payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سریع مهم است از افزاره‌های کم Vth استفاده می‌شود. افزاره‌هایی با Vth بالا که خط‌های تغذیه و خط تغذیه مجازی را به هم متصل می‌کنند در حالت فعال و در حالت خواب خاموش هستند. افزاره‌هایی با Vth بالا به عنوان ترانزیستور خواب برای کاهش توان نشتی استاتیک استفاده می‌شوند. طراحی سوئیچ تغذیه که منبع تغذیه را مطابق گیت‌های منطقی روشن و خاموش می‌کند برای فنون‌های مدار کم ولتاژ و سرعت بالا مانند اِم‌تی‌سیماس ضروری است. سرعت، مساحت و توان یک مدار منطقی تحت تأثیر مشخصه‌های کلید تغذیه است. در یک رویکرد «درشت‌دانه» ،
کلید تغذیه است. در یک رویکرد «درشت‌دانه» ، ترانزیستورهای خواب با Vth بالا توان را به کل بلوک‌های منطقی می‌دهند. سیگنال خواب در حالت فعال خاموش می‌شود و باعث می‌شود ترانزیستور روشن شود و تغذیه مجازی (زمین) را به منطق Vth پایین ارائه دهد. سیگنال خواب در حالت خواب اعلام می‌شود و باعث می‌شود ترانزیستور خاموش شود و تغذیه (زمین) را از منطق Vth پایین قطع کند. اشکالات این روش عبارتند از: در یک رویکرد «ریزدانه» ، ترانزیستورهای خواب با Vth بالا در هر گیت گنجانده شده‌اند. ترانزیستورهای ولتاژ پایین برای شبکه‌های
شده‌اند. ترانزیستورهای ولتاژ پایین برای شبکه‌های بالاکِش و پایین‌کِش استفاده می‌شوند و ترانزیستور با Vth بالا برای گیت با جریان نشتی بین دو شبکه استفاده می‌شود. این رویکرد مشکلات بخش‌بندی بلوک منطقی و اندازه ترانزیستور خواب را حذف می‌کند. با این حال، هم به دلیل گنجاندن ترانزیستورهای اضافی در هر گیت بولی و هم در ایجاد درخت توزیع سیگنال خواب، مقدار زیادی از ناحیه سربار اضافه می‌شود. یک رویکرد میانی این است که ترانزیستورهای خواب با Vth بالا را در گیت‌های آستانه با عملکرد پیچیده‌تر ترکیب کنیم. از آنجایی که
با عملکرد پیچیده‌تر ترکیب کنیم. از آنجایی که برای اجرای هر تابع دلخواه در مقایسه با گیت‌های بولی، از آنجایی که کمتر چنین گیت‌های آستانه‌ای مورد نیاز است، تلفیق‌سازی اِم‌تی‌سیماس به هر گیت به ناحیه سربار کمتری نیاز دارد. نمونه‌هایی از گیت‌های آستانه‌ای که عملکرد پیچیده‌تری دارند با منطق همایش پوچ (NCL) و منطق همایش خواب (SCL) یافت می‌شوند. برخی از هنرها برای پیاده‌سازی اِم‌تی‌سیماس بدون ایجاد نقص‌های فنی یا مشکلات دیگر مورد نیاز است.
شارمین مجتهدزاده () یک کارگردان و تهیه‌کننده فیلم ایرانی است. او در تهران به دنیا آمده است. او کار خود را به عنوان فیلم‌ساز از سال ۲۰۱۲ آغاز کرده و آثارش عمدتاً بر جنبه‌های انسانی، حقوق بشر و مسائل زنان تمرکز دارد که به ندرت روایت شده‌اند. عشق فوتبال آخرین ساخته مشترک شارمین مجتهدزاده و پالیز خوشدل به موضوع تبعیض جنسیتی و حقوق زنان در ایران می‌پردازد و داستان زهرا، دختر ۲۷ ساله‌ای را روایت می‌کند که برای ورود به استادیوم و تماشای بازی فوتبال، خود را گریم کرده و به شکل مردان درمی‌آورد. در اکتبر ۲۰۲۲، شارمین
و به شکل مردان درمی‌آورد. در اکتبر ۲۰۲۲، شارمین مجتهدزاده جایزه بهترین مستند را از جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان (کره جنوبی) برای کارگردانی و تهیه‌کنندگی مشترک فیلم مستند بلند «عشق فوتبال» به همراه پالیز خوشدل دریافت کرد. فیلم‌شناسی به عنوان کارگردان به عنوان تهیه‌کننده جوایز ملی جوایز بین‌المللی و نمایش. (عشق فوتبال) برنده بهترین فیلم مستند از جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان کره جنوبی در اکتبر ۲۰۲۲.
باکسبالت (به روسی: БоксБалет، رومی: BoksBalet) یک فیلم پویانمایی روسی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی آنتون دیاکوف است. این انیمیشن در نود و چهارمین دوره جوایز اسکار نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه شد. داستان. این فیلم بین فرم و محتوا بین یک بالرین و یک بوکسور تضاد دارد، نشان می‌دهد که چگونه یکی بر دیگری تأثیر می‌گذارد، و تلاش می‌کند تا مشکل کلیدی فلسفی، بودن و دیده شدن را آشکار کند.
منطقه ۴ شهرداری کرج یکی از مناطق ده‌گانه شهر کرج است که در جنوب غربی این شهر واقع است. جغرافیا. این منطقه ۱۱۰۰۰۰ نفر جمعیت دارد. مساحت منطقه ۴ شهرداری کرج ۱۶،۵۰۱،۷۸۰ متر مربع است. این منطقه از شمال به و منطقه۵ و از جنوب به منطقه ۳ محدود می‌گردد. شهرداری. شهردار این منطقه درحال حاضر سعید صفری است.
مدلین مونتالبان (؛ (با نام اصلی مدلین سیلویا رویالز; ۸ ژانویه ۱۹۱۰ – ۱۱ ژانویه ۱۹۸۲) یک اختربینی و جادوی مراسمی‌دان انگلیسی بود. او یکی از بنیان‌گذاران سازمان باطن‌گرایی غربی با نام «محفل ستاره بامدادی» (OMS) بود که از طریق آن، شکل خاص خود از لوسیفریانیزم را ترویج می‌کرد. مونتالبان که در بلکپول، لانکاشر متولد شد، در اوایل دهه ۱۹۳۰ به لندن نقل مکان کرد و در فرهنگ باطنی شهر غوطه‌ور شد. او تحت تأثیر هرمسیه، به‌صورت خودآموز به یادگیری جادوی مراسمی پرداخت. او با شخصیت‌های برجسته علوم خفیه در ارتباط بود، از جمله
شخصیت‌های برجسته علوم خفیه در ارتباط بود، از جمله پیروان تلما مانند آلیستر کراولی و کنت گرانت، و همچنین ویکان‌هایی همچون جرالد گاردنر و الکس سندرز. بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۵۳، مقالاتی در زمینه اختربینی و موضوعات باطنی در مجله "London Life" منتشر کرد و پس از آن تا زمان مرگش، در مجله ملی "Prediction" به این کار ادامه داد. همچنین، جزواتی در مورد اختربینی منتشر کرد که در آن‌ها از نام‌های مستعار مختلفی مانند دولورس نورث، مادلین آلوارز و نینا دل لونا استفاده می‌کرد. در سال ۱۹۵۲، او با نیکلاس هرون آشنا شد و با او
در سال ۱۹۵۲، او با نیکلاس هرون آشنا شد و با او رابطه‌ای برقرار کرد. پس از نقل مکان به ساوت‌سی در همپشر، آن‌ها در سال ۱۹۵۶ محفل ستاره بامدادی را به‌عنوان یک آموزش از راه دور تأسیس کردند و مناسک جادویی خاص خود را به مشترکان آموزش دادند. او لوسیفر را به‌عنوان یک موجود الهی خیرخواه می‌پنداشت و باور داشت که ریشه‌های لوسیفریانیزم به بابل بازمی‌گردد. او پیروان خود را تشویق می‌کرد تا با موجودات فرشته‌واری که با اجرام آسمانی مرتبط بودند، ارتباط برقرار کنند تا در مسیر رشد معنوی‌شان یاری شوند. پس از پایان رابطه‌اش با
رشد معنوی‌شان یاری شوند. پس از پایان رابطه‌اش با هرون در سال ۱۹۶۴، به لندن بازگشت و به ترویج محفل ستاره بامدادی ادامه داد. او در منطقه سنت جایلز ساکن شد و رسانه‌ها از او با عنوان «جادوگر سنت جایلز» یاد می‌کردند. مونتالبان در سال ۱۹۸۲ بر اثر سرطان ریه درگذشت. از آنجا که او از انتشار دیدگاه‌های خود در قالب کتاب امتناع می‌ورزید، پس از مرگش تا حد زیادی به فراموشی سپرده شد، هرچند محفل ستاره بامدادی تحت رهبری جدید به فعالیت خود ادامه داد. در دهه‌های بعد، زندگی و آثار او در متون مختلف علوم خفیه و مطالعات تاریخی
آثار او در متون مختلف علوم خفیه و مطالعات تاریخی مرتبط با باطن‌گرایی ذکر شد. در سال ۲۰۱۲، زندگینامه کوتاهی از او به قلم جولیا فیلیپس توسط کتابفروشی آتلانتیس منتشر شد. زندگی‌نامه. سال‌های اولیه: ۱۹۱۰–۱۹۳۸. مدلین سیلویا رویالز در ۸ ژانویه ۱۹۱۰ در بلکپول، لانکاشر زاده شد. اطلاعات کمی دربارهٔ زندگی اولیه او در دسترس است؛ دورانی که هم‌زمان با مشارکت بریتانیا در جنگ جهانی اول بود. با این حال، به نظر می‌رسد که او رابطه‌ای پرتنش با والدینش داشته است. پدرش، ویلی رویالز، یک نماینده بیمه بود و مادرش، ماریون نرودا
رویالز، یک نماینده بیمه بود و مادرش، ماریون نرودا شاو، دختر یک خیاط از اولدهام بود. ویلی و ماریون در ۲۸ ژوئن ۱۹۰۹ ازدواج کردند و مدلین هفت ماه بعد به دنیا آمد. در کودکی، مدلین به فلج اطفال مبتلا شد که منجر به لنگی دائمی و ضعف یک پایش شد. او در دوران بیماری خود که بستری بود، برای سرگرمی به مطالعه ادبیات پرداخت و از آثار ادوارد بولور لیتن، اچ. رایدر هگرد و ا. ت. آ. هوفمان لذت می‌برد. همچنین در جوانی کتاب مقدس را مطالعه کرد و به‌ویژه شیفته متون عهد عتیق شد، تا جایی که معتقد بود این متون شامل پیام‌های پنهانی
جایی که معتقد بود این متون شامل پیام‌های پنهانی هستند؛ مفهومی که بعدها هستهٔ اصلی باورهای لوسیفری او شد. اوایل دههٔ ۱۹۳۰، مدلین بلکپول را ترک کرد و به لندن رفت. دلایل این تصمیم او هرگز به‌طور قطعی مشخص نشد و خود او در سال‌های بعد روایت‌های مختلف و متناقضی از آن ارائه داد. در یکی از این روایت‌ها، او ادعا کرد که پدرش او را برای تحصیل نزد عارف و غیب‌دان مشهور، آلیستر کراولی، که در سال ۱۹۰۴ دین تلما را بنیان گذاشته بود، فرستاده است. با این حال، زندگی‌نامه‌نویس او، جولیا فیلیپس، با وجود تأیید ملاقات او با
او، جولیا فیلیپس، با وجود تأیید ملاقات او با کراولی در لندن، این روایت را غیرمحتمل می‌داند. در روایت دیگری، مدلین ادعا کرده که برای کار در روزنامهٔ "دیلی اکسپرس" به لندن آمده است؛ ادعایی که هرگز تأیید نشد. جاستین گلس، یکی از خبرنگاران آن زمان این روزنامه، اظهار داشت که هرگز مونتالبان را در آنجا به خاطر نمی‌آورد. مونتالبان بارها داستان‌های خود را تغییر می‌داد. او بعدها به شاگردش مایکل هاوارد گفت که پس از ورود به لندن، "دیلی اکسپرس" او را برای مصاحبه با کراولی فرستاد. به گفتهٔ این روایت، هنگامی که برای اولین
فرستاد. به گفتهٔ این روایت، هنگامی که برای اولین بار به محل اقامت کراولی در خیابان جرمن رفت، او در حال دست‌وپنجه نرم کردن با یک حملهٔ آسم بود. مدلین که تجربهٔ مقابله با این بیماری را داشت، به او کمک کرد و مورد قدردانی او قرار گرفت. آن‌ها سپس به هتل کافه رویال در خیابان ریجنت رفتند، جایی که پس از صرف ناهار، کراولی فاش کرد که قادر به پرداخت هزینه نیست و مونتالبان مجبور شد هزینهٔ آن را بپردازد. با وجود عدم اطمینان از صحت این روایت‌ها، مونتالبان با کراولی ملاقات کرد و به دنیای غیب‌گرایی لندن پیوست. او که
ملاقات کرد و به دنیای غیب‌گرایی لندن پیوست. او که علاقهٔ زیادی به باطن‌گرایی غربی داشت، به‌طور گسترده‌ای در این زمینه مطالعه کرد و به‌جای جستجوی استاد، خود به یادگیری جادو پرداخت. او به‌ویژه به اختربینی علاقه‌مند بود و در سال ۱۹۳۳ نخستین مقاله‌اش را با عنوان «ستارگان در آسمان» برای مجلهٔ "London Life" نوشت. او تا سال ۱۹۵۳ به انتشار آثار خود در این مجله ادامه داد و در این مدت از نام‌های مستعار مختلفی استفاده کرد، از جمله مدلین آلوارز، دولورس دل کاسترو، مایکل رویالز، رجینا نورکلیف، آتنه دولوس، نینا د لونا، و
رویالز، رجینا نورکلیف، آتنه دولوس، نینا د لونا، و مشهورترین آن‌ها، مدلین مونتالبان، که آن را بر اساس نام یک بازیگر مکزیکی که دوست داشت، ریکاردو مونتالبان، برگزید.
لیز تره‌او (; – ) مدل فرانسوی بود که از سال ۱۸۶۶ تا ۱۸۷۲، در دوران اولیه فعالیت سالنی پیر اگوست رنوآر، مدل او بود. او در بیش از بیست نقاشی ظاهر شد که از جمله آثار شاخص آن می‌توان به "لیز با یک چتر" (۱۸۶۷) و "در تابستان" (۱۸۶۸) اشاره کرد. در این دوره، تقریباً تمام آثار رنوآر که شامل چهره‌های زنانه بودند، با مدلینگ تره‌او خلق شدند. تره‌او در سال ۱۸۸۳ با ژرژ بری‌یر دو لیل ازدواج کرد و چهار فرزند بزرگ کرد که به آن‌ها دو نقاشی از رنوآر، یعنی "لیز در حال دوختن" (۱۸۶۷–۶۸) و "لیز با شال سفید" (۱۸۷۲) را به ارث
(۱۸۶۷–۶۸) و "لیز با شال سفید" (۱۸۷۲) را به ارث گذاشت. هر دو اثر در حال حاضر در موزه هنر دالاس نگهداری می‌شوند. اوایل زندگی. لیز تره‌او در ۱۴ مارس ۱۸۴۸ در اکویوی، سن-ا-اواز، فرانسه، در خانواده‌ای به نام لوئی تره‌او و آملی الیزابت بودین به دنیا آمد. پدرش تا اواسط دهه ۱۸۵۰ متصدی پست شهر بود و سپس خانواده را به پاریس منتقل کرد، جایی که در یک مغازه در منطقه ۱۷ پاریس به فروش لیموناد، تنباکو و شراب پرداخت. لیز چهارمین فرزند از شش خواهر و برادر خود بود که شامل سه برادر و دو خواهر دیگر می‌شد. یک سند از آن دوره،
برادر و دو خواهر دیگر می‌شد. یک سند از آن دوره، حرفه تره‌او را خیاطی ثبت کرده است. ، خواهر بزرگ‌ترش، معشوقه هنرمند ژول لو کور بود که بعدها او را احتمالاً در ژوئن ۱۸۶۵، در خانه‌اش در مارلوت به پیر اگوست رنوآر معرفی کرد. دوره مدلینگ. ترهو زمانی که حدود هجده سال داشت، مدل پیر اگوست رنوآر شد؛ در آن زمان، رنوآر بیست و پنج ساله بود. از جمله نخستین نقاشی‌هایی که ترهو در آن‌ها به تصویر کشیده شد، می‌توان به "لیز با کلاه حصیری" (۱۸۶۶) و "لیز در حال دوختن" (۱۸۶۷–۶۸) اشاره کرد. تصور می‌شود که رنوآر یک اثر برهنه مدرن
اشاره کرد. تصور می‌شود که رنوآر یک اثر برهنه مدرن از ترهو را به عنوان "دیانا" (۱۸۶۷) نقاشی کرده باشد، اما این اثر در سالن ۱۸۶۷ پذیرفته نشد. رنوآر در سال بعد، با اثر "لیز" (۱۸۶۷) که در سالن ۱۸۶۸ به نمایش درآمد، موفقیت انتقادی به دست آورد. این نقاشی امپرسیونیستی، پرتره‌ای تمام‌قد از ترهو را نشان می‌دهد که در یک پارک جنگلی قدم می‌زند و نور خورشید از میان درختان به او می‌تابد. منتقد هنری زکری آستراک، ترهو را در "لیز" به عنوان «دختر دوست‌داشتنی پاریسی در جنگل» و دختری از طبقه کارگر توصیف کرد. امیل زولا نیز این
دختری از طبقه کارگر توصیف کرد. امیل زولا نیز این اثر را تحسین کرد و ترهو را با کامیل دونسیو، مدل و همسر بعدی کلود مونه مقایسه کرد. منتقد هنری فرانسوی تئودور دوره بعداً اشاره کرد که "لیز" رنوآر به دلیل شباهتش به تکنیک گوستاو کوربه، در سالن واکنش‌های مخالف خاصی برنینگیخت. با این حال، تصمیم رنوآر برای سایه‌دار کردن چهره ترهو و تأکید بر انعکاس نور خورشید روی لباس سفیدش در "لیز"، باعث شد که برخی منتقدان ظاهر او را به دلیل این تضاد نامعمول به تمسخر بگیرند. در سالن ۱۸۶۹، ترهو در اثری به نام "در تابستان" (۱۸۶۸) به
۱۸۶۹، ترهو در اثری به نام "در تابستان" (۱۸۶۸) به تصویر کشیده شد؛ در این نقاشی، او پیراهنی آزاد به تن دارد که از روی شانه‌هایش افتاده است. جان کالینز اشاره می‌کند که «چهره تیره، سنگین و بی‌احساس» ترهو در چنین پرتره‌هایی موفق بود، اما در نقاشی‌های رسمی‌تر و دارای لباس‌های مجلل، مانند "زوج نامزد" (۱۸۶۸)، که او را در کنار هنرمند آلفرد سیسلی نشان می‌دهد، چندان موفق نبود. در تابستان ۱۸۶۹، او همراه با رنوآر به خانه والدینش در ویل-داورای رفت و به بوژیوال سفر کرد، جایی که رنوآر در کنار مونه صحنه‌هایی از آب را نقاشی
که رنوآر در کنار مونه صحنه‌هایی از آب را نقاشی کرد. اثر "قایق" (۱۸۷۰) احتمالاً تصویری از لیز در همین تعطیلات تابستانی است. در مجموع، ترهو در بیش از بیست اثر از رنوآر در دوران اولیه سالن، از حدود ۱۸۶۶ تا ۱۸۷۲، ظاهر شد. به گفته تاریخ‌نگار هنر، جان هاوس، «لیز مدل تقریباً تمام فیگورهای زنانه رنوآر در این دوره بود». اطلاعات کمی دربارهٔ ماهیت دقیق رابطه ترهو با رنوآر در دوران مدلینگ او در دست است؛ گفته می‌شود که او در ۱۴ دسامبر ۱۸۶۸ پسری به نام پیر به دنیا آورد، اما مشخص نیست که چه بر سر او آمد و احتمالاً در
اما مشخص نیست که چه بر سر او آمد و احتمالاً در نوزادی درگذشت. در ۲۱ ژوئیه ۱۸۷۰، ترهو دختری به نام ژان (درگذشتهٔ ۱۹۳۴) به دنیا آورد که برای پرورش به یک دایه سپرده شد. رنوآر تا پایان عمرش، و پس از مرگ او با کمک آمبروز وولار، به‌طور مخفیانه از ژان حمایت مالی کرد، اما هرگز در دوران زندگی‌اش، به‌طور علنی یا قانونی، او را به عنوان دختر خود نپذیرفت. به دلایل نامعلومی، ترهو پس از سال ۱۸۷۲ دیگر برای رنوآر مدل نشد؛ گفته شده است که او هرگز دوباره با رنوآر صحبت نکرد یا او را ندید. با وجود اینکه ترهو نقش مهمی در دوران
او را ندید. با وجود اینکه ترهو نقش مهمی در دوران اولیه حرفه‌ای رنوآر داشت، او هرگز نامی از وی در مصاحبه‌ها، خاطرات یا زندگینامه‌های منتشرشده‌اش نبرد.
مکان نابغه Genius Loci یک انیمیشن کوتاه فرانسوی محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی آدرین مریگو است. داستان. رنه، یک جوان تنها، یک شب یگانگی افسانه‌ای را در زیر هرج و مرج شهری می‌بیند. افتخارات و جوایز. در سال ۲۰۲۱، نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه شد.
شقایق سیروس (به انگلیسی: Shaghayegh Cyrous) یک هنرمند و نمایشگاه‌دار آمریکایی است که در لس آنجلس زندگی می‌کند. او به خاطر تحقیقات تعاملی مبتنی بر زمان، پروژه‌های مشارکتی و نصب‌های ویدیویی شناخته شده است. اوایل زندگی. شقایق سیروس در تهران به دنیا آمد. او مدرک کارشناسی خود را در رشته مطالعات هنرهای تجسمی از دانشگاه علم و فرهنگ در تهران دریافت کرد. او تا زمان جنبش سبز ایران در ایران زندگی کرد، در سال ۲۰۱۱ تنش‌های سیاسی او را وادار کرد به ایالات متحده نقل مکان کند. او در سان فرانسیسکو مستقر شد و در سال ۲۰۱۷ با
او در سان فرانسیسکو مستقر شد و در سال ۲۰۱۷ با مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا در رشته عمل اجتماعی از کالج هنر کالیفرنیا (CCA) فارغ‌التحصیل شد. بلافاصله پس از فارغ‌التحصیلی، سیروس به عنوان یک پژوهشگر در Escuela de Arte Útil، پروژه‌ای که توسط تانییا بروگرا آغاز شده بود، مشغول به کار شد. حرفه. شقایق سیروس به همراه هنرمند ایرانی کیوان شوری، در سال ۲۰۱۵ نقاشی دیواری به نام «به یاد» را در کوچه کلاریون نصب کردند. این نقاشی دیواری سه نویسنده زن معروف ایرانی - سیمین دانشور، سیمین بهبهانی و فروغ فرخزاد - را به تصویر
دانشور، سیمین بهبهانی و فروغ فرخزاد - را به تصویر می‌کشد. سیروس و شوری پیشتر نیز کار دیگری را در آنجا خلق کرده بودند که نویسندگان و هنرمندان زندانی در ایران را به تصویر می‌کشید و سیروس پروژه «فرش گمشده» خود را در خیابان کلاریون نصب کرد. سیروس همچنین نمایشگاه «ایران از درون» را در سال ۲۰۱۵ در لندن سازماندهی کرد که به هنر شهری ایرانی اختصاص داشت.او تهیه‌کننده اجرایی فیلم مستند «طغیانی از رنگ‌ها» بود که دربارهٔ هنر خیابانی و گرافیتی در ایران ساخته شده است. او نمایشگاه ویدیویی «یازده و نیم ساعت» را در سال ۲۰۱۷
ویدیویی «یازده و نیم ساعت» را در سال ۲۰۱۷ در اوکلند سازماندهی کرد که آثار هنرمند ایرانی شیرین عابدینی‌راد و هنرمند آمریکایی دیون لی را به نمایش گذاشت. سیروس این دو را با هدف «محو کردن مرزها بین دو فرهنگ… و ایجاد احساسی از یکسان بودن ایران و اوکلند» ترکیب کرد. او این عنوان را انتخاب کرد زیرا یازده و نیم ساعت، تفاوت زمانی بین سان فرانسیسکو و تهران وجود دارد. کار خود او به نام «پنجره‌ای به تهران» با یک دیپتیک ویدیویی که طلوع آفتاب سان فرانسیسکو را با غروب آفتاب تهران هماهنگ می‌کند، بر اساس همین ایده شکل
آفتاب تهران هماهنگ می‌کند، بر اساس همین ایده شکل گرفت.در سال ۲۰۱۹، سیروس ویدیو نصب «خورشید روز بعد طلوع خواهد کرد» را ایجاد کرد که شامل نام‌های زندانیان سیاسی محبوس در ایران از آغاز جنبش سبز ایران در سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۹ بود. در اوت ۲۰۲۱، سیروس پروژه زامین را تأسیس کرد که هدف آن ارتباط و نمایندگی هنرمندان و مربیان از جامعه منا (اصطلاح) (جنوب غرب آسیا و شمال آفریقا) در منطقه خلیج سان فرانسیسکو است. این پروژه شامل ابتکاراتی مانند پنل‌های بحث، مصاحبه با هنرمندان و آرشیو پروژه زامین است.
آرورا "لولا" گرین بالدوین (۱۸۶۰ – ۲۲ ژوئن ۱۹۵۷) یک زن آمریکایی بود که به یکی از اولین زنان پلیس در ایالات متحده تبدیل شد. در سال ۱۹۰۸، او توسط شهر پورتلند به عنوان سرپرست معاونت زنان در اداره پلیس برای حمایت از دختران (که بعداً به بخش حمایت از زنان تغییر نام داد) منصوب شد و درجه کارآگاهی دریافت کرد. بالدوین در راچستر، نیویورک بزرگ شد و در مدارس دولتی اطراف تدریس کرد. سپس به لینکلن، نبراسکا نقل مکان کرد، جایی که تدریس می‌کرد و سپس ازدواج نمود. او، همسرش و دو پسرشان در چندین شهر ایالات متحده زندگی کردند و
دو پسرشان در چندین شهر ایالات متحده زندگی کردند و بالدوین به‌طور داوطلبانه در حوزه کمک‌های اجتماعی به مادران مجرد و زنان جوانی که در شرایط دشوار بودند، فعالیت داشت. در سال ۱۹۰۴، زمانی که بالدوین ۴۴ ساله بود، خانواده‌اش به پورتلند نقل مکان کردند، جایی که همسرش به فعالیت خود در زمینه کالای خشک ادامه داد. گروه‌های زنان مانند انجمن کمک به مسافران که نگران بودند نمایشگاه صدمین سالگرد لوییس و کلارک که در سال ۱۹۰۵ در پورتلند برگزار می‌شد، زنان مجرد شاغل در نمایشگاه را در معرض خطر قرار دهد، بالدوین را استخدام
را در معرض خطر قرار دهد، بالدوین را استخدام کردند تا نظارت بر پروژه‌ای برای حمایت از دختران و زنان را بر عهده بگیرد. موفقیت او در این نمایشگاه منجر به ادامه فعالیتش در این زمینه و در نهایت استخدام او به عنوان افسر پلیس در سال ۱۹۰۸ شد. در دوران فعالیتش در پلیس، بالدوین بر پیشگیری از جرم تأکید داشت و اصلاح را بر مجازات ترجیح می‌داد. او از قوانین حمایت از زنان دفاع می‌کرد، به حوزه‌های قضایی دیگر دربارهٔ مسائل اجرایی قانون مرتبط با زنان مشاوره می‌داد و با ارائه الگو نشان داد که زنان می‌توانند افسران پلیس مؤثری
الگو نشان داد که زنان می‌توانند افسران پلیس مؤثری باشند. پس از بازنشستگی از پلیس در سال ۱۹۲۲، او برای انجمن بهداشت اجتماعی اورگن سخنرانی می‌کرد و در هیئت‌مدیره مدرسه هیلکرست اورگن، هیئت عفو اورگن، و کمیته ملی زندان‌ها و کار زندان عضویت داشت. بالدوین که گاهی به او «مادر شهرداری» نیز گفته می‌شد، در ۲۲ ژوئن ۱۹۵۷ در پورتلند در ۹۷ سالگی درگذشت. اوایل زندگی. آرورا «لولا» گرین در سال ۱۸۶۰ در المایرا، نیویورک به دنیا آمد و بیشتر دوران کودکی خود را در راچستر گذراند، جایی که خانواده‌اش در سال‌های اولیه زندگی‌اش به
جایی که خانواده‌اش در سال‌های اولیه زندگی‌اش به آنجا نقل مکان کردند. والدینش که از تبار پروتستان‌های ایرلندی بودند، او را در مدرسه دخترانه مدرسه اسقفی کریست چرچ در این شهر ثبت نام کردند و پس از آن، او در دبیرستان راچستر تحصیل کرد. پس از درگذشت پدرش در سال ۱۸۷۷، او مجبور شد مدرسه را ترک کند و به دنبال کار بگردد، اما به‌طور مستقل تحصیلات دبیرستانی خود را ادامه داد. او در آزمون صلاحیت تدریس ایالت نیویورک پذیرفته شد و تا سال ۱۸۸۰ در نزدیکی راچستر تدریس کرد، سپس به تنهایی به لینکلن، نبراسکا، که در آن زمان به
به تنهایی به لینکلن، نبراسکا، که در آن زمان به دنبال معلمان بود، نقل مکان کرد. پس از قبولی در آزمون صلاحیت معلمان نبراسکا، او سه سال در دبیرستان مقدماتی لینکلن تدریس کرد. تا سال ۱۸۸۴، او با لگراند ام. بالدوین، تاجری در حوزه کالای خشک که اصالتاً اهل ورمانت بود، آشنا شد و ازدواج کرد. همان‌طور که در آن زمان از زنان معلم مجرد انتظار می‌رفت، پس از ازدواج از شغل خود در دبیرستان استعفا داد. در سال‌های باقی‌مانده‌اش در لینکلن، او در زمینه‌های دفتری کار پیدا کرد و به‌طور داوطلبانه در زمینه حمایت اجتماعی از دختران
به‌طور داوطلبانه در زمینه حمایت اجتماعی از دختران «منحرف» فعالیت داشت. او همچنین صاحب دو پسر به نام‌های میرون و پیر شد. پس از ترک لینکلن در سال ۱۸۹۳، خانواده بالدوین در طول ۱۰ سال بعد در شهرهای مختلفی از جمله بوستون، یانکرز، نورفک، ویرجینیا و پراویدنس، رود آیلند زندگی کردند، زیرا لگراند حرفه خود را در حوزه کالای خشک دنبال می‌کرد. او سرانجام به شرکت ای.پی. چارلتون پیوست که یک زنجیره بیش از ۵۰ فروشگاه در سراسر ایالات متحده داشت. در هر شهری که خانواده به آن نقل مکان می‌کردند، بالدوین به فعالیت‌های داوطلبانه
مکان می‌کردند، بالدوین به فعالیت‌های داوطلبانه خود ادامه می‌داد، از جمله عضویت در هیئت‌مدیره دو مرکز فلورانس کریتنتون. این مراکز بخشی از یک شبکه ملی خانه‌های نجات برای «دختران گمشده و بدسرپرست» بودند، که در آن زمان شامل زنان نجات‌یافته از فحشا و مادران مجرد می‌شدند. در سال ۱۹۰۴، شرکت چارلتون، لگراند را برای افتتاح نخستین فروشگاه خود در شمال غربی اقیانوس آرام به پورتلند فرستاد. بالدوین در دفتر این فروشگاه کار می‌کرد و به هیئت‌مدیره مرکز فلورانس کریتنتون پورتلند پیوست.
بتی کوربر () زیست‌شناس محاسباتی آمریکایی است که در زمینه زیست‌شناسی مولکولی و ژنتیک جمعیت ویروس اچ‌آی‌وی، که عامل بروز عفونت و در نهایت ایدز است، فعالیت می‌کند. او نقش مهمی در تلاش‌ها برای دستیابی به یک واکسن اچ‌آی‌وی مؤثر داشته است. کوربر پایگاه داده‌ای در آزمایشگاه ملی لس آلاموس ایجاد کرده که به او این امکان را داده تا واکسن‌های موزائیکی جدیدی برای اچ‌آی‌وی طراحی کند که یکی از آن‌ها در حال حاضر در آفریقا روی انسان آزمایش می‌شود. این پایگاه داده شامل هزاران توالی ژنوم اچ‌آی‌وی و داده‌های مرتبط است. کوربر
توالی ژنوم اچ‌آی‌وی و داده‌های مرتبط است. کوربر دانشمندی در زمینه زیست‌شناسی ریاضی و نظری و بیوفیزیک در آزمایشگاه ملی لس آلاموس است. او جایزه ارنست اورلاندو لاورنس را دریافت کرده که بالاترین جایزه علمی وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا محسوب می‌شود. او همچنین جوایز دیگری از جمله جایزه الیزابت گلیزر برای تحقیقات دربارهٔ ایدز کودکان و جایزه نوآوری ریچارد فاینمن را دریافت کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. بته کوربر در کالیفرنیای جنوبی بزرگ شد. او در سال ۱۹۸۱ مدرک کارشناسی خود را در رشته شیمی از دانشگاه ایالتی
کارشناسی خود را در رشته شیمی از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، لانگ بیچ دریافت کرد. پدرش استاد جامعه‌شناسی، مادرش فارغ‌التحصیل رشته پرستاری و خواهرش فارغ‌التحصیل روزنامه‌نگاری بودند. او بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۸ در مقطع تحصیلات تکمیلی مؤسسه فناوری کالیفرنیا (کلتک) تحصیل کرد و در آزمایشگاه لروی هود زیر نظر ایونا استروینوفسکی کار کرد. او در سال ۱۹۸۸ مدرک دکترای خود را در رشته شیمی دریافت کرد. تحقیقات او بر تنظیم بیان ژن در ژن‌های کمپلکس اصلی سازگاری بافتی نوع ۱، که پروتئین‌های سطح سلولی مرتبط با رد پیوند را تولید
پروتئین‌های سطح سلولی مرتبط با رد پیوند را تولید می‌کنند، تمرکز داشت و شامل مطالعه پروتئین‌هایی بود که توسط اینترفرون ناشی از عفونت‌های ویروسی فعال می‌شوند. پس از آن، او به عنوان پژوهشگر فوق دکترا نزد مایرون اسکس به مطالعه همه‌گیرشناسی مولکولی ویروس ایدز (اچ‌آی‌وی) و ویروس لنفوتروپیک سلول T انسانی نوع ۱، که عامل سرطان خون است، در مدرسه بهداشت عمومی هاروارد پرداخت و تا سال ۱۹۹۰ در آنجا مشغول بود. در این دوره، کوربر با استفاده از واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR) وجود ژنوم‌های کامل و ناقص ویروسی را در سلول‌های
وجود ژنوم‌های کامل و ناقص ویروسی را در سلول‌های سرطانی نشان داد. مطالعات او دربارهٔ ژنوم‌های ویروسی ناقص و کامل تأثیرگذار بوده و مورد استناد گسترده قرار گرفته است. او در سال ۱۹۹۱ به عنوان عضو هیئت علمی مهمان در مؤسسه سنتا فه شروع به کار کرد و این همکاری را تا سال ۲۰۱۱ ادامه داد. پژوهش. کوربر پژوهش‌های خود را در آزمایشگاه ملی لس آلاموس انجام می‌دهد، جایی که فعالیت خود را از سال ۱۹۹۰ آغاز کرد. رویکرد او شامل به‌کارگیری زیست‌شناسی محاسباتی در طراحی یک واکسن برای ویروس اچ‌آی‌وی/ایدز است. او برای نخستین بار
برای ویروس اچ‌آی‌وی/ایدز است. او برای نخستین بار زمانی به اچ‌آی‌وی علاقه‌مند شد که یکی از دوستان نزدیکش و نامزدش در مؤسسه فناوری کالیفرنیا به یکی از نخستین موارد ایدز در پاسادنا، کالیفرنیا مبتلا شد. او دراین‌باره گفته است: «ما زمانی که او بیمار بود، چیزهای زیادی دربارهٔ اچ‌آی‌وی آموختیم. اما هیچ درمانی برای او وجود نداشت و در سال ۱۹۹۱ درگذشت. وقتی برنامه دکترایم را تمام کردم، تصمیم گرفتم روی اچ‌آی‌وی کار کنم.» چند سال بعد، با نگاه به گذشته، او تأثیر این رویداد را چنین توصیف کرد: «من "از اچ‌آی‌وی متنفرم"...
را چنین توصیف کرد: «من "از اچ‌آی‌وی متنفرم"... من چندین دوست را به خاطر آن از دست دادم. اچ‌آی‌وی به طرز وحشتناکی جان افراد را می‌گیرد. وقتی به آنچه این اپیدمی بر سر آفریقا آورده است فکر می‌کنم، انگیزه پیدا می‌کنم.» پایگاه داده اچ‌آی‌وی. کوربر سرپرستی پروژه پایگاه داده اچ‌آی‌وی و تحلیل آن را در لس آلاموس بر عهده دارد. او و تیمش یک پایگاه داده جهانی از اچ‌آی‌وی با بیش از ۸۴۰٬۰۰۰ توالی منتشرشده از ژنوم این ویروس ایجاد کرده‌اند. علاوه بر این، این پایگاه داده بر مناطق کوچک (موسوم به اپیتوپ) درون ویروس تمرکز
بر مناطق کوچک (موسوم به اپیتوپ) درون ویروس تمرکز دارد که توسط پادتن شناسایی می‌شوند و شواهد مربوط به قدرت هر اپیتوپ در ایجاد پاسخ ایمنی را ارزیابی می‌کند. همچنین اطلاعاتی دربارهٔ نمایه‌های ایمنی‌شناختی افراد مقاوم به اچ‌آی‌وی در آن موجود است. کوربر و بسیاری دیگر از پژوهشگران از این داده‌ها برای طراحی درمان‌ها و واکسن‌های احتمالی علیه اچ‌آی‌وی استفاده کرده‌اند. تلاش‌های او به طراحی واکسن‌هایی منجر شده است که هم‌اکنون در آزمایش‌های بالینی قرار دارند.
اپرا یک فیلم انیمیشن کوتاه کره جنوبی/آمریکایی محصول ۲۰۲۰ توسط اریک اوه است که در فیلم خوک: شعرهای نگهبان سد کار کرده است. داستان. نگاهی غیر روایی به بشریت (مذهب، مبارزه طبقاتی، نژادپرستی، جنگ و تروریسم) در یک حلقه در مقیاس وسیع. افتخارات و جوایز. در سال ۲۰۲۱، نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه شد.