payamvha/North_RAG huggingface dataset:
طرح لوبلین (یا برنامه نیسکو) طرحی از نازی‌ها برای متمرکز کردن یهودیان در اردوگاه‌های بسته در منطقه لوبلین لهستان بود. پیش‌زمینه. این برنامه، پیش از راه حل نهایی برای نابودی یهودیان اروپا که فقط با آغاز عملیات باربارُسا در ژوئن ۱۹۴۱ آغاز شد، به اجرا درآمد. در آن زمان نازی‌ها به دنبال راه‌هایی برای خلاص شدن از یهودیان با تبعید آنها به مکان‌های دوردست بودند. طرح مشابه دیگری که بعداً پس از سقوط فرانسه ایجاد شد، طرح ماداگاسکار بود. کمی پس از حمله به لهستان، هنوز در طول ماه حمله، ایده‌ای مبنی بر متمرکز کردن
هنوز در طول ماه حمله، ایده‌ای مبنی بر متمرکز کردن یهودیان در «رزرو یهودیان» ("Judenreservat" به زبان نازی‌ها) مطرح شد. منطقه انتخابی برای این منظور، منطقه لوبلین بود. طرح. عملیات در ۲۰ اکتبر ۱۹۳۹ ساعت ۲۲:۰۰ آغاز شد و شامل هزار یهودی بود که قرار بود برای کار مناسب باشند و از اُستراوا خارج شدند. تجهیزات لازم برای ساخت خانه‌های چوبی در نیسکو توسط جامعه یهودی فراهم شد و همچنین مواد غذایی برای مدت ۴ هفته به آنها فرستاده شد. از چهارمین محموله یهودیان، خانواده‌های کامل انتخاب شدند. علاوه بر این، هر محموله توسط ۲۵
کامل انتخاب شدند. علاوه بر این، هر محموله توسط ۲۵ پلیس تحت فرماندهی یک افسر پلیس همراهی می‌شد تا با اسلحه جلوی هرگونه تلاش برای فرار را بگیرند. اردوگاه نیسکو. در اکتبر ۱۹۳۹، آدولف ایشمن شروع به فرستادن یهودیان از وین به لهستان، به اردوگاهی در نزدیکی روستای نیسکو در منطقه لوبلین کرد. در ماه‌های زمستانی پس از آن، یهودیان بیشتری از چکسلواکی (بوهم و موراویا) از مناطق غربی لهستان و از خود آلمان به آن منطقه منتقل شدند تبعیدشدگان در خانه‌های چوبی که خود ساخته بودند زندگی می‌کردند. زندگی در اردوگاه نسبت به
بودند زندگی می‌کردند. زندگی در اردوگاه نسبت به وحشت‌های هولوکاست که بعداً رخ داد، خوب بود. این طرح، که محصول تلاش‌های ایشمن بود، با مشکلات اجرایی مواجه شد. دفتر بالاترین امنیت رایش به زودی تبعیدها را ممنوع کرد. هدف اصلی این طرح بود که ۸۰٬۰۰۰ یهودی تبعید شوند، اما در عمل فقط حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر تبعید شدند. در مارس ۱۹۴۰، هیتلر خود در مورد این راه‌حل ابراز تردید کرد و در آوریل ۱۹۴۰، این طرح لغو شد، اردوگاه تخلیه و بخشی از تبعیدشدگان به محل اصلی خود بازگردانده شدند. از هزار یهودیان تبعیدشده اوستراوا، فقط حدود ۲۸۰
از هزار یهودیان تبعیدشده اوستراوا، فقط حدود ۲۸۰ نفر به شهر بازگشتند. در آوریل ۱۹۴۰، طرح منحل شد و فقط یهودیان لوبلین به گتوی لوبلین تبعید شدند. در طول هولوکاست نازی‌ها اردوگاه‌های کار، اردوگاه‌های توقیف و اردوگاه‌های مرگ بلزک، مایدانک و سوبیبور را در منطقه لوبلین ایجاد کردند. دلیل شکست طرح. دلیل اصلی شکست این طرح مخالفت هانس فرانک بود، که از طرف ارتش مسئول منطقه گنرالگوورنمنت (دولت عمومی) بود. مخالفت او ناشی از این نگرانی بود که مبادا انتقال «جمعیت یهودی اروپایی بدبوی» باعث نارضایتی در میان جمعیت لهستانی
بدبوی» باعث نارضایتی در میان جمعیت لهستانی شود که نگران بودند تبدیل به سطل زباله اروپا شوند و این امر ممکن است منجر به شورش‌هایی شود که می‌تواند برنامه حمله به اتحاد جماهیر شوروی دو سال بعد از طریق لهستان را به خطر بیندازد؛ زیرا برای رسیدن به اتحاد جماهیر شوروی باید تعداد زیادی از سربازان و تجهیزات را از طریق لهستان منتقل کرد و شورش می‌تواند به این روند آسیب بزند. اهمیت طرح. اهمیت این طرح در این بود که نازی‌ها فهمیدند مشکل یهودیان را نمی‌توان با تبعید آنها به منطقه‌ای دوردست در اروپا (مانند منطقه نیسکو و
به منطقه‌ای دوردست در اروپا (مانند منطقه نیسکو و لوبلین) حل کرد، بلکه باید آنها را به مکانی دورتر تبعید کرد، مانند ایده در طرح ماداگاسکار.
یننگا یک شاهزاده خانم افسانه‌ای بود که به صورت نمادین مادر مردم موسی بورکینافاسو به حساب می‌آمد. او یک جنگجوی معروف و گرانبها برای پدرش، ناا گبوآ، بنیانگذار پادشاهی داگبون بود که قلمرو پادشاهی آن بخشی از کشور غنای امروزی بود. با این حال شاهزاده خانم در آرزوی سرنوشت دیگری بود و تصمیم گرفت پادشاهی را ترک کند. او در حال فرار با اسبش با یک شکارچی جوان به نام ریاله آشنا می‌شود و از او صاحب فرزندی به نام اودرائوگو می‌شد. اودرائوگو نام خانوادگی معروفی در بورکینافاسو است و به معنای «اسب نر» به افتخار اسبی انتخاب
است و به معنای «اسب نر» به افتخار اسبی انتخاب شده است که شاهزاده خانم را به ریاله رسانده بود. یننگا با پسرش اودرائوگو، بنیانگذار پادشاهی موسی در نظر گرفته می‌شوند. روایت‌های مختلفی در مورد فرار شاهزاده خانم از پادشاهی پدرش وجود دارد. زندگی‌نامه. یننگا شاهزاده خانم بورکینافاسو بود که بیش از ۹۰۰ سال پیش زندگی می‌کرد. او دختر پادشاه ندگا و ملکه ناپوکو به حساب می‌آمد. ندگا یک پادشاه در اوایل قرن دوازدهم بود. او پادشاه داگبون در شمال غنای کنونی بود. پدر یننگا او را به عنوان یک شکارچی ماهر و مبارز بزرگ کرد.
او را به عنوان یک شکارچی ماهر و مبارز بزرگ کرد. یننگا زیبا بود و نام او نیز به معنای «لاغر» اشاره به زیبایی او دارد. به مرور او تبدیل به یک نماد فرهنگی، زنی با شخصیت قوی و ذهن مستقل و شاهزاده خانمی محبوب شد. او از ۱۴ سالگی در نبرد برای پدرش در برابر ماندینکا که رغیبان آن‌ها محسوب می‌شدند، می‌جنگید. او که در کار با زوبین، نیزه و کمان مهارت داشت و در اسب سواری نیز عالی بود، فرماندهی گردان خود را برعهده داشت. یننگا چنان مبارز مهمی بود که وقتی به سن ازدواج رسید، پدرش از انتخاب همسر برای او یا اجازه ازدواج به
پدرش از انتخاب همسر برای او یا اجازه ازدواج به او امتناع کرد. یننگا برای ابراز ناراحتی خود به پدرش، مزرعه گندم کاشت. وقتی محصولات مزرعه رشد کرند، او آن مزرعه را برداشت نکرد و اجازه داد پوسیده شوند. او برای پدرش توضیح داد که ازدواج نکردنش همچو برداشت نکردن همین مزرعه است و باعث بی‌ثمری او می‌شود. با این حال ندگا با این کار دخترش متأثر نشد و دخترش را حبس کرد. یکی از سواران پادشاه به یننگا که در لباس یک مرد پنهان شده بود کمک کرد تا با اسب نر خود از دست پدرش فرار کند. یننگا همراهی با خود داشت اما با حمله
فرار کند. یننگا همراهی با خود داشت اما با حمله مالینکس، همراه او کشته شد و یننگا تنها ماند. او به سمت شمال مسیر خود را ادامه داد. یک شب، هنگامی که یننگا از رودخانه عبور کرد و بر روی اسبش خوابش برده بود، اسب نر یننگا او را به جنگل برد. در جنگل او با یک شکارچی فیل تنها به نام ریاله آشنا شد و با او دوست شد. وقتی شکارچی لباس مبدل یننگا را دید، عاشق او شد. یننگا و ریاله پسر دار شدند و نام آن را اودرائوگو گذاشتند که به معنای «نریان» است و اکنون در بورکینافاسو یک نام رایج محسوب می‌شود. اودراگو نزد پدربزرگش،
یک نام رایج محسوب می‌شود. اودراگو نزد پدربزرگش، پادشاه ندگا، که در طول سال‌ها به دنبال شاهزاده خانم یننگا بودند، رفت. پادشاه ندگا وقتی متوجه شد دخترش هنوز زنده است، جشنی ترتیب داد و نمایندگانی را برای بازگرداندن دخترش به نزد او فرستاد. پرنسس یننگا همراه با ریاله با آغوشی باز از پدرش به پادشاهی داگبون بازگشت. پادشاه اطمینان حاصل کرد که نوه‌اش اودراگو بهترین آموزش‌ها را دریافت می‌کند. یننگا دارای سواره نظام، گاو و سایر کالاهایی شد که بعدها برای تأسیس پادشاهی موسی استفاده شدند. اودرائوگو به همراه مادرش
موسی استفاده شدند. اودرائوگو به همراه مادرش پادشاهی موسی را تأسیس کرد. میراث. یننگا توسط موسی‌ها به عنوان مادر امپراتوری آنها در نظر گرفته می‌شود و مجسمه‌های بسیاری از او را می‌توان در شهر پایتخت بورکینافاسو و در شهر واگادوگو یافت. یک مجسمه اسب نر طلایی، به نام نریان یننگا، به عنوان جایزه در جشنواره فیلم و تلویزیون پان آفریقا واگادوگو به منتخبان اهدا می‌شود. از سال ۲۰۱۷، پروژه ساخت یک شهر جدید در نزدیکی اواگادوگو در حال انجام است و این شهر یننگا نام خواهد داشت.
نائومی فونر جیلنهال (، پیش از ازدواج: اکس؛ زادهٔ ) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان آمریکایی است. او مادر بازیگران مگی جیلنهال و جیک جیلنهال است. او برای نگارش فیلم‌نامهٔ "ازنفس‌افتاده" (۱۹۸۸) برندهٔ جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم‌نامه شد. آغاز زندگی و تحصیلات. فونر در بروکلین، شهر نیویورک به دنیا آمد. او دختر دکترها، یعنی روث (۱۹۲۰–۱۹۶۸) و ساموئل اکس (۱۹۱۹–۲۰۱۴) است. والدین او تبار یهودی داشتند. او در خانواده‌ای از «یهودیان نیویورکی با موفقیت بالا» رشد کرد. پدربزرگ و مادربزرگ یهودی اشکنازی او از اروپای شرقی (لتونی و
مادربزرگ یهودی اشکنازی او از اروپای شرقی (لتونی و لهستان) مهاجرت کرده بودند. زندگی شخصی. نخستین شوهر نائومی فونر، اریک فونر، مورخ و استاد دانشگاه کلمبیا بود که در سال ۱۹۶۵ با او ازدواج کرد و در سال ۱۹۷۷ طلاق گرفت. ازدواج دوم او، ۱۹۷۷–۲۰۰۹، با کارگردان فیلم استیون جیلنهال بود. آن‌ها به‌طور حرفه‌ای با یکدیگر همکاری کرده‌اند و دو فرزند با هم دارند: بازیگران مگی جیلنهال (زادهٔ ۱۹۷۷) و جیک جیلنهال (زادهٔ ۱۹۸۰).
سازه‌انگاری فمینیستی () یا ساخت‌گرایی فمینیستی، یک نظریه روابط بین‌الملل است که بر اساس نظریه سازه‌انگاری بنا شده است. سازه‌انگاری فمینیستی بر مطالعه چگونگی تأثیر ایده‌های جنسیتی بر سیاست جهانی تمرکز دارد. این ارتباط بین دو نظریه پسااستعماری فمینیسم و سازه‌انگاری است؛ و این‌که چگونه هر دو ایده‌های کلیدی مشابهی در ایجاد برابری جنسیتی در سطح جهانی دارند. ارتباط بین نظریه‌ها. سازه‌انگاری نظریه‌ای دربارهٔ دانش است که استدلال می‌کند انسان‌ها از طریق تعاملات و ایده‌های جهانی دانش و معنا تولید می‌کنند.
و ایده‌های جهانی دانش و معنا تولید می‌کنند. سازه‌انگاران استدلال می‌کنند که زندگی بین‌المللی اجتماعی است که ناشی از شیوه‌های تعامل افراد با یکدیگر است (یعنی صحبت کردن، پیروی از هنجارها، ایجاد قوانین و غیره). درحالی‌که شباهت‌هایی وجود دارد، سازه‌انگاران فمینیست روابط قدرت را متفاوت از ساخت‌گرایان سنتی می‌بینند. قدرت و جنسیت «عناصر جدایی‌ناپذیر در فرآیندهای ساخت‌وساز» در نظر گرفته می‌شوند، درحالی‌که سنت‌گرایان معتقدند قدرت بیرونی است. برساخت‌گرایان فمینیست استدلال می‌کنند که فقدان تحقیق مسئله‌سازی به‌عنوان
می‌کنند که فقدان تحقیق مسئله‌سازی به‌عنوان یک فرایند اجتماعی ساخت، منطقاً «با هستی‌شناسی شدن» ناسازگار است. آن‌ها همچنین معتقدند که تفاوت بین زن و مرد، به غیر از تفاوت‌های تشریحی، به‌دلیل اجتماعی شدن و آموزش فرهنگی ایجاد شده است. با این حال، انتقاداتی وجود دارد که بین تعامل فمینیسم با ساخت‌گرایی صورت می‌گیرد. بسیاری از فمینیست‌ها به‌دلیل نادیده گرفتن ادبیات فمینیستی و تحلیل جنسیتی توسط اکثر سازه‌انگاران، با سازه‌انگاری به‌عنوان یک راه میانی جایگزین موافق نیستند. همچنین اشاره می‌شود که سازه‌انگاری فاقد
نیستند. همچنین اشاره می‌شود که سازه‌انگاری فاقد ابزارهایی برای توضیح چگونگی تأثیر جنسیت و قدرت در سیاست بر یکدیگر است، زیرا ساختار اجتماعی قدرت نظریه‌پردازی نشده است.
تسلیم‌نشوید یا از تسلیم‌شدن امتناع کنید فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی کارتیک تانگاول است. در این فیلم بازیگرانی همچون جایام راوی، راشی خانا، بابو آنتونی، چامس و شمنا قاسم ایفای نقش کرده‌اند.
پایین‌شکم (که به آن ناحیه پایین‌شکم یا ناحیه فراشرمگاهی نیز می‌گویند) ناحیه ای از شکم است که در زیر ناحیه ناف قرار دارد. ریشه‌شناسی. ریشه کلمه "hypogastrium" به معنای "زیر معده " است. ریشه "suprapubic" به معنای "بالاتر از استخوان شرمگاهی " است. مرزها. حد بالایی آن ناف است، در حالی که استخوان شرمگاهی حد پایینی آن را تشکیل می‌دهد. مرزهای جانبی با کشیدن خطوط مستقیم از وسط راه بین ستون فقرات تهیگاهی فوقانی قدامی و التصاق شرمگاهی تشکیل می‌شوند.
پسر جنگل فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی بی. گوپال است. در این فیلم بازیگرانی همچون پرابهاس، آرتی آگاروال، تلنگانا شکونتلا، نثار و رامیا کریشنان ایفای نقش کرده‌اند.
شاهزاده کیناشی نو کارو ; شاهزاده و پسر امپراتور اینگیو (سلطنت ۴۱۲ – ۴۵۳ میلادی) اهل ژاپن بود. شاهزاده کیناشی نو کارو، پرنسس کارو نو او-ایراتسومه، شاهزاده آناهو (امپراتور آنکو) و شاهزاده اوهاتسو واکاتاکه (امپراتور یوریاکو)، فرزندان امپراتور اینگیو و ملکه اوشیساکا نو اوناکاتسوهیمه بودند. شاهزاده کیناشی نو کارو ولیعهد بود. شاهزاده کیناشی نو کارو به عنوان ولیعهد انتخاب شد، اما متهم به رابطه زنا با محارم با خواهرش، پرنسس کارو نو اویراتسومه شد. پس از مرگ پدرش، آناهو با کیناشی نو کارو جنگید. آناهو کیناشی نو کارو
با کیناشی نو کارو جنگید. آناهو کیناشی نو کارو را شکست داد و امپراتور آنکو شد. به گفته «کوجیکی»، کیناشی نو کارو به ولایت ایو تبعید شد و سپس خودکشی کرد. به گفته "نیهون شوکی"، کارو نو اویراتسومه در زمان سلطنت پدرش به دلیل رابطه محارمشان به استان آیو فرستاده شد و شاهزاده کیناشی نو کارو در جریان نبرد با آناهو خودکشی کرد.
ولسوالی درواز () تا سال ۲۰۰۵ یک ولسوالی در ولایت بدخشان در افغانستان بود. این ولسوالی بخشی از منطقه تاریخی پادشاهی مستقل درواز بود که اکنون بین افغانستان و تاجیکستان تقسیم شده است. در سال ۲۰۰۵ ولسوالی درواز به ولسوالی مایمی، ولسوالی درواز بالا و ولسوالی شکی تقسیم شد. برخی از نقشه‌ها از نام درواز برای ولسوالی مایمی استفاده می‌کنند. این ولسوالی از نظر تاریخی بخشی از پادشاهی مستقل درواز بود، یک کشورک نیمه مستقل که توسط یک امیر اداره می‌شد.
تحلیل گفتمان پساساختارگرایانه فمینیستی یا FPDA () روشی برای تحلیل گفتمان است که بر اساس نظریه‌های کریس ویدون در مورد پساساختارگرایی فمینیستی است و به‌عنوان روشی برای تحلیل توسط جودیت باکستردر سال ۲۰۰۳ توسعه یافته است. FPDA مبتنی بر ترکیبی از فمینیسم و پساساختارگرایی است. ساختارگرایی درحالی‌که هنوز به عنوان یک روش در حال تکامل است، تحلیل گفتمان پساساختارگرایانه فمینیستی توسط طیف وسیعی از محققان بین‌المللی جنسیت و زبان برای تجزیه و تحلیل متون استفاده شده است: گفتمان کلاس درس (کاستاندا-پنا، ۲۰۰۸؛ ساونسون،
گفتمان کلاس درس (کاستاندا-پنا، ۲۰۰۸؛ ساونسون، ۲۰۱۲)، گفتگوی دختران نوجوان (کامادا، ۲۰۰۸؛ ۲۰۱۰)، و بازنمایی‌های رسانه‌ای جنسیت (بیکر، ۲۰۱۳). FPDA رویکردی برای تحلیل گفتمان تعامل گفتاری اصولی است. بخش پساساختارگرای FPDA زبان را به‌عنوان یک عمل اجتماعی در نظر می‌گیرد و معتقد است که هویت و روابط افراد از طریق تعامل گفتاری «اجرا» می‌شود. بر اساس تعریف میشل فوکو (۱۹۷۲: ۴۹)، FPDA شیوه‌هایی را تحلیل می‌کند که در آن سخنرانان توسط «گفتمان‌های» متفاوت و اغلب رقیب «جایگاه» می‌یابند و به‌عنوان «عملکردهایی که به‌طور
می‌یابند و به‌عنوان «عملکردهایی که به‌طور منسجم اشیایی را که موضوع صحبت هستند، شکل می‌دهند». بر این اساس، سخنرانان در حین صحبت و تعامل دائماً بین «موقعیت‌های موضوعی» قدرتمند و ناتوان حرکت می‌کنند. FPDA به‌جای دیدگاه تحلیل گفتمان انتقادی تحت‌تأثیر یک دیدگاه پساساختارگرایانه است: یعنی به‌واسطه این روش، با این دیدگاه آگاه می‌شویم که هیچ سخن‌ران کاملاً قربانی و ناتوان یا کاملاً مسلط و قدرتمند نیست. در عوض، سخن‌رانان به‌طور مداوم موقعیت موضوع خود را بر اساس تعامل گفتمان‌ها در زمینه‌های خاص تغییر می‌دهند. بخش
گفتمان‌ها در زمینه‌های خاص تغییر می‌دهند. بخش فمینیستی FPDA تفاوت جنسیتی را به‌عنوان یک گفتمان غالب در میان گفتمان‌های رقیب در هنگام تحلیل انواع متن می‌داند. به گفته باکستر (۲۰۰۳)، FPDA یک برنامه «رهایی‌بخش» برای زنان ندارد، بلکه یک برنامه «متحول‌کننده» دارد. این بدان معناست که هدف آن بازنمایی صداهای زنانی است که از آن‌جایی که FPDA معتقد است که این صداها از لحاظ تاریخی در بسیاری از فرهنگ‌ها وجود نداشته است، «خاموش» یا به حاشیه رانده شده‌اند. برای مثال، کامادا (۲۰۰۸؛ ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰) از FPDA استفاده می‌کند تا
(۲۰۰۸؛ ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰) از FPDA استفاده می‌کند تا نشان دهد چگونه یک گروه دوستی دختران نیمه‌ژاپنی، که از نظر فرهنگ به‌عنوان «اقلیت» شناخته می‌شوند، از گفتمان‌های رقابتی برای مذاکره با نسخه‌های مفیدتر خود استفاده می‌کنند؛ مانند هویت‌های قومی و جنسیتی ترکیبی.
شاهزاده یاماشیرو ، مرگ ۶۴۳، پسر ارشد یکی از مشهورترین چهره‌های تاریخ ژاپن، شاهزاده شوتوکو تایشی بود. یاماشیرو در سال ۶۲۸ پس از مرگ امپراتریس سویکو حق جانشینی امپراتوری را ادعا کرد. با این حال، او حق سلطنت را به دلیل ادعای شاهزاده تامورا را که به عنوان امپراتور جومی به سلطنت رسید، از دست داد، زیرا از حمایت نجیب‌زاده قدرتمند دربار سوگا نو امیشی برخوردار بود. او و خانواده‌اش زمانی که خانه‌شان توسط پسر امیشی، سوگا نو ایروکا، در سال ۶۴۳ مورد حمله قرار گرفت، خودکشی کردند. برخی از محققان بر این باورند که یاماشیرو
کردند. برخی از محققان بر این باورند که یاماشیرو شاعر و محقق سارومارو دایو بوده است. اما تقریباً هیچ چیز مشخص نیست.
علامت یا مارک فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۱ و به کارگردانی کی.مادو است. در این فیلم بازیگرانی همچون مموتی، رکا هریس، شوبانا، مورالی و کالپانا ایفای نقش کرده‌اند.
ستیغ شرمگاهی یا تاج شرمگاهی از میان به سوی سل شرمگاهی است که از این فرایند تا انتهای داخلی استخوان شرمگاهی امتداد دارد. به تاندون مشترک، ماهیچهٔ راست شکم، ماهیچهٔ مایل بیرونی شکم و ماهیچه هرمی متصل می‌شود. نقطه اتصال تاج به مرز میانی استخوان "زاویه" به آن نامیده می‌شود و همچنین به التصاق، قسمت فوقانی حلقه کشالهٔ ران زیرجلدی متصل است.
سال گربه فیلم ایرانی در ژانر کمدی به کارگردانی و نویسندگی مصطفی تقی‌زاده و تهیه‌کنندگی سعید خانی محصول سال ۱۴۰۲ است که از ۲۲ فروردین ۱۴۰۳ در سینماهای ایران اکران شد. داستان. داستان "سال گربه" با محوریت مردی به نام جهانگیر (بهرام افشاری) روایت می‌شود که در سال گربه متولد شده و نحسی این سال که هر ۱۲ سال یک بار اتفاق می‌افتد، باعث ایجاد دردسر برای اطرافیانش می‌شود. به‌علاوه اینکه او علاقه عجیبی هم به شهرت دارد و برای مشهور شدن، حاضر است دست به هر کاری بزند. بازخورد. روزنامه جوان در نقدی درباره این فیلم چنین
روزنامه جوان در نقدی درباره این فیلم چنین می‌نویسد: ضعف جدی فیلم‌هایی مانند سال گربه در این است که تصور می‌کنند حضور یک بازیگر با موقعیت‌های تکراری می‌تواند موجب خنده مخاطب شود، اما چنین اتفاقی در سال گربه رخ نمی‌دهد، چراکه تمامی توانایی کارگردان در خلق موقعیت‌های بی‌اساس تلف شده است و انگار بهرام افشاری با استفاده از هنر تکراری خود فیلم را جلو می‌برد، فیلمنامه‌ای وجود ندارد و با طرحی چند صفحه‌ای سروکار داریم. وب سایت سرگرمی راهنماتو درباره روند تکراری کمدی‌های ساخته شده در ۳ سال اشاره می‌کند: همان
کمدی‌های ساخته شده در ۳ سال اشاره می‌کند: همان شوخی‌های تکراری جنسی، همان شخصیت‌های تیپیکال، به عنوان مثال یک مادر پیرِ به شدت غرغرو! چیزی که باعث می‌شود بگوییم فیلم «سال گربه» به جای یک فیلم بلند، می‌توانست فیلمی کوتاه باشد این است که در آن هیچ اتفاق خاصی نمی‌افتد و ما فقط منتظر خاموش شدن پرده هستیم! پرده خاموش می‌شود و همه چیز به شکل ناامیدکننده‌ای تمام! فاکتورهای خنده گرفتن از مخاطبان در سینمای ایران از یک کلیشه ثابت بهره می‌برد. در بخش نخست این تحلیل به کلیشه حضور بازیگران ثابت با ایفا نقش‌های مشابه
به کلیشه حضور بازیگران ثابت با ایفا نقش‌های مشابه اشاره شد، اما در سینمای ایران عناصر کلیدی خندادن همواره ثابت است. وب سایت دیبا سین درباره این عناصر کلیشه‌ای می‌نویسد: تمام فاکتورهایی که باعث خنداندن مخاطب میشود همان فاکتورهایی‌ست که همیشه می‌بینیم. از چند سال قبل که کمدی باب شده و رکوردها به دست کمدی‌ها شکسته میشوند تا امروز این فاکتورها تکرار میشود. یعنی همان مدل شوخی‌هایی که قبلاً دیدیم در سال گربه هم مشاهده کردیم. مثل غش‌کردن، فحش‌دادن، ترسیدن، شوخی جنسی و خرده‌نکات دیگری که نیتی جز خنداندن مخاطب
جنسی و خرده‌نکات دیگری که نیتی جز خنداندن مخاطب ندارد. سال گربه یک کمدی تکراری است که چند لحظه‌ای می‌خنداند و بعد هم تمام میشود. اگر شما چیز جدیدی پیدا کردید به ما بگویید. ظاهراً دیگر محتوا در کمدی به کل اهمیت خود را از دست داده و کسی هم انتظاری ندارد. همه فیلم تکراریست. فقط داستان فرق دارد. سایر فاکتورها همان چیزهای سخیف و زننده‌ای است که جز خنداندن هدفی ندارد. کار جایی بیشتر می‌لنگد که محتوای فیلم هم بی‌ارزش است. مردی که نمی‌میرد و عاشق شهرت است. مشهور می شود، اما به عنوان فردی منحوس! محتوای دغدغه‌مند و
شود، اما به عنوان فردی منحوس! محتوای دغدغه‌مند و باارزش این قصه کجاست؟ باور کنید کل فیلم همین یک خطی است که نوشتیم. چیز دیگری ندارد. نقش بهرام افشاری مشابه سابق است و چیز جدیدی ندارد.
زیست‌شناسی فمینیستی () رویکردی به زیست‌شناسی است که به تأثیر ارزش‌های جنسیتی، حذف تعصب جنسیتی و درک نقش کلی ارزش‌های اجتماعی در تحقیقات و عملکردهای زیست‌شناختی می‌پردازد. زیست‌شناسی فمینیستی توسط روث بلیر از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن (که در سال ۱۹۸۴ اثر "علم و جنسیت: نقد زیست‌شناسی و نظریه‌های آن در مورد زنان" را نویسندگی کرد و الهام‌بخش کمک مالی دانشگاه برای زیست‌شناسی فمینیستی بود) تأسیس شد. هدف زیست‌شناسی فمینیستی ارتقای زیست‌شناسی با گنجاندن نقد فمینیستی در موضوعات مختلف از مکانیسم‌های زیست‌شناسی سلولی و
موضوعات مختلف از مکانیسم‌های زیست‌شناسی سلولی و انتخاب جنسیت تا ارزیابی معنای واژه‌هایی مانند «جنس» و «جنسیت» است. به‌طور کلی، این حوزه به فلسفه‌های پشت عمل بیولوژیکی و فمینیستی مربوط می‌شود. ملاحظات زیست‌شناسی فمینیستی را قابل بحث و تضاد با خود می‌سازد، به‌ویژه زمانی که به مسائل جبر زیستی مربوط می‌شود، که به موجب آن اصطلاحات جنسی زن و مرد ذاتاً محدودکننده هستند، یا پست‌مدرنیسم افراطی، که به موجب آن بدن بیشتر به‌عنوان یک ساختار اجتماعی در نظر گرفته می‌شود. با این حال، علی‌رغم نظریات از جبرگرا تا پست‌مدرن،
با این حال، علی‌رغم نظریات از جبرگرا تا پست‌مدرن، زیست‌شناسان، فمینیست‌ها و زیست‌شناسان فمینیست با برچسب‌های مختلف ادعاهایی مبنی بر سودمندی استفاده از ایدئولوژی فمینیستی در عمل و رویه بیولوژیکی داشته‌اند.
بی‌عدالتی و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۴ و به کارگردانی رامش کریشنان است. در این فیلم بازیگرانی همچون مورالی، رانجیتا و نثار ایفای نقش کرده‌اند.
حق رای زنان در ایالات متحده به‌طور کامل یا جزئی توسط شهرها، شهرستان‌ها، ایالت‌ها و مناطق مختلف در دهه‌های پایانی قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به تصویب رسید. از آنجایی که زنان در برخی مکان‌ها حق رای داشتند، شروع به نامزدی برای مناصب دولتی و کسب مقام‌هایی به عنوان اعضای هیئت‌مدیره مدرسه، منشی شهرستان، قانون‌گذاران ایالتی، قضات، و در مورد ژانت رانکین، به عنوان عضو کنگره کردند. کمپین برای به تصویب رساندن حق رای زنان در ایالت‌ها همزمان با کمپین اصلاح قانون اساسی ایالات متحده انجام شد که موجب می‌شد این حق در تمام
متحده انجام شد که موجب می‌شد این حق در تمام ایالت‌ها به تصویب و تأیید برسد. آن کمپین با تصویب اصلاحیه نوزدهم در سال ۱۹۲۰ به موفقیت رسید. تاریخچه. تقاضا برای حق رای زنان در دهه ۱۸۴۰ شروع به قوت گرفتن گرفت که از جنبش گسترده‌تری به نام حقوق زنان برخواسته بود. کنوانسیون سنکا فالز، اولین کنوانسیون حقوق زنان، با تأیید حق رای زنان در سال ۱۸۴۸، موجب شکل‌گیری یک بحث ملی شد. در زمان تشکیلکنوانسیون ملی حقوق زنان در سال ۱۸۵۱، حق رای به خواست اصلی جنبش تبدیل شده بود. اولین سازمان‌های ملی حق رأی در سال ۱۸۶۹ تأسیس شد،
اولین سازمان‌های ملی حق رأی در سال ۱۸۶۹ تأسیس شد، زمانی که دو سازمان رقیب تشکیل شدند که هر کدام برای حق رأی در هر دو سطح ایالتی و ملی مبارزه می‌کردند. انجمن ملی حق رأی زنان (NWSA)، به رهبری سوزان بی. آنتونی و الیزابت کدی استانتون، به ویژه به اصلاحیه حق رأی در سطح ملی علاقه‌مند بودند. انجمن حق رای زنان آمریکایی (AWSA) به رهبری لوسی استون، تمایل داشت که بیشتر برای حق رای در سطح ایالتی کار کند. آنها در سال ۱۸۹۰ به عنوان انجمن ملی حق رأی زنان آمریکا (NAWSA) ادغام شدند.
نقد هنری فمینیستی () در دهه ۱۹۷۰ از جنبش فمینیستی برای بررسی انتقادی بازنمایی‌های بصری زنان در هنر و آثار تولیدشده توسط زنان هنرمند پدیدار شد. همچنین یک حوزه اصلی در نقد هنری است.
سکو بامبا (; – ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آنتالیااسپور و باشگاه فوتبال آسک میموساس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
عمر بن صلاح (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال ست و باشگاه فوتبال لو مان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
فرانک بولی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال استابک، باشگاه فوتبال السوند اف. کی، و باشگاه فوتبال لیائونینگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
کوفی بوآ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آسک میموساس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
ویلی بریتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ساحل عاج و ساحل عاج بازی کرده است.
عبدالکریم سیسه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
شیخ کومارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آکادمی دی فوت امادو دیالو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
عمر دیاکیته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
حامد مودیبو دیالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال استاد لاوالوا، باشگاه فوتبال آنژه، باشگاه ورزشی آمیان، باشگاه فوتبال لو آور، باشگاه ورزشی الریان، و باشگاه فوتبال هامارابی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
ابراهیما دیومانده (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آسک میموساس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
ادریسا دومبیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اندرلشت اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ساحل عاج و ساحل عاج بازی کرده است.
یوسف فوفانا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آاس موناکو، باشگاه فوتبال النصر عربستان سعودی، باشگاه فوتبال کن، باشگاه فوتبال آسک میموساس، و باشگاه فوتبال بوردو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
شریف جیمو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال باته بوریسف و باشگاه فوتبال نمان گرودنو اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ساحل عاج و ساحل عاج بازی کرده است.
لاگو جونیور (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال نومانسیا، باشگاه خیمناستیک تاراگونا، باشگاه فوتبال ایبار، باشگاه فوتبال میراندس، باشگاه ورزشی رئال مایورکا، و باشگاه فوتبال اوئسکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
ویلفرد کانون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال امپولی و باشگاه فوتبال ادو دن هاخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
گویان کانته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آسک میموساس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
سیدو باجان کانته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه ورزشی رویال بووران و باشگاه فوتبال آسک میموساس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
تیری کاسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آکادمی دی فوت امادو دیالو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.