payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را به فرزندخواندگی پذیرفت. سال‌های اولیه. دومین فرزند و نخستین دختر فردیناند یکم، پادشاه رومانی و ماری ادینبورگ، الیزابت (با نام مستعار "لیزابتا" یا "لیزی" در میان خانواده‌اش) در ۱۲ اکتبر ۱۸۹۴ در قلعه پلش، سینایا به دنیا آمد. او به افتخار عمه پدری‌اش، ملکه کارمن سیلوا نام‌گذاری شد. اما پس از تولد، از والدینش جدا شد، زیرا شاه کارول یکم و ملکه الیزابت معتقد بودند که ولیعهد فردیناند و ولیعهد بانو ماری برای تربیت فرزندان خود بیش از حد جوان و بی‌تجربه‌اند. او همراه برادر بزرگ‌ترش، شاهزاده کارول دوم، تحت سرپرستی
برادر بزرگ‌ترش، شاهزاده کارول دوم، تحت سرپرستی شاه کارول یکم و همسرش بزرگ شد. در خاطرات خود، ماری دختر بزرگش را «کودکی زیبا با چهره‌ای جدی و احساسی قوی از درستکاری» توصیف کرده است. با گذشت سال‌ها، الیزابت شخصیتی سرد و خلق‌وخویی تندخو پیدا کرد که او را در اجتماع منزوی ساخت. مادرش او را «بی‌ظرافت» می‌دانست، هرچند که از لحاظ ظاهری، زیبایی کلاسیک داشت. ازدواج. نامزدی ناخواسته. در سال ۱۹۱۱، شاهزاده جرج دوم یونان، که در آن زمان دومین فرد در صف جانشینی تاج‌وتخت بود، برای نخستین بار با الیزابت ملاقات کرد. پس از
بود، برای نخستین بار با الیزابت ملاقات کرد. پس از جنگ‌های بالکان که طی آن پادشاهی یونان و پادشاهی رومانی متحد بودند، شاهزاده یونانی از الیزابت خواستگاری کرد، اما او به توصیه عمه بزرگش این پیشنهاد را رد کرد و گفت که خواستگارش بسیار کوچک و بیش از حد انگلیسی‌مآب است. شاهزاده حتی با تمسخر اظهار داشت که «خدا شاهزاده را شروع کرد اما فراموش کرد او را تمام کند» (۱۹۱۴). در طول جنگ جهانی اول، الیزابت به مراقبت از سربازان زخمی پرداخت. او روزانه از بیمارستان‌ها بازدید می‌کرد و به قربانیان جنگ سیگار و کلمات دلگرم‌کننده
و به قربانیان جنگ سیگار و کلمات دلگرم‌کننده می‌داد. در سال ۱۹۱۹، الیزابت و خواهرانش ماریای یوگسلاوی و شاهزاده ایلئانا رومانی همراه مادرشان، اکنون ملکه ماری، در کنفرانس صلح پاریس حضور یافتند. ملکه امیدوار بود که بتواند برای دخترانش، به ویژه الیزابت که ۲۵ ساله بود، همسر مناسبی پیدا کند. زندگی در یونان. بازگشت خانواده سلطنتی یونان و ازدواج جورج و الیزابت. در ۵ دسامبر ۱۹۲۰، یک همه‌پرسی با نتایج بحث‌برانگیز خانواده سلطنتی یونان را به بازگشت به خانه فراخواند. بدین ترتیب، شاه کنستانتین اول، ملکه سوفیای پروس و
بدین ترتیب، شاه کنستانتین اول، ملکه سوفیای پروس و "دیادوخوس" جورج در ۱۹ دسامبر به آتن بازگشتند. بازگشت آن‌ها با شور و اشتیاق گسترده‌ای همراه بود. جمعیت عظیمی، پادشاه و ولیعهد را در خیابان‌های پایتخت همراهی کردند. هنگامی که به کاخ رسیدند، بارها بر روی بالکن ظاهر شدند تا به مردمی که آن‌ها را تشویق می‌کردند، سلام کنند. ازدواج. با این حال، چند هفته بعد، جورج برای ازدواج با الیزابت به رومانی بازگشت. این مراسم با شکوه فراوان در ۲۷ فوریه ۱۹۲۱ در بخارست برگزار شد. مدت کوتاهی پس از آن، در ۱۰ مارس، کارول دوم، برادر
مدت کوتاهی پس از آن، در ۱۰ مارس، کارول دوم، برادر بزرگ‌تر الیزابت، با خواهر کوچک‌تر جورج، شاهدخت هلن یونان ازدواج کرد. شاهدخت تاجدار. در یونان، الیزابت با دشواری زیادی در تطبیق با خانواده سلطنتی مواجه شد و رابطه او با ملکه سوفیا به‌ویژه پرتنش بود. با روحیه‌ای درون‌گرا که ممکن بود به‌اشتباه غرور تلقی شود، الیزابت در میان خویشاوندان همسرش احساس بیگانگی می‌کرد، زیرا آن‌ها در حضور او به زبان یونانی صحبت می‌کردند، زبانی که هنوز بر آن مسلط نشده بود. تنها شاه کنستانتین اول و خواهرش، دوشس بزرگ ماریا جورجیونا
کنستانتین اول و خواهرش، دوشس بزرگ ماریا جورجیونا روسیه، در نظر او قابل احترام بودند. در واقع، حتی "دیادوخوس" خجالتی نیز همسرش را ناامید کرد، زیرا او خواستار رابطه‌ای پرشورتر با وی بود. الیزابت که از نداشتن خانه شخصی ناراضی بود، مجبور شد همیشه با خانواده همسرش زندگی کند. او درآمد ناچیز همسرش را صرف بازسازی آپارتمان‌هایشان کرد. علاوه بر این، خانواده‌اش در پرداخت جهیزیه او تأخیر داشتند و پس‌اندازهایش در رومانی به‌دلیل سرمایه‌گذاری‌های نادرست مدیر اموالش از دست رفت. با مواجهه با یک وضعیت سیاسی بسیار دشوار،
دست رفت. با مواجهه با یک وضعیت سیاسی بسیار دشوار، ناشی از جنگ یونان و ترکیه (۱۹۲۲–۱۹۱۹), الیزابت به‌سرعت متوجه شد که فضای محدودی برای فعالیت در کشور جدیدش دارد. بااین‌حال، او به نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر پیوست که به‌دلیل ورود مجروحان از آناتولی تحت فشار قرار داشت. شاهدخت تاجدار همچنین اوقات فراغتش را به باغبانی، نقاشی و ترسیم گذراند. او کتابی از اشعار نویسنده بلژیکی امیل وراران را تصویرگری کرد و همچنین چندین کتاب کم‌ارزش نوشت. سرانجام، او ساعت‌های طولانی را صرف یادگیری زبان یونانی نوین کرد،
طولانی را صرف یادگیری زبان یونانی نوین کرد، زبانی که یادگیری آن برایش بسیار دشوار بود. الیزابت که از روزمرگی خود ناراضی بود، به خواهرش ماریای یوگسلاوی، همسر پادشاه الکساندر یکم، پادشاه یوگسلاوی، و خواهرشوهرش هلن یونان، همسر برادرش کارول، حسادت می‌کرد. با جنگ و انقلاب، زندگی روزمره خانواده سلطنتی یونان به‌طور فزاینده‌ای دشوار شده بود و مستمری "دیادوخوس" جورج اجازه نمی‌داد که الیزابت لباس‌ها و جواهراتی را که می‌خواست، بخرد. رابطه میان "دیادوخوس" و همسرش که از قبل تحت‌فشار جنگ قرار داشت، به دلیل ناتوانی آن‌ها
قبل تحت‌فشار جنگ قرار داشت، به دلیل ناتوانی آن‌ها در داشتن وارث برای پادشاهی یونان، تیره‌تر شد. الیزابت چند ماه پس از ازدواجش باردار شد، اما در طول یک سفر رسمی به سمورنا سقط جنین کرد. سال‌های پایانی. با وجود ارتباطاتش با حزب کمونیست رومانی، الیزابت پس از اعلام جمهوری خلق رومانی در ۳۰ دسامبر ۱۹۴۷ مجبور به ترک کشور شد. رژیم جدید سه روز به او فرصت داد تا وسایلش را جمع کند و کاخ الیزابتا غارت شد. با این حال، پیش از رفتن به تبعید، شاهزاده توانست اسناد خود را در املاک بانلوک بسوزاند. در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۸، الیزابت
املاک بانلوک بسوزاند. در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۸، الیزابت همراه با خواهرش، ایلئانا، با قطاری ویژه که توسط کمونیست‌ها فراهم شده بود، رومانی را ترک کرد. خانواده اسکاناوی آن‌ها را همراهی کردند، اما هر دو شاهزاده پس از اخراج از کشور، بخش زیادی از اموال خود را از دست دادند. الیزابت ابتدا در زوریخ و سپس در کن (فرانسه)، در "ویلا رز آلبا" ساکن شد. در فرانسه، او با مردی جوان، جذاب و مدعی هنرمندی به نام مارک فاورا آشنا شد. شاهزاده که عاشق این جوان شده بود، تمایل داشت با او ازدواج کند و از پسرعمویش، فردریک، شاهزاده
با او ازدواج کند و از پسرعمویش، فردریک، شاهزاده هوهن‌تسولرن، خواست که عنوان اشرافی به مارک اعطا کند، اما فردریک نپذیرفت. در نتیجه، شاهزاده تصمیم گرفت معشوق خود را به فرزندخواندگی بپذیرد و این کار را سه ماه پیش از مرگش انجام داد. او در ۱۴ نوامبر ۱۹۵۶ در خانه‌اش درگذشت. پیکر شاهزاده به مقبره خاندان هوهن‌تسولرن در "کلیسای هدینگر" در زیگمارینگن منتقل شد. آرشیوها. نامه‌های شاهزاده الیزابت در دوران جوانی به پدربزرگش، لئوپولد، شاهزاده هوهن‌تسولرن-زیگمارینگن، در بایگانی ایالتی زیگمارینگن (Staatsarchiv Sigmaringen)
ایالتی زیگمارینگن (Staatsarchiv Sigmaringen) که در شهر زیگمارینگن، بادن-وورتمبرگ، آلمان قرار دارد، نگهداری می‌شود.
کریستینا نیگو (؛ زادهٔ ) کریستینا جورجیانا ناگو (؛ زادهٔ ۲۶ اوت ۱۹۸۸) بازیکن حرفه‌ای هندبال رومانیایی است که در پست بک چپ برای باشگاه ورزشی شهرداری بخارست بازی می‌کند و سابقاً در تیم ملی رومانی حضور داشت. کریستینا ناگو اغلب به عنوان بهترین بازیکن هندبال جهان در نظر گرفته می‌شود و بسیاری او را بزرگ‌ترین بازیکن تمام دوران می‌دانند. او تنها بازیکن زن تاریخ هندبال است که چهار بار جایزه بازیکن سال جهان IHF (این جایزه از ۱۹۸۸ برای مردان و از ۱۹۹۴ برای زنان اعطا شده است) را دریافت کرده است (در سال‌های ۲۰۱۰، ۲۰۱۵،
است) را دریافت کرده است (در سال‌های ۲۰۱۰، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶ و ۲۰۱۸). او همچنین در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ جایزه EHF بازیکن سال را دریافت کرد که یک رکورد محسوب می‌شود. ناگو هفت بار به تیم آل‌استار لیگ قهرمانان اروپا (۲۰۱۵–۲۰۱۸ و ۲۰۲۰–۲۰۲۲) انتخاب شده است. به عنوان یک گلزن توانمند، ناگو رکورد بیشترین گل زده در مسابقات قهرمانی اروپا را با ۳۰۳ گل در اختیار دارد. او در قهرمانی جهان ۲۰۱۵ بهترین گلزن مسابقات بود و به عنوان ارزشمندترین بازیکن تورنمنت انتخاب شد. همچنین او در فصل‌های ۲۰۱۴–۱۵، ۲۰۱۷–۱۸ و ۲۰۲۱–۲۲ بهترین گلزن لیگ
۲۰۱۴–۱۵، ۲۰۱۷–۱۸ و ۲۰۲۱–۲۲ بهترین گلزن لیگ قهرمانان اروپا بود. ناگو در سال ۲۰۱۷ عنوان "Cetățean de onoare" («شهروند افتخاری») بخارست را دریافت کرد. زندگی. کریستینا ناگو دختر واسیلکا و کنستانتین ناگو است. او در بخارست متولد شد و در منطقه غنچه‌آ بزرگ شد و کوچک‌ترین فرزند خانواده بود. مربی مدرسه محلی، ماریا کوواچی، او را در ۱۲ سالگی با هندبال آشنا کرد. دوران حرفه‌ای. مصدومیت. در فصل ۲۰۱۰–۱۱، غضروف شانه راست او آسیب دید. در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۲، ناگو پس از ۶۰۵ روز (تقریباً ۱ سال و ۷ ماه) از مصدومیت بازگشت و دوباره در
۱ سال و ۷ ماه) از مصدومیت بازگشت و دوباره در لیگ هندبال زنان رومانی بازی کرد، پس از اینکه مدت طولانی تحت درمان در ایالات متحده آمریکا قرار داشت. او دوباره در ژانویه ۲۰۱۳ در یک جلسه تمرینی دچار مصدومیت شد. ناگو پس از جراحی روی رباط‌های صلیبی زانوی چپ خود، شش ماه از میدان‌ها دور بود. بازگشت و دوران بعدی حرفه‌ای. پس از نزدیک به دو سال و نیم مصدومیت، نئاگو بار دیگر به مرحله نهایی لیگ قهرمانان رسید، این بار در سال ۲۰۱۴ با تیم مونته‌نگرویی بودوچنوست. در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۴، او به عنوان بهترین بازیکن جناح چپ قهرمانی
۲۰۱۴، او به عنوان بهترین بازیکن جناح چپ قهرمانی هندبال زنان اروپا ۲۰۱۴ انتخاب شد. همچنین او یکی از بهترین گلزنان این رقابت‌ها بود و در رده دوم برترین گلزنان قرار گرفت. پس از یک فصل درخشان در ۲۰۱۳–۱۴، نئاگو بار دیگر برای جایزه بهترین بازیکن سال هندبال جهان نامزد شد، اما این بار رقابت را به ادوآردا آموریم واگذار کرد و با ۲۵٫۸٪ آرا، به عنوان دومین بازیکن برتر جهان معرفی شد. نئاگو نخستین قهرمانی خود در لیگ قهرمانان را لیگ قهرمانان هندبال زنان اروپا ۲۰۱۴–۱۵ پس از فصلی درخشان به دست آورد. او در کنار آندریا
پس از فصلی درخشان به دست آورد. او در کنار آندریا پنیزیچ در صدر جدول گلزنان ایستاد و به عنوان بهترین بازیکن جناح چپ این رقابت‌ها انتخاب شد. او به عنوان باارزش‌ترین بازیکن (MVP) قهرمانی جهان ۲۰۱۵ در دانمارک برگزیده شد، جایی که با ۶۳ گل، بهترین گلزن رقابت‌ها بود. نئاگو سه بار به مرحله نهایی لیگ قهرمانان رسیده است (۲۰۱۰، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵). همچنین او سه بار در تیم ستارگان قهرمانی اروپا حضور داشته است (۲۰۱۰، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۶). او در قهرمانی هندبال زنان اروپا ۲۰۱۰ مدال برنز کسب کرد و در عین حال بهترین گلزن و برترین پاسور
کسب کرد و در عین حال بهترین گلزن و برترین پاسور این رقابت‌ها بود. یک مصدومیت شدید بار دیگر نئاگو را از میدان‌ها دور کرد. او در آخرین بازی مرحله اصلی مقابل مجارستان در قهرمانی هندبال زنان اروپا ۲۰۱۸ دچار پارگی آسیب رباط صلیبی پیشین شد و مجبور به جراحی زانوی راست خود گردید. زندگی شخصی. نئاگو طرفدار پروپاقرص فوتبال و از هواداران سرسخت تیم محلی باشگاه فوتبال اف‌سی‌اس‌بی است و مسابقات این تیم را در ورزشگاه ملی رومانی از نزدیک دنبال می‌کند.
لینا هیورت (; – ) آموزگار، و پیمان‌کار عمومی بود. هیورت در فقر زاده‌شد. در شمالی‌ترین نواحی سوئد، لینا هیورت برای بقا مبارزه کرد؛ با جمع‌آوری و بریدن هیزم از جنگل‌های اطراف امرار معاش می‌نمود، در مدرسه عملکردی عالی داشت و موفق شد وارد دانشسرای تربیت معلم شود. پس از چندی، از حرفهٔ معلمی به ساخت‌وساز روی آورد و در شهر کیرونا خانه‌هایی بنا کرد، که موجب موفقیت و رفاه او شد. در سال ۱۹۱۳، او زنان روستاهای اطراف را ترغیب کرد تا از حق رأی زنان پشتیبانی کنند و در خانهٔ خود نشست‌هایی در این زمینه برگزار کرد. زندگی او
خود نشست‌هایی در این زمینه برگزار کرد. زندگی او به‌تفصیل در دفترچه‌های روزانه‌اش ثبت شده است که هم‌اکنون در موزه نوره‌بوتن نگهداری می‌شوند. زندگی‌نامه. لینا هیورت با نام کامل آنا کارولینا هیورت در نوره‌بوتن، در منطقه‌ای روستایی به‌نام هیئه‌تانیئمی که در نزدیکی مرز فنلاند واقع شده بود، زاده شد. او فرزند والدینی ازدواج‌نکرده به‌نام‌های یوهان پتر آرونسون و مارگارتا یوهانا هیورت با نام پیش از ازدواج «سیکاینن» بود. بر پایهٔ نوشته‌هایی که از یادداشت‌های روزانه‌اش باقی مانده، لینا از سوی والدینش احساس طردشدگی
باقی مانده، لینا از سوی والدینش احساس طردشدگی می‌کرد، اما با مادربزرگ فقیرش رابطه‌ای عاطفی و عمیق داشت که در شکل‌گیری شخصیت او بسیار تأثیرگذار بود. لینا هیورت از همان کودکی به‌دلیل بنیهٔ جسمانی قوی‌اش توانست با بریدن و جمع‌آوری هیزم از جنگل‌های اطراف، اندکی درآمد کسب کند. او در مدرسه بسیار موفق بود و به همین دلیل توانست بورسیه‌ای دریافت کند که امکان ادامهٔ تحصیل در دانشسرای تربیت معلم در هاپاراندا را برایش فراهم کرد. پس از اتمام دورهٔ تحصیل در سال ۱۹۰۱، به‌عنوان آموزگار به دهکده‌ای کوچک به‌نام کورراوارا
آموزگار به دهکده‌ای کوچک به‌نام کورراوارا واقع در شمال کیرونا فرستاده شد. اما شرایط آنجا برایش دشوار بود، چراکه نه کودکان و نه والدین آن‌ها، آموزش رسمی را ضروری نمی‌دانستند و استقبال چندانی از کلاس‌های درس نمی‌کردند. پس از مدتی، لینا از شرایط ناامید شد و تصمیم گرفت به دنبال شغلی بهتر برود. او نزد مدیر عملیات معدن در نزدیکی کیرونا رفت و درخواست کار کرد. این مدیر، فردی به‌نام لوندبوهم بود که به‌خوبی با کارکنان خود رفتار می‌کرد. او بلافاصله لینا را استخدام کرد و حتی اجازه داد از مصالح دورریخته‌شدهٔ ساختمانی
و حتی اجازه داد از مصالح دورریخته‌شدهٔ ساختمانی همچون آجر و چوب برای ساخت خانه استفاده کند. خانه‌ای که او ساخت بسیار موفق بود و او را بر آن داشت تا خانه‌های بیشتری بنا کند. لینا با اجاره دادن اتاق‌ها به آموزگاران زن و دیگر زنان شاغل، توانست درآمد خوبی کسب کند. او به‌زودی چنان موفق شد که جشن‌هایی در خانه‌اش برگزار می‌کرد و خودش نیز با پیانو یا آکاردئون به اجرای موسیقی می‌پرداخت. زندگی جدید برایش بسیار رضایت‌بخش و پرنشاط بود. محبوبیت لینا در جامعهٔ محلی روزبه‌روز بیشتر می‌شد. همسر پزشک شهر، خانمی به‌نام
بیشتر می‌شد. همسر پزشک شهر، خانمی به‌نام لیند، او را تشویق کرد تا وارد فعالیت‌های سیاسی شود، به‌ویژه در زمینهٔ مبارزه برای حق رأی زنان. لینا با آگاهی از نابرابری‌های جنسیتی، تصمیم گرفت زنان را برای مطالبهٔ حق رأی بسیج کند. او به مزارع و روستاهای اطراف سفر می‌کرد و زنان را ترغیب می‌کرد تا به این جنبش بپیوندند. تا سال ۱۹۱۳، شاخهٔ محلی انجمن ملی حق رأی زنان (سوئد) در منطقه دارای ۱۵۰ عضو فعال شده بود و خانهٔ لینا هیورت به محل برگزاری نشست‌های حق رأی تبدیل شد. او با رهبران برجستهٔ جنبش حق رأی از جمله لودیا
او با رهبران برجستهٔ جنبش حق رأی از جمله لودیا والستروم، گولی پترینی و فریگا کارلبرگ روابطی نزدیک و سازنده داشت. لینا هیورت باقی عمر خود را در شهر کیرونا گذراند. او در تاریخ ۱۲ اوت ۱۹۵۹ در همان‌جا درگذشت.
ناهید طوبیا (؛ زادهٔ ) جراح سودانی و فعال حقوق سلامت زنان است که تخصص اصلی او تحقیقات دربارهٔ ختنه زنان می‌باشد. او یکی از بنیانگذاران و مدیر شبکه رینبو (شبکه تحقیقات، اقدام و اطلاعات برای تمامیت جسمانی زنان) است. طوبیا به عنوان استادیار در دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه کلمبیا فعالیت می‌کند و در کمیته‌های علمی و مشورتی سازمان جهانی بهداشت، یونیسف و برنامه برنامه عمران ملل متحد عضویت دارد. همچنین معاون رئیس کمیته مشورتی پروژه نظارت بر حقوق زنان در سازمان دیده‌بان حقوق بشر است. طوبی با تمرکز بر سلامت باروری و
حقوق بشر است. طوبی با تمرکز بر سلامت باروری و نابرابری جنسیتی در آفریقا و خاورمیانه، نویسنده یا مترجم چندین کتاب است، از جمله زنان جهان عرب: چالش پیش رو (۱۹۸۸)، ختنه زنان: فراخوانی برای اقدام جهانی (۱۹۹۵)، و ختنه زنان. تحصیلات. طوبیا در شمال خارطوم سودان متولد شد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در یک مدرسه کلیسایی محلی گذراند. به دلیل کیفیت پایین آموزش خصوصی در سودان، در آزمون دولتی شرکت کرد تا بتواند در دبیرستان دخترانه خارطوم پذیرفته شود. پس از آن یک سال دوره پیش‌پزشکی را در دانشگاه خارطوم گذراند و سپس
دوره پیش‌پزشکی را در دانشگاه خارطوم گذراند و سپس برای تحصیل پزشکی به مصر رفت. در سال ۱۹۸۱ دوره جراحی خود را در بریتانیا به پایان رساند و موفق به اخذ مدرک PhD در بهداشت عمومی و سیاست از دانشکده بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن شد. او در سال ۱۹۸۱ به عنوان عضو کالج سلطنتی جراحان پذیرفته شد و اولین جراح زن در سودان لقب گرفت. حرفه و تحقیقات. در سال ۱۹۸۵ به سودان بازگشت و به عنوان رئیس جراحی اطفال در بیمارستان آموزشی خارطوم مشغول به کار شد. او همچنین یک کلینیک اورژانس شخصی تأسیس کرد تا به بیمارانی که مراقبت کافی در
شخصی تأسیس کرد تا به بیمارانی که مراقبت کافی در بیمارستان‌های دولتی دریافت نمی‌کردند کمک کند. به دلیل ناآرامی‌های سیاسی در کشور، مجبور به بازگشت به بریتانیا شد و تحقیقات خود را دربارهٔ ختنه زنان (FGM) آغاز کرد. از سال ۱۹۹۰ به مدت چهار سال در شورای جمعیت در نیویورک کار کرد. اگرچه طوبیا در سودان جراح بود، پس از ترک این کشور از طبابت کناره گرفت و تحقیقاتش را متمرکز بر موضوع ختنه زنان کرد. او در پروژه‌های تحقیقاتی متعددی شرکت داشته که به این موضوع پرداخته و راهکارهایی برای توقف این عمل ارائه داده‌اند. همچنین
برای توقف این عمل ارائه داده‌اند. همچنین مقالاتی برای پزشکان در زمینه درمان قربانیان ختنه زنان تهیه کرده است. علاوه بر این، او در زمینه سایر جنبه‌های سلامت زنان از جمله مراقبت‌های پس از سقط جنین نیز فعالیت و تحقیق می‌کند. فعالیت‌ها. طوبیا بنیانگذار و رئیس شبکه تحقیقات، اقدام و اطلاعات برای تمامیت جسمانی زنان (Rainbo) است که یک سازمان بین‌المللی برای ریشه‌کن کردن ختنه زنان از طریق توانمندسازی زنان و تغییرات اجتماعی فعالیت می‌کند. این سازمان دارای دفتر در نیویورک و لندن بوده و در اوگاندا، آفریقای جنوبی،
نیویورک و لندن بوده و در اوگاندا، آفریقای جنوبی، گامبیا و نیجریه فعالیت می‌کند. رینبو نقش مهمی در تغییر نگرش نسبت به ختنه زنان از یک موضوع صرفاً پزشکی به یک مسئله حقوق بشری ایفا کرده است. طوبی در حال حاضر مدیر مؤسسه بهداشت باروری و حقوق در سودان است، یک سازمان مردم‌نهاد (NGO) که از زنان برای دریافت مراقبت‌های پزشکی ایمن و توافقی حمایت می‌کند.
اما ایزاکسون (; – ) ناشر، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. از سن ۱۷ سالگی، اما ایزاکسون در روزنامهٔ "Norrbottens-Kuriren" مشغول به کار شد؛ روزنامه‌ای که بعدها در سال ۱۹۴۵ سکان هدایت آن را به‌دست گرفت. او در کنار فعالیت رسانه‌ای، نقشی فعال در حوزهٔ حقوق زنان ایفا کرد و از همان آغاز قرن بیستم، به‌عنوان خزانه‌دار شاخهٔ لولئو از انجمن ملی حق رأی زنان (LKPR) برگزیده شد. حضور فعال او در این انجمن و پشتیبانی رسانه‌ای از فعالیت‌های آن، باعث شد شاخهٔ لولئو بتواند بدون پرداخت هزینه، اخبار و اطلاعیه‌های خود را در
بدون پرداخت هزینه، اخبار و اطلاعیه‌های خود را در "Norrbottens-Kuriren" منتشر کند. این پشتیبانی رسانه‌ای، نقش بزرگی در گسترش آگاهی عمومی دربارهٔ حق رأی زنان و مشارکت سیاسی آن‌ها در منطقه داشت. او نه‌تنها خزانه‌دار بود، بلکه بعدها به ریاست شاخهٔ لولئو رسید و در سازماندهی و هدایت فعالیت‌های حق رأی زنان در سراسر نورلاند نقشی مؤثر ایفا کرد. زندگی‌نامه. اما یوسفینا ایزاکسون در ۱۴ آوریل ۱۸۸۰ در لولئو به دنیا آمد. او دختر صاحب روزنامه نیلس پتر ایزاکسون (۱۸۳۹–۱۹۰۷) و همسرش فدریکا ویلهلمینا اریکسون (۱۸۴۳–۱۹۰۲) بود.
و همسرش فدریکا ویلهلمینا اریکسون (۱۸۴۳–۱۹۰۲) بود. اما هشتمین فرزند از نه فرزند این خانواده بود. او پس از تحصیل در مدرسه ابتدایی دخترانهٔ لولئو، در سن ۱۷ سالگی به‌همراه دو برادر بزرگ‌ترش کار در روزنامهٔ پدرش، "Norrbottens-Kuriren" را آغاز کرد. خانهٔ خانوادگی آن‌ها که در ساختمان بزرگی در لولئو قرار داشت، محل چاپ و دفتر روزنامه نیز بود و اما ایزاکسون تا پایان عمر در همان‌جا زندگی کرد. در سال ۱۹۰۸، او به‌عنوان حسابدار روزنامه منصوب شد و در سال ۱۹۲۴ به عضویت هیئت‌مدیره آن درآمد. در سال ۱۹۴۵، پس از سال‌ها تلاش،
آن درآمد. در سال ۱۹۴۵، پس از سال‌ها تلاش، به مقام مالک و سردبیر اصلی روزنامه رسید و عملاً سکان هدایت یکی از مهم‌ترین رسانه‌های منطقه را در دست گرفت. او از جوانی به آرمان حقوق زنان باور داشت و در آغاز قرن بیستم، خزانه‌دار شاخهٔ لولئو از انجمن ملی حق رأی زنان (LKPR) شد؛ نقشی که به‌واسطهٔ آن تأثیر شایانی در سازماندهی فعالیت‌های جنبش حق رأی زنان در منطقه ایفا کرد. به لطف ارتباطش با روزنامه، این انجمن توانست اعلان فعالیت‌هایش را بدون پرداخت هزینه در "Norrbottens-Kuriren" منتشر کند. اما ایزاکسون بعدها ریاست
منتشر کند. اما ایزاکسون بعدها ریاست شاخهٔ محلی انجمن را برعهده گرفت و اقدامات گسترده‌ای را برای ترویج حق رأی زنان در سراسر نورلاند برنامه‌ریزی و اجرا کرد. او در جلسات عمومی سخنرانی می‌کرد، مقاله‌هایی دربارهٔ حقوق زنان و ضرورت مشارکت سیاسی آنان می‌نوشت، و شبکه‌ای از زنان فعال در سراسر منطقه ایجاد کرد. در مقاله‌ای ویژه در سال ۱۹۲۰ در سالگرد جنبش، سردبیر وقت روزنامه، ایوار فریک دربارهٔ او نوشت: «او روی پای خودش ایستاده و با چشم‌های خودش به دنیا نگاه می‌کرد. زنی سخت‌گیر، اما منصف بود.» در کنار فعالیت‌های
زنی سخت‌گیر، اما منصف بود.» در کنار فعالیت‌های حرفه‌ای و اجتماعی، ایزاکسون زنی با اراده، دقیق و کوشا شناخته می‌شد. همکارانش او را فردی مسئول، منظم و الهام‌بخش می‌دانستند. او اغلب در سکوت کار می‌کرد، اما حضورش در تصمیم‌گیری‌ها و جهت‌دهی به روند روزنامه و فعالیت‌های اجتماعی محسوس بود. گرچه هرگز ازدواج نکرد و زندگی‌اش را وقف کار و خدمت به جامعه کرد، اما حلقهٔ گسترده‌ای از دوستان، همکاران و فعالان اجتماعی را پیرامون خود داشت که با احترام از او یاد می‌کردند. او همچنین از معدود زنانی بود که در نیمه اول قرن
او همچنین از معدود زنانی بود که در نیمه اول قرن بیستم، هم در عرصه رسانه‌ای و هم در جنبش زنان نقشی کلیدی داشت. فعالیت‌هایش در تقویت جایگاه زنان در جامعه سوئد، الهام‌بخش نسل‌های بعدی روزنامه‌نگاران و فعالان حقوق زنان شد. اما ایزاکسون در ۱۵ فوریه ۱۹۵۲ در لولئو درگذشت. میراث او در قالب مشارکت‌هایش در پیشبرد برابری جنسیتی، رشد رسانه‌های محلی، و تأثیرگذاری در جنبش حق رأی زنان در سوئد برجای مانده است. خانهٔ محل زندگی او که زمانی دفتر روزنامه هم بود، اکنون به‌عنوان نمادی از تلاش‌های زنان پیشرو سوئدی شناخته می‌شود.
آنا یوهانسون-ویسبورگ (; – ) سیاستمدار، سازمان‌دهنده اتحادیه، نیکوکار، اهالی کسب‌وکار، صندوقدار، پیشخدمت، و کارگر اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ایلیس کواروم شده است. زندگی‌نامه. آنا سوفیا یوهانسون-ویسبورگ در خانواده‌ای کشاورز در ناحیهٔ بئاته‌بری واقع در شهرداری توربودا از استان وسترا یوتالاند سوئد زاده شد. او در سال ۱۹۱۹ با سون گیلفه ویسبورگ (۱۸۸۵–۱۹۵۷) ازدواج کرد. از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۷ به‌عنوان خدمتکار خانگی در یوتبری کار کرد و سپس در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۴ در یک کارخانهٔ آبجوسازی در
سال‌های ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۴ در یک کارخانهٔ آبجوسازی در استکهلم مشغول به کار بود. پس از آن، از ۱۹۰۴ تا ۱۹۱۸ در یک شرکت بیمه به‌عنوان منشی و کارمند دفتری کار می‌کرد. یوهانسون-ویسبورگ زنی با پشتکار و اراده‌ای قوی بود که به‌مرور توانست مسیر زندگی خود را از کارگری به کارآفرینی و سیاست تغییر دهد. او در سال ۱۹۱۴ کسب‌وکار خود را در حوزهٔ املاک آغاز کرد و سپس مالک یک سینما شد. این فعالیت‌ها باعث شد که ثروت قابل توجهی به دست آورد و بتواند اهداف اجتماعی‌اش را پی بگیرد. در همین راستا، بنیاد «بنیاد آنا یوهانسون-ویسبورگ»
در همین راستا، بنیاد «بنیاد آنا یوهانسون-ویسبورگ» ("Anna Johansson-Visborgs Stiftelse") را بنیان نهاد که هدفش تأمین مسکن کامل یا نیمه‌وقت برای زنان نیازمند در استکهلم بود. این بنیاد به‌ویژه برای زنانی طراحی شده بود که شرایط مالی دشواری داشتند و اغلب به دلیل شرایط کاری یا خانوادگی، امکان دسترسی به خانه‌ای امن و پایدار را نداشتند. فعالیت سیاسی. در سال ۱۹۰۱، یوهانسون-ویسبورگ یکی از بنیان‌گذاران نخستین اتحادیهٔ صنفی کارگران کارخانه‌های آبجوسازی در سوئد بود. از ۱۹۰۴ تا ۱۹۵۳ ریاست اتحادیهٔ صنفی کارگران صنعتی
از ۱۹۰۴ تا ۱۹۵۳ ریاست اتحادیهٔ صنفی کارگران صنعتی آبجوسازی سوئد ("Svenska bryggeriarbetareförbundet") را برعهده داشت. او همچنین از ۱۹۰۷ تا ۱۹۳۸ رئیس انجمن زنان تعاونی ("Kooperativa Kvinnogillesförbundet") بود. از ۱۹۱۱ تا ۱۹۵۳ نیز ریاست شاخهٔ زنان اتحادیه‌های مرکزی کارگران استکهلم را بر عهده گرفت. افزون بر این، از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۵۰ عضو شورای شهر استکهلم بود و از ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۴ در هیئت مدیرهٔ زنان سوسیال‌دموکرات سوئد عضویت داشت. از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳ نیز به‌عنوان عضو هیئت مدیرهٔ شهرداری استکهلم فعالیت می‌کرد.
عضو هیئت مدیرهٔ شهرداری استکهلم فعالیت می‌کرد. یوهانسون-ویسبورگ از نیروهای پیش‌برنده در جنبش حق رأی زنان در میان سوسیال‌دموکرات‌ها بود. هرچند زنان این حزب سازمان مستقلی برای حق رأی نداشتند، اما با انجمن ملی حق رأی زنان (سوئد) همکاری نزدیکی داشتند. او از مخالفان سرسخت هرگونه قانون‌گذاری مخالف برابری جنسیتی بود و همواره در مسیر لغو این قوانین گام برمی‌داشت. او باور داشت که زنان نه‌تنها باید در حوزهٔ خانواده، بلکه در اقتصاد، اجتماع و سیاست نیز سهم برابر داشته باشند. سبک رهبری و ویژگی‌های شخصیتی. آنا
داشته باشند. سبک رهبری و ویژگی‌های شخصیتی. آنا یوهانسون-ویسبورگ به‌عنوان شخصیتی جدی، پرانرژی و با مهارت‌های بالای مدیریتی شناخته می‌شد. هرچند گاه بی‌پروایی و کم‌دیپلماسی بودنش بر پیشرفت سیاسی‌اش تأثیر منفی می‌گذاشت، اما همین ویژگی‌ها او را در میان هوادارانش به شخصیتی صادق و قابل‌اعتماد بدل می‌کرد. هوادارانش او را با لقب «آنا آبجوساز» ("Bryggar-Anna") می‌شناختند و برای او احترام فراوانی قائل بودند. تأثیر او نه‌تنها در حوزهٔ سیاست و کارگری، بلکه در فراهم‌آوردن امکانات زندگی بهتر برای زنان فرودست جامعه بسیار
امکانات زندگی بهتر برای زنان فرودست جامعه بسیار چشمگیر بود.
ادیت کیندوال (; – ) عکاس، آموزگار، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. زندگی‌نامه. ادیت ماریا کیندوال در ۲۱ ژوئیهٔ ۱۸۶۶ در واربری زاده شد. پدرش کارل اکسل کیندوال (۱۸۳۲–۱۸۸۰) صاحب یک کتاب‌فروشی بود و مادرش آنا شارلوتا لیندکویست (متولد ۱۸۳۴) نام داشت. او سومین فرزند از پنج فرزند خانواده بود. پس از مرگ پدر، مادر خانواده در سال ۱۸۸۱ با فرزندانش به لینشوپینگ نقل مکان کرد، اما ادیت به ترانوس بازگشت و احتمالاً در آنجا برای معلمی آموزش دید. او در سال ۱۸۸۶ به فینسپونگ رفت و تا سال ۱۸۸۹ در آنجا به‌عنوان معلم مشغول به کار
و تا سال ۱۸۸۹ در آنجا به‌عنوان معلم مشغول به کار بود. سپس یک سال در ترانوس گذراند و پس از آن به یوتبوری مهاجرت کرد. بین سال‌های ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۷ در استروتشرا در منطقهٔ هل‌سینگلاند تدریس کرد و پس‌ازآن تا سال ۱۹۰۱ به‌عنوان آموزگار خانگی در سوندسوال کار کرد. در همین سال، تصمیم گرفت مسیر حرفه‌ای خود را تغییر دهد و عکاسی را پیشهٔ خود کند. او در سال ۱۹۰۱ به‌عنوان دستیار نزد کارل برگگرن در آربرو آموزش دید. سال بعد، در سال ۱۹۰۲، استودیوی شخصی‌اش را در استورویک تأسیس کرد و آن را تا حدود سال ۱۹۰۹ اداره نمود. همچنین،
کرد و آن را تا حدود سال ۱۹۰۹ اداره نمود. همچنین، گمان می‌رود او یک شعبهٔ دیگر در ناربوری نیز افتتاح کرده باشد. ادیت کیندوال در کنار فعالیت حرفه‌ای‌اش، به‌شدت درگیر فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی نیز بود. او از حامیان سرسخت حق رأی زنان به‌شمار می‌رفت. در سال ۱۹۰۷، شعبهٔ استورویک انجمن ملی حق رأی زنان (سوئد) را بنیان نهاد و سپس به عضویت هیئت‌مدیرهٔ مرکزی این انجمن درآمد. او در گردهمایی‌های مربوط به حق رأی زنان در مناطق یسترکلاند، دالارنا و هل‌سینگلاند شرکت فعال داشت و گزارش‌هایی دربارهٔ این رویدادها در نشریهٔ