payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوازدهم ایسونزو، که در آن او هیچ مسئولیتی در شکست نداشت، کاویلیا به دلیل مهارتش در متحد و منظم نگه داشتن سربازانش در طول عقب‌نشینی به خط پیاوه، برخلاف آنچه در بخش‌های بزرگی از ارتش ایتالیا اتفاق افتاد، مدال نقره دریافت کرد. او همچنین به عنوان فرمانده سپاه دهم ارتش منتقل شد. در سپتامبر ۱۹۱۸، کاویلیا به دلیل شایستگی‌های جنگی به عنوان فرمانده افتخاری سپاه منصوب شد و تا نوامبر به عنوان مسئول ارتش هشتم جدید منصوب شد که قاطعانه نیروهای در حال فروپاشی اتریش-مجارستان را در نبرد ویتوریو ونتو در هم کوبید. بین دو
را در نبرد ویتوریو ونتو در هم کوبید. بین دو جنگ. پس از جنگ، پادشاه جورج پنجم بریتانیای کبیر او را به عنوان فرمانده شوالیه نشان حمام منصوب کرد؛ انریکو کاویلیا اکنون یک سر بود. در ۲۲ فوریه ۱۹۱۹ او به عنوان سناتور مادام‌العمر منصوب شد و بعداً در اولین دولت ویتوریو امانوئل اورلاندو به عنوان وزیر جنگ شرکت کرد. هنگامی که گابریل دانونزیو با «لژیونرهایش» فیوم را اشغال کرد، کاویلیا فراخوانده شد تا جایگزین ژنرال پیترو بادولیو شود، که از ۲۱ دسامبر ۱۹۲۰ به عنوان فرمانده نیروها و کمیسر فوق‌العاده در ونیز جولیا فعالیت
نیروها و کمیسر فوق‌العاده در ونیز جولیا فعالیت می‌کرد. از ۲۴ تا ۳۱ دسامبر ۱۹۲۰ او سرکوب جنبش دانونزیو، به اصطلاح Natale di sangue (کریسمس خونین) را در اجرای پیمان راپالو رهبری کرد. کاویلیا تا پایان عمر خود در مورد خرد و اخلاق اعمال خود در طول سرکوب تردید داشت؛ این تردیدها را در دفتر خاطرات شخصی خود بیان کرد. در ۲۵ ژوئن ۱۹۲۶، کاویلیا به عنوان مارشال ایتالیا منصوب شد. این بالاترین رتبه نظامی در پادشاهی ایتالیا بود. چهار سال بعد، او به عنوان سواره نظام در نشان عالی بشارت مقدس منصوب شد. بدین ترتیب کاویلیا
نشان عالی بشارت مقدس منصوب شد. بدین ترتیب کاویلیا «پسرعمو» ی شاه ویکتور امانوئل سوم شد. او که علاقه‌ای به سیاست‌های بنیتو موسولینی نداشت، تحت الشعاع افسران دیگری قرار گرفت که در میدان نبرد از او توانایی کمتری داشتند اما از نظر ایدئولوژیکی با دوچه همدل‌تر بودند. جنگ جهانی دوم. در سال ۱۹۴۳، از ۸ تا ۱۳ سپتامبر، هنگامی که دربار پادشاه پس از تسلیم کشور به متفقین، از آلمانی‌های در حال ورود فرار کرد، کاویلیای سالخورده مجبور شد فرماندهی نظامی رم را به دست بگیرد و با فیلد مارشال آلبرت کسلرینگ در مورد تسلیم پایتخت
با فیلد مارشال آلبرت کسلرینگ در مورد تسلیم پایتخت در ازای احترام به جایگاه نظری آن به عنوان شهر آزاد مذاکره کند. در این زمان، او از بادولیو (که زمانی او را «سگ انباری که جایی می‌رود که بزرگترین لقمه است» تعریف کرده بود) که سه بار او را در تنگنا قرار داده بود، متنفر شده بود: در کاپورتو (۱۹۱۷)، در فیومه (۱۹۲۰) و سپس سرانجام در رم، که در این میان از الطاف رژیم فاشیستی بهره‌مند شده بود. کاویلیای سرانجام در ویلای خود، به نام ویلا ویتوریو ونتو، در فینال لیگور، بازنشسته شد و تنها یک ماه قبل از پایان جنگ جهانی دوم
شد و تنها یک ماه قبل از پایان جنگ جهانی دوم درگذشت. جسد او در کلیسای سنت جان باپتیست در فیناله لیگوره مارینا به خاک سپرده شد، اما در ۲۲ ژوئن ۱۹۵۲، زیر نظر لوئیجی ایناودی، رئیس‌جمهور ایتالیا، و نخست‌وزیر سابق ویتوریو امانوئله اورلاندو، بقایای او سرانجام در برج کاپو سن دوناتو، درست در شرق فیناله، دوباره به خاک سپرده شد. کاویلیا دفتر خاطراتی از خود به جا گذاشت که در آن تکامل اندیشه او در مورد بسیاری از موضوعات، شک و تردید او در مورد رژیم فاشیستی، سردرگمی او در مورد آنچه در جنگ جهانی دوم می‌گذشت و جهانی که
در مورد آنچه در جنگ جهانی دوم می‌گذشت و جهانی که دیگر نمی‌توانست آن را بشناسد، مستند شده بود. او همچنین خاطرات نظامی و رساله‌ها و آثار جغرافیایی از خود به جا گذاشت.
هکتور باستیکو (; – ) یک فیلد مارشال ایتالیایی بود که از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ در طول جنگ جهانی دوم به عنوان فرمانده نیروهای محور در شمال آفریقا خدمت کرد. او علاوه بر ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا، به عنوان فرماندار جزایر تحت کنترل ایتالیا در دریای اژه و لیبی نیز خدمت کرد. پس از دوران خدمت در ارتش، او به عنوان مورخ نظامی مشغول به کار شد و چندین کتاب منتشر کرد. زندگی‌نامه. باستیکو در بولونیا، ایتالیا متولد شد. وقتی به سن قانونی رسید، به ارتش ایتالیا پیوست و در جنگ جهانی اول جنگید. در سال ۱۹۲۸، باستیکو به درجه سرتیپ
اول جنگید. در سال ۱۹۲۸، باستیکو به درجه سرتیپ (ژنرال دی بریگاتا) ارتقا یافت. در آن زمان، پادشاهی ایتالیا توسط دیکتاتور فاشیست بنیتو موسولینی اداره می‌شد. در این نقش، باستیکو هدف جولیو دوهت در کتاب «بازگویی» (که با اثر «فرماندهی هوا» منتشر شد) قرار گرفت. دوهت صفحات زیادی را به بررسی انتقادی شش «نظریه اساسی» مطرح شده توسط باستیکو و چگونگی ارتباط آنها با آینده نقش نیروی هوایی مستقل در جنگ‌های آینده اختصاص می‌دهد. باستیکو در ۲۹ مه ۱۹۳۲ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در سال ۱۹۳۵، فرماندهی لشکر اول مارزو را در طول
و در سال ۱۹۳۵، فرماندهی لشکر اول مارزو را در طول جنگ دوم ایتالیا و حبشه بر عهده داشت. در سال ۱۹۳۵، باستیکو فرمانده سپاه سوم در اتیوپی بود و در ۱۰ فوریه ۱۹۳۶ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۷، او فرمانده سپاه دوم بود. در سال ۱۹۳۷، در مراحل بعدی جنگ داخلی اسپانیا، باستیکو جایگزین ماریو روآتا به عنوان فرمانده کل سپاه داوطلبان ایتالیایی در اسپانیا شد. سپاه داوطلبان ایتالیایی برای کمک به ملی‌گرایان اسپانیا در جنگ اعزام شد. از اواسط سال ۱۹۳۷، نیروی باستیکو در نبرد سانتاندر جنگید که پیروزی قاطعی برای
در نبرد سانتاندر جنگید که پیروزی قاطعی برای ملی‌گرایان بود. در اواخر سال ۱۹۳۷، باستیکو جای خود را به ماریو برتی داد. در اکتبر ۱۹۳۷، باستیکو درجه ژنرالی، بالاترین درجه‌ای که در صورت عدم حضور رسمی ایتالیا در جنگ می‌توانست به او اعطا شود، دریافت کرد. در فوریه ۱۹۳۹، داوطلبان ایتالیایی اسپانیا را ترک کردند. سپس او به ارتش دوم منصوب شد. اندکی پس از آن، باستیکو به عنوان فرمانده ارتش ششم موتوری جدید، معروف به «ارتش پو» که در منطقه دره پو مستقر بود، منصوب شد. در سال ۱۹۳۹، باستیکو به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا
سال ۱۹۳۹، باستیکو به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا منصوب شد. وقتی ایتالیا وارد جنگ جهانی دوم شد، باستیکو فرماندار جزایر اژه ایتالیا (دودکانیز) بود و در ۷ اوت ۱۹۴۰ به درجه ژنرال کامل (ژنرال د آرماتا) ارتقا یافت. در ۱۹ جولای ۱۹۴۱، باستیکو به عنوان فرماندار کل لیبی ایتالیا و فرمانده کل نیروهای محور در شمال آفریقا منصوب شد. از آنجایی که اروین رومل رسماً تحت فرماندهی ایتالیا در لشکرکشی شمال آفریقا بود، نقشه‌های رومل ابتدا باید توسط باستیکو تأیید می‌شد. باستیکو به عنوان فرمانده اردوگاه کار اجباری گیادو که در
به عنوان فرمانده اردوگاه کار اجباری گیادو که در فوریه ۱۹۴۲ برای بازداشت یهودیان لیبیایی و ایتالیایی تأسیس شده بود، منصوب شد. باستیکو در ۱۲ اوت ۱۹۴۲ به درجه مارشال ایتالیا ارتقا یافت، تا حد زیادی به این دلیل که از رومل که در ۲۲ ژوئن به درجه فیلد مارشال (ژنرال فلدمارشال) ارتقا یافته بود، در رتبه پایین‌تری قرار نگیرد. وقتی لیبی در مقابل پیشروی ارتش هشتم بریتانیا شکست خورد، از ۲ فوریه ۱۹۴۳ او تا پایان جنگ بدون فرمانده ماند. پس از نبرد العلمین، نیروهای ایتالیایی-آلمانی مجبور به عقب‌نشینی مداوم شدند و هم
مجبور به عقب‌نشینی مداوم شدند و هم سیرنایسا و هم طرابلس را رها کردند (طرابلس در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۳ سقوط کرد) و در تونس موضع گرفتند. باستیکو در ۵ فوریه ۱۹۴۳، پس از انحلال رسمی فرماندهی عالی در لیبی، به وطن خود فراخوانده شد. در ۱۲ اوت ۱۹۴۲ (پس از پیروزی‌های بزرگ غزاله و طبرق)، او به عنوان مارشال ایتالیا منصوب شد، تا حدی برای مقابله با انتصاب رومل به عنوان فیلد مارشال. اظهار نظر موسولینی در این مورد بسیار تند بود: «باستیکو نیز به عنوان مارشال منصوب خواهد شد، و پس از او ژنرال‌های دیگر، و من ناوارا، راهنمای خود را
از او ژنرال‌های دیگر، و من ناوارا، راهنمای خود را مستثنی نمی‌کنم.» پس از شکست عملیات جنگی در آفریقا، در ۵ فوریه ۱۹۴۳، او از فرماندهی خود برکنار شد و سپس به عنوان فرماندار کل افتخاری لیبی منصوب شد. پس از آتش‌بس ۸ سپتامبر، او در رم زندگی کرد و تا زمان آزادسازی پایتخت، مخفیانه فعالیت می‌کرد. در پایان جنگ جهانی دوم، او به عنوان نیروی ذخیره در ارتش مستقر شد و آثاری در زمینه تاریخ نظامی نوشت. در سال ۱۹۵۷، صلیب بزرگ لیاقت جمهوری را دریافت کرد. باستیکو در ۹۶ سالگی، پس از گذراندن سال‌های آخر عمرش در رشته تاریخ، در
پس از گذراندن سال‌های آخر عمرش در رشته تاریخ، در رم درگذشت. در زمان مرگش، او آخرین افسر نظامی زنده ایتالیایی بود که رتبه پنج ستاره ایتالیا را در یک مقام فعال داشت. (اومبرتو دوم، آخرین پادشاه ایتالیا که به عنوان مارشال ایتالیا در یک مقام تشریفاتی منصوب شده بود، در سال ۱۹۸۳ درگذشت).
فیورنزو باوا بکاریس (; – ) یک ژنرال ایتالیایی بود که به ویژه به خاطر سرکوب وحشیانه شورش‌های میلان در سال ۱۸۹۸، معروف به قتل‌عام باوا بکاریس، به یاد آورده می‌شود. در ماه مه ۱۸۹۸، هنگامی که شورش‌های جدی ناشی از قیمت بالای مواد غذایی در میلان رخ داد، دولت ایتالیا تحت رهبری آنتونیو دی رودینی در شهر وضعیت محاصره اعلام کرد. ژنرال باوا بکاریس، به عنوان کمیسر فوق‌العاده شهر، به سربازان خود دستور داد تا به تظاهرکنندگانی که در طول اعتصاب چندین سنگر برپا کرده بودند، شلیک کنند. از توپخانه نیز استفاده شد. طبق آمار رسمی،
کنند. از توپخانه نیز استفاده شد. طبق آمار رسمی، ۸۰ نفر کشته و ۴۵۰ نفر زخمی شدند. با این حال، مخالفان ادعا کردند که ۴۰۰ نفر کشته و بیش از ۲۰۰۰ نفر زخمی شده‌اند، در حالی که نیویورک تایمز ۳۰۰ کشته و ۱۰۰۰ زخمی را گزارش کرد. باوا بکاریس به پاس قدردانی از اقدامش، در ژوئن ۱۸۹۸ نشان صلیب بزرگ نشان ساووی را از شاه اومبرتو اول دریافت کرد. او اندکی پس از آن به سنای ایتالیا منصوب شد. در طول سال ۱۹۱۴، او به گرمی از حزب مداخله‌گر در ایتالیا که مایل به شرکت در جنگ جهانی اول بود (همان‌طور که در ۲۵ مه ۱۹۱۵ این کار را
اول بود (همان‌طور که در ۲۵ مه ۱۹۱۵ این کار را کردند) حمایت کرد. در سال ۱۹۲۲، او به شاه ویکتور امانوئل سوم توصیه کرد که قدرت را به بنیتو موسولینی و حزب ملی فاشیست واگذار کند. زندگی‌نامه. پسر کارلو ایگناتسیو باوا بکاریس و کوستانزا نیکولیس دی فراسینو، او به یک خانواده اصیل باستانی پیدمونتی تعلق داشت. او شش خواهر و برادر داشت: ماریانا، جوزپا، سوفیا، الساندرو، آلفردو و آنجلا. در سن ۱۴ سالگی وارد آکادمی نظامی تورین شد و در بیست سالگی با درجه ستوان توپخانه فارغ‌التحصیل شد. پس از شرکت در جنگ کریمه، او با درجه
شد. پس از شرکت در جنگ کریمه، او با درجه کاپیتانی در دومین جنگ استقلال ایتالیا شرکت کرد و مدال نقره شجاعت نظامی (۲۴ ژوئن ۱۸۵۹) را به دست آورد و در سومین جنگ استقلال ایتالیا، که در آن با درجه سرگردی، فرماندهی یک توپخانه در کاستوزا را بر عهده داشت و عنوان شوالیه نشان نظامی ایتالیا (۶ دسامبر ۱۸۶۶) به او اعطا شد. او بعداً مدیر کل توپخانه و مهندسان در وزارت جنگ شد و فرماندهی سپاه هفتم و سوم ارتش را بر عهده گرفت. در سال ۱۸۹۴، در آنکونا، او به شدت توسط روزنامه محلی لوردین، که احتمالاً با فرمانداری هماهنگ بود، به
لوردین، که احتمالاً با فرمانداری هماهنگ بود، به دلیل عدم تیراندازی به تظاهرات کارگران بیکار که به شهردار، وکیل وچینی، حمله کرده بودند، مورد انتقاد قرار گرفت. در ۸ مه ۱۸۹۸، در جریان شورش‌های جدی قیام‌های میلان، که ناشی از افزایش قیمت غلات - و بنابراین نان - بود که توسط پادشاهی ایتالیا تصمیم گرفته شده بود، دولت به رهبری آنتونیو دی رودینی وضعیت محاصره اعلام کرد و ژنرال باوا بکاریس، به عنوان کمیسر فوق‌العاده سلطنتی، مأمور برقراری نظم شد. همان‌طور که مورخ کارلو گِزی می‌نویسد: «گزارش‌های رسمی از ۸۰ کشته، ۴۵۰
گِزی می‌نویسد: «گزارش‌های رسمی از ۸۰ کشته، ۴۵۰ زخمی و ۲۰۰۰ دستگیر شده، از جمله فیلیپو توراتی، آنا کولیشوف، لئونیدا بیسولاتی، دون آلبرتاریو، آندره‌آ کوستا و پائولو والرا، حکایت دارند. نسخه‌های معتبرتر دیگر از بیش از ۳۵۰ کشته و تقریباً ۱۰۰۰ زخمی خبر می‌دهند. دو سرباز جان باختند: یکی به‌طور تصادفی به خودش شلیک کرد و دیگری پس از امتناع از آتش گشودن به روی جمعیت، درجا اعدام شد.» دستمزدهای پایین و بیکاری بالا راه را برای نارضایتی هموار کرده بود، نارضایتی‌ای که زمانی فوران کرد که به دلیل برداشت کم محصول، قیمت
زمانی فوران کرد که به دلیل برداشت کم محصول، قیمت غلات از ۳۵ به ۶۰ سنت در هر کیلو افزایش یافت. هزاران معترضی که سنگر ساخته بودند، منجر به درگیری‌های طولانی با سربازان شدند. باوا بکاریس سرانجام به آنها دستور داد تا در منطقه پورتا تیچینزه به سمت جمعیت آتش بگشایند. این حملات چندین روز ادامه یافت و ارتش در جایی که مظنون به پنهان شدن شورشیان بود، توپ شلیک کرد. هزاران نفر دستگیر شدند و سرکوب منجر به تعطیلی بسیاری از روزنامه‌هایی شد که خطرناک یا خرابکار تلقی می‌شدند. در قدردانی، در ۵ ژوئن ۱۸۹۸، باوا بکاریس عنوان
در قدردانی، در ۵ ژوئن ۱۸۹۸، باوا بکاریس عنوان افسر ارشد نشان نظامی ساووی را توسط شاه اومبرتو اول دریافت کرد و در ۱۶ ژوئن به سناتور پادشاهی منصوب شد. در پالازو ماداما، او به گروه راست تاریخی پیوست. در ۲۹ ژوئیه ۱۹۰۰، در مونزا، اومبرتو اول توسط آنارشیست گائتانو برسکی ترور شد، که صریحاً اعلام کرد که می‌خواهد انتقام مرگ ماه مه دو سال قبل و توهین به باوا بکاریس جنایتکار را بگیرد، که قاتل شاه را «دیوانه‌ای که سزاوار چهار ماه حبس است» خوانده بود. او در سال ۱۹۰۲ بازنشسته شد و مستمری دولتی ۸۰۰۰ لیره دریافت کرد. در
شد و مستمری دولتی ۸۰۰۰ لیره دریافت کرد. در سال‌های آخر عمرش، که اکنون ناتوان و بیمار بود، کمتر و کمتر در فعالیت‌های پارلمانی شرکت می‌کرد. او مقالات متعددی در مجلات نظامی نوشت و در سال ۱۹۱۱ کتابی در مورد ریشه‌ها و تاریخ ارتش ایتالیا نوشت. او به جنبش مداخله‌گرایانه‌ای پیوست که از مشارکت ایتالیا در جنگ جهانی اول حمایت می‌کرد. او که از طرفداران فاشیسم بود، در سال ۱۹۲۲ از جمله ژنرال‌هایی بود که به پادشاه ویکتور امانوئل سوم توصیه کرد حکومت ایتالیا را به بنیتو موسولینی واگذار کند. او در سال ۱۹۲۴ در سن ۹۳ سالگی در
واگذار کند. او در سال ۱۹۲۴ در سن ۹۳ سالگی در خانه‌اش در رم درگذشت و در مقبره خانوادگی در گورستان زادگاهش، فوسانو، به خاک سپرده شد.
اسلوبودان خلیلوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال رادنیشکی نیش اشاره کرد.
کارل یارولیم (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل جمهوری چک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال ویکتوریا ژیژکوف، باشگاه فوتبال روآن، باشگاه ورزشی آمیان، باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ، باشگاه فوتبال بوهمیانس ۱۹۰۵ و دوکلا پراگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال چکسلواکی بازی کرده است.
جلسه درمان (انگلیسی: Therapy Session) دومین آلبوم استودیویی رپر آمریکایی ان‌اف است. این آلبوم در ۲۲ آوریل ۲۰۱۶ منتشر شد و شامل ۱۴ آهنگ است که بر تم‌های شخصی مانند سوءاستفاده، از دست دادن و مسائل روانی تمرکز دارد. پیش‌زمینه. آلبوم جلسه درمان به عنوان ادامه‌ای بر آلبوم اول ان‌اف با نام عمارت (۲۰۱۵) عمل می‌کند و ان‌اف در آن به کاوش عمیق‌تر در تجربیات شخصی خود می‌پردازد. ان‌اف اعلام کرده بود که این آلبوم مانند یک جلسه درمانیِ واقعی است و شامل متن‌های آسیب‌پذیر از داستان‌های شخصی سوءاستفاده و از دست دادن است که
داستان‌های شخصی سوءاستفاده و از دست دادن است که با مخاطبان زیادی هم‌ذات‌پنداری ایجاد کرده است. تهیه‌کنندگان آلبوم شامل دیوید گارسیا، جراد اینگرام و تامی پروفیت هستند و آلبوم در سبک هیپ هاپ مسیحی با عناصر هیپ هاپ اصلی طبقه‌بندی می‌شود. ان‌اف در مصاحبه‌ها تأکید کرده که این آلبوم برای کمک به دیگران در مواجهه با مشکلات روانی طراحی شده است. پذیرش منتقدان. آلبوم جلسه درمان عموماً نقدهای مثبتی دریافت کرد و منتقدان به صداقت و عمق احساسی متن‌ها اشاره کردند. مت کانر در مجله سی‌سی‌ام آلبوم را چهار ستاره از پنج
کانر در مجله سی‌سی‌ام آلبوم را چهار ستاره از پنج ارزیابی کرد و نوشت که ان‌اف با موفقیت آلبوم دوم خود را به عنوان ادامه‌ای قدرتمند از عمارت ارائه داده و به کاوش عمیق‌تر می‌پردازد. کوین هاسکینز در پناهگاه عیسی فریک آلبوم را چهار و نیم ستاره از پنج ارزیابی کرد و گفت که ان‌اف چیزی خارج از چارچوب ارائه می‌دهد و احساسات خام را به خوبی بیان می‌کند، هرچند ممکن است برای برخی شنوندگان سنگین باشد. هیلی بلک در مجله هایلایت آلبوم را چهار از پنج ارزیابی کرد و نوشت که ان‌اف با قدرت فریاد می‌زند و مسیر خود را به عنوان
ان‌اف با قدرت فریاد می‌زند و مسیر خود را به عنوان نوازنده پیش‌بینی می‌کند، با ترکیبی از آهنگ‌های پر انرژی و ملایم‌تر. در بررسی ترک‌استارز، آلبوم برای جریان خوب از آهنگ‌هایی مانند "نفس بکش" تا "واقعی" و "آه خدایا" ستایش شد که به موضوعاتی مانند شهرت، روابط شکست‌خورده و مسائل معنوی می‌پردازد. عملکرد تجاری. آلبوم جلسه درمان در رتبه ۱۲ بیلبورد ۲۰۰ ظاهر شد و در هفته اول ۲۹٬۱۸۴ واحد معادل آلبوم فروخت. همچنین در رتبه اول نمودار آلبوم‌های مسیحی و آلبوم‌های رپ بیلبورد قرار گرفت. تا اکتبر ۲۰۱۷، آلبوم بیش از ۱۲۲٬۰۰۰
قرار گرفت. تا اکتبر ۲۰۱۷، آلبوم بیش از ۱۲۲٬۰۰۰ نسخه در ایالات متحده فروخته شد. آلبوم همچنین در نمودار آلبوم‌های کانادایی بیلبورد در رتبه ۴۳ قرار گرفت. گواهی‌نامه‌ها. آلبوم جلسه درمان در ایالات متحده توسط انجمن صنعت ضبط آمریکا (آرآی‌آی‌ای) گواهی پلاتین دریافت کرد. همچنین در کانادا گواهی طلا و در بریتانیا گواهی نقره گرفت. فهرست آهنگ‌ها. فهرست آهنگ‌های آلبوم جلسه درمان به شرح زیر است: ۱. اینترو ۲ (۳:۱۵) ۲. جلسه درمان (۵:۳۱) ۳. فقط می‌خوام بدونم (۳:۴۶) ۴. چطور می‌تونی ما رو ترک کنی (۵:۲۲) ۵. نفس بکش (۴:۱۹) ۶.
می‌تونی ما رو ترک کنی (۵:۲۲) ۵. نفس بکش (۴:۱۹) ۶. واقعی (۴:۲۳) ۷. آه خدایا (۳:۱۸) ۸. می‌تونم حسش کنم (۳:۵۳) ۹. تو رو در ذهنم دارم (۴:۰۱) ۱۰. آسیاب کردن (با همراهی مارتی از سوشال کلاب) (۴:۳۷) ۱۱. کاش نمی‌کردی (۴:۴۶) ۱۲. بیانیه (۳:۱۰) ۱۳. همه کاری که می‌کنم (۳:۴۸) ۱۴. گم‌شده در لحظه (با همراهی جاناتان تولین) (۴:۰۲) طول کل آلبوم ۵۸:۱۷ است.
زبان فریولیایی یکی از زبان های رسمی اقلیت در کشور ایتالیا به شمار می آید. نام بومی آن Furlan یا Marilenghe بوده و در منطقه فریولی در شمال شرقی ایتالیا بیشتر رواج دارد.این زبان زیرشاخه ای از زبان های رومی به حساب می آید و در واقع زیرمجموعه زبان‌های رتیو-رومی (Rhaeto-Romance) است. حدود ۶۰۰,۰۰۰ نفر گویشور دارد.این زبان تحت تاثیر زبان های آلمانی، ایتالیایی، ونیزی و اسلوونیایی قرار گرفته است. تاریخچه. اسناد مکتوب از قرن یازدهم و ادبیات از سال ۱۳۰۰ میلادی وجود دارد. در قرن بیستم علاقه به این زبان دوباره احیا شد.
در قرن بیستم علاقه به این زبان دوباره احیا شد. وضعیت رسمی. دارای نهاد نظارتی به نام “Agjenzie regjonâl pe lenghe furlane” (ARLeF) است. وضعیت حفاظتی. این زبان در پروژه زبان‌های در معرض خطر (Endangered Languages Project )ثبت شده است. همچنین زبان فریولیایی به دلیل نزدیکی ریشه‌ای با زبان لادین (Ladin)، گاهی اوقات “لادین شرقی” نیز نامیده می‌شود.
فاشیسم سرسخت یا فاشیسم انقلابی (Intransigent fascism یا revolutionary fascism)، که از برخی جهات مشابه فاشیسم به اصطلاح چپ‌گرا است، جریان اقلیتی از فاشیسم ایتالیایی است که با تکیه بر تمامیت مانیفست سن سپولکرو و آرمان‌های اولیه جنبش، یعنی آرمان‌های پیش از راهپیمایی رم، از حزب ملی فاشیست (که اعضای ناراضی آن فاشیسم ملی ()‌ را تأسیس کردند) و از تجربه دوره بیست ساله که در طی آن فاشیسم در واقع یک رژیم ارتجاعی راست افراطی بود و به دلیل مخالفت مشترک با مارکسیسم ماتریالیستی و لیبرالیسم فردگرایانه با کلیسای کاتولیک،
و لیبرالیسم فردگرایانه با کلیسای کاتولیک، سلطنت و نیروهای سیاسی محافظه‌کار سازش می‌کرد، فاصله گرفت. ایده‌های شاخص این خط فکری که هرگز به جز در میان چند تن از نمایندگان اولیه فاشیسم مانند فراماسون روبرتو فاریناچی یا سندیکالیست انقلابی ناپلی، آورلیو پادوانی (که اخراج و دوباره به حزب پذیرفته شد و بعدها در شرایطی که هرگز به طور کامل روشن نشد درگذشت) حمایت چندانی کسب نکردند و در مجموع توسط خود بنیتو موسولینی نادیده گرفته شدند، عبارتند از: سوسیالیسم ملی، سندیکالیسم انقلابی، جمهوری‌خواهی، آینده‌گرایی، سوم‌گرایی،
انقلابی، جمهوری‌خواهی، آینده‌گرایی، سوم‌گرایی، ضد روحانیت، ضد پارلمانتاریسم، ضد کمونیسم و ​​ضد سرمایه‌داری. عناصر خاصی از فاشیسم ارتدوکس‌تر و ترسناک‌تر، مانند اجتماعی کردن اقتصاد، کورپوراتیسم و ​​​​خصومت با سلطنت، توسط حزب فاشیست جمهوری‌خواه در جمهوری سوسیال کوتاه‌مدت ایتالیا اتخاذ شد و امروزه می‌توان بخشی از آن را در فاشیسم کوچک و "جنبش آزادی - حزب ناسیونال سوسیالیست" یافت.
جمشیر مورات‌اوغلو (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل ترکیه است.
جمال تَسلَق (۲۷ فوریهٔ ۱۹۷۰) طراح مد لوکس فلسطینی است که در ایتالیا زندگی و کار می‌کند. سبک او تلفیقی از کدهای پوشش شرقی و غربی است. زندگی‌نامه. تسلق در سال ۱۹۷۰ در نابلس به دنیا آمد. پس از اتمام دبیرستان، طراحی را در اردن مطالعه کرد. او در سال ۱۹۹۰ به ایتالیا رفت و در آنجا مد را آموخت.او آتلیه هم‌نام خود را در رم در سال ۱۹۹۹ تأسیس کرد. آثار او در رویدادهایی همچون «مد برای صلح»، «مد در مدیترانه»، جمع‌آوری کمک برای نیازمندان و نمایش مد یونیسف برای کودکان به نمایش درآمده است. نمایشگاه‌ها. برخی از
کودکان به نمایش درآمده است. نمایشگاه‌ها. برخی از نمایشگاه‌هایی که آثار او در آن‌ها ارائه شده است: او لباس‌های خوانندگان مشهور ایتالیایی را در تلویزیون، کنسرت‌ها و جشنواره‌های بزرگ طراحی و ارائه کرده است.
جرارد ساراگوسا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسپانیا است. وی سرمربی تیم‌هایی همچون باشگاه خیمناستیک تاراگونا، باشگاه فوتبال شباب الاهلی و باشگاه فوتبال تورپدو کوتائیسی بوده است.
تنظیم مقررات ورزشی معمولاً توسط یک نهاد حاکم بر ورزش برای هر ورزش انجام می‌شود که منجر به هسته‌ای از قوانین نسبتاً ثابت و مورد توافق می‌شود. افرادی که مسئول فعالیت‌های تفریحی هستند، اغلب با پیوستن به فدراسیون‌های ورزشی مانند کمیته بین‌المللی المپیک یا با تشکیل نهاد نظارتی خود، به‌دنبال به رسمیت شناخته شدن و احترام به‌عنوان یک ورزشکار هستند. به این ترتیب، ورزش‌ها از فعالیت‌های تفریحی به ورزش‌های رسمی‌تر تکامل می‌یابند: دوچرخه‌سواری بی‌ام‌ایکس، اسنوبرد، کشتی و غیره از جمله تازه‌واردان نسبتاً جدید هستند. برخی
غیره از جمله تازه‌واردان نسبتاً جدید هستند. برخی از این فعالیت‌ها برای مدت زمان‌های مختلف، فعالیت‌های محبوب اما بدون چارچوب مشخص بوده‌اند. در واقع، تنظیم رسمی ورزش یک پیشرفت نسبتاً مدرن و رو به رشد است. این روش، یک ورزش را در سطح جهانی و به روشی بسیار موفق ترویج می‌دهد. همچنین با تضمین اینکه قوانین گیم‌پلی یکسانی در سراسر جهان اجرا می‌شود، با استفاده از یک سیستم قوانین گیم‌پلی بین‌المللی استاندارد/همگن (که توسط نهادهای حاکم بر ورزش‌های بین‌المللی مربوطه تصویب شده است) که به‌طور یکنواخت در تمام انجمن‌های
شده است) که به‌طور یکنواخت در تمام انجمن‌های عضو و لیگ‌های شناخته شده اعمال می‌شود، جهانی بودن هر ورزش را ارتقا می‌دهد. میزان سازماندهی می‌تواند از مسابقات ملی یا جهانی برای این ورزش متفاوت باشد، یا می‌تواند به صورت کاملاً "موردی" و خودجوش رخ دهد. یک ورزش می‌تواند به صورت انفرادی (مثلاً تایم تریل در دوچرخه‌سواری) یا به صورت تیمی، یا فقط برای تفریح و تندرستی (مثلاً شنا) انجام شود. برخی از موقعیت‌های چالش‌برانگیز، زمانی که مقررات این ورزش با سایر اشکال مقررات همپوشانی دارد، مانند ایمنی (تلفات جانی جدی در
همپوشانی دارد، مانند ایمنی (تلفات جانی جدی در تماشاگران فوتبال، به دلیل فرو ریختن سکوها یا مدیریت ضعیف جمعیت رخ داده است)، یا قوانین ساده کشور (برخی تعاملات ناخواسته یا فیزیکی بین شرکت‌کنندگان رخ می‌دهد)، باید مورد بررسی قرار گیرند. به‌عنوان مثال می‌توان به فیفا در فوتبال و فیبا در بسکتبال اشاره کرد که قوانین بین‌المللی بازی را تنظیم کرده‌اند که حتی امروزه در لیگ‌های ورزشی ایالات متحده نیز اجرا می‌شوند، با وجود اینکه از نظر تاریخی آنها را اجرا نمی‌کردند (که به این معنی بود که بسیاری از لیگ‌های ورزشی ایالات
به این معنی بود که بسیاری از لیگ‌های ورزشی ایالات متحده در گذشته توسط نهادهای حاکم بین‌المللی به رسمیت شناخته نمی‌شدند، تا زمانی که شروع به اتخاذ قوانین بین‌المللی کردند). در ورزش بسکتبال، مدافع/دفاع نمی‌تواند خطا اعلام کند. فرمول یک. مسابقات اتومبیل‌رانی فرمول یک نمونه‌ای از مقررات سختگیرانه و متغیر است، جایی که به نظر می‌رسد نهاد تنظیم‌کننده، به جای تعریف ساده‌ی این ورزش، آن را کنترل می‌کند. اخیراً تغییرات عمده‌ای در قوانین فرمول یک، تقریباً به‌صورت سالانه، ایجاد شده است و تغییرات بیشتری نیز برنامه‌ریزی
ایجاد شده است و تغییرات بیشتری نیز برنامه‌ریزی شده است. گاهی اوقات این کار به‌دلایل ایمنی انجام می‌شود، گاهی اوقات برای جذاب‌تر کردن مسابقه به‌عنوان یک ورزش تماشاگرپسند، و گاهی اوقات برای ارتقای رقابت از طریق مشارکت تیم‌های کوچک‌تر. برخی از تغییرات، به‌عنوان مثال، احتمال سبقت گرفتن را بیشتر می‌کند یا احتمال برتری فنی چشمگیر هر تیم را کاهش می‌دهد. اگرچه این ورزش به شدت تحت نظارت است، اما اکثر مردم موافقند که این ورزش از این طریق سود زیادی برده است، به‌ویژه از طریق جهش‌های چشمگیر در ایمنی.
آنتونیو پناکی (زاده ۲۶ ژانویه ۱۹۵۰ – درگذشته ۳ اوت ۲۰۲۱) نویسنده ایتالیایی، برنده جایزه استرگا در سال ۲۰۱۰ برای رمانش، "کانال موسولینی" بود. زندگی‌نامه. پناکی در لاتینا در خانواده‌ای از کارگران اومبریا (از طرف پدری) و مهاجران ونتو (از طرف مادری) که برای احیای آگرو پونتینو به لاتزیو آمده بودند، متولد شد. پناکی عضوی از یک خانواده بزرگ با هفت فرزند بود، از جمله جیانی پناکی روزنامه‌نگار و لورا پناکی اقتصاددان و سیاستمدار. او از سنین پایین خود را وقف سیاست کرد، اما برخلاف برادرانش که همگی به سازمان‌های چپ‌گرا
اما برخلاف برادرانش که همگی به سازمان‌های چپ‌گرا پایبند بودند، در جنبش اجتماعی ایتالیا، یک حزب ملی‌گرا و محافظه‌کار ملی نئوفاشیست، ثبت نام کرد. با این حال، در حالی که فرهنگ سیاسی خود را افزایش می‌داد، ایدئولوژی نئوفاشیستی را رد کرد، با رهبران حزب درگیر شد و اخراج شد. پس از تأمل طولانی، به مارکسیسم نزدیک شد و به کمونیسم گروید و به حزب کمونیست ایتالیا (مارکسیست-لنینیست) پیوست و در اعتراضات سال ۱۹۶۸ شرکت کرد. در همین حال، او به عنوان کارگر در شرکت "آلکاتل کاوی" در لاتینا (که در آن زمان «فولگورکاوی» نامیده
در لاتینا (که در آن زمان «فولگورکاوی» نامیده می‌شد) شروع به کار کرد و بیش از سی سال در آنجا ماند. در پایان دهه هفتاد، او وارد حزب سوسیالیست ایتالیا و کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا شد که از آنجا اخراج شد. سپس به اتحادیه کارگری ایتالیا پیوست و به حزب کمونیست ایتالیا و دوباره به کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا پیوست که در سال ۱۹۸۳ دوباره از آنجا اخراج شد. سپس سیاست را رها کرد و در رشته ادبیات از دانشگاه ساپینزا رم فارغ‌التحصیل شد و فعالیت خود را به عنوان نویسنده آغاز کرد. اولین رمان او، "ماموت"، ۵۵ بار از ۳۳ ناشر
کرد. اولین رمان او، "ماموت"، ۵۵ بار از ۳۳ ناشر رد شد تا اینکه در سال ۱۹۹۴ توسط "انتشارات دونزلی" منتشر شد و جایزه آن را از آن خود کرد. در سال ۱۹۹۵، او "رمان مرداب را" نوشت که برنده "جایزه جایزه ادبی ملی پیزا" شد و به شهر لاتینا تقدیم شده بود. سپس در سال ۱۹۹۸، رمان یه ابر قرمز را نوشت، داستانی که با الهام از قتل یک زوج جوان در کوری نوشته شده بود، قتلی که سال قبل از آن اتفاق افتاده بود و در اخبار ملی بسیار مورد توجه قرار گرفت. در سال ۲۰۰۱، او انتشارات "دونزلی را" ترک کرد و به انتشارات آرنولدو موندادوری
را" ترک کرد و به انتشارات آرنولدو موندادوری ادیتوره نقل مکان کرد. در سال ۲۰۰۳، کتاب زندگینامه‌ای "«فاشیست کمونیست»" منتشر شد و جایزه "پریمو ناپولی را" از آن خود کرد. این فیلم به فیلمی با عنوان "«برادرم تک فرزند است»" به کارگردانی دانیله لوکتی تبدیل شد. این فیلم در گیشه موفق بود و جایزه ویژه جشنواره کن را از آن خود کرد، اما پناکی به شدت با کارگردان مشاجره کرد زیرا در قسمت دوم فیلم، طرح کتاب تغییر کرده بود. همچنین در سال ۲۰۰۱، مقالات "«سفری برای شهر دوچه»" منتشر شد. در سال ۲۰۰۵، مقالات "«اتوبوس استالین»"