payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تولید محلی اعطا شد. در نهایت، او پروژه‌ای را برای ساماندهی شبکه جاده‌ها آغاز کرد. ازدواج و بازگشت به تورین (۱۸۱۴–۱۸۲۱). در ۷ مارس ۱۸۰۷، در کاپلا پالاتینای کاخ نورمانی در پالرمو، چارلز فلیکس با وکالت ماریا کریستینا از ناپل و سیسیل (۱۷ ژانویه ۱۷۷۹–۱۱ مارس ۱۸۴۹)، دختر فردیناند چهارم پادشاه ناپل و سیسیل و ماریا کارولینا از اتریش، ازدواج کرد. این ازدواج که در ابتدا با مخالفت چارلز فلیکس مواجه شده بود، به دلایل سلسله‌ای ترتیب داده شده بود. نه چارلز امانوئل و نه ویکتور امانوئل فرزند پسر نداشتند (پسر دومی در
نه ویکتور امانوئل فرزند پسر نداشتند (پسر دومی در ساردینیا بیمار شد و درگذشت)، در حالی که دوک مونتفرات و کنت موریان فوت کرده بودند، بنابراین چارلز فلیکس وارث احتمالی شده بود و بنابراین باید یک وارث پسر به دنیا می‌آورد. اگرچه ازدواج با ماریا کریستینا هماهنگ بود، اما او قادر به بچه‌دار شدن نبود و ویکتور امانوئل را مجبور کرد تا جانشینی چارلز آلبرت، شاهزاده کارینیانو، از یک نسل فرعی از خاندان ساووی را در نظر بگیرد. پس از سقوط ناپلئون و بازگشت ویکتور امانوئل به تورین در ۲۰ مه ۱۸۱۴، چارلز فلیکس برای مدت کوتاهی به
در ۲۰ مه ۱۸۱۴، چارلز فلیکس برای مدت کوتاهی به او پیوست و سال بعد به همراه همسرش به ساردینیا بازگشت. او رسماً تا سال ۱۸۲۱ نقش نایب‌السلطنه را حفظ کرد، اگرچه پس از مدت کوتاهی به دربار تورین بازگشت. انقلاب ۱۸۲۱. به دنبال شورش‌هایی در کادیز در سال ۱۸۲۰، پادشاه فردیناند هفتم اسپانیا مجبور شد قانون اساسی اسپانیا مصوب ۱۸۱۲ را احیا کند و امید به کسب امتیازات مشابه از حاکمان خود در بسیاری از کشورهای اروپایی پدید آمد. شورش‌هایی در ناپل و پالرمو آغاز شد. نشانه‌های اولیه بحران در ۱۱ ژانویه ۱۸۲۱ تأیید شد، زمانی که پلیس
بحران در ۱۱ ژانویه ۱۸۲۱ تأیید شد، زمانی که پلیس چهار دانشجو را در یک اجرای تئاتر در تورین متوقف کرد، زیرا آنها کلاه‌های قرمز با پاپیون‌های سیاه، نمادی از کاربونریا، بر سر داشتند. مردان جوان مقاومت کردند و دستگیر شدند که منجر به درگیری بزرگی شد. روز بعد، همه دانشجویان و بسیاری از معلمان آنها اعتراض کردند و خواستار آزادی جوانان شدند و وقتی این درخواست رد شد، خود را در دانشگاه محاصره کردند و دولت مجبور شد ارتش را فرا بخواند. اگرچه کسی کشته نشد، اما تعداد زخمی‌ها بسیار زیاد بود و اوضاع وخیم‌تر شد. ارتباطی بین
بسیار زیاد بود و اوضاع وخیم‌تر شد. ارتباطی بین معترضان و انجمن مخفی «فدراتی» برقرار شد که رهبران آن سانتوره دی روسی، جیاچینتو کولگنو، کارلو امانوئله آسیناری و گوگلیلمو موفا دی لیسیو گریبالدی (همه سربازان، مقامات یا پسران وزرا) و روبرتو دازگلیو در ۶ مارس با چارلز آلبرت ملاقات کردند. آنها آماده اقدام بودند، زیرا شاهزاده را به عنوان مرد جدیدی برای خاندان ساووی شناسایی کرده بودند که ممکن است مایل به جدایی از گذشته مطلق‌گرایانه باشد. هدف توطئه‌گران نه انحلال خاندان ساووی، بلکه وادار کردن آن به انجام اصلاحات
خاندان ساووی، بلکه وادار کردن آن به انجام اصلاحات سیاسی و اجتماعی و سپس آغاز جنگ علیه اتریش بود، که با توجه به احساسات عمیقاً ضد اتریشی ویکتور امانوئل اول، امکان‌پذیر به نظر می‌رسید. در این راستا، توطئه‌گران از غیبت چارلز فلیکس سوءاستفاده کردند، زیرا فکر می‌کردند که او می‌تواند ویکتور امانوئل را به مخالفت با برنامه‌هایشان وادار کند. آنها قصد داشتند ارتش را بسیج کنند، اقامتگاه سلطنتی در قلعه مونکالیری را محاصره کنند و او را مجبور به اعطای قانون اساسی و اعلام جنگ به اتریش کنند. نقش چارلز آلبرت میانجیگری بین
جنگ به اتریش کنند. نقش چارلز آلبرت میانجیگری بین توطئه‌گران و پادشاه بود، اما صبح روز بعد، او نظر خود را تغییر داد و سعی کرد از دست توطئه‌گران فرار کند، اگرچه آنها را تبرئه نکرد. آغاز شورش. توطئه‌گران مشکوک شدند و آماده لغو قیامی شدند که برای دهم برنامه‌ریزی کرده بودند. در همان روز، چارلز آلبرت، کاملاً پشیمان، به مونکالیری شتافت تا همه چیز را به ویکتور امانوئل اعتراف کند و درخواست عفو کند. در همان شب، پادگان آلساندریا، به فرماندهی یکی از توطئه‌گران، گوگلیلمو آنسالدی، شورش کرد و شهر را اشغال کرد. اگرچه
آنسالدی، شورش کرد و شهر را اشغال کرد. اگرچه شاهزاده آنها را رها کرده بود، اما بقیه انقلابیون تصمیم گرفتند در این مرحله اقدام کنند. کناره‌گیری ویکتور امانوئل و نیابت سلطنت چارلز آلبرت. در روز یکشنبه ۱۱ مارس ۱۸۲۱، پادشاه ویکتور امانوئل اول با شورای سلطنتی که چارلز آلبرت عضو آن بود، ملاقات کرد. در نتیجهٔ تردید پادشاه، هیچ اقدامی صورت نگرفت. در ۱۲ مارس، ارگ تورین به دست شورشیان افتاد. ویکتور امانوئل، چارلز آلبرت و چزاره بالبو را به مذاکره با کاربوناری‌ها تشویق کرد، اما آنها از گوش دادن به پیام‌های آنها خودداری
اما آنها از گوش دادن به پیام‌های آنها خودداری کردند؛ بنابراین، عصر همان روز، در مواجهه با گسترش قیام نظامی، پادشاه به نفع برادرش چارلز فلیکس کناره‌گیری کرد. از آنجایی که دومی در آن زمان در مودنا بود، چارلز آلبرت به عنوان نایب‌السلطنه منصوب شد. کناره‌گیری پادشاه که پس از برکناری وزرای دولت رخ داد، منجر به هرج و مرج شد، زیرا بحرانی در سلسله سلطنت ایجاد کرد که قدرت‌های خارجی نمی‌توانستند آن را نادیده بگیرند و همچنین باعث تفرقه در ارتش و بوروکراسی شد و هرگونه امکانی برای حفظ نظم را از بین برد. نایب‌السلطنه با
برای حفظ نظم را از بین برد. نایب‌السلطنه با تعیین دولت جدید (وکیل، فردیناندو دل پوتزو (۱۷۶۸–۱۸۴۳) به عنوان وزیر کشور، ژنرال امانوئله پس دی ویلامارینا به عنوان وزیر جنگ و لودوویکو ساولی دی ایگلیانو به عنوان وزیر امور خارجه) سعی کرد کنترل اوضاع را به دست بگیرد و تلاش کرد با شورشیان مذاکره کند، اما به هیچ نتیجه‌ای نرسید. با توجه به عدم امکان تصمیم‌گیری بدون توافق پادشاه جدید، چارلز آلبرت شرح وقایع را برای چارلز فلیکس فرستاد و از او راهنمایی خواست، اما رسیدن نامه به مقصد زمان بسیار زیادی طول کشید. چارلز آلبرت،
به مقصد زمان بسیار زیادی طول کشید. چارلز آلبرت، از ترس اینکه مورد خشم مردم قرار گیرد، در شامگاه ۱۳ مارس ۱۸۲۱، فرمانی مبنی بر اعطای قانون اساسی مطابق با قانون اساسی ۱۸۱۲ اسپانیا امضا کرد که تا زمان تأیید پادشاه به قانون تبدیل نمی‌شد. روز بعد، نایب‌السلطنه تصمیم به تشکیل شورای نظامی گرفت که وظیفه آن محافظت از پارلمان بود. دو روز پس از آن، او سوگند یاد کرد که قانون اساسی اسپانیا را رعایت کند، به نسخه‌ای از قانون اساسی اسپانیا که بنا به درخواست‌های ماریا ترز، همسر ویکتور امانوئل، کمی تغییر یافته بود. مداخله
همسر ویکتور امانوئل، کمی تغییر یافته بود. مداخله چارلز فلیکس. در این مرحله، چارلز فلیکس که اکنون نامه چارلز آلبرت مبنی بر کناره‌گیری برادرش را دریافت کرده بود، تصمیم به اقدام گرفت. او به پیک گفت که او را «اعلیحضرت» خطاب نکند، سپس اظهار داشت که از آنجا که کناره‌گیری از طریق خشونت انجام شده است، نمی‌توان آن را معتبر دانست. در نهایت، او گفت: «به شاهزاده بگویید که اگر هنوز قطره‌ای از خون سلطنتی ما در رگ‌هایش هست، فوراً به نووارا برود و در آنجا منتظر دستورات من باشد.» در مورد قانون اساسی اسپانیا، او هرگونه
من باشد.» در مورد قانون اساسی اسپانیا، او هرگونه اقدام حاکمیتی که پس از کناره‌گیری برادرش انجام شده باشد را باطل و بی‌اعتبار اعلام کرد و سپس اعلامیه زیر را صادر کرد: «ما به هیچ وجه به هیچ تغییری در شکل از پیش موجود حکومت با کناره‌گیری اسمی پادشاه، برادر عزیزمان، رضایت نمی‌دهیم، بلکه همه رعایای سلطنتی را که به خائنین کمک یا آنها را تشویق کرده‌اند یا به خود اجازه داده‌اند که قانون اساسی اعلام کنند، شورشی می‌دانیم.» چارلز آلبرت، که عمیقاً دلسرد شده بود، طبق دستور چارلز فلیکس عمل کرد، به نووارا رفت و
طبق دستور چارلز فلیکس عمل کرد، به نووارا رفت و اعلامیه‌ای صادر کرد که در آن از نیابت سلطنت کناره‌گیری کرد و از همه خواست که تسلیم چارلز فلیکس شوند. در ۲۹ام، نامه‌ای از چارلز فلیکس دریافت کرد که به او دستور می‌داد به همراه خانواده‌اش به فلورانس عزیمت کند. با کنار رفتن چارلز آلبرت، چارلز فلیکس چندین نامه به فرانسیس اول اتریش فرستاد و از او خواست تا برای سرکوب شورش نیرو اعزام کند. در ۳ آوریل، او اعلامیه دومی صادر کرد که در آن به سربازان عفو داده شد، در حالی که مجازات‌های سختی برای مقامات شورشی اعمال می‌شد، که
مجازات‌های سختی برای مقامات شورشی اعمال می‌شد، که در نهایت مانع از هرگونه مصالحه شد. صدراعظم مترنیخ خود به فرانسیس چهارم مودنا گفت که این اعلامیه بی‌احتیاطی بوده و «با خصومت، شور و نفرت» نوشته شده است. شورشیان، با درک اینکه هیچ گزینه دیگری برایشان باقی نمانده است، به سمت نووارا راهپیمایی کردند، جایی که نیروهای وفادار به چارلز فلیکس تحت فرماندهی ویتوریو سالیِر دِ لا تور جمع شده بودند. این امر، ناگزیر مترنیخ را متقاعد به مداخله کرد. در ۸ آوریل نبردی (نوارآ-بورگو ورچلی) با نیروهای د لا تور و سپس با نیروهای
ورچلی) با نیروهای د لا تور و سپس با نیروهای ژنرال اتریشی فردیناند فون بوبنا رخ داد که در ۱۱ آوریل ورچلی و آلساندریا را اشغال کردند، در حالی که د لا تور که از چارلز فلیکس اختیارات کامل دریافت کرده بود، در ۱۰ آوریل تورین را اشغال کرد. در ۱۹ آوریل، علیرغم فشار امپراتوران روسیه و اتریش، مترنیخ، چارلز آلبرت، فرانسیس چهارم و خود چارلز فلیکس (که از ایده دریافت تاج «به لطف» شورشیان متنفر بود)، ویکتور امانوئل دوباره کناره‌گیری خود را تأیید کرد؛ بنابراین، در ۲۵ آوریل، چارلز فلیکس به تخت سلطنت نشست. سرکوب. پس از آنکه
چارلز فلیکس به تخت سلطنت نشست. سرکوب. پس از آنکه کنترل تورین دوباره برقرار شد، چارلز فلیکس که هنوز در مودنا بود، شخصاً با امپراتور اتریش وارد گفتگو شد تا از کنگره لایباخ که در آن زمان در حال برگزاری بود، به رسمیت شناخته شود که او می‌تواند کنترل کامل دارایی‌های خود را به عنوان یک پادشاه مطلق به دست گیرد و اتریش به هیچ وجه اجازه دخالت در قلمروهای او را نخواهد داشت. در کنگره بعدی ورونا، چارلز فلیکس از فشار برای تغییرات قانون اساسی ترسید و در دستورالعمل‌های خود به سفیران خود تکرار کرد که سرکوب «روح انقلابی»
به سفیران خود تکرار کرد که سرکوب «روح انقلابی» الهام گرفته از کنگره لایباخ منحصراً متعلق به اوست و او کاملاً به ضرورت این تعهد اعتقاد دارد. او که تصمیم به ماندن در مودنا گرفته بود، ایگناتسیو تائون دی روول را به عنوان سپهبد پادشاهی منصوب کرد و جی. پیکونو دلا واله و جی.سی. برینول را به ترتیب مسئول امور خارجه و امور مالی قرار داد. در نهایت، او سرکوب مخالفان را آغاز کرد. گزیده زیر از اثر گویدو آستوتی اقدامات او را شرح می‌دهد:شاه جدید، چارلز فلیکس، با روش‌های سرکوبگرانه خودسرانه، با استفاده از کمیسیون‌های
سرکوبگرانه خودسرانه، با استفاده از کمیسیون‌های فوق‌العاده برای قضاوت در مورد شورشیان و ایجاد بازرسان سیاسی به منظور پاکسازی ارتش و بوروکراسی، واکنش نشان داد. در نهایت، پادشاه سه حوزه قضایی مختلف را تأسیس کرد: یک دادگاه مختلط مدنی و نظامی به نام هیئت سلطنتی با اختیارات کیفری، یک کمیسیون نظامی برای بررسی رفتار افسران و درجه‌داران، و یک کمیسیون بررسی دقیق برای بررسی رفتار هر کارمند پادشاهی. هیئت سلطنتی از ۷ مه تا اوایل اکتبر تشکیل جلسه داد و در این مدت ۷۱ حکم اعدام، ۵ حکم حبس ابد و ۲۰ حکم حبس از ۵ تا ۲۰ سال
اعدام، ۵ حکم حبس ابد و ۲۰ حکم حبس از ۵ تا ۲۰ سال صادر کرد. پس از انحلال هیئت نمایندگی، سنا ۲۴ حکم اعدام دیگر، ۵ حکم حبس ابد و ۱۲ حکم حبس دیگر به مدت ۱۵ تا ۲۰ سال صادر کرد. تا پایان اکتبر، کمیسیون نظامی ۶۲۷ افسر را برکنار کرده بود. کمیسیون بررسی، که به یک دادگاه عالی و هفت هیئت بررسی منطقه‌ای تقسیم شده بود، اخراج‌ها و تعلیق‌های متعددی از کارمندان دولت و اساتید از هر نوع مدرسه‌ای را که به ویژه مقصر می‌دانست، صادر کرد. به دستور وزیر کشور، روژه دو شولکس، دانشگاه تورین تعطیل شد و بسیاری از اساتید تذکرات شدیدی
تورین تعطیل شد و بسیاری از اساتید تذکرات شدیدی دریافت کردند، زیرا، همان‌طور که پادشاه در نامه‌ای به برادرش (۹ مه ۱۸۲۲) نوشت: «هر کسی که در دانشگاه تحصیل کرده است کاملاً فاسد است: اساتید منفور هستند، اما هیچ راهی برای جایگزینی آنها وجود ندارد بنابراین همه بدها آموزش دیده‌اند و همه خوب‌ها نادان هستند.». در هر صورت، اگرچه فضایی سرکوبگرانه برقرار شده بود، همراه با عادت به اتهامات و تنوع ایده‌های سیاسی که بهانه‌ای برای دنبال کردن انتقام‌های خصوصی فراهم می‌کرد، اما مقامات سلطنتی، به ویژه فرماندار جنوا، جورجیو د
مقامات سلطنتی، به ویژه فرماندار جنوا، جورجیو د ژنه، مانع فرار مردم نشدند. از بین تمام افرادی که محکوم شدند، تنها دو نفر اعدام شدند. علاوه بر این، در نامه‌ای از کنت داگلیه آمده است که چارلز فلیکس هرگز مانع از پرداخت مخفیانه یارانه به محکومانی که به تبعید رفته بودند، نشد و آنجلو بروفریو گزارش می‌دهد که وقتی پادشاه متوجه شد که یکی از این یارانه‌ها به خانواده یکی از دو نفری که در سال ۱۸۲۱ اعدام شده بودند، تعلق می‌گیرد، پادشاه مبلغ را دو برابر کرد. سرکوب مخالفان در ۳۰ سپتامبر ۱۸۲۱ پایان یافت، زمانی که چارلز
در ۳۰ سپتامبر ۱۸۲۱ پایان یافت، زمانی که چارلز فلیکس عفو همه افرادی را که در شورش دست داشتند، به استثنای رهبران، تأمین‌کنندگان مالی و کسانی که به جرم قتل یا اخاذی مجرم شناخته شده بودند، صادر کرد. چند روز بعد، چارلز فلیکس وارد تورین شد. سلطنت (۱۸۲۱–۱۸۳۱). حتی پیش از رسیدن به تورین، چارلز فلیکس وعده نایب‌السلطنه را رد کرد و برای کمک به برقراری نظم، اتریشی‌ها را فراخواند که تا سال ۱۸۲۳ در پیمونت ماندند. در همان سال، چارلز آلبرت به اسپانیا رفت تا با زور اسلحه آخرین جرقه‌های شورش را خاموش کند و خود را به عنوان
جرقه‌های شورش را خاموش کند و خود را به عنوان خائن لیبرالیسم ایتالیا مورد نفرت قرار دهد، اما اعتماد پادشاه را که ممکن بود جانشین دیگری انتخاب کند، دوباره به دست آورد. شارل فلیکس یک مرتجع واقعی بود و متقاعد شده بود که جهان به زودی از تمام آن نوآوری‌های شرورانه و توهین‌آمیزی که توسط انقلاب فرانسه معرفی شده و توسط ناپلئون بناپارت، به قول خودش «رذل»، در سراسر اروپا رواج یافته بود، پاک خواهد شد. میراث. تئاتر کارلو فلیچه در جنوا به نام او نامگذاری شده است. جاده اصلی جزیره ساردینیا، خیابان استاتال ۱۳۱ کارلو فلیچه،
جزیره ساردینیا، خیابان استاتال ۱۳۱ کارلو فلیچه، که شهرهای کالیاری و ساساری-پورتو تورس را به هم متصل می‌کند و در قرن نوزدهم ساخته شده است، به نام او نامگذاری شده است. در انتهای کالیاری آن جاده، مجسمه‌ای از او وجود دارد که به سمت شهر اشاره می‌کند. این مجسمه، وسیله‌ای معمول برای جشن‌های هواداران کالیاری کالچو است که هر زمان تیم صعود می‌کند یا از سقوط فرار می‌کند، با شنل‌ها و پرچم‌هایی به رنگ‌های قرمز و آبی تیم آراسته می‌شود.
چارلز امانوئل اول (؛ ۱۲ ژانویه ۱۵۶۲ – ) دوک ساووی و حاکم ایالت‌های ساووی از ۳۰ اوت ۱۵۸۰ تا زمان مرگش در ۲۶ جولای ۱۶۳۰، تقریباً ۵۰ سال بعد، بود. در زمان مرگش، او طولانی‌ترین دوره سلطنت را در میان پادشاهان ساووی داشت، رکوردی که بعدها توسط نوه بزرگش ویکتور آمادئوس دوم شکسته شد. شارل امانوئل، حاکمی جسور و جاه‌طلب، در دوره‌ای از رقابت شدید بین فرانسه و اسپانیا، به دنبال گسترش نفوذ ساووی در سراسر شمال ایتالیا بود. او چندین لشکرکشی نظامی را رهبری کرد - سالوتزو، ترینو و آلبا را ضمیمه کرد اما در تصرف ژنو شکست خورد و
و آلبا را ضمیمه کرد اما در تصرف ژنو شکست خورد و پینرولو را از دست داد - و اغلب قدرت‌های اروپایی را در مانورهای پیچیده دیپلماتیک به جان یکدیگر می‌انداخت. او همچنین حامی هنر و خود نویسنده بود. کارزارهای او علیه نفوذ اسپانیا به ظهور احساسات ملی‌گرایانه اولیه ایتالیایی در شعر و گفتمان سیاسی قرن هفدهم کمک کرد. زندگی‌نامه. شارل در قلعه ریوولی در پیمونت، تنها فرزند امانوئل فیلیبر، دوک ساووی و مارگارت فرانسه، دوشس بری، متولد شد. او در ۳۰ اوت ۱۵۸۰ جانشین پدرش به عنوان دوک شد. پدرش یک کاتولیک معتقد بود و به چارلز
دوک شد. پدرش یک کاتولیک معتقد بود و به چارلز توصیه کرد که راه او را دنبال کند: پسرم، من بیش از هر چیز از تو می‌خواهم که مانند اجدادت، دوست واقعی و بندهٔ خدا و دین مقدس کاتولیک او باشی. هرگز بدون درخواست لطف و کمک او، کاری را شروع نکن، زیرا اگرچه ما انسان‌ها کم می‌دانیم، اما اعلیحضرت همه چیز را می‌بیند و خرد ابدی است. تا زمانی که به او توکل کنی، در امان خواهی بود. شارل تحصیل‌کرده و باهوش، به زبان‌های ایتالیایی، فرانسوی، اسپانیایی و همچنین لاتین صحبت می‌کرد. او اگرچه کوتاه قد و گوژپشت بود، جنگجوی توانمندی
او اگرچه کوتاه قد و گوژپشت بود، جنگجوی توانمندی بود. درگیری علیه فرانسه، ژنو و کانتون‌های سوئیس. در پاییز ۱۵۸۸، با بهره‌گیری از جنگ داخلی که فرانسه را تضعیف می‌کرد، او مارکیزات سالوتزو را که از سال ۱۵۴۸ تحت مالکیت فرانسه بود، اشغال کرد. شاه جدید، هنری چهارم، خواستار استرداد آن سرزمین شد، اما شارل امانوئل امتناع ورزید و جنگ آغاز شد. کانتون‌های ژنو و سوئیس به ائتلاف فرانسه پیوستند. با این حال، حمله به ساووی دفع شد (آوریل ۱۵۸۹) و برن آتش‌بس امضا کرد (اکتبر ۱۵۸۹). در سال ۱۵۹۰، شارل امانوئل به نفع اتحادیه
۱۵۸۹). در سال ۱۵۹۰، شارل امانوئل به نفع اتحادیه کاتولیک، لشکرکشی به پرووانس فرستاد و بعداً خود نیز آن را دنبال کرد، اما صلح ۱۵۹۳، که طی آن هنری ناوار به عنوان پادشاه فرانسه به رسمیت شناخته شد، به جاه‌طلبی‌های او پایان داد. در ۱ آگوست ۱۵۹۱، دوک ساووی، توماس فرناندز دِ مدرانو را به عنوان وزیر امور خارجه و جنگ خود منصوب کرد. تخصص مدرانو در دیپلماسی و استراتژی نظامی می‌توانست به تلاش‌های سیاسی و نظامی دوک‌نشین بسیار کمک کند. درگیری گسترده‌تر فرانسه و اسپانیا با صلح ورووین (۲ مه ۱۵۹۸) پایان یافت، که مسئله فعلی
صلح ورووین (۲ مه ۱۵۹۸) پایان یافت، که مسئله فعلی اما جداگانه سالوتزو را حل نشده باقی گذاشت. پس از آنکه دوک مذاکرات را با اسپانیا آغاز کرد، هنری تهدید کرد که به جنگ بازخواهد گشت تا اینکه با پیمان لیون (۱۷ ژانویه ۱۶۰۱)، سالوتزو در ازای برس، بوگی و گکس به ساووی رفت. شارل امانوئل پس از صلح با فرانسه، به شهر ژنو حمله کرد. در ۱۱ دسامبر همان سال، او نیروهای خود را در طول شب به شهر هدایت کرد و آنها تا ساعت دو بامداد دیوارهای شهر را محاصره کردند. به سواره‌نظامیان ساوویارد دستور داده شد که به عنوان یک تاکتیک ضربتی
دستور داده شد که به عنوان یک تاکتیک ضربتی از اسب پیاده شده و با زره کامل از دیوارهای شهر بالا بروند. با این حال، یک نگهبان شب زنگ خطر را به صدا درآورد و شبه‌نظامیان ژنو برای مقابله با مهاجمان برخاستند. این حمله ناموفق بود و ۵۴ ساوویارد کشته و بسیاری دیگر اسیر شدند. ارتش چارلز امانوئل با وحشت عقب‌نشینی کرد و زندانیان ساوویارد اعدام شدند. کلاهخودهای سنگین سربازان چارلز امانوئل، با نقاب‌هایی که به شکل تقلیدی از چهره انسان ساخته شده بودند، پس از این حادثه بدنام به کلاهخودهای «ساوویارد» معروف شدند. تعدادی از
به کلاهخودهای «ساوویارد» معروف شدند. تعدادی از این زره‌ها توسط سوئیسی‌ها به غنیمت گرفته شد و به عنوان غنیمت نگهداری شدند. دفاع موفقیت‌آمیز شبه‌نظامیان ژنو از دیوارهای شهر هنوز هم به عنوان یک عمل قهرمانانه در طول جشنواره سالانه L'Escalade جشن گرفته می‌شود. پیمان سنت جولین در ژوئیه ۱۶۰۳ به درگیری بین ساووی و ژنو پایان داد و هر طرف سرزمین‌های اشغالی را به طرف دیگر بازگرداند. خطابه دوک. توماس فرناندز د مدرانو، وزیر امور خارجه و جنگ دوک، رساله سیاسی مهمی با عنوان «جمهوری بزرگ» نوشت که در سال ۱۶۰۲ در مادرید
عنوان «جمهوری بزرگ» نوشت که در سال ۱۶۰۲ در مادرید منتشر شد و حاوی گزارشی نادر و دقیق از خطابه دوک ساووی در طول جنگ مذهبی فرانسه است. در بخشی از آن آمده است: اگر ارباب اختیار دارد که به رعایای خود فرمان دهد و رعایا موظفند در اموری که علیه خدا نیست از ارباب اطاعت کنند، پس در اموری که به او خدمت می‌کنند، او را جلال می‌دهند و برای رفاه شما هستند، چقدر بیشتر؟ بیش از ششصد سال است که اجداد شما تحت فرمان من، با ایمان مسیحی و اطاعت از کلیسای کاتولیک، رسولی و رومی زندگی کرده‌اند، معابد ساخته‌اند و برای نجات ما
زندگی کرده‌اند، معابد ساخته‌اند و برای نجات ما آیین‌های مقدس را به جا آورده‌اند. چگونه می‌توانید تبار اصیل و باستانی خود، افتخار میراث کاتولیک خود و دینی را که اجدادتان پذیرفته‌اند، رها کنید؟ با همسویی با بدعت‌گذاران - کسانی که کلیسای خدا را رها کرده و پیوندهای دروغین را برگزیده‌اند - اکنون شما دشمنان مسیح و متحدان شیطان می‌شوید. تنها یک ایمان حقیقی، یک کلیسا و یک شبان وجود دارد: پاپ روم. آیا نمی‌بینید که ادیان دروغین اختلاف ایجاد کرده‌اند، فرقه‌ها را ایجاد کرده‌اند و اقتدار معنوی و دنیوی را تضعیف
را ایجاد کرده‌اند و اقتدار معنوی و دنیوی را تضعیف کرده‌اند؟ یک شاهزاده باید از ایمان کاتولیک محافظت کند، زیرا بدون یک دین قوی، هیچ امپراتوری نمی‌تواند قدرتمند باقی بماند. دین و سلاح‌های متحد، بقای یک سلطنت را برای قرن‌ها تضمین می‌کنند. بیایید به یاد داشته باشیم: «آنچه بهترین است باید توسط بهترین‌ها گرامی داشته شود و چه قوانینی باید توسط حاکم اجرا شود.» به ایمان حقیقی اجداد خود بازگردید و وحدت کلیسای مسیح را بپذیرید، مبادا صلح و رستگاری وعده داده شده به کسانی که وفادار می‌مانند را از دست بدهید. کاندیدای تاج
که وفادار می‌مانند را از دست بدهید. کاندیدای تاج و تخت صربستان. شارل امانوئل یکی از نامزدهای تحت تعقیب برای تاج و تخت پادشاهی احیا شده صربستان بود، که به‌طور فرضی پس از یک جنگ صلیبی مسیحی علیه امپراتوری عثمانی در طول برنامه‌ریزی برای توطئه بزرگ اواخر قرن شانزدهم و اوایل قرن هفدهم تحت نظارت پاتریارک صرب، جووان، دیپلمات دامیان، دوک گرادان هرزگوین و دیگر روسای قبایل صرب فرض می‌شد. در شورای موراچا در سال ۱۶۰۸، طی گردهمایی نمایندگان قبایل صرب و کلیسای صرب، چارلز به عنوان پادشاه صربستان انتخاب شد و از او دعوت شد
به عنوان پادشاه صربستان انتخاب شد و از او دعوت شد تا به ارتدکس شرقی (به عنوان پیش‌شرط تاجگذاری توسط پاتریارک جان) روی آورد و سوگند یاد کند که از مسیحیت ارتدکس محافظت کند. توطئه‌گران، با در نظر گرفتن شکست‌های دهه ۱۵۹۰، نمی‌خواستند قبل از حمایت مستقیم غرب، خود را در هیچ اقدامی رسوا کنند؛ بنابراین هیچ قیام گسترده‌ای از سوی مردم مسیحی بالکان علیه حکومت ترک‌های عثمانی شعله‌ور نشد، زیرا شارل امانوئل فاقد منابع مالی برای تصاحب تاج و تخت و احیای دولت صربستان بود که در قرن پانزدهم از بین رفته بود. در سال ۱۶۰۹، شارل
در قرن پانزدهم از بین رفته بود. در سال ۱۶۰۹، شارل امانوئل با مزدوران آلبانیایی مانند جووانی رنزی، برادرش دمتریو رنزی و یکی از بستگانش، دون جوآن رنزی، که قصد شورش علیه عثمانی‌ها در کنوانسیون کوچی در سال ۱۶۱۴ را داشتند، تماس گرفت. اتحاد با فرانسه. با پیمان بروزولو (۲۵ آوریل ۱۶۱۰)، شارل امانوئل با فرانسه علیه اسپانیا متحد شد، اما ترور هنری چهارم اوضاع را تغییر داد، زیرا این پیمان توسط ماری د مدیچی به رسمیت شناخته نشد، که بلافاصله نیابت سلطنت را برای پسر هنری، لویی سیزدهم، که خردسال بود، به عهده گرفت. چارلز
لویی سیزدهم، که خردسال بود، به عهده گرفت. چارلز امانوئل در ادامه دسیسه‌چینی‌های خود، پس از مرگ دوک فرانچسکو چهارم گونزاگا از مانتوا، که ارباب دوک‌نشین مونتفرات بود، در سال ۱۶۱۲، با حمله به آن منطقه، جنگ جانشینی مونتفرات را آغاز کرد. این امر ونیزی‌ها، توسکانی، امپراتوری و اسپانیا را علیه او به صف کرد و او مجبور شد از فتح خود صرف نظر کند. چارلز امانوئل در ژانویه ۱۶۱۷، هنگامی که پادشاه جدید اتحاد پدرش را با ساووی از سر گرفت، از نیروهای فرانسوی برای آزادسازی آلبا از دست اسپانیایی‌ها کمک گرفت. در نهایت، این
آلبا از دست اسپانیایی‌ها کمک گرفت. در نهایت، این درگیری با پیمان آستی حل شد. خواهرش کریستین ماری در سال ۱۶۱۹ با پسر چارلز امانوئل، ویکتور آمادئوس، ازدواج کرد. شارل امانوئل در جنگ والتلینا (۱۶۲۰–۱۶۲۶) در کنار فرانسه علیه اسپانیا شرکت کرد. او با کمک فرانسه سعی کرد به هزینه جنوا به دریای مدیترانه دسترسی پیدا کند. پس از مداخله اسپانیا، جنوا از مخمصه رهایی یافت. سپس شارل با موفقیت از وروآ ساویا در محاصره‌ای طولانی دفاع کرد. درگیری والتلینا با پیمان مونسون پایان یافت. تغییر اتحادها و مرگ. هنگامی که فرانسوی‌ها در
تغییر اتحادها و مرگ. هنگامی که فرانسوی‌ها در طول جنگ جانشینی مانتوان در سال ۱۶۲۸، کازاله مونفراتو را اشغال کردند، شارل امانوئل دوباره با اسپانیا متحد شد. در طول جنگ، او ترینو و آلبا را به ایالت ساووی ضمیمه کرد. با این حال، هنگامی که ریشلیو به پیمونت حمله کرد و شوش را فتح کرد، دوک دوباره تغییر موضع داد و به اتحاد با فرانسه بازگشت. سپس، پس از آنکه فیلیپ چهارم اسپانیا دو نیروی تهاجمی از جنوا و کومو به فرماندهی آمبروجیو اسپینولا اعزام کرد، شارل امانوئل خود را بی‌طرف اعلام کرد. در طول جنگ، همچنین در سال ۱۶۲۸،
بی‌طرف اعلام کرد. در طول جنگ، همچنین در سال ۱۶۲۸، جیووانی آنتونیو آنسالدو، نماینده شارل امانوئل، گروهی از توطئه‌گران جنوایی به رهبری جولیو چزاره واچرو را استخدام و با بودجه فراوان تجهیز کرد که قرار بود جمهوری جنوا را سرنگون کنند و شهر را تحت حمایت دوک‌نشین ساووی قرار دهند. این توطئه شکست خورد و واچرو و همدستانش به اعدام محکوم شدند. در سال ۱۶۳۰، ریشلیو به ارتش فرانسه دستور داد تا به ساووا پیشروی کند تا دوک را مجبور به ترک بی‌طرفی خود کند. نیروهای فرانسوی، که به زودی توسط ارتش دیگری پشتیبانی می‌شدند، پینرولو
به زودی توسط ارتش دیگری پشتیبانی می‌شدند، پینرولو و آویلیانا را اشغال کردند و ارتش ساووا را به فرماندهی پسرش ویکتور آمادئوس در والسوسای سفلی شکست دادند. دوک در اواخر ژوئیه، هنگام لشکرکشی در طول جنگ دوم مونفراتو، در ساویلیانو، ناگهان بر اثر سکته مغزی درگذشت. پسرش ویکتور آمادئوس جانشین او شد. پیشگویی نوستراداموس. گفته می‌شود که این پیشگو در سال ۱۵۶۱ توسط دربار ساووی به تورین دعوت شد. از این دیدار باشکوه همچنین برای ترویج باروری دوشس مارگریت والوا استفاده شد: او یک پماد معطر با کتیبه‌ای با این مضمون با خود
او یک پماد معطر با کتیبه‌ای با این مضمون با خود آورد: «بدون شک زن با همان فضیلت کمی که مرد دارد، به دنیا خواهد آمد.» نوستراداموس در یک ویلای اشرافی در خارج از شهر پذیرایی شد و در طول اقامت طولانی خود، تولد مورد انتظار را پیش‌بینی کرد: او گفت: «او نام چارلز امانوئل را بر خود خواهد داشت و بزرگترین رهبر زمان خود خواهد شد.» پیشگویی نوستراداموس در مورد تولد و مرگ پسر آینده‌شان شناخته شده است. در سال ۱۵۶۲، زوج مذکور دوک چارلز امانوئل اول ساووی را به دنیا آوردند که نوستراداموس برای او نوعی طالع بینی ترسیم کرد که
نوستراداموس برای او نوعی طالع بینی ترسیم کرد که پیشگویی‌های اعلام شده قبلی را تأیید می‌کرد. پیشگو همچنین مرگ خود را پیش‌بینی کرد و اعلام کرد که او «در جاده اورشلیم، زمانی که یک عدد نه خود را در مقابل یک عدد هفت می‌بیند» خواهد مرد. این بلافاصله به عنوان یک نشانه خوب به نظر می‌رسید، زیرا از یک تفسیر اولیه پیش‌بینی شده بود که او در سن بسیار بالایی (۹۷ سال) خواهد مرد. این پیشگویی واقعاً به حقیقت پیوست، اما شاید نیاز به تفسیر متفاوتی داشته باشد. شارل امانوئل اول در سال ۱۶۳۰ در ساویلیانو، در پالازو کراوتا، در سن
در سال ۱۶۳۰ در ساویلیانو، در پالازو کراوتا، در سن ۶۸ سالگی (و بنابراین در ۶۹ سالگی)، قبل از ورود به ۷۰ سالگی درگذشت. از این رو شاید عدد نه قبل از هفت باشد. علاوه بر این، اشاره به اورشلیم نیز قابل تشخیص بود: پالازو کراوتا در خیابان اورشلیم، در ساویلیانو واقع شده بود و هنوز هم هست. افکار عمومی در مورد دوک در آن زمان. گرایش چارلز امانوئل به مخالفت با قدرت‌های بزرگ اروپایی، که چندین بار آشکار شد، تحسین ایتالیایی‌ها را برانگیخت؛ در واقع، تاسونی در مورد ورود چارلز امانوئل به جنگ برای جانشینی دوک‌نشین مانتوا گفت:
امانوئل به جنگ برای جانشینی دوک‌نشین مانتوا گفت: «فضیلت نظامی در این عصر موهبتی نادر است، آنقدر نادر که باعث شگفتی می‌شود.» خطیب ونیزی، دوناتو، بعدها این احساس را تکرار کرد: «در ایتالیا، کسی را نیافته‌اند که به آنها [قدرت‌های اروپایی، یادداشت سردبیر] دندان‌هایش را نشان داده باشد، جز دوک.» نوادگان. از همسرش، کاترین مایکل هابسبورگی (۱۵۶۷–۱۰ نوامبر ۱۵۹۷)، او ده فرزند داشت: وی یازده فرزند نامشروع دیگر داشت: