payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هاروکو اوبوکاتا (ژاپنی:小保方 晴子؛ ؛ زادهٔ ) یک زیست‌شناس و محقق سلول‌های بنیادی سابق و رهبر واحد تحقیقاتی در آزمایشگاه بازبرنامه‌ریزی سلولی مؤسسه ریکن برای زیست‌شناسی تکوینی ژاپن بود. او در سال ۲۰۱۴ ادعا کرد که روشی انقلابی و به‌طور قابل توجهی آسان برای تولید سلول‌های پرتوان القایی با تحریک (STAP) ابداع کرده است که می‌تواند به بافت برای استفاده در هر نقطه از بدن تبدیل شود. در پاسخ به اتهامات بی‌قاعدگی در انتشارات تحقیقاتی اوبوکاتا در مورد سلول‌های STAP، ریکن تحقیقی را آغاز کرد که مواردی از سوءرفتار علمی از سوی
را آغاز کرد که مواردی از سوءرفتار علمی از سوی اوبوکاتا را کشف کرد. تلاش‌ها برای تکرار نتایج سلول‌های STAP اوبوکاتا ناموفق بود. رسوایی سلول‌های STAP که به دنبال آن رخ داد، توجه جهانی را به خود جلب کرد. اوایل زندگی، تحصیلات و حرفه. اوبوکاتا در سال ۱۹۸۳ در ماتسودو، چیبا، ژاپن به دنیا آمد. او در دبیرستان توهو که وابسته به دانشگاه توهو است تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۶ از دانشگاه واسدا با مدرک کارشناسی علوم و در سال ۲۰۰۸ با مدرک کارشناسی ارشد شیمی کاربردی فارغ‌التحصیل شد. اوبوکاتا بعداً به آزمایشگاه چارلز واکانتی در
شد. اوبوکاتا بعداً به آزمایشگاه چارلز واکانتی در دانشکده پزشکی هاروارد پیوست، جایی که به عنوان «رؤیای مدیر آزمایشگاه» با «وفاداری افراطی» توصیف شد. در سال ۲۰۱۱، اوبوکاتا دکترای مهندسی خود را از دانشکده تحصیلات تکمیلی مهندسی و علوم پیشرفته دانشگاه واسدا دریافت کرد. اوبوکاتا در سال ۲۰۱۱ به عنوان محقق مهمان در مرکز زیست‌شناسی تکوینی ریکن مشغول به کار شد و در سال ۲۰۱۳ به ریاست آزمایشگاه بازبرنامه‌ریزی سلولی منصوب شد. بر اساس گزارش خبری آساهی شیمبون، اوبوکاتا پس از اتهامات مبنی بر سرقت ادبی بخش‌هایی از
پس از اتهامات مبنی بر سرقت ادبی بخش‌هایی از پایان‌نامه دکترای خود از اسناد عمومی موجود در وبسایت مؤسسه ملی سلامت ایالات متحده، پیشنهاد کرد پایان‌نامه خود را پس بگیرد. در اکتبر ۲۰۱۴، یک هیئت تحقیقاتی که توسط دانشگاه واسدا منصوب شده بود، به اوبوکاتا یک سال فرصت داد تا پایان‌نامه خود را اصلاح کند، در غیر این صورت مدرک خود را از دست می‌داد. در سال ۲۰۱۵، دانشگاه واسدا اعلام کرد که مدرک دکترای اوبوکاتا را لغو کرده است. سلول‌های STAP. در ریکن، اوبوکاتا در مورد سلول‌های بنیادی با همکاری واکانتی، تروهیکو واکایاما و
بنیادی با همکاری واکانتی، تروهیکو واکایاما و یوشیکی ساسای مطالعه کرد و دو مقاله تحقیقاتی او در سال ۲۰۱۳ در نشریه نیچر منتشر شد. در یادداشتی به واکانتی، ساسای نوشت که اوبوکاتا «طلسم جادویی» را کشف کرده است که منجر به موفقیت آزمایشی آن‌ها شده است، که بعداً در گاردین به عنوان «روشی شگفت‌آور ساده برای تبدیل سلول‌های معمولی بدن به چیزی بسیار شبیه به سلول‌های بنیادی جنینی» با خیساندن آن‌ها در «حمام ضعیفی از اسید سیتریک» توصیف شد. این روش گزارش شده بود که «گذشته تکوینی [سلول‌ها] را می‌شوید» و آن‌ها را به «نوزادان
[سلول‌ها] را می‌شوید» و آن‌ها را به «نوزادان سلولی تبدیل می‌کند که قادر به تکثیر فراوان و رشد به هر نوع سلولی در بدن هستند، توانایی فوق‌العاده‌ای که به عنوان پرتوانی شناخته می‌شود.» پس از انتشار مقالات، اوبوکاتا «به عنوان ستاره درخشان جدید در کهکشان علمی و قهرمان ملی مورد تحسین قرار گرفت.» جنجال‌ها. در طی روزهای پس از انتشار مقالات نیچر، «اتهامات نگران‌کننده‌ای مطرح شد [...] تصاویر دستکاری شده به نظر می‌رسیدند و بخش‌هایی از متن [...] از مقالات دیگر کپی شده بود.» منتقدان خاطرنشان کردند که تصاویر در مقالات
بود.» منتقدان خاطرنشان کردند که تصاویر در مقالات منتشر شده مشابه تصاویر منتشر شده در پایان‌نامه دکترای اوبوکاتا است، در حالی که آزمایش‌های مطرح شده در پایان‌نامه با آنچه در انتشارات نیچر ارائه شده بود متفاوت بود. در سال ۲۰۱۴ ریکن تحقیقی را در این مورد آغاز کرد و در ۱ آوریل اعلام کرد که اوبوکاتا در دو مورد از شش اتهام اولیه علیه او مرتکب سوءرفتار علمی شده است. سند تحقیق ریکن گزارش داد: «در دستکاری داده‌های تصویری دو ژل مختلف و استفاده از داده‌های دو آزمایش مختلف، دکتر اوبوکاتا به گونه‌ای عمل کرد که به هیچ
مختلف، دکتر اوبوکاتا به گونه‌ای عمل کرد که به هیچ وجه قابل قبول نیست. این را نمی‌توان صرفاً با عدم بلوغ او به عنوان یک محقق توضیح داد. با توجه به کیفیت پایین یادداشت‌های آزمایشگاهی او، کاملاً آشکار شده است که برای هر کس دیگری بسیار دشوار خواهد بود که آزمایش‌های او را به دقت ردیابی یا درک کند، و این نیز مانعی جدی برای تبادل سالم اطلاعات محسوب می‌شود. اقدامات دکتر اوبوکاتا و مدیریت سهل‌انگارانه داده‌ها ما را به این نتیجه می‌رساند که او نه تنها فاقد حس اخلاق پژوهشی است، بلکه از صداقت و فروتنی به عنوان یک محقق
است، بلکه از صداقت و فروتنی به عنوان یک محقق علمی نیز به شدت بی‌بهره است.»
مارگارت کاوندیش، دوشس نیوکاسل آپون تاین ((با نام خانوادگی لوکاس؛ ؛ ۱۶۲۳ [تاریخ دقیق تولد او ناشناخته است] – ) فیلسوف، شاعر، دانشمند، نویسنده داستان‌های تخیلی و نمایش‌نامه‌نویس انگلیسی بود. او نویسنده‌ای پرکار بود که در زمانی که زنان عمدتاً از انتشار آثار محروم بودند، بیش از ۱۲ اثر اصلی را تحت نام خود منتشر کرد. به عنوان یک فیلسوف طبیعی با ارتباطات گسترده، کاوندیش با برخی از تأثیرگذارترین ذهن‌های زمان خود از جمله رنه دکارت، توماس هابز و هنری مور تعامل داشت. پیشینه. مارگارت لوکاس به عنوان کوچک‌ترین فرزند
پیشینه. مارگارت لوکاس به عنوان کوچک‌ترین فرزند خانواده، از توماس لوکاس (۱۵۷۳–۱۶۲۵) و الیزابت لیتون (درگذشته ۱۶۴۷) متولد شد. او چهار خواهر و سه برادر داشت که از جمله آنها می‌توان به سر جان لوکاس، سر توماس لوکاس و سر چارلز لوکاس اشاره کرد که همگی از سلطنت‌طلبان بودند و مالک عمارت سنت جان در کولچستر بودند. در نوجوانی، او به عنوان ندیمه ملکه هنریتا ماریا خدمت کرد و در تبعید او به فرانسه همراهی کرد و مدتی در دربار لویی چهاردهم جوان زندگی کرد. در سال ۱۶۴۵، او به عنوان همسر دوم ویلیام کاوندیش، اولین دوک
او به عنوان همسر دوم ویلیام کاوندیش، اولین دوک نیوکاسل-آپون-تاین درآمد. همسر او، ویلیام کاوندیش، که در آن زمان مارکیز بود، در طول جنگ داخلی اول انگلستان فرمانده سلطنت‌طلبان در شمال انگلستان بود و در سال ۱۶۴۴ به تبعید خودخواسته به فرانسه رفت. مارگارت او را همراهی کرد و تا بازگردانی پادشاهی انگلستان در سال ۱۶۶۰ در خارج از کشور ماند. آثار. کاوندیش به عنوان شاعر، فیلسوف، نویسنده رمان‌های منثور، مقاله‌نویس و نمایش‌نامه‌نویس، در زمانی که اکثر نویسندگان زن ناشناس باقی می‌ماندند، آثار خود را تحت نام خود منتشر کرد.
می‌ماندند، آثار خود را تحت نام خود منتشر کرد. موضوعات او شامل جنسیت، قدرت، آداب و رسوم، روش علمی و فلسفه بود. رمان آرمان‌شهری او به نام «دنیای مشتعل» یکی از اولین نمونه‌های داستان علمی-تخیلی محسوب می‌شود. او در زمان خود به دلیل انتشار گسترده در فلسفه طبیعی و علوم اولیه مدرن غیرمعمول بود و بیش از یک دوجین اثر اصلی تولید کرد که با احتساب آثار تجدید نظر شده به ۲۱ عنوان می‌رسید. او اغلب پرتره خود را روی جلد آثار مختلف خود حکاکی می‌کرد تا مردم بدانند که او به تنهایی مسئول خلق هر آنچه می‌نوشت و منتشر می‌کرد بوده
مسئول خلق هر آنچه می‌نوشت و منتشر می‌کرد بوده است. کاوندیش به عنوان یک نویسنده زن منحصر به فرد و پیشگام مورد حمایت و انتقاد قرار گرفته است. او فلسفه ارسطویی و مکانیک‌گرایی قرن هفدهم را رد کرد و مدل حیات‌گرایی را ترجیح داد. در ماه مه ۱۶۶۷، او اولین زنی شد که در جلسه انجمن سلطنتی لندن شرکت کرد و با اعضا و فیلسوفانی مانند رابرت بویل به بحث و انتقاد پرداخت. از او به عنوان یکی از اولین مخالفان آزمایش روی حیوانات یاد شده است. انتشارات کاوندیش برای او شهرت به ارمغان آورد و به رد این باور معاصر کمک کرد که زنان
آورد و به رد این باور معاصر کمک کرد که زنان ذاتاً از مردان پایین‌تر هستند. کاوندیش از آثار خود برای حمایت از آموزش زنان استفاده کرد: زنان قادر به یادگیری و بهره‌مندی از آموزش بودند، و او اصرار داشت که آثار خودش حتی بهتر می‌شد اگر مانند برادرانش می‌توانست به مدرسه برود. سال‌های اولیه. کودکی. پدر کاوندیش، توماس لوکاس، پس از دوئلی که منجر به مرگ «آقای بروکس» شد، تبعید شد، اما توسط شاه جیمز مورد عفو قرار گرفت و در سال ۱۶۰۳ به انگلستان بازگشت. به عنوان کوچک‌ترین فرزند از هشت فرزند، کاوندیش زمان زیادی را با
فرزند از هشت فرزند، کاوندیش زمان زیادی را با خواهر و برادرهایش گذراند. او آموزش رسمی نداشت اما به کتابخانه‌ها و معلمان خصوصی دسترسی داشت، اگرچه اشاره کرد که کودکان توجه کمی به معلمان داشتند که «بیشتر برای رعایت ظاهر بودند تا فایده». کاوندیش از سنین پایین شروع به نوشتن ایده‌های خود روی کاغذ کرد، اگرچه در آن زمان پذیرش هوش زنان چندان مرسوم نبود و او تلاش‌های خود را در حریم خصوصی خانه‌اش نگه می‌داشت. خانواده او از امکانات قابل توجهی برخوردار بودند و کاوندیش اشاره کرد که مادر بیوه‌اش تصمیم گرفت خانواده را در
کرد که مادر بیوه‌اش تصمیم گرفت خانواده را در شرایطی «نه چندان پایین‌تر» از زمانی که پدرش زنده بود نگه دارد؛ کودکان به «لذت‌های شرافتمندانه و تفریحات بی‌ضرر» دسترسی داشتند. مادرش کمک مردانه کمی داشت یا اصلاً نداشت. ندیمه ملکه. وقتی ملکه هنریتا ماریا در آکسفورد بود، کاوندیش هرگز از مادرش اجازه نگرفت که به عنوان ندیمه ملکه خدمت کند. او ملکه را در تبعید به فرانسه همراهی کرد و برای اولین بار از خانواده خود دور شد. او خاطرنشان می‌کند که در حالی که در جمع خواهر و برادرهایش احساس اعتماد به نفس می‌کرد، در میان
و برادرهایش احساس اعتماد به نفس می‌کرد، در میان غریبه‌ها خجالتی می‌شد. او می‌ترسید که بدون راهنمایی خواهر و برادرهایش به‌طور نامناسبی صحبت یا عمل کند، و به همین دلیل نگران بود که مورد استقبال و پسند قرار نگیرد. به همین دلیل، او فقط در مواقع ضروری صحبت می‌کرد و به همین دلیل به عنوان یک احمق شناخته می‌شد، که کاوندیش اشاره کرد ترجیح می‌داد اینگونه دیده شود تا اینکه بی‌بندوبار یا بی‌ادب به نظر برسد.
شیه اکساید (谢希德 به چینی ساده‌شده، 謝希德 به چینی سنتی؛ ; – ) که با نام‌های هسی-ته هسیه و هیلدا هسیه نیز شناخته می‌شد، فیزیکدان چینی بود. او از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۹ رئیس دانشگاه فودان بود و از ۱۹۸۹ تا زمان مرگش به عنوان مشاور دانشگاه فعالیت داشت. او در تأسیس مرکز مطالعات آمریکای دانشگاه فودان نقش داشت و در سال ۱۹۷۷ مؤسسه فیزیک مدرن این دانشگاه را بنیان نهاد. شی همچنین از ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۲ عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست چین بود. زندگی‌نامه. شی ژی ده در ۱۹ مارس ۱۹۲۱ در شهر بندری کوانژو در استان فوجیان در جنوب شرقی چین به
بندری کوانژو در استان فوجیان در جنوب شرقی چین به دنیا آمد. او در خانواده‌ای تحصیل‌کرده پرورش یافت. پدرش شی یو مینگ دکترای خود را از دانشگاه شیکاگو دریافت کرده بود و در دانشگاه ینچینگ در پکن تدریس می‌کرد. شی یو مینگ طی تحصیل در آمریکا طیف اتم هیدروژن را با دقت اندازه‌گیری کرده بود. یانگ چن‌نینگ، فیزیکدان نظری مشهور، از او به عنوان کسی که جایزه نوبل از دست داد یاد کرده است. بخشی از کودکی خود را در پکن گذراند. در مدرسه ابتدایی ینچینگ تحصیل کرد و از دانش‌آموزان ممتاز بود. با کائو تیان‌چین که به ینچینگ منتقل
ممتاز بود. با کائو تیان‌چین که به ینچینگ منتقل شده بود آشنا شد. کائو همیشه در عملکرد تحصیلی از او پیشی می‌گرفت و این دو دوستان خوبی شدند. با آغاز جنگ دوم چین و ژاپن، شی برای تحصیل فیزیک به دانشگاه هونان رفت، اما به دلیل بیماری سل استخوان مجبور به ترک تحصیل شد. پس از تشخیص غیرقابل درمان بودن بیماری‌اش توسط پزشکان مختلف، به خانه بازگشت تا با کمک خانواده با بیماری مبارزه کند. کائو شروع به ارسال نامه‌های متعدد به بهانه بحث‌های علمی کرد که به شی روحیه داد و به ادامه تحصیل تشویقش کرد. در سال ۱۹۴۲ نه تنها شی
به ادامه تحصیل تشویقش کرد. در سال ۱۹۴۲ نه تنها شی بهبود یافت، بلکه با مطالعه خودآموز در خانه، در دانشگاه شیامن برای تحصیل فیزیک و ریاضیات پذیرفته شد. شی در سال ۱۹۴۶ فارغ‌التحصیل شد. یک سال در دانشگاه شانگهای تدریس کرد، سپس موفق به دریافت بورسیه تحصیلی برای کارشناسی ارشد فیزیک در کالج اسمیت در ایالات متحده شد و در سال ۱۹۴۹ فارغ‌التحصیل شد. او تحصیلات خود را در مؤسسه فناوری ماساچوست ادامه داد و در سال ۱۹۵۱ دکترای فیزیک نظری دریافت کرد. در سال ۱۹۵۰، بسیاری از دانشمندان چینی به عنوان گروگان سیاسی علیه چین در
دانشمندان چینی به عنوان گروگان سیاسی علیه چین در پی جنگ کره در ایالات متحده بازداشت شدند، از جمله دانشمند برجسته آیرودینامیک و سیبرنتیک و سیاستمدار چینی، چن شیسن شی نیز علی‌رغم تمایل شدیدش به بازگشت به میهن، در آمریکا بازداشت شد. از ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۲ در هیئت تحقیقاتی MIT کار کرد. در سال ۱۹۵۲، کائو تیان‌چین که در آن زمان در بریتانیا تحصیل می‌کرد، «گواهی ویژه» ای برای آزادی او گرفت تا مراسم ازدواجشان در بریتانیا برگزار شود. شی آزاد شد و این دو در بریتانیا ازدواج کردند. پسرشان، کائو ویژنگ، در ۱۹۵۶ به دنیا آمد. پس
پسرشان، کائو ویژنگ، در ۱۹۵۶ به دنیا آمد. پس از ازدواج، شی به چین بازگشت و به عنوان مدرس در گروه فیزیک دانشگاه فودان در شانگهای، یکی از دانشگاه‌های برتر چین، مشغول به کار شد. او از ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۶ در این سمت فعالیت کرد. سپس از ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۲ دانشیار دانشگاه فودان بود. از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۶ به عنوان مدیر مشترک مؤسسه فیزیک فنی شانگهای در آکادمی علوم چین خدمت کرد. در سال ۱۹۶۲ به سمت استاد فیزیک دانشگاه فودان منصوب شد و در این سمت ادامه داد. شی ژی ده یک رهبر آموزشی برجسته و همچنین شخصیت کلیدی در توسعه روابط آموزشی چین با
و همچنین شخصیت کلیدی در توسعه روابط آموزشی چین با جامعه بین‌المللی بود. او به عنوان یکی از پیشگامان فیزیک حالت جامد در چین شناخته می‌شود و نقش مهمی در توسعه علم و آموزش عالی در چین ایفا کرد. شی تا پایان عمر به تدریس و تحقیق ادامه داد و در سال ۲۰۰۰ در شانگهای درگذشت.
فاخره یونس (اردو: فاخره یونس) (۱۹۷۹ – ۱۷ مارس ۲۰۱۲)(۱۳۵۸ تا ۱۴۰۰) زن پاکستانی بود که قربانی حمله با اسید شد؛ حمله‌ای که صورت او را به‌شدت مجروح کرد. او در طول ده سال، ۳۹ عمل جراحی را پشت سر گذاشت. فاخره در ۳۳ سالگی خودکشی کرد. زندگی. فاخره یونس در یکی از محله‌های «چراغ قرمز» پاکستان رقاص بود، زمانی که با همسر آینده‌اش، بلال کهر، آشنا شد. بلال پسر غلام‌مصطفی کهر، فرمان‌دار و وزیر ارشد پیشین استان پنجاب، بزرگ‌ترین استان پاکستان بود. آنها به مدت سه سال با هم ازدواج کردند، اما فاخره در نهایت او را ترک کرد و
ازدواج کردند، اما فاخره در نهایت او را ترک کرد و مدعی شد که مورد آزار جسمی و کلامی قرار گرفته است. او هم‌چنین ادعا کرد که بلال در می ۲۰۰۰ به دیدنش آمده و در حضور پسر ۵ ساله‌اش (از همسر دیگرش)، اسید بر روی صورتش ریخته است. بلال کهر ادعا کرد که فرد مهاجم شخص دیگری با نام او بوده است. او از تمام اتهامات مربوط به این حادثه تبرئه شد. تهمینه دُرانی، نامادری بلال، فاخره یونس را برای درمان به رم، ایتالیا فرستاد. در ابتدا درخواست ویزای او رد شد، اما تحت فشار افکار عمومی، اجازه یافت که به ایتالیا سفر کند.دُرانی شرکت
اجازه یافت که به ایتالیا سفر کند.دُرانی شرکت آرایشی ایتالیایی "Saint Angelic" و دولت ایتالیا را برای درمان او وارد ماجرا کرد. هم‌چنین سازمان غیردولتی ایتالیایی "Smile Again" به رهبری کلاریس فِلی برای کمک به مراقبت از زنانی که دچار سوختگی‌های شدید شده‌اند وارد پاکستان شد. فاخره یونس در سال ۲۰۰۵ خاطرات خود را با عنوان «"Il volto cancellato»" (چهره محوشده) منتشر کرد. فاخره یونس با پریدن از طبقه ششم یک ساختمان در رم، ایتالیا، به زندگی خود پایان داد. پیکر او توسط تهیمینه دورانی به پاکستان بازگردانده شد و در
توسط تهیمینه دورانی به پاکستان بازگردانده شد و در پرچم‌های ایتالیا و پاکستان پیچیده شده بود. نماز جنازه‌ی فاخره در بنیاد ایدهی در منطقه «کهارادر» برگزار شد. او در شهر کراچی پاکستان، در منطقهٔ دیفنس به خاک سپرده شد. میراث. حمله به فاخره یونس، روند دادگاهی شدن پرونده‌اش و در نهایت خودکشی او، توجه بین‌المللی را به خود جلب کرد و وضعیت قربانیان اسیدپاشی در پاکستان را در کانون توجه قرار داد. بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۶، در مجموع ۱۳۷۵ مورد اسیدپاشی در این کشور ثبت شده است؛ یعنی به‌طور میانگین حدود ۱۵۳ مورد در سال.
است؛ یعنی به‌طور میانگین حدود ۱۵۳ مورد در سال. با این حال، تنها ۵۶٪ قربانیان زن هستند، یعنی حدود ۸۵ زن در سال. فاخره در فیلم مستند تحسین‌شدهٔ "چهره نجات‌یافته" ("Saving Face") که دربارهٔ قربانیان اسیدپاشی در پاکستان ساخته شده بود، حضور داشت. این فیلم کمتر از یک ماه پیش از خودکشی فاخره موفق به دریافت اولین جایزه اسکار برای پاکستان شد.به‌دلیل آگاهی‌رسانی گسترده‌ای که با کمک او صورت گرفت، تعداد حملات اسیدی در پاکستان به‌طور پیوسته رو به کاهش گذاشته است. «در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷، در مجموع ۷۱ قربانیِ اسیدپاشی
سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷، در مجموع ۷۱ قربانیِ اسیدپاشی گزارش شد، در حالی‌که بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹، این رقم به ۶۲ مورد کاهش یافت.» افزون بر این، قوانین حمایتی جدیدی برای زنان وضع شده است، از جمله "لایحه جرم اسیدپاشی و سوختگی (۲۰۱۷)" که «درمان پزشکی رایگان و توان‌بخشی برای قربانیان سوختگی با اسید را فراهم می‌کند، چرا که این افراد اغلب با آسیب‌های جسمی و روانی مادام‌العمر مواجه‌اند.» این فیلم مستند به‌طور مستقیم در تصویب چنین قوانینی در پارلمان پاکستان نقش مؤثری ایفا کرد.
روند مونتاژ ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) از دهه ۱۹۹۰ در حال انجام است. "زاریا"، اولین ماژول ISS، توسط یک موشک پروتون در ۲۰ نوامبر ۱۹۹۸ پرتاب شد. مأموریت شاتل فضایی STS-88 دو هفته پس از پرتاب "زاریا" دنبال شد و "یونیتی"، اولین ماژول از سه گره را به ارمغان آورد و آن را به "زاریا" متصل کرد. این هسته ۲ ماژوله ISS، بدون خدمه برای یک سال و نیم بعدی باقی ماند تا اینکه در ژوئیه ۲۰۰۰ ماژول روسی "Zvezda" توسط یک موشک پروتون به فضا پرتاب شد و به حداکثر خدمه سه فضانورد یا فضانورد اجازه داد تا به‌طور دائم در ISS
یا فضانورد اجازه داد تا به‌طور دائم در ISS باشند. ISS دارای حجم تحت فشار تقریباً ، جرم تقریباً ، تقریباً ۱۰۰ کیلووات توان خروجی و خدمه هفت نفره است. ساخت ایستگاه کامل به بیش از ۴۰ پرواز مونتاژ نیاز داشت. از سال ۲۰۲۰، 36 پرواز شاتل فضایی عناصر ISS را تحویل دادند. سایر پروازهای مونتاژ شامل ماژول‌هایی بود که توسط فالکون ۹، موشک پروتون روسی یا در مورد "پیرس" و "پویسک"، موشک سایوز-یو بلند شده بودند. برخی از ماژول‌های بزرگتر عبارتند از: لجستیک. ایستگاه فضایی در مدار زمین در ارتفاع تقریبی قرار دارد، نوعی مدار که
زمین در ارتفاع تقریبی قرار دارد، نوعی مدار که معمولاً به آن مدار پایینی زمین می‌گویند (ارتفاع واقعی در طول زمان به دلیل کشش و راه اندازی مجدد اتمسفر چندین کیلومتر تغییر می‌کند) و در مدت زمان حدود ۹۰ دقیقه به دور زمین می‌چرخد. در مجموع ۱۴ مدول اصلی تحت فشار قرار بود تا تاریخ تکمیل آن در سال ۲۰۱۰ بخشی از ISS باشند تعدادی بخش کوچکتر تحت فشار به آنها اضافه خواهد شد (سفینه فضایی سایوز، ناقل پروگرس، قفل‌های هوایی "Quest" و "Pirs"، و همچنین به‌طور دوره ای وسیله نقلیه انتقال H-II). بخش مداری ایالات متحده در سال
نقلیه انتقال H-II). بخش مداری ایالات متحده در سال ۲۰۱۱ پس از نصب طیف‌سنج مغناطیسی آلفا در طی مأموریت STS-134 تکمیل شد. مونتاژ قطعه مداری روسیه از زمان نصب ماژول "Rassvet" در سال ۲۰۱۰ در طول مأموریت STS-132 در یک وقفه نامحدود قرار داشته است. ماژول آزمایشگاه علمی "ناوکا" شامل اتاق‌های جدید خدمه، تجهیزات پشتیبانی حیاتی است که می‌تواند اکسیژن و آب تولید کند. "ناوکا" در ابتدا قرار بود در سال ۲۰۰۷ به ایستگاه فضایی بین‌المللی تحویل داده شود، اما هزینه‌های بیش از حد و مشکلات کنترل کیفیت آن، این بخش از پروژه را
حد و مشکلات کنترل کیفیت آن، این بخش از پروژه را برای بیش از یک دهه به تعویق انداخت. ماژول "Nauka" سرانجام در ژوئیه ۲۰۲۱ راه اندازی شد و پس از چند روز در کنار ماژول Zvezda پهلو گرفت. برنامه‌هایی برای اضافه کردن ۲ یا ۳ ماژول دیگر وجود دارد که در اواسط دهه ۲۰۲۰ به "Prichal" متصل می‌شوند. افزودن ماژول‌های روسی بیشتر به ماژول "Zvezda" کمک زیادی می‌کند زیرا رایانه‌های فرمان مرکزی نصب شده اولیه "Zvezda" دیگر کار نمی‌کنند و ژنراتورهای اکسیژن Elektron آن قابل تعویض نیستند و پس از چندین نقص در سال ۲۰۲۰ دوباره برای
نیستند و پس از چندین نقص در سال ۲۰۲۰ دوباره برای مدت کوتاهی از کار می‌افتند. در ماژول‌های روسی، تمام سخت‌افزارها با نصب دائمی تجهیزات راه اندازی می‌شوند. جایگزینی سخت‌افزار مانند بخش مداری ایالات متحده غیرممکن است. این مشکل احتمالی با "Zvezda" زمانی آشکار شد که در اکتبر ۲۰۲۰ توالت، اجاق گاز و الکترون همگی به‌طور همزمان دچار مشکل شدند و فضانوردان مجبور به تعمیرات اضطراری شدند. ISS، پس از تکمیل، شامل مجموعه‌ای از ماژول‌های تحت فشار ارتباطی متصل به یک خرپا است که چهار جفت بزرگ ماژول فتوولتائیک (پانل‌های
است که چهار جفت بزرگ ماژول فتوولتائیک (پانل‌های خورشیدی) روی آن‌ها وصل شده‌اند. فاجعه کلمبیا و تغییرات در طرح‌های ساخت و ساز. فاجعه و پیامدهای آن. پس از فاجعه شاتل فضایی "کلمبیا" در ۱ فوریه ۲۰۰۳، ابهاماتی در مورد آینده ISS وجود داشت. تعلیق دو سال و نیم بعدی برنامه شاتل فضایی ایالات متحده و به دنبال آن مشکلاتی برای از سرگیری عملیات پرواز در سال ۲۰۰۵، موانع بزرگی بودند. برنامه شاتل فضایی در ۲۶ ژوئیه ۲۰۰۵ با مأموریت اس‌تی‌اس-۱۱۴ "دیسکاوری" پرواز را از سر گرفت. هدف از این مأموریت در ایستگاه فضایی بین‌المللی،
هدف از این مأموریت در ایستگاه فضایی بین‌المللی، هم آزمایش اقدامات ایمنی جدیدی بود که از زمان فاجعه "کلمبیا" به اجرا درآمد و هم برای تحویل تجهیزات به ایستگاه. اگرچه این مأموریت با موفقیت انجام شد، اما بدون خطر نبود. فوم توسط مخزن خارجی ریخته شد و ناسا را مجبور کرد تا اعلام کند که ماموریت‌های آینده تا زمانی که این مشکل حل نشود زمین‌گیر خواهند شد. بین فاجعه "کلمبیا" و از سرگیری پرتاب‌های شاتل، تبادل خدمه صرفاً با استفاده از فضاپیمای روسی سایوز انجام شد. توالی مونتاژ. ISS از ۱۶ ماژول تحت فشار تشکیل شده است: شش
ISS از ۱۶ ماژول تحت فشار تشکیل شده است: شش ماژول روسی (""Zarya"، "Zvezda" , "Poisk" , "Rassvet" , "Nauka"، و "Prichal")، هشت ماژول ایالات متحده (, , , , , , , and ) یک ماژول ژاپنی () و یک ماژول اروپایی (") حداقل یک ماژول تحت فشار روسی ("Pirs") تاکنون از مدار خارج شده است. هزینه. ایستگاه فضایی بین‌المللی به‌عنوان گران‌ترین آیتم ساخته شده تا کنون شناخته می‌شود که حدود ۱۵۰ میلیارد دلار (USD) هزینه دارد، که گران‌تر از Skylab (هزینه ۲٫۲ میلیارد دلار آمریکا) و Mir (4.2 میلیارد دلار آمریکا) است.
آنیتا گوئل (؛ زادهٔ ) یک فیزیکدان، پزشک و دانشمند آمریکایی در زمینه نوظهور نانوبیوفیزیک است. در مؤسسه تحقیقاتی نانوبیوسیم (NBS)، گوئل به بررسی فیزیک حیات و نحوه عملکرد نانوموتورها در خواندن و نوشتن اطلاعات روی DNA می‌پردازد. گوئل موفق به دریافت سه جایزه پیشرفت دارپا، دو جایزه چالش بزرگ USAID، جایزه چالش کهکشانی ناسا و جوایز متعدد از DOD, DOE, AFOSR و NSF شده است. او توسط چاک وست، رئیس ام‌آی‌تی، برای فعالیت در کمیته نوآوری در تولید آکادمی ملی مهندسی معرفی گردید؛ و همچنین در مؤسسه کانادایی تحقیقات پیشرفته
گردید؛ و همچنین در مؤسسه کانادایی تحقیقات پیشرفته (CIFAR) فعالیت داشته و در هیئت‌های مشورتی نانوتکنولوژی و علمی شرکت‌های لاکهید مارتین و پپسی‌کو نیز خدمت کرده است. گوئل همچنین توسط موسسه فناوری ماساچوست مرور تکنولوژی به عنوان یکی از «۳۵ نوآور برتر علم و فناوری جهان» و توسط ساینتیفیک امریکن به عنوان یکی از «تأثیرگذارترین چهره‌های آینده‌نگر در بیوتکنولوژی جهان» معرفی شده است. تحصیلات. گوئل مدرک دکترا و کارشناسی ارشد فیزیک را از دانشگاه هاروارد دریافت کرد، جایی که با برنده جایزه نوبل دادلی هرشباخ همکاری داشت.
که با برنده جایزه نوبل دادلی هرشباخ همکاری داشت. عنوان پایان‌نامه او «دینامیک تک مولکولی آنزیم‌های موتوری در طول DNA» بود. او مدرک کارشناسی فیزیک را با افتخارات و ممتاز از دانشگاه استنفورد دریافت کرد، جایی که استاد راهنمای پایان‌نامه او استیون چو، برنده جایزه نوبل بود. همزمان مدرک پزشکی (M.D.) را نیز از بخش مشترک علوم و فناوری سلامت هاروارد-ام‌آی‌تی (HST) کسب کرد. فعالیت‌های حرفه‌ای. گوئل دارای بیش از ۸۰ اختراع ثبت‌شده در سطح جهانی است و مقالاتی در نشریاتی مانند نانوتکنولوژی طبیعت، ساینتیفیک آمریکا و
مانند نانوتکنولوژی طبیعت، ساینتیفیک آمریکا و «مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم (PNAS)» منتشر کرده است. او در مجلس سنای ایالات متحده برای طرح ۱٫۵ میلیارد دلاری ابتکار ملی نانوتکنولوژی شهادت داده است؛ به PCAST رئیس‌جمهور اوباما برای استراتژی نوآوری آمریکا مشاوره داده است؛ و در هیئت بازبینی سه‌ساله آکادمی ملی علوم خدمت کرده است. او توسط چاک وست، رئیس قبلی ام‌آی‌تی، برای خدمت در کمیته نوآوری در تولید آکادمی ملی مهندسی دعوت شد؛ و همچنین در مؤسسه کانادایی تحقیقات پیشرفته (CIFAR) فعالیت داشته است. او در هیئت‌های
پیشرفته (CIFAR) فعالیت داشته است. او در هیئت‌های مشورتی نانوتکنولوژی و علمی شرکت‌های لاکهید مارتین و پپسی‌کو نیز خدمت کرده است. به عنوان رئیس و مدیرعامل شرکت تشخیص نانوبیوسیم (NBSDx)، گوئل بر طراحی محصول، مهندسی، آزمایش‌های بالینی، تأییدیه‌های نظارتی و تولید فناوری‌های پیشرفته شرکت مانند ژن-RADAR و «اپلیکیشن‌های» آن برای پزشکی دقیق شخصی‌سازی شده، سلامت دیجیتال و امنیت سلامت جهانی نظارت دارد. در سال ۲۰۲۰، بانک بارکلیز و گروه آنریزیبل، شرکت نانوبیوسیم دیایکس را در میان «۱۰ شرکت برتر جهان در حل بحران جهانی
را در میان «۱۰ شرکت برتر جهان در حل بحران جهانی کووید-۱۹» انتخاب کردند و پروژه تحقیقاتی کار او را در مورد چگونگی امکان بازگشایی ایمن اقتصاد آمریکا و جهان از طریق آزمایش‌های دقیق سیار کووید-۱۹ مورد توجه قرار داد. جوایز و افتخارات. گوئل که توسط MIT مرور تکنولوژی به عنوان یکی از «۳۵ نوآور برتر علم و فناوری جهان» و توسط ساینتیفیک امریکن به عنوان یکی از «تأثیرگذارترین چهره‌های آینده‌نگر در بیوتکنولوژی جهان» معرفی شده است، موفق به دریافت سه جایزه پیشرفت دارپا، دو جایزه چالش بزرگ USAID, جایزه چالش کهکشانی ناسا و
جایزه چالش بزرگ USAID, جایزه چالش کهکشانی ناسا و جوایز متعدد از DOD, DOE, AFOSR و NSF شده است. از او به عنوان یکی از محقیقن برتر در رشته خود نام برده می‌شود.
التیر بیسیک یک مفسر زبان بیسیک بود که بر روی کامپیوترهای التیر ۸۸۰۰ و مدل‌های بعدی که از گذرگاه S-100 استفاده می‌کردند، قابل اجرا بود. التیر بیسیک، نخستین محصول شرکت مایکروسافت و آغازگر سری محصولات مایکروسافت بیسیک بود. این محصول توسط شرکت MITS که سازنده کامپیوترهای التیر ۸۸۰۰ بود توزیع می‌شد.
ناتاشا کاترین وودز (؛ زادهٔ ۲۵ اکتبر ۱۹۹۹) که به‌طور حرفه‌ای با نام دیلن () شناخته می‌شود، موسیقی‌دان، خواننده و ترانه‌پرداز اهل انگلستان است. او در سال ۲۰۲۲ با آیلند رکوردز قرارداد امضا کرد و نخستین میکس‌تیپ خود را با نام "بزرگ‌ترین چیزی که هرگز نخواهم آموخت" در اکتبر ۲۰۲۲ منتشر کرد که به جایگاه شماره ۱۹ در جدول آلبوم‌های بریتانیا دست یافت. اوایل زندگی. ناتاشا کاترین وودز از والدینی به نام‌های لورن (زادنام مکسول) و رابرت وودز به دنیا آمد و در روستای بورس، واقع در مرز اسکس و سافک، بزرگ شد. او از سنین پایین
در مرز اسکس و سافک، بزرگ شد. او از سنین پایین شروع به نواختن موسیقی کرد و از ۱۰ سالگی گیتار را یاد گرفت. در دوران کودکی، به دلیل مشکلاتی که در خواندن داشت، به بیماری سندرم ایرلن مبتلا شد. او به مدرسه استاو رفت و در آنجا عضو گروه کویینز بود. وودز توانست پیانو و گیتار را با گوش یاد بگیرد و ترانه‌سرایی را آغاز کرد. با کمک معلم موسیقی‌اش بن وستون، او برخی از آثارش را برای تهیه‌کننده ویل هیکس فرستاد و ویل به کارش علاقه‌مند شد. حرفه. دیلن نخستین آلبوم چندآهنگهٔ خود با نام "بنفش" در اکتبر ۲۰۱۹ منتشر کرد. این