payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گروه قوم‌نگاری () یا گروه قومی فرهنگی یا گروه قومیتی گروهی است که دارای ویژگی‌های فرهنگی است که آن را از قومیت بزرگ‌تری که بخشی از آن است متمایز می‌کند. به عبارت دیگر، اعضای یک گروه قوم‌نگاری خود را عضو یک قوم بزرگ‌تر نیز می‌دانند، هم در آگاهی جمعی با آن اشتراک دارند و هم دارای قوم خاص خود هستند. فرض بر این است که گروه‌های قوم‌نگاری به‌طور قابل‌توجهی با گروه قومی بزرگ‌تری که بخشی از آن هستند، جذب می‌شوند، اگرچه آنها ویژگی‌های متمایز و متمایز مرتبط با ارزش‌های فرهنگی مانند گفتار، مذهب، لباس یا سایر جنبه‌های
فرهنگی مانند گفتار، مذهب، لباس یا سایر جنبه‌های فرهنگی را حفظ می‌کنند.
انحصار اجتماعی ()، به پدیده‌ای گفته می‌شود که گروه‌ها منابع خود را با حذف دیگران از گروه خود بر اساس معیارهای مختلف حفظ می‌کنند. انحصار اجتماعی همه جا وجود دارد و به صورت گروهی در سرتاسر جهان در هر اندازه یافت می‌شود. برخی از نمونه‌های انحصار اجتماعی عبارتند از: دسترسی به مدارس خصوصی که از قوانین صریح پیروی می‌کند و به ظرفیت‌های مالی بستگی دارد. دسترسی به دانشگاه که به گواهی یا دیپلم بستگی دارد، در نهایت فقط از برخی مدارس می‌توانند به دانشگاه وارد شوند. عضویت در یک باشگاه بسیار معتبر که به سرمایه اقتصادی و
در یک باشگاه بسیار معتبر که به سرمایه اقتصادی و اجتماعی و شبکه‌های اجتماعی مربوط بستگی دارد و در نهایت، در صورت مهاجرت، افراد باید واجد شرایط شهروندی باشند و مسیر دشوار تابعیت را طی کنند.
فرانک پارکین (; – ) جامعه‌شناس، استاد دانشگاه در دانشگاه کنت اهل بریتانیا بود.
همگنی برون‌گروهی ()، این است که تصور اعضای برون‌گروهی بیشتر به یکدیگر نسبت به اعضای درون‌گروهی شبیه هستند. «آنها شبیه هم هستند؛ ما متنوع هستیم».
ماشین کوبنده (به انگلیسی: The Smashing Machine) یک فیلم درام، ورزشی و زندگی‌نامه‌ای آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی، کارگردانی، تهیه‌کنندگی و تدوین مشترک بنی سفدی است. دواین جانسون در نقش مارک کر کشتی‌گیر سابق و مبارز هنرهای رزمی ترکیبی، در کنار امیلی بلانت در نقش داون استیپلز، همسر وقت مارک کر، بازی می‌کند، در حال حاضر قرار است این فیلم توسط ای۲۴ در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۲۵ در ایالات متحده منتشر شود. اولین تریلر این فیلم در ۲۹ آوریل ۲۰۲۵ منتشر شد. ساخت. فیلمبرداری از ۲۱ مه تا ۷ اوت ۲۰۲۴، در مکان‌هایی مانند
از ۲۱ مه تا ۷ اوت ۲۰۲۴، در مکان‌هایی مانند نیومکزیکو، توکیو و ونکوور اجرا شد. بعداً در همان ماه، جانسون توییت کرد که نوازنده بلژیکی نالا سینفرو آهنگ را خواهد ساخت.
شبه گونه‌زایی ()، نوعی دیگر شدن است. به عبارتی دیگر رفتار با گروه‌های مختلف انسانی به گونه‌ای است که گویی گونه‌های بیولوژیکی متفاوتی هستند. از آنجایی شروع می‌شود که تفاوت‌های فرهنگی باعث می‌شود که انسان‌ها به گروه‌های اجتماعی مختلف با زبان، لباس، آداب و رسوم متفاوت و غیره جدا شوند. ادعا می‌شود که این تفاوت‌های فرهنگی مشابه شکل‌گیری گونه‌های مختلف زیستی گونه‌زایی است. در نهایت، شبه گونه‌سازی به انسانیت‌زدایی سایر گروه‌های فرهنگی برون‌گروهی منجر می‌شود.
اوری کنراد (زاده ۳۱ دسامبر ۱۹۹۴)، یک هنرپیشه مشهور اهل بریتیش کلمبیا، کانادا است. نقش برجسته او سارا مایرز در مجموعه تلویزیونی علمی تخیلی ترسناک ام‌جی‌ام+ "از جانب" (۲۰۲۲ "تا کنون") است. اوایل زندگی. کنراد که در ونکوور به دنیا آمد، بازیگری را در سنین جوانی آغاز کرد، او تحت آموزش فشرده در مدرسه فیلم ونکوور و اجرای اولین مونولوگ خود بود. حرفه. کنراد به سرعت در حال تبدیل شدن به یک هنرمند حرفه‌ای در صنعت سرگرمی است. کنراد علاوه بر فعالیت در سینما و تلویزیون، یک رقصنده ماهر است و در طول دوران حرفه‌ای رقص خود در
رقصنده ماهر است و در طول دوران حرفه‌ای رقص خود در موزیک ویدیوها و اجراهای مختلف نیز کار کرده است. دوستان دوران کودکی او "Legacy Dance Productions را" در زادگاهش افتتاح کردند و شروع به آموزش رقص به کودکان کردند. این امروز برای او به یک اشتیاق بزرگ تبدیل شده است و او دوست دارد نسل بعدی را در صحنه و خارج از صحنه راهنمایی کند، رشد آنها را از طریق رقص شکل دهد و به آنها کمک کند تا به اهدافشان برسند. او با همکارش کلوئی ون لندشوت از سریال تلویزیونی از جانب و فیلم کوتاه Tidal دوست صمیمی است، کنراد در مصاحبه‌ای از
کوتاه Tidal دوست صمیمی است، کنراد در مصاحبه‌ای از همبازی بودن با او ابراز علاقه کرد. زندگی شخصی. کنراد در حال حاضر در ونکوور ساکن است.
کریستین هاستورف (؛ زادهٔ ) باستان‌شناس، استاد دانشگاه، انسان‌شناس، و پژوهشگر است.
هدلی کانتریل (؛ ۱۶ ژوئن ۱۹۰۶ – ) روان‌شناس، پژوهش اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده است.
نظریه خود طبقه‌بندی ()، نظریه‌ای در روان‌شناسی اجتماعی است که شرایطی را توصیف می‌کند که تحت آن یک فرد مجموعه‌ای از افراد (از جمله خود) را به عنوان یک گروه درک می‌کند و همچنین پیامدهای درک افراد را در قالب گروهی توصیف می‌کند. اگرچه این نظریه اغلب به عنوان توضیحی در مورد تشکیل گروه روانشناختی (که یکی از اهداف اولیه آن بود) معرفی می‌شود، اما به‌طور دقیق تر به عنوان تجزیه و تحلیل کلی از عملکرد فرآیندهای دسته‌بندی در ادراک اجتماعی و کنش متقابلی که به اندازه پدیده‌های گروهی از مسائل هویت فردی صحبت می‌کند. توسط
گروهی از مسائل هویت فردی صحبت می‌کند. توسط جان ترنر و همکارانش توسعه داده شد و همراه با نظریه هویت اجتماعی بخشی از رویکرد هویت اجتماعی است. این تا حدی برای پاسخگویی به سؤالاتی که در پاسخ به نظریه هویت اجتماعی در مورد زیربنای مکانیکی هویت اجتماعی به وجود آمد، ایجاد شد.
ماو-لاو رمان تصویری ژاپنی است که توسط شرکت âge توسعه یافته و در ابتدا به عنوان یک بازی بزرگسالان برای ویندوز در ۲۸ فوریه ۲۰۰۳ منتشر شد. گیم پلی یک خط داستانی را دنبال می‌کند که سناریوها و دوره‌های تعاملی از پیش تعیین شده را ارائه می‌دهد و بر روی سناریوهای متفاوت تمرکز می‌کند. این بازی سه بخش دارد که بخش اول به صورت کمدی رمانتیک است اما بخش دوم به یک داستان بلوغ تغییر می‌کند و در نهایت بخش سوم به یک بازی تهاجم بیگانگان حماسی تبدیل می‌شود.
تهاجم بیگانگان، هجوم بیگانگان یا تهاجم فضایی یکی از مشخصه‌های رایج در داستان‌ها و فیلم‌های علمی تخیلی است که در آن موجودات فضایی به زمین حمله می‌کنند تا زندگی انسان را از بین ببرند و آنها را جایگزین کنند، انسان را به بردگی بگیرند یا برای غذا جمع‌آوری کنند، منابع سیاره را بدزدند یا به‌طور کلی سیاره را نابود کنند. تهاجم بیگانگان را می‌توان به‌عنوان زیرژانر علمی-تخیلی ادبیات تهاجمی در نظر گرفت که توسط رمان "جنگ دنیاها" نوشته اچ. جی. ولز گسترش یافت. کارشناسان چشم‌انداز تهاجم واقعی گونه‌های حیات فرازمینی به زمین
تهاجم واقعی گونه‌های حیات فرازمینی به زمین را به دلیل هزینه هنگفت در زمان و منابع، بسیار بعید می‌دانند.
کاخ مرمر () یکی از نخستین کاخ‌های نئوکلاسیک در سن پترزبورگ، روسیه است. این کاخ در میان میدان مارس (سن پترزبورگ) و اسکله پالاس واقع شده و کمی به سمت شرق از کاخ نیو مایکل قرار دارد. طراحی و مالکان پیش از سال ۱۹۱۷. این کاخ به‌عنوان هدیه‌ای از سوی ملکه کاترین دوم برای کنت گریگوری اورلوف، محبوب‌ترین و قدرتمندترین اشراف‌زاده روسی دهه ۱۷۶۰ ساخته شد. ساخت آن در سال ۱۷۶۸ بر اساس طراحی‌های آنتونیو رینالدی (معمار) آغاز شد که پیش‌تر در تزئین کاخ بزرگ کاخ کازرتا در نزدیکی ناپل نقش داشت و ساخت آن ۱۷ سال به طول انجامید.
ناپل نقش داشت و ساخت آن ۱۷ سال به طول انجامید. کاخ مرمر نام خود را از تزئینات باشکوهش با انواع مختلف سنگ مرمر چندرنگ گرفته است. گرانیت دانه‌درشت فنلاند در طبقه همکف به شکلی ظریف با مرمر صورتی صیقلی کارلیا در ستون‌نماها و مرمر سفید رشته‌کوه اورال در سرستون‌ها و گل‌بست‌ها در تضاد است. پنل‌هایی از مرمر خاکستری مایل به آبی رگه‌دار اورال طبقات را از یکدیگر جدا می‌کنند، در حالی که دولومیت تالین برای تزئین کوزه‌ها به کار رفته است. در مجموع، ۳۲ طیف متفاوت از مرمر برای تزئین کاخ استفاده شده است. طرح بنا به شکل
برای تزئین کاخ استفاده شده است. طرح بنا به شکل ذوزنقه است و هر یک از چهار نما (ساختمان) آن، با وجود تقارن دقیق، طراحی متفاوتی دارد. یکی از نماها حیاطی فرورفته را پنهان می‌کند که بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۹۲ یک خودروی زرهی مورد استفاده ولادیمیر لنین در جریان انقلاب اکتبر در آن به نمایش گذاشته شده بود. امروزه این حیاط با تندیس اسب‌سواری قدرتمند از الکساندر سوم، امپراتور روسیه که مشهورترین اثر مجسمه‌ساز پائولو تروبِتسکوی است، برجسته شده است. پیش‌تر این تندیس در میدان وسستانیا، مقابل ایستگاه راه‌آهن مسکو قرار
میدان وسستانیا، مقابل ایستگاه راه‌آهن مسکو قرار داشت. فدوت شوبین، میخائیل کوزلوفسکی، استفانو تورلی و سایر صنعتگران روس و خارجی، تزئینات داخلی کاخ را انجام دادند. در سال‌های ۱۷۹۷ تا ۱۷۹۸، این ساختمان به استانیسلاو آگوست پونیاتوفسکی، آخرین پادشاه مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی، اجاره داده شد. پس از آن، کاخ به دوک بزرگ کنستانتین پاولوویچ و وارثان او از شاخه کنستانتینوویچی دودمان رومانوف تعلق گرفت. در سال ۱۸۴۳، دوک بزرگ کنستانتین نیکالایویچ روسیه تصمیم گرفت کاخ را بازطراحی کند و آن را به نام کاخ کنستانتین تغییر
بازطراحی کند و آن را به نام کاخ کنستانتین تغییر نام داد. وی الکساندر برولوف را به‌عنوان معمار منصوب کرد. از بازطراحی آن زمان، تنها پلکان اصلی و سالن مرمر باقی مانده‌اند.
پاگوست ()، برگرفته از اسلاوی شرقی باستان: погостъ)، یک اصطلاح تاریخی در زبان روسی است که معانی مختلفی داشته است. در زبان روسی مدرن، این واژه معمولاً به کلیسا و گورستانی روستایی اشاره دارد. این واژه همچنین به زبان لاتگالی ("pogosts")، زبان فنلاندی ("pogosta") و زبان لتونیایی ("pagasts") قرض گرفته شده و معانی خاصی در این زبان‌ها یافته است. تاریخچه. کاربرد اولیه این واژه به مسافرخانه‌هایی برای شاهزادگان و روحانیون بازمی‌گردد. این واژه شباهت زیادی به واژه روسی مدرن "gost" (гость) به معنای «مهمان» دارد. فرض بر
مدرن "gost" (гость) به معنای «مهمان» دارد. فرض بر این است که در ابتدا "پوگوست‌ها" جوامع روستایی در حاشیه دولت باستانی روس بودند که همچنین به‌عنوان مراکز تجاری (در روسی قدیم: "gost'ba"، گостьба) عمل می‌کردند. در اواخر قرن دهم، "پوگوست‌ها" به مناطق اداری و قلمرویی تبدیل شدند. اندازه آن‌ها متغیر بود و در قرون ۱۱ تا ۱۴ از چندین تا صدها روستا را شامل می‌شدند. با گسترش مسیحیت در روسیه، کلیساها در "پوگوست‌ها" ساخته شدند. در سال ۱۷۷۵ آخرین "پوگوست‌هایی" که به‌عنوان مناطق اداری خدمت می‌کردند، از بین رفتند. از آن
مناطق اداری خدمت می‌کردند، از بین رفتند. از آن زمان به بعد، این مکان‌ها به‌عنوان "پوگوست‌های شهری" (погосто – место) شناخته شدند و به‌عنوان مراکز کلیسایی فعالیت کردند.
دروازه طلایی ()، که بین سال‌های ۱۱۵۸ تا ۱۱۶۴ ساخته شده است، تنها دروازه شهر باستانی روسی است که (هرچند به‌طور جزئی) حفظ شده است. موزه‌ای در داخل این دروازه به تاریخ حمله مغول به روس کی‌یف در قرن ۱۳ اختصاص دارد. این دروازه از تخریب ولادیمیر توسط مغول‌ها در سال ۱۲۳۷ جان سالم به در برد. با این حال، تا اواخر قرن هجدهم، این سازه به قدری فرسوده شده بود که کاترین دوم از ترس فرو ریختن طاق، از عبور از آن خودداری کرد. در سال ۱۷۷۹، او دستور داد که اندازه‌گیری‌ها و نقشه‌های دقیقی از این بنا تهیه شود. در سال ۱۷۹۵، پس از
دقیقی از این بنا تهیه شود. در سال ۱۷۹۵، پس از بحث‌های فراوان، طاق‌ها و کلیسای باربیکان تخریب شدند. این مکان در سال ۱۹۹۲ به‌عنوان یکی از میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
کلیسای جامع سنت دیمیتریوس یک کلیسای جامع در شهر باستانی ولادیمیر است. این کلیسا در سال ۱۱۹۷ تکمیل شد در دوران سلطنت شاهزاده بزرگ وسولود لوتی بزرگ از ولادیمیر-سوزدال به افتخار سنت دمتریوس تسالونیکی ساخته شد. به‌عنوان یک جزء مهم از بناهای سفید ولادمیر و سوزدال، کلیسا بخشی از میراث جهانی یونسکو است. در حال حاضر، این کلیسا بخشی از موزه فضای باز ولادیمیر-سوزدال است. تاریخ. کلیسای جامع سنت دمتریوس در ولادیمیر، روسیه توسط وسولود سوم در سال‌های ۱۱۹۳ تا ۱۱۹۷ ساخته شد. این کلیسا یکی از چندین کلیسای بزرگ بود که او
شد. این کلیسا یکی از چندین کلیسای بزرگ بود که او ساخته است که شامل کلیسای جامع رستاخیز (۱۱۵۸–۱۱۶۰) در ولادیمیر، روسیه نیز می‌شود. این کلیسا به سنت دمتریوس تسالونیکی (سنت دمتریوس از تسالونیکی به یونانی) تقدیم شده است. کلیسای جامع سنت دمتریوس در ابتدا مستقیماً با کاخ وسولود متصل بود و برای استفاده شخصی او ساخته شده بود. کاخ دیگر وجود ندارد و کلیسا از زمان ساخت اولین‌بار بارها بازسازی شده است اما ویژگی‌ها و برنامه‌های نمادین اصلی خود را حفظ کرده است. بزرگ‌ترین بازسازی در سال ۱۸۳۲ انجام شد زمانی که برخی
بازسازی در سال ۱۸۳۲ انجام شد زمانی که برخی ساختارهای متصل که قبلاً کلیسا را به کاخ متصل می‌کردند، برداشته شدند. در آن زمان، برخی از بلوک‌های خارجی جابه‌جا شده و برخی با بلوک‌های جدید حکاکی‌شده جایگزین شدند. این کلیسا در سال ۱۹۹۲ به میراث جهانی اضافه شد.
کلیسای جامع رستاخیز () که به نام کلیسای جامع عروج نیز شناخته می‌شود، یک کلیسای ارتدکس روسی در ولادیمیر (شهر) است. این کلیسا تا سدهٔ سیزدهم به‌عنوان کلیسای مادر روسیه شناخته می‌شد. این کلیسا بخشی از میراث جهانی بناهای سفید ولادیمیر و سوزدال است. تاریخچه. کلیسای جامع به دستور آندری یکم بوگولیوبسکی، شاهزاده بزرگ ولادیمیر () در پایتختش، ولادیمیر (شهر)، ساخته شد و به به خواب رفتن مریم مقدس (مریم)، که آندری او را قدیس حامی سرزمین‌های خود می‌دانست، تقدیم شد. این کلیسا که بین سال‌های ۱۱۵۸ تا ۱۱۶۰ ساخته شد، دارای شش
که بین سال‌های ۱۱۵۸ تا ۱۱۶۰ ساخته شد، دارای شش ستون و پنج گنبد بود و بین سال‌های ۱۱۸۵ تا ۱۱۸۹ برای بازتاب اعتبار بیشتر ولادیمیر گسترش یافت. با مساحت، این کلیسا برای چند صد سال بزرگ‌ترین کلیسای روسیه باقی ماند. آندری پارسا، وسوولود آشیانه بزرگ () و دیگر حاکمان ولادیمیر-سوزدال در گورابه این کلیسا به خاک سپرده شدند. برخلاف بسیاری از کلیساهای دیگر، این کلیسا تا حدی از ویرانی بزرگ و آتش‌سوزی ولادیمیر (شهر) در سال ۱۲۳۸ جان سالم به در برد؛ زمانی که باتوخان، فرمانده مغول، در جریان محاصره ولادیمیر، شهر را تصرف کرد.
مغول، در جریان محاصره ولادیمیر، شهر را تصرف کرد. دیوارهای بیرونی کلیسا با حکاکی‌های پیچیده‌ای پوشیده شده است. فضای داخلی آن در قرن دوازدهم نقاشی شد و سپس در سال ۱۴۰۸ توسط آندری روبلف و دانیل چرنی مجدداً نقاشی گردید. کلیسای جامع به خواب مریم به عنوان الگویی برای ارسطو فیوراوانتی در طراحی کلیسای همنام در کرملین مسکو از سال ۱۴۷۵ تا ۱۴۷۹ استفاده شد. یک برج ناقوس مرتفع که ترکیبی از تأثیرات اصیل روسی، معماری گوتیک و معماری نئوکلاسیک بود، در سال ۱۸۱۰ در نزدیکی این کلیسا ساخته شد.
سزار () نوعی کوکتل است که عمدتاً در کانادا تولید و مصرف می‌شود. این نوشیدنی معمولاً حاوی ودکا، کلاماتو، سس تند، و سس ووسترشر است و با یخ در یک لیوان بزرگ با لبه آغشته به نمک کرفس عرضه می‌شود، که معمولاً با یک ساقه کرفس و یک برش لیموی شیراز تزئین می‌شود. چیزی که سِزار را از بلادی مری متمایز می‌کند، داشتن گوشتابهٔ صدف است. این کوکتل همچنین ممکن با میچه‌لادا قابل مقایسه است که دارای مواد طعم‌دهنده مشابهی است اما برای تهیه‌اش به‌جای ودکا از آبجو استفاده می‌شود. خاستگاه. نخستین دستور تهیه این نوشیدنی در صفحهٔ ۴۵
نخستین دستور تهیه این نوشیدنی در صفحهٔ ۴۵ کتاب کوکتل‌های «تد سوسیر» به نام «"تا ته برو بالا!"» در سال ۱۹۵۱ آمده است که البته نویسندهٔ کتاب آن را به «میلو جی. ساتلیف» ناشر نیویورکی نسبت داده است. ۲ سال بعد در نوامبر ۱۹۵۳، نسخهٔ وُدکادار اصلی با آب گوجه فرنگی در کلوپ شبانهٔ پولونز در منهتن توسط «پال پاولوفسکی» ابداع و با نامِ «اسمیرنوف اسمایلر» ارائه شد. در دسامبر همان سال والتر وینچل گزارش داد که این نوشیدنی با سس ووسترشر طعم‌دار شده است. در سال ۱۹۵۹، کاریکاتوریست و خالق "خانواده آدامز"، چارلز آدامز (کارمند
و خالق "خانواده آدامز"، چارلز آدامز (کارمند مجله نیویورکر، چند ساختمان آن طرف‌تر از کلوپ شبانه پولونز در منهتن) ادعا کرد که نوشیدنی «گراول گرتی» را او اختراع کرده است، که یک کوکتل از آب صدف/گوجه فرنگی و ودکا با چاشنی سس تاباسکو بود. در سال ۱۹۶۲، کارل لا مارکا، مدیر بار در هتل بیکر دردالاس، «ایمپریال کِلَم دیگر» را اختراع کرد که افزودن چاشنی ریحان و یک پره لیموی شیراز به نسخه موجود «اسمیرنوف اسمایلر» بود که نامش را به «کِلَم دیگر» تغییر داد. در اکتبر ۱۹۶۸، ویکتور فیشل، رئیس سیگرام و ری آنریگ، بازاریابِ شرکت
فیشل، رئیس سیگرام و ری آنریگ، بازاریابِ شرکت سازندهٔ کلاماتو (شرکت ماتس)، مدعی شدند که کوکتل گوجه‌فرنگی/صدف/ودکای چاشنی‌شده را با نام «کِلَمدیگر» در اوایل سال ۱۹۶۸ در منهتن اختراع کرده‌اند. شرکت سیگرام که دفتر مرکزی آن تنها ۲ ساختمان از کلوپ شبانه پولونز فاصله داشت، یک درخواست رسمی علامت تجاری برای نام «کِلَمدیگر» با ادعای نخستین ابداع و استفاده را در ۳۱ مه ۱۹۶۸ ثبت کرد. از اواخر سال ۱۹۶۸ تا پایان سال ۱۹۶۹، سیگرام و ماتس یک فراجنبش تبلیغاتی بزرگ از دستور تهیهٔ کوکتل «کِلَمدیگر» را در مجلات سرتاسر کشور راه
کوکتل «کِلَمدیگر» را در مجلات سرتاسر کشور راه انداختد. کوکتل سزار در سال ۱۹۶۹ توسط یک مدیر رستوران به نام «والتر چل» در «مسافرخانه کلگری» (امروزه در کالکیت هتل‌های زنجیره‌ای وِستین) در کلگری آلبرتا در کانادا اختراع شد. او مأموریت داشت یک نوشیدنی خاص برای رستوران ایتالیایی جدید این مسافرخانه ابداع کند که منجر به ساخت کوکتل سزار شد. او ودکا را با صدف و آب گوجه‌فرنگی، سس ووسترشر و سایر ادویه‌ها مخلوط کرد. سزار شبیه به بلادی مری است اما یک طعم تند منحصر به فرد دارد. والتر چل گفت که ایدهٔ ساخت این نوشیدنی از
دارد. والتر چل گفت که ایدهٔ ساخت این نوشیدنی از ایتالیا می‌آید. او خاطرنشان کرد که در ونیز اسپاگتی آل فونگوله، اسپاگتی را با سس گوجه فرنگی و صدف سرو می‌کردند. او اندیشید که مخلوط صدف و سس گوجه‌فرنگی ترکیب خوبی در نوشیدنی خواهد بود، و صدف‌ها را له کرد تا «شهد» آنها را بگیرد و با سایر مواد مخلوط کند. به گفته نوهٔ چل، اصل و نسب ایتالیایی او باعث شد که این نوشیدنی را «سزار» بنامد. گفته می‌شود که نام طولانی‌تر «بلادی سزار» این نوشیدنی را از بلادی مری متمایز می‌کند، اما چل گفت یکی از مشتریان همیشگی او در بار
اما چل گفت یکی از مشتریان همیشگی او در بار بوده که الهام‌بخش نام‌گذاری این نوشیدنی شده است. در طول سه ماهی که برای تکمیل نوشیدنی سپری کرد، از مشتریان خواست آن را بچشند و بازخورد خود را ارائه دهند. یکی از مشتریان همیشگی، که بریتانیایی بود و اغلب اسن نوشیدنی را سفارش می‌داد، یک روز گفت: «والتر، این سزار لعنتی خیلی محشره». محبوبیت. چل گفت که نوشیدنی بلافاصله مورد توجه شدید مشتریان رستوران قرار گرفت و ادعا کرد که «مثل یک موشک از جا کنده شد و بالا رفت». ظرف پنج سال پس از معرفی آن، سزار به محبوب‌ترین کوکتل کلگری
پس از معرفی آن، سزار به محبوب‌ترین کوکتل کلگری تبدیل شد و در سراسر غرب کانادا و سپس در شرق آن گسترش یافت. همزمان با چهلمین سالگرد ابداع آن، طوماری در سال ۲۰۰۹ راه اندازی شد به این امید که سزار به عنوان کوکتل رسمی کشور نامگذاری شود. در کلگری، شهردار آن دِیو برونکانیه، سالگرد نوشیدنی را با اعلام روز ۱۳ مه ۲۰۰۹ به‌عنوان «روز سزار» در شهر جشن گرفت. در همان زمان که سزار اختراع شد، شرکت ماتس به‌طور مستقل در حال توسعه کلاماتو، مخلوطی از گوشتابهٔ صدف و آب گوجه فرنگی بود. فروش کلاماتو در ابتدا تعریفی نداشت: ماتس در
بود. فروش کلاماتو در ابتدا تعریفی نداشت: ماتس در سال ۱۹۷۰ تنها ۵۰۰ بسته کلاماتو فروخت، اما پس از کشف نوشیدنی والتر چل توسط توزیع کنندگان شرکت ماتس، فروش آن به‌طور پیوسته افزایش یافت. تا سال ۱۹۹۴، ۷۰ درصد از فروش کلاماتو ماتس در کانادا برای ساخت کوکتل سزار بود، و نیمی از کل فروش کلاماتو در غرب کانادا انجام می‌شد. ماتس ادعا می‌کند که سزار محبوب‌ترین کوکتل در کانادا است و تخمین می‌زند که سالانه بیش از ۳۵۰ میلیون کوکتل سزار مصرف می‌شود. در ایالات متحده، سزار معمولاً در بارهای حاشیهٔ مرز ایالات متحده
سزار معمولاً در بارهای حاشیهٔ مرز ایالات متحده آمریکا–کانادا در دسترس است. در جاهای دیگر، بارمن‌ها به جای آن بلادی مری را پیشنهاد می‌کنند. در اروپا، این نوشیدنی را می‌توان در مناطقی یافت که تراکم بیشتری از کانادایی‌ها در آن وجود دارند. ناشناس ماندن این کوکتل در خارج از کانادا علیرغم تلاش‌های بازاریابی هماهنگ، همچنان پابرجاست. تولیدکنندگان آب گوجه‌فرنگی-صدف بر این باورند که نوشیدنی‌های آن‌ها به دلیل آنچه که آن‌ها «حائل صدفی» توصیف می‌کنند، با مشکل مواجه شده است. آنها دریافته اند که مصرف‌کنندگان در ایالات
است. آنها دریافته اند که مصرف‌کنندگان در ایالات متحده از وجود بیش از حد صدف در نوشیدنی‌ها نگرانند. طرز تهیه. تهیهٔ کوکتل سزار از قانون «یک، دو، سه، چهار» پیروی می‌کند. دستور غذا شامل یک شات ودکا (تقریبا ۴۴ میلی‌لیتر ودکا)، دو قاشق سس تند، سه ذره نمک و فلفل، چهار ذره سس ووسترشر به‌علاوهٔ ۱۸۰ میلی لیتر آب گوجه‌فرنگی و گوشتابهٔ صدف است که با یخ سِرو کنید. مواد را در لیوان بزرگ با لبه آغشته به نمک کرفس عرضه می‌شود، که معمولاً با یک ساقه کرفس و یک برش لیموی شیراز تزئین می‌شود. سزار از این جهت یک نوشیدنی غیر
تزئین می‌شود. سزار از این جهت یک نوشیدنی غیر معمول است که می‌توان آن را به صورت فله‌ای تهیه و برای مدتی در یخچال نگهداری کرد. برخی انواع فرعی. اگرچه افزودنی‌های مورد بحث در اینجا جزء مواد اولیه والتر چل نبود، اما سس تاباسکو و ترب کوهی یکی از افزودنی‌هایی است که به‌طور رایج با این کوکتل اضافه می‌شود. ودکا گاهی با جین، تکیلا یا رام جایگزین می‌شود، اما کلاماتو سرجایش هست و آن را اغلب تغییر نمی‌دهند. گونه‌ای که ودکا را با آبجو جایگزین می‌کند، معمولاً «چشم قرمز» یا «چشم صدفی» نامیده می‌شود، و گونه‌ای که با ودکا
یا «چشم صدفی» نامیده می‌شود، و گونه‌ای که با ودکا به‌علاوهٔ یک بطری آبجو تهی می‌شود، «بلادی موس‌هد» نام دارد. اگر کوکتل سزار بدون الکل باشد «ویرجین سزار» نامیده می‌شود. مؤسسه بارتندینگ تورنتو یک «مدرسه سزار» را در مکان‌های مختلف در سراسر کانادا راه اندازی می‌کند که به بارمن‌ها می‌آموزد که چگونه چندین نوع گونه از این نوشیدنی مخلوط را تهیه کنند.
در فیزیک هسته‌ای، واپاشی بتای دوگانه نوعی واپاشی پرتوزا است که در آن دو نوترون به‌طور همزمان به دو پروتون تبدیل می‌شوند یا برعکس، درون یک هسته اتم. همانند واپاشی بتای معمولی، این فرایند به اتم اجازه می‌دهد تا به نسبت بهینه‌ای از پروتون‌ها و نوترون‌ها نزدیک‌تر شود. در نتیجه این تبدیل، هسته دو ذره بتا قابل تشخیص که الکترون یا پوزیترون هستند را منتشر می‌کند. در متون علمی، دو نوع واپاشی دوگانه بتا تعریف شده است: واپاشی دوگانه بتای معمولی و واپاشی دوگانه بتای بدون نوترینو. در واپاشی دوگانه بتای معمولی، که در
بدون نوترینو. در واپاشی دوگانه بتای معمولی، که در چندین ایزوتوپ مشاهده شده است، دو الکترون و دو پادنوترینوی الکترون از هسته در حال واپاشی منتشر می‌شوند. اما در واپاشی دوگانه بتای بدون نوترینو، که فرآیندی فرضی بوده و هرگز مشاهده نشده است، تنها الکترون‌ها منتشر می‌شوند. تاریخچه. ایده واپاشی دوگانه بتا اولین بار در سال ۱۹۳۵ توسط ماریا گوپرت مایر مطرح شد. در سال ۱۹۳۷، اتوره مایورانا نشان داد که اگر نوترینو پادذره خودش باشد، نتایج نظریه واپاشی بتا تغییری نمی‌کند. چنین نوترینویی امروزه به‌عنوان ذره مایورانا
چنین نوترینویی امروزه به‌عنوان ذره مایورانا شناخته می‌شود. در سال ۱۹۳۹، وندل اچ. فوری پیشنهاد داد که اگر نوترینو ذره مایورانا باشد، واپاشی دوگانه بتا می‌تواند بدون نشر نوترینو انجام شود؛ این فرایند اکنون به نام واپاشی دوگانه بتای بدون نوترینو شناخته می‌شود. هنوز مشخص نیست که آیا نوترینو ذره مایورانا است یا این نوع واپاشی در طبیعت وجود دارد. از آنجا که نقض پاریته در برهم‌کنش‌های ضعیف تا سال ۱۹۵۶ کشف نشده بود، محاسبات اولیه نشان می‌داد که اگر نوترینوها ذرات مایورانا باشند، واپاشی دوگانه بتای بدون نوترینو
مایورانا باشند، واپاشی دوگانه بتای بدون نوترینو باید بسیار محتمل‌تر از واپاشی دوگانه بتای معمولی باشد. نیمه‌عمر پیش‌بینی‌شده برای این فرایند در حدود formula_1 تا formula_2سال بود. تلاش‌ها برای مشاهده این فرایند در آزمایشگاه حداقل از سال ۱۹۴۸ آغاز شد، زمانی که ادوارد فایرمن اولین تلاش را برای اندازه‌گیری مستقیم نیمه‌عمر ایزوتوپ &lt;chem&gt;^124Sn&lt;/chem&gt; با استفاده از شمارشگر گایگر انجام داد. آزمایش‌های رادیومتریک تا حدود سال ۱۹۶۰ نتایج منفی یا مثبت کاذب داشتند که توسط آزمایش‌های بعدی تأیید نشدند. در
داشتند که توسط آزمایش‌های بعدی تأیید نشدند. در سال ۱۹۵۰، برای اولین بار نیمه‌عمر واپاشی دوگانه بتای &lt;chem&gt;^130Te&lt;/chem&gt; با روش‌های زمین‌شیمیایی اندازه‌گیری شد و مقدار formula_3 سال به دست آمد، که به مقدار مدرن نزدیک است. این اندازه‌گیری شامل تشخیص غلظت زنون تولیدشده از واپاشی در کانی‌ها بود. در سال ۱۹۵۶، پس از اثبات ماهیت V-A از برهم‌کنش‌های ضعیف، مشخص شد که نیمه‌عمر واپاشی دوگانه بتای بدون نوترینو به‌طور قابل‌توجهی بیشتر از نیمه‌عمر واپاشی دوگانه بتای معمولی خواهد بود. با وجود پیشرفت‌های
دوگانه بتای معمولی خواهد بود. با وجود پیشرفت‌های چشمگیر در تکنیک‌های آزمایشگاهی در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، واپاشی دوگانه بتا تا دهه ۱۹۸۰ در آزمایشگاه مشاهده نشد. آزمایش‌ها تنها توانستند حد پایین نیمه‌عمر را در حدود formula_4 سال تعیین کنند. در همین زمان، آزمایش‌های زمین‌شیمیایی واپاشی دوگانه بتای &lt;chem&gt;^82Se&lt;/chem&gt; و &lt;chem&gt;^128Te&lt;/chem&gt; را شناسایی کردند. واپاشی دوگانه بتا برای اولین بار در سال ۱۹۸۷ توسط گروه در دانشگاه کالیفرنیا (ارواین)، در ایزوتوپ &lt;chem&gt;^82Se&lt;/chem&gt; در
در ایزوتوپ &lt;chem&gt;^82Se&lt;/chem&gt; در آزمایشگاه مشاهده شد. از آن زمان، آزمایش‌های متعددی واپاشی دوگانه بتای معمولی را در ایزوتوپ‌های دیگر ثبت کرده‌اند. هیچ‌یک از این آزمایش‌ها نتایج مثبتی برای فرایند بدون نوترینو نداشته‌اند و حد پایین نیمه‌عمر آن به حدود formula_5 سال افزایش یافته است. آزمایش‌های زمین‌شیمیایی نیز تا دهه ۱۹۹۰ ادامه داشتند و نتایج مثبتی برای چندین ایزوتوپ به همراه داشتند. واپاشی دوگانه بتا نادرترین نوع واپاشی پرتوزا شناخته شده است؛ تا سال ۲۰۱۹، تنها در ۱۴ ایزوتوپ مشاهده شده است (از
سال ۲۰۱۹، تنها در ۱۴ ایزوتوپ مشاهده شده است (از جمله جذب دوگانه الکترون در &lt;chem&gt;^130Ba&lt;/chem&gt; در سال ۲۰۰۱، &lt;chem&gt;^78Kr&lt;/chem&gt; در سال ۲۰۱۳، و &lt;chem&gt;^124Xe&lt;/chem&gt; در سال ۲۰۱۹) و همه آن‌ها دارای میانگین عمر بیش از formula_6 سال هستند. واپاشی دوگانه بتا معمولی. در یک واپاشی دوگانه بتای معمولی، دو نوترون در هسته به پروتون تبدیل می‌شوند و دو الکترون و دو پادنوترینوی الکترون آزاد می‌شوند. این فرایند را می‌توان به‌عنوان دو واپاشی بتای منفی همزمان در نظر گرفت. برای اینکه واپاشی
بتای منفی همزمان در نظر گرفت. برای اینکه واپاشی (دوگانه) بتا ممکن باشد، هسته نهایی باید انرژی بستگی بیشتری نسبت به هسته اولیه داشته باشد. در برخی هسته‌ها، مانند ژرمانیم-۷۶، ایزوبار با یک عدد اتمی بالاتر (آرسنیک-۷۶) انرژی بستگی کمتری دارد که مانع از واپاشی بتای تکی می‌شود. اما ایزوبار با دو عدد اتمی بالاتر، یعنی سلنیوم-۷۶، انرژی بستگی بیشتری دارد، بنابراین واپاشی دوگانه بتا امکان‌پذیر است. طیف نشری دو الکترون را می‌توان مشابه طیف نشری بتا با استفاده از قانون طلایی فرمی محاسبه کرد. نرخ دیفرانسیلی به‌صورت زیر
طلایی فرمی محاسبه کرد. نرخ دیفرانسیلی به‌صورت زیر بیان می‌شود: formula_7در جایی که زیرمجموعه‌ها به هر الکترون اشاره دارند، ' انرژی جنبشی، انرژی کل، تابع فرمی با "Z" بار هسته حالت نهایی است، تکانه است، سرعت بر حسب واحد ' است. formula_8 زاویه بین الکترون‌ها است و "" همان مقدار Q واپاشی است. در برخی هسته‌ها، این فرایند به‌صورت تبدیل دو پروتون به نوترون رخ می‌دهد، که طی آن دو نوترینوی الکترون آزاد و دو الکترون اربیتال جذب می‌شوند (جذب دوگانه الکترون). اگر اختلاف جرم بین اتم والد و اتم دختر بیش از MeV/ "c" 2