payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«عمداً» () ترانه‌ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از دومین آلبوم استودیویی او "تکامل" (۲۰۱۶) است و نخستین قطعهٔ این آلبوم است. متن ترانه توسط سابرینا کارپنتر و تهیه‌کننده‌اش ایدو زمیشلانی نوشته شده است. این ترانه در ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۶ به عنوان تک‌آهنگ آغازین آلبوم منتشر شد. «عمداً» یک آهنگ رقص است و دربارهٔ رابطه‌ای صحبت می‌کند که قرار نبوده پیش بیاید. این آهنگ همراه با یک موزیک ویدئو به کارگردانی جیمز میلار در ۱۲ اوت ۲۰۱۶ در کانال ویووی کارپنتر منتشر شد. در این ویدئو، کارپنتر در حال قدم زدن و گشت و گذار
در این ویدئو، کارپنتر در حال قدم زدن و گشت و گذار در لندن است.
گرادیوا "به معنای" "«قَدَم‌زَن، زَنِ راهرو (زنی که گام برمی‌دارد)»،" یک شخصیت اسطوره‌ای است که ویلهلم ینسن او را به عنوان شخصیت اصلیِ رمانش به همین نام آفرید. این شخصیت از یک نقش‌برجسته رومی الهام گرفته شده است. این نقش بعداً پس از انتشار مقاله‌ای در تفسیرِ این اثرِ ینسن توسط زیگموند فروید، به موضوع برجسته‌ای در هنر سوررئالیستی تبدیل شد. خاستگاه. این شخصیت برای نخستین بار در رمانی به همین نام ("Gradiva)" اثر ویلهلم ینسن ظاهر شد. در این رمان، قهرمانِ داستان، مجذوبِ یک شخصیتِ زن در یک نقش‌برجسته باستانی
مجذوبِ یک شخصیتِ زن در یک نقش‌برجسته باستانی می‌شود و نام او را «گراویدا» می‌گذارد که در لاتین به معنای «اویی که گام برمی‌دارد» است. همچنین باور بر این است که این نام ادای احترامی به مارس گراویدوس، خدایِ جنگ رومیان است. اوایل پس از انتشارِ رمانِ "Gradiva"، کارل یونگِ روان‌کاو این رمان را به همکارش زیگموند فروید پیشنهاد داد. فروید این حکایت را مُجاب‌کننده یافت و مقالهٔ تأثیرگذارش با عنوانِ «"توهم و رؤیا در گرادیوایِ ینسن»" (به آلمانی: Der Wahn und die Träume in W. Jensen's Gradiva) را در سال ۱۹۰۷ منتشر
in W. Jensen's Gradiva) را در سال ۱۹۰۷ منتشر نمود. پس از آن، او چند نامه با ینسن رد و بدل کرد و «ینسن فروید را بابتِ تحلیلِ رمانش، تملق کرد.» اصالت. این نقش‌برجسته، یک نقش‌برجسته رومی از دوران نوآتیک (Neo-Attic) است که احتمالاً به نوبهٔ خود یک کپی از یک نسخهٔ قدیمی‌تر یونانی مربوط به سدهٔ چهارم پیش از میلاد است. نقش‌برجستهٔ کامِل، دارایِ نقشِ سه زن (الهه‌های شبنم و فرزندانِ کِکرُپس) است که به نام‌های هورای و آگرولیدس (Agraulids) شناخته می‌شوند: هرس (Heres Of Athens)، پاندروسوس (Pandrosus) و آگلولوس
Of Athens)، پاندروسوس (Pandrosus) و آگلولوس (Aglaulus, daughter of Cecrops). این سه زن را در داستان اسطورهٔ اریختونیوس می‌بینیم که برخلافِ گوشزدِ آتِنا، مادرِ اریختونیوس، قُنداقِ اریختونیوسِ کودک را گشودند و دیدند که او نیمه‌مار است و وحشت کردند. این نقش‌برجسته توسط فردریش هاوزرِ (Friedrich Hauser) باستان‌شناس از قطعاتِ یافت‌شده در چندین مجموعه‌موزهٔ جداگانه کامل شد. قطعهٔ مربوط به این نقشِ به‌خصوص که گرادیوا نامیده می‌شود، در مجموعه‌موزهٔ کیارامونتیِ (Chiaramonti) واتیکان در رم نگهداری می‌شود. بقیهٔ
(Chiaramonti) واتیکان در رم نگهداری می‌شود. بقیهٔ قسمت‌های نقش‌برجسته در موزه اوفیزی در فلورانس به نمایش گذاشته شده است. در واقع در تاریخ، شخصیتی به نامِ گرادیوا وجود ندارد بلکه ویلهلم ینسن، با رمان خود، هویتِ گرادیوا را به این نقش‌برجسته که در آن زمانْ ماهیت و تاریخش مشخص نبود، بخشید. در فرهنگ عامه. سالوادور دالی به همسرش، گالا دالی، لقبِ «گرادیوا» داده بود. در تعدادی از نقاشی‌هایش، شکل گرادیوا برایش الهام‌بخش واقع شد و اغلب از همسرش به عنوان مدل کمک می‌گرفت. از این نقاشی‌ها می‌توان به «گردیوا» (۱۹۳۱)،
از این نقاشی‌ها می‌توان به «گردیوا» (۱۹۳۱)، «گرادیوا ویرانه‌های آنتروپومورفوس را می‌یابد» (۱۹۳۱) و «ویلیام تِل و گرادیوا» (۱۹۳۱) اشاره کرد. گرادیوا الهام‌بخش دیگر نقاشی‌های سبک سوررئالیست نیز بود. یکی از این نمونه‌ها به نام «گرادیوا» (۱۹۳۹) اثر آندره ماسون، نمادهای جنسی شخصیت را بررسی می‌کند. در سال ۱۹۳۷، آندره برتون، نویسندهٔ سوررئالیست، که به عنوان رهبر جنبش شناخته می‌شود، یک گالری هنری به نام "گرادیوا" در رودخانهٔ ریوْگوش (Rive Gauche) افتتاح کرد. این استودیو توسط مارسل دوشان طراحی شده است که درب را
استودیو توسط مارسل دوشان طراحی شده است که درب را نمادین به شکلِ گرادیوا همراه با یک چهرهٔ مَرد خلق کرده است. فیلم هنری کوتاهِ "Gradiva Sketch 1" (۱۹۷۸، دوربین: برونو نویتن) ساختهٔ ریموند کاراسکو، فیلمساز فرانسوی، به عنوان «برساختی شاعرانه دربارهٔ بُت‌شدگیِ (فَتیش‌شدگیِ) مِیل، که گویا برخلاف خوانشِ فروید، حرکت مهربانانه پای دختر، خودِ شیء است، نه مَرجَعِ صِرفِ مِیلِ مَردانه.» توصیف شد. در سال ۱۹۶۸، میشل لیریس، نویسنده و قوم‌نگار سوررئالیست فرانسوی، همراه با ژان جامین، مجله‌ای آکادمیکِ "Gradhiva را" بنیان
ژان جامین، مجله‌ای آکادمیکِ "Gradhiva را" بنیان نهادند و در آن موضوعاتی پیرامون انسان‌شناسی را پوشش دادند. این مجله از سال ۲۰۰۵، توسط Musée du quai Branly در پاریس منتشر می‌شود.
«تمام چیزی که داریم عشق است» () ترانه‌ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از دومین آلبوم استودیویی او به نام "تکامل" (۲۰۱۶) و آخرین قطعهٔ این آلبوم است. این ترانه توسط کارپنتر، افشین سلمانی و جاش کومبی نوشته شده و گروه نان‌فیکشن (همکاری افشین سلمانی و جاش کومبی) آن را تولید کرده‌اند. این ترانه در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۶ به عنوان اولین تک‌آهنگ تبلیغاتی از آلبوم "تکامل" منتشر شد و همزمان با پیش‌خرید آلبوم، سه هفته قبل از انتشار رسمی آلبوم در دسترس قرار گرفت. «تمام چیزی که داریم عشق است» یک آهنگ رقص است که دربارهٔ
چیزی که داریم عشق است» یک آهنگ رقص است که دربارهٔ شادی، خوشبینی و عشقی صحبت می‌کند که در یک رابطهٔ جدید به وجود می‌آید. به گفتهٔ سابرینا، این ترانه مثبت‌ترین ترانهٔ آلبوم است.
«در آستانه ۲۰ سالگی» () ترانه‌ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از چهارمین آلبوم استودیویی او به نام "" (۲۰۱۹) است که به عنوان تک‌آهنگ آغازین این آلبوم در ۸ مارس ۲۰۱۹ توسط هالیوود رکوردز منتشر شد. متن ترانه توسط کارپنتر، پاول گای شلتون تو و وارن «اوک» فلدر نوشته شده است. از نظر موسیقایی، «در آستانه ۲۰ سالگی» تحت تأثیر هیپ هاپ و ترپ است و «صدای پاپ خاصی» دارد. از نظر محتوایی، این ترانه دربارهٔ کارپنتر است که می‌خواهد مسئولیت‌های خودش را بر عهده بگیرد و به جای اهمیت به نظرات دیگران، خودش تصمیم بگیرد.
«پاریس» () ترانه‌ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از سومین آلبوم استودیویی او به نام "" (۲۰۱۸) و دومین قطعهٔ این آلبوم است. متن ترانه توسط کارپنتر، برت مک‌لافلین و جیسون اویگن نوشته شده است و تهیه‌کنندگی آن بر عهدهٔ مک‌لافلین و اویگن و گیان استون بوده است. این ترانه در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۸ توسط توسط هالیوود رکوردز به عنوان اولین تک‌آهنگ تبلیغاتی این آلبوم، همزمان با پیش‌سفارش آلبوم منتشر شد. این ترانه دربارهٔ پاریس، شهر عشق است و اینکه چگونه در آنجا به یاد یک معشوق در لس‌آنجلس می‌افتیم.
«زمان بد» () ترانه‌ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از سومین آلبوم استودیویی او به نام "" (۲۰۱۶) و ششمین قطعهٔ این آلبوم است که در ۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط هالیوود رکوردز به عنوان دومین تک‌آهنگ تبلیغاتی این آلبوم منتشر شد. این ترانه توسط سابرینا کارپنتر، جولیا کارلسون و اسکار گورِس نوشته شده است. موضوع ترانه دربارهٔ کسی است که به دنبال «زمان خوبی» می‌گردد، اما دعوت او رد می‌شود.
«در تخت من» () ترانه‌ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از چهارمین آلبوم استودیویی او به نام "" (۲۰۱۹) و اولین قطعهٔ این آلبوم است. متن ترانه توسط کارپنتر، استف جونز و تهیه‌کنندهٔ ترانه، مایک سابف نوشته شده است. هالیوود رکوردز «در تخت من» را به عنوان تک‌آهنگ سوم و پایانی این آلبوم همزمان با پیش فروش آلبوم در ۷ ژوئن ۲۰۱۹ منتشر کرد.
«دل منو به دست بیار» () ترانه‌ای از خواننده آمریکایی سابرینا کارپنتر از ششمین آلبوم استودیویی او به نام "مختصر و مفید" (۲۰۲۴) است. کارپنتر این ترانه را همراه با جولیا مایکلز، ایمی آلن و تهیه‌کنندگان جان رایان و جولیان بونتا نوشت. این ترانه در ۲۳ اوت ۲۰۲۴ توسط آیلند رکوردز به عنوان سومین قطعهٔ آلبوم منتشر شد.
«الان به من نیاز داری؟» () ترانه‌ای از خواننده و ترانه‌پرداز نروژی گرل این رد و خواننده آمریکایی سابرینا کارپنتر است. متن ترانه توسط این دو نفر به همراه تهیه‌کنندهٔ آن، ماتیاس تیلز نوشته شده است. این ترانه در ۲۲ مارس ۲۰۲۴ به عنوان سومین تک‌آهنگ از دومین آلبوم استودیویی گرل این رد به نام "من دوباره انجامش می‌دهم عزیزم!" (۲۰۲۴) منتشر شد.
«دارم وانمود می‌کنم» () ترانه‌ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از چهارمین آلبوم استودیویی او به نام "" (۲۰۱۹) و چهارمین قطعهٔ این آلبوم است. متن ترانه توسط کارپنتر، جکسون مورگان، کیتی پرل‌من و تهیه‌کنندگان ترانه، مائوریکیو رنگیفو و اندرس تورس نوشته شده است. این ترانه در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۸ توسط هالیوود رکوردز به عنوان اولین تک‌آهنگ تبلیغاتی این آلبوم یک هفته پیش از انتشار رسمی آلبوم، منتشر شد. «دارم وانمود می‌کنم» با تأثیرات تراپیکال هاوس و پاپ، ترانه‌ای تروپیکال است که متن آن دربارهٔ فراز و نشیب‌های یک
تروپیکال است که متن آن دربارهٔ فراز و نشیب‌های یک رابطه صحبت می‌کند.
گوست‌هاوس () با نامِ اصلیِ خانه ۳ - گوست‌هاویس () یک فیلم ترسناک به کارگردانی اومبرتو لنتسی است که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به دانلد اوبراین، مری سلرز، لارا وندل اشاره کرد. موفقیت تجاری فیلم سبب شد که دنباله‌ای برای این فیلم به نام "افسونگری" ساخته شود.
اسکوبرت «اسکوبی» دو شخصیت همنام و قهرمان فرنچایز پویانمایی تلویزیونی به همین نام است که در سال ۱۹۶۹ توسط شرکت پویانمایی آمریکایی هانا باربرا خلق شده است. او یک گریت دین نر و همراه مادام‌العمر کارآگاه آماتور شگی راجرز است که ویژگی‌های شخصیتی بسیاری را با او به اشتراک می‌گذارد. او ترکیبی از رفتارهای سگ و انسان را نشان می‌دهد (یادآور حیوانات ناطق دیگر در مجموعه هانا باربرا) و دوستانش کم و بیش با او به عنوان یک برابر برخورد می‌کنند. اسکوبی غالباً به شیوه‌ای روتاسیک صحبت می‌کند و حروف جایگزین می‌کند و حروف اول
صحبت می‌کند و حروف جایگزین می‌کند و حروف اول بسیاری از واژه‌ها را با 'r' جایگزین می‌کند. تکیه‌کلام او «اسکوبی-دوبی-دو!» است. تاریخچه. نویسندگان جو روبی و کن اسپیرز مجموعه اصلی "اسکوبی دو" را با عنوان "اسکوبی دو، کجایی!" برای استودیوی هانا-باربرا ساختند. این مجموعه بخشی از برنامه کارتونی صبح‌های شنبه شبکه سی‌بی‌اس در ۱۹۶۹–۱۹۷۰ بود. در ابتدا، این مجموعه با نام "پنج اسرار" معرفی شده بود و سگی که بعدها به اسکوبی تبدیل شد، در اصل یک شخصیت فرعی بود — یک سگ نوازنده بانگو به نام «خیلی زیاد» که در مراحل مختلف
بانگو به نام «خیلی زیاد» که در مراحل مختلف توسعه، گاهی نژادش گریت دین و گاهی سگ چوپان در نظر گرفته می‌شد. تا اوایل سال ۱۹۶۹، زمانی که این مجموعه با نام "چه کسی ت-ت-ترسیده است؟" به شبکه ارائه شد، شخصیت «خیلی زیاد» به یک گریت دین ترسو تغییر یافته بود. اما بین ارائه ناموفق اولیه و ارائه دوم که منجر به تأیید مجموعه شد، فرد سیلورمن، مدیر برنامه‌های روزانه سی‌بی‌اس، نام سگ و مجموعه را به اسکوبی-دو تغییر داد. سیلورمن ادعا کرد که این نام را از هجاهای «دو-بی-دو-بی-دو» در ترانه معروف «غریبه‌ها در شب» از فرانک
در ترانه معروف «غریبه‌ها در شب» از فرانک سیناترا الهام گرفته است. با این حال، چند ماه پیش از آن در سال ۱۹۶۸، نامی مشابه در عنوان ترانه «احساس خیلی خوب (ا.س.ک.و.ب.ی.-د.و.)» از گروه موسیقی آرچی‌ها دیده شده بود. این گروه ساختگی در مجموعه "نمایش آرچی" حضور داشت که آن نیز تحت نظارت سیلورمن بود. همچنین، در یک قسمت آزمایشی پخش‌نشده از یک مجموعه تلویزیونی به نام "تاب خوردن با هم" که در سال ۱۹۶۳ از سی‌بی‌اس پخش شد، شخصیتی با نام اسکوبی دو وجود داشت. ایوائو تاکاموتو، طراح تولید، با راهنمایی یکی از همکارانش در
طراح تولید، با راهنمایی یکی از همکارانش در هانا-باربرا که در پرورش گریت دین نیز تخصص داشت، شخصیت اسکوبی دو را طراحی کرد. او ویژگی‌های ظاهری اسکوبی را برعکس یک گریت دین اصیل و برنده جایزه قرار داد؛ از جمله چانه شیب‌دار، لکه‌های روی بدن، دم بلند، پشت خمیده و پاهای پرانتزی. برای تعریف شخصیت اسکوبی، روبی و اسپیرز از نقش‌های باب هوپ در کمدی‌های ترسناکش الهام گرفتند — یک ترسو که در لحظات حساس، وقتی دوستانش در خطر هستند، شجاعت از خود نشان می‌دهد. دان مسیک، صداپیشه باسابقه هانا-باربرا، اولین کسی بود که به اسکوبی
باسابقه هانا-باربرا، اولین کسی بود که به اسکوبی صدا بخشید و دهه‌ها روی این شخصیت کار کرد. "اسکوبی دو، کجایی!" در ۱۳ سپتامبر ۱۹۶۹ ساعت ۱۰:۳۰ صبح به وقت شرق آمریکا از "سی‌بی‌اس" پخش شد. این مجموعه دو فصل ادامه داشت و در مجموع ۲۵ قسمت تولید شد. آخرین قسمت از پخش اولیه آن در ۳۱ اکتبر ۱۹۷۰ به نمایش درآمد. شخصیت. در بیشتر نسخه‌های این مجموعه، اسکوبی یک گریت دین منحصر‌به‌فرد در نظر گرفته می‌شود که توانایی صحبت کردن دارد، اما انگلیسی را شکسته و نامفهوم ادا می‌کند و معمولاً قبل از واژه‌ها یا صداهای مختلف، حرف «R»
و معمولاً قبل از واژه‌ها یا صداهای مختلف، حرف «R» را اضافه می‌کند. با این حال، در برخی نسخه‌ها مانند "توله سگی به نام اسکوبی دو"، او به‌عنوان سگی با اختلال گفتاری به تصویر کشیده می‌شود و در دنیای خیالی مجموعه، هیچ‌کس در کولزویل از این که او صحبت می‌کند، تعجبی ندارد. در سال‌های اخیر، به‌ویژه در "اسکوبی دو! رمز و راز گنجانده‌شده"، توانایی گفتاری اسکوبی پیشرفت کرده و می‌تواند جملات کامل بگوید، هرچند همچنان بخشی از مشکل گفتاری‌اش باقی مانده است. سطح هوش او معمولاً با دوستانش برابر است، اما درست مانند آنها،
با دوستانش برابر است، اما درست مانند آنها، گاهی دچار دست‌و‌پاچلفتی بودن و حواس‌پرتی می‌شود. شخصیت اسکوبی در نسخه‌های مختلف از مجموعه‌های پویانمایی و فیلم‌های لایو اکشن به‌طور متنوعی توسعه یافته و گاهی متناقض به نظر می‌رسد. برای مثال، در مجموعه اصلی و فیلم‌های لایو اکشن جدید، شگی و اسکوبی برای اولین بار در نوجوانی با یکدیگر آشنا می‌شوند. اما این روایت با مجموعه پویانمایی "توله سگی به نام اسکوبی دو" تضاد دارد، زیرا در آن، شگی و اسکوبی از دوران کودکی یکدیگر را می‌شناسند. البته، فیلم‌ها ممکن است در یک خط زمانی
می‌شناسند. البته، فیلم‌ها ممکن است در یک خط زمانی متفاوت نسبت به کارتون‌ها قرار بگیرند. در نقش یک سگ بالغ، اسکوبی معمولاً ترکیبی از یک حیوان خانگی و یک دوست صمیمی برای همراهانش محسوب می‌شود. در تمامی نسخه‌های این شخصیت، اسکوبی و شگی چندین ویژگی مشترک دارند؛ مهم‌ترین آنها ترسو بودن و همیشه گرسنه بودن است. بااین‌حال، دوستانشان (فرد، دافنه و ولما) معمولاً آنها را با وعده «اسنک‌های اسکوبی» تشویق می‌کنند تا به دنبال شرورهای نقاب‌دار بروند. این خوراکی شبیه به بیسکویت استخوانی یا، در نسخه‌های جدیدتر، به شکل پلاک
استخوانی یا، در نسخه‌های جدیدتر، به شکل پلاک گردن اسکوبی طراحی شده است. با این وجود، وفاداری ذاتی و شجاعت اسکوبی گاهی باعث می‌شود که حتی بدون هیچ مشوقی، رفتار قهرمانانه‌ای از خود نشان دهد. همچنین، اسکوبی بسیار قلقلکی است و این ویژگی در بسیاری از مجموعه‌ها و فیلم‌های او دیده می‌شود. اسکوبی اختلال گفتاری دارد و معمولاً بیشتر واژه‌ها را طوری تلفظ می‌کند که انگار با حرف «R» شروع می‌شوند. بااین‌حال، اکثر شخصیت‌ها او را تقریباً بدون مشکل متوجه می‌شوند. در اغلب نسخه‌ها، جملاتش کوتاه هستند و اگر بخواهد چیزی
نسخه‌ها، جملاتش کوتاه هستند و اگر بخواهد چیزی طولانی‌تر از سه یا چهار کلمه بگوید، معمولاً از بازی با حرکات دست و بدن (پانتومیم) استفاده می‌کند. عبارت معروف او که معمولاً در پایان هر قسمت فریاد می‌زند، «اسکوبی-دوبی-دو!» یا «روبی-روبی-رو» است. دان مسیک از آغاز تا سال ۱۹۹۴ در "شب‌های عربی" صداپیشگی اسکوبی را بر عهده داشت. پس از آن، به دلیل ترک سیگار، صدای او تغییر کرد و دیگر نتوانست همان افکت خشن و گرفته را ایجاد کند. او در سال ۱۹۹۶ دچار سکته مغزی شد که به پایان دوران حرفه‌ای‌اش انجامید و در سال ۱۹۹۷، قبل از
دوران حرفه‌ای‌اش انجامید و در سال ۱۹۹۷، قبل از اینکه در پروژه دیگری از "اسکوبی" "دو" حضور یابد، درگذشت. مسیک همچنین صداپیشه سگ‌های آسترو در "جتسون‌ها" و ماتلی (که خنده خاصی داشت) بود. ویژگی مشکل گفتاری اسکوبی و آسترو آن‌قدر به هم شباهت دارد که بسیاری عبارت معروف «Ruh-roh!» را که در واقع متعلق به آسترو است، به اشتباه به اسکوبی نسبت می‌دهند (مثلاً «Ruh-roh, Raggy!»). بااین‌حال، صدای اسکوبی نسبت به آسترو بم‌تر و خش‌دارتر بود. طبق گفته فرد در "اسکوبی دو: پشت صحنه‌ها"، در ابتدا داشتن سگی با سیب گلو کمی عجیب به
در ابتدا داشتن سگی با سیب گلو کمی عجیب به نظر می‌رسید، اما کم‌کم به آن عادت کردند، بنابراین وقتی اسکوبی شروع به حرف زدن کرد، دیگر چیز عجیبی نبود. بااین‌حال، علیرغم توانایی خاصش در صحبت کردن، نقاط ضعفی هم داشت، از جمله ترس بیش از حدش. اما با گذشت زمان و قوی‌تر شدن پیوند اعضای گروه شرکت رمز و راز، او رابطه‌ای ویژه با شگی شکل داد و خودشان را با شرلوک هولمز و دکتر واتسن مقایسه کردند. شگی می‌گوید که از همان ابتدا همه‌چیز بین آنها هماهنگ بود و هر وقت گروه به طعمه‌ای برای فریب شرورها نیاز داشت، او و اسکوبی داوطلب
برای فریب شرورها نیاز داشت، او و اسکوبی داوطلب می‌شدند. او همچنین می‌گوید که هیچ‌کس را بهتر از اسکوبی برای همکاری نمی‌شناسد. فرد نیز معتقد است که تنها چیزی که اسکوبی را بیشتر از هیولاها می‌ترساند، رفتن به دامپزشکی است. ظاهر و کالبدشناسی. اسکوبی از سر تا پا قهوه‌ای‌ است و چند لکه سیاه مشخص روی بالاتنه خود دارد، اما ماسک تیره‌ای روی صورتش ندارد. او معمولاً چهارپا راه می‌رود اما گاهی ویژگی‌های دوپا و انسان‌مانند از خود نشان می‌دهد. اسکوبی دارای انگشتان شست مخالف است و می‌تواند از پنجه‌های جلویی خود مانند
مخالف است و می‌تواند از پنجه‌های جلویی خود مانند دست‌ها استفاده کند. او بینی سیاه‌رنگی دارد و یک قلاده آبی با پلاک زرد الماسی‌شکل به گردن دارد که روی آن حرف «SD» (مخفف نامش) حک شده است. همچنین، او در هر پا چهار انگشت دارد. برخلاف سگ‌های معمولی، هر پنجه او فقط یک پد دارد، ویژگی‌ای که برای ساده‌تر شدن طراحی در سالنامه‌های اسکوبی دو اضافه شد. دم اسکوبی کاملاً انعطاف‌پذیر است و می‌تواند از آن برای تاب خوردن یا فشار دادن دکمه‌ها استفاده کند. همچنین، سر و دم او قابلیت تغییر شکل دارند و برای برقراری ارتباط یا
قابلیت تغییر شکل دارند و برای برقراری ارتباط یا ایجاد حواس‌پرتی مفید هستند. ایوائو تاکاموتو، خالق اسکوبی، بعدها توضیح داد که قبل از طراحی این شخصیت، ابتدا با یک پرورش‌دهنده سگ‌های گریت دین صحبت کرده بود. این پرورش‌دهنده، ویژگی‌های یک سگ اصیل و برنده جایزه را برای او توصیف کرد، اما تاکاموتو برعکس آن را طراحی کرد. او گفت: «من تصمیم گرفتم برعکس آن عمل کنم و به او یک پشت خمیده، پاهای پرانتزی، چانه کوچک و چیزهایی از این قبیل بدهم. حتی رنگش هم نادرست است.» طبق مجله رسمی که همراه با فیلم ۲۰۰۲ منتشر شد، سن اسکوبی
رسمی که همراه با فیلم ۲۰۰۲ منتشر شد، سن اسکوبی هفت سال است. صداپیشگان. دان مسیک اولین کسی بود که ویژگی‌های گفتاری اسکوبی را خلق کرد و از سال ۱۹۶۹ تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۹۶، در تمامی تولیدات "اسکوبی دو" صداپیشه این شخصیت بود. پس از او، هدلی کی در سال ۱۹۹۷ برای مدت کوتاهی در دو قسمت از "جانی براوو" و چند تبلیغ تلویزیونی، صداپیشگی اسکوبی را بر عهده گرفت. اسکات اینس (که در آن زمان صداپیشه شگی نیز بود)، از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ در فیلم‌های پویانمایی ویدئویی به اسکوبی صدا بخشید و تا سال ۲۰۰۸ همچنان در بازی‌های
اسکوبی صدا بخشید و تا سال ۲۰۰۸ همچنان در بازی‌های ویدئویی (مانند "اسکوبی-دو! شب ۱۰۰ لولو")، اسباب‌بازی‌ها و برخی تبلیغات، نقش این شخصیت را ادامه داد. در فیلم‌ لایو اکشن ۲۰۰۲ و دنباله‌اش در ۲۰۰۴، نیل فنینگ صداپیشگی اسکوبی کامپیوتری را انجام داد. از سال ۲۰۰۲، فرانک ولکر (که از ۱۹۶۹ صداپیشه فِرِد بوده است) به‌طور رسمی صداپیشه جدید اسکوبی شد. او کارش را از "چه خبر، اسکوبی دو؟" شروع کرد و در دیگر اسپین‌آف‌ها، از جمله فیلم‌های لایو اکشن "اسکوبی دو، راز آغاز می‌شود" و "اسکوبی دو، نفرین هیولای دریاچه"، این نقش را
و "اسکوبی دو، نفرین هیولای دریاچه"، این نقش را ادامه داد. همچنین، دیو کولیر و ست گرین در مجموعه "مرغ ربات" صداپیشگی اسکوبی را بر عهده داشته‌اند. بازخورد. کیسی کیزم، صداپیشه اصلی شگی راجرز، معتقد بود که اسکوبی ستاره اصلی این مجموعه است و او را با شکیل اونیل مقایسه کرد. کیسم توضیح داد: «مردم حیوانات را بیشتر از انسان‌ها دوست دارند. درست می‌گویم یا نه؟ آنها به حیوانات خانگی‌شان بیشتر از آدم‌ها محبت می‌کنند. اسکوبی آسیب‌پذیر، دوست‌داشتنی و ترسو است، درست مثل بچه‌هایی که او را تماشا می‌کنند. اما همان‌طور که
بچه‌هایی که او را تماشا می‌کنند. اما همان‌طور که بچه‌ها دوست دارند فکر کنند که شجاع هستند، اسکوبی هم همین تصور را دارد.»
گرادیوا رمانی به قلمِ ویلهلم ینسن است که ابتدائاً در حواشیِ اول ژوئن تا بیستم جولایِ ۱۹۰۲ روزنامهٔ وینیِ «Neue Freie Presse» منتشر شد. این اثر از نقش‌برجسته‌ای رومی به همین نام الهام گرفته شد و مبنایی برای مطالعهٔ معروف زیگموند فروید در سال ۱۹۰۷ "به نام «هذیان و رؤیا در گرادیوایِ ینسن»" گَشت. فروید صاحبِ نسخه‌ای از این نقش‌برجسته بود که در سال ۱۹۰۷ با شَعف آن را در موزه‌های واتیکان مشاهده کرده بود. این نسخه را می‌توان روی دیوار اتاقش (که دَرَش درگذشت و اینک به عنوان موزهٔ فروید در لندن شناخته می‌شود) یافت.
به عنوان موزهٔ فروید در لندن شناخته می‌شود) یافت. داستان. داستان پیرامونِ یک باستان‌شناسِ بی‌احساس به نام «نوربرت هانولد» است که ناگهان با زنِ درونِ نقش‌برجسته‌ای که در موزه‌ای در رم می‌بیند و مخصوصاً با نحوهٔ گام‌برداشتنِ آن زن و حالتِ پای عقبِ او، اشتغالِ ذهنی می‌یابد. او آن زن را «گرادیوا» می‌نامد که به لاتین «قَدَم‌زَن» (اویی که گام برمی‌دارد). پس از بازگشت به آلمان، او کپی‌ای از نقش‌برجسته را در اتاق کارش به دیوار آویزان می‌کند و هر روز به آن می‌اندیشد. او احساس می‌کند که رفتار آرام و ساکتِ زن متعلق
او احساس می‌کند که رفتار آرام و ساکتِ زن متعلق به رم شلوغ و جهان‌وطنی نیست، بلکه متعلق به یک شهرِ کوچکتر است و به دلش می‌افتد که دخترِ نقش‌برجسته، در حال راه رفتن بر مَعبری در شهر پمپئی است. مَعبری عرضی مانند خطوط عابر پیاده که بینشان شیار وجود دارد و برای جلوگیری از گِل‌آلودشدنِ پاها تعبیه شده‌اند. به نظرِ او این دختر را در حالِ جهیدن از روی شیارهاست. اندکی پس از آن، هانولد در خواب می‌بیند که او را در زمان به عقب برده‌اند تا با این دختری که راه‌رفتنِ خاصش او را مجذوبِ خود کرده، ملاقات کند. هانولد، او را
او را مجذوبِ خود کرده، ملاقات کند. هانولد، او را مانندِ تصوراتِ پیش‌ترش، در حال قدم زدن در خیابان‌های پمپئی می‌بیند در که ناگهان خاکستر داغِ وزوویوس، شهر و طبعاً دختر را در سال ۸۹ پس از میلاد، فرو می‌برد. او از خواب برمی‌خیزد و متوجهِ هیاهوی مردم خیابان می‌شود که متناظر با هیاهوی مردم پمپئی در خوابش بوده. این رؤیای خارق‌العاده و این ایدهٔ ناشی از آن که گرادیوای ذهنِ او واقعیت دارد، هانولد را به سفری واقعی به رم، ناپل و در نهایت پمپئی هدایت می‌کند، جایی که به‌طور شگفت‌انگیزی، او گرادیوای نقش برجسته‌اش را
به‌طور شگفت‌انگیزی، او گرادیوای نقش برجسته‌اش را می‌بیند که آرام و شناور از روی سنگ‌های گدازه‌ای قدم می‌زند. دخترک را دنبال می‌کند، او را گم می‌کند، سپس او را می‌بیند که روی پله‌های پایین، بین دو ستون نشسته است. هانولد ابتدا گمان می‌کند که توهم زده است اما متوجه می‌شود که یک مارمولک هم متوجهِ حضورِ گرادیوا شده و از گرادیوا می‌گریزد؛ این باعث شد هانواد گمان کند که گرادیوا، واقعی است. هانولد به زبان لاتین به گرادیوا سلام می‌کند و دختر جواب می‌دهد: «اگر می‌خواهی با من صحبت کنی، باید به آلمانی صحبت کنی.»، قتی
با من صحبت کنی، باید به آلمانی صحبت کنی.»، قتی هانولد ماجرای نقش‌برجسته و رؤیایش را برای دختر می‌گوید ادختربی نکه بفهمد به او می‌نگرد، بلند می‌شود و می‌رود. هانولد به دنبال او صدا می‌زند: «فردا در ساعت ظهر دوباره به اینجا می‌آیی؟» اما او برنمی‌گردد، جوابی نمی‌دهد و چند لحظه بعد در گوشهٔ دیواری ناپدید می‌شود. هانولد با عجله دنبالش می‌رود، اما او هیچ جا دیده نمی‌شود. آنچه در پِی می‌آید، تلاش او برای تعیین این است که آیا زنی که دیده، واقعی است یا یک توهم است. هانولد به دنبال دخترک، در دو هتلِ شهر با نام‌های
هانولد به دنبال دخترک، در دو هتلِ شهر با نام‌های «سوئیس» و «دیومِن» کند و کار می‌کند اما گرادیوا را در آنجا نمی‌یابد. روز بعد دوباره به سمت محل ملاقات اولیه حرکت می‌کند. در راه یک شاخه از «سوسن وحشی» (آسفُدِل) برای هدیه به گرادیوا برمی‌چیند. دوباره گرادیوا را می‌بیند و گل را هدیه می‌دهد و دوباره با گرادیوا سخن می‌گوید و ماجرای رؤیاهاش را برایش تعریف می‌کند. نامِ دختر را می‌پرسید و دختر جواب می‌دهد: «نام من گرادیوا نیست؛ نامم «زُئی» است.» گرادیوا (همان زُئی) دوباره غیبش می‌زند ولی این بار دفترچه‌ای از تو به
دوباره غیبش می‌زند ولی این بار دفترچه‌ای از تو به جای مانده که برخلافِ انتظارِ هانولد که توقع داشت از گرادیوا به عنوان یک انسانِ عهدِ باستان یک شیءِ تاریخی به جای مانده باشد، محتوایی امروزی در دفترچه دیده می‌شود. هانولد گرادیوا را دنبال می‌کند و این بار متوجه می‌شود که او در دیوار ناپدید نشده و بلکه از باریکه‌ای عبور کرده است. این مسئله به هانولد قوت قلب می‌دهد که توهم نزده است و گرادیوا یک شخصیت واقعی است. هانولد در مسیر برگشت به یک جانورشناس برمی‌خورد که برای مطالعه بر روی خزندگان، درحالِ شکار
که برای مطالعه بر روی خزندگان، درحالِ شکار مارمولک‌هاست. هانولد یک هتلِ سِوُّم هم می‌یابد با نام «آلبرگو دِلسوله». از از فروشندهٔ هتل می‌شنود که می‌گوید در گذشته در این هتل پژوهش‌های باستان‌شناختی انجام شده و اجسادِ یک زوجِ درحالِ بوسه کشف شده است. هانولد احتمال می‌دهد که یکی از این اجساد گرادیوا بوده است و دیگری معشوقِ او. هتل‌دار همچنین می‌گوید که یک سنجاق سَر هم در بین کشفیات وجود داشته و اینک در اختیارِ اوست. هانولد سنجاق‌سر را از هتل‌دار می‌خرد اما نسبت به اصالتِ قدمتِ آن نامطئن بود. هانولد در راه
نسبت به اصالتِ قدمتِ آن نامطئن بود. هانولد در راه خروج از هتل یک جامْ سوسن وحشی می‌بیند و این منظره می‌شود مطمئن شود که سنجاق‌سَر، اصل است! هانولد دوباره خواب می‌بیند که «گرادیوا جایی در آفتاب در حالِ شکارِ مارمولک‌ها نشسته است». هانولد در روز بعد دوباره به محل همیشگی ملاقات می‌رود و براساسِ اخباری که از اجسادِ یافت‌شده در هتل شنیده بود نسبت به وضعیتِ تأهلِ گرادیوا حساس بود. هانولد در مسیر یک زوج می‌بیند و برعکسِ همیشه که از دیدنِ اَزواج متنفر بود احساسِ تنفر نمی‌کند و با خود می‌گوید شاید اصلاً خواهر و
تنفر نمی‌کند و با خود می‌گوید شاید اصلاً خواهر و برادر اند. این بار یک گل رُز برای گرادیوا می‌چیند. هانولد تصمیم می‌گیرد این بار به گونه‌ای گرادیوا را لمس کند تا مطمئن شود او روح نیست و جِسم دارد. او در ملاقات با گرادیوا به بهانهٔ کشتنِ مَگَس یک ضربه به دست گرادیوا می‌زند و خوشحال می‌شود که گرادیوا تخیلی نیست و گرادیوا در واکنش به ضربتِ هانولد با تعجب می‌گوید: «این چه کاری است که می‌کنید نوربرت هانولد؟!» هانولد از اینکه گرادیوا او را می‌شناسد شگفت‌زده می‌شود چراکه قبلاً نامش را به گرادیوا نگفته بود و
می‌شود چراکه قبلاً نامش را به گرادیوا نگفته بود و مجدداً از اینکه شاید همهٔ این‌ها خواب است مأیوس می‌گردد اما باز در ادامه با دوستانِ گرادیوا آشنا می‌شود که خیالِ هانولد از واقعی‌بودنِ گرادیوا را راحت می‌کند. در نهایت هانولد از گرادیوا می‌پرسد که: «تو من را چگونه می‌شناسی؟» گرادیوا در پاسخ با تعجب می‌گوید: «یعنی من را به خاطر نداری؟ من زُئی بِرْت‌گانْگ هستم … در کودکی همبازی بودیم و تو عاشقِ من شده بودی … آیا پدرم ریچارد برت‌گانگ، جانورشناسِ معروف را به خاطر نداری؟» که باعث می‌شود نوربرت هانولد خاطراتِ