payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شامل تصاویر حیوانات، شکار و نمادهای آیینی بودند. مجسمه‌های کوچک موسوم به «ونوس» مانند ونوس ویلندورف نیز بیانگر اهمیت باروری و اسطوره در جوامع اولیه هستند. دوران باستان. در تمدن‌های مصر باستان، بین‌النهرین، یونان باستان و روم باستان، هنر در خدمت مذهب و سیاست بود. هرم‌های مصر، مجسمه‌های خدایان و فرعون‌ها، نقاشی‌های مقبره‌ها و معابد نمونه‌هایی از این دوران هستند. یونانیان باستان ایدهٔ «زیبایی ایده‌آل» را با مجسمه‌های پیکرتراشی به اوج رساندند و رومیان با موزاییک‌ها و معماری شهری آن را تکمیل کردند. هنر در آسیا
و معماری شهری آن را تکمیل کردند. هنر در آسیا و خاورمیانه. در شرق، هنر چین و هند با تأکید بر مذهب و فلسفه رشد کرد. در چین، خوشنویسی و نقاشی طبیعت به‌عنوان عالی‌ترین شکل هنر شناخته شد و در هند هنر بودایی و هندو با پیکره‌های سنگی عظیم و معابد پیوند خورد. در ایران، هنر هخامنشی و ساسانی با معماری، فلزکاری و نقش‌برجسته‌های تاریخی شناخته می‌شود. قرون وسطی. هنر قرون وسطی (۵۰۰ تا ۱۴۰۰ میلادی) با نفوذ مسیحیت در اروپا گره خورد. کلیساهای جامع با معماری گوتیک، شیشه‌های رنگی و تذهیب کتاب‌های مقدس از بارزترین نمودهای این
و تذهیب کتاب‌های مقدس از بارزترین نمودهای این دوره‌اند. در امپراتوری بیزانس، شمایل‌نگاری و موزاییک‌های مذهبی نقش مهمی ایفا کردند. هم‌زمان در جهان اسلام، هنر اسلامی با خوشنویسی، معماری مسجد و طراحی هندسی شکوفا شد. رنسانس. رنسانس (قرن ۱۴ تا ۱۶) در ایتالیا آغاز شد و نقطهٔ عطفی در تاریخ هنر بود. هنرمندانی مانند لئوناردو دا وینچی، میکلانج و رافائل با بهره‌گیری از پرسپکتیو، کالبدشناسی و انسان‌گرایی، آثاری آفریدند که معیارهای تازه‌ای در زیبایی‌شناسی پدید آورد. معماری برونلسکی و نقاشی‌های سقف کلیسای سیستین
معماری برونلسکی و نقاشی‌های سقف کلیسای سیستین نمونه‌های برجسته این دوره‌اند. باروک و روکوکو. از قرن ۱۷ تا ۱۸، سبک‌های باروک و روکوکو در اروپا شکوفا شدند. باروک با درام، نورپردازی و شکوه بصری (مانند آثار کاراواجو و برنینی) شناخته می‌شود، درحالی‌که روکوکو بیشتر تزئینی و سبک‌بال بود و در دربار فرانسه به اوج رسید. نئوکلاسیسیسم و رمانتیسم. در قرن ۱۸ و ۱۹، نئوکلاسیسیسم با الهام از یونان و روم باستان و رمانتیسم با تأکید بر احساس و طبیعت ظهور کردند. ژاک لوئی داوید و فرانسیسکو گویا از چهره‌های برجسته این دوره‌اند.
و فرانسیسکو گویا از چهره‌های برجسته این دوره‌اند. هنر مدرن. از اواخر قرن ۱۹، جنبش‌های نوگرایانه مانند امپرسیونیسم، اکسپرسیونیسم، کوبیسم، فوتوریسم، دادا و سوررئالیسم قالب‌های سنتی را شکستند. پابلو پیکاسو، کلود مونه و سالوادور دالی از چهره‌های شاخص این دوره‌اند. مدرنیسم به‌دنبال بازتعریف ماهیت هنر و مرزهای آن بود. هنر معاصر. از نیمهٔ دوم قرن بیستم تا امروز، هنر معاصر با رویکردهای متنوعی چون پاپ آرت، مینیمالیسم، هنر مفهومی، هنر دیجیتال و پرفورمنس آرت گسترش یافت. هنرمندانی چون اندی وارهول، یایویی کوساما و آی
هنرمندانی چون اندی وارهول، یایویی کوساما و آی وی‌وی نمونه‌هایی از این دوره‌اند. هنر معاصر در سطح جهانی به موضوعاتی مانند سیاست، محیط‌زیست، هویت و فناوری پرداخته است. موزه‌ها و گالری‌های مدرن. در قرن ۲۰ و ۲۱، موزه‌ها و گالری‌ها نقش کلیدی در معرفی هنر جهانی یافتند. موزه لوور در پاریس، موزه هنر متروپولیتن در نیویورک، موزه هنر مدرن (MoMA) و تیت مدرن در لندن، از مهم‌ترین مراکز نمایش آثار هنری هستند. گالری‌های خصوصی و بینال ونیز نیز صحنهٔ اصلی معرفی هنرمندان معاصر شده‌اند. نتیجه‌گیری. تاریخ هنر از نقاشی‌های غار
شده‌اند. نتیجه‌گیری. تاریخ هنر از نقاشی‌های غار تا گالری‌های مدرن نشان‌دهندهٔ پیوند همیشگی خلاقیت انسانی با تغییرات اجتماعی و فرهنگی است. هنر همواره بازتابی از شرایط تاریخی و ابزاری برای بیان هویت‌ها، باورها و ارزش‌ها بوده و در عصر معاصر به بخشی از گفت‌وگوی جهانی تبدیل شده است.
چارلز یا چارلی کرک ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشند:
جلسه آپالاچین یک اجلاس تاریخی مافیای آمریکایی بود که در خانه گانگستر جوزف "جو آرایشگر" باربارا، در جاده مک‌فال شماره ۶۲۵ در آپالاچین، نیویورک، در ۱۴ نوامبر ۱۹۵۷ برگزار شد. ظاهراً این جلسه برای بحث در مورد موضوعات مختلفی از جمله رباخواری، قاچاق مواد مخدر و قمار، همراه با تقسیم عملیات غیرقانونی تحت کنترل آلبرت آناستازیا که اخیراً به قتل رسیده بود، برگزار شد. تخمین زده می‌شود که حدود ۱۰۰ مافیایی از ایالات متحده، ایتالیا و کوبا در این جلسه شرکت داشته‌اند. بلافاصله پس از قتل آناستازیا در اکتبر همان سال، و پس از
پس از قتل آناستازیا در اکتبر همان سال، و پس از به دست گرفتن کنترل خانواده تبهکار لوچیانو (که به خانواده تبهکار جنووسی تغییر نام داده بود) از فرانک کاستلو، ویتو جنووسی می‌خواست با برگزاری یک جلسه ملی در کوزا نوسترا، قدرت جدید خود را مشروعیت بخشد. وقتی تعداد زیادی ماشین گران‌قیمت با پلاک‌های مختلف از سراسر کشور به جایی که «دهکده خواب‌آلود آپالاچین» توصیف می‌شد، رسیدند، مأموران اجرای قانون محلی و ایالتی به آنها مشکوک شدند. پس از ایجاد موانع جاده‌ای، پلیس به جلسه حمله کرد و باعث شد بسیاری از شرکت‌کنندگان به
جلسه حمله کرد و باعث شد بسیاری از شرکت‌کنندگان به جنگل‌ها و مناطق اطراف ملک باربارا فرار کنند. پس از این حمله، بیش از 60 نفر از رؤسای دنیای زیرزمینی بازداشت و متهم شدند. بیست نفر از کسانی که در جلسه شرکت داشتند به «توطئه برای جلوگیری از اجرای عدالت با دروغ گفتن در مورد ماهیت جلسه دنیای زیرزمینی» متهم شدند و در ژانویه 1959 مجرم شناخته شدند. همه آنها تا سقف 10000 دلار جریمه شدند و به سه تا پنج سال زندان محکوم شدند. همه این محکومیت‌ها سال بعد در دادگاه تجدیدنظر لغو شد. یکی از مستقیم‌ترین و مهم‌ترین نتایج جلسه
لغو شد. یکی از مستقیم‌ترین و مهم‌ترین نتایج جلسه آپالاچین این بود که به تأیید وجود یک سازمان جنایی در سراسر کشور کمک کرد، واقعیتی که برخی، از جمله جی. ادگار هوور، مدیر دفتر تحقیقات فدرال، مدت‌ها از پذیرش آن خودداری کرده بودند. پیش زمینه. در 18 ژوئن 1936، رئیس خانواده تبهکار لوچیانو، لاکی لوچیانو، به همراه دیگران به 30 تا 50 سال زندان ایالتی محکوم شد. در 3 ژانویه 1946، توماس ای. دیویی، به عنوان پاداش فرضی برای همکاری ادعایی‌اش در زمان جنگ، با اکراه حکم لوچیانو را به شرطی که در برابر اخراج به ایتالیا مقاومت
را به شرطی که در برابر اخراج به ایتالیا مقاومت نکند، تخفیف داد. لوچیانو این معامله را پذیرفت، اگرچه همچنان معتقد بود که شهروند ایالات متحده است و مشمول اخراج نمی‌شود. در 10 فوریه، کشتی لوچیانو از بندر بروکلین به سمت ایتالیا حرکت کرد. این آخرین باری بود که او ایالات متحده را دید. در 28 فوریه، پس از یک سفر 17 روزه، کشتی لوچیانو به ناپل رسید. لوچیانو هنگام ورود به خبرنگاران گفت که احتمالاً در سیسیل اقامت خواهد داشت. در سال ۱۹۳۷، از ترس پیگرد قانونی به جرم قتل فردیناند بوچیا، رئیس موقت خانواده لوچیانو ویتو
فردیناند بوچیا، رئیس موقت خانواده لوچیانو ویتو جنوویزه با ۷۵۰،۰۰۰ دلار پول نقد به ایتالیا گریخت و در شهر نولا، نزدیک ناپل، ساکن شد. با رفتن جنوویزه، فرانک کاستلو رئیس موقت شد. در اواسط دهه ۱۹۵۰، ویتو جنوویزه تصمیم گرفت علیه کاستلو اقدام کند. با این حال، جنوویزه باید متحد قوی کاستلو در کمیسیون، آلبرت آناستازیا، رئیس خانواده جنایتکار آناستازیا، را نیز از بین می‌برد. جنوویزه خیلی زود با کارلو گامبینو، معاون رئیس آناستازیا، برای برکناری آناستازیا توطئه کرد. در 2 ژوئن 1945، جنوویزه با کشتی به نیویورک بازگشت و
2 ژوئن 1945، جنوویزه با کشتی به نیویورک بازگشت و روز بعد، جنوویزه به اتهام قتل در بوچیا در سال 1934 محاکمه شد. او اظهار بی‌گناهی کرد و در سال 1946 از بازداشت آزاد شد. در 10 ژوئن 1946، یکی دیگر از شاهدان دادستانی، جری اسپوزیتو، در کنار جاده‌ای در نوروود، نیوجرسی، در حالی که به ضرب گلوله کشته شده بود، پیدا شد. در اوایل سال 1957، جنوویزه تصمیم گرفت در برابر کاستلو کار کند. جنوویزه به وینسنت گیگانته دستور داد تا کاستلو را به قتل برساند و در 2 مه 1957، گیگانته کاستلو را در بیرون ساختمان آپارتمانش به ضرب گلوله
کاستلو را در بیرون ساختمان آپارتمانش به ضرب گلوله زخمی کرد. اگرچه این زخم سطحی بود، اما کاستلو را متقاعد کرد که قدرت را به جنوویزه واگذار کند و بازنشسته شود. یک دربان، گیگانته را به عنوان فرد مسلح شناسایی کرد. با این حال، در سال 1958، کاستلو شهادت داد که قادر به شناسایی مهاجم خود نبوده است؛ که به سبب آن گیگانته از اتهام اقدام به قتل تبرئه شد. در اواخر سال 1957، ظاهراً جنوویزه و گامبینو دستور قتل آناستازیا را صادر کردند. جنوویزه شایعاتی شنیده بود مبنی بر اینکه کاستلو با آناستازیا برای به دست آوردن قدرت
اینکه کاستلو با آناستازیا برای به دست آوردن قدرت توطئه می‌کند. در 25 اکتبر 1957، آناستازیا برای کوتاه کردن مو و اصلاح به آرایشگاه هتل پارک سنترال در میدتاون، منهتن، آمد. در حالی که آناستازیا روی صندلی آرایشگاه استراحت می‌کرد، دو مرد که صورت‌هایشان را با روسری پوشانده بودند، آناستازیا را به ضرب گلوله کشتند. در نوامبر 1957، بلافاصله پس از قتل آناستازیا، پس از به دست گرفتن کنترل خانواده تبهکار لوچیانو از کاستلو، جنوویزه می‌خواست با برگزاری یک نشست ملی کوزا نوسترا (مافیای ایتالیایی) ، قدرت جدید خود را مشروعیت
(مافیای ایتالیایی) ، قدرت جدید خود را مشروعیت بخشد. طبق گزارش‌ها، این جلسه در ابتدا برای شیکاگو برنامه‌ریزی شده بود، اما جنوویزه به اصرار استفانو ماگادینو، رئیس بوفالو، نیویورک و عضو کمیسیون و "آندرتیکر" و علیرغم اعتراضات سم جیانکانا، رئیس شیکاگو آوت‌فیت، تصمیم گرفت آن را در آپالاچین برگزار کند. ماگادینو نیز به نوبه خود، جوزف باربارا، رئیس تبهکاران شمال شرقی پنسیلوانیا و راسل بوفالینو، معاون رئیسش، را برای نظارت بر تمام ترتیبات انتخاب کرد. نشست. در ۱۴ نوامبر ۱۹۵۷، روسای مافیا، مشاوران و محافظان آنها، که در
۱۹۵۷، روسای مافیا، مشاوران و محافظان آنها، که در مجموع تقریباً صد نفر بودند، در ملک ۲۱ هکتاری باربارا در آپالاچین، نیویورک، ملاقات کردند. آپالاچین شهری است که در امتداد ساحل جنوبی رودخانه ساسکوهانا، نزدیک مرز پنسیلوانیا و حدود ۲۰۰ مایلی شمال غربی شهر نیویورک واقع شده است. هدف از این جلسه، بحث در مورد عملیات کوزا نوسترا مانند قمار، کازینوها و معاملات مواد مخدر به همراه تقسیم قدرت غیرقانونی تحت کنترل آلبرت آناستازیا که اخیراً کشته شده بود، بود. قتل‌های اسکالیس و آناستازیا موضوعاتی بودند که نیاز به توجه فوری
و آناستازیا موضوعاتی بودند که نیاز به توجه فوری داشتند، زیرا مردان خانواده آناستازیا هنوز به رژیم آناستازیا/اسکالیس وفادار بودند. کاپورجیم‌های قدرتمند آنیلو "بره" دلاکروس و آرماند "تامی" راوا در شرف جنگ علیه جنووسی و متحدانش بودند. برخی از قدرتمندترین سران خانواده‌های کوزا نوسترا در کشور، مانند سانتو ترافیکانته جونیور، راسل بوفالینو، رئیس خانواده شمال شرقی پنسیلوانیا، فرانک دسیمونه از لس‌آنجلس، کارلوس "مرد کوچک" مارچلو و مایر لانسکی، قبل از اینکه کمیسیون ترور آناستازیا را تصویب کند، نگران تلاش‌های
ترور آناستازیا را تصویب کند، نگران تلاش‌های آناستازیا برای نفوذ در عملیات کازینوی آنها در هاوانا بودند. کوبا یکی از موضوعات مورد بحث آپالاچین بود، به ویژه منافع قمار و قاچاق مواد مخدر کوزا نوسترا در جزیره. تجارت بین‌المللی مواد مخدر نیز موضوع مهمی در دستور کار آپالاچین بود. کمی قبل از آپالاچین، اعضای خانواده بونانو، جوزف بونانو، کارمینه گالانته، فرانک گاروفالو، جیووانی بونونتره و دیگر نمایندگان آمریکایی کوزا نوسترا از دیترویت، بوفالو و مونترال از پالرمو بازدید کردند و در آنجا با مافیای سیسیلی که در هتل
بازدید کردند و در آنجا با مافیای سیسیلی که در هتل بزرگ دس پالمز اقامت داشتند، مذاکره کردند. یکی از چهره‌های کلیدی در ترتیب دادن این جلسه، ران «اسکالاد» پیسکینا بود. منافع و کلاهبرداری‌های صنعت پوشاک نیویورک، مانند وام‌های کلان به صاحبان مشاغل و کنترل حمل و نقل مراکز پوشاک، از دیگر موضوعات مهم در دستور کار آپالاچین بود. نتیجه بحث‌های مربوط به صنعت پوشاک در نیویورک، تأثیر مستقیم و در برخی موارد غیرمستقیم بر منافع تجاری برخی دیگر از کارفرمایان در سراسر کشور، عمدتاً آن دسته از منافع در تولید پوشاک، حمل و نقل،
آن دسته از منافع در تولید پوشاک، حمل و نقل، کار و اتحادیه‌ها، که مبالغ هنگفتی را برای خانواده‌های درگیر به ارمغان می‌آورد، داشت. یک سرباز ایالتی محلی به نام ادگار دی. کراسول از اینکه کارمین گالانته پس از بازدید از املاک باربارا در سال گذشته توسط سربازان ایالتی متوقف شده بود، مطلع بود. بازرسی گالانته توسط سربازان نشان داد که او بدون گواهینامه رانندگی می‌کند و سابقه کیفری گسترده‌ای در شهر نیویورک دارد. در زمان قبل از جلسه نوامبر 1957، کراسول خانه باربارا را تحت نظر گاه به گاه داشت. او متوجه شده بود که پسر
تحت نظر گاه به گاه داشت. او متوجه شده بود که پسر باربارا در هتل‌های محلی اتاق رزرو می‌کند و مقدار زیادی گوشت از یک قصابی محلی به خانه باربارا تحویل می‌دهد. این موضوع کراسول را مشکوک کرد و بنابراین تصمیم گرفت خانه باربارا را زیر نظر بگیرد. وقتی پلیس ایالتی تعداد زیادی ماشین لوکس پارک شده در خانه باربارا پیدا کرد، شروع به یادداشت کردن شماره پلاک آنها کرد. با فهمیدن اینکه بسیاری از این ماشین‌ها به نام مجرمان شناخته شده ثبت شده‌اند، نیروهای کمکی پلیس ایالتی به محل آمدند و شروع به ایجاد موانع جاده‌ای کردند.
به محل آمدند و شروع به ایجاد موانع جاده‌ای کردند. بارتولو گوچیا، اهل کاستلاماره دل گلفو و کارمند جو باربارا، به تازگی جلسه خود را آغاز کرده بودند و هنگام خروج از ملک باربارا، موانع جاده‌ای را مشاهده کردند. گوچیا بعداً گفت که برای بررسی سفارش ماهی به خانه باربارا برمی‌گشته است. برخی از شرکت‌کنندگان سعی کردند با ماشین فرار کنند اما موانع جاده‌ای آنها را متوقف کرد. برخی دیگر از میان مزارع و جنگل‌ها عبور کردند و قبل از اینکه دستگیر شوند، لباس‌های گران‌قیمت خود را خراب کردند. 50 مرد موفق به فرار شدند، ولی بیش
را خراب کردند. 50 مرد موفق به فرار شدند، ولی بیش از 60 نفر دستگیر شدند، از جمله اعضای کمیسیون، جنوویسه، کارلو گامبینو، جوزف پروفاچی و جوزف بونانو. تقریباً همه آنها ادعا کردند که شنیده‌اند جوزف باربارا بیمار است و برای آرزوی سلامتی به ملاقاتش رفته‌اند. پیامدها. مافیایی‌ها بازداشت و متهم شدند ویرایش بیست نفر از کسانی که در جلسه آپالاچین شرکت داشتند، به «توطئه برای جلوگیری از اجرای عدالت با دروغ گفتن در مورد ماهیت جلسه زیرزمینی» متهم شدند و در ژانویه 1959 مجرم شناخته شدند. همه آنها به جریمه نقدی تا سقف 10000
شناخته شدند. همه آنها به جریمه نقدی تا سقف 10000 دلار و حبس از سه تا پنج سال محکوم شدند. همه این محکومیت‌ها در سال بعد در دادگاه تجدیدنظر لغو شد. مافیایی‌های بازداشت شده و متهم شده در اجلاس آپالاچین در 14 نوامبر 1957، شامل موارد زیر بودند: افشای کوزا نوسترا جی. ادگار هوور، مدیر سابق اف‌بی‌آی، وجود «سندیکای ملی جرایم» و لزوم رسیدگی به جرایم سازمان‌یافته در آمریکا را انکار کرده بود. پس از نشست آپالاچین، هوور دیگر نمی‌توانست وجود این سندیکا و نفوذ آن بر دنیای زیرزمینی آمریکای شمالی و همچنین کنترل و نفوذ کلی
زیرزمینی آمریکای شمالی و همچنین کنترل و نفوذ کلی کوزا نوسترا بر شاخه‌های متعدد سندیکا در سراسر آمریکای شمالی و خارج از کشور را انکار کند. پس از اجلاس آپالاچین، جی. ادگار هوور «برنامه اوباش برتر» را ایجاد کرد و به دنبال رؤسای ارشد سندیکا در سراسر کشور رفت. در نتیجه اجلاس آپالاچین، دفترچه‌های عضویت برای تبدیل شدن به یک مرد ساخته شده در مافیا بسته شد و تا سال 1976 بازگشایی نشد. ماگادینو و جنوویزه اعضای کمیسیون بودند که پس از ترور آلبرت آناستازیا، خواستار برگزاری جلسه شدند. باربارا و بونانو، دیگر اعضای
برگزاری جلسه شدند. باربارا و بونانو، دیگر اعضای کاستلاماری، به ماگادینو هشدار داده بودند که برگزاری جلسه در همان محل سال قبل ایده خوبی نیست. باربارا به ماگادینو هشدار داده بود که او و یک پلیس محلی به نام کراسول از یکدیگر متنفرند و کراسول ممکن است در صورت کشف جلسه، مشکلاتی ایجاد کند، اما ماگادینو گفت که برای لغو آن خیلی دیر شده است زیرا همه ترتیبات انجام شده و دعوت شدگان در حال حاضر در راه هستند. پس از حمله، دستگیری‌ها و کیفرخواست‌ها، جنوویزه و جیانکانا، ماگادینو رئیس باند تبهکار بوفالو را به خاطر مشکلات
رئیس باند تبهکار بوفالو را به خاطر مشکلات پیرامون کوزا نوسترا پس از آپالاچین سرزنش کردند. مدتی پس از فروکش کردن تبلیغات و جنجال‌های ناشی از اجرای قانون، سوء قصدی به جان ماگادینو صورت گرفت. ماگادینو در یکی از چندین خانه «ردیف مافیا» در دانا درایو در حومه بوفالو، لویستون، زندگی می‌کرد. این خانه‌ها متعلق به ماگادینو و دامادهایش، جیمز وی. لادوکا، چارلز ای. مونتانا و وینسنت اسکرو، بودند که همگی اعضای «ساخته» شده خانواده جنایتکار او بودند. در سوءقصد به جان او، نارنجکی از پنجره به درون خانه‌اش پرتاب شد، هرچند
نارنجکی از پنجره به درون خانه‌اش پرتاب شد، هرچند منفجر نشد. باربارا توسط مأموران قانون مورد بازجویی قرار گرفت و به دلیل عدم شهادت به هیئت منصفه در مورد آنچه در 14 نوامبر 1957 در خانه‌اش اتفاق افتاده بود، متهم شد. او همچنین در سال 1959 به فرار از مالیات بر درآمد و ارائه فرم‌های مالیاتی جعلی شرکت متهم شد. منافع تجاری باربارا رو به زوال رفت، زیرا او قرارداد پر سود بطری‌سازی خود را با کانادا درای از دست داد. سلامت جوزف باربارا همچنان رو به وخامت گذاشت و او در 17 ژوئن 1959 بر اثر حمله قلبی درگذشت. پس از مرگ او،
ژوئن 1959 بر اثر حمله قلبی درگذشت. پس از مرگ او، ملک آپالاچین باربارا فروخته شد و برای مدتی برای تورهای گشت و گذار مورد استفاده قرار گرفت. گمانه‌زنی‌ها پیرامون رویداد. تحقیقات و پژوهش‌های بعدی در مورد اجلاس آپالاچین این احتمال را مطرح کرده است که این رویداد، توطئه‌ای برای نابودی رئیس تازه تاجگذاری شده، جنوویزه، بوده است. شواهد اصلی این نظریه، غیبت آشکار سه رئیس برجسته جرایم ملی است: "لاکی" لوسیانو، فرانک کاستلو و مایر لانسکی. مافیایی‌های عالی‌رتبه، از جمله خود لوسیانو و جوزف "داک" استاچر، از آن زمان اظهار
خود لوسیانو و جوزف "داک" استاچر، از آن زمان اظهار داشته‌اند که این جلسه "خرابکاری" شده است. نتیجه جلسه عمدتاً به نفع دستور کار کاستلو و لوچیانو بود (هر دوی آنها به خاطر اقدامات اخیر جنوویزه خواهان انتقام از او بودند). گفته می‌شود لوچیانو و گامبینو به پرداخت بخشی از 100000 دلار به یک فروشنده مواد مخدر پورتوریکویی کمک کرده‌اند تا جنوویزه را به دروغ در یک معامله مواد مخدر دخیل کند. در 7 ژوئیه 1958، جنوویزه به اتهام توطئه برای واردات و فروش مواد مخدر متهم شد. شاهد اصلی دولت، نلسون کانتلوپس، یک قاچاقچی مواد
شاهد اصلی دولت، نلسون کانتلوپس، یک قاچاقچی مواد مخدر اهل پورتوریکو بود که ادعا می‌کرد جنوویزه با او ملاقات کرده است. در 4 آوریل 1959، جنوویزه در نیویورک به جرم توطئه برای نقض قوانین فدرال مواد مخدر محکوم شد. در 17 آوریل 1959، جنوویزه به 15 سال حبس در زندان فدرال آتلانتا در آتلانتا محکوم شد، جایی که او سعی کرد خانواده تبهکار خود را از زندان اداره کند. همچنین نکته قابل توجه، عدم حضور هیچ عضو مافیایی از شیکاگو، نیواورلئان، سانفرانسیسکو یا دیترویت است، همه مکان‌هایی که کاستلو یا لوچیانو هنوز نفوذ قابل توجهی
که کاستلو یا لوچیانو هنوز نفوذ قابل توجهی داشتند. این احتمال وجود دارد که این خانواده‌ها نماینده داشته ولی دستگیر نشده باشند، اما هیچ مدرکی دال بر حضور آنها یافت نشده است!. طبق گزارش‌ها، افراد نزدیک به کاستلو و لوچیانو در محل حضور داشتند، اما به دلیل اطلاع از حمله قریب‌الوقوع، توانستند از بازداشت پلیس فرار کنند. در نهایت، چند رئیس کلیدی منطقه‌ای «به طور مناسبی» دیر رسیدند و تا پس از شروع حمله نرسیدند و توانستند قبل از اینکه پلیس‌ها متوجه شوند، برگردند. با این حال، هرگز شواهد قطعی برای اثبات چنین نظریه‌ای
این حال، هرگز شواهد قطعی برای اثبات چنین نظریه‌ای وجود نداشته است، و توضیحات دیگری برای بسیاری از گزاره‌های مشکوکی که زیربنای این وقایع هستند، وجود دارد. غیبت مایر لانسکی اغلب به عنوان یک غیبت آشکار ذکر می‌شود، اما در واقع، لانسکی عضو مافیای یهودی بود و هیچ یک از دیگر روسای عالی رتبه یهودی، از جمله استاچر، ابنر "لانگی" زویلمن، فیلیپ کاستل و موریس "مو" دالیتز حضور نداشتند (در مورد اینکه آیا اصلاً از اعضای مافیای یهودی دعوت شده بود یا خیر، اختلاف نظر وجود دارد). لانسکی، به نوبه خود، ادعا کرد که در روز اجلاس
لانسکی، به نوبه خود، ادعا کرد که در روز اجلاس بیمار بوده است. در مورد روسای "مفقود" مافیای ایتالیایی، در آن زمان لوچیانو به ایتالیا تبعید شده بود و اجازه ورود به ایالات متحده را نداشت و کاستلو ادعا می‌کند که پس از تیراندازی تحت نظارت شدید بوده است.شواهدی از نوعی توطئه توسط این سه نفر برای خرابکاری در تلاش جنوویزه برای تصاحب قدرت وجود دارد. اما با توجه به حملات بسیار موفق و هدفمند به جنوویزه که قرار بود در پی آن انجام شود، هیچ توضیح جدی وجود ندارد که چرا سه عضو ارشد مافیا، خطر افشای وجود مافیا و احتمال
سه عضو ارشد مافیا، خطر افشای وجود مافیا و احتمال دستگیری بسیاری از اعضای عالی رتبه خانواده‌های محلی را برای دولت فدرال که هنوز به شدت آن را انکار می‌کرد، به جان خریدند. در عوض، به همان اندازه ممکن است که این سه نفر صرفاً توطئه کرده باشند تا با محدود کردن تعداد گروه‌های حاضر در جلسه، از کسب حمایت گسترده ملی توسط جنوویزه جلوگیری کنند. طبق همه روایات، حتی اگر جلسه طبق برنامه برگزار می‌شد، احتمالاً بخش کمی از دستور کار فرضی جنوویزه محقق نمی‌شد. علاقه شدید پلیس ایالتی را می‌توان با این واقعیت توضیح داد که این
ایالتی را می‌توان با این واقعیت توضیح داد که این اولین جلسه کمیسیون در محل آپالاچین نبود. همان مکان سال گذشته، در مقیاسی کوچکتر، مورد استفاده قرار گرفته بود. خود باربارا این نگرانی را در هفته‌های منتهی به اجلاس به ماگادینو ابراز کرد. علاوه بر این، باربارا می‌دانست که گروهبان کراسول از او خوشش نمی‌آید و احتمالاً به هرگونه فعالیت عجیب در خانه‌اش مشکوک خواهد بود. (بعداً ضبط شد که ماگادینو باربارا را به خاطر این رسوایی سرزنش می‌کند، با وجود اینکه تصمیم ماگادینو برای میزبانی این رویداد در آنجا بود). در نهایت،
برای میزبانی این رویداد در آنجا بود). در نهایت، پلیس و مأموران فدرال فقط به فعالیت‌های غیرقانونی که در اجلاس رخ می‌داد، مشکوک بودند. آنها دلیل کافی برای اخذ حکم بازرسی از خود خانه نداشتند. در واقع، بیشتر روسای جرم و جنایت که بازداشت شدند، کسانی بودند که سعی در فرار از صحنه داشتند، در حالی که کسانی که در داخل خانه مانده بودند (مانند ماگادینو) آزاد ماندند. در فرهنگ رسانه. جلسه آپالاچین در چندین رمان، فیلم و سریال تلویزیونی محبوب ذکر یا به تصویر کشیده شده است، از جمله: این جلسه به طور بسیار آزادانه در فیلم
از جمله: این جلسه به طور بسیار آزادانه در فیلم «درون مافیا» محصول ۱۹۵۹ به تصویر کشیده شده است. نسخه کتاب و فیلم از فیلم «اسناد والاچی» محصول ۱۹۷۲. روایت نزدیک به آغاز فیلم «رفقای خوب» ساخته مارتین اسکورسیزی در سال ۱۹۹۰ اشاره می‌کند: «زمان باشکوهی بود، قبل از آپالاچین، قبل از اینکه جو گالوی دیوانه با یک رئیس مافیا درگیر شود و جنگ را آغاز کند...». این جلسه چندین بار در فیلم کمدی گانگستری «این را تحلیل کن» محصول ۱۹۹۹ به آن اشاره شده است، از جمله در صحنه آغازین که شخصیت اصلی، پل ویتی (رابرت دنیرو)، به یاد
که شخصیت اصلی، پل ویتی (رابرت دنیرو)، به یاد می‌آورد که پدر و بهترین دوستش دومینیک در جلسه شرکت داشتند اما با «دزدیدن» تراکتور یک کشاورز برای فرار به منهتن، از دست پلیس ایالتی فرار کردند. این جلسه همچنین در فیلم «خانواده» محصول ۲۰۱۳ ذکر شده است. این جلسه در فیلم «شهر مافیا» محصول ۲۰۱۹ به تصویر کشیده شده است. این ملاقات به طور نامحسوس (اما بدون ذکر نام) در رمان «بازگشت پدرخوانده» محصول ۲۰۰۴ توصیف شده است، در صحنه‌ای که مایکل کورلئونه، رئیس مافیا، درست زمانی که پلیس در حال حمله است، دیر می‌رسد و با رانندگی
که پلیس در حال حمله است، دیر می‌رسد و با رانندگی فرار می‌کند. این ملاقات در قسمت ۴ فصل ۵ سریال «خانم میزل شگفت‌انگیز» ذکر شده است. این ملاقات به عنوان پایان فیلم «شوالیه‌های آلتو» محصول ۲۰۲۵ عمل می‌کند که بر رقابت بین فرانک کاستلو و ویتو جنوویزه (هر دو با بازی رابرت دنیرو) تمرکز دارد.
مانیفست ونتوتن ( (با عنوان رسمی «برای یک اروپای آزاد و متحد». پیش‌نویس مانیفست ("Per un'Europa libera e unita. Progetto d'un manifesto") یک بیانیه سیاسی است که توسط آلتیرو اسپینلی، ارنستو روسی و اوژنیو کولورنی، در حالی که در طول جنگ جهانی دوم در جزیره "سانتو استفانو" در نزدیکی جزیره ونتوتنه زندانی بودند، نوشته شده است. این مانیفست که در ژوئن ۱۹۴۱ تکمیل شد، در میان مقاومت ایتالیا توزیع شد و به زودی به برنامه جنبش فدرالیستا اروپا تبدیل شد. این مانیفست خواستار یک فدراسیون سوسیالیستی اروپا و جهان بود. در متن،
یک فدراسیون سوسیالیستی اروپا و جهان بود. در متن، فدرالیسم اروپایی و فدرالیسم جهانی به عنوان راهی برای جلوگیری از جنگ‌های آینده ارائه شده است. وایسیر خاطرنشان می‌کند که این مانیفست به‌طور گسترده به عنوان تولد فدرالیسم اروپایی دیده می‌شود. اسپینلی، که بعداً در فهرست‌های حزب کمونیست ایتالیا به پارلمان اروپا انتخاب شد، به دلیل نویسندگی اصلی مانیفست و حمایت‌های پس از جنگ خود، به رهبر جنبش فدرالیست تبدیل شد. این مانیفست خواستار گسست از گذشته اروپا برای تشکیل یک نظام سیاسی جدید از طریق بازسازی سیاست و اصلاحات
نظام سیاسی جدید از طریق بازسازی سیاست و اصلاحات اجتماعی گسترده بود. این مانیفست نه به عنوان یک آرمان، بلکه به عنوان بهترین گزینه برای شرایط پس از جنگ اروپا ارائه می‌شد. متن کلیدی. پیشنهاد کلیدی مانیفست ونتوتن، یک جمهوری فدرال اروپایی بود. پس از تأسیس این جمهوری، باید منتظر احتمال فدرالیسم جهانی بود. این مانیفست از «امپریالیسم سرمایه‌داری که نسل ما شاهد گسترش آن تا نقطه تشکیل دولت‌های تمامیت‌خواه و آغاز جنگ‌های جهانی بوده است» انتقاد کرد. این مانیفست جامعه ملل را که بی‌فایده و «حتی مضر» توصیف شده بود، هدف
ملل را که بی‌فایده و «حتی مضر» توصیف شده بود، هدف قرار داد. جامعه ملل نیروی نظامی نداشت و بنابراین نمی‌توانست تصمیمات خود را تحمیل کند. مهم‌ترین ارزیابی این ادعا بود که سوسیالیسم و کمونیسم. این سند اعلام کرد که «انقلاب اروپایی باید سوسیالیستی باشد، یعنی باید هدف خود را رهایی طبقات کارگر و تحقق شرایط زندگی انسانی‌تر برای آنها قرار دهد». با این حال، با فرمول‌بندی‌های «جزمی» گذار به سوسیالیسم مخالفت کرد و گفت: «مالکیت خصوصی باید لغو، محدود، اصلاح و گسترش یابد: البته نه به صورت جزمی و بر اساس اصول.» این
یابد: البته نه به صورت جزمی و بر اساس اصول.» این [گزارش] کمونیست‌ها را به خاطر سازماندهی کارآمدترین گروه‌های سیاسی ستود، اما گفت که آنها دارای نقص‌هایی از جمله «وابستگی به دولت روسیه» و ماهیت فرقه‌ای هستند که مانع از همکاری آنها با دیگران می‌شود، که می‌تواند «مجموع نیروهای مترقی» را تضعیف کند. یک جنبش باید «بیانیه‌های سیاسی قدیمی» را نقد کند و در عین حال بداند چگونه با گروه‌های دیگر همکاری کند بدون اینکه «در دام رویه‌های سیاسی هیچ‌یک از این گروه‌ها گرفتار شود». انتقادات و اظهارات جنجالی. اگرچه مانیفست
شود». انتقادات و اظهارات جنجالی. اگرچه مانیفست ونتوتن یکی از اسناد بنیان‌گذاری اتحادیه اروپا محسوب می‌شود، اما شامل برخی اظهارات ضد دموکراتیک است. به عنوان مثال، «روش‌شناسی سیاسی دموکراتیک در بحران انقلابی یک وزنه مرده خواهد بود». از سوی دیگر، این متن نسبت به سبک کمونیسم روسیه شوروی بسیار انتقادی است و تأیید می‌کند که «با این حال، جهت‌گیری انتخاب شده برای گام‌های برداشته شده نباید صرفاً به اصل صرفاً جزمی وابسته باشد که بیان می‌کند مالکیت خصوصی بر ابزار مادی تولید، به عنوان یک قاعده کلی، باید لغو شود و تنها
تولید، به عنوان یک قاعده کلی، باید لغو شود و تنها زمانی می‌توان آن را به‌طور موقت تحمل کرد که هیچ انتخاب دیگری وجود نداشته باشد.»