payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بلکه خود نیز به عنوان یک مورخ و ریاضی‌دان برجسته، جایگاه ویژه‌ای در سنت علمی ایتالیا یافته است. مباحثی که فونتانا به آنها پرداخته است عبارتند از: کره و استوانه ارشمیدس و مقالات اخیر فرانچسکو ماریا زانوتی؛ تربیع هلال‌های بقراط که در آن برخی از نسخه‌های خطی یونان باستان را تحلیل می‌کند؛ ابزارهای مختلف اندازه‌گیری طول جغرافیایی؛ خم هم‌زمانی و اختلاف لاگرانژ -فونتن؛ تلسکوپ هرشل؛ یاترومکانیک؛ سوالات مختلف در مورد نورشناسی و دیوپتر؛ جزر و مد؛ معماری دریایی رومیان باستان. آثار. مجموعه‌ای از آثار علمی که در این
باستان. آثار. مجموعه‌ای از آثار علمی که در این فهرست آمده‌اند، نمایانگر بخشی از میراث فکری قرن هجدهم در حوزه‌های ریاضیات، فیزیک، و فلسفه طبیعی‌اند. هر یک از این آثار، چه به زبان لاتین و چه به زبان ایتالیایی، بازتابی از تلاش‌های علمی برای فهم دقیق‌تر پدیده‌های طبیعی، توسعه روش‌های تحلیلی، و ارتقاء دقت تجربی در علوم هستند. آثار گرگوریو فونتانا:
ماریا مدینا کولی (۱۷۶۴ در کیاونا - ۱۸۴۶ در پیانلو لاریو) (همچنین به عنوان هلنا پرپنتی شناخته می‌شود) یک پزشک، مخترع و گیاه‌شناس ایتالیایی بود. ماریا دختر پزشک برجسته سباستین مدینا کوئلی و همسرش ایزابلا باتیستسا کوئلی بود؛ زنی که از یکی از خانواده‌های سرشناس و بانفوذ شهر آلپی محل تولد ماریا به‌شمار می‌رفت. این شهر، با چشم‌اندازهای کوهستانی و فرهنگی غنی‌اش، بستری بود برای رشد نسل‌هایی از افراد فرهیخته و تأثیرگذار، و خانواده کوئلی در میان آن‌ها جایگاه ویژه‌ای داشت. ماریا کوچک‌ترین فرزند از میان پنج خواهر و
داشت. ماریا کوچک‌ترین فرزند از میان پنج خواهر و برادر بود، و همین موقعیت خانوادگی احتمالاً نقش مهمی در شکل‌گیری شخصیت او ایفا کرد—هم از نظر توجه و مراقبتی که دریافت می‌کرد، و هم از نظر انتظاراتی که از او به عنوان عضو جوان‌تر خانواده وجود داشت. محیط خانوادگی او، آمیخته با دانش پزشکی پدر و ریشه‌های فرهنگی مادر، فضایی فراهم می‌کرد که در آن علم، سنت، و اعتبار اجتماعی در هم تنیده بودند. چنین ترکیبی می‌توانست تأثیر عمیقی بر تربیت فکری و اجتماعی ماریا بگذارد، به‌ویژه در دورانی که نقش زنان در عرصه‌های علمی و
به‌ویژه در دورانی که نقش زنان در عرصه‌های علمی و فرهنگی هنوز محدود بود. حضور در خانواده‌ای با پیشینه علمی و اجتماعی قوی، احتمالاً به ماریا امکان داد تا با مفاهیم پیچیده و گفت‌وگوهای سطح بالا از سنین پایین آشنا شود، و درک عمیق‌تری از جایگاه خود در جامعه پیدا کند. در چنین بستری، ماریا نه تنها وارث نام و اعتبار خانوادگی بود، بلکه در معرض فرصت‌هایی قرار داشت که می‌توانستند مسیر زندگی‌اش را به سوی مشارکت فعال در عرصه‌های علمی، فرهنگی یا اجتماعی هدایت کنند. موقعیت او به عنوان کوچک‌ترین فرزند نیز می‌توانست به او
او به عنوان کوچک‌ترین فرزند نیز می‌توانست به او آزادی بیشتری برای کشف مسیرهای متفاوت بدهد، در حالی که از حمایت و تجربه خواهران و برادران بزرگ‌تر بهره‌مند بود. این ترکیب از حمایت خانوادگی، اعتبار اجتماعی، و زمینه فرهنگی غنی، ماریا را در موقعیتی قرار می‌داد که می‌توانست نقش مهمی در تحولات فکری یا اجتماعی زمانه‌اش ایفا کند. مطالعات پزشکی. ماریا از همان ابتدا به پزشکی، به شیوه پدرش، به ویژه بلای آبله و احتمالات واکسن‌های اولیه علاقه نشان داد. برای پیگیری این موضوع، او با پزشک لوئیجی ساکو در میلان مکاتبه کرد.
او با پزشک لوئیجی ساکو در میلان مکاتبه کرد. او واکسنی علیه آبله ساخت و آن را روی خود و خانواده‌اش آزمایش کرد (که در آن زمان روشی غیرمعمول نبود) و معرفی واکسیناسیون در منطقه کومو به تلاش‌های او نسبت داده می‌شود... او خودش همین روش را در خانواده‌اش، روی فرزندانش آزمایش کرد. به خاطر الگوبرداری و تعهد او به ترویج پیشگیری از آبله، ما معرفی این روش را در قلمرو کومو مدیون او هستیم. ریسندگی آزبست. کوئلی همچنین علوم طبیعی خواند. او برای تحصیل به کومو نقل مکان کرد، اما در عوض در سال ۱۷۸۸ با کارمندی به نام برناردینو
در عوض در سال ۱۷۸۸ با کارمندی به نام برناردینو لنا پرپنتی ازدواج کرد و به هلنا پرپنتی معروف شد. «این ازدواج منجر به تولد پانزده فرزند در بیست و یک سال شد.» فرزندان زیاد حاصل از ازدواج او مانع از مطالعات فشرده او شد، اما او در مقیاس کوچک‌تری به تحصیل ادامه داد و روشی برای ریسندگی آزبست اختراع کرد که «شهرت قابل توجهی در ایتالیا و خارج از کشور» برای او به ارمغان آورد. او در واقع با استفاده از یک شانه مخصوص، روشی برای ریسندگی آزبست ابداع کرد که به او امکان بافت محصولات متعددی را می‌داد که در آنها ظرافت زنانه و
محصولات متعددی را می‌داد که در آنها ظرافت زنانه و نبوغ فنی-عملی به‌طور کامل با هم ترکیب شده بودند: توری، تور، پارچه‌های کاملاً نسوز. در میان لباس‌های مختلفی که او تولید کرد، یک جفت دستکش نیز وجود دارد که به نایب‌السلطنه اوژنیو بوهارنه اهدا شده است. با بهره‌گیری از تکه‌های باقی‌مانده آزبست، او موفق شد نوعی کاغذ نسوز تولید کند که در برابر شعله و حرارت مقاومت بالایی داشت. این نوآوری تنها به کاغذ محدود نماند؛ او همچنین نوعی جوهر ویژه ساخت که همانند کاغذ، در برابر آتش مقاوم بود. ترکیب این جوهر شامل ویتریول
برابر آتش مقاوم بود. ترکیب این جوهر شامل ویتریول (اسید سولفوریک یا نمک‌های آن) و منگنز بود—دو ماده‌ای که در کنار هم، خاصیت پایداری در برابر حرارت را به جوهر می‌بخشیدند و آن را برای نوشتن بر روی کاغذ نسوز مناسب می‌کردند. او این اختراعات را صرفاً در سطح آزمایشگاهی نگه نداشت، بلکه با روحیه‌ای علمی و ارتباط‌محور، اقدام به تهیه جزوه‌هایی آزمایشی کرد که با کاغذ و جوهر نسوز خود تهیه شده بودند. این جزوه‌ها را به کتابخانه‌های مختلف فرستاد تا هم قابلیت‌های مواد جدید را به نمایش بگذارد و هم توجه محافل علمی و فرهنگی
را به نمایش بگذارد و هم توجه محافل علمی و فرهنگی را جلب کند. این اقدام نشان‌دهنده درک عمیق او از اهمیت مستندسازی، آزمایش‌پذیری، و ارتباط با نهادهای علمی بود. در میان گیرندگان این نمونه‌ها، یکی از برجسته‌ترین چهره‌ها، الساندرو ولتا بود—دانشمند نامدار و مخترع پیل الکتریکی، که رابطه‌ای دوستانه و شخصی با او داشت. ارسال نمونه به ولتا نه تنها نشان‌دهنده اعتماد او به کیفیت کار خود بود، بلکه گواهی بر جایگاه علمی و اجتماعی‌اش در میان حلقه‌ای از متفکران برجسته آن دوران به‌شمار می‌رفت. این ارتباطات، به‌ویژه با
آن دوران به‌شمار می‌رفت. این ارتباطات، به‌ویژه با چهره‌هایی چون ولتا، می‌توانست به گسترش ایده‌ها و پذیرش نوآوری‌های او در سطحی فراتر از جامعه محلی کمک کند و زمینه‌ساز تأثیرگذاری گسترده‌تر در تاریخ علم شود. اختراعات کوئلی توجه صنعتگران در ایتالیا و فراتر از آن را به خود جلب کرد. به خاطر کارش، مدال نقره (۱۸۰۶) و سپس مدال طلا (۱۸۰۷) از مؤسسه ملی میلان به او اهدا شد. پس از اینکه خبر کار او به انجمن تشویق صنعت ملی در پاریس رسید، گفته می‌شود که «توجه و تحسین ناپلئون را به خود جلب کرد.» مشارکت‌های گیاه‌شناسی.
را به خود جلب کرد.» مشارکت‌های گیاه‌شناسی. کوئلی (که در آن زمان با نام هلنا پرپنتی شناخته می‌شد) با استفاده از سیستم طبقه‌بندی لینه‌ای، گیاهان دره‌های لاریو در نزدیکی دریاچه کومو را مطالعه کرد. در سال ۱۸۱۷، او نمونه‌ای از گل کامپانولا را پیدا کرد که بعدها با نام کامپانولا پرپنتیه شناخته شد. پس از انتشار کشف این گونه نادر گل، او به عنوان یک طبیعت‌شناس برجسته در فرهنگ اختراعات فرانسه جایگاهی کسب کرد. با بهره‌گیری از نظام طبقه‌بندی لینه‌ای، کوئلی—که در آن زمان با نام هلنا پرپنتی شناخته می‌شد—به مطالعه گیاهان
با نام هلنا پرپنتی شناخته می‌شد—به مطالعه گیاهان بومی دره‌های لاریو در نزدیکی دریاچه کومو پرداخت. این منطقه، با تنوع زیستی چشمگیر و اقلیم خاص کوهستانی‌اش، بستری غنی برای پژوهش‌های گیاه‌شناسی فراهم می‌کرد. کوئلی با دقت علمی و نگاه طبقه‌بندانه، گونه‌های مختلف گیاهی را بررسی کرد و در سال ۱۸۱۷ موفق به کشف نمونه‌ای نادر از گل‌های زنگوله‌ای شد که بعدها با نام "گل‌استکانی"شناخته شد—نامی که به افتخار او بر این گونه نهاده شد. این کشف نه تنها از نظر علمی اهمیت داشت، بلکه به‌عنوان دستاوردی نمادین از مشارکت زنان در
بلکه به‌عنوان دستاوردی نمادین از مشارکت زنان در علوم طبیعی در قرن نوزدهم نیز تلقی شد. انتشار گزارش این کشف در محافل علمی، توجه گسترده‌ای را به خود جلب کرد و موجب شد کوئلی جایگاهی ممتاز به‌عنوان یک گیاه‌شناس برجسته به دست آورد. او به‌واسطه این دستاورد، در "فرهنگ اختراعات فرانسه" به‌عنوان یک طبیعت‌دان ممتاز معرفی شد—افتخاری که در آن دوران برای یک زن، به‌ویژه در حوزه‌ای همچون گیاه‌شناسی، بسیار نادر و قابل توجه بود. ورود نام او به این فرهنگ علمی، نه تنها تأییدی بر کیفیت پژوهش‌هایش بود، بلکه نشان‌دهنده پذیرش
بر کیفیت پژوهش‌هایش بود، بلکه نشان‌دهنده پذیرش تدریجی زنان در عرصه‌های علمی و پژوهشی نیز به‌شمار می‌رفت. کوئلی با تلفیق روش‌های طبقه‌بندی دقیق، مشاهده‌گری موشکافانه، و ارتباط با محافل علمی، توانست نقشی ماندگار در تاریخ علم ایفا کند و نام خود را در کنار دیگر کاشفان بزرگ گیاهان ثبت کند. این دستاورد، بخشی از میراث علمی اوست که همچنان در تاریخ گیاه‌شناسی اروپا برجسته باقی مانده است.
پادشاهی ساردینیا در طول جنگ کریمه (اکتبر ۱۸۵۳ - فوریه ۱۸۵۶) در کنار فرانسه، بریتانیا و امپراتوری عثمانی علیه روسیه قرار گرفت و در سال ۱۸۵۵ یک نیروی اعزامی به کریمه اعزام کرد. شاه ویکتور امانوئل دوم و نخست وزیرش، کنت کامیلو دی کاوور، تصمیم گرفتند در کنار بریتانیا و فرانسه قرار گیرند تا به قیمت تضعیف اتریش که از پیوستن به جنگ علیه روسیه خودداری کرده بود، در نظر آن قدرت‌ها محبوبیت کسب کنند. ساردینیا در مجموع ۱۸۰۰۰ سرباز را به فرماندهی سپهبد آلفونسو فررو لا مارمورا به لشکرکشی کریمه اعزام کرد. کاوور قصد داشت نظر
به لشکرکشی کریمه اعزام کرد. کاوور قصد داشت نظر مساعد فرانسوی‌ها را در مورد موضوع متحد کردن ایتالیا در جنگ علیه امپراتوری اتریش جلب کند. اعزام نیروهای ایتالیایی به کریمه و شجاعتی که آنها در نبرد چرنایا (۱۶ اوت ۱۸۵۵) و محاصره سواستوپول (۱۸۵۴–۱۸۵۵) نشان دادند، به پادشاهی ساردینیا اجازه داد تا در مذاکرات صلح برای پایان دادن به جنگ در کنگره پاریس (۱۸۵۶) شرکت کند، جایی که کاوور می‌توانست موضوع "وحدت ایتالیا" را با قدرت‌های بزرگ اروپایی مطرح کند. نشان نبرد سپاه اعزامی. در آوریل سال ۱۸۵۵، مجموعاً ۱۸٬۰۶۱ سرباز و
اعزامی. در آوریل سال ۱۸۵۵، مجموعاً ۱۸٬۰۶۱ سرباز و ۳٬۹۶۳ رأس اسب و قاطر از بندر جنوا با کشتی‌های بریتانیایی و ساردینیایی به سوی میدان نبرد حرکت کردند. این عملیات بخشی از مشارکت پادشاهی ساردینیا در جنگ کریمه بود، که با هدف تقویت موقعیت دیپلماتیک خود در اروپا و پیوستن به اتحادهای بزرگ‌تر صورت گرفت. نیروهای پیاده‌نظام خطی مقدم و واحدهای سواره‌نظام عمدتاً از میان داوطلبانی انتخاب شدند که برای این مأموریت خاص اعلام آمادگی کرده بودند. در مقابل، نیروهای تخصصی‌تر همچون برسالیرها (واحدهای سبک‌پیاده‌نظام)، توپخانه و
برسالیرها (واحدهای سبک‌پیاده‌نظام)، توپخانه و مهندسان نظامی از یگان‌های دائمی ارتش اعزام شدند. به‌طور مشخص، هر یک از ده گردان منظم برسالیر ارتش، دو شرکت نخست خود را برای این مأموریت اختصاص دادند، که نشان‌دهنده اهمیت و اولویت این عملیات در ساختار نظامی ساردینیا بود. همچنین، گردان اول از هنگ دوم موقت، از داوطلبانی تشکیل شده بود که از هنگ سوم پیاده‌نظام خطی ارتش انتخاب شده بودند. این ترکیب از نیروهای داوطلب و یگان‌های منظم، ساختاری منعطف و کارآمد برای عملیات در جبهه‌های خارجی فراهم می‌کرد. نیروهای اعزامی بین
جبهه‌های خارجی فراهم می‌کرد. نیروهای اعزامی بین ۹ تا ۱۴ ماه مه ۱۸۵۵ در بندر بالاکلاوا پیاده شدند—منطقه‌ای کلیدی در شبه‌جزیره کریمه که در آن زمان تحت کنترل نیروهای متحدین قرار داشت. این ورود، نه تنها آغاز مشارکت فعال ساردینیا در جنگ کریمه بود، بلکه نقطه عطفی در تاریخ نظامی و دیپلماتیک این کشور محسوب می‌شد. اعزام چنین نیرویی با سازماندهی دقیق، نشان‌دهنده تلاش ساردینیا برای اثبات توانمندی نظامی خود و کسب اعتبار در میان قدرت‌های بزرگ اروپایی بود، که بعدها در روند اتحاد ایتالیا نیز نقش مهمی ایفا کرد. لشکر نیروی
اتحاد ایتالیا نیز نقش مهمی ایفا کرد. لشکر نیروی دریایی. لشکر دریایی شامل ۱۱ کشتی جنگی و ۷ کشتی حمل و نقل، با ۲۵۷۴ نفر و ۱۲۶ توپ دریایی بود. کشتی‌های جنگی. کشتی‌های جنگی: کشتی‌های حمل و نقل. کشتی‌های حمل و نقل:
شورش سال 2001 در جمهوری مقدونیه، یک درگیری مسلحانه بود که با حمله گروه شورشی قومی آلبانیایی تبار ارتش آزادیبخش ملی (NLA) که از کهنه سربازان جنگ کوزوو و شورش دره پرشوو تشکیل شده بود ، به نیروهای امنیتی مقدونیه در پایان ژانویه 2001 آغاز شد و با توافق اوهرید که در 13 آگوست همان سال امضا شد، پایان یافت. همچنین ادعاهایی وجود داشت مبنی بر اینکه NLA در نهایت مایل به جدایی مناطق با اکثریت آلبانیایی از کشور بود، اگرچه اعضای عالی رتبه این گروه این موضوع را انکار کرده‌اند. این درگیری در بیشتر طول سال ادامه داشت، اگرچه
این درگیری در بیشتر طول سال ادامه داشت، اگرچه به گفته منابع هر دو طرف درگیری، تلفات کلی به چند ده نفر از هر دو طرف محدود ماند. با این درگیری، جنگ‌های یوگسلاوی به جمهوری مقدونیه رسید که در سال 1991 به استقلال مسالمت‌آمیز از یوگسلاوی دست یافته بود . پیشینه. وقتی مقدونیه در 8 سپتامبر 1991 استقلال خود را از یوگسلاوی اعلام کرد ، تنها جمهوری یوگسلاوی سابق بود که توانست بدون خشونت از فدراسیون جدا شود. به همین دلیل، مقدونیه یکی از نقاط روشن یوگسلاوی سابق محسوب می‌شد . اگرچه مقدونیه به عنوان یکی از فقیرترین مناطق
. اگرچه مقدونیه به عنوان یکی از فقیرترین مناطق خود از یوگسلاوی جدا شده بود، اما مداخلات اجتماعی-اقتصادی انجام شده توسط دولت‌های منتخب دموکراتیک متوالی، توانست تصویر اقتصادی کشور را بهبود بخشد. طبق گزارش گروه بحران بین‌المللی ، در سال 1999 تقریباً 3 درصد رشد وجود داشت. نیمه دوم سال 2000 نیز شاهد رشد مداوم بود که منجر به افزایش 5 درصدی تولید ناخالص داخلی در آن سال شد. در ژانویه 2001، دولت برای دومین سال متوالی مازاد بودجه پیش‌بینی کرد. در سال 2000، طبقه متوسط ​​نوظهور کشور شروع به خرید خودروهای جدید، اضافه
​​نوظهور کشور شروع به خرید خودروهای جدید، اضافه کردن الحاقات به آپارتمان‌ها و برنامه‌ریزی برای تعطیلات تابستانی در خارج از کشور کردند. اگرچه اکثریت قومی مقدونی و بزرگترین اقلیت، آلبانیایی تبارها ، قبل و بعد از اعلام استقلال کشور در سال 1991، با هم همزیستی مسالمت‌آمیزی داشتند، اما روابط آنها عموماً مسالمت‌آمیز بود. تمام دولت‌های متوالی مقدونیه، احزاب آلبانیایی را به عنوان شرکای ائتلافی در نظر گرفته بودند و چندین مشکل از طریق گفتگوی سیاسی حل شد. تا آغاز سال 2001، فضای حاکم کم و بیش خوش‌بینانه بود. با این
2001، فضای حاکم کم و بیش خوش‌بینانه بود. با این حال، علت اصلی این حوادث، سرکوب دولت‌های مقدونیه در مورد استفاده از زبان آلبانیایی در مقدونیه و ممنوعیت استفاده از پرچم آلبانی در مؤسسات دولتی بود. در سال 1997، دادگاه قانون اساسی استفاده از پرچم آلبانی در مؤسسات دولتی را به تعطیلات رسمی محدود کرد پس از آنکه شهرداران تتوو و گوستیوار به طور غیرقانونی پرچم آلبانی و ترکیه را در تالارهای شهر گوستیوار و تتوو برافراشتند . برداشتن پرچم‌ها باعث اعتراضاتی شد ، و در گوستیوار، درگیری بین پلیس مقدونیه و تظاهرکنندگان منجر
درگیری بین پلیس مقدونیه و تظاهرکنندگان منجر به کشته شدن سه غیرنظامی و زخمی شدن چندین نفر از هر دو طرف شد و پلیس بدون مجوز به خانه‌ها حمله کرد. ارتش مقدونیه در سال 1992 با خروج ارتش ملی یوگسلاوی تحت توافقی مبنی بر اینکه تمام تجهیزات خود را با خود می‌برد، تأسیسات را لخت می‌کرد و آنها را برای تخریب استخراج می‌کرد، تشکیل شد. در برخی موارد حتی سیم و لوله‌کشی آپارتمان‌های ارتش نیز خالی شد. طبق گزارش روزنامه‌های بلگراد ، ارتش تجهیزاتی به ارزش 14 میلیارد دلار و 20 میلیارد دلار را که می‌توانست یک ارتش 30000 نفری را
دلار را که می‌توانست یک ارتش 30000 نفری را تجهیز کند، از کشور خارج کرد. این امر مقدونیه را به شدت تضعیف کرد و مقدونیه را مجبور به تکیه بر خودروهای مازاد اهدایی و سلاح‌های قدیمی کرد. تانک T-34/85 جنگ جهانی دوم تا زمان اهدای 100 هویتزر M-30 و 94 تانک T-55 از بلغارستان در سال 1999 ، تانک اصلی ارتش مقدونیه بود. در سال 2001، اوکراین تنها تأمین‌کننده تسلیحات نظامی مقدونیه بر اساس یک توافقنامه همکاری نظامی دوجانبه بود که از سال 1999 آغاز شده بود. مقامات غربی به شدت به ارسال تسلیحات اوکراین به مقدونیه اعتراض
به شدت به ارسال تسلیحات اوکراین به مقدونیه اعتراض کردند، خاویر سولانا ، دبیرکل اتحادیه اروپا و کاندولیزا رایس ، مشاور امنیت ملی ایالات متحده ، از کیف بازدید کردند تا دولت اوکراین را برای تعلیق تأمین تسلیحات خود به مقدونیه تحت فشار قرار دهند، دولت اوکراین در ماه ژوئیه موافقت کرد که تمام فروش‌های نظامی به مقدونیه را به حالت تعلیق درآورد. مطالبات آلبانیایی تبارها در مقدونیه. طبق سرشماری سال ۱۹۹۴، ۴۴۲,۹۱۴ آلبانیایی در جمهوری مقدونیه زندگی می‌کردند که حدود ۲۲.۹٪ از کل جمعیت کشور (۱,۹۳۶,۸۷۷) را تشکیل می‌دادند.
از کل جمعیت کشور (۱,۹۳۶,۸۷۷) را تشکیل می‌دادند. این امر آنها را به بزرگترین اقلیت قومی در کنار اکثریت جمعیت مقدونی یعنی ۱,۲۸۸,۳۳۰ نفر (۶۶.۵٪) تبدیل می‌کرد. در سال ۲۰۰۱، آلبانیایی‌های مقدونیه عمدتاً در سکونتگاه‌های فشرده در بخش غربی مقدونیه، به سمت مرز بین‌المللی با آلبانی زندگی می‌کردند . آنها همچنین در بخش شمال غربی مقدونیه، به سمت مرز با جمهوری یوگسلاوی صربستان و کوزوو که در آن زمان تحت مدیریت سازمان ملل بود ، و همچنین در اسکوپیه، پایتخت مقدونیه و شهر کومانوو ، زندگی می‌کردند. آنها همچنین اکثریت جمعیت
، زندگی می‌کردند. آنها همچنین اکثریت جمعیت شهرهای تتوو ، گوستیوار و دبار مقدونیه را تشکیل می‌دادند . از زمان استقلال، جمهوری مقدونیه تلاش کرده است تا بر امور داخلی خود تمرکز کند . ترویج دموکراسی و روابط هماهنگ بین قومی به عنوان هدف اصلی دولت جدید تعریف شده بود. از زمان اولین انتخابات دموکراتیک در سال 1991، آلبانیایی‌های مقدونیه از تمام فرصت‌های قانون اساسی و سیاسی برای ایفای نقش سیاسی قابل توجه در کشور استفاده کردند. چندین حزب سیاسی آلبانیایی وجود داشتند که رفتار و گفتار آنها (درست مانند احزاب بلوک سیاسی
رفتار و گفتار آنها (درست مانند احزاب بلوک سیاسی مقدونیه) به این بستگی داشت که آیا در ائتلاف حاکم بودند یا خیر. با وجود این نوسانات سیاسی، احزاب آلبانیایی به عنوان شرکای ائتلاف در تمام دولت‌های مقدونیه پس از کمونیسم گنجانده شدند . به گفته سیاستمدار آلبانیایی، آربن خافری ، تبعیض سیستماتیک علیه آلبانیایی‌ها در مقدونیه وجود داشت. نمایش عمومی پرچم آلبانی ممنوع بود. زبان آلبانیایی در برخی مدارس تدریس می‌شد اما نمی‌توانست برای مکاتبات رسمی استفاده شود. وزارت امور خارجه ایالات متحده گزارش داد که اشکال زیر از تبعیض
ایالات متحده گزارش داد که اشکال زیر از تبعیض علیه آلبانیایی‌های قومی همچنان در مقدونیه وجود دارد: دسترسی محدود به رسانه‌ها و آموزش به زبان آلبانیایی؛ حضور ضعیف در مشاغل بخش دولتی؛ حضور ضعیف در سپاه پلیس؛ حضور ضعیف در سپاه افسران نظامی؛ انکار شهروندی بسیاری از ساکنان قدیمی آلبانیایی قومی مقدونیه و همچنین تبعیض در روند درخواست‌های شهروندی؛ و تقسیم ناعادلانه حوزه‌های رأی‌گیری که قدرت رأی آنها را کاهش می‌دهد. به همین دلایل و بسیاری دلایل دیگر، آلبانیایی‌های مقدونیه شروع به مطالبه حقوق سیاسی بیشتر کردند. این
شروع به مطالبه حقوق سیاسی بیشتر کردند. این موارد شامل اصلاح قانون اساسی برای اعلام آلبانیایی‌ها به عنوان ملت دوم کشور، به رسمیت شناختن زبان آلبانیایی به عنوان زبان رسمی دوم و ارائه حمایت دولتی از دانشگاه زیرزمینی آلبانیایی زبان در تتوو بود . آلبانیایی‌ها همچنین ادعا می‌کردند که تا 30٪ و حتی 40٪ از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند، نه 22.9٪ ثبت شده در سرشماری رسمی ژوئن 1994. در سال 1994، برخی از سیاستمداران آلبانیایی در مقدونیه از حقوق سیاسی جمعی گسترده‌تر حمایت کردند. در سال 1994، یکی از مظاهر برجسته این
حمایت کردند. در سال 1994، یکی از مظاهر برجسته این خواسته‌ها، اعلام یک جمهوری خودمختار به نام " ایلیریدا " در بخش غربی مقدونیه بود. از دیگر مسائل مهم، تلاش برای ایجاد یک دانشگاه زبان آلبانیایی در تتوو (1995) بود که توسط مقامات مقدونی غیرقانونی اعلام شد، و همچنین برافراشتن پرچم آلبانیایی در مقابل مجامع شهری در گوستیوار و تتوو در سال 1997 که خلاف قانون اساسی بود و درگیری‌های متعاقب آن بین معترضان و پلیس . مقدونی‌ها این دو رویداد را گام‌هایی به سوی ایجاد "مقامات موازی" آلبانیایی‌ها در مقدونیه می‌دانستند.
موازی" آلبانیایی‌ها در مقدونیه می‌دانستند. مقدونیه و بحران کوزوو. در جریان درگیری‌های کوزوو در سال 1999، مقدونیه مرزهای خود را به روی هزاران پناهنده آلبانیایی کوزوو که به این کشور فرار می‌کردند، گشود. طبق آمار منتشر شده توسط کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد (UNHCR) ، در 17 مه 229300 پناهنده آلبانیایی کوزوو در مقدونیه حضور داشتند . تعداد پناهندگان آلبانیایی در مقدونیه در آن زمان بیش از 11٪ از جمعیت این کشور بود. طبق گزارش کمیته پناهندگان ایالات متحده، حدود 360000 پناهنده آلبانیایی کوزوو در نیمه دوم
حدود 360000 پناهنده آلبانیایی کوزوو در نیمه دوم سال 1999 به کشور خود بازگشتند. توانایی مقدونیه برای پذیرش پناهندگان محدود بود، زیرا برنامه‌ریزی احتمالی تنها ۲۰،۰۰۰ پناهنده را در نظر گرفته بود. با وجود همه مشکلات، مقدونیه تا پایان جنگ پناهندگان را طبق استانداردهای بین‌المللی پذیرفت. بار مسئولیت رسیدگی به نیازهای 360،000 پناهنده، اقتصاد مقدونیه را تحت تأثیر قرار داد. به جای رشد متوسط ​​​​پیش‌بینی شده برای سال 1999، اقتصاد مقدونیه در بقیه سال 1999 تا 10٪ از تولید ناخالص داخلی کاهش یافت. تجارت با یوگسلاوی ،
تولید ناخالص داخلی کاهش یافت. تجارت با یوگسلاوی ، شریک تجاری اصلی مقدونیه، فروپاشید و باعث شد مقدونیه یکی از مهمترین بازارهای صادراتی و منبع حیاتی مواد اولیه خود را از دست بدهد. در نتیجه، تعدادی از کارخانه‌ها مجبور به تعطیلی شدند و به بیکاری بالا افزودند. در عین حال، مسیر اصلی ترانزیت برای صادرات مقدونیه به بیشتر اروپا بسته شده بود و هزینه‌های صادرات را افزایش می‌داد. خزانه‌های دولتی که قبل از وقوع بحران تقریباً خالی بودند، اکنون عملاً خالی بودند. مقدونی‌ها نگران تأثیری بودند که بیش از 360،000 پناهنده
نگران تأثیری بودند که بیش از 360،000 پناهنده آلبانیایی ممکن است بر ترکیب قومی خود مقدونیه داشته باشند. آنها می‌ترسیدند که حضور پناهندگان بتواند تعادل جمعیتی جمهوری را به هم بزند. مقدونی‌ها نگران اثرات مخرب احتمالی ناشی از جدیدترین مرحله درگیری کوزوو بودند و همچنین از این می‌ترسیدند که بیشترین ضرر را متحمل شوند. همانطور که یک روزنامه‌نگار "شیکاگو تریبون" در مارس 1999 اظهار داشت، "مردم می‌ترسند که پس از کوزوو، مقدونیه از راه برسد." در همان زمان، شورشیان ارتش آزادیبخش کوزوو شروع به عبور از مرز و استقرار در
آزادیبخش کوزوو شروع به عبور از مرز و استقرار در شهرداری‌های آلبانیایی‌نشین جمهوری کردند. مقامات مقدونیه مرتباً محموله‌های سلاح را در مسیر کوزوو رهگیری و توقیف می‌کردند. حمله اولیه به اتحاد ملی آزادی‌بخش ملی. در مقدمه درگیری در اواخر سال 2000، گروه‌هایی از آلبانیایی‌های مسلح شروع به آتش گشودن به سمت پلیس و نیروهای امنیتی مقدونیه مستقر در مرز با یوگسلاوی کردند. به نظر می‌رسید این وقایع دولت مقدونیه و جامعه بین‌المللی را غافلگیر کرد. [ "لینک مرده" ] اولین حملات در روستای کوچک تانوشِوچی ، واقع در شمال مقدونیه
در روستای کوچک تانوشِوچی ، واقع در شمال مقدونیه در نزدیکی مرز با کوزوو ، رخ داد . این درگیری در 22 ژانویه 2001 آغاز شد، زمانی که گروهی از آلبانیایی‌های مسلح به ایستگاه پلیس روستای Tearce در نزدیکی Tetovo حمله کردند و یک افسر پلیس را کشتند و سه نفر دیگر را زخمی کردند. آربن خافری ، رهبر حزب دموکراتیک آلبانیایی‌ها ، که بخشی از دولت مقدونیه بود، از حمله به ایستگاه پلیس انتقاد کرد و موارد زیر را گفت:حادثه تتوو بخشی از یک اقدام هماهنگ علیه دولت و تلاشی بسیار خام برای سرنگونی آن است. صرف نظر از اینکه چه کسی پشت
برای سرنگونی آن است. صرف نظر از اینکه چه کسی پشت آن است، ما به عنوان یک حزب سیاسی این عمل را عمیقاً محکوم می‌کنیم. این یک عمل عمیقاً ضد مقدونیه‌ای، بلکه اقدامی علیه منافع آلبانیایی‌های مقدونیه است. در همان ماه، گروهی که خود را ارتش آزادیبخش ملی (NLA) می‌نامید ، مسئولیت حملات علیه پلیس را بر عهده گرفت . گزارش‌های اولیه اطلاعات متناقضی در مورد NLA ارائه می‌دادند. بوریس ترایکوفسکی، رئیس جمهور مقدونیه ، ادعا کرد که شورشیان عمدتاً اعضای ارتش آزادیبخش کوزوو (UÇK) بودند که از کوزوو به کشور نفوذ کرده بودند .
(UÇK) بودند که از کوزوو به کشور نفوذ کرده بودند . مقامات مقدونیه ناتو را متهم کردند که برای خلع سلاح شورشیان آلبانیایی به اندازه کافی تلاش نکرده، مانع از استقرار آنها در منطقه حائل ( منطقه ایمنی زمینی ) بین کوزوو و صربستان نشده یا از ورود آنها به مقدونیه جلوگیری نکرده است. NLA ادعا کرد که نیروی شورشی شامل چندین هزار نفر است که عمدتاً از مقدونیه آمده‌اند. پس از یک ماه درگیری، تا اواخر فوریه، واحدهای ویژه پلیس مقدونیه مواضع ارتش آزادی‌بخش ملی را در تیرسه و تانوشِوچی خنثی کردند و آنها را موقتاً از مرز به داخل
خنثی کردند و آنها را موقتاً از مرز به داخل کوزوو راندند . نظارت ناتو بر مرز کوزوو. تا مارس ۲۰۰۱، نیروهای ناتو مستقر در داخل و اطراف کوزوو، با نظارت پهپادها ، شروع به جلوگیری از ارسال تدارکات به شورشیان از مناطق تحت کنترل KFOR کردند . هواپیماهای شکاری نیروی هوایی ایالات متحده از اسکادران یازدهم شناسایی به فرودگاه اسکوپیه منتقل شدند و بعداً با نیروی ویژه هانتر، یک واحد پهپاد متشکل از هواپیماهای بدون سرنشین IAI RQ-5 Hunter، جایگزین شدند. یک مأموریت زمینی و هوایی ترکیبی به نیروهای آلمانی در امتداد بخش خود از
ترکیبی به نیروهای آلمانی در امتداد بخش خود از مرز مقدونیه و کوزوو واگذار شد . با توجه به ماهیت کوهستانی زمین، نقاط مرده زیادی برای ناظر روی زمین وجود داشت. برای غلبه بر این نقطه ضعف، ارتش آلمان رادار نظارتی RATAC نصب شده بر روی خودروهای زرهی و پهپاد Luna X-2000 را ادغام کرد . Luna X-2000 در مجموع ۱۷۵ سورتی پرواز انجام داد و تعدادی از شورشیان مظنون دستگیر شدند. نیروهای ارتش ایالات متحده از هنگ‌های پیاده نظام 2/502 و 3/502 لشکر 101 هوابرد (حمله هوایی) بخش عمده‌ای از مرز را کنترل می‌کردند. جوخه‌های پیاده نظام
از مرز را کنترل می‌کردند. جوخه‌های پیاده نظام 24 ساعته و 7 روز هفته در کوهستان گشت‌زنی می‌کردند و به طور مخفیانه نظارت و ممانعت انجام می‌دادند. دسته‌های خمپاره‌انداز، پشتیبانی روشنایی برای نظارت شبانه را فراهم می‌کردند. در ماه مارس، KFOR و نیروهای مقدونی عملیات مشترکی را علیه شورشیان آلبانیایی در منطقه مرزی مقدونیه و کوزوو رهبری کردند که منجر به تصرف روستای تانوشِوچی شد . نیروهای ایالات متحده با نیروهای مقدونی هماهنگ شدند تا تردد و فعالیت مرزی را به حداقل برسانند. درگیری در تتوو. نوشتار اصلی: نبرد تتوو در
درگیری در تتوو. نوشتار اصلی: نبرد تتوو در اواسط ماه مارس، نیروهای ارتش آزادی‌بخش ملی دوباره در تپه‌های بالای تتوو ، شهری کلیدی در شمال غربی مقدونیه با اکثریت آلبانیایی‌تبار، ظاهر شدند. شورشیان با استفاده از تفنگ، مسلسل و خمپاره به مواضع مقدونی‌ها آتش گشودند. در آن زمان، ارتش آزادی‌بخش ملی حداقل هفت روستا را در شمال و غرب تتوو کنترل می‌کرد که همگی در ارتفاعات کوهستانی قرار داشتند و به راحتی قابل دفاع بودند. در 22 مارس 2001، تنش‌ها در تتوو بیشتر شد، زمانی که دو مرد آلبانیایی، یک پدر و یک پسر، در جریان یک
که دو مرد آلبانیایی، یک پدر و یک پسر، در جریان یک بازرسی معمول در یک ایست بازرسی پلیس به ضرب گلوله کشته شدند. این حادثه زمانی آغاز شد که ماشین آنها متوقف شد و افسر دید که مرد به جیبش دست دراز کرده است. افسر از ترس اینکه نارنجک باشد، وحشت کرد و فرار کرد. مرد از ماشین پیاده شد، به زانو درآمد و نارنجک را به سمت ایست بازرسی پلیس پرتاب کرد اما منفجر نشد. گروهی از نیروهای مقدونی که پشت کیسه‌های شن مستقر شده بودند، رگباری از گلوله را به سمت آلبانیایی شلیک کردند. ابتدا او به ماشین تکیه داد، سپس روی لبه خیابان