payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و یکی از اولین گروه‌های راک بود که پس از انقلاب اسلامی در ایران ظهور کرد. موسیقی آن‌ها تحت تأثیر گروه‌های پراگرسیو راک مثل پینک فلوید بود. محتوای موسیقی گروه، با ایدئولوژی دینی جمهوری اسلامی ایران در تضاد بود و این منجر به آزار و اذیت، زندانی شدن و در مقطعی تغییر نام اجباری گروه به «آتشباد» شد. سال‌های اولیهٔ فعالیت گروه در ایران با سختی‌های بسیاری همراه بود. علاوه بر این، آن‌ها با مشکلاتی از جمله مشکلات مالی برای تهیهٔ ساز و چالش‌های یافتن مکان‌های تمرین به دلیل محدودیت‌های دولتی مواجه بودند. با وجود این
دلیل محدودیت‌های دولتی مواجه بودند. با وجود این موانع، موسیقی منحصر به فرد و اجراهای پرشور آن‌ها باعث افزایش روزافزون مخاطبین این گروه شده بود. در آن زمان، آوای مردمی بیشترین جمعیت کنسرت‌های راک را در ایران داشت و اولین گروهی بود که پس از انقلاب اسلامی از واژهٔ «راک» به صورت رسمی در تبلیغات کنسرت خود استفاده کرد. مجموعهٔ این عوامل، باعث ایجاد تنش بین گروه و نظام مذهبی جمهوری اسلامی شده بود. یکی از حوادث وحشتناک شامل مسمومیت عمدی اعضای گروه توسط عوامل دولتی پیش از یک کنسرت بزرگ بود. این رویداد به همراه
پیش از یک کنسرت بزرگ بود. این رویداد به همراه بازداشت و زندانی شدن آن‌ها نمادی از سرکوبی بود که آن‌ها برای هنرشان مواجه شدند. پس از این حادثه، در اواخر سال ۱۳۸۸ گروه تصمیم به ترک ایران گرفتند. فرار و نیوزیلند. فرار آوای مردمی از ایران سفری طولانی و پرمشقت بود. آن‌ها در ترکیه (۱۳۸۸–۱۳۸۹)، آذربایجان (۱۳۸۹–۱۳۹۰)، و مالزی (۱۳۹۰–۱۳۹۹) زندگی کردند و در نهایت در اسفند ۱۳۹۹ در نیوزیلند مستقر شدند. این فرایند با چالش‌هایی از جمله محدودیت‌های ویزایی، مواجهه با گروه‌های خلافکار، و نظارت پلیس همراه بود. برادران خلیلی
خلافکار، و نظارت پلیس همراه بود. برادران خلیلی هم‌چنان با تأثیرات روانی تجربیات خود در ایران دست و پنجه نرم می‌کنند. زندگی در نیوزیلند. آوای مردمی هم‌چنان به ساخت موسیقی در نیوزیلند ادامه می‌دهد و در مکان‌ها و رویدادهای مختلف اجرا می‌کند. آن‌ها ضمن پذیرش خانهٔ جدید خود در نیوزیلند، هم‌چنان به ریشه‌های ایرانی خود پایبند هستند. گروه در جامعهٔ ایرانی محلی فعال است و از جنبش زن، زندگی، آزادی حمایت کرده‌اند. پیوند به بیرون. کانال رسمی یوتیوب آوای مردمی
دنیل جروم جنرت (به ؛ زادهٔ ) که به‌طور حرفه‌ای با نام درو کنجی شناخته می‌شود رپر و خوانندهٔ آمریکایی اهل سامرویل، کارولینای جنوبی می‌باشد. او در حال حاضر با ناشر تهیه‌کنندهٔ موسیقی نیک میرا، میراتاچ و همچنین اینترنت مانی و تن‌کا پراجکتس قرارداد دارد.
لبنان هانوفر گروهٔ دونفرهٔ موسیقی پست-پانک می‌باشد که در سال ۲۰۱۰ در ساندرلند، انگلیس به‌وجود آمد. اعضای این گروهٔ دونفرهٔ موسیقی خواننده و گیتارزن سوئیسی لاریسا آیس‌گلس و خواننده، بیس‌زن و نوازندهٔ سینث‌سایزر بریتانیایی ویلیام میبلین می‌باشند. این گروه با فابریکا رکوردز یونان قرارداد دارد و تاکنون شش آلبوم استودیویی منتشر کرده است. نام آن‌ها از دو شهر مجاور، لبنان و هانوفر در ایالت نیوهمپشر ایالات متحده گرفته شده است.
اولی لاندن (به ؛ زادهٔ ) سلبریتی اینترنتی انگلیسی می‌باشد. لاندن به‌خاطر چندین عملجراحی پلاستیک قومی که قصد داشت شبیه جیمین، یکی از اعضای گروهٔ پسرانه بی‌تی‌اس شود، مورد توجهٔ رسانه‌ها قرار گرفته‌است.
وینسنت راس اسپانو (زاده ۱۶ ژوئیه ۱۹۶۶) یک سیاستمدار آمریکایی است که به عنوان نماینده ایالات متحده از خدمت می‌کرد. این ناحیه از لیکلند تا حومه شمال شرقی تامپا امتداد دارد. او که یک جمهوری‌خواه بود، برای اولین بار در انتخابات ۲۰۱۸ به کنگره راه یافت. او در انتخابات ۲۰۲۰ مجدداً نامزد شد اما در انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان شکست خورد. راس اسپانو در تامپا به دنیا آمد و در حال حاضر در نزدیکی دوور زندگی می‌کند. او از دبیرستان براندون فارغ‌التحصیل شد. او بعداً در دانشگاه فلوریدا جنوبی، جایی که در سال ۱۹۹۴ با مدرک
فلوریدا جنوبی، جایی که در سال ۱۹۹۴ با مدرک لیسانس در تاریخ فارغ‌التحصیل شد. اسپانو یک باپتیست است.
در اردوگاه‌های کار اجباری نازی، شناسایی زندانیان عمدتاً با شماره‌های شناسایی نوشته شده روی لباس یا بعدها کَندن آن بر روی پوست انجام می‌شد. شیوه‌های تخصصی‌تر شناسایی در این اردوگاه‌ها با نشان‌های روی لباس و بازوبندها صورت می‌گرفت. شناسایی با شماره‌ها. در اردوگاه آشویتس یک روش مرسوم این بود که شماره شناسایی روی بازوی زندانیان خالکوبی شود. زندانیانی که مستقیماً به اتاق‌های گاز فرستاده می‌شدند، هیچ شماره‌ای دریافت نمی‌کردند. در ابتدا در اردوگاه آشویتس، شماره‌ها روی لباس‌ها دوخته می‌شدند. با افزایش نرخ مرگ و میر
لباس‌ها دوخته می‌شدند. با افزایش نرخ مرگ و میر شناسایی اجساد دشوار شد؛ چرا که لباس‌ها از روی اجساد برداشته می‌شدند؛ بنابراین، پرسنل پزشکی شروع به نوشتن شماره‌ها با جوهر پاک نشدنی روی سینه اجساد کردند. این مشکل در سال ۱۹۴۱ با ورود انبوه اسرای جنگی شوروی افزایش یافت و چند هزار خالکوبی اوّل روی آن‌ها انجام شد. این کار با یک مهر ویژه دارای شماره‌های خالکوبی که از سوزن‌ها تشکیل شده بود، صورت می‌گرفت. خالکوبی در قسمت بالای سمت چپ سینه انجام می‌شد. در آغاز سال ۱۹۴۳ همین روش در اردوگاه بیرکناو نیز به کار گرفته شد.
همین روش در اردوگاه بیرکناو نیز به کار گرفته شد. در مارس ۱۹۴۲، زندانیان اردوگاه آشویتس ۲ (بیرکناو) شروع به دریافت شماره زندانی خالکوبی‌شده کردند. این خالکوبی با جوهر آبی توسط زندانیان ماهر در بخشی از فرایند پذیرش زندانی انجام می‌شد. شماره زندانی در قسمت داخلی یا خارجی اَرَش خالکوبی می‌شد. در سمت چپ شماره زندانی، یک حرف یا حرف‌هایی لاتین برای شناسایی سری‌های زندانیان خالکوبی می‌شد. حروف AU (مخفف آشویتس) برای شناسایی اسرای جنگی شوروی و حرف Z برای کولی‌ها (در آلمانی: Zigeuner) به کار می‌رفت. زندانیان یهودی
آلمانی: Zigeuner) به کار می‌رفت. زندانیان یهودی معمولاً با یک مثلث در سمت چپ شماره مشخص می‌شدند. از بهار سال ۱۹۴۳، تمام زندانیان در اردوگاه آشویتس، چه کسانی که پس از این تاریخ وارد شدند و چه زندانیان قدیمی که از پیش در محل بودند، خالکوبی شدند. تنها افراد ویژه‌ای که از داشتن خالکوبی شماره زندانی معاف شدند، زندانیان غیریهودی با تابعیت آلمانی بودند، و زندانیانی که به محل به منظور «تربیت مجدد» یا «تربیت برای کار» آمدند و در یک اردوگاه جداگانه نگهداری می‌شدند. در اردوگاه کار آشویتس - مونوویتز، زندانیان با شمارش
اردوگاه کار آشویتس - مونوویتز، زندانیان با شمارش زمان ورود به اردوگاه خالکوبی شدند. در اردوگاه می‌یلتس که ابتدا یک اردوگاه کار بود و بعدها به اردوگاه تمرکز تبدیل شد، زندانیان کلمها KL (کلمها ابتدایی Konzentrationslager به آلمانی: «اردوگاه تمرکز») پس از تبدیل شدن اردوگاه خالکوبی شدند. کلمها بر بازوی اَرَش راست آن‌ها خالکوبی شد. شناسایی با نشان‌های پارچه‌ای. در اردوگاه‌های تمرکز در کشورهای اشغال‌شده توسط آلمان، از مثلث‌های معکوس رنگی برای نشان دادن دلیل زندانی شدن زندانیان استفاده می‌شد. این مثلث‌ها از پارچه
شدن زندانیان استفاده می‌شد. این مثلث‌ها از پارچه ساخته شده بودند و بر روی کت و پیراهن زندانیان دوخته می‌شدند. این نشان‌های اجباری معانی خاصی داشتند که با رنگ و شکل آن‌ها مشخص می‌شد. رایج‌ترین برچسب‌ها عبارت بودند از: یهودیان با دو مثلث که روی هم قرار داشتند و شکل ستاره داوود را می‌ساختند، مشخص می‌شدند. مثلث پایینی که نوک آن رو به بالا بود، زرد رنگ بود و نشانگر یهودی بودن فرد بود، در حالی که مثلث بالایی که نوک آن رو به پایین بود، ماهیت زندانی را بر اساس لیست رنگ‌های مثلث‌ها مشخص می‌کرد. این نشانه‌گذاری برای
رنگ‌های مثلث‌ها مشخص می‌کرد. این نشانه‌گذاری برای یهودیان در اردوگاه آشویتس تا ۳۰ ژوئن ۱۹۴۴ میلادی رایج بود. از ۱ ژوئیه ۱۹۴۴ میلادی به بعد، زندانیان یهودی به همان شیوه‌ای که زندانیان غیریهودی نشانه‌گذاری می‌شدند، مشخص می‌شدند، با این تفاوت که یک نوار زرد موازی با لبهٔ بالایی مثلث به آن‌ها اضافه می‌شد. در میان آن‌ها زندانیانی نیز بودند که به دلیل «نژادآلودگی»، یعنی ارتباط یهودیان با آریایی‌ها، نشانه‌گذاری شده بودند. برخی از زندانیان همچنین یک حرف لاتین بزرگ در مرکز مثلث به نشانهٔ وابستگی ملّی خود حمل
بزرگ در مرکز مثلث به نشانهٔ وابستگی ملّی خود حمل می‌کردند؛ بنابراین، حرف B بلژیکی نشان می‌دهد، F - فرانسوی، N - هلندی و غیره. سیستم این نشان‌ها تا حدودی در اردوگاه‌های مختلف متفاوت بود. چنین نشان‌هایی به نگهبانان کمک می‌کرد تا وظایف را به زندانیان محول کنند؛ به عنوان مثال، یک نگهبان با یک نگاه می‌توانست ببیند که آیا کسی یک مجرم محکوم (نشان سبز) است و در نتیجه احتمالاً دارای مزاجی «سخت» مناسب برای وظیفه کاپو است یا خیر. معمولاً کسی که نشان «مظنون به فرار» داشت را به گروه‌های کاری خارج از محوطه اردوگاه
داشت را به گروه‌های کاری خارج از محوطه اردوگاه اختصاص نمی‌دادند. از کسی که نشان «F» داشت (زندانی سیاسی فرانسوی) می‌توانستند برای کمک به ترجمهٔ دستورهای شفاهی نگهبانان به قطاری از تازه‌واردان از فرانسه استفاده کنند.
شمخال نوعی تفنگ بزرگ و سنگین سرپُر است. شمخال همچنین می‌تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
دانهٔ انجیر معابد فیلم درام دلهره‌آور سیاسی به نویسندگی و کارگردانی محمد رسول‌اف محصول سال ۲۰۲۴ است. داستان فیلم دربارهٔ ایمان، یک قاضی تحقیق در دادگاه انقلاب تهران است که با تشدید اعتراضات سیاسی سراسری و ناپدید شدن اسلحه اش به طرز مرموزی با بی‌اعتمادی و پارانویا دست و پنجه نرم می‌کند. سهیلا گلستانی، میثاق زارع، مهسا رستمی و ستاره ملکی بازیگران آن هستند. روایت تخیلی با تصاویر واقعی از اعتراضاتی که توسط مقامات ایرانی با خشونت سرکوب شد، ترکیب شده است. این فیلم نخستین بار در ۲۴ مهٔ ۲۰۲۴ در هفتاد و هفتمین
فیلم نخستین بار در ۲۴ مهٔ ۲۰۲۴ در هفتاد و هفتمین جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد و برنده جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران جشنوارهٔ کن شد. رسول‌اف پیش از اکران فیلمش توسط مقامات ایرانی به هشت سال زندان محکوم شد. او با موفقیت به آلمان گریخت و در فرش قرمز کن شرکت کرد. این فیلم به نمایندگی از آلمان به‌عنوان بهترین فیلم بین‌المللی برای رقابت در نود و هفتمین دوره جوایز اسکار انتخاب شده است. همچنین این فیلم توانست نامزد جایزه «بهترین فیلم غیرانگلیسی زبان» از هفتاد و هشتمین دوره جوایز بفتا شود که در ۱۶ فوریه ۲۰۲۵ برگزار
دوره جوایز بفتا شود که در ۱۶ فوریه ۲۰۲۵ برگزار شد. داستان. ایمان، وکیلی مؤمن و صادق است که با همسرش نجمه و دو دخترشان رضوان و ثنا زندگی می‌کند. او به تازگی به عنوان بازپرس تحقیقاتی دادگاه انقلاب تهران منصوب شده است. این موقعیت برای او حقوق بالاتر و آپارتمان بزرگتری را برای خانواده‌اش به دلخواه همسرش فراهم می‌کند. با گسترش اعتراضات سیاسی سراسری علیه حکومت استبدادی، ایمان متوجه می‌شود که او به دلیل تخصص حقوقی‌اش برای بررسی پرونده‌ها استخدام نشده است. در این شغل از او انتظار می‌رود که بدون ارزیابی شواهد،
شغل از او انتظار می‌رود که بدون ارزیابی شواهد، احکامی را که توسط مافوقش به او ارائه می‌شود را تأیید کند، از جمله احکام اعدام، و او متوجه می‌شود که جانشین پیشینش به دلیل امتناع از این کار اخراج شده است. این موقعیت مستلزم ناشناس‌ماندن ایمان است. به او دستور داده شده است که اطلاعات را از دوستان و خانواده‌اش پنهان کند، زیرا ممکن است به عنوان وسیله‌ای برای تحت فشار قرار دادن او هدف قرار گیرند. دولت برای محافظت از خانواده‌اش، یک تفنگ دستی به ایمان صادر می‌کند، اما او به طرز تاسف‌باری برای استفاده از اسلحه آماده
او به طرز تاسف‌باری برای استفاده از اسلحه آماده نیست و نمی‌تواند آن را به درستی در یک محفظه امن در خانه نگهداری کند. هنگامی که صدف، دوست خوب رضوان، در خیابان در جریان تظاهرات علیه حجاب اجباری مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد، نجمه و دخترانش در آپارتمان خود کمک‌های اولیه را ارائه می‌دهند. آنها تصمیم می‌گیرند ماجرا را از ایمان مخفی نگه دارند. اندکی بعد صدف دستگیر می‌شود. نجمه که به اندازه ایمان عابد است به دخترانش توصیه می‌کند از دوستان انقلابی خود دوری کنند و این امر خانواده را تحت فشار قرار می‌دهد. با تشدید
این امر خانواده را تحت فشار قرار می‌دهد. با تشدید اعتراضات سیاسی سراسری، بی‌اعتمادی و پارانویا زندگی ایمان را فرا می‌گیرد. اعتراضات سراسری او را مجبور به امضای چند صد حکم در هر روز می‌کند. این در حالی است که رضوان و ثنا با وحشت اعتراضات را در شبکه‌های اجتماعی دنبال می‌کنند. رضوان در نهایت در هنگام شام علیه پدرش شورش می‌کند و باعث می‌شود ایمان او را به خاطر حساسیت‌های فمینیستی‌اش مورد سرزنش قرار دهد که او آن را به عنوان پروپاگاندای دشمنان می‌داند. در همان زمان اسلحه دستی ایمان به‌طور مرموزی ناپدید می‌شود و
اسلحه دستی ایمان به‌طور مرموزی ناپدید می‌شود و او مشکوک می‌شود و معتقد است یکی از افراد خانواده‌اش آن را گرفته و به او دروغ می‌گوید. او هر دو دختر و همسرش را مجبور می‌کند تا برای بازجویی با یکی از همکارانش به نام علیرضا ملاقات کنند. ایمان این رفتار را اینگونه توجیه می‌کند که دیگر در خانه خود احساس امنیت نمی‌کند زیرا دیگر نمی‌تواند به خانواده خود اعتماد کند. نام، عکس و آدرس ایمان در نهایت در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شود. ایمان برای محافظت از خودشان تصمیم می‌گیرد با ماشین به همراه خانواده‌اش به خانه دوران
با ماشین به همراه خانواده‌اش به خانه دوران کودکی‌اش در یک کوهستان برود. قبل از رفتن، یکی از همکارانش یک اسلحه گرم به او برای محافظت می‌دهد تا اسلحه ناپدید شده را جبران کند. در حین رانندگی، خانواده با زوجی مواجه می‌شوند که ایمان را می‌شناسند. یک تعقیب و گریز آغاز می‌شود، و ایمان آنها را از جاده بیرون رانده و تهدید می‌کند. در داخل ماشین، ثنا به خواهرش فاش می‌کند که او اسلحه را برداشته و الان پیش خودش دارد. ایمان با رسیدن به خانه دوران کودکی خود، تمام خانواده خود را محاکمه می‌کند. او سپس بازجویی می‌کند و سعی
خود را محاکمه می‌کند. او سپس بازجویی می‌کند و سعی می‌کند آنها را با دوربین فیلمبرداری مجبور به اعتراف کند. رضوان برای محافظت از مادر و خواهرش به دروغ اعتراف می‌کند که اسلحه را مخفی کرده است. ایمان، رضوان و نجمه را قفل می‌کند اما ثنا با اسلحه فرار می‌کند. پس از گذاشتن تله، او ایمان را در آلونک حبس می‌کند و قبل از فرار خواهر و مادرش را آزاد می‌کند. پس از یک صحنه تعقیب و گریز وحشتناک در خرابه‌های یک شهر، ایمان سرانجام نجمه را می‌گیرد و فریادهای او ثنا و رضوان را به سمت آنها می‌کشاند. ثنا اسلحه خود را به سمت
را به سمت آنها می‌کشاند. ثنا اسلحه خود را به سمت پدرش بلند می‌کند، اما در شلیک تردید می‌کند. وقتی پدرش در حالی که تفنگ دومش در دست است به سمت او حرکت می‌کند، او وحشت می‌کند و به زمین زیر او شلیک می‌کند. زمین فرو می‌ریزد و ایمان می‌افتد و کشته می‌شود. فیلم با تصاویر واقعی ضبط‌شده با تلفن همراه به پایان می‌رسد که زنانی را در حال تظاهرات در خیابان‌های تهران بدون حجاب نشان می‌دهد که روسری خود را در هوا تکان می‌دهند. زمینه. "دانه‌ی انجیر معابد" دهمین اثر کارگردانی محمد رسول‌اف است. او در گذشته بارها با
کارگردانی محمد رسول‌اف است. او در گذشته بارها با فیلم‌هایش مقررات سانسور ایران را زیر پا گذاشته و به سه حکم زندان و ممنوعیت کار و خروج از کشور محکوم شده است. در سال ۲۰۲۰، فیلم او "شیطان وجود ندارد" برنده جایزه برتر هفتادمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین شد، جایی که جایزه در غیاب او اهدا شد. رسول‌اف در ابتدا قرار بود در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۳ به عنوان عضو هیئت داوران بخش "نوعی نگاه" شرکت کند. با این حال، او در ژوئیه ۲۰۲۲ پس از انتقاد از سرکوب معترضان در جنوب غربی شهر آبادان به دلیل فروریختن ساختمان متروپل
غربی شهر آبادان به دلیل فروریختن ساختمان متروپل دستگیر شد. او در فوریه ۲۰۲۳ به دلیل سلامتی به‌طور موقت از زندان آزاد شد. رسول‌اف بعداً مورد عفو قرار گرفت اما به دلیل «تبلیغ علیه نظام» به یک سال زندان و دو سال ممنوعیت خروج از ایران محکوم شد. پس از اعلام انتخاب جشنواره کن، بازیگران و عوامل فیلم توسط مقامات ایرانی بازجویی و ممنوع الخروج شدند و تحت فشار قرار گرفتند تا رسول‌اف را متقاعد کنند که فیلم را از ترکیب جشنواره خارج کند. رسانه‌ها از احضار و بازجویی عوامل تولید "دانه‌ی انجیر مقدس" از سوی مأموران امنیتی
تولید "دانه‌ی انجیر مقدس" از سوی مأموران امنیتی خبر دادند. محمدمهدی اسماعیلی وزیر ارشاد جمهوری اسلامی در واکنش به ساخت این فیلم و ارسال آن به جشنواره کن گفت: «محمد رسول‌اف تخلف محرزی انجام داده است که در سازمان سینمایی طبق قانون با آن برخورد خواهیم کرد». در ۸ مهٔ ۲۰۲۴، وکیل رسول‌اف اعلام کرد که کارگردان به هشت سال زندان و همچنین شلاق، جریمه نقدی و مصادره اموالش محکوم شده است. اندکی پس از آن، رسول‌اف و برخی از اعضای تیم موفق به فرار از ایران به سمت اروپا شدند و در ۲۴ مهٔ ۲۰۲۴ در فرش قرمز فیلم شرکت کرد.
شدند و در ۲۴ مهٔ ۲۰۲۴ در فرش قرمز فیلم شرکت کرد. واژه‌شناسی. «انجیر معابد» که به «درخت خفه‌کننده» نیز معروف است از بلندترین درختان جنگل‌های بارانی است و چرخه زندگی غیرمعمولی دارد. دانه‌های آن از طریق فضله پرندگان بر روی تنه درختان دیگر سقوط می‌کند. این دانه‌ها روی تنه درختان جوانه زده و ریشه‌هایش را به سمت پایین و به روی زمین می‌فرستند. شاخه‌های گیاه انجیر معابد تنه درخت میزبان را دربرگرفته به تدریج آن را خفه می‌کنند به همین دلیل به این درخت نام درخت خفه‌کننده را نیز داده‌اند. این به عنوان نمادی از رژیم
را نیز داده‌اند. این به عنوان نمادی از رژیم تئوکراتیک در ایران تلقی شده است. تولید. رسول‌اف فیلمنامه را نوشت و میثاق زارع و سهیلا گلستانی را به ترتیب در نقش‌های اصلی زوج وفادار به رژیم یعنی ایمان و نجمه انتخاب کرد. گلستانی خودش در اعتراضات علیه حجاب شرکت کرده بود و به همین دلیل بازداشت شده بود. رسول‌اف مهسا رستمی و ستاره ملک را به ترتیب برای نقش دختران رضوان و ثنا انتخاب کرد. فیلمبرداری "دانه انجیر معابد" به‌طور مخفیانه انجام شد و حدود ۷۰ روز از اواخر دسامبر ۲۰۲۳ تا مارس ۲۰۲۴ به طول انجامید. خود رسول‌اف
۲۰۲۳ تا مارس ۲۰۲۴ به طول انجامید. خود رسول‌اف این پروسه را «سخت» توصیف کرد. او فقط می‌توانست چند روز در یک زمان فیلمبرداری کند و بعد مجبور به وقفه می‌شد. رسول‌اف با فیلمبردار پویان آقابابایی کار می‌کرد. این کارگردان اظهار داشت که در اواسط فیلمبرداری بوده که از تجدید حکم زندان خود مطلع شده است. رسول‌اف روی روند تجدیدنظر حساب می‌کرد تا بررسی پرونده اش مدت زیادی طول بکشد. علاوه بر این، این دوره در بهار مصادف بود با جشن‌های نوروزی در ایران که دو هفته به طول انجامید. در واقع رسول‌اف موفق شد تا پایان تعطیلات
انجامید. در واقع رسول‌اف موفق شد تا پایان تعطیلات فیلمش را به پایان برساند. پس از تأیید حکم دادگاه تجدیدنظر، او مجبور شد در عرض دو ساعت تصمیم بگیرد که در ایران بماند و تسلیم دستگیری شود یا فرار کند. او تمام وسایل الکترونیکی خود را در خانه رها کرد و قبل از عبور از مرز ایران با پای پیاده به مکان امنی گریخت. این فیلم به صورت قاچاقی از ایران به هامبورگ منتقل شد، جایی که توسط اندرو برد، که رسول‌اف قبلاً با او کار کرده بود، تدوین شد. مرحله پس تولید در آلمان انجام شد. بین صحنه‌های تخیلی فیلم، اندرو برد تصاویری
شد. بین صحنه‌های تخیلی فیلم، اندرو برد تصاویری واقعی از خیزش ۱۴۰۱ ایران از ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۲ را اضافه کرد. نسخه نهایی ۱۶۸ دقیقه ای ویدئوهای واقعی و گرافیکی اینترنتی از تظاهرات و سرکوب خشونت‌آمیز متعاقب آن توسط مقامات را نشان می‌دهد. رسول‌اف در کنار امین صدرائی، مانی تیلگنر، رزیتا هندیجانیان و ژان کریستوف سیمون تهیه کنندگی این فیلم را برعهده داشت. شرکت‌های تولیدی درگیر ران وی پیکچرز از آلمان و پارالل۴۵ از فرانسه بودند. این فیلم توسط آرته فرانسه با حمایت موین فیلم فوردرونگ هامبورگ شلسویگ هولشتاین تهیه شده است.
فوردرونگ هامبورگ شلسویگ هولشتاین تهیه شده است. شرکت فیلمس بوتیک مستقر در برلین حقوق فروش جهانی را در دست دارد. انتشار. "دانه‌ی انجیر معابد" برای رقابت برای نخل طلای جشنواره فیلم کن ۲۰۲۴ انتخاب شد، جایی که نخستین نمایش جهانی خود را در ۲۴ مهٔ ۲۰۲۴ داشت. این فیلم هنگام نمایش با تشویق ایستاده تماشاگران رو به رو شد. بر اساس گزارش‌ها، تشویق تماشاگران ۱۲ یا ۱۵ دقیقه به طول انجامید. پیش از نمایش فیلم، نئون حق پخش فیلم در آمریکای شمالی را به دست آورد و قصد داشت آن را در اواخر همان سال اکران کند. این فیلم برای اولین
در اواخر همان سال اکران کند. این فیلم برای اولین بار در آمریکای شمالی در پنجاه و یکمین جشنواره فیلم تلوراید به نمایش درآمد. همچنین در بخش مرکزی جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۴، و همچنین در بخش اصلی شصت و دومین جشنواره فیلم نیویورک به نمایش درآمد. پیرامید دیستربیوشن این فیلم را در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۴ در فرانسه تحت عنوان «"Les Graines du figuier sauvage"» به نمایش گذاشت. آلامود فیلم این فیلم را در تاریخ ۲۶ دسامبر ۲۰۲۴ با عنوان «"Die Saat des heiligen Feigenbaums"» در آلمان توزیع کرد. بازخورد. واکنش انتقادی.
در آلمان توزیع کرد. بازخورد. واکنش انتقادی. در آلوسینه این فیلم بر اساس ۳۹ بررسی مطبوعاتی، میانگین امتیاز ۴٫۴ از ۵ را دریافت کرده است. فیلمسازان ادوارد برگر، تیم فهلبوم، سیرو گرا، دون هرتزفلد، پایال کاپادیا، جاشوآ اوپنهایمر، لورا پویترس و پل شریدر، همگی "دانه‌ی انجیر معابد" را به عنوان یکی از فیلم‌های مورد علاقه خود از سال ۲۰۲۴ معرفی کردند. در ۲۲ اوت ۲۰۲۴، این فیلم به عنوان فیلم ارسالی آلمان برای جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در نود و هفتمین دوره جوایز اسکار، اعلام شد و در فهرست نهایی دسامبر، قرار
اسکار، اعلام شد و در فهرست نهایی دسامبر، قرار گرفت، و سرانجام در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۵ نامزد جایزه اسکار شد. در ایران. محمد قربانی منتقد سینما در روزنامه "فرهیختگان" با تیتر «رسول‌اف یا ایرج ملکی» این فیلم را نقد کرده و نوشته است: «هدف اصلی فیلم نمایش ده‌ها کلیپ از درگیری‌های خیابانی سال ۱۴۰۱ است. کلیپ‌های به‌هم‌پیوسته‌ای که هیچ توجیه درون‌فیلمی ندارند و مخاطب‌شان تماشاگران عادی سینما نیستند. این کلیپ‌ها را قرار است به‌اصطلاح منتقدان جشنواره‌های ایدئولوژیک و سیاست‌زده‌ای مانند جشنواره کن ببینند تا رسول‌اف به
مانند جشنواره کن ببینند تا رسول‌اف به جایزه‌اش برسد».
چرخند حارّه‌ای حلقوی نوعی چرخند حاره‌ای است که دارای یک چشم توفان معمولی تا بزرگ و متقارن است که توسط یک حلقه ضخیم و یکنواخت از همرفت جوی شدید احاطه شده است و اغلب کمبود نسبی نوارهای باران مجزا و به‌طور کلی ظاهری متقارن دارد. در نتیجه، ظاهر یک چرخند حارّه‌ای حلقوی را می‌توان شبیه به تایر یا دونات نامید. ویژگی‌های حلقوی می‌تواند ناشی از تشدید چرخندهای حارّه‌ای باشد، با این حال، خارج از فرایندهایی که باعث انتقال از سامانه‌های نامتقارن به سامانه‌های حلقوی می‌شود، و مقاومت غیرعادی در برابر عوامل محیطی منفی که
و مقاومت غیرعادی در برابر عوامل محیطی منفی که در توفان‌هایی با ویژگی‌های حلقوی یافت می‌شود، چرخندهای حارّه‌ای حلقوی مانند توفان‌های نامتقارن رفتار می‌کنند. بیشتر پژوهش‌های مربوط به چرخندهای حارّه‌ای حلقوی به تصویربرداری ماهواره‌ای و هواگرد شناسایی محدود می‌شود، زیرا شرایطی که تصور می‌شود باعث ایجاد ویژگی‌های حلقوی در چرخندهای حارّه‌ای می‌شود، معمولاً در آب‌های آزاد دور از توده‌های خشکی رخ می‌دهد و در این مناطق مشاهدات سطحی امکان‌پذیر است.
پرسپکتیویسم (به آلمانی: "Perspektivismus") که به آن دیدگاه گرایی، چشم‌اندازگرایی ، چشم‌اندازباوری یا منظرگرایی نیز گفته می‌شود. اصلی معرفت‌شناختی است که می‌گوید : ادراک و شناختِ چیزی ، همیشه و همواره به دیدگاه‌های تفسیریِ کسی که آن را مشاهده می‌کنند وابسته است . ادراک و شناخت چیزها همان تفسیرِ چشم‌اندازوارِ ادراک‌کننده و شناسنده است از چیزها. هر کس از چشم‌انداز و منظر خود ، چیزها را ادراک کرده و آنها را می‌شناسد. چشم‌اندازگرایی ، چشم‌اندازباوری یا منظرگرایی اصطلاحی است که اولین بار فریدریش نیچه آن را به کار
است که اولین بار فریدریش نیچه آن را به کار برد و به این دیدگاهِ فلسفی اشاره می‌کند که همه‌ی ایده‌ها از منظری ویژه و خاص برخاسته‌اند . به عبارت دیگر ، نگرش‌ها ، منظرها یا فضاهایِ مفهومیِ بسیاری وجود دارد که قضاوت درباره‌ی حقیقت یا ارزش در آنها صورت می‌گیرد. این معمولاً بدین معناست که هیچ نگاهی به جهان نمی‌تواند مطلقاً « درست و صحیح » باشد. «پرسپکتیویسم شیوه‌ی مسلط و غالبِ شناخت‌شناسی در زیستِ اندیشگانی و فکریِ معاصر است . پرسپکتیویسم ، دیدگاهی است که می‌گوید که هرگونه‌ شناختی ، از بُن و اساس ، پرسپکتیوی است
که هرگونه‌ شناختی ، از بُن و اساس ، پرسپکتیوی است [ یعنی وابسته به نگر و منظر خاصی است ] ؛ بنا به ادعای پرسپکتیویسم ، دانندگان یا شناسندگان ، هرگز واقعیت را به طور مستقیم آن گونه‌ای که در خود است نمی‌نگرند و نمی‌بینند ؛ بلکه از زاویه‌ی نگرش خود و با پیش‌فرض‌ها و پیش‌داوری‌های خود بدان می‌نگرند و آن را در نظر می‌آورند. « پرسپکتیویسم در مقام نظر و دیدگاهِ مسلط ، جانشین پوزیتیویسم شد … استدلال پوزیتیویست‌ها این بود که اگر دانشمندان بتوانند خود را از سوگیری‌ها و پیش‌داوری‌های خود خلاص کنند می‌توانند مستقیماً
و پیش‌داوری‌های خود خلاص کنند می‌توانند مستقیماً واقعیات امور را دریابند . » « توصیف ، نیازمند طرحی است متشکل از واژگان که به وسیله‌ی آن‌ها واقعیت‌ها بازساخته می‌شوند ، و نیز متشکل از اصول مهمی که بر مبنای آن‌ها واقعیت‌ها را می‌توان دست‌چین کرد و به هم ربط داد . » از سوی دیگر ، « هیچ خط فاصل قاطعی میان واقعیت‌ها و نظریه‌ها وجود ندارد . در واقع ، چون واقعیت‌ها آغشته به نظریه هستند ، دقیق‌تر آن است که بگوییم واقعیت‌ها خودشان موجودیت‌هایی نظری هستند ؛ هر چند در سطحی پایین و معمولاً ، از نوع مشاهده‌ای . … درست
سطحی پایین و معمولاً ، از نوع مشاهده‌ای . … درست بر همان وجه که گفته‌های توصیفی ریشه در نظریه‌ها دارند ، نظریه‌ها خودشان هم در دل ساختارهای مفهومی بزرگ‌تر جای گرفته‌اند . » « توجه کنید که اکنون ما چقدر از پوزیتیویسم فاصله گرفته‌ایم . توصیف‌ها آغشته به مواد و مطالب نظری هستند، و در واقع ، خودشان نظریه‌های سطح پایین به‌شمار می‌روند . نظریه‌های منفرد در دل شبکه‌های نظری جای دارند ؛ و چنین شبکه‌هایی خودشان ریشه در مفاهیم و فرضیاتی دارند که توصیف‌ها و نظریه‌های تبیین‌کننده از آن‌ها برساخته می‌شوند. … بنابراین ،
از آن‌ها برساخته می‌شوند. … بنابراین ، آرمانِ پوزیتیویستیِ شناخت هم‌چون آئینه‌ای از جهان ، هم‌چون چیزی که فقط آنچه را که هست بازتاب می‌دهد ، اما ، خود چیزی در آن وارد نمی‌کند ، آرمانی خطاست . هر گونه‌ شناختی ، نوعی فعالیت ساختمانی است که در آن دانندگان ، صاحبان شناخت یا شناسندگان ، افرادِ سهیم فعالی هستند.» نیچه و مارکس جزءِ بی پرواترین فیلسوفان منتقدی بودند که تقریبا تمام فیلسوفان پیش از خود را در معرض انتقاد قرار دادند. مارکس در بند یازدهم از مجموعه‌ی یازده‌گانه‌ی خود بر این باور است که فلاسفه تاکنون به
خود بر این باور است که فلاسفه تاکنون به صورت‌های گوناگون به « تفسیر عالم » پرداختند اما از این پس باید به « تغییر عالم » پردازند ( Marx, 1969, 15 ) . نیچه نیز همین وجه را به تمام تاریخ ، متافیزیک ، و اخلاق و دین وارد کرد . البته نقد نیچه به تفسیر عالم ، معنایی متفاوت داشت. نزد نیچه تفسیر یعنی توهم ؛ تفسیر ، تفسیر است نه حقیقت ، زیرا ما در بند پرسپكتیو هستیم . نیچه مدعی است که: « تا آنجا که واژه‌ی « شناخت » شماری دارد ؛ « منظرگرایی » . این نیازهای ماست که جهان را تفسیر می‌کند ، کشش‌های ما و « له » و « علیه
را تفسیر می‌کند ، کشش‌های ما و « له » و « علیه »های آنها... هر کششی چشم‌انداز خویش را دارد که در طلب آن است که کشش‌های دیگر را وادار کند که آن را همچون هنجار بپذیرند. » ( Nietzsche, 1968, 267 ) به نظر نیچه فلسفه تاکنون محصور در « نظر » بوده‌است و اساسا چیزی به نام « شناخت و معرفت محض » از آغاز امر تا پایان به یک دروغ ، یک حقه ، صورتک یا نقاب ختم می‌شود . نتیجه‌ی این ادعاها ، دروغی بوده است که باعث شده وجودی حقیقی ، مطلق و ازلی ، سوای پرسپكتیوِ محدودِ ما طراحی شود . پروژه‎‌های افلاطونی که در سراسر تاریخ