payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از شرکت‌کنندگان سری هشتم "ایکس فاکتور" انتخاب شد، با دوست دخترش فدریکا کانسیگلیو، نامزد بود. فراگولا در مصاحبه‌ای که با نسخه ایتالیایی "ونیتی فر" منتشر شد، اظهار داشت که خود را گویی با او ازدواج کرده است می‌داند، زیرا این زوج بلافاصله پس از اتمام دبیرستان زندگی مشترک خود را آغاز کردند و وقت خود را بین بولونیا، جایی که او در رشته هنر و موسیقی تحصیل می‌کرد، و مودنا جایی که فراگولا در رشته بیوتکنولوژی تحصیل می‌کرد، تقسیم کردند. با این حال، در اواخر دسامبر ۲۰۱۴ کانسیگلیو از طریق یک پست فیسبوک اعلام کرد که این
کانسیگلیو از طریق یک پست فیسبوک اعلام کرد که این زوج در ۱۷ دسامبر همان سال از هم جدا شده‌اند.
جیرولامو جیگلی (یا "جرولامو"؛ ۱۴ اکتبر ۱۶۶۰ – ۴ ژانویه ۱۷۲۲) نویسنده، نمایشنامه‌نویس و محقق ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. او در خانواده‌ای از نانسی در سینا متولد شد و توسط عمویش به فرزندی پذیرفته شد و نام خانوادگی گیگلی را از او گرفت. او در جوانی با لارنزیا پرفتی ازدواج کرد که از او صاحب دوازده فرزند شد. در سال ۱۶۹۸، او در دانشگاه پاویا و بعداً در دانشگاه سینا، به عنوان استاد ادبیات توسکانی تدریس کرد. او مرتباً به آکادمی اینتروناتی می‌رفت (همچنین منشی شد)، جایی که به او لقب "L'Economico" ("بودجه") داده بودند.
که به او لقب "L'Economico" ("بودجه") داده بودند. آثار. گیگلی کمدی فرانسوی را با طنزی سرزنده و خودجوش اقتباس کرد. به عنوان مثال، "«ایل دون پیلون، اوورو ایل باکتون فالسو"» (۱۷۱۱) اقتباسی از "تارتوف" اثر مولیر است. در اینجا، گیگلی از زبان سینا برای ساختن طنزی شوخ‌طبعانه از شخصیت‌های آن دوران استفاده می‌کند. در "«لا سورلینا دی دون پیلون»" (۱۷۱۲)، گیگلی خانواده خود، به ویژه همسرش را دست می‌اندازد. در همان سال گیگلی "«ایل گازتینو و آویسی ایده‌آلی»" را نوشت و شخصیت‌های مرتبط با دنیای دانشگاهی، مذهبی و درباری را
مرتبط با دنیای دانشگاهی، مذهبی و درباری را به سخره گرفت. او علاوه بر نمایشنامه‌ها، حدود چهل قطعه موسیقی نیز نوشت. گیگلی همچنین به تحقیقات تاریخی و تنوع زبانی پرداخت. قابل توجه‌ترین اثر تاریخی او دفتر خاطرات سیه‌نا (یا "عاقل") است، اثری دو جلدی که پس از مرگش در سال ۱۷۲۳ توسط پسرش لودویگ منتشر شد. در دفتر خاطرات، گیگلی «چیزهای برجسته مقدس و دنیوی را که وقایع سیه‌نا را نشان می‌دادند» جمع‌آوری کرد، که به صورت روزانه مرتب شده بودند؛ بنابراین حاوی اطلاعات تاریخی زیادی از قرن‌های گذشته در مورد آداب و رسوم، سنت‌ها
از قرن‌های گذشته در مورد آداب و رسوم، سنت‌ها و نهادهای سیه‌نا بود. در سال ۱۷۱۷، او تمام نوشته‌های سنت کاترین سینا را منتشر کرد، اما به زبانی طنزآمیز و خنده‌دار: به اصطلاح "«واژگان کاترینیانو»". این زیر سؤال بردن زبان فلورانس، علاوه بر نظرش در مورد برتری فلورانس بر سینا، به ایجاد اختلاف با آکادمی دلا کروسکا منجر شد که از آن اخراج شد. گیگلی هرگز دیدگاه‌های خود در مورد زبان را انکار نکرد و بنابراین تحت فشار همان آکادمی دلا کروسکا به تبعید فرستاده شد. "«واژگان کاترینیانو»" او در ۹ سپتامبر ۱۷۱۷ در فلورانس در
کاترینیانو»" او در ۹ سپتامبر ۱۷۱۷ در فلورانس در میدان سنت آپولیناره سوزانده شد. گیگلی سپس مجبور شد ابتدا به ویتربو و سپس به رم نقل مکان کند و در دوره پایانی زندگی خود به سینا بازگردد. با این حال، به دلیل رسوایی اقتصادی و اجتماعی، تصمیم گرفت به رم بازگردد و در سال ۱۷۲۲ در آنجا درگذشت. پیش از مرگش، تفسیر او بر اثر سلسو چیتادینی در مورد لاتین عامیانه و گویش توسکانی در سال ۱۷۲۱ منتشر شد. در سال ۱۷۰۷، این کتاب در سینا با تقدیمی به دوک بزرگ کوزیمو سوم منتشر شد: «زندگی عروس سراف عیسی مسیح سنت کاترین سینا، که
«زندگی عروس سراف عیسی مسیح سنت کاترین سینا، که اکنون با وفاداری از افسانه لاتین که توسط ب. ریموند کاپوا، اعتراف‌کننده او برای آقای کانن برناردینو پچی آکادمیک تاجگذاری شده، گردآوری شده است».
روزلا پستورینو (رجیو کالابریا، ۱۹۷۸) نویسنده ایتالیایی است. او در سال ۲۰۱۳ برنده "جایزه بین‌المللی شهر پن" و در سال ۲۰۱۸ برنده جایزه راپالو کاریگه و جایزه کمپیلو شد. زندگی. پوستورینو در سال ۱۹۷۸ در رجیو کالابریا، جنوب ایتالیا متولد شد و در سن لورنزو آل ماره، لیگوریا، شمال ایتالیا بزرگ شد. در سال ۲۰۰۱ به رم نقل مکان کرد. پوستورینو اولین داستان خود با عنوان «در یک کپسول» را در سال ۲۰۰۴ در مجموعه «دخترانی "که" باید بشناسید» منتشر کرد. در سال ۲۰۰۷ اولین رمان خود "با عنوان" «اتاق طبقه بالا» را منتشر کرد. رمان
"با عنوان" «اتاق طبقه بالا» را منتشر کرد. رمان طعم دهنده‌ها ("در میز گرگ") در سال ۲۰۱۸ برنده پنجاه و ششمین جایزه کامپیلو، جایزه لوئیجی روسو، جایزه راپالو و جایزه پرمیو ویگوانو لوسیو ماستروناردی شد. پوستورینو همچنین آثار مارگریت دوراس را ترجمه و ویرایش کرده است.
اورل پلاساری (متولد ۱۶ سپتامبر ۱۹۵۶) مدرس، محقق، نویسنده، مترجم و استاد دانشگاه آلبانیایی است. اوایل زندگی و تحصیلات. پلاساری در تیرانا متولد شد، و تمام مقاطع تحصیلی خود را در آنجا به پایان رساند. در هفده سالگی، در حالی که هنوز در دبیرستان بود، پلاساری شروع به انتشار ترجمه‌هایی از ادبیات جهان کرد (مجله «ننتوری»، سال ۱۹۷۳، شماره ۳). نویسندگانی هستند که او را با اصالت آرومانی توصیف می‌کنند، اگرچه او هرگز این را نپذیرفته است. شغل. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، خدمت سربازی اجباری را انجام داد و از آنجایی که
خدمت سربازی اجباری را انجام داد و از آنجایی که چندین سال به دلایل «زندگینامه‌ای» از حق ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر محروم شد، کار خود را در ابتدایی‌ترین سطح مطبوعات، به عنوان ویراستار حروف‌چینی برای «میهال دوری» آغاز کرد. از سال ۱۹۸۲ به عنوان ویراستار ادبی در مجله «ننتوری»، ارگان اتحادیه نویسندگان و هنرمندان آلبانی، مشغول به کار شد. پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۸۹، به عنوان ویراستار ادبیات ترجمه شده و بعداً در سال ۱۹۹۰ به عنوان دبیر هیئت تحریریه در همان مجله مشغول به کار شد. از سال ۱۹۹۰، او به عنوان مدرس
مشغول به کار شد. از سال ۱۹۹۰، او به عنوان مدرس پاره وقت در دانشکده تاریخ و زبان‌شناسی دانشگاه تیرانا مشغول به کار شد. در سال ۱۹۹۱، دوره کارشناسی ارشد خود را در دانشگاه "آلکالا" در مادرید، اسپانیا، به پایان رساند و در سال ۱۹۹۲، به عنوان مدرس تمام وقت در دانشکده تاریخ و زبان‌شناسی (UT) مشغول به کار شد و در آنجا سمت معاون رئیس دانشکده را نیز بر عهده داشت. در سال ۱۹۹۴، مدرک دکترای خود را در رشته ادبیات تطبیقی دریافت کرد. پلاساری مدرس و پژوهشگر دکترا در دروس دانشگاهی مانند «تاریخ زیبایی‌شناسی» و «اصول
دروس دانشگاهی مانند «تاریخ زیبایی‌شناسی» و «اصول زیبایی‌شناسی» و همچنین دروس ویژه «مقدمه‌ای بر روایت‌شناسی»، «نظریه دریافت» و غیره بود. در سال ۱۹۹۵ او به عنوان «دانشیار» منصوب شد و از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ به عنوان مدرس مهمان در اینالکو (مؤسسه زبان‌ها و تمدن‌های شرقی) پاریس فعالیت داشت. پس از بازگشت به آلبانی، تا سال ۱۹۹۸ در دانشکده تاریخ و زبان‌شناسی (UT) به کار خود ادامه داد، تا اینکه مدیر کتابخانه ملی آلبانی شد، پستی که تا سال ۲۰۱۴ همچنان در اختیار داشت از سال ۲۰۱۰ عنوان «استاد» را به خود اختصاص داده است. در
۲۰۱۰ عنوان «استاد» را به خود اختصاص داده است. در دوره کارشناسی ارشد سطح دوم علوم کتابداری، که در سیستم آموزشی آلبانی سازماندهی شده است، او موضوع «مقدمه‌ای بر آلبانی‌شناسی» را تدوین کرده است. از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۳، او در آکادمی مطالعات آلبانی به عنوان مدیر مرکز دایرةالمعارف آلبانی خدمت کرد. از سال ۲۰۲۴، او به عنوان یک نویسنده آزاد فعالیت می‌کند.
هارولد اگبرت کمپینگ (۱۹ ژوئیه ۱۹۲ ۱۵ دسامبر ۲۰۱۳) گوینده رادیویی و مبلغ مسیحی آمریکایی بود. از سال ۱۹۵۸، او به عنوان رئیس رادیوی فمیلی، یک گروه ایستگاه رادیویی مستقر در کالیفرنیا، خدمت کرد که در اوج خود، برای بیش از ۱۵۰ بازار در ایالات متحده برنامه پخش می‌کرد. در اکتبر ۲۰۱۱، او پس از سکته مغزی از فعالیت در عرصه پخش بازنشسته شد، اما تا زمان مرگش همچنان در رادیوی خانوادگی فعالیت داشت. کمپینگ به خاطر صدور پیش‌بینی‌های متوالی و ناموفق در مورد تاریخ‌های آخرالزمان بدنام است، که موقتاً برای او پیروان جهانی و
بدنام است، که موقتاً برای او پیروان جهانی و میلیون‌ها دلار کمک مالی به ارمغان آورد. کمپینگ ابتدا پیش‌بینی کرد که روز داوری در حدود ۶ سپتامبر ۱۹۹۴ رخ خواهد داد. وقتی این اتفاق نیفتاد، او تاریخ را به ۲۹ سپتامبر و سپس به ۲ اکتبر تغییر داد. در سال ۲۰۰۵، کمپینگ ظهور دوم مسیح را در ۲۱ مه ۲۰۱۱ پیش‌بینی کرد که در آن نجات‌یافتگان در عروج به آسمان برده می‌شوند و «به دنبال آن پنج ماه آتش، گوگرد و طاعون بر روی زمین رخ خواهد داد که در آن روزانه میلیون‌ها نفر جان خود را از دست می‌دهند و در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱ با نابودی نهایی
از دست می‌دهند و در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱ با نابودی نهایی جهان به اوج خود خواهد رسید.» پیش‌بینی او برای ۲۱ مه ۲۰۱۱ به طور گسترده گزارش شد، که بخشی از آن به دلیل کمپین تبلیغاتی گسترده توسط رادیو خانواده بود، و باعث تمسخر سازمان‌های ملحد و تکذیب سازمان‌های مسیحی شد. پس از آنکه ۲۱ مه بدون وقوع رویدادهای پیش‌بینی‌شده گذشت، کمپینگ گفت که معتقد است در آن تاریخ، داوری «معنوی» رخ داده است و عروج فیزیکی در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱، همزمان با نابودی نهایی جهان توسط خدا، رخ خواهد داد. کمپینگ به جز یک حضور مطبوعاتی در ۲۳ مه ۲۰۱۱، پس از
به جز یک حضور مطبوعاتی در ۲۳ مه ۲۰۱۱، پس از ۲۱ مه، به ویژه پس از سکته مغزی در ژوئن ۲۰۱۱، تا حد زیادی از مصاحبه‌های مطبوعاتی خودداری کرد. پس از آنکه ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱ بدون وقوع آخرالزمان پیش‌بینی‌شده سپری شد، رسانه‌های جریان اصلی، کمپینگ را یک پیامبر دروغین خواندند و اظهار داشتند که پس از «پیش‌بینی ناموفق «روز قیامت»، خدمت او از هم خواهد پاشید». گزارش شده است که کمپینگ در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۱، تنها چند روز قبل از پیش‌بینی نهایی خود برای پایان جهان، از سمت خود در رادیو خانواده بازنشسته شده است. با این حال، دخترش بعداً
خانواده بازنشسته شده است. با این حال، دخترش بعداً توضیح داد که او به طور کامل بازنشسته نشده بود، بلکه در حین کار از راه دور، نقشی را در رادیو خانوادگی حفظ می‌کرد. کمپینگ در یک مصاحبه خصوصی اعتراف کرد که دیگر معتقد نیست کسی بتواند زمان عروج یا پایان جهان را بداند، که کاملاً با موضع قبلی او در این مورد مغایرت دارد. در مارس ۲۰۱۲، او اظهار داشت که تلاشش برای پیش‌بینی تاریخ «گناه» بوده و منتقدانش در تأکید بر کلام درست گفته‌اند: «از آن روز و ساعت هیچ‌کس خبر ندارد». او اضافه کرد که اکنون «با اشتیاق بیشتری» در
او اضافه کرد که اکنون «با اشتیاق بیشتری» در کتاب مقدس جستجو می‌کند... نه برای یافتن تاریخ‌ها، بلکه برای وفاداری بیشتر به فهم [خود]. پس از شکست پیشگویی‌های کمپینگ، رادیو خانواده متحمل ضرر قابل توجهی در دارایی‌ها، کارکنان و درآمد خود شد.
فرانچسکو باچینی (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه‌سرای اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. باچینی که در جنوا متولد شده بود، اولین فعالیت رسمی خود را در سال ۱۹۸۸ با آهنگ «Mamma dammi i soldi» که آهنگ پایانی سی و هشتمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو بود آغاز کرد. با قراردادی که با کاترینا کازلی امضا کرد، در سال ۱۹۸۹ اولین آلبوم خود "با نام" "«Cartoons»" را منتشر کرد که هم از نظر هنری و هم از نظر تجاری موفقیت‌آمیز بود. در سال ۱۹۹۰، او در مسابقه فستیوال‌بار برنده شد و با آهنگ «Sotto questo sole» که با گروه Ladri di biciclette
questo sole» که با گروه Ladri di biciclette ضبط شده بود، در صدر جدول آهنگ‌های پرفروش ایتالیا قرار گرفت. در سال ۱۹۹۷ او در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و با آهنگ «Senza tu» رتبه یازدهم را کسب کرد. ترانه‌شناسی. آلبوم
حصار سرودخوانان یا «حصار کُر» () (به فرانسوی: jubé) دیواری چوبی یا سنگی در کلیسا است که شبستان را از جایگاه سرودخوانان و روحانیان جدا می‌کند. واژهٔ فرانسوی jubé از جملهٔ لاتینی «Jube, domine, benedicere» («سرورم، برکت بده») آمده است. این جمله را شماس پیش از خواندن انجیل در کنار این حصار بر زبان می‌آورد، و از همین‌جا کارکرد آیینی مهم آن روشن می‌شود. پیش از اصلاح دینی، حصار سرودخوانان در بیشتر کلیساهای شمال آلپ وجود داشت. اما با پاداصلاحات، تمایل بر آن شد که محراب اصلی دوباره به چشم مؤمنان بیاید. به همین دلیل
اصلی دوباره به چشم مؤمنان بیاید. به همین دلیل بسیاری از این حصارها برداشته شدند و تنها نمونه‌های کمی از سبک گوتیک متأخر تا امروز باقی مانده است. در کلیساهای ارتدکس، «آیکونوستاز» (دیوار آیکون‌ها) نقشی همانند حصار سرودخوانان دارد.
روابط ایتالیا و لبنان (، ) روابط بین ایتالیا و لبنان است. هر دو کشور عضو اتحادیه مدیترانه هستند. ایتالیا، حزب‌الله، نیروی اصلی در لبنان، را یک سازمان تروریستی می‌داند. تاریخچه. در سال ۶۴ پیش از میلاد، ژنرال رومی، پومپه، لبنان را به جمهوری روم اضافه کرد.[ "" ] در طول این زمان و قبل از آن، فنیقی‌ها و رومی‌ها دانش، عادات و رسوم خود را با یکدیگر مبادله می‌کردند. لبنان در سال ۱۹۴۶ یک نمایندگی دیپلماتیک افتتاح کرد که در سال ۱۹۵۵ به سفارت تبدیل شد.[ ' ] هر دو کشور در سال ۱۹۴۹ پیمان دوستی، همکاری و دریانوردی را
در سال ۱۹۴۹ پیمان دوستی، همکاری و دریانوردی را امضا کردند.[ ' ] مؤسسه فرهنگی ایتالیایی بیروت () در طبقه همکف سفارت در حومه بعبدا واقع شده است. بازدیدهای رسمی. در آوریل ۲۰۱۴، روبرتا پینوتی، وزیر دفاع ایتالیا، با میشل سلیمان، رئیس‌جمهور لبنان، و تمام سلام، نخست‌وزیر، دیدار کرد تا در مورد حمایت بین‌المللی از نیروهای مسلح لبنان گفتگو کند. روابط اقتصادی. در سال ۲۰۱۹، حجم تجارت بین ایتالیا و لبنان به ۱٫۳۵ میلیارد دلار رسید که ایتالیا ۱٫۳۱ میلیارد دلار کالا به لبنان و لبنان ۳۹٫۸ میلیون دلار کالا به ایتالیا صادر
و لبنان ۳۹٫۸ میلیون دلار کالا به ایتالیا صادر کرد. صادرات اصلی ایتالیا به لبنان فراورده نفتی (۴۱٫۵٪) است، جواهرات (۵٫۰۱٪) و عینک (۱٫۹۸٪) نیز از جمله محصولات صادراتی پرمصرف ایتالیا هستند. صادرات اصلی لبنان به ایتالیا قراضه مس (۲۴٫۸٪) و فسفریک اسید (۲۴٫۵٪) است و سایر صادرات قابل توجه آن طلا (۶٫۷۶٪) و قراضه آلومینیوم (۵٫۸۵٪) است. کمک‌های ایتالیا به لبنان. دولت ایتالیا پس از توافق طائف از بازسازی لبنان حمایت کرد.[ "" ] در دسامبر ۲۰۱۳، دولت ایتالیا از افزایش بودجه لبنان برای کمک به لبنان در رسیدگی به پناهندگانی
لبنان برای کمک به لبنان در رسیدگی به پناهندگانی که از جنگ داخلی سوریه فرار کرده‌اند، خبر داد. ایتالیا همچنین از یک مأموریت نجات با پنج تا هفت کشتی برای نجات هزاران مهاجر، که عمدتاً سوری هستند، در دریای مدیترانه خبر داد. در سال ۲۰۲۳، ایتالیا تعهد خود را برای تضمین ثبات در لبنان و کاهش درگیری‌ها در لبنان که منجر به افزایش مهاجرت از لبنان به اروپا شده بود، مجدداً تأیید کرد.
لَچَکیِ گنبد یک بخشِ سازه‌ای در معماری است که کمک می‌کند یک گنبدِ گرد را روی یک فضای چهارگوش (مثل مربع) سوار کنند. لچکی همان تکه‌های منحنیِ سه‌گوش است که گوشه‌های یک اتاق مربعی را پر می‌کند و اجازه می‌دهد روی آن، گنبد گرد ساخته شود. معماران برای این کار چهار سه‌گوش منحنی می‌سازند که در گوشه‌های چهارگوش قرار می‌گیرند. این مثلث‌ها کم‌کم از گوشه‌ها بالا می‌آیند و در بالا به‌صورت یک دایره کامل درمی‌آیند، تا بتوان گنبد را روی آن‌ها گذاشت.
روابط ایتالیا و سوریه، به روابط دوجانبه بین جمهوری ایتالیا و جمهوری عربی سوریه اشاره دارد. سفارت سوریه در ایتالیا در رم واقع شده است، در حالی که کنسولگری در میلان قرار داشت. در سال ۲۰۲۴، رم تصمیم گرفت تا روابط خود را با سوریه بعثی از سر بگیرد و سفارت خود را در دمشق بازگشایی کند. پس از سقوط رژیم اسد، وزیر امور خارجه ایتالیا، آنتونیو تاجانی، از سوریه بازدید کرد و در آنجا اظهار داشت: «ایتالیا می‌خواهد به عنوان پلی بین دمشق و اتحادیه اروپا عمل کند.» تاریخچه. اولین تماس بین دو نهاد سیاسی سازمان‌یافته در
اولین تماس بین دو نهاد سیاسی سازمان‌یافته در سرزمین‌های ایتالیا و سوریه در دهه قبل از فتح پومپه از امپراتوری سلوکی در سال ۶۴ پیش از میلاد رخ داد. در این دوره، رومی‌ها سعی کردند با بهره‌برداری از رقابت بین قلمروهای منطقه، قلمرو را به یک پادشاهی وابسته تبدیل کنند. پس از این فتوحات، سرزمین سوریه به عنوان استان سوریه رومی بخشی از سیستم مدیترانه‌ای روم شد. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، روابط بین شبه جزیره و سوریه تا زمان ظهور جمهوری‌های دریایی که ثروت خود را از تجارت با خاورمیانه به دست آورده بودند، راکد ماند.
تجارت با خاورمیانه به دست آورده بودند، راکد ماند. از قرن یازدهم، بازرگانان آمالفی به اشکال مختلف در هر بندر اصلی منطقه حضور داشتند و از آنجا ادویه، جواهرات و فرش معامله می‌کردند. پس از آن، و تا زمان باز شدن مسیر اقیانوسی برای تجارت، پیوند بین بنادر سوریه و بنادر جمهوری‌های ایتالیا، هر دوی آنها را در زمره ثروتمندترین شهرهای جهان در آن زمان قرار داد. با آغاز زوال جمهوری‌های دریایی ایتالیا، در دهه ۱۵۰۰، رابطه بین کشورهای اروپایی و امپراتوری عثمانی، که سرزمین‌های سوریه نیز در آن گنجانده شده بود، بار دیگر رو به
سوریه نیز در آن گنجانده شده بود، بار دیگر رو به وخامت گذاشت. در دهه ۱۹۰۰، در طول کنفرانس سانرمو، که از ۱۹ تا ۲۶ آوریل ۱۹۲۰ برگزار شد، شورای عالی جنگ متفقین، متشکل از ایتالیا، فرانسه، بریتانیا، آمریکا و ژاپن، برای بحث در مورد وضعیت خاورمیانه پس از انحلال امپراتوری عثمانی و اعلام استقلال پادشاهی عربی سوریه با تاج‌گذاری فیصل یکم در ۸ مارس ۱۹۲۰ تشکیل جلسه داد. روابط دیپلماتیک. پس از آغاز جنگ داخلی سوریه، در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۱، وزیر امور خارجه ایتالیا، جولیو ترسی حمایت ایتالیا از «اپوزیسیون سازمان‌یافته» در قالب
حمایت ایتالیا از «اپوزیسیون سازمان‌یافته» در قالب ائتلاف ملی سوریه را تکرار کرد. در مارس ۲۰۱۲، ایتالیا تصمیم گرفت سفارت خود را تعطیل کند و هیئت دیپلماتیک خود را از خاک سوریه خارج کند، و این را به دلیل بدتر شدن اوضاع اعلام کرد. ایتالیا دولت اسد را مشروع نشناخت اما برخلاف سایر اعضای ناتو، از مداخله در منطقه خودداری کرد. با این حال، برخی از گروه‌های سیاسی در ایتالیا از دولت سوریه حمایت کردند، مانند حزب کمونیست ایتالیا. در سال ۲۰۱۱، اتحادیه اروپا تصمیمی را اتخاذ کرد که صادرات سلاح و ابزارهایی را که می‌تواند
کرد که صادرات سلاح و ابزارهایی را که می‌تواند برای سرکوب داخلی مفید باشد، تحریم می‌کرد، هرگونه کمک فنی و مالی را ممنوع کرد، دارایی‌ها و منابع اقتصادی افرادی را که مسئول سرکوب مردم سوریه بودند، مسدود کرد و محدودیت‌هایی را برای پذیرش در اتحادیه اروپا اعمال کرد. در سال ۲۰۱۳، اما بنینو، وزیر امور خارجه ایتالیا، از تصمیم اتحادیه اروپا برای لغو این تحریم انتقاد کرد و افزود که ایتالیا هرگز به سوریه سلاح نخواهد داد. عادی‌سازی روابط (۲۰۱۶–۲۰۲۴). بین سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷، محمد دیب زیتون، رئیس وقت اداره کل اطلاعات
و ۲۰۱۷، محمد دیب زیتون، رئیس وقت اداره کل اطلاعات سوریه سوریه و علی مملوک، مدیر وقت دفتر امنیت ملی، با آلبرتو ماننتی، رئیس وقت آژانس امنیت خارجی ایتالیا، با مشارکت عباس ابراهیم، مدیر وقت اداره کل امنیت عمومی لبنان لبنان، جلساتی برگزار کردند. علاوه بر این، طبق گزارش‌ها، علی مملوک در اوایل سال ۲۰۱۸ از رم نیز بازدید کرده و با آلبرتو ماننتی و وزیر کشور مارکو مینیتی ملاقات کرده است. بین سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹، دو هیئت ایتالیایی به رهبری پائولو رومانی، رئیس سابق گروه فورزا ایتالیا در سنا، برای دیدار با مقامات سوری
فورزا ایتالیا در سنا، برای دیدار با مقامات سوری به دمشق سفر کردند. در سال ۲۰۱۹، ایتالیا اعلام کرد که در حال بررسی بازگشایی سفارت خود است. در سال ۲۰۲۰، اتحادیه اروپا محدودیت‌های سفر را بر افرادی که مظنون به ارتباط با دولت اسد و متهم به حمایت مالی از آن هستند، اعمال کرد و فهرستی شامل ۲۹۲ نام ایجاد کرد. با وجود تحریم‌ها، در فوریه ۲۰۲۳، آژانس همکاری توسعه ایتالیا یک توافق‌نامه بشردوستانه با هلال احمر سوریه امضا کرد. در ۲۸ مه ۲۰۲۴، جیووانی کاراولی، رئیس سرویس اطلاعات خارجی ایتالیا، از دمشق، سوریه بازدید کرد و
خارجی ایتالیا، از دمشق، سوریه بازدید کرد و با رئیس‌جمهور بشار اسد و حسام لوکا، مدیر اداره کل اطلاعات سوریه، دیدار کرد و تمایل شش کشور اتحادیه اروپا را برای عادی سازی روابط با دمشق ابراز کرد. در ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۴، رم تصمیم گرفت فرستاده ویژه و کاردار خود را به سوریه، استفانو راوانیان، منصوب کند و به این ترتیب اولین کشور عضو گروه هفت شد که روابط خود را با این کشور از سر گرفت. در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۴، سفارت سوریه در رم بازگشایی شد. بعداً در همان ماه، در ۲۰ نوامبر، سفارت ایتالیا در دمشق با استفانو راوانیان به عنوان رئیس
ایتالیا در دمشق با استفانو راوانیان به عنوان رئیس هیئت نمایندگی بازگشایی شد. روابط پس از اسد. در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۵، آنتونیو تاجانی، وزیر امور خارجه ایتالیا، در دمشق با احمد الشرع، رهبر دفاکتوی سوریه دیدار کرد. روابط اقتصادی. ایتالیا و سوریه هر دو کشورهای مدیترانه‌ای هستند و منافع مشترک استراتژیک دارند. به همین دلیل، ایتالیا و سوریه قبل از جنگ داخلی سوریه روابط اقتصادی نسبتاً فشرده‌ای داشتند. قبل از جنگ داخلی، از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸، واردات ایتالیا از سوریه سالانه ۸۰۰ میلیون یورو بود، در حالی که صادرات ایتالیا به
۸۰۰ میلیون یورو بود، در حالی که صادرات ایتالیا به سوریه سالانه ۱ میلیارد یورو بود. پس از شروع جنگ داخلی در سال ۲۰۱۱، این مبادلات کاهش یافت و واردات از سوریه به ایتالیا به ۱۸ میلیون یورو رسید، در حالی که صادرات از ایتالیا به سوریه به ۳۳ میلیون یورو رسید. کالاهایی که عمدتاً از ایتالیا به سوریه صادر می‌شدند، ماشین‌آلات مختلف، محصولات شیمیایی و محصولات پزشکی بودند. کالاهای وارداتی از سوریه به ایتالیا، علاوه بر نفت، شامل کالاهای چرمی و زین، اقلام مسافرتی، کیف، خز آماده و رنگ‌شده و گوشت بودند. در سال ۲۰۱۱،
خز آماده و رنگ‌شده و گوشت بودند. در سال ۲۰۱۱، کالاهای سوری تنها ۰٫۲٪ از کل مبادلات اقتصادی ایتالیا را تشکیل می‌دادند. مبادلات اقتصادی از سوریه به ایتالیا، تا سال ۲۰۱۹، بالغ بر ۱۰۰ میلیون یورو بود، در حالی که آخرین داده‌ها، از ژانویه ۲۰۲۰ تا ژوئیه ۲۰۲۰، نشان می‌دهد که مبادلات اقتصادی به ۳۶٫۹ میلیون یورو کاهش یافته است. پیش از آغاز جنگ داخلی در سال ۲۰۱۱، ایتالیا به سوریه سلاح می‌فروخت، اما شورای اتحادیه اروپا با تصمیمی، فروش سلاح به سوریه را بر کشورهای عضو تحریم کرد، که سپس با توجه به شرایط، با توجه به
تحریم کرد، که سپس با توجه به شرایط، با توجه به مقررات شماره ۴۴۲/۲۰۱۱ شورای اتحادیه اروپا مورخ ۹ مه ۲۰۱۱ در مورد اقدامات محدودکننده، لازم‌الاجرا شد. این قوانین اروپایی، ایتالیا را از فروش مستقیم یا غیرمستقیم سلاح به سوریه منع می‌کند. علاوه بر این، سوریه را از ارائه حمایت مالی منع کرده و دارایی‌های همه افرادی را که مسئول این درگیری تشخیص داده می‌شوند، مسدود می‌کند. مهاجرت. سوریه به ایتالیا. تعداد شهروندان سوری که از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۱ به ایتالیا نقل مکان کرده‌اند، افزایش یافته است. در سال ۲۰۱۵، ۴۵۳۸ شهروند
افزایش یافته است. در سال ۲۰۱۵، ۴۵۳۸ شهروند سوری در ایتالیا بودند و در سال ۲۰۱۸ این تعداد به ۵٫۸۹۲ نفر افزایش یافت. این تعداد همچنان در حال افزایش بوده و در سال ۲۰۲۱ تعداد سوری‌ها در ایتالیا به ۶٫۶۳۳ نفر رسیده است. مناطقی که بیشترین حضور شهروندان سوری را در خاک خود در سال ۲۰۲۱ داشته‌اند، عبارتند از لمباردی با مجموع ۱۸۰۲ نفر (۲۷٫۲٪)؛ لاتسیو با ۱۱۴۳ نفر (۱۷٫۲٪) و امیلیا-رومانیا با ۵۱۸ نفر (۷٫۸٪). بسیاری از این افرادی که از سوریه به ایتالیا سفر می‌کنند، پناهجو یا پناهنده هستند که برخی از آنها می‌توانند از طریق
پناهنده هستند که برخی از آنها می‌توانند از طریق کریدورهای بشردوستانه به اروپا برسند. به عنوان مثال، برخی از کریدورهای بشردوستانه در ایتالیا توسط سازمان‌های مذهبی سازماندهی شده‌اند که در مارس ۲۰۲۲ توانست ۱۰۵ سوری را به ایتالیا بیاورد که ۳۸ نفر از آنها کودک بودند. این کریدورهای بشردوستانه از فوریه ۲۰۱۶ با همکاری وزارت امور داخلی و وزارت امور خارجه سازماندهی شده‌اند. از آن زمان، کریدورهای بشردوستانه توانسته‌اند ۲۱۵۰ نفر را به ایتالیا بیاورند. این کریدورهای بشردوستانه همچنین در سراسر اروپا سازماندهی شده‌اند و
همچنین در سراسر اروپا سازماندهی شده‌اند و از طریق آنها، ۴۴۰۰ پناهجو به اروپا رسیده‌اند. ایتالیا به سوریه. در رابطه با شهروندان ایتالیایی در سوریه، پدیده جنگجویان خارجی وجود دارد که شهروندان خارجی هستند و برای حمایت از این آرمان به داعش می‌پیوندند. تا ژانویه ۲۰۱۷، تعداد شهروندان ایتالیایی که برای پیوستن به داعش به سوریه سفر کرده‌اند، ۱۱۰ نفر بوده است که از این تعداد ۳۲ نفر جان خود را از دست داده‌اند، ۱۷ نفر به اروپا بازگشته‌اند و ۶ نفر نیز به ایتالیا بازگشته‌اند.
انسان بودن دردناکه () هشتمین آلبوم استودیویی خواننده آمریکایی، پینک، است. این آلبوم در تاریخ ۲۶ آوریل ۲۰۱۹ توسط آرسی‌ای رکوردز منتشر شد و در ابتدا قرار بود به صورت یک ئی‌پی (آلبوم چندآهنگه) مستقل عرضه شود. پینک برای ایجاد صدایی متفاوت نسبت به آلبوم‌های قبلی‌اش، با همکارانی چون گرگ کرستین، مکس مارتین و رایان تدر همکاری کرد. همچنین این آلبوم با حضور هنرمندانی مانند کش کش، خالید، کریس استیپلتون و ریبل همراه است. اعلام رسمی این آلبوم در مصاحبه پینک با برنامه "شوی الن دی‌جنرس" در فوریه ۲۰۱۹ انجام شد. از نظر
"شوی الن دی‌جنرس" در فوریه ۲۰۱۹ انجام شد. از نظر موسیقایی، "انسان بودن دردناکه" یک آلبوم پاپ است که در ترانه‌هایش به موضوعاتی مانند عشق، خانواده، خوداندیشی، زندگی و کرامت نفس پرداخته است. این آلبوم از سوی منتقدان موسیقی نظرات مثبتی دریافت کرد؛ بسیاری از آن‌ها تولید و هماهنگی کلی آلبوم را تحسین کردند، اما برخی آن را بیش از حد حساب‌شده و تکراری دانستند. از نظر تجاری، آلبوم موفق بود و در هشت کشور از جمله بریتانیا، استرالیا، کانادا، نیوزیلند و سوئیس به رتبه اول جدول‌ها رسید. در آمریکا، این آلبوم سومین اثر پینک
جدول‌ها رسید. در آمریکا، این آلبوم سومین اثر پینک بود که به‌طور متوالی در صدر جدول "بیلبورد" ۲۰۰ قرار گرفت. همچنین توسط انجمن صنعت ضبط استرالیا گواهی پلاتینیوم دریافت کرد. برای تبلیغ آلبوم، آهنگ «منو به خونه ببر» در ۲۰ فوریه ۲۰۱۹ به عنوان تک‌آهنگ آغازین منتشر شد که با موفقیت تجاری همراه بود و در چند کشور مانند ایرلند، سوئیس و بریتانیا در ده رتبه اول جدول‌ها قرار گرفت. تک‌آهنگ دوم، «می‌توانیم وانمود کنیم»، در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۹ منتشر شد و قطعهٔ هم‌نام آلبوم و «باز هم دوستم داشته باش» به صورت محدود عرضه شدند. پینک
هم دوستم داشته باش» به صورت محدود عرضه شدند. پینک همچنین برای تبلیغ این آلبوم، آن را در تور جهانی ترومای زیبا در سال ۲۰۱۹ به اجرا گذاشت.
سینهٔ سَردَر یا سینهٔ سنتوری () همان بخش مثلثی یا نیم‌دایره‌ای است که در بالای درگاه‌ها یا ورودی‌های کلیساها و ساختمان‌های کهن قرار می‌گیرد. سینهٔ سردر مثل «صفحهٔ بالای در ورودی» است که در بناهای تاریخی پر از نقش و نگار مذهبی یا اسطوره‌ای می‌شده. این بخش معمولاً درست زیر قوس یا درون قاب مثلثیِ نمای ساختمان دیده می‌شود و جای مناسبی برای نقش‌برجسته‌ها، کنده‌کاری‌ها یا شیشه‌نگاره‌های تزیینی بوده است.
عروج، یک موضع آخرالزمانی است که برخی از مسیحیان، به ویژه مسیحیان انجیلی آمریکایی، به آن معتقدند و شامل یک رویداد آخرالزمانی است که در آن همه مؤمنان مسیحی مرده رستاخیز خواهند یافت و به همراه مسیحیانی که هنوز زنده هستند، با هم «در ابرها بالا خواهند رفت تا خداوند را در هوا ملاقات کنند.» این دیدگاه از آخرالزمان معمولاً بخشی از پیشاهزاره‌گرایی تدبیرگرایانه است، نوعی آینده‌گرایی که پیشگویی‌های مختلف در کتاب مقدس را تحقق نیافته و در آینده در حال وقوع می‌داند. ایده عروج آسمانی، آنطور که در پیشاهزاره‌گرایی
ایده عروج آسمانی، آنطور که در پیشاهزاره‌گرایی تدبیرگرایانه تعریف شده است، در مسیحیت تاریخی یافت نمی‌شود و یک آموزه نسبتاً جدید است که از دهه ۱۸۳۰ میلادی سرچشمه گرفته است. این اصطلاح اغلب در میان متکلمان بنیادگرا در ایالات متحده استفاده می‌شود. ریشه این اصطلاح از رساله اول تسالونیکیان در کتاب مقدس امتداد دارد، که از کلمه یونانی ( استفاده می‌کند) به معنی «ربودن» یا «تصاحب کردن» است. در مورد زمان دقیق ربوده شدن و اینکه آیا بازگشت مسیح در یک یا دو رویداد رخ خواهد داد، دیدگاه‌های متفاوتی وجود دارد. پیش از