payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گمان می‌رود که یادگارهای سنت سیریل، مبشر اسلاوها، حفظ شده باشد. او یادگارهای سنت کلمنت را از کریمه به رم آورد. نقاشی‌های دیواری در کلیسای پایینی از اهمیت تاریخی و هنری قابل توجهی برخوردارند و موضوع مطالعه ویژه‌ای هستند. نقاشی دیواری که مرگ و شناخت سنت الکسیس را به تصویر می‌کشد، مربوط به اواخر قرن یازدهم است و در دیوار سمت چپ شبستان میانی کلیسای پایینی واقع شده است، در طی یک کاوش باستان‌شناسی در قرن نوزدهم کشف شد. نقاشی‌های دیواری این کلیسا چندین معجزه منسوب به سنت کلمنت را به تصویر می‌کشند. یکی از
منسوب به سنت کلمنت را به تصویر می‌کشند. یکی از نقاشی‌های دیواری، افسانه معجزه‌آسای فرماندار سیسینیوس را روایت می‌کند که از گرویدن همسرش تئودورا به مسیحیت خشمگین شد و با چند سرباز او را تعقیب کرد. وقتی او را در اتاقی در حال شرکت در مراسم عشای ربانی که توسط کلمنت برگزار می‌شد، یافت، دستور دستگیری او را داد، اما خداوند مانع این کار شد و سیسینیوس و سربازان را نابینا کرد. آنها با این باور که تئودورا و کلمنت را با خود می‌برند، در واقع ستون‌ها را می‌کشیدند. فرماندار تا زمان بازگشت به خانه نابینا ماند. کتیبه
تا زمان بازگشت به خانه نابینا ماند. کتیبه قدیسان کلمنت و سیسینیوس. در شبستان مرکزی، نزدیک ورودی راهروی سمت چپ، یکی از مشهورترین نقاشی‌های دیواری کلیسا قرار دارد، نه تنها به دلیل اهمیت هنری آن، بلکه به این دلیل که صفحه پایینی نقاشی شامل رونوشت‌هایی از عباراتی است که به زبانی میانی بین لاتین و زبان محلی بیان شده‌اند. این کتیبه‌ها (که قدمت آنها بین ۱۰۸۴ و اوایل قرن دوازدهم میلادی است) اولین نمونه از نوشته شدن و حتی استفاده از زبان محلی ایتالیایی با هدف هنری هستند.
تخت روان و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۹ و به کارگردانی آدورتی سوبا رائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجش خانا، بابیتا، پریم چوپرا، نازیما، اوم پراکاش و نانا پالشیکار ایفای نقش کرده‌اند.
ریکاردو موراندی (۱ سپتامبر ۱۹۰۲ – ۲۵ دسامبر ۱۹۸۹) مهندس عمران ایتالیایی بود که بیش از هر چیز به دلیل نوآوری در استفاده از بتن مسلح و بتن پیش‌تنیده شناخته می‌شود. هرچند در طول سال‌ها، برخی از پل کابلی‌های او با مشکلات نگهداری و ایمنی مواجه شدند. از شناخته‌شده‌ترین آثار او می‌توان به پل رافائل اوردانتای عمومی (General Rafael Urdaneta) در ماراکایبو، ونزوئلا به طول ۸ کیلومتر؛ پل موراندی در جنوا (به‌طور رسمی «ویادوتو پولچِوِرا») که بخشی از آن در سال ۲۰۱۸ فرو ریخت؛ و سالن نمایشگاه زیرزمینی خودرو در تورین اشاره
و سالن نمایشگاه زیرزمینی خودرو در تورین اشاره کرد. زندگی و حرفه. موراندی در رم به دنیا آمد. او پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۲۷، تجربه اولیه خود را در کالابریا در پروژه‌های بازسازی مناطق آسیب‌دیده از زلزله به دست آورد. پس از بازگشت به رم و تأسیس دفتر شخصی، تمرکز خود را بر بررسی فنی سازه‌های بتن مسلح و بتن پیش‌تنیده گذاشت و طراحی مجموعه‌ای از سینماها و پل‌های نوین را آغاز کرد. در سال ۱۹۷۰، او در پروژه‌های توسعه فرودگاه فیومیچینو (فرودگاه لئوناردو داوینچی) در رم مشارکت داشت. وی در طول فعالیت حرفه‌ای خود آثار
رم مشارکت داشت. وی در طول فعالیت حرفه‌ای خود آثار برجسته‌ای چون پل وادی الکوف در بیضا، لیبی (۱۹۷۲) و ویادوتو پولچورا (پل موراندی) در جنوا (۱۹۶۷) را طراحی کرد. موراندی استاد طراحی پل در دانشگاه فلورانس و دانشگاه رم ساپینتزا بود و در سال ۱۹۶۳ به عضویت انجمن سلطنتی هنرها، صنایع و بازرگانی (FRSA) انتخاب شد. او در سال ۱۹۷۹ دکترای افتخاری معماری را از دانشگاه فنی مونیخ دریافت کرد.
دو یار و دو دوست فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۲ و به کارگردانی کوال میشرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون وینود کانا، ریکا، شاتورگان سینها و نازیما ایفای نقش کرده‌اند.
نیکولائوس آلوئیس ماریا وینتسنس نگْرِلی، ریتر فون مولدلبه (زادهٔ لوئیجی نگْرِلی؛ ۲۳ ژانویهٔ ۱۷۹۹ – ۱ اکتبر ۱۸۵۸) مهندس عمران تیرو‌لی و پیشگام راه‌آهن بود که عمدتاً در سرزمین‌های امپراتوری اتریش، سوئیس، آلمان و ایتالیا فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. نگْرِلی با نام «لوئیجی نگْرِلی» در فیِرا دی پریمیه‌رو در دولومیت‌ها، به دنیا آمد. او هفتمین فرزند از ده فرزند خانواده‌ای دو زبانه (پدر ایتالیایی‌زبان و مادر آلمانی‌زبان) بود. خانوادهٔ او از جمله پدر و خواهر بزرگ‌ترش در قیام تیرو‌ل ۱۸۰۹ به رهبری آندریاس هوفر علیه اشغال
قیام تیرو‌ل ۱۸۰۹ به رهبری آندریاس هوفر علیه اشغال فرانسوی‌ها و باواریایی‌ها شرکت داشتند. پدرش چند سال زندانی شد و در ۱۸۱۴ بازگشت. خانواده بخش زیادی از دارایی خود را از دست دادند، اما به دلیل تعهد به قیام، دولت اتریش کمک‌های آموزشی به فرزندان ارائه کرد. او با بورس تحصیلی به فلتْره رفت (۱۸۱۲) و سپس در پادووا و اینس‌بروک (۱۸۱۷) تحصیل کرد. مهندسی عمران. نگْرِلی در ۱۸۱۸ فعالیت حرفه‌ای خود را در دپارتمان ساختمان اینسبروک آغاز کرد. از ۱۸۲۵ در فورآرلبرگ و برگنتس مشغول شد. او پل چوبی سرپوشیدهٔ «گشونتوبل» در لینگنو
شد. او پل چوبی سرپوشیدهٔ «گشونتوبل» در لینگنو (۱۸۳۰) را ساخت که هنوز پابرجاست و در مهندسی رودخانه آلپاین راین نقش داشت. در ۱۸۳۲ به سوئیس رفت و در کانتون سنت گالن فعالیت کرد. در ۱۸۳۵ به زوریخ دعوت شد و در ساخت پل مونستر بر رود لیمت همکاری داشت. او همچنین انبار غله (کورنهاوس) و تالار کنسرت زوریخ (۱۸۳۹) را طراحی کرد. ساخت راه‌آهن. از ۱۸۳۶، نگْرِلی به طراحی نخستین راه‌آهن شمالی سوئیس (زوریخ – بادن) پرداخت که در ۱۸۴۶ افتتاح شد. او همچنین برای راه‌آهن اینس‌بروک – کوف‌شتاین برنامه‌ریزی اولیه کرد. در ۱۸۴۰ به اتریش
کوف‌شتاین برنامه‌ریزی اولیه کرد. در ۱۸۴۰ به اتریش بازگشت و در راه‌آهن شمالی دولتی اتریش مسئولیت گرفت. مهم‌ترین اثر او پل‌راه‌آهن نگْرِلی در پراگ (۱۸۴۶–۱۸۴۹) بود که تا ۱۹۱۰ طولانی‌ترین پل سنگی اروپا محسوب می‌شد. کانال سوئز. از ۱۸۳۶ به فکر ایجاد آبراهی میان مدیترانه و دریای سرخ بود. در ۱۸۴۶ به دعوت بارتلمی پروسپر آنفانتن به شرکت مطالعات کانال سوئز پیوست و در ۱۸۴۷ از برزخ سوئز بازدید کرد. در ۱۸۵۵ فردینان دو لِسِپس او را به کمیسیون بین‌المللی حفاری برزخ سوئز فراخواند. گزارش نهایی کمیسیون (۱۸۵۶) بر اساس پیشنهاد
گزارش نهایی کمیسیون (۱۸۵۶) بر اساس پیشنهاد نگْرِلی برای کانال بدون آب‌بند تدوین شد و همین طرح بعدها مبنای شرکت کانال سوئز قرار گرفت. مرگ. نگْرِلی در اول اکتبر ۱۸۵۸ در وین درگذشت، اندکی پیش از آغاز رسمی ساخت کانال سوئز.
غریبه فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۳ و به کارگردانی ساداشیو رائو کاوی است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، سوپریا چادوری و آقا ایفای نقش کرده‌اند.
دان سینو فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی گوپیچند مالیننی است. در این فیلم بازیگرانی همچون راوی تجا، شریا سارن، آنجانا سوکهانی، سریهاری، سایاجی شینده، ماهش مانجرکار و یاشپال شارما ایفای نقش کرده‌اند.
پیه‌یر لوئیجی نِروی (۲۱ ژوئن ۱۸۹۱ – ۹ ژانویه ۱۹۷۹) مهندس سازه و معمار ایتالیایی بود. او در دانشگاه بولونیا تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۳ فارغ‌التحصیل شد. نِروی از ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۱ استاد دانشگاه رم بود و به دلیل نوآوری در کاربرد بتن مسلح و طراحی پوسته‌های نازک بتنی شهرت جهانی یافت. زندگی‌نامه. نِروی در سوندریو زاده شد و در دانشکده مهندسی عمران بولونیا درس خواند و در ۱۹۱۳ فارغ‌التحصیل شد. آموزش او مشابه آموزش امروزی مهندسان عمران ایتالیایی بود. پس از دانش‌آموختگی، به انجمن سازه‌های بتنی پیوست. در جنگ جهانی اول
به انجمن سازه‌های بتنی پیوست. در جنگ جهانی اول (۱۹۱۵–۱۹۱۸) در واحد مهندسی ارتش ایتالیا خدمت کرد. از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۲ استاد مدعو هاروارد و صاحب کرسی نورتون بود. آثار مهندسی عمران. نِروی از ۱۹۲۳ به عنوان مهندس مستقل فعالیت کرد. در دهه ۱۹۳۰ چندین آشیانه هواپیما ساخت که نقش مهمی در پرورش مهارت‌های او داشت. مجموعه آشیانه‌های اورویتو (۱۹۳۵) به طور کامل از بتن مسلح ساخته شد. در اوربتلو و توره دل لاگو (۱۹۳۹) او با بهره‌گیری از سقف‌های سبک‌تر، دنده‌های پیش‌ساخته و روش ساخت مدولار طرح را بهبود بخشید. در دهه ۱۹۴۰
و روش ساخت مدولار طرح را بهبود بخشید. در دهه ۱۹۴۰ ایده‌های نوینی در زمینه بتن مسلح ارائه کرد که در بازسازی اروپا پس از جنگ به کار رفت. او حتی بدنه یک کشتی بتنی را به‌عنوان نمایش توانایی‌های این فناوری طراحی و ساخت. نِروی بر اهمیت شهود در کنار محاسبات ریاضی تأکید داشت و در طراحی پوسته‌های نازک از معماری رومی و رنسانس الهام می‌گرفت و با استفاده از هندسه ساده و پیش‌ساختگی به نوآوری می‌رسید. مهندس و معمار. نِروی در ایتالیا به‌عنوان "ingegnere edile" (مهندس ساختمان) شناخته می‌شد، عنوانی که در آن زمان نزدیک به
شناخته می‌شد، عنوانی که در آن زمان نزدیک به معمار نیز بود. پس از ۱۹۳۲، طراحی‌های او با کیفیت زیبایی‌شناختی بالا در پروژه‌های بزرگ به کار رفت. او بتن مسلح را به مصالح اصلی سازه‌ای روز تبدیل کرد. نِروی دیدگاه‌های خود را در چهار کتاب و مقالات علمی منتشر کرد. حفاری‌های باستان‌شناسی نشان دادند که او در پایه‌گذاری ورزشگاه فلامینیو نقش داشت، جایی که سازه‌ها از میان آرامگاه‌های باستانی رومی عبور می‌کردند. آثار او همچنین در مسابقات هنری المپیک ۱۹۳۶ در بخش معماری ارائه شد. پروژه‌های بین‌المللی. بیشتر آثار او در
ارائه شد. پروژه‌های بین‌المللی. بیشتر آثار او در ایتالیا ساخته شدند، اما پروژه‌های متعددی نیز در خارج از کشور داشت. نخستین پروژه او در ایالات متحده پایانه اتوبوس پل جرج واشینگتن بود که سقف مثلثی‌شکل آن را طراحی کرد. این بنا هنوز فعال است و روزانه صدها اتوبوس و هزاران مسافر را خدمت‌رسانی می‌کند. جوایز. نِروی مدال طلای انجمن مهندسان سازه بریتانیا، مدال طلای AIA (۱۹۶۴) و جوایز RIBA را دریافت کرد. در ۱۹۵۷ مدال فرانک پی. براون مؤسسه فرانکلین و مدال ویلهلم اگزنر به او اهدا شد.
میگل آنخل گاموندی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آرژانتین است.
کارمینه سنیزه (Carmine Senise) (۲۸ نوامبر ۱۸۸۳ در ناپل - ۲۴ ژانویه ۱۹۵۸ در رم) از نوامبر ۱۹۴۰ تا سپتامبر ۱۹۴۳، به جز یک دوره کوتاه از آوریل تا ژوئیه ۱۹۴۳، رئیس پلیس ایتالیا بود. زندگی. او در سال ۱۸۸۳ در ناپل از خانواده‌ای با اصالت لوکانی، پسر توماسو سنیسه، پزشک و سناتور پادشاهی ایتالیا، به دنیا آمد؛ عمویش که همنام او بود، فرماندار ناپل بود. سنیسه پس از فارغ‌التحصیلی در رشته حقوق، در سال ۱۹۰۸ در وزارت کشور مشغول به کار شد؛ نخسین مأموریت او در بخش پوزولی بود. از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۲، او منشی و بعداً رئیس دفتر
از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۲، او منشی و بعداً رئیس دفتر مطبوعاتی وزارت کشور بود. پس از آن، به اداره کل زندان‌ها و سپس به اداره بهداشت منصوب شد. در سال ۱۹۳۰، به اداره کل امنیت عمومی منتقل شد و رئیس بخش امور عمومی و محرمانه شد. در سال ۱۹۳۲، به سمت بخشدار ارتقا یافت و به عنوان معاون رئیس پلیس منصوب شد. پس از مرگ ناگهانی رئیس پلیس آرتورو بوچینی در ۲۲ نوامبر ۱۹۴۰، سنیز به پیشنهاد معاون وزیر امور خارجه، گوئیدو بوفارینی گوئیدی، در همان روز مرگ بوچینی، به عنوان جانشین او منصوب شد. او این سمت را برای بیشتر دوران جنگ جهانی
شد. او این سمت را برای بیشتر دوران جنگ جهانی دوم بر عهده داشت، تا اینکه در ۱۴ آوریل ۱۹۴۳، بنیتو موسولینی، که از سرکوب «ضعیف» اعتصابات کارگری که در ماه مارس در شمال ایتالیا رخ داده بود، ناراضی بود، او را برکنار کرد و ژنرال لورنتزو کیریچی، از اعضای شورای عالی امنیت ملی، را جایگزین او کرد. سنیز در «توطئه» ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ شرکت داشت، زمانی که شورای عالی فاشیسم به موسولینی رأی عدم اعتماد داد و منجر به استعفای اجباری او شد. سنیزه بود که پیشنهاد دستگیری موسولینی را در ویلا ساوویا، اقامتگاه خصوصی پادشاه ویکتور
را در ویلا ساوویا، اقامتگاه خصوصی پادشاه ویکتور امانوئل سوم، داد. در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳، مارشال ایتالیا، پیترو بادولیو، رئیس جدید دولت، سنیزه را در سمت رئیس پلیس خود ابقا کرد. پس از آتش‌بس کاسیبیله و آغاز عملیات آخسه، در حالی که پادشاه، بادولیو و بیشتر رهبران دولتی و نظامی به بریندیسی گریختند، سنیزه در سمت خود در رم باقی ماند. در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۳، او توسط کاپیتان اس‌اس اریش پریبکه در دفترش در کاخ ویمیناله دستگیر شد و سپس به آلمان نازی منتقل و در اردوگاه کار اجباری داخائو زندانی شد. از آنجا بعداً به هیرشگ منتقل
داخائو زندانی شد. از آنجا بعداً به هیرشگ منتقل شد و در ۲ مه ۱۹۴۵ آزاد شد. پس از بازگشت به ایتالیا، سنیز به کمک و همدستی با فاشیسم متهم شد، اما توسط دادگاه ویژه آسیزه در رم تبرئه شد. در سال ۱۹۴۶، او خاطرات خود را با عنوان «وقتی رئیس پلیس بودم، ۱۹۴۰–۱۹۴۳» ("Quando ero Capo della polizia") منتشر کرد و ادعا کرد که سعی کرده است استقلال پلیس را در رابطه با رژیم حفظ کند. او در سال ۱۹۵۸، در سن هفتاد و چهار سالگی، در خانهٔ ساده‌اش در محلهٔ کارگری رم، بر اثر تصلب شرایین مغزی درگذشت.
لطفی البنزرتی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل تونس است. عمده فعالیت وی به عنوان سرمربی در کشورهای امارات متحده عربی، عربستان و بحرین بوده است.
وینیسیوس اوتروپیو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال نائوچیکو، باشگاه فوتبال آمریکا (بلو هوریزونته)، باشگاه فوتبال اونیائو سائو ژوآئو، باشگاه فوتبال فیگیرنزه، و باشگاه فوتبال کریسیوما اشاره کرد.
یوزف چاپلار (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال مجارتبار اهل جمهوری چک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال تپلیس اشاره کرد.
لورنزو "رنزو" کیریچی (Lorenzo "Renzo" Chierici) (رجو امیلیا، ۱۱ ژانویه ۱۸۹۵ - ۱۹ نوامبر ۱۹۴۳) یک مقام فاشیست ایتالیایی، فرمانده و سرباز بود که از دسامبر ۱۹۴۱ تا آوریل ۱۹۴۳ به عنوان فرمانده شبه‌نظامیان جنگلبانی و از آوریل تا ژوئیه ۱۹۴۳ به عنوان رئیس پلیس ایتالیا خدمت کرد. زندگینامه. کیریچی در رجیو امیلیا متولد شد و در رشته حقوق تحصیل کرد. در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان داوطلب در ارتش سلطنتی ایتالیا ثبت نام کرد و تا سال ۱۹۱۸ به درجه سروانی رسید. پس از پایان جنگ، او جزو لژیونرهای گابریل دانونتزیو بود که در
جنگ، او جزو لژیونرهای گابریل دانونتزیو بود که در سال ۱۹۲۰ فیوم را اشغال کردند و در همان سال به حزب ملی فاشیست پیوست. او به سرعت در صفوف شبه‌نظامیان داوطلب برای امنیت ملی (MVSN) پیشرفت کرد و تا سال ۱۹۲۶ به درجه سرهنگی رسید، سپس به شبه‌نظامیان جنگلداری منتقل شد و متعاقباً به سرتیپ ارتقا یافت. در سال ۱۹۲۹ دبیر فدرال حزب ملی فاشیست فرارا شد. از ژوئیه ۱۹۳۵ تا اوت ۱۹۳۹ به عنوان فرماندار پسکارا خدمت کرد و در سال ۱۹۳۹ به عنوان فرماندار استان پولا منصوب شد و تا دسامبر ۱۹۴۱ در این سمت باقی ماند. در ۵ دسامبر ۱۹۴۱ با
۱۹۴۱ در این سمت باقی ماند. در ۵ دسامبر ۱۹۴۱ با درجه سرلشکر به فرماندهی شبه‌نظامیان جنگلداری منصوب شد. در ۱۴ آوریل ۱۹۴۳، او توسط بنیتو موسولینی به عنوان رئیس پلیس منصوب شد و جایگزین کارمینه سنیزه شد، اما پس از برکناری موسولینی از قدرت در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، مجبور شد این سمت را به سلف خود واگذار کند. قبل از کودتا، کیریچی به موسولینی هشدار داده بود که اعضای شورای عالی فاشیسم در حال آماده شدن برای رأی عدم اعتماد به او هستند، اما پس از دستگیری موسولینی، او به افرادش دستور داد تا در سرکوب ناآرامی‌های ایجاد شده توسط
دستور داد تا در سرکوب ناآرامی‌های ایجاد شده توسط وفاداران فاشیست در رم شرکت کنند. سپس کیریچی توسط نخست‌وزیر جدید، پیترو بادولیو، به درجه سرهنگ دومی ارتش سلطنتی ایتالیا بازگردانده شد و فرماندهی یک گردان آلپینی در تیرول جنوبی به او سپرده شد. پس از آتش‌بس کاسیبیله کیریچی توسط نازی‌ها در رم دستگیر و به مقامات جمهوری سوسیال ایتالیا تحویل داده شد. او که خائن شناخته می‌شد، بارها شکنجه شد و در زندان در شرایط نامشخصی درگذشت. طبق اکثر منابع، او در سلولش به قتل رسید، احتمالاً برای جلوگیری از شهادت او در دادگاه ورونا
احتمالاً برای جلوگیری از شهادت او در دادگاه ورونا در مورد وقایع ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳.
گوران توفگژیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن مربی‌گری کرده است می‌توان به باشگاه ورزشی الوکره، باشگاه فوتبال النصر امارات، باشگاه فوتبال عجمان امارات، باشگاه فوتبال الاتفاق و همچنین تیم ملی فوتبال کویت اشاره کرد.
گورستان یادبود میلان («گورستان یادبود» (به ایتالیایی: Monumental Cemetery) یکی از دو گورستان بزرگ میلان، ایتالیا است که گورستان دیگر آن گورستان بزرگ نام دارد. این گورستان به خاطر فراوانی مقبره‌ها و بناهای تاریخی هنری‌اش مورد توجه است. این بنا که توسط معمار کارلو ماسیاچینی (۱۸۱۸–۱۸۹۹) طراحی شده بود، قرار بود تعدادی از گورستان‌های کوچک پراکنده در سطح شهر را در یک مکان واحد تجمیع کند. این بنا که رسماً در سال ۱۸۶۶ افتتاح شد، از آن زمان تاکنون مملو از طیف گسترده‌ای از مجسمه‌های معاصر و کلاسیک ایتالیایی و همچنین
از مجسمه‌های معاصر و کلاسیک ایتالیایی و همچنین معابد یونانی، هرم‌های سنگی باشکوه و سایر آثار بدیع مانند نسخه کوچک‌شده ستون تراژان بوده است. بسیاری از مقبره‌ها متعلق به سلسله‌های صنعتگر مشهور هستند و توسط هنرمندانی مانند آدولفو وایلد، جیو پونتی، آرتورو مارتینی، آگنوره فابری، لوسیو فونتانا، مداردو روسو، جیاکومو مانزو، فلوریانو بودینی و جیو پومودورو طراحی شده‌اند. ورودی اصلی این مجموعه از طریق فامِدیو صورت می‌گیرد—ساختمانی عظیم با سبک "نئو-قرون‌وسطایی" که از سنگ و مرمر ساخته شده و حال‌وهوایی شبیه تالار مشاهیر
و مرمر ساخته شده و حال‌وهوایی شبیه تالار مشاهیر دارد. این بنا نه‌تنها از نظر معماری چشمگیر است، بلکه از نظر نمادین نیز جایگاه ویژه‌ای دارد: در دل آن، آرامگاه شماری از برجسته‌ترین چهره‌های شهر و کشور جای گرفته‌اند، از جمله "آلساندرو مانزونی"، نویسندهٔ نامدار ایتالیایی که با رمان «نامزدها» نقشی بنیادین در شکل‌گیری زبان و هویت ملی ایتالیا ایفا کرد. فامدیو، با ستون‌های بلند، طاق‌های سنگی، و فضای نیمه‌مذهبی‌اش، همچون معبدی سکولار عمل می‌کند—جایی برای بزرگداشت میراث فرهنگی، ادبی، و اجتماعی. حضور مانزونی در این
فرهنگی، ادبی، و اجتماعی. حضور مانزونی در این مکان، پیوندی میان ادبیات و حافظهٔ جمعی برقرار می‌سازد، و بازدید از آن، تجربه‌ای است که تاریخ، زیبایی‌شناسی، و احترام را در یک قاب معماری گرد هم می‌آورد. آرامگاه سیویکو ماسولئو پالانتی که توسط معمار ماریو پالانتی طراحی شده است، آرامگاهی است که برای «میلانزی» یا شهروندان شایسته میلان ساخته شده است. یادبود حدود ۸۰۰ میلانی که در اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها کشته شدند، در مرکز بنا قرار دارد و کار گروه BBPR است که توسط نمایندگان برجسته معماری خردگرای ایتالیایی از
توسط نمایندگان برجسته معماری خردگرای ایتالیایی از جمله جیانلوئیجی بانفی تشکیل شده است. این گورستان یک بخش ویژه برای کسانی که به مذهب کاتولیک تعلق ندارند و یک بخش یهودی دارد. در نزدیکی ورودی، نمایشگاهی دائمی از چاپ‌ها، عکس‌ها، و نقشه‌ها برپا شده که روند تاریخی توسعهٔ گورستان را به تصویر می‌کشد. این مجموعه، نه‌تنها جنبه‌های معماری و شهرسازی را مستند می‌کند، بلکه تحولات فرهنگی و آیینی مرتبط با مرگ و یادبود را نیز بازتاب می‌دهد. از جمله اشیای برجستهٔ این نمایشگاه، دو "نعش‌کش برقی" متعلق به دههٔ ۱۹۲۰ هستند که
دو "نعش‌کش برقی" متعلق به دههٔ ۱۹۲۰ هستند که با باتری کار می‌کردند—نمونه‌هایی نادر از فناوری حمل‌ونقل تدفینی در دوران بین دو جنگ جهانی. این وسایل، با طراحی خاص و عملکرد بی‌صدا، نشان‌دهندهٔ تلاش برای تلفیق احترام، نوآوری، و زیبایی‌شناسی در مناسک مرگ‌اند. حضور آن‌ها در نمایشگاه، پیوندی میان تاریخ صنعتی، آیین‌های شهری، و حافظهٔ جمعی برقرار می‌سازد. بخش یهودیان. این بخش که توسط کارلو ماسیاچینی طراحی شده بود، در سال ۱۸۷۲ افتتاح شد تا جایگزین گورستان‌های پورتا تناگلیا، پورتا ماژنتا و پورتا ورچلینا شود. این بخش
پورتا ماژنتا و پورتا ورچلینا شود. این بخش در شرق گورستان کاتولیک قرار دارد و ورودی جداگانه‌ای دارد. این منطقه نتیجه گسترش سال ۱۹۱۳ به سمت جنوب و شرق است. ساختمان مرکزی در ابتدا ورودی گورستان بود. شماره‌گذاری آرامگاه‌ها در این گورستان تکراری است، زیرا مجموعه به شش بخش اصلی و یک بخش الحاقی در سمت شرق تقسیم شده است. این ساختار چندبخشی، هم حاصل گسترش تدریجی گورستان در طول زمان است و هم بازتابی از نظم اداری و منطقه‌ای در دفن افراد. در کنار این بخش‌ها، سه "قطعهٔ عمومی" نیز وجود دارد که یکی از آن‌ها به کودکان
عمومی" نیز وجود دارد که یکی از آن‌ها به کودکان اختصاص دارد. در این قطعهٔ کودکانه، تدفین‌ها مربوط به سال‌های ۱۸۷۳ تا ۱۸۹۴ هستند و سنگ‌قبرهایی کوچک و ساده، نام و تاریخ درگذشت را بر سطح زمین ثبت کرده‌اند. این سنگ‌ها، با طراحی مینیمال و قرارگیری هم‌سطح خاک، فضایی آرام و بی‌ادعا را شکل می‌دهند—یادآور خاموشی زودهنگام و احترام به زندگی‌های ناتمام. این بناها که از سال ۱۸۶۶ به بعد ساخته شده‌اند، در امتداد مسیرهای پیاده‌روی قرار دارند. همچنین زیارتگاه‌های خانوادگی، دو مورد از آن‌ها به طراحی ماچیانچی ساخته شده‌اند،
دو مورد از آن‌ها به طراحی ماچیانچی ساخته شده‌اند، کولومباریوم‌ها و استخوان‌دان‌ها در امتداد دیوارهای شمالی و غربی گورستان و دفن‌هایی در ساختمان مرکزی وجود دارد. در مجموع ۱۷۷۸ دفن انجام شده است که برخی از آن‌ها یادبود افرادی هستند که در اردوگاه‌های کار اجباری نازی یا در قتل‌عام‌های دریاچه ماجوره، از جمله در مِینا، کشته شده‌اند. در این گورستان، آثار یادمانی فراوانی با ارزش هنری بالا وجود دارند که توسط معماران و مجسمه‌سازان برجسته طراحی و اجرا شده‌اند. این بناها نه‌تنها به‌عنوان آرامگاه، بلکه به‌مثابه آثار
نه‌تنها به‌عنوان آرامگاه، بلکه به‌مثابه آثار هنری مستقل عمل می‌کنند—ترکیبی از نمادپردازی، سبک‌شناسی، و روایت‌های شخصی و جمعی. راهنمایی که "جوانّا جینکس" و "اورنلا سلوافولتا" تهیه کرده‌اند، این آثار را با دقت توصیف می‌کند: از آرامگاه‌هایی با تزئینات آرت نوو و نئوکلاسیک گرفته تا مجسمه‌هایی با حال‌وهوای اکسپرسیونیستی یا نمادگرایانه. برخی از این یادمان‌ها، با استفاده از سنگ مرمر، برنز، و موزاییک، نه‌تنها زیبایی بصری دارند بلکه حامل پیام‌هایی دربارهٔ مرگ، خاطره، و هویت‌اند. معمارانی که در بخش یهودی فعالیت
و هویت‌اند. معمارانی که در بخش یهودی فعالیت داشته‌اند شامل کارلو ماچیانچی (زیارتگاه‌های داویده لئونینو و پیسا)، جووانی باتیستا بوسی (قبر آنسلمو دِ بنِدتی)، اریکوله بالوسی مرکلو (زیارتگاه لئون داوید لوی)، لوئیجی کونکونی (زیارتگاه سگره)، جووانی چروتی (زیارتگاه ویتالی)، کارلو مرونی (قبر تارانتو)، چزاره مازوکی (زیارتگاه جولیو فولینیو)، مانفردو د اوربینو (زیارتگاه یاراچ، قبر مایر، قبر باسو، بنای یادبود شهیدان یهودی نازیسم)، جیجوتی زانینی (قبر زانینی)، آدولفو والابریگا (زیارتگاه موسی فولینیو) و لوئیجی پررونه
والابریگا (زیارتگاه موسی فولینیو) و لوئیجی پررونه (زیارتگاه گلدفینگر) هستند. مجسمه‌سازانی که آثارشان در این بخش یافت می‌شود عبارتند از: ماریو کادرِلی (زیارتگاه پیسا)، جوزپه دانِلی بنزونی (قبر اوتولنگی فینزی)، لوئیجی ویمِرکاتی (قبر استلا جونگ)، آگوستینو کاراواتی (قبر آلِساندرو فورتی)، ریزاردو گالی (قبر ویتوریو فینزی)، انریکو کاسی (قبر دِ دانینوس)، آتیلیو پرِندونی (قبر اِررا و کنفورتی)، ادواردو خیمِنِس (زیارتگاه تروِس)، جولیو برانکا (قبر جووانی نورسا و میکل‌آنجلو کارپی)، برادران بونفانتی (قبر داویده و
میکل‌آنجلو کارپی)، برادران بونفانتی (قبر داویده و بنیامین فوآ)، انریکو آستورری (قبر کارولینا پادوا و فانی لوی کامئو)، اِجیدیو بونینسِگنا (قبر جوزپه لوی)، داریو ویتِربو (کولومباریوم لوی مینزی)، جیانینو کاستیلیونی (قبر اتوره لویس و گلدفینگر)، آدولفو ویلدت (قبر چزاره سارفاتّی)، اوجنیو پلّینی (قبر بتینو لوی)، آریگو مینربی (قبر رِناتو دل مار)، و روبِرتو تِراچینی (قبر نینو کولومبو) هستند. ساختمان مرکزی در ماه مه ۲۰۱۵ با پنجره‌های هنری که نمایانگر دوازده قبیله اسرائیل هستند توسط هنرمند دیه‌گو پناکیو آردمانی،
اسرائیل هستند توسط هنرمند دیه‌گو پناکیو آردمانی، ارتقا یافت. کوره جسدسوزی. این گورستان شامل معبد کرماتوریوم است که نخستین کرماتوریوم افتتاح‌شده در جهان غرب به‌شمار می‌رود. این کرماتوریوم در سال ۱۸۷۶ افتتاح شد و تا سال ۱۹۹۲ فعال بود. ساختمان همچنین به‌عنوان کولومباریوم نیز عمل می‌کند. همانند دیگر گور لانه‌کبوتری اولیه در ایتالیا، این بنا به سبک معماری بازآفرینی یونانی ساخته شده است. قبرهای معروف. تابلوهایی که در سراسر گورستان قرار دارند، بازدیدکنندگان را به چندین مقبره و بنای تاریخی قابل توجه هدایت می‌کنند.
مقبره و بنای تاریخی قابل توجه هدایت می‌کنند. برخی از افراد دفن شده در گورستان عبارتند از: شهرداران میلان
رزا کیارینا اسکولاری ( لیوراگا ، ۱۶ نوامبر ۱۸۸۲ - میلان ، ۱۲ آوریل ۱۹۴۹) یک راهبه ایتالیایی بود که در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم به جنبش مقاومت ایتالیا در میلان کمک کرد. زندگینامه. رزا اسکولاری، زادهٔ سال ۱۸۸۲ در شهر "لیوراگا" ایتالیا، فرزند "لودوویکو اسکولاری" و "رِجینا کرسپی" بود. او در جوانی به صومعه پیوست و راهبهٔ کاتولیک شد. رزا به‌مدت سیزده سال، ریاست مؤسسه‌ای به نام "انجمن توبه" را در "کورسو ماجنتا" شهر میلان بر عهده داشت—مؤسسه‌ای که در میان مردم با عنوان "«خانهٔ دختران گمراه»" شناخته می‌شد. این
با عنوان "«خانهٔ دختران گمراه»" شناخته می‌شد. این مؤسسه، که مأموریت آن بازپروری دختران و زنان آسیب‌دیده یا طردشده از جامعه بود، در واقع ترکیبی از مراقبت مذهبی، آموزش اخلاقی، و تلاش برای بازگرداندن کرامت انسانی به کسانی بود که در حاشیهٔ اجتماعی قرار گرفته بودند. نقش رزا به‌عنوان "مادر روحانی" در چنین محیطی، نشان‌دهندهٔ تعهد او به خدمت، شفقت، و اصلاح اجتماعی از منظر ایمان کاتولیک بود. در واپسین روزهای "جنگ آزادی‌بخش ایتالیا"، از "رزا اسکولاری" درخواست شد که مقر فرماندهی نظامی "سپاه داوطلبان آزادی (CVL)" را
مقر فرماندهی نظامی "سپاه داوطلبان آزادی (CVL)" را در صومعه‌ای که تحت مدیریت او بود، بپذیرد. با وجود مخالفت اولیهٔ او—که تأکید داشت این مکان یک صومعهٔ زنانه است—این محل به‌طور مخفیانه به "ستاد فرماندهی جدید CVL" تبدیل شد. از همین موقعیت پنهان، دستوراتی حیاتی برای "قیام عمومی علیه نیروهای اشغالگر نازی-فاشیست" صادر شد. این تصمیم، نه‌تنها نشان‌دهندهٔ انعطاف‌پذیری و شجاعت اسکولاری بود، بلکه نقش صومعه را به‌عنوان مکانی برای مقاومت مدنی و نظامی برجسته کرد. به گفتهٔ "بیگی"، «تقریباً هیچ‌کس نمی‌دانست که این صومعه
"بیگی"، «تقریباً هیچ‌کس نمی‌دانست که این صومعه در جریان قیام نهایی ماه آوریل در شمال ایتالیا، به‌عنوان مقر فرماندهی CVL عمل می‌کرد.» این رازآلودگی، امنیت عملیات را تضمین کرد و به موفقیت نسبی قیام در برابر اشغالگران کمک نمود. بلافاصله پس از آزادسازی ایتالیا، در 5 مه 1945، ژنرال رافائل کادورنا ، که در آن زمان فرماندهی CVL را بر عهده داشت، نامه‌ای تشکرآمیز برای راهبه فرستاد. انریکو ماتئی ، نماینده مجلس ایتالیا، در گزارشی به اولین کنگره ملی در 24 تا 28 آوریل 1946، به تفصیل درباره این نامه صحبت کرد. در بخشی از
به تفصیل درباره این نامه صحبت کرد. در بخشی از نامه آمده است:عالیجناب مادر ژنرال، فرمانده کل ارتش، صمیمانه‌ترین تشکرات خود را به خاطر مهمان‌نوازی صمیمانه‌ای که در روزهای قبل از آزادی و در شب خاطره‌انگیزی که پایان استبداد را رقم زد، از ایشان به عمل آمد، ابراز می‌دارد. برای ما، آن ساعات کار فشرده‌ای که در سکوت آرام این صومعه انجام شد، در خاطره‌ای گرامی باقی خواهد ماند، زیرا روزی ایتالیایی‌ها خواهند دانست که فرمان رستاخیز میهن از این دیوارها صادر شده است. نامه‌ای که در واپسین روزهای جنگ آزادی‌بخش ایتالیا نوشته
که در واپسین روزهای جنگ آزادی‌بخش ایتالیا نوشته شده بود، برای دهه‌ها مفقود مانده بود—تا آن‌که نسخه‌ای از آن به‌طور اتفاقی در میان اسناد شخصی "جووانی باتیستا استوکی"، یکی از اعضای فرماندهی کل "سپاه داوطلبان آزادی (CVL)"، توسط دخترش کشف شد. این کشف، نه‌تنها سندی تاریخی را از فراموشی نجات داد، بلکه نوری تازه بر نقش پنهان صومعهٔ زنان در میلان به‌عنوان مقر فرماندهی مقاومت در روزهای سرنوشت‌ساز آوریل ۱۹۴۵ افکند. چنین اسنادی، با وجود سادگی ظاهری‌شان، حامل لایه‌هایی از خاطره، تعهد، و شجاعت‌اند—و بازتابی از آن لحظات
از خاطره، تعهد، و شجاعت‌اند—و بازتابی از آن لحظات خاموشی که تاریخ رسمی کمتر به آن‌ها می‌پردازد. اسکولاری در ۱۲ آوریل ۱۹۴۹ در میلان درگذشت و در کلیسای آلیپراندی در گورستان یادبود میلان به خاک سپرده شد.