payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اسکان و استعمار قومی پشتون‌ها موسوم به پشتون‌سازی را در شمال افغانستان آغاز کرد.این سیاست‌های استعمار پشتون‌ها سه هدف عمده داشت: تقویت کنترل دولت پشتون‌محور بر مردم فارسی‌زبان ساکن در مناطق شمالی، اجازه دادن به دولت‌های افغانستان برای تبعید مخالفان به شمال (جایی که احتمالاً کمتر می‌توانستند برای دولت مشکل ایجاد کنند)، و کمک به توسعه اقتصادی ظاهری شمال افغانستان. عبدالرحمان خان خود اظهار داشت که از آنجا که پادشاه افغانستان پشتون است، پشتون‌ها باید مرز افغانستان-روسیه را تحت نظر داشته باشند. برای دستیابی به
را تحت نظر داشته باشند. برای دستیابی به این هدف، هم عبدالرحمان خان و هم جانشینان او از مصادره زمین از غیرپشتون‌های فارسی‌زبان شمال افغانستان، ایدئولوژی ملی‌گرایی پشتون، اسکان اجباری طرفدار پشتون‌ها، و سیاست‌های مالیاتی تبعیض‌آمیز علیه قبایل غیرپشتون ساکن در شمال افغانستان استفاده کردند. امپراتوری بریتانیا از استعمار پشتون‌ها در شمال افغانستان حمایت کرد زیرا بریتانیا می‌خواست نفوذ روسیه را در افغانستان کاهش دهد (نگاه کنید به بازی بزرگ). در سال ۱۸۹۳، چارلز یِت از ارتش بریتانیا نوشت که تنها قبایل غیرپشتون با
از ارتش بریتانیا نوشت که تنها قبایل غیرپشتون با روس‌ها تماس و تعامل دارند، و احاطه کردن این قبایل با پشتون‌ها به پایان رساندن تعاملات آنها با روس‌ها خواهد انجامید. استعمار پشتون‌ها در شمال افغانستان به عبدالرحمان خان کمک کرد تا حاکمیت خود را بر سرزمین‌های غیرپشتون در ترکستان افغانستان تقویت کند. علاوه بر این، این استعمار پشتون‌ها منجر به تصاحب بهترین زمین‌ها در شمال افغانستان توسط مهاجران پشتون به قیمت تاجیک‌ها، ترکمن‌ها، ازبک‌ها، هزاره‌ها و سایر مردمانی شد که قبلاً مالک این زمین‌ها بودند. در حالی که تمام
که قبلاً مالک این زمین‌ها بودند. در حالی که تمام پشتون‌هایی که قبل از ۱۸۸۵ به شمال افغانستان مهاجرت کرده بودند، این کار را به صورت غیرارادی انجام داده بودند (اغلب به دلیل مخالفت با سیاست‌های دولت افغانستان تبعید شده بودند)، این روند پس از ۱۸۸۵ تغییر کرد، زمانی که عبدالرحمان خان شروع به ارائه مشوق‌هایی برای اسکان داوطلبانه پشتون‌ها در شمال افغانستان کرد (و همزمان با صدور فرمانی در سال ۱۸۸۵ مهاجرت در جهت مخالف را ممنوع کرد). پشتون‌های قومی که داوطلبانه به شمال افغانستان مهاجرت می‌کردند، اغلب هزینه‌های سفر
افغانستان مهاجرت می‌کردند، اغلب هزینه‌های سفر آنها پرداخت می‌شد و حیوانات، زمین رایگان و معافیت سه‌ساله از مالیات دریافت می‌کردند. سیاست‌های عبدالرحمان در تشویق پشتون‌ها برای اسکان داوطلبانه در شمال افغانستان در نهایت موفقیت بیشتری نسبت به تلاش‌های قبلی برای اسکان اجباری (به‌ویژه تلاش‌های غیرارادی که شامل کوچ‌نشینان می‌شد) به دست آورد. با این حال، علی‌رغم مهاجرت داوطلبانه مبتنی بر مشوق که از سال ۱۸۸۵ اجرا شد، بسیاری از پشتون‌های قومی حتی پس از ۱۸۸۵ به شمال افغانستان تبعید شدند، در برخی موارد تا اوایل دهه
افغانستان تبعید شدند، در برخی موارد تا اوایل دهه ۱۹۴۰ میلادی. بین سال‌های ۱۸۸۵ و ۱۸۸۸، جمعیت پشتون در شمال افغانستان هشت برابر افزایش یافت، از ۳٬۵۰۰ خانواده پشتون در سال ۱۸۸۵ به ۴۰٬۰۰۰ خانواده پشتون در سال ۱۸۸۸. شورش‌هایی مانند شورش‌های پشتون‌های غلزایی در شرق افغانستان و شورش سردار محمد اسحاق، به‌طور موقت استعمار پشتون‌ها در شمال افغانستان را در اواخر دهه ۱۸۸۰ متوقف کرد. پس از آن، علی‌رغم یک دوره کوتاه دیگر از استعمار، جنگ هزاره در اوایل دهه ۱۸۹۰ میلادی درگرفت. پایان پشتونیزه کردن شمال افغانستان در دوران
پایان پشتونیزه کردن شمال افغانستان در دوران عبدالرحمن - اگرچه این روند پس از مرگ او در سال ۱۹۰۱ توسط جانشینانش از سر گرفته شد. امان‌الله خان (۱۹۱۹–۱۹۲۹). امان‌الله خان نیز سیاست اسکان پشتون‌ها در شمال را ادامه داد، اما با رویکردی متفاوت. برخلاف سلف خود، او این سیاست را بیشتر با هدف توسعه کشاورزی و آبادانی مناطق کمتر توسعه‌یافته پیش برد. در این دوره، بسیاری از پشتون‌های کوچی تشویق شدند تا به کشاورزان دائمی در مناطق شمالی تبدیل شوند. طبق گزارش بی‌بی‌سی فارسی، امان‌الله خان همچنین «نظام‌نامه ناقلین به‌سمت
امان‌الله خان همچنین «نظام‌نامه ناقلین به‌سمت قطغن» را تصویب کرد که چارچوب قانونی برای اسکان مهاجران پشتون فراهم می‌آورد. بین سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۴۰، بسیاری از چوپان‌های قومی پشتون در ترکستان افغانستان مستقر شدند. از سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۰، پس از این که حبیب‌الله کلکانی از قوم تاجیک تلاش کرد و در به دست آوردن قدرت در افغانستان در خلال جنگ داخلی ۱۹۲۸–۱۹۲۹ شکست خورد، اقلیت‌های ازبک و تاجیک صدها هزار جریب از مراتع و زمین‌های زراعی در شمال افغانستان را از دست دادند. پس از آن، این زمین‌ها به فروش رفت یا به‌طور کامل
پس از آن، این زمین‌ها به فروش رفت یا به‌طور کامل به مهاجران پشتون داده شد که نفوذ پشتون‌ها را در شمال افغانستان بیشتر کرد. در این زمان، مهاجران پشتون در ولایت تخار، کشاورزان تاجیک، هزاره و همچنین چوپان‌های ازبک را از دشت‌های آبی به تپه‌های کم ارزش کشاورزی هل دادند. به دلیل سیاست‌هایی که حاکمان پشتون در قرن ۱۹ و ۲۰ که دنبال کردند، پشتون‌ها تبدیل به گروه قومی غالب در مناطق کشاورزی توسعه یافته شمال افغانستان شدند، در حالی که سایر گروه‌های قومی (به‌ویژه ازبک‌ها) در تپه‌های کمتر توسعه یافته غالب شدند. با شروع
در تپه‌های کمتر توسعه یافته غالب شدند. با شروع دهه ۱۹۷۰، اقلیت‌های پشتون ۵۶٪ از کل جمعیت در منطقه بغلان که تحت تسلط تاجیک‌ها بود، ۶۱٪ از کل جمعیت در منطقه پلخمری (مرکز بغلان)، ۴۱٪ از کل جمعیت در منطقه کندز با اکثریت تاجیک، ۴۵٪ از کل جمعیت در منطقه خان‌آباد، و فقط ۱۰٪ از کل جمعیت در منطقه تالقان با اکثریت ازبک را تشکیل می‌دادند. پادشاهی افغانستان (۱۹۲۹–۱۹۷۳). گسترش سیاست ناقلین در دوران محمد نادرشاه و محمد ظاهرشاه (۱۹۲۹–۱۹۷۳) در دوران سلطنت محمد نادرشاه و پسرش محمد ظاهرشاه، سیاست ناقلین به شکل منظم‌تری اجرا
محمد ظاهرشاه، سیاست ناقلین به شکل منظم‌تری اجرا شد. در این دوره، هزاران خانواده پشتون به مناطق شمالی مانند قندوز، بغلان، سمنگان و بلخ منتقل شدند. دولت برای تشویق این مهاجرت‌ها، زمین‌های کشاورزی، کمک‌های مالی و معافیت‌های مالیاتی به ناقلین ارائه می‌کرد. کریستین نوئل کریمی (۱۹۹۷) در کتاب خود، «دولت و قبیله در افغانستان قرن نوزدهم»، استدلال می‌کند که این سیاست به تدریج از یک اقدام سیاسی-امنیتی به یک پروژه دولت‌سازی و یکپارچه‌سازی ملی تبدیل شد. جمهوری افغانستان (۱۹۷۳–۱۹۷۸). محمد داوود خان، با ایجاد جمهوری
(۱۹۷۳–۱۹۷۸). محمد داوود خان، با ایجاد جمهوری افغانستان نخستین رئیس‌جمهور افغانستان شد، و نیز سیاست اسکان پشتون‌ها در شمال را ادامه داد، اما با تأکید بیشتر بر جنبه‌های توسعه‌ای و اقتصادی. در این دوره، پروژه‌های آبیاری بزرگی در شمال افغانستان آغاز شد که هدف آن هم توسعه کشاورزی و هم فراهم کردن زمینه برای اسکان جمعیت بیشتری از پشتون‌ها بود، مثل پروژه کانال قوش تپه. جمهوری اسلامی افغانستان (۲۰۰۱–۲۰۲۱). حامد کرزی. وزارت امور سرحدات اقوام و قبایل از دورهٔ امان‌الله به عنوان یک شعبه در صدارت عظمی ایجاد می‌شود که
به عنوان یک شعبه در صدارت عظمی ایجاد می‌شود که وظیفه‌اش ارتباط با قبیله‌های پشتون پاکستان و ارایهٔ خدمات به قبایل پشتون در پاکستان است. این شعبه در زمان داوود به عنوان وزارت مستقل در کابینه معرفی می‌شود. این شعبه که در دورهٔ امان‌الله ایجاد شد، در دورهٔ محمد هاشم و شاه‌محمود کاکاهای ظاهرشاه تقویت شد و حکومت‌های افغانستان در صدسال پسین از این وزارت حمایت کردند تا به قبایل پشتون پاکستان خدمات ارایه کنند. پول از بیت‌المال و از مردم افغانستان، اما به صورت رایگان به قبایل پشتون پاکستان داده می‌شود. این وزارت به
به قبایل پشتون پاکستان داده می‌شود. این وزارت به صورت پیوسته خانواده‌های پشتون پاکستان را به سمت شمال افغانستان انتقال می‌دهد. کرزی و غنی نیز توسط این وزارت چندین‌بار خانواده‌های پشتون را از پاکستان به شمالی و سمت شمال انتقال دادند. وزارت امور سرحدات اقوام و قبایل فراتر از انتقال قبیله‌های پشتون پاکستان به سمت شمال در کابل چندین لیسه ساخته‌اند که فقط به بچه‌های پشتون پاکستان خدمات ارایه می‌کنند. این لیسه‌ها خواب‌گاه، غذا و سایر خدمات رایگان دارند. این بچه‌ها که از این لیسه‌ها فارغ می‌شوند در دانش‌گاه کابل
که از این لیسه‌ها فارغ می‌شوند در دانش‌گاه کابل و سایر دانش‌گاه‌های افغانستان به به‌ترین رشته‌های دانش‌گاهی معرفی می‌شوند و شماری از این بچه‌ها به کشورهای خارجی به عنوان شهروندان افغانستان بورسیه فرستاده می‌شوند. پنج‌سال پیش چند تن از این بچه‌ها توسط حکومت هند شناسایی شدند که توسط حکومت افغانستان و با پاسپورت افغانستان به هند بورسیه شده بودند. در سال ۱۳۸۷ یکی از این لیسه‌ها ۳۸۱۰ دانش‌آموز از قبایل پشتون پاکستانی داشت. این مورد در سایت وزارت امور سرحدات اقوام و قبایل ذکر شده و این وزارت با افتخار یاد کرده
و قبایل ذکر شده و این وزارت با افتخار یاد کرده که این لیسه‌ها برای فرزندان قبایل پشتون آن طرف مرز خدمات ارایه می‌کنند.&lt;ref name="mob.gov.af/610"&gt;&lt;/ref&gt; حامد کرزی، نیز در سال ۱۳۸۹ فرمانی را صادر کرد که براساس آن برای هر خانواده کوچی باید ۱۰ جریب زمین توزیع شود تا مشکلات مواشی و مشکلات آنان حین تردد با باشنده‌گان ولایت‌های دیگر برطرف شود. اشرف غنی. اشرف غنی، رئیس‌جمهوری گذشته افغانستان در مصاحبه تفصیلی با تلویزیون ملی افغانستان نظرش را دربارهٔ چگونگی آنچه تکمیل 'فصل ناتمام ' امان‌الله می‌خواند،
آنچه تکمیل 'فصل ناتمام ' امان‌الله می‌خواند، در روزهای صد سالگی جشن استقلال افغانستان توضیح داده است.او گفت: «تمام علمای افغانستان به اتفاق در جنگ سوم افغان-انگلیس از امان‌الله حمایت کردند. ده سال دوره امان‌الله فقط یک دوره نیست. نیاز به یک تحلیل واضح دارد. نسل جوان باید شیوه محبوبیت و مشکلات امان‌الله را تحلیل کنند».آقای غنی در تشریح بیشتر گفت: «امان‌الله از نسل جوان بود، نه فقط یک جوان، این نسل منتظر یک فرصت بود. کسانی مانند محی‌الدین انیس، نویسنده و روزنامه‌نگار برجسته، غلام محمد غبار، تاریخ‌دان،
و روزنامه‌نگار برجسته، غلام محمد غبار، تاریخ‌دان، عبدالهادی داوی، و هشت سال مقالات محمود طرزی یک فکر منسجم ایجاد کرده بود. و امان‌الله خان سمبل این نسل بود. این نسل تشنه حرکت بود». در سال ۱۳۹۵ عده‌ای از مهاجران وزیرستانی که ضد دولت پاکستان هستند و از پاکستان به ولایت پکتیکا مهاجرت کرده‌اند تصمیم گرفتند در همان‌جا ساکن شوند و بزرگان قومشان برای کسانی که می‌خواهند به پاکستان برگردند جریمه پنج میلیون روپیه‌ای گذاشته‌اند و همچنین خانه کسانی را که قصد بازگشت دارند آتش می‌زنند، مقامات محلی این ولایت گفته‌اند که
آتش می‌زنند، مقامات محلی این ولایت گفته‌اند که آنها برای بازگشت خود مختار هستند و می‌توانند در پکتیکا بمانند. امارت اسلامی افغانستان (۲۰۲۱–تاکنون). طالبان این پروژه را ادامه داده و با ساخت پروژهایی مثل کانال قوش تپه و دادن زمین ناقلین را در آنجا ساکن می‌کنند. اقدامات طالبان در شمال افغانستان در درازمدت پروژهٔ بی‌ثبات‌سازی آسیای مرکزی، روسیه، ایران و چین را دنبال می‌کند. ذبیح‌الله مجاهد نیز برخلاف شعار دینی و اسلامی‌شان، مطرح و تأکید نمود که پشتون‌ها در افغانستان اکثریت‌اند و باید قدرت به دست پشتون‌ها باشد.
اکثریت‌اند و باید قدرت به دست پشتون‌ها باشد. پروژهٔ انتقال و اسکان‌دهی اعضای تحریک طالبان پشتون‌تبار پاکستانی به شمال افغانستان و اطراف کانال قوش‌تپه، برنامه مشترک طالبان و حکومت پاکستان می‌باشد. تطبیق این پروژه، منافع طالبان پشتون‌تبار و نیز منافع پاکستان را به خوبی می‌تواند تأمین کند و نیز پاکستان به‌خاطر تأمین منافع خود از این برنامه حمایت همه‌جانبه می‌کند. از سوی دیگر، پی‌آمدهای ناخوشایند دیگر تطبیق این برنامه، منافع زیادی را به خصوص منافع گروه‌های نیابتی طالبان پشتون (طالبان تاجیک و ازبک) در شمال
نیابتی طالبان پشتون (طالبان تاجیک و ازبک) در شمال افغانستان را به شدت مورد تهدید قرار داده و امنیت را در شمال کشور برهم می‌زند. برنامه اسکان اقوام پشتون افغانستان در ولایات شمالی افغانستان اکنون به صورت یک پروسه بسیار قدرتمند و به شکل گسترده و آشکار از طرف حکومت طالبان به سرعت در حال عملیاتی شدن است. معمولاً کسانی که با اجبار حاکمان محلی کوچ می‌کنند دیگر توان یا زمینه برگشت مسالمت‌آمیز را ندارند. برخی شواهد نشان دهندهٔ برنامه‌ریزی برای انتقال و اسکان ۲ الی ۳ میلیون پشتون دیوبندی از مناطق جنوبی افغانستان،
۳ میلیون پشتون دیوبندی از مناطق جنوبی افغانستان، وزیرستان شمالی و خیبرپختونخوا پاکستان در اطراف کانال قوش‌تپه و ولایت تخار هم‌مرز با کشور تاجیکستان هستند، دولت طالبان از طریق منابع داخلی و خارجی، این پروژه را با جدیت تمام اجراء می‌کند. غالب این افراد قبیله‌ای زندگی می‌کنند، و بخشی از نیروی اصلی سازمان‌های تروریستی جهانی مانند القاعده ،لشکر طیبه و شبکه حقانی، لشکر جهنگوی، تحریک طالبان پاکستان و … را تشکیل می‌دهند. در این مورد کشورهای آسیای مرکزی نگرانی خود از انتقال و حضور هزاران نفر از اعضای تحریک طالبان
از انتقال و حضور هزاران نفر از اعضای تحریک طالبان پاکستان (TTP) در شمال افغانستان و تقویت گستردهٔ گروه‌های تروریستی از جمله جنبش اسلامی ازبکستان، جنبش اسلامی ترکستان شرقی و جماعت انصارالله تاجیکستان را ابراز کرده‌اند. هدف از اجرای این پروژه‌ها تصرف سرزمین‌های مردم بومی تاجیک و ازبک و ترکمن و هزاره‌های ساکن شمال و کوچ دادن اجباری آن‌ها است. مناطق اصلی اسکان ناقلین در شمال. تخار. در تخار، به ویژه در مناطق دشت قلعه و زال، خانواده‌های پشتون زیادی اسکان داده شدند. این منطقه قبلاً عمدتاً توسط ازبک‌ها و تاجیک‌ها
این منطقه قبلاً عمدتاً توسط ازبک‌ها و تاجیک‌ها مسکونی بود. تخار در صدر ولایت‌هایی است که طالبان باشنده‌گان آن را به کوچ از روستاهای‌شان مجبور کرده‌اند و باشنده‌گان دیگر مناطق حتی از آن‌سوی مرز با پاکستان را در آن جابه‌جا می‌کنند، طالبان خانواده‌های تاجیک‌تبار و ازبک‌تبار را برای حمایت از ناقلین پشتون، کوچ اجباری دادند و طالبان برای ناقلین پشتون زمین توزیع می‌کنند. به نقل از روزنامه ۸صبح تنها در یک سال حدود ۷۰۰ خانواده کوچی در ولسوالی‌های خواجه‌بهاالدین و دشت‌قلعه ولایت تخار جابه‌جا شده‌اند. به گفته آنان،
ولایت تخار جابه‌جا شده‌اند. به گفته آنان، کوچی‌هایی که از پاکستان آمده‌اند در روستاهای لاله‌گذر، کتکجر، بهارستان و مغول‌قشلاق ولسوالی خواجه‌بهاالدین و روستاهای النگ، تاجیک‌قشلاق و عرب‌کاکل در ولسوالی دشت‌قلعه با حمایت طالبان مسکن گزیده‌اند. همچنین در تخار ناقلین با نام مهاجران برگشته به وطن، بدون داشتن هیچ سندی با زور زمین‌های مردم بومی را که صاحب زمین هستند، غضب می‌کنند و ادعا می‌کنند که در گذشته به پاکستان سفر کرده بودند و حالا به وطن خود برگشتند و زمین‌های غضب شده خود را پس می‌گیرند.به نقل از رادیو
غضب شده خود را پس می‌گیرند.به نقل از رادیو آزادی، طالبان گفته‌اند که به مهاجران بازگشته به افغانستان زمین توزیع می‌شود، حکومت طالبان آماده توزیع زمین در ۴۶ شهرک در ۲۹ ولایت افغانستان برای مهاجران برگشته از کشورهای همسایه است. کندز. کندز یکی از مهم‌ترین مراکز اسکان ناقلین پشتون در شمال افغانستان بود. دشت‌های حاصلخیز قندوز و منابع آب فراوان، این منطقه را برای کشاورزی مناسب می‌ساخت. کندز از ولایت‌هایی است که ناقلین زیادی به آن‌جا کوچانده شده‌اند و زمین دریافت کرده‌اند.به نقل از روزنامه ۸صبح، طالبان در ولایت
کرده‌اند.به نقل از روزنامه ۸صبح، طالبان در ولایت کندز «"کمیته اسکان دایمی توزیع زمین برای مهاجرین کندز"» ایجاد کرده‌اند و با ارسال نامه به ناقلین، به آن‌ها می‌گویند که برای دریافت زمین به ریاست شهر سازی مراجعه کنند. بغلان. بغلان نیز یکی دیگر از مناطق مهم برای اسکان ناقلین پشتون بود. این منطقه به دلیل خاک حاصلخیز و امکان کشت نیشکر و پنبه مورد توجه قرار گرفت. بلخ و سمنگان. در بلخ و سمنگان نیز گروه‌های قابل توجهی از ناقلین پشتون اسکان یافتند. در این مناطق، پشتون‌ها در کنار اقوام ازبک، تاجیک و هزاره زندگی
پشتون‌ها در کنار اقوام ازبک، تاجیک و هزاره زندگی می‌کنند. فاریاب و جوزجان. در استان‌های فاریاب و جوزجان، که سنتاً مناطق ازبک‌نشین بودند، نیز گروه‌هایی از ناقلین پشتون اسکان داده شدند، هرچند در مقایسه با مناطق دیگر، تعداد آنها کمتر بود. به نقل از ایندیپندنت فارسی، در جوزجان ساکنان شهر شبرغان و روستاهای حومه آن می‌گویند شماری از کوچی‌های (کوچ‌نشینان) مسلح که تحت حمایت مقام‌های محلی طالبان قرار دارند مزارع آنان را به چراگاه گوسفندانشان تبدیل کرده‌اند و زمین‌های آنان را غصب کرده‌اند و حتی آنان حتی ماشین‌ها و
آنان را غصب کرده‌اند و حتی آنان حتی ماشین‌ها و وسایل کشاورزی مردم محل را هم صاحب شده‌اند. در سال ۱۴۰۰ گروهی از ازبک‌ها و ترکمن‌ها ادعا کردند که زمین‌هایش توسط طالبان مصادره شده. کاپیسا و پنجشیر. در استان‌های کاپیسا و پنجشیر اقلیتی از پشتون‌ها وجود دارد. در سال ۱۳۹۱ خورشیدی در کاپیسا، شخصی از کوچی‌های پشتون به‌نام حبیب افغان متهم به غضب زمین‌های مردم شده بود. در سال ۱۴۰۰ به نقل از ایندیپندنت فارسی گروهی از کوچی‌ها وارد پنجشیر شده بودند و توسط افراد غیرمسئول به رهبری عبدالحمید خراسانی بیرون شدند. وضعیت
به رهبری عبدالحمید خراسانی بیرون شدند. وضعیت ناقلین در دوران معاصر. دوران جنگ داخلی و طالبان (۱۹۹۲–۲۰۰۱). با سقوط دولت کمونیستی در سال ۱۹۹۲ و آغاز جنگ داخلی، بسیاری از ناقلین پشتون در شمال با مشکلات امنیتی مواجه شدند. در این دوره، برخی از پشتون‌های ساکن شمال مجبور به ترک مناطق خود شدند. با ظهور طالبان و تسلط آنها بر بخش بزرگی از افغانستان، وضعیت ناقلین پشتون در شمال بهبود یافت، اما این بهبود موقتی بود. پس از سقوط طالبان (۲۰۰۱–۲۰۲۱). پس از سقوط طالبان در سال ۲۰۰۱، بسیاری از ناقلین پشتون در شمال با تبعیض و
۲۰۰۱، بسیاری از ناقلین پشتون در شمال با تبعیض و خشونت مواجه شدند. گزارش دیده‌بان حقوق بشر (۲۰۰۲) به موارد متعددی از قتل، تجاوز و غارت اموال پشتون‌ها توسط نیروهای وابسته به اقوام دیگر اشاره می‌کند. با این حال، در دوران حکومت حامد کرزی و اشرف غنی، تلاش‌هایی برای حمایت از حقوق ناقلین پشتون در شمال و بازگرداندن آنها به مناطقی که مجبور به ترک شده بودند، صورت گرفت. پس از بازگشت طالبان (۲۰۲۱ تا کنون). با بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، گزارش‌هایی از تنش‌های قومی جدید و تلاش‌های طالبان برای اسکان مجدد پشتون‌ها
جدید و تلاش‌های طالبان برای اسکان مجدد پشتون‌ها در مناطق شمالی منتشر شده است. بر اساس گزارش‌های رسانه‌های فارسی‌زبان مانند رادیو آزادی و بی‌بی‌سی فارسی و ایندیپندنت فارسی، طالبان با احیای «نظام‌نامه ناقلین»، تلاش می‌کنند زمین‌های بیشتری را به پشتون‌ها در مناطق شمالی واگذار کنند که این امر به نگرانی‌های جدیدی در میان اقوام غیرپشتون دامن زده است. بعد از به قدرت رسیدن طالبان در سال ۲۰۲۱ کوچی‌ها احساس قدرتمندتر شدن کردند و مردم بومی را مورد آزار و اذیت قرار می‌دهند.
سال آکسفورد من یک فیلم عاشقانه کمدی درام بریتانیایی از نتفلیکس بر اساس رمانی به همین نام اثر جولیا ولان است که بر اساس فیلمنامه اصلی آلیسون برنت ساخته شده است. کارگردانی فیلم بر عهده ایان موریس با بازی سوفیا کارسون و کوری میلکرست است. "سال آکسفورد من" در ۱ اوت ۲۰۲۵ از طریق نتفلیکس به نمایش درآمد. داستان. آنا، یک دانشجوی جاه‌طلب آمریکایی، برای تحقق رؤیای خود به آکسفورد در بریتانیا سفر می‌کند، اما با یک محلی جذاب روبرو می‌شود که زندگی هر دوی آن‌ها را تغییر می‌دهد. ساخت. فیلمبرداری در سپتامبر ۲۰۲۴ در انگلستان
ساخت. فیلمبرداری در سپتامبر ۲۰۲۴ در انگلستان با مکان‌های فیلمبرداری از جمله آکسفورد و وینزر، بارکشر انجام شد.
اِنِکو ساگاردوی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "دیار اجدادی" اشاره کرد.
ویکوالین () یک داروی ضد افسردگی و ضد اضطراب است که هرگز به بازار عرضه نشد. این ماده به‌عنوان یک عامل آزادکننده قوی و انتخابی سروتونین (SRA) و مهارکننده بازجذب سروتونین (SRI) شبیه به پاراکلرآمفتامین (PCA) عمل می‌کند. افزون بر این، ویکوالین دیازپام را از گیرنده گابا A جابجا می‌کند و اثراتی شبیه بنزودیازپین ایجاد می‌کند، که نشان می‌دهد آن یک تعدیل‌کننده آلوستریک مثبت محل بنزودیازپین گیرنده گابا است. این دارو عمدتاً به عنوان یک درمان بالقوه برای الکلیسم مورد بررسی قرار گرفته است.
پیپکوالین () یک داروی ضد اضطراب است که هرگز به بازار عرضه نشد. این دارای ساختار شیمیایی جدیدی است که ارتباط نزدیکی با داروهای دیگر از این نوع ندارد. این دارو مشخصات دارویی مشابهی با خانواده داروهای بنزودیازپین دارد، اما دارای خواص عمدتاً ضد اضطراب و اثرات آرام بخش، خواب آور یا ضد تشنج بسیار کمی است، و بنابراین به عنوان یک ضداضطراب غیر بنزودیازپین طبقه بندی می‌شود.
نورفنتانیل () یک پیش ساز داروی ضددرد اپیوئیدی مصنوعی غیرفعال است. این یک آنالوگ و متابولیت فنتانیل است که بخش فن‌تیل (یا گروه عاملی) را از ساختار شیمیایی فنتانیل حذف می‌کند.
تداتیوکستین () یک داروی ضد افسردگی آزمایشی است.
فلوفنوکسین () یک مهارکننده بازجذب سروتونین- نوراپی‌نفرین است. مشتقات فلوفنوکسین برای درمان بیماری آلزایمر به ثبت رسیده است.
خسوس بیدال (؛ زادهٔ ۱۹۷۵) بازیگر و روزنامه‌نگار اهل اسپانیا است. وی در سال ۲۰۱۸ برندهٔ «جایزه گویای بهترین بازیگر جدید» شد. چشم راست او دچار ۹۰٪ نابینایی و نزدیک‌بینی شدید است. وی مدرک کارشناسی ادبیات اسپانیایی و کارشناسی ارشد روزنامه‌نگاری دارد و از هواداران باشگاه فوتبال رئال سوسیداد است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش‌آفرینی نموده است، می‌توان به "خانواده بی‌نقص" اشاره کرد.
انریک اوکر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او از کودکی مبتلا به اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی و بنا به گفتهٔ خودش، بازیگری تئاتر و سینما کمک قابل ملاحظه‌ای به کنترل بیماری او نموده است. وی بابت نقش‌آفرینی‌هایش برندهٔ جوایزی چون جایزه گویای بهترین بازیگر جدید، جایزه فروس، جایزهٔ حلقه نویسندگان سینمایی و جایزه اُنداس شده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "بگو چطور شد"، "چشم در برابر چشم" و "من وایرال شده‌ام" اشاره
"چشم در برابر چشم" و "من وایرال شده‌ام" اشاره کرد.
شهرک شهید رایگانی، روستایی در دهستان سه تلون بخش ابوالفارس شهرستان رامهرمز در استان خوزستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۲۵۷ نفر (۳۳۳ خانوار) بوده است.
دیدمان یا نظریه ی اپراستار (به انگلیسی Appraisal Theory) یک نظریه ی مادر در زمینه ی روانشناسی هیجان است. بر پایه ی این دیدمان، هیجان ها از اپراستار (نوعی ارزیابی ، برآورد یا تخمین سریع) های ما از رویداد های پیرامونمان ساخته می شوند. در واقع اپراست ما از یک موقعیت با عث به وجود آمدن یک واکنش عاطفی می شود که به آن اپراستار بستگی دارد. برای مثال این امر در باره ی قرار اول صدق می کند. اگر نتیجه ی قرار مثبت اپراست شود ، فرد ممکن است احساس شادی ، شگفتی یا ذوق زدگی کند. چرا که این رویداد را به گونه ای اپراست کرده
کند. چرا که این رویداد را به گونه ای اپراست کرده که در آن امکان رابطه ی مفید ، ازدواج و یا تشکیل خانواده وجود دارد. ار سوی دیگر اگر قرار به صورت منفی اپراست شود ، ممکن است هیجان هایی مانند غم ، پوچی یا ترس را در خود بوجود آوریم. ریشه شناسی واژه. واژه ی Appraisal در انگلیسی ، از فرانسه و خود فرانسه از لاتین و لاتین از فارسی گرفته شده است. ریشه آن کارواژه ی "اپراستن" به معنی تنظیم کردن و ردیف کردن بر اساس ارزش است. ریخت کنونی این واژه را می توان در کارواژه ی "افراشتن" و واژه ی "سرافراز" جست . تراداد
ی "افراشتن" و واژه ی "سرافراز" جست . تراداد اپراستار. منظور از سنت یا تراداد اپراستار مجموعه نظریه هایی هستند که گستره ای بر دیدمان اپراستار به عنوان نظریه ی مادر برشمرده می شوند. نظریه های اپراستار هیجان نظریه هایی هستند که بیان می کنند هیجان ها نتیجه ی تفسیر و توضیح های افراد از شرایط خودشان است. اپراستار نخستین. فرایند اپراستار به دو دسته فروکاسته می شود : اپراستار نخستین ، اپراستار دومین. در اپراستار نخستین یک فرد او دو جنبه از وضعیت را بررسی می کند: همپیوندی انگیزشی و همخوانی انگیزشی. هنگام بررسی
همپیوندی انگیزشی و همخوانی انگیزشی. هنگام بررسی همپیوندی انگیزشی فرد به پرسش "این وضعیت چقدر به نیاز های من مرتبط است؟" پاسخ میدهد و بنا بر آن فرد اپرازش می کند که چقدر این وضعیت برای او مهم و مهند است. پژوهش ها نشان داده اند که جنبه ی همپیوندی انگیزشی بر شدت هیجان تجربه شده تاثیر و هنود می گذارد. به طوری که وقتی یک وضعیت برای سلامت و رفاه فرد بسیار مرتبط و همپیوند است ، واکنش هیجانی شدید تری ایجاد می کند. جنبه ی دوم اپراستار نخستین برای فرد بررسی همخوانی انگیزشی است ، هنگام بررسی همخوانی انگیزششی یک وضعیت
است ، هنگام بررسی همخوانی انگیزششی یک وضعیت با فرد ، او به این پرسش پاسخ می دهد که " این وضعیت به هدف های من همخوان و هماهنگ است یا نه؟"نشان داده شده است که میان تجربه ی شدید تر هیجان با همخوان دانستن آن وضعیت با انگیزه های فرد همبستگی وجود دارد. اپراستار دومین. هیجان های افراد همچنین تحت تاثیر و هنود اپراستار دومین آنها از یک موقعیت نیز قرار می گیرد. اپراستار دومین دربرگیرنده ی بررسی منابع و گزینه های فرد برای درگیری و رو در رویی است. یکی از جنبه های اپراستار دومین ، مسئولیت یا ویبایش یابی است، بررسی این
دومین ، مسئولیت یا ویبایش یابی است، بررسی این که "چه کسی باید مسئول آن شناخته شود؟" است. یک فرد می تواند خود را ، دیگری را و یا گروه از افراد را مسئول وضع موجود اپراست کند. ممکن است افراد برای یک رویداد مفید و برای یک رویداد دیگر مضر شناخته شوند. فرون بر آن ، فرد می تواند وضعیت کنونی را ناشی از شانس و بخت ببیند. نحوه ای که افراد می بینند چه کسی یا چه چیزی باید مسئول شناخته شود ، تلاش های آنها را برای رو در رویی با هیجان هایی که تجربه می کنند را هدایت و راهنمایی می کند. جنبه ی دیگری از اپراستار دومین
و راهنمایی می کند. جنبه ی دیگری از اپراستار دومین پتانسیل یا توند رو در رویی در فرد است. توند رودررویی ، توانایی به کار گیری راهبرد های مقابله ای متمرکز بر مشکل یا متمرکز بر هیجان برای مدیریت یک تجربه ی هناختی است.
آرامستان واگانکوفسکوی () در ناحیه پرسننسکی مسکو، روسیه واقع شده است. این آرامستان در سال ۱۷۷۱، در تلاش برای مهار شیوع طاعون خیارکی در روسیه مرکزی تأسیس شد. این آرامستان یکی از آرامستان‌هایی بود که در خارج از محدوده شهر ایجاد شده بود تا از گسترش بیماری جلوگیری شود. تخمین زده می‌شود که بین‌سال‌های ۱۷۷۱ تا ۱۹۹۰ بیش از ۵۰۰٫۰۰۰ نفر در این آرامستان به خاک سپرده شده‌اند. از سال ۱۹۹۰، این آرامستان کمی بیش از ۱۰۰٫۰۰۰ قبر داشت. این آرامستان وسیع شامل گورهای دسته‌جمعی از نبرد بورودینو، نبرد مسکو و فاجعه خودینکا
از نبرد بورودینو، نبرد مسکو و فاجعه خودینکا می‌باشد. این مکان محل به خاکسپاری بسیاری از افراد سرشناس از جوامع دانشگاهی، هنری، نظامی و ورزشی روسیه و اتحاد جماهیر شوروی سابق است. این آرامستان توسط چندین کلیسای ارتدکس که بین سال‌های ۱۸۱۹ و ۱۸۲۳ در نسخه مسکووی سبک امپراتوری ساخته شده‌اند، سرو می‌شود. از زمان شروع آن به عنوان یک شهر کوچک، دفن مردگان - به استثنای برخی موارد - در مکان‌های عبادت مرسوم در مسکو، مانند سایر شهرهای روسیه بود. پتر کبیر سنگ قبرهای روی زمین کلیسا را دوست نداشت و آنها را مانعی برای مراسم
کلیسا را دوست نداشت و آنها را مانعی برای مراسم کلیسا و بی‌احترامی به کلیسا می‌دانست. وی در سال ۱۷۲۳ فرمانی صادر کرد که در تمام شهرهای امپراتوری روسیه فقط «افراد سرشناش» باید در کلیساهاو بقیه در صومعه‌ها یا کلیساهای محلی خارج از شهرها به خاک سپرده شوند. با این حال، این فرمان اجرا نشد، زیرا وی اندکی پس از صدور این فرمان در سال ۱۷۲۵ درگذشت و رسم خاکسپاری مردگان در کلیساها را بدون تغییر باقی ماند. در سال ۱۷۷۱، کاترین کبیر، در تلاش برای مهار اپیدمی طاعون خیارکی در روسیه مرکزی، با فرمانی رعایای خود را از به