payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قرن دهم میلادی سکونتگاه بوده است. با این حال، خود قلعه در اواخر قرن یازدهم یا اوایل قرن دوازدهم ساخته شده است. این قلعه در موقعیت استراتژیکی بر روی خم رودخانه کامنکا، با سه طرف حفاظت‌شده توسط آب و خندق در شرق، قرار داشت. این مکان توسط خاکریزهایی احاطه شده بود که تا به امروز باقی مانده‌اند. یک سکونتگاه ("posad" زبان روسی: посад) در شرق این مجموعه به محل سکونت جمعیت غیرمذهبی شامل مغازه‌داران و صنعتگران تبدیل شد، در حالی که کرملین خود محل زندگی شاهزاده، اسقف اعظم، و روحانیون ارشد بود. از قرن سیزدهم تا
اسقف اعظم، و روحانیون ارشد بود. از قرن سیزدهم تا شانزدهم، چندین صومعه و کلیسا در این منطقه ساخته شدند که از جمله آن‌ها می‌توان به کلیسای جامع میلاد، و صومعه ناجی و سنت اوفیمیوس اشاره کرد.
کلیسای جامع میلاد والده مقدس () در سوزدال، روسیه، یکی از میراث جهانی و یکی از هشت بناهای سفید ولادیمیر و سوزدال است. این کلیسا یکی از پیچیده‌ترین بناهای معماری قرون وسطای روسیه به‌شمار می‌آید. ساخت اولیه این کلیسا در دوران حکومت ولادیمیر دوم مونوماخ در اواخر قرن یازدهم آغاز شد. این کلیسا در میان حلقه‌ای از دیوارهای خاکی و در خم رودخانه کامنکا قرار دارد. این بنا به دلیل آن که نخستین کلیسای جامع شهری است که برای استفاده انحصاری نیاز یا خانواده‌اش ساخته نشده، اهمیت ویژه‌ای دارد. این کلیسا همچنین محل دفن پسر
اهمیت ویژه‌ای دارد. این کلیسا همچنین محل دفن پسر یوری دولگوروکی، شاهزادگان خانواده شویسکی و دیگران است. تاریخچه. ساخت اولیه کلیسا در سال ۱۱۰۲ و در دوران حکومت ولادیمیر دوم مونوماخ آغاز شد. در سال ۱۲۲۲، به دستور یوری دوم ولادیمیر، این ساختمان قدیمی تخریب و با ساختمانی جدید از سنگ‌های توفا سفید و تزئین‌شده با سنگ آهک جایگزین شد. در سال ۱۲۳۸، سوزدال توسط مغول‌ها غارت شد و فضای داخلی کلیسا تخریب شد. این بنا قرن‌ها از دوران یوغ مغولی-تاتاری جان سالم به در برد، اما نهایتاً در سال ۱۴۴۵ دچار آتش‌سوزی شد و فروریخت.
نهایتاً در سال ۱۴۴۵ دچار آتش‌سوزی شد و فروریخت. در سال‌های ۱۵۲۸–۱۵۳۰، واسیلی سوم کلیسا را بازسازی کرد. در جریان این بازسازی، دیوارهای قدیمی تا سطح طاق پایین آورده شد، سنگ سفید با آجر جایگزین شد و کلیسا به سبک معماری مسکویی ساخته شد. با وجود چندین آتش‌سوزی و تغییرات متعدد در طول تاریخ، کلیسا تا به امروز باقی مانده است. این کلیسا به عنوان یکی از بناهای شاخص فرهنگ قرون وسطای روسیه شناخته می‌شود.
نیایشگاه ناجی سنت یوثیمیوس () یک صومعه در سوزدال، روسیه است که در سال ۱۳۵۲ تأسیس شد. تاریخچه. تأسیس. این صومعه در سال ۱۳۵۲ توسط راهب یوفیمی از نیژنی نووگورود تأسیس شد. او توسط شاهزاده بزرگ بوریس کنستانتینوویچ از سوزدال-نیژنی نووگورود دعوت شده بود. صومعه، که در ابتدا «اسپاسکی» نام داشت، بر روی ارتفاعات کنار رود کامنکا قرار گرفته بود و به عنوان قلعه‌ای برای حفاظت از شهر عمل می‌کرد. ساختمان‌های اولیه صومعه چوبی بودند، اما اطلاعات دقیقی از ظاهر آن‌ها در دست نیست. راهب یوفیمی (یوفیمیوس) اولین ارشیماندریت صومعه
راهب یوفیمی (یوفیمیوس) اولین ارشیماندریت صومعه بود و تا سال ۱۴۰۴ در اینجا زندگی کرد. پس از مرگ او، صومعه به «صومعه اسپاسو-یوفیمیوس» تغییر نام یافت. نبرد بزرگ نبرد سوزدال در نزدیکی صومعه رخ داد و به شکست روس‌ها انجامید. واسیلی دوم اسیر شد و به اسارت پسران اولغ محمد یعنی محمود کازان و یعقوب درآمد. مغول‌ها سوزدال را غارت کردند و به ولادیمیر (شهر) حرکت کردند. قرون میانه متأخر. اولین کلیسای چوبی ناجی در سال‌های ۱۵۰۷–۱۵۱۱ بر فراز آرامگاه سنت یوفیمیوس ساخته شد. در سال ۱۵۹۴، کلیسای جدیدی با چهار ستون داخلی در
در سال ۱۵۹۴، کلیسای جدیدی با چهار ستون داخلی در اطراف این کلیسا ساخته شد. بخش قدیمی تاریخی به «شبستان سنت یوفیمیوس» تغییر نام داد. کلیسای جدید ناجی از سنگ سفید و به سبک بناهای سفید ولادیمیر و سوزدال ساخته شد. این صومعه در قرون ۱۶ و ۱۷ اهمیت بیشتری پیدا کرد و کمک‌های مالی واسیلی سوم، ایوان مخوف و خانواده نجیب‌زاده پوژارسکی باعث شد دیوارهای آجری مستحکمی در سال‌های ۱۶۷۰–۱۶۸۰ جایگزین دیوارهای چوبی قدیمی شوند. از ۱۲ برج دیواری، ۱۱ برج به شکل دایره‌ای چندوجهی ساخته شدند و تنها برج دروازه اصلی ۲۲ متر ارتفاع داشت
شدند و تنها برج دروازه اصلی ۲۲ متر ارتفاع داشت و با سبک تزئینی «او-زا-راچیِ» تزیین شده بود. کلیسای جامع ناجی با هفت گنبد، برج ناقوس و کلیسای بشارت دروازه‌ای، از بناهای برجسته این صومعه هستند. آرامگاه دیمیتری پوژارسکی در کنار دیوار کلیسا قرار دارد. مجموعه معماری. این مجموعه شامل: - کلیسای جامع ناجی (۱۵۹۴) - برج ناقوس (قرون ۱۶–۱۷) - کلیسای بشارت دروازه‌ای (قرون ۱۶–۱۷) - کلیسای پذیرایی (قرن ۱۶) - خانه ارشیماندریت (قرن ۱۷) - بیمارستان سنت نیکلاس - ساختمان برادران (قرون ۱۶–۱۷) - قلعه زندان (قرن ۱۸) - برج‌های
(قرون ۱۶–۱۷) - قلعه زندان (قرن ۱۸) - برج‌های استحکامی (قرن ۱۷) زندان صومعه. زندان صومعه در سال ۱۷۶۴ ساخته شد. به دستور کاترین دوم، از سال ۱۷۶۶ به عنوان محلی برای زندانی کردن مخالفان مذهبی مورد استفاده قرار گرفت. این زندان در سال ۱۹۰۵ بسته شد، اما در دوران اتحاد جماهیر شوروی دوباره بازگشایی شد. از جمله زندانیان مشهور این مکان ژنرال فیلد مارشال فریدریش پائولوس بود که پس از تسلیم در نبرد استالینگراد مدتی در اینجا زندانی بود. قرن بیستم. در سال‌های ۱۹۲۳–۱۹۳۹، زندان قدیمی صومعه به عنوان بازداشتگاه برای زندانیان
قدیمی صومعه به عنوان بازداشتگاه برای زندانیان سیاسی استفاده می‌شد. در سال ۱۹۴۱ به عنوان اردوگاه غربالگری ان‌کاوه‌ده و در سال ۱۹۴۳ به عنوان اردوگاه اسیران جنگی مورد استفاده قرار گرفت. از ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۷، این صومعه به یک کانون اصلاح و تربیت برای پسران تبدیل شد. در سال ۱۹۶۸، این صومعه به مجموعه‌ای موزه‌ای تحت مدیریت موزه-ذخیره‌گاه ولادیمیر-سوزدال تغییر یافت.
کلیسای کیدکشا () یا کلیسای بوریس و گلب در سال ۱۱۵۲ به دستور شاهزاده یوری دولگوروکی در کیدکشا، واقع در کنار رود نرل ساخته شد، در محلی که به گفته منابع «اردوگاه قدیس بوریس قرار داشت». احتمالاً این کلیسا بخشی از مجموعه کاخ چوبی شاهزاده بود، اما تنها چند سال توسط دولگوروکی پیش از عزیمت او به کی‌یف در ۱۱۵۵ به عنوان شاهزاده بزرگ کی‌یف مورد استفاده قرار گرفت. روستای کیدکشا که چهار کیلومتر شرق سوزدال واقع شده، پیش از نابودی توسط اردوی زرین و کاهش اهمیتش، یک شهر مهم به‌شمار می‌رفت. این کلیسا، ساخته شده از سنگ آهک،
به‌شمار می‌رفت. این کلیسا، ساخته شده از سنگ آهک، احتمالاً توسط معمارانی از گالیسیا طراحی شده است. کلیسا دارای چهار ستون و سه شبستان است و یکی از قدیمی‌ترین کلیساهای منطقه و معدود کلیساهایی است که به دستور دولگوروکی ساخته شده و هنوز پابرجا است. بقایای فِرِسکوهای قرن دوازدهمی در آن باقی مانده است. در دوره قرون وسطی، این مکان محل یک صومعه بود و سپس به عنوان کلیسای محلی استفاده می‌شد. ساختمان کلیسا در طول قرن‌ها تغییرات بسیاری داشته است. گنبد و طاق‌های اصلی خود را از دست داده (گنبد کوچک و سقف کنونی مربوط به
را از دست داده (گنبد کوچک و سقف کنونی مربوط به قرن هفدهم است) و احتمالاً ارتفاع شبستان‌ها نیز به نصف کاهش یافته است. همچنین ایوانی در قرن نوزدهم به ساختمان اضافه شد. میراث جهانی. کلیسای بوریس و گلب بخشی از میراث جهانی «بناهای سفید ولادیمیر و سوزدال» است. این مجموعه شامل هفت بنای قرون وسطایی دیگر در ولادیمیر و مناطق اطراف آن است (موزه-ذخیره‌گاه ولادیمیر-سوزدال) و به عنوان یکی از آثار حلقه طلایی روسیه شناخته می‌شود. یادبود سکه‌ای. کلیسا، به همراه سایر سازه‌هایی که در قرون بعدی پیرامون آن ساخته شده‌اند (مانند
که در قرون بعدی پیرامون آن ساخته شده‌اند (مانند کلیسای سنت استفان و برج ناقوس)، بر روی یک سکه یادبود نقره سه روبلی که در سال ۲۰۰۲ توسط ضرابخانه سن‌پترزبورگ ضرب شده، نقش بسته است.
تاحدودی باردار (انگلیسی: Kinda Pregnant) یک فیلم کمدی-درام آمریکایی به کارگردانی تایلر اسپندل و نویسندگی جولی پایوا و ایمی شومر است. در این فیلم ایمی شومر، جیلیان بل، برایان هاو و ویل فورته به ایفای نقش پرداخته‌اند. داستان به دنبال لینی است، که به دلیل حسادت به بارداری بهترین دوستش، شروع به پوشیدن یک شکم باردار دروغین می‌کند - و به‌طور تصادفی با مرد رویاهای خود ملاقات می‌کند. در حال حاضر قرار است این فیلم در ۵ فوریه ۲۰۲۵ توسط نتفلیکس منتشر شود. خلاصه داستان. بعد از آنکه بهترین دوست لاینی ٫کیتی باردار می‌شود
بعد از آنکه بهترین دوست لاینی ٫کیتی باردار می‌شود لاینی به او حسادت میکندو شروع به پوشیدن یک شکم ساختگی می‌کند. وقتی او با مرد رویاهایش ملاقات می‌کند همه چیز پیچیده می‌شود. ساخت. فیلمبرداری در فوریه و مارس ۲۰۲۴، در بروکلین، نیویورک انجام شد.
محور مرکزی پکن () () یا محور مرکزی ()، به بخشی از راه در پکن، چین اشاره دارد. محور مرکزی پکن به طول ۷٫۸ کیلومتر از برج‌های طبل و ناقوس در شمال تا دروازه یونگ‌دینگمن در جنوب امتداد دارد. محور مرکزی پکن شامل ساختمان‌های آیینی و نمادین متعددی است که قدمت آن‌ها به قرن سیزدهم (دودمان یوآن) بازمی‌گردد. این بناها با ویژگی‌های متمایز خود نمونه‌هایی از معماری باستانی چین به‌شمار می‌روند. مجموعه این میراث، داستانی از تمدن چین، فرایند اتحاد در تاریخ این کشور و مروری اجمالی بر زیبایی‌شناسی چینی ارائه می‌دهد. محور مرکزی
بر زیبایی‌شناسی چینی ارائه می‌دهد. محور مرکزی در فهرست میراث جهانی یونسکو در چین ثبت شده است. نشانه‌های شاخص. محور مرکزی پکن به ترتیب از شمال به جنوب شامل: برج‌های طبل و ناقوس، پل وان‌نینگ، تپه جینگشان، شهر ممنوعه، محراب زمین و غلات، معبد اجدادی سلطنتی، دروازه راستین، دروازه تیان‌آنمن، پل‌های بیرونی جین‌شویی، مجموعه میدان تیان‌آنمن، ژنگ یانگمن، نیایشگاه آسمان، محراب خدای کشاورزی، سایت‌های باستان‌شناسی بخش جنوبی جاده، و دروازه یونگ‌دینگمن می‌شود.
در مینرالوژی نوری و پترولوژی، برش نازک(یا برش پتروگرافی نازک) یک برش نازک از یک نمونه سنگی یا معدنی است که در آزمایشگاه تهیه می‌شود و برای استفاده با میکروسکوپ پتروگرافی پلاریزه، میکروسکوپ الکترونی و میکروپروب الکترونی به کار می‌رود. یک لایه نازک از سنگ با استفاده از اره الماسه از نمونه بریده شده و به طور اپتیکی صاف می‌شود. سپس لایه روی یک لام شیشه‌ای قرار می‌گیرد و با استفاده از ساینده‌های با دانه‌بندی ریز، به طور صاف تراشیده می‌شود تا ضخامت به حدود 30 میکرومتر برسد. این روش از جدول رنگ تداخل میشل_لوی برای
برسد. این روش از جدول رنگ تداخل میشل_لوی برای تعیین ضخامت استفاده می‌شود و معمولا از کوارتز به عنوان شاخص استفاده می‌شود، زیرا یکی از فراوان‌ترین مواد معدنی است. وقتی برش نازک بین دو فیلتر پلاریزه قرار می‌گیرد که در زاویه قائم نسبت به یکدیگر تنظیم شده‌اند، خواص نوری مواد معدنی موجود در برش نازک، رنگ و شدت نور را طبق آنچه بیننده مشاهده می‌کند تغییر می‌دهد. از آنجا که مواد معدنی مختلف خواص نوری متفاوتی دارند، بیشتر مواد معدنی تشکیل دهنده سنگ به راحتی قابل شناسایی هستند. به عنوان مثال، پلاژیوکلاز را می‌توان
هستند. به عنوان مثال، پلاژیوکلاز را می‌توان با میکروسکوپ پتروگرافی به ‌عنوان یک ماده معدنی شفاف با صفحات دوتایی موازی متعدد مشاهده کرد. برش‌های نازک برای بررسی خواص نوری مواد معدنی در سنگ‌ها تهیه می‌شوند. این کار بخشی از پترولوژی است و به کشف منشأ و تکامل سنگ مادر کمک می‌کند. عکس یک سنگ در برش نازک معمولا به عنوان فوتومیکروگراف شناخته می‌شود. برش نازک همچنین برای مطالعه میکروسکوپی استخوان‌ها، فلزات و سرامیک‌ها استفاده می‌شود. آماده‌سازی. تهیه برش نازک شامل مراحل زیر است: کوارتز در برش نازک. توضیحات. در برش
زیر است: کوارتز در برش نازک. توضیحات. در برش نازک، زمانی که کوارتز در نور پلاریزه صفحه‌ای (PPL) مشاهده می‌شود، بی‌رنگ با برآمدگی کم و بدون شکستگی است. شکل آن تقریبا متساوی‌الساقین یا آناهدریال است. اگر که به عنوان سیمان دور مواد معدنی دیگر را پر کند، در نور پلاریزه متقاطع (XPL)، کوارتز با رنگ‌های تداخل کمی مشاهده می‌شود و معمولا کوارتز ماده معدنی است که برای تعیین ضخامت استاندارد برش نازک که 30 میکرومتر است استفاده می‌شود، زیرا کوارتز در این ضخامت تنها رنگ تداخل بسیار کم‌رنگ زرد را نشان می‌دهد و رنگ دیگری
تداخل بسیار کم‌رنگ زرد را نشان می‌دهد و رنگ دیگری از آن در این ضخامت نشان داده نمی‌شود. همچنین، کوارتز در بیشتر سنگ‌ها وجود دارد و بنابراین احتمالا برای ارزیابی ضخامت موجود خواهد بود. تعیین منشأ. در برش نازک، منشأ دانه‌های کوارتز در یک سنگ رسوبی را می‌توان تخمین زد. در نور پلاریزه متقاطع، دانه کوارتز می‌تواند به طور هم‌زمان خاموش شود که به آن کوارتز منوکریستالی گفته می‌شود، یا به صورت موجی خاموش می‌شود که به آن کوارتز پلی‌کریستالی گفته می‌شود. خاموشی به صورت موجی به نام خاموشی اندولوز(undulose extinction)
موجی به نام خاموشی اندولوز(undulose extinction) شناخته می‌شود و نشان‌دهنده دیوارهای جابه‌جایی در دانه‌های معدنی است. دیواره‌های جابه‌جایی در مکان‌هایی هستند که جابه‌جایی‌ها، تغییر شکل درون‌بلوری از طریق حرکت یک جبهه جابه‌جایی در داخل یک صفحه، خود را در صفحات به اندازه کافی سازماندهی می‌کنند. این دیواره‌ها جهت‌گیری بلوری را در سراسر دیواره‌ها تغییر می‌دهند، بنابراین برای مثال در کوارتز، دوطرف دیواره‌، زاویه‌های خاموشی کمی تفاوت خواهند داشت و این باعث می‌شود خاموشی به صورت اندولوز ایجاد شود. چون خاموشی
خاموشی به صورت اندولوز ایجاد شود. چون خاموشی اندولوز نیازمند است که دیواره‌های جابه‌جایی توسعه یافته باشند و این دیواره‌ها معمولا در فشار و دمای بالا راحت‌تر ایجاد می‌شوند، دانه‌های کواتز با خاموشی اندولوز نشان‌دهنده منشأ سنگ دگرگونی برای آن دانه هستند. دانه‌هایی که کوارتز منوکریستالی هستند، احتمالا از فرآیندهای آتشفشانی شکل گرفته‌اند. منابع مختلف پیشنهاد می‌کنند که این شاخص برای تعیین منشأ چقدر قابل استفاده است. برخی به روندی اشاره می‌کنند که در سنگ‌های ماسه‌ای نارس، دانه‌های کوارتز پلی‌کریستالی کمتر از
نارس، دانه‌های کوارتز پلی‌کریستالی کمتر از سنگ‌های ماسه‌ای بالغ وجود دارند، که دانه‌هایی دارند که از بسیاری از چرخه‌های رسوبی عبور کرده‌اند. دانه‌های کوارتز که از منابع رسوبی قبلی مشتق شده‌اند، با جستجوی رویه‌های اوتیژنتیک یا رشد یافته در محل، که لایه‌های سیمان سیلیسی روی دانه تشکیل می‌دهند، شناسایی می‌شوند. سایر ویژگی‌های متمایز. توصیفات فوق از کوارتز در مقطع نازک معمولا برای شناسایی آن کافی است. کانی‌هایی با ظاهر مشابه ممکن است شامل پلاژیوکلاز باشند، اگرچه می‌توان آن را با دوقلویی مشخص در نور پلاریزه
می‌توان آن را با دوقلویی مشخص در نور پلاریزه متقاطع و کلیواژ در نور پلاریزه معمولی تشخیص داد، و کوردیریت، اگرچه می‌توان آن را با دوقلویی یا در برگرفتگی‌ها در دانه تشخیص داد. با این حال، برای اطمینان، ویژگی‌های متمایز دیگر کوارتز شامل این است که تک‌محوری است، علامت نوری مثبت دارد، علامت کشیدگی طول-کند دارد و زاویه انقراض صفر درجه‌ای دارد. برش‌های فوق‌العاده نازک. سنگ‌های ریزدانه، به ویژه آن‌هایی که حاوی مواد معدنی با انکسار دوگانه نوری بالا مانند کلسیت هستند، گاهی به صورت برش‌های فوق‌العاده نازک آماده
هستند، گاهی به صورت برش‌های فوق‌العاده نازک آماده می‌شوند. یک برش نازک معمولی 30 میکرومتری همان‌طور که در بالا توضیح داده شد، تهیه می‌شود، اما برش سنگ با استفاده از یک سیمان حل‌شونده مانند بالزام کانادا (قابل حل در اتانول) به لام شیشه‌ای چسبانده می‌شود تا امکان کار روی هر دو طرف فراهم باشد. سپس با استفاده از یک خمیر الماس ریز صیقل داده می‌شود تا ضخامت آن به محدوده 2 تا 12 میکرومتر برسد. این تکنیک برای مطالعه ساختار میکروسکوپی کربنات‌های ریزدانه مانند میلونیت لوخ‌سایتن‌کالک(Lochseitenkalk) که دانه‌های
لوخ‌سایتن‌کالک(Lochseitenkalk) که دانه‌های ماتریکس آن کمتر از 5 میکرومتر اندازه دارند، استفاده شده‌است. این روش همچنین گاهی در تهیه نمونه‌های معدنی و سنگی برای میکروسکوپ الکترونی انتقالی(TEM) استفاده می‌شود و دقت بیشتری را در مقایسه ویژگی‌های استفاده از هر دو تصویربرداری نوری و الکترونی فراهم می‌کند.
کوانژو: مرکز جهانی تجارت دریایی چین در دوره سونگ و یوان یک میراث فرهنگی جهانی است که در جمهوری خلق چین، استان فوجیان، شهر چوانجو واقع شده است. این مجموعه شامل مجموعه‌ای از آثار تاریخی است که بین قرن‌های ۱۰ تا ۱۴ میلادی به وجود آمده و تا امروز باقی مانده‌اند. در آن زمان، کوانژوبه نام مستعار «سیتونگ» در جهان شهرت داشت. گستردگی. میراث سریالی «چوانجو: مرکز جهانی تجارت دریایی چین در دوره سونگ و یوان» در منطقه خلیج چوانجو، با محوریت شهر کوانژوامروزی، توزیع شده است و شامل ۲۲ نقطه میراثی می‌شود. بر اساس دسته‌بندی
و شامل ۲۲ نقطه میراثی می‌شود. بر اساس دسته‌بندی رسمی یونسکو، این مجموعه به ۱۶ نقطه میراثی تقسیم شده است.
معبد پوتوو زونگچنگ (, ) یکی از معابد بودیسم دوران دودمان چینگ است که بین سال‌های ۱۷۶۷ و ۱۷۷۱ میلادی در چنگده، استان هبئی، چین ساخته شد. این معبد که در نزدیکی اقامتگاه کوهستان چنگده قرار دارد، در میان معابد مشهور دیگری مانند معبد پونینگ به عنوان یکی از «هشت معبد بیرونی چنگده» شناخته می‌شود. معبد پوتوو زونگچنگ به تقلید از قصر پوتالا در لاسا طراحی شده و نمادی از تلفیق سبک‌های معماری چینی و تبتی است. این مجموعه معبد حدود مساحت دارد و یکی از بزرگ‌ترین معابد چین به‌شمار می‌آید. سقف بسیاری از تالارها و پاویون‌های
می‌آید. سقف بسیاری از تالارها و پاویون‌های آن با کاشی‌های مسی و طلایی تزیین شده که به زیبایی مجموعه می‌افزاید. تاریخچه. این معبد بخشی از «هشت معبد بیرونی» واقع در چنگده است که به همراه اقامتگاه کوهستان چنگده در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. معابد «هشت معبد بیرونی» توسط لیفان یوآن اداره می‌شدند، نهادی که مسئول رسیدگی به امور اقوامی مانند مغول‌ها و تبتی‌ها بود. به همین دلیل، ترکیبی از سبک‌های معماری مختلف در این معابد دیده می‌شود. معبد پوتوو زونگچنگ در ابتدا به مناسبت تولد امپراتور چیان‌لونگ ساخته شد و
به مناسبت تولد امپراتور چیان‌لونگ ساخته شد و هدف آن، ارائه معبدی با شکوه و هم‌سطح با قصر پوتالا در لاسا بود. این معبد نه‌تنها محلی برای برگزاری آیین‌ها و جشن‌های بودیسم بود، بلکه مکانی برای گردهمایی فرستادگان اقوام مختلف امپراتوری چین نیز به‌شمار می‌رفت. این مکان، علاوه بر آرامش، به عنوان پناهگاهی از شلوغی‌های پکن و فضایی برای مهمان‌نوازی امپراتور مورد استفاده قرار می‌گرفت. نسخه‌های شبیه‌سازی شده معبد طلایی. در ژوئن ۱۹۳۰، سون هدین، گوستا مونتل، جورج سودربوم و معمار چینی لیانگ ویهوا (W. H. Liang) به عنوان
و معمار چینی لیانگ ویهوا (W. H. Liang) به عنوان بخشی از سفر اکتشافی چین و سوئد به معبد پوتوو زونگچنگ آمدند. مأموریت آن‌ها تهیه یک معبد لامائیستی برای نمایشگاه جهانی شیکاگو ۱۹۳۳ بود. یک مدل دقیق در مقیاس ۱:۱ در کارگاه‌های لیانگ در پکن ساخته شد. دو مدل کوچک‌تر در مقیاس ۱:۱۰ نیز تهیه شدند که یکی برای کمک به نصب معبد کامل در شیکاگو ارسال شد و دیگری به موزه مردم‌نگاری استکهلم منتقل شد.
آرامگاه‌های غربی چینگ () در فاصله‌ای حدود جنوب غربی پکن و در شهرستان یی (هبئی) واقع شده‌اند. این مجموعه یک شهر مردگان است که شامل چهار آرامگاه سلطنتی می‌شود و محل دفن ۷۸ عضو خانواده سلطنتی از جمله چهار امپراتور دودمان چینگ، امپراتریس‌ها، همسران سلطنتی، شاهزادگان و شاهزاده‌خانم‌ها و همچنین برخی از خدمت‌کاران دربار است. تاریخچه. ساخت مقبره‌های غربی دودمان چینگ به دستور امپراتور یونگ‌ژنگ آغاز شد. او با شکستن سنت‌های پیشین، تصمیم گرفت که در مقبره‌های شرقی دودمان چینگ دفن نشود. برخی معتقدند که این تصمیم به دلیل
چینگ دفن نشود. برخی معتقدند که این تصمیم به دلیل تلاش یونگ‌ژنگ برای حذف برادران خود و تصاحب غیرقانونی تاج و تخت بوده و او نمی‌خواست در کنار پدرش، کانگ‌شی، دفن شود، هرچند این ادعا اثبات نشده است. پس از او، پسرش امپراتور چیان‌لونگ تصمیم گرفت که خود در مقبره‌های شرقی دفن شود و مقرر کرد که دفن اعضای سلطنتی به‌صورت متناوب میان مقبره‌های شرقی و غربی انجام شود. با این حال، این تصمیم همیشه رعایت نشد. نخستین آرامگاه در این مجموعه، تالینگ (Tailing)، در سال ۱۷۳۷، دو سال پس از پایان سلطنت یونگ‌ژنگ، تکمیل شد. آخرین دفن
پس از پایان سلطنت یونگ‌ژنگ، تکمیل شد. آخرین دفن سلطنتی در سال ۱۹۱۳ انجام شد که امپراتور گوانگشو در آرامگاه چونگ‌لینگ () به خاک سپرده شد. آرامگاه چونگ‌لینگ در سال ۱۹۳۸ توسط سارقان غارت شد و اکنون اتاق تدفین آن برای بازدید عموم باز است. آرامگاه‌های اصلی. چهار آرامگاه در آرامگاه‌های سلطنتی دودمان چینگ غربی عبارتند از: پویی در یک قبرستان تجاری پشت آرامگاه امپراتور گوانگشو دفن شده است. اگرچه این قبر به‌طور رسمی بخشی از آرامگاه‌های سلطنتی دودمان چینگ غربی نیست، اضافه کردن پویی تعداد امپراتوران دفن‌شده در این
اضافه کردن پویی تعداد امپراتوران دفن‌شده در این مکان را به پنج نفر افزایش می‌دهد، همان‌طور که در آرامگاه‌های سلطنتی دودمان چینگ شرقی نیز پنج امپراتور دفن شده‌اند.
لاست کینگز () یک گروه دی‌جی دونفرهٔ آمریکایی متشکل از رابرت آبیسی و نیک شان‌هولتز است که در لس آنجلس مستقر هستند. این دوئت از سال ۲۰۱۴ با ریمیکس‌های رسمی برای هنرمندانی مانند ایمجین درگنز، کرولا، هالزی، ونس جوی، اکوسمیت، ریانا وتوری کلی شناخته شد و همچنین با موسیقی ارجینال خود در سبک پراگرسیو هاوس محبوبیت پیدا کرد. این گروه تحت مدیریت دیستروپتور منیجمنت که یک همکاری مشترک با سونی میوزیک انترتینمنت است، فعالیت می‌کند و در اکتبر ۲۰۱۶ با دیستروپتور منیجمنت/آرسی‌ای رکوردز قرارداد امضا کرد.
رشته‌کوه یون () () یک رشته‌کوه است که از شمال به جنوب در شمال‌غربی استان یون‌نان، چین امتداد دارد. این رشته‌کوه به صورت وید جایلز به صورت Yun Ling رومانیزه شده است و به صورت تکراری به رشته‌کوه‌های یون‌لینگ نیز نامیده می‌شود. رشته‌کوه یون‌لینگ بین مکونگ در غرب و رودخانه جین‌شا (یانگ‌تسه) در شرق قرار دارد. این رشته‌کوه بخش عمده‌ای از رشته‌کوه‌های بزرگ هنگ‌دوان است. در زمان‌های تاریخی، یون‌لینگ به‌طور وسیع‌تر به تمام کوهستان‌ها در جنوب و غرب حوضه سیچوان اطلاق می‌شد. در برخی مواقع، این نام برای کوه‌های مین،
می‌شد. در برخی مواقع، این نام برای کوه‌های مین، کوه‌های چیونگ‌لای، کوه‌های داکسوی و دیگر رشته‌کوه‌ها در رشته‌کوه‌های هنگ‌دوان استفاده می‌شد. در این زمینه، استان یون‌نان که به معنای «جنوب کوه‌های ابری» است، از نام رشته‌کوه یون‌لینگ گرفته شده است. منطقه حفاظت‌شده کوه‌های یون‌لینگ در شهرستان لاینپینگ در ولایت خودمختار نوجیانگ لیسو بخشی از مناطق حفاظت‌شده یون‌نان است و زیستگاه میمون دماغ‌سربالای سیاه است که در معرض خطر انقراض قرار دارد.
دیائولو () برج‌های چندطبقه تقویت‌شده‌ای هستند که در روستاهای مناطق حومه ساخته شده‌اند و معمولاً از بتن مسلح ساخته می‌شوند. این برج‌ها عمدتاً در منطقه کایپینگ، استان گوانگ‌دونگ چین واقع شده‌اند. در سال ۲۰۰۷، یونسکو مجموعه «"دیائولوه‌ها و روستاهای کایپینگ"» () را به عنوان یک میراث جهانی ثبت کرد که شامل چهار منطقه روستایی مختلف کایپینگ است: سانمنلی ()، زیلی‌چون ()، جینجیانگ‌لی () و خوشه روستای ماجیانگلونگ (). این مناطق ترکیب منحصربه‌فردی از سبک‌های معماری قرن نوزدهم و بیستم چین و غرب را به نمایش می‌گذارند.
نوزدهم و بیستم چین و غرب را به نمایش می‌گذارند. تاریخچه. ساختارهای دیائولوه از زمان دودمان مینگ تا اوایل قرن بیستم ساخته شدند و در اوج خود در دوران جنگ‌سالاران در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ با کمک مالی چینی‌های خارج از کشور به بیش از سه هزار ساختار رسیدند. امروزه حدود ۱٬۸۰۰ دیائولوه باقی‌مانده‌اند که اغلب در مناطق روستایی کایپینگ به حال خود رها شده‌اند. آنها همچنین گاهی در دیگر مناطق گوانگ‌دونگ، مانند شنژن و دونگوان یافت می‌شوند. اولین دیائولوه باقی‌مانده در کایپینگ چیکان، کایپینگ () در روستای سانمنلی (چیکان) است
چیکان، کایپینگ () در روستای سانمنلی (چیکان) است که توسط خاندان گوان در زمان پادشاهی چیاچینگ از دودمان مینگ (۱۵۲۲–۱۵۶۶) ساخته شده است. این یک قلعه مستطیل شکل سه‌طبقه عظیم با دیوارهایی به ضخامت یک متر بود که شباهت کمی به برج‌های دیائولوه داشت که چهار قرن بعد ساخته شدند. Yinglong Lou در سال ۱۹۱۹ بازسازی شد و ارتفاع آن ۱۱٫۴ متر است. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، به دلیل فقر و بی‌ثباتی اجتماعی، کایپینگ منطقه‌ای مهم برای مهاجرت به خارج از کشور بود، یکی از «مناطق برجسته ارسال مهاجر» از چینی‌های خارج از
از «مناطق برجسته ارسال مهاجر» از چینی‌های خارج از کشور. دیائولوه‌هایی که در دوران آشوب اوایل قرن بیستم ساخته شدند، بیشتر در اطراف مراکز مهاجرت وجود داشتند. پول‌های ارسالی از مهاجرانی که می‌خواستند امنیت خانواده‌ها، روستاها یا طوایف خود را تأمین کنند، برای ساخت دیائولوه‌ها استفاده می‌شد. اگرچه دیائولوه‌ها عمدتاً به عنوان حفاظ در برابر حملات دزدان ساخته شدند، بسیاری از آنها همچنین به عنوان محل زندگی نیز استفاده می‌شدند. بعضی از آنها توسط یک خانواده ساخته شده‌اند، برخی توسط چند خانواده یا حتی توسط کل جامعه
برخی توسط چند خانواده یا حتی توسط کل جامعه روستایی. کایپینگ همچنین به یک دیگ ذوب از ایده‌ها و گرایش‌هایی تبدیل شد که توسط چینی‌های خارج از کشور به ارمغان آورده شده بودند. به همین دلیل، روستائیان دیائولوه‌های خود را با ویژگی‌های معماری از چین و غرب ساخته‌اند. پس از سال ۱۹۴۹ که سیستم اداری به روستاهای کوچک نیز گسترش یافت، دیائولوه‌ها هدف دفاعی خود را از دست دادند و سپس به حال خود رها شدند یا تبدیل به ساختمان‌هایی دیگر شدند. با این حال، آنها همچنان به عنوان نمادی از فرهنگ چینی‌های خارج از کشور و پایداری
نمادی از فرهنگ چینی‌های خارج از کشور و پایداری کشاورزان کایپینگ باقی می‌مانند. در سال ۲۰۰۷، یونسکو مجموعه «دیائولوه‌ها و روستاهای کایپینگ» را به عنوان میراث جهانی نامگذاری کرد. یونسکو نوشت، "... دیائولوه‌ها … ترکیب پیچیده و پرزرق و برقی از اشکال ساختاری و تزئینی چینی و غربی را به نمایش می‌گذارند. آنها نقش مهم مهاجران کایپینگ در توسعه چندین کشور در جنوب آسیا، استرالیا و آمریکای شمالی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم و ارتباط نزدیک بین کایپینگ‌های خارج از کشور و خانه‌های اجدادی خود را نشان می‌دهند. این
کشور و خانه‌های اجدادی خود را نشان می‌دهند. این سایت شامل چهار گروه دیائولوه است که در مجموع حدود ۱٬۸۰۰ برج در روستاهای خود قرار دارند." چهار گروه بازسازی شده دیائولوه‌های کایپینگ در: روستای زیلی‌چون () در شهرستان تانگ‌کئو ()، روستای سانمنلی () در شهرستان چیکان ()، خوشه روستای ماجیانگلونگ () در شهرستان بای‌هه () و روستای جینجیانگ‌لی () در شهرستان شیانگانگ () قرار دارند. دیائولوه‌های کایپینگ مکان فیلمبرداری بخش‌هایی از فیلم 2010 "Let the Bullets Fly" () بودند.
آرامگاه‌های شرقی دودمان چینگ () مجموعه‌ای از آرامگاه‌های امپراتوری دودمان چینگ است که در زون‌هوا واقع شده و حدود ۱۲۵ کیلومتر شمال‌شرقی پکن قرار دارد. این مجموعه بزرگ‌ترین، کامل‌ترین و بهترین حفظ‌شده‌ترین مجموعه آرامگاه‌های یادمانی در چین است. در اینجا پنج امپراتور (امپراتور شون‌ژی، کانگ‌شی، امپراتور چیان‌لونگ، امپراتور شیان‌فنگ و امپراتور تونگ‌ژی)، ۱۵ امپراتریس، ۱۳۶ معشوقه امپراتوری، سه شاهزاده و دو شاهزاده‌خانم از دودمان چینگ دفن شده‌اند. این آرامگاه‌ها توسط کوه‌های چانگری، جین‌ژینگ، هوانگ‌هوا و ینگ‌فی
توسط کوه‌های چانگری، جین‌ژینگ، هوانگ‌هوا و ینگ‌فی دائو یانگ احاطه شده‌اند و مساحت کلی این مجموعه است. توصیف. در مرکز آرامگاه‌های شرقی چینگ، شیائولینگ قرار دارد که آرامگاه امپراتور شون‌ژی (۱۶۳۸–۱۶۶۱) است که نخستین امپراتور چینگ بود که بر چین حکمرانی کرد. شون‌ژی همچنین نخستین امپراتوری بود که در این منطقه دفن شد. در کنار او، امپراتریس شیاوکانگ‌ژانگ (مادر کانگ‌شی) و همسر دونگگو دفن شده‌اند. آرامگاه‌های مهمی که در شرق آرامگاه شون‌ژی قرار دارند عبارتند از جینگ‌لینگ (آرامگاه امپراتور کانگ‌شی) و هوی‌لینگ (آرامگاه