payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جی هریس (زادهٔ ۳ شهریور ۱۳۶۹) یک بوکسور حرفه‌ای ولزی است. او از سال ۲۰۲۴ تاکنون عنوان قهرمانی "اروپا" در فوق سبک‌وزن را در اختیار دارد و از سال ۲۰۲۳ نیز قهرمان "بریتانیا" بوده است. او قبلاً عنوان قهرمانی "کشورهای مشترک‌المنافع" را در سال ۲۰۲۴ و بین سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۰، و همچنین عنوان قهرمانی "اروپا" را بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ در اختیار داشته است. او همچنین در سال ۲۰۲۰ برای عنوان قهرمانی "شورای جهانی بوکس" (WBC) در فوق سبک‌وزن به مبارزه پرداخت. اوایل زندگی. هریس در تاریخ ۳ شهریور ۱۳۶۹ در سوانزی به دنیا آمد
هریس در تاریخ ۳ شهریور ۱۳۶۹ در سوانزی به دنیا آمد و در منطقه تاونهیل این شهر بزرگ شد. او فرزند "پیتر هریس"، قهرمان سابق سبک‌وزن "بریتانیا" و مربی فعلی او است. هریس در سن ۱۲ سالگی پس از همراهی با یکی از دوستانش به باشگاه، بوکس را آغاز کرد. او علاوه بر بوکس، به صورت پاره‌وقت در "آمازون" کار می‌کند. فعالیت حرفه‌ای. هریس اولین مبارزه حرفه‌ای خود را در ۵ مرداد ۱۳۹۲ در "مرکز نیوپورت"، ولز انجام داد و با یک پیروزی "امتیازی" چهار راندی بر برت فیدو به کار خود پایان داد. پس از ثبت رکورد ۰–۹ (شامل ۶ ناک‌اوت)، او در ۶
پس از ثبت رکورد ۰–۹ (شامل ۶ ناک‌اوت)، او در ۶ اسفند ۱۳۹۵ در "یورک هال"، لندن، به مصاف "توماس اسومبا" رفت تا برای عنوان قهرمانی "کشورهای مشترک‌المنافع" در فوق سبک‌وزن مبارزه کند. این مبارزه به صورت زنده از "باکس‌نیشن" پخش شد و هریس با "تصمیم متحد داوران" در ۱۲ راند پیروز شد. امتیازات داوران به ترتیب ۱۱۷–۱۱۲، ۱۱۶–۱۱۳ و ۱۱۵–۱۱۴ بود. پس از سه پیروزی دیگر، از جمله یک پیروزی با "ضربه ناک‌اوت" (KO)، او اولین دفاع از عنوان کشورهای مشترک‌المنافع خود را در ۱۲ آبان ۱۳۹۷ در یورک هال در برابر "راس موری" انجام داد. هریس
در یورک هال در برابر "راس موری" انجام داد. هریس با یک "ناک‌اوت فنی" (TKO) در راند سوم موفق به حفظ عنوان خود شد. پس از یک پیروزی شش راندی "امتیازی" دربرابر برت فیدو در اسفند ۱۳۹۷، هریس در ۱۱ خرداد ۱۳۹۸ با "آنخل مورنو"، چالش‌گر سابق عنوان جهانی، در "ورزشگاه ولی" در کاردیف، برای کسب عنوان خالی قهرمانی "اروپا" در دسته فوق سبک‌وزن به رقابت پرداخت. هر سه داور به نفع هریس رأی دادند و امتیازات ۱۲۰–۱۰۸، ۱۱۹–۱۰۹ و ۱۱۷–۱۱۱ را به او دادند و هریس با "تصمیم متحد" داوران به عنوان قهرمانی اروپا دست یافت. چهار ماه بعد،
به عنوان قهرمانی اروپا دست یافت. چهار ماه بعد، هریس در ۱۹ مهر ۱۳۹۸ با "پدی بارنز"، که دو بار برنده مدال برنز المپیک و چالش‌گر سابق عنوان جهانی بود، در "آلستر هال"، بلفاست، برای کسب عنوان "آی‌بی‌اف" اینترکانتیننتال در دسته فوق سبک‌وزن به رقابت پرداخت. این مبارزه به صورت زنده در ایالات متحده از ای‌اس‌پی‌ان پلاس و به صورت جهانی از طریق "کانال یوتیوب آی‌اف‌ال تی‌وی" پخش شد. هریس با یک "ناک‌اوت" (KO) در راند چهارم سومین عنوان حرفه‌ای خود را به دست آورد. هریس، با توجه به بزرگتر بودن نسبت به حریفش، از تفاوت قد و
توجه به بزرگتر بودن نسبت به حریفش، از تفاوت قد و دسترسی خود استفاده کرد و با مشت‌های مستقیم و چپ‌های تیز، مبارزه را از دور کنترل کرد. در ۶۰ ثانیه پایانی راند اول، هریس با یک مشت مستقیم راست "بارنز" را غافلگیر کرد و او را به سوی طناب‌ها فرستاد. پس از حمله‌ای پی در پی از سوی هریس، "بارنز" با یک ترکیب سریع از ده مشت پاسخ داد که همگی توسط دستکش‌های هریس مهار شدند. راند دوم نیز به همان ترتیب ادامه یافت، هریس از دور مشت‌های مستقیم به سر حریف وارد کرد و بارنز چندان موفقیتی نداشت. راند سوم به شدت پرتحرک بود. با
موفقیتی نداشت. راند سوم به شدت پرتحرک بود. با نزدیک شدن هریس به حریف، بارنز موفق شد با مشت‌هایی به سر و بدن هریس، زخمی روی ابروی راست او ایجاد کند. در دقیقه پایانی راند، هریس با یک مشت چپ به بدن، بارنز را زمین زد و حریف ایرلندی خود را شکست داد. "بارنز" قبل از شمارش ده داور به پا خاست تا ادامه راند را سپری کند. پایان مبارزه در راند چهارم بود. هریس با بازگشت به مبارزه از دور، بارنز را تحت فشار قرار داد و در نهایت با یک مشت چپ به میان‌تنه، او را ناک‌اوت کرد و مبارزه با ۴۸ ثانیه باقیمانده به پایان رسید. هریس
مبارزه با ۴۸ ثانیه باقیمانده به پایان رسید. هریس برای به چالش کشیدن قهرمان دسته فوق سبک، خولیو سزار مارتینز در ۱۰ اسفند ۱۳۹۸ در "فورد سنترِ شهر" "فریسکو، تگزاس"، به تگزاس رفت. این اولین مبارزه او خارج از جزایر بریتانیا بود. مارتینز که با نسبت ۷ به ۱ به عنوان مدعی اصلی شناخته شده بود، هریس را با تصمیم متحد داوران شکست داد، او امتیازات ۱۱۸–۱۰۹، ۱۱۶–۱۱۱ و ۱۱۵–۱۱۲ را از داوران کسب کرد. هریس در راند دوم دچار یک زخم بالای چشم چپ شد و در راند دهم نیز به زمین افتاد. هریس در ۲۷ مهر ۱۳۹۹ با قهرمان سابق دسته فوق سبک،
هریس در ۲۷ مهر ۱۳۹۹ با قهرمان سابق دسته فوق سبک، مارسل بریتویت در "استودیوهای پروداکشن" در ساوت کرکبی، انگلستان به مبارزه پرداخت. هریس این مبارزه را با تصمیم متحد داوران با امتیازات ۹۸–۹۲، ۹۸–۹۳ و ۹۷–۹۳ به نفع خود به پایان رساند. پس از این بازگشت، هریس برای مقابله با ریکاردو رافائل ساندووال در یک مسابقه تعیین‌کننده عنوان قهرمانی آی‌بی‌اف دسته فوق سبک، در رویداد اصلی "دی‌ای‌زدان"، در ۴ تیر ۱۴۰۰ آماده شد. با وجود این که او به عنوان مدعی اصلی شناخته می‌شد، هریس این مبارزه را با ناک‌اوت در راند هشتم از دست
هریس این مبارزه را با ناک‌اوت در راند هشتم از دست داد. هریس دو بار در راند هشتم با ضربات به بدن به زمین افتاد و پس از بار دوم نتوانست به موقع برخیزد تا شمارش ده را پشت سر بگذارد و ببازد. هریس در ۵ آذر ۱۴۰۰ با "هکتور گابریل فلورس"، قهرمان شکست‌ناپذیر برای کسب عنوان خالی اینترکانتیننتال در دسته وزنی فوق سبک در رویداد اصلی ام‌تی‌اف روبه‌رو شد. هریس این مبارزه را نیز با ناک‌اوت در راند ششم از دست داد. همانند مبارزه قبلی، او دو بار با ضربات به بدن به زمین افتاد و پس از بار دوم نتوانست شمارش ده را پشت سر بگذارد
و پس از بار دوم نتوانست شمارش ده را پشت سر بگذارد و باخت.
سر دومنیک جان چیلکات (۱۷ نوامبر ۱۹۵۹) دیپلمات و سفیر پیشین انگلستان در ایران (۲۰۱۱–۲۰۱۲) و از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ سفیر بریتانیا در ترکیه بود. چلیکات دارای لیسانس فلسفه و الهیات است. او در سال ۱۹۸۲ به وزارت امور خارجه و کشورهای مشترک المنافع (FCO) پیوست. از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ او در لیسبون فعالیت داشته و سپس ز سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲ به بروکسل منتقل شده و در نمایندگی دائمی انگلستان در اتحادیه اروپا کار کرد. دومنیک چیلکات از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ مدیر اداره اتحادیه اروپا بود. وی در سال ۲۰۰۶ برای مأموریت به سریلانکا رفت. او از
در سال ۲۰۰۶ برای مأموریت به سریلانکا رفت. او از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ او معاون رئیس هیئت نمایندگی بریتانیا در ایالات متحده بود. چیلکات برای مدت کوتاهی در سال ۲۰۱۱ قبل از تعلیق روابط دیپلماتیک در ایران بر اثر حمله به سفارت انگلستان در دروان ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد سفیر انگلستان در ایران بود. وی پس از آن به عنوان سفیر در ایرلند تا ۲۰۱۶ و سپس تا ۲۰۲۲ سفیر انگلستان در ترکیه بود. چلیکات در سال ۱۹۸۳ با جین برومیج ازدواج کرد. آنها سه پسر و یک دختر دارند. او با همسرش در آکسفورد آشنا شد. او در سال ۲۰۰۳ نشان سنت
همسرش در آکسفورد آشنا شد. او در سال ۲۰۰۳ نشان سنت مایکل و سنت جورج از نوع درجه سوم و در سال ۲۰۱۸ نشان از نوع درجه دوم (KCMG) را دریافت کرد. جستارهای وابسته. فهرست دیپلمات‌های بریتانیا در ایران
آزمون ناردی () یا «تست تحریک مورفین-نئوستیگمین» آزمونی برای بررسی اختلال عملکرد اسفنکتر اودی است (دریچه‌ای که دستگاه صفراوی را از دوازدهه جدا می‌کند). دو داروی مرفین و نئوستیگمین به بیمارانی که نشانه‌های بالینی اختلال عملکرد اسفنکتر اودی (از جمله درد شکمی) دارند تجویز می‌شود. اگر درد توسط داروها تکرار شود، احتمال اختلال عملکرد بیشتر است. با این حال، این آزمایش به خوبی اختلال عملکرد را پیش‌بینی نمی‌کند و امروزه به ندرت مورد استفاده قرار می‌گیرد. آزمون ناردی به نام «جورج ناردی» نامگذاری شد که نخستین بار این
به نام «جورج ناردی» نامگذاری شد که نخستین بار این روش را در سال ۱۹۶۶ توصیف کرد.
لی جین-سول (کره‌ای: 이진솔؛ زادۀ ۴ دسامبر ۲۰۰۱) خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. او خوانندۀ اصلی گروه دخترانۀ ایپریل بود. از مجموعه‌هایی که وی در آن نقش‌آفرینی کرده می‌توان به "راز گناهکار" اشاره کرد.
ورزش در رومانی بخش مهمی از فرهنگ این کشور است. رومانی در چند دهه اخیر در تعدادی از زمینه‌های ورزشی به شهرت رسیده است. فوتبال محبوب‌ترین ورزش در رومانی است. موفق‌ترین باشگاه استوا بخارست است که اولین تیم اروپای شرقی بود که در سال ۱۹۸۶ جام اروپا و سوپرکاپ اروپا را به دست آورد. رومانی یکی از چهار تیم ملی اروپاست که در اولین جام جهانی ۱۹۳۰ شرکت کرد. تیم ملی فوتبال رومانی در هفت دوره جام جهانی فوتبال شرکت کرده است و موفق‌ترین دوره خود را در دهه ۱۹۹۰ داشته است، زمانی که آنها به مرحله یک چهارم نهایی جام جهانی
زمانی که آنها به مرحله یک چهارم نهایی جام جهانی فوتبال ۱۹۹۴ رسیدند و در ضربات پنالتی به سوئد باختند. رومانی در سال ۱۹۹۷ توسط فیفا در رتبه سوم قرار گرفت. هندبال، والیبال، بسکتبال، اتحادیه راگبی، تنیس، و ژیمناستیک از دیگر ورزش‌های محبوب در بین مردم رومانی هستند. بسیاری از ورزشکاران رومانیایی در طول این سال‌ها در مسابقات قهرمانی جهان و اروپا در ورزش‌های متعددی به موفقیت‌های چشمگیری دست یافته‌اند دست یافته‌اند. ورزش‌های پرطرفدار. فوتبال. فوتبال محبوب‌ترین ورزش در رومانی است. شناخته‌شده‌ترین بازیکن رومانیایی در
رومانی است. شناخته‌شده‌ترین بازیکن رومانیایی در سطح بین‌المللی، گئورگی هاجی است که در تیم‌های استوا بوکوئستی (رومانی)، رئال مادرید، بارسلونا (اسپانیا) و گالاتاسرای (ترکیه) بازی کرده است. سایر بازیکنان مشهور رومانیایی عبارتند از: نیکولا دوبرین، ایلی بالاک، دودو جورجسکو، فلورا دومیتراکه. در سال ۱۹۸۶، باشگاه فوتبال رومانیایی Steaua Bucureşti به اولین باشگاه اروپای شرقی تبدیل شد که موفق به کسب عنوان معتبر جام قهرمانان اروپا شد. آنها دوباره در سال ۱۹۸۹ به فینال رسیدند، اما به میلان شکست خوردند. باشگاه‌های مهم
رسیدند، اما به میلان شکست خوردند. باشگاه‌های مهم فوتبال رومانی عبارتند از: دینامو بوکورشتی، دانشگاه کرایووا، راپید بوکورستی، اف‌سی آرگش پیتهستی، اف‌سی پترولول پلویستی، یوتا آراد و تیمیشوآرا. تیم ملی رومانی در هفت دوره جام جهانی فوتبال شرکت کرده است و موفق‌ترین دوره خود را در دهه ۱۹۹۰ پشت سر گذاشته که به مرحله یک چهارم نهایی جام جهانی فوتبال ۱۹۹۴ در ایالات متحده رسید. ورزشگاه ملی آرنا در بخارست میزبان فینال لیگ اروپا در سال ۲۰۱۲ بود. هندبال. هندبال یکی از محبوب‌ترین ورزش‌ها در رومانی است. تیم ملی هندبال
محبوب‌ترین ورزش‌ها در رومانی است. تیم ملی هندبال مردان رومانی چهار بار قهرمان مسابقات قهرمانی هندبال مردان جهان در سال‌های ۱۹۶۱، ۱۹۶۴، ۱۹۷۰ و ۱۹۷۴ شده است. تنها تیم دیگری که به این رکورد رسیده است، سوئد در سال ۱۹۹۹ و فرانسه در سال ۲۰۱۱ است. تیم ملی هندبال زنان رومانی قهرمان جام جهانی هندبال در سال ۱۹۶۲ شده است. والیبال. تیم‌های ملی والیبال مردان و زنان که توسط فدراسیون اداره می‌شود در مسابقات بین‌المللی والیبال شرکت می‌کنند. هر دو تیم مردان و زنان در طول سال‌ها مدال‌های متعددی را در مسابقات بین‌المللی به
مدال‌های متعددی را در مسابقات بین‌المللی به ویژه در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ کسب کرده‌اند. تیم ملی والیبال مردان مدال برنز المپیک ۱۹۸۰ را کسب کرده است. آخرین نتایج قابل توجه آن شامل فینال لیگ والیبال مردان اروپا در سال ۲۰۱۰ است. بازی‌های المپیک. رومانی برای اولین بار در سال ۱۹۰۰ در بازی‌های المپیک شرکت کرد و در ۲۱ بازی از ۲۸ بازی تابستانی شرکت کرده است. این کشور یکی از موفق‌ترین کشورها در بازی‌های المپیک تابستانی بوده است که در مجموع ۳۰۷ مدال در طول سال‌ها کسب کرده است که از این تعداد ۸۹ مدال طلا در رده پانزدهم
است که از این تعداد ۸۹ مدال طلا در رده پانزدهم قرار گرفته است. تقریباً یک چهارم مدال‌ها با ۲۵ مدال طلا در ژیمناستیک به دست آمده است. ورزشکاران رومانیایی همچنین در سایر ورزش‌های المپیک مانند روئینگ، ورزش دو و میدانی، قایق‌رانی، کشتی، تیراندازی، شمشیربازی، شنا، پرتاب دیسک، وزنه‌برداری، بوکس و جودو مدال طلا کسب کرده‌اند.
فرندز یا دوستان (انگلیسی: FRI(END)S) آلبوم چندآهنگه از خوانندۀ اهل کره جنوبی وی عضو بی‌تی‌اس است که در ۱۵ مارس ۲۰۲۴ توسط بیگ هیت میوزیک منتشر شد.
حلقهٔ کایزر–فلیشر () حلقه‌های تیره‌ای هستند که به نظر می‌رسد قرنیه ۲ چشم را احاطه کرده‌اند. حلقهٔ کایزر–فلیشر به‌دلیل رسوب مس در پردهٔ دسمه‌ای (غشاء مفروش کننده سطح عقبی قرنیه) در نتیجه بیماری‌های خاص کبدی ایجاد می‌شود. حلقهٔ کایزر–فلیشر نامش را از چشم‌پزشکان آلمانی برنهارت کایزر و برونو فلیشر گرفته شده است که نخستین بار آن را در سالهای ۱۹۰۲ و ۱۹۰۳ توصیف کردند. در ابتدا تصور می‌شد که حلقهٔ کایزر–فلیشر به دلیل تجمع نقره باشد، اما نخستین بار در سال ۱۹۳۴ ثابت شد که این حلقه حاوی مس است. تظاهر. این حلقه ابتدا
شد که این حلقه حاوی مس است. تظاهر. این حلقه ابتدا به صورت یک نیم هلال در بالای قرنیه تشکیل می‌شود و با گذر زمان، یک نیم هلال دیگر در «ساعت ۶» قرنیه تشکیل شده و حلقه را کامل می‌کند. ارتباط با بیماری. حلقه کایزر–فلیشر نشانه بیماری ویلسون است که شامل بارگیری غیرطبیعی مس توسط کبد و در نتیجه تجمع و رسوب مس در بدن می‌شود و با ناهنجاری‌های عقده‌های قاعده‌ای مغز، سیروز کبدی، اسپلنومگالی، حرکات غیرارادی، سفتی عضلانی مشخص می‌شود. اختلالات روانی، دیستونی و دیسفاژی از سایر علائم احتمالی است. ترکیبی از علائم عصبی، سطح
سایر علائم احتمالی است. ترکیبی از علائم عصبی، سطح پایین سرولوپلاسمین خون و حلقه کایزر–فلیشر از راه‌های تشخیص بیماری ویلسون است. سایر علل حلقه کایزر–فلیشر عبارتند از کُلِستاز (انسداد مجاری صفراوی)، سیروز صفراوی اولیه و سیروز کریپتوژنیک (سیروزی که هیچ علتی برای آن قابل شناسایی نیست). تشخیص. از آنجایی که حلقه کایزر–فلیشر هیچ علامتی ایجاد نمی‌کنند، کشف آن در جریان بررسی برای تشخیص سایر بیماری‌ها معمول است. در شرایط خاص، پزشک مشخصا به دنبال کشف آن است. در آن صورت، مراحل اولیه حلقه کایزر–فلیشر را می‌توان با
صورت، مراحل اولیه حلقه کایزر–فلیشر را می‌توان با معاینه چشم توسط لامپ اسلیت تشخیص داد.
ورزش در اتریش () به‌طور گسترده چه در مسابقات حرفه ای و چه در مسابقات آماتور انجام می‌شود. فوتبال، اسکی آلپاین و هاکی روی یخ از محبوب‌ترین ورزش‌ها در بین مردم اتریش هستند. ورزش‌های پرطرفدار. به دلیل کوهستانی بودن جغرافیای اتریش، اسکی آلپاین یک ورزش برجسته و پرطرفدار در اتریش است. ورزش‌های مشابهی مانند اسنوبردسواری و پرش با اسکی نیز بسیار محبوب هستند و ورزشکاران اتریشی مانند آنه‌ماریه موسر پرول، هرمان مایر، تونی زایلر و مارسل هیرشر به عنوان برخی از بزرگ‌ترین اسکی‌بازان آلپاین در تمام دوران شناخته می‌شوند.
اسکی‌بازان آلپاین در تمام دوران شناخته می‌شوند. اتریش کشور شماره یک در اسکی آلپاین و کشور پیشرو در پرش اسکی در بازی‌های المپیک زمستانی، مسابقات قهرمانی جهانی اسکی آلپاین FIS و جام جهانی پرش اسکی FIS بوده است. ورزشکاران اتریشی در مسابقات قهرمانی اسکی جهان ۲۰۱۱، هر پنج مدال طلای پرش اسکی را به خود اختصاص دادند. تا سال ۲۰۰۱، حدود یک سوم از ۲۳۰ مدال المپیک که توسط ورزشکاران اتریشی کسب شده بود، در رشته اسکی آلپاین و ۳۰ درصد دیگر در سایر ورزش‌های زمستانی بود. همچنین یک چهارم طلاهای مسابقات جهانی اسکی آلپاین توسط
یک چهارم طلاهای مسابقات جهانی اسکی آلپاین توسط اتریشی‌ها کسب شده بود. بابسلد، لژسواری و اسکلتون نیز از ورزش‌های محبوب هستند. فوتبال. فوتبال محبوب‌ترین ورزش در اتریش است که توسط اتحادیه فوتبال اتریش اداره می‌شود. اتریش زمانی یکی از موفق‌ترین کشورهای فوتبالی در قاره اروپا بود و در جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴ در رده چهارم، در جام جهانی فوتبال ۱۹۵۴ سوم و در جام جهانی فوتبال ۱۹۷۸ رتبه هفتم را کسب کرد. با این حال، در سال‌های اخیر تیم ملی فوتبال اتریش در سطح بین‌المللی بسیار کمتر در این رشته موفق بوده است. اتریش از جام
کمتر در این رشته موفق بوده است. اتریش از جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸ جواز حضور در جام جهانی را کسب نکرده است. اتریش به همراه سوئیس میزبان مسابقات قهرمانی فوتبال اروپا در سال ۲۰۰۸ بود. هاکی روی یخ. ۱۲ تیم حرفه ای هاکی روی یخ در لیگ هاکی اتریش وجود دارد. موتورسواری. ورزش‌های موتوری سومین ورزش پرطرفدار از نظر تماشاگر در اتریش (پس از اسکی و فوتبال) هستند. جایزه بزرگ اتریش یک مسابقه فرمول یک است که در سال‌های ۱۹۶۳، ۱۹۶۴، ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۷، ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۳ و ۲۰۱۴ برگزار شده است. چندین راننده اتریشی با موفقیت در مسابقات فرمول
چندین راننده اتریشی با موفقیت در مسابقات فرمول یک شرکت کرده‌اند. نیکی لاودا سه بار قهرمان (۱۹۷۵، ۱۹۷۷ و ۱۹۸۴) و هفتمین راننده برتر مسابقات با ۲۵ قهرمانی است. جوهن رایندت پس از کشته شدن در تمرین برای یک مسابقه، قهرمان سال ۱۹۷۰ شد. او همچنین برنده مسابقات ۲۴ ساعته لو مان در سال ۱۹۶۵ شد. گرهارد برگر در سال‌های ۱۹۸۸ و ۱۹۹۴ در رده سوم قرار گرفت. بسکتبال. تا اواخر دهه ۷۰، اتریش یکی از تیم‌های اصلی اروپا بود که شش بار به مسابقات بسکتبال قهرمانی اروپا راه یافت. برجسته‌ترین بسکتبالیست اتریشی یاکوب پولتل است. اتریش
بسکتبالیست اتریشی یاکوب پولتل است. اتریش کشوری نوظهور برای بسکتبال ۳ نفره است. بازی‌های المپیک. بازی‌های المپیک زمستانی در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۷۶ در شهر اینسبروک برگزار شد. موفقیت در سطح جهانی همچنین به ارتقای گردشگری اسکی و صنایع مرتبط کمک می‌کند. گردشگری اسکی و تولید تجهیزات پنج درصد از تولید ناخالص ملی این کشور را تشکیل می‌دهد و نیمی از اسکی‌های آلپاین جهان در اتریش ساخته می‌شود. حدود ۴۰ درصد از جمعیت اتریش در اسکی آلپاین شرکت می‌کنند. اولین المپیک زمستانی جوانان در سال ۲۰۱۲ نیز در اینسبروک برگزار شد.
مک‌ویلیامز آرویو آسه‌ودو (زادهٔ ۱۵ آذر ۱۳۶۴) بوکسور حرفه‌ای پورتوریکویی است. زندگی اولیه. مک‌ویلیامز در کنار برادر دوقلویش، مک‌جو، در شهرداری سیبا در منطقه سواحل شمال شرقی جزیره اصلی پورتوریکو به دنیا آمد. والدین آنها میلگروس آسه‌ودو هرناندز و خوزه آ. آرویو گلابرت هستند. آرویو و برادر دوقلویش از دوران کودکی با بوکس آشنا شدند. در سن ۱۲ سالگی، آنها به "گیمانزو فیتو راموس"، باشگاهی واقع در شهرداری فاخاردو، پیوستند. در این مکان آنها با آنتونی اوترو، بوکسور آماتور بازنشسته، آشنا شدند که در این مرحله از حرفه‌شان
بازنشسته، آشنا شدند که در این مرحله از حرفه‌شان مربی آنها شد. آنها در ابتدا این ورزش را به‌عنوان یک سرگرمی آغاز کردند، اما پس از شش مبارزه، شروع به برقراری الگویی کردند که در آن تنها زمان محدودی از یک ماه را غیرفعال بودند و حداقل هر دو هفته یک‌بار به باشگاه می‌رفتند. از مراحل اولیه حرفه‌شان، برادران تصمیم گرفتند در دسته‌های مختلف مبارزه کنند تا از مبارزه با یکدیگر جلوگیری کنند. حرفه‌ای شدن. در ۸ دسامبر ۲۰۰۹، برادران آرویو از طریق مادرشان، میلگروس آسه‌ودو، اعلام کردند که دیگر تمایلی به ادامهٔ فعالیت در
اعلام کردند که دیگر تمایلی به ادامهٔ فعالیت در آماتوری ندارند. آنها در این نامه اختلافات خود را با معیارهای ارائهٔ حمایت مالی به ورزشکاران با عملکرد بالا و همچنین تضاد برنامه‌ها با طرح‌هایشان برای دنبال کردن حرفه‌ای این ورزش پس از "بازی‌های آمریکای مرکزی و منطقه کارائیب در سال ۲۰۱۰" بیان کردند. این نگرانی‌ها در کنفرانس مطبوعاتی بعدی نیز تکرار شد، جایی که آنها به این نکته اشاره کردند که حمایت از خانواده‌هایشان دلیل اصلی برای ادامهٔ حرفه‌ای بوکس است. در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۰، "آرپی بست بوکسینگ" امضای توافق رسمی هر
۲۰۱۰، "آرپی بست بوکسینگ" امضای توافق رسمی هر دو برادر را با این شرکت اعلام کرد. اولین مبارزه حرفه‌ای آرویو برای ۲۷ فوریه ۲۰۱۰ برنامه‌ریزی شده بود و بخشی از برنامه‌ای به نام "هاسیندو هیستوریا" بود که در آن ویل‌فردو واسکز، جونیور با "ماروین سونسونا" برای قهرمانی جهان در وزن سوپر بانتام‌ویت مبارزه کرد. حریف او، "الیسر سانچز" نیز در این مسابقه، یک حرفه‌ای تازه‌کار بود. مبارزه بعد از ۱:۴۶ دقیقه از دور اول به پایان رسید، زمانی که آرویو با یک ضربه "سانچز" را بی‌هوش کرد و نیاز به کمک پارامدیک و ماسک اکسیژن پیدا
کرد و نیاز به کمک پارامدیک و ماسک اکسیژن پیدا کرد. این نتیجه برای او پیروزی با ناک‌اوت را به ارمغان آورد. در دومین مبارزه‌اش، او با قهرمان جمهوری دومینیکن، "فرانسیسکو روزاریو"، مبارزه کرد. آرویو با ناک‌اوت فنی در دور سوم پیروز شد. در آن مسابقه "روزاریو" پس از دریافت مشت‌هایی قوی تسلیم شد. حریف بعدی او، "ساموئل گوتیرز"، از همان دور اول به دفاعی کشیده شد و چندین مشت ترکیبی دریافت کرد و دچار شکستگی بینی شد. در دور دوم، آرویو به حمله ادامه داد و یک ناک‌داون به ثبت رساند که باعث شد داور مبارزه را متوقف کند. در
ثبت رساند که باعث شد داور مبارزه را متوقف کند. در مبارزه بعدی‌اش، او در یک شکست غیرمنتظره به "تاکاشی اوکادا" باخت که در دور دوم آرویو را ناک‌داون کرد و پیروزی با رأی داوران را به دست آورد. آرویو با پیروزی با رای داوران در شش دور، مقابل "جیووانی فوئنتس" نتایج خود را بهبود بخشید. او برای شروع سال ۲۰۱۱، با ناک‌اوت در دور اول مقابل "سزار گراجدا" پیروز شد. آرویو این پیروزی را با یک پیروزی در پنج دور مقابل "اریکسون مارتل" دنبال کرد. او سال را با ناک‌اوت‌های فنی در هفت و دو دور مقابل ریگوبرتو کاسیاس و "لورنزو
در هفت و دو دور مقابل ریگوبرتو کاسیاس و "لورنزو ترخو" به پایان برد. آرویو در مسابقه بعدی خود مقابل ژیلبرتو مندوزا پیروز شد، زمانی که "مندوزا" پس از دچار شدن به مصدومیت شانه، از مبارزه کنار کشید، آرویو این مسابقه را به راحتی پیروز شد. در ۲۰ اسفند ۱۳۹۰، او "لوئیس مالدونادو" را شکست داد و قهرمانی «سازمان جهانی بوکس آمریکای لاتین» را به دست آورد. پس از تکرار عملکرد قبلی‌اش در مبارزه با "کاسیاس"، آرویو از عنوان قهرمانی خود با ناک‌اوت "رونالد راموس" در پنج دور دفاع کرد. در ۱۳ بهمن ۱۳۹۱، او با پیروزی در چهار دور
کرد. در ۱۳ بهمن ۱۳۹۱، او با پیروزی در چهار دور مقابل "میگل تامایو" قهرمانی «شورای جهانی بوکس لاتین» را به دست آورد. با این حال، آرویو دچار مصدومیت در ناحیه دست راست شد و پس از آن وارد دوره‌ای طولانی از نقاهت شد. بازگشت او همراه شد با یک مسابقه برنامه‌ریزی شده با عنوان مسابقات قهرمانی "فدراسیون بین المللی بوکس""" که در ۲۹ خرداد ۱۳۹۳ انجام شد. او در این مسابقه با ناک‌اوت در دو دور "فرولان سالودار" را شکست داد.
کاروان المپیکی الجزایر از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ مرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ که به میزبانی پاریس برگزار شد، شرکت کرد. از زمان نخستین حضور رسمی این کشور در ۱۹۶۴، ورزشکاران الجزایری در تمام دوره‌های بازی‌های المپیک تابستانی به‌جز ۱۹۷۶ مونترآل شرکت کرده‌اند. عدم حضور این کشور در بازی‌های ۱۹۷۶ به‌دلیل شرکت در تحریم بازی‌ها به رهبری کنگو بوده است. منع ایمان خلیف از رویدادهای ورزشی سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ به‌دلیل عدم احراز شرایط جنسیتی اتحادیه جهانی بوکس برای شرکت به‌عنوان یک
جنسیتی اتحادیه جهانی بوکس برای شرکت به‌عنوان یک ورزشکار زن، منجر به بروز مناقشاتی پیرامون این ورزشکار الجزایری شد. خلیف بعداً با کسب مدال طلا در رشتهٔ ۶۶ کیلوگرم زنان به نسختین بوکسور زن اهل الجزایر تبدیل شد که موفق به کسب یک مدال المپیکی می‌شد. کمیته المپیک الجزایر (COA) از خلیف دفاع کرد و واکنش‌هایی که متوجه خلیف بود را «هدف‌گیری غیر اخلاقی» و «پروپاگاندای بی‌اساس» خواند. این کمیته اعلام کرد که تمام اقدامات لازم برای حفاظت از خلیف و حق او برای شرکت در بازی‌های المپیک را اتخاذ کرده است. پدر خلیف، در
بازی‌های المپیک را اتخاذ کرده است. پدر خلیف، در بیانیه‌ای که در اسکای اسپورت منتشر شد، اشاره کرد که «فرزند من یک دختر است. او به‌عنوان یک دختر بزرگ شده است. او یک دختر قوی است. من او را طوری بزرگ کرده‌ام که سخت‌کوش و شجاع باشد. او دارای اراده‌ای قوی برای کار و تمرین است.» توماس باخ، رئیس کمیته بین‌المللی المپیک از حضور خلیف در این بازی‌ها دفاع کرد و گفت «شکی در این که او یک زن است، وجود نداشته است». کیلیا نمور، ژیمناستیک‌کار هنری با مقام اول به مسابقه فینال پارالل ناهم‌سطح و نیز فینال چهار رشته‌ای راه
پارالل ناهم‌سطح و نیز فینال چهار رشته‌ای راه یافت. در طول مسابقهٔ فینال چهار رشته‌ای، نمور با امتیاز ۵۵٫۸۹۹ مسابقه را در جایگاه پنجم به پایان رساند که بالاترین مقام کسب‌شده توسط یک ژیمناستیک‌کار آفریقایی در فینال‌های چهار رشته‌ای بازی‌های المپیک محسوب می‌شود. در مسابقه فینال پارالل ناهم‌سطح نیز نمور امتیاز ۱۵٫۷۰۰ را کسب کرد و موفق به کسب مدال طلا شد. با کسب این نتیجه، نمور به نخستین ژیمناستیک‌کار اهل قارهٔ آفریقا که مدال طلای المپیک را کسب کرده است، و نیز نخستین ورزشکار از این قاره که یک مدال المپیک در
نخستین ورزشکار از این قاره که یک مدال المپیک در رشتهٔ ژیمناستیک در هر رنگی را به‌دست می‌آورد، تبدیل شد. این مدال نخستین مدال طلای الجزایر پس از بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ نیز بود. کشتی‌گیران الجزایری که یکی از معرف‌ترین ورزشکاران الجزایر در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بودند، حضور خود در این بازی‌ها را با نتایجی نه‌چندان چشم‌گیر به پایان رساندند. کشتی‌گیران الجزایر در رشتهٔ کشتی آزد و کشتی فرنگی شرایط حضور در هیچ‌یک از دسته‌های وزنی را احراز نکرد و ناچار به حضور در سطح دیگری از رقابت‌ها شد. کشتی‌گیران
به حضور در سطح دیگری از رقابت‌ها شد. کشتی‌گیران این کشور، حضور خود را به همان شکلی که آغاز کرده بودند، به پایان رساندند. با وجود شرایط مساعد برای کسب دست کم دو مدال برنز، ورزشکاران این موقعیت‌ها را از دست دادند. علاوه بر این، یکی از نگران‌کننده‌ترین آمارها در خصوص حضور کشتی‌گیران الجزایری مربوط به تعداد امتیازات بوده است. شرکت‌کنندگان. خیرالدین بربری "رئیس هیات" الجزایر در این بازی‌ها بود. در زیر فهرست شمار شرکت‌کنندگان اهل الجزایر در این بازی‌ها آمده است. دو و میدانی. ورزشکاران دو و میدانی اهل الجزایر، هر
و میدانی. ورزشکاران دو و میدانی اهل الجزایر، هر یک با عبور از حد احراز صلاحیت (یا زمان برای مسابقه‌های پیست و جاده)، یا به‌واسطهٔ رتبه بندی جهانی، استانداردهای ورودی المپیک ۲۰۲۴ پاریس در رویدادهای زیر را (حداکثر ۳ ورزشکار برای هر کدام) احراز کردند: بدمینتون. دو بازیکن بدمینتون از الجزایر بر پایه رتبه‌بندی مسابقه به سوی پاریس فدراسیون جهانی بدمینتون به مسابقات المپیک راه یافتند؛ این نخستین بار پس از بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ بود که الجزایر در این رشته در المپیک حضور می‌یافت. بوکس. الجزایر پنج بوکسور را
المپیک حضور می‌یافت. بوکس. الجزایر پنج بوکسور را برای شرکت در بازی‌های المپیک به پاریس اعزام کرد. رمیسه بوعلام (مگس‌وزن زنان)، حجیله خلیف (خروس‌وزن زنان) و ایمان خلیف (سبک‌وزن زنان) در رشته‌های خود به‌واسطهٔ راه‌یابی به مسابقهٔ فینال به مقام‌هایی دست یافتند و جاگورتا عیت بکا (خروس‌وزن مردان) و مراد کدی (فوق سنگین‌وزن مردان) به‌واسطهٔ پیروزی در مسابقه انتخابی المپیک ۲۰۲۳ آفریقا که در داکار، سنگال برگزار شد، در رشته‌های خود به این مسابقات راه یافتند. دوچرخه‌سواری. جاده. یک مرد و یک زن از الجزایر مجوز لازم
جاده. یک مرد و یک زن از الجزایر مجوز لازم جهت حضور در المپیک را کسب کردند. ژیمناستیک. هنری. پس از وقفه‌ای کوتاه از المپیک ۲۰۱۶، کیلیا نمور ژیمناست الجزایری توانست پس از موفقیت در مسابقات جهانی ۲۰۲۳، به این مسابقات راه یابد. او در ماده پارالل نا‌هم‌سطح، یکی از مدال‌های المپیکی الجزایر را کسب کرد.
گویش فارسی قوچانی گویشی فارسی است که مردم فارسی‌زبانِ، شهرستان قوچان و شهرستان فاروج، به آن سخن می‌گویند. ریشه این گویش فارسی خراسانی است. با این همه وام‌واژه های بسیاری از زبان‌های کردی کرمانجی و ترکی خراسانی در گویش قوچانی دیده می‌شود. گویش قوچانی به گویش مردم فارسی‌زبان بجنورد و گویش نیشابوری و کاشمری نزدیکی دارد.
نبیل العربی (؛ – ) سیاست‌مدار اهل مصر بود. وی از ۶ مارس ۲۰۱۱ تا ۱ ژوئن ۲۰۱۱ وزیر امور خارجه مصر بود. نبیل العربی در ۲۶ اوت ۲۰۲۴، در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
ابی دانکین (؛ زادهٔ) ورزشکار بسکتبال با ویلچر اهل ایالات متحده آمریکا است. جوایز. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا شده است.