payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بودند، نشان‌دهنده اهمیت و قدرت آن‌ها در جامعه بود. ساختمان سلطنتی شامل دو طبقه بود، طبقه همکف که به‌عنوان اتاق‌های مسکونی استفاده می‌شد و احتمالاً شامل فضاهایی برای استراحت و پذیرایی بود. طبقه پایین که به انبارها و تأسیسات آب اختصاص داشت. این طبقه، محلی برای ذخیره‌سازی کالاها و تأمین آب مورد نیاز خانه بود. چهار میقوه (حمام‌های آیینی یهودی) در عمارت کشف شدند. ورودی ساختمان سلطنتی از سمت غرب قابل دسترسی بود و به یک پیش‌ورودی منتهی می‌شد که کف‌پوش موزاییکی آن به‌خوبی حفظ شده بود. این موزاییک دارای الگوی رزت
به‌خوبی حفظ شده بود. این موزاییک دارای الگوی رزت مرکزی بود که نشان‌دهنده دقت و زیبایی طراحی داخلی این مکان است. از پیش‌ورودی، بازدیدکنندگان می‌توانستند به اتاق نقاشی در سمت راست یا اتاق پذیرایی مجلل در سمت چپ وارد شوند. اتاق پذیرایی با دیوارها و سقف گچ‌بری‌شده تزئین شده بود، که طراحی داخلی آن مشابه آثار یافت‌شده در پمپئی است، اما بدون وجود تصاویر انسانی یا حیوانی. این ویژگی‌ها به‌طور ویژه در سبک هنر رومی آن زمان قابل مقایسه هستند. در ورودی به اتاق پذیرایی، تیرهای چوبی سوخته سقف مشاهده می‌شود که بر روی
تیرهای چوبی سوخته سقف مشاهده می‌شود که بر روی کف‌پوش موزاییکی افتاده‌اند. این تیرها نشان‌دهنده ویرانی عمارت در اثر آتش‌سوزی شدید در زمان تخریب اورشلیم هستند که باعث تخریب این فضاها شد. حیاط به اتاق‌های بال شرقی عمارت منتهی می‌شد، از جمله حمام حفظ‌شده که دارای کف‌پوش موزاییکی ساده بود، که مانند سایر بخش‌ها فاقد تصاویر انسانی یا حیوانی بود. این حمام احتمالاً پیش از دسترسی به دو میقوه مخفی (حمام‌های آیینی) قرار داشت. یک پله‌راه در سمت شمالی حیاط به طبقه زیرین منتهی می‌شد. در این طبقه، یک پیش‌ورودی وجود داشت
منتهی می‌شد. در این طبقه، یک پیش‌ورودی وجود داشت که به یک انبار بزرگ با سقف قوسی و دو میقوه اضافی دسترسی می‌یافت. یکی از این میقوه‌ها دارای درگاه دوگانه و ورودی با ایوان موزاییکی بود که نشان‌دهنده شکوه و عظمت آن بود. ساختمان جنوبی. ساختمان جنوبی دارای اتاق‌هایی است که اطراف یک حیاط مرکزی قرار دارند و زیرزمینی نیز زیر آن وجود دارد که ساختار معماری مشابهی با ساختمان سلطنتی دارد. قبل از ورود به حمام‌های آیینی، افراد معمولاً پای خود را در حوضچه‌های سنگی سوراخ‌دار که در این مکان پیدا شده بود، می‌شستند. ساختمان
که در این مکان پیدا شده بود، می‌شستند. ساختمان جنوبی در حالت کشف‌شده خود حفظ شده است. گرافیتی منورا (شمعدان هفت شعله). یکی از برجستغ ترین کشفیات در محله هیرودی، گرافیتی‌ای بود که یک منورا (شمعدان هفت شعله) را به تصویر کشیده است. این گرافیتی از دو بخش تشکیل شده که هرکدام تقریباً ۲۵ × ۱۵ سانتیمتر اندازه دارند. شکل منورا به‌طور عمده حفظ شده است و میز نان تقدیس (showbread table) در سمت راست آن قابل مشاهده است که درست زیر مذبح بخور قرار دارد. این کشف برای اولین بار منورا (شمعدان هفت شعله) را با شاخه‌های
اولین بار منورا (شمعدان هفت شعله) را با شاخه‌های تزئین‌شده و چراغ‌هایی روشن بر روی شاخه‌ها نشان می‌دهد. گرافیتی حک‌شده بر روی گچ که منورا معبد را در دوران وجود آن در معبد به تصویر کشیده است، یکی از کشفیات مهم در محله هیرودی است. این گرافیتی به نظر می‌رسد که توسط یک کاهن محلی که از آثار معبد آگاهی داشته، ساخته شده باشد گرافیتی منورا (شمعدان هفت شعله) اکنون در موزه اسرائیل در اورشلیم به نمایش گذاشته شده است. موزه. محله هیرودی در ایام موعد سوکا (Sukkot) سال ۱۹۸۸ به روی بازدیدکنندگان گشوده شد، پس از انجام
۱۹۸۸ به روی بازدیدکنندگان گشوده شد، پس از انجام کارهای مرمت گسترده. در سال ۱۴۰۳، موزه محله هیرودی پس از دو سال مرمت و با هزینه‌ای حدود ۵ میلیون دلار بازگشایی شد. پروژه مرمت شامل بازسازی دقیق ساختارهای باقی‌مانده از خانه‌ها و بازسازی موزاییک‌ها بود. سیستم نورپردازی و صوتی نوآورانه‌ای نیز نصب شد که همراه با نمایش‌های چندرسانه‌ای و هولوگرام‌ها و پویانمایی ها (انیمیشن ها) به بازدیدکنندگان امکان تجربه‌ای شبیه‌سازی‌شده از قدم زدن به سمت معبد را می‌دهد. این تجربه از دیدگاه ساکنان تاریخی شهر اورشلیم ارائه می‌شود.
از دیدگاه ساکنان تاریخی شهر اورشلیم ارائه می‌شود. برای حفظ آثار باستانی و در عین حال ارائه تجربه‌ای جذاب برای بازدیدکنندگان، پل‌های شیشه‌ای معلق طراحی شده‌اند که امکان دسترسی نزدیک به خانه‌های باستانی را فراهم می‌کنند بدون اینکه آسیبی به بقایای باستانی وارد شود.
جشنواره فیلم چلسی () یک جشنواره بین‌المللی فیلم و یک سازمان غیرانتفاعی مستقر در نیویورک است که فیلم‌های مستقل از کارگردانان نوظهور و تثبیت شده را به نمایش می‌گذارد. این جشنواره طیف گسترده‌ای از فیلم‌ها، از جمله مستندها و فیلم‌های بلند، را با تمرکز بر موضوع «مسائل جهانی» ارائه می‌دهد. تاریخچه. جشنواره فیلم چلسی در سال ۲۰۱۳ توسط بازیگران فرانسوی اینگرید ژان باپتیست و سونیا ژان باپتیست تأسیس شده و یک هیئت مشورتی برای نظارت بر انتخاب فیلم‌ها و اجرای جشنواره تشکیل شد. اولین دوره جشنواره فیلم چلسی، ۹ فیلم بلند و
شد. اولین دوره جشنواره فیلم چلسی، ۹ فیلم بلند و ۸ فیلم کوتاه از ۱۳ کشور را از ۱۷ فیلمساز فیلم اولی به نمایش گذاشت. هشت فیلم از این جشنواره، اولین نمایش خود را در ایالات متحده تجربه کردند و یکی از آنها اولین نمایش جهانی خود را تجربه کرد. در مارس ۲۰۱۹، جشنواره فیلم چلسی توسط روزنامه آمریکایی یو اس ای تودی در فهرست ۱۰ جشنواره برتر فیلم آمریکای شمالی قرار گرفت. جوایز. جوایز در چندین دسته اهدا می‌شوند؛ فیلم‌های برنده توسط هیئت داورانی متشکل از کارشناسان فیلم و همچنین مخاطبان انتخاب می‌شوند. تندیس گاو
فیلم و همچنین مخاطبان انتخاب می‌شوند. تندیس گاو وال‌استریتی تا سال ۲۰۲۱ جام رسمی بود که پس از آن، جشنواره تندیس‌های اکریلیک را جایگزین کرد.
جداول کاهش بارداری که به آنها روش‌های جدول عمر نیز گفته می‌شوند، برای محاسبه احتمال رویدادهای خاص، استفاده می‌شوند. کنترل بارداری. روش‌های جدول عمر، اغلب برای مطالعه اثربخشی روش‌های پیشگیری از بارداری استفاده می‌شوند. در این زمینه، آنها جایگزینی برای شاخص مروارید هستند. همانطور که در مطالعات کنترل بارداری استفاده می‌شود، یک جدول کاهش، میزان اثربخشی را بطور جداگانه‌، برای مطالعه ماهیانه و همچنین برای یک دوره زمانی استاندارد (معمولاً ۱۲ ماه) محاسبه می‌کند. استفاده از روش‌های جدول عمر، جلوگیری‌های مربوط به
استفاده از روش‌های جدول عمر، جلوگیری‌های مربوط به زمان را حذف می‌کند (یعنی زوج‌های بارورتر باردار می‌شوند و زودتر از موعد از مطالعه خارج می‌شوند و زوج‌ها با گذشت زمان، در استفاده از این روش ماهرتر می‌شوند) و از این نظر نسبت به "شاخص پرل"، برتری دارد. از دو نوع جدول کاهشی، برای ارزیابی روش‌های کنترل بارداری استفاده می‌شود. جداول کاهش چندگانه ای (یا رقابتی)، میزان اثربخشی خالص را گزارش می‌دهند. این موارد، برای مقایسه دلایل رقابتی و برای انصراف زوج‌ها از مطالعه مفید هستند. جداول تک کاهشی (یا غیررقابتی)،
مطالعه مفید هستند. جداول تک کاهشی (یا غیررقابتی)، میزانهای اثربخشی ناخالص را گزارش می‌دهند که می‌توانند برای مقایسه دقیق یک مطالعه با مطالعه دیگر، مورد استفاده قرار گیرند.
کنت مونت‌کریستو () فیلمی تاریخی، اکشن و ماجراجویانه فرانسوی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی و نویسندگی مشترک متیو دلاپورت و الکساندر دو لا پتولیر است که اقتباسی از رمان مشهور الکساندر دوما به همین نام (منتشرشده در ۱۸۴۴) می‌باشد. پیر نینی در نقش اصلی «ادموند دانتس» بازی می‌کند. این فیلم در ۲۲ مهٔ ۲۰۲۴ برای اولین‌بار در بخش خارج از مسابقهٔ هفتاد و هفتمین جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد و سپس در ۲۸ ژوئن در سینماهای فرانسه اکران شد. با بودجه‌ای حدود ۴۲٫۹ میلیون یورو، این فیلم به پرهزینه‌ترین تولید سینمایی فرانسه در
این فیلم به پرهزینه‌ترین تولید سینمایی فرانسه در سال ۲۰۲۴ تبدیل شد و با فروش بیش از ۹ میلیون بلیت در فرانسه، به دومین فیلم پرفروش سال در این کشور و یکی از موفق‌ترین آثار سینمایی فرانسه در سال‌های اخیر بدل شد. فروش جهانی آن بیش از ۱۰۰ میلیون دلار بوده است. خلاصه داستان. ادموند دانتس هدف یک توطئه شوم قرار می گیرد و در روز عروسی اش به خاطر جنایتی که مرتکب نشده دستگیر می شود. پس از 14 سال در زندان جزیره Château d'If، او موفق به فرار جسورانه می شود.
مرکز همایش و سرگرمی لانگ بیچ () یک مرکز گردهمایی در لانگ بیچ، کالیفرنیا است. تاریخچه. اولین ادیتوریوم در لانگ بیچ در سال ۱۹۰۵ و دومین ادیتوریوم در سال ۱۹۳۲ ساخته شده است. دومین مجموعه ساخته شده در ۵۰۰ فوتی ساحل در داخل آب ساخته شده بود که در سال ۱۹۷۵ تخریب شد. ساختمان‌ها. مرکز همایش لانگ بیچ لانگ بیچ آرنا مرکز هنرهای نمایشی لانگ بیچ لانگ بیچ آرنا. لانگ بیچ آرنا اولین ساختمان تکمیل شده در این مجموعه است که در سال ۱۹۶۲ افتتاح شده و برای مسابقات هاکی روی یخ، بسکتبال و برگزاری کنسرت مورد استفاده قرار میگیرد.
بند جلینه‌ای ، تجمع‌های خطی از نخینه‌های موازی هستند. بندهای بالغ از نخینه‌های آوندی پهن و خالی تشکیل شده‌اند که توسط نخینه‌های غلاف‌دار باریک‌تر احاطه شده‌اند. بندها ممکن است شبیه ریشه‌های گیاهان به نظر برسند و همچنین اغلب عملکردهای مشابهی دارند. از این رو به آنها ریزومورف (به معنای واقعی کلمه، "ریشه-شکل") نیز گفته می‌شود. برخی از قارچ‌ها علاوه بر رشد در زیر زمین یا روی سطح درختان و سایر گیاهان، بندهای جلینه‌ای می‌سازند که از پوشش گیاهی در هوا آویزان می‌شوند. بندهای جلینه‌ای قادر به هدایت مواد مغذی در
بندهای جلینه‌ای قادر به هدایت مواد مغذی در فواصل طولانی هستند. برای نمونه، آنها می‌توانند مواد مغذی را به یک اندام باردهی در حال رشد منتقل کنند، یا قارچ‌های چوب پوسیده را قادر سازند تا از یک پایگاه غذایی تثبیت‌شده در جستجوی منابع غذایی جدید، از طریق خاک رشد کنند. در مورد قارچ‌های انگلی، آنها می‌توانند با رشد از خوشه‌های تثبیت‌شده به قسمت‌های غیرآلوده، به گسترش عفونت کمک کنند. بندهای برخی از قارچ‌های چوب پوسیده (قارچ اصلی پوسیدگی خشک) ممکن است قادر به نفوذ به مصالح بنایی باشند. عملکرد تشکیل بند هنوز به‌طور
مصالح بنایی باشند. عملکرد تشکیل بند هنوز به‌طور دقیق مشخص نشده است. مدل‌های ریاضی نشان می‌دهند که برخی از میدان‌ها یا گرادیان‌های مواد شیمیایی سیگنال‌دهنده، موازی با محور طناب، ممکن است در این امر دخیل باشند. ریزومورف‌ها می‌توانند تا طول ۹ متر و قطر ۵ میلی‌متر رشد کنند. ریزومورف. ریزومورف‌ها ساختارهای ریشه‌مانند با سازگاری ریخت‌شناسی ویژه‌ای هستند که در قارچ‌ها یافت می‌شوند. این ساختارهای ریشه‌مانند از نخینه‌های موازی تشکیل شده‌اند که می‌توانند در چندین گونه از قارچ‌های مخرب چوب و قارچ‌های چتری و قارچ
گونه از قارچ‌های مخرب چوب و قارچ‌های چتری و قارچ برون‌ریشه و همچنین قارچ‌های کیسه‌ای یافت شوند. ریزومورف‌ها می‌توانند کلونی‌سازی برخی از قارچ‌های پوسیدگی خشک مانند قارچ اصلی پوسیدگی خشک و مرولیپولیا () را تسهیل کنند و با پوسیدگی چوب به ترتیب به خانه‌ها در اروپا و آمریکای شمالی آسیب برسانند. جنس دیگری که به‌دلیل فراوانی تولید ریزومورف‌هایش به‌خوبی مورد مطالعه قرار گرفته است، قارچ عسلی است که برخی از گونه‌های آن پاتوژن و برخی دیگر گندروی درختان و درختچه‌ها هستند. ریزومورف‌ها که به خاطر نقششان در تسهیل گسترش
ریزومورف‌ها که به خاطر نقششان در تسهیل گسترش و تشکیل کلونی قارچ‌ها در محیط شناخته می‌شوند، پیچیده‌ترین اندام‌های تولید شده توسط قارچ‌ها هستند. آن‌ها از نخینه‌های بسیار تخصصی تشکیل شده‌اند که از نظر اندازه، جهت‌گیری و عملکرد متفاوت هستند. قارچ‌هایی که دارای این ساختارها هستند می‌توانند در شرایط سخت رقابت کرده و رشد کنند. ریزومورف‌ها گاهی بند جلینه‌ای نامیده می‌شوند، اگرچه از نظر ساختاری متفاوت هستند: بند جلینه‌ای پیچیدگی کمتری دارند و دارای شبکه‌ای سست از نخینه‌ها هستند که ظاهری شبیه به یک تشک بادبزنی شکل
هستند که ظاهری شبیه به یک تشک بادبزنی شکل ایجاد می‌کند، در حالی که ریزومورف‌ها اندام‌های پیچیده‌تری هستند که دارای نوک‌های رشد غالب در رأس، سطوح مقاوم در برابر آب هستند و می‌توانند اکسیژن را منتقل کنند. ریزومورف‌ها و بند جلینه‌ای هر دو در انتقال مواد مغذی، جذب آب، جابجایی و کلونی‌سازی بسترها عمل می‌کنند. توسعه و ریخت‌شناسی. رشد ریزومورف‌ها با یک ریسه غوطه‌ور آغاز می‌شود که جلینه (زیست‌توده نخینه) تولید می‌کند و هنگامی که از مواد مغذی محروم شده و در معرض افزایش اکسیژن قرار می‌گیرد، ریخت‌زایی رخ می‌دهد و
افزایش اکسیژن قرار می‌گیرد، ریخت‌زایی رخ می‌دهد و باعث ایجاد شبه‌اسکلروت‌ها یا میکرواسکلروت‌ها (ساختارهای بقای برخی قارچ‌ها) می‌شود که مقدم بر رشد ریزومورف‌ها هستند. غلظت اکسیژن نقش مهمی در تولید ریزومورف‌ها دارد. هنگامی که غلظت بالایی از اکسیژن در جو، رطوبت خاک، دما و پی‌اچ وجود دارد، تولید ریزومورف‌ها افزایش می‌یابد. ریزومورف‌ها شامل چهار نوع بافت متمایز هستند: ریزومورف‌ها می‌توانند از نوع استوانه‌ای یا مسطح و به ترتیب ملانیزه یا غیرملانیزه باشند. نوع مسطح و غیرملانیزه بیشتر در زیر پوست درختان رایج است و
و غیرملانیزه بیشتر در زیر پوست درختان رایج است و ریزومورف استوانه‌ای ملانیزه را می‌توان در سیستم ریشه درختان یافت. برای نمونه، گونه‌های قارچ عسلی در طبیعت ریزومورف‌های ملانیزه (تیره یا قهوه‌ای به دلیل تشکیل ملانین) تشکیل می‌دهند، به استثنای قارچ عسلی بی‌حلقه () (که قبلاً Armillaria tabescens نام داشت) که ریزومورف‌های غیرملانیزه را در محیط کشت تولید می‌کند. عملکرد. ریزومورف‌ها به‌عنوان یک سامانه جذب و رشد زیرزمینی عمل می‌کنند که به ریشه‌ها و چوب حمله کرده و آنها را تجزیه می‌کنند، و گاهی از طریق هوا نیز
و آنها را تجزیه می‌کنند، و گاهی از طریق هوا نیز تکثیر می‌شوند. آنها می‌توانند به مکان‌هایی که منابع غذایی در دسترس نیست دسترسی پیدا کنند، و از نظر رقابت مزایای خاصی به قارچ‌هایی که آنها را تولید می‌کنند، می‌دهند. آنها به‌عنوان امتدادی از بدن قارچ عمل می‌کنند و به قارچ اجازه می‌دهند تا آلوده کند، منتشر شود و برای مدت طولانی زنده بماند. ریزومورف‌ها از یک مغز و خط مرکزی تشکیل شده‌اند که مسئول انتقال آب، مواد مغذی و گاز هستند. انتقال اکسیژن از پایه ریزومورف‌ها به قسمت رشد انتهایی (نوک‌ها) انجام می‌شود.
به قسمت رشد انتهایی (نوک‌ها) انجام می‌شود. ریزومورف‌هایی که در شرایط اکسیژن آزاد زندگی می‌کنند، قادر به جذب و انتقال مواد مغذی هستند. نمونه گونه. فرگشت ریزومورف‌ها در گونه‌های قارچ عسلی. جنس قارچ عسلی (Armillaria) یک جنس قارچ‌ساز است که به خوبی مورد مطالعه قرار گرفته و به‌طور گسترده توزیع شده است و تولید ریزومورف در اکثر گونه‌های آن فراوان است. یکی از رایج‌ترین ویژگی‌های ریخت‌شناسی این جنس، وجود حلقه است که ساختاری حلقه‌مانند در ساقه اندام میوه‌دهنده است، به استثنای گونه قارچ عسلی بی‌حلقه. این گونه به
به استثنای گونه قارچ عسلی بی‌حلقه. این گونه به تولید ریزومورف‌های بدون ملانین در شرایط آزمایشگاهی معروف است، اما در طبیعت آنها را تولید نمی‌کند. در یک مطالعه محیطی کنترل‌شده با سطوح بالای اکسیژن و رطوبت اشباع خاک، گونه عسلی بی‌حلقه ریزومورف‌های ملانین‌دار تولید می‌کند. با این حال، یافتن این دو شرایط در آب و هوای امروزی دشوار است و می‌تواند فقدان ریزومورف‌های ملانین‌دار در طبیعت را توضیح دهد و می‌تواند از دوره‌های فرگشت قبلی به ارث رسیده باشد. ویژگی‌های ریزومورف را می‌توان در تمام گونه‌های قارچ عسلی و
ریزومورف را می‌توان در تمام گونه‌های قارچ عسلی و همچنین سایر قارچ‌ها یافت، اما به‌نظر می‌رسد که جدیدترین گونه‌های جدا شده برای تشکیل ریزومورف‌های ملانین‌دار سازگار شده‌اند. ملانین موجود در ریزومورف‌ها به‌دلیل جذب یون‌های فلزی از خاک شناخته شده است و می‌تواند در ساختارهای مختلفی مانند هاگ‌ها و دیواره‌های سلولی قارچ‌ها و غیره یافت شود. عملکردهای ملانین همچنین شامل محافظت در برابر اشعه فرابنفش و تنش رطوبتی است. بنابراین تولید ملانین به طول عمر و بقای ریزومورف‌ها در خاک کمک می‌کند. ریزومورف‌های هوایی در
در خاک کمک می‌کند. ریزومورف‌های هوایی در خانواده ماراسمیاسه. قارچ برونئوکورتیسیوم () قارچی است که فقط از ریزومورف‌های هوایی سفید منشعب آن که در سایبان‌های جنگل‌های مدارگان رشد می‌کنند، شناخته شده است. تجزیه و تحلیل دی‌ان‌ای نشان داده است که این قارچ به خانواده ماراسمیاسه () (معمولاً یک خانواده قارچ‌ساز) تعلق دارد، اما هیچ اندام بارور یا ساختار بارور دیگری از آن یافت نشده است. قارچ موی اسب () گونه دیگری است که ریزومورف‌های هوایی تولید می‌کند، اما این ریزومورف‌ها اغلب قارچ‌های کوچکی دارند که از آنها منشعب
اغلب قارچ‌های کوچکی دارند که از آنها منشعب می‌شوند.
بانوی اول مصر () عنوان رسمی همسر رئیس‌جمهور مصر است. تاریخچه. این عنوان در ۱۸ ژوئن ۱۹۵۳ پس از لغو سلطنت و اعلام جمهوری، جایگزین عنوان ملکه مصر شد. عایشه لبیب اولین بانوی اول مصر شد، زیرا همسر محمد نجیب، اولین رئیس‌جمهور مصر، بود. ریاست جمهوری نجیب کوتاه بود و جمال عبدالناصر جانشین او شد و در نتیجه، تحیه عبدالناصر، دختر یک مهاجر ایرانی به مصر، دومین بانوی اول مصر شد. جهان سادات در ۱۵ اکتبر ۱۹۷۰ پس از مراسم تحلیف انور سادات به عنوان رئیس‌جمهور، بانوی اول مصر شد. جهان از پدری اهل مصر علیا و مادری بریتانیایی از
جهان از پدری اهل مصر علیا و مادری بریتانیایی از انگلستان متولد شد. سوزان مبارک در ۱۴ اکتبر ۱۹۸۱ چهارمین بانوی اول مصر شد. سوزان نیز از پدری اهل المنیا و اهل مصر علیا و مادری بریتانیایی اهل ولز متولد شد. او همچنین اولین بانوی اول مسیحی مصر است. نجلا محمود در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۲ و پس از پیروزی محمد مرسی (۲۰۱۲–۲۰۱۳)، اولین رئیس‌جمهور دموکراتیک مصر، به عنوان پنجمین بانوی اول مصر انتخاب شد. خانم ناگلا عنوان بانوی اول را رد کرد و ترجیح داد که «خدمتکار اول»، «همسر رئیس‌جمهور» یا «ام احمد» نامیده شود، نامی سنتی که به
یا «ام احمد» نامیده شود، نامی سنتی که به معنای مادر احمد، پسر بزرگش است.
شاپینسی (, ) یکی از جزایر اورکنی در ساحل شمالی سرزمین اصلی اسکاتلند است، که با مساحتی برابر با ۲۹٫۵ کیلومتر مربع (۱۱٫۴ مایل مربع)، هشتمین جزیره بزرگ در مجمع‌الجزایر اورکنی به‌شمار می‌رود. این جزیره کم‌ارتفاع بوده و به دلیل داشتن سنگ بسترهایی از سنگ‌ماسه کهن سرخ که روی آن از لایه‌ای یخ‌نهشت پوشیده شده است، حاصلخیز می‌باشد، از این رو بیشتر منطقه برای کشاورزی بهره‌گیری دارد. شاپینسی دارای دو ذخیره‌گاه طبیعی بوده و برای زیستگاه پرندگانش حائز اهمیت است. دژ بالفور، که به شیوه بارونی اسکاتلندی ساخته شده، یکی از
که به شیوه بارونی اسکاتلندی ساخته شده، یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های جزیره است، که یادگاری از چیرگی خاندان بالفور بر شاپینسی در سده‌های هجدهم و نوزدهم می‌باشد؛ خاندان بالفور با به‌کارگیری روش‌های نوین کشاورزی، زندگی مردم جزیره دگرگون ساختند. از دیگر آثار دیدنی جزیره می‌توان از یک سنگ‌افراشت، سنگ‌دژی ازعصر آهن، یک سوتره (راهرو زیرزمینی) و یک دوش آب نمک نام برد. در این جزیره تنها یک روستا به نام بالفور، وجود دارد که کشتی‌های شناور رو-رو از آن‌جا به سمت کرک‌وال در سرزمین اصلی اورکنی حرکت می‌کنند. براساس سرشماری
سرزمین اصلی اورکنی حرکت می‌کنند. براساس سرشماری سال ۲۰۱۱، جمعیت شاپینسی ۳۰۷ نفر بود. اقتصاد جزیره، به‌جز چند کسب‌وکار کوچک که بیشتر به گردشگری مربوط می‌شوند، عمدتاً مبتنی بر کشاورزی است. در سال ۲۰۱۱ یک توربین بادی توسط جامعه محلی راه‌اندازی شد. در جزیره یک مدرسه ابتدایی فعال می‌باشد، اما به‌دلیل بهبود زیرساخت‌های حمل‌ونقل با سرزمین اصلی اورکنی، مدارس پایه‌های بعدی، در جزیره وجود ندارد. تاریخ طولانی شاپینسی باعث شکل‌گیری افسانه‌های عامیانه گوناگونی شده است. ریشه‌شناسی. برخلاف بیشتر جزایر بزرگ اورکنی، ریشهٔ
ریشه‌شناسی. برخلاف بیشتر جزایر بزرگ اورکنی، ریشهٔ نام «شاپینسی» به‌روشنی آشکار نیست. بخش پایانی «ـی» (ay) از واژه‌ای در زبان نورس باستان به‌معنای «جزیره» گرفته شده، اما تفسیر دو هجای نخست آن دشوار است. هزول-اسمیت پیشنهاد می‌کند که شاید ریشهٔ نام (hjalpandis-øy)، به معنای «جزیرهٔ یاری‌گر» باشد، که دلیل آن وجود یک بندرگاه ایمن در این جزیره است، هرچند که در این مجمع‌الجزایر لنگرگاه‌های فراوانی وجود دارد. نخستین سند نوشتاری مربوط به سال ۱۳۷۵ میلادی است که به نام «اسکالپاندی‌سای» ("Scalpandisay") اشاره دارد، که
«اسکالپاندی‌سای» ("Scalpandisay") اشاره دارد، که ممکن است ریشه‌ای از «جزیره قاضی» را نشان دهد. در پیشنهادی دیگر ممکن است که نام آن جزیرهٔ «هیالپاندی» ("Hyalpandi") باشد، هرچند هیچ فرد شناخته شده‌ای با این نام، که با شاپینسی ارتباط داشته باشد، وجود ندارد. اطلس‌مایور، یوهان بلاایو، در سال ۱۶۵۴ میلادی، شامل نقشه‌ای از جزیره با نام «سیاپانسا اوی» (Siapansa Oy) هست، اما متن توصیفی جزیره را شاپینسا (Shapinsa) خوانده است. پیشینه. تاریخچهٔ اولیه. سنگ‌های ایستاده شواهدی از سکونت انسانی در جزیره از دوران نوسنگی به
از سکونت انسانی در جزیره از دوران نوسنگی به بعد را ارائه می‌دهند. بر پایهٔ نوشته‌های تاسیتوس، ژنرال رومیآگریکولا بر ساکنان جزایر اورکنی چیرگی یافته و یک افسانه محلی ادعا می‌کند که او در شاپینسی پیاده شده است. در سدهٔ ۱۸ میلادی، مزرعه‌ای به نام «گروکالتی» (Grukalty) به آگریکولا تغییر نام داده شد (که در زبان لاتین به معنی «کشاورز» است). سکه‌های رومی در شاپینسی پیدا شده‌اند، اما ممکن است این سکه‌ها توسط بازرگانان به جزیره آورده شده باشند. در سرگذشت‌نامه‌ای نورسی، به نام «سرگذشت‌نامه هاکون هاکونسون» از شاپینسی
به نام «سرگذشت‌نامه هاکون هاکونسون» از شاپینسی یاد شده است و بیان می‌کند که هاکون چهارم نروژ پیش از آنکه به سمت جنوب روانه شود و درپی آن در «نبرد لارگس» شکست خورد، در «خلیج ال‌ویک» لنگر انداخته است. «اطلس نووس»، شامل نقشه‌ای به‌همراه شرح‌های گوناگون از جزیره است. بندر «اِلویک» به‌عنوان «بسیار فراخ» توصیف شده، و اقامتگاهِ «صدا یا ساوند» (sound) نیز مورد تحسین قرار گرفته است. ملک «ساوند»، که بخشِ غربیِ جزیره را در بر می‌گرفت، در سال ۱۶۲۷ میلادی از «خاندان تالاک» به «خاندان بوچانان» واگذار گردید. جان بوچانان
به «خاندان بوچانان» واگذار گردید. جان بوچانان از خدمتگزاران دربار سلطنتی بود و همسرش، مارگارت هارتساید، از خانواده‌ای اهل کِرک‌وال بود. در سال ۱۶۷۴ میلادی، آرتور بوچانان عمارت جدید ساوند را بنا نهاد، این ساختمان در ۲۵۰ متری غرب مکان کنونی دژ بالفور قرار داشت. شرح اطلس جزایر اورکنی، نوشته والتر استوارت، در ادامه اشاره می‌کند که در آن هنگام، جزیره شاپینسی تنها یک کشیش (کاهن) داشته است. سدهٔ ۱۸ ام میلادی. قرن هجدهم میلادی سرآغاز دگرگونی‌های کشاورزی جزیره شاپینسی بود، دگرگونی‌ای که با کوشش‌ها و ابتکار خاندان
بود، دگرگونی‌ای که با کوشش‌ها و ابتکار خاندان بالفور آغاز شد. نوهٔ دختری آرتور بوچانان با «جیمز فیا»، کسی که از قیام یعقوبی‌ها (جاکوبیت‌ها) سال ۱۷۱۵ میلادی پشتیبانی کرده بود، ازدواج کرد. در پی آن، در اقدامی تلافی‌جویانه خانه‌اش به‌دست نیروهای دودمان هانوفر به آتش کشیده شد. سپس این ملک از جانب استوارت قائم‌مقام ارل مورتون، دراورکنی به اندرو راس واگذار گردید. در پایان، وارثان راس، یعنی برادران لیندزی، این ملک را در سال ۱۷۸۲ میلادی به توماس بالفور فروختند. بالفور پیش‌تر مزرعهٔ بزرگ «بو» واقع در جزیرهٔ بری، از
پیش‌تر مزرعهٔ بزرگ «بو» واقع در جزیرهٔ بری، از جزایر ارکنی، اجاره کرده بود، و با وجود دریافت ارثیهٔ قابل‌توجه همسر وی از برادرش، اما ثروت کافی برای خرید آن ملک را نداشت. برای تأمین ۱۲۵۰ پوند هزینهٔ مورد نیاز، بالفور منصب نظامی خود را فروخت و از برادرش قرض گرفت. پس از استقرار در جزیره، بالفور خانه‌ای جدید به نام «کلیف‌دِیل» ساخت و روستایی به نام «شورساید» بنیان‌گذاری کرد که امروزه با نام «بالفور» شناخته می‌شود. وی همچنین کشاورزی محلی را اصلاح نمود، مزارع را حصارکشی کرده و بناهای موردنیاز کشاورزی را احداث
حصارکشی کرده و بناهای موردنیاز کشاورزی را احداث کرد. آخرین شخصی که در اورکنی اعدام شد، خانم «مارجری میسون» اهل شاپینسی و در سال ۱۷۲۸ بود. وی خدمتکاری جوان بود که به دلیل کشتن یک کودک در «کرکوال» به دار آویخته شد. در گزارش اعدام آمده است که بدون احتساب افسران، و هزینهٔ ۱۵ پوند و ۸ شیلینگ، به ۲۴ نفر نیروی مسلح نیاز داشته است. در این دوره، سوزاندن کتانجک یکی از ارکان اصلی اقتصاد جزیره بود. بیش از جلبک سوخته در سال تولید می‌شد تا خاکستر سدیم کربنات به دست آید، که ۲۰٬۰۰۰ پوند برای ساکنان جزیره به ارمغان
آید، که ۲۰٬۰۰۰ پوند برای ساکنان جزیره به ارمغان می‌آورد. درآمد توماس بالفور از صنعت جلبک چهار برابر درآمدی بود که از کشاورزی به دست می‌آورد. سدهٔ ۱۹ ام میلادی. سدهٔ نوزدهم دگرگونی‌های بنیادین در شاپینسی به همراه داشت. دیوید بالفور، نوه توماس بالفور، پس از به ارث بردن املاک خانوادگی، جزیره را دگرگون کرد، که تا سال ۱۸۴۶ همهٔ شاپینسی را در بر می‌گرفت. بیشتر زمین‌ها به قطعات تقسیم شدند، ویژگی که هنوز هم، امروزه قابل مشاهده است. مستأجران موظف بودند که زمین را حصارکشی و زهکشی کنند یا هزینه انجام این کار را
را حصارکشی و زهکشی کنند یا هزینه انجام این کار را به‌صورت مبلغی افزودن بر اجاره‌های خود پرداخت کنند تا مالک آن را انجام دهد. در سال ۱۸۴۶ میلادی، از شاپینسی شامل زمین‌های قابل کشت بود. تا سال ۱۸۶۰، این مقدار سه برابر شده و به بیش از رسید. محصولات نوین و نژادهای جدید گاو و گوسفند نیز معرفی شدند. اصلاحات بالفور به عنوان «منشأ و بنیان» بهبود اورکنی توصیف شدند. توماس بالفور در میان طبقهٔ صاحب‌نفوذ اورکنی دشمنانی داشت، و یکی از آن‌ها با زبانی تمسخرآمیز تلاش‌های او را توصیف کرده بود. تامسون اشاره می‌کند که
او را توصیف کرده بود. تامسون اشاره می‌کند که بیرون‌راندن کامل خُرده دهقانان از زمین‌هایشان و اسکان دوبارهٔ آن‌ها در روستایی ازپیش‌طراحی‌شده، آن‌ها را به کارمندان املاک تبدیل کرد، تغییری که شاید از نگاه خودشان «بهتر شدن اوضاع» به حساب نمی‌آمد. همچنین فرایندی که طی آن پسرش، دیوید، مالک همهٔ جزیره گشت، بخشی از روند بحث‌برانگیز محصورسازی زمین‌ها بود. در آغاز قرن نوزدهم، ۴۵٪ از کل زمین‌های اورکنی و به‌طور دقیق ۲٬۹۵۶ جریب از زمین‌های شاپینسی، زمین‌های مشاع بودند. امروزه در سراسر اورکنی، تنها ۶۲۴ جریب از زمین‌های
امروزه در سراسر اورکنی، تنها ۶۲۴ جریب از زمین‌های مشاع باقی مانده است. در آن زمان، این فرایند پاک‌سازی و محصورسازی زمین‌ها، در سراسر اسکاتلند رایج بود، این فرایند، با افزایش فاصلهٔ اجتماعی بین مالک زمین و مستأجران همراه بود. برای مثال، توماس بالفور، همانند پدرش در مدرسهٔ دولتی «گرامر» واقع در کرکوال تحصیل کرده بود، اما دو تا از پسرانش در مدرسهٔ معتبر «هارو»، در جنوب انگلستان، تحصیل کردند. قدرت مالکان زمین را می‌توان از رویدادی که در دورهٔ مالکیت نوه‌اش، دیوید، رخ داد، مشاهده کرد. تعدادی از بزرگان کلیسا
دیوید، رخ داد، مشاهده کرد. تعدادی از بزرگان کلیسا رویدادهای یک گردهمایی اجتماعی را رفتار غیراخلاقی می‌پنداشتند (مردان اجازه رقص با زنان را داشتند) شکایت کردند، بنابراین بالفور آن‌ها را از جزیره اخراج کرد. همچنین دیوید بالفور با استخدام یک معمار اهل ادینبرو به نام دیوید برایس، مشهورترین بنای شاخص جزیره را پدیدآورد، او خانهٔ «کلیف‌دیل» را به دژ بالفور با سبک معماری بارونی اسکاتلندی تبدیل کرد. از دیگر ساختمان‌هایی که وی به جزیره افزود، شامل ساختمان نگهبانی ورودی (امروزه میخانه‌ای به نام دروازه‌خانه است)،
ورودی (امروزه میخانه‌ای به نام دروازه‌خانه است)، آسیابی آبی، مدرسه و کارخانه‌ای گازی می‌شود که تا دههٔ ۱۹۲۰ فعال مانده بود. کارخانهٔ گاز به شکل برجی گرد ساخته شده که دارای دیوارهٔ بالایی برآمده از آجر قرمز و سنگ‌های تراش‌خورده است (از جمله یکی از آن‌ها که احتمالاً از «قلعهٔ نولت‌لند» در جزیرهٔ «وستری» برداشته شده و روی آن سال ۱۷۲۵ حک شده است). این سازه مطابق با نیّت بالفور برای اینکه به روستا ظاهری قرون‌وسطایی دهد، حالتی دژ مانند (مستحکم و قلعه وار) دارد. دیوید بالفور همچنین مسئول ساخت سدِ «میل دام» (Mill