payamvha/North_RAG huggingface dataset:
راسپوتین دستور داد برای مدتی سن پترزبورگ را ترک کند، که این امر باعث ناراحتی آلکساندرا شد، و راسپوتین به زیارت فلسطین رفت. علی‌رغم این رسوایی، ارتباط خانواده سلطنتی با راسپوتین تا زمانی که راسپوتین در ۱۷ دسامبر ۱۹۱۶ به قتل رسید، ادامه داشت. «دوست ما از دخترهای ما بسیار راضی است، می‌گوید آنها برای سن خود از 'دوره‌های' سنگینی گذشته‌اند و روح آنها بسیار تکامل یافته است،» آلکساندرا در ۶ دسامبر ۱۹۱۶ به نیکولاس نوشت. آ.آ. موردوینوف در خاطرات خود گزارش داد که چهار گراند دوشس در شب دریافت خبر مرگ راسپوتین «سرد و
گراند دوشس در شب دریافت خبر مرگ راسپوتین «سرد و به وضوح به شدت ناراحت» به نظر می‌رسیدند و «نزدیک به هم روی یک مبل جمع شده بودند». موردوینوف گزارش داد که زنان جوان در حالت غم‌انگیزی بودند و به نظر می‌رسید آشوب سیاسی که قرار بود آزاد شود را حس می‌کردند. راسپوتین با یک شمایل که در پشت آن توسط ماریا، خواهرانش و مادرش امضا شده بود، دفن شد. ماریا در تشییع جنازه راسپوتین در ۲۱ دسامبر ۱۹۱۶ شرکت کرد و خانواده‌اش قصد داشتند کلیسایی بر روی محل مزار او بسازند. ماریا، مانند مادرش، احتمالاً حامل ژن هموفیلی بود و ممکن
مانند مادرش، احتمالاً حامل ژن هموفیلی بود و ممکن بود بیماری را به نسل دیگری منتقل کند اگر زنده می‌ماند تا بچه‌هایی را که رویایش را داشت، داشته باشد. یکی از برادران آلکساندرا و دو برادرزاده‌اش، و همچنین یکی از عموهای مادری‌اش و دو فرزند یکی از دخترعموهای درجه اولش همگی به هموفیلی مبتلا بودند، همان‌طور که برادر ماریا، آلکسی. خود ماریا گزارش شده است که در دسامبر ۱۹۱۴ طی عملی برای خارج کردن لوزه‌هایش دچار خونریزی شد، طبق گفته عمه پدری‌اش گراند دوشس اولگا الکساندروونا روسیه، که بعدها در زندگی‌اش با او مصاحبه
روسیه، که بعدها در زندگی‌اش با او مصاحبه شد. پزشکی که عمل را انجام می‌داد آنقدر مضطرب بود که مادر ماریا، تزارینا آلکساندرا، باید به او دستور می‌داد تا ادامه دهد. اولگا الکساندروونا گفت که معتقد بود هر چهار برادرزاده‌اش بیش از حد نرمال خونریزی می‌کردند و معتقد بود آنها مانند مادرشان حامل ژن هموفیلی هستند. حاملین علامت‌دار این ژن، در حالی که خودشان هموفیلی نیستند، می‌توانند علائم هموفیلی داشته باشند از جمله فاکتور انعقاد خون پایین‌تر از حد نرمال که می‌تواند منجر به خونریزی شدید در طول زایمان یا اعمال جراحی
منجر به خونریزی شدید در طول زایمان یا اعمال جراحی مانند برداشتن لوزه شود. آزمایش DNA روی بقایای خانواده سلطنتی در سال ۲۰۰۹ ثابت کرد که آلکسی از هموفیلی B رنج می‌برد، فرم نادرتری از بیماری. همان آزمایش ثابت کرد که مادرش و یکی از چهار گراند دوشس حامل بودند. روس‌ها گراند دوشسی را که حامل ژن بود آناستازیا می‌دانند، اما دانشمندان آمریکایی این زن جوان را ماریا شناسایی کردند. انقلاب و اسارت. انقلاب در بهار ۱۹۱۷ در سن پترزبورگ آغاز شد. در اوج آشوب، ماریا و خواهر و برادرانش به سرخک مبتلا شدند. تزارینا از انتقال
و برادرانش به سرخک مبتلا شدند. تزارینا از انتقال کودکان به اقامتگاه امن امپراتوری در گاتچینا خودداری می‌کرد، حتی با وجود اینکه به او توصیه شده بود چنین کند. ماریا آخرین نفر از پنج نفری بود که بیمار شد و، در حالی که هنوز سالم بود، منبع اصلی حمایت از مادرش بود. ماریا در شب ۱۳ مارس ۱۹۱۷ با مادرش بیرون رفت تا با سربازان التماس کند به خانواده امپراتوری وفادار بمانند. مدت کوتاهی پس از آن، این هفده‌ساله به سرخک و ذات‌الریه بدخیم مبتلا شد و تقریباً جان خود را از دست داد. تا زمانی که شروع به بهبود کرد، به او گفته
داد. تا زمانی که شروع به بهبود کرد، به او گفته نشد که پدرش از تخت سلطنت کناره‌گیری کرده است. خانواده دستگیر و زندانی شدند، ابتدا در خانه‌شان در تسارسکویه سلو و بعداً در اقامتگاه‌هایی در توبولسک و یکاترینبورگ در سیبری. ماریا تلاش کرد هم در تسارسکویه سلو و هم در توبولسک با نگهبانان خود دوست شود و به زودی نام‌های آنها و جزئیاتی دربارهٔ همسران و فرزندانشان را یادگرفت. بی‌خبر از خطر خود، او در توبولسک اظهار داشت که خوشحال خواهد بود تا بی‌نهایت آنجا زندگی کند اگر فقط می‌توانست بدون اینکه مداوم نگهبانی شود، بیرون
فقط می‌توانست بدون اینکه مداوم نگهبانی شود، بیرون قدم بزند. با این حال، او آگاه بود که مدام تحت نظر است. ماریا و خواهرش آناستازیا در آوریل ۱۹۱۸ بیشتر نامه‌ها و خاطرات خود را سوزاندند زیرا می‌ترسیدند متعلقات آنها جستجو شود. هیچ‌کدام از دفترچه‌های خاطرات آناستازیا باقی نمانده است، اما سه عدد از دفترچه‌های ماریا هنوز موجود است: یکی از سال ۱۹۱۲، یکی از سال ۱۹۱۳، و یکی از سال ۱۹۱۶. خانواده در آوریل ۱۹۱۸ به‌طور مختصر جدا شدند هنگامی که بلشویک‌ها نیکولاس، آلکساندرا، و ماریا را به یکاترینبورگ منتقل کردند. دختران
و ماریا را به یکاترینبورگ منتقل کردند. دختران بین خودشان تصمیم گرفتند که ماریا با والدین‌شان برود. اولگا از نظر عاطفی بیش از حد بی‌ثبات بود که کمک چندانی بکند، تاتیانای عاقل برای مراقبت از برادر بیمارشان نیاز بود، و آناستازیا بیش از حد جوان در نظر گرفته می‌شد. بقیه فرزندان در توبولسک جا ماندند زیرا برادر ماریا، آلکسی، پس از یک حمله شدید هموفیلی بیمار بود که پس از آن هرگز دوباره راه نرفت. چهار فرزند دیگر چند هفته بعد در یکاترینبورگ به خانواده خود پیوستند. ماریا در نامه‌هایش به خواهر و برادرانش در توبولسک،
در نامه‌هایش به خواهر و برادرانش در توبولسک، ناراحتی خود را از محدودیت‌های جدید برای خانواده در یکاترینبورگ توصیف کرد. او و والدینش توسط نگهبانان در خانه ایپاتیف بازرسی شدند و به آنها هشدار داده شد که در معرض بازرسی‌های بیشتر قرار خواهند گرفت. یک حصار چوبی دور خانه نصب شد که دید آنها از خیابان را محدود می‌کرد. «آه، چقدر همه چیز اکنون پیچیده است،» او در ۲ مه ۱۹۱۸ نوشت. «ما هشت ماه به آرامی زندگی کردیم و حالا همه چیز دوباره شروع شده است.» ماریا وقت خود را با تلاش برای دوستی با اعضای گارد خانه ایپاتیف
را با تلاش برای دوستی با اعضای گارد خانه ایپاتیف می‌گذراند. او به آنها عکس‌هایی از آلبوم‌های عکسش نشان می‌داد و با آنها دربارهٔ خانواده‌هایشان و امیدهای خودش برای یک زندگی جدید در انگلستان در صورت آزادی صحبت می‌کرد. الکساندر استرکوتین، یکی از نگهبانان، در خاطرات خود به یاد آورد که او «دختری بود که دوست داشت سرگرم شود». یکی دیگر از نگهبانان زیبایی تنومند ماریا را با قدردانی به یاد آورد و گفت که او حالت بزرگی به خود نمی‌گرفت. یک سرباز سابق به یاد آورد که ماریا اغلب توسط مادرش با «پچ‌پچ‌های سخت و عصبانی»
ماریا اغلب توسط مادرش با «پچ‌پچ‌های سخت و عصبانی» سرزنش می‌شد، ظاهراً به خاطر اینکه با نگهبانان در یکاترینبورگ بیش از حد دوستانه رفتار می‌کرد. استرکوتین نوشت که گفتگوهای آنها همیشه با یکی از دختران که می‌گفت: «ما خیلی خسته‌ایم! در توبولسک همیشه کاری برای انجام دادن بود. می‌دانم! سعی کنید نام این سگ را حدس بزنید!» شروع می‌شد. دختران نوجوان از کنار نگهبانان می‌گذشتند، پچ‌پچ و خنده می‌کردند به شیوه‌ای که نگهبانان آن را عشوه‌گرانه می‌دانستند. در خاطراتش، یک نگهبان به یاد آورد که در یک مورد یک نگهبان دیگر خود
به یاد آورد که در یک مورد یک نگهبان دیگر خود را فراموش کرد و در یکی از این ملاقات‌ها یک جوک زشت به گراند دوشس‌ها گفت. تاتیانای ناراحت، «رنگ پریده مثل مرگ» از اتاق بیرون دوید. ماریا به آن مرد نگاه کرد و گفت: «چرا شما از خودتان وقتی از چنین کلمات شرم‌آوری استفاده می‌کنید، متنفر نیستید؟ آیا تصور می‌کنید که می‌توانید یک زن خوب‌نسب را با چنین بذله‌گویی‌هایی جذب کنید و او نسبت به شما خوش‌رفتار باشد؟ مردان پالایش شده و محترمی باشید و سپس می‌توانیم با هم کنار بیاییم.» ایوان کلشچف، یک نگهبان ۲۱ ساله، اعلام کرد که
ایوان کلشچف، یک نگهبان ۲۱ ساله، اعلام کرد که قصد دارد با یکی از گراند دوشس‌ها ازدواج کند و اگر والدینش نه بگویند خودش او را از خانه ایپاتیف نجات خواهد داد. ادعا شده است توسط گرگ کینگ و پنی ویلسون که ایوان اسکوروخودوف، یکی دیگر از نگهبانان، یک کیک تولد را برای جشن نوزدهمین سالگرد تولد ماریا در ۲۶ ژوئن ۱۹۱۸ قاچاقی وارد کرد. آنها در ادعای خود ادامه دادند که ماریا برای لحظه‌ای خصوصی با ایوان اسکوروخودوف از گروه دور شد و هنگامی که دو تن از مافوق‌هایش بازرسی غافلگیرکننده‌ای از خانه انجام دادند، آنها را در وضعیتی
از خانه انجام دادند، آنها را در وضعیتی مشکوک با هم پیدا کردند. آنها همچنین ادعا کردند اسکوروخودوف پس از اینکه اقدامات و دوستی او با گراند دوشس توسط افسران فرمانده‌اش کشف شد، از موقعیت خود برکنار شد و چندین نگهبان گزارش دادند که هم تزارینا و هم خواهر بزرگترش اولگا در روزهای پس از این حادثه با ماریا عصبانی به نظر می‌رسیدند و اولگا از همراهی او اجتناب می‌کرد. با این حال، این ادعا توسط هلن آذر و جورج هاوکینز (بر اساس اطلاعات ارائه شده توسط مارگاریتا نلیپا) مورد اعتراض قرار گرفته است، که این داستان را به عنوان
اعتراض قرار گرفته است، که این داستان را به عنوان یک افسانه رد می‌کنند که بر اساس «مطلقاً هیچ شواهد دست اول» نیست. نویسندگان توجه می‌کنند که این داستان به نظر می‌رسد از روایت‌های ثابت شده غیرقابل اعتماد اعدام‌کننده پیتر ارماکوف نشأت می‌گیرد. اسکوروخودوف، در واقع، خانه ایپاتیف را به دلیل «بیماری و بستری شدن در بیمارستان به جای اخراج» ترک کرد. آنها همچنین گزارش می‌دهند که هر تخلف جزئی توسط نگهبانان منجر به زندانی شدن در زندان محلی می‌شد، که به غیرمحتمل بودن داستان می‌افزاید. علاوه بر این، آذر و هاوکینز توجه
می‌افزاید. علاوه بر این، آذر و هاوکینز توجه می‌کنند که هیچ شواهدی مبنی بر عصبانیت آلکساندرا و اولگا با ماریا وجود ندارد، و گزارش می‌دهند که این افسانه از یک عبارت بد تفسیر شده در یادداشت یوروفسکی نشأت می‌گیرد. یادداشت اصلی، به جای اشاره ضمنی ادعا شده که یک «روح امپراتوری» به دلیل رفتار نامناسب نیاز به عبور داشت، گزارش می‌دهد که شماس در واقع گفت «این چیزی است که قبلاً اتفاق افتاده و نه با چنین افراد مهمی. اگر کسی خرابش کند، می‌تواند باعث رسوایی شود، اما در این وضعیت، می‌توانیم آن را با روحیه خوب حل کنیم.»
این وضعیت، می‌توانیم آن را با روحیه خوب حل کنیم.» این در پاسخ به یوروفسکی بود که به شماس گفت می‌تواند مراسم را انجام دهد اما با خانواده امپراتوری صحبت نکند. در نتیجه، عبارتی که توسط کینگ و ویلسون به عنوان شواهدی از طرد ماریا ذکر شده است، بر چیزی بیش از «شاید ترجمه نادرست در انتشار اصلی که به حادثه ادعایی اشاره کرده است» مبتنی نیست. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۸، کشیشان محلی در یکاترینبورگ یک مراسم کلیسای خصوصی برای خانواده برگزار کردند و گزارش دادند که ماریا و خانواده‌اش، برخلاف رسم، در طول دعا برای مردگان به زانو
برخلاف رسم، در طول دعا برای مردگان به زانو افتادند. روز بعد، در ۱۵ ژوئیه، ماریا و خواهرانش در روحیه خوبی به نظر می‌رسیدند زیرا با یکدیگر شوخی می‌کردند و تخت‌ها را در اتاق خود جابجا می‌کردند تا زنان نظافتچی بازدیدکننده بتوانند کف را بسابند. آنها روی دست و زانوهایشان پایین آمدند تا به زنان کمک کنند و وقتی نگهبانان نگاه نمی‌کردند با آنها پچ‌پچ می‌کردند. هر چهار زن جوان دامن‌های بلند مشکی و بلوزهای ابریشمی سفید پوشیده بودند، همان لباسی که روز قبل پوشیده بودند. موهای کوتاهشان «آشفته و نامرتب» بود. آنها لاف
موهای کوتاهشان «آشفته و نامرتب» بود. آنها لاف می‌زدند که ماریا آنقدر قوی است که می‌تواند آلکسی را بلند کند و به زنان گفتند چقدر از فعالیت فیزیکی لذت می‌برند و آرزو می‌کردند کارهای بیشتری برای انجام دادن در خانه ایپاتیف داشته باشند. در بعد از ظهر ۱۶ ژوئیه ۱۹۱۸، آخرین روز کامل زندگی‌اش، ماریا با پدر و خواهرانش در باغ قدم زد و نگهبانان چیز غیرعادی در روحیه خانواده مشاهده نکردند. همان‌طور که خانواده آن شب شام می‌خوردند، یاکوف یوروفسکی، رئیس دسته، وارد شد و اعلام کرد که پسر آشپزخانه خانواده و هم‌بازی آلکسی،
کرد که پسر آشپزخانه خانواده و هم‌بازی آلکسی، لئونید سدنف ۱۴ ساله، باید وسایلش را جمع کند و نزد یکی از اعضای خانواده برود. پسر در واقع به هتلی در آن طرف خیابان فرستاده شده بود زیرا نگهبانان نمی‌خواستند او را همراه با بقیه گروه رومانوف بکشند. خانواده، که از نقشه کشتن آنها بی‌خبر بودند، از غیبت سدنف که پس از اینکه پنج عضو دیگر از دسته آنها قبلاً فرستاده شده بودند، ناراحت و آشفته بودند. دکتر بوتکین و تاتیانا آن شب، برای آخرین بار، به دفتر یوروفسکی رفتند تا برای بازگشت پسر آشپزخانه که آلکسی را در طول ساعات
برای بازگشت پسر آشپزخانه که آلکسی را در طول ساعات طولانی اسارت سرگرم می‌کرد، درخواست کنند. یوروفسکی با گفتن اینکه پسر به زودی برمی‌گردد آنها را آرام کرد، اما خانواده قانع نشدند. مرگ. دیروقت آن شب، در شب ۱۶ ژوئیه، خانواده بیدار شدند و به آنها گفته شد به طبقه پایین خانه بیایند زیرا در شهر بزرگ ناآرامی وجود داشت و آنها باید برای امنیت خودشان جابجا می‌شدند. خانواده از اتاق‌هایشان بیرون آمدند و بالش‌ها، کیف‌ها، و اقلام دیگری را حمل می‌کردند تا آلکساندرا و آلکسی راحت باشند. آناستازیا یکی از سه سگ خانواده، یک
راحت باشند. آناستازیا یکی از سه سگ خانواده، یک اسپانیل کینگ چارلز به نام جیمی را حمل می‌کرد. خانواده مکث کردند و وقتی خرس مادر تاکسیدرمی شده و توله‌هایی که روی پاگرد ایستاده بودند را دیدند، خود را صلیب کشیدند، شاید به عنوان نشانه احترام برای مردگان. نیکولاس به خدمتکاران و خانواده گفت «خب، ما داریم از این مکان خارج می‌شویم.» آنها از نگهبانان سؤالاتی پرسیدند اما به نظر نمی‌رسید مشکوک باشند که قرار است کشته شوند. یوروفسکی، که یک عکاس حرفه‌ای بود، خانواده را هدایت کرد تا موقعیت‌های مختلفی را بگیرند همان‌طور که
کرد تا موقعیت‌های مختلفی را بگیرند همان‌طور که یک عکاس ممکن است بخواهد. آلکساندرا، که برای خود و آلکسی صندلی درخواست کرده بود، در سمت چپ پسرش نشست. تزار پشت آلکسی ایستاد، دکتر بوتکین در سمت راست تزار ایستاد، ماریا و خواهرانش همراه با خدمتکاران پشت آلکساندرا ایستادند. آنها برای حدود نیم ساعت تنها گذاشته شدند در حالی که آمادگی‌های بیشتری انجام می‌شد. گروه در این مدت کم صحبت کردند، اما آلکساندرا به انگلیسی با دختران پچ‌پچ می‌کرد، که قوانین نگهبانان را که باید به روسی صحبت کنند، نقض می‌کرد. یوروفسکی وارد شد،
به روسی صحبت کنند، نقض می‌کرد. یوروفسکی وارد شد، به آنها دستور داد بایستند، و حکم اعدام را خواند. ماریا و خانواده‌اش فقط وقت داشتند چند صدای نامفهوم از شوک یا اعتراض را بیان کنند قبل از اینکه جوخه مرگ تحت فرمان یوروفسکی شروع به تیراندازی کند. ساعات اولیه ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸ بود. اولین رگبار گلوله تزار، امپراتریس و دو خدمتکار مرد را کشت، و پزشک خانواده و ندیمه امپراتریس را زخمی کرد. ماریا سعی کرد از درهای پشت اتاق که به انباری منتهی می‌شد، فرار کند، اما درها میخکوب شده بودند. صدای جغجغه درها توجه کمیسر نظامی مست
شده بودند. صدای جغجغه درها توجه کمیسر نظامی مست پیتر ارماکوف را جلب کرد. لایه سنگینی از دود از تیراندازی و از گرد و غبار گچ آزاد شده از دیوارها توسط گلوله‌های سرگردان در اتاق جمع شده بود، و تیراندازان فقط می‌توانستند بدن پایین کسانی را که هنوز زنده بودند ببینند. ارماکوف به ماریا شلیک کرد، و گلوله او به ران او برخورد کرد. او با آناستازیا و دمیدووا به زمین افتاد و در آنجا ناله می‌کرد. قاتلان سپس اتاق را برای چند دقیقه ترک کردند تا مه پاک شود، و وقتی برگشتند دکتر بوتکین، تزارویچ آلکسی و گراند دوشس‌های اولگا و
بوتکین، تزارویچ آلکسی و گراند دوشس‌های اولگا و تاتیانا را کشتند. ارماکوف سپس به ماریای زخمی و آناستازیا، که هنوز آسیبی ندیده بود، روی آورد. او با ماریا درگیر شد و سعی کرد او را با سرنیزه بزند. جواهرات دوخته شده در لباس‌هایش از او محافظت کرد، و او گفت در نهایت به سر او شلیک کرد. اما جمجمه‌ای که تقریباً قطعاً متعلق به ماریاست، هیچ زخم گلوله‌ای ندارد. شاید ارماکوف مست زخمی در پوست سر وارد کرد، او را بیهوش کرد و جریان قابل توجهی از خون ایجاد کرد، که باعث شد ارماکوف فکر کند او را کشته است. او سپس با آناستازیا
فکر کند او را کشته است. او سپس با آناستازیا درگیر شد، که او نیز ادعا کرد به سر او شلیک کرده است. همان‌طور که اجساد از خانه خارج می‌شدند، ماریا و آناستازیا به هوش آمدند و جیغ کشیدند. ارماکوف سعی کرد دوباره او را با سرنیزه بزند اما موفق نشد، و به صورت او ضربه زد تا ساکت شد. ناحیه صورت جمجمه ماریا واقعاً تخریب شده بود، اما یوروفسکی نوشت که صورت قربانیان در محل دفن با قنداق تفنگ خرد شده بود. اگرچه ماریا بدون شک با خانواده‌اش مرد، علت دقیق مرگ او همچنان یک راز باقی مانده است. ادعاهای زنده ماندن. برای دهه‌ها (تا
مانده است. ادعاهای زنده ماندن. برای دهه‌ها (تا زمانی که همه اجساد پیدا و شناسایی شدند، به زیر مراجعه کنید) تئوری‌پردازان توطئه پیشنهاد کردند که یک یا چند نفر از خانواده به نحوی از کشتار جان سالم به در بردند. چندین نفر ادعا کردند که اعضای زنده مانده خانواده رومانوف پس از قتل‌ها هستند. طبق نظر توطئه‌گران، ممکن است فرصتی برای یک یا چند نفر از نگهبانان برای نجات بازمانده (های) احتمالی وجود داشته باشد. یوروفسکی از نگهبانان خواست به دفتر او بیایند و اقلامی را که پس از قتل‌ها دزدیده بودند، تحویل دهند. گزارش شده
پس از قتل‌ها دزدیده بودند، تحویل دهند. گزارش شده است که مدت زمانی وجود داشت که اجساد قربانیان در کامیون، در زیرزمین، و در راهروی خانه عمدتاً بدون مراقبت رها شده بودند. برخی از نگهبانانی که در قتل‌ها شرکت نکرده بودند و نسبت به گراند دوشس‌ها همدردی داشتند، با اجساد در زیرزمین تنها گذاشته شدند. حداقل دو نفر از گراند دوشس‌ها گمان می‌رفت که از حمله اولیه به خانواده امپراتوری جان سالم به در برده‌اند. دو نفر از گراند دوشس‌ها، ماریا و آناستازیا، «نشستند و جیغ کشیدند» هنگامی که آنها را به کامیون منتظر می‌بردند. سپس
هنگامی که آنها را به کامیون منتظر می‌بردند. سپس دوباره به آنها حمله شد. ادعاهایی مبنی بر زنده ماندن ماریا وجود داشت. مردی به نام آلکس بریمیر ادعا کرد نوه ماریا «پرنس آلکسیس د'آنژو دو بوربون-کنده رومانوف-دولگوروکی» است. او گفت ماریا به رومانی فرار کرده، ازدواج کرده و دختری به نام اولگا-بئاتا داشته است. اولگا-بئاتا سپس ظاهراً ازدواج کرده و پسری به نام «پرنس آلکسیس» داشته است. بریمیر پس از اینکه در سال ۱۹۷۱ توسط خانواده دولگوروکی و انجمن بازماندگان اشراف روسی بلژیک مورد شکایت قرار گرفت، به ۱۸ ماه زندان محکوم
بلژیک مورد شکایت قرار گرفت، به ۱۸ ماه زندان محکوم شد. دو زن جوان که ادعا می‌کردند ماریا و خواهرش آناستازیا هستند، در سال ۱۹۱۹ توسط یک کشیش در کوه‌های اورال پذیرفته شدند، جایی که تا زمان مرگشان در سال ۱۹۶۴ به عنوان راهبه زندگی کردند. آنها تحت نام‌های آناستازیا و ماریا نیکولایونا دفن شدند. تا سال ۲۰۰۴، گابریل لوئیس دووال کتابی به نام «یک پرنسس در خانواده» نوشت، و ادعا کرد که مادربزرگ خوانده او «مادربزرگ آلینا» ممکن است گراند دوشس ماریا بوده باشد. طبق گفته دووال، مادربزرگ آلینا با مردی به نام فرانک ازدواج کرد
مادربزرگ آلینا با مردی به نام فرانک ازدواج کرد و به آفریقای جنوبی مهاجرت کرد. او بعداً با خانواده او زندگی کرد تا اینکه در سال ۱۹۶۹ درگذشت. جسد او نبش قبر شد، اما DNA آنقدر تخریب شده بود که برای تعیین اینکه آیا او DNA مشترکی با خانواده امپراتوری داشت یا نه، مفید نبود. بیشتر مورخان همچنان (که بعداً ثابت شد حق با آنها بوده) ادعاهایی مبنی بر اینکه ماریا یا هر عضو دیگری از خانواده از قتل‌ها جان سالم به در برده باشند را رد می‌کردند.
این فهرستی از فیلم‌ها، سریال‌های تلویزیونی و برنامه‌های انیمیشنی مرتبط با تمدن اسلامی، یعنی اسلام، تاریخ اسلام و فرهنگ اسلامی است. مجموعه‌های تلویزیونی یا تحت وب. مسلم کیدز تی‌وی. منبع: حکما مسلم کیدز ریدر. منبع:
گورو پترسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نروژ است که آخرین بار در سال ۲۰۲۴ در باشگاه ورزشی زنان وردر برمن عضویت داشت.. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال استابک اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال، زیر ۲۳ سال و زنان نروژ بازی کرده است در حالی که اولین بار در سی سالگی برای تیم بزرگسالان به میدان رفت. دوران باشگاهی. گورو پترسن کار خود را در فلویا در سال ۲۰۰۸ آغاز کرد و در سال ۲۰۱۲ به استابک و وولرنگا (دو دوره در هر کدام) منتقل شد. بین سال‌های ۲۰۰۷ تا
دوره در هر کدام) منتقل شد. بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴ او همچنین برای تیم‌های ملی نروژ در رده‌های سنی مختلف بازی کرد. او اولین بار توجه رسانه‌های ملی را زمانی جلب کرد که در توییتر نوشت که باید به مدیر استابک «برخی از ویژگی‌های دیگرم» را نشان دهد تا اینگرید هیلمسته را به‌عنوان دروازه‌بان اصلی کنار بزند. این توییت به رابطه عاشقانه‌ای اشاره داشت که به‌طور فرضی بین مدیر استابک و یکی از بازیکنان دیگر وجود داشت. بر اساس گزارش‌ها، پترسن به‌طور ناخواسته این توجه را جلب کرد زیرا هک شده بود. او بلافاصله توسط فهرست
جلب کرد زیرا هک شده بود. او بلافاصله توسط فهرست مجلات مردان برای انجام عکس‌برداری مورد توجه قرار گرفت. او بعداً ادعا کرد که میزبانان یک پادکست فوتبال که او مهمان آن بود، از او پرسیدند که آیا تا به حال با یک فوتبالیست حرفه‌ای مرد خوابیده است یا خیر. این پادکست هرگز پخش نشد. پترسن در بحث‌ها دربارهٔ نابرابری جنسیتی در فوتبال شرکت کرد. در زمستان ۲۰۱۷، در طول فصل غیررسمی نروژ، او به‌عنوان بازیکن قرضی به باشگاه دانمارکی فورتونا هیورینگ برای باقی‌مانده ۲۰۱۶–۱۷ لیگ دانمارک منتقل شد. او دو بار در آن فصل روی نیمکت
دانمارک منتقل شد. او دو بار در آن فصل روی نیمکت نشست، اما نتوانست در هیورینگ تأثیری بگذارد و برای باقی‌مانده سال ۲۰۱۷ به آرنا بیورنار قرض داده شد. قبل از فصل ۲۰۲۰، او به باشگاه سوئدی پیتیا پیوست. او این تصمیم را برای تلاش برای ورود به تیم ملی نروژ گرفت. او چندین بار در دهه ۲۰۱۰ به تیم ملی دعوت شد، اما آخرین بار در سال ۲۰۱۵، قبل از اینکه مارتین سیوگرن به‌عنوان سرمربی منصوب شود این اتفاق افتاده بود. او در سپتامبر ۲۰۲۰ در نهایت به تیم ملی دعوت شد. در مه ۲۰۲۱، پترسن در جریان بازی برای پیتا، گلزنی کرد و توپ را
پترسن در جریان بازی برای پیتا، گلزنی کرد و توپ را از میانه میدان به سمت دروازه شوت کرد. در پایان فصل، او جایزه گل سال را در دریافت کرد. در آن زمان، ویدئوی توییتر گل او بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ بار مشاهده شده بود. با این حال، او پس از پایان فصل، پیتیا را ترک کرد تا برای سومین بار به وولرنگا بپیوندد. در ۱ فوریه ۲۰۲۴، پترسن به باشگاه بوندسلیگایی وردربرمن پیوست. وردربرمن او را به‌عنوان جایگزینی برای کاتالینا پرز که دچار آسیب‌دیدگی طولانی‌مدت شده بود، جذب کرد. دوران ملی. پترسن در ۷ آوریل ۲۰۲۲ نخستین بازی ملی خود را برای
پترسن در ۷ آوریل ۲۰۲۲ نخستین بازی ملی خود را برای نروژ انجام داد. پترسن بخشی از تیمی بود که به جام ملت‌های اروپای زنان ۲۰۲۲ صعود کرد. در ۱۹ ژوئن ۲۰۲۳، او در ترکیب ۲۳ نفره نروژ برای جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۲۳ قرار گرفت.
عایشه فاروق () یک خلبان جنگنده پاکستانی اهل حاصل‌پور، منطقه باهاوالپور است که نخستین زنی بود که در نیروی هوایی پاکستان (PAF) خلبان جنگنده شد. در سال ۲۰۱۳، او اولین خلبان زن جنگنده پاکستانی پس از پشت سر گذاشتن امتحانات نهایی کسب صلاحیت با رتبه ممتاز شد. او اکنون با جت جنگنده چنگدو جی-۷ ساخت چین به همراه ۲۴ خلبان خود در اسکادران بیستم به انجام مأموریت می‌پردازد. از ۶ خلبان زن جنگنده فعلی در PAF، ستوان پرواز عایشه فاروق تنها فردی است که واجد شرایط درگیری و پرواز در امتداد مرز است. او یکی از ۱۹ زنی است که از
در امتداد مرز است. او یکی از ۱۹ زنی است که از دهه ۲۰۰۰ در نیروی هوایی پاکستان خلبان شده‌اند.
الفصول و الغایات (نام کامل: الفصول و الغایات فی تمجید الله و المواعظ؛ به انگلیسی: *Paragraphs and Periods on the Glorification of God and Admonitions*) مجموعه‌ای از مواعظ به نثر مسجع عربی است که توسط ابوالعلاء معری (درگذشته ۱۰۵۸ میلادی) نوشته شده است. این کتاب به دلیل تقلید عمدی از سبک قرآن مشهور است. هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که المعری قصد داشته است اثرش را به عنوان رقیبی جدی برای قرآن یا ادعای وحی الهی مطرح کند. بسیاری از معاصران مسلمان المعری اعتقاد داشتند که این کتاب قرآن را مسخره کرده و محکوم می‌کند. با
که این کتاب قرآن را مسخره کرده و محکوم می‌کند. با این حال، در قرون بعدی، بسیاری از طرفداران او استدلال کردند که این کتاب نشان‌دهندهٔ تقوای واقعی و تمجید حقیقی از خداست. دانشمندان مدرن نظرات متفاوتی دارند؛ برخی آن را یک هجو می‌دانند، در حالی که دیگران آن را نقدی بر ادبیات متعارف می‌بینند.
اَمَل جَرّاح (۱۹۴۵ – ۶ فوریه ۲۰۰۴) شاعر و رمان‌نویس سوری بود.در روستای مرجعیون در جنوب لبنان از پدر و مادری سوری به دنیا آمد. در دمشق تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۷ با یاسین رفاعیه، داستان‌نویس سوری، ازدواج کرد، آنها برای زندگی در بیروت نقل مکان کردند که پس از شروع جنگ داخلی در دههٔ هفتاد به لندن رفتند و دوباره به آنجا بازگشتند. او رمان «مرا در آغوشت بگیر» را در سال ۱۹۶۷ نوشت، اما تا پس از مرگش با عنوان «رمان نفرین شده» در سال ۲۰۱۰ منتشر نشد. در طول حیات ادبی خود، پنج مجموعه شعر چاپ کرد. جراح مدت‌ها از عوارض
خود، پنج مجموعه شعر چاپ کرد. جراح مدت‌ها از عوارض بیماری قلبی رنج می‌برد و تحت عمل‌های جراحی متعددی قرار گرفته بود تا اینکه در سن ۵۹ سالگی در بیروت درگذشت و همان‌جا به خاک سپرده شد. زندگی و پیشه. امل نادر الجراح از پدر و مادری سوری در مرجعیون، استان نبطیه، در جنوب لبنان در سال ۱۹۴۵ به دنیا آمد. او برای زندگی با پدرش که برای شرکت تاپلین در حیفا کار می‌کرد، به فلسطین نقل مکان کرد و پس از جنگ ۱۹۴۸ به دمشق بازگشت. تحصیلات خود را در دمشق گذراند. شعر سرودن را از جوانی آغاز کرد و از میانهٔ دهه شصت شاعر حرفه‌ای
جوانی آغاز کرد و از میانهٔ دهه شصت شاعر حرفه‌ای شد. در سال ۱۹۶۷ با یاسین رفاعیه، نویسندهٔ سوری، ازدواج کرد.با شروع کار شوهرش در مجلهٔ «الاحد» متعلق به ریاض طه، با هم به بیروت رفتند. در سال ۱۹۶۹ در مسابقه‌ای که توسط مجلهٔ «الحسناء» برگزار شد، شرکت کرد و رمان او با عنوان «مرا در آغوش بگیر» برندهٔ جایزهٔ هیئت داوران متشکل از انسی الحاج، جبرا ابراهیم جبرا و رفیق خوری شد. این رمان تا پس از مرگ او تحت عنوان «رمان نفرین‌شده» در سال ۲۰۱۰ منتشر نشد.در همان سال دچار مشکلات قلبی شد و از سوی وزارت ارتباطات سوریه برای
مشکلات قلبی شد و از سوی وزارت ارتباطات سوریه برای درمان به آلمان شرقی اعزام شد و اولین عمل قلب خود را انجام داد. در ۱۹۷۰، مشکلات قلبی او بازگشت، روزنامهٔ «النهار» او را به هیوستون، آمریکا فرستاد، جایی که مایکل دی‌بیکی عمل جراحی دوم را انجام داد و دریچهٔ مصنوعی را کاشت.در ۱۹۷۱ اولین مجموعه شعر خود را با عنوان «نامه‌های یک زن دمشقی به فدائیان فلسطین» منتشر کرد. در سال ۱۹۷۲، «زنی از موم و خورشید»، در ۱۹۷۵ «بلبلی که در جنگل گریه کرد» و در ۱۹۸۵ «بید نامش را می‌نویسد» از مجموعه شعرهای وی چاپ شد. جراح، شرایط جنگ
از مجموعه شعرهای وی چاپ شد. جراح، شرایط جنگ داخلی لبنان (۱۹۷۵–۱۹۹۰) را زیست که بر سلامتی او تأثیر گذاشت، بنابراین در سال ۱۹۸۶ به لندن منتقل شد و سومین عمل جراحی خود را توسط یک جراح ایرانی به نام شابو انجام داد. درگذشت. در سال ۲۰۰۲، سلامتی او رو به وخامت گذاشت و در آخرین روزهای زندگی، پس از چهارمین عمل جراحی قلب که در بیروت انجام داد، هیچ کمکی به او نشد.او پس از مبارزه با بیماری در ۶ فوریه ۲۰۰۴ در بیروت درگذشت و در گورستان شهدا به خاک سپرده شد.او تصمیم گرفته بود که در بیروت، در نزدیکی پدرش به خاک سپرده شود،
بود که در بیروت، در نزدیکی پدرش به خاک سپرده شود، از سفر به لندن، جایی که پسر و دخترش در آن زندگی می‌کردند، امتناع کرد و به شوهرش گفته بود: «می‌خواهم اینجا در بیروت بمیرم».یک سال پس از درگذشتش، کتابی با عنوان «امل جراح، شاهدخت غم و غرور» ، توسط دارالخیال در بیروت منتشر شد که شامل نوشته‌های شماری از برجسته‌ترین نویسندگان و شاعران عرب دربارهٔ اوست که پس از مرگش منتشر شده‌اند، سخنانی که در مراسم یادبود او به مناسبت چهلمین روز درگذشتش در دمشق بیان شد، اشعاری از آخرین مجموعه اشعار او که پس از مرگش منتشر شد،