payamvha/North_RAG huggingface dataset:
منطقه شراب اورگان در دره ویلامت یافت می‌شود. سایر مناطق انگورکاری آمریکا که مقداری از این انگور در آنها کاشته شده است عبارتند از مندوسینو، دره رودخانه روسی، پایسینز و دره سانتا ینز. همچنین در ویلکاکس، آریزونا نیز کشت می‌شود. در قرن بیست و یکم، کاشت آرنیس در مناطق شراب استرالیا در تاسمانی، ویکتوریا و نیو ساوت ولز و همچنین منطقه شراب نیوزیلند در گیسبورن در جزیره شمالی آغاز شده است. کشت انگور و شراب‌سازی. کشت انگور آرنیس می‌تواند دشوار باشد، زیرا به‌طور طبیعی اسیدیته پایینی دارد و اگر پس از سپتامبر برداشت
اسیدیته پایینی دارد و اگر پس از سپتامبر برداشت شود، بیش از حد رسیده می‌شود. علاوه بر این، این انگور مستعد کپک پودری است، اگرچه تحقیقات کلونینگ اخیر شروع به جداسازی کلون‌های آرنیس کرده است که تحمل بیشتری در برابر کپک دارند. تمایل این انگور به بازده محصول کم و اکسیداسیون آسان شراب، به کاهش مداوم آن در اوایل تا اواسط قرن بیستم کمک کرد. درک بهتر از این گونه در نیمه دوم قرن به احیای این گونه کمک کرد، زیرا شراب‌سازان دریافتند که خاک‌های گچی و شنی اطراف روئرو به انگورها اسیدیته و ساختار بیشتری می‌دهد، در حالی که
اسیدیته و ساختار بیشتری می‌دهد، در حالی که انگورهای آرنیس کاشته شده در خاک رس شنی، عطری زیبا و عجیب و غریب ایجاد می‌کنند. نقش تاریخی آرنیس به عنوان نرم‌کننده‌ای برای نبیولو بوده است، اگرچه امروزه این انگور بیشتر به عنوان یک شراب گونه‌دار دیده می‌شود. شراب‌هایی که در بلوط تخمیر و/یا کهنه می‌شوند، طعم کامل‌تری دارند، در حالی که آرنیس‌های بدون بلوط می‌توانند عطر و طعم بیشتری داشته باشند. آرنیس پتانسیل تولید شراب‌های بسیار معطر با رایحه بادام، زردآلو، هلو، گلابی و رازک را دارد. برخی از تولیدکنندگان، آرنیس را
و رازک را دارد. برخی از تولیدکنندگان، آرنیس را در اواخر برداشت "به صورت پاسیتو (نوعی شراب)" تولید می‌کنند.
اتزیو روسی (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. او از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ فرماندهی ارتش ششم را برعهده داشت و از فوریه تا مه ۱۹۴۳ به‌عنوان هفدهمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. روسی در ۱۹ مارس ۱۸۸۱ در ویچنزا زاده شد و پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی ایتالیا، در مدرسه کاربردی توپخانه و مهندسی در تورین تحصیل کرد و با درجه ستوان دوم فارغ‌التحصیل شد. او در ۱ سپتامبر ۱۹۰۳ به درجه ستوان ارتقا یافت. او در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در ۲۹ آوریل به درجه سرگردی ارتقا یافت. در
کرد و در ۲۹ آوریل به درجه سرگردی ارتقا یافت. در پایان جنگ، او درجه سرهنگ دومی را داشت و به خاطر شجاعت نظامی، عنوان شوالیه نشان تاج ایتالیا و مدال برنز را دریافت کرده بود. در ۱۹ مه ۱۹۱۹، عنوان شوالیه نشان نظامی ساووی به او اعطا شد. پس از ارتقا به درجه سرهنگی، فرمانده هنگ ۱۱ توپخانه شد. در اوت ۱۹۲۸ او به عنوان رئیس ستاد فرماندهی نظامی سیسیل منصوب شد. در سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶، در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، با درجه سرتیپ، به عنوان مدیر کل خدمات لجستیکی در وزارت جنگ خدمت کرد و در پایان درگیری به دلیل
در وزارت جنگ خدمت کرد و در پایان درگیری به دلیل شایستگی‌های استثنایی به درجه سرلشکری ارتقا یافت. بین سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸، او سمت فرمانده لشکر ۲۱ پیاده‌نظام گراناتیری دی ساردنیا را بر عهده داشت و جانشین ژنرال کارلو گلوسو شد. هنگامی که پادشاهی ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ وارد جنگ جهانی دوم شد، روسی فرماندهی سپاه ششم ارتش را که در بولونیا در حال توسعه بود، بر عهده گرفت. در ۱۵ فوریه ۱۹۴۱، او به عنوان فرمانده ارتش ششم، مستقر در جنوب ایتالیا، سیسیل و ساردینیا و با وظیفه دفاع ساحلی و سرزمینی منصوب شد. در ۲ فوریه
وظیفه دفاع ساحلی و سرزمینی منصوب شد. در ۲ فوریه ۱۹۴۳، روسی به عنوان رئیس ستاد ارتش منصوب شد و جایگزین ژنرال ویتوریو آمبروسیو شد که رئیس ستاد کل شده بود. او در ماه مه از این سمت کناره‌گیری کرد و در ۱ ژوئن ۱۹۴۳ فرماندهی گروه ارتش شرق را با ستادی در تیرانا، متشکل از ارتش نهم (ژنرال رنزو دالمازو) مستقر در آلبانی و ارتش یازدهم (ژنرال کارلو وکیارلی) مستقر در یونان، بر عهده گرفت. در ۱ ژوئیه ۱۹۴۳ او به درجه ژنرالی کامل ارتقا یافت، اما در ماه اوت، ارتش یازدهم از اختیار او خارج و تحت نظارت گروه ارتش‌های خارجی ژنرال
او خارج و تحت نظارت گروه ارتش‌های خارجی ژنرال الکساندر لور قرار گرفت. در ۸ سپتامبر، او از طریق رادیو از اعلام آتش‌بس کاسیبیله مطلع شد. او بی‌نتیجه تلاش کرد تا با فرماندهی عالی تماس بگیرد، اما هیچ دستورالعملی در مورد چگونگی برخورد با وضعیت جدید دریافت نکرد تا اینکه ساعت ۰۰:۳۰ بامداد ۹ سپتامبر، یک تلکس مختصر و مبهم دریافت کرد که در پایان آن هرگونه اقدام خصمانه علیه نیروهای آلمانی ممنوع شده بود. از ساعت ۱۰ شب همان شب، او با فرمانده ارتش دوم پانزر، ژنرال لوتار رندولیچ، وارد مذاکره شد. مذاکرات به مدت دو روز
رندولیچ، وارد مذاکره شد. مذاکرات به مدت دو روز ادامه یافت و سرانجام با ژنرال هانس بسل به توافق رسید. در این توافق آمده بود که نیروهای تحت فرماندهی روسی پس از تحویل سلاح‌های سنگین و جمعی به آلمانی‌ها، به وطن خود بازگردانده شوند، در حالی که اجازه دارند سلاح‌های سبک خود را حفظ کنند. این توافق در سپیده دم ۱۱ سپتامبر حاصل شد، اما ساعت ۱۱ صبح همان روز، واحدهای زرهی آلمان به فرماندهی ژنرال والتر گنام، مقر روسی را محاصره کرده و او را به همراه تمام کارکنانش دستگیر کردند. ژنرال به بلگراد و سپس به وین برده شد، در
کردند. ژنرال به بلگراد و سپس به وین برده شد، در حالی که ژنرال دالمازو موقتاً جایگزین او شد و به نیروهایش دستور داد که تمام سلاح‌ها را به آلمانی‌ها تحویل دهند. رزی که از همکاری امتناع ورزید، در اردوگاه اسرای جنگی شماره زد۶۴ در شوکن لهستان زندانی شد و بعداً به دلیل حفظ مواضع شدیداً ضد آلمانی خود و امتناع از پیوستن به جمهوری اجتماعی ایتالیا، به اردوگاه مجازات تورون منتقل شد. او بعداً به مقامات آراس‌آی تحویل داده شد و توسط دادگاه ویژه فاشیست محاکمه شد. محاکمه که در ۲۸ ژانویه ۱۹۴۴ آغاز شد، با تبرئه او از تمام
که در ۲۸ ژانویه ۱۹۴۴ آغاز شد، با تبرئه او از تمام اتهامات پایان یافت و او در ژانویه ۱۹۴۵ از زندان برشیا آزاد شد. با این حال، با توجه به احساسات شخصی ضد فاشیستی و ضد آلمانی‌اش، تحت اقدامات نظارتی ویژه قرار گرفت که در ۲۵ آوریل ۱۹۴۵، با پایان جنگ در ایتالیا، پایان یافت. او در ۵ ژانویه ۱۹۶۳ در بولونیا درگذشت.
پائولو براردی (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در فاصله سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ به‌عنوان هجدهمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد. وی در جنگ ایتالیا و عثمانی، جنگ یونان و ایتالیا، جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. زندگی‌نامه. او که یک افسر حرفه‌ای بود، در سال ۱۹۱۲ با درجه ستوان در جنگ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد و به خاطر اشغال سیدی سعید در لیبی مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد. او در جنگ جهانی اول به عنوان کاپیتان توپخانه شرکت کرد و مدال برنز شجاعت نظامی و دو صلیب جنگی به او اعطا شد. در
برنز شجاعت نظامی و دو صلیب جنگی به او اعطا شد. در سال ۱۹۲۶ به درجه سرهنگ دومی و در سال ۱۹۳۲ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و فرماندهی هنگ ۲۰ توپخانه را بر عهده گرفت. او در سال ۱۹۳۷ درجه سرتیپی دریافت کرد. با شروع جنگ جهانی دوم، او فرمانده گروه دوم آلپ در نبرد آلپ غربی شد. در سپتامبر ۱۹۴۰ به او فرماندهی لشکر یازدهم پیاده‌نظام برنرو داده شد که در طول جنگ یونان و ایتالیا رهبری آن را بر عهده داشت. در سپتامبر ۱۹۴۱ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و رئیس ستاد ارتش هفتم شد. در سال ۱۹۴۲ فرمانده لشکر ۱۲ پیاده ساساری در
شد. در سال ۱۹۴۲ فرمانده لشکر ۱۲ پیاده ساساری در یوگسلاوی بود. او بعداً در فهرست جنایتکاران جنگی تحت تعقیب متفقین به دلیل جنایاتی که توسط نیروهایش در یوگسلاوی مرتکب شده بود قرار گرفت. در ژانویه ۱۹۴۳ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و به تونس اعزام شد، جایی که فرماندهی سپاه بیست و یکم را بر عهده داشت. به دلیل نقشش در نبردهای خط مارت و وادی آکاریت، مدال نقره شجاعت نظامی به او اعطا شد. او در ۱۲ مه ۱۹۴۳ توسط بریتانیایی‌ها زخمی و اسیر شد و سپس به عنوان اسیر جنگی به انگلستان فرستاده شد. پس از آتش‌بس کاسیبیل، او به همراه
فرستاده شد. پس از آتش‌بس کاسیبیل، او به همراه جیووانی مسه و تادئو اورلاندو آزاد شدند تا به دولت جدید بادولیو که متحد متفقین بود، خدمت کنند. در ۱۸ نوامبر ۱۹۴۳، مارشال پیترو بادولیو او را به عنوان رئیس ستاد ارتش سلطنتی ایتالیا که اکنون در کنار متفقین می‌جنگید، منصوب کرد. او با تأسیس ارتش متحد ایتالیا و سپاه آزادی‌بخش ایتالیا، سعی کرد تا حد امکان واحدهای ایتالیایی را در جنگ علیه آلمان نازی و جمهوری اجتماعی ایتالیا درگیر کند. او تا ۱۰ فوریه ۱۹۴۵ در این سمت باقی ماند، زمانی که به عنوان فرمانده نظامی سیسیل با
ماند، زمانی که به عنوان فرمانده نظامی سیسیل با ستاد مرکزی در پالرمو منصوب شد، پستی که تا سال ۱۹۴۶ در اختیار داشت. او در سال ۱۹۴۸ از ارتش بازنشسته شد. خاطرات او پس از مرگش در سال ۱۹۵۴ منتشر شد.
جوزپه دی استفانیس (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود، که مدت کوتاهی در سال ۱۹۴۳ به‌عنوان رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. دی استفانیس در ۲۰ دسامبر ۱۸۸۵ در لا اسپتزیا زاده شد. پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی ایتالیا، در نوامبر ۱۹۰۳ در آکادمی نظامی سلطنتی توپخانه و مهندسان در تورین ثبت نام کرد و در ۲۸ سپتامبر ۱۹۰۵ با درجه ستوان دوم توپخانه فارغ‌التحصیل شد. پس از ارتقاء به درجه ستوان در ۲۸ آگوست ۱۹۰۸، در ۱ فوریه ۱۹۱۵ به درجه کاپیتانی رسید. در سال ۱۹۱۵ با خانم
۱۹۱۵ به درجه کاپیتانی رسید. در سال ۱۹۱۵ با خانم امانوئلا دی ویسکونتی دی اوتزانو ازدواج کرد. او در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در سپتامبر ۱۹۱۶ به خاطر عملیاتی در جبهه ایسونزو مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد و در ۱۶ ژوئن ۱۹۱۷ به درجه سرگردی ارتقا یافت. در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۲، او قاضی علی‌البدل دادگاه نظامی منطقه‌ای رم شد و در ۲۰ آوریل ۱۹۲۴ به ستاد کل منتقل شد. در ۳۱ مارس ۱۹۲۶، به عنوان رئیس بخش در ستاد کل ارتش سلطنتی خدمت کرد و در ۳۰ ژوئن همان سال به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت. پس از ارتقاء به درجه سرهنگی در ۲۹
ارتقا یافت. پس از ارتقاء به درجه سرهنگی در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۹، در ۱ دسامبر ۱۹۳۲ فرماندهی هنگ هشتم توپخانه صحرایی مستقر در ورونا را بر عهده گرفت و تا سال ۱۹۳۵ در این سمت باقی ماند. در ۱ سپتامبر ۱۹۳۷ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و یک هفته بعد به عنوان فرمانده توپخانه سپاه هفتم ارتش در فلورانس و رئیس دفتر آموزش در فرماندهی سپاه افسران ستاد در رم منصوب شد. در ۲۵ نوامبر ۱۹۳۸ فرماندهی توپخانه سپاه زرهی ارتش به او واگذار شد. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، در ۱ ژانویه ۱۹۴۱ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و
در ۱ ژانویه ۱۹۴۱ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و فرماندهی لشکر ۲۴ پیاده‌نظام پینرولو به او واگذار شد. در همان ماه، «پینرولو» به جبهه آلبانی منتقل شد و پس از تسلیم یونان در آوریل، به عنوان یک واحد اشغالی در تسالی باقی ماند. در اوت همان سال، سرلشکر لیکورگو زانینی جای او را در فرماندهی لشکر «پینرولو» گرفت و در ۱۴ اوت ۱۹۴۱ به فرماندهی عالی نیروهای مسلح در شمال آفریقا به لیبی منتقل شد و در ۲۵ همان ماه فرماندهی لشکر ۱۰۲ موتوری ترنتو را بر عهده گرفت. او با این لشکر در محاصره طبرق و عملیات صلیبی شرکت کرد تا اینکه در
محاصره طبرق و عملیات صلیبی شرکت کرد تا اینکه در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲ فرماندهی لشکر ۱۳۲ زرهی آریته به او سپرده شد و در نبردهای غزاله، طبرق، بیر حکیم و مرسی مطروح فرماندهی آن را بر عهده داشت. به خاطر موفقیت‌هایش، در ۲۶ مه ۱۹۴۲، نشان صلیب افسری نشان نظامی ساووی به او اعطا شد. در ۲۶ ژوئن ۱۹۴۲، دی استفانیس جایگزین ژنرال اتوره بالداساره، که در یک حمله هوایی در نزدیکی مرسی مطروح کشته شده بود، به عنوان فرمانده سپاه بیستم موتوریزه، که «آریته» بخشی از آن بود، شد. او فرماندهی لشکر سرتیپ فرانچسکو آنتونیو آرنا را ترک کرد. دی
لشکر سرتیپ فرانچسکو آنتونیو آرنا را ترک کرد. دی استفانیس در طول نبرد اول العلمین، نبرد علم حلفا و نبرد دوم العلمین، سپاه بیستم را رهبری کرد. در ۱۴ نوامبر ۱۹۴۲ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. پس از شکست در العلمین، سپاه بیستم از مصر عقب‌نشینی کرد و قبل از ترک لیبی و استقرار در خط مارت در تونس، با متفقین در العقیلا درگیر شد. با کاهش اندازه سپاه به دلیل خسارات وارده در العلمین و از دست دادن تمام واحدهای مانور، دی استفانیس در ۴ فوریه ۱۹۴۳ توسط ژنرال تادئو اورلاندو جایگزین شد و به وطن خود بازگشت. از ۳ مه همان سال،
جایگزین شد و به وطن خود بازگشت. از ۳ مه همان سال، او سمت معاون عملیات رئیس ستاد ارتش را بر عهده گرفت و جایگزین ژنرال کارلو وکیارلی شد که به فرماندهی ارتش یازدهم به آتن منتقل شده بود. از ۱۹ تا ۳۱ مه، پس از عزیمت اتزیو روسی و قبل از انتصاب ماریو روآتا، به‌طور موقت به عنوان رئیس ستاد ارتش خدمت کرد. بعد از ظهر ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، پس از آنکه متفقین خبر آتش‌بس کاسیبیله را پخش کردند، دی استفانیس، به جای روآتای غایب، در شورای تاج و تخت که در رم برگزار شد و تصمیم به تأیید و رعایت آتش‌بس گرفت، شرکت کرد. شب بعد، هنگامی
و رعایت آتش‌بس گرفت، شرکت کرد. شب بعد، هنگامی که نیروهای آلمانی عملیات آخسه را اجرا می‌کردند، او از جمله افسران عالی‌رتبه‌ای بود که به دنبال مارشال پیترو بادولیو و خانواده سلطنتی، از رم به اورتونا گریختند و با ناوچه بایونتا به بریندیسی رسیدند. چند هفته بعد، او فرماندهی سپاه تازه تأسیس ال‌آی را بر عهده گرفت، فرماندهی اسمی بدون هیچ نیروی تابع واقعی. در ژوئن ۱۹۴۴، دی استفانیس رئیس هیئت ای ستاد کل شد و بر سازماندهی نیروهای ایتالیایی که در کنار متفقین به عنوان گروه‌های رزمی می‌جنگیدند، نظارت داشت. در ۵ اکتبر
گروه‌های رزمی می‌جنگیدند، نظارت داشت. در ۵ اکتبر ۱۹۴۴، او برای انجام مأموریت‌های ویژه در اختیار وزارت جنگ قرار گرفت. در سال ۱۹۵۶، دی استفانیس عنوان افسر بزرگ نشان لیاقت جمهوری ایتالیا را دریافت کرد. او در ۱۱ دسامبر ۱۹۶۵ در رم درگذشت.
گذرگاه مرزی کرم شالوم (؛ ) (به معنای: «تاکستان صلح») یک گذرگاه مرزی در محل اتصال دو بخش مرزی است: یکی بین نوار غزه و اسرائیل و دیگری بین نوار غزه و مصر. این گذرگاه توسط کامیون‌هایی که کالا از اسرائیل یا مصر به نوار غزه حمل می‌کنند، استفاده می‌شود. عملیات. تا سال ۲۰۰۷، ناظران اروپایی از هیئت کمک‌های مرزی اتحادیه اروپا در رفح از گذرگاه کرم شالوم برای رسیدن به گذرگاه مرزی رفح استفاده می‌کردند. هیئت اروپایی، یک دفتر ارتباطی در کرم شالوم دارد که ویدئو و داده‌های بلادرنگ از فعالیت‌های گذرگاه رفح را دریافت می‌کند.
از فعالیت‌های گذرگاه رفح را دریافت می‌کند. دفتر ارتباطی به‌طور منظم تشکیل جلسه می‌دهد تا اجرای "اصول توافق شده برای گذرگاه رفح" را بررسی کند، هرگونه اختلاف مربوط به توافق را حل کند و سایر وظایف مشخص شده در آن را انجام دهد. دفتر ارتباطی توسط افسران ارتباطی از هیئت اروپایی، تشکیلات خودگردان فلسطین و دولت اسرائیل اداره می‌شود. در اوایل دهه ۲۰۱۰، ۷۵ میلیون شکل جدید برای ارتقاء و گسترش این گذرگاه سرمایه‌گذاری شد که قادر به عبور ۴۵۰ کامیون در روز است. طرف فلسطینی گذرگاه توسط دو خانواده اداره می‌شود که توسط
گذرگاه توسط دو خانواده اداره می‌شود که توسط تشکیلات خودگردان فلسطین مجوز فعالیت دریافت کرده و توسط حماس مجاز شده‌اند. وزارت بازرگانی و صنعت در رام‌الله فعالیت‌ها را با اسرائیل هماهنگ می‌کند. دو طرف گذرگاه ۴۰۰ متر از هم فاصله دارند و توسط یک منطقه تخلیه کالا از هم جدا شده‌اند. تونل‌های قاچاق نوار غزه برای فرار از مالیات واردات وضع شده توسط حماس (که در سال ۲۰۰۷ کنترل غزه را به دست گرفت) و همچنین قاچاق کالاهایی که اسرائیل ورود آنها را به غزه ممنوع کرده است، مورد استفاده قرار گرفته‌اند. پس از کودتای ۲۰۱۳ مصر و
استفاده قرار گرفته‌اند. پس از کودتای ۲۰۱۳ مصر و برکناری محمد مرسی، رئیس‌جمهور مصر، ارتش مصر بسیاری از تونل‌ها را در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ مسدود کرد. اسرائیل واردات سلاح و کالاهای دو کاربرده (محصولاتی که کاربردهای غیرنظامی دارند اما ممکن است برای استفاده نظامی منحرف شوند) به غزه را ممنوع کرده است، اگرچه بسیاری از این اقلام ممنوعه از طریق تونل‌ها قاچاق می‌شوند. بخش اسرائیلی گذرگاه در مقطعی توسط اسرائیل ایرپورتس مدیریت می‌شد، اما اکنون توسط اداره گذرگاه‌ها در وزارت دفاع مدیریت می‌شود. تاریخ و حوادث. حادثه
در وزارت دفاع مدیریت می‌شود. تاریخ و حوادث. حادثه گیلعاد شلیط، ۲۰۰۶. در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۶، سرجوخه گیلعاد شلیط توسط شبه‌نظامیان ملی‌گرای فلسطینی قسام در نزدیکی کرم شالوم پس از نفوذ مهاجمان از مرز نوار غزه به اسرائیل از طریق یک تونل، دستگیر شد. علاوه بر شالیت، دو سرباز نیروهای دفاعی اسرائیل کشته و سه نفر دیگر زخمی شدند. در پاسخ و با مأموریت نجات شالیت، ارتش اسرائیل در ۲۸ ژوئن به عنوان بخشی از عملیات باران‌های تابستانی وارد نوار غزه شد. شالیت در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۱ در جریان تبادل اسرا آزاد شد. حمله ۲۰۰۸ قسام. در ۱۹
جریان تبادل اسرا آزاد شد. حمله ۲۰۰۸ قسام. در ۱۹ آوریل ۲۰۰۸، خودکشی یک فلسطینی بمب‌گذاران خودروهای بمب‌گذاری شده خود را در گذرگاه منفجر کردند. به گفته ارتش اسرائیل، از دو جیپ و یک نفربر زرهی استفاده شد و دو خودرو منفجر شدند که منجر به کشته شدن سه بمب‌گذار و زخمی شدن ۱۳ سرباز اسرائیلی شد. استحکامات موجود در گذرگاه از آسیب جدی به سربازان جلوگیری کرد. کمی پس از بمباران، یک نفربر زرهی دیگر در نزدیکی مرز شمال کرم شالوم توسط آتش اسرائیل منفجر شد. حماس مسئولیت این حمله را بر عهده گرفت. به گفته ابوعبیده، سخنگوی
حمله را بر عهده گرفت. به گفته ابوعبیده، سخنگوی گردان‌های عزالدین قسام، شاخه نظامی حماس، چهار خودروی بمب‌گذاری شده مورد استفاده قرار گرفت که سه تای آنها منفجر شدند و یکی عقب‌نشینی کرد. او این را «هدیه‌ای برای مردم تحت محاصره» و «یک عملیات کاملاً نظامی» توصیف کرد. حمله ۲۰۱۲؛ کاهش محدودیت‌ها. در ۵ اوت ۲۰۱۲، این گذرگاه توسط گروهی از مردان مسلح نقابدار که ۱۶ افسر پلیس را کشته و جیپ‌های زرهی را از یک ایست بازرسی مرزی مصر ربوده بودند، مورد حمله قرار گرفت. یک جیپ، که ظاهراً تله انفجاری داشت، به ایست بازرسی کوبید و
ظاهراً تله انفجاری داشت، به ایست بازرسی کوبید و منفجر شد؛ جیپ دیگر توسط نیروی هوایی اسرائیل منهدم شد. در دسامبر ۲۰۱۲، اسرائیل محدودیت‌های خود بر واردات مصالح ساختمانی را کاهش داد و اجازه انتقال ۲۰ کامیون مصالح ساختمانی و ۳۴ کامیون شن و ماسه از مصر را داد. انتظار می‌رود این حجم به ۱۰۰ کامیون در روز افزایش یابد. ۲۰۱۸: تونل حماس به داخل اسرائیل. در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۸، هواپیماهای نیروی هوایی اسرائیل یک «تونل تروریستی» را که از زیر گذرگاه کرم شالوم از غزه به اسرائیل عبور می‌کرد، تخریب کردند. نیروهای دفاعی اسرائیل
عبور می‌کرد، تخریب کردند. نیروهای دفاعی اسرائیل اعلام کرد که این تونل متعلق به حماس بوده است. این تونل از منطقه رافیه، ۹۰۰ متر (۲۹۵۳ فوت) به داخل غزه آغاز می‌شد و ۱۸۰ متر (۵۹۱ فوت) به داخل اسرائیل امتداد می‌یافت. این تونل از زیر خط لوله گاز بین مصر و غزه عبور می‌کرد. آتش‌سوزی عمدی ۲۰۱۸. در مه ۲۰۱۸، شورشیان فلسطینی بخش‌هایی از گذرگاه کرم شالوم را سه بار به آتش کشیدند و خسارات قابل توجهی به زیرساخت‌ها، از جمله خطوط لوله سوخت و تسمه نقاله‌ها وارد کردند. مقامات اسرائیلی این گذرگاه را برای چند روز بستند تا قبل
اسرائیلی این گذرگاه را برای چند روز بستند تا قبل از بازگشایی، خسارات را ارزیابی کنند. در ۹ ژوئیه ۲۰۱۸، اسرائیل گذرگاه کرم شالوم را برای همه تحویل‌ها (به جز تحویل‌های بشردوستانه) بست، در تلافی حملات علیه اسرائیل با استفاده از بادبادک‌ها و بالن‌های آتش‌زا. این گذرگاه مرزی در اواسط اوت ۲۰۱۸، پس از چند هفته آرامش، بازگشایی شد. حملات موشکی ۲۰۱۹، تعطیلی. در مارس ۲۰۱۹، مقامات اسرائیلی در واکنش به حملات موشکی مجدد فلسطینیان که از غزه به اسرائیل شلیک شده بود، گذرگاه‌های کرم شالوم و ارز را به مدت یک هفته بستند. هر
کرم شالوم و ارز را به مدت یک هفته بستند. هر دو گذرگاه مرزی یک هفته بعد، پس از میانجیگری مصر، بازگشایی شدند. حمله ۲۰۲۳ جهاد اسلامی. در مه ۲۰۲۳، در جریان درگیری‌های غزه و اسرائیل، جهاد اسلامی فلسطین ده‌ها موشک به سمت گذرگاه‌های کرم شالوم و ارز شلیک کرد. این گذرگاه‌ها پس از آغاز عملیات سپر و پیکان توسط اسرائیل در واکنش به این عملیات، بسته شدند، اما هماهنگ‌کننده فعالیت‌های دولت در سرزمین‌های اشغالی چند روز بعد از بازگشایی تدریجی هر دو گذرگاه خبر داد. در اوایل سپتامبر ۲۰۲۳، مقامات اسرائیلی پس از کشف چندین
سپتامبر ۲۰۲۳، مقامات اسرائیلی پس از کشف چندین کیلوگرم «مواد منفجره با کیفیت بالا» که در یک محموله پوشاک پنهان شده بود، صادرات تجاری از غزه را متوقف کردند. بعداً در همان ماه، گذرگاه کرم شالوم بازگشایی شد و امکان از سرگیری حمل کالا و سوخت فراهم شد. گذرگاه ارز در آن زمان همچنان بسته بود. حملات ۷ اکتبر و شروع جنگ. در اکتبر ۲۰۲۳، کرم شالوم یکی از چندین هدفی بود که حماس به عنوان بخشی از یک حمله هماهنگ چند جبهه‌ای به اسرائیل، حمله‌ای غافلگیرکننده که اسرائیل را غافلگیر کرد، مورد حمله قرار داد. قرار بود این گذرگاه
کرد، مورد حمله قرار داد. قرار بود این گذرگاه در طول تعطیلات سیمحاط تورا در آن روز، به جز برای کمک‌های بشردوستانه و پزشکی، بسته باشد. این گذرگاه در ابتدا در طول عملیات بعدی ارتش اسرائیل بسته نگه داشته شد. در ۲۲ اکتبر، نیروهای دفاعی اسرائیل به دلیل شلیک تصادفی و اصابت به یک پست مصری در مجاورت منطقه مرزی عذرخواهی کردند. این گذرگاه در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۳ برای عبور کامیون‌های کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل بازگشایی شد تا به توافقی که در جریان تبادل گروگان‌ها با زندانیان حاصل شده بود، پایبند باشد. روزانه ۱۰۰ کامیون
حاصل شده بود، پایبند باشد. روزانه ۱۰۰ کامیون کمک‌های بشردوستانه اجازه عبور دارند تا به ۱۰۰ کامیون مجاز از طریق گذرگاه مرزی رفح اضافه شوند. اسکنرهای اشعه ایکس توسط هلند در دسامبر ۲۰۲۳ اهدا شد، اگرچه کامیون‌های کمک‌رسانی هنوز تحت بازرسی دستی قرار می‌گیرند. معترضان اسرائیلی که اسرائیل را به کمک به دشمن خود و آسیب رساندن به نیروهای خود متهم می‌کردند، بارها گذرگاه کرم شالوم را مسدود کردند تا از ورود کمک‌های بشردوستانه به نوار غزه جلوگیری کنند. این گذرگاه پس از حمله موشکی به یک پایگاه نظامی اسرائیل، در ۵ مه ۲۰۲۴
موشکی به یک پایگاه نظامی اسرائیل، در ۵ مه ۲۰۲۴ دوباره بسته شد، اما در ۸ مه ۲۰۲۴ برای کمک‌های بشردوستانه بازگشایی شد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۴، باندهای مسلح به کاروانی متشکل از ۱۰۹ کامیون کمک‌های سازمان ملل حمله کردند و ۹۸ دستگاه از آنها را در نزدیکی تأسیسات نظامی اسرائیل در گذرگاه مرزی کرم شالوم غارت کردند. عاملان این حمله که طبق یادداشت سازمان ملل ممکن است از «حمایت» ارتش اسرائیل برخوردار بوده باشند، نارنجک پرتاب کردند و رانندگان کامیون را با اسلحه به گروگان گرفتند و آنها را مجبور به تخلیه کمک‌های خود کردند.
و آنها را مجبور به تخلیه کمک‌های خود کردند. سازمان ملل همچنین گزارش داد که یک رهبر باند، یک «مجتمع نظامی مانند» در منطقه‌ای که «توسط ارتش اسرائیل محدود، کنترل و گشت‌زنی می‌شد» ایجاد کرده بود. این حادثه توسط آنروا به عنوان «یکی از بدترین» حوادث در نوع خود توصیف شده است.
جاکومو فرارا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "سوبورا" و "پدر ماتئو" اشاره کرد. زندگی و حرفه. جاکومو فرارا در تاریخ ۲۴ نوامبر ۱۹۹۰ در کیتی متولد شده و در ویلامانیا و پرتورو بزرگ شد. والدین او هتل‌دار هستند. او بعداً در سن ۱۸ سالگی برای تحصیل در "آکادمی کورادو پانی" به رم نقل مکان کرد. او بازیگری را از سال ۲۰۱۴ آغاز کرد و بیشتر به خاطر نقش آلبرتو اسپادینو آناکلتی در فیلم جنایی
به خاطر نقش آلبرتو اسپادینو آناکلتی در فیلم جنایی "سوبورا" محصول ۲۰۱۵ شناخته می‌شود.
هنگ ۱ آلپینی () هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که ستاد فرماندهی آن در تورین قرار دارد. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و آخرین بار به عنوان گردان آلپینی موندووی فعال بود. در ۱ اکتبر ۲۰۲۲، پرچم و سنت‌های هنگ اول آلپینی به واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی «تائوریننس» از تیپ آلپینی «تائوریننس» واگذار شد که در همان روز به واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی اول آلپینی تغییر نام داد. در ۱ نوامبر ۱۸۸۲، ارتش سلطنتی ایتالیا هنگ اول آلپینی را تشکیل داد که منطقه جذب نیرو آن در
اول آلپینی را تشکیل داد که منطقه جذب نیرو آن در آلپ‌های لیگوریا و آلپ‌های دریایی بود. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به نه گردان گسترش یافت که به‌طور جداگانه در مناطق کوهستانی جبهه ایتالیا جنگیدند. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر چهارم آلپین «کونینس» ملحق شد و در طول جنگ جهانی دوم در حمله ایتالیا به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا در آن خدمت کرد. در تابستان ۱۹۴۲، این لشکر به جبهه شرقی در اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد، جایی که در زمستان ۱۹۴۲–۱۹۴۳ در جریان عملیات ساترن کوچک شوروی نابود شد. بقایای این لشکر در بهار
کوچک شوروی نابود شد. بقایای این لشکر در بهار ۱۹۴۳ به وطن بازگردانده شدند. به پاس خدمات و فداکاری‌هایش در جبهه شرقی، به هنگ اول آلپینی بالاترین نشان نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیله اعلام شد و دو روز بعد، در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ اول آلپینی را منحل کردند. در سال ۱۹۵۰، هنگ چهارم آلپینی یک گردان آموزش سربازان جدید را در برا تشکیل داد که گردان «موندووی» نامگذاری شد. در سال ۱۹۵۳، گردان آلپینی «موندووی» به عنوان یک واحد عملیاتی اصلاح شد.
«موندووی» به عنوان یک واحد عملیاتی اصلاح شد. در سال ۱۹۶۲، گردان آلپینی «موندووی» به پالوتزا در فریولی-ونیز جولیا نقل مکان کرد و به هنگ هشتم آلپینی منصوب شد. در سال ۱۹۷۵، گردان پالوتزا منحل شد و در ۱ اکتبر همان سال، گردان آموزش سربازان جدید «کونینس» در کونئو به گردان آلپینی «موندووی» تغییر نام داد. این گردان به تیپ آلپینی «توریننس» منصوب شد و سربازان جدید تیپ را آموزش داد. در سال ۱۹۷۶، پرچم و سنت‌های هنگ اول آلپینی به این گردان اختصاص داده شد. در سال ۱۹۹۷، گردان آلپینی «موندووی» منحل شد. در ۱ اکتبر ۲۰۲۲،
گردان آلپینی «موندووی» منحل شد. در ۱ اکتبر ۲۰۲۲، پرچم و سنت‌های هنگ اول آلپینی به واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی «تائوریننس» از تیپ آلپینی «تائوریننس» واگذار شد. سالگرد تأسیس این هنگ در ۱۶ ژوئن ۱۹۱۷، اوج نبرد کوه اورتیگارا، که در طی آن گردان‌های این هنگ سه مدال نقره شجاعت نظامی کسب کردند، جشن گرفته می‌شود.
تیپ آلپاین تائوریننس () یک تیپ پیاده‌نظام سبک نیروی زمینی ایتالیا است که در نبردهای کوهستانی تخصص دارد. واحدهای اصلی آن یگان آلپینی، سپاه پیاده‌نظام کوهستانی ارتش ایتالیا، هستند که در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم در نبردها خود را متمایز کردند. نام تیپ "تائوریننس" به نام رومی آگوستا تاورینوروم برای شهر تورین که این تیپ در اطراف آن مستقر است، اشاره دارد. بر این اساس، نشان تیپ از نشان تورین الگوبرداری شده است. تاریخچه. تیپ تائوریننس در ۱۵ آوریل ۱۹۵۲ در شهر تورین تأسیس شد. در ۲۶ اکتبر ۱۹۶۲، گردان آلپینی
تورین تأسیس شد. در ۲۶ اکتبر ۱۹۶۲، گردان آلپینی «موندووی» برای تقویت تیپ آلپینی «جولیا» به پالوتزا در منطقه فریولی-ونیز جولیا نقل مکان کرد و پس از آن گروه توپخانه کوهستانی «پینرولو» که در ۱ دسامبر ۱۹۶۳ برای پیوستن به جولیا به تولمزو نقل مکان کرد. در همان سال، گردان آلپینی «آئوستا» به مرکز آموزش و تشکیلات آلپینی در آئوستا منتقل شد، اما در سال ۱۹۶۷ به هنگ چهارم آلپینی بازگشت. از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۷، «سالوتزو» در وضعیت ذخیره قرار گرفت. دسته چتربازان آلپینی در ۱ آوریل ۱۹۶۴ با دسته‌های چتربازان چهار تیپ آلپینی دیگر
۱۹۶۴ با دسته‌های چتربازان چهار تیپ آلپینی دیگر ادغام شد تا گروه چتربازان آلپینی را در بولزانو تحت فرماندهی مستقیم سپاه چهارم ارتش تشکیل دهد. در همان سال، گروهان چهارم خمپاره‌انداز منحل شد و خمپاره‌اندازها و نیروهای آن بین گردان‌های آلپینی تیپ تقسیم شدند. در ۱ ژوئن ۱۹۶۶، هنگ دوم آلپینی (آموزش سربازان تازه‌وارد) به تیپ پیوست. چهار گردان این هنگ به نام چهار تیپ آلپینی نامگذاری شدند که سربازان وظیفه پس از آموزش به آنها اعزام می‌شدند: تریدنتینا، اوروبیکا، کادوره و تائوریننس. در سال ۱۹۷۰، گروه توپخانه کوهستانی