payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استرالیا (اتحادیه ملی گربه‌های واراتا، WNCA، که اکنون با نام Australian National Cats Inc. , ANCATS شناخته می‌شود) از نام "تیفانی استرالیایی" استفاده می‌کند؛ با این حال، پذیرش و استانداردسازی بین‌المللی از آن پیروی نکرد. این گربه با تیفانی اروپایی و شانتیلی-تیفانی آمریکای شمالی متفاوت است. تیفانی بریتانیایی نیز از تلاقی گربه‌های چینچیلای ایرانی و برمه ای سرچشمه می‌گیرد. با این حال، تیفانی‌های استرالیایی اساساً برمیلاهای مو بلند هستند، زیرا فقط با نوک نقره‌ای یا طلایی یا سایه‌دار وجود دارند. این نژاد در
یا طلایی یا سایه‌دار وجود دارند. این نژاد در اواخر دهه ۱۹۹۰ در استرالیا به‌طور جداگانه از گربه‌های تیفانی اروپایی با اصلاح نژاد آنها با چینچیلای ایرانی توسعه داده شد. بنابراین، بسیاری از تیفانی‌های استرالیایی حاوی بیش از سه چهارم چینچیلای ایرانی هستند و ظاهر و خلق و خوی چینچیلای ایرانی قدیمی را حفظ می‌کنند. به‌طور خلاصه، تیفانی استرالیایی و تیفانی بریتانیایی هر دو از تلاقی چینچیلای ایرانی و برمه‌ای ایجاد شده‌اند، اما نسخه استرالیایی حاوی چینچیلای ایرانی بیشتری است. در نتیجه، فقط نوک نقره‌ای و طلایی و
بیشتری است. در نتیجه، فقط نوک نقره‌ای و طلایی و سایه‌دار در تیفانی استرالیایی مجاز است. استفاده از این نام به دلیل استانداردهای سهل‌انگارانه برای نام نژاد، فقدان هویت منحصر به فرد و ترکیب ژنتیکی متنوع، رو به کاهش است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-07-26T05:15:04Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Shahryar84&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;Shahryar84 صفحهٔ خیابان وحدت اسلامی را به خیابان وحدت اسلامی (تهران) منتقل کرد&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42290515&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
تویِن () منطقه‌ای مسکونی در قسمت‌های مرکزیِ شهر اسلو، پایتخت نروژ، و ناحیه‌ای از بخش گامله اسلو است.
پیوستوماتیت وژتانس ( "به انگلیسی:" Pyostomatitis vegetans)نوعی استوماتیت التهابی است و اغلب مرتبط با بیماری التهابی روده، یعنی کولیت اولسراتیو و بیماری کرون دیده می‌شود. این بیماری برخلاف معمول، ممکن است یکی از ویژگی‌های گرانولوماتوز دهانی-صورتی باشد.
سهراب دل‌انگیزان عضو هیئت علمی و استاد تمام گروه اقتصاد دانشگاه رازی وی از اعضای انجمن اقتصاددانان ایران به‌شمار می‌آید. تحصیلات. دل‌انگیزان دانش‌آموختهٔ رشتهٔ علوم اقتصادی در مقطع کارشناسی از دانشگاه اصفهان، کارشناسی‌ارشد از دانشگاه مازندران و دکتری تخصصی در همین رشته است. فعالیت‌ها. وی در زمینه‌های مختلف اقتصادی به فعالیت‌های پژوهشی، آموزشی و رسانه‌ای مشغول است و تاکنون مقالات، یادداشت‌ها و سخنرانی‌هایی در این حوزه‌ها ارائه داده است. او به‌عنوان کارشناس اقتصادی در برنامه‌های گوناگون تلویزیونی و رادیویی
اقتصادی در برنامه‌های گوناگون تلویزیونی و رادیویی نیز حضور داشته است. همچنین در حوزهٔ توسعهٔ اقتصادی استان کرمانشاه نیز فعالیت دارد. وی در سال ۱۳۸۸ مرکز رشد واحدهای فناوری دانشگاه را راه‌اندازی کرد و هم‌زمان در تأسیس گروه مدیریت کارآفرینی در دو مقطع کارشناسی ارشد و دکتری، همچنین گروه آموزشی اقتصاد و تجارت الکترونیک در دانشکده فناوری‌های نوین مشارکت فعال داشت. در زمستان ۱۳۹۹ نیز مرکز مشاوره جامع دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه رازی را به‌عنوان درگاه ارتباطی دانشگاه با جامعه پایه‌گذاری کرد. او تاکنون راهنمایی
با جامعه پایه‌گذاری کرد. او تاکنون راهنمایی یا مشاوره بیش از ۱۶۸ پایان‌نامه کارشناسی ارشد و بیش از ۲۳ رساله دکتری را بر عهده داشته است. آثار. سهراب دل‌انگیزان مترجم و نویسنده ایرانی است که در زمینه‌های اقتصاد، مدیریت و جامعه‌شناسی تألیفات و ترجمه‌هایی منتشر کرده است
وینس فاستر، معاون مشاور حقوقی کاخ سفید، در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۱۹۹۳ در پارک فورت مارسی واقع در کنار بزرگراه جرج واشینگتن در ایالت ویرجینیا، خارج از واشینگتن دی.سی. مرده پیدا شد. دلیل مرگ او در پنج تحقیق رسمی، خودکشی اعلام شد. خودکشی و تحقیقات. پلیس پارک‌های ایالات متحده آمریکا در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۱۹۹۳ جسد وینس فاستر را که ظاهراً بر اثر شلیک گلوله‌ای که به‌صورت خودخواسته به سر خود زده بود، جان باخته بود، در پارک فورت مارسی (در نزدیکی بزرگراه جرج واشینگتن در ویرجینیا) پیدا کرد. او در حالی پیدا شد که یک اسلحه کلت
پیدا کرد. او در حالی پیدا شد که یک اسلحه کلت کالیبر ۳۸ اسپشیال در دست راستش بود و انگشت شستش از داخل محافظ ماشه رد شده بود. کالبدشکافی و تحقیقات بعدی نشان داد که فاستر با همان اسلحه‌ای که در صحنه پیدا شده بود، با شلیک یک گلوله به دهانش، خودکشی کرده است. تحقیقات بعدی نشان داد که فاستر به‌خاطر اتهامات و انتقاداتی که در ارتباط با جنجال دفتر مسافرتی کاخ سفید مطرح شده بود، دچار آشفتگی روحی شده بود. او به دوستان و همکارانش گفته بود که به استعفا فکر می‌کند، اما از این می‌ترسید که نتواند «تحقیر شخصی» ناشی از
از این می‌ترسید که نتواند «تحقیر شخصی» ناشی از بازگشت به آرکانزاس در شرایط شکست‌خورده را تحمل کند. او اندکی پیش از مرگش به خواهرش گفته بود که دچار افسردگی است و یک روز پیش از خودکشی نیز برای درمان افسردگی به دنبال کمک پزشکی رفته بود. اگرچه پلیس هیچ مدرکی از وقوع جنایت پیدا نکرد، چند نشریه زرد و خبرنامه، گمانه‌زنی کردند که مرگ فاستر ممکن است یک قتل بوده باشد، و حتی احتمال دخالت خود کلینتون‌ها نیز مطرح شد. تحقیقات بعدی توسط دادستان ویژه، رابرت فیسک، و کمیته بانکی سنا به این نتیجه رسیدند که هیچ مدرکی مبنی بر
سنا به این نتیجه رسیدند که هیچ مدرکی مبنی بر وقوع قتل وجود ندارد. تحقیق نهایی، به رهبری دادستان ویژه کنت استار نیز نتیجه گرفت که هیچ مدرکی برای پشتیبانی از این ادعا که فاستر به قتل رسیده وجود ندارد. گزارش استار به چندین پرسش در مورد شواهد فیزیکی و جنایی که پیش‌تر باعث ایجاد تردید شده بودند، پاسخ داد. این گزارش تأیید کرد که فاستر صاحب اسلحه‌ای بود که در خودکشی استفاده شده بود و همچنین تأیید کرد که جسد پیش از کشف توسط پلیس جابجا نشده بود. گزارش نتیجه‌گیری کرد: «در مجموع، با توجه به تمام شواهد موجود، که قابل
«در مجموع، با توجه به تمام شواهد موجود، که قابل توجه هستند، دفتر بازرس مستقل با نتیجه‌ای که همه نهادهای رسمی بررسی‌کننده این موضوع به آن رسیده‌اند موافق است: آقای فاستر در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۱۹۹۳ با شلیک گلوله در پارک فورت مارسی خودکشی کرده است.» با این حال، خودکشی فاستر همچنان به گمانه‌زنی‌ها دامن زده است. دونالد ترامپ، نامزد وقت ریاست‌جمهوری، در سال ۲۰۱۶ با اظهاراتی در مصاحبه با "واشینگتن پست" خبرساز شد؛ او گفت که مرگ فاستر «خیلی مشکوک» بوده و افزود: «باید بگویم که افرادی هستند که همچنان این موضوع را مطرح
بگویم که افرادی هستند که همچنان این موضوع را مطرح می‌کنند، چون معتقدند این قطعاً یک قتل بوده است. من این کار را نمی‌کنم، چون فکر نمی‌کنم منصفانه باشد.» شواهد. کاغذ یادداشت پاره‌شده. پیش‌نویس یک استعفانامه که به ۲۷ تکه‌پاره شده بود، پس از مرگ فاستر در کیف دستی او پیدا شد. استیو نویرث، مشاور حقوقی وابسته به کاخ سفید، در تاریخ ۲۶ ژوئیه این تکه‌های پاره‌شده را در کیف فاستر کشف کرد. پس از دریافت این یادداشت از نویرث، برنارد نوسبام، مشاور حقوقی کاخ سفید، چندین بار آن را دست‌کاری کرد پیش از آنکه در شب بعد، آن را
آن را دست‌کاری کرد پیش از آنکه در شب بعد، آن را به ستوان جوزف مگبی از پلیس پارک‌های ایالات متحده آمریکا تحویل دهد. وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا در یک کنفرانس خبری مشترک با پلیس پارک در تاریخ ۱۰ اوت محتوای این یادداشت را افشا کرد. وزارت دادگستری اعلام کرد که اثر یک کف دست محوشده روی یادداشت وجود داشته، اما هیچ اثر انگشتی یافت نشد؛ آن‌ها تأیید کردند که دست‌خط متعلق به فاستر بوده است. گزارش بازرس مستقل رابرت ری دربارهٔ رسوایی وایتواتر بیان می‌کند که آزمایشگاه اف‌بی‌آی در سال ۱۹۹۵ یک بررسی اثر انگشت روی
اف‌بی‌آی در سال ۱۹۹۵ یک بررسی اثر انگشت روی این یادداشت انجام داد و اثر کف دست نوسبام را روی آن شناسایی کرد. سه کارشناس دست‌خط ادعا کردند که این یادداشت جعلی است. رجینالد آلتون، کارشناس نسخ خطی از دانشگاه آکسفورد، اظهار داشت که این جعل توسط «یک جاعل متوسط انجام شده، نه الزاماً حرفه‌ای؛ کسی که مثلاً می‌تواند یک چک را جعل کند». با این حال، گزارش نهایی اعلام کرد که سه بررسی مستقل دست‌خط توسط پلیس کنگره و اف‌بی‌آی تأیید کرده‌اند که دست‌خط موجود در یادداشت متعلق به فاستر بوده است. نظریه‌های توطئه. پروژه
متعلق به فاستر بوده است. نظریه‌های توطئه. پروژه آرکانزاس. در تاریخ ۲ مه ۱۹۹۹، روزنامه "واشینگتن پست" جزئیات تازه‌ای از پیگیری نظریه توطئه دربارهٔ مرگ فاستر را در مقاله‌ای به قلم دیوید براک منتشر کرد. براک، یکی از چهره‌های کلیدی در ماجراهای تروپرگیت و رسوایی وایتواتر، پس از ناامیدی از فساد سیاسی‌ای که به گفته او پشت آنچه بعدها به عنوان «پروژه آرکانزاس» شناخته شد قرار داشت، از جنبش محافظه‌کار کناره‌گیری کرد و جزئیات درونی این ماجرا را به‌طور عمومی فاش کرد. در این مقاله توضیح داده می‌شود که چگونه براک برای
در این مقاله توضیح داده می‌شود که چگونه براک برای حضور در نشستی با رکس آرمستد به هتلی در فرودگاه میامی، فلوریدا، «فراخوانده» شد. براک ادعا می‌کند که آرمستد در این نشست، سناریوی پیچیده‌ای از «قتل وینس فاستر» را برای او تشریح کرده است — سناریویی که براک آن را غیرقابل‌باور توصیف می‌کند. توفان سیاسی: وقایع‌نامه کلینتون‌ها. در سال ۱۹۹۷، دن مولدیا، خبرنگار جنایی، از سوی انتشارات ریگنری، یک گروه محافظه‌کار که رؤسایشان از آثار منتشرشدهٔ او تحت تأثیر قرار گرفته بودند، دعوت شد تا کتابی دربارهٔ پرونده فاستر بنویسد.
دعوت شد تا کتابی دربارهٔ پرونده فاستر بنویسد. در جریان تحقیق دربارهٔ مرگ فاستر، مولدیا دریافت که اسناد مربوط به شرکت «وایت‌واتر» در تاریخ ۲۲ ژوئیه از دفتر فاستر خارج و برای وکیل شخصی خانواده کلینتون فرستاده شده‌اند. او همچنین متوجه شد که رایج‌ترین سناریوی توطئه به سرگرد رابرت هاینز از پلیس پارک‌های ایالات متحده آمریکا بازمی‌گردد؛ کسی که این ایده را با رید ایروین (از سازمان روزنامه‌نگاری مراقبتی ای‌آی‌ام) و کریستوفر رادی (از "نیویورک پست") در میان گذاشته بود. مولدیا نتیجه‌گیری می‌کند — و سرگرد هاینز نیز
بود. مولدیا نتیجه‌گیری می‌کند — و سرگرد هاینز نیز به‌طور علنی تأیید کرده — که هاینز اشتباهاً به ایروین و رادی گفته بود: «... هیچ خروجی برای گلوله در سر فاستر وجود نداشت … من فکر نمی‌کنم ماجرا چیزی شیطانی در خود داشت؛ او فقط داشت با خبرنگارها صحبت می‌کرد و می‌خواست چیزی برای گفتن داشته باشد.» با این حال، ادعای «نبود زخم خروجی» همچنان تکرار می‌شد. تحقیقات مولدیا، در کنار سایر اهداف، به دنبال یافتن منشأ این خط از حملات علیه اعتبار کلینتون‌ها بود. او در مصاحبه‌ای با "سلان" اشاره می‌کند که «فاستر روی کت خود چند
با "سلان" اشاره می‌کند که «فاستر روی کت خود چند تار موی بلوند و الیاف فرش داشت، و در لباس زیرش آثار منی یافت شده بود؛ بنابراین، امثال جری فال‌ول و محافل دست‌راستی این اطلاعات را به دست آوردند و… شروع به ساختن فیلم‌هایی کردند که ادعا می‌کردند کلینتون‌ها در این قتل دست داشته‌اند.» در سال ۱۹۹۴، فال‌ول از تولید فیلمی با عنوان "وقایع‌نامه کلینتون‌ها" حمایت مالی کرد؛ فیلمی که ادعاهای کریستوفر رادی را مطرح می‌کرد مبنی بر اینکه اسلحه‌ای که باعث مرگ فاستر شد، پس از واقعه در دست او قرار داده شده و جسد او به‌گونه‌ای
واقعه در دست او قرار داده شده و جسد او به‌گونه‌ای چیده شده بود تا شبیه به یک خودکشی به نظر برسد. بودجه این فیلم از سوی گروهی به نام "شهروندان برای دولت راستگو" تأمین شد؛ گروهی که فال‌ول در سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۵ مجموعاً ۲۰۰٬۰۰۰ دلار به آن پرداخت کرده بود. "شهروندان برای دولت راستگو" به‌طور پنهانی به افرادی پول پرداخت می‌کرد که اطلاعاتی در اختیار رسانه‌هایی نظیر صفحه سرمقاله "وال‌استریت ژورنال" و مجله "دی امریکن اسپکتیتر" قرار داده بودند؛ و در سال ۱۹۹۵ نیز پرداخت‌هایی به دو سرباز ایالت آرکانزاس انجام داد که از
به دو سرباز ایالت آرکانزاس انجام داد که از ایده توطئه در مرگ فاستر حمایت کرده بودند. این دو سرباز، راجر پری و لری پترسون، پیش‌تر نیز در حمایت از ادعاهای پالا جونز مبنی بر سوءرفتار جنسی و سوءاستفاده بیل کلینتون از منابع دولتی شهادت داده بودند (رجوع شود به تروپرگیت).
نشست اکو ۲۰۲۵ هفدهمین نشست سران سازمان همکاری اقتصادی بود که در روزهای ۳ و ۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵ در شهر خانکندی، جمهوری آذربایجان برگزار شد.
هم (به انگلیسی: Ham، ژوئیه ۱۹۵۷ – ۱۹ ژانویه ۱۹۸۳)، شامپانزه‌ای که با نام‌های هم شامپانزه و هم شامپانزه اخترشناس نیز شناخته می‌شود، اولین انسانیانی بود که به فضا رفت. در ۳۱ ژانویه ۱۹۶۱، هم در مأموریت مرکوری-ردستون ۲، بخشی از برنامه فضایی مرکوری ایالات متحده، یک پرواز زیر مداری انجام داد. هم قبل از بازگشت ایمن به زمین، با نام «شماره ۶۵» شناخته می‌شد، نام او از مخفف آزمایشگاهی که او را برای مأموریت تاریخی‌اش آماده کرده بود، گرفته شد - مرکز پزشکی هوافضای هالومن، واقع در پایگاه نیروی هوایی هالومن در نیومکزیکو،
واقع در پایگاه نیروی هوایی هالومن در نیومکزیکو، جنوب غربی آلاموگوردو. نام او همچنین به افتخار فرمانده آزمایشگاه پزشکی هوافضای هالومن، سرهنگ دوم همیلتون «هم» بلکشیر، انتخاب شده بود. اوایل زندگی. هم در ژوئیه ۱۹۵۷ در کامرون فرانسوی متولد شد، توسط شکارچیان حیوانات دستگیر و به مزرعه پرندگان نادر در میامی فرستاده شد. او توسط نیروی هوایی ایالات متحده خریداری و در ژوئیه ۱۹۵۹ به پایگاه نیروی هوایی هالومن منتقل شد. هم به قیمت ۴۵۷ دلار به نیروی هوایی ایالات متحده فروخته شد. در ابتدا ۴۰ نامزد برای سفر به فضا در هالومن
شد. در ابتدا ۴۰ نامزد برای سفر به فضا در هالومن وجود داشت. پس‌از ارزیابی، تعداد نامزدها به ۱۸ و سپس به شش نفر، ازجمله هم، کاهش یافت.هم قبل از پروازش با نام شماره ۶۵ شناخته می‌شد، و پس‌از بازگشت موفقیت‌آمیزش به زمین به «هم» تغییر نام داد. بنا به گزارش‌ها، این تغییر نام به‌دلیل بود که مقامات نمی‌خواستند درصورت شکست مأموریت، خبر بدی مبنی‌بر مرگ یک شامپانزه «با نام» منتشر شود. در میان مربیانش، او با نام «چاپ چاپ چانگ» شناخته می‌شد. آموزش و مأموریت. از ژوئیه ۱۹۵۹، این شامپانزه دو ساله تحت هدایت جوزف وی. بردی،
این شامپانزه دو ساله تحت هدایت جوزف وی. بردی، متخصص علوم اعصاب، در آزمایشگاه میدانی پزشکی-هالومن در پایگاه نیروی هوایی هالومن، برای انجام وظایف ساده و زمان‌بندی‌شده در پاسخ به نورها و صداهای الکتریکی آموزش دید. در طول آموزش‌های قبل‌از پرواز، به هم آموزش داده شد که ظرف پنج ثانیه پس‌از دیدن نور آبی چشمک‌زن، اهرمی را فشار دهد. عدم انجام این کار منجر به اعمال شوک الکتریکی سبک به کف پاهایش می‌شد، درحالی که پاسخ صحیح برای او یک تکه موز به ارمغان می‌آورد. هم در یک دوره ۱۵ ماهه به مدت ۲۱۹ ساعت آموزش دید. اگرچه هم
دوره ۱۵ ماهه به مدت ۲۱۹ ساعت آموزش دید. اگرچه هم اولین انسانیان بود، اما اولین حیوانی نبود که به فضا رفت؛ انواع دیگری از حیوانات، ازجمله نخستی‌سانان، قبل‌از او جو زمین را ترک کرده بودند. بااین‌حال، هیچ‌یک از این حیوانات نمی‌توانستند بینش قابل توجهی را که هم می‌توانست ارائه دهد، ارائه دهند. یکی از دلایلی که شامپانزه برای این مأموریت انتخاب شد، شباهت‌های فراوان آنها به انسان بود. برخی از شباهت‌های آنها عبارتند از: قرارگیری اندام مشابه در داخل بدن و داشتن زمان پاسخ به محرکی که بسیار شبیه به انسان بود (فقط چند
پاسخ به محرکی که بسیار شبیه به انسان بود (فقط چند دسی‌ثانیه کندتر). ازطریق مشاهدات هم، دانشمندان درک بهتری از امکان ارسال انسان به فضا به‌دست آوردند. در ۳۱ ژانویه ۱۹۶۱، هم در یک مأموریت پروژه مرکوری با نام MR-2 قرار گرفت و از پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال، در یک پرواز زیرمداری پرتاب شد. براساس رویش دندان‌ها، هم در زمان پرواز ۴۴ ماهه بود. تعدادی حسگر فیزیولوژیکی برای نظارت بر علائم حیاتی (نوار قلب، تنفس و دمای بدن) هم استفاده شد.به‌جای پروب مورد استفاده در فضانوردان انسانی مرکوری، از یک پروب ترمیستور
در فضانوردان انسانی مرکوری، از یک پروب ترمیستور رکتوم تجاری استفاده شد.پروب تا عمق ۲۰ سانتی‌متر وارد رکتوم هم شد.حسگرهای فیزیولوژیکی حدود ۱۰ ساعت قبل از پرتاب روی هم قرار داده شدند.توانایی هم برای انجام وظایف در طول پرواز توسط دستگاه روان‌حرکتی ارزیابی شد.این دستگاه به هم یک نشانه بصری به شکل نورهای رنگی می‌داد و از دو اهرم پاسخ می‌خواست؛ اگر در کارش موفق می‌شد، نوشیدنی و غذا جایزه می‌گرفت؛ درصورت شکست، شوک الکتریکی سبکی به کف پاهایش وارد می‌شد. به‌دلیل نقص در سوپاپ، موشک ردستون نیروی رانشی بالاتر از حد
در سوپاپ، موشک ردستون نیروی رانشی بالاتر از حد انتظار ایجاد کرد. این ناهنجاری باعث فعال شدن موشک فرار اضطراری شد و هم را در معرض شتاب ۱۷ "g" قرار داد. جدا شدن موشک فرار مصرف‌شده همچنین باعث شد که مجموعه موشک‌های رترو زودتر از موعد جدا شوند. نبود موشک رترو باعث شد که کپسول با سرعت بیش‌از حد وارد جو شود. هم در حین ورود مجدد تحت فشار 14.7 "g" قرار گرفت. کپسول هم در اقیانوس اطلس سقوط کرد و بعداً در همان روز توسط ناو آمریکایی "دانر" بازیابی شد. کپسول در حین فرود آسیب دید و در عمق بیشتری از آب نسبت به آنچه طراحی
آسیب دید و در عمق بیشتری از آب نسبت به آنچه طراحی شده بود، فرورفت. معاینه پس از پرواز، خراش کوچکی روی پل بینی هم نشان داد؛ او همچنین دچار کم‌آبی بدن شده و ۵٫۳۷٪ از وزن بدن خود را از دست داده بود؛ هرچند به‌طور کلی وضعیت جسمی خوبی داشت.پروازش ۱۶ دقیقه و ۳۹ ثانیه طول کشید. وقتی خبرنگاران به او نزدیک می‌شدند، آشفته می‌شد و وقتی مربی‌اش سعی می‌کرد او را برای عکس گرفتن در کپسول قرار دهد، وحشت می‌کرد. عملکرد هم در فشار دادن اهرم در فضا تنها کسری از ثانیه کندتر از زمین بود، که نشان می‌دهد کارها را می‌توان در فضا
زمین بود، که نشان می‌دهد کارها را می‌توان در فضا انجام داد. از دو شوکی که هم در حین پرواز دریافت کرد، یکی اندکی پس‌از پرتاب به‌دلیل خطایی در دستگاه آزمایش بود؛ دیگری به‌دلیل عدم واکنش پس‌از تجربه کاهش سرعت ۱۴ "جی" در هنگام ورود مجدد به جو. نتایج پرواز آزمایشی او مستقیماً به پرواز زیرمداری آلن شپرد در ۵ مه ۱۹۶۱ با فضاپیمای "فریدوم ۷" منجر شد. پس‌از مأموریت. هم در سال ۱۹۶۳ از سازمان ملی هوانوردی و فضایی (ناسا) بازنشسته شد. در ۵ آوریل ۱۹۶۳، هم به باغ‌وحش ملی در واشینگتن دی‌سی منتقل شد و ۱۷ سال در آنجا زندگی
در واشینگتن دی‌سی منتقل شد و ۱۷ سال در آنجا زندگی کرد. و پس‌از آن در ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۰ به گروه کوچکی از شامپانزه‌ها در باغ‌وحش کارولینای شمالی پیوست. هم از بیماری مزمن قلب و کبد رنج می‌برد. و در ۱۹ ژانویه ۱۹۸۳، در سن ۲۵ سالگی، درگذشت. پس‌از مرگش، جسد هم برای کالبدشکافی به مؤسسه آسیب‌شناسی نیروهای مسلح تحویل داده شد. پس‌از کالبدشکافی، قرار بود او تاکسیدرمی شده و در موسسه اسمیتسونین به نمایش گذاشته شود، همان‌طور که شوروی سگ‌های فضایی پیشگام بلکا و استرلکا را به نمایش گذاشت. بااین‌حال، این طرح پس‌از واکنش منفی
نمایش گذاشت. بااین‌حال، این طرح پس‌از واکنش منفی عمومی کنار گذاشته شد. اسکلت هم در مجموعه موزه ملی بهداشت و پزشکی، سیلور اسپرینگ، مریلند، نگهداری می‌شود و بقیه بقایای هم نیز در تالار مشاهیر فضایی بین‌المللی در الماگوردو، نیومکزیکو به خاک سپرده شد. سرهنگ جان استپ در مراسم یادبود، در مدح او متنی خواند. مینی، شامپانزه پشتیبان هم، تنها شامپانزه ماده‌ای بود که برای برنامه مرکوری آموزش دیده بود. پس‌از پایان نقش او در برنامه مرکوری، مینی بخشی از یک برنامه پرورش شامپانزه نیروی هوایی شد و نه فرزند به دنیا آورد و به
نیروی هوایی شد و نه فرزند به دنیا آورد و به بزرگ کردن فرزندان چندین عضو دیگر کلونی شامپانزه کمک کرد. او آخرین شامپانزه اخترشناس بازمانده بود و در ۱۴ مارس ۱۹۹۸ در سن ۴۱ سالگی درگذشت.
قضیه بِلَکمن یک روش کلی برای محاسبه تغییر امپدانس ناشی از بازخورد در یک مدار است. این قضیه توسط رالف بیب بلکمن در سال ۱۹۴۳ منتشر شد، توسط جان چوما به تحلیل گذر سیگنال مرتبط شد و توسط آر دی میدلبروک در قضیه عنصر اضافی و مدل بهره مجانبی سولومون روزن‌استارک محبوبیت یافت. رویکرد بلکمن منجر به فرمول امپدانس "Z" بین دو پایانه انتخاب شده از یک تقویت‌کننده با بازخورد منفی به عنوان فرمول بلکمن می‌شود: که در آن "ZD" = امپدانس با غیرفعال بودن بازخورد، "TSC" = انتقال حلقه با اتصال کوتاه سیگنال-کوچک دردوسَر جفت پایانه
با اتصال کوتاه سیگنال-کوچک دردوسَر جفت پایانه انتخاب شده، و "TOC" = انتقال حلقه با مدار باز دوسَر جفت پایانه. انتقال حلقه همچنین به عنوان نسبت بازگشت نامیده می‌شود. فرمول بلکمن را می‌توان با نتیجه میدلبروک برای امپدانس ورودی "Z" در یک مدار براساس قضیه عنصر اضافی مقایسه کرد: که اینجا: فرمول بلکمن را می‌توان با نتیجهٔ گذرسیگنال چوما نیز مقایسه کرد: که اینجا formula_10 مقدار formula_11 تحت شرایطی است که پارامتر انتخاب شده "P" روی صفر تنظیم شده باشد، نسبت بازگشت formula_12 با تحریک صفر ارزیابی می‌شود و
بازگشت formula_12 با تحریک صفر ارزیابی می‌شود و formula_13 است formula_12 برای مورد مقاومت منبع اتصال کوتاه. همانند نتیجهٔ عنصر اضافی، تفاوت‌ها در دیدگاهی است که به فرمول منتهی می‌شود.
فتیله شمع () نخ شمع یا فتیله چراغ معمولاً از پنبه بافته‌شده ساخته می‌شود و شعله شمع یا چراغ موشی را نگه می‌دارد. فتیله شمع با استفاده از خاصیت مویینگی کار می‌کند؛ یعنی سوخت را به سمت شعله می‌کشاند. زمانی که سوخت مایع، که معمولاً همان موم ذوب‌شده شمع است، به شعله می‌رسد، بخار شده و می‌سوزد. به عبارت دیگر، فتیله، موم مایع را به درون شعله می‌کشاند تا بسوزد. فتیله شمع در نحوه سوختن شمع تأثیرگذار است. از جمله ویژگی‌های مهم فتیله می‌توان به قطر، سفتی، مقاومت در برابر آتش و نحوه محکم شدن آن اشاره کرد. گاهی اوقات
آتش و نحوه محکم شدن آن اشاره کرد. گاهی اوقات فتیله‌ها به صورت نواری بافته می‌شوند تا هنگام سوختن به داخل شعله خم شوند و به این ترتیب، خودبه‌خود بسوزند و نیاز به کوتاه کردن نداشته باشند. اندازه فتیله تعیین می‌کند چه مقدار سوخت به شعله منتقل شود.
بلبل () رمانی در ژانر داستان تاریخی از نویسندهٔ آمریکایی کریستین هانا است که در سال ۲۰۱۵ توسط انتشارات سینت مارتین منتشر شد. این کتاب روایتگر داستان دو خواهر در فرانسه در دوران جنگ جهانی دوم است که برای بقا و مقاومت در برابر اشغال آلمان نازی تلاش می‌کنند. هانا این اثر را با الهام از روایت‌هایی دربارهٔ زنی بلژیکی به نام آندره دو یونگ نوشته است؛ زنی که به خلبانان سرنگون‌شدهٔ متفقین کمک می‌کرد تا از قلمروی نازی‌ها بگریزند. "بلبل" پس از انتشار، در فهرست‌های پرفروش بسیاری قرار گرفت. تا سال ۲۰۲۱، این کتاب به ۴۵
بسیاری قرار گرفت. تا سال ۲۰۲۱، این کتاب به ۴۵ زبان ترجمه شده و بیش از ۴٫۵ میلیون نسخه از آن در سراسر جهان به فروش رسیده است. بازخورد. نشریهٔ "یواس‌ای تودی" به این کتاب ۳٫۵ ستاره از ۴ ستاره داد. "کِرکِس ریویوز" در نقدی دربارهٔ رمان نوشت: «گرایش [هانا] به احساساتی‌کردن، از جدیت این داستان می‌کاهد… با این حال، اثری محترم و درگیر کننده است که خواننده را با خود همراه می‌سازد.» این رمان فروش چشم‌گیری داشت؛ به‌مدت ۴۵ هفته در فهرست پرفروش‌ترین آثار داستانی گالینگور ان‌پی‌آر قرار گرفت و ۲۰ هفته نیز در فهرست
ان‌پی‌آر قرار گرفت و ۲۰ هفته نیز در فهرست کتاب‌های پرفروش نیویورک تایمز حضور داشت.
اشغال غزه ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
وندی ویلسون (زاده ) خواننده، شخصیت تلویزیونی آمریکایی است. او فرزند ماریلین ویلسون-رادرفورد و برایان ویلسون است. کارنی ویلسون خواهر اوست.
باشگاه فوتبال زیر ۲۳ سال اینتر میلان (به ) یک تیم فوتبال ایتالیایی است که به عنوان تیم ذخیره باشگاه فوتبال اینتر میلان فعالیت می‌کند. این باشگاه که در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۵ تأسیس شد و در سری سی و به رقابت می‌پردازد. تاریخچه. در فوریهٔ ۲۰۲۵ جوزپه ماروتا رئیس باشگاه فوتبال اینتر میلان از برنامه‌های باشگاه برای راه‌اندازی یک تیم ذخیره از فصل ۲۶–۲۰۲۵ خبر داد. این باشگاه چهارمین تیم ذخیره معرفی‌شده در فوتبال ایتالیا پس از باشگاه فوتبال یوونتوس نکست جن، باشگاه فوتبال زیر ۲۳ سال آتالانتا و آ.ث. میلان فوتورو، در ۲۴ ژوئیهٔ
۲۳ سال آتالانتا و آ.ث. میلان فوتورو، در ۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵ رسماً به سری سی راه یافت و جایگزین باشگاه فوتبال اسپال شد که از رقابت‌ها کنار گذاشته شده بود. استفانو وکی به‌عنوان نخستین سرمربی تاریخ تیم منصوب شد. این تیم در چنترو اسپورتیوو جیاچینتو فاکتی که با نام «اینتره‌لو» نیز شناخته می‌شود، تمرین می‌کند؛ مجموعه‌ای با مساحت ۳۰٬۰۰۰ متر مربع که امکانات حرفه‌ای تمرین و آموزش را در محدودهٔ بین محله‌های «نیگواردا» و «برسو» در شمال میلان فراهم می‌کند. ورزشگاه. این باشگاه مسابقات خانگی خود را در ورزشگاه بریانتئو در شهر
مسابقات خانگی خود را در ورزشگاه بریانتئو در شهر مونزا حدود ۱۵ کیلومتری (۹ مایلی) شمال-شرقی میلان برگزار می‌کند.
فتیله ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آنجلا وینبوش (زاده ) خواننده، ترانه‌سرا، آهنگساز آمریکایی است.
الکس وینستون با نام کامل الکساندرا لی وینستون (زاده ) خواننده، ترانه‌سرا آمریکایی است.
لن‌آمپی‌سیلین () یک داروی آنتی‌بیوتیک از دسته پنی‌سیلین‌ها است. این دارو استری از آمپی‌سیلین است؛ پس از مصرف خوراکی لن‌آمپی‌سیلین، به سرعت به آمپی‌سیلین تشکیل می‌شود. این دارو پروتئین‌های اتصال‌دهنده پنی‌سیلین باکتریایی (ترانس‌پپتیداز) را مهار می‌کند و در برابر طیف گسترده‌ای از عفونت‌های باکتریایی مؤثر است.
آلمه‌سیلین () همچنین با نام پنی‌سیلین O شناخته می‌شود,، یک پنی‌سیلین است که از نظر عملکرد آنتی‌بیوتیکی مشابه پنی‌سیلین G است. این دارو با جداسازی از پنی‌سیلین کریزوژنوم به دست می‌آید.
سیکلاسیلین () یک آنتی‌بیوتیک آمینوپنی‌سیلین است. طیف فعالیت آن مشابه آمپی‌سیلین است، اگرچه نسبت به آمپی‌سیلین کمتر به بتالاکتامازها حساس است و فراهمی زیستی بسیار بالاتری دارد. یک کارآزمایی بالینی تصادفی بزرگ و دوسوکور که در سال ۱۹۷۸ میلادی منتشر شد نیز نشان داد که سیکلاسیلین با عوارض جانبی به طور قابل توجهی کمتر و خفیف‌تری نسبت به آمپی‌سیلین همراه است؛ مطالعات بعدی به نظر می‌رسد این تحمل‌پذیری بهبود یافته را دست‌کم در کودکان تأیید کردند.
کوئیناسیلین () یک آنتی‌بیوتیک پنی‌سیلینی است که می‌تواند آنزیم‌های بتا-لاکتاماز را به صورت برگشت‌پذیر غیرفعال کند. فعالیت آن علیه استافیلوکوکوس اورئوس بسیار قوی‌تر از سایر ارگانیسم‌های گرم مثبت است.
توموپنم () یک آنتی بیوتیک کارباپنم با ساختار بتالاکتام است.
سفسومید () یک آنتی‌بیوتیک از گروه سفالوسپورین‌ها است.
نیتروسفین () یک سوبسترای سفالوسپورین کروموژنیک است که به طور معمول برای تشخیص وجود آنزیم‌های بتالاکتاماز تولید شده توسط میکروب‌های گوناگون استفاده می‌شود. مقاومت با واسطه بتالاکتاماز در برابر آنتی‌بیوتیک‌های بتالاکتام مانند پنی‌سیلین، مکانیسم مقاومت گسترده‌ای برای تعدادی از باکتری‌ها از جمله اعضای خانواده انتروباکتریاسه، گروه اصلی باکتری‌های گرم منفی روده‌ای، است. روش‌های دیگری برای تشخیص بتالاکتاماز از جمله PCR وجود دارد. با این حال، نیتروسفین امکان تشخیص سریع بتالاکتاماز را با استفاده از مواد کم و تجهیزات
بتالاکتاماز را با استفاده از مواد کم و تجهیزات ارزان قیمت فراهم می‌کند.
سفوسلیس () یک داروی سفالوسپورین نسل چهارم است. این دارو به طور گسترده در ژاپن و چین در درمان بالینی عفونت‌های گوناگون گرم مثبت و گرم منفی استفاده می‌شود. یک مطالعه در سال ۲۰۱۴ نشان داد که سفوزلیس در درمان عفونت‌های تنفسی و دستگاه ادراری مؤثر است.
سفماتیلن () یک داروی آنتی‌بیوتیک سفالوسپورین خوراکی فعال است. این دارو در ژاپن توسعه یافت و نخستین بار در سال ۱۹۹۲ میلادی معرفی شد. این دارو در شرایط آزمایشگاهی (in vitro)، سفماتیلن در برابر انواع باکتری‌های گرم مثبت و گرم منفی، از جمله استرپتوکوک پیوژنز و نایسریا گونوره، بسیار فعال است.
سفلوپرنام () یک داروی سفالوسپورین نسل چهارم است. این دارو در سال ۲۰۰۸ توسط شرکت داروسازی کوبیست که اکنون منحل شده است، ثبت اختراع شد. یک کارآزمایی بالینی در سال ۱۹۹۷ نشان داد که سفلوپرنام در برابر ذات‌الریه باکتریایی بسیار مؤثر است.