payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متحده، روسیه و اردن به اجرا درآمد. این آتش‌بس استان‌های درعا، سویدا و قنیطره را در بر می‌گرفت. این توافق به عنوان اولین تلاش دولت ترامپ برای برقراری صلح در جنگ داخلی سوریه مورد استقبال قرار گرفت. طبق گزارش ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۷ فاکس نیوز، آتش‌بس عمدتاً رعایت می‌شد، البته با نقص‌هایی. در اوایل اکتبر ۲۰۱۷، هدر ناوئرت از وزارت امور خارجه ایالات متحده گفت که آتش‌بس «هنوز پابرجاست». آتش‌بس در اواخر نوامبر ۲۰۲۴ پس از آنکه اتاق عملیات جنوب، قیامی را در جنوب سوریه آغاز کرد و در بحبوحه حملات اپوزیسیون سوریه که منجر به سقوط
و در بحبوحه حملات اپوزیسیون سوریه که منجر به سقوط رژیم اسد شد، به سمت دمشق حمله کرد، فروپاشید.
ویلا دی کاستلو () یکی از مشهورترین ویلاهای رنسانسی در فلورانس، توسکانی، ایتالیا است. این ویلا به‌ویژه به‌خاطر باغ‌هایش که توسط نیکولو تریبولو طراحی شدند، شناخته می‌شود و نمونه‌ای برجسته از هنر باغ‌سازی رنسانس به شمار می‌رود. ویلا دی کاستلو از سال 2013 در فهرست میراث جهانی یونسکو به‌عنوان بخشی از «ویلاهای مدیچی و باغ‌های توسکانی» ثبت شده است. تاریخچه. ویلا دی کاستلو در قرن پانزدهم میلادی ساخته شد و در قرن شانزدهم به تملک مدیچی‌ها درآمد. در سال 1477 این ویلا به مالکیت خانوادهٔ مدیچی رسید و به یکی از محل‌های
به مالکیت خانوادهٔ مدیچی رسید و به یکی از محل‌های اقامت رسمی آنان تبدیل شد. در سال 1537، کوزیمو یکم، دوک بزرگ توسکانی این ویلا را به اقامتگاه اصلی خود برگزید. او سفارش بازسازی گسترده‌ای داد و طراحی باغ‌ها را به نیکولو تریبولو سپرد. این کار آغازگر سنتی شد که در آن ویلا و باغ به‌عنوان نمایشی از قدرت و شکوه خاندان مدیچی عمل می‌کرد. در طول سده‌های هفدهم و هجدهم میلادی، ویلا نقش مهمی در زندگی فرهنگی و سیاسی توسکانی ایفا کرد. پس از انقراض شاخه اصلی مدیچی در سال 1737، ویلا به خاندان لورنا رسید و همچنان نگهداری
1737، ویلا به خاندان لورنا رسید و همچنان نگهداری شد. معماری و باغ‌ها. ویلا دی کاستلو دارای طرحی مستطیلی با حیاط مرکزی است که نمونه‌ای از معماری ویلاهای رنسانس ایتالیا محسوب می‌شود. اما آنچه این مکان را متمایز می‌کند، باغ‌های آن است. باغ‌ها. باغ‌های ویلا دی کاستلو از نخستین باغ‌های رنسانسی در ایتالیا هستند و تاثیر عمیقی بر باغ‌سازی اروپایی گذاشتند. نیکولو تریبولو طراحی آن را آغاز کرد و پس از مرگ او، جیورجو واساری و بارتولومئو آمماناتی ادامه دادند. ویژگی‌های مهم باغ: یکی از شاخص‌ترین آثار موجود در باغ،
مهم باغ: یکی از شاخص‌ترین آثار موجود در باغ، فوارهٔ هرکول است که نمادی از قدرت دوک کوزیمو یکم تلقی می‌شود. اهمیت فرهنگی. ویلا دی کاستلو نمونه‌ای از رابطهٔ میان معماری، باغ‌سازی و قدرت سیاسی خاندان مدیچی است. این مجموعه در قرن شانزدهم الگوی بسیاری از ویلاها و باغ‌های ایتالیایی و اروپایی شد. در سال 2013، ویلا و باغ‌هایش به‌عنوان بخشی از مجموعهٔ «ویلاها و باغ‌های مدیچی در توسکانی» در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. این ثبت جهانی اهمیت استثنایی آن را در تاریخ معماری و هنر باغ‌سازی تایید می‌کند.
جایزه انجمن نویسندگان آمریکا برای بهترین درام نوشته‌شده () جایزه‌ای بود که از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۴ توسط انجمن نویسندگان آمریکا اهدا می‌شد و پس از آن دیگر اهدا نشد. "گودال مار" نخستین فیلمی بود که این جایزه را برد.
پیتر ای. رمزی (زاده ۲۳ دسامبر ۱۹۶۲) تصویرگر، هنرمند استوری‌برد و فیلم‌ساز آمریکایی است. او بیشتر به خاطر کارگردانی "ظهور نگهبانان" (۲۰۱۲) از دریم‌ورکس انیمیشن شناخته می‌شود. او با این فیلم، نخستین کارگردان آمریکایی-آفریقایی شد که یک فیلم پویانمایی رایانه‌ای را کارگردانی کرده است. همچنین او دومین کارگردان آمریکایی-آفریقایی است که یک فیلم پویانمایی بلند آمریکایی را ساخته است (بروس دبلیو اسمیت نخستین کارگردان آمریکایی-آفریقایی بود که "بچه‌های بیبی" [۱۹۹۲] را از پارامونت پیکچرز کارگردانی کرد). او در سال ۲۰۱۸،
پارامونت پیکچرز کارگردانی کرد). او در سال ۲۰۱۸، به طور مشترک کارگردانی محصول سونی پیکچرز انیمیشن را بر عهده داشت. او برای این فیلم، اولین آمریکایی-آفریقایی بود که نامزد و برنده جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی شد. اوایل زندگی. رمزی در محله کرنشاو در جنوب لس‌آنجلس بزرگ شد و در سال ۱۹۸۰ از دبیرستان پالیسیدز فارغ‌التحصیل شد. او به مدت دو سال در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس به تحصیل در رشته نقاشی پرداخت و سپس در کلاس‌های سینما در کالج لس آنجلس سیتی ثبت‌نام کرد. او با مذهب کاتولیک بزرگ شد. حرفه. نخستین شغل او
او با مذهب کاتولیک بزرگ شد. حرفه. نخستین شغل او در هالیوود نقاشی یک دیوارنگاره بود، اما به زودی به عنوان هنرمند استوری‌برد و تصویرگر تولید در ۲۶ فیلم مشغول به کار شد. برخی از این فیلم‌ها عبارتند از: "غارتگر ۲"، "بازافروختگی"، "روز استقلال"، "باشگاه مبارزه" و "هوش مصنوعی". او به عنوان کارگردان واحد دوم در "عدالت شاعرانه"، "آموزش برتر"، "دختر تانکی" و "گودزیلا" فعالیت کرد. آرون وارنر، تهیه‌کننده "دختر تانکی"، به او پیشنهاد داد به دریم‌ورکس انیمیشن بپیوندد. رمزی نخست علاقه‌ای نداشت، اما در نهایت به عنوان
رمزی نخست علاقه‌ای نداشت، اما در نهایت به عنوان هنرمند داستان برای "شرک ۳" و "شرک در کریسمس" به دریم‌ورکس پیوست. در سال ۲۰۱۲، او "ظهور نگهبانان" را بر اساس کتاب‌های "نگهبانان کودکی" نوشته ویلیام جویس کارگردانی کرد و به این ترتیب نخستین آمریکایی-آفریقایی بود که یک فیلم پویانمایی با بودجه کلان را کارگردانی می‌کرد. در سال ۲۰۱۸، او به طور مشترک کارگردانی را بر عهده داشت که در سال ۲۰۱۹ برنده جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی شد. قرار است او "شمارش خون"، یک تریلر خون‌آشامی تاریخی با توزیع پارامونت پیکچرز، و "عشق
خون‌آشامی تاریخی با توزیع پارامونت پیکچرز، و "عشق بیهوده است" رابرت جانسون را بنویسد و کارگردانی کند. در ۱۶ آوریل ۲۰۲۱، اعلام شد که او قرار است کارگردانی فیلم اقتباسی از رمان "پسر۲۱" نوشته متیو کوئیک را نیز بر عهده بگیرد. در آوریل ۲۰۲۲، رمزی برای کارگردانی یک قسمت از فصل ۳ "مندلورین" که در مارس ۲۰۲۳ منتشر شد و یک قسمت از "آسوکا" که در اوت ۲۰۲۳ منتشر شد، استخدام شد. رمزی عضو آکادمی علوم و هنرهای سینما، انجمن صنفی کارگردانان آمریکا و انجمن پویانمایی است.
تاریخچه. بنیانگذار خانواده مالاسپینا، اوبرتو اول بود که در سال ۹۴۵ به عنوان کنت لونی منصوب شد. اوبرتو اول در سال ۹۵۱ به عنوان مارکیز مارچ جنوا تحت نظر پادشاه ایتالیا، برنگاریو دوم، منصوب شد و در سال ۹۵۳ به عنوان کنت پالاتین درآمد. اوبرتو اول دو فرزند داشت؛ اوبرتو دوم، که عنوان کنت لونی را از پدرش به ارث برد، و آدالبرتو اول، که فرزندانش خاندان‌های پالاویچینو و کاوالکابو را تأسیس کردند. اوبرتو دوم چهار فرزند داشت؛ برتا اهل میلان، همسر پادشاه ایتالیا، آردوینو؛ اوگو، کنت میلان؛ آلبرت آزو اول، کنت لونی که
اوگو، کنت میلان؛ آلبرت آزو اول، کنت لونی که فرزندانش شاخه‌های خانوادگی استه در هانوفر و برونسویک را تأسیس کردند؛ و اوبرتو اوبیزو اول، جد دودمان مالاسپیناها. در سال ۱۰۰۴، اوبرتو اوبیزو اول در کنار برادر همسرش، پادشاه آردوینو، علیه کنت اسقف‌های لونی جنگید: این اولین درگیری از درگیری‌های متعدد بین خانواده و فرمانداران شهر تأسیس شده توسط روم بود. اوبرتو اوبیزو اول پسری به نام آلبرت اول داشت. آلبرت اول همچنین پسری به نام اوبرتو اوبیزو دوم (درگذشته ۱۰۹۰)، پدر آلبرتو مالاسپینا (درگذشته ۱۱۴۰)، داشت که اولین عضو
مالاسپینا (درگذشته ۱۱۴۰)، داشت که اولین عضو خانواده بود که مالاسپینا نامیده شد؛ به همین دلیل او گاهی اوقات بنیانگذار واقعی خانواده در نظر گرفته می‌شود. نام خانوادگی مالاسپینا در زبان ایتالیایی به معنای «خار بد» یا «خار بدخواه» است؛ برخی از مورخان معتقدند که این نام خانوادگی در زمان آنکوس مارسیوس سرچشمه گرفته است، همان‌طور که برخی از نقاشی‌های موجود در تالارهای قلعه فوسدینوو ممکن است نشان دهند. برخی دیگر از مورخان معتقدند که این نام ممکن است از افسانه‌ای در مورد مرگ یک دشمن، شاه مرووینجیو تئودبرتو اول،
در مورد مرگ یک دشمن، شاه مرووینجیو تئودبرتو اول، سرچشمه گرفته باشد. این افسانه که بر روی پنج کاشی ماسه‌سنگی در دروازه ورودی قلعه مالاسپینا در گودیاسکو روایت می‌شود، شرح می‌دهد که چگونه پادشاه با یک خار کشته شد. برخی دیگر معتقدند که این نام از رفتار بسیار بد آلبرت مالاسپینا یا برخی از بستگانش که با دیگران در ارتباط بودند، سرچشمه گرفته است. آلبرت مالاسپینا دارایی‌های خانواده را به سمت کوه‌های آپنین در نزدیکی لونیجیانا گسترش داد و درگیری با جنوا و اسقف‌های لونی را آغاز کرد. پیمان صلح لوکا در سال ۱۱۲۴ به تقسیم
را آغاز کرد. پیمان صلح لوکا در سال ۱۱۲۴ به تقسیم اموال بین فرزندان اوبرتو اوبیزو اول اشاره دارد که در آن زمان چندین خانواده اشرافی اروپایی را به دنیا آورد. برونسویک، استنس، پالاویچینو و مارکیزهای ماسا، ساردینیا و کورسیکا، و همچنین مالاسپیناها. پسر آلبرت، مارکی اوبیزو اول مالاسپینا (متوفی ۱۱۸۵)، در ابتدا با حمایت از مردم عادی شورشی، علیه فردریک بارباروسا، امپراتور مقدس روم، جنگید. پس از آنکه امپراتور کنترل درگیری را به دست گرفت، اوبیزو جبهه خود را تغییر داد و در سال ۱۱۵۷ از او در جنگ علیه میلان حمایت کرد.
و در سال ۱۱۵۷ از او در جنگ علیه میلان حمایت کرد. امپراتور به اوبیزو پاداش داد و به او حق حکومت بر سرزمین‌های لیگوریا، لونیجیانا، لومباردی و امیلیا را اعطا کرد. در سال ۱۱۷۶، پس از همراهی بارباروسا تا پاویا، اوبیزو با تصمیم به اتحاد با اتحادیه لومباردها و حمله به ارتش‌های امپراتور، او را غافلگیر کرد. به دلیل خیانت اوبیزو، فردریک بارباروسا در نبرد لگنانو شکست خورد. در پیمان صلح کوستانزا، امپراتور اوبیزو را بخشید و حق اوبیزو را برای حکومت بر سرزمینی که به او داده شده بود، دوباره تأیید کرد. هم نبرد لگنانو و هم
شده بود، دوباره تأیید کرد. هم نبرد لگنانو و هم صلح کوستانزا در نقاشی‌هایی که در تالار قلعه فوسدینوو نگهداری می‌شوند و توسط گائتانو بیانکی در پایان قرن نوزدهم به اجرا درآمدند، به تصویر کشیده شده‌اند. اوبیزو اول دو پسر به نام‌های اوبیزو دوم مالاسپینا - که با نام اوبیزونه نیز شناخته می‌شود - و موروئلو اول مالاسپینا داشت. نوادگان اوبیزو دوم شاخه اسپینو سکو ("خار خشک") از خانواده را تأسیس کردند، در حالی که نوادگان موروئلو اول شاخه اسپینو فیوریتو ("خار شکوفه زده") از خانواده را تأسیس کردند. اوبیزو دوم پسری به
از خانواده را تأسیس کردند. اوبیزو دوم پسری به نام کنراد اول مالاسپینا داشت که دانته آلیگیری به دلیل شهرت و میراث طولانی مدتش او را "قدیمی یا باستانی" توصیف کرد. کنراد اول به عنوان اولین نماینده شاخه اسپینو سکو در نظر گرفته می‌شود. او تمام سرزمین‌های ساحل راست رودخانه مگرا و سرزمین‌های ویلافرانکا در ساحل چپ رودخانه مگرا را به دست آورد. کنراد اول مالاسپینا چهار فرزند داشت؛ مانفردی مالاسپینا، موروئلو از مولاتزو، فردریک از ویلافرانکا و آلبرت مالاسپینا. مانفردی مالاسپینا پسری به نام موروئلو «بخار والدیماگرا»
مالاسپینا پسری به نام موروئلو «بخار والدیماگرا» داشت که دوست خوب دانته آلیگیری بود. به دلیل دوستی نزدیکش با مانفردی و مهربانی که در طول تبعید به او نشان داده شد، آلیگیری در بخش «برزخ» شعر حماسی خود، کمدی الهی، به خانواده مالاسپینا ادای احترام کرد. موروئلو پسری به نام فرانچسکینو مالاسپینا داشت که در جنگ‌های بین گوئلف‌ها و گیبلین‌ها شرکت داشت و معروف است که در طول تبعید دانته آلیگیری در لونیجیانا چندین بار میزبان او بوده و او را به عنوان وکیل شخصی خود در مذاکرات دشوار صلح با اسقف لونی، آنتونیو دا کامیلا،
دشوار صلح با اسقف لونی، آنتونیو دا کامیلا، معرفی کرده است. این مذاکرات منجر به صلح کاستلنوو در سال ۱۳۰۶ شد. فردریک ویلافرانکا (برادر کنراد مالاسپینای پیر) دو پسر داشت؛ اوبیتزینو مالاسپینا و کنراد مالاسپینای جوان، که دانته در بند هشتم «برزخ» از خانواده مالاسپینا قدردانی خود را ابراز می‌کند. موروئلو اول مالاسپینا پسری به نام گوگلیلمو مالاسپینا داشت که پسرش اوبیتزینو مالاسپینا جد واقعی شاخه اسپینو فیوریتو از خانواده محسوب می‌شود. او تمام سرزمین‌های ساحل چپ رودخانه مگرا را دریافت کرد. اوبیتزینو با کاترینا
رودخانه مگرا را دریافت کرد. اوبیتزینو با کاترینا کاتانئو ازدواج کرد و سه وارث داشت؛ برنابو مالاسپینا، ایسناردو مالاسپینا و آلبرت مالاسپینا. ایسناردو با کوبینا دِسته ازدواج کرد که حاصل آن گابریل مالاسپینا (آن) و آزولینو مالاسپینا بود؛ دومی سه فرزند داشت؛ اسپینتا مالاسپینا - که با نام کبیر نیز شناخته می‌شود و در سال ۱۳۴۰ بدون داشتن فرزند مشروع، فسدینوو را خریداری کرد؛ ایسناردو؛ و آزولینو که فرزند او عنوان مارکی فسدینوو را به خود اختصاص داد (۱۳۵۵). تقسیم زمین‌ها بین وارثان رو به افزایش، باعث فروپاشی سلطه
بین وارثان رو به افزایش، باعث فروپاشی سلطه خانواده و تبدیل آن به نزاع‌های کوچک‌تر شد. مالاسپیناها گاهی از جناح گیبلین و گاهی از جناح گوئلف حمایت می‌کردند. اوبیتزینو ضمن حمایت از گوئلف‌ها، در درگیری‌های لومباردها علیه هوهنستاوفن‌ها شرکت داشت. اوبیتزینو، در کنار مورولو از مالاسپیناهای جوواگالو، فرماندهی ارتش گوئلف را که از فلورانس در برابر هنری هفتم لوکزامبورگ دفاع می‌کرد، بر عهده داشت. جناح گیبلین که از امپراتور هنری هفتم دفاع می‌کرد نیز توسط یکی از اعضای خانواده رهبری می‌شد؛ اسپینتا مالاسپینا، که با نام
خانواده رهبری می‌شد؛ اسپینتا مالاسپینا، که با نام کبیر نیز شناخته می‌شد. خانواده مالاسپینا همچنین زمین‌هایی را در شمال جنوا در اطراف منطقه چهار استان در دره‌های رودخانه‌های تربیا و استافورا در اختیار داشتند. اربابان در لونیجیانا و شمال جنوا (که لومباردا نیز نامیده می‌شود) به دلیل پذیرش جناح راست لانگوبارد، که مستلزم تقسیم مساوی دارایی‌ها، از جمله اختلافات، بین پسران پسر بود، به زودی تکه‌تکه شدند. برخی از اعضای خانواده مالاسپینا در قرن‌های ۱۳ و ۱۴ بخشی از جودیکاتو لوگودورو (جودیکاتو دی تورس) را در اختیار
جودیکاتو لوگودورو (جودیکاتو دی تورس) را در اختیار داشتند، اما از قرن ۱۵ تا ۱۸، شاخه سیبو-مالاسپینا بر مارکیزات مستقل ماسا و شرکت کنندگان کارارا، که در آن زمان به عنوان دوک‌نشین ماسا و کارارا شناخته می‌شد، حکومت می‌کرد. دارایی‌های ساردینیایی این خانواده عبارت بودند از: قلعه سراواله (بوسا) با سرپرستی پلانارگیا و کاستا د آدس؛ و قلعه اوسیلو با سرپرستی مونتس، فیگولیناس و کوروس. اعضای خانواده همچنین حق داشتن عنوان شاهزاده‌های سن کلمبانو را داشتند. ادای احترام دانته. در بند هشتم برزخ، دانته آلیگیری از ارزش‌های
در بند هشتم برزخ، دانته آلیگیری از ارزش‌های والای مالاسپینا، به ویژه سخاوت و مهمان‌نوازی که در سراسر اروپا شناخته شده بودند، تجلیل می‌کند. "اوه!" سپس به او گفتم: «من هرگز در قلمرو شما نبوده‌ام، اما در سراسر اروپا کجا کسی زندگی می‌کند که آنها را نشناسد؟ شهرتی که خاندان شما را گرامی می‌دارد، اربابان آن را اعلام می‌کند، منطقه آن را اعلام می‌کند، به طوری که حتی کسی که هنوز آنجا نبوده است، از آنها آگاه است. به تو قسم می‌خورم، پس می‌توانم در اوج باشم، که نژاد محترم تو خود را تباه نمی‌کند. ریشه‌ها. مالاسپیناها
تو خود را تباه نمی‌کند. ریشه‌ها. مالاسپیناها شاخه‌ای از خاندان اوبرتنگی بودند که از خانواده اوبرتنگی سرچشمه می‌گرفتند، که بنیانگذار آن اوبرت اول (اوتبرت یا اودبرتوس) بود، که حدود اواسط قرن دهم به کنت پالاتین (کنت کاخ مقدس پاویا و مرجع قضایی مطلق) تبدیل شد. پادشاهی)، و از سال ۹۵۱ او همچنین مارکیز میلان و کنت لونی، و همچنین مارکیزات اوبرتنگا، همان‌طور که او آن را می‌نامید، در بخش غربی لیگوریا، که از کمیته‌های میلان، جنوا، تورتونا، بوبیو، لونی و سایر سرزمین‌های هم‌مرز تشکیل شده بود، شد. این قلمرو وسیع هم به
هم‌مرز تشکیل شده بود، شد. این قلمرو وسیع هم به این دلیل که تقسیمات ارثی مانند ماجورات هنوز معتبر نبودند و هم به دلیل روابط متضاد با خانواده‌های دیگر، از جمله فیشی، اسپینولا، دوریا و دیگران، و هم به دلیل فشار ناشی از کمون‌های در حال تولد میلان، جنوا، پیاچنزا، تورتونا، پاویا و بوبیو، تکه‌تکه شد. اوبرتو اول این خاندان را از طریق نوادگانش اوبرتو دوم، اوبرتو اوبیزو اول، آلبرت اول، اوبرتو اوبیزو دوم و آلبرت اول مالاسپینا (متوفی ۱۱۴۰) تأسیس کرد. در سال ۱۱۶۴، پسر آلبرت، اوبیزو اول (کبیر) (متوفی ۱۱۸۵، حقوق فئودالی
اوبیزو اول (کبیر) (متوفی ۱۱۸۵، حقوق فئودالی او توسط امپراتور فردریک اول تأیید شد و همچنین به عنوان واسال امپراتوری منصوب شد. اختلافات او شامل بخش‌هایی از لیگوریای امروزی (تیگولیو، چینکوئه تره و لوانتو سول ماره - که او از جنوا و فیشی به دست آورد؛ سرزمین‌های لونیجیانا، گارفانیانا و دره‌های رودخانه تربیا تا توریگلیا)؛ وال داوتو (تا سانتو استفانو داوتو) و استافورا واقع در اولترپو)؛ و همچنین لومباردی (وال بورمیدا و اولترجیوگو) بود. در سال ۱۲۲۰، از میان وارثان متعدد اوبیزو اول، تنها کنراد مالاسپینای قدیمی و
متعدد اوبیزو اول، تنها کنراد مالاسپینای قدیمی و اوبیزینو مالاسپینا زنده بودند؛ حقوق فئودالی آنها توسط امپراتور دوباره تأیید شد، اگرچه به دلیل نفوذ غالب پیاچنزا، سرزمین‌ها اندکی کاهش یافت. در سال ۱۲۲۱، کنراد و اوبیزینو زمین‌های خود را بین خود تقسیم کردند. کنراد بر سرزمین‌های لونیجیانا واقع در کرانه غربی رودخانه مگرا و وال تربیا در لمباردی حکومت می‌کرد و شاخه اسپینو سکو را به وجود آورد، در حالی که اوبیتزینو بر سرزمین‌های لونیجیانا واقع در کرانه شرقی رودخانه مگرا و واله استافورا در لمباردی حکومت می‌کرد و شاخه
و واله استافورا در لمباردی حکومت می‌کرد و شاخه اسپینو فیوریتو از این خانواده را به وجود آورد. شاخه اسپینو سکو. در سال ۱۲۶۶، چهار زیرشاخه از نوادگان کنراد مالاسپینا (قدیمی) که دانته آلیگیری در کمدی الهی از او یاد می‌کند، تشکیل شد. مالاسپینای مولازو. خاستگاه این زیرشاخه به موروئلو مالازو (متوفی ۱۲۸۴) نسبت داده می‌شود که قلعه مولازو در لونیجیانا - قلعه اصلی شاخه اسپینو سکو - و درگیری‌هایی در وال تربیا در اطراف اوتون را در اختیار داشت. او همچنین بر قلمرو خانواده در ساردینیا تأثیر داشت. این زیرشاخه اولین
خانواده در ساردینیا تأثیر داشت. این زیرشاخه اولین شاخه‌ای بود که از اسپینو سکو ایجاد شد. این شاخه تا زمان لغو فئودالیسم، مالکیت مارکیزات مولازو را حفظ کرد. این شاخه در سال ۱۸۱۰ با مرگ مارکیز الساندرو مالازو، سیاستمدار، کاوشگر و دریانورد مشهور، منقرض شد. مارکیزات، که از سال ۱۲۶۶ تا ۱۷۹۷ حکومت می‌کرد، از سال ۱۱۶۴ به عنوان یک دشمنی امپراتوری شناخته شد؛ این دشمنی با چندین تصرف زمین در پوتزو، مونترجیو، مونتارسه، کاستانیتولی (از سال ۱۷۴۶)، کالیچه، وپو و مادریگنانو گسترش یافت؛ سه قلمرو اخیر از سال ۱۷۱۰ تا ۱۷۷۲
گسترش یافت؛ سه قلمرو اخیر از سال ۱۷۱۰ تا ۱۷۷۲ توسط کادت‌های زیرشاخه مولاتزو اداره می‌شدند و به دلیل بدهی‌ها به دوک بزرگ توسکانی فروخته شدند. در قرن شانزدهم، شاخه‌های مادریگنانو (۱۵۲۳–۱۶۳۴) و مونترجیو (۱۵۲۳–۱۶۴۶) موقتاً از شاخه اصلی مولاتزو جدا شدند. دشمنی مولاتزو، که از سال ۱۴۷۳ آغاز شد، تا سال ۱۷۷۶ به‌طور متناوب توسط «مالاسپینا دل کاستلو» و «مالاسپینا دل پالاتزو» اداره می‌شد. تبار مستقیم مردانه توسط کاشف مشهور، الساندرو مالاسپینا، از بین رفت. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده‌اند. زیرشاخه‌های اصلی مشتق شده
در زیر ارائه شده‌اند. زیرشاخه‌های اصلی مشتق شده از مالاسپیناهای مولاتزو عبارت بودند از: مالاسپینا از کاریسه‌تو و گودانو، از کاریسه‌تو بخشی از سریناله در وال تربیا؛ جد آنها آنتونیو (درگذشته ۱۴۷۷)، پسر آنتونیو از مولاتزو بود. این شاخه در طول دو نسل از بین رفت: مارکیزات کاریسه‌تو توسط فیشی در سال ۱۵۴۰ و متعاقباً توسط دوریا به دست آمد. مالاسپینا از سانتو استفانو، از سانتو استفانو داوتو، در وال تربیا؛ جد آنها گیسلو اول (متوفی ۱۴۷۵)، پسر آنتونیو اهل مولاتزو بود. در سال ۱۴۹۵، مارکیزات سانتو استفانو به فیشی فروخته
سال ۱۴۹۵، مارکیزات سانتو استفانو به فیشی فروخته شد و تنها اختلافات گودانو و بولانو، که هر دو در وال دی وارا بین لونیجیانا و وال تربیا واقع شده بودند، حفظ شد. این شاخه در قرن هفدهم از بین رفت و اختلافات آنها به شاخه اصلی مولاتزو واگذار شد. مالاسپینا اهل ادیفیزی، در ادیفیزی بخشی از فریره در وال نوره، جد آنها پیترو، پسر گیسلو اول سانتو استفانو بود، این شاخه در سال ۱۶۲۴ از بین رفت. مالاسپینا اهل کازانووا (از یک کازانووا احتمالاً نزدیک اوتونه)؛ جد آنها آنتونیو، پسر حرامزاده بارنابو اهل مولاتزو بود. این شاخه در
پسر حرامزاده بارنابو اهل مولاتزو بود. این شاخه در قرن هجدهم پس از فروش اختلافات خود به دوریا در قرن شانزدهم از بین رفت. مالاسپینا اهل کروچه (از کروچه فیشی در آپنین‌های لیگوری). قبیله آنها در سال ۱۵۰۴ به فیشی فروخته شد. مالاسپینا اهل فابریکا، از فابریکا، بخشی از اوتونه (با فابریکا کورونه که مالاسپینا اهل ورزیا مارکیز آن بود، اشتباه نشود). جد آنها موروئلو بود که یا پسر برنابئو یا گالئاتزو اهل مولاتزو بود. آنها قبیله خود را در سال ۱۵۴۰ به فیشی فروختند و تا پایان فئودالیسم زنده ماندند. این شاخه هنوز هم زنده
فئودالیسم زنده ماندند. این شاخه هنوز هم زنده است. مالاسپینا اهل اوتونه، از اوتونه در وال تربیا. جد آنها جیووانی بود که یا پسر برنابئو یا گالئاتزو اهل مولاتزو بود. آنها قبیله خود را در سال ۱۵۴۰ به فیشی فروختند و این شاخه در آغاز قرن نوزدهم منقرض شد. مالاسپینا اهل اورتزولی، از اورتزولی، بخشی از اوتونه. جد آنها گالئاتزو، پسر جیووانی اهل اوتونه بود. آنها روند انشعاب قابل توجهی داشتند؛ شاخه اصلی آنها در قرن هجدهم منقرض شد، اما تبار آنها در برخی از زیرشاخه‌ها باقی ماند. از یکی از این زیرشاخه‌ها، بومی بوبیو، شاخه
ماند. از یکی از این زیرشاخه‌ها، بومی بوبیو، شاخه مالاسپینا-دلا کیزا، مارکیزهای ولپدو و کاربونارا از طریق فرزندخواندگی به وجود آمد. مالاسپینا اهل فراسی، از بخش فراسیای اوتونه. جد آنها جیووانی، پسر گالئاتزو اهل اورتزولی بود. این تبار هنوز هم از طریق بسیاری از زیرشاخه‌ها وجود دارد. آنها در سال ۱۶۵۶ دشمنی خود را به دوریا فروختند. مالاسپینا اهل مادریگنانو، شاخه‌ای مستقل که در سال ۱۳۵۵ با جد آزونه آغاز شد. این شاخه تا سال ۱۶۳۱ منحل شد اما بعداً از سال ۱۷۱۰ تا ۱۷۷۲ توسط کونسینوری مولاتزو احیا شد. مارکیزهای حاکم
توسط کونسینوری مولاتزو احیا شد. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده‌اند. مالاسپینای کاستولی. شاخه‌ای خودمختار از خانواده که از قرن پانزدهم میلادی آغاز شد و جد آن آزون آنتونیوی مولاتزو بود. این شاخه، فیودهای استادوملی و کاوانلا را در اختیار داشت و بر ویلافرانکا تا حدودی حکومت می‌کرد. نمایندگان اصلی آن توماس دوم (درگذشته ۱۶۰۳) و پسرش فرانچسکو (درگذشته ۱۶۴۹) بودند. شاخه اصلی در سال ۱۷۵۹ منقرض شد و با تأیید امپراتوری، فیودها با ویلافرانکا (درگذشته ۱۷۹۶) متحد شدند. در سال ۱۷۹۴، شورش‌هایی علیه رژیم استبدادی توماس
در سال ۱۷۹۴، شورش‌هایی علیه رژیم استبدادی توماس سوم آغاز شد. در سال ۱۷۵۷، بخشی از فیود توسط شاخه مولاتزو به دست آمد. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده‌اند. مالاسپینای جیوواگالو. جد این شاخه، مانفردو، پسر کنراد مالاسپینای پیر، در حدود سال ۱۲۶۰ بود. آنها قلعه جیوواگالو (ترسانا) و برخی از زمین‌های اطراف آن را در اختیار داشتند. این شاخه در سال ۱۳۶۵ منقرض شد و اختلافات آنها به شاخه ویلافرانکا به ارث رسید. بیشتر مارکیزات توسط مارکیزات ترسانا جذب شد. مالاسپینا از ویلافرانکا. جد آنها فردریک، پسر کنراد مالاسپینای پیر
جد آنها فردریک، پسر کنراد مالاسپینای پیر بود؛ آنها بر قلعه مالنیدو و همچنین ویلافرانکا در لونیجیانا و سرزمین‌های اطراف حکومت می‌کردند. این شاخه به دلیل تقسیمات ارثی فراوان، جنگ‌ها و از دست دادن سرزمین‌های متعدد در دره‌های نزدیک رودخانه وارا، آئولا و تاورونه، بسیار ضعیف و فقیر شد. در قرن شانزدهم، آنها تحت حمایت مودنا قرار گرفتند و به لطف وفاداری آنها، با فرمان ۳ مه ۱۷۲۶، دوک رینالدو دِسته از مودنا نام «مالاسپینا استنسی» را به آنها داد. قلمرو تازه تأسیس آنها شامل گاربوگلیاگا، بِوِرینو، ویلا، روچِتا دی وارا و
گاربوگلیاگا، بِوِرینو، ویلا، روچِتا دی وارا و قلعه‌های ویرگولِتا و مالنیدو در ویلافرانکا می‌شد، جایی که آنها به همراه کنسیه‌وری‌های شاخه کاستِولی حکومت می‌کردند. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده‌اند. این شاخه به‌طور مؤثر گسترش یافت و پس از پایان فئودالیسم نیز به حیات خود ادامه داد و بسیاری از شاخه‌های مشترک هنوز وجود دارند. برخی از آنها علاوه بر هویت جداگانه، حاکمان خاص خود را نیز داشتند. این موارد عبارتند از: مالاسپینا اهل کرمولینو، اهل کرمولینو در مونفراتو؛ جد آنها توماس اول (۱۳۶۱)، پسر فردریک اهل
جد آنها توماس اول (۱۳۶۱)، پسر فردریک اهل ویلافرانکا و آگنسه دل بوسکو، خویشاوند خونی آلرامیکا بود که تمام اختلافات خانوادگی، از جمله اختلافات بر سر شهر اووادا، از آنجا ناشی می‌شد. این شاخه در قرن شانزدهم منقرض شد. مالاسپینا اهل لوسولو، از لوسولو، بخشی از مولاتزو در لونیجیانا. جد آنها آزونه (درگذشته در سال ۱۳۶۴)، پسر اوپیتزینو اهل ویلافرانکا بود؛ او اختلافات مالاسپینا اهل جیوواگالو را که از قبل منقرض شده بود، به ارث برد. این شاخه در قرن هفدهم پس از فروش اختلافات خود به دوک بزرگ توسکانی منقرض شد.[۱۹]
اختلافات خود به دوک بزرگ توسکانی منقرض شد.[۱۹] مالاسپینا از پودنزانا اهل پودنزانا در لونیجیانا، که جد بزرگش لئوناردو، پسر جیان اسپینتا از لوسولو در سال ۱۵۳۶ بود. در طول جنگ جانشینی اسپانیا، اسکندر فرماندار امپراتوری آولا شد و قدرت خانواده‌های جنوا را که از سال ۱۵۴۳ حق حکومت بر آن سرزمین‌ها را داشتند، تا حد زیادی تضعیف کرد. قلعه اسکندر که از وفاداری به پادشاه اسپانیا امتناع ورزید، در سال ۱۷۰۶ تخریب شد. در سال ۱۷۱۰، او حق حکومت بر سرزمین‌ها را به عنوان مارکی آولا به دست آورد و فئود را از امپراتور به قیمت
آولا به دست آورد و فئود را از امپراتور به قیمت ۳۰۰۰۰ فیورینی خریداری کرد. در سال ۱۷۹۴، این شاخه بخشی از لیچیانا را به ارث برد. آنها همچنین مونته‌دیوالی، آمولا و یک چهارم فئود مونتی را در اختیار داشتند. این شاخه در قرن ۱۸ منقرض شد. مارکی‌های حاکم در زیر ارائه شده‌اند. مالاسپینا از ترسانا، اهل ترسانا در لونیجیانا. جد آنها اوپیتزینو، پسر جیووانی یاکوپو از لوسولو بود. این شاخه در سال ۱۶۵۲ با گولیلمو منقرض شد. مالاسپینا از لیچیانا، اهل لیچیانا ناردی در لونیجیانا؛ جد آنها جیان اسپینتا، پسر جیووانی اسپینتا از
جد آنها جیان اسپینتا، پسر جیووانی اسپینتا از ویلافرانکا بود. آنها در سال ۱۵۳۵ به یک شاخه مستقل تبدیل شدند و بر منطقه فئود لیچیانا حکومت کردند. مارکیزات آنها همچنین بر پانیکاله، مونتی، پیانکاستلی، سولارو، بیگلیولو، کاتاناسکو، مولسانو و آمولا نفوذ داشت. فردیناندو، در تلاش برای درخواست حمایت اسپانیا، در جریان شورشی در سال ۱۶۱۱ کشته شد. در سال ۱۷۷۸، این شاخه تحت حمایت مودنا قرار گرفت و در سال ۱۷۸۳، خانواده در سال ۱۷۸۳ بخشی از فئود باستیا را به ارث بردند. این شاخه در پایان قرن هجدهم منقرض شد؛ پس از مرگ
این شاخه در پایان قرن هجدهم منقرض شد؛ پس از مرگ ایگناتسیو، این دشمنی به شاخه پودنزانا (۱۷۹۵) رسید. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده‌اند. مالاسپینا اهل باستیا، از باستیا، بخشی از لیچیانا ناردی؛ جد آنها فیورامونته دوم، پسر جیان اسپینتا دی لیچیانا (درگذشته ۱۵۲۸) بود. این خاندان در سال ۱۵۳۵ مستقل شد. در طول قرن هفدهم، این دشمنی با فعالیت‌های مجرمانه نِستوره، برادر کوچکتر مارکی کارلو، به رسوایی کشیده شد. فعالیت‌های مجرمانه او تنها پس از مرگش که ناشی از یک شورش خشونت‌آمیز مردمی بود، پایان یافت. نِستوره مداخله
خشونت‌آمیز مردمی بود، پایان یافت. نِستوره مداخله دوک‌نشین بزرگ توسکانی را کاملاً نادیده گرفت. در سال ۱۷۰۴، این دشمنی به یک ملک توسکانی تبدیل شد و از حمایت برخوردار شد، اما مجبور شد توسط مقامات فلورانس اداره شود. آنا، همسر مارکی جیووانی، در این منطقه به عنوان زنی با زیبایی بی‌نظیر شناخته می‌شد. او به امید اینکه به عنوان فاحشه مورد علاقه لوئیجی پانزدهم، جایگزین پمپادور شود، به ورسای دعوت شد. او در تلاش‌هایش شکست خورد و تنها با مبلغ ناچیزی غرامت که پادشاه به عنوان غرامت به او اعطا کرده بود، به این نزاع