payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اخیر ایالات متحده محسوب می‌شد. در ۴ مه ۲۰۲۳، این شرکت‌ها اعلام کردند که این خرید به دلیل ابهامات نظارتی انجام نخواهد شد و تی‌دی در مجموع ۲۲۵ میلیون دلار به عنوان هزینه فسخ قرارداد به فرست هورایزن پرداخت خواهد کرد. لغو این ادغام در همان هفته سقوط و خرید فرست ریپابلیک بانک توسط جی‌پی مورگان چیس رخ داد و شکست‌های مالی این بانک به عنوان بخشی از بحران بانکی سال ۲۰۲۳ تلقی می‌شود. گزارش‌های مربوط به لغو ادغام فرست هورایزن همزمان با خبر تلاش برای نجات مالی پک‌وست بنکورپ (PacWest Bancorp) منتشر شد.
پیتر پیس (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسه سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا است، که در فاصله سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ به‌عنوان شانزدهمین رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد. وی نخستین کسی بود که از سپاه تفنگداران دریایی به این سمت منصوب می‌شد. پیس فعالیت نظامی را از سال ۱۹۶۷ در سپاه تفنگداران دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ فرماندهی جنوبی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت و از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ جانشین رئیس ستاد مشترک بود. وی به همراه ریچارد مایرز تنها ژنرال‌های آمریکایی هستند که
ریچارد مایرز تنها ژنرال‌های آمریکایی هستند که در هر دو جایگاه رئیس ستاد مشترک و جانشین رئیس ستاد مشترک خدمت کرده‌اند.
مخالفت با عادی‌سازی روابط با اسرائیل جنبشی است که با عادی‌سازی روابط با دولت اسرائیل در زمینه‌های مختلفی مانند سیاست، اقتصاد، فرهنگ و سایر حوزه‌ها مخالفت می‌کند. این جنبش بر این باور است که هرگونه عادی‌سازی روابط با اسرائیل باید تا زمانی که مسئله فلسطین به طور عادلانه حل شود، که شامل حق بازگشت آوارگان فلسطینی و تأسیس دولت فلسطینی مستقل در سرزمین‌های اشغالی اسرائیل در سال ۱۹۶۷ است، رد شود. زمینه تاریخی. مخالفت با عادی‌سازی روابط با اسرائیل ریشه در مراحل اولیه منازعه عربی-اسرائیلی دارد، به‌ویژه پس از اشغال
منازعه عربی-اسرائیلی دارد، به‌ویژه پس از اشغال فلسطین توسط اسرائیل در سال ۱۹۴۸ و جنگ ۱۹۶۷. این مخالفت پس از توافقات کمپ دیوید در سال ۱۹۷۸ که موجب امضای پیمان صلح میان مصر و اسرائیل شد، قوت گرفت و باعث محکومیت بسیاری از کشورهای عربی و واکنش منفی در برابر توافقات صلح گردید. در سال ۱۹۹۳، توافقات اسلو بین اسرائیل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) نیز تقسیمات زیادی در افکار عمومی عربی و مسلمان ایجاد کرد. انواع عادی‌سازی. مخالفان عادی‌سازی روابط تنها به مخالفت با عادی‌سازی روابط دیپلماتیک محدود نمی‌شوند بلکه سایر
روابط دیپلماتیک محدود نمی‌شوند بلکه سایر انواع عادی‌سازی، از جمله موارد زیر را نیز رد می‌کنند: دلایل مخالفت با عادی‌سازی. مخالفان عادی‌سازی استدلال می‌کنند که: جنبش‌های مخالفت با عادی‌سازی. چندین جنبش در جهان عرب و اسلامی وجود دارند که با عادی‌سازی روابط با اسرائیل مخالفت می‌کنند، از جمله: نظر عمومی و سیاسی در مورد عادی‌سازی. با اینکه برخی از دولت‌های عربی توافق‌نامه‌هایی برای عادی‌سازی روابط با اسرائیل امضا کرده‌اند، مانند توافقات ابراهیم میان اسرائیل و امارات متحده عربی، بحرین، سودان و مراکش، نظر عمومی
متحده عربی، بحرین، سودان و مراکش، نظر عمومی عربی همچنان به‌طور عمده مخالف عادی‌سازی است. طبق یک نظرسنجی که در سال ۲۰۲۲ انجام شد، ۸۴٪ از عرب‌ها با به رسمیت شناختن اسرائیل مخالفند و ۷۶٪ از تحریم اقتصادی اسرائیل حمایت می‌کنند. انتقادات به عادی‌سازی. منتقدان عادی‌سازی معتقدند که: انتقادات به جنبش‌های مخالفت با عادی‌سازی. برخی تحلیل‌گران و دانشگاهیان عادی‌سازی را گامی به سوی صلح و همکاری در منطقه می‌دانند، اما این دیدگاه به‌طور گسترده‌ای توسط کسانی که معتقدند عادی‌سازی بدون یک راه‌حل عادلانه برای مناقشه
عادی‌سازی بدون یک راه‌حل عادلانه برای مناقشه فلسطینی، اشغالگری اسرائیل را تقویت کرده و مسئله فلسطین را تضعیف می‌کند، رد می‌شود.
لیترژی الهی () (یونانی باستان: Θεία Λειτουργία، رومی شده: Theia Leitourgia) یا لیترژی مقدس نام رایجی است که در بیشتر آیین‌های مسیحی شرقی برای مراسم عشای ربانی استفاده می‌شود. کلیساهای کاتولیک یونانی و ارتدوکس، لیترژی الهی را فراتر از زمان و جهان می‌بینند. همه مؤمنان به عنوان متحد در عبادت در ملکوت خدا همراه با قدیسان درگذشته و فرشتگان آسمان دیده می‌شوند. همه چیز در لیترژی نمادین تلقی می‌شود، اما نه صرفاً نمادین، زیرا واقعیت نادیده را حاضر می‌کند. بر اساس سنت و اعتقاد شرقی، ریشه‌های لیترژی به اقتباس لیترژی
و اعتقاد شرقی، ریشه‌های لیترژی به اقتباس لیترژی یهودی توسط مسیحیان اولیه بازمی‌گردد. بخش اول، که «لیترژی کاتکیومن‌ها» نامیده می‌شود، مانند مراسم کنیسه شامل خواندن متون مقدس و، در برخی مکان‌ها، احتمالاً یک موعظه/خطابه است. نیمه دوم بر اساس شام آخر و اولین جشن‌های عشای ربانی توسط مسیحیان اولیه است و «لیترژی مؤمنان» نامیده می‌شود. مسیحیان شرقی معتقدند که عشای ربانی بخش مرکزی مراسمی است که در آن شرکت می‌کنند، زیرا آنها معتقدند که نان و شراب واقعاً به جسم و خون واقعی مسیح تبدیل می‌شوند، و با تناول آن، آنها
خون واقعی مسیح تبدیل می‌شوند، و با تناول آن، آنها به‌طور مشترک بدن مسیح (یعنی کلیسا) می‌شوند. هر لیترژی تفاوت‌هایی با دیگران دارد، اما بیشتر آنها با اقتباس‌هایی بر اساس سنت، هدف، فرهنگ و الهیات بسیار شبیه به یکدیگر هستند.
آتش مقدس (به ، ) مراسمی است که هر سال در کلیسای مقبره مقدس در اورشلیم در روز شنبه مقدس، یک روز قبل از عید پاک ارتدکس برگزار می‌شود. در طول این مراسم، دعایی انجام می‌شود و پس از آن آتشی در داخل آدیکول‌ها که برخی معتقدند مقبره عیسی در آن قرار داشته، روشن می‌شود. بر اساس اعتقادات مسیحیت، این آتش به طور معجزه آسایی پدید می‌آید و توسط روح القدس روشن می‌شود. مسیحیان ارتدکس معتقدند که این نور مبارکِ مسیح رستاخیز است که به معتقدان، شادی و آرامش می‌بخشد. مراسم آتش مقدس توسط پاتریارک ارتدکس یونانی اورشلیم رهبری
مقدس توسط پاتریارک ارتدکس یونانی اورشلیم رهبری می‌شود و معمولاً کشیشان و مؤمنان فرقه‌های مختلف مسیحی در آن شرکت می‌کنند. پس از روشن شدن آتش، آن را به کلیساهای ملی سایر کشورها از جمله (آتن، صوفیه، مسکو، بلگراد، بخارست و...) منتقل می‌کنند. توصیف این واقعه از اعتقادات ارتدکس. طبق سنت جامعه ارتدکس، آتش مقدس هر سال در روز قبل از عید پاک (عید پاک ارتدکس) اتفاق می‌افتد. در گذشته گفته می‌شد که نور آبی رنگی از داخل قبر عیسی ساطع می‌شد که از تخته سنگ مرمری بازتاب داشت که گمان می‌رود پیکر عیسی برای دفن بر روی آن
داشت که گمان می‌رود پیکر عیسی برای دفن بر روی آن گذاشته شده بود. تخته مرمر اکنون در کلیسای مقبره مقدس در شهر قدیمی اورشلیم قرار دارد. آنان بر این باورند که این نور، ستونی از آتش را تشکیل می‌دهد که به طور خود به خود، آتش درون آتشکده‌ها و شمع‌های اطراف کلیسا افروخته می‌شود. روحانیون مقبره می‌گویند که آتش مقدس آنها را نمی‌سوزاند. قبل از افروخته شدن آتش، پاتریارک در داخل کلیسا در مقابل سنگ زانو می‌زند، هنگامی که آتش روشن می‌شود، پاتریارک با دو شمع روشن، از کلیسا بیرون می‌آید. هزاران زائر و همچنین مسیحیان محلی
بیرون می‌آید. هزاران زائر و همچنین مسیحیان محلی از همه فرقه‌های مسیحیت در اورشلیم جمع می‌شوند تا در این رویداد سالانه شرکت کنند و شاهد آن باشند. سپس پاره‌های این آتش مقدس را با پرواز ویژه به یونان و سایر کشورهای ارتدکس یا کشورهای دارای کلیسای ارتدکس، مانند اردن، سوریه، گرجستان، بلغارستان، لبنان، رومانی، مصر، قبرس، مقدونیه شمالی، صربستان، مونته‌نگرو، بلاروس، اوکراین و روسیه می‌فرستند که توسط رهبران کلیسا و دولت پذیرفته می‌شود. تاریخچه. یوسبیوس قیصریه مورخ، در "کتاب زندگی کنستانتین" خود، که مربوط به حدود سال
"کتاب زندگی کنستانتین" خود، که مربوط به حدود سال ۳۲۸ بعد از میلاد است، در مورد یک واقعه جالب در مراسم عید پاک در اورشلیم سال ۱۶۲ می‌نویسد: هنگامی که نگهبانان کلیسا می‌خواستند مخازن چراغ‌های روغن‌سوز را برای جشن رستاخیز عیسی پر از روغن کنند تا آن ها را برای آن مراسم آماده کنند، متوجه شدند که دیگر روغنی برای پرکردن مخازن باقی نمانده است. پس از آن، اسقف اورشلیم دستور داد چراغ‌ها را از آب پر کنند. سپس به نگهبانان گفت که آنها را آتش بزنند و تک تک چراغ‌ها چنان سوخت که گویی با روغن خالص پر شده باشد. سنت ارتدکس
سوخت که گویی با روغن خالص پر شده باشد. سنت ارتدکس مسیحی معتقد است که این معجزه، که پیش از ساخت مقبره مقدس در قرن چهارم است، مربوط به معجزه آتش مقدس است، گر چه آموزه، تفاوت‌هایی بین این دو، بیان می‌کند، زیرا اولی یک بار اتفاق افتاد. در حالی که مراسم آتش مقدس هر سال رخ می‌دهد و باور دارند که آتش این مراسم، مانند همان اولی، به طور معجزه آسا روشن می‌شود. با این حال، آنها در این فرض مشترکند که خداوند آتش را در جایی پدید آورده است که منطقاً نباید وجود داشته باشد. حدود سال ۳۸۵ پس از میلاد، اگریا زنی پاکدامن از
حدود سال ۳۸۵ پس از میلاد، اگریا زنی پاکدامن از اسپانیا، به فلسطین سفر کرد. در گزارش سفر خود، او از مراسمی توسط مقبره مقدس مسیح صحبت می‌کند، که در آن نوری از کلیسای کوچکی که مقبره را در بر می‌گیرد بیرون می‌آید و به وسیله آن کل کلیسا، با نوری بی‌نهایت پر می‌شود. با وجود نقل این مورد، اعتقاد بر این است که آتش مقدس اولین بار توسط زائر مسیحی، برنارد حکیم در سال ۸۶۷ میلادی ثبت شده است. دوران جنگ‌های صلیبی در زمان بودوئن یکم اورشلیم، روحانیون لاتین، مقبره مقدس را تصرف کرده بودند، و به گفته کریستوفر تایرمن، در
را تصرف کرده بودند، و به گفته کریستوفر تایرمن، در مراسم سالانه در شب عید پاک، زمان افروخته شدن آتش مقدس در جایگاه، مقبره مقدس به آتش کشیده شد که ظاهراً تازه واردان، این مهارت را یاد نگرفته بودند. و این مراسم در آن دوره با شکست مواجه شد. بعدها روحانیان یونانی در سال ۱۱۰۱ مقبره را بازسازی کرده و مراسم را از سرگرفتند. با این وجود، منابع دیگر، علت شکست آن مراسم و بسته شدن موقت مقبره مقدس را اینگونه توصیف می‌کنند که در روز یکشنبه (روز عید پاک) آتش مقدس در مقبره مقدس ظاهر شد، زمانی که اسقف اعظم لاتین دایمبرت در
مقدس ظاهر شد، زمانی که اسقف اعظم لاتین دایمبرت در مقبره مقدس نبود و پردازش امور توسط یونانیان و سایر مسیحیان ارتدکس انجام شد به این خاطر، دایمبرت مقبره مقدس را تعطیل نمود. دوره عثمانی در سال ۱۸۳۴، در حضور ابراهیم پاشا حاکم مصر، زائران مشتاق، در کلیسای مملو از دود و شلوغی جمعیت، ازدحام به راه انداختند که توسط نگهبانان پاشا که راه خود را از میان توده‌های جمعیت باز میکردند، تشدید شد و فاجعه‌ای رخ داد. به گفته رابرت کرزن، مسافر انگلیسی خاور نزدیک، در آن واقعه چهارصد نفر جان خود را از دست دادند. دوره مدرنیته
چهارصد نفر جان خود را از دست دادند. دوره مدرنیته این مراسم در سال ۲۰۰۲ هنگامی که اختلاف نظر بین پاتریارک یونان و اسقف ارمنیِ همراه، در مورد اینکه چه کسی باید اول با آتش مقدس ظهور کند، منجر به درگیری بین جناح‌ها شد، در جریان درگیری، پاتریارک یونان دو بار شمع اسقف ارمنی را خاموش کرد، در پایان، پلیس اسرائیل برای برقراری نظم وارد محوطه شد. انتقاد و مخالفت. در سال ۱۰۰۹ میلادی، حاکم بأمرالله خلیفه فاطمی، دستور تخریب مقبره مقدس و ساختمان‌های مرتبط با آن را صادر کرد، ظاهراً علت آن، حیله‌هایی بود که راهبان در نزول
ظاهراً علت آن، حیله‌هایی بود که راهبان در نزول «معجزه‌آسا» آتش مقدس انجام می‌دادند. یحیی وقایع‌نگار گفت که "تنها چیزهایی که تخریب آنها بسیار دشوار بود در امان ماندند." راهپیمایی‌ها ممنوع شد و چند سال بعد گفته شد که تمامی صومعه‌ها و کلیساهای فلسطین تخریب یا مصادره شده‌اند. در سال ۱۲۳۸، پاپ گریگوری نهم آتش مقدس را تقلبی دانسته و آن را محکوم کرد و پیروان را از شرکت در مراسم منع نمود. به طور مشابه، بسیاری از مسیحیان از معجزه آسا بودن این اتفاق متقاعد نشده‌اند. به گفته شهاب الدین القرافی، المعظم توران‌شاه حاکم
به گفته شهاب الدین القرافی، المعظم توران‌شاه حاکم ایوبی قرن سیزدهم، به تقلب در آتش مقدس پی برده بود. با این حال، در ازای دریافت پول به راهبان اجازه داد تا به تقلب خود ادامه دهند. اولیا چلبی مسافر عثمانی هم در اینباره گفت است که یک کوزه نفت به طور مخفیانه در جایگاه آتش قرار داده شده بود که از آن برای روشن کردن جایگاه آتش استفاده می‌شد. ادوارد گیبون در جلد پایانی تاریخ زوال و سقوط امپراتوری روم"،" در مورد پدیده ادعایی نوشت: این تقلب پرهیزگاری که برای اولین بار در قرن نهم ابداع شد، توسط صلیبی‌های لاتین مورد
در قرن نهم ابداع شد، توسط صلیبی‌های لاتین مورد احترام قرار گرفت و سالانه توسط روحانیون فرقه‌های یونانی، ارمنی و قبطی که به نفع خود و ظالمان خود بر تماشاگران زودباور تحمیل می‌کنند، تکرار می‌شود. توماس تگ یک انگلیسی قرن نوزدهم، گزارشی از این رویداد را در "دایره المعارف لندن،" در سال ۱۸۲۸ منتشر کرده و حدس می‌زند که این رویداد کاملاً طبیعی است و انگیزه‌های مالی دارد. برخی از یونانیان از آتش مقدس انتقاد کرده‌اند، مانند آدامانتیوس کورائیس (۱۷۴۸-۱۸۳۳)، که در رساله خود "درباره نور مقدس اورشلیم" آنچه را که تقلب
خود "درباره نور مقدس اورشلیم" آنچه را که تقلب مذهبی می‌دانست محکوم کرد. وی از این رویداد به عنوان "دسیسه کشیشان متقلب" و از نور "نامقدس" اورشلیم به عنوان "معجزه سودجویان" یاد کرد. در سال ۲۰۰۵، در یک تظاهرات زنده در تلویزیون یونان، مایکل کالوپولوس، نویسنده و مورخ دین، پنج شمع را در فسفر سفید فرو برد، شمع ها پس از حدود ۱۰ دقیقه خود به خود مشتعل شدند و دلیل آن، خاصیت خود اشتعالی فسفر سفید در تماس با هوا است. روزنامه‌نگار دیمیتریس آلیکاکوس در کتاب خود مصاحبه‌ای با اسقف اعظم اسقف ایسیدوروس از پاتریارک‌های
با اسقف اعظم اسقف ایسیدوروس از پاتریارک‌های اورشلیم ارائه می‌دهد که در آن، اسقف اعتراف می‌کند شمعی که خود او در صبح روز شنبه مقدس در کلیسای مقبره مقدس قرار داده است، توسط خود او روشن می‌شود. اسقف اعظم نیکیفوروس نیز این مطلب را تصدیق می‌کند با این تفاوت که او از کبریت استفاده می‌کرد. در همان کتاب، اسقف اعظم ژراسون تئوفانیس بیان می‌کند که آتش مقدس به طور معجزه آسا روشن نمی‌شود، بلکه به صورت طبیعی روشن می‌شود و سپس توسط پاتریارک برکت می‌یابد. وی می‌افزاید: ما مؤمنان را فریب می‌دهیم که باور کنند این معجزه است،
را فریب می‌دهیم که باور کنند این معجزه است، این غیر قابل قبول است و به ما منعکس نمی‌شود. به گفته تئوفانیس، تقلب معجزه توسط صلیبیون کاتولیک چند قرن پیش ابداع شد و بعداً توسط پاتریارک‌نشین ارتدکس یونانی اورشلیم ادامه یافت. علاوه بر این، اسقف متروپولیتن کورنیلیوس پتراس، جانشین اسقف اورشلیم در سال ۲۰۰۱، مصاحبه قدیمی‌تری را تأیید کرد و گفت که آتشکده آتش مقدس را نیز با یک شمع طبیعی مشتعل کرده است، او با جزئیات کامل آنچه را که در کلیسا دیده بود، توضیح داد. در نهایت، روزنامه‌نگار در کتاب خود به شرح وقایع حذف کلمه
روزنامه‌نگار در کتاب خود به شرح وقایع حذف کلمه "معجزه" از وب سایت رسمی پاتریارک در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۸ به دستور پاتریارک تئوفیلوس سوم اشاره می‌کند. یکی از مشعل‌داران ارمنی، وظیفه‌ای که معمولاً از پدر به پسر (یا دیگر اعضای مذکر خانواده مشعل‌داران) منتقل می‌شود، اعتراف کرده است که پدرش به او فاش کرده است که منبع آتش، باستانی و نمادین بوده اما معجزه نیست. او گفت: کشیشان یونانی چراغی را می‌آورند تا آتش مقدس را افروخته کند. برای زائران باایمان که از خارج می‌آیند، این آتشی است از بهشت، یک معجزه واقعی. اما نه برای ما.
آتشی است از بهشت، یک معجزه واقعی. اما نه برای ما. ساموئل آگویان اسقف ارمنی در مقبره مقدس، سه نوبت در کنار پاتریارک یونان در مراسم آتش مقدس شرکت کرده است. در یک بخش خبری که در ۱۰ مارس ۲۰۱۸ از کانال ۱۲ اسرائیل پخش شد، آگویان به اشتراک گذاشت که در حین مشارکت خود، پاتریارک یونان با کمک یک آتش‌افزار، آتشکده را شعله‌ور نمود.
دانشکده‌های فلسفه و الهیات سن میگل () یک دانشگاه و حوزه علمیه یسوعی‌ها در سن میگل، استان بوئنوس آیرس، آرژانتین است. تاریخچه. سن میگل در ابتدا در سال ۱۹۱۸ در سانتافه تأسیس شد و در سال ۱۹۲۳ به بوئنوس آیرس منتقل شد. این دانشگاه دارای دو پردیس، USAL Universidad del Salvador و Centro Loyola است. در سال ۱۹۳۲، دانشگاه از سریر مقدس مجوز اعطای مدارک کلیسایی در فلسفه و الهیات، از کارشناسی تا مجوز تدریس دانشگاهی و دکترا را دریافت کرد. برای سال‌های متمادی، این تنها دانشگاه در آمریکای جنوبی بود که مجاز به اعطای مدارک
در آمریکای جنوبی بود که مجاز به اعطای مدارک پاپی در فلسفه و الهیات بود، و به همین دلیل دانشجویانی از آرژانتین، اروگوئه، پاراگوئه، بولیوی، شیلی، پرو، برزیل و مکزیک را جذب می‌کرد. ارتباط با پاپ فرانسیس. پاپ فرانسیس از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰، در دانشکده الهیات «سن خوزه» مدرسه سن میگل، جایی که مدرک مجوز تدریس دانشگاهی در فلسفه را دریافت کرده بود و اکنون نیز مدرک مجوز تدریس دانشگاهی در الهیات را دریافت کرد، به تحصیل الهیات پرداخت. در حالی که استاد نوآموزان در ویلا باریلاری در سن میگل (۱۹۷۲–۱۹۷۳) بود، به عنوان استاد
در سن میگل (۱۹۷۲–۱۹۷۳) بود، به عنوان استاد در دانشکده الهیات و رئیس کالج خدمت کرد، تا اینکه در سال ۱۹۷۳ به رئیس استانی یسوعیان آرژانتین تبدیل شد.
اندرو پوپاس (؛ زادهٔ ۱۹۶۵) ژنرال نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که از ژوئیه ۲۰۲۲ فرماندهی نیروهای ارتش ایالات متحده را برعهده دارد. پوپاس فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۸ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ مدیر عملیات منطقه‌ای و مدیریت نیروی ستاد مشترک نیروهای مسلح بود و از ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷ به‌عنوان مدیر مدیریت نیروی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد. وی در فاصله سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ فرماندهی لشکر ۱۰۱ هوابرد را برعهده داشت، در فاصله سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ مدیر عملیات ستاد مشترک نیروهای
۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ مدیر عملیات ستاد مشترک نیروهای مسلح بود و از ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ به‌عنوان مدیر ستاد مشترک نیروهای مسلح آمریکا فعالیت می‌کرد. او در جنگ در افغانستان و جنگ عراق حضور داشت.
مِنهِت، منوی و میرتی () که به ترتیب به صورت‌های منهاتا، منوای و ماروتا نیز نوشته می‌شوند، سه همسر فرعی خارجی‌زاده فرعون تحوتموس سوم در دودمان هجدهم مصر بودند. این سه نفر به خاطر مقبره سنگی آنها در وادی جبانه القرود نزدیک اقصر در مصر که به طرز چشمگیری تزئین شده است، شناخته می‌شوند. پیشنهاد شده است که آنها اهل سوریه بوده‌اند، چرا که نام‌هایشان با الگوهای نام‌گذاری کنعانی مطابقت دارد، هرچند خاستگاه دقیق آنها مشخص نیست. احتمالاً منشأ سامی غربی دارند، اما برخی منابع نیز منشأ هوری را برای «مِنوی» پیشنهاد
برخی منابع نیز منشأ هوری را برای «مِنوی» پیشنهاد کرده‌اند. هرکدام از این همسران لقب رسمی «"همسر پادشاه"» را داشتند و احتمالاً فقط اعضای فرعی حرمسرا بودند. مشخص نیست که آیا این زنان با هم ارتباط خانوادگی داشتند یا خیر، زیرا صورت‌های روی درپوش‌های گلدان‌های کانوپی آنها متفاوت است. زندگی و جایگاه. اگرچه هیچ مدرکی از این سه زن خارج از مقبره‌شان یافت نشده است، منهت، منوی و مرتی اولین زن‌های خارجی شناخته‌شده در دربار سلطنتی مصر هستند. خاستگاه آنها نامعلوم است، اما با توجه به اینکه نام‌هایشان با الگوهای نام‌گذاری
با توجه به اینکه نام‌هایشان با الگوهای نام‌گذاری کنعانی تطابق دارد، منشأ سامی غربی محتمل‌ترین است. همچنین منشأ هوری نیز برای «منوی» پیشنهاد شده است. هربرت وینلاک پیشنهاد کرده است که این زنان دختران حکام سوریه بوده‌اند، و این احتمال وجود دارد که یکی از این زنان همان «دختر شاه بزرگ» باشد که در سالنامه‌های تحوتموس سوم سوم ذکر شده و او را در سال ۴۰ حکومتش از شهر باستانی «ریتنو» (در سوریه) به مصر آورده است. با این حال، سبک اولیه سفالگری و وجود نام‌های حتشپسوت و تحوتموس سوم بر روی اشیاء موجود در مقبره آنها،
و تحوتموس سوم بر روی اشیاء موجود در مقبره آنها، همراه با ذکر تنها یک شاهزاده خارجی، باعث می‌شود که شناسایی منهت، منوی یا مرتی به عنوان این زن خارجی که در اواخر دوره حکمرانی تحوتموس سوم وارد مصر شده، بعید به نظر برسد. این سه زن احتمالاً در شمال مصر زندگی می‌کردند، شاید در هر باستانی «غراب» نزدیک منف که محل سکونت زنان حرمسرا بود. به نظر می‌رسد که همسران خارجی با همسران مصری به‌طور متفاوتی رفتار می‌شده‌اند، چرا که منهت، منوی و مرتی در مقبره همسرشان، به تصویر کشیده نشده‌اند، در حالی که همسران با همان عنوان در
نشده‌اند، در حالی که همسران با همان عنوان در مقبره‌ها به تصویر کشیده شده‌اند. با این حال، این ممکن است به دلیل این باشد که این زنان مدت‌ها پیش از تزئین مقبره فوت کرده‌اند. این سه زن فاقد مقام نبودند، زیرا به آنها عنوان رسمی «"همسر پادشاه"» داده شده است و نه صرفاً «همسر» یا «بانوی نجیب». حداقل یکی از این زنان دارای مقام دینی بود که با توجه به دیهیم با نقش آهو و سیستروم (جغجغه سیمی نیایشی) که در احتمالاً از مقبره به دست آمد، این امر تأیید می‌شود. منهت، منوی و مرتی در وادی جبانه القرود دفن شدند، که منطقه‌ای
و مرتی در وادی جبانه القرود دفن شدند، که منطقه‌ای بود که به عنوان گورستان زنان سلطنتی و کودکان در دوران ابتدایی دودمان هجدهم مصر استفاده می‌شد. گور آنها نزدیک به مقبره صخره‌ای است که برای حتشپسوت به عنوان ملکه اصلی تحوتموس سوم در نظر گرفته شده بود. آنها به وضوح به شیوه مصری دفن شده‌اند و با کالاهای تدفینی مصری دفن گردیده‌اند. دلایل مرگ آنها نامعلوم است، زیرا نفوذ آب به داخل مقبره در طول زمان باعث تجزیه تابوت‌ها و مومیایی‌های آنها شده است. باستان‌شناس هربرت ای. وینلاک پیشنهاد می‌کند که با توجه به موقعیت
ای. وینلاک پیشنهاد می‌کند که با توجه به موقعیت غیرقابل دسترس مقبره، این سه زن ممکن است در یک مراسم تدفینی واحد دفن شده باشند، که شاید نشان‌دهنده این باشد که آنها به‌طور همزمان مُرده‌اند، احتمالاً در اثر یک بیماری واگیر. با این حال، پیشنهاد او مبنی بر اینکه آنها به دلیل توطئه‌ای در حرمسرا اعدام شده‌اند، بعید به نظر می‌رسد، زیرا آنها با هدایای سلطنتی گران‌بها که نام پادشاه بر آنها حک شده بود، دفن شدند. اکنون احتمال می‌رود که دفن آنها به صورت تدریجی و یک به یک انجام شده باشد. اشیاء تدفینی آنها به نظر می‌رسد
انجام شده باشد. اشیاء تدفینی آنها به نظر می‌رسد که همگی در یک زمان ساخته شده‌اند. این امر همراه با موقعیت مقبره آنها و وجود نام حتشپسوت مرگ و تدفین آنها را در اوایل تا اواسط دوران حکمرانی تحوتموس سوم قرار می‌دهد، احتمالاً بین سال‌های ۷ تا ۲۲ حکومتش. مقبره. مکان و چیدمان. مقبره که به‌طور رسمی با عنوان «مقبرهٔ وادی دی ۱» شماره‌گذاری شده است، در رأس «وادی دی» در وادی جبانه القرود واقع در جنوب‌غربی دره پادشاهان قرار دارد. این منطقه «دور از دسترس و کم‌رفت‌وآمد» از مقبره‌های تِبِسی، که بخشی از وادی‌های غربی
از مقبره‌های تِبِسی، که بخشی از وادی‌های غربی نزدیک دره ملکه‌ها است، در دوران دودمان هجدهم مصر به عنوان گورستانی برای ملکه‌ها و فرزندان سلطنتی مورد استفاده قرار گرفته بود. مقبره در پایه صخره عمودی به ارتفاع ۳۰ متر (۹۸ فوت) از سطح دره در شکاف باریکی به ارتفاع ۱۰ متر (۳۳ فوت) بر روی سطح دره کنده شده است. مکان به گونه‌ای است که «دهانه شکاف به‌طور کامل برای کسانی که در پایین ایستاده‌اند غیرقابل دسترس است و همچنین برای کسانی که در بالا قرار دارند، مگر اینکه آنها با طناب آمده باشند تا خود را از روی صخره‌های
آنها با طناب آمده باشند تا خود را از روی صخره‌های خطرناک پایین بیاورند.» مقایسه‌هایی با مقبره کنده‌شده برای حتشپسوت به عنوان همسر سلطنتی بزرگ در وادی اِی، مقبره‌ای در وادی سی که احتمالاً متعلق به نفرو رع بوده است و مقبره تحوتموس سوم انجام شده است، چرا که تمام این مقبره‌ها در ارتفاعات بلند در دیواره‌های صخره‌ای دره‌های تنگ و شیب‌دار کنده شده‌اند. طرح مقبره ساده است و از یک استوانه (تونل) عمودی کوتاه به عرض ۱٫۵ متر (۴٫۹ فوت) و عمق ۴ متر (۱۳ فوت) تشکیل شده که به یک راهرو پایین‌رونده به طول ۱۲ متر (۳۹ فوت)
که به یک راهرو پایین‌رونده به طول ۱۲ متر (۳۹ فوت) منتهی می‌شود. محمد حمد، یکی از کشف‌کنندگان محلی، به یاد می‌آورد که در ابتدا در دو طرف راهرو مسدودکنندهٔ دست‌تخورده‌ای وجود داشت. راهرو به سمت راست باز می‌شود و به یک اتاق واحد به ابعاد ۷٫۵ در ۵ متر (۲۵ فوت × ۱۶ فوت) با ارتفاع ۱٫۵–۲ متر (۴٫۹–۶٫۶ فوت) منتهی می‌شود. هیچ چاه آبی در آن وجود ندارد. وینلاک در بازدید خود در دهه ۱۹۲۰ اشاره کرد که سقف هر دو اتاق و راهرو فرو ریخته بود. مقبره به‌طور کامل بدون تزئین است. کشف و کاوش‌ها. مقبره توسط اهالی محلی القرنه در
کشف و کاوش‌ها. مقبره توسط اهالی محلی القرنه در حدود ۷ اوت ۱۹۱۶ کشف شد. باستان‌شناس ارنست مک‌کی که در حال بررسی مقبره‌های خصوصی در منطقه مقبره‌های تِبِسی بود، شایعاتی شنید که یک کشف قابل توجه از جواهرات در وادی جبانه القرود انجام شده است و بلافاصله بازرس آثار باستانی، توفیق بوطروس، را مطلع کرد؛ مک‌کی به مقبره رفت و همچنین چندین نامه نوشت تا آلن گاردینر، مصرشناس انگلیسی، را مطلع کند. توفیق بوطروس تمام تلاش خود را کرد تا دزدان را شناسایی کرده و مجوز حفاری را از مقامات دریافت کند. او مردان متهم را به اُقصُر
از مقامات دریافت کند. او مردان متهم را به اُقصُر برد و خانه‌هایشان مورد بازرسی قرار گرفت؛ با این حال، هیچ مدرکی پیدا نشد و اتهامات باید رد می‌شد. مجوز حفاری در ۲ سپتامبر صادر شد و حفاری تحت سرپرستی محمد چابان از ۱۴ تا ۲۸ سپتامبر انجام شد. اشیاء کوچکی از جمله فلزات، سنگ و جواهرات در فهرست موزه مصر در قاهره ثبت شد. در سال‌های ۱۹۱۶–۱۹۱۷ هاوارد کارتر برای بررسی دماغه و شکاف وادی به منظور پیدا کردن نشانه‌هایی از حفاری‌های دیگر در منطقه وسیع‌تر، به تحقیق پرداخت. هرچند او شکاف پر از سنگ را در بالای ورودی مقبره به
او شکاف پر از سنگ را در بالای ورودی مقبره به عنوان «محل بسیار محتملی» برای حفاری یافت، اما چند ساعت کار نشان داد که هیچ چیزی در آنجا یافت نمی‌شود. در اکتبر ۱۹۸۸، موزه هنر متروپولیتن یک حفاری در مقبره و اطراف آن انجام داد به منظور نقشه‌برداری رسمی از مقبره و تعیین صحت گزارش‌های قبلی. حفاری بیشتر روی مقبره، سکوی آن و سر وادی پایین تمرکز داشت. راهروی نزولی که به‌طور تقریبی کنده شده بود، طی سال‌های گذشته تا حدودی با خاک و واریزه پر شده بود و تنها ۱ متر (۳٫۳ فوت) فضا برای عبور باقی مانده بود. چندین خفاش در سقف
فضا برای عبور باقی مانده بود. چندین خفاش در سقف ویران شده اتاق دفن مستقر شده بودند. باقی‌مانده‌های فراعنه محدود به سفال، قطعات ظروف سنگی، مهره‌ها و تکه‌های شیشه بودند. مقادیر زیادی سفال، شامل حدود ۱۲۰ ظرف، در زیر مقبره، در رأس وادی یافت شد؛ این سفال‌ها احتمالاً در ابتدا در اتاق دفن قرار داشتند. نشانه‌هایی از فعالیت‌های مدرن نیز هم در سکوی مقبره و هم در خود مقبره دیده شد، از جمله زباله‌ها و یک گرافیتی با تاریخ ۱۹۵۷ که روی دیواره‌های صخره‌ای سکوی مقبره دیده شد، و سبدهایی از جنس لاستیک و کاه، به همراه دو داس
و سبدهایی از جنس لاستیک و کاه، به همراه دو داس که در راهرو یافت شدند. لکه‌های دود روی سقف اتاق دفن نشان‌دهنده آتش‌های دزدان بود. یک مقبره کوچک به‌طور تقریبی کنده شده در رأس وادی کشف شد. این مقبره شامل تکه‌های ناقص ظروف سنگی و مهره‌هایی بود که با اشیاء موجود در مقبره همسران تطابق داشت؛ پیشنهاد شده است که این مقبره ممکن است یک دفن جداگانه باشد یا صرفاً محلی برای جدا کردن اشیاء توسط دزدان باشد. محتویات. اطلاعات اندکی در مورد وضعیت اولیه مقبره وجود دارد، اما تصور می‌شود که این مقبره شامل سه مومیایی سالم بوده
می‌شود که این مقبره شامل سه مومیایی سالم بوده است. محمد حمد به یاد می‌آورد که اشیاء به‌طور منظم روی یک لایه از تراشه‌های سنگ آهک چیده شده بودند و تنها با قطعات سقف فرو ریخته دفن شده بودند. تابوت‌ها که هاوارد کارتر آنها را مجموعه‌ای از سه تابوت تو در تو توصیف کرده بود، کنار هم قرار داشتند و سرهایشان به سمت دیوار جنوبی بود، و «کاملاً توسط رطوبت پوسیده شده بودند.» تنها اشیاء طلا و سنگی سالم مانده بودند، زیرا چوب و مومیایی‌ها به دلیل رطوبت «از نفوذ آب از طریق صخره‌های بالای مقبره» از بین رفته بودند. با این