payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استنلی کوبریک، فیلم‌ساز، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده و عکاس آمریکایی بود. کوبریک به صورت گسترده به عنوان یکی از بزرگ‌ترین و بهترین فیلم‌سازان تاریخ سینما شناخته می‌شود. تمامی فیلم‌های بلند او از "راه‌های افتخار" (۱۹۵۷) تا "چشمان کاملاً بسته" (۱۹۹۹) که آخرین اثرش بود، در بخش‌های مختلف نامزد جوایز اسکار و جوایز گلدن گلوب شدند و فقط "درخشش" (۱۹۸۰) نتوانست به این موفقیت برسد. "" (۱۹۶۸) پرافتخارترین فیلم کوبریک از نظر دریافت جایزه است. این فیلم در چهل و یکمین دوره جوایز اسکار، در چهار رشته نامزد بود که در نهایت
جوایز اسکار، در چهار رشته نامزد بود که در نهایت جایزه اسکار بهترین جلوه‌های ویژه را کسب کرد. این تنها اسکار شخصی خود کوبریک است که شخصاً جلوه‌های ویژه فیلم را طراحی و اجرا کرد. "۲۰۰۱: ادیسه فضایی" همچنین جایزه بفتای بهترین فیلم‌برداری را در بیست‌ودومین مراسم آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا دریافت کرد. در مجموع، فیلم‌های کوبریک بیش‌تر در زمینه‌های فیلم‌برداری، طراحی صحنه، فیلمنامه‌نویسی و موسیقی نامزد جایزه شده‌اند. "اسپارتاکوس" (۱۹۶۰)، "لولیتا" (۱۹۶۲)، "دکتر استرنجلاو" (۱۹۶۴) و "پرتقال کوکی" و "غلاف
"دکتر استرنجلاو" (۱۹۶۴) و "پرتقال کوکی" و "غلاف تمام‌فلزی" (۱۹۸۷)، تنها آثاری از کوبریک هستند که بازیگران آن‌ها در اسکار یا گلدن گلوب، نامزد دریافت جایزه شده‌اند. جوایز شخصی کوبریک که محدود به جوایز اسکار، بفتا، جوایز گلدن گلوب و جوایز ساترن هستند به شرح زیر است: جایزه اسکار. جوایز آکادمی که معمولاً با عنوان جایزه اسکار شناخته می‌شود. مجموعه ای از ۲۴ جایزه است که سالانه توسط آکادمی علوم و هنرهای سینما به دستاوردهای سینمایی تعلق می‌گیرد. جایزه گلدن گلوب. جایزه گلدن گلوب جایزه ای است که توسط ۹۳ عضو از انجمن
گلدن گلوب جایزه ای است که توسط ۹۳ عضو از انجمن مطبوعات خارجی هالیوود انتخاب می‌شود و به فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی داخلی و خارجی اهدا می‌شود. جایزه آکادمی فیلم بریتانیا. جوایز فیلم بفتا یک نمایش سالانه جوایز است که توسط بفتا اهدا می‌شود. جایزه هوگو. جایزه هوگو قدیمی‌ترین و یکی از معتبرترین جوایز در زمینهٔ داستان‌نویسی علمی-تخیلی و خیال‌پردازی که به افتخار هوگو گرنزبک بنیان‌گذار نخستین مجلهٔ علمی-تخیلی که تحت نام «داستان‌های شگفت‌انگیز» به چاپ می‌رسید، نام‌گذاری شده است. این جایزه از سوی مجمع جهانی
نام‌گذاری شده است. این جایزه از سوی مجمع جهانی علمی-تخیلی وورلدکان اعطا می‌شود. !
جی سی. فلیپن (؛ – ) بازیگر کاراکتر آمریکایی بود که اغلب نقش گروهبان‌های تندخو، افسران پلیس یا مجرمان ذله را در بسیاری فیلم‌های دهه‌های چهل و پنجاه میلادی بازی می‌کرد؛ به‌ویژه در ژانر فیلم نوآر. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "کت بالو"، "داستان لاس وگاس"، "چگونه غرب برنده شد"، "خوی حیوانی"، "کشتن"، "هوا همیشه مناسب است"، "آنها در شب زندگی می‌کنند"، "ثاندر بی"، "وحشی"، "بزرگ‌ترین داستان عالم"، "وینچستر ۷۳"، "رود وحشی"، "مرد بدون ستاره"، "خم رودخانه"، "آخرین گلوله"، "اکلاهما!"، "شاه و چهار
رودخانه"، "آخرین گلوله"، "اکلاهما!"، "شاه و چهار ملکه"، "دو پرچم به سوی غرب"، "راز یک زن"، "مردم علیه اوهارا"، "سواره نظام هفتم" و "غارتگران" اشاره کرد. مرگ. فلیپن در ۳ فوریه ۱۹۷۱ در سن ۷۱ سالگی در طول جراحی آنوریسم یک شریان درگذشت.
حسن ابراهیم البَلّام (۲۲ دسامبر ۱۹۷۴) بازیگر کویتی است. او دارای مدرک لیسانس از مؤسسهٔ عالی هنرهای نمایشی است. فعالیت هنری‌اش از اوایل دههٔ ۱۹۹۰ از طریق نقش‌های کوچک روی صحنهٔ تئاتر و تلویزیون آغاز شد، تا اینکه شروع به گرفتن نقش اصلی کرد. با حضور در آثار تئاتری و تلویزیونی که بیشتر با محوریت کمدی ساخته شده‌اند، به شهرت رسید. او یکی از برجسته‌ترین کمدین‌ها در کویت و کشورهای عربی خلیج فارس شمرده می‌شود. زندگی و پیشه. حسن ابراهیم البلّام در ۲۲ دسامبر ۱۹۷۴ در جزیرهٔ فیلکا، کویت زاده شد. دوران کودکی‌اش را در
جزیرهٔ فیلکا، کویت زاده شد. دوران کودکی‌اش را در جزیره فیلکا گذراند و کودکی خود را «بسیار شیطون» توصیف کرده است. هدی حسین را خیلی دوست می‌داشت و از طرفداران تئاتر اوست. در نوجوانی از فیلکا به کویت می‌رفت تا تئاترهایی مثل «لیلی و گرگ»، «الواوی و بنات الشاوی» و «شمس الشموس» را ببیند. فعالیت خود را در تلویزیون و تئاتر در سال ۱۹۹۳ آغاز کرد. او در مؤسسهٔ عالی هنرهای نمایشی تحصیل کرد و مدرک لیسانس خود را از پسرعمویش، بازیگر، مشاری البلام، دریافت کرد. اولین کار او سریال «سلیمان الطیب» در سال ۱۹۹۳ در کنار بازیگران
سریال «سلیمان الطیب» در سال ۱۹۹۳ در کنار بازیگران حیات الفهد و سعاد عبدالله و نمایش «گرگ و سه بز» بود. در سال ۲۰۰۱ در سریال «سرنوشت اجتناب‌ناپذیر» در کنار محمد المنصور و سعاد عبدالله به شهرت رسید. علاوه بر این، او در همان سال نمایش «پلیس [زن] زیبا» را با هنرمندی داوود حسین ارائه داد. او در سال ۲۰۰۳ در کنار داوود حسین در «قرقیعان»، یک برنامه کمدی، ظاهر شد و پس از آن در سال ۲۰۰۴ در قسمت دوم همان برنامه نیز حضور یافت. در سال ۲۰۰۵، در سریال «اللقیطه» را با بازی هیفا حسین و حیات الفهد شرکت کرد. حسن البلام پس از
هیفا حسین و حیات الفهد شرکت کرد. حسن البلام پس از دو دهه فعالیت موفق، در سال ۲۰۱۲ آثار زیادی از جمله سریال «خیمه‌های بنی قرقاص» و برنامهٔ کمدی «وای فای» را در کنار ناصر القصبی و طارق العلی اجرا کرد. در سال ۲۰۱۲، او در سریال‌های «گروه انسانی» و «خادمهٔ قوم» بازی کرد و روی صحنه، نمایش «۶۰٪ قطری» را اجرا کرد. او در سال ۲۰۱۴ به همراه جمعی از هنرمندان، یک گروه تئاتر کمدی به نام «گروه البلام» تأسیس کرد و از طریق آن تعدادی نمایش ارائه داد. در تابستان ۲۰۲۰، البلام به عنوان داور در برنامهٔ تلویزیونی واقع‌نمای سعودی
عنوان داور در برنامهٔ تلویزیونی واقع‌نمای سعودی «ستارهٔ کمدی» که از کانال یک عربستان سعودی پخش شد، شرکت کرد.او در سریال «سنوات الجریش» که در ماه رمضان ۲۰۲۲ پخش شد، نقش آفرید. زندگی شخصی. در ۹ مارس ۲۰۰۸ مصاحبه‌اش با برنامهٔ «پدرخوانده» که او را در کنار بازیگر عبدالناصر درویش قرار داد، تأیید کرد که مادرش با او مانند کریمه مختار (ماما نونا) با یحیی الفخرانی در سریال «او با غرور بزرگ شد» رفتار می‌کرد؛ مادرش مسئول غذا، لباس و هر چیزی است که به زندگی او مربوط می‌شود. «هر کسی که می‌گوید من جنس سوم هستم، بیاید
می‌شود. «هر کسی که می‌گوید من جنس سوم هستم، بیاید بالا با من توی اتاق تا من مردانگی‌ام را ثابت کنم.» با این جمله به کسانی که او را به دلیل تقلید مکرر از نقش‌های زنانه در آثار کمدی‌اش، به جنس سوم بودن متهم می‌کنند، پاسخ داد. حسن البلام در همان برنامه گفت که از طلاق دادن همسر اولش پشیمان است.در ۲ مارس ۲۰۱۹، با دختری خارج از جامعهٔ هنری ازدواج کرد. مراسم عقد در فضایی خصوصی، با حضور خانواده و تعدادی از دوستان بازیگرش برگزار شد. پس از یک سال و نیم ازدواج، در ۲۸ مه ۲۰۲۰، صاحب اولین فرزندش، دختری به نام مزیان،
مه ۲۰۲۰، صاحب اولین فرزندش، دختری به نام مزیان، شد. برادر او، حسین البلام در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۱ بر اثر عوارض ناشی از ویروس کرونا درگذشت.در سپتامبر ۲۰۲۲، حسن البلام دچار مشکل سلامتی شد که منجر به بستری شدن او در بیمارستان گشت. البلام از ایدهٔ کاهش وزن خود استقبال نکرده است و تأکید کرد که یک بار این کار را امتحان کرده و موفق شده وزن خود را از ۱۵۰ به ۱۰۵ کیلوگرم کاهش دهد. با این حال، او از این می‌ترسید که مردم پس از اینکه به وزن و ظاهرش عادت کردند، از او روی برگردانند. او در مورد الگوی اعلای خود گفته است: «در
او در مورد الگوی اعلای خود گفته است: «در سطح محلی، عبدالحسین عبدالرضا، در سطح عربی رشید عساف و در سطح بین‌المللی رابرت دنیرو».
ویکتور بارتوقیمئوسی فانارجیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فیزیولوژیست اهل ارمنستان بود. وی از سال ۱۹۷۸ نائب رئیس فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۳۰ مارس ۱۹۲۹ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. بارتوقیمئوس فانارجیان پدر وی بود. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان و عضو اعضای مکاتبه‌ای آکادمی علوم اتحاد شوروی (۱۹۸۴) بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته رجستان شوروی (۱۹۸۰) شده است. وی ۶ مارس ۲۰۰۳ در در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-05-19T16:17:02Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;Dexbot صفحهٔ اوندیل، آریزونا را به اوندیل (آریزونا) منتقل کرد: &gt; به درخواست Hosseinronaghi&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41819720&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
قیام مردمی اعراب فلسطینی در فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا علیه حکومت بریتانیا که بعدها با نام قیام بزرگ، شورش بزرگ فلسطین، یا انقلاب فلسطین، شناخته شد، از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ ادامه یافت. این جنبش به دنبال استقلال از حکومت استعماری بریتانیا و پایان حمایت بریتانیا از صهیونیسم، از جمله مهاجرت یهودیان و فروش زمین به یهودیان بود. این قیام در اوج هجوم مهاجران یهودی اروپایی و با افزایش مشکلات فلاحان روستایی بی‌زمین که برای فرار از فقر مطلق به مراکز شهری نقل مکان می‌کردند، رخ داد. از زمان نبرد تل حی در سال ۱۹۲۰، یهودیان
رخ داد. از زمان نبرد تل حی در سال ۱۹۲۰، یهودیان و اعراب درگیر چرخه‌ای از حملات و ضدحملات بودند و جرقه اولیه قیام، قتل دو یهودی توسط یک گروه قسامی و قتل تلافی‌جویانه دو کارگر عرب توسط مردان مسلح یهودی بود، حوادثی که باعث شعله‌ور شدن خشونت در سراسر فلسطین شد. یک ماه پس از ناآرامی‌ها، امین الحسینی، رئیس کمیته عالی اعراب و مفتی اورشلیم، ۱۶ مه ۱۹۳۶ را «روز فلسطین» اعلام کرد و خواستار اعتصاب عمومی شد. دیوید بن گوریون، رهبر یه‌شو، آرمان‌های اعراب را ترس از افزایش قدرت اقتصادی یهودیان، مخالفت با مهاجرت گسترده
قدرت اقتصادی یهودیان، مخالفت با مهاجرت گسترده یهودیان و ترس از همذات‌پنداری بریتانیا با صهیونیسم توصیف کرد. اعتصاب عمومی از آوریل تا اکتبر ۱۹۳۶ ادامه داشت. این شورش اغلب بر اساس دو مرحله مجزا تحلیل می‌شود. مرحله اول به عنوان مقاومت مردمی خودجوش آغاز شد که توسط کمیته عالی عرب شهری و نخبه‌گرا مورد استفاده قرار گرفت و به جنبش شکلی سازمان‌یافته بخشید که عمدتاً بر اعتصابات و سایر اشکال اعتراض سیاسی متمرکز بود تا به یک نتیجه سیاسی دست یابد. تا اکتبر ۱۹۳۶، این مرحله توسط دولت مدنی بریتانیا با استفاده از ترکیبی از
توسط دولت مدنی بریتانیا با استفاده از ترکیبی از امتیازات سیاسی، دیپلماسی بین‌المللی (شامل حاکمان عراق، عربستان سعودی، ماوراء اردن و یمن) و تهدید حکومت نظامی شکست خورد. مرحله دوم که در اواخر سال ۱۹۳۷ آغاز شد، یک جنبش مقاومت به رهبری دهقانان بود که توسط سرکوب بریتانیا در سال ۱۹۳۶ برانگیخته شد که در آن نیروهای بریتانیایی به‌طور فزاینده‌ای هدف قرار گرفتند، زیرا خود ارتش نیز به‌طور فزاینده‌ای روستاهایی را که فکر می‌کرد از شورش حمایت می‌کنند، هدف قرار می‌داد. در طول این مرحله، شورش به طرز وحشیانه‌ای توسط ارتش
طول این مرحله، شورش به طرز وحشیانه‌ای توسط ارتش بریتانیا و نیروی پلیس فلسطین با استفاده از اقدامات سرکوبگرانه‌ای که هدفشان ارعاب کل جمعیت و تضعیف حمایت مردمی از شورش بود، سرکوب شد. نقش غالب‌تر در سمت عرب توسط طایفه نشاشیبی ایفا شد، که حزب دفاع وطنی آن به سرعت از کمیته عالی شورشی عرب به رهبری جناح رادیکال امین الحسینی خارج شد و در عوض با بریتانیا همراه شد و "فصیل السلام" ("گروه‌های صلح") را با هماهنگی ارتش بریتانیا علیه واحدهای "فصیل" (به معنای واقعی کلمه "گروه‌ها") ملی‌گرا و جهادی عرب اعزام کرد. طبق آمار
ملی‌گرا و جهادی عرب اعزام کرد. طبق آمار رسمی بریتانیا که کل شورش را پوشش می‌دهد، ارتش و پلیس بیش از ۲۰۰۰ عرب را در نبرد کشتند، ۱۰۸ نفر به دار آویخته شدند و ۹۶۱ نفر به دلیل آنچه که آنها «فعالیت‌های باندی و تروریستی» توصیف کردند، جان باختند. ولید خالدی در تحلیلی از آمار بریتانیا، تلفات اعراب را ۱۹۷۹۲ نفر تخمین می‌زند که ۵۰۳۲ نفر از آنها کشته شده‌اند ۳۸۳۲ نفر توسط بریتانیایی‌ها کشته شدند و ۱۲۰۰ نفر به دلیل تروریسم درون گروهی کشته شدند و ۱۴۷۶۰ نفر زخمی شدند. طبق یک تخمین، ده درصد از جمعیت بالغ مرد عرب فلسطینی
یک تخمین، ده درصد از جمعیت بالغ مرد عرب فلسطینی بین ۲۰ تا ۶۰ سال کشته، زخمی، زندانی یا تبعید شدند. تخمین تعداد یهودیان فلسطینی کشته شده تا چند صد نفر است. شورش اعراب در فلسطین تحت قیمومیت ناموفق بود و پیامدهای آن بر نتیجه جنگ فلسطین در سال ۱۹۴۸ تأثیر گذاشت. این شورش باعث شد که قیمومیت بریتانیا از شبه‌نظامیان صهیونیستی پیش از تشکیل دولت مانند هاگانا حمایت حیاتی کند، در حالی که در سمت اعراب فلسطینی، این شورش، رهبر اصلی اعراب فلسطینی آن دوره، الحسینی، را مجبور به تبعید کرد.
ویو اَسکیو پروداکشنز () یک شرکت تولید فیلم و برنامه‌های تلویزیونی آمریکایی است که در سال ۱۹۹۴ توسط کوین اسمیت و اسکات موژر بنیان‌گذاری شد. بازیگرانی چون بن افلک، جف اندرسون، مت دیمون، کریس راک، والت فلانگن، برایان جانسون، جیسون لی، جیسون موس، برایان اوهالوران و اتان سوپلی از جمله افرادی هستند که کوین اسمیت آنان را در پروژه‌های ساخته‌شده تحت عنوان ویو اسکیو به کار گرفته است. تاریخچه. اسمیت و موژر این شرکت را در سال ۱۹۹۴ برای ساخت نخستین فیلم خود، "فروشنده‌ها"، پایه‌گذاری کردند؛ فیلمی که بعدها به آغاز ویو
پایه‌گذاری کردند؛ فیلمی که بعدها به آغاز ویو اسکیونیورس بدل شد. پس از موفقیت این فیلم، ویو اسکیو بودجه بیشتری دریافت کرد و در سال ۱۹۹۵ فیلم "پاساژگردها" را ساخت که از نظر منتقدان و فروش چندان موفق نبود اما پس از عرضهٔ نسخه خانگی مورد توجه قرار گرفت. پس از آن فیلم‌های "به دنبال ایمی" (۱۹۹۷) و "دُگما" (۱۹۹۹) تولید شدند. در سال ۲۰۰۰، ویو اسکیو مجموعۀ پویانمایی "" را که بر اساس فیلم "فروشنده‌ها " ساخته شده بود به مدت کوتاهی تولید کرد و تنها شش قسمت از آن پخش شد. در ادامه، فیلم "جی و باب ساکت پاتک می‌زنند" را
در ادامه، فیلم "جی و باب ساکت پاتک می‌زنند" را با بازی اسمیت و جیسون موس در نقش‌های جی و باب ساکت منتشر کرد. پس از آن، فیلم "دختر جرسی" ساخته شد که نخستین فیلم خارج از جهان اسکیونیورس بود، اما بسیاری از بازیگران همیشگی اسمیت را در خود داشت. دو سال بعد از "جرزی گرل"، شرکت فیلم "فروشنده‌ها، قسمت دوم" را منتشر کرد که دنباله‌ای واقعی برای فیلم قبلی محسوب می‌شد و داستان شخصیت‌های اصلی را ده سال بعد دنبال می‌کرد. پس از آن فیلم دوم خارج از اسکیونیورس یعنی "زک و میری یک فیلم پورنو می‌سازند" ساخته شد. این شرکت
و میری یک فیلم پورنو می‌سازند" ساخته شد. این شرکت همچنین چندین اثر غیر داستانی از اسمیت را منتشر کرده است، از جمله چهار دی‌وی‌دی پرسش و پاسخ: "An Evening With Kevin Smith" (۲۰۰۲)، ' (۲۰۰۶)، ' (۲۰۰۸) و "" (۲۰۱۱). همچنین برنامه "Sucks Less with Kevin Smith" را تولید کرده که در آن حداقل سه دانشجوی دانشگاه یوسی‌ال‌ای که در کلاس فیلم‌سازی اسمیت شرکت کرده‌اند حضور دارند. علاوه بر فیلم‌های ساخته‌شده توسط اسمیت، ویو اسکیو آثاری برای کارگردانان دیگر نیز تولید کرده است، از جمله "Drawing Flies" و "Small Town Gay Bar"
از جمله "Drawing Flies" و "Small Town Gay Bar" از مالکولم اینگرم، "Vulgar" از برایان جانسون، "A Better Place" از Vincent Pereira و "Big Helium Dog" از برایان لینچ. نشان ابتدایی شرکت تصویر دلقکی با ته‌ریش، پوشش زنانه و کفش‌های پاشنه‌بلند به نام «Vulgar» بود که به دلیل محتوای آن جنجالی شد و بعدها با تصویر کارتونی جی و باب ساکت در حال کار با تجهیزات فیلم‌برداری جایگزین شد. در سال ۲۰۲۲ و هم‌زمان با انتشار فیلم "فروشنده‌ها ۳"، دوباره تصویر چهرهٔ Vulgar به عنوان نشان شرکت بازگشت. منابع. [[رده:بنیان‌گذاری‌های
نشان شرکت بازگشت. منابع. [[رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۹۴ (میلادی) در نیوجرسی]] [[رده:شرکت‌های آمریکایی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۹۴ (میلادی)]] [[رده:شرکت‌های تهیه‌کننده تلویزیونی در ایالات متحده آمریکا]] [[رده:شرکت‌های رسانه‌ای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۹۴ (میلادی)]] [[رده:شرکت‌های فیلم‌سازی ایالات متحده آمریکا]]
آرمن آرامی ظورابوف (؛ زادهٔ - درگذشته )، نویسنده و فیلمنامه‌نویس اهل ارمنستان بود که بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۸۷ فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۲۱ نوامبر ۱۹۲۹ در تفلیس به دنیا آمد و از و دانشگاه فنی گرجستان فارغ‌التحصیل شد. وی در ۱۶ اوت ۲۰۱۶ در سن ۸۶ سالگی در مسکو درگذشت.
جوزپه جنکو روسو (۲۶ ژانویه ۱۸۹۳ - ۱۸ مارس ۱۹۷۶) رئیس مافیای سیسیلی اهل موسوملی در استان کالتانیستای سیسیل بود. جنکو روسو که با نام "زی پپی جنکو" نیز شناخته می‌شد، یک اوباش نیمه‌باسواد، حیله‌گر و بی‌تربیت بود که روابط سیاسی ممتازی داشت. او مردی عامی بود که عادت داشت بدون توجه به حاضرین روی زمین تف کند، با این حال عکس‌های متعددی از او در کنار اسقف‌ها، بانکداران، کارمندان دولت و سیاستمداران وجود دارد. او به عنوان داور سیاست‌های مافیا شناخته می‌شد و جانشین کالیجرا ویتزینی محسوب می‌گشت که در سال ۱۹۵۴ درگذشته
ویتزینی محسوب می‌گشت که در سال ۱۹۵۴ درگذشته بود. جنکو روسو با وجود ثروت و موقعیت سیاسی به عنوان عضو حزب دموکراسی مسیحی (DC)، همچنان الاغش را در خانه نگه می‌داشت و توالت خارج از خانه داشت - فقط یک سوراخ در زمین با یک سنگ به جای نشیمنگاه، بدون دیوار یا در، همانطور که تومازو بوشتا، عضو جداشده مافیا، توصیف کرده است. مافیوزهای سنتی مانند جنکو روسو و کالیجرا ویتزینی - روسای مافیای سیسیل در فاصله بین دو جنگ جهانی تا دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ - نمونه‌های اولیه "مردان شرافت" در دوران گذشته بودند. آنها به عنوان واسطه‌های
در دوران گذشته بودند. آنها به عنوان واسطه‌های اجتماعی و حافظان نظم و صلح عمل می‌کردند. اگرچه آنها در مرحله اول حرفه‌شان از خشونت برای تثبیت موقعیت خود استفاده می‌کردند، اما در مرحله دوم به کارگیری خشونت را محدود کردند. آنها به منابع درآمد عمدتاً قانونی روی آوردند و قدرت خود را به شیوه‌ای آشکار و مشروع اعمال کردند و به "مردان نظم" تبدیل شدند. سال‌های اولیه. جنکو روسو در ۲۶ ژانویه ۱۸۹۳ در موسوملی سیسیل در خانواده‌ای بسیار فقیر به دنیا آمد. پدرش کشاورزی ساده بود. هم‌روستایی‌هایش می‌گفتند زمانی گدایی می‌کرد.
بود. هم‌روستایی‌هایش می‌گفتند زمانی گدایی می‌کرد. در جوانی مجبور شد به عنوان چوپان بز در ملک بزرگ پولیتزلو متعلق به خانواده اشرافی لانزا برانسیفورتی کار کند. حرفه جنایی خود را از نوجوانی با راهزنی، دزدی احشام و گوسفندان آغاز کرد. طی دهه‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰ با اعمال خشونت، جایگاه خود را به عنوان مافیوز یا "مرد شرافت" - آنگونه که در مافیا نامیده می‌شود - تثبیت کرد. بین سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ در ارتش خدمت کرد و سابقه "رفتار یاغی‌گرانه و بی‌تابی در برابر انضباط" از خود به جای گذاشت. در گزارش ۱۹۲۷ رئیس پلیس
از خود به جای گذاشت. در گزارش ۱۹۲۷ رئیس پلیس کالتانیستتا، او را "مافیوزی که از هیچ به موقعیت مالی قابل احترامی دست یافته" توصیف کردند که روستاییان از او می‌ترسیدند. در ۱۹۲۹ با دختری از همان منطقه ازدواج کرد. چهار سال بعد اولین پسرش وینچنزو به دنیا آمد. پدرخوانده تعمید، مافیوز همکارش کالیجرا ویتزینی بود که در سال ۱۹۵۰ همراه با روزاریو لانزا، رئیس مجلس منطقه‌ای سیسیل، شاهد ازدواج وینچنزو نیز شد. تا سال ۱۹۳۴ رسماً مالک زمین‌های قابل توجهی نبود. به عنوان سرایدار و مستأجر (گابلوتو)، بخشی از یک ملک را کنترل
و مستأجر (گابلوتو)، بخشی از یک ملک را کنترل می‌کرد و در تعاونی که مالک بخش دیگری بود شریک بود. از طریق تهدید و ارعاب بر تعاونی تسلط داشت، در حالی که خود همچنان به عنوان کارگر در مزارع کار می‌کرد. دستگیری‌ها و تبرئه‌ها. در دوران حکومت فاشیست‌ها در ایتالیا، زمانی که مقامات اقدام به سرکوب مافیا کردند، جنکو روسو بارها به اتهاماتی از جمله دزدی، اخاذی، عضویت در سازمان جنایی، ۱۱ مورد قتل و چندین مورد قتل ناموفق دستگیر شد. با یک استثنا، او به طور منظم به دلیل "عدم وجود شواهد کافی" تبرئه می‌شد - نشانه‌ای از یک
وجود شواهد کافی" تبرئه می‌شد - نشانه‌ای از یک مافیوز موفق که قدرت ترساندن شاهدان بالقوه و اعمال قانون سکوت (اومرتا) را داشت. در سال ۱۹۲۹، "چزاره موری"، فرماندار فاشیست، او را همراه با ۳۳۱ مافیوز دیگر در یک یورش گسترده دستگیر کرد. - در سال ۱۹۲۸ به دلیل عدم وجود شواهد کافی از اتهامات چهار فقره قتل، سرقت و اخاذی تبرئه شد. - در سال ۱۹۲۷ نیز از اتهام توطئه جنایی تبرئه گردید. - او به هفت سال زندان به اتهام عضویت در سازمان جنایی محکوم شد که بعداً به سه سال کاهش یافت. - بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸ تحت نظارت ویژه قرار
- بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸ تحت نظارت ویژه قرار داشت. در سال ۱۹۴۴، دادگاه به روسو حکم بازپروری اعطا کرد که به او اجازه می‌داد "یک پاکی اخلاقی و اجتماعی جدیدی بسازد و اعتباری کسب کند که حتی امکان فعالیت سیاسی را برایش فراهم کند." تغییر از "مرد شرافت" به "مرد نظم". از سال ۱۹۴۴ به بعد، جنکو روسو با هیچ اتهام جنایی دیگری مواجه نشد. پرونده‌های پلیس او را به عنوان "مرد نظم" توصیف می‌کردند. پس از تثبیت موقعیت، این مافیوز رفتار خود را از "مرد شرافت" به "مرد نظم" تغییر داد و وارد زندگی عمومی شد و به دنبال موقعیت
تغییر داد و وارد زندگی عمومی شد و به دنبال موقعیت سیاسی گشت. ادغام او در نخبگان قدرت به سرعت پیش رفت. پس از جنگ جهانی دوم، روسو کنترل دو ملک بزرگ را به دست گرفت، از جمله ملک پولیتزلو که روزی در آنجا بز چرانی می‌کرد. شاهزادگان لانزا برانسیفورتی او را به عنوان گابلوتو (ناظر) این ملک ۲۰۰۰ هکتاری منصوب کردند. روسو و ویتزینی در هر دو دوره پس از جنگ، تعاونی‌های کشاورزی تشکیل دادند تا از نفوذ احزاب چپ بکاهند، کنترل خود بر کشاورزان را حفظ کنند و دسترسی خود به زمین را تضمین نمایند. هنگام اجرای اصلاحات ارضی در ۱۹۵۰،
تضمین نمایند. هنگام اجرای اصلاحات ارضی در ۱۹۵۰، مافیوزها در موقعیت سنتی واسطه‌گری بین کشاورزان، مالکان و دولت قرار گرفتند. در دهه ۱۹۴۰، روسو و پیروانش بانک پس‌انداز روستایی کاسا روئاله در موسوملی را کنترل می‌کردند و بخشی از دسترسی به بازار پول را در اختیار مافیا گذاشتند. یک کشاورز محلی به فعال اجتماعی دانیلو دولچی توضیح داد که چگونه شهرت روسو تغییر کرد: "او دائماً با کشیش‌ها در ارتباط است، کشیش‌ها به خانه‌اش می‌روند و او به بانک می‌رود - که همیشه تحت مدیریت کشیش‌هاست. مدیر بانک یک کشیش است و بانک همیشه
کشیش‌هاست. مدیر بانک یک کشیش است و بانک همیشه امور کشیش‌ها بوده. معاشرت با این افراد او را تغییر داده و اکنون پلیس با او با احترام زیاد رفتار می‌کند. امروز لباس‌های بهتری می‌پوشد و مارشال به او دست می‌دهد، او را کاوالیره صدا می‌زند... در دوران انتخابات، با زاکانییی، وزیر، و لانزا، نماینده مجلس شام خوردند - این سه با هم - و سپس دست در دست هم بیرون آمدند." فعالیت‌های پس از جنگ. سرکوب توسط مقامات فاشیست ایتالیا در نهایت به نفع روسو تمام شد. با سقوط رژیم موسولینی و اشغال سیسیل توسط متفقین در ژوئیه ۱۹۴۳ (عملیات
و اشغال سیسیل توسط متفقین در ژوئیه ۱۹۴۳ (عملیات هاسکی)، دولت نظامی متفقین (AMGOT) به دنبال شخصیت‌های ضد فاشیست برای جایگزینی مقامات سابق بود و جنکو روسو را به عنوان شهردار زادگاهش موسوملی منصوب کرد. ورود به عرصه سیاست: - ابتدا از جنبش‌های جدایی‌طلب و سلطنت‌طلب حمایت کرد (در سال ۱۹۴۶ عنوان افتخاری "کاوالیره دللا کورونا دیتالیا" را دریافت نمود) - نهایتاً به حزب دموکراسی مسیحی (DC) پیوست - در انتخابات سرنوشت‌ساز ۱۹۴۸ در کنار سیاستمداران ارشد DC حضور داشت - در سال ۱۹۵۰ در مراسم ازدواج پسرش، کالو ویتزینی و رئیس
۱۹۵۰ در مراسم ازدواج پسرش، کالو ویتزینی و رئیس مجلس منطقه‌ای سیسیل از حزب DC به عنوان شاهد حضور داشتند - در دهه ۱۹۶۰ به عنوان رهبر محلی DC و عضو شورای شهر فعالیت کرد - در سال ۱۹۶۲ پس از افشاگری‌های مطبوعاتی مجبور به کناره‌گیری شد خودانگاره یک مافیوز: روسو در توصیف نقش خود به فعال اجتماعی دانیلو دولچی گفت: "این ذات من است. اگر بتوانم به کسی کمک کنم، بدون چشم‌داشت این کار را می‌کنم... نمی‌توانم به کسی «نه» بگویم. مردم می‌آیند و می‌پرسند چگونه رأی دهند، چون نیاز به راهنمایی دارند. می‌خواهند با رأی خود از
نیاز به راهنمایی دارند. می‌خواهند با رأی خود از کسانی که برایشان زحمت کشیده‌اند تشکر کنند، اما نمی‌دانند چگونه." این گفتگو تصویری از خودانگاره مافیوزها در مرحله دوم فعالیتشان ارائه می‌دهد: نه به عنوان جنایتکار، بلکه به عنوان نیکوکار عمومی. جانشین کالیجرا ویتزینی. با مرگ کالیجرا ویتزینی در سال ۱۹۵۴، جنکو روسو به عنوان جانشین او شناخته شد. حضور روسو در سمت راست تابوت ویتزینی - نشانه سنتی جانشینی در مافیا - این موضوع را تأیید می‌کرد. اگرچه رسانه‌ها از هر دو با عنوان "رئیس روسا" (کاپو دی توتتی کاپی) یاد
دو با عنوان "رئیس روسا" (کاپو دی توتتی کاپی) یاد می‌کردند، اما چنین مقامی در ساختار غیرمتمرکز مافیا وجود خارجی نداشت. - طبق گفته آنتونیو کالدرونه (عضو جدا شده مافیا)، روسو هرگز رئیس واقعی کوزا نوسترا نبود - محبوبیت روسو در میان دیگر مافیوزها چندان مطلوب نبود، چرا که مانند ویتزینی بیش از حد خود را در معرض دید قرار می‌داد و مصاحبه می‌کرد - در اجلاس مهم هتل گراند اِ دِ پالم (اکتبر ۱۹۵۷) میان سران مافیای آمریکا و سیسیل حضور داشت دستگیری و محاکمه: - در پی جنگ اول مافیا (۱۹۶۳-۱۹۶۲) و کشتار چیاکولی، در ۶ فوریه
اول مافیا (۱۹۶۳-۱۹۶۲) و کشتار چیاکولی، در ۶ فوریه ۱۹۶۴ خود را تسلیم کرد - ارتباطات سیاسی گسترده او با شخصیت‌هایی چون کالیجرا وولپه و آنتونیو پیترو گولوتتی (وزیر آینده کارهای عمومی) توسط کمیسیون ضد مافیا ثبت شد - در دادگاه با ارائه طومارهایی از سیاستمداران، کشیش‌ها و تاجران حاضر به شهادت به نفع او شدند - وکیل او تهدید به انتشار تلگراف‌های ۳۷ نماینده حزب DC کرد - در نهایت به پنج سال تبعید به لووره (نزدیک برگامو) محکوم شد. روسو نماد گذار مافیا از ساختار سنتی به مدرن بود؛ با وجود حفظ ظاهر مردمی، ماهیت جنایی
به مدرن بود؛ با وجود حفظ ظاهر مردمی، ماهیت جنایی سازمان را پنهان نمی‌کرد. زوال و مرگ. کناره‌گیری اجباری از شورای شهر موسوملی، دستگیری و سال‌های تبعید، قدرت جنکو روسو را کاهش داد. نسلی جدید از مافیوزها در حال ظهور بودند. روسو نماینده مافیای سنتی روستایی بود، در حالی که نسل جدید به فعالیت‌های تجاری مانند قاچاق سیگار و مواد مخدر روی آوردند. روسو هرگز "رئیس الروسا" نبود. نفوذ او محدود به سطح محلی بود. حضور او در اجلاس 1957 هتل گراند اِ دِ پالم احتمالاً به دلیل ارتباط فامیلی با سانتو سورجه بود. سایر روسای مافیا
فامیلی با سانتو سورجه بود. سایر روسای مافیا از توجه رسانه‌ای زیاد او ناراضی بودند. در 1972 به موسوملی بازگشت. یک روزنامه‌نگار او را در شرایطی نزار توصیف کرد. روسو وجود مافیا را انکار می‌کرد: "مافیا در سیسیل؟ اصلاً وجود ندارد!" جنکو روسو در مارس 1976 در 83 سالگی بر اثر آمفیزم ریوی درگذشت. در زمان مرگ، 147000 هکتار زمین در اختیار داشت. کمیسیون ضد مافیا او را "نمونه بارز یک رئیس مافیای سیسیلی" خواند.
بلانت‌من و کرونیک () (چتی و علفی) شخصیت‌هایی هستند که در مجموعهٔ خیالی کتاب کمیکی به همین نام حضور دارند و در فیلم‌های "به دنبال ایمی"، "جی و باب ساکت پاتک می‌زنند" و "ریبوت جی و باب ساکت" دیده می‌شوند. کتاب‌های کمیک واقعیِ "بلانت‌من و کرونیک" که بر اساس این مجموعهٔ خیالی فیلم‌کمیک ساخته شده‌اند، پس از انتشار فیلم "جی و باب ساکت پاتک می‌زنند" منتشر شدند. هم فیلم‌ها و هم کتاب‌های کمیک توسط نویسنده و بازیگر کوین اسمیت خلق شده‌اند. طراح لباس این شخصیت‌ها هنرمند کمیک مایک آلرد بوده است. در اصطلاحات عامیانه
کمیک مایک آلرد بوده است. در اصطلاحات عامیانه انگلیسی، بلانت‌من به صورت تحت‌اللفظی به معنی مرد چت‌شده و کرونیک به معنی ماری‌جوآنای بسیار قوی است. فیلم‌ها. در فیلم "به‌دنبال ایمی"، بنکی ادواردز (با بازی جیسون لی) و هولدن مک‌نیل (با بازی بن افلک) مجموعه‌ای از کمیک را بر اساس دوستان مشهوری که اهل نشئگی هستند، یعنی جی و باب ساکت، خلق می‌کنند. سه شمارهٔ نخست این مجموعه خیلی زود به فروش می‌رسد. در مقطعی، ام‌تی‌وی به بنکی و هولدن پیشنهاد ساخت مجموعه پویانمایی می‌دهد. بنکی مایل به انجام آن است، اما هولدن به دلایل