payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انجام شوند. مناصب پیشرونده. مناصب پیشرونده به مجموعه‌ای از مناصب در لژ گفته می‌شود که به صورت سلسله مراتبی قرار گرفته‌اند و در نهایت به مقام استاد ارجمند ختم می‌شوند. در حالت ایده‌آل، یک ماسون از پایین‌ترین رتبه شروع کرده و هر سال به مقام بالاتر ارتقا می‌یابد. این سلسله مراتب معمولاً شامل: البته این سیستم در همۀ لژها رعایت نمی‌شود. این روش عمدتاً در ایالات متحده رایج است. مناصب رایج در تمام لژهای ماسونی. استاد ارجمند (Worshipful Master). بالاترین مقام در یک لژ ماسونی، استاد ارجمند است که در بخش شرقی اتاق
لژ ماسونی، استاد ارجمند است که در بخش شرقی اتاق لژ قرار گرفته و تمامی جلسات را اداره می‌کند. وی دارای اختیارات قابل‌توجهی است و بر آیین‌ها و مراسم نظارت دارد. این مقام سالانه و از طریق رأی‌گیری مخفی انتخاب می‌شود. اکثر حوزه‌های قضایی فقط افرادی را واجد شرایط می‌دانند که قبلاً در منصب "سرپرست ارشد" خدمت کرده باشند. پس از پایان دوره، استاد ارجمند سابق، به عنوان "استاد پیشین" (Past Master) شناخته می‌شود. معادل این مقام در لژهای بزرگ، "استاد بزرگ" (Grand Master) است که دارای اختیارات ویژه در تمام لژهای تحت
است که دارای اختیارات ویژه در تمام لژهای تحت قلمرو خود می‌باشد. او معمولاً با عنوان "ارجمندترین استاد" (Most Worshipful) یا در ایالت پنسیلوانیا "ارجمند راستین" (Right Worshipful) خطاب می‌شود. سرپرست ارشد (Senior Warden). این مقام که به عنوان دستیار اصلی استاد ارجمند شناخته می‌شود، در غیاب وی ممکن است جلسه را اداره کند. در برخی لژها، انتظار می‌رود سرپرست ارشد، استاد ارجمند بعدی باشد. در برخی حوزه‌ها، این منصب انتخابی است و در برخی دیگر توسط استاد ارجمند منصوب می‌شود. سرپرست کوچک (Junior Warden). این مقام
می‌شود. سرپرست کوچک (Junior Warden). این مقام مسئول نظارت بر اوقات استراحت و پذیرایی در لژ است. در برخی حوزه‌ها، وظیفۀ بررسی اعتبار بازدیدکنندگان ماسونی نیز بر عهدۀ وی است. خزانه‌دار (Treasurer). وظایف وی شامل حسابداری، جمع‌آوری حق عضویت، پرداخت قبوض و ارسال حق عضویت سالانه به لژ بزرگ است. دبیر (Secretary). مسئول ثبت و ضبط جلسات، ارسال اطلاعیه‌ها و تهیۀ گزارش‌های آماری برای لژ بزرگ است. این منصب اغلب توسط افراد با تجربه‌ای که سال‌ها در لژ حضور داشته‌اند، اشغال می‌شود. سرپرستان (Stewards). سرپرستان نقش‌های
می‌شود. سرپرستان (Stewards). سرپرستان نقش‌های کمکی متعددی را ایفا می‌کنند. حتی در یک حوزۀ قضایی یکسان، وظایف دقیق آن‌ها می‌تواند متفاوت باشد. برخی از وظایف رایج آن‌ها شامل موارد زیر است: در بسیاری از حوزه‌های قضایی، سرپرستان وظیفۀ سرو کردن شراب در ضیافت پس از جلسه لژ را بر عهده دارند و معمولاً مسئولیت نظارت و برنامه‌ریزی پذیرایی را نیز بر عهده می‌گیرند. در برخی حوزه‌های قضایی، هر لژ دارای دو سرپرست با عناوین "سرپرست ارشد" و "سرپرست کوچک" است. در سایر موارد "استاد ارجمند" می‌تواند بسته به اندازه و نیازهای
"استاد ارجمند" می‌تواند بسته به اندازه و نیازهای لژ، هر تعداد سرپرست را منصوب کند که این امر باعث منحصر به فرد شدن این مقام می‌شود. شماس (Deacons). شماس یک مقام پایین رتبه در لژ است. در بیشتر حوزه‌های قضایی، هر لژ دو شماس دارد که با عنوان "شماس ارشد" و "شماس کوچک" شناخته می‌شوند. وظایف اصلی "شماس ارشد" شامل هدایت نامزدها در لژ و صحبت به نمایندگی از آن‌ها در برخی مراسم‌ها، خدمت به "استاد ارجمند" و رساندن دستورات او به "نگهبان ارشد" است. وظایف "شماس کوچک" مشابه شماس ارشد است اما او دستورات "نگهبان ارشد" را
شماس ارشد است اما او دستورات "نگهبان ارشد" را به "نگهبان کوچک" منتقل می‌کند. در برخی حوزه‌های قضایی، وظیفۀ حفاظت از درب داخلی لژ و اطمینان از بسته بودن آن نیز به عهده شماس کوچک است. نگهبان بیرونی (Tyler) و نگهبان داخلی (Inner Guard). نگهبانی بیرونی که گاهی "Tiler" نیز نوشته می‌شود، همچنین با عنوان "نگهبان خارجی" شناخته می‌شود. وظیفۀ او حفاظت از درب لژ از بیرون با شمشیر کشیده و اطمینان از ورود تنها افراد واجد شرایط به جلسۀ لژ است. در برخی حوزه‌ها، او مسئول آماده‌سازی نامزدها برای ورود به لژ نیز می‌باشد.
آماده‌سازی نامزدها برای ورود به لژ نیز می‌باشد. نگهبان داخلی در لژهای بریتانیا مقام اجباری است، اما در لژهای آمریکایی نادر است. همچنین این مقام در لژهای استرالیا و نیوزلند وجود دارد. این موقعیت معمولاً به یک عضو تازه وارد داده می‌شود، زیرا فرصتی برای آشنایی با سایر اعضا و یادگیری تشریفات فراهم می‌کند. کشیش (Chaplain). در اکثر حوزه‌های ماسونی، هر لژ دارای یک "کشیش" است. وظیفۀ اصلی کشیش، قرائت دعا قبل و بعد از جلسات لژ و گفتن دعای سفره در هنگام صرف غذا است. در بسیاری از لژها، این مقام به یک روحانی (کشیش،
در بسیاری از لژها، این مقام به یک روحانی (کشیش، خاخام، امام و...) که عضو لژ است، واگذار می‌شود. مدیر مراسم (Director of Ceremonies/ Ritualist/Ritual Director/Master of Ceremonies). در "لژ بزرگ متحد انگلستان"، این مقام با عنوان "مدیر مراسم" شناخته می‌شود، اما در حوزه‌های دیگر، نام‌هایی مانند "مدیر آیین"، "استاد تشریفات" و "مدیر تشریفات" نیز رایج است. وظیفۀ مدیر مراسم، هدایت تشریفات و اطمینان از اجرای روان آیین‌هاست. او ممکن است تمریناتی را برای اعضای لژ برگزار کند و به افسرانی که متون خود را فراموش
لژ برگزار کند و به افسرانی که متون خود را فراموش کرده‌اند، کمک کند. مارشال (Marshall). این سمت در ایالات متحدۀ آمریکا رایج است، اما در بسیاری از کشورهای دیگر چنین نیست. در برخی حوزه‌ها، این عنوان صرفاً معادلی برای "مدیر تشریفات" محسوب می‌شود. با این حال، در برخی حوزه‌های قضایی، مارشال سمتی جداگانه و متمایز دارد. در چنین مواردی، وظایف او با شامل سازمان‌دهی مراسم، اطمینان از رعایت ترتیب و تشریفات رسمی، و معرفی مهمانان به لژ است. این وظایف با نقش "مدیر تشریفات" که مسئول نظارت بر اجرای مناسک و مراسم درجه‌های
که مسئول نظارت بر اجرای مناسک و مراسم درجه‌های لژ است، تفاوت دارد. در بسیاری از حوزه‌های ایالات متحده، مارشال مسئول اجرای مراسم پرچم، از جملۀ نصب پرچم، هدایت سوگند وفاداری و پایین آوردن پرچم در پایان مراسم است. در لژهایی که از پرچم کشورهای دیگر نیز در کنار پرچم آمریکا استفاده می‌شود، مارشال باید برگزاری مراسم مشابهی را برای آن پرچم‌ها بر عهده یک از اعضای لژ بگذارد. مسئولان تشریفات (Master of Banquets). در برخی لژها، سمت‌های "مسئول تشریفات ارشد" و مسئول تشریفات تازه‌کار" وجود دارد. وظیفه اصلی آن‌ها
تشریفات تازه‌کار" وجود دارد. وظیفه اصلی آن‌ها آماده‌سازی نامزدها برای دریافت هر یک از سه درجه ماسونی و هدایت آن‌ها در طول مراسم درجه‌بندی است. این مسئولان همچنین در مواقع خاص، طبق نظر "استاد ارجمند" (Worshipful Master)، وظیفه حفظ نظم را بر عهده دارند. در برخی لژها، آن‌ها وظیفه پاسخ‌گویی به درخواست‌های ورود به اتاق آماده‌سازی، اتاق بررسی و درهای خارجی را نیز دارند. در برخی از آیین‌های فراماسونری در قاره اروپا، این عنوان به جای "مدیر تشریفات" به کار می‌رود، اما وظایف مشابهی را بر عهده دارد. در چنین مواردی،
اما وظایف مشابهی را بر عهده دارد. در چنین مواردی، "دیاکن" (Deacon) وظایف مسئول تشریفات را انجام می‌دهد. سخنران (Orator). سخنران یکی از جایگاه‌های معتبر در لژ فراماسونری است که معمولاً به یک "استاد ارجمند سابق" یا عضوی با تجربه اختصاص داده می‌شود. او نقش مهمی در حفظ قوانین و سنت‌های ماسونی ایفا کرده و مسئول ارائه سخنرانی در جلسات و مناسبت‌های مختلف لژ است. از وظایف اصلی سخنران می‌توان به خوشامدگویی به اعضای جدید، انجام تحقیقات ماسونی، مدیریت بحث‌ها، نظارت بر انسجام جلسات، و ارائه راهنمایی‌های اخلاقی به سایر
انسجام جلسات، و ارائه راهنمایی‌های اخلاقی به سایر برادران اشاره کرد. این سمت معمولاً به افراد با تجربه و دانش وسیع در زمینه ماسونری سپرده می‌شود. در برخی لژهای اروپایی مانند آلمان، اتریش و فرانسه، سخنران (Redner) به عنوان مشاور حقوقی لژ عمل می‌کند و مسئولیت اجرای قوانین و اساسنامه را بر عهده دارد. او همچنین نقش دادستان را در رسیدگی به تخلفات ماسونی ایفا می‌کند. این سمت از نظر رتبه‌بندی، بلافاصله پس از "استاد ارجمند" و معاون او قرار دارد و نشان سمتی او کتاب قوانین است. این سمت ریشه در دوران سنگ‌تراشان عملی
قوانین است. این سمت ریشه در دوران سنگ‌تراشان عملی قرون وسطی دارد. در آن زمان، فردی به نام "Parlierer" از میان اعضای ارشد به عنوان نماینده گروه انتخاب می‌شد، در حالی که استاد لژ توسط صاحب کارگاه منصوب می‌شد. "سخنران اعظم" نیز عنوان مشابهی است که در لژهای بزرگ (Grand Lodge) به کار می‌رود. استاد ارجمند پیشین (Immediate Past Master). "استاد ارجمند پیشین" یا "استاد جوان پیشین" (Junior Past Master) به آخرین فردی که سمت "استاد ارجمند" را بر عهده داشته اطلاق می‌شود. در برخی حوزه‌های ماسونی، این سمت به‌طور رسمی جزو
در برخی حوزه‌های ماسونی، این سمت به‌طور رسمی جزو افسران لژ محسوب نمی‌شود، اما در برخی دیگر وظایف خاصی دارد. برای مثال، در "لژ بزرگ متحد انگلستان"، این شخص نقش تشریفاتی در آغاز و پایان جلسات دارد و در صورت غیاب یا فوت استاد ارجمند، به عنوان جانشین موقت او عمل می‌کند.
محاصره صخره سغدی () یا محاصره صخره آریامازس، اشاره به محاصره قلعه ای احتمالاً واقع در شمال باختر (بلخ) در سغد (نزدیک سمرقند) دارد که توسط آریامازس اداره می‌شد و در اوایل بهار سال ۳۲۷ قبل از میلاد توسط نیروهای اسکندر مقدونی تسخیر شد. در اینجا در میان کسانی که در قلعه پناه گرفته بودند وخش‌ارد و همسر و دخترانش بودند که یکی از آنها رکسانا بود. آریان (مورخ) و کورتیوس (مورخ) در مورد مکان و زمان‌بندی اختلاف نظر دارند. گفته می‌شود که اندکی پس از آن، اسکندر به صخره کورینس که صخره سیسیمیترس نیز نامیده می‌شود، حمله
کورینس که صخره سیسیمیترس نیز نامیده می‌شود، حمله کرد. آریان و کورتیوس در قرار دادن رویدادها در ترتیب صحیح خیلی کمک کننده نیستند و موفق می‌شوند هر دو حمله را با هم ترکیب کنند. نام، زمان و مکان. داستان محاصره صخره سغدی در بسیاری از تاریخ‌ها نقل شده است، اما بر اساس تاریخی است که مورخ یونانی آریان (مورخ) در آناباسیس اسکندر خود نوشته است. با این حال پی.جی. رودز خاطرنشان می‌کند که ما احتمالاً باید سنت جایگزین را ترجیح دهیم. در این سنت دوم به جای صخره سغدی و صخره کورینس در سال ۳۲۷، صخره آریامازس و صخره سیسیمیترس
کورینس در سال ۳۲۷، صخره آریامازس و صخره سیسیمیترس در تابستان ۳۲۸ ترجیح داده شده است. فرانک هولت از نزدیک نویسندگان باستانی را مورد مطالعه قرار داده و به این نتیجه رسیده است که به نظر می‌رسد صخره کورینس آریان، صخره سیسیمیترس است که کورتیوس، پلوتارک و استرابون از آن یاد کرده‌اند. در همان زمان، آریان، رکسانا را در متن صخره سغدی قرار می‌دهد. از نظر زمانی، این محاصره در زمستان ۳۲۸/۳۲۷ قبل از میلاد توسط عده‌ای تنظیم شد، اما به نظر می‌رسد که بهار دیرهنگام بوده و اسکندر نوعی زمستان دوم را در ماه‌های اولیه ۳۲۷ پیش
نوعی زمستان دوم را در ماه‌های اولیه ۳۲۷ پیش از میلاد تجربه کرده است. محاصره صخره سغدی ممکن است با محاصره‌های مشابه دیگر در این دوره تلفیق شده باشد. اسکندر در طول این لشکرکشی نه تنها صخره سغدی بلکه صخره کورینس و سیسیمیترس — ممکن است هر دو نام یک صخره باشند — را نیز محاصره کرد. کورتیوس اولین صخره را به نام فرمانده سغدی آن آریامازس نقل می‌کند که دستگیری او در بهار ۳۲۸ قبل از میلاد قبل از چندین عملیات در غرب و شمال سغد انجام شد. اسکندر پس از یک سفر به منطقه و بازگشت به شهر سبز، صخره دومی را که توسط سیسیمیترس
بازگشت به شهر سبز، صخره دومی را که توسط سیسیمیترس (سردار سغدی)، ساتراپ کنترل می‌شد، تصرف کرد. گاه‌شماری کلی لشکرکشی‌های اسکندر در این دوره برای مورخان مدرن تا حدودی درهم به نظر می‌رسد. این بدان معنا نیست که آنها معتقد نیستند که محاصره اتفاق افتاده است. به دنبال گاهشماری آریان، محاصره صخره سغد در اوایل سال ۳۲۷ قبل از میلاد اتفاق افتاد. اگر چنین باشد، به نظر می‌رسد اسکندر در سال ۳۲۸ قبل از میلاد به دلیل نامشخصی غیرفعال بوده و در اوایل سال ۳۲۷ پیش از میلاد بسیار فعال بوده است. موضوع دیگر این است که محاصره
بسیار فعال بوده است. موضوع دیگر این است که محاصره صخره سغدی ممکن است با محاصره‌های مشابه دیگر در این دوره تلفیق شده باشد. اسکندر در طول این لشکرکشی نه تنها صخره سغدی بلکه صخره کورینس و صخره سیسیمیترس را نیز محاصره کرد. در برخی روایات، صخره آریامازس نام دیگری برای صخره سغدی نبود، بلکه به خودی خود قلعه ای جداگانه بود. همچنین پیشنهاد شده است که اسکندر در هر موقعیتی از ترفند مشابهی برای تصرف قلعه‌ها استفاده می‌کرد. اگر چنین باشد، پس به راحتی می‌توان درک کرد که چگونه چنین تکراری می‌تواند مورخان باستان را به
که چگونه چنین تکراری می‌تواند مورخان باستان را به اشتباه و درهم آمیختن توالی وقایع سوق دهد. موقعیت جغرافیایی دقیق این صخره سغدی نامشخص است. اما اگر در نزدیکی ناوتاکا/شهر سبز قرار داشت، باید در منطقه کوهستانی جنوب ازبکستان در کنار رود کشک‌دریا یا در غرب تاجیکستان در اطراف پنج‌کند بوده باشد. همچنین اعتقاد بر این است که این قلعه با قلعه کوه نور در رشته کوهی در جنوب فیض‌آباد (افغانستان) در شمال شرقی افغانستان همخوانی دارد. پس زمینه. در جریان فتوحات کوروش بزرگ در آسیای میانه، منطقهٔ سغد نیز در میان سال‌های ۵۴۶
آسیای میانه، منطقهٔ سغد نیز در میان سال‌های ۵۴۶ تا ۵۳۹ پیش از میلاد فتح شد. با وجود اینکه نام سغد در میان ساتراپی‌های هخامنشی در سنگ‌نبشته بیستون ذکر شده است، اما در نوشته‌های باستانی نامی از هیچ‌کدام از ساتراپ‌های سغد نیامده است. تاریخ‌دانان معاصر بر این عقیده هستند که بلخ و سُغد - که در بیستون نیز نامشان پشت سر هم ذکر رفته است - توسط یک ساتراپ اداره می‌شدند. سغد احتمالاً تا سال ۴۰۰ پیش از میلاد تحت کنترل هخامنشیان باقی ماند و در آن زمان بود که شورشی در آن منطقه روی داد که منجر به استقلال سغد شد و تا زمان
منطقه روی داد که منجر به استقلال سغد شد و تا زمان فتح منطقه توسط اسکندر مستقل باقی ماند. داریوش سوم پس از شکست در برابر اسکندر، به سمت ایران شرقی رهسپار شد تا سپاه جدیدی را گردآوری کرده و بار دیگر با فاتح مقدونی روبرو شود. اما در جریان همین سفر، توسط بسوس، شهربان سغد و بلخ دستگیر و سپس کشته شد. بسوس سپس با نام اردشیر پنجم تاج‌گذاری کرد و خود را شاهنشاه نامید. او یک مقاومت مردمی در برابر اسکندر را رهبری کرد اما در نهایت شکست خورد و کشته شد. اسکندر پس از یک لشکرکشی طولانی که مقاومت سغدی را سرکوب کرد، منطقهٔ
طولانی که مقاومت سغدی را سرکوب کرد، منطقهٔ سغد را در سال ۳۲۷ فتح کرد. مقاومت در برابر پیشروی اسکندر. در سال ۳۲۹، اشراف سغدی اسپیتامن (۳۷۰–۳۲۸ قبل از میلاد) و کاتانس توانستند یک ائتلاف سغدی‌ها، باختری‌ها و سکاها ایجاد کردند و بر اسکندر شورید. اسکندر را مجبور به بازگشت به بزرگ‌ترین شهر باختری، بلخ شد. سران شورش کسانی بودند که قبلاً در دستگیری بسوس شرکت کرده بود. در بهار ۳۲۸، اسکندر دوباره از آمودریا عبور کرد و وارد سغد شد. اسکندر مقدونی موفق گردید تا شورش را سرکوب کند. در اواخر سال ۳۲۸، همسر اسپیتامن به او
سرکوب کند. در اواخر سال ۳۲۸، همسر اسپیتامن به او خیانت کرد و وی را به اسکندر تحویل داد که منجر به مرگ اسپیتامن شد. با این حال، شورش ادامه یافت. به نظر می‌رسد که شورشیان اقدامات خود را در مناطق کوهستانی سغد متمرکز کردند و از دو قلعه تسخیرناپذیر به عنوان مقر خود استفاده کردند: صخره به اصطلاح سغدی (یا صخره آریامازس) و کورینس (یا صخره سیسیمیترس) پناه گرفتن وخش‌آرد در صخره سغدی. آریان می‌نویسد: خبر رسیده بود که تعداد زیادی از بومیان به صخره سغدی پناه برده‌اند و در میان آنها وخش‌ارد/اکسیارتس به همراه همسر و
و در میان آنها وخش‌ارد/اکسیارتس به همراه همسر و دخترانش بود که یکی از آنها روشنک (همسر اسکندر) بود. وخش‌ارد خود از تسلیم شدن به اسکندر امتناع کرده بود، این پناهگاه را برای خانواده خود انتخاب کرده بود. این آخرین سنگر سغد بود: اگر سقوط می‌کرد، چیزی برای کسانی که هنوز امیدوار به مقاومت بودند باقی نمی‌ماند؛ بنابراین اسکندر در آغاز بهار به سمت صخره پیشروی کرد. تصور می‌شد که این قلعه تسخیرناپذیر است و برای مدت طولانی محاصره نظامی آمادگی فراهم شد. وقتی اسکندر از مدافعان خواست تسلیم شوند، آنها نپذیرفتند و به او
مدافعان خواست تسلیم شوند، آنها نپذیرفتند و به او گفتند که برای تصرف قلعه به «مردانی با بال» نیاز دارد. ۳۰۰ مرد بالدار. اسکندر داوطلبانی را خواست که اگر بتوانند از صخره‌های زیر قلعه بالا بروند به آنها پاداش می‌دهد. حدود ۳۰۰ مرد بودند که از محاصره‌های قبلی در صخره‌نوردی تجربه کسب کرده بودند. آنها با استفاده از میخ چادر و کتان، شبانه از صخره بالا رفتند اگر چه در طول صعود حدود ۳۰ نفر از افراد خود را از دست دادند. و به دلیل سقوط در نقاط مختلف در برف، اجساد آنها هرگز برای دفن پیدا نشد. پس از تلاش فراوان
آنها هرگز برای دفن پیدا نشد. پس از تلاش فراوان صخره‌نوردان در سپیده دم به قله رسیدند، آنها کمربندهای سفید خود را درآورند، به چوب‌های بلند بستند و چوب‌ها را بلند کردند، کمربندهای درخشان متعدد که تا آنجا که ممکن است آنها را تکان دادند که هم توسط موافعان قلعه دیده می‌شد و هم مقدونی‌های در زیر صخره، مقدونی‌ها با صدای بلند و واضح از پایین فریاد می‌زدند. آریومازن حیرت‌زده، فکر کرد که کل ارتش در حال صعود است و قله قبلاً تسخیر شده است. اسکندر کسی را فرستاد تا به مدافعان بگوید که اگر نگاه کنند، آنها خواهند دید که
بگوید که اگر نگاه کنند، آنها خواهند دید که او «مردان بالدار» خود را پیدا کرده است. مدافعان از این امر چنان متعجب شدند و روحیه خود را از دست دادند که تسلیم شدند زیرا مدافعان فکر می‌کردند که صخره تسخیرناپذیر است و اسکندر با یک حرکت جسورانه به آنها نشان داد که اشتباه می‌کنند. تسلیم سریع دشمن، استفاده اسکندر از جنگ روانی را تأیید می‌کند. تسخیر صخره سیسیمیترس/کورینس. اسکندر از صخره سغدی به سمت بلخ پیشروی کرد که حاوی دژ تسخیرناپذیر دیگری بود که به نام صخره کورینس یا سیسیمیترس شناخته می‌شد. اما به زودی تسخیر شد.
یا سیسیمیترس شناخته می‌شد. اما به زودی تسخیر شد. گفته می‌شود که اسکندر به محض دیدن عاشق رکسانا/روشنک (همسر اسکندر) شده است. مقدونی‌هایی که همراه او بودند ادعا کردند که «رکسانا دوست‌داشتنی‌ترین زنی است که در آسیا دیده‌اند، به استثنای همسر داریوش سوم». اسکندر از آنجا به بلخ رفت و او کراتروس را با لشکری از ارتش مقدونی فرستاد تا صلح بلخ را کامل کند. اسکندر در بلخ باقی ماند و برای لشکرکشی خود در سراسر هندو-کوش به هند آماده شد. زمانی که در بلخ بود با رکسانا ازدواج کرد. بازنگری. گزارش‌های از دو تن از مهم‌ترین
کرد. بازنگری. گزارش‌های از دو تن از مهم‌ترین مورخان مقدونیه - آریان نیکومدیا و کورتیوس روفوستا تا حدودی گیج کننده است و عناصر به نفع بازنگری جدی دیدگاه تاریخی سنتی هستند. شبهه این است که کورتیوس و آریان (یا اصل آنها منابع) عمداً در موفقیت مقدونی اغراق کردند.
آریامازس (; – مرگ ۳۲۷ پیش از میلاد، یکی از اشراف در سغد بود که در سال ۳۲۸ پیش از میلاد دارای قلعه بسیار محکمی در سغد بود. این قلعه «صخره آریامازس»، شناخته می‌شود و گفته می‌شود که محاصره صخره سغدی در ارتباط با قلعه آریامازس است. آریامازس ابتدا حاضر نشد مکان را به اسکندر مقدونی تسلیم کند، اما پس از آن که برخی از سپاهیان مقدونیه باستان به قله صعود کردند، تسلیم شد. اسکندر در این قلعه روشنک (همسر اسکندر)، دختر باختر (بلخ) رئیس وخش‌ارد را یافت که او را همسر خود کرد. مورخ رومی قرن اول میلادی، آریان نقل می‌کند که
مورخ رومی قرن اول میلادی، آریان نقل می‌کند که اسکندر آریامازس و مردان پیشرو را مصلوب کرد. اما مورخ یونانی آریان یا پولیانوس، در گزارش خود به این موضوع اشاره نکرده است. زمینه. در سال ۳۳۱ قبل از میلاد او در نبرد گوگمل پیروز شد و داریوش سوم پادشاه هخامنشی را مجبور کرد به باختر (بلخ) بگریزد و در آنجا توسط سه تن از ساتراپ‌هایش کشته شد. یکی از آنها، بسوس، خود را شاه خواند و خود را به عنوان اردشیر پنجم شاه جدید امپراتوری ایران معرفی کرد. پادشاه جدید، اما، از رویارویی با اسکندر نیز اجتناب کرد و حتی بیشتر به سمت
با اسکندر نیز اجتناب کرد و حتی بیشتر به سمت شمال، به سمت منطقه باستانی سغد (عمدتاً ازبکستان و تاجیکستان امروزی) گریخت. اسکندر نتوانست متوقف شود و سرانجام بسوس را که یا به او خیانت شده بود یا به زور اسیر کردند، دستگیر کرد. اسکندر فکر کرد که پس از اعدام او دشمن بزرگی در امپراتوری هخامنشی باقی نمانده است؛ بنابراین او سرزمین‌های بیشتری را در سغد تصرف کرد و تا رودخانه باستانی جاکسارتس (سیردریا کنونی) پیشرفت کرد و در آنجا دورافتاده‌ترین شهر خود اسکندریه اسخاته (Alexandria Eschate)، به معنای «دورترین اسکندریه» را
Eschate)، به معنای «دورترین اسکندریه» را تأسیس کرد. پژوهشگران بر این باورند که تأسیس این شهر جنگ زده در ترکیب با اشغال وحشیانه سپاه مقدونیه، جرقه ای بود که آتش مقاومت در درون سغدیان را شعله‌ور ساخت. منطقه باید توسط اسکندر آرام می‌شد، که دشوارتر از آن چیزی بود که او فکر می‌کرد: مردم محلی سغدی به کاروان مقدونی‌ها حمله کردند و اسکندر در نبردی آشکار به دنبال انتقام بود. پایش به شدت توسط تیر دشمن مجروح شد. مقاومت اصلی به رهبری یکی از فرمانداران محلی اسکندر، اسپیتامن که خود سغدی بود، به سرعت در شهرهای منطقه
اسپیتامن که خود سغدی بود، به سرعت در شهرهای منطقه گسترش یافت. در همین حال، اسپیتامن، پایتخت سغد، ماراکاندا (سمرقند امروزی) را که بسیاری از سربازان مقدونی نیز در آن مستقر بودند، محاصره کرد. پاسخ اسکندر به این قیام‌ها یک یک چیز بود - خشونت. او تصمیم گرفت به هر شهر شرکت کننده لشکرکشی کند و هر نوع مقاومتی را با خشونت تمام خاموش کند. گفته می‌شود که او نه تنها همه شهرها را ویران کرد و شورشیان را کشت، بلکه تمام زنان و کودکان را نیز، به بردگی گرفت. در جریان این نبردها اسکندر مجدداً بر اثر پرتاب سنگ به او به شدت
اسکندر مجدداً بر اثر پرتاب سنگ به او به شدت مجروح شد. پس از آرام کردن خشونت‌آمیز اکثر شهرها، او به تعداد زیادی از نیروهایش دستور داد تا به سوی ماراکاندا حرکت کنند، جایی که هنوز توسط رهبر مقاومت اسپیتامن محاصره شده بود. او که از ورود قریب‌الوقوع نیروهای اسکندر آگاه بود، به شمال گریخت و با سکاها ساکنان استپ شمالی اوراسیا اتحاد برقرار کرد. سپس اسپیتامن و متحدان سکایی او منتظر آمدن سربازان مقدونی شدند. آنها در نهایت در رودخانه پولیتیموس (رود زرافشان امروزی) ملاقات کردند، جایی که مقدونی‌ها در یکی از بزرگ‌ترین
کردند، جایی که مقدونی‌ها در یکی از بزرگ‌ترین بلایای نظامی خود فریب خوردند. اسپیتامن و متحدانش از تاکتیک‌های جنگ عشایری استفاده می‌کردند، در حالی که سربازان اسکندر را سوار بر اسب‌هایشان دور می‌زدند و آنها را با تیر به زمین می‌زدند. مقدونی‌ها که قبلاً هرگز چنین نبردی را تجربه نکرده بودند، وحشت کردند و به جزیره‌ای نزدیک رودخانه گریختند که در آن به دام افتادند و توسط سغدی‌ها و سکاها یکی پس از دیگری از ساحل رودخانه به زمین افتادند. اسپیتامن با استفاده از جنگ‌های چریکی که هرگز دیده نشده بود، خود را به عنوان یک
چریکی که هرگز دیده نشده بود، خود را به عنوان یک تهدید واقعی برای اسکندر ثابت کرده بود. اسکندر، که در نبرد شرکت نکرد، ظاهراً شنیدن خبر از دست دادن سربازان خود را بسیار اندوهگین شد. همان‌طور که انتظار می‌رفت، او سعی کرد اسپیتامن را در رود زرافشان تعقیب کند اما موفق نشد، در حالی که هنوز شورشیان بیشتری را در راه کشت. او نتوانست قبل از زمستان او را بگیرد، بنابراین در پایتخت باختر (بلخ)، بلخ که یونانیان به آن «زاریاسپا» (بلخ امروزی در افغانستان) نیز می‌شناسند، ماند. او ارتش خود را با حدود ۲۰۰۰۰ سرباز ذخیره که در
او ارتش خود را با حدود ۲۰۰۰۰ سرباز ذخیره که در اصل برای لشکرکشی هندی‌ها در نظر گرفته شده بودند، تقویت کرد. اسکندر از زمستان برای طراحی نقشه ای برای پایان دادن به اسپیتامن و مقاومت استفاده کرد. از این رو ارتش خود را به پنج لشکر متحرک تقسیم کرد. این را می‌توان به عنوان انطباق با تاکتیک‌های چریکی سغدی درک کرد. آنها فرستاده شدند تا سنگرهای بیشتر شورشیان را که در زمستان خود را به کوه‌های آسیای مرکزی پناه برده بودند، نابود کنند. اسکندر نتوانست اسپیتامن را بکشد، اما او دیگر شکست‌های بزرگی را تجربه نکرد. با این
اما او دیگر شکست‌های بزرگی را تجربه نکرد. با این حال، کاروان‌های مقدونی چندین بار توسط سغدی‌ها مورد حمله قرار گرفتند و بنابراین مقاومت خود را حتی تا زمستان آینده زنده نگه داشتند. این یورش‌ها با مرگ اسپیتامن متوقف شد. او توسط اسکندر یا مقدونی دیگری کشته نشد، بلکه متحدان سکایی که از موفقیت مقاومت قطع امید کرده بودند و از جنگیدن دیگر برای اسپیتامن خودداری کردند. آنها هیچ شانسی در برابر ارتش عظیم مقدونی نمی‌دیدند. گویا سر او را از تن جدا کردند. مقاومت سغدی با از دست دادن رهبر کاریزماتیک و ژنرال باتجربه خود، به
دست دادن رهبر کاریزماتیک و ژنرال باتجربه خود، به آرامی از بین رفت. او مطمئناً پس از تسخیر امپراتوری ایران در عرض چهار سال، صور نمی‌کرد که سه سال تنها در آسیای مرکزی (۳۳۰ قبل از میلاد - ۳۲۷ قبل از میلاد) سپری کند. این مقاومت اسکندر را ترغیب کرد تا استراتژی‌های خود را که در شش سال گذشته به خوبی مؤثر واقع شده بودند، مورد تجدید نظر قرار بدهد. او در هیچ جای دیگری به اندازه سغد مجبور نشد برای حفظ قدرت خود نیرو مستقر کند و این منطقه سرسخت‌ترین و خطرناک‌ترین منطقه برای اسکندر برای فتح تبدیل شد. نقش در محاصره صخره
برای اسکندر برای فتح تبدیل شد. نقش در محاصره صخره سغدی. در شرح محاصره صخره سغدی/ یا صخره آریامازس، استرابون به اشتباه صخره سیسیمیترس را در باختر (بلخ) پیدا کرده است و آن را با صخره آریامازس اشتباه گرفته و با شناسایی آن به عنوان پناهگاه رکسانا سردرگمی را تشدید کرده است. در حکایتی که آریامازس رهبر قلعه سغدی آمده است: برای لشکرکشی سال ۳۲۸، اسکندر چهار تاکسی از فالانکس را برای کنترل باختر (بلخ) پشت سر گذاشت و باقیمانده ارتش خود را به پنج ستون تقسیم کرد که از طریق دره رودخانه ای در پامیر به سمت شمال حرکت کردند
دره رودخانه ای در پامیر به سمت شمال حرکت کردند و همه چیز را در مسیرشان نابود کردند. اربابان سغدی از قلعه‌های خود ریشه‌کن شدند و مزارعشان سوزانده شدند. همه این قلعه‌های کوهستانی به راحتی تسلیم نشدند. در تابستان، ارتش مقدونی به کشور پاریتاکای (پارسیتاکای) حرکت کرد، جایی که اشراف محلی به رهبری سیسیمیترس جهت مقاومت در قلعه‌ای که آریان (مورخ) آن را «صخره کورینس» می‌نامید و به عنوان «لانه عقاب» واقعی، احاطه شده توسط، صخره‌های «پرشیب و دست نیافتنی» و تقریباً غیرقابل دسترس توصیف می‌کرد، مستقر شده بودند. هزاران
دسترس توصیف می‌کرد، مستقر شده بودند. هزاران سغدی تحت فرمان آریامازس، اشراف و سردار محلی، این قلعه را اداره می‌کردند. اسکندر در ابتدا آرزو داشت با این مکان به ظاهر تسخیرناپذیر مذاکره کند، اما سغدیان به او خندیدند. آریامازس به اسکندر گفت باید سربازانی با بال پیدا کند تا موفق به تصرف قلعه شود. اسکندر مصمم بود راهی برای تصرف صخره بیابد. او برای بهترین کوهنوردان ارتش فراخوانی داد. حدود ۳۰۰ مرد مقدونی بسیار چابک پیدا شدند. سربازان از میخ و طناب کتانی برای بالا رفتن از سطح کوه استفاده کردند و یک روز کامل را صرف
از سطح کوه استفاده کردند و یک روز کامل را صرف صعود کردند. آنها به آرامی خود را به بالای کوه رساندند و موفقیت خود را به اسکندر نشان دادند. وقتی آریامازس مقدونی‌ها را روی صخره دید، چنان شوکه و وحشت زده شد که تسلیم شد، غافل از اینکه واقعاً تعداد مقدونی‌ها چقدر کم است. آریامازس و ۳۰ تن از سردارانش خود را تسلیم اسکندر کردند. اسکندر دستور داد او و اشرافش را در پای صخره شلاق بزنند و به صلیب بکشند. بقیه ساکنان را به بردگی برده و به شهرهای تازه تأسیس در سغد هدیه دادند. کلیتوس سیاه را فرماندار جدید خود در آن استان،
کلیتوس سیاه را فرماندار جدید خود در آن استان، که شامل هر دو باختری خاص و سغد بود، قرار داد.
مایکل استیونسن (؛ زادهٔ ۱۹۷۸) کارگردان فیلم، بازیگر، تهیه‌کننده فیلم، نویسنده و صداپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی عضو انجمن صنفی کارگردانان آمریکا است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ترول ۲"، "ورای تاریکی" و "روز دوست‌دختر" اشاره نمود.
نونتابوری () مرکز و استانی با همین نام در تایلند است.