payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مایکل، بر واکنش به بلایا نظارت داشت. در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۹، هالند به درجه سرلشکری ارتقا یافت. شوهرش نیز در رتبه جدیدی قرار گرفت. سال بعد، هالند فرماندهی لشکر آتلانتیک جنوبی را رها کرد و فرماندهی لشکر دره می‌سی‌سی‌پی در ویکزبورگ، می‌سی‌سی‌پی را به عهده گرفت. در اکتبر ۲۰۲۰، سرلشکر هالند به‌عنوان چهل و یکمین رئیس کمیسیون رودخانه می‌سی‌سی‌پی منصوب شد، او اولین زنی است که این سمت را به دست آورد. افتخارات. افتخارات و نشان‌های هلند شامل مدال خدمات برجسته ارتش با دو خوشه برگ بلوط، لژیون افتخار با یک خوشه برگ بلوط، مدال
برگ بلوط، لژیون افتخار با یک خوشه برگ بلوط، مدال ستاره برنز با دو خوشه برگ بلوط، مدال خدمات شایستگی دفاعی، مدال خدمات شایسته با چهار خوشه برگ بلوط، مدال خدمات شایسته با چهار خوشه برگ بلوط، و نشان نقره مدال دو فلوری. در ژوئن ۲۰۱۸، هالند توسط مجله آتلانتا به‌عنوان «زنی که نشان می‌دهد.» شناخته شد. زندگی شخصی. هالند با جیمز هالند جونیور ازدواج کرده است.
هیدویش «هیدی» بیننفلت (؛ ۱۷ اکتبر ۱۹۰۷ – ) شناگر المپیک اهل اتریش بود. او مدال برنز شنای قورباغه ۲۰۰ متر زنان را در مسابقات ورزش‌های آبی اروپا ۱۹۲۷ به‌دست‌آورد. او در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ در همین رشته شرکت کرد. در بازی‌های مکابی ۱۹۳۲ و بازی‌های مکابی ۱۹۳۵ در فلسطین بریتانیا، او در مجموع ۵ مدال طلا، یک مدال نقره و یک مدال برنز در شنا به دست آورد. زندگی‌نامه. حرفه شنا. بیننفلت یهودی بود و برای باشگاه ورزشی یهودی هاکوآ وین رقابت می‌کرد که در سال ۱۹۰۹ در پاسخ به «اصل آریایی» که یهودیان را از پیوستن به
پاسخ به «اصل آریایی» که یهودیان را از پیوستن به سایر باشگاه‌های ورزشی منع می‌کرد، تأسیس شده بود. در سال ۱۹۲۴، در سن ۱۵ سالگی، بیننفلت برنده مسابقه سالانه پنج مایلی اتریشی شنا در آب‌های آزاد موسوم به «در سراسر وین» در دانوب شد که حدود ۵۰۰٬۰۰۰ تماشاگر را به خود جذب کرد. در سال ۱۹۲۵، او پس از شناگری به نام فریتزی لووی که در سبک آزاد شنا می‌کرد، دوم شد. پس از آن، او یک مدل محبوب لباسشنا برای مجلات اتریشی شد. او تقریباً تمام عناوین ملی کرال سینه اتریش را در دهه‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰ به دست آورد. هیدی بیننفلت در ۱۹
۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰ به دست آورد. هیدی بیننفلت در ۱۹ سالگی در رقابت‌های ۲۰۰ متر قورباغه در مسابقات ورزش‌های آبی اروپا ۱۹۲۷ مدال برنز را به دست آورد. تا دهه ۲۰۰۰ میلادی، بیننفلت تنها اتریشی بود که به همراه فریتزی لووی، که در همان مسابقات قهرمانی مسابقات ورزش‌های آبی اروپا در سال ۱۹۲۷ در ماده ۴۰۰ متر آزاد سوم شد، مدال شنا کسب کرد. او در در ۲۰ سالگی در شنای ۲۰۰ متر قورباغه زنان در المپیک تابستانی ۱۹۲۸ شرکت کرد و در رده سیزدهم قرار گرفت. در ۲۸ آوریل ۱۹۲۹، بیننفلت رکورد جهانی ۵۰۰ متر قورباغه را در ۹ دقیقه ثبت کرد. او
جهانی ۵۰۰ متر قورباغه را در ۹ دقیقه ثبت کرد. او الهام بخش شخصیت «لیزا» در رمان "دانش‌آموز گربر" (Der Schüler Gerber) اثر فردریش توربرگ بود که سال بعد منتشر شد. در سال ۱۹۳۰، او با مربی شنای خود، ژیگو ورتهایمر (۱۸۹۷–۱۹۶۵) ازدواج کرد. او در سال ۱۹۳۷ رکورد جدیدی در ۱۰۰ متر قورباغه اتریش به نام خود ثبت کرد. در بازی‌های مکابی ۱۹۳۲ در فلسطین بریتانیا، او مدال‌های طلا را در ۱۰۰ متر کرال پشت، ۲۰۰ متر قورباغه، و ۱۰۰×۴ متر آزاد، یک مدال نقره در ۱۰۰ متر آزاد (در حالی که فریتزی لووی مدال طلا را به دست آورد)، و مدال
که فریتزی لووی مدال طلا را به دست آورد)، و مدال برنز در ماده آزاد ۳۰۰ متر به دست آورد. در بازی‌های مکابی ۱۹۳۵ در فلسطین بریتانیا، او مدال‌های طلا را در ۲۰۰ متر قورباغه و ۴ در ۱۰۰ متر آزاد به دست آورد. دوران بعدی زندگی. او و همسرش که یهودی بودند، پس از الحاق اتریش در سال ۱۹۳۸ به آلمان نازی قبل از جنگ جهانی دوم، معروف به آنشلوس، از اتریش گریختند و ابتدا به بریتانیای کبیر رفتند و در ۸ دسامبر ۱۹۳۹ وارد شهر دوور شدند و در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۰ در اردوگاه بازداشت زنان پورت ارین در جزیره من تحت نظر قرار گرفت. آنها سپس در
ارین در جزیره من تحت نظر قرار گرفت. آنها سپس در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۰ به لندن و سپس به ایالات متحده نقل مکان کردند. در آنجا این زوج به عنوان مربی شنا در نیویورک مشغول به کار شدند و سپس یک تجارت موفق املاک و مستغلات را در فلوریدا اداره کردند. در سال ۱۹۵۲ آنها رسماً شهروند آمریکا شدند. پس از مرگ همسرش در سال ۱۹۶۵، او به وین بازگشت. او در آنجا به رقیب مادام العمر و دوست صمیمی خود فریتزی لووی که در حال مبارزه با سرطان پستان بود کمک مالی کرد. بیننفلت هیچ فرزندی نداشت. پس از مرگ او را در بخش یهودیان گورستان مرکزی وین
پس از مرگ او را در بخش یهودیان گورستان مرکزی وین به خاک سپردند.
آلیس هرتس-زومر (معروف به آلیس هرتس) (۲۶ نوامبر ۱۹۰۳ – ۲۳ فوریه ۲۰۱۴) پیانیست کلاسیک، معلم موسیقی و ابرصدساله چک‌تبار اهل اسرائیل بود که از اردوگاه کار اجباری ترزینشتات جان سالم به در برد. او ۴۰ سال در اسرائیل زیست و در سال ۱۹۸۶ به لندن مهاجرت نمود، جایی که تا پایان عمر خود در آنجا اقامت گزید. در سن ۱۱۰ سالگی، وی به‌عنوان مسن‌ترین بازمانده شناخته‌شده هولوکاست در جهان معرفی شد، تا اینکه ییزرائیل کریستال این عنوان را به دست آورد. اوایل زندگی. آلیس هرتس در پراگ، در پادشاهی بوهم (که بخشی از اتریش-مجارستان بود)
در پادشاهی بوهم (که بخشی از اتریش-مجارستان بود) در منطقه‌ای که امروزه جمهوری چک نامیده می‌شود، متولد شد. والدینش، فریدریش و سوفی «گیگی» هرتس، از اقلیت کوچک آلمانی‌زبان یهودیان پراگ بودند، هرچند خود آلیس بیان کرده بود که به زبان چکی نیز صحبت می‌کرد. پدرش بازرگان بود و مادرش زنی بسیار تحصیل‌کرده بود که در محافل نویسندگان مشهور رفت‌وآمد داشت. او دو خواهر داشت که یکی از آن‌ها خواهر دوقلویش، ماریانا، بود و همچنین دو برادر داشت. والدینش یک سالن فرهنگی را اداره می‌کردند که آلیس در دوران کودکی در آنجا با
اداره می‌کردند که آلیس در دوران کودکی در آنجا با نویسندگانی مانند فرانتس کافکا و فرانتس ورفل، آهنگسازانی مانند گوستاو مالر و فیلسوفان و روشنفکرانی مانند زیگموند فروید ملاقات کرد. آلیس روزی اشاره کرده بود: «کافکا مردی کمی عجیب‌وغریب بود. او به خانه ما می‌آمد، می‌نشست و با مادرم، بیشتر دربارهٔ نوشته‌هایش، صحبت می‌کرد. او زیاد صحبت نمی‌کرد، بلکه سکوت و طبیعت را دوست داشت. ما اغلب با هم به سفر می‌رفتیم. به یاد دارم که کافکا ما را به مکانی بسیار زیبا خارج از پراگ برد. روی یک نیمکت نشستیم و او برای ما
از پراگ برد. روی یک نیمکت نشستیم و او برای ما داستان‌هایی تعریف کرد.» خواهر آلیس، ایرما، با فلیکس ولتش ازدواج کرده بود؛ او فیلسوف یهودی برجسته آلمانی‌زبان، روزنامه‌نگار، کتابدار و صهیونیست بود که پس از مهاجرت از اتریش در اورشلیم به‌عنوان کتابدار فعالیت می‌کرد. خواهر بزرگ‌تر آلیس هرتس، ایرما، به او نواختن پیانو را آموخت، که آلیس با پشتکار فراوان به آن پرداخت. آرتور اشنابل، پیانیست اتریشی-یهودی و از دوستان خانواده، او را تشویق کرد که حرفه‌ای را در زمینه موسیقی کلاسیک دنبال کند، انتخابی که آلیس تصمیم گرفت
کلاسیک دنبال کند، انتخابی که آلیس تصمیم گرفت عملی کند. او سپس نزد پیانیست اهل چک، واکلاو اشتپان (۱۸۸۹–۱۹۴۴)، و در آکادمی موسیقی آلمانی پراگ، که در آن زمان جوان‌ترین شاگرد بود، به تحصیل پرداخت. آلیس در سال ۱۹۳۱ با یک تاجر و موسیقی‌دان آماتور به نام لئوپولد زومر ازدواج کرد. این زوج صاحب پسری به نام استفان (که بعدها به رافائل شناخته شد، ۱۹۳۷–۲۰۰۱) شدند. او با برگزاری کنسرت‌ها در سراسر اروپا و کسب شهرت به فعالیت خود ادامه داد، اما پس از اشغال پراگ توسط نازی‌ها، یهودیان دیگر اجازه اجرای عمومی، شرکت در مسابقات
یهودیان دیگر اجازه اجرای عمومی، شرکت در مسابقات موسیقی یا آموزش به دانش‌آموزان غیر یهودی را نداشتند. جنگ جهانی دوم. پس از اشغال چکسلواکی، بیشتر خانواده و دوستان آلیس هرتس-زومر از طریق رومانی به اسرائیل (فلسطین تحت قیمومیت) مهاجرت کردند؛ از جمله ماکس برود و شوهرخواهرش، فلیکس ولتش. با این حال، آلیس در پراگ ماند تا از مادر بیمار خود، سوفی ۷۲ ساله، مراقبت کند. هر دوی آن‌ها دستگیر شدند و مادرش در اردوگاه کار اجباری به قتل رسید. در ژوئیه ۱۹۴۳، آلیس به ترزینشتات فرستاده شد، جایی که او بیش از ۱۰۰ کنسرت برگزار کرد.
شد، جایی که او بیش از ۱۰۰ کنسرت برگزار کرد. در این کنسرت‌ها، همراه با دیگر موسیقی‌دانان، قطعاتی از بتهوون، باخ، برامس، شومان و شوپن، به‌علاوه آثار آهنگسازان چک را اجرا کرد و برای زندانیان و نگهبانان نواخت. او درباره اجراهای خود در این اردوگاه گفته بود: ما مجبور به اجرا بودیم، زیرا صلیب سرخ سه بار در سال می‌آمد. آلمانی‌ها می‌خواستند به نمایندگان نشان دهند که وضعیت یهودیان در ترزینشتات خوب است. هرگاه می‌دانستم که کنسرتی دارم، خوشحال بودم. موسیقی جادو است. ما در تالار شورا و در برابر ۱۵۰ نفر از افراد
است. ما در تالار شورا و در برابر ۱۵۰ نفر از افراد سالخورده، ناامید، بیمار و گرسنه اجرا می‌کردیم. آن‌ها برای موسیقی زندگی می‌کردند. موسیقی برایشان مانند غذا بود. اگر برای شنیدن ما نمی‌آمدند، خیلی زودتر از این‌ها می‌مردند؛ همان‌طور که ما نیز می‌مردیم.
آدلاید استرادا (زادهٔ ۱۸۹۸ - درگذشته در ۱۹۷۹) پزشک و پژوهشگر پرتغالی بود. او دومین زن پرتغالی بود که دکترای علوم زیستی دریافت کرد و در مارس ۱۹۲۸ به عضویت انجمن زیست‌شناسی پرتغال درآمد. اوایل زندگی. آدلاید آگوستا فرناندز استرادا در تاریخ ۲۹ سپتامبر ۱۸۹۸ در ناحیه پورتو، در محله ویتوریا متولد شد. او در مدرسه "لیسیو الکساندر هرکولانو" در پورتو تحصیل کرد. پس از درگذشت پدرش در سال ۱۹۱۳، او برای تأمین هزینه‌های تحصیلی خود به‌صورت نیمه‌وقت در بیمارستان کار می‌کرد. در اکتبر ۱۹۲۱، او دوره پزشکی را در دانشکده پزشکی
در اکتبر ۱۹۲۱، او دوره پزشکی را در دانشکده پزشکی دانشگاه پورتو (FMUP) آغاز کرد، جایی که بعدها به تدریس نیز پرداخت. استرادا در سال ۱۹۲۷ نخستین مدرک خود را دریافت کرد. در دوران دانشجویی، در سال ۱۹۲۲ به مؤسسه بافت‌شناسی و رویان‌شناسی در دانشگاه پورتو دعوت شد و در آنجا با آبل سالازار آشنا شد. او در ادامه با سالازار در فعالیت‌های پژوهشی مختلف همکاری کرد و دوستی نزدیکی با او برقرار نمود. سالازار که هنرمند نیز بود، چندین نقاشی از استرادا کشید، از جمله یک تابلوی برهنه که استرادا از آن برای "لوح مالکیت" خود استفاده
که استرادا از آن برای "لوح مالکیت" خود استفاده کرد. حرفه پزشکی. در سال ۱۹۲۳، او به‌عنوان دستیار بافت‌شناسی منصوب شد و سه سال بعد، به‌عنوان تهیه‌کننده آزمایشگاه تحلیل‌های بالینی در دانشگاه پورتو مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۲، او به سمت دستیار در کلینیک بیماری‌های عفونی دانشگاه پورتو منصوب شد. در سال ۱۹۴۱، او کارآموزی خود را در مرکز مطالعات میکروسکوپی دانشگاه پورتو آغاز کرد. این مرکز با هدف بازگرداندن آبل سالازار، که در آن زمان استاد بود اما به دلیل مخالفت با ریاست "استادو نووو" در سال ۱۹۳۵ از سمت خود برکنار
ریاست "استادو نووو" در سال ۱۹۳۵ از سمت خود برکنار شده بود، تأسیس شد. استرادا تا زمان تعطیلی مرکز پس از مرگ سالازار در سال ۱۹۴۶ در آنجا ماند. تحقیقات او در دانشگاه پورتو و مرکز مطالعات میکروسکوپی منجر به انتشار مقالات متعددی در نشریات علمی شد، از جمله «سندرم‌های مننژی و مننژیت حاد غیرطبیعی»، «سؤالاتی در مورد نام‌گذاری خون‌شناسی» و «شاخص‌های خون‌شناسی فاقد ارزش تشخیصی». در طول حرفه خود، استرادا عضو انجمن زیست‌شناسی پرتغال (۱۹۲۸) و انجمن آناتومیست‌ها بود. او در سال ۱۹۵۰ بازنشسته شد و در سال ۱۹۵۲ یک آزمایشگاه
سال ۱۹۵۰ بازنشسته شد و در سال ۱۹۵۲ یک آزمایشگاه خصوصی در پورتو تأسیس کرد. سیاست. در دورانی که زنان هنوز با موانع بسیاری روبه‌رو بودند و تعداد کمی از آنان می‌توانستند عقاید خود را علنی بیان کنند، استرادا با مجله اندیشه (به پرتغالی:"Pensamento)"، که تحت نظر یک مؤسسه فرهنگ سوسیالیستی بود و در پورتو منتشر می‌شد، همکاری کرد. او همچنین با مجله خورشید در حال طلوع (به پرتغالی"O Sol: Nascente") که در آن زنان دربارهٔ شرایط زنان و نیاز به مشارکت فعال‌تر آنان در جامعه می‌نوشتند، همکاری داشت. علاوه بر این، او برای مجله
همکاری داشت. علاوه بر این، او برای مجله برزیلی "ایسفرا" نیز مطلب می‌نوشت. استرادا از مخالفان رژیم "استادو نووو" بود و از کارزارهای انتخاباتی ژوزه نورتون د ماتوس در سال ۱۹۴۹ و هامبرتو دلگادو در سال ۱۹۵۸ حمایت کرد. درگذشت. آدلاید آگوستا فرناندز استرادا در ۱۸ اکتبر ۱۹۷۹ درگذشت. جوایز و افتخارات. در سال ۲۰۱۹، نمایشگاهی با عنوان «"آدلاید استرادا: فراتر از علم»" در موزه‌خانه آبل سالازار در پورتو برگزار شد. این نمایشگاه بخشی از مجموعه‌ای از نمایشگاه‌ها تحت عنوان «"و بااین‌حال، آنان حرکت می‌کنند! زنان در هنر و
«"و بااین‌حال، آنان حرکت می‌کنند! زنان در هنر و علوم!»" بود. این رویداد با هدف تجلیل از زنان در حوزه‌های حرفه‌ای مختلف که از محدودیت‌های اجتماعی و فرهنگی تحمیل‌شده بر زنان فراتر رفته بودند، برگزار شد. از سال ۱۹۹۹، آدلاید تنها پزشک زنی بوده است که نامش در نام‌گذاری جغرافیایی پورتو ثبت شده و خیابانی به نام او نام‌گذاری شده است.
کریستیا وی. دنیلز آدیر (زاده ۲۲ اکتبر ۱۸۹۳ – درگذشته ۳۱ دسامبر ۱۹۸۹) مبارز حق رأی و فعال حقوق مدنی آفریقایی-آمریکایی مقیم تگزاس بود. یک نقاشی دیواری در تگزاس در مورد زندگی او وجود دارد که در یک پارک شهرستانی به نمایش گذاشته شده است که به نام او نام‌گذاری شده است. دوران اولیه زندگی و تحصیل. کریستیا وی. دانیلز در ۲۲ اکتبر ۱۸۹۳ در ویکتوریا، تگزاس به دنیا آمد و در ادنا، تگزاس بزرگ شد، دختر آدا کراسبی دانیلز، یک لباس‌شو، و هاردی دانیلز، که تجارت باربری داشت. او یک خواهر ناتنی بزرگتر داشت که مادرش به‌طور قانونی
یک خواهر ناتنی بزرگتر داشت که مادرش به‌طور قانونی او را به فرزندی قبول کرده بود و دو برادر کوچکتر. زندگی اولیه او به‌شدت تحت‌تأثیر مذهب مسیحی او بود که در ۱۱ سالگی ایمان آورده بود و در کلیسای متدیست مشارکت می‌کرد. او در کالج ساموئل هوستون که پدرخوانده‌اش هم‌بنیان‌گذار آن بود شرکت کرد و برای تدریس در کالج صنعتی پرایری ویو آموزش دید و در سال ۱۹۱۵ فارغ‌التحصیل شد. پیشه. کریستیا دانیلز به‌مدت سه سال در مدارس دولتی ادنا تدریس کرد و سپس در سال ۱۹۱۸ پس‌از ازدواج با البرت اچ آدیر، ترمزبان راه‌آهن میسوری-اقیانوس
با البرت اچ آدیر، ترمزبان راه‌آهن میسوری-اقیانوس آرام، تدریس را ترک کرد و به کینگزویل، تگزاس نقل‌مکان کرد. در اینجا، او به گروهی از زنان پیوست و علیه مؤسسات قمار و سازماندهی دادخواست‌ها برای حق رأی زنان مبارزه کرد. علی‌رغم موفقیت جنبش حق رای زنان، او از رای دادن در تگزاس منع شد و به‌دلیل حکم ایالتی مبنی‌بر اینکه سیاهپوستان آمریکایی نمی‌توانند در انتخابات مقدماتی رای دهند حتی اگر به او اجازه ثبت‌نام برای رای دادن داده شد. و او از محل رای‌گیری دور شد. این حادثه باعث شد که آدایر همکاری خود را با جنبش حقوق
حادثه باعث شد که آدایر همکاری خود را با جنبش حقوق مدنی سیاه‌پوستان آمریکا آغاز کند. زمانی که روند تبعیض نژادی در آن زمان بیشتر شد، کار او در آن جنبش نیز افزایش یافت. او در سال ۱۹۲۵ به هیوستون نقل‌مکان کرد و در سال ۱۹۴۳ به بخش انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان این شهر پیوست او از سال ۱۹۴۹ یا ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۹ به‌عنوان منشی اجرایی در این بخش خدمت کرد، در طول دوره پرونده برجسته اسمیت علیه آلرایت. پس‌از اینکه پرونده به نفع اسمیت تمام شد، بخش هیوستون انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان به یک هدف محبوب برای تهدیدات بمب تبدیل
به یک هدف محبوب برای تهدیدات بمب تبدیل شد. او از افشای فهرست اعضای گروه به پلیس امتناع کرد، زیرا معتقد بود که پلیس هوستون در تلاش است تا این فهرست را به‌منظور از هم گسیختن، تحت پوشش ادعاهایی تهیه کند. او یکی از اعضا بود که در طول دادگاه در مورد تلاش برای ضبط سوابق این گروه شهادت داد. آدایر روی تبعیض زدایی در کتابخانه عمومی هوستون، فرودگاه، بیمارستان و امکانات حمل‌ونقل عمومی و همچنین اتاق‌های رختکن فروشگاه‌های بزرگ کار کرد. او بخشی از تلاش‌ها برای واجد شرایط ساختن سیاه‌پوستان تگزاسی برای حضور در هیئت منصفه
ساختن سیاه‌پوستان تگزاسی برای حضور در هیئت منصفه و استخدام در مشاغل شهرستانی بود. آدیر یکی از بنیان‌گذاران دموکرات‌های شهرستان هریس، یک سازمان یکپارچه بود، و در سال ۱۹۶۶ اولین زن آفریقایی-آمریکایی بود که به کمیته اجرایی دموکرات ایالت انتخاب شد (اگرچه برای اعتراض از حضور در کمیته امتناع کرد). او همچنین از دوران کودکی در کلیسای اسقفی متدیست فعال بود و اولین زن در هیئت عمومی فرقه بود. یک پارک شهرستانی و مرکز اجتماعی در هیوستون به نام او نام‌گذاری شده است. که شامل نقاشی دیواری جان تی بیگرز دربارهٔ زندگی او
شامل نقاشی دیواری جان تی بیگرز دربارهٔ زندگی او می‌شود. و در سال ۱۹۸۴ او به تالار مشاهیر زنان تگزاس معرفی شد. او همچنین در سال ۱۹۷۷ با پروژه تاریخ شفاهی زنان سیاه‌پوست در کتابخانه شلزینگر هاروارد در مورد تاریخ زنان در آمریکا مصاحبه‌ای انجام داد. زندگی شخصی و میراث. کریستیا دانیلز در سال ۱۹۴۳ بیوه شد و در سال ۱۹۸۹ در سن ۹۶ سالگی درگذشت. مقالات او در مجموعه کتابخانه عمومی هیوستون در کتابخانه آمریکایی آفریقایی‌تبار در مدرسه گریگوری در بخش چهارم بایگانی شده است.
آنا کولمن واتس لد (۱۵ ژوئیه ۱۸۷۸ – ۳ ژوئن ۱۹۳۹) مجسمه‌ساز آمریکایی اهل ماساچوست بود که در طول جنگ جهانی اول وقت و مهارت خود را وقف طراحی پروتز برای سربازانی کرد که بر اثر جراحات جنگی دچار تغییر چهره شده بودند. زندگی‌نامه. آنا کولمن واتس در برین مار، پنسیلوانیا زاده شد و در اروپا تحصیل کرد، جایی که در پاریس و رم به یادگیری مجسمه‌سازی پرداخت. او در سالزبری، انگلستان، با دکتر مینارد لد ازدواج کرد و سپس به بوستون نقل مکان نمود. آنا به مدت سه سال در مدرسه موزه هنرهای زیبا در تافتس زیر نظر بلا پرات به تحصیل ادامه
زیبا در تافتس زیر نظر بلا پرات به تحصیل ادامه داد.اثر او، "بچه‌های تریتون"، در سال ۱۹۱۵ در نمایشگاه بین‌المللی پاناما-پسیفیک در سانفرانسیسکو به نمایش گذاشته شد. (این اثر اکنون به‌عنوان یک مجسمه فواره در بوستون پابلیک گاردن قرار دارد) در سال ۱۹۱۴، او از اعضای بنیان‌گذار انجمن هنرمندان بوستون بود و در هم نمایشگاه افتتاحیه و هم نمایشگاه سیار که به دنبال آن برگزار شد، شرکت کرد. او بعدها یک نمایشگاه انفرادی در گالری این انجمن برگزار کرد. آنا کولمن لد آثار دیگری نیز با شخصیت‌های اسطوره‌ای خلق کرد که این آثار
نیز با شخصیت‌های اسطوره‌ای خلق کرد که این آثار همچنان نمایان شده و امروز در حراجی‌ها به فروش می‌رسند. آنا کولمن لد خود را در زمینه‌های مختلف هنری به چالش کشید و دو کتاب نوشت: "تاریخ شادمانه هیرونیموس گمنام" در سال ۱۹۰۵ که بر اساس یک داستان عاشقانه قرون‌وسطایی بود و او سال‌ها روی آن کار کرده بود، و "ماجراجوی صریح" در سال ۱۹۱۳، که طنزی بر جامعه بوستون بود. او همچنین دو نمایشنامه نوشت که هیچ‌یک از آن‌ها به تولید نرسید؛ یکی از آن‌ها داستان یک مجسمه‌ساززن را روایت می‌کرد که به جنگ می‌رود.او خود را وقف
را روایت می‌کرد که به جنگ می‌رود.او خود را وقف پرتره‌نگاری کرد و آثارش بسیار مورد تحسین قرار گرفت. پرتره او از النورا دوسه یکی از تنها سه پرتره‌ای بود که این بازیگر به آن‌ها اجازه خلق داده بود. اواخر سال ۱۹۱۷، همسرش، دکتر مینارد لد، به عنوان مدیر اداره کودکان صلیب سرخ آمریکا در تول منصوب شد. آنا در جبهه داخلی باقی ماند، اما در جستجوی راه‌هایی برای کمک به تلاش‌های جنگی، با کارهای فرانسیس دروود وود در لندن آشنا شد. او ماسک‌های واقع‌گرایانه‌ای برای کمک به سربازانی که دچار تغییر شکل در صورت شده بودند، توسعه
که دچار تغییر شکل در صورت شده بودند، توسعه داد. گفته شده که او با وود تماس گرفت و با همکاری یکدیگر، تکنیک‌های ماسک‌سازی را بهبود بخشیدند. او درخواست اجازه داد تا برای کمک به سربازان به فرانسه برود، اما لازم بود که مجوز ویژه‌ای از ژنرال پرشینگ دریافت کند؛ چراکه خدمت همزمان همسران در مناطق جنگی ممنوع بود. او این مجوز را دریافت کرد و با صلیب سرخ آمریکا همکاری کرد تا به فرانسه برود و در بخش ماسک‌سازی برای چهره‌های آسیب‌دیده در پاریس فعالیت کند. لد استودیوی «پرتره‌ماسک» صلیب سرخ آمریکا را تأسیس کرد تا ماسک‌های
صلیب سرخ آمریکا را تأسیس کرد تا ماسک‌های زیبایی‌شناختی برای مردانی که در جنگ جهانی اول به شدت آسیب دیده بودند، فراهم کند. خدمات او باعث شد که نشان لژیون دونور (صلیب شوالیه) و همچنین نشان سنت ساوا صربستان را دریافت کند. پس از جنگ جهانی اول، آنا کولمن لد تصویر یک جسد فاسد شده روی حصار سیم‌خاردار را برای یادبودی جنگی که به سفارش لژیون آمریکایی در منچستر بای د سی ساخته شد، خلق کرد. در سال ۱۹۳۶، لد همراه با همسرش به کالیفرنیا بازنشسته شد، جایی که در سال ۱۹۳۹ درگذشت. او دو دختر از خود به یادگار گذاشت: گابریلا می
او دو دختر از خود به یادگار گذاشت: گابریلا می لد که همسر دوم جد پدری کیرا سدگ‌ویک بود و ورنون ابت لد که در سال ۱۹۷۰ درگذشت. مجسمه او با عنوان "بچه‌های تریتون" در مسیر میراث زنان بوستون به نمایش گذاشته شده است.
ویکتور اچ. مایر (; – ) دانشمند در زمینه ادبیات چینی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جایزه بزرگ استرالیا ۲۰۲۵ (با نام رسمی فرمول ۱ لویی ویتون استرالیا گرندپری ۲۰۲۵) یک مسابقه موتوری فرمول یک بود که در ۱۶ مارس ۲۰۲۵ در پیست آلبرت پارک در ملبورن، ویکتوریا برگزار شد. این جایزه بزرگ اولین دور از مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۲۵ بود. لاندو نوریس راننده تیم مک‌لارن، پیش از ماکس فرستاپن راننده تیم مسابقه رد بول و جورج راسل در مرسدس، از جایگاه یک، پل پوزیشن در مسابقه به پیروزی رسید. پیروزی نوریس اولین پیروزی مک‌لارن در ملبورن از سال ۲۰۱۲ بود. پیش زمینه. این رویداد در پیست آلبرت پارک ملبورن برای بیست و
این رویداد در پیست آلبرت پارک ملبورن برای بیست و هشتمین بار در تاریخ برگزاری می‌شد. این پیست در ۱۴ تا ۱۶ مارس میزبان فرمول یک بود. جایزه بزرگ استرالیا اولین دور از مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۲۵ و سی و نهمین دوره مسابقات جایزه بزرگ استرالیا به عنوان جایزه بزرگ مسابقات قهرمانی جهانی فرمول یک بود. این مسابقه همچنین اولین جایزه بزرگ استرالیا بود که از به عنوان افتتاحیه فصل برگزار شد. فهرست ورودی. رانندگان و تیم‌ها همان‌هایی بودند که در فهرست ورودی فصل منتشر شده مشخص کرده بودند، بدون راننده اضافی برای مسابقه.
مشخص کرده بودند، بدون راننده اضافی برای مسابقه. اولیور برمن، آندره آ کیمی آنتونلی، جک دوهان، گابریل بورتولتو، لیام لاوسون و آیزاک هجار به ترتیب با هاس، مرسدس، آلپاین، ساوبر، ردبول ریسینگ و ریسینگ بولز به عنوان راننده تمام وقت برای اولین بار در فرمول یک حضور داشتند. این جایزه بزرگ همچنین اولین مسابقه لوییس همیلتون به عنوان راننده فراری، پس از گذراندن دوازده فصل با مرسدس، و همچنین رقابت در اولین فصل خود بدون واحد قدرت مرسدس بود. استابان اوکون، نیکو هولکنبرگ و کارلوس ساینز جونیور برای فصل ۲۰۲۵ به ترتیب به
و کارلوس ساینز جونیور برای فصل ۲۰۲۵ به ترتیب به تیم‌های به هاس، ساوبر و ویلیامز پیوستند. انتخاب تایر. تأمین کننده تایر پیرلی ترکیبات تایرهای C3، C4 و C5 را که به ترتیب سخت، متوسط و نرم برای تیم‌ها در نظر گرفته شده است، برای این مسابقه درنظر گرفته بود. تعیین خط. تعیین خط در ۱۵ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۰۰ به وقت محلی () برگزار شد و ترتیب رانندگان در شروع مسابقه را مشخص کرد. مسابقه. این مسابقه در ۱۶ مارس ۲۰۲۵ برگزار شد و قرار بود ساعت ۱۵:۰۰ به وقت محلی () آغاز شود، اما به دلیل تصادف ایزاک هاجر در دور گرم کردن، تا
اما به دلیل تصادف ایزاک هاجر در دور گرم کردن، تا ساعت ۱۵:۱۵ به وقت محلی به تعویق افتاد. این مسابقه قرار بود به مدت ۵۸ دور برگزار شود، اما به دلیل لغو رویه شروع، با یک دور کمتر برگزار شد.
هیستری زنانه زمانی یک تشخیص پزشکی رایج برای زنان بود. این وضعیت به عنوان طیف گسترده‌ای از علائم مختلف از جمله اضطراب، تنگی نفس، غش، عصبانیت، تمایل جنسی اغراق‌آمیز و ناگهانی، بی‌خوابی، احتباس مایعات، سنگینی در ناحیه شکم، تحریک‌پذیری، از دست دادن اشتها برای غذا یا رابطه جنسی، رفتار جنسی ناگهانی و «تمایل به ایجاد مشکل برای دیگران» توصیف می‌شد.امروزه این وضعیت دیگر به عنوان یک اختلال پزشکی توسط مقامات پزشکی شناخته نمی‌شود. تشخیص و درمان آن برای صدها سال در غرب اروپا رایج بود. در موارد شدید، ممکن است زن مجبور به
رایج بود. در موارد شدید، ممکن است زن مجبور به ورود به آسایشگاه روانی یا انجام جراحی هیسترکتومی شده باشد. در پزشکی غربی، هیستری به عنوان یک وضعیت رایج و مزمن در میان زنان در نظر گرفته می‌شد. اگرچه در آن زمان به عنوان یک بیماری دسته‌بندی می‌گشت، اما تحلیل‌های مدرن نشان می‌دهد که علائم هیستری می‌تواند با نوسانات طبیعی تمایلات جنسی زنانه توضیح داده شود. تاریخ اولیه. تاریخچه تشخیص هیستری به زمان‌های باستان برمی‌گردد. این تاریخچه به حدود ۱۹۰۰ سال قبل از میلاد در مصر باستان مربوط می‌شود، جایی که اولین توصیف‌های
مصر باستان مربوط می‌شود، جایی که اولین توصیف‌های هیستری در بدن زنان در پاپیروس کاهون ثبت شده است.در این فرهنگ، تصور می‌شد که رحم قادر است بر بخش‌های زیادی از بدن تأثیر بگذارد، اما «هیچ دلیلی برای دیدگاه خیالی وجود ندارد که مصریان باستان معتقد بودند که انواع شکایات بدنی به دلیل رحم متحرک و سرگردان است».در این زمان، مشکل پزشکی افتادگی رحم نیز شناخته شده بود. در یونان باستان، رحم سرگردان در رساله‌های زنان در مجموعه هیپوکراتیک، "بیماری‌های زنان"، توصیف شده است که به قرن‌های ۵ و ۴ قبل از میلاد برمی‌گردد. در
که به قرن‌های ۵ و ۴ قبل از میلاد برمی‌گردد. در دیالوگ تیمائوس افلاطون، رحم زن به موجود زنده‌ای تشبیه شده که در سراسر بدن زن سرگردان است و "مسیرها را مسدود می‌کند، تنفس را مختل می‌سازد و باعث بیماری می‌شود". آراتائوس کاپادوکیه نیز رحم را به عنوان "یک حیوان درون یک حیوان" توصیف کرده است (با احساسی کمتر، "یک موجود زنده درون یک موجود زنده") که با سرگردانی در بدن زن، فشار به سایر ارگان‌ها وارد می‌کند و علائم را ایجاد می‌نماید. درمان استاندارد برای این «خفگی هیستریک» استفاده از رایحه درمانی بود، که در آن بوهای
استفاده از رایحه درمانی بود، که در آن بوهای خوش زیر ناحیه تناسلی زن و بوهای بد در نزدیکی بینی قرار می‌گرفت. تصور می‌شد که بخور دادن بدن با رایحه‌های خاص می‌تواند رحم را به مکان طبیعی‌اش در بدن زن بازگرداند. بوهای ناخوشایند که به بینی اعمال می‌شدند، می‌توانستند رحم را به سمت پایین هدایت کنند و عطرهای خوشایند در ناحیه تناسلی می‌توانستند آن را جذب کنند. همچنین، می‌توانستند با ایجاد عطسه، رحم را به مکان صحیحش بازگردانند. مفهوم «رحم سرگردان» پاتولوژیک بعداً به عنوان منبع اصطلاح هیستری در نظر گرفته شد، که از
عنوان منبع اصطلاح هیستری در نظر گرفته شد، که از واژه یونانی مرتبط با رحم، ὑστέρα (هیسترا) نشأت می‌گیرد، هرچند که واژه هیستریا در پزشکی یونان باستان وجود ندارد: «این اسم در این دوره استفاده نمی‌شود». تیماوس همچنین استدلال کرد که رحم زمانی که با یک مرد پیوند نمی‌خورد یا فرزندی به دنیا نمی‌آورد، «غمگین و بدبخت» است؛ بنابراین، شرکت در رابطه جنسی به عنوان یک درمان پذیرفته شده بود. در متون هیپوکراتیک، طیف وسیعی از زنان مستعد ابتلا بودند – به ویژه زنان بی‌فرزند – اما گالن در قرن دوم، زنان بی‌فرزند را حذف کرد و
– اما گالن در قرن دوم، زنان بی‌فرزند را حذف کرد و گروه آسیب‌پذیرترین را «بیوه‌ها، و به ویژه کسانی که قبلاً قاعدگی منظم داشتند، باردار شده بودند و مشتاق به برقراری رابطه جنسی بودند، اما اکنون از همه این‌ها محروم بودند» دانست (در مورد قسمت‌های آسیب‌دیده، ۶٫۵). او همچنین انکار کرد که رحم می‌تواند «مانند یک حیوان سرگردان از یک مکان به مکان دیگر حرکت کند». درمان‌های او شامل درمان با عطر و رابطه جنسی بود، اما همچنین شامل مالیدن پمادها به نواحی خارجی دستگاه تناسلی بود؛ این کار باید توسط ماماها انجام می‌شد، نه
بود؛ این کار باید توسط ماماها انجام می‌شد، نه پزشکان. در حالی که بیشتر نویسندگان طب بقراط، احتباس خون قاعدگی در رحم را به عنوان یک مشکل کلیدی می‌دیدند، برای گالن، احتباس «بذر زنانه» حتی جدی‌تر بود. این اعتقاد وجود داشت این بذر که نازک‌تر از بذر مردانه است و می‌تواند در رحم نگه‌داشته شود. هیستری به عنوان «بیماری بیوه‌ها» شناخته می‌شد، زیرا این تصور رایج بود که مایع جنسی زنانه اگر از طریق اوج‌گیری یا رابطه جنسی منظم آزاد نشود، به سم تبدیل می‌شود. اگر بیمار متأهل بود، این امر می‌توانست از طریق رابطه جنسی با