payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مردم آزادی (PdL) ادغام یا به آن تبدیل خواهد شد. ایدئولوژی. فورزا ایتالیا یک حزب راست میانه بود که عمدتاً توسط اعضای سابق دموکراسی مسیحی، حزب سوسیالیست ایتالیا و حزب لیبرال ایتالیا تشکیل شده بود. ایدئولوژی این حزب از لیبرترینیسم تا سوسیال دموکراسی (که اغلب در ایتالیا به عنوان " سوسیالیسم لیبرال " شناخته می‌شود) متغیر بود، از جمله عناصری از آموزه‌های اجتماعی کاتولیک و اقتصاد بازار اجتماعی. [ "" ] این حزب عضوی از حزب مردم اروپا (EPP) بود و خود را به عنوان حزب نوسازی و مدرنیزاسیون معرفی می‌کرد. ارزش‌های اصلی
نوسازی و مدرنیزاسیون معرفی می‌کرد. ارزش‌های اصلی فورتسا ایتالیا «آزادی» و «محوریت فرد» بود. از منظر مقایسه‌ای، ایدئولوژی فورزا ایتالیا به عنوان محافظه‌کار لیبرال، یا لیبرال محافظه‌کار، محافظه‌کار ملی، و لیبرال توصیف شده است. الساندرو کامپی نوشته است که «فرهنگ سیاسی فورزا ایتالیا - ترکیبی عجیب و از بسیاری جهات، ناگفته از «لیبرالیسم» و «پوپولیسم دموکراتیک» - شایسته است که به عنوان یک «ایدئولوژی ضد ایدئولوژیک» توصیف شود، … به عنوان سنتز یا تلفیقی از خانواده‌ها و سنت‌های سیاسی بسیار متنوع (از کاتولیک لیبرال
و سنت‌های سیاسی بسیار متنوع (از کاتولیک لیبرال گرفته تا محافظه‌کاری اجتماعی، از سوسیالیسم اصلاح‌طلب گرفته تا لیبرالیسم اقتصادی)، که با توسل بسیج‌کننده به «آزادی» در کنار هم نگه داشته شده است.» کیارا مورونی، که ایدئولوژی فورزا ایتالیا را به عنوان ترکیبی از ارزش‌های لیبرال، مسیحی-دموکرات و سوسیال-دموکرات (که در اسناد حزبی در مفهوم «لیبرالیسم مردمی» متحد شده‌اند) توضیح می‌دهد، نوشت که «برلوسکونی ارزش‌های لیبرال را از طریق سبکی پوپولیستی به رأی‌دهندگان ارائه داد» و «فورزا ایتالیا آرمان سیاسی لیبرال را در میان
و «فورزا ایتالیا آرمان سیاسی لیبرال را در میان رأی‌دهندگان محبوب کرد»، به طوری که «توسط بخش‌های گسترده و ناهمگن جمعیت ایتالیا گسترش یافت و به اشتراک گذاشته شد». پایگاه انتخاباتی حزب فورزا ایتالیا بسیار ناهمگون بود و تفاوت‌های ایدئولوژیک میان رأی‌دهندگان آن تا حد زیادی با ترکیب منطقه‌ای‌شان قابل توضیح است. رأی‌دهندگان شمالی بیشتر از گرایش‌های لیبرترینی اولیه حزب حمایت می‌کردند، در حالی‌که رأی‌دهندگان جنوبی تمایل بیشتری به سیاست‌های دولتی و مداخله‌گر داشتند. مناطق قدرتمند حزب در شمال مانند لومباردی و ونتو، و
قدرتمند حزب در شمال مانند لومباردی و ونتو، و در جنوب مانند سیسیل و آپولیا، پیش‌تر تحت سلطه حزب دموکراسی مسیحی بودند. در جنوب، بسیاری از چهره‌های برجسته فورزا ایتالیا از اعضای سابق حزب دموکراسی مسیحی بودند، در حالی‌که در شمال، نفوذ لیبرال‌ها در شکل‌گیری جهت‌گیری‌های حزب نقش مهمی ایفا می‌کرد. این ترکیب منطقه‌ای و ایدئولوژیک، حزب را به نهادی با ساختاری پیچیده و چندلایه تبدیل کرده بود که توانست در سراسر کشور مخاطبان متنوعی را جذب کند. فورزا ایتالیا ادعا می‌کرد که حزبی تازه و جدید است و هیچ ارتباطی با آخرین
که حزبی تازه و جدید است و هیچ ارتباطی با آخرین دولت‌های به اصطلاح جمهوری اول ندارد و در عین حال وارث بهترین سنت‌های سیاسی ایتالیا است: آلچیده دِ گاسپری از حزب دموکرات مسیحی، جوزپه ساراگات از حزب سوسیال دموکرات، لوئیجی ایناودی از حزب لیبرال و اوگو لا مالفا از حزب جمهوری‌خواه به عنوان نمادهای حزب در نظر گرفته می‌شدند. «مرامنامه سکولار» که مقدمه اساسنامه حزب نیز بود، حزب را اینگونه توصیف می‌کرد: فورتسا ایتالیا خود را به عنوان پلی بین کاتولیک‌ها و غیرکاتولیک‌ها، که قبلاً در نظام سیاسی جمهوری اول از هم جدا شده
که قبلاً در نظام سیاسی جمهوری اول از هم جدا شده بودند، و «اتحاد سه حوزه سیاسی-فرهنگی: کاتولیک لیبرال و مردمی، اومانیسم سکولار، لیبرال و جمهوری‌خواه و سوسیالیسم لیبرال» معرفی کرد. برلوسکونی در سخنرانی خود در کنگره حزب در سال ۱۹۹۸ اعلام کرد: «دیدگاه لیبرال ما از دولت کاملاً با آموزه‌های اجتماعی کاتولیک مطابقت دارد.» [ "" ] «مرامنامه سکولار» حزب توضیح می‌دهد که FI حزبی بود که در درجه اول بر آزادی و محوریت فرد تأکید داشت، که اصول اساسی لیبرالیسم و آموزه‌های اجتماعی کاتولیک هستند و اغلب در اسناد رسمی حزب به
اجتماعی کاتولیک هستند و اغلب در اسناد رسمی حزب به آنها اشاره شده است: برلوسکونی در سال ۲۰۰۸ اظهار داشت که: حزب فورتسا ایتالیا شامل اعضای غیرکاتولیک نیز بود، اما آن‌ها در اقلیت قرار داشتند و سیاست‌های حزب از نظر سکولار بودن، کمتر از حزب اتحاد دموکرات مسیحی آلمان بود. این حزب معمولاً در مسائل اخلاقی به اعضای خود آزادی وجدان می‌داد و رأی‌گیری آزاد را مجاز می‌دانست، مانند مورد همه‌پرسی دربارهٔ تحقیقات سلول‌های بنیادی. با این حال، برخی از چهره‌های برجسته حزب از جمله سیلویو برلوسکونی، جولیو ترمونتی و مارچلو پرا
جمله سیلویو برلوسکونی، جولیو ترمونتی و مارچلو پرا (که خود غیرکاتولیک است اما رابطه نزدیکی با پاپ بندیکت شانزدهم دارد) از موضع «امتناع از رأی‌دادن» حمایت کردند—درخواستی که کلیسای کاتولیک مطرح کرده بود تا مشارکت در همه‌پرسی از آستانه ۵۰ درصد عبور نکند و نتیجه آن الزام‌آور نشود. مارچلو پرا به‌طور فعال برای موفقیت تحریم رأی‌گیری تلاش کرد و بسیاری از اعضای فورتسا ایتالیا نیز از این موضع حمایت کردند، اما برلوسکونی و ترمونتی به‌صراحت اعلام کردند که نظرشان دربارهٔ «امتناع» صرفاً موضع شخصی است و موضع رسمی حزب محسوب
صرفاً موضع شخصی است و موضع رسمی حزب محسوب نمی‌شود. این رویکرد نشان‌دهنده تلاش حزب برای حفظ تعادل میان احترام به ارزش‌های مذهبی و آزادی فردی اعضا در تصمیم‌گیری‌های اخلاقی بود.
پیشتاز ملی (به ) نامی است که برای حداقل دو گروه نئوفاشیست و نئونازی در ایتالیا استفاده شده است. گروه اصلی. جنبش «پیشتاز ملی» در سال ۱۹۶۰ توسط استفانو دله کیا به‌عنوان گروهی منشعب از جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) شکل گرفت. این گروه در ابتدا متکی به جوانانی بود که دولت آن‌ها را برای برهم‌زدن نشست‌های چپ‌گرایان جذب کرده بود. برخلاف MSI که مسیر پارلمانی را دنبال می‌کرد، ونگارد ملی راهی خارج از نظام سیاسی را برگزید و هدفش تضعیف دموکراسی و بازگرداندن فاشیسم بود. این گروه به‌صراحت مسیر قانونی و انتخاباتی را رد می‌کرد
به‌صراحت مسیر قانونی و انتخاباتی را رد می‌کرد و به‌جای آن، به اقدامات مستقیم و خشونت‌آمیز روی آورد. در یکی از اعلامیه‌های منتشرشده توسط آن‌ها، اعضا تشویق می‌شدند که در «درگیری‌های تن‌به‌تن» تا حد ممکن بی‌رحم باشند. این نوع ادبیات نشان‌دهنده گرایش آشکار آن‌ها به خشونت سازمان‌یافته و نفی اصول دموکراتیک بود. پیشتاز ملی نه‌تنها از نظر سیاسی بلکه از نظر عملیاتی نیز به‌دنبال ایجاد بی‌ثباتی در جامعه بود. آن‌ها با استفاده از تاکتیک‌های شبه‌نظامی، تلاش می‌کردند فضای عمومی را به نفع ایدئولوژی فاشیستی تغییر دهند. این
عمومی را به نفع ایدئولوژی فاشیستی تغییر دهند. این گروه نمونه‌ای از افراط‌گرایی راست‌گرا در دوران پساجنگ ایتالیا بود که با بهره‌گیری از نارضایتی‌های اجتماعی و ضعف نهادهای دموکراتیک، به‌دنبال احیای نظم اقتدارگرایانه گذشته بود. اعضای این جنبش اغلب به عنوان تروریست محکوم می‌شدند و ادعا می‌شد که دلا چیائی با شرکت‌های بمب‌سازی در اسپانیا ارتباط دارد. این گروه همچنین با اوردینه نووو و سایر گروه‌های افراطی ارتباط نزدیکی داشت. وینچنزو وینچیگوئرا یکی از اعضای بدنام این گروه بود. این گروه مسئول یک سری حملات بمب‌گذاری
گروه بود. این گروه مسئول یک سری حملات بمب‌گذاری در ایتالیا در سال ۱۹۶۹ شناخته شد که بدنام‌ترین آنها بمب‌گذاری پیازا فونتانا بود. این گروه همچنین نقش اصلی را در کودتای نافرجام یونیو والریو بورگزه در سال بعد بر عهده داشت. ونگارد ملی همچنین متهم به سازمان‌دهی ترور قاضی ایتالیایی ویتوریو اوکورسیو است. گفته می‌شود که در این عملیات از سلاح‌هایی استفاده شده که از طریق ارتباطات این گروه در اسپانیا تحت حکومت فرانکو و با حمایت سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) تأمین شده بودند، هرچند هیچ مدرک قطعی برای اثبات این ادعا
بودند، هرچند هیچ مدرک قطعی برای اثبات این ادعا وجود ندارد. در ارتباط با این قتل، پی‌یرلوئیجی کونکوتلی، که در آن زمان عضو ونگارد ملی نبود، در ایتالیا به حبس ابد محکوم شد. از سوی دیگر، ماریو ریچی، عضو ونگارد ملی، در ترور آرگالا در سال ۱۹۷۸ مشارکت داشت—فردی از گروه اتا که پنج سال پیش‌تر در ترور نخست‌وزیر فرانسیسکو فرانکو، لوئیس کاررو بلانکو، نقش داشت. این اقدامات نشان‌دهنده پیوندهای فراملی و خشونت‌گرایانه برخی گروه‌های راست افراطی در اروپا در دهه‌های پس از جنگ جهانی دوم بود. گروه دوم. گروه دومی با این نام در
جهانی دوم بود. گروه دوم. گروه دومی با این نام در سال ۱۹۷۰ توسط آدریانو تیلگر تأسیس شد، اما این جنبش توسط دولت ایتالیا غیرقانونی اعلام شد، چرا که آن را تلاشی برای تأسیس مجدد حزب ملی فاشیست می‌دانست. مجله. مجله‌ای با گرایش نئوفاشیستی به نام آوانگارد همچنان به‌صورت ماهانه منتشر می‌شود. این نشریه گاه خود را به‌عنوان ارگان رسمی جنبش «ونگارد ملی» معرفی می‌کند، هرچند این جنبش همچنان در ایتالیا غیرقانونی است. با این حال، آوانگارد به‌طور رسمی با تشکیلاتی به نام جامعه سیاسی آوانگارد مرتبط است—سازمانی که تلاش دارد
سیاسی آوانگارد مرتبط است—سازمانی که تلاش دارد میراث فکری و سیاسی ونگارد ملی را در قالبی جدید و با ساختاری غیررسمی ادامه دهد. این پیوند نشان‌دهنده استمرار برخی جریان‌های افراطی در فضای سیاسی زیرزمینی ایتالیاست، که با وجود ممنوعیت قانونی، از طریق رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و تشکل‌های غیررسمی به فعالیت خود ادامه می‌دهند. انتشار منظم این مجله، گواهی بر تلاش این گروه‌ها برای حفظ هویت ایدئولوژیک و جذب نسل‌های جدیدی از مخاطبان است، هرچند در چارچوبی که از نظر حقوقی و اجتماعی با چالش‌های جدی مواجه است.
بیانکا ماریا اسفورزا (؛ ۵ آوریل ۱۴۷۲ – ) ملکه آلمان و ملکه امپراتوری مقدس روم به عنوان همسر سوم ماکسیمیلیان اول بود. او بزرگ‌ترین دختر مشروع دوک گالئاتزو ماریا اسفورتزا از میلان از همسر دومش، بونا ساووی، بود. زندگی اولیه. بیانکا در پاویا به عنوان بزرگ‌ترین دختر دوک گالئاتزو ماریا اسفورتزا از میلان، از همسر دومش، بونا ساووی، متولد شد. او به نام مادربزرگ پدری‌اش، بیانکا ماریا ویسکونتی، نامگذاری شد. هنگامی که بیانکا هنوز پنج ساله نبود، پدرش در ۲۶ دسامبر ۱۴۷۶، که روز جشن سنت استفان بود، در کلیسای سانتو استفانو
روز جشن سنت استفان بود، در کلیسای سانتو استفانو در میلان ترور شد. او توسط سه مقام عالی‌رتبه دربار میلان با ضربات چاقو به قتل رسید. در ۶ ژانویه ۱۴۷۴، بیانکای ۲۱ ماهه به عقد پسرعموی اولش، دوک فیلیبرت اول ساووی، پسر عمویش آمادئوس نهم ساووی و یولاند فرانسوی درآمد. دوک فیلیبرت اول در بهار ۱۴۸۲ درگذشت و بیانکا را در سن ده سالگی بیوه کرد. او تحت سرپرستی عمویش لودوویکو ایل مورو به میلان بازگشت، که به تحصیلات او اهمیت چندانی نمی‌داد و به او اجازه می‌داد تا به علایق شخصی خود، عمدتاً سوزن‌دوزی، بپردازد. در ۳۱ ژوئیه
شخصی خود، عمدتاً سوزن‌دوزی، بپردازد. در ۳۱ ژوئیه ۱۴۸۵، نامزدی بیانکا و جان کوروینوس، تنها پسر (هرچند نامشروع) شاه ماتیاس کوروینوس مجارستان، رسماً اعلام شد. حاکم مجارستانی با این ازدواج می‌خواست میراث آینده پسرش در مجارستان و بوهمیا را تضمین کند و او را دوک اتریش سازد. ازدواج وکالتی در ۲۵ نوامبر ۱۴۸۷ امضا شد و طبق مفاد قرارداد، بیانکا چندین شهرستان مجارستانی را دریافت کرد. با این حال، به دلیل مخالفت و دسیسه‌های ملکه بئاتریکس، همسر شاه ماتیاس، ازدواج رسمی هرگز صورت نگرفت. در مارس ۱۴۹۲، ازدواج بین بیانکا و
صورت نگرفت. در مارس ۱۴۹۲، ازدواج بین بیانکا و شاه جیمز چهارم اسکاتلند در نظر گرفته شد، اما این ایده خیلی زود کنار گذاشته شد. ملکه. در ۱۶ مارس ۱۴۹۴ در هال، تیرول، بیانکا با همسر دوم خود، پادشاه بیوه ماکسیمیلیان اول آلمان، ازدواج کرد. ازدواج دوم بیانکا توسط عمویش لودوویکو اسفورتزا ترتیب داده شد، که می‌خواست ماکسیمیلیان او را به رسمیت بشناسد و عنوان دوک را تأیید کند. در عوض، ماکسیمیلیان به همراه بیانکا، ۴۰۰۰۰۰ دوکات، جهیزیه بزرگی دریافت کرد. همراهان باشکوه او در راه عروسی‌اش توجه زیادی را به خود جلب کردند. در
راه عروسی‌اش توجه زیادی را به خود جلب کردند. در عروسی‌اش، بیانکا نیم‌تنه «با هشتاد قطعه از هنر جواهرسازی که روی آن سنجاق شده بود و هر قطعه شامل یک یاقوت و چهار مروارید بود». ادعای ماکسیمیلیان مبنی بر تسلط بر میلان، خشم آن فرانسوی، نایب‌السلطنه برادرش، شاه چارلز هشتم فرانسه، را برانگیخت و باعث مداخله فرانسه در ایتالیا شد و در نتیجه جنگ‌های طولانی ایتالیا را آغاز کرد. این پیوند ناخوشایند بود: اندکی پس از ازدواج، ماکسیمیلیان شکایت کرد که بیانکا ممکن است از همسر اولش، دوشس ماری بورگوندی، زیباتر بوده باشد، اما
اولش، دوشس ماری بورگوندی، زیباتر بوده باشد، اما به اندازه او عاقل نیست. برای عروس جوان غیرممکن بود که محبت شوهرش را جلب کند، زیرا او را بیش از حد بی‌سواد، پرحرف، ساده‌لوح، ولخرج و بی‌دقت می‌دانست. او بسیار به فرزندان ناتنی‌اش، فیلیپ خوش‌قیافه و مارگارت، علاقه داشت، اما همان‌طور که هرمان ویسفلکر اشاره کرده است، بیانکا ماریا «تمام عمرش کودکی بود که روی زمین بازی می‌کرد» و به خاطر فراموش کردن شأن و منزلت جایگاهش به عنوان همسر ماکسیمیلیان مورد انتقاد قرار گرفت. به گفته دانیل اونترهولزنر، اگرچه شایعات اولیه در
به گفته دانیل اونترهولزنر، اگرچه شایعات اولیه در مورد بارداری بیانکا وجود داشت، اما ظاهراً بیانکا نمی‌توانست باردار شود (زمانی که او با ماکسیمیلیان می‌گذراند، به دلیل مشغله زیاد او، از قبل کم بود و روز به روز کمتر می‌شد). دلایل این امر مشخص نبود، اگرچه به نظر می‌رسید که او از پزشک خود باتیستا بالدیرونی به خاطر این مشکل عصبانی بود. با این حال، به گفته دانیلا پیتزاگالی، زندگینامه‌نویس و روزنامه‌نگار ایتالیایی، بیانکا در واقع کمی پس از عروسی‌اش باردار شد، اما سه ماه بعد در راه خود به فلاندر در ژوئن ۱۴۹۴ سقط
سه ماه بعد در راه خود به فلاندر در ژوئن ۱۴۹۴ سقط جنین کرد. اگر این اتفاق واقعاً رخ داده باشد، احتمالاً توانایی بیانکا برای بارداری مجدد را مختل کرده است. ماکسیمیلیان از ابتدا همیشه از نظر سیاست‌های جانشینی بر فرزندان ازدواج اول خود تمرکز داشت، با وجود اینکه این سیاست بسیار خطرناک بود زیرا او تنها یک فرزند پسر به نام فیلیپ خوش‌قیافه داشت (پس از مرگ زودهنگام او در سال ۱۵۰۶، او بر چارلز و فردیناند، نوه‌هایش، تمرکز کرد). بی‌فرزندی او باعث شد بیانکا یکی از حوزه‌های مهم مسئولیت خود را به عنوان رئیس زن خانواده از
مهم مسئولیت خود را به عنوان رئیس زن خانواده از دست بدهد. اگرچه این ازدواج حتی در ابتدا شکست خورد، اما در این برهه ماکسیمیلیان مشتاق بود به رعایای خود در کشورهای سفلی نشان دهد که همسر جدیدی دارد. همچنین در این دوره بود که فیلیپ ۱۶ ساله شد و کاملاً مسئولیت حکومت را بر عهده گرفته بود؛ بنابراین رویدادهای مختلفی برای تجلیل از این واقعیت‌ها ترتیب داده شد. پس از سال ۱۵۰۰، ماکسیمیلیان تمام علاقه خود را به بیانکا از دست داد. او با دربار خود از مردم میلان در قلعه‌های مختلف در تیرول زندگی می‌کرد. در چندین مورد، وقتی
مختلف در تیرول زندگی می‌کرد. در چندین مورد، وقتی نمی‌توانست هزینه اتاق‌هایش را در سفرها بپردازد، او را به عنوان وثیقه رها می‌کرد (اگرچه این موضوع توسط مورخ سابین وایس مورد اختلاف است، که به گفته او بیانکا فقط در صورتی که مربوط به بدهی خودش بود، رها می‌شد) ماکسیمیلیان در سال ۱۵۰۸ عنوان امپراتور منتخب امپراتوری مقدس روم را به دست آورد و بیانکا را به عنوان ملکه برگزید. با این حال، تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که بیانکا زنی تحصیل‌کرده بود که نقش سیاسی به عنوان واسطه برای انواع مختلف دستور کار، چه مربوط به لودوویکو
برای انواع مختلف دستور کار، چه مربوط به لودوویکو اسفورتزا و چه مربوط به ماکسیمیلیان، داشت. اونترهولزنر خاطرنشان می‌کند که اگرچه امپراتور او را دوست نداشت و نامه‌های کمی برای او فرستاد (نامه‌ای در سال ۱۴۹۹ دلیل عدم حضور ماکسیمیلیان در دفاع از عمویش لودوویکو را توضیح داد؛ نامه دیگری که در سال ۱۵۰۴ ارسال شد، پیروزی او را در برابر قلعه کوفشتاین به اطلاع او رساند)، اما بین آنها ارتباط وجود داشت و او در موارد متعددی از حقوق او حمایت می‌کرد، به ویژه در مورد حق تقدم او. گاهی اوقات، او کلمات فریبنده‌ای برای او
تقدم او. گاهی اوقات، او کلمات فریبنده‌ای برای او می‌فرستاد، مانند سال ۱۵۰۸، زمانی که به او توضیح داد که نباید در مراسم تاجگذاری او حاضر شود زیرا به هر حال او را هنگام تاجگذاری در رم در سال آینده همراه خود خواهد برد. (سال قبل، آنها با هم به رایشتاگ در [کنستانس] راهپیمایی کردند تا برای تاجگذاری ۱۵۰۸ آماده شوند) در این مرحله، عروس سابق ثروتمند اروپا به زنی لاغر تبدیل شده بود که تمام حس ادب و اراده خود را برای زندگی از دست داده بود. وقتی فهمید که او در آستانه مرگ است، یک پزشک را فرستاد که سعی کرد او را حجامت
مرگ است، یک پزشک را فرستاد که سعی کرد او را حجامت کند، اما او امتناع کرد. ماکسیمیلیان سعی نکرد با کلمات او را آرام کند. ملکه بیانکا در ۳۱ دسامبر ۱۵۱۰ در اینسبروک درگذشت. او در استامس به خاک سپرده شد. شوهرش در مراسم خاکسپاری او شرکت نکرد و حتی سنگ قبری به او اختصاص نداد. علت رسمی مرگ، مصرف بیش از حد حلزون اعلام شد. جوزف گرونپک، مورخ دربار ماکسیمیلیان، گفت که او «کم‌آبی» (کاشکسی) درگذشت و تقصیر نهایی متوجه بی‌توجهی شوهرش به او بود. با این حال، ماکسیمیلیان و دربارش در بزرگداشت مرگ او لباس سیاه پوشیدند و در
دربارش در بزرگداشت مرگ او لباس سیاه پوشیدند و در نبرد اسپرز (۱۵۱۳) نیز همچنان لباس سیاه پوشیدند. در طالع‌بینی ماکسیمیلیان، طالع‌بین پیش‌بینی کرده بود که در سومین دوره زندگی‌اش، با زن بسیار جوانی با ایمان، «وفادار به شوهرش، شایسته و درستکار» ملاقات خواهد کرد که برای او سود و رفاه به ارمغان خواهد آورد، اما بیمار و ناراضی خواهد بود. گروشینگ اظهار می‌کند که این موضوع به خوبی بیانکا را منعکس می‌کند. دربار ملکه و رویدادهای عمومی. بیانکا دربار مخصوص به خود را با ۱۵۰ تا ۲۰۰ نفر داشت و فردی ولخرج محسوب می‌شد، اما
۱۵۰ تا ۲۰۰ نفر داشت و فردی ولخرج محسوب می‌شد، اما ماکسیمیلیان اجازه نمی‌داد که او کنترل امور مالی خود را به دست گیرد و بنابراین یک لحظه در تجمل زندگی می‌کرد و لحظه‌ای دیگر دربارش نمایشی از فقر بود. جشن‌های کلیسا به شکل چرخه سالانه دربار بیانکا بودند. عید پاک، کریسمس و همچنین پنطیکاست و کورپوس کریستی با اسراف خاصی جشن گرفته می‌شدند. کارناوال‌ها، رقص‌ها، مسابقات، عروسی‌ها، مومیایی‌ها، موسیقی، ورودی‌ها، تئاتر، شکار و ماهیگیری بخش‌های جدایی‌ناپذیر زندگی درباری ملکه (بعدها ملکه) بودند. اولین هافمایستر او که در
ملکه (بعدها ملکه) بودند. اولین هافمایستر او که در سال ۱۴۹۳ منصوب شد، ویولانتا کایما بود که از ایتالیا به دنبال او آمد، از اعتماد ماکسیمیلیان و بیانکا برخوردار بود و نقش کلیدی در مکاتبات با دربار میلان ایفا می‌کرد. در سال ۱۴۹۴، نیکلاس فون فیرمیان به مقام هافمایستر رسید. همسرش پائولا کاوالی (فون فیرمیان) جانشین کایما شد. در سال ۱۵۰۳، بیانکا توسط عارف دروغین آگسبورگ، آنا لامینیت (که ادعا می‌کرد «قدیس گرسنگی» است و حتی توانسته بود شوهرش ماکسیمیلیان را فریب دهد)، متقاعد شد تا رهبری یک راهپیمایی توبه‌کارانه را
متقاعد شد تا رهبری یک راهپیمایی توبه‌کارانه را با مقامات ارشد شهر بر عهده بگیرد - احتمالاً بزرگ‌ترین راهپیمایی که شهر تا به حال به خود دیده بود. بعداً کلاهبرداری لامینیت توسط خواهر کوچکتر ماکسیمیلیان، کونیگونده، در اکتبر ۱۵۱۲ افشا شد. در سال ۱۵۱۴، ماکسیمیلیان، لامینیت را از آگسبورگ اخراج کرد. پس از ادامه رفتارهای کلاهبرداری، او به عنوان جادوگر محکوم و با غرق شدن اعدام شد. او چندین بار در رویدادهای عمومی در فرایبورگ شرکت کرد. در سال ۱۴۹۸، او به همراه ماکسیمیلیان، سربازان را بازرسی می‌کرد. در پایان آن سال،
سربازان را بازرسی می‌کرد. در پایان آن سال، او مراسم تشییع جنازه ویت فون ولکنشتاین را برگزار کرد. در تحقیقات فعلی. یواخیم والی اظهار می‌کند که «بیانکا ماریا که در مقایسه با سلف خود، ماریای بورگوندی، به‌طور سنتی بی‌اهمیت تلقی می‌شد، اکنون چهره‌ای بسیار جالب‌تر به نظر می‌رسد که از درباری که دچار کمبود پول بود و از برخی جهات به دلیل نداشتن فرزند آسیب دیده بود، بهترین استفاده را برد.» به‌طور سنتی، (تحت تأثیر نظر هرمان ویسفلکر، مورخ برجسته در مورد ماکسیمیلیان) اصلاحات اداری ماکسیمیلیان در اتریش و آلمان (مانند
اصلاحات اداری ماکسیمیلیان در اتریش و آلمان (مانند اصلاحات امپراتوری) از مدل بورگوندی پیروی می‌کرد. امروزه، طیف وسیع‌تری از نظرات وجود دارد. فرانکا لوروتی خاطرنشان می‌کند که پس از عروسی بیانکا و ماکسیمیلیان در سال ۱۴۹۴ (همچنین زمانی که پرسنل میلانی به همراه او وارد شدند) تغییری رخ داد - اصلاحات اداری تحت تأثیر مدل میلانی به جای مدل بورگوندی شروع به شکل‌گیری کردند. نوفلاتشر معتقد است که بیانکا در مقابل نفوذ مدل بورگوندی نقش تعدیل‌کننده‌ای داشت، اگرچه هرگز نتوانست قدرت خود را به‌طور کامل اعمال کند. به گفته
قدرت خود را به‌طور کامل اعمال کند. به گفته نیکول ریگل، پس از مرگ بیانکا در سال ۱۵۱۰، فعالیت‌های ساختمانی برای پروژه اقامتگاه امپراتوری ماکسیمیلیان (که تقریباً دو دهه در جریان بود) در اینسبروک کاملاً متوقف شد، که نشان می‌دهد این پروژه به ازدواج آنها گره خورده بود. تنها پس از سال ۱۵۰۶، زمانی که عروسی دوگانه مجارستانی با ظهور دو عروس، مری مجارستان و آنا بوهمیا و مجارستان، اتفاق افتاد، جبران خسارت‌های جدید دوباره آغاز شد. در هنر و رسانه. تابلوی «ساعت‌های عروسی» که برای بیانکا ماریا سفورتزا و ماکسیمیلیان اول
که برای بیانکا ماریا سفورتزا و ماکسیمیلیان اول کشیده شده، هدیه‌ای برای عروسی عمویش لودوویکو است. این اثر که پس از مدت‌ها گم شدن، اخیراً کشف شده است، «نه تنها گواهی بر سطح بالای هنر رنسانس ساخته شده برای خانواده سفورتزا در میلان است، بلکه نشان می‌دهد که چگونه از هنر برای پیوند زندگی اجتماعی، مذهبی و سیاسی استفاده می‌شده است.» لا بلا پرینسیپسا توسط چندین محقق به عنوان پرتره‌ای از بیانکا ماریا اثر لئوناردو داوینچی نسبت داده شده است. در سال ۱۹۹۳، گرنوت و باربارا رامپف پرتره امپراتوری جدیدی برای کایزربرونر در
رامپف پرتره امپراتوری جدیدی برای کایزربرونر در کنستانتس خلق کردند که در ابتدا توسط مجسمه‌ساز کنستانتس، هانس باور (۱۸۲۹–۱۸۹۷) در سال ۱۸۹۲ ساخته شده بود. پرتره‌های اصلی، پرتره‌های چهار امپراتور بودند که نمایانگر چهار سلسله بزرگ بودند: هاینریش سوم (فرانک‌ها)، فریدریش بارباروسا (هوهنستاوفن)، ماکسیمیلیان اول (هابسبورگ) و ویلهلم اول (هوهنزولرن). همه پرتره‌ها در طول جنگ جهانی دوم ذوب شدند. رامپف‌ها ماکسیمیلیان و بارباروسا را با کمی کاریکاتور دوباره معرفی کردند. بیانکا ماریا و امپراتور اتو اول اضافه شدند.
بیانکا ماریا و امپراتور اتو اول اضافه شدند. ماکسیمیلیان در حالی نشان داده می‌شود که دستش را مانند یک گدا دراز کرده است، در حالی که پرنده‌ای روی کلاه ملکه گاهی اوقات آب را به دست او تف می‌کند، که ظاهراً نمادی از ازدواج بدون عشق و مبتنی بر پول آنها و اشاره به مشکلات مالی بی‌پایان اوست. بیانکا ماریا شخصیت اصلی موزیکال ملکه سایه، ساخته یورگن تاوبر و الیور اوسترمن در سال ۲۰۱۹ است. بیانکا ماریا به عنوان یک شخصیت تراژیک به تصویر کشیده شده است در حالی که ماکسیمیلیان به عنوان یک شوهر سرد و زناکار به تصویر کشیده شده
به عنوان یک شوهر سرد و زناکار به تصویر کشیده شده است که برای پول با بیانکا ازدواج کرده و سپس او را رها کرده تا روی جنگ‌ها، معشوقه‌های دیگر و سرگرمی‌های عجیب و غریب تمرکز کند. این موزیکال سه نامزدی برای جایزه تئاتر موزیکال آلمان ۲۰۲۰/۲۰۲۱ دریافت کرد (به دلیل بحران ویروس کرونا، این جایزه هر دو فصل ۲۰۱۹/۲۰۲۰ و ۲۰۲۰/۲۰۲۱ را پوشش می‌دهد) برای آهنگسازی، طراحی صحنه و لباس و جایزه طراحی صحنه را از آن خود کرد. سوزان فلیسیتس ولف، نویسندهٔ لیبرتو، او را کودکی آسیب‌دیده می‌داند که مجبور بود با زخم‌هایش کنار بیاید، و
می‌داند که مجبور بود با زخم‌هایش کنار بیاید، و همچنین فردی با سرسختی و ظرفیت عشق فراوان. او برای شوهرش فقط به عنوان یک چهرهٔ تشریفاتی که در مواقع خاص از او انتظار می‌رفت، عمل می‌کرد، در حالی که شوهرش خود را از نظر احساسی مهر و موم کرده بود تا بتواند راه خودش را برود. در سال ۲۰۱۹، سواروفسکی، تولیدکنندهٔ جواهرات، ماکتی از جواهرات عروس گمشدهٔ او را ساخت که در پرترهٔ نیم‌تنه‌اش (همراه با نیم‌تنهٔ ماکسیمیلیان) که توسط هنرمند وینی، تیبور بوگدان، خلق شده بود، به نمایش گذاشته شد. بزرگداشت ملکه. یاد او با
بود، به نمایش گذاشته شد. بزرگداشت ملکه. یاد او با جشنواره‌های مردمی مختلفی در جنوب آلمان و اتریش (به‌ویژه شهرهایی که در زمان حیاتش از آنها بازدید کرده بود) گرامی داشته می‌شود، که معمولاً توسط یک بازآفرین به تصویر کشیده شده و در کنار همسرش برگزار می‌شود)، از جمله اکتبرفست در مونیخ، جشنواره وایسناور در راونزبورگ، تانزلفست در کافبویرن، جشنواره‌های فوسن (جایی که او شادترین روزهای خود - ماه عسلش - را در سال ۱۴۹۳ گذراند و جایی که هنگام ملاقات دوباره با او در سال ۱۴۹۸ گریه کرد)، در میندلهایم، در روت، در راتنبرگ.
بازیگر اهل ژاپن است که توسط آژانس استعدادیابی تاپ کت نمایندگی می‌شود. حرفه. در نوامبر ۲۰۱۱، کوشیبا برندهٔ جایزه گرند پری در رقابت انتخاب دختر «آیون و اسکار پروموشن» شد. در سال ۲۰۱۲، او با بازی در مجموعه تلویزیونی "ایکی مو دِکینای ناتسو" نخستین حضور حرفه‌ای خود را تجربه کرد. در سال ۲۰۱۴، کوشیبا نخستین نقش اصلی خود را در فیلم "سرویس تحویل کی‌کی" ایفا کرد. او برای بازی در این فیلم برندهٔ جایزهٔ بهترین تازه‌وارد در پنجاه و هفتمین جوایز روبان آبی و بیست و چهارمین جوایز منتقدان سینمای ژاپن شد. در سال ۲۰۲۳، کوشیبا
جوایز منتقدان سینمای ژاپن شد. در سال ۲۰۲۳، کوشیبا نقش رانا آکاماتسو را در درام "آشپزی فرما" که با بازی فومیا تاکاهاشی و جون شیسون و بر اساس مانگایی از یوگو کوبایاشی ساخته شده بود، ایفا کرد. در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۴، او اعلام کرد که در پایان سال از آژانس اسکار پروموشن جدا می‌شود و از آغاز سال ۲۰۲۵ به آژانس تاپ کت خواهد پیوست.
آزمون صفحهٔ داغ گونه‌ای سنجش واکنش به درد در جانوران است که شباهت زیادی با آزمون حرکت دم دارد. هم آزمون صفحهٔ داغ و هم آزمون حرکت دم معمولاً برای بررسی داروهای ضددرد با اثرگذاری مرکزی به‌کار می‌روند، در حالی‌که داروهای پیرامونی در این آزمون‌ها بی‌اثر هستند اما در آزمون «پیچ‌وتاب ناشی از اسید استیک» حساسیت نشان می‌دهند. آزمون صفحهٔ داغ در پژوهش‌های پایه‌ای درد و همچنین در آزمایش‌های حیوانی برای سنجش میزان کارآمدی ضددردها از راه مشاهدهٔ واکنش به درد ناشی از گرما به‌کار می‌رود. این روش نخستین بار در سال ۱۹۵۳
به‌کار می‌رود. این روش نخستین بار در سال ۱۹۵۳ به‌وسیلهٔ "اِدی و لایمبَخ" پیشنهاد شد. آنان از مدلی رفتاری برای حس‌پذیری درد استفاده کردند که در آن رفتارهایی مانند جهیدن و لیسیدن پنجهٔ عقبی پس از محرک حرارتی زیان‌آور برانگیخته می‌شود. لیسیدن پاسخی سریع به محرک حرارتی دردناک است و به‌طور مستقیم آستانهٔ درد را نشان می‌دهد. در مقابل، جهیدن پاسخی پیچیده‌تر و همراه با درنگ است و مؤلفه‌ای هیجانی از گریز را نیز دربر می‌گیرد. یافته‌های پژوهشی. بررسی‌های جنسیتی با استفاده از داروهای ضدافسردگی. در پژوهش‌های آزمایشگاهی
از داروهای ضدافسردگی. در پژوهش‌های آزمایشگاهی تفاوت‌های معناداری در حساسیت به درد میان موش‌های نر و ماده مشاهده شده است. داروی ضدافسردگی از دستهٔ مهارکننده‌های بازجذب سروتونین موسوم به «پاروکستین» تفاوتی در اثر ضددرد میان جنس‌ها در موش‌ها نشان نداد. کانال‌های یونی. کانال‌های یونی ولتاژ-وابسته در احساس درد و سازوکارهای انتقال پیام آن در هر دو بخش گیرنده‌های پیرامونی درد و نخاع نقش دارند. گونه‌های خاصی از کانال‌های یونی مانند Nav1.7 و Nav1.8 در کانال‌های سدیم و Cav3.2 در کانال‌های کلسیم از نوع T، نقش‌های
و Cav3.2 در کانال‌های کلسیم از نوع T، نقش‌های مشخصی در افزایش حساسیت به درد دارند. گیرنده‌های اُپیوئیدی. فعال‌سازی گیرنده‌های مُو-اپیوئید (MOR) و مهارکننده بازجذب نوراپی‌نفرین (NRI) از سازوکارهای مرتبط با درد حاد و درد مزمن به‌شمار می‌روند. در پژوهشی با استفاده از موش‌های فاقد ژن "OPRM1"، نقش نسبی فعال‌سازی MOR در اثر ضددرد تاپنتادول و مورفین بررسی شد. موش‌های طبیعی اثری ضددردی ده برابر بیشتر از موش‌های فاقد OPRM1 نشان دادند. با این حال، موش‌های فاقد OPRM1 همچنان اثر ضددردی خفیفی در برابر تاپنتادول ولی نه