payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و ضربه زدن به آن زمانی که بازو کاملاً دراز شده است (معمولاً نزدیک به راس مسیر حرکت خود) به سمت جعبه سرویس مورب مقابل بدون تماس با تور شروع می‌شود. سرور ممکن است از انواع مختلفی از سرویس استفاده کند: یک سرویس تخت، یک چرخش بالا، یک چرخش آمریکایی (یا ضربه)، یا یک سرویس برش. یک سرو به شدت تکه‌تکه شده گاهی ساید اسپین نامیده می‌شود. برخی از سرورها صرفاً برای شروع نقطه از سرویس استفاده می‌کنند. بازیکنان پیشرفته اغلب سعی می‌کنند با سرویس خود ضربه ای برنده بزنند. سرویس برنده ای که توسط حریف لمس نمی‌شود، آس نامیده
برنده ای که توسط حریف لمس نمی‌شود، آس نامیده می‌شود. فورهند. فورهند از سمت غالب بدن با چرخاندن راکت در جهتی که بازیکن می‌خواهد ضربه را قرار دهد زده می‌شود. به آن فورهند می‌گویند زیرا راکت طوری نگه داشته می‌شود که اگر بدون راکت به توپ ضربه بزند به کف دست شما برخورد می‌کند. این طرف مقابل یک بک هند است. در نظر گرفته می‌شود که تسلط بر آن ساده‌ترین ضربه باشد، شاید به این دلیل که طبیعی‌ترین ضربه است. بازیکنان مبتدی و پیشرفته اغلب فورهندهای بهتری نسبت به سایر شوت‌ها دارند و از آن به عنوان یک سلاح استفاده می‌کنند.
دارند و از آن به عنوان یک سلاح استفاده می‌کنند. گیره‌های مختلفی برای اجرای فورهند وجود دارد و محبوبیت آنها در طول سال‌ها در نوسان بوده است. مهم‌ترین آنها قاره ای، شرقی و غربی است. تفاوت‌های کلیدی بین گیره‌ها زوایای مختلفی است که بین زاویه کف دست و زاویه صورت راکتی شما ایجاد می‌کنند. شما عادت دارید جهتی را که کف دست خود به آن رو به رو است را حس کنید، بنابراین کف دست شما شهودی‌ترین مبنای را برای تشخیص جهتی که راکت شما رو به آن است ایجاد می‌کند. برای چندین سال، بیل جانستون، بازیکن کوچک و ظاهراً ضعیف دهه ۱۹۲۰،
بیل جانستون، بازیکن کوچک و ظاهراً ضعیف دهه ۱۹۲۰، به عقیده بسیاری، بهترین فورهند تمام دوران را داشته است، ضربه‌ای که با استفاده از یک چنگال غربی تا بالای شانه‌هایش زد. تعداد کمی از بازیکنان برتر پس از دهه ۱۹۲۰ از کنترل غربی استفاده کردند، اما در اواخر قرن بیستم، با تغییر اساسی تکنیک‌ها و تجهیزات شوت‌زنی، فورهند غربی بازگشتی قوی داشت و اکنون توسط بسیاری از بازیکنان مدرن استفاده می‌شود. مهم نیست که از چه دسته ای استفاده می‌شود، اکثر فورهندها معمولاً با یک دست که راکت را نگه می‌دارند اجرا می‌شوند، اما بازیکنان
راکت را نگه می‌دارند اجرا می‌شوند، اما بازیکنان خوبی با فورهند دو دستی وجود داشته‌اند. در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۵۰، بازیکن اکوادوری آمریکایی پانچو سگورا از فورهند دو دستی برای تأثیر مخرب در برابر بازیکنان بزرگ‌تر و قدرتمندتر استفاده کرد، و بسیاری از بازیکنان زن و جوان امروزه از ضربه دو دست استفاده می‌کنند. بک هند. ضربه بک هند از سمت غیر غالب بدن با آوردن راکت در سراسر بدن (نشان دادن پشت دست به حریف) و چرخاندن راکت از بدن خود در جهت جایی که بازیکن می‌خواهد توپ را به سمت آن بکشد، زده می‌شود. برو به‌طور کلی تسلط بر
سمت آن بکشد، زده می‌شود. برو به‌طور کلی تسلط بر آن دشوارتر از فورهند در نظر گرفته می‌شود. می‌توان آن را با یک یا هر دو دست اجرا کرد. در بیشتر قرن بیستم با یک دست و با استفاده از یک دستگیره شرقی یا قاره ای اجرا می‌شد. اولین بازیکنان برجسته ای که از دو دست استفاده کردند، استرالیایی‌های دهه ۱۹۳۰ ویویان مک گرات و جان برومویچ بودند. بک هند دو دستی بیشتر مورد استفاده قرار می‌گرفت زیرا امکان دسترسی آسان به قدرت و کنترل را فراهم می‌کرد. بازیکنانی مانند ونوس ویلیامز، سرنا ویلیامز، ماریا شاراپووا و آندره آغاسی از
سرنا ویلیامز، ماریا شاراپووا و آندره آغاسی از این سکته تا بالاترین پتانسیل خود برای بردن بسیاری از گرندسلم‌ها استفاده کرده‌اند. دو دست به بازیکن قدرت بیشتری می‌دهد، بنابراین در ضربات متمرکز بر قدرت برتری برای بازیکن فراهم می‌کند. با این حال، یک دست از این جهت مفید است که می‌تواند یک ضربه برش ایجاد کند، با استفاده از چرخش پشتی روی توپ برای ایجاد یک پرش با مسیر کم. بازیکنی که مدت‌ها به‌عنوان بهترین بک هند در تمام دوران شناخته می‌شد، دان باج، در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ یک ضربه بسیار قدرتمند با یک دست داشت که به
و ۱۹۴۰ یک ضربه بسیار قدرتمند با یک دست داشت که به توپ چرخش بالایی داشت. کن روزوال، بازیکن دیگری که به خاطر بک هند یک دستش مورد توجه قرار گرفت، در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ از یک بک هند برش دقیق و مرگبار با underspin استفاده کرد. تعداد کمی از بازیکنان، به ویژه مونیکا سلس، از دو دست در دو طرف بک هند و فورهند استفاده می‌کنند. رگبار. یک رگبار در هوا قبل از پرش توپ انجام می‌شود، معمولاً در نزدیکی تور یا داخل خط سرویس. رگبارها شامل والی فورهند و والی بک هند است و معمولاً با یک حرکت مشت زنی با مچ سفت برای ضربه زدن به
با یک حرکت مشت زنی با مچ سفت برای ضربه زدن به توپ در محوطه باز زمین حریف ساخته می‌شوند. نیمه رگبار با ضربه زدن به توپ در حالت صعود درست پس از پرتاب آن، بار دیگر به‌طور کلی در مجاورت تور انجام می‌شود. از یک موقعیت دفاعی ضعیف در خط پایه، لوب می‌تواند به عنوان یک سلاح تهاجمی یا دفاعی استفاده شود، توپ را در ارتفاعات و عمق زمین حریف اصابت کند تا لوبر (بازیکنی که به لوب ضربه می‌زند) بتواند در موقعیت دفاعی بهتری قرار گیرد. یا اینکه با زدن آن بر روی سر حریف امتیاز را به‌طور کامل کسب کنید. با این حال، اگر لوب به
را به‌طور کامل کسب کنید. با این حال، اگر لوب به اندازه کافی به زمین دیگر ضربه نخورد، حریف ممکن است ضربه ای از بالای سر را بزند، ضربه ای محکم و سرویس مانند (از بالای سر بازیکن زده)، تا نقطه پایان یابد. در نهایت، اگر حریف در عمق زمین خود باشد، یک بازیکن ممکن است ناگهان یک ضربه دراپ غیرمنتظره به کار ببرد و به آرامی توپ را درست روی تور بزند تا حریف نتواند به اندازه کافی سریع وارد توپ شود تا آن را پس بگیرد. عکس‌های دیگر. «توینر» ضربه‌ای است که به ندرت استفاده می‌شود که در آن بازیکن توپ را بین پاهای خود می‌کوبد،
که در آن بازیکن توپ را بین پاهای خود می‌کوبد، معمولاً پشتش رو به تور است. همچنین به عنوان شوت بین پاها یا گرن ویلی (پس از گیلرمو ویلاس، یک پیشگام اولیه) شناخته می‌شود، معمولاً زمانی انجام می‌شود که بازیکن باید برای بازیابی یک لوب بدود و زمانی برای برگشت به تور قبل از تلاش ندارد. بازگشت آنها این شات در دهه ۱۹۷۰ توسط گیلرمو ویلاس و یانیک نوح که هر دو ادعا می‌کردند آن را اختراع کرده‌اند، ساخته شد. بازیکنان بعدی که از آن استفاده کردند عبارتند از: ایلی نستاسه، بوریس بکر، گابریلا ساباتینی (که نسخه آن «ساباتوینی»
بکر، گابریلا ساباتینی (که نسخه آن «ساباتوینی» نام داشت)، آندره آغاسی، راجر فدرر، رافائل نادال، نواک جوکوویچ و نیکلاس کیرگیوس که به محبوبیت این ضربه کمک کردند، شات‌های رو به جلو بین پاها نیز گاهی استفاده می‌شود. گاهی آنها را «پیچک جلو» می‌نامند. «بوکورِست بَک فایِر» یک شوت رو به عقب است که معمولاً برای بازیابی لوب‌ها استفاده می‌شود. نویسنده تنیس، باد کالینز، آن را به افتخار بازیکن رومانیایی ایلی ناستاسه، که آن را محبوب کرد، نامگذاری کرد، ضربه دیگری که به ندرت استفاده می‌شود، شلیک از پشت است که همان‌طور که
استفاده می‌شود، شلیک از پشت است که همان‌طور که از نامش پیداست، با عبور دادن بازوی ترجیحی از پشت بدون تاب خوردن ضربه می‌زند. معمولاً در حالت ثابت ضربه می‌خورد و گاهی می‌توان از آن به عنوان شلیک رگبار استفاده کرد. تسلط بر آن چالش‌برانگیز است، زیرا پیش‌بینی اینکه توپ ممکن است به راکت برخورد کند، دشوار است. زدن دقیق توپ به محل مورد نظر نیز بسیار سخت است. «بوکورِست بَک فایِر» که توسط جیمی کانرز به نمایش گذاشته شده است. این شامل ضربه زدن به «بوکورِست بَک فایِر» در حین پرش است، به منظور بازیابی لپ‌ها زودتر، با
در حین پرش است، به منظور بازیابی لپ‌ها زودتر، با توجه به دسترسی عمودی اضافی ارائه شده توسط پرش. بازیکنی که آن ضربه را انجام می‌دهد ممکن است در نهایت یک چرخش کامل ۳۶۰ درجه انجام دهد. راجر فدرر و اغلب رافائل نادال برای انجام این ضربه، حتی در طول مسابقات رسمی برای دومی، شناخته شده‌اند.
«پل خیابان فان بورن» یک پل بازشو است که از روی رود شیکاگو در مرکز شهر شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده عبور می‌کند. این پل ششمین پلی است که در این مکان و با این نام ساخته شده و در سال ۱۹۵۶ تکمیل شد. این پل جایگزین پل بازشوی نوع «رولینگ لیفت» ساخته‌شده در سال ۱۸۹۵ شد که توسط ویلیام شرزر طراحی شده بود.
هونگ هوا یون (؛ زادهٔ ۲۰ مارس ۱۹۹۸) بازیگر اهل کره جنوبی است.
«پل پارک‌وی کنگره»، که به نام‌های «پل جاده آیدا بی. ولز» و به طور رسمی «پل یادبود واگنر» نیز شناخته می‌شود، یک پل بازشوی هفت‌بانده است که از روی شاخه جنوبی رود شیکاگو عبور می‌کند و ارتباطی اکسپرس‌وی بین اینتراستیت ۲۹۰ (اتوبان آیزنهاور) و جاده آیدا بی. ولز/جاده واکر فراهم می‌کند. این پل درست در شرق تونل بزرگراهی در ساختمان قدیمی پستخانه قرار دارد. تاریخچه. این پل برای اولین بار توسط دنیل برنهام و ادوارد اچ. بنت در سال ۱۹۰۹ در طرح شیکاگو پیشنهاد شد. این طرح خیابان کنگره را به عنوان بولوار اصلی شرق-غرب در مرکز
کنگره را به عنوان بولوار اصلی شرق-غرب در مرکز شهر و سمت غربی پیشنهاد کرد. برنامه‌ریزان شهر در نهایت تا دهه ۱۹۲۰ به جای بولوار، یک ابربزرگراه را انتخاب کردند؛ بنت از ساخت ابربزرگراه در امتداد خیابان کنگره به جای خیابان مونرو، که توسط برخی برنامه‌ریزان پیشنهاد شده بود، حمایت کرد. هنگامی که اداره پست ایالات متحده در اواخر دهه ۱۹۲۰ پیشنهاد گسترش ساختمان قدیمی پستخانه را داد، این گسترش به طور فیزیکی مسیر ابربزرگراه پیشنهادی و دسترسی به پل را مسدود می‌کرد. پس از مذاکره با کمیسیون برنامه‌ریزی شیکاگو و ادوارد بنت،
با کمیسیون برنامه‌ریزی شیکاگو و ادوارد بنت، که هر دو مخالف این گسترش بودند، اداره پست یک تونل در داخل ساختمان گسترش‌یافته برای ابربزرگراه آینده ساخت. ساختمان گسترش‌یافته جدید در سال ۱۹۳۲ افتتاح شد. در طرح جامع ابربزرگراه سال ۱۹۴۰، شهر شیکاگو این ابربزرگراه را به دلیل حجم بالای ترافیک در سمت غربی شهر به عنوان اولویت اصلی خود تعیین کرد. خرید زمین و ساخت‌وساز در مسیر بزرگراه در سال ۱۹۴۹ آغاز شد. ساخت خود پل در سال ۱۹۵۰ آغاز شد و در سال ۱۹۵۶ با هزینه ۵ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در سال ) به بهره‌برداری
دلار (معادل میلیون دلار در سال ) به بهره‌برداری رسید. در ۱۳ ژوئیه ۱۹۵۳، در طول ساخت پل، شورای شهر نام پل را به افتخار «کلارنس پی. واگنر»، عضو سابق شورای شهر که سه روز قبل در یک سانحه رانندگی در نزدیکی اینترنشنال فالز، مینه‌سوتا کشته شده بود، نام‌گذاری کرد. بازسازی. این پل برای اولین بار در سال ۱۹۸۱ بازسازی شد تا عرشه فولادی پل جایگزین شود و در وسط پل به جای جدول، دیواره بتنی نصب شود. پل برای دومین بار از ۱ آوریل ۲۰۱۰ تا ۱۵ مه ۲۰۱۲ به عنوان بخشی از یک پروژه ۳۳ میلیون دلاری بازسازی شد که در آن عرشه فولادی با
میلیون دلاری بازسازی شد که در آن عرشه فولادی با سطح آسفالتی جایگزین شد و ساختار پل تعمیر شد.
لی جو شیل (؛ ۸ مارس ۱۹۴۴ – ۲ فوریهٔ ۲۰۲۵) بازیگر اهل کره جنوبی بود. او در مجموعه تلویزیونی "بازی مرکب ۲" (۲۰۲۴) ایفای نقش کرده بود. او در چهل و دومین جوایز هنری بکسانگ، برندهٔ جایزه بهترین بازیگر زن تئاتر شد. لی در ۲ فوریهٔ ۲۰۲۵ به علت سرطان معده در خانهٔ خانوادگی‌اش در یی‌جونگ‌بو در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
کتابخانه دولتی لیختن‌اشتاین ( ،) کتابخانه‌ای است که بر پایه سپرده قانونی کار می‌کند و دارای حق چاپ برای لیختن اشتاین است.
پراسپکت یک مجله ماهانه بریتانیایی است که به موضوع سیاست، اقتصاد و امور جاری اختصاص دارد. موضوعاتی را که تحت پوشش قرار می‌دهد شامل سیاست بریتانیا و سایر کشورهای اروپایی و همچنین ایالات متحده، مسائل اجتماعی، هنر، ادبیات، سینما، علم، رسانه، تاریخ، فلسفه و روان‌شناسی است. "پراسپکت" دارای ترکیبی از مقالات تحلیلی مفصل، گزارش اول شخص، ستون‌های تک صفحه‌ای و مطالب کوتاه‌تر است. پس زمینه. این مجله در ماه اکتبر ۱۹۹۵ توسط دیوید گودهارت، خبرنگار ارشد روزنامه "فایننشال تایمز" ("FT") و ریاست درک کومبز منتشر شد. گودهارت در
("FT") و ریاست درک کومبز منتشر شد. گودهارت در حالی که به عنوان خبرنگار شهر بن برای روزنامه "فایننشال تایمز" رویداد اتحاد مجدد آلمان را پوشش می‌داد، ایده تولید یک مجله ماهانه مبتنی بر مقاله را مطرح کرد - نوعی از مجله که در آن زمان در بریتانیا نا آشنا بود. برخی از فرهیختگان برجسته از جمله اقتصاددانان جوزف استیگلیتز، سن و انگوس دیتون، نویسندگانی مانند لیونل شریور، کلایو جیمز، تونی موریسون و مارگارت اتوود، و همچنین دانشمندانی مانند مارتین ریس در مجله "پراسپکت" حضور داشته‌اند. از ویژگی‌های قابل توجه این مجله
حضور داشته‌اند. از ویژگی‌های قابل توجه این مجله می‌توان به مناظره دو نویسنده با دیدگاه‌های متضاد، بحث و گفتگو بین یک سری از کارشناسان با دیدگاه‌های متفاوت، که متن ویرایش شده آن در مجله منتشر شده است، و مصاحبه با شخصیت‌های سیاسی و فرهنگی (به عنوان مثال اورهان پاموک، پال ولفوویتز و هیلاری منتل) اشاره کرد. "پراسپکت" در ماه اکتبر ۲۰۰۵ با انتشار فهرستی از ۱۰۰ روشنفکر برتر جهان که شامل ضیاءالدین سردار، نوآم چامسکی، اومبرتو اکو، ریچارد داوکینز، استیون پینکر و کریستوفر هیچنز بود، در سطح جهان مورد توجه قرار گرفت.
هیچنز بود، در سطح جهان مورد توجه قرار گرفت. وقتی مجله از خوانندگان خواست به روشنفکر برتر در لیست معرفی شده رای دهند، چامسکی عنوان برنده را به دست آورد. لیست‌های بعدی همچنان مورد توجه قرار گرفتند. داوکینز در سال ۲۰۱۳ مقام اول را کسب کرد. آمارتیا سن در سال ۲۰۱۴ برنده شد و توما پیکتی در سال ۲۰۱۵ انتخاب شد. پس از چهار سال غیبت، اهداء این جایزه توسط کوچر بیرکار در سال ۲۰۱۹ دوباره راه‌اندازی شد.
فورهند در تنیس ضربه ای است که با چرخاندن راکت روی بدن فرد در جهت جایی که بازیکن می‌خواهد ضربه را قرار دهد ایجاد می‌شود. برای یک بازیکن راست دست، فورهند ضربه ای است که از سمت راست بدن او شروع می‌شود، در سراسر بدن او با تماس با توپ ادامه می‌یابد و در سمت چپ بدن او پایان می‌یابد. در نظر گرفته می‌شود که تسلط بر آن ساده‌ترین ضربه باشد، شاید به این دلیل که طبیعی‌ترین ضربه است. بازیکنان مبتدی و پیشرفته اغلب فورهندهای بهتری نسبت به سایر ضربات دارند و از آن به عنوان سلاح استفاده می‌کنند. بیشتر فورهندها با تاپ اسپین
سلاح استفاده می‌کنند. بیشتر فورهندها با تاپ اسپین ضربه می‌خورند زیرا به جلوگیری از فرود توپ در خارج از زمین کمک می‌کند، در برخی موارد، مانند یک ضربه نزدیک، بازیکن می‌تواند ضربه‌ای را با چرخش پشتی انجام دهد که می‌توان آن را «اسلایس» نیز نامید. بازیکنان با فورهندهای عالی اغلب استراتژی اصلی خود را حول آن می‌سازند، آنها تا زمانی که شانس خوبی برای زدن یک فورهند قدرتمند برای کسب امتیاز داشته باشند، یک امتیاز تعیین می‌کنند، یک تاکتیک معروف دویدن دور یک توپ در سمت بک هند برای ضربه زدن به یک فورهند کراس زمین است که
هند برای ضربه زدن به یک فورهند کراس زمین است که به آن فورهند درون به بیرون می‌گویند. تکامل. فورهند کلاسیک که در آن بازیکن از طریق توپ ضربه می‌زند و دنباله رو بالای شانه تمام می‌کند، استفاده غالب از فورهند در بیشتر تاریخ تنیس بود، بازیکنانی مانند پیت سامپراس و آندره آغاسی از فورهند کلاسیک استفاده کردند. با پیشرفت‌های اخیر فناوری راکت تنیس، تولید نیرو به‌طور فزاینده‌ای آسان‌تر شده است و از این رو داشتن کنترل بیشتر به یک تأکید برای تنیس‌بازان حرفه‌ای کنونی تبدیل شده است. این باعث شده است که بازیکنان حرفه ای
شده است. این باعث شده است که بازیکنان حرفه ای اکنون از یک برف پاک کن جلوپنجره استفاده می‌کنند که در آن راکت به جای روی شانه، در سراسر بدن به پایان می‌رسد. این باعث می‌شود تا چرخش بیشتری به توپ منتقل شود، بنابراین قدرت اضافی تولید شده در حالی که هنوز توپ را در زمین نگه می‌دارید کنترل می‌کند. اکثر بازیکنان حرفه ای در حال حاضر از فورهند برف پاک کن استفاده می‌کنند، رافائل نادال، راجر فدرر و نواک جوکوویچ در میان سایر بازیکنان حرفه ای تنیس همگی از فورهند برف پاک کن استفاده می‌کنند.
این فهرستی از کتابخانه‌های جمهوری فدرال آلمان است. فهرست بسیار گسترده‌تری در موجود است. حدود ۶۳۱۳ کتابخانه عمومی در آلمان وجود دارد.
جانابی (؛ ) گروه موسیقی ایندی راک اهل کره جنوبی است که در سال ۲۰۱۲ توسط ناشر موسیقی مستقل په‌پونی میوزیک شکل گرفت و شامل خواننده چوی جونگ هون و گیتاریست کیم دو هیونگ است. گروه در ابتدا پنج نفره بود و در حال حاضر به دو نفر کاهش یافته است. تم‌هایی که معمولاً در آثار آنها مورد بررسی قرار می‌گیرند شامل عشق، زندگی، کودکی، جوانی و رشد هستند. آن‌ها به خاطر اجراهای زنده و ترانه‌های خود که با شعرهای عمیق و منحصربه‌فرد به زبان کره‌ای و لحن‌های قدیمی آمیخته شده‌اند، ستوده شده‌اند و به یکی از تأثیرگذارترین گروه‌های راک
شده‌اند و به یکی از تأثیرگذارترین گروه‌های راک کره جنوبی تبدیل شده‌اند. نخستین آلبوم استودیویی جانابی به نام "مانکی هتل" شامل سبک پاپ راک در سال ۲۰۱۶ منتشر شد و تک‌آهنگ موفق «تابستان» را به همراه داشت. این گروه به شهرت رسید و در صحنه موسیقی پاپ کره که تقریباً تحت سلطهٔ گروه‌های آیدل است، زمینه‌های جدیدی را شکافتند. آلبوم دوم آنها به نام «افسانه» (۲۰۱۹) که ستایش‌های زیادی را به دنبال داشت، نمونه‌ای از سبک چیمبر پاپ بود. تک‌آهنگ آغازین این آلبوم به نام «For Lovers Who Hesitate»، به صدر جدول دیجیتال سرکل
Lovers Who Hesitate»، به صدر جدول دیجیتال سرکل رسید، حدود ۲٫۵ میلیون کپی دیجیتال فروخت و گواهی‌نامه دابل پلاتین برای استریم دریافت کرد. آنها در آلبوم سوم خود به نام «سرزمین فانتزی» (۲۰۲۱) که با سبک اپرای راک تولید شد، به روایت مشکلات شخصی خود پرداختند و این آلبوم تنوع موسیقایی آنها را تثبیت کرد.
چوی جونگ هون (؛ زادهٔ ۱۰ مارس ۱۹۹۲) موسیقی‌دان، خواننده ترانه‌پرداز و تهیه‌کننده موسیقی اهل کره جنوبی است. او بیشتر به عنوان عضو گروه ایندی راک کره‌ای جانابی شناخته می‌شود. اوایل زندگی و تحصیلات. چوی جونگ هون زادهٔ ۱۰ مارس ۱۹۹۲ در سونگ‌نام، گیونگ‌گی، کره جنوبی است. خانواده‌اش شامل پدر و مادر و یک برادر بزرگتر است. او دران کودکی و تحصیلات خود را در منطقه آکادمی بون‌دانگ به نام دول‌مارو (که بعداً متن ترانه «دول‌مارو» از آلبوم "افسانه" گروه جانابی را نوشت) گذراند. او در دبستان بون‌دانگ، راهنمایی سوهیون و
گذراند. او در دبستان بون‌دانگ، راهنمایی سوهیون و دبیرستان یاتاپ تحصیل کرده است.
قهوه کابینت یک میلک‌شیک بر پایه بستنی است که درواقع منحصراً در رود آیلند یافت می‌شود و از بستنی قهوه، شربت قهوه و شیر تشکیل شده است. مواد در مخلوط کن نوشیدنی یا مخلوط کن میلک شیک با یکدیگر ترکیب می‌شوند. در میان معروف‌ترین لبنیاتی‌های رود آیلند که این قهوه در آنها سرو می‌شود، می‌توان به "داروخانه دلکتا" در وارن و "وانیلی بین اصلی" در کینگس‌تاون جنوبی اشاره کرد. "لبنیاتی نیوپورت"، یک رستوران‌های زنجیره‌ای خانوادگی که تقریباً منحصراً در رود آیلند یافت می‌شود، انواع این نوشیدنی را که با شیر یخ درست شده را با
انواع این نوشیدنی را که با شیر یخ درست شده را با نام تجاری «افتضاح افتضاح» سرو می‌کند. کابینت اغلب در مناطق دیگر در نیوانگلند به عنوان فراپه شناخته می‌شود. اولین اشاره شناخته شده به کافی کابینت در "The Spatula" در سال ۱۹۰۳ منتشر شد: نوشیدنی‌ای که به محبوب‌ترین تبدیل شده «قهوه کابینت» است که از شربت قهوه، تخم‌مرغ، خامه ساده، بستنی و یخ تراشیده شده تشکیل شده است. جریان غلیظ سودا کشیده می‌شود و نوشیدنی صاف می‌شود. این اغلب به خودی خود یک وعده غذایی نامیده می‌شود.‌مانند اصطلاح "()"، ریشه‌شناسی این اصطلاح
می‌شود.‌مانند اصطلاح "()"، ریشه‌شناسی این اصطلاح ناشناخته است. یکی از توضیحات رایج، اما فاقد مستندات، این است که متصدی سودا یا داروساز، شربت قهوه را در یکی از کابینت‌های چوبی صیقلی پشت پیش‌خوان نگهداری می‌کرده است. همچنین برخی این تئوری را مطرح می‌کنند که این نام گ. نه ای نوشیدنی است که به نام "رویال کابینت" شناخته می‌شود، یک کرم تخم‌مرغ که برای اولین بار در شیکاگو رایج شد.
کافه کوم شیرینیو یک قهوه پرتغالی است که به آن الکل (شراب، آگواردنت، باگاچو یا مدرونیو) افزوده می‌شود. گاهی، اسپرایت در کنار آن سرو می‌شود. این ترکیب به ویژه در فصول سردتر مورد علاقه است و بهتر است از آن به عنوان تسهیل‌کننده هضم استفاده شود.
پتار سوچیچ (؛ زادهٔ ۲۵ اکتبر ۲۰۰۳) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است که برای باشگاه فوتبال اینتر میلان در پست هافبک بازی می‌کند. لوکا سوچیچ بازیکن تیم ملی فوتبال کرواسی پسر عموی پتار است. افتخارات. باشگاهی. زرینسکی موستار دینامو زاگرب
قهوه رودزهایمر یک نوشیدنی الکلی قهوه از رودزهایم آم راین در آلمان است که در سال ۱۹۵۷ توسط سرآشپز تلویزیون آلمانی "هانس کار آدام" ابداع شد. این یک نوشیدنی محبوب در قهوه خانه‌ها است. برندی "آسباخ اورالت" و حبه‌های قند به یک فنجان اضافه می‌شود. در رودزهایم، یک فنجان که به‌طور ویژه برای این نوشیدنی طراحی شده است مورد استفاده قرار می‌گیرد. برندی را فلامبه کرده و یک دقیقه تکان می‌دهند تا شکر حل شود. قهوه قوی اضافه می‌شود و سپس یک خامه فرم گرفته شیرین شده با شکر وانیلی افزوده می‌شود. تکه‌های شاکولاتی به عنوان
وانیلی افزوده می‌شود. تکه‌های شاکولاتی به عنوان تزئین بر روی خامه پخش می‌شوند.
قهوه لیکور یک نوشیدنی الکلی کافئین دار است که از یک شات لیکور مخلوط با قهوه تشکیل شده است. معمولاً در لیوان لیکور سرو می‌شود که اغلب با خامه و شکر همراه است. نوشیدنی‌های قهوه لیکور به سبک‌های مختلفی سرو شده و در بسیاری از کشورها یافت می‌شود. "قهوه ایرلندی" معمولاً به عنوان یکی از محبوب‌ترین نوشیدنی‌های قهوه لیکور شناخته می‌شود. نوشیدنی‌های قهوه لیکور عمدتاً به عنوان کوکتل و همچنین تسهیل‌کننده هضم طبقه‌بندی می‌شوند که به‌طور معمول بعد از غذا به فرایند گوارش کمک می‌کنند.
گوادلوپ بونیفیور نوعی قهوه است که در گوادلوپ رشد می‌کند. گوادلوپ بونیفیور نیای قهوه بلو مانتین بوده و بسیار کمیاب است. هوای تازه، ارتفاع زیاد و باران فراوان، شرایط ایده‌آلی را برای رشد این گونه عربیکا ایجاد می‌کند. این گونه به دلیل کیفیت بالا و طعم عالی، گوادلوپ بونیفیور نامیده می‌شود، و به دلیل اینکه، در گذشته، برای بهبود ترکیبات با کیفیت پایین‌تر استفاده می‌شد. خبره‌ها آن را یکی از بهترین قهوه‌های دنیا می‌دانند، حتی اگر فقط از چند توزیع‌کننده در دسترس است.
ادبیات پاناما شامل تمامی آثار ادبی نوشته‌شده در کشور پاناما است. نخستین آثار ادبی مرتبط با پاناما به سال ۱۵۳۵ بازمی‌گردد، در حالی که یک جنبش ادبی نوین از اواسط سدهٔ نوزدهم به بعد پدیدار شد. ادبیات اولیه. تاریخ‌نگار و مقاله‌نویس پانامایی، رودریگو میرو (۱۹۱۲–۱۹۹۶)، گونثالو فرناندز د اوویدو ای بالدس را نویسندهٔ نخستین اثر ادبی پانامایی می‌داند. این اثر، داستان شخصیتی به نام "آندره‌آ د لا روکا" است که در کتاب «تاریخ عمومی و طبیعی هند» (۱۵۳۵) منتشر شده است. نخستین آثار ادبی از نویسندگان پانامایی‌تبار به سدهٔ
آثار ادبی از نویسندگان پانامایی‌تبار به سدهٔ هفدهم بازمی‌گردد و عنوان آن "نوحهٔ پاناما در مرگ دون انریکه انریکز" است. گرچه این مجموعه در دوران استعمار شکل گرفته، بیشتر اشعار آن توسط نویسندگانی که در پاناما زاده شده بودند، نوشته شده است. یک جنبش ادبی نوین از اواسط سدهٔ نوزدهم در پاناما پدیدار شد. شعر. در دوران استعمار. رودریگو میرو در کتاب خود با عنوان «سفرنامهٔ شعر در پاناما» دربارهٔ نویسندگان اسپانیایی مختلفی سخن می‌گوید: ماتئو روساس د اوکندو، نویسندهٔ یک رمان خودزندگی‌نامه‌ای؛ خوان د میرامونتس ای
یک رمان خودزندگی‌نامه‌ای؛ خوان د میرامونتس ای زوآزولا، نویسندهٔ «سلاح‌های جنوبگان»؛ خوان د پارامو ای سپدا، نویسندهٔ «دگرگونی‌های داریل» و دیگران. همچنین در این دوره، نویسندهٔ نمایشنامهٔ «سیاست جهان»، ویکتور د لا گاردیا ای آیالا، ظهور کرد. «سیاست جهان» یک نمایشنامه بود که نخستین بار در سال ۱۸۰۹ اجرا شد. اهمیت ویکتور د لا گاردیا ای آیالا در این است که او در پاناما زاده شد، در حالی که دیگر نویسندگان این دوره از اسپانیا آمده بودند، و به همین دلیل، برای مدتی او را «نخستین شاعر پانامایی» می‌دانستند. با این حال،
را «نخستین شاعر پانامایی» می‌دانستند. با این حال، کشف برخی نسخه‌های خطی متعلق به سدهٔ هفدهم باعث بازنگری در این دیدگاه شد، زیرا نخستین منبع این دوره که نشان‌دهندهٔ تولید نوشتاری توسط نویسندگان پانامایی (یعنی کسانی که در پاناما زاده شده‌اند) است، به سال ۱۶۳۸ بازمی‌گردد. این اثر یک مجموعهٔ ادبی با عنوان "نوحهٔ پاناما در مرگ دون انریکه انریکز" است. این مجموعه شامل آثاری است که به مناسبت درگذشت انریکه انریکز، فرماندار پاناما نوشته شده است. این اثر برای نخستین بار در مادرید (۱۶۴۲) منتشر شد و نویسندهٔ آن ماتئو
بار در مادرید (۱۶۴۲) منتشر شد و نویسندهٔ آن ماتئو ریبرا (یک پانامایی) بود که خود نیز اشعاری در این مجموعه سروده است. گرچه بیشتر اشعار "نوحهٔ پاناماً را پانامایی‌ها نوشته‌اند، اما شامل آثاری از نویسندگان اسپانیایی نیز می‌شود. این کشف توسط دیپلمات اسپانیایی، آنتونیو سرانو د هارو، انجام شد که همچنین این نسخه‌های خطی را مطالعه کرد. نسخه‌ای تازه از این مجموعه در سال ۱۹۸۴ در همکاری میان دانشگاه پاناما و «بنیاد فرهنگ هیسپانیک» منتشر شد. این کشف تأیید می‌کند که نخستین جلوه‌های ادبی پانامایی (که تاکنون شناخته شده
جلوه‌های ادبی پانامایی (که تاکنون شناخته شده است) متعلق به سدهٔ هفدهم است. رمانتیسم. پاناما از جنبش‌های انقلابی که به دنبال استقلال مستعمرات از اسپانیا بودند، جدا نبود. این تلاش برای استقلال با استقلال پاناما از اسپانیا در ۲۸ نوامبر ۱۸۲۱ محقق شد. همانند سایر مستعمرات، رمانتیسم پانامایی نیز با اندیشه‌های آزادی‌خواهانه و ملی‌گرایانه پیوند داشت و از آن‌ها تأثیر می‌گرفت. بخش عمده‌ای از ادبیات این دوره توسط نویسندگان غیرحرفه‌ای تولید شد؛ تعداد نویسندگان حرفه‌ای اندک بود. از نخستین شاعران رمانتیسم پانامایی
اندک بود. از نخستین شاعران رمانتیسم پانامایی می‌توان به مانوئل ماریا آیالا (۱۷۸۵–۱۸۲۴) و توماس میرو روبینی (۱۸۰۰–۱۸۸۱) اشاره کرد و پس از آن‌ها خوسه ماریا آلِمان (۱۸۳۰–۱۸۸۷)، گیل کولونخه (۱۸۳۱–۱۸۹۹)، توماس مارتین فُویِه (۱۸۳۲–۱۸۹۹)، خوسه دولورس اوریولا (۱۸۳۴–۱۸۸۳)، آملیا دُنیس د ایکازا (۱۸۳۶–۱۹۱۱)، مانوئل خوسه پرس (۱۸۳۷–۱۸۹۵)، خِرونیمو د لا اوسّا (۱۸۴۷–۱۹۰۷)، فدریکو اسکوبار (۱۸۶۱–۱۹۱۲) و رودولفو کایسدو (۱۸۶۸–۱۹۰۵) را می‌توان نام برد. شعر رمانتیک که آمیخته با مفاهیم ملی‌گرایی بود، تا اواسط سدهٔ بیستم، زمانی
مفاهیم ملی‌گرایی بود، تا اواسط سدهٔ بیستم، زمانی که آوانگارد به پاناما رسید، موضوع اصلی آثار شاعران پانامایی باقی ماند. نوگرایی. در سال ۱۹۰۳، پاناما از کلمبیا جدا شد؛ این دوره، اوج نوگرایی در ادبیات اسپانیایی‌زبان بود. نخستین نویسندهٔ نوگرا داریو اِرِرا (۱۸۷۰–۱۹۱۴) بود که دوست و پیرو روبن داریو بود و او را در بوئنوس آیرس ملاقات کرد. شاعر برجستهٔ دیگر لئون آنتونیو سوتو (۱۸۷۴–۱۹۰۲) بود که در جوانی در اثر شکنجهٔ پلیس، به دلیل دفاع از آرمان پاناما، درگذشت. دو مجلهٔ ادبی که بیشتر بر ترویج جنبش نوگرا متمرکز
دو مجلهٔ ادبی که بیشتر بر ترویج جنبش نوگرا متمرکز بودند، عبارت بودند از "El Heraldo del Istmo" (۱۹۰۴–۱۹۰۶) که توسط گی‌یرمو آندره‌وه (۱۸۷۹–۱۹۴۰) اداره می‌شد و "Nuevos Ritos" (۱۹۰۷) که توسط ریکاردو میرو (۱۸۸۳–۱۹۴۰) بنیان‌گذاری شد. ریکاردو میرو شاید برجسته‌ترین شاعر نوگرایی پانامایی باشد. شعر او «میهن» (۱۹۰۹) نیز شهرت دارد. در این دوره، گاسپار اکتاویا هرناندز (۱۸۹۳–۱۹۱۸)، نویسندهٔ "نغمه‌های گذشته" (۱۹۱۵) و "جام یاقوتی" (۱۹۲۳)، نیز فعال بود. دیگر شاعران برجستهٔ این نسل ماریا اولیمپیا د اُبالدیا (۱۸۹۱–۱۹۸۵) و
این نسل ماریا اولیمپیا د اُبالدیا (۱۸۹۱–۱۹۸۵) و دمتریو کورسی (۱۸۹۹–۱۹۵۷) بودند. از ۱۹۳۰ تا امروز. از دههٔ ۱۹۳۰، هم‌زمان با انقلاب جوانان موسوم به «اقدام جمعی» ("Acción Comunal")، نسل جدیدی از شاعران که پیرامون مجلهٔ "Antena" گرد آمده بودند، از سبک نوگرا فاصله گرفتند و به آوانگارد نزدیک شدند. شخصیت محوری این تحول، روخلیو سینان (تابوگا، ۱۹۰۲ – پاناما، ۱۹۹۴) بود که در اروپا سفر کرده و با سوررئالیست‌ها در پاریس ملاقات کرده بود. "موج" (۱۹۲۹) نشان‌دهندهٔ تأثیر شعر ناب است؛ دیگر آثار مهم سینان شامل "آتش‌سوزی‌ها"