payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیگر که در کراکوف ملاقات کرد، «آزمایش‌های نوری انجام داد و در کشف بی‌نظمی‌هایی روی سطح زهره، قابل مقایسه با بی‌نظمی‌های روی ماه، نقش داشت». او عدسی‌هایی برای میکروسکوپ‌ها و تلسکوپ‌ها ساخت و برخی از آنها را به کاردینال لئوپولدو د مدیچی داد. او همچنین به خاطر ساخت یک ماشین محاسبه که آن را به گراند دوک فردیناندو دوم اهدا کرد، شناخته می‌شود. این ماشین محاسبه از ماشین بلز پاسکال و میله‌های نپیر الهام گرفته شده است. او در سن ۶۴ سالگی در کراکوف درگذشت.
سلیلیا گریلو بورومئو آرسه (۱۶۸۴–۲۳ اوت ۱۷۷۷) یک فیلسوف طبیعی ایتالیایی (جنوایی)، ریاضیدان و دانشمند بود. زندگی و تحصیل. کللیا بورومئو عضوی از یکی از مهم‌ترین خانواده‌های اشرافی شمال ایتالیا بود. او در جنوا به دنیا آمد و دختر مارکانتونیو گریلو، دوک موندراگون، و ماریا آنتونیا ایمپریال بود. بورومئو در چندین زبان، ریاضیات، علوم طبیعی و مکانیک تحصیل کرد. او به هشت زبان صحبت می‌کرد و به هندسه، علوم طبیعی و ریاضیات علاقه‌مند بود. او ابتدا توسط مادرش و سپس در یک صومعه آموزش دید، اما مشخص نیست که در کجا در موضوعاتی
آموزش دید، اما مشخص نیست که در کجا در موضوعاتی که به آنها مشهور شد، آموزش دیده است. در سال ۱۷۰۷، او با کنت جووانی بندتو بورومئو آرسه (۱۷۰۷–۱۷۴۴) ازدواج کرد و مادر هشت فرزند شد. بورومئو در ۲۳ اوت ۱۷۷۷ در میلان درگذشت. او در کلیسای دانشگاهی سانتا ماریا پودونه به خاک سپرده شد. مشارکت‌ها. بورومئو به خاطر توانایی‌اش در حل هر مسئله ریاضی که به او ارائه می‌شد، مشهور بود. بورومئو به عنوان فردی مستقل توصیف می‌شد، که به دلیل اینکه برای جنسیت او طبیعی تلقی نمی‌شد، به عنوان فردی عجیب و غریب در نظر گرفته می‌شد. او در
عنوان فردی عجیب و غریب در نظر گرفته می‌شد. او در آن سال‌ها سالن خود را به روی بهترین ذهن‌های علمی آن زمان باز کرد. بیشترین بازدیدکننده از سالن کنتس، آنتونیو والیسنری، پزشک، طبیعت‌شناس و استاد پزشکی در دانشگاه پادوا بود. در سال ۱۷۱۹ او آکادمی کللیان را تأسیس کرد که اعضای آن در کاخ او در میلان گرد هم می‌آمدند. این آکادمی با الگوبرداری از آکادمی دل سیمنتو، انجمن سلطنتی و آکادمی علوم فرانسه ساخته شد. اعضای برجسته آن شامل راهب بزرگ لوئیجی گویدو گراندی، یسوعیان و ریاضیدانان برجسته توماسو سوا و جیووانی ژیرولامو
و ریاضیدانان برجسته توماسو سوا و جیووانی ژیرولامو ساکری، فیزیکدانان جیووانی فرانچسکو کریولی (عضو انجمن سلطنتی، طرفدار اهمیت برابر فیزیک نظری با فیزیک تجربی) و الساندرو ولتا و دانشمندان فرانچسکو ساوریو کوادریو و جوزپه آنتونیو ساسی بودند. والیسنری خود اساسنامه آکادمی را تدوین کرد. آکادمی کللیان نقش مهمی در بحث‌های علمی و فرهنگی آن زمان ایفا کرد. این آکادمی نقش مهمی در انتشار فیزیک نیوتنی و فلسفه لایب‌نیتسی در ایتالیا ایفا کرد. در طول جنگ ۱۷۴۶، بورومئو طرف اسپانیا را در مقابل اتریش گرفت و به همین دلیل تبعید
را در مقابل اتریش گرفت و به همین دلیل تبعید شد. وقتی به او اجازه بازگشت به میلان داده شد، به عنوان یک قهرمان مورد تجلیل قرار گرفت. منحنی‌های کلیلیا. در سال ۱۷۲۸، لوئیجی گویدو گراندی در کتاب خود با عنوان "«فلورس هندسی از رودونه‌آروم و کللیاروم»" که آن را به بورومئو تقدیم کرد، منحنی‌های موسوم به «کللیا» را توصیف کرد. این‌ها منحنی‌هایی روی کره هستند که برای نقاط آن‌ها رابطه‌ای خطی بین طول جغرافیایی و عرض جغرافیایی وجود دارد؛ یعنی مختصات کروی آن‌ها در مقداری شناخت. شهر جنوا با اهدای مدالی با کتیبه "Genuensium
شهر جنوا با اهدای مدالی با کتیبه "Genuensium Gloria" (افتخار جنوا) از او تجلیل کرد.
کریستینا روکاتی (۲۴ اکتبر ۱۷۳۲ در روویگو - ۱۶ مارس ۱۷۹۷ در روویگو) فیزیکدان و شاعر ایتالیایی بود که در سال ۱۷۵۱ از دانشگاه بولونیا مدرک گرفت. این سومین مدرک دانشگاهی بود که تاکنون توسط یک دانشگاه ایتالیایی به یک زن اعطا شده است. زندگی‌نامه. روکاتی فرزند جیوان باتیستا و آنتونیا کامپو بود که از خانواده‌ای مرفه در روویگو، ایتالیا بودند. روکاتی زبان‌های کلاسیک را زیر نظر پیتر برتالیا آرکوا، رئیس حوزه علمیه روویگو، آموخت و در سن ۱۵ سالگی به خاطر اشعارش از آکادمی کنکوردی اُردنا تقدیرنامه دریافت کرد. [ "" ] در سال
اُردنا تقدیرنامه دریافت کرد. [ "" ] در سال ۱۷۴۷، والدینش به او اجازه دادند تا تحت سرپرستی برتالیا در دانشگاه بولونیا فلسفه طبیعی بخواند. در آنجا، او در همان سال به عنوان اولین دانشجوی غیر بولونیایی در دانشگاه پذیرفته شد. او ادبیات، منطق، متافیزیک، اخلاق، هواشناسی و نجوم را مطالعه کرد، اما بیشتر تلاش خود را بر فیزیک و علوم طبیعی متمرکز کرد. او به خاطر اشعار و غزل‌هایش در بولونیا، درست همان‌طور که در روویگو بود، نشان افتخار دریافت کرد. او عضو آکادمی کنکوردیا (۱۷۴۹)، آکادمی آپاتیستی در فلورانس (۱۷۵۰) و آکادمی
آکادمی آپاتیستی در فلورانس (۱۷۵۰) و آکادمی نِل آرکادیا (با نام آگانیس آرِتوسیانا) (۱۷۵۳) و همچنین آکادمی آردِنتی در بولونیا و ریکوراتی در پادوا شد. [ "" ] در ۵ مه ۱۷۵۱، در زمانی که فرصت‌های آموزش عالی اغلب از زنان سلب می‌شد، روکاتی که یک نابغه محسوب می‌شد، مدرک فلسفه دریافت کرد و به گفته ورتهایم، «تنها سومین زنی بود که تا به حال مدارک دانشگاهی کسب کرده است.» او در دانشگاه پادوا با تمرکز بر فیزیک نیوتنی، یونانی و عبری تحصیل کرد، در حالی که همچنان به پرورش علایق ادبی خود و سرودن اشعار جدید ادامه می‌داد. از
ادبی خود و سرودن اشعار جدید ادامه می‌داد. از سال ۱۷۵۱، او به عنوان معلم فیزیک در آکادمی کنکوردی روویگو فعال بود (و حداقل تا سال ۱۷۷۷ در آنجا تدریس می‌کرد). با این حال، در سال ۱۷۵۲، خانواده‌اش دچار ورشکستگی مالی شدند و او را مجبور کردند تحصیلات خود را در پادوا قطع کند و به خانه‌اش در روویگو بازگردد، جایی که به تدریس فیزیک پرداخت. در آکادمی کنکوردی در روویگو، روکاتی دوره‌های عصرگاهی فیزیک نیوتنی را برای سایر اعضا برگزار می‌کرد. از برنامه‌های درسی او برای آن سخنرانی‌ها، تنها ۵۱ مورد یافت شده است. در سال ۱۷۵۴،
تنها ۵۱ مورد یافت شده است. در سال ۱۷۵۴، او به عنوان رئیس آکادمی کنکوردی روویگو انتخاب شد.
ترزا سیسری کاستیلیونی (آنجرا، ۱۵ اکتبر ۱۷۵۰ - کومو، ۲۹ مارس ۱۸۲۱) مخترع و کشاورز ایتالیایی بود که در معرفی کشت سیب زمینی به منطقه خود در ایتالیا نقش اساسی داشت. زندگی‌نامه. ترزا کاستیگلیونی، دختر کنت جیوباتا کاستیگلیونی زانبونی، در سال ۱۷۷۰، در سن ۲۰ سالگی، با یک اشراف‌زاده ۴۳ ساله اهل کومو ازدواج کرد. همسرش، چزاره لیبراتو سیسری، از خانواده‌ای معتبر بود و این زوج صاحب ۱۲ فرزند شدند. آنها در مرکز کومو در یک مجتمع ساده با ۵۹ اتاق (در جایی که اکنون ویا دیاز نامیده می‌شود) زندگی می‌کردند. در سال‌های اولیه زندگی
می‌شود) زندگی می‌کردند. در سال‌های اولیه زندگی مشترکشان در کامناگو ولتا، محله ای در کومو، خانواده مالک مقدار قابل توجهی زمین و همچنین املاک رینزا و فیگارولا بودند. آنها خدمتکار، دایه، داماد و نوازنده داشتند. چیزی که کم بود پول نقد بود، بنابراین شوهر ترزا اغلب به وام و فروش بخش‌هایی از زمین‌هایش متوسل می‌شد تا به پسرانش اجازه تحصیل و ازدواج دخترانش را بدهد. مطالعات و اکتشافات. ترزا سیسری با استفاده از نام خانوادگی‌اش که از ازدواجش گرفته بود، در علوم کشاورزی تخصص یافت و در این زمینه مشارکت‌های متعددی داشت.
تخصص یافت و در این زمینه مشارکت‌های متعددی داشت. او همچنین به هنر و کاربردهای مفید در صنعت علاقه‌مند بود. به گفته میتا فرارو، «او اولین کسی بود که در لومباردی کشت سیب‌زمینی را در میان دهقانان خود معرفی کرد و موفق شد از ساقه لوپین نخ به دست آورد.» برای مثال، سیسری سیستمی برای به دست آوردن نخ برای بافتن و ساخت پارچه از لوپین (که معمولاً به آن کلاه آبی می‌گویند) که گیاهی است که معمولاً در خاک‌های اسیدی یافت می‌شود، ابداع کرد. او هنر «شانه کردن، ریسیدن، پیچاندن و بافتن پوست لوپین» را همان‌طور که مائوریتزیو
و بافتن پوست لوپین» را همان‌طور که مائوریتزیو مونتی در کتاب "«داستان کومو»" نوشته است، ترویج داد. برخی از قطعاتی که او خودش تولید کرده است، هنوز در موزه مدنی کومو نگهداری می‌شوند، همان‌طور که پرتره او توسط سوسکو سیسری نقاشی شده است. در ۱ فوریه ۱۷۸۶، انجمن میهن‌پرستان میلان، سیسری را به خاطر کشف لوپین، و مهم‌تر از همه به خاطر معرفی کشت سیب‌زمینی در منطقه کومو، به عنوان «خبرنگار ملی سوزیا برای دانش و اشتیاق به ترتیب برای موضوعات کشاورزی و هنر» منصوب کرد. شیمیدان الساندرو ولتا در عضویت او در انجمن میهن‌پرستان
الساندرو ولتا در عضویت او در انجمن میهن‌پرستان میلان نقش مهمی داشت. ولتا در نامه‌ای به کاوالیر لاندریانی نوشت: «... راهب کارلو آمورتی بوم نقاشی و سایر آثار نمایشی از پرزهای ترمس را به انجمن میهن‌پرستان خواهد آورد و آنها را به همراه شرح فعالیت‌هایشان به همان انجمن تقدیم می‌کند، سینیورا دونا ترزا سیسری، «داما کومااسکا»، معشوقه و دوست بی‌نظیر من…» (از فلاویا اسکاتی با نام خانوادگی کاستیگلیونی). کشت سیب‌زمینی توسط سیسری همچنین توسط دون ماریو مونتی، کشیش بخش بروناته، مورد تحسین قرار گرفت، که در سال ۱۸۳۲ نوشت که
مورد تحسین قرار گرفت، که در سال ۱۸۳۲ نوشت که در آن زمان ۱۰ نوع سیب‌زمینی در اطراف روستا کشت می‌شد و وظیفه انجام این آزمایش‌های کشاورزی بر عهده زمین‌داران ثروتمند بود. دوست سیسری، الساندرو ولتا، در ۴ نوامبر ۱۷۷۶ در خانه او در آنگرا مهمان بود، زمانی که مقداری گاز را که از باتلاقی در آن نزدیکی آزاد می‌شد، جمع‌آوری کرد. او در ابتدا آن را «هوای بومی قابل اشتعال باتلاق‌ها» نامید؛ اما بعداً به عنوان گاز متان طبقه‌بندی شد. ولتا به عنوان کاشف متان شناخته می‌شود. میراث. دبیرستان ترزا سیسری در کومو، ایتالیا، به نام
دبیرستان ترزا سیسری در کومو، ایتالیا، به نام او نامگذاری شده است.
جواکینو لانزا تومازی (به ایتالیایی: "Gioacchino Lanza Tomasi"؛ ۱۱ فوریهٔ ۱۹۳۴ – ۱۰ مهٔ ۲۰۲۳)، با نام اصلی جواکینو لانزا برانچیفورته رامیرز، موسیقی‌شناس و استاد دانشگاه اهل ایتالیا بود. او مدیریت چندین نهاد فرهنگی از جمله تئاتر سان کارلو، تئاتر اپرای رم و انستیتوی ایتالیایی فرهنگ در نیویورک را برعهده داشت. زندگی و حرفه. لانزا تومازی در رم زاده شد. او از خویشاوندان دور و فرزندخواندهٔ رمان‌نویس جوزپه تومازی دی لامپدوزا بود که بیشتر با رمان "یوزپلنگ" شناخته می‌شود. او فعالیت حرفه‌ای خود را به‌عنوان منتقد موسیقی
او فعالیت حرفه‌ای خود را به‌عنوان منتقد موسیقی روزنامهٔ "ال‌اُرا" آغاز کرد. لانزا تومازی در طول زندگی حرفه‌ای خود به‌عنوان مدیر هنری چندین نهاد فرهنگی خدمت کرد که از آن جمله می‌توان به آکادمی فیلارمونیکای رم و پالرمو، ارکستر سمفونیک ملی رای، تئاتر سان کارلو، تئاتر اپرای رم، تئاتر ماسیمو و تئاتر کوموناله بولونیا اشاره کرد. او همچنین مدیریت انستیتوی ایتالیایی فرهنگ در نیویورک را برعهده داشت، کتاب‌های متعددی نوشت و استاد تاریخ موسیقی در دانشگاه سالرنو و دانشگاه پالرمو بود. لانزا تومازی در ۱۰ مهٔ ۲۰۲۳ در
پالرمو بود. لانزا تومازی در ۱۰ مهٔ ۲۰۲۳ در پالرمو و در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
پایهٔ دوازدهم () (که با نام‌های سال پایانی یا کلاس دوازدهم نیز شناخته می‌شود) دوازدهمین و آخرین سال آموزش رسمی یا تحصیلات اجباری است. این پایه معمولاً آخرین سال دبیرستان و دورهٔ کی–۱۲ در بیشتر نقاط جهان به‌شمار می‌آید. دانش‌آموزان پایهٔ دوازدهم معمولاً بین ۱۷ تا ۱۸ سال سن دارند. در برخی کشورها پایهٔ سیزدهم نیز وجود دارد، در حالی که در برخی دیگر اصلاً پایه یا سال دوازدهم پیش‌بینی نشده است.
کی–۱۲ () (از کودکستان تا پایهٔ دوازدهم) اصطلاحی در زبان انگلیسی است که به دورهٔ کامل آموزش ابتدایی و متوسطهٔ عمومیِ تحت حمایت دولت در ایالات متحده آمریکا و کانادا اشاره دارد. این دوره معادل سال‌های تحصیل پیش از آموزش عالی در شماری از کشورهای دیگر نیز هست، از جمله افغانستان، ارمنستان، استرالیا، چین، اکوادور، مصر، هند، ایران، فیلیپین، کره جنوبی، و ترکیه. در ایالات متحده، ادارهٔ مدارس عمومی این دوره به‌طور محلی و از طریق واحدهای مستقلی به نام ناحیهٔ مدرسه‌ای انجام می‌شود. هر ناحیهٔ مدرسه‌ای ممکن است محدودهٔ یک
می‌شود. هر ناحیهٔ مدرسه‌ای ممکن است محدودهٔ یک شهر، یک شهرستان، یا چند منطقهٔ کوچک‌تر را دربر گیرد که بر اساس جمعیت و نزدیکی جغرافیایی در یک واحد اداری گرد آمده‌اند. این ناحیه‌ها دارای هیئت‌مدیره و بودجهٔ مستقل هستند و دربارهٔ سیاست‌های آموزشی، برنامه‌های درسی و ادارهٔ مدارس حوزهٔ خود تصمیم‌گیری می‌کنند.
سونداریا شارما (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های خدا را شکر و خانه شلوغ ۵ اشاره کرد.
اما تو مرده بودی () فیلمی ایتالیایی محصول سال ۱۹۶۶ به کارگردانی، تهیه‌کنندگی، فیلمبرداری و تدوین جانی ورنچیو است. طرح. جیووانی برناردی پس از کشته شدن والدینش در یک تصادف رانندگی، به دیدار پدربزرگش، کنت مارکو آنسلمی، می‌رود. او در ویلای پیرمرد، دختری روح مانند به نام ورونیک را می‌بیند. جیووانی متوجه می‌شود که او در جنگ جهانی اول کشته شده است، اما روح او هنوز در اطراف پرسه می‌زند و زندگان را آزار می‌دهد. تولید. "اما «تو مرده بودی»" توسط شرکت کوچک مستقر در میلان، مرکورفین، تأمین مالی شد و تماماً در لومباردی
مرکورفین، تأمین مالی شد و تماماً در لومباردی فیلمبرداری شد. روبرتو کورتی، مورخ فیلم ایتالیایی، اظهار داشت که اگرچه این فیلم به عنوان یک فیلم ترسناک به بازار عرضه شد، اما بیشتر یک «ملودرام ماوراءالطبیعه» بود. انتشار. فیلم "«اما تو مرده بودی»" در اول اکتبر ۱۹۶۶ توسط شرکت مرکورفین در سینماهای ایتالیا توزیع شد. این فیلم در مجموع ۶۱ میلیون لیر ایتالیایی در داخل کشور فروش داشت. این فیلم توسط شرکت کازمو ویدیو در ایتالیا به صورت VHS منتشر شد. این فیلم در بریتانیا با عنوان "«اما تو مرده بودی»" منتشر شد. در نقدی که
عنوان "«اما تو مرده بودی»" منتشر شد. در نقدی که همزمان با این فیلم منتشر شد، "ماهنامه فیلم بولتن" این فیلم را «به‌طرز عجیبی خسته‌کننده» اعلام کرد و نوشت: «سرعت فیلم حزن‌انگیز است، دیالوگ‌های دوبله‌شده بیشتر خنده‌دار است تا آزاردهنده، و روایتی که از قبل هم گیج‌کننده بوده، به دلیل تمایل کارگردان به درج فلش‌بک‌ها در فواصل دلخواه، عملاً غیرقابل‌فهم شده است.» با توجه به نقدهای گذشته، کرتی احساس کرد که با یک کارگردان بهتر، داستان می‌توانست بهتر از آب دربیاید و بر بازی‌های ضعیف و فیلمنامهٔ آشفته غلبه کند. در
و بر بازی‌های ضعیف و فیلمنامهٔ آشفته غلبه کند. در "کتاب «دایرةالمعارف فیلم‌های ترسناک»" نوشتهٔ فیل هاردی و تام میلن، نقدی این فیلم را «داستان ارواح کند و پرزحمت» توصیف کرد. لوئیس پاول در کتاب خود دربارهٔ کارگردانان فیلم‌های ترسناک ایتالیایی، این فیلم را «مبهم» توصیف کرد و گفت که این فیلم تلاشی برای تکرار فیلم‌های گوتیک اوایل دههٔ ۱۹۶۰ بوده، اما در نهایت مانند آن فیلم‌ها نمی‌شود.
لاوارو (آنفوسی) یک اپرا (درام بازیگوش) در سه پرده است که توسط پاسکواله آنفوسی ساخته شده است. لیبرتوی این اپرا توسط جووانی برتاتی بر اساس کمدی "خسیس" اثر مولیر در قرن هفدهم نوشته شده است. این اپرا که یکی از بهترین اپراهای آنفوسی محسوب می‌شود، برای اولین بار در پاییز ۱۷۷۵ در تئاتر سن موآزه در ونیز به روی صحنه رفت و متعاقباً در سراسر ایتالیا و سایر شهرهای اروپایی اجرا شد. پیشینه و سوابق اجرایی. آنفوسی آهنگساز پرکاری بود. "لاوارو" بیست و پنجمین اپرا از هفتاد اپرای او یا بیشتر و یکی از سه اپرایی بود که برای فصل
او یا بیشتر و یکی از سه اپرایی بود که برای فصل ۱۷۷۵ در تئاتر سن موآز ونیز ساخته بود. جیووانی برتاتی، نویسندهٔ اشعار اپرای او، نیز به همان اندازه پرکار بود و در طول زندگی خود حداقل ۷۰ اپرا نوشت که تقریباً همه آنها در ژانر "دراما جیوکوزو" بودند. اولین اجرای "لاوارو" با طراحی صحنه توسط دومنیکو و جرولامو موری و طراحی لباس توسط جوزپه تادیو انجام شد. این اجرا با یک "باله به نام" «سرناد قطع شد، یا عروسی سه‌گانه» با موسیقی فرانچسکو پیومبانتی و طراحی رقص توسط آنتوان پیترو همراه بود. این اپرا یکی از موفق‌ترین آثار
پیترو همراه بود. این اپرا یکی از موفق‌ترین آثار آنفوسی بود و تا قرن نوزدهم به زبان ایتالیایی اصلی خود به روی صحنه می‌رفت. این اپرا در سراسر ایتالیا و همچنین در آلمان، اتریش، دانمارک، اسپانیا، بلژیک، فرانسه و انگلستان اجرا شد. اولین اجرای لندن در سال ۱۷۸۳ در تئاتر کینگ برگزار شد، جایی که آنفوسی به عنوان مدیر موسیقی استخدام شده بود و در یک نسخه دو پرده‌ای ارائه شد. این اپرا در سال ۱۷۹۰ در هانوفر و باد پیرمونت با استفاده از ترجمه آلمانی لیبرتو با عنوان «"خسیس"، یا عشق هوشمندانه است» اجرا شد. یک نسخه فرانسوی
یا عشق هوشمندانه است» اجرا شد. یک نسخه فرانسوی با عنوان «معلم "خسیس"» با لیبرتوی بسیار آزادانه اقتباس شده از ژان لویی گابیو و موسیقی اضافی ساخته جوزپه ماریا کامبینی نیز وجود داشت. این اثر برای اولین بار در سال ۱۷۸۷ در تئاتر بوژوله در پاریس به روی صحنه رفت و بعداً در ورسای و لیژ اجرا شد. لیبرتوی اقتباسی دیگری، این بار به زبان اسپانیایی و نوشتهٔ لوچیانو کوملا، در سال ۱۷۹۶ با عنوان "«آوارو»" در مادرید برای اجرا استفاده شد. "«لاوارو»" در زبان ایتالیایی اصلی، تحت عناوین مختلفی از جمله: (گنج خیالی)، برشا، ۱۷۷۹؛
عناوین مختلفی از جمله: (گنج خیالی)، برشا، ۱۷۷۹؛ (مرد ناشنوا و خسیس)، برانسویک، ۱۷۸۲؛ و (دو خسیس)، فرانکفورت، ۱۷۸۳ نیز اجرا شده است. عنوان جایگزین، (وفاداری در میان پریشانی)، گاهی برای اجرا در فلورانس در سال ۱۷۷۷ در تئاتر دلا پرگولا در نظر گرفته می‌شود، اما تحقیقات بعدی نشان می‌دهد که به احتمال زیاد احیای اثر آنفوسی بوده است. عنوان روی یک نسخه خطی به تاریخ ۱۷۷۵ که در کتابخانه ایالتی و دانشگاهی ساکسون درسدن نگهداری می‌شود، با عنوان (خسیس پیر) ذکر شده است. لیبرتوی برتاتی برای "لاوارو" متعاقباً توسط چندین
لیبرتوی برتاتی برای "لاوارو" متعاقباً توسط چندین آهنگساز دیگر از جمله جنارو آستریتا (۱۷۷۶، تئاتر بوناکوسی، فرارا) و فردیناندو اورلاندی (۱۸۰۱، تئاتر مارسیگلی-روسی، بولونیا) تنظیم شد. لیبرتو متفاوتی از جوزپه پالومبا، همچنین با عنوان "لاوارو" و همچنین بر اساس نمایشنامه مولیر، توسط جاکومو کوردلا تنظیم شد و در سال ۱۸۱۴ در تئاتر از فلورانسی‌ها، ناپل به نمایش درآمد.
آتیلیو رگولو یک اپرای سریالی به زبان ایتالیایی اثر یوهان آدولف هاسه است که بر اساس داستان مارکوس آتیلیوس رگولوس، یک ژنرال رومی که در کارتاژ اسیر شد و مرگ را به باج ترجیح داد، ساخته شده است. پیترو متاستازیو این لیبرتو را در سال ۱۷۴۰ برای تولد امپراتور چارلز ششم نوشت و یادداشت‌های دقیقی برای تنظیم موسیقی آن به هاسه ارائه داد، با وجود اینکه آهنگساز پیش از آن چندین لیبرتوی متاستازیو را تنظیم کرده بود. هاسه آهنگسازی را ظرف سه ماه به پایان رساند، اما بیماری امپراتور و سپس مرگ او مانع از اجرای اپرا شد. اولین اجرای
و سپس مرگ او مانع از اجرای اپرا شد. اولین اجرای اپرا تا ۱۲ ژانویه ۱۷۵۰ در اپراهاوس آم زوینگر در درسدن انجام نشد. نقش رگولو توسط کاستراتو دومنیکو آنیبالی اجرا شد، در حالی که نقش آتیلیا برای همسر هاسه، فاستینا بوردونی، ساخته شد.
لا کالیستو اپرایی ایتالیایی اثر فرانچسکو کاوالی است که بر اساس لیبرتویی از جووانی فاستینی و بر اساس داستان اساطیری کالیستو ساخته شده است. این اپرا اولین اجرای خود را در ۲۸ نوامبر ۱۶۵۱ در تئاتر سنت آپولینار، ونیز، انجام داد، جایی که در طول یازده اجرا، تماشاگران محدودی را به خود جذب کرد. در قرن بیستم، با موفقیت دوباره احیا شد. لیبرتو. این لیبرتو در سال ۱۶۵۱ توسط جولیانی و باتی منتشر شد. داستان دو اسطوره را با هم ترکیب می‌کند: اغوای کالیستو توسط ژوپیتر و ماجراجویی دیانا با اندیمیون. طرح داستان تا حدودی
ماجراجویی دیانا با اندیمیون. طرح داستان تا حدودی کلیشه‌ای است: جین گلاور در مورد اینکه چگونه نویسندهٔ لیبرتو مجبور بوده پیچیدگی‌هایی را برای برآورده کردن انتظارات مخاطبان در چارچوب اپرای ونیزی ابداع کند، اظهار نظر کرده است. سابقه عملکرد. فاوستینی، که علاوه بر نویسندهٔ اشعار اپرا، مدیر برنامه نیز بود، در سال ۱۶۵۰ تئاتر سنت آپولینار را اجاره کرد. او و کاوالی پیش از مرگش در دسامبر ۱۶۵۱، در طول اجرای اپرای "«لا کالیستو»"، سه اپرا در آنجا اجرا کردند. این تئاتر به دستگاه‌های صحنه‌ای پیچیده‌ای مجهز بود که برای
به دستگاه‌های صحنه‌ای پیچیده‌ای مجهز بود که برای تحت تأثیر قرار دادن تماشاگران اپرا با نمایش‌های دیدنی طراحی شده بود. با این حال، یازده اجرای "«لا کالیستو»" از ۲۸ نوامبر تا ۳۱ دسامبر ۱۶۵۱ تنها حدود ۱۲۰۰ نفر را به تئاتری که ۴۰۰ نفر گنجایش داشت، جذب کرد. اجرای اصلی ونیزی دچار حوادث بسیاری شد، از جمله مرگ "خواننده اصلی" بونیفاتیو چِرِتی، اندکی پس از اجرای اول. این امر باعث تغییرات عمده‌ای در بازیگران اصلی شد: نقش اندیمیونه از آلتو به سوپرانو تغییر یافت و احتمالاً به یکی از برادران کارِسانا واگذار شد؛ این امر
به یکی از برادران کارِسانا واگذار شد؛ این امر باعث شد خواننده جدیدی برای اجرای لینفئا پیدا شود که احتمالاً به زن جوانی به نام «پوتِلا» (به معنای دختر جوان) واگذار شده بود. دو سوپرانو فوری با یک باس فوریا جایگزین شدند که به احتمال زیاد توسط پالگرینو کانر اجرا می‌شد و یک شخصیت جدید، یک دهقان مست به نام بیفولکو، اضافه شد که احتمالاً توسط خواننده جدیدی به نام لورنزو فری اجرا می‌شد که نقش او در موسیقی متن باقی نمانده است. به احتمال زیاد، نقش اصلی کالیستو توسط کاترینا جیانی خوانده شده است که هزینه قایق او در طول
جیانی خوانده شده است که هزینه قایق او در طول تمرینات و اجرای اپرا توسط "مدیر اپرا" پرداخت شده بود، در حالی که "خواننده اصلی" دیگر، مارگاریتا دا کوستا، نقش دایانا را بازی می‌کرد. همچنین کاملاً محتمل است که نقش‌های گیوه و گیوه-این-دیانا توسط یک خواننده، جولیو چزاره دوناتی، اجرا شده باشد که قادر به اجرای هر دو صدای باس و سوپرانو با تکنیکی به نام "باسو آلا باستاردا" بود (به نقش‌ها در زیر مراجعه کنید). نت‌های خطی اپرای "«لا کالیستو»" در کتابخانه مارسیانا، ونیز، به همراه دیگر اپراهای کاوالی نگهداری می‌شود. این
به همراه دیگر اپراهای کاوالی نگهداری می‌شود. این امر باعث شده است که این اپرا در دوران مدرن احیا شود. اولین کسی که این نت را منتشر کرد، ریموند لپارد، رهبر ارکستر بریتانیایی، در سال ۱۹۷۵ بود. لپارد این اپرا را برای اجرا در جشنواره اپرای گلیندبورن در سال ۱۹۷۰ تنظیم کرده بود. این اجرا شامل تعدادی از خوانندگان برجسته آن زمان از جمله جانت بیکر در نقش دایانا بود. این اثر برای ایجاد مخاطبان جدید برای اپرای باروک بسیار مهم بود و نسخه ضبط شده آن هنوز هم شنیده می‌شود (روی دیسک فشرده منتشر شده است). با این حال، روشی
(روی دیسک فشرده منتشر شده است). با این حال، روشی که لپارد «درک» کرده بود (همان‌طور که او ارکستراسیون‌های خود را اینگونه می‌نامید)، اپرا از اثر اصلی حذف شده بود. اولین اجرای این اپرا در ایالات متحده در آوریل ۱۹۷۲ برای افتتاح غرفه پاتریشیا کوربت در دانشگاه سینسیناتی - کالج-هنرستان موسیقی ارائه شد. بازیگران شامل باربارا دانیلز در نقش دایانا و تام فاکس در نقش گیو بودند. این اپرا در ژوئن ۱۹۸۴ توسط اپرا فکتوری در تئاتر رویال کورت در لندن با رهبری پاول دانیل، نوازنده هارپسیکورد، و گروهی متشکل از نه نوازنده سازهای
هارپسیکورد، و گروهی متشکل از نه نوازنده سازهای باروک اجرا شد. این اپرا همچنان در مکان‌های جدید اجرا می‌شود. به عنوان مثال، اولین اجرای آن در تئاتر رئال مادرید در سال ۲۰۱۹ بود، در حالی که در فصل ۱۹–۲۰ در آخن و نورنبرگ اجرا شد. این اپرا در سال ۲۰۲۱ با موفقیت در لا اسکالا با تهیه‌کنندگی دیوید مک‌ویکار اجرا شد. رهبر ارکستر کریستوف روسه بود که نوازندگان گروه موسیقی باروک خود، لِس تالنز لیریکز، را با اعضای ارکستر لا اسکالا ترکیب کرد تا سالن بزرگ را پر کنند. خوانندگان شامل چن ریس در نقش کالیستو، لوکا تیتوتو در
شامل چن ریس در نقش کالیستو، لوکا تیتوتو در نقش ژوپیتر، ورونیک گنس در نقش جونو، اولگا بززمرتنا در نقش دیانا، کریستوف دومو در نقش اندیمیون، کیارا آمارو در نقش لینفیا و مارکوس وربا در نقش مرکوری بودند. انتشار. لپارد. نسخه ریموند لپارد در سال ۱۹۷۵ اولین انتشار این قطعه موسیقی بود. این نسخه شامل ترجمه‌های لیبرتو نیز می‌شود. قهوه‌ای. در سال ۲۰۰۸، نسخهٔ جنیفر ویلیامز براون از این اثر (نسخه‌های ای آر، ۲۰۰۷) برندهٔ جایزهٔ کلود وی. پالیسکا از انجمن موسیقی‌شناسی آمریکا (به پاس قدردانی از نسخه‌ها یا ترجمه‌های برجستهٔ
(به پاس قدردانی از نسخه‌ها یا ترجمه‌های برجستهٔ علمی) شد. تورنته و بادولاتو. ناشر موسیقی آلمانی، شرکت بارنرایتر ، انتشار "اپراهای فرانچسکو کاوالی را" در سال ۲۰۱۲ با انتشار یک نسخه انتقادی جدید که توسط آلوارو تورنته و نیکولا بادولاتو تهیه شده بود، آغاز کرد که در تولیدات جدید اپرا در بایریش اشتات‌اُپر (۲۰۰۵)، رویال اپرا هاوس (۲۰۰۸)، تئاتر بازل (۲۰۱۰) و تئاتر رئال (۲۰۱۹) مورد استفاده قرار گرفت. خلاصه داستان. داستان بر اساس اسطوره کالیستو از "کتاب دگردیسی‌های" اووید است.
اپرای باسو پورتو ("در بندرگاه سفلی") اپرایی در سه پرده اثر آهنگساز نیکولا اسپینلی است. این اپرا از لیبرتوی ایتالیایی اثر اوژن چچی استفاده می‌کند که بر اساس نمایشنامه "«او وتو»" اثر گوفردو کوگنتی در سال ۱۸۸۹ نوشته شده است. این اپرا برای اولین بار در ۱۸ آوریل ۱۸۹۴ در اپرای کلن به روی صحنه رفت و با موفقیت چشمگیری روبرو شد. این اثر به‌طور گسترده به عنوان بزرگ‌ترین اثر اسپینلی شناخته می‌شود و مقدمه پرده سوم این اپرا توسط ارکسترهای متعددی برای اجرا در کنسرت برنامه‌ریزی شده است. سابقه عملکرد. "یک پورتو باسو" برای
شده است. سابقه عملکرد. "یک پورتو باسو" برای اولین بار در انگلستان توسط شرکت کارل روزا در مارس ۱۸۹۹ در برایتون و توسط ارکستر کوئینز هال در ۱۱ اکتبر ۱۹۰۰ به رهبری هنری وود اجرا شد. این اپرا بر محله‌های فقیرنشین ناپل تمرکز دارد، جایی که اسپینلی در چندین جای موسیقی ارکستر خود از ماندولین و گیتار استفاده کرد. نوازندگان ماندولین فلوریموند و چزاره کاسترز بودند. ماندولین‌ها بخش مهمی از اپرا بودند که آهنگ تنور پرده دوم و فینال پرده سوم را همراهی می‌کردند. اسپینلی یک "اینترمتزو برای ماندولین و ارکستر"، به عنوان
یک "اینترمتزو برای ماندولین و ارکستر"، به عنوان مقدمه‌ای برای پرده سوم و آخر، ساخت که از سازهای مرسوم فاصله گرفته بود. فیلیپ جی. بون گفت که واکنش مخاطبان به "اینترمتزو" «فوق‌العاده» بود. بون، مورخ موسیقی، جزئیات بیشتری در مورد استفاده اسپینلی از ماندولین‌ها اضافه کرد و گفت: «اسپینلی از ماندولین‌ها به خوبی استفاده می‌کند و یک کادنزای استادانه با دو توقف و قطعات کروماتیک سریع می‌نویسد که نشان‌دهنده آشنایی عملی او با این ساز است.» او همچنین گفت که بخش‌هایی از اینترمتزو که برای ماندولین نوشته شده‌اند، به همراه
که برای ماندولین نوشته شده‌اند، به همراه ملودی نوشته شده برای ویولنسل، برجسته‌ترین ویژگی‌های "اینترمتزو" بوده‌اند. این اثر در سال ۱۹۰۰ توسط گروه اپرای «کاسل اسکوئر» هنری دبلیو. سویج در برادوی در قالب یک اجرای انگلیسی‌زبان با عنوان "«در بندرگاه پایینی»" به روی صحنه رفت. این اجرای برادوی در ۲۲ ژانویه ۱۹۰۰ در تئاتر آمریکایی به روی صحنه رفت و در مجموع هشت اجرا داشت. رهبری گروه‌های موسیقی بر عهده رومالدو ساپیو، رهبر ارکستر، بود و بازیگرانی چون سلما کرونولد در نقش ماریا، ویلیام پروت در نقش چیچیلو، مری کارینگتون
ماریا، ویلیام پروت در نقش چیچیلو، مری کارینگتون در نقش سسلا، هری دیویس در نقش لوئیجینو، هرمان برند در نقش پیچیلو و فرانک اچ. بلچر در نقش پاسکال در این نمایش ایفای نقش کردند.
دیپلمات فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی شیوام نایر است. در این فیلم بازیگرانی همچون جان آبراهام، سعدیه خطیب، جاگجیت ساندو، کوماند میشرا، شریب هاشمی، رواتهی و آشوات بات ایفای نقش کرده‌اند.
سعدیه خطیب (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های رکشابندان و دیپلمات اشاره کرد.
ماری ترز لوئیز ساووی (; – ) یک زن اشراف‌زاده ایتالیایی و عضو شاخه ساووی-کارینیانو از خاندان ساووی بود. او در سن ۱۷ سالگی با لویی الکساندر دو بوربون-پنتی‌یور، شاهزاده دو لامبال، وارث بزرگ‌ترین ثروت فرانسه، ازدواج کرد. پس از ازدواجش که یک سال طول کشید، به دربار سلطنتی فرانسه راه یافت و محرم اسرار ملکه ماری آنتوانت شد. او در قتل‌عام سپتامبر ۱۷۹۲ در طول انقلاب فرانسه کشته شد. جوانی. ماریا ترزا لوئیزا در ۸ سپتامبر ۱۷۴۹ در کاخ کارینیانو در تورین متولد شد. او ششمین فرزند و پنجمین دختر لویی ویکتور ساووی، شاهزاده