payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیوید کابلو، برادر دیوسدادو. در ۱۸ مه ۲۰۱۸، دفتر کنترل سرمایه‌های خارجی وزارت خزانه‌داری آمریکا، تحریم‌هایی را علیه کابلو، همسرش، برادرش و «تستافرو» (خواننده اصلی) او، رافائل ساریا، اعمال کرد. OFAC اظهار داشت که کابلو و دیگران از قدرت خود در دولت بولیواری «برای سود شخصی از اخاذی، پولشویی و اختلاس» استفاده کرده‌اند، و کابلو ظاهراً فعالیت‌های قاچاق مواد مخدر را با معاون رئیس‌جمهور ونزوئلا، طارق العیسمی، هدایت می‌کرد و سود حاصل را با رئیس‌جمهور نیکولاس مادورو تقسیم می‌کرد. این دفتر همچنین اظهار داشت که کابلو
تقسیم می‌کرد. این دفتر همچنین اظهار داشت که کابلو از اطلاعات عمومی برای ردیابی افراد ثروتمندی که به‌طور بالقوه قاچاق مواد مخدر می‌کردند، استفاده می‌کرد و مواد مخدر و اموال آنها را می‌دزدید تا از رقابت احتمالی خلاص شود. هنری رانگل سیلوا. در سال ۲۰۰۸، دفتر کنترل سرمایه‌های خارجی آمریکا ژنرال هنری رانگل سیلوا و دو مقام فعلی یا سابق دولت ونزوئلا را تحریم کرد و گفت شواهدی وجود دارد که آنها به نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا در تجارت غیرقانونی مواد مخدر کمک مالی کرده‌اند. این دستور «هرگونه دارایی که نهادها و افراد
این دستور «هرگونه دارایی که نهادها و افراد تعیین‌شده ممکن است تحت صلاحیت ایالات متحده داشته باشند را مسدود می‌کند و افراد آمریکایی را از انجام معاملات مالی یا تجاری مربوط به آن دارایی‌ها منع می‌کند.» سایر مقامات تحریم‌شده عبارتند از ژنرال هوگو کارواخال، مدیر سابق اطلاعات نظامی ونزوئلا (DGIM)؛ و کاپیتان نیروی دریایی رامون رودریگز چاسین، وزیر سابق کشور، تحریم شدند. در نوامبر ۲۰۱۰، هنری رانگل سیلوا اعلام کرد که نیروهای نظامی «با پروژه سیاسی و سوسیالیستی» به رهبری هوگو چاوز در ونزوئلا پیوند خورده‌اند. سپس
رهبری هوگو چاوز در ونزوئلا پیوند خورده‌اند. سپس افزود که "روی کار آمدن دولتی متفاوت از چاوز غیرقابل قبول خواهد بود." طارق العیسمی. طارق العیسمی در ۱۳ فوریه ۲۰۱۷ تحت قانون تعیین سردسته قاچاقچیان مواد مخدر خارجی، پس از متهم شدن به تسهیل حمل مواد مخدر از ونزوئلا به مکزیک و ایالات متحده، توسط وزارت خزانه‌داری ایالات متحده تحریم شد و ده‌ها میلیون دلار از دارایی‌هایی که ظاهراً تحت کنترل العیسمی بود، مسدود گردید. نستور رورول. رئیس گارد ملی بولیواری، نستور رورول، در اوت ۲۰۱۶ توسط دولت ایالات متحده به جرم کمک به
در اوت ۲۰۱۶ توسط دولت ایالات متحده به جرم کمک به قاچاق مواد مخدر در ونزوئلا متهم شد. رورول ظاهراً قاچاقچیان را مطلع کرده، تحقیقات را لغو کرده و افراد دخیل در حمل مواد مخدر را آزاد کرده است. هوگو کارواخال. گفته می‌شود هوگو کارواخال یکی از رهبران کارتل خورشید است. در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۴، هوگو کارواخال، رئیس سابق اطلاعات نظامی ونزوئلا، با وجود اینکه با گذرنامه دیپلماتیک پذیرفته شده و در ژانویه به عنوان سرکنسول در آروبا منصوب شده بود، در آروبا بازداشت شد. این دستگیری پس از درخواست رسمی دولت ایالات متحده انجام شد که
پس از درخواست رسمی دولت ایالات متحده انجام شد که کارواخال را به ارتباط با قاچاق مواد مخدر و گروه چریکی نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا متهم می‌کند. در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۴، کارواخال پس از آنکه مقامات تصمیم گرفتند که او مصونیت دیپلماتیک دارد، آزاد شد، اما همچنین به عنوان عنصر نامطلوب در نظر گرفته شد. در مارس ۲۰۲۰، پس از تعیین جایزه استراتژیک ۱۰ میلیون دلاری برای دستگیری هوگو کارواخال و دیگر تروریست‌های مواد مخدر ونزوئلایی، او تصمیم گرفت خود را به ایالات متحده تسلیم کند، احتمالاً برای اینکه در ازای اطلاعات مربوط به
کند، احتمالاً برای اینکه در ازای اطلاعات مربوط به مقامات دولتی ظاهراً فاسد و تروریست‌های مواد مخدر وابسته به دولت مادورو، معامله‌ای انجام دهد. ناگفته نماند که خود مادورو نیز جایزه ۱۵ میلیون دلاری دارد. یازنکی لاما. یازنکی لاماس، خلبان سابق بانوی اول سیلیا فلورس، از کلمبیا به ایالات متحده مسترد شد، زیرا گفته می‌شود ترانسپوندر را ارائه داده بود تا به هواپیماهای حامل کوکائین اجازه دهد تا خود را به عنوان پروازهای تجاری جا بزنند. بنا به گزارش‌ها، نیکولاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا، از لوئیس کارلوس ویلگاس اچوری،
رئیس‌جمهور ونزوئلا، از لوئیس کارلوس ویلگاس اچوری، وزیر دفاع کلمبیا، درخواست استرداد را رد کرد. لاماس با صدها پرواز مواد مخدر که در ونزوئلا انجام شده است، مرتبط بوده است. متفقین. نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا. در سال ۲۰۰۵، به تمام شاخه‌های نیروهای مسلح ملی ونزوئلا وظیفه مبارزه با قاچاق مواد مخدر در ونزوئلا داده شد و داده‌هایی که زمانی فقط در اختیار گارد ملی بولیواری بود، به ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی واگذار شد. میلدرد کامرو، مقام سابق مبارزه با مواد مخدر دولت چاوز، اظهار داشت که این داده‌ها باعث ایجاد
دولت چاوز، اظهار داشت که این داده‌ها باعث ایجاد رقابت در صفوف ارتش شد که برای معامله با فارک برای مشارکت فعال در قاچاق مواد مخدر تلاش می‌کردند. مقامات کلمبیا اظهار داشتند که از طریق لپ‌تاپ‌هایی که در حمله‌ای علیه رائول ریس در سال ۲۰۰۷ ضبط کرده بودند، اسنادی را یافتند که نشان می‌داد هوگو چاوز «در کنار سایر روابط مالی و سیاسی که به سال‌ها پیش برمی‌گردد» به نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا تا ۳۰۰ میلیون دلار پیشنهاد پرداخت داده است و اسنادی که نشان می‌دهد شورشیان فارک از ونزوئلا برای تهیه موشک‌های زمین به هوا کمک
از ونزوئلا برای تهیه موشک‌های زمین به هوا کمک خواسته‌اند، و ادعا می‌کنند که چاوز شخصاً با رهبران شورشیان فارک ملاقات کرده است. طبق گفته اینترپل، پرونده‌های یافت شده توسط نیروهای کلمبیایی معتبر تلقی شدند. در سال ۲۰۰۸، وزارت خزانه‌داری آمریکا دو مقام ارشد دولت ونزوئلا و یک مقام سابق را به ارائه کمک‌های مادی برای عملیات قاچاق مواد مخدر انجام شده توسط گروه چریکی فارک در کلمبیا متهم کرد. با این حال، تحلیل‌های مستقل برخی از دانشگاهیان و روزنامه‌نگاران آمریکایی از اسناد، تفسیر کلمبیایی‌ها از این اسناد را به چالش
اسناد، تفسیر کلمبیایی‌ها از این اسناد را به چالش کشیده و دولت کلمبیا را به اغراق در محتوای آنها متهم کرده است. در سال ۲۰۰۸، خوزه میگل اینسولزا، دبیرکل سازمان کشورهای آمریکایی، در برابر کنگره ایالات متحده شهادت داد که «هیچ مدرکی» مبنی بر حمایت ونزوئلا از «گروه‌های تروریستی»، از جمله فارک، وجود ندارد. سه سال بعد در سال ۲۰۱۱، مؤسسه بین‌المللی مطالعات استراتژیک به این نتیجه رسید که دولت چاوز دفتر فارک در کاراکاس را تأمین مالی کرده و به آن دسترسی به سرویس‌های اطلاعاتی داده است. دیپلمات‌های ونزوئلایی یافته‌های
داده است. دیپلمات‌های ونزوئلایی یافته‌های IISS را محکوم کردند و گفتند که آنها «اشتباهات اساسی» دارند.
آغاز یا پایان ()، یک فیلم مستند-درام آمریکایی محصول سال ۱۹۴۷ دربارهٔ توسعهٔ بمب اتمی در جنگ جهانی دوم است که به کارگردانی نورمن تاروگ، با بازی برایان دانلوی، رابرت واکر و تام دریک ساخته شده و توسط مترو گلدوین مایر منتشر شده است. این فیلم، ساخت بمب اتمی در پروژه منهتن و بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی را به تصویر می‌کشد. اگرچه فیلمسازان تلاش قابل توجهی برای دقت تاریخی، به ویژه در جزئیات، صرف کرده‌اند، اما این فیلم به دلیل برخی تحریف‌های کلیدی تاریخ شناخته می‌شود. یک سکانس کاملاً تخیلی اضافه شده است که در آن
یک سکانس کاملاً تخیلی اضافه شده است که در آن ترومن در مورد صدور مجوز حمله دچار تردید است؛ گلوله‌های ضدهوایی در اطراف ناو انولا گی در حین بمباران هیروشیما نشان داده می‌شوند. این فیلم به طور کلی نقدهای متفاوتی دریافت کرد و در گیشه ناامیدکننده بود. طرح داستان. صحنه مقدماتی به شکل یک فیلم‌خبری نشان می‌دهد که این فیلم بخشی از یک بسته اطلاعاتی در مورد توسعه انرژی اتمی و بمب اتمی است که در یک کپسول زمان در کالیفرنیا قرار داده شده است و قرار است در سال ۲۴۴۶ باز شود. دکتر جی. رابرت اوپنهایمر (هیوم کرونین)، فیزیکدان
دکتر جی. رابرت اوپنهایمر (هیوم کرونین)، فیزیکدان و دانشمند اتمی، کشف انرژی اتمی را ستایش می‌کند، اما همچنین در مورد خطرات آن هشدار می‌دهد. دانشمندان آمریکایی مانند مت کاکران (تام دریک)، که تحت راهنمایی دکتر انریکو فرمی (جوزف کالیا) و دکتر مار (ویکتور فرانسن کار می‌کنند، اتم را شکافته و اساساً آلمانی‌ها را در مسابقه ساخت بمب اتمی شکست داده‌اند. آنها با کمک آلبرت انیشتین ( لودویگ اشتوسل)، به رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا فرانکلین دلانو روزولت (گادفری تیرله) اطلاع می‌دهند که یک کشف عظیم انجام شده است. در سال
می‌دهند که یک کشف عظیم انجام شده است. در سال ۱۹۴۱، با ورود ایالات متحده به جنگ، روزولت تا دو میلیارد دلار برای پروژه منهتن جهت توسعه بمب اتمی اختصاص می‌دهد. در دسامبر ۱۹۴۲، در دانشگاه شیکاگو، زیر نظر ناظرانی مانند سرهنگ دوم جف نیکسون (رابرت واکر (هنرپیشه)) و کارشناسان بین‌المللی، دانشمندان اولین واکنش زنجیره‌ای را در زیر یک استادیوم در محوطه دانشگاه ایجاد می‌کنند. نیکسون به ژنرال لسلی گرووز (برایان دانلوی) که مسئول این پروژه است، منصوب می‌شود. گرووز باید جوامع علمی، صنعتی و دفاعی را برای ساخت بمب اتمی گرد
علمی، صنعتی و دفاعی را برای ساخت بمب اتمی گرد هم آورد. در سال ۱۹۴۵، پس از مرگ روزولت، رئیس جمهور جدید، هری اس. ترومن (آرت بیکر)، همچنان از پروژه اتمی که اکنون به لوس آلاموس، نیومکزیکو منتقل شده بود، حمایت می‌کند. ترومن که در جنگ اقیانوس آرام با مقاومت سختی روبرو شد، در ژوئیه ۱۹۴۵ دستور استفاده از بمب اتمی علیه ژاپن را صادر کرد. کوکران و نیکسون مأمور شدند تا خدمه حمل بمب به تینیان را همراهی کنند. کوکران هنگام مونتاژ بمب، با مواد رادیواکتیو تماس پیدا می‌کند و می‌میرد. روز بعد، در ۶ اوت ۱۹۴۵، انولا گی، یک
و می‌میرد. روز بعد، در ۶ اوت ۱۹۴۵، انولا گی، یک بمب‌افکن بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس، یک بمب اتمی را روی هیروشیما انداخت. پس از این ماموریت، نیکسون به خانه بازگشت تا خبر مرگ شوهرش را به همسر کاکران بدهد. تولید. ایده فیلم «آغاز یا پایان» در اکتبر ۱۹۴۵ با بازیگر دونا رید و معلم علوم دبیرستانش، ادوارد آر. تامپکینز، شیمیدانی در آزمایشگاه ملی اوک ریج شکل گرفت. طبق شماره‌های دسامبر ۱۹۴۵ و ژانویه ۱۹۴۶ «هالیوود ریپورتر» مترو گلدوین مایر، پارامونت پیکچرز و استودیوهای قرن بیستم همگی به ساخت فیلمی دربارهٔ پروژه منهتن
قرن بیستم همگی به ساخت فیلمی دربارهٔ پروژه منهتن علاقه‌مند بودند. هال بی. والیس از پارامونت، پیش از این روی نسخه خودش با عنوان «فوق سری» کار می‌کرد، اما موافقت کرد که پروژه‌اش را با پروژه مترو گلدوین میر ادغام کند و داستان و تحقیقاتش را تحویل دهد و پیشنهاد داد که در ازای دریافت مبلغ ثابت و درصدی از فروش گیشه، به عنوان مشاور در روند تولید مترو گلدوین میر فعالیت کند.
چهره جیزو ، یک فیلم درام جنگی ژاپنی محصول سال ۲۰۰۴ ه کارگردانی کازوئو کوروکی و با بازی ریه میازاوا، یوشیو هارادا و تادانوبو آسانو است. این فیلم بر اساس نمایشنامه‌ای به همین نام اثر هیساشی اینوئه ساخته شده است. این فیلم سومین و آخرین فیلم از سه‌گانهٔ «مرثیهٔ جنگ» کازوئو کوروکی بود که پس از «فردا» (۱۹۸۸) و «تابستان یک پسر در ۱۹۴۵» (۲۰۰۲) ساخته شد. داستان دربارهٔ زن جوانی است که از بمباران اتمی هیروشیما جان سالم به در برده و در حالی که برای مرگ پدرش در بمباران اتمی سوگواری می‌کند، تلاش می‌کند با مردی جوان
اتمی سوگواری می‌کند، تلاش می‌کند با مردی جوان رابطه برقرار کند.
نمکدان چلینی (در وین به نام سالیرا، به زبان ایتالیایی به معنی نمکدان) یک مجسمه رومیزی طلایی نیمه میناکاری شده اثر بنونوتو چلینی (حدود –) است. این اثر در سال ۱۵۴۳ برای فرانسیس اول فرانسه (حکومت –) از روی مدل‌های بشقاب نقره‌ای که سال‌ها قبل برای کاردینال ایپولیتو دِسته (حدود –) آماده شده بودند، تکمیل شد. این انبار که عملکردی بیش از یک ظرف گران‌قیمت برای نگهداری چاشنی داشت، قصد داشت گفتگو میان روشنفکران را در مورد معانی نهفته در اثر هنری برانگیزد. در دوران رنسانس، "سالیرا" به خاطر سبک و سیاق خاص خود قابل توجه
"سالیرا" به خاطر سبک و سیاق خاص خود قابل توجه بود. جذابیت اصلی اثر، سبک و فرم آن است که چلینی در رساله خود، "«رساله‌هایی" "در باب طلاسازی و مجسمه‌سازی"» و در زندگینامه خود به آن پرداخته است. این اثر تنها مجسمه طلای باقی‌مانده از بنونوتو چلینی است و مشهورترین اثر مجسمه‌سازی طلای باقی‌مانده از دوران رنسانس است. در نهایت، این مجسمه‌ساز با ایفای نقش به عنوان الگویی برای «طلاسازی رنسانس»، معانی چندوجهی اشیاء کوچک آن دوران را به نمایش گذاشت. این نمکدان که در سال ۲۰۰۳ به سرقت رفته بود، در سال ۲۰۰۶ پیدا شد و دزد
۲۰۰۳ به سرقت رفته بود، در سال ۲۰۰۶ پیدا شد و دزد آن زندانی شد. زمینه تاریخی، سفارش و تکنیک. در دهه ۱۵۳۰، بنونوتو چلینی به عنوان یک سکه‌ساز شناخته می‌شد، اما به محض اینکه به خدمت کاردینال ایپولیتو دِسته در رم درآمد، شروع به ساخت سکه‌های بزرگتر و جسورانه‌تر کرد. او سپس برای بسیاری از چهره‌های برجسته در حرفه خود، از جمله شاه فرانسیس اول فرانسه ( کار کرد.)، و بعداً در فلورانس برای حاکم مدیچی ، دوک کوزیمو اول (حکومت –). چلینی در حالی که در دربار پادشاه فرانسه زندگی می‌کرد، نمکدان را به همراه کمک پنج هنرمند دیگر
می‌کرد، نمکدان را به همراه کمک پنج هنرمند دیگر (دو نفر از ایتالیا، دو نفر از فرانسه و یک هنرمند از آلمان) ساخت. چلینی در "کتاب «ویتا»" خود گزارش داده است که قیمت مجسمه تکمیل شده ۱۰۰۰ اسکودی بوده است. بسیاری از آثار طلاسازی رنسانس دیگر، از جمله چندین اثر ساخته شده توسط چلینی (که صرفاً به دلیل توصیفات او در زندگینامه‌اش برای ما شناخته شده است)، ذوب شدند. این قطعه در سال ۱۵۶۲ تقریباً ذوب و نابود شد، اما توانست از سرنوشت بسیاری از مجسمه‌های طلایی دیگر از رنسانس ایتالیا جلوگیری کند. تکنیک کلی چلینی در طراحی
ایتالیا جلوگیری کند. تکنیک کلی چلینی در طراحی نمکدان برای شاه فرانسیس اول، ریشه در روش‌هایی داشت که از کارادوسو (کریستوفورو فوپا) آموخته بود. او متوجه شد که کارادوسو «یک مدل کوچک مومی به اندازه‌ای که می‌خواست اثرش باشد، می‌ساخت.» چلینی که مشتاق بود اثری هنری باشکوه‌تر و متفاوت‌تر از اثر کارادوسو بسازد، از ایده ساخت یک مدل مومی استفاده کرد. محصول نهایی بر اساس مدلی بود که چلینی در ابتدا برای ایپولیتو دِسته ساخته بود. این نمکدان نه تنها با شکوه ساخته شده بود، بلکه نقش سیاسی مهمی را برای فرانسیس اول و دربار
بلکه نقش سیاسی مهمی را برای فرانسیس اول و دربار او در دهه ۱۵۴۰ ایفا می‌کرد. سالیرا به عنوان نماد هنری سیاست‌های داخلی و بین‌المللی پادشاه فرانسه طراحی شده بود. قدرت قابل توجه دربار از طریق دسترسی به چاشنی‌های کمیاب مانند نمک و فلفل که مورد توجه اروپاییان بود، نشان داده می‌شود. توصیف، نمادگرایی و تفسیر. نمکدان از طلا، مینای شیشه‌ای، آبنوس و عاج ساخته شده است. طلا در قالب ریخته نمی‌شود، بلکه با چکش با دست به شکل ظریف خود در می‌آید. حدود ارتفاع دارد. اینچ ارتفاع با پایه‌ای حدود اینچ عرض دارد و دارای
اینچ ارتفاع با پایه‌ای حدود اینچ عرض دارد و دارای یاتاقان‌هایی برای غلتاندن آن روی میز ضیافت است. نمکدان چلینی که به سبک منریسم اواخر رنسانس خلق شده است، به‌طور تمثیلی، به تصویر می‌کشد. (زمین و دریا). هر دو موضوع، تأثیر سبک منریسم را در حالت‌های چهرهٔ مرموز، تناسبات نادرست بدن و استفاده از کنترپوستو منعکس می‌کنند. علاوه بر این، سبک رایج در دربارهای فلورانس نیز الهام‌بخش چلینی بود: جنس مجلل طلا و مینا، تناسبات نسبتاً باریک فیگور زن، توجه به جزئیات و تسلط بر اجرا. دو فیگور مرکزی که به صورت برهنه به تصویر
بر اجرا. دو فیگور مرکزی که به صورت برهنه به تصویر کشیده شده‌اند، در کنار هم قرار گرفته‌اند و ظاهراً رو در رو با یکدیگر روبرو هستند. دریا نمایانگر فیگور مرد، نپتون، است که در کنار کشتی‌ای که به عنوان نگهدارنده نمک عمل می‌کرد، لم داده است. این فیگور نیزه سه شاخه‌ای را در دست راست خود دارد، در حالی که توسط اسب‌های دریایی، ماهی‌ها، صدف‌ها و سایر موجودات دریایی احاطه شده است که نماد ارتباط خدایی او با اقیانوس هستند. حیواناتی که در این اثر به کار رفته‌اند، به عنوان نمادهای رایج شمایل‌نگاری دوران باستان عمل
عنوان نمادهای رایج شمایل‌نگاری دوران باستان عمل می‌کردند. زمین، که در قالب زن، تلوس، تجسم یافته است، در کنار معبدی به تصویر کشیده شده است که به عنوان ظرفی برای فلفل عمل می‌کند. در تضاد با نپتون، تلوس سینه او را به عنوان نمادی از باروری نوازش می‌کند و «به وفور با تمام زیبایی‌های جهان آراسته شده است.» شاخی که او در دست راست خود حمل می‌کند، نشان دهنده ارتباط او با طبیعت است، در عین حال که همزمان «باروری» و «ثروت» او را به نمایش می‌گذارد. معبد زیر بازوی او برای نگهداری فلفل طراحی شده است. در پایه بیضی شکل
برای نگهداری فلفل طراحی شده است. در پایه بیضی شکل مجسمه، چلینی چهار مجسمه طلایی را قرار داده است که نمایانگر زمان‌های روز هستند و از مجسمه‌های تمثیلی میکل‌آنژ از "روز" و "شب" و "سپیده دم" و "غروب"، در کلیسای مدیچی در کلیسای سن لورنزو در فلورانس الهام گرفته شده‌اند. در کنار زمان‌های روز، بادهای اصلی قرار دارند. مردان جوانی که روی پایه قرار دارند، با گونه‌های باز شده در حال دمیدن توده‌های هوا، نمایانگر این بادهای جهت اصلی هستند. سمندر زیر پاشنه پای چپ تلوس، که نشان شخصی فرانسیس اول بود، نماد آتش است چلینی
که نشان شخصی فرانسیس اول بود، نماد آتش است چلینی همچنین نقوش تمثیلی بیشتری مانند نشان پادشاه، یک فیل و نیلوفرهای آبی را برای نشان دادن دربار اضافه کرد. در نهایت، عناصر کلاسیک - خاک، آب، هوا و آتش - همگی در این اثر به نمایش گذاشته شده‌اند. علاوه بر این، این مجسمه به گونه‌ای طراحی شده بود که نظم فراگیر کیهان و جهان کوچک و میکروسکوپی جهان را به تصویر بکشد. منشأ. این سرداب به عنوان هدیه‌ای از سوی چارلز نهم فرانسه به آرشیدوک فردیناند دوم تیرول، که به عنوان نماینده چارلز در عروسی‌اش با الیزابت اتریش عمل کرده
چارلز در عروسی‌اش با الیزابت اتریش عمل کرده بود، به مالکیت هابسبورگ‌ها درآمد. در اصل، این انبار بخشی از مجموعه هنری هابسبورگ در قلعه آمبراس بود، اما در قرن نوزدهم به موزه تاریخ هنر در وین منتقل شد. سرقت و بازیابی. در ۱۱ مه ۲۰۰۳، انبار از موزه تاریخ هنر که در آن زمان به دلیل کارهای بازسازی با داربست پوشانده شده بود، دزدیده شد. دزد آژیرها را به صدا درآورد، اما آنها را به عنوان آژیرهای جعلی نادیده گرفت و سرقت تا ساعت ۸:۲۰ کشف نشد. صبح. موزه برای بازیابی آن جایزه‌ای معادل ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ یورو تعیین کرد. این انبار در
معادل ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ یورو تعیین کرد. این انبار در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۶، در حالی که حدود ۹۰ سال در یک جعبه سربی در جنگلی در نزدیکی شهر زوتل، اتریش مدفون شده بود، کشف شد. کیلومتری شمال وین. دزد، رابرت مانگ، پس از آنکه پلیس عکس‌های دوربین مداربسته مظنون را منتشر کرد که متعاقباً توسط آشنایان شناسایی شد، خود را تسلیم کرد. مانگ به جرم سرقت به ۴ سال زندان محکوم شد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان ایالات متحده که با نام کمیته روابط خارجی مجلس نیز شناخته می‌شود، یک کمیته دائمی در مجلس نمایندگان ایالات متحده است که صلاحیت بررسی لوایح و تحقیقات مربوط به امور خارجه ایالات متحده را دارد. از سال ۲۰۲۵، برایان مست از فلوریدا ریاست این کمیته را بر عهده دارد. این کمیته مأموریت گسترده‌ای برای نظارت بر قوانین مربوط به تأثیر تحولات امنیت ملی بر سیاست خارجی، اختیارات جنگ، معاهدات، توافق‌های اجرایی و استقرار نیروهای نظامی در خارج، کمک‌های خارجی، کنترل تسلیحات، سیاست اقتصادی
خارج، کمک‌های خارجی، کنترل تسلیحات، سیاست اقتصادی بین‌المللی و سایر موضوعات دارد. بسیاری از مسئولیت‌های آن به شش زیرکمیته دائمی واگذار شده است که هر کدام بر مسائل مربوط به منطقه خاصی از جهان نظارت دارند. همچنین این کمیته بر وزارت امور خارجه ایالات متحده، سفارت‌ها و دیپلمات‌های آمریکایی و همچنین سازمان توسعه بین‌المللی ایالات متحده (USAID) نظارت می‌کند. در طول دو دوره جداگانه، از سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۸ و هم چنین از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۷، کمیته امور خارجه به کمیته روابط بین‌الملل تغییر نام داد ولی وظایف و صلاحیت آن
بین‌الملل تغییر نام داد ولی وظایف و صلاحیت آن بدون تغییر باقی ماند. همتای آن در سنا، کمیته روابط خارجی است. اعضا، کنگره ۱۱۹. قطعنامه‌های انتخاب اعضا: (رئیس)، (عضو ارشد)، (جمهوری‌خواه)، (د)، (د)، (مک‌کورمیک)، (فاین) کمیته‌های فرعی. تا پیش از کنگره ۱۱۸ام، زیرکمیته‌ها معمولاً هم بر مناطق خاصی از جهان و هم بر حوزه‌های سیاستی گسترده‌تر (مانند تروریسم یا سیاست انرژی) نظارت داشتند، اما در کنگره ۱۱۸ام، زیرکمیته‌ها بازساخت شدند تا به‌طور کامل بر مناطق جغرافیایی تمرکز کنند، به جز مسائل جهانی و سازمان‌های بین‌المللی
کنند، به جز مسائل جهانی و سازمان‌های بین‌المللی که برای آن‌ها یک زیرکمیته مستقل تشکیل شد. فهرست رؤسا. داده‌ها از وب‌سایت رسمی کمیته: فهرست‌های قبلی. کنگره ۱۱۸. قطعنامه‌های انتخاب اعضا: (رئیس)، (عضو ارشد)، (R), (D), (حذف عمر)، (D), (D), (دی) کنگره ۱۱۷. قطعنامه‌های انتخاب اعضا: (رئیس)، (عضو ارشد)، (D), (جمهوری‌خواه)، (جمهوری‌خواه)، (د) کنگره ۱۱۶. منابع: (رئیس)، (عضو ارشد)، (د)، (R), (راست) کنگره ۱۱۵. منابع: (رئیس)، (عضو ارشد)، (D), (جمهوری‌خواه) و (دی)
سنجاب سیاه کالابریایی () گونه‌ای از سنجاب‌های درختی در سردهٔ اسکیوروس است که بوم‌زاد جنگل‌های نواحی کالابریا و باسیلیکاتا در جنوب شبه‌جزیرهٔ ایتالیا می‌باشد. رده‌بندی‌شناسی. سال‌ها، این سنجاب به‌عنوان یکی از زیرگونه‌های سنجاب سرخ در نظر گرفته می‌شد، اما پژوهش‌هایی که بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷ منتشر شدند نشان دادند که این گونه از نظر ژنتیکی و ظاهری منحصر به فرد است و این امر منجر به شناسایی آن به‌عنوان یک گونهٔ متمایز گردید.
جان ویلفرد مایر (زاده ۱۹۳۵) جامعه‌شناس آمریکایی و استاد بازنشسته از دانشگاه استنفورد است. مایر از دهه ۱۹۷۰ تا به امروز، ایده‌های اساسی را به حوزه جامعه‌شناسی، به ویژه در حوزه‌های آموزش، سازمان‌ها و جامعه‌شناسی جهانی و فراملی ارائه داده است. او بیشتر به خاطر توسعه دیدگاه نهادگرایی نوین در مورد جهانی شدن شناخته می‌شود که به عنوان جامعه جهانی یا نظریه سیاست جهانی مشهور است. در سال ۲۰۱۵، او دریافت‌کننده بالاترین افتخار انجمن جامعه‌شناسی آمریکا - جایزه بورسیه تحصیلی برجسته W.E.B. دو بوآس شد. تحصیلات و حرفه. مایر
برجسته W.E.B. دو بوآس شد. تحصیلات و حرفه. مایر مدرک لیسانس خود را در رشته روان شناسی از کالج گوشن واقع در گوشن، ایندیانا در سال ۱۹۵۵ دریافت کرد. او مدرک فوق لیسانس خود را در رشته جامعه‌شناسی از دانشگاه کلرادو در سال ۱۹۵۷ و دکترای خود را در رشته جامعه‌شناسی از دانشگاه کلمبیا در سال ۱۹۶۵ دریافت کرد. مایر در سال ۱۹۶۶، استاد دانشگاه استنفورد شد و سال ۲۰۰۱ بازنشسته شده است. پژوهش. بیشتر دیدگاه‌های جامعه‌شناسی جریان اصلی، جهت‌گیری واقع‌گرایانه‌ای دارند و توضیحات خود را حول کنشگران ملموس و منافع خاص بنا می‌کنند؛
خود را حول کنشگران ملموس و منافع خاص بنا می‌کنند؛ در مقابل، دیدگاه مایر، پدیدارشناختی است. این دیدگاه بر وابستگی سازمان اجتماعی محلی به مدل‌ها و تعاریف نهادینه‌شده تأکید دارد که توسط متخصصان و انجمن‌ها برای ترویج کالاهای جمعی ترویج می‌شوند. وابستگی مورد بحث، چیزی بیش از تأثیر علّی است. از دیدگاه مایر، محیط‌های نهادی، ساختارهای محلی را «تشکیل می‌دهند» - موجودیت‌های اصلی، اهداف و روابط متقابل آنها را ایجاد و تعریف می‌کنند. بنابراین، مدل‌های وضع‌شده اغلب از شرایط محلی جدا می‌شوند. مایر در ابتدا این دیدگاه کلی
محلی جدا می‌شوند. مایر در ابتدا این دیدگاه کلی را در زمینه آموزش و پرورش توسعه داد. مایر با فاصله گرفتن از دیدگاه‌های مرسوم، مدارس را به عنوان تجسم‌هایی از اسطوره جمعی و مدیریت تشریفاتی، عمیقاً وابسته به روایت‌های مدرن پیشرفت و عدالت، تصور می‌کرد. چارچوب او که با فرانسیسکو او. رامیرز و دیگران توسعه یافت، نشان می‌دهد که تا چه حد ترتیبات مدارس محلی برای تأمین شکل و عملکرد خود به نهادهای اجتماعی گسترده‌تر وابسته هستند. او سپس ایده‌های خود را در حوزه سازمان‌ها به کار برد. او به پیشگامی نهادگرایی نوین
به کار برد. او به پیشگامی نهادگرایی نوین جامعه‌شناختی کمک کرد، با تأکید بر نقش همراهی آزادانه در رفتار سازمانی و شرایطی که انتشار شیوه‌ها در آن صورت می‌گیرد (به عنوان مثال "'محیط‌های سازمانی"، با دبلیو. ریچارد اسکات، سیج، 1983). یک بحث اصلی این است که سازمان‌های رسمی، شیوه‌ها و رویه‌های نهادینه‌شده را برای حفظ مشروعیت در خود جای می‌دهند. سازمان‌هایی که با اسطوره‌های ارائه شده توسط محیط‌های نهادی خود همسو می‌شوند، حتی اگر این کار به قیمت از دست دادن انسجام داخلی آنها تمام شود، چشم‌انداز بقای خود را افزایش
داخلی آنها تمام شود، چشم‌انداز بقای خود را افزایش می‌دهند. سومین حوزه‌ای که کار مایر در آن تأثیر گسترده‌ای داشته است، و حوزه‌ای که ایده‌های او ممکن است در نهایت ماندگارترین تأثیر خود را داشته باشند، در تحلیل جامعه جهانی است. در سال ۱۹۸۰، او اصطلاح "سیاست جهانی" را برای توصیف ویژگی بی‌دولتی نظام بین‌الملل و تمایز رویکرد جامعه مدنی به جهانی شدن از نظریه نظام‌های جهانی موجود ابداع کرد. مایر و نویسندگان همکارش، جان بولی، فرانسیسکو او. رامیرز، و جورج ام. توماس، بینش‌های او از تحلیل‌هایش از سازمان‌ها را در سطح
بینش‌های او از تحلیل‌هایش از سازمان‌ها را در سطح جهانی به کار بردند و نشان دادند که حتی دولت-ملت‌ها نیز توسط نیروهایی که در محیط‌های نهادیِ دربرگیرنده‌ی آنها عمل می‌کنند، تشکیل، شکل و بازسازی می‌شوند. این خط کاری به طور منحصر به فرد چندین ویژگی عجیب و غریب از تغییر جهانی را که سایر دیدگاه‌ها به آن توجه نمی‌کنند، توضیح می‌دهد: مایر در طول دوران حرفه‌ای خود، بیش از ۲۰۰ مقاله و کتاب علمی را تألیف یا در تألیف آنها همکاری داشته است. در سال ۲۰۰۹، گئورگ کروکن و گیلی اس. دروری مروری بر آثار مایر با عنوان «جامعه
گیلی اس. دروری مروری بر آثار مایر با عنوان «جامعه جهانی: نوشته‌های جان دبلیو. مایر» انجام دادند. در حال حاضر، او در حال مطالعه تأثیر رژیم حقوق بشر در سراسر جهان و تأثیر جامعه جهانی بر دولت‌ها و جوامع ملی است. جوایز و تقدیرنامه‌ها. مایر جوایز متعددی را بر اساس تحقیقات و خدمات خود کسب کرده است. این جوایز عبارتند از:
پیکادون به معنی بمب اتمی، یک پویانمایی کوتاه مستند جنگیانیمه محصول ۱۹۷۸ است produced and directed، به تهیه کنندگی و کارگردانی رنزو کینوشیتا.
زنان در آینه ، یک فیلم درام ژاپنی محصول سال ۲۰۰۲ به نویسندگی و کارگردانی یوشیشیگه یوشیدا است. این آخرین فیلم بلند یوشیدا بود.
«آلباچیارا» آهنگی است که توسط خواننده و ترانه‌سرای ایتالیایی ، واسکو روسی، برای دومین آلبوم استودیویی‌اش، "«بدون سیامو میکا گلی آمریکایی»" ضبط و در ۲۵ مه ۱۹۷۹ به عنوان تک‌آهنگ توسط لوتوس رکوردز منتشر شد. این آهنگ توسط آلن تیلور تهیه و توسط خود واسکو روسی نوشته شده است، اگرچه اشعار آن رسماً به روسی و تیلور نسبت داده شده است. این آهنگ به اولین موفقیت تجاری قوی روسی تبدیل شد و بعدها به یکی از محبوب‌ترین آهنگ‌های او در بین طرفداران تبدیل شد. پیشینه. واسکو روسی آهنگ «آلباچیارا» را با الهام از آهنگی که در ابتدا
آهنگ «آلباچیارا» را با الهام از آهنگی که در ابتدا توسط دوستش ماسیمو ریوا نوشته شده بود، ساخت. این آهنگ با عنوان «سوِسو» هرگز منتشر نشد. شعر این آهنگ از جیووانا، دختر سیزده ساله‌ای که روسی در اواخر دهه ۱۹۷۰ در ایستگاه اتوبوس در زادگاهش زوکا می‌دید، الهام گرفته شده است. روسی که دانشجوی دانشگاه بود، مدت زیادی به نگاه او نگاه می‌کرد. شعر این آهنگ همچنین صحنه‌ای خیالی را توصیف می‌کند که در آن او تنها در اتاق خوابش است و بدن نوجوانی خود را کاوش می‌کند. وقتی دختر ۱۸ ساله شد، روسی به جیووانا فاش کرد که این آهنگ به
ساله شد، روسی به جیووانا فاش کرد که این آهنگ به او تقدیم شده است. او بعداً تصمیم گرفت آهنگ دیگری با نام «آهنگی برای تو» بنویسد که در آن تعجب جیووانا از شنیدن نام «آلباچیارا» توصیف شده است. اشعار این آهنگ به واسکو روسی و آلن تیلور، که تهیه‌کنندگان این آهنگ بودند، نسبت داده می‌شود، در حالی که موسیقی آن به خود روسی نسبت داده می‌شود، با وجود اینکه او کار خود را از آهنگی ساخته شده توسط ریوا آغاز کرد. پس از مرگ تیلور، روسی فاش کرد که در واقع اشعار را خودش نوشته است، اما نیمی از حقوق آهنگ را در ازای یک گیتار به