payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نظارت داشت و او را به مدرسه هارو در لندن فرستاد. حرفه دریایی. توماسو که به ورزش علاقه داشت، قرار بود در نیروی دریایی سلطنتی مشغول به کار شود و در مدرسه نیروی دریایی جنوا تحصیل کرد. در سال ۱۸۷۳، او با درجه ناوی به ژاپن سفر کرد. از ۳۱ مارس ۱۸۷۹ تا ۲۰ سپتامبر ۱۸۸۱، با درجه کاپیتانی ناوچه، او سفری به دور دنیا را با فرماندهی ناوچه وتور پیسانی، یک کشتی جنگی ایتالیایی در سومین عملیات اقیانوسی خود، به پایان رساند؛ در طول این سفر، به درجه کاپیتانی کشتی ارتقا یافت. او در سال ۱۹۰۱ به درجه دریاسالاری رسید. ادمیرال
او در سال ۱۹۰۱ به درجه دریاسالاری رسید. ادمیرال پادشاهی ایتالیا. در ۲۵ مه ۱۹۱۵، پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، ویکتور امانوئل سوم تصمیم گرفت از رم به جبهه نقل مکان کند و بخشی از وظایف سلطنتی خود را به توماسو واگذار کرد و او را به عنوان سپهبد کل پادشاهی منصوب کرد. با این حال، این مقام تقریباً منحصراً افتخاری بود و هیچ گونه اعمال قدرت واقعی توسط دوک جنوا را در پی نداشت. با این حال، در آن دوره، احکام سلطنتی، احکام ستوان نامیده می‌شدند و به جای امضای پادشاه، امضای شاهزاده توماسو را داشتند. همچنین از
پادشاه، امضای شاهزاده توماسو را داشتند. همچنین از ستوان خواسته شد تا مستقیماً به وضعیت اضطراری ایجاد شده در مرکز ایتالیا در اثر زلزله آوتزانو که چند ماه قبل از انتصاب او، در ۱۳ ژانویه ۱۹۱۵ رخ داده بود، رسیدگی کند. او تا ۶ ژوئیه ۱۹۱۹ در این سمت باقی ماند. مرگ. توماسو در سال ۱۹۳۱ در تورین درگذشت. او در سردابه سلطنتی باسیلیکا سوپرگا، بر فراز تپه‌های بالای پایتخت پیدمونت، آرمیده است. فریناندو، پسر ارشدش، جانشین او به عنوان دوک شد. خانواده و فرزندان. در سال ۱۸۸۳ در نیمفنبورگ، باواریا، او با پرنسس ماریا ایزابلا
در نیمفنبورگ، باواریا، او با پرنسس ماریا ایزابلا از باواریا (۱۸۶۳–۱۹۲۴)، دختر ارشد شاهزاده آدالبرت فقید از باواریا (۱۸۲۸–۱۸۷۵) و اینفانتا آمالیا از اسپانیا (۱۸۳۴–۱۹۰۵)، دختر دوک کادیس، ازدواج کرد. از ازدواج توماس و ایزابلا از باواریا، افراد زیر متولد شدند:
شاهزاده فردیناندو، دوک سوم جنووا (; – ) ژنرال اهل پادشاهی ایتالیا بود. وی سومین دوک جنوا و عضو دودمان ساووی بود. او دریاسالار نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا بود. زندگی اولیه. شاهزاده فردیناندو در تورین به عنوان پسر ارشد شاهزاده توماس ساووی، دوک جنوا (۱۸۵۴–۱۹۳۱) و همسرش پرنسس ایزابلا از باواریا (۱۸۶۳–۱۹۲۴) متولد شد. در ۲۲ سپتامبر ۱۹۰۴ به او عنوان شاهزاده اودین داده شد. پدرش نوه چارلز آلبرت ساووی و جان ساکسونی بود. مادرش نوه لودویگ اول باواریایی و نتیجه چارلز چهارم اسپانیا و فرانسیس اول دو سیسیلی بود. فردیناندو
اسپانیا و فرانسیس اول دو سیسیلی بود. فردیناندو در نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا مشغول به کار شد. او با رتبه کاپیتانو دی ناویو در جنگ جهانی اول خدمت کرد و در سال‌های ۱۹۱۷ و ۱۹۱۸ فرماندهی کشتی جنگی اسپارویرو را بر عهده داشت و به خاطر شجاعت شخصی به دریافت مدال افتخار مفتخر شد. در ماه مه ۱۹۱۷، با شعله‌ور شدن جنگ در اروپا، شاهزاده فردیناندو به رهبری کمیسیون جنگ ایتالیا در ایالات متحده آمریکا منصوب شد. این کمیسیون که شامل گوگلیلمو مارکونی و چهره‌های برجسته سیاسی و تجاری ایتالیا بود، با هدف بحث در مورد
سیاسی و تجاری ایتالیا بود، با هدف بحث در مورد توافق‌نامه‌های مالی و تجاری و افزایش همکاری بین دو کشور برای کمک به تلاش‌های جنگی ایتالیا، از ایالات متحده بازدید کرد. آموزش نظامی. او در سال ۱۹۰۱ وارد آکادمی نیروی دریایی شد و در سال ۱۹۰۴ با درجه ناوبان دوم فارغ‌التحصیل شد. در همان سال، با حکم سلطنتی که در ۲۲ سپتامبر ۱۹۰۴ صادر شد، پادشاه ویکتور امانوئل سوم عنوان شاهزاده اودین را به او اعطا کرد. آموزش نظامی او در کشتی‌های محافظت‌شده وسپوچی و کالابریا انجام شد، که او در ۴ فوریه ۱۹۰۵ از ونیز حرکت کرد و در ۳ فوریه
او در ۴ فوریه ۱۹۰۵ از ونیز حرکت کرد و در ۳ فوریه ۱۹۰۷، پس از اتمام سفر دور دنیا، به آنجا بازگشت. وظیفه ثبت سفرنامه رسمی در هر دو کشتی وسپوچی و کالابریا به فردیناندو محول شد. در کالابریا، او از ونزوئلا، برزیل، اروگوئه و آرژانتین بازدید کرد، از تنگه ماژلان عبور کرد، به سمت آمریکا تا سانفرانسیسکو حرکت کرد و سپس از اقیانوس آرام عبور کرد و در هاوایی، پلی‌نزی، استرالیا، نیوزیلند، جزایر سوندا، فیلیپین، ژاپن و چین توقف کرد. سرانجام، او به اقیانوس هند سفر کرد و در سومالی و اریتره توقف کرد، قبل از اینکه دوباره وارد
و اریتره توقف کرد، قبل از اینکه دوباره وارد مدیترانه شود و به ونیز بازگردد. حرفه دریایی. او در جنگ ایتالیا و ترکیه در سال ۱۹۱۲ شرکت کرد و به عنوان کاپیتان، در طول جنگ جهانی اول جنگید و فرماندهی ناوشکن ایپولیتو نیوو را بر عهده داشت. به خاطر اشغال جزایر اکینادس، به او نشان نظامی ساووی و دو مدال نقره برای شجاعت نظامی اعطا شد. در طول آن سال‌ها، جاده پرنسیپ دی اودینه در منطقه امتیازی تینسین ایتالیا به نام او نامگذاری شد. در ماه مه ۱۹۱۷، فردیناندو برای رهبری کمیسیون جنگ ایتالیا که به ایالات متحده اعزام شده بود،
جنگ ایتالیا که به ایالات متحده اعزام شده بود، انتخاب شد. این کمیسیون که شامل گوگلیلمو مارکونی و چندین چهره سیاسی ایتالیایی آن زمان، از جمله فرانچسکو ساوریو نیتی نیز می‌شد، برای بحث در مورد روابط آینده بین دو کشور پس از جنگ از ایالات متحده بازدید کرد. در نوامبر ۱۹۳۰، او نماینده پسر عمویش ویکتور امانوئل سوم در مراسم تاجگذاری امپراتور هایله سلاسی اتیوپی بود. فردیناند پس از مرگ پدرش، توماسو، در ۱۵ آوریل ۱۹۳۱ دوک جنوا شد. فردیناند که در سال ۱۹۲۷ به مقام دریاسالاری و در سال ۱۹۳۴ به مقام دریاسالاری رسیده بود،
و در سال ۱۹۳۴ به مقام دریاسالاری رسیده بود، فرمانده دریای آدریاتیک علیا شد. در زمینه ورزش، او از بنیانگذاران فدراسیون قایق‌های موتوری ایتالیا بود که در سال ۱۹۲۳ در میلان تأسیس شد و او همچنین اولین رئیس آن بود. پس از جنگ. در پاییز ۱۹۲۷، موسولینی شاهزاده اودین را به فرماندهی یک اسکادران دریایی متشکل از سه کشتی جنگی به طنجه، مراکش فرستاد تا علاقه ایتالیا به این شهر را نشان دهد. در نوامبر ۱۹۳۰، او نماینده پسرعمویش، ویکتور امانوئل سوم، در مراسم تاجگذاری امپراتور هایله سلاسی اول اتیوپی بود. شاهزاده فردیناندو در
هایله سلاسی اول اتیوپی بود. شاهزاده فردیناندو در ۱۵ آوریل ۱۹۳۱ پس از مرگ پدرش، عنوان دوک جنوا را به دست آورد. شاهزاده فردیناندو بعدها در دوران خدمت دریایی خود به درجه دریاسالاری رسید و فرمانده دریای آدریاتیک علیا شد. او در ۲۸ فوریه ۱۹۳۸ در تورین با ماریا لوئیزا آلیاگا گاندولفی دی کونتی دی ریکالدونه (۱۱ اکتبر ۱۸۹۹ در فوسانو - ۱۹ ژوئیه ۱۹۸۶ در تورین)، یک زن اشرافی ایتالیایی، ازدواج کرد. ماریا لوئیزا دختر کارلو گاندولفی دی ریکالدونه، کنت بورگتو، مونته‌گروسو و پورناسیو، و اما ترزا لوئیزا کاوالی بود. آنها
و پورناسیو، و اما ترزا لوئیزا کاوالی بود. آنها فرزندی نداشتند. سلطنت خاندان ساووی در ایتالیا در ۱۲ ژوئن ۱۹۴۶ پس از برگزاری همه‌پرسی و رأی مردم ایتالیا به لغو سلطنت به پایان رسید. با مرگ او در بوردیگرا بدون فرزند، برادرش پرنس فیلیبرتو عنوان دوک جنوا را به دست آورد. سال‌های پایانی و مرگ. با وجود زندگی در چنین سال‌های سرنوشت‌سازی در تاریخ ایتالیا، فردیناند همیشه خود را از سیاست و دربار دور نگه می‌داشت و خود را صرفاً وقف علاقه‌اش به دریا می‌کرد و زندگی نسبتاً گمنامی داشت، به خصوص در مقایسه با پسرعموهایش از
گمنامی داشت، به خصوص در مقایسه با پسرعموهایش از شاخه ساووی-آئوستا. پس از تغییر نهادی سال ۱۹۴۶، او مدت کوتاهی در پرتغال نزد شاه اومبرتو دوم در تبعید ماند. او متعاقباً به ایتالیا بازگشت و در بوردیگرا، لیگوریا، ساکن شد و در آنجا زندگی بازنشستگی را سپری کرد و در سال ۱۹۶۳ درگذشت. او در سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا، در تپه‌های بالای تورین، آرمیده است. از آنجایی که فرزندی نداشت، برادر کوچکترش فیلیبرتو به عنوان دوک جانشین او شد.
کلیسای مریم مقدس (هاکاکو) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هاکاکو، استان هادروت جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (تساکوری) (؛ Ծաղկավանք) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تساکوری، استان هادروت جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
جولیو کارلو، کنت فاگنانو، مارکی دو توسکی (زادهٔ ۲۶ سپتامبر ۱۶۸۲ – درگذشتهٔ ۱۸ مه ۱۷۶۶) ریاضیدان ایتالیایی بود. او احتمالاً اولین کسی بود که توجه را به نظریه انتگرال‌های بیضوی جلب کرد. کار فاگنانو به عنوان پیشگام نظریه توابع بیضوی در نظر گرفته می‌شود. زندگی. جولیو فاگنانو در ۲۶ سپتامبر ۱۶۸۲ در خانواده فرانچسکو فاگنانو و کامیلا بارتولینی در سنیگالیا به دنیا آمد. او تحصیلات عالی خود را در کالج کلمنتینو در رم گذراند، جایی که در تحصیلاتش سرآمد بود. با این حال، با وجود دستاوردهای بعدی‌اش در ریاضی، در ابتدا در طول
وجود دستاوردهای بعدی‌اش در ریاضی، در ابتدا در طول دوران تحصیل در کالج از ریاضیات بیزار بود. تنها پس از اتمام تحصیلاتش در آنجا بود که به ریاضیات روی آورد و به‌طور مستقل در آن مهارت یافت. در سال ۱۷۰۵ با فرانچسکا کونچیاتی ازدواج کرد که از او صاحب دوازده فرزند شد. یکی از آنها، جیووانی فاگنانو، نیز به عنوان یک ریاضیدان مشهور بود. یکی دیگر از فرزندان فاگنانو راهبه بندیکتی شد. دانش او در معماری باعث شد که بندیکت چهاردهم در سال ۱۷۴۸ او را به رم فراخواند تا گنبد کلیسای سنت پیتر را که به سرعت در حال فروپاشی بود،
کلیسای سنت پیتر را که به سرعت در حال فروپاشی بود، بررسی کند. به عنوان پاداش خدماتش، پاپ بندیکت چهاردهم دستور انتشار آثار کامل او را صادر کرد. در سال ۱۷۲۱، فاگنانو توسط لویی پانزدهم به مقام کنت ارتقا یافت؛ در سال ۱۷۲۳، او به عنوان "گونفالونیر" سنگیالیا منصوب شد و به عضویت انجمن سلطنتی لندن انتخاب شد؛ او همچنین عضو آکادمی علوم پروس بود و در سال ۱۷۶۶ برای عضویت در آکادمی علوم فرانسه پیشنهاد شد، اما قبل از انتخاب شدن درگذشت. فاگنانو در ۱۸ مه ۱۷۶۶ در زادگاهش درگذشت و در کلیسای سانتا ماریا مادالنا، سنگیالیا به
و در کلیسای سانتا ماریا مادالنا، سنگیالیا به خاک سپرده شد. فاگنانو که در رشتهٔ فلسفه و الهیات آموزش دیده بود، پس از پایان تحصیلات دانشگاهی خود به‌صورت خودآموز به یادگیری ریاضیات پرداخت. او عمدتاً به هندسه و مطالعهٔ معادلات جبری علاقه‌مند بود. بیشتر پژوهش‌های مهم او در مجلهٔ علمی نشریهٔ دانشمندان ایتالیا منتشر شد. فاگنانو بیشتر به‌خاطر پژوهش‌هایش دربارهٔ طول و تقسیم کمان‌های برخی منحنی‌ها، به‌ویژه لمیسکت (← توابع بیضوی لمیسکت)، شناخته می‌شود. این موضوع به نظر خودش نیز مهم‌ترین کار او بوده است، چراکه نقش
نظر خودش نیز مهم‌ترین کار او بوده است، چراکه نقش لمیسکت را همراه با عبارت «در جهات گوناگون تقسیم و اندازه‌گیری شده، به افتخار خدای حقیقت» بر صفحهٔ عنوان اثرش با نام آثار ریاضی حک کرد. این اثر را در دو جلد (پزارو، ۱۷۵۰) منتشر کرد و آن را به پاپ بندیکت چهاردهم تقدیم نمود. همان نقش و عبارت «افتخار برای خدای حقیقت» نیز بر سنگ‌مزار او دیده می‌شود. فاگنانو که در طول قوس یا هذلولی ناکام مانده بود، تلاش کرد تا منحنی را تعیین کند که تفاضل آنها قابل اصلاح است. کلمه «اصلاح‌پذیر» در آن زمان به این معنی بود که طول را
«اصلاح‌پذیر» در آن زمان به این معنی بود که طول را می‌توان به‌طور صریح یافت، که با معنای امروزی آن متفاوت است. او همچنین به شباهت قابل توجه بین انتگرال‌هایی که نشان دهنده کمان یک دایره و کمان یک لمنیسکات هستند اشاره کرد. او همچنین فرمول زیر را اثبات کرد: کجا formula_2 مخفف عبارت است از formula_3 . آثار فاگنانو در مورد توابع بیضوی برای او شهرت بین‌المللی به ارمغان آورد. در سال ۱۷۵۱، پیر لوئی موپرتوئی اثر خود را برای بررسی فاگنانو به عنوان عضو خارجی به آکادمی علوم آلمان در برلین ارائه داد. لئونارد اویلر وظیفه
آلمان در برلین ارائه داد. لئونارد اویلر وظیفه ارزیابی کیفیت آثار فاگنانو را بر عهده داشت. او چنان تحت تأثیر اکتشافات فاگنانو در نظریه لمنسکات قرار گرفت که بلافاصله تحقیقات خود را در همان جهت آغاز کرد. اویلر روش‌ها و نتایج فاگنانو را توسعه و تعمیم داد، به ویژه فرمول جمع معروف برای انتگرال‌های بیضوی را ارائه داد. فاگنانو با ریاضیدانان برجسته آن زمان، به ویژه لوئیجی گویدو گراندی، ژاکوپو ریکاتی، توماس لسور و فرانسوا ژاکیه مکاتبه داشت. کار او توسط برنارد لو بوویه دو فونتنل، دبیر دائمی آکادمی علوم فرانسه، بسیار
دو فونتنل، دبیر دائمی آکادمی علوم فرانسه، بسیار مورد تحسین قرار گرفت: ۵۱۵ ژوزف-لویی لاگرانژ اولین نشریه علمی خود را به او تقدیم کرد.
کلیسای مریم مقدس (تاغاسر) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تاغاسر، استان هادروت جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
شاهزاده اوژنیو، دوک جنووا (; – ) ژنرال اهل پادشاهی ایتالیا بود. او عضوی از خاندان ساووی، دوک آنکونا از بدو تولد، و پنجمین و آخرین دوک جنوا بود. شاهزاده اوژنیو ششمین و کوچک‌ترین فرزند شاهزاده توماس ساووی، دومین دوک جنوا و همسرش پرنسس ایزابلا از باواریا بود. زندگی‌نامه. یوجین کوچک‌ترین پسر توماس، دومین دوک جنوا، و همسرش ایزابلای باواریا بود. پدرش نوه چارلز آلبرت ساووی و جان ساکسونی بود. مادرش نوه لودویگ اول باواریا و نتیجه چارلز چهارم اسپانیا و فرانسیس اول دو سیسیلی بود. این زوج پیش از او پنج فرزند دیگر نیز
سیسیلی بود. این زوج پیش از او پنج فرزند دیگر نیز داشتند: فردیناند (۱۸۸۴–۱۹۶۳)، فیلیبرت (۱۸۹۵–۱۹۹۰)، ماریا بونا (۱۸۹۶–۱۹۷۱)، آدالبرتو (۱۸۹۸–۱۹۸۲) و ماریا آدلاید (۱۹۰۴–۱۹۷۹). در ۳۱ مه ۱۹۰۶، پادشاه ویکتور امانوئل سوم عنوان دوک آنکونا را به او اعطا کرد. حرفه نظامی. او که در سال ۱۹۲۷ به نیروی دریایی پیوسته بود، در جنگ اتیوپی به همراه گردان سن مارکو شرکت کرد و پس از این درگیری، به عنوان کمیسر دولتی Seraè در شرق آفریقا منصوب شد.[۴] با وجود زندگی در چنین سال‌های مهمی برای ایتالیا، اوژنیو همیشه از زندگی اجتماعی و
برای ایتالیا، اوژنیو همیشه از زندگی اجتماعی و دربار دوری می‌کرد و زندگی نسبتاً گمنامی داشت، همچنین به دلیل ناهنجاری کام که صحبت کردن را برای او دشوار می‌کرد. ازدواج و فرزند. شاهزاده اوژنیو در ۲۹ اکتبر ۱۹۳۸ در کاخ نیمفنبورگ در مونیخ آلمان با پرنسس لوسیا از دو سیسیل، فرزند پنجم و دختر چهارم شاهزاده فردیناند پیوس از دو سیسیل، دوک کالابریا و همسرش پرنسس ماریا لودویگ ترزیا از باواریا، ازدواج کرد. عروس و داماد پسرعموهای درجه دو بودند که از نسل شاه لودویگ اول باواریا بودند. شاهزاده اوژنیو و پرنسس لوسیا یک دختر
بودند. شاهزاده اوژنیو و پرنسس لوسیا یک دختر داشتند: اواخر عمر. پس از انحلال پادشاهی ایتالیا در سال ۱۹۴۶، شاهزاده اوژنیو و خانواده‌اش به برزیل نقل مکان کردند، جایی که دوک مزرعه‌ای را اداره می‌کرد. پس از مرگ او در ۸ دسامبر ۱۹۹۶، نسل مردان شاخه جنوایی خاندان ساووی و همچنین دوک‌نشین سلطنتی جنوا منقرض شد و امروزه توسط دختر و نوه‌هایش که نام خانوادگی او را تداوم می‌بخشند، نمایندگی می‌شود. در سال ۲۰۰۶، خاکستر دوک و دوشس جنوا به سردابه سلطنتی سوپرگا در نزدیکی تورین منتقل شد.
کلیسای مریم مقدس (در) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر در، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (بغداد) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر بغداد، استان بغداد عراق می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
دوک جنووا () عنوانی فرعی برای پادشاه ساردینیا بود. این عنوان اولین بار در سال ۱۸۱۵ به شاهزاده چارلز فلیکس ساووی اعطا شد که در سال ۱۸۲۱ پادشاه ساردینیا شد. پس از مرگ پادشاه چارلز فلیکس در سال ۱۸۳۱، این عنوان به شاهزاده فردیناندو، پسر دوم پادشاه چارلز آلبرت ساردینیا، داده شد. این عنوان در سال ۱۹۹۶ با مرگ شاهزاده اوژنیو، نتیجه پادشاه چارلز آلبرت، منسوخ شد. تاریخچه. فردیناند ساووی-جنوا. عنوان دوک جنوا اولین بار در سال ۱۸۱۵ به شاهزاده چارلز فلیکس ساووی، پادشاه آینده ساردینیا، و پس از او به چارلز آلبرت اعطا شد.
ساردینیا، و پس از او به چارلز آلبرت اعطا شد. با این حال، بنیانگذار شاخه کادت، فردیناند، پسر چارلز آلبرت و ماریا ترزا از هابسبورگ-لورن بود: پدرش در سال ۱۸۳۱، پس از به سلطنت رسیدن، عنوان دوک جنوا را به او اعطا کرد تا پیوند جنوایی‌ها را با سلسله ساووی، که شهر لیگوریا را تصرف کرده بودند، تقویت کند. فردیناند در ۱۰ ژوئیه ۱۸۴۸ به عنوان پادشاه سیسیل انتخاب شد، اما از تاج و تخت کناره‌گیری کرد تا مانعی برای طرح اتحاد ملی ایجاد نکند. سال بعد، در کنار پدر و برادرش، ویکتور امانوئل، در نبرد نووارا جنگید. دوک در ۲۲ آوریل
امانوئل، در نبرد نووارا جنگید. دوک در ۲۲ آوریل ۱۸۵۰ در درسدن با پرنسس الیزابت ساکسونی (۱۸۳۰–۱۹۱۲) ازدواج کرد. حاصل این ازدواج: پس از مرگ فردیناند، بیوه او زندگی آرامی را سپری کرد و در ۴ اکتبر ۱۸۵۶، به‌طور موروثی با سرگرد نیکولو راپالو ازدواج کرد. الیزابت رضایت پدرش، جان ساکسونی، را برای ازدواج جدید جلب کرده بود، اما رضایت ویکتور امانوئل دوم را درخواست نکرده بود، زیرا او از این ازدواج رنجیده و تهدید کرده بود که او را از مقامش در خانواده سلطنتی محروم خواهد کرد. با این حال، اوضاع بعداً آرام شد و ویکتور
کرد. با این حال، اوضاع بعداً آرام شد و ویکتور امانوئل دوم، نیکولو راپالو مارکی را به عنوان رئیس خانه مدنی دوشس منصوب کرد. توماس ساووی-جنوا. در سال ۱۸۷۰، تاج و تخت اسپانیا به توماس آلبرت پیشنهاد شد. با این حال، از آنجایی که او هنوز به سن قانونی نرسیده بود، تصمیم به مادرش، الیزابت، واگذار شد که به دلیل سن کم و عدم اطمینان از این ماجراجویی، از این کار امتناع ورزید. از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۹، او به عنوان ستوان پادشاهی ایتالیا خدمت کرد. توماسو در ۱۴ آوریل ۱۸۸۳ در کاخ نیمفنبورگ با پرنسس ایزابلا از باواریا (۱۸۶۳–۱۹۲۴)،
با پرنسس ایزابلا از باواریا (۱۸۶۳–۱۹۲۴)، دختر آدالبرت ویلیام از باواریا و آمالیا فیلیپین از بوربن-اسپانیا، ازدواج کرد. حاصل این ازدواج: فردیناند، فیلیبرت و اوژن ساووی-جنوا. این نسل اخیر، با وجود زندگی در چنین سال‌های مهمی برای تاریخ ایتالیا، همیشه از زندگی اجتماعی و دربار دوری می‌کردند و زندگی نسبتاً گمنامی داشتند، به خصوص در مقایسه با پسرعموهایشان از شاخه ساووی-آئوستا. در ارتش، اعضای شاخه ساووی-جنوا وظایف خود را به عنوان افسر انجام می‌دادند، البته بدون برجستگی خاص. در میان مردان، تنها اوژن یک دختر به نام
خاص. در میان مردان، تنها اوژن یک دختر به نام ماریا ایزابلا از ساووی-جنوا داشت که در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۳ در رم متولد شد و در سال ۱۹۷۱ با آلبرتو فریولی ازدواج کرد. این ازدواج توسط اومبرتو دوم، که گوئیدو فریولی، پدر آلبرتو، کنت رزانو، را به دنیا آورد، مجاز اعلام شد. اگر در نظر بگیریم که گالئاتزو چیانو، در ۲۴ آگوست ۱۹۳۹، در دفتر خاطرات خود از اظهار نظر تحقیرآمیز ویتوریو امانوئل سوم، که از موسولینی شکایت داشت که عمداً پسرش اومبرتو را به عدم فعالیت نظامی مجبور کرده است، و بدین ترتیب او را نه تنها از امکان تصمیم‌گیری،
و بدین ترتیب او را نه تنها از امکان تصمیم‌گیری، بلکه از امکان کسب افتخار نظامی نیز محروم کرده است، خانواده ساووی-جنوا از احترام خاصی برخوردار نبودند. «آن دو احمق اهل برگامو و پیستویا فرماندهی را در دست دارند، پسر من هم می‌تواند آن را داشته باشد.» به همین ترتیب، در زمان همه‌پرسی ۱۹۴۶، در دفتر خاطرات فالکونه لوسیفرو، اشارات ناخوشایندی به این شاهزاده‌ها در رابطه با تیزهوشی آنها، نه در مورد سبک زندگی‌شان که همیشه با احتیاط و سادگی مشخص می‌شد، می‌یابیم. پس از تغییر نهادی در سال ۱۹۴۶، دوک فردیناند در بوردیگرا،
نهادی در سال ۱۹۴۶، دوک فردیناند در بوردیگرا، لیگوریا زندگی کرد و در آنجا به بازنشستگی پرداخت و در سال ۱۹۶۳ در همان‌جا درگذشت. آدالبرتو و فیلیبرتو سی سال در هتلی در تورین زندگی کردند، در حالی که کوچک‌ترین پسر، اوژنیو، به برزیل نقل مکان کرد، در آنجا یک صنعت کشاورزی راه‌اندازی کرد و در سال ۱۹۹۶ در همان‌جا درگذشت. از آنجایی که او صاحب یک دختر شده بود و از آنجایی که در خاندان ساووی عناوین از طریق نسل زن قابل انتقال نیستند، عنوان دوک جنوا منقرض شد. منابع. Carlo Casalegno, La Regina Margherita, Torino, Il Mulino,
La Regina Margherita, Torino, Il Mulino, 2001, ISBN 88-15-08355-3. Giulio Vignoli, Il sovrano sconosciuto. Tomislavo II re di Croazia, Milano, Mursia, 2006, ISBN 88-425-3583-4. Galeazzo Ciano, Diari, volume I, 1939-1940, Milano, Rizzoli, 1963. Massimo de Leonardis, Monarchia, Famiglia Reale e Forze Armate nell'Italia unita, in Rassegna Storica del Risorgimento, LXXXV, ottobre-dicembre 1998, ISSN 0033-9873 (WC · ACNP).
کلیسای مریم مقدس (آنگغاکوت) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آنگغاکوت، استان سیونیک ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (علی‌آباد) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر علی‌آباد (نخجوان)، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کارلو فورلانینی (۱۱ ژوئن ۱۸۴۷–۲۵ مه ۱۹۱۸) پزشک و استاد دانشگاه‌های تورین و پاویا بود. او همچنین مخترع پنوموتوراکس مصنوعی بود که روش اصلی درمان سل ریوی در نیمه اول قرن بیستم بود و تا دهه ۱۹۷۰ برای موارد شدید سل مورد استفاده قرار می‌گرفت. اوایل زندگی. کارلو فورلانینی در ۱۱ ژوئن ۱۸۴۷ در میلان به دنیا آمد و بزرگ‌ترین فرزند از چهار برادر و یک خواهر بود. پدرش، جوزپه فورلانینی، پزشکی از یک خانواده بورژوای میلانی بود. مادرش، ماریانا روسی، بر اثر بیماری سل ریوی درگذشت. فورلانینی در کومو به مدرسه متوسطه رفت، تحصیلات
فورلانینی در کومو به مدرسه متوسطه رفت، تحصیلات پیش دکترا را در کالچی تائگی در میلان گذراند و سپس در کالج بورومئو در دانشگاه پاویا تحصیل کرد. او تحصیلات پزشکی خود را در سال ۱۸۶۶ قطع کرد تا به عنوان بخشی از اتحاد ایتالیا توسط گاریبالدی، تحت نظر گاریبالدی خدمت کند. فورلانینی در نبرد مونته سولو و بزکا شرکت کرد. پس از بازگشت به پاویا، اولین اثر علمی خود را در سال ۱۸۶۸ منتشر کرد و در حالی که زیر نظر پائولو مانتگازا در مؤسسه مانتگازا و چشم‌پزشک آنتونیو کواگلینو تحصیل می‌کرد، با جولیو بیزوزرو و کامیلو گلژی دوست
تحصیل می‌کرد، با جولیو بیزوزرو و کامیلو گلژی دوست شد. شغل و آزمایش‌های اولیه. در ۹ اوت ۱۸۷۰ او از دانشگاه پادوا فارغ‌التحصیل شد. با وجود اینکه تحت نظر یک چشم‌پزشک آموزش دیده بود و پایان‌نامه‌اش (که سال بعد اصلاح و منتشر شد) تحقیقات بیشتری در زمینه چشم‌پزشکی ارائه می‌داد، فورلانینی تصمیم گرفت به دنبال کردن این تخصص پایان دهد و در عوض به خانه‌اش در میلان بازگشت، جایی که در سال ۱۸۷۱ در بیمارستان ماجیوره مشغول به کار شد. فورلانینی در بیمارستان ماجیوره در بخش‌های بیماری‌های مزمن و بیماری‌های چشم کار می‌کرد و
بیماری‌های مزمن و بیماری‌های چشم کار می‌کرد و سپس در سال ۱۸۸۱ رئیس بخش پوست شد. در طول این نقش‌ها، فورلانینی تعدادی از بیماران مبتلا به سل را درمان و مشاهده کرد، زیرا این بیماری یک بحران بزرگ سلامتی در طول زندگی او بود. او با کمک یکی از برادرانش، انریکو، تعدادی دستگاه و روش برای درمان سل طراحی و آزمایش کرد. این دستگاه‌ها شامل تلاش‌هایی برای درمان سل و بیماری‌های مشابه ریه‌ها با حرکات تنفسی اجباری برای افزایش جریان خون به ریه‌ها و بهبود تأمین هوای بیمار بود، اگرچه او این روش‌ها را بی‌فایده یافت. با این حال،
اگرچه او این روش‌ها را بی‌فایده یافت. با این حال، از این آزمایش‌ها و از همکاری او با انریکو، چیزی مفید پدیدار شد؛ برخی از اولین محفظه‌های پرفشار جهان. در سال ۱۸۷۵ - برای تحقیقات بیشتر و درمان سل - فورلانینی هم انجمن پنوموتراپی و هم مؤسسه پنوماتیک میلان را تأسیس کرد. فورلانینی در جریان کار خود با بیماران مبتلا به سل، مشاهده کرد که تعدادی از آنها دچار پنوموتوراکس خودبه‌خودی می‌شوند. این پارگی‌ها اغلب منجر به مرگ بیماران می‌شد. چرک و هوا حفره پلور را پر می‌کرد که علاوه بر قرار دادن ریه‌های در حال مبارزه در
که علاوه بر قرار دادن ریه‌های در حال مبارزه در معرض عفونت بیشتر، به آنها فشار می‌آورد. فورلانینی، مانند تعداد انگشت‌شماری از پزشکان قبلی، این نظریه را مطرح کرد که اگر بتوان به‌طور مصنوعی با هوا و بدون مایع عفونی به ریه‌ها فشار وارد کرد، می‌توان به ریه اجازه استراحت، التیام و اسکار داد و در نتیجه حفره‌های تشکیل شده و ساکن شده توسط سل در ریه آسیب‌دیده را از بین برد. در سال ۱۸۸۲، او مقاله‌ای منتشر کرد که این نظریه را در مورد پنوموتوراکس مصنوعی شرح می‌داد. در این زمان، نه فورلانینی و نه کسانی که به‌طور مستقل
این زمان، نه فورلانینی و نه کسانی که به‌طور مستقل همین نظریه را مطرح کرده بودند، مطالعه گسترده‌ای در مورد استفاده از APT در درمان سل انجام نداده بودند و جامعه پزشکی معاصر مطالعات مربوط به باکتری‌ها و واکسن‌ها را ترجیح می‌داد، بنابراین علاقه کمی به این مقاله نشان داده شد. شغل دانشگاهی - تورین و پاویا. در سال ۱۸۸۴، فورلانینی دوران دانشگاهی خود را در دانشگاه تورین به عنوان استاد تمام وقت آسیب‌شناسی پزشکی ویژه آغاز کرد، به مقام استاد «فوق‌العاده» در کلینیک پزشکی مقدماتی دانشگاه دست یافت و سال بعد مدیر کابینه
مقدماتی دانشگاه دست یافت و سال بعد مدیر کابینه آسیب‌شناسی پزشکی و مقدماتی ویژه شد. در این مدت، او مخترع آینده فشارسنج کاف پنوماتیک، سیپیونه ریوا-روچی، را راهنمایی کرد. دانشگاه پاویا در سال ۱۸۹۸ به فورلانینی یک موقعیت تدریس موقت در آسیب‌شناسی پزشکی ویژه پیشنهاد داد که برای آن به شهر بازگشت. او در نهایت تصمیم گرفت در سال ۱۹۰۰ در دانشگاه محل تحصیلش به عنوان استاد دائمی مشغول به کار شود. تعداد انگشت‌شماری از دانشجویان او - سیپیونه ریوا-روچی، اومبرتو کارپی دِ رسمینی و اوژنیو مورلی - از فورلانینی در این حرکت
رسمینی و اوژنیو مورلی - از فورلانینی در این حرکت پیروی کردند. نظریه فورلانینی در مورد پنوموتوراکس مصنوعی (برای درمان سل) ابتدا در یازدهمین کنگره بین‌المللی پزشکی در رم ارائه شد و سال بعد، نتایج آن را در کنگره پزشکی داخلی ایتالیا نیز ارائه داد. در سال‌های بعد، تکنیک او به دلیل عوارض شدید این روش، که گاهی اوقات شامل آمفیزم و آمبولی مغزی می‌شد، همان‌طور که خود فورلانینی اشاره کرده بود، مورد انتقاد قرار گرفت. در اوایل همان سال (۱۸۹۴)، او این روش را برای اولین بار انجام داده بود. تقدیرنامه‌ها. فورلانینی سال به
انجام داده بود. تقدیرنامه‌ها. فورلانینی سال به سال روش خود را بهبود و ارتقا داد و در آوریل ۱۹۱۲، سخنرانی معروفی را در رم با عنوان «پنوموتوراکس مصنوعی در درمان فتیسیس ریوی» در هفتمین کنگره بین‌المللی سل ارائه داد. این ارائه با استقبال گرم روبرو شد و پس از سی سال مطالعه در مورد پنوموتوراکس، او به رسمیت شناخته شدن کامل بین‌المللی از کار خود دست یافت. فورلانینی شخصیتی جذاب داشت، اهل گفتگو بود و در موسیقی و هنر مهارت داشت. او پزشک محبوب بیماران بیمارستان خود بود و از دنبال کردن تحقیقات خود بدون تمایل به
خود بود و از دنبال کردن تحقیقات خود بدون تمایل به خودستایی شخصی راضی بود. در سال ۱۹۱۳، او به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا و عضو شورای آموزش عمومی معرفی شد. کامیلو گلژی، دوست همیشگی و استاد همکار او در دانشگاه پاویا، سه بار او را برای جایزه نوبل پزشکی نامزد کرد و اظهار داشت که اختراع پنوموتوراکس «برای بشریت بسیار مفید» بوده است. با این حال، سه سالی که گلژی فورلانینی را برای جایزه نامزد کرد (۱۹۱۵–۱۹۱۸)، اصلاً جایزه‌ای به او اهدا نشد. در این مدت، سلامت فورلانینی به سرعت رو به وخامت گذاشت؛ او میگرن‌های شدید و