payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برونو موسولینی (۲۲ آوریل ۱۹۱۸ - ۷ اوت ۱۹۴۱) پسر بنیتو موسولینی، نخست‌وزیر ایتالیا و همسر دوم موسولینی، راکله، و برادر ویتوریو موسولینی، و برادرزاده آرنالدو موسولینی بود. وی خلبانی باتجربه بود که در سن ۱۷ سالگی، جوان‌ترین خلبان ایتالیا شد،‌ در پرواز سال ۱۹۳۸ به برزیل در ثبت رکوردهای سرعت هوایی نیز نقش داشت. وی در پروازی که خلبانی آن را به عهده داشت در ۷ اوت ۱۹۴۱ که از دست داده و در مقبره خانوادگی سردابه موسولینی در پرداپیو ایتالیا دفن شد. زندگینامه. برونو موسولینی در میلان، واقع در لمباردی، متولد شد. پدرش،
در میلان، واقع در لمباردی، متولد شد. پدرش، بنیتو موسولینی، پیش از تولد برونو، سردبیر روزنامه «مردم ایتالیا» بود و در ۲۲ آوریل ۱۹۱۸، برای یک روز در جنوا بود. موسولینی به همسرش گفت که نمی‌خواهد قبل از بازگشت او زایمان کند و به گفته خودش: «همانطور که در مورد ویتوریو اتفاق افتاد، این بار نمی‌خواهم آخرین نفری باشم که خبرش را به من می‌دهند.» آن شب، مدیر روزنامه با لبخندی گشاده و این جمله که «پسر است» در ایستگاه به استقبال موسولینی رفت. کودکی. در سال ۱۹۱۹، برونو موسولینی به دیفتری مبتلا شد و والدینش نگران بودند
موسولینی به دیفتری مبتلا شد و والدینش نگران بودند که او هرگز بهبود نیابد. اندکی پس از آنکه پزشکان اعلام کردند که او از خطر رهایی یافته است، از ناراحتی برونش رنج می‌برد. در این زمان، وزن برونوی یک ساله به حدود ۶.۸ کیلوگرم) کاهش یافته بود. برونو ۹ ساله، در دوران دانش‌آموزی، ماهرانه، هرچند نه درست، به سوال معلم مدرسه در مورد دستور زبان پاسخ داد. گزارش شده است که ممتحن گفته است: «حالا برونو، به من بگو که به چه کسی نمی‌توان فرمان داد» (منظور اول شخص است). در پاسخ، برونو با درایت پاسخ داد: «دو نفر هستند که
پاسخ، برونو با درایت پاسخ داد: «دو نفر هستند که نمی‌توان به آنها فرمان داد، پادشاه و پدرم.» برونو در سن ۱۲ سالگی، راه پدرش را ادامه داد و به روزنامه‌نگاری پرداخت. او و برادر بزرگترش ویتوریو، یک نشریه هفتگی به نام «لا پنا دل راگازی» (La Penna del Ragazzi) (به معنای «قلم پسرانه») منتشر می‌کردند. برونو به بوکس، زنان و ماشین‌ها علاقه‌مند بود و در سال ۱۹۳۵، در سن ۱۷ سالگی، جوان‌ترین خلبان ایتالیا شد. ازدواج. در ۷ نوامبر ۱۹۳۸، برونو با «جینا روبرتی» در رم ازدواج کرد. همسرش دختر رئیس دفتر هنرهای معاصرِ وزارت
کرد. همسرش دختر رئیس دفتر هنرهای معاصرِ وزارت آموزش و پرورش بود. در ۱۸ مارس ۱۹۴۰ در رم، برونو و همسرش صاحب اولین فرزندشان، دختری به نام مارینا، شدند. خلبانی. در سال ۱۹۳۵، برونو موسولینی به نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا (Regia Aeronautica Italiana) پیوست و خلبان شد و در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی برای آنها پرواز کرد. در ماه سپتامبر، قبل از حمله پادشاهی ایتالیا به امپراتوری اتیوپی، گروهبان هوایی برونو موسولینی ۱۷ ساله، ستوان دوم هوایی ویتوریو موسولینی ۱۸ ساله و کاپیتان هوایی کنت نوبیله گالئاتزو چیانو ۳۲ ساله،
کاپیتان هوایی کنت نوبیله گالئاتزو چیانو ۳۲ ساله، با کشتی MS Saturnia از ناپل به آفریقا رفتند. برونو بعدها مقالاتی در روزنامه‌ها نوشت و در آنها به توصیف شاهکارهای خود در جنگ پرداخت و گفت که اتیوپیایی‌ها «مانند گل رز از هم می‌پاشیدند» و «پس از خالی شدن قفسه‌های بمب، من شروع به پرتاب بمب با دست کردم... خیلی سرگرم‌کننده بود.» پس از اتیوپی، برونو در جنگ داخلی اسپانیا و جنگ جهانی دوم نیز شرکت کرد. برخلاف برادرش ویتوریو، برونو یک خلبان جدی محسوب می‌شد. برونو افزون بر شرکت در درگیری‌های مختلف، در پرواز سال ۱۹۳۸ به
بر شرکت در درگیری‌های مختلف، در پرواز سال ۱۹۳۸ به برزیل در ثبت رکوردهای سرعت هوایی نیز نقش داشت. مرگ. در ۷ آگوست ۱۹۴۱، موسولینی ۲۳ ساله، فرمانده اسکادران ۲۷۴a (اسکادران ۲۷۴)، در یکی از نمونه‌های اولیه بمب‌افکن «مخفی» Piaggio P.108B، با شماره MM22003، در نزدیکی فرودگاه سن جوستو در پیزا پرواز می‌کرد که با خانه‌ای برخورد کرد. بخش کابین خلبان از بقیه هواپیما جدا شد و برونو موسولینی بر اثر جراحات وارده درگذشت. اگرچه هواپیما آتش نگرفت، اما در اثر برخورد کاملاً نابود شد. پنج نفر از خدمه زخمی شدند و سه نفر از جمله
شد. پنج نفر از خدمه زخمی شدند و سه نفر از جمله برونو جان باختند. بنیتو موسولینی با عجله به بیمارستان سانتا کیارا رفت تا در کنار پسر مرده‌اش باشد. مرگ برونو پدرش را بر آن داشت تا کتابچه‌ای با عنوان «من با برونو صحبت می‌کنم» (Parlo con Bruno) تألیف کند. این کتابچه به صمیمیت نامیرا میان این دو و ترکیبی از تقوای فاشیستی، کاتولیکی و خانوادگی اشاره داشت. تلویزیون. رابرت داونی جونیور در مینی سریال تلویزیونی «» در سال ۱۹۸۵، نقش برونو موسولینی را بازی کرد.
واژه‌ی آلمانی لَندوِر (به آلمانی: Landwehr) در اصل به معنای «دفاع سرزمینی / دفاع از کشور» است. در قرون وسطی به سامانه‌های دفاعی و مرزبندی در اروپای مرکزی گفته می‌شد. لَندوِرها شبیه به لیمس رومی و دان‌وِرک، برای حفاظت از شهرها و روستاها یا تعیین مرزهای سرزمینی ساخته می‌شدند و بخشی از آن‌ها هنوز باقی مانده و به‌عنوان میراث فرهنگی حفاظت می‌شود. لندور به معنای واحد نظامی در ارتش از سده ۱۸ و ۱۹ به بعد استفاده شد.
آنا ماریا موسولینی (فورلی، ۳ سپتامبر ۱۹۲۹ - رم، ۲۵ آوریل ۱۹۶۸) مجری رادیو ایتالیایی بود. او پنجمین فرزند بنیتو موسولینی و راکله گوئیدی بود. زندگینامه. آنا ماریا موسولینی آخرین فرزند بنیتو موسولینی و راکله گویدی بود، که در ۳ سپتامبر ۱۹۲۹ در ویلا کارپنا در فورلی به دنیا آمد. سال‌های اولیه زندگیش با تراژدی همراه بود، زمانی که در هفت سالگی به فلج اطفال ویروسی شدید مبتلا شد که باعث مشکلات دائمی او و منجر به بحران افسردگی در پدرش شد که او را تا آستانه استعفا از قدرت پیش برد. برخلاف دوران نخستین کودکی‌ که در رفاه
پیش برد. برخلاف دوران نخستین کودکی‌ که در رفاه در ویلای مجلل تورلونیا در رم، محل اقامت اصلی خانواده‌اش، بزرگ شد، با دستگیری پدرش در ژوئیه سال ۱۹۴۳، او به همراه مادر و برادرش رومانو در روکا دله کامینات، اقامتگاه تابستانی خانواده، زندانی شد و اندکی پس از پدرش توسط نازی‌ها از آنجا آزاد شد. در آوریل ۱۹۴۵، پس از سقوط رژیم فاشیستی موسولینی، آنا ماریا به همراه مادر و برادرش در آوریل ۱۹۴۵ تلاش کردند به سوئیس فرار کنند، اما در مرز کیاسو دستگیر و بازگردانده شدند.. مأموران گمرک سوئیس به آنا ماریا اجازه ورود برای
مأموران گمرک سوئیس به آنا ماریا اجازه ورود برای درمان در بیمارستان را می‌دادند، اما مادرش امخالفت کرد. آنها که چند روزی در ویلای یک سربازدر کومو پناه گرفته بودند&lt;ref name="docum"&gt;Vittorio Mussolini,
در کشورهای مختلف اروپایی، واژه‌ی لَند اِشتورْم (به آلمانی: Landsturm، به سوئدی و هلندی: landstorm، به‌معنای تقریبی «طوفان وطن»، به‌طور تحت‌اللفظی «یورش زمینی») به‌طور تاریخی برای اشاره به نیروهای شبه‌نظامی یا واحدهای نظامی متشکل از کسانی به‌کار می‌رفت که در ارتش منظم یا لندور خدمت نمی‌کردند. این اصطلاح به‌ویژه با پروس، آلمان، اتریش-مجارستان، سوئد و هلند پیوند دارد. لَند اِشتورْم از سده پانزدهم میلادی به بعد «آخرین فراخوان» مشمولان نظام وظیفه بود که نه به نیروی زمینی تعلق داشتند و نه به نیروی دریایی، و تنها
زمینی تعلق داشتند و نه به نیروی دریایی، و تنها برای دفع یورش دشمن به‌کار گرفته می‌شدند. در پروس، طبق فرمان لَند اِشتورم در ۲۱ آوریل ۱۸۱۳، تمام مردان قادر به حمل سلاح که در ارتش دائمی یا در لَندوِر عضو نبودند، از ۱۷ تا ۶۰ سالگی موظف بودند به فراخوان لَند اِشتورم پاسخ دهند. لَند اِشتورم در واقع آخرین نیروی ذخیره‌ی سرزمینی محسوب می‌شد.
کاخ لوجیا (ایتالیایی: "Palazzo della Loggia") بنای شاخص رنسانسی در برشا، شمال ایتالیا است. این کاخ از اواخر سدهٔ پانزدهم تا نیمهٔ سدهٔ شانزدهم به عنوان تالار اصلی شهر ساخته شد و تا امروز مقر شورای شهر برشا باقی مانده‌است. کاخ با نمای مرمرین سفید و سقف مسی گنبدی‌شکل خود، یکی از نمونه‌های مهم معماری رنسانس شمال ایتالیا به‌شمار می‌رود. مجموعه در قلب میدان لوجیا قرار دارد و از مهم‌ترین نشانه‌های شهری برشا محسوب می‌شود. تاریخچه. ساخت کاخ لوجیا در سال ۱۴۹۲ آغاز شد؛ زمانی که مقامات شهر برشا تصمیم گرفتند ساختمانی
زمانی که مقامات شهر برشا تصمیم گرفتند ساختمانی شایسته برای جلسات شورای شهر ایجاد کنند. طراحی اولیه به فیلاره (Antonio Averlino) و سپس به لوکا فانچلی سپرده شد. این پروژه بخشی از تلاش بزرگ‌تر جمهوری ونیز برای نوسازی شهری در قلمروهای تحت کنترلش بود؛ چرا که از ۱۴۲۶ برشا تحت سلطهٔ ونیزی‌ها درآمده بود. انتخاب سبک رنسانس نیز نشان‌دهندهٔ گرایش فرهنگی و سیاسی به تجلیل از ارزش‌های مدنی اومانیستی بود. در نیمهٔ سدهٔ شانزدهم، کار ساخت با حضور معماران برجسته‌ای چون جاکومو سان‌سووینو، لئوناردو تاسینی و فیلیپو برونیول
سان‌سووینو، لئوناردو تاسینی و فیلیپو برونیول ادامه یافت. در همین زمان بود که طراحی نما با ستون‌های مرمرین، قوس‌های کلاسیک و تندیس‌های متعدد شکل گرفت. در این دوره، پیشنهادهایی نیز از سوی آندره‌آ پالاتادیو برای اصلاح پلان ارائه شد، اما به دلیل هزینه‌های سنگین و شرایط سیاسی عملی نشد. در سده‌های هفدهم و هجدهم کاخ علاوه بر کاربری سیاسی، برای برگزاری جشن‌ها، نمایش‌های عمومی و حتی نمایشگاه‌های هنری مورد استفاده قرار می‌گرفت. اسناد نشان می‌دهد که در این دوره، تالار اصلی با پرده‌های نفیس، فرش‌ها و مبلمان چوبی تزئین
اصلی با پرده‌های نفیس، فرش‌ها و مبلمان چوبی تزئین می‌شد تا شأن شورای شهر حفظ گردد. در سدهٔ نوزدهم، کاخ لوجیا نقش نمادین در جنبش‌های استقلال‌طلبانهٔ ایتالیا ایفا کرد. گردهمایی‌های مردمی در میدان لوجیا بارها به درگیری میان شهروندان و نیروهای اتریشی انجامید. این ساختمان به نمادی از هویت مدنی و مقاومت مردم برشا تبدیل شد. در جریان جنگ جهانی دوم، سقف کاخ در بمباران ۱۳ مارس ۱۹۴۵ به شدت آسیب دید و به‌طور کامل فرو ریخت. بازسازی در دههٔ ۱۹۵۰ انجام شد و با نصب گنبد مسی جدید، کاخ بار دیگر به مرکز سیاسی شهر بازگشت. از
جدید، کاخ بار دیگر به مرکز سیاسی شهر بازگشت. از سال ۱۹۵۴ تاکنون کاخ به عنوان تالار اصلی جلسات شورای شهر برشا مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر این، ساختمان به عنوان صحنهٔ رویدادهای مهم سیاسی و فرهنگی عمل کرده‌است. یکی از وقایع تلخ در تاریخ معاصر این مکان، انفجار میدان لوجیا در ۲۸ مه ۱۹۷۴ بود که طی آن هشت نفر در جریان یک حملهٔ تروریستی کشته شدند. سنگ یادبودی در میدان، این واقعه را به یاد شهروندان می‌آورد. معماری و تزئینات. کاخ لوجیا نمونه‌ای برجسته از معماری رنسانس در شمال ایتالیا است. پلان ساختمان به شکل
رنسانس در شمال ایتالیا است. پلان ساختمان به شکل مستطیل طراحی شده و در دو طبقه گسترش یافته‌است. طبقهٔ همکف شامل تالار بزرگ برای جلسات و طبقهٔ بالا شامل فضاهای اداری و نمایشگاهی است. ورودی‌های اصلی در جبههٔ شمالی و غربی قرار دارند و با پله‌های سنگی و ایوان‌های کوچک به میدان لوجیا گشوده می‌شوند. نماها. نمای اصلی از سنگ مرمر سفید تراورتن ساخته شده و با ردیفی از ستون‌های کلاسیک، قوس‌های نیم‌دایره و تندیس‌های تزئینی آراسته شده‌است. طبقهٔ همکف دارای قوس‌های بزرگ است که با طاق‌های نیم‌دایره پوشیده شده و نور طبیعی
که با طاق‌های نیم‌دایره پوشیده شده و نور طبیعی را به فضای داخلی می‌رساند. در طبقهٔ بالا، پنجره‌های مستطیلی با قاب‌های ظریف مرمرین دیده می‌شوند. نمای شرقی ساده‌تر است اما با تزئینات هندسی آجر و مرمر هماهنگی کلی بنا را حفظ می‌کند. نمای غربی که رو به خیابان باریک دارد، بیشتر کارکردی بوده و ورودی‌های خدماتی و ارتباط با بافت اطراف شهر را فراهم می‌کرده‌است. نمای جنوبی نیز با میدان لوجیا پیوند می‌خورد و اغلب در نقاشی‌ها و تصاویر تاریخی به نمایش درآمده‌است. سقف و گنبد. یکی از عناصر شاخص کاخ، سقف گنبدی‌شکل آن است.
یکی از عناصر شاخص کاخ، سقف گنبدی‌شکل آن است. سقف اصلی که در سدهٔ شانزدهم ساخته شده بود در بمباران سال ۱۹۴۵ به‌کلی نابود شد. در بازسازی دههٔ ۱۹۵۰، یک گنبد مسی جدید با طراحی مدرن اما هماهنگ با بدنهٔ تاریخی بنا ساخته شد. این گنبد امروز از نمادهای معماری برشا به شمار می‌رود و تضاد زیبایی میان مرمر سفید نما و فلز سبز شدهٔ سقف ایجاد می‌کند. تزئینات داخلی. تزئینات داخلی کاخ شامل سقف‌های چوبی نقاشی‌شده، نقاشی‌های دیواری رنسانسی و تندیس‌های سنگی است. برخی از نقاشی‌ها صحنه‌های اساطیری و برخی دیگر نمادهای شهری و
صحنه‌های اساطیری و برخی دیگر نمادهای شهری و وقایع تاریخی را به تصویر می‌کشند. تالار اصلی با پرده‌های نفیس و مبلمان چوبی مزین به نقش‌برجسته آراسته شده‌است. در گوشه‌ها، تندیس‌هایی از شخصیت‌های نمادین عدالت، خرد و قدرت قرار دارد. این تندیس‌ها به سفارش شورای شهر ساخته شده و هدفشان تأکید بر ارزش‌های مدنی ونیزی و هویت برشا بود. افزون بر این، ساعت مکانیکی بزرگی در بخش شرقی بنا نصب شده که از سدهٔ هفدهم تاکنون کار می‌کند و یکی از جاذبه‌های گردشگری کاخ به‌شمار می‌رود. حیاط داخلی. کاخ دارای یک حیاط مرکزی کوچک است که
حیاط داخلی. کاخ دارای یک حیاط مرکزی کوچک است که با رواق‌های ستون‌دار احاطه شده‌است. این حیاط هم برای تأمین نور طبیعی و هم به‌عنوان فضای تجمع کارکرد داشته‌است. سنگ‌فرش آجری و چاه آب قدیمی در مرکز آن، یادگاری از سازه‌های رنسانسی اصیل در شمال ایتالیا است. مرمت‌ها و بازسازی‌ها. کاخ لوجیا در طول پنج قرن گذشته بارها مرمت و بازسازی شده‌است. این مداخلات نه‌تنها به دلیل فرسایش طبیعی، بلکه به دلیل آسیب‌های ناشی از جنگ‌ها، تغییرات کاربری و گذر زمان ضرورت پیدا کرده‌اند. سده‌های شانزدهم تا نوزدهم. در سدهٔ هفدهم
سده‌های شانزدهم تا نوزدهم. در سدهٔ هفدهم تغییراتی در دکوراسیون داخلی انجام شد. پرده‌های تازه، سقف‌های چوبی نقاشی‌شده و مبلمان رسمی به تالار افزوده شدند. در سدهٔ نوزدهم و هم‌زمان با اوج جنبش‌های وحدت‌طلبانهٔ ایتالیا، مرمت‌های گسترده‌ای برای تقویت وجه نمادین کاخ اجرا گردید. نماهای مرمرین پاک‌سازی و بخش‌هایی از تندیس‌های آسیب‌دیده بازسازی شدند. همچنین سیستم گرمایش ابتدایی برای جلسات طولانی زمستانی شورا نصب گردید. بازسازی پس از جنگ جهانی دوم. در ۱۳ مارس ۱۹۴۵ طی بمباران متفقین، سقف کاخ به‌کلی فرو ریخت و بخش‌های
بمباران متفقین، سقف کاخ به‌کلی فرو ریخت و بخش‌های داخلی دچار آتش‌سوزی شد. شورای شهر در سال ۱۹۴۹ کمیته‌ای برای بازسازی تشکیل داد. معماران ایتالیایی راه‌حلی میانه ارائه کردند: بازسازی کامل نمای بیرونی به شکل اصیل رنسانسی، اما طراحی سقفی جدید از جنس مس که با معماری مدرن هماهنگ باشد. این پروژه در سال ۱۹۵۴ به پایان رسید و از آن زمان به یکی از شاخصه‌های معماری شهر تبدیل شد. مرمت‌های معاصر. در اواخر قرن بیستم، با افزایش آلودگی شهری، بخش‌هایی از نمای مرمرین سیاه شد. پروژهٔ پاک‌سازی شیمیایی و لیزری در دههٔ ۱۹۹۰
شد. پروژهٔ پاک‌سازی شیمیایی و لیزری در دههٔ ۱۹۹۰ اجرا شد تا سطح نما به حالت اولیه بازگردد. هم‌چنین، سیستم تهویهٔ مکانیکی در سالن اصلی نصب گردید تا از تراکم رطوبت و آسیب به آثار هنری جلوگیری شود. در دههٔ ۲۰۱۰ میلادی نیز پروژه‌های حفاظتی تازه‌ای اجرا شد. این اقدامات شامل تثبیت سازه‌ای ستون‌ها، تعویض شیشه‌های قدیمی با نمونه‌های ضد اشعهٔ فرابنفش و نصب سامانهٔ پایش دیجیتال رطوبت بود. این اقدامات به کاخ امکان داد تا هم‌زمان نقش اداری و فرهنگی خود را حفظ کند و در عین حال با استانداردهای میراث جهانی یونسکو سازگار
عین حال با استانداردهای میراث جهانی یونسکو سازگار باشد. نقش اداری و شهری. کاخ لوجیا از آغاز ساخت در سدهٔ پانزدهم تا امروز، قلب اداری و سیاسی برشا بوده‌است. این بنا مقر اصلی شورای شهر برشا است و تصمیمات مهم حکومتی، اقتصادی و اجتماعی در همین مکان اتخاذ می‌شود. نقش در زندگی مدنی. میدان لوجیا که کاخ در کنار آن قرار دارد، از دیرباز محل گردهمایی‌های سیاسی و اجتماعی مردم شهر بوده‌است. جشن‌های عمومی، بازارها و مراسم مذهبی در این میدان برگزار می‌شد و کاخ لوجیا همچون صحنه‌ای برای نمایش زندگی جمعی عمل می‌کرد. این فضا
صحنه‌ای برای نمایش زندگی جمعی عمل می‌کرد. این فضا در سدهٔ نوزدهم به ویژه در جریان ریسورجیمنتو (جنبش وحدت‌طلبی ایتالیا) بارها شاهد تظاهرات مردمی علیه سلطهٔ اتریش بود. وقایع معاصر. کاخ و میدان لوجیا در تاریخ معاصر نیز نقشی نمادین داشته‌اند. در ۲۸ مه ۱۹۷۴، انفجار میدان لوجیا در جریان یک گردهمایی ضد فاشیستی رخ داد که به کشته‌شدن هشت نفر و زخمی‌شدن بیش از صد نفر انجامید. این واقعه کاخ لوجیا و میدان مقابل آن را به نمادی از مبارزه با افراط‌گرایی بدل کرد. امروز سنگ یادبودی در کنار بنا یادآور این رویداد تلخ است.
یادبودی در کنار بنا یادآور این رویداد تلخ است. کاربری فرهنگی. علاوه بر کاربری اداری، کاخ لوجیا به‌طور فزاینده‌ای کارکرد فرهنگی نیز پیدا کرده‌است. نمایشگاه‌های هنری، نشست‌های علمی، و رویدادهای بین‌المللی در تالارهای این بنا برگزار می‌شود. فضای تاریخی و معماری رنسانسی کاخ محیطی منحصر به‌فرد برای چنین فعالیت‌هایی فراهم می‌آورد. کاخ لوجیا به این ترتیب نه‌تنها ساختمان اداری شهر، بلکه یکی از مهم‌ترین نمادهای هویت جمعی و فرهنگی برشا محسوب می‌شود. کاخ لوجیا در هنر و ادبیات. کاخ لوجیا به دلیل موقعیت نمادین خود در
و ادبیات. کاخ لوجیا به دلیل موقعیت نمادین خود در مرکز شهر برشا، بارها در آثار هنری و ادبی ایتالیا بازتاب یافته‌است. در نقاشی‌های سدهٔ شانزدهم، به‌ویژه در آثار نقاشان محلی، نما و میدان لوجیا به‌عنوان صحنهٔ اصلی رویدادهای شهری ترسیم شده‌است. در سفرنامه‌های سدهٔ هفدهم و هجدهم نیز از کاخ به عنوان «زیباترین تالار شهر در قلمرو ونیز» یاد شده‌است. در سدهٔ نوزدهم، نویسندگان ریسورجیمنتو، کاخ لوجیا را نمادی از مقاومت و ارادهٔ مردم برشا معرفی کردند. اشعار محلی و سروده‌های سیاسی آن دوران بارها به این بنا اشاره
و سروده‌های سیاسی آن دوران بارها به این بنا اشاره کرده‌اند. در ادبیات معاصر نیز کاخ به عنوان نمادی از هویت مدنی و حافظهٔ تاریخی شهر دیده می‌شود. میراث جهانی و حفاظت. کاخ لوجیا بخشی از هویت تاریخی و معماری برشا است و در ثبت جهانی یونسکو به عنوان بخشی از «برشا، مجموعه‌های تاریخی و صومعهٔ سن سالواتوره–سانتا جولیا» معرفی شده‌است. به دلیل این جایگاه، کاخ تحت نظارت دقیق نهادهای ملی و محلی حفاظت از میراث فرهنگی قرار دارد. مرمت‌ها و تغییرات کاربری باید با دستورالعمل‌های یونسکو هماهنگ باشند. اقدامات حفاظتی اخیر
یونسکو هماهنگ باشند. اقدامات حفاظتی اخیر شامل نصب حسگرهای محیطی برای پایش دما و رطوبت، استفاده از فناوری‌های نوین پاک‌سازی نما و محدودیت در برگزاری رویدادهای پرجمعیت در فضای داخلی است. هدف این تدابیر، اطمینان از پایداری سازه و حفاظت از آثار هنری درون کاخ است.
قتل عام آردیاتین یا قتل عام فوس آردیاتین (به ایتالیایی: Eccidio delle Fosse Ardeatine) کشتار جمعی ۳۳۵ غیرنظامی و زندانی سیاسی بود که در ۲۴ مارس ۱۹۴۴ توسط نیروهای اشغالگر آلمانی در جریان جنگ جهانی دوم در رم به تلافی حمله خیابان رازلا در مرکز رم علیه هنگ پلیس اس‌اس بوزن که روز قبل از آن رخ داده بود، انجام شد. در پی آن، محل غارهای آردئاتین (Fosse Ardeatine) به عنوان گورستان یادبود و بنای یادبود ملی اعلام شد که همه روزه برای بازدیدکنندگان باز است. هر ساله، در سالگرد این کشتار و با حضور مقامهای ارشد جمهوری
در سالگرد این کشتار و با حضور مقامهای ارشد جمهوری ایتالیا، مراسم یادبود رسمی دولتی به افتخار کشته‌شدگان در این بنای یادبود برگزار می‌شود. هر ساله، نام ۳۳۵ نفر، یک فهرست ساده از کشته‌شدگان، خوانده می‌شود تا تأکید شود که ۳۳۵ فرد مجزا نماد یک موجودیت جمعی هستند. پیشینه تاریخی. در ژوئیه ۱۹۴۳، متفقین در جزیره سیسیل پیاده شدند و خود را برای حمله به سرزمین اصلی ایتالیا آماده می‌کردند و رم برای اولین بار بمباران شد. در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۳، شورای عالی فاشیست، که دیکتاتور بنیتو موسولینی از سال ۱۹۳۹ در آن تشکیل جلسه نداده
بنیتو موسولینی از سال ۱۹۳۹ در آن تشکیل جلسه نداده بود، تشکیل جلسه داد و با اکثریت قاطع به موسولینی رأی عدم اعتماد داد. روز بعد، پادشاه ویکتور امانوئل سوم، رئیس اسمی دولت ایتالیا و فرمانده کل نیروهای مسلح تحت رهبری موسولینی، که مشتاق رهایی کشورش از جنگی ناپایدار بود، مارشال پیترو بادولیو را به ریاست یک دولت نظامی جدید منصوب کرد. سپس او به ژاندارمری خود، کارابینیری، دستور داد تا موسولینی را دستگیر و زندانی کنند. در ۱۳ اوت ۱۹۴۳، رم دوباره بمباران شد و دولت بادولیو مذاکرات پنهانی تسلیم را با متفقین در سیسیل
مذاکرات پنهانی تسلیم را با متفقین در سیسیل آغاز کرد، اگرچه هنوز در ظاهر با آلمان نازی متحد بود. بادولیو طبق خواسته پاپ، رم را نیز به طور یکجانبه یک شهر باز، یعنی یک منطقه غیرنظامی اعلام کرد، اعلامیه‌ای که متفقین از به رسمیت شناختن آن خودداری می‌کردند و آلمانی‌ها باید به آن احترام می‌گذاشتند. آلمانی‌ها که انتظار داشتند ایتالیایی‌ها از ارتش جدا شوند، در همین حال شروع به انتقال نیروهای بیشتر و بیشتری به ایتالیا کردند (عملیات آخسه). با پیش‌بینی حمله آلمان، ائتلافی از احزاب ضد فاشیست و سلطنت‌طلبان کمیته آزادی
از احزاب ضد فاشیست و سلطنت‌طلبان کمیته آزادی ملی (CLN) را تشکیل دادند. در ۳ سپتامبر ۱۹۴۳، دولت بادولیو تسلیم بی‌قید و شرط را امضا کرد که ژنرال آیزنهاور آمریکایی آن را در آستانه پیاده شدن ارتش پنجم در سالرنو (۸ سپتامبر) علنی کرد. در همان زمان، بادولیو اعلامیه بادولیو را صادر کرد و به نیروهای ایتالیایی دستور داد تا به خصومت‌ها علیه متفقین پایان دهند اما با حملات «از هر سو» مخالفت کنند. روز بعد، ارتش آلمان شروع به پیشروی به سمت رم کرد و همان شب پادشاه و بادولیو از شهر به پسکارا گریختند و از آنجا از طریق دریا
از شهر به پسکارا گریختند و از آنجا از طریق دریا به باری رفتند و یک خلاء رهبری ایجاد شد. ارتش سلطنتی ایتالیا، اگرچه از نظر تعداد سه برابر سربازان آلمانی بود، اما بدون رهبر، با تجهیزات ضعیف و در هرج و مرج بود. پس از مقاومت ناموفق سربازان وفادار باقی مانده، کارابینیرها (از جمله مدرسه‌ای از دانشجویان افسری) و غیرنظامیان در محله طبقه کارگر در پورتا سن پائولو و هرم سستیوس، آلمانی‌ها رم را اشغال کردند. آنها اجرای قانون نظامی آلمان را با اعدام فوری برای متخلفان اعلام کردند. سه روز بعد (در ۱۲ سپتامبر)، کماندوهای
کردند. سه روز بعد (در ۱۲ سپتامبر)، کماندوهای نازی به رهبری افسر وافن اس‌اس، اتو اسکورتسنی، موسولینی را از زندان مخفی‌اش در گران ساسو ردیابی کرده و نجات دادند و او را در رژیم دست‌نشانده‌ی موسوم به "جمهوری سالو" در شمال ایتالیا مستقر کردند. در اکتبر ۱۹۴۳، نازی‌ها یهودیان رم را برای نابودی در آشویتس جمع‌آوری و تبعید کردند و همچنین تعداد زیادی از غیرنظامیان مرد غیریهودی را برای کار اجباری دستگیر کردند. در همین حال، ارتش پنجم ژنرال مارک کلارک در سالرنو متحمل شکست‌های شدیدی شد و ژنرال آیزنهاور و دیگر رهبران
شکست‌های شدیدی شد و ژنرال آیزنهاور و دیگر رهبران متفقین توجه خود را بر حمله قریب‌الوقوع به فرانسه متمرکز کردند و موقتاً از ایتالیا غافل شدند. در ماه دسامبر، مقاومت پارتیزانی مسلح شروع به حمله به نیروهای آلمانی در رم کرد. آلمانی‌ها با حملاتی که توسط شبه‌نظامیان پلیس فاشیست ایتالیایی و گشتاپو به مؤسسات واتیکان انجام شد، پاسخ دادند. این مؤسسات به پناهگاه اعضای برجسته کمیته آزادی ملی و دیگر ضد فاشیست‌ها معروف بودند. در ژانویه ۱۹۴۴، خبر فرود غافلگیرکننده متفقین در پشت خطوط دشمن در آنتزیو (عملیات شینگل)، تنها ۳۰
پشت خطوط دشمن در آنتزیو (عملیات شینگل)، تنها ۳۰ مایل از رم، باعث سرخوشی موقت در میان مردم رم و همچنین کاهش خطرناک احتیاط از سوی اعضای مقاومت شد که نازی‌ها را قادر ساخت تا بسیاری از مهمترین رهبران آن را دستگیر و شکنجه کنند. در این میان، تلاش ژنرال کلارک برای پیوند دادن ارتش پنجم با نیروهای آنتزیو ناموفق بود، زیرا نیروهای آنتزیو توسط خطی از استحکامات آلمانی که با عجله و با استفاده از کار اجباری غیرنظامیان ساخته شده بود، عقب نگه داشته شدند. حمله پارتیزان در خیابان رازلا. در ۲۳ مارس ۱۹۴۴، ستونی از گروهان
در خیابان رازلا. در ۲۳ مارس ۱۹۴۴، ستونی از گروهان یازدهم آلمان، گردان سوم، هنگ پلیس "تیرول جنوبی"، در حالی که در مسیر تعیین‌شده‌ای که از طریق میدان اسپانیا به خیابان باریک ویا رازلا منتهی می‌شد، رژه می‌رفتند و آواز می‌خواندند، توسط کمین پارتیزان‌ها مورد حمله قرار گرفت. این گردان که توسط نازی‌ها برای ارعاب و سرکوب مقاومت سازماندهی شده بود، در اکتبر ۱۹۴۳ از میان آلمانی‌زبانان استان تیرول جنوبی در شمال ایتالیا، منطقه‌ای که آدولف هیتلر پس از "خیانت" دولت ایتالیا در سپتامبر به رایش آلمان ضمیمه کرده بود، تشکیل
در سپتامبر به رایش آلمان ضمیمه کرده بود، تشکیل شده بود. بسیاری از شهروندان آن از آن زمان تابعیت آلمانی را انتخاب کرده بودند. سربازان این گردان، کهنه‌سربازان ارتش سلطنتی ایتالیا بودند که در جبهه شرقی عملیات دیده بودند و خدمت در اس‌اس را به انجام یک ماموریت دیگر در شرق با ورماخت ترجیح داده بودند. این حمله توسط ۱۲ پارتیزان از سازمان مقاومت تحت سلطه کمونیست‌ها، Gruppo d'Azione Patriottica ("گروه اقدام میهن‌پرستانه") یا GAP انجام شد. یک وسیله انفجاری دست‌ساز شامل ۱۲ کیلوگرم تی‌ان‌تی که در یک غلاف فولادی
شامل ۱۲ کیلوگرم تی‌ان‌تی که در یک غلاف فولادی بسته‌بندی شده بود، آماده شد. این وسیله در کیسه‌ای حاوی شش کیلوگرم تی‌ان‌تی اضافی و لوله‌های آهنی پر از تی‌ان‌تی قرار داده شده بود. اگرچه گزارش شده است که بمب از یک ساختمان پرتاب شده است، اما در واقع در یک گاری زباله پنهان شده بود و توسط یک پارتیزان که در لباس نظافتچی خیابان بود، به محل مورد نظر هل داده شده بود، در حالی که دیگران به عنوان دیده‌بان عمل می‌کردند. فتیله زمانی روشن شد که پلیس چهل ثانیه از بمب فاصله داشت. این انفجار باعث مرگ فوری ۲۸ پلیس اس‌اس آلمانی
این انفجار باعث مرگ فوری ۲۸ پلیس اس‌اس آلمانی شد و ممکن است دو رهگذر غیرنظامی را نیز کشته باشد که یکی از آنها، پیرو زوکرتی، پسری یازده ساله بود، هرچند ممکن است توسط آلمانی‌ها در پاسخ به آن شلیک شده باشد؛ که این موضوع مشخص نیست. در چند روز آینده تعداد بیشتری جان خود را از دست دادند. هر دوازده پارتیزان، که برخی از آنها به ستون آلمانی‌ها شلیک کردند، موفق شدند در میان جمعیت آسیب ندیده، ناپدید شوند.. مقدمات انتقام جویی. وابسته پلیس آلمان و فرمانده پلیس امنیتی در رم، اس اس اوبرشتورمبانفورر هربرت کاپلر، کمی بعد
رم، اس اس اوبرشتورمبانفورر هربرت کاپلر، کمی بعد برای نظارت بر تحقیقات در محل حاضر شد. همان شب او به ستاد فرماندهی نیروهای مسلح آلمان در رم، سرلشکر کورت مالتزر، احضار شد، که تصمیم گرفته بود این قتل‌ها مستلزم انتقام‌جویی است. آنها توافق کردند که اعدام ده ایتالیایی به ازای هر پلیس آلمانی کشته شده، نسبت مناسبی است. مالتزر، که پیشنهاد آتش زدن بخشی از رم را نیز داده بود، این موضوع را به ژنرال ابرهارد فون مکنسن، فرمانده ارتش چهاردهم، که حوزه قضایی آن شامل رم نیز می‌شد، منتقل کرد. ژنرال مکنسن این توصیه را تأیید
می‌شد، منتقل کرد. ژنرال مکنسن این توصیه را تأیید کرد. در عوض، ستاد فرمانده کل جنوب آلمان (Oberbefehlshaber Süd)، این موضوع را به فرمانده کل ورماخت (OKW) منتقل کرد. همان شب، آدولف هیتلر این انتقام را تصویب کرد و تصریح کرد که ظرف ۲۴ ساعت انجام شود. فرمانده کل جنوب، ژنرال فلدمارشال آلبرت کسلرینگ، این دستور را به عنوان دستوری برای اعدام ایتالیایی‌هایی که قبلاً به اعدام محکوم شده بودند، تفسیر کرد. کاپلر به او اطمینان داد که زندانیان کافی در دسترس هستند. با این حال، کاپلر تنها چهار زندانی را در زندان خصوصی خود
حال، کاپلر تنها چهار زندانی را در زندان خصوصی خود در مقر اس‌اس در سفارت آلمان در خیابان ۱۴۵ ویا تاسو (که اکنون موزه آزادی رم است) به اعدام محکوم کرده بود؛ به علاوه ۱۷ نفر که در حال گذراندن احکام طولانی مدت بودند؛ ۱۶۷ نفر "مستحق مرگ" تشخیص داده شدند؛ و دو تا چهار غیرنظامی که به ظن مشارکت در منطقه ویا رازلا دستگیر شده بودند. مافوق کاپلر، سرتیپ اس‌اس و سرلشکر پلیس ویلهلم هارستر، پیشنهاد داد که این تعداد را از ۵۷ یهودی که در بازداشت نازی‌ها بودند، محاسبه کنند. تا ظهر ۲۴ مارس، کاپلر فهرستی از ۲۷۱ قربانی داشت که