payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چینی به آتش کشیده شد. چینی‌ها در ۲۷ ژوئیه با آتش‌افروزی، یک پل راه‌آهن و یک پادگان را نابود کردند. مشت‌زن‌ها برای جلوگیری از جابه‌جایی سربازان دشمن، راه‌آهن‌های منچوری را نابود کردند. فرمان‌های امپراتوری برای حمله به روس‌ها صادر شد و ایستگاه‌های راه‌آهن جنوب منچوری به کنترل مشت‌زن‌ها درآمد. با ساخت راه‌آهن جنوب منچوری، شن‌یانگ به پایگاه روس‌ها بدل شد و پس از شورش مشت‌زن‌ها به اشغال درآمد. پس از آنکه روسیه با ارتش منظم وارد عمل شد، راه‌آهن دوباره به کنترل روس‌ها درآمد. دفاع از یینگکو. نبرد یینگکو نبردی بود
درآمد. دفاع از یینگکو. نبرد یینگکو نبردی بود که در آن نیروهای چینی در برابر ارتش مهاجم روسیه در جریان شورش مشت‌زن‌ها جنگیدند. برخلاف نبردهای چین داخلی در جریان شورش مشت‌زن‌ها، درگیری‌ها در منچوری صرفاً میان چینی‌ها و روس‌ها بود. روس‌ها تنها نیرویی بودند که به یینگکو – که در آن زمان یکی از بنادر اصلی منچوری بود – یورش بردند. یینگکو به دو بخش تقسیم می‌شد: یک بخش سکونتگاه خارجی و یک بخش شهر چینی. میشچنکو ناگزیر شد برای پیروزی در نبرد نیروهای ذخیره خود را وارد میدان کند. هنگامی که روس‌ها شهر را تصرف کردند،
میدان کند. هنگامی که روس‌ها شهر را تصرف کردند، گروهی از مشت‌زن‌ها و نیروهای امپراتوری چین موفق به عقب‌نشینی شدند. وجود خندقی پیرامون شهر، بارندگی و گل‌ولای، حرکت نیروها و توپ‌های روسی را به شدت دشوار کرد. نبرد پای‌تو-تزو. نبرد پای‌تو-تزو ("پین‌یین": Baitouzi) درگیری‌ای در جریان شورش مشت‌زن‌ها میان نیروهای منظم امپراتوری چین و یک پاسگاه از پیاده‌نظام روسی مستقر در خاک چین بود. حتی پیش از خیزش مشت‌زن‌ها علیه نفوذ خارجی، یک پاسگاه روسی در نزدیکی روستای پای‌تو-تزو، نزدیک لیاویانگ، فراتر از مرز چین مستقر شده
نزدیک لیاویانگ، فراتر از مرز چین مستقر شده بود. این پاسگاه با ۲۰۴ سرباز روس به فرماندهی سرهنگ میشچنکو نگهبانی می‌شد. هنگامی که خصومت‌ها آغاز شد، مقامات چینی تضمین دادند که در صورت عقب‌نشینی او به جنوب لیاویانگ، گذر امن خواهند داد. میشچنکو این پیشنهاد را رد کرد و در عوض خواستار اعزام نیروهای کمکی روس شد. پیش از آنکه موقعیت روس‌ها تقویت شود، نبرد آغاز گردید. در مراحل نخستین درگیری، توپخانه چین جناح راست و جلوی مواضع روس‌ها را کوبید که به کشته‌شدن ۱۴ روس و زخمی‌شدن ۵ تن انجامید. چینی‌ها با شلیک‌های بلندبرد و
۵ تن انجامید. چینی‌ها با شلیک‌های بلندبرد و قوسی توپخانه، اهداف خود را درست می‌زدند، اما در فاصله نزدیک دقتشان کاهش یافت. پیاده‌نظام منظم چین که به تفنگ مجهز بودند، در حالی که زیر آتش توپخانه خزیده پیش می‌رفتند، به خط دفاعی روس‌ها (با مساحت حدود ۳۵۰ فوت مربع) نزدیک شدند. هنگامی که آتش روس‌ها سست شد، سربازان چینی دوباره یورش بردند. نیروهای چینی میان پیشروی و عقب‌نشینی در نوسان بودند تا آنکه موضع روس‌ها درهم شکست. تلفات دو طرف نامشخص است، اما گمان می‌رود دسته روسی به‌طور کامل نابود شده باشد.
اشغال ارمنستان غربی توسط امپراتوری روسیه در جریان جنگ جهانی اول از سال ۱۹۱۵ آغاز شد و رسماً با پیمان برست-لیتوفسک پایان یافت. گاهی به آن به عنوان جمهوری وان توسط ارمنیان اشاره می‌شد. آرام مانوکیان (زاده ۱۸۷۹) از فدراسیون انقلابی ارمنی تا ژوئیه ۱۹۱۵ به عنوان رهبر «عملاً» اداره را برعهده داشت. این منطقه گاه به عنوان «واسپوراکان آزاد» نیز شناخته می‌شد. پس از ناکامی در اوت ۱۹۱۵، این دولت موقت دوباره در ژوئن ۱۹۱۶ بازسازی شد. این منطقه طبق Sazonov–Paléologue Agreement در آوریل ۱۹۱۶ توسط متفقین به روسیه اختصاص
در آوریل ۱۹۱۶ توسط متفقین به روسیه اختصاص یافت. از دسامبر ۱۹۱۷، تحت کمیسر ویژه فراملی قفقاز بود، با هاکوب زاوریف به عنوان کمیسر، و در مراحل ابتدایی تأسیس جمهوری نخست ارمنستان، همراه با دیگر شوراهای ملی ارمنی در ارمنستان کوتاه‌مدت متحد گنجانده شد. این دولت موقت بر واحدهای داوطلب ارمنی متکی بود و پس از محاصره وان در حدود آوریل ۱۹۱۵، ساختار اداری تشکیل داد. نمایندگی غالب از فدراسیون انقلابی ارمنی بود. آرام مانوکیان، یا «آرام وان»، مشهورترین فرماندار این اداره بود. توزیع جمعیت. در جریان مقاومت وان، تعداد
بود. توزیع جمعیت. در جریان مقاومت وان، تعداد ارمنیان در ولایت وان بین ۶۷٬۷۹۲ نفر (بر اساس برآورد جمعیت عثمانی در ۱۹۱۴) تا ۱۸۵٬۰۰۰ نفر (بر اساس برآورد اسقف ارمنی در ۱۹۱۲) متغیر بود. در شهر وان خود حدود ۳۰٬۰۰۰ ارمنی حضور داشتند، اما در طول حمله عثمانی، ارمنیان بیشتری از روستاهای اطراف به آن‌ها پیوستند. تاریخچه. تشکیل، ۱۹۱۵. این درگیری در ۲۰ آوریل ۱۹۱۵ آغاز شد، با آرام مانوکیان به عنوان رهبر مقاومت و به مدت دو ماه ادامه یافت. در ماه مه، گردان‌های ارمنی و نیروهای منظم روس وارد شهر شدند و ارتش عثمانی را از وان
منظم روس وارد شهر شدند و ارتش عثمانی را از وان بیرون راندند. خروج از وان. ژوئیه دومین ماه خودگردانی تحت رهبری مانوکیان بود. سپس روند درگیری به ضرر ارمنیان تغییر کرد. ارتش عثمانی به فرمان پاشا کریم، ضدحمله‌ای در منطقه دریاچه وان انجام داد و روس‌ها را در نبرد ملازگرد شکست داد. روسیه به سمت شرق عقب‌نشینی کرد. تا ۲۵۰٬۰۰۰ ارمنی در شهر وان تجمع یافته بودند. این افراد از فراریان قانون تهجیر بودند؛ شامل بسیاری نیز می‌شدند که از ستون‌های تبعید جدا شده و در مسیر موصل از منطقه عبور می‌کردند. ارمنیان این منطقه به مرز
از منطقه عبور می‌کردند. ارمنیان این منطقه به مرز روسیه عقب‌نشینی کردند. در طول ضدحمله، مانوکیان و Sampson Aroutiounian، رئیس شورای ملی ارمنیان تفلیس، به پناهجویان کمک کردند تا به واغارشاپات برسند. به دلیل قحطی و خستگی، بسیاری از پناهجویان به بیماری‌ها، به ویژه دیسانتری مبتلا شدند. در ۲۹ دسامبر ۱۹۱۵، Dragoman کنسولگری وان، طبق گزارش اسقف ارمنی ایروان و منابع دیگر، توانست پناهجویان قفقاز را از منطقه خارج کند. بازگشت به وان. در زمستان ۱۹۱۵، نیروهای عثمانی بار دیگر عقب‌نشینی کردند و این امکان را برای آرام
بار دیگر عقب‌نشینی کردند و این امکان را برای آرام مانوکیان فراهم آورد تا به وان بازگردد و سمت خود را بازسازی کند. فرماندار در دسامبر ۱۹۱۵ اقداماتی سخت‌گیرانه برای جلوگیری از غارت و تخریب اموال اعلام کرد. برخی خرمن‌کوبها و آسیاب آردسازها در منطقه به فعالیت خود بازگشتند تا نانوایی‌ها بازگشایی شوند و بازسازی ساختمان‌ها در برخی خیابان‌ها آغاز شد. گسترش، ۱۹۱۶. در آغاز سال ۱۹۱۶، پناهندههای ارمنی به خانه‌های خود بازگشتند، اما دولت روسیه موانعی ایجاد کرد. در طول سال‌های ۱۹۱۶–۱۹۱۷، حدود ۸٬۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ ارمنی اجازه
۱۹۱۶–۱۹۱۷، حدود ۸٬۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ ارمنی اجازه داشتند در وان سکونت کنند. یک گزارش بیان می‌کرد: «مردان به تعداد زیاد وارد می‌شوند؛ کاروان‌هایی از بازگشت‌کنندگان به سرزمین پدری از طریق ایغدیر (شهر) وارد می‌شوند. بیشتر پناهجویان استان ایروان به وان بازگشتند.» بنیاد کمک‌رسانی خاور نزدیک به قربانیان جنگ کمک رساند و در سال ۱۹۱۶ خانه‌ای برای کودکان در وان تأسیس کرد. خانه کودکان به آموزش خواندن و نوشتن به کودکان پرداخت و لباس‌های مناسب برای آن‌ها فراهم کرد. بنیاد Near East Relief همچنین در سوریه و در جریان کارزار
East Relief همچنین در سوریه و در جریان کارزار قفقاز به «چند صد هزار» پناهجو کمک رساند. برنامه‌های روسیه. در آوریل ۱۹۱۵، نیکولای یودنیچ گزارش زیر را به کنت ایلارین ایوانوویچ ورونتسوف-داشکوف داد: امکانات کشاورزی واقع در نواحی ساحلی دریای سیاه و بالادست فرات برای مهاجران روسی مناسب شناخته شد. پس از توافق آوریل ۱۹۱۶ Sazonov–Paléologue Agreement، سند "Rules for the Temporary Administration of Turkish Areas occupied by the Right of War" در ۱۸ ژوئن ۱۹۱۶ امضا شد که اداره‌ای تحت سیستم تأسیس‌شده توسط آرام مانوکیان
اداره‌ای تحت سیستم تأسیس‌شده توسط آرام مانوکیان را ایجاد کرد. اسکان، ۱۹۱۷. تقریباً ۱۵۰٬۰۰۰ ارمنی در سال ۱۹۱۷ به ولایت ارضروم، ولایت بیتلیس، موش و ولایت وان منتقل شدند. کمیته ویژه قفقاز. نایب‌الملک قفقاز توسط دولت موقت روسیه در ۱۸ مارس ۱۹۱۷ لغو شد و تمام اختیارات، به جز در منطقه ارتش فعال، به نهاد مدنی به نام کمیته ویژه قفقاز یا "اوزاکوم" واگذار شد. هاکوب زاوریف نقش مهمی در صدور فرمان اداره سرزمین‌های اشغالی توسط اوزاکوم داشت. این منطقه رسماً به عنوان "سرزمین ارمنستان غربی" شناخته شد و به حکومت مدنی تحت
ارمنستان غربی" شناخته شد و به حکومت مدنی تحت نظارت زاوریف واگذار گردید، که نواحی طرابزون، ارضروم، بیتلیس و وان را تحت کنترل داشت. خط مقدم ملی. ارتش روسیه در قفقاز بر اساس خطوط ملی و قومی سازمان‌دهی شده بود، مانند واحدهای داوطلب ارمنی و ارتش قفقاز روسیه در آستانه سال ۱۹۱۷. با این حال، ارتش قفقاز روسیه متلاشی شد و سربازان ارمنی تنها مدافعان در برابر ارتش عثمانی شدند. خط مقدم شامل سه بخش اصلی بود که به ترتیب توسط مؤسس سیلیکیان، آندرانیک اوزانیان و Mikhail Areshian هدایت می‌شدند. دسته‌های فدایی ارمنی جنگ چریکی
هدایت می‌شدند. دسته‌های فدایی ارمنی جنگ چریکی نیز این واحدهای اصلی را همراهی می‌کردند. عثمانی‌ها بر روی خط مقدم طولانی، که شامل مناطق کوهستانی و گذرگاه‌های بلند بود، سه برابر ارمنی‌ها تعداد داشتند. عقب‌نشینی، ۱۹۱۸. رئیس کمیته امداد وان (Near East Relief) Kostin Hambartsumian بود که با در نظر گرفتن شرایط سیاسی کلی، هزار و پانصد یتیم خانه کودکان وان را در سال ۱۹۱۷ به گیومری منتقل کرد. پیمان برست-لیتوفسک، مارس ۱۹۱۸. یک مرز جدید توسط پیمان برست-لیتوفسک که در ۳ مارس ۱۹۱۸ بین جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه
۳ مارس ۱۹۱۸ بین جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی و امپراتوری عثمانی امضا شد، ترسیم گردید. این پیمان ولایت وان همراه با Kars Vilayet، اردهان و باتومی را به امپراتوری عثمانی واگذار کرد. همچنین در این پیمان آمده بود که قفقاز جنوبی باید مستقل اعلام شود. مقاومت، مارس ۱۹۱۸. نمایندگان کنگره ارامنه شرق (ACEA) در دومای روسیه به همکاران خود پیوستند و استقلال قفقاز جنوبی از روسیه را اعلام کردند. در ۵ آوریل، رئیس هیئت قفقاز جنوبی Akakii Chkhenli پیمان برست-لیتوفسک را به عنوان پایه‌ای برای مذاکرات پذیرفت و به
را به عنوان پایه‌ای برای مذاکرات پذیرفت و به نهادهای حکومتی پیام داد و از آنها خواست تا این موضع را بپذیرند. فضای حاکم در تفلیس کاملاً متفاوت بود؛ این پیمان بلوک متحدی ایجاد نکرد. ارمنستان وجود حالت جنگ با امپراتوری عثمانی را تأیید کرد. این فدراسیون کوتاه‌مدت قفقاز جنوبی فروپاشید. پس از آزادی از کنترل روسیه، ACEA آغاز به کار رسمی "جمهوری نخست ارمنستان" را اعلام کرد. ACEA پیمان برست-لیتوفسک را به رسمیت نشناخت و امپراتوری عثمانی مخالف جمهوری دموکراتیک ارمنستان بود. ACEA سیاست‌هایی برای هدایت تلاش جنگی،
بود. ACEA سیاست‌هایی برای هدایت تلاش جنگی، کمک‌رسانی و بازگرداندن پناهندگان تدوین کرد و قانونی برای سازماندهی دفاع از قفقاز در برابر امپراتوری عثمانی با استفاده از تجهیزات و مهمات باقی‌مانده از ارتش روسیه تصویب نمود. کنگره ارمنی همچنین کمیته اجرایی دائمی ۱۵ نفره‌ای به نام شورای ملی ارمنستان انتخاب کرد. رئیس این کمیته آوتیس آهارونیان بود که اعلام کرد اداره ارمنستان غربی بخشی از جمهوری دموکراتیک ارمنستان است. وزارت دفاع امپراتوری عثمانی و انور پاشا، ارتش سوم عثمانی را به ارمنستان فرستادند. تحت فشار شدید
سوم عثمانی را به ارمنستان فرستادند. تحت فشار شدید نیروهای مشترک ارتش عثمانی و یاغیان کرد، جمهوری ارمنستان مجبور شد از ارزنجان به ارزروم عقب‌نشینی کند. نبرد ساردارآباد، ۲۲–۲۶ مه ۱۹۱۸، نشان داد که ژنرال مؤسس سیلیکیان می‌تواند ارتش عثمانی را مجبور به عقب‌نشینی کند. در جنوب شرقی‌تر، در وان، ارامنه تا آوریل ۱۹۱۸ در برابر ارتش عثمانی مقاومت کردند، اما نهایتاً مجبور به تخلیه وان و عقب‌نشینی به ایران شدند. ریچارد هوهانیسیان شرایط مقاومت آنها در مارس ۱۹۱۸ را اینگونه توضیح می‌دهد: مردم آذری تاتارها به امپراتوری
توضیح می‌دهد: مردم آذری تاتارها به امپراتوری عثمانی پیوستند و خطوط ارتباطی را تصرف کردند و شوراهای ملی ارمنی در باکو و ایروان را از شورای ملی در تفلیس جدا کردند. بریتانیا یک نیروی نظامی کوچک به فرماندهی ژنرال لیونل دانسترویل به باکو فرستاد که در ۴ اوت ۱۹۱۸ رسید. در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸، امپراتوری عثمانی متارکه مودروس را امضا کرد و فعالیت نظامی در منطقه متوقف شد. جنبش انور پاشا با آتش‌بس متلاشی شد.
افراد شورشی وابسته به جمهوری خلق دونتسک (DPR)، با حمایت جنگ روسیه و اوکراین، در ۲۵ اوت ۲۰۱۴ جبهه جدیدی در جنگ در دونباس باز کردند، زمانی که به شهر نووازوفسک در جنوب استان دونتسک که تحت کنترل دولت اوکراین بود حمله کردند. نیروهای دولتی مجبور به عقب‌نشینی از نووازوفسک به شهر ماریوپل شدند و نیروهای DPR کنترل منطقه را به دست گرفتند. رویدادها. نیروهای DPR در ۲۳ اوت اعلام کردند که قصد دارند «راه خود را به دریای آزوف باز کنند.» مطابق با این اعلام، حملات توپخانه‌ای به شهر ساحلی نووازوفسک در جنوب استان دونتسک انجام
به شهر ساحلی نووازوفسک در جنوب استان دونتسک انجام شد. یک ستون از خودروهای زرهی در ۲۵ اوت از روسیه وارد اوکراین شد و به نزدیکی نووازوفسک رسید. پیش از آن، هیچ واحد شورشی‌ای در فاصله این منطقه برای هفته‌ها مستقر نبود. درگیری سنگینی در روستای مارکینه، از نووازوفسک رخ داد. شورشیان از این روستا برای گلوله‌باران نووازوفسک استفاده کردند. سخنگوی شورای امنیت ملی و دفاع اوکراین (NSDC) گفت ورود این ستون به اوکراین تلاشی بوده «توسط ارتش روسیه با پوشش نیروهای دونباس برای باز کردن منطقه جدیدی از درگیری نظامی». طبق
برای باز کردن منطقه جدیدی از درگیری نظامی». طبق وب‌سایت شهر ماریوپل، گردان‌های دنیپرو و دونباس حمله را دفع کردند و «متجاوزان» به سمت مرز عقب‌نشینی کردند. سخنگوی نظامی اوکراین، آندری لیسنکو، اعلام کرد دو تانک روسی نابود شده و ۱۰ عضو از «گروه اطلاعات و خرابکاری» اسیر شده‌اند. وزیر امور خارجه سرگئی لاوروف اعلام کرد که از این حادثه اطلاعی ندارد و پیشنهاد کرد که گزارش‌ها مبنی بر نفوذ نیروهای روسیه، «اطلاعات نادرست» است. مستقیماً پیش از ظاهر شدن ستون، منطقه به شدت بمباران شد. نزدیک‌ترین مواضع توپخانه شورشیان
شدت بمباران شد. نزدیک‌ترین مواضع توپخانه شورشیان بسیار فراتر از محدوده این منطقه بودند. شورش‌گران وابسته به جمهوری خلق دونتسک (DPR)، با حمایت روسیه، در ۲۶ اوت از مرز روسیه به شهر نووازوفسک حمله کردند. نگهبانان مرزی اوکراین در گذرگاه مرزی نووازوفسک–وسلو–وزنسنکا، گودال‌هایی را مشاهده کردند که مدعی شدند ناشی از گلوله‌باران از خاک روسیه بوده است. روسیه هرگونه دخالت را رد کرده و اعلام کرد که نیروهای DPR به‌طور مستقل عمل می‌کرده‌اند. طبق گفته نیروهای مسلح اوکراین، این گلوله‌باران تلاشی برای نابود کردن مواضع
این گلوله‌باران تلاشی برای نابود کردن مواضع توپخانه‌ای اوکراین در منطقه بوده است. در جریان گلوله‌باران، دود از سطح شهر به هوا برخاست و بسیاری از ساکنان با خودرو و کامیون منطقه را ترک کردند. در این گلوله‌باران چهار غیرنظامی زخمی شدند. شورش‌گران در ۲۷ اوت وارد نووازوفسک شدند. در حالی که دولت اوکراین اعلام کرد که «کنترل کامل» نووازوفسک در دست آن‌هاست، شهردار شهر، اولگ سیدورکین، تأیید کرد که شورش‌گران آن را تصرف کرده‌اند. او همچنین گفت که «ده‌ها» تانک و خودروی زرهی توسط شورش‌گران در حمله به شهر به‌کار گرفته
زرهی توسط شورش‌گران در حمله به شهر به‌کار گرفته شده است. حداقل چهار غیرنظامی بر اثر گلوله‌باران شورش‌گران زخمی شدند. در شمال، نزدیک Starobesheve، نیروهای اوکراینی گزارش دادند که ستونی متشکل از ۱۰۰ خودروی زرهی، تانک و ب‌ام-۲۱ گراد به سمت جنوب و نووازوفسک در حرکت است. این وسایل نقلیه با «دایره‌ها یا مثلث‌های سفید» علامت‌گذاری شده بودند، مشابه سربندهای سفید رنگی که پیش‌تر در اوکراین بر سربازان چترباز روسی دیده شده بود. در پی فشار در جبهه سوم، نیروهای دولتی به سمت غرب و ماریوپل عقب‌نشینی کردند. بیانیه‌ای از
سمت غرب و ماریوپل عقب‌نشینی کردند. بیانیه‌ای از سوی NSDC بعداً اعلام کرد که نووازوفسک توسط «نیروهای روسیه» تصرف شده است، با وجود تکذیب‌های پیشین دولت اوکراین. طبق گفته NSDC، نیروهای اوکراینی برای حفظ جان خود از نووازوفسک عقب‌نشینی کردند و در عوض در ماریوپل برای دفاع آماده شدند. مداخله روسیه. دولت اوکراین و کشورهای غربی می‌گویند که نیروهای روسیه یا این حمله به نووازوفسک را تسهیل کرده‌اند یا خود مستقیماً در آن شرکت داشته‌اند. تا زمانی که شهر به دست مهاجمان افتاد، ناتو اعلام کرد که دست‌کم ۱۰۰۰ سرباز روسی در
ناتو اعلام کرد که دست‌کم ۱۰۰۰ سرباز روسی در خاک اوکراین فعالیت می‌کردند. یک فرمانده DPR گفت که نیروهای خود او نووازوفسک را تصرف کردند و از «داوطلبان روسی» نیز حمایت دریافت کرده است. تا ۱ سپتامبر، به نظر می‌رسید که نیروهای روسیه از شهر ناپدید شده‌اند و در آن زمان شهر تحت حفاظت شورش‌گران DPR بود. با این حال، برخی ساکنان محلی گفته‌اند که «مردان سبز کوچک (جنگ روسیه و اوکراین)» در خارج از شهر دیده شده‌اند، اصطلاحی که پیش‌تر در الحاق کریمه توسط فدراسیون روسیه برای اشاره به نیروهای بدون علامت روسی استفاده شده بود
اشاره به نیروهای بدون علامت روسی استفاده شده بود که در فوریه ۲۰۱۴ شبه‌جزیره را تصرف کردند. در جریان نبرد نووازوفسک، NSDC ویدیویی منتشر کرد که یک تانک تی-۷۲ در نووازوفسک را نشان می‌داد. دولت اوکراین اعلام کرد که این ویدیو مدرکی بر حضور نیروهای روسیه در خاک اوکراین است.
جنگ‌های روسیه–قموق () مجموعه‌ای از درگیری‌های نظامی بین روسیه تزاری (و بعدها امپراتوری روسیه) و قموق‌ها شمخال‌نشین ترخو و سایر دولت‌ها و مالکیت‌های فئودالی قموق (شاهزاده‌نشین اندیری، سلطان‌نشین اوتامیش، خانات مهدی‌اوغلی، اوسمی‌نشین قیتاق و دیگر نهادهای داغستان و قفقاز شمالی) در طی قرن‌های ۱۶ تا ۱۸ بود. در پایان قرن ۱۸، همچنین در طول و پس از جنگ قفقاز و تا پایان قرن ۱۹ و آغاز قرن ۲۰، درگیری‌ها به شکل قیام‌ها در شمخال‌نشین، شمال و جنوب قموقیا و اعتراضات ضد استعماری روستاهای جداگانه ادامه یافت. نتیجه این
استعماری روستاهای جداگانه ادامه یافت. نتیجه این جنگ‌ها و قیام‌ها، تخریب چندباره برخی مناطق و روستاهای قموق بود. پیش‌زمینه. سقوط اردوی زرین در سال ۱۵۰۲، افق‌های جدیدی برای فرمانروایان شمخال (عنوان) قموق برای گسترش مرزهایشان به سمت شمال گشود. به زودی، فرمانروایان خانات تایومن (شمخالان یا تایومن قفقاز)، یک واحد سیاسی با مرکزیت در دهانه رود ترک، تحت نفوذ شمخال‌ها قرار گرفتند. در غرب، منافع شمخال‌نشین با چرکس (شاخه قاباردی‌ها آنان) برخورد داشت و در شمال با خانات آستراخان. فرمانروایان خانات تایومن در نیمه اول
آستراخان. فرمانروایان خانات تایومن در نیمه اول قرن ۱۶، با حمایت «چرکس‌ها» (قموق، سایر مردم ترک و ارباب‌رعیتی‌های قاباردی که با آنان متحد بودند)، بارها در درگیری‌های داخلی خانات آستراخان مداخله کردند و در سال ۱۵۳۲ حتی آک-کوبک، پسر مرتضی و نوه احمد، را به تخت آنجا منصوب کردند. در سال ۱۵۵۶، خانات آستراخان توسط روسیه تزاری فتح شد. این رویداد همراه با ازدواج ایوان مخوف با شاهزاده قاباردی ماریا دختر تمروک باعث دخالت روسیه در سیاست‌های قفقاز شد. نخستین کارزارهای روسیه. در سال ۱۵۵۷، سفارت قاباردی به اداره روسیه در
در سال ۱۵۵۷، سفارت قاباردی به اداره روسیه در آستراخان درخواست اقدام نظامی علیه شمخال‌نشین ترخو را ارائه داد. این درخواست در سال ۱۵۵۸ توسط پسران تمروک ایداروف، یکی از شاهزادگان قاباردیا تکرار شد. طبق نظر کارشناسان قفقاز، دلیل این درخواست‌ها دشمنی تمروک ایداروف با شمخال بود. ایوان چهارم به زودی ارتشی علیه شمخال‌نشین و تایومن قفقاز فرستاد. در تابستان ۱۵۶۰، نیروهای وویوودای I.S. Cheremisinov از آستراخان به سمت دریای خزر حرکت کردند تا پایتخت شمخال‌نشین ترخو — ترخو — را تصرف کنند. نیروهای روس موفق به گرفتن شهر
— را تصرف کنند. نیروهای روس موفق به گرفتن شهر شدند، اما سعی نکردند آن را حفظ کنند و تنها آن را به آتش کشیدند. شمخال به مداخله در امور شاهزادگان قاباردی ادامه داد. نبرد عمومی بین متحدان تمروک ایداروویچ و ارتش تزار از یک سو و شمخال بودای و متحد قاباردی او پشیمخائو کیتوکین از سوی دیگر در سال ۱۵۶۶ رخ داد که به کشته شدن شمخال بودای، برادرش سورخای و متحد قاباردی‌شان انجامید. این نبرد اهمیت زیادی داشت، زیرا مناطق غربی از شمخال‌نشین جدا شدند و ذکر شده که در قرن ۱۶ شمخال‌ها «یاساق» (خراج) از مناطق تا بالقارها و
۱۶ شمخال‌ها «یاساق» (خراج) از مناطق تا بالقارها و قره‌چای‌ها جمع‌آوری می‌کردند. سپس ایداروف‌ها کارزارهای تزار را به خانات تایومن هدایت کردند، که فرمانروای آن، سلطانای، در اتحاد با شمخال، در برابر تهاجم مشترک روسیه و قاباردی مقاومت می‌کرد. با این حال، در سال ۱۵۸۸ استرلتسی قلعه ترکی را در مرکز خانات تایومن بر رود ترِک تأسیس کرد. دو سال بعد، حمله‌ای به سرزمین‌های شمخال‌ها انجام شد، اما توسط قموق‌ها دفع شد. سرزمین‌های خانات تایومن نهایتاً در سال ۱۵۹۴ توسط روسیه تزاری فتح و الحاق شدند. کارزار داغستان خوروستینین
تزاری فتح و الحاق شدند. کارزار داغستان خوروستینین ۱۵۹۴. پس از رسیدن به توافق با تزار الکساندر دوم و همچنین با قموق کریم‌شمخال (معاون شمخال و خویشاوند شمخال که به‌طور سنتی وارث تخت محسوب می‌شد)، ارتش روسیه متشکل از ۵۰۰۰ نفر به فرماندهی وووید خوروستینین از قلعه کویسینسکی حرکت کرده و پیشروی به سمت ترخو را آغاز کرد. شمخال ترجیح داد در نبردهای مستقیم با روس‌ها وارد نشود. ترخو با استحکامات نه چندان قوی خود، به سرعت اشغال شد. شمخال وارد مذاکره نشد و از درگیری مستقیم با روس‌ها خودداری کرد و با حملات کوچک، نیروهای
با روس‌ها خودداری کرد و با حملات کوچک، نیروهای روسی را خسته کرد و ترخو را تحت محاصره گسترده نگه داشت. کوه‌نشینان شب و روز به روس‌ها استراحت ندادند. به گفته وی. پوتو: "شمخال طرفدار روش جنگ صبر و مشاهده بود و طبق قاعده داغستان عمل می‌کرد – عقرب را از دم بگیر." ارتباطات پشتیبانی روس‌ها هدف قرار گرفت و هیچ کاروان تدارکاتی نتوانست به ایمنی به ترخو برسد یا از آن خارج شود. در همین حال، به دلیل گرمای هوا و کمبود غذا، تب در ارتش روسیه آغاز شد. تعداد بیماران و مجروحان در برخورد با قموق‌ها روز به روز افزایش یافت. در
در برخورد با قموق‌ها روز به روز افزایش یافت. در مقابل، ارتش شمخال دائماً با نیروهای تازه‌نفس تقویت می‌شد و حلقه محاصره تدریجاً تنگ‌تر شد. وضعیت محاصره‌شدگان به وضعیت بحرانی رسید و خوروستینین تصمیم به عقب‌نشینی از ترخو گرفت. در شبی تاریک، نیروهای روسیه به سمت قلعه کویسینسکی حرکت کردند. در ابتدا، نیروهای در حال عقب‌نشینی توانستند حملات پراکنده داغستانی‌ها را دفع کنند، اما رسیدن نیروهای اصلی به فرماندهی شمخال خود، روس‌ها را مجبور به رها کردن بارهای سنگین و مجروحان کرد. در نهایت، تنها یک‌چهارم از کل نیروهای
کرد. در نهایت، تنها یک‌چهارم از کل نیروهای روسی که قبلاً از قلعه کویسینسکی حرکت کرده بودند، بازگشتند. تلفات کل ارتش روسیه در این کارزار ۳۰۰۰ نفر بود. بر اساس برخی روایت‌های محلی، از ۱۰۰۰ کازاک‌های ترِک که به راه افتادند، بیش از ۳۰۰ نفر به خانه بازنگشتند. این کارزار بدون موفقیت پایان یافت. کارزار بوتورلین ۱۶۰۴–۱۶۰۵. کارزار شِوکال در آغاز قرن هفدهم، قفقاز شمالی وارد جنگ‌های داخلی شد. مالکان فئودال محلی اغلب به دنبال کمک از قدرت‌های همسایه بودند. وابستگان کاباردی مسکو و مورزای اوکوتسک از گسترش مسکو حمایت
کاباردی مسکو و مورزای اوکوتسک از گسترش مسکو حمایت می‌کردند. مداخله روسیه همچنین با درخواست جدید گرجی‌ها برای حمایت در برابر امپراتوری عثمانی و متحد منطقه‌ای نزدیک آن، شمخال‌نشین، که به‌طور منظم به ایبریا حمله می‌کرد، تسهیل شد. در تلاش برای بهره‌برداری از وضعیت سیاسی مناسب (جنگ دیگری بین ایران و عثمانی آغاز شد)، دولت تزار تصمیم گرفت یک لشکرکشی جدید به داغستان سازمان دهد. ارتش شامل ۱۰٬۰۰۰ استرلسی، کازاک‌های یایتسک و ترِک، و وابستگان محلی مسکو (برخی مالکان فئودال کاباردی طرفدار روسیه و مورزای اوکوتسک) بود.
کاباردی طرفدار روسیه و مورزای اوکوتسک) بود. این نیرو، نیروی قابل توجهی در منطقه به‌شمار می‌رفت. بر اساس گفته تاجر هلندی Isaac Massa، مجموع نیروها ۵۰٬۰۰۰ نفر بود که به فرماندهی وووید ایوان میخایلوویچ بوتورلین حرکت می‌کرد (این برآورد تعداد احتمالاً اغراق‌آمیز است). در ۱۶۰۴، نیروهای تزار حرکت کردند. قموق‌ها، همانند ۱۵۹۴، وارد برخوردهای عمده با روس‌ها نشدند و جنگ چریکی انجام دادند. نیروهای روسیه تمام دشت‌های قموق را اشغال کرده و ترخو را تسخیر کردند. شمخال سورخای دوم به قلعه‌های خان آوار عقب‌نشینی کرد و اختیار
دوم به قلعه‌های خان آوار عقب‌نشینی کرد و اختیار ارتش خود را به برادرزاده فعالش، سلطان موت، سپرد. به زودی بوتورلین با کمبود تدارکات مواجه شد و مجبور شد بخشی از ارتش را به آستراخان و قلعه ترکی بفرستد. نیروهای در حال عقب‌نشینی توسط سلطان موت مورد حمله قرار گرفتند، اما توانستند مهاجمان را دفع کرده و تلفات زیادی به آنها وارد کنند. با این حال، در بلندمدت، شاهزاده سلطان موت توانست ائتلافی از قموق‌ها، دیگر اقوام داغستان و برخی مالکان فئودال ضدروس کاباردی (خویشاوندان مادری سلطان موت) ایجاد کند. کمک‌هایی نیز از طرف
مادری سلطان موت) ایجاد کند. کمک‌هایی نیز از طرف عثمانی‌ها و احمد یکم با اعزام ۱٬۰۰۰ ینی‌چری و تاتارهای کریمه ارائه شد. ارتش متحد به قلعه‌های ساخته شده توسط روس‌ها حمله کرد. قلعه کویسینسکی، قلعه روس‌ها در آکتاش و برخی قلعه‌های دیگر سقوط کردند. بوتورلین کاملاً محاصره شد. به زودی نیروهای سلطان موت ترخو را محاصره کردند. آنها خندق‌ها را پر کرده و تپه‌ای از شن و بوته در سطح دیوار قلعه ایجاد کردند. مهم‌ترین پایگاه‌های روس‌ها دو برج بالا بودند که برد شلیک گسترده‌ای داشتند. یک محموله بزرگ باروت زیر یکی از برج‌ها
داشتند. یک محموله بزرگ باروت زیر یکی از برج‌ها گذاشته شد. پس از انفجار، «بهترین گروهان‌های» استرلسی‌های مسکو کشته شدند و ینی‌چری‌ها و نیروهای داغستانی قلعه را تصرف کردند. بخشی از دیوار قلعه نابود شد و نیروهای طوفان عظیم وارد شکاف شدند. با این حال، روس‌ها توانستند تمام حملات را دفع کرده و خسارت زیادی به مهاجمان وارد کنند. محاصره‌شدگان نیز تلفات سنگینی دادند. با دیدن بی‌فایده بودن ادامه نبرد، طرفین وارد مذاکره شدند. این مذاکرات به توافقی برای خروج امن ارتش روسیه به ترکی منجر شد. با این حال، مردم قموقیا و
روسیه به ترکی منجر شد. با این حال، مردم قموقیا و داغستان پس از مشاهده ویرانی سرزمین‌هایشان و کشته شدن بسیاری از هموطنان، سلطان موت را برای اقدام قاطع علیه روس‌های در حال عقب‌نشینی تحریک کردند. به زودی ارتش بوتورلین توسط قموق‌ها و متحدانشان محاصره شد و در نبرد کارامان کاملاً نابود گردید، جایی که ایوان بوتورلین خود کشته شد. طبق منابع روسی، تلفات روس‌ها حدود ۷ هزار نفر بود، «علاوه بر مردم بویار». نیکولای کارامزین و چند منبع دیگر از تلفات ۶ تا ۷ هزار نفر روس‌ها گزارش داده‌اند. نبرد کارامان، به گفته کارامزین،
گزارش داده‌اند. نبرد کارامان، به گفته کارامزین، باعث شد قلمرو قفقاز شمالی به مدت ۱۱۸ سال دیگر از برنامه‌های توسعه فعال روسیه تزاری خارج بماند.
تهاجم انگلیس و روسیه به هلند () یک کمپین نظامی بود که از ۲۷ اوت تا ۱۹ نوامبر ۱۷۹۹ در جریان جنگ ائتلاف دوم انجام شد، که در آن یک نیروی برون‌مرزی متشکل از سربازان نیروی زمینی بریتانیا و نیروی زمینی امپراتوری روسیه به شبه‌جزیره هلند شمالی در جمهوری باتاو حمله کردند. این کمپین دو هدف استراتژیک داشت: بی‌اثر کردن نیروی دریایی باتاو و تشویق به قیامی توسط طرفداران پیشین "stadtholder" ویلیام پنجم علیه دولت باتاو. این تهاجم توسط یک ارتش مشترک فرانکو-باتاوی کمی کوچک‌تر مقابله شد. از نظر تاکتیکی، نیروهای انگلیسی-روسی
مقابله شد. از نظر تاکتیکی، نیروهای انگلیسی-روسی در ابتدا موفق بودند و مدافعان را در نبردهای کالانتسوگ، کرابن‌دام و آلکمار شکست دادند، اما نبردهای بعدی به ضرر آن‌ها پیش رفت. پس از شکست در کاستریکوم، شاهزاده فردریک، دوک یورک و آلبانی، فرمانده عالی بریتانیایی، تصمیم به عقب‌نشینی استراتژیک به سرپل (نظامی) اصلی در شمالی‌ترین نقطه شبه‌جزیره گرفت. سپس توافقی با فرمانده عالی نیروهای فرانکو-باتاوی، ژنرال گویلام-ماری-آن برونه انجام شد که به نیروهای انگلیسی-روسی اجازه می‌داد تا بدون مزاحمت از این سرپل خارج شوند. با