payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به ایجاد اسرائیل در سال ۱۹۴۸ شد. تأسیس اسرائیل و جنگی که پیش و پس از آن رخ داد، منجر به آوارگی صدها هزار فلسطینی و پناهنده شدن آن‌ها شد و جرقه درگیری چند دهه‌ای بین اسرائیل و مردم فلسطین را زد. فلسطینی‌ها، به دنبال تأسیس کشور مستقل خود در حداقل یک بخش از فلسطین تاریخی هستند. دفاع اسرائیل از مرزهای خود، کنترل بر کرانه باختری، محاصره نوار غزه توسط مصر و اسرائیل و سیاست‌های داخلی فلسطین در حال حاضر، هدف فلسطینی‌ها را دور از دسترس می‌کند. مذاکرات صلح متعددی، در طول سال‌ها، انجام شده، اما توافق صلح بلندمدتی
در طول سال‌ها، انجام شده، اما توافق صلح بلندمدتی حاصل نشده است. این درگیری، با خشونت، از جمله خشونت سیاسی فلسطینیان و عملیات نظامی اسرائیل در کرانه باختری و نوار غزه، همراه بوده است. ایالات متحده آمریکا و سایر کشورها، نقش کلیدی در تلاش برای میانجی‌گری صلح ایفا کرده‌اند، اما موانع بسیاری از جمله مسئله شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری، وضعیت اورشلیم و سرنوشت نهایی پناهندگان فلسطینی، همچنان پابرجاست.
بهداشت در روم باستان، که از تمدن اتروسک‌ها به ارث رسیده بود، در مقایسه با سایر شهرهای باستانی بسیار پیشرفته بود و خدمات تامین آب و پساب‌زدایی را برای ساکنان روم فراهم می‌کرد. اگرچه فاضلاب‌ها، توالت‌های عمومی، حمام‌ها و سایر زیرساخت‌های بهداشتی زیادی وجود داشت، اما بیماری همچنان شایع بود. حمام‌ها به عنوان نماد «بهداشت عالی روم» شناخته می‌شوند. زیرساخت. سیستم‌های فاضلاب. تاریخچه. برآورد می‌شود که نخستین فاضلاب‌های روم باستان در حدود سال ۵۰۰ پیش از میلاد به‌دست رومی‌ها و با الگوبرداری از اتروسک‌ها ساخته شد.
رومی‌ها و با الگوبرداری از اتروسک‌ها ساخته شد. این سامانه‌های زهکشی اولیه کانال‌های زیرزمینی بودند که برای تخلیه آب باران به‌کار می‌رفتند تا از شسته شدن خاک‌سطحی جلوگیری شود. همچنین از جوی‌ها برای خشک‌کردن باتلاق‌هایی همچون باتلاق‌های پونتین و از کانال‌های زیرزمینی برای زهکشی زمین‌های باتلاقی استفاده می‌شد. سامانه‌های زهکشی به‌آهستگی تکامل یافتند و در آغاز عمدتاً برای خشک‌کردن باتلاق‌ها و دفع آب باران ایجاد شده بودند. فاضلاب‌ها بیشتر برای انتقال زهکش‌های سطحی و آب‌های زیرزمینی بودند. سامانهٔ فاضلاب به‌طور
و آب‌های زیرزمینی بودند. سامانهٔ فاضلاب به‌طور کلی تا زمان احداث کلواکا ماکسیمای مشهور ــ که در آغاز یک کانال روباز بود و بعدها پوشانده شد ــ پیشرفت چشمگیری نکرد. این سازه یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار بهداشتی دنیای باستان به‌شمار می‌رود. بیشتر منابع بر این باورند که کلواکا ماکسیما در دوران فرمانروایی سه پادشاه اتروسکی در سده ششم پیش از میلاد ساخته شد. این «بزرگ‌ترین فاضلاب» روم در آغاز برای زهکشی زمین‌های پست اطراف فوروم احداث گردید. برخی پژوهشگران معتقدند شواهد کافی برای ارزیابی کارآمدی کلواکا ماکسیما وجود
کافی برای ارزیابی کارآمدی کلواکا ماکسیما وجود ندارد، اما گروهی دیگر بر این باورند که این فاضلاب توانایی انتقال حدود یک میلیون پوند مدفوع انسانی و آب را داشته است. همزمان با توسعه کلواکا ماکسیما، فاضلاب‌های دیگری نیز ساخته شدند که بسیاری از آن‌ها به هم متصل بودند. قانونی رومی در نهایت تصویب شد که از رهگذران بی‌گناه در برابر آزار ناشی از زباله‌های پرتاب‌شده به خیابان محافظت می‌کرد. متخلف می‌بایست در صورت آسیب‌رساندن به دیگری، غرامت پرداخت می‌کرد. این قانون فقط در روز اجرا می‌شد، چرا که تاریکی شب بهانه‌ای
فقط در روز اجرا می‌شد، چرا که تاریکی شب بهانه‌ای برای خطای فرد به‌شمار می‌رفت. در سال ۳۳ پیش از میلاد، در دوران آگریپا به‌عنوان ایدیل، کلواکا ماکسیما تا حد زیادی بازسازی و مرمت شد. استرابو، نویسندهٔ یونانی (۶۰ پیش از میلاد – ۲۴ میلادی)، در اثر خود "جغرافیا" از ابتکار رومی‌ها تمجید کرده و می‌نویسد: در حدود سال ۱۰۰ میلادی، اتصال مستقیم خانه‌ها به فاضلاب‌ها آغاز شد و رومی‌ها بیشتر زیرساخت‌های سامانهٔ فاضلاب را تکمیل کردند. فاضلاب‌ها در سراسر شهر گسترده شدند و به مستراح‌های عمومی و برخی مستراح‌های خصوصی خدمت
به مستراح‌های عمومی و برخی مستراح‌های خصوصی خدمت می‌رساندند، و نیز محلی برای دورریز خانه‌هایی بودند که به فاضلاب متصل نبودند. بیشتر ثروتمندان بودند که خانه‌هایشان به فاضلاب وصل می‌شد و این اتصال از طریق خروجی‌هایی بود که زیر امتداد مستراح قرار داشت. ساخت‌وساز. رومی‌ها سامانه‌ای پیچیده از فاضلاب بهداشتی داشتند که با سنگ‌ها پوشیده شده بود و بسیار شبیه فاضلاب‌های مدرن عمل می‌کرد. فضولات از مستراح‌ها شسته شده و از طریق کانال مرکزی به سامانهٔ اصلی فاضلاب و سپس به رودخانه یا جویبار نزدیک هدایت می‌شد. با این حال،
رودخانه یا جویبار نزدیک هدایت می‌شد. با این حال، بنا بر نوشته‌های هجوپردازان رومی، دورریختن زباله از پنجره‌ها به خیابان نیز امری غیرمعمول نبود. با وجود این، مدیریت پسماند رومی‌ها به دلیل نوآوری‌هایش ستوده می‌شود. یازده آب‌گذر رومی به ساکنان شهر آبی با کیفیت‌های گوناگون می‌رساندند که بهترین آن برای آب آشامیدنی نگه‌داشته می‌شد. آب‌های کم‌کیفیت‌تر در حمام عمومی و مستراح‌ها استفاده می‌شدند. سامانه‌های مستراح در بسیاری مکان‌ها همچون هاوسستدز در دیوار هادریان، و نیز در پمپئی، هرکولانئوم و جاهای دیگر یافت شده‌اند
در پمپئی، هرکولانئوم و جاهای دیگر یافت شده‌اند که پسماند را با جریان آب شستشو می‌دادند. توالت‌های عمومی. توالت عمومی در هاوسستدز واقع بر دیوار هادریان بهترین نمونهٔ حفظ‌شده را دارند. سربازان روی تخته‌های چوبی دارای سوراخ می‌نشستند که روی یک کانال بزرگ را می‌پوشاند. آب در یک جوی بزرگ در پای سربازان جریان داشت. به‌طور کلی، ساکنان کم‌درآمد از ظرف‌هایی استفاده می‌کردند که باید آن‌ها را به فاضلاب خالی می‌کردند یا به مستراح‌های عمومی مراجعه می‌کردند. مستراح‌های عمومی به سده دوم پیش از میلاد بازمی‌گردند. این
عمومی به سده دوم پیش از میلاد بازمی‌گردند. این مکان‌ها، چه عمدی و چه غیرعمدی، تبدیل به محل اجتماع و معاشرت شدند. صندلی‌های طولانی شبیه نیمکت با سوراخ‌های کلیدساز به‌صورت ردیفی حفر شده، حریم خصوصی کمی ارائه می‌دادند. برخی مستراح‌ها رایگان بودند و برای برخی دیگر مبلغ کمی دریافت می‌شد. به گفتهٔ لرد آمولری، مکانی که ژولیوس سزار در آن ترور شد، یعنی سالن کوریا در تئاتر پمپئی، به دلیل بی‌آبرویی که در آن رخ داده بود، به مستراح عمومی تبدیل شد. سامانهٔ فاضلاب، مانند یک جوی یا رود کوچک، زیر آن جریان داشت و فضولات را
یک جوی یا رود کوچک، زیر آن جریان داشت و فضولات را به کلواکا ماکسیما منتقل می‌کرد. رومی‌ها آب فاضلاب حمام‌های عمومی را بازیافت می‌کردند و از آن برای شستشوی مستراح‌ها استفاده می‌کردند. لوله‌کشی از خاک‌سفال برای انتقال آب فاضلاب خانه‌ها بهره می‌برد. رومی‌ها نخستین کسانی بودند که لوله‌ها را با بتن مهر و موم کردند تا در برابر فشار بالای آب در سیفون‌ها و نقاط دیگر مقاومت کنند. از حدود سده پنجم پیش از میلاد، ایدیل‌ها علاوه بر وظایف دیگر، بر سامانه‌های بهداشتی نظارت داشتند. آن‌ها مسئول کارآمدی سامانه‌های زهکشی و
داشتند. آن‌ها مسئول کارآمدی سامانه‌های زهکشی و فاضلاب، پاکیزگی خیابان‌ها، پیشگیری از بوی بد و نظارت عمومی بر حمام‌ها بودند. در سده اول میلادی، سامانهٔ فاضلاب رومی‌ها بسیار کارآمد بود. در اثر خود تاریخ طبیعی، پلینی اشاره کرد که از میان همهٔ دستاوردهای رومی‌ها، فاضلاب‌ها «مهم‌ترین و شایسته‌ترین امور همه» بودند. آب‌گذرها. آب‌گذرها حجم زیادی از آب را تأمین می‌کردند که پس از مصرف برای آشامیدن، حمام و نیازهای دیگر، از طریق فاضلاب‌ها جریان می‌یافت. سیستمی از یازده آب‌گذر، شهر را با آب از فاصله‌هایی دور مانند
آب‌گذر، شهر را با آب از فاصله‌هایی دور مانند رودخانه آنیو تأمین می‌کرد. آنیو نووس و آکوا کلادیا دو سامانهٔ بزرگ‌تر بودند. سیستم توزیع به‌طور دقیق طراحی شده بود تا تمامی آب‌های فاضلاب به کلواکا ماکسیما هدایت شوند. نگهداری و مدیریت آب‌گذرها به‌خوبی توسط فرونتینوس، ژنرالی که توسط امپراتور نِروا به سمت کمیساریای آب در اواخر سده اول میلادی منصوب شد، توصیف شده است. او در اثر خود که در پایان همان سده منتشر شد، کار خود بر روی سیستم توزیع را شرح داده است. هنگام انتصاب، او کل سیستم را بررسی و نقشه‌برداری کرد و تلاش
او کل سیستم را بررسی و نقشه‌برداری کرد و تلاش نمود سوءاستفاده‌های متعددی مانند بهره‌برداری غیرقانونی از لوله‌ها را شناسایی کند. همچنین نگهداری آب‌گذرها را با گروه‌هایی از کارگران آموزش‌دیده سازماندهی کرد و تلاش نمود تأمین آب را جدا کند، به‌گونه‌ای که آب با کیفیت بالا برای آشامیدن و پخت‌وپز و آب با کیفیت دوم به فواره‌ها، حمام‌ها و در نهایت فاضلاب‌ها جریان یابد. سیستم روم در تمام شهرها و شهرستان‌های امپراتوری روم و حتی در ویلاهایی که توانایی ایجاد لوله‌کشی داشتند، کپی شد. شهروندان رومی به استانداردهای
داشتند، کپی شد. شهروندان رومی به استانداردهای بهداشتی بالا عادت کردند و ارتش نیز با مستراح‌ها و حمام‌ها یا ترمه‌ها به‌خوبی مجهز بود. آب‌گذرها در سراسر امپراتوری نه تنها برای تأمین آب آشامیدنی خانه‌ها بلکه برای نیازهای دیگر مانند آبیاری، فوارهٔ عمومی استفاده می‌شدند. بسیاری از آب‌گذرهای استانی تا به امروز، اگرچه مدرن‌سازی و به‌روزرسانی شده‌اند، همچنان پابرجا هستند. از یازده آب‌گذر باستانی خدمت‌رسان به روم، هشت مورد آن‌ها نزدیک به یکدیگر در تپه اسکویلین وارد شهر می‌شدند. نخستین آب‌گذر، آکوا آپیا بود که در
شهر می‌شدند. نخستین آب‌گذر، آکوا آپیا بود که در سال ۳۱۲ پیش از میلاد توسط سانسور آپیوس ساخته شد. سایر آب‌گذرهای مهم برای بهداشت روم شامل آکوا مارشیا بودند که بین ۱۴۴–۱۴۰ پیش از میلاد ساخته شدند و حجم زیادی آب با کیفیت به روم می‌رساندند. یکی از آب‌گذرهای مهم روم، آکوا تراایانا بود که از چشمه‌های زلال دامنه‌های شمالی و غربی بالای دریاچه براچیانو تغذیه می‌کرد. گفته شده که «رومیان اهمیت تأمین فراوان و سالم آب برای مصارف خانگی و سلامت جامعه را به‌طور کامل درک کرده بودند.» آمولری بیان کرده که برای ۴۴۱ سال پس از
بودند.» آمولری بیان کرده که برای ۴۴۱ سال پس از ساخت روم، شهر برای آشامیدن و مصارف خانگی به آب تیبر وابسته بود، اما در سال ۳۱۲ پیش از میلاد آپیوس کلاودیوس کراسوس روم را با آب چشمه‌های تپه‌های آلبان تأمین کرد و آن را از طریق آب‌گذرها به مصرف‌کنندگان رساند. یادداشت‌های آمولری اشاره دارند که این روش با آموزه‌های بقراط هماهنگ است: آب راکد باید رد شود، نه آب چشمه‌های تپه‌ها یا آب باران. زباله‌های رومی اغلب در گذرگاه‌های میان ساختمان‌ها در مناطق فقیرنشین جمع می‌شد. گاهی آن‌قدر انباشته می‌شد که نیاز به سنگ‌های
گاهی آن‌قدر انباشته می‌شد که نیاز به سنگ‌های عبوری پیدا می‌شد. «متأسفانه وظایف این سیستم شامل جمع‌آوری زباله از خانه‌ها نبود و این امر منجر به تخلیه بی‌رویهٔ زباله، حتی پرتاب بی‌دقت آن از پنجره‌ها شد.» در نتیجه، سطح خیابان‌ها در شهر بالا رفت، زیرا ساختمان‌های جدید بر روی آوار و زباله ساخته می‌شدند. پیامدهای بهداشتی. با وجود بسیاری از فاضلاب‌ها، مستراح‌های عمومی، حمام‌ها و دیگر زیرساخت‌های بهداشتی، بیماری‌ها همچنان شایع بود. بیشتر خانه‌ها به کانال‌های خیابان یا فاضلاب متصل نبودند. برخی ساختمان‌های چندطبقه
یا فاضلاب متصل نبودند. برخی ساختمان‌های چندطبقه (اینسولا) ممکن بود در طبقه همکف مستراح و یک فواره داشته باشند. این موضوع مانع از آن نمی‌شد که ساکنان طبقات بالاتر فضولات خود را به خیابان بریزند. در روم خدمات پاک‌سازی خیابان وجود نداشت و بنابراین محله‌ها با بیماری‌ها درگیر بودند. حمام‌ها نماد «بهداشت عالی روم» بودند. پزشکان معمولاً به بیماران خود توصیه به حمام رفتن می‌کردند؛ بنابراین، بیماران و افراد سالم گاهی با هم حمام می‌کردند. بیماران معمولاً ترجیح می‌دادند بعدازظهر یا شب به حمام بروند تا از افراد سالم
بعدازظهر یا شب به حمام بروند تا از افراد سالم دور بمانند، اما حمام‌ها به‌طور مداوم تمیز نمی‌شدند. این بدان معناست که افراد سالمی که روز بعد حمام می‌رفتند ممکن بود از بیماران روز قبل بیمار شوند. مستراح‌ها در مکان‌های مختلفی مانند حمام‌ها، دژها و کولوسئوم یافت می‌شدند. رومی‌ها پس از دفع فضولات از اسفنج دریایی چسبیده به یک میله استفاده می‌کردند. این اسفنج ممکن بود توسط تمام استفاده‌کنندگان مستراح مشترک باشد یا هر کس اسفنج خود را بیاورد. برای تمیز کردن اسفنج، آن را در یک سطل حاوی آب و نمک یا سرکه شستشو
آن را در یک سطل حاوی آب و نمک یا سرکه شستشو می‌دادند. این کار بستری برای رشد باکتری‌ها و انتشار بیماری در مستراح‌ها بود. باور عمومی بر این است که رومی‌ها اسفنج دریایی را روی میله به سرکه آغشته می‌کردند تا پس از آن برای بهداشت مقعد استفاده کنند، اما این عمل تنها یک بار مستند شده است. انواع مختلفی از کرم‌های روده‌ای که باعث دیزنتری می‌شدند، به‌طور گسترده وجود داشتند. فناوری روم باستان. فناوری روم باستان که بر سامانهٔ آب و بهداشت تأثیر داشتند عبارت‌اند از:
وِریسمو (به معنای «رئالیسم»، از کلمه ایتالیایی vero به معنای «واقعی») یک سبک نقاشی ایتالیایی قرن نوزدهم یا گروهی از سبک‌ها بود که با جنبش‌های معاصر با همین نام در ادبیات و اپرای ایتالیایی مرتبط بود. این سبک ممکن است منعکس‌کننده یک یا هر دو موضوع «رئالیستی»، بی‌زرق و برق، یا سبکی از قلم‌موکاری معمولاً نسبتاً آزاد باشد که مقدم بر نقاشی‌های بعدی است. اگرچه این اصطلاح در دهه ۱۸۶۰ برای توصیف نقاشی سرچشمه گرفت، اما بیشتر برای توصیف ادبیات و اپرا استفاده شد، جایی که بیشتر به معنای رئالیسم اجتماعی بود که زندگی مردم
بیشتر به معنای رئالیسم اجتماعی بود که زندگی مردم فقیر را به شیوه‌ای غیر رمانتیک، به ویژه (در ادبیات) در سیسیل عقب‌مانده، نشان می‌داد. در نقاشی، جنبش وریسموی ایتالیایی بخشی از یک روند گسترده‌تر اروپایی رئالیسم (که اغلب در برخی کشورها «ناتورالیسم» نامیده می‌شود) بود و به طور مشخص توسط گروه نقاشان «ماکیایولی» که در دهه ۱۸۵۰ در توسکانی ظهور کرده و فعالیت می‌کردند، به کار گرفته می‌شد. اینها با کنار گذاشتن رسوم قدیمی‌شده نقاشی آکادمی، و نقاشی در فضای آزاد به جهت ثبت و ضبط نور و سایه و رنگ‌های طبیعی، از پیشگامان
ثبت و ضبط نور و سایه و رنگ‌های طبیعی، از پیشگامان امپرسیونیست‌های فرانسوی به شمر می‌روند، هرچند ماکیایولی از فعالیت خود مقصود دیگری داشتند. مورخان هنر معاصر اغلب سعی می‌کنند عناصر مختلف را با انتخاب موضوع پیش پا افتاده و واقع‌گرایانه اجتماعی «رئالیسم» و تکنیک آرام و حتی آزاد «ناتورالیسم» از هم متمایز کنند. اصطلاح «وریسم» (verism) گاهی اوقات در زبان انگلیسی استفاده می‌شود، اما این اصطلاح بیشتر به رئالیسم «زائد و بی‌اهمیت» برخی از مجسمه‌های پرتره روم باستان یا به پرداخت بسیار دقیق در نقاشی سده بیستم که به
یا به پرداخت بسیار دقیق در نقاشی سده بیستم که به فتورئالیسم نزدیک می‌شود، اشاره دارد. مطالب مرتبط. وریسمو (ادبیات) وریسمو (موسیقی) وریسمو (آمریکایی)
فالگیر (به ایتالیایی: The Fortune Teller) یک نقاشی اثر هنرمند ایتالیایی سبک باروک ، میکل‌آنژ مریسی دا کاراواجو است. این نقاشی در دو نسخه وجود دارد، هر دو اثر کاراواجو، نسخه اول مربوط به حدود ۱۵۹۴ (که اکنون در موزه کاپیتولین در رم است) و نسخه دوم مربوط به حدود ۱۵۹۵ (که در موزه لوور پاریس قرار دارد). تاریخ هر دو مورد مورد اختلاف است. موضوع اثر. این نقاشی پسری با لباس‌های آراسته و فریبنده را نشان می‌دهد (در نسخه دوم مدل احتمالاً همدم کاراواجیو، نقاش سیسیلی است) که کف دستش توسط دختری از رومانی خوانده می‌شود.
که کف دستش توسط دختری از رومانی خوانده می‌شود. پسر با خوشحالی به چهرهٔ او نگاه می‌کند و دختر نیز نگاه او را پاسخ می‌دهد. بررسی دقیق نقاشی نشان می‌دهد که جوان متوجه چیزی نشده است: دختر در حالی که دست او را به آرامی نوازش می‌کند، انگشتری از دستش بیرون می‌کشد. فریب فال‌گیر به‌عنوان استعاره‌ای از ایلومینیسم فریبندهٔ کاراواجیو. نقاشی کاراواجیو، که دو نسخه از آن وجود دارد، پسر جوانی خوش‌پوش و مغرور را نشان می‌دهد که کف دستش توسط زنی رومانی خوانده می‌شود. با این حال، زن رومانی حیله‌گر مرتکب فریب شده است: لبخند
حال، زن رومانی حیله‌گر مرتکب فریب شده است: لبخند اغواکنندهٔ او ساختگی است و از آنجا که جوان از زیبایی او مجذوب شده، متوجه نمی‌شود که زن همزمان انگشترش را از دستش خارج کرده است. در سال ۱۶۰۳، شاعر گاسپار مورتولا یک مدریگال به نقاشی "فال‌گیر" کاراواجیو تقدیم کرد که در آن فریب زن رومانی حسی را با روش ایلومینیستی کاراواجیو مقایسه می‌کند و بدین ترتیب بیننده، مانند جوان نقاشی‌شده، قربانی فریب می‌شود. این مدریگال به خود کاراواجیو خطاب دارد: سبک. جیووانی پیترو بلوری، زندگینامه‌نویس کاراواجو، نقل می‌کند که این
بلوری، زندگینامه‌نویس کاراواجو، نقل می‌کند که این هنرمند دختر رومانیایی را از میان رهگذران در خیابان انتخاب کرد تا نشان دهد که نیازی به کپی کردن آثار استادان دوران باستان ندارد: این متن اغلب برای نشان دادن این موضوع استفاده می‌شود که هنرمندان تکلف‌گرایی آموزش‌دیده کلاسیکِ زمان کاراواجو، اصرار کاراواجو بر نقاشی از روی زندگی به جای کپی‌ها و طراحی‌های ساخته‌شده از شاهکارهای قدیمی‌تر را رد می‌کردند. با این حال، بلوری با این جمله به پایان می‌رساند: «و در این دو نیم‌چهره [کاراواجو] واقعیت را چنان ناب و خالص
دو نیم‌چهره [کاراواجو] واقعیت را چنان ناب و خالص ترجمه کرد که گفته‌های او را تأیید کرد.» این داستان احتمالاً جعلی است - بلوری بیش از نیم قرن پس از مرگ کاراواجو این اثر را می‌نوشت و در آثار مانچینی یا جووانی بالیونه، دو زندگینامه‌نویس معاصر که او را می‌شناختند، نیامده است - اما جوهره تأثیر انقلابی کاراواجو بر معاصرانش را نشان می‌دهد - که با "فالگیر" آغاز شد - که قرار بود نظریه رنسانس هنر را به عنوان یک داستان آموزشی با هنر به عنوان بازنمایی زندگی واقعی جایگزین کند. نسخه دوم. "تابلوی «"فالگیر» که در سال ۱۵۹۴
کند. نسخه دوم. "تابلوی «"فالگیر» که در سال ۱۵۹۴ خلق شد، توجه قابل توجهی را در میان هنرمندان جوان‌تر و مجموعه‌داران آوانگاردتر رم برانگیخت، اما به گفته مانچینی، فقر کاراواجو او را مجبور کرد که آن را به قیمت پایین هشت اسکودی بفروشد. این اثر به مجموعه یک بانکدار و متخصص ثروتمند، مارکی وینسنته جوستینیانی، وارد شد که به حامی مهم این هنرمند تبدیل شد. دوست جوستینیانی، کاردینال فرانچسکو ماریا دل مونته، اثر همراه آن، "«کارت‌شارپ‌ها» را" در سال ۱۵۹۵ خریداری کرد و در مقطعی از همان سال، کاراواجو وارد خانه کاردینال شد.
از همان سال، کاراواجو وارد خانه کاردینال شد. کاراواجو برای دل مونته، نسخه دوم "فالگیر" را نقاشی کرد که از نقاشی جوستینیانی کپی شده بود، اما با تغییراتی خاص. پس‌زمینهٔ نامتمایز نسخه ۱۵۹۴ به دیواری واقعی تبدیل می‌شود که سایه‌های پرده‌ای نیمه‌کشیده‌اند و قاب پنجره آن را می‌شکند و چهره‌ها فضا را به‌طور کامل‌تری پر می‌کنند و آن را در سه بعد تعریف می‌کنند. نور درخشان‌تر است و پارچهٔ نیم‌تنه پسر و آستین‌های دختر بافت ظریف‌تری دارند. دخترک ساده‌لوح، کودکانه‌تر و معصومانه‌تر آسیب‌پذیر می‌شود، دختر کمتر محتاط به نظر
آسیب‌پذیر می‌شود، دختر کمتر محتاط به نظر می‌رسد، به سمت او خم می‌شود و بیشتر بر موقعیت مسلط است. ژانر. «فال‌گیر» یکی از دو اثر مشهور نقاشی‌شده توسط کاراواجو در سال ۱۵۹۴ است. نسخهٔ دیگر، با عنوان «فال‌گیر، کاردستی‌های کوچک»، اثر مکملی به‌شمار می‌رود که نشان‌دهندهٔ سبک ابتدایی و شیوهٔ نوآورانهٔ کاراواجیو در همان دوره است. به نظر می‌رسد نسخهٔ اول «فال‌گیر» قدیمی‌تر باشد و به زمانی تعلق دارد که کاراواجیو هنوز تازه کارگاه استادش را ترک کرده بود. این دورهٔ گذار برای کاراواجیو اهمیت زیادی داشت، زیرا او تلاش
برای کاراواجیو اهمیت زیادی داشت، زیرا او تلاش می‌کرد با فروش نقاشی‌هایش راه مستقل خود را در دنیای هنر بیابد و سبک منحصربه‌فردش را شکل دهد. در این اثر، نشانه‌هایی از علاقهٔ کاراواجیو به واقع‌گرایی شدید، بازی نور و سایه، و پرداختن به جزئیات روان‌شناختی شخصیت‌ها به وضوح مشاهده می‌شود، که بعدها به یکی از ویژگی‌های شاخص هنر او تبدیل شد. «فال‌گیر» نه تنها نمایانگر مهارت فنی کاراواجیو است، بلکه تصویری از تعامل اجتماعی، فریب و اغواگری نیز ارائه می‌دهد، که همزمان جنبهٔ زیبایی‌شناسی و درون‌مایهٔ مفهومی اثر را تقویت
زیبایی‌شناسی و درون‌مایهٔ مفهومی اثر را تقویت می‌کند. موضوع این نقاشی بی‌سابقه نبود. جورجیو واساری در "کتاب «زندگی هنرمندان»" خود اشاره می‌کند که یکی از پیروان فرانچاابیجو، برادرش آنیولو، تابلویی برای یک مغازه عطرفروشی نقاشی کرد «که حاوی یک زن کولی بود که به شیوه‌ای بسیار زیبا فال یک خانم را می‌گرفت».
حبیبه سعید الصفّار (۱۹۷۷) ژنتیک‌دان، مهندس زیست‌پزشکی و استاد دانشگاه اماراتی است. او استاد مهندسی زیست‌پزشکی و زیست‌فناوری در دانشگاه خلیفه، رئیس دانشکده پزشکی و علوم بهداشتی و همچنین مدیر مرکز زیست‌فناوری دانشگاه خلیفه است. او به‌طور گسترده به دلیل پژوهش‌هایش در شناسایی عوامل ژنتیکی خطر ابتلا به دیابت در میان جمعیت بومی بَدَویان امارات شناخته می‌شود. در سال ۲۰۱۵ در رتبهٔ ۵۲ فهرست «۱۰۰ زن عرب قدرتمند» نشریه "اِرِیبیان بیزنس" قرار گرفت. در سال ۲۰۱۶، او موفق به دریافت بورسیۀ بین‌المللی لوریال – یونسکو برای
به دریافت بورسیۀ بین‌المللی لوریال – یونسکو برای زنان در علم شد. تحصیلات و آموزش. الصفار در سال ۲۰۰۲ مدرک کارشناسی در رشته بیوشیمی را از دانشگاه ایالتی سن‌دیگو دریافت کرد و یک سال بعد، در سال ۲۰۰۳، موفق به اخذ کارشناسی ارشد در رشتهٔ مهندسی پزشکی از دانشگاه لیورپول شد. او در سال ۲۰۱۰ دکترای خود را در رشتهٔ علوم پزشکی و پزشکی قانونی از دانشگاه استرالیای غربی اخذ کرد. او چندین سال به‌عنوان کارشناس پزشکی قانونی در پلیس دبی فعالیت داشت و سپس در سال ۲۰۱۱ به دانشگاه خلیفه پیوست و به‌عنوان استادیار مهندسی
به دانشگاه خلیفه پیوست و به‌عنوان استادیار مهندسی زیست‌پزشکی آغاز به کار کرد. پژوهش. علاقهٔ پژوهشی اصلی الصفار بر مطالعهٔ ژنوم بدویان بومی امارات متحدهٔ عربی متمرکز است تا ژن‌های خاصی را که زمینه‌ساز ابتلا به بیماری‌ها هستند شناسایی کند. به‌عنوان بخشی از رسالهٔ دکتری خود، او در سال ۲۰۰۷ بانک اطلاعات خانواده‌های امارات را بنیان‌گذاری کرد که در نهایت نمونه‌های دی‌ان‌ای بیش از ۲۶ هزار داوطلب را ذخیره کرد که از میان آن‌ها ۱۷۰۰ نفر از تبار بدوی بودند. او نخستین و بزرگ‌ترین مطالعهٔ همبستگی ژنومی را بر روی جمعیت
و بزرگ‌ترین مطالعهٔ همبستگی ژنومی را بر روی جمعیت بدویان امارات انجام داد که در آن پنج ژن منحصربه‌فرد در این جمعیت شناسایی شد که با دیابت نوع ۲ مرتبط بودند؛ قوی‌ترین ارتباط با ژن پی‌آرکی‌دی۱ گزارش شد. یافته‌های او در سال ۲۰۱۱ در نشریه بین‌المللی دیابت و متابولیسم منتشر شد. به گفته الصفار، این نخستین مطالعه‌ای بود که ترکیب ژنتیکی یک جمعیت عربی را در رابطه با دیابت بررسی می‌کرد. امارات متحده عربی گفته می‌شود دومین کشور با بالاترین نرخ ابتلا به دیابت در جهان است. جوایز و افتخارات. او در سال ۲۰۱۴ به دلیل
است. جوایز و افتخارات. او در سال ۲۰۱۴ به دلیل تلاش‌هایش در ایجاد نقشه ژنتیکی برای پیشگیری و تشخیص زودهنگام دیابت، از سوی محمد بن راشد آل مکتوم، حاکم دبی، مدال افتخار نخست امارات را دریافت کرد.او همچنین در همان سال جایزهٔ بین‌المللی امارات برای پیشگیری از بیماری‌های ژنتیکی را کسب کرد و چندین بورسیه تحقیقاتی از بنیاد الجلیله دریافت نمود.در سال ۲۰۱۵، به‌عنوان عضو «جامعه دانشمندان جوان» مجمع جهانی اقتصاد برگزیده شد و در سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ در شورای آیندهٔ جهانی بیوتکنولوژی‌ها در این مجمع فعالیت داشت.از سال
بیوتکنولوژی‌ها در این مجمع فعالیت داشت.از سال ۲۰۱۶، الصفار عضو شورای دانشمندان امارات بوده و از سال ۲۰۱۹ نیز در شورای آیندهٔ دبی در حوزهٔ سلامت و رفاه عضویت دارد.
تجارت بین‌المللی شامل تبادل کالا، خدمات و سرمایه بین کشورها است. این نوع تجارت نقش مهمی در اقتصاد جهانی ایفا می‌کند و به کشورها امکان دسترسی به منابع، محصولات و فناوری‌هایی را می‌دهد که به‌صورت داخلی در دسترس نیستند. خدمات بازرگانی، این معاملات را با ارائه امکانات لجستیک، تسویه مالی و رعایت مقررات تسهیل می‌کنند. عملیات واردات و صادرات. واردات و صادرات از اجزای اصلی تجارت بین‌المللی هستند. واردکنندگان کالاها را برای تأمین نیازهای داخلی به کشور وارد می‌کنند، در حالی که صادرکنندگان محصولات را به بازارهای خارجی
حالی که صادرکنندگان محصولات را به بازارهای خارجی می‌فروشند. تجارت مؤثر نیازمند رعایت قوانین بین‌المللی، تعرفه‌ها و رویه‌های گمرکی است. شرکت‌ها معمولاً برای مدیریت اسناد، حمل‌ونقل و کاهش ریسک به خدمات بازرگانی متکی هستند. ترخیص کالا و لجستیک. ترخیص کالا فرآیند رسمی ارائه مدارک و دریافت اجازه مقامات برای جابجایی کالاها بین کشورها است. انجام مؤثر ترخیص کالا نیازمند رعایت قوانین ملی و بین‌المللی است. خدمات لجستیک، از جمله حمل‌ونقل، انبارداری و توزیع، برای تضمین تحویل به موقع و کاهش هزینه‌ها در تجارت بین‌المللی
تحویل به موقع و کاهش هزینه‌ها در تجارت بین‌المللی ضروری هستند. معاملات مالی بین‌المللی. خدمات مالی برون‌مرزی بخش حیاتی تجارت جهانی هستند. این خدمات شامل تبدیل ارز، حواله‌های بین‌المللی، اعتبارات اسنادی و تأمین مالی تجارت می‌شوند. این خدمات به کاهش ریسک‌های مرتبط با نوسانات ارز، تأخیر در پرداخت‌ها و عدم رعایت مقررات بانکی بین‌المللی کمک می‌کنند. ادغام با تجارت الکترونیک و دیجیتال. با رشد تجارت الکترونیک، شرکت‌ها به‌طور فزاینده‌ای کالاها را از بازارهای آنلاین جهانی خریداری می‌کنند. پلتفرم‌های دیجیتال امکان
جهانی خریداری می‌کنند. پلتفرم‌های دیجیتال امکان مدیریت موجودی، پردازش سفارش‌ها و هماهنگی حمل‌ونقل را به‌صورت مؤثر فراهم می‌کنند. ادغام تجارت الکترونیک با خدمات سنتی بازرگانی، زنجیره تأمین جهانی را بهینه کرده و دسترسی به بازارها را افزایش داده است. ملاحظات قانونی و مقرراتی. تجارت بین‌المللی تحت قوانین ملی و بین‌المللی، از جمله توافق‌نامه‌های تجاری، تعرفه‌ها و استانداردهای ایمنی، اداره می‌شود. شرکت‌ها باید این مقررات را رعایت کنند تا از جریمه‌ها، تأخیرها یا دعاوی حقوقی جلوگیری شود. رعایت قوانین همچنین
یا دعاوی حقوقی جلوگیری شود. رعایت قوانین همچنین تضمین‌کننده رقابت منصفانه و حفاظت از مصرف‌کننده است.
شورش دروزی‌ها در جنوب سوریه، شورشی در جنوب سوریه است که توسط دروزی‌ها علیه دولت انتقالی سوریه در اوایل سال ۲۰۲۵ پس از سقوط رژیم اسد انجام شد. پیشینه. دروزی‌ها در طول جنگ داخلی سوریه بی‌طرف ماندند. جوامعی از آنها در لبنان، اسرائیل و بلندی‌های جولان وجود دارند که حدود سه درصد از جمعیت سوریه را تشکیل می‌دهند. در فوریه ۲۰۲۵، منابع محلی در استان قنیطره سوریه به العربیه گزارش دادند که ارتش اسرائیل «پیشنهادهای وسوسه‌انگیزی» برای فرصت‌های شغلی به ساکنان سوریه ارائه داده است. تنش‌ها در اواخر آوریل ۲۰۲۵ پس از انتشار
داده است. تنش‌ها در اواخر آوریل ۲۰۲۵ پس از انتشار یک فایل صوتی توهین‌آمیز که ظاهراً حاوی محتوای کفرآمیز علیه حضرت محمد (ص) بود و ظاهراً به یک عالم دروزی به نام مروان کیوان نسبت داده شده بود، ادامه یافت. مروان کیوان این فایل صوتی را تکذیب کرد. گاه‌شمار. درگیری‌ها در جرمانا (فوریه–مارس ۲۰۲۵). در ۲۸ فوریه ۲۰۲۵، افراد مسلح ناشناس به سمت وسیله نقلیه حامل غیرنظامیان دروزی که در جاده منتهی به فرودگاه بین‌المللی دمشق در جرمانا در حرکت بودند، آتش گشودند. دو فرد مسن در این حمله زخمی شدند و هر دو در بیمارستان بستری
در این حمله زخمی شدند و هر دو در بیمارستان بستری شدند. روز بعد، در ۱ مارس، در جریان عملیات امنیتی که توسط مقامات سوری در حومه جرمانا آغاز شد، درگیری‌هایی بین نیروهای دولت سرپرست سوریه و گروه‌های مسلح محلی دروزی که مسئول حفاظت از جامعه بودند، در جرمانا رخ داد. اعضای تیپ سپر جرمانا در این درگیری‌ها شرکت داشتند. در جریان یک درگیری خشونت‌آمیز که در میدان السعوف بین دو عضو سرویس امنیت عمومی و ساکنان مسلح محلی رخ داد، یکی از افراد مسلح محلی به شدت مجروح شد و نیاز به بستری شدن در بیمارستان پیدا کرد، در حالی که