payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرد و در نهایت در مارس ۱۹۲۰ از آن کناره‌گیری کرد. او همچنین توسط کنگره ششم حزب کمونیست روسیه در سال ۱۹۱۷ به عنوان عضو علی‌البدل کمیته مرکزی بلشویک‌ها منصوب شد و تنها زن انتخاب‌شده به عضویت کامل کمیته مرکزی در کنگره هفتم در ۱۹۱۸ و کنگره هشتم در ۱۹۱۹ بود. با این حال، کنگره نهم در ۱۹۲۰ او را هم از کمیته مرکزی و هم از دبیرخانه حزب حذف کرد. پس از کنار گذاشته شدن از کمیته مرکزی، استاسووا برای سازمان حزبی پتروگراد کار کرد و در آنجا به دستگاه کمینترن پیوست. او در ماه مه ۱۹۲۱ به عنوان نماینده کمینترن در حزب کمونیست
مه ۱۹۲۱ به عنوان نماینده کمینترن در حزب کمونیست آلمان (۱۹۱۸) (KPD) منصوب شد. او از نام مستعار «هرتا» استفاده می‌کرد و تا سال ۱۹۲۶ در آلمان ماند، و در آن کشور نقشی برجسته در شعبه آلمانی سازمان کمک بین‌المللی سرخ (MOPR) به نام «دی روته هیلفه» ایفا کرد. استاسووا در فوریه ۱۹۲۶ به اتحاد جماهیر شوروی بازگشت. در سال بعد، او به عنوان معاون رئیس سازمان کمک بین‌المللی سرخ و رئیس کمیته مرکزی سازمان کمک بین‌المللی سرخ در شوروی منصوب شد و این سمت‌ها را تا سال ۱۹۳۷ حفظ کرد. استاسووا از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۴ به عنوان عضو
کرد. استاسووا از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۴ به عنوان عضو کمیسیون کنترل مرکزی حزب کمونیست روسیه خدمت کرد، و در سال ۱۹۳۵ کنگره هفتم جهانی کومینترن او را به عنوان عضو کمیسیون کنترل بین‌المللی منصوب کرد. برخلاف بسیاری از «بلشویک‌های قدیمی» دیگر، استاسووا در دوران پاکسازی بزرگ و ترس جنون‌آمیز از جاسوسی که در اواخر دهه ۱۹۳۰، شوروی را فرا گرفت، دستگیر نشد، اگرچه در نوامبر ۱۹۳۷، ژوزف استالین به رئیس کمینترن گئورگی دیمیتروف گفت که استاسووا «تفاله» است و «احتمالاً» دستگیر خواهد شد. او پنج روز بعد، در ۱۶ نوامبر ۱۹۳۷ از سمت خود
شد. او پنج روز بعد، در ۱۶ نوامبر ۱۹۳۷ از سمت خود در سازمان کمک بین‌المللی سرخ برکنار شد. به‌طور غیرمعمول، او تا زمانی که کمینترن در سال ۱۹۴۳ منحل شد، جایگاه خود را در کمیسیون کنترل بین‌المللی حفظ کرد و در سال ۱۹۳۸ به عنوان ویراستار مجله «ادبیات بین‌المللی» دوباره استخدام شد. استاسووا این نقش را تا سال ۱۹۴۶ حفظ کرد تا زمانی که از کار بازنشسته شد. در سال ۱۹۴۸، او به دلیل گفته‌هایش در یک سخنرانی عمومی که «لنین با تمام رفقا به‌طور یکسان رفتار می‌کرد و حتی بوخارین را 'بوخارچیک' می‌نامید» مورد «توبیخ شدید» قرار
را 'بوخارچیک' می‌نامید» مورد «توبیخ شدید» قرار گرفت — ده سال قبل از آن، بوخارین به خیانت اعتراف کرده بود. او بعدها نوشت که این کلمات «سهواً از دهانش بیرون آمده» و اینکه این «یک اشتباه سیاسی بزرگ» از طرف او بود. درگذشت و میراث. پس از مرگ استالین، النا استاسووا آخرین «بلشویک قدیمی» بود که در دوران انقلاب ۱۹۱۷ در کمیته مرکزی خدمت کرده بود و زنده مانده بود. او پس از بازنشستگی بسیار کم در مجامع عمومی ظاهر شد، اما در سال ۱۹۶۱ یکی از چهار بلشویک قدیمی بود که در نامه‌ای به «کنگره ۲۲ حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی»
به «کنگره ۲۲ حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی» برای اعادهٔ حیثیت از نیکلای بوخارین پس از مرگش درخواستی امضا کرد. یک مدرسه شبانه‌روزی برای خارجی‌ها در ایوانووا در روسیه به نام «مدرسه شبانه‌روزی بین‌المللی ایوانووا» («اینترسوم») که در سال ۱۹۳۳ توسط سازمان کمک بین‌المللی سرخ تأسیس شده بود، به نام النا استاسووا نام‌گذاری شد. استاسووا در ۳۱ دسامبر ۱۹۶۶ در مسکو درگذشت و خاکستر او یک خمره در آرامگاه دیوار کرملین قرار گرفت.
کاخ خدایار خان () که به نام مروارید خوقند نیز شناخته می‌شود، کاخی متعلق به خدایار خان آخرین فرمانروا از سلسله خانات خوقند است که در دره فرغانه در ازبکستان قرار دارد. این کاخ، پر بازدیدترین جاذبه گردشگری دره فرغانه به‌شمار می‌رود.
یون ته‌جو (؛ ؟ ~ ۶۱۶ میلادی) "مانگنیجی" (نخست وزیر) امپراتوری گوگوریو در زمان امپراتوری پیونگ‌وون و یونگ‌یانگ بود. او پدر یون گه‌سومون بود، و شناخته شده بود که در کنار ژنرال اولجی موندوک موضعی تهاجمی علیه دودمان سوئی اتخاذ کرده بودند. پیش‌زمینه. یون ته‌جو پسر "مانگنیجی" یون جایو و پدر یون گه‌سومون، یون جونگتو و یون سویون بود. او در طول زندگی خود ته‌ترو استان غربی گوگوریو و همچنین "مانگنیجی" گوگوریو پس از مرگ پدرش بود. جنگ‌های گوگوریو–سویی. پس از پیروزی گوگوریو بر سویی ، درگیری درون دربار گوگوریو رخ داد.
بر سویی ، درگیری درون دربار گوگوریو رخ داد. جناح شمال که به شدت مخالف سوئی بود و جناح جنوبی که طرفدار صلح با سوئی بود، بر سر اینکه آیا گوگوریو باید از اشتغال سوئی به شورش یانگ ژوانگان استفاده کند یا نه، با هم اختلاف پیدا کردند. جناح شمال متشکل از یون ته‌جو، اولجی موندوک و مقامات نظامی بود، در حالی که جناح جنوبی متشکل از شاهزاده گو گونمو و مقامات علمی بود. سرانجام جناح جنوبی پیروز شد و یون ته‌جو تلاش کرد تا موقعیت خود را به پسر بزرگش یون گه‌سومون منتقل کند، اما توسط اعتراضات دیگر ته‌ترو ها متوقف شد. این
اما توسط اعتراضات دیگر ته‌ترو ها متوقف شد. این منجر به مرگ یون ته‌جو بدون دیدن جانشین مناسب برای موقعیت های خود شد. میراث. موقعیت یون ته‌جو به عنوان "مانگنیجی" به ژنرال اولجی موندوک و سرانجام به یون گه‌سومون داده شد. سمت ته‌ترو استان شرقی نیز به پسر بزرگ او داده شد. یون گه‌سومون بعداً کودتای را رهبری کرد که گو گونمو را که بیست و هفتمین پادشاه گوگوریو شده بود، سرنگون کرد. یون گه‌سومون گوگوریو را در آخرین دوره شکوه پیش از فروپاشی آن درسال ۶۶۸ میلادی به دست تانگ رهبری کرد.
کُنتس سوفیا آدریونا تولستایا (؛ ؛ ؛ – ۴ نوامبر ۱۹۱۹) خاطره‌نویس و نسخه‌بردار اهل امپراتوری روسیه و همسر نویسنده نامدار روس، کُنت لئو تولستوی بود. زندگی‌نامه. سوفیا بیرز یکی از سه دختر آندری ایوستافیویچ بیرز (۱۸۰۸–۱۸۶۸)، پزشک آلمانی-بالتیک دربار امپراتوری، و همسر روسی‌اش لیوبوف الکساندروونا ایزلاوینا (۱۸۲۶–۱۸۸۶) بود. پدربزرگ مادری‌اش، کنت پیوتر زاوادوفسکی، اولین وزیر آموزش و پرورش در تاریخ روسیه بود. سوفیا از دوران کودکی با همسر آینده‌اش، لئو تولستوی آشنا بود؛ لئو ۱۶ سال از او بزرگتر بود و از دوران کودکی با
لئو ۱۶ سال از او بزرگتر بود و از دوران کودکی با مادر سوفیا دوست بود. در ۱۷ سپتامبر ۱۸۶۲، وقتی که سوفیا ۱۸ ساله بود، این دو به‌طور رسمی نامزد شدند بعد از اینکه تولستوی پیشنهاد ازدواج کتبی خود را به او داد و یک هفته بعد در مسکو ازدواج کردند. در زمان ازدواج آنها، لئو تولستوی پس از انتشار "قزاقها" به عنوان یک رمان‌نویس شهرت یافته بود. شب قبل از عروسی، تولستوی دفترچه خاطرات خود را که روابط جنسی‌اش با خدمتکاران زن را شرح می‌داد، به سوفیا داد. (در رمان "آنا کارنینا" شخصیت نیمه‌خودنگار کنستانتین لوین، ۳۴ ساله،
شخصیت نیمه‌خودنگار کنستانتین لوین، ۳۴ ساله، مشابه همین رفتار را انجام می‌دهد و از نامزد ۱۹ ساله‌اش کیتی می‌خواهد تا دفترچه خاطراتش را بخواند و از خطاهای گذشته‌اش آگاه شود) این دفترچه خاطرات شامل این موضوع بود که تولستوی از یک زن که در املاک یاسنایا پالیانا زندگی می‌کرد، صاحب فرزندی شده است. تولستایا در مجموع ۱۶ بار باردار شد که سه بارداری او به سقط جنین منتهی شد. تولستوی‌ها ۱۳ فرزند داشتند که هشت نفر از آنها به سن بلوغ رسیدند. با توجه به علاقه روزافزون شوهرش به مسائل روحانی، تولستایا مسئولیت اداره املاک
به مسائل روحانی، تولستایا مسئولیت اداره املاک خانوادگی را به عهده گرفت. او نسخه‌بردار رمان "جنگ و صلح" بود و برای این کار، دست‌نویس‌ها را هفت بار از ابتدا تا انتها در خانه و در شب‌ها، پس از اینکه کودکان و خدمتکاران به رختخواب رفتند، با قلم جوهر و گاهی با استفاده از ذره‌بین برای خواندن یادداشت‌های شوهرش، رونویسی و ویرایش می‌کرد. تولستایا در سال ۱۸۸۷، دوباره به عکاسی که در سن ۱۶ سالگی یادگرفته بود، علاقه‌مند شد. او بیش از ۱٬۰۰۰ عکس گرفت که زندگی خود و افول امپراتوری روسیه را مستند می‌کرد. او یک نویسنده‌نگار
روسیه را مستند می‌کرد. او یک نویسنده‌نگار بود و زندگی خود با لئو تولستوی را در مجموعه‌ای از دفترچه‌های خاطرات ثبت کرده که در دهه ۱۹۸۰ به زبان انگلیسی ترجمه و منتشر شد. تولستایا همچنین یادداشت‌های خاطرات خود را نوشت که آن را «"زندگی من"» نامید. ازدواج تولستایا و لئو تولستوی یکی از ازدواج‌های مشهور ناگوار و ناشاد در تاریخ ادبیات محسوب می‌شود. فرزندان آنها در اختلافات زناشویی‌شان جانب این یا آن را می‌گرفتند. دخترشان، آلکساندرا، از پدرش حمایت کرد، در حالی که پسرشان لئو جونیور از مادرش طرفداری می‌کرد. تولستایا
لئو جونیور از مادرش طرفداری می‌کرد. تولستایا با رشد علاقه شوهرش به مسائل روحانی و بی‌توجهی او به زندگی خانوادگی‌شان دست و پنجه نرم می‌کرد. این زوج بر سر تمایل تولستوی برای بخشیدن تمام اموال خصوصی خود با یکدیگر دعوا کردند. در سال ۱۹۱۰، هنگامی که لئو تولستوی ۸۲ ساله بود، ناگهان از سوفیا جدا شد و با دخترشان آلکساندرا و پزشک خود، «دوشان ماکوویتسکی» از خانه رفتند. لئو از خشم پس از شنیدن این که سوفیا در حال جستجو در اتاق مطالعه‌اش برای پیدا کردن وصیت‌نامه‌اش بود، که نگران بود ممکن است لئو آن را تغییر دهد، خانه
که نگران بود ممکن است لئو آن را تغییر دهد، خانه را ترک کرد. او ۱۰ روز بعد در روستای آستاپاوو درگذشت. سوفیا از او دور نگه داشته شد (چنانچه در فیلم "آخرین ایستگاه" به تصویر کشیده شده است). پس از مرگ شوهرش، تولستایا همچنان در یاسنایا پولیانا زندگی کرد و انقلاب روسیه را با آرامش نسبی سپری کرد. او در ۴ نوامبر ۱۹۱۹ درگذشت. جنجال مربوط به "سونات کرویستر" لئو تولستوی. در سال ۱۸۸۹، لئو تولستوی کتاب خود با عنوان "سونات کرویستر" را منتشر کرد. این کتاب از پرهیز جنسی حمایت می‌کرد و روایتگر داستان مردی بود که همسرش را
می‌کرد و روایتگر داستان مردی بود که همسرش را در یک بحران حسادت به قتل می‌رساند. علی‌رغم اینکه کتاب به سرعت توسط سانسور حکومتی از انتشار عمومی منع شد، در جامعه روسیه به اشتباه تصور می‌شد که این رمان توصیفی از ازدواج ناموفق لئو تولستوی و سوفیا تولستایا است که به شدت تولستایا را آزرده‌خاطر کرد. تولستایا در واکنش به "سونات کرویستر" دو رمان کوتاه نوشت که هر دو تا سال ۲۰۰۰ منتشر نشدند. این دو رمان عبارتند از "تقصیر کیست؟" که بین ۱۸۹۱ و ۱۸۹۴ نوشته شده و "ترانه بی‌کلام" که در سال ۱۸۹۸ نگاشته شد. در هر دو، شخصیت
که در سال ۱۸۹۸ نگاشته شد. در هر دو، شخصیت شوهر به عنوان مردی بی‌احساس نسبت به نیازهای همسرش به تصویر کشیده شده است. با وجود اعتراضات تولستایا به"سونات کرویستر" اما خودش به لغو ممنوعیت انتشار این رمان کمک کرد. او در سال ۱۸۹۱ با تزار الکساندر سوم ملاقات کرد و توانست رضایت او را جلب کند تا این رمان در مجموعه‌ای گسترده از آثار لئو تولستوی گنجانده شود. در فرهنگ عامه. سوفیا تولستایا توسط هلن میرن در فیلم سینمایی "آخرین ایستگاه" در سال ۲۰۰۹ به تصویر کشیده شد که بر اساس رمان بیوگرافی به همین نام به قلمِ جی پارینی
اساس رمان بیوگرافی به همین نام به قلمِ جی پارینی نوشته شده در ۱۹۹۰ ساخته شد. لئو تولستوی نیز در این فیلم توسط کریستوفر پلامر به تصویر کشیده شده است. هر دو بازیگر برای نقش‌های خود نامزد دریافت جوایز اسکار در شاخه‌های مرتبط شدند. زندگی او همچنین در اوت ۲۰۱۰ در برنامه رادیو بی‌بی‌سی ۴ با عنوان "یک زندگی ساده" به صورت سریالی پخش شد. در سال ۲۰۲۲، تولستایا شخصیت اصلی فیلم "یک زوج" به کارگردانی فردریک وایزمن بود. بازیگر فرانسوی، ناتالی بوتفو در این فیلم در نقش تولستایا هنرنمایی کرده است که شامل مونولوگ‌هایی بر
هنرنمایی کرده است که شامل مونولوگ‌هایی بر اساس دفترچه‌های خاطرات تولستایا است. آثار. بسیاری از آثار تولستایا مدتها پس از نگارش‌شان و پس از مرگ او منتشر شدند. این موضوع بدان سبب بود که تولستایا در نوشته‌های خود به نقد لئو تولستوی پرداخته بود و مقامات روسی نمی‌خواستند جایگاه این نویسنده مشهور خدشه‌دار شود. برخی از آثار ادبی او بیش از یک قرن پس از نوشته شدن منتشر شدند.
معاون نخست‌وزیر سوریه رسماً معاون رئیس شورای وزیران جمهوری عربی سوریه، معاون نخست‌وزیر سوریه از ۱۹۴۸ تا ۲۰۲۵ بود که معاون رئیس دولت سوریه و عضو شورای وزیران بود. معاون نخست‌وزیر دومین عضو عالی‌رتبه شورای وزیران یود. در نظام نیمه ریاستی دولت، نخست‌وزیر به عنوان «نخستین در میان برابران» در کابینه رفتار می‌شد. از سمت معاون نخست‌وزیر برای ایجاد ثبات و قدرت سیاسی در داخل یک دولت یا در مواقع اضطراری ملی که یک زنجیره فرماندهی مناسب لازم است استفاده می‌شود.
وزارت آموزش و پرورش سوریه () یک اداره دولتی است که مسئولیت آموزش در سوریه را بر عهده دارد. با این حال، این وزارتخانه فقط مسئول سطوح پایین آموزش است، در حالی که وزارت آموزش عالی مسئول سطوح بالاتر است. کتابخانه اداری آن دارای حدود ۱۳۰۰۰ جلد کتاب از سال ۲۰۱۱ است.
مت هِلم () یک شخصیت خیالی است که توسط نویسنده آمریکایی دونالد همیلتون (۲۰۰۶–۱۹۱۶) خلق شده است. هلم یک مأمور ضدجاسوسی دولت ایالات متحده است، مردی که وظیفه اصلی‌اش کشتن یا خنثی کردن مأموران دشمن است—نه یک جاسوس یا مأمور مخفی به معنای رایج این اصطلاح که در اکثر تریلرهای جاسوسی به کار می‌رود. هِلم در ۲۷ رمان ماجراجویی/تعلیقی نوشتهٔ همیلتون ظاهر شد که اولین بار در سال ۱۹۶۰ منتشر شدند. این شخصیت بعدها در تولیدات فیلم، تلویزیون و رسانه‌های دیگر اقتباس شد.
تِـتی‌شری (؛) مادرسالاری خاندان سلطنتی مصر باستان در اواخر حکومت دودمان هفدهم مصر و اوایل حکمرانی دودمان هجدهم مصر بود. خانواده. والدین غیر سلطنتی. تِـتی‌شری دختر «تجنیی» و «نفرو» بود. نام‌های والدین تتی‌شری به نظر می‌رسد که غیر سلطنتی بوده و از باندهای مومیایی که در گور TT320 یافت شده‌اند، شناخته شده‌اند. ازدواج. گمان می‌رود که او با سناختن‌رع تائو یکم ازدواج کرده باشد و با وجود خون غیر سلطنتی خود، به مقام همسر بزرگ سلطنتی رسید. تِـتی‌شری مادر سِقِنِن‌رَع تائو دوم شهبانوی آهوتپ یکم و احتمالاً کاموسه بود.
تائو دوم شهبانوی آهوتپ یکم و احتمالاً کاموسه بود. به طور یقین، او مادر سات‌جحوتی است، همان‌طور که در تابوت ری‌شی این فرد گواهی شده است. در ابیدوس، نوه‌اش، پادشاه احموس یکم، سنگ یادبود ملکه تِـتی‌شری را به‌منظور اعلام ساخت هرم و «خانه‌ای» برای تِـتی‌شری نصب کرد. مطابق یافته‌های جیمز هنری بریستد، احموس به ملکه اشاره می‌کند و او را «مادر مادر من، و مادر پدر من، همسر بزرگ پادشاه و مادر پادشاه، تِـتی‌شری» می‌خواند. این امر نشان می‌دهد که والدین او خواهر و برادر یا نیمه‌خواهر و نیمه‌برادر بوده‌اند. احموس یکم از
یا نیمه‌خواهر و نیمه‌برادر بوده‌اند. احموس یکم از آهوتپ یکم متولد شد. مدفن و یادبودها. تِـتی‌شری احتمالاً در طیبه (تبس) دفن شده و ممکن است در نهایت در مخزن سلطنتی در گور شمارهٔ TT320 دوباره دفن شده باشد. هنوز هیچ مقبره‌ای درطیبه به‌طور قطعی به ملکه تِـتی‌شری نسبت داده نشده است، اما یک مومیایی که ممکن است متعلق به او باشد، به نام «زن ناشناخته ب»، در کنار دیگر اعضای خانواده سلطنتی که دوباره دفن شدند، در مخزن سلطنتی قرار دارد. فرعون احموس یکم نماد یادبود یا گور نمادین را در ابیدوس به احترام او و در میان
یا گور نمادین را در ابیدوس به احترام او و در میان مجموعه عظیم مقبره‌ای که خود در این مکان داشت، ایجاد کرده بود،. این سازه از جنس خشت خام در سال ۱۹۰۲ توسط انجمن کاوش‌های مصر کشف شد و در آن یک سنگ یادبود عظیم پیدا شد که شامل ذکر نذورات احموس یکم و همسر-خواهرش احمس نفرتاری به هرم و محوطه (یا معبدی) برای تِـتی‌شری بود. کاشف این اثر، سی.تی. کارلی، معتقد بود که اشاره به «هرم» تِـتی‌شری در متن به ساختمان حاوی سنگ یادبود مربوط نمی‌شود، بلکه به هرم بزرگتر مرتبط با معبد تشییع عظیم در پای‌بست آن اشاره دارد که در سال
تشییع عظیم در پای‌بست آن اشاره دارد که در سال ۱۹۰۰ توسط ای.سی. مِیس کشف شده بود. با این حال، بر اساس کشفیات اخیر، این دیدگاه دیگر قابل اعتنا نیست. پای‌‌بستهای ساختمانی، که در سال ۱۹۰۳ توسط سی.تی. کارلی به عنوان «معبد» یا «مصطبه» توصیف شده بود، در سال ۲۰۰۴ از طریق کاوش‌های مجدد مؤسسه شرق‌شناسی دانشگاه شیکاگو تحت هدایت اس.هاروی نشان داده شد که اساساً پایین‌ترین بخش‌های یک اهرام آجری است، آخرین هرم ساخته شده برای یک ملکه در مصر. بخش‌هایی از پوشش سنگ آهک هرم خوابیده نیز کشف شد که به‌طور قطعی نشان می‌دهد این
خوابیده نیز کشف شد که به‌طور قطعی نشان می‌دهد این ساختار از نظر شکل هندسی، هرم بوده است. بررسی مغناطیسی همچنین یک محوطه آجری به اندازه تقریبی ۷۰ در ۹۰ متر را نشان داد که پدیداری بود که پیش‌تر توسط باستان‌شناسان کشف نشده بود؛ بنابراین، این پدیدار اکنون می‌توانند به عنوان مشخصه ذکر شده در سنگ یادبود احموس شناسایی شوند: یک هرم و یک محوطه، که در میان مجموعه مقبره‌ای خود احموس ساخته شده‌اند. شواهد. پیکرک (جعلی؟). یک پیکرک که مدت‌ها در مجموعه‌های موزه بریتانیا نگهداری می‌شد و بر روی آن نوشته‌ای به نام تِـتی‌شری
می‌شد و بر روی آن نوشته‌ای به نام تِـتی‌شری حک شده بود، توسط دبلیو. ئی. دیویس به عنوان پیکرکی تقلبی شناسایی شد، زیرا نوشته آن به شدت از نوشته‌های یک تِـتی‌شری مشابه ملکه که اکنون گم شده است، تقلید شده بود. با این حال، برخی از محققان این انتساب را زیر سؤال برده‌اند و سوالاتی در مورد اصالت احتمالی مجسمه خود، نه لزوما نوشته‌اش، مطرح کرده‌اند.
دونالد بنتسون همیلتون (؛ ۲۴ مارس ۱۹۱۶ – ۲۰ نوامبر) نویسنده آمریکایی رمان، داستان کوتاه و آثار غیرداستانی دربارهٔ طبیعت بود. رمان‌های او که عمدتاً کتاب‌های شومیز است بیشتر در ژانر جاسوسی، همچنین جنایی و وسترن، مانند "سرزمین بزرگ"، قرار دارند. او بیشتر به خاطر مجموعه بلندمدت مت هلم (۱۹۶۰–۱۹۹۳) شناخته می‌شود که ماجراهای یک مأمور مخفی ضدجاسوسی/آدمکش را روایت می‌کند که برای یک آژانس دولتی مخفی آمریکا کار می‌کند. منتقد برجسته، آنتونی باوچر، نوشته است: «دونالد همیلتون واقع‌گراییِ سخت اصیلِ دشیل همت را به رمانِ
واقع‌گراییِ سخت اصیلِ دشیل همت را به رمانِ جاسوسی آورده است؛ داستان‌های او به همان اندازه گیرا است و احتمالاً به حقیقتِ جنجالیِ جاسوسی نزدیک‌تر از هر داستانِ دیگری که امروزه روایت می‌شود.»
کوچولوی بندانگشتی، انگشت‌کوشولو، شستم‌جان، شستک یا پوسته‌کوچولو () که در زبان انگلیسی به شکل‌های مختلفی چون Hop-o'-My-Thumb، Hop-on-My-Thumb، Little Thumbling، Little Thumb یا Little Poucet نیز شناخته می‌شود، یکی از هشت افسانه معروف شارل پرو است که برای نخستین بار در سال ۱۶۹۷ در مجموعهٔ "Histoires ou contes du temps passé" منتشر شد. این افسانه در رده‌بندی آرنه-تامپسون تحت شماره‌های ۳۲۷A و ۳۲۷B جای می‌گیرد. خلاصه داستان. پسر کوچکی به نام پوسته‌کوچولو کوچک‌ترین فرزند از هفت پسر یک خانواده فقیر هیزم‌شکن است.
فرزند از هفت پسر یک خانواده فقیر هیزم‌شکن است. گرچه جثه‌ای بسیار کوچک دارد، اما از هوش و ذکاوتی بالا برخوردار است. در حالی که پدر و مادر تصمیم می‌گیرند فرزندان‌شان را به دلیل فقر در جنگل رها کنند، پوسته‌کوچولو مخفیانه به نقشه‌شان گوش می‌دهد و با برداشتن سنگ‌ریزه‌های سفید مسیر بازگشت به خانه را برای خود و برادرانش نشانه‌گذاری می‌کند. در دفعه دوم، به‌جای سنگ، از خرده‌نان استفاده می‌کند، اما پرندگان خرده‌نان‌ها را می‌خورند و آن‌ها در جنگل گم می‌شوند. شب‌هنگام به خانه‌ای می‌رسند که متعلق به غولی آدم‌خوار است.
به خانه‌ای می‌رسند که متعلق به غولی آدم‌خوار است. برای نجات از گرگ‌ها ترجیح می‌دهند در خانه غول بمانند. غول آن‌ها را می‌پذیرد اما تصمیم دارد شبانه سرشان را ببرد. پوسته‌کوچولو با زیرکی، کلاه‌های خود و برادرانش را با تاج‌های دختران غول جابجا می‌کند و غول اشتباهی دخترانش را می‌کشد. پسرها فرار می‌کنند، اما غول که متوجه اشتباهش می‌شود، «چکمه‌های هفت‌فرسنگی» جادویی‌اش را می‌پوشد و به دنبالشان می‌دود. پوسته‌کوچولو که دوباره هوشمندانه عمل می‌کند، خودش را در غاری پنهان می‌سازد، سپس چکمه‌ها را از پای غول خسته که
پنهان می‌سازد، سپس چکمه‌ها را از پای غول خسته که خوابیده است، درمی‌آورد. چکمه‌ها به صورت جادویی اندازهٔ پای او می‌شوند. او با استفاده از این چکمه‌ها به قصر شاه می‌رود، خبررسان سلطنتی می‌شود، و ثروتی به‌دست می‌آورد. در نهایت نزد خانواده‌اش بازمی‌گردد و آن‌ها با خوشبختی زندگی می‌کنند. تحلیل داستان. این داستان در نیمه نخست شباهت زیادی به «هانسل و گرتل» دارد، جایی که والدین ناتوان از تأمین غذا تصمیم به رها کردن فرزندان می‌گیرند. در نیمه دوم نیز تم غول و زیرکی کودک، با داستان‌هایی مانند «رولند عزیز» و
و زیرکی کودک، با داستان‌هایی مانند «رولند عزیز» و افسانه‌های یونانی همچون «تزه و مینوتور» مشترک است. در سطح روانشناختی، این داستان تمایز کودک باهوش و ساکت (پوسته‌کوچولو) را از والدین نادان یا خشن نشان می‌دهد. کودک با شجاعت و هوش خود بر خطراتی مانند گرسنگی، گرگ، و غول فائق می‌آید. استفاده از نشانه‌گذاری مسیر (سنگ‌ریزه‌ها) و پوشیدن چکمه‌های جادویی، نشانه‌هایی از رشد، استقلال، و پیروزی عقل بر قدرت فیزیکی هستند. اقتباس‌ها. این افسانه بارها در قالب‌های گوناگون بازآفرینی شده‌است: تصویرگری. گوستاو دوره، تصویرگر
بازآفرینی شده‌است: تصویرگری. گوستاو دوره، تصویرگر فرانسوی قرن نوزدهم، ۱۱ تصویر برای نسخهٔ ۱۸۶۲ از "افسانه‌های پرو" تهیه کرد که تصاویری نمادین از سکانس‌هایی چون دزدیدن چکمه‌های غول یا نشانه‌گذاری مسیر را نشان می‌دهد. همچنین تصویرگران آلمانی مانند هاینریش لویتمن و الکساندر زیک نسخه‌های خاص خود را ارائه کرده‌اند.
ادوارد نوریس (؛ ۱۰ مارس ۱۹۱۱ – ۱۸ دسامبر ۲۰۰۲) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۶۳ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "گوریل"، "شهرک پسرها"، "مردی از آلامو"، "ملکه کریستینا"، "دختر شهر کوچک"، "ماریتای بدجنس"، "بانو نقشه‌هایی دارند، و "شکارچیان گرگ" اشاره کرد.
پریان یا الماس‌ها و وزغ‌ها یا وزغ‌ها و الماس‌ها (به فرانسوی: Les Fées) یک افسانه فرانسوی است که توسط شارل پرو نوشته شده است. این داستان در مجموعهٔ «قصه‌های مامان غازی» در سال ۱۶۹۷ منتشر شده و به شمارهٔ ۴۸۰ در فهرست آرنه-تامپسون، با عنوان «دختران مهربان و نامهربان»، طبقه‌بندی شده است. دیگر این نوع عبارتند از مادر هوله، سه مرد کوچک در جنگل. خلاصهٔ داستان. بیوه‌ای دو دختر داشت؛ دختر بزرگ‌تر که شبیه مادرش بود، بداخلاق و مغرور، و دختر کوچک‌تر که به پدر مرحومش شباهت داشت، مهربان و زیبا بود. مادر به دختر بزرگ‌تر
داشت، مهربان و زیبا بود. مادر به دختر بزرگ‌تر علاقه‌مند بود و دختر کوچک‌تر را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد. روزی دختر کوچک‌تر در حال کشیدن آب از چاه بود که زنی سالخورده از او درخواست آب کرد. دختر با مهربانی به او آب داد و زن که در واقع یک پری بود، به او نعمتی بخشید که با هر کلمه‌ای که می‌گوید، از دهانش جواهر یا گل بیرون بیاید. مادر با دیدن این نعمت، تصمیم گرفت دختر بزرگ‌ترش را نیز به چاه بفرستد. اما این بار پری به شکل شاهزاده‌ای ظاهر شد و از دختر بزرگ‌تر آب خواست. دختر با بی‌ادبی پاسخ داد و پری او را نفرین
خواست. دختر با بی‌ادبی پاسخ داد و پری او را نفرین کرد که با هر کلمه‌ای که می‌گوید، از دهانش مار یا وزغ بیرون بیاید. در نهایت، دختر کوچک‌تر با شاهزاده‌ای ازدواج کرد و دختر بزرگ‌تر به دلیل رفتار نامناسبش توسط مادرش از خانه رانده شد و در جنگل تنها و بی‌کس درگذشت. تحلیل. این داستان نشان می‌دهد که مهربانی و ادب پاداش داده می‌شود، در حالی که بی‌ادبی و خودخواهی مجازات به همراه دارد. همچنین، نمادهایی مانند جواهرات و گل‌ها برای نشان دادن فضایل و مارها و وزغ‌ها برای نشان دادن رذایل به کار رفته‌اند. اقتباس‌ها. این
نشان دادن رذایل به کار رفته‌اند. اقتباس‌ها. این داستان در آثار مختلفی بازنویسی و اقتباس شده است، از جمله در کتاب «کتاب آبی قصه‌های پریان» اثر اندرو لنگ و همچنین در نسخه‌های تصویری مختلفی که توسط هنرمندانی مانند گوستاو دوره و لورا ولنتاین تصویرگری شده‌اند. در فرهنگ عامه. داستان «الماس‌ها و وزغ‌ها» در فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی مختلفی مورد اشاره قرار گرفته است، از جمله در فیلم «جواهرات تراش‌نخورده» و انیمیشن‌هایی مانند «بیا بریم لونا!». تصاویر. در زیر تصاویری از نسخه‌های مختلف این داستان آورده شده است:
ریکه کاکل‌به‌سر یا ریکی با کاکل () که در زبان انگلیسی با نام‌هایی چون "Riquet with the Tuft" یا "Ricky of the Tuft" شناخته می‌شود، یکی از افسانه‌های ادبی فرانسوی است که نخستین بار توسط کاترین برنار در سال ۱۶۹۶ در مجموعهٔ "اینسِ کوردوبا" منتشر شد. نسخهٔ مشهورتر آن، اثر شارل پرو است که در سال ۱۶۹۷ در مجموعهٔ "داستان‌ها یا قصه‌هایی از گذشته" منتشر شد. نام داستان. در مورد منشأ نام «ریکی» چند نظریه وجود دارد: خلاصه داستان. در نسخهٔ شارل پرو، شاهزاده‌ای زشت به نام ریکی به دنیا می‌آید. در زمان تولد، پری‌ای ظاهر
ریکی به دنیا می‌آید. در زمان تولد، پری‌ای ظاهر می‌شود و به او دو موهبت می‌بخشد: هوش فراوان و توانایی انتقال هوش به کسی که عاشقش باشد. از آنجا که در ناحیهٔ پشت سرش کاکلی از مو دارد، به او لقب «ریکی با کاکل» می‌دهند. چند سال بعد، ملکه‌ای در پادشاهی همسایه دوقلو به دنیا می‌آورد. دختر نخست بسیار زیبا اما احمق است؛ پری همان، به ملکه هشدار می‌دهد که این دختر اگرچه زیباست، اما از عقل بهره‌ای ندارد. دختر دوم زشت است، ولی آن‌قدر باهوش خواهد شد که زشتی‌اش به چشم نخواهد آمد. پری به دختر زیبا نیز موهبتی می‌دهد: او
آمد. پری به دختر زیبا نیز موهبتی می‌دهد: او می‌تواند زیبایی‌اش را به کسی که دوستش دارد، منتقل کند. با گذر زمان، دو خواهر رشد می‌کنند. خواهر دوم، علی‌رغم زشتی‌اش، باهوش و محبوب است. اما خواهر زیبا به‌دلیل نداشتن هوش، اندوهگین و منزوی است. روزی، او برای فرار از غمش به جنگل می‌رود و در آنجا با ریکی روبه‌رو می‌شود. ریکی که عاشق تصاویر مشهور این شاهزاده شده، به سرزمین او آمده است. آن‌دو گفتگو می‌کنند. شاهزاده‌خانم از این‌که هوش ندارد شکایت می‌کند و می‌گوید حاضرم زیبایی‌ام را بدهم اگر بتوانم خردمند باشم. ریکی به
زیبایی‌ام را بدهم اگر بتوانم خردمند باشم. ریکی به او پیشنهاد می‌دهد در صورتی که یک سال بعد با او ازدواج کند، اکنون به او هوش بدهد. شاهزاده‌خانم که به‌درستی نمی‌تواند عواقب را بفهمد، می‌پذیرد. پس از آن، شاهزاده‌خانم به زنی بسیار خردمند و جذاب تبدیل می‌شود و خواستگارهای زیادی پیدا می‌کند، اما چون همه‌شان را سطحی و کم‌هوش می‌یابد، نمی‌تواند تصمیم بگیرد. یک سال می‌گذرد. روزی او دوباره در همان جنگل، ریکی را می‌بیند. ریکی آمده تا عهد ازدواج را یادآوری کند. شاهزاده‌خانم ابتدا مخالفت می‌کند و می‌گوید عهدی که بدون
ابتدا مخالفت می‌کند و می‌گوید عهدی که بدون عقل داده، نمی‌تواند الزام‌آور باشد. اما وقتی ریکی می‌پرسد آیا چیزی جز ظاهرش تو را آزار می‌دهد؟ او پاسخ می‌دهد: «نه». در این لحظه، ریکی یادآوری می‌کند که او هم در هنگام تولد، موهبتی دریافت کرده که می‌تواند مرد محبوبش را زیبا کند. شاهزاده به ویژگی‌های اخلاقی و ذهنی ریکی فکر می‌کند، و او در نظرش زیباتر از هر مردی می‌شود. در نهایت، آن‌ها ازدواج می‌کنند. راوی می‌پرسد آیا واقعاً پری باعث زیبایی ریکی شد یا این عشق بود که نگاه شاهزاده‌خانم را تغییر داد. تفاوت میان
بود که نگاه شاهزاده‌خانم را تغییر داد. تفاوت میان نسخه‌های پرو و برنار. هرچند در هر دو نسخه ساختار کلی یکی است (شاهزادهٔ زشت و باهوش و شاهزاده‌خانم زیبا و ساده‌لوح)، اما تفاوت‌هایی اساسی دارند: در نسخهٔ کاترین برنار، شاهزاده‌خانم نام «مامَا» دارد و خواهر دوم اصلاً وجود ندارد. ریکی هم هیچ پیش‌زمینه‌ای ندارد و فقط در دنیای زیرزمینی زندگی می‌کند. در پایان داستان برنار، بر خلاف نسخهٔ شاد پرو، پایان تلخ‌تری رقم می‌خورد. در طول یک سالی که ریکی غایب است، شاهزاده‌خانم عاشق مردی به نام «آرادا» می‌شود. اما از ترس از
عاشق مردی به نام «آرادا» می‌شود. اما از ترس از دست دادن هوشش، ازدواج با ریکی را می‌پذیرد. او سعی می‌کند با آوردن آرادا به دربار، معشوقش را پنهانی نزد خود نگاه دارد. اما ریکی متوجه می‌شود و برای انتقام، آرادا را به موجودی کوته‌قامت و زشت مثل خودش تبدیل می‌کند، به‌طوری که شاهزاده دیگر نمی‌تواند آن دو را از هم تشخیص دهد. تحلیل داستان. داستان «ریکی با کاکل» یک افسانهٔ فولکلوریک نیست، بلکه یک افسانهٔ ادبی است که برای خواندن در محفل‌های ادبی و سالن‌های قرن هفدهم فرانسه نوشته شده است. تاکید داستان بر عقل (و نه