payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چهره‌ای ناقص وجود داشته باشد و ناهنجاری‌های او در گزارش‌ها اغراق‌آمیز شده باشد؛ او همچنین "تایمز" را به دلیل بازنگرداندن وجه آگهی رد شده سرزنش کرد. در همین حال، "مورنینگ هرالد" گمانه‌زنی کرد که ناهنجاری‌های بانوی خوک‌چهره ممکن است ناشی از «قوه تخیل مادرش، در نتیجه پریدن ناگهانی یک سگ روی او» باشد. علیرغم درخواست‌های "تایمز" برای شک‌گرایی، باور به وجود بانوی خوک‌چهره میدان منچستر در سال ۱۸۱۵ به گسترش خود ادامه داد. در جریان نورافشانی‌های جشن پایان جنگ‌های ناپلئونی، جمعیت عظیمی در اطراف پیکدیلی جمع شدند و
ناپلئونی، جمعیت عظیمی در اطراف پیکدیلی جمع شدند و ترافیک را متوقف کردند. شاهدان عینی روایت کردند که در یک کالسکه لاندو متوقف شده، زنی با کلاهی شیک و پوزه خوک قابل مشاهده بود. جمعیت سعی کردند کالسکه را متوقف کنند، اما کالسکه‌چی با سرعت زیاد از میان جمعیت عبور کرد. بعدها ادعا شد که کالسکه در حال توقف در میدان گراونر دیده شده است؛ گمان می‌رفت که بانوی خوک‌چهره دختر «بانوی شناخته‌شده‌ای از دنیای مد» باشد که در آنجا زندگی می‌کرد. همچنین گزارش شد که ویلیام الیوت، یک بارونت جوان، برای ملاقات با «بانویی بزرگ» به
یک بارونت جوان، برای ملاقات با «بانویی بزرگ» به خانه‌ای در میدان گراونر که گمان می‌رفت بانوی خوک‌چهره در آن اقامت دارد، فراخوانده شد. او را به اتاق پذیرایی بردند و با زنی با لباس شیک و چهره خوک روبرو شد. الیوت «نتوانست جلوی فریاد وحشت خود را بگیرد و به شیوه‌ای کاملاً بی‌ادبانه به سمت در هجوم برد». بانوی خوک‌چهره هنگام خروج الیوت به او حمله کرد و پشت گردنش را گاز گرفت؛ ادعا می‌شد که او در این حمله به شدت مجروح شده و نیاز به درمان توسط «هاوکینز، جراح، در خیابان سنت آدلی» داشته است. یک چاپ عامه‌پسند با عنوان
سنت آدلی» داشته است. یک چاپ عامه‌پسند با عنوان "از خوکدانی حذر کن!" حمله ادعایی به الیوت را به تصویر می‌کشید. در آوریل ۱۸۶۱، مردی که خود را با امضای «M. A.» معرفی کرده بود، به مجله "یادداشت‌ها و جستارها" نامه نوشت و پرسید: در پاسخی که در ۲۲ ژوئن ۱۸۶۱ منتشر شد، آقای ف. فیتزهنری ادعا کرد که خواهر بانوی خوک‌چهره را می‌شناخته و اظهار داشت: «لیدی سی.بی. در چلسی زندگی می‌کرد: خواهرش، لیدی اچ. دبلیو. به عنوان یک زیبارو بسیار تحسین می‌شد. من چهل سال پیش در یک مهمانی شام با لیدی اچ. دبلیو. بودم، که در آن به تمام
شام با لیدی اچ. دبلیو. بودم، که در آن به تمام مهمانان از قبل هشدار داده شده بود که به خاطر رعایت حال لیدی اچ. دبلیو. کلمه‌ای دربارهٔ "خوک‌ها" نگویند.» در همان شماره، شخصی به نام جورج لوید ادعا کرد که بانوی خوک‌چهره را در حدود سال‌های ۱۸۲۸–۲۹ در ویکفیلد دیده است «اما برای یادداشت‌برداری بیش از یک یادداشت ذهنی، که از آن زمان تاکنون مرا رها نکرده، بسیار جوان بودم». بانوی خوک‌چهره میدان منچستر در هنر. در ۲۱ مارس ۱۸۱۵، "بانوی خوک‌چهره میدان منچستر و قاطر اسپانیایی مادرید"، یک چاپ رنگی اثر جرج کروکشنک، منتشر شد.
مادرید"، یک چاپ رنگی اثر جرج کروکشنک، منتشر شد. این اثر با عنوان «آه! بی‌شک زوجی چنین هماهنگ برای دیدار با طبیعت هرگز دیده نشده!»، بانوی خوک‌چهره را با فرناندوی هفتم اسپانیا که شخصیتی نامحبوب بود، مقایسه می‌کند. بانوی خوک‌چهره روبنده‌ای شفاف به چهره دارد و «آهنگ جماعت خوکی، تنظیم شده توسط آقای گرانت» را بر روی پیانو می‌نوازد. آخور نقره‌ای او پشت سرش روی میز قرار دارد و روی دیوارش تصویری از «لرد بیکن» آویزان است که او نیز با سر خوک نشان داده شده است. زیرنویس تصویر او چنین است: روبروی او در قاب دیگر،
زیرنویس تصویر او چنین است: روبروی او در قاب دیگر، فرناندوی هفتم با سر یک قاطر نشان داده شده است. فردیناند بر تختی چوبی نشسته و یک لگن دستشویی پر از آب مقدس پای او قرار دارد. روی دیوار پشت سرش، نقاشی‌ای فردیناند را (دوباره با سر قاطر) در حال تماشای یک اعدام دسته‌جمعی نشان می‌دهد؛ یک راهب می‌گوید «این هم چند وطن‌پرست دیگر» و فردیناند پاسخ می‌دهد «اوه! درسته، بکشیدشان، بکشیدشان». زیرنویس تصویر فردیناند چنین می‌خواند: کروکشنک با اثر "خواستگاران بانوی خوک‌چهره" که کمی پس از "بانوی خوک‌چهره و قاطر اسپانیایی"
که کمی پس از "بانوی خوک‌چهره و قاطر اسپانیایی" منتشر شد، به موضوع بانوی خوک‌چهره بازگشت. این اثر تعدادی مرد را نشان می‌دهد که به خواستگاری بانو آمده‌اند، اما او همه آنها را با این عبارت رد می‌کند: «اگر فکر می‌کنید می‌توانید مرا "گول" بزنید، خواهید فهمید که "خوک" اشتباهی را انتخاب کرده‌اید – من "لقمه" گنده‌تر از دهان شما هستم، پس بروید، نمی‌خواهم توسط هیچ‌کدام از شما اذیت شوم». در اوج جنون بانوی خوک‌چهره در سال‌های ۱۸۱۴–۱۵، شایعه شده بود که شولتو هنری مک‌للان، نهمین لرد کرکادبرایت، دربارهٔ محل زندگی بانوی
نهمین لرد کرکادبرایت، دربارهٔ محل زندگی بانوی خوک‌چهره میدان منچستر تحقیق کرده است، احتمالاً با هدف اینکه یکی از خواستگاران او شود. "والس خواستگاری"، یک طراحی ناشناس، به‌طور گسترده در نشریات مختلف منتشر شد. این طرح، بانوی خوک‌چهره‌ای با لباس شیک را در حال رقص با مردی گوژپشت و بسیار کوتاه قد نشان می‌دهد که شباهت زیادی به کرکادبرایت دارد. چاپ محبوب دیگری با عنوان "خانم اتکینسون شگفت‌انگیز"، حدود سال ۱۸۱۵ به صورت ناشناس منتشر شد که بر اساس طرحی قدیمی‌تر از جورج مورلند بود. (مورلند در سال ۱۸۰۴ درگذشته بود،
جورج مورلند بود. (مورلند در سال ۱۸۰۴ درگذشته بود، بنابراین طرح او نمی‌توانسته از گزارش‌های ۱۸۱۴–۱۵ الهام گرفته باشد.) در طرح اصلی مورلند آمده بود که بانوی خوک‌چهره «در ایرلند متولد شده، ۲۰٬۰۰۰ پوند ثروت دارد و از یک آخور نقره‌ای تغذیه می‌شود». زیرنویس چاپ بعدی که منتشر شد، جزئیات بیشتری ارائه می‌دهد و ادعا می‌کند که: فریب‌کاری زن خوک‌چهره در پاریس. اندکی پس از جنون بانوی خوک‌چهره در لندن در سال‌های ۱۸۱۴–۱۵، داستان مشابهی در پاریس شروع به پخش شدن کرد. در این نسخه، زن «به بالاترین درجه از هر استعدادی
در این نسخه، زن «به بالاترین درجه از هر استعدادی برخوردار بود» و به دنبال مردی بود که علی‌رغم ظاهرش، او را به خاطر استعدادهایش دوست داشته باشد. برخلاف گزارش‌های زن خوک‌چهره در لندن، آدرس این زن داده شده بود. جمعیت زیادی در خیابان بیرون از خانه جمع شدند و تعداد زیادی نامه به آن آدرس تحویل داده شد. در نهایت مشخص شد که این یک فریب بوده است. مرد جوانی که درخواست‌هایش توسط یک زن رد شده بود، این داستان را به عنوان راهی برای انتقام شروع کرده بود. گزارش شده است که جریان بازدیدکنندگانی که مایل به ملاقات بانوی
که جریان بازدیدکنندگانی که مایل به ملاقات بانوی خوک‌چهره بودند، آنقدر آزاردهنده شد که زن جوان مورد نظر مجبور به نقل مکان شد. نمایش‌ها در جشنواره‌ها در قرن نوزدهم. در پی ترس از بانوی خوک‌چهره در سال‌های ۱۸۱۴–۱۵، نمایش‌هایی با موضوع زنان خوک‌چهره در جشنواره‌ها محبوبیت یافتند. ویلیام وایلد ثبت کرده است که چاپی از "خانم اتکینسون شگفت‌انگیز" یک نمایش محبوب در یک جشنواره ایرلندی اوایل قرن نوزدهم بود، در حالی که جشنواره‌های بزرگتر شامل نمایش زنان خوک‌چهره ساخته شده از پاپیه ماشه یا موم بودند. شواهدی وجود دارد که
از پاپیه ماشه یا موم بودند. شواهدی وجود دارد که یک زن خوک‌چهره زنده در بارتولومیو فیر در سال ۱۸۲۸ و احتمالاً در سال‌های قبل از آن نیز به نمایش گذاشته شده است. (زن خوک‌چهره‌ای که در سال‌های ۱۸۲۸–۲۹ در ویکفیلد به نمایش گذاشته شد و جورج لوید در سال ۱۸۶۱ به یاد آورد، ممکن است همان کسی باشد که در سال ۱۸۲۸ در بارتولومیو فیر نشان داده شد.) در یک جشنواره در سال ۱۸۴۳ در هاید پارک، «مادام استیونس، بانوی خوک‌چهره شگفت‌انگیز» به نمایش درآمد و با خرخر کردن به سوالات تماشاگران پاسخ می‌داد. زنان خوک‌چهره‌ای که در
تماشاگران پاسخ می‌داد. زنان خوک‌چهره‌ای که در جشنواره‌ها به نمایش گذاشته می‌شدند، واقعی نبودند. شومن‌ها یک خرس را با خوراندن مقادیر زیادی آبجوی قوی به حالت گیجی و رخوت درمی‌آوردند و سپس آن را اصلاح می‌کردند. پس از اصلاح، به خرس مست سینه‌های مصنوعی پددار متصل می‌کردند و لباس زنانه و کلاه‌گیس به او می‌پوشاندند. کفش به پنجه‌های عقبی خرس و دستکش‌های پر شده به پنجه‌های جلویی آن متصل می‌شد. سپس خرس را روی صندلی‌ای با سوراخی در پشت قرار می‌دادند و محکم به صندلی می‌بستند. هنگامی که خرس لباس پوشانده و روی صندلی
می‌بستند. هنگامی که خرس لباس پوشانده و روی صندلی قرار می‌گرفت، به تماشاگران اجازه ورود به چادر داده می‌شد. شومن به تماشاگران می‌گفت که بانوی خوک‌چهره نمی‌تواند صحبت کند، اما به سوالاتی که از او پرسیده می‌شود، با یک خرخر برای «بله» و دو خرخر برای «نه» پاسخ خواهد داد. تماشاگران از او سؤال می‌پرسیدند و یکی از اعضای گروه با چوبی به خرس ضربه می‌زد تا برای پاسخ خرخر کند. سپس بانوی خوک‌چهره وعده غذایی شامل فرنی، آبجو و سیب را که در یک آخور نقره‌ای سرو می‌شد، می‌خورد. نمایش «بانوان خوک‌چهره» به قدری محبوب شد که تا
نمایش «بانوان خوک‌چهره» به قدری محبوب شد که تا سال ۱۸۶۱، چارلز دیکنز اظهار داشت که «هیچ جشنواره‌ای بدون یکی از آنها کامل نبود». نمایش‌هایی از این نوع به ویژه در دوبلین محبوب بودند؛ نمایشی در پلیموث در دهه ۱۸۸۰ موفقیت کمتری داشت و جمعیتی بی‌اعتماد کلاه‌گیس و کلاه را از سر یک «بانوی خوک‌چهره» در چادرش کشیدند و به شومن‌ها حمله کردند. سرنوشت خرس ثبت نشده است. عمو سیلاس. افسانه زن خوک‌چهره بار دیگر در سال ۱۸۶۵ در رمان "عمو سیلاس" اثر شریدان له فانیو زنده شد. "عمو سیلاس" داستان ماد روتین، وارثی ثروتمند در اواخر
سیلاس" داستان ماد روتین، وارثی ثروتمند در اواخر نوجوانی‌اش را روایت می‌کند که در خانه‌ای منزوی زندگی می‌کند و تعدادی مرد حیله‌گر قصد دارند برای به دست آوردن پولش با او ازدواج کنند. این کتاب شامل یک «تصنیف بروتانی» دربارهٔ زن خوک‌چهره است که توسط مادام دو لا روژیر، معلم سرخانه حیله‌گرش، برای ماد خوانده می‌شود، در حالی که روژیر او را به ملاقاتی مخفیانه با پسرعمویش دادلی می‌برد که او نیز به ثروت ماد چشم طمع دارد. (هیچ سابقه دیگری از «تصنیف بروتانی» وجود ندارد و تقریباً به‌طور قطع توسط خود له فانیو نوشته شده
و تقریباً به‌طور قطع توسط خود له فانیو نوشته شده است.) در حالی که ماد در کتاب به عنوان یک زن جوان جذاب توصیف شده و نه یک هیولای ناقص‌الخلقه، "عمو سیلاس" با دقت نوشته و طراحی شده است و تقریباً مسلم است که له فانیو به صراحت قصد مقایسه بین وضعیت ماد و افسانه زن ثروتمندی را داشته که در انزوا زندگی می‌کند و فقط به خاطر پولش مورد طمع قرار می‌گیرد. له فانیو تمام عمر خود را در دوبلین گذراند و سردبیر و صاحب "مجله دانشگاه دوبلین" بود و قطعاً با افسانه‌های زن خوک‌چهره و به ویژه مورد گریزلدا استیونس آشنا بوده است.
و به ویژه مورد گریزلدا استیونس آشنا بوده است. افول افسانه. جنون بانوی خوک‌چهره در سال‌های ۱۸۱۴–۱۵ در لندن و فریب‌کاری بعدی در پاریس، آخرین مواردی بودند که مطبوعات جریان اصلی وجود زنان خوک‌چهره را به عنوان واقعیت گزارش کردند. تا دهه ۱۸۶۰، تب نمایش «زنان خوک‌چهره» در جشنواره‌ها در حال از دست دادن محبوبیت خود بود، اگرچه آنها تا حداقل دهه ۱۸۸۰ به نمایش گذاشته می‌شدند. تا سال ۲۰۰۰، این افسانه تقریباً فراموش شده بود. در حالی که بیمارستان دکتر استیونس هنوز وجود دارد، البته اکنون به عنوان دفتر مرکزی هیئت اجرایی
دارد، البته اکنون به عنوان دفتر مرکزی هیئت اجرایی خدمات بهداشتی () و نه به عنوان یک بیمارستان فعال، نمایش یادگارهای بانوی خوک‌چهره در بیمارستان تا اواسط قرن نوزدهم متوقف شده بود. پرتره‌ای که گریزلدا استیونس برای رد شایعات مربوط به ظاهرش سفارش داده بود، هنوز در سالن اصلی بیمارستان آویزان است. آخرین اثر مهمی که وجود زنان خوک‌چهره را به عنوان واقعیت تلقی کرد، "ارواح، مفید و مضر" اثر شکارچی ارواح و محقق امور فراطبیعی، الیوت اودانل بود که در سال ۱۹۲۴ منتشر شد. اودانل ادعا کرد که روح یک بانوی خوک‌چهره، خانه‌ای
اودانل ادعا کرد که روح یک بانوی خوک‌چهره، خانه‌ای در چلسی را تسخیر کرده است. اودانل ادعا کرد که این روح یک «عنصر رذیلت، مضرترین موجود در میان ساکنان دنیای ارواح» بوده است. او توصیف می‌کند که چگونه یک کشیش، «کشیش محترم اچ.» و خانواده‌اش که در آن خانه ساکن بودند، توسط این روح وسوسه شدند. روح، در حالی که چهره‌اش را پنهان نگه داشته بود، «کشیش محترم اچ.» را به می‌خوارگی کشاند و فرزندانش را به ظلم به حیوانات واداشت، تا جایی که خودشان مانند خوک رفتار می‌کردند. سپس او چهره‌اش را به خانواده وحشت‌زده نشان داد و آنها
او چهره‌اش را به خانواده وحشت‌زده نشان داد و آنها بلافاصله از آن خانه نقل مکان کردند.
قلعه مونکالیری () کاخی در مونکالیری (شهر کلان‌شهر تورین)، پیمونت، در شمال ایتالیا است. این کاخ یکی از اقامتگاه‌های خاندان سلطنتی ساووی است که در سال ۱۹۹۷ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی ثبت شده است. تاریخچه. اولین سازه، قلعه‌ای بود که توسط توماس اول ساووی در حدود سال ۱۱۰۰ میلادی بر روی تپه‌ای ساخته شد تا دسترسی اصلی جنوبی به تورین را کنترل کند. در اواسط قرن پانزدهم، یولاندا از والوا، همسر دوک آمادئوس نهم، آن را به یک اقامتگاه تفریحی تبدیل کرد. معمار کارلو دی کاستلامونته، ساخت و ساز را به‌طور قابل توجهی
دی کاستلامونته، ساخت و ساز را به‌طور قابل توجهی گسترش داد و فضای داخلی آن توسط او و دیگر هنرمندان محلی دوباره طراحی شد. این قلعه محل ازدواج ماریا ویتوریا فرانچسکا از ساووی با شاهزاده کاریگنانو بود. همچنین مکانی بود که ماریا کارولینا از ساووی در سال ۱۷۸۱ به وکالت با آنتونی از ساکسونی ازدواج کرد. این مکان محل مرگ ماریا آنتونیتا از اسپانیا در سال ۱۷۸۵ بود. او همسر ویکتور آمادئوس سوم ساردینیا بود. ویکتور آمادئوس بعداً در سال ۱۷۹۶ در آنجا درگذشت. این قلعه به‌طور گسترده توسط ساوویاردها مورد استفاده قرار می‌گرفت
گسترده توسط ساوویاردها مورد استفاده قرار می‌گرفت و اولین قلعه‌ای بود که در سال ۱۷۹۸ توسط ارتش فرانسه اشغال شد و تا سال ۱۸۱۴ آن را حفظ کرد. این قلعه به ویکتور امانوئل اول و بعداً به برادرزاده دورش چارلز آلبرت ساردینیا، شاهزاده کاریگنانو، بازگردانده شد و به محل اقامت شاهزادگان جوان خانواده تبدیل شد که در اینجا تحصیل می‌کردند. پادشاه ویکتور امانوئل دوم آن را به کاخ سلطنتی تورین ترجیح داد و آپارتمان‌های متعددی را مطابق سلیقه خود مبله کرد. در سال ۱۸۴۹، از همین کاخ بود که اعلامیه معروف مونکالیری، نوشته ماسیمو
کاخ بود که اعلامیه معروف مونکالیری، نوشته ماسیمو دازگلیو و امضا شده توسط پادشاه، صادر شد. این کاخ بعداً توسط ملکه مادران و شاهدخت‌های سلطنتی مورد استفاده قرار گرفت. از سال ۱۹۲۱، این مکان محل استقرار گردان اول کارابینیری بوده است، اما می‌توان از اتاق‌های تاریخی آن آزادانه بازدید کرد. در ۵ آوریل ۲۰۰۸، آتش‌سوزی در قلعه رخ داد که به یکی از برج‌ها و تالار اعلان خسارت وارد کرد. نمای کلی. ساختار فعلی قلعه به شکل نعل اسب رو به جنوب است و در هر زاویه چهار برج مربعی عظیم دارد. بخش‌های جانبی دارای پنج طبقه، دیوارهای
عظیم دارد. بخش‌های جانبی دارای پنج طبقه، دیوارهای آجری و پشت‌بندهای محکم هستند. دو ساختمان کوچک دیگر به موازات بخش‌های جانبی قرار دارند و دو حیاط ایجاد می‌کنند. نمای جنوبی دارای یک دیوار ایتالیایی و دو برج استوانه‌ای کوچک است که آخرین بقایای قلعه قرن پانزدهم هستند. ورودی شمالی نیز دارای یک ایوان سرپوشیده قابل توجه است. اتاق‌ها. تالار پذیرایی. این اتاق که در طبقه همکف در بخش جنوب غربی قلعه مونکالیری واقع شده است، بخشی از آپارتمان ماریا لتیزیا بناپارت، دختر ماریا کلوتیلد ساووی و ناپلئون جروم بناپارت بود. این
کلوتیلد ساووی و ناپلئون جروم بناپارت بود. این شاهزاده خانم در روزنامه‌های آن زمان به عنوان زنی سرزنده و شاد، با طبیعتی سرکش و غیرمتعارف به یاد آورده می‌شد. او که به آخرین نوآوری‌های مدرنیته توجه و کنجکاو بود، همچنین از علاقه‌مندان به مسابقات اتومبیل‌رانی بود. ماریا لتیزیا پس از گذراندن سال‌های زیادی در پاریس، پس از مرگ همسرش، آمادئوس ساووی، دوک آئوستا، در مونکالیری ساکن شد. شاهزاده خانم آخرین عضو خاندان ساووی بود که در این اقامتگاه زندگی کرد و تا زمان مرگش در ۲۵ اکتبر ۱۹۲۶ در آنجا ماند. این اتاق با فضایی
در ۲۵ اکتبر ۱۹۲۶ در آنجا ماند. این اتاق با فضایی شاد و دلنشین مشخص می‌شود و در اینجا بود که ماریا لتیزیا از مهمانان خود پذیرایی می‌کرد. این اتاق که از آتش‌سوزی مهیب سال ۲۰۰۸ جان سالم به در برده بود، گواهی بر دوره تزئینی قرن هجدهم نیز هست. به‌طور خاص، بین سال‌های ۱۷۸۸ و ۱۷۸۹، بر اساس طرح‌های معماران جوزپه باتیستا پیاچنزا و کارلو راندونی برای عروسی دوک‌های آئوستا، پادشاه و ملکه آینده ساردینیا، ویکتور امانوئل اول ساووی و ماریا ترزا از اتریش-استه، برخی نوسازی‌ها انجام شد. این طاق که به سبک نئوکلاسیک ملایمی با
انجام شد. این طاق که به سبک نئوکلاسیک ملایمی با گچ‌بری خاکستری نقاشی شده است، به همراه شومینه و «گلدان‌های گل» بالای درها که توسط میشل آنتونیو راپوس در حدود سال ۱۷۷۵ نقاشی شده‌اند، تنها چیزی است که از فضای داخلی قرن هجدهم باقی مانده است. پنل‌های چوبی و مبلمان باقی مانده در طول اشغال ناپلئونی از بین رفتند. مبلمان فعلی با کاغذ دیواری‌های گلدار ظریف، یک جفت کمد با صلیب‌ها و گره‌های ساووی و مجموعه‌ای از نقاشی‌ها از منریسم پیدمونتی گرفته تا رئالیسم شهوانی فرانچسکو رومرو، از نمایندگان مکتب ریوارا در اواخر قرن
رومرو، از نمایندگان مکتب ریوارا در اواخر قرن نوزدهم، تکمیل شده است. شاهزاده خانم ماریا لتیزیا، ایستاده، در حالی که مادرش، ماریا کلوتیلد، نشسته است. یکی از نقاشی‌های ارائه شده «زن برهنه» اثر فرانچسکو رومرو (۱۸۴۰–۱۹۰۵) است: در سایه شاخ و برگ یک پارک، زنی اسرار عشق خود را به مجسمه یک کروبی بالدار اعتراف می‌کند، که به نظر می‌رسد به سمت او برگشته و با دقت گوش می‌دهد. زن به عنوان یک ونوس مدرن به نظر می‌رسد: کاملاً برهنه، او در حالت ایستاده به تصویر کشیده شده است در حالی که پرتوی از نور، که از میان درختان عبور
در حالی که پرتوی از نور، که از میان درختان عبور می‌کند، صورت و گردنبند مرواریدی را که به گردن دارد روشن می‌کند. با یک دست، او به سختی بال‌های فرشته را لمس می‌کند، در حالی که با دست دیگر، انگشتانش را به لب‌هایش نزدیک می‌کند، تقریباً انگار که به او دستور می‌دهد ساکت بماند. سفیدی پوست در تضاد با پرده قرمزی که روی پایه پشت سرش قرار دارد، بیشتر به چشم می‌آید. این بوم توسط فرانچسکو رومرو، نقاشی که اصالتاً اهل مونکالوو است و در آکادمیا آلبرتینا آموزش دیده و در نیمه دوم قرن نوزدهم در تورین فعال بوده، امضا شده است.
دوم قرن نوزدهم در تورین فعال بوده، امضا شده است. رومرو اثری نفسانی و در عین حال مرموز خلق می‌کند که کاملاً سلیقه شاه ویتوریو امانوئل دوم را برای مکتب پیدمونتی قرن نوزدهم منعکس می‌کند. یکی دیگر از نقاشی‌های حاضر، «پیروس مسلح» اثر جاکومو روسیگنولو (۱۵۲۴–۱۶۰۴) است: بالای شومینه در «اتاق پذیرایی» آپارتمان ماریا لتیزیا، تصویر سربازی با لباسی به سبک باستانی، با نیزه، نشان و سپر قرار دارد. پرهای قرمز کلاهخود اولین سرنخ برای شناسایی او با پیروش، پادشاه اپیروس در اواخر قرن چهارم پیش از میلاد است: در یونانی، کلمه
اواخر قرن چهارم پیش از میلاد است: در یونانی، کلمه پیروش به رنگ قرمز اشاره دارد. کلاغی که به پاهای او نگاه می‌کند، تأیید می‌کند که او واقعاً پیروش است. این پرنده نشانه‌ای شوم از پایان غم‌انگیز رهبر است. گفته می‌شود در حالی که او در راه آرگوس بود، کلاغی بر نیزه او نشست و هرگز از کنارش جدا نشد. پس از رسیدن به مقصد، پادشاه در نبردی کشته شد. این نقاشی که حدود سال‌های ۱۵۷۵–۱۵۸۰ خلق شده، یکی از معدود آثار باقی‌مانده از جاکومو روسیگنولو، نقاش دربار دوک‌های ساووی از سال ۱۵۶۳ تا ۱۶۰۴ است. مکان اصلی آن ناشناخته است،
سال ۱۵۶۳ تا ۱۶۰۴ است. مکان اصلی آن ناشناخته است، اما فهرست آثار، قدمت آن را حداقل از اواخر قرن نوزدهم در قلعه مونکالیری نشان می‌دهد. این نقاشی احتمالاً بخشی از یک مجموعه بزرگتر از قهرمانان باستانی بوده است، موضوعی بسیار محبوب در قرن شانزدهم که بعداً در طول بازسازی‌های اواخر قرن هجدهم به آپارتمانی که به سفارش ویتوریو آمادئو سوم ساخته شده بود، به اتاق فعلی منتقل شد. نقاشی دیگری که در این اتاق وجود دارد، «بازار مونکالیری» اثر پیتر بولکمن (۱۶۳۸–۱۷۱۰) از اواخر قرن هفدهم است. این نقاشی که بازار مونکالیری را به
قرن هفدهم است. این نقاشی که بازار مونکالیری را به تصویر می‌کشد، نگاهی اجمالی به زندگی روزمره در مونکالیری اواخر قرن هفدهم ارائه می‌دهد. صحنه در پیش‌زمینه زنده می‌شود، با کشاورزانی که با دام‌هایشان ازدحام می‌کنند، مردانی سوار بر اسب، زنانی با سبدهای پر از گل و کودکانی که گرگم به هوا بازی می‌کنند. در سمت راست، می‌توانید تابلوی یک مسافرخانه را ببینید که جلوی آن مسافرانی در حال استراحت هستند. با نگاه به پس‌زمینه، می‌توانید قلعه باشکوه مونکالیری را ببینید که از بالا بر شهر مسلط است. کمی پایین‌تر، پل روی رودخانه
بر شهر مسلط است. کمی پایین‌تر، پل روی رودخانه پو، که نقش اساسی در توسعه شهر داشته است، با دقت به تصویر کشیده شده است. این اثر یکی از شاهکارهای هنرمند هلندی پیتر بولکمن است. بولکمن، نقاش بسیار ماهر صحنه‌های شلوغ و خاطره‌انگیز، از سال ۱۶۷۹ تا زمان مرگش در ۹ اکتبر ۱۷۱۰ در تورین حضور داشته است. سایر نقاشی‌های او در قلعه راکونیجی و موزه هنرهای باستانی مدنی در پالازو ماداما نگهداری می‌شوند. اتاق نشیمن آبی. این اتاق در طبقه اول ضلع جنوب شرقی قلعه مونکالیری واقع شده است و به دلیل حفظ مبلمان و تزئینات اصلی آن، یکی
است و به دلیل حفظ مبلمان و تزئینات اصلی آن، یکی از باارزش‌ترین و غنی‌ترین اتاق‌های این اقامتگاه محسوب می‌شود. این اتاق که قبلاً «اتاق ورودی ملکه ماریا آدلاید» نام داشت و به دلیل کاغذ دیواری ابریشمی اصلی‌اش با پس‌زمینه آبی، با نام «اتاق آبی» نیز شناخته می‌شد، در سال ۱۸۵۲ به عنوان یک سالن مجلل برای همسر ویتوریو امانوئل دوم ساخته شد. این اتاق مهم‌ترین گواه مهارت معمار دومنیکو فری است که در سال ۱۸۵۴ جانشین پلاجیو پالاجی به عنوان مدیر آثار دربار شد و سبک‌های احیای قرن نوزدهم را به سبک نئوروکوکو تفسیر کرد. بر
قرن نوزدهم را به سبک نئوروکوکو تفسیر کرد. بر اساس طرح فری، گابریل کاپلو دیوارها را با پنل‌های چوبی نفیس از جنس صنوبر، چوب بلسان بنفش، گردو، کاج اروپایی، چوب بلسان بنفش و افرا پوشاند. این هنرمند، یک کنده‌کار و کابینت‌ساز ماهر، رنگ‌های مختلف چوب را با برنزهای تراشیده شده توسط جوزپه کولا و چینی‌هایی که مانند جواهرات در بوازری‌ها قرار گرفته بودند، ماهرانه ترکیب کرد. روی پنج درِ لولایی، سقف‌های نقاشی شده با کروبی‌های بازیگوش توسط پسران مدیر آثار، گائتانو و آگوستو فری، خلق شدند. آنها همچنین تزئینات سقف نقاشی شده
فری، خلق شدند. آنها همچنین تزئینات سقف نقاشی شده را خلق کردند که با کتیبه‌های گچبری و مدالیون‌هایی با نشان‌های ساووی ساخته شده توسط مجسمه‌سازان پیترو ایزلا و سیلوسترو سیمونتا قاب گرفته شده بود. سبک الهام گرفته از فرانسه به ویژه در انتخاب مبلمان، مانند میز تحریر با قفسه‌ای از کارخانه مبلمان واسموس که مستقیماً از پاریس خریداری شده بود، و دوازده صندلی، دو تخت خواب، سه صندلی راحتی و یک مبل نئوباروک، روکش شده با لامپا (پارچه‌ای طرح‌دار) با پس‌زمینه ساتن برگ آبی، که تداعی کننده رنگ آویزهای دیواری است، غالب بود.
که تداعی کننده رنگ آویزهای دیواری است، غالب بود. این اتاق همچنین در ابتدا میزبان برخی از مبلمان قرن هجدهمی اثر پیترو پیفتی بود که اکنون در کاخ کوئیریناله قرار دارد: یک بدنه دوتایی، دو کمد کشویی و یک جفت پایه. در اتاق نشیمن، مجموعه‌ای از ظروف چینی نقاشی شده وجود دارد که توسط جوزپه دورس (۱۸۲۳–۱۸۸۲) در قاب‌های چوبی قرار داده شده‌اند. قاب‌های چوبی «اتاق آبی» که در سال ۱۸۵۲ توسط گابریل کاپلو، معروف به «ایل مونکالوو»، ساخته شد، با مجموعه‌ای از مدالیون‌های چینی نقاشی شده که توسط متخصص این نوع تولید، جوزپه دورس،
شده که توسط متخصص این نوع تولید، جوزپه دورس، ساخته شده بود، تزئین شده بود. این هنرمند در سال ۱۸۴۶ توسط شاه چارلز آلبرت با حقوق بازنشستگی سه ساله به فرانسه فرستاده شد تا در کارخانه مشهور سور تخصص پیدا کند. در سال ۱۸۵۲، سفارش معتبر بشقاب‌های چینی نقاشی‌شده در مونکالیری، عنوان نقاش ملکه را برای او به ارمغان آورد. دورز برای این اثر، مجموعه‌ای از گل‌ها، پرندگان و مناظر را با صحنه‌های باشکوه الهام گرفته از سبک روکوکو نقاشی کرد، سبکی که الهام‌بخش سایر تزئینات اتاق نیز بود. ایده قرار دادن چینی‌های نقاشی‌شده در
نیز بود. ایده قرار دادن چینی‌های نقاشی‌شده در قاب‌بندی تزئین‌شده با کنده‌کاری‌ها، از یک اتاق قرن هجدهمی در تورین، «کابینت نوشته‌ها» در کاخ سلطنتی تورین، که در سال ۱۷۴۶ به سرپرستی بندتو آلفیری ساخته شد، الهام گرفته شده است. در اتاق، یک میز تحریر با پایه نیز وجود دارد که توسط کارخانه مبلمان واسموس ساخته شده است: سلیقه نئو-روکوکوی الهام‌گرفته از فرانسه در «اتاق پذیرایی ماریا آدلاید» در مونکالیری، انتخاب مبلمان موجود در آنجا را نیز مشخص می‌کند، و به‌ویژه یک میز تحریر که به سفارش کارخانه مبلمان پاریسی واسموس
تحریر که به سفارش کارخانه مبلمان پاریسی واسموس خریداری شده است، همان‌طور که از نام تجاری شرکت که روی قطعه مبلمان حک شده است، برمی‌آید. این شرکت به خاطر تولید مبلمان به سبک لویی پانزدهم شناخته می‌شد و در سال ۱۸۵۵ به تأمین‌کنندهٔ لوازم خانهٔ سلطنتی فرانسه تبدیل شد. این قطعه مبلمان که برای قلعهٔ مونکالیری ساخته شده است، دارای سبک «دفتر کار به سبک گرادیان» است، یک میز تحریر کامل با یک کشو. این نوع مبلمان در فرانسهٔ قرن هجدهم بسیار رایج بود و تزئینات آن نیز منعکس‌کنندهٔ این سبک است: ترکیبی از منبت‌کاری‌های
منعکس‌کنندهٔ این سبک است: ترکیبی از منبت‌کاری‌های چوبی، تزئینات برنزی طلاکاری شده و تزئینات چینی، نمونه‌ای از آثار کابینت‌سازان فرانسوی قرن هجدهم است. همچنین در اتاق آبی، یک شومینه با شمعدان‌ها و ساعت‌های برنزی اثر پل گارنیه (؟ -۱۸۶۹) وجود دارد: غنای تزئینات بیش از همه در قسمت شومینه نمایان می‌شود که با مبلمان پیچیده‌ای که شکوه دیوارهای اتاق را به یاد می‌آورد، مشخص می‌شود. آینه توسط گابریل کاپلو (نویسندهٔ «بوازری‌های روی دیوارها») با قاب‌های حلقه‌ای که سر زنان و مدال‌های کوچک چینی را در خود جای داده‌اند،
زنان و مدال‌های کوچک چینی را در خود جای داده‌اند، ساخته شده است. روی طاقچهٔ شومینه سه شیء بسیار استادانه قرار گرفته است: یک ساعت یادبود با موتوری که توسط ساعت‌ساز معتبر پاریسی، پل گارنیه، امضا شده است و دو شمعدان برنزی طلاکاری شده که به‌طور خاص برای اتاق قلعه مونکالیری در سال ۱۸۵۲ در پاریس خریداری شده‌اند. زمانی، شمعدان‌های برنزی طلاکاری شده توسط پیترو پیفتی در سال ۱۸۸۸ بر روی دوپایه قرار داده شده بودند. این مجموعه با اندرون‌های برنزی طلاکاری شده منسوب به ریخته‌گری کولا، همان تأمین‌کنندهٔ برنزهای روی
به ریخته‌گری کولا، همان تأمین‌کنندهٔ برنزهای روی دیوارها، تکمیل می‌شود. به عنوان آخرین قطعه قابل توجه مبلمان، اشاره به میزی با پرندگان و پروانه‌ها خالی از لطف نیست: مطابق با دکوراسیون دیوار اتاق پذیرایی ماریا آدلاید در مونکالیری، میز مرکزی قطعه‌ای مجلل با پایه برنزی طلاکاری شده حجیم است که بر روی پایه‌ای تراشیده شده با تزئینات طومارها، شاخ و برگ و گل‌های تزئینی نصب شده است که با باز شدن، سپر تاجدار ساووی نمایان می‌شود. رویه میز از سنگ رنگ‌آمیزی شده با تقلید از منبت‌کاری‌های مرمر ساخته شده است و تصاویر
از منبت‌کاری‌های مرمر ساخته شده است و تصاویر ظریفی از پرندگان و پروانه‌ها در آن به چشم می‌خورد. کلیسای سلطنتی. کلیسای سلطنتی حدود سال ۱۷۷۵ به عنوان بخشی از بازسازی گسترده آپارتمان‌های شاهزادگان پیمونت، به سفارش ویکتور آمادئوس سوم پس از ازدواج چارلز امانوئل ساووی و ماریا کلوتیلد فرانسوی، ساخته شد. طراحی آن به فرانچسکو مارتینز، برادرزاده معمار معروف مسینا، فیلیپو جووارا، نسبت داده می‌شود. این کلیسا که در طاق بزرگ با نقاشی‌های تک رنگ جوزپه پیترو پوتزو تزئین شده و با مدال‌های گچبری با کروبیان مزین شده است، خود