payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حشرات پرشمارترین و گسترده‌ترین رده در قلمرو جانوران هستند و تا ۹۰٪ از تمام گونه‌های جانوری را شامل می‌شوند. در دهه ۲۰۱۰، گزارش‌هایی دربارهٔ کاهش گسترده جمعیت حشرات در چندین راستهمختلف منتشر شد. شدت گزارش‌شده این کاهش، بسیاری از ناظران را شگفت‌زده کرد، اگرچه پیش از آن نیز یافته‌هایی دربارهٔ کاهش گرده‌افشان‌ها وجود داشت. همچنین گزارش‌های غیررسمی از فراوانی بیشتر حشرات در اوایل قرن بیستم در دست است. بسیاری از رانندگان خودرو این شواهد را از پدیده‌ای موسوم به پدیده شیشه جلو می‌شناسند. عوامل کاهش جمعیت حشرات
پدیده شیشه جلو می‌شناسند. عوامل کاهش جمعیت حشرات مشابه عواملی است که باعث کاهش تنوع زیستی در سایر گروه‌ها می‌شود؛ از جمله از دست دادن تنوع زیستی، استفاده از آفت‌کش (به‌ویژه حشره‌کش)، گونه معرفی‌شده و – در برخی مناطق و به میزان کمتر – آثار تغییرات اقلیمی. عامل دیگری که ممکن است به‌طور خاص مربوط به حشرات باشد، آلودگی نوری است که تحقیقات دربارهٔ آن همچنان ادامه دارد. معمولاً این کاهش شامل کاهش فراوانی است، اگرچه در برخی موارد کل گونه‌ها در حال انقراض هستند. این کاهش‌ها به هیچ وجه یکنواخت نیستند. در برخی
این کاهش‌ها به هیچ وجه یکنواخت نیستند. در برخی مناطق، گزارش‌هایی از افزایش جمعیت کلی حشرات وجود دارد و به نظر می‌رسد فراوانی برخی از انواع حشرات در سراسر جهان در حال افزایش است. همه راسته‌های حشرات به یک شکل تحت تأثیر قرار نمی‌گیرند؛ بیشترین آسیب‌ها مربوط به زنبورها، پروانه‌ها، شب‌پره، قاب‌بالان، آسیابک و سنجاقک است. بسیاری از گروه‌های حشرات باقی‌مانده تا به امروز تحقیقات کمتری دریافت کرده‌اند. همچنین، ارقام مقایسه‌ای از دهه‌های قبل اغلب در دسترس نیستند. در معدود مطالعات بزرگ جهانی، تخمین تعداد کل گونه‌های
معدود مطالعات بزرگ جهانی، تخمین تعداد کل گونه‌های حشرات در معرض خطر انقراض بین ۱۰ تا ۴۰ درصد متغیر است، اگرچه همه این تخمین‌ها با اختلاف نظر همراه بوده‌اند. مطالعات نشان می‌دهد در مناطقی که جمعیت حشرات رو به کاهش است، فراوانی آنها برای دهه‌ها رو به کاهش بوده است. با این حال، این روندها قبلاً مشاهده نشده بودند، زیرا از نظر تاریخی علاقه بسیار کمتری به مطالعه حشرات در مقایسه با پستانداران، پرندگان و سایر مهره‌داران وجود داشته است. یکی از دلایل، کمبود نسبی کلان‌زیاگان کاریزمایی حشرات است. در سال ۲۰۱۶، مشاهده
کاریزمایی حشرات است. در سال ۲۰۱۶، مشاهده شد که اگرچه ۳۰۰۰۰ گونه حشره در اروپای مرکزی زندگی می‌کنند، اما عملاً هیچ متخصصی در این منطقه وجود ندارد که به‌طور تمام وقت به نظارت بر آنها بپردازد. این مسئله تحقیقات ناکافی در کشورهای در حال توسعه حتی حادتر است. از سال ۲۰۲۱، تقریباً تمام مطالعات مربوط به روندهای منطقه‌ای جمعیت حشرات از اروپا و ایالات متحده انجام شده است، حتی اگر آنها کمتر از ۲۰٪ از گونه‌های حشرات در سراسر جهان را تشکیل دهند. در آفریقا، آسیا و آمریکای جنوبی به ندرت می‌توان حشراتی را مشاهده کرد که
جنوبی به ندرت می‌توان حشراتی را مشاهده کرد که چندین دهه قدمت داشته باشند. چنین مطالعاتی برای نتیجه‌گیری در مورد روندهای جمعیتی در مقیاس بزرگ مورد نیاز است. برای پاسخ به این کاهش‌ها، دولت‌های مختلف اقدامات حفاظتی را برای کمک به حشرات ارائه داده‌اند. برای مثال، دولت آلمان در سال ۲۰۱۸ یک "برنامه عملیاتی برای حفاظت از حشرات" آغاز کرد اهداف این برنامه شامل ترویج زیستگاه‌های حشرات در چشم‌انداز کشاورزی و کاهش پیامد زیست‌محیطی آفت‌کش‌ها، آلودگی نوری و آلاینده‌ها در خاک و آب است.
رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح جمهوری کره () یا رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح کره جنوبی عالی‌ترین و ارشدترین افسر نظامی در نیروهای مسلح جمهوری کره است، که توسط یک افسر چهار ستاره (ژنرال یا ادمیرال) مدیریت می‌شود و ریاست ستاد مشترک نیروهای مسلح جمهوری کره را برعهده دارد. این سمت نخستین بار در سال ۱۹۵۴ تشکیل شد و اولین رئیس ستاد مشترک ژنرال لی هیونگ-کون بود. رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح کره جنوبی توسط رئیس‌جمهور کره جنوبی انتخاب و منصوب می‌شود و بطور مستقیم به رئیس‌جمهور گزارش می‌دهد.
وزارت دفاع ملی کره جنوبی () وزارتخانه‌ای در دولت جمهوری کره است، که مسئولیت شاخه‌های نظامی کره جنوبی را برعهده دارد. وزارت دفاع ملی کره جنوبی در ۱۵ اوت ۱۹۴۸ تأسیس شد و در یونگسان-دونگ، منطقه یونگسان، سئول واقع شده است. این وزارتخانه پس از تأسیس جمهوری کره در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد و جایگزین وزارت امنیت داخلی گردید که مسئول نیروهای مسلح کره جنوبی تحت حکومت نظامی ارتش ایالات متحده آمریکا در کره در دوران اشغال متفقین بود. در طول کودتای دوازدهم دسامبر، این وزارتخانه توسط تیپ اول نیروهای ویژه هوابرد به فرماندهی پارک
توسط تیپ اول نیروهای ویژه هوابرد به فرماندهی پارک هی-دو اشغال شد. در آوریل ۲۰۲۴، نیروی دریایی کره جنوبی و بریتانیا گشت‌های مشترکی را در اطراف شبه‌جزیره کره انجام دادند تا تحریم‌های سازمان ملل علیه برنامه‌های هسته‌ای و موشکی کره شمالی را اجرا کنند.
مسروپ (مارتیروس) هایراپتی پاپازیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) کشیش، چهره فرنگی، آموزگار، نویسنده، روزنامه‌نگاری اعتقادی ارمنی‌تبار اهل ایران بود. وی مدیر مدرسهٔ ارمنیان تبریز بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۵ دسامبر ۱۸۲۳ در ادرمیت به دنیا آمد . وی نخستین گروه تئاتری ارمنیان در تبریز را در سال ۱۸۷۹ در محلهٔ غلهٔ این شهر بنیانگذاری کرد. وی در ۱۸۹۱ در سن ۶۸ سالگی در هفتوان درگذشت.
دریاچه قره‌چای یک دریاچه طبیعی کوچک در شرق روسیه بود. این مکان بیشتر به خاطر استفاده از آن به عنوان محل دفن زباله توسط آزمایشگاه سلاح‌های هسته‌ای مایاک و کارخانه بازفرآوری سوخت اتحاد جماهیر شوروی شناخته می‌شود. رشته‌ای از حوادث و فجایع در تأسیسات مایاک، بخش عمده‌ای از مناطق اطراف را با زباله‌های بسیار رادیواکتیو آلوده کرده است. در دهه ۱۹۶۰، دریاچه شروع به خشک شدن کرد و مساحت آن از ۰٫۵ کاهش یافت. کیلومتر مربع در سال ۱۹۵۱ به ۰٫۱۵ کیلومتر مربع تا پایان سال ۱۹۹۳. در سال ۱۹۶۸، به دنبال خشکسالی در منطقه، باد ۱۸۵
در سال ۱۹۶۸، به دنبال خشکسالی در منطقه، باد ۱۸۵ … بکرل (۵ ام کوری (یکا)) گرد و غبار رادیواکتیو از بستر خشک دریاچه دور شد و نیم میلیون نفر را تحت تأثیر قرار داد. دریاچه قره‌چای توسط مؤسسه ورلدواچ به عنوان «آلوده‌ترین نقطه زمین» توصیف شده است. تاریخچه. مایاک که در اواخر دهه ۱۹۴۰ ساخته شد، یکی از برجسته‌ترین کارخانه‌های سلاح‌های هسته‌ای روسیه بود. این کارخانه تا سال ۱۹۹۰ توسط دولت مخفی نگه داشته شده بود. وقتی بوریس یلتسین، رئیس‌جمهور روسیه، در سال ۱۹۹۲ فرمانی مبنی بر بازگشایی این منطقه امضا کرد، دانشمندان
مبنی بر بازگشایی این منطقه امضا کرد، دانشمندان غربی توانستند به آن دسترسی پیدا کنند. تخمین زده می‌شود که رسوبات بستر دریاچه تقریباً به‌طور کامل از رسوبات زباله‌های رادیواکتیو سطح بالا تا عمق تقریبی ۱۱ فوت (۳٫۴ متر) تشکیل شده باشد. در سال ۱۹۹۴، گزارشی فاش کرد که ۵ میلیون متر مکعب آب آلوده از دریاچه قره‌چای مهاجرت کرده و با سرعت ۸۰ متر در سال به سمت جنوب و شمال در حال گسترش است و «تهدید ورود به آبگیرها و رودخانه‌ها» را به دنبال دارد. نویسندگان اذعان کردند که «خطرات نظری به رویدادهای واقعی تبدیل شدند». در
که «خطرات نظری به رویدادهای واقعی تبدیل شدند». در نوامبر ۱۹۹۴، مقامات وزارت انرژی اتمی روسیه اظهار داشتند که مقامات شوروی پس از حادثه اتمی کیشتیم در سال ۱۹۵۷، فرآیندی را آغاز کردند که منجر به انتقال ۳ میلیارد کوری (یکا) زباله هسته‌ای سطح بالا به چاه‌های عمیق در سه سایت دیگر شد. پس از خشکسالی که باعث کاهش سطح آب و آشکار شدن گل و لای آلوده شد، که سپس با باد جابجا شد و مناطق اطراف را بیشتر آلوده کرد، تصمیم گرفته شد که دریاچه به‌طور کامل پر شود. از دسامبر ۲۰۱۶، دریاچه با استفاده از بلوک‌های بتنی مخصوص، سنگ و
دریاچه با استفاده از بلوک‌های بتنی مخصوص، سنگ و خاک کاملاً پر شده است. در نوامبر ۲۰۱۵ کاملاً پر شده بود، سپس قبل از قرار دادن لایه نهایی سنگ و خاک، زیر نظر گرفته شده بود. داده‌های پایش پس از ۱۰ ماه «کاهش آشکار رسوب رادیونوکلئیدها روی سطح» را نشان داد. انتظار می‌رفت که اندکی پس از آن، یک برنامه پایش آب‌های زیرزمینی که دهه‌ها طول کشیده بود، اجرا شود. رودخانه تِچا، که آب مناطق اطراف را تأمین می‌کند، آلوده شد و حدود ۶۵ درصد از ساکنان محلی به بیماری ناشی از تشعشعات مبتلا شدند. پزشکان آن را «بیماری ویژه»
از تشعشعات مبتلا شدند. پزشکان آن را «بیماری ویژه» می‌نامیدند، زیرا تا زمانی که این مرکز مخفی بود، اجازه نداشتند در تشخیص‌های خود به تشعشعات اشاره کنند. در روستای، مشخص شد که ۶۵ درصد از ساکنان از بیماری مزمن ناشی از تشعشعات رنج می‌برند. کارگران کارخانه پلوتونیوم نیز تحت تأثیر قرار گرفتند. علل. آلودگی دریاچه قره‌چای به دفع مواد هسته‌ای از نیروگاه مایاک مرتبط است. در میان کارگران، مرگ و میر ناشی از سرطان همچنان یک مسئله است. بر اساس یک تخمین، رودخانه تِچا حاوی ۱۲۰ میلیون کوری (یکا) زباله رادیواکتیو است. شیوع
۱۲۰ میلیون کوری (یکا) زباله رادیواکتیو است. شیوع آلودگی. ضایعات هسته‌ای، چه از پروژه‌های هسته‌ای غیرنظامی و چه نظامی، همچنان تهدیدی جدی برای محیط زیست روسیه هستند. گزارش‌ها حاکی از آن است که تابلوهای هشدار دهنده جاده‌ای در مورد مناطق آلوده اطراف دریاچه قره‌چای بسیار کم یا اصلاً وجود ندارد. این امر با واکنش‌های ضعیف تاریخی به حوادث هسته‌ای سطح بالا تشدید می‌شود.
پدیده شیشه جلو (یا پدیده شیشه جلو اتومبیل) به مشاهده‌ای اشاره دارد مبنی بر اینکه از اوایل دهه ۲۰۰۰ به بعد، تعداد کمتری از حشرات مرده روی شیشه جلو و سپر جلوی خودروها جمع می‌شوند. این پدیده به کاهش جمعیت حشرات نسبت داده شده است که ناشی از فعالیت‌های انسانی، از جمله استفاده از آفت‌کش‌ها، می‌باشد. پیش‌زمینه. از اوایل دهه ۲۰۰۰، این مشاهده در میان رانندگان رایج شد که پس از رانندگی طولانی، دیگر نیازی به تمیز کردن شیشه جلو خودرو از حشرات فراوان وجود ندارد. در سال ۲۰۱۶، طبیعت‌گرای کانادایی، جان اکرن، اشاره کرد که
۲۰۱۶، طبیعت‌گرای کانادایی، جان اکرن، اشاره کرد که این پدیده اخیراً به یک میم تبدیل شده است، اما این پرسش را مطرح کرد که آیا منطقی است فرض کنیم که شیشه جلو می‌تواند اطلاعاتی دربارهٔ تعداد کلی حشرات به ما بدهد؟ و همچنین افزود که انسان‌ها به‌طور معروف در تشخیص روندها ضعیف هستند. پدیده شیشه جلو در سال ۲۰۱۷ به‌طور گسترده‌ای مورد بحث قرار گرفت، پس از آن‌که نشریات معتبر و سایر رسانه‌ها به موضوع کاهش فراوانی حشرات در چند دهه اخیر پرداختند. متخصصان حشره‌شناسی اظهار داشتند که متوجه شده‌اند دیگر نیازی به تمیز کردن
داشتند که متوجه شده‌اند دیگر نیازی به تمیز کردن مکرر شیشه جلوی خودروهای خود ندارند. این پدیده، اگرچه در ابتدا تنها یک مشاهده عمومی و غیرعلمی به نظر می‌رسید، به یکی از نمادهای قابل‌درک کاهش تنوع زیستی در دنیای مدرن تبدیل شده است. در واقع، بسیاری از افراد بدون نیاز به داده‌های تخصصی، از طریق تجربه شخصی خود با کاهش محسوس برخورد حشرات در حین رانندگی مواجه شده‌اند، که همین موضوع به شکل‌گیری آگاهی عمومی دربارهٔ بحران جمعیت حشرات کمک کرده است. این آگاهی زمینه‌ساز مطالعات دقیق‌تر و سیاست‌گذاری‌های محیط‌زیستی در
مطالعات دقیق‌تر و سیاست‌گذاری‌های محیط‌زیستی در سال‌های اخیر شده است. مطالعات. دانمارک. یک مطالعه ۲۰ ساله تعداد حشرات مرده روی شیشه جلوی خودروها را در دو مسیر جاده‌ای در دانمارک از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۷ اندازه‌گیری کرد. این تحقیق با در نظر گرفتن متغیرهایی مانند زمان روز، تاریخ، دما و سرعت باد، نشان داد که تعداد حشرات تا ۸۰٪ کاهش یافته است. مطالعه‌ای موازی که با استفاده از تورهای جاروبی و صفحات چسب‌دار در همان منطقه انجام شد، کاهش برخورد حشرات با خودروها را تأیید کرد و با آن همبستگی مثبت داشت. بریتانیا. در سال
کرد و با آن همبستگی مثبت داشت. بریتانیا. در سال ۲۰۰۴، انجمن سلطنتی برای حفاظت پرندگان (RSPB) از ۴۰٬۰۰۰ راننده در بریتانیا خواست که یک نوار PVC چسب‌دار را روی پلاک خودروی خود نصب کنند. در این تحقیق، به‌طور میانگین، در ازای هر ۸ کیلومتر رانندگی، یک حشره با پلاک برخورد می‌کرد.در بریتانیا هیچ داده تاریخی‌ای برای مقایسه وجود نداشت. در سال ۲۰۱۹، مؤسسه اعتماد حیات وحش کنت مطالعه‌ای تکمیلی با همان روش RSPB انجام داد که نشان‌دهنده کاهش ۵۰ درصدی برخورد حشرات با خودروها بود. این تحقیق همچنین نشان داد که خودروهای مدرن
بود. این تحقیق همچنین نشان داد که خودروهای مدرن با طراحی آیرودینامیک‌تر، نسبت به خودروهای قدیمی‌تر با بدنه جعبه‌ای‌شکل، تعداد بیشتری از حشرات را می‌کشند. مطالعه‌ای دیگر در سال ۲۰۲۱ توسط مؤسسه اعتماد حیات وحش کنت و خیریه حفاظت از طبیعت بوگلیف انجام شد که نشان داد تعداد حشراتی که از روی پلاک خودروها در منطقه کِنت نمونه‌برداری شده بودند، نسبت به نتایج سال ۲۰۰۴، کاهش ۷۲ درصدی داشته است.
فرماندهی هوایی متفقین () فرماندهی مرکزی تمام نیروهای هوایی و فضایی ناتو است و فرمانده هوایی متفقین، به‌عنوان مشاور اصلی هوایی و فضایی این اتحاد محسوب می‌شود. هنگامی که توسط فرمانده عالی متفقین اروپا هدایت می‌شود، هسته مرکزی ستاد مسئول انجام عملیات هوایی را تشکیل می‌دهد. ستاد فرماندهی هوایی متفقین در پایگاه هوایی رامشتاین در آلمان مستقر است. پیشینه شکل‌گیری فرماندهی هوایی متفقین به سال ۱۹۷۴ بازمی‌گردد و فرم کنونی آن در سال ۲۰۱۳ تأسیس شد.
جاوید مهتاش (۱۹۱۴، تبریز) — سیاستمدار، وزیر کشاورزی در دوران حکومت خودمختار آذربایجان، نماینده منتخب هشترود (سراسکند) در مجلس ملی آذربایجان و فرماندار شهر تبریز. تولد و تحصیلات. جاوید مهتاش در سال ۱۹۱۴ در تبریز متولد شد. او در سال ۱۹۳۳ وارد دانشگاه تهران شد. پس از فارغ‌التحصیلی در رشته دامپزشکی از دانشگاه به عنوان رئیس دامپزشکی استان گیلان از سال ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۵ فعالیت کرد. فعالیتهای سیاسی. او ابتدا عضو حزب توده و بعداً به حزب دموکرات آذربایجان ملحق شد. در ۲۹ آبان ۱۳۲۴، کنگره خلق آذربایجان فعالیت خود را در
آبان ۱۳۲۴، کنگره خلق آذربایجان فعالیت خود را در ساختمان تئاتر ارک تبریز آغاز کرد. در ۳۰ آذر، یک هئیت از نمایندگان کنگره تشکیل شد تا اجرای تصمیمات را تا زمان اتمام انتخابات و تشکیل دولت بر عهده بگیرد. جاوید مهتاش یکی از ۳۹ نفری بود که به کمیته ملی انتخاب شدند. از ۶ تا ۱۱ آذر، برای اولین بار در تاریخ ایران، انتخابات آزاد با مشارکت زنان برگزار شد. در نتیجه این انتخابات، جاوید مهتاش به عنوان نماینده هشترود به مجلس آذربایجان راه یافت. در ۱۲ دسامبر ۱۹۴۵، حکومت خودمختار آذربایجان تأسیس شد. جاوید مهتاش به عنوان
خودمختار آذربایجان تأسیس شد. جاوید مهتاش به عنوان وزیر کشاورزی در دولت خودمختار آذربایجان منصوب شد. در ۲۵ دی ۱۳۲۴، یک کمیسیون ۱۵ نفره برای تدوین قانون اساسی حکومت خودمختار آذربایجان تشکیل شد. جاوید مهتاش نیز عضو این کمیسیون بود. در دوران تصدی وزارت، مجلس وابسته حکومت خودمختار آذربایجان در ۲۷ فوریه ۱۹۴۶ فرمانی در مورد توزیع زمین‌های دولتی بین دهقانان تصویب کرد. طبق این تصمیم، زمین‌ها، رودخانه‌ها و جنگل‌هایی که در دوران سلطنت رضاشاه به ارث رسیده یا مصادره شده بودند، به صورت رایگان به دهقانان فقیر داده شد. در
بودند، به صورت رایگان به دهقانان فقیر داده شد. در نتیجه این اصلاحات، حدود ۱ میلیون دهقان صاحب زمین شدند. بسیاری از مالیات‌ها لغو شد. در سال ۱۹۴۶، یک مدرسه فنی در تبریز افتتاح با رشته‌های رشته‌های کشاورزی، دامداری، زنبورداری، باغبانی و پرورش کرم ابریشم افتتاح شد. این مدرسه فنی در سال اول فعالیت خود ۲۵۰ دانشجو را ثبت‌نام کرد. ۱۳۲۵، طبق توافق‌نامه منعقد شده بین دولت ایران و حکومت خودمختار آذربایجان، او به عنوان فرماندار شهر تبریز منصوب شد. در ۵ دسامبر ۱۹۴۶، به دنبال خروج نیروهای شوروی و هجوم نیروهای ارتش
به دنبال خروج نیروهای شوروی و هجوم نیروهای ارتش ایران برای ختم غائله آذربایجان او در میانه، توسط نیروهای حکومت خودمختار آذربایجان به رهبری غلام یحیی توقیف شد. جاوید مهتاش دو روز بعد توسط نیروهای شاه دستگیر شد. پس از این ماجرا هیچ اطلاعاتی از زندگی وی در دسترس نیست.
آلودگی آب به آلوده شدن منابع آبی (مانند رودخانه‌ها، دریاچه‌ها، اقیانوس‌ها، آب‌های زیرزمینی) توسط مواد مضر یا عوامل بیماری‌زا اشاره دارد که آنها را برای استفاده انسان نامناسب یا برای حیات آبزیان مضر می‌کند. این آلودگی می‌تواند از منابع مختلفی از جمله تخلیه فاضلاب صنعتی، رواناب کشاورزی، فاضلاب تصفیه نشده و دفع نامناسب زباله رخ دهد. وجود آلاینده‌ها در آب می‌تواند پیامدهای جدی زیست‌محیطی، بهداشتی و اقتصادی داشته باشد. آلودگی آب یک مسئله زیست‌محیطی عمده در هند است. بزرگ‌ترین منبع آلودگی آب در هند، فاضلاب تصفیه
بزرگ‌ترین منبع آلودگی آب در هند، فاضلاب تصفیه نشده است. از دیگر منابع آلودگی می‌توان به رواناب‌های کشاورزی و صنایع کوچک و بدون نظارت اشاره کرد. بیشتر رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و آب‌های سطحی در هند به دلیل صنایع، فاضلاب‌های تصفیه نشده و زباله‌های جامد آلوده هستند. اگرچه میانگین بارندگی سالانه در هند حدود ۴۰۰۰ میلیارد متر مکعب است، اما به دلیل کمبود زیرساخت‌ها، تنها حدود ۱۱۲۲ میلیارد متر مکعب از منابع آب برای استفاده در دسترس است. بخش زیادی از این آب ناسالم است، زیرا آلودگی کیفیت آب را کاهش می‌دهد. آلودگی آب،
زیرا آلودگی کیفیت آب را کاهش می‌دهد. آلودگی آب، میزان آب موجود برای مصرف‌کنندگان هندی، صنعت و کشاورزی آن را به شدت محدود می‌کند. علل آلودگی. فاضلاب تصفیه نشده. شکاف بزرگی بین تولید و تصفیه فاضلاب خانگی در هند وجود دارد. مشکل نه تنها این است که هند فاقد ظرفیت تصفیه کافی است، بلکه تصفیه‌خانه‌های فاضلاب موجود نیز فعال نیستند و به درستی نگهداری نمی‌شوند. اکثر تصفیه‌خانه‌های فاضلاب دولتی به دلیل طراحی نامناسب یا نگهداری ضعیف یا فقدان منبع برق مطمئن برای راه‌اندازی تصفیه‌خانه‌ها، همراه با غیبت کارمندان و مدیریت
تصفیه‌خانه‌ها، همراه با غیبت کارمندان و مدیریت ضعیف، اغلب اوقات تعطیل هستند. فاضلاب تولید شده در این مناطق معمولاً به خاک نفوذ می‌کند یا تبخیر می‌شود. زباله‌های جمع‌آوری نشده در مناطق شهری انباشته می‌شوند و باعث ایجاد شرایط غیربهداشتی و انتشار آلاینده‌هایی می‌شوند که به آب‌های سطحی و زیرزمینی نفوذ می‌کنند. فاضلاب تخلیه شده از شهرها، شهرستان‌ها و برخی روستاها عامل اصلی آلودگی آب در هند است. برای پر کردن شکاف بین فاضلاب تولیدی هند و ظرفیت تصفیه فاضلاب آن در روز، سرمایه‌گذاری لازم است. شهرهای بزرگ هند روزانه
سرمایه‌گذاری لازم است. شهرهای بزرگ هند روزانه ۳۸۳۵۴ میلیون لیتر فاضلاب تولید می‌کنند، اما ظرفیت تصفیه فاضلاب شهری تنها ۱۱۷۸۶ است. تعداد زیادی از رودخانه‌های هند به دلیل تخلیه فاضلاب‌های خانگی به شدت آلوده شده‌اند. تجزیه و تحلیل علمی نمونه‌های آب از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۸ نشان می‌دهد که آلودگی آلی و باکتریایی در منابع آبی هند شدید است. این امر عمدتاً به دلیل تخلیه فاضلاب خانگی به صورت تصفیه نشده، عمدتاً از مراکز شهری هند است. رواناب کشاورزی و فاضلاب صنعتی. آفت‌کش‌ها از آلاینده‌های اصلی منابع آبی در کشورهای در حال
از آلاینده‌های اصلی منابع آبی در کشورهای در حال توسعه هستند. بسیاری از آفت‌کش‌ها به دلیل آسیب‌های زیست‌محیطی‌شان در سراسر جهان ممنوع شده‌اند، مانند دی‌کلرودی‌فنیل‌تری‌کلرواتان (ددت)، آلدرین و هگزاکلروسیکلوهگزان، اما هنوز هم به عنوان جایگزینی ارزان و در دسترس برای سایر آفت‌کش‌ها در هند استفاده می‌شوند. هند از سال ۱۹۸۵ بیش از ۳۵۰٬۰۰۰ میلیون تن ددت استفاده کرده است، اگرچه ددت در سال ۱۹۸۹ ممنوع شد. ورود مواد شیمیایی کشاورزی مانند اچ سی اچ و ددت به آب می‌تواند باعث تجمع زیستی شود، زیرا این مواد شیمیایی در برابر
تجمع زیستی شود، زیرا این مواد شیمیایی در برابر تجزیه مقاوم هستند. این مواد شیمیایی بخشی از آلاینده‌های آلی پایدار هستند که سرطان‌زا و جهش‌زاهای بالقوه می‌باشند. میزان آلاینده‌های آلی موجود در چندین رودخانه هند بسیار بالاتر از حد مجاز سازمان بهداشت جهانی است. فاضلاب بسیاری از صنایع در هند به رودخانه‌ها ریخته می‌شود. از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷، تخمین زده می‌شود که ۷٫۱۷ میلیون تن زباله خطرناک توسط کارخانه‌های صنعتی تولید شده است. هیئت مرکزی کنترل آلودگی گزارش داد که تا سال ۲۰۱۶، ۷۴۶ صنعت مستقیماً فاضلاب خود را به
تا سال ۲۰۱۶، ۷۴۶ صنعت مستقیماً فاضلاب خود را به رودخانه گنگ، بزرگ‌ترین رودخانه هند، تخلیه می‌کردند. این فاضلاب حاوی فلزات سنگینی مانند سرب، کادمیوم، مس، کروم، روی و آرسنیک است که هم بر حیات آبزیان و هم بر سلامت انسان تأثیر منفی می‌گذارد. تجمع زیستی این فلزات می‌تواند اثرات نامطلوب متعددی بر سلامت داشته باشد، مانند اختلال در عملکرد شناختی، آسیب دستگاه گوارش یا آسیب کلیوی. مشکلات دیگر. یک مطالعه مشترک و هیئت کنترل آلودگی پنجاب در سال ۲۰۰۸ نشان داد که در روستاهای امتداد رودخانه نولاه، فلوراید، جیوه، بتا
روستاهای امتداد رودخانه نولاه، فلوراید، جیوه، بتا اندوسولفان و آفت‌کش هپتاکلر بیش از حد مجاز در آب‌های زیرزمینی و لوله‌کشی وجود دارد. بعلاوه، آب غلظت بالایی (نیاز به اکسیژن شیمیایی و بیوشیمیایی)، آمونیاک، فسفات، کلرید، کروم، آرسنیک و آفت‌کش کلرپیریفوس داشت. آب‌های زیرزمینی همچنین حاوی نیکل و سلنیوم هستند، در حالی که آب لوله‌کشی غلظت بالایی از سرب، نیکل و کادمیوم دارد. سیل در طول فصل باران‌های موسمی، مشکل آلودگی آب هند را بدتر می‌کند، زیرا زباله‌های جامد و خاک‌های آلوده را شسته و به رودخانه‌ها و تالاب‌های
خاک‌های آلوده را شسته و به رودخانه‌ها و تالاب‌های آن منتقل می‌کند. کیفیت منابع آب. نظارت بر کیفیت. هیئت مرکزی کنترل آلودگی، یکی از نهادهای وزارت محیط زیست و جنگل‌های دولت هند، یک شبکه ملی نظارت بر کیفیت آب متشکل از ۱۴۲۹ ایستگاه نظارت در ۲۸ ایالت و ۶ ایستگاه در سرزمین‌های اتحادیه در رودخانه‌ها و پهنه‌های آبی مختلف در سراسر کشور تأسیس کرده است. این تلاش، کیفیت آب را در تمام طول سال پایش می‌کند. این شبکه نظارتی، ۲۹۳ رودخانه، ۹۴ دریاچه، ۹ مخزن، ۴۱ برکه، ۸ نهر، ۲۳ کانال، ۱۸ زهکش و ۴۱۱ چاه را در سراسر هند پوشش
۲۳ کانال، ۱۸ زهکش و ۴۱۱ چاه را در سراسر هند پوشش می‌دهد. نمونه‌های آب به‌طور معمول برای ۲۸ پارامتر از جمله اکسیژن محلول، باکتری‌شناسی و سایر پارامترهای بین‌المللی تعیین‌شده برای کیفیت آب، مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌گیرند. علاوه بر این، ۹ پارامتر فلزات کمیاب و ۲۸ باقیمانده آفت‌کش مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. پایش زیستی نیز در مکان‌های خاص انجام می‌شود. ماده آلی. در سال ۲۰۱۰، پایش کیفیت آب نشان داد که تقریباً همه رودخانه‌ها دارای سطوح بالای اکسیژن مورد نیاز بیولوژیکی (معیاری برای آلودگی با مواد آلی)
نیاز بیولوژیکی (معیاری برای آلودگی با مواد آلی) هستند. بدترین آلودگی، به ترتیب کاهش، در رودخانه مارکاندا (۴۹۰) یافت شد. میلی‌گرم در لیتر)، و پس از آن رودخانه کالی (۳۶۴)، رودخانه آملاخادی (۳۵۳)، کانال یامونا (۲۴۷)، رودخانه یامونا در دهلی (۷۰) و رودخانه بتوا (۵۸). برای درک بهتر، یک نمونه آب روزه بین ۱ و ۲ میلی‌گرم O/L نشان دهنده آب بسیار تمیز، ۳ تا ۸ است. میلی‌گرم O/L نشان دهنده آب نسبتاً تمیز، ۸ تا ۲۰ نشان دهنده آب مرزی و بیشتر از ۲۰ میلی‌گرم O/L نشان دهنده آب آلوده و از نظر اکولوژیکی ناامن است. سطح نزدیکی
آب آلوده و از نظر اکولوژیکی ناامن است. سطح نزدیکی شهرها و شهرهای بزرگ بسیار بالاست. در مناطق روستایی هند، سطح رودخانه برای حمایت از حیات آبزیان کافی بود. سطح کلیفرم. رودخانه‌های یامونا، گانگا، گومتی، قاغارا، چامبال، ماهی، واردها و گوداواری از دیگر توده‌های آبی آلوده به کلیفرم در هند هستند. برای روشن شدن موضوع، کلیفرم باید کمتر از 104 MPN/۱۰۰ میلی‌لیتر باشد، ترجیحاً در آب وجود نداشته باشد تا برای مصارف عمومی انسان و همچنین برای آبیاری که در آن کلیفرم ممکن است باعث شیوع بیماری از آب آلوده در کشاورزی شود،
است باعث شیوع بیماری از آب آلوده در کشاورزی شود، ایمن تلقی شود. در سال ۲۰۰۶، ۴۷ درصد از نظارت‌های کیفیت آب، غلظت کلیفرم را بالای ۵۰۰ MPN/100 میلی‌لیتر گزارش کردند. در طول سال ۲۰۰۸، ۳۳ درصد از کل ایستگاه‌های نظارت بر کیفیت آب، سطح کلیفرم کل را بیش از این سطوح گزارش کردند، که نشان می‌دهد تلاش‌های اخیر برای افزودن زیرساخت‌های کنترل آلودگی و ارتقاء تصفیه‌خانه‌ها در هند، ممکن است روند آلودگی آب را معکوس کند. تصفیه فاضلاب خانگی و متعاقباً استفاده از فاضلاب تصفیه شده برای آبیاری می‌تواند از آلودگی منابع آبی
شده برای آبیاری می‌تواند از آلودگی منابع آبی جلوگیری کند، تقاضا برای آب شیرین در بخش آبیاری را کاهش دهد و به منبعی برای آبیاری تبدیل شود. از سال ۲۰۰۵، بازار تصفیه‌خانه‌های فاضلاب هند سالانه با نرخ ۱۰ تا ۱۲ درصد در حال رشد بوده است. ایالات متحده بزرگ‌ترین تأمین‌کننده تجهیزات و ملزومات تصفیه به هند است و ۴۰ درصد از سهم بازار نصب‌های جدید را در اختیار دارد. با این نرخ توسعه، و با فرض اینکه دولت هند به مسیر اصلاحات خود، سرمایه‌گذاری‌های عمده در تصفیه‌خانه‌های فاضلاب و توسعه زیرساخت‌های برق ادامه دهد، تخمین زده
و توسعه زیرساخت‌های برق ادامه دهد، تخمین زده می‌شود که هند تا سال ۲۰۱۵ ظرفیت تصفیه آب خود را تقریباً سه برابر کند و عرضه ظرفیت تصفیه تا حدود سال ۲۰۲۰ با نیازهای روزانه تصفیه آب فاضلاب هند مطابقت داشته باشد. اثرات آلودگی آب در هند. آلودگی آب در هند اثرات مخرب متعددی بر محیط زیست و سلامت عمومی دارد. برخی از اثرات کلیدی عبارتند از: راهکارها. صرفه‌جویی در مصرف آب در هند رو به افزایش است. تلاش‌های دولت اتحادیه برای احیای رودخانه گنگ و پاکسازی یامونا از جمله تلاش‌های آغاز شده توسط دولت هستند. تلاش‌های بنیاد
تلاش‌های آغاز شده توسط دولت هستند. تلاش‌های بنیاد احیای رودخانه چنای برای پاکسازی رودخانه‌های کوم و آدیار در چنای و تلاش‌های جامعه مدنی به رهبری سازمان‌هایی مانند بنیاد محیط زیست هند برای پاکسازی دریاچه‌ها و برکه‌های این کشور، به عنوان پیشرفتی قابل توجه در جهت حفاظت از آب تلقی می‌شود. تصفیه فاضلاب. شکاف بزرگی بین فاضلاب تولید شده در هند و ظرفیت تصفیه فاضلاب این کشور وجود دارد. دولت مرکزی تا حد زیادی مدیریت تصفیه فاضلاب را به دولت‌های ایالتی واگذار کرده است، که منجر به اختلاف فاحش در مدیریت فاضلاب بین چندین
که منجر به اختلاف فاحش در مدیریت فاضلاب بین چندین ایالت شده است. با این حال، تقریباً ۸۱۵ تصفیه‌خانه فاضلاب در شش سال گذشته در دست ساخت هستند یا برنامه‌ریزی شده‌اند. این امر درصد فاضلاب شهری تصفیه‌شده را از ۳۷ درصد در سال ۲۰۱۵ به ۵۰ درصد در سال ۲۰۲۱ افزایش داده است. همچنین تلاش‌هایی برای تشویق استفاده مجدد یا بازیافت فاضلاب تصفیه‌شده در کشاورزی یا اهداف صنعتی به منظور کاهش فشار بر منابع آب زیرزمینی صورت گرفته است. فناوری‌های دیگری نیز برای تصفیه فاضلاب شهری مورد بررسی قرار گرفته‌اند. تالاب‌های طبیعی جایگزین
بررسی قرار گرفته‌اند. تالاب‌های طبیعی جایگزین خوبی برای برای حذف ۷۶ تا ۷۸ درصد از زباله‌های آلی، ۷۷ تا ۹۷ درصد از مواد مغذی و ۹۹٫۵ تا ۹۹٫۹ درصد از میکروب‌ها از فاضلاب هستند. سیستم‌های تصفیه فاضلاب غیرمتمرکز در برخی از مناطق هند به کار گرفته شده‌اند و با توجه به هزینه بالای نصب و نگهداری، نشان داده‌اند که جایگزین اقتصادی مناسبی برای آنها هستند. کیفیت پساب خروجی از این تصفیه‌خانه‌ها در محدوده مجاز قرار داشت. تصفیه فاضلاب صنعتی. فاضلاب صنعتی در هند به شدت بدون نظارت است. با این حال، دولت ابتکارات متعددی را
نظارت است. با این حال، دولت ابتکارات متعددی را برای جلوگیری از آلودگی صنعتی منابع آب اتخاذ کرده است. تخلیه صفر مایع (ZLD) یک فرایند تصفیه آب برای حذف زباله‌های مایع از صنایعی است که فاضلاب بسیار آلوده‌ای مانند بخش کود و کارخانه‌های تقطیر تولید می‌کنند. ZLD توسط دولت تشویق شده و از آن زمان در برخی از کارخانه‌های صنعتی بزرگ مانند یونیلیور و پروکتر اند گمبل اجرا شده است، اما هزینه‌های نصب و عدم موفقیت در پردازش مقادیر زیاد جامدات محلول در فاضلاب، مانع بزرگی برای کارخانه‌های صنعتی برای پذیرش این فناوری است.
برای کارخانه‌های صنعتی برای پذیرش این فناوری است. رودخانه‌های خاص. گنگ. بیش از ۵۰۰ میلیون‌ها نفر در امتداد رودخانه گنگ زندگی می‌کنند. تخمین زده می‌شود که روزانه حدود ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر طبق آیین هندوها در این رودخانه که مقدس شمرده می‌شود، غسل می‌کنند. آلودگی رودخانه گنگ یک خطر عمده برای سلامتی است. انجمن ملی حفاظت از محیط زیست هند (NRGBA) در تاریخ ۲۰ فوریه ۲۰۰۹ تحت بند ۳(۳) قانون حفاظت از محیط زیست مصوب ۱۹۸۶ توسط دولت مرکزی هند تأسیس شد. همچنین گنگ را به عنوان «رودخانه ملی» هند اعلام کرد. ریاست این شورا شامل