payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باقی ماند. پس از آزادی، او به‌عنوان حشره‌شناسی منطقه‌ای در ایستگاه بهداشت و اپیدمیولوژی ناحیه کی‌یف-سویاتوشین مشغول به کار شد. بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۷، مقامات او را اعاده حیثیت کردند و در سال ۱۹۶۱ به او اجازه بازگشت به مؤسسه جانورشناسی داده شد، جایی که تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۸۶ در آنجا ماند. بخش عمده‌ای از فعالیت‌های او در مؤسسه جانورشناسی به سرپرستی مجموعه‌های موزه‌ای اختصاص یافت. او به‌عنوان یک متخصص ماهر و تاکسیدرمی، مجموعه‌های جانورشناسی را با صدها نمونه از گونه‌های مختلف گسترش داد. او به‌عنوان
نمونه از گونه‌های مختلف گسترش داد. او به‌عنوان یک بایگان، که به‌خوبی از نحوه برخورد تاریخ با دانشمندان آگاه بود، دقت زیادی در ثبت سوابق داشت و اطمینان حاصل کرد که پرونده‌های همکارانش شامل مهم‌ترین آثارشان باقی بماند، حتی اگر توسط دولت سرکوب شده باشند. از جمله زندگی‌نامه‌هایی که رشِتنیک حفظ کرد، می‌توان به شارلمانی، ایوان دمیانوویچ ایواننکو ()، و پارامونوف اشاره کرد. در سال ۱۹۹۳، به دلیل ضعف بینایی، خاطرات خود دربارهٔ اولنا تلیها را برای پسرش روایت کرد. این شرح حال در روزنامه "Ukrainian Word" تحت عنوان «Моя
حال در روزنامه "Ukrainian Word" تحت عنوان «Моя Оленіана» («اولنیانای من») منتشر شد و به رابطه آن‌ها در دوران بازداشت توسط گشتاپو پرداخت. مرگ و میراث. رشِتنیک در ۲۲ اکتبر ۱۹۹۶ در کی‌یف درگذشت و در به خاک سپرده شد. با این‌که نام او در اوکراین به دلیل مقالات علمی‌اش در یادها باقی ماند، اما زندگی‌نامه‌اش تا قرن بیست‌ویکم بازگو نشد.
دوروتی پی. رایس (; – ) آمارگر پزشکی آمریکایی بود که کارهای او به ایجاد مدیکر (ایالات متحده آمریکا) در ایالات متحده کمک کرد. رایس از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن فارغ‌التحصیل شد و به‌زودی کار خود را با دولت آمریکا آغاز کرد، اما برای پرورش فرزند خود از نیروی کار کناره‌گیری کرد. بیش از یک دهه بعد، او به کار دولتی بازگشت و در اداره تأمین اجتماعی (آمریکا) مشغول شد، جایی که یکی از نخستین دانشمندانی بود که به مطالعه هزینه اقتصادی بیماری پرداخت و کمبود بیمه درمانی در میان سالمندان را آشکار ساخت. رایس بعدها از سال ۱۹۷۶
سالمندان را آشکار ساخت. رایس بعدها از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۲ مدیر مرکز ملی آمار سلامت بود، جایی که در ایجاد نمایه ملی مرگ‌ومیر نقش داشت. او دوران حرفه‌ای خود را در دانشگاه کالیفرنیا، سان فرانسیسکو به‌عنوان استاد ممتاز و استاد بازنشسته به پایان رساند. در دوران حضورش در این دانشگاه، مقاله‌ای دربارهٔ هزینه‌های ناشی از سیگار کشیدن را هم‌نویسی کرد که بر مذاکرات حقوقی میان دولت آمریکا و صنعت تنباکوی ایالات متحده تأثیر گذاشت و به توافق‌نامه تسویه‌حساب اصلی صنعت تنباکو کمک کرد. اوایل زندگی. رایس با نام دوروتی پچمن در
کمک کرد. اوایل زندگی. رایس با نام دوروتی پچمن در منطقه بروکلین شهر نیویورک در ۱۱ ژوئن ۱۹۲۲ متولد شد. پدرش، گرشون، کارگر صنایع نساجی و مادرش، لنا شیف، خانه‌دار بود. هر دو والدینش مهاجرانی از لهستان بودند. رایس که در بروکلین بزرگ شد، برای یک سال و نیم در کالج بروکلین تحصیل کرد. سپس، به پیشنهاد برادرش، تحصیلات خود را در ویسکانسین و در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن ادامه داد. او این تصمیم را تغییردهنده مسیر زندگی خود می‌دانست، چرا که برادرش بورسیه‌ای ۲۰۰۰ دلاری دریافت کرده بود که می‌توانست هر دو را حمایت کند. در
کرده بود که می‌توانست هر دو را حمایت کند. در آنجا، او در اقتصاد کار تخصص یافت. حرفه. پس از فارغ‌التحصیلی، رایس به تحصیلات تکمیلی نرفت. او تصمیم داشت در دولت فدرال در واشینگتن، دی.سی. مشغول شود. رایس ابتدا در هیئت بازنشستگی راه‌آهن کار کرد و سپس به وزارت کار ایالات متحده آمریکا منتقل شد، جایی که به عنوان منشی آمار مشغول شد، و بعد در هیئت تولیدات جنگی کار کرد. در سال ۱۹۴۳، رایس با جیم رایس ازدواج کرد و شغل خود را ترک کرد تا به او در اردوگاه گرانت (ایلینوی) ملحق شود. در آنجا، او در یک کارخانه مشترک لوله‌کشی و
شود. در آنجا، او در یک کارخانه مشترک لوله‌کشی و تولیدات نظامی مشغول به کار شد. پس از آن، رایس با کمک دوستش موفق شد همسرش را به واشینگتن دی‌سی منتقل کند، جایی که او در مرکز پزشکی والتر رید نیروی زمینی کار می‌کرد؛ خود رایس نیز در هیئت کار جنگ استخدام شد. پس از جنگ جهانی دوم، رایس در برنامه قانون هیل-برتون مشغول شد، اما در سال ۱۹۴۹ برای نگهداری از اولین فرزندش از نیروی کار کناره‌گیری کرد. در سال ۱۹۶۰، پس از داشتن دو فرزند دیگر، او به کار بازگشت و با ارتباط با لوییس رید، رئیس پیشین خود، در تأمین اجتماعی
با لوییس رید، رئیس پیشین خود، در تأمین اجتماعی (ایالات متحده آمریکا) و دفتر تحقیقات و آمار مشغول شد. او تحت نظر آیدا مریام به عنوان معاون کمیسر پژوهش کار کرد. نخستین وظیفه او، تحلیل نظرسنجی سال ۱۹۶۲ از سالمندان بود که اولین باری بود که چنین مطالعه‌ای انجام می‌شد. رایس نخستین فردی بود که این داده‌ها را منتشر کرد، در مقاله‌ای برجسته در سال ۱۹۶۴ که دربارهٔ تعداد سالمندان دارای بیمه درمانی در آمریکا بود. او دریافت که تنها ۸٫۵ میلیون نفر، یعنی کمتر از نیمی از کل جمعیت سالمندان، دارای بیمه درمانی بودند. افزون بر
جمعیت سالمندان، دارای بیمه درمانی بودند. افزون بر این، افرادی که بیمه نداشتند، بیشتر زن و دارای درآمدهای پایین‌تر بودند: نتایج تحقیقات رایس یکی از عوامل انگیزشی در ایجاد مدیکر (ایالات متحده آمریکا) در ایالات متحده بود. در سال‌های بعد، او شروع به بررسی هزینه‌های اقتصادی سلامت، بیماری و سالمندی کرد. او از نخستین افرادی بود که این عوامل را در تحقیقات خود به یکدیگر مرتبط ساخت؛ از جمله مقالاتش می‌توان به «هزینه‌های اقتصادی بیماری‌های قلبی-عروقی» و «برآورد هزینه‌های بیماری» اشاره کرد. بعدها دانشمندان از او به
بیماری» اشاره کرد. بعدها دانشمندان از او به عنوان پایه‌گذار این حوزه پژوهشی یاد کردند. او همچنین نخستین فردی بود که ارزش اقتصادی خانه‌داری، که عمدتاً توسط زنان انجام می‌شد، را برآورد کرد. رایس در سال ۱۹۷۶ دفتر تأمین اجتماعی را ترک کرد و به عنوان مدیر مرکز ملی آمار سلامت منصوب شد. مهم‌ترین دستاورد او در این سمت، ایجاد شاخص ملی مرگ‌ومیر بود، اما عملکرد دفتر او تحت تأثیر کاهش مشاغل در دوران ریاست جمهوری رونالد ریگان قرار گرفت. در سال ۱۹۸۲، رایس به عنوان استاد مهمان در دانشگاه کالیفرنیا، سان‌فرانسیسکو (UCSF)
مهمان در دانشگاه کالیفرنیا، سان‌فرانسیسکو (UCSF) فعالیت کرد، و تمرکز او بر تأثیرات مالی دود کردن سیگار بود. در سال ۱۹۹۸، رایس و همکارانش برآورد کردند که در سال ۱۹۹۳ ایالات متحده در مجموع هزینه درمانی مرتبط با سیگار پرداخت کرده است که مدیکید به تنهایی از این هزینه را تقبل کرده است. این مطالعات هم‌زمان با مذاکرات میان دولت ایالات متحده و شرکت‌های دخانیات منتشر شد و بر توافق نهایی تأثیر گذاشت که در نهایت منجر به توافقنامه جامع تسویه دعاوی دخانیات شد که شرکت‌های دخانیات را متحمل بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار هزینه
دخانیات را متحمل بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار هزینه کرد. رایس تا زمان درگذشتش در سال ۲۰۱۷ در سن ۹۴ سالگی، که به دلیل عوارض ناشی از شکستگی لگن پس از یک سقوط رخ داد، به عنوان بازنشستگی افتخاری در UCSF باقی ماند. در طول دوران حرفه‌ای خود، او بیش از ۲۰۰ مقاله پژوهشی، کتاب، فصل کتاب و تک‌نگاری منتشر کرد.
اومو (؛ درگذشته ۲۷۱) نخست‌وزیر امپراتوری گوگوریو در زمان امپراتوران جونگچون و سوچون بود. پیش‌زمینه. نام خانوادگی نخست‌وزیر اومو ناشناخته است، و بنابراین، نمی‌توان اصل و نسب او را ردیابی کرد. با این حال، مشخص است که او از "قبیله بیریو" گوگوریو بود و حداقل یک پسر به نام سانگنو داشت که جانشین اومو به عنوان نخست‌وزیر امپراتوری گوگوریو شد. زندگی. سوابق تاریخی جزئیات کمی در مورد زندگی و پیشینه نخست‌وزیر اومو ارائه می‌دهد. اومو درسال ۲۵۴ میلادی نخست‌وزیر امپراتوری گوگوریو و جانشین میونگنیم اوسو شد. تنها واقعیت
گوگوریو و جانشین میونگنیم اوسو شد. تنها واقعیت دیگری که فاش شد این است که اومو درسال ۲۷۱ میلادی درگذشت و پسرش سانگنو جانشین او شد.
آیلین کریمر (؛ – ) طراح رقص، رقصنده، هنرمند، بازیگر، مؤلف و زن ابرصدساله اهل استرالیا بود. او در دهه ۱۹۳۰ در سیدنی در رشته‌های آواز و موسیقی تحصیل کرد، اما پس از شرکت در یکی از اجرای هنرمند نامدار باله گرتروت بودنویزر در سال ۱۹۴۰، بلافاصله تصمیم گرفت که حرفه خود را به رقص باله تغییر دهد. او پس از پیوستن به گروهی که چنین تأثیری بر او گذاشته بود، طی دهه بعد در سراسر استرالیا و خارج از کشور تور رقص داشت. او سپس به مدت ۶۰ سال در کشورهای فرانسه و ایالات متحده آمریکا زندگی و کار کرد، تا آنکه در سن ۹۹ سالگی به
آمریکا زندگی و کار کرد، تا آنکه در سن ۹۹ سالگی به استرالیا بازگشت، و تا زمان مرگش در سن ۱۱۰ سالگی فعالیت هنری می‌کرد. در بازگشت در استرالیا، کریمر با سو هیلی، طراح رقص/فیلم، ملاقات کرد و با او در چندین اثر سینمایی و ویدئویی همکاری کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. آیلین کریمر در ۸ نوامبر ۱۹۱۴ متولد شد و با برادر بزرگش در ماسمن سیدنی بزرگ شد. پدرش که یک فروشنده ماشین بود، زمانی که کریمر حدود ۱۰ سال داشت علائم اعتیاد به الکل را نشان داد، که منجر به طلاق مادرش شد و زمانی که آیلین ۱۳ ساله بود مخفیانه با بچه‌ها به
و زمانی که آیلین ۱۳ ساله بود مخفیانه با بچه‌ها به حومه کوگی نقل مکان کرد. سپس مادرش به عنوان نگهبان فروشگاه در فارمرز (اکنون بخشی از می‌یر)، که یک فروشگاه بزرگ در خیابان جورج بود مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۶، زمانی که مادرش دوباره ازدواج کرد، کریمر خانه را ترک کرد و تا سال ۱۹۴۰ در یک کلبه اشتراکی در خیابان فیلیپ زندگی کرد و در کنسرواتوریوم موسیقی سیدنی آواز خواند. برای حفظ استقلال مالی و تامین زندگی خود، او به عنوان یک مهماندار و یک مدل هنری هم کار می‌کرد و زمانی مدل نقاشی و مجسمه‌سازی برای هنرمند برگ
و زمانی مدل نقاشی و مجسمه‌سازی برای هنرمند برگ استرالیایی نورمن لینزی بود. در سال ۱۹۴۰، مادرش او را به یک کنسرت خیریه که شامل اجرایی از «دانوب آبی» هم بود، برد که توسط گروه رقص بالهٔ گرتروت بودنویزر اجرا می‌شد. روز بعد، کریمر به دنبال بودنویزر رفت و پس از موفقیت‌آمیز بودن تست رقص و تکمیل سه سال دورهٔ آموزشی، او به گروه اصلی بودنویزر پیوست و کار خود را در قالب یک بالرین حرفه‌ای آغاز کرد. سبک بودنویزر اکسپرسیونیستی بود و از حرکات بدن برای نشان دادن احساسات استفاده می‌کرد. بزرگداشت. پرتره، "سکون درونی آیلین
می‌کرد. بزرگداشت. پرتره، "سکون درونی آیلین کریمر" اثر جراح پلاستیک اندرو لوید گرین اسمیت، فینالیست جایزه آرچیبالد در سال ۲۰۱۷ شد. همچنین در سال ۲۰۱۷، پرتره هنر ویدئویی تک‌کانالی (۶ دقیقه و ۳ ثانیه) از کریمر توسط سو هیلی، طراح رقص/فیلم، یکی از آثار نامزدشده برای کسب جایزه دیجیتال پرتره (در گالری پرتره ملی، کانبرا) و همچنین نامزد نهایی دریافت جایزه بلیک (کازولا پاورهاوس، سیدنی) در سال ۲۰۱۸ بود. در سپتامبر ۲۰۱۸، هیلی جایزه رقص استرالیا را برای «دستاوردی برجسته در فیلم یا رسانه نوین» دریافت کرد. در دسامبر
در فیلم یا رسانه نوین» دریافت کرد. در دسامبر ۲۰۱۸، کریمر مهمان برجسته برنامه مصاحبه‌محور "یک به‌علاوه یک" در شبکهٔ ای‌بی‌سی بود. در سال ۲۰۱۵، او به عنوان یکی از ۱۰۰ جایزه زن تأثیرگذار توسط روزنامهٔ "بررسی مالی استرالیا" و وستپک نامزد شد. زندگی شخصی و مرگ. کریمر هرگز ازدواج نکرد و فرزندی نداشت. اولین رابطه او با ریچارد وانت، روانکاو او، در سال ۱۹۳۶ بود. او همچنین زمانی که در هند بود با یک دیپلمات فرانسوی رابطه‌ای عاشقانه داشت. کریمر بعداً در حالی که در خارج از کشور زندگی می‌کرد، دو رابطه طولانی هم داشت، با
از کشور زندگی می‌کرد، دو رابطه طولانی هم داشت، با باروخ شادمی (۱۹۲۰–۱۹۸۷) و «بیوه‌مرد ثروتمند جنوبی» ویلیام «بیل» دی. تاکویلر (متوفی حدود ۲۰۱۳). کرامر در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۴، یک هفته پس از تولد ۱۱۰ سالگی خود، در نیو ساوت ولز درگذشت.
منطقه نمونه گردشگری سبلان یک منطقه گردشگری در شهرستان نیر در استان اردبیل واقع شده است. این منطقه در سال ۱۳۸۸ به عنوان منطقه نمونه گردشگری شهرستان در هیئت دولت تصویب شد و در حال حاضر برای ایجاد مجتمع های آبدرمانی و تاسیسات گردشگری و اقامتی به بخش خصوصی واگذار شده است منطقه گردشگری سبلان که دهکده توریستی سبلان نیز نامیده می شود در منطقه ای به وسعت 110 هکتار در 5 کلیومتری غرب شهر نیر در جوار رودخانه بالقلو واقع شده است. این منطقه در بردارنده چندین دهنه آبگرم معدنی همچون برجلو –قینرجه- داش آلتی – قمیش تی می
معدنی همچون برجلو –قینرجه- داش آلتی – قمیش تی می باشد که در این میان آبگرم معدنی برجلو( بوشلی) با درجه حرارت 53 درجه سانتیگراد و آبگرم قینرجه بادرجه حرارت 73 درجه سانتیگراد از آوازه بیشتری برخوردار بوده و خواص درمانی همچون تسکین و درمان درد های رماتیسم و درد مفصلها و رفع خستگی دارند.
منطقه نمونه گردشگری دریاچه ولشت یک منطقه گردشگری در شهرستان چالوس در استان مازندران واقع شده است. جستارهای وابسته. منطقه نمونه گردشگری نمک‌آبرود
بوریس کاراپتی کاراپتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک لرزه‌شناس، مهندس و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۹ آوریل ۱۹۲۴ در پیتیگورسک به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی‌تکنیک ارمنستان (۱۹۴۸) فارغ‌التحصیل شد. وی از سال ۱۹۹۰ عضو مکاتبه‌ای فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برنده جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۷۴) شده است. وی در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۹ در سن ۹۵ سالگی در ایروان درگذشت.
منطقه ویژه گردشگری سپیدان در محدوده شهرستان سپیدان در استان فارس واقع شده است.
مسابقات بزرگ آمریکای مرکزی ۱۹۹۶ پانزدهمین دوره مسابقات باشگاهی اونکاف و اولین تورنمنت باشگاهی از سال ۱۹۸۴ بود. این مسابقات به مسابقات بزرگ آمریکای مرکزی تغییر نام داد.
دولوخانیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
آدولف هایراپتی مانتاشیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک شیمی‌فیزیکدان اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در۱۶ مارس ۱۹۳۲ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی‌تکنیک ارمنستان (۱۹۵۶) فارغ‌التحصیل شد. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۹۰)، آکادمی علوم نیویورک(۱۹۹۵) و آکادمی بین‌المللی مهندسی (۱۹۹۶) بود. وی همچنین برنده جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۷۶)، (۲۰۰۳) شده است. وی در ۹ آوریل ۲۰۲۱ در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
سدا کارنی دولوخانیان (؛ ؛ زادهٔ ) شیمی‌فیزیکدان و استاد اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۴ ژوئن ۱۹۳۹ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان (۱۹۶۱) فارغ‌التحصیل گشت. وی برنده جوایزی همچون جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۸۰) و جایزه دانشمند سال ایالات متحده (۲۰۰۱) شد.
آبراهام آلکساندری آبراهامیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) مهندس متخصص در زمینه فناوری رادیو و الکترونیک، فرد نظامی، استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۹ مارس ۱۹۱۲ در قارص به دنیا آمد و در سال ۱۹۳۶ از فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون (۱۹۸۳) و جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۷۸) شده است. وی در ۱۱ نوامبر ۱۹۸۸ در سن ۷۶ سالگی در ایروان درگذشت.
ورونیکا میناسی ساموئلیان (؛ ؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) داروسازاهل ارمنستان-استرالیا بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۶ ژانویه ۱۹۲۴ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۴۷) فارغ‌التحصیل گشت. وی برنده جوایزی همچون جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۷۸) شد.
ناتالیا پاره‌موزووا (؛ Natalia Paremuzova زاده - درگذشته ۱۹۹۱) یک معمار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۰۷ در تفلیس به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۹۹۱ در سن ۸۴ سالگی در تفلیس درگذشت.
آفتاب‌سوخته (ژاپنی: 太陽の傷, Taiyo no kizu) () فیلمی ژاپنی در سبک درام، مهیج، اکشن و جنایی به کارگردانی تاکاشی میکه محصول سال ۲۰۰۶ است. این فیلم در ژاپن در تاریخ ۳ مه ۲۰۰۶ منتشر شد.
سوزانا مَکسول (؛ – ) با نام‌خانوادگی دوشیزگی استوکز یک شهروند سیاهپوست برجسته در شهر ریچموند هیل کانادا و زنی ابرصدساله در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود. اوایل زندگی. مَکسول در سال ۱۸۰۵ در پنسیلوانیا از پدر و مادری سیاه‌پوست و آزاد (غیر برده) به دنیا آمد، اما در سن کودکی یتیم شد. او خدمتکار قراردادی خانواده‌ای سفیدپوست شد که از قرار معلوم زمینه اندکی تحصیل را برایش فراهم کردند چرا که قادر به خواندن و نوشتن شد. طبق یک مقاله در نشریهٔ "گلوب" در سال ۱۹۰۱، او تحت قیمومیت آقای هارپر بود که مالک چندین جریب
او تحت قیمومیت آقای هارپر بود که مالک چندین جریب زمین بود. در اینجا بود که او خواندن، خیاطی و بافتنی را یادگرفت و دستورالعمل‌هایی برای انجام کارهای خانه به او داده می‌شد. زندگی در پنسیلوانیا، مقاومت در برابر بردگان. او در هجده سالگی استقلال خود را به دست آورد. منابع ذکر می‌کنند که خانواده با او نسبتاً خوب رفتار کردند و او را به مدرسه فرستادند. دو سال بعد، او با هنری مَکسول ازدواج کرد و این زوج خانه‌ای در شهرستان لنکستر احتمالاً در کریستیانا، ساختند. این زوج پنج فرزند با هم داشتند. در پنسیلوانیا، برده‌داری
پنج فرزند با هم داشتند. در پنسیلوانیا، برده‌داری تقریباً از بین رفت و ایالت در حال تبدیل شدن به پناهگاهی برای بردگان فراری از جنوب بود. با این حال، با توجه به تصویب «قانون برده فراری» در سال ۱۸۵۰، بسیاری از شکارچیان برده بودند که خواستار اقتدار برای بازپس‌گیری بردگان فراری خود بودند. برخی از برده‌داران، سیاه‌پوستان آزاد و سفیدپوستان تیره‌پوست را نیز ربوده بودند. در حوالی سپتامبر، روستای سوزانا مورد تهاجم شکارچیان برده قرار گرفت. خانوادهٔ مکسول و دیگران در روستا در برابر آنها مقاومت کردند. با این حادثه،
روستا در برابر آنها مقاومت کردند. با این حادثه، ادوارد گورساچ و گروهش تلاش کردند برده‌های فراری‌اش، نوآ بیلی، نلسون فورد، جورج هاموند و جاشوا هاموند را دوباره دستگیر کنند. این منجر به مرگ گورساچ شد، زیرا سایر اعضای مقاومت کریستینا علیه او جنگیدند. در نهایت، خانواده پس از شورش‌های کریستیانا در ۱۱ سپتامبر ۱۸۵۱ مجبور به فرار از پنسیلوانیا شدند. هجوم شکارچیان بردهٔ جایزه‌بگیر، که توسط قانون برده فراری در سال ۱۸۵۰ تقویت شده بود، ماندن ساکنان سیاه‌پوست را ناامن کرد. با توجه به عواقب بعدی، ساکنان سیاه‌پوست از
کرد. با توجه به عواقب بعدی، ساکنان سیاه‌پوست از طریق راه‌آهن زیرزمینی فرار کردند و در نیویورک سکنا گزیدند. ذکر این نکته ضروری است که نام سوزانا در مستندات این مقاومت ذکر نشده است. با این حال، حضور او در دهکده‌ای که مورد تهاجم قرار گرفت و مقاومت کرد، و فرار او از پنسیلوانیا، تاییدکننده روایت‌ها از موقعیتی است که بسیاری به دلیل ترس از به‌دام افتادن و محبوس شدن از آن فرار کردند. در کانادا. در سال ۱۸۵۵ خانواده مکسول در ایالت نیویورک زندگی می‌کردند (جایی که دخترش شارلوت ماتیلدا (تیلی) در آن متولد شد) و در سال
شارلوت ماتیلدا (تیلی) در آن متولد شد) و در سال ۱۸۵۸ آنها از طریق راه‌آهن زیرزمینی به کانادای علیا مهاجرت کردند و مدتی را در تورنتو گذراندند. با این حال، پس از چند سال سکونت در تورنتو مشخص شد که یافتن کار دشوار بود. در سال ۱۸۷۱ آنها به ریچموند هیل در شمال تورنتو نقل مکان کردند و یکی از معدود، اگر نگوییم تنها خانواده‌های سیاه‌پوست در شهر بودند. هنری به عنوان سوخت‌رسان لوکوموتیو مشغول به‌کار شد و سوزانا، همراه با دو دخترش، یک تجارت خشک‌شویی را در خانه خود اداره می‌کرد. روایتی از مکسول می‌گوید که ۷ مایل (۱۱
می‌کرد. روایتی از مکسول می‌گوید که ۷ مایل (۱۱ کیلومتر) برای کار در مارکهام، جایی که دستمزدها بالاتر بود، پیاده‌روی می‌کرد و یک‌بار هنگام بازگشتش در طوفان شدید برف از حال رفت و به روز زمین افتاد. سگی او را بر روی زمین پیدا کرد و با هشدار به اطرافیان جانش را نجات دادند. شوهرش بلافاصله پس از نقل مکان به ریچموند هیل درگذشت. در ریچموند هیل در آن زمان، خانواده ماکسول تنها افراد تبار آفریقایی بودند. مکسول در کلیسای پرسبیتریان محلی فعال بود. بر اساس یک سرشماری متعلق به سال ۱۸۷۱، از او به عنوان یک متدیست وسلین یاد
به سال ۱۸۷۱، از او به عنوان یک متدیست وسلین یاد شده، اما منابع دیگر او را یک پروتستان معرفی می‌کنند. کلیسای پروتستان در خیابان یانگ روبروی خانه او بود و او در امور کلیسا فعال بود. طول عمر و مرگ. مطابق گزارش روزنامه "گلوب" چاپ ۱۲ فوریه ۱۹۲۳، او مسن‌ترین شهروند کانادایی اعلام شد که در سن ۱۱۷ سالگی درگذشت است. او پس از درگذشت شوهر و هر پنج فرزندش زنده بود. در زمان مرگش در سال ۱۹۲۳ گزارش شد که او پیرترین شهروند کانادا بود. تشییع جنازه او توسط ریچارد آموس بال، خادم کلیسای اسقفی متدیست بریتانیا و پسر بردگان
خادم کلیسای اسقفی متدیست بریتانیا و پسر بردگان فراری که آنها هم از راه‌آهن زیرزمینی برای رسیدن به کانادا استفاده کرده بودند، انجام شد.
اَبی کرافورد میلتون (؛ – ) کنشگر و فعال حق رأی و زن ابرصدساله اهل ایالات متحده آمریکا بود. او آخرین رئیس انجمن حق رأی برابر در ایالت تنسی بود. او در سراسر ایالت تنسی سفر و سخنرانی کرد و اتحادیه‌های حق رای را در جوامع کوچک سازماندهی نمود. در سال ۱۹۲۰، او، همراه با آن دالاس دادلی و کاترین تالتی کنی، کارزاری را در ایالت تنسی برای تصویب متمم نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا راه‌اندازی و رهبری کرد. در ۱۸ اوت همان سال، تنسی سی و ششمین ایالت آمریکا و همچنین ایالت تعیین‌کننده در تصویب این متمم قانون اساسی شد
تعیین‌کننده در تصویب این متمم قانون اساسی شد و بدین ترتیب به زنان در سراسر کشور، حق رای داده شد. پس از تصویب متمم نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا میلتون نخستین رئیس اتحادیه زنان رای‌دهندهٔ ایالت تنسی شد. او همچنین جهت ایجاد پارک ملی کوهستان‌های گریت اسموکی تلاش فراوان نمود و در کنوانسیون‌های ملی دموکرات‌ها به عنوان نماینده عموم جامعه شرکت کرد. در سال ۱۹۲۴ او به نفع ویلیام جی. مک‌آدو برای نامزدی حزب دموکرات سخنرانی کرد. در اواخر دهه ۱۹۳۰ او به عنوان یک دموکراتِ نیو دیل برای مجلس سنای ایالت تنسی نامزد
دموکراتِ نیو دیل برای مجلس سنای ایالت تنسی نامزد شد، اما شکست خورد. در ۲۶ اوت ۲۰۱۶، در حاشیه گرامیداشت «روز برابری زنان» بناهایی یادبود از هنرمند نامدار آمریکایی آلن لوکوایر در پارک سنتنیال در نشویل پرده‌برداری شد که تصاویری از میلتون، کری چپمن کت، آن دالاس دادلی، جونو فرانکی پیرس، و سو شلتون وایت را نشان می‌داد. زندگی شخصی. اَبی کرافورد میلتون در میلجویل، جورجیا، زاده شد. پدرش ناشر روزنامه چارلز پیتر کرافورد و مادرش آنا ریپلی آورم نام داشتند. در سال ۱۹۰۴ میلادی، ابی با جورج فورت میلتون سینیور، سردبیر
میلادی، ابی با جورج فورت میلتون سینیور، سردبیر روزنامه "چاتانوگا نیوز" که طرفدار حق رأی زنان بود، ازدواج کرد. این دومین ازدواج جورج بود. در حالی که جورج مشغول امور ادارهٔ روزنامه بود، ابی جهت ادامه تحصیل به کالج رفت. او در دانشکدهٔ حقوق چاتانوگا تحصیل کرد و در آنجا مدرک حقوق خود را دریافت کرد اما هرگز از آن استفاده نکرد. جورج و ابی با هم سه دختر به دنیا آوردند. کورین، سارا آنا و فرانسیس. هنگامی که همسر اول جورج، کارولین مونگر مک‌کال در سال ۱۸۹۷ درگذشت، او پسری به نام جورج فورت میلتون جونیور به جا گذاشت که
به نام جورج فورت میلتون جونیور به جا گذاشت که پسربچه ناتنی ابی (پس از ازدواجش با جورج) شد. با مرگ جورج اف. میلتون سینیور در سال ۱۹۲۴، ابی و آن پسربچه ناتنی‌اش مدیریت روزنامه "چاتانوگا نیوز" را بر عهده گرفتند تا زمانی که در دهه ۱۹۳۰ تصمیم به فروش و واگذاری این نشریه گرفتند. بعدها، ابی کرافورد میلتون به کلیرواتر در ایالت فلوریدا نقل مکان کرد و در آنجا به نویسندگی روی آورد. او «گزارشی از اتحادیهٔ زنان رای‌دهندهٔ تنسی»، «کلید جادویی»، شعر برای کودکان؛ «همسر سزار و اشعار دیگر»؛ «کوه دیدبان»؛ «معرفت گل»؛ و
سزار و اشعار دیگر»؛ «کوه دیدبان»؛ «معرفت گل»؛ و «مادربزرگ می‌گوید» را به رشتهٔ تحریر درآورد. میلتون در ۲ مه ۱۹۹۱ در کلیرواتر فلوریدا در سن ۱۱۰ سالگی درگذشت. قبر او در این شهر و در گورستان سیلوان ابی مموریال پارک، مابین قبرهای فرانسیس واکر و کورین مور، دو تن از سه دخترش، قرار دارد.
تئاتر آکادمیک دولتی اپرا و باله مغولستان () همچنین با نام تالار آکادمیک ملی اپرا و باله شناخته می‌شود) در ۱۵ مه ۱۹۶۳ به‌عنوان تالار نمایشی موزیکال دولتی تأسیس شد. طبق قطعنامه شماره ۱۳۲/۱۸۲ مورخ ۱۰ مه ۱۹۶۳ توسط شورای وزیران جمهوری خلق مغولستان و کمیته مرکزی حزب خلق انقلابی مغول، این تالار به تالار اپرا و باله آکادمیک دولتی و تالار درام آکادمیک دولتی تقسیم شد. مراسم افتتاحیه تالار اپرا و باله آکادمیک دولتی در ۱۸ مه ۱۹۶۳ با اجرای اپرای «یوگنی آنگین (اپرا)» اثر چایکوفسکی برگزار شد.
تئاتر بزرگ رباط (; ) یک مرکز بزرگ هنرهای نمایشی در شهر رباط، پایتخت مراکش است. این بنا توسط زاها حدید و شرکت معماری زاها حدید آرشیتکتس طراحی شده است. این تالار یکی از آخرین پروژه‌های طراحی‌شده توسط زاها حدید پیش از درگذشت او در سال ۲۰۱۶ به‌شمار می‌آید. برنامه‌ریزی این پروژه در سال ۲۰۱۰ آغاز شد و ساخت‌وساز آن رسماً در تاریخ ۱۵ مهر ۱۳۹۳ (۷ اکتبر ۲۰۱۴) شروع شد. تکمیل پروژه ابتدا برای اواخر سال ۲۰۱۹ برنامه‌ریزی شده بود، اما در نهایت در سال ۲۰۲۱ به اتمام. این تالار در تاریخ ۸ آبان ۱۴۰۳ (۲۹ اکتبر ۲۰۲۴) افتتاح شد.
در تاریخ ۸ آبان ۱۴۰۳ (۲۹ اکتبر ۲۰۲۴) افتتاح شد. ساخت این تالار بخشی از یک طرح ملی گسترده توسط شاه محمد ششم مراکش است که با هدف ترویج هنرها و توسعه فرهنگی صورت گرفته است. تالار بزرگ رباط برنامه‌ریزی شده است تا به یکی از نقاط مرکزی یک منطقه چندمنظوره جدید به وسعت ۱۱۰ هکتار در سواحل رود ابی رقراق تبدیل شود. این منطقه شامل مراکز خرید، مناطق مسکونی، آرشیو ملی، یک موزه باستان‌شناسی جدید و یک منطقه تجاری با آسمان‌خراش‌ها در سمت شهر سلا خواهد بود.
آرزوی کریسمس ریچی ریچ یا ریچی ریچ ۲" فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی جان مورلوسکی است. در این فیلم بازیگرانی همچون دیوید گلگر، مارتین مول، لزلی ان وارن، یوجین لوی، کین کورتیز، میشل تراکتنبرگ، مارلا میپلز، ریچارد فنسی، ریچارد ریلی و کاتلین فریمن ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم دنباله فیلم ریچی ریچ است.
فرانسیسکو دی کارو (; – ) موسیقی‌دان اهل آرژانتین بود.
ترانسیتو کوکومارولا (; – ) آهنگساز، و ترانه‌پرداز اهل آرژانتین بود.
جین ابسل (; – ) آهنگساز، و مربی موسیقی اهل بلژیک بود.
بازی‌های آفریقایی ۲۰۰۷ () یک رویداد چندورزشی است که از ۱۱ تا ۲۳ ژوئیه در الجزیره، الجزایر برگزار شده است. ورزش‌ها. ورزش‌های پارالمپیک: دو و میدانی، بسکتبال و گلبال
تئودور پائول باد (متولد ۲۱ اکتبر ۱۹۷۱) سیاستمدار و صاحب کسب‌وکار آمریکایی است که از سال ۲۰۲۳ به عنوان سناتور جونیور مجلس سنای ایالات متحده از حوزه کارولینای شمالی خدمت می‌کند. او که عضو حزب جمهوری‌خواه است، از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۳ به عنوان نماینده در مجلس نمایندگان حضور داشت. باد نامزد جمهوری‌خواهان در انتخابات ۲۰۲۲ سنای ایالات متحده در کارولینای شمالی برای جایگزینی سناتور جمهوریخواه بازنشسته ریچارد بر بود. او نامزد دموکرات‌ها، چری بیزلی را شکست داد و متعاقب آن در روز ۳ ژانویه ۲۰۲۳ بر این منصب قرار گرفت. دوران
در روز ۳ ژانویه ۲۰۲۳ بر این منصب قرار گرفت. دوران اولیه زندگی و حرفه. باد در سال ۱۹۷۱ در شهر وینستون-سیلم، ایالت کارولینای شمالی به دنیا آمد. هنگامی که جوان بود، خانواده‌اش به مزرعه‌ای به مساحت ۳۰۰ جریب فرنگی (۱۲۰ هکتار) در حوالی رود یدکین شهرستان دیوی مجاور شهر ادونس نقل مکان کردند و در آن مزرعه به پرورش احشام و مرغ مشغول شدند. پدرش ریچارد، صاحب شرکت امور خدماتی و ارائه امکانات بود. باد قبل از اینکه وارد دبیرستان دیوی کونتی شده و در سال ۱۹۹۰ فارغ‌التحصیل گردد، در مدرسه سومیت که مدرسه‌ای خصوصی در
گردد، در مدرسه سومیت که مدرسه‌ای خصوصی در وینستون-سیلم بود، به تحصیل مشغول بود. او سپس وارد دانشگاه دولتی آپالاچیان (Appalachian State University) شد و در سال ۱۹۹۴ مدرک کارشناسی مدیریت کسب‌وکار خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۹۸ مدرک کارشناسی ارشد الهیات خود را از دانشکده الهیات دالاس دریافت کرد و سپس در سال ۲۰۰۷ مدرک کارشناسی ارشد مدیریت کسب‌وکار را از دانشکده کسب‌وکار دانشگاه ویک فارست گرفت. باد مالک یک فروشگاه اسلحه در شهر رورل هل، ایالت کارولینای شمالی است. مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا. انتخابات ۲۰۱۶