payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زیگرس ادعا کرد که «در آمریکا متولد شده، از طریق چکسلواکی و آلمان به بریتانیا رفته و در آنجا دبیرستان را گذرانده است. در جنگ جهانی دوم، خلبان نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بوده و مدتی توسط آلمانی‌ها اسیر شده است. پس از جنگ، در آمریکای لاتین زندگی کرده و سپس به عنوان جاسوس آمریکا در کره جنوبی فعالیت داشته است. او همچنین در تایلند و ویتنام به عنوان خلبان خدمت کرده و سپس به دستور جمهوری متحده عربی به ژاپن سفر کرده است. مأموریت او شامل جذب داوطلبان نظامی ژاپنی برای جمهوری متحده عربی بود.» پس از تماس با کشورهای
جمهوری متحده عربی بود.» پس از تماس با کشورهای ذکر شده، مشخص شد که این اطلاعات هیچ پایه واقعی ندارند و مهرهای پاسپورت او جعلی هستند. در ۱۰ آگوست ۱۹۶۰، دادگاه ناحیه توکیو او را به یک سال زندان محکوم کرد. پس از اعلام حکم، زیگرس با تکه‌ای شیشه که مخفیانه به دادگاه آورده بود، سعی کرد رگ‌های خود را بزند. پس از آزادی، او از ژاپن به هنگ‌کنگ اخراج شد و همسرش نیز به کره جنوبی بازگردانده شد. افسانه‌های محلی. در ۱۵ آگوست ۱۹۶۰، روزنامه کانادایی The Province داستان زیگرس را با تغییراتی منتشر کرد. در مقاله‌ای با عنوان
را با تغییراتی منتشر کرد. در مقاله‌ای با عنوان «مردی با کشور خودش»، ادعا شده بود که او یک تبعه طبیعی‌شده اتیوپی و مأمور اطلاعاتی برای سرهنگ ناصر بوده است. همچنین گفته شد که پاسپورت او در «تامانراست، پایتخت کشور تاورد (Taured) در جنوب صحرای بزرگ آفریقا» صادر شده است. اما تاورد احتمالاً غلط املایی واژه طوارق (Taureq) است و تامانراست در واقع یک استان در الجزایر است. در این گزارش همچنین به زبانی ناشناخته با حروف لاتین اشاره شده بود که به عنوان «زبان تاورد» معرفی شد. در ۲۹ ژوئن ۱۹۶۰، داستان او در مجلس عوام
معرفی شد. در ۲۹ ژوئن ۱۹۶۰، داستان او در مجلس عوام بریتانیا نیز مطرح شد. رابرت متیو، نماینده پارلمان، از این ماجرا به عنوان نمونه‌ای برای نشان دادن نقص در سیستم بررسی گذرنامه‌ها یاد کرد. در سال‌های بعد، داستان زیگرس در کتاب‌های ژاک برگیر نیز نقل شد. او ادعا کرد که فردی از کشوری به نام تاورد که در شرق آفریقا قرار داشت و از موریتانی تا سودان امتداد می‌یافت، در سال ۱۹۵۴ هنگام بررسی گذرنامه در ژاپن بازداشت شد. گفته شد که او برای خرید اسلحه برای «لژیون عربی واقعی» به ژاپن آمده بود و در نهایت در یک بیمارستان
به ژاپن آمده بود و در نهایت در یک بیمارستان روانی بستری شد. در سال ۱۹۸۱، این ماجرا در کتاب The Directory of Possibilities نوشته کالین ویلسون و جان گرانت ذکر شد و بار دیگر «طوارق» به اشتباه «تاورد» نوشته شد. در نهایت، در برخی وب‌سایت‌های ژاپنی مرتبط با افسانه‌های شهری و داستان‌های ماورایی، روایتی دیگر مطرح شد که می‌گفت در سال ۱۹۵۴، مردی از «بعدی دیگر» در فرودگاه هاندا ژاپن ظاهر شد. او گذرنامه‌ای از کشوری خیالی به نام «تاورد» داشت و هنگامی که از او خواستند کشورش را روی نقشه نشان دهد، به آندورا اشاره کرد. این
را روی نقشه نشان دهد، به آندورا اشاره کرد. این فرد برای بررسی بیشتر در هتلی تحت مراقبت نگهداری شد، اما صبح روز بعد ناپدید شد و هرگز اثری از او یافت نشد.
۷ روز یک فیلم کمدی رمانتیک آمریکایی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی روشن ستی، در اولین کارگردانی خود، بر اساس فیلمنامه‌ای از ستی و کاران سونی است. سونی، گرالداین ویسونافن، مارک دوپلاس، زنوبیا شروف، آپارنا نانچرلا، گیتا ردی و جفری سلف در این فیلم ایفای نقش می‌کنند. خلاصه داستان. فیلم با چند زوج هندی شروع می‌شود که در مورد ازدواج سنتی خود بحث می‌کنند. یک وب سایت هندی یک روش مدرن برای مجردها برای جستجوی همسر است. هر دو مادر راوی و ریتا برای آنها در وب سایتی برای سرخپوستان ساکن آمریکا، پروفایلی ایجاد کرده‌اند.
سرخپوستان ساکن آمریکا، پروفایلی ایجاد کرده‌اند. انتشار. اولین نمایش جهانی این در جشنواره فیلم ترایبکا در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۱ بود. و در ۲۵ مارس ۲۰۲۲ منتشر شد. ساخت. فیلمبرداری این فیلم در تابستان ۲۰۲۰ و در طول ۸ روز انجام شد. بازخوردها. این فیلم نقدهای مثبتی از منتقدان سینما دریافت کرد. در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، بر اساس رای ۵۱ بررسی، با میانگین وزنی ۶٫۶ از ۱۰، دارای ۸۶ درصد محبوبیت است.
جمهوری دومینیکن یکی از ۲۴ کشوری در جهان و یکی از شش کشور در آمریکای لاتین است که سقط جنین را به‌طور کامل ممنوع کرده است. این ممنوعیت کامل شامل شرایطی نیز می‌شود که جان فرد باردار در خطر است. سقط جنین در تمامی شرایط در سال ۱۸۸۴ ممنوع شد. سپس در تاریخ ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۹، سقط جنین به‌طور رسمی در قانون اساسی ممنوع شد، هنگامی که ماده ۳۷ در قانون اساسی ۲۰۱۰ جمهوری دومینیکن به تصویب رسید و حق زندگی از زمان لقاح اعلام گردید. مراقبت‌ها و روش‌های سقط جنین. طبق ماده ۳۷ در جمهوری دومینیکن، افرادی که با بارداری‌های
۳۷ در جمهوری دومینیکن، افرادی که با بارداری‌های ناخواسته یا غیرمنتظره مواجه هستند، باید بین سقط جنین مخفیانه و ادامه دادن بارداری خود یکی را انتخاب کنند. در این شرایط، تخمین زده می‌شود که سالانه ۹۰٬۰۰۰ سقط جنین ناامن در جمهوری دومینیکن انجام می‌شود. از زمان تصویب ماده ۳۷، سقط جنین ناامن به سومین علت اصلی مرگ و میر مادران در این کشور تبدیل شده است و اکنون هشت درصد از مرگ و میر مادران را به خود اختصاص داده است. تحقیقات نشان داده است که ۹۵–۹۷٪ از سقط جنین‌ها ناامن هستند، به این معنی که توسط افرادی بدون
ناامن هستند، به این معنی که توسط افرادی بدون مهارت‌های لازم یا در مکان‌هایی که حداقل استانداردهای پزشکی را ندارند، انجام می‌شود. (رجوع شود به سقط جنین ناامن.) یکی از روش‌های رایج سقط جنین در جمهوری دومینیکن استفاده از داروهای بدون نسخه مانند اکسی‌توسین، پروستاگلاندین‌ها، آلکالوئید ارگوت و میزوپروستول است. این داروها باعث انقباض شدید رحم می‌شوند که منجر به دفع جنین می‌گردد. هنگامی که این داروها به‌طور مخفیانه مصرف می‌شوند، افراد معمولاً از دوز مناسب اطلاع ندارند. مصرف بیش از حد این داروها می‌تواند باعث
ندارند. مصرف بیش از حد این داروها می‌تواند باعث عوارض جدی شود. یک عارضه شایع در مصرف بیش از حد داروها خونریزی است. در چنین مواردی، رحم ممکن است به‌طور کامل پاک‌سازی نشود، که می‌تواند منجر به عفونت یا حتی سوراخ شدن رحم و ایجاد خونریزی داخلی شود. اگر فرد باردار از این عوارض جان سالم به در ببرد، ممکن است در آینده با مشکلات تولیدمثلی مواجه شود. سایر عوارض ناشی از سقط جنین ناامن می‌تواند شامل سقط ناقص، عفونت و آسیب باشد. سابقه‌ای از عوارض بهداشتی مرتبط با سقط جنین در جمهوری دومینیکن وجود دارد. در مطالعه‌ای که
در جمهوری دومینیکن وجود دارد. در مطالعه‌ای که در سال ۲۰۲۱ توسط سلامت جهانی بی ام جی در سال ۲۰۱۸ انجام شد، پژوهشگران دریافتند که نرخ عوارض پس از سقط جنین در جمهوری دومینیکن بالاترین نرخ در جهان است، به‌طوری‌که این نرخ ۱۰٫۳ در هر ۱۰۰۰ زن در سنین ۱۵ تا ۴۴ سال است. تخمین زده می‌شود که ۱۰ درصد از تخت‌های زایمان در بیمارستان‌ها معمولاً توسط زنانی که با مشکلات ناشی از سقط جنین ناامن مواجه هستند، اشغال شده است. تخمین زده می‌شود که سالانه ۲۵٬۰۰۰ زن و دختر به دلیل عوارض ناشی از سقط جنین یا سقط‌های ناقص که بسیاری از
ناشی از سقط جنین یا سقط‌های ناقص که بسیاری از آن‌ها به صورت مخفیانه انجام می‌شوند، در بیمارستان بستری می‌شوند. مطالعه سلامت جهانی بی ام جی همچنین نشان داد که مراقبت‌های پس از سقط جنین در جمهوری دومینیکن تقریباً وجود ندارد و اطلاعات کافی در مورد این مراقبت‌ها در دسترس نیست. افرادی که برای درمان پس از سقط جنین به بیمارستان مراجعه می‌کنند، نمی‌توانند نام پزشک خود را اعلام کنند، زیرا ممکن است پزشک مورد نظر دستگیر شود. این انگ قانونی و کمبود اطلاعات می‌تواند باعث شود افراد درمان‌های پس از سقط جنین را به تأخیر
شود افراد درمان‌های پس از سقط جنین را به تأخیر بیندازند یا از دریافت مراقبت‌های بهداشتی خودداری کنند؛ بنابراین، افرادی که نیاز به سقط جنین دارند، به دنبال جایگزین‌های نامناسب برای مراقبت صحیح می‌گردند، حتی با وجود افزایش خطر عوارض مرتبط. قانون. ماده ۳۱۷ از قانون کیفری جمهوری دومینیکن، که همه اشکال سقط جنین القایی را ممنوع می‌کرد، در سال ۱۸۸۴ تصویب شد. پیش از اقدامات اخیر جمهوری دومینیکن برای تأیید موضع دیرینه خود علیه سقط جنین، تلاش‌هایی در قرن بیستم برای افزایش دسترسی به سقط جنین صورت گرفت. در اوایل دهه
افزایش دسترسی به سقط جنین صورت گرفت. در اوایل دهه ۱۹۹۰، یک کد بهداشت جدید اجرا شد تا استثناهایی برای قانون موجود علیه سقط جنین ایجاد کند؛ بنابراین، سقط جنین در مواردی که سلامت جسمی یا روانی مادر به دلیل بارداری به خطر می‌افتاد یا در مواردی که کودک ناتوان یا دارای نقص متولد می‌شد، مجاز بود.
در شبکه‌های رایانه‌ای و مخابرات، روش‌های جلوگیری از برخورد تلاش می‌کنند تا از رقابت بر سر منابع با تلاش برای اجتناب از تلاش‌های همزمان برای دسترسی به یک منبع یکسان جلوگیری کنند. روش‌های جلوگیری از برخورد شامل زمان‌بندی قبلی بازه زمانی، طرح‌های تشخیص حامل، زمان‌های دسترسی تصادفی و پس از تشخیص برخورد است. علاوه بر روش‌های جلوگیری از برخورد ذکر شده، یکی دیگر از تکنیک‌های مهم که معمولاً در شبکه‌های رایانه‌ای و مخابرات برای جلوگیری از رقابت بر سر منابع استفاده می‌شود، پیاده‌سازی پروتکل‌هایی مانند دسترسی چندگانه
پیاده‌سازی پروتکل‌هایی مانند دسترسی چندگانه حس‌گر حامل با تشخیص برخورد و دسترسی چندگانه حس‌گر حامل با جلوگیری از برخورد (CSMA/CA) است. CSMA/CD پروتکلی است که در شبکه‌های اترنت برای تنظیم دسترسی به رسانه شبکه استفاده می‌شود. قبل از ارسال داده، دستگاهی که از CSMA/CD استفاده می‌کند، ابتدا به شبکه گوش می‌دهد تا بررسی کند که آیا بیکار است یا خیر. اگر شبکه مشغول باشد، دستگاه قبل از تلاش مجدد برای ارسال، برای مدت زمان تصادفی منتظر می‌ماند. اگر در حین انتقال برخوردی تشخیص داده شود، دستگاه‌های درگیر ارسال داده را
تشخیص داده شود، دستگاه‌های درگیر ارسال داده را متوقف کرده و یک الگوریتم پس‌روی را برای جلوگیری از برخوردهای بیشتر اجرا می‌کنند. CSMA/CA پروتکلی است که معمولاً در شبکه‌های بی‌سیم برای جلوگیری از برخورد استفاده می‌شود. با CSMA/CA، دستگاه‌ها قبل از ارسال داده به کانال بی‌سیم گوش می‌دهند. اگر کانال خالی باشد، دستگاه می‌تواند به انتقال ادامه دهد. اگر کانال مشغول باشد، دستگاه قبل از تلاش مجدد برای ارسال، برای مدت زمان تصادفی منتظر می‌ماند. علاوه بر این، دستگاه‌ها ممکن است از پیام‌های درخواست برای ارسال' و
ممکن است از پیام‌های درخواست برای ارسال' و پاک‌سازی برای ارسال' برای رزرو کانال قبل از ارسال داده استفاده کنند، که احتمال برخورد را بیشتر کاهش می‌دهد. این پروتکل‌ها و روش‌ها برای اطمینان از ارتباط کارآمد و قابل اعتماد در محیط‌های شبکه‌ای با به حداقل رساندن تأثیر برخوردها و رقابت بر سر منابع، در نهایت بهبود عملکرد کلی و مقیاس‌پذیری شبکه ضروری هستند.
آی‌تریپل‌ئی ۸۰۲٫۱۱ (طرح قدیمی) یا به طور دقیق‌تر آی‌تریپل‌ئی ۸۰۲٫۱۱-۱۹۹۷ یا آی‌تریپل‌ئی ۸۰۲٫۱۱-۱۹۹۹ به نسخه اولیه استاندارد آی‌تریپل‌ئی ۸۰۲٫۱۱ شبکه بی‌سیم اشاره دارد که در سال ۱۹۹۷ منتشر و در سال ۱۹۹۹ شفاف‌سازی شد. امروزه بیشتر پروتکل‌هایی که در این نسخه اولیه توصیف شده‌اند به‌ندرت استفاده می‌شوند. توضیحات. این استاندارد، دو نرخ داده خام ۱ و ۲ مگابیت بر ثانیه را مشخص کرده بود که می‌بایست از طریق سیگنال‌های فروسرخ یا به‌وسیله پرش فرکانس' یا طیف گسترده با توالی مستقیم' در باند صنعتی، علمی و پزشکی با فرکانس
مستقیم' در باند صنعتی، علمی و پزشکی با فرکانس ۲٫۴ گیگاهرتز ارسال شوند. فروسرخ تا استاندارد IEEE 802.11-2016 در آن باقی ماند، اما هرگز پیاده‌سازی نشد. علاوه بر این، استاندارد اصلی حسگر حامل با اجتناب از برخورد را به‌عنوان روش دسترسی به رسانه تعریف می‌کند. از طریق سازوکارهای CSMA/CA، درصد قابل توجهی از ظرفیت خام کانال فدا می‌شود تا قابلیت اطمینان انتقال داده در شرایط متنوع و نامساعد محیطی بهبود یابد. آی‌تریپل‌ئی ۸۰۲٫۱۱-۱۹۹۹ واحد زمانی دودویی TU را نیز معرفی کرد که برابر با ۱۰۲۴ میکروثانیه تعریف می‌شود. حداقل
که برابر با ۱۰۲۴ میکروثانیه تعریف می‌شود. حداقل هفت محصول تجاری مختلف که تا حدی با یکدیگر سازگار بودند، بر پایه این مشخصه اولیه پدید آمدند. از جمله محصولاتی از شرکت‌های آلواریون (PRO.11 و BreezeAccess-II)، BreezeCom، دیجیتال / کابلتران (RoamAbout)، لوسنت، Netwave Technologies (با محصولات AirSurfer Plus و AirSurfer Pro)، Symbol Technologies (با محصول Spectrum24) و Proxim Wireless (OpenAir (اُپن‌ایر) و رِینج‌لَن۲). یکی از ضعف‌های این مشخصه اولیه این بود که گزینه‌های اختیاری بسیاری را عرضه می‌کرد و همین باعث
اختیاری بسیاری را عرضه می‌کرد و همین باعث می‌شد پیاده‌سازی هم‌کنش‌پذیری بین محصولات شرکت‌های مختلف گاهاً دشوار باشد. در واقع، این استاندارد بیشتر شبیه یک «مشخصه بتا» بود تا یک مشخصه کاملاً سخت‌گیرانه. زیرا در ابتدای کار به فروشندگان محصولات اجازه می‌داد محصولاتشان را به شکل متمایز ارائه دهند، اما همپوشانی اندکی بین محصولات شرکت‌های مختلف وجود داشت. نسخه DSSS از ۸۰۲٫۱۱ اولیه به سرعت با تصویب متمم ۸۰۲٫۱۱بی در سال ۱۹۹۹ تکمیل شد (و رواج یافت) و نرخ بیت را به ۱۱ مگابیت بر ثانیه افزایش داد. پذیرش گسترده شبکه‌های
مگابیت بر ثانیه افزایش داد. پذیرش گسترده شبکه‌های ۸۰۲٫۱۱ تنها پس از انتشار ۸۰۲٫۱۱بی رخ داد و در پی آن، محصولات هم‌کنش‌پذیر گوناگونی از سوی چندین تولیدکننده بزرگ عرضه شدند. در نتیجه، شبکه‌های نسبتاً کمی بر پایه استاندارد ۸۰۲٫۱۱-۱۹۹۷ پیاده‌سازی گردیدند. مطالعه بیشتر.
باربا گوسه یا جوزفا بی فلکسنر (; تولد ۱۹۰۳ یا ۱۹۰۴؛ درگذشت )، معروف به پپیتا باربا (۱۹۰۳ یا ۱۹۰۴–۲۵ ژوئن ۲۰۰۰)، دانشمند اسپانیایی بود که در سال ۱۹۳۷ طی جنگ داخلی اسپانیا تبعید شد و به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد، جایی که بیشتر عمر خود را به عنوان بخشی از جامعه آمریکایی سپری نمود. او ابتدا در داروسازی و حقوق به تحصیل پرداخت و پس از کار در آزمایشگاه شیمی و نقل مکان به آمریکا به نورولوژی علاقه‌مند شد. جوزفا بی فلکسنر در سن ۹۶ یا ۹۷ سالگی در اثر کهولت سن درگذشت. از زندگی او تا دهه اول قرن بیستم اطلاعات زیادی
از زندگی او تا دهه اول قرن بیستم اطلاعات زیادی در دست نبود تا اینکه زندگی‌نامه اش توسط نوریا پی سونیر که با او در انستیتو فیزیولوژی بارسلون همکاری می‌کرد به رشته تحریر درآمد. زندگی‌نامه. دوران تحصیل و پژوهش. جوزفا متولد خانواده‌ای سرشناس بود، او همزمان در رشته‌های داروسازی (به انگیزه علاقه علمی) و حقوق (به عنوان چالش شخصی در رقابت با برادرش ادواردو) تحصیل کرد. بخش مورد علاقه او از مطالعات داروسازی، پژوهش‌های آزمایشگاهی بود. در سال ۱۹۲۶ و در ۲۲ سالگی به مادرید نقل مکان کرد و در «رزیدنسیا د سینیوریتاس» اقامت
نقل مکان کرد و در «رزیدنسیا د سینیوریتاس» اقامت گزید - موسسه‌ای پرستیگوسو که آزمایشگاه شیمی مجهزی تحت مدیریت بیوشیمیست آمریکایی مری فاستر داشت. او در ۱۹۲۷ به بارسلون بازگشت و در انستیتو فیزیولوژی بارسلون تحت نظر آگوستو پی سونیر و خسوس ماریا بلیدو ی گولفریکس مشغول به کار شد. با حمایت «هیئت گسترش مطالعات و پژوهش‌های علمی» (JAE) که سانتیاگو رامون ای کاخال ریاست آن را بر عهده داشت، موفق به دریافت بورسیه تحصیلی در انجمن سلطنتی داروسازی بریتانیا برای دوره دسامبر ۱۹۲۸ تا اوت ۱۹۲۹ شد. پس از بازگشت از انگلستان و
۱۹۲۸ تا اوت ۱۹۲۹ شد. پس از بازگشت از انگلستان و دفاع از رساله دکتری در مادرید (۱۹۲۹)، به عضویت انجمن سلطنتی فیزیک و شیمی اسپانیا درآمد. در اوایل دهه ۱۹۳۰ با دریافت بورسیه از بنیاد ماریا پاتخوت ی رابِل (تأسیس شده توسط حامی علمی رافائل پاتخوت ی ژوبرت)، برای تکمیل مطالعات به دانشکده پزشکی جانز هاپکینز در بالتیمور رفت. در این دوره با لویی فلکسنر (۱۹۰۲–۱۹۹۶)، نوروفیزیولوژیست آمریکایی آشنا شد که این آشنایی به رابطه‌ای عاطفی و حرفه‌ای تبدیل گردید. پس از اتمام تخصص در ۱۹۳۲ به بارسلون بازگشت. پس از سال‌ها به عنوان
در ۱۹۳۲ به بارسلون بازگشت. پس از سال‌ها به عنوان یکی از استعدادهای درخشان «مکتب زیست‌شناسی کاتالان»، در ژوئیه ۱۹۳۷ از جنگ داخلی گریخت و به‌طور قاچاقی از پیرنه عبور کرد. همراه لویی فلکسنر (که اکنون همسرش بود) به آمریکا مهاجرت کرد و زندگی جدید علمی‌اش را در دانشگاه جانز هاپینز آغاز نمود. او نام خانوادگی همسرش را پذیرفت و به همکاری پژوهشی پرداخت. بسیاری از دستاوردهای علمی او در زمینه نوروفیزیولوژی پس از ۱۹۵۱ و با انتقال به دانشگاه پنسیلوانیا در فیلادلفیا محقق شد. در ۱۹۵۳ آنها «مؤسسه علوم اعصاب» پرسدیگوسو را
شد. در ۱۹۵۳ آنها «مؤسسه علوم اعصاب» پرسدیگوسو را تأسیس کردند که تحت مدیریت لویی فلکسنر قرار داشت. پس از ۵۹ سال زندگی و پژوهش مشترک، لویی در آوریل ۱۹۹۶ درگذشت و باربا-گوسه چهار سال بعد در ۹۷ سالگی بدرود حیات گفت. داستان زندگی او تا پایان دهه اول قرن بیست‌ویکم ناشناخته ماند، تا اینکه نام پپیتا باربا در خاطرات نوریا پی سونیر (برادرزاده آگوستو پی سونیر) ظاهر شد که در انستیتو فیزیولوژی بارسلون با او همکاری داشت.
سارا سیگر (؛ زادهٔ ) یک اخترشناس و دانشمند علوم سیاره‌ای کانادایی-آمریکایی است که به عنوان استاد در مؤسسه فناوری ماساچوست فعالیت می‌کند و به دلیل تحقیقات پیشگامانه خود در مورد سیارات فراخورشیدی و جو آنها شهرت جهانی دارد. او مؤلف دو کتاب درسی معتبر در این زمینه است و تحقیقاتش توسط نشریات معتبری مانند پاپیولار ساینس، دیسکاور مگزین، نیچر و تایم مورد تقدیر قرار گرفته است. در سال ۲۰۱۳، سیگر به پاس کار نظری پیشگامانه‌اش در زمینه تشخیص امضاهای شیمیایی در جو سیارات فراخورشیدی و توسعه رصدخانه‌های فضایی کم‌هزینه برای
و توسعه رصدخانه‌های فضایی کم‌هزینه برای مشاهده گذر سیارات، موفق به دریافت کمک‌هزینه مک آرتور شد. این دانشمند برجسته که به عنوان یکی از پیشگامان حوزه سیارات فراخورشیدی شناخته می‌شود، روش‌های نوآورانه‌ای برای مطالعه جو این سیارات ابداع کرده و در توسعه نسل جدید تلسکوپ‌های فضایی نقش مؤثری داشته است. سیگر در طول دوران حرفه‌ای خود جوایز متعددی از جمله جایزه هلن وارنر در سال ۲۰۰۷، جایزه انجمن اخترشناسی آمریکا در سال ۲۰۱۰، جایزه بنیاد سیمونز در سال ۲۰۱۲ و جایزه کاولی در نجوم در سال ۲۰۱۷ را دریافت کرده است.
کاولی در نجوم در سال ۲۰۱۷ را دریافت کرده است. پیش‌زمینه. سارا سیگر در تورنتو، انتاریو کانادا در یک خانواده یهودی متولد شد. پدرش دیوید سیگر که در ۱۹ سالگی موهایش را از دست داده بود، از پیشگامان کاشت مو بنیانگذار مرکز پیوند مو سیگر در تورنتو محسوب می‌شد. او مدرک کارشناسی خود را در رشته‌های ریاضیات و فیزیک از دانشگاه تورنتو در سال ۱۹۹۴ با کمک بورسیه تحقیقاتی NSERC دریافت کرد و سپس دکترای نجوم خود را در سال ۱۹۹۹ از دانشگاه هاروارد تحت راهنمایی دیمیتر ساسلوف تکمیل نمود. رساله دکترای او شامل توسعه مدل‌های نظری
نمود. رساله دکترای او شامل توسعه مدل‌های نظری اتمسفر سیارات فراخورشیدی بود. سیگر بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ به عنوان پژوهشگر فوق‌دکترا در مؤسسه مطالعات پیشرفته فعالیت کرد و تا سال ۲۰۰۶ نیز عضو ارشد گروه پژوهشی مؤسسه کارنگی واشینگتن بود. او در ژانویه ۲۰۰۷ به عنوان استادیار در رشته‌های فیزیک و علوم سیاره‌ای به مؤسسه فناوری ماساچوست پیوست، در ژوئیه ۲۰۰۷ به درجه استادیاری دائم دست یافت و در ژوئیه ۲۰۱۰ به مقام استاد تمام ارتقا پیدا کرد. وی در حال حاضر کرسی «کلاس ۱۹۴۱» را در اختیار دارد. سیگر در سال ۲۰۲۰ به عنوان
را در اختیار دارد. سیگر در سال ۲۰۲۰ به عنوان عضو افتخاری انجمن نجوم آمریکا انتخاب شد. او همسر چارلز مدیسین است و از ازدواج اول خود که همسرش مایکل ووریک در سال ۲۰۱۱ بر اثر سرطان درگذشت، دو پسر دارد. پژهش‌ها. تحقیقات سیگر عمدتاً معطوف به کشف و تحلیل سیارات فراخورشیدی بوده است، به‌ویژه پژوهش‌های او بر روی سیارات نادری که مشابه زمین هستند متمرکز شده، تا جایی که ناسا به او لقب «ایندیانا جونز اخترشناسی» داده است. سیگر در مدل‌سازی‌های خود از سیاره فراخورشیدی گلیز ۵۸۱ سی از اصطلاح «کوتوله گازی» برای توصیف یک
گلیز ۵۸۱ سی از اصطلاح «کوتوله گازی» برای توصیف یک ابرزمین پرجرم استفاده کرد که عمدتاً از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است. این اصطلاح همچنین برای اشاره به سیارات کوچکتر از غول‌های گازی با جو غلیظ هیدروژن و هلیوم به کار رفته است. او به همراه مارک کوچنر، وجود سیارات کربنی را نیز پیش‌بینی کرده بود. سیگر ریاست تیم تعریف علم و فناوری ناسا را برای مأموریت پیشنهادی «استارشید (مأموریت دنیاهای نو)» بر عهده داشته است. این مأموریت شامل پرتاب یک دیسک اکلتی آزادپرواز است که نور ستاره دوردست را مسدود می‌کند تا تلسکوپ
است که نور ستاره دوردست را مسدود می‌کند تا تلسکوپ بتواند نور بسیار کم‌نورتر سیاره فراخورشیدی واقع در منطقه قابل سکونت ستاره را تشخیص دهد. از سال ۲۰۲۰ به بعد، تمرکز اصلی سارا بر تحقیقات مربوط به سیاره زهره بوده است، به‌ویژه با کشف احتمالی فسفین - یک گاز زیست‌محور - در جو فوقانی این سیاره. این کشف می‌تواند نشانه‌ای از وجود حیات در زهره باشد و توجه جامعه علمی جهانی را به خود جلب کرده است.
لینا سولومونُونا شترن (روسی: Лина Соломоновна Штерн؛ ۲۶ اوت ۱۸۷۸–۷ مارس ۱۹۶۸) زیست‌شیمیدان، فیزیولوژیست و انسان‌دوست در اتحاد جماهیر شوروی بود که اکتشافات پزشکی‌اش جان هزاران نفر را در جبهه‌های جنگ جهانی دوم نجات داد. او بیشتر به خاطر کار پیشگامانه‌اش در مورد سد خونی-مغزی شناخته می‌شود که در سال ۱۹۲۱ آن را با عنوان «سد هماتو-آنسفالیک» توصیف کرد. زندگی‌نامه. دوران ابتدایی زندگی. لینا شترن در ۲۶ اوت ۱۸۷۸ در لیپایا (لیپاجای امروزی در لتونی) - بزرگ‌ترین شهر منطقه کورلند در غرب لتونی - به دنیا آمد (برخی منابع
کورلند در غرب لتونی - به دنیا آمد (برخی منابع اشاره کرده‌اند که او در سال ۱۸۷۵ در محله ویلینیامپوله شهر کاوناس متولد شد و دبیرستان را در لیپایا گذرانده است). او از یک خانواده ثروتمند و پرجمعیت یهودی بود. در سال ۱۸۹۸، شترن در دانشگاه ژنو سوئیس مشغول به تحصیل شد، هرچند پیش از عزیمت به سوئیس، تلاش ناموفقی برای ورود به دانشگاه دولتی مسکو داشت. به دلیل پیشینه یهودی‌اش، ورود به دانشگاه‌های روسیه برای او بسیار دشوار بود و همین امر او را ناگزیر به تحصیل در خارج از کشور کرد. در سوئیس، او با همسران گئورگی پلخانوف و
کشور کرد. در سوئیس، او با همسران گئورگی پلخانوف و الکسی باخ دوست شد. حرفه علمی. در سال ۱۹۰۳، او رساله دکترای خود را دربارهٔ عملکرد حرکتی مجرای ادرار نوشت و موفق به اخذ مدرک دکترای پزشکی شد. با وجود آزاداندیشی نسبی سوئیس در مقایسه با دیگر کشورهای اروپایی، شترن همچنان هیچ چشم‌انداز شغلی در آنجا نداشت؛ بنابراین به لیپایا بازگشت و در آنجا امتحانات لازم برای دریافت مدرک دکترای پزشکی معتبر در روسیه را گذراند، چرا که مدارک دانشگاه‌های خارجی در آن زمان در روسیه پذیرفته نمی‌شد. در حالی که خود را برای یافتن شغل
پذیرفته نمی‌شد. در حالی که خود را برای یافتن شغل پزشکی در روسیه آماده می‌کرد، ژان-لوئی پرووست (رئیس دپارتمان فیزیولوژی دانشگاه ژنو) از او دعوت کرد تا به عنوان دستیار در این دپارتمان مشغول به کار شود، پیشنهادی که شترن آن را پذیرفت. تحقیقات دربارهٔ سد خونی-مغزی. تحقیقات دربارهٔ سد خونی-مغزی نشان می‌دهد که این سد به مانع نفوذی اشاره دارد که توسط دیواره‌های اندوتلیال رگ‌های خونی و مویرگ‌های مغز تشکیل می‌شود و از ورود بیشتر مواد موجود در خون به مغز جلوگیری می‌کند، در حالی که به مولکول‌های کوچکی مانند اکسیژن و
در حالی که به مولکول‌های کوچکی مانند اکسیژن و دی‌اکسید کربن اجازه انتشار آزادانه می‌دهد. لینا شترن در دوران فعالیتش در دانشگاه ژنو، با همکاری ریموند گوتیر، مجموعه‌ای از مطالعات را منتشر کرد که وجود سد خونی-مغزی را اثبات می‌نمود. از سال ۱۹۱۸، این دو محقق به انجام آزمایش‌های سیستماتیک دربارهٔ حرکت مواد مختلف از خون به سیستم عصبی پرداختند و میزان نفوذپذیری این مواد به مغز را ارزیابی کردند که نتایج این پژوهش‌ها به آن‌ها امکان داد تا وجود یک مانع بین خون و مغز را اثبات کنند و آن را در زبان فرانسه "barrière
را اثبات کنند و آن را در زبان فرانسه "barrière hématoencéphalique" (سد خونی-مغزی) نامیدند. در مقاله‌ای که در سال ۱۹۳۴ منتشر شد، شترن به‌صورت مستقل مفاهیم گزینش‌پذیری سد و مقاومت سد را معرفی کرد و دریافت که سد خونی-مغزی همزمان دو عملکرد حیاتی دارد: هم اجازه عبور انتخابی به برخی مواد خاص را می‌دهد و هم محیط داخلی مغز را از تغییرات محیط خونی حفظ می‌کند. امروزه این دو ویژگی به‌عنوان عملکردهای اصلی سد خونی-مغزی شناخته می‌شوند و شترن با این کشفیات انقلابی، بنیان‌های درک مدرن ما از فیزیولوژی مغز را پی‌ریزی کرد.
جولیان مارگارت بئات کوپکه (؛ زادهٔ ) یک مامالوژیست آلمانی-پرویی است که تخصص اصلی او در مورد خفاش‌ها می‌باشد. او فرزند دو جانورشناس آلمانی به نام‌های ماریا و هانس-ویلهلم کوپکه است و تنها بازمانده سانحه هوایی پرواز ۵۰۸ شرکت هواپیمایی لانسا در سال ۱۹۷۱ محسوب می‌شود. زمانی که هواپیما مورد اصابت صاعقه قرار گرفت، او در حالی که به صندلی خود بسته شده بود از ارتفاع ۳۰۰۰ متری (۱۰۰۰۰ فوتی) سقوط کرد و دچار مصدومیت‌های متعددی از جمله ضربه مغزی، شکستگی ترقوه و پارگی رباط زانو شد. جولیان به مدت ۱۱ روز به تنهایی در جنگل
زانو شد. جولیان به مدت ۱۱ روز به تنهایی در جنگل بارانی آمازون پرو زنده ماند تا اینکه با پیدا کردن یک اردوگاه چوب‌بری محلی توانست خود را نجات دهد. دوران کودکی و تحصیلات. جولیان کوپکه در ۱۰ اکتبر ۱۹۵۴ در لیما، پرو به دنیا آمد. او تنها فرزند دو جانورشناس آلمانی به نام‌های ماریا (با نام خانوادگی اصلی فون میکولیچ-رادتسکی؛ ۱۹۲۴–۱۹۷۱) و هانس-ویلهلم کوپکه (۱۹۱۴–۲۰۰۰) بود. والدین او در زمان تولدش در موزه تاریخ طبیعی لیما مشغول به کار بودند. در ۱۴ سالگی، جولیان به همراه والدینش لیما را ترک کرد تا ایستگاه تحقیقاتی
همراه والدینش لیما را ترک کرد تا ایستگاه تحقیقاتی پانگوانا را در جنگل بارانی آمازون تأسیس کنند، جایی که او مهارت‌های بقا را آموخت. مقامات آموزشی با این وضعیت مخالف بودند و از او خواستند تا برای امتحانات نهایی به مدرسه آلمانی الکساندر فون هومبولت لیما بازگردد، که در ۲۳ دسامبر ۱۹۷۱ از آنجا فارغ‌التحصیل شد. سانحه. در ۲۴ دسامبر ۱۹۷۱، تنها یک روز پس از فارغ‌التحصیلی، کوپکه سوار پرواز شماره ۵۰۸ لانسا شد. مادرش ماریا اینیتیالی می‌خواست جولیان در ۱۹ یا ۲۰ دسامبر به پانگوانا بازگردد، اما جولیان اصرار داشت در مراسم
پانگوانا بازگردد، اما جولیان اصرار داشت در مراسم فارغ‌التحصیلی خود در لیما در ۲۳ دسامبر شرکت کند. سرانجام ماریا موافقت کرد که برای مراسم بمانند و به جای آن پروازی را برای شب کریسمس رزرو کردند. تمام پروازها کامل بودند به جز پرواز لانسا. هانس-ویلهلم، پدر جولیان، به همسرش هشدار داده بود به دلیل سابقه بد این شرکت هواپیمایی، با آن پرواز نکند. با این حال، بلیط رزرو شد. در میانه پرواز، هواپیما مورد اصابت صاعقه قرار گرفت و شروع به متلاشی شدن کرد قبل از آنکه به سمت زمین سقوط کند. جولیان خود را در حال سقوط از ارتفاع
سقوط کند. جولیان خود را در حال سقوط از ارتفاع ۳۰۰۰ متری (۱۰۰۰۰ فوتی) به سمت جنگل بارانی آمازون یافت، در حالی که هنوز به ردیف صندلی‌ها بسته شده بود. کوپکه از سقوط جان سالم به در برد، اما دچار مصدومیت‌هایی از جمله شکستگی ترقوه، بریدگی عمیق در بازوی راست، آسیب چشمی و ضربه مغزی شد. او سپس ۱۱ روز را در جنگل بارانی گذراند که بیشتر آن صرف حرکت در امتداد یک نهر به سمت رودخانه شد. در این مدت، او با نیش حشرات مواجه شد و لارو مگس پاشنه در بازوی آسیب دیده‌اش تخم گذاشت. پس از نه روز، توانست به یک اردوگاه چوب‌بری محلی
پس از نه روز، توانست به یک اردوگاه چوب‌بری محلی برسد. چند ساعت بعد، چوب‌برها او را پیدا کردند، روی زخم‌هایش بنزین ریختند (برای کشتن لاروها)، و با قایق به مدت ۱۱ ساعت او را به منطقه مسکونی‌تری منتقل کردند. در نهایت با بالگرد به بیمارستان منتقل شد. بقای غیرمنتظره کوپکه موضوع بحث‌های بسیاری بوده است. کارشناسان معتقدند او به این دلیل از سقوط جان سالم به در برد که به صندلی پنجره‌ای بسته شده بود که به دو صندلی کناری متصل بود و این مجموعه سه تایی مانند یک چتر نجات یا بالگرد عمل کرد و سرعت سقوط را کاهش داد. همچنین
یا بالگرد عمل کرد و سرعت سقوط را کاهش داد. همچنین جریان هوای بالارونده از طوفان و شاخ و برگ متراکم درختان در محل فرود ممکن است از شدت ضربه کاسته باشد. به موازات جولیان حدود ۱۴ مسافر دیگر نیز در ابتدا از سقوط جان سالم به در برده بودند، اما در انتظار نجات جان سپردند.