payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اسلامی (IRGC) کنترل می‌کند؛ و دیگری اینکه چهار ماده استراتژیک را به عنوان موادی که در ارتباط با برنامه‌های هسته‌ای، نظامی یا موشک‌های بالستیک ایران استفاده می‌شوند، شناسایی می‌کند.» دولت ترامپ «تشخیص داد که مواد زیر در ارتباط با برنامه‌های هسته‌ای، نظامی یا موشک‌های بالستیک ایران استفاده می‌شوند: لوله‌های فولاد زنگ‌نزن فولاد ضدزنگ اس‌آای ۳۰۴؛ فویل لحیم‌کاری منگنز MN40؛ فویل لحیم‌کاری منگنز MN70؛ و فولاد زنگ‌نزن CrNi60WTi ESR + VAR (کروم، نیکل، ۶۰ درصد تنگستن، تیتانیم، ذوب مجدد سرباره الکتریکی، کوره قوسی
تیتانیم، ذوب مجدد سرباره الکتریکی، کوره قوسی ذوب مجدد تحت خلأ).» در ژوئن ۲۰۲۰، بندر چابهار از تحریم‌ها معاف شد زیرا دونالد ترامپ تشخیص داد که این بندر بر ثبات افغانستان تاثیر دارد. در ژوئیه ۲۰۲۰، این قانون باعث شد ایران هند را از یک پروژه ریلی کنار بگذارد.
جایزه بهترین بازیکن فصل آرسنال، جایزه‌ای رسمی است که توسط باشگاه فوتبال آرسنال به بهترین بازیکن باشگاه در طول فصل اهدا می‌شود. این جایزه بر اساس آرای هواداران باشگاه فوتبال آرسنال در وب‌سایت باشگاه اهدا می‌شود. پیش از این، این جایزه بر اساس آرای بنیاد هواداران آرسنال اهدا می‌شد در عین عبارت. دکلان رایس آخرین برنده این جایزه است که پس از باشگاه فوتبال آرسنال در فصل ۲۵–۲۰۲۴ این جایزه را دریافت کرد. دریافت‌کنندگان جایزه. "بازیکنانی که پررنگ شده‌اند هنوز برای آرسنال بازی می‌کنند"
قانون تشدید تحریم‌های ایران مصوب ۲۰۰۷ () که توسط نماینده مارک کرک (جمهوری‌خواه-ایلینوی) و نماینده راب اندروس (دموکرات-نیوجرسی) در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا ارائه شد، تهدید به تحریم علیه هر شرکت یا فردی می‌کرد که پس از ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷، فرآورده‌های نفتی تصفیه‌شده را در اختیار ایران قرار می‌داد یا در فعالیتی شرکت می‌کرد که می‌توانست به افزایش توانایی ایران در واردات فرآورده‌های تصفیه‌شده کمک کند. این لایحه هرگز به رأی گذاشته نشد و در کمیته رد شد. این لایحه می‌توانست منجر به تحریم‌هایی علیه دلالان
لایحه می‌توانست منجر به تحریم‌هایی علیه دلالان بنزین، تانکرها و بیمه‌گران شود. شرکت‌های آمریکایی طبق تحریم‌های یک‌جانبه از تجارت با ایران منع شده‌اند، اما اکثر شرکت‌های خارجی آزادند با تهران تجارت کنند. ایالات متحده، که رهبری تلاش‌ها برای منزوی کردن ایران به دلیل برنامه‌های هسته‌ای‌اش را بر عهده داشت، گفته است که واردات بنزین ایران یک «نقطه فشار» است. واشینگتن ایران را به تلاش برای ساخت سلاح‌های هسته‌ای متهم می‌کند، اتهامی که تهران آن را رد کرد. به گفته مارک کرک، آمریکایی‌ها طی پنج سال گذشته در حال بررسی
کرک، آمریکایی‌ها طی پنج سال گذشته در حال بررسی این طرح بوده‌اند. برخلاف سایر بندهای قانون تحریم‌های ایران و لیبی، شرکت‌های تابعه خارجی شرکت‌های آمریکایی از تجارت با ایران، حتی در حد تأمین کالاهای آمریکایی به ایران، منع نشده‌اند.
اصلاحیه کیل-لیبرمن ()اصلاحیه‌ای بر قانون H.R.1585 بود - قانون مجوز دفاع ملی برای سال مالی ۲۰۰۸، که متعاقباً به یک موضوع انتخاباتی انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۸) تبدیل شد. هدف آن «بیان نظر سنا در مورد ایران» بود و عمدتاً بیان می‌کرد که: «سیاست ایالات متحده باید مبارزه با… فعالیت‌های خشونت‌آمیز… در داخل عراق توسط دولت ایران» و «تسهیل‌کنندگان خارجی آن مانند حزب‌الله لبنان» باشد؛ «از… استفاده از تمام ابزارهای قدرت ملی ایالات متحده در عراق… در حمایت از سیاست شرح داده شده حمایت کند»؛ و «در رابطه
از سیاست شرح داده شده حمایت کند»؛ و «در رابطه با دولت جمهوری اسلامی ایران و نیروهای نیابتی آن»، «ایالات متحده باید سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را به عنوان یک سازمان تروریستی خارجی تعیین کند». باراک اوباما و جان مک‌کین در سنا به این طرح که با ۷۶ رأی موافق در برابر ۲۲ رأی مخالف تصویب شد، رأی ندادند، در حالی که هیلاری کلینتون به آن رأی مثبت داد.
پروژه کاساندرا () یک طرح ابتکاری از سوی اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا (DEA) بود که در سال ۲۰۰۸ برای مختل کردن شبکه‌های مالی حزب‌الله لبنان با هدف قرار دادن دخالت آن در قاچاق بین‌المللی مواد مخدر و پولشویی آغاز شد. این تلاش که بر ردیابی صدها میلیون دلار که از آمریکای شمالی و جنوبی از طریق اروپا و غرب آفریقا به لبنان جریان داشت، متمرکز بود، با هدف افشای و مسدود کردن کانال‌های مالی حامی فعالیت‌های این گروه انجام شد. در حالی که این عملیات پیوندهای قابل توجهی بین حزب‌الله و جرایم سازمان‌یافته را کشف کرد،
بین حزب‌الله و جرایم سازمان‌یافته را کشف کرد، سال‌های بعدی آن با جنجال بر سر ادعاهایی مبنی برکند شدن تلاش‌های اجرایی برای محافظت از مذاکرات هسته‌ای با ایران - ادعایی که توسط مقامات سابق رد شد - همراه بود. پروژه. پروژه کاساندرا یک تلاش کلی به رهبری اداره مبارزه با مواد مخدر ایالات متحده (DEA) برای کاهش بودجه حزب‌الله از منابع غیرقانونی مواد مخدر در آمریکای جنوبی بود. این تلاش دو تحقیق دیگر را به‌طور همزمان در حال انجام داشت: پروژه سدار و پروژه تیتان. پروژه کاساندرا که در سال ۲۰۰۸ آغاز شد، در حال بررسی منابع
که در سال ۲۰۰۸ آغاز شد، در حال بررسی منابع مالی این سازمان تروریستی بود. DEA، یوروجاست و یوروپل دریافتند که حزب‌الله به‌طور فزاینده‌ای در قاچاق مواد مخدر و جرایم سازمان‌یافته به عنوان روشی برای تأمین مالی فعالیت‌های خود مشارکت دارد. این تحقیقات چگونگی پولشویی صدها میلیون دلار از آمریکای شمالی از طریق اروپا و غرب آفریقا به لبنان و ورود به خزانه حزب‌الله را ردیابی می‌کرد. «اعضای حزب‌الله با کارتل‌های مواد مخدر آمریکای جنوبی که مسئول تأمین مقادیر زیادی کوکائین به بازارهای مواد مخدر اروپا و ایالات متحده هستند،
به بازارهای مواد مخدر اروپا و ایالات متحده هستند، روابط تجاری برقرار کردند. یک شبکه پیچیده از پیک‌های پول، میلیون‌ها یورو از درآمد حاصل از مواد مخدر را از اروپا به خاورمیانه جمع‌آوری و منتقل می‌کنند. سپس این پول در کلمبیا با استفاده از حواله به قاچاقچیان مواد مخدر پرداخت می‌شود. بخش بزرگی از درآمد حاصل از مواد مخدر از طریق لبنان [که توسط بانک کانادایی لبنان که اکنون منحل شده است و سایر اتباع لبنانی تسهیل می‌شود] پولشویی می‌شود، جایی که سپس به نفع حزب‌الله برای خرید سلاح استفاده می‌شود.» ادعاها و جنجال‌ها.
خرید سلاح استفاده می‌شود.» ادعاها و جنجال‌ها. گزارش تحقیقاتی جاش مایر، که توسط "پلیتیکو" در دسامبر ۲۰۱۷ منتشر شد، شرح می‌دهد که چگونه در طول دولت اوباما، نگرانی‌های مربوط به توافق هسته‌ای ایران بر پروژه DEA اولویت یافت. این امر منجر به تعطیلی پروژه کاساندرا درست زمانی شد که چهره‌های ارشد حزب‌الله را هدف قرار می‌داد، حتی اگر این گروه هنوز کوکائین را به ایالات متحده قاچاق می‌کرد. درخواست‌های تیم DEA برای جلب حمایت وزارتخانه‌های امور خارجه، دادگستری و خزانه‌داری برای تحقیقاتشان با تأخیر یا رد مواجه شد و
برای تحقیقاتشان با تأخیر یا رد مواجه شد و مقامات علناً اظهار داشته‌اند که این موانع انگیزه سیاسی داشته و هدف آنها حفظ مذاکرات جاری بر سر توافق هسته‌ای با ایران بوده است. مایر در گزارش خود به کاترین باوئر، مقام سابق دولت اوباما، استناد کرد که در فوریه ۲۰۱۷ در برابر کمیته امور خارجه مجلس نمایندگان ایالات متحده شهادت داد که برخی از تلاش‌های اجرای قانون علیه حزب‌الله به دلیل تصمیمات سیاسی مربوط به ایران محدود شده است. مقامات سابق دولت اوباما با استناد به تحریم‌ها و پیگردهای قانونی جاری، مسدود کردن اقدامات علیه
و پیگردهای قانونی جاری، مسدود کردن اقدامات علیه حزب‌الله به دلایل سیاسی را انکار کردند. منتقدان استدلال کردند که دستگیری‌های کلیدی تنها پس از پایان مذاکرات هسته‌ای انجام شده و ادعا کردند که تلاش‌های قبلی با مانع مواجه شده‌اند. پیامدها. در دسامبر ۲۰۱۷، در طول نخستین دولت ترامپ، دادستان کل جف سشنز دستور بررسی پرونده‌های قبلی را داد که در ژانویه ۲۰۱۸ با تأسیس تیم تأمین مالی و تروریسم مواد مخدر حزب‌الله (HFNT) در وزارت دادگستری دنبال شد. این تیم موظف شد تحقیقات مربوط به تلاش‌های اداره مبارزه با مواد مخدر
مربوط به تلاش‌های اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا (DEA) در سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۷ در زمینه قاچاق مواد مخدر و شبکه‌های مالی حزب‌الله، از جمله پرونده‌های مربوط به پروژه کاساندرا را مجدداً بررسی کند. با این حال، این کار تنها نتایج متوسطی به همراه داشت.
کارلو گامبینو (؛ ۲۴ اوت ۱۹۰۲ – ۱۵ اکتبر ۱۹۷۶) گنگستر سیسیلی بود که رهبر و نام‌گذار خانواده جنایی گامبینو در نیویورک بود. پس از نشست آپالاچین در ۱۹۵۷ و زندانی شدن ویتوی جنووزه در ۱۹۵۹، گامبینو کنترل کمیسیون مافیا آمریکا را به دست گرفت و نقش قدرتمندی در جرم سازمان‌یافته تا زمان مرگش از سکته قلبی در ۱۹۷۶ ایفا کرد. در طول دوران جنایی بیش از پنجاه سالهٔ خود، گامبینو تنها ۲۲ ماه به‌خاطر اتهام فرار مالیاتی در ۱۹۳۷ در زندان بود. زندگی و خانواده. کارلو گامبینو در پالرمو، سیسیل، ایتالیا، در ۲۴ اوت ۱۹۰۲ به دنیا آمد در
سیسیل، ایتالیا، در ۲۴ اوت ۱۹۰۲ به دنیا آمد در خانواده‌ای که به مافیا سیسیل محله پاسو دی ریگانو تعلق داشت. او دو برادر داشت: گاسپار که در مافیا فعالیتی نداشت و پائولو که بخشی از آنچه بعدها خانواده جنایی گامبینو شد، بود. والدینش مهاجران ایتالیایی توماسو گامبینو و فلیچه کاستلانو بودند. گامبینو در ۲۳ دسامبر ۱۹۲۱ به ایالات متحده وارد شد، در نورفولک، ویرجینیا به‌عنوان مسافر مخفی روی کشتی "وینچنزو فلوریو". او به نیویورک رفت تا به خانوادهٔ کاستلانوها ملحق شود و برای شرکت حمل‌ونقل کوچک آن‌ها کار کرد. گامبینو بعدها
شرکت حمل‌ونقل کوچک آن‌ها کار کرد. گامبینو بعدها به خانه‌ای ساده در ۲۲۳۰ اوشن پارک‌وی در بروکلین نقل مکان کرد؛ منزل تابستانی او در ماساپیکوا، ۳۴ کلاب درایو، نیویورک قرار داشت. این خانهٔ دو طبقه آجری، محصور با حصار کوتاه و مجسمه‌های مرمری در حیاط جلویی، در انتهای یک بن‌بست در هاربر گرین استیتس و مشرف به ساوت اویستر بی بود. در ۱۹۳۲، گامبینو با یکی از دخترعموهای خود، کاترینا کاستلانو، خواهر پل کاستلانو، رئیس آیندهٔ خانوادهٔ گامبینو ازدواج کرد. آن‌ها چهار فرزند تربیت کردند – پسران توماس، جوزف (۲۸ مارس ۱۹۳۶ – ۲۰
کردند – پسران توماس، جوزف (۲۸ مارس ۱۹۳۶ – ۲۰ فوریه ۲۰۲۰) و کارلو جونیور (۱۹۳۴–۲۰۱۹) و یک دختر، فیلِیس گامبینو سیناترا (۲۲ سپتامبر ۱۹۲۷ – ۱۹ فوریه ۲۰۰۷) بودند. دوران مجرمانه. جنگ کستل‌امارزه و کمیسیون. در نیویورک، گامبینو به یک سازمان جنایی پیوست که توسط جو ماسریا، یکی دیگر از گانگسترهای متولد سیسیل، رهبری می‌شد. در سال ۱۹۳۰، گامبینو در لارنس، ماساچوست به عنوان یک شخص مشکوک دستگیر شد. آن اتهام رد شد، اما او یک ماه بعد در بروکتون، به اتهام سرقت دستگیر شد. وقتی در دادگاه حاضر نشد، برای او حکم دستگیری صادر شد.
در دادگاه حاضر نشد، برای او حکم دستگیری صادر شد. چهار سال بعد، او در منهتن به عنوان یک فراری دستگیر شد و به بروکتون بازگردانده شد، جایی که اتهام سرقت پس از پرداخت جبران خسارت ۱٬۰۰۰ دلاری برداشته شد. تا اوایل دهه ۱۹۳۰، ماسریا خود را در رقابتی شدید با سالواتوره مرنزانو، رئیس شبه‌خانوادهٔ کستل‌امارزه یافت، که در نهایت به جنگ کستل‌امارزه خونینی انجامید. ماسریا و مارانزانو به عنوان "Mustache Petes" شناخته می‌شدند: روسای مافیای قدیمی و سنتی که حرفه جنایی خود را در کشور مبدأ آغاز کرده بودند و به اصول ظاهراً
را در کشور مبدأ آغاز کرده بودند و به اصول ظاهراً «قدیمی مافیای جهان» شامل «افتخار»، «سنت»، «احترام» و «عزت» پایبند بودند. مستاش پیت‌ها از همکاری با غیرایتالیایی‌ها خودداری می‌کردند و نسبت به همکاری با غیرسیسیلی‌ها مشکوک بودند. برخی از محافظه‌کارترین روسا تنها با مردانی که ریشه در روستای سیسیلی خود داشتند کار می‌کردند. وقتی جنگ به ضرر ماسریا پیش رفت، دومین فرد تحت فرمانش، چارلز "لاکی" لوچیانو، فرصتی برای تغییر وفاداری دید. در یک توافق پنهانی با مارانزانو، او موافقت کرد که مرگ ماسریا را مهندسی کند تا در ازای
موافقت کرد که مرگ ماسریا را مهندسی کند تا در ازای آن رکت‌های ماسریا را در اختیار گرفته و معاون مارانزانو شود. در ۱۵ آوریل ۱۹۳۱، ماسریا در رستوران Nuova Villa Tammaro در جزایر کونی کشته شد و جنگ کستل‌امارزه پایان یافت. با حذف ماسریا، مارانزانو گروه‌های ایتالیایی نیویورک را به پنج خانواده تحت رهبری لوچیانو، جو پروفاسی، تامی گالیانو، وینسنت منگانو و خودش سازمان‌دهی کرد. او جلسه‌ای از روسای جنایتکار در واپینگرز فالز برگزار کرد و خود را "capo di tutti capi" ("رئیس همه روسا") اعلام نمود. مارانزانو همچنین رکت‌های
همه روسا") اعلام نمود. مارانزانو همچنین رکت‌های خانواده‌های رقیب را به نفع خود کاهش داد. لوچیانو ظاهراً این تغییرات را پذیرفت، اما در واقع در انتظار فرصت برای حذف مارانزانو بود. اگرچه مارانزانو کمی پیشروتر از ماسریا بود، لوچیانو معتقد شد که او حتی از ماسریا طمعکارتر و قدرت‌طلب‌تر است. تا سپتامبر ۱۹۳۱، مارانزانو با درک تهدید لوچیانو، وینسنت "ماد داگ" کال، آدمکش ایرلندی را استخدام کرد تا او را از بین ببرد. با این حال، تامی لوچزه لوچیانو را آگاه کرد که برایش حکم مرگ صادر شده است. در ۱۰ سپتامبر، مارانزانو
حکم مرگ صادر شده است. در ۱۰ سپتامبر، مارانزانو لوچیانو، ویتو جنووز و فرانک کاستلو را به دفتر خود در 230 پارک اونیو در منهتن فراخواند، جایی که مارانزانو کشته شد. بعداً در سال ۱۹۳۱، لوچیانو جلسه‌ای در شیکاگو با روسای مختلف برگزار کرد و پیشنهاد ایجاد یک نهاد حاکم بر جنایت سازمان‌یافته را مطرح کرد که بعداً به کمیسیون تبدیل شد. کمیسیون برای حل و فصل اختلافات و تعیین قلمرو خانواده‌ها طراحی شد و بزرگترین نوآوری لوچیانو لقب گرفت. اهداف او از ایجاد کمیسیون، حفظ قدرت خود بر همه خانواده‌ها و جلوگیری از جنگ‌های آینده
خود بر همه خانواده‌ها و جلوگیری از جنگ‌های آینده بود؛ روسا ایده کمیسیون را تأیید کردند. خانواده منگانو. گامبینو با کاترین کاستلانو ازدواج کرد، که برادرش جوزف منگانو و خواهرش وینچنزا منگانو بخشی از خانواده منگانو، یک خانوادهٔ جنایتکار برجسته در نیویورک، بودند. این ازدواج گامبینو را از طریق همسرش به خانوادهٔ منگانو مرتبط کرد و ارتباطات او در حلقه‌های جنایت سازمان‌یافته را تقویت نمود. کاترین و کارلو چهار فرزند داشتند: توماس، پل، فرانسیس و کاترین. از طریق این شبکهٔ خانوادگی، گامبینو نفوذ خود را تثبیت کرد و
شبکهٔ خانوادگی، گامبینو نفوذ خود را تثبیت کرد و اتحادهایی ایجاد نمود که نقش کلیدی در رشد امپراتوری جنایی او ایفا کردند. قتل آناستازیا. در سال ۱۹۵۷، جنووزه تصمیم گرفت علیه کاستلو و آناستازیا اقدام کند و گامبینو—که معاون آناستازیا بود—را در توطئهٔ قتل وارد کرد. جنووزه دستور داد Vincent Gigante برای اجرای حمله به کاستلو اقدام کند، که در خارج از ساختمان آپارتمان کاستلو در تاریخ ۲ مه ۱۹۵۷ انجام شد. هرچند جراحت سطحی بود، این تجربهٔ نزدیک به مرگ باعث شد کاستلو قدرت خود را به جنووزه واگذار کرده و بازنشسته شود.
قدرت خود را به جنووزه واگذار کرده و بازنشسته شود. اگرچه یک دربان گگانته را به‌عنوان تیرانداز شناسایی کرد، کاستلو در محاکمهٔ ۱۹۵۸ گگانته ادعا کرد او را نمی‌شناسد؛ گگانته از اتهامات قتل عمد ناکام تبرئه شد. با رفتن کاستلو، جنووزه و گامبینو به‌طور ادعایی دستور قتل آناستازیا را صادر کردند. گامبینو قرارداد را به پروفاسی سپرد، که آن را به‌طور ادعایی به جوزف "کریزی جو" گالو محول کرد. آناستازیا در ۲۵ اکتبر ۱۹۵۷ در آرایشگاه هتل پارک شرایتون در Midtown Manhattan به قتل رسید. پس از آن، گامبینو کنترل خانوادهٔ جنایتکار
رسید. پس از آن، گامبینو کنترل خانوادهٔ جنایتکار منگانو را در دست گرفت که از آن پس به نام او شناخته شد. او Joseph Biondo را به‌عنوان معاون منصوب کرد، اگرچه بایوندو در سال ۱۹۶۵ با Aniello Dellacroce جایگزین شد. آپالاچین و سقوط جنووزه. کمی پس از قتل آناستازیا، جنووزه کنترل خانوادهٔ جنایتکار لوچیانو را از کاستلو به دست گرفت. برای مشروعیت دادن به قدرت جدید خود، او یک نشست برگزار کرد که رهبران هر دو سندیکای جنایت آمریکایی و سیسیلی در آن حضور داشتند. در دستور جلسهٔ نشست، موضوعات مربوط به قمار و قاچاق مواد مخدر در
نشست، موضوعات مربوط به قمار و قاچاق مواد مخدر در کوبا قبل از انقلاب و همچنین منافعشان در صنعت پوشاک نیویورک مطرح شد. این نشست در ۱۴ نوامبر در خانهٔ جوزف باربارا در Apalachin, New York برگزار شد. ادوارد دی. کراسوِل، افسر پلیس ایالت نیویورک، متوجه شد که پسر باربارا در حال رزرو اتاق در هتل‌های محلی است و مقادیر زیادی گوشت از قصابی محلی به خانهٔ باربارا تحویل داده می‌شود. مشکوک، کراسوِل تصمیم گرفت خانهٔ باربارا را تحت نظر بگیرد. زمانی که پلیس ایالتی تعداد زیادی خودرو لوکس را در ملک مشاهده کرد، شمارهٔ پلاک‌ها
خودرو لوکس را در ملک مشاهده کرد، شمارهٔ پلاک‌ها را یادداشت کرده و متوجه شد این خودروها به افراد جنایتکار شناخته‌شده ثبت شده‌اند. نیروهای کمکی پلیس به محل آمدند و مسدودسازی جاده انجام شد. وقتی مافیاها حضور پلیس را دیدند، شروع به فرار از محل نشست با خودرو یا پیاده کردند. بسیاری از "مافیاها" از طریق جنگل‌های اطراف ملک باربارا فرار کردند؛ تصور می‌شود گامبینو در نشست حضور داشته، اما جزو مافیاهایی که دستگیر شدند نبود. پلیس خودرویی را متوقف کرد که به‌دست راسل بوفالینو، رئیس پنسیلوانیا، رانده می‌شد و سرنشینان آن
رئیس پنسیلوانیا، رانده می‌شد و سرنشینان آن شامل جنووزه و سه مرد دیگر بودند. بوفالینو گفت که جنووزه برای ملاقات با باربارای بیمار آمده است، در حالی که خود جنووزه گفت برای حضور در یک باربیکیو آمده است. پلیس او را آزاد کرد. گامبینو و لوچیانو به‌طور ادعایی بخشی از ۱۰۰٬۰۰۰ دلار به یک فروشندهٔ مواد مخدر پورتوریکویی پرداخت کردند تا جنووزه را به‌طور کاذب در یک معاملهٔ مواد مخدر متهم کنند. در ۱۷ آوریل ۱۹۵۹، جنووزه به پانزده سال زندان به‌خاطر جرایم مواد مخدر محکوم شد؛ او در حین زندان در ۱۴ فوریه ۱۹۶۹ درگذشت. در ۲۶
او در حین زندان در ۱۴ فوریه ۱۹۶۹ درگذشت. در ۲۶ ژانویه ۱۹۶۲، لوچیانو بر اثر سکتهٔ قلبی در فرودگاه بین‌المللی ناپل درگذشت. سه روز بعد، ۳۰۰ نفر در مراسم خاکسپاری لوچیانو در Naples حضور یافتند که در آن جسد او با hearse سیاه اسبی از خیابان‌ها عبور داده شد. با اجازهٔ دولت ایالات متحده، بستگان لوچیانو جسد او را به نیویورک منتقل کرده و در قبرستان سنت جان در میانیهٔ کوئینز، نیویورک دفن کردند. بیش از ۲٬۰۰۰ نفر در مراسم خاکسپاری او حضور داشتند. گامبینو، دوست دیرین لوچیانو، eulogy او را ایراد کرد. رئیس. پس از زندانی
eulogy او را ایراد کرد. رئیس. پس از زندانی شدن جنووزه، گامبینو کنترل کمیسیون را به دست گرفت. تحت رهبری او، خانوادهٔ جنایتکار گامبینو دارای ۵۰۰ سرباز و بیش از ۱٬۰۰۰ همکار بود. در سال ۱۹۶۲، پسر بزرگ گامبینو، توماس، با دختر لوچزه، فرانسیس، ازدواج کرد. بیش از ۱٬۰۰۰ مهمان در مراسم حضور داشتند و گامبینو به لوچزه هدیه‌ای به ارزش ۳۰٬۰۰۰ دلار داد. در مقابل، لوچزه بخشی از ریکت‌های خود در فرودگاه آیدلوایلد (که اکنون فرودگاه جان اف کندی نام دارد) را به گامبینو واگذار کرد. لوچزه کنترل امنیت فرودگاه و اتحادیه‌های کارگری
لوچزه کنترل امنیت فرودگاه و اتحادیه‌های کارگری آن را در دست داشت. به‌عنوان یک تیم، لوچزه و گامبینو اکنون کنترل فرودگاه، کمیسیون و بیشتر جنایت سازمان‌یافته در نیویورک را در اختیار داشتند. توطئه علیه کمیسیون. در سال ۱۹۶۳، جوزف بونانو، رئیس خانواده بونانو، نقشه‌ای برای ترور چند رقیب در کمیسیون کشید—رؤسا گامبینو، لوچزه، و استفانو ماگادینو، و همچنین فرانک دسیمونه. بونانو به دنبال حمایت جوزف ماگلیکو بود، و ماگلیکو که از قبل از دریافت جایگاه در کمیسیون محروم شده بود، به راحتی موافقت کرد. بونانو قول داد که ماگلیکو
به راحتی موافقت کرد. بونانو قول داد که ماگلیکو را دست راست خود کند در ازای کمک او. ماگلیکو مسئول ترور لوچزه و گامبینو شد و قرارداد را به کولومبو، یکی از برترین قاتلان قراردادی خود، سپرد. با این حال، کولومبو فرصت‌طلب نقشه را به اهداف آن فاش کرد. دیگر رؤسا سریعاً دریافتند که ماگلیکو و بونانو هم‌دست هستند و هر دو را احضار کردند تا توضیح دهند. بونانو از ترس جان خود به مونترال پناه برد و ماگلیکو را برای مواجهه با کمیسیون تنها گذاشت. ماگلیکو که بیمار و آسیب‌پذیر شده بود، نقش خود در نقشه را اعتراف کرد. کمیسیون
شده بود، نقش خود در نقشه را اعتراف کرد. کمیسیون جان او را بخشید اما مجبورش کرد که از ریاست خانواده پروفاسی بازنشسته شود و ۵۰٬۰۰۰ دلار جریمه بپردازد. به عنوان پاداش برای اینکه کولومبو به رئیسش پشت کرد، او کنترل خانواده ماگلیکو را در دست گرفت که بعدها به خانواده کولومبو تغییر نام داد. وضعیت سلامتی و دستور اخراج. روند اخراج گامبینو توسط اداره مهاجرت و تابعیت ایالات متحده از سال ۱۹۵۳ آغاز شد، اما به دلیل مشکل قلبی و بستری‌های مکرر در بیمارستان، چند سالی پیشرفت نداشت. در سال ۱۹۷۰ او به اتهام توطئه برای سرقت یک
نداشت. در سال ۱۹۷۰ او به اتهام توطئه برای سرقت یک خودروی زره‌پوش حاوی ۳ میلیون دلار جعل، تعقیب قضایی شد و در ۲۳ مارس ۱۹۷۰ دستگیر شد. وی با وثیقه ۷۵٬۰۰۰ دلار آزاد شد و هرگز محاکمه نشد، به دلیل وضعیت سلامتی‌اش. همان سال، دادگاه عالی ایالات متحده حکم اخراج سال ۱۹۶۷ او را که قبلاً درخواست تجدیدنظر کرده بود، تأیید کرد زیرا او به صورت غیرقانونی وارد کشور شده بود. وقتی دولت تلاش کرد حکم را اجرا کند، گامبینو پس از ابتلا به سکته قلبی شدید به بیمارستان منتقل شد. ترور کولومبو. در ۲۸ ژوئن ۱۹۷۱، کولومبو توسط جروم آ.
کولومبو. در ۲۸ ژوئن ۱۹۷۱، کولومبو توسط جروم آ. جانسون، سه بار هدف شلیک قرار گرفت، یکی از گلوله‌ها به سرش اصابت کرد، در دومین رژه روز وحدت ایتالیایی در کلمبوس سرکل که توسط لیگ حقوق مدنی ایتالیایی-آمریکایی برگزار شده بود؛ جانسون بلافاصله توسط محافظان کولومبو کشته شد. کولومبو از این شلیک به طور دائم فلج شد و بعدها در سال ۱۹۷۸ درگذشت. اگرچه بسیاری در خانواده کولومبو گالو را مسئول شلیک می‌دانستند، پلیس در نهایت پس از بازجویی از گالو، نتیجه گرفت که جانسون یک تیرانداز تنها بوده است. از آنجا که جانسون چند روز قبل
تنها بوده است. از آنجا که جانسون چند روز قبل در باشگاهی متعلق به خانواده گامبینو بوده است، یکی از نظریه‌ها این بود که گامبینو این شلیک را سازماندهی کرده است. کولومبو از شنیدن شکایات گامبینو درباره لیگ امتناع کرده و در یک بحث ادعا شده به صورت او تف کرده بود. با این حال، رهبری خانواده کولومبو مطمئن بود که گالو پس از اختلاف با خانواده، دستور ترور را صادر کرده است. گالو در ۷ آوریل ۱۹۷۲ به قتل رسید. رؤسای خانواده گامبینو. پس از زندانی شدن ویتو جنووزه، کارمینو گامبینو کنترل کمیشن را بر عهده گرفت. تحت رهبری او،
کنترل کمیشن را بر عهده گرفت. تحت رهبری او، خانواده گامبینو شامل ۵۰۰ سرباز و بیش از ۱٬۰۰۰ همدست بود. در سال ۱۹۶۲، پسر بزرگ گامبینو، توماس، با دختر فرانچس ازدواج کرد. بیش از ۱٬۰۰۰ مهمان در این مراسم شرکت کردند، و گامبینو به لوچزه هدیه‌ای ۳۰٬۰۰۰ دلاری داد. در عوض، لوچزه بخشی از رکت‌های خود در فرودگاه آیدلوایلد (اکنون به نام فرودگاه جان اف. کندی شناخته می‌شود) را به گامبینو منتقل کرد. لوچزه کنترل امنیت فرودگاه و اتحادیه‌های فرودگاه را در دست داشت. به عنوان یک تیم، لوچزه و گامبینو اکنون فرودگاه، کمیشن و بیشتر
تیم، لوچزه و گامبینو اکنون فرودگاه، کمیشن و بیشتر فعالیت‌های مافیایی نیویورک را کنترل می‌کردند. مرگ و پایان فعالیت. کارمینو گامبینو در تاریخ ۱۵ اکتبر ۱۹۷۶ در سن ۷۸ سالگی درگذشت. مرگ او پایان دوران طولانی کنترل خانواده گامبینو و نقش او در کمیشن مافیا بود. پس از مرگ او، قدرت در خانواده گامبینو به پل کاستانلانو، یکی از اعضای ارشد خانواده منتقل شد. کاستانلانو تا اواخر دههٔ ۱۹۸۰ به رهبری خانواده ادامه داد و روابط گستردهٔ گامبینو با دیگر خانواده‌های مافیایی و کمیشن را حفظ کرد. با این انتقال قدرت، خانواده گامبینو
را حفظ کرد. با این انتقال قدرت، خانواده گامبینو به نام یکی از قدرتمندترین خانواده‌های مافیایی نیویورک باقی ماند و تأثیرگذاری آن بر کمیشن و تجارت‌های غیرقانونی شهر ادامه یافت. کنترل بر فرودگاه‌ها، اتحادیه‌ها و بخش‌های مختلف اقتصادی به عنوان میراثی از دوران گامبینو باقی ماند. میراث. کارمینو گامبینو با رهبری طولانی‌مدت، قدرت و شبکه‌های گستردهٔ خانواده گامبینو را تثبیت کرد. او نقش کلیدی در شکل‌دهی به کمیشن و سیاست‌های مافیایی نیویورک داشت. ازدواج‌ها و اتحادهای خانوادگی او، مانند ازدواج پسرش توماس با دختر
خانوادگی او، مانند ازدواج پسرش توماس با دختر فرانچس لوچزه، به گسترش نفوذ خانواده گامبینو در میان دیگر خانواده‌های مافیایی کمک کرد.
روابط ایران و بوروندی ()به روابط دو جانبه بین جمهوری بوروندی و جمهوری اسلامی ایران اشاره دارد. بوروندی و ایران در ۳۱ مارس ۱۹۸۵ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. این دو کشور دیپلماسی کمی با یکدیگر داشتند، اگرچه بوروندی در دهه‌های بعد نفت خام را در بخش خصوصی وارد کرد. در اواخر دهه ۲۰۱۰، این کشورها توافقات جزئی در زمینه‌های معدن، توسعه روستایی، سیاست تجاری و کشاورزی منعقد کردند. در آوریل ۲۰۲۲، سفیر بوروندی Gérard Ntahorwaroye Bikebako با رئیس جمهور سابق ایران سید ابراهیم رئیسی ​​دیدار کرد. در ماه مه همان سال، او
ابراهیم رئیسی ​​دیدار کرد. در ماه مه همان سال، او همچنین با وزیر امور خارجه ایران، حسین امیرعبداللهیان دیدار کرد. ماموریت‌های دیپلماتیک. بوروندی در تهران سفارت دارد. ایران هیچ نمایندگی دیپلماتیکی در بوجومبورا ندارد.
روابط ایران و بورکینافاسو () روابط دو جانبه بین بورکینافاسو و ایران است. ایران و بورکینافاسو از روابط دوجانبه قوی و دوستانه‌ای برخوردارند. بورکینافاسو در تهران سفارت دارد و ایران در واگادوگو سفارت دارد. همکاری توسعه‌ای. در مارس ۲۰۲۳، ایران ۲۰۰۰۰۰ دوز واکسن کووید-۱۹ به بورکینافاسو اهدا کرد.
ایران در ۱۴ دسامبر ۱۹۷۳ روابط دیپلماتیک خود را با نیوزیلند برقرار کرد. هر دو کشور از سوی سازمان ملل به رسمیت شناخته شده‌اند. ایران و نیوزیلند بخشی از سازمان تجارت جهانی هستند. تاریخچه. نیوزیلند سفارت خود را در تهران در سال ۱۹۷۵ تأسیس کرد و آن را به عنوان اولین مأموریت دیپلماتیک در خاورمیانه ثبت کرد که نشان دهنده اهمیت ایران به عنوان یک شریک تجاری در آن زمان بود. در پاسخ به این امر، ایران سفارت خود را در ولینگتون در اواسط دهه ۱۹۸۰ تأسیس کرد. در دهه ۱۹۸۰، اوج تجارت بین دو کشور بود، جایی که ایران به عنوان یکی
تجارت بین دو کشور بود، جایی که ایران به عنوان یکی از بازارهای صادراتی برتر نیوزیلند ظاهر شد، که شامل تجارت گوشت گوسفند نیز می‌شد. این تجارت در تأسیس کمیسیون مشترک وزیران در سال ۱۹۸۵ بسیار مهم بود. با این حال، در اواخر قرن بیستم، پویایی تجارت به دلیل تحولات سیاسی، مانند جنگ ایران و عراق و تحریم‌های بین‌المللی بعدی علیه ایران تغییر کرد. تنش‌های سیاسی. روابط با چالش‌های قابل توجهی روبرو شده‌اند، به ویژه پس از خروج ایالات متحده از برنامه جامع اقدام مشترک در سال ۲۰۱۸ که منجر به اعمال مجدد تحریم‌ها علیه ایران
۲۰۱۸ که منجر به اعمال مجدد تحریم‌ها علیه ایران شد. نیوزیلند تحریم‌های خود علیه ایران را دست نخورده نگه داشت، در حالی که به مشاغل خود توصیه می‌کرد در مورد اثرات تحریم‌های ایالات متحده از مشاوره حقوقی استفاده کنند. از اواخر سال ۲۰۲۲، حقوق بشر در ایران به یک عامل حیاتی تأثیرگذار بر روابط دوجانبه تبدیل شده است. پس از مرگ مهسا امینی و اعتراضات پس از آن، نیوزیلند اقدامات دولت ایران را محکوم کرد و با تعلیق گفتگوی دوجانبه حقوق بشر و اعمال ممنوعیت سفر برای مقامات ایرانی، از نقض حقوق بشر توسط این کشور انتقاد کرد. از
از نقض حقوق بشر توسط این کشور انتقاد کرد. از سال ۲۰۲۴، نیوزیلند موضع قاطعی علیه اقدامات دولت ایران اتخاذ کرده است، از جمله محکوم کردن حملات نظامی آن علیه اسرائیل و حمایت از قطعنامه‌های بین‌المللی علیه نقض حقوق بشر ایران. در واکنش به وقوع جنگ ایران و اسرائیل در اواسط ژوئن ۲۰۲۵، سفارت نیوزیلند در تهران در ۱۹ ژوئن تعطیل شد. وزیر امور خارجه نیوزیلند وینستن پیترز تأیید کرد که دو نفر از کارکنان سفارت نیوزیلند در تهران و خانواده‌هایشان از طریق آذربایجان همسایه تخلیه شده‌اند. در ۲۲ ژوئن، پیترز تأیید کرد که حدود ۸۰