payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در سال ۱۹۲۲ تأسیس کرد، به فرانسه مهاجرت کرد و در آنجا به یکی از رهبران اصلی حزب کمونیست ایتالیا تبدیل شد. در همان سال، او عضو هیئتی در کنگره کمینترن در مسکو بود، جایی که با لنین ملاقات کرد. او در سال‌های بعد چندین بار به مسکو بازگشت و با تخصص ویژه در ایدئولوژی سیاسی، قرار بود با ژوزف استالین و دیگر اعضای رهبری اتحاد جماهیر شوروی ملاقات کند. در سال ۱۹۳۳، او عضو کمیسیون سیاسی کمینترن شد. در سال ۱۹۳۴، او یک توافق‌نامه اقدام مشترک بین حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا امضا کرد. مقاومت و جنگ داخلی
سوسیالیست ایتالیا امضا کرد. مقاومت و جنگ داخلی اسپانیا. لونگو به عنوان بازرس نیروهای جمهوری‌خواه در تیپ‌های بین‌المللی به رهبری راندولفو پاچیاردی در جنگ داخلی اسپانیا شرکت کرد و نام مستعار گالو را برای خود برگزید. پس از شکست جمهوری دوم اسپانیا توسط ژنرال فرانکو، او به فرانسه بازگشت. بعد جنگ. پس از جنگ، او عضو کنگره ملی بود و در سال ۱۹۴۶ به مجلس مؤسسان انتخاب شد. همچنین در سال ۱۹۴۶، ترزا ماتی به درخواست لونگو، میموزا را به عنوان نماد روز جهانی زنان انتخاب کرد.
کاترین گودی ولف (۲۵ مهٔ ۱۹۴۷ – ۷ فوریهٔ ۲۰۱۸) روان‌شناس آمریکایی و کارشناس در زمینهٔ تعامل انسان و رایانه بود. او نویسندهٔ بیش از ۱۰۰ مقالهٔ پژوهشی بود و شش ثبت اختراع در حوزه‌های تعامل انسان و رایانه، هوش مصنوعی و همکاری به نام خود داشت. ولف به‌ویژه برای فعالیت‌هایش در مرکز پژوهشی توماس جی. واتسون آی‌بی‌ام در یورک‌تاون هایتس، نیویورک شناخته می‌شد؛ جایی که به مدت ۱۹ سال پژوهشگر ثابت بود. در اواخر دههٔ ۱۹۹۰، ولف به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) مبتلا شد که بیشتر با نام بیماری لو گریک شناخته می‌شود. با وجود
با نام بیماری لو گریک شناخته می‌شود. با وجود روند سریع ناتوانی جسمانی، او همچنان می‌توانست از طریق تجهیزات الکترونیکی حسی با جهان ارتباط برقرار کند؛ از جمله یک رابط مغز و رایانه پیشرفته. شگفت‌انگیز آن‌که، با وجود باقی‌ماندن اندکی از کارکردهای ارادی جسمی، او پژوهش‌های تازه‌ای دربارهٔ توانایی‌های دقیق بیماران ALS منتشر کرد. تحصیلات. ولف دورهٔ کارشناسی خود را در دانشگاه تافتس گذراند و در رشتهٔ روان‌شناسی تخصص گرفت. او در سال ۱۹۶۷ با همسر آینده‌اش، جوئل ولف، آشنا شد؛ زمانی که جوئل دانشجوی مؤسسه فناوری ماساچوست
شد؛ زمانی که جوئل دانشجوی مؤسسه فناوری ماساچوست بود. هر دو به تحصیلات تکمیلی در دانشگاه براون ادامه دادند؛ جایی که کاترین پژوهش خود را بر نحوهٔ درک گفتار توسط کودکان متمرکز کرد. پس از پایان تحصیل در براون، ولف مطالعات تکمیلی دیگری را در MIT انجام داد و سپس به‌عنوان پژوهشگر تمام‌وقت وارد عرصهٔ کار شد. حرفه. تمرکز حرفه‌ای ولف بر تعامل انسان و رایانه بود. او در سال ۱۹۷۷ به بل لبز پیوست و به‌عنوان مدیر عوامل انسانی مشغول به کار شد. هشت سال بعد، فعالیت خود را به‌عنوان روان‌شناس پژوهشی در مرکز پژوهشی توماس جی.
روان‌شناس پژوهشی در مرکز پژوهشی توماس جی. واتسون، مقر پژوهشی آی‌بی‌ام، آغاز کرد. در دوران حضورش در آی‌بی‌ام، ولف به‌ویژه به بررسی شیوهٔ تعامل انسان‌ها با نرم‌افزار در محیط کار علاقه‌مند بود. او بر اساس رفتارهایی که مشاهده می‌کرد، سامانه‌های رابط تازه‌ای طراحی و آزمایش کرد که در آن‌ها گفتار و نوشته‌های دست‌نویس به داده‌های دیجیتال تبدیل می‌شدند. از جمله فناوری‌هایی که ولف بر روی آن‌ها کار کرد، سامانه‌ای با نام «ماشین گفتگو» بود که نمونهٔ اولیهٔ سامانه‌های بانکداری تلفنی امروزی محسوب می‌شود: کاربران
بانکداری تلفنی امروزی محسوب می‌شود: کاربران می‌توانستند با یک سامانهٔ صوتی خودکار گفتگو کنند و به حساب‌هایشان دسترسی یابند. او همچنین مقالاتی در زمینهٔ به‌اشتراک‌گذاری اطلاعات در محیط کار و جستجو در بستر پشتیبانی فنی منتشر کرد. در مجموع، ولف شش ثبت اختراع و بیش از ۱۰۰ مقالهٔ پژوهشی داشت. در سال ۱۹۹۷، او به بیماری ALS (بیماری لو گریک) مبتلا شد؛ بیماری‌ای که در نهایت انجام وظایف عادی کاری را برایش ناممکن ساخت. او در سال ۲۰۰۴ به مرخصی بلندمدت از کار رفت و در سال ۲۰۱۲ رسماً از آی‌بی‌ام بازنشسته شد. با این‌حال،
۲۰۱۲ رسماً از آی‌بی‌ام بازنشسته شد. با این‌حال، حتی پس از از دست دادن تقریباً همهٔ توانایی‌های عضلانی، ولف همچنان در پژوهش‌های مرتبط با تعامل انسان و رایانه مشارکت می‌کرد. او همچنین با مرکز وادسورث، که بخشی از ادارهٔ سلامت ایالت نیویورک است، به‌عنوان آزمایش‌کنندهٔ سامانه‌های گوناگون همکاری داشت. در سال ۲۰۰۹، ولف مقاله‌ای پژوهشی منتشر کرد که مقیاس پرکاربردی برای سنجش پیشرفت ALS را بسط می‌داد تا توانایی‌های بیماران در مراحل پیشرفتهٔ بیماری با دقت بیشتری ارزیابی شود. این مقاله سهم مهمی در درک توانایی‌های
شود. این مقاله سهم مهمی در درک توانایی‌های احتمالی بیماران ALS حتی پس از از دست رفتن بیشتر کارکردهای عضلانی آنان داشت. زندگی با اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS). ولف نخستین نشانه‌های بیماری ALS را در سال ۱۹۹۶ احساس کرد، زمانی که پایش به‌درستی خم نمی‌شد. یک سال بعد، تشخیص قطعی ALS برای او داده شد. در سال ۲۰۰۱، ولف تصمیم گرفت عمل تراکئوتومی انجام دهد؛ فرایندی جراحی که در آن لوله‌ای تنفسی به‌طور دائمی در گردنش قرار داده شد و به او امکان می‌داد بدون استفاده از بینی یا دهان نفس بکشد. ولف سرانجام استفاده از تمام
یا دهان نفس بکشد. ولف سرانجام استفاده از تمام ماهیچه‌های بدن خود را، به‌جز چند ماهیچه در صورت و چشمانش، از دست داد. برای ارتباط برقرار کردن، او از سامانه‌ای رایانه‌ای استفاده می‌کرد که حرکت ابروهایش را به متن تبدیل می‌کرد. او در این روش مهارت داشت، حتی اگر تنها می‌توانست یک یا دو واژه در دقیقه «تایپ» کند. او شعر می‌نوشت، ایمیل می‌فرستاد، گاهی مصاحبه انجام می‌داد، و برای نشریه‌هایی مانند "مغز و اعصاب اکنون" مقاله می‌نوشت. او حتی توانست در فیس‌بوک نیز فعال بماند. همزمان با از دست دادن کنترل عضلات، ولف به‌طور
همزمان با از دست دادن کنترل عضلات، ولف به‌طور فزاینده‌ای به کارشناس رابط مغز و رایانه (BCI) بدل شد و به دیگر پژوهشگران کمک کرد تا درک بهتری از چگونگی کارکرد این سامانه‌ها به‌دست آورند. او می‌دانست ممکن است توانایی ارتباط با ابروهایش را نیز از دست بدهد، بنابراین با دانشمندان بر روی سامانه‌ای مبتنی بر الکتروانسفالوگرافی (EEG) کار کرد تا در صورت لزوم بتواند از آن بهره گیرد. EEG نوسان‌های ولتاژی را که در امتداد پوست سر و در نتیجهٔ فعالیت نورون‌های مغز ایجاد می‌شوند، اندازه‌گیری می‌کند. ولف امیدوار بود با چنین
اندازه‌گیری می‌کند. ولف امیدوار بود با چنین سامانه‌ای بتواند تنها با تمرکز ذهنی روی یک حرف در هر زمان، واژه‌ها را منتقل کند. او بازخوردهای مهمی دربارهٔ رابط‌های مغز و رایانه در اختیار پژوهشگران گذاشت، زیرا این سامانه‌ها همیشه بی‌نقص کار نمی‌کردند. زندگی شخصی. ولف با جوئل ولف، ریاضی‌دان در مرکز پژوهشی تی.جی. واتسون آی‌بی‌ام، ازدواج کرده بود. آن‌ها دو دختر به نام‌های لورا و اریکا و چند نوه داشتند. در ۲۶ آوریل ۲۰۰۳، ولف به پاس «نمونهٔ آرمانی شهروندی و خدمت عمومی» از سوی دانشگاه محل تحصیلش، دانشگاه تافتس،
عمومی» از سوی دانشگاه محل تحصیلش، دانشگاه تافتس، مفتخر به دریافت جایزهٔ خدمات برجسته شد. در ۷ فوریهٔ ۲۰۱۸، ولف در خانه‌اش در کاتونا، نیویورک در سن ۷۰ سالگی درگذشت.
نریو یکم آچایولی یا آچاجولی (نام کامل: راینریو؛ درگذشتهٔ ۲۵ سپتامبر ۱۳۹۴) از سال ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۸ عملاً دوک‌نشین آتن بود و تا زمان مرگش در ۱۳۹۴ بی‌رقیب بر آن حکومت کرد. او که در خانواده‌ای از بانکداران فلورانسی زاده شد، در سال ۱۳۶۰ به‌عنوان نمایندهٔ اصلی خویشاوند پرنفوذش نیکولو آچایولی در یونان فرانکوکراتیا منصوب گردید. نریو در شاهزاده‌نشین آخائیا املاک گسترده‌ای به دست آورد که مستقل از شاهزادگان غایب آن را اداره می‌کرد. در سال ۱۳۷۴ یا ۱۳۷۵، او با به‌کارگیری مزدوران، مگاراــ دژی راهبردی در قلمرو دوک‌نشین
مزدوران، مگاراــ دژی راهبردی در قلمرو دوک‌نشین کاتالانی آتن ــ را تصرف کرد. نیروهایش بار دیگر در سال ۱۳۸۵ به این دوک‌نشین یورش بردند و کاتالان‌ها را تا آکروپولیس عقب راندند؛ جایی که سرانجام در سال ۱۳۸۸ مجبور به تسلیم آن شدند. نریو و دامادش، تئودور اول پالایولوگوس، حاکم مستبد موریا، به قلمرو آرگوس و ناپلیا در پلوپونز حمله کردند. نریو ناپلیا را تصرف کرد، اما ونیزی‌ها خیلی زود نیروهای او را از شهر بیرون راندند. در سال ۱۳۸۹ او توسط پدرو د سان سوپرانو، فرمانده مزدور ناوارا، اسیر شد و تنها پس از تعهد به حمایت از
ناوارا، اسیر شد و تنها پس از تعهد به حمایت از تلاش ونیزی‌ها برای تصرف آرگوس از تئودور، آزاد شد. او به عنوان ضمانت این وعده، بخش‌هایی از قلمرو خود را به ونیز واگذار کرد، اگرچه نتوانست دامادش را برای تسلیم آرگوس متقاعد کند. در سال ۱۳۹۰، نیروهای نریو، دوک‌نشین نئوپاتراس را از کاتالان‌ها تصرف کردند، اما سلطان عثمانی بایزید اول در سال ۱۳۹۳ این سرزمین را فتح کرد و پس از آن نریو سالانه برای آتن به او خراج پرداخت. در ۱۱ژانویه ۱۳۹۴، شاه لادیسلاوس از ناپل، که ادعای حاکمیت بر یونان فرانکی را داشت، نریو را به عنوان
حاکمیت بر یونان فرانکی را داشت، نریو را به عنوان دوک‌نشین آتن منصوب کرد. نریو در آخرین وصیت‌نامه خود، دارایی‌هایش را میان دختر کوچکترش، فرانچسکا، پسر نامشروعش، آنتونیو، و کلیسای سنت مری (پارتنون) آتن تقسیم کرد. اوایل زندگی. نریو (یا رینریو) پسر دوم جاکوبو آکیایولی و بارتولومئا ریکاسولی بود. آکیایولی‌ها یک سلسله بانکدار فلورانسی بودند که در قرن چهاردهم میلادی، طلبکاران مکرر پادشاهان آنژوین ناپل بودند.قرن، و همچنین در مدیریت امور مالی آنژوین در یونان فرانکی نقش مهمی داشت. اولین شعبه آنها در شاهزاده‌نشین آخیا
مهمی داشت. اولین شعبه آنها در شاهزاده‌نشین آخیا در سال ۱۳۳۱ تأسیس شد. پسرعموی دوم جاکوبو، نیکولو آکیایولی، از معتمدان کاترین والوا-کورتنی، ملکه لاتین قسطنطنیه، بود. با حمایت نیکولو، پسرش رابرت تارانتو در سال ۱۳۳۲ آخیا را به دست آورد. در طول دهه‌های بعد، نیکولو املاک گسترده‌ای را در آنجا جمع‌آوری کرد، اما فرزندانش علاقه کمی به امور یونان نشان دادند. در سال ۱۳۵۹، او تصمیم گرفت دارایی‌های ایتالیایی خود را با وجود خویشاوندی نسبتاً دورشان به نریو واگذار کند. اشراف‌زاده. در مهٔ ۱۳۶۰، نیکولو آچایولی از پاپ
اشراف‌زاده. در مهٔ ۱۳۶۰، نیکولو آچایولی از پاپ اینوسنت ششم خواست که برادر کوچک‌تر نریو، جان، را به مقام اسقف اعظم پاتراس در آخائیا منصوب کند. نریو به شبه‌جزیرهٔ پلوپونز فرستاده شد تا نصب برادرش را نظارت کند. سال بعد، نیکولو و جان تلاش کردند ازدواج نریو با فلورنس سانودو، دوشس جزایر اژه (ناکروس) را ترتیب دهند. با حمایت فرمانروایان فلورانس، ملکه ژوان اول ناپل و رابرت تارانتو، که ازدواج او بدون اجازهٔ آن‌ها ممنوع بود، این طرح به نظر موفق می‌رسید—تا زمانی که ونیزی‌ها او را ربودند. او ابتدا به کرت و سپس به ونیز
او را ربودند. او ابتدا به کرت و سپس به ونیز منتقل شد و در سال ۱۳۶۴ به جای نریو، با پسرعمویش نیکلاس دوم سانودو ازدواج کرد. نیکولو در سال ۱۳۶۲ نریو را به فرزندی پذیرفت. دو سال بعد، ماری دو بوربون، همسر رابرت تارانتو، بارونی‌های آخائیایی وستیتزا و نیولِت را به نریو به قیمت ۶٬۰۰۰ دوکات فروخت و کنترل ناحیهٔ ساحلی بین کورینت را به او داد. در ۸ نوامبر ۱۳۶۵ نیکولو درگذشت و بزرگ‌ترین پسرش، آنجلو، کورینت را به ارث برد، هرچند آنجلو به زودی آن را به نریو رهن داد و نریو در شهر مستقر شد. از آن زمان، نریو عملاً حاکم
نریو در شهر مستقر شد. از آن زمان، نریو عملاً حاکم شمال‌شرقی آخائیا شد. اگرچه فیلیپ تارانتو، جانشین رابرت به عنوان شاهزادهٔ آخائیا، در ۱۳۷۱ حق ارثی آنجلو بر کورینت را تأیید کرد، نه آنجلو و نه وارثانش موفق به بازپس‌گیری آن نشدند. در نوامبر ۱۳۷۲، پاپ گرگوری یازدهم نریو را به عنوان «ارباب شهر کورینت» نامید و او را به‌عنوان حاکم شهر به رسمیت شناخت. نریو در میان رهبران مسیحی بود که پاپ از آن‌ها خواست تا علیه عثمانیان ائتلاف تشکیل دهند، اما رقابت‌های داخلی مانع حضور آن‌ها در کنگرهٔ برنامه‌ریزی‌شدهٔ صلیبیون در تبس
آن‌ها در کنگرهٔ برنامه‌ریزی‌شدهٔ صلیبیون در تبس شد. فتح‌ها. در سال ۱۳۷۳، ژوان اول ناپل، که آخائیا را از فیلیپ تارانتو به ارث برده بود، دارایی‌ها و عناوین نریو در شاهزاده‌نشین را تأیید کرد. نریو از تنش‌های میان کاتالان‌های دوک‌نشین آتن و مقامات منصوب‌شده توسط فردریک ساده، پادشاه سیسیل برای ادارهٔ دوک‌نشین بهره برد. با حمایت شهروندان مگارا، نریو شهر را تصرف کرده و فرماندهٔ کاتالان آن، فرانسیس لونل، را در اواخر ۱۳۷۴ یا اوایل ۱۳۷۵ زندانی کرد. مگارا از نظر راهبردی مهم بود و جادهٔ بین تبس و آتن را کنترل می‌کرد.
مهم بود و جادهٔ بین تبس و آتن را کنترل می‌کرد. در تابستان ۱۳۷۶، ژوان اول آخائیا را به شوالیه‌های هسپیتالر برای پنج سال اجاره داد. در ژوئن ۱۳۷۸، هسپیتالرها با شرکت ناوارسی، گروهی از مزدوران از ناوار و ایتالیا وارد جنگ شدند. نریو با یکی از فرماندهان آن‌ها، خوان د اورتوبیا، تماس گرفت و او را متقاعد کرد تا در اوایل ۱۳۷۹ به دوک‌نشین آتن حمله کند. ناوارسی‌ها محاصرهٔ تبس را آغاز کردند و تا ژوئن، مردم شهر که با نریو متحد بودند، توانستند گارنیزون را وادار به تسلیم کنند. کاتالان‌های آتن مجمع عمومی تشکیل دادند و در
کنند. کاتالان‌های آتن مجمع عمومی تشکیل دادند و در ۲۰ مه ۱۳۸۰، پادشاه پتر چهارم آراگون را به‌عنوان حاکم قانونی خود به رسمیت شناختند. ناوارسی‌ها به پیشروی خود ادامه دادند و در اواخر ۱۳۸۰ یا ۱۳۸۱ را تصرف کردند. سپس نریو هم تبس و هم لیوادیا را از دست آن‌ها گرفت، هرچند تاریخ دقیق آن نامشخص است. مورخ کنت ستون احتمال می‌دهد که او تبس را پس از مرگ اورتوبیا در ۱۳۸۱ از دو فرماندهٔ ناوارسی، پدرو دو سان سوپِرانو و بِرارد دو وارواسا خریداری کرده باشد. سان سوپِرانو و وارواسا سپس به آخائیا بازگشتند و به جیمز دو باکس،
وارواسا سپس به آخائیا بازگشتند و به جیمز دو باکس، برادرزادهٔ فیلیپ تارانتو و مدعی شاهزاده‌نشین، وفاداری سوگند خوردند. نریو با وکیل-کل پتر چهارم، فیلیپ دالمائو، به توافق رسید و او در بهار ۱۳۸۲ از آتن خارج شد. در همین حال، ناوارسی‌ها شروع به گسترش نفوذ خود به سمت کورینت کردند که نریو را واداشت با تئودور اول پالایولوگوس، دسپوت مورئا، علیه آن‌ها اتحاد کند. این اتحاد با ازدواج تئودور با دختر بزرگ نریو، بارتولومئا، که به‌عنوان وارث او در کورینت در نظر گرفته می‌شد، تثبیت شد. او همچنین با مقامات ونیزی در ایوبیا
تثبیت شد. او همچنین با مقامات ونیزی در ایوبیا وارد مذاکره شد تا عملیات مشترک علیه ترک‌ها، که حملاتشان همچنان سواحل یونان را ویران می‌کرد، هماهنگ شود. در ۱۳۸۵ نیروهای نریو به دوک‌نشین آتن یورش بردند و بخش بزرگی از آتیکا و بوئوتیا را تصرف کردند. آن‌ها شهر پایین آتن را به‌دست گرفتند اما نتوانستند اکروپولیس را که تحت کنترل جانشین دالمائو، ریموند دو ویلانوا بود، تصرف کنند. به گفتهٔ مورخ پیتر لاک، نریو تبس را از ناوارسی‌ها در جریان محاصرهٔ اکروپولیس تصرف کرد. یک سند ونیزی مورخ ۷ ژوئیهٔ ۱۳۸۵ او را «حاکم کورینت و
سند ونیزی مورخ ۷ ژوئیهٔ ۱۳۸۵ او را «حاکم کورینت و دوک‌نشین آتن» نامید، و در یک سند ۱۵ ژانویهٔ ۱۳۸۷ خود را «ارباب قلعه‌نشینی کورینت، دوک‌نشین آتن و وابستگی‌های آن‌ها» خواند. هر دو سند گواهی بر کنترل مؤثر او بر بیشتر دوک‌نشین از ۱۳۸۵ است. نریو با حمایت ونیزی‌ها، در ۶ فوریهٔ ۱۳۸۶ گروهی از غارتگران ترک را شکست داد. در ۱۷ آوریل سال بعد، جان اول آراگون، جانشین پتر چهارم، پیشنهاد تجدید صلح داد، اما نیروهای نریو محاصرهٔ اکروپولیس را حتی پس از شیوع طاعون که او را وادار به عقب‌نشینی به تبس کرد، ادامه دادند. از آنجا
به عقب‌نشینی به تبس کرد، ادامه دادند. از آنجا که تضمین کنترل دوک‌نشین هدف اصلی او شده بود، نریو تلاش کرد با عدم پرداخت بخشی از اجارهٔ کشتی‌های گالی ونیزی که علیه ترک‌ها استخدام شده بودند، هزینه‌ها را کاهش دهد. ونیزی‌های خشمگین او را متهم کردند که حملات ترک‌ها به قلمروهایشان را تشویق می‌کند در پاییز ۱۳۸۷. دوک آتن. سربازان نریو در تاریخ ۲ اکتبر آکروپولیس را تصرف کردند.مه ۱۳۸۸، پایان حکومت کاتالان‌ها در آتن. او مقامات ایتالیایی و یونانی را برای اداره دوک‌نشین منصوب کرد، زبان یونانی را به عنوان زبان حکومت
منصوب کرد، زبان یونانی را به عنوان زبان حکومت تثبیت کرد و به اسقف اعظم ارتدکس آتن اجازه داد تا در شهر سفلی ساکن شود. با این حال، کاتالان‌ها دوک‌نشین نئوپاتراس را حفظ کردند. نریو نیروهایی را برای ادامه فتح سرزمین‌های کاتالونیا فرستاد، اما اتحاد او با تئودور اول پالایولوگوس به زودی او را در معرض درگیری با ونیز قرار داد. در سال ۱۳۸۸، پیترو کورنارو، آرگوس و ناپلیا، درگذشت. بیوه او، ماریا از انگین، برای انتقال فرمانروایی به ونیز وارد مذاکره شد. قبل از انعقاد قرارداد فروش، تئودور آرگوس را اشغال کرد و نریو ناپلیا
فروش، تئودور آرگوس را اشغال کرد و نریو ناپلیا را تصرف کرد. ماریا رسماً فرمانروایی را در ۱۲ مارس به ونیز فروخت.دسامبر ۱۳۸۸. ونیزی‌ها با پدرو د سان سوپران و پائولو فوسکاری، اسقف اعظم پاتراس، متحد شدند و مأمورانی را برای تصرف هر دو شهر اعزام کردند. آنها نائوپلیا را تصرف کردند اما نتوانستند تئودور را مجبور به تسلیم آرگوس کنند. ونیز با ممنوعیت صادرات آهن و گاوآهن به آتن و موریا پاسخ داد و بعداً این ممنوعیت را در ۲۲ به انجیر و مویز از آتن نیز گسترش داد.خرداد ۱۳۸۹. سن سوپران، نریو را به اژیون - که در آن زمان دژ
سن سوپران، نریو را به اژیون - که در آن زمان دژ مهمی برای شرکت ناوارس بود - دعوت کرد تا بر سر آرگوس مذاکره کند. نریو پذیرفت، اما در تاریخ ۱۰سپتامبر ۱۳۸۹، سن سوپران او را دستگیر و در قلعه لیسترینا در نزدیکی وستیتسا زندانی کرد. برادر نریو، دوناتو، دولت فلورانس را متقاعد کرد تا فرستادگانی به ونیز بفرستد و خواستار آزادی او شود. در اوایل سال ۱۳۹۰، آمادئوس ساووی، مدعی شاهزاده‌نشین آخیا، نیز به دوناتو آکیایولی اطمینان داد که از او حمایت خواهد کرد. دوناتو در ازای کمک ونیزی‌ها در تأمین آزادی نریو از طریق تسلیم
کمک ونیزی‌ها در تأمین آزادی نریو از طریق تسلیم آرگوس، آتن، تبس و اموال منقول را به عنوان وثیقه به آنها پیشنهاد داد. در ۲۲مه ۱۳۹۰، قلعه‌بان ونیزی مودون و کرون، به همراه دیگر مقامات ونیزی، در نزدیکی وستیتسا با نریو ملاقات کردند. نریو متعهد شد که دامادش، تئودور، را متقاعد کند.من آرگوس را تسلیم کردم. او مگارا را به ونیز واگذار کرد، دخترش فرانچسکا را به عنوان گروگان به ائوبیا فرستاد و اموال شخصی خود را در کورینت گرو گذاشت. او همچنین درآمدهای کلیسا را برای جمع‌آوری باج مورد درخواست ناوارا اختصاص داد. این اقدامات
باج مورد درخواست ناوارا اختصاص داد. این اقدامات آزادی او را در اواخر سال ۱۳۹۰ تضمین کرد. با این حال، نریو نتوانست تئودور را مجبور به تسلیم آرگوس کند و اتحاد آنها به پایان رسید. نیروهای نریو قبل از پایان سال ۱۳۹۰ میلادی، نئوپاتراس را تصرف کردند در سال ۱۳۹۱ میلادی، لادیسلاوس، پادشاه ناپل، او را به عنوان جانشین کل آخیا و لپانتو منصوب کرد، اگرچه لادیسلاوس هیچ قدرت واقعی در این قلمرو نداشت. در همان سال، آمادئوس ساووی فرستادگانی را به آتن فرستاد تا حمایت نریو را در تلاشش برای تصرف آخیا جلب کند. در ۲۹در دسامبر
در تلاشش برای تصرف آخیا جلب کند. در ۲۹در دسامبر ۱۳۹۱، نریو در ازای تعهد به بازگرداندن املاک آخایی خود، آمادئوس را به عنوان حاکم خود به رسمیت شناخت، اما آمادئوس هرگز نتوانست اقتدار خود را در این قلمرو اعمال کند. نریو متعاقباً لودوویکو آلیوتی، اسقف اعظم کاتولیک آتن، را برای مذاکره با لادیسلاوس برای به رسمیت شناختن رسمی حکومت او در آتن فرستاد. لادیسلاوس پذیرفت و در ۱۱ژانویه ۱۳۹۴، دوک‌نشین آتن را به نریو و وارثان مرد مشروع او اعطا کرد. سلطان بایزید اول عثمانی در اواخر سال ۱۳۹۳ حمله‌ای به تسالی انجام داد و
در اواخر سال ۱۳۹۳ حمله‌ای به تسالی انجام داد و نئوپاتراس و لیوادیا را تصرف کرد. در اوایل سال ۱۳۹۴، نریو موافقت کرد که سالانه به سلطان خراج بپردازد. او که به شدت بیمار شده بود، آخرین وصیت‌نامه خود را که توسط مورخ پیتر تاپینگ «غیرعادی» توصیف شده است، در ۱۷سپتامبر. او آتن را به کلیسای سنت مری (پارتنون) واگذار کرد و دستور داد اموال کلیسا که قبلاً برای پرداخت باج خود تصرف کرده بود، بازگردانده شود. او دختر کوچکترش، فرانچسکا، را به عنوان وارث اصلی خود معرفی کرد و فقط پول را به دختر بزرگترش، بارتولومیا، واگذار کرد
پول را به دختر بزرگترش، بارتولومیا، واگذار کرد و تبس و لیوادیا را به پسر نامشروعش، آنتونیو، واگذار کرد. نریو در ۲۵ سپتامبر درگذشت.سپتامبر ۱۳۹۴ درگذشت و در پارتنون به خاک سپرده شد. عنوان او به عنوان دوک آتن به برادرش، دوناتو، رسید، اما حمله عثمانی‌ها به آتن، دوناتو را مجبور کرد که شهر را به ونیز واگذار کند. خانواده. همسر نریو، اگنس دِ ساراسنی، دختر ساراسنو دِ ساراسنی، یک شهرنشین ونیزی ساکن اوبویا بود. آنها قبل از سال ۱۳۸۱ ازدواج کردند در طول اسارت نریو، او آتن و کورینت را اداره می‌کرد و جیمز پتری، اسقف
او آتن و کورینت را اداره می‌کرد و جیمز پتری، اسقف آرگوس، را برای تضمین آزادی او در سال ۱۳۸۹ به ونیز فرستاد. او قبل از اینکه نریو آخرین وصیت خود را انجام دهد، درگذشت.
مسابقات کشتی ۶۰ کیلوگرم فرنگی مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۵ بود، در ۲۸ و ۲۹ شهریور (۱۹ و ۲۰ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.
ویمان چوسان (۱۹۴–۱۰۸ پیش از میلاد) یکی از سلسله‌های گوچوسان بود. این سلسله با تصاحب تاج و تخت توسط ویمان (وِی‌مان) از «پادشاه جون» شاهِ وقتِ گوچوسان آغاز شد و با مرگ پادشاه اوگو که نوه ویمن بود، پایان یافت. جدا از داده‌های باستان‌شناختی، منبع اصلی این دوره تاریخی، فصل ۱۱۵ کتاب "«یادداشت‌های مورخ بزرگ»" نوشته سیما چیاناست. ویمن در اصل یک رهبر نظامی چینی از پادشاهی یان تحت سلسله هان بود.
شواهد استفاده از جادو و ساحره‌گری اروپایی در دوران نوین آغازینبسیار رایج بود و تعقیب قضایی جادوگران و افراد استفاده‌کننده از جادو در ایتالیا در این دوره به‌طور گسترده مستند شده است. منابع اولیه‌ای که از آرشیو سریر مقدس و آرشیوهای شهری استخراج شده‌اند، دیدگاهی روشن دربارهٔ این پدیده ارائه می‌دهند و تاریخ‌نگاران میکرو اوایل مدرن برجسته‌ای همچون گیدو روجیرو، ماریا سوفیا مسانا، آنجلو بوتیسه و کارلو گینتسبورگ در طول حرفهٔ خود به تفصیل به بررسی این موضوع پرداخته‌اند. علاوه بر این، تک‌نگاری جیووانی رومئو با عنوان
علاوه بر این، تک‌نگاری جیووانی رومئو با عنوان تفتیش‌کنندگان، راهبان جن‌گیری و جادوگران در ایتالیا در دوران اصلاحات مخالف (۱۹۹۰) پیشگامانه محسوب شد و گامی مهم در مطالعات مربوط به محاکمات تفتیش عقاید و جادوگری در ایتالیا در دورهٔ اوایل مدرن به‌شمار آمد. در ۲۵ سال اخیر، یک حقوقدان و پژوهشگر محاکمات علیه جادوگران اطلاعات فراوانی را به دست آورده است، از جمله نام افراد مرتبط با جادوگری، مشاغل آن‌ها و جلسات برگزار شده. مونیا مونتکیارینی در آثار خود با عناوین جادوگری: جرم زنان، جادوگران، مرتدها و بن‌آندانتی‌های
جرم زنان، جادوگران، مرتدها و بن‌آندانتی‌های فریولی و ونتزیا جولیا و جادوگران، مسموم‌کنندگان و معشوقه‌های رم اسرار تازه‌ای کشف کرده است. [نیاز به منبع] [ "" ] بن‌آندانتی. وجود بن‌آندانتی‌ها، یک فرقهٔ کشاورزی مرتبط با باروری، نخستین بار توسط تاریخ‌نگار میکرو کارلو جینزبرگ در کتاب نبردهای شبانه مستند شد. بن‌آندانتی‌های مرد بر این باور بودند که چهار بار در سال (در «روزهای آمبر») به حالت خلسه فرومی‌روند و «روحاً» سوار بر خرگوش، گربه و سایر حیوانات به نبرد با جادوگران و ساحران شرور می‌روند. آن‌ها با شاخه‌های
جادوگران و ساحران شرور می‌روند. آن‌ها با شاخه‌های رازیانه مسلح بودند و هدفشان محافظت از باروری محصولات کشاورزی و جوامع خود بود. بن‌آندانتی‌های زن، در مقابل، سوار می‌شدند تا در مراسم عبور ارواح مردگان شرکت کنند و به‌عنوان واسطه میان اهالی روستا و نیاکان درگذشتهٔ همسایگان و دوستانشان عمل کنند. مونتکیارینی در این‌باره می‌نویسد: «بن‌آندانتی‌های زن در جریان محاکمات، بی‌گناهی خود را تأیید کردند و در مسیر حق مبارزه کردند». علیرغم تلاش‌های مکرر بناندانتی‌ها برای متقاعد کردن قضات کلیسایی خود نه تنها به بی‌گناهی
متقاعد کردن قضات کلیسایی خود نه تنها به بی‌گناهی خود، بلکه به تلاش‌های خودشان برای جلوگیری از اعمال بدخواهانه جادوگران، به عنوان مسیحیان خوب، بازجویان نمی‌توانستند جلوی تحمیل تفسیر خود را بر این فرقه بگیرند. از نظر پدران فرانسیسکن که این باورها را بررسی می‌کردند، بناندانتی‌ها، با روایت‌هایشان از پرواز شبانه، دگردیسی به حیوانات و گردهمایی‌های مخفی، به راحتی در کلیشه آموخته‌شده از جادوگران جای می‌گرفتند. به ویژه تصویر سبت جادوگران، آنطور که در طول سه قرن گذشته در رساله‌های اهریمنی و کتابچه‌های راهنمای تفتیش
در رساله‌های اهریمنی و کتابچه‌های راهنمای تفتیش عقاید تدوین و مدون شده بود، به تدریج، تحت فشار وسوسه‌انگیز محاکماتی که علیه آنها برگزار می‌شد، باعث شد که بناندانتی‌ها سرانجام خود را به عنوان جادوگر تعریف کنند و کلیشه آموخته‌شده را به عنوان کلیشه خود جذب کنند. شهرت "«نبردهای شبانه»" مدت‌ها پیش از ترجمه آن آغاز شده است. سال‌هاست که مورخان جادوگری و فرهنگ عامه، این کتاب را که برای اولین بار با عنوان «من بناندانتی» (تورین، ۱۹۶۶) منتشر شد، مورد استناد، بحث، انتقاد و بیش از همه تحسین قرار داده‌اند. گینزبورگ
انتقاد و بیش از همه تحسین قرار داده‌اند. گینزبورگ همچنین به خاطر آثار تاریخی بعدی خود، به ویژه به خاطر کاوش در دنیای فکری آسیابان فریولیایی قرن شانزدهم، منوچیو، در "کتاب «پنیر و کرم‌ها»، در سراسر جهان به رسمیت شناخته شده است." در ۲۱ مارس ۱۵۷۵، برای اولین بار به فرماندار کل و بازپرس استان‌های آکوئیلیا و کنکوردیا اطلاع داده شد که در برخی روستاها جادوگرانی وجود دارند که خود را «بناندانتی» می‌نامند و قصد خود را برای مبارزه با جادوگری شیطانی اعلام می‌کنند. تحقیقات این بناندانتی‌های اولیه حقایق زیر را آشکار کرد:
این بناندانتی‌های اولیه حقایق زیر را آشکار کرد: بن‌آندانتی‌ها، که شاخه‌های رازیانه به آنها داده می‌شد، با جادوگران (استریگه و استرگونی) که به نی‌های جارو مانند مسلح بودند، می‌جنگیدند. بناندانتی‌ها ادعا می‌کردند که با اعمال شیطانی جادوگران مخالفند و قربانیان طلسم‌های آنها را درمان می‌کنند. اگر آنها در نبرد چهار هفتهٔ اخگر پیروز می‌شدند، محصولات سال فراوان می‌شد. اگر شکست می‌خوردند، کمبود و قحطی را تجربه می‌کردند. تحقیقات بیشتر جزئیاتی را دربارهٔ نحوهٔ جذب بن‌آندانتی‌ها و الگوی گردهمایی‌های شبانهٔ آن‌ها روشن
و الگوی گردهمایی‌های شبانهٔ آن‌ها روشن کرد. بر اساس گفته‌های خودشان، آن‌ها توسط «فرشته‌ای از آسمان» دعوت می‌شدند تا به گروه بپیوندند و در فاصلهٔ سنی بیست تا بیست و هشت سالگی وارد این گروه مخفی می‌شدند. گروه به‌صورت نظامی تحت فرمان یک کاپیتان سازمان‌دهی شده بود و اعضا زمانی گرد هم می‌آمدند که صدای طبل کاپیتان را می‌شنیدند. اعضا موظف به حفظ اسرار بودند. در جلسات، گاهی تا پنج هزار بن‌آندانتی حضور داشتند، برخی از اعضا محلی بودند و برخی دیگر از استان‌های دور دست سفر می‌کردند. آنها پرچمی از خز سفید طلاکاری شده
سفر می‌کردند. آنها پرچمی از خز سفید طلاکاری شده داشتند، در حالی که پرچم جادوگران زرد بود و چهار شیطان روی آن تصویر شده بود. همه بناندانتی‌ها «با پیراهن» به دنیا می‌آمدند، یعنی در یک پوشش پیچیده شده بودند. وقتی مأموران تفتیش عقاید، با پیروی از الگوی کلیشه‌ای خود از روز سبت، از آنها پرسیدند که آیا «فرشته» به آنها وعده غذاهای خوشمزه، زنان و سایر سرگرمی‌های شهوانی را می‌دهد، متهمان با افتخار چنین کنایه‌هایی را انکار کردند. سگناتوره (نوعی سنت درمانی و برکتی در ایتالیا). تحقیقات اخیر بر تداوم شیوه‌های درمانی
ایتالیا). تحقیقات اخیر بر تداوم شیوه‌های درمانی بومی در ایتالیا تأکید کرده است، به‌ویژه سنتی که با عنوان «سگناتوره» شناخته می‌شود؛ نوعی برکت آیینی یا درمان مبتنی بر اشاره که اغلب توسط دست‌اندرکاران روستایی به نام سگناتوری یا سگناتریچی انجام می‌شود. دکتر آنجلا پوکا، پژوهشگر دین و متخصص جادوی فولکلور ایتالیا، تحقیقات مردم‌شناختی گسترده‌ای بر روی این شیوه‌ها انجام داده است. او در تک‌نگاری خود در سال ۲۰۲۴ با عنوان "جادوگری و شامانیسم ایتالیا" استدلال می‌کند که سگناتوره نمایانگر شکلی زنده از جادوی بومی است که
سگناتوره نمایانگر شکلی زنده از جادوی بومی است که از طریق هم‌آمیزی با مسیحیت کاتولیک ادامه یافته و اکنون در حال تجربهٔ فرایند احیا و نظام‌مند شدن است، که بخشی از آن تحت تأثیر رسانه‌های اجتماعی و چارچوب‌های معنوی مدرن قرار دارد.