شرکت نماید. موسولینی که به عنوان رهبر بازنشسته شده بود و
موسولینی که به عنوان رهبر بازنشسته شده بود و زمانی یک رهبر مستقل محسوب می‌شد، اکنون به عنوان عروسک خیمه‌شب‌بازی در دست دولت آلمان دیده می‌شد. آلمان در ایتالیا مرتکب جنایات جنگی محور در ایتالیا شد. پس از جنگ جهانی دوم. پس از دو جنگ جهانی، ایتالیا تحت رهبری آلچیده د گاسپری و آلمان (۱۹۴۹ تا ۱۹۶۳ تحت کنراد آدناوئر) از جمله بنیان‌گذاران ادغام اروپا بودند (۱۹۵۱/۵۲: جامعه زغال‌سنگ و فولاد اروپا)، که همچنین هدف آن آشتی دو ملت بود. اگرچه در هر دو کشور در دوره پس از جنگ یک معجزه اقتصادی پس از جنگ جهانی دوم رخ داد،
جنگ یک معجزه اقتصادی پس از جنگ جهانی دوم رخ داد، جنوب ایتالیا به ویژه همچنان کمتر توسعه یافته باقی ماند؛ پس از توافقنامه جذب نیروی کار (۱۹۵۵)، بسیاری از ایتالیایی‌ها شانس خود را به عنوان مهاجر در آلمان غربی امتحان کردند. برای جمعیت تیرول جنوبی آلمانی‌زبان، دومین قانون اساسی خودمختاری از سال ۱۹۷۲ راه‌حل مؤثری ایجاد کرد و به تیرول جنوبی خودمختاری گسترده در داخل ایتالیا اعطا نمود. امروزه، تیرول جنوبی خود را به عنوان پلی میان اروپا آلمانی‌زبان و ایتالیایی‌زبان می‌بیند. در دوران جنگ سرد، ایتالیا و آلمان غربی
می‌بیند. در دوران جنگ سرد، ایتالیا و آلمان غربی متحدان ناتو بودند. قرن ۲۱. روابط مدرن بین آلمان و ایتالیا عمدتاً با دوستی و همکاری مشترک اروپایی مشخص می‌شود. در طول بحران مالی منطقه یورو ۲۰۰۹/۱۰، که ایتالیا را نیز به شدت تحت تأثیر قرار داد، تنش‌هایی در روابط دوجانبه پدید آمد. در یک کنفرانس مطبوعاتی در سال ۲۰۱۱، آنگلا مرکل و نیکولا سارکوزی تنها با لبخند پاسخ دادند هنگامی که از آن‌ها پرسیده شد آیا هنوز به نخست‌وزیر ایتالیا، سیلویو برلوسکونی، که در نوامبر ۲۰۱۱ تحت فشار کشورهای دیگر اتحادیه اروپا استعفا داد،
تحت فشار کشورهای دیگر اتحادیه اروپا استعفا داد، اعتماد دارند یا نه. از سال ۲۰۱۲، روابط آلمان و ایتالیا تحت تأثیر بحران یورو کمی تیره شده است. پس از آنکه مرکل در دسامبر ۲۰۱۴ از ایتالیا و فرانسه خواست تا اصلاحات اقتصادی بیشتری انجام دهند، برخی سیاستمداران از هر دو کشور از انتقاد یا ارائه مشاوره به آلمان خودداری کردند. پس از آنکه آلمان کشورهای جنوب اروپا را مجبور به اجرای سیاست سخت ریاضت اقتصادی کرد، یک خبرنگار تجاری آلمانی که از سال ۱۹۹۲ از رم گزارش می‌داد در سال ۲۰۱۵ نوشت:در سیل رسانه‌های ایتالیایی، با این
سال ۲۰۱۵ نوشت:در سیل رسانه‌های ایتالیایی، با این حال، آلمانی‌ها به عنوان قدرت‌طلب و وسواسی نسبت به ریاضت اقتصادی که ایتالیا را فقیر می‌کند، تصویر می‌شوند. جای تعجب نیست که در یک نظرسنجی اخیر، ۵۴ درصد ایتالیایی‌ها آلمان را بزرگ‌ترین دشمن خود دانستند. [...] به نگرانی‌های پس‌اندازکنندگان آلمانی توجهی نمی‌شود و داده‌های اقتصادی عمداً نادیده گرفته می‌شوند. آنچه به آلمانی‌ها وعده داده شده بود تا ایتالیا وارد اتحادیه پولی شود، مدت‌هاست فراموش شده است. ایتالیا از دیدن بانک مرکزی اروپا's سیل جدید پول به عنوان
از دیدن بانک مرکزی اروپا's سیل جدید پول به عنوان پیروزی بر آلمان خوشحال است و حتی مطالبات بیشتری دارد. درک ناامیدی آلمان از اینکه مارک یورو اکنون نهایتاً با لیر یورو جایگزین شده است، وجود ندارد. در آلمان، اعتماد به پیمان‌ها توسط واقع‌گرایی بدبینانه سیاست روزمره ایتالیا تضعیف شده است. نشریه "اشپیگل" در آوریل ۲۰۲۰ اشاره کرد که بسیاری از آلمانی‌ها تصور نادرستی از سیاست مالی ایتالیا داشتند. شهرت آلمان در ایتالیا با دنیاگیری کووید-۱۹ کاهش یافت و در نتیجه اتهامات کمبود همبستگی اروپایی از سوی آلمان بلندتر شد.
کمبود همبستگی اروپایی از سوی آلمان بلندتر شد. نشریه "دی تسایت" در مه ۲۰۲۰ نوشت:اگر [...] آلمان سپس صادرات تجهیزات پزشکی به ایتالیا را ممنوع کند، با وجود اینکه آمار مرگ و میر در آنجا به شدت افزایش یافته است، یا اگر هفته‌ها بر سر اینکه آیا شمال ثروتمند اروپا باید به جنوب فقیرتر از نظر بازسازی کمک مالی کند یا نه، بحث شود، آنگاه از ایده ارزش‌ها و همبستگی اروپایی چیز زیادی باقی نمی‌ماند. در حال حاضر، حداقل طبق نظرسنجی‌ها، ایتالیایی‌ها چین را بزرگ‌ترین دوست خود و آلمان را بزرگ‌ترین دشمن خود می‌دانند. برای ترمیم
آلمان را بزرگ‌ترین دشمن خود می‌دانند. برای ترمیم آسیب جدی، کار زیادی داریم. بازسازی باید فرهنگی و سیاسی نیز باشد، نه فقط اقتصادی. روابط اقتصادی. در سال ۲۰۱۷، اقتصاد ایتالیا به عنوان هفتمین کشور بزرگ صادرکننده در جهان ارزش‌گذاری شد و در میان تمامی واردات جهان در رتبه دهم قرار گرفت. در سال ۲۰۱۷، بزرگ‌ترین شریک وارداتی و صادراتی ایتالیا، آلمان بود، به طوری که واردات از آلمان ۷۲٫۲ میلیارد دلار و صادرات به آن ۵۸٫۵ میلیارد دلار بود. با سهم ۷٫۱٪، بزرگ‌ترین کالای وارداتی ایتالیا خودروها هستند، در حالی که پیشروترین
ایتالیا خودروها هستند، در حالی که پیشروترین صادرات آن داروهای بسته‌بندی‌شده با سهم ۴٫۵٪ است. از کل واردات ایتالیا، ۳۳٪ از آلمان و ۱۲٪ از اسپانیا وارد می‌شود. در حالی که صادرات پیشرو ایتالیا در حوزه داروها به بلژیک، لوکزامبورگ و سوئیس با مجموع ۳۲٪ است، صادرات به آلمان به تنهایی ۹٫۶٪ را تشکیل می‌دهد. مهاجرت. اکثر ایتالیایی‌هایی که در طول سال‌ها در آلمان مستقر شده‌اند، کشور خود را به‌دنبال کار ترک کرده‌اند. در سال ۲۰۲۰، تعداد ۵۸۷٬۱۶۷ نفر شهروند ایتالیایی مقیم آلمان ثبت شد و آلمان پس از آرژانتین، کشوری با
آلمان ثبت شد و آلمان پس از آرژانتین، کشوری با بیشترین تعداد شهروند ایتالیایی خارج از ایتالیا است. حدود ۸۰۰٬۰۰۰ نفر در آلمان دارای‌تبار ایتالیایی هستند. ایتالیایی‌های آلمان شهروندان متولد یا تابعیت‌گرفته آلمان هستند که به‌طور کامل یا جزئی از تبار ایتالیا می‌باشند، و نیاکانشان مردم ایتالیا بوده‌اند که در دوره دیاسپورای ایتالیایی به آلمان مهاجرت کردند، و همچنین ایتالیایی‌هایی از تیرول جنوبی. بیشتر ایتالیایی‌ها به دلایل کاری به آلمان مهاجرت کردند، برخی دیگر به دلایل روابط شخصی، تحصیل یا دلایل سیاسی. امروزه،
دلایل روابط شخصی، تحصیل یا دلایل سیاسی. امروزه، ایتالیایی‌ها در آلمان یکی از بزرگ‌ترین جوامع دیاسپورای ایتالیایی در جهان را تشکیل می‌دهند و یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های مهاجر در آلمان هستند. تعداد دقیق افراد دارای‌تبار ایتالیایی در آلمان مشخص نیست، زیرا دولت آلمان داده‌ای دربارهٔ قومیت جمع‌آوری نمی‌کند. با این حال، بر اساس «ریزسرشماری» آلمان، که سالانه ۱٪ از جمعیت آلمان را بررسی می‌کند و شامل پرسشی دربارهٔ ملیت والدین افراد نمونه است، تعداد افراد حداقل ۸۷۳٬۰۰۰ نفر برآورد شده است. تعداد زیادی از ایتالیایی‌ها
نفر برآورد شده است. تعداد زیادی از ایتالیایی‌ها از قرون وسطای آغازین در آلمان سکونت داشته‌اند، به ویژه معماران، صنعتگران و بازرگانان. در طول قرون وسطای متأخر و اوایل دوران مدرن، بسیاری از ایتالیایی‌ها برای تجارت به آلمان آمدند و روابط بین دو کشور رونق گرفت. مرزهای سیاسی نیز تحت تلاش‌های شاهزادگان آلمانی برای گسترش کنترل بر کل امپراتوری مقدس روم، که از شمال آلمان تا شمال ایتالیا امتداد داشت، تا حدودی درهم تنیده بود. در دوران رنسانس بسیاری از بانکداران، معماران و هنرمندان ایتالیایی به آلمان مهاجرت کردند و با
و هنرمندان ایتالیایی به آلمان مهاجرت کردند و با موفقیت در جامعه آلمانی ادغام شدند. آلمان در مقایسه با سایر مقاصد، مقصد نسبتاً کمی برای ایتالیایی‌ها در طول موج‌های مهاجرت ایتالیایی‌ها پس از وحدت ایتالیا و فروپاشی ارباب‌رعیتی بود و بیشتر آن‌ها به قاره آمریکا مهاجرت می‌کردند. بین سال‌های ۱۸۷۶، سالی که ایتالیا شروع به ثبت افرادی که به‌طور دائم کشور را ترک می‌کردند کرد، تا ۱۹۱۵، حدود ۱٫۲ میلیون ایتالیایی به آلمان مهاجرت کردند. برای مقایسه، در مجموع ۱۴ میلیون ایتالیایی در این دوره به نقاط مختلف جهان مهاجرت
ایتالیایی در این دوره به نقاط مختلف جهان مهاجرت کردند.
روابط ایتالیا و یونان () از روابط ویژه و بسیار قوی در روابط دو جانبه و دیپلماسی برخوردارند. روابط دیپلماتیک مدرن میان این دو کشور بلافاصله پس از وحدت ایتالیا برقرار شد و امروزه دوستانه تلقی می‌شود. این دو کشور در زمینه‌های انرژی، امنیت، فرهنگ و گردشگری همکاری دارند و شرکای تجاری مهمی هستند، هم در صادرات و هم در واردات. یونانی‌ها و ایتالیایی‌ها اغلب عبارت "una faccia, una razza" را به‌معنی "یک چهره، یک نژاد" به یکدیگر می‌گویند. یونان و ایتالیا دیدگاه‌های سیاسی مشترکی دربارهٔ بالکان، حوضه مدیترانه و جهان
سیاسی مشترکی دربارهٔ بالکان، حوضه مدیترانه و جهان دارند و از پیشروان ادغام تمام کشورهای بالکان در «خانواده یورو-آتلانتیک» هستند و «دستور کار ۲۰۱۴» را ترویج کردند، که توسط دولت یونان در سال ۲۰۰۴ به‌عنوان بخشی از اجلاس اتحادیه اروپا و بالکان غربی در تسالونیکی پیشنهاد شد، برای گسترش اتحادیه اروپا کشورهای منطقه بالکان به اتحادیه اروپا تا سال ۲۰۱۴، زمانی که یونان و ایتالیا به ترتیب ریاست چرخشی اتحادیه اروپا را در نیمه اول و دوم سال ۲۰۱۴ بر عهده داشتند. این دو کشور عضو اتحادیه اروپا، ناتو و سازمان ملل متحد هستند
عضو اتحادیه اروپا، ناتو و سازمان ملل متحد هستند و در بسیاری از سازمان‌های چندجانبه دیگر مانند سازمان امنیت و همکاری اروپا، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، سازمان تجارت جهانی و اتحادیه مدیترانه همکاری می‌کنند، در حالی که در عین حال روابط دیپلماتیک نزدیک‌تر و همکاری با دیگر کشورهای کلیدی و سازمان‌ها، مانند ایالات متحده، اسرائیل و اتحادیه آفریقا را ترویج می‌دهند. تاریخچه. دوران باستان. روابط میان مناطق یونان و ایتالیا امروزی به دوران باستان بازمی‌گردد. از قرن هشتم پیش از میلاد، مهاجران یونانی مستعمراتی در جنوب
پیش از میلاد، مهاجران یونانی مستعمراتی در جنوب شبه‌جزیره ایتالیا (که بعدها به «مگنا گراسیا» مشهور شد) تأسیس کردند. یونانی‌ها سبک زندگی شهری، دین یونان باستان، موکاری و الفبای یونانی را به جنوب ایتالیا آوردند. حتی پس از یونان رمی در قرن دوم پیش از میلاد، تأثیر فرهنگی یونانی‌ها بر روم بسیار قابل توجه بود. رومیان از هنر در یونان باستان و فلسفه یونان باستان تحسین می‌کردند و بسیاری از عناصر فرهنگ یونانی را در معماری و ادبیات پذیرفتند. همزمان، روم و امپراتوری‌های یونانی‌زبان منافع سیاسی خود را در قلمروهای مربوطه
یونانی‌زبان منافع سیاسی خود را در قلمروهای مربوطه گسترش دادند. در دوره بعد، فرهنگ و تمدن معروف به یونان-رومی شکل گرفت که عناصر هر دو جهان باستانی را ترکیب می‌کرد. شهرهایی مانند ناپل و تارانتو در ایتالیا برای مدت طولانی شخصیت یونانی خود و غالباً زبان یونانی خود را حفظ کردند، حتی تحت حاکمیت روم. تأثیر یونانی‌ها بر روم باستان در هنر، فرهنگ و معماری مشهود بود. بسیاری از اعضای نخبگان رومی به زبان یونانی سخن می‌گفتند و نویسندگان رومی (مانند سیسرون) تحسین زیادی نسبت به فلسفه یونانی داشتند. قرون وسطی و دوران جدید
به فلسفه یونانی داشتند. قرون وسطی و دوران جدید اولیه. پس از سقوط امپراتوری روم غربی (قرن پنجم)، بخش یونانی‌زبان شرقی امپراتوری – امپراتوری بیزانس – تقریباً به مدت یک هزار سال باقی ماند. بیزانس در زمان‌های مختلف بر بخش‌هایی از ایتالیا، از جمله جنوب ایتالیا در قرون ششم تا هشتم میلادی، سلطه داشت. در برخی مناطق جنوب ایتالیا (کالابریا و پولیا (ایتالیا))، جوامع یونانی‌زبان تا قرون وسطی ادامه داشتند، بخشی به عنوان بازمانده‌ای از دوران باستان و بخشی به دلیل مهاجرت بیزانسی. این گویش‌های گریکو هنوز هم در برخی
بیزانسی. این گویش‌های گریکو هنوز هم در برخی روستاهای آپولیا و کالابریا صحبت می‌شوند. در دوران قرون وسطی، با این حال، بیزانسی‌ها و قدرت‌های رو به رشد ایتالیایی نیز رقیب بودند. از قرن سیزدهم به بعد، جمهوری ونیز پایگاه‌های مهمی در یونان به دست آورد. ونیز بر جزایر یونانی به مدت چندین قرن (از قرن چهاردهم تا اواخر قرن هجدهم) حکومت داشت. گاهی اشراف ونیزی یا جنوایی نیز مناطق خشکی در یونان را کنترل می‌کردند (مانند امپراتوری لاتین پس از جنگ صلیبی چهارم در ۱۲۰۴). ونیز به عنوان قدرت استعماری نقش مهمی داشت، به ویژه در
به عنوان قدرت استعماری نقش مهمی داشت، به ویژه در پادشاهی کاندی (۱۲۱۱–۱۶۶۹) و قبرس ونیزی (۱۴۷۴–۱۵۷۱). حضور ونیزی ردپای پایداری در یونان به جا گذاشت، مانند قلعه‌ها و تأثیرات فرهنگی در جزایر یونانی. همزمان، ارتباط نزدیک میان شهرهای بندری ایتالیایی و یونانی از طریق تجارت دریای مدیترانه وجود داشت. با این حال، از قرن پانزدهم به بعد، امپراتوری عثمانی جایگزین بیزانس به عنوان قدرت غالب در یونان شد و به تدریج حوزه نفوذ ایتالیا را محدود کرد. با این وجود، تبادل فرهنگی همچنان پررونق بود: پس از فتح قسطنطنیه توسط عثمانی
همچنان پررونق بود: پس از فتح قسطنطنیه توسط عثمانی در ۱۴۵۳، بسیاری از دانشمندان بیزانسی یونانی به ایتالیا گریختند و نسخه‌های ارزشمند باستانی و دانش خود را با خود آوردند. این دانشمندان (مانند Bessarion و John Argyropoulos) سهم قابل توجهی در رنسانس ایتالیا داشتند و با ترویج مطالعه آثار یونانی باستان و انتقال دانش قدیم به غرب کمک کردند. تبادل فرهنگی در این دوره شدت گرفت: انسان‌گرایان ایتالیایی یونانی آموختند، آثار یونانی باستان را به لاتین ترجمه کردند و اولین نسخه‌های چاپی ادبیات یونان باستان در ایتالیا منتشر
چاپی ادبیات یونان باستان در ایتالیا منتشر شد. به این ترتیب، روشنفکران یونانی در تبعید پایه‌های مهمی برای علم و فرهنگ در رنسانس ایتالیا بنا نهادند (نگاه کنید به Greek scholars in the Renaissance).
روابط ایتالیا و هلند () بر پایه همکاری‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی و عضویت مشترک در اتحادیه اروپا و ناتو شکل گرفته است. ایتالیا دارای سفارت در لاهه و سرکنسولگری در آمستردام است. هلند دارای سفارت در رم و سرکنسولگری در میلان است. هر دو کشور عضو کامل اتحادیه اروپا، ناتو و سازمان توسعه و همکاری اقتصادی هستند. ایتالیا و هلند روابط دوستانه‌ای را حفظ کرده‌اند، با بیانیه مشترک بین وزیر امور شرکت‌ها، آدولفو اورسو، و وزیر امور اقتصادی هلند، دیرک بلجارس، که این پیام را تأیید کردند. در آینده، ایتالیا و هلند امیدوارند
تأیید کردند. در آینده، ایتالیا و هلند امیدوارند همکاری اقتصادی و سیاسی خود را افزایش دهند. تجارت. در سال ۲۰۲۳، حجم تجارت بین دو کشور کمی بیش از ۴۸ میلیارد یورو (حدود ۵۰ میلیارد دلار آمریکا) بود. ایتالیا تقریباً ۱۹ میلیارد یورو (۱۹٫۷ میلیارد دلار آمریکا) صادرات به هلند داشته است. بزرگ‌ترین صادرات ایتالیا به هلند شامل واکسن، خون، آنتی‌سرم و توکسین است که مجموعاً ۱۳٫۳٪ از صادرات ایتالیا به هلند را تشکیل می‌دهد. بزرگ‌ترین صادرات هلند به ایتالیا شامل رایانه (۴٫۳٪)، تجهیزات پخش همگانی (۴٫۱۵٪)، داروی تجویزی
(۴٫۳٪)، تجهیزات پخش همگانی (۴٫۱۵٪)، داروی تجویزی (۳٫۸۸٪) و ال‌پی‌جی (۳٫۲۳٪) است.
خورخه خسوس رودریگز گومز (زاده ۹ نوامبر ۱۹۶۵) سیاستمدار و روان‌پزشک ونزوئلایی است که از سال ۲۰۲۱ به عنوان رئیس مجلس ملی ونزوئلا خدمت می‌کند. او برادر دلسی رودریگز، معاون فعلی رئیس‌جمهور، است. حرفه. سال‌های اولیه. او در بارکیسیمتو متولد شد. او پسر خورخه آنتونیو رودریگز، از بنیانگذاران لیگ سوسیالیست (ونزوئلا) است که در ۲۶ فوریه ۱۹۷۶ در ربودن ویلیام نیهوس، تاجر آمریکایی و رئیس عملیات اوونز-ایلینوی در ونزوئلا، با ادعای ارتباط او با آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) شرکت کرد، که منجر به طولانی‌ترین آدم‌ربایی در تاریخ
کرد، که منجر به طولانی‌ترین آدم‌ربایی در تاریخ ونزوئلا، با مدت ۳ سال و ۴ ماه شد. پس از دستگیری توسط مقامات اداره ملی اطلاعات و خدمات پیشگیری در ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۳، ۲ روز بعد در سن ۳۴ سالگی به دلیل حمله قلبی پس از شکنجه وحشیانه در دوران بازداشت درگذشت. خواهر او، دلسی رودریگز، نیز در دوران دولت مادورو به عنوان یک مقام ارشد خدمت کرده است. به گفته "ال پائیس"، دلسی گومز، مادر خورخه رودریگز "«" با آن جنایت شناخته شد. او در فرزندانش تعهد بهترین بودن، فتح قدرت و انتقام مرگ پدرشان را القا کرد.» آغازها در سیاست. رودریگز
مرگ پدرشان را القا کرد.» آغازها در سیاست. رودریگز در دانشکده لوئیس رازتی دانشگاه مرکزی ونزوئلا پزشکی خواند و در همان مؤسسه تخصص روان‌پزشکی گرفت. او پزشک مقیم در مؤسسه تأمین اجتماعی ونزوئلا (۱۹۹۵)؛ استاد برنامه تحصیلات تکمیلی روان‌پزشکی در بیمارستان دانشگاه کاراکاس و برنامه تحصیلات تکمیلی روان‌شناسی بالینی جامعه در دانشگاه کاتولیک آندرس بلو بود، به صورت خصوصی طبابت می‌کرد و به عنوان مدیر پزشکی Residencias Humana (2002) خدمت می‌کرد. "در سال ۱۹۹۸، او با اثر خود با عنوان «هر چه می‌خواهی بنویس»"، جایزه اول
خود با عنوان «هر چه می‌خواهی بنویس»"، جایزه اول مسابقه سالانه داستان‌نویسی را که توسط روزنامه ونزوئلایی «ال ناسیونال» در سال ۱۹۹۸ برگزار شد، از آن خود کرد. در ۳ ژانویه ۲۰۰۷، رئیس‌جمهور هوگو چاوز اعلام کرد که رودریگز معاون بعدی رئیس‌جمهور خواهد بود و جایگزین خوزه ویسنته رانگل می‌شود. او در ۸ ژانویه، دو روز قبل از سوگند چاوز برای دوره بعدی ریاست جمهوری، سوگند یاد کرد. در دوران دانشگاه، او به عنوان رهبر جنبش دانشجویی UCEVISTA برجسته بود. او رئیس مرکز دانشجویی دانشکده پزشکی "لوئیس رازتی" (۱۹۸۷) و یک سال بعد
دانشکده پزشکی "لوئیس رازتی" (۱۹۸۷) و یک سال بعد رئیس فدراسیون مراکز دانشگاهی (۱۹۸۸) بود؛ او همچنین به همراه چهره‌های دیگری مانند خوان بارتو و آناهی آریزمندی، عضو به اصطلاح "پلانچا ۸۰" دانشگاه مرکزی ونزوئلا بود. رئیس شورای ملی انتخابات. [ویرایش منبع] او رئیس هیئت ملی انتخابات، یکی از زیرمجموعه‌های شورای ملی انتخابات (CNE) بود که مسئول سازماندهی فنی همه‌پرسی برکناری ریاست جمهوری در سال ۲۰۰۴ بود. به گفته "ال پائیس"، CNE رودریگز به تأخیر همه‌پرسی (که از سال ۲۰۰۳ از نظر قانونی امکان‌پذیر بود) کمک کرد و به چاوز
از نظر قانونی امکان‌پذیر بود) کمک کرد و به چاوز فرصت داد تا یارانه‌هایی را که برای پیروزی‌اش حیاتی بودند توزیع کند، که طبق گزارش‌ها باعث افزایش اعتبار سیاسی رودریگز شد. متعاقباً، رودریگز بین ژانویه ۲۰۰۵ و آوریل ۲۰۰۶ به عنوان رئیس همان نهاد منصوب شد، پس از آنکه رئیس قبلی CNE، فرانسیسکو کاراسکوئرو، توسط مجلس ملی به عنوان قاضی دادگاه عالی دادگستری منصوب شد. در سال ۲۰۰۶، با انتصاب مقامات جدید قدرت انتخاباتی توسط پارلمان ونزوئلا، او شورای ملی انتخابات را ترک کرد و مدتی در شبکه خبری دولتی تله‌سور به عنوان مجری
و مدتی در شبکه خبری دولتی تله‌سور به عنوان مجری برنامه مصاحبه «Latitud América» مشغول به کار شد. پس از عضویت در شورای انتخابات، او آشکارا خود را حامی رئیس‌جمهور چاوز اعلام کرد. معاون رئیس‌جمهور. در ۳ ژانویه ۲۰۰۷، اعلام شد که او توسط رئیس‌جمهور تازه انتخاب شده ونزوئلا، هوگو چاوز فریاس، به عنوان معاون رئیس‌جمهور منصوب و جایگزین خوزه ویسنته رانگل خواهد شد. رودریگز این سمت را در ۸ ژانویه ۲۰۰۷، هنگامی که رسماً در تئاتر ترزا کارنو سوگند یاد کرد، به عهده گرفت. در ۹ ژانویه، او همچنین با تأیید FVF به عنوان رئیس
در ۹ ژانویه، او همچنین با تأیید FVF به عنوان رئیس کمیته ملی سازماندهی (CON) کوپا آمریکا ۲۰۰۷ منصوب شد و جایگزین آریستوبولو ایستوریز شد که این سمت را در زمان خدمت به عنوان وزیر آموزش و ورزش بر عهده داشت. در سال ۲۰۰۷، نام او در تحقیقات اف‌بی‌آی در مورد پرونده آنتونینی ویلسون ذکر شد، که ادعا می‌کند عملیات پنهان کردن مبدأ و مقصد وجوه با دفتر رودریگز و اداره اطلاعات و خدمات پیشگیری ونزوئلا (DISP) هماهنگ شده بود. در زمینه ونزوئلا، گفته می‌شود که افراد نزدیک به رودریگز، آنتونینی ویلسون را تهدید کرده‌اند تا از
رودریگز، آنتونینی ویلسون را تهدید کرده‌اند تا از افشای اطلاعات در مورد وجوه جلوگیری کنند. یک ماه پس از شکست انتخاباتی در همه‌پرسی قانون اساسی ونزوئلا در سال ۲۰۰۷، چاوز کابینه خود را بازسازی کرد و خورخه رودریگز را با رامون کاریزالس به عنوان معاون رئیس‌جمهور جایگزین کرد. چاوز اظهار داشت که رودریگز منحصراً بر ترویج حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا که در حال ظهور بود، تمرکز خواهد کرد. هماهنگ‌کننده حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا. پس از خدمت به عنوان معاون رئیس‌جمهور جمهوری ونزوئلا در دوره دوم ریاست جمهوری هوگو چاوز، او
ونزوئلا در دوره دوم ریاست جمهوری هوگو چاوز، او در ۳ ژانویه ۲۰۰۸ به عنوان مسئول ارشد تشکیل حزب جدیدی منصوب شد که شامل اتحاد احزاب سیاسی چپ ونزوئلا با گرایش چاویستا برای ایجاد حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا بود. رئیس‌جمهور همچنین به او وظیفه سازماندهی کنگره مؤسس و هماهنگی استراتژی‌ها برای رویدادهای انتخاباتی آینده را داد. در انتخابات داخلی سازمان، او در انتخابات منطقه‌ای نوامبر ۲۰۰۸ به عنوان کاندیدای شهرداری برای شهرداری لیبرتادور کاراکاس انتخاب شد که در آن ۵۳ درصد آرا را به دست آورد و جایگزین عضو دیگر خود، فردی
آرا را به دست آورد و جایگزین عضو دیگر خود، فردی برنال، شد. شهردار شهرداری لیبرتادور. او از ۲۳ نوامبر ۲۰۰۸ شهردار کاراکاس بود و با ۵۳ درصد آرا انتخاب شده بود. در ۸ دسامبر ۲۰۱۳، رودریگز با کسب ۵۴٫۵۵ درصد آرا، برای دوره ۲۰۱۴–۲۰۱۸ در مقابل سیاستمدار مخالف، اسماعیل گارسیا، دوباره به عنوان شهردار شهرداری لیبرتادور ناحیه پایتخت ونزوئلا انتخاب شد. مطبوعات تأکید کردند که رودریگز با اختلاف ۱۲٪ و با نرخ مشارکت ۵۹٪ در حالی که میانگین مشارکت رأی‌دهندگان ۵۰٪ است، پیروز شد. او در حال حاضر میزبان برنامه تلویزیونی "«سیاست
او در حال حاضر میزبان برنامه تلویزیونی "«سیاست در دیوان» نیز هست که هر پنجشنبه از" تلویزیون ونزوئلا (VTV) پخش می‌شود. تحریم‌ها. رودریگز توسط چندین کشور تحریم شده و ورودش به کشور همسایه، کلمبیا، ممنوع است. کانادا. در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۷، کانادا رودریگز را به دلیل نقض قانون اساسی ونزوئلا پس از انتخابات مجلس مؤسسان ونزوئلا در سال ۲۰۱۷ تحریم کرد. کلمبیا. در ژانویه ۲۰۱۹، رودریگز یکی از بیش از ۲۰۰ نفری بود که «رابطه نزدیک و حمایت از رژیم نیکولاس مادورو» داشتند و از ورود به کلمبیا منع شدند. ایالات متحده. ایالات متحده
به کلمبیا منع شدند. ایالات متحده. ایالات متحده در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۸، رودریگز را به دلیل تلاش‌هایش در جهت تحکیم قدرت رئیس‌جمهور مادورو در ونزوئلا تحریم کرد.
روابط اسپانیا و ایتالیا () به روابط بین‌الملل بین تاریخ ایتالیا و تاریخ اسپانیا اشاره دارد. هر دو کشور پس از وحدت ایتالیا در سال ۱۸۶۰ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. هر دو کشور عضو اتحادیه اروپا (و هر دو از یورو به‌عنوان واحد پول استفاده می‌کنند) و همچنین عضو شورای اروپا، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، ناتو، اتحادیه مدیترانه و سازمان ملل متحد هستند. تاریخچه. پیشینه. در سال ۲۱۸ پیش از میلاد، روم باستان، که از "ایتالیای رومی" آمده بود، گسترش روم در آیبریا را آغاز کرد که بعدها به استان‌های روم "هیسپانیا" تبدیل
کرد که بعدها به استان‌های روم "هیسپانیا" تبدیل شد. رومیان لاتین عامیانه، جد زبان‌های رومی را معرفی کردند، که در هر دو کشور امروزی ایتالیا و اسپانیا صحبت می‌شود. در نتیجه این فتح، فرآیندهای استخراج معدنی در جنوب غربی شبه‌جزیره (که نیازمند تعداد زیادی نیروی کار اجباری بود، ابتدا از هیسپانیا و بعداً از گال (سرزمین) و سایر مناطق مدیترانه) به شدت افزایش یافت و تعامل برده‌داری و بوم‌کشی را به همراه داشت که پیامدهای زیست‌محیطی گسترده‌ای در زمینه آلودگی به جا گذاشت، که تا دوره انقلاب صنعتی در منطقه مدیترانه
گذاشت، که تا دوره انقلاب صنعتی در منطقه مدیترانه بی‌سابقه بود. در مقابل نخبگان محلی در هیسپانیا، فرایندی طولانی شامل ادغام مهاجران رومی و ایتالیایی با نخبگان بومی رومی‌سازی تا قرن اول میلادی عمدتاً تکمیل شد. این فرایند شامل اعطای تابعیت رومی به جوامع کامل بود. برخی از اعضای نخبگان محلی هیسپانیا بایتیکا (استان رومی) توانستند خود را در ساختارهای اجتماعی و سیاسی امپراتوری روم عالی وارد کنند. اقتدار امپراتوری روم بر هیسپانیا در قرن پنجم کاهش یافت و در نهایت در دوران دوره مهاجرت قطع شد. با این حال، کلیسای لاتین
دوره مهاجرت قطع شد. با این حال، کلیسای لاتین همچنان نفوذ قابل توجهی بر سیاست‌های مسیحی شبه‌جزیره تا پایان قرون وسطی داشت. پس از سال ۱۵۵۷، پادشاهی سیسیل، پادشاهی ناپولی و دوک‌نشین میلان تحت اسپانیای هابسبورگ که قبلاً توسط Council of Aragon اداره می‌شد، توسط Council of Italy تازه تأسیس اداره شدند، به عنوان بخشی از سیستم چندمشورتی که اداره امپراتوری اسپانیا، یک پادشاهی مرکب، را پشتیبانی می‌کرد. پادشاهی ساردنی برای مدتی همچنان تحت حکومت Council of Aragon باقی ماند. Council of Italy پس از پیمان اوترخت برای
ماند. Council of Italy پس از پیمان اوترخت برای همیشه منحل شد. برقراری روابط دیپلماتیک. پس از اعلام ویتوریو امانوئله دوم به‌عنوان پادشاه پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱، اسپانیا در ابتدا از به‌رسمیت شناختن کشور خودداری کرد و ویکتور امانوئله را هنوز «پادشاه ساردنی» می‌دانست. این به‌رسمیت شناختن با مخالفت ملکه ایزابل دوم، که تحت تأثیر موضع پیوس نهم قرار داشت، روبرو شد. هنگامی که لئوپولدو اودانل بر مخالفت ملکه غلبه کرد، اسپانیا سرانجام پادشاهی ایتالیا را در ۱۵ ژوئیه ۱۸۶۵ به رسمیت شناخت. اندکی بعد، در سال ۱۸۷۰، پس
۱۸۶۵ به رسمیت شناخت. اندکی بعد، در سال ۱۸۷۰، پس از خلع ایزابل دوم در انقلاب باشکوه اسپانیا، دومین پسر ویکتور امانوئله دوم، آمادئوی یکم، به‌عنوان پادشاه اسپانیا انتخاب شد و از سال ۱۸۷۱ تا کناره‌گیری خود در سال ۱۸۷۳ سلطنت کرد. وضعیت پس از جنگ جهانی اول. با وجود تلاش‌های ابتدایی برای ترویج درک متقابل بین دو کشور، بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی اول، هنوز مسائلی وجود داشت که مانع گسترش تعامل ایتالیایی-اسپانیایی در استقرار مجدد (اسپانیا) می‌شد. این شامل بخشی از افکار عمومی بود که نسبت به پادشاهی ایتالیا بی‌میلی