payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را به سناتور جوزپه ساراکوی قدیمی سپرد و این آخرین اقدام او بود، زیرا یک بی‌دولتی به نام گائتانو برشی، او را در ۲۹ ژوئیه ۱۹۰۰ در مونزا ترور کرد تا انتقام مرگ‌های ناشی از سرکوب باوا بکاریس در جریان شورش‌های میلان را بگیرد. مهم‌ترین رویداد دوران وزارت ساراکو، اعتصاب عمومی در جنوا بود که پس از صدور حکم انحلال اتاق کار توسط فرماندار در دسامبر ۱۹۰۰ توسط او، در این شهر فراخوانده شد. ساراکو، در میان بلاتکلیفی‌های فراوان، در نهایت انحلال را لغو و استعفا داد. پادشاه جدید، ویکتوریو امانوئل سوم، جوزپه زاناردلی،
جدید، ویکتوریو امانوئل سوم، جوزپه زاناردلی، لیبرالی که علیه سرکوب‌ها سخن گفته بود، را به عنوان نخست‌وزیر منصوب کرد و او نیز جووانی جولیتی را به عنوان وزیر کشور برگزید. دوران جولیتی (۱۹۰۱–۱۹۱۴). دوره بین سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۴ تحت سلطه شخصیت سیاستمدار جووانی جولیتی بود: نوسازی دولت لیبرال، همراه با اولین اصلاحات اجتماعی، که در فضایی از روابط مثبت بین دولت و بخش‌های میانه‌رو سوسیالیسم متولد شده بود، از ویژگی‌های تعیین‌کننده آن بود. مواضع اصلاح‌طلبانه‌ای که در حزب سوسیالیست غالب بود، قابل توجه بود و جناح
در حزب سوسیالیست غالب بود، قابل توجه بود و جناح حداکثرگرا را که طرفدار درگیری‌های اجتماعی و سیاسی نامحدود بود، در اقلیت قرار داد. نقطه عطف در حزب سوسیالیست با خط سیاسی اتخاذ شده توسط جولیتی توجیه می‌شد، که با نگرش جدید بی‌طرفی دولت در اختلافات کارگری مشخص می‌شد و به طرفین درگیر: صنعتگران و کارگران اجازه می‌داد تا آنها را حل کنند. دولت‌های تحت رهبری جولیتی اولین قوانین ویژه برای توسعه جنوب ایتالیا را بر اساس اصل اعتبار یارانه‌ای برای مشاغل و در مورد باسیلیکاتا، کالابریا، سیسیل، ساردینیا و ناپل تصویب کردند:
کالابریا، سیسیل، ساردینیا و ناپل تصویب کردند: در مورد اخیر، کارخانه‌های فولاد باگنولی به سرعت تکمیل شدند. پروژه مهم دیگر منجر به ملی شدن راه‌آهن شد که در سال ۱۹۰۵ توسط پارلمان تصویب شد و ایتالیا را در بخشی که برای توسعه ضروری است، با سایر کشورهای اروپایی همسو کرد. در سال ۱۹۱۲، قانونی برای تأمین مالی حقوق بازنشستگی از کارافتادگی و پیری برای کارگران، آغازگر قوانین اجتماعی مدرن در ایتالیا بود. دوران جولیتی با رشد اقتصادی قوی و نرخ توسعه قابل توجه در بخش صنعت مشخص شد که منجر به افزایش درآمد بسیاری از
صنعت مشخص شد که منجر به افزایش درآمد بسیاری از ایتالیایی‌ها و نزدیک‌تر شدن آنها به کشورهای مدرن‌تر شد. چرخه‌ای از صنعتی شدن سریع آغاز شد؛ جنبش کارگری خود را نشان داد؛ اقتصاد با کمک اتخاذ اقدامات حمایتی و تأمین مالی اعطا شده توسط دولت و چندین بانک مهم (بانکا کامرشیال ایتالیانا، کردیتو ایتالیانو) پیشرفت کرد. صنعتی شدن در صنعت آهن و فولاد (تعداد کارگران این بخش ۵۰ ۰۰۰) از ۱۵ ۰۰۰ به ۵۰۰۰۰ نفر افزایش یافت) و در صنعت جدید برق آبی نقاط قوت خود را داشت. به نظر می‌رسید که مورد اخیر یکی از نقاط ضعف ایتالیا، یعنی
که مورد اخیر یکی از نقاط ضعف ایتالیا، یعنی کشوری که فاقد مواد اولیه ضروری مانند زغال سنگ و آهن بود، را برطرف می‌کند. با استفاده از آب دریاچه‌ها و رودخانه‌های آلپ، تولید انرژی بدون تکیه بر منابع خارجی زغال سنگ امکان‌پذیر شد: بین سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۴، تولید برق آبی از ۱۰۰ به ۴ ۰۰۰ کیلووات ساعت افزایش یافت. صنعت نساجی جایگاه قابل توجهی را حفظ کرد و محصولات آن هم در داخل و هم در سطح بین‌المللی به فروش می‌رسید. مهندسی مکانیک نیز شروع به تثبیت جایگاه خود در بخش‌های حمل و نقل (خودرو، قطار) و ماشین‌آلات کرد. با
حمل و نقل (خودرو، قطار) و ماشین‌آلات کرد. با این وجود، اقتصاد به‌طور قابل توجهی بین شمال صنعتی و مدرن کشور و جنوب عقب‌مانده و عمدتاً کشاورزی نامتعادل باقی ماند. مدرنیزاسیون همچنین خود را در اشکال زندگی سیاسی و تضاد اجتماعی نشان داد. با این حال، نرخ بالای مهاجرت (تقریباً ۸ میلیون ایتالیایی در ده سال کشور را ترک کردند) عدم تعادل عمیق بین شمال و جنوب و بین شهر و روستا را تأیید کرد. جنگ جهانی اول و پیامدهای آن (۱۹۱۴–۱۹۲۲). بی‌طرفی. ایتالیا در ابتدا در جنگ جهانی اول بی‌طرف ماند. اقدام اتریش-مجارستان علیه
جهانی اول بی‌طرف ماند. اقدام اتریش-مجارستان علیه صربستان مغایر با منافع ایتالیا بود. رم خواهان هژمونی هابسبورگ در بالکان نبود، اما همچنین این امکان را در نظر داشت که در ازای غرامت ارضی، طبق ماده هفتم پیمان اتحاد سه‌گانه، از متحد خود در برابر صربستان حمایت کند. برای رم، این غرامت‌های ارضی شامل استان‌های ایتالیایی امپراتوری هابسبورگ می‌شد. دولت هابسبورگ مشروعیت تفسیر ایتالیا از ماده هفتم را پذیرفت، اما این ایده را که غرامت‌ها می‌توانند شامل سرزمین‌های درون امپراتوری آن (مانند ترنتینو) باشند، قاطعانه رد کرد.
آن (مانند ترنتینو) باشند، قاطعانه رد کرد. این امر دولت ایتالیا را متقاعد کرد که هرگونه غرامت اعطا شده، تلاش‌های جنگی را توجیه نمی‌کند و همچنین مردم ایتالیا را از عاقلانه بودن جنگ با وین و برلین متقاعد نمی‌کند؛ بنابراین، بی‌طرفی نتیجه وضعیتی بود که در آن ایتالیا با شرکت در جنگ در کنار وین و برلین، ریسک زیادی را متحمل می‌شد و سود کمی می‌برد. ایتالیا سپس در ۲۳ مه ۱۹۱۵ پس از امضای پیمان مخفی لندن، تصمیم گرفت به متفقین بپیوندد. این توافق‌نامه تصریح می‌کرد که ایتالیا ظرف یک ماه به نفع متفقین وارد جنگ شود و در
ظرف یک ماه به نفع متفقین وارد جنگ شود و در ازای آن، در صورت پیروزی، ترنتینو، تیرول تا گذرگاه برنر (تیرول جنوبی)، ونیزیا جولیا، کل شبه جزیره ایستریا، به استثنای رییکا و شمال دالماسی را به دست آورد. ورود به جنگ جهانی اول. دولت ایتالیا در ۲۴ مه ۱۹۱۵ تصمیم به ورود به جنگ گرفت. فرماندهی ارتش به ژنرال لوئیجی کادورنا سپرده شد که هدفش رسیدن به وین از طریق لیوبلیانا بود. ویکتور امانوئل سوم بار دیگر خود را موافق ورود به جنگ در کنار بریتانیای کبیر، فرانسه و روسیه نشان داد. با شروع جنگ جهانی اول، پادشاه شخصاً به مقر
داد. با شروع جنگ جهانی اول، پادشاه شخصاً به مقر خود در ونتو رفت و معاونت پادشاهی را به عمویش توماس، دوک جنوا، واگذار کرد. در سپیده دم ۲۴ مه، نیروی زمینی اولین گلوله توپ را به سمت مواضع اتریش-مجارستانی که در سروینیانو دل فریولی سنگر گرفته بودند، شلیک کرد که چند ساعت بعد، اولین شهری بود که فتح شد. در سپیده دم همان روز، ناوگان اتریش-مجارستان ایستگاه راه‌آهن مانفردونیا را بمباران کرد؛ در ساعت ۱۱:۵۶ شب، آنکونا را بمباران کرد. در ۲۴ مه، اولین سرباز ایتالیایی، ریکاردو دی گیوستو، کشته شد. جبهه‌ای که توسط ایتالیا
دی گیوستو، کشته شد. جبهه‌ای که توسط ایتالیا گشوده شد در آلپ، از گذرگاه استلویو تا دریای آدریاتیک بود. تلاش اصلی برای شکستن جبهه در منطقه دره‌های ایسونزو، در جهت لیوبلیانا، متمرکز بود. پیشرفت اتریشی. در اکتبر ۱۹۱۷، روسیه به دلیل انقلاب کمونیستی از درگیری عقب‌نشینی کرد. نیروهای قدرت‌های مرکزی از جبهه شرقی به جبهه غربی منتقل شدند. با توجه به نتایج آخرین حمله ایتالیا و رسیدن نیروهای کمکی از جبهه شرقی، اتریش-مجارستان و آلمان تصمیم به پیشروی گرفتند. در ۲۴ اکتبر، اتریش-مجارستان و آلمان جبهه را شکستند، در کاپورتو
اتریش-مجارستان و آلمان جبهه را شکستند، در کاپورتو گرد هم آمدند و ارتش دوم به فرماندهی ژنرال لوئیجی کاپلو را محاصره کردند. ژنرال‌های لوئیجی کاپلو و لوئیجی کادورنا مدت‌ها به یک حمله احتمالی مشکوک بودند، اما اخبار و ظرفیت تهاجمی واقعی نیروهای دشمن را دست کم گرفته بودند. اتریشی‌ها در جهت جنوب غربی و تنها در چهار روز به اودین رسید. تنها ارتشی که در برابر این فاجعه مقاومت کرد، ارتش سوم به رهبری امانوئل فیلیبرتو از ساووا، پسر عموی شاه ویتوریو امانوئل سوم بود. گسست جبهه کاپورتو باعث فروپاشی مواضع ایتالیایی‌ها در
جبهه کاپورتو باعث فروپاشی مواضع ایتالیایی‌ها در امتداد ایسونزو شد و ارتش‌های مستقر از دریای آدریاتیک به والسوگانا در ترنتینو عقب‌نشینی کردند. ۳۵۰۰۰۰ سرباز مستقر در امتداد جبهه، به همراه ۴۰۰۰۰۰ غیرنظامی که از مناطق مورد تهاجم فرار می‌کردند، عقب‌نشینی نامنظمی را آغاز کردند. تلفات تجهیزات جنگی بسیار زیاد بود. در ابتدا، تلاش‌هایی برای متوقف کردن عقب‌نشینی با گسترش جبهه جدید در امتداد رودخانه تاگلیامنتو انجام شد که موفقیت کمی داشت، سپس به رودخانه پیاوه، جایی که در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۷، عقب‌نشینی پایان یافت، که تا حدی
۱۱ نوامبر ۱۹۱۷، عقب‌نشینی پایان یافت، که تا حدی به دلیل امتناع پادشاه ویکتور امانوئل سوم از پذیرش پیشنهاد عقب‌نشینی به مینچیو بود. پس از شکست، ژنرال کادورنا، در اطلاعیه‌ای که در ۲۹ اکتبر ۱۹۱۷ منتشر شد، به اشتباه و گمراه‌کننده «عدم مقاومت واحدهای ارتش دوم» را دلیل پیشروی ارتش اتریش-مجارستان در جبهه عنوان کرد. کادورنا که متعاقباً برای شرکت در کنفرانس بین متفقین در ورسای دعوت شده بود، در ۸ نوامبر ۱۹۱۷، پس از تثبیت قطعی عقب‌نشینی در امتداد خطوط مونته گراپا و پیاوه، توسط ژنرال آرماندو دیاز جایگزین شد. این شکست
توسط ژنرال آرماندو دیاز جایگزین شد. این شکست پیامدهای متعددی داشت: کادورنا از سمت خود برکنار و ژنرال آرماندو دیاز به عنوان رئیس ستاد جایگزین او شد. علاوه بر کادورنا، ژنرال لوئیجی کاپلو که مسئول اصلی شکست محسوب می‌شد، نیز سمت خود را از دست داد. یکی دیگر از تأثیرات این شکست، نارضایتی گسترده در بین سربازان بود. شورش‌ها مکرراً رخ داد و بسیاری از آنها به اعدام‌های دسته‌جمعی منجر شد. در سطح سیاسی، دولت به رهبری پائولو بوسلی مجبور به استعفا شد و بلافاصله ویتوریو امانوئل اورلاندو جایگزین او شد. پیروزی. انضباط شدید
اورلاندو جایگزین او شد. پیروزی. انضباط شدید کادورنا، ماه‌های طولانی در سنگرها و فاجعه کاپورتو، ارتش را تضعیف کرده بود. برای سربازان مذهبی‌تر، سخنان پاپ بندیکت پانزدهم در مورد «کشتار بی‌فایده» نیز بسیار مهم بود. برای رسیدگی به این مشکلات و دستیابی به پیروزی، دیاز استراتژی را کاملاً تغییر داد. اولاً، او انضباط آهنین را کاهش داد. ثانیاً، از آنجایی که جبهه جدید نسبت به جبهه ایسونزو قابل دفاع‌تر بود، او بر اقدامات هدفمند برای دفاع از قلمرو ملی تمرکز کرد، نه ضدحمله‌های بی‌ثمر اما خونین. این امر منجر به اتحاد
بی‌ثمر اما خونین. این امر منجر به اتحاد سربازان و ملت شد که پیش‌نیاز پیروزی نهایی بود. در اوایل سال ۱۹۱۷، طبقه متولدین ۱۸۹۹ (به اصطلاح «پسران ۹۹») به اسلحه فراخوانده شدند. اتریش-مجارستانی‌ها حملات خود را تا بهار ۱۹۱۸ متوقف کردند و خود را برای تهاجمی آماده می‌کردند که می‌توانست آنها را به دشت ونتو نفوذ دهد. طبق برخی بازسازی‌ها، ارتش ایتالیا قصد اشغال لیوبلیانا را نیز داشت، اما درست آن سوی پوستوینا توسط نیروهای صرب متوقف شد. در ۵ نوامبر، واحدهای دریایی وارد پولا شدند که برای چند روز توسط برخی از واحدهای
پولا شدند که برای چند روز توسط برخی از واحدهای نظامی اسلوونیایی و کروات که قبلاً بخشی از ارتش اتریش بودند، به نمایندگی از دولت تازه تأسیس (و کوتاه مدت) اسلوونیایی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها اشغال شده بود. روز بعد، تجهیزات بیشتری به شیبنیک ارسال شد که به مقر اصلی دولت نظامی دالماتیا تبدیل شد. آخرین تلفات ایتالیایی، ستوان دوم آلبرتو ریوا ویلا سانتا، ۱۹ ساله، متعلق به هنگ هشتم برسالیری بود که کمی قبل از ساعت ۳ بعد از ظهر ۴ نوامبر ۱۹۱۸ در پارادیزو، نه چندان دور از اودینه، سقوط کرد. فروپاشی دولت سلطنتی (۱۹۴۳–۱۹۴۶).
سقوط کرد. فروپاشی دولت سلطنتی (۱۹۴۳–۱۹۴۶). پادشاهی جنوب و جمهوری اجتماعی ایتالیا. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، بادولیو امضای آتش‌بس با نیروهای متفقین را اعلام کرد و روز بعد، به همراه پادشاه ویکتور امانوئل سوم، پایتخت را ترک کرد تا به بریندیزی فرار کند، که به مقر موقت دولت تبدیل شد، در حالی که برخی از ارتش‌های متفقین به تارانتو و سالرنو رسیدند. سپس آلمانی‌ها عملیات آخسه را برای حفظ کنترل مرکز و شمال ایتالیا انجام دادند و سرباز ایتالیایی را بدون دستور اسیر کردند و آنها را با عنوان IMI (بازداشت‌شدگان نظامی ایتالیا) به
را با عنوان IMI (بازداشت‌شدگان نظامی ایتالیا) به اردوگاه‌های کار اجباری مختلف فرستادند. در ۱۲ سپتامبر، با حمله گران ساسو، آلمانی‌ها موسولینی را از حبس آزاد کردند، که ابتدا توسط هیتلر به مونیخ برده شد و سپس به ایتالیا بازگردانده شد، جایی که در ۲۳ سپتامبر جمهوری سوسیال ایتالیا (RSI) یا جمهوری سالو، مرکز اداری RSI را تأسیس کرد. در همین حال، با عملیات کلودبرست، آنها کنترل ونیز جولیا را به دست گرفتند و منطقه عملیاتی ساحل آدریاتیک را تأسیس کردند. همین سرنوشت برای ترنتینو-آلتو آدیجه که در منطقه عملیاتی پری‌آلپس
ترنتینو-آلتو آدیجه که در منطقه عملیاتی پری‌آلپس قرار داشت، رخ داد؛ بنابراین ایتالیا به دو بخش تقسیم شد: جمهوری اجتماعی ایتالیا که توسط آلمانی‌ها در شمال حمایت می‌شد و پادشاهی جنوب که توسط متفقین حمایت می‌شد و در ۱۳ اکتبر ۱۹۴۳ به آلمان اعلام جنگ کرده بود. در ژانویه ۱۹۴۴، مقر موقت دولت به سالرنو منتقل شد. در RSI، در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴، پس از یک محاکمه عمومی دراماتیک، رهبران سابق فاشیست، گالئاتزو چیانو، امیلیو د بونو، لوچیانو گوتاردی، جووانی مارینلی و کارلوچیو پارشی، پس از حکم اعدامی که دادگاه برای همه کسانی که
پس از حکم اعدامی که دادگاه برای همه کسانی که به موسولینی رأی عدم اعتماد داده بودند، صادر کرد، در ورونا تیرباران شدند. سازماندهی مجدد ایالت. با پایان جنگ، ایتالیا پیمان پاریس را امضا کرد و موافقت کرد که ایستریا و دالماتیا را به جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی واگذار کند. علاوه بر این، سرزمین آزاد تریسته ایجاد شد، یک کشور مستقل که به دو منطقه تقسیم شده بود: یکی آنگلو-آمریکایی و دیگری یوگسلاوی. اشغال توسط نیروهای یوگسلاوی باعث مهاجرت جولیان-دالماتیایی جمعیت ایتالیا شد که طی آن بیش از ۹۰٪ از جمعیت ایتالیایی
ایتالیا شد که طی آن بیش از ۹۰٪ از جمعیت ایتالیایی زبان، که بین حداقل تا حداکثر ۳۵۰ ۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شد، سرزمین‌های ایستریا و دالماتیا را ترک کردند. برخی از تبعیدیان بعداً به قاره آمریکا یا استرالیا مهاجرت کردند. ایتالیا همچنین تپه‌های بریگا و تندا را به فرانسه واگذار کرد، که در طول جنگ تلاش کرده بود دره آئوستا را به خود ملحق کند، که در ۷ سپتامبر ۱۹۴۵ دوباره به استان تورین ملحق شد، و سپس به عنوان یک منطقه خودمختار با قانون ویژه بازسازی شد. جزیره ساسنو به آلبانی، دودکانیز به یونان و تمام متصرفاتامپراتوری
آلبانی، دودکانیز به یونان و تمام متصرفاتامپراتوری ایتالیا در آفریقا از دست رفت که از این تعداد بیش از ۱۰۰۰۰۰ ایتالیایی به وطن خود بازگردانده شدند. جنگ جهانی دوم، ایتالیا را با اقتصادی به شدت آسیب‌دیده و جمعیتی از نظر سیاسی متفرق، مواجه کرد. پایان جنگ، ایتالیا را در شرایط بحرانی قرار داد: نبردها و بمباران‌های هوایی، بسیاری از شهرها و شهرستان‌ها را به تلی از آوار تبدیل کرده بود، مسیرهای ارتباطی اصلی قطع شده بود و این سرزمین توسط نیروهای متفقین اشغال شده بود. تعداد تلفات جنگ جهانی دوم در نتیجه جنگ بسیار زیاد
تعداد تلفات جنگ جهانی دوم در نتیجه جنگ بسیار زیاد بود: تخمین زده می‌شود که بین ۴۱۵۰۰۰ نفر (از جمله ۳۳۰۰۰۰ نظامی و ۸۵۰۰۰ غیرنظامی) و ۴۴۳۰۰۰ نفر کشته شده‌اند، با تخمین اینکه جمعیت ایتالیا در آغاز درگیری ۴۳ ۸۰۰ ۰۰۰ نفر بوده است، به این نتیجه می‌رسیم که تقریباً به ازای هر ۱۰۰ ایتالیایی یک قربانی وجود داشته است. در این شرایط، دولت پاری متولد شد که پس از چند ماه توسط دموکرات‌های مسیحی (DC) و حزب لیبرال ایتالیا (PLI) برکنار شد و دولت آلچیده د گاسپری، دبیر DC، جایگزین آن شد. دولت دِ گاسپری کمیسیون پاکسازی را به
آن شد. دولت دِ گاسپری کمیسیون پاکسازی را به حالت تعلیق درآورد، در حالی که وزیر دادگستری، دبیر حزب کمونیست ایتالیا، پالمیرو تولیاتی، دستور عفو عمومی برای جنایات فاشیستی را صادر کرد.
تفکیک زباله در ایتالیا تقریباً در کل ایتالیا فعال است، اگرچه با تفاوت‌های جغرافیایی چشمگیر، که نتیجهٔ یک روند تاریخی ناهماهنگ است. روز ۱۸ مارس به عنوان روز جهانی بازیافت، که در سال ۲۰۱۸ توسط بنیاد جهانی بازیافت تأسیس شد، گرامی داشته می‌شود. تاریخچه. دوره پیش از اتحاد. اولین آیین‌نامه‌ها در ۱۴۳۰ صادر شدند، زمانی که در شهر پالرمو آیین‌نامه‌هایی در خصوص تمیزی مکان‌های عمومی نصب شد و صاحبان مغازه‌ها را موظف به حفظ نظم در فضای جلوی مغازه‌هایشان می‌کرد. اولین نشانه‌های جمع‌آوری تفکیک‌شده زباله در تاریخ معاصر در
جمع‌آوری تفکیک‌شده زباله در تاریخ معاصر در ناپل بوربون‌ها دیده می‌شود، پایتخت پادشاهی دو سیسیل تحت مدیریت فردیناندو دوم، که قانونی صادر کرد: با فرمان ۳ مه ۱۸۳۲، امضا شده توسط فرماندار پلیس ناپل، جنارو پیسکوپو، نخستین مجازات‌های زندانی برای متخلفان اعمال شد. پادشاه فردیناندو نخستین کسی بود که به این شکل مردم را موظف به حفظ بهداشت خیابان‌ها می‌کرد؛ فرماندار در این باره دستوراتی صادر کرد و در متن نوشت: "«تمامی مالکین یا مستأجران خانه‌ها، مغازه‌ها، باغ‌ها، حیاط‌ها و مکان‌های ثابت یا موقت، موظف‌اند سطح خیابان
و مکان‌های ثابت یا موقت، موظف‌اند سطح خیابان مقابل محل سکونت، مغازه یا حیاط خود را جارو کنند و در فاصله‌ای حداقل ده «پالمو» از دیوار یا محل مربوطه، این جارو کردن باید هر صبح قبل از طلوع آفتاب انجام شود، با این توصیه که زباله‌ها در کنار محل خود جمع شوند و تمامی قطعات شیشه یا کریستال جدا شده و در توده‌ای جدا قرار داده شوند»". سپس اضافه می‌شد که "«باید به محل‌های سانتا ماریا این پورتیکو مراجعه کنند، جایی که همه وسایل مورد نیاز برای راحتی عمومی موجود است»" و همچنین ممنوعیت "«ریختن هرگونه مواد از بالکن‌ها»"
همچنین ممنوعیت "«ریختن هرگونه مواد از بالکن‌ها»" اعلام شد. دوره پس از اتحاد. تا زمان معجزه اقتصادی ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم، زباله‌های شهری به میزان قابل توجهی کمتر از امروز تولید می‌شد و عمدتاً از مواد آلی تشکیل می‌شدند و بنابراین، به ویژه در مناطق روستایی، دوباره برای تولید کمپوست یا تغذیه دام استفاده می‌شدند. بیشتر محصولات موجود در بازرگانی به صورت فله‌ای یا در بسته‌بندی‌های قابل تجزیه زیستی (کاغذ) یا قابل استفاده مجدد (ظروف با بازگشت ظرف) فروخته می‌شدند. محصولات یک‌بار مصرف (نوارهای بهداشتی،
می‌شدند. محصولات یک‌بار مصرف (نوارهای بهداشتی، پوشک‌ها، دستمال‌ها و غیره) هنوز رایج نبودند و کالاهای مصرفی فقط زمانی دور ریخته می‌شدند که کاملاً غیرقابل استفاده شده بودند. برخی مواد، مانند آهن و پارچه‌ها، به صورت جداگانه جمع‌آوری و برای بازیافت مورد استفاده قرار می‌گرفتند، زیرا ارزش اقتصادی داشتند. مواد دیگر، مانند چوب و کاغذ، دوباره به عنوان سوخت استفاده می‌شدند و با خاکستر مادهٔ لسیویا تولید می‌شد؛ بنابراین، مشکل دفع زباله‌ها بسیار محدودتر از امروز بود. جمع‌آوری، حمل و نقل و دفع زباله‌های شهری برای اولین
حمل و نقل و دفع زباله‌های شهری برای اولین بار توسط قانون ۳۶۶ سال ۱۹۴۱ تنظیم شد. در آن زمان، زباله‌ها تنها به عنوان یک مشکل بهداشتی برای گسترش بیماری‌های واگیردار و زیبایی‌شهری (تخریب مناظر، بوها و حیوانات مزاحم) در نظر گرفته می‌شدند. هنوز توجهی به تأثیر زیست‌محیطی (یا آلودگی) زباله‌ها نشده بود و دفن و سوزاندن غیرکنترلی زباله‌ها روش‌های رایج و پذیرفته شده بودند. با ظهور رونق اقتصادی و گسترش مصرف‌گرایی، از دهه‌های پنجاه و شصت، استفاده از محصولات یک‌بار مصرف و بسته‌بندی‌های تک‌بار افزایش یافت و میزان تولید
و بسته‌بندی‌های تک‌بار افزایش یافت و میزان تولید زباله‌ها به‌طور قابل توجهی افزایش پیدا کرد و کیفیت زباله‌ها تغییر کرد (به ویژه گسترش گستردهٔ مواد پلاستیکی که تجزیه‌پذیر نیستند و در صورت سوزاندن مضر هستند). در نتیجه، مشکل دفع این حجم عظیم زباله‌ها شدیدتر شد. از دهه ۱۹۷۰، حساسیت مردم و جامعه علمی نسبت به مسائل محیط‌زیستی افزایش یافت و روشن شد که روش‌های سنتی دفع زباله (دفن در محل‌های دفن یا سوزاندن غیرکنترلی) باعث آلودگی خاک، آب و هوا می‌شوند؛ بنابراین نیاز به کاهش میزان زباله تولیدی، بازیافت بخشی از آن و
به کاهش میزان زباله تولیدی، بازیافت بخشی از آن و استفاده از روش‌های دفع زیست‌محیطی‌تر (محل‌های دفن کنترل شده و زباله‌سوزهای مجهز به فیلتر) احساس شد. در اجرای دستورالعمل اتحادیه اروپا ۷۵/۴۴۲ سال ۱۹۷۵، DPR 915 سال ۱۹۸۲، تکالیفی در زمینهٔ بازیافت، استفاده مجدد و بازیابی تعیین کرد. قانون ۴۷۵ سال ۱۹۸۸ جزئیات بیشتری داشت و مجموعه‌ای از کنسرسیومهای اجباری برای بازیافت زباله ظروف پلاستیکی، شیشه‌ای و فلزی ایجاد کرد و جمع‌آوری تفکیک‌شده زباله‌های شهری را به صراحت اجباری کرد. پس از آن، موضوع به‌طور مشخص‌تر ابتدا توسط
کرد. پس از آن، موضوع به‌طور مشخص‌تر ابتدا توسط D.Lgs. 22 سال ۱۹۹۷ ("اجرای دستورالعمل‌های ۹۱/۱۵۶/CEE دربارهٔ زباله‌ها، ۹۱/۶۸۹/CEE دربارهٔ زباله‌های خطرناک و ۹۴/۶۲/CE دربارهٔ بسته‌بندی‌ها و زباله‌های بسته‌بندی") که به "دستور رونکی" معروف است، و سپس توسط D.Lgs. 152 سال ۲۰۰۶ ("قوانین محیط‌زیست") که به «متن واحد محیط‌زیست» مشهور است و پس از اصلاحات متعدد هنوز معتبر است، تنظیم شد. همچنین در سال ۱۹۹۷ کنسرسیوم CONAI (کنسرسیوم ملی بسته‌بندی‌ها) برای بازیافت زباله‌های بسته‌بندی تأسیس شد که از طریق شش کنسرسیوم ملی
بسته‌بندی تأسیس شد که از طریق شش کنسرسیوم ملی مختلف، هر کدام برای یک نوع ماده خاص فعالیت می‌کردند: مادهٔ ۱۸۳ فرمان قانون‌گذاری ۳ آوریل ۲۰۰۶، شمارهٔ ۱۵۲، که شامل قوانین محیط‌زیست است، جمع‌آوری تفکیک‌شده را این‌گونه تعریف می‌کند: جمع‌آوری تفکیک‌شده زباله‌های بسته‌بندی علاوه بر الزام قانونی، یک ضرورت اقتصادی و سازمانی نیز هست. همان فرمان قانون‌گذاری در عنوان دوم به مدیریت بسته‌بندی‌ها اختصاص یافته و تعیین می‌کند که تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان بسته‌بندی‌ها باید به‌طور اجباری در کنسرسیوم‌ها سازماندهی شوند تا
به‌طور اجباری در کنسرسیوم‌ها سازماندهی شوند تا بسته‌بندی‌ها پس از مصرف بازیابی شوند. هزینه‌های نهایی محصولات برای مصرف‌کننده شامل هزینه‌های لازم برای بازیابی بسته‌بندی‌ها نیز می‌شود. در سال ۲۰۰۹ الزام شد که تمامی شهرداری‌ها حداقل ۳۵٪ از زباله‌ها را به صورت تفکیک‌شده جمع‌آوری کنند (این درصد در ابتدا برای رسیدن به سال ۲۰۰۳ تعیین شده بود). قوانین جدید الزام کردند که این میزان باید تا سال ۲۰۱۲ به ۶۵٪ برسد. با این حال، در سال ۲۰۱۳ درصد جمع‌آوری تفکیک‌شده در سطح ملی تنها ۴۲٫۳٪ بود و هدف ۶۵٪ تنها در ۲۰۲۲ محقق شد.
تنها ۴۲٫۳٪ بود و هدف ۶۵٪ تنها در ۲۰۲۲ محقق شد. بر اساس مادهٔ ۲۰۵، بند ۶-چهارم، از D.Lgs. 152/2006، همان‌طور که با D.Lgs. 116/2020 اصلاح شده و از ۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲ اجرایی شد، برای شهرداری‌ها الزامی است که حداقل برای انواع زیر زباله‌های شهری، جمع‌آوری تفکیک‌شده را سازماندهی کنند: سطح جمع‌آوری. در سطح ملی، درصد جمع‌آوری تفکیک‌شده سال به سال افزایش یافته و در سال ۲۰۲۲ به حد ۶۵٪ که توسط قانون تعیین شده بود، رسید: در ایتالیا، بسیاری از شهرداری‌ها نتایج بسیار خوبی در جمع‌آوری تفکیک‌شده دارند و بیش از ۸۰٪ مواد را
در جمع‌آوری تفکیک‌شده دارند و بیش از ۸۰٪ مواد را تفکیک می‌کنند. در میان شهرهای بزرگ با بیش از نفر جمعیت، مقام اول متعلق به میلان است که در سال ۲۰۱۵، ۴۸٫۹۳٪ جمع‌آوری تفکیک‌شده داشته است. تورین در ۲۰۱۵ به ۴۲٫۸٪ جمع‌آوری تفکیک‌شده رسید. در سال ۲۰۰۹، سالرنو رکورددار بیشترین درصد جمع‌آوری تفکیک‌شده در میان شهرهای اصلی ایتالیا شد (۷۲٪) و در پایان اکتبر همان سال به ۷۴٫۱۶٪ رسید. کد رنگی. اگرچه استاندارد EN 16403:2012 ("مدیریت زباله - عناصر بصری زباله") در سال ۲۰۱۲ به موضوع کدگذاری رنگ‌ها در زباله‌ها در بند ۵
۲۰۱۲ به موضوع کدگذاری رنگ‌ها در زباله‌ها در بند ۵ می‌پردازد، اما استانداردسازی رنگ برای جمع‌آوری تفکیک‌شده در ایتالیا رعایت نمی‌شود و هر شهرداری یا شرکت به‌طور مستقل تصمیم می‌گیرد، که برخی آن را مانعی برای انجام صحیح جمع‌آوری تفکیک‌شده می‌دانند. در ۲۸ سپتامبر سال ۲۰۲۱ استاندارد فنی UNI 11686:2017 اجرا شد، اما برخی کنسرسیوم‌ها آن را رعایت نمی‌کنند (برای مثال، پلاستیک را با رنگ آبی و کاغذ را با رنگ زرد اختصاص می‌دهند). تفاوت‌های منطقه‌ای. در مورد پراکندگی جغرافیایی روش‌های جمع‌آوری تفکیک‌شده، سیستم «چند ماده
روش‌های جمع‌آوری تفکیک‌شده، سیستم «چند ماده سنگین» (بسته‌بندی‌های فلزی، شیشه، پلاستیک) که در توسکانی، امیلیا-رومانیا، لاتزیو و ونتو رایج است، تا جمع‌آوری قوطی و شیشه که در پیمونته، لیگوریا، بخشی از لمباردی و بخشی از کالابریا (به‌طور مشخص فقط منطقه رجیو کالابریا) اجرا می‌شود، و تا جمع‌آوری فقط بسته‌بندی‌های فلزی در بخش‌هایی از امیلیا-رومانیا، ترنتینو-آلتو آدیجه، و نهایتاً جمع‌آوری نوآورانه «چند ماده سبک» (بسته‌بندی‌های فلزی و پلاستیکی) که در بخشی از لمباردی، فریولی-ونزیا جولیا، ونتو، پوگلیا، کالابریا،
فریولی-ونزیا جولیا، ونتو، پوگلیا، کالابریا، سیسیل، کامپانیا، مارکه و بخشی از پیمونته اجرا می‌شود، متفاوت است. شهرهای بزرگ. در مورد شهرهای بزرگ، برخی اطلاعات خلاصه ارائه می‌شود: در این خلاصه، داروهای تاریخ گذشته، باتری‌های تمام‌شده، روغن‌های آشپزی و زباله‌های حجیم حذف شده‌اند، زیرا در همهٔ شهرها روش‌های ویژه‌ای برای جمع‌آوری یا تحویل آن‌ها وجود دارد. در برخی شهرها همچنین سطل‌های خاصی برای جمع‌آوری لباس‌های کهنه موجود است. تفکیک بر اساس نوع ماده. فولاد. بازیافت فلزات آهنی (و فلزات به‌طور کلی) از دیرباز انجام
فلزات آهنی (و فلزات به‌طور کلی) از دیرباز انجام می‌شده است، زیرا این مواد دارای ارزش اقتصادی هستند و تولید فلز با ذوب ضایعات فلزی نسبت به مواد خام اولیه مقرون به صرفه‌تر است. در حال حاضر، جمع‌آوری تفکیک‌شده و بازیافت بسته‌بندی‌های فولادی در ایتالیا به‌طور ملی توسط کنسرسیوم ملی بازیافت و جمع‌آوری بسته‌بندی‌های فولادی (RICREA) که بخشی از سیستم کنسرسیوم ملی بسته‌بندی‌ها تأسیس‌شده توسط D.lgs. 22/1997 است، مدیریت می‌شود. در سال ۲۰۲۳، کنسرسیوم RICREA امکان بازیافت ۴۲۸٫۰۴۳ تن بسته‌بندی فولادی را فراهم کرد، که
۴۲۸٫۰۴۳ تن بسته‌بندی فولادی را فراهم کرد، که معادل ۸۷٫۸٪ از مقدار واردشده به مصرف در سراسر کشور است. این کنسرسیوم در حال حاضر با ۵٫۹۶۸ شهرداری ایتالیایی، معادل ۷۶٪ از کل شهرداری‌ها، قرارداد دارد که نمایندهٔ ۸۵٪ جمعیت ایتالیا هستند. در بیشتر شهرداری‌های ایتالیا، بسته‌بندی‌های فولادی همراه با سایر مواد قابل بازیافت جمع‌آوری می‌شوند، در آنچه به «جمع‌آوری چند ماده‌ای» معروف است. علاوه بر بسته‌بندی‌ها (قوطی‌ها، کنسروها، اسپری‌ها، درپوش‌ها و غیره)، می‌توان اشیاء کوچک آلومینیومی مانند قابلمه‌های کوچک، ابزار کوچک،
آلومینیومی مانند قابلمه‌های کوچک، ابزار کوچک، میخ‌ها، پیچ‌ها و مهره‌ها را نیز در جمع‌آوری تفکیک‌شده قرار داد، در حالی که اشیاء حجیم، دستگاه‌های الکتریکی یا الکترونیکی یا ظروف فولادی حاوی مواد خطرناک باید در مراکز جمع‌آوری تحویل داده شوند. آلومینیوم. به منظور ترویج جمع‌آوری تفکیک‌شده و بازیافت آلومینیوم، به ویژه قوطی‌ها، قانون ۴۷۵/۱۹۸۸ «کنسرسیوم اجباری آلومینیوم و محیط زیست» (COALA) را تأسیس کرد، که در سال ۱۹۹۷ و مطابق D.lgs. 22/1997 با «کنسرسیوم بسته‌بندی‌های آلومینیوم» (CIAL) جایگزین شد و به بخشی از سیستم
آلومینیوم» (CIAL) جایگزین شد و به بخشی از سیستم کنسرسیوم ملی بسته‌بندی‌ها تبدیل شد. تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، این کنسرسیوم ۵٫۴۸۱ شهرداری ایتالیایی را تحت پوشش داشت، معادل ۶۹٪ از کل، برای جمعیتی بالغ بر ۴۴٫۸ میلیون نفر (۷۶٪ از کل جمعیت). در سال ۲۰۲۳، بازیافت آلومینیوم به ۷۰٫۳٪ از کل بسته‌بندی‌های آلومینیومی واردشده به مصرف رسید، با وزن کل ۵۹٫۳۰۰ تن. علاوه بر این، ۳٫۲۰۰ تن بسته‌بندی نازک نیز در نیروگاه‌های بازیافت انرژی مورد استفاده قرار گرفت. در بیشتر شهرداری‌های ایتالیا، آلومینیوم همراه با سایر مواد قابل بازیافت
آلومینیوم همراه با سایر مواد قابل بازیافت جمع‌آوری می‌شود، در قالب جمع‌آوری چند ماده‌ای. علاوه بر بسته‌بندی‌ها (قوطی‌ها، کنسروها، اسپری‌ها، درب پیچ‌شونده، سینی‌ها، فویل آلومینیومی و غیره)، می‌توان اشیاء کوچک آلومینیومی مانند قهوه‌جوش‌ها، قابلمه‌ها و ابزار آشپزخانه را نیز در جمع‌آوری تفکیک‌شده قرار داد، در حالی که اشیاء حجیم باید در مراکز جمع‌آوری تحویل داده شوند. کاغذ و کارتن. در سطح ملی، جمع‌آوری تفکیک‌شده و بازیافت زباله‌های سلولزی (کاغذ و کارتن) توسط کنسرسیوم ملی بازیافت و جمع‌آوری بسته‌بندی‌های سلولزی