payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به نام خاندان ساووی-سواسون، را دریافت کرد. دوران نظامی. اوژن موریس به دلیل اصالت خانوادگی و جایگاه برجسته‌اش به عنوان شاهزاده خون پیدمونت، و همچنین ارتباطاتش با بوربون‌ها، تصمیم گرفت حرفه نظامی را در ارتش فرانسه دنبال کند و به لطف جایگاهش در دربار، به سرعت پیشرفت کرد. با وجود این، به نظر نمی‌رسید که در این هنر مهارت خاصی داشته باشد: «به طور طبیعی، به نظر می‌رسد که او مهربان، به دور از پیچیدگی، از نظر فکری خیلی با استعداد نبوده، اما مهمتر از همه، سربازی بود که از نبرد می‌ترسید و از افتخار دوری می‌کرد.» او
که از نبرد می‌ترسید و از افتخار دوری می‌کرد.» او به ویژه در اوایل دوران نظامی خود، به شدت مورد توجه کاردینال مازارین بود، که با خواهرزاده‌اش، المپیا مانچینی (رم، ۱۶۴۰ - بروکسل، ۹ اکتبر ۱۷۰۸) ازدواج کرد. او در ۲۱ فوریه ۱۶۵۷ در پاریس ازدواج کرد. اولین نبردهایی که او فرصت شرکت در آنها را داشت، در طول جنگ فرانسه و اسپانیا (۱۶۳۵–۱۶۵۹)، پس از صلح وستفالی بود. در ژوئیه ۱۶۵۷، او در محاصره مونتمدی شرکت کرد. در ۱۸ نوامبر ۱۶۵۷، به عنوان سرهنگ کل نیروهای مزدور سوئیس و گریزونز در خدمت فرانسه منصوب شد. سپس در محاصره
و گریزونز در خدمت فرانسه منصوب شد. سپس در محاصره دانکرک (۱۶۵۸)، در فتح دوئه و اودنارد (۱۶۶۷) و در لشکرکشی فرانش-کنته علیه اسپانیا شرکت کرد. او در سال ۱۶۶۲ به مناسبت تاجگذاری چارلز دوم انگلستان، فرماندار بوربون‌ها و استان‌های شامپاین و بری و سفیر فوق‌العاده فرانسه در لندن شد. او در ارتش فرانسه خود را متمایز کرد و به درجه سپهبدی (۱۶۷۲) رسید. از سال ۱۶۷۲ تا ۱۶۷۸، او در جنگ علیه جمهوری فرانسه در کنار مارشال تورن در شارلروا جنگید. تورن، که قبلاً در طول جنگ فرانسه و اسپانیا با او خدمت کرده بود، او را یکی از
و اسپانیا با او خدمت کرده بود، او را یکی از توانمندترین افسران ارتش فرانسه می‌دانست. در سال ۱۶۶۲، شهر ایووی را که اخیراً توسط ارتش فرانسه (که قبلاً بخشی از لوکزامبورگ و بنابراین هلند اسپانیا بود) فتح شده بود، به عنوان تیول به دست آورد، که به افتخار عنوان اصلی پدرش به دوک‌نشین ارتقا یافت و به کاریگنان تغییر نام داد. مرگ ناگهانی. اوژن موریس در سال‌های آخر عمرش. اوژن موریس، در حالی که در یک لشکرکشی نظامی در نزدیکی شهر اونا در وستفالن بود، در ۶ ژوئن ۱۶۷۳، در سن ۴۰ سالگی، بر اثر تب ناگهانی درگذشت، اما همچنین
سن ۴۰ سالگی، بر اثر تب ناگهانی درگذشت، اما همچنین شایعه شده بود که او مسموم شده است. با شنیدن این شایعات، لویی چهاردهم دستور کالبدشکافی جسد کنت سواسون را برای تعیین علت مرگ صادر کرد، اما پزشکانی که این عمل را انجام دادند گفتند هیچ اثری از مسمومیت پیدا نشده است. در سال ۱۶۷۹، در جریان ماجرای مسمومیت، نظریه مسمومیت دوباره مطرح شد، اما این بار همسرش، المپیا، مقصر شناخته شد. او به دلیل وخامت روابطشان که منجر به تبعید اجباری کنتس شد، مظنون به مسموم کردن او بود. در ۲۳ ژوئیه ۱۶۷۳، پس از ادای احترامات فراوان،
در ۲۳ ژوئیه ۱۶۷۳، پس از ادای احترامات فراوان، سرانجام جسد او در آرامگاه کنت‌های سواسون، در شارتروز دوبووا در نزدیکی گایون به خاک سپرده شد، در حالی که قلب او به درخواست مادرش در صومعه کارملیت در پاریس قرار داده شد. پس از مرگ ناگهانی او و تبعید همسرش، فرزندانش، از جمله ژنرال مشهور آینده، اوژن، به مادربزرگشان ماری دو بوربون-سواسون و عمه‌شان لوئیز-کریستین سپرده شدند و توانستند با آنها در پاریس بمانند. پس از مرگ او، پسرش لویی-توماس جانشین او شد. خانواده. لویی-توماس عنوان کنت را به ارث برد و بدین ترتیب نسل
عنوان کنت را به ارث برد و بدین ترتیب نسل ساووی-کاریگنانو-سواسون را ادامه داد. پیوند اوژن-موریس و المپیا مانچینی جایگاه او را در دربار فرانسه بیش از پیش افزایش داد: در سال ۱۶۵۸، او خانواده دوک ساووی را در دیدار با پادشاه فرانسه در لیون همراهی کرد. به لطف عموی بانفوذ همسرش، کاردینال مازارین، المپیا در سال ۱۶۶۰ به عنوان ندیمه ملکه ماریا ترزا نیز منصوب شد. با این حال، حتی پس از مرگ مازارین در مارس ۱۶۶۱، اوژن-موریس و همسرش لطف پادشاه را از دست ندادند. المپیا بیش از پیش به شوهرش وابسته شد، زیرا در تمام
بیش از پیش به شوهرش وابسته شد، زیرا در تمام دسیسه‌هایی که در دربار درگیر آن بود، او همیشه از او دفاع می‌کرد، که ناگزیر منجر به وخامت روابط او با لویی چهاردهم شد. وقتی المپیا سرانجام با مادام دو ناویه درگیر شد، اوژن موریس، دوک ناویه را به دوئل دعوت کرد و پادشاه را مجبور کرد که او را برای مدت کوتاهی از دربار تبعید کند. تبعید بسیار طولانی‌تری (آوریل ۱۶۶۵ - پاییز ۱۶۶۶) پس از دخالت المپیا در ماجرای لوئیز دو لا والیر، معشوقه وقت پادشاه، رخ داد. اوژن موریس دستور دریافت کرد «اگر یک مقام رسمی نیست، حداقل یک علامت
دریافت کرد «اگر یک مقام رسمی نیست، حداقل یک علامت واضح برای کناره‌گیری با همسرش به شامپاین برای انجام وظایف خود به عنوان فرماندار استان.» لویی توماس، کنت سواسون (۱۶۵۷–۱۷۰۲) با اورانی دو لا کراپت دو بووه (۱۶۵۵–۱۷۱۷) ازدواج کرد و صاحب فرزند شد.
رینبو های یک فرنچایز عروسک مد می‌باشد که توسط مایکل اسکات اندرسون خلق گردیده و در ابتدا با نام رینبو سورپرایز در سال ۲۰۲۰ توسط شرکت اسباب‌بازی آمریکایی ام‌جی‌ای انترتینمنت معرفی و به‌عنوان شاخه‌ای فرعی از برند "پوپسی اسلایم سورپرایز" عرضه گردید. داستان پیش‌زمینهٔ این فرنچایز حول محور یک دبیرستان نخبهٔ هنرهای می‌چرخد که دانش‌آموزان آن الهام‌گرفته از رنگ‌های رنگین‌کمان هستند. در پایان سال ۲۰۲۰، برند رینبو های از دیگر برندهای ام‌جی‌ای مستقل شد و با فرنچایزی سمعی‌بصری که مجموعه‌های اینترنتی پویانمایی کوتاه و
که مجموعه‌های اینترنتی پویانمایی کوتاه و قسمتی مرتبط با دنیای خود عرضه شد؛ این محتواها عمدتاً در یوتیوب منتشر می‌شدند و بعدها در نتفلیکس نیز در دسترس قرار گرفتند. ام‌جی‌ای در فوریهٔ سال ۲۰۲۲ از نخستین اسپین‌آف رسمی این فرنچایز با نام "شدو های" رونمایی کرد؛ این مدرسه رقیب این برند است و در آن رنگ‌های سطح خاکستری به چشم می‌خورند که در تضاد با رنگ‌های میزبانان اصلی می‌باشد. تاریخچه. ام‌جی‌ای در سال ۲۰۱۹ خط تولیدی از عروسک‌های مد ۱۴ اینچی به نام "رینبو سورپرایز" را تحت برند "پوپسی" عرضه کرد. هرچند این عروسک‌ها
را تحت برند "پوپسی" عرضه کرد. هرچند این عروسک‌ها تا حدی شباهت به عروسک‌های "رینبو های" داشتند، اما از اندازهٔ بزرگ‌تری برخوردار بودند و چشم‌هایشان نقاشی شده بود، نه فرو رفته. این چهار عروسک در سال بعد مجدداً تحت برند "رینبو های" و با بسته‌بندی جدید منتشر شدند. خط تولید رینبو سورپرایز همچنین شامل مجموعهٔ عروسک‌های فانتزی فرندز می‌شد که در بلایند باکس قرار داشتند؛ این مجموعه بعدها جزو برند "رینبو های" قرار گرفت.
ویکتور آمادئوس ساووی (; – ) پسر ارشد ویکتور آمادئوس دوم، دوک ساووی و همسر فرانسوی‌اش، آن ماری دورلئان، بود. او از بدو تولد وارث بلافصل ساووی بود و به همین دلیل به عنوان شاهزاده پیدمونت شناخته می‌شد. او از سپتامبر ۱۷۱۳ تا سپتامبر ۱۷۱۴ در غیاب پدرش به عنوان نایب‌السلطنه ساووی فعالیت می‌کرد. او در سن ۱۵ سالگی بر اثر آبله درگذشت. زندگی‌نامه. شاهزاده پیدمونت در ۶ مه ۱۶۹۹ در تورین متولد شد. او پنجمین فرزند و اولین پسر والدینش، ویکتور آمادئوس دوم ساووی و آن ماری دورلئان بود و با نام‌های ویکتور آمادئوس جان فیلیپ
دورلئان بود و با نام‌های ویکتور آمادئوس جان فیلیپ غسل تعمید داده شد. او در تمام طول عمرش با پدرش نزدیک ماند. اگرچه والدینش با هم صمیمی نبودند، اما او همچنین رابطه نزدیکی با مادرش، خواهرزاده لویی چهاردهم فرانسه، داشت. از بدو تولد، او به عنوان شاهزاده پیدمونت، که سبک معمول وارث بلافصل دوک ساووی است، شناخته می‌شد. ویکتور آمادئوس در زمانی متولد شد که خاندان ساووی برای جانشینی به یک وارث مرد نیاز داشت، زیرا دوک‌نشین قانون سالیک را رعایت می‌کرد که زنان را از به ارث بردن تاج و تخت منع می‌کرد. تولد او با جشن بزرگی
بردن تاج و تخت منع می‌کرد. تولد او با جشن بزرگی روبرو شد و در طول زندگی‌اش، سلامتی‌اش نیاز به توجه مداوم داشت. در طول نبرد تورین، او، مادر، مادربزرگ و برادر کوچکترش، چارلز امانوئل، برای حفظ امنیت خود مجبور به فرار از تورین و رفتن به جنوا شدند. پدرش در نبردی که در غرب شهر انجام شد، شرکت کرد. شاهزاده در سال ۱۷۰۸ از مراقبت زنان منتقل شد. در سال ۱۷۱۳، در پایان جنگ جانشینی اسپانیا، طبق پیمان اوترخت، سیسیل به دوک ساووی، پدر ویکتور آمادئوس، واگذار شد. به این ترتیب، ویکتور آمادئوس وارث یک پادشاهی شد، نه فقط یک
ویکتور آمادئوس وارث یک پادشاهی شد، نه فقط یک دوک‌نشین. در ماه سپتامبر، والدینش برای تاجگذاری رسمی به پالرمو در سیسیل رفتند. ویکتور آمادئوس دوم از مادرش، ماری ژان ساووی، خواست تا در غیاب او نیابت سلطنت را بر عهده بگیرد، اما او نپذیرفت و ویکتور آمادئوس جوان‌تر این سمت را به عهده گرفت. نیابت سلطنت ویکتور آمادئوس با بازگشت پدرش در سپتامبر ۱۷۱۴ پایان یافت. روابط تیره بین ساووی و اتریش باعث شد شاهزاده پیمونت با ماریا آمالیا، دختر امپراتور فقید جوزف اول، ازدواج کند، اما پدرش این نقشه‌ها را نادیده گرفت. همچنین
کند، اما پدرش این نقشه‌ها را نادیده گرفت. همچنین مذاکراتی برای ازدواج ویکتور آمادئوس با اینفانتا فرانسیسکا ژوزفا از پرتغال یا الیزابت فارنیز انجام شد. ویکتور آمادئوس در ۲۲ مارس ۱۷۱۵ در تورین در اثر ابتلا به آبله درگذشت. او در کلیسای جامع تورین به خاک سپرده شد و بعداً به باسیلیکای سوپرگا در خارج از تورین منتقل شد. جسد او در سالن اینفانتی (تالار اینفانتس فرزندان) قرار دارد. برادر کوچکترش، چارلز امانوئل، به عنوان شاهزاده پیمونت جانشین او شد.
شاهزاده بندیتو، دوک شابله (; – ) یک نجیب‌زاده و رهبر نظامی ایتالیایی بود. او کوچک‌ترین فرزند پادشاه چارلز امانوئل سوم ساردینیا بود. او با خواهرزاده ناتنی خود ماریا آنا از ساووی ازدواج کرد؛ آنها فرزندی نداشتند. بندتو مالک کاخ چیابلس در تورین بود. زندگی‌نامه. شابله در کاخ وناریا متولد شد. او کوچک‌ترین فرزند چارلز امانوئل سوم ساردینیا و الیزابت ترز از لورن بود. مادرش هنگام تولد او درگذشت. او به نام پاپ بندیکت چهاردهم که یک سال قبل از تولدش به مقام پاپی رسید، نامگذاری شد. او که در زمان تولدش با نام‌های بندتو یا
شد. او که در زمان تولدش با نام‌های بندتو یا مائوریتزیو نیز شناخته می‌شد، پس از برادر ناتنی بزرگترش ویکتور آمادئوس، دوک ساووی و پرنس کارلو، تنها برادر تنی‌اش که در نوزادی درگذشت، سومین نفر در صف تاج و تخت ساردینیا بود. پسرعموهای پدری او شامل لویی پانزدهم، فردیناند ششم آینده اسپانیا و پرنس کاریگنان بودند. پسرعموهای مادری او شامل ملکه آینده ناپل و ماری آنتوانت مشهور بودند. عمویش فرانسیس اول، امپراتور مقدس روم، دخترش، آرشیدوشس ماریا کریستینا از اتریش را به عنوان همسر آینده پیشنهاد داد، اما ازدواج بین این دو
همسر آینده پیشنهاد داد، اما ازدواج بین این دو هرگز محقق نشد. امپراتور می‌خواست این ازدواج روابط بین خاندان لورن و خاندان ساووی را تقویت کند. در سال ۱۷۵۳، پدرش کاخ چیابلس فعلی را به عنوان اقامتگاه شخصی خود اعطا کرد. در زمان ساووی بود که این ساختمان تحت نظارت بندتو آلفیری، معمار محبوب ساووی آن دوران، تزئین شد. در سال ۱۷۶۳، پدرش دوک‌نشین شابله (شاهزاده از بدو تولد دوک شابله لقب گرفته بود) را به همراه زمین‌های تابعه کورجیو، ترینو، دزان، کرسنتینو، ریوا دی چیری، ول، گمه پولنزو تریسرو و آپرتوله سنتالو به او اعطا
ول، گمه پولنزو تریسرو و آپرتوله سنتالو به او اعطا کرد. برادرش، که بعدها ویکتور آمادئوس سوم ساردینیا شد، در ۱۹ ژوئن ۱۷۹۶ او را به عنوان مارکی ایوریا منصوب کرد. در سال ۱۷۶۴، شابله همچنین ملک آگلیه، جایی که کاخ دوک آگلیه در آن قرار داشت، را از برادرش خریداری کرد. شابله همچنین به سرپرستی ایگناتیوس بیراگو بورگارو، بهسازی‌هایی در ساختمان انجام داد. شابله در ۱۹ مارس ۱۷۷۵ در کاخ سلطنتی تورین با ماریا آنا از ساووا ازدواج کرد. ماریا آنا خواهرزاده ناتنی او و ششمین فرزند برادر ناتنی بزرگترش، ویکتور آمادئوس سوم
فرزند برادر ناتنی بزرگترش، ویکتور آمادئوس سوم ساردینیا، و همسرش ماریا آنتونیتا از اسپانیا بود. این ازدواج فرزندی به همراه نداشت و ماریا آنا در سال ۱۸۲۴ درگذشت. شابله که به عنوان یک سرباز خوب شناخته می‌شد، پس از اعدام لویی شانزدهم در سال ۱۷۹۳، کنترل ارتش ایتالیا را که شامل سربازان فرانسوی بود و قصد بازگرداندن سلطنت در فرانسه را داشت، به دست گرفت. او در نبرد لوانو شرکت کرد. او در سن ۶۶ سالگی در رم درگذشت و در کلیسای سن نیکولو دئی چزارینی به خاک سپرده شد و سپس به کلیسای سلطنتی سوپرگا، تورین منتقل شد. پس از
به کلیسای سلطنتی سوپرگا، تورین منتقل شد. پس از مرگ او، عنوان دوک شابله به تاج بازگشت.
شاهزاده اوژن ژان ساووی (; – ) آخرین کنت سواسون و از بدو تولد عضوی از خاندان ساووی بود. تنها پسر امانوئل توماس، کنت سواسون (عضو خاندان ساووی-کاریگنانو) و پرنسس ماریا ترزیا از لیختن‌اشتاین، دوشس تروپاو، پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۲۹ جانشین او شد، در حالی که وارث بلافصل مادرش باقی ماند و اغلب «دوک تروپاو» نیز نامیده می‌شد. در همان سال ۱۷۲۹، ویکتور آمادئوس دوم، پادشاه ساردینیا، عنوان شوالیه نشان عالی بشارت مقدس، بالاترین نشان ساووی، را به او اعطا کرد. در سال ۱۷۳۱، به تحریک عموی بزرگش، شاهزاده اوژن ساووی، ژنرالی
به تحریک عموی بزرگش، شاهزاده اوژن ساووی، ژنرالی مشهور و شخصیتی برجسته در دربار امپراتوری، او نیز مانند پدرش، توسط امپراتور چارلز ششم به شوالیه نشان پشم طلایی تبدیل شد. با هدف تأسیس دومین ایالت ساووی در مرکز ایتالیا، شاهزاده اوژن ساووی، که به ویژه به نوه برادر خود، که آخرین وارث مرد زنده او بود، دلبستگی داشت، از ماریا ترزا سیبو-مالاسپینا، دوشس ماسا و پرنسس کارارا، خواستگاری کرد و موافقت امپراتور چارلز ششم و پادشاه ساردینیا، چارلز امانوئل سوم، را که او را رئیس خاندان گسترده ساووی می‌دانست، به دست آورد. دوشس
خاندان گسترده ساووی می‌دانست، به دست آورد. دوشس در آن زمان تنها هفت سال داشت و تحت سلطنت مادرش، ریکاردا گونزاگا دی نوولارا، بود. توافق‌نامه‌های ازدواج در ۲ مه ۱۷۳۲ در وین، محل اقامت شاهزاده، امضا شد و در ماه اکتبر، نامزد هجده ساله برای ادای احترام به نامزد کوچک و مادرزن آینده‌اش از ماسا دیدن کرد. با این حال، این ازدواج به دلیل مرگ زودهنگام کنت جوان در مانهایم، جایی که او در ارتش به امپراتور خدمت می‌کرد، در ۲۳ نوامبر ۱۷۳۴، امکان‌پذیر نشد. ماریا ترزا بعداً با ارکوله رینالدو دِسته، وارث دوک‌نشین مودنا و رجیو
ارکوله رینالدو دِسته، وارث دوک‌نشین مودنا و رجیو (و دوک آینده با نام ارکوله سوم) ازدواج کرد. با مرگ اوژن ژان، عنوان «کنت سواسون» منقرض شد و به تاج و تخت فرانسه بازگشت. میراث عظیم شاهزاده اوژن، که دو سال بعد بدون وصیت‌نامه درگذشت، به نزدیکترین خویشاوند بازمانده‌اش، عمه اوژن ژان، آنا ویکتوریا ساووی، رسید. در سال ۱۷۷۲، پس از مرگ مادر اوژن ژان، دوک‌نشین تروپاو به مالکیت شاهزادگان لیختن‌اشتاین، در شخص فرانتس جوزف اول، بازگشت. زندگی‌نامه. پسر امانوئل توماس و ماریا ترزا از لیختن‌اشتاین، پس از مرگ پدرش در سال
ماریا ترزا از لیختن‌اشتاین، پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۲۹، به عنوان کنت سواسون جانشین او شد و همچنین عنوان دوک تروپائو را نیز دریافت کرد. در سال ۱۷۲۹، پادشاه ویکتور آمادئوس دوم از ساردینیا عنوان شوالیه نشان عالی بشارت مقدس، بالاترین نشان افتخار ساووی را به او اعطا کرد. در سال ۱۷۳۰، او سرهنگ هنگ زرهی «یونگ-ساووی» (که بعدها هشتمین هنگ دراگون «کنت مونته‌کوکولی» شد) شد. در سال ۱۷۳۱، به تحریک عموی بزرگش، شاهزاده اوژن ساووی، ژنرالی مشهور و چهره‌ای برجسته در دربار امپراتوری، مانند پدرش توسط امپراتور چارلز ششم به
امپراتوری، مانند پدرش توسط امپراتور چارلز ششم به شوالیه نشان پشم طلایی منصوب شد. در همان دوره، با هدف تأسیس دومین ایالت ساووی در مرکز ایتالیا، شاهزاده اوژن ساووی، که به ویژه به برادرزاده بزرگش، آخرین وارث ذکورش که هنوز زنده بود، دلبسته بود، از دوشس ماسا و کارارا، ماریا ترزا سیبو-مالاسپینا، خواستگاری کرد و حمایت امپراتور و پادشاه جدید ساردینیا، چارلز امانوئل سوم، را که او را رئیس خانواده می‌دانست، به دست آورد. دوشس در آن زمان تنها هفت سال داشت و تحت سلطنت مادرش، ریکاردا گونزاگا از نوولارا، بود. قرارداد
مادرش، ریکاردا گونزاگا از نوولارا، بود. قرارداد ازدواج در وین، جایی که شاهزاده در ۲ مه ۱۷۳۲ اقامت داشت، امضا شد و در ماه اکتبر با امضای شخصی نایب‌السلطنه و زوج نامزد در طی یک دیدار رسمی با ماسا، که در آن زمان هجده ساله بود، تأیید شد. با این حال، به دلیل مرگ زودهنگام کنت جوان در ۲۴ نوامبر ۱۷۳۴، در سن ۲۰ سالگی، در مانهایم، پایتخت پالاتینات، این ازدواج نتوانست انجام شود. بقایای او در کلیسای محلی سنت سباستین به خاک سپرده شد؛ به همین مناسبت، یوهان فرانتس کاپلینی فون ویکنبرگ، عضو شورای سلطنتی، کتیبه‌ای را برای
فون ویکنبرگ، عضو شورای سلطنتی، کتیبه‌ای را برای مقبره او دیکته کرد (که در اینجا قابل مشاهده است)، که بعداً آن را در مجموعه کتیبه‌ها و بناهای یادبود خود به نام Thesaurus Palatinus گنجاند. یوجین جان فرانسیس پس از مرگ خود هیچ وارثی از خود به جا نگذاشت، و بدین ترتیب شاخه ساووی-سواسون از خاندان ساووی منقرض شد. دوک‌نشین تروپاو تا زمان مرگ مادر، بدون فرزند بیشتر، در سال ۱۷۷۲ در مالکیت او باقی ماند، زمانی که به همراه بقیه میراث عظیم او، به شاهزادگان لیختنشتاین، که با فرانتس یوزف اول شروع می‌شد، بازگشت.
در سنت اسلامی کراما کاتبین (، «نویسندگان گرانقدر») به فرشتگانی اطلاق می‌شود که مأموریت ثبت و نگارش اعمال انسان را دارند. در قرآن به وجود آنها اشاره شده و احادیث نیز به تفصیل وظایفشان را شرح داده‌اند. بر اساس این منابع، یکی از فرشتگان مأمور ثبت اعمال نیک و دیگری مأمور نوشتن اعمال بد است، به گونه‌ای که هیچ گفتار یا رفتاری از انسان از قلم آنان نمی‌افتد. توصیف. بر اساس منابع اسلامی، دو فرشته مأمور ثبت اعمال انسان‌اند. این فرشتگان، که به «نویسندگان گرانقدر» شهرت دارند، وظیفه دارند هر روز اعمال انسان را بنویسند و
وظیفه دارند هر روز اعمال انسان را بنویسند و ثبت کنند. یکی از آنان به‌طور نمادین در سمت راست قرار دارد و تمامی اعمال نیک را ثبت می‌کند، در حالی که دیگری در سمت چپ جای گرفته و اعمال بد را به نگارش درمی‌آورد. در قرآن، به فرشتگان مأمور ثبت اعمال در آیاتی همچون سوره‌های ۶:۶۱، ۱۳:۱۱، ۵۰:۱۷–۱۸ و ۸۲:۱۰–۱۲ اشاره شده است. جزئیات دقیق‌تر در تفسیر آیه ۱۳:۱۱ بیان می‌شود. مفسران و احادیث هم‌داستان‌اند که وظیفه این فرشتگان، ثبت اعمال انسان‌هاست. سیوطی، به نقل از ابن‌عباس و با روایت طبری، بیان می‌کند که کراما کاتبین هرگز
و با روایت طبری، بیان می‌کند که کراما کاتبین هرگز از انسان جدا نمی‌شوند، مگر در سه حالت: هنگام قضای حاجت، در حالت جنابت، و هنگام غسل. احادیث مرتبط با کراما کاتبین اغلب بر جنبه رحمت و بخشایش الهی تمرکز دارند. بر اساس حدیثی که سیوطی نقل کرده است، هر عمل نیک ده برابر ثبت می‌شود. همچنین در روایاتی آمده است که فرشتگان نویسنده، ثبت گناهان را به مدت هفت ساعت به تأخیر می‌اندازند. اگر در این مدت شخص از عمل خود توبه کند، آن گناه ثبت نمی‌شود؛ اما اگر توبه‌ای صورت نگیرد، پس از پایان این زمان، عمل در پرونده او درج
نگیرد، پس از پایان این زمان، عمل در پرونده او درج می‌گردد.
شاهزاده مائوریتزیو ساووی (؛ ۱۳ دسامبر ۱۷۶۲ – ) عضو خاندان سلطنتی ساووی بود. او در سال ۱۷۶۲ در کاخ سلطنتی تورین متولد شد. مائوریتزیو نهمین فرزند اما چهارمین پسر پادشاه ویکتور آمادئوس ساووی (که در آن زمان «دوک ساووی» نامیده می‌شد) و ملکه ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا بود. او از بدو تولد دوک مونتفرات لقب گرفت. پایتخت مونتفرات، کازاله مونفراتو، در بدو تولد به افتخار او جشن بزرگی برگزار کرد. او به عنوان یک شاهزاده سلطنتی، ۲۰ میلیون اسکودوی پیدمونت دریافت کرد. برای فرار از تهدید ناپلئون اول، دوک مونتفرات به
برای فرار از تهدید ناپلئون اول، دوک مونتفرات به همراه برادرانش ویکتور امانوئل و چارلز فلیکس به ساردینیا گریخت و این سه نفر در کاخ کارکاسونا زندگی می‌کردند. برادر بزرگترش چارلز امانوئل به رم گریخت. در ژوئن ۱۷۹۹، برادرش شارل امانوئل او را به عنوان فرماندار استان ساساری منصوب کرد. مونتفرات در سال ۱۷۹۹ در جزیره درگذشت. او بر اثر مالاریا درگذشت و در کلیسای جامع آلگرو به خاک سپرده شد. برادر کوچکترش جوزپه، کنت آستی، نیز در سال ۱۸۰۲ بر اثر مالاریا درگذشت. زندگی‌نامه. او پسر پادشاه ویکتور آمادئوس سوم ساووی و پرنسس
او پسر پادشاه ویکتور آمادئوس سوم ساووی و پرنسس ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا بود. او در کاخ سلطنتی تورین متولد شد و عنوان دوک مونتفرات را دریافت کرد. در سال ۱۷۷۳، سال تاجگذاری پدرش، او چهارمین نفر در صف تاج و تخت پادشاهی ساردینیا شد. با نامه‌های ثبت اختراع مورخ ۳ ژوئن ۱۷۸۵، شهرهای نیتزا مونفراتو و مونکالوو و شهر روکاویناله، که همگی در منطقه مونفراتو واقع شده‌اند، به عنوان ضمیمه، همراه با عنوان شاهزاده به او اعطا شد. در سال ۱۷۸۸، پادشاه آپارتمان شخصی خود را در طبقه سوم کاخ سلطنتی تورین مبله کرد. با
خود را در طبقه سوم کاخ سلطنتی تورین مبله کرد. با وقوع انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹، ابرهای تیره بر فراز پادشاهی ساووی سایه افکندند: جنگ بین پادشاهی ساردینیا و فرانسه جمهوری اول درگرفت که در آن ویکتور آمادئوس سوم، پس از چهار سال جنگ موسوم به آلپ، شکست خورد و مجبور به امضای آتش‌بس چراسکو در سال ۱۷۹۶ شد؛ او اندکی پس از آن درگذشت. برادر موریس، شارل امانوئل، به تخت سلطنت نشست. در سال ۱۷۹۸، ژنرال‌های فرانسوی، که اکنون اربابان پیدمونت بودند، خانواده سلطنتی را مجبور به تبعید کردند؛ تمام دربار مجبور شدند در دسامبر
به تبعید کردند؛ تمام دربار مجبور شدند در دسامبر ۱۷۹۸ پایتخت را ترک کنند. به دلیل تبعیدش، دوک هرگز به اتاق‌هایش که مشرف به میدان کاستلو در تورین بود، بازنگشت و در ساردینیا درگذشت. پس از مرمت، اتاق‌های او در کاخ سلطنتی تورین به خواهرزاده‌هایش، دختران برادر بزرگترش، ویکتور امانوئل اول، داده شد. فرماندار استان ساساری. تحت تهدید ناپلئون اول، او مجبور شد به‌طور موقت ساردینیا را به همراه برادرانش ترک کند. در ژوئن ۱۷۹۹، برادر بزرگترش، شارل امانوئل چهارم ساووی، او را به عنوان فرماندار استان ساساری منصوب کرد، عنوانی
به عنوان فرماندار استان ساساری منصوب کرد، عنوانی که تنها چند ماه در اختیار داشت. مرگ. او در ۱ سپتامبر ۱۷۹۹، در آلگرو بر اثر عفونت درگذشت. پس از کناره‌گیری برادرش، ویکتور امانوئل اول ساووی در سال ۱۸۲۱، موریس ژوزف بر تخت سلطنت نشست. سپس تاج و تخت به برادر کوچکترشان، شارل فلیکس ساووی، رسید که در دوران سلطنت او اولین قانون اساسی اعطا شد. او در کلیسای جامع سانتا ماریا در آلگرو، در بنای یادبودی که توسط فلیچه فستا ساخته شده بود، به خاک سپرده شده است.
جوزپه ساووی (؛ ۵ اکتبر ۱۷۶۶ – ) شاهزاده‌ای از ساووی بود. او از بدو تولد کنت موریانا لقب داشت، اما بعدها به کنت آستی تبدیل شد. شاهزاده جوزپه که در کاخ سلطنتی تورین متولد شد، از بدو تولد کنت موریانا لقب گرفت. او کوچک‌ترین فرزند ویکتور آمادئوس ساووی (که در آن زمان «دوک ساووی» نامیده می‌شد) و همسرش، ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا بود. برای فرار از تهدید ناپلئون اول، مونتفرات به همراه برادرانش، دوک آئوستا و چارلز فلیکس از ساردینیا، به ساردینیا گریختند، جایی که این سه نفر در کاخ کارکاسونا زندگی می‌کردند. در
که این سه نفر در کاخ کارکاسونا زندگی می‌کردند. در ژوئن ۱۷۹۹، برادرش، چارلز امانوئل چهارم، برادرش موریس را به عنوان فرماندار استان ساساری منصوب کرد، اما او بعداً در سال ۱۷۹۹ بر اثر مالاریا در جزیره درگذشت. با مرگ مونتفرات، آستی به جای برادرش فرماندار ساساری شد. آستی در سال ۱۸۰۲ به مالاریا مبتلا شد و پس از تشنج بر اثر این بیماری درگذشت و در کلیسای جامع آلگرو به خاک سپرده شد. برادر دیگرش جنوا بعدها نایب‌السلطنه ساردینیا شد. زندگی‌نامه. او پسر پادشاه ویکتور آمادئوس سوم ساووی و پرنسس ماریا آنتونیا فردیناندا از
سوم ساووی و پرنسس ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا بود. او در کاخ سلطنتی تورین متولد شد و عنوان کنت موریانا، اولین استان ایالت‌ها که تحت حکومت ساووی قرار گرفت، را دریافت کرد (تا جایی که اولین ساووی‌ها در واقع کنت‌های موریانا نامیده می‌شدند و تنها بعداً از عنوان کنت‌های ساووی استفاده کردند). در سال ۱۷۷۳، هنگامی که پدرش به تخت سلطنت نشست، او ششمین نفر در صف تاج و تخت پادشاهی ساردینیا شد. با نامه‌های ثبت اختراع مورخ ۳ ژوئن ۱۷۸۵، پدرش شهر ساوویارد مونتملیان و شهرداری‌های همسایه آربین و فرانسین را به عنوان
و شهرداری‌های همسایه آربین و فرانسین را به عنوان ضمیمه به او اعطا کرد و عنوان شاهزاده سه منطقه را به او اعطا کرد. او به همراه برادرش کارلو فلیچه، دوک ژنو، ملک گووونه را از اداره املاک دولتی به قیمت ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ لیره پیدمونتی خریداری کرد و در ۲۴ آوریل ۱۷۹۵ به این مقام منصوب شد و با حق ثبت اختراع مورخ ۲۹ آوریل ۱۷۹۵، عنوان مارکی به او اعطا شد. در سال ۱۷۹۶، پس از شکست ایالت ساووی در جنگ علیه فرانسه انقلابی و عبور ساووی به فرانسه، او مجبور شد عنوان کنت موریانا را رها کند و عنوان کنت آستی را به خود اختصاص دهد. در
رها کند و عنوان کنت آستی را به خود اختصاص دهد. در دسامبر ۱۷۹۸، پس از اشغال پیدمونت توسط ناپلئون اول، به ساردینیا نقل مکان کرد، جایی که در سال ۱۷۹۹ برادرش چارلز امانوئل چهارم ساووی او را به عنوان فرماندار ساساری منصوب کرد. در ۶ اکتبر ۱۸۰۰، او ارتش سلطنتی ساردینیا را به همراه راهزنانی که با وعده عفو استخدام شده بودند، به روستای تیسی فرستاد، جایی که قتل‌عامی رخ داد که در آن ۱۴ شهروند کشته و ۳۴ نفر زخمی شدند. این روز به عنوان روز حمله (مردن بر اثر حمله) به یاد آورده می‌شود. مرگ. او به مالاریا مبتلا شد، اما به
آورده می‌شود. مرگ. او به مالاریا مبتلا شد، اما به گفته برخی، مسموم شد و سه سال بعد در آنجا درگذشت. او در کلیسای جامع سن نیکولا در ساساری به خاک سپرده شده است. میراث. یک «دفتر خاطرات» (۱۷۸۶–۱۷۹۸) باقی مانده است که یک نسخه تایپ شده از آن در بایگانی دولتی تورین، دادگاه، Legato Umberto II, II versamento, mz.2 (1786-1793) و mz.3 (1794-1798) نگهداری می‌شود.
روابط اریتره و ایتالیا، روابط دوجانبه بین ایتالیا و اریتره است. هر دو کشور عضو سازمان ملل متحد هستند. تاریخچه. اریتره از دهه ۱۸۸۰ تا زمان شکست ایتالیایی‌ها توسط متفقین در جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۱، مستعمره ایتالیا بود. اولین استقرار ایتالیایی‌ها در جایی که اکنون به عنوان اریتره شناخته می‌شود، در سال ۱۸۶۹ با خرید شرکت کشتیرانی رباطینو بود که در سال ۱۸۸۲ تحت کنترل دولت قرار گرفت. در سال ۱۸۹۰، مستعمره اریتره (به ایتالیایی: Colonia Eritrea) رسماً تأسیس شد. به قدرت رسیدن موسولینی در ایتالیا در سال ۱۹۲۲، تغییرات
رسیدن موسولینی در ایتالیا در سال ۱۹۲۲، تغییرات عمده‌ای را در دولت استعماری اریتره به همراه داشت. پس از اعلام تولد امپراتوری ایتالیا توسط او در ماه مه ۱۹۳۶، اریتره ایتالیا (که با مناطق شمالی اتیوپی گسترش یافته بود) و سومالی‌لند ایتالیا با اتیوپی که اخیراً فتح شده بود، در قلمرو اداری جدید آفریقای شرقی ایتالیا ادغام شدند. این وضعیت تا زمانی که ایتالیا در سال ۱۹۴۱، در طول کارزار شرق آفریقا در جنگ جهانی دوم، این منطقه را از دست داد، ادامه یافت. اریتره ایتالیا سپس تحت مدیریت نظامی بریتانیا قرار گرفت و سپس در سال
تحت مدیریت نظامی بریتانیا قرار گرفت و سپس در سال ۱۹۵۱ تحت نظارت سازمان ملل متحد قرار گرفت. ایتالیا پس از سال ۱۹۴۸ تا حدودی بر سیاست اریتره نفوذ داشت. اسمره، پایتخت اریتره، که قبلاً به عنوان «روم کوچک» شناخته می‌شد، یکی از مشهورترین مقاصد برای بومیان اریتره و استعمارگران ایتالیایی بود. این شهر هنوز هم معماری ایتالیایی زیادی را حفظ کرده است. وقتی اریتره در سال ۱۹۹۱ از اتیوپی استقلال یافت، ایتالیا یکی از اولین کشورهای جهان بود که اریتره را به عنوان یک کشور به رسمیت شناخت. اریتره‌ای‌ها از خدمت سربازی اجباری و
رسمیت شناخت. اریتره‌ای‌ها از خدمت سربازی اجباری و انزوای سیاسی و اقتصادی کشور فرار می‌کنند. اریتره‌ای‌ها بزرگ‌ترین گروه مهاجران و پناهندگانی بودند که در سال ۲۰۱۵ از طریق دریا وارد ایتالیا شدند و ۲۵ درصد از ورود به ایتالیا را تشکیل می‌دادند که عمدتاً از طریق مسیر مدیترانه مرکزی با قایق‌هایی که از لیبی حرکت می‌کردند، وارد می‌شدند. در سال ۲۰۱۶ کاهش قابل توجهی وجود داشت. شهروندی برای اریتره‌ای‌های ایتالیایی. در طول دوره استعمار. دولت استعماری نظر مساعدی نسبت به پیوند زناشویی بین مردان ایتالیایی و زنان