payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آندره‌آ رونکی و جوزپه اسکالیا به‌طور قطعی از آینده و آزادی کناره‌گیری کرد. در ۲۰۱۵، اورسو به برادران ایتالیا، به رهبری جورجیا ملونی، پیوست و در ۲۰۱۸ به‌عنوان سناتور از این حزب انتخاب شد. در آوریل ۲۰۲۴، اورسو به‌عنوان وزیر صنایع با نمایندگان اوبر دیدار کرد تا درباره جایگاه این شرکت در کشور گفت‌وگو کند. این موضوع در مه ۲۰۲۴ با اعتراض اتحادیه رانندگان تاکسی همراه شد.
جیانپیرو فیورانی (زادهٔ ۱۲ سپتامبر ۱۹۵۹ در کودونیو) بانکدار و مدیر ایتالیایی است که در رسوایی بانکی ۲۰۰۵ ایتالیا، معروف به "بانکوپولی"، درگیر شد. زندگی‌نامه. فیورانی دارای مدرک در علوم سیاسی است و مدیر بانک بانکا پاپولاره ایتالیا (پیش‌تر بانکا پاپولاره دی لودی) بود. در تابستان ۲۰۰۵، این بانک به دلیل رسوایی "بانکوپولی" تحت بررسی قرار گرفت و سپس توسط قاضی‌های دادگاه (GIP) در رم و میلان مورد تحقیق قرار گرفت. فیورانی یکی از افراد معروف به "furbetti del quartierino" (باهوش‌های محله) شناخته می‌شد. در دسامبر ۲۰۰۵،
(باهوش‌های محله) شناخته می‌شد. در دسامبر ۲۰۰۵، پس از پایان تحقیقات، فیورانی بازداشت شد و در ۱۳ ژوئن ۲۰۰۶ به دلیل عفو عمومی پارلمانی که با ابتکار سریع دو مجلس ایتالیا انجام شد، آزاد گردید. او ماه‌ها تلاش کرد تا خود را از اتهامات مبری کند. ۶۸٫۴٪ از سهامداران بانکی که او مدیرعامل آن بود، برای طرح شکایت در یک دعوی جمعی رأی دادند. سوءمدیریت و کلاهبرداری در بانک پاپولاره دی لودی. بر اساس تحقیقات رسمی دفتر دادستانی ایتالیا ("Procura Nazionale") و بانک مرکزی ایتالیا "Banca d'Italia" مشخص شد که فیورانی و همکاران
"Banca d'Italia" مشخص شد که فیورانی و همکاران مخفی او طی سال‌ها کنترل کامل بانک را در اختیار داشتند و از آن برای کنترل سایر بانک‌های کوچک مانند Popolare di Crema و همچنین منافع شخصی خود، از جمله به دست آوردن املاک و مستغلات برای خود و دیگران استفاده کردند. تحقیقات رسمی همچنین نشان داد که برای پوشش دادن ضررها، بانک هزینه‌های بانکی مشتریان را به طور غیرمجاز افزایش داده است. بنابراین، طبق گفته قاضی (GIP) کلمنتینا فورلئو، بسیاری از صاحبان حساب‌های کوچک متحمل ضررهای زیادی شدند و اگر حسابدار فوت می‌کرد و بستگان
زیادی شدند و اگر حسابدار فوت می‌کرد و بستگان حساب را سریع نمی‌بستند، حساب به‌طور غیرقانونی توسط بانک ضبط می‌شد. نصایح به قربانیان. در مصاحبه‌ای در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۷ با روزنامه ایتالیایی "لا ریپوبلیکا" فیورانی اظهار داشت: «با تمام تجربه و توانایی خود، در برنامه‌ای حضور خواهم داشت تا به ایتالیایی‌ها آموزش دهم که چگونه توسط بانک‌ها و شرکت‌های بیمه فریب نخورند.»
ادویجه موسولینی (پرداپیو،‌۱۰ نوامبر ۱۸۸۸ – رم، ۲۰ مه ۱۹۵۲)، خواهر کوچکتر آرنالدو و بنیتو موسولینی بود. زندگینامه. ادویجه، دختر الساندرو موسولینی، آهنگر و فعال سیاسی، ابتدا آنارشیست و سپس سوسیالیست، و همچنین عضو شورای شهر و منطقه پرداپیو، و رزا مالتونی، معلم مدرسه بود. او پس از ازدواج با میکله مانچینی، از پرداپیو به پرمیلکوره نقل مکان کرد، جایی که شوهرش به مقام پادستا رسید. او دو فرزند داشت: جوزپه و رزتا (دومی در ۱۵ فوریه ۱۹۲۸ با پیر جیووانی ریچی ازدواج کرد). در سال ۱۹۴۰، او حکم محکومیت نویسنده پیتیگریلی
در سال ۱۹۴۰، او حکم محکومیت نویسنده پیتیگریلی (دینو سگره) را که به اتهام ضد فاشیست بودن به حبس در اردوگاه کار اجباری لاکویلا محکوم شده بود، لغو کرد. پسرش جوزپه مانچینی، معاون سرتیپ گروهان ششم لژیون تالیامنتو از گارد ملی جمهوری‌خواه، که تسلیم پارتیزان‌ها شده بود، در ۲۸ آوریل ۱۹۴۵ به همراه ۴۲ رفیق دیگرش در قتل عام رووتا، در همان روز قتل عمویش بنیتو کشته شد. ادویجه دفتر خاطراتی را که به گفته برخی مورخان، برادرش بنیتو بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ نوشته بود، را تا سال ۱۹۴۰ نگه داشت. این پنج دفتر خاطرات در طول
تا سال ۱۹۴۰ نگه داشت. این پنج دفتر خاطرات در طول سال‌ها به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته‌اند تا صحت آنها تأیید شود. این دفتر خاطرات، موسولینیِ صمیمی و مالیخولیایی را به نمایش می‌گذارد، که از هیتلر وحشت داشت، مخالف جنگ و نسبت به یهودیان «بی‌تفاوت» بود. در این مطالعه، نویسنده‌ی این اثر تحقیقاتی، امیلیو جنتیله، پس از استناد به کار سایر محققانی که این دفترچه‌ها را معتبر دانسته‌اند، تعدادی از عناصر (اشتباهات واقعی که به سختی می‌توان به موسولینی نسبت داد، املای نام‌های خاص و غیره) را برجسته می‌کند که اصالت
نام‌های خاص و غیره) را برجسته می‌کند که اصالت آنها را زیر سوال می‌برد. با توجه به اینکه این دفترچه‌ها حاوی چیزی نیستند که از منابع دیگر شناخته نشده باشد، و تنها نکته بدیع آن، تصویری از «دوچه» است که با تصویری که معمولاً پذیرفته شده متفاوت است، از این رو، نویسنده با تمام تردیدها این احتمال را مطرح می‌کند که ممکن است جعلی از مطالب شناخته شده و عمومی، دقیقاً با هدف اصلاح تصویر مذکور در جهت مطلوب، ساخته شده باشد. پس از جنگ، ادویجه هنوز به برادرش بسیار وابسته بود: خاطرات او توسط رزتا ریچی کریسولینی در کتاب
بود: خاطرات او توسط رزتا ریچی کریسولینی در کتاب «برادرم بنیتو» که توسط «انتشارات لا فنیس» فلورانس، در سال ۱۹۵۷ منتشر شد، جمع‌آوری و رونویسی شد. در این کتاب، ادویجه خاطرات، نامه‌ها و مکالمات خود با برادرش را بازگو می‌کند؛ از جمله موارد دیگر، ادویجه علیه این تز که بنیتو یهودستیز بوده، استدلال می‌کند، از جمله شهادت خود موسولینی مبنی بر اینکه او به دلیل نیاز به اتحاد با هیتلر به یهودستیزی پیوسته است. او در ۲۰ مه ۱۹۵۲ در سن ۶۳ سالگی در رم درگذشت. مطالب مرتبط. خانواده موسولینی
سی. دبلیو. جی. جانسون (; – ) یک معدنچی، عکاس، موسیقیدان و مربی رقص آمریکایی بود. آثار عکاسی او در مجموعه‌های دائمی موزه هنر مونتری، موزه تاریخ طبیعی پاسیفیک گروو و موزه جی. پاول گتی نگهداری می‌شود. اوایل زندگی. سی. دبلیو. جی. جانسون، در ۳ اوت ۱۸۳۳، در مریلند متولد شد. والدین او جورج ام. و ماتیلدا جانسون بودند. حرفه. جانسون در سال ۱۸۵۷ به کالیفرنیا، در امتداد رودخانه نورث فورک فدر، نقل مکان کرد. او بعداً تا سال ۱۸۶۳ در منطقه معدن نقره گرس ولی مشغول به کار شد. در همان سال به نوادا سفر کرد و قبل از اینکه در
در همان سال به نوادا سفر کرد و قبل از اینکه در سال ۱۸۶۸ به سان فرانسیسکو بازگردد، در آنجا یک گروه موسیقی تک نفره راه انداخت و رقص تدریس کرد. در ۶ ژوئیه ۱۸۶۸، او با کشتی بخار دل نورته به خلیج هومبولت سفر کرد. در ۱۱ ژوئیه، او با گروه تئاتر محلی تانر تروپ (Tanner Troupe) همکاری کرد. حرفه عکاسی: ۱۹۰۸-۱۸۶۸. در ۱۳ ژوئیه ۱۹۶۸، جانسون با کالسکه به آرکاتا سفر کرد و در هتل آمریکایی اقامت گزید. در آرکاتا، او مدیر یک گروه کرنت و همچنین معلم موسیقی و مربی رقص بود. در سال ۱۸۷۰، جانسون از گروه موسیقی برنجی یورکا با یازده
۱۸۷۰، جانسون از گروه موسیقی برنجی یورکا با یازده نوازنده برنجی و دو نوازنده طبل عکس گرفت. تاتل و جانسون گالری یورکا خود را حوالی ۵ نوامبر ۱۸۷۰ تعطیل کردند و موسسه خود را به گالری کازموپولیتن سانفرانسیسکو منتقل کردند و در آنجا تا اوایل ۱۸۷۲ فعالیت داشتند. جانسون سپس به واتسون ویل نقل مکان کرد و در آنجا با تیموتی ای. سالیوان شریک شد. جانسون در ۲ دسامبر ۱۸۷۵ با خواهر سالیوان، نورا پاردون، ازدواج کرد. در سال ۱۸۷۳، جانسون و سالیوان استودیوی عکاسی خود را در خیابان پاسیفیک در سانتا کروز افتتاح کردند. در سال ۱۸۸۰،
پاسیفیک در سانتا کروز افتتاح کردند. در سال ۱۸۸۰، جانسون به مونته‌ری نقل مکان کرد، در آنجا از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۹۸ کسب و کار عکاسی خود را اداره می‌کرد. بین اواسط دهه ۱۸۸۰ و اواخر دهه ۱۸۹۰، جانسون به عنوان اولین عکاس رسمی هتل دل مونته استخدام شد و از هتل و باغ‌های رسمی آن عکس گرفت. در سال ۱۸۸۷، او «سالن‌های عکاسی» را در محوطه هتل تأسیس کرد که عکس‌هایش را در قاب‌هایی در جلوی ساختمان به نمایش می‌گذاشتند. او با دوربین صفحه خشک خود، شبه جزیره مونتری، ماموریت‌های کالیفرنیا، خشت‌های تاریخی، فانوس دریایی فارالون، فانوس
خشت‌های تاریخی، فانوس دریایی فارالون، فانوس دریایی پوینت بونیتا، پوینت لوبوس، دهکده ماهیگیری چینی‌ها و دیگر مکان‌های دیدنی را مستند کرد. انجمن تاریخی کالیفرنیا نوشت که او در اواخر قرن نوزدهم به عنوان عکاس برتر شبه جزیره مونتری شناخته می‌شد.
ریکاردو فراکارو (زادهٔ ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۸۱) سیاستمدار ایتالیایی است که در دولت ایتالیا به عنوان وزیر روابط پارلمانی و دموکراسی مستقیم در دولت اول جوزپه کونته خدمت کرده‌است. وی از ۵ سپتامبر ۲۰۱۹ تا ۱۳ فوریه ۲۰۲۱ به عنوان دبیر شورای وزیران ایتالیا فعالیت کرده‌است. زندگی‌نامه و تحصیلات. فراکارو در ۱۳ ژانویه ۱۹۸۱ در مونتبلونا متولد شد. وی دارای مدرک کارشناسی در حقوق بین‌الملل محیط‌زیست از دانشگاه ترنتو در سال ۲۰۱۱ است. وی به عنوان کارمند در یک شرکت انرژی فعالیت کرده‌است. فعالیت سیاسی. وی برای نخستین بار در انتخابات
فعالیت سیاسی. وی برای نخستین بار در انتخابات سراسری ایتالیا ۲۰۱۳ به عنوان نماینده انتخاب شد و سپس به عنوان دبیر دفتر ریاست مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب گردید. در انتخابات سراسری ایتالیا ۲۰۱۸، وی در حوزهٔ انتخابیهٔ تک‌نماینده پرژینه والسوگانا نامزد شد ولی رتبهٔ سوم را کسب کرد. با این حال، به عنوان نماینده در حوزهٔ انتخابیهٔ چندنمایندهٔ ترنتینو-آلتو آدیجه انتخاب شد. در ۱ ژوئن ۲۰۱۸، فراکارو به عنوان وزیر روابط پارلمانی و دموکراسی مستقیم در دولت اول کونته منصوب شد. در سپتامبر ۲۰۱۹، فراکارو به عنوان "معاون
شد. در سپتامبر ۲۰۱۹، فراکارو به عنوان "معاون کابینه" (دبیر شورای وزیران ایتالیا) در دولت دوم کونته منصوب شد پس از شکست رأی عدم اعتماد ماته‌و سالوینی. در نوامبر ۲۰۲۰، فراکارو خواستار لغو خرید اوراق قرضه دولتی توسط بانک مرکزی اروپا (ECB) در دوران همه‌گیری COVID-19 یا تمدید دائمی سررسید آن‌ها شد. وی همچنین پیشنهاد یک "قاعده سبز" را داد که "هزینه‌های عمومی مرتبط با سرمایه‌گذاری‌های محیط‌زیستی را از محاسبه کسری بودجه مستثنی می‌کند." فراکارو گفت: «بانک مرکزی اروپا مشکلی با بدهی ندارد - می‌تواند هر میزان پول که
مشکلی با بدهی ندارد - می‌تواند هر میزان پول که بخواهد چاپ کند.»
آنا فینوکیارو فیدلبو (زادهٔ ۳۱ مارس ۱۹۵۵) سیاستمدار ایتالیایی است. او از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳ رهبر حزب دموکرات ایتالیا در سنای ایتالیا بود. او همچنین از ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ به عنوان وزیر فرصت‌های برابر ایتالیا در کابینهٔ رومانو پرودی خدمت کرده‌است. زندگی‌نامه. آنا فینوکیارو در مودیکا متولد شد و در ۱۹۷۸ در رشتهٔ حقوق فارغ‌التحصیل شد. او پیش از تبدیل شدن به قاضی در لیونفورت در ۱۹۸۲، در شعبهٔ بانکا دی ایتالیا در ساوونا کار می‌کرد. او تا ۱۹۸۵ به عنوان قاضی خدمت کرد و سپس به عنوان دادستان معین در دادگاه کاتانیا منصوب شد. او
عنوان دادستان معین در دادگاه کاتانیا منصوب شد. او برای نخستین بار در انتخابات سراسری ایتالیا ۱۹۸۷ به عنوان عضو حزب کمونیست ایتالیا به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد و در ۱۹۸۸ به شورای شهر کاتانیا راه یافت. فینوکیارو بعداً عضو هر دو حزب حزب دموکراتیک چپ و دموکرات‌های چپ شد و در ۲۰۰۷ از اعضای مؤسس حزب دموکرات ایتالیا بود. او از ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ وزیر فرصت‌های برابر در نخستین کابینهٔ رومانو پرودی بود. او برای نخستین بار در انتخابات سراسری ایتالیا ۲۰۰۶ برای سنای ایتالیا کاندید شد و پس از انتخاب به عنوان رئیس گروه
کاندید شد و پس از انتخاب به عنوان رئیس گروه ائتلاف زیتون منصوب شد. پس از تأسیس حزب دموکرات، فینوکیارو به عنوان رهبر PD در سنای انتخاب شد و پس از انتخابات سراسری ایتالیا ۲۰۰۸ دوباره تأیید شد. در ۲۰۰۸ او همچنین به طور ناموفق برای ریاست انتخابات منطقه‌ای سیسیل ۲۰۰۸ رقابت کرد. همسر او پس از تحقیقات دادگاه‌های ایتالیا در زمینهٔ سوءاستفاده از قدرت و کلاهبرداری تشدید شده، در سال ۲۰۱۸ از تمامی اتهامات کاملاً تبرئه شد.
لائورا بالبو (زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۳۳ در پادوا) جامعه‌شناس و سیاستمدار ایتالیایی است. بالبو به عنوان بورسیه فولبرایت در دانشگاه‌های پادوا و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تحصیل کرده و سپس در دانشگاه‌های میلان و فرارا به تدریس پرداخته‌است. او همچنین در دانشگاه‌های هاروارد و دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز به عنوان استاد مهمان فعالیت کرده‌است. بالبو در پارلمان ایتالیا نیز خدمت کرده و از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ در کابینهٔ ماسیمو دالما به عنوان وزیر فرصت‌های برابر فعالیت داشته‌است. سوابق علمی. بالبو در سال ۱۹۵۶ از دانشگاه پادوا در
سوابق علمی. بالبو در سال ۱۹۵۶ از دانشگاه پادوا در رشتهٔ جامعه‌شناسی فارغ‌التحصیل شد. سپس به عنوان بورسیه فولبرایت در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی ثبت نام کرد و پس از بازگشت به ایتالیا در دانشگاه میلان به تدریس جامعه‌شناسی پرداخت. او در سال ۱۹۶۸ استاد دانشگاه شد و بعدها رئیس دانشکده علوم انسانی دانشگاه فرارا گردید. موضوعات مورد علاقه پژوهشی او شامل نژادپرستی، شهرنشینی، سیاست‌های خانواده و نظام رفاه اجتماعی است. بالبو به ویژه به نقش زنان در جامعه علاقه‌مند است و اصطلاح "حضور دوگانه" () را برای توضیح مسئولیت زنان
"حضور دوگانه" () را برای توضیح مسئولیت زنان هم در زندگی خصوصی و خانوادگی و هم در عرصهٔ عمومی کار ابداع کرد. او بورسیه ارشد فولبرایت در مرکز مطالعات اروپایی دانشگاه هاروارد، پژوهشگر مهمان در Radcliffe Institute for Advanced Study (۱۹۶۳–۱۹۶۵) و استاد مهمان در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز (۱۹۸۰) بوده‌است. سوابق سیاسی. بالبو از فعالیت دانشگاهی مرخصی گرفت و برای عضویت در پارلمان اقدام کرد و نخستین بار در ۱۹۸۳ انتخاب شد. او تا ۱۹۹۲ در پارلمان به عنوان مستقل و سپس عضو "چپ مستقل" خدمت
پارلمان به عنوان مستقل و سپس عضو "چپ مستقل" خدمت کرد و بعداً به "فدراسیون سبزها" پیوست. از بالبو خواسته شد تا از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ به عنوان وزیر فرصت‌های برابر ایتالیا خدمت کند. او تلاش‌هایی برای گسترش حوزهٔ فرصت‌های برابر به شامل تبعیض بر اساس نژاد و گرایش جنسی انجام داد. برای نخستین بار در ایتالیا، مسائل مرتبط با گرایش جنسی به یک مأموریت مشخص در وزارتخانه سپرده شد و فرانکو گریلینی مسئول آن شد. او همچنین برای افزایش نمایندگی زنان در سیاست و بهبود اشتغال زنان فعالیت کرد و نخستین کنفرانس ملی اشتغال زنان را در
فعالیت کرد و نخستین کنفرانس ملی اشتغال زنان را در ژانویهٔ ۲۰۰۰ در ناپل، با افتتاح توسط رئیس‌جمهور کارلو آزلیو چیامپی، برگزار نمود. بین ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱، مشاور ویژه نخست‌وزیر در امور تبعیض و نژادپرستی بود. آثار. از جمله آثار او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: سایر فعالیت‌ها. بالبو رئیس (۱۹۹۸–۲۰۰۱) بود. او به عنوان مشاور برای دفتر اروپایی سازمان جهانی بهداشت در کپنهاگ و یونسکو فعالیت کرده، ریاست را بر عهده داشته و ریاست انجمن بین‌المللی مطالعه نژادپرستی (IASR) در آمستردام را بر عهده داشته‌است.
«آنارشی یا لانارشیا» مقاله‌ای آنارشیستی است که در سال ۱۸۸۴ نوشته و در سال ۱۸۹۱ توسط اریکو مالاتستا ویرایش شده است. در این متن، این انقلابی ایتالیایی نظریه‌ها و روش‌های کلیدی آنارشیستی را به مخاطبان خود ارائه داد. او همچنین علیه مارکسیسم و آنارشیسم فردگرایانه استدلال کرد و به دیدگاه‌های کروپوتکین پاسخ داد. مالاتستا از این متن برای حمایت از ایده سازمان‌ها که قادر به هماهنگی اقدام مستقیم هستند و روش‌های مشترک، بیش از نظریه، برای پشتیبانی از دیدگاه‌های خود استفاده کرد. این اثر یکی از پرخواننده‌ترین آثار
استفاده کرد. این اثر یکی از پرخواننده‌ترین آثار آنارشیستی در تاریخ بود که به‌طور گسترده منتشر و به زبان‌های متعددی ترجمه شد. تاریخچه. این متن ابتدا در نسخه اول در سال ۱۸۸۴ به زبان ایتالیایی نوشته شد سپس بین سال‌های ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۲ با ترجمه انگلیسی اصلاح‌شده‌ای دوباره منتشر شد. در ماهنامه آنارشیستی بریتانیایی "«آزادی»" منتشر شد و سال بعد دوباره منتشر شد. در سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۹۴، ترجمه‌های انگلیسی جدیدی از نسخه ایتالیایی سال‌های ۱۸۹۱–۱۸۹۲ ارائه شد که دقیق‌تر از ترجمه اولیه در نظر گرفته می‌شوند. این کتاب یکی از
ترجمه اولیه در نظر گرفته می‌شوند. این کتاب یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های آنارشیستی در تاریخ و یکی از آثار مهم اندیشه مالاتستا است. علاوه بر این، به خارج از کشور، مانند آمریکای جنوبی، صادر شد و در آنجا به یک مرجع آنارشیستی عمومی تبدیل شد. با این حال، برای خود مالاتستا، این متن مورد علاقه‌اش نبود. این کتاب در سال ۱۹۰۷ توسط ژانگ لی به زبان چینی و تقریباً در همان زمان به زبان ژاپنی ترجمه شد. فهرست مطالب. تفاوت قابل توجهی بین اولین متن منتشر شده توسط نویسنده در سال ۱۸۸۴ و نسخه دوم متن وجود دارد. در این نسخه دوم،
۱۸۸۴ و نسخه دوم متن وجود دارد. در این نسخه دوم، مالاتستا در مواضع خود تکامل یافته است؛ او دیگر صریحاً به کمونیسم آنارشیستی اشاره نمی‌کند و از تعریف بیش از حد دقیق آنارشی اجتناب می‌کند و در عوض ترجیح می‌دهد یک چارچوب کلی فکری را حفظ کند تا از محدود کردن بیش از حد موضوع خود جلوگیری کند. برای او، این بیشتر در مورد ارائه روش‌های آنارشیستی است تا یک راه حل ایده‌آل و نظری برای مشکلاتی که آنارشی به آنها می‌پردازد. در متن، مالاتستا با بسط نظریه‌ای در باب دولت، نکات بعدی خود را مطرح می‌کند: به‌طور کلی، مالاتستا با
بعدی خود را مطرح می‌کند: به‌طور کلی، مالاتستا با این ایده که دولت را نیرویی تعدیل‌کننده و بی‌طرف در منازعات اجتماعی بدانیم، مخالف است. از نظر او، این تصور یک توهم است، زیرا دولت همیشه تحت کنترل یک جناح خواهد بود. این کتاب در واکنش به مارکسیسم و آنارشیسم فردگرا نوشته شده بود و استدلال می‌کرد که آنارشیست‌ها باید خود را در سازمان‌ها یا احزابی بیابند که برای هماهنگی اقدام مستقیم ایجاد شده‌اند. اگرچه مالاتستا با برخی از ایده‌های کروپوتکین مخالف بود، اما این متن همچنان تحت تأثیر تأثیر کروپوتکین بر اندیشه او بود.
تحت تأثیر تأثیر کروپوتکین بر اندیشه او بود. در این متن، مالاتستا چندین تعریف از آنارشی ارائه داد، از جمله یکی به عنوان «وضعیت مردمی که بدون مراجع قانونی و بدون حکومت بر خود حکومت می‌کنند». او همچنین استدلال کرد که به گفته ژاک گیلونی، «آنارشی هم یک هدف نهایی و هم تا حدی، وضعیتی با ارزش جهانی است».
آگالما: ریویستا دی استودی فرهنگی و دی استتیکا (Agalma: Rivista di Studi Culturali e di Estetica) یک مجله دانشگاهی است که به مطالعات فرهنگی و زیبایی‌شناسی اختصاص دارد. این مجله در سال ۲۰۰۰ توسط فیلسوف ماریو پرنیولا و گروهی از روشنفکران ایتالیایی و بین‌المللی در پاسخ به نارضایتی گسترده از زمینه‌های فلسفی و فرهنگی بین‌المللی و ایتالیایی در آن زمان تأسیس شد. هدف آن فراهم کردن بستری برای کار نظری پیرامون مطالعات فرهنگی و زیبایی‌شناسی در ایتالیا است. عنوان مجله منعکس کننده اهداف، محتوا و جهت‌گیری آن است. «آگالما»
کننده اهداف، محتوا و جهت‌گیری آن است. «آگالما» یک کلمه یونانی باستان است که به معنای زینت، هدیه، تصویر و مجسمه است. این کلمه معنای گسترده‌ای دارد که در آن ارزش اقتصادی، جنبه‌های زیبایی‌شناسی، مطالعات فرهنگی و قدرت نمادین با هم جمع می‌شوند. بخش اول یک شماره معمولاً تک‌نگاری است و به موضوع یک کنفرانس بین‌المللی که توسط کرسی زیبایی‌شناسی دانشگاه رم تور ورگاتا و سایر مؤسسات فرهنگی برگزار می‌شود، مرتبط است. بخش‌های دیگر شامل بحث‌ها، مصاحبه‌ها و بررسی‌هایی است که طیف گسترده‌ای از مفاهیم مرتبط با اندیشه فلسفی
که طیف گسترده‌ای از مفاهیم مرتبط با اندیشه فلسفی غربی و غیرغربی را پوشش می‌دهد.
دایرةالمعارف هنرهای نمایشی (ایتالیایی: دایرةالمعارف از نمایش؛ گاهی به عنوان دایرةالمعارف !نمایش دهید نیز ذکر می‌شود) یک دایرةالمعارف تخصصی به زبان ایتالیایی در زمینه هنرهای نمایشی بود که بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۵ منتشر شد اولین ویراستار آن منتقد و روزنامه‌نگار تئاتر ایتالیایی، سیلویو دامیکو، بود. این دایره‌المعارف که جامع‌ترین دایره‌المعارف بین‌المللی هنرهای نمایشی محسوب می‌شود، در بخش مرجع بسیاری از کتابخانه‌ها گنجانده شده است. تاریخچه. دایره‌المعارف هنرهای نمایشی حاصل دو پروژه جداگانه است که یکی مربوط به
نمایشی حاصل دو پروژه جداگانه است که یکی مربوط به سال ۱۹۴۵ و دیگری مربوط به سال ۱۹۵۴ است. نسخه اولیه. از سال ۱۹۴۵ یا ۱۹۴۶، دامیکو پروژه‌ای را برای توسعهٔ دایره‌المعارف هنرهای نمایشی آغاز کرد. این پروژه که توسط یک تیم ویراستاری متشکل از چند نفر و به رهبری دامیکو انجام شد، در عرض سه یا چهار سال تهیه شد و شامل چهار جلد بود. از آنجایی که این اثر سطحی تلقی می‌شد، قابل انتشار نبود. با این حال، الگویی برای مطالعهٔ علمی تئاتر و سایر هنرهای نمایشی ارائه داد. نسخه بعدی. پروژه دوم که به صورت مجموعه‌ای ۱۲ جلدی طراحی
پروژه دوم که به صورت مجموعه‌ای ۱۲ جلدی طراحی شده بود، رویکردی قوم‌نگاری اتخاذ کرد. این پروژه از مزیت یک گروه ویراستاری ثابت برخوردار بود و از کارمندان خارجی استفاده می‌کرد. هیئت تحریریه دامیکو در کاخ دوریا پامفیلی، خیابان پلبیسیتو ۱۱۲ کار می‌کردند. وکیل کارلو مینو، برادر همسر دامیکو، بودجه‌ای برای پروژه دوم پیدا کرد و دامیکو را به ناشران ارجاع داد. تیم تحریریه در تهیه فهرست درام‌ها، اپراها، باله‌ها و فیلم‌ها، از خود می‌پرسید که آیا کارشان ارزشمند یا مفید است یا خیر. فرانچسکو ساویو بود که گاهی می‌گفت:
است یا خیر. فرانچسکو ساویو بود که گاهی می‌گفت: «البته که هست؛ اگر کسی بخواهد روزی دایره‌المعارف هنرهای نمایشی ایجاد کند، این مطالب را مفید خواهد یافت.» وقتی خبر انتشار دایره‌المعارف منتشر شد، هیئتی برای راهنمایی در کار سازمانی برای راه‌اندازی دایره‌المعارف تئاتر پراگ از راه رسید. ساختار کار بهتر بیان شد. مسئولیت هر بخش، مانند فیلم، موسیقی یا تئاتر، به یک گروه کوچک اولیه واگذار شد که به سرعت به سی ویراستار افزایش یافت که بیش از پانصد کارمند را هماهنگ می‌کردند. بخش‌های بزرگی از کار به همکارانی واگذار شد که
بخش‌های بزرگی از کار به همکارانی واگذار شد که بسیاری از آنها در کشورهای خارجی بودند. این پروژه در سال ۱۹۵۷، دو سال پس از مرگ دامیکو، به دلیل اختلافات بین دفتر تحریریه و ناشر، دچار بحران شدیدی شد. انتظار ناشر انتشار دو جلد در سال بود، اما هیئت تحریریه تنها توانست هر سال یک جلد منتشر کند. به دلیل این بحران، بین جلد اول و چهار جلد آخر که جزئیات آنها گاهی کمتر دقیق در نظر گرفته می‌شود، عدم تعادل وجود دارد. نسخه‌ها. «دایرةالمعارف هنرهای نمایشی، ضمیمه "۱۹۵۵–۱۹۶۵"» که در سال ۱۹۶۶ در رم توسط اتحادیه تحریریه منتشر
که در سال ۱۹۶۶ در رم توسط اتحادیه تحریریه منتشر شد "،" نسخهٔ به‌روز شدهٔ مجموعهٔ اصلی است. این دایره‌المعارف به تحولات و زندگی‌نامه‌ها می‌پردازد. «دانشنامه هنرهای نمایشی. "فهرست-راهنما»" (دایرةالمعارف سرگرمی. فهرست-رپرتوار) که در سال ۱۹۶۸ توسط اتحادیه تحریریه در رم منتشر شد، فهرستی از ۱۴۵۰۰۰ مدخل ذکر شده در مجموعه اصلی و ضمیمه‌ها است. این فهرست به نویسنده، ژانر و سال آهنگسازی اشاره دارد. پرسنل و مدیریت. مشاوران شامل ساباتینو موسکاتی برای تئاتر عبری و ییدیش؛ داریو پوچینی برای تئاتر به زبان ایبری؛ لوئیجی
داریو پوچینی برای تئاتر به زبان ایبری؛ لوئیجی سالوینی برای تئاتر به زبان‌های اسلاوی، فینو-اوگریک و رومانیایی؛ جولیانو برتوچیولی برای تئاتر به زبان چینی بودند. تقریباً تمام نقاشی‌ها توسط فارغ‌التحصیلان جوان و تازه فارغ‌التحصیل شده کشیده شده بود. برخی از تصاویر توسط هلن پوولدو ویرایش شده بود. متن‌ها و پیش‌نویس‌ها توسط استادان بررسی شدند. ارزیابی‌های انتقادی و عمومی. بیشتر کتابخانه‌ها آن را جزء اساسی بخش مرجع خود می‌دانند. زندگینامه‌های پیشنهادی بسیاری از چهره‌های کم‌اهمیت‌تر گنجانده نشد، زیرا کارکنان
از چهره‌های کم‌اهمیت‌تر گنجانده نشد، زیرا کارکنان ویراستاری قادر به رعایت مهلت ناشر نبودند. انتقادات وارده به این دانشنامه شامل این واقعیت بوده است که فقط به زبان ایتالیایی موجود بوده، اروپامحور بوده و تئاتر غیراروپایی و تئاتر قرن بیستم در آن کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند. اگرچه این دانشنامه برای اولین بار در دهه ۱۹۵۰ منتشر شد، اما بر اساس اسناد قبل از جنگ جهانی دوم بود. تا دهه ۱۹۷۰، "دانشنامه هنرهای نمایشی" منسوخ شده تلقی می‌شد.
روزنامه دولتی مالتا ( , ) یک روزنامه دولتی است که توسط وزارت اطلاعات دولت مالت منتشر می‌شود. این روزنامه اولین بار در سال ۱۸۱۳، زمانی که این جزایر مستعمره بریتانیا بودند، منتشر شد و پس از استقلال مالت در سال ۱۹۶۴ نیز به انتشار خود ادامه داد. از آن زمان، این روزنامه به زبان‌های مالتی و انگلیسی منتشر شده است؛ نسخه‌های قبلی به زبان ایتالیایی یا ترکیبی از برخی یا هر سه زبان بودند. از سال ۲۰۱۵، این روزنامه فقط در قالب دیجیتال منتشر می‌شود و فقط تعداد محدودی از نسخه‌های آن برای اهداف بایگانی چاپ می‌شوند. تاریخچه
آن برای اهداف بایگانی چاپ می‌شوند. تاریخچه انتشار. «"ژورنال دو مالت»"، روزنامه‌ای که در زمان اشغال مالت توسط فرانسه در سال ۱۷۹۸ منتشر می‌شد، به عنوان سلف "«گازت دولتی مالت»" در نظر گرفته می‌شود. پس از استقرار حکومت بریتانیا در مالت در سال ۱۸۰۰، تعدادی روزنامه توسط دولت تحت عناوین مختلف منتشر شد: "«فولیو دِ آوویسی»" (۱۸۰۳–۱۸۰۴)، "«لارگو»" (۱۸۰۴)، "«ایل کارتاژینز»" (۱۸۰۴–۱۸۰۵) و «"ژورناله دی مالت»" (۱۸۱۲–۱۸۱۳). اولین نسخه از "روزنامه دولتی مالت" در ۲۷ اکتبر ۱۸۱۳ منتشر شد. اولین نسخه با عنوان "«روزنامه دولتی
منتشر شد. اولین نسخه با عنوان "«روزنامه دولتی مالت»" به زبان انگلیسی در ۷ اوت ۱۸۱۶ منتشر شد. قبل از برقراری آزادی مطبوعات در سال ۱۸۳۹، این روزنامه تنها روزنامه‌ای بود که در این جزایر منتشر می‌شد. از سال ۱۹۳۰، این روزنامه به سه زبان انگلیسی، مالتی و ایتالیایی شروع به انتشار کرد. از زمان استقلال مالت در سال ۱۹۶۴، این روزنامه به زبان‌های مالتی و انگلیسی منتشر شده است و عنوان مالتی آن روزنامه رسمی مالت است. نسخه‌های چاپی این روزنامه در سال ۲۰۱۵ به نفع نسخه‌های دیجیتالی متوقف شدند و نسخه‌های دیجیتالی در وب‌سایت
متوقف شدند و نسخه‌های دیجیتالی در وب‌سایت وزارت اطلاعات موجود است. از آن زمان، تنها ۲۵ نسخه فیزیکی از هر نسخه از این روزنامه چاپ شده است و آنها در وزارت اطلاعات و کتابخانه ملی مالت نگهداری می‌شوند. وزارت اطلاعات آرشیوی از روزنامه‌های منتشر شده از سال ۱۸۱۳ را در اختیار دارد.
ورزشکاران کشور ارمنستان از تاریخ ۱۳ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در توکیو، ژاپن، حضور پیدا کردند. نتایج. ارمنستان تنها ۲ ورزشکار را به مسابقات قهرمانی اعزام کرد: ۱ زن و ۱ مرد
ورزشکاران کشور آندورا از ۱۳ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در توکیو، ژاپن، به رقابت پرداختند. نتایج. آندورا تنها یک ورزشکار مرد در مسابقات جهانی داشت.
سردابه موسولینی که در گورستان سن کاسیانو در پرداپیو ایتالیا ساخته شده است، محل دفن بسیاری از اعضای خانواده موسولینی است. این سردابه که به دستور بنیتو موسولینی، بنیانگذار جنبش فاشیسم در ایتالیا برای دفن مجدد پدر و مادرش، الساندرو و روزا، ساخته شده بود، بعدها به آرامگاه خود وی و دیگر اعضای خانواده از نسل‌های متعدد تبدیل شد. این مکان همچنین در طول سال‌ها، به شکل مکانی زیارتی برای گروه‌های نئوفاشیست درآمده، که انتقاد و جنجال سراسری را در ایتالیا دربرداشته است. تاریخچه. همزمان با تأسیس پرداپیو نووا، موسولینی
تاریخچه. همزمان با تأسیس پرداپیو نووا، موسولینی تصمیم گرفت بقایای والدینش را دوباره گرد هم آورد و یک کلیسای یادبود برای آنها بسازد و ابراز تمایل کرد که به این مکان جلوه‌ای باشکوه ببخشد. این سازه جدید که گورستان کوچک قبلی را نیز در خود جای داده بود، توسط معمار فلورستانو دی فاستو از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۳ ساخته شد. جسد بنیتو موسولینی با تصمیم آدونه زولی در سال ۱۹۵۷ به مقبره خانوادگی منتقل شد. زولی یک ضد فاشیست و در عین حال هموطن موسولینی بود و این تصمیم را در سالی که نخست وزیر بود، به دنبال درخواست‌های بیوه‌اش،
که نخست وزیر بود، به دنبال درخواست‌های بیوه‌اش، راکله گوئیدی، برای دفن گرفت. بیوه، کلیسای کوچکی برای دفن جسد دیکتاتور آماده کرد که از سال ۱۹۴۶ در صومعه کاپوچین چرو ماجیوره نگهداری می‌شد. در روز ۱ سپتامبر، راکله، ادا و پسرش مارزیو، رومانو موسولینی و فابریزیو چانو در مراسم تدفین حضور داشتند؛ یک هفته بعد، ده نفر به همراه برخی از رهبران ملی جنبش اجتماعی ایتالیا، از جمله رهبر نئوفاشیست، جورجو آلمیرانته، به گورستان رسیدند و در ۲۱ سپتامبر، تقریباً حدود‌ هفت هزار نفر به گورستان رسیدند. در شب ۲۷ دسامبر ۱۹۷۱، ورودی