payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تبدیل اتاق نمایندگان به نهادی بر مبنای "فاشی" و "کُرپوراتسیونی" حمایت کرد. در جریان جنگ جهانی دوم و مشارکت ایتالیا در حملات آلمان نازی، او در ستاد کل ارتش ایتالیا خدمت کرد و در عملیات‌هایی چون نبرد فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا مشارکت داشت. نهایتاً در فوریه ۱۹۴۳ به مقام وزیر دارایی ایتالیا منصوب شد و تا سقوط رژیم موسولینی در این سمت باقی ماند. جدایی از موسولینی و سال‌های پایانی. آچربو که یک مدیترانه‌گرای سرسخت بود، نخست زمانی به موسولینی انتقاد کرد که موسولینی آشکارا به نظریه‌ها و سیاست‌های نوردیک‌گرایان
آشکارا به نظریه‌ها و سیاست‌های نوردیک‌گرایان نازی گرایش یافت. او این دیدگاه‌ها را تحقیرآمیز برای ایتالیایی‌ها و دیگر ملت‌های مدیترانه‌ای می‌دانست. اختلافات میان مدیترانه‌گرایان و نوردیک‌گرایان در حزب فاشیست بالا گرفت، اما با حمایت موسولینی از چهره‌های نوردیک‌گرا مانند آلبرتو لوکینی، موقعیت مدیترانه‌گرایان مانند آچربو تضعیف شد. آچربو و همفکرانش در ۱۹۴۱ تلاش کردند با تعریف هویت نژادی ایتالیایی به‌عنوان اساساً مدیترانه‌ای، مسیر حزب را تغییر دهند و "مانیفست دانشمندان نژادی" را رد کردند. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، او
نژادی" را رد کردند. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، او همراه دینو گراندی در رأی‌گیری برای برکناری موسولینی شرکت کرد و پس از سقوط موسولینی، به آبروتسو رفت. اما پس از تشکیل جمهوری اجتماعی ایتالیا توسط نازی‌ها، او در محاکمه ورونا به مرگ محکوم شد. سپس به دست جنبش مقاومت ایتالیا دستگیر و به ۴۸ سال زندان محکوم شد، اما این حکم بعداً لغو گردید و در ۱۹۵۱ نام او پاک شد. آچربو سپس به تدریس بازگشت و جوایز علمی و فرهنگی متعددی دریافت کرد، از جمله مدال طلای آموزش، فرهنگ و هنر از رئیس‌جمهور ایتالیا آنتونیو سنی. او در انتخابات ۱۹۵۳ و
ایتالیا آنتونیو سنی. او در انتخابات ۱۹۵۳ و ۱۹۵۸ نامزد حزب ملی سلطنت‌طلب شد اما موفقیتی به دست نیاورد. آچربو در سال ۱۹۶۹ در رم درگذشت. او به‌عنوان یک مجموعه‌دار سفال‌های باستانی نیز شهرت داشت و گالری‌ای ویژه سفال‌های آبروتسو ایجاد کرد.
بهنام صمدی (زادهٔ ۲۳ شهریور ۱۳۶۹ در تبریز) خبرنگار، تحلیلگر بازار سرمایه و فعال رسانه‌ای ایرانی است. او در رسانه‌های مختلف از جمله "اقتصاد آنلاین"، "بورس‌نیوز"، "باشگاه خبرنگاران جوان" و "شبکه خبر" فعالیت خبری داشته‌است و در حوزه روابط عمومی و بازار سرمایه مسئولیت‌های مختلفی بر عهده داشته‌است. زندگی‌نامه. بهنام صمدی در سال ۱۳۶۹ در تبریز به دنیا آمد. او کارشناسی ریاضی کاربردی را در دانشگاه گیلان و کارشناسی ارشد مدیریت صنعتی را در دانشگاه راهبرد شمال گذراند. همچنین دارای مدارک حرفه‌ای تحلیلگری و MBA بازار
همچنین دارای مدارک حرفه‌ای تحلیلگری و MBA بازار سرمایه از سازمان بورس و اوراق بهادار، دانشگاه علامه طباطبایی و مؤسسات آموزشی دیگر است. حضور رسانه‌ای. بهنام صمدی در برنامه‌های اقتصادی تلویزیون و رادیو از جمله "شبکه سه"، "شبکه خبر"، "رادیو تهران" و "رادیو گفت‌وگو" حضور داشته‌است. تحلیل‌ها و گفت‌وگوهای او در رسانه‌هایی همچون "ایسنا"، "خبرآنلاین"، "اکوایران"، "روزنامه ایران"، "روزنامه تعادل" و "هم‌میهن" منتشر شده‌است. مورد حقوقی. بنا بر گزارش فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران (IFJ) به زبان فارسی، دادستان علیه
روزنامه‌نگاران (IFJ) به زبان فارسی، دادستان علیه بهنام صمدی اعلام جرم کرده‌است. این موضوع در رسانه‌های صنفی روزنامه‌نگاری بازتاب یافته، اما جزئیات حکم قضایی یا روند دادگاه به‌طور کامل منتشر نشده‌است.
روبن آگیلرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه است.
چراغ خواب وسیله‌ای کوچک و معمولاً برقی است که برای ایجاد راحتی یا سهولت در مکان‌های تاریک، یا جاهایی که ممکن است در زمان‌هایی مثل شب یا هنگام اضطرار تاریک شوند، استفاده می‌شود. شمع‌های کوچک و بادوامی که کارکرد مشابهی دارند، «تی‌لایت» نامیده می‌شوند. خطر ایمنی. کمیسیون ایمنی محصولات مصرفی آمریکا گزارش می‌دهد که سالانه حدود ۱۰ گزارش دریافت می‌کند که در آن‌ها چراغ‌های خواب نزدیک مواد قابل اشتعال به عنوان عامل وقوع آتش‌سوزی ذکر شده‌اند. این کمیسیون توصیه می‌کند از چراغ‌های خوابی استفاده شود که با لامپ‌های LED
از چراغ‌های خوابی استفاده شود که با لامپ‌های LED روشن می‌شوند، زیرا این لامپ‌ها از لامپ‌های رشته‌ای چهار یا هفت واتی که هنوز در برخی محصولات قدیمی استفاده می‌شوند، خنک‌تر هستند.
دومنیکو بارتولینی (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۸۸۰ در رم – درگذشتهٔ ۵ آوریل ۱۹۶۰ در همان‌جا) سیاستمدار و کارمند عالی‌رتبه ایتالیایی بود که به‌عنوان وزیر دارایی ایتالیا در کابینه مارشال پیترو بادولیو، نخستین دولت پس از سقوط رژیم فاشیستی خدمت کرد. زندگی‌نامه. از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۲۰ خزانه‌دار مجلس نمایندگان ایتالیا بود و در فاصلهٔ ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ به‌عنوان مباشر کل بانکو دی روما فعالیت داشت. به دستور وزیر آلبرتو ده استفانی، فرمان تأسیس سازمان کل نظارت بر دولت را تدوین کرد که خود او از ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۴ ریاست آن را برعهده داشت. او
او از ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۴ ریاست آن را برعهده داشت. او همچنین مدیر مؤسسه پولی‌گرافیک و ضرابخانه دولتی ایتالیا بود. از ژوئیهٔ ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۹ ریاست مؤسسه دائرةالمعارف ایتالیا را برعهده داشت و بار دیگر از ۱۹۴۷ تا زمان مرگش در ۱۹۶۰ به این سمت بازگشت. در ۱۹۳۹ توسط ویتوریو امانوئل سوم به مقام سناتوری منصوب شد. پس از سقوط رژیم فاشیستی، او از ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ تا ۱۱ فوریهٔ ۱۹۴۴ وزیر دارایی کابینه مارشال پیترو بادولیو بود، اما هنگامی که پادشاه و بیشتر دولت پس از آتش‌بس کاسیبیله در سپتامبر ۱۹۴۳ به جنوب گریختند، در رم ماند. او
در سپتامبر ۱۹۴۳ به جنوب گریختند، در رم ماند. او برای اجتناب از دستگیری توسط جمهوری اجتماعی ایتالیا که دستور بازداشتش را داده بود، مخفی شد و نتوانست وظایف خود را به‌درستی انجام دهد. در ۸ ژوئیهٔ ۱۹۴۸ توسط دیوان عالی رسیدگی به تحریم‌های ضد فاشیستی محاکمه و از کرسی سناتوری محروم شد، به‌عنوان «سناتوری که مسئولیت حفظ فاشیسم و ممکن ساختن جنگ را هم با رأی‌ها و هم با اقدامات فردی، از جمله تبلیغات درون و بیرون سنا، بر عهده داشته‌است». او در سال ۱۹۶۰ درگذشت.
آلن چهارم، دوک بریتانی (; تقریبی ۱۰۶۳ – ۱۳ اکتبر ۱۱۱۹) از سال ۱۰۷۲ تا زمان کناره‌گیری‌اش در سال ۱۱۱۲، دوک بریتانی بود. او همچنین کنت نانت (از حدود سال ۱۱۰۳) و کنت رن نیز بود. والدین او دوشس هاوایز و دوک هوئل دوم بودند.
ارنستو آگیره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرو است. او در سال ۱۹۹۱ در چهار مسابقه برای تیم ملی فوتبال پرو بازی کرد. او همچنین عضو تیم ملی فوتبال پرو برای مسابقات کوپا آمریکا ۱۹۹۱ بود.
«لا پرسِورانزا» روزنامه‌ای روزانه بود که در ۲۹ نوامبر ۱۸۵۹ در میلان، پایتخت لومباردی، تأسیس شد و تا ۲۰ مه ۱۹۲۲ منتشر می‌شد. این روزنامه عموماً نمایندهٔ تشکیلات سیاسی راست میانه بود، هرچند مواردی وجود داشت که نشان می‌داد بیش از حد قادر به اتخاذ موضعی مستقل است. تاریخچه و مشخصات. این روزنامه توسط گروهی از لیبرال‌ها و سلطنت‌طلبان، چند روز پس از الحاق لومباردی به پیمونت-ساردینیا در چارچوب گسترده‌تر اتحاد ایتالیا تأسیس شد. بنیانگذاران آن اعضای ثروتمند خانواده‌های برجسته شهر بودند که از نظر سیاسی از استراتژی
برجسته شهر بودند که از نظر سیاسی از استراتژی اتحاد وزیر اول پیمونت، کنت کاوور، حمایت می‌کردند. سه نفر از برجسته‌ترین آنها، جیووانی ویسکونتی ونوستا، گائتانو نگری و استفانو جاسینی، اعضای «انجمن مشروطه» بودند. سرمایه اولیه پرداخت شده ۳۰۰۰۰۰ لیر در آن زمان سخاوتمندانه تلقی می‌شد. در زیر عنوان آن، نسخه‌های اولیه لا پرسِورانزا شعار «Usque ad finem» ("«به سوی تکمیل» / «به سوی پایان»") را داشتند. "روزنامه «لا پرسورانزا»" در قطع بزرگ و با قیمت روی جلد ۲۰ سنت منتشر می‌شد که چهار برابر قیمت اکثر روزنامه‌های رقیب بود.
که چهار برابر قیمت اکثر روزنامه‌های رقیب بود. این روزنامه که برای حمایت از اتحاد ایجاد شده بود، به سرعت به روزنامه مرجع میانه‌روهای طبقه متوسط و حامیان سلطنت‌طلبی ملی‌گرا در طبقه حاکم میلان تبدیل شد. اولین سردبیر، که تا سال ۱۸۶۶ در این سمت باقی ماند، والوسی اقیانوس آرام بود. والوسی کنترل را به روگرو بونگی واگذار کرد، که گاهی ظرفیت فوق‌العاده‌ای برای روزنامه‌نگاری جدلی از خود نشان می‌داد و پس از سال ۱۸۷۸ احترام زیادی برای امبرتو اول ایتالیا قائل نبود بونگی دوره‌ای از گسترش را رهبری کرد و تیراژ را به ده هزار
از گسترش را رهبری کرد و تیراژ را به ده هزار نسخه رساند. پس از جنگ فرانسه و پروس، در سال ۱۸۷۰، بونگی "از «پشتکار»" استفاده کرد تا اصرار کند که ساکنان آلزاس-لورن باید قبل از هرگونه تصمیمی برای انتقال سرزمین‌ها از فرانسه به آلمان، اجازه رأی دادن در یک همه‌پرسی را داشته باشند. در جبهه داخلی، او ناظر تیزبین روندهای سیاسی ایتالیا بود و در ستون‌های روزنامه تلاش می‌کرد تا با سرکوب جناح راست سیاسی در منطقه که بین سال‌های ۱۸۶۲ تا ۱۸۶۴ توسط درگیری بین «حزب پیت‌مونتس» "بورژوای متعصب" و «حزب توسکانی» با محوریت
"بورژوای متعصب" و «حزب توسکانی» با محوریت اشرافی‌تر در فلورانس تهدید می‌شد، و همچنین با تمایل به واکنش به بحران‌های خارج از پارلمان، به شیوه‌هایی که به اعتقاد او آسیب بزرگی به نهادهای نمایندگی جدید قانون اساسی ایتالیا وارد می‌کرد، مخالفت کند. از این نظر، «پشتکار» به محافظه‌کاری معتدل‌تر و مدرن‌تر لومباردی کمک کرد تا به‌طور کلی در محافظه‌کاری ایتالیا جریان اصلی‌تری پیدا کند و درک نیاز به غلبه بر اختلافات داخلی مبتنی بر تاریخ را تقویت کند. "«لا پرسِورانزا»" همچنین به هنر و فرهنگ توجه زیادی داشت. از جمله
همچنین به هنر و فرهنگ توجه زیادی داشت. از جمله همکاران او می‌توان به دیه‌گو سنت آمبروجیو (نقد هنری) و فرانچسکو نواتی (نقد ادبی) اشاره کرد.
لا نووا ونیز یک روزنامه منطقه‌ای ایتالیایی زبان است که در ونیز ایتالیا منتشر می‌شود و از سال ۱۹۸۴ در حال انتشار است. تاریخچه و مشخصات. لا نووا ونیز برای اولین بار در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. این روزنامه بخشی از گروه انتشاراتی لسپرسو است و در ونیز واقع شده است. روزنامه عمدتاً روزنامه‌های ویرایشگر و اخبار محلی را ارائه می‌دهد. تیراژ لا نووا ونیز در سال ۲۰۰۷، ۱۳۰۰۰ نسخه بود. این روزنامه ادعا کرد که تیراژ آن در سال ۲۰۱۳، ۱۵۴۱۹ نسخه بوده است ادعا شد که در سال ۲۰۱۴، ۱۴۵۰۰ نسخه و در اکتبر ۲۰۲۰، ۷۳۷۶ نسخه بوده است این
نسخه و در اکتبر ۲۰۲۰، ۷۳۷۶ نسخه بوده است این روزنامه در مارس ۲۰۲۱، ۶۴۶۵ نسخه فروخته و تیراژ آن ۶۸۰۵ نسخه بوده است.
جیاچینتو بوسکو (۲۵ ژانویهٔ ۱۹۰۵ – ۱۱ اکتبر ۱۹۹۷) حقوقدان، دانشگاهی و سیاستمدار ایتالیایی از حزب مسیحیان دموکرات بود. او از ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۲ پست‌های مختلف وزارتی داشت. پس از بازنشستگی از سیاست، بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۸ قاضی دیوان دادگستری اتحادیه اروپا بود. زندگی و تحصیلات. بوسکو در ۲۵ ژانویه ۱۹۰۵ در کازرتا به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۵ دکترای حقوق را از دانشگاه ناپل دریافت کرد. فعالیت حرفه‌ای. او در سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۲ به‌عنوان معاون دبیر در وزارت امور خارجه ایتالیا کار می‌کرد. سپس استاد حقوق بین‌الملل در دانشگاه
کار می‌کرد. سپس استاد حقوق بین‌الملل در دانشگاه رم و رئیس دانشکده حقوق دانشگاه اوربینو شد. بوسکو استاد تمام حقوق بین‌الملل در دانشگاه فلورانس (۱۹۳۳–۱۹۴۰) و دانشگاه رم (۱۹۴۰–۱۹۷۵) بود. بوسکو عضو حزب مسیحیان دموکرات بود و متحد نزدیک امینتوره فانفانی محسوب می‌شد. در دهه ۱۹۶۰ هر دو در یک جناح حزبی فعالیت داشتند. او بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۲ سناتور حزب مسیحیان دموکرات بود. او از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۸ دبیر دولت در وزارت دفاع بود، سپس بین ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۰ نایب رئیس سنا شد. از ۱۹۶۰ به بعد، چندین سمت وزارتی برعهده داشت: وزیر
۱۹۶۰ به بعد، چندین سمت وزارتی برعهده داشت: وزیر آموزش (۱۹۶۰–۱۹۶۲)، وزیر دادگستری (۱۹۶۲–۱۹۶۳)، وزیر کار و تأمین اجتماعی (۱۹۶۳–۱۹۶۴ و ۱۹۶۶–۱۹۶۸)، وزیر بی‌پرتفوی در امور سازمان ملل متحد (۱۹۶۸–۱۹۶۹ و ۱۹۷۰)، وزیر دارایی (۱۹۶۹–۱۹۷۰) و وزیر پست و مخابرات (۱۹۷۰–۱۹۷۲). او از ۷ اکتبر ۱۹۷۶ تا ۶ اکتبر ۱۹۸۸ به‌عنوان قاضی دیوان دادگستری اتحادیه اروپا خدمت کرد. درگذشت. بوسکو در ۱۱ اکتبر ۱۹۹۷ در رم در ۹۲ سالگی درگذشت.
ارمنگارد آنژو (; c. 1068 – ۱ ژوئن ۱۱۴۶) همسر آلن چهارم، دوک بریتانی، اهل فرانسه بود. زندگی. سالهای اولیه. متولد آنژه او فرزند ارشد کنت فولک چهارم، کنت آنژو و هیلدگارد از Beaugency بود. او که مادرش را در سال ۱۰۷۰، در سن دو سالگی از دست داده بود، احتمالاً در صومعه رونسرای، آموزش دید و به فردی پرهیزگار و دغدغه‌مند در مورد اصلاحات مذهبی، به ویژه مبارزه با تصرف سکولار املاک کلیسا، تبدیل شد. در جوانی، ارمنگارد به خاطر هوش و زیبایی‌اش در شعری از ماربود رن که در آن به او راهنمایی و نصیحت معنوی نیز ارائه می‌دهد،
آن به او راهنمایی و نصیحت معنوی نیز ارائه می‌دهد، مورد توجه قرار گرفت.
پونگ‌مول یک سنت موسیقی محلی کره‌ای است که شامل طبل‌نوازی، رقص و آوازخوانی می‌شود. بیشتر اجراها در فضای باز و با حضور ده‌ها نوازنده که همگی در حرکت دائمی هستند، برگزار می‌شود. "پونگمول" ریشه در فرهنگ کشاورزی "دوره" (dure) یا کار جمعی دارد. این موسیقی در اصل به عنوان بخشی از کارهای کشاورزی، در جشن‌های روستایی، در سایر رویدادهای اجتماعی روستا و برای همراهی با آیین‌های شمنیستی، درام‌های رقص ماسک و دیگر انواع اجرا نواخته می‌شد. در اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، معنای آن گسترش یافت و در جریان جنبش دموکراسی‌خواهی، به‌طور
گسترش یافت و در جریان جنبش دموکراسی‌خواهی، به‌طور فعال در اعتراضات سیاسی مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، امروزه بیشتر به عنوان یک هنر نمایشی شناخته می‌شود. بر اساس تحقیقات دهه ۱۹۸۰، این نوع موسیقی به‌طور گسترده در جزیره «جیندو» مورد مطالعه قرار گرفت. محققان قدیمی‌تر اغلب این سنت را با عنوان نونگاک (農樂، 농악) توصیف می‌کنند، اصطلاحی به معنای «موسیقی کشاورزان» که استفاده از آن در دوران استعمار (۱۹۱۰–۱۹۴۵) رایج شد. اداره میراث فرهنگی کره جنوبی از این اصطلاح برای ثبت این سنت محلی به عنوان یکی از میراث فرهنگی
ثبت این سنت محلی به عنوان یکی از میراث فرهنگی ناملموس مهم استفاده می‌کند. مخالفت نوازندگان و محققان با استفاده از این اصطلاح در دهه ۱۹۸۰ افزایش یافت، زیرا مقامات استعماری تلاش داشتند تا فعالیت آن را به کشاورزان محدود کنند تا کاربرد و معنای آن را در میان مردم تحت استعمار سرکوب نمایند. این سنت همچنین با نام‌های مترادف بسیاری در سراسر شبه‌جزیره کره شناخته می‌شود. طبل‌نوازی عنصر اصلی پونگمول است. هر گروه توسط یک نوازنده "ک‌ک‌وَنگ‌گ‌واری" (kkwaenggwari) (گونگ کوچک دستی) رهبری می‌شود و شامل حداقل یک نوازنده
کوچک دستی) رهبری می‌شود و شامل حداقل یک نوازنده "جانگ‌گو" (طبل ساعت شنی)، یک نوازنده "بوک" (طبل بشکه‌ای) و یک نوازنده "جینگ" (گونگ) است. سازهای بادی (تپیونگ‌سو، که با نام‌های "هوجوک"، "سناپ" یا "نالاری" نیز شناخته می‌شود) گاهی با طبل‌نوازان همراهی می‌کنند. پونگمول در سال ۲۰۰۹ توسط چین با عنوان «نونگاک جوسونجوک» و در نوامبر ۲۰۱۴ توسط کره جنوبی به فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو اضافه شد. طبقه‌بندی. "پونگمول" برای اولین بار در سال ۱۹۶۶ با عنوان "نونگاک سیپیچا" (농악십이차)، «دوازده موومان موسیقی کشاورزان») به
(농악십이차)، «دوازده موومان موسیقی کشاورزان») به عنوان میراث فرهنگی ناملموس مهم به رسمیت شناخته شد. این عنوان در دهه ۱۹۸۰ به سادگی به "نونگاک" تغییر یافت تا تنوع‌های منطقه‌ای را دربر گیرد. اداره میراث فرهنگی در حال حاضر پنج سبک منطقه‌ای از این سنت را به رسمیت می‌شناسد که هر یک به نام مرکز فعالیت خود نام‌گذاری شده و تحت عنوان میراث فرهنگی ناملموس مهم شماره ۱۱ ثبت شده‌اند: نونگاک جینجو سامچونپو از استان گیونگ‌سانگ جنوبی (ثبت در ۱۹۶۶)؛ نونگاک پیونگتک از استان گیونگ‌گی (۱۹۸۵)؛ نونگاک ایری از استان جئوللای شمالی
(۱۹۸۵)؛ نونگاک ایری از استان جئوللای شمالی (۱۹۸۵)؛ نونگاک گانگ‌نئونگ از استان گانگ‌وون (۱۹۸۵) و نونگاک ایمسیل پیلبونگ از استان جئوللای شمالی (۱۹۸۸). هر سبک در رویکرد خود به ریتم‌ها، لباس‌ها، سازبندی و فلسفه اجرا منحصربه‌فرد است: جینجو سامچونپو برای "یونگنام"، پیونگتک برای "اوت‌داری"، ایری برای "هونام اودو"، گانگ‌نئونگ برای "یونگ‌دونگ" و ایمسیل پیلبونگ برای "هونام جوادو". بیشتر آثار علمی دربارهٔ "پونگمول" بر دو سبک متمایز موجود در منطقه هونام که دو استان جئولا را در بر می‌گیرد، تمرکز دارند. در این منطقه،
را در بر می‌گیرد، تمرکز دارند. در این منطقه، عناوین "جوادو" (چپ) برای ایمسیل پیلبونگ و "اودو" (راست) برای ایری بر اساس اصول ژئومانسی (زمین‌بینی) تعیین می‌شوند. با نگاه از «مرکز» (سئول، پایتخت) به سمت جنوب، "اودو" به معنای «راست» و "جوادو" به معنای «چپ» است. مطالعات تطبیقی بین این دو سبک منجر به ایجاد کلیشه‌هایی در میان گروه‌های حرفه‌ای شد. "هونام جوادو" به خاطر ساختارهای متنوع و الگوهای ریتمیک سریع خود شناخته شد، در حالی که "هونام اودو" عموماً دارای الگوهای ریتمیک آهسته اما موزون و زیبا در نظر گرفته می‌شد.
ریتمیک آهسته اما موزون و زیبا در نظر گرفته می‌شد. تاریخچه. سرکوب و ناآرامی. در دوره چوسان، این سنت محلی شیوه اصلی بیان موسیقایی برای اکثریت جمعیت بود. امروزه بسیاری از محققان و نوازندگان ادعا می‌کنند که اصطلاح "نونگاک" () در دوران استعمار ژاپن برای سرکوب کاربرد و معنای گسترده آن در میان مردم کره معرفی شد. احیا. حمایت واقعی عمومی از "پونگمول" در دهه پس از به رسمیت شناخته شدن و دریافت حمایت مالی از سوی دولت، پیشرفت چندانی نکرد. در میان کره‌ای‌هایی که پس از مهاجرت به شهرها، آداب و رسوم سنتی خود را رها کرده
مهاجرت به شهرها، آداب و رسوم سنتی خود را رها کرده بودند، علاقه چندانی وجود نداشت. این پدیده با معرفی سالن‌های کنسرت به سبک غربی و محبوبیت روزافزون موسیقی کلاسیک و موسیقی پاپ غربی همراه بود. در سال ۱۹۷۷، معمار برجسته کیم سو-گون، «کونگ‌گان‌سارانگ» را طراحی کرد که یک سالن اجرا برای موسیقی و رقص سنتی کره‌ای واقع در پایتخت بود و از هنرمندان و محققان برای سازماندهی رویدادهای آن دعوت کرد. در اولین رسیتال این مرکز هنری در فوریه ۱۹۷۸، گروهی چهار نفره به رهبری کیم دوک-سو و کیم یونگ-به، که هر دو از نوادگان اعضای
دوک-سو و کیم یونگ-به، که هر دو از نوادگان اعضای گروه‌های "نامسادانگ" بودند، یک اجرای بداهه از "پونگمول" پیونگتک ("اوت‌داری") را با هر یک از چهار ساز اصلی آن اجرا کردند. برخلاف "پونگمول" سنتی، این اجرا در حالت نشسته و رو به تماشاگران انجام شد و تنوعی از ریتم‌ها را با انعطاف‌پذیری بالا به نمایش گذاشت. این اجرا با استقبال تماشاگران مواجه شد و اجرای دوم به زودی سه ماه بعد برگزار گردید. فولکلوریست، سیم او-سونگ، که این دو هنرمند را به کلوپ کونگ‌گان‌سارانگ معرفی کرده بود، این گروه را سامول‌نوری () نامید. "سامول
کرده بود، این گروه را سامول‌نوری () نامید. "سامول نوری" در نهایت به نام یک ژانر کامل تبدیل شد، زیرا مؤسسات آموزشی و گروه‌های موسیقی در سراسر کره جنوبی و ژاپن تأسیس شدند. استفاده از اصطلاح "نونگاک" برای تمایز "پونگمول" سنتی از این شکل جدید صحنه‌ای و شهری‌شده حفظ شد. اجزاء. سازها. به‌طور کلی، ۵ ساز اصلی برای اجرای پونگمول استفاده می‌شود: "ک‌ک‌وَنگ‌گ‌واری" (kkwaenggwari) (گونگ کوچک دستی)، "جانگ‌گو" (طبل ساعت شنی)، "بوک" (طبل بشکه‌ای)، "جینگ" (گونگ) و سوگو. هر یک از این سازها به سبک متفاوتی برای نواختن نیاز
یک از این سازها به سبک متفاوتی برای نواختن نیاز دارند و صدای منحصر به فرد خود را دارند. اولین فرد هر گروه که ساز می‌نوازد، «سوئه» (sue) یا «سانگ» (sang) نامیده می‌شود (مانند «سانگ سوئه» (به نوازنده "ک‌ک‌وَنگ‌گ‌واری" اشاره دارد)، «سوئه جانگ‌گو» (همان سانگ جانگ‌گو)، «سوئه بوک» و «سوئه بوک‌کو» (که سوگو می‌نوازد). رقص. در پونگمول، عناصر رقص ویژگی‌های هنری و زیبایی‌شناختی پونگمول را به عنوان یک ژانر یکپارچه عمیق‌تر می‌کنند.رقص پونگمول از تعامل و تعادل با دیگر عناصر تشکیل‌دهنده پونگمول منحرف نمی‌شود و همچنین با
تشکیل‌دهنده پونگمول منحرف نمی‌شود و همچنین با موسیقی هماهنگی نزدیکی دارد. این رقص دارای یک سیستم ساختار بدنی فردی است، مانند ویت-نولئوم (윗놀음، اجرای بالاتنه) و بال-نولئوم (발놀음، پانویسی)، و یک سیستم بیان تصویری که در آن افراد به اشیائی برای تکمیل یک گروه تبدیل می‌شوند. رقص‌ها بر اساس فرم و ترکیب افراد به دسته‌های زیر تقسیم می‌شوند: لباس‌ها. پس از طبل‌نوازان، رقصندگان قرار دارند که اغلب "سوگو" (sogo، طبل کوچکی که رزونانس کافی برای تأثیر قابل توجه در چشم‌انداز صوتی را ندارد) می‌نوازند و تمایل به داشتن
صوتی را ندارد) می‌نوازند و تمایل به داشتن طراحی‌های رقص پیچیده‌تر — حتی آکروباتیک — دارند، به‌ویژه اگر رقصندگانِ سوگونواز، کلاه‌های نواری "سانگمو" (sangmo) را نیز بچرخانند. در برخی از انواع منطقه‌ای پونگمول، "جاپسَک" (japsaek، بازیگران) که لباس‌هایی شبیه به کاریکاتور نقش‌های سنتی روستا پوشیده‌اند، در میان تماشاگران پرسه می‌زنند تا با آنها تعامل برقرار کنند و مرز بین اجراکنندگان و مخاطبان را محو سازند. "مینیو" (minyo، ترانه‌های محلی) و سرودها گاهی در "پونگمول" گنجانده می‌شوند و اعضای مخاطب با شور و شوق
گنجانده می‌شوند و اعضای مخاطب با شور و شوق همراهی کرده و می‌خوانند و می‌رقصند. بیشتر "مینیو"ها بر روی ضربات طبلی تنظیم شده‌اند که در یکی از چند "جانگدان" (jangdan، الگوهای ریتمیک) رایج در پونگمول، سانجو، پانسوری (pansori) و سایر ژانرهای سنتی موسیقی کره‌ای مشترک هستند. اجراکنندگان پونگمول لباس‌های رنگارنگ متنوعی می‌پوشند. یک نسخه گل‌دار از "گوک‌کال" (gokkal) بودایی رایج‌ترین پوشش سر است. در یک گروه پیشرفته، ممکن است همه اجراکنندگان "سانگمو" بپوشند، که کلاهی با روبان بلند است و نوازندگان می‌توانند آن را با
با روبان بلند است و نوازندگان می‌توانند آن را با خم کردن زانو در الگوهای پیچیده‌ای بچرخانند و حرکت دهند. حضور بین‌المللی. پونگمول در چندین جامعه بین‌المللی، به ویژه توسط کره‌ای‌های مقیم خارج از کشور، اجرا می‌شود. برخی از فعالیت‌های رقص مرتبط با پونگمول که توسط کره‌ای‌تبارهای ساکن چین انجام می‌شود و با نام «رقص کشاورزان قوم کره» شناخته می‌شود، به عنوان میراث فرهنگی به یونسکو ارائه شده است. پونگمول همچنین توسط جوامع متعدد کره‌ای‌های آمریکایی در ایالات متحده، از جمله اوکلند، لس آنجلس، شیکاگو، نیویورک و
از جمله اوکلند، لس آنجلس، شیکاگو، نیویورک و بالتیمور اجرا شده است. گروه‌های دانشگاهی نیز در دانشگاه کالیفرنیا (برکلی، لس آنجلس، دیویس، سن دیگو، سانتا باربارا، ارواین)، دانشگاه میشیگان، دانشگاه استونی بروک، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه نیویورک، مؤسسه فناوری ماساچوست، دانشگاه هاروارد، دانشگاه ییل، دانشگاه شیکاگو، دانشگاه پنسیلوانیا، دانشگاه کرنل، مؤسسه فناوری کالیفرنیا، دانشگاه ایلینوی در اربانا-شمپین، دانشگاه بوفالو، دانشگاه بینگهمتون، دانشگاه سیراکیوز، دانشگاه استنفورد، دانشگاه تورنتو، دانشگاه براون، دانشگاه
استنفورد، دانشگاه تورنتو، دانشگاه براون، دانشگاه آکسفورد و غیره و همچنین دانشگاه فدرال خاور دور وجود دارند. توسعه پونگمول در آمریکا. مرحله اول (۱۹۸۵–۱۹۸۹). تاریخچه پونگمول در ایالات متحده با تاریخ فعالیت‌های مدنی کره‌ای-آمریکایی‌ها پیوند عمیقی دارد. بسیاری از بنیان‌گذاران این سازمان‌ها در درگیری‌های سیاسی کره فعال بودند یا با آن همدردی می‌کردند. ذکر این نکته ضروری است که تمام این سبک‌های بیانی کره‌ای در طول جنبش «مینجونگ مونхва» (Minjung Munhwa) در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ که پردیس‌های دانشگاهی کره جنوبی را فرا
و ۱۹۸۰ که پردیس‌های دانشگاهی کره جنوبی را فرا گرفته بود، رایج بودند. بسیاری از سازمان‌های اولیه پونگمول یا به عنوان یک بخش فرهنگی از یک سازمان بزرگتر (معمولاً سیاسی) شکل گرفتند یا اندکی پس از تأسیس به یکی از آنها پیوستند. در سال ۱۹۸۵، گروه «بیناری» (Binari) در نیویورک و «سوری» (Sori) در دانشگاه کالیفرنیا برکلی تأسیس شدند. «ایل-کوا-نوری» (Il-kwa-Nori) از مرکز منابع و فرهنگی کره‌ای-آمریکایی در شیکاگو، که آن نیز وابسته به NAKASEC است، در سال ۱۹۸۸ شکل گرفت. «شین‌میونگ‌په» (Shinmyŏngpae) از سازمان اجتماعی «آوری
(Shinmyŏngpae) از سازمان اجتماعی «آوری مونхва چاتکیهوه» (Uri Munhwa Chatkihwe) نیز در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، چند کره‌ای برای مدت طولانی در ایالات متحده ماندند تا به ایجاد سازمان‌های پونگمول و گسترش آموزه‌های آن کمک کنند. کیم بونگ-جون، یک هنرمند کره‌ای که به خاطر نقاشی‌ها و چاپ‌های الهام‌گرفته از هنر عامیانه خود مشهور است، یکی از این افراد بود. مسائلی مانند اتحاد مجدد دو کره و آگاهی از قیام گوانگجو، بسیاری را وادار به بازنگری در مشارکت خود در روابط کره‌ای-آمریکایی کرد. مرحله دوم (۱۹۹۰ -
در روابط کره‌ای-آمریکایی کرد. مرحله دوم (۱۹۹۰ - اکنون). یی جونگ-هون، یک کشیش کره‌ای که در سال‌های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ از ایالات متحده بازدید کرد، چهره دیگری است که توسط بسیاری از فعالان قدیمی پونگمول مهم تلقی می‌شود. یی جونگ-هون در طول سفر خود از لس آنجلس، نیویورک و KYCC در اوکلند بازدید کرد. او در تشکیل گروه «کوتکوری» (Kutkori) در هاروارد نقش داشت. او همچنین منابع خواندنی و آموزشی در مورد پونگمول، مینیو و آهنگ‌های جنبش فراهم کرد. یک گروه پونگمول دانشگاهی معمولی به‌طور متوسط بین ۱۵ تا ۲۰ عضو دارد، اگرچه برخی
به‌طور متوسط بین ۱۵ تا ۲۰ عضو دارد، اگرچه برخی سازمان‌ها با کمتر از ۱۰ عضو و برخی دیگر با ۳۰ تا ۳۵ عضو به فعالیت خود ادامه داده‌اند. «هانولیم» (دانشگاه کالیفرنیا/لس آنجلس)، «کاراک‌مادانگ» (دانشگاه ایلینوی)، «هان‌سوری» (مؤسسه فناوری ماساچوست)، «نیوری» (دانشگاه نیویورک)، و «لوس روتس» (دانشگاه شیکاگو) تنها چند نمونه از گروه‌های اوایل دهه ۱۹۹۰ هستند. انواع دیگری از کلوپ‌های علاقه‌مندی خاص در ایالات متحده ظهور کرده‌اند که تنوع بیشتری به جامعه دانشجویان پونگمول بخشیده‌اند. گروه‌هایی توسط و برای فرزندخوانده‌های
بخشیده‌اند. گروه‌هایی توسط و برای فرزندخوانده‌های کره‌ای و فعالان، و همچنین برای سالمندان، کودکان، اعضای کلیسای کاتولیک و افراد در دهه سی و چهل سالگی‌شان، و بسیاری دیگر تأسیس شده‌اند.
پیترو کامپیلی (۱۸۹۱–۱۹۷۴) اقتصاددان و سیاستمدار ایتالیایی بود که در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ چندین سمت وزارتی برعهده داشت. او نخستین رئیس بانک سرمایه‌گذاری اروپا بود و بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۵۹ در این پست خدمت کرد. زندگی و تحصیلات. کامپیلی در ۳۰ نوامبر ۱۸۹۱ در فراساتی به دنیا آمد. او دارای دیپلم حسابداری و مدرک اقتصاد و بازرگانی بود. به‌عنوان اقتصاددان، او به همراه لوییجی اینائودی، اپیکارمو کوربینو و گوستاوو دل وچیو عضو مکتب کلاسیک اقتصاد بود. فعالیت حرفه‌ای. کامپیلی عضو حزب مردمی ایتالیا بود، اما در دورهٔ حکومت
عضو حزب مردمی ایتالیا بود، اما در دورهٔ حکومت فاشیستی در فعالیت سیاسی شرکت نکرد و به عنوان بانکدار مشغول به کار شد و مدیرکل فدراسیون بانکی ایتالیا شد. سپس به مسیحیان دموکرات پیوست و عضو کمیته آزادسازی رم در جریان مقاومت علیه فاشیست‌ها شد. پس از سقوط رژیم فاشیستی، او به شورای ملی و سپس به مجمع موسس ایتالیا انتخاب شد و دو دوره در آن خدمت کرد. کامپیلی چندین بار عضو کابینه بود. او وزیر تجارت خارجی در دولت دوم آلچیده د گاسپری بین ۱۹۴۶ و ۱۹۴۷ و وزیر دارایی و خزانه در دولت بعدی دولت د گاسپری سوم در سال ۱۹۴۷ بود.
در دولت بعدی دولت د گاسپری سوم در سال ۱۹۴۷ بود. پیش از انتصاب او، وزارت دارایی و خزانه از طریق ادغام دو وزارتخانه بازطراحی شد. او همچنین وزیر بدون پورتفوی و سپس وزیر حمل‌ونقل در دولت د گاسپری ششم (۱۹۵۰–۱۹۵۱)، وزیر صنعت و بازرگانی در دولت د گاسپری هفتم (۱۹۵۱–۱۹۵۳)، وزیر بدون پورتفوی در دولت د گاسپری هشتم (۱۹۵۳) و دولت پلا (۱۹۵۳–۱۹۵۴) بود. همین پست را در کابینه‌های دولت فانفانی اول (۱۹۵۴)، دولت اسچلبا (۱۹۵۴–۱۹۵۵)، دولت سگنی اول (۱۹۵۵–۱۹۵۷) و دولت زولی (۱۹۵۷–۱۹۵۸) نیز برعهده داشت. او از فوریه ۱۹۵۸ تا مه ۱۹۵۹
نیز برعهده داشت. او از فوریه ۱۹۵۸ تا مه ۱۹۵۹ رئیس بانک سرمایه‌گذاری اروپا بود و در مه ۱۹۵۹ به ریاست شورای ملی اقتصاد و کار منصوب شد که این سمت را تا ۱۹۷۰ حفظ کرد. او همچنین رئیس انجمن داوری ایتالیا در اواخر دهه ۱۹۶۰ بود. درگذشت. کامپیلی در ۸ ژوئیه ۱۹۷۴ در رم درگذشت.
سرنوشت یا بخت فیلمی اسپانیایی-فرانسوی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی جولیان گالینانس است. در این فیلم بازیگرانی همچون لوئیس تسار، آلکس گارسیا، ارون پیپر، لوئیسا مایول و النا آنایا ایفای نقش کرده‌اند.