payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کند. با این حال، متهم همچنان پس از صدور حکم، اتهامات را انکار کرد. دادگاه تجدیدنظر. دادگاه تجدیدنظر غرب سوئد حکم احمد را از حبس ابد به "۱۸ سال زندان" کاهش داد. طبق سیستم حقوقی سوئد، محکومان معمولاً پس از گذراندن دو سوم دوران محکومیت آزاد می‌شوند. با وجود اینکه بقایای قربانی در کمد او پیدا شده بود احمد همچنان به بی‌گناهی خود پافشاری می‌کرد. عامل قتل. تیشکو احمد شرزاد در ۲۲ ژانویه ۱۹۹۷ در سلیمانیه، عراق، در یک خانوادهٔ کرد به دنیا آمد. او در سال ۲۰۰۶، در ۹ سالگی، همراه با پدرش به سوئد مهاجرت کرد. احمد در سال
همراه با پدرش به سوئد مهاجرت کرد. احمد در سال ۲۰۱۴ تابعیت سوئدی گرفت و در اودوالا زندگی می‌کرد. واکنش رسانه‌ای. اس‌وی‌تی۱، پخش‌کنندهٔ خدمات عمومی سوئد، پس از پایان محاکمه نام عامل قتل را منتشر نکرد و اعلام کرد که این موضوع «بی‌چون‌وچرا در جهت منافع عمومی» نیست و انتشار نام یا تصویر متهم به درک علت وقوع این جنایت کمکی نمی‌کند. در مقابل، اس‌وی‌تی نام و تصویر قربانی ۱۷ ساله را منتشر کرد.
هوراس کاکس ناشر مهم و متمایز کتاب در لندن بود که در دوره ویکتوریا تأسیس شد. خود کاکس در سال ۱۹۱۸ درگذشت. در میان دیگران، این شرکت، "فهرست دفتری کراکفورد"، "فیلد" و "لا تایمز" را منتشر کرد.
کانایان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
جام برندگان جام کونکاکاف ۱۹۹۶ پنجمین دوره از جام برندگان جام کونکاکاف بود. مرحله مقدماتی. منطقه شمالی. ریچموند کیکرز تنها تیم حاضر بود. مرحله نهایی. مسابقات نیمه‌تمام ماند.
جام برندگان جام کونکاکاف ۱۹۹۷ ششمین دوره از جام برندگان جام کونکاکاف بود. مرحله مقدماتی. منطقه کارائیب. توسط یونگ کلمبیا برنده شد. این تیم سپس به مرحله دوم منطقه مرکزی منتقل شد. مرحله نهایی. مرحله نهایی در ابتدا برای مارس ۱۹۹۸ در دالاس با بازی‌های یک‌چهارم نهایی نیکاکسا–المپیا و پلاتینزه–مونیسیپال برنامه‌ریزی شده بود. برنده اول باید در نیمه نهایی با کروز آزول بازی می‌کرد، در حالی که برنده دوم باید با دالاس برن در نیمه نهایی دوم بازی می‌کردند. فرمت به دلیل "برنامه ریزی و دلایل فنی" تغییر کرد. دالاس برن
"برنامه ریزی و دلایل فنی" تغییر کرد. دالاس برن میزبان مسابقات جام برندگان جام کونکاکاف در کاتن بول در دالاس در ۴، ۶ و ۸ مارس بود. در این مسابقات شش تیمی، قرار بود دالاس برن میزبان، مدافع عنوان قهرمانی نیکاکسا، قهرمان جام حذفی ۱۹۹۷ مکزیک کروز آزول، و المپیا که بلین را شکست داده بود، بازی کند.
جنویو (؛ حدود ۴۱۹–۴۲۲ – ۵۰۲–۵۱۲ (سن ۷۹–۹۳)) قدیس مسیحی اهل فرانسه بود و یکی از دو قدیس حامی شهر پاریس در کلیسای کاتولیک و کلیسای ارتدکس شرقی محسوب می‌شود. روز تقدیس از وی در تقویم قدیسین ۳ ژانویه است.
مرو مطیعانه در آن خواب خوش (به انگلیسی: "Do not go gentle into that good night") شعری در قالب ویلانل از شاعر ولزی دیلن توماس است که یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار او محسوب می‌شود. این شعر نخستین بار در سال ۱۹۵۱ در مجله بوتیگیو سکور منتشر شد. توماس آن را قبل‌تر در سال ۱۹۴۷، هنگام بازدید از فلورانس همراه با خانواده‌اش سرود. این شعر بعدها، همراه با دیگر آثار توماس، در کتاب در خواب روستا و سایر شعرها و همچنین در کتاب «"شعرهای جمع‌شده بین ۱۹۳۴–۱۹۵۲»" گنجانده شد. این شعر در تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۲۴ وارد مالکیت عمومی شد.
شعر در تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۲۴ وارد مالکیت عمومی شد. گفته شده است که او این شعر را برای پدرش که در بستر مرگ بود سرود، هرچند که خودش پیش از کریسمس ۱۹۵۲ درگذشت. این شعر عنوانی جز بیت اول یعنی «مرو مطیعانه در آن خواب خوش» ندارد، سطری که همراه با سطر دیگر آن، «خشمگین شو، خشمگین شو در برابر خاموشی نور» در سراسر شعر به‌عنوان بندگردان تکرار می‌شود. قالب. ویلانل شامل پنج سطر سه‌خطی و به دنبال آن یک رباعی چهارسطری که در مجموع نوزده سطر را شامل می‌شود. ساختار آن با دو بندبرگردان و دو قافیه تکرار می‌شود. بیت اولِ سطر اول
و دو قافیه تکرار می‌شود. بیت اولِ سطر اول به عنوان آخرین سطر مصراع دوم و چهارم؛ و سطر سوم مصرع اول به عنوان آخرین سطر بیت سوم و پنجم عمل می‌کند. در این شعر نیز به همین‌گونه که سطر "Do not go gentle into that good night" بند دوم و چهارم؛ و سطر "Rage, rage, against the dying of the light" در بند سوم و پنجم تکرار شده است. و هردوی اینها در نهایت دوباره همان‌گونه که در بند اول تکرار شده‌اند، در بند ششم (آخر) نیز تکرار شده‌اند. درون‌مایه. در سطر اول، شاعر پدرش را تشویق می‌کند که «به آرامی به آن شب خوب نرود»،
را تشویق می‌کند که «به آرامی به آن شب خوب نرود»، بلکه او، پدرش را به «خروشیدن و خشمگین شدن بر مرگ تاریکی» تشویق می‌کند. سپس در ابیات بعد، فهرستی از انواع انسان‌ها، با استفاده از عباراتی مانند «فکور»، «خوب»، «پرشور» و «بزرگ» را توصیف می‌کند که با شیوه‌های خاص خود، برداشت خود را از شعر را جلوه‌گر می‌شوند. او در مصراع پایانی، با التماس از پدرش که او را بر «ارتفاعی اندوهناک» مشاهده می‌کند، التماس می‌کند که: «نفرین یا دعایم کن با اشک‌های خشمگین‌ات» و در نهایت یک بار دیگر قافیه‌ها را تکرار می‌کند. تحلیل. در این
بار دیگر قافیه‌ها را تکرار می‌کند. تحلیل. در این شعر نوشتهٔ دیلن توماس، سخن‌گوی شعر پدرش را در آستانه مرگ به مقاومت فرا می‌خواند و از او می‌خواهد که تسلیم تاریکی نشود، بلکه با خشم و شعله علیه خاموشی بجنگد. شعر در فرم ویلانل، با تکرار دو مصرع کلیدی، در شش بند تنظیم شده و در هر بند گروهی از مردان را—دانایان، نیکان، وحشیان، و جدیان—در مواجهه با مرگ توصیف می‌کند. اینان، با آن‌که می‌دانند مرگ اجتناب‌ناپذیر است، به سبب ناکامی در تحقق تمام پتانسیل‌های‌شان، علیه آن می‌خروشند. از این منظر، مرگ نه پایان بلکه عامل
آن می‌خروشند. از این منظر، مرگ نه پایان بلکه عامل بیدارکننده‌ای است که ارزش زیستن را به انسان یادآور می‌شود. در بند پایانی، لحن عمومی و فلسفی شعر به شکل خصوصی و احساسی تغییر می‌یابد؛ شاعر مستقیماً پدرش را خطاب قرار می‌دهد و در لحظات آخر زندگی‌اش، از او می‌خواهد با اشک‌های خشم‌آلود بر مرگ غلبه کند. این دوگانهٔ عام و خاص، جهانی و شخصی، جوهر اصلی شعر است: شعر همزمان یک اندرز فلسفی در مواجهه با فنا و یک نالهٔ پسرانه برای ادامه زندگی است. تأخیر در آشکار کردن مخاطب واقعی شعر (پدر) موجب می‌شود مخاطب ابتدا خود را
واقعی شعر (پدر) موجب می‌شود مخاطب ابتدا خود را در جایگاه مردان گوناگون شعر بیابد، و آنگاه در پایان، آن پیام فلسفی را در تجربه‌ای کاملاً انسانی و عاطفی بازشناسی کند.
شاکاریان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
جام برندگان جام کونکاکاف ۱۹۹۸ هفتمین دوره از جام برندگان جام کونکاکاف بود. پس از این فصل، این مسابقات به عنوان جام غول‌های کونکاکاف برای فصل ۲۰۰۱ تغییر نام داد. مرحله مقدماتی. منطقه مرکزی. گروه A. ----* یوونتوس از بازی کردن انصراف داد. گروه B. این گروه قرار بود توسط تیم‌های پلاتینزه، دیریانگن، هردیانو، و تائورو انجام شود. مسابقات نیمه‌تمام ماند.
اسما رزق طوبی (۱۹۰۵ – ۱۹۸۳) شاعر، نویسنده و فعال سیاسی فلسطینی بود.از دوران جوانی به شعر و تئاتر گرایش داشت. او به مسائل زنان علاقه‌مند بود و در نهضت‌های ملی علیه قیمومت بریتانیا شرکت می‌کرد و بسیاری از برنامه‌های رادیویی را بر روی آنتن می‌برد. شعر او با توجه به مسئلهٔ فلسطین و تجلیل از مبارزه و میهن‌پرستی متمایز بود. طوبی یکی از برجسته‌ترین فعالان فمینیستی و مبارزان ملی در دوران قیمومیت بریتانیا بر فلسطین شمرده می‌شود. در تأسیس اتحادیهٔ زنان عکا در سال ۱۹۲۹ شرکت کرد و در اواخر دوران قیمومیت بریتانیا بر
شرکت کرد و در اواخر دوران قیمومیت بریتانیا بر فلسطین رئیس آن شد و منصب ریاست اتحادیهٔ زنان عرب در فلسطین را بر عهده گرفت. او بیشتر عمر خود را در لبنان گذراند و در همان‌جا درگذشت. او را یکی از اولین نمایشنامه‌نویسان زن فلسطینی می‌دانند. زندگی و پیشه. اسما رزق طوبی در سال ۱۹۰۵ در ناصره، سنجق عکا، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، متولد شد. در مدرسهٔ انگلیسی در ناصره تحصیل کرد و علاقهٔ شدیدی به یادگیری زبان داشت. به فراگیری زبان انگلیسی و یونانی از راه مطالعهٔ خصوصی ادامه داد و پس از ازدواج و نقل مکان به همراه
ادامه داد و پس از ازدواج و نقل مکان به همراه همسرش به شهر عکا، به فراگیری قرآن پرداخت تا به زبان عربی تسلط یابد.تربیت او در محیطی ادبی بر استعداد فرهنگی او تأثیر داشت. از آنجایی که پدرش شاعر بود، معلّقات و بهترین شعرهای عربی را از او آموخت.از چهارده سالگی شروع به نوشتن - شعر و نثر - کرد و آثار ادبی خود در روزنامهٔ «فلسطین» چاپ کرد. در سال ۱۹۲۵، زمانی که او هنوز بیست ساله نشده بود، اولین نمایشنامهٔ خود را با عنوان «مرگ تزار روسیه و خانواده اش» که شامل پنج پرده بود، به صحنه برد. او به نوشته‌های تئاتری خود
پرده بود، به صحنه برد. او به نوشته‌های تئاتری خود ادامه داد و نمایش‌نامه‌های «منشأ درخت کریسمس»، «صبر و آرامش»، «زنان و اسرار»، «شهید اخلاص»، «یک برای یک» و «قمار» را نوشت. به استثنای دو نمایش آخر که هر کدام یک پرده بود، نمایشنامه‌های باقی‌مانده او شامل سه یا چهار پرده بود و بیشتر آن‌ها روی صحنه‌های تئاتر دولتی و مدرسه‌ای اجرا می‌شد. پس از انقلاب براق در ۱۹۲۹، «انجمن زنان عرب» در قدس تأسیس کرد. این انجمن‌ها به «هیئت‌های زنان عرب» نیز معروف بودند. او همچنین نقش برجسته‌ای در تأسیس «کمیتهٔ زنان عرب» در شهر
نقش برجسته‌ای در تأسیس «کمیتهٔ زنان عرب» در شهر عکا در سال ۱۹۲۹ ایفا کرد. با توسعهٔ کار زنان در دو مرحلهٔ اعتصاب و انقلاب (۱۹۳۶–۱۹۳۹)، از امور اجتماعی و بشردوستانه گرفته تا کار میدانی، نقش برجسته‌ای در جمع‌آوری کمک‌ها و تأمین پول انقلابیون و نظارت بر آموزش پرستاران و تیم‌های آمبولانس صحرایی داشت. او و یارانش از مجروحان و خانواده‌های قربانیان نیز دیدن کردند و هر آنچه در توان داشتند از قرص نانی تا درمان و دارو فراهم کردند. او یکی از اولین سخن‌پراکنان رادیویی زن در رادیو فلسطین بود که در سال ۱۹۳۶ تأسیس شد که
زن در رادیو فلسطین بود که در سال ۱۹۳۶ تأسیس شد که به عنوان «اینجا قدس است» شناخته می‌شد. هنگامی که ایستگاه خاور نزدیک در یافا تأسیس شد، به آن پیوست. او همچنین مقالات خود را در بیش از یک روزنامه، به ویژه روزنامهٔ «فلسطین» که سردبیر صفحهٔ زنان آن بود، منتشر کرد. زمانی که اتحادیهٔ زنان فلسطین در عکا تأسیس شد، طوبی در مرحلهٔ اول مسئولیت دبیرخانهٔ اتحادیه را بر عهده گرفت، سپس ریاست آن را تا زمان نکبه بر عهده داشت، او همچنین در انجمن زنان جوان مسیحی و انجمن زنان ارتدوکس جوان کار کرد. پس از نکبت ۱۹۴۸، او با
زنان ارتدوکس جوان کار کرد. پس از نکبت ۱۹۴۸، او با خانواده اش در بیروت ساکن شد. فعالیت خود را با پخش گفتگو در رادیو لبنان از سر گرفت و در چندین نشریه از جمله «الحیاة» و «کل شیء»، مجلهٔ هفتگی «الأحد»، ماهنامهٔ «دنیا المرأة» نوشت. برجسته‌ترین موضوعات او، فلسطین، زنان و علوم انسانی بود. در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، او خود را وقف تهیه مشهورترین کتاب خود، «عبیر و مجد» کرد که از زمان انتشار آن در سال ۱۹۶۶ مورد توجه قرار گرفته بود. او اشعار خود را در سال ۱۹۷۲ در کتاب «عشق بزرگ من» منتشر کرد که تنها کتاب شعری اوست. او
بزرگ من» منتشر کرد که تنها کتاب شعری اوست. او دوباره به نوشتن نمایشنامه بازنگشت، بلکه تلاش خود را صرف ترجمهٔ آنچه از ادبیات می‌گزید و برای انتشار مهم می‌دانست، کرد. در سال ۱۹۷۳ نشان کنستانتین کبیر، درجهٔ افسری را دریافت کرد و یکی از اولین زنان در جهان بود که آن را دریافت نمود. اسما طوبی در سال ۱۹۸۳ بیروت درگذشت و در آنجا به خاک سپرده شد. به او پس از مرگش، نشان قدس برای فرهنگ، هنر و ادبیات توسط سازمان آزادیبخش فلسطین در ژانویه ۱۹۹۰ اعطا شد. زندگی شخصی. شوهر او الیاس نیکولا طوبی و دخترخواندهٔ آن دو، سلوا نام
الیاس نیکولا طوبی و دخترخواندهٔ آن دو، سلوا نام داشت. آثار. از جمله مجموعه‌های شعر او: نمایش‌نامه‌ها: پژوهش‌ها و دیگر آثار: ترجمه‌ها:
جام غول‌های کونکاکاف یک رقابت بین‌المللی باشگاهی فوتبال بود که در سال ۲۰۰۱ به جای جام برندگان جام کونکاکاف برگزار شد. این مسابقات توسط کونکاکاف برای ۱۲ تیم با بالاترین حضور در لیگ‌های ملی مربوطه برگزار شد. قهرمان و نایب قهرمان مسابقات جدید جام باشگاهی کونکاکاف، که به عنوان یک تورنمنت مقدماتی برای مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان عمل می‌کند، واجد شرایط خواهند بود. جام غول‌ها در نوامبر ۲۰۰۰ اعلام شد و برنامه ریزی شد تا یکی از دو تورنمنت سالانه باشگاهی اولیه برای کونکاکاف در کنار جام قهرمانان قدیمی باشد. نیمه
کونکاکاف در کنار جام قهرمانان قدیمی باشد. نیمه نهایی و فینال مسابقات در ابتدا قرار بود در اواخر آوریل در لس آنجلس برگزار شود، اما بعداً به اوایل اوت به تعویق افتاد تا تضاد با برنامه تیم‌ها برطرف شود. مبلغ جایزه برای جام غول‌ها ۵۰,۰۰۰ دلار برای برنده و ۴۰,۰۰۰ دلار برای نایب قهرمان تعیین شد. باشگاه مکزیکی آمریکا در فینال ۲–۰ مقابل دی‌سی یونایتد ایالات متحده در ورزشگاه یادبود لس آنجلس با حضور ۳,۱۲۷ تماشاگر پیروز شد. هر دو تیم به جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۲، که در اکتبر ۲۰۰۱ جایگزین جام باشگاهی شد، راه یافتند.
در اکتبر ۲۰۰۱ جایگزین جام باشگاهی شد، راه یافتند. یک‌چهارم نهایی. ---- ----
زنان در واتیکان تقریباً ۵٫۵ درصد از شهروندان واتیکان را تشکیل می‌دهند. براساس گزارش "هرالد سان" در مارس ۲۰۱۱، تنها ۳۲ زن از ۵۷۵ شهروندی که دارای گذرنامهٔ واتیکان بودند و یکی از آنها راهبه بود، وجود داشت. در سال ۲۰۱۳، "وردکرانچ" گزارش داد که حدود ۳۰ زن شهروند واتیکان بودند، ازجمله دو زن از آمریکای جنوبی، دو لهستانی و سه زن از سوئیس. اکثریت زنان واتیکانی در آن زمان اهل ایتالیا بودند. ساکنان زن. در میان زنانی که در شهر واتیکان زندگی می‌کردند، یکی از دختران یک برق‌کار بود که بعداً ازدواج کرد و «حق خود را برای
برق‌کار بود که بعداً ازدواج کرد و «حق خود را برای زندگی» در واتیکان از دست داد. زن دیگری که در شهر واتیکان زندگی می‌کند، ماگدالنا ولینسکا-ریدی است که مترجم لهستانی و همسر یکی از گاردهای سوئیسی است. شهروندان واتیکان. در میان زنانی که تابعیت شهر واتیکان را دارند، یک افسر ارتش، دو معلم (یکی در دبیرستان، دیگری در مهدکودک تدریس می‌کند) و یک نفر دانشگاهی وجود دارد. زنان تابعیت شهر واتیکان را ازطریق ازدواج (به‌عنوان یک کاتولیک غسل تعمید یافته) با شوهران خود به دست می‌آورند. بااین‌حال چنین شهروندی «فقط تا مدت
دست می‌آورند. بااین‌حال چنین شهروندی «فقط تا مدت اقامت آنها» در شهر واتیکان باقی می‌ماند. ارزش زن. در گذشته، زنان مجاز به افتتاح حساب بانکی در شهر واتیکان نبودند، اما در زمان رهبری پاپ ژان پل دوم و پاپ بندیکت شانزدهم، ارزش زنان در این شهر برجسته شد. یکی از دستیار ویراستاران و مشاور محرمانه پاپ بندیکت شانزدهم زنی به نام اینگرید استامپا بود. در ۲۱ آوریل ۲۰۱۳، "تلگراف" گزارش داد که پاپ فرانسیس «زنان بیشتری را در پست‌های کلیدی واتیکان» منصوب خواهد کرد. در ماه مه ۲۰۱۹، فرانسیس سه زن را به‌عنوان مشاور در
ماه مه ۲۰۱۹، فرانسیس سه زن را به‌عنوان مشاور در دبیرخانه عمومی مجمع اسقف‌ها در مورد جوانان، ایمان و تشخیص حرفه‌ای منصوب کرد و اولین بار تاریخی را برای کلیسا رقم زد. علاوه‌بر این، "لوسرواتور رومانو" روزنامه روزانه در شهر واتیکان اکنون صفحات تکمیلی را منتشر می‌کند که به مسائل زنان می‌پردازد. زنان مجاز به انتصاب به مقام عیسی یا اسقفی نیستند، اگرچه کمیسیونی درحال حاضر در حال بررسی این موضوع است که آیا زنان می‌توانند به‌عنوان شماس‌های غیرمنصوب خدمت کنند. لباس. انتظار می‌رود زنان (و مردان) که از کلیسای سن پیترو،
می‌رود زنان (و مردان) که از کلیسای سن پیترو، کلیسای سیستین یا موزه‌های واتیکان در شهر واتیکان بازدید می‌کنند، لباس مناسب بپوشند. لباس‌های کوتاه یا بدون آستین، شورت، دامن کوتاه (مینی‌ژوپ) و کلاه (برای آقایان، داخل ساختمان) مجاز نیستند. زنان ممکن است از «کلاه یا حجاب سیاه» سنتی استفاده کنند یا نکنند. یونی‌فرم برای مخاطبان پاپ تا حدودی رسمی‌تر است. زنان نمی‌توانند لباسی بپوشند که شانه و زانو را نپوشاند. محدودیت‌های پوشاک بسیار سخت‌گیرانه است و گارد سوئیس اختیار پاپ را دارد که دسترسی به افرادی را که قوانین
پاپ را دارد که دسترسی به افرادی را که قوانین لباس را رعایت نمی‌کنند محدود کند. کسانی که از یونی‌فرم پیروی نمی‌کنند می‌توانند پانچوهای سبک‌وزن را خارج از موزه خریداری کنند. پروتکل برای مخاطبان خصوصی و رسمی با پاپ می‌گوید که خانم‌ها باید یک لباس مشکی بدون یقه بپوشند و سر خود را با یک چادر بپوشانند. بدون کیف دستی بزرگ یا جواهرات زرق و برق‌دار. اما می‌توانند یک رشته مروارید داشته باشند همچنین ملاقات با پاپ با پوشیدن لباس‌های معمولی ملی یا منطقه‌ای مجاز است، اما قرمز (برای لباس کاردینال‌ها محفوظ است) و بنفش
اما قرمز (برای لباس کاردینال‌ها محفوظ است) و بنفش به‌دلیل اهمیت مذهبی آن (رنگ توبه) ممنوع است، درحالی که «امتیاز سفید» فقط برای ملکه‌های کاتولیک است. دیدار رایسا گورباچوا در سال ۱۹۸۹ معروف بود چراکه او با لباس قرمز و بدون حجاب خود را به پاپ معرفی کرد. حق رأی. پاپ، که به‌عنوان رئیس کشور خدمت می‌کند، توسط مجمع کاردینال‌های کلیسای کاتولیک انتخاب می‌شود. مجمع بخشی از سریر مقدس است که یک نهاد مستقل مستقل از شهر واتیکان را تشکیل می‌دهد. کاردینال‌ها در کلیسای کاتولیک باید مرد باشند و کاردینال‌ها معمولاً اسقف
کاتولیک باید مرد باشند و کاردینال‌ها معمولاً اسقف هستند و فقط مردان واجد شرایط انتخاب پاپ هستند. بااین‌حال، کاردینالات امتیاز و منصبی است که از سوی پاپ اعطا شده است. این یک درجه جداگانه و چهارم از دستورها مقدس، همراه با شماس، کشیش، و اسقف نیست، اگرچه بالاتر از آنها قرار دارد، بنابراین ازنظر تئوری، قوانین می‌توانند اصلاح شوند تا زنان بتوانند کاردینال شوند. طلاق. واتیکان یکی از دو دولت مستقلی است که طلاق را مجاز نمی‌دانند، دیگری فیلیپین است. سقط جنین. قانون شهر واتیکان، قانون کلیسای کاتولیک را به‌عنوان منبع
واتیکان، قانون کلیسای کاتولیک را به‌عنوان منبع اصلی قانون و مرجع اصلی برای تفسیر حقوقی به رسمیت می‌شناسد و چندین قانون ایتالیایی را برای اهداف عملی تصویب می‌کند، مانند قانون جزایی ایتالیا در سال ۱۹۲۹ با تغییرات محلی. بند ۲ قانون ۱۳۹۷ و مواد ۳۸۱ تا ۳۸۵ قانون جزا هر دو سقط جنین را بدون ذکر صراحت استثنایی ممنوع کرده‌اند، اما ماده ۴۹ قانون جزا اصل لزوم حفظ جان را برشمرده است که مجازات هر عملی را که در غیر این صورت جرم محسوب می‌شود حذف می‌کند. نویسندگان قانون کیفری ایتالیا معتقدند که این ماده سقط جنین را برای
ایتالیا معتقدند که این ماده سقط جنین را برای نجات جان زن مجاز دانسته است، اما تفسیر کلیسا از قانون شرعی محدودتر است و فقط سقط غیرمستقیم را تحت اصل اثر مضاعف مجاز می‌داند، مانند درمان حاملگی خارج از رحم یا سرطان. در این موارد، عمل فقط برای حفظ جان زن است و مرگ جنین، اگرچه پیش‌بینی شده است، نه به‌عنوان هدف و نه به‌عنوان وسیله‌ای برای حصول نتیجه مورد نظر، اراده نمی‌شود. دان در واتیکانو. در سپتامبر ۲۰۱۶، مقامات واتیکان ایجاد "دان در واتیکان" را تصویب کردند، اولین انجمن فقط زنان در واتیکان. اعضای انجمن
اولین انجمن فقط زنان در واتیکان. اعضای انجمن روزنامه‌نگاران، متکلمان و اقتصاددانان هستند. تریسی مک‌کلور، رئیس و مؤسسش، آن را رهبری می‌کند.
مهاجرت بریتانیایی‌ها به آلمان منجر به شکل‌گیری یک جمعیت قابل‌توجه شده است، به‌طوری که در سال ۲۰۲۱، ۱۶۸,۰۰۰ نفر از شهروندان بریتانیا در آلمان زندگی می‌کردند. این مهاجرت در چارچوب جنگ جهانی دوم و اشغال متعاقب آلمان توسط متفقین و بعدها با عضویت هر دو کشور در اتحادیه اروپا رخ داده است. علاوه بر این، بریتانیا پس از به سلطنت رسیدن جرج اول در سال ۱۷۱۴، در اتحادی شخصی با انتخابگرنشین هانوفر قرار گرفت. پس از جدایی بریتانیا از اتحادیه اروپا نیز به این تعداد اضافه شد و بخشی از بریتانیای‌های ساکن آلمان با طی کردن
شد و بخشی از بریتانیای‌های ساکن آلمان با طی کردن فرآیند شهروندی، به عنوان شهروند آلمان پذیرفته شدند.
روابط دوجانبه بین آلمان و بریتانیا صدها سال قدمت دارد و این کشورها در اواخر قرون وسطی برای صدها سال متحد بوده‌اند و از پایان جنگ جهانی دوم به این سو با یکدیگر همسو بوده‌اند. در دوران باستان کلاسیک و دوره مهاجرت‌ها، اجداد جمعیت‌های بریتانیا و آلمان از همان اقوام ژرمنی اینگوه‌ونیک و ژرمنی البی تشکیل شده بودند. روابط بین این کشورها در اواخر قرون وسطی بسیار قوی بود، زمانی که شهرهای آلمانی عضو اتحادیه هانزا با انگلستان و اسکاتلند تجارت می‌کردند. پیش از یکپارچگی آلمان در سال ۱۸۷۱، بریتانیا اغلب در زمان جنگ با
آلمان در سال ۱۸۷۱، بریتانیا اغلب در زمان جنگ با کشورهای آلمانی، از جمله پروس، متحد بود. خانواده‌های سلطنتی این کشورها نیز با یکدیگر ازدواج می‌کردند. خاندان هانوفر (۱۷۱۴–۱۸۳۷) هم بر منطقه کوچک انتخابی هانوفر، که بعداً به پادشاهی هانوفر تبدیل شد، حکومت می‌کرد و هم بر بریتانیا. ملکه ویکتوریا، که به «مادربزرگ اروپا» معروف بود، با شاهزاده آلبرت از خاندان زاکسن-کوبورگ و گوتا ازدواج کرد، و ازدواج‌های دیپلماتیک بعدی باعث شد که نوه‌های آنها هم بر تخت بریتانیا و هم آلمان بنشینند. تاریخ‌نگاران مدت‌ها بر رقابت‌های
آلمان بنشینند. تاریخ‌نگاران مدت‌ها بر رقابت‌های دیپلماتیک و دریایی بین آلمان و بریتانیا پس از سال ۱۸۷۱ تمرکز کرده‌اند تا ریشه‌های افزایش خصومت‌هایی را که به جنگ جهانی اول انجامید، بررسی کنند. اما در سال‌های اخیر، تاریخ‌نگاران توجه بیشتری به تأثیرات متقابل فرهنگی، ایدئولوژیک و فناوری داشته‌اند. آلمان به‌عنوان امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ در برابر بریتانیا و متحدانش جنگید؛ و سپس به‌عنوان آلمان نازی، در جنگ جهانی دوم بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ در برابر بریتانیا و نیروهای متفقین قرار
تا ۱۹۴۵ در برابر بریتانیا و نیروهای متفقین قرار گرفت. آلمان در هر دو جنگ توسط بریتانیا و متحدانش شکست خورد. پس از شکست آلمان نازی، این کشور از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۵ تحت اشغال نیروهای متفقین، از جمله بریتانیا، قرار گرفت و سپس به آلمان غربی و آلمان شرقی تقسیم شد. در طول جنگ سرد، بریتانیا متحد نزدیک آلمان غربی شد، زیرا آلمان غربی در دنیای غرب ادغام شده بود. در مقابل، روابط بین آلمان شرقی و بریتانیا ضعیف بود، زیرا آلمان شرقی با اتحاد جماهیر شوروی متحد بود. آلمان غربی یکی از اعضای بنیان‌گذار جوامع اروپایی بود، که
یکی از اعضای بنیان‌گذار جوامع اروپایی بود، که بعداً به اتحادیه اروپا تبدیل شد و بریتانیا در سال ۱۹۷۳ به آن پیوست. آلمان غربی و بریتانیا از قدرتمندترین کشورهای این سازمان بودند و هر دو تأثیر قابل توجهی بر توسعه آن داشتند. آلمان عموماً از یکپارچگی اروپا حمایت می‌کرد، در حالی که بریتانیا عموماً مخالف آن بود. در سال ۱۹۹۰، آلمان شرقی و غربی پس از سقوط دیوار برلین در سال ۱۹۸۹ که نشانگر پایان جنگ سرد بود، دوباره متحد شدند و در نتیجه، روابط بین آلمان شرقی و بریتانیا، که همراه با آلمان غربی توسعه یافته بود، بهبود
که همراه با آلمان غربی توسعه یافته بود، بهبود یافت. از طریق عضویت در اتحادیه اروپا، تجارت و همکاری بین بریتانیا و آلمان در بسیاری از حوزه‌ها به میزان قابل توجهی افزایش یافت، به‌ویژه در زمینه تحقیق و توسعه که پیوندهای پایداری بین جوامع علمی و دانشگاهی آلمان و بریتانیا ایجاد کرد. بریتانیا پس از آلمان، دومین مصرف‌کننده بزرگ وسایل نقلیه موتوری آلمانی است. در همه‌پرسی مربوط به ادامه عضویت در اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۶، بریتانیا رأی به خروج از اتحادیه اروپا داد و پس از ۴۷ سال عضویت، در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۰ این بلوک را
پس از ۴۷ سال عضویت، در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۰ این بلوک را ترک کرد. با وجود کاهش جزئی در تجارت پس از آن، روابط دوستانه بین دو کشور در بسیاری از زمینه‌ها همچنان قوی باقی مانده است و پاسخ مشترک آنها به حمله روسیه به اوکراین این رابطه را تقویت کرده است. بر اساس داده‌های دولت بریتانیا، در سال ۲۰۱۳ حدود ۱۲۶,۰۰۰ تبعه آلمانی در بریتانیا زندگی می‌کردند و داده‌های دولت آلمان نشان می‌دهد که در سال ۲۰۲۱ حدود ۱۶۸,۰۰۰ تبعه بریتانیایی در آلمان ساکن بودند. هر دو کشور عضو شورای اروپا و ناتو هستند. آلمان یکی از اعضای اتحادیه اروپا
و ناتو هستند. آلمان یکی از اعضای اتحادیه اروپا است و بریتانیا عضو سابق این اتحادیه محسوب می‌شود. پیوندهای تاریخی. ریشه‌های مشترک. انگلیسی و آلمانی هر دو از زبان‌های ژرمنی غربی هستند. زبان انگلیسی مدرن پس از جذب تأثیرات بیشتر فرانسوی پس از سال ۱۰۶۶، به‌طور قابل‌توجهی از آلمانی فاصله گرفته است. ریشه‌های انگلیسی به زبان‌هایی بازمی‌گردد که توسط اقوام ژرمنی از سرزمین اصلی اروپا صحبت می‌شدند، به‌ویژه اقوامی که از مناطق امروزی هلند، آلمان و دانمارک آمده بودند، از جمله قومی به نام “آنگل‌ها” که نام انگلیسی‌ها از آن
قومی به نام “آنگل‌ها” که نام انگلیسی‌ها از آن گرفته شده است. بسیاری از واژه‌های روزمره در انگلیسی ریشه ژرمنی دارند و مشابه معادل‌های آلمانی خود هستند، در حالی که واژه‌های علمی و رسمی‌تر انگلیسی بیشتر از زبان‌های فرانسوی، لاتین یا یونانی گرفته شده‌اند، اما زبان آلمانی معمولاً برای بسیاری از این واژه‌ها معادل‌سازی می‌کند. انگلیسی به زبانی غالب در جهان تبدیل شده و به‌طور گسترده‌ای در آلمان تدریس می‌شود. زبان آلمانی در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، یک زبان مهم در علوم و فناوری بود، اما اکنون تا حد زیادی این
در علوم و فناوری بود، اما اکنون تا حد زیادی این نقش را از دست داده است. در مدارس انگلیس، آلمانی یک زبان کم‌اهمیت در مقایسه با فرانسوی بوده و همچنان در مقایسه با آن کمتر تدریس می‌شود. آلمانی دیگر به‌طور گسترده‌ای در بریتانیا مطالعه نمی‌شود، مگر در سطح A-level در دبیرستان‌ها. تجارت و اتحادیه هانزایی. روابط تجاری بین آلمانی‌ها و بریتانیایی‌ها تاریخی طولانی دارد. اتحادیه هانزایی یک کنفدراسیون تجاری و دفاعی از انجمن‌های بازرگانی بود که شهرهای بازار آن، تجارت در امتداد سواحل شمال اروپا را تحت سلطه داشتند. این
امتداد سواحل شمال اروپا را تحت سلطه داشتند. این اتحادیه از دریای بالتیک تا دریای شمال در قرن‌های سیزدهم تا هفدهم گسترش یافت و لندن را نیز شامل می‌شد. مرکز اصلی این اتحادیه در لوبک بود. اتحادیه هانزایی تجارت بین لندن و بسیاری از شهرهای تحت کنترل تجار آلمانی را تسهیل کرد و همچنین راه را برای تجارت با منطقه بالتیک باز کرد.[۶] خانواده سلطنتی. تا اواخر قرن هفدهم، ازدواج بین خاندان‌های سلطنتی انگلیس و آلمان نادر بود. امپراتریس ماتیلدا، دختر هنری اول انگلستان، بین سال‌های ۱۱۱۴ تا ۱۱۲۵ با هنری پنجم، امپراتور مقدس
سال‌های ۱۱۱۴ تا ۱۱۲۵ با هنری پنجم، امپراتور مقدس روم ازدواج کرد، اما صاحب فرزند نشدند. در سال ۱۲۵۶، ریچارد، اولین ارل کورنوال، به‌عنوان پادشاه آلمان انتخاب شد و فرزندانش نام خانوادگی “آلماین” را گرفتند. در این دوره، استیل‌یار لندن یک مرکز تجاری معمولی برای آلمانی‌ها بود. مزدوران آلمانی نیز در جنگ‌های گل‌های رز استخدام شدند. آن کلوس همسر هنری هشتم بود، اما تا زمان ویلیام سوم انگلستان، یک پادشاه با اصالت آلمانی به سلطنت نرسید. او از خاندان ناسائو بود. ملکه آن، همسر جانشین او، شاهزاده جورج دانمارک از خاندان
همسر جانشین او، شاهزاده جورج دانمارک از خاندان اولدنبورگ بود، اما فرزندی که به سن بلوغ برسد نداشتند. در سال ۱۷۱۴، جورج اول، شاهزاده‌ای آلمانی‌زبان با اصالت ترکیبی بریتانیایی و آلمانی، به تاج و تخت بریتانیا رسید و خاندان هانوفر را بنیان نهاد. بیش از یک قرن، پادشاهان بریتانیا حاکمان هانوفر نیز بودند (ابتدا به‌عنوان شاهزادگان انتخاب‌کننده در امپراتوری مقدس روم و سپس به‌عنوان پادشاهان هانوفر). این فقط یک اتحاد شخصی بود و هر دو کشور کاملاً مستقل باقی ماندند، اما پادشاه در لندن زندگی می‌کرد. رهبران بریتانیا اغلب
پادشاه در لندن زندگی می‌کرد. رهبران بریتانیا اغلب شکایت داشتند که پادشاهان جورج اول (که به‌سختی انگلیسی صحبت می‌کرد) و جورج دوم به‌شدت درگیر امور هانوفر بودند و سیاست خارجی بریتانیا را به نفع هانوفر، که کشوری کوچک، فقیر، روستایی و کم‌اهمیت در اروپای غربی بود، منحرف می‌کردند. در مقابل، پادشاه جورج سوم در طول ۶۰ سال سلطنتش (۱۷۶۰-۱۸۲۰) هرگز به هانوفر سفر نکرد. هانوفر در طول جنگ‌های ناپلئونی توسط فرانسه اشغال شد، اما برخی از نیروهای هانووری به انگلستان گریختند و “لژیون آلمانی پادشاه”، یک واحد آلمانی‌تبار در