payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مستقل بفروشد، اما متوجه شد که دانش کافی در مورد فروش موسیقی ندارد و بنابراین به سمت فروش آنلاین بیت‌ها روی آورد. او گیتار را برای سرگرمی می‌نواخت و بعدها کیبورد خرید و با گوش دادن به موسیقی، نواختن را یادگرفت. میرا ساخت بیت را از حدود سال ۲۰۱۴ آغاز کرد و وب‌سایتی برای فروش بیت‌های خود راه‌اندازی کرده بود. حرفه. میرا در سال ۲۰۱۵ به همراه تاز تیلور، اینترنت مانی رکوردز را بنیان‌گذاری کرد که هدف آن کمک به تهیه‌کنندگان ناشناخته برای کسب شهرت و ارتباط با هنرمندان است. او فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۲۰۱۶ آغاز
است. او فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۲۰۱۶ آغاز کرد و ابتدا بیت‌های خود را از طریق یوتیوب و ساوندکلاود می‌فروخت. رویکرد او در ساخت موسیقی بر ایجاد فضایی لذت‌بخش و بدون فشار تأکید دارد. اولین موفقیت بزرگ میرا در سال ۲۰۱۷ بود که به همراه تاز تیلور و دکس دانکن، آهنگ "Fuck Love" را برای اکس‌اکس‌اکس‌تنتاسیون و تریپی رد تولید کرد. این آهنگ به رتبه ۲۸ در بیلبورد هات ۱۰۰ رسید و تا مارس ۲۰۱۹ پراستریم‌ترین آهنگ در ساوندکلاود شد. میرا دو سال پیش از شهرت جوس ورلد با او آشنا شد و همکاری‌شان منجر به تولید آهنگ‌هایی مانند
شد و همکاری‌شان منجر به تولید آهنگ‌هایی مانند "Lucid Dreams" (که از "Shape of My Heart" استینگ سمپل گرفته) و "All Girls Are The Same" شد که به ترتیب به رتبه ۳ و ۴۱ در بیلبورد هات ۱۰۰ رسیدند. در سال ۲۰۱۸، اینترنت مانی با آلامو و اینترسکوپ رکوردز قرارداد امضا کرد. میرا هشت آهنگ دیگر از آلبوم اول جوس ورلد، خداحافظ و شرت کم، را تولید کرد، از جمله "Lean wit Me". او ادعاهای کپی‌برداری از "Lean wit Me" را رد کرد و در ویدیویی فرایند ساخت بیت را از ابتدا نشان داد. در سال ۲۰۱۹، میرا چهار آهنگ از آلبوم مسابقه مرگ
در سال ۲۰۱۹، میرا چهار آهنگ از آلبوم مسابقه مرگ بزای عشق جوس ورلد را تولید کرد، از جمله "Empty" و "Robbery"، که آلبوم به رتبه اول بیلبورد ۲۰۰ رسید. او همچنین "Ransom" را برای لیل تکا تولید کرد که به رتبه ۴ رسید، و در "On the Road" پست مالون با میک میل و لیل بیبی همکاری کرد که به رتبه ۲۲ رسید. میرا در سن ۱۹ سالگی خود را به عنوان نیروی غالب در صحنه ترپ و ایمو رپ ساوندکلاود تثبیت کرد و با پست مالون، لیل اسکایز، یانگ ثاگ و لیل اوزی ورت همکاری داشت. در سال ۲۰۲۰، میرا در آلبوم پس از مرگ جوس ورلد، افسانه‌ها هرگز
میرا در آلبوم پس از مرگ جوس ورلد، افسانه‌ها هرگز نمی‌میرند، مشارکت کرد و آهنگ‌هایی مانند "Smile" (با ویکند) و "Tell Me U Luv Me" را تولید کرد. او همچنین در "Lemonade" اینترنت مانی با گانا، دان تالیور و نو همکاری کرد که به رتبه اول در بریتانیا رسید، و ۱۰ آهنگ از آلبوم B4 the Storm اینترنت مانی را تولید کرد که به رتبه اول بیلبورد ۲۰۰ رسید. سبک تولید او ملودیک، دینامیک و وسیع توصیف می‌شود و از هنرمندانی مانند فارل ویلیامز، کانیه وست، مترو بومین، لکس لوگر و سانی دیجیتال الهام گرفته است. او بیت‌های "تایپ"
و سانی دیجیتال الهام گرفته است. او بیت‌های "تایپ" می‌سازد اما بر ایجاد موسیقی مورد علاقه خود تمرکز دارد. میرا ویدیوهای آموزشی‌ای برای تهیه‌کنندگان نوظهور در کانال یوتیوب اینترنت مانی منتشر می‌کند که بیش از ۵۰۰ هزار مشترک دارد. او به توسعه هنرمندان جدید از طریق اینترنت مانی تمرکز دارد و علاقه‌مند به گسترش به ژانرهای پاپ و استفاده از سازهای زنده مانند گیتار است. دیسکوگرافی. میرا تولیدکننده دو آهنگ دارای گواهی الماس از سوی آرآی‌آی‌ای‌آی است و در تولید آلبوم‌ها و تک‌آهنگ‌های متعددی مشارکت داشته است. برخی از
و تک‌آهنگ‌های متعددی مشارکت داشته است. برخی از تولیدهای برجسته او عبارتند از: جوایز و نامزدی‌ها. میرا در سال ۲۰۲۰ جایزه تهیه‌کننده سال را در جوایز بی‌ام‌آی آر اند بی/هیپ هاپ دریافت کرد.
گازتا دی پارما (به ایتالیایی: Gazette of Parma) روزنامه‌ای است که در پارما، ایتالیا منتشر می‌شود. این روزنامه یکی از قدیمی‌ترین روزنامه‌های این کشور است. تاریخچه و مشخصات. "گاتزتا دی پارما" به عنوان یک روزنامه هفتگی مشارکت کنندگان اولیه شامل جووانینو گوارشی، جوزپه وردی، آرتورو توسکانینی، آلبرتو بیویلاکوا، لوکا گلدونی و لئوناردو سیاسیا بودند. تمرکز روزانه بر اخبار محلی مربوط به پارما است. تیراژ گازتا دی پارما در سال ۲۰۰۷ ۴۳۰۰۰ نسخه بود.
اکو دی برگامو ( L'Eco di Bergamo) (به ایتالیایی: The Echo of Bergamo) روزنامه‌ای است که در برگامو، ایتالیا منتشر می‌شود. این روزنامه از سال ۱۸۸۰ در حال انتشار است. تاریخچه و مشخصات. "روزنامه «پژواک برگامو»" در سال ۱۸۸۰ توسط شرکت «سسا» تأسیس شد ناشر آن سصعب است که متعلق به حوزه‌های اسقفی برگامو می‌باشد. سصعب همچنین چهار نسخه از روزنامه "«لا پروینسیا»" را منتشر می‌کند، یعنی نسخه‌های کومو، لکو، سوندریو و وارسه. دفتر مرکزی پژواک برگامو در برگامو قرار دارد، و این روزنامه با فرمت برلینی (قطع روزنامه) منتشر
و این روزنامه با فرمت برلینی (قطع روزنامه) منتشر می‌شود. این اولین روزنامه ایتالیایی است که رنگ را معرفی کرد. "روزنامه «اکو دی برگامو»" گرایش کاتولیکی دارد. یک کشیش ایتالیایی به نام آندره‌آ اسپادا به مدت ۵۱ سال سردبیر این روزنامه بود. او در سال ۱۹۳۸ به این سمت منصوب شد و تا سال ۱۹۸۹ در این سمت بود. در پایان دهه ۱۹۹۰ "، مجله «اکو دی برگامو»" ۶۸۰۰۰ نسخه فروخت. تیراژ آن در سال ۲۰۰۷، ۵۶۰۰۰ نسخه بود.
انتقام چهارمین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ آمریکایی مانی لانگ می‌باشد که در ۳۰ اوت سال ۲۰۲۴ از سوی مانی لانگ اینک و دف جم رکوردینگز منتشر گردید. این آلبوم از لحاظ فنی چهارمین اثر کلی اوست، اما دومین آلبوم او تحت نام هنری مانی لانگ به‌شمار می‌آید. او در بیشتر قطعات با تریکی استوارت همکاری کرده که در کنار مانی لانگ به‌عنوان تهیه‌کنندهٔ اجرایی آلبوم نیز فعالیت داشته است. از دیگر افرادی که در این پروژه همکاری نموده‌اند می‌توان از جف «گیتی» گیتلمن، تامی براون، ترون میکیل توماس، جرمین دوپری و برایان-مایکل کاکس
ترون میکیل توماس، جرمین دوپری و برایان-مایکل کاکس نام برد. آلبوم به‌طور کلی نقدهای مثبت از سوی منتقدان موسیقی دریافت کرد و برخی آن را یکی از بهترین آلبوم‌های آراندبی سال دانستند. اکثر نقدها "انتقام" را به‌خاطر «نمونه‌ای برجسته از ترانه‌سرایی» ستودند. با وجود این‌ها، آلبوم در جدول "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده صدرنشین نشد، اما در جدول هیت‌سیکرز تاپ ایالات متحده در رتبهٔ هشتم قرار گرفت و دومین آلبوم متوالی مانی لانگ بود که جزو ده آلبوم برتر این جدول قرار می‌گرفت. تک‌آهنگ نخست آلبوم با نام «ساخته‌شده برای من»
تک‌آهنگ نخست آلبوم با نام «ساخته‌شده برای من» جزو ۲۰ ترانهٔ برتر "بیلبورد" هات ۱۰۰ ایالات متحده قرار گرفت. تک‌آهنگ بعدی با نام «کاری کن یادم بره» نیز نخستین رتبهٔ اول مانی لانگ در جدول ترانه‌های آراندبی بزرگسالان را رقم زد. "انتقام" در شصت و هفتمین مراسم جوایز گرمی نامزد بهترین آلبوم آراندبی شد.
«زمان‌هایی مثل این‌ها» ترانه‌ای از خوانندهٔ آمریکایی ادیسون ری می‌باشد که در ۶ ژوئن سال ۲۰۲۵ از سوی کلمبیا رکوردز و از لانگ از ایم دنسینگ ال‌ال‌سی منتشر گردید. این یک قطعهٔ تریپ هاپ است که توسط ری و تهیه‌کنندگان قطعه، الویرا اندرفیاد و لوکا کلوسر نوشته شده‌است. این اثر با حالتی تأمل‌آمیز و لطیف، به مشکلات و چالش‌هایی ری که در زندگی با آن‌ها سروکار دارد، می‌پردازد. موزیک ویدئویی برای این ترانه نیز ساخته شده که پشت صحنه از یک اجرای رقص می‌باشد و توسط ایثن جیمز گرین کارگردانی شده‌است. ری این قطعه را برای اولین
گرین کارگردانی شده‌است. ری این قطعه را برای اولین بار به‌طور زنده طی رویداد شنیداری آلبوم در نیویورک اجرا کرد. پس‌زمینه و ترکیب‌بندی. ری در آوریل سال ۲۰۲۵ اعلام کرد که نخستین آلبوم استودیویی خود را در ۶ ژوئن منتشر خواهد کرد. این خبر در جریان حضور غیرمنتظرهٔ او در اجرای آرکا در کوچلا ۲۰۲۵ اعلام شد. در پایان همان ماه، ری از نام و جلد آلبوم نیز رونمایی کرد. در ماه مه، فهرست ترانه‌ها روی بیلبوردهایی در شهرهای مختلف منتشر شد و سپس ری به‌طور رسمی نام قطعات را در ۲۱ مه اعلام کرد که در میان آن‌ها «زمان‌هایی مثل
۲۱ مه اعلام کرد که در میان آن‌ها «زمان‌هایی مثل این‌ها» دهمینشان بود. وی در ۴ ژوئن اعلام کرد که همزمان با انتشار آلبوم، موزیک ویدئوی «زمان‌هایی مثل این‌ها» نیز منتشر خواهد شد. روز بعد، ری این ترانه را به‌صورت زنده در بخش پایانی یک رویداد اختصاصی انتشار آلبوم در سالن نمایش سوهو در نیویورک اجرا کرد و چند روز بعد نیز در کلاب خواهر این سالن در لندن به اجرا پرداخت. کریستن ویزنسکی از "بیلبورد" اظهار نظر می‌داشت که این روش «ایده‌آلی» برای پایان دادن به فهرست اجرا بوده و طرفداران را در «حالی تأمل‌آمیز» قرار داد.
جوزف پل اورتون (Joseph Paul Overton؛ ۴ ژانویه ۱۹۶۰ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۳) دانشمند علوم سیاسی آمریکایی بود که به عنوان معاون ارشد مرکز سیاست عمومی مکیناک کار می‌کرد. او بیشتر به‌خاطر کارش در میانه دهه ۱۹۹۰ شناخته می‌شود؛ زمانی که ایده‌ای را مطرح کرد که بعدها با نام پنجره اورتون شناخته شد.
مری می‌می اُبراین (Mary Mamie O'Brien؛ ۸ ژوئیه ۱۹۲۶ – ۱۷ اکتبر ۱۹۹۸) فیلسوف فمینیست و استاد دانشگاه بود. او تا زمان مرگ خود در کانادا جامعه‌شناسی و نظریه اجتماعی فمینیستی تدریس می‌کرد. او از اعضای بنیان‌گذار حزب فمینیست کانادا بود. زندگی. مری «می‌می» اُبراین در ۸ ژوئیه ۱۹۲۶ در والمر در کنت (انگلستان) زاده شد. مادرش که قادر به مراقبت از فرزندانش نبود، زمانی که مری چهار ساله بود، او و برادرش را به گلاسگو برد و آن‌ها توسط سه خاله‌شان بزرگ شدند. طبق یادداشت درگذشت منتشر شده در The Women's Review of Books، «مری
منتشر شده در The Women's Review of Books، «مری همیشه می‌گفت که از نظر تولد انگلیسی، از نظر نام ایرلندی و از نظر انتخاب، اسکاتلندی است؛ و بعدها به انتخاب خود، کانادایی شد.» پس از آشنایی با جامعه فابیان، تحت تأثیر بئاتریس وب قرار گرفت و در نوجوانی به حزب کارگر بریتانیا پیوست. او فعال پرشوری در حزب کارگر بود، اما ایده‌آلیسمش در اثر دو رویداد سال ۱۹۵۶ یعنی بحران سوئز و تهاجم شوروی به مجارستان دچار تزلزل شد. با این حال، تجربه او به عنوان ماما در زاغه‌های صنعتی کلایدساید باعث شد دیدگاهی تردیدآمیز پیدا کند که در
باعث شد دیدگاهی تردیدآمیز پیدا کند که در آثار فلسفی بعدی‌اش نیز دیده می‌شود. اُبراین در سال ۱۹۵۷ به کانادا مهاجرت کرد، جایی که ابتدا به عنوان پرستار مشغول به کار شد و سپس تحصیلات تکمیلی خود را در فلسفه سیاسی به پایان رساند. مری اُبراین در ۱۹ اکتبر ۱۹۹۸ در سن ۷۲ سالگی، در اثر سکته قلبی و در خواب درگذشت، پس از سال‌ها مبارزه با بیماری آلزایمر. "سیاست تولید مثل". اُبراین کتاب "سیاست تولید مثل" را در سال ۱۹۸۱ نوشت، کتابی مهم در توسعه نظریه سیاسی فمینیستی. با شروع از دیدگاه ماتریالیستی مارکسیستی، هدف اُبراین این
از دیدگاه ماتریالیستی مارکسیستی، هدف اُبراین این بود که مفهوم کار مارکس برای تولید اشیاء را با عمل زایمان پیوند دهد و از این طریق زنان را در مرکز ماتریالیسم مارکسیستی که او بازتعریف کرده بود قرار دهد. او با به چالش کشیدن انکار مداوم تجربه‌های زنان در نظریه‌پردازی سیاسی، روابط بازتولید را به عنوان عاملی اساسی برای درک تلاش‌های اجتماعی و سیاسی انسان مطرح کرد. آثار اُبراین کشف پدرانگی را به عنوان پیش‌زمینه‌ای برای نهادهای پدرسالارانه‌ای همچون ازدواج و حق انحصاری مردان بر فرزندان معرفی کرد. آثار اُبراین به
مردان بر فرزندان معرفی کرد. آثار اُبراین به نظریه‌پردازی زایمان می‌پردازد و اگرچه استدلال‌های او گاهی به عنوان ذات‌گرایانه نقد شده‌اند، اما دیدگاه او در واقع تلفیقی از ذات‌گرایی ضروری و سازه‌گرایی اجتماعی است. او هدف اصلی خود در نگارش و تدریس را قرار دادن تجربه زنان در مرکز گفتمان‌های بنیادین سیاسی می‌دانست. پروژه اُبراین موضوعات شناخته‌شده در انسان‌شناسی فمینیستی دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ را ادامه داد و به جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی رادیکال دهه ۱۹۸۰ گسترش یافت. در دهه ۱۹۹۰، آثار او تحت تأثیر فلاسفه فمینیست قرار
دهه ۱۹۹۰، آثار او تحت تأثیر فلاسفه فمینیست قرار گرفت و برخی او را متهم کردند که تجربه زنان را به جبر زیست‌شناختی تقلیل داده و به این ترتیب دامنه تجربه‌های زنانه را به یک ضرورت زیست‌شناختی محدود کرده است. اُبراین با توضیح و بررسی ریشه‌های پدرسالاری و ارائه یک روش تحلیلی برای فرآیندهای بازتولید – «لحظات» – چارچوب مفهومی برای درک فرآیند بازتولید ایجاد کرد: دیالکتیک تولید مثل/بازتولید. او بر دیدگاه زنان تأکید داشت، همان‌طور که مارکس دیدگاه پرولتاریا را فرض گرفته بود. او همچنین در نظریه اجتماعی و سیاسی معاصر،
بود. او همچنین در نظریه اجتماعی و سیاسی معاصر، اصطلاح malestream را برای اشاره به تفکر سیاسی و فلسفی سنتی و جریان اصلی غربی معرفی کرد. فناوری و تولید مثل. در سال‌های پایانی زندگی خود، در دهه آخر قرن بیستم، اُبراین به طور گسترده درباره چیزی نوشت و سخن گفت که آن را لحظه‌ای تاریخی و به همان اندازه مهم برای بیان پدرانگی می‌دانست: توسعه فناوری‌های تولید مثل. او پیشرفت‌های فناوری‌های تولید مثل را انقلابی می‌دانست، زیرا این فناوری‌ها قادر بودند رابطه زنان با فرآیند تولید مثل را بازسازی کنند. پیشگیری مطمئن، در
تولید مثل را بازسازی کنند. پیشگیری مطمئن، در دسترس و ایمن می‌توانست به زنان اجازه دهد فعالیت جنسی را از تولید مثل جدا کنند؛ فناوری‌های بازتولید مانند لقاح آزمایشگاهی (IVF) و مادری جایگزین به زنانی که مادر هستند یا قصد مادر شدن دارند، امکان می‌داد تا روش‌های خود برای مادری را بازطراحی کنند. اُبراین تحلیل نظری خود را چنین ساخت که این فناوری‌های تولید مثلی باید نه تنها از نظر ایمنی مورد ارزیابی قرار گیرند، بلکه از نظر پیامدهای فلسفی ظرفیت آن‌ها برای بازسازی رابطه زنان با کار تولید مثل نیز بررسی شوند،
رابطه زنان با کار تولید مثل نیز بررسی شوند، همان‌گونه که کتاب "سیاست تولید مثل" بازسازی رابطه مردان با تولید مثل را مطرح کرده بود. این تحلیل نظری مهم با مرگ اُبراین در سال ۱۹۹۸ نیمه‌کاره ماند. مشارکت اُبراین. اُبراین در سال ۱۹۷۱ از فعالیت عملی پرستاری کناره‌گیری کرد، اما تحلیل‌ها و نگارش‌های مداوم او درباره سیاست‌های پرستاری تأثیر عمیقی بر حرفه پرستاری داشت، به‌ویژه در کانادا. او پرستاران را تشویق می‌کرد که کنترل شرایط کاری و روابط خود با دیگر متخصصان پزشکی، به‌ویژه پزشکان، را در دست بگیرند. او به تغییر
به‌ویژه پزشکان، را در دست بگیرند. او به تغییر روش آموزش پرستاران و ارتقای جایگاه آن‌ها در حوزه مراقبت‌های بهداشتی در کانادا کمک کرد. اُبراین همچنین به‌طور گسترده درباره مراقبت‌های بهداشتی و اصلاحات این حوزه در کانادا نوشت و سخنرانی کرد و توجه ویژه‌ای به نقش و جایگاه پرستاران داشت. مشارکت ماندگار او در نظریه سیاسی فمینیستی تحلیل ساختار دیالکتیکی آگاهی بازتولید/تولید مثل است. کار جسمی، به معنای واقعی، که در تجربه‌های تولید مثل/بازتولیدی زنان وجود دارد، باید در نظر گرفته شود؛ هم به عنوان تولید مادی واقعی و
در نظر گرفته شود؛ هم به عنوان تولید مادی واقعی و هم، مهم‌تر، به عنوان بخشی مرکزی از حس پیوند و یکپارچگی تلاش‌های انسانی. اُبراین همچنین تأکید کرد که مالکیت ابزارهای تولید باید شامل حقوق زنان برای حفظ قدرت و کنترل بر فرزندانشان نیز شود. حزب فمینیست کانادا. حزب فمینیست کانادا در سال ۱۹۷۹ تأسیس شد. این حزب در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۹۷۹ در مؤسسه مطالعات آموزش انتاریو معرفی شد. مری اُبراین و آنجلا مایلز سخنرانان اصلی این رویداد بودند.
آنتونیو ماجیو (؛ زادهٔ ) خواننده پاپ اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان عضوی از گروه آوازی آرام کوارتت آغاز کرد که در اولین دوره مسابقه استعدادیابی ایتالیایی "ایکس فاکتور" برنده شد. در سال ۲۰۱۰ او فعالیت انفرادی خود را آغاز کرد و در سال ۲۰۱۳ در بخش تازه واردان، برنده شصت و سومین جشنواره موسیقی سانرمو شد. حرفه. ماجیو در دسامبر ۲۰۰۷، به همراه دوستانش میشل آنکورا، آنتونیو کورتس و رافائله سیمون، یکی از اعضای بنیان‌گذار گروه آرام کوارتت بود. در
یکی از اعضای بنیان‌گذار گروه آرام کوارتت بود. در ژوئن ۲۰۰۸، این گروه برنده اولین فصل مسابقات "ایکس فاکتور" ایتالیا شد. پس از انتشار آلبوم چندآهنگه «"ChiARAMente»" که وارد ده آهنگ برتر ایتالیا شد. ماجیو تصمیم گرفت به عنوان انفرادی فعالیت خود را آغاز کند. اولین تک‌آهنگ او با نام «Inconsolabile» در ژوئیه ۲۰۱۰ منتشر شد. ماجیو پس از امضای قرارداد با ناشر مستقل، آهنگ «Nonostante tutto» را ضبط کرد که با آن سعی کرد در جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۱۲ شرکت کند، اما این آهنگ واجد شرایط نشد و در ۲۱ مارس ۲۰۱۲ به عنوان
آهنگ واجد شرایط نشد و در ۲۱ مارس ۲۰۱۲ به عنوان تک‌آهنگ منتشر شد. در سال ۲۰۱۳، با آهنگ «Mi servirebbe sapere» به شصت و سومین جشنواره موسیقی سانرمو راه یافت که بعداً در بخش تازه‌واردان برنده این رقابت شد. این تک‌آهنگ در رتبه ۷ فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت و توسط فدراسیون گواهی طلایی دریافت کرد. اولین آلبوم او با نام «"Nonostante tutto»" توسط یونیورسال موزیک ایتالیا در فوریه همان سال منتشر شد. در سپتامبر ۲۰۱۳ آهنگ جدیدی به نام «Santo lunedì» را منتشر کرد که به عنوان آهنگ برای برنامه تلویزیونی ورزشی
کرد که به عنوان آهنگ برای برنامه تلویزیونی ورزشی «"Il processo del lunedì»" استفاده شد.
پاول بردلی کولینگ (؛ زادهٔ ) که با نام هنری مال یا مال رایدر شناخته می‌شود، خواننده اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۶۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. مال در تاریخ ۲۷ فوریه ۱۹۴۴ در کومبرن ولز متولد شد و در جوانی به آکسفورد نقل مکان کرد و در آن جا به عنوان برقکار مشغول به کار شد و در تعدادی از گروه‌های محلی خواننده بود. در سال ۱۹۶۳، او گروه مال رایدر و ارواح را تشکیل داد و دو تک‌آهنگ برای دکا رکوردز ضبط کرد. اولین آهنگ تک‌نفره مال «بامبولینا» بود که پس از آن آهنگ «Tu sei bella come sei» که
بود که پس از آن آهنگ «Tu sei bella come sei» که در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۶۹ اجرا شد، منتشر شد. این آهنگ در یک فیلم موزیکال با همین عنوان، با بازی مال و سیلویا دیونیسیو اجرا شده است. او سابقه دو بار حضور در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۷۰ با آهنگ "Sole pioggia e vento" و "Non dimenticarti di me" در سال ۱۹۷۱ را در کارنامه خود دارد. در سال ۱۹۷۷، او با آهنگ «Furia» که برای پخش مجدد سریال تلویزیونی "فیوری" استفاده شد، بیش از یک میلیون نسخه فروخت. در سال ۱۹۸۲، با آهنگ «Sei la mia donna» به جشنواره
سال ۱۹۸۲، با آهنگ «Sei la mia donna» به جشنواره موسیقی سانرمو بازگشت. در سال‌های بعد، فعالیت موسیقایی او عمدتاً شامل رویدادهای زنده و حضور در برنامه‌های تلویزیونی با تم نوستالژی بوده است. مال با رناتا مایالتی ازدواج کرده و یک پسر به نام کوین و یک دختر به نام کارن دارد. آنها در پوردنونه زندگی می‌کنند. او که در یک خانواده پروتستان متولد شده است اما خود را یک آتئیست می‌داند.
جوزپه کریستیانو مالجیولیو (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا و چهره مطرح تلویزیونی اهل ایتالیا است. وی در طول دوران حرفه‌ای خود، سی آلبوم استودیویی منتشر کرد و در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به عنوان ترانه‌سرا مورد تقدیر قرار گرفت. همچنین از سال ۲۰۰۰ به بعد، در تلویزیون سمت‌های مختلفی مانند کارشناس، داور و مجری داشته است. زندگی‌نامه. مالجیولیو که در راماکا ایتالیا متولد شد، به لطف تلاش‌های فابریتسیو د آندره، اولین قرارداد خود را با یک ناشر موسیقی به نام دوریوم امضا کرد. در سال ۱۹۷۴، او آهنگ "سلام عزیزم، حالت چطوره؟" اثر
سال ۱۹۷۴، او آهنگ "سلام عزیزم، حالت چطوره؟" اثر ایوا زانیکی را ساخت که برنده جشنواره موسیقی سانرمو شد. در سال ۱۹۷۵، با آهنگ «L'importante è finire» به موفقیت چشمگیری به عنوان ترانه‌سرا دست یافت. در همان دوره، او با روبرتو کارلوس همکاری کرد و اشعار ایتالیایی آهنگ‌های او را نوشت. او از جمله برای آدریانو چلنتانو، ریتا پاوونه، آماندا لیر، رافائلا کارا، مونیکا نارانجو، دوری گتسی، میلوا، پتی پراو، اورنلا وانونی، سیلوی وارتان، اومبرتو بالسامو، فرد بونگوستو، روزانا فراتلو، لورتا گوجی و فرانکو کالیفانو ترانه نوشته
فراتلو، لورتا گوجی و فرانکو کالیفانو ترانه نوشته است. پس از مدتی اقامت در آمریکای لاتین، در سال ۲۰۰۰ میلادی به محبوبیت خود در کشورش بازگشت. در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۲۰ در برنامه تلویزیونی واقع‌نمای «"Grande Fratello VIP»" شرکت کرد. او در کنار بیانکا بالتی و نینو فراسیکا مجری شب دوم جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۵ بود.
جیمز دیر (به انگلیسی: James Dear) که با لقب لوسی‌فور (به انگلیسی: Luci4) شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا است. او به‌عنوان پیشگام زیرژانر اینترنتی سیگیلکور شهرت یافته‌است. آثار وی در سال ۲۰۲۱ در شبکه اجتماعی تیک‌تاک مورد توجه گسترده قرار گرفت و همین امر موجب عقد قرارداد او با شرکت نشر موسیقی آتلانتیک رکوردز شد. وی فعالیت هنری خود را در ابتدا با نام فورجِی (به انگلیسی: 4jay) آغاز کرد و در تولید ترانه "باید منفجر بشه" از تی-کی همکاری داشته‌است. نخستین تک‌آهنگ او با
از تی-کی همکاری داشته‌است. نخستین تک‌آهنگ او با عنوان "قطعات بدن" از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا گواهی طلایی دریافت کرد. این موفقیت در پی افزایش چشمگیر محبوبیت این اثر در شبکه اجتماعی تیک‌تاک به‌دست آمد. خوانندگی. لوسی‌فور در آغاز به‌عنوان تهیه‌کننده در بی‌ام‌بی دثرو، گروهی به سرپرستی اسپیس‌گوست‌پراپ که در سال ۲۰۱۵ تشکیل شد، فعالیت می‌کرد. او به‌دلیل تهیه ترانهٔ باید منفجر بشه از تی-کی در دومین و آخرین میکس‌تیپ وی با نام دنیای سانتانا شناخته شد. وی در شکل‌گیری و گسترش ژانر سیگیلکور و
شناخته شد. وی در شکل‌گیری و گسترش ژانر سیگیلکور و همچنین زیرژانر کراش‌کلاب نقش داشت. ترانه‌های او با عنوان‌های "قطعات بدن"، "همه چشم‌ها به من دوخته شده‌اند" و "زمردهای نفرین‌شده" در شبکه اجتماعی تیک‌تاک وایرال شدند. در ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ترانهٔ "قطعات بدن" پس از افزایش چشمگیر محبوبیت در تیک‌تاک، از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا گواهی طلایی دریافت کرد. افزون بر این، ترانهٔ "زمردهای نفرین‌شده" در میانهٔ سال ۲۰۲۱ بیش از ۲۰۰ هزار بار استریم شد. سبک موسیقی. او به‌دلیل تلفیق رویکرد هایپرپاپ با
سبک موسیقی. او به‌دلیل تلفیق رویکرد هایپرپاپ با درام‌های هیپ‌هاپ و اشعار معنوی بر بستر بیت‌های کلاب تاریک شناخته می‌شود. این بیت‌ها اغلب با تکنیک برش خورده و کند شده در سرعت‌های بسیار بالا یا پایین تغییر داده می‌شوند تا حالتی گلیچی اختلالی و تکه‌تکه به آثار او ببخشند. موسیقی وی در دستهٔ مامبل رپ طبقه‌بندی می‌شود. ترانه‌شناسی. آلبوم‌ها تک آهنگ‌ها
آلسیو مینینی (؛ زادهٔ ) که با نام هنری مانینی شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. آلسیو مینینی در تاریخ ۱۹ دسامبر ۱۹۹۷ بیته‌تو ایتالیا متولد و بزرگ شد. او پس از شرکت در کنسرت یوتو در سن نه سالگی عاشق موسیقی شد و کمی بعد از آن به گیتار روی آورد. او از "مدرسه موسیقی" دان لورنزو میلانی در اکواویوا دل فانتی فارغ التحصیل شد. در سال ۲۰۱۶ در فصل شانزدهم آمیچی شرکت کرد. او دو تک آهنگ «Parlami di te» و «Peggio di ieri» را به ترتیب در
«Parlami di te» و «Peggio di ieri» را به ترتیب در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹ منتشر کرد. در اواخر سال ۲۰۲۲، با آهنگ «Mille porte» در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد، اما به جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۳ راه نیافت. او در سال ۲۰۲۴ با آهنگ «Spettacolare» به رقابت در این جشنواره پرداخت.
ایلان ماسک (زادهٔ ۱۹۷۱) یک تاجر متولد آفریقای جنوبی است. ایلان ماسک همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بلایندسایت یک ابزار پزشکی آزمایشی است که توسط نورالینک توسعه یافته‌است. این ابزار از سازمان ادارهٔ غذا و داروی ایالات متحده (FDA) نشان «دستگاه نوآورانه» دریافت کرده‌است. هدف. بلایندسایت در حال توسعه است تا به افرادی که به دلیل آسیب به عصب بینایی دچار نابینایی کامل هستند، اما قشر بینایی آن‌ها سالم مانده‌است، امکان دیدن بدهد. این کار با دور زدن عصب بینایی و تحریک مستقیم قشر بینایی برای ایجاد ادراک دیداری انجام می‌شود.
فرامدرنیته (یا "سوپرمدرنیته") یک نوع، حالت یا مرحله‌ای از جامعه است که منعکس کننده وارونگی مدرنیته است. ابرمدرنیسم جهانی را تصریح می‌کند که در آن سوژه با ویژگی‌های خودش جایگزین شده است. جهان جدید مبتنی بر ویژگی‌ها با ظهور فناوری هدایت می‌شود و به دنبال همگرایی بین فناوری و زیست‌شناسی و مهم‌تر از آن اطلاعات و ماده است. فرامدرنیسم اعتبار خود را در تأکید بر ارزش فناوری جدید برای غلبه بر محدودیت‌های طبیعی می‌یابد. این ذات‌گرایی را رد می‌کند و در عوض از پست‌مدرنیسم حمایت می‌کند. در فرامدرنیسم، عملکرد یک سوژه،
حمایت می‌کند. در فرامدرنیسم، عملکرد یک سوژه، نقطه مرجع خود را در قالب یک سوژه دارد، نه اینکه عملکرد، نقطه مرجع برای شکل باشد. به عبارت دیگر، دوره‌ای را توصیف می‌کند که در آن غایت‌شناسی معنا از دیدگاه کارکردگرایی به نفع برساخت‌گرایی وارونه می‌شود. فرامدرنیته. فرامدرنیته بر جدایی اغراق‌آمیز بین گذشته و حال تأکید دارد زیرا: فرامدرنیته، مدرنیته را وارونه می‌کند تا به ویژگی‌های یک سوژه اجازه دهد فردیت بیشتری نسبت به مدرنیسم ارائه دهند. مدرنیته فرم را در محدوده عملکرد محدود به دام انداخت. فرامدرنیته فرض می‌کند
عملکرد محدود به دام انداخت. فرامدرنیته فرض می‌کند عملکرد اکنون چنان سریع در حال تکامل است که باید نقطه مرجع خود را از خود فرم بگیرد. هم تغییرات مثبت و هم منفی اجتماعی به دلیل فرافردگرایی و افزایش انتخاب شخصی رخ می‌دهند. پست‌مدرنیته ایده گذشته به عنوان نقطه مرجع را رد کرد و سوژه‌های گذشته را صرفاً با هدف رهایی فرم از عملکرد، گردآوری کرد. در پست‌مدرنیته، حقیقت زودگذر بود زیرا تمرکز بر اجتناب از اصول غیرقابل ابطال بود. پست‌مدرنیته، فروپاشی کامل مدرنیته و ایمان آن به پیشرفت و بهبود در توانمندسازی فرد را توصیف
آن به پیشرفت و بهبود در توانمندسازی فرد را توصیف می‌کند. سوپرمدرنیته. اگر سوپرمدرنیته را از فرامدرنیته متمایز کنیم، «سوپرمدرنیته» گامی فراتر از پوچی هستی‌شناسی پست‌مدرنیته است و بر حقایق اکتشافی قابل قبول متکی است؛ در حالی که مدرنیسم بر خلق حقایق بزرگ متمرکز هست. (یا آنچه که ژان-فرانسوا لیوتار (۱۰ اوت ۱۹۲۴-۱۳ آوریل ۱۹۹۸) نظریه‌پرداز فرانسوی، آن را «روایت‌های کلان» یا «فراروایت» می‌نامید.) و پسامدرنیته قصد نابودی آنها (ساختارشکنی) را داشت؛ سوپرمدرنیته به طور نامتعارفی بر اساس فراحقیقت عمل می‌کند. در عوض،
نامتعارفی بر اساس فراحقیقت عمل می‌کند. در عوض، ویژگی‌ها از سوژه‌های گذشته بر اساس ارتباط فعلی آنها استخراج می‌شوند. از آنجایی که ویژگی‌ها هم درست و هم نادرست هستند، ارزش درستی از جمله ابطال‌پذیری ضروری نیست. سوپرمدرنیته ویژگی‌های مفید را از اشیاء مدرن و پسامدرن انتخاب می‌کند تا از همان‌گویی پوچ‌گرایانه پسامدرن فرار کند. نویسندگان کتابهای مرتبط عبارتند از:
جنگ با شیاطین (به انگلیسی: Fighting Demons) چهارمین آلبوم استودیویی و دومین آلبوم پس از مرگ رپر آمریکایی جوس ورلد است. این آلبوم توسط گرید ای پروداکشنز و اینترسکوپ رکوردز در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۱ منتشر شد. آلبوم شامل همکاری‌هایی با جاستین بیبر، پولو جی، تریپی رد و سوگا از بی‌تی‌اس است. جنگ با شیاطین به عنوان موسیقی متن مستند اچ‌بی‌او "جوس ورلد: به سوی پرتگاه عمل می‌کند" و بر تم‌های مبارزه با اعتیاد، افسردگی و مرگ تمرکز دارد. پیش‌زمینه. جنگ با شیاطین دومین آلبوم پس از مرگ جوس ورلد است که پس از مرگ او در دسامبر ۲۰۱۹
مرگ جوس ورلد است که پس از مرگ او در دسامبر ۲۰۱۹ بر اثر اوردوز منتشر شد. این آلبوم از هزاران آهنگ ضبط‌شده توسط جوس ورلد قبل از مرگش انتخاب شده است و بر مسائل شخصی مانند اعتیاد به مواد مخدر، افکار خودکشی و زندگی تحت فشار تمرکز دارد. تهیه‌کننده جوس ورلد، لیل بیبی، عنوان آلبوم را در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۱ از طریق توییتر اعلام کرد. این آلبوم ابتدا به عنوان موسیقی متن مستند جوس ورلد: به سوی پرتگاه برنامه‌ریزی شده بود که در ۱۶ دسامبر ۲۰۲۱ منتشر شد. مستند به زندگی و حرفه جوس ورلد قبل از مرگش می‌پردازد. آلبوم شامل