payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برای پاسخ به تمایل کارگران به دموکراتیزه کردن اتحادیه‌ها، سعی کرد ابزارهایی ایجاد کند که امکان تأثیرگذاری مؤثر بر انتخاب‌های اعضا را تضمین کند. در مورد مهم‌ترین تصمیمات، مانند شروع یا عدم شروع اعتصاب، از نمایندگان و جلسات و همه‌پرسی‌های متعدد استفاده می‌شد. تنها در عرض چند ماه، اعضای اتاق به 30000 نفر افزایش یافت. علاوه بر این، دِ آمبریس تمام تلاش خود را برای جلوگیری از اختلافات سیاسی درون اتحادیه انجام داد، با این نظر که اگر کارگران ورود سازمان به مبارزه انتخاباتی را مفید می‌دانند، این تصمیم باید به اتفاق
را مفید می‌دانند، این تصمیم باید به اتفاق آرا در میان کارگران متشکل در اتاق گرفته شود. در سال 1907، پس از اینکه دِ آمبریس به عنوان دبیر اتاق کار پارما منصوب شد، این انجمن پیروزی‌هایی بر انجمن کشاورزی که مالکان و مستاجران منطقه را گرد هم آورده بود، به دست آورد. اتاق کار پارما، تحت رهبری دِ آمبریس، در ۱ مه ۱۹۰۸ در واکنش به مالکانی که سعی در نادیده گرفتن دستاوردهای سال گذشته، مانند اجرای قراردادها، افزایش دستمزدها، شرایط کاری بهتر و به رسمیت شناختن حق تشکل داشتند، اعتصاب عمومی اعلام کرد. این اعتصاب حدود ۳۰۰۰۰
اعتصاب عمومی اعلام کرد. این اعتصاب حدود ۳۰۰۰۰ کارگر از شهرداری‌های مختلف استان پارما را درگیر کرد. بورژوازی محلی و مالکان زمین به شدت به این جنبش واکنش نشان دادند و با کارگران درگیر شدند. در روزهای اول اعتصاب، حزب سوسیالیست، کنفدراسیون عمومی کار (CGL) و فدراسیون ملی کارگران کشاورزی (Federterra) در حمایت از اعتصاب‌کنندگان موضع گرفتند، اما از مداخله در این درگیری اجتناب کردند. کارگران فلج شده، به نوبه خود، از مذاکره با مالکان از طریق نمایندگان CGL و Federterra خودداری کردند و روش‌های اقدام مستقیم را برای
خودداری کردند و روش‌های اقدام مستقیم را برای دستیابی به بهبودها و حقوقی که مطالبه می‌کردند، اتخاذ کردند. پس از ۵۰ روز اعتصاب، مالکان کارگرانی را از مناطق دیگر برای جایگزینی اعتصاب‌کنندگان استخدام کردند. درگیری‌هایی در اطراف ایستگاه قطار رخ داد، جایی که برخی از تظاهرکنندگان سعی کردند از پیاده شدن اعتصاب‌شکنان جلوگیری کنند. در منطقه کارگری اولترتورنته، پلیس با کارگرانی که اعلام اعتصاب عمومی کرده بودند، درگیر شد. کارگران از روستاها نیز به شهر رفتند و درگیری‌هایی با سواره نظام رخ داد. حزب سوسیالیست و CGL تلاش
با سواره نظام رخ داد. حزب سوسیالیست و CGL تلاش ناموفقی برای متقاعد کردن کارگران به عدم پیوستن به فراخوان اعتصاب عمومی انجام دادند. در مواجهه با سرکوبی که پس از این جنبش رخ داد، به مقر اتحادیه حمله شد و همه حاضران دستگیر شدند. در پایان ماه ژوئیه، انجمن کشاورزی امکان بازگشت به کار را فراهم کرد و تنها چند منطقه در آشوب باقی ماند. در این دوره، د آمبریس خبر مرگ تنها خواهرش، ایرما، را در سن ۳۰ سالگی دریافت کرد. در پایان اعتصاب، دفتر دادستانی سلطنتی پارما، سندیکالیست‌ها را تحت پیگرد قانونی قرار داد و آنها را به
را تحت پیگرد قانونی قرار داد و آنها را به تبلیغ و تلاش برای شورش مسلحانه علیه دولت در طول اعتصاب متهم کرد. دِ آمبریس به عنوان رئیس انجمن و پرتاب سنگ به یک پلیس از پنجره متهم شد. با توجه به تنشی که بین کارگران در شهر و روستا در طول ماه‌های ناآرامی ایجاد شده بود، محاکمه از پارما به لوکا منتقل شد. در میان وکلای مدافع سندیکالیست‌ها و کارگران متهم، آرتورو لابریولا، پیترو گوری و برخی از معاونان سوسیالیست حضور داشتند. خود پلیس، یک نماینده و یک کمیسر، در نهایت از اعتصاب‌کنندگان دفاع کردند و ادعا کردند که این جنبش
دفاع کردند و ادعا کردند که این جنبش هیچ ویژگی شورشی نداشته، بلکه فقط یک هدف اقتصادی داشته است. در ماه مه ۱۹۰۹، همه متهمان تبرئه و آزاد شدند. سندیکالیست‌ها و کارگران تحت پیگرد قانونی در پارما با مهمانی‌هایی مورد استقبال قرار گرفتند، جایی که مردم تصاویر آلچسته دِ آمبریس، جوزپه گاریبالدی و عیسی مسیح را حمل می‌کردند. "دومین بار در برزیل و «لا سکوره»". دِ آمبریس در جریان سرکوبی که پس از اعتصاب پارما رخ داد، موفق شد از دستگیری فرار کند و در ژوئیه ۱۹۰۸ به سوئیس رفت. از آنجا، او به فرانسه رفت و در آنجا به همراه
رفت. از آنجا، او به فرانسه رفت و در آنجا به همراه ادموندو روسونی، پولویو زوکی و اوتاویو دیناله در دهمین کنگره کنفدراسیون عمومی کار (CGT) که در اکتبر ۱۹۰۸ برگزار شد، شرکت کرد. او سپس برای دومین بار به برزیل سفر کرد و توسط ویتالیانو روتلینی برای اداره روزنامه لا تریبونا ایتالیانا دعوت شد و احترام به ایده‌ها و اصول او را تضمین کرد. روتلینی پول سفر را فرستاد و دِ آمبریس در پایان سال ۱۹۰۸ به برزیل رسید. دِ آمبریس به مدت ده ماه در راس روزنامه «تریبونا ایتالیانا» باقی ماند و از سوی صنعتگران ایتالیایی مستقر در
باقی ماند و از سوی صنعتگران ایتالیایی مستقر در سائوپائولو و مبارزان آنارشیست که همدستی او با «مطبوعات بورژوایی» را محکوم می‌کردند، مورد انتقاد قرار گرفت. هنگامی که روتلینی تصمیم گرفت هدایت روزنامه توسط دِ آمبریس را کنترل کند، او این روزنامه را ترک کرد و در سال ۱۹۱۰، روزنامه «لا سکور» را تأسیس کرد که اولین شماره آن در ماه آوریل منتشر شد. او با توجه به انحلال جنبش کارگری سائوپائولو، به روزنامه جهتی داد که همه گروه‌های دارای گرایش دموکراتیک را که از حقوق سیاسی شهروندان، آزادی سازماندهی و اعتصاب، آزادی بیان و
شهروندان، آزادی سازماندهی و اعتصاب، آزادی بیان و مطبوعات دفاع می‌کردند، گرد هم آورد. این روزنامه خود را تنها روزنامه ایتالیایی زبان منتشر شده در برزیل اعلام کرد که کاملاً مستقل و عاری از هرگونه منافع یا پیوندهای حزبی است و از نمایندگان کنسولی و دیپلماتیک ایتالیا در برزیل و نهادهای آن، مانند اتاق بازرگانی، مدرسه دانته آلیگیری و مؤسسه استعماری که توسط سلطنت‌طلبان محافظه‌کار کنترل می‌شدند، انتقاد کرد.دی امبریس علاوه بر گرداندن La Scure، یک سری سفرهای تبلیغاتی به داخل ایالت سائوپائولو انجام داد و درکامپیناس،
به داخل ایالت سائوپائولو انجام داد و درکامپیناس، ریبیرآ پرتو، ژاردینوپولیس، سرتااوزینو، جابوتیکابال، آرارکوارا، سائو کارلوس، بورو سائو مانوئل و بوتوکاتو سخنرانی کرد، و در آنجا در مورد موضوعات مقاومت، همکاری و سندیکالیسم صحبت کرد. در شماره ۲۱ مه ۱۹۱۰، روزنامه لا سکور اعلام کرد که به دلایل کاری، دِ آمبریس به ریودوژانیرو می‌رود و تنها چند هفته در آنجا خواهد ماند. با این حال، او در نهایت مدت بیشتری در ریو ماند و به نوشتن «لا سکور» ادامه داد و در آژانس اطلاعات هاواس مشغول به کار شد. در طول اقامتش در ریو، به
هاواس مشغول به کار شد. در طول اقامتش در ریو، به گروهی از نویسندگان بوهمیایی از جمله اولاوو بیلاک پیوست و حتی رمانی نوشت که در فصل‌هایی از کتاب «آوانتی!» سائوپائولو منتشر شد. پس از اقامتش در ریودوژانیرو و با شوک ناشی از مرگ برادرش آلفردو بر اثر تب زرد، دِ آمبریس در سال ۱۹۱۱ به فرانسه رفت. بازگشت به ایتالیا، شرکت در جنگ جهانی اول و سفر اکتشافی فیوم. دِ آمبریس هنگام ورود به اروپا، بین سال‌های ۱۹۱۱ و ۱۹۱۲ در لوگانو، سوئیس بود و از آنجا مدیریت روزنامه‌ی «اینترناسیونال» را بر عهده گرفت.کمی پیش از بازگشت به
را بر عهده گرفت.کمی پیش از بازگشت به ایتالیا، او با سندیکالیست‌ها به نفع جنگ لیبی، به ویژه آرتورو لابریولا، وارد بحث و جدل شد. در حالی که لابریولا سعی می‌کرد جنگ استعماری را به عنوان یک ضرورت اقتصادی و ملی توجیه کند و سندیکالیست‌های مخالف آن را به همدستی با اصلاح‌طلبان متهم می‌کرد، دِ آمبریس لابریولا و سندیکالیست‌های طرفدار جنگ را به همدستی با نخست‌وزیر جولیتی، پادشاه، بانکداران، ارتش و واتیکان متهم می‌کرد. از نظر او، سندیکالیسم ملی که سعی در یکی کردن منافع پرولتاریا با منافع نظامی‌گری داشت، «از قبل محکوم
پرولتاریا با منافع نظامی‌گری داشت، «از قبل محکوم به مرگ» بود. در مواجهه با جنجال ایجاد شده بین سندیکالیست‌های طرفدار جنگ و ضد جنگ، بلوکی با گروه پارما تشکیل شد که تمایل به انشعاب از CGL و تشکیل یک نهاد سندیکالیستی جدید داشت. اگرچه بخش قابل توجهی از جنبش سندیکالیسم، حفظ وحدت سازمان کارگری را مهم می‌دانست، اما طرفداران جدایی در طول سال ۱۹۱۲ به اجماع رسیدند که در ماه نوامبر با ایجاد اتحادیه سندیکایی ایتالیا (USI) به پایان رسید، که در ابتدا ۸۰۰۰۰ کارگر به آن پیوستند. آلچسته دِ آمبریس یکی از رهبران آن بود. در
آلچسته دِ آمبریس یکی از رهبران آن بود. در اکتبر ۱۹۱۳، او با رأی عمومی مردمی در کالج انتخاباتی پارما-رجیو امیلیا-مودنا از طرف حزب سوسیالیست ایتالیا برای دوره‌ای که تا سپتامبر ۱۹۱۹ ادامه داشت، به پارلمان ایتالیا انتخاب شد. با مصونیت پارلمانی، او توانست به ایتالیا بازگردد، جایی که توسط جمعیتی در پارما مورد استقبال قرار گرفت. در طول دوره نمایندگی خود، او بیش از هر چیز خود را وقف سازمان‌های سندیکالیستی کرد. در سال ۱۹۱۴، پس از مرگ سه تظاهرکننده ضد نظامی‌گری، شورش‌هایی در بیشتر نقاط ایتالیا به مدت یک هفته رخ داد
در بیشتر نقاط ایتالیا به مدت یک هفته رخ داد که به «هفته سرخ» معروف شد. در چندین منطقه، ساختمان‌های عمومی مورد حمله قرار گرفتند و خطوط تلگراف و راه‌آهن خرابکاری شدند. آنارشیست‌ها، کمونیست‌ها، سوسیالیست‌ها، لیبرال‌ها، جمهوری‌خواهان و سندیکالیست‌ها در ناآرامی‌ها شرکت کردند. آلچسته دِ آمبریس از کارگران پارما خواست تا دوچرخه‌های خود را بفروشند و تپانچه بخرند. با این حال، شکست جنبش، دِ آمبریس را که از عدم آمادگی کارگران و نیروهای انقلابی ناامید شده بود، دلسرد کرد. او با ابراز تاسف از اختلافات بین جریان‌های مختلف
او با ابراز تاسف از اختلافات بین جریان‌های مختلف چپ، شروع به حمایت از یک برنامه فدرالیستی و جمهوری‌خواهانه کرد که می‌توانست همه نیروهای مترقی را گرد هم آورد. با این حال، پروژه او از همه طرف، به ویژه سندیکالیست‌ها، که آن را به عنوان فاصله گرفتن از دِ آمبریس می‌دیدند، مورد انتقاد قرار گرفت. با شروع جنگ جهانی اول، گروه رهبری اتحادیه سندیکایی میلان (USI) تصمیم گرفت از تلاش‌های نظامی متفقین علیه قدرت‌های مرکزی حمایت کند. دِ آمبریس یکی از مصمم‌ترین حامیان مداخله‌گرایی بود؛ او از طریق سخنرانی عمومی خود در ۱۸
بود؛ او از طریق سخنرانی عمومی خود در ۱۸ آگوست ۱۹۱۴، شکاف در اتحادیه سندیکایی میلان (USM) را مهندسی کرد و استدلال کرد که مداخله‌گرایی به نفع آزادی‌های اساسی ملت‌های دموکراتیک غربی است و فیلیپو کوریدونی نیز از او پیروی کرد. در پاسخ به طرح موضوع جنگ توسط دِ آمبریس، کوریدونی که در آن زمان زندانی بود، گفت: «بله، جنگ یک وظیفه ملی و انقلابی است. بله، ما باید آن را بخواهیم و به محض ورود ایتالیا به میدان، آن را به راه بیندازیم...» او به عنوان یک طرفدار سندیکالیسم ملی، معتقد بود که جنگ فرصتی برابر با تأثیر انقلاب
ملی، معتقد بود که جنگ فرصتی برابر با تأثیر انقلاب فرانسه را فراهم می‌کند و هواداران خود (USM و اتاق کار پارما) را از اتحادیه سنداکاله ایتالیانا بیرون آورد تا حزب انقلابی بین‌المللی فاشی (Fasci d'Azione Rivoluzionaria Internazionalista) را تأسیس کنند. مانیفست این جنبش جدید، بنیتو موسولینی را که رهبری جنبش خود، فاشی خودمختاری فاشی (Fasci Autonomi d'Azione Rivoluzionaria)، را بر عهده داشت، به ادغامی جذب کرد که منجر به تولد فاشی شد. رهبران و جناح‌های طرفدار جنگ در نهایت اتحادیه کارگران ایتالیا (USI) را ترک
جنگ در نهایت اتحادیه کارگران ایتالیا (USI) را ترک کردند و دبیرخانه آن به آرماندو بورگی آنارشیست واگذار شد. در سال ۱۹۱۸، سندیکالیست‌هایی که از USI جدا شده بودند، اتحادیه کارگران ایتالیا (UIL) را تشکیل دادند که هدف آن متحد کردن کارگرانی بود که می‌خواستند مستقل از هر حزب سیاسی و با در نظر گرفتن شرایط عمومی توسعه و آزادی در ایتالیا، اقدامات خود را توسعه دهند و اظهار داشتند که نباید از سرزمین مادری خود دست بکشند، بلکه باید آن را با نوسازی رادیکال نهادهای آن فتح کنند. این سازمان در ابتدا توسط دی آمبریس حمایت
کنند. این سازمان در ابتدا توسط دی آمبریس حمایت می‌شد و ادموندو روسونی دبیر آن بود. بسیاری از رهبران و مبارزان UIL، از جمله روسونی، به فاشیسم گرویدند. در همان سال، او با همکاری شاعر فیلیپو توماسو مارینتی، مانیفست گروه‌های رزمی ایتالیایی را نوشت. وقتی ایتالیا وارد جنگ شد، دِ آمبریس به عنوان داوطلب ثبت نام کرد، زیرا معتقد بود که این درگیری می‌تواند باعث یک تحول انقلابی شود. انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ به نظر می‌رسید که تز او را تأیید می‌کند، و او گفت که ایتالیا، مانند روسیه، می‌تواند خود را از شر «بیگانگان،
مانند روسیه، می‌تواند خود را از شر «بیگانگان، مستبدان، قدرت دنیوی پاپ‌ها» خلاص کند و «تمام جسورانه‌ترین آزادی‌های سیاسی و اجتماعی را انجام دهد». در پایان جنگ، او به شاعر گابریل دانونزیو نزدیک شد و او را در لشکرکشی به فیومه همراهی کرد. این شهر موضوع اختلاف بین ایتالیا و یوگسلاوی بود و در سپتامبر ۱۹۱۹، برخی از بخش‌های نظامی شورشی، به همراه برخی از گروه‌های داوطلب، تحت فرماندهی دانونزیو، فیومه را که تحت کنترل بین‌المللی بود، اشغال کردند و الحاق آن به ایتالیا را اعلام کردند. دِ آمبریس یکی از مشاوران سیاسی
را اعلام کردند. دِ آمبریس یکی از مشاوران سیاسی دانونزیو بود و مسئول قانون اساسی فیومه، به اصطلاح منشور کارنارو، بود. متن دِ آمبریس برای قانون اساسیِ به اصطلاح نایب‌السلطنه ایتالیایی کارنارو، آزادی‌های اندیشه، مطبوعات، اجتماعات، انجمن‌ها، برابری مدنی بین دو جنس، ماهیت سکولار دولت، رأی‌گیری مخفی عمومی، مستقیم و متناسب، امکان لغو مناصب کسانی که وظایف عمومی به آنها واگذار شده بود، مدارس رایگان، امنیت اجتماعی را تضمین می‌کرد و مالکیت را یک وظیفه اجتماعی می‌دانست، نه یک حق یا امتیاز فردی. همه شهروندان، از جمله
نه یک حق یا امتیاز فردی. همه شهروندان، از جمله زنان، باید خدمت سربازی را انجام می‌دادند. رژیم مستقر در فیومه قرار بود یک دموکراسی مستقیم مبتنی بر کار تولیدی باشد و استقلال محلی و عملکردی معیار ارگانیک آن باشد. یکی دیگر از ویژگی‌های قابل توجه کارتا دل کارنارو ("Carta del Carnaro")، کورپوراتیسم بود. قانون اساسی فیوم بیان می‌کرد که تمام شهروندانی که از طریق کار مداوم یدی و فکری به رفاه مادی و توسعه مدنی جمهوری کمک می‌کردند، شهروندان مولد محسوب می‌شدند و باید به طور اجباری در اصناف کارگران، کشاورزان،
و باید به طور اجباری در اصناف کارگران، کشاورزان، بازرگانان، مدیران، کارمندان دولت، معلمان و متخصصان لیبرال ثبت نام می‌شدند. این اصناف از نظر سازماندهی و عملکرد داخلی خود از استقلال کامل برخوردار بودند به دلیل صنفی بودن منشور کارنارو، برخی از مورخان ارتباطی بین آن و فاشیسم برقرار کرده‌اند. با این حال، محققان دیگر آن را نوعی تلفیق مفاهیم اتخاذ شده توسط دی آمبریس در طول فعالیت سوسیالیستی و سندیکالیستی خود می‌دانند. پیش‌نویس قانون اساسی توسط دی آنونزیو در ۱۸ مارس ۱۹۲۰ تصویب شد. سازمان‌های کارگری انگلیسی و
مارس ۱۹۲۰ تصویب شد. سازمان‌های کارگری انگلیسی و فرانسوی، لشکرکشی فیوم را یک اقدام امپریالیستی می‌دانستند و از کارگران ایتالیایی خواستند که آن را تحریم کنند. با این حال، اتحادیه کارگران ایتالیا (UIL)، تحت تأثیر دی آمبریس، حمایت خود را از اقدامات فیوم اعلام کرد. سایر رهبران چپ‌گرا نیز با فیوم ابراز همدردی کردند. آنتونیو گرامشی، که به دانونزیو بی‌اعتماد بود، معتقد بود که جنبش او عناصر مردمی قابل توجهی دارد، و لنین اتحاد اتحاد جماهیر شوروی با رژیم ایتالیای کارنارو را توصیه کرد.دی آمبریس علاوه بر تهیه پیش‌نویس
را توصیه کرد.دی آمبریس علاوه بر تهیه پیش‌نویس قانون اساسی فیوم، دبیر امور مدنی فرماندهی ارتش آزادی‌بخش نیز بود و در 10 ژوئن 1920 به عنوان رئیس ستاد فرماندهی دانونزیان منصوب شد. او برای ایجاد اختلال در روابط بین لژیونرهای فیوم و فاشیست‌ها تلاش کرد و به دنبال حمایت جنبش کارگری بود. پس از پیمان راپالو و سرکوب لشکرکشی فیوم در 24 دسامبر 1920، دی آمبریس سعی کرد لژیونرهای سابق را متحد نگه دارد و از افتادن آنها تحت نفوذ فاشیست‌ها و ناسیونالیست‌ها جلوگیری کند. با این حال، خود دانونزیو در نهایت به فاشیسم گروید.
این حال، خود دانونزیو در نهایت به فاشیسم گروید. تبعید و اواخر عمر. دِ آمبریس در طول جنگ و برای مدت کوتاهی پس از آن با بنیتو موسولینی همکاری کرد. با این حال، او هرگز به گروه‌های رزمی ایتالیایی نپیوست و خیلی زود موضع آشکارا ضد فاشیستی اتخاذ کرد و با «آردیتی مردم» (Arditi del Popolo) همکاری کرد. با ظهور فاشیسم، دِ آمبریس در درگیری‌های بین کارگران پارما و جوخه‌های فاشیستی ایتالو بالبو در اوت ۱۹۲۲ شرکت کرد. در ۲۰ دسامبر ۱۹۲۲، او را با خشونت از تراموایی که در جنوا سوار بود بیرون آوردند، کتک زدند و به کلانتری
جنوا سوار بود بیرون آوردند، کتک زدند و به کلانتری بردند و به اتهام تحریک ضد فاشیستی دستگیر کردند. پس از این، او به همراه شریک زندگی‌اش ماریا، دختر و شوهر ماریا به فرانسه تبعید شد. موسولینی همچنان سعی داشت او را بین سال‌های ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۴ متقاعد کند که با فاشیسم همکاری کند، اما دِ آمبریس امتناع ورزید. در آخرین تبعیدش، در فقر زندگی می‌کرد و به عنوان کتابفروش کار می‌کرد. او خیلی زود درگیر فعالیت‌های ضد فاشیستی شد که توسط دیگر تبعیدیان ایتالیایی انجام می‌شد و به همراه لوئیجی کامپولونگی، همراه قدیمی‌اش، در
و به همراه لوئیجی کامپولونگی، همراه قدیمی‌اش، در اتحادیه حقوق بشر ایتالیا ("Lega Italiana dei Diritti dell'Uomo") (LIDU) شرکت کرد. این سازمان به تازه واردان در تهیه اسناد و مشاغل کمک می‌کرد و همچنین به تبعیدیانی که در معرض خطر اخراج بودند کمک می‌کرد و به عنوان محفلی برای بحث و گفتگو فعالیت می‌کرد. دِ آمبریس همچنین هفته‌نامه ایل مزوجیورنو ("Il Mezzogiorno") را در تولوز تأسیس کرد و از نویسندگان روزنامه ایل کوریره دِگلی ایتالیانی ("Il Corriere degli Italiani") بود، جایی که نوشته‌های مختلفی علیه فاشیسم منتشر
بود، جایی که نوشته‌های مختلفی علیه فاشیسم منتشر می‌کرد. در سال ۱۹۲۶، او بروشوری نوشت که در آن درباره پرونده قتل جاکومو ماتئوتی، معاون سوسیالیست، اظهار نظر کرد و با اسناد، مسئولیت موسولینی را در این قتل برجسته کرد و استدلال کرد که «تحمل ایتالیا که توسط یک قاتل به صورت دیکتاتوری اداره می‌شود، شرم‌آور است و انزجار ناشی از این شرم باید اراده و قدرت از بین بردن آن را پیدا کند.». در سپتامبر همان سال، دِ آمبریس به دلیل فعالیت‌های ضد فاشیستی خود، تابعیت ایتالیایی خود را از دست داد. بین سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۴، او
خود را از دست داد. بین سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۴، او مکاتبات مداومی با خواهرزاده‌اش ایرما داشت. در بسیاری از نامه‌هایش، او با نام جعلی می‌نوشت، زیرا دائماً تحت نظر دولت فاشیست بود و مکاتبات او اغلب رهگیری می‌شد. در ۹ دسامبر ۱۹۳۴، دِ آمبریس گروهی از دوستانش را به خانه‌اش دعوت کرد تا در مورد برنامه کاری LIDU بحث کنند و آنارشیست‌ها، سوسیالیست‌ها و جمهوری‌خواهان ایتالیایی در تبعید را گرد هم آورند. چند ساعت پس از این جلسه، او درگذشت. روزنامه پاریسی «مردم» مرگ او را در ۱۳ دسامبر ۱۹۳۴ گزارش داد. بر روی مقبره‌ای که
در ۱۳ دسامبر ۱۹۳۴ گزارش داد. بر روی مقبره‌ای که کارگران پارما برای دِ آمبریس در گورستان بریو-لا-گایار ساختند، کامپولونگی کتیبه زیر را نوشت: در سال ۱۹۶۴، بقایای او از فرانسه به گورستان دلا ویلتّا (Della Villetta) در ایتالیا منتقل شد و مراسمی در شهر پارما با حضور مقامات محلی و سازمان‌های سندیکالیستی برگزار شد.
توماس فلمینگ (۱۵ نوامبر ۱۹۰۱ - ؟) یک بازیکن فوتبال اسکاتلندی بود که به عنوان مدافع کناری برای داندی، فولام و ویگان اتلتیک بازی می‌کرد. او بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵، ۱۱۴ بازی در تمام رقابت‌ها برای فولام انجام داد.
ویولتا زیرونی (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا و بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "جزیره رز" اشاره کرد. در سال ۲۰۱۳، او با یوکللی که خیلی زود به ساز مخصوص او تبدیل شد، در فصل هفتم "برنامه ایکس فاکتور" شرکت کرد و او به فینال رسید و سوم شد. زندگی و حرفه. ویولتا زیرونی در تاریخ ۵ آوریل ۱۹۹۵ در کورجو ایتالیا متولد شد. او برای اولین بار در سه سالگی با موسیقی آشنا شد، در آن زمان به یک گروه کر کودکان
موسیقی آشنا شد، در آن زمان به یک گروه کر کودکان محلی پیوست و سپس شروع به یادگیری پیانو کرد. ویولتا از اوایل نوجوانی شروع به اجرای زنده کرد، آواز می‌خواند و گیتار می‌نواخت، اغلب با پدرش با سازدهنی و اسکار آبلی با درامز، در جشنواره‌ها و کلوپ‌های محلی تور برگزار می‌کرد. در سال ۲۰۱۲، او با لوکا جونتوم توماسینی، نوازنده یوکللی آشنا شد که ویولتا را با این ساز آشنا کرد. آنها در جشنواره «YOUkulele 2012» در رم با هم اجرا داشتند. در سال ۲۰۱۳، ویولتا با یوکللی که خیلی زود به ساز اختصاصی او تبدیل شد، در تست‌های فصل
زود به ساز اختصاصی او تبدیل شد، در تست‌های فصل هفتم "برنامه" "ایکس فاکتور" حاضر شد و پس از تحت تأثیر قرار دادن داوران به برنامه زنده راه یافت و در تیم «دختران زیر ۲۵ سال» که توسط میکا راهنمایی می‌شد، قرار گرفت. در طول اجراهای زنده، او آهنگ‌هایی مانند رهایش کن از گروه پسنجر، سلطنتی‌ها از لرد، عشق لاغرمردنی از بردی و یک از گروه یوتو را اجرا کرد. او مقام سوم را کسب کرد و اولین آلبوم کوتاه خود با عنوان "«Dimmi che non passa»" را در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۳ با سونی موزیک منتشر کرد.
آلبرتو گراندی (متولد ۱۹۶۷) یک مارکسیست ایتالیایی دانشگاهی و استاد اقتصاد و مدیریت در دانشگاه پارما است. اوایل زندگی. او مدرک علوم سیاسی خود را در سال ۱۹۹۲ از دانشگاه بولونیا دریافت کرد و در سال ۱۹۹۷ از دکترای خود در رشته تاریخ اقتصادی و اجتماعی در دانشگاه بوکونی میلان دفاع کرد. شغل. در سال ۱۹۹۸، گراندی بورسیه فوق دکترا در رشته تاریخ اقتصادی را در دانشکده اقتصاد دانشگاه پارما دریافت کرد، که از آنجا، در سال ۱۹۹۹، یک کمک هزینه تحقیقاتی چهار ساله در زمینه تاریخ اقتصادی به او اعطا شد. در سال ۲۰۰۱، در همان
تاریخ اقتصادی به او اعطا شد. در سال ۲۰۰۱، در همان دانشگاه به عنوان محقق تاریخ اقتصادی برگزیده شد. گراندی روی اصناف در اوایل اروپای مدرن و توسعه منطقه‌ای ایتالیا در قرن بیستم کار کرده است. تحقیقات او در مورد تاریخ تاریخ غذا بر ظهور محصولات معمولی و نامگذاری‌های مبدأ متمرکز بوده است که منجر به کار بر روی مفهوم معمولی بودن در یک زمینه اجتماعی شده است. در مورد مفهوم معمولی بودن، او بررسی کرد که چگونه محصولات غذایی بر اساس آنچه که «ویژگی‌های ذاتی» آنها مانند کیفیت، طعم، بو و غیره در نظر گرفته می‌شود، و همچنین
طعم، بو و غیره در نظر گرفته می‌شود، و همچنین «ویژگی‌های نمادین» آنها مانند نام، سنت و تاریخ همراه محصول و غیره، توسط عموم مصرف‌کنندگان توصیف و جستجو می‌شوند. علاوه بر این، او رابطه بین محصولات معمولی «اصلی» و تقلیدهای آنها را بررسی کرد و به عنوان مثال اصلی، تاریخ «یکی از کپی‌شده‌ترین» محصولات غذایی، مودنا "بالزامیکو، را" به عنوان مثال اصلی استفاده کرد. در کار خود در مورد مفهوم کلی اختراع سنت، گفته می‌شود که او از سابقه مورخ مارکسیست بریتانیایی، اریک هابسبام، پیروی می‌کند. در سال ۲۰۱۸، او نامگذاری مبدأ
پیروی می‌کند. در سال ۲۰۱۸، او نامگذاری مبدأ اختراع شده منتشر کرد (نامگذاری‌های ابداعی مبدأ) و پادکستی را منتشر کرد که حروف اول ایتالیایی عنوان کتاب، راه‌اندازی کرد که در آن ادعاهای خود را در مورد منشأ پیتزا، که به گفته او اکثر ایتالیایی‌ها اولین بار در دهه ۱۹۵۰ دربارهٔ آن شنیده‌اند، در مورد اینکه کاربونارا یک دستور غذای کاملاً آمریکایی است و غیره، ارائه داد. این پادکست سه فصل ادامه داشت و بیش از یک میلیون دانلود داشت. کتاب او در سال ۲۰۲۲ در مورد سرمای مصنوعی یا نگهداری‌شده را بررسی کرد که چگونه ظاهراً،
یا نگهداری‌شده را بررسی کرد که چگونه ظاهراً، به‌طور کلی، یک تجمل و امتیاز تاریخی بوده است که عمدتاً در دسترس نخبگان اجتماعی در همه جا بوده است. گراندی اظهار داشت که جستجوی خنکی کنترل‌شده در زندگی روزمره پر از موانع فنی آشکار بود که تنها در نیمه دوم قرن نوزدهم با اختراع دستگاهی که یخ مصنوعی تولید می‌کرد، بر آنها غلبه شد. در سال ۲۰۲۴، گراندی و دانیله سوفیاتی غذاهای ایتالیایی وجود ندارد را منتشر کردند، که ادعا می‌کند آشپزی مدرن ایتالیایی یک اختراع جدید است و به شدت تحت تأثیر مهاجرت و معرفی مجدد آشپزی
است و به شدت تحت تأثیر مهاجرت و معرفی مجدد آشپزی بین‌المللی به سبک ایتالیایی قرار گرفته است، و بیان می‌کند که «ممکن است من اینجا در ایتالیا به عنوان دشمن دیده شوم، اما این کشور در ایجاد تصویری از غذا و شراب خود که تا ۵۰ سال پیش وجود نداشت، به خوبی عمل کرده است.»
فرانک ایودیسه نویسنده ایتالیایی است. زندگی‌نامه. فرانک ایودیسه (همچنین با نام فرانکو مالانیما شناخته می‌شود) در ناپل، ایتالیا، در ۸ فوریه ۱۹۸۲ متولد شد و از آن زمان تاکنون بین فرانسه و ایالات متحده زندگی کرده است. او در حال حاضر در نیس، فرانسه زندگی می‌کند. نوشتن. یدیتس به خاطر پایه‌گذاری آثار ادبی خود بر اساس تجربیاتش شناخته شده است. داستان‌های او همچنین به خاطر تمرکز بر شرایط انسانی و گفتگوی درونی احساسات شناخته شده است. او کتاب‌هایی به زبان‌های ایتالیایی و فرانسوی نوشته است که این کتاب‌ها پس از انتشار
و فرانسوی نوشته است که این کتاب‌ها پس از انتشار اولیه به زبان‌های دیگر، از جمله انگلیسی، اسپانیایی و پرتغالی ترجمه شده‌اند. کتاب‌ها. در سال ۲۰۰۳ او رمان خود "«آن و آن»" را منتشر کرد که بر موضوع اغوا تمرکز دارد. در سال ۲۰۰۶ او مجموعه داستان کوتاه "«ساخته‌های راگاتزه"» را منتشر کرد و بعداً در سال ۲۰۱۴ مجموعه دیگری با عنوان "«کلیسای جامع تانگو»" منتشر کرد. در سال ۲۰۱۱، یدیچه اثر خود "«زندگی یک نویسنده»" را منتشر کرد، رمانی بر اساس یک شخصیت اصلی مرد که زنان را مسحور می‌کند اما نمی‌تواند فریب آنها را بخورد. سال
می‌کند اما نمی‌تواند فریب آنها را بخورد. سال بعد، در سال ۲۰۱۲، او سپس کتاب خود "«آکروپولیس»" را منتشر کرد. در سال ۲۰۱۳، او سپس اثر خود "«من گمراه می‌کنم"» را منتشر کرد، یک معمای پلیسی. در سال ۲۰۱۴ او کتاب خود "«آدمی را می‌فهمم» را" منتشر کرد، رمانی بر اساس سفرها و ماجراجویی‌های تخیلی روان‌پزشک مارسل فونتین در تلاش برای یافتن یک بیمار مسن گمشده در کنار دختر بیمار. در سال ۲۰۱۴ او به مونته‌ویدئو، اروگوئه سفر کرد تا تحقیق در مورد کتابی را آغاز کند که بعدها به کتاب "«گفتگوی کوتاه با شادی»" تبدیل شد، کتابی که بر
"«گفتگوی کوتاه با شادی»" تبدیل شد، کتابی که بر زندگی رئیس‌جمهور سابق اروگوئه ، خوزه «پپه» موخیکا، تمرکز دارد. ده هزار نسخه از این کتاب چاپ و به صورت رایگان بین کودکان مدرسه‌ای محلی توزیع شد. در این بین، او کتاب‌های "«یک احمق تمام‌عیار»" را در سال ۲۰۱۷، و همچنین کتاب‌های «"ماترونئوم»" و "«مکانیک احساسات»" را در سال ۲۰۱۸ منتشر کرد. در حالی که در سال ۲۰۲۱ رمان خود "«شهر کوردولیو» را" که در ناپل اتفاق می‌افتد، منتشر کرد. پس از مرگ مادرش بر اثر کووید ۱۹ در ژانویه ۲۰۲۲، او "مقالات رایگان – مجله فرهنگ‌ها و
ژانویه ۲۰۲۲، او "مقالات رایگان – مجله فرهنگ‌ها و ادبیات" را تأسیس کرد و با نام مستعار: فرانکو مالانیما شروع به انتشار آثارش نمود. در ژانویه ۲۰۲۵، این مجله به یک انتشاراتی تبدیل شد که بر نویسندگان ملیت‌های مختلف که آثارشان به ایتالیایی ترجمه شده بود، تمرکز داشت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-30T23:15:51Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;مبین خجسته برومند&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;مبین خجسته برومند صفحهٔ فرانک ایودیس را به فرانک ایودیسه منتقل کرد: اصلاح فامیلی&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42796595&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
امامزاده اسماعیل یکی از اماکن مذهبی و زیارتی شهرستان فسا در استان فارس است که در مسیر بزرگراه فسا–شیراز واقع شده است. این مکان به‌عنوان یکی از محل‌های عبادت مهم منطقه شناخته می‌شود و دارای امکانات رفاهی و فرهنگی گسترده‌ای برای زائران است. موقعیت. امامزاده اسماعیل در ۳۵ کیلومتری جاده فسا–شیراز، در منطقه‌ی سرسبز میان جنگل و جاده ترانزیتی شیراز–بندرعباس قرار دارد. این مکان از نظر جغرافیایی در نزدیکی شهربازی، مجتمع خدمات رفاهی، محل اسکان مسافرین و جایگاه سوخت دومنظوره واقع شده است. امکانات رفاهی. این آستان