payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تغییرات شرایط آب و هوایی در مناطق قطبی تشدید می‌شود و پیش‌بینی می‌شود مناطق شمالی با عرض جغرافیایی بالا با دو برابر نرخ میانگین جهانی گرم شوند. این تغییرات منجر به تعاملات و بازخورد اکوسیستم می‌شود که می‌تواند تغییرات اقلیمی را تقویت یا کاهش دهد. این تعاملات ممکن است از طریق نوسانات بزرگ آب و هوایی از دوره یخبندان (حدود ۱۴۵۰۰ سال گذشته) مهم بوده باشند؛ بنابراین، بررسی پویایی گذشته پوشش گیاهی و آب و هوا برای قرار دادن تغییرات مشاهده شده اخیر در قطب شمال در چارچوب خود مفید است. این مقاله بر شمال آلاسکا تمرکز
خود مفید است. این مقاله بر شمال آلاسکا تمرکز دارد، جایی که تحقیقات زیادی در این زمینه انجام شده است. تغییرات اخیر. با گرم شدن قطب شمال، پیش‌بینی می‌شود تغییرات بزرگی در سراسر منطقه انتقالی شمالی-قطب شمال رخ دهد، زیرا پوشش گیاهی چوبی بلند قامت به سمت شمال و به درون اکوسیستم‌های توندرا پیشروی می‌کنند. شروع این تغییر از طریق تصاویر تاریخی، سنجش از دور، مشاهدات میدانی، دستکاری‌های تجربی مستند شده و در چارچوب داده‌های دیرینه‌بوم‌شناسی قرار گرفته است. به‌طور خاص، گسترش درختچه‌ها در اکوسیستم‌های توندرا از طریق
گسترش درختچه‌ها در اکوسیستم‌های توندرا از طریق پیشروی خط درختچه‌ها (کلونیزاسیون)، افزایش تراکم (پر شدن) و رشد افراد (ظهور) آشکار می‌شود. انتظار می‌رود این فرایندها، ذوب شدن لایه منجمد دائمی زمین را تشدید کنند و در نتیجه تجزیه ذخایر عظیم کربن قطب شمال را تسهیل کرده و انتشار گازهای گلخانه‌ای را افزایش دهند. مطالعات، افزایش پوشش درختچه‌ای را با رویدادهای آتش‌سوزی توندرا مرتبط می‌دانند که نشان‌دهندهٔ مکانیسم بالقوه‌ای برای گسترش از طریق اختلال است، اما عواملی که جذب افراد جدید را کنترل می‌کنند، به خوبی شناخته
جذب افراد جدید را کنترل می‌کنند، به خوبی شناخته نشده‌اند. درک فرآیندهایی که گسترش درختچه‌ها را ممکن می‌سازند، برای تعریف بازخوردهای اقلیمی، بهبود مدل‌های سیستم زمین و پیش‌بینی تغییرات آینده در اکوسیستم‌های توندرا بسیار مهم است. تغییرات اقلیمی گذشته. تغییر مجموعه‌های پوشش گیاهی و رژیم‌های آتش‌سوزی در قطب شمال به دلیل قدرت بازخورد با سیستم آب و هوای جهانی، از اولویت‌های تحقیقاتی فعلی هستند، با این حال، مشاهدات ابزاری و تاریخی از نظر مدت و وسعت محدود هستند. در نتیجه، توانایی ما برای استنباط بزرگی و جهت تغییر
نتیجه، توانایی ما برای استنباط بزرگی و جهت تغییر بالقوه‌ای که این منطقه ممکن است در نتیجه تغییرات اقلیمی آینده تجربه کند، با مشکل مواجه می‌شود. با این حال، تجزیه و تحلیل دقیق پویایی کواترنر پسین در سراسر این منطقه می‌تواند با ارائه بینشی در مورد چگونگی تغییر اکوسیستم‌های گذشته در این منطقه توسط شرایط محیطی متنوع، درک ما را از پاسخ‌های زیستی به تغییرات آب و هوایی افزایش دهد. از آنجایی که آب و هوای ثبت شده در تاریخ، تنها کسری از تنوع طبیعی مشاهده شده در طول تاریخ زمین (یا حتی دوره کواترنری) را نشان داده است،
زمین (یا حتی دوره کواترنری) را نشان داده است، این کار تحقیقات معاصر در مورد پویایی تغییرات پوشش گیاهی ناشی از آب و هوا را تقویت خواهد کرد. تغییرات اقلیمی کواترنر در آلاسکای قطبی. پلیستوسن (2.58 ma - 11.7 ka). دوره پلیستوسن با نوسانات مکرر و بزرگ در آب و هوا مشخص می‌شد که به‌طور چشمگیری بر ساختار و عملکرد اکوسیستم، به ویژه در قطب شمال، تأثیر گذاشت. در حالی که دمای جهانی در بیشتر این دوره کمتر از میانگین فعلی بود، دوره‌های به‌طور قابل توجهی گرم‌تر رخ داد. برای مثال، تصور می‌شود که در آخرین مرحله بین یخبندان
مثال، تصور می‌شود که در آخرین مرحله بین یخبندان (از ۱۳۰ تا ۱۱۶ هزار سال پیش) دما به ۴٫۵ درجه سانتیگراد افزایش یافته است. درجه سانتیگراد بالاتر از دمای فعلی در نتیجه افزایش مقادیر تابش خورشیدی در طول تابستان شمالی (۱۱٪ بیشتر از دمای فعلی) که منجر به گسترش یخ در زیر جریان و پیشروی خط درختان تا تقریباً ۶۰۰ کیلومتر در شمال مرز فعلی شده است. بعداً هوا به شدت سردتر شد (۵–۶ (در اواسط آخرین حداکثر یخبندان (LGM) که منجر به یخبندان گسترده در نیمکره شمالی و کاهش تقریباً ۱۲۵ متری سطح دریا شد، بین ۲۵ تا ۲۱ هزار درجه
۱۲۵ متری سطح دریا شد، بین ۲۵ تا ۲۱ هزار درجه سانتیگراد کمتر از میانگین جهانی فعلی بود. در طول این مدت ، برینگیا به دلیل تغییر به سمت یک رژیم قاره‌ای داخلی‌تر که ناشی از افزایش قرار گرفتن در معرض توده زمین با کاهش سطح دریا بود، به‌طور قابل توجهی خشک‌تر شد و فاقد یخچال‌های طبیعی باقی ماند. این امر منجر به ایجاد چشم‌اندازی قطبی شد که گمان می‌رود بسیار سردتر، خشک‌تر و بادخیزتر از حال حاضر بوده و متعاقباً باعث عقب‌نشینی قابل توجه خط رویش درختان به سمت جنوب شده است. گرمایش در پایان ال جی ام متعاقباً منجر به گذار
گرمایش در پایان ال جی ام متعاقباً منجر به گذار از پلیستوسن به هولوسن شد، دوره‌ای که در آن تنوع اقلیمی نسبت به دوران قبل کاهش یافت. هولوسن (۱۱٫۷ تا ۴٫۲ هزار سال پیش). در اوایل هولوسن، آب و هوای زمین همچنان نوساناتی را تجربه می‌کرد، اما با گذشت زمان، شدت آن کاهش یافت و تغییرات کلی در مقایسه با تغییرات چشمگیر دوره قبل، کمتر شد. پس از عقب‌نشینی صفحات یخی نیمکره شمالی که در طول گسترش یافته بودند، شرایط دما و رطوبت شرق برینگیا (شمال غربی آلاسکا) همچنان در نوسان بود تا اینکه به حداکثر دمایی هولوسن میانی از 7-5 ka
تا اینکه به حداکثر دمایی هولوسن میانی از 7-5 ka رسید که در آن دما ۰٫۵–۲ بود. درجه سانتیگراد گرمتر از هزاره اخیر. پس از این دوره گرم، دما حدود ۴ تا ۳ هزار سال کاهش یافت که منجر به شروع سرمایش نئوگلیکال شد، زیرا سطوح بالای تابش خورشید شروع به کاهش کرد. زمان حداکثر حرارتی هولوسن میانی به‌طور قابل توجهی دیرتر از آن چیزی بود که در ابتدا استنباط شده بود (پیش از این پیشنهاد شده بود که این دوره گرم در اوایل هولوسن 11.0-9. Ka آغاز شده است)، با این حال، تجزیه و تحلیل چند متغیره نشان داده است که در آن نقطه، حداکثر
چند متغیره نشان داده است که در آن نقطه، حداکثر حرارتی یکنواختی در سراسر شمال غربی آلاسکا وجود نداشته است. تغییر اکوسیستم گذشته. تغییرات محیطی کواترنر در قطب شمال آلاسکا. پلیستوسن. اکوسیستم‌های توندرا در نیمکره شمالی در اواخر دوره پلیوسن (۳٫۶ میلیون سال پیش) توسعه یافتند، پیش از این نقطه، قطب شمال عمدتاً پوشیده از جنگل‌ها و درختچه‌زارهایی بود که به سمت شمال تا خط ساحلی اقیانوس منجمد شمالی امتداد داشتند. با این حال، در طول پلیستوسن میانی، این الگوی پوشش گیاهی به استپ توندرا با پوشش گیاهی دانه‌دار تغییر یافت.
به استپ توندرا با پوشش گیاهی دانه‌دار تغییر یافت. این گذار از پوشش گیاهی با قامت بلندتر ادامه یافت تا اینکه در آخرین حداکثر یخبندان به اوج خود رسید، زمانی که جنگل‌ها به شمال ۵۵ درجه شمالی نرسیدند، مگر در مناطقی که پناهگاه‌های نهان در برینگیا وجود داشت. احتمالاً به دلیل خشکی (و در نتیجه فقدان پوشش برفی) در سراسر منطقه بدون یخچال در این زمان، وسعت توندرای درختچه‌ای در مقایسه با اکوسیستم‌های قبلی بسیار محدود بود. در عوض، در سراسر برینگیا، استپ توندرا با پوشش گیاهی گرامینوئید، موزاییکی از درختچه‌های کوتوله
گیاهی گرامینوئید، موزاییکی از درختچه‌های کوتوله خوابیده و توندرا با پوشش گیاهی گرامینوئید فورب (اکوتاپی که امروزه محدود شده است) تشکیل داد. الگوهای پوشش گیاهی دوره پلیستوسن، که نمایانگر تغییرات اقلیمی بزرگی است که در طول این مدت رخ داده است، انبساط‌ها و انقباض‌های زیادی را در اکوسیستم‌های مختلف نشان می‌دهد. هولوسن. در طول گذار چشمگیر چشم‌اندازها که در سراسر برینگیا از پلیستوسن به اوایل هولوسن رخ داد، توندرای خشک با گسترش بوته‌ها در دوره‌های گرم‌تر و مرطوب‌تر جایگزین شد و در نهایت موزاییکی از تورب‌زارها،
جایگزین شد و در نهایت موزاییکی از تورب‌زارها، جنگل‌های شمالی و دریاچه‌های ذوب‌شده را ایجاد کرد که امروزه مشخصه منطقه است. در این مدت ، جنگل‌های شمالی دوباره به سمت شمال پیشروی کردند، زیرا سگ‌های آبی و درختان (صنوبر، توس و صنوبر) در شبه‌جزیره سیوارد گسترش یافتند و در نهایت حتی از وسعت این گونه‌ها در قرن بیستم نیز فراتر رفتند. با این حال، شروع سرمایش نئوگلیکال پس از بهینه اقلیمی هولوسن، این گونه‌ها را به پراکندگی فعلی‌شان محدود کرد، زیرا شرایط آب و هوایی نسبتاً سرد احتمالاً تولید مثل پوشش گیاهی بلندتر را
سرد احتمالاً تولید مثل پوشش گیاهی بلندتر را محدود کرده است. در مراحل آغازین گذار به حداکثر حرارتی هولوسن میانی، چشم‌انداز همچنان به تغییر شکل خود ادامه داد و دریاچه‌های تورب‌زار و ذوب‌شده با سرعت بالایی شکل گرفتند. با این حال، این تغییرات بین ۱۱ تا ۱۰ هزار سال پیش به اوج خود رسید و سپس در اوایل هولوسن کاهش یافت، زیرا تغییر فصلی به جای دما به تنهایی، فرآیندهای چشم‌انداز و تغییرات پوشش گیاهی را تغییر داد. تغییر محدوده‌های دامنه و مجموعه‌های گیاهی بیشتر تحت تأثیر نوع خاک قرار گرفتند، در نتیجه تغییر پوشش گیاهی
نوع خاک قرار گرفتند، در نتیجه تغییر پوشش گیاهی تنها توسط شرایط آب و هوایی کنترل نمی‌شد. تغییرپذیری مکانی-زمانی. در طول تحولات چشمگیری که در اواخر دوره پلیستوسن در سطح جهان رخ داد، منطقه برینگیا در مقایسه با سایر نقاط جهان تغییرات نسبتاً جزئی در پوشش گیاهی را تجربه کرد، زیرا استپ توندرا علیرغم شرایط سرد و خشک همچنان پابرجا ماند. این احتمالاً نتیجه فشارهای شدید آب و هوایی است که بر پوشش گیاهی در سراسر این منطقه اعمال می‌شود و ترکیب گونه‌ها را به مجموعه‌ای از گونه‌ها محدود می‌کند که در مجموع برای محیط‌های
از گونه‌ها محدود می‌کند که در مجموع برای محیط‌های سرد، خشک و آشفته سازگار شده‌اند. پس از آب شدن یخ‌ها، پیشروی خط رویش درختان به سمت شمال در سراسر منطقهٔ پیرامون قطب به‌طور مساوی رخ نداد، زیرا بزرگ‌ترین تغییر در بزرگی در سیبری مرکزی رخ داد، در حالی که تغییرات در آمریکای شمالی کمتر قابل توجه بود، که نشان دهندهٔ تغییرات متفاوت در گرمای تابستان و فصلی بودن است. در نتیجه تعاملات پیچیده‌ای که نوسانات آب و هوا و پویایی پوشش گیاهی را شکل می‌دهند، در نظر گرفتن ماهیت تغییرات و همچنین شواهد مورد استفاده برای تفسیر
تغییرات و همچنین شواهد مورد استفاده برای تفسیر آنها مهم است. این موضوع برای تحقیقات علمی مدرن و تاریخی در زمینه‌های مختلف مرتبط است، اما به ویژه برای بازسازی‌های دیرینه‌محیطی از پاسخ‌های زیستی به تغییرات اقلیمی اهمیت دارد.
لانی هال با نام تولد لیلانی هال (زاده ) خواننده و ترانه‌سرا آمریکایی است.
نام وو-جو (به کره‌ای: 남우주؛ زادهٔ ۴ نوامبر ۱۹۸۸) بازیگر اهل کره‌جنوبی است. او حرفهٔ بازیگری خود را با بازی در مجموعهٔ تلویزیونی "میخ" (به کره‌ای: 송곳) در سال ۲۰۱۵ آغاز کرد. وی بعدها با ایفای نقش «جونگ هیون-سو» در مجموعهٔ تلویزیونی "بد و دیوانه" (۲۰۲۱–۲۰۲۲) از شبکه‌های tvN و iQIYI به شهرت بیشتری دست یافت. در سال ۲۰۲۳، او نقش دوست‌پسر شخصیت «لی رو-ری» را در درام "ماه رنگ‌پریده" از شبکه‌های ENA و Genie TV ایفا کرد. حرفه. نام وو-جو فعالیت تلویزیونی خود را در سال ۲۰۱۵ آغاز کرد و نقش «یون سانگ» را در درام "میخ" (به
آغاز کرد و نقش «یون سانگ» را در درام "میخ" (به کره‌ای: 송곳) از شبکهٔ JTBC بازی کرد؛ مجموعه‌ای که به مسائل اجتماعی در کره‌جنوبی می‌پرداخت. او با ایفای نقش «جونگ هیون-سو» در مجموعهٔ "بد و دیوانه" (۲۰۲۱–۲۰۲۲) توجه زیادی جلب کرد؛ این مجموعه از شبکه‌های tvN و iQIYI پخش شد. در سال ۲۰۲۳، او در مجموعهٔ تلویزیونی "ماه رنگ‌پریده" از ENA/Genie TV نقش دوست‌پسر «لی رو-ری» را ایفا کرد و نشان داد که توانایی بازی در نقش‌های متنوع‌تری دارد.
دریاچه سوگوتا در گذشته یکی از دریاچه‌های قاره آفریقا بوده است. این دریاچه در دره سوگوتا، واقع در جنوب دریاچه تورکانا و در محدوده شکاف بزرگ آفریقای شرقی در دوران مرطوب هولوسن در آفریقا شکل گرفته است. دریاچه سوگوتا در طول تاریخ چندین بار تشکیل شده است، اما آخرین بار در دوران آغازین و میانی هولوسن ظاهر شد؛ زمانی که به دلیل تقویت باد موسمی، بارندگی در حوضه آبریز آن افزایش یافت. در این دوره، ارتفاع سطح آب دریاچه به حداکثر ۵۷۷ متر (۱۸۹۳ فوت) بالاتر از سطح دریا رسید، به‌گونه‌ای که سرریز آن وارد رودخانه کریو (Kerio
به‌گونه‌ای که سرریز آن وارد رودخانه کریو (Kerio River) شد و سپس به دریاچه تورکانا راه یافت. احتمال داده می‌شود که این دریاچه در نهایت به رود نیل نیز متصل شده باشد. بین ۸۰۰۰ تا ۵۰۰۰ سال پیش، سطح آب دریاچه به‌تدریج کاهش یافت و در نهایت خشک شد؛ به‌طوری‌که امروزه تنها دریاچه کوچک لوگیپی باقی مانده و بخشی از محل پیشین آن را اشغال کرده است. جغرافیا و زمین‌شناسی. دریاچه سوگوتا در منطقه شکاف کنیایی واقع شده که خود بخشی از کافت شرق آفریقا است. از دوره میوسن تاکنون، پدیده‌های زمین‌ساخت صفحه‌ای باعث جدا شدن پوسته
پدیده‌های زمین‌ساخت صفحه‌ای باعث جدا شدن پوسته زمین و شکل‌گیری دره گسلی و آتشفشان‌های منطقه شده‌اند. یکی از این آتشفشان‌ها، آتشفشان باریر است که از حدود ۱٫۳ میلیون سال پیش فعال شده و به‌طور قطعی از ۲۰۰ تا ۱۰۰ هزار سال پیش، دریاچه سوگوتا را از دریاچه تورکانا در شمال جدا ساخته است. فعالیت‌های آتشفشانی در این ناحیه تا حدود ۲۰۰ سال پیش نیز رخ داده‌اند. دره سوگوتا امروزه حدود ۲۰ کیلومتر (۱۲ مایل) عرض و ۸۰ کیلومتر (۵۰ مایل) طول دارد و به‌سمت شمال به‌تدریج کاهش ارتفاع می‌یابد تا به پایین‌ترین سطح خود در ارتفاع
ارتفاع می‌یابد تا به پایین‌ترین سطح خود در ارتفاع ۲۷۵ متر (۹۰۲ فوت) از سطح دریا برسد. این منطقه نسبتاً دورافتاده و صعب‌العبور است. دریاچه. در زمان اوج سطح آب، دریاچه سوگوتا شکلی تقریباً مستطیلی داشت که امتداد طولانی آن از جنوب به شمال-شمال‌شرق کشیده می‌شد؛ این امتداد از آتشفشان اِموروآنگوگولاک در جنوب آغاز شده و تا آتشفشان باریر در شمال ادامه می‌یافت. دریاچه میان دو فلات اصلی قرار داشت: فلات لوریو در سمت غرب و فلات تیرر تیرر در سمت شرق دره سوگوتا. وسعت کلی دریاچه در این دوره به حدود ۲٬۱۵۰ کیلومتر مربع
کلی دریاچه در این دوره به حدود ۲٬۱۵۰ کیلومتر مربع (معادل ۸۳۰ مایل مربع) می‌رسید و عمق آن در عمیق‌ترین نقاط تقریباً ۳۰۰ متر (۹۸۰ فوت) بود. در امتداد ساحل غربی دریاچه، آتشفشان نامارونو ـ که در دوره پلیوسن تا پلیستوسن فعال بوده ـ شبه‌جزیره‌ای را شکل داده بود. در قسمت جنوب‌غربی دریاچه، دره رودخانه کاموگه به‌صورت یک خلیج در داخل دریاچه ظاهر می‌شد. یک مخروط اخگری، جزیره‌ای را در انتهای شمالی دریاچه سوگوتا تشکیل داده و با توجه به وجود مصنوعات ابسیدین، انسان‌ها به آن رسیده‌اند؛ همچنین آثاری از فعالیت‌های انسانی
آن رسیده‌اند؛ همچنین آثاری از فعالیت‌های انسانی نیز در آنجا مشاهده شده است در امتداد سواحل پیشین دریاچه، تراس‌های موج‌ساخته دیده می‌شوند که حاصل فرسایش ناشی از امواج در زمان وجود دریاچه هستند. این تراس‌ها به‌ویژه در ارتفاع ۵۷۷ متری (۱٬۸۹۳ فوت) از سطح دریا قابل مشاهده‌اند؛ جایی که خط ساحلی اصلی و بالاترین سطح ثبت‌شده دریاچه سوگوتا در دوران اوج خود قرار داشته است. حجم آب دریاچه سوگوتا در زمان بیشینه خود به حدود ۳۹۰ کیلومتر مکعب (۹۴ مایل مکعب) می‌رسید. رودخانه‌ها رسوبات زیادی را از زمین‌های جوان و فعال
رسوبات زیادی را از زمین‌های جوان و فعال تکتونیکی منطقه به داخل دریاچه منتقل می‌کردند. این انتقال مواد باعث شکل‌گیری دلتاهایی در محل ورودی رودخانه‌ها به دریاچه شد و نرخ رسوب‌گذاری به‌ویژه در نزدیکی ورودی رودخانه سوگوتا بسیار بالا بود. آتشفشانی در منطقه دریاچه سوگوتا در زمان وجود آن رخ داده است که منجر به تشکیل گدازه‌های بالشی و فعالیت فوران آب‌ماگمایی شده است، جریان‌های گدازه‌ای که در فاصله زمانی بین ۱۱٬۰۰۰ تا ۹٬۰۰۰ سال پیش به حاشیه جنوبی دریاچه سوگوتا رسیدند. این گدازه‌ها بخشی از خطوط ساحلی و ساختار محیطی
این گدازه‌ها بخشی از خطوط ساحلی و ساختار محیطی دریاچه را تحت تأثیر قرار دادند و گواهی برهم‌زمانی فعالیت‌های آتشفشانی با حضور دریاچه هستند. تعدادی از مخروط‌های اخگری توسط دریاچه سوگوتا تغییر شکل یافته‌اند، و افزایش دسترسی به آب، امکان شروع فعالیت دودخان را در آتشفشان‌هایی که امروزه برای پشتیبانی از دودخان‌ها بسیار خشک هستند، فراهم کرده است. به‌عنوان نمونه، در آتشفشان باریر، رسوبات حاصل از چشمه‌های بخار در زمانی که دریاچه سوگوتا فعال بوده، برجای مانده‌اند. هیدرولوژی. دریاچه سوگوتا در دوران‌های مرطوب گذشته
هیدرولوژی. دریاچه سوگوتا در دوران‌های مرطوب گذشته دارای یک سیستم هیدرولوژیکی پویا و پیچیده بوده است. در دوره‌های اوج سطح آب، این دریاچه نه‌تنها از ورودی‌های اصلی خود—رودخانه‌های سوگوتا و باراگوی—تغذیه می‌شد، بلکه به دلیل افزایش قابل توجه بارندگی و فعالیت‌های موسمی قوی‌تر، تعادل ورودی و خروجی آب در آن به شکلی خاص شکل گرفته بود. دریاچه سوگوتا در دوران اوج خود دو ورودی آب اصلی داشت: رودخانه سوگوتا در جنوب و رودخانه باراگوی در جنوب‌شرق. رودخانه باراگوی از فلات تیرر تیرر سرچشمه می‌گرفت و زهکشی این ناحیه را
تیرر تیرر سرچشمه می‌گرفت و زهکشی این ناحیه را انجام می‌داد. در مقابل، رودخانه سوگوتا با طولی در حدود ۱۷۵ کیلومتر (۱۰۹ مایل)، حوزه‌ای به وسعت تقریباً ۱۳٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۵٬۰۰۰ مایل مربع) از دره شکاف کنیایی را زهکشی می‌کرد که از نزدیکی آتشفشان پاکا در حوالی خط استوا آغاز می‌شد.
گبی هانا با نام تولد گابریل هانا (زاده ) سلبریتی اینترنتی، خواننده، ترانه‌سرا و یوتیوبر آمریکایی است.
حفاظت از بوفالوی آمریکایی یا گاومیش کوهان دار آمریکایی در آمریکای شمالی، فرایند حفاظت از بوفالوی آمریکایی با تلاشی مستمر، گسترده و چندبُعدی است که با هدف احیای این گونه از آستانه انقراض دنبال می‌شود. یکی ازگونه‌های کلیدی این جانور، بوفالوی دشتی زیرگونه ای از("Bison bison bison")، در اکوسیستم دشت‌های بزرگ آمریکای شمالی شناخته می‌شود. نقش این گونه در حفظ تعادل بوم‌شناختی بسیار حیاتی است. بوفالوی آمریکایی به‌دلیل کاهش شدید جمعیت در اواخر قرن نوزدهم، به‌عنوان گونه‌ای نیازمند به حفاظت حیات وحش مورد توجه قرار
گونه‌ای نیازمند به حفاظت حیات وحش مورد توجه قرار گرفته است. در آن زمان، جمعیت این گونه دچار تنگنای ژنتیکی شدیدی گردید، به‌طوری‌که تا مرز انقراض پیش رفت. این فاجعه نه‌تنها موجودیت خود این جانور را تهدید کرد، بلکه پیوندهای بنیادین میان گاومیش کوهان‌دار، زیست‌بوم‌های علفزار، و فرهنگ‌ها و معیشت بومیان آمریکا را نیز از هم گسست. هنگامی که مهاجران انگلیسی‌زبان وارد آمریکای شمالی شدند، این جانور را به اشتباه با نام بوفالو نامیدند. در حالی‌که از لحاظ علمی، واژه بیسون برای تمایز آن از گاومیش‌های واقعی آفریقا و آسیا
برای تمایز آن از گاومیش‌های واقعی آفریقا و آسیا مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، واژه «بوفالو» همچنان در کاربرد رایج باقی مانده و اهمیتی فرهنگی و تاریخی، به‌ویژه برای جوامع بومی، دارد. برای بسیاری از مردمان بومی، این جانور فراتر از یک گونه جانوری، نمادی مقدس و عنصر اصلی در زندگی فرهنگی، معنوی و اقتصادی آن‌ها به‌شمار می‌رود. فرایند حفاظت از این حیوان امروزه شامل تلاش‌های گسترده زیست‌محیطی، فرهنگی، و حتی حقوقی است تا این گونه باارزش نه تنها در طبیعت، بلکه در هویت فرهنگی و تاریخی قاره آمریکا حفظ و
بلکه در هویت فرهنگی و تاریخی قاره آمریکا حفظ و بازآفرینی شود. تلاش‌های اولیه. در اواخر دهه ۱۸۶۰، برخی از شهروندان عادی، به‌صورت مستقل اقدام به شکار، نگهداری و محافظت از گاومیش‌های کوهان‌دار (بیسون‌ها) کردند تا از نابودی کامل این گونه جلوگیری کنند. در سال ۱۸۷۴، هر دو مجلس کنگره ایالات متحده، لایحه H.R. 921 را تصویب کردند؛ این لایحه با عنوان «برای جلوگیری از کشتار بی‌رویه و بیهوده گاومیش‌ها در قلمرو ایالات متحده» ارائه شده بود. اما رئیس‌جمهور وقت، یولیسیز سایمن گرانت، آن را امضا نکرد که در نتیجه وتوی جیبی رخ
گرانت، آن را امضا نکرد که در نتیجه وتوی جیبی رخ داد و لایحه اجرایی نشد. تا اواخر دهه ۱۸۸۰، گله‌های عظیم گاومیش‌های دشتی که زمانی چهره غالب چشم‌انداز آمریکای شمالی بودند، تقریباً نابود شده بودند. با ورود این گونه به مرحله بحرانی گلوگاه جمعیت، گاومیش‌ها به‌عنوان یک گونه در معرض خطر جدی انقراض شناخته شدند. از آن زمان، تلاش‌های متعددی برای حفاظت و احیای آن‌ها، از جمله ایجاد مناطق تحت مراقبت، آغاز شد. این فروپاشی جمعیتی نه‌تنها بر تنوع زیستی تأثیر گذاشت، بلکه ارتباطات بنیادین بین بیسون‌ها، اکوسیستم‌های علفزاری،
بنیادین بین بیسون‌ها، اکوسیستم‌های علفزاری، و فرهنگ و معیشت بومیان دشت‌نشین را نیز از هم گسست. بیسون‌ها نقشی حیاتی در سبک زندگی معنوی، فرهنگی و اقتصادی قبایل بومی داشتند، و نابودی آن‌ها نوعی فاجعه فرهنگی و زیست‌محیطی بود. با کاهش شکار و فراهم شدن زمین‌های مرتعی توسط شهروندان خیرخواه، روند بازیابی جمعیت این حیوان آشکار شد. برخی دامداران نیز تصمیم گرفتند بیسون‌ها را مانند دام اهلی پرورش دهند و حتی اقدام به تلاقی آن‌ها با گاوهای اهلی کردند. اما این تجربه‌های درون‌گرایی گاومیش کوهان دار و گاو با شکست روبه‌رو
درون‌گرایی گاومیش کوهان دار و گاو با شکست روبه‌رو شد و ادامه نیافت. با این حال، اکثر گاومیش‌های کوهان داری که پایه اصلی گله‌های حفاظتی امروزی را تشکیل می‌دهند، از گله‌های خصوصی منشأ گرفته‌اند. همین موضوع باعث شد که بخش اندکی از ژن‌های گاو اهلی (در اثر آن تلاقی‌های پیشین) در ساختار ژنتیکی گله‌های امروزی باقی بماند—پدیده‌ای که به آن درون‌رفت ژن گاوی می‌گویند. در نتیجه، گاومیش‌ها مدت‌ها به‌صورت عملی و بوم‌شناختی منقرض‌شده در محدوده تاریخی خود تلقی می‌شدند؛ این وضعیت پیامدهای گسترده‌ای برای تنوع زیستی
این وضعیت پیامدهای گسترده‌ای برای تنوع زیستی اکوسیستم‌های علفزاری در سراسر آمریکای شمالی به همراه داشت. وضعیت کنونی گاومیش کوهان‌دار آمریکایی در زیست‌بوم‌های طبیعی. امروزه، گاومیش کوهان‌دار آمریکایی کمتر از یک درصد از زیست‌بوم تاریخی خود را اشغال می‌کند. از جمعیت کلی، تنها کمتر از ۲۰٬۰۰۰ رأس بیسون در گله‌های حفاظتی نگهداری می‌شوند که در اراضی عمومی، قبایلی یا خصوصیِ تحت حفاظت مستقر هستند. در مقابل، حدود ۵۰۰٬۰۰۰ رأس بیسون در سراسر ایالات متحده برای کشتار جانوران پرورش می‌یابند؛ اما این دسته، جزو جمعیت
جانوران پرورش می‌یابند؛ اما این دسته، جزو جمعیت حفاظتی محسوب نمی‌شوند مگر آنکه فعالیت‌های پرورش‌دهنده به‌صورت مستقیم در برنامه‌های حفاظت زیست‌محیطی مشارکت داشته باشد. به‌طور خلاصه، علی‌رغم بازیابی نسبی جمعیت این گونه در برخی مناطق، بیسون‌ها هنوز در وضعیت شکننده‌ای قرار دارند و زیستگاه‌های طبیعی‌شان به‌شدت محدود شده است. ادامه تلاش‌های حفاظتی، بازگرداندن گونه به اکوسیستم‌های تاریخی و همکاری با جوامع بومی و سازمان‌های حفاظت از محیط زیست، برای احیای پایدار این گونه حیاتی، امری ضروری است.
استانداردهای امنیت اطلاعات (که به آن‌ها استانداردهای امنیت سایبری نیز گفته می‌شود) تکنیک‌هایی هستند که معمولاً در منابع منتشرشده بیان می‌شوند و با هدف محافظت از محیط سایبری یک کاربر یا سازمان طراحی شده‌اند. این محیط شامل خود کاربران، شبکه‌ها، دستگاه‌ها، تمام نرم‌افزارها، فرآیندها، اطلاعات در حال ذخیره‌سازی یا انتقال، برنامه‌ها، خدمات و سامانه‌هایی است که می‌توانند به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم به شبکه‌ها متصل باشند. هدف اصلی این استانداردها کاهش ریسک‌ها است، از جمله جلوگیری یا کاهش اثر حملات سایبری. این منابع
جمله جلوگیری یا کاهش اثر حملات سایبری. این منابع منتشرشده شامل ابزارها، سیاست‌ها، مفاهیم امنیتی، تدابیر امنیتی، دستورالعمل‌ها، رویکردهای مدیریت ریسک، اقدامات، آموزش، بهترین شیوه‌ها، تضمین‌ها و فناوری‌ها می‌باشند. تاریخچه. استانداردهای امنیت سایبری طی چندین دهه وجود داشته‌اند، چرا که کاربران و ارائه‌دهندگان خدمات در بسیاری از مجامع داخلی و بین‌المللی با یکدیگر همکاری کرده‌اند تا قابلیت‌ها، سیاست‌ها و رویه‌های لازم را ایجاد کنند – که عمدتاً از کارهای انجام‌شده در کنسرسیوم تحقیقات امنیت اطلاعات و سیاست‌گذاری
در کنسرسیوم تحقیقات امنیت اطلاعات و سیاست‌گذاری دانشگاه استنفورد در دهه ۱۹۹۰ سرچشمه گرفته‌اند. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۶ درباره پذیرش چارچوب امنیتی در ایالات متحده گزارش داد که ۷۰٪ از سازمان‌های مورد بررسی، از چارچوب امنیت سایبری ایالات متحده آمریکا (NIST) به عنوان رایج‌ترین روش برتر در امنیت رایانه‌ای فناوری اطلاعات (IT) استفاده می‌کنند، هرچند بسیاری اذعان دارند که اجرای آن نیاز به سرمایه‌گذاری قابل‌توجهی دارد. عملیات‌های برون‌مرزی استخراج اطلاعات سایبری (cyber-exfiltration) توسط نهادهای مجری قانون برای
(cyber-exfiltration) توسط نهادهای مجری قانون برای مقابله با فعالیت‌های مجرمانه بین‌المللی در دارک وب، سؤالات پیچیده‌ای در مورد صلاحیت قضایی به‌وجود آورده که تا حدودی بی‌پاسخ باقی مانده‌اند. تنش‌ها بین تلاش‌های داخلی برای اجرای عملیات‌های برون‌مرزی استخراج سایبری و صلاحیت قضایی بین‌المللی احتمالاً به پیشرفت هنجارهای امنیت سایبری ادامه خواهند داد. استاندارد های بین المللی. بخش‌های زیر به استانداردهای بین‌المللی مرتبط با امنیت سایبری می‌پردازند: خانواده استانداردهای ISO/IEC 27000. مقاله اصلی: ایزو/آی‌ای‌سی
ISO/IEC 27000. مقاله اصلی: ایزو/آی‌ای‌سی ۲۷۰۰۱ مجموعه ایزو/آی‌ای‌سی ۲۷۰۰۰ خانواده‌ای از استانداردهای بین‌المللی هستند که به‌صورت مشترک توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) و کمیسیون بین‌المللی الکتروتکنیک (IEC) منتشر شده‌اند. این استانداردها چارچوبی شناخته‌شده در سطح جهانی برای ایجاد، پیاده‌سازی، نگهداری و بهبود مستمر یک سامانه مدیریت امنیت اطلاعات (ISMS) فراهم می‌کنند. این سری برای کمک به سازمان‌هایی در هر اندازه و صنعت طراحی شده‌اند تا دارایی‌های اطلاعاتی خود را به‌صورت سیستماتیک و مقرون‌به‌صرفه
اطلاعاتی خود را به‌صورت سیستماتیک و مقرون‌به‌صرفه محافظت کنند. در مرکز این سری، استاندارد ایزو/آی‌ای‌سی ۲۷۰۰۱ قرار دارد که الزامات ایجاد و نگهداری ISMS را مشخص می‌کند. این استاندارد تأکید بر رویکرد مبتنی بر ریسک در مدیریت امنیت اطلاعات دارد و سازمان‌ها را تشویق می‌کند تا ریسک‌های خاص محیط عملیاتی خود را شناسایی، ارزیابی و کاهش دهند. سری ISO/IEC 27000 بر پایهچرخه پی‌دی‌سی‌ای (PDCA) بنا شده که روشی برای بهبود مستمر است. در حالی که ISO/IEC 27001 پایه‌ای برای الزامات ISMS فراهم می‌آورد، سایر استانداردهای این
الزامات ISMS فراهم می‌آورد، سایر استانداردهای این سری راهنمایی‌های تکمیلی و توصیه‌های بخش‌محور ارائه می‌کنند. در کنار هم، آن‌ها یک اکوسیستم جامع برای موضوعاتی از جمله ارزیابی ریسک، مدیریت حوادث، کنترل‌های حفظ حریم خصوصی و امنیت فضای ابری تشکیل می‌دهند. ISO/IEC 27002 که مکمل ISO/IEC 27001 است، به عنوان یک راهنمای عملی برای پیاده‌سازی کنترل‌های امنیتی عمل می‌کند. این استاندارد توصیه‌های دقیق و بهترین شیوه‌ها را برای مدیریت ریسک‌های امنیتی اطلاعات در حوزه‌های مختلف مانند امنیت منابع انسانی، امنیت فیزیکی، و
مختلف مانند امنیت منابع انسانی، امنیت فیزیکی، و امنیت شبکه ارائه می‌دهد. برای سازمان‌هایی که تمرکز بر مدیریت ریسک دارند، استاندارد ISO/IEC 27005 یک چارچوب اختصاصی برای شناسایی، ارزیابی و رسیدگی به ریسک‌های امنیت اطلاعات فراهم می‌آورد و با ارائه یک روش‌شناسی خاص، ISO/IEC 27001 را تکمیل می‌کند. در سال‌های اخیر، محاسبات ابری چالش‌های امنیتی منحصربه‌فردی را معرفی کرده است و استاندارد ISO/IEC 27017 برای رسیدگی به این نگرانی‌ها توسعه یافته است. این استاندارد راهنمایی‌هایی برای پیاده‌سازی کنترل‌های امنیت اطلاعات
برای پیاده‌سازی کنترل‌های امنیت اطلاعات ویژه فضای ابری ارائه می‌دهد تا استفاده امن از خدمات ابری برای ارائه‌دهندگان و مشتریان تضمین شود. در کنار آن، ISO/IEC 27018 بر حفاظت از اطلاعات شناسایی‌شده فردی (PII) در محیط‌های ابری عمومی تمرکز دارد و به سازمان‌ها کمک می‌کند تا الزامات قانونی مربوط به حریم خصوصی را رعایت کرده و اعتماد مشتری را حفظ کنند. علاوه بر این، ISO/IEC 27035 به مدیریت حوادث می‌پردازد و راهنمایی‌هایی برای آماده‌سازی، شناسایی و پاسخ مؤثر به حوادث امنیتی ارائه می‌دهد. این استاندارد بر فرآیندهای