payamvha/North_RAG huggingface dataset:
وزارت کشاورزی و اقتصاد جمهوری آذربایجان را به ایتالیا دعوت کرده است. واردات و صادرات. کالاهای صادراتی: نفت، گاز، مواد غذایی روابط فرهنگی. در دوران اتحاد جماهیر شوروی، در سال ۱۹۷۲، شهر ناپل ایتالیا و باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان، خواهرخوانده اعلام شدند. از آن زمان، پیوندهای فرهنگی بین ایتالیا و جمهوری آذربایجان شدیدتر شده است، اما روابط بین دو کشور سابقه طولانی دارد که می‌توان آن را از مسافرانی که در قرون وسطی از جمهوری آذربایجان بازدید می‌کردند (از جمله مارکو پولو) و کتاب «تفسیر اصول اقلیدس» خواجه
جمله مارکو پولو) و کتاب «تفسیر اصول اقلیدس» خواجه نصیرالدین طوسی که به لاتین ترجمه و در سال ۱۵۹۴ در رم منتشر شد، مشاهده کرد. نقاشی‌های مختلفی از نقاشان مشهور ایتالیایی در موزه‌های جمهوری آذربایجان وجود دارد و بسیاری از فرش‌ها و جواهرات ساخته شده در جمهوری آذربایجان در موزه‌ها و مجموعه‌های خصوصی مختلف در ایتالیا نگهداری می‌شوند. از اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در باکو، ساختمان‌های مختلفی توسط معماران مشهور ایتالیایی ساخته شده است. آثار دانته و پترارک به زبان ترکی آذربایجانی ترجمه و در تعداد زیادی
به زبان ترکی آذربایجانی ترجمه و در تعداد زیادی منتشر شده است. برخی از خوانندگان افسانه‌ای جمهوری آذربایجان مانند بولبول و مسلم ماقمایف بر مبانی هنر اپرا در ایتالیا تسلط داشتند. رویدادهای فرهنگی زیادی در هر دو کشور برگزار شده است. کمک‌های ایتالیا. ایتالیا از جمله کشورهایی است که به جمهوری آذربایجان کمک‌های بشردوستانه ارائه می‌دهد. توافقنامه کمک‌های بشردوستانه بین جمهوری آذربایجان و ایتالیا که در ۱ ژوئن ۲۰۰۵ امضا شد، با هدف تسهیل زندگی سخت پناهندگان و آوارگان داخلی مستقر در جمهوری آذربایجان منعقد شده است.
داخلی مستقر در جمهوری آذربایجان منعقد شده است. دولت ایتالیا همچنین به تعدادی از مؤسسات پزشکی و اجتماعی در جمهوری آذربایجان کمک کرده است.
تزیین جوانه‌ای ()در معماری گوتیک به زائده‌ها یا نقش‌های گیاهیِ برجسته و تزیینی گفته می‌شود که معمولاً به شکل برگ‌های نوک‌تیز یا جوانه‌های رو به بالا ساخته می‌شدند. این تزیین‌ها اغلب بر روی لبه‌های خارجی سازه‌ها، مثل مناره‌ها، پشت‌بندهای معلق، طاق‌نماها، گلدسته‌ها و حتی کلاهک‌های سنگیِ روی پنجره‌ها، قرار می‌گرفتند. جهت آن‌ها معمولاً رو به بالا بود تا خط نگاه بیننده را به‌سوی آسمان هدایت کنند و حس عمودگرایی و سبکیِ معماری گوتیک را تقویت کنند. بنابر این، تزیین جوانه‌ای مانند برگ‌های سنگیِ نوک‌تیزی است که روی
جوانه‌ای مانند برگ‌های سنگیِ نوک‌تیزی است که روی لبهٔ مناره‌ها یا پشت‌بندهای کلیساهای گوتیک گذاشته می‌شد تا هم زیبا باشد و هم چشم را به‌سمت بالا بکشد.
روابط میان امپراتوری هخامنشیان و جمهوری روم در دوران باستان، یکی از پیچیده‌ترین و مهم‌ترین ارتباط‌های تاریخی میان تمدن‌های بزرگ آن دوران به شمار می‌آید. اگرچه فاصله جغرافیایی میان ایران و ایتالیا قابل توجه بود، اما نفوذ فرهنگی، تجاری و نظامی هر دو تمدن موجب شد تا تأثیراتی متقابل بر سیاست، اقتصاد و فرهنگ یکدیگر داشته باشند. این مقاله تلاش می‌کند به‌صورت جامع، تاریخچه، زمینه‌ها، تعاملات اقتصادی، دیپلماتیک و فرهنگی هخامنشیان و روم باستان را بررسی کرده و نقش این روابط در شکل‌گیری تاریخ مدیترانه و غرب آسیا را
روابط در شکل‌گیری تاریخ مدیترانه و غرب آسیا را تحلیل کند. زمینه‌های تاریخی. زمینه‌های تاریخی روابط میان هخامنشیان و روم باستان به دوران اوج قدرت هر دو تمدن بازمی‌گردد و شامل شرایط سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و جغرافیایی می‌شود که تعاملات آن‌ها را ممکن ساخت. امپراتوری هخامنشیان، که توسط کوروش بزرگ در اواسط قرن ششم پیش از میلاد تأسیس شد، به سرعت به یک قدرت عظیم در خاورمیانه و بخش‌هایی از آسیای مرکزی و آفریقا تبدیل شد. این امپراتوری گسترده از شرق تا هند و از شمال تا دریای سیاه و از غرب تا مصر و سواحل شرقی مدیترانه
دریای سیاه و از غرب تا مصر و سواحل شرقی مدیترانه گسترش داشت و توانست با ایجاد سیستم اداری منسجم، شبکه‌های جاده‌ای و استانداردسازی مالی، کنترل قلمرو وسیع خود را حفظ کند. ساختار حکومتی هخامنشیان، که شامل ساتراپی‌ها و فرمانداران محلی بود، به آن‌ها اجازه می‌داد تا به‌طور همزمان مناطق مختلف را تحت نظارت مستقیم و غیرمستقیم اداره کنند، و همین سیستم اداری پیشرفته زمینه تعاملات سیاسی و اقتصادی با دیگر تمدن‌ها را فراهم آورد. در سوی دیگر، روم باستان، که در ابتدا به شکل یک جمهوری شهری در قرن ششم پیش از میلاد آغاز به
یک جمهوری شهری در قرن ششم پیش از میلاد آغاز به کار کرد، با توسعه نظام حقوقی و ارتش سازمان‌یافته خود، توانست قلمرو خود را در شبه‌جزیره ایتالیا گسترش دهد. روند توسعه روم، از طریق جنگ‌ها و اتحاد با قبایل و شهرهای اطراف، پایه‌های قدرت سیاسی و اقتصادی این جمهوری را مستحکم کرد. با پیشرفت‌های تدریجی، روم به قدرتی معتبر در مدیترانه غربی تبدیل شد که توانایی تأثیرگذاری بر سیاست و اقتصاد مناطق دیگر، از جمله مناطقی که هخامنشیان نفوذ داشتند، را داشت. این هم‌زمانی ظهور و گسترش قدرت دو تمدن، زمینه‌ای مناسب برای شکل‌گیری
گسترش قدرت دو تمدن، زمینه‌ای مناسب برای شکل‌گیری روابط دیپلماتیک، تجاری و گاه نظامی میان ایران و روم فراهم آورد. شرایط جغرافیایی و موقعیت استراتژیک هر دو تمدن نیز بر شکل‌گیری زمینه‌های روابط تأثیرگذار بود. هخامنشیان با کنترل بخش‌هایی از آسیای صغیر و سواحل شرقی مدیترانه، امکان ارتباط و تجارت با شهرهای یونانی و در نهایت شبه‌جزیره ایتالیا را داشتند. از سوی دیگر، روم با گسترش نفوذ خود در ایتالیا و سپس مناطق اطراف دریای مدیترانه، توانست مسیرهای تجاری و دریایی که به شرق می‌رسید را تحت نظارت خود قرار دهد. این
که به شرق می‌رسید را تحت نظارت خود قرار دهد. این تقاطع موقعیت جغرافیایی باعث شد که هر دو تمدن از طریق مسیرهای تجاری زمینی و دریایی در ارتباط غیرمستقیم باشند و اطلاعات، کالا و فناوری‌ها میان آن‌ها منتقل شود. زمینه‌های فرهنگی و اجتماعی نیز نقش مهمی در ایجاد ارتباط‌ها ایفا می‌کرد. هخامنشیان با تأکید بر احترام به فرهنگ‌ها و مذاهب مختلف در مناطق تحت سلطه خود، زمینه‌ای ایجاد کردند که تعاملات فرهنگی و علمی با دیگر تمدن‌ها، از جمله یونان و در نهایت روم، امکان‌پذیر شود. سیستم آموزشی، زبان رسمی در دیوان‌سالاری و
شود. سیستم آموزشی، زبان رسمی در دیوان‌سالاری و هنرهای هخامنشی، به ویژه معماری و هنرهای تزئینی، الهام‌بخش تمدن‌های همسایه بود و زمینه تأثیرگذاری فرهنگی بر روم را فراهم آورد. از سوی دیگر، روم با پذیرش و تلفیق فرهنگ‌های مختلف، از جمله فرهنگ‌های یونانی و ایتالیایی، توانست یک جامعه چندفرهنگی ایجاد کند که پذیرای تأثیرات خارجی باشد. به طور کلی، زمینه‌های تاریخی روابط هخامنشیان و روم شامل **قدرت سیاسی و اداری هخامنشیان، توسعه نظامی و حقوقی روم، موقعیت جغرافیایی و استراتژیک هر دو تمدن، و تعاملات فرهنگی و اجتماعی**
هر دو تمدن، و تعاملات فرهنگی و اجتماعی** است که در مجموع شرایط لازم برای شکل‌گیری تعاملات دیپلماتیک، اقتصادی و فرهنگی را فراهم ساخت و مسیر روابط تاریخی دو تمدن را هموار کرد. تعاملات دیپلماتیک. تعاملات دیپلماتیک میان هخامنشیان و روم به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم انجام می‌شد. در دوران سلطنت داریوش بزرگ و خشایارشا، سفرای هخامنشی با کشورهای مدیترانه‌ای ارتباط داشتند و اطلاعات سیاسی و اقتصادی مناطق تحت سلطه یا نفوذ روم را جمع‌آوری می‌کردند. از سوی دیگر، دولت‌های محلی ایتالیایی و روم، از طریق تجار و بازرگانان، با
ایتالیایی و روم، از طریق تجار و بازرگانان، با امپراتوری هخامنشیان در ارتباط بودند و این تعاملات، پایه‌ای برای تبادل فرهنگی و انتقال فناوری‌ها و ایده‌ها شد. مطالعات تاریخی نشان می‌دهد که دیپلماسی هخامنشیان بیشتر مبتنی بر ایجاد اتحادهای استراتژیک، پرداخت خراج و برقراری پیمان‌های تجاری بود تا جنگ مستقیم، هرچند تنش‌های مرزی گاهی به برخوردهای نظامی محدود منجر می‌شد. روابط تجاری و اقتصادی. یکی از مهم‌ترین جنبه‌های روابط هخامنشیان و روم، فعالیت‌های اقتصادی و تجاری بود. مسیرهای تجاری زمینی، از طریق آسیای صغیر و
بود. مسیرهای تجاری زمینی، از طریق آسیای صغیر و یونان، و مسیرهای دریایی مدیترانه، امکان انتقال کالاهایی مانند ابریشم، ادویه‌جات، فلزات گران‌بها، روغن زیتون و شراب را فراهم می‌کرد. این تجارت نه تنها تأثیر اقتصادی داشت بلکه موجب تبادل فرهنگی، هنری و حتی علمی بین دو تمدن می‌شد. بنادر ایتالیا مانند ونیز و جنوا، حتی قبل از شکل‌گیری رسمی امپراتوری روم، نقش کلیدی در این شبکه‌های تجاری ایفا می‌کردند و ارتباط ایران و روم را تسهیل می‌نمودند. همچنین، هخامنشیان با ایجاد سیستم مالی پیشرفته شامل مالیات‌بندی، نگهداری
سیستم مالی پیشرفته شامل مالیات‌بندی، نگهداری خزانه‌های منطقه‌ای و استانداردسازی سکه‌ها، تجارت بین‌المللی را تسهیل کردند. این سیستم، امکان انتقال کالا و سرمایه میان ایران و مناطقی از روم را به‌صورت امن و منظم فراهم می‌آورد و موجب شد که مبادلات تجاری میان شرق و غرب مدیترانه رونق گیرد. جنگ‌ها و تنش‌های نظامی. با گسترش نفوذ روم در مناطق شرقی مدیترانه و نفوذ هخامنشیان در آسیای صغیر و کنار دریای اژه، درگیری‌ها و تنش‌های مرزی میان دو قدرت بزرگ رخ داد. هرچند هیچ جنگ گسترده‌ای میان هخامنشیان و خود جمهوری روم ثبت
جنگ گسترده‌ای میان هخامنشیان و خود جمهوری روم ثبت نشده است، اما برخوردهای محدود میان نیروهای محلی و مرزی و همچنین رقابت برای کنترل شهرهای استراتژیک مدیترانه، بر سیاست و دیپلماسی منطقه تأثیرگذار بود. این درگیری‌ها موجب شد که دو تمدن روش‌های نوین دیپلماسی و پیمان‌های تجاری را برای جلوگیری از نزاع مستقیم توسعه دهند. تبادل فرهنگی و هنری. یکی از مهم‌ترین دستاوردهای روابط میان هخامنشیان و روم، تبادل فرهنگی بود. هنر هخامنشی شامل معماری باشکوه، ستون‌ها، نقش برجسته‌ها و مجسمه‌سازی، تأثیر خود را بر هنر و معماری روم
و مجسمه‌سازی، تأثیر خود را بر هنر و معماری روم گذاشت. همچنین، سنت‌های اداری و سازماندهی شهری هخامنشی، از جمله ایجاد شهرهای نظام‌مند و شبکه‌های ارتباطی، الهام‌بخش شهرسازی روم باستان شد. علاوه بر آن، مفاهیم فلسفی، حکومتی و نظام حقوقی که در ایران باستان رایج بود، از طریق ترجمه متون و تعامل با جهان مدیترانه، به دانشمندان و حکام روم منتقل شد. پایان روابط و اثرات بلندمدت. با فروپاشی هخامنشیان و ظهور سلسله‌های بعدی، از جمله سلوکیان، روابط مستقیم میان ایران و روم کاهش یافت، اما تأثیرات فرهنگی و اقتصادی این دوره
کاهش یافت، اما تأثیرات فرهنگی و اقتصادی این دوره همچنان باقی ماند. اصول معماری، هنر و حتی روش‌های مدیریتی هخامنشی، در ساختارهای شهری و معماری روم و سپس امپراتوری روم شرقی نمود پیدا کرد. همچنین، روابط تجاری و اقتصادی ایجاد شده، مسیرهایی برای انتقال کالا، فناوری و فرهنگ به دوره‌های بعدی اروپای باستان و مدرن فراهم نمود.
دوک‌نشین لیتوانی (; ) یک تشکیلات دولتی-زمینی از مردم لیتوانیایی بود که از سدهٔ سیزدهم تا سال ۱۴۱۳ وجود داشت. در بیشتر دوران حیات خود، این سرزمین بخشی از تشکیل‌دهنده و هسته دوک‌نشین بزرگ لیتوانی بود. نام‌های دیگر این تشکیلات سرزمینی، که در دوران گوناگون به کار برده می‌شد، شامل اوکشتایتیا، سرزمین لیتوانی (سدهٔ سیزدهم)، دوک‌نشین ویلنیوس (سدهٔ چهاردهم تا اوایل سدهٔ پانزدهم)، یا به سادگی، لیتوانی است. تاریخچه. این تشکیلات در بخش مرکزی و شرقی لیتوانی امروزی، که با نام اوکشتایتیا یا سرزمین لیتووا () شناخته می‌شود،
نام اوکشتایتیا یا سرزمین لیتووا () شناخته می‌شود، پدیدار شد. گمان می‌رود که در مرکز لیتوانی در ساحل چپ رودخانه نریس شکل گرفت و به سرعت به سمت شرق گستش پیدا کرد. از این سرزمین در سال ۱۰۰۹ به عنوان "لیتوئا" نیز یاد شده است. این قلمرو به‌دست سران یک قبیله لیتوانیایی، اوکشتایی‌ها یا «لیتوانیایی‌ها» اداره می‌شد. پس از گسترش دولت لیتوانی در سدهٔ سیزدهم و شناخته شدن آن به عنوان دوک‌نشین بزرگ لیتوانی و پادشاهی لیتوانی (۱۲۵۱–۱۲۶۳)، دوک‌نشین لیتوانی به یک واحد در تقسیمات اداری تبدیل شد که توسط دوک‌های موروثی اداره
اداری تبدیل شد که توسط دوک‌های موروثی اداره می‌شد. مرکز اداری اصلی دوک‌نشین تا سدهٔ سیزدهم احتمالاً کرناوه بود.
صندوقخانه کلیسا (vestry) که خزانهٔ کلیسا () هم نامیده شده، اتاقی در کلیساست که معمولاً در کنار محراب یا نزدیک به آن قرار دارد و محل نگه‌داری اشیای مقدس، ظروف نیایشی، ردای کشیشان و دیگر وسایل مذهبی است. کشیشان پیش از برگزاری آیین‌ها لباس مخصوص خود را در این اتاق می‌پوشند و پس از مراسم دوباره به آنجا بازمی‌گردند. بنابر این، صندوقخانه در کلیسا همان «اتاق آماده‌سازی و نگه‌داری وسایل مذهبی» در کلیساست.
لیدرویل یکی از حومه‌های شهر پرت، مرکز ایالت استرالیای غربی است که در حدود ۳ کیلومتری شمال‌غربی بخش مرکزی کسب‌وکار این شهر واقع شده و تحت اداره شهر وینسنت قرار دارد. تاریخچه. نام این منطقه برگرفته از ویلیام هنری لیدر، یکی از نخستین مالکین زمین در دهه ۱۸۳۰ است. در سال ۱۸۹۶، لیدرویل به عنوان یک شهرداری مستقل تأسیس شد. در سال ۱۹۱۴ با شهرداری پرت و مناطق اطراف ادغام شد. جمعیت‌شناسی. بر اساس سرشماری سال ۲۰۲۱، جمعیت لیدرویل ۳٬۶۸۶ نفر بوده است. گروه سنی غالب بین ۳۰ تا ۳۹ سال است و تنوع قومی قابل توجهی در این ناحیه
تا ۳۹ سال است و تنوع قومی قابل توجهی در این ناحیه وجود دارد. آموزش و دین. در لیدرویل چند مدرسه و کالج شناخته‌شده شامل کالج کاتولیک آرانمور، مدرسه آموزش انفرادی و از راه دور، North Metropolitan TAFE و کالج الهیات ترینیتی واقع شده‌اند. بخش بزرگی از جمعیت بدون تعلق به دین مشخص یا سکولار توصیف می‌شوند. فرهنگ و سرگرمی. خیابان آکسفورد مرکز خرید و تفریح منطقه است و شامل رستوران‌ها، کافه‌ها و بوتیک‌ها می‌شود. سینما لونا لیدرویل، که در سبک هنر دکو ساخته شده، یکی از مراکز فرهنگی شاخص منطقه است. ورزش. ورزشگاه لیدرویل
فرهنگی شاخص منطقه است. ورزش. ورزشگاه لیدرویل از سال ۱۹۱۵ میزبان مسابقات فوتبال استرالیایی بوده و محل فعالیت ایست پرت و سوبیاکو است. حمل‌ونقل. ایستگاه راه‌آهن لیدرویل بخشی از خط جونداپ است که ارتباط مستقیم با مرکز پرت و سایر مناطق را فراهم می‌کند. این ایستگاه در کنار بزرگراه میچل واقع شده است. حال حاضر. امروزه لیدرویل به عنوان یک دهکده شهری شناخته می‌شود که ترکیبی از فرهنگ، هنر، زندگی شهری و فعالیت‌های اجتماعی پرجنب‌وجوش را ارائه می‌دهد.
نشان ستاره همبستگی ایتالیا () این نشان در سال ۱۹۴۷ توسط اولین رئیس‌جمهور جمهوری ایتالیا، انریکو د نیکولا، به عنوان یک نشان ملی تأسیس شد تا از مهاجران غیرنظامی و نظامی یا خارجی‌هایی که سهم برجسته‌ای در بازسازی ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم داشتند، قدردانی شود. در سال ۲۰۱۱، این نشان توسط یازدهمین رئیس‌جمهور، جورجیو ناپولیتانو، به نشان ستاره ایتالیا تغییر نام داد. تأکید این نشان اصلاح‌شده از بازسازی پس از جنگ به حفظ و ارتقای اعتبار ملی در خارج از کشور، ترویج روابط دوستانه و همکاری با سایر کشورها و پیوند با
روابط دوستانه و همکاری با سایر کشورها و پیوند با ایتالیا تغییر یافت. این نشان که در سال ۲۰۰۱ اصلاح شد، دارای کتیبه همبستگی ایتالیایی بود که تصویری از سامری نیکوکار را احاطه کرده بود. این نشان با حکم رئیس‌جمهور، رئیس این نشان، به توصیه وزیر امور خارجه اعطا شد. تاریخچه. این نشان طی فرمان شماره ۷۰۳ مورخ ۲۷ ژانویه ۱۹۴۷ توسط رئیس موقت دولت تحت عنوان نشان ستاره همبستگی ایتالیا تأسیس شد و شامل یک درجه واحد: شوالیه بود. پیش از لازم‌الاجرا شدن، این فرمان لغو و با فرمان قانونی شماره ۸۱۲ مورخ ۹ مارس ۱۹۴۸ جایگزین شد
قانونی شماره ۸۱۲ مورخ ۹ مارس ۱۹۴۸ جایگزین شد که نشان ستاره همبستگی ایتالیا را به عنوان «به رسمیت شناختن ویژه به نفع همه ایتالیایی‌های خارج از کشور یا خارجی‌هایی که به ویژه در بازسازی ایتالیا مشارکت داشته‌اند» تأسیس کرد. این افتخار توسط رئیس‌جمهور و به پیشنهاد وزیر امور خارجه اعطا شد. رئیس‌جمهور رئیس این نشان بود که توسط یک شورای چهار نفره به ریاست وزیر امور خارجه اداره می‌شد. قانون شماره ۱۳ مورخ ۳ فوریه ۲۰۱۱، این نشان را اصلاح و آن را به نشان ستاره ایتالیا تبدیل کرد.
شالِ نیایش () یک نوار بلند از پارچه است که کشیشان مسیحی در هنگام اجرای مراسم مذهبی بر گردن خود می‌اندازند. این نوار معمولاً باریک، بلند و تزیین‌شده است و دو سر آن در جلو، تا روی سینه یا زانو آویزان می‌شود. رنگ شال بسته به مناسبت‌های مذهبی (عید، عزاداری، جشن و …) تغییر می‌کند. شال نیایش مانند شال یا روسری باریکی است که کشیش در مراسم کلیسایی روی دوش می‌اندازد و نماد مقام و مسئولیت روحانی اوست.
نشان ویتوریو ونتو () یک نشان شوالیه‌گری ایتالیایی بود که در سال ۱۹۶۸ توسط پنجمین رئیس‌جمهور ایتالیا، جوزپه ساراگات، به عنوان یک نشان ملی تأسیس شد. این نشان «برای ابراز قدردانی ملت» از کسانی که مدال و صلیب جنگی شجاعت نظامی را دریافت کرده بودند و حداقل شش ماه در جنگ جهانی اول و درگیری‌های قبل از آن جنگیده بودند، اهدا می‌شد. این نشان با درجه شوالیه اعطا می‌شود. با گذشت بیش از ۵۰ سال از جنگ، اکثر دریافت‌کنندگان آن بازنشسته شده بودند. برای شوالیه‌هایی که درآمدی بالاتر از کمک هزینه مالیاتی خود نداشتند، مستمری
بالاتر از کمک هزینه مالیاتی خود نداشتند، مستمری اندکی به نفع دریافت‌کنندگان اعطا می‌شد که در صورت فوت به بیوه یا فرزندان خردسال پرداخت می‌شد. این کمک هزینه همچنین به کسانی که در نیروهای مسلح سابق اتریش-مجارستان جنگیده بودند و پس از الحاق به ایتالیا شهروند ایتالیا شدند، اعطا می‌شد. این نشان با حکم رئیس‌جمهور ایتالیا، به توصیه وزیر دفاع ایتالیا اعطا شد. یک سپهبد ریاست شورا را بر عهده داشت که درخواست‌های ارائه شده توسط افراد واجد شرایط به شهرداری محل اقامت را بررسی می‌کرد. با مرگ آخرین شوالیه‌های بازمانده
را بررسی می‌کرد. با مرگ آخرین شوالیه‌های بازمانده ویتوریو ونتو در سال ۲۰۰۸، این نشان به حالت تعلیق درآمد و در سال ۲۰۰۸، با لغو قانون اولیه، رسماً منحل شد. با این حال، در ۱۵ مارس ۲۰۱۰، علیرغم اینکه هنوز معلق بود، دوباره احیا شد.
خلافت مراکش یا خلافت مغرب طرحی تحقق نیافته از سوی دولت فرانسه در سال‌های ۱۹۱۵-۱۹۱۶، در طول جنگ جهانی اول، برای اعلام سلطان یوسف مراکشی به عنوان خلیفه بود. هدف از خلافت پیشنهادی، کنترل ایدئولوژیک جمعیت مسلمان امپراتوری استعماری فرانسه، به ویژه در شمال آفریقا، و مقابله با نفوذ مذهبی امپراتوری‌های عثمانی و بریتانیا بر این جمعیت بود.
نشان ستاره ایتالیا () یک نشان شوالیه‌گری ایتالیایی است که در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد. این نشان از نشان ستاره همبستگی ایتالیا در سال ۱۹۴۷ توسط یازدهمین رئیس‌جمهور ایتالیا، جورجیو ناپولیتانو، اصلاح شد. تأکید این نشان اصلاح‌شده از بازسازی پس از جنگ به حفظ و ارتقای اعتبار ملی در خارج از کشور، ارتقای روابط دوستانه و همکاری با سایر کشورها و پیوند با ایتالیا تغییر یافت. این نشان که به عنوان دومین نشان غیرنظامی دولت شناخته می‌شود، نشان دهنده افتخاری ویژه از طرف همه ایتالیایی‌های خارج از کشور یا خارجی‌هایی است که در
خارج از کشور یا خارجی‌هایی است که در ارتقای روابط دوستانه و همکاری بین ایتالیا و سایر کشورها و ارتقای پیوند با ایتالیا شایستگی ویژه‌ای کسب کرده‌اند. دلایل اعطای این نشان فراتر از مفهوم اولیه اعطای جایزه قبلی پس از جنگ به کسانی است که، ایتالیایی‌های خارج از کشور یا خارجی‌ها، به ویژه در بازسازی ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم مشارکت داشتند. هدف از اعطای این نشان در دوران مدرن، حمایت از حفظ و ارتقای اعتبار ملی در خارج از کشور، مانند ترویج زبان ایتالیایی، فعالیت‌های داوطلبانه و خیریه، مشارکت در زندگی اجتماعی جوامع
داوطلبانه و خیریه، مشارکت در زندگی اجتماعی جوامع خارج از کشور، تحقیقات علمی و فناوری، مأموریت‌های مذهبی، شرکت‌های تجاری و همچنین ترویج غذا و شراب و خدمات است. این نشان توسط رئیس‌جمهور به پیشنهاد وزیر امور خارجه و پس از مشورت با شورای نشان اعطا می‌شود. شورایی که ریاست آن را خود وزیر بر عهده دارد و از چهار عضو تشکیل شده است که طبق قانون یکی از آنها رئیس پروتکل دیپلماتیک جمهوری است. نوآوری دیگر، ترتیب طبقات است که از سه به پنج افزایش یافته است: شوالیه صلیب بزرگ، افسر بزرگ، فرمانده، افسر و شوالیه، به علاوه
بزرگ، افسر بزرگ، فرمانده، افسر و شوالیه، به علاوه طبقه ویژه صلیب بزرگ افتخار. نشان ستاره ایتالیا نمادگرایی مسیحی را از نشان ستاره همبستگی ایتالیا حذف می‌کند، که در آن مرکز ستاره‌ها و سایر نشان‌ها با یک سپر دایره‌ای طلایی جایگزین شده است که با حاشیه آبی و نشان طلایی تزئین شده و تصویری از نماد جمهوری در مرکز آن قرار دارد و عبارت «ستاره ایتالیا» با حروف طلایی در اطراف لبه آن نوشته شده است. این آیین‌نامه اجرایی با فرمان ریاست جمهوری مورخ ۱۵ نوامبر ۲۰۱۱، شماره ۲۲۱ صادر شده و از ۲۸ ژانویه ۲۰۱۲ لازم‌الاجرا است.
صلیب موکب یا صلیب دسته‌رَوی () صلیبی است که بر روی یک میله یا چوب بلند نصب می‌شود و در مراسم مذهبی مسیحیت، به‌ویژه در کلیساهای کاتولیک، ارتدکس شرقی و انگلیکان، در جلوی دستهٔ روحانیان یا گروه‌های مذهبی حمل می‌گردد. وظیفهٔ اصلی آن، نشان‌دادن نماد مسیح پیشاپیش حرکت دسته و هدایت مسیر آیین است. صلیب موکب می‌تواند ساده یا بسیار تزیین‌شده باشد. در کلیساهای بزرگ و مناسبت‌های مهم، این صلیب‌ها اغلب از فلزات گران‌بها ساخته و با سنگ‌های قیمتی و نمادهای مسیحی آراسته می‌شوند. در مقابل، کلیساهای کوچک‌تر معمولاً از
می‌شوند. در مقابل، کلیساهای کوچک‌تر معمولاً از نمونه‌های ساده‌ترِ چوبی یا فلزی استفاده می‌کنند. پس از پایان مراسم، صلیب موکب معمولاً در کنار محراب یا در جایگاهی ویژه در کلیسا نگهداری می‌شود.
سؤال زبان ( , ) یک مناقشه زبانی و سیاسی در مستعمره بریتانیا، مالت، بود که از اوایل قرن نوزدهم تا اواسط قرن بیستم ادامه داشت. این مناقشه با اختلاف بر سر اینکه آیا زبان غالب در جزایر باید انگلیسی باشد یا ایتالیایی، آغاز شد و با رسمی شدن زبان بومی مالتی در کنار انگلیسی به پایان رسید. پیش از مسئله زبان، مالت با یک دوزبانگی مشخص می‌شد که در آن ایتالیایی زبان نخبگان و مالتی زبان مردم عادی بود. بحث زبان‌شناسی در نتیجه تلاش‌های بریتانیا برای معرفی زبان انگلیسی به جامعه مالتی مطرح شد و در این میان زبان مالتی به
جامعه مالتی مطرح شد و در این میان زبان مالتی به تدریج توسعه یافت و رسمی شد. این بحث پس از دهه ۱۸۸۰ به‌طور فزاینده‌ای سیاسی شد و احزاب سیاسی بر اساس خطوط زبانی تأسیس شدند. این موضوع تا جنگ جهانی دوم به عنوان یک عامل کلیدی در سیاست مالت باقی ماند و تأثیر آن بر مالت معاصر همچنان قابل توجه است. پیشینه. مسئله زبان از زبان‌های دوزبان‌گونگی ناشی شد که طی قرن‌ها در جزایر مالت توسعه یافت. زبان مادری این جزایر، مالتی، یک زبان سامی است که از سیکولی-عربی تکامل یافته است و از نظر تاریخی نسبت به سایر زبان‌های این جزایر
و از نظر تاریخی نسبت به سایر زبان‌های این جزایر از اعتبار کمتری برخوردار بوده است. مالتی در درجه اول یک زبان گفتاری در بین مردم عادی بود و در زمینه‌های رسمی استفاده نمی‌شد. هنگامی که مالت در قرون وسطی بخشی از پادشاهی سیسیل بود، معتبرترین زبان‌ها یا لهجه‌ها لاتین و سیسیلی بودند. پس از تأسیس حکومت هوسپیتالرها در سال ۱۵۳۰، ایتالیایی (که در آن زمان با نام "ولگاره توسکانو" شناخته می‌شد) به زبان اصلی مورد استفاده شوالیه‌های هوسپیتالر تبدیل شد و طبقه متوسط مالت متعاقباً ایتالیایی را به جای سیسیلی به عنوان زبان
متعاقباً ایتالیایی را به جای سیسیلی به عنوان زبان ترجیحی خود برگزید، در حالی که لاتین همچنان در زمینه‌های رسمی و در آموزش استفاده می‌شد. پس از آنکه فرانسه در سال ۱۷۹۸، مهمان‌نوازان را اخراج و مالت را اشغال کرد، تلاشی برای معرفی زبان فرانسوی به جامعه مالت صورت گرفت و این زبان به یک زبان رسمی تبدیل شد، اما این تلاش پس از تسلیم مالت توسط فرانسه به بریتانیا در سال ۱۸۰۰ متوقف شد. در آن زمان، این جزایر توسط بسیاری به عنوان بخشی از ایتالیا در نظر گرفته می‌شدند، به طوری که الکساندر بال، کمیسر مدنی بریتانیا، والتا،
طوری که الکساندر بال، کمیسر مدنی بریتانیا، والتا، پایتخت مالت را به عنوان «آرام‌ترین شهر ایتالیا» معرفی کرد. در طول قرن نوزدهم، مقامات استعماری بریتانیا زبان انگلیسی را در این جزایر معرفی کردند که منجر به اختلاف نظر بین طرفداران زبان انگلیسی و طرفداران زبان ایتالیایی شد. این اختلاف به عنوان مسئله زبان شناخته شد. تلاش‌های اولیه برای انگلیسی‌سازی (۱۸۱۳–۱۸۸۰). مالت در سال ۱۸۱۳ "عملاً" مستعمره بریتانیا شد و سر توماس میتلند به عنوان اولین فرماندار آن منصوب شد. این تغییر سیاسی "به صورت قانونی" در پیمان پاریس در
تغییر سیاسی "به صورت قانونی" در پیمان پاریس در سال ۱۸۱۴ تأیید شد. تلاش‌ها برای معرفی زبان انگلیسی در جزایر تقریباً در همین زمان آغاز شد و در سال ۱۸۱۳، وزیر جنگ و مستعمرات، لرد هنری باتورست، به میتلند دستور داد که زبان ایتالیایی باید با زبان انگلیسی جایگزین شود و زبان انگلیسی باید در بین ساکنان جزایر ترویج شود. این تلاش برای انگلیسی‌سازی با مخالفت بسیاری از مردم مالت روبرو شد که به فرهنگ ایتالیایی و مذهب کاتولیک رومی پایبند بودند، که در مقایسه با حاکمان انگلیسی‌زبان و پروتستان خود، ویژگی‌های متمایزی بودند.
و پروتستان خود، ویژگی‌های متمایزی بودند. میتلند و جانشینانش از دستورالعمل‌های باتورست پیروی نکردند تا از درگیری با کلیسای کاتولیک جلوگیری کنند. انگلیسی‌سازی همچنین توسط دیگر اعضای جامعه مالتی، جدا از کلیسا، مانند بازرگانانی که پیوندهای تجاری قوی با سیسیل و سرزمین اصلی ایتالیا داشتند، مورد مخالفت قرار گرفت. تا دهه ۱۸۳۰ پیشرفت کمی داشت و در آن زمان ایتالیایی هنوز زبان آموزش در معدود مدارس موجود در جزایر بود. پس از شکست تلاش‌ها برای انگلیسی‌سازی دادگاه‌ها، شاه ویلیام چهارم در سال ۱۸۳۳ وضعیت ایتالیایی را به
ویلیام چهارم در سال ۱۸۳۳ وضعیت ایتالیایی را به عنوان زبان رسمی در اسناد حقوقی تأیید کرد، اگرچه فرماندار هنری بووری اظهار داشت که قانون انگلیسی باید «حداقل در روح» در سال ۱۸۳۷ معرفی شود. یک کمیسیون سلطنتی در سال ۱۸۳۸ دریافت که «زبان ایتالیایی برای یک مالتی بسیار مفیدتر از هر زبان دیگری است، به جز زبان مادری او.» با وجود این، فرایند نامحسوس‌تری از انگلیسی‌سازی در طول قرن نوزدهم رخ داد. آشنایی با زبان انگلیسی فرصت‌های شغلی بیشتری را برای مالتی‌ها فراهم کرد و این امر با افزایش تجارت بین بریتانیا و مالت، اهمیت
امر با افزایش تجارت بین بریتانیا و مالت، اهمیت بیشتری یافت. مقامات استعماری به ترویج زبان انگلیسی ادامه دادند اما آن را به زور به مردم تحمیل نکردند. در اواخر دهه ۱۸۵۰، آشنایی با هر دو زبان انگلیسی و ایتالیایی از الزامات ضروری برای پیوستن به خدمات ملکی شد.
زبان ایتالیایی به همراه زبان مجاری، زبان اقلیت‌های رسمی در اسلوونی است. حدود ۳۷۰۰ شهروند اسلوونیایی، ایتالیایی را به عنوان زبان مادری خود صحبت می‌کنند که عمدتاً ایتالیایی‌های ایستریایی هستند. تعداد آنها پس از مهاجرت ایستریایی-دالماسیایی (۱۹۴۳–۱۹۶۰) به شدت کاهش یافته است. زبان ایتالیایی چه از نظر تاریخی و چه از نظر فعلی، حضور پررنگی در اسلوونی دارد. تخمین زده می‌شود ۱۵٪ از اسلوونیایی‌ها ایتالیایی را به عنوان زبان دوم صحبت می‌کنند که یکی از بالاترین درصدها در اتحادیه اروپا است. تاریخچه. بین اواخر قرون وسطی و
اتحادیه اروپا است. تاریخچه. بین اواخر قرون وسطی و سال ۱۷۹۷، بخشی از قلمرو ایستریای اسلوونی (تقریباً کاملاً مطابق با شهرداری‌های فعلی کوپر، ایزولا و پیران) تحت حکومت ونیزی‌ها بود. در آن دوره، جمعیت منطقه ساحلی که به گویش‌های مختلف رومی (چه با منشأ رئاتورومنس و چه با منشأ ایستریا) صحبت می‌کردند ، زبان ونیزی را پذیرفتند. کوپر /کاپودیستریا در طول رنسانس ایتالیا مرکز مهم هنر و فرهنگ بود. در طول حکومت اتریش، که تا سال ۱۹۱۸ ادامه داشت، ایتالیایی به همراه آلمانی زبان رسمی این مناطق بود. تنها در اواخر قرن نوزدهم،
رسمی این مناطق بود. تنها در اواخر قرن نوزدهم، اسلوونی به زبان رسمی تبدیل شد، اما فقط در مناطق روستایی که اکثریت قومی اسلوونی در آن وجود داشت. در دوران حکومت اتریش، بسیاری از ایتالیایی‌های ایستریا با همدردی به جنبش ریزورجیمنتو که برای اتحاد ایتالیا می‌جنگید، می‌نگریستند. با این حال، پس از سومین جنگ استقلال ایتالیا (۱۸۶۶)، زمانی که مناطق ونتو و فریولی توسط اتریشی‌ها به پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا واگذار شد، ایستریا به همراه سایر مناطق ایتالیایی زبان در شرق دریای آدریاتیک، بخشی از امپراتوری اتریش-مجارستان باقی