payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لیسانس خود را در سال ۱۸۸۶ و دکترای خود را در سال ۱۸۹۳ دریافت کرد، و پایان‌نامه او بر روی حلقه‌های زحل متمرکز بود. در سال ۱۸۸۷، او شروع به کار در رصدخانه پاریس در کنار گیوم بیگوردان و لیپوت شولهوف، و بعداً عکاسان نجومی پل و پروسپر هنری کرد. کار او شامل اندازه‌گیری موقعیت ستارگان، پردازش عکس‌های نجومی، و مطالعه طیف ستاره‌ای و شهاب‌سنگ‌ها بود. کار. در سال ۱۸۸۶، سر دیوید گیل پیشنهاد یک اطلس از آسمان را داد. این ایده با استقبال پرشور مواجه شد، به ویژه از سوی مدیر رصدخانه پاریس، دریابد آمده موشه، که پیشنهاد یک
رصدخانه پاریس، دریابد آمده موشه، که پیشنهاد یک جلسه بین‌المللی در پاریس را داد. این منجر به پروژه کارت دو سی شد که نیاز به عکسبرداری از تمام آسمان و نشان دادن ستارگان تا قدر ۱۴ داشت. رصدخانه پاریس قرار بود بخش عمده‌ای از آسمان را به عنوان سهم خود انجام دهد. همچنین تصور می‌شد که یک کاتالوگ از تمام ستارگان تا قدر ۱۱ تهیه شود. کلامپکه به عنوان مدیر دفتر اندازه‌گیری‌ها (بورو د مزور) در رصدخانه پاریس منصوب شد، سمتی که برای یک دهه در اختیار داشت. او در این مدت چندین دانشمند زن دیگر را سرپرستی کرد. در سال ۱۸۹۶،
دانشمند زن دیگر را سرپرستی کرد. در سال ۱۸۹۶، او با کشتی نروژی نورس کینگ به نروژ سفر کرد تا خورشیدگرفتگی ۹ اوت ۱۸۹۶ را مشاهده کند. در آنجا، با دکتر ایزاک رابرتز، یک بیوه ۶۷ ساله ولزی، کارآفرین و اخترشناس آشنا شد که پیشگام عکاسی نجومی شده بود. او همچنین در کنگره کارت دو سی پاریس شرکت کرده بود. در سال ۱۸۹۹، اخترشناسان پیش‌بینی کرده بودند که یک بارش شهابی بزرگ که اکنون به نام بارش شهابی اسدی شناخته می‌شود رخ خواهد داد. فرانسوی‌ها کلامپکه را انتخاب کردند تا شخصی باشد که در یک بالون سوار شود تا بارش را مشاهده
باشد که در یک بالون سوار شود تا بارش را مشاهده کند. بارش به یک شکست کامل تبدیل شد. در سال ۱۹۰۱، دوروثی کلامپکه و ایزاک رابرتز ازدواج کردند و به خانه او در ساسکس، انگلستان نقل مکان کردند. رابرتز کار خود را در رصدخانه پاریس رها کرد تا با شوهرش باشد، که او را در یک پروژه برای عکسبرداری از تمام ۵۲ منطقه «مناطق سحابی» هرشل کمک کرد. ازدواج آن‌ها تا مرگ ایزاک در سال ۱۹۰۴ ادامه یافت. رابرتز تمام وسایل نجومی او و یک ثروت قابل توجه را به ارث برد. رابرتز در خانه ساسکس ماند و عکاسی از ۵۲ منطقه را به پایان رساند، پس از
ماند و عکاسی از ۵۲ منطقه را به پایان رساند، پس از آن به نزد مادر و خواهرش آنا در شاتو رزا بونهور رفت و تمام مجموعه صفحات عکاسی را با خود برد. او به رصدخانه پاریس بازگشت و ۲۵ سال را به پردازش صفحات و یادداشت‌های شوهرش گذراند، و به‌طور دوره‌ای مقالاتی در مورد نتایج منتشر کرد. در سال ۱۹۲۹، او یک کاتالوگ جامع از بررسی اطلس ایزاک رابرتز از ۵۲ منطقه، راهنمای مناطق سحابی ویلیام هرشل را منتشر کرد. او در سال ۱۹۳۲ برای این انتشار جایزه هلن-پل هلبورونر را از آکادمی علوم فرانسه دریافت کرد. دوروثی کلامپکه رابرتز در ۵
فرانسه دریافت کرد. دوروثی کلامپکه رابرتز در ۵ اکتبر ۱۹۴۲ درگذشت، که برای چندین سال از سلامتی ضعیفی برخوردار بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده است.
موآ مارتینسون (; – ) نویسنده، و روزنامه‌نگار اهل سوئد بود. اوایل زندگی. مارتینسون در ۲ نوامبر ۱۸۹۰ در ووردنس، شهرداری لینکشوپینگ به دنیا آمد. مادر او، کریستینا شوارتس (که گاهی به‌صورت کریستینا شوارتز نیز نوشته می‌شود)، خدمتکاری بود که در هرجایی که شغلی پیدا می‌شد کار می‌کرد. هیچ سند قانونی‌ای وجود ندارد که نشان دهد پدر او چه کسی بوده‌است، اما بنا بر پژوهش‌های آنیکا یوهانسون و بانی فستین، پدر او احتمالاً آندش تئودور آندشسون، کارگر مزرعه‌ای بوده که هم‌زمان با شوارتس در مزرعه کر در موتالا کار می‌کرده‌است. از
شوارتس در مزرعه کر در موتالا کار می‌کرده‌است. از آنجا که او فرزندی «نامشروع» به دنیا می‌آورد—اصطلاحی که در آن زمان رایج بود—ناچار شد برای زایمان به خانهٔ والدینش برود. پدربزرگ شوارتس، نیلس پیتر شوارتس، سربازی فقیر بود که همراه با همسرش کارین اولوفس‌دوتر در یک کلبه ویران در ووردنس زندگی می‌کرد. در ۱۷ فوریه ۱۸۹۱، شوارتس از آندشسون برای دریافت نفقه فرزند در دادگاه ناحیه‌ای موتالا شکایت کرد، و دو شاهد شهادت دادند که او و آندشسون را در یک تخت در همان حوالی زمانی که کودک باید باردار شده باشد دیده‌اند. آندشسون نه
که کودک باید باردار شده باشد دیده‌اند. آندشسون نه در جلسه فوریه و نه در دو جلسه بعدی در دادگاه حاضر نشد. شوارتس در نهایت اعلام کرد که او به آمریکا رفته‌است و روند دادگاه متوقف شد. هویت پدر مارتینسون در تمام طول زندگی‌اش برای او ناشناخته ماند، اما گمانه‌زنی‌های او درباره اینکه پدرش چه کسی می‌توانسته باشد الهام‌بخش آثار ادبی‌اش شد. در کتاب "پیم‌مامّا" («مادر خدمتکار») او وضعیت مادرش را در حالی که از مردی متأهل باردار بود، به تصویر می‌کشد. او در برهه‌ای فکر می‌کرد که پدرش مردی متأهل بوده که مادرش برای او کار
که پدرش مردی متأهل بوده که مادرش برای او کار می‌کرده‌است. نگاه عاشقانه‌اش به پدر اسرارآمیزش به مرور زمان کمرنگ شد. در کتاب "Mor gifter sig" ("مادرم ازدواج می‌کند") که دوازده سال بعد نوشته شد، آشکارا نشان می‌دهد که مارتینسون چقدر از پدر غایب خود بیزار بوده‌است. در "نامهٔ پر" ("Fjäderbrevet") که شش سال بعد نوشته شد، هیچ اشاره‌ای به او نشده‌است. در سال‌های ابتدایی زندگی‌اش، مارتینسون همراه با پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش و دختر کوچک آن‌ها، هولدا، زندگی می‌کرد، در حالی که شوارتس به‌عنوان خدمتکار یا در
می‌کرد، در حالی که شوارتس به‌عنوان خدمتکار یا در کارخانه‌های نساجی در نورشوپینگ مشغول به کار بود. میان اسناد رسمی و آنچه در کتاب‌های مارتینسون آمده، چندین تناقض زمانی وجود دارد که احتمالاً به‌سبب اتکا به سنت‌های شفاهی خانوادگی است. در ۱۸۹۲، پدربزرگش بیمار شد و درگذشت و مادربزرگش دیگر توانایی نگهداری از مارتینسون را نداشت، بنابراین او پیش مادرش رفت. تا سال ۱۸۹۴ که به نورشوپینگ نقل مکان کردند، هیچ اطلاعاتی از محل زندگی آن‌ها وجود ندارد. درآمد شوارتس بسیار اندک بود. بین سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶، او در کارخانه‌های
بود. بین سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶، او در کارخانه‌های پشم‌بافی نورشوپینگ کار می‌کرد، جایی که شرایط کاری بسیار سخت و دستمزدها ناچیز بود. در سال‌های اولیه مدرسه، مارتینسون ناپدری‌ای به نام آلفرد کارلسون داشت که او را فردی دائم‌الخمر توصیف کرده‌است. او گاهی اوقات کارگر فصلی بود و در حومه نورشوپینگ مشاغل متفرقه انجام می‌داد. در ۱۱ مارس ۱۸۹۶ با شوارتس ازدواج کرد و آن‌ها صاحب سه دختر دیگر شدند که همگی ظرف چند روز پس از تولد درگذشتند. پس از سال‌های کار در کارخانه نساجی، خانواده چندین بار به نقاط مختلف اوسترگوتلاند نقل
خانواده چندین بار به نقاط مختلف اوسترگوتلاند نقل مکان کردند و هرجا که کاری پیدا می‌شد موقتاً ساکن می‌شدند. این جابه‌جایی‌ها باعث اختلال در تحصیلات مارتینسون شد زیرا در هر منطقه فقط چند ماه می‌ماندند. با وجود این، او پس از شش سال تحصیل، در سال ۱۹۰۳ با نمرات بالا مدرسه را ترک کرد. او در سال ۱۹۰۵ در کلیسای رایزینگه، شهرداری فینسپونگ، تأییدیه گرفت و پس از آن نخستین شغل خود را در یک مزرعه در ویکبولاندت آغاز کرد. در کتاب "زنان و درختان سیب" ("Kvinnor och äppleträd") که در نورشوپینگ می‌گذرد، مارتینسون شرایط سخت و
که در نورشوپینگ می‌گذرد، مارتینسون شرایط سخت و بی‌رحمانه‌ای را که او و مادرش در دههٔ ۱۸۹۰ تجربه کردند، شرح داده‌است. به‌خاطر این کتاب، منتقدان راست‌گرا او را به «بدنام کردن» متهم کردند، اما مارتینسون گفت آنچه انجام داده، برعکس آن بوده‌است. خانه‌های فرسوده‌ای که خانواده در آن‌ها سکونت می‌کردند در کتاب‌های "عروسی در کلیسا" ("Kyrkbröllop") و "مادرم ازدواج می‌کند" و همچنین در چند داستان کوتاه کتاب "من شاعری را ملاقات می‌کنم" ("Jag möter en diktare") توصیف شده‌اند.
اونی بلکستاک (؛ زادهٔ ۱۹۷۷ یا ۱۹۷۸ میلادی) یک پزشک داخلی و متخصص اچ‌آی‌وی و ایدز، محقق، و بنیان‌گذار «هلث جاستس»، یک مرکز مشاوره در زمینه برابری نژادی و بهداشتی است. او پیش از این به عنوان معاون کمیسیون اچ‌آی‌وی در اداره بهداشت شهر نیویورک خدمت کرده است، جایی که رهبری پاسخگویی به اپیدمی اچ‌آی‌وی در این شهر را بر عهده داشت. تحقیق‌های او به بررسی تجربیات زنان و افراد رنگین‌پوست در حوزه بهداشت و درمان می‌پردازد. در طول دنیاگیری کووید-۱۹ بلکستاک مشاوره‌هایی دربارهٔ چگونگی حفظ سلامت جنسی مردم نیویورک و کند کردن
چگونگی حفظ سلامت جنسی مردم نیویورک و کند کردن شیوع کووید-۱۹ ارائه داد و همچنین دستورالعمل‌هایی برای افراد مبتلا به اچ‌آی‌وی و مراقبان بهداشتی اچ‌آی‌وی دربارهٔ احتمال تقاطع اچ‌آی‌وی و کووید-۱۹ منتشر کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. اونی بلکستاک در بروکلین بزرگ شد. او در دبیرستان استایوسنت در شهر نیویورک تحصیل کرد. سپس دوره‌های کارشناسی و پزشکی خود را در دانشگاه هاروارد گذراند. او در هاروارد همزمان با خواهر دوقلوی خود، اوچه بلکستاک، که او نیز پزشکی خوانده است، تحصیل می‌کرد. بلک‌استاک گفته که الهام‌بخش او برای
تحصیل می‌کرد. بلک‌استاک گفته که الهام‌بخش او برای مطالعه پزشکی، کار مادرش در «تلاقی حمایت و مراقبت‌های اولیه» بوده است. مادر او، دال گلوریا بلکستاک (با نام پیشین ایوانز)، نیز پزشکی را در هاروارد تحصیل کرده و در زمینه نفرولوژی تخصص داشت. مادرش از برنامه تبعیض مثبت دانشکده پزشکی هاروارد بهره‌مند شده بود. اونی بلکستاک مادر خود را در سن ۴۷ سالگی بر اثر سرطان خون از دست داد. سپس در مرکز پزشکی مونتفیوره / کالج پزشکی آلبرت اینشتین در زمینه پزشکی داخلی آموزش دید و به عنوان رئیس مقیم مراقبت‌های سرپایی خدمت کرد. او
به عنوان رئیس مقیم مراقبت‌های سرپایی خدمت کرد. او یک دوره تخصص بالینی ایدز را در مرکز بیمارستان هارلم گذراند و برنامه مطالعات بالینی رابرت وود جانسون در مدرسه پزشکی ییل را به پایان رساند. تحقیقات و حرفه. تحقیقات بلکستاک بر مدیریت مؤثر ویروس اچ‌آی‌وی و ایدز، به‌ویژه برای زنان و گروه‌های حاشیه‌ای تمرکز دارد. او استدلال کرده است که مداخلاتی که به اچ‌آی‌وی و بیماری‌های مقاربتی پرداخته‌اند باید تأثیرات نژادپرستی و جنسیت‌گرایی را بر سلامت روانی و جسمی افراد در نظر بگیرند. او گفته است که علاقه‌مند به تأثیر
در نظر بگیرند. او گفته است که علاقه‌مند به تأثیر اچ‌آی‌وی بر زنان شده است، زیرا زنان اغلب نقش مرکزی در مراقبت از دیگران ایفا می‌کنند. در بخشی از تحقیقات خود، بلکستاک شناسایی کرده که زنان معمولاً سلامت دیگر اعضای خانواده را بر سلامت خود ترجیح می‌دهند.health. در سال ۲۰۱۷، او از مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری بورسیه تحقیقاتی اچ‌آی‌وی و ایدز برای اقلیت‌ها دریافت کرد تا پیشگیری از اچ‌آی‌وی را در جوامع در معرض خطر بهبود بخشد. پروژه او که به‌طور مشترک با سازمان «آموزش‌دهندگان کاهش آسیب نیویورک» انجام شده بود، بر
کاهش آسیب نیویورک» انجام شده بود، بر زنان در شرق هارلم و برانکس تمرکز داشت. در بخشی از تحقیقات خود، او شناسایی کرد که توصیه‌های مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری زنان در معرض خطر اچ‌آی‌وی را از دریافت دارو محروم کرده است. بلکستاک پیش از این در هیئت مشاور زنان اداره بهداشت نیویورک سیتی خدمت کرده است که به توانمندسازی زنان در جوامع خود می‌پردازد. در سال ۲۰۱۸، بلکستاک به‌عنوان معاون کمیسر اداره بهداشت نیویورک سیتی منصوب شد و در دایره ایدز فعالیت کرد. او در ایجاد کمپین «زندگی با اطمینان خاطر» که به زنان کمک
کمپین «زندگی با اطمینان خاطر» که به زنان کمک می‌کند تا برنامه‌ریزی برای سلامت جنسی خود داشته باشند، نقش داشت. بخشی از تلاش‌های او شامل ترویج پیشگیری پیش‌ازمواجهه (PrEP) در جوامعی است که بیشتر تحت تأثیر اپیدمی اچ‌آی‌وی قرار داشتند، از جمله زنان رنگین‌پوست و افراد ال‌جی‌بی‌تی. ابتکار «پایان دادن به همه‌گیری» که شامل سرمایه‌گذاری ۲۳ میلیون دلاری بود، هشت درمانگاه در سراسر نیویورک سیتی برای آزمایش و درمان با هزینه کم یا بدون هزینه راه‌اندازی کرد. او کمپین «مِید ایکوال» را راه‌اندازی کرد که بخشی از ابتکار U=U
ایکوال» را راه‌اندازی کرد که بخشی از ابتکار U=U (غیرقابل انتقال = غیرقابل انتقال) در نیویورک سیتی بود. این ابتکار پیام را ترویج کرد که افرادی که بار ویروسی اچ‌آی‌وی آنها غیرقابل شناسایی است نمی‌توانند ویروس را از طریق رابطه جنسی منتقل کنند. در سال ۲۰۱۹، بلکستاک اعلام کرد که به لطف این مداخلات بهداشت عمومی، تعداد موارد اچ‌آی‌وی مثبت از سال ۲۰۰۱ به میزان ۶۷٪ کاهش یافته است. در آوریل ۲۰۲۰، نشریه «"مادر جونز"» بلکستاک و خواهر دوقلوی او را به‌عنوان افرادی که «در خط مقدم مبارزه نیویورک سیتی با پاندمی کروناویروس
خط مقدم مبارزه نیویورک سیتی با پاندمی کروناویروس قرار دارند» معرفی کرد. در پاسخ به شواهدی که نشان می‌داد بیماری کرونا به‌طور نامتناسبی جان افراد رنگین‌پوست را می‌گیرد، بلکستاک شیوع کروناویروس سندرم حاد تنفسی ۲ را «پاندمی نابرابری‌ها» توصیف کرد. بلکستاک تلاش کرد تا مشاوره خاصی برای ساکنان اچ‌آی‌وی مثبت نیویورک ارائه دهد. بخشی از تلاش‌های او برای کند کردن گسترش ویروس، تهیه دستورالعمل‌هایی برای نحوه رعایت امنیت جنسی در دوران پاندمی بود. این توصیه‌ها شامل جمله «شما امن‌ترین شریک جنسی خود هستید؛ شریک جنسی بعدی
«شما امن‌ترین شریک جنسی خود هستید؛ شریک جنسی بعدی امن‌ترین، فردی است که با او زندگی می‌کنید» بود. زندگی شخصی. در کنار تحقیقات و کار خود به عنوان یک پزشک، بلکستاک تجربیات خود را در رسانه‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذارد. او در درجه اول از توییتر استفاده می‌کند. در سال ۲۰۱۹ او توسط مجله "اوت" به دلیل تلاش‌هایش برای پایان دادن به اپیدمی ایدز مورد تقدیر قرار گرفت. خواهر دوقلوی او، اوچه بلکستاک، پزشک اورژانس و بنیان‌گذار/مدیر عامل شرکت «پیشبرد عدالت سلامت» است.
آگدا مونتلیوس (؛ ۲۳ آوریل ۱۸۵۰ – ۲۷ اکتبر ۱۹۲۰) نیکوکار، فعال حقوق زنان، و سافرجت اهل سوئد بود. زندگی‌نامه. آگدا مونتلیوس در کوپینگ در سال ۱۸۵۰ متولد شد. او دختر وزیر دفاع دولت و اشراف‌زاده‌ای به نام سرلشکر الکساندر رویترشیولد و آنا شنستروم بود. او در مدرسهٔ دخترانهٔ مدگرای "Hammarstedtska flickskolan" در استکهلم تحصیل کرد. در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۱، او با باستان‌شناس و استاد سوئدی اسکار مونتلیوس (۱۸۴۳–۱۹۲۱) ازدواج کرد. از او به‌عنوان زنی ریزاندام، آرام، مهربان، اندیشمند، وظیفه‌شناس و همیشه مشغول به پروژه‌های
اندیشمند، وظیفه‌شناس و همیشه مشغول به پروژه‌های بسیارش یاد شده است. او بینایی ضعیفی داشت و در نهایت، بینایی یکی از چشمان خود را از دست داد. ایده‌آل‌های شخصی‌اش ساده و سخت‌گیرانه بود. آگدا مونتلیوس در میان زنان طبقهٔ متوسط بالای استکهلم چهره‌ای محوری و الگویی والا به‌شمار می‌رفت. لیدیا والستروم اغلب او را به‌عنوان شاهد آزمون‌های دانش‌آموزان مدرسهٔ دخترانهٔ "Åhlinska skolan" به کار می‌گرفت. کنشگری در زمینهٔ حقوق زنان. آگدا مونتلیوس از طریق فعالیت‌های بشردوستانه‌اش، در زمینهٔ حقوق زنان نیز مشارکت یافت. او
در زمینهٔ حقوق زنان نیز مشارکت یافت. او حامی فمینیسم تفاوت‌گرا بود و باور داشت که مشارکت زنان در سیاست و در سازمان‌دهی و ساختار جامعه بسیار مهم است تا بتوان حقوق بیماران، ضعیفان و نیازمندان را محافظت کرد و جامعه را به خانه‌ای واقعی بدل ساخت. در سال ۱۸۸۶، مونتلیوس رسماً عضو سازمان حقوق زنان به رهبری صوفی آدلرسپارره، یعنی انجمن فردریکا برمر (FBF) شد. دو سال پیش از آن، او یکی از بنیان‌گذاران این انجمن بود. به‌طور رسمی، رهبری FBF بر عهدهٔ هانس هیلدبراند بود، زیرا آدلرسپارره معتقد بود که برای جدی گرفته شدن،
زیرا آدلرسپارره معتقد بود که برای جدی گرفته شدن، باید مردی ریاست آن را بر عهده داشته باشد. اما در واقع، خود آدلرسپارره نقش رئیس را ایفا می‌کرد و پس از مرگ او در سال ۱۸۹۵، آگدا مونتلیوس جانشینش شد. مونتلیوس در ابتدا «نایب‌رئیس» نامیده می‌شد، اما در سال ۱۹۰۳، رسماً به‌عنوان رئیس منصوب شد و نخستین زن در این جایگاه در FBF بود. هدف انجمن FBF حمایت از حقوق زنان بود، اما تا پیش از آن، در زمینهٔ حق رأی زنان فعالیتی نداشت. در سال ۱۸۹۹، هیئتی از سوی FBF پیشنهاد اعطای حق رأی به زنان را به نخست‌وزیر اریک گوستاف
اعطای حق رأی به زنان را به نخست‌وزیر اریک گوستاف بوستروم ارائه کرد. رهبری این هیئت را مونتلیوس بر عهده داشت و گرترود آدلبورگ، نویسندهٔ متن پیشنهاد، او را همراهی می‌کرد. این نخستین‌بار بود که جنبش زنان سوئد به‌طور رسمی خواستار حق رأی شد. در سال ۱۹۰۲، انجمن ملی حق رأی زنان سوئد ("Landsföreningen för kvinnans politiska rösträtt", LKPR) تأسیس شد. مونتلیوس هرگز عضو رسمی این انجمن نشد، احتمالاً به دلیل ریاستش بر FBF، اما به‌طور غیررسمی در فعالیت‌های LKPR نقش داشت. او وظایف متعددی برای LKPR انجام می‌داد، منابع و
او وظایف متعددی برای LKPR انجام می‌داد، منابع و اعضای FBF را در اختیار آن می‌گذاشت و نشریهٔ FBF یعنی "داگنی" را تا سال ۱۹۱۱ به‌عنوان ارگان رسانه‌ای LKPR مورد استفاده قرار داد. در سال ۱۹۱۱، زمانی که LKPR با تصویب قطعنامه‌ای اعلام کرد احزاب مخالف حق رأی زنان را تحریم می‌کند، مونتلیوس استفاده از نشریهٔ FBF به‌عنوان تریبون LKPR را متوقف کرد. او مشاور کمیتهٔ دولتی برای اصلاح قوانین حقوق زناشویی در سال ۱۹۱۲ بود؛ این اصلاحات در نهایت در سال ۱۹۲۰ منجر به برابری حقوقی زن و شوهر در ازدواج شد.
آهنگری کاتالان مجموعه‌ای از فرآیندهای فنی است که با هدف تولید آهن از طریق کاهش مستقیم سنگ معدن طراحی شده‌اند؛ در این روش برخلاف کوره بلند، نیازی به مرحله‌ی ذوب نیست. پس از کاهش سنگ معدن، توده‌ی به‌دست‌آمده که به آن "massé" گفته می‌شود، تحت عملیات کوبش و فشرده‌سازی (شینگلینگ) قرار می‌گیرد تا ناخالصی‌ها از آن جدا شوند. در این روش، نیروی محرکه‌ی چکش (Trip Hammer) از آب تأمین می‌شود، و برای حفظ احتراق یکنواخت در کوره از سامانه‌ی تهویه‌ای به نام "ترومپ" (Trompe) استفاده می‌شود که هوا را به درون کوره می‌دمد.
استفاده می‌شود که هوا را به درون کوره می‌دمد. اصطلاح "آهنگری کاتالان" هم به فناوری به‌کاررفته در این فرآیند اشاره دارد و هم به ساختمانی که این عملیات در آن انجام می‌شود. با وجود نامش، این نوع آهنگری تنها محدود به منطقه‌ی کاتالونیا نبود، بلکه از قرن هفدهم تا نوزدهم در نواحی کوهستانی مانند آلپ، توده مرکزی فرانسه و پیرنه، و حتی توسط نخستین مهاجران آمریکایی به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گرفت. مبدا و ریشه. متالورژی از دیرباز از سنگ‌ معدن‌های غنی و دارای قابلیت ذوب آسان، مانند هماتیت قهوه‌ای فشرده و
قابلیت ذوب آسان، مانند هماتیت قهوه‌ای فشرده و کربنات‌های تجزیه‌شده و دارای آب، استفاده می‌کرده است. این سنگ‌ معدن‌ها در کوره‌هایی ابتدایی قرار می‌گرفتند که به صورت گودال‌های دایره‌ای شکل در زمین حفر و با گل رس ساخته می‌شدند. سوخت اصلی این کوره‌ها زغال چوب بود و با دو دمنده‌ی چرمی (بلوئر دستی) فعال می‌شدند. در این فرآیند، سنگ معدن تحت تأثیر حرارت و فشار به توده‌ای آهنی و انعطاف‌پذیر به نام "بور" ("burr") تبدیل می‌شد. سپس این توده با چکش‌کاری فشرده می‌شد تا ناخالصی‌ها و سرباره از آن جدا شود. این روش ابتدایی
و سرباره از آن جدا شود. این روش ابتدایی را "فورج دستی" می‌نامیدند و معمولاً در نزدیکی محل استخراج سنگ معدن احداث می‌شد. هنگامی که رگه‌ی سنگ معدن تمام می‌شد یا دسترسی به زغال چوب دشوار می‌گردید، فلزکاران محل را ترک کرده و در نقطه‌ی دیگری مستقر می‌شدند، در حالی که بوته‌ها و توده‌های سرباره را پشت سر باقی می‌گذاشتند. مصرف زیاد زغال چوب در این فرآیند نقش مهمی در تخریب جنگل‌های پیرنه داشت؛ مسئله‌ای که بعدها به بروز درگیری‌های متعددی منجر شد. فورج دستی یکی از ابزارهای ابتدایی و رایج در تولید آهن بود. به مرور
ابزارهای ابتدایی و رایج در تولید آهن بود. به مرور زمان، این درک به‌وجود آمد که آسیاب‌های آبی — که پیش‌تر برای آرد کردن غلات یا به حرکت درآوردن اره‌ها به‌کار می‌رفتند — می‌توانند برای کوبش فلز نیز مورد استفاده قرار گیرند. بدین ترتیب، "آهنگری آبی" به‌تدریج جایگزین فورج دستی شد. در این سیستم، دو چرخ‌آب وجود داشت: یکی برای به حرکت درآوردن دمنده‌ها (بلوئرها) و دیگری برای راه‌اندازی چکش مکانیکی. نوآوری‌ای که بعدها به مشخصه‌ی اصلی آهنگری کاتالان تبدیل شد، نخستین بار در اوایل قرن هفدهم در ایتالیا پدید آمد. این
بار در اوایل قرن هفدهم در ایتالیا پدید آمد. این نوآوری در مناطق مختلف با نام‌هایی مانند "پیرنه‌ای" یا "آلپی" شناخته می‌شد. در حدود نیمه‌ی همان قرن، این روش به پیرنه فرانسه رسید و به‌سرعت در سراسر این منطقه کوهستانی گسترش یافت. ابزار و ویژگی‌ها. ترومپ هیدرولیکی. یکی از ویژگی‌های شاخص آهنگری کاتالان، نیاز به اختلاف ارتفاع نسبتاً زیاد آب است—در حدود ۷ تا ۱۰ متر. آب از ارتفاع به درون مخزن چوبی‌ای به نام "پیشه‌رو" (paicherou) هدایت شده و از آن‌جا به پایین، از طریق لوله‌ای عمودی به نام "شفت" جریان می‌یابد.
از طریق لوله‌ای عمودی به نام "شفت" جریان می‌یابد. معمولاً دو شفت به صورت هم‌زمان در حال کار هستند. شفت از یک تنه درخت ساخته می‌شود که ابتدا از وسط به دو نیم تقسیم و سپس از درون خالی می‌گردد. در ادامه، این دو نیمه با حلقه‌های فلزی به یکدیگر متصل می‌شوند. در بخش بالایی این لوله، سوراخ‌هایی با زاویه مایل ایجاد می‌شوند که نقش مکنده دارند و هوا را به داخل می‌کشند. دهانه شفت توسط گوه‌های متحرکی از پایین باز و بسته می‌شود که امکان تنظیم جریان آب را فراهم می‌کنند. انتهای پایینی شفت به یک محفظه چوبی بزرگ با شکل
انتهای پایینی شفت به یک محفظه چوبی بزرگ با شکل ذوزنقه‌ای ختم می‌شود که به آن "جعبه باد" (wind box) گفته می‌شود. آب وارد جعبه باد می‌شود و روی یک سطح نیمکت‌مانند که با صفحه‌ای سنگی محافظت شده، تخلیه می‌گردد. سپس از طریق دریچه‌ای کشویی از جعبه خارج می‌شود. هنگام سقوط آب، هوا از طریق لوله‌های مکش به درون کشیده می‌شود و مخلوطی از آب و هوا به جعبه باد وارد می‌شود. هوای فشرده‌شده سپس از طریق کانالی چهارگوش که به آن "مرد نگهبان" یا "Sentinel" گفته می‌شود، عبور کرده و از طریق نازل به بخش بالایی جعبه آتش هدایت
کرده و از طریق نازل به بخش بالایی جعبه آتش هدایت می‌شود. این سامانه، که با الهام از خرطوم طراحی شده، یک راه‌حل خودکار و پایدار برای تهویه محفظه احتراق فراهم می‌آورد که می‌توان با تغییر شدت جریان آب، آن را به‌دقت تنظیم کرد. کوره. یکی دیگر از ویژگی‌های بارز آهنگری کاتالان، دمش هوا از طریق "ترومپ" بر روی کوره‌ای باز و کم‌ارتفاع است. در نتیجه، آهنگری کاتالان با کوره‌ی پیشرفته‌ دیگری در همان دوره به نام "اشتوک‌اوفن" ("Stückofen") تفاوت دارد؛ زیرا در اشتوک‌اوفن، بارگذاری سنگ معدن تا دهانه‌ی دودکش انجام می‌گرفت،
بارگذاری سنگ معدن تا دهانه‌ی دودکش انجام می‌گرفت، در حالی که در آهنگری کاتالان این‌گونه نبود. "کوره"، ساختاری چهارگوش از مصالح بنایی شامل گل رس و سنگ‌های درشت است که ابعادی در حدود ۲٫۵ تا ۳ متر طول و ۰٫۷۰ تا ۰٫۹۰ متر ارتفاع دارد. یکی از دیواره‌های آن با زاویه‌ای مایل نسبت به زمین ساخته شده و محل اصلی آتش (کوره‌ی ذوب) در نقطه‌ی تلاقی دو دیوار قرار دارد. ابعاد دقیق این کوره بسته به نیاز آهنگر و شرایط کارگاهی متغیر است. کف کوره از یک تخته‌سنگ بزرگ گرانیتی ساخته شده است. سنگ‌هایی که اطراف بوته را نگه‌می‌دارند
شده است. سنگ‌هایی که اطراف بوته را نگه‌می‌دارند معمولاً از سنگ‌آسیاب‌های فرسوده یا سنگ‌های ساب هستند که به‌منظور جلوگیری از تجمع آب و رطوبت به‌کار می‌روند. دیواره‌ی کوتاه‌ترِ اطراف بوته، به شکل طاقی ساخته شده و در آن دریچه‌ای تعبیه شده تا نازل متصل به جعبه باد از آن عبور کند. "بوته"، که یکی از اجزای اصلی کوره‌ی کاتالان به شمار می‌رود، دارای سطوح داخلی مشخص و نام‌گذاری‌شده‌ای است. وجه جلویی آن که به "دست" ("hand") معروف است، زمانی که از روبه‌رو به کوره نگاه می‌کنیم، در سمت چپ قرار دارد. سطح کناریِ چپ، که
می‌کنیم، در سمت چپ قرار دارد. سطح کناریِ چپ، که هوا از آن عبور می‌کند، "پُرژ" ("porges") نام دارد. بخش پشتی بوته، "زیرزمین" ("cellar") نامیده می‌شود و سمت کناری دیگر را "کانترون" یا "سنگ معدن" ("contrevent") می‌نامند. پایه‌ی کوره از مصالح بنایی ساخته شده و سایر وجوه با صفحات ضخیم آهنی پوشیده شده‌اند. "لاتایرول" ("latairol") از دو صفحه تشکیل شده که به‌وسیله‌ی صفحه‌ای سوم به نام "رِستانک" ("restanque") از یکدیگر جدا شده‌اند. این صفحه‌ی میانی به عنوان تکیه‌گاه اهرم‌هایی عمل می‌کند که کارگران با استفاده از
اهرم‌هایی عمل می‌کند که کارگران با استفاده از آن‌ها، توده‌ی "massé" (آهن خام) را بالا می‌کشند. همان‌طور که پیش‌تر اشاره شد، این صفحات با یک اتصال افقی به یکدیگر متصل می‌شوند. این اتصال (که به آن "plie" گفته می‌شود) بر روی پایه‌هایی محکم از دو طرف تکیه داده شده است که اغلب از سنگ‌های بزرگ یا حتی سر چکش‌های قدیمی ساخته شده‌اند. چکش. چکش مورد استفاده برای کوبیدن توده‌ی آهن خام (massé)، اصلی‌ترین ابزار آهنگری کاتالان به شمار می‌رود. این چکش به‌وسیله‌ی یک چرخ‌آبی به حرکت در می‌آید. چرخ به یک محور چوبی
یک چرخ‌آبی به حرکت در می‌آید. چرخ به یک محور چوبی استوانه‌ای متصل است که بر روی محیط آن تعدادی بادامک (cam) تعبیه شده‌اند. وظیفه‌ی این بادامک‌ها گرفتن انتهای چکش است—بخشی که به‌صورت عمودی و متحرک بر روی یک محور نصب شده است. با چرخش چرخ، هر بادامک دم چکش را بالا می‌کشد. وقتی چکش به ارتفاع مشخصی رسید، بادامک آن را رها می‌کند و چکش با نیروی وزن خود به پایین سقوط کرده و ضربه وارد می‌کند. بلافاصله، بادامک بعدی وارد عمل شده و همین چرخه تکرار می‌شود. سندان، جایی که چکش به آن برخورد می‌کند، در مرکز خود یک قطعه‌ی
که چکش به آن برخورد می‌کند، در مرکز خود یک قطعه‌ی فلزی قابل تعویض به نام "پایل" دارد. این قطعه بسته به نوع کار قابل جایگزینی است. به همین ترتیب، سر چکش نیز یک توده‌ی فلزی سنگین است، اما بخش تحتانی آن که با سندان تماس دارد نیز قابلیت تعویض دارد تا متناسب با نوع عملیات آهنگری تنظیم شود. ریتم ضربات چکش توسط میزان و شدت جریان آب که روی چرخ می‌ریزد کنترل می‌شود؛ بنابراین، آهنگر می‌تواند با تنظیم دبی آب، سرعت و قدرت ضربات را به‌طور دقیق تحت کنترل داشته باشد. ساختار آهنگری کاتالان. معماری و چینش. کارگاه آهنگری
آهنگری کاتالان. معماری و چینش. کارگاه آهنگری کاتالان (Catalan forge) به‌طور معمول یک در کنار یک رودخانه یا جویبار با دبی (نرخ جریان) آب کافی و اختلاف ارتفاع مناسب (هد هیدرولیک) احداث می‌گردد. این انتخاب موقعیت، علاوه بر تأمین انرژی محرکۀ لازم، با در نظر گرفتن ملاحظات لجستیکی زمان خود، از جمله حمل‌ونقل سنگ آهن، زغال سنگ (یا زغال چوب) و نیز انتقال محصولات نهایی-که عمدتاً از طریق قاطر انجام می‌گرفت-صورت می‌پذیرفت. ظهور و گسترش طراحی مبتنی بر کورۀ شاخدار (Horn Forge) -که به دلیل شکل خاص داخلی آن به این نام
Forge) -که به دلیل شکل خاص داخلی آن به این نام خوانده می‌شد-انقلابی در این عرصه ایجاد کرد. این فناوری جدید منجر به بازطراحی، جابجایی یا ارتقای اساسی بسیاری از کارگاه‌های موجود شد؛ امری که شدیداً مشروط به پتانسیل‌های توپوگرافیک و جغرافیایی محل استقرار آن‌ها بود. سیستم آبرسانی و انتقال قدرت. جریان آب ابتدا کانال‌کشی و سپس به دو حوضچۀ انشعابی هدایت می‌شود: ۱. انشعاب اول: ترومپه (Trompe) را تغذیه می‌کند. ترومپه یک دستگاه هوای فشرده‌سازی هیدرولیک است که با استفاده از اثر ونتوری، هوا را در آب حل کرده و آن را به
از اثر ونتوری، هوا را در آب حل کرده و آن را به صورت حباب‌های ریز به داخل محفظۀ زیرین کوره (Wind box) تزریق می‌نماید. این فرآیند باعث ایجاد احتراق قوی و کارآمد در کوره می‌شود. ۲. انشعاب دوم: یک چرخ پدالی (Paddlewheel) یا در برخی طراحی‌های متأخر، یک چرخ آبانی (Waterwheel) را به حرکت درمی‌آورد. این چرخش از طریق یک سیستم میل‌لنگ و چکش (Trip hammer mechanism) به چکش‌های سریع (Swifts or Malls) منتقل شده و آن‌ها را به حرکت تناوبی درمی‌آورد. جریان آب هر یک از این انشعابات به‌طور مجزا و توسط سامانه‌ای از دریچه‌ها و