payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سوختگی و مرگ دلخراش ویرجیلیو و اشتفانو موجی از شوک عمومی در سراسر ایتالیا ایجاد کرد. پیامدها. تحقیقات اولیه بر روی گروه‌های چپ افراطی متمرکز شد. در سال ۱۹۷۵ سه نفر از اعضای قدرت کارگری (Potere Operaio) به نام‌های آکیله لولو، ماریو کلآوو و مانلیو گریلو به اتهام دست داشتن در این حمله محاکمه شدند. لولو پس از مدتی متواری شد و گریلو و کلآوو نیز در روند دادرسی طولانی‌مدت چند بار تبرئه و دوباره متهم شدند. این آتش‌سوزی به یکی از رویدادهای شاخص سال‌های سربی (ایتالیا) تبدیل شد و به افزایش خشونت سیاسی و دوقطبی شدن
تبدیل شد و به افزایش خشونت سیاسی و دوقطبی شدن جامعهٔ ایتالیا میان گروه‌های راست و چپ افراطی دامن زد. رسانه‌ها آن را «نقطهٔ عطفی در جنگ داخلی سرد ایتالیا» توصیف کردند. یادمان. هر ساله مراسمی برای یادبود ویرجیلیو ماتئی و اشتفانو ماتئی در محلهٔ پریماواله برگزار می‌شود. این یادبودها اغلب محل بحث‌های سیاسی میان جناح‌های راست و چپ ایتالیا بوده‌است. در پنجاهمین سالگرد این رویداد در سال ۲۰۲۳، رئیس‌جمهور ایتالیا سرجو ماتارلا در پیامی این حادثه را «نمادی از زخم‌های عمیق سال‌های سربی» توصیف کرد و خواستار اتحاد ملی
عمیق سال‌های سربی» توصیف کرد و خواستار اتحاد ملی برای جلوگیری از تکرار خشونت‌های سیاسی شد.
مریم احمد الحَمّادی سیاستمدار اماراتی است. او دبیرکل شورای وزرا از ۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ و وزیر دولت از ۷ فوریهٔ ۲۰۲۳ است. او از برجسته‌ترین مدیران دولتی امارات است و نقش مهمی در تهیه و پیگیری چشم‌انداز امارات ۲۰۲۱، توسعهٔ سیستم مدیریت عملکرد دولتی و ایجاد سامانهٔ جامع برای تعالی دولتی داشته است. زندگی و پیشه. مریم بنت احمد الحمادی دارای مدرک کارشناسی مهندسی و کارشناسی ارشد در مدیریت کیفیت جامع است و عضو انجمن برنامه‌ریزی استراتژیک و شورای ورزشی دبی می‌باشد. از حدود سال ۲۰۰۰ در بخش‌های دولتی و خصوصی حضور دارد و در
سال ۲۰۰۰ در بخش‌های دولتی و خصوصی حضور دارد و در زمینه‌های توسعه دولت، برنامه‌ریزی استراتژیک، مدیریت عملکرد، تعالی دولتی، مدیریت خدمات و عملیات و توسعه ساختارهای سازمانی در شهرداری دبی و شرکت امارات جهانی آلومینیوم فعالیت کرده است. در دفتر ریاست شورای وزرا در وزارت امور شورای وزرا، او مسئول تهیه، توسعه و پیگیری دستور کار ملی برای چشم‌انداز امارات ۲۰۲۱ بود و همچنین نظارت بر اجرای استراتژی‌های نهادهای فدرال از طریق طراحی و توسعهٔ سیستم مدیریت عملکرد دولتی برای دولت امارات و ایجاد چارچوب کاری هوشمند و شفاف
دولت امارات و ایجاد چارچوب کاری هوشمند و شفاف برای عملکرد به منظور تحقق چشم‌انداز امارات ۲۰۲۱، دستور کار ملی، استراتژی‌های نهادهای دولتی و ارزیابی عملکرد مهم‌ترین طرح‌ها و ابتکارات دولتی را بر عهده داشت. او همچنین بر نظارت بر عملکرد خدمات دولتی و پیشرفت در نوآوری دولتی از طریق ایجاد و اجرای سیستم‌های شاخص عملکرد و گزارش‌های عملکرد که نشان‌دهنده دستاوردها در این حوزه‌ها بود، نظارت داشت. مطالعات مرتبط با منابع انسانی در دولت مانند مطالعات رضایت شغلی، انرژی مثبت در محیط کار، وفاداری و هم‌سویی کارکنان و دیگر
در محیط کار، وفاداری و هم‌سویی کارکنان و دیگر موضوعات مرتبط را مدیریت کرد. الحمادی همچنین سامانه‌ای جامع برای تعالی دولتی در سطح کشور طراحی و توسعه داد و از آن به‌عنوان ابزار یکپارچه برای توسعه، برتری و پیگیری عملکرد دولت استفاده کرد و نظارت بر اجرای آن و تعمیم آن در سطح کشور و جهان داشت. او سمت هماهنگ‌کننده کل برنامهٔ شیخ خلیفه برای تعالی دولتی و نظارت بر تمامی شاخه‌های جایزهٔ محمد بن راشد برای عملکرد دولتی برجسته را بر عهده داشته است. در فوریهٔ ۲۰۲۳ به‌عنوان وزیر دولتی در حکومت امارات متحده عربی منصوب شد
وزیر دولتی در حکومت امارات متحده عربی منصوب شد و از سال ۲۰۲۰ سمت دبیرکلی شورای وزرا را بر عهده دارد.
بالاد شماره ۴ در فا مینور اپوس ۵۲، اثری از فردریک شوپن هست که در قالب بالاد و برای پیانو نوشته شده هست. شوپن این اثر را در سال ۱۸۴۲ نوشت، در سال ۱۸۴۳ منتشر کرد. بالاد شماره ۴، آخرین بالادی بود که شوپن منتشر کرد. در نظر بسیاری از پیانیست‌ها، این بالاد، هم به لحاظ فنی و هم به لحاظ موسیقایی، دشوارترین بالاد شوپن هست. همچنین این بالاد، با مدت زمان تقریبی ۱۰ تا ۱۲ دقیقه، طولانی‌ترین بالاد شوپن هست. بالاد شماره ۴ عموماً یکی از شاهکار موسیقی قرن نوزدهم محسوب می‌شود. پیش‌زمینه. دربارهٔ شرایط ساخت این قطعه نوشته
پیش‌زمینه. دربارهٔ شرایط ساخت این قطعه نوشته چندانی وجود ندارد. با اینحال ظاهراً شوپن مدت کوتاهی پس از اتمام ساخت بالاد شماره ۳ در دسامبر ۱۸۴۲، بالاد شماره ۴ را تکمیل کرد و آن را به همراه پولونز قهرمانه و اسکرتسو شماره ۴ در انتشارات برایتکپف و هرتل چاپ کرد. شوپن این قطعه را به بارونس شارلوت دو روچیلد تقدیم کرد؛ فردی که شوپن را برای نواختن پیانو به منزلش دعوت، و او را به اشراف معرفی کرده بود. طبق ادعای آلفرد کورتو، شوپن بالاد شماره ۴ را با الهام از یکی از اشعار آدام میتسکیه‌ویچ نوشت. ساختار. قطعه در گام دو
آدام میتسکیه‌ویچ نوشت. ساختار. قطعه در گام دو ماژور آغاز و پس از هفت میزان اولیه، تم ابتدایی نواخته می‌شود. این تم ۴ بار دچار تغییرات، و آراسته به کنترملودی و فیوریتورا نوکتورنمانند می‌شود. با گسترش تم دوم و درهم‌تنیدگی آن به تم اول، ساختار قطعه پیچیده‌تر، و تنش ایجاد می‌شود. شوپن با درهم‌تنیدگی و بسط همزمان این دو تم، توانست که هم از فرم سونات وهم از فرم واریاسیون استفاده کند. قطعه با مجموعه‌ای از آکوردهای فورتیس‌سیمو و با آکسان، و سپس پنج میزان پیانوسیمو و آرام ادامه می‌یابد و درنهایت با کودا بسیار سریعی
آرام ادامه می‌یابد و درنهایت با کودا بسیار سریعی به پایان می‌رسد که کنترپوان پرشوری هست. بالاد شماره ۴ مشخصا ساختار پیچیده‌ای دارد.
بندر غزه بندری کوچک در نزدیکی منطقه ریمال شهر غزه، غزه است. این بندر، بندر اصلی قایق‌های ماهیگیری فلسطینی و پایگاه پلیس دریایی فلسطین، شاخه‌ای از نیروهای امنیت ملی فلسطین، است. طبق پیمان اسلو ۲، فعالیت‌های پلیس دریایی فلسطین به ۶ مایل دریایی از ساحل محدود شده است. از سال ۲۰۰۷، بندر غزه به عنوان بخشی از محاصره نوار غزه، تحت محاصره دریایی اسرائیل قرار داشته و فعالیت‌های این بندر به ماهیگیری در مقیاس کوچک محدود شده است. تاریخچه. نوار غزه. نوار غزه تحت محاصره شدید زمینی، هوایی و دریایی قرار دارد. با مساحت کل
شدید زمینی، هوایی و دریایی قرار دارد. با مساحت کل ۳۶۲ کیلومتر مربع، سیستم حمل و نقل در این نوار با تنها در وضعیت بدی قرار دارد. از جاده‌های اصلی، از جاده‌های منطقه‌ای، و از جاده‌های محلی. قبلاً نوار غزه یک فرودگاه کوچک در رفح داشت، اما این فرودگاه در سال ۲۰۰۱ توسط اسرائیل تخریب شد. این بندر توسط تشکیلات خودگردان فلسطین ساخته شد. مایوما. در گذشته، بندر مائوما یا "ال مینه" (به عربی به معنای "بندر") در این منطقه قرار داشت. در اواخر دوران عثمانی، پیر ژاکوتین این مکان را در نقشه خود از سال ۱۷۹۹، "ماژوماس"
این مکان را در نقشه خود از سال ۱۷۹۹، "ماژوماس" نامید. در سال ۱۸۸۳، سازمان بررسی فلسطین غربی، خاطرنشان کرد که "المینه" احتمالاً همان مائومای باستانی است. در سال ۲۰۱۱، هشت ستون رومی که گمان می‌رود بقایای یک کلیسا باشند، در جریان طوفان به ساحل کشیده شدند. در سال ۲۰۱۳، پلیس دریایی فلسطین آثار باستانی شامل تیرک‌ها و گل پخته شده را پیدا کرد. از سال ۱۹۹۴. در سال ۲۰۰۲، نیروهای اسرائیلی پس از آنکه فرماندهان پلیس دریایی در عملیات کشتی نوح، تلاشی برای وارد کردن مخفیانه ۵۰ تن سلاح از طریق قایق به غزه، دست داشتند، به
۵۰ تن سلاح از طریق قایق به غزه، دست داشتند، به تأسیسات پلیس دریایی فلسطین در بندر حمله کردند. در سال ۲۰۰۷، پس از تصرف غزه توسط حماس، اسرائیل، نوار غزه را محاصره کرد، از جمله محاصره دریایی. تلاش‌های متعددی برای شکستن محاصره اسرائیل انجام شده است. اسرائیل از پهلوگیری اکثر کشتی‌ها در بندر غزه جلوگیری کرده است، اما در سال ۲۰۰۸ به دو قایق حامل فعالان و مقداری تدارکات اجازه ورود به بندر را داد. تا سال ۲۰۱۰، این بندر به قایق‌های ماهیگیری کوچک‌تر فلسطینی محدود بود. در سال ۲۰۱۰، این بندر توسط حماس و به منظور
بود. در سال ۲۰۱۰، این بندر توسط حماس و به منظور آماده‌سازی برای ورود ناوگانی از کشتی‌های بین‌المللی بزرگ‌تر که محاصره را می‌شکستند، عمیق‌تر شد. جنگ غزه. این بندر و بیش از ۹۰ درصد کشتی‌های پهلو گرفته در آن در طول جنگ غزه توسط اسرائیل نابود شدند؛ این خسارات شامل حملات هوایی هدفمند به کشتی‌های ماهیگیری و اصابت توپخانه دریایی بود. طرح‌های بندر غزه. از زمان پیمان اسلو در سال ۱۹۹۳، برنامه‌هایی برای ساخت یک بندر دریایی بسیار بزرگتر در غزه وجود داشته است. به دلیل ادامه درگیری فلسطین و اسرائیل، این برنامه‌ها تا سال
درگیری فلسطین و اسرائیل، این برنامه‌ها تا سال ۲۰۲۴ محقق نشده‌اند. در سال ۲۰۰۵، اسرائیل طرح‌های فلسطینی‌ها برای بازسازی و تکمیل ساخت بندری در چند مایلی جنوب شهر غزه را که پیش از آغاز انتفاضه دوم در سپتامبر ۲۰۰۰ آغاز شده بود، تصویب کرد. این ساختمان به همراه فرودگاه موجود غزه در نزدیکی رفح، پس از آغاز انتفاضه دوم توسط نیروهای اسرائیلی تخریب شد. اسکله شناور نصب شده توسط آمریکا. در سال ۲۰۲۴، نیروی زمینی و دریایی آمریکا، شروع به ساخت یک اسکله شناور در بندر غزه کردند تا برای مردم نوار غزه غذا بیاورند. این اسکله
تا برای مردم نوار غزه غذا بیاورند. این اسکله در واقع در اسرائیل، همسایه غزه، ساخته شد و به غزه منتقل شد. ایالات متحده و سایر کشورها همچنین یک سکوی دریایی در فاصله یک کیلومتری از این اسکله ساختند. کمک‌ها از سکو به این اسکله منتقل شد. در ۲۰ مه، اسکله به دلیل باران و باد آسیب دید. در ژوئیه ۲۰۲۴، اسکله برای همیشه برچیده شد.
آل ولانته یک مجله ماهانه خودرو است که در میلان، ایتالیا منتشر می‌شود و از سال ۱۹۹۹ تاکنون در حال انتشار است. تاریخچه و مشخصات. "آل ولانته" در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد. این مجله توسط یونی‌مدیا به صورت ماهانه منتشر می‌شود. دفتر مرکزی این مجله در میلان است. این مجله شامل مقالاتی در مورد تخمین قیمت خودروهای دست دوم و همچنین در مورد بررسی خودرو، تست جاده و لیست قیمت است. اگرچه تمرکز اصلی آن بر روی خودروها است، اما این مجله مقالاتی مربوط به موتورسیکلت‌ها را نیز پوشش می‌دهد. گردش خون. از سپتامبر ۲۰۰۳ تا اوت ۲۰۰۴، تیراژ
گردش خون. از سپتامبر ۲۰۰۳ تا اوت ۲۰۰۴، تیراژ مجله "آل ولانته" ۷۳۶٬۰۱۲ نسخه بود. در سال ۲۰۰۴، این مجله ۷۲۰٬۰۰۰ نسخه فروخت. بین فوریه ۲۰۰۶ و ژانویه ۲۰۰۷، تیراژ آن ۵۶۶٬۸۰۰ نسخه بود. مجله در سال ۲۰۰۷ با تیراژ ۵۴۳٬۵۵۱ نسخه، پرفروش‌ترین مجله خودرو در ایتالیا بود. در سال ۲۰۱۰، تیراژ آن ۴۳۷٬۷۹۱ نسخه بود.
لا وس یک مجله ادبی هفتگی ایتالیایی بود که بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۶ در فلورانس ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله همچنین یکی از نشریاتی است که در پایه‌های فرهنگی اشکال اولیه فاشیسم نقش داشت. همچنین در توسعه مفهوم اروپایی‌گرایی نقش داشت. تاریخچه و مشخصات. "مجله لا وس" در سال ۱۹۰۸ توسط جوزپه پرتزولینی، نویسنده ایتالیاییِ مخالفِ سنت ، به عنوان یک نشریه هفتگی فرهنگی تأسیس شد. پرتزولینی همچنین از بنیانگذاران مجله دیگری به "نام لئوناردو" بود. "لا وُچه" در فلورانس مستقر بود، و جووانی پاپینی در تأسیس آن نقش داشت. اولین
بود، و جووانی پاپینی در تأسیس آن نقش داشت. اولین شماره "لا وُچه" در ۲۰ دسامبر ۱۹۰۸ منتشر شد. پرتزولینی در سال ۱۹۱۲ به دلیل اختلاف نظر با دیگر نویسندگان مهم، از جمله پاپینی، بر سر مداخله ایتالیا در جنگ لیبی، نوشتن در این مجله را متوقف کرد. او از سمت سردبیری مجله، پستی که بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۳ در اختیار داشت، استعفا داد. پاپینی نیز در سال ۱۹۱۳ مجله را ترک کرد. جوزپه دو روبرتیس به عنوان سردبیر، جانشین پرتزولینی شد که از دسامبر ۱۹۱۴ تا دسامبر ۱۹۱۶ این سمت را بر عهده داشت. کمی پس از آغاز به کار، "مجله «لا
را بر عهده داشت. کمی پس از آغاز به کار، "مجله «لا وُچه»" به عنوان تأثیرگذارترین تریبون برای مخالفان در ایتالیا ظاهر شد تا دربارهٔ «مشکلات اجتماعی ناشی از اشکال جدید همزیستی انسانی در دنیای صنعتی جدید» بحث کند. نویسندگان اولیه این مجله ، شعر را به عنوان یک تعهد اجتماعی و مسئولیت اخلاقی در نظر می‌گرفتند. هدف نهایی این مجله، پرورش خوانندگانی فعال با آگاهی اجتماعی و بهبود وحدت معنوی همه ایتالیایی‌ها بود. برای این منظور "، «لا وُچه»" از زبان و رویکردی استفاده کرد که از همه طبقات اجتماعی استقبال کند. نظریه‌های
که از همه طبقات اجتماعی استقبال کند. نظریه‌های زیگموند فروید در مورد تمایلات جنسی برای اولین بار توسط این مجله از طریق مقاله‌ای از روبرتو آساگیولی که در سال ۱۹۱۰ منتشر شد، به ایتالیایی‌ها معرفی شد تا سال ۱۹۱۴، "مجله «لا وُس»" علاوه بر محتوای ادبی، منحصراً بر امور فلسفی، اخلاقی و سیاسی تمرکز داشت. در دوره بین ۱۴ دسامبر ۱۹۱۴ تا ۳۱ دسامبر ۱۹۱۶، این مجله با عنوان "«لا وُس بیانکا»" منتشر می‌شد. محتوای مجله نیز تغییر کرد و با شعار «دانستن چگونگی خواندن» به یک نقد ادبی محض تبدیل شد. نویسندگان مجله در آن زمان
نقد ادبی محض تبدیل شد. نویسندگان مجله در آن زمان معمولاً قطعات منظوم یا منثور تولید می‌کردند. این مجله با فوتوریست‌ها که از زمان آغاز به کار تا سال ۱۹۱۳، در حالی که پاپینی یکی از نویسندگان آن بود، آنها را رد کرده بود، ارتباط نزدیکی برقرار کرد. کتاب "«پریمی پرینسیپی دی یو اِستِتیکا فوتوریستا"» اثر آردنگو سوفیسی بین فوریه و دسامبر ۱۹۱۶ در این مجله به صورت سریالی منتشر می‌شد و سپس در سال ۱۹۲۰ توسط انتشارات والکی منتشر شد. انتشار "روزنامه «صدا»" در دسامبر ۱۹۱۶ پس از هجده شماره متوقف شد. مشارکت‌کنندگان.
۱۹۱۶ پس از هجده شماره متوقف شد. مشارکت‌کنندگان. نویسندگان و شاعران ایتالیایی وینچنزو کاردارلی، آردنگو سوفیچی، کلمنته ربورا، جووانی آمندولا و الساندرو کاساتی از جمله نویسندگان ثابت این مجله بودند. از میان آنها، آردنگو سوفیچی مقالاتی در مورد صحنه هنر پاریس با تمرکز بر گوستاو کوربه، هنری روسو، پیر آگوست رنوار و پابلو پیکاسو منتشر می‌کرد. موضوعات مقالات او همچنین شامل امپرسیونیسم، آثار آرتور رمبو و شعر آوانگارد فرانسوی بود. یکی دیگر از نویسندگان مهم ، بنیتو موسولینی بود، که قبل از جنگ جهانی اول، زمانی که یک
بود، که قبل از جنگ جهانی اول، زمانی که یک سوسیالیست بود، مقالاتی منتشر کرد. ژرژ سورل، متفکر فرانسوی، نیز با لا وس همکاری داشت. روبرتو لونگی بین سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۶ از نویسندگان دائمی این نشریه بود که مقالات بسیار رادیکالی منتشر می‌کرد. میراث. "لو وُچه" مدل مجله اکسپرسیونیست آلمانی "در استورم" شد که در سال ۱۹۱۰ آغاز به کار کرد. "سولاریا"، یک مجله ایتالیایی که در سال ۱۹۲۶ تأسیس شد، نیز از "لا وُچه" تأثیر گرفته بود.
باگنایری وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان قارص ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (هایکاوانک) (؛ Հայկավանից Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի, Հայկավանք, Յոթ խորան ժամ, Հանգուցելոյ վանք, Օթեվանք) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر وان، استان وان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (قارص) (؛ Կարսի Ավագ եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر قارص، استان قارص ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (آلاستان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، سامتسخه-جاواختی گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده‌های ۱۰–۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
بِپو لِوی (به ایتالیایی: "Beppo Levi"؛ ۱۴ مهٔ ۱۸۷۵ – ۲۸ اوت ۱۹۶۱) یک ریاضی‌دان ایتالیایی بود. او مقالات و کتاب‌های علمی برجسته‌ای در زمینه ریاضیات، فیزیک، تاریخ، فلسفه و پداگوژی منتشر کرد. لوی عضو آکادمی علوم بولونیا و آکادمی لینچی بود. زندگی‌نامه. بپو لوی در ۱۴ مهٔ ۱۸۷۵ میلادی در تورین ایتالیا در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. او برادر بزرگ‌تر اوژنئو الیا لوی بود. او در سال ۱۸۹۶ میلادی در ۲۱ سالگی مدرک لاوره‌آ در ریاضیات را از دانشگاه تورین زیر نظر کورادو سگره گرفت. سه ماه بعد به‌عنوان استادیار در همان
سگره گرفت. سه ماه بعد به‌عنوان استادیار در همان دانشگاه منصوب شد و سپس به سرعت به مقام دانشیاری رسید. در سال ۱۹۰۱ میلادی، استاد دانشگاه پیاچنزا شد و سپس در دانشگاه کالیاری (سال ۱۹۰۶)، دانشگاه پارما (سال ۱۹۱۰) و سرانجام در دانشگاه بولونیا (سال ۱۹۲۸) تدریس کرد. در سال‌های پس از این انتصاب، قدرت بنیتو موسولینی و یهودی‌ستیزی در ایتالیا افزایش یافت و لوی به دلیل یهودی بودن از دانشگاه بولونیا اخراج شد؛ او همانند بسیاری از یهودیان اروپایی آن زمان به آرژانتین مهاجرت کرد. زندگی در آرژانتین. لوی به دعوت مهندس کُرتس
کرد. زندگی در آرژانتین. لوی به دعوت مهندس کُرتس پلا، رئیس دانشکده علوم ریاضی، فیزیک-شیمی و طبیعی دانشگاه ملی لیتورال (که امروزه بخشی از دانشگاه ملی روساریو است) به روساریو، سانتا فه رفت تا ریاست مؤسسه تازه تأسیس ریاضیات را برعهده بگیرد. او از سال ۱۹۳۹ تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۱ میلادی بیشتر پژوهش‌های خود را در آنجا انجام داد. در روساریو، سانتا فه، لوی به گروهی از ریاضی‌دانان پیوست که شامل لوئیس سانتالو، سیمون روبینشتاین، خوان اولگین، انریکه فراری، فرناندو و انریکه گاسپار، ماریو کاستانینو و ادموندو روفمان
و انریکه گاسپار، ماریو کاستانینو و ادموندو روفمان بود. او در سال ۱۹۴۰ نشریه "Mathematicae Notae" را بنیان گذاشت که نخستین مجله ریاضی در آرژانتین بود.در سال ۱۹۵۶ جایزه فلتری‌نلی را دریافت کرد. درگذشت. سرانجام او در ۲۸ اوت سال ۱۹۶۱ میلادی در روساریو، سانتا فه درگذشت و در قبرستان یهودیان این شهر به خاک سپرده شد. مشارکت‌های ریاضی. کارهای نخستین لوی درباره تکینگی‌ها بر روی منحنی‌های جبری و سطوح جبری بود. او برهانی ارائه کرد (که مورد پرسش برخی بود) مبنی بر اینکه روند رفع تکینگی‌ها بر روی سطوح جبری در تعداد
روند رفع تکینگی‌ها بر روی سطوح جبری در تعداد متناهی گام خاتمه می‌یابد. بعدها او نتایج بنیادی در مورد انتگرال‌گیری لبگ به‌دست آورد، از جمله آنچه امروز به لم بپو لوی مشهور است. او همچنین در زمینه حساب منحنی‌های بیضوی کار کرد و آن‌ها را تا هم ریختی طبقه‌بندی کرد، نه تنها روی میدان مختلط بلکه روی اعداد گویا؛ او مطالعه‌ای بر روی زیرگروه نقاط پیچشی گویا روی یک منحنی بیضوی انجام داد و حدس پیچش را مطرح کرد. این حدس شصت سال بعد به‌طور مستقل توسط اندرو آگ صورت‌بندی و سرانجام در سال ۱۹۷۳ میلادی توسط باری مازور، ریاضی
سرانجام در سال ۱۹۷۳ میلادی توسط باری مازور، ریاضی دان آمریکایی اثبات شد.
سالهای سربی () دوره‌ای از خشونت سیاسی و آشوب اجتماعی در ایتالیا بود که از اواخر دههٔ ۱۹۶۰ تا اواخر دههٔ ۱۹۸۰ ادامه یافت و با موجی از حوادث تروریسم سیاسی و درگیری‌های خشونت‌آمیز از سوی چپ‌های افراطی و راست‌های افراطی همراه بود. جنبش ۱۹۶۸ در ایتالیا و اعتصابات پاییز داغ که از سال ۱۹۶۹ آغاز شد؛ مرگ مأمور پلیس آنتونیو آناروما در نوامبر ۱۹۶۹؛ بمب‌گذاری پیازا فونتانا در دسامبر همان سال که منجر به کشته‌شدن ۱۷ نفر شد و توسط تروریست‌های راست‌گرا در میلان انجام شد؛ و اندکی پس از آن، مرگ جوزپه پینلی، کارگر آنارشیست،
اندکی پس از آن، مرگ جوزپه پینلی، کارگر آنارشیست، در حالی که به ظن دست داشتن در این حمله در بازداشت پلیس به سر می‌برد، و در نهایت او را بی‌گناه تشخیص دادند، گاه به‌عنوان زمان آغاز سال‌های سربی در نظر گرفته می‌شوند. بریگاد سرخ که یک گروه چپ افراطی است، سرانجام در این دوره به‌عنوان یک سازمان تروریستی شناخته شد؛ در سال ۱۹۷۸، آنها نخست‌وزیر سابق ایتالیا آلدو مورو را ربودند و به قتل رساندند. یکی دیگر از جنایات بزرگ مرتبط با سال‌های سربی در ایتالیا، بمب‌گذاری ایستگاه راه‌آهن بولونیا در سال ۱۹۸۰ بود که منجر به
راه‌آهن بولونیا در سال ۱۹۸۰ بود که منجر به کشته‌شدن ۸۵ نفر شد و چندین عضو گروه تروریستی راست افراطی و نئوفاشیست معروف به هسته‌های مسلح انقلابی به‌خاطر آن محکوم شدند. سازمان‌های تروریستی راست افراطی همچنین در بمب‌گذاری‌های مختلف دیگری که منجر به کشته‌شدن چندین غیرنظامی شد، از جمله بمب‌گذاری پیازا دلا لوجا در سال ۱۹۷۴، که منجر به کشته شدن هشت نفر و زخمی شدن ۱۰۲ نفر دیگر شد، دست داشتند. سازمان‌های تروریستی به تدریج منحل شدند و پلیس اعضای آن‌ها را در طول دههٔ ۱۹۸۰ دستگیر کرد. خشونت سیاسی پراکنده در ایتالیا تا
دستگیر کرد. خشونت سیاسی پراکنده در ایتالیا تا اواخر دههٔ ۱۹۸۰ ادامه یافت و در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ به میزان کمتری دوباره ظاهر شد و تا اواسط دههٔ ۲۰۰۰ ادامه یافت. ریشه نام. ریشهٔ این اصطلاح احتمالاً به تعداد تیراندازی‌ها در آن دوره یا یک فیلم محبوب آلمانی در سال ۱۹۸۱ برمی‌گردد که در انگلیسی به نام "ماریانه و یولیانه" (به نام شخصیت‌های اصلی) نامیده می‌شد، اما در ایتالیا با عنوان "Anni di piombo" اکران شد؛ عنوانی که نزدیک به عنوان اصلی، "Die bleierne Zeit" (زمان سربی) بود. این فیلم به دههٔ ۱۹۵۰ در آلمان غربی اشاره
بود. این فیلم به دههٔ ۱۹۵۰ در آلمان غربی اشاره دارد که از سوی یک زن تروریست بعداً تحت عنوان محافظه‌کارانه و سرکوبگرانه از آن یاد شد. پس از آن که گروه چپ افراطی شبه‌نظامی آلمان غربی، فراکسیون ارتش سرخ، در دههٔ ۱۹۷۰ با آدم‌ربایی و کشتن ده‌ها نفر، بدنام شد، رهبران آن در سال ۱۹۷۷ در زندان درگذشتند. همتایان ایتالیایی آن‌ها، بریگاد سرخ، با الهام از یکی از جنایات فراکسیون ارتش سرخ در پاییز آلمان در سال ۱۹۷۷، عملیات ربودن و قتل آلدو مورو را در سال ۱۹۷۸ رقم زدند. پیش زمینه. این دوره با درگیری‌های اجتماعی گسترده و
زمینه. این دوره با درگیری‌های اجتماعی گسترده و اقدامات تروریستی بی‌سابقه‌ای که توسط گروه‌های راست و چپ انجام می‌شد، همراه بود. از اوایل دههٔ ۱۹۶۰، همزمان با اینکه ایتالیا از به اصطلاح معجزه اقتصادی خود لذت می‌برد، جنبش‌های چپ افراطی و راست افراطی به تدریج با کمرنگ شدن آرمان‌های انقلابی و شکست احزاب اصلی راست و چپ در تأثیرگذاری بر سیاست‌های جریان اصلی، رادیکالیزه شدند. در سال ۱۹۶۰، حمایت جنبش اجتماعی نئوفاشیست ایتالیا (ام‌اس‌آی) از دولت تامبرونی منجر به شورش و فروپاشی دولت شد. کنار گذاشته شدن ام‌اس‌آی از
و فروپاشی دولت شد. کنار گذاشته شدن ام‌اس‌آی از هرگونه ائتلاف، گروه‌های راست افراطی را ناامید کرد و آن‌ها را به فکر انجام اقدامات رادیکال انداخت. به همین ترتیب، ناتوانی حزب کمونیست ایتالیا در شعله‌ور کردن انقلاب در ایتالیا یا حتی پیروزی در انتخابات ملی و ورود آن به سیاست جریان اصلی منجر به سرخوردگی بسیاری از فعالان چپ شد که به سمت جنبش‌های افراطی‌تر گرایش پیدا کردند. ناآرامی‌های گسترده کارگری و همکاری گروه‌های فعال دانشجویی پادفرهنگی با کارگران کارخانه‌ای از طبقه کارگر و سازمان‌های چپ‌گرای رادیکال طرفدار
از طبقه کارگر و سازمان‌های چپ‌گرای رادیکال طرفدار کارگران مانند قدرت کارگران و مبارزه مداوم، در به اصطلاح «پاییز داغ» سال ۱۹۶۹ و مجموعه‌ای عظیم از اعتصابات در کارخانه‌ها و مراکز صنعتی در شمال ایتالیا، به اوج خود رسید. اعتصابات دانشجویی و کارگری، که اغلب توسط کارگران، چپ‌گرایان، کارگران هوادار جناح چپ یا فعالان مارکسیست رهبری می‌شدند، به‌طور فزاینده‌ای رواج یافتند و اغلب به درگیری بین پلیس و تظاهرکنندگانی که عمدتاً از کارگران، دانشجویان، فعالان و اغلب شبه‌نظامیان چپ‌گرا تشکیل شده بودند، منجر می‌شد.
شبه‌نظامیان چپ‌گرا تشکیل شده بودند، منجر می‌شد. دموکرات‌های مسیحی (دی‌سی) در به قدرت رسیدن حزب سوسیالیست ایتالیا (پی‌اس‌آی) در دههٔ ۱۹۶۰ نقش مهمی داشتند و ائتلافی را ایجاد کردند. قتل آلدو مورو، رهبر دموکرات‌های مسیحی، در سال ۱۹۷۸ به استراتژی "سازش تاریخی" بین دی‌سی و حزب کمونیست ایتالیا (پی‌سی‌آی) پایان داد. این ترور توسط بریگاد سرخ، که در آن زمان توسط ماریو مورتی رهبری می‌شد، انجام شد. بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۸، ۴۲۸ قتل در قالب بمب‌گذاری، ترور و جنگ شهری بین جناح‌های رقیب شبه‌نظامی، به خشونت سیاسی نسبت
بین جناح‌های رقیب شبه‌نظامی، به خشونت سیاسی نسبت داده شد. سیر زمانی رویدادها. ۱۹۶۹. اعتراضات عمومی. اعتراضات عمومی در طول سال ۱۹۶۹ ایتالیا را تکان داد، و جنبش حقوق کارگران و جنبش دانشجویی استقلال‌طلب به ویژه فعال بودند و منجر به اشغال کارخانهٔ خودروسازی فیات میرافیوری در تورین شد. قتل آنتونیو آناروما. در ۱۹ نوامبر ۱۹۶۹، آنتونیو آناروما، یک پلیس اهل میلان، در جریان شورش تظاهرکنندگان چپ افراطی کشته شد. او نخستین کارمند دولتی بود که در موج خشونت‌ها کشته می‌شد. بمب‌گذاری در میدان فونتانا. بنای یادبود ویکتور
بمب‌گذاری در میدان فونتانا. بنای یادبود ویکتور امانوئل دوم، بانک ملی کارگران در رم و بانک تجاری ایتالیا و بانک ملی کشاورزی در میلان در ماه دسامبر هدف بمب‌گذاری قرار گرفتند. پلیس محلی حدود ۸۰ مظنون از گروه‌های چپ‌گرا، از جمله جوزپه پینلی، آنارشیستی که در ابتدا به خاطر بمب‌گذاری متهم شده بود، و پیترو والپردا را دستگیر کرد. اعضای چپ‌گرا، به ویژه اعضای جنبش دانشجویی که در آن زمان در دانشگاه‌های میلان به شهرت رسیده بودند، گناهکار بودن آن‌ها را رد کردند، زیرا معتقد بودند که بمب‌گذاری توسط فاشیست‌ها انجام شده
معتقد بودند که بمب‌گذاری توسط فاشیست‌ها انجام شده است. پس از مرگ جوزپه پینلی، که به طرز مرموزی در ۱۵ دسامبر در بازداشت پلیس درگذشت، روزنامهٔ چپ‌گرای رادیکال "لوتا کونتینوا،" کمپینی را آغاز کرد که افسر پلیس لوئیجی کالابرسی را به قتل پینلی متهم می‌کرد. در سال ۱۹۷۵، کالابرسی و دیگر مقامات پلیس توسط قاضی جراردو دامبروسیو تبرئه شدند، قاضی‌ای که این‌طور تصمیم گرفت که سقوط پینلی از پنجره ناشی از بیماری و از دست دادن تعادل او بوده است. در همین حال، والپردای آنارشیست و پنج نفر دیگر به جرم بمب‌گذاری محکوم و زندانی
و پنج نفر دیگر به جرم بمب‌گذاری محکوم و زندانی شدند. آنها بعداً پس از سه سال بازداشت پیشگیرانه آزاد شدند. سپس، دو نئوفاشیست، فرانکو فردا (ساکن پادووا) و جووانی ونچرا، دستگیر و به سازماندهی قتل‌عام متهم شدند. در سال ۱۹۸۷، آن‌ها به دلیل کمبود شواهد توسط دیوان عالی کشور تبرئه شدند. در دههٔ ۱۹۹۰، تحقیقات جدید در مورد بمب‌گذاری میدان فونتانا، با استناد به شهادت شاهدان جدید، دوباره فردا و ونچرا را درگیر کرد. با این حال، این دو نفر با استناد به درگیری حقوقی مجدد، نمی‌توانستند دوباره محاکمه شوند، زیرا آن‌ها در سال
دوباره محاکمه شوند، زیرا آن‌ها در سال ۱۹۸۷ از این جرم تبرئه شده بودند. ۱۹۷۰. ظهور بریگادهای سرخ. بریگادهای سرخ در اوت ۱۹۷۰ توسط رناتو کورچیو و مارگاریتا (مارا) کاگول، که در دوران دانشجویی در دانشگاه ترنتو با هم آشنا شده و بعداً ازدواج کرده بودند، و با همکاری آلبرتو فرانچسکینی تأسیس شد. در حالی که گروه ترنتو پیرامون کورچیو ریشه‌های اصلی خود را در دانشکدهٔ جامعه‌شناسی دانشگاه کاتولیک دوانده بود، گروه رجیو امیلیا (پیرامون فرانچسچینی) عمدتاً شامل اعضای سابق اف‌جی‌سی‌آی (جنبش جوانان کمونیست) بود که به دلیل
اف‌جی‌سی‌آی (جنبش جوانان کمونیست) بود که به دلیل دیدگاه‌های افراطی خود از حزب مادر اخراج شده بودند. گروه دیگری از مبارزان از کارخانه‌های سیت-زیمنس در میلان آمده بودند؛ این افراد عبارت بودند از ماریو مورتی، یکی از مقامات اتحادیه، کورادو آلونی، که بریگادهای سرخ را ترک کرد تا سازمان دیگری را تحت عنوان «مبارز» تأسیس کند، و آلفردو بوناویتا، یک کارگر یقه آبی. اولین اقدام بریگادهای سرخ، آتش زدن ماشین جوزپه لئونی (یکی از رهبران شرکت سیت-زیمنس در میلان) در ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۰، در چارچوب ناآرامی‌های کارگری درون کارخانه
۱۹۷۰، در چارچوب ناآرامی‌های کارگری درون کارخانه بود. کودتای بورگزه. در ماه دسامبر، یک کودتای نئوفاشیستی، ملقب به «"کودتای بورگزه»"، توسط جوانان متعصب راست افراطی، پیشکسوتان اصلی جمهوری سوسیال ایتالیا، برنامه‌ریزی شد که مورد حمایت اعضای «"کورپو فارستاله دلو استاتو»" به همراه کارآفرینان و صنعتگران راست‌گرا بود. یونیو والریو بورگزه، «شاهزاده سیاه»، در آن کودتا شرکت داشت. این کودتا که در آخرین لحظه لغو شد، توسط روزنامه «"پائسه سرا"» کشف و سه ماه بعد علناً افشا شد. ۱۹۷۱. ترور الساندرو فلوریس. در ۲۶ مارس،