payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود و به گفتهٔ یک معاصر، نامطلوب بود. تولستوی آن را «کارخانهٔ آبجو» می‌نامید. طبقهٔ همکف شامل یک سالن غذاخوری بزرگ بود که پشت آن راهروهایی در دو جهت قرار داشت و هرکدام به چهار اتاق کوچک می‌رسید. در وسط طبقهٔ دوم یک سالن با صحنه‌ای برای نمایش‌های آماتور وجود داشت. در کل ۳۴ اتاق بود و تقریباً همهٔ آن‌ها پر از مهمان بودند. اطراف خانه هیچ بهارخواب، باغ گل، رودخانه یا برکه‌ای وجود نداشت. آنا چرتکوا بیمار بود، اما تولستوی به تاب‌آوری او تحسین می‌کرد و او را یکی از زنانی می‌دانست که «عالی‌ترین و زنده‌ترین
یکی از زنانی می‌دانست که «عالی‌ترین و زنده‌ترین آرمانشان آمدن ملکوت خداست». در دههٔ ۱۹۲۰، او به مرتب‌سازی و توصیف دست‌نوشته‌های نویسنده برای انتشار آثار کاملش پرداخت و همچنین شرحی علمی بر مکاتبات لئو تولستوی با همسرش نوشت. آنا چرتکوا در سال ۱۹۲۷ در مسکو درگذشت. او در قبرستان وودنسکوی، در کنار همسرش به خاک سپرده شد (بخش ۲۱). آنا چرتکوا توسط نیکولای یاروشنکو در تابلوهای «دانشجو» (۱۸۸۳) و «در سرزمین گرم» (۱۸۹۰) به تصویر کشیده شد. بیوگراف‌نویس یاروشنکو، ایرینا پولنووا، نوشت که چرتکوا همچنین به عنوان یک شخصیت
پولنووا، نوشت که چرتکوا همچنین به عنوان یک شخصیت کمیک در گرافیک‌های هنرمند ظاهر شد. به گفتهٔ پژوهشگر، یاروشنکو در آنا چرتکوا «تناسب با برنامه‌های مختلف و حتی متضاد خود» را یافته بود. چرتکوا همچنین در نقاشی‌های میخائیل نستروف «در روسیه. روح مردم» (۱۹۱۶) در کنار همسرش و لئو تولستوی و نیز در دو پرتره‌ای که وی در ۱۸۹۰ کامل کرده است، به تصویر درآمده است.
دوشس بزرگ اُلگا نیکولایونا روسیه (؛ ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸) نخستین فرزند آخرین امپراتور روسیه، نیکلای دوم و همسرش آلکساندرا فیودوروفنا، ملکه روسیه بود. در طول زندگی‌اش، ازدواج آیندهٔ اُلگا موضوع گمانه‌زنی‌های گسترده‌ای در روسیه بود. شایعاتی دربارهٔ ازدواج او با دوشس بزرگ دیمیتری پاولویچ روسیه، کارول دوم، ادوارد هشتم، بزرگ‌ترین پسر جرج پنجم بریتانیا و الکساندر یکم، پادشاه یوگسلاوی مطرح می‌شد. خود اُلگا می‌خواست با یک روس ازدواج کند و در کشورش بماند. در طول جنگ جهانی اول، او در بیمارستان نظامی از سربازان مجروح پرستاری
او در بیمارستان نظامی از سربازان مجروح پرستاری می‌کرد تا زمانی که عصبانیت و خستگی او را از کار بازداشت و پس از آن، بر امور اداری بیمارستان نظارت داشت. اعدام خانوادهٔ رومانوف پس از انقلاب روسیه باعث شد که اُلگا توسط کلیسای ارتدکس روسی به عنوان قدیس شهید تقدیس شود. در دههٔ ۱۹۹۰، بقایای او از طریق آزمایش ژنتیک شناسایی و در یک مراسم تدفین در کلیسای جامع سنت پیتر و پاول در سن پترزبورگ، همراه با والدین و دو خواهرش، به خاک سپرده شد. ظاهر و شخصیت. اُلگا موهایی به رنگ بلوط روشن، چشمانی آبی روشن، صورتی پهن و بینی
رنگ بلوط روشن، چشمانی آبی روشن، صورتی پهن و بینی کمی سربالا داشت. هنگامی که ده ساله بود، معلمش Pierre Gilliard نوشت که او «بسیار روشن» با «چشمانی شرور و درخشان و بینی کمی سربالا» است. بارونس Sophie Buxhoeveden، خدمتکار مادرش، چنین توصیف کرد: «او روشن و قدبلند بود، با چشمانی آبی و خندان، بینی نسبتاً کوتاه که آن را «بینی کوچک و فروتن من» می‌نامید و دندان‌هایی زیبا داشت.» او از نظر ظاهر کمتر از خواهرانش، تاتیانا نیکولایونا رومانوا و ماریا نیکولایونا، شاهدخت بزرگ روسیه زیبا به نظر می‌رسید، اما با گذر زمان
بزرگ روسیه زیبا به نظر می‌رسید، اما با گذر زمان زیبایی‌اش بیشتر شد. دوست مادرش، Lili Dehn نوشت: «در کودکی ساده بود، اما در پانزده سالگی زیبا شد. قدش کمی بالاتر از متوسط بود، پوستش شفاف، چشمانش آبی عمیق، موهایش بلوطی روشن و فراوان و دست و پای زیبایی داشت.» در خاطراتش، Meriel Buchanan ظاهر اُلگای ۱۷ ساله در یک بال سلطنتی در سال ۱۹۱۲ را چنین توصیف کرده است: «وی ویژگی‌های منظم و زیبایی تقریباً اسرارآمیز خواهرش تاتیانا را نداشت، اما با بینی کمی سربالا، دهان پهن خندان و چشمان آبی درخشانش، جذابیتی تازه و سرشار
خندان و چشمان آبی درخشانش، جذابیتی تازه و سرشار داشت که او را غیرقابل مقاومت می‌کرد.» اُلگا دلسوز بود و همیشه می‌خواست به دیگران کمک کند. وقتی کودک بود، دختری کوچک را دید که در جاده گریه می‌کرد. او عروسک خود را از کالسکه بیرون انداخت و گفت: «گریه نکن دختر کوچک، این هم یک عروسک برای تو.» بارونس سوفی باکشه‌ویدن به یاد آورد: «او سخاوتمند بود و هر درخواستش فوراً پاسخ داده می‌شد. می‌گفت: «آه، باید به فلانی کمک کرد. باید به نحوی کمک کنم.»» وقتی ۲۰ ساله شد، بخشی از ثروت قابل توجه خود را در اختیار گرفت و به‌طور
از ثروت قابل توجه خود را در اختیار گرفت و به‌طور مستقل به درخواست‌های خیریه پاسخ داد. روزی که در حال گردش بود، کودکی را دید که از عصا استفاده می‌کرد. از وضعیت کودک پرسید و دریافت والدین او خیلی فقیر بودند و توانایی درمانش را ندارند. او بودجه‌ای برای پوشش هزینه‌های درمان کودک اختصاص داد. یک مسئول دربار، الکساندر موسولوف، یادآور شد که شخصیت اُلگا «متعادل، خوب و با مهربانی تقریباً فرشته‌وار» بود، زمانی که به زن جوانی تبدیل شد. اُلگا به خاطر زودجوش بودن و تغییر خلقیاتش شهرت داشت. وقتی کودک بود، به یک نقاش
خلقیاتش شهرت داشت. وقتی کودک بود، به یک نقاش پرتره گفت: «تو مرد بسیار زشتی هستی و من اصلاً تو را دوست ندارم!» دوست مادرش، آنا ویروبووا نوشت که ویژگی‌های اصلی اُلگا «ارادهٔ قوی و عادت منحصر به فرد به فکر و عمل مستقیم» بود… این ویژگی‌ها در یک زن تحسین‌برانگیزند، اما در کودکی گاهی مشکل‌ساز می‌شوند و اُلگا به عنوان دختری کوچک گاهی لج‌باز و حتی نافرمان بود. در ۱۱ ژانویه ۱۹۰۹، آلکساندرا اُلگای ۱۳ ساله را به دلیل بی‌ادبی و رفتار ناپسند سرزنش کرد. او به نوجوان گفت که باید با خدمتکاران مؤدب باشد، چون آن‌ها از او
که باید با خدمتکاران مؤدب باشد، چون آن‌ها از او مراقبت می‌کنند و بهترین تلاش خود را انجام می‌دهند، و نباید پرستارش را زمانی که خسته یا ناخوش است «عصبانی» کند. اُلگا در ۱۲ ژانویه پاسخ داد که تلاش خواهد کرد بهتر رفتار کند، اما آسان نیست زیرا پرستارش بدون دلیل با او عصبانی می‌شود. با این حال، Elizaveta Ersberg، یکی از خدمتکاران، به خواهرزاده‌اش گفت که گاهی خدمتکاران دلیل خوبی برای عصبانی شدن از اُلگا داشتند، زیرا دوشس بزرگ می‌توانست لوس، دمدمی و تنبل باشد. در ۲۴ ژانویه ۱۹۰۹، آلکساندرا دوباره نوجوان فعال را
۲۴ ژانویه ۱۹۰۹، آلکساندرا دوباره نوجوان فعال را سرزنش کرد، کسی که یکی از نامه‌هایش را با لقب «کازاک سوارنشده» امضا کرده بود: «تو خیلی بزرگ شدی — اینقدر وحشی و پرخاشگر نباش و پاهایت را نشان نده، این زیبا نیست. من در سن تو یا کوچکتر از آن هرگز چنین نکرده‌ام.» بنا بر گفتهٔ آنا، اُلگا «بسیار زیبا، با چشمان آبی درخشان و پوستی زیبا بود. اُلگا از نظر ریزه‌کاری‌های چهره شبیه پدرش بود، به ویژه در بینی ظریف و کمی سربالا.» و قدش ۱۶۵ سانتی‌متر بود. معلم‌ها و سرپرستان اُلگا متوجه برخی گرایش‌های استبدادی او شدند. در
اُلگا متوجه برخی گرایش‌های استبدادی او شدند. در بازدیدی از موزه‌ای که کالسکه‌های دولتی در آن به نمایش گذاشته شده بود، اُلگا به یکی از خدمتکاران دستور داد بزرگ‌ترین و زیباترین کالسکه را برای رانندگی روزانه‌اش آماده کند. خواسته‌های او اجرا نشد که باعث آسودگی خاطر پرستارش، Margaretta Eagar شد. اُلگا بسیار باهوش بود و مطالعه را دوست داشت. معلم سوئیسی او، Pierre Gilliard، یادآوری کرد: «بزرگ‌ترین، اُلگا نیکولایونا، مغزی بسیار تیز داشت. او قدرت استدلال خوبی داشت، ابتکار عمل داشت، بسیار مستقل بود و توانایی پاسخ
ابتکار عمل داشت، بسیار مستقل بود و توانایی پاسخ سریع و سرگرم‌کننده داشت.» او از خواندن اخبار و مسائل سیاسی لذت می‌برد و انتخاب کتاب از میان کتاب‌های مادرش را دوست داشت. وقتی پیش از مادرش کتابی را می‌خواند، به شوخی به آلکساندرا می‌گفت که مادر باید منتظر بماند تا اُلگا تشخیص دهد این کتاب مناسب است یا خیر. اُلگا در موسیقی هم استعداد داشت. معلمانش گفتند که او «گوشی کاملاً درست» دارد. بارونس Sophie Buxhoeveden نوشت: «او می‌توانست هر چیزی را که شنیده بود از روی گوش بنوازد، قطعات پیچیده را منتقل کند، سخت‌ترین
گوش بنوازد، قطعات پیچیده را منتقل کند، سخت‌ترین همراهی‌ها را در نگاه اول بنوازد و لمسش روی پیانو دلنشین بود. او زیبا آواز می‌خواند و در محدودهٔ آواز میتزو سوپرانو بود. در تمرین تنبل بود، اما وقتی انگیزه داشت، ساعت‌ها می‌نواخت.» اُلگا معتقد بود حقوق فرزندان بزرگ باید حفظ شود. وقتی داستان یوسف و پیراهن رنگارنگش را شنید، با برادران بزرگ‌تر همدردی کرد نه با یوسف. او همچنین در داستان جالوت با جالوت همدردی داشت نه داوود. وقتی معلم فرانسوی او، پیر ژیلارد، صرف‌ها و افعال کمکی فرانسوی را آموزش می‌داد، اُلگای ده
و افعال کمکی فرانسوی را آموزش می‌داد، اُلگای ده ساله پاسخ داد: «می‌فهمم، آقای معلم. افعال کمکی خدمتکاران افعال هستند. فقط ‘avoir’ فقیر است که خودش باید کار کند.» به دلیل زندگی محافظت‌شده، اُلگا تجربه کمی از جهان داشت. او و خواهرانش درک کمی از پول داشتند، زیرا فرصت خرید در فروشگاه یا دیدن پول رد و بدل شدن را نداشتند. یک بار اُلگا فکر کرد که کلاه‌ساز کاخ، کلاهی جدید به او هدیه داده است. او یک بار ترسید وقتی پلیسی کسی را در خیابان دستگیر کرد، فکر کرد پلیس برای دستگیری او می‌آید زیرا برای خانم اِگار بد رفتار
دستگیری او می‌آید زیرا برای خانم اِگار بد رفتار کرده است. هنگام خواندن درس تاریخ، گفت خوشحال است که در زمان حال زندگی می‌کند، وقتی مردم خوب هستند و به بدی گذشته نیستند. اُلگا به بهشت و زندگی پس از مرگ علاقه داشت. در نوامبر ۱۹۰۳، اُلگای ۸ ساله با مرگ اولین دخترخاله‌اش، شاهزاده الیزابت هسن و راین بر اثر حصبه هنگام بازدید از رومانوف‌ها در املاک لهستانی آن‌ها آشنا شد. اِگار نوشت: «فرزندانم زیاد دربارهٔ دخترخاله‌ام الا صحبت کردند و فهمیدند که خدا روحش را گرفت و بعداً بدنش را نیز به بهشت خواهد برد.» او ادامه
و بعداً بدنش را نیز به بهشت خواهد برد.» او ادامه داد: «صبح کریسمس وقتی اُلگا بیدار شد، فوراً گفت: ‹خدا بدن دخترخاله الا را شب گذشته فرستاد؟ › من از چنین پرسشی شگفت‌زده شدم، اما پاسخ دادم: ‹نه عزیزم، هنوز نه. › او بسیار ناامید شد و گفت: ‹فکر کردم او را برای کریسمس با خودش فرستاده باشد. ›» زندگی اولیه. اُلگا در ۱۵ نوامبر ۱۸۹۵ به دنیا آمد. او نخستین فرزند و دختر نیکلای دوم و آلکساندرا فیودوروفنا، ملکه روسیه بود. تولد دشوار بود و آلکساندرا ۱۳ ساعت درد زایمان داشت. در نهایت، دکتر اُت با استفاده از فورسپس اُلگا
در نهایت، دکتر اُت با استفاده از فورسپس اُلگا را به دنیا آورد. وزن او هنگام تولد ۴٫۵ کیلوگرم بود و آن‌قدر سالم بود که نیکلای گفت که شبیه نوزاد به نظر نمی‌رسد. والدینش بسیار خوشحال بودند و اصرار داشتند که از اینکه نخستین فرزندشان دختر است، ناامید نشده‌اند. وقتی توسط دربار به او تبریک گفته شد، نیکلای اظهار داشت: «خوشحالم که فرزندمان دختر است. اگر پسر بود متعلق به مردم می‌شد، اما چون دختر است متعلق به ماست.» آلکساندرا موافقت کرد: «برای ما جنسیت مسئله‌ای ندارد. فرزندمان صرفاً هدیه‌ای از طرف خداست.» در سال
فرزندمان صرفاً هدیه‌ای از طرف خداست.» در سال ۱۸۹۶، نیکلای و آلکساندرا اُلگا را به بازدیدی از اسکاتلند، فرانسه و دارمشتات بردند. در بالمورال، ملکه ویکتوریا، مادربزرگ آلکساندرا و مادربزرگ‌بزرگ اُلگا، برای نخستین بار با اُلگا ملاقات کرد. ملکه ویکتوریا از اُلگا رضایت داشت و اعلام کرد: «این کودک فوق‌العاده است.» در فرانسه، اُلگا بسیار محبوب بود. نیکلای به مادرش گفت: «دخترمان در همه‌جا تأثیر بزرگی گذاشت.» اُلگا با شعار «"Vive la bebe!"» استقبال شد. اُلگا و خواهر و برادرانش تا حد امکان ساده بزرگ شدند. آن‌ها روی
و برادرانش تا حد امکان ساده بزرگ شدند. آن‌ها روی تخت‌های سخت اردوگاه می‌خوابیدند مگر اینکه بیمار باشند و هر صبح دوش آب سرد می‌گرفتند. خدمتکاران اُلگا و خواهر و برادرانش را با نام کوچک و پدرنامی صدا می‌کردند و از عناوین سلطنتی استفاده نمی‌کردند. اُلگا چهار خواهر و برادر داشت: دوشس‌های بزرگ تاتیانا نیکولایونا رومانوا، شاهدخت بزرگ دوشز ماریا نیکولایونا از روسیه، آناستازیا نیکولائونا رومانوا و الکسی نیکولایویچ. مادربزرگ‌بزرگش، ملکه ویکتوریا، یکی از مادرخوانده‌های او بود. عنوان روسی اُلگا ("Velikaya Knyazhna"
او بود. عنوان روسی اُلگا ("Velikaya Knyazhna" Великая Княжна) دقیق‌ترین ترجمه‌اش «دوشس بزرگ» است، به این معنا که اُلگا به عنوان یک «عالی‌جناب امپراتوری» رتبه‌ای بالاتر از سایر شاهدخت‌های اروپایی داشت که «عالی‌جناب سلطنتی» بودند. با این حال، ترجمه معمول انگلیسی «Grand Duchess» است. دوستان و خانوادهٔ اُلگا معمولاً او را به سادگی اُلگا نیکولایونا صدا می‌کردند یا با لقب‌های کوچک «Olishka", "Olenka» یا «Olya» خطاب می‌کردند. اُلگا بیشتر با خواهرش تاتیانا همراه بود. این دو دختر یک اتاق را با هم داشتند، لباس‌های
این دو دختر یک اتاق را با هم داشتند، لباس‌های مشابه می‌پوشیدند و به عنوان «جفت بزرگ» شناخته می‌شدند. در سال ۱۹۰۰، پیش از تولد برادرش الکسی نیکولایویچ، پدرش به شدت به حصبه مبتلا شد. در این دوران، امپراتریس تلاش کرد شوهرش را متقاعد کند تا قوانین جانشینی در روسیه را تغییر دهد تا در غیاب وارثان مرد، زنان بتوانند تاج و تخت را به ارث ببرند، به طوری که اُلگا امپراتوری را به جای عمویش، دوک بزرگ میخائیل آلکساندرویچ به ارث ببرد. در نهایت، این تغییرات اعمال نشد.
دوکوتاه‌آغاز () (در انگلیسی: "anapaest"، همچنین به‌صورت "anapæst" یا "anapest" و نیز با نام "antidactylus") گونه‌ای از پایه‌های عروضی در شعر رسمی است. در وزن‌های کمیِ کلاسیک از دو هجای کوتاه و سپس یک هجای بلند تشکیل می‌شود؛ در وزن‌های تکیه‌ای، از دو هجا بی‌تکیه و سپس یک هجای پرتکیه ساخته می‌شود. می‌توان آن را وارونهٔ دوکوتاه‌انجام دانست. به‌سبب درازای خود و پایان‌یافتن بر هجای پرتکیه، دوکوتاه‌آغاز زمینهٔ قافیه‌های نیرومند و آهنگی روان می‌آفریند و به شاعر امکان می‌دهد تا سطرهایی بلند و پیچیده با تودرتویی‌های
می‌دهد تا سطرهایی بلند و پیچیده با تودرتویی‌های فراوان بسراید. جدای از کاربرد مستقل، دوکوتاه‌آغاز گاهی در شعر بلندانجامی جانشین می‌شود. در پنج‌پایه‌ای بلندانجام سخت‌گیرانه، دوکوتاه‌آغاز کمیاب است، اما در گونه‌های آزادتر از این وزن، همچون نمایشنامه‌های واپسین شکسپیر یا شعر غنایی سدهٔ نوزدهم، بیشتر دیده می‌شود. نمونه‌ها. سه‌پایه‌ای. نمونه‌ای در شعر ویلیام کوپر «ابیات پنداشته‌شده از زبان الکساندر سلکرک» (۱۷۸۲) در وزن سه‌پایه‌ای دوکوتاه‌آغاز: چهارپایه‌ای. نمونهٔ چهارپایه‌ای دوکوتاه‌آغاز در «ملاقات با سنت
نمونهٔ چهارپایه‌ای دوکوتاه‌آغاز در «ملاقات با سنت نیکلاس» اثر کلمانت کلارک مور (۱۸۲۳): و نیز در شعر لرد بایرون «ویرانی سنحاریب»: شش‌پایه‌ای. نمونه‌ای پیچیده‌تر در "آوارگی‌های ئوشین" (۱۸۸۹) اثر ویلیام باتلر ییتس است. او دوکوتاه‌آغاز و بلندپایان را در سطرهای شش‌پایه‌ای در هم می‌آمیزد و سطری بسیار بلند می‌آفریند: این آمیختگی از شاخصه‌های شعر سدهٔ نوزدهم، به‌ویژه در آثار الگرنون چارلز سوینبرن است، همچون "پیروزی زمان" (۱۸۶۶) یا بخش‌هایی از "آتالاتا در کالیدون" (۱۸۶۵). او همچنین شعرهایی به‌طور کامل در وزن
(۱۸۶۵). او همچنین شعرهایی به‌طور کامل در وزن دوکوتاه‌آغاز سروده است، از سه‌پایه‌ای («دولورس») تا هشت‌پایه‌ای («مارس: سرودی»). هفت‌پایه‌ای. ترانهٔ "در طیاره‌ای بر فراز دریا" از گروه نیوترال میلک هتل (اواخر سدهٔ بیستم) بیشتر در وزن هفت‌پایه‌ای دوکوتاه‌آغاز سروده شده است. شعر طنزآمیز. بیشترین کاربرد دوکوتاه‌آغاز در شعر انگلیسی در قالب طنز است: پایهٔ لیمریک، شعر "شکار جانور شگفت‌انگیز" (۱۸۷۶) از لوئیس کارول، "کتاب بی‌معنایی" (۱۸۴۶) از ادوارد لیر، "گربه‌های اهل عمل" (۱۹۳۹) اثر تی. اس. الیوت، و بسیاری از
اهل عمل" (۱۹۳۹) اثر تی. اس. الیوت، و بسیاری از کتاب‌های دکتر زوس.
آنا پاولونا از روسیه ( ؛ ؛ – ۱ مارس ۱۸۶۵) ملکه هلند بود به واسطه ازدواج با پادشاه ویلم دوم. او یک میهن‌پرست روس بود که در هلند، جایی که هرگز خود را در آن وطن نمی‌دانست، به رعایت شدید تشریفات سلطنتی پایبند بود و بیشتر خود را به عنوان یک دوشس بزرگ روسی می‌شناخت تا یک ملکه هلندی. او هیچ نفوذ سیاسی نداشت، اما در امور خیریه فعال بود. او مادربزرگ ویلهلمینای هلند از طریق پسر بزرگش ویلیم سوم بود. کودکی. آنا پاولونا در سال ۱۷۹۵ در کاخ گاتچینا به دنیا آمد، هشتمین فرزند و ششمین دختر پاول یکم و ملکه ماریا فیودوروونا
و ششمین دختر پاول یکم و ملکه ماریا فیودوروونا (سوفی دوروتی ووتمبرگ) (متولد سوفی دوروتئا از وورتمبرگ) بود و بنابراین او عنوان «عالی‌جناب دوشس بزرگ آنا پاولونا از روسیه» را داشت. پس از مرگ مادربزرگ پدری آنا، کاترین کبیر، در سال ۱۷۹۶، پدرش امپراتور شد، اما در سال ۱۸۰۱ برکنار و کشته شد، زمانی که آنا شش سال داشت. برادر آنا، الکساندر یکم، امپراتور روسیه، جانشین تخت شد. آنا توسط مادرش در اقامتگاه تابستانی رومانف‌ها، Tsarskoye Selo، بزرگ شد. او دوران کودکی خود را با دو برادر کوچک‌ترش، نیکلای یکم (۱۷۹۶–۱۸۵۵) و
را با دو برادر کوچک‌ترش، نیکلای یکم (۱۷۹۶–۱۸۵۵) و مایکل (۱۷۹۸–۱۸۴۹) سپری کرد. آنا توسط معلم سوئیسی، لویی د سیبورگ ('بورسیس')، آموزش دید و تحصیلات گسترده‌ای شامل زبان‌های خارجی (روسی، آلمانی و فرانسوی) و ریاضیات دریافت کرد. او در صنایع دستی و نقاشی نیز مهارت داشت. آنا رابطه خوبی با برادرش، امپراتور الکساندر، داشت، اما نزدیک‌ترین فرد به او مادرش و دو برادر کوچکش، نیکلاس آینده و دوک بزرگ مایکل بودند، با کسانی که پس از ترک روسیه در طول زندگی خود با نامه‌نگاری در ارتباط بودند. پس از مرگ مادرش در سال ۱۸۲۸، او
در ارتباط بودند. پس از مرگ مادرش در سال ۱۸۲۸، او بیش از پیش به نیکلاس متکی شد که در زمان امپراتوری‌اش در سال ۱۸۲۵ با دادن انواع امتیازات به او پاسخ داد. او رابطه نسبتاً خوبی با خواهرش ماریا داشت، اما رابطه آنا با خواهرش کاترین (اکاترینا) هرگز خوب نبود. در سال ۱۸۰۹، امپراتور ناپلئون بناپارت فرانسه، پس از اینکه نتوانست خواهر بزرگ‌تر او اکاترینا را به عنوان عروس انتخاب کند، درخواست ازدواج با آنا را مطرح کرد. مادرش توانست پاسخ خود را به تعویق بیندازد تا ناپلئون علاقه خود را از دست بدهد و در سال ۱۸۱۰ با دوشس
علاقه خود را از دست بدهد و در سال ۱۸۱۰ با دوشس ماری لوئیز (دوشس پارما)، دختر هجده ساله امپراتور اتریش ازدواج کند. خواستگاران دیگر شامل Charles Ferdinand, Duke of Berry و ویلیام چهارم بریتانیا بودند. ازدواج. در ۲۱ فوریه ۱۸۱۶ در کلیسای بزرگ کاخ زمستان در سنت پترزبورگ، او با ویلم دوم ازدواج کرد، که بعدها پادشاه ویلم دوم هلند شد. این ازدواج توسط برادرش، تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه، در سال ۱۸۱۵ پیشنهاد شده بود به عنوان نماد اتحاد ایجاد شده پس از کنگره وین. از آنجا که پتر کبیر تصمیم گرفته بود هیچ عضو
وین. از آنجا که پتر کبیر تصمیم گرفته بود هیچ عضو خاندان دودمان رومانوف علیه میل خود مجبور به ازدواج نشود، ویلم پیش از ازدواج به روسیه دعوت شد تا آنا بتواند او را بشناسد و با میل خود به ازدواج رضایت دهد، که چنین کرد و از او راضی بود، به جز تولدش که آن را پایین‌تر از تولد خود می‌دانست. در زمان ازدواج آن‌ها توافق شد که فرزندان پرنس ویلم به عنوان پروتستان بزرگ شوند، اگرچه خود آنا ارتدکس روسی باقی ماند. الکساندر پوشکین ازدواج را در شعری ویژه با عنوان "To the Prince of Orange" جشن گرفت. این زوج یک سال در روسیه
of Orange" جشن گرفت. این زوج یک سال در روسیه ماندند. مهریه آنا یک میلیون روبل بود و معلمش بورسیس او را تا هلند همراهی کرد. ولیعهد. در هلند، آنا و ویلم Kneuterdijk Palace و Soestdijk Palace را به عنوان اقامتگاه خود دریافت کردند. آنا پاولونا از تفاوت‌های بین روسیه و کشور جدید خود بسیار متعجب شد، زیرا فاصله بین سلطنت و مردم عادی و همچنین بین اشراف و باقی جامعه در هلند بسیار مساوات‌طلبانه‌تر از روسیه بود و او در تطبیق خود با این شرایط مشکل داشت. در دوران پادشاهی متحد هلند، بلژیک آینده نیز بخشی از همان سلطنت
متحد هلند، بلژیک آینده نیز بخشی از همان سلطنت بود. آنا و ویلم بروکسل را به هلند ترجیح می‌دادند و تا انقلاب بلژیک در سال ۱۸۳۰ در آنجا زندگی کردند. آن‌ها در Hof van Brabant زندگی می‌کردند تا سال ۱۸۲۰ که آتش‌سوزی رخ داد و پس از آن اقامتگاه جدیدی در بروکسل به آن‌ها داده شد. ویلم بخشی از علاقه خود به بروکسل را به رابطه بدش با پدرش، پادشاه، نسبت می‌داد. آنا بروکسل را بسیار بیشتر از شمال می‌پسندید، زیرا جامعه اشرافی فرانسوی در بروکسل که کمتر مساوات‌طلب بود، یادآور زندگی دربار در سنت پترزبورگ زادگاهش بود، نه زندگی
زندگی دربار در سنت پترزبورگ زادگاهش بود، نه زندگی ساده و تقریباً اسپارتایی در لاهه. او همچنین در میان اشراف و جامعه بالا بلژیک محبوب بود، کسانی که در سال‌های نخست پس از اعلام استقلال بلژیک به خاندان اورانژ وفادار ماندند. دهه ۱۸۲۰ با تولد فرزندان او همراه بود. او رابطه خوبی با هنری و سوفی داشت، اما مورد علاقه‌اش الکساندر بود. آنا معتقد بود او هیچ عیبی ندارد، همان‌طور که در نامه‌ای به برادرش نیکلاس در ۱۸۳۹ نوشته بود. با این حال، رابطه او با الکساندر آزاد و خوش‌گذران گاهی طوفانی بود. وقتی آنا در سال ۱۸۴۶
و خوش‌گذران گاهی طوفانی بود. وقتی آنا در سال ۱۸۴۶ اصرار کرد او را به سفر ایتالیا همراهی کند، الکساندر از این‌که مثل میمونی در قفس کشیده می‌شود شکایت کرد. تندخویی و رفتارهای عجیب آنا گاهی او را خسته می‌کرد و باعث چندین دعوای شدید می‌شد. اگرچه الکساندر فرزندی کاملاً مطیع و تابع آن‌گونه که مادرش در نامه‌ها به خانواده روسی نشان می‌داد، نبود، مرگ او در سن ۲۹ سالگی در ۱۸۴۸ ضربه شدیدی برای آنا بود. او تا پایان عمرش به شدت سوگواری کرد و بسیاری از دارایی‌های او را نگه داشت. آنا توجه خود را به پسر بزرگش ویلیم سوم
نگه داشت. آنا توجه خود را به پسر بزرگش ویلیم سوم معطوف کرد، زیرا او وارث تاج و تخت بود. ویلم، مانند مادرش، خودخواه و تندخو بود. رابطه او با پسرش به ویژه پس از ازدواج او که آنا به شدت مخالف آن بود، پرتنش بود و نامه‌هایش نشان می‌دهد که سعی داشت او را تحت نفوذ و کنترل خود قرار دهد، اگرچه کاملاً موفق نشد. ازدواج او پرتنش بود. از همان ابتدا، آنا خود را بالاتر از ویلم در مقام می‌دانست. در سال ۱۸۲۹، چند قطعه جواهرات او در بروکسل به سرقت رفت و او همسرش را مظنون دانست، زیرا او در آن زمان بدهکار بود و با افرادی که
زیرا او در آن زمان بدهکار بود و با افرادی که آنا آنها را مشکوک می‌دانست در ارتباط بود. خیانت همسرش نیز باعث درگیری بین آن‌ها شد. انقلاب بلژیک موجب شد آنا و ویلم خانه خود در بروکسل را ترک کرده و به هلند بازگردند. در طول انقلاب، ویلم و پدرش پادشاه دیدگاه‌های متفاوتی دربارهٔ نحوه برخورد با انقلاب داشتند و آنا به عنوان میانجی عمل کرد تا تنش بین آن‌ها کاهش یابد. این تنها موردی بود که آنا در امور سیاسی دخالت کرد. او از همسرش در انظار عمومی حمایت می‌کرد و او را همراهی کرد وقتی پدرش او را به ویلمسدورپ نزدیک موردیک
کرد وقتی پدرش او را به ویلمسدورپ نزدیک موردیک تبعید کرد. پس از سال ۱۸۳۰، آنا در هلند به عنوان ولیعهد باقی ماند و بر این نقش تمرکز کرد. در طول اقامتش در هلند، زبان، تاریخ و فرهنگ هلند را مطالعه کرد و بیش از پنجاه یتیم‌خانه تأسیس نمود. آنا با همسرش فرانسوی صحبت می‌کرد، زیرا فرانسوی زبان بین‌المللی اشراف اروپا بود، اما توسط آریه ون در اسپوی در زبان هلندی تعلیم دید و در نهایت بهتر از ویلم هلندی صحبت می‌کرد. او انجام وظایف عمومی به عنوان یک زن سلطنتی را وظیفه خود می‌دانست و امور خیریه بخشی از این نقش بود: او
خود می‌دانست و امور خیریه بخشی از این نقش بود: او "commissiën van weldadigheid" ("کمیسیون خیریه") را در سوست (هلند) و بارن (هلند) تأسیس کرد، و "Koninklijke Winternaaischool Scheveningen"، مدرسه‌ای در زمینه سوزن‌دوزی برای زنان و دختران فقیر راه‌اندازی نمود و به مدارس Anna Paulowna و Sophiaschool کمک مالی کرد. در جریان انقلاب بلژیک، او بیمارستان "Willemshospitaal" را در لاهه برای سربازان مجروح تأسیس کرد و از آن‌ها دیدار می‌کرد. پس از مرگ مادرشوهرش در سال ۱۸۳۷، مسئولیت حمایت از سازمان خیریه
در سال ۱۸۳۷، مسئولیت حمایت از سازمان خیریه 'moedergenootschappen' ('بنیادهای مادر') را بر عهده گرفت. ملکه. در ۷ اکتبر ۱۸۴۰، با کناره‌گیری پدرشوهرش ویلم یکم، او ملکه همسر هلند شد و همسرش در Nieuwe Kerk, Amsterdam تاج‌گذاری کرد. آنا در مراسم تاج‌گذاری او با لباسی از پارچه نقره‌ای حضور داشت. به عنوان ملکه، آنا با وقار، مغرور و دور از مردم توصیف شد: او هرگز ملکه‌ای محبوب نبود، اما هدفش محبوب شدن نبود، بلکه احترام به دلیل انجام وظایفش بود. او به تشریفات درباری و نمایش سلطنتی اهمیت می‌داد و گفته می‌شود دربار
و نمایش سلطنتی اهمیت می‌داد و گفته می‌شود دربار هلند بیشتر جنبه سلطنتی پیدا کرد. آنا پاولونا زنی بلندقد و باشکوه با ظاهر باعظمت توصیف شده است: مغرور و همیشه با مقام خود به عنوان دوشس بزرگ امپراتوری همذات‌پنداری می‌کرد، هرگز از مقام امپراتوری خود دست نکشید و پیرو سختگیر تشریفات و آداب بود. آنا به عنوان فردی باهوش و با استعداد شناخته می‌شد که زبان جدید را سریع یادمی‌گرفت و درک خوبی از سیاست معاصر داشت. او همچنین شخصیتی قوی و تندخو داشت که می‌توانست باعث انفجارهای عصبی شود و گاهی روزها از اتاق خود خارج
انفجارهای عصبی شود و گاهی روزها از اتاق خود خارج نمی‌شد، که به آن «عصبیت» گفته می‌شد. او همچنین نسبت به مادر و دو برادر کوچکش و امور خانوادگی آن‌ها تعهد عمیقی داشت.
دوشس بزرگ ماریا الکساندروونا روسیه (؛ – ۲۲ اکتبر ۱۹۲۰) ششمین فرزند و تنها دختر بازماندهٔ الکساندر دوم، امپراتور روسیه و ماریا الکساندروونا بود؛ او به عنوان همسر آلفرد، دوک ساکس کوبورگ و گوتا، دوشس ادینبورگ و بعدها دوشس ساکس-کوبرگ و گوتا لقب گرفت. او خواهر کوچکتر الکساندر سوم، امپراتور روسیه و عمهٔ پدری آخرین امپراتور نیکلای دوم بود. در سال ۱۸۷۴، ماریا با پرنس آلفرد، دوک ادینبورگ، دومین پسر ملکه ویکتوریا و آلبرت ساکس کوبورگ و گوتا ازدواج کرد؛ او تنها عضو دودمان رومانوف بود که به خاندان سلطنتی بریتانیا پیوست.
رومانوف بود که به خاندان سلطنتی بریتانیا پیوست. این زوج پنج فرزند داشتند: آلفرد، ماری ادینبورگ، ویکتوریا ملیتا، الکساندرا و بیاتریس. سال‌های نخست ازدواج، ماریا در انگلستان زندگی کرد، اما هرگز با دربار بریتانیایی کنار نیامد و علاقهٔ چندانی به کشور جدید خود نداشت. او همسرش را در مأموریت‌های دریایی در مالت (۱۸۸۶–۱۸۸۹) و دونپورت، پلیموث (۱۸۹۰–۱۸۹۳) همراهی کرد و سفرهای زیادی در اروپا انجام داد. ماریا اغلب به روسیه بازمی‌گشت و در انگلستان و آلمان برای امور اجتماعی و خانوادگی می‌ماند. در اوت ۱۸۹۳، ماریا به عنوان
و خانوادگی می‌ماند. در اوت ۱۸۹۳، ماریا به عنوان دوشس ساکس-کوبرگ و گوتا شناخته شد، زمانی که همسرش با مرگ عموی بدون فرزندش، Ernest II, Duke of Saxe-Coburg and Gotha، دوک شد. او از زندگی در آلمان لذت می‌برد و در امور فرهنگی و خیریه فعال شد. او به دخترانش حمایت کامل می‌کرد اما نسبت به پسر سرکش خود، آلفرد، که در ۱۸۹۹ درگذشت، انتقادی بود. همسرش در سال ۱۹۰۰ درگذشت و جانشین او به عنوان دوک ساکس-کوبرگ و گوتا، خواهرزاده‌اش چارلز ادوارد، دوک ساکس کوبرگ و گوتا شد. در دوران بیوه‌گی، ماریا همچنان در کوبورگ زندگی کرد. با
بیوه‌گی، ماریا همچنان در کوبورگ زندگی کرد. با شروع جنگ جهانی اول، وفاداری او تقسیم شد و به آلمان در برابر وطنش روسیه گرایش یافت. بسیاری از بستگانش، از جمله برادرش پاول و برادرزاده‌اش نیکلای دوم، در انقلاب روسیه کشته شدند و ماریا ثروت زیادی را از دست داد. پس از جنگ جهانی اول، دوک‌نشین Saxe-Coburg and Gotha در نوامبر ۱۹۱۸ منحل شد. ماریا در سال ۱۹۲۰ در سوئیس در تبعید و شرایط زندگی کاهش‌یافته درگذشت. دوشس بزرگ روسیه. کودکی. دوشس بزرگ ماریا الکساندروونا در در کاخ الکساندر در تزارسکویه سلو متولد شد. او ششمین
کاخ الکساندر در تزارسکویه سلو متولد شد. او ششمین فرزند و تنها دختر بازمانده از هشت فرزند الکساندر دوم، امپراتور روسیه و همسر اولش، ماریا الکساندروونا (دختر پرنسس ماری از هسن و راین) بود. هنگام تولد، پدربزرگش نیکلای یکم در تاج و تخت روسیه بود و پدرش تزسارویچ بود. در سال ۱۸۵۵، زمانی که ماریا ۱۷ ماهه بود، نیکلای یکم درگذشت و پدرش به امپراتور روسیه شد. دوشس بزرگ به عنوان تنها دختر در میان چهار برادر بزرگ‌تر و دو برادر کوچکتر بزرگ شد. او هرگز خواهرش الکساندرا را که پیش از تولد او درگذشته بود، نشناخت. ماریا خود