payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از آن حتی پس از تبدیل ایتالیا به جمهوری (۱۹۴۶) ادامه یافت. رنگ ملی مسابقات اتومبیل‌رانی ایتالیا rosso corsa ("قرمز مسابقه‌ای") است، در حالی که در رشته‌های دیگر مانند ورزش دوچرخه‌سواری و ورزش زمستانی اغلب سفید استفاده می‌شود. استاندارد ریاست‌جمهوری ایتالیا. Presidential standard of Italy () استاندارد متمایز حضور رئیس‌جمهور ایتالیا است. بنابراین، این استاندارد هرگاه رئیس‌جمهور کاخ کوئیرینال را ترک کند همراه او است و در طول حضور وی نمایش داده می‌شود. استاندارد روی وسایل نقلیه‌ای که رئیس‌جمهور سوار می‌شود،
روی وسایل نقلیه‌ای که رئیس‌جمهور سوار می‌شود، خارج از پرفکتها هنگام بازدید رئیس‌جمهور از یک شهر و در داخل سالن‌هایی که وی به‌طور رسمی فعالیت می‌کند، نمایش داده می‌شود. استاندارد ریاست‌جمهوری یکی از نمادهای ملی ایتالیا است. استاندارد رنگ‌های پرچم ایتالیا را یادآوری می‌کند، با ارجاع ویژه به استاندارد جمهوری ایتالیا ۱۸۰۲–۱۸۰۵ تاریخی؛ شکل مربع و حاشیه آبی ساووی که استفاده از آن حتی در دوران جمهوری حفظ شده، نماد نیروهای مسلح ایتالیا است که توسط رئیس‌جمهور فرماندهی می‌شوند. آبی در نشان‌شناسی به‌طور استعاری نماد
می‌شوند. آبی در نشان‌شناسی به‌طور استعاری نماد فرماندهی است. ستاره ایتالیا. "Stella d'Italia" ("ستاره ایتالیا") که به‌طور عمومی "Stellone d'Italia" ("ستاره بزرگ ایتالیا") نامیده می‌شود، ستاره پنج‌پر است که برای قرن‌ها نماد ایتالیا بوده است. این قدیمی‌ترین نماد ملی ایتالیا است و به سنت جهان یونانی رومی بازمی‌گردد، زمانی که زهره، مرتبط با غرب به عنوان ستاره شامگاهی، برای شناسایی شبه‌جزیره ایتالیا به کار گرفته شد. از منظر تمثیلی، "Stella d'Italia" به‌طور استعاری نماد سرنوشت درخشان ایتالیا است. در اوایل قرن
نماد سرنوشت درخشان ایتالیا است. در اوایل قرن ۱۶، این ستاره به‌طور مکرر با "Italia turrita"، شخصیت‌بخشی به ملیت شبه‌جزیره ایتالیا مرتبط شد. "Stella d'Italia" در سال ۱۹۴۷ به عنوان بخشی از نشان ملی ایتالیا پذیرفته شد، جایی که بر روی یک چرخ‌دنده فولادی قرار گرفته و همه آن توسط شاخه‌ای از بلوط و شاخه‌ای از زیتون احاطه شده است. درخت قطاب. درخت قطاب از قرن ۱۹ و در دوران وحدت ایتالیا به عنوان یکی از نمادهای ملی ایتالیا شناخته شد، زیرا با رنگ‌های پاییزی خود یادآور پرچم ایتالیا است (سبز برگ‌ها، سفید گل‌ها و قرمز
پرچم ایتالیا است (سبز برگ‌ها، سفید گل‌ها و قرمز میوه‌ها). به همین دلیل، این درخت فهرست درختان ملی ایتالیا است. گل درخت قطاب گل ملی ایتالیا است.
دانشگاه رواندا یک دانشگاه کالجی دولتی و چند پردیسی است که در شهر کیگالی، رواندا واقع شده است. دانشگاه رواندا که در سال ۲۰۱۳ از طریق ادغام مؤسسات آموزشی سابقاً مستقل تشکیل شد، بزرگ‌ترین مؤسسه آموزشی در رواندا است. دانشگاه رواندا توسط شورای آموزش عالی، نهادی که توسط دولت رواندا تأسیس شده است، رتبه اول را در کشور کسب کرده است. امروزه دانشگاه رواندا از هفت کالج مستقل و خودگردان تشکیل شده است که در هشت پردیس به فعالیت مشغول هستند. این دانشگاه میزبان چند مرکز، از جمله چهار مرکز ممتاز آفریقایی است که توسط بانک
از جمله چهار مرکز ممتاز آفریقایی است که توسط بانک جهانی تأسیس شده‌اند. در طی سال تحصیلی ۲۰۲۱–۲۰۲۲، این دانشگاه ۳۱٬۵۰۶ دانشجو داشت که ۲٬۰۵۸ نفر از آنها در مقطع کارشناسی ارشد و ۳۲۴ نفر در مقطع دکترا به تحصیل مشغول بودند.
تئاتر در ایتالیا () ریشه در قرون وسطی دارد و پیشینه آن به زمان‌های یونان باستان و مستعمره‌های مگنا گراسیا در جنوب ایتالیا، تئاتر مردم ایتالیایی‌تبار و تئاتر روم باستان بازمی‌گردد؛ بنابراین می‌توان فرض کرد که دو خط اصلی موجب شکل‌گیری تئاتر ایتالیا در قرون وسطی شده‌اند. خط اول شامل نمایش‌های آیینی کاتولیک است که مستندات بیشتری از آن باقی مانده و خط دوم شامل فرم‌های نمایشی غیرمذهبی مانند اجراهای جشنواره‌های شهری، آمادگی‌های درباری دلقک‌ها و آوازهای تروبادورها بود. انسان‌گرایی دوران رنسانس نیز نقطه عطفی برای
بود. انسان‌گرایی دوران رنسانس نیز نقطه عطفی برای تئاتر ایتالیا بود. بازیابی متون باستانی، هم کمدی‌ها و هم تراژدی‌ها، و متونی که به هنر تئاتر اشاره داشتند مانند "سخن‌شناسی" اثر ارسطو، نقطه عطفی برای هنر نمایشی ایجاد کرد که شخصیت‌های پلاوتوس و قهرمانان تراژدی‌های سنکای جوان را بازآفرینی می‌کرد و همچنین متون جدیدی به زبان محلی خلق شد. کمدیا دلآرته (قرن ۱۷) در ابتدا پدیده‌ای صرفاً ایتالیایی بود. کمدیا دل‌آرته در سراسر اروپا گسترش یافت، اما در قرن ۱۸ کاهش قابل توجهی یافت. در نیمه دوم قرن ۱۹، تراژدی رمانتیک جای
یافت. در نیمه دوم قرن ۱۹، تراژدی رمانتیک جای خود را به "Teatro verista" داد. در ابتدای قرن ۲۰، تأثیرات آوانگارد تاریخی محسوس شد: فوتوریسم، دادائیسم و فراواقع‌گرایی. دوره دوم پس از جنگ جهانی با "Teatro di rivista" شناخته می‌شود. پیشینه. تئاتر یونانی در مگنا گراسیا. مستعمره‌نشینان یونانی سیسیل در مگنا گراسیا، و همچنین از کامپانیا و پولیا (ایتالیا), هنر تئاتر را از سرزمین مادری خود به ایتالیا آوردند. تئاتر یونانی سیراکوز، ، ، ، ، ، و مشهورترین آن‌ها تئاتر یونانی تائورمینا، گواه این انتقال هستند. تنها قطعاتی
تائورمینا، گواه این انتقال هستند. تنها قطعاتی از آثار اصلی درام باقی مانده، اما تراژدی‌های سه غول بزرگ آیسخولوس، سوفوکل و اوریپید و کمدی‌های آریستوفان شناخته شده‌اند. برخی از نمایشنامه‌نویسان مشهور به زبان یونانی مستقیماً از مگنا گراسیا بودند. دیگران، مانند آیسخولوس و اپیخارموس، مدت طولانی در سیسیل کار کردند. اپیخارموس را می‌توان به‌طور کامل سیراکوزی دانست، زیرا تمام عمر خود را با حاکمان سیراکوز گذراند. کمدی او پیش از آریستوفان مشهور، اولین بار خدایان را در کمدی به صحنه آورد. در حالی که آیسخولوس پس از
در کمدی به صحنه آورد. در حالی که آیسخولوس پس از اقامت طولانی در مستعمرات سیسیل، در ۴۵۶ پیش از میلاد در مستعمره گلا درگذشت. اپیخارموس و Phormis، هر دو از قرن ۶ پیش از میلاد، بر اساس گفته‌های ارسطو، پایه اختراع کمدی یونانی هستند، همان‌طور که در کتاب "فن شعر" بیان کرده است. دیگر نویسندگان درام بومی مگنا گراسیا، علاوه بر فرمیدس سیراکوزی ذکر شده، عبارتند از Achaeus of Syracuse, Apollodorus of Gela, Philemon of Syracuse و فرزند او Philemon the younger. از کالابریا، دقیقاً از مستعمره توریی، نمایشنامه‌نویس Alexis
دقیقاً از مستعمره توریی، نمایشنامه‌نویس Alexis آمده است. در حالی که Rhinthon، اگرچه سیسیلی از سیراکوز بود، تقریباً به‌طور انحصاری برای مستعمره تارانتو کار کرد. تئاتر ایتالیک. مردم ایتالیایی‌تبار مانند تمدن اتروسک پیش‌تر اشکال ادبیات نمایشی را توسعه داده بودند. افسانه‌ای که توسط تیتوس لیویوس نیز نقل شده، از طاعونی سخن می‌گوید که در آغاز رم را فراگرفته بود و درخواست مورخان اتروسکی را بازتاب می‌داد. مورخ رومی بدین ترتیب نسبت تئاتر یونانی را قبل از تماس با مگنا گراسیا و سنت‌های نمایشی آن رد کرد. شواهد معماری و
گراسیا و سنت‌های نمایشی آن رد کرد. شواهد معماری و هنری از تئاتر اتروسکی موجود نیست. منبع بسیار دیرینه‌ای مانند مورخ مارکوس ترنتیوس وارو نام فردی به نام ولنیو را ذکر می‌کند که تراژدی‌هایی به زبان اتروسکی نوشته است. حتی سامنیت نیز اشکال نمایشی اصیل داشت که تأثیر زیادی بر درام‌نویسی رومی گذاشت، مانند کمدی‌های Atellan Farce و برخی شواهد معماری مانند تئاتر پیترابوندانته در مولیزه و تئاتر نوچرا سوپریوره که رومیان بر پایه آن‌ها ساختند. تئاتر روم باستان. با فتح مگنا گراسیا، رومیان با فرهنگ یونانی و در نتیجه با
مگنا گراسیا، رومیان با فرهنگ یونانی و در نتیجه با تئاتر آشنا شدند. احتمالاً پس از جنگ‌های با سامنیت‌ها، رومیان هنر نمایشی را می‌شناختند، اما نمایش‌های سامنیتی نیز تحت تأثیر یونانی‌ها بودند. اوج بیان تئاتر رومی در کمدی توسط لیویوس آندرونیکوس، اهل مگنا گراسیا، احتمالاً تارانتو، که پل میان تئاتر یونانی و لاتین بود، حاصل شد. نویسنده‌ای کمتر مشهور اما همچنان پل میان یونانیان، مستعمرات ایتالیایی و لاتینی‌ها، Gnaeus Naevius از کامپانیا بود که در زمان جنگ‌های پونی می‌زیست. نویو تلاش کرد تئاتری سیاسی به سبک آتنی
می‌زیست. نویو تلاش کرد تئاتری سیاسی به سبک آتنی اریستوفان خلق کند، اما حملات شاعر اغلب به خاندان‌های مشهور مانند خاندان کورنلیا اصابت می‌کرد. به همین دلیل، نمایشنامه‌نویس به اوتیکا تبعید شد و فقیرانه درگذشت. برعکس، انیوس، همچنین از مگنا گراسیا، از تئاتر برای تحریک خانواده‌های اشرافی رومی استفاده می‌کرد. پیروان اصلی کمدی لاتین، همچنان وابسته به کمدی یونانی، پلوتس و پوبلیوس ترنتیوس آفر بودند که متون کمدی‌های یونانی را رومی‌سازی کردند. پلوتوس شاعر عامه‌پسندتری بود، همان‌طور که Caecilius Statius نیز بود، در
بود، همان‌طور که Caecilius Statius نیز بود، در حالی که ترنس و لوسیوس آفرانیوس بیشتر خالص‌گرا محسوب می‌شدند و لوسیوس آفرانیوس به عنوان مناندر لاتین شناخته می‌شد. در حوزه تراژدی، سنکای جوان بزرگ‌ترین لاتینی بود، اما هرگز به ارتفاع نمونه‌های یونانی نرسید. تراژدی با امضای لاتین نیز انیوس بود که آثارش مورد تقدیر اشرافیت قرار گرفت. گذشت‌های بسیاری منجر از کمدی ابتدایی لاتین به نمایشنامه‌نویسان بزرگ شد. تئاتر رومی شبیه تئاتر یونانی بود، اگرچه تفاوت‌هایی وجود داشت، هم از لحاظ معماری و هم لباس بازیگران. آن‌ها از
هم از لحاظ معماری و هم لباس بازیگران. آن‌ها از ماسک و روپوش مانند یونانی‌ها استفاده می‌کردند. تئاترهای رومی نیز دارای cavea و صحنه سه‌قسمتی ثابت بودند. شواهد بسیاری از این نوع صحنه باقی مانده، هم در مستعمرات و هم در لپتیس ماگنا، امروزه در لیبی، که تقریباً یکپارچه حفظ شده است. در ایتالیا یافتن شرایط مشابه نادرتر است. در رم، کمدی احتمالاً بیشتر از تراژدی مورد استقبال بود، همچنین به دلیل اصالت متونی که از سنت یونانی فاصله گرفتند و به واقعیت روزمره نزدیک‌تر بودند. بیان واقعی مردمی تئاتر رومی را می‌توان در
بودند. بیان واقعی مردمی تئاتر رومی را می‌توان در نمایش‌هایی به نام آتلان شناسایی کرد. این‌ها کمدی‌های طنزآمیز با امضای اوسک‌ها-سامنیت بودند که به گویش محلی اجرا می‌شدند و سپس به سایر نقاط امپراتوری، به ویژه خود رم، گسترش یافتند.
فیصل الصبیانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عربستان سعودی بازی کرده است.
نواف الصعدی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است.
همام الهمامی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال الاتحاد اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عربستان سعودی و عربستان سعودی بازی کرده است.
فارغ‌التحصیلی سومین آلبوم استودیویی از رپر آمریکایی کانیه وست می‌باشد که در ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۷ از سوی دف جم رکوردینگز و راک-ا-فلا رکوردز منتشر گردید. جلسات ضبط آلبوم بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ در چندین استودیو در نیویورک و لس آنجلس برگزار شد. تهیه‌کنندگی اصلی آلبوم بر عهدهٔ کانیه وست بود و مشارکت‌هایی نیز از سایر تهیه‌کنندگان، از جمله دی‌جی تومپ نیز در آن دیده می‌شود. در این آلبوم هنرمندانی همچون دویلی، تی-پین، لیل وین، مس دف، دی‌جی پریمیر و کریس مارتین به‌عنوان مهمان حضور دارند. طراحی جلد و تصاویر داخلی
مهمان حضور دارند. طراحی جلد و تصاویر داخلی آلبوم توسط هنرمند معاصر تاکاشی موراکامی انجام شد؛ که بعداً در طراحی جلد آلبوم مشترک وست و کید کادی در سال ۲۰۱۸ با عنوان "کودکان ارواح را می‌بینند" نیز همکاری نمود. این آلبوم با الهام از تورهای استادیومی، موسیقی هاوس و ایندی راک ساخته شد و نسبت به آثار پیشین کانیه وست تغییر سبکی چشمگیری داشت. او در این آلبوم از صدای پرجزئیات و مبتنی بر سول فاصله گرفت و به سمت قطعات سرودگونه و پرشور حرکت کرد. وست در این اثر از لایه‌های متعدد سینث‌سایزر استفاده نمود و موسیقی
لایه‌های متعدد سینث‌سایزر استفاده نمود و موسیقی الکترونیک و نمونه‌برداری از ژانرهای گوناگون را امتحان نمود، و در این میان شیوهٔ رپ‌خوانی خود را نیز دگرگون کرد. آلبوم بازتابی از دیدگاه مردد و دودل او نسبت به شهرت تازه‌به‌دست‌آمده‌اش و توجه رسانه‌ها هستند و در عین حال پیام‌های الهام‌بخش پیروزی و موفقیت را به شنوندگان منتقل می‌کنند. این اثر به سه‌گانهٔ آموزشی وست —که با "دانشجوی انصرافی کالج" (۲۰۰۴) و "ثبت‌نام دیروقت" (۲۰۰۵) آغاز شده بود— خاتمه بخشید. فارغ‌التحصیلی در هفتهٔ نخست انتشار، با فروش بیش از ۹۵۷
در هفتهٔ نخست انتشار، با فروش بیش از ۹۵۷ هزار نسخه، در جایگاهٔ نخست جدول بیلبورد ۲۰۰ ایالات متحده قرار گرفت. این آلبوم تاکنون بیش از ۷ میلیون نسخه در ایالات متحده فروخته و از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا (آرآی‌ای‌ای) گواهی پلاتین هفت‌گانه دریافت کرده است. پنج تک‌آهنگ برای تبلیغ آلبوم منتشر شد که از میان آن‌ها، «زندگی خوب»، «قوی‌تر» و «بازگشت به خانه» به موفقیت جهانی دست یافتند؛ قطعهٔ «قوی‌تر» نیز در صدر جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ ایالات متحده قرار گرفت. این آلبوم تحسین گستردهٔ منتقدان موسیقی را برانگیخت که
آلبوم تحسین گستردهٔ منتقدان موسیقی را برانگیخت که به‌ویژه تهیه‌کنندگی آن را مورد ستایش قرار دادند. فارغ‌التحصیلی برای وست سومین جایزهٔ گرمی بهترین آلبوم رپ و سومین نامزدی او در بخش آلبوم سال را به ارمغان آورد. همچنین نشریاتی نظیر "رولینگ استون" و "یواس‌ای تودی" آن را در فهرست بهترین آلبوم‌های سال ۲۰۰۷ قرار دادند. در سال‌های بعد، این اثر تحسین بیشتری یافت و به‌طور گسترده به‌عنوان یکی از بهترین آلبوم‌های وست شناخته شد؛ به‌طوری که در فهرست‌های پایان‌دهه و همچنین در فهرست‌های ۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران‌ها
همچنین در فهرست‌های ۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران‌ها "رولینگ استون" و ۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران‌ها "ان‌ام‌ئی" جای گرفت.
زیبالدونه (جمع "زیبالدونی") یک کتاب یا دفترچه یادداشت عامیانه ایتالیایی است که حاوی طیف گسترده‌ای از متون بومی است و توسط شهروندان دولت-شهرهای ایتالیایی اواخر قرون وسطی و رنسانس در یک نسخه خطی کاغذی کوچک یا متوسط کپی می‌شد. ریشه‌ها و تعریف «زیبالدونه». کلمه "زیبالدونه که" اولین بار در اواسط قرن چهاردهم میلادی ظاهر شد، در اصل به معنای «انبوه‌ای از چیزها» یا «متفرقه» بود و در نیمه دوم قرن چهاردهم در یک اثر شاعرانه از فرانکو ساکتی به کار رفت. در نیمه دوم قرن چهاردهم، کلمه "زیبالدونه" به‌طور خاص برای توصیف
چهاردهم، کلمه "زیبالدونه" به‌طور خاص برای توصیف «دفترچه‌ای که می‌توانست ترکیبی از ادبیات، علوم پایه (مانند طالع بینی، کیهان‌شناسی و غیره)، دعاها و مهم‌تر از همه، خاطرات شخصی» استفاده می‌شد. "زیبالدونی‌ها" نیز مانند خاطرات، کتاب‌های خانوادگی هستند، زیرا در یک محیط خانگی خلق شده‌اند و برای گردش خصوصی محدود در نظر گرفته شده‌اند. با این حال، آنها از خاطرات ایتالیایی شناخته‌شده‌تر این دوره که به عنوان، خاطرات یا کتاب‌های مخفی شناخته می‌شوند، به‌طور قابل توجهی متفاوت هستند. برخلاف نویسنده خاطرات یا دفتر خاطرات،
هستند. برخلاف نویسنده خاطرات یا دفتر خاطرات، گردآورنده "زیبالدونی" در درجه اول بر ثبت اسناد بیوگرافی یا تاریخی متمرکز نبود، بلکه بر جمع‌آوری معنادارترین متون برای آموزش خود و اعضای خانواده‌اش تمرکز داشت: «"زیبالدونی‌ها" اگرچه خاطرات خصوصی و تاریخ‌های کاملاً عمومی نبودند، اما ظروف مهمی از فرهنگ محسوب می‌شدند. فلورانسی‌ها انتقال فرهنگ نوشتاری خود را به همان اندازه جدی می‌گرفتند که انتقال نام خانوادگی از نسلی به نسل دیگر را.» زیبالدونی فلورانسی رنسانس. تاکنون، اکثر "زیبالدونی‌ها" توسط فلورانسی‌ها کپی شده‌اند،
اکثر "زیبالدونی‌ها" توسط فلورانسی‌ها کپی شده‌اند، اگرچه ایتالیایی‌های دیگری نیز آنها را گردآوری می‌کردند، به ویژه بازرگانان ونیزی، که از قرن چهاردهم شروع به کار کردند. نمونه‌های ونیزی شامل "کانال زیبالدونی" و "کتاب مایکل رودس" است. با توجه به نرخ سواد بسیار بالای فلورانس که «حداقل ۶۹٫۳٪ از جمعیت بالغ مرد» در قرن پانزدهم بود، کپی کردن نسخه‌های خطی یک سرگرمی بسیار محبوب در آنجا بود. منتقد ادبی، ویتوره برانکا، این فلورانسی‌ها را که کپی‌کار حرفه‌ای نبودند، به عنوان «"کپیستی پرشور"» توصیف کرده است، که با اشتیاق
«"کپیستی پرشور"» توصیف کرده است، که با اشتیاق به گردآوری و به اشتراک گذاشتن متونی که ارزشمند می‌دانستند، هدایت می‌شدند. برانکا تخمین می‌زند که از تعداد زیادی نسخه خطی که آنها تولید کردند، بیش از ۲۰۰۰ نسخه هنوز موجود است. اگرچه اکثر "زیبالدونی‌ها" ناشناس هستند، اما چندین مورد که توسط افراد مشهور فلورانسی گردآوری شده‌اند، موضوع مطالعات علمی بوده‌اند، به عنوان مثال سه زیبالدونی اثر جووانی بوکاچیو و "زیبالدونه کوآرسیماله" اثر جووانی دی پائولو روچلای به‌طور مشابه، "کدکس روستیکی"، یک "زیبالدونی" که به خاطر
مشابه، "کدکس روستیکی"، یک "زیبالدونی" که به خاطر تصاویر دقیق کاتب آن، مارکو دی بارتولومئو، زرگر، قابل توجه است، موضوع بررسی‌های دانشگاهی بوده است. در میان دفترچه‌های لئوناردو داوینچی نیز نوشته‌هایی وجود دارد که شبیه "زیبالدونی" هستند. گردآوری این نسخه‌های خطی محدود به نخبگان اجتماعی مانند روچلای، چهره‌های ادبی مانند بوکاچیو یا هنرمندانی مانند لئوناردو نبود. همان‌طور که مورخ دیل کنت نشان داده است، "زیبالدونی‌ها" توسط فلورانسی‌ها «در هر طبقه از نردبان اجتماعی شهروندان باسواد، از کوزیمو و پیرو د مدیچی گرفته
شهروندان باسواد، از کوزیمو و پیرو د مدیچی گرفته تا صابون‌سازان و زین‌سازان» کپی می‌شدند. و متونی که آنها کپی می‌کردند به اندازه خود کپی‌کنندگان متنوع بود: «این کتاب‌های شخصی غیررسمی، با تکیه بر مجموعه‌ای گسترده از ادبیات مذهبی، عتیقه و مدنی، شعر، نثر، ترانه‌ها و قطعاتی از اطلاعات ارزشمند را که فرهنگ عامه را تشکیل می‌دادند، حفظ می‌کردند.» متن‌هایی که در زیبالدونی ظاهر می‌شوند. فهرست ناقص زیر نمایانگر تنوع متون بومی کپی شده در "زیبالدونی" است: "نامه شبه سنت برنارد به ریموند"؛ "قانون باستانیان" - تئوفراستوس
برنارد به ریموند"؛ "قانون باستانیان" - تئوفراستوس در مورد ازدواج؛ "دستورالعمل‌هایی برای همسر گرفتن و دوازده دستورالعمل برای عروس"؛ "بوته گل رز زندگی"؛ "دکترین" اسکیاوو دی باری؛ "دلخوری‌ها" آنتونیو پوچی؛ "سه حکایت" ازوپ؛ "دکلمه‌های" سنکا و کوینتیلیان دروغین؛ "دکترین سخن گفتن و سکوت کردن" آلبرتانو دا برشا؛ دو رساله در فن خطابه؛ سخنرانی استفانو پورکاری "در برابر شورای فلورانس"؛ نامه جووانی بوکاچیو "به پینو دِ روسی"؛ نامه بریجیدا بالدینوتی "به خواهران سانتا ماریا نووا"؛ اووید "هیرویدس"؛ "یک نامه عاشقانه"؛
ماریا نووا"؛ اووید "هیرویدس"؛ "یک نامه عاشقانه"؛ "فضایل رزماری"؛ داروی چشم پاپ اینوسنت سوم؛ در مورد مراقبت از بدن زنان؛ «ساتور آرپو» و کتاب رویاها؛ "گل‌های فضیلت"؛ شبه ارسطو "راز رازها"؛ آلدوبراندینو اهل سینا "دربارهٔ سلامت بدن"؛ لئوناردو برونی "آنتیوخوس و استراتونیکا"؛ "کانتار پیراموس و تیسبه"؛ آندریاس کاپلانوس "قوانین عشق"؛ "گفتگوهای گرگوری کبیر" سه داستان؛ دومنیکو کاوالکا "زندگی پدران مقدس" «قدیس اوستاخیوس»؛ "گل‌های فیلسوفان" «ثکوندوس فیلسوف خاموش»؛ "داستان زنی که بیش از حد به مریم باکره وفادار بود"؛
زنی که بیش از حد به مریم باکره وفادار بود"؛ "افسانه سنت آلبانو"؛ سیمونه فورستانی دا سینا (ساویوتزو) "دختری که معشوقش به او خیانت کرد". کاربردهای بعدی اصطلاح زیبالدونه. این کلمه همچنین ممکن است به‌طور خاص به کتاب تأملات فلسفی شاعر ایتالیایی قرن نوزدهم، جاکومو لئوپاردی، یعنی «"زیبالدونه دی پنسیری»" که اغلب به سادگی "«زیبالدونه»" نامیده می‌شود، اشاره داشته باشد. علاوه بر این، یک مجله آلمانی دو بار در سال با عنوان زیبالدون "وجود دارد." "Zeitschrift" für italienische Kultur der Gegenwart (ژورنال فرهنگ ایتالیایی
Kultur der Gegenwart (ژورنال فرهنگ ایتالیایی امروزی).
سایش سنگ سنباده از پارامترهای کلیدی قابل سنجش در عملیات سنگ‌زنی به شمار می‌رود که نقشی اساسی در فرایند ساخت قطعات و ابزارهای مهندسی دارد. سنگ‌زنی فرآیندی است که طی آن با برداشت لایه‌ای از ماده و اصلاح سطح قطعه‌کار، امکان دستیابی به کیفیت سطح و تلرانس‌هایی فراهم می‌شود که غالباً با روش‌های مرسوم ماشین‌کاری قابل تحقق نیست. این فرایند از نظر ماهیت با عملیات ماشین‌کاری مبتنی بر ابزارهای چندلبه مقایسه‌پذیر است؛ با این تفاوت که دانه‌های ساینده تشکیل‌دهنده‌ی سنگ سنباده، همانند ابزارهای برشی مستقل و ریزمقیاس عمل
سنباده، همانند ابزارهای برشی مستقل و ریزمقیاس عمل می‌کنند. ویژگی‌ها، کیفیت و نرخ سایش سنگ سنباده تحت تأثیر عوامل متعددی قرار می‌گیرد؛ از جمله خواص مکانیکی و متالورژی ماده‌ی قطعه‌کار، افزایش دمای موضعی در قطعه‌کار و نرخ سایش ذاتی سنگ سنباده. نرخ سایش کنترل‌شده و متوسط امکان برداشت یکنواخت‌تر ماده و حفظ ثبات در کیفیت سطح را فراهم می‌سازد. در مقابل، نرخ بالای سایش سنگ سنباده می‌تواند به ناپایداری نیروهای سنگ‌زنی منجر شده و در نتیجه کارایی فرایند برداشت ماده از قطعه‌کار را کاهش دهد. مکانیزم‌های سایش سنگ
از قطعه‌کار را کاهش دهد. مکانیزم‌های سایش سنگ سنباده. یکی از عوامل رایج در سایش سنگ سنباده، شکست دانه‌های ساینده است که در برخی موارد می‌تواند مزیت محسوب شود. در این حالت بخشی از هر دانه‌ی ساینده در سطح سنگ جدا می‌شود، اما قسمت باقی‌مانده همچنان به بستر سنگ متصل می‌ماند. این شکست موجب ایجاد لبه‌های تیز و تازه در دانه می‌شود که ویژگی بازسازی لبه‌ی برشی را برای سنگ سنباده و به طور کلی ابزارهای برشی فراهم می‌سازد.در مقابل، سایش تدریجی یا پیش‌رونده (Attritious wear) که معمولاً نامطلوب است، باعث می‌شود دانه‌های
که معمولاً نامطلوب است، باعث می‌شود دانه‌های ساینده به مرور کُند شوند. این اتفاق به دلیل ایجاد سطوح صاف و لبه‌های گرد روی دانه‌ها رخ می‌دهد و در نتیجه توانایی سنگ در برداشت ماده کاهش پیدا می‌کند. علاوه بر این، این سطوح صاف تماس بیشتری با قطعه‌کار ایجاد می‌کنند و باعث افزایش حرارت می‌شوند. دمای بالا می‌تواند منجر به شکست پیوندهای چسبی بین دانه‌ها شود. با جدا شدن این دانه‌های فرسوده، قابلیت برشی سنگ سنباده دوباره بازیابی می‌شود.سنگ‌های سنباده بر اساس میزان شکنندگی دانه‌ها (Friability) نیز طبقه‌بندی می‌شوند؛
دانه‌ها (Friability) نیز طبقه‌بندی می‌شوند؛ یعنی هرچه دانه‌ها قابلیت بیشتری برای شکستن داشته باشند، امکان ایجاد لبه‌های تازه و تیز در آن‌ها بیشتر است. علاوه بر این، نوع ماده‌ی پیونددهنده بسته به کاربرد مورد نظر سنگ انتخاب می‌شود. میزان استحکام این پیونددهنده‌ها با مفهومی به نام درجه‌ی سنگ (Wheel grade) مشخص می‌گردد. نیروهای سنگ‌زنی. طول عمر و قابلیت برشی سنگ سنباده می‌تواند تحت تأثیر نیروهای سنگ‌زنی ایجاد شده در حین استفاده قرار گیرد. تحقیقات تجربی نشان داده‌اند که بین سرعت برش، هندسه‌ی سنگ، هندسه‌ی براده
که بین سرعت برش، هندسه‌ی سنگ، هندسه‌ی براده و نیروهای سنگ‌زنی رابطه‌ی مستقیمی وجود دارد. این نیروها شامل مولفه‌ی عمودی یا نرمال نیرو ( "Fn )"، مولفه‌ی مماسی نیرو"(" "Ft )" و نسبت این دو هنگام تماس با قطعه‌کار هستند. مرحله‌ی اول: هنگامی که قطعه‌کار وارد ناحیه‌ی سنگ‌زنی می‌شود، نیروهای اولیه‌ی تماس ناپایدار هستند و در مدت کوتاهی به طور ناگهانی افزایش می‌یابند، و یک نقطه‌ی کوچک سایش روی سنگ ایجاد می‌شود. عملکرد کلی سنگ در این مرحله، تحت تأثیر افزایش ناگهانی نیروها، می‌تواند با تنظیم صحیح عملیات بازسازی یا
نیروها، می‌تواند با تنظیم صحیح عملیات بازسازی یا آماده‌سازی، قبل از استفاده بهینه شود. این کار همچنین به کنترل نیروهای اوج و نیروهای پایدار کمک می‌کند، که معمولاً باید در یک بازه‌ی زمانی کوتاه حفظ شوند. مرحله‌ی دوم: در مرحله‌ی سایش پایدار، نیروهای واکنشی ثابت هستند و تولید حرارت در هر دو بخش، یعنی قطعه‌کار و سنگ، در حالت تعادل قرار دارد. داده‌های قابل اندازه‌گیری در این مرحله معمولاً به صورت نرخ خطی سایش نسبت به زمان کاربری سنگ یا طول عمر ابزار (Td) ظاهر می‌شوند. طول عمر ابزار (Td) نشان‌دهنده‌ی توانایی سنگ
طول عمر ابزار (Td) نشان‌دهنده‌ی توانایی سنگ سنباده در حفظ شکل اولیه‌ای است که پیش از استفاده طی عملیات بازسازی یا آماده‌سازی (Dressing) به آن داده شده است. وقتی قطعه‌کار در تماس کامل با ناحیه‌ی سنگ‌زنی قرار دارد و نیروها ثابت هستند، جریان حرارت در قطعه و سنگ پایدار می‌ماند. این مرحله معمولاً دماهایی ایجاد نمی‌کند که باعث شکست پیوند چسبی شود، اما خواص ماده‌ای و استحکام پیوند می‌توانند حداکثر نیروی قابل اعمالی را که دانه‌های ساینده می‌توانند پیش از شکست تحمل کنند، تعیین کنند. مرحله‌ی سوم: در این مرحله، نرخ
کنند، تعیین کنند. مرحله‌ی سوم: در این مرحله، نرخ سایش قطعه‌کار به حدی می‌رسد که اثرات منفی ایجاد می‌کند، در حالی که نرخ تغییر نیروهای واکنشی کاهش می‌یابد. پایان طول عمر ابزار زمانی است که شرایط اولیه‌ی بازسازی یا آماده‌سازی سنگ دیگر مؤثر نیستند. تغییر نیروهای ایجاد شده در این مرحله حداقل است و سایش قطعه‌کار به صورت نمایی (Exponential) افزایش می‌یابد. اثرات دمای برش. طول عمر سنگ سنباده و کیفیت نهایی سطح قطعه‌کار به‌طور مستقیم تحت تأثیر دمای برش حین عملیات قرار دارند. حرارتی که در طی سنگ‌زنی ایجاد می‌شود، هم
دارند. حرارتی که در طی سنگ‌زنی ایجاد می‌شود، هم وارد سنگ سنباده و هم وارد قطعه‌کار می‌شود و می‌تواند به دلیل انبساط حرارتی باعث ایجاد خطاهای ابعادی شود. چند اثر نامطلوب دمای بالای برش به شرح زیر است: استفاده از سیالات سنگ‌زنی می‌تواند دمای برش را به‌طور مؤثر کنترل کند و از بروز اثرات حرارتی ناشی از گرما روی سطح سنگ و قطعه‌کار جلوگیری نماید. چگالی بالای شار حرارتی ممکن است منجر به ذوب شدن سنگ سنباده و در نتیجه افزایش سایش آن شود. شار حرارتی (Φ) که وارد سنگ سنباده و قطعه‌کار می‌شود، عمدتاً به سرعت برش (vs) و
و قطعه‌کار می‌شود، عمدتاً به سرعت برش (vs) و نیروی برشی (Fc) بستگی دارد. دمای سنگ سنباده با چگالی شار حرارتی (φ = dΦ/dA) تولید شده مرتبط است که این مقدار نیز مستقیماً با سرعت پیش‌روی (Feed rate) نسبت مستقیم دارد. مقدار تقریبی شار حرارتی را می‌توان به صورت زیر محاسبه کرد: Φ=Fc​ ⋅ Vs​ انواع سنگ‌های سنباده. سنگ‌های سنباده می‌توانند از مواد مختلف ساخته شوند، که انتخاب ماده به کیفیت سایندگی مورد نیاز در حین استفاده بستگی دارد. مواد ساینده، چه طبیعی و چه مصنوعی، در ساخت سنگ‌های سنباده به کار می‌روند و بر اساس
در ساخت سنگ‌های سنباده به کار می‌روند و بر اساس هندسه‌ی سنگ نیز طبقه‌بندی می‌شوند. برخی از انواع رایج سنگ‌های سنباده عبارتند از: دانه‌های ساینده. فرآیند سنگ‌زنی نیازمند یک جزء ساینده با ویژگی‌های ماده‌ای سخت‌تر از قطعه‌کار است. در اکثر دستگاه‌های سنگ‌زنی، یک سطح چرخان با سطح قطعه‌کار در تماس قرار می‌گیرد. بخش چرخان سنگ یا سنگ سنباده معمولاً از دانه‌های ساینده تشکیل شده است که توسط یک ساختار پیوندی (Bond) در کنار هم نگه داشته می‌شوند و دارای مقداری تخلخل هستند. سرعت سنگ سنباده. سنگ سنباده معمولاً در
هستند. سرعت سنگ سنباده. سنگ سنباده معمولاً در سرعت‌های دورانی بالا عمل می‌کند. سرعت سنگ به چند عامل بستگی دارد که از جمله آن‌ها می‌توان به قابلیت سنگ‌زنی سنگ، شکل قطعه‌کار و جنس ماده‌ی قطعه‌کار اشاره کرد. این ویژگی‌ها بر پارامترهای مهمی مانند کیفیت سطح، یکپارچگی سطح و سایش سنگ تأثیر می‌گذارند. همچنین، سرعت سنگ سنباده به نوع فرآیند سایندگی مورد نیاز و نوع پرداخت سطحی که انتظار می‌رود نیز بستگی دارد.
«یک دقیقه صبر کن!» ترانه‌ای از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی ویلو می‌باشد که که به‌طور همزمان به‌عنوان دومین و آخرین تک‌آهنگ از آلبوم نخست وی تحت عنوان "آردی‌کپی" در ۱۱ دسامبر سال ۲۰۱۵ از سوی راک نیشن و اینترسکوپ رکوردز منتشر گردید. این قطعه توسط ویلو به‌همراهٔ تهیه‌کنندهٔ آن، جیمز چال ریم نوشته شده‌است.
مارگاریتا پوسترلا یک رمان تاریخی ایتالیایی نوشته چزاره کانتو است که اولین بار در سال ۱۸۳۸ منتشر شد. داستان آن در قرن چهاردهم در دوک‌نشین میلان اتفاق می‌افتد. برای سال‌های متمادی، این رمان پس از شاهکار الساندرو مانزونی، "نامزد"، محبوب‌ترین رمان در ایتالیا بود. نویسندگی و انتشار. "رمان «مارگریتا پوسترلا»" بین سال‌های ۱۸۳۳ و ۱۸۳۴ نوشته شد، زمانی که نویسنده، چزاره کانتو، به اتهام توطئه علیه دولت اتریش در زندان بود. این رمان که با مشکلات زیادی نوشته شده بود، توسط مقامات اتریشی که احساس می‌کردند از طریق این اثر