payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برزیل، از ۲۰ تا ۳۱ مارس ۲۰۰۶ مورد بحث قرار گرفت. فرایند. فرایند GURT معمولاً از چهار جزء ژنتیکی تشکیل شده است: یک ژن هدف، یک پروموتر، یک سوئیچ صفت و یک سوئیچ ژنتیکی، که گاهی اوقات در مقالات مختلف نام‌های کمی متفاوت دارند. یک GURT معمولی شامل مهندسی گیاهی است که "ژن هدفی" در دی‌ان‌ای خود دارد که هنگام فعال شدن توسط یک "ژن پروموتر" بیان می‌شود. با این حال، توسط یک "توالی مسدودکننده" که مانع از دسترسی پروموتر به هدف می‌شود، از ژن هدف جدا می‌شود. وقتی گیاه یک ورودی خارجی مشخص دریافت می‌کند، یک "سوئیچ ژنتیکی"
ورودی خارجی مشخص دریافت می‌کند، یک "سوئیچ ژنتیکی" در گیاه ورودی را دریافت می‌کند، آن را تقویت می‌کند و به یک سیگنال بیولوژیکی تبدیل می‌کند. وقتی یک "سوئیچ صفت"، سیگنال تقویت‌شده را دریافت می‌کند، آنزیمی تولید می‌کند که توالی مسدودکننده را حذف می‌کند. با حذف توالی مسدودکننده، ژن پروموتر به ژن هدف اجازه می‌دهد تا خود را در گیاه بیان کند. در نسخه‌های دیگر این فرایند، یک اپراتور باید به سوئیچ صفت متصل شود تا آنزیم‌هایی را که توالی مسدودکننده را برش می‌دهند، بسازد. با این حال، سرکوبگرهایی وجود دارند که به سوئیچ
با این حال، سرکوبگرهایی وجود دارند که به سوئیچ صفت متصل می‌شوند و از انجام این کار جلوگیری می‌کنند. در این حالت، وقتی ورودی خارجی اعمال می‌شود، مهارکننده‌ها به جای اتصال به کلید صفت، به ورودی متصل می‌شوند و به آنزیم‌هایی اجازه می‌دهند که توالی مسدودکننده را برش دهند و در نتیجه صفت بیان شود. سایر GURTها رویکردهای جایگزینی را در بر می‌گیرند، مانند اینکه اجازه می‌دهند سوئیچ ژنتیکی مستقیماً بر توالی مسدودکننده تأثیر بگذارد و نیاز به سوئیچ صفت را کنار بگذارد. انواع. دو دسته کلی از GURTها وجود دارد: فناوری‌های
دو دسته کلی از GURTها وجود دارد: فناوری‌های محدودسازی استفاده از ژنتیک مختص گونه (V-GURT) و فناوری‌های محدودسازی استفاده از ژنتیک مختص صفت (T-GURT). این دو نوع به شرح زیر توصیف شده‌اند:V-GURTها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از تمام مواد ژنتیکی موجود در کل یک گونه گیاهی را محدود کنند. . قبل از فروش به کشاورزان، بذرهای V-GURT توسط شرکت بذر فعال می‌شوند. دانه‌ها می‌توانند جوانه بزنند و گیاهان به‌طور طبیعی رشد و تولید مثل می‌کنند، اما فرزندان آنها عقیم خواهند بود… بنابراین، کشاورزان نمی‌توانستند بذر را
بود… بنابراین، کشاورزان نمی‌توانستند بذر را سال به سال برای کاشت مجدد ذخیره کنند. در مقابل، T-GURTها فقط استفاده از ویژگی‌های خاص اعطا شده توسط یک تراریخته را محدود می‌کنند، اما دانه‌ها بارور هستند. کشاورزان می‌توانند بذر برداشت قبلی را دوباره بکارند، اما این بذرها حاوی صفت تراریخته نخواهند بود. انواع. فناوری‌های محدودکننده استفاده از ژنتیک مختص گونه‌های خاص، رشد بذر و باروری گیاه را از طریق «یک فرایند ژنتیکی که توسط یک القاکننده شیمیایی ایجاد می‌شود و به گیاه اجازه رشد و تشکیل بذر می‌دهد، اما باعث می‌شود
اجازه رشد و تشکیل بذر می‌دهد، اما باعث می‌شود جنین هر یک از آن بذرها یک سم سلولی تولید کند که در صورت کاشت مجدد از جوانه‌زنی آن جلوگیری می‌کند و در نتیجه باعث عقیم شدن بذرهای نسل دوم می‌شود…» این سم، DNA یا RNA گیاه را تخریب می‌کند؛ بنابراین، بذر حاصل از محصول، قابل دوام نیست و نمی‌تواند به عنوان بذر برای تولید محصولات بعدی استفاده شود، بلکه فقط برای فروش به عنوان غذا یا علوفه استفاده می‌شود. فناوری‌های محدودسازی استفاده از ژنتیک با ویژگی خاص، یک محصول را به گونه‌ای اصلاح می‌کنند که بهبود ژنتیکی مهندسی‌شده
گونه‌ای اصلاح می‌کنند که بهبود ژنتیکی مهندسی‌شده در محصول تا زمانی که گیاه با یک ماده شیمیایی خاص تیمار نشود، عمل نمی‌کند. این ماده شیمیایی به عنوان ورودی خارجی عمل می‌کند و ژن هدف را فعال می‌کند. یکی از تفاوت‌های T-GURTها این احتمال است که ژن می‌تواند با ورودی‌های شیمیایی مختلف روشن و خاموش شود، که منجر به روشن یا خاموش شدن یکسان یک ویژگی مرتبط می‌شود. با استفاده از T-GURTها، می‌توان بذرها را برای کاشت ذخیره کرد، به شرطی که گیاهان جدید هیچ ویژگی بهبود یافته‌ای نداشته باشند، مگر اینکه ورودی خارجی اضافه
نداشته باشند، مگر اینکه ورودی خارجی اضافه شود. مزایا و خطرات. اگرچه GURTها هنوز در محصولات کشاورزی تجاری موجود در بازار یا در کاربردهای دارویی مورد استفاده قرار نگرفته‌اند، اما کاربردهای بالقوه‌ای دارند. این کاربردها شامل حفاظت از مالکیت معنوی برای نوآوری‌های بیوتکنولوژیکی و محدودسازی زیستی (جلوگیری از فرار ژن‌های مهندسی ژنتیک شده به طبیعت) می‌شود. حفاظت از مالکیت معنوی. هدف اصلی توسعه‌دهندگان GURT، حفاظت از مالکیت معنوی در بیوتکنولوژی کشاورزی بود؛ یعنی، توسعه‌دهندگان در مواردی که حق ثبت اختراع برای
توسعه‌دهندگان در مواردی که حق ثبت اختراع برای نوآوری‌های بیولوژیکی وجود نداشت یا به راحتی قابل اجرا نبود، به دنبال جلوگیری از استفاده مجدد کشاورزان از بذرهای ثبت شده بودند. این مشکل معمولاً برای کشاورزانی که از بذرهای هیبریدی (که در هر صورت بارور نیستند یا به‌طور واقعی بارور نمی‌شوند) استفاده می‌کنند، مطرح نیست و بنابراین، نمی‌توان از آنها برای کشت محصولات بعدی استفاده کرد. با این حال، V-GURTS استفاده از بذرهایی که کشاورزان تولید کرده‌اند را برای کشت محصولات در فصول بعدی غیرممکن می‌کند، زیرا کل ژنوم
محصولات در فصول بعدی غیرممکن می‌کند، زیرا کل ژنوم سلول‌های هدف از بین می‌رود. شرکت‌های تولیدکننده بذر می‌توانند از T-GURTها برای تجاری‌سازی بذرهایی استفاده کنند که بارور هستند، اما تنها در صورت اسپری شدن با یک ماده شیمیایی فعال‌کننده که توسط شرکت فروخته می‌شود، به گیاهانی با ویژگی‌های مطلوب تبدیل می‌شوند. شرکت‌های بذر شرکتی به شدت از GURTها حمایت می‌کنند، زیرا می‌توانند به عنوان یک روش نظارتی برای مالکیت معنوی مورد استفاده قرار گیرند، که مخالفت زیادی را از سوی کشورهای در حال توسعه به همراه داشته است. این
سوی کشورهای در حال توسعه به همراه داشته است. این کشورها نگرانند که قدرت بیشتری به این شرکت‌ها داده شود که دیگر نیازی به طرح دعوی برای اثبات تخلف نداشته باشند، بلکه در عوض کشاورز مجرم شناخته شده و بلافاصله از عرضه آب به آنها محروم شود. حبس زیستی. ترس مداومی که توسط GURTها و سایر بیوتکنولوژی‌ها ایجاد شده این است که ژن‌های گیاهان اصلاح‌شده ژنتیکی ممکن است از طریق تولید مثل جنسی با گیاهان وحشی سازگار یا با سایر گیاهان کشت‌شده به طبیعت راه پیدا کنند. این امر به عنوان «فرار تراریخته» شناخته می‌شود و از جمله
به عنوان «فرار تراریخته» شناخته می‌شود و از جمله خطرات با بالاترین اولویت ناشی از مهندسی ژنتیک گیاهان است. این خطر فرار یکی از دلایلی است که فرایند GURT هنوز در کاربردهای تجاری مورد استفاده قرار نگرفته است (در واقع، شرکت‌های اصلی تولیدکننده سوگند خورده‌اند که این محصولات را تجاری نکنند، اگرچه هنوز برنامه‌های تحقیقاتی مرتبطی مانند مونسانتو دارند که ۴۰ درصد از بودجه تحقیقاتی خود را صرف توسعه بذرهای اصلاح‌شده ژنتیکی می‌کند). از قضا، GURTها - که خود فرآیندی برای اصلاح ژنتیکی گیاهان هستند - می‌توانند برای تضمین
اصلاح ژنتیکی گیاهان هستند - می‌توانند برای تضمین «محدودیت زیستی» تراریخته‌های گیاهان اصلاح ژنتیکی شده نیز مورد استفاده قرار گیرند. از آنجا که GURTها به روش‌های مختلف باروری گیاهان را کنترل می‌کنند، می‌توانند برای جلوگیری از فرار ژن‌های تراریخته به خویشاوندان وحشی مورد استفاده قرار گیرند و به کاهش خطرات ناشی از اثرات مخرب بر تنوع زیستی کمک کنند. برای زیست‌محیطی، «هر دو GURT V و T می‌توانند بافت‌های تولیدمثلی، که معمولاً گرده و بذر (یا جنین) هستند را هدف قرار دهند.» محصولات اصلاح‌شده برای تولید محصولات
قرار دهند.» محصولات اصلاح‌شده برای تولید محصولات غیرغذایی (مثلاً در داروسازی، پروتئین‌های درمانی، آنتی‌بادی‌های مونوکلونال و واکسن‌ها) می‌توانند به GURT مجهز شوند تا از انتقال تصادفی این ویژگی‌ها به محصولات غذایی جلوگیری شود. حتی در آن صورت نیز ممکن است مشکلاتی ایجاد شود، زیرا GURTها به سیگنال نیاز دارند و برخی از این دانه‌ها ناگزیر سیگنالی را که در مرحله خاتمه از طریق هیبریداسیون به خزانه ژنی بومی منتقل می‌شود، دریافت نخواهند کرد. از آنجایی که محدود کردن کامل مواد ژنتیکی اصلاح‌شده ژنتیکی احتمالاً غیرممکن
مواد ژنتیکی اصلاح‌شده ژنتیکی احتمالاً غیرممکن است، صفت پایان‌دهنده می‌تواند به‌طور تصادفی به آن اضافه شود و احتمالاً توانایی گونه‌های طبیعی برای تولید مثل را کاهش دهد. سایر کاربردها. یکی دیگر از مزایای احتمالی این است که بذرهای غیرزنده تولید شده روی گیاهان V-GURT ممکن است تکثیر گیاهان داوطلب را کاهش دهند. گیاهان داوطلب می‌توانند برای سیستم‌های کشاورزی مکانیزه در مقیاس بزرگ که تناوب زراعی را در بر می‌گیرند، به یک مشکل اقتصادی تبدیل شوند. علاوه بر این، در شرایط برداشت گرم و مرطوب، دانه‌های غیر V-GURT
در شرایط برداشت گرم و مرطوب، دانه‌های غیر V-GURT می‌توانند جوانه بزنند و کیفیت دانه تولید شده را کاهش دهند. احتمالاً این مشکل با استفاده از انواع غلات V-GURT رخ نخواهد داد. یکی دیگر از کاربردهای پیشنهادی در زیست‌شناسی مصنوعی است، که در آن یک ماده شیمیایی فعال‌کننده محدود باید به محیط تخمیر اضافه شود تا یک ماده شیمیایی خروجی مطلوب تولید شود. همچنین امکان استفاده از فناوری بذر GURT علیه گونه‌های گیاهی مهاجم وجود دارد که در آن گیاه اصلاح‌شده ژنتیکی، گونه‌های مهاجم را بارور کرده و «بذرهای نابودگر» ایجاد
مهاجم را بارور کرده و «بذرهای نابودگر» ایجاد می‌کند. این دانه‌ها عقیم خواهند بود و احتمالاً مانع از موفقیت گونه‌های مهاجم، به ویژه پس از آتش‌سوزی، خشکسالی یا سایر اختلالات، زمانی که اکوسیستم‌ها مستعدتر هستند، می‌شوند. این می‌تواند به کاهش فشار در طول پروژه‌های مرمت کمک کند و از اکوسیستم‌های بومی محافظت کند.
عباسوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آپتراکوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آراسلانوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ته هاک (هانجا: 太學) یک مؤسسه آموزشی کنفوسیوسی بود که در سال دوم سلطنت پادشاه سوسوریم (۳۷۲ میلادی) در امپراتوری گوگوریو بنیان گشت و نخستین مؤسسه آموزشی ملی (مدرسه ملی) در کره بود. به نظر می‌رسد که ته هاک نه تنها به تدریس آثار کلاسیک و ادبیات چینی می‌پرداخت، بلکه هنرهای رزمی/نظامی را نیز آموزش می‌داد و عمدتاً فرزندان اشراف برای تحصیل به این مکان می‌آمدند. شخصی با عنوان رسمی "小兄" یا بالاتر به عنوان پزشک ته هاک منصوب می‌شد و به دانش‌آموزان آموزش می‌داد. بر خلاف گیونگ‌دانگ (扃堂)، که یک مؤسسه آموزشی خصوصی بود و در
(扃堂)، که یک مؤسسه آموزشی خصوصی بود و در آن زمان در استان‌ها تأسیس شده بود، این مؤسسه ویژگی‌های یک مؤسسه آموزشی ملی را داشت.
باسورمانوفکا () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
برگوفکا () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
بریوزوفسکی () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
دانیلوفکا () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
&lt;section begin="summary" /&gt;ممنوعیت پرواز در مسیرهای کوتاه، محدودیتی است که توسط حکومت بر شرکت هواپیمایی برای ایجاد و حفظ مسیرهای پروازی در مسافت‌های مشخص، یا توسط سازمان‌ها و شرکت‌ها بر کارکنانشان برای سفرهای کاری در این مسافت‌ها اعمال می‌شود، با هدف کاهش تأثیرات زیست‌محیطی صنعت هوانوردی (به‌ویژه برای کاهش گازهای گلخانه‌ای ناشی از فعالیت‌های انسانی که علت اصلی تغییرات اقلیمی است). در قرن بیست و یکم، چندین دولت، سازمان و شرکت، محدودیت‌ها و حتی ممنوعیت‌هایی را برای پروازهای کوتاه مدت اعمال کرده‌اند و
را برای پروازهای کوتاه مدت اعمال کرده‌اند و مسافران را تشویق یا تحت فشار قرار داده‌اند تا وسایل حمل و نقل سازگارتر با محیط زیست، به ویژه قطارها را انتخاب کنند.&lt;section end="summary" /&gt; بخشی از مسافران هوایی در مسیرهای کوتاه‌مدت به پروازهای دیگر در مقصد خود متصل می‌شوند. ممنوعیت کلی تأثیر قابل توجهی بر این مسافران خواهد داشت، زیرا اتصال ناکافی ریلی بین فرودگاه‌ها و مراکز اصلی راه‌آهن شهرها عموماً منجر به طولانی‌تر شدن زمان سفر و اختلال در کل سفر مسافران می‌شود. تعریف. در مورد این‌که دقیقاً چه چیزی یک
می‌شود. تعریف. در مورد این‌که دقیقاً چه چیزی یک «پرواز کوتاه‌برد» محسوب می‌شود، توافق کلی وجود ندارد. در گفت‌وگوهای عمومی مانند مناظره‌ها و نظرسنجی‌ها، این اصطلاح اغلب به‌طور صریح تعریف نمی‌شود. انجمن بین‌المللی ترابری هوایی (IATA) یک پرواز کوتاه‌برد را به‌عنوان «پروازی با مدت زمان ۶ ساعت یا کمتر» تعریف می‌کند و پروازهای بیش از ۶ ساعت را پرواز بلندبرد می‌نامد. در عمل، دولت‌ها و سازمان‌ها استانداردهای متفاوتی تعیین کرده‌اند؛ گاهی بر اساس فاصلهٔ مستقیم بین شهرها به صدها کیلومتر، و گاهی نیز بر اساس مدت زمانی
به صدها کیلومتر، و گاهی نیز بر اساس مدت زمانی که قطار طی آن می‌تواند همان مسیر را طی کند. به‌عنوان یک نمونه، دانشگاه خرونینگن محدودیت‌هایی را بر اساس هر دو معیار تعیین کرده است: کارکنان این دانشگاه اجازه ندارند مسیرهایی را با هواپیما طی کنند که کمتر از ۵۰۰ کیلومتر فاصله داشته باشند یا مسافتی که بتوان آن را با قطار در کمتر از ۶ ساعت پیمود. با این حال، در محاسبه و تطبیق این دو معیار، نوعی سردرگمی وجود دارد؛ برای مثال، فاصلهٔ مستقیم بین خرونینگن و برلین ۴۶۵ کیلومتر است، اما از طریق جاده ۵۷۷ کیلومتر؛ همچنین،
است، اما از طریق جاده ۵۷۷ کیلومتر؛ همچنین، زمان سفر با قطار در این مسیر بین ۵ ساعت و ۴۰ دقیقه تا ۶ ساعت و ۳۰ دقیقه متغیر است. نمای کلی. سازمان‌ها و کسب‌وکارها. سازمان‌ها، از جمله نهادهای دولتی، سازمان‌های غیردولتی (NGO) و شرکت‌های تجاری، گاهی محدودیت‌هایی برای پروازهای کوتاه‌برد کارکنان خود در سفرهای کاری اعمال می‌کنند. در این موارد، معمولاً از کارکنان خواسته می‌شود یا به آن‌ها دستور داده می‌شود که به‌جای هواپیما از قطار استفاده کنند. در برخی موارد استثناهایی نیز در نظر گرفته می‌شود، مانند شرایط اضطراری یا
نیز در نظر گرفته می‌شود، مانند شرایط اضطراری یا مقاصدی که دسترسی به آن‌ها با قطار دشوار است. اگر پرواز یک کارمند با مقررات تعیین‌شده توسط کارفرما مطابقت نداشته باشد، هزینه‌های سفر او بازپرداخت نخواهد شد. اداره کل لندن بزرگ: در ۱۲ مارس ۲۰۰۸، شهردار وقت لندن، کن لیوینگستون، پروازهای کوتاه‌برد را برای تمامی ۲۰٬۰۰۰ کارمند اداره کل لندن، شرکت حمل و نقل لندن و آژانس توسعه لندن ممنوع کرد. در گزارشی که همان روز از سوی ساختمان مرکزی شهر منتشر شد، اعلام گردید که تمامی سفرهای درون بریتانیا و بیشتر شهرهای اروپایی باید
سفرهای درون بریتانیا و بیشتر شهرهای اروپایی باید با قطار انجام شود، مگر آنکه مدت زمان سفر با قطار بیش از ۶ ساعت باشد. در گزارشی که اداره حمل‌ونقل لندن در سال ۲۰۱۰ منتشر کرد، آمده است: «از آنجا که سفر با قطار نسبت به سفر با هواپیما، کربن کمتری تولید می‌کند، بسیاری از سازمان‌ها اکنون پروازهای کوتاه‌برد را در مواردی که سفر جایگزین با قطار کمتر از شش ساعت طول می‌کشد، ممنوع کرده‌اند». بی‌بی‌سی جهانی (که اکنون استودیوهای بی‌بی‌سی نام دارد): شرکت پخش بریتانیا (BBC) در اکتبر ۲۰۰۹ تصمیم گرفت که تمام کارکنانبی‌بی‌سی
در اکتبر ۲۰۰۹ تصمیم گرفت که تمام کارکنانبی‌بی‌سی دیگر مجاز نباشند با هزینه شرکت پروازهای داخلی یا کوتاه‌برد انجام دهند، مگر در مواردی که سفر با قطار بیش از سه ساعت به زمان سفر آن‌ها اضافه می‌کرد. علاوه بر این، کارکنان موظف بودند پیش از رزرو هر پرواز بلندبرد، به‌طور رسمی توضیح دهند که چرا امکان برگزاری جلسه از طریق یکی از پنج اتاق ویدیوکنفرانس بی‌بی‌سی وجود ندارد. این اقدامات با هدف کاهش تأثیرات زیست‌محیطی و صرفه‌جویی در هزینه‌ها اتخاذ شد.
خودگرده‌افشانی نوعی گرده افشانی است که در آن گرده به کلاله گل (در گیاهان گلدار) یا به تخمک (در بازدانگان) همان گیاه می‌رسد. اصطلاح گرده‌افشانی متقابل برای مورد مخالف استفاده می‌شود، جایی که گرده از یک گیاه به گیاه دیگری منتقل می‌شود. دو نوع خود گرده‌افشانی وجود دارد: در خودگشنی، گرده به کلاله همان گل منتقل می‌شود؛ در ژئیتونوگامی، گرده از پرچم یک گل به کلاله گل دیگری در همان گیاه گلدار یا از میکروسپورانژیوم به تخمک در یک گیاه بازدانه (تک‌پایه) منتقل می‌شود. برخی گیاهان مکانیسم‌هایی دارند که خودزایی را تضمین
گیاهان مکانیسم‌هایی دارند که خودزایی را تضمین می‌کنند، مانند گل‌هایی که باز نمی‌شوند (بسته‌همسری) یا پرچم‌هایی که برای تماس با کلاله حرکت می‌کنند. اصطلاح خودگشنی که اغلب به عنوان مترادف استفاده می‌شود، محدود به خودگشنی نیست، بلکه در مورد دیگر انواع خودگشنی نیز کاربرد دارد. انواع گل‌های خودگرده‌افشان. هم گونه‌های نرماده و هم گونه‌های تک‌پایه جنسی این قابلیت را دارند که گرده‌افشانی خودی انجام دهند و در نتیجه به خودباروری منجر شوند، مگر آن‌که سازوکاری برای جلوگیری از آن وجود داشته باشد. حدود ۸۰٪ از گیاهان
جلوگیری از آن وجود داشته باشد. حدود ۸۰٪ از گیاهان گل‌دار دوجنسی هستند، به این معنا که هر گل، هم اندام نر (بساک) و هم اندام ماده (کلاله) را دارد. حدود ۵٪ از گونه‌های گیاهی تک‌پایه هستند، یعنی گل‌های نر و ماده جدا از هم ولی روی یک گیاه قرار دارند. در نتیجه، ۱۵٪ باقی‌مانده، دوپایه هستند، به این معنا که هر گیاه تنها گل نر یا گل ماده تولید می‌کند. از جمله گیاهانی که گرده‌افشانی خودی انجام می‌دهند می‌توان به برخی انواع ارکیده‌ها و آفتاب‌گردان‌ها اشاره کرد. قاصدک نیز توانایی گرده‌افشانی خودی و همچنین گرده‌افشانی
نیز توانایی گرده‌افشانی خودی و همچنین گرده‌افشانی دگرگشتی را دارد. مزایا. گل‌هایی که گرده‌افشانی خودی انجام می‌دهند، دارای چندین مزیت هستند: حفظ صفات ژنتیکی مطلوب: اگر ژنوتیپ یک گیاه با محیط زندگی‌اش به‌خوبی سازگار باشد، گرده‌افشانی خودی به حفظ و پایداری این ویژگی‌ها در نسل‌های بعدی کمک می‌کند. استقلال از عوامل گرده‌افشان: گیاه برای تولید بذر نیازی به زنبورها، باد یا سایر گرده‌افشان‌ها ندارد و حتی در غیاب آن‌ها نیز می‌تواند گرده‌افشانی و تولیدمثل انجام دهد. کارآمدی در شرایط محدود: در شرایطی که تعداد گل‌ها
کارآمدی در شرایط محدود: در شرایطی که تعداد گل‌ها کم باشد یا گل‌ها با فاصله زیادی از هم قرار گرفته باشند، گرده‌افشانی خودی یا دگرگشتی هر دو می‌توانند مفید واقع شوند. کاهش اتلاف گرده: در گرده‌افشانی خودی، دانه‌های گرده مستقیماً به کلاله همان گل منتقل می‌شوند، بنابراین اتلاف گرده بسیار کمتر است. عدم وابستگی به ناقلان بیرونی: گیاهانی که گرده‌افشانی خودی دارند، برای تولیدمثل به ناقلان خارجی نیاز ندارند. حفظ خلوص صفات: به‌دلیل انتقال گامت‌ها درون همان گل، ویژگی‌های والدین بدون تغییر باقی می‌مانند و ترکیب ژنتیکی
والدین بدون تغییر باقی می‌مانند و ترکیب ژنتیکی گونه به‌طور خالص حفظ می‌شود. عدم نیاز به جذب گرده‌افشان: این گل‌ها برای جذب گرده‌افشان نیازی به تولید شهد، رایحه یا داشتن رنگ‌های درخشان ندارند، که باعث صرفه‌جویی در انرژی و منابع گیاه می‌شود. معایب. معایب خودگرده افشانی ناشی از فقدان تنوع است که امکان سازگاری با محیط در حال تغییر یا حمله احتمالی عوامل بیماری‌زا را فراهم نمی‌کند. خودگشنی می‌تواند منجر به رکود درون‌زایی ناشی از بیان جهش‌های مغلوب مضر، یا کاهش سلامت گونه، به دلیل پرورش نمونه‌های خویشاوند، شود.
گونه، به دلیل پرورش نمونه‌های خویشاوند، شود. به همین دلیل است که بسیاری از گل‌هایی که می‌توانند خودگرده افشانی کنند، مکانیسمی درونی برای اجتناب از آن دارند، یا در بهترین حالت، آن را به انتخاب دوم تبدیل می‌کنند. نقص‌های ژنتیکی در گیاهان خودگرده‌افشان را نمی‌توان با نوترکیبی ژنتیکی از بین برد و فرزندان تنها می‌توانند از طریق یک جهش تصادفی که در یک گامت رخ می‌دهد، از به ارث بردن ویژگی‌های مضر جلوگیری کنند.
تغییرات اقلیمی در نیجریه باعث افزایش دما و تغییرپذیری بارندگی (افزایش در مناطق ساحلی و کاهش در مناطق قاره‌ای) شده است که منجر به خشکسالی، بیابان‌زایی، بالا آمدن سطح دریا، فرسایش، سیل، رعد و برق، آتش‌سوزی بوته‌ها، رانش زمین، تخریب زمین و شرایط آب و هوایی شدید و مکرر شده است. تغییرات آب‌وهوایی منجر به از دست رفتن تنوع زیستی، کاهش امنیت غذایی و آب، افزایش فقر، درگیری، جابه‌جایی جمعیت، بی‌ثباتی اقتصادی و پیامدهای منفی بهداشتی در نیجریه می‌شود. نیجریه به‌شدت آسیب‌پذیر است و آمادگی کافی برای مقابله با اثرات
آسیب‌پذیر است و آمادگی کافی برای مقابله با اثرات تغییرات آب‌وهوایی را ندارد. بخش کشاورزی به‌ویژه آسیب‌پذیر است. نیجریه در بین ۲۵ کشور برتر منتشرکننده گازهای گلخانه‌ای قرار دارد و ۰٫۸٪ از کل انتشار گازهای گلخانه‌ای جهان را به خود اختصاص می‌دهد.نیجریه متعهد شده است تا ۲۰٪ از انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را به‌طور مستقل کاهش دهد و در صورت دریافت حمایت بین‌المللی، این کاهش را به ۴۷٪ تا سال ۲۰۳۰برساند. نیجریه همچنین متعهد شده است تا تا سال ۲۰۶۰ به انتشار خالص صفر برسد. برنامه‌های کاهش و سازگاری با تغییرات اقلیمی
برسد. برنامه‌های کاهش و سازگاری با تغییرات اقلیمی نیجریه بر کشاورزی و امنیت غذایی (از طریق مثال: کشاورزی هوشمند مبتنی بر اقلیم)، جنگل‌ها و تنوع زیستی، منابع آب، انرژی و زیرساخت‌ها (مثلاً: گذار به انرژی‌های تجدیدپذیر مانند انرژی خورشیدی)، بهداشت، سکونتگاه‌های انسانی، صنعت و تجارت، حمل و نقل و ارتباطات تمرکز دارد.در حالی که بحث‌هایی دربارهٔ ضرورت توانمندسازی در سطح فردی، گروهی و اجتماعی برای مشارکت در واکنش‌های مربوط به تغییرات آب‌وهوایی وجود دارد، توجه کمتری به توانمندسازی در سطوح بالاتر، مانند سطح ایالتی و
به توانمندسازی در سطوح بالاتر، مانند سطح ایالتی و ملی، معطوف شده است. در سراسر مناطق جغرافیایی کشور، چالش‌های تغییرات آب‌وهوایی یکسان نیستند. هر منطقه با تهدیدهای خاصی روبه‌رو است که تحت تأثیر عوامل طبیعی، اقتصادی و اجتماعی قرار دارند. این به دلیل دو رژیم بارندگی است: بارندگی زیاد در بخش‌هایی از جنوب شرقی و جنوب غربی و بارندگی کم در منطقه شمالی. این رژیم‌ها می‌توانند منجر به خشکی، بیابان‌زایی و خشکسالی در شمال؛ فرسایش و سیل در جنوب و سایر مناطق شوند. انتشار گازهای گلخانه‌ای. در سال ۲۰۲۳، کل انتشار گازهای
گازهای گلخانه‌ای. در سال ۲۰۲۳، کل انتشار گازهای گلخانه‌ای نیجریه ۶۰٫۷۳ میلیون تن معادل دی‌اکسید کربن (MtCO2e) بود که کمتر از ۰٫۸٪ از انتشار جهانی است. این بدان معناست که انتشار گازهای گلخانه‌ای به ازای هر فرد در سال کمتر از ۲ تن است، در حالی که میانگین جهانی بیش از ۶ تن می‌باشد. با این حال، نیجریه در بین ۲۵ کشور اول جهان از نظر انتشار گازهای گلخانه‌ای قرار دارد. این گازهای گلخانه‌ای، عمدتاً دی‌اکسید کربن و متان، عمدتاً از تولید نفت و گاز، تغییر کاربری زمین، جنگلداری، کشاورزی و انتشار گازهای گلخانه‌ای فراری
جنگلداری، کشاورزی و انتشار گازهای گلخانه‌ای فراری تولید می‌شوند.قتصاد به‌شدت وابسته به تولید نفت است، بنابراین ممکن است دستیابی به هدف انتشار خالص صفر تا سال ۲۰۶۰ دشوار باشد اقتصاددانان می‌گویند که یارانه‌های بنزین «ویرانگر» هستند. ثبت شده است که بخش حمل‌ونقل در سال ۲۰۲۱ مسئول ۲۸٪ از انتشار گازهای گلخانه‌ای بوده است. منبع اصلی این انتشار، سوختن سوخت‌های فسیلی مانند بنزین و دیزل در خودروها است. تولید برق نیز که ۲۵٪ از انتشار گازهای گلخانه‌ای را تشکیل می‌دهد، به افزایش میزان این انتشار کمک می‌کند. بخش صنعت،
به افزایش میزان این انتشار کمک می‌کند. بخش صنعت، که مسئول ۲۳٪ از انتشار گازهای گلخانه‌ای است، عمدتاً از سوخت‌های فسیلی برای انجام واکنش‌های شیمیایی و تولید انرژی استفاده می‌کند.۱۳ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای، از جمله گرما و سرما در ساختمان‌ها، از بخش‌های تجاری و مسکونی ناشی می‌شود. دام‌ها و خاک‌های کشاورزی منابع اصلی کشاورزی هستند که ۱۰ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای را تشکیل می‌دهند. ۱۲ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای توسط کاربری زمین و جنگلداری جبران می‌شود، زیرا جنگل‌های مدیریت‌شده از سال ۱۹۹۰
می‌شود، زیرا جنگل‌های مدیریت‌شده از سال ۱۹۹۰ تاکنون عامل اصلی انتشار گازهای گلخانه‌ای بوده‌اند برای گرم کردن بیوسفر تا دمایی مناسب برای سکونت انسان، گازهای گلخانه‌ای (GHGs) بخش قابل‌توجهی از ۱۶۱ وات بر متر مربع را جذب و دوباره منتشر می‌کنند، که آن‌ها را برای زندگی روی زمین ضروری می‌سازد. دمای سطح زمین اخیراً به دلیل گرم‌شدن بیوسفر که ناشی از افزایش غلظت گازهای گلخانه‌ای در جو است، افزایش یافته است. از سال ۱۷۵۰، کشاورزی سالانه بین ۱۰ تا ۱۴ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از فعالیت‌های انسانی را در
گازهای گلخانه‌ای ناشی از فعالیت‌های انسانی را در سراسر جهان تولید کرده و به‌طور مستقیم بر پنج منبع اصلی تابشی مؤثر بر تغییرات اقلیمی تأثیر گذاشته است. کشاورزی بیشتر از هر عامل دیگری گازهای گلخانه‌ای را تحت تأثیر قرار داده است. تأثیرات بر محیط طبیعی. آب و هوای فعلی. نیجریه سه منطقهٔ اقلیمی متفاوت دارد: اقلیم گرم و نیمه‌خشک ساحلی در شمال، اقلیم موسمی گرمسیری در جنوب، و محیط ساوانای گرمسیری در مناطق مرکزی. در حالی که مناطق مرکزی فقط یک فصل بارانی و یک فصل خشک دارند، بخش‌های جنوبی بین ماه‌های مارس تا اکتبر
دارند، بخش‌های جنوبی بین ماه‌های مارس تا اکتبر بارش‌های سنگین را تجربه می‌کنند. در شمال کشور تغییرات سالانهٔ زیادی وجود دارد که باعث وقوع خشکسالی و سیلاب می‌شود. میانگین دمای سالانهٔ کشور بین مناطق ساحلی و داخلی تفاوت زیادی دارد؛ دمای میانگین در فلات بین ۲۱ تا ۲۷ درجهٔ سانتی‌گراد است، در حالی که مناطق داخلی معمولاً دمایی بیش از ۲۷ درجه را تجربه می‌کنند. بارش نیز از آوریل تا اکتبر تغییرات زیادی دارد و میانگین دمای سالانهٔ کشور ۲۶٫۹ درجهٔ سانتی‌گراد است. نیجریه دارای آب‌وهوای گرمسیری با دو فصل (بارانی و خشک)
دارای آب‌وهوای گرمسیری با دو فصل (بارانی و خشک) است. مناطق داخلی، به‌ویژه در شمال‌شرقی، بیشترین نوسانات دمایی را تجربه می‌کنند؛ به‌طوری‌که پیش از آغاز بارندگی‌ها، دما گاهی تا ۴۴ درجه سانتی‌گراد افزایش می‌یابد و بین دسامبر تا فوریه به ۶ درجه سانتی‌گراد کاهش می‌یابد. در مایدوگوری، دمای حداکثر ممکن است در ماه‌های آوریل و مه به ۳۸ درجه سانتی‌گراد برسد، در حالی که در همان فصل یخبندان‌های شبانه نیز رخ می‌دهند. برای مثال، در لاگوس، میانگین دمای بیشینه در ژانویه ۳۱ درجه سانتی‌گراد و کمینه ۲۳ درجه سانتی‌گراد است،
درجه سانتی‌گراد و کمینه ۲۳ درجه سانتی‌گراد است، در حالی که در ژوئن میانگین بیشینه ۲۸ درجه سانتی‌گراد و کمینه ۲۳ درجه سانتی‌گراد می‌باشد. مناطق جنوب شرقی، به‌ویژه بخش‌هایی که در نزدیکی ساحل قرار دارند، مانند جزیره بانی (جنوب پورت هارکورت) و شرق کالابار، بیشترین میزان بارندگی سالانه را با حدود ۴۰۰۰ میلی‌متر دریافت می‌کنند. تغییرات آب و هوایی. تغییرات آب‌وهوایی در نیجریه باعث تغییر مناطق اقلیمی شده است. منطقهٔ بیابانی در شمال در حال عقب‌نشینی به سمت شمال است، منطقهٔ استپ در شمال در حال گسترش به سمت جنوب
است، منطقهٔ استپ در شمال در حال گسترش به سمت جنوب می‌باشد، اقلیم ساوانای گرمسیری در حال توسعه است، و مناطق موسمی گرمسیری در جنوب به سمت شمال حرکت می‌کنند و جایگزین جنگل‌های بارانی گرمسیری می‌شوند. تصور عمومی. یک مطالعه روی دانشجویان دانشگاه جُس نشان داد که ۵۹٫۷٪ از پاسخ‌دهندگان دارای دانش خوبی دربارهٔ تغییرات آب‌وهوایی بودند و ارتباط آن را با مسائلی مانند سوخت‌های فسیلی، آلودگی، جنگل‌زدایی و شهرنشینی درک می‌کردند. یک نظرسنجی از ۱۰۱۹ نفر در جوامع روستایی جنوب غربی نیجریه نشان داد که پاسخ‌دهندگان دانش خوبی
غربی نیجریه نشان داد که پاسخ‌دهندگان دانش خوبی دربارهٔ اثرات تغییرات آب‌وهوایی داشتند اما آگاهی کمی از علل آن داشتند، و بسیاری از آن‌ها تغییرات آب‌وهوایی را به عوامل ماوراءالطبیعه نسبت می‌دادند. برخی از چالش‌های موجود در جوامع غیرمتخصص شامل کمبود اطلاعات زمینه‌ای دربارهٔ تغییرات آب‌وهوایی و موانع زبانی در ارتباطات محلی هستند. منابع. Text was copied from this source, which is available under an Open Government Licence v3.0. © Crown copyright.