payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تمام حقوق جامعه یهودی را لغو کرد و محدودیت‌های جدیدی را بر یهودیان تحمیل کرد، مانند ممنوعیت مالکیت املاک و طبابت برای مسیحیان و موعظه‌های اجباری کاتولیک در روز شنبه یهودیان. به یهودیان اجازه داده نمی‌شد هیچ ملکی را مالک شوند، حتی در گتو. صاحبان مسیحی خانه‌ها در گتو می‌توانستند ملک خود را نگه دارند، اما به دلیل «حق جازّاگّا» نمی‌توانستند یهودیان را بیرون کنند یا اجاره‌ها را افزایش دهند. با بزرگ شدن تدریجی گتو، دروازه‌هایی به آن اضافه شد. در ابتدا، دو دروازه در دیوار وجود داشت. این تعداد در قرن شانزدهم به سه
دیوار وجود داشت. این تعداد در قرن شانزدهم به سه دروازه و در زمان سیکتوس پنجم به پنج دروازه و سرانجام در طول قرن نوزدهم به هشت دروازه افزایش یافت. دروازه‌ها هر شب، یک ساعت پس از غروب آفتاب بین نوامبر و عید پاک، و دو ساعت پس از غروب آفتاب بسته می‌شدند. این منطقه به سختی ساختمان قابل توجهی داشت. تنها میدان مهم توسط دیوار به دو قسمت تقسیم شده بود. تمام کلیساهایی که در گتو قرار داشتند، اندکی پس از ساخت آن، از تقدس خارج و تخریب شدند. همانند بسیاری از گتوهای دیگر ایتالیا، گتو رم در ابتدا با این نام شناخته نمی‌شد
ایتالیا، گتو رم در ابتدا با این نام شناخته نمی‌شد و در اسناد مختلف به زبان ایتالیایی به صورت «سرّاگلیو دِل‌ئیبری» یا «کلاسترو دِل‌ئیبری» آمده است که هر دو به معنای «محصورگاه یهودیان» هستند. اشکال مختلف واژه «گتو» از اواخر قرن شانزدهم رواج یافت. کاربرد مدرن این واژه در میان یهودیان رم است. زندگی در گتو. زندگی در گتوی رومی به دلیل محدودیت‌های شدیدی که بر مشاغل یهودیان اعمال می‌شد، با فقر طاقت‌فرسا همراه بود. یهودیان رومی فقط اجازه داشتند در مشاغل غیرتخصصی مانند پارچه‌فروشی، دستفروشی یا ماهی‌فروشی کار کنند.
پارچه‌فروشی، دستفروشی یا ماهی‌فروشی کار کنند. آنها اجازه داشتند گروفروشی کنند (کاری که برای مسیحیان ممنوع بود)؛ و این فعالیت نفرت بسیاری از مسیحیان را علیه آنها برانگیخت. در بازی بخت‌آزمایی، آنها فقط اجازه داشتند روی اعداد پایین (از ۱ تا ۳۰) و همه متعلق به یک گروه ۱۰ تایی شرط‌بندی کنند. در صورت قرعه‌کشی پنج عدد از این نوع، رومی‌ها می‌گفتند که در آن روز در گتو جشن بزرگی برپاست. وقتی یهودیان از گتو بیرون می‌رفتند، مردان مجبور بودند پارچه‌ای زرد بپوشند و زنان یک نشان زرد می‌پوشیدند. در طول اعیاد، آنها مجبور
یک نشان زرد می‌پوشیدند. در طول اعیاد، آنها مجبور بودند مسیحیان را سرگرم کنند و در بازی‌های تحقیرآمیز با هم رقابت کنند. آنها مجبور بودند برهنه، با طنابی دور گردن یا پاهای بسته در کیسه بدوند. گاهی اوقات سربازان نیز بر آنها سوار می‌شدند. یهودیان مجبور بودند سالانه برای اجازه زندگی در آنجا درخواست بدهند. آنها برای این امتیاز، مالیات سالانه می‌پرداختند. یهودیان روم موظف بودند سالانه در طاق تیتوس، که یادبود غارت اورشلیم توسط رومیان در سال ۷۰ میلادی است، به پاپ سوگند وفاداری یاد کنند. هر ساله، در کامپیدولیو،
سوگند وفاداری یاد کنند. هر ساله، در کامپیدولیو، خاخام باید به رئیس شورای شهر ("کاپوریونه") ادای احترام می‌کرد و در ازای آن، لگدی به باسن خود می‌زد. این "مراسم" به این معنی بود که به جامعه یهودیان اجازه داده شده بود یک سال دیگر در روم بمانند. هر شنبه، جامعه یهودی مجبور بود در مقابل کلیسای کوچک سن گرگوریو آ پونته کواترو کاپی، درست بیرون دیوار، به موعظه‌های اجباری گوش دهد. در زمان ساخت آن، در گتو - مانند تقریباً همه جای رم - آب شیرین وجود نداشت. با این حال، چند سال بعد، پاپ‌ها چندین فواره در ریون ساختند. قرار
سال بعد، پاپ‌ها چندین فواره در ریون ساختند. قرار بود یکی از فواره‌ها که توسط جیاکومو دلا پورتا طراحی شده بود، در میدان جودئا، محل یک بازار، در داخل گتو قرار گیرد، اما موتزیو ماتئی از نفوذ خود استفاده کرد تا فواره، فونتانا دله تارتاروگه (فواره لاک‌پشت)، در میدان ماتئی، روبروی محل سکونت خود قرار گیرد. با رشد جامعه یهودی در داخل گتو، ازدحام شدیدی ایجاد شد. از آنجایی که این منطقه نمی‌توانست به صورت افقی گسترش یابد، یهودیان به خانه‌های خود ساختمان‌های عمودی اضافه کردند که مانع از رسیدن نور خورشید به خیابان‌های
کردند که مانع از رسیدن نور خورشید به خیابان‌های تنگ و مرطوب می‌شد. تعداد زیاد جمعیت ساکن در چنین منطقه کوچکی، همراه با فقر جمعیت، شرایط بهداشتی وحشتناکی را ایجاد می‌کرد. این منطقه که بسیار پست و در نزدیکی تیبر قرار داشت، اغلب دچار سیل می‌شد و بیماری‌هایی مانند وبا و مالاریا بومی بودند. در طاعون خیارکی سال ۱۶۵۶، ۸۰۰ نفر از ۴۰۰۰ نفر ساکن گتو جان باختند. در سال ۱۸۶۷، تنها سه سال قبل از لغو گتو، همه‌گیری وبا رخ داد. سنت آنجلو، که کوچک‌ترین منطقه از نظر مساحت بود، به دلیل وجود گتو، بیشترین تراکم جمعیت را نیز
بود، به دلیل وجود گتو، بیشترین تراکم جمعیت را نیز داشت. لغو مجازات. اولین تحول بزرگ پس از تأسیس گتو توسط پل چهارم در دوران جنگ‌های ناپلئونی رخ داد. ناپلئون که مشتاق بود مجموعه‌ای از قوانین جهانی خود را اجرا کند، تصمیم گرفت هر شهروند تحت حکومت او از حمایت برابر قانون برخوردار باشد. «قانون ناپلئونی» بسیاری، اگر نگوییم تمام، حقوق و امتیازات ویژه‌ای را که اشراف و شخصیت‌های مذهبی داشتند لغو کرد؛ به‌طور متقابل، محدودیت‌ها و فشارهای خاصی که بر جوامع یهودی تحمیل شده بود نیز برچیده شد. در بسیاری از کشورها، این به
بود نیز برچیده شد. در بسیاری از کشورها، این به معنای پایان گتوهای یهودی بود. رم نیز استثنا نبود: وقتی نیروهای ناپلئون وارد شهر شدند، به‌طور ویژه‌ای دیوارهای قدیمی گتو را به‌طور فیزیکی تخریب کردند. این کار صرفاً عملی خیرخواهانه نبود؛ ناپلئون مصمم بود به کلیسای کاتولیک نشان دهد که اکنون قدرت غالب در رم است. در سال ۱۷۹۸، او ایالت‌های پاپی را لغو و جمهوری جدید رومی را جایگزین آن کرد، که به سرعت قانون پاپی مبنی بر اجبار یهودیان به سکونت در گتو را لغو نمود. به یاد این رویداد، در میدان «پیازا دله چینکو اسکوله»
یاد این رویداد، در میدان «پیازا دله چینکو اسکوله» ("میدان پنج کنیسه") درخت آزادی کاشته شد. با این حال، زمانی که ایالت‌های پاپی در ۱۷۹۹ بازسازی شدند، گتو دوباره تأسیس شد و یهودیانی که از محدوده آن خارج شده بودند، مجبور به بازگشت شدند. در طول قرن نوزدهم مشخص شد که گتو روز به روز ناپایدارتر می‌شود. در ۱۷ آوریل ۱۸۴۷، گروهی از مردان جوان از تراستوره، دروازه‌های گتو را پس از آنکه برای شب بسته شده بودند، شکستند. در سال ۱۸۴۸، در آغاز لیبرال پاپی خود، پیوس نهم به یهودیان اجازه داد تا در خارج از گتو زندگی کنند. با
اجازه داد تا در خارج از گتو زندگی کنند. با این حال، پس از یک دوره کوتاه تبعید، که در طی آن رم توسط جمهوری دوم روم کنترل می‌شد که به شدت با قدرت کلیسا مخالف بود، پاپ مجموعه‌ای جدید از اقدامات ضد لیبرال، از جمله تأسیس مجدد گتو، را صادر کرد. مالیات سرانه یهودیان در سال ۱۸۵۰ لغو شد. ایالت‌های پاپ در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۰، زمانی که با بقیه شبه جزیره در پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا ادغام شدند، دیگر وجود نداشتند. با این تغییر چشمگیر در دولت‌ها، الزام زندگی یهودیان در گتو به پایان رسید. اما قرن‌ها شلوغی، محدودیت و بیماری،
پایان رسید. اما قرن‌ها شلوغی، محدودیت و بیماری، اثرات خود را گذاشته بود. در حالی که گتوی رومی زمانی محل زندگی حدود ۱۰۰۰۰ یهودی بود، تا سال ۱۸۷۰ جمعیت آن کمتر از نصف این تعداد بود - و نیمی از کسانی که باقی مانده بودند برای زنده ماندن به خیریه متکی بودند. در واقع، بسیاری از ساکنان یهودی با سربازان وحدت ایتالیا که برای به دست گرفتن کنترل دولت روم از کلیسای کاتولیک وارد شدند، به عنوان آزادی‌بخش و قهرمانان فاتح رفتار کردند. در سال ۱۸۸۸، دیوارهای گتو فرو ریخت و خود گتو تقریباً به‌طور کامل تخریب شد. در سال ۱۹۰۴
خود گتو تقریباً به‌طور کامل تخریب شد. در سال ۱۹۰۴ کنیسه بزرگ رم و تعدادی ساختمان آپارتمانی در محل ساخته شد. خاکریزهایی برای جلوگیری از سیل و کاهش شیوع بیماری ایجاد شد. گتوی رومی آخرین گتوی باقی‌مانده در اروپای غربی بود تا اینکه گتوها توسط آلمان نازی در دهه ۱۹۳۰ دوباره رواج یافتند. میراث. به دلیل سیصد و اندی سال انزوا از بقیه شهر، یهودیان گتوی رومی گویش خود را که با نام زبان ایتالیایی-یهودی شناخته می‌شود، توسعه دادند که با گویش بقیه شهر از نظر حفظ اشکال گویشی قرن شانزدهم و استفاده آزادانه از کلمات عبری
گویشی قرن شانزدهم و استفاده آزادانه از کلمات عبری رومی‌شده متفاوت است. امروزه، منطقه گتوی سابق، محل کنیسه بزرگ رم است. یک قطعه باقی مانده از دیوار گتو وجود دارد که در دیوار یکی از حیاط‌های میدان پنج طبقه ساخته شده بود. این مکان به عنوان «یکی از جذاب‌ترین و التقاطی‌ترین محله‌های رم، رستوران‌هایی که برخی از بهترین غذاهای شهر را سرو می‌کنند» توصیف می‌شود، مانند غذای مخصوص یهودیان رومی، کنگر فرنگی سرخ شده و شکوفه‌های کدو سبز پر شده.
والنتینا ویسکونتی (؛ ۱۳۷۱ – ۴ دسامبر ۱۴۰۸) کنتس ورتوس و همسر دوشس اورلئان به عنوان همسر لویی اول، دوک اورلئان، برادر کوچکتر پادشاه شارل ششم فرانسه بود. به عنوان دوشس اورلئان، او در دربار بود و دشمنی ملکه فرانسه، ایزابو باواریا-اینگولشتات، را برانگیخت و متعاقباً از دربار اخراج شد و مجبور به ترک پاریس شد. به دلیل خصومت سیاسی، شوهر والنتینا در سال ۱۴۰۷ به قتل رسید. او در ۴ دسامبر ۱۴۰۸ درگذشت. زندگی. والنتینا در پاویا به عنوان دومین فرزند از چهار فرزند جیان گالئاتزو ویسکونتی، اولین دوک میلان، و همسر اولش
گالئاتزو ویسکونتی، اولین دوک میلان، و همسر اولش ایزابل، دختر پادشاه ژان دوم، پادشاه فرانسه به دنیا آمد. پس از مرگ مادرش در هنگام زایمان در سال ۱۳۷۳، والنتینا و خواهر و برادرانش توسط مادربزرگ پدری‌شان بیانکا ساووی و عمه‌اش ویولانته ویسکونتی بزرگ شدند. مرگ برادرانش کارلو (۱۳۷۴)، جیان گالئاتزو (۱۳۷۶) و آزونه (۱۳۸۱) والنتینا را به عنوان تنها فرزند بازمانده از ازدواج والدینش و کنتس ورتوس، عنوانی که او و همسرش به اشتراک گذاشتند، باقی گذاشت. نامزدی‌ها. در سال ۱۳۷۹، والنتینا با پسرعمویش کارلو ویسکونتی، لرد پارما،
والنتینا با پسرعمویش کارلو ویسکونتی، لرد پارما، پسر برنابو ویسکونتی، نامزد شد و حتی اجازه پاپی نیز به او داده شد؛ با این حال، برنابو بعداً این نامزدی را لغو کرد و در سال ۱۳۸۲، پسرش را به ازدواج یک زن اشرافی فرانسوی به نام بئاتریس آرمانیاک درآورد. در سال ۱۳۸۵، جیان گالئاتزو تنها حاکم بر میراث ویسکونتی شد و با این اتفاق، وضعیت والنتینا به‌طور قابل توجهی تغییر کرد. در این مرحله، لرد جدید میلان مذاکراتی را با شاه ونسسلاوس آلمان و بوهمیا برای ازدواج والنتینا و برادر ناتنی‌اش جان گورلیتز آغاز کرد. در همان زمان،
ناتنی‌اش جان گورلیتز آغاز کرد. در همان زمان، او همچنین با لویی دوم آنژو، پادشاه اسمی ناپل، برای ازدواج مذاکره کرد. با این حال، ماری بلوا، دوشس آنژو، سرانجام مذاکرات را لغو کرد و سپس جیان گالئاتزو توجه خود را به برادرزاده‌اش لویی، دوک تورن، پسر دوم پادشاه شارل پنجم فرانسه و برادر شارل ششمِ حاکم معطوف کرد. شاه ونسسلاو از بازی دوگانهٔ جیان گالئاتزو آگاه شد و مذاکرات را با نامه‌ای پر از توهین قطع کرد و لویی، پسرعموی اولش، تنها خواستگار والنتینا باقی ماند. ازدواج. به دلیل رابطهٔ نزدیک بین عروس و داماد، در ۲۵
به دلیل رابطهٔ نزدیک بین عروس و داماد، در ۲۵ نوامبر ۱۳۸۶ اجازهٔ پاپ اعطا شد و قرارداد ازدواج در ۲۷ ژانویه ۱۳۸۷ در پاریس امضا شد. والنتینا به عنوان جهیزیه، شهرستان ورتوس (که جهیزیه مادر خودش در زمان ازدواجش در سال ۱۳۴۸ بود) و شهر آستی را به همراه ۴۵۰٬۰۰۰ فلورین پول نقد و ۷۵٬۰۰۰ فلورین جواهرات دریافت کرد. در این قرارداد همچنین قید شده بود که در صورت عدم وجود وارث مرد، والنتینا قلمرو ویسکونتی را به ارث خواهد برد. به همین دلیل بود که نوه‌اش لویی دوازدهم فرانسه ادعای دوک‌نشین میلان را کرد و جنگ‌های ایتالیا را
ادعای دوک‌نشین میلان را کرد و جنگ‌های ایتالیا را آغاز کرد. این ازدواج وکالتی سه ماه بعد، در ۸ آوریل، در دربار میلان و فرانسه جشن گرفته شد. والنتینا تنها به دلیل «دلایل امنیتی» که به پدرش داده شده بود، توانست میلان را به مقصد فرانسه در ۲۳ ژوئن ۱۳۸۹ ترک کند: در واقع، جیان گالئاتزو می‌خواست پس از پایان بارداری همسر دومش کاترینا ویسکونتی (دختر دیگر برنابئو)، قرارداد ازدواج را اصلاح کند. تنها پس از تولد پسرش جیان ماریا در ۷ سپتامبر ۱۳۸۸، او به اندازه کافی احساس امنیت کرد تا دخترش را به فرانسه بفرستد. والنتینا
امنیت کرد تا دخترش را به فرانسه بفرستد. والنتینا سرانجام با همراهی پسرعمویش آمادئوس هفتم، کنت ساووی و گروهی متشکل از ۳۰۰ شوالیه، به فرستادگان لویی تحویل داده شد. ازدواج رسمی در ۱۷ اوت ۱۳۸۹ در شهر ملون برگزار شد. در ژوئن ۱۳۹۲، شوهرش دوک‌نشین تورن را با دوک‌نشین اورلئان عوض کرد؛ از آن زمان، والنتینا دوشس اورلئان لقب گرفت. به دلیل دسیسه‌های دربار چارلز ششم فرانسه و دشمنی ملکه، ایزابو باواریا-اینگولشتات، والنتینا از دربار تبعید شد و مجبور به ترک پاریس شد. شایعاتی مبنی بر رابطه عاشقانه ایزابو با لویی و نزدیکی
مبنی بر رابطه عاشقانه ایزابو با لویی و نزدیکی بسیار زیاد والنتینا به پادشاه که از سلامت روانی خوبی برخوردار نبود، وجود داشت. والنتینا، حامی اوستاش دشان، که به افتخار او شعر می‌سرود، همچنین مادر یکی از مشهورترین شاعران فرانسه، شارل اورلئان، بود. قتل شوهر والنتینا توسط پسر عمو و رقیب سیاسی‌اش، جان نترس، دوک بورگوندی، در سال ۱۴۰۷ برنامه‌ریزی شد. والنتینا تنها کمی بیش از یک سال پس از همسرش زنده ماند و در ۴ دسامبر ۱۴۰۸ در بلوا درگذشت. مراسم تدفین. والنتینا در صومعه سلستینز کلیسای اورلئان در پاریس به خاک سپرده
سلستینز کلیسای اورلئان در پاریس به خاک سپرده شد. مقبره یادبود او در سال ۱۵۰۸ توسط نوه‌اش لویی دوازدهم فرانسه سفارش داده شد. این مقبره بین سال‌های ۱۸۱۷ تا ۱۸۱۸ به کلیسای سنت دنیس منتقل شد. فرزندان. والنتینا و لویی فرزندان زیر را داشتند:
ماتئو دوم ویسکونتی (; ۱۳۱۹ – ۲۹ سپتامبر ۱۳۵۵) به همراه برادرانش گالئاتزو دوم و برنابئو، فرمانروای مشترک میلان بود. ماتئو پسر ارشد استفانو ویسکونتی و والنتینا دوریا بود. در سال ۱۳۴۲ با اگیدیولا دی فیلیپینو از گونزاگا ازدواج کرد. عمویش لوچینو ویسکونتی او را در سال ۱۳۴۶ به مونتفرات تبعید کرد، اما در سال ۱۳۵۰ به میلان بازگشت. به عنوان فرمانروای مشترک این قلمرو پس از مرگ عمویش جیووانی ویسکونتی (۱۳۵۴)، لودی، پیاچنزا، پارما و بولونیا به ماتئو داده شد. او پس از شامی که به گفته مادرش و دیگران، در آن توسط برادرانش
که به گفته مادرش و دیگران، در آن توسط برادرانش مسموم شده بود، درگذشت. دخترش کاترینا با اوگولینو گونزاگا از مانتوا ازدواج کرد. زندگی‌نامه. ماتئو در میلان به دنیا آمد، پسر ارشد استفانو ویسکونتی و والنتینا دوریا (دختر برنابو دوریا، پسر برانکا دوریا). اطلاعات مربوط به دوران کودکی او کمیاب است. او به همراه برادرانش گالئاتزو دوم و برنابئو، به توطئه فرانچسکو پوسترلا علیه عمویشان لوچینو ویسکونتی، که در آن زمان ارباب میلان بود، پیوست. این توطئه خنثی شد و پوسترلا از بین رفت، اما لوچینو هیچ مدرکی علیه برادرزاده‌هایش
بین رفت، اما لوچینو هیچ مدرکی علیه برادرزاده‌هایش پیدا نکرد. در سال ۱۳۴۲، او با ایگیدیولا گونزاگا، دختر فیلیپینو گونزاگا، ازدواج کرد. به دلیل یک توطئه جدید و ناموفق (۱۳۴۶)، ماتئو مجبور شد به همراه برادرانش از میلان فرار کند و توسط لوچینو و اسقف اعظم جیووانی ویسکونتی، برادر لوچینو، رانده شد. ماتئو به مارکیزات مونفراتو پناه برد. رسیدن به قدرت. ماتئو پس از مرگ لوچینو (۱۳۴۹) به میلان بازگشت و عمویش، اسقف اعظم جیووانی، او را به همراه دیگر برادرانش فراخواند. در سال ۱۳۴۰، اسقف اعظم جیووانی برای آرام کردن مرزهای
سال ۱۳۴۰، اسقف اعظم جیووانی برای آرام کردن مرزهای قلمرو ویسکونتی که به دلیل درگیری‌های لوچینو درگذشته گسترش یافته بود، پیمان‌های ازدواج منعقد کرد. بدین ترتیب، ماتئو با ایگیدیولا گونزاگا، دختر کاپیتان مردم مانتوا، فیلیپینو، ازدواج کرد؛ گالئاتزو دوم با بیانکا اهل ساووی، دختر کنت آیمونه اهل ساووی ازدواج کرد؛ و برنابو با بئاتریس رجینا دلا اسکالا، دختر ماستینو دوم دلا اسکالا، لرد ورونا، ازدواج کرد. به مناسبت عروسی، ماتئو در دربار و مسابقاتی که توسط خانواده گونزاگا در مانتوا برگزار می‌شد، به همراه گروهی از
گونزاگا در مانتوا برگزار می‌شد، به همراه گروهی از همراهان ثروتمند و متعدد شرکت کرد. در سال ۱۳۵۴، پس از مرگ اسقف اعظم جیووانی، قدرت بر میلان به سه پسر استفانو ویسکونتی رسید. در حالی که برنابوی جوان، قلمروهای شرقی، هم‌مرز با سرزمین‌های اسکالیگری، و گالئاتزو دوم، قلمروهای غربی، هم‌مرز با قلمروهای ساووی را در اختیار گرفت، به ماتئو دوم: لودی، پیاچنزا، پارما و بولونیا از جمله شهرهای بزرگ، و همچنین بوبیو، پونترمولی، فیدنتسا، ماسا و لوگو اعطا شد. همچنین یک سوم (دو سستیری) از شهر میلان، یک سوم جنوا و اقامت در کاخی
سستیری) از شهر میلان، یک سوم جنوا و اقامت در کاخی که توسط اسقف اعظم جیووانی ساخته شده بود، در کنار کاخ اسقف اعظم، به او واگذار شد. او همچنین قلعه سارونو را به عنوان اقامتگاه روستایی خود ساخت. بولونیا بلافاصله به محل اختلاف بین سه برادر تبدیل شد. این شهر که توسط جیووانی ویسکونتی د اولونا اداره می‌شد، استقلال خود را از حکومت میلان اعلام کرد. ماتئو دوم خود را به شکایت نزد پاپ محدود کرد، در حالی که گالئاتزو دوم و مهم‌تر از همه، برنابئو برای مداخله مسلحانه فشار می‌آوردند. کاملاً مشخص شد که دو پسر کوچکتر استفانو
کاملاً مشخص شد که دو پسر کوچکتر استفانو ویسکونتی قصد دارند خط سیاسی بسیار متفاوتی از برادر بزرگترشان را دنبال کنند. مرگ. در ۲۹ سپتامبر ۱۳۵۵، در قلعه سارونو، پس از بازگشت از یک سفر شکار در نزدیکی مونزا، ماتئو از درد شدید شکم شکایت کرد. او پس از شام درگذشت، تقریباً مطمئناً به دستور برادرانش مسموم شده بود که سپس قلمروهای او را تقسیم کردند. حامی اصلی نظریه مسمومیت، والنتینا دوریا، مادر ماتئو، گالئاتزو و برنابئو بود. او در کلیسای سن گوتاردو در کورته به خاک سپرده شد. ظاهر و شخصیت. پیترو آزاریو او را خوش‌قیافه
شد. ظاهر و شخصیت. پیترو آزاریو او را خوش‌قیافه اما تنومند، سخنور، تنبل و در امور دولتی سهل‌انگار توصیف می‌کند.
ماست یونانی (به انگلیسی: Greek Yogurt) نوعی ماست غلیظ و پرپروتئین است که با روش خاصی از صاف‌کردن ماست معمولی تهیه می‌شود. این نوع ماست به دلیل بافت خامه‌ای، طعم ملایم و ارزش غذایی بالا، در سراسر جهان محبوب شده‌است. روش تولید. ماست یونانی با صاف‌کردن ماست معمولی از طریق پارچهٔ مخصوص یا دستگاه‌های صنعتی تهیه می‌شود. این فرآیند باعث حذف بخش زیادی از آب پنیر (وی)، لاکتوز و قند طبیعی ماست شده و محصول نهایی بافتی غلیظ‌تر و پروتئین بیشتری دارد. کاربردها. ماست یونانی در آشپزی و تغذیه کاربردهای زیادی دارد:
پرچرب (به انگلیسی: Full-fat یا Whole-fat) اصطلاحی در تغذیه و صنایع غذایی است که به مواد غذایی‌ای اطلاق می‌شود که میزان چربی آن‌ها در سطح طبیعی یا بالاتر از حد متوسط است. این اصطلاح معمولاً در برچسب‌گذاری محصولات لبنی، گوشت، سس‌ها و خوراکی‌های فرآوری‌شده دیده می‌شود. تعریف. محصولی «پرچرب» محسوب می‌شود که: کاربردها. اصطلاح «پرچرب» در توصیف محصولات زیر رایج است: در رژیم‌های غذایی. محصولات پرچرب معمولاً در رژیم‌های زیر توصیه یا محدود می‌شوند:
سالنامه چارلی بیچاره مجموعه‌ای از سخنرانی‌ها و گفتگوهای چارلی مانگر است که توسط پیتر دی. کافمن گردآوری شده است. این کتاب نخستین بار در سال ۲۰۰۵ منتشر شد () و سه سال بعد با محتوای گسترش‌یافته دوباره به چاپ رسید (). انتشارات استرایپ این کتاب را در سال ۲۰۲۳، اندکی پیش از مرگ مانگر، دوباره منتشر کرد. نمای کلی. چارلی مانگر که سال‌ها به‌عنوان نایب‌رئیس برکشر هاتاوی فعالیت می‌کرد، در کتاب سالنامه چارلی بیچاره مجموعه‌ای از اندیشه‌ها و رویکردهای سرمایه‌گذاری خود را فراتر از جمله معروفش «من چیزی برای اضافه کردن
را فراتر از جمله معروفش «من چیزی برای اضافه کردن ندارم» در اختیار خوانندگان قرار می‌دهد. مانگر ارادت ویژه‌ای به بنجامین فرانکلین داشت، و انتخاب عنوان کتاب نیز ادای احترامی مستقیم به "سالنامه ریچارد بیچاره" اثر مشهور فرانکلین است. درآمد خالص فروش این کتاب به مرکز تحقیقات مانگر در کتابخانه هانتینگتون واقع در سان مارینو، کالیفرنیا، اختصاص یافته است.
یک همه‌پرسی نهادی (به: یا )) با رأی همگانی در پادشاهی ایتالیا در ۲ ژوئن ۱۹۴۶ برگزار شد، رویدادی کلیدی در تاریخ معاصر ایتالیا. تا سال ۱۹۴۶، ایتالیا پادشاهی‌ای تحت سلطنت خاندان ساووی بود که از زمان اتحاد ایتالیا در ۱۸۶۱ فرمان می‌راندند و پیش‌تر فرمانروایان پادشاهی ساردنی بودند. در ۱۹۲۲، با قدرت‌گیری بنییتو موسولینی و شکل‌گیری رژیم فاشیستی در ایتالیا، که در نهایت موجب ورود کشور به جنگ جهانی دوم در کنار آلمان نازی شد، نقش خاندان سلطنتی به‌طور چشمگیری تضعیف گردید. پس از جنگ داخلی ایتالیا و آزادسازی ایتالیا از
پس از جنگ داخلی ایتالیا و آزادسازی ایتالیا از دست نیروهای محور در ۱۹۴۵، سال بعد همه‌پرسی‌ای دربارهٔ شکل نهادی حکومت برگزار شد که نتیجهٔ آن جایگزینی پادشاهی با جمهوری بود. انتخابات عمومی ایتالیا (۱۹۴۶) برای انتخاب مجلس مؤسسان ایتالیا نیز در همان روز برگزار گردید. همانند انتخابات همزمان مجلس مؤسسان، این همه‌پرسی در ایستریای یولی، در استان زارا و استان بولتسانو که همچنان تحت اشغال نیروهای متفقین بودند، برگزار نشد. نتایج همه‌پرسی در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۶ توسط دیوان عالی کشور ایتالیا اعلام شد: ۱۲٬۷۱۷٬۹۲۳ نفر به جمهوری و
کشور ایتالیا اعلام شد: ۱۲٬۷۱۷٬۹۲۳ نفر به جمهوری و ۱۰٬۷۱۹٬۲۸۴ نفر به پادشاهی رأی دادند. این رویداد هر ساله در جشن "فستا دلا رپوبلیکا" گرامی داشته می‌شود. امبرتو دوم، پادشاه سابق، در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۶ داوطلبانه کشور را ترک کرد و رهسپار کاشکایش در جنوب پرتغال شد، بی‌آنکه حتی منتظر اعلام نهایی نتایج و صدور رأی دربارهٔ اعتراض‌های حزب سلطنت‌طلب بماند؛ اعتراض‌هایی که در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۶ توسط دیوان عالی رد شد. با لازم‌الاجرا شدن قانون اساسی جمهوری ایتالیا در ۱ ژانویه ۱۹۴۸، انریکو د نیکولا نخستین کسی شد که وظایف رئیس‌جمهور
انریکو د نیکولا نخستین کسی شد که وظایف رئیس‌جمهور ایتالیا را بر عهده گرفت. این نخستین بار بود که بیشتر شبه‌جزیره ایتالیا پس از سقوط جمهوری روم زیر یک حکومت جمهوری واحد قرار می‌گرفت. پس از جنگ داخلی ایتالیا و آزادسازی ایتالیا از نیروهای محور در سال ۱۹۴۵، سال بعد یک همه‌پرسی عمومی در مورد شکل نهادی دولت برگزار شد و در نتیجه رأی‌دهندگان جایگزینی سلطنت با جمهوری را انتخاب کردند. انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ برای انتخاب مجلس مؤسسان ایتالیا در همان روز برگزار شد. همانند انتخابات همزمان مجلس مؤسسان،
برگزار شد. همانند انتخابات همزمان مجلس مؤسسان، همه‌پرسی در مارس جولیان، در استان زارا یا استان بولزانو، که هنوز در اشغال نیروهای متفقین بودند و در انتظار حل و فصل نهایی وضعیت سرزمین‌ها بودند، برگزار نشد. نتایج توسط دیوان عالی کشور در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۶ اعلام شد: ۱۲٬۷۱۷٬۹۲۳ شهروند به نفع جمهوری و ۱۰٬۷۱۹٬۲۸۴ شهروند به نفع سلطنت. این رویداد سالانه توسط "جشن جمهوری" گرامی داشته می‌شود. پادشاه سابق، اومبرتو دوم، داوطلبانه در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۶ کشور را ترک کرد و به سمت کاسکایس، در جنوب پرتغال، رفت، بدون اینکه حتی منتظر مشخص
در جنوب پرتغال، رفت، بدون اینکه حتی منتظر مشخص شدن نتایج و حکم تجدیدنظرخواهی‌های ارائه شده توسط حزب سلطنت‌طلب باشد که توسط دیوان عالی کشور در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۶ رد شده بود. با لازم‌الاجرا شدن قانون اساسی جدید جمهوری ایتالیا، در ۱ ژانویه ۱۹۴۸، انریکو دی نیکولا اولین کسی بود که وظایف رئیس‌جمهور ایتالیا را بر عهده گرفت. این اولین باری بود که از زمان سقوط جمهوری روم، بیشتر شبه جزیره ایتالیا تحت یک دولت جمهوری واحد قرار گرفت. پیشینه. ایده‌های جمهوری‌خواهی و اتحاد ایتالیا. در تاریخ ایتالیا چندین حکومت به اصطلاح
ایتالیا. در تاریخ ایتالیا چندین حکومت به اصطلاح «جمهوری» وجود دارد که در طول زمان یکی پس از دیگری روی کار آمده‌اند. نمونه‌هایی از آن جمهوری روم باستان و جمهوری‌های دریایی قرون وسطی هستند. از سیسرو گرفته تا نیکولو ماکیاولی، فیلسوفان ایتالیایی پایه‌های علوم سیاسی و جمهوری‌خواهی را تصور کرده‌اند. اما این جوزپه ماتزینی بود که ایده جمهوری‌خواهی را در قرن نوزدهم در ایتالیا احیا کرد. ماتزینی، یک ملی‌گرای ایتالیایی در سنت رادیکال تاریخی و طرفدار جمهوری‌خواهی با الهام از سوسیال دموکراسی، به تعریف جنبش مدرن اروپایی
از سوسیال دموکراسی، به تعریف جنبش مدرن اروپایی برای دموکراسی مردمی در یک دولت جمهوری کمک کرد. افکار ماتزینی تأثیر بسیار قابل توجهی بر جنبش‌های جمهوری‌خواه ایتالیایی و اروپایی، در قانون اساسی ایتالیا، در مورد اروپایی‌گرایی و به‌طور خاص بر بسیاری از سیاستمداران دوره‌های بعدی، از جمله رئیس‌جمهور آمریکا، وودرو ویلسون، نخست‌وزیر بریتانیا ، دیوید لوید جورج، مهاتما گاندی، نخست‌وزیر اسرائیل، گلدا مایر و نخست‌وزیر هند، جواهر لعل نهرو، داشت. ماتزینی مفهومی به نام «اندیشه و عمل» را تدوین کرد که در آن اندیشه و عمل
«اندیشه و عمل» را تدوین کرد که در آن اندیشه و عمل باید به هم پیوند بخورند و هر اندیشه‌ای باید با عمل دنبال شود، بنابراین روشنفکری و مفهوم جدایی نظریه از عمل را رد می‌کرد. در ژوئیه ۱۸۳۱، جوزپه ماتزینی در تبعید در مارسی، جنبش ایتالیای جوان را تأسیس کرد که هدف آن تبدیل ایتالیا به یک جمهوری دموکراتیک واحد، بر اساس اصول آزادی، استقلال و وحدت، و همچنین سرنگونی رژیم‌های سلطنتی پیش از اتحاد، از جمله پادشاهی ساردینیا بود. تأسیس ایتالیای جوان، لحظه‌ای کلیدی از ریزورجیمنتوی ایتالیا را تشکیل می‌دهد و این برنامه
ریزورجیمنتوی ایتالیا را تشکیل می‌دهد و این برنامه جمهوری‌خواهانه، از نظر زمانی، مقدم بر پیشنهادهای وحدت ایتالیا توسط وینچنزو جیوبرتی و چزاره بالبو است که با هدف اتحاد مجدد قلمرو ایتالیا تحت ریاست پاپ ارائه شده بود. متعاقباً، فیلسوف کارلو کاتانئو، ایتالیای سکولار و جمهوری‌خواه را در امتداد ایده‌های ماتزینی، اما به عنوان یک جمهوری فدرال، ترویج کرد. پروژه‌های سیاسی مازینی و کاتانئو با اقدام نخست‌وزیر پیدمونت ، کامیلو بنسو، کنت کاوور و جوزپه گاریبالدی خنثی شد. دومی ایده‌های جمهوری‌خواهی خود را کنار گذاشت تا از
ایده‌های جمهوری‌خواهی خود را کنار گذاشت تا از وحدت ایتالیا حمایت کند. گاریبالدی پس از فتح کل جنوب ایتالیا در طول لشکرکشی هزار نفری، سرزمین‌های فتح شده را به پادشاه ساردینیا ، ویکتور امانوئل دوم، تحویل داد که پس از یک همه‌پرسی به پادشاهی ساردینیا ضمیمه شدند. این امر انتقاد شدید بسیاری از جمهوری‌خواهان را به همراه داشت که او را به خیانت متهم می‌کردند. در حالی که یک اتحاد اداری پر زحمت آغاز شد، اولین پارلمان ایتالیا انتخاب شد و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، ویکتور امانوئل دوم اعلام پادشاهی ایتالیا معرفی شد. از سال ۱۸۶۱ تا
اعلام پادشاهی ایتالیا معرفی شد. از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶، ایتالیا یک سلطنت مشروطه بود که بر اساس اساسنامه آلبرتین، به نام پادشاهی که آن را در سال ۱۸۴۸ اعلام کرد، چارلز آلبرت از ساردینیا، تأسیس شده بود. پارلمان شامل یک مجلس سنا بود که اعضای آن توسط پادشاه منصوب می‌شدند و یک مجلس نمایندگان که با رأی سرشماری انتخاب می‌شدند. در سال ۱۸۶۱ تنها ۲٪ از ایتالیایی‌ها حق رأی داشتند. در چشم‌انداز سیاسی آن زمان، یک جنبش سیاسی جمهوری‌خواه وجود داشت که شهدایی مانند سرباز پیترو بارسانتی داشت. بارسانتی حامی ایده‌های
سرباز پیترو بارسانتی داشت. بارسانتی حامی ایده‌های جمهوری‌خواهانه بود و سربازی در ارتش سلطنتی ایتالیا با درجه سرجوخه بود. او در سال ۱۸۷۰ به دلیل حمایت از یک شورش علیه سلطنت ساووی به اعدام محکوم و تیرباران شد و بنابراین اولین شهید جمهوری مدرن ایتالیا و نمادی از آرمان‌های جمهوری‌خواهانه در ایتالیا محسوب می‌شود. اساسنامه آلبرتین و ایتالیای لیبرال. جمهوری‌خواهان در انتخابات پارلمان ایتالیا شرکت کردند و در سال ۱۸۵۳ حزب عمل را پیرامون جوزپه ماتزینی تشکیل دادند. اگرچه ماتزینی در تبعید بود، اما در سال ۱۸۶۶ انتخاب
ماتزینی در تبعید بود، اما در سال ۱۸۶۶ انتخاب شد، اما از پذیرفتن کرسی خود در پارلمان خودداری کرد. کارلو کاتانئو در سال‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۶۷ به عنوان نماینده انتخاب شد، اما از این کار خودداری کرد تا مجبور به سوگند وفاداری به خاندان ساووی نشود. مسئله سوگند وفاداری به سلطنت، که برای انتخاب شدن ضروری بود، موضوع بحث و جدل در میان نیروهای جمهوری‌خواه بود. در سال ۱۸۷۳، فلیچه کاوالوتی، یکی از متعهدترین سیاستمداران ایتالیایی علیه سلطنت، قبل از سوگند خود اعلامیه‌ای صادر کرد که در آن باورهای جمهوری‌خواهانه خود را مجدداً