payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود. گردان ششم در سال ۱۸۴۸ توسط ارتش سلطنتی ساردینیا با داوطلبانی از لومباردی به فرماندهی لوسیانو مانارا تشکیل شده بود. این گردان در اولین جنگ استقلال ایتالیا جنگید و به عنوان واحد «داوطلب» در دفاع از رم در طول محاصره جمهوری روم توسط فرانسه در سال ۱۸۴۹ شرکت کرد. در سال ۱۸۵۹، گردان ششم در دومین جنگ استقلال ایتالیا جنگید، که طی آن گردان در عبور از رودخانه سسیا و در نبردهای نبرد پالسترو و در بورگو ورچلی خود را متمایز کرد. به خاطر عملکردش در طول جنگ، به گردان ششم مدال برنز شجاعت نظامی اعطا شد که به پرچم هنگ
ششم مدال برنز شجاعت نظامی اعطا شد که به پرچم هنگ ششم برساگلیری الصاق و با پیوستن گردان به هنگ، به نشان هنگ اضافه شد. گردان سیزدهم در سال ۱۸۵۹ و گردان نوزدهم در سال ۱۸۶۰ تشکیل شدند. در سال ۱۸۶۲، گردان ششم در نبرد آسپرومونته علیه سرخ‌پوشان جوزپه گاریبالدی که برای اشغال رم در حال پیشروی بودند، شرکت کرد. به دلیل متوقف کردن داوطلبان گاریبالدی، به گردان ششم مدال برنز شجاعت نظامی اعطا شد که بر پرچم هنگ ششم برساگلیری الصاق و به نشان هنگ اضافه شد، زمانی که گردان به هنگ ملحق شد. در سال ۱۸۶۶، گردان‌ها در سومین جنگ
هنگ ملحق شد. در سال ۱۸۶۶، گردان‌ها در سومین جنگ استقلال ایتالیا شرکت کردند، که در طی آن گردان سیزدهم در نبرد کاستوزا خود را متمایز کرد و مدال برنز شجاعت نظامی به آنها اعطا شد، که بر پرچم هنگ ششم برساگلیری الصاق و به نشان هنگ اضافه شد، زمانی که گردان به هنگ ملحق شد. در سپتامبر ۱۸۷۰، گردان‌های ششم و نوزدهم در تصرف رم شرکت کردند. در سال‌های ۱۸۹۵–۹۶، این هنگ ۱۵ افسر و ۳۷ سرباز را برای کمک به تشکیل گردان‌های موقت اول، سوم و چهارم که برای جنگ اول ایتالیا و اتیوپی به اریتره اعزام شده بودند، فراهم کرد. در ۱ اکتبر
به اریتره اعزام شده بودند، فراهم کرد. در ۱ اکتبر ۱۹۱۰، انبار این هنگ در بولونیا، گردان ششم دوچرخه‌سواران را تشکیل داد. در سال ۱۹۱۱، این هنگ ۲۲ افسر و ۱۲۱۵ سرباز را برای تقویت واحدهای درگیر در جنگ ایتالیا و ترکیه فراهم کرد. جنگ جهانی اول. در آغاز جنگ جهانی اول، این هنگ شامل گردان‌های VI, XIII و XIX و گردان VI دوچرخه‌سواران بود که در طول جنگ به عنوان یک واحد مستقل فعالیت می‌کردند. در ژانویه ۱۹۱۵، انبار هنگ ششم برساگلیری در بولونیا، گردان‌های XLIX و L را تشکیل داد که در ابتدا به عنوان واحدهای مستقل فعالیت
داد که در ابتدا به عنوان واحدهای مستقل فعالیت می‌کردند. در ۲۰ مه ۱۹۱۵، سه روز قبل از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، این هنگ به همراه هنگ نهم برساگلیری، هنگ یازدهم برساگلیری و هنگ دوازدهم برساگلیری، لشکر ویژه برساگلیری را تشکیل داد که شامل گروه چهارم توپخانه کوهستانی از هنگ اول توپخانه کوهستانی و واحدهای پشتیبانی جزئی نیز می‌شد. در ۱۱ فوریه ۱۹۱۶، چهار هنگ در دو تیپ گروه‌بندی شدند: تیپ اول برساگلیری شامل هنگ‌های ششم و دوازدهم برساگلیری بود، در حالی که تیپ دوم برساگلیری شامل هنگ‌های نهم و یازدهم برساگلیری
دوم برساگلیری شامل هنگ‌های نهم و یازدهم برساگلیری بود. این لشکر، پس از گذشت حتی یک سال از تأسیسش، در ۵ مارس ۱۹۱۶ به یک لشکر پیاده‌نظام استاندارد تبدیل شد و تیپ‌های پیاده‌نظام «پیه‌مونته» و تیپ «آئوستا» جایگزین تیپ‌های برساگلیری شدند که بعداً مانند سایر واحدهای برساگلیری، در صورت نیاز به لشکرها و سپاه‌های ارتش متصل شدند. در ۲۳ مه ۱۹۱۵، روزی که ایتالیا وارد جنگ شد، هنگ ششم برساگلیری از مرز اتریش-مجارستان در روبیدیشچه عبور کرد و به سمت کوبارید پیشروی کرد. در سپتامبر ۱۹۱۵، این هنگ در بخش بووِتس جنگید. در سال
سپتامبر ۱۹۱۵، این هنگ در بخش بووِتس جنگید. در سال ۱۹۱۶، تیپ اول برساگلیری در هشتمین نبرد ایسونزو در فلات کارست در منطقه ولیکی هریباخ و سپس در نهمین نبرد ایسونزو در پچینکا مستقر شد. در سال ۱۹۱۷، تیپ اول برساگلیری در دهمین نبرد ایسونزو در مونته وودیسه مستقر شد و سپس برای یازدهمین نبرد ایسونزو به فلات بانجیسسه نقل مکان کرد که در طی آن، این تیپ از ۱۶ تا ۲۰ اوت خود را متمایز کرد. در ۲۴ اکتبر ۱۹۱۷، ارتش اتریش-مجارستان و ارتش امپراتوری آلمان نبرد کاپورتو را آغاز کردند و روز بعد، این تیپ سه حمله اتریش-مجارستان را
و روز بعد، این تیپ سه حمله اتریش-مجارستان را در منطقه مونته گلوبوکاک شکست داد. پس از آن، این تیپ به عقب‌نشینی ایتالیایی‌ها به رودخانه پیاوه پیوست. پس از فرار از رودخانه پیاوه، هنگ ششم برساگلیری نه افسر و ۱۲۰۷ سرباز را از دست داد، در حالی که هنگ دوازدهم برساگلیری ۴۹ افسر و ۱۵۵۱ سرباز را از دست داده بود. برای بازگرداندن قدرت به دو هنگ، هنگ بیست و یکم برساگلیری منحل شد و پرسنل آن به دو هنگ اختصاص داده شدند. بین ۲۳ نوامبر و ۵ دسامبر ۱۹۱۷، این تیپ در مونته ملتا دی گالیو در طول اولین نبرد مونته گراپا جنگید.
دی گالیو در طول اولین نبرد مونته گراپا جنگید. متوقف کردن حمله اتریش-مجارستان برای هنگ ششم برساگلیری ۶۹ افسر و ۱۷۶۲ سرباز هزینه داشت، در حالی که هنگ دوازدهم برساگلیری ۵۲ افسر و ۱۶۷۰ سرباز را از دست داد. پس از آن، تیپ متلاشی شده برای بازسازی به والداگنو در عقب فرستاده شد. به دلیل عملکرد خوب هنگ ششم برساگلیری در سال ۱۹۱۷، به ویژه در مونت گلوبوکاک، به این هنگ مدال برنز شجاعت نظامی اعطا شد که بر پرچم هنگ ششم برساگلیری الصاق و به نشان این هنگ اضافه شد. در ژوئن ۱۹۱۸، هنگ ششم برساگلیری در جریان نبرد دوم رودخانه
۱۹۱۸، هنگ ششم برساگلیری در جریان نبرد دوم رودخانه پیاوه در ساسو روسو در مونته کورنون مستقر شد. در طول این نبرد، گردان ششم دوچرخه‌سواران این هنگ در نبرد لوسون و سپس در امتداد رودخانه سیله سفلی متحمل خسارات سنگینی شد. در ۲۴ ژوئن ۱۹۱۸، گردان‌های دوم، ششم، نهم و دهم دوچرخه‌سواران منحل شدند و پرسنل باقی‌مانده آنها در یک گردان تهاجمی دوچرخه‌سواران ادغام شدند. در اکتبر ۱۹۱۸، تیپ اول برساگلیری در نبرد ویتوریو ونتو شرکت کرد. در ۸ ژوئن ۱۹۱۵، گردان‌های XLIX و L که توسط انبار هنگ در بولونیا تشکیل شده بودند، به همراه
انبار هنگ در بولونیا تشکیل شده بودند، به همراه گردان LI که توسط انبار هنگ یازدهم برساگلیری در ناپل تشکیل شده بود، به هنگ سیزدهم موقت برساگلیری اختصاص داده شدند. این هنگ ۱۷ روز بعد منحل شد. در ۲۴ سپتامبر، این سه گردان به هنگ اول بیس برساگلیری اختصاص داده شدند که به عنوان جایگزینی برای هنگ اول برساگلیری که در لیبی مستقر بود، تشکیل شد. در ۵ ژانویه ۱۹۱۶، هنگ اول بیس برساگلیری به هنگ پانزدهم برساگلیری تغییر نام داد. این هنگ در جبهه ایتالیا خدمت می‌کرد. در اکتبر ۱۹۱۷، این هنگ در کوه‌های آلپ کارنیک مستقر شد و پس
۱۹۱۷، این هنگ در کوه‌های آلپ کارنیک مستقر شد و پس از نبرد فاجعه‌بار کاپورتو مجبور به عقب‌نشینی شد. در ۷ نوامبر، این هنگ توسط نیروهای در حال پیشروی اتریش-مجارستان محاصره شد و پس از تحمل ۲۳۱۵ تلفات در ۱۱ روز نبرد، مجبور به تسلیم شد. سال‌های بین دو جنگ جهانی. پس از جنگ جهانی اول، ارتش سلطنتی ایتالیا نیروهای خود را کاهش داد و در سال ۱۹۲۰ گردان‌های ششم و نوزدهم به واحدهای ذخیره تبدیل شدند. در ۷ مارس ۱۹۲۳ گردان ششم اصلاح شد و این هنگ اکنون شامل گردان‌های ششم و سیزدهم و یک انبار بود. در ژوئیه ۱۹۲۴ این هنگ به یک
و یک انبار بود. در ژوئیه ۱۹۲۴ این هنگ به یک واحد دوچرخه‌سواران تبدیل شد. در ۱ نوامبر ۱۹۳۴، هنگ ششم برساگلیری، به همراه هنگ‌های سواره نظام هنگ «لانچیری دی فایرنتسه» و هنگ «لانچیری ویتوریو امانوئل دوم»، هنگ دوم توپخانه سریع و گروه دوم تانک سبک «سن مارکو»، به لشکر دوم سواره نظام «امانوئل فیلیبرتو تستا دی فرو» اختصاص یافت. در سال ۱۹۳۶، این هنگ نقش خود را به عنوان واحد دوچرخه‌سواران از دست داد. در ۱ ژانویه ۱۹۳۷، گردان نوزدهم به عنوان یک واحد ذخیره اصلاح شد. در همان ماه، این هنگ، گروهان اول موتورسیکلت‌سواران
همان ماه، این هنگ، گروهان اول موتورسیکلت‌سواران ماشین‌ریز را با پرسنلی از هنگ‌های دوم، پنجم، ششم و نهم برساگلیری و مرکز ششم اتومبیل‌سازی در بولونیا تشکیل داد. این گروهان به اسپانیا اعزام شد و به سپاه داوطلبانه پیوست که در جنگ داخلی اسپانیا در کنار ملی‌گرایان جنگید. در ۷ آوریل ۱۹۳۹، گردان ششم در حمله به آلبانی شرکت کرد. در ۱ آوریل ۱۹۳۹، گردان نوزدهم به یک واحد فعال تبدیل شد. جنگ جهانی دوم. در مراحل اولیه جنگ جهانی دوم، این هنگ به لشکر دوم سواره نظام «امانوئل فیلیبرتو تستا دی فرو» اختصاص داده شد که با آن در
فیلیبرتو تستا دی فرو» اختصاص داده شد که با آن در ژوئن ۱۹۴۰ در حمله به فرانسه و در آوریل ۱۹۴۱ در حمله به یوگسلاوی شرکت کرد. در آن زمان، این هنگ از واحدهای زیر تشکیل شده بود: در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲، هنگ ششم برساگلیری به لشکر سوم سواره نظام «پرنس آمادئو دوکا دائوستا» منتقل شد که در اوت ۱۹۴۱ به جبهه شرقی اعزام شده و از آن زمان در اوکراین می‌جنگید. در ۱۵ مارس ۱۹۴۲، این هنگ به خط مقدم رسید و در کنار هنگ سوم برساگلیری وارد جبهه شد. در تابستان ۱۹۴۲، این هنگ در حمله تابستانی آلمان در جنوب روسیه شرکت کرد. از ۳۰ ژوئیه تا
آلمان در جنوب روسیه شرکت کرد. از ۳۰ ژوئیه تا ۹ اوت، دو هنگ برساگلیری یک سرپل شوروی را در سرافیموویچ منهدم کردند. بعداً در همان ماه، و با پشتیبانی تانک‌های آلمانی، برساگلیری در طول اولین نبرد دفاعی رودخانه دون، حمله شوروی را دفع کرد. در اواخر پاییز ۱۹۴۲، ارتش هشتم ایتالیا، به همراه نیروهای مجارستانی و رومانیایی، جناح چپ ارتش ششم آلمان را که به استالینگراد حمله می‌کرد، پوشش می‌داد. خط مقدم ایتالیا در امتداد رودخانه دن به طول بیش از ۲۵۰ کیلومتر (۱۶۰ مایل) بین مواضع ارتش دوم مجارستان در کالمیسکوا و مواضع ارتش
مواضع ارتش دوم مجارستان در کالمیسکوا و مواضع ارتش سوم رومانی در وشنسکایا امتداد داشت. در ۱۷ دسامبر، نیروهای شوروی عملیات زحل کوچک را آغاز کردند و تحت فشار شدید نیروهای زرهی برتر شوروی، لشکرهای ایتالیایی روز بعد مجبور به عقب‌نشینی از دن شدند. پس از یک استراحت کوتاه، شوروی‌ها در ۱۳ ژانویه ۱۹۴۳ حمله ورونژ-خارکف را آغاز کردند و نیروهای محور مجبور به عقب‌نشینی بیشتر شدند، به طوری که لشکر سوم سواره نظام «پرنس آمادئو دوکا دائوستا» به سمت پاولوهراد در اوکراین عقب‌نشینی کرد، جایی که بین ۴ تا ۱۹ فوریه ۱۹۴۳، هنگ ششم
کرد، جایی که بین ۴ تا ۱۹ فوریه ۱۹۴۳، هنگ ششم برساگلیری مواضع خود را در برابر حملات مکرر شوروی حفظ کرد. در ۱۹ فوریه، بقایای این هنگ به سمت دنیپرو عقب‌نشینی کردند، جایی که بازماندگان دو روز بعد به آنجا رسیدند. به خاطر شجاعت نشان داده شده در عملیات تابستان ۱۹۴۲ و فداکاری آنها در طول عقب‌نشینی بین ۱۷ دسامبر ۱۹۴۲ و ۲۰ فوریه ۱۹۴۳، به هنگ ششم برساگلیری دو مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد که به پرچم هنگ الصاق و به نشان هنگ اضافه شد. در ۱۸ آوریل ۱۹۴۳، بازماندگان این هنگ به بولونیا بازگشتند و در ۱ ژوئیه، این هنگ به
هنگ به بولونیا بازگشتند و در ۱ ژوئیه، این هنگ به عنوان هنگ ششم موتوریزه برساگلیری، با پرسنل هنگ سی‌ام از لشکر هشتم، سازماندهی مجدد شد. لشکر هشتم یک واحد موقت بود که جایگزینی واحدهای عملیاتی ارتش هشتم ایتالیا را مدیریت می‌کرد و هنگ سی‌ام مسئول جایگزینی لشکر سوم سواره نظام «پرنس آمادئو دوکا دائوستا» بود. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، این هنگ توسط نیروهای مهاجم آلمانی منحل شد. جنگ سرد. در ۱ اکتبر ۱۹۶۹، گردان ششم برساگلیری به عنوان یک واحد مکانیزه از هنگ ۲۲ پیاده‌نظام زرهی «کرمونا» اصلاح شد. در
از هنگ ۲۲ پیاده‌نظام زرهی «کرمونا» اصلاح شد. در طول اصلاحات ارتش در سال ۱۹۷۵، ارتش سطح هنگ را منحل کرد و گردان‌های تازه مستقل شده برای اولین بار پرچم‌های خود را دریافت کردند. در ۲۹ اکتبر ۱۹۷۵، هنگ ۲۲ پیاده‌نظام زرهی «کرمونا» منحل شد و روز بعد، گردان ششم برساگلیری این هنگ در تورین به یک واحد مستقل تبدیل شد و به گردان ششم برساگلیری «پالسترو» تغییر نام داد. این گردان به یاد نبرد پالسترو نامگذاری شد، جایی که گردان ششم در طول جنگ دوم استقلال ایتالیا خود را متمایز کرده بود. این گردان به تیپ سوم مکانیزه «گویتو»
کرده بود. این گردان به تیپ سوم مکانیزه «گویتو» اختصاص داده شد و شامل یک فرماندهی، یک گروهان فرماندهی و خدمات، سه گروهان مکانیزه با نفربرهای زرهی M113 و یک گروهان خمپاره‌انداز سنگین با خمپاره‌اندازهای M106 با خمپاره‌اندازهای ۱۲۰ میلی‌متری مدل ۶۳ بود. این گردان اکنون ۸۹۶ نفر (۴۵ افسر، ۱۰۰ افسر درجه‌دار و ۷۵۱ سرباز) را در میدان نبرد داشت. در ۱۲ نوامبر ۱۹۷۶، رئیس‌جمهور ایتالیا، جیووانی لئونه، با حکم ۸۴۶، پرچم و سنت‌های هنگ ششم برساگلیری را به این گردان واگذار کرد. در ۵ دسامبر ۱۹۸۹، گردان ششم برساگلیری
واگذار کرد. در ۵ دسامبر ۱۹۸۹، گردان ششم برساگلیری «پالسترو» به یک واحد ذخیره کاهش یافت و در ۱۵ دسامبر، پرچم هنگ ششم برساگلیری به معبد پرچم‌ها در ویتوریانو در رم منتقل شد. این گردان تا ۳۱ مه ۱۹۹۱، که رسماً منحل شد، همچنان در فهرست نیروهای ذخیره قرار داشت. دوران اخیر. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۲، گردان دهم برساگلیری «بِزِکا» در بولونیا پرچم خود را به معبد پرچم‌ها در ویتوریانو در رم منتقل کرد. روز بعد، در ۱۶ سپتامبر ۱۹۹۲، نیروها و تجهیزات گردان دهم برساگلیری «بِزِکا» برای اصلاح گردان ششم برساگلیری «پالسترو» مورد
برای اصلاح گردان ششم برساگلیری «پالسترو» مورد استفاده قرار گرفت که در همان روز به هنگ ششم برساگلیری اصلاح‌شده پیوست. این هنگ به تیپ مکانیزه «فریولی» منصوب شد. بین ۲۷ نوامبر ۱۹۹۳ و ۲۴ فوریه ۱۹۹۴، این هنگ در عملیات سازمان ملل متحد در سومالی ۲ خدمت کرد و به همین دلیل مدال نقره شجاعت ارتش را دریافت کرد که به پرچم هنگ ششم برساگلیری الصاق و به نشان این هنگ اضافه شد. در اوایل سال ۲۰۰۵، گروه‌های هنگ در بولونیا منحل شدند و در ۱۴ آوریل ۲۰۰۵، پرچم هنگ از بولونیا خارج و به تراپانی منتقل شد، جایی که روز بعد، در ۱۵
و به تراپانی منتقل شد، جایی که روز بعد، در ۱۵ آوریل ۲۰۰۵، پرچم جایگزین پرچم هنگ دوازدهم برساگلیری از تیپ مکانیزه «آئوستا» شد. متعاقباً پرچم هنگ دوازدهم برساگلیری به معبد پرچم‌ها در ویتوریانو در رم منتقل شد. در سال‌های بعد، این هنگ به عنوان بخشی از نیروی چندملیتی - عراق - به عراق، به عنوان بخشی از نیروی کمک امنیتی بین‌المللی ناتو به افغانستان، به عنوان بخشی از نیروی موقت سازمان ملل متحد در لبنان و به عنوان بخشی از KFOR ناتو به کوزوو اعزام شد. به دلیل استقرارهای متعدد، این هنگ نشان نظامی ایتالیا را دریافت
متعدد، این هنگ نشان نظامی ایتالیا را دریافت کرد که به پرچم هنگ الصاق شده بود.
هنگ ۱ برسالیری () هنگ نیروی زمینی ایتالیا است که در کوزنتسا در منطقه کالابریا مستقر است. این هنگ بخشی از یگان تخصصی برسالیری سپاه پیاده‌نظام ایتالیا است و از نظر عملیاتی به تیپ برسالیری اختصاص داده شده است. این هنگ با ۱۴ مدال شجاعت نظامی، پرافتخارترین واحد ارتش ایتالیا است. این هنگ در سال ۱۸۶۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا با گردان‌های از پیش موجود تشکیل شد. در طول جنگ جهانی اول، گردان‌های این هنگ ابتدا در لیبی و سپس در جبهه ایتالیا خدمت کردند. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ در جنگ یونان و ایتالیا و سپس در حمله
دوم، این هنگ در جنگ یونان و ایتالیا و سپس در حمله به یوگسلاوی جنگید. در سال ۱۹۴۲، این هنگ در کیس آنتون، اشغال ویشی فرانسه، شرکت کرد. این هنگ پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی منحل شد. در سال ۱۹۵۳ این هنگ اصلاح شد و در سال ۱۹۵۸ به لشکر پیاده‌نظام «گراناتیری دی ساردگنا» واگذار شد. در سال ۱۹۶۴ این هنگ به لشکر زرهی «سنتارو» منتقل شد. در سال ۱۹۷۵ این هنگ به لشکر پیاده‌نظام «گراناتیری دی ساردگنا» بازگشت. در سال ۱۹۷۶ این هنگ منحل شد و پرچم و سنت‌های آن به گردان اول برساگلیری «لا
شد و پرچم و سنت‌های آن به گردان اول برساگلیری «لا مارمورا» واگذار شد. این هنگ در سال ۱۹۹۵ اصلاح شد. بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ این هنگ بدون پرسنل بود. در سال ۲۰۰۵، هجدهمین هنگ برسالیری از تیپ مکانیزه «گاریبالدی» به هنگ اول برسالیری تغییر نام داد. سالگرد تأسیس این هنگ، مانند تمام واحدهای برسالیری، مصادف با ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶ است، روزی که تخصص برساگلیری تأسیس شد.
هنگ ۳ برسالیری () یک واحد فعال نیروی زمینی ایتالیا است که در تئولادای ساردینیا مستقر است. این هنگ بخشی از تخصصی برسالیری سپاه پیاده‌نظام ارتش است و از نظر عملیاتی به تیپ مکانیزه «ساساری» اختصاص داده شده است. این هنگ با سه مدال طلای شجاعت نظامی، بالاترین نشان افتخار ارتش ایتالیا را دارد. این هنگ در سال ۱۸۶۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا با گردان‌های از پیش موجود تشکیل شد. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ در جبهه ایتالیا حضور داشت. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ به لشکر سوم سواره نظام «پرنس آمادئو دوکا دائوستا» اختصاص
سوم سواره نظام «پرنس آمادئو دوکا دائوستا» اختصاص داده شد که با آن در لشکرکشی ایتالیا در اوکراین و روسیه خدمت کرد. در زمستان ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳، این هنگ در طول حملات ساترن کوچک شوروی و ورونژ-خارکوف تلفات سنگینی متحمل شد. به دلیل شجاعت و فداکاری‌اش در اتحاد جماهیر شوروی، به این هنگ دو مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. در سال ۱۹۴۶ این هنگ اصلاح شد و در سال ۱۹۵۱ به تیپ زرهی «سنتارو» منصوب شد. در سال ۱۹۷۵ این هنگ منحل شد و پرچم و سنت‌های آن به گردان هجدهم برسالیری واگذار شد. این هنگ در سال ۱۹۹۲ اصلاح شد. در سال ۲۰۰۹ این
شد. این هنگ در سال ۱۹۹۲ اصلاح شد. در سال ۲۰۰۹ این هنگ به ساردینیا نقل مکان کرد و در آنجا به تیپ مکانیزه ساساری الحاق شد. سالگرد این هنگ، مانند تمام واحدهای برسالیری، در ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶، روزی که واحد تخصصی برسالیری تأسیس شد، قرار دارد.
تیپ مکانیزه ساساری () یک تیپ پیاده‌نظام مکانیزه ارتش ایتالیا است که در جزیره ساردینیا مستقر است. هسته اصلی آن سه هنگ پیاده‌نظام است که در طول جنگ جهانی اول در نبردها حضور داشتند. این تیپ که نام شهر ساردینیایی ساساری را یدک می‌کشد، نشان آن از نشان این شهر الگوبرداری شده است. این تیپ بخشی از لشکر آکوئی است. در آماده‌سازی برای ورود به جنگ جهانی اول، ارتش سلطنتی ایتالیا در ۱ مارس ۱۹۱۵ تیپ "ساساری" را با هنگ ۱۵۱ پیاده‌نظام که در سینا و هنگ ۱۵۲ پیاده‌نظام که در تمپیو پوسانی مستقر شده بود، فعال کرد. این تیپ اولین
پوسانی مستقر شده بود، فعال کرد. این تیپ اولین بار در تابستان ۱۹۱۵ در طول نبرد اول ایسونزو وارد عمل شد و در نبرد دوم ایسونزو خود را متمایز کرد. در ماه مه ۱۹۱۶، این تیپ به فلات آسیاگو اعزام شد تا در تلاش ایتالیا برای متوقف کردن حمله بهاری اتریشی‌ها کمک کند. در ماه ژوئن ۱۹۱۶، این تیپ مونت فیور، مونت کاستلگومبرتو، مونت اسپیل، مونت میلا و مونت زبیو را تصرف کرد. به خاطر این اقدامات، به هر دو هنگ تیپ مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد.
حنا گونزالس (زادهٔ ۲۱ نوامبر ۱۹۹۰ در کالی، کلمبیا) که با نام هنری دی‌جی حنا شناخته می‌شود، مدل، دی‌جی موسیقی الکترونیک و یک تهیه‌کننده موسیقی اهل کلمبیا است. حرفه شخصی. حنا گونزالس در ۲۱ نوامبر ۱۹۹۰ در کلمبیا به دنیا آمد. او فعالیت خود را به عنوان دی‌جی از سن ۱۵ سالگی آغاز کرد و در آن زمان با نام لیز گونزالس شناخته می‌شد. در مراحل اولیه حرفه، تمرکز او بر سبک‌های ووکال هاوس و پروگرسیو هاوس بود. حنا در این دوران به اجرای میکس در جشنواره‌های موسیقی الکترونیک در شهرهای مختلف کلمبیا دعوت شد. با تثبیت جایگاه خود
شهرهای مختلف کلمبیا دعوت شد. با تثبیت جایگاه خود در صحنه موسیقی الکترونیک کشورش، نام هنری دی‌جی حنا را برای خود انتخاب کرد. از ابتدای فعالیت حرفه‌ای، او سبک‌های متنوعی از موسیقی هاوس از جمله تریب هاوس، تک هاوس و آفرهاوس را تجربه و اجرا کرده است. در سال ۲۰۰۹، حنا مجموعه‌ای از ست‌های اختصاصی را برای برنامه رادیویی الکتروامیت در مدیئین آماده کرد، برنامه‌ای که معمولاً به معرفی استعدادهای جدید کلمبیا می‌پردازد. در سال ۲۰۱۳، او آلبوم‌های Orgasmic Sessions (دو جلد) و Elitech (دو جلد) را منتشر کرد. این آثار باعث
و Elitech (دو جلد) را منتشر کرد. این آثار باعث شد تا به اجرای زنده در کشورهای اکوادور، پاناما، آرژانتین و پونتا کانا در جمهوری دومینیکن دعوت شود، جایی که او با گروه بریتانیایی فرانز فردیناند به صحنه رفت. پس از این تور، او برای اجرای مشترک با دی‌جی Umek در مدیئین دعوت شد. در ژوئن ۲۰۱۱، حنا گونزالس با حضور در برنامه ال کارتل د لا مگا در ایستگاه رادیویی RCN Radio کلمبیا، توجه بیشتری به عنوان یک دی‌جی به دست آورد. او همان سال هشتمین اثر خود با نام Happy Birthday to Me را منتشر کرد و در ادامه برای نمایندگی
to Me را منتشر کرد و در ادامه برای نمایندگی کلمبیا در کشور گواتمالا دعوت شد؛ جایی که در کنار دی‌جی ریهانون، دی‌جی رسمی عمارت پلی‌بوی در ایالات متحده، روی صحنه رفت. در ابتدای سال ۲۰۱۲، حنا گونزالس اثر موسیقایی خود با نام Dance or Die را منتشر کرد که بازگشتی به سبک هاوس، مشابه سال‌های آغاز فعالیتش بود. در همان زمان، وب‌سایت رسمی خود را نیز راه‌اندازی کرد. در میانه همان سال، او در یک ریو پارتی که توسط برند Beer Barena در شهر تگوسیگالپا، پایتخت هندوراس، برگزار شد به اجرا پرداخت. حنا گونزالس تاکنون در سراسر
شد به اجرا پرداخت. حنا گونزالس تاکنون در سراسر آمریکای لاتین، کارائیب، اروپا، آسیا و آمریکای شمالی به اجرا پرداخته است. او مجموعه‌ای از اجراها را در Paradise of Electronic Music در جزیره ایبیزا در اسپانیا برگزار کرده و همچنین در شهر دبی در امارات متحده عربی روی صحنه رفته است. پس از اقامت در نیویورک و سپس سکونت در میامی، در سالن‌های مطرحی در آمریکای شمالی از جمله Pacha NYC، Space Miami، Space Ibiza NY، Cielo، Output، Treehouse، Heart Miami، Trade و بسیاری دیگر به اجرا پرداخته است. دوران حرفه‌ای گستردهٔ او
به اجرا پرداخته است. دوران حرفه‌ای گستردهٔ او ترکیبی از بهترین آثار موسیقایی‌اش با ظرافت و کیفیت بالای اجراهای صحنه‌ای بوده است. در سال ۲۰۲۲، انتظار می‌رفت که حنا آلبومی شامل برخی از قطعات بازسازی‌شدهٔ دوران فعالیت خود منتشر کند. جوایز. در دسامبر ۲۰۱۲، روزنامهٔ Publimetro México یک نظرسنجی عمومی در نسخهٔ چاپی و آنلاین خود برگزار کرد تا مشخص شود مخاطبان چه کسی را به‌عنوان «میس توییتر ۲۰۱۲» انتخاب می‌کنند. گونزالس در دور نخست یکی از ۱۰ فینالیست بود. در مرحلهٔ نهایی، حنا گونزالس با کسب بیش از ۵۴٪ آرا برنده شد
نهایی، حنا گونزالس با کسب بیش از ۵۴٪ آرا برنده شد و رقیبان خود را پشت سر گذاشت. دیسکوگرافی. تک‌آهنگ‌ها: • «Hipnotik» (۲۰۱۱) • «My Roots» (۲۰۱۱) • «Elixir» (۲۰۱۱) • «Happy Birthday to Me» (۲۰۱۱) آلبوم‌های میکس‌شده: • Orgasmic Vol. 1 (۲۰۱۰) • Orgasmic Vol. 2 (۲۰۱۰) • Elitech Vol. 1 (۲۰۱۰) • Elitech Vol. 2 (۲۰۱۰) • Dance or Die Vol. 1 (۲۰۱۲) • Dance or Die Vol. 2 (۲۰۱۲) • Partylicious (برنامه رادیویی) (۲۰۱۳)
مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۹ از ۱۸ ژوئن تا ۲۴ نوامبر ۲۰۱۹ برگزار شد. در مجموع ۱۶ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۹ به رقابت پرداختند. تیم‌های راه یافته. تیم‌های اول و دوم هر هشت گروه در مرحله گروهی، به دور یک‌هشتم نهایی صعود کردند، هشت تیم از منطقه غرب (گروه‌های A تا D) و هشت تیم از منطقه شرق (گروه‌های E تا H) به این مرحله صعود کردند. فرمت. در مرحله حذفی، ۱۶ تیم به صورت تک‌حذفی به رقابت پرداختند. هر مسابقه به صورت نوبت‌گردشی و رفت و برگشت برگزار شد. در صورت لزوم، از قانون گل
رفت و برگشت برگزار شد. در صورت لزوم، از قانون گل زده در خانه حریف، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه لحاظ نمی‌شود) و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده شد. برنامه. برنامه هر دور به شرح زیر بود. تا مرحله نیمه نهایی، مسابقات منطقه غرب در روزهای دوشنبه و سه‌شنبه و مسابقات منطقه شرق در روزهای سه‌شنبه و چهارشنبه برگزار می‌شد. نمودار. نمودار مسابقات به شرح زیر بود: نمودار پس از قرعه‌کشی مرحله حذفی، که در تاریخ ۲ ژوئیه ۲۰۱۹، ساعت ۱۶:۰۰ به وقت مالزی (یوتی‌سی ۸+) در خانه ای‌اف‌سی در کوالا لامپور، مالزی
۸+) در خانه ای‌اف‌سی در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد، تعیین شد. یک‌هشتم نهایی. خلاصه. در مرحله یک‌هشتم نهایی، برندگان یک گروه با تیم‌های دوم گروه دیگر در همان منطقه بازی کردند و برندگان گروه‌ها میزبان بازی برگشت بودند. منطقه غرب. "النصر در مجموع ۴–۳ برنده شد." "الاتحاد در مجموع ۶–۴ برنده شد." "السد در مجموع ۴–۲ برنده شد." "الهلال در مجموع ۴–۳ برنده شد." منطقه شرق. "۳–۳ در مجموع. کاشیما آنتلرز با گل زده بیشتر در خانه حریف برنده شد." "۴–۴ در مجموع. گوانگژو اورگراند در ضربات پنالتی ۶–۵ برنده شد." "اوراوا رد
در ضربات پنالتی ۶–۵ برنده شد." "اوراوا رد دایموندز ۴–۲ برنده شد." "۲–۲ در مجموع. شانگهای اس‌آی‌پی‌جی در ضربات پنالتی ۵–۳ برنده شد." یک‌چهارم نهایی. خلاصه. قرعه‌کشی مرحله یک‌چهارم نهایی در ۲ ژوئیه ۲۰۱۹ برگزار شد. در مرحله یک‌چهارم نهایی، چهار تیم از منطقه غرب در دو گروه و چهار تیم از منطقه شرق در دو گروه دیگر بازی کردند و مسابقات و ترتیب مراحل با قرعه‌کشی و بدون هیچ گونه سیدبندی یا حفاظت از کشور مشخص شد. منطقه غرب. "السد در مجموع ۴–۳ برنده شد." "الهلال در مجموع ۳–۱ برنده شد." منطقه شرق. "۳–۳ در مجموع."
مجموع ۳–۱ برنده شد." منطقه شرق. "۳–۳ در مجموع." "اوراوا رد دایموندز با گل زده بیشتر در خانه حریف برنده شد." "۱–۱ در مجموع. گوانگژو اورگراند با گل زده بیشتر در خانه حریف برنده شد." نیمه نهایی. خلاصه. در نیمه نهایی، دو برنده یک‌چهارم نهایی از منطقه غرب با یکدیگر بازی می‌کنند و دو برنده یک‌چهارم نهایی از منطقه شرق با یکدیگر بازی می‌کنند و ترتیب مسابقات توسط قرعه‌کشی یک‌چهارم نهایی مشخص می‌شود. منطقه غرب. "الهلال در مجموع ۶–۵ برنده شد." منطقه شرق. "اوراوا رد دایموندز در مجموع ۳–۰ برنده شد." فینال. در فینال، دو
در مجموع ۳–۰ برنده شد." فینال. در فینال، دو برنده نیمه نهایی با یکدیگر بازی کردند، با این تفاوت که ترتیب بازی‌ها (بازی رفت به میزبانی تیمی از منطقه غرب، بازی برگشت به میزبانی تیمی از منطقه شرق) برخلاف فینال فصل قبل بود. "الهلال در مجموع ۳–۰ برنده شد."
تیپ آلپ تریدنتینا () تیپ پیاده‌نظام سبک ارتش ایتالیا و تحت امر فرماندهی نیروهای آلپ بود که در جنگ کوهستانی تخصص داشت. واحدهای اصلی آن یگان آلپینی، سپاه پیاده‌نظام کوهستانی ارتش ایتالیا بود که در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم در نبردها حضور داشت. تیپ آلپ تریدنتینا رنگ‌ها و سنت‌های لشکر ۲ آلپ تریدنتینا در جنگ جهانی دوم را ادامه داد. این تیپ در نیمه شرقی استان تیرول جنوبی ایتالیا مستقر بود و ستاد آن در شهر بریکسن قرار داشت. این تیپ در سال ۲۰۰۲ منحل شد، اما نام و سنت‌های آن به لشکر تازه تأسیس تریدنتینا، یک
نام و سنت‌های آن به لشکر تازه تأسیس تریدنتینا، یک ستاد نظامی قابل استقرار ارتش ایتالیا، منتقل شد. تیپ آلپ تریدنتینا در ۱ مه ۱۹۵۱ در شهر بریکسن تأسیس شد. نام این یگان از ونیز تریدنتینا گرفته شده است، نامی که توسط زبان‌شناس گراتزیادیو ایسایا آسکولی برای منطقه ترنتینو-آلتو آدیجه/سودتیرول ابداع شده بود و رسماً بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۴۸ برای این منطقه استفاده می‌شد. بر این اساس، نشان این تیپ بر اساس نشان پایتخت منطقه، ترنتو، است. این تیپ کاملاً در داخل منطقه مستقر بود و اکثر نیروهای خود را از آنجا جذب می‌کرد.
بود و اکثر نیروهای خود را از آنجا جذب می‌کرد. وظیفه این تیپ دفاع از دره پوستر بود تا اطمینان حاصل شود که نیروهای مهاجم پیمان ورشو قادر به قطع خط تدارکاتی حیاتی از طریق گذرگاه برنر نخواهند بود. برای کمک به دفاع از دره، بخشی از استحکامات پیش از جنگ جهانی دوم دیوار آلپ دوباره فعال و ارتقا یافت. تاریخچه. «این لشکر» در ۱ مه ۱۹۵۱ در شهر بریکسن تأسیس شد. نام این تیپ از نام لشکر تریدنتینا ونیز گرفته شده است، نامی که توسط زبان‌شناس گراتزیادیو ایسایا آسکولی برای منطقه تیرول جنوبی ابداع شده بود و رسماً بین سال‌های
تیرول جنوبی ابداع شده بود و رسماً بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۴۸ برای این منطقه استفاده می‌شد. بر این اساس، نشان این تیپ بر اساس نشان پایتخت منطقه، ترنتو، است. این تیپ کاملاً در داخل منطقه مستقر بود و اکثر نیروهای خود را از آن جذب می‌کرد. وظیفه این تیپ دفاع از دره پوستر بود تا اطمینان حاصل شود که نیروهای مهاجم پیمان ورشو قادر به قطع خط تدارکاتی حیاتی از طریق گذرگاه برنر نخواهند بود. برای کمک به دفاع از دره، بخشی از استحکامات پیش از جنگ جهانی دوم دیوار آلپ دوباره فعال و ارتقا یافت. تیپ تریدنتینا اولین تیپ آلپینی