payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و حرفه جوس ورلد قبل از مرگش می‌پردازد. آلبوم شامل سخنرانی‌هایی از امینم و جوس ورلد است که بر مبارزه با شیاطین درونی تأکید دارند. تبلیغات و انتشار. تریلر آلبوم در ۱۱ نوامبر ۲۰۲۱ منتشر شد و کاور و لیست ترک‌ها در ۸ دسامبر ۲۰۲۱ از طریق اینستاگرام رونمایی شد. اولین سینگل، "Already Dead"، در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۱ منتشر شد و دومین سینگل، "Wandered to LA" با همکاری جاستین بیبر، در ۳ دسامبر منتشر گردید. در ۹ دسامبر ۲۰۲۱، اولین "روز جوس ورلد" با یک رویداد گوش دادن به آلبوم و پیش‌نمایش مستند در یونایتد سنتر شیکاگو جشن گرفته
پیش‌نمایش مستند در یونایتد سنتر شیکاگو جشن گرفته شد. نسخه دیلاکس آلبوم در مارس ۲۰۲۲ منتشر شد. لیست آهنگ‌ها. لیست ترک‌های آلبوم اصلی به شرح زیر است: تولید آلبوم شامل تهیه‌کنندگانی مانند نیک میرا و مکس لرد است. بازخورد منتقدین. این آلبوم با نظرات عمدتاً مثبت اما دوگانه‌ای از سوی منتقدین موسیقی مواجه شد. در حالی که بسیاری صداقت بی‌پرده و استعداد ملودیک این هنرمند را تحسین کردند، برخی دیگر به ماهیت تاریک، تکراری و ناتمام آلبوم انتقاد داشتند. به طور کلی، منتقدان بر این باور بودند که آلبوم تصویری دردناک اما
بر این باور بودند که آلبوم تصویری دردناک اما صادقانه از مبارزات جوس ورلد با سلامت روان، اضطراب و اعتیاد به مواد مخدر ارائه می‌دهد؛ موضوعاتی که در نهایت به مرگ غم‌انگیز او منجر شد. نکات مثبت. «چهره دیگری از جوس ورلد را نشان می‌دهد که در زمان حیاتش به اندازه کافی به آن پرداخته نشد و روایت زندگی او را با دقت و احترام عمیق‌تر می‌کند.» جمع‌بندی و امتیازات. در وبسایت متاکریتیک که میانگین امتیازات منتقدین را جمع‌آوری می‌کند، آلبوم "Fighting Demons" بر اساس ۷ نقد، امتیاز ۷۳ از ۱۰۰ را دریافت کرد که نشان‌دهنده
نقد، امتیاز ۷۳ از ۱۰۰ را دریافت کرد که نشان‌دهنده «نقدهای عموماً مطلوب» است. عملکرد تجاری. جنگ با شیاطین با ۱۱۹۰۰۰ واحد فروش در هفته اول در ایالات متحده به شماره ۲ بیلبورد ۲۰۰ رسید. در استرالیا به شماره ۷، در اتریش ۱۲، در بلژیک ۳ (فلاندرز) و ۵ (والونیا)، و در بریتانیا به شماره ۸ رسید و ۱۵ هفته در چارت ماند. آهنگ "Girl Of My Dreams" با ۴۱۰۰۰ دانلود شماره ۱ در آر اند بی/هیپ هاپ دیجیتال سونگ سیلز شد و "Burn" پراستریم‌ترین ترک با ۱۷.۳ میلیون استریم بود. سیزده ترک از آلبوم در هات آر اند بی/هیپ هاپ قرار داشتند.
آلساندرو مانارینو (؛ زادهٔ ) که با نام مانارینو شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. آلساندرو مانارینو در تاریخ ۲۳ اوت ۱۹۷۹ در رم متولد شد، وی فعالیت هنری خود را در سال ۲۰۰۱ آغاز کرد و در منطقه معروف مونتی در رم، با اجراهایی که موسیقی دی‌جی را با سازهای آکوستیک ترکیب می‌کرد، به روی صحنه رفت. او در سال ۲۰۰۶، یک گروه شش نفره به نام «کامپینا» تشکیل داد که با آن در محبوب‌ترین نقاط پایتخت به نمایش آثار پرداخت. او خیلی زود همکاری‌های
به نمایش آثار پرداخت. او خیلی زود همکاری‌های تئاتری خود را گسترش داد، از جمله نمایش «رم دی نوت» با ماسیمیلیانو برونو و همکاری‌های موسیقایی با هنرمندانی مانند آسکانیو سلستینی، دیوید ریوندینو و دان پاستا. او در ۲۰ مارس ۲۰۰۹، اولین آلبوم خود "با نام" "«Bar della Rabbia» که" توسط «Leave Music» منتشر و توسط گروه موسیقی یونیورسال توزیع شد را منتشر کرد. این پروژه ضبط، "جایزه معتبر جورجیو گابر" را از آن خود کرد. آلبوم او به فینال جایزه تارگا تکنو در سال ۲۰۰۹ راه یافت و در ۱۳ نوامبر در سانرمو اجرا شد. در ۱۵ مارس
یافت و در ۱۳ نوامبر در سانرمو اجرا شد. در ۱۵ مارس ۲۰۱۱، دومین آلبوم او "به نام" "«Supersantos»" منتشر شد. سومین آلبوم مانارینو "آل مونته" است که رسماً در ۱۳ مه ۲۰۱۴ منتشر شد. سه سال پس از سومین آلبومش، مانارینو چهارمین آلبوم خود با نام «Apriti Cielo» را در ۱۳ ژانویه منتشر کرد، چهار آلبوم استودیویی او همگی توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی طلایی دریافت کردند.
دولت موازی، اصطلاحی است که توسط مورخ آمریکایی، رابرت پکستون، ابداع شده است تا مجموعه‌ای از سازمان‌ها یا نهادهایی را توصیف کند که در سازماندهی، مدیریت و ساختار خود، شبیه دولت هستند، اما رسماً بخشی از دولت یا حکومت مشروع نیستند. آن‌ها در درجه نخست، برای ترویج ایدئولوژی سیاسی و اجتماعی غالب دولت، عمل می‌کنند. دولت موازی، با اصطلاح رایج‌تر «دولت در دولت» متفاوت است، زیرا معمولاً توسط نخبگان سیاسی غالب یک کشور، تأیید می‌شوند، در حالی که «دولت در دولت»، اصطلاحی تحقیرآمیز برای توصیف نهادهای شبه‌دولتی است که بدون
برای توصیف نهادهای شبه‌دولتی است که بدون رضایت و حتی به ضرر اقتدار یک دولت مستقر (مانند کلیساها و نهادهای مذهبی یا انجمن‌های مخفی با قوانین و سیستم‌های قضایی خاص خود)، فعالیت می‌کنند. دولت‌های موازی، در جوامع توتالیتر، مانند آلمان نازی، ایتالیای فاشیست و اتحاد جماهیر شوروی، رایج هستند. سازمان‌هایی که معمولاً با ایده دولت موازی، مرتبط هستند، شامل احزاب سیاسی، اتحادیه‌ها، سازمان‌های اطلاعاتی و ارتش‌ها می‌شوند. مثال‌ها. ترکیه. رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه، از اصطلاح «دولت موازی» (یا «ساختار موازی»)، برای
از اصطلاح «دولت موازی» (یا «ساختار موازی»)، برای توصیف پیروان فتح‌الله گولن، که مناصب ارشد اداری و قضایی را اشغال کرده‌اند و به تلاش برای سرنگونی دولت اردوغان، متهم شده‌اند، استفاده کرده است. این اصطلاح، در تضاد با معنای اصطلاحی است که در ابتدا توسط پکستون، ابداع شده بود و در عوض، به اصطلاح «دولت در دولت»، شباهت دارد. جنبش گولن که حضور گسترده‌ای در ترکیه دارد، ظاهراً در محدود کردن قدرت نیروهای مسلح ترکیه، از طریق محاکمات ارگنه‌کون و پرونده پتک، در حالی که با اردوغان، متحد بود، نقش داشته است. پس از اعتراضات
اردوغان، متحد بود، نقش داشته است. پس از اعتراضات ۲۰۱۳–۲۰۱۴ علیه دولت اردوغان، جنبش گولن، علیه اردوغان، قیام کرد و اردوغان نیز، آن‌ها را «دولت موازی» نامید. اردوغان، پیروان گولن را به سازماندهی رسوایی فساد دولتی سال ۲۰۱۳ و همچنین کودتای نافرجام ۲۰۱۶، متهم کرده است.
تاج عزت ("تاج قدرت و جلال") نوعی خاص از سربند امپراتوری مغول بود که مشخصه دربار همایون (حکومت: ۱۵۳۰–۱۵۴۰ و ۱۵۵۵–۱۵۵۶)، پسر و جانشین بابر، بود و خود همایون آن را اختراع کرد. این سربند توسط همایون در سال ۱۵۳۲ (۹۳۹ هجری قمری)، دو سال پس از اولین جلوس او به عنوان امپراتور مغول، ساخته شد. "تاج عزت" در اوایل سلطنت پسرش اکبر اول متوقف شد. بعضی می‌گویند همایون احتمالاً در خلق "تاج عزت" تلاش کرده با "تاج حیدری" ایرانی رقابت کند و از آن تقلید کند. تاج حیدری را صفویان به عنوان نمادی از سازمان صوفیانه خود ایجاد کرده
به عنوان نمادی از سازمان صوفیانه خود ایجاد کرده بودند. خلق "تاج عزت" ممکن است واکنشی به وفاداری بابر به صفویان و بخشی از تلاش همایون برای ایجاد یک نظام معنوی بوده باشد که بتواند با نظام صفویان رقابت کند.
سامانه تلفنی ۴۰۳۰ که به طور خلاصه «سامانه ۴۰۳۰» نامیده می‌شود، سامانه ملی پاسخگویی به سوالات مردمی در حوزه بهداشت است. این سامانه در روزهای اولیه شیوع کووید-۱۹ در ایران برای ارائه مشاوره تخصصی و غربالگری کرونا (مشکوکان به ویروس کرونا) ایجاد شد و در طول زمان وظایف آن افزایش یافت. این سامانه دارای ۲۰۰۰ خط تلفن و ۲۲۰۰ پزشک و پرستار در سراسر ایران است که در این سامانه تلفنی مشغول به فعالیت هستند و به سوالات مرتبط با انواع بیماری ها پاسخ می‌دهند. سامانه تماس ۴۰۳۰ با همکاری وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و
با همکاری وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و شرکت مخابرات ایران برای غربالگری خانواده‌های ایرانی در زمینه کووید-۱۹ راه‌اندازی شد و با ارائه خدمات مشاوره پزشکی و روانی به شهروندان، به خصوص در شرایط اضطراری ادامه یافت. تا شهریورماه ۱۳۹۹ بیش از ۲۰ میلیون تماس با این سامانه تلفنی برقرار شده‌است. سامانه ۴۰۳۰ در بحران اسرائیل و ایران. در جریان درگیری ۱۲ روزه بین اسرائیل و ایران، سامانه ۴۰۳۰ جمعیت هلال احمر، که با همکاری جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران اداره می‌شد، با کمک ۱,۳۷۷ مشاور داوطلب (۴۶۵ نفر از آن‌ها
با کمک ۱,۳۷۷ مشاور داوطلب (۴۶۵ نفر از آن‌ها به صورت آنلاین) به مدیریت ۹۰,۱۷۴ تماس پرداخت. با میانگین زمان انتظار ۲ دقیقه و ۵ ثانیه، این سامانه به طور مستقیم به ۱۷,۸۶۶ تماس پاسخ داد و به صورت خودکار ۱۲,۲۲۴ تماس دیگر را از طریق سیستم پاسخگوی صوتی تعاملی (IVR) پردازش کرد. این خدمات رایگان حمایت روانی، به ویژه برای گروه‌های آسیب‌پذیر، نقش مهمی در کاهش استرس روانی و کاهش مراجعات غیرضروری به مراکز درمانی در طول بحران ایفا کرد.
گازتا دی مانتووا ( Gazzetta di Mantova) (به ایتالیایی: Gazette of Mantua) یک روزنامه روزانه مستقر در شهر مانتوا، ایتالیا است. این روزنامه در سال ۱۶۶۴ تأسیس شد و قدیمی‌ترین روزنامه جهان است که هنوز با همین نام منتشر می‌شود. دفتر مرکزی این روزنامه در مانتوا است. تاریخچه و مشخصات. صاحب امتیاز این روزنامه ، گروه سردبیری اسپرسو است. این روزنامه موضع سیاسی مستقلی دارد. تیراژ "روزنامه مانتوا گازت" در سال ۲۰۰۷، ۳۴۰۰۰ نسخه بود در سال ۲۰۱۳، گروه انتشاراتی لسپرسو تیراژ این روزنامه را ۲۵۴۳۷ نسخه اعلام کرد. این شرکت
این روزنامه را ۲۵۴۳۷ نسخه اعلام کرد. این شرکت گزارش داد که تیراژ این روزنامه در سال ۲۰۱۴، ۲۴۲۰۰ نسخه بوده است.
لیبرو همچنین به عنوان لیبرو کوتیدیانو شناخته می‌شود، روزنامه ایتالیایی روزانه ای است که در میلان منتشر می‌شود و در ماه مه سال ۲۰۲۳ به‌طور متوسط ۲۲٬۷۰۹ نسخه منتشر می‌شود. در سال ۲۰۰۴، آنجلو اگستینی لیبرو را به همراه ایل فوگلیو و یونیتا به عنوان یک فعال روزانه (فعال روزنامه) به عنوان متضاد با مؤسسه روزانه (مؤسسه روزانه) مانند کوریر دلا سرا و لا استامپا و برنامه روزانه (دستور کار روزنامه روزانه) مانند لا ریپبلکا طبقه‌بندی کرد. تاریخچه و مشخصات. کتاب لیبرو برای اولین بار در ژوئیه سال ۲۰۰۰ منتشر شد. اولین شماره
اولین بار در ژوئیه سال ۲۰۰۰ منتشر شد. اولین شماره روزنامه در ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۰ در قفسه‌های روزنامه منتشر شد و سرنخ آن توسط طراح گرافیک فرانکو بیویلاکوا طراحی شد. مؤسس روزنامه‌نگار ویتوریو فلتری است، در حالی که مالک و ناشر روزنامه ادیتوریال لیبریو اس آر ال است. در فوریه ۲۰۰۷، برخی از اعضای بریگادهای سرخ جدید به اتهام تلاش برای بمباران هوایی رایگان دستگیر شدند. دفاتر تحریریه در میلان. این روزنامه از اوت ۲۰۰۹ توسط مائوریتزیو بلپیترو ویرایش می‌شود. در سال ۲۰۱۴، این روزنامه ویدئویی را که در ابتدا توسط موسسه تحقیقات
روزنامه ویدئویی را که در ابتدا توسط موسسه تحقیقات رسانه‌ای خاورمیانه منتشر شده بود، در ایتالیا پخش کرد که در آن یک امام جماعت در خطبه جمعه در مسجدی در نزدیکی ونیز، در منطقه ونتو ایتالیا، خواستار قتل یهودیان شد و این امر باعث شد دولت او را اخراج کند. این تصمیم حمایت گسترده‌ای را در سراسر طیف سیاسی و از جامعه مسلمانان محلی به همراه داشت. اسکار جیانینو در سال ۲۰۰۷ دربارهٔ این روزنامه گفت: «بسیاری از خوانندگان ما رایگان می‌خرند.» و بازار آزاد زیرا آنها صدایی خارج از گروه کر و از احزاب پیدا می‌کنند، اما طرفدار
از گروه کر و از احزاب پیدا می‌کنند، اما طرفدار دیدگاهی آشکارا لیبرال و "آزادی‌خواهانه"، ضد مالیات و ضد اسراف عمومی، محتاط نسبت به هرگونه افراط حزبی… و همچنین محتاط نسبت به افراط قوه رایگان، در حالی که عدالت و امنیت برای شهروندان عادی تضمین نشده است. به عنوان یک روزنامه فعال با مواضع ضد مهاجرت، راست میانه، پوپولیست راست‌گرا و نئولیبرال، و به عنوان یک روزنامه راست‌گرا، با قالب روزنامه‌نگاری تابلوئید. علاوه بر این، فلتری یکی از اولین امضاکنندگان بیانیه سال ۲۰۰۶ اصلاح‌طلبان لیبرال بود که از ائتلاف راست
سال ۲۰۰۶ اصلاح‌طلبان لیبرال بود که از ائتلاف راست میانه‌رو کشور می‌خواست موضع لیبرال‌تری در مورد مسائل اجتماعی-فرهنگی اتخاذ کند. این روزنامه به دلیل تیترهایش در مرکز جنجال‌های متعددی قرار داشته است. در سال ۲۰۱۵، پس از حملات تروریستی در پاریس، رایگان با عنوان "حرامزاده اسلامی" در صفحه اول خود، باعث خشم جامعه مسلمانان ایتالیا شد. مائوریتزیو بلپیترو، مدیر وقت، روز بعد استعفا داد. در سال ۲۰۱۹، تیتر دیگری در صفحه اول که "تولید ناخالص داخلی را کاهش می‌داد، اما همجنس‌گرایان در حال افزایش بودند"، دوباره با
اما همجنس‌گرایان در حال افزایش بودند"، دوباره با اعتراضات و خشم همراه شد. این روزنامه به‌طور فعال از انکار تغییرات اقلیمی حمایت کرده و در موارد متعدد فعالان اقلیمی مانند گرتا تونبرگ را مورد تمسخر و حمله قرار داده است. [ "" ] گردش خون. تیراژ این روزنامه در سال ۲۰۰۸، ۱۲۵۲۱۵ نسخه بود. تیراژ این روزنامه در سال ۲۰۰۹، ۱۱۳۶۲۸ نسخه و در سال ۲۰۱۰، ۱۰۵۱۲۳ نسخه بود تا سال ۲۰۱۵، تیراژ آن حدود ۵۲۰۰۰ نسخه بود.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-21T22:15:46Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Khoshnevisan&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;این مقاله در ایجاد شده است. #iranitaly2025&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42750257&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; لوئیجی پرتی (۲۳ اکتبر ۱۹۱۴ – ۱۹ ژانویه ۲۰۰۹) سیاستمدار ایتالیایی و عضو حزب سوسیال‌دموکراتیک ایتالیا بود. زندگی‌نامه. پرنی در فرارا به دنیا
ایتالیا بود. زندگی‌نامه. پرنی در فرارا به دنیا آمد. او در رشته حقوق از دانشگاه فرارا و سپس در رشته ادبیات از دانشگاه بولونیا فارغ‌التحصیل شد. پس از پایان تحصیلات، تاریخ و فلسفه را در چند دبیرستان تدریس کرد و سپس استاد «نهادهای حقوق عمومی» در دانشگاه فرارا شد. فعالیت آموزشی او با فعالیت روزنامه‌نگاری و نگارش آثار تاریخی و حقوقی همراه بود. پرتی عقاید سوسیالیستی خود را پنهان نمی‌کرد و هنگامی که در سال ۱۹۴۱ به خدمت نظام فراخوانده شد، به دلیل «اهانت به پادشاه، شکست‌گرایی و نافرمانی» به دادگاه نظامی معرفی گردید.
و نافرمانی» به دادگاه نظامی معرفی گردید. او مدتی در زندان نظامی در انتظار محاکمه بود اما به‌واسطه سقوط رژیم و آتش‌بس بعدی از حکم اعدام گریخت. پس از مدتی کار در میلان، به سوئیس رفت و در زوریخ با ایگناتزیو سیلونه آشنا شد که مدیریت نشریهٔ «آینده کارگران» را به او سپرد. با بازگشت به ایتالیا در پایان جنگ، در سال ۱۹۴۶ به‌عنوان دبیر استانی حزب سوسیالیست ایتالیا در فرارا انتخاب شد و همچنین به شورای شهرداری راه یافت. در ژوئن همان سال با کسب ۲۰٬۵۱۶ رأی ترجیحی به مجلس مؤسسان برگزیده شد. در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۷ به حزب
مجلس مؤسسان برگزیده شد. در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۷ به حزب کارگران سوسیالیست ایتالیا (که بعداً به حزب سوسیال‌دموکراتیک ایتالیا تغییر نام داد) پیوست و از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ رئیس آن بود و بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ عنوان رئیس افتخاری را بر عهده داشت. او از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۸۷ نماینده مجلس نمایندگان بود و چندین بار به‌عنوان وزیر دارایی، وزیر تجارت خارجی، وزیر بودجه، وزیر اصلاحات اداره عمومی و وزیر ترابری خدمت کرد. در ۱۹۹۵ از حزب PSDI جدا شد و همراه با انریکو فری حزب دموکراسی اجتماعی لیبرال اروپا (SOLE) را بنیان گذاشت. اما به دلیل
لیبرال اروپا (SOLE) را بنیان گذاشت. اما به دلیل مخالفت با تصمیم فری برای پیوستن SOLE به مرکز دموکراتیک مسیحی، از آن حزب نیز خارج شد و جنبش احیای سوسیال دموکراتیک را تأسیس کرد. پرنی در سال ۲۰۰۹ در سن ۹۴ سالگی درگذشت.
کُربِکَند یکی از روستاهای ایران در استان اصفهان است که در شهرستان برخوار و در دهستان برخوار شرقی واقع شده‌است. این روستا در سال‌های اخیر در محدودهٔ شهری دولت‌آباد قرار گرفته و به‌عنوان یکی از محله‌های این شهر شناخته می‌شود. جمعیت. بر پایه آمار سرشماری سال ۱۳۵۵، جمعیت کربکند ۲۰۰۶ نفر بوده‌است. فرهنگ و جامعه. کربکند به‌عنوان محله‌ای مذهبی در دولت‌آباد شناخته می‌شود و مراسم مذهبی و آیینی در این روستا/محله سابقهٔ طولانی دارد.
کویینتو کویینتیری (۱۲ اوت ۱۸۹۴ – ۲۳ دسامبر ۱۹۶۸) مهندس و بانکدار ایتالیایی بود. او برای مدتی کوتاه در سال ۱۹۴۴ پس از پایان حکومت فاشیستی در ایتالیا به عنوان وزیر خزانه‌داری و دارایی خدمت کرد. کویینتیری در سورنتو در ۱۲ اوت ۱۸۹۴ به دنیا آمد. خانواده‌اش اهل کارولئی در منطقه کوزنتینو بودند. پدرش مالک زمین و دانشگاهی بود که بانک کالابریا را بنیان‌گذاری کرد. او چهار خواهر داشت. کوینتیری از دانشگاه ناپل در رشته مهندسی فارغ‌التحصیل شد. او همزمان با تحصیل در جنگ جهانی اول به عنوان مربی نظامی در آکادمی تورین فعالیت
اول به عنوان مربی نظامی در آکادمی تورین فعالیت داشت. پس از فارغ‌التحصیلی، کویینتیری در بانک کالابریا کار کرد و پس از مرگ پدرش به ریاست آن رسید. او در دولت دوم بادولیو به عنوان وزیر خزانه‌داری و دارایی منصوب شد که تنها ۴۷ روز میان ۲۲ آوریل تا ۸ ژوئن ۱۹۴۴ دوام داشت. او یکی از سه نماینده اهل کالابریا در دولت بود. دو نفر دیگر فاوستو گولو و پیه‌ترو مانچینی بودند. او روزنامه‌ای با عنوان "ایل جورناله" تأسیس کرد که در ۱۹۵۷ تعطیل شد و همچنین نشریه هفتگی "لا لیبرتا" در ژوئن 1944. در همان سال او به همراه بانکدار
در ژوئن 1944. در همان سال او به همراه بانکدار دیگر، رافائله ماتیولی، از سوی ایوانوئه بونومی نخست‌وزیر وقت به سرپرستی هیئت نمایندگی ایتالیا در سفر به آمریکا برای مذاکره دربارهٔ حمایت اقتصادی منصوب شد. در ۱۹۴۶ او به عنوان عضو مجلس مؤسسان ایتالیا از حزب لیبرال انتخاب شد. او تا ۳۱ ژانویه ۱۹۴۸ در مجلس مؤسسان باقی ماند. این مجلس وظیفه تدوین قانون اساسی ایتالیا را بر عهده داشت. پس از کناره‌گیری از سیاست در ۱۹۴۸، کوینتیری به بانک کالابریا بازگشت. او همچنین در ۱۹۴۹ نایب‌رئیس کنفدراسیون عمومی صنایع ایتالیا شد و سپس
نایب‌رئیس کنفدراسیون عمومی صنایع ایتالیا شد و سپس به ریاست اتحادیه صنعتگران رسید که نمایندگانی از شش کشور جامعه زغال‌سنگ و فولاد اروپا را در بر می‌گرفت. کوینتیری در ۱۹۵۷ در سوئیس ساکن شد. او هرگز ازدواج نکرد و در ۲۳ دسامبر ۱۹۶۸ در ژنو درگذشت. او در سال ۱۹۵۸ نشان شوالیه کار را دریافت کرد.
لوئیجی راوا (؛ – ) حقوق‌دان، سیاستمدار، و استاد دانشگاه اهل پادشاهی ایتالیا بود. او به‌عنوان یکی از چهره‌های برجستهٔ علمی و سیاسی ایتالیا در اواخر سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. لوئیجی راوا در ۲۹ نوامبر ۱۸۶۰ در راونا زاده شد. او تحصیلات خود را در دانشگاه بولونیا ادامه داد و سپس در همان‌جا به‌عنوان عضو هیئت علمی مشغول به کار شد. وی در کنار فعالیت‌های دانشگاهی، به سیاست نیز روی آورد و توانست جایگاهی مهم در عرصهٔ سیاسی پادشاهی ایتالیا پیدا کند. راوا در سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۱ سمت شهردار
پیدا کند. راوا در سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۱ سمت شهردار رم را بر عهده داشت. او همچنین در مجلس نمایندگان و سنای ایتالیا خدمت کرد و به‌عنوان وزیر دارایی ایتالیا نیز منصوب شد. افزون بر فعالیت‌های سیاسی، او نویسنده‌ای شناخته‌شده بود و در زمینه‌های اجتماعی و اقتصادی آثاری از خود برجای گذاشت. راوا در طول زندگی‌اش نشان‌ها و افتخارات متعددی دریافت کرد که از آن میان می‌توان به دریافت نشان سنت‌های موریس و لازاروس و همچنین لژیون دونور اشاره کرد. او در ۱۲ مه ۱۹۳۸ در رم درگذشت.
مسابقات باشگاهی آسه‌آن ۲۰۲۲ (به اختصار ای‌سی‌سی ۲۰۲۲) قرار بود سومین دوره مسابقات باشگاهی آسه‌آن باشد، یک رقابت بین‌المللی فوتبال بین تیم‌های قهرمان باشگاه‌های داخلی وابسته به انجمن‌های عضو فدراسیون فوتبال آسه‌آن. این مسابقات در ابتدا قرار بود در سال ۲۰۲۰ برگزار شود، اما به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ به تعویق افتاد. در سال ۲۰۲۲، این مسابقات به دلیل دنیاگیری جاری و تغییر برنامه سایر مسابقات ۲۰۲۱ (از جمله مسابقات آسه‌آن ۲۰۲۰) به تعویق افتاد و بعداً لغو شد. این مسابقات به دلیل همه‌گیری جاری رسماً لغو شد. قرار بود
به دلیل همه‌گیری جاری رسماً لغو شد. قرار بود این اولین دوره مسابقات باشگاهی آسه‌آن از سال ۲۰۰۵ باشد. قرار بود دوازده باشگاه در این رقابت‌ها شرکت کنند و جایزه نقدی برندگان حدود ۵۰۰،۰۰۰ دلار آمریکا تعیین شده بود. نحوه سهمیه‌بندی فدراسیون‌ها. باشگاه‌هایی از ۱۱ فدراسیون فوتبال زیر در ابتدا وارد این رقابت‌ها شدند: تیم‌ها. ۱۲ تیم زیر از ۹ فدراسیون، حضور خود را در این رقابت‌ها تأیید کردند. مالزی دو سهمیه مستقیم به مرحله گروهی داشت. تیم ایندرا برونئی، نماینده برونئی در ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۰ بود، زیرا تنها باشگاه لیگ
در ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۰ بود، زیرا تنها باشگاه لیگ بود که الزامات مجوز باشگاه‌های ای‌اف‌سی را برآورده کرد. تیمور شرقی حضور خود را تأیید نکرد.
باشگاه فوتبال ماچیندرا (که قبلاً با نام ماچیندرا باهال کلاب شناخته می‌شد) یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای نپالی است که در محله کلتوله در مرکز کاتماندو مستقر است و در لیگ دسته یک یادبود شهدا بازی می‌کند.
اورونزو رئاله (۲۴ اکتبر ۱۹۰۲ – ۱۴ ژوئیه ۱۹۸۸) سیاستمدار ایتالیایی بود که در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به عنوان وزیر دادگستری خدمت کرد. زندگی‌نامه. رئاله در لچه در ۲۴ اکتبر ۱۹۰۲ متولد شد. او تحصیلات خود را در رشته حقوق به پایان رساند. رئاله عضو و دبیر حزب حزب جمهوری‌خواه ایتالیا بود. او به عنوان دبیر حزب نیز خدمت کرد. رئاله همچنین عهده‌دار سمت‌های کابینه شد. در ۴ دسامبر ۱۹۶۳ به عنوان وزیر دادگستری منصوب شد. او دوباره در دولت ائتلافی به رهبری آلدو مورو در ۲۴ فوریه ۱۹۶۶ وزیر دادگستری شد. دورهٔ او در ۲۴ ژوئن ۱۹۶۸
۱۹۶۶ وزیر دادگستری شد. دورهٔ او در ۲۴ ژوئن ۱۹۶۸ پایان یافت. سپس رئاله از ۱۲ دسامبر ۱۹۶۸ تا ۵ اوت ۱۹۶۹ به عنوان وزیر دارایی خدمت کرد. او برای بار دوم در ۲۷ مارس ۱۹۷۰ وزیر دادگستری شد و تا مارس ۱۹۷۱ در این سمت باقی ماند. سومین و آخرین دورهٔ او به عنوان وزیر دادگستری از ۲۳ نوامبر ۱۹۷۴ تا ۱۲ فوریه ۱۹۷۶ بود. در این دوره، رئاله دستورالعملی برای قانون عمومی تحت عنوان "Legge Reale" یا به‌طور رسمی قانون عمومی ۱۵۲ ایجاد کرد که در ۲۲ مه ۱۹۷۵ در پاسخ به بمب‌گذاری‌های گروه‌های راست‌گرا در برشیا معرفی شد. این قانون
گروه‌های راست‌گرا در برشیا معرفی شد. این قانون قدرت‌های نیروهای امنیتی ایتالیا را گسترش داد. رئاله در ۱۴ ژوئیه ۱۹۸۸ درگذشت، در سن ۸۵ سالگی.
فرانکو رِویلیو (متولد ۳ فوریه ۱۹۳۵) یک استاد دانشگاه، بازرگان و سیاستمدار سوسیالیست ایتالیایی است که در سمت‌های مختلف در ادارهٔ عمومی ایتالیا خدمت کرده‌است. زندگی و تحصیلات. رِویلیو در سال ۱۹۳۵ در تورین متولد شد. او در همان شهر تحصیل کرد و پایان‌نامهٔ کارشناسی خود را دربارهٔ بهبود کارایی شرکت‌های دولتی نوشت. فعالیت حرفه‌ای. رِویلیو به عنوان استاد مالیهٔ عمومی در دانشگاه تورین فعالیت داشت. او عضو حزب سوسیالیست ایتالیا بود و از ۴ اوت ۱۹۷۹ تا ۲۸ ژوئن ۱۹۸۱ وزیر دارایی در کابینهٔ فرانچسکو کُسیکا بود. پس از دو
دارایی در کابینهٔ فرانچسکو کُسیکا بود. پس از دو سال ادامهٔ فعالیت در دانشگاه، در سال ۱۹۸۳ ریاست شرکت ملی انرژی ایتالیا (ENI) را بر عهده گرفت. هدف از انتصاب او، بازسازی و بهبود عملکرد شرکت بود. دوران مدیریتی او یکی از موفق‌ترین دوره‌های ENI محسوب می‌شود. او از خصوصی‌سازی به عنوان ابزاری برای بازسازی پرتفوی دارایی‌ها و استراتژی‌های سرمایه‌گذاری حمایت می‌کرد. دورهٔ مدیریتی او در ENI در نوامبر ۱۹۸۹ پایان یافت و امبرتو کولومبو جانشین او شد. در ۵ ژوئن ۱۹۹۰، رِویلیو به عنوان مشاور ارشد در تیم اروپایی شرکت
رِویلیو به عنوان مشاور ارشد در تیم اروپایی شرکت Wasserstein Perella &amp; Co. منصوب شد و تا ۱۹۹۲ در این سمت باقی ماند. در سال ۱۹۹۲، وزیر بودجه در کابینهٔ جولیانو آماتو شد. دورهٔ او تا فوریهٔ ۱۹۹۳ ادامه یافت و بنیامینو آندراتا جایگزین او شد. در ۲۱ فوریه ۱۹۹۳، به عنوان وزیر دارایی منصوب شد. او به دلیل دخالت ادعایی در یک رسوایی رشوه‌خواری، در ۳۰ مارس ۱۹۹۳ از سمت خود استعفا داد. او همچنین عضو شورای شهر تورین و سناتور (۱۹۹۲–۱۹۹۴) بود. پس از ترک دولت و سیاست، رِویلیو به دانشگاه تورین بازگشت و همچنین مشاور ارشد
به دانشگاه تورین بازگشت و همچنین مشاور ارشد Lehman Brothers از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ بود. او رئیس و مدیرعامل شرکت انرژی تورین (۲۰۰۰–۲۰۰۶) و رئیس شرکت مخابراتی NNOICOM نیز بوده‌است. او استاد ممتاز دانشگاه تورین است.
رافائلو ریکاردی (مسکو، ۴ فوریه ۱۸۹۹ – رم، ۱۹۷۷) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود. او وزیر تبادلات و ارزهای پادشاهی ایتالیا از اکتبر ۱۹۳۹ تا فوریه ۱۹۴۳ بود. زندگی‌نامه. ریکاردی از مادری روسی متولد شد و در جنگ جهانی اول به عنوان افسر سواره نظام خدمت کرد. پس از جنگ به جنبش فاشیستی نوپا پیوست و از بنیانگذاران بخش سنیگالیا از فاشیست‌های ایتالیایی در ژوئیه ۱۹۲۰ و چند ماه بعد بخش پسارو بود، جایی که هفته نامه "L'Ora" را تأسیس و اداره می‌کرد. او همچنین یکی از رهبران برجسته اسکادران‌های فاشیستی در مارکه بود و چندین
برجسته اسکادران‌های فاشیستی در مارکه بود و چندین عملیات علیه ضد فاشیستها هدایت کرد؛ در اکتبر ۱۹۲۲ یک عملیات تلافی جویانه به فوسومبرونه فرماندهی کرد که در آن فعال کمونیست جوزپه والنتی شکنجه و اعدام شد. برای فرار از حکم دستگیری بعدی به دلیل قتل عمد، به‌طور موقت با هویت جعلی به سیسیل رفت و در آنجا به مافیا سیسیل در قرار دادن کارگران معادن گوگرد در اتحادیه‌های فاشیستی کمک کرد. او به چهار ماه و پانزده روز زندان محکوم شد اما حکم با عفو اعلام شده توسط رژیم فاشیستی در ۲۲ دسامبر ۱۹۲۲ لغو شد. ریکاردی در سال ۱۹۳۹
در ۲۲ دسامبر ۱۹۲۲ لغو شد. ریکاردی در سال ۱۹۳۹ خاطرات خود از دوران "اسکادریسمو" در مارکه را با عنوان "Pagine Squadriste" منتشر کرد. در دهه ۱۹۲۰ نماینده استانی حزب فاشیست ملی و دستیار خصوصی نماینده سیلویو گای بود و در ۱۹۲۴ به پارلمان ایتالیا انتخاب شد و دوباره در ۱۹۲۹ انتخاب شد. او در سال‌های بعد معاون وزارت ارتباطات و وزارت هوانوردی بود. در ۱۹۳۹ عضو مجلس فاسس‌ها و شرکت‌ها و کنسول عمومی میلیشیا داوطلب امنیت ملی شد. در ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹ وزیر تبادلات و ارزها و رئیس مؤسسه ملی تبادل ارز و کمیسر مؤسسه ملی تجارت خارجی
مؤسسه ملی تبادل ارز و کمیسر مؤسسه ملی تجارت خارجی فاشیست شد. در ۱۹۴۲ درجه افتخاری حقوق از دانشگاه اربینو دریافت کرد. پس از سقوط فاشیسم در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ توسط دستور پیترو بادولیو دستگیر و به زندان رگینا کولی منتقل شد و توسط آلمانی‌ها آزاد شد. او به آلمان رفت و به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست اما هیچ سمت سیاسی نداشت. پس از جنگ در ژوئیه ۱۹۴۷ در مورد قتل والنتی محاکمه شد اما به دلیل کمبود مدارک تبرئه شد. او در لوگانو سوئیس به زندگی خصوصی پرداخت و در رم در ۱۹۷۷ درگذشت.
سفارت ایتالیا در بوداپست (; ) نمایندگی دیپلماتیک جمهوری ایتالیا در مجارستان است. سفارت در بوداپست در خیابان اشتفانیا، در ناحیهٔ زوگلو قرار داشته و دفتر خدمات کنسولی در خیابان یاوُر در همان ناحیه قرار دارد. سفیر کنونی ایتالیا در مجارستان از ۱۴ ژوئن ۲۰۲۱، مانوئل جاکوآنجلی () است. ترویج زبان و فرهنگ ایتالیایی در مجارستان عمدتاً از طریق "مؤسسهٔ فرهنگی ایتالیا در بوداپست (") با برگزاری دوره‌های زبان و رویدادهای فرهنگی انجام می‌شود. تاریخچه. با ایجاد پادشاهی مجارستان در سال ۱۹۲۰، سفارت ایتالیا در نوامبر همان سال
در سال ۱۹۲۰، سفارت ایتالیا در نوامبر همان سال افتتاح شد؛ روابط به دلیل جنگ جهانی دوم بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ موقتاً قطع شد. روابط دیپلماتیک در سال ۱۹۴۶ از سر گرفته شد و این مقر در سال ۱۹۶۴ به سفارت ارتقا یافت. ساختمان‌های سفارت و بخش کنسولی، دو بنای مجاور ساخته‌شده در ۱۹۰۷ بر پایهٔ طرح‌های معمار مجاری دیولا پارتوش هستند. سایر دفاتر دیپلماتیک ایتالیا در مجارستان. ایتالیا همچنین دارای سه کنسولگری افتخاری در نیردی‌هازا، پچ و سگد است. پیوند به بیرون. وبگاه سفارت ایتالیا در بوداپست وبگاه موسسۀ فرهنگی ایتالیا
ایتالیا در بوداپست وبگاه موسسۀ فرهنگی ایتالیا در بوداپست
کلیسای استپانوس مقدس (ارومیه) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ارومیه، استان آذربایجان غربی ایران می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه بانوی ما مقدس (؛ Զմմառի վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای کاتولیک ارمنی واقع در شهر بزمار، شهرستان کسروان لبنان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه صلیب سفید (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر وانک، استان هادروت جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.