payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که آیه ۱۶:۶ می‌گوید سارا به هاجر نیز «تجاوز» کرده است، زیرا فعل استفاده شده، "inah" که در این آیه، استفاده می‌شود. در جای دیگری از کتاب مقدس عبری، بسته به متن، به معنای «تجاوز کردن»، «بدرفتاری کردن» یا «سرکوب کردن» (و چیزهای دیگر) آمده است. تریبل این ایده را رد کرد و استدلال کرد که صرفاً به معنای «سرکوب» است؛ الهیات زن‌گرایانه دلورس اس. ویلیامز (۱۹۹۳) آن را به عنوان تجاوز جنسی به تمامیت جسمی خود پذیرفت؛ شولتز نتیجه گرفت که «این داستان پاسخ روشنی ارائه نمی‌دهد». پیدایش ۱۹. پیدایش ۱۹ شامل یک تلاش برای تجاوز
پیدایش ۱۹. پیدایش ۱۹ شامل یک تلاش برای تجاوز گروهی است. دو فرشته به سدوم و عموره می‌رسند و لوط از آنها مهمان‌نوازی می‌کند. با این حال، مردان شهر دور خانه لوط جمع شدند و از او خواستند که دو مهمان را به آنها بدهد تا بتوانند به آنها تجاوز کنند. در پاسخ به این، لوط به جای آنها دختران لوط خود را به آنها پیشنهاد می‌دهد. مردم پیشنهاد لوط را رد می‌کنند، اما فرشتگان آنها را کور می‌کنند، خدا در نهایت شهر را نابود می‌کند و لوط و خانواده‌اش فرار می‌کنند. گردا لرنر (۱۹۸۶) اظهار داشته است که از آنجا که کتاب مقدس عبری حق
اظهار داشته است که از آنجا که کتاب مقدس عبری حق لوط برای ارائه دخترانش برای تجاوز را بدیهی می‌داند، می‌توانیم فرض کنیم که این امر منعکس کننده واقعیت تاریخی قدرت پدر بر آنها است. پیدایش ۱۹ در ادامه توضیح می‌دهد که چگونه دختران لوط او را مست می‌کنند و با او رابطه جنسی برقرار می‌کنند. در نتیجه، اسطوره اصلیهای موآب ( یک پادشاهی باستانی امروزه در جنوب اردن) و عمون ( یک پادشاهی سامی باستانی امروزه در شرق اردن)، دشمنان همیشگی اسرائیل، متولد شدند. تعدادی از مفسران اعمال آنها را تجاوز جنسی توصیف می‌کنند. استر فیوکس
آنها را تجاوز جنسی توصیف می‌کنند. استر فیوکس (۲۰۰۳) اظهار می‌کند که متن، دختران لوط را به عنوان آغازگران و عاملان «تجاوز به محارم» معرفی می‌کند. پیدایش ۳۴. در پیدایش ۳۴، شکیم با دینه رابطه جنسی داشت، اما اینکه این متن چگونه باید دقیقاً ترجمه و فهمیده شود، بحث‌های بسیاری انجام شده است. اکثر محققان مدرن ادعا می‌کنند که این متن تجاوز را توصیف می‌کند، و بسیاری از ترجمه‌های مدرن آن را به عنوان «تجاوز شده» (یا با عبارات مشابه اجبار جنسی) ترجمه می‌کنند. در حالی که برخی از مفسران پیشین فرار عاشقانه را نیز پیشنهاد
برخی از مفسران پیشین فرار عاشقانه را نیز پیشنهاد می‌کردند. تحلیل زبانی. مری آنا بادر (۲۰۰۶) به جدایی بین آیات ۲ و ۳ اشاره می‌کند و می‌نویسد: «برای خواننده مدرن عجیب و ناراحت‌کننده است که افعال «دوست داشتن» و «بی‌آبرو کردن» را در کنار هم ببیند، در حالی که یک مرد فاعل و یک زن مفعول آنهاست.» بعداً می‌نویسد: «راوی هیچ اطلاعاتی در مورد افکار یا احساسات دینه یا واکنش‌های او به آنچه اتفاق افتاده است به خواننده نمی‌دهد. شِکیم نه تنها کانون، بلکه بازیگر اصلی نیز هست و برای راوی هیچ شکی باقی نمی‌گذارد که شِکیم مرکز
و برای راوی هیچ شکی باقی نمی‌گذارد که شِکیم مرکز این آیات است. دینه مفعول (یا مفعول غیرمستقیم) اعمال و خواسته‌های شِکیم است.» فرانک ام یامادا (۲۰۰۸) استدلال می‌کند که گذار ناگهانی بین پیدایش ۳۴:۲ و ۳۴:۳ یک تکنیک داستان‌سرایی بوده است. «تجاوز به دینه به گونه‌ای روایت شده است که نشان می‌دهد نیروهای اجتماعی در کار هستند که مهر و موم قضیه را پیچیده می‌کنند. [...] با این حال، گذار ناگهانی از تجاوز به ازدواج، تنشی را در ذهن خواننده ایجاد می‌کند… مسئله حل نشده مجازات، واکنش شمعون و لاوی را پیش‌بینی می‌کند.» با
واکنش شمعون و لاوی را پیش‌بینی می‌کند.» با این حال، برخلاف بادر و یامادا، شولتز (۲۰۲۱) ادعا کرد که با وجود مفعول مجهول بودن، دینه به جای شکیم در روایت نقش محوری دارد و افعال آیه ۳ به‌طور گسترده اشتباه ترجمه شده‌اند. "dabaq" که اغلب به عنوان «دوست داشتن (کسی)» ترجمه می‌شود، هرگز در هیچ جای دیگر کتاب مقدس عبری به این شکل ترجمه نشده است، بلکه به عنوان «چسبیدن به (کسی)» (روت 1:14 NRSV)، «نزدیک (کسی) ماندن» (روت 2:23 NRSV)، «نزدیک (کسی) ماندن» (مزمور 101:3 A. A. Anderson)، «حفظ (میراث)» (اعداد ۳۶:۷،9 NRSV)، یا
Anderson)، «حفظ (میراث)» (اعداد ۳۶:۷،9 NRSV)، یا «نگهداری چیزی (دارایی)» طبق ویلهم گزنیوس آمده است. شولتز نتیجه گرفت: «... «دوست داشتن» کاملاً نامناسب است. ترجمه بهتر بر نزدیکی مکانی تأکید دارد: «شکیم نزد دینه ماند» یا «شکیم دینه را نگه داشت»، به این معنا که به او اجازه رفتن نداد.» در متن داده شده، فعل میانی "aheb" بهتر است به «شهوت داشتن به (کسی)» یا «میل داشتن به (کسی)» ترجمه شود تا «دوست داشتن (کسی)»، زیرا این احساس جنسی است نه عاشقانه و کاملاً یک طرفه از یک سوژه کنترل‌کننده به یک مفعول اجباری جنسی. فعل
یک سوژه کنترل‌کننده به یک مفعول اجباری جنسی. فعل سوم بخشی از یک عبارت است، "way-ḏab-bêr 'al-lêḇ han-na-'ă-rā"، به معنای واقعی کلمه «و او با قلب زن جوان صحبت کرد». در حالی که بسیاری از ترجمه‌ها این را به عنوان «او با دینه به مهربانی صحبت کرد» (NRSV) ترجمه می‌کنند، شولتز از گئورگ فیشر (۱۹۸۴) پیروی کرد، که اشاره کرد همین عبارت در کتاب مقدس عبری همیشه زمانی ظاهر می‌شود که «وضعیتی اشتباه، دشوار یا خطر در جو موجود باشد»، طبق گفته گئورگ فیشر (۱۹۸۴). آیه ۳۲:۶ باید به عنوان «سعی در صحبت کردن با کسی که نظر مخالفی
به عنوان «سعی در صحبت کردن با کسی که نظر مخالفی دارد» یا «تغییر دادن نظر یک شخص» درک شود؛ بنابراین، شولتز استدلال کرد که شکیم پس از تجاوز سعی کرد دینه را آرام کند و با صحبت کردن با او نظر منفی او را تغییر دهد و بخش آخر آیه ۳ را به این صورت ترجمه کرد: «او سعی کرد زن جوان را آرام کند.» خاخام و محقق برتون ویسوتزکی (۲۰۱۰) اظهار داشت که این داستان، حکم ازدواج با متجاوز را توصیف می‌کند: جامعه‌ای بود که در آن شرم قربانی باید مورد توجه قرار می‌گرفت، و ازدواج شرم ناشی از از دست دادن بکارت را از بین می‌برد اما این
از از دست دادن بکارت را از بین می‌برد اما این شرم، حاصل یک ساختار مردانه‌ی همدلانه و به طرز حیرت‌انگیزی فاقد همدردی با قربانی زن است. از افتخار مشکوک ازدواج با متجاوز، آبروی کمی به دست می‌آید. ساندرا ای. راپوپورت (۲۰۱۱) استدلال می‌کند که «متن کتاب مقدس در آیات پس از تجاوز شکیم به دینه، با او همدردی می‌کند، در عین حال که از محکوم کردن رفتار تجاوزکارانه و غیرقانونی نسبت به او شانه خالی نمی‌کند. حتی یکی از «میدراش» در آیه ۳، زبان عشق شکیم را به عشق خدا به بنی‌اسرائیل نسبت می‌دهد.»&lt; او همچنین اظهار داشت که
نسبت می‌دهد.»&lt; او همچنین اظهار داشت که «شخصیت شکیم پیچیده است. او به راحتی به عنوان یک شرور مطلق توصیف نمی‌شود. همین پیچیدگی است که تنش غیرقابل تحملی را برای خواننده ایجاد می‌کند و احساسات قوی و به حق قوی خشم، عصبانیت و احتمالاً دلسوزی را برمی‌انگیزد.» بنابراین، راپوپورت، سفر پیدایش، باب ۳۴، را به عنوان سفری که تجاوز جنسی را به شدت محکوم می‌کند، در نظر می‌گیرد و می‌نویسد: «قتل‌های انتقام‌جویانهٔ برادران و کشتن شکیم و حمور، اگرچه ممکن است خوانندگان مدرن را به یاد عدالت مرزی و خودسری بیندازد، اما در
را به یاد عدالت مرزی و خودسری بیندازد، اما در چارچوب خاور نزدیک باستان، عملی قیاس در برابر قیاس قابل درک است.» تحلیل تاریخی-اخلاقی. تجاوز شکیم به دینه در پیدایش ۳۴ در خود متن به عنوان «کاری که نباید انجام شود» توصیف شده است. سوزان شولتز (۲۰۰۰) می‌نویسد: «با این حال، انتقام برادران، دیدگاه‌های متناقض آنها در مورد زنان را نیز نشان می‌دهد. از یک سو آنها از خواهر خود دفاع می‌کنند. از سوی دیگر، آنها در اسیر کردن زنان دیگر تردید نمی‌کنند، گویی این زنان غنیمت آنها هستند. ارتباط تجاوز و انتقام ناشی از آن روشن
آنها هستند. ارتباط تجاوز و انتقام ناشی از آن روشن می‌کند که هیچ راه حل آسانی برای متوقف کردن متجاوزان و رفتارهای مستعد تجاوز در دسترس نیست. در این راستا، پیدایش ۳۴ خوانندگان معاصر را دعوت می‌کند تا از طریق زبان استعاری یک داستان به شیوع تجاوز بپردازند.» در اثری متفاوت، شولتز (۲۰۱۰) می‌نویسد: "در طول تاریخ گسترده تفسیر خود، یهودی و مفسران مسیحی عمدتاً دینه را نادیده گرفتند. [...] در بسیاری از تفاسیر، قتل برادرانه لحظه‌ای مجرمانه است و در سال‌های اخیر، محققان به صراحت علیه احتمال تجاوز شکیم به دینه استدلال
به صراحت علیه احتمال تجاوز شکیم به دینه استدلال کرده‌اند. آنها معتقدند که عشق و پیشنهاد ازدواج شکیم با «رفتار علمی مستند یک متجاوز» مطابقت ندارد. شولتز (۲۰۰۰) استدلال کرد که سکوت دینه به معنای رضایت او نیست: «با این حال، تحلیل ادبی نشان داد که با وجود این سکوت، دینه در سراسر داستان حضور دارد. در واقع، همه چیز به خاطر او اتفاق می‌افتد.» پیدایش ۳۹. [[پرونده:José y la mujer de putifar de Antonio María Esquivel.JPG|thumb| [[رده:تجاوزگران در اسطوره‌شناسی]] [[رده:رابطه جنسی در کتاب مقدس]] [[رده:زنان در کتاب مقدس
جنسی در کتاب مقدس]] [[رده:زنان در کتاب مقدس عبری]] [[رده:مسیحیت و زنان]] [[رده:موضوعات کتاب مقدس عبری]] [[رده:یهودیت و زنان]]
کریستینا اسکوچا (؛ زادهٔ ) خواننده و راهبه اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او در سال ۲۰۱۴ به عنوان عضوی از تیم جی اکس در برنامه «"The Voice of Italy» برنده شد و در نتیجه قراردادی با یونیورسال امضا کرد." در سال ۲۰۱۳، او در یک مسابقه موسیقی مسیحی به عنوان بخشی از جشنواره «Good News» برنده شد. زندگی و حرفه. کریستینا اسکوچا در سال ۱۹۸۸ در ویتوریا ایتالیا متولد شد. او در سال ۲۰۰۹ به عنوان یک تازه‌کار شروع به کار کرد و قبل از پیوستن رسمی به گروه اورسولین، به مدت دو سال با
از پیوستن رسمی به گروه اورسولین، به مدت دو سال با کودکان فقیر در برزیل کار کرد. در سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱، کریستینا مهارت‌های هنری خود را در آکادمی استار رز در رم که توسط ماکسیمو د مارکو ایجاد و کارگردانی شده بود بهبود بخشید. معلم آواز او فرانکو سیمونه بود. اولین حضور تلویزیونی او در ژوئن ۲۰۱۲، در برنامه «Dizionario dei sentimenti» ساخته فرانکو سیمونه در شبکه گلد تی‌وی رم بود. وی در سال ۲۰۱۴، برای شرکت در مسابقه آواز "«صدای ایتالیا»" درخواست داد و آهنگ «هیچ‌کس» از آلیشیا کیز را در تست استعدادیابی خواند. این
از آلیشیا کیز را در تست استعدادیابی خواند. این اجرا بیش از میلیون‌ها بازدید در یوتیوب را به همراه داشت. در فینال، او با ۶۲٪ آرای ایتالیایی‌ها در مقابل نایب قهرمان، جاکومو وولی، جام را از آن خود کرد. پس از برنده شدن، او از خدا تشکر کرد و دعای ربانی را برای برگزارکنندگان نمایش و تماشاگران خواند.
رعنا کورکور زندانی سیاسی و خواهر مجاهد (عباس) کورکور از اعدام شدگان خیزش ۱۴۰۱ است. رعنا کورکور چهاردهم تیرماه ۱۴۰۳ توسط نیروهای امنیتی در پاکدشت بازداشت شد. رعنا کورکور به علت فعالیت در فضای مجازی و با اتهام «تحریک و اغوای مردم» مورد تعقیب قضایی قرار گرفته بود و از خیزش ۱۴۰۱ تا زمان بازداشت به‌طور مخفیانه زندگی می‌کرد. وی پس از اتمام مراحل بازجویی در تاریخ ۲۴ تیر ۱۴۰۳ به بند زنان زندان اوین منتقل شد. رعنا کورکور در دادسرای پاکدشت با گشایش دو پرونده مجزا مواجه شده است. او ۲۰ مرداد ۱۴۰۳ با تودیع وثیقه یک
مواجه شده است. او ۲۰ مرداد ۱۴۰۳ با تودیع وثیقه یک میلیارد و پانصد میلیون تومانی (برای پرونده ارجاع شده به دادگاه انقلاب) و قرار کفالت صد و پنجاه میلیون تومانی (برای پرونده ارجاع شده به دادگاه کیفری)، به صورت موقت آزاد شد. رعنا کورکور سرپرست دو کودک است و در مهر ۱۴۰۴ برای اجرای حکم سه سال زندان فراخوانده شد و از تاریخ ۷ مهر ۱۴۰۴ در زندان شیبان اهواز برای اجرای حکم محبوس شد. خواهر او نگار کورکور، که به‌دلیل بیماری سرطان تحت درمان بود، ۲۶ فروردین ۱۴۰۴ در آلمان درگذشت و برای تدفین به ایران منتقل شد.
شورای عالی خصوصی بالاترین نهاد دولتی در امپراتوری روسیه از سال ۱۷۲۶ تا ۱۷۳۰ میلادی بود که بر سراسر کشور حکومت می‌کرد. این شورا پس از مرگ بدون جانشین پتر کبیر و به تخت نشاندن همسر دوم او کاترین یکم توسط نظامیان، تأسیس شد که عملاً اختیارات کل کشور را در دست «اشرافِ خاصه» قرار داد. این شورا پس از چهار سال، توسط آنا، امپراتریس روسیه منحل شد. شورای عالی خصوصی بالاترین نهاد دولتی و مرجع قضایی در امپراتوری روسیه بود. تأسیس این شورا با فرمان امپراتریس کاترین یکم در ۱۹ فوریه ۱۷۲۶ تصویب شد و از ۱۵ اوت ۱۷۲۶ دارای
در ۱۹ فوریه ۱۷۲۶ تصویب شد و از ۱۵ اوت ۱۷۲۶ دارای اخیارات قانون‌گذاری شد. اعضای شورای عالی خصوصی که با فرمان امپراتور روسیه منصوب (در حقیقت تصویب قانونی) می‌شدند، روی هم شامل این افراد بود: کنت فیودور آپراکسین، پرنس دیمیتری میخائیلویچ گالیتسین، کنت گاوریل گولوفکین، بارون آندری اوسترامان، پیوتر آندریوویچ تولستوی، کارل فریدریش، دوک هولشتاین-گوتروپ، پرنس آلکسی گریگوریویج دولگاروکوف و پرنس واسیلی لوکیچ دولگاروکوف (هر دو از سال ۱۷۲۸ به بعد) پرنس میخائیل میخائیلووچ گالیتسین و پرنس واسیلی ولادیمیروویچ دولگاروکوف
گالیتسین و پرنس واسیلی ولادیمیروویچ دولگاروکوف (هر دو از ژانویه ۱۷۳۰) و مهم‌تر از همه والاحضرت پرنس الکساندر دانیلوویچ منشیکوف. اختیارات شورای عالی خصوصی در زمینه سیاست خارجی و داخلی، امور مالی و نظامی و از سال ۱۷۲۹ (پس از انحلال شورای عالی پرئوبراژنسکی)، بررسی مهم‌ترین جرایم سیاسی بود. از لحظه تشکیل این شورا، سنای روسیه، سینود مقدس حاکم و هیئت‌های زیر تابع آن بودند: هیئت نظامی، هیئت دریاسالاری، هیئت امور خارجه و دفتر رئیس پلیس. اختیارات گسترده شورای عالی خصوصی، حقوق استبدادی امپراتور را که دربارهٔ جوایز و
حقوق استبدادی امپراتور را که دربارهٔ جوایز و انتصابات احکام سلطنتی صادر می‌کرد، محدود نمی‌نمود. در صورت بروز اختلاف نظر در شورا، امپراتور پس از بررسی نظرات کتبی اعضا، حکم نهایی را تصویب می‌کرد. در خلال سال‌های ۱۷۲۶ و ۱۷۲۷، نقش اصلی در شورای عالی خصوصی را الکساندر منشیکوف جاه‌طلب ایفا کرد. حتی با دسیسه او پیوتر تولستوی در مه ۱۷۲۷ محکوم، از شورا اخراج و تبعید شد. اما در زمان امپراتور پتر دوم، خود منشیکوف عاقبت به رسوایی افتاد و به‌جای او سه پرنس از خاندان دولگاروکوف، دیمیتری گالیتسین و آندری اوسترامان در
دولگاروکوف، دیمیتری گالیتسین و آندری اوسترامان در شورا به قدرت رسیدند. سال بعد کنت آپراکسین به مرگ طبیعی درگذشت. پس از مرگ پتر دوم، اعضای شورا تاج‌وتخت را به آنا ایوانوونا پیشنهاد دادند مشروط بر اینکه قدرت او با یک قرارداد سیاسی موسوم به «مقررنامه» (Кондициями) محدود شود. آنا پیشنهاد سلطنت را پذیرفت و مقررنامه را امضا کرد؛ اما پس از به تخت نشستن با حمایت اشراف آن را رد و باطل کرد. سرانجام امپراتریس آنا شورای عالی خصوصی را منحل و پرنس‌ها آلکسی گریگوریویج، واسیلی ولادیمیروویچ و واسیلی لوکیچ را که هر سه از
واسیلی ولادیمیروویچ و واسیلی لوکیچ را که هر سه از خاندان دولگاروکوف بودند، تبعید کرد. به این شکل قدرت مطلقه در امر سلطنت نخستین‌بار پس از مرگ پتر کبیر، دوباره و برای همیشه به امپراتورهای روسیه بازگشت.
کاخ فارنه‌زه (کاپرارولا) (به ایتالیایی: "Palazzo Farnese di Caprarola") یک کاخ اشرافی در شهر کاپرولا در استان ویتربو، ایتالیا است. این کاخ در قرن شانزدهم به دستور کاردینال آلساندرو فارنه‌زه، نوهٔ پاپ پل سوم ساخته شد و یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های معماری رنسانس در ایتالیا به‌شمار می‌رود. ویژگی منحصربه‌فرد کاخ، نقشهٔ پنج‌ضلعی (پنتاگونال) و حیاط مرکزی مدور آن است که توسط معمار نامدار جاکومو باروتزی دا ویگنولا طراحی شد. تاریخچه. خاندان فارنه‌زه یکی از بانفوذترین خاندان‌های ایتالیا در قرون پانزدهم و شانزدهم بود.
خاندان‌های ایتالیا در قرون پانزدهم و شانزدهم بود. با انتخاب آلساندرو فارنه‌زه به مقام پاپی با نام پاپ پل سوم (۱۵۳۴–۱۵۴۹)، قدرت این خاندان به اوج رسید. نوهٔ او، کاردینال آلساندرو فارنه‌زه (۱۵۲۰–۱۵۸۹)، تصمیم گرفت کاخی عظیم در کاپرولا بسازد تا هم به‌عنوان اقامتگاه خانوادگی و هم نشانه‌ای از عظمت خاندان باشد. طرح اولیهٔ بنا به معمار آنتونیو دا سانگالو منسوب است، اما کار ساخت از سال ۱۵۵۹ تحت هدایت ویگنولا آغاز شد. او طرحی دفاعی و نظامی (پنج‌ضلعی) را با عناصر اشرافی و مسکونی تلفیق کرد. کار ساخت تا حدود ۱۵۷۵ ادامه
و مسکونی تلفیق کرد. کار ساخت تا حدود ۱۵۷۵ ادامه یافت و پس از مرگ ویگنولا، شاگردانش پروژه را تکمیل کردند. معماری. ساختار بیرونی. کاخ فارنه‌زه از بیرون ظاهری شبیه قلعه دارد: دیوارهای ضخیم سنگی و پلان پنج‌ضلعی که یادآور دژهای نظامی رنسانس است. با این حال، ورودی اصلی با پلکان باشکوه به تالار مرکزی می‌رسد که نشان از کاربری اشرافی آن دارد. حیاط مرکزی. در قلب کاخ، حیاطی مدور قرار دارد که توسط ایوان‌های دوطبقه محصور شده است. این طراحی نوآورانه امکان نورگیری طبیعی و تهویه را فراهم می‌کرد. راه‌پله مارپیچی. راه‌پلهٔ
تهویه را فراهم می‌کرد. راه‌پله مارپیچی. راه‌پلهٔ مارپیچی معروف ("Scala Regia") یکی از شاهکارهای ویگنولا است. این پلکان پهن و مارپیچ به طبقات بالا می‌رسد و با ستون‌های دوریک تزئین شده است. تزئینات داخلی. تزئینات داخلی کاخ توسط گروهی از هنرمندان برجسته به سرپرستی تادئو زوکارو و برادرش فدریکو زوکارو انجام شد. موضوعات نقاشی‌ها شامل: مهم‌ترین تالارها: باغ‌ها. کاخ با باغ‌های تراسی و چشم‌اندازهای طبیعی احاطه شده است. باغ‌ها شامل مسیرهای مشجر، مجسمه‌های اسطوره‌ای و آب‌نماهای رنسانسی هستند که با سیستم آبرسانی
و آب‌نماهای رنسانسی هستند که با سیستم آبرسانی پیشرفته کار می‌کردند. اهمیت فرهنگی. کاخ فارنه‌زه (کاپرولا) نمونه‌ای برجسته از ترکیب معماری نظامی و اشرافی رنسانس است. این بنا:
آندره‌آ ستمبر (؛ زادهٔ ) که با نام مختصر ستمبر شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. آندره‌آ ستمبر در ناپل از پائولا موریلو و انزو ستمبر متولد شد. ستمبر از ۶ سالگی شروع به شرکت در کلاس‌های رقص کرد. در ۱۲ سالگی در یک آکادمی موسیقی ثبت نام کرد و شروع به آهنگسازی کرد. او در مدرسه «liceo linguistico» تحصیل کرد. و بعداً شروع به تحصیل در رشته گفتاردرمانی کرد. در سال ۲۰۱۹، او در فصل ششم برنامه "«صدای ایتالیا»" شرکت کرد، اما در طول
ششم برنامه "«صدای ایتالیا»" شرکت کرد، اما در طول مسابقات حذف شد. در سال ۲۰۲۴، او در مسابقات «Sanremo Giovani» شرکت کرد و جزو چهار گروه برتر انتخاب شده برای شرکت در بخش تازه واردان جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۵ بود. در نهایت او برنده این مسابقه شد و علاوه بر جایزه سانرمو، جایزه اتاق مطبوعات و جایزه «Nuovo IMAIE» را نیز دریافت کرد. پس از پیروزی در سانرمو، به وی لوحی توسط شهردار ناپل اعطا شد. او سپس توسط «RAI» برای عضویت در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۵ انتخاب شد.
دنیل سیلوستری (؛ زادهٔ ) خواننده، موسیقی‌دان و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. پنیل سیلوستری در تاریخ ۱۸ اوت ۱۹۶۸ در رم متولد شد. در سال ۱۹۹۴ اولین فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد و آلبومی با همین نام منتشر کرد. این آلبوم جایزه تارگا تنکو را برای بهترین آلبوم اول دریافت کرد. در سال ۱۹۹۵، او با آهنگ «L'uomo col megafono» در بخش تازه واردان جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. این آهنگ در دومین آلبوم استودیویی او "با نام «Prima di essere uomo»" گنجانده شد
او "با نام «Prima di essere uomo»" گنجانده شد که دومین تک‌آهنگ آن با نام «Le cose che abbiamo in comune» در سال ۱۹۹۵ به یک موفقیت موسیقایی تبدیل شد و جایزه تارگا تنکو را برای آهنگ سال دریافت کرد. در سال ۱۹۹۶، یک آلبوم استودیویی دوگانه به نام «"Il dado»" منتشر کرد. مجموعه استودیویی بعدی او با نام «"Sig." "Dapatas»" در سال ۱۹۹۹، پس از حضور سیلوستری به عنوان شرکت‌کننده در بخش هنرمندان بزرگ در جشنواره موسیقی سانرمو منتشر شد که نظر مثبت منتقدان را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۰، او اولین آلبوم بهترین‌های خود به نام
در سال ۲۰۰۰، او اولین آلبوم بهترین‌های خود به نام «"Occhi da orientale»" را منتشر کرد که با تک‌آهنگی با همین نام در سپتامبر همان سال منتشر شد. وی در سال ۲۰۰۲، تک‌آهنگ «سالیرو» را منتشر کرد که در همان سال جایزه منتقدان جشنواره موسیقی سانرمو را از آن خود کرد و در ایتالیا به جمع ۵ آهنگ برتر ورود پیدا کرد. در دسامبر همان سال، این آهنگ چهار جایزه موسیقی ایتالیا را برای آهنگ سال، آهنگسازی سال، بهترین تنظیم ایتالیایی و بهترین موزیک ویدیوی ایتالیایی دریافت کرد.
فرانچسکو لوئیجی فرانکو سیمونه (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا، آهنگساز و مجری تلویزیون اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۷۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی اجرای آن را بر عهده داشته است می‌توان به "دیسکوی عشق" اشاره کرد. زندگی و حرفه. سیمون که در آکواریکا دل کاپو متولد شد، کار خود را با برنده شدن در جشنواره موسیقی کاستروکارو در سال ۱۹۷۲ آغاز کرد. در سال ۱۹۷۴ او با آهنگ «Fiume grande» وارد رقابت در جشنواره موسیقی سانرمو شد و اولین موفقیت خود را در رژه آهنگ‌های برتر
شد و اولین موفقیت خود را در رژه آهنگ‌های برتر ایتالیایی به دست آورد. این آهنگ همچنین در نسخه فرانسوی و اسپانیایی خود با عناوین «Je ne comprends plus rien» و «Río Grande» موفقیت بین‌المللی قابل توجهی داشت. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ او در «آکادمی استار رز» در رم به تدریس آواز پرداخت و در آنجا به کریستینا اسکوچا که برنده "جایزه «صدای ایتالیا» در سال ۲۰۱۴" "شد" آموزش داد. در سال ۲۰۱۱ او جایزه گلوبو دورو را برای بهترین آهنگ دریافت کرد.
داستان‌های جنگ‌ها و رزم‌ها. &lt;br&gt;
زن اسیر زیبا ()، اصطلاحی است که در کتاب مقدس عبری برای زن اسیر به کار می‌رود. حق یک سرباز بنی‌اسرائیل را برای آمیزش جنسی و ازدواج با چنین زندانی به شرط رعایت مقررات مقرر تأیید می‌کند. در حالی که برخی از محققان مدرن از قانون به دلیل مشروعیت بخشیدن به اشکال تجاوز جنسی یا بندگی انتقاد می‌کنند، سایر محققان مدرن و همچنین ادبیات خاخامی استدلال می‌کنند که به نظر می‌رسد هدف از این قانون به حداقل رساندن آزاری است که تقریباً به‌طور اجتناب ناپذیری از زنان در نتیجه تسخیر متحمل می‌شوند. کتاب مقدس عبری. بیان می‌کند که
متحمل می‌شوند. کتاب مقدس عبری. بیان می‌کند که موسی گفت: تفسیر خاخامی. اخلاق. تلمود این قانون را امتیازی برای تمایل شیطانی انسان می‌داند، با استفاده از این قیاس «بهتر است یهودیان گوشت حیواناتی را که شحیطه درست قبل از مرگ طبیعی [عملی که مورد نکوهش قرار گرفته اما کاملاً ممنوع نیست] خورده‌اند، بخورند تا اینکه گوشت حیواناتی را که اصلاً به‌طور آیینی ذبح نشده‌اند، بخورند.» به عبارت دیگر، غریزه جنسی یک سرباز به اندازه‌ای قوی است که اگر هیچ راه مجاز برای رابطه جنسی با یک اسیر زن وجود نداشت، او با این وجود این کار
با یک اسیر زن وجود نداشت، او با این وجود این کار را می‌کرد.
کناوتیا یک سرده از گیاهان گل‌دار در خانواده آقطیان است. این سرده شامل ۵۵ گونه بومی اروپا، شمال آفریقا، آسیای غربی و مرکزی و سیبری می‌شود. از نام‌های رایج برای گونه‌های مختلف این گیاه «"گل بیوه"» است. برخی نیز این گیاه را با نام «"اسکابیوس"» می‌شناسند که در اصل به سرده‌ای نزدیک به همین سرده به نام طوسک تعلق دارد. نام "کناوتیا" از گیاه‌شناسان آلمانی سدهٔ هفدهم، دکتر کریستوف و کریستیان کناوت گرفته شده است. گونه‌ها. ۵۵ گونه پذیرفته شده‌اند.
گرگوریو فونتانا، با نام اصلی جووانی باتیستا لورنزو فونتانا (۷ دسامبر ۱۷۳۵–۲۴ اوت ۱۸۰۳) ریاضیدان ایتالیایی و و عضو روحانیان فرقه پیاریست بود. او پس از راجر جوزف بوسکویچ، کرسی ریاضیات دانشگاه پاویا را بر عهده داشت. فونتانا به عنوان کسی که معرفی دستگاه مختصات قطبی به ریاضیات مدرن را بر عهده داشت، شناخته می‌شود. اگرچه او یک راهب بود، اما با ایده‌های انقلاب فرانسه همدلی نشان می‌داد و به ارزش‌ها و مفاهیم آزادی، برابری و برادری آن دوره علاقه‌مند بود. زندگی‌نامه. گرگوریو فونتانا در ۷ دسامبر ۱۷۳۵ در نوگاردو، ترنتو
فونتانا در ۷ دسامبر ۱۷۳۵ در نوگاردو، ترنتو متولد شد. برادرش، فلیس فونتانا، فیزیکدان بود. او که از دوستان نزدیک جولیو کارلو دِ توسکی دی فاگنانو بود، جانشین بوسکوویچ در کرسی ریاضیات دانشگاه پاویا شد. همچنین سمت متصدی کتابخانه دانشگاه به او سپرده شد. فونتانا نقش محوری در معرفی سیستماتیک رساله‌های لئونارد اویلر در مورد آنالیز ریاضی در ایتالیا ایفا کرد. در سال ۱۷۹۵ او به عضویت انجمن سلطنتی انتخاب شد. پس از وقوع انقلاب فرانسه، فونتانا رویکردهای سیاسی رادیکالی در پیش گرفت. او به عنوان سیاستمدار و قانونگذار به‌طور
گرفت. او به عنوان سیاستمدار و قانونگذار به‌طور فعال در جمهوری سیزالپین فعالیت داشت. کار. فونتانا ریاضیدان خوبی بود و به هیدرولیک، هیدرودینامیک، نجوم، اپتیک، مکانیک، احتمال، آنالیز (سری‌ها، لگاریتم اعداد منفی، معادلات تفاضلی) و یاترومکانیک علاقه داشت. فونتانا از پیشگامان برجسته در مطالعه تاریخ ریاضیات بود و نقش مهمی در شکل‌گیری نگاه تاریخی به این علم ایفا کرد. افزون بر مقاله‌ای که به بررسی پیشرفت‌های ریاضیاتی جرولامو کاردانو و بوناونتورا کاوالیری اختصاص داشت، آثار او در زمینه تاریخ ریاضیات در پایان جلد
داشت، آثار او در زمینه تاریخ ریاضیات در پایان جلد چهارم از نخستین نسخه ایتالیایی کتاب «جستاری دربارهٔ تاریخ عمومی ریاضیات» اثر شارل بوسو منتشر شد. این ترجمه ایتالیایی توسط آندریا موزونی، استاد ریاضیات در دبیرستان برگامو و مترجم دیگر آثار بوسو، انجام شد و فونتانا شخصاً آن را ویرایش کرد. ترجمه ایتالیایی این اثر نه تنها به دلیل دقت علمی و زبانی‌اش بلکه به واسطه یادداشت‌ها و افزوده‌های فونتانا، از نسخه فرانسوی نیز غنی‌تر و جذاب‌تر تلقی می‌شود. فونتانا با افزودن تحلیل‌های تاریخی، نقدهای علمی و توضیحاتی دربارهٔ
تحلیل‌های تاریخی، نقدهای علمی و توضیحاتی دربارهٔ زمینه‌های فرهنگی و فلسفی ریاضیات، توانست به این اثر عمق بیشتری ببخشد و آن را به منبعی ارزشمند برای پژوهشگران تاریخ علم تبدیل کند. او در این یادداشت‌ها نه تنها به شرح دستاوردهای ریاضی‌دانان گذشته پرداخت، بلکه تلاش کرد تا پیوند میان تحولات ریاضی و جریان‌های فکری و اجتماعی زمانه را نیز روشن سازد. این رویکرد تحلیلی و چندلایه، ترجمه ایتالیایی را به اثری متمایز بدل کرد که فراتر از یک ترجمه صرف، به بازآفرینی و گسترش مفاهیم تاریخی ریاضیات انجامید. فونتانا با این کار
مفاهیم تاریخی ریاضیات انجامید. فونتانا با این کار نه تنها به معرفی دقیق‌تر آثار بوسو در فضای علمی ایتالیا کمک کرد، بلکه خود نیز به عنوان یک مورخ اندیشمند و خلاق در حوزه ریاضیات شناخته شد. این اثر شامل ارائه‌ای جامع از اثر اصلی بوسو و هجده پیوست است که در آن‌ها فونتانا به بررسی برخی پرسش‌ها یا موضوعات محدود در تاریخ ریاضیات می‌پردازد. فونتانا در این پیوست‌ها نه تنها به شرح دقیق و جزئیات تاریخی می‌پردازد، بلکه با تکیه بر بینش ریاضیاتی و مهارت علمی خود، مشارکت‌های جدیدتر و معاصر را نیز وارد بحث می‌کند. این
جدیدتر و معاصر را نیز وارد بحث می‌کند. این بررسی‌ها با دقت تاریخی بالا انجام شده‌اند و نشان‌دهنده توانایی فونتانا در تلفیق تحلیل ریاضی با پژوهش تاریخی هستند. بسیاری از این مباحث به‌طور مستقیم با تحقیقات ریاضی خود فونتانا نیز مرتبط‌اند، به گونه‌ای که می‌توان ردپای اندیشه‌ها و دغدغه‌های علمی او را در ساختار و محتوای این پیوست‌ها مشاهده کرد. سبک و دیدگاه متفاوت فونتانا در نگارش این پیوست‌ها، آن‌ها را به مکملی ارزشمند برای اثر عمومی بوسو تبدیل کرده است. در حالی که بوسو به ارائه یک چشم‌انداز کلی از تاریخ
حالی که بوسو به ارائه یک چشم‌انداز کلی از تاریخ ریاضیات می‌پردازد، فونتانا با ورود به جزئیات تخصصی‌تر، عمق بیشتری به مباحث می‌بخشد و خواننده را با لایه‌های پنهان‌تر و کمتر شناخته‌شده تاریخ ریاضیات آشنا می‌سازد. این ترکیب از نگاه کلی و تحلیل‌های موشکافانه، اثر را به منبعی چندوجهی و غنی تبدیل کرده که هم برای علاقه‌مندان به تاریخ علم و هم برای پژوهشگران ریاضیات، ارزشمند و آموزنده است. فونتانا با این کار نه تنها به غنای علمی ترجمه ایتالیایی اثر بوسو افزوده، بلکه خود نیز به عنوان یک مورخ و ریاضی‌دان برجسته،