payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تحت اقتدار مردسالارانه در سانتیاگو را به چالش کشیدند و به شکل‌گیری حقوق زنان در این کشور کمک کردند. تاریخچه اولیه فمینیسم در شیلی. با وجود نفوذ عمیق کاتولیسیسم در شیلی، برخی از اولین جنبش‌های فمینیستی به‌طور پارادوکسیکال از سوی زنان محافظه‌کار اجتماعی شکل گرفتند. در سال ۱۹۱۲، زنان طبقه متوسط به بالا، که عموماً محافظه‌کار بودند؛ شروع به حمایت از زنان کارگر کردند. اولین سازمان‌های زنان در شیلی حوالی سال ۱۹۱۵ شکل گرفتند، اما برخلاف بسیاری از کشورهای دیگر، این زنان اغلب از طبقه متوسط رو به بالا بودند. این
این زنان اغلب از طبقه متوسط رو به بالا بودند. این سازمان‌ها به زنان این طبقه اجازه دادند تا مسائل مورد علاقه خود در حوزه فمینیسم را بررسی کنند و بر موضوعاتی که فمینیست‌های طبقه متوسط به بالا مهم می‌دانستند تمرکز کنند.یکی از اولین نمونه‌های این جنبش‌ها در تاریخ شیلی در ۱۷ ژوئن ۱۹۱۵ رخ داد، زمانی که یک دانشجوی جوان دانشگاه، دیپلمات و بعدها فعال حقوق زنان به نام آماندا لابارکا، گروهی به نام «"حلقه خوانش"» (Círculo de Lectura) را تأسیس کرد. او از این طریق فرهنگ شیلیایی را در میان زنان ترویج داد و با تلاش برای
شیلیایی را در میان زنان ترویج داد و با تلاش برای تضمین دسترسی همه زنان به آموزش، بدون توجه به جایگاه اجتماعی یا وابستگی‌های سیاسی، تغییرات مثبتی در جامعه زنان ایجاد کرد. فمینیسم اولیه در شیلی همچنین از جنبش‌های فمینیستی بین‌المللی الهام گرفت، اما به‌طور خاص با فرهنگ شیلی سازگار شد. به‌طور کلی، این دوره به‌عنوان آغاز موج اول فمینیسم در میان زنان شیلی شناخته می‌شود. تاریخچه. در اوایل قرن بیستم، جنبش فمینیستی در شیلی به یکی از منسجم‌ترین جنبش‌ها در آمریکای جنوبی تبدیل شد. سه سازمان بزرگ که نماینده طبقات مختلف
تبدیل شد. سه سازمان بزرگ که نماینده طبقات مختلف اجتماعی بودند در این دوره فعال بودند: «"کلوپ بانوان"» (Club de Señoras) در سانتیاگو که زنان مرفه‌تر را نمایندگی می‌کرد؛ «"شورای ملی زنان"» (Consejo Nacional de Mujeres) که طبقه کارگر، مانند معلمان، را شامل می‌شد؛ و سازمان دیگری که زنان کارگر برای بهبود شرایط آموزشی و اجتماعی عمومی تشکیل داده بودند. «حلقه خوانش بانوان» در سال ۱۹۱۵ توسط دلیا ماته د ایسکیردو در سانتیاگو تأسیس شد و تنها یک ماه بعد، کلوپ بانوان توسط آماندا لابارکا پایه‌گذاری گردید. موفقیت زنانی
آماندا لابارکا پایه‌گذاری گردید. موفقیت زنانی مانند لابارکا تا حد زیادی به ارتباطات و تجربیات بین‌المللی آن‌ها، که از تحصیل در خارج از کشور به دست آمده بود، وابسته بود. در حالی که شیلی از نظر اجتماعی و مذهبی بسیار محافظه‌کار بود، از دهه ۱۸۷۰ درهای مؤسسات آموزشی به روی زنان گشوده شد. زمانی که سارمینتو در سانتیاگو تبعید شده بود، رفتار لیبرال با زنان و ورود آن‌ها به دانشگاه را توصیه کرد. این امتیاز زمانی اعطا شد که میگل لوئیس آموناتگی وزیر آموزش بود. در سال ۱۸۵۹، زمانی که یک وزیر آموزش سابق مسابقه‌ای برای
۱۸۵۹، زمانی که یک وزیر آموزش سابق مسابقه‌ای برای بهترین مقاله در زمینه آموزش عمومی برگزار کرد، آموناتگی جایزه را دریافت کرد و در مقاله خود از جمله پیشنهاد داد که زنان اجازه ورود به دانشگاه را داشته باشند؛ ایده‌ای که از سارمینتو گرفته بود. با این حال، توسعه آموزش زنان به دلیل جنگ بین شیلی، پرو و بولیوی به تأخیر افتاد. رئیس‌جمهور بالماسدا از حامیان سرسخت آموزش عمومی بود و در زمان او، حدود سال ۱۸۹۰، اولین دبیرستان ملی (لیسئو) برای دختران افتتاح شد. موج اول فمینیسم در شیلی از حدود سال ۱۸۸۴ آغاز شده بود. شیلی
در شیلی از حدود سال ۱۸۸۴ آغاز شده بود. شیلی یکی از اولین کشورهای آمریکای لاتین بود که زنان را به مؤسسات آموزش عالی پذیرفت و آن‌ها را برای تحصیل به خارج از کشور فرستاد. تا دهه ۱۹۲۰، ۴۹ لیسئوی ملی برای دختران وجود داشت که همگی توسط زنان اداره می‌شدند. علاوه بر این، دو مدرسه حرفه‌ای برای زنان جوان در سانتیاگو و یک مدرسه در هر استان ایجاد شده بود. شورای ملی زنان خانه‌ای برای دخترانی که در دانشگاه سانتیاگو تحصیل می‌کردند فراهم کرد و به دانشجویان زن در پایتخت کمک می‌کرد. در اوایل قرن بیستم، نزدیک به ۱۰۰۰ زن جوان
می‌کرد. در اوایل قرن بیستم، نزدیک به ۱۰۰۰ زن جوان در دانشگاه شیلی تحصیل می‌کردند. بخش محافظه‌کار این شورا ابتدا بر فعالیت‌های فکری زنان تمرکز داشت، اما بعدها ایده‌های پیشروتری را پذیرفت. اعضای این شورا شامل زنان تأثیرگذار از طبقه متوسط و اشرافی بودند که نفوذ زیادی در جوامع خود، از جمله در بخش‌های دولتی و خصوصی، داشتند. آماندا لابارکا چندین کتاب مهم نوشت، از جمله «"فعالیت‌های زنان در ایالات متحده"» (۱۹۱۵) و «"زن به کجا می‌رود؟"» (۱۹۳۴). او در این مسیر با گروهی از زنان همراه بود که بیشتر آن‌ها در حوزه آموزش
از زنان همراه بود که بیشتر آن‌ها در حوزه آموزش در شیلی فعالیت داشتند. در این دوره، چندین نشریه زنان نیز در شیلی منتشر شد که از میان آن‌ها «ال پفلکا» به سردبیری الویرا سانتا کروز قابل توجه است. لابارکا شاید یکی از برجسته‌ترین رهبران فمینیست شیلی به شمار آید. در سخنرانی‌ای در سال ۱۹۲۲ در کلوپ بانوان سانتیاگو، ناشر شیلیایی ریکاردو سالاس ادواردز اظهار داشت: «طی ۲۵ سال گذشته، پدیده‌های مهمی رخ داده که فرهنگ عمومی زنان و استقلال آن‌ها را بهبود بخشیده است. از جمله این موارد می‌توان به گسترش مؤسسات آموزش ابتدایی و
این موارد می‌توان به گسترش مؤسسات آموزش ابتدایی و متوسطه برای زنان، مشاغلی که زنان به‌عنوان معلمان نسل کنونی به دست آورده‌اند، تأسیس کارخانه‌ها و شرکت‌های تجاری بزرگ که برای زنان شغل‌های پردرآمد و مستقل از خانه فراهم کرده‌اند، سازمان‌دهی انجمن‌ها و کلوپ‌ها، و در نهایت فعالیت‌های هنری و ادبی یا اقدامات اجتماعی کاتولیک زنان طبقات بالا اشاره کرد که در سال‌های اخیر به‌عنوان محرکی برای کل جنس زن عمل کرده است.» آماندا لابارکا در ابتدا معتقد بود که درخواست حق رأی برای زنان در شیلی نامناسب است. او در سال ۱۹۱۴
رأی برای زنان در شیلی نامناسب است. او در سال ۱۹۱۴ نوشت: «من یک فمینیست مبارز یا طرفدار حق رأی نیستم، زیرا پیش از هر چیز شیلیایی هستم و در شیلی امروز، رأی دادن زنان بی‌مورد است.» اما این دیدگاه با بحران اقتصادی پس از جنگ جهانی اول تغییر کرد، زمانی که زنان بیشتری به طبقه کارگر پیوستند. برای هماهنگی با این مسئولیت اقتصادی جدید، زنان شروع به مبارزه برای حقوق سیاسی، قانونی و اقتصادی کردند. در سال ۱۹۱۹، لابارکا حلقه خوانش بانوان را به شورای ملی زنان تبدیل کرد که از شوراهای زنان بین‌المللی الهام گرفته بود. در
که از شوراهای زنان بین‌المللی الهام گرفته بود. در اوایل دهه ۱۹۲۰، حزب فمینیستی مترقی با هدف کسب تمام حقوق مورد ادعای زنان تشکیل شد. برنامه این حزب شامل موارد زیر بود: حتی در میان جامعه فمینیستی شیلی، اختلاف‌نظرهایی درباره تأثیر دموکراسی پس از دیکتاتوری بر فمینیسم وجود دارد. اگرچه در دهه ۱۹۹۰ سیاست‌های فمینیستی بیشتری اجرا شد، اما به‌طور پارادوکسیکال صدای سیاسی فمینیست‌ها تا حد زیادی خاموش شد. این بازسازی جنبش فمینیستی پس از دیکتاتوری چالش‌هایی را برای پیشبرد آرمان‌های فمینیستی ایجاد کرده است. گرایشی عمومی
آرمان‌های فمینیستی ایجاد کرده است. گرایشی عمومی به نادیده گرفتن این دوره از تاریخ فمینیسم در شیلی وجود داشته، با وجود اینکه سازمان‌های مهمی همچنان برای رهایی زنان تلاش می‌کردند. در دهه ۱۹۹۰، شکافی بین گروه‌هایی که در داخل نهادها برای ایجاد تغییر فعالیت می‌کردند و گروه‌هایی که می‌خواستند اهداف خود را از ساختارهای مردسالار دور نگه دارند، به وجود آمد. در حالی که اساتید ممتاز برنامه‌های تازه‌تأسیس مطالعات جنسیت و زنان در دانشگاه‌ها بیشتر شنیده می‌شدند، شهروندان عادی اغلب احساس می‌کردند که صدایشان در چارچوب
عادی اغلب احساس می‌کردند که صدایشان در چارچوب فمینیسم نهادی سرکوب شده است. اخیراً، جنبش‌های زنان شیلی به تلاش خود برای دفاع از حقوقشان و مشارکت در تمامی سطوح جامعه از طریق سازمان‌های غیردولتی ادامه داده‌اند. به همین ترتیب، یک مانع بزرگ سیاسی برای زنان شکسته شد وقتی که میشل باشله به‌عنوان اولین رئیس‌جمهور زن شیلی انتخاب شد. لورا آلبورنوس نیز در اولین دوره ریاست‌جمهوری باشله به‌عنوان وزیر امور زنان منصوب شد. وظایف این سمت شامل مدیریت «سرویس ملی زنان» (Servicio Nacional de la Mujer یا SERNAM) بود. سرویس ملی
Nacional de la Mujer یا SERNAM) بود. سرویس ملی زنان (SERNAM) از حقوق قانونی زنان در بخش عمومی حمایت می‌کند. در ابتدای تأسیس این سازمان، برخی نظرات بر این بود که SERNAM برنامه حقوق زنان را تضعیف کرده است، زیرا در تأثیرگذاری بر سیاست‌ها موفق نبود. اما بعدها مشخص شد که این سازمان در ایجاد برنامه‌ها و قوانینی که از حقوق زنان در محیط کار، مدرسه و همچنین جرم‌انگاری خشونت خانگی و حمایت از زنان دفاع می‌کرد، موفق بوده است. موفقیت این سازمان همچنان مورد بحث است، اما توانسته است گام‌های قابل‌توجهی در عمومی‌سازی مسائل
است گام‌های قابل‌توجهی در عمومی‌سازی مسائل و چالش‌هایی که زنان در سراسر شیلی با آن مواجه هستند بردارد. برابری جنسیتی که باشله ترویج داد، پس از او ادامه نیافت. در اولین دولت او، نیمی از وزارتخانه‌ها توسط زنان اداره می‌شد، اما در دولت جانشین او، سباستین پینیه‌را، این رقم به‌سختی به ۱۸ درصد رسید. دسترسی زنان به حق رأی در شیلی و تحولات جنبش فمینیستی. شیلی به‌عنوان یکی از محافظه‌کارترین کشورهای آمریکای لاتین شناخته شده است. این ویژگی به‌ویژه در مبارزه زنان برای کسب آزادی در زمینه حق رأی آشکار بوده است. دولت
کسب آزادی در زمینه حق رأی آشکار بوده است. دولت شیلی که به کاتولیسیسم اهمیت ویژه‌ای می‌دهد، زنان را در چارچوبی مردسالارانه و خانگی قرار داده و از این موضوع به‌عنوان توجیهی برای محدود کردن حقوق زنان استفاده کرده است. اگرچه اولین زن، دومیتیلا سیلوا ای لِپه، در سال ۱۸۷۵ رأی داد، اما حق رأی تا اوایل قرن بیستم همچنان مانعی بزرگ برای حقوق زنان در شیلی بود. در سال ۱۹۲۲، گراسیلا ماندوخانو همراه با دیگر زنان، «"حزب مدنی زنان"» (Partido Cívico Femenino) را تأسیس کرد که بر کسب حق رأی برای زنان متمرکز بود. زنان سرانجام
بر کسب حق رأی برای زنان متمرکز بود. زنان سرانجام در سال ۱۹۴۹ به‌طور رسمی حق رأی به دست آوردند. در آن زمان، زنان و مردان در حوزه‌های رأی‌گیری جداگانه رأی می‌دادند، تلاشی که برای کاهش تأثیرگذاری دیگران بر انتخاب زنان انجام می‌شد. همچنین زنان معمولاً محافظه‌کارانه‌تر از مردان رأی می‌دادند که نشان‌دهنده تأثیر مذهب بر الگوهای رأی‌دهی بود. گرچه بسیاری از سازمان‌ها پس از اعطای حق رأی منحل شدند، اما «"حزب زنان شیلی"» (Partido Femenino Chileno) که در سال ۱۹۴۶ توسط ماریا د لا کروز تأسیس شده بود، به رشد و فعالیت خود
د لا کروز تأسیس شده بود، به رشد و فعالیت خود برای حقوق بیشتر زنان ادامه داد. تأثیر زنان شیلیایی بر سیاست در چندین انتخابات ریاست‌جمهوری مشهود بود؛ برای مثال، اگر زنان در انتخابات سال ۱۹۵۸ رأی نمی‌دادند، سالوادور آلنده پیروز می‌شد. در دوره دیکتاتوری شیلی (۱۹۷۳–۱۹۹۰)، پیشرفت در زمینه حقوق زنان در مقایسه با دوره‌های دیگر متوقف شد. با این حال، این وضعیت مانع از فعالیت برخی گروه‌های فمینیستی نشد. راهپیمایی زنان در سال ۱۹۷۱ علیه سالوادور آلنده نمونه‌ای از این فعالیت‌ها بود که اثرات بلندمدتی داشت؛ از جمله تثبیت
بود که اثرات بلندمدتی داشت؛ از جمله تثبیت نقش زنان در سیاست و تبدیل روز راهپیمایی به «روز ملی زنان». پس از دیکتاتوری، به‌طور پارادوکسیکال صدای سیاسی زنان تا حدی کمرنگ شد. با موج جدید فمینیسم در شیلی، اولین رهبر زن، میشل باشله، در سال ۲۰۰۶ به‌عنوان سی‌وچهارمین رئیس‌جمهور انتخاب شد. او پس از پایان دوره اول خود که امکان انتخاب مجدد فوری نداشت، به‌عنوان اولین مدیر اجرایی «نهاد سازمان ملل برای برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان» (UN Women) منصوب شد و در ۱۱ مارس ۲۰۱۴، با آغاز دوره دوم خود، سی‌و‌ششمین رئیس‌جمهور
۲۰۱۴، با آغاز دوره دوم خود، سی‌و‌ششمین رئیس‌جمهور شیلی شد. رهبران جنبش فمینیستی در شیلی. خولیتا کرک‌وود، متولد ۱۹۳۷، به‌عنوان بنیان‌گذار جنبش فمینیستی دهه ۱۹۸۰ و یکی از آغازگران سازمان‌دهی مطالعات جنسیتی در دانشگاه‌های شیلی شناخته می‌شود. او پس از تحصیل در دانشگاه شیلی، تحت تأثیر انقلاب ۱۹۶۸ فرانسه قرار گرفت. در مرکز ایدئولوژی‌های او شعار «دموکراسی بدون فمینیسم وجود ندارد» قرار داشت. کرک‌وود که از ایده‌های جامعه‌شناس انزو فالتو تأثیر پذیرفته بود، به چارچوب نظری «فلاکسو» (FLACSO) در زمینه اقدامات شورشی در
نظری «فلاکسو» (FLACSO) در زمینه اقدامات شورشی در مبارزات فمینیستی کمک کرد. او نه‌تنها نظریه‌پردازی کرد، بلکه زندگی‌ای سرشار از کنشگری داشت؛ از جمله عضویت در «MEMCh 83» و مرکز مطالعات زنان. او همچنین مقالاتی انتقادی در مجله‌ای به نام «فوریا» منتشر کرد. کتاب او با عنوان «"سیاست‌ورزی در شیلی"» نشان داد که چگونه دانشگاه‌ها به جنبش‌های اجتماعی دهه ۱۹۸۰ کمک کرده‌اند. کرک‌وود برای دسترسی برابر زنان به دانش علمی و همچنین برای یک نظام آموزشی عادلانه‌تر مبارزه کرد. آماندا لابارکا نیز یکی از پیشگامان فمینیسم در شیلی
لابارکا نیز یکی از پیشگامان فمینیسم در شیلی بود که راه را برای فمینیسم امروزی هموار کرد. موج فمینیستی سال ۲۰۱۸. جنبش‌های «نی اونا منوس» (Ni una menos) و «من هم» (Me Too) راهپیمایی‌هایی را در شیلی در نوامبر ۲۰۱۶، مارس ۲۰۱۷ و اکتبر ۲۰۱۷ به راه انداختند تا علیه خشونت بر زنان اعتراض کنند. پس از روی کار آمدن سباستین پینیه‌را به‌عنوان رئیس‌جمهور در مارس ۲۰۱۸، راهپیمایی‌های زنان و اشغال دانشگاه‌ها از آوریل تا ژوئن ۲۰۱۸ گسترش یافت. این اعتراضات علیه فرهنگ مردسالاری، خشونت خانگی، آزار جنسی و رفتارهای جنسیت‌زده در
خشونت خانگی، آزار جنسی و رفتارهای جنسیت‌زده در دانشگاه‌ها و مدارس، و همچنین برای دفاع از حقوق سقط جنین برگزار شد.
فمینیسم در کارائیب به مجموعه‌ای از جنبش‌ها و مبارزاتی اشاره دارد که با هدف تعریف، ایجاد و دفاع از وضعیت برابر حقوق سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی برای زنان در منطقه کارائیب شکل گرفته‌اند. تاریخچه. در آغاز تجارت برده‌داری در اقیانوس اطلس، نیروی کار مردان سیاه‌پوست به طور گسترده‌ای نسبت به نیروی کار زنان سیاه‌پوست ترجیح داده می‌شد. با این حال، با گذشت زمان، ایده استفاده از زنان به عنوان کارگران اجباری معرفی شد تا سودآوری اقتصادی به حداکثر برسد. این بدان معنا بود که از نظر تاریخی، ارزش زنان عمدتاً به توانایی
بود که از نظر تاریخی، ارزش زنان عمدتاً به توانایی تولیدمثلی آنها وابسته بود. تجارت برده و کار اجباری، مبارزات نهادی نژادی و جنسیتی را که زنان در آینده با آن مواجه می‌شدند، پایه‌گذاری کرد. پس از سال ۱۸۳۸، دوره پس از لغو برده‌داری فرصتی فراهم کرد که طی آن تعداد زیادی از کارگران اجباری هندی به کارائیب وارد شدند. این ورود ناخواسته نسبت بین زنان و مردان کارگر را تغییر داد و در نتیجه، تمایل به گنجاندن زنان در بدنه کار اجباری افزایش یافت. این مبارزات طولانی‌مدت در نهایت راه را برای انقلاب‌ها و جنبش‌های رادیکال
در نهایت راه را برای انقلاب‌ها و جنبش‌های رادیکال زنان هموار کرد. دهه ۱۹۷۰ زمانی بود که جنبش فمینیستی در این منطقه شتاب بیشتری گرفت. دهه بعد شاهد تلاش‌هایی برای ایجاد شبکه‌های فمینیستی فرامنطقه‌ای بود که به طور جغرافیایی بین آمریکای لاتین و کارائیب گسترش یافتند. این بستر توسط نسل‌های جوان و چپ‌گرا بنیان‌گذاری و تثبیت شد. بلافاصله پس از ویرانی‌های ناشی از جنگ سرد، دهه ۱۹۹۰ دوره‌ای بود که جنبش فمینیستی تمرکز خود را به دیدگاه‌های زنان در مسائل سیاسی مانند جهانی‌سازی، بحران‌های زیست‌محیطی و توسعه معطوف کرد. در
بحران‌های زیست‌محیطی و توسعه معطوف کرد. در سال ۱۹۹۵، چهارمین کنفرانس جهانی زنان نشانه‌ای از بسیج چشمگیر برای جنبش فمینیستی کارائیب بود. این بستر به عنوان ابزاری برای بهره‌برداری از نمایندگی ملی و همکاری منطقه‌ای عمل کرد. از آن زمان، جنبش فمینیستی با اصطکاک‌هایی در مورد بحث تغییر جهت سازمان‌دهی فمینیستی به سمت سازمان‌های غیردولتی حرفه‌ای‌تر (NGOها) مواجه شده است. این تغییر، وجود سازمان‌های کوچک اجتماعی مبتنی بر هویت را تهدید می‌کند و از این رو، جنجال‌هایی به‌ویژه در میان شبکه‌های فمینیستی چپ‌گرا ایجاد کرده
در میان شبکه‌های فمینیستی چپ‌گرا ایجاد کرده است. دستور کار جنبش فمینیستی. ابهام در مورد واژه "فمینیسم" مشکلاتی برای جنبش فمینیستی کارائیب ایجاد کرده است. برخی از فمینیست‌ها معتقدند که این جنبش باید با سلسله‌مراتب نابرابری که همچنان وجود دارد و روابط بین مردان و زنان را شکل می‌دهد، و در نتیجه جایگاه زنان و دسترسی آنها به کالاها و منابع در جامعه را تحت تأثیر قرار می‌دهد، مقابله کند. بنابراین، این جنبش همچنان بر "بررسی مفهوم مردانگی و مذاکره با گرایش‌های نظام مردسالار" متمرکز است. به طور خلاصه، دستور کار
مردسالار" متمرکز است. به طور خلاصه، دستور کار فمینیستی، در قرن بیست و یکم، شامل مأموریتی برای افشای دقیق‌تر نقص‌های اقتصادی-اجتماعی در نظام مردسالار است. به طور خاص، این که "امتیازات مردسالار هزینه‌های سنگینی برای مردان و جامعه به همراه دارد، و راه‌های جایگزین و مثمرثمرتری برای سازمان‌دهی تقسیم جنسیتی کار، مدیریت خانوارها و خانواده‌ها، اداره جوامع و شکل‌دهی سیاست‌های رفاهی، و ساختاربندی اقتصاد سیاسی جهانی وجود دارد، به گونه‌ای که مناقشات بین گروه‌های قومی یا نژادی، طبقات مختلف و جنسیت‌ها از طریق خشونت و
یا نژادی، طبقات مختلف و جنسیت‌ها از طریق خشونت و جنگ حل نشود." عوامل کلیدی. این جنبش تا حد زیادی به میزان توجهی بستگی دارد که مردان و زنان جوان در برابر نابرابری جنسیتی به کار می‌برند. هنگامی که این واقعیت شناخته شود، مسئله بعدی این است که افراد تا چه حد برای مبارزه با این مشکل انگیزه دارند. در نهایت، این جنبش برای حیات خود به ساختارهای دموکراتیک جهت حضور فعال اجتماعی احتیاج دارد. علاوه بر این، رسانه‌ها نقش مهمی در جنبش فمینیستی ایفا کرده‌اند. اهمیت نمایش زنان در رسانه‌ها در این واقعیت نهفته است که
نمایش زنان در رسانه‌ها در این واقعیت نهفته است که رسانه‌ها به شکل‌دهی کلی طرز تفکر جامعه کمک می‌کنند. صنعت تبلیغات قدرت عظیمی دارد. از آنجا که سرمایه‌گذاری در رسانه‌ها به طور تصاعدی رشد کرده است، نمایش عادلانه زنان برای آینده جنبش فمینیستی حیاتی خواهد بود. فعالان برجسته کارائیب. پروفسور پاتریشیا محمد بیش از دو دهه در فعالیت‌های فمینیستی و پژوهش‌های دانشگاهی مشارکت داشته است. از جمله آثار دانشگاهی او می‌توان به «"جنسیت در توسعه کارائیب"» (ویرایش مشترک با کاترین شپرد)، ۱۹۸۸، «"بازاندیشی تفاوت‌های کارائیب"»،
شپرد)، ۱۹۸۸، «"بازاندیشی تفاوت‌های کارائیب"»، «"زنان کارائیب در چهارراه"» و همکاری با آلتیا پرکینز و نوشتن مقالات متعدد در مجلات، کتاب‌ها و روزنامه‌ها اشاره کرد.
دبرا مارتین چیس (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده سینما، تلویزیون، و تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا است. چیس اولین تهیه‌کننده زن سیاه‌پوستی بود که با استودیوهای بزرگ قرارداد بست. او همچنین یکی از اولین فیلم‌سازان سیاه‌پوستی است که فیلمی با فروش بیش از ۱۰۰ میلیون دلار تولید کرده است. تا به امروز، فیلم‌های او بیش از نیم میلیارد دلار در گیشه فروش داشته‌اند. پس‌زمینه. چیس در گریت لیکس، ایلینوی به دنیا آمد، اما در کودکی به همراه خانواده اش به پاسادنا، کالیفرنیا نقل مکان کرد. او مدرک کارشناسی هنر خود از کالج مونت هالیوک در
او مدرک کارشناسی هنر خود از کالج مونت هالیوک در سال ۱۹۷۷ و مدرک جی‌دی خود را از دانشکده حقوق هاروارد در سال ۱۹۸۱ دریافت کرد. او در مصاحبه ای با مجله Essence در سال ۱۹۹۷، به روزنامه‌نگار آدری ادواردز گفت: «من همان کودکی هستم که هر شنبه در سالن سینما بود.» دبرا می‌افزاید: «من از کودکی متعصبانه طرفدار سینما بودم و تصاویر من از جهان بر اساس آنچه روی پرده سینما می‌دیدم شکل می‌گرفت. من می‌خواهم سهم خودم را انجام دهم تا ببینم سیاهان نه تنها در فیلم نمایش داده می‌شوند، بلکه آن را نیز تقویت می‌کنند.» بنابراین من
بلکه آن را نیز تقویت می‌کنند.» بنابراین من کتاب می‌خواندم، به سمینارها می‌رفتم، و با هر کسی که با من ملاقات می‌کرد فقط برای یادگیری اطلاعات ملاقات کردم.» چیس از طریق خواهر یک دوستش با مشاور عمومی شرکت تولید کلمبیا پیکچرز ملاقات کرد. بعداً او با فرانک پرایس، رئیس کلمبیا پیکچرز ملاقات کرد و تبدیل به دستیار اجرایی او شد. چیس یک سال با پرایس کار کرد. پیشه هنری. شرکت تازه تأسیس او به نام مارتین چیس پروداکشنز ابتدا با یونیورسال تله‌ویژن (از زیرمجموعه‌های شرکتِ ان‌بی‌سی -یونیورسال تله‌ویژن گروپ) قرارداد بست. او
-یونیورسال تله‌ویژن گروپ) قرارداد بست. او قبلاً از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۶ با شرکت والت دیزنی کار می‌کرد. پیش از آن، چیس شرکت براون هاوس پروداکشنز متعلق به ویتنی هیوستون را از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۲ و شرکت مالدی لین اینترتیمنت متعلق به دنزل واشینگتن را از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ اداره می‌کرد. اولین همکاری چیس و ویتنی هیوستون در سال ۱۹۹۷ در اقتباس مجدد از فیلم تلویزیونی سیندرلا اتفاق افتاد که این فیلم بیش از ۶۰ میلیون بیننده داشت و بعداً چیس و هیوستون نامزدی جایزه امی برای سریال‌های متنوع، موسیقی یا کمدی را به دست آوردند. در
متنوع، موسیقی یا کمدی را به دست آوردند. در سال ۲۰۰۱، این دو با هم فیلم دفتر خاطرات شاهدخت را بر اساس رمانی به همین نام تولید کردند که موفقیت آن باعث شد نام دبرا مارتین چیس به عنوان اولین زن سیاه‌پوستی که یک فیلم بلند با فروش بیش از ۱۰۰ میلیون دلار در گیشه تولید کرده در تاریخ ثبت شود، اتفاقی که دو سال بعد با ساخت فیلم دوباره تکرار شد. آخرین ساخته مشترک هیوستون و چیس در سال ۲۰۱۲، فیلم موزیکال درخشش در سال ۲۰۱۲ بود که آخرین فیلم هیوستون قبل از مرگش در فوریه ۲۰۱۲ بود. این فیلم بعداً در آگوست همان سال اکران شد
بود. این فیلم بعداً در آگوست همان سال اکران شد و به موفقیت متوسطی دست یافت. او در حال حاضر مجری سریال تلویزیونی اکولایزر با همکاری کوئین لطیفه برای تلویزیون جهانی سی‌بی‌اس است که فصل پنجم آن در حال پخش است. چیس اخیراً فیلمی به نام روحیه واقعی تولید کرده که در فوریه ۲۰۲۳ در نتفلیکس عرضه شد. در سال ۲۰۲۴، چیس دو نمایشنامه تولید کرد - موزیکال اصلی بیگانگان، بر اساس رمان محبوب اس. ای هینتون و فیلم کلاسیک فرقه به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا که برنده چهار جایزه تونی از جمله بهترین اثر موزیکال، بهترین کارگردانی
تونی از جمله بهترین اثر موزیکال، بهترین کارگردانی موزیکال، بهترین فیلم موزیکال و بهترین رقص شد. زندگی شخصی. چیس یه عنوان یک کاتولیک بزرگ شد، در نوجوانی عبادت را متوقف کرد و بعداً در کلیسا ازدواج کرد. او چند سال بعد دوباره شروع به شرکت در مراسم عبادت کرد و در سال ۲۰۰۵ خود را دوباره به عنوان یک کاتولیک معرفی کرد. چیس عضو افتخاری انجمن آلفا کاپا آلفا است.
فراجهش () ممکن است اشاره به موارد زیر باشد:
شکستِ اُکسیدِ گیتِ وابسته به زمان (یا شکست دی‌الکتریک وابسته به زمان، تی‌دی‌دی‌بی) نوعی پیری ترانزیستور است، سازوکار خرابی در ماسفت‌ها، زمانی که اُکسید گِیت در نتیجه کاربرد طولانی مدت میدان الکتریکی نسبتاً کم دچار شکست می‌شود (به‌صورت متضاد شکست فوری، که ناشی از میدان الکتریکی قوی است). این خرابی به دلیل تشکیل یک مسیر رسانا از طریق اکسید گیت به زیرلایه به دلیل جریان تونل‌زنی الکترون ایجاد می‌شود، زمانی که ماسفت‌ها نزدیک یا فراتر از ولتاژهای کاری مشخص شده خود کار می‌کنند. مدل‌ها. تولید نقص در دی‌الکتریک یک
کار می‌کنند. مدل‌ها. تولید نقص در دی‌الکتریک یک فرایند تصادفی است. دو حالت شکست وجود دارد، درونی و بیرونی. شکست ذاتی ناشی از تولید نقص‌های ناشی از تنش الکتریکی است. شکست بیرونی ناشی از نقص‌های ناشی از فرایند تولید است. برای مدارهای مجتمع، زمان شکست به ضخامت دی‌الکتریک (اکسید گیت) و همچنین به نوع ماده بستگی دارد که به گره فرآیندی ساخت بستگی دارد. محصولات نسل قدیمی با ضخامت اکسید گیت بزگتر از ۴ نانومتر بر اساس SiO2 و گره‌های فرآیندی پیشرفته با اکسید گیت کوچکتر از ۴ نانومتر بر اساس مواد دی‌الکتریک با کاپای
از ۴ نانومتر بر اساس مواد دی‌الکتریک با کاپای بالا هستند. مدل‌های شکست مختلفی وجود دارد و ضخامت اکسید گیت اعتبار مدل را تعیین می‌کند. مدل ئی، مدل یک بَر ئی و مدل نمایی قانون توان مدل‌های رایجی هستند که رفتار شکست را نشان می‌دهند. انواع خرابی قطعات مدار مجتمع (IC) از منحنی کلاسیک وانی پیروی می‌کند. میزان تلفات دوران آغازین وجود دارد که به‌طور معمول به دلیل نقص‌های ساخت، نرخ خرابی آن کاهشی است. نرخ خرابی ثابت پایینی که طبیعتاً تصادفی است. خرابی‌های فرسودگی، خرابی‌های فزاینده‌ای به دلیل سازوکارهای تخریب پیری
فزاینده‌ای به دلیل سازوکارهای تخریب پیری نیم‌رسانا هستند. تی‌دی‌دی‌بی یکی از سازوکارهای فرسودگی ذاتی است. عملکرد اجزای آی‌سی را می‌توان برای سازوکارهای فرسودگی نیم‌رسانا از جمله تی‌دی‌دی‌بی برای هر شرایط کاری معین ارزیابی کرد. مدل‌های خرابی ذکر شده در بالا می‌توانند برای پیش‌بینی زمان خرابی قطعه به دلیل خرابی دی‌الکتریک وابسته به زمان (تی‌دی‌دی‌بی) استفاده شوند. روش آزمودن. متداول‌ترین آزمون مورد استفاده برای بررسی رفتار تی‌دی‌دی‌بی «تنش ثابت» است. آزمون‌های تنش ثابت را می‌توان به صورت تنش ولتاژ ثابت (CVS)
تنش ثابت را می‌توان به صورت تنش ولتاژ ثابت (CVS) یا تنش جریان ثابت اعمال کرد. در حالت اول، یک ولتاژ (که اغلب کمتر از ولتاژ شکست اکسید است) به گیت اعمال می‌شود، در حالی که جریان نشتی آن نظارت می‌شود. مدت زمانی که طول می‌کشد تا اکسید تحت این ولتاژ اعمالی ثابت دچار شکست الکتریکی شود، "زمان-تا-شکست" نامیده می‌شود. سپس این آزمون چندین بار تکرار می‌شود تا توزیع "زمان-تا-شکست" به دست آید. این توزیع‌ها برای ایجاد نمودارهای قابلیت اطمینان و پیش‌بینی رفتار تی‌دی‌دی‌بی اکسید در سایر ولتاژها استفاده می‌شوند. منابع.
اکسید در سایر ولتاژها استفاده می‌شوند. منابع. نقص‌های افزاره نیم‌رسانا
قیاس مضمر یا قیاس پوشیده یا استدلال درذهن‌بوده ()(, "enthýmēma") یک برهان منطقی است که یکی از پیش‌فرض‌ها (مقدمات) آن یا نتیجهٔ آن حذف شده باشد. علت این حذف ممکن است به این دلیل باشد که آن رکن (صغرا، کبرا، یا نتیجه) برای مخاطب بدیهی و واضع باشد و دیگر نیازی به دکر آن نباشد. علت دیگر این حذف ممکن است این باشد که آن رکن بدیهی و واضع نیست بلکه خطا است و حذف آن به منظور مخفی داشتن این خطا صورت بگیرد و در این صورت به آن مغالطه قیاس مضمر مردود گفته می‌شود. این مفهوم را نخستین بار ارسطو در رسالهٔ خطابه به کار برده
را نخستین بار ارسطو در رسالهٔ خطابه به کار برده است.
در ۱۵ مارس ۲۰۲۵ (۲۵ اسفند ۱۴۰۳)، ایالات متحده آمریکا، حملات، هوایی و دریایی گسترده‌ای را علیه جنبش حوثی‌های مورد حمایت ایران در یمن آغاز کرد که مهم‌ترین عملیات نظامی آمریکا در خاورمیانه، از زمان روی کار آمدن دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا بود. موج اوّل این حملات، رادارهای حوثی‌ها، پدافند هوایی و سامانه‌های موشکی و پهپادی این کشور را هدف قرار داد. به گفتهٔ فرماندهی مرکزی ایالات متحده آمریکا، این حملات، آغاز یک سری عملیات گسترده‌تر است و هدف اصلی، بازگرداندن امنیت به دریای سرخ است که ماه‌ها پس از حملات
امنیت به دریای سرخ است که ماه‌ها پس از حملات حوثی‌ها به کشتی‌های تجاری و نظامی، مختل شده بود. حوثی‌ها، به عنوان بخشی از محور مقاومت به رهبری ایران، بیش از ۱۹۰ حمله به کشتی‌ها انجام داده‌اند. آن‌ها دو کشتی را غرق کرده‌اند، یک کشتی را توقیف کرده‌اند و حداقل چهار دریانورد را کشته‌اند. آن‌ها این حملات را منبعی پرسود تبدیل کرده‌اند و بنا بر گزارش‌ها، میلیاردها دلار از طریق ارائهٔ مسیر امن به کسانی که پول می‌پردازند، به دست آورده‌اند. این گروه، همچنین چندین موشک بالستیک و پهپاد را به سمت شهرهای اسرائیل شلیک کرده
و پهپاد را به سمت شهرهای اسرائیل شلیک کرده و یک غیرنظامی را نیز در تل‌آویو کشته است. در پاسخ به این حملات، ایالات متحده آمریکا، بریتانیا و اسرائیل به‌صورت یک ائتلاف چندملّیتی، حملات نظامی خود را برای کاهش توانمندی حوثی‌ها انجام داده‌اند. ترامپ به حوثی‌ها هشدار داد که «دوران شما به پایان رسیده است و حملات شما باید از امروز متوقف شود» و تهدید کرد که در صورت ادامهٔ این حملات، «جهنمی بر سر شما نازل خواهد شد که مانند آن را قبلاً ندیده‌اید.» او همچنین ضمن هشدار به ایران برای پایان دادن به حمایت از حوثی‌ها گفت: