payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پیری شد، از جمله کارهای لئونارد گوارنته و دیوید سینکلر. یافته‌های کنیون منجر به کشف این موضوع شد که یک سیستم سیگنالینگ هورمونی که از نظر تکاملی حفظ شده است، بر پیری در سایر موجودات، از جمله احتمالاً پستانداران نیز تأثیر می‌گذارد. رژیم غذایی. تحقیقات کنیون او را به ایجاد تغییرات شخصی در رژیم غذایی ترغیب کرد. در سال ۲۰۰۰، زمانی که او متوجه شد که قرار دادن شکر روی غذای کرم‌ها طول عمر آنها را کوتاه می‌کند، مصرف کربوهیدرات‌های با شاخص گلیسمی بالا را متوقف کرد و شروع به خوردن یک رژیم غذایی کم کربوهیدرات کرد. او
شروع به خوردن یک رژیم غذایی کم کربوهیدرات کرد. او به مدت دو روز رژیم غذایی محدودکننده کالری را آزمایش کرد، اما نتوانست گرسنگی مداوم را تحمل کند.
آنیتا باوئر رابرتس (; – ) زیست‌شناس مولکولی آمریکایی بود که تحقیقات پیشگامانه‌ای دربارهٔ پروتئین فاکتور رشد تغییردهنده بتا انجام داد. این پروتئین نقش حیاتی در ترمیم زخم‌ها و شکستگی‌های استخوانی دارد و عملکرد دوگانه‌ای در مهار یا تحریک سرطان‌ها ایفا می‌کند. رابرتس همچنین در طول فعالیت علمی خود به عنوان محقق به مؤسسه ملی سرطان (NCI) که بخشی از مؤسسات ملی بهداشت (NIH) در بتزدا، مریلند است، پیوست. او در فهرست پنجاه دانشمند برتر علوم زیستی جهان از نظر تعداد ارجاعات علمی قرار دارد. رابرتس به پاس خدماتش در حوزه
علمی قرار دارد. رابرتس به پاس خدماتش در حوزه علم، جوایز متعددی دریافت کرد، از جمله آنها می‌توان به جایزه لئوپولد گریفول (۲۰۰۵)، جایزه تعالی علمی FASEB (۲۰۰۵)، جایزه علمی برینکر کومن برای برتری علمی (۲۰۰۵)اشاره کرد. سال‌های ابتدایی زندگی و تحصیلات. رابرتس در ۳ آوریل ۱۹۴۲ در پیتسبورگ، پنسیلوانیا متولد شد و در همان‌جا بزرگ شد. او در سال ۱۹۶۴ مدرک کارشناسی خود را در رشته شیمی از کالج اوبرلین دریافت کرد. سپس در سال ۱۹۶۸ موفق به اخذ مدرک دکترای بیوشیمی از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن شد، جایی که زیر نظر هکتور دلوکا
ویسکانسین-مدیسن شد، جایی که زیر نظر هکتور دلوکا بر روی متابولیسم رتینوئیدها کار می‌کرد. پس از آن، او به عنوان پژوهشگر فوق دکترا در دانشگاه هاروارد، شیمیدان مرکز کاربردهای تحقیقات هوافضا و مربی شیمی در دانشگاه ایندیانا بلومینگتون فعالیت کرد. فعالیت‌های حرفه‌ای. رابرتس در سال ۱۹۷۶ به مؤسسه ملی سرطان (NCI) که بخشی از مؤسسات ملی بهداشت (NIH) در بتزدا، مریلند است، پیوست. از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۴ به عنوان رئیس آزمایشگاه تنظیم سلولی و کارسینوژنز این مؤسسه خدمت کرد و تحقیقات خود را تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۶ ادامه داد.
خود را تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۶ ادامه داد. در اوایل دهه ۱۹۸۰، رابرتس و همکارانش تحقیقاتی را بر روی پروتئین فاکتور رشد تغییردهنده بتا (TGF-β) آغاز کردند. رابرتس این پروتئین را از بافت کلیه گاو جدا کرد و نتایج را با TGF-β گرفته شده از پلاکت‌های خون انسان و بافت جفت مقایسه نمود. محققان مؤسسه سپس مجموعه‌ای از آزمایش‌هایی را برای تعیین ویژگی‌های این پروتئین انجام دادند. آنها کشف کردند که این پروتئین نقش مرکزی در سیگنال‌دهی به سایر فاکتورهای رشد بدن برای ترمیم سریع زخم‌ها و شکستگی‌ها دارد. بعدها مشخص شد که TGF-β
زخم‌ها و شکستگی‌ها دارد. بعدها مشخص شد که TGF-β اثرات دیگری نیز دارد، از جمله تنظیم ضربان قلب و پاسخ چشم به فرایند پیری. در ادامه تحقیقات، رابرتس و همکارانش دریافتند که این پروتئین رشد برخی سرطان‌ها را مهار می‌کند، در حالی که در سرطان‌های پیشرفته مانند سرطان پستان و ریه، رشد تومور را تحریک می‌نماید. فعالیت‌های سازمانی و جوایز. رابرتس ریاست انجمن ترمیم زخم را بر عهده داشت و در سال ۲۰۰۵ به عضویت آکادمی هنرها و علوم آمریکا انتخاب شد. او در مارس ۲۰۰۴ با تشخیص سرطان معده در مرحله چهارم مواجه شد و به دلیل
سرطان معده در مرحله چهارم مواجه شد و به دلیل وبلاگ‌نویسی صادقانه دربارهٔ تجربیات روزانه خود در مبارزه با بیماری، در جامعه سرطان شناخته شد. رابرتس به پاس خدماتش در حوزه علم، جوایز متعددی دریافت کرد، از جمله آنها می‌توان به جایزه لئوپولد گریفول (۲۰۰۵)، جایزه تعالی علمی FASEB (۲۰۰۵)، جایزه علمی برینکر کومن برای برتری علمی (۲۰۰۵)اشاره کرد، همچنین یک سلسله سخنرانی علمی به نام او نامگذاری شده است. در سال ۲۰۰۵، او چهل‌ونهمین دانشمند پراستناد جهان و سومین دانشمند زن پراستناد شناخته شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-04-03T15:11:39Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Vajd&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;Vajd صفحهٔ دول کبودخوشادول را به دول کبود خوشادول منتقل کرد: درست کردن فاصله&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41530604&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
فلورا وامباو پترسون (؛ ۱۵ سپتامبر ۱۸۴۷ – ۵ فوریه ۱۹۲۸) یکی از پیشگامان علوم گیاهی در آمریکا بود که به عنوان نخستین گیاه‌پزشک زن در وزارت کشاورزی ایالات متحده مشغول به کار شد. او به مدت نزدیک به سه دهه مسئولیت مجموعه ملی قارچ‌شناسی آمریکا را بر عهده داشت و با افزودن بیش از ۹۰ هزار نمونه قارچ، این مجموعه را به بزرگ‌ترین کلکسیون قارچ‌شناسی جهان تبدیل کرد. زندگی شخصی و تحصیلات. فلورا وامبو در کلمبوس اوهایو متولد شد. پدرش کشیش متدیست و مادرش سارا سلز وامبو بود. او از کودکی به مطالعه قارچ‌ها به عنوان یک سرگرمی
او از کودکی به مطالعه قارچ‌ها به عنوان یک سرگرمی علمی علاقه داشت. در سال ۱۸۶۵ و در سن ۱۸ سالگی، موفق به دریافت مدرک کارشناسی از کالج آنتیوک در اوهایو شد. او در سال ۱۸۶۹ با کاپیتان ادوین پترسون ازدواج کرد و دو فرزند داشت. هنگامی که همسرش در انفجار یک کشتی بخار به شدت مجروح شد، پترسون به مدت ۱۰ سال از او مراقبت کرد تا زمانی که درگذشت و او را به تنهایی مسئول تأمین معاش دو پسرش گذاشت. پترسون در ۴۲ سالگی موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد از کالج زنان وسلیان اوهایو شد. پس از مرگ همسرش، تحصیلات خود را در دانشگاه
شد. پس از مرگ همسرش، تحصیلات خود را در دانشگاه آیووا ادامه داد، جایی که برادرش استاد بود. او در سال ۱۸۹۲ یا ۱۸۹۳ برای ادامه تحصیل در دانشگاه ییل اقدام کرد، اما به دلیل سیاست عدم پذیرش زنان در این دانشگاه (که تا سال ۱۹۶۹ ادامه داشت)، درخواستش رد شد. با این حال، او مسیر علمی خود را رها نکرد و به کمبریج ماساچوست نقل مکان کرد و در کالج رادکلیف (مؤسسه آموزش عالی خواهر دانشگاه هاروارد مخصوص زنان) به تحصیل پرداخت. در طول سه سال بعد، او همزمان با شرکت در کلاس‌ها، در هرباریوم گری دانشگاه هاروارد مشغول به کار شد و
در هرباریوم گری دانشگاه هاروارد مشغول به کار شد و با تهیه و مطالعه نمونه‌های قارچی، تخصص خود را در زمینه قارچ‌شناسی گسترش داد. دستاوردهای حرفه‌ای. پترسون در سال ۱۸۹۵ به عنوان گیاه‌پزشک در وزارت کشاورزی ایالات متحده استخدام شد و مسئولیت مجموعه ملی قارچ‌شناسی را بر عهده گرفت. در طول دوران فعالیت حرفه‌ای خود مجموعه قارچ‌شناسی ملی آمریکا را شش برابر گسترش داد، بیش از ۹۰ هزار نمونه قارچ به این مجموعه اضافه کرد، چندین گونه قارچ بیماری‌زای گیاهی را شناسایی کرد که تهدید جدی برای محصولات کشاورزی محسوب می‌شدند و
که تهدید جدی برای محصولات کشاورزی محسوب می‌شدند و پایه‌های علمی لازم برای تصویب قوانین فدرالی جهت پیشگیری از ورود بیماری‌های قارچی جدید به خاک آمریکا را فراهم آورد. اگرچه امروزه روش‌های مدرن کشاورزی می‌توانند بسیاری از این تهدیدات را کنترل کنند، اما قارچ‌های بیماری‌زا همچنان توانایی نابودی محصولات کشاورزی و ایجاد پیامدهای فاجعه‌بار را دارند. کارهای پترسون مبنای علمی مهمی برای مقابله با این تهدیدات فراهم آورد. میراث علمی. فلورا پترسون نه تنها به عنوان اولین زن گیاه‌پزشک در وزارت کشاورزی آمریکا، بلکه به
زن گیاه‌پزشک در وزارت کشاورزی آمریکا، بلکه به عنوان یکی از پیشگامان قارچ‌شناسی کاربردی شناخته می‌شود. تلاش‌های او در توسعه مجموعه ملی قارچ‌شناسی آمریکا، این مجموعه را به یکی از ارزشمندترین منابع علمی در زمینه بیماری‌های گیاهی تبدیل کرد که تا امروز نیز مورد استفاده محققان قرار می‌گیرد. پترسون نمونه بارزی از یک زن دانشمند است که علی‌رغم تمام محدودیت‌های اجتماعی و شخصی، مسیر خود را در علم گشود و تأثیر ماندگاری بر کشاورزی مدرن گذاشت. در سال ۱۸۹۵، پترسون ۴۸ ساله در آزمون خدمات مدنی شرکت کرد و به عنوان گیاه‌پزشک
در آزمون خدمات مدنی شرکت کرد و به عنوان گیاه‌پزشک در وزارت کشاورزی ایالات متحده (USDA) مشغول به کار شد. بوری تی. گالووی، پترسون را همزمان با فرانکلین سامنر ارل استخدام کرد. در طول نزدیک به سی سال خدمت در USDA، پترسون اندازه مجموعه ملی قارچ‌شناسی آمریکا را تقریباً شش برابر افزایش داد - از ۱۹٬۰۰۰ نمونه به ۱۱۵٬۰۰۰ نمونه مرجع - و آن را به بزرگ‌ترین مجموعه از این نوع در جهان تبدیل کرد. او عنوان «قارچ‌شناس ارشد مجموعه‌های قارچ‌شناسی و بیماری‌شناسی» را کسب کرد و این سمت را تا زمان بازنشستگی خود در سال ۱۹۲۳ حفظ
این سمت را تا زمان بازنشستگی خود در سال ۱۹۲۳ حفظ نمود.
هلن کمپ پورتر (با نام تولد آرچبولد، بعدها هاگت؛ ؛ ۱۰ نوامبر ۱۸۹۹ – ) گیاه‌شناس بریتانیایی و از پیشگامان علوم گیاهی در کالج سلطنتی لندن بود. او نخستین زنی است که به مقام استادی در این مؤسسه علمی معتبر دست یافت و همچنین به عنوان عضو انجمن سلطنتی برگزیده شد. تحقیقات پیشگامانه پورتر در زمینه متابولیسم پلی‌ساکاریدها در گیاهان تنباکو، همراه با به‌کارگیری فناوری‌های نوینی مانند کروماتوگرافی و ردیاب‌های رادیواکتیو، تحولی اساسی در علوم گیاهی ایجاد کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است. زندگی
جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است. زندگی شخصی. پورتر در فارنهام ساری انگلستان متولد شد. پدرش جورج کمپ آرچبولد مدیر مدرسه و مادرش کارولین امیلی بروتون وایتهد خواننده حرفه‌ای آموزش‌دیده در بلژیک بود. دوران کودکی او تحت تأثیر فضای محافظه‌کارانه ویکتوریایی و سپس جنگ جهانی اول قرار گرفت. پس از جدایی خانواده به دلیل جنگ، پورتر تحصیلات خود را در مدرسه دخترانه کلیفتون در بریستول ادامه داد. در سال ۱۹۳۷ با ویلیام جورج پورتر پزشک ازدواج کرد که پس از چند سال درگذشت، اما هلن نام خانوادگی او را برای فعالیت‌های
اما هلن نام خانوادگی او را برای فعالیت‌های حرفه‌ای حفظ نمود. در سال ۱۹۶۲ با پروفسور آرتور سنت جورج هاگت، استاد فیزیولوژی و عضو انجمن سلطنتی ازدواج کرد که او نیز در سال ۱۹۶۸ درگذشت. پورتر در طول زندگی علایق متنوعی داشت؛ از سفرهای گسترده در جوانی شامل قایقرانی در رود دانوب در دهه ۱۹۲۰ و بازدید از محوطه‌های باستان‌شناسی خاورمیانه، تا گلدوزی‌های هنرمندانه‌ای که از تصاویر نشریات علمی معاصر الهام می‌گرفت. او که هیچ‌گاه صاحب فرزند نشد، در سال ۱۹۸۷ در سن ۸۸ سالگی درگذشت و میراث علمی ارزشمندی به عنوان یکی از
درگذشت و میراث علمی ارزشمندی به عنوان یکی از پیشگامان بیوشیمی گیاهی و الهام‌بخش زنان در علوم از خود به جای گذاشت. دستاوردهای علمی پورتر در کالج سلطنتی لندن، راه را برای حضور زنان در عرصه‌های علمی سطح بالا هموار کرد. نوآوری‌های او در به‌کارگیری روش‌های پیشرفته آزمایشگاهی برای مطالعه فرآیندهای بیوشیمیایی گیاهان، بنیان‌های جدیدی در تحقیقات گیاه‌پزشکی و بیوشیمی ایجاد نمود که تا امروز نیز مورد توجه جامعه علمی است. تحصیلات و فعالیت‌های علمی. هلن کمپ پورتر پس از آموزش‌های اولیه در منزل، در سال ۱۹۰۶ و در سن ۶
از آموزش‌های اولیه در منزل، در سال ۱۹۰۶ و در سن ۶ سالگی در مدرسه دخترانه کلیفتون نام‌نویسی کرد. وی در سال ۱۹۱۷ با کسب نمرات ممتاز در تمامی دروس از این مدرسه فارغ‌التحصیل شد. علاقه او به علوم در سن ۱۳ سالگی و تحت تأثیر یکی از معلمان الهام‌بخشش شکل گرفت. پورتر تحصیلات عالی خود را در کالج بدفورد (دانشگاه وابسته به دانشگاه لندن مخصوص بانوان) آغاز نمود و در رشته‌های شیمی، فیزیک و ریاضیات به تحصیل پرداخت. او موفق به اخذ مدرک با درجه عالی در هر دو رشته فیزیک و شیمی شد. در سال ۱۹۳۲ مدرک دکترای علوم (D.Sc.) خود را
شد. در سال ۱۹۳۲ مدرک دکترای علوم (D.Sc.) خود را از دانشگاه لندن دریافت کرد و همزمان دیپلمی نیز از کالج سلطنتی لندن کسب نمود. وی برای تکمیل دانش خود در زمینه زیست‌شناسی و بیوشیمی، در کالج بیرکبک و کالج پلی‌تکنیک چلسی نیز به تحصیل ادامه داد. حرفه علمی. پورتر تحصیلات تکمیلی خود را در کالج سلطنتی لندن به عنوان دانشجوی کارشناسی ارشد پی گرفت و در آزمایشگاه شیمی آلی تحت مدیریت پروفسور تورپ و راهنمایی دکتر مارتا وایتلی به فعالیت پرداخت. تحقیقات او در این آزمایشگاه بر روی مشتقات مختلف باربیتورات‌ها متمرکز بود. در
بر روی مشتقات مختلف باربیتورات‌ها متمرکز بود. در سال ۱۹۲۲، او به گروه تحقیقاتی ایستگاه پژوهش‌های دمای پایین وابسته به دانشگاه کمبریج ملحق شد تا بر روی مشکل فساد سیب‌ها در سردخانه‌ها که معضل اصلی واردکنندگان میوه بود، مطالعه کند. تیم تحقیقاتی پورتر به بررسی فرایند تنفس سلولی میوه‌ها و تجزیه و تحلیل ترکیبات آلی آنها شامل قندها، اسیدهای آلی، نشاسته‌ها، همی‌سلولزها و پکتین‌ها پرداختند. تحقیقات پورتر از مرحله تجزیه و تحلیل شیمیایی ساده فراتر رفت و به بررسی نقش این ترکیبات شیمیایی در رشد و رسیدن میوه‌ها گسترش
این ترکیبات شیمیایی در رشد و رسیدن میوه‌ها گسترش یافت. او همچنین مکانیسم‌های انتقال، سنتز و متابولیسم این ترکیبات را مورد مطالعه قرار داد. تا سال ۱۹۳۱، پورتر و تیمش موفق به درک واکنش‌های شیمیایی در سیب‌های انبار شده شده بودند، اما هنوز علت اصلی این تغییرات را کشف نکرده بودند. در همین سال، بودجه تحقیقاتی این پروژه قطع شد و مطالعات آنها ناتمام ماند. این تحقیقات مبنایی برای کارهای بعدی پورتر در زمینه متابولیسم پلی‌ساکاریدها در گیاهان تنباکو شد که با استفاده از تکنیک‌های پیشرفته‌ای مانند کروماتوگرافی و
از تکنیک‌های پیشرفته‌ای مانند کروماتوگرافی و ردیاب‌های رادیواکتیو انجام گرفت. مطالعات او نه‌تنها مشکلات عملی صنایع غذایی را هدف قرار داده بود، بلکه بنیان‌های نظری مهمی در درک فرآیندهای متابولیکی گیاهان ایجاد نمود که تا امروز در تحقیقات گیاه‌پزشکی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
رجین هیلدبرانت (با نام تولد رادیشفسکی؛ ; – ) زیست‌شناس و سیاستمدار آلمانی (حزب سوسیال دموکرات آلمان) بود. زندگی و سال‌های ابتدایی. رجینرادیشفسکی در برلین در دوران جنگ جهانی دوم به دنیا آمد. او دومین فرزند از دو فرزند خانواده بود. پدرش پیانیستی بود که در آکادمی ملی باله به عنوان همراهی‌کننده فعالیت می‌کرد و مادرش بعدها صاحب یک مغازه کوچک تنباکوفروشی شد. زمانی که رجیندو سال داشت، خانواده به مناطق روستایی شرق آلمان تخلیه شدند و اندکی بعد در بمباران، بیشتر دارایی‌های خود را از دست دادند. دوران رشد و تحصیل. پس
خود را از دست دادند. دوران رشد و تحصیل. پس از پایان جنگ در مه ۱۹۴۵، خانواده به برلین بازگشتند. رجینپنج تا شش سال اول تحصیل خود را در مدرسه‌ای در منطقه تحت اشغال غربی شهر (برلین غربی) گذراند، اما با تشدید تقسیم‌بندی سیاسی بین منطقه تحت اشغال شوروی و مناطق غربی، والدینش او را به مدرسه‌ای در بخش شرقی برلین فرستادند. خانه خانواده در مرکز شهر و در خیابان برناوئر قرار داشت که مرز سیاسی بین برلین شرقی و غربی بود و به رجیناین فرصت را داد تا تا سپتامبر ۱۹۶۱ که خانواده به اجبار به دلیل ساخت دیوار برلین جابجا شدند،
به اجبار به دلیل ساخت دیوار برلین جابجا شدند، شاهد رویدادهای جنگ سرد باشد. در اکتبر ۱۹۶۱، او در تأسیس و عضویت گروه کر بین‌المذاهب کلیسای جامع پروتستان برلین مشارکت داشت. سال‌های میانی و تحصیلات دانشگاهی. رجیناز سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۴ زیست‌شناسی را در دانشگاه هومبولت برلین شرقی تحصیل کرد. او هرگز به سازمان جوانان آلمان آزاد (FDJ) که در واقع شاخه جوانان حزب حاکم SED بود، نپیوست. این امتناع ظاهراً به دلیل تعارض زمانی با فعالیت‌های او در گروه کر کلیسا بود. عدم عضویت در FDJ باعث رد اولیه درخواست او برای ورود به
در FDJ باعث رد اولیه درخواست او برای ورود به دانشگاه شد و عدم پیوستن به حزب در بزرگسالی نیز تا سال ۱۹۸۹ فرصت‌های شغلی او را محدود کرد. حرفه تحقیقاتی. بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۸، رجینرادیشفسکی در سمت مدیریت کنترل کیفیت در بخش داروسازی شرکت وب برلین شیمی، یک گروه تولیدی بزرگ در برلین شرقی مشغول به کار بود. او مسئولیت‌های خود در بخش داروسازی را با یک پروژه تحقیقاتی در دانشگاه هومبولت در زمینه داروها ترکیب کرد که منجر به اخذ مدرک دکترا در سال ۱۹۷۸ شد. در سال ۱۹۷۸، او یک موقعیت تحقیقاتی ارشد در مرکز مطالعه
۱۹۷۸، او یک موقعیت تحقیقاتی ارشد در مرکز مطالعه بیماری‌های متابولیک و دیابت برلین به دست آورد و تا سال ۱۹۹۰ ریاست بخش دیابت را بر عهده داشت. در این مدت، مقالات تحقیقاتی متعددی از او منتشر شد. دستاوردهای علمی. دستاوردهای علمی جینه شامل مدیریت و تحقیقات در صنعت داروسازی آلمان شرقی، توسعه روش‌های کنترل کیفیت در تولید دارو، تحقیقات پیشگامانه در زمینه بیماری‌های متابولیک و دیابت و انتشار مقالات علمی متعدد در دوران فعالیت تحقیقاتی بوده است. رجین هیلدبراندت مسیر حرفه‌ای خود را از زیست‌شناسی به سیاست تغییر داد و
حرفه‌ای خود را از زیست‌شناسی به سیاست تغییر داد و پس از اتحاد آلمان به یکی از چهره‌های محبوب و تأثیرگذار حزب سوسیال دموکرات تبدیل شد. تجربیات او در دوران جنگ و زندگی در آلمان شرقی تأثیر عمیقی بر دیدگاه‌های سیاسی و اجتماعی او گذاشت. زندگی خانوادگی. در این سال‌ها، رجیندر سال ۱۹۶۶ با یورگ هیلدبراندت، برادر رهبر ارکستر گروه کری که هر دو در آن می‌خواندند، ازدواج کرد. این دو از سال ۱۹۵۰ از طریق کلیسا با هم آشنا بودند و همسایه‌های نزدیک یکدیگر محسوب می‌شدند. آنها تجربه مشترکی از زندگی در خط مقدم مرزی شرق و غرب
تجربه مشترکی از زندگی در خط مقدم مرزی شرق و غرب قبل از سال ۱۹۶۱ داشتند. این ازدواج حاصل سه فرزند شد که در سال‌های ۱۹۶۹، ۱۹۷۱ و ۱۹۷۴ به دنیا آمدند. با وجود مشغله‌های تحقیقاتی، رجین همیشه برای خانواده‌اش که برایش بسیار اهمیت داشتند، وقت می‌گذاشت. همسرش بعدها به یاد می‌آورد که آنها شش روز هفته را هر شب با هم شام می‌خوردند و یکشنبه‌ها پس از بازگشت از کلیسا، ناهار خانوادگی مفصلی داشتند. وقتی رجیندر ۶۰ سالگی درگذشت، هنوز در یک «خانه چندنسلی» بزرگ که پس از سال ۱۹۹۰ ساخته بودند، همراه با اعضای جوانتر خانواده زندگی
ساخته بودند، همراه با اعضای جوانتر خانواده زندگی می‌کرد. این خانه نمادی از ارزش‌های خانوادگی عمیق او بود که تا آخر عمر به آن پایبند ماند.
متیلدای اسکاتلند( ؛ ۱۰۸۰– ۱ مه ۱۱۱۸) که همچنین به عنوان ملکه نیک ماود شناخته می‌شود، ملکه همسر انگلستان و دوشس نرماندی و نخستین همسر شاه هنری یکم بود. او در چندین نوبت در غیاب هنری به عنوان نایب‌السلطنه انگلستان عمل کرد: در سال‌های ۱۱۰۴، ۱۱۰۷، ۱۱۰۸ و ۱۱۱۱. متیلدا دختر شاه مالکوم سوم از اسکاتلند و شاهدخت آنگلو-ساکسون مارگارت وسکس بود. او در یک صومعه در جنوب انگلستان آموزش دید، جایی که عمه‌اش کریستینا سرپرست صومعه بود و او را مجبور می‌کرد که حجاب مخصوص راهبه‌ها را رعایت کند. در سال ۱۰۹۳، متیلدا به یک
راهبه‌ها را رعایت کند. در سال ۱۰۹۳، متیلدا به یک اشراف‌زاده انگلیسی نامزد شد تا اینکه پدرش و برادرش ادوارد در نبرد آلن‌ویک در سال ۱۰۹۳ کشته شدند. عمویش دونالد سوم تاج و تخت اسکاتلند را تصرف کرد که منجر به یک درگیری پیچیده در مورد جانشینی شد. انگلستان علیه پادشاه دونالد ایستاد و ابتدا نیمه‌برادرش دانکن دوم را به عنوان پادشاه اسکاتلند حمایت کرد و پس از مرگ او، برادرش ادگار، پادشاه اسکاتلند را که در سال ۱۰۹۷ تاج و تخت را به دست آورد. هنری اول پس از برادرش ویلیام دوم به پادشاهی انگلستان در سال ۱۱۰۰ رسید و به
دوم به پادشاهی انگلستان در سال ۱۱۰۰ رسید و به سرعت پیشنهاد ازدواج با متیلدا را به دلیل نسب او از خاندان آنگلو-ساکسون وسکس مطرح کرد، که می‌توانست به مشروعیت حکومت او کمک کند. پس از اینکه ثابت شد که متیلدا عهد و سوگند مذهبی خود را ادا نکرده است، متیلدا و هنری ازدواج کردند. به عنوان ملکه انگلستان، متیلدا چندین پروژه ساخت‌وساز برای حمل و نقل و بهداشت آغاز کرد، نقش مهمی در دولت به عنوان میانجی‌گر با کلیسا ایفا کرد و در محافل ادبی نقش رهبری داشت. او به عنوان نایب‌السلطنه وقتی که شوهرش غایب بود عمل کرد و بسیاری
وقتی که شوهرش غایب بود عمل کرد و بسیاری از فرمان‌های حکومتی-قانونی که امروزه باقی‌مانده، توسط او امضا شده‌اند. متیلدا و هنری دو فرزند داشتند: امپراتریس ماتیلدا و ویلیام آدلین. از طریق دخترش، او نیای تمامی پادشاهان انگلستان و بریتانیا است. ملکه متیلدا در کلیسای وست‌مینستر دفن شد و در سال‌های بعدی، رعایایش همواره به گرمی و نیکی از او یاد کردند. تلاش‌هایی برای تقدیس او به عنوان یک قدیس در کلیسای کاتولیک انجام شد، اما پیگیری نشد. فرزندان. در حالی که هنری فرزندان نامشروع زیادی از معشوقه‌های مختلف خود داشت، او و
نامشروع زیادی از معشوقه‌های مختلف خود داشت، او و متیلدا دو فرزند داشتند که به سن بلوغ رسیدند: این زوج ممکن است در ژوئیه ۱۱۰۱ یک فرزند مرده هم به دنیا آورده باشند. برخی از تاریخ‌نگاران، مانند چیبنال، ادعا کرده‌اند که قبل از بارداری متیلدا با امپراتریس متیلدا، بارداری دیگری وجود نداشته است، «زیرا این امر زمان لازم برای یک بارداری طبیعی دوم را نمی‌دهد.» از طریق متیلدا، پادشاهان انگلستان پس از فتح نرماندی به دودمان آنگلوساکسون وسکس مرتبط بودند. مرگ. متیلدا در ۱ مه ۱۱۱۸ در کاخ وست‌مینستر درگذشت. گفته می‌شود که
مه ۱۱۱۸ در کاخ وست‌مینستر درگذشت. گفته می‌شود که سه نفر از ندیمه‌های درباری آنگلو-ساکسون او چنان از مرگ ملکه غمگین شدند که بلافاصله راهبه شدند. او دوست داشت در کلیسای سه‌گانه مقدس، آلداگیت دفن شود، اما شاه هنری از او خواست که در کلیسای وست‌مینستر نزدیک ادوارد معترف دفن شود. نوشته‌ای که بر روی قبرش حک شده است به این صورت است: «اینجا ملکه مشهور متیلدا دوم دفن شده است که در دوران خود از همه جوانان و کهن‌سالان برتر بود. او برای همه افراد، معیار اخلاق و زینت زندگی بود.» مرگ پسر متیلدا، ویلیام آدلین، در فاجعه
بود.» مرگ پسر متیلدا، ویلیام آدلین، در فاجعه "کشتی سفید" (نوامبر ۱۱۲۰) و ناکامی شوهرش در داشتن یک پسر قانونی از ازدواج دومش، منجر به بحران جانشینی و به دنبال آن جنگ داخلی طولانی شد. در دوران سلطنت استیون، پادشاه انگلستان او تأکید کرد که ملکه متیلدا در حقیقت راهبه بوده و بنابراین دخترش، امپراتریس ماتیلدا جانشین قانونی تاج و تخت انگلستان نبوده است. شهرت ملکه متیلدا در طول سلطنت نوه‌اش، هنری دوم به‌طور قابل توجهی بهبود یافت، اما بین قرن‌های ۱۳ و ۱۴ میلادی یاد و خاطره او پیوسته کاهش یافت.
لیدیا رابینوویچ-کمپنر (; – ) پزشک، باکتری‌شناس و فعال حقوق زنان یهودی‌تبار بود که بیشتر به خاطر تحقیقات پیشگامانه‌اش در زمینه پاتوژنز بیماری سل شناخته می‌شود. او در سال ۱۹۰۴ موفق به شناسایی باکتری باسیل سل در شیر خام شد و تحقیقاتش نقش کلیدی در توسعه ادجوانت فروند ایفا کرد. در سال ۱۹۱۲ به عنوان اولین زن در برلین به مقام استادی رسید و در نهایت به سمت مدیر بیمارستان موآبیت، دومین بیمارستان مهم برلین، منصوب شد. اوایل زندگی و تحصیل. لیدیا رابینوویچ در کاونای امپراتوری روسیه (شهر کاوناس فعلی در لیتوانی) متولد شد.
روسیه (شهر کاوناس فعلی در لیتوانی) متولد شد. او تحصیلات ابتدایی خود را در دبیرستان دخترانه کاوناس گذراند و به صورت خصوصی زبان‌های لاتین و یونانی را فراگرفت. به دلیل محدودیت‌های تحصیلی برای زنان و یهودیان در روسیه، برای ادامه تحصیل به دانشگاه زوریخ رفت و در سال ۱۸۹۴ مدرک دکترای خود را در رشته علوم طبیعی از دانشگاه برن دریافت کرد. پس از اتمام تحصیلات به برلین نقل مکان کرد و با موافقت استاد رابرت کخ، فرصت انجام تحقیقات باکتری‌شناسی در مؤسسه بیماری‌های عفونی رابرت کخ را به دست آورد. او در این مؤسسه به عنوان
رابرت کخ را به دست آورد. او در این مؤسسه به عنوان تنها شاگرد زن و البته بدون دریافت دستمزد مشغول به کار شد. در سال ۱۸۹۵ به فیلادلفیا رفت و در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا ابتدا به عنوان مدرس و سپس به عنوان استاد مشغول به تدریس شد. در آوریل ۱۸۹۸ به برلین بازگشت و با باکتری‌شناس برجسته، والتر کمپنر (۱۹۲۰–۱۸۶۹) ازدواج کرد. تحقیقات او بر روی گونه‌ای از تریپانوزوم به نام تریپانوزوم لوئیس که در سال ۱۸۷۷ کشف شده بود، منجر به شناسایی مراحل مختلف رشد این انگل شد. در سال ۱۸۹۶ در کنگره بین‌المللی زنان در برلین
شد. در سال ۱۸۹۶ در کنگره بین‌المللی زنان در برلین سخنرانی‌ای با موضوع تحصیل پزشکی توسط زنان در کشورهای مختلف ارائه داد. در کنگره علمی که در سال ۱۹۰۴ در شهر برسلاو برگزار شد، ریاست بخش بهداشت و باکتری‌شناسی را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۰۲ به اودسا سفر کرد تا روی بیماری طاعون مطالعه کند. پس از آن همراه با رابرت کخ به تحقیقاتی دربارهٔ تریپانوزومیازیس آفریقایی در شرق آفریقا پرداخت. در سال ۱۹۰۴ موفق شد باکتری باسیل سل را در شیر خام شناسایی کند، کشفی که رابرت کخ پیش از آن در انجامش ناکام مانده بود. پس از بازگشت به
از آن در انجامش ناکام مانده بود. پس از بازگشت به برلین، به عنوان دستیار تحقیقاتی در مؤسسه پاتولوژی بیمارستان شاریته مشغول به کار شد و تحقیقاتش را بر روی بیماری سل متمرکز کرد. از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۳۳ سردبیر نشریه تخصصی «توبرکولوزیس» بود. در سال ۱۹۱۲ به عنوان اولین زن در برلین موفق به دریافت عنوان استادی شد. در همان سال قیصر ویلهلم از او تقدیر کرد، اما این موضوع باعث بروز واکنش‌های یهودستیزانه در مطبوعات شد و به دنبال آن از اشتغال رسمی محروم ماند. تحقیقات دکتر رابینوویچ عمدتاً بر روی روش‌های انتقال مایکوباکتریوم
عمدتاً بر روی روش‌های انتقال مایکوباکتریوم توبرکلوزیس و مایکوباکتریوم بوویس از طریق محصولات لبنی متمرکز بود که نتایج آن به توسعه ادجوانت فروند منجر شد. او با مسئولان مؤسسه پاستور همکاری نزدیکی داشت تا بحران ناشی از آلودگی تصادفی واکسن BCG در لوبک که منجر به ابتلای بیماران به سل شده بود را حل کند. در نهایت به سمت مدیر مؤسسه باکتری‌شناسی بیمارستان موآبیت منصوب شد. اما در سال ۱۹۳۳ با قدرت گرفتن نازی‌ها و آغاز تحریم مؤسسات یهودی، از سمت خود برکنار شد. در این دوران بسیاری از پزشکان یهودی اخراج شده و از بازگشت
بسیاری از پزشکان یهودی اخراج شده و از بازگشت به کار منع شدند. لیدیا رابینوویچ-کمپنر نه تنها به عنوان یک دانشمند برجسته، بلکه به عنوان زنی که در برابر محدودیت‌های جنسیتی و یهودستیزی مقاومت کرد، جایگاه ویژه‌ای در تاریخ علم پزشکی دارد. تحقیقات او در زمینه سل و واکسن‌سازی تأثیرات ماندگاری بر علوم پزشکی گذاشته است.
جوآن لین اسلونچفسکی (؛ زادهٔ ) میکروبیولوژیست آمریکایی در کالج کنیون و نویسنده داستان‌های علمی-تخیلی است که به بررسی موضوعات زیست‌شناسی و سفرهای فضایی می‌پردازد. کتاب‌های او دو بار موفق به دریافت جایزه جان دبلیو کمبل برای بهترین رمان علمی-تخیلی شده‌اند: «دری به سوی اقیانوس» (۱۹۸۷) و «مرز نهایی» (۲۰۱۱). او به همراه جان دبلیو فاستر و اریک زینسر، کتاب درسی «میکروبیولوژی: دانشی در حال تکامل» (انتشارات دبلیو دبلیو نورتون) را تألیف کرده‌اند که هم‌اکنون در چاپ پنجم قرار دارد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه
قرار دارد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه کمبل شده است. زندگی‌نامه. اسلونچفسکی در ۱۴ اوت ۱۹۵۶ در هاید پارک نیویورک متولد شد و در کاتونا نیویورک بزرگ شد. او در سال ۱۹۷۷ مدرک کارشناسی زیست‌شناسی را با درجه ممتاز از کالج برین مایر دریافت کرد. اسلونچفسکی در سال ۱۹۸۲ موفق به اخذ مدرک دکترای بیوفیزیک مولکولی و بیوشیمی از دانشگاه ییل شد و دوره پسادکتری خود را در دانشگاه پنسیلوانیا سپری کرد، جایی که بر روی جریان کلسیم در کموتاکسی لوکوسیت‌ها مطالعه می‌کرد. از سال ۱۹۸۴ در کالج کنیون به تدریس مشغول بوده و
از سال ۱۹۸۴ در کالج کنیون به تدریس مشغول بوده و مرخصی‌های مطالعاتی خود را در دانشگاه پرینستون و دانشگاه مریلند در بالتیمور گذرانده است. تحقیقات او بر روی پاسخ استرس pH (محیطی) در اشرشیاکلی و باسیلوس سوبتیلیس با استفاده از تکنیک‌های ژنتیکی متمرکز است. اسلونچفسکی هم دروس زیست‌شناسی و هم دوره‌های داستان‌نویسی علمی-تخیلی را تدریس می‌کند. از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۸، او موفق به دریافت کمک‌های مالی مؤسسه پزشکی هوارد هیوز برای آموزش علوم زیستی در مقطع کارشناسی شده است که از این منابع برای بهبود آموزش علوم و ایجاد