payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روابط ایتالیا و اسلوونی روابط خارجی بین جمهوری ایتالیا و جمهوری اسلوونی است. این دو کشور به اشتراک می‌گذارند. مرز طولانی که به‌طور قابل توجهی از منطقه شهری مرزی گوریتزیا و نووا گوریتسا عبور می‌کند. این مرز همچنین شامل یک باریکه است که در آن شهر ایتالیایی تریسته در دریای آدریاتیک واقع شده و از سه جهت توسط اسلوونی احاطه شده است. ایتالیا و اسلوونی در سال ۱۹۹۲ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. ایتالیا یک سفارت در لیوبلیانا و یک کنسولگری در کوپر دارد. اسلوونی یک سفارت در رم و کنسولگری‌هایی در تریسته، فلورانس و میلان
در رم و کنسولگری‌هایی در تریسته، فلورانس و میلان دارد. هر دو کشور عضو کامل اتحادیه اروپا و ناتو هستند. علاوه بر اقلیت‌های بومی، ایتالیایی‌های ایستریایی در اسلوونی و ایتالیایی‌های اسلوونیایی در ایتالیا، حدود ۳۲۰۰ نفر با اصالت اسلوونیایی در ایتالیا زندگی می‌کنند تقریباً ۴۰۰۰۰۰ ایتالیایی هر ساله از اسلوونی بازدید می‌کنند. اتحادیه اروپا و ناتو. در حالی که ایتالیا یکی از اعضای بنیانگذار اتحادیه اروپا بود، اسلوونی در سال ۲۰۰۴ به اتحادیه اروپا پیوست. در حالی که ایتالیا یکی از اعضای بنیانگذار ناتو بود، اسلوونی در
یکی از اعضای بنیانگذار ناتو بود، اسلوونی در سال ۲۰۰۴ به ناتو پیوست.
پایگاه وینگیت (به انگلیسی: Fort Wingate) یک تأسیسات نظامی در نزدیکی گالوپ، نیومکزیکو، ایالات متحده بود. دو مکان دیگر در نیومکزیکو به نام فورت وینگیت نیز وجود داشت: سبویاتا (۱۸۴۹–۱۸۶۲) و سن رافائل (1862-1868). جدیدترین فورت وینگیت (۱۸۶۸–۱۹۹۳) در محل سابق فورت لیون، در قلمرو ناواهو، در ابتدا برای کنترل و «محافظت» از قبیله بزرگ ناواهو در شمال آن تأسیس شد. قلعه سن رافائل نقطه شروع تبعید ناواهو بود که به عنوان مسیر طولانی ناواهو شناخته می‌شود. از سال ۱۸۷۰ به بعد، پادگان نزدیک گالوپ با آپاچی‌های جنوب سروکار داشت
پادگان نزدیک گالوپ با آپاچی‌های جنوب سروکار داشت و تا سال ۱۸۹۰ صدها پیشاهنگ ناواهو در این قلعه ثبت نام کردند. فورت وینگیت ۱۰۰ تن مواد منفجره قوی از نوع Composition B را برای استفاده در اولین آزمایش ترینیتی به پروژه منهتن تحویل داد و از جنگ جهانی دوم تا زمان تعطیلی آن توسط کمیسیون تنظیم مجدد و تعطیلی پایگاه در سال ۱۹۹۳، به یک انبار مهمات با عنوان «فعالیت انبار فورت وینگیت» تبدیل شد. پاکسازی محیط زیست از مهمات عمل نکرده، پرکلرات و سرب و همچنین انتقال زمین تا به امروز ادامه دارد. منطقه تاریخی فورت وینگیت در
به امروز ادامه دارد. منطقه تاریخی فورت وینگیت در سال ۱۹۷۸ به فهرست ملی اماکن تاریخی اضافه شد. این جامعه مرتبط برای اولین بار در سال ۲۰۲۰ به عنوان مکان تعیین‌شده در سرشماری فورت وینگیت ثبت شد و جمعیت آن در طول سرشماری سال ۲۰۲۰، ۳۲۸ نفر بود. اگرچه مأموریت این قلعه پایان یافت، اما آژانس دفاع موشکی (MDA) همچنان از ۶۴۶۵ هکتار برای پرتاب موشک‌های هدف به برد موشکی وایت سندز (WSMR) استفاده می‌کند. در دسامبر ۲۰۰۵، اداره محیط زیست نیومکزیکو (NMED) مجوز قانون حفاظت و بازیابی منابع (RCRA) را برای ارتش صادر کرد. از سال
منابع (RCRA) را برای ارتش صادر کرد. از سال ۲۰۱۶، FWDA در زمینی به مساحت ۲۱۱۳۱ هکتار گسترش یافته، ۱۵۲۸۰ هکتار زمین و ۱۴۶۶۶ هکتار از اراضی BRAC را اشغال کرده است. پاکسازی محیط زیست و انتقال زمین به جامعه اطراف تا به امروز، حداقل تا سال ۲۰۲۲ ادامه دارد. ۵۸۵۴ هکتار قبلاً به وزارت کشور منتقل شده است. مواد منفجره، پرکلرات‌ها و نیترات‌ها آلاینده‌های اصلی در ستون‌های آب‌های زیرزمینی شمال هستند که به خارج از پست منتقل نشده‌اند، سایر مکان‌ها شامل آلودگی نسبتاً جزئی خاک یا ساختمان بدون مشکلات آب‌های زیرزمینی هستند،
خاک یا ساختمان بدون مشکلات آب‌های زیرزمینی هستند، اما با مواد منفجره، SVOCها و فلزاتی مانند سرب همراه هستند.
کتابخانه مالا تستیانا (به ایتالیایی: "Biblioteca Malatestiana") که با نام کتابخانه نوتی ("Aula del Nuti") نیز شناخته می‌شود، یک کتابخانه تاریخی در شهر چزنا در ایتالیاست. این کتابخانه که در سال ۱۴۵۴ افتتاح شد، نخستین کتابخانهٔ عمومی اروپا محسوب می‌شود و به دلیل حفظ کامل ساختار و مجموعه‌های اصلی خود از دوران رنسانس، جایگاهی منحصربه‌فرد در تاریخ فرهنگ اروپا دارد. کتابخانه مالا تستیانا در سال ۱۹۹۲ به فهرست «حافظه جهانی یونسکو» افزوده شد و به عنوان میراثی ماندگار از قرن پانزدهم میلادی شناخته می‌شود. تاریخچه.
از قرن پانزدهم میلادی شناخته می‌شود. تاریخچه. ساخت کتابخانه به دستور مالا تستا نووچو (Malatesta Novello)، فرمانروای چزنا، آغاز شد. او قصد داشت مرکزی فرهنگی برای شهر ایجاد کند که هم در خدمت روحانیت و هم در خدمت شهروندان باشد. معمار پروژه، ماتئو نوتی، طراحی بنا را بر اساس سبک رنسانس زودهنگام انجام داد. کتابخانه در سال ۱۴۵۴ افتتاح شد و از همان ابتدا برای عموم مردم قابل دسترسی بود. این ویژگی باعث شد مالا تستیانا نخستین کتابخانهٔ عمومی اروپا شناخته شود. برخلاف بسیاری از کتابخانه‌های قرون وسطایی که وابسته به
بسیاری از کتابخانه‌های قرون وسطایی که وابسته به صومعه‌ها یا کلیساها بودند، مالا تستیانا نهادی شهری و مستقل بود. معماری. ساختمان اصلی کتابخانه، معروف به Aula del Nuti، نمونه‌ای شاخص از معماری رنسانس زودهنگام است. این سالن مستطیلی شکل دارای سه راهرو موازی است که با دو ردیف ستون از هم جدا می‌شوند. سقف‌های قوسی‌شکل و نور طبیعی حاصل از پنجره‌های بلند، فضایی روشن و آرام برای مطالعه فراهم می‌کند. یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد این کتابخانه، میزها و صندلی‌های چوبی است که از زمان افتتاح تاکنون بدون تغییر باقی
چوبی است که از زمان افتتاح تاکنون بدون تغییر باقی مانده‌اند. کتاب‌ها به وسیله زنجیر به میزها متصل شده‌اند تا از سرقت یا جابجایی غیرمجاز جلوگیری شود. این سنت «کتاب‌های زنجیردار» یکی از شاخصه‌های مهم کتابخانه‌های قرون وسطی بوده است. مجموعه‌ها. کتابخانه مالا تستیانا شامل صدها نسخهٔ خطی ارزشمند از دوران قرون وسطی و رنسانس است. در حال حاضر بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ جلد کتاب در مجموعهٔ آن نگهداری می‌شود که شامل موضوعاتی همچون الهیات، فلسفه، علوم طبیعی، ادبیات کلاسیک و تاریخ است. از جمله آثار مهم موجود در کتابخانه می‌توان
است. از جمله آثار مهم موجود در کتابخانه می‌توان به نسخه‌های خطی انجیل، نوشته‌های ارسطو، آثار سن توماس آکویناس و متون پزشکی و علمی یونان و روم باستان اشاره کرد. بسیاری از این نسخه‌ها با خط دست کاتبان محلی و بر روی پوست (پارشمن) نوشته شده‌اند و دارای تزئینات هنری مینیاتوری هستند. اهمیت فرهنگی. کتابخانه مالا تستیانا به دلیل حفظ ساختار و مجموعهٔ اصیل خود، «کتابخانه‌ای منجمد در زمان» توصیف می‌شود. این کتابخانه نشان‌دهندهٔ انتقال از کتابخانه‌های کلیسایی قرون وسطی به کتابخانه‌های عمومی دوران رنسانس است. ثبت این
به کتابخانه‌های عمومی دوران رنسانس است. ثبت این کتابخانه در فهرست حافظه جهانی یونسکو در سال ۱۹۹۲ اهمیت جهانی آن را تأیید کرد. یونسکو این کتابخانه را «نمادی از دستاوردهای فرهنگی و علمی بشر» معرفی کرده است. علاوه بر ارزش تاریخی، کتابخانه هنوز هم به‌عنوان کتابخانه عمومی شهر چزنا فعال است و پژوهشگران و علاقه‌مندان می‌توانند از مجموعه‌های آن استفاده کنند.
آلتاره دلا پاتریا (به ایتالیایی: "Altare della Patria" به معنای «قربانگاه میهن») که بیشتر با نام ویتوریانو ("Vittoriano") شناخته می‌شود، بنای یادبود ملی ایتالیا در شهر رم است. این بنا به افتخار ویکتور امانوئل دوم، نخستین پادشاه ایتالیا متحد ساخته شد و نماد اتحاد ملی و تولد دولت مدرن ایتالیا به شمار می‌رود. این بنا علاوه بر یادبود ملی، جایگاه آرامگاه سرباز گمنام ایتالیا نیز هست که پس از جنگ جهانی اول به آن افزوده شد. امروزه ویتوریانو یکی از مهم‌ترین نمادهای رم و محل برگزاری مراسم ملی ایتالیا به‌شمار می‌آید.
و محل برگزاری مراسم ملی ایتالیا به‌شمار می‌آید. تاریخچه. ایدهٔ ساخت یادبودی برای بزرگداشت پادشاه ویکتور امانوئل دوم بلافاصله پس از مرگ او در ۱۸۷۸ مطرح شد. این پروژه قرار بود نمادی برای اتحاد ایتالیا و تقدیر از تلاش‌های ریسورجیمنتو باشد. در سال ۱۸۸۵، طرح معمار ایتالیایی جوزپه ساکونی انتخاب شد و ساخت بنا در میدان پیازا ونتسیا آغاز گردید. کار ساخت به دلیل ابعاد عظیم بنا و پیچیدگی فنی آن بیش از پنجاه سال طول کشید. بخش اصلی بنا در ۱۹۱۱، در پنجاهمین سالگرد اتحاد ایتالیا، افتتاح شد اما تکمیل نهایی آن تا سال ۱۹۳۵
ایتالیا، افتتاح شد اما تکمیل نهایی آن تا سال ۱۹۳۵ ادامه یافت. هزینه‌های هنگفت و تخریب گستردهٔ محله‌های قدیمی رم برای ساخت این بنا، در زمان خود بحث‌برانگیز بود. معماری. ویتریانو نمونه‌ای برجسته از معماری نئوکلاسیک اواخر قرن نوزدهم است که با الهام از معابد رومی و یونانی ساخته شد. ویژگی‌های اصلی بنا: آرامگاه سرباز گمنام. در سال ۱۹۲۱، به منظور بزرگداشت کشته‌شدگان جنگ جهانی اول، مقبرهٔ سرباز گمنام به بنای ویتوریانو افزوده شد. پیکر یک سرباز ناشناس که در نبردهای ایتالیا جان باخته بود، به این مکان منتقل و دفن شد.
جان باخته بود، به این مکان منتقل و دفن شد. این آرامگاه دارای شعلهٔ جاویدان است و توسط دو سرباز گارد افتخار دائماً پاسداری می‌شود. آرامگاه سرباز گمنام امروز به نماد وحدت و فداکاری مردم ایتالیا تبدیل شده است و در روزهای ملی، مقامات بلندپایه در آن ادای احترام می‌کنند. کارکرد فرهنگی و سیاسی. ویتوریانو نه تنها یک یادمان تاریخی بلکه مکانی برای برگزاری آیین‌های ملی و دولتی است. هر سال در روز جمهوری (۲ ژوئن)، رئیس‌جمهور ایتالیا و مقامات عالی‌رتبه با حضور در این مکان به سرباز گمنام ادای احترام می‌کنند. این بنا
مکان به سرباز گمنام ادای احترام می‌کنند. این بنا همچنین در طول تاریخ صحنهٔ رویدادهای سیاسی مهمی بوده است، از جمله گردهمایی‌های دوران فاشیسم و سخنرانی‌های بنیو موسولینی. موزه‌ها و فضاهای داخلی. درون ویتوریانو چندین موزه و نمایشگاه قرار دارد: نقد و مباحثات. از آغاز ساخت تا امروز، ویتوریانو همواره موضوع بحث و جدل بوده است. مخالفان آن را «کیک عروسی سفید» یا «ماشین تایپ» می‌نامند و معتقدند که این بنا با مقیاس عظیم و رنگ سفیدش بافت تاریخی رم را بر هم زده است. با این حال، مدافعان ویتوریانو آن را سمبل اتحاد
با این حال، مدافعان ویتوریانو آن را سمبل اتحاد ایتالیا و نشانه‌ای از فداکاری ملی می‌دانند. در دهه‌های اخیر، با بازسازی و نورپردازی بنا، تصویر عمومی از آن مثبت‌تر شده و اکنون یکی از محبوب‌ترین جاذبه‌های گردشگری رم محسوب می‌شود.
هدایت راداری نیمه‌فعال (SARH) یک نوع رایج از سیستم‌های هدایت موشک است که شاید رایج‌ترین نوع برای سیستم‌های موشکی هوا به هوا و زمین به هوای برد بلند باشد. نام آن به این واقعیت اشاره دارد که موشک خود تنها یک آشکارساز غیرفعال از سیگنال راداری است که توسط یک منبع خارجی از طریق روشنایی راداری تأمین می‌شود و به هدف بازتاب می‌شود. (برخلاف هدایت فعال راداری که از یک فرستنده-گیرنده راداری فعال استفاده می‌کند). سیستم‌های موشکی نیمه فعال از رادار موج پیوسته دوقطبی استفاده می‌کنند. کد اختصاری ناتو برای پرتاب موشک
استفاده می‌کنند. کد اختصاری ناتو برای پرتاب موشک راداری نیمه‌فعال "فاکس وان" است. مفهوم. مفهوم پایه‌ای SARH این است که تقریباً تمام سیستم‌های شناسایی و ردیابی شامل یک سیستم رادار هستند و تکرار این سخت‌افزار بر روی خود موشک غیرضروری است. وزن یک فرستنده، برد هر جسم پرنده‌ای را کاهش می‌دهد، بنابراین سیستم‌های غیرفعال دارای برد بیشتری هستند. علاوه بر این، وضوح یک رادار به شدت به اندازه فیزیکی آنتن مربوط می‌شود و در مخروط نوک کوچک یک موشک، فضای کافی برای ارائه دقت لازم برای هدایت وجود ندارد. در عوض، دیش بزرگ‌تر
لازم برای هدایت وجود ندارد. در عوض، دیش بزرگ‌تر رادار بر روی زمین یا هواپیمای پرتاب‌کننده سیگنال و منطق ردیابی مورد نیاز را فراهم می‌کند و موشک فقط باید به سیگنال بازتاب‌شده از هدف گوش دهد و خود را در جهت صحیح قرار دهد. علاوه بر این، موشک به سیگنال منتقل‌شده از پلتفرم پرتاب‌کننده به عنوان مرجع گوش می‌دهد و این امکان را فراهم می‌کند که از برخی از انواع اختلالات جمر راداری که هدف ارائه می‌دهد، اجتناب کند. سیستم SARH سرعت نزدیک شدن را با استفاده از هندسه مسیر پرواز نشان داده شده در شکل ۱ تعیین می‌کند. سرعت
پرواز نشان داده شده در شکل ۱ تعیین می‌کند. سرعت نزدیک شدن برای تنظیم موقعیت فرکانسی سیگنال دریافتی CW که در پایین نمودار (طیف) نشان داده شده است، استفاده می‌شود. زاویه انحراف آنتن موشک پس از اینکه هدف توسط جستجوگر موشک شناسایی شد، با استفاده از موقعیت طیفی که با سرعت نزدیک شدن تنظیم شده است، تعیین می‌شود. آنتن جستجوگر موشک یک رادار مونوپالس است که اندازه‌گیری‌های خطای زاویه‌ای را با استفاده از آن موقعیت ثابت تولید می‌کند. مسیر پرواز با تولید ورودی ناوبری به سیستم هدایت (بال‌های دمی یا موشک چرخشی) با
به سیستم هدایت (بال‌های دمی یا موشک چرخشی) با استفاده از خطاهای زاویه‌ای تولید شده توسط آنتن کنترل می‌شود. این کار بدنه موشک را به سمت نگه‌داشتن هدف در نزدیکی خط مرکزی آنتن هدایت می‌کند در حالی که آنتن در یک موقعیت ثابت نگه داشته می‌شود. هندسه زاویه انحراف با استفاده از دینامیک پرواز با استفاده از سرعت موشک، سرعت هدف و فاصله جدایی تعیین می‌شود. تکنیک‌های استفاده از سیگنال‌های پارازیت، هدایت بصری ویدیویی و تابش فروسرخ برای هدایت تقریباً یکسان هستند. برد بیشینه در سیستم‌های SARH با استفاده از داده‌های ناوبری
در سیستم‌های SARH با استفاده از داده‌های ناوبری در وسیله نقلیه هدایت‌شونده افزایش می‌یابد تا مسافت طی شده قبل از نیاز به ردیابی آنتن برای راهنمایی نهایی افزایش یابد. ناوبری به داده‌های شتاب‌سنج، ژیروسکوپ فیبر نوری، و داده‌های موقعیت‌یابی جهانی تکیه دارد. این کار با به حداقل رساندن مانورهای اصلاحی که انرژی پرواز را هدر می‌دهند، مسافت را به حداکثر می‌رساند. سیستم‌های هدایت پرتو، مانند RIM-8 Talos، به این صورت عمل می‌کنند که رادار به سمت هدف نشانه گرفته شده و موشک با گوش دادن به سیگنال در قسمت عقب بدنه موشک،
موشک با گوش دادن به سیگنال در قسمت عقب بدنه موشک، خود را در مرکز پرتو نگه می‌دارد. در سیستم SARH، موشک به سیگنال منعکس‌شده در نوک خود گوش می‌دهد و هنوز مسئول ارائه نوعی راهنمایی «پیشرو» است. معایب هدایت پرتو دو جنبه دارد: یکی این است که سیگنال رادار «شکل بادبزنی» دارد که با فاصله بزرگ‌تر می‌شود و بنابراین دقت کمتری دارد. این بدان معناست که سیستم هدایت پرتو در فواصل طولانی دقت ندارد، در حالی که SARH عمدتاً مستقل از فاصله است و با نزدیک شدن به هدف یا منبع سیگنال منعکس‌شده‌ای که به آن گوش می‌دهد، دقت بیشتری
منعکس‌شده‌ای که به آن گوش می‌دهد، دقت بیشتری پیدا می‌کند. کاهش دقت به این معنی است که موشک باید از یک سر جنگی بسیار بزرگ برای مؤثر بودن استفاده کند (مثلاً هسته‌ای). یک نیاز دیگر این است که سیستم هدایت پرتو باید هدف را در سرعت‌های بالا به‌طور دقیق ردیابی کند که معمولاً نیاز به یک رادار برای ردیابی و یک پرتو «فشرده‌تر» دیگر برای راهنمایی دارد. سیستم SARH تنها به یک رادار با الگوی دید وسیع‌تر نیاز دارد. رادار موج پیوسته. سیستم‌های SARH مدرن از رادار موج پیوسته (رادار CW) برای هدایت استفاده می‌کنند. با اینکه
(رادار CW) برای هدایت استفاده می‌کنند. با اینکه بیشتر رادارهای جنگنده‌های مدرن مجموعه‌های پالس داپلر هستند، اما بیشتر آن‌ها یک عملکرد CW برای هدایت موشک‌های راداری دارند. چند هواپیمای شوروی، مانند برخی نسخه‌های میگ-۲۳ و میگ-۲۷ از یک پاد هدایت کمکی یا هوایی برای ارائه سیگنال CW استفاده کردند. موشک AA ویمپل آر-۳۳ برای رهگیر میگ-۳۱ از SARH به عنوان نوع اصلی راهنمایی استفاده می‌کند (با افزودن هدایت اینرسی در مرحله اولیه). موشک‌های SARH برای شناسایی هدف به رادار ردیابی نیاز دارند و همچنین به یک رادار روشن‌کننده
ردیابی نیاز دارند و همچنین به یک رادار روشن‌کننده با تمرکز بیشتر نیاز دارند تا هدف را «روشن» کند تا موشک بتواند به سیگنال راداری که از هدف منعکس می‌شود، قفل کند. هدف باید برای تمام مدت پرواز موشک روشن بماند. این موضوع می‌تواند هواپیمای پرتاب‌کننده را در معرض خطر حمله متقابل قرار دهد و همچنین به سیستم‌های هشدار الکترونیکی هدف زمان کافی برای شناسایی حمله و استفاده از تدابیر مقابله‌ای را بدهد. از آنجایی که بیشتر موشک‌های SARH در طول پرواز خود به هدایت نیاز دارند، رادارهای قدیمی محدود به یک هدف در هر بار
دارند، رادارهای قدیمی محدود به یک هدف در هر بار انتشار رادار هستند. حداکثر برد یک سیستم SARH به چگالی انرژی فرستنده بستگی دارد. افزایش قدرت انتقال می‌تواند چگالی انرژی را افزایش دهد. کاهش پهنای باند نویز فرستنده نیز می‌تواند چگالی انرژی را افزایش دهد. چگالی طیفی که با پهنای باند تشخیص رادار دریافتی مطابقت دارد، عامل محدودکننده برای حداکثر برد است. اقدامات متقابل الکترونیکی (ECCM). موشک‌های SARH نسل جدید دارای قابلیت‌هایضد اقدام متقابل الکترونیکی (ECCM) هستند، اما این سیستم هنوز محدودیت‌های اساسی دارد. برخی
اما این سیستم هنوز محدودیت‌های اساسی دارد. برخی از موشک‌های جدید، مانند موشک استاندارد، از هدایت راداری نیمه‌فعال در مرحله نهایی (TSARH) استفاده می‌کنند. موشک‌های TSARH برای بیشتر پرواز خود از هدایت اینرسی استفاده می‌کنند و تنها در مرحله نهایی حمله سیستم SARH خود را فعال می‌کنند. این امر می‌تواند مانع از این شود که هدف تا مدت کوتاهی قبل از حمله موشک متوجه شود که مورد حمله قرار گرفته است. از آنجایی که موشک تنها در مرحله نهایی به هدایت نیاز دارد، هر فرستنده راداری می‌تواند برای درگیر کردن اهداف بیشتری
راداری می‌تواند برای درگیر کردن اهداف بیشتری استفاده شود. برخی از این تسلیحات، مانند موشک استاندارد، به پلتفرم شلیک اجازه می‌دهند تا با به‌روزرسانی‌های میانه‌راه از طریق لینک داده موشک را به‌روزرسانی کند. برخی از موثرترین روش‌های استفاده‌شده برای شکست رادارهای نیمه‌فعال، تکنیک‌های پروازی هستند. این تکنیک‌ها به این بستگی دارند که خلبان بداند یک موشک شلیک شده است. سیستم موقعیت‌یابی جهانی به موشک اجازه می‌دهد بدون هیچ ارتباط داده‌ای به محل رهگیری پیش‌بینی‌شده برسد و با به تعویق انداختن روشنایی برای بیشتر
برسد و با به تعویق انداختن روشنایی برای بیشتر پرواز موشک، میزان کشندگی را به شدت افزایش دهد. خلبان از وقوع شلیک بی‌خبر است، بنابراین تکنیک‌های پروازی تقریباً بی‌اهمیت می‌شوند. یکی از مشکلات، آزمایش است، زیرا اگر نقصی مانع از ارسال سیگنال‌های خودنابودگر ارتباط داده‌ای در هنگام حرکت موشک در جهت اشتباه شود، این ویژگی خطرات ایمنی عمومی را ایجاد می‌کند. اکثر خطوط ساحلی بسیار پرجمعیت هستند، بنابراین این خطر در مراکز آزمایش برای سیستم‌های دریایی که نزدیک سواحل هستند وجود دارد: سابقه نبرد موشک‌های SARH ایالات
هستند وجود دارد: سابقه نبرد موشک‌های SARH ایالات متحده در طول جنگ ویتنام چندان چشمگیر نبود. جنگنده‌های نیروی هوایی ایالات متحده و نیروی دریایی ایالات متحده که به موشک‌های ایم-۷ اسپارو مسلح بودند، موفقیت کمتری از ۱۰٪ داشتند که این موضوع تأثیر حذف توپ را در بیشتر فانتوم اف-۴‌ها تشدید کرد، که ۴ موشک اسپارو حمل می‌کردند. در حالی که برخی از این شکست‌ها به نقص‌های مکانیکی الکترونیک دهه ۱۹۶۰ نسبت داده می‌شود که می‌توانستند با کشیدن یک چرخ بر روی سطح ناهموار مختل شوند یا به اشتباهات خلبان مربوط باشد؛ دقت ذاتی این
یا به اشتباهات خلبان مربوط باشد؛ دقت ذاتی این تسلیحات نسبت به سایدویندر و توپ‌ها پایین بود. از زمان عملیات طوفان صحرا، بیشتر پیروزی‌های نبرد اف-۱۵ ایگل با موشک اسپارو در برد فراتر از دید بصری به دست آمده است. عملکرد مشابهی نیز با ریم-۷ سی اسپارو که از دریا شلیک می‌شود، به دست آمده است. سیستم‌های شوروی که از SARH استفاده می‌کنند، موفقیت‌های قابل توجهی را به دست آورده‌اند، به ویژه در جنگ یوم کیپور، جایی که سیستم‌های موشکی تاکتیکی ۲کا۱۲ کیوب (نام ناتو SA-6) توانستند به‌طور مؤثری حریم هوایی را از نیروی هوایی
به‌طور مؤثری حریم هوایی را از نیروی هوایی اسرائیل سلب کنند. یک ۲کا۱۲ همچنین یک اف-۱۶ آمریکایی را در جنگ بوسنی سرنگون کرد. فهرست موشک‌ها. SARH یک روش هدایت موشکی مدرن و رایج است که در سیستم‌های موشکی متعددی مانند موارد زیر استفاده می‌شود:
جیووانی شالپی (؛ زادهٔ ) که با نام مختصر شالپی شناخته می‌شود، خواننده پاپ اهل ایتالیا است که از اوایل دهه ۸۰ میلادی فعالیت خود را آغاز کرد. زندگی و حرفه. شالپی که در پارما متولد شد، در تابستان ۱۹۸۳ با آهنگ «Rocking Rolling» به موفقیت فوری دست یافت. او که به عنوان یک نماد جذابیت شناخته می‌شد، در دهه ۸۰ میلادی چندین آهنگ پرفروش داخلی را گردآوری کرد که شامل تصنیف‌های عاشقانه مانند «سیگار و قهوه» و آهنگ‌های شاد با اشعار آینده‌نگرانه مانند «Rocking Rolling» و «No East No West» که با آنها در جشنواره موسیقی سانرمو
East No West» که با آنها در جشنواره موسیقی سانرمو ۱۹۸۶ شرکت کرد می‌شد. در سال ۱۹۸۸ او با آهنگ «Pregherei» برنده جایزه فستیوال‌بار شد. او از دهه ۹۰ میلادی به تدریج تولید خود را کاهش داد، اگرچه هرگز به طور کامل از موسیقی کنار نرفت. در سال ۲۰۱۲ او نام هنری خود را به شالپی تغییر داد. در ژوئیه ۲۰۱۵ او ازدواج خود را با روبرتو بلازی اعلام کرد. آنها از سال ۲۰۰۹ با هم در رابطه بودند.
روبر یکم (۱۰۱۱ – ۲۱ مارس ۱۰۷۶)، معروف به پیر یا خودسر ()، از سال ۱۰۳۲ تا زمان مرگش دوک بورگونی بود. روبر سومین پسر روبر دوم، پادشاه فرانسه و کنستانس آرل بود. برادرش هانری یکم، پادشاه فرانسه بود.
شاهدخت فاطمه نسل‌شاه سلطان یک شاهدخت عثمانی، نوه پدری آخرین خلیفه عثمانی عبدالمجید دوم و همسر نخستش، شهسوار خانم؛ و نوه مادری آخرین سلطان عثمانی محمد ششم و همسر نخستش، نازک ادا قادین بود. او دختر شاهزاده عمر فاروق و همسر نخست و دخترعمویش صبیحه سلطان بود. اوایل زندگی. نسل‌شاه سلطان در ۲ فوریه ۱۹۲۱ در محل اقامت خانواده‌اش، عمارت صبیحه سلطان، در محله نیشانتاشی استانبول به دنیا آمد. پدرش شاهزاده عمر فاروق، تنها پسر خلیفه عبدالمجید دوم و شهسوار خانم بود. مادرش صبیحه سلطان، کوچکترین دختر سلطان محمد ششم و نازک ادا
سلطان، کوچکترین دختر سلطان محمد ششم و نازک ادا قادین بود. او دو خواهر کوچکتر به نام‌های زهرا خانزاده سلطان و نجلا هبت‌الله سلطان داشت. تولد او آخرین مدخل ثبت شده در فهرست اعضای خاندان سلطنتی در کاخ بود و او را به آخرین عضو امپراتوری خانواده عثمانی تبدیل می‌کرد. اندکی پس از تولدش، به او لقب بویوک نسل‌شاه یا نسل‌شاه «بزرگتر» داده شد تا از دخترعموی کمی کوچکترش، صفوت نسل‌شاه سلطان، که به او کوچوک نسل‌شاه (نسل کوچک‌تر) می‌گفتند، متمایز شود. در زمان تبعید خانواده امپراتوری در مارس ۱۹۲۴، نسل‌شاه و خانواده‌اش در
امپراتوری در مارس ۱۹۲۴، نسل‌شاه و خانواده‌اش در نیس فرانسه اقامت گزیدند، جایی که او دوران کودکی و نوجوانی خود را گذراند و تحصیلات خود را گذراند. پدربزرگش، عبدالمجید، در مناسبت‌های خاص، او و خواهرش نسل‌شاه را به ساحل دریا می‌برد. خانواده‌اش در سال ۱۹۳۸ به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم به مصر نقل مکان کردند. در آنجا، شاهزاده مصری حسن توسون از او خواستگاری کرد و با وجود اعتراضات، با او نامزد شد. با این حال، بعداً نامزدی خود را به هم زد. ازدواج. در سال ۱۹۴۰، شاهزاده محمد عبدالمنعم، پسر آخرین خدیو مصر، عباس حلمی دوم،
عبدالمنعم، پسر آخرین خدیو مصر، عباس حلمی دوم، از نسل‌شاه خواستگاری کرد. نسل‌شاه این پیشنهاد را رد کرد، اما در نتیجه فشار پدرش آن را پذیرفت، خواهر کوچکترش، خانزاده برخلاف او داوطلب شده بود که به جای نسل‌شاه با منعم ازدواج کند پیشنهادی که پدرش رد کرد ، که بعداً یک هفته قبل از خواهرش با یک شاهزاده مصری دیگر ازدواج کرد. این ازدواج در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۰ در کاخ العروبه در قاهره انجام شد، و به او عنوان والاحضرت شاهدخت نسل‌شاه داده شد. دو سال قبل، عبدالمنعم، وارث ثروتی بالغ بر ۵۰ میلیون دلار آمریکا، از پسرعموی دوم
بالغ بر ۵۰ میلیون دلار آمریکا، از پسرعموی دوم خود، ملک فاروق مصر، اجازه ازدواج با شاهدخت مزجن زوگو (۱۹۰۹-۱۹۶۹)، خواهر شاه زوگ یکم آلبانی، را گرفته بود. با این حال، این ازدواج هرگز صورت نگرفت و شاهزاده عبدالمنعم به جای او با نسل‌شاه ازدواج کرد. در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۱، او شاهزاده عباس حلمی را به دنیا آورد. سه سال بعد، شاهدخت اقبال، متولد ۲۲ دسامبر ۱۹۴۴، به دنیا آمد. هنگامی که جنبش افسران آزاد مصر در انقلاب ژوئیه ۱۹۵۲، ملک فاروق را برکنار کرد، شاهزاده عبدالمنعم را به عنوان رئیس هیئت سه نفره نیابت سلطنت انتخاب کردند
عنوان رئیس هیئت سه نفره نیابت سلطنت انتخاب کردند که برای به دست گرفتن اختیارات پسر نوزاد تازه به تخت نشسته فاروق، فواد دوم، تأسیس شده بود. شورای نیابت سلطنت در ۷ سپتامبر ۱۹۵۲ منحل شد و عبدالمنعم به عنوان تنها نایب‌السلطنه منصوب شد. در غیاب ملکه همسر، نسل‌شاه به دلیل موقعیتش به عنوان همسر نایب‌السلطنه، عملاً به این سمت خدمت می‌کرد. معدود حضورهای رسمی او در دوران نیابت سلطنت شوهرش بر امور خیریه متمرکز بود. او مانند همسران سلطنتی پیش از خود، در رویدادهای ورزشی مانند مسابقات چوگان و فینال مسابقات بین‌المللی
مانند مسابقات چوگان و فینال مسابقات بین‌المللی تنیس شرکت می‌کرد. حدود سال ۱۹۴۳، پدر نسل‌شاه، شاهزاده عمر فاروق، علاقه‌ی فزاینده‌ای به دخترعمویش مهرشاه سلطان، دختر شاهزاده یوسف عزالدین، پیدا کرد. تیرگی رابطه‌ی فاروق و همسرش صبیحه نیز بر همگان آشکار بود. او و خواهرانش از مادرشان جانبداری می‌کردند. فاروق، صبیحه را به تحریک دخترانشان علیه خود متهم می‌کرد. مراد بارداکچی معتقد است که او قبلاً عاشق مهرشاه شده بود و موضوع ریاست خاندان عثمانی که مطرح شده بود صرفاً یک بهانه بود. در سال ۱۹۴۸، پس از بیست و هشت سال
یک بهانه بود. در سال ۱۹۴۸، پس از بیست و هشت سال زندگی مشترک، فاروق از صبیحه طلاق گرفت و با مهرشاه ازدواج کرد. پس از آن صبیحه به نزدیکی او نقل مکان کرد. نسل‌شاه هرگز همسر دوم پدرش را نپذیرفت. دوره نیابت سلطنت شاهزاده عبدالمنعم ده ماه به طول انجامید. شورای فرماندهی انقلاب مصر رسماً در ۱۸ ژوئن ۱۹۵۳ سلطنت را لغو کرد. در سال ۱۹۵۷، عبدالمنعم و نسل‌شاه دستگیر شدند. نسل‌شاه که دوباره مجبور به تبعید شد، پس از مداخله رئیس جمهور ترکیه و درخواست آزادی او، از زندان آزاد شد. او متعاقباً مدت کوتاهی در اروپا زندگی کرد و
شد. او متعاقباً مدت کوتاهی در اروپا زندگی کرد و سپس به زادگاهش ترکیه بازگشت. در ۱۹۶۳، تابعیت ترکیه را پس گرفت و نام خانوادگی عثمان‌اوغلو را که به اعضای خاندان امپراتوری سابق عثمانی اختصاص داده شده بود، برای خود برگزید. شاهزاده عبدالمنعم در سال ۱۹۷۹ در استانبول درگذشت، جایی که شاهدخت نسل‌شاه به همراه دختر مجردش شاهدخت اقبال خانم به زندگی خود ادامه داد. مرگ. نسل‌شاه در ۲ آوریل ۲۰۱۲ در خانه‌اش در اورتاکوی، در حالی که دخترش نیز حضور داشت، بر اثر حمله قلبی درگذشت. در زمان مرگش، نسل‌شاه بزرگترین شاهدخت عثمانی
در زمان مرگش، نسل‌شاه بزرگترین شاهدخت عثمانی بود. پس از مرگ شاهزاده برهان‌الدین جم، پسر شاهزاده ابراهیم توفیق، در سال ۲۰۰۸ و شاهزاده ارطغرل عثمان در سال ۲۰۰۹، او همچنین آخرین عضو بازمانده از سلسله عثمانی بود که در دوران عثمانی متولد شده بود. مراسم تشییع جنازه‌ای برای او در مسجد ییلدیز حمیدیه برگزار شد. او در گورستان آشیان آسری، در کنار مادر و خواهرانش به خاک سپرده شد. رئیس جمهور عبدالله گل پیام تسلیتی به اعضای خانواده ارسال کرد. رجب طیب اردوغان، نخست وزیر، از شاهدخت فقید تجلیل کرد. او در پارلمان با اشاره
از شاهدخت فقید تجلیل کرد. او در پارلمان با اشاره به عثمان یکم، حاکم آناتولی که امپراتوری عثمانی را تأسیس کرد، گفت: «او نمونه بارز اشراف‌زادگانی بود که خون عثمان را در رگ‌های خود داشتند. ما او را با احترام فراوان و دعای خیر خود به یاد می‌آوریم.» فرزندان. نسل‌شاه سلطان با ازدواجش صاحب یک پسر و یک دختر شد: شخصیت. نسل‌شاه به زبان‌های فرانسوی، انگلیسی، آلمانی و عربی مسلط بود و همچنین اسکی‌باز، شناگر و سوارکار مشتاقی بود. او همچنین به تاریخ، ادبیات، جغرافیا، گیاه‌شناسی و فرهنگ آشپزی علاقه‌مند بود. او همچنین مورد
و فرهنگ آشپزی علاقه‌مند بود. او همچنین مورد احترام بسیاری از رهبران ارکستر مهم در دنیای موسیقی بود.