payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به‌ویژه آموزه‌های گالن را به چالش کشیدند. آنچه این دستاورد را برجسته‌تر می‌سازد، شیوهٔ کار آسلی است؛ او با انجام آزمایش‌ها بر روی جانوران زنده و به‌ویژه با استفاده از کالبدگشایی زنده یا ویو سکشن، توانست وجود و کارکرد رگ‌های شیری را آشکار سازد. همین روش آزمایشی او بعدها به الگویی برای بسیاری از پژوهش‌های پسین در زمینه فیزیولوژی انسان بدل شد و مسیر مطالعه علمی‌تر بدن و فرایندهای حیاتی را هموار کرد.
ژو گوانگهو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل چین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال شانگهای گرینلند شنهوا و باشگاه فوتبال بایی اشاره کرد.
ایل فیشیتو یک مجله طنز سیاسی بود که بین سال‌های ۱۸۴۸ تا ۱۹۱۶ در تورین منتشر می‌شد. این مجله از جمله مهم‌ترین مجلات طنز ایتالیایی زمان خود بود. عنوان فرعی آن عجایب فعلی - مجله مصور با نقاشی‌های اصلی بود. تاریخچه و مشخصات. "ایل فیشیِتو (Il Fischietto)" در سال ۱۸۴۸ توسط جوزپه کاسونه و لورنزو پدرونه در تورین تأسیس شد اولین شماره آن در ۲ نوامبر همان سال منتشر شد. پیچتی پیترو (Pichetti Pietro) مدیر آن بود، و فرانچسکو ردنتی (Francesco Redenti) یکی از سردبیران آن بود. این مجله تا سال ۱۹۰۵، سه بار در هفته منتشر
بود. این مجله تا سال ۱۹۰۵، سه بار در هفته منتشر می‌شد و سپس به دو هفته‌نامه تغییر یافت. در سال ۱۹۱۴، به صورت هفتگی منتشر شد. این مجله طنز سیاسی را پوشش می‌داد و از آزادی‌های مدنی، آزادی بیان و آزادی مطبوعات حمایت می‌کرد. کازیمیرو تجا از جمله نویسندگان برجسته "ایل فیشیتو" بود. این مجله گروه‌های مختلفی از جمله وزرای دولت را هدف قرار می‌داد و موضع سیاسی لیبرال و ضد روحانی داشت. این مجله عموماً از سیاستمدارانی مانند جوزپه گاریبالدی، بتینو ریکاسولی و کاوور حمایت می‌کرد. تیراژ آن در دهه ۱۸۵۰ حدود ۳۰۰۰ نسخه بود،
می‌کرد. تیراژ آن در دهه ۱۸۵۰ حدود ۳۰۰۰ نسخه بود، اما این مجله در دهه ۱۸۶۰ از سطح خوانندگان بالاتری برخوردار شد. "ایل فیشیتو" در سال ۱۹۱۶ تا شد.
ایل فرونتسپیزیو () یک مجله هنری و ادبی بود که دیدگاهی کاتولیک داشت. این مجله بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۴۰ وجود داشت و دفتر مرکزی آن در فلورانس ایتالیا بود. تاریخچه و مشخصات. "مجله «فرانتِشپیزیو»" اولین بار در ماه مه ۱۹۲۹ منتشر شد. بنیانگذاران آن انریکو لوکاتلو و پیرو بارجلینی بودند. جیووانی پاپینی نیز در تأسیس این مجله نقش مهمی داشت. دفتر مرکزی "«فرانتِشپیزیو»" در فلورانس بود. از اوت ۱۹۲۹، این مجله به صورت ماهانه منتشر می‌شد، اما به ندرت دو شماره منتشر می‌کرد. والکی از ژوئیه ۱۹۳۰ تا زمان تعطیلی آن در سال ۱۹۴۰،
از ژوئیه ۱۹۳۰ تا زمان تعطیلی آن در سال ۱۹۴۰، ناشر این مجله بود. سردبیر بنیانگذار انریکو لوکاتلو بود که پیرو بارجلینی جانشین او در این سمت شد. جوزپه د لوکا، یک کشیش کاتولیک، از جمله نویسندگان دائمی بود و به عنوان سردبیر "ایل فرونتسپیزیو" فعالیت می‌کرد. اگرچه این مجله روشنفکران کاتولیک را که از زمان اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱ از زندگی عمومی دور شده بودند، هدف قرار می‌داد، هدف این مجله انتشار هنر کاتولیک نبود. در عوض، هدف آن جایگزینی برای آوانگاردیسم و فرهنگ فاشیستی در ایتالیا بود. علاوه بر این، "ایل
فرهنگ فاشیستی در ایتالیا بود. علاوه بر این، "ایل فرونتسپیزیو" رویکردی یهودستیزانه اتخاذ کرد. این مجله شعر هرمسی را در ایتالیا از طریق آثار کارلو بو، منتقد ادبی، ماریو لوزی و پیرو بیگونگیاری معرفی کرد. این مجله همچنین آثار مجسمه‌سازان ایتالیایی، از جمله بارتولینی، کارلو کارا، فلیس کاسوراتی، دی پیسیس، مینو ماکاری، مانزو، جورجیو موراندی، اوتون روزای، سمگینی، سورینی، سوفیچی، و لورنزو ویانی را پوشش داد. "مجله «فرانتشپیزیو»" در سال ۱۹۳۵ جایزه بهترین اثر گرافیکی را در جشنواره سه‌سالانه میلان دریافت کرد. انتشار
را در جشنواره سه‌سالانه میلان دریافت کرد. انتشار این مجله در دسامبر ۱۹۴۰ به پایان رسید.
«فروستا لتراریا» ("شلاق ادبی") یک نشریه دوهفته‌نامه‌ای بود که در سال ۱۷۶۳ در ونیز تأسیس شد و تقریباً به‌طور کامل توسط جوزپه بارتی، با نام مستعار "آریستارخوس اسکانابو"، نوشته و مدیریت می‌شد. این مجله که بین سال‌های ۱۷۶۳ تا ۱۷۶۵ منتشر شد، به ویژه به خاطر تصاویر جدلی و لحن روشنی که بارتی با آن نظرات خود را نسبت به نویسندگان متعدد، معاصران خود یا گذشته بیان می‌کرد، موفقیت زیادی کسب کرد. تاریخچه. در طول سال‌های اقامت در انگلستان، جوزپه بارتی این فرصت را داشت که از شور و نشاط مطبوعات انگلیسی لذت ببرد. در بازگشت
از شور و نشاط مطبوعات انگلیسی لذت ببرد. در بازگشت به ایتالیا، او تصمیم گرفت در ونیز ساکن شود و نشریه‌ای به سبک تأسیس کند. بارتی تصمیم گرفت مجله را با نام مستعار "آریستارکو اسکانابوئه"، شخصیتی که خودش ساخته بود، امضا کند و در مقدمه، توصیف پرجنب‌وجوشی از او ارائه داد. شخصیتی که او ساخت، سرباز سابقی که سال‌ها در شرق جنگیده بود، کاملاً در تضاد با شخصیت محقق دانشگاهی قرن هجدهم بود. بارتی تصور می‌کرد که اسکانابوئه، پس از بازنشستگی در یک منطقه روستایی، وقت خود را صرف بررسی، با انتقاد شدید، تمام کتاب‌هایی که منتشر
بررسی، با انتقاد شدید، تمام کتاب‌هایی که منتشر شده و توسط دون پیترو زامبرلوکو، کشیش آن منطقه، به او داده شده بود، کرده است. اولین شماره این مجله در اول اکتبر ۱۷۶۳ در ونیز، اما با نام روورتو (شهری واقع در خارج از مرزهای جمهوری ونیز) منتشر شد. هدف بنیانگذار، اجتناب از اعمال سانسور شدید بود. در مورد عنوان مجله، نام «فروستا» (شلاق) نمادی از نیت بارتی برای شلاق زدن استعاری، از طریق انتقاد شدید، به تمام کسانی است که از نظر او نویسندگان بدی بودند. بارتی موفق شد خوانندگان زیادی را به خود جلب کند، اما در عین حال
خوانندگان زیادی را به خود جلب کند، اما در عین حال جنجال‌های زیادی هم به پا کرد. در آغاز سال ۱۷۶۵، مجله مورد توجه اصلاح‌طلبان، قاضی مسئول نظارت بر انطباق آثار چاپی با قوانین ایالتی، قرار گرفت. بسیاری از شهروندان، که از انتقادات بارتی علیه پیترو بمبو، شاعر قرن شانزدهم و محبوب ونیزی‌ها، رنجیده بودند، از اصلاح‌طلبان خواستند که انتشار مجله را متوقف کنند. مجله تعطیل نشد، اما تحت سانسور شدید قرار گرفت. بارتی که در ابتدا به نظر می‌رسید می‌خواهد پروژه را رها کند، تصمیم گرفت به ایالت دیگری نقل مکان کند. او از اول
تصمیم گرفت به ایالت دیگری نقل مکان کند. او از اول آوریل ۱۷۶۵ شروع به چاپ نشریه خود در آنکونا، در ایالات پاپی، کرد. از آن زمان به بعد، تمام هشت شماره باقی‌مانده مجله، از ۱۹ آوریل تا ۱۵ ژوئیه ۱۷۶۵، به انتقادات تند علیه پدرش آپیانو بونافده اختصاص یافت، که چند ماه قبل اثری پر از کینه علیه بارتی با عنوان «نوول منیپه» نوشته لوچیانو فایرنزولا علیه یک رمان جعلی «فروستا» نوشته آریستارکو اسکانابئو منتشر کرده بود.
جیویا () یک مجله هفتگی مد و زنان بود که بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۲۰۱۸ در میلان، ایتالیا منتشر می‌شد. تاریخچه و مشخصات. "جیویا" اولین بار در ۷ مارس ۱۹۳۷ منتشر شد. مالک و ناشر آن سردبیری روسکونی اسپا بود مالک این شرکت، ادیلیو روسکونی، روزنامه‌نگار، نویسنده، ناشر و تهیه‌کننده فیلم ایتالیایی بود. این شرکت این مجله را در سال ۱۹۵۴ خریداری کرد و اولین بار آن را با نام ناشر روسکونی، پولاتزی در دسامبر ۱۹۵۶ منتشر کرد. این شرکت بنیان‌گذار و مالک مجله خبری "جنته (مجله)" بود. در فوریه ۱۹۹۹، اچ‌اف‌ام، یکی از شرکت‌های تابعه
در فوریه ۱۹۹۹، اچ‌اف‌ام، یکی از شرکت‌های تابعه لاگاردر، سهام اکثریت (۹۰٪) گروه روسکونی، مالک سردبیری روسکونی اسپا را خریداری کرد. سپس شادی توسط هاچت روسکونی منتشر شد. در سال ۲۰۱۱، مجلات هرست آن را از هاچت روسکونی خریداری کردند. پس از این خرید، هاچت روسکونی نام خود را به مجلات هرست ایتالیا تغییر داد. "جیویا" به صورت هفتگی توسط مجلات هرست ایتالیا منتشر می‌شد. دفتر مرکزی این هفته‌نامه در میلان بود. این مجله مقالاتی در مورد زیبایی، مد و سلامت منتشر می‌کرد. مخاطبان هدف آن زنان طبقه متوسط بالای ۳۰ سال بودند. از
هدف آن زنان طبقه متوسط بالای ۳۰ سال بودند. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ مارینا فاوستی به عنوان سردبیر مشترک "جیویا" خدمت کرد. ماریا النا ویولا نیز در این سمت خدمت کرد. این هفته‌نامه در ژوئن ۲۰۱۳ دوباره طراحی شد. وب‌سایت در ژوئیه ۲۰۱۵ دوباره راه‌اندازی شد. در سال ۲۰۱۸ انتشار "جیویا" متوقف شد. گردش خون. "جیویا" در سال ۱۹۸۴، ۴۰۳٬۲۴۶ نسخه فروخت. تیراژ آن در سال ۲۰۰۷، ۱۹۷٬۰۰۰ نسخه بود.
گردان‌های مقاومت لبنان (به عربی: سرایا المقاومة اللبنانیة)، یک گروه شبه‌نظامی لبنانی غیرمذهبی وابسته به حزب‌الله است. این گروه یک گروه شبه‌نظامی نامنظم متشکل از مسلمانان شیعه و سنی، مسیحیان و دروزی‌هایی است که به ملی‌گرایی لبنانی و باورهای قوی ضد صهیونیستی پایبند هستند. گروهان‌های مقاومت توسط حزب‌الله تأمین مالی، آموزش، مسلح و تأسیس می‌شوند. نیروی انسانی، ترکیب و قدرت این گروه نامشخص است. این گروه در سال ۱۹۹۷ برای مقابله با اسرائیل تأسیس شد، اما از آن زمان تمرکز آن به مقابله با افراط‌گرایان سنی مانند داعش
تمرکز آن به مقابله با افراط‌گرایان سنی مانند داعش نیز گسترش یافته است. تأسیس. گروه‌های مقاومت برای افزایش نیروی انسانی نیروهای ضد اسرائیلی در لبنان و سلب آزادی حرکت اسرائیل در مناطق غیرشیعه تأسیس شدند. مرکز مبارزه با تروریسم وست پوینت گزارش می‌دهد که گروه‌های مقاومت در نوامبر ۱۹۹۷ تأسیس شده‌اند، در حالی که منابع دیگر ادعا می‌کنند که این گروه‌ها در اوایل دهه ۱۹۹۰، ۲۰۰۴ یا ۲۰۰۹ تأسیس شده‌اند. آموزش. اعضای گروه‌های مقاومت در اردوگاه‌های تحت مدیریت حزب‌الله در کنار نیروهای عادی حزب‌الله آموزش می‌بینند. با این
کنار نیروهای عادی حزب‌الله آموزش می‌بینند. با این حال، آنها آموزش ایدئولوژیک حزب‌الله را دریافت نمی‌کنند. یکی از استخدام‌کنندگان، این گروه را «برای افراد غیرافراطی ساخته شده» توصیف کرد. این گروه شبه‌نظامی در میان مسیحیان دره بقاع و شمال لبنان محبوب است. تاریخچه. این گروهان‌ها اولین بار در سال ۱۹۹۸ در جریان درگیری‌های جنوب لبنان (۱۹۸۵–۲۰۰۰) وارد نبرد شدند. آنها ادعا می‌کنند که قبل از عقب‌نشینی اسرائیل از جنوب لبنان در سال ۲۰۰۰، در بیش از سیصد عملیات شرکت داشته‌اند. این گروه همچنین در جنگ ۲۰۰۶ اسرائیل و
داشته‌اند. این گروه همچنین در جنگ ۲۰۰۶ اسرائیل و لبنان نیز درگیر بود. این گروه شبه‌نظامی به عنوان یک «نیروی کمکی عملیاتی» یا زیرمجموعه حزب‌الله توصیف می‌شود. اعضای این گروه در نبردها زیر پرچم و ساختار فرماندهی حزب‌الله می‌جنگند، اما حداقل در زمان صلح اسماً جدا از هم هستند. آن‌ها همچنین از حزب‌الله اطلاعات دریافت می‌کنند. دخالت در سوریه. واحدهای گروه‌های مقاومت در جنگ داخلی سوریه درگیر بوده‌اند. آنها در جنگ شرکت نمی‌کنند، بلکه از حزب‌الله از نظر لجستیکی حمایت می‌کنند و به عنوان رابط بین حزب‌الله و جوامع
می‌کنند و به عنوان رابط بین حزب‌الله و جوامع مسیحی و سنی عمل می‌کنند. با وجود این، برخی از مبارزان در سوریه کشته شده‌اند. درگیری اسرائیل و حزب‌الله (۲۰۲۳–اکنون). این گروهان‌ها در درگیری اسرائیل و حزب‌الله از ۲۰۲۳ درگیر بوده‌اند. برخی از اعضای این گروه در جریان درگیری با نیروهای اسرائیلی در اکتبر ۲۰۲۳ کشته شدند. در ژوئیه ۲۰۲۴، این تیپ‌ها اولین عملیات نظامی خود را علیه اسرائیل انجام دادند و با استفاده از موشک، مناطقی را در مزارع شبعا که تحت اشغال اسرائیل است، هدف قرار دادند. انتقاد. جنگجویان گروه‌های مقاومت
هدف قرار دادند. انتقاد. جنگجویان گروه‌های مقاومت نسبت به جنگجویان حزب‌الله، انضباط کمتری دارند و تابع قوانین سختگیرانه‌تری هستند. در نتیجه، این تیپ‌ها در تعداد زیادی از درگیری‌های خشونت‌آمیز با پلیس، ارتش لبنان و پارتیزان‌های مختلف لبنانی درگیر بوده‌اند. نهاد مشنوق، وزیر کشور لبنان و عضو جریان مستقبل، از این گروه به دلیل به چالش کشیدن حاکمیت دولت لبنان انتقاد کرد. منتقدان ادعا می‌کنند که این گروه دیگر بر مبارزه با اسرائیل تمرکز ندارد، بلکه بیشتر به عنوان پوشش سیاسی برای اقدامات حزب‌الله و به عنوان گروهی
پوشش سیاسی برای اقدامات حزب‌الله و به عنوان گروهی برای مهار اراذل و اوباش و آشوبگران وجود دارد. به همین ترتیب، برخی از سنی‌ها، تیپ‌های مقاومت را به تمرکز بیشتر بر مقابله با بنیادگرایی سنی به جای اسرائیل متهم کرده‌اند. گروهان‌های مقاومت همچنین به تغییر مذهب جوانان سنی به اسلام شیعه متهم شده‌اند، اتهامی که این گروه آن را رد می‌کند.
روش دیسک-روی-آب یکی از شیوه‌های رایج برای ایجاد محرومیت از خواب در جانوران آزمایشگاهی است. در این روش، جانور ــ برای نمونه یک موش یا کبوتر ــ بر روی دیسکی قرار داده می‌شود. زمانی که جانور نشانه‌هایی از به خواب رفتن نشان دهد، دیسک با سرعتی اندک (چند چرخش در دقیقه) شروع به حرکت دورانی می‌کند. جانور برای هماهنگ ماندن با حرکت دیسک ناچار است راه برود، وگرنه به داخل حوضچهٔ آب افتاده و خیس خواهد شد. پیشینه و کاربرد. این روش نخستین‌بار در دههٔ ۱۹۸۰ برای مطالعهٔ اثرات محرومیت از خواب در پستانداران کوچک به‌کار گرفته
محرومیت از خواب در پستانداران کوچک به‌کار گرفته شد و بعدها برای پرندگان نیز سازگار شد. روش دیسک-روی-آب به پژوهشگران امکان می‌دهد مدت زمان‌های طولانی جانور را بیدار نگه دارند و تغییرات رفتاری، فیزیولوژیکی و عصبی ناشی از بی‌خوابی را بررسی کنند. یکی از مزیت‌های این روش آن است که نسبت به روش‌های قدیمی‌تر (مانند تحریک دستی یا قرار دادن جانور در قفس متحرک ) فشار روانی کمتری از نظر تماس مستقیم بر مجری آزمایش وارد می‌کند. با این حال، این روش همچنان از نظر اخلاقی محل بحث است، زیرا جانور را در وضعیت اجبار و استرس
محل بحث است، زیرا جانور را در وضعیت اجبار و استرس قرار می‌دهد. ملاحظات اخلاقی. استفاده از روش دیسک-روی-آب به‌دلیل فشار جسمی و روانی وارد بر جانوران همواره مورد انتقاد بوده است. گروه‌های حمایت از حقوق حیوانات بر این باورند که این شیوه با اصول اخلاق در پژوهش‌های حیوانی در تضاد است و حیوان را به‌طور غیرضروری در معرض استرس و رنج قرار می‌دهد. از این‌رو بسیاری از کمیته‌های اخلاقی پژوهش، به‌ویژه در دهه‌های اخیر، خواستار محدود شدن یا جایگزینی این روش با رویکردهای انسانی‌تر مانند مدل‌سازی رایانه‌ای یا آزمایش‌های
انسانی‌تر مانند مدل‌سازی رایانه‌ای یا آزمایش‌های غیرتهاجمی شده‌اند.
حماستان ()، یک نوواژه تحقیرآمیز است که از ترکیب "حماس"، یک حزب سیاسی فلسطینی با یک شاخه نظامی، و "ـستان"، پسوندی با ریشه فارسی به معنای «خانه/مکان» تشکیل شده است. اصطلاح "حماستان" عموماً به دولت حماس در غزه اشاره دارد. این اصطلاح در روزهای خروج اسرائیل از نوار غزه در سال ۲۰۰۵ پدیدار شد یا به بانتوستان‌ها (سرزمین‌های سیاه‌پوستان که اسماً خودگردان بودند و در دوران آپارتاید در آفریقای جنوبی ایجاد شدند؛ به مناطق محصور فلسطینی مراجعه کنید) اشاره دارد، یا سیاست‌های مذهبی حماس (که به‌طور بلاغی به حکومت طالبان در
مذهبی حماس (که به‌طور بلاغی به حکومت طالبان در افغانستان تشبیه شده است) یا به‌طور جایگزین، به روابط سیاسی با ایران. تاریخ زبان‌شناسی. از سال ۲۰۰۷، این اصطلاح برای اشاره به پیروزی حماس بر فتح در درگیری فتح و حماس به کار رفته است. پس از پیروزی حماس در انتخابات ۲۰۰۶ مجلس فلسطین، ترس جهان غرب از ظهور یک دولت بنیادگرای اسلامی در سرزمین‌های فلسطینی بیشتر شد و سیاستمداران مختلف اسرائیلی، از جمله بنیامین نتانیاهو، رئیس حزب لیکود (در ۲۶ ژانویه ۲۰۰۶، طی یک پخش زنده از سازمان رادیو و تلویزیون اسرائیل) به‌طور
زنده از سازمان رادیو و تلویزیون اسرائیل) به‌طور فزاینده‌ای از عبارت «حماستان» به‌طور تحقیرآمیزی در آستانه انتخابات اسرائیل برای سرزنش ایهود اولمرت استفاده کردند. این اصطلاح همچنین در مصاحبه‌ای با محمود زهار، یکی از رهبران حماس، در مصاحبه‌ای با "نیوزویک،" اندکی پس از اجرای طرح خروج اسرائیل از غزه، ذکر شد. کوین پراینو، خبرنگار این مجله، در گفتگویی با الزهار در سپتامبر ۲۰۰۵ خاطرنشان کرد که مقامات اسرائیلی هشدار می‌دهند که پس از خروج آنها، غزه اساساً به "حماستان" تبدیل خواهد شد. الزهار پاسخ داد: " "باید"
تبدیل خواهد شد. الزهار پاسخ داد: " "باید" "حماستان" باشد. چرا که نه؟ ما فاسد نیستیم. ما به طبقات پایین خدمت می‌کنیم. ما از سرزمین خود محافظت می‌کنیم. باید "حماستان" باشد!" با تصرف نوار غزه توسط حماس، ایجاد یک حکومت کوچک اسلامی در غزه توسط بسیاری از مفسران به عنوان «حماستان» یا «حماسستان» توصیف شده است. پسوند "-ستان" (سرزمین) از زبان فارسی گرفته شده است، نه عربی؛ به‌طور کلی، در نام کشورهای عربی استفاده نمی‌شود. املای عربی استفاده می‌شود، هرچند «حمستان» طبق الگوهای معمول واژه‌سازی زبان عربی مشتق نشده و
طبق الگوهای معمول واژه‌سازی زبان عربی مشتق نشده و بنابراین، واقعاً عربی نیست. در این زمینه، کرانه باختری تحت کنترل فتح گاهی به‌طور مشابه «سرزمین فتح» نامیده شده است، احیای اصطلاحی که در ابتدا در دهه ۱۹۷۰ برای اشاره به جنوب لبنان استفاده می‌شد.
پیکور، چکش بادی یا چکش تخریب ابزاری پنوماتیک یا الکترومکانیکی است که یک چکش را مستقیماً با یک اسکنه یا قلم ترکیب می‌کند. این وسیله را ویلیام مک‌ریوی اختراع کرد، و سپس حق ثبت اختراع را به چارلز بردی کینگ فروخت. چکش‌های بادی دستی معمولاً با هوای فشرده کار می‌کنند، اما برخی از آنها نیز با موتورهای الکتریکی کار می‌کنند. چکش‌های بادی بزرگتر، مانند چکش‌های نصب شده روی دستگاه که در ماشین‌آلات ساختمانی استفاده می‌شوند، معمولاً با نیروی هیدرولیکی کار می‌کنند. این ابزارها معمولاً برای شکستن سنگ، آسفالت و بتن استفاده
معمولاً برای شکستن سنگ، آسفالت و بتن استفاده می‌شوند. یک چکش بادی با راندن یک چکش "داخلی" به بالاوپایین کار می‌کند. چکش ابتدا به پایین رانده می‌شود تا به قلم ضربه بزند و سپس به بالا برمی‌گردد تا چکش را به موقعیت اصلی خود برگرداند تا چرخه تکرار شود. اثربخشی چکش بادی به میزان نیرویی که به ابزار اعمال می‌شود بستگی دارد. معمولاً مشابه یک چکش برای شکستن سطح سخت یا سنگ در کارهای ساختمانی استفاده می‌شود و به همراه لوازم جانبی آن (یعنی پایه فشاردهنده، روان‌کننده) در دسته تجهیزات جابجایی خاک قرار نمی‌گیرد. نام
در دسته تجهیزات جابجایی خاک قرار نمی‌گیرد. نام پیکور. در ابتدا برند هیلتی با نام «پیکور» وارد ایران شد. تاریخچه. اولین مته بخار توسط ساموئل میلر در سال ۱۸۰۶ ثبت اختراع شد. این مته فقط از بخار برای بالا بردن مته استفاده می‌کرد. مته‌های پنوماتیک در پاسخ به نیازهای معدن، استخراج معادن، حفاری و تونل‌سازی توسعه یافتند. سی. برانتون در سال ۱۸۴۴ یک مته پنوماتیک را پیشنهاد کرد. در سال ۱۸۴۶، یک مته ضربه‌ای که می‌توانست با بخار یا فشار اتمسفر حاصل از خلاء کار کند را توماس کلارک، مارک فریمن و جان وارلی در بریتانیا ثبت
کلارک، مارک فریمن و جان وارلی در بریتانیا ثبت اختراع کردند. اولین «مته ضربه‌ای» آمریکایی در سال ۱۸۴۸ ساخته شد و در سال ۱۸۴۹ جاناتان جی. کوچ از فیلادلفیا، پنسیلوانیا آن را ثبت اختراع کردند. در آن مته، مته از پیستون یک موتور بخار عبور می‌کرد. پیستون، مته را می‌گرفت و آن را به سمت سطح سنگ پرتاب می‌کرد. این یک مدل آزمایشی بود. در سال ۱۸۴۹، دستیار کوچ، جوزف دبلیو. فاول، یک ثبت اختراع مقدماتی (patent caveat) برای یک مته ضربه‌ای با طراحی خودش ثبت کرد. در مته فاول، مته مستقیماً به پیستون در سیلندر بخار متصل بود؛
مته مستقیماً به پیستون در سیلندر بخار متصل بود؛ به‌طور خاص، مته به سرچلیپای (Crosshead) پیستون متصل بود. این مته همچنین مکانیزمی برای چرخاندن مته حول محور خود بین ضربات و برای پیشروی مته با عمیق‌تر شدن سوراخ داشت. تا سال ۱۸۵۰ یا ۱۸۵۱، فاول از هوای فشرده برای به حرکت درآوردن مته خود استفاده می‌کرد و آن را به اولین مته پنوماتیک واقعی تبدیل کرد. تقاضا برای مته‌های پنوماتیک به ویژه از سوی معدنچیان و تونل‌سازان افزایش یافت، زیرا موتورهای بخار برای کار به آتش نیاز داشتند و تهویه در معادن و تونل‌ها برای تخلیه دود
داشتند و تهویه در معادن و تونل‌ها برای تخلیه دود آتش کافی نبود. همچنین، معادن و تونل‌ها ممکن بود حاوی گازهای قابل اشتعال و انفجاری مانند متان باشند. همچنین هیچ راهی برای انتقال بخار در مسافت‌های طولانی، مانند از سطح به کف معدن، بدون میعان آن وجود نداشت. در مقابل، هوای فشرده را می‌توان بدون از دست دادن انرژی در مسافت‌های طولانی منتقل کرد و پس از استفاده از هوای فشرده برای تأمین انرژی تجهیزات، می‌توان معدن یا تونل را تهویه کرد. در اروپا از اواخر دهه ۱۸۴۰، کارلو آلبرتو، پادشاه ساردینیا، در فکر حفاری یک تونل
آلبرتو، پادشاه ساردینیا، در فکر حفاری یک تونل ۱۲-کیلومتری از میان کوه فرژو بود تا یک خط آهن بین ایتالیا و فرانسه ایجاد کند که از قلمرو او عبور می‌کرد. نیاز به یک مته سنگی مکانیکی آشکار بود و این امر باعث ایجاد تحقیقات در اروپا در مورد مته‌های سنگی پنوماتیک شد. یک فرانسوی به نام فرانسوا کَوه ()، یک مته سنگی طراحی کرد که از هوای فشرده استفاده می‌کرد و آن را در سال ۱۸۵۱ به ثبت رساند. با این حال، هوا باید در هر ضربه به صورت دستی به سیلندر وارد می‌شد، بنابراین موفقیت‌آمیز نبود. در سال ۱۸۵۴، در انگلستان، توماس
موفقیت‌آمیز نبود. در سال ۱۸۵۴، در انگلستان، توماس بارتلت یک مته سنگی ساخت و سپس آن را (۱۸۵۵) به ثبت رساند، که سر آن مستقیماً به پیستون یک موتور بخار متصل بود. در سال ۱۸۵۵، بارتلت مته خود را که با هوای فشرده کار می‌کرد، به مسئولان پروژه تونل کوه فرژو نشان داد. (در سال ۱۸۵۵، یک آلمانی به نام شومان، مته سنگی پنوماتیک مشابهی را در فرایبورگ آلمان اختراع کرد.) تا سال ۱۸۶۱، مته بارتلت توسط مهندس متولد ساووی، ژرمن سامیلر (۱۸۱۵–۱۸۷۱) و همکارانش، گراندیس و گراتونی، اصلاح شده بود. پس از آن، بسیاری از مخترعان مته
اصلاح شده بود. پس از آن، بسیاری از مخترعان مته پنوماتیک را اصلاح کردند. سامیلر مته خود را به تونل طویل گوتهارد برد، که در آن زمان برای اتصال راه‌آهن بین سوئیس و ایتالیا از زیر کوه‌های آلپ ساخته می‌شد. از آنجا، معدنکاری و تونل‌سازی راه‌آهن گسترش یافت. دو شرکت تولیدکننده تجهیزات، اطلس کوپکو و اینگرسول رند، به ترتیب در اروپا و آمریکا در زمینه ارائه دستگاه‌های حفاری هوای فشرده مسلط شدند و هر کدام دارای حق ثبت اختراع‌های قابل توجهی بودند. اصطلاحات. کلمه «jackhammer» در انگلیسی آمریکای شمالی و استرالیا استفاده
در انگلیسی آمریکای شمالی و استرالیا استفاده می‌شود، در حالی که «مته پنوماتیک» به صورت محاوره‌ای در جاهای دیگر جهان انگلیسی زبان استفاده می‌شود، اگرچه به‌طور دقیق «مته پنوماتیک» به یک چکش با رانهٔ پنوماتیکی اشاره دارد. در بریتانیا، نسخه‌های الکترومکانیکی به صورت محاوره‌ای با نام «Kangos» شناخته می‌شوند. این اصطلاح از نام تجاری سابق بریتانیایی که اکنون متعلق به شرکت ابزار میلواکی است، گرفته شده است. استفاده. استفاده از یک چکش بادی قابل حمل با اندازهٔ بزرگ برای کار در برابر دیوارها و شیب‌های تند، مگر توسط یک
کار در برابر دیوارها و شیب‌های تند، مگر توسط یک فرد بسیار قوی، عملی نیست، زیرا کاربر باید هم وزن ابزار را تحمل کند و هم پس از هر ضربه، ابزار را به سمت کار هل دهد. تکنیکی که توسط کارگران باتجربه ابداع شده است، یک تیم دو نفره برای غلبه بر این مانع جاذبه است: یک نفر چکش را به کار می‌گیرد و نفر دوم با نگه داشتن چکش روی شانه‌هایش یا در آغوش گرفتن آن، به او کمک می‌کند. هر دو از وزن ترکیبی خود برای فشار دادن مته به سطح کار استفاده می‌کنند. این روش معمولاً به عنوان چکش بادی افقی شناخته می‌شود. دو روش برای کنترل
چکش بادی افقی شناخته می‌شود. دو روش برای کنترل گرد و غبار ناشی از استفاده از چکش بادی وجود دارد، یا از طریق اسپری مداوم آب در نقطه برخورد، یا استفاده از هود یا پوشش با سیستم جمع‌آوری گرد و غبار خلاء. انواع. پنوماتیک. چکش تخریب بادی که با نام متهٔ بادی نیز شناخته می‌شود نوعی چکش بادی است که از هوای فشرده به عنوان منبع تغذیه استفاده می‌کند. منبع هوا معمولاً از یک کمپرسور هوای قابل حمل که توسط یک موتور دیزلی به حرکت در می‌آید، تأمین می‌شود. قبلاً از کمپرسورهای رفت‌وبرگشتی استفاده می‌شد. این واحد شامل یک
رفت‌وبرگشتی استفاده می‌شد. این واحد شامل یک کمپرسور رفت و برگشتی بود که از طریق یک کلاچ گریز از مرکز توسط یک موتور دیزلی به حرکت درمی‌آمد. گاورنر موتور فقط دو سرعت ارائه می‌داد: نسخه‌های مدرن از کمپرسورهای اسکرو دوار استفاده می‌کنند و گاورنر متغیر پیچیده‌تری دارند. این واحد معمولاً روی یک تریلر نصب می‌شود و گاهی اوقات شامل یک ژنراتور الکتریکی برای تأمین برق چراغ‌ها یا ابزارهای برقی است. علاوه بر این، برخی از کاربران چکش‌های بادی ممکن است از یک روان‌کننده پنوماتیکی استفاده کنند که به صورت سری با شلنگ هوای
استفاده کنند که به صورت سری با شلنگ هوای متصل به چکش بادی قرار می‌گیرد. این امر باعث افزایش عمر و عملکرد چکش بادی می‌شود. الکترومکانیکی یا الکتروپنوماتیکی. چکش الکتروپنوماتیک اغلب چکش دوار نامیده می‌شود زیرا دارای یک موتور الکتریکی است که میل‌لنگ را می‌چرخاند. این چکش دو پیستون دارد - یک پیستون محرک و یک پیستون آزاد. میل‌لنگ، پیستون محرک را در همان سیلندر پیستون پرواز به جلو و عقب حرکت می‌دهد. پیستون محرک هرگز پیستون پرواز را لمس نمی‌کند. در عوض، پیستون محرک هوا را در سیلندر فشرده می‌کند که سپس پیستون
محرک هوا را در سیلندر فشرده می‌کند که سپس پیستون پرواز را به سمت یک ضربه‌زننده که با مته تماس پیدا می‌کند، سوق می‌دهد. ابزارهای برقی در اندازه‌های مختلفی، حدود عرضه می‌شوند. آنها به یک منبع تغذیه خارجی نیاز دارند اما به کمپرسور نیازی ندارند. اگرچه در گذشته این ابزارها قدرت چکش بادی یا پنوماتیکی را نداشتند، اما این وضعیت با ابزارهای جدیدتر با موتور بدون جاروبک که به قدرت یک ابزار پنوماتیکی نزدیک می‌شوند و در برخی موارد حتی با آن برابری می‌کنند، در حال تغییر است. ابزارهای برقی برای مکان‌هایی که دسترسی به
است. ابزارهای برقی برای مکان‌هایی که دسترسی به کمپرسور محدود یا غیرعملی است، مانند داخل ساختمان، یک محل ساخت‌وساز شلوغ یا در یک مکان دورافتاده مفید هستند. ابزارهای الکتروپنوماتیک از سه نظام متنوع برای اتصال قلم‌ها استفاده می‌کنند، اما رایج‌ترین آن‌ها SDS-max، با ۷/۸ در شش گوش، TE-S و ۱+۱/۸ در شش گوش هستند. اندازه انتهای اتصال نیز به انرژی ابزار برای شکست مربوط می‌شود. به عنوان مثال، ابزارهای بوش و هیلتی ۵٫۴ کیلوگرمی هر دو از SDS-max استفاده می‌کنند، در حالی که ابزارهای بوش، هیلتی و ماکیتای ۲۹ کیلوگرمی همگی
که ابزارهای بوش، هیلتی و ماکیتای ۲۹ کیلوگرمی همگی از اتصال شش گوش ۱+۱/۸ استفاده می‌کنند. برای اطلاعات بیشتر در مورد چکش‌کاری الکتروپنوماتیک به دریل‌های چکشی مراجعه کنید. هیدرولیک. یک چکش هیدرولیکی ممکن است روی تجهیزات سنگین مانند بیل مکانیکی یا پشت سوار نصب شود و به‌طور گسترده برای کارهای جاده‌ای، استخراج معادن، کارهای ساختمانی و تخریب عمومی استفاده می‌شود. این چکش‌های بزرگتر نصب‌شده روی ماشین، به عنوان چکش‌های نصب شده روی دستگاه یا چکش‌های نصب شده روی ماشین شناخته می‌شوند. چنین ابزارهایی را می‌توان به
شناخته می‌شوند. چنین ابزارهایی را می‌توان به صورت افقی استفاده کرد، زیرا برای انجام کار خود نیازی به کمک جاذبه ندارند. آنها معمولاً از یک موتور هیدرولیکی استفاده می‌کنند که یک سیستم چکش بادی آب‌بندی شده را به حرکت درمی‌آورد، زیرا یک چکش فعال‌شده با هیدرولیک هم سرعت ضربه کمی ایجاد می‌کند و هم به‌طور بالقوه بارهای ضربه‌ای غیرقابل قبولی را به سیستم پمپ منتقل می‌کند. این را با یک چکش شمع‌کوب با نیروی بخار، مکانیکی یا هیدرولیکی مقایسه کنید. پیشرفت‌های فناوری امکان ساخت چکش‌های هیدرولیکی قابل حمل را فراهم کرده
ساخت چکش‌های هیدرولیکی قابل حمل را فراهم کرده است. چکش بادی با شلنگ‌های هیدرولیک به یک پاورپک هیدرولیکی قابل حمل متصل می‌شود: یا یک موتور بنزینی یا دیزلی که پمپ هیدرولیک را به حرکت درمی‌آورد؛ یا یک بیل مکانیکی کوچک یا لودر اسکید-استیر از طریق یک محور محرکه به سیستم هیدرولیک دستگاه متصل می‌شود. منابع تغذیه هیدرولیکی از کمپرسورهای هوا کارآمدتر هستند و این کیت را در مقایسه با نسخه پنوماتیکی قابل مقایسه، کوچک‌تر، ارزان‌تر یا قدرتمندتر می‌کنند. ابزارهای پنوماتیک یا هیدرولیکی به ویژه در معادن زیرزمینی که خطر