payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باشگاه ورزشی نفط الوسط یک باشگاه ورزشی عراقی مستقر در نجف است. تیم فوتبال حرفه‌ای این باشگاه در لیگ برتر عراق، دسته دوم فوتبال عراق بازی می‌کند. ورزشگاه خانگی این باشگاه، ورزشگاه النجف است. نفط الوسط که در سال ۲۰۰۸ تأسیس شد، سه فصل را در لیگ دسته دوم عراق و سه فصل دیگر را در لیگ دسته اول عراق گذراند تا اینکه از لیگ دسته اول عراق در فصل ۱۴–۲۰۱۳ به لیگ برتر عراق صعود کرد. نفط الوسط در اولین فصل حضور خود در لیگ برتر عراق، با کسب عنوان قهرمانی لیگ برتر عراق در فصل ۱۵–۲۰۱۴، قهرمان این مسابقات شد. باشگاه فوتسال
فصل ۱۵–۲۰۱۴، قهرمان این مسابقات شد. باشگاه فوتسال آنها در لیگ قهرمانان فوتسال آسیا شرکت کرده است.
میگل ریکاردو دی آلاوا (؛ ۷ ژوئیه ۱۷۷۰ – ) ژنرال و دولتمرد اسپانیایی بود که در سال ۱۸۳۵ به عنوان نخست وزیر اسپانیا خدمت کرد. او در سال ۱۷۷۰ در ویتوریا-گاستیز، در سرزمین باسک، متولد شد. آلاوا این امتیاز را دارد که در ترافالگار و واترلو حضور داشته و در نبرد اول علیه بریتانیایی‌ها و در نبرد دوم در کنار آنها جنگیده است. آلاوا در زمان اتحاد اسپانیا با فرانسه به عنوان دستیار نیروی دریایی خدمت کرد، اما در سال ۱۸۰۸ هنگامی که ناپلئون به اسپانیا حمله کرد، تغییر موضع داد. کورتس اسپانیا او را به عنوان کمیسر (وابسته
داد. کورتس اسپانیا او را به عنوان کمیسر (وابسته نظامی) در ستاد ارتش بریتانیا منصوب کرد و ولزلی، دوک آینده ولینگتون، که او را با علاقه زیادی می‌دید، او را به عنوان یکی از دستیاران خود برگزید. قبل از پایان نبرد، او به درجه سرتیپ ارتقا یافته بود. در طول نبرد واترلو در سال ۱۸۱۵، آلاوا سفیر اسپانیا در لاهه در دربار شاه ویلیام اول هلند بود، که به او اجازه داد در مجلس رقص دوشس ریچموند شرکت کند و در طول نبرد واترلو در کنار ولینگتون باشد.
نبرد ویتوریا () بخشی از جنگ شبه‌جزیره و جنگ ائتلاف ششم بود. در نبرد ویتوریا (۲۱ ژوئن ۱۸۱۳)، ارتشی از بریتانیا، پرتغال و اسپانیا به فرماندهی مارکز ولینگتون، ارتش فرانسه به فرماندهی پادشاه ژوزف بناپارت و مارشال ژان باپتیست ژوردان را در نزدیکی ویتوریا در اسپانیا شکست داد و در نهایت به پیروزی در جنگ شبه جزیره منجر شد. پیشینه. در ژوئیه ۱۸۱۲، پس از نبرد سالامانکا، فرانسوی‌ها مادرید را تخلیه کردند و ارتش ولینگتون در ۱۲ اوت ۱۸۱۲ وارد آن شد. ولینگتون با استقرار سه لشکر برای محافظت از مناطق جنوبی خود، به همراه بقیه
برای محافظت از مناطق جنوبی خود، به همراه بقیه ارتش خود به سمت شمال حرکت کرد تا قلعه بورگوس را که ۲۳۰ کیلومتر (۱۴۰ مایل) دورتر بود، محاصره کند، اما او قدرت دشمن را اشتباه محاسبه کرده بود و در ۲۱ اکتبر مجبور شد محاصره بورگوس را رها کرده و عقب‌نشینی کند. تا ۳۱ اکتبر، او مادرید را نیز ترک کرده بود و ابتدا به سالامانکا و سپس به سیوداد رودریگو، نزدیک مرز پرتغال، عقب‌نشینی کرد تا از محاصره ارتش‌های فرانسه از شمال شرقی و جنوب شرقی جلوگیری کند. ولینگتون زمستان را صرف سازماندهی مجدد و تقویت نیروهای خود برای حمله به
سازماندهی مجدد و تقویت نیروهای خود برای حمله به شاه جوزف در مادرید کرد. ناپلئون پس از حمله فاجعه‌بار خود به روسیه، سربازان زیادی را برای بازسازی ارتش اصلی خود به فرانسه فراخواند. تا ۲۰ مه ۱۸۱۳، ولینگتون ۱۲۱۰۰۰ سرباز (۵۳۷۴۹ بریتانیایی، ۳۹۶۰۸ اسپانیایی و ۲۷۵۶۹ پرتغالی) را از شمال پرتغال از طریق کوه‌های شمال اسپانیا و رودخانه اسلا به حرکت درآورد تا ارتش ۶۸۰۰۰ نفری مارشال ژوردان را که بین دورو و تاگوس مستقر شده بود، از پهلو دور کند. فرانسوی‌ها به بورگوس عقب‌نشینی کردند و نیروهای ولینگتون با پیشروی سخت، آنها را
کردند و نیروهای ولینگتون با پیشروی سخت، آنها را از جاده منتهی به فرانسه جدا کردند. ولینگتون خود فرماندهی نیروی مرکزی کوچک را در یک حمله‌ی استراتژیک بر عهده داشت، در حالی که سر توماس گراهام بخش عمده‌ی ارتش را در اطراف جناح راست فرانسه در منطقه‌ای که غیرقابل عبور تلقی می‌شد، هدایت می‌کرد. ولینگتون حمله‌ی خود را با ۵۷۰۰۰ بریتانیایی، ۱۶۰۰۰ پرتغالی و ۸۰۰۰ اسپانیایی در ویتوریا در ۲۱ ژوئن، از چهار جهت آغاز کرد.
دانکن کامرون (; – ) ژنرال نیروی زمینی بریتانیا بود که در جنگ کریمه و بخشی از جنگ‌های نیوزیلند جنگید. او بعدها فرمانده کالج نظامی سلطنتی سندهرست شد. کامرون که در خانواده‌ای با سنت نظامی متولد شده بود، در سال ۱۸۲۵ به ارتش بریتانیا پیوست. او که به هنگ ۴۲ پیاده نظام مأمور شده بود، تا سال ۱۸۵۴ به درجه سرهنگ دومی رسید و فرمانده گردان بود. او در جنگ کریمه خدمت کرد و در نبرد آلما جنگید. پس از آن، فرماندهی تیپ هایلند را بر عهده گرفت و آن را در نبرد بالاکلاوا و محاصره سواستوپول رهبری کرد. او جنگ را به عنوان سرلشکر
سواستوپول رهبری کرد. او جنگ را به عنوان سرلشکر موقت به پایان رساند و به خاطر خدماتش چندین نشان افتخار دریافت کرد. سپس قبل از اینکه در سال ۱۸۶۰ فرمانده کل اسکاتلند شود، مجموعه‌ای از پست‌های آموزشی و مشاوره‌ای را در ارتش بریتانیا بر عهده داشت. سال بعد، کامرون به عنوان فرمانده نیروهای بریتانیا در نیوزیلند منصوب شد که با جنگ‌های جاری نیوزیلند سر و کار داشت. در آن زمان، دولت استعماری درگیر درگیری با مائوری‌ها در منطقه تاراناکی بود. با این حال، زمانی که کامرون به تاراناکی رسید، آتش‌بس برقرار شده بود. دو سال بعد،
تاراناکی رسید، آتش‌بس برقرار شده بود. دو سال بعد، او درگیری‌های بیشتری را در این منطقه سرکوب کرد و سپس حمله به وایکاتو را برای مقابله با جنبش پادشاه، یک مقاومت مائوری که حاکمیت بریتانیا در این کشور را تهدید می‌کرد، رهبری کرد. او فرماندهی یک سری درگیری‌های عمدتاً موفق با کینگیت‌ها، پیروان جنبش پادشاه، را بر عهده داشت، اما هیچ‌کدام تعیین‌کننده نبودند. تا مارس ۱۸۶۴، او در قلب وایکاتو پیشروی کرده و کینگیت‌ها را به سرزمین پادشاه رانده بود. در آوریل ۱۸۶۴، نیروهای او در دروازه پا شکست بزرگی متحمل شدند. در این
او در دروازه پا شکست بزرگی متحمل شدند. در این مرحله، کامرون از نحوه جنگ ناامید شده بود. برخلاف میلش، در اوایل سال ۱۸۶۵، فرماندهی لشکرکشی علیه مائوری‌ها در جنوب تاراناکی را بر عهده گرفت. تحت فشار سیاسی برای شروع جنگی که آن را نامناسب می‌دانست، استعفا داد و در اوت ۱۸۶۵ نیوزیلند را ترک کرد. در سال ۱۸۶۸، کامرون به درجه سپهبدی رسید و به عنوان فرماندار کالج نظامی سلطنتی در سندهرست منصوب شد. او تا سال ۱۸۷۵ در این سمت باقی ماند و در آن زمان با درجه ژنرالی و نشان صلیب بزرگ شوالیه از نشان حمام از خدمت سربازی
نشان صلیب بزرگ شوالیه از نشان حمام از خدمت سربازی بازنشسته شد. او در سال ۱۸۸۸ در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
اهلی الخلیل یک تیم فوتبال حرفه‌ای فلسطینی از شهر الخلیل است که در لیگ برتر کرانه باختری بازی می‌کند.
جام حذفی 1967 فوتبال نروژ، شصت‌و‌دومین دورهٔ مسابقات حذفی فوتبال سالانهٔ نروژ بود. جام قهرمانی آن توسط باشگاه لین پس از شکست دادن باشگاه روزنبورگ در فینال جام با نتیجه ۴ بر ۱ به دست آمد. این هفتمین عنوان قهرمانی باشگاه لین در جام حذفی نروژ بود. بازیکنان باشگاه برنده (باشگاه لین). سوین بیورن اولسن ، یان رودوانگ ، کیل ساگا، هلگه اوستولد، نات کوله، سوئین بردو اوستلین ، آندریاس موریسباک ، یان برگ ، هارالد برگ ، اولا دیبواد-اولسن ، کنوت برگ، ریدار تسسم، سوئنث و تامسه . منابع. http://www.rsssf.no
باشگاه ورزشی بنفیکا ماکائو که به اختصار بنفیکا ماکائو نامیده می‌شود، یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای ماکائویی است که در حال حاضر در لیگ نخبگان ماکائو رقابت می‌کند. این باشگاه بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه المپیک ماکائو برگزار می‌کند.
باشگاه فوتبال خورومخون (که به دلایل حمایت مالی با نام باشگاه فوتبال بیشرلت خورومخون نیز شناخته می‌شود) یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مغولستانی از اولان‌باتور است. خورومخون در لیگ برتر مغولستان رقابت می‌کرد. آنها در سال ۲۰۰۰ با نام هاینیکن شروع به بازی کردند، اما در سال ۲۰۰۳ نام خود را به خورومخون تغییر دادند.
باشگاه فوتبال لایونز توئلو (به معنی «شیرهای دوازده») که با نام باشگاه فوتبال سنگاپور لایونز توئلو نیز شناخته می‌شود، یک باشگاه فوتبال جوانان سنگاپوری بود که در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد و از فصل افتتاحیه تا زمان انحلالش پس از فصل ۲۰۱۵، در سوپر لیگ مالزی بازی می‌کرد. ورزشگاه خانگی آنها ورزشگاه جالان بسار با ظرفیت ۱۰،۰۰۰ نفر بود. این تیم که توسط اتحادیه فوتبال سنگاپور اداره می‌شد، بازگشت سنگاپور به فوتبال داخلی در مالزی را از زمان انحلال تیم نماینده فدراسیون فوتبال سنگاپور (ملقب به "شیرها") پس از جام حذفی مالزی ۱۹۹۴
(ملقب به "شیرها") پس از جام حذفی مالزی ۱۹۹۴ رقم زد. نام این تیم ترکیبی از لایونز و دوازده است که ادای احترام ویژه‌ای به هواداران است که عموماً به عنوان "یار دوازدهم" فوتبال شناخته می‌شوند. شعار آنها "برای کشور، برای هواداران. برای شور و اشتیاق" بود. لباس خانگی تیم به رنگ قرمز سلطنتی بود که از رنگ‌های پرچم ملی استفاده می‌کرد. لباس خارج از خانه آنها به رنگ آبی بود که برای یادآوری خاطرات پیراهن مورد استفاده در دهه ۱۹۸۰ و قبل از آن طراحی شده بود. نماد باشگاه که شبیه پنجه شیر طراحی شده بود، یک شیر خشمگین و
که شبیه پنجه شیر طراحی شده بود، یک شیر خشمگین و تهاجمی را بین خطوط پر سفید نشان می‌داد. اولین جام قهرمانی تیم لایونز توئلو، قهرمانی سوپر لیگ مالزی ۲۰۱۳ بود که تنها در دومین فصل حضورشان در این رقابت‌ها به دست آمد؛ آنها در سال ۲۰۱۲ دوم شده بودند. دومین جام قهرمانی آنها جام حذفی مالزی ۲۰۱۵ بود که پس از یک نمایش خیره‌کننده در ورزشگاه بوکیت جلیل، با نتیجه ۳–۱ تیم کلانتان را در فینال شکست دادند.
اوویدیو جی. آسونیتیس (؛ زادهٔ ) مدیر اجرایی سرگرمی کارگردان، تهیه‌کننده، فیلم‌نامه‌نویس و سرمایه‌گذار یونانی-ایتالیایی‌تبار متولد مصر است که بیشتر به‌خاطر ساخت فیلم‌های متعدد ترسناک درجه ب شناخته می‌شود؛ از جمله "آن‌سوی در"، "شاخک‌ها"، "تیمارستان" و "". در اواسط دهه ۱۹۶۰، آسونیتیس یک شبکه گسترده توزیع فیلم در خاور دور راه‌اندازی کرد و در طول یک دوره ۱۰ ساله، بیش از ۹۰۰ فیلم توزیع نمود. دفاتر این شبکه در کشورهای تایلند، هنگ کنگ، سنگاپور، فیلیپین و اندونزی قرار داشت. شرکا و همکاران پیشین او شامل شاهزاده
قرار داشت. شرکا و همکاران پیشین او شامل شاهزاده آنوسوم یوکول (برادر پادشاه تایلند)، جان لیتون (رئیس شرکت میور فیلمز، مالک سینما و رئیس سابق جشنواره فیلم فیلیپین)، برادران شاو، الکساندر تدیا و کونگ چو یی (از شرکت اِدکو فیلمز) بودند.
رنج جانکاه () یک خودزندگی‌نامه است که در سال ۱۹۸۰ توسط بازیگر پورنوگرافی، لیندا لاولیس با همکاری مایک مک‌گریدی نوشته شده است. "رنج جانکاه". لاولیس (نام واقعی: لیندا بورمن) ستاره فیلم "دیپ تروت" است، فیلمی مکتب‌آفرین در سال ۱۹۷۲ که در خط مقدم عصر طلایی پورن قرار دارد. در این زندگینامه،&lt;ref name="Lovelace/Ordeal"&gt;&lt;/ref&gt; لاولیس به همراه مایک مک‌گریدی تعریف می‌کند که در طول دوران فعالیتش در صنعت سکس مورد تجاوز جنسی قرار گرفته است.&lt;ref name="Marlowe/Lovelace"&gt;&lt;/ref&gt;&lt;ref
name="Marlowe/Lovelace"&gt;&lt;/ref&gt;&lt;ref name="hup_publicity/lit-hist-america-part-5"&gt;&lt;/ref&gt; "رهاشده از اسارت". "رهاشده از اسارت" به قلم لیندا لاولیس و مایک مک‌گریدی روایت خاطرات او در سال‌های بعدی زندگی است.&lt;ref name="Lovelace/OoB"&gt;&lt;/ref&gt;&lt;ref name="latimes/me-mike-mcgrady"&gt;&lt;/ref&gt;&lt;ref name="cranbrooktownsman/autobiographies-LL"&gt;&lt;/ref&gt;
چارلز اِوِرت ترینور (؛ – ) بازیگر، سرمایه‌گذار و مدیر برنامهٔ آمریکایی بود که بیشتر به‌خاطر نقش پررنگش در پیشبرد حرفهٔ ستارگان فیلم‌های پورنو، لیندا لاولیس و مریلین چیمبرز شناخته می‌شود؛ هر دوی این دو بازیگر زن در مقاطعی همسر او بودند. لیندا لاولیس در خودزندگی‌نامه‌اش با عنوان "رنجِ جانکاه" (۱۹۸۰) نوشت که ترینور در دوران ازدواجشان رفتاری خشونت‌آمیز داشت و با تهدید و اجبار، او را وادار به بازی در فیلم پورنوگرافیک "دیپ تروت" (۱۹۷۲) کرده بود. حرفه. ترینور چهره‌ای نسبتاً کم‌اهمیت در صنعت فیلم‌های پورنوگرافی
نسبتاً کم‌اهمیت در صنعت فیلم‌های پورنوگرافی سواحل شرقی آمریکا در اوایل دهه ۱۹۷۰ بود و در تعدادی فیلم کوتاه موسوم به «لوپ» ظاهر شد، معمولاً همراه با همسر آن زمانش، لیندا لاولیس. او مدیر تولید فیلم پورنوگرافی هاردکور "دیپ تروت" در سال ۱۹۷۲ بود. رابطه با لیندا لاولیس. گلوریا استاینم در مقاله‌ای در سال ۱۹۸۰ در مجله "میس" با عنوان «"لیندا لاولیس واقعی"» به رابطهٔ بین چاک ترینور و لیندا لاولیس پرداخت. استاینم نوشت: «افسانه‌ای که می‌گوید لاولیس از اینکه به‌صورت جنسی مورد استفاده و تحقیر قرار بگیرد لذت می‌برد،
جنسی مورد استفاده و تحقیر قرار بگیرد لذت می‌برد، ساختهٔ شوهرش بود» و اینکه ترینور او را همچون زندانی در اختیار خود داشت. لاولیس ادعا کرد که ترینور با تهدید اسلحه او را وادار به تن‌فروشی کرده، بارها کتکش زده، مجبورش کرده در فیلم‌های پورنو بازی کند و اجازه داده که مردان مختلف بارها به او تجاوز کنند. لاولیس سه بار تلاش کرده بود از ترینور فرار کند تا اینکه سرانجام موفق شد. او گفت که در فیلم "دیپ تروت" می‌توان جای زخم‌ها و کبودی‌هایی را دید که از کتک خوردن توسط ترینور روی پاهایش باقی مانده بود. به گفتهٔ
توسط ترینور روی پاهایش باقی مانده بود. به گفتهٔ استاینم، ترینور یک‌بار گفته بود: «وقتی برای نخستین بار با [لیندا] قرار گذاشتم، آن‌قدر خجالتی بود که از اینکه مردی او را برهنه ببیند شوکه می‌شد… من لیندا لاولیس را خلق کردم.» در مقاله‌ای از مجلهٔ "ونتی فر" دربارهٔ مریلین چیمبرز — زنی که ترینور پس از طلاق از لاولیس با او ازدواج کرد — ترینور گفته بود که خودش را یک پسر روستایی می‌دانست، به این معنا که می‌توانست دور از تمدن زندگی کند. او همچنین اظهار داشت که اگر زنش چیزی می‌گفت که خوشایندش نبود، بدون هیچ تردیدی او
چیزی می‌گفت که خوشایندش نبود، بدون هیچ تردیدی او را کتک می‌زد. اتهامات لیندا لاولیس واکنش‌های متفاوتی را برانگیخت. ترینور اذعان کرد که لاولیس را کتک زده، اما مدعی شد که این بخشی از یک بازی جنسی داوطلبانه بوده است. در کتاب "هالیوودی دیگر" نوشتهٔ لِگز مک‌نیل و جنیفر آزبورن (منتشرشده در سال ۲۰۰۵)، چندین شاهد از جمله جرارد دامیانو، کارگردان فیلم "دیپ تروت"، اذعان کردند که ترینور پشت درهای بسته لاولیس را کتک می‌زد، اما در عین حال اعتبار گفته‌های او را زیر سؤال بردند. مرلین چیمبرز گفت که اتهامات لاولیس «به چاک
بردند. مرلین چیمبرز گفت که اتهامات لاولیس «به چاک آسیب زد». آندریا ترو، بازیگر فیلم "دیپ تروت ۲"، گفت که بیشتر مردم از چاک ترینور خوششان نمی‌آمد و طرف لاولیس را می‌گرفتند. خواهر لاولیس، باربارا بورمن، بعدها در مصاحبه‌ای در مستند "پشت پرده دیپ تروت" گفت که از اینکه ترینور پیش از آنکه بتواند خودش او را بکشد، درگذشت، احساس ناامیدی می‌کرد. در دومین بخش تفسیر صوتی دی‌وی‌دی "پشت پرده دیپ تروت"، یکی از اعضای تیم تولید فیلم "دیپ تروت" نیز ادعا کرد که ترینور، لاولیس را کتک می‌زده است. شخصیت چاک ترینور در فیلم
را کتک می‌زده است. شخصیت چاک ترینور در فیلم "لاولیس" (محصول ۲۰۱۳) توسط بازیگر پیتر سارسگارد به تصویر کشیده شد. مرگ. ترینور در تاریخ ۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۰۲، در سن ۶۴ سالگی بر اثر سکتهٔ قلبی در چتس‌ورث، کالیفرنیا درگذشت. سه ماه قبل‌تر، لیندا لاولیس بر اثر جراحات شدید و آسیب‌های داخلی ناشی از یک تصادف رانندگی در ایالت کلرادو جان خود را از دست داده بود.
جینبک مولدوکانوویچ کولوبایف (قرقیزستانی: Жэнбек Молдоканович Кулубаев؛ زادهٔ ۵ آوریل ۱۹۶۳) سیاستمدار و دیپلمات قرقیزستانی است که به عنوان وزیر امور خارجه قرقیزستان فعالیت می‌کند. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. کولوبایف در ۵ آوریل ۱۹۶۳ در روستای چیرپیکتی، استان ایسیک کول متولد شد. او از مؤسسه نظامی مسکو و مؤسسه دیپلماتیک وزارت امور خارجه چین فارغ‌التحصیل شد. حرفه سیاسی. از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶، او به عنوان دبیر دوم وزارت امور خارجه قرقیزستان خدمت کرد، سپس به سمت دبیر اول ارتقا یافت و بعداً مشاور بخش آسیا و اقیانوسیه
اول ارتقا یافت و بعداً مشاور بخش آسیا و اقیانوسیه وزارت امور خارجه شد. متعاقباً، بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸، او نقش رئیس بخش کشورهای شرقی در وزارت امور خارجه را بر عهده گرفت. پس از آن، از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱، به عنوان مشاور در سفارت در چین خدمت کرد. با بازگشت به وزارت امور خارجه، او از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ بار دیگر رئیس اداره کشورهای شرقی شد. به پاس قدردانی از تجربه و فداکاری‌اش، بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ به عنوان معاون وزیر امور خارجه منصوب شد. مشارکت او در سطح بین‌المللی گسترش یافت و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ معاون دبیر
گسترش یافت و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ معاون دبیر اجرایی سازمان همکاری شانگهای شد. او در ادامه فعالیت دیپلماتیک خود، از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ به عنوان سفیر در مالزی منصوب شد و پس از آن از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ نقش سفیر در چین را بر عهده گرفت. در همین دوره، او همزمان به عنوان سفیر در مغولستان و سنگاپور نیز خدمت کرد. در سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶، او افتخار رهبری مجدد اداره کشورهای شرقی را به عنوان مدیر آن در وزارت امور خارجه جمهوری قرقیزستان داشت. متعاقباً، در سال ۲۰۱۶ تا اکتبر ۲۰۱۸، مسئولیت اداره چهارم سیاسی وزارت امور خارجه را
مسئولیت اداره چهارم سیاسی وزارت امور خارجه را بر عهده گرفت. با تکیه بر تجربیات گسترده خود، او در اکتبر ۲۰۱۸ به عنوان سفیر قزاقستان منصوب شد، سمتی که تا اوت ۲۰۲۱ در اختیار داشت. پس از آن، از اوت ۲۰۲۱ تا آوریل ۲۰۲۲، او ریاست بخش سیاست خارجی نهاد ریاست جمهوری جمهوری قرقیزستان را بر عهده داشت. وزارت. از ۲۲ آوریل ۲۰۲۲، او وزیر امور خارجه جمهوری قرقیزستان بوده است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42455957&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-21T06:12:23Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Amirmojiry&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;انتقال میان‌ویکی به ویکی‌داده&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42455958&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; کیوی بارسن (; تلفظ "KI-vi"، مرگ در ۱۶۲۷) یک شمالی شمن سامی بود. او یکی از ۲۶ سامی بود که به اتهام
شمن سامی بود. او یکی از ۲۶ سامی بود که به اتهام افسونگری در نروژ در سده هفدهم میلادی اعدام شدند. بارسن یک نوآیدی و ساکن اوره‌یا ، جزیره ای در آلتافیورن درست در شمال التا بود. در ماه مه ۱۶۲۷، او در هاسویک به اتهام ایجاد طوفان با استفاده از جادو برای ملوان نیلز یونسن در سال ۱۶۲۵ محاکمه شد. بارسن ادعا کرد که به دستور یونسن که برای سفر دریایی به هاسویک به باد نیاز داشت، عمل کرده است و توضیح داد که پاهایش را در آب خیس کرده تا باد ایجاد کند. پس از آن، همسر یکی از ماهیگیران یونسن از او خواست که این کار را تکرار
ماهیگیران یونسن از او خواست که این کار را تکرار کند، که او با پرتاب یک خوک به دریا این کار را انجام داد. با این حال، در آن زمان، باد به طوفانی تبدیل شد که باعث غرق شدن قایق شد. بارسن توضیح داد که اغلب برای ایجاد باد استخدام می‌شد. او انجام جادو با استفاده از طبل سامی را انکار کرد، اما اعتراف کرد که دانش انجام این کار را دارد. در ۱۱ مه ۱۶۲۷، کیوه بارسن به جرم غرق کردن پنج نفر با بادی که با استفاده از جادو ایجاد کرده بود، مجرم شناخته شد و به زنده سوزاندن محکوم شد.
آیکیا آیکیانپویکا ( یا ; ۱۵۹۱–۱۶۷۱) یک سامی شمن نوآیدی از کوسامو در نزدیکی لاپلند فنلاند بود. او به جرم جادوگری در کوئولایروی به اعدام محکوم شد و متهم به این شد که با غرق کردن یکی از موکلانش، توبیاس موردولا، باعث مرگ او شده است. موکل طبق وعده، هزینه خدمات او را پرداخت نکرد. شایعات می‌گویند که پس از آن، گفته می‌شود که آیکیا، که در کیمی زندانی بود، برای جلوگیری از اجرای حکم، با جادوگری خودکشی کرده است. پرونده آیکیا یکی از مشهورترین محاکمات و اعدام‌ها به جرم جادوگری در فنلاند است. این اتفاق در دوران مسیحی‌سازی
در فنلاند است. این اتفاق در دوران مسیحی‌سازی مردم سامی رخ داد. او اهل کیتکا در کیمی بود. او به عنوان یک "نوآیدی" فعالیت می‌کرد و به همین دلیل از طبل سامی استفاده می‌کرد. شایعات زیادی مبنی بر توانایی او در ایجاد خیر و شر با استفاده از جادو وجود داشت و دیگران نیز او را برای این کار استخدام کرده بودند. در سال ۱۶۷۰، یک کشاورز به او پول داد تا در ماهیگیری ماهی قزل‌آلا به او شانس خوبی بدهد. این کار موفقیت‌آمیز بود، اما کشاورز به اندازه کافی طبق وعده پول نداد. هنگامی که کشاورز در سال ۱۶۷۱ درگذشت، کشیش کلیسا آیکیا
که کشاورز در سال ۱۶۷۱ درگذشت، کشیش کلیسا آیکیا آیکیانپویکا را به جرم ایجاد مرگ کشاورز با جادوگری گزارش کرد. آیکیا که مسیحی نبود و بنابراین جادو را با شیطان مرتبط نمی‌دانست، آزادانه به مقامات مسیحی اعتراف کرد که می‌تواند در جادو استاد شود و آنها او را به جرم جادوگری به اعدام محکوم کردند. او را برای اعدام به پیته‌آ بردند، اما اعدام هرگز انجام نشد، زیرا او در راه، احتمالاً بر اثر حمله قلبی، در سورتمه درگذشت.
جشنواره رمضان سارایوو () &lt;templatestyles src="Script/styles.css" /&gt; جشنواره سالانه مذهبی و فرهنگی بود که در سارایوو، بوسنی و هرزگوین برگزار می‌شد و ماه مبارک رمضان را جشن می‌گرفت. این جشنواره در سال ۲۰۱۴ توسط بنیاد راهیاب سارایوو و ناحیه بهبود کسب و کار (ZUP) باشچارشیا (زبان بوسنیایی:Baščaršija) با همکاری پروژه "PHOENIX" اتحادیه اروپا - "فرهنگ برای آینده" تأسیس شد و تا سال ۲۰۱۹ ادامه داشت. این جشنواره توسط مؤسسه شرق‌شناسی سارایوو حمایت شد. هدف این جشنواره ایجاد گفتگوی بین ادیان و ترویج صلح، آشتی و
ایجاد گفتگوی بین ادیان و ترویج صلح، آشتی و همبستگی میان گروه‌های مذهبی از طریق ارائه هنر و فرهنگ اسلامی بود.
«محاکمه توهین به مقدسات آریپلوگ در سال ۱۶۸۷» علیه دو نفر از قوم سامی، «اریک اسکیلسون» (Erik Eskilsson) و «آموند تورسون» (Amund Thorsson) برگزار شد که به اتهام کفرگویی به دلیل پیروی از شمن‌گرایی سامی در دوران مسیحی‌سازی مردم سامی سوئد در اواخر سده هفدهم میلادی محاکمه شدند. پرونده آنها قابل توجه بود و اغلب در تاریخ سامی به آن اشاره می‌شود. در این دوره، سامی‌ها به طور گسترده به دو دین به طور همزمان پایبند بودند. آنها در کلیسای محلی در مراسم عبادت لوتری کلیسای عالی شرکت می‌کردند و در عین حال حداقل برخی از عناصر
شرکت می‌کردند و در عین حال حداقل برخی از عناصر دین سامی را در خانه حفظ می‌کردند. اریک اسکیلسون و همچنین تورسون، به سامی‌های ثروتمندتر در نوربوتن تعلق داشتند و به همین دلیل به دلیل مالیاتی که می‌توانستند به سلطنت بپردازند، احساس امنیت بیشتری می‌کردند. در طول یک خطبه لوتری، وقتی وزیر، مذهب سامی را محکوم کرد، اسکیلسون و تورسون گفتند که خصومت با مذهب سامی را عجیب می‌دانند و بدیهی است که ایمان اجداد خود را رها نخواهند کرد. پس از آن، وزیر به همراه چند سامی لوتری به دیدار آنها رفت. او محراب بت‌پرستان را خراب کرد
به دیدار آنها رفت. او محراب بت‌پرستان را خراب کرد و طبل سامی را با خشونت مصادره کرد. اسکیلسون و تورسون او را دنبال کردند و طبل را پس گرفتند. وزیر با عصبانیت از اعمال خود دفاع کرد و پرسید که آیا پدر تورسون به خاطر بت‌پرست بودن توبه کرده است یا خیر. در این مورد، تورسون پاسخ داد: "اگر پدر من در جهنم است، پس من هم می‌توانم همان رنجی را که او متحمل شده است، تحمل کنم". وزیر هر دو مرد را به جرم کفرگویی به مقامات معرفی کرد و خواستار مجازات اعدام برای آنها شد، زیرا احساس می‌کرد سامی‌ها هرگز واقعاً مسیحی نخواهند شد
احساس می‌کرد سامی‌ها هرگز واقعاً مسیحی نخواهند شد مگر اینکه "علف‌های هرز" ریشه‌کن شوند. در ۷ فوریه ۱۶۸۷، اسکیلسون و تورسون طبق قانون سوئد در آریپلوگ محاکمه شدند. اتهامات آنها کفرگویی به دلیل داشتن دین دوم غیر از مسیحیت و توهین به یک کشیش کلیسای سوئد بود. اریک اسکیلسون پس از آنکه فاش کرد کشیش به سامی‌ها الکل می‌فروخته و اسکیلسون در طول حادثه مورد بحث مست بوده است، از اتهام توهین به یک کشیش لوتری آزاد شد. او پس از آنکه دین سامی را رها کرد، به لوتریانیسم گروید و طبل خود را تحویل داد، از اتهام کفرگویی آزاد شد.
و طبل خود را تحویل داد، از اتهام کفرگویی آزاد شد. اطلاعات بیشتری در مورد پرونده تورسون وجود ندارد. بین سال‌های ۱۶۶۵ تا ۱۷۰۸، سه حکم اعدام تأیید شده در میان سامی‌ها به دلیل کفرگویی وجود داشت، که اتهام معمول علیه سامی‌هایی بود که از ترک رسمی دین خود امتناع می‌کردند.
«مسیحی‌سازی مردم سامی» در نروژ، سوئد و فنلاند (فنلاند تا سال ۱۸۰۹ بخشی از سوئد بود) طی مراحلی طی یک فرآیند چند قرنی انجام شد. سامی‌ها به روشی مشابه در نروژ، سوئد و فنلاند مسیحی‌سازی شدند. پیشینه. مبلغان مسیحی در لاپ‌لند از اوایل دوران کاتولیک رومی قرون وسطی وجود داشتند و مسیحیت با شمن‌گرایی سامی سنتی همزیستی داشت. در سال ۱۳۸۹، مارگارتای سامی برای درخواست مبلغان مسیحی به جنوب سفر کرد. با این حال، تا قرن هفدهم، زمانی که پادشاهی‌های دانمارک-نروژ و سوئد شروع به استعمار لاپ‌لند کردند، مسیحیت واقعاً حضور خود را
استعمار لاپ‌لند کردند، مسیحیت واقعاً حضور خود را آشکار نکرد. مسیحی‌سازی با اجبار. دانمارک-نروژ. در پادشاهی‌های دانمارک-نروژ، دین سامی به دلیل افسونگری مجازات مرگ داشت و ممنوع بود. در طول قرن هفدهم، آزار و اذیت پیروان دین سامی توسط مبلغان مسیحی شدیدتر از قبل شد و چندین سامی به دلیل جادوگری مورد آزار و اذیت قرار گرفتند زیرا آنها اعمال دین سامی را انجام می‌دادند. تخمین زده می‌شود که یک پنجم از کل متهمان به جادوگری در نروژ، سامی‌های بت‌پرست بوده‌اند. در طول قرن هفدهم، یک مأموریت مسیحی شدیدتر در نروژ برای تغییر
هفدهم، یک مأموریت مسیحی شدیدتر در نروژ برای تغییر دین مردم سامی به مسیحیت آغاز شد. با این حال، این آگاهی وجود داشت که این کارزار فقط باعث می‌شود سامی‌ها ظاهراً مانند مسیحیان رفتار کنند و دین خود را در خفا انجام دهند. این واقعیت را مبلغان سامی می‌گفتند که اگر دین سامی حتی قابل بحث نباشد، تغییر دین واقعی مردم سامی امکان‌پذیر نخواهد بود، که این امر زمانی امکان‌پذیر نبود که بت‌پرستان در صورت اعتراف به بت‌پرستی از متهم شدن به جادوگری می‌ترسیدند. سوئد و فنلاند. کلیسای پروتستان با شمن‌گرایی سامی که آن را بت‌پرستی
پروتستان با شمن‌گرایی سامی که آن را بت‌پرستی (Pagan idolatry) می‌دانست، دشمنی داشت و آرزو داشت آن را ریشه‌کن کند و مردم سامی را مسیحی کند، به موازات قدرت‌های سلطنتی که مایل به اعمال سلطه سیاسی خود بر قلمرو و استفاده از منابع اقتصادی آن بودند. در نیمه اول سده هفدهم میلادی، به دستور پادشاه کارل نهم، کلیساهایی در لاپ‌لند (ساپمی) ساخته شد و مردم سامی مجبور شدند با حضور در آنها، خود را تابع قانون سوئد کنند. با این حال، آنها تا نیمه دوم قرن هفدهم، در سکوت اجازه داشتند شمن‌گرایی سامی را به صورت خصوصی انجام دهند،
شمن‌گرایی سامی را به صورت خصوصی انجام دهند، تا اینکه مقامات سوئدی آنها را مجبور به ترک دین خود کردند، طبل‌های سامی آنها را سوزاندند، جویک‌خوانی را ممنوع کردند و آنها را مجبور کردند که هم در ملاءعام و هم در خلوت، تابع آموزه‌های کلیسا باشند. تغییر دین در عمل. دانمارک-نروژ. در قرن هجدهم، پس از آنکه مبلغان مسیحی مقامات را متقاعد کردند که به سامی‌ها عفو عمومی از قانون جادوگری اعطا کنند، که به بت‌پرستان این امکان را می‌داد تا آزادانه در مورد دین خود بدون خطر دستگیری به جرم جادوگری صحبت کنند، تبلیغ مسیحیت در میان
به جرم جادوگری صحبت کنند، تبلیغ مسیحیت در میان سامی‌ها در نروژ به موفقیت واقعی دست یافت. به موازات آن، ماموریت در کپنهاگ زهدباور توماس فون وستن مبلغ را نزد مردم سامی نروژ در فینمارک فرستاد. وستن در سال‌های ۱۷۱۶-۱۷۲۷ در این مکان فعالیت داشت. توماس فون وستن از روش جدیدی استفاده کرد. او به جای اینکه مانند مبلغان قبلی عمل کند و سامی‌ها را مجبور به انجام مسیحیت ظاهری، مانند حضور در کلیسا، کند، بر ترغیب الهیاتی شخصی تمرکز کرد. او بود که مقامات را متقاعد کرد که دین سامی دیگر غیرقانونی اعلام نشود: سپس خود را با