payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بابه علی، سنگی خان، گلاب خیل، مهرعلی و دوست علی را شامل می‌شوند و در همسایگی ولایت لغمان قرار دارند. هزاره‌های مربوط به طایفه سنگی خان از شاخه‌ای «"طایفه کوچک"» در درهٔ ترکمن و وند است٬که در ولسوالی سرخ پارسا ولایت پروان نیز زندگی می‌کنند و باهم ارتباط خونی مشترک دارند. هزاره‌های دره تا قبل از انقلاب خویشتن را پنجشیری نه بلکه هزاره یاد می‌کردند؛ زیرا دره پنجشیر یا دره «پنجهیر» از حصهٔ «دو آب» به پائین که فعلاً همین قسمت دو آب را «مرز» می‌گویند قرار دارد و از «مرز» به بالا درهٔ دست چپ آن را که به امتداد شرق
«مرز» به بالا درهٔ دست چپ آن را که به امتداد شرق موقعیت دارد را به نام «جهرآبه» یا «چهارپایه» یا «چهار قریه» یاد می‌کنند٫ متون قدیم جغرافیایی این حرف را اثبات کرده است. دره ای که به طرف جنوب شرق امتداد دارد از دو بخش تشکیل شده یکی به نام «دره هزاره» و دیگری به نام «درهٔ عبدالله خیل» و در مجموع این دره به نام «بنجار» یا «بنجور» یاد شده است. به احتمال زیاد خانواده بنجور که یک حکومت مستقل درشمال و جنوب هندوکش تشکیل داده‌اند از همین منطقه باشد که در تاریخ «سیستان» «گردیزی» و «طبری» آمده است که آخرین شاه این
«گردیزی» و «طبری» آمده است که آخرین شاه این سلسله «هاشم_بنجوری» توسط یعقوب‌لیث صفاری سقوط داده می‌شود. هزاره‌ها قبل از اسلام در این دره زندگی می‌کردند و اکثریت آنان پیرو مذهب زردشت بودند که همین حالا آثار آتشگاه‌های اجداد هزاره‌ها به نام های «پی گرمک» و «پرستو» در دره هزاره موجود است. در دهن همین آتشگاه «پی گرمک» یک «َنده مزار» یا پیش مازار موجود است که متعلق به قبل مغاره بسیار بزرگ به نام «چهل دختران» قرار دارد. با آمدن اولادهٔ باباعلی یعنی همان باباولی از پشتهٔ قندهار در منطقه دره غار جهر علی، این قوم به
پشتهٔ قندهار در منطقه دره غار جهر علی، این قوم به تدریج به دین مبین اسلام مشرف می‌شوند. در پنجشیر اقوام هزارهٔ جهرعلی هزارهٔ دوستی یا دوست علی٫قوم سنگی خان و قوم گلاب خیلی و… زندگی می‌کنند و هزاره‌های شاخص دره‌ای هزاره در قدیم دولت علی، سنگی خان، باقرشاه میرهزار، قوچقار، َآتم و… نام داشتند. «ُورو» که بین خنجان الی دوشی موقعیت دارد دوستی‌ها از قوم دوست علی یک ایل بزرگ از هزاره‌ها می‌باشد. تعداد زیادی از ایل دوستی در منطقه پراچغان نورستان و تعدادی از هزاره‌های ایل دوستی و همچنان هزاره‌های پراچغانی شش هزار
ایل دوستی و همچنان هزاره‌های پراچغانی شش هزار خانوار در منطقه کشم بدخشان زندگی می‌کنند. حدودن هزاره‌های مربوط قوم لاله خیل با هزاره‌های قندک و جلمیش از یک طایفه می‌باشند. هزاره‌های گلاب خیل از مهاجرین هزاره‌های قندهار می‌باشند که تعداد زیادی از همین طایفه در پراچغان نورستان زندگی می‌کنند. یک طایفه بسیار بزرگ از هزاره‌های پنجشیر که در درهٔ تول دریک دامنه ای وسیع چهار قریه زندگی می‌کنند، هزاره‌های تولی می‌باشند. یک طایفه دیگر از هزاره‌های پنجشیر مسمی به درویش نونهال، سالهاست که لهجهٔ هزارگی را از دست داده و
نونهال، سالهاست که لهجهٔ هزارگی را از دست داده و به لهجه تاجکی سخن می‌گویند و بیشتر خود را تاجک می‌دانند تا هزاره. شاخهٔ دیگری از هزاره‌های قدیم در پنجشیر وجود داشته به نام کاکه خیل که اینان بیشتر متعلق به دربار بوده و در دربارهای شاهان زمان شان کار می‌کردند که در منطقه می‌چید یا مهشید کنونی زندگی می‌کنند. در دره هزاره دو منطقه به نام می‌چید یاد می‌شود یکی در بین هزاره‌های دوستی و دیگری در جهرایلی. هزاره جهرایلی که در کاتب‌های دولتی آن را به غلط جهر علی ثبت کرده‌اند، اصلاً از ایل بیگ تن درهُ لیان از
ثبت کرده‌اند، اصلاً از ایل بیگ تن درهُ لیان از مربوطات ولسوالی خنجان می‌باشند. خود بیگ تن از اولاده‌های «توبهَ تی» می‌باشد. توبه تی جد اعلای هزاره‌های کرمعلی نیکَ پی و شیخ علی می‌باشد. نام‌های مناطقی در دره هزاره ثابت می‌کند که ساکنان این منطقه هزاره‌های می‌باشندً مثلاً اورکَه پاینده بیگ، اورکه لال بیگ که اورکه در گویش هزارگی خانه‌های کوچک ایلاق را گویند و بیگ لقب خان و بزرگان هزاره می‌باشد. قوبی، یک واژه سوچه هزارگی است که به معنی چشمهٔ بغل کوه می‌باشد. بزرگان نامدار قوم بابه ایلی که به غلط باب علی نوشته
نامدار قوم بابه ایلی که به غلط باب علی نوشته شده است: نشاط شاه و قلندرشاه و ایمل شاه و غلام شاه و بهلول شاه سپه میرزا احمد خان پدر سپه سالار حسین خان و صفدر علی خان بوده که در واقع مسئولیت خوانسالاری دربار امیر دوست محمد خان را برعهده داشت. سپهسالار حسین علی خان و نایب سالار صفدر علی که هردو از جنرالان نامدار هزاره‌های پنجشیر در دورهٔ امیر شیر علی خان بوده‌اند. یکی از زن‌های امیر شیر علی خان از هزاره‌های دره هزاره و سپه سالار حسین خان بود. درواقع شهزاده عبدالله پسر امیر شیرعلی خان خواهرزادهٔ هزاره‌های
عبدالله پسر امیر شیرعلی خان خواهرزادهٔ هزاره‌های پنجشیر بود که درباریان پشتون این شهزاده را زهر داده می‌کشند. یک تن از هزاره‌های مشهور دره هزاره جنرال نیاز محمد هزاره می‌باشد که فاتح نورستان بود. نام این سرداران در کتابهای پادشاهان متأخر افغانستان و مشاهیر پنجشیر نیز آمده است. شخصیت‌های نامدار مردم سنگی خان: ارباب میرهزار، باقرشاه میرهزار، باتورفرهاد، شاه بدل نام داشتند که از آثار بجامانده میرهزارها دو اوتهُ پور (اوته پور به معنی برج کوچک نگهبانی) باقی مانده است.
تخم‌مرغ چای یک غذای خوشمزه چینی است که معمولاً به عنوان تنقلات فروخته می‌شود. در این روش، یک تخم‌مرغ آب‌پز کمی ترک می‌خورد و سپس دوباره در چای و سس یا ادویه‌ها جوشانده می‌شود. این غذا به نام تخم‌مرغ مرمری نیز شناخته می‌شود زیرا ترک‌های موجود در پوسته تخم‌مرغ خطوط تیره‌ای ایجاد می‌کنند که الگوهای شبیه به مرمر دارند. این غذا معمولاً توسط دست‌فروشان یا در بازار شب در اکثر جامعه‌های چینی در سرتاسر جهان فروخته می‌شود، و همچنین در رستوران‌های آسیایی سرو می‌شود. اگرچه این غذا از چین نشأت گرفته و به‌طور سنتی با
اگرچه این غذا از چین نشأت گرفته و به‌طور سنتی با آشپزی چینی مرتبط است، اما دستورهای مشابه و تنوع‌های دیگری در سرتاسر آسیا توسعه یافته‌اند. تخم‌مرغ چای در استان ژجیانگ به عنوان روشی برای نگهداری غذا برای مدت طولانی ایجاد شده است، اما اکنون در تمام استان‌ها یافت می‌شود. آماده‌سازی. روش سنتی. تخم‌مرغ‌های معطر و خوش‌طعم یک غذای سنتی چینی هستند. دستور اصلی از ادویه‌های مختلف، سس سویا و برگ‌های چای سیاه استفاده می‌کند. یکی از ادویه‌های رایج برای طعم‌دهی به تخم‌مرغ‌های چای، پودر پنج ادویه چینی است که شامل دارچین
چای، پودر پنج ادویه چینی است که شامل دارچین آسیاب‌شده، ستاره انیس، دانه‌های رازیانه، میخک و فلفل سیچوان است. برخی از دستورها از برگ‌های چای استفاده نمی‌کنند، اما همچنان به آن‌ها «تخم‌مرغ چای» گفته می‌شود. در روش سنتی تهیه، تخم‌مرغ‌ها تا زمانی که به حالت پخته و سخت برسند، آب‌پز می‌شوند. تخم‌مرغ‌های آب‌پز از آب خارج می‌شوند و تمام پوسته هر تخم‌مرغ به آرامی در اطراف ترک می‌خورد. روش ترک‌خوردن ویژگی رسمی در این دستور سنتی تخم‌مرغ است. ترک‌های کوچک‌تر، مرمرنگاری بیشتری تولید می‌کنند که هنگام پوست‌کنی تخم‌مرغ
بیشتری تولید می‌کنند که هنگام پوست‌کنی تخم‌مرغ برای خوردن قابل مشاهده است. آب اضافی از جوشاندن به آرامی از تخم‌مرغ‌ها خارج می‌شود. پس از حدود ده دقیقه، تخم‌مرغ‌های ترک‌خورده آماده هستند تا در مایع چای ادویه‌دار آماده شده قرار بگیرند و بر روی حرارت متوسط به آرامی پخته شوند. این پختن به مایع ادویه‌دار اجازه می‌دهد تا به ترک‌ها نفوذ کرده و تخم‌مرغ‌ها را درون پوسته‌هایشان مارینه کند. پس از حدود بیست دقیقه، تخم‌مرغ‌ها و مایع به یک ظرف شیشه‌ای یا سرامیکی منتقل می‌شوند تا برای مدت بیشتری در یخچال خیس بخورند. برای
تا برای مدت بیشتری در یخچال خیس بخورند. برای بهترین نتیجه، تخم‌مرغ‌ها باید حداقل چند ساعت خیس بخورند. رنگ تیره چای ادویه‌دار به تخم‌مرغ اثر مرمری می‌دهد که هنگام پوست‌کنی برای خوردن قابل مشاهده است. روش سریع. روش دیگری برای تهیه تخم‌مرغ چای این است که تخم‌مرغ‌ها را تا زمانی که به‌طور کامل پخته شوند، آب‌پز کرده و سپس تخم‌مرغ‌های آب‌پز را از پوسته‌هایشان خارج کرده و اجازه دهند در مخلوط چای ادویه‌دار با حرارت کم‌کمی بیشتر خیس بخورند. تخم‌مرغ‌ها و مایع از حرارت برداشته می‌شوند و به یک ظرف شیشه‌ای یا سرامیکی
برداشته می‌شوند و به یک ظرف شیشه‌ای یا سرامیکی منتقل می‌شوند تا برای مدت بیشتری خیس بخورند. این روش زمان خیس‌خوردن کمتری نسبت به روش سنتی نیاز دارد؛ با این حال، تخم‌مرغ بدون اثر مرمری ناشی از روش سنتی ترک‌خوردن، از نظر بصری کمتر جذاب است. تخم‌مرغ‌ها را می‌توان در هر زمانی خورد. هرچه بیشتر اجازه دهید خیس بخورند، طعم غنی‌تری خواهند داشت. تخم‌مرغ چای ایده‌آل باید تعادلی بین طعم طبیعی تخم‌مرغ و طعم ادویه‌ها داشته باشد. این نوع تخم‌مرغ چای بسیار مشابه تخم‌مرغ سویا است. ظاهر و طعم. زمانی که پوسته تخم‌مرغ کنده
سویا است. ظاهر و طعم. زمانی که پوسته تخم‌مرغ کنده می‌شود، تخم‌مرغ دارای نواحی قهوه‌ای روشن و تیره، با یک رنگ قهوه‌ای میانه در امتداد ترک‌های پوسته است. زرده تخم‌مرغ در تمام قسمت‌ها زرد است، هرچند تخم‌مرغ‌های بیش از حد پخته شده ممکن است یک لایه خاکستری نازک و بی‌ضرر داشته باشند در حالی که هسته همچنان زرد معمولی است. طعم تخم‌مرغ به نوع و قدرت چای و همچنین تنوع ادویه‌های استفاده شده بستگی دارد. پودر پنج ادویه طعمی خوشمزه و کمی شور به سفیده تخم‌مرغ اضافه می‌کند و چای طعم زرده را به خوبی نمایان می‌سازد. منطقه
و چای طعم زرده را به خوبی نمایان می‌سازد. منطقه ای. چین. در چین، تخم‌مرغ چای یک غذای خانگی است. همچنین توسط فروشگاه‌ها، رستوران‌ها و فروشندگان خیابانی فروخته می‌شوند. این یک غذای خیابانی محبوب به حساب می‌آید که معمولاً حدود ۲ یوان چین قیمت دارد. تایوان. در تایوان، تخم‌مرغ چای یکی از لوازم فروشگاه‌های رفاهی است. تنها از طریق زنجیره ۷-ایلون، به‌طور متوسط ۴۰ میلیون تخم چای در سال فروخته می‌شود. در سال‌های اخیر، تولیدکنندگان عمده تخم‌مرغ چای به میوه‌ها و دیگر تخم‌مرغ‌های طعم‌دار مانند تمشک، زغال اخته و تخم مرغ
طعم‌دار مانند تمشک، زغال اخته و تخم مرغ اردک شور تبدیل شده‌اند. اندونزی. در اندونزی، تخم‌مرغ‌های چای در غذاهای بومی اندونزی به‌عنوان "telur pindang" پذیرفته شده و مواد تشکیل دهنده نیز کمی تغییر کرده‌اند. "تلور پیندانگ" تخم مرغ‌های آب‌پز سفت با ادویه، نمک و سس سویا است. با این حال، به جای چای سیاه، نسخه اندونزیایی از پوست باقیمانده موسیر، برگ‌های ساج، یا برگ‌های گواوا به عنوان رنگ‌های قهوه‌ای تیره استفاده می‌کند. "تلور پیندانگ" معمولاً در اندونزی یافت می‌شود، اما در جاوه و سوماترای جنوبی شیوع بیشتری دارد.
اما در جاوه و سوماترای جنوبی شیوع بیشتری دارد. "تلور پیندانگ" اغلب به عنوان بخشی از تومپنگ، ناسی کونینگ یا ناسی کامپور سرو می‌شود. در یوگیاکارتا تلور پیندانگ اغلب با ناسی گودگ یا فقط برنج بخارپز داغ سرو می‌گردد. مالزی. تخم‌مرغ پیندانگ (نوع مالزیایی دستور تخم‌مرغ چای) گفته می‌شود که ریشه‌های آن به ایالت جوهر برمی‌گردد، جایی که این غذا محبوب‌ترین است، اما می‌توان آن را در سایر نقاط شبه‌جزیره مالایی نیز پیدا کرد. این غذا حتی دارای زیرگونه‌هایی از دستور سنتی جوهری در بسیاری از مناطق جنوبی دیگر است. تخم‌مرغ
جوهری در بسیاری از مناطق جنوبی دیگر است. تخم‌مرغ پیندانگ یک غذای گاه‌به‌گاه است که نیاز به زمان و کار زیاد دارد و تنها در مناسبت‌های خاص مانند عروسی‌ها سرو می‌شود. اما امروزه، تأمین‌کنندگان تجاری تخم‌مرغ پیندانگ در سطح کشور وجود دارند.
اطوار بهجت (به عربی: أطوار بهجت‎؛ ۷ ژوئن ۱۹۷۶ – ۲۲ فوریه ۲۰۰۶) یک خبرنگار عراقی بود. او در ابتدا به عنوان گزارشگر برای تلویزیون دولتی عراق تحت رژیم صدام حسین فعالیت می‌کرد، اما پس از حمله ایالات متحده به عراق، به یک خبرنگار محبوب تلویزیونی برای شبکه‌های الجزیره و سپس العربیه تبدیل شد. در تاریخ ۲۲ فوریه ۲۰۰۶، اطوار بهجت همراه با همکارانش عدنان الدلیمی و خالد الفلاحی در حالی که در حال پوشش خبری در سامرا بودند، هدف گلوله قرار گرفته و کشته شدند. زندگی و حرفه. بهجت در سامرا به دنیا آمد. مادرش شیعه و پدرش سنی
بهجت در سامرا به دنیا آمد. مادرش شیعه و پدرش سنی بود. او کار خود را به عنوان گزارشگر در بخش فرهنگ تلویزیون ماهواره‌ای عراق در زمان رژیم صدام حسین آغاز کرد. پس از حمله ایالات متحده به عراق، اطوار بهجت کار خود را در شبکه الجزیره آغاز کرد. در ابتدا به پوشش اخبار فرهنگی منصوب شد، اما با پشتکار در گزارشگری، به پوشش اخبار سیاسی شورای حکومتی عراق نیز پرداخت. او اولین کسی بود که از صحنه غارت موزه ملی عراق در سال ۲۰۰۳ گزارش داد. در یک مورد دیگر، او توسط نیروهای نظامی ایالات متحده به مدت یک شبانه روز بازداشت شد. بعد
ایالات متحده به مدت یک شبانه روز بازداشت شد. بعد از این او توانست سردبیران خود را متقاعد کند تا او را برای پوشش درگیری‌های سال ۲۰۰۴ در نجف به ان شهراعزام کنند. در آنجا آواز بالای ساختمانها به‌طور زنده گزارش می‌کرد واین کار را حتی پس از آنکه همکارش رشید والی در اثر تیراندازی نیروهای آمریکایی در بالای ساختمانی کشته شد ادامه داد. سه هفته پایانی زندگی‌اش را به عنوان گزارشگر تلویزیونی برای شبکه العربیه گذراند. پیش از مرگش، او یکی از مشهورترین گزارشگران تلویزیونی در کشور بود. ترور. در ۲۲ فوریه ۲۰۰۶، حرم عسکریین
در کشور بود. ترور. در ۲۲ فوریه ۲۰۰۶، حرم عسکریین در سامرا هدف یک حملهٔ بمب‌گذاری قرار گرفت که باعث بروز موجی از خشونت‌های انتقامی میان سنی‌ها و شیعیان شد. اطوار بهجت سردبیران خود را متقاعد کرد که به او اجازه دهند برای پوشش این رویداد به محل حادثه سفر کند. بهجت به همراه یک گروه چهار نفره در حال پخش زنده از خارج شهر سامرا بود. آن‌ها در میان جمعیتی از مردم غیرنظامی قرار داشتند که ناگهان، بر اساس گفته‌های تنها بازماندهٔ تیم، دو فرد مسلح سوار بر یک وانت از راه رسیدند و با شلیک تیرهای هوایی، مردم را پراکنده
رسیدند و با شلیک تیرهای هوایی، مردم را پراکنده کردند. یکی از مهاجمان فریاد زد: «ما خبرنگار را می‌خواهیم» و بلافاصله هر دو نفر شروع به تیراندازی سنگین به سمت خبرنگاران کردند. اعضای تیم سعی کردند فرار کنند، اما در حین فرار مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. دربارهٔ این جنایت و اینکه مرتکبین آنچه کسانی بودند گزارش‌های ضد ونقیضی داده شده است. بیانیه‌ها و مواضع رسمی دولت دربارهٔ آنچه بعد از این اتفاق افتاد و اینکه عاملان این جنایت چه کسانی بودند، دریک دههٔ گذشته سه بار تغییر کرده است و همچنان با اعتراض شدید خانوادهٔ
تغییر کرده است و همچنان با اعتراض شدید خانوادهٔ اطوار بهجت و خانواده‌های همکاران او روبرو است. طبق بیانیه رسمی دولت، سه تن اعضای گروه خبری، بهجت، دلیمی و فلاحی توسط سه برادر سنی—یاسر، عبدالله و محسن الطاخی—ربوده شده و به یک خیابان فرعی منتقل شدند. در آنجا، محسن و عبدالله، دلیمی و فلاحی را به ضرب گلوله کشتند و یاسر بهجت را مورد تجاوز قرار داده و سپس او را نیز به قتل رساند. اجساد قربانیان بعداً در همان روز پیدا شد. با این حال، خانواده‌های قربانیان که اجساد را از سامرا تحویل گرفته و با تنها بازمانده و پلیس
را از سامرا تحویل گرفته و با تنها بازمانده و پلیس محلی مصاحبه کرده‌اند، می‌گویند روایت دولت با شهادت شاهدان عینی و گزارش‌های پزشکی تناقض دارد. آن‌ها به‌طور قاطع اعلام کرده‌اند که اطوار بهجت مورد تجاوز قرار نگرفته است و معتقدند این فاجعه با اهداف سیاسی برای تشدید شکاف‌های داخلی در عراق مورد سوءاستفاده قرار گرفته است. در ۲۵ فوریه، جمعیتی که در حال اجرای مراسم تشییع جنازهٔ اطوار بهجت بودند دو بار مورد حمله قرار گرفت. ابتدا، افراد مسلح به سوی نیروهای کماندوی وزارت کشور که تشییع کنندگان را همراهی می‌کردند،
وزارت کشور که تشییع کنندگان را همراهی می‌کردند، تیراندازی کردند. سپس، هنگام بازگشت کاروان از گورستان، یک بمب کنار جاده‌ای که نیروهای کماندو را هدف قرار داده بود، منفجر شد. در این حملات، دست‌کم سه نیروی امنیتی کشته و چهار نفر دیگر مجروح شدند. تحقیقات. در ۷ مه ۲۰۰۶، روزنامهٔ ساندی تایمز بریتانیا مقاله‌ای به قلم هاله جابر منتشر کرد که در آن فیلمی را که گفته می‌شد در صحنه از اطوار بهجت گرفته شده است را توضیح می‌داد که در آن، او را مجبور به برهنه شدن کرده و سپس سرش را از بدن جدا می‌کنند. بعدها اما مشخص شد که
سرش را از بدن جدا می‌کنند. بعدها اما مشخص شد که این ویدیو در واقع مربوط به قتل یک مرد نپالی توسط گروه انصارالسنه در اوت ۲۰۰۴ بوده است. در ۲۸ مه ۲۰۰۶، ساندی تایمز این گزارش را پس گرفت و اعلام کرد که قربانی یک فریب رسانه‌ای شده است. در سال ۲۰۰۹، یاسر الطاخی همراه با برادرانش دستگیر شد و تحت فشار مجبور به ضبط اعتراف تلویزیونی به تجاوز و قتل اطوار بهجت شد. این اعتراف از تلویزیون عراق پخش شد. وی در دادگاهی که از سوی سازمان عفو بین‌الملل به دلیل عدم رعایت استانداردهای بین‌المللی و استفادهٔ دولت عراق از شکنجه
بین‌المللی و استفادهٔ دولت عراق از شکنجه برای گرفتن اعتراف مورد انتقاد قرار گرفت، به اعدام محکوم شد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۱، حکم اعدام الطاخی اجرا شد. تقدیر پس از مرگ. در سال ۲۰۰۶، کمیته حفاظت از روزنامه‌نگاران جایزهٔ بین‌المللی آزادی رسانه‌ها را به اطوار بهجت اهدا کرد. همچنین، بنیاد نیمن برای روزنامه‌نگاری در دانشگاه هاروارد از او تقدیر کرد و جایزهٔ لوئیس لیونز را به وی اختصاص داد. میگان کی. استک در کتابش «هر مردی در این روستا یک دروغگو است: آموزشی در جنگ»، که در سال ۲۰۱۰ نامزد جایزهٔ ملی کتاب آمریکا در بخش
در سال ۲۰۱۰ نامزد جایزهٔ ملی کتاب آمریکا در بخش غیرداستانی شد، بخشی را به اطوار بهجت اختصاص داده است.
هی زِویی (؛ ۵ مارس ۱۹۱۴ – ) فیزیکدان هسته‌ای چینی بود که در دوران جنگ جهانی دوم با والتر بوت در آلمان نازی و با ایرن ژولیو-کوری در پاریس همکاری کرد و بعدها به توسعه برنامه هسته‌ای چین کمک کرد. او به دلیل کشف پدیده برخورد کشسان بین پوزیترون‌ها و الکترون‌ها تا سال ۱۹۴۵ و همچنین - به‌طور مشترک با همسرش چیان سانچیانگ - شکافت سه‌تایی و چهارتایی در هسته اورانیوم در سال ۱۹۴۶ شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. خانواده. هو زِویی در سال ۱۹۱۴ در سوژو به دنیا آمد. او دختر هو چنگ، یکی از اعضای اولیه تونگمنگهویی بود که تحصیلات
یکی از اعضای اولیه تونگمنگهویی بود که تحصیلات خود را در ژاپن گذرانده بود. او در مدرسه دخترانه ژن هوا (پیش‌درآمد دبیرستان شماره ۱۰ سوژو) که توسط مادربزرگ مادری‌اش وانگشی چانگدا تأسیس شده و توسط عمه‌اش وانگ جیو اداره می‌شد، تحصیل کرد. او در تیم والیبال مدرسه نماینده بود. خانواده او به دلیل پرورش سه دانشمند زن مشهور شناخته می‌شوند. علاوه بر هو زهویی، خواهر بزرگترش هو ییژن متخصص طیف‌سنجی و علم مواد بود و خواهر کوچکترش هو زهیینگ گیاه‌شناس برجسته‌ای بود. او دخترعموی وانگ مینگ-چن نیز بود. هر دوی آنها گاهی اوقات
وانگ مینگ-چن نیز بود. هر دوی آنها گاهی اوقات به عنوان «مادام کوری چینی» شناخته می‌شوند. تحصیلات. هو زِویی در سال ۱۹۳۶ با مدرک فیزیک از دانشگاه چینهوا در پکن فارغ‌التحصیل شد و در رتبه اول کلاس خود (که شامل همسر آینده‌اش چیان سانچیانگ نیز می‌شد) قرار گرفت. در چینهوا، او از حمایت ژو پییوان، دوست نزدیک پسرعمویش وانگ شوجینگ، که گفته می‌شود با او مانند خواهر رفتار می‌کرد، برخوردار بود. با کمک پدرش که یک بورسیه تحصیلی سخاوتمندانه از فرماندار شانشی، یان شی‌شان، دریافت کرده بود، او برای تحصیل در زمینه بالیستیک
دریافت کرده بود، او برای تحصیل در زمینه بالیستیک آزمایشی به دانشگاه فنی برلین رفت. او به آلمان فرستاده شد زیرا آلمانی‌ها به فناوری پیشرفته مهمات علاقه داشتند. او در سال ۱۹۴۰ با رساله‌ای با عنوان «یک روش جدید دقیق و ساده برای اندازه‌گیری سرعت گلوله‌های پرنده» دکترای مهندسی خود را از دانشکده فنی دریافت کرد. در طول تکمیل مدرک خود، او در برلین با فریدریش پاشن، معلم بازنشسته استاد راهنمای خود، زندگی می‌کرد و مورد استقبال خانواده او قرار گرفت. کار در آلمان نازی (۱۹۴۵–۱۹۴۰). پس از شروع جنگ جهانی دوم توسط دولت
(۱۹۴۵–۱۹۴۰). پس از شروع جنگ جهانی دوم توسط دولت نازی آلمان، او در این کشور ماند و در شرکت زیمنس مشغول به کار شد، جایی که تحقیقاتی در مورد برهمکنش الکتروضعیف انجام داد. در سال ۱۹۴۳، با از سرگیری بمباران متفقین بر برلین، پاشن او را به والتر بوث، مدیر مؤسسه فیزیک در مؤسسه قیصر ویلهلم برای تحقیقات پزشکی (در حال حاضر مؤسسه ماکس پلانک برای تحقیقات پزشکی) در هایدلبرگ و یکی از رهبران برنامه جنگ‌افزار هسته‌ای آلمان معرفی کرد. او برلین را ترک کرد و به تیم فیزیک هسته‌ای بوت در هایدلبرگ پیوست. بوت کار خود را بر روی
بوت در هایدلبرگ پیوست. بوت کار خود را بر روی اولین سیکلوترون آلمان در دسامبر ۱۹۴۳ به پایان رساند. زِویی سپس به هاینز مایر لایبنیتز در ساخت دومین اتاق ابری خود و استفاده از آن برای مطالعه برخورد پوزیترون-الکترون، آزمایش نظریه‌های هومی جی. بهابها و پل دیراک کمک کرد. این موضوع او را به کشف پدیده برخورد کشسان الکترون-پوزیترون هدایت کرد. او یافته‌ای خود را از طریق نامه‌هایی به چیان سانچیانگ در پاریس منتقل کرد. کار در پاریس (۱۹۴۸–۱۹۴۶). در سپتامبر ۱۹۴۵، پس از از سرگیری روابط علمی بریتانیا و فرانسه، سانچیانگ
از سرگیری روابط علمی بریتانیا و فرانسه، سانچیانگ نتایج زِویی را که شامل اولین تصویر از پراکندگی پوزیترون-الکترون بود، در کنفرانس پرتوهای کیهانی بریتانیا-فرانسه در بریستول ارائه کرد. گزارشی از این یافته‌ها در شماره ۱۵۶ نشریه نیچر در نوامبر همان سال برجسته شد. زِویی در بهار ۱۹۴۶ با سانچیانگ در پاریس ازدواج کرد و به او تحت نظارت ایرن ژولیو-کوری و فردریک ژولیو-کوری در آزمایشگاه شیمی هسته‌ای کولژ دو فرانسه و آزمایشگاه کوری مؤسسه رادیوم پیوست. او تحقیقات قبلی خود را در مورد برخورد پوزیترون-الکترون ادامه داد. او
را در مورد برخورد پوزیترون-الکترون ادامه داد. او به همراه همسرش مکانیسم شکافت سه‌تایی را اثبات و توضیح داد و اولین مشاهده شکافت چهارتایی در هسته اورانیوم را در نوامبر ۱۹۴۶ انجام داد. او در مه ۱۹۴۸ به همراه همسر و دختر کوچکش به چین بازگشت.
فرانسیس ماتیلدا ابوت (۱۸ اوت ۱۸۵۷ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۹) یک فعال حقوق زنان و زیست‌شناس آمریکایی بود. او اولین زن از کنکورد، نیوهمپشر بود که مدرک لیسانس دریافت کرد و اغلب دربارهٔ حقوق زنان برای روزنامه‌های ملی می‌نوشت و در بسیاری از سازمان‌های فعال حقوق زنان شرکت می‌کرد. او همچنین متون زیادی دربارهٔ حیات وحش و تاریخ خانواده کانکورد برای مخاطبان محلی نوشت که منجر به حضورش در فهرست‌های معاصر زنان برجسته آمریکایی شد. دوران کودکی. فرانسیس ماتیلدا ابوت در ۱۸ اوت ۱۸۵۷ در کانکورد، نیوهمپشایر متولد شد، تنها فرزند جان و
در کانکورد، نیوهمپشایر متولد شد، تنها فرزند جان و ماتیلدا (برکس) ابوت. پدر او که شش بار به عنوان شهردار کانکورد انتخاب شده بود، از نسل نخستین مهاجران کانکورد بود، و مادرش زمانی در جامعه ترانسندنتالیستی یوتوپی فارم بروک تحصیل کرده بود. در سن چهارده‌سالگی، ابوت به‌عنوان نویسندهٔ پرداخت‌شده در روزنامه ماهانه جوانان ما ("Our Young Folks)" فعالیت می‌کرد. او در سال ۱۸۷۵ از مدرسه متوسطه کانکورد فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۸۸۱ از دانشگاه واسار فارغ‌التحصیل گردید، که او را به اولین زن از کانکورد تبدیل کرد که مدرک
که او را به اولین زن از کانکورد تبدیل کرد که مدرک لیسانس دریافت کرده است. فعالیت‌های حقوق زنان. ابوت حامی طولانی‌مدت حقوق زنان بود. از دهه ۱۸۹۰، او اغلب ستون‌هایی دربارهٔ حقوق زنان برای نشریات ملی می‌نوشت.ابوت همچنین دربارهٔ تأثیر آزادکنندهٔ تحصیلات دانشگاهی بر زنان بحث کرد. با استفاده از عضویت خود در انجمن فارغ‌التحصیلان دانشگاهی (شبکه‌ای برای زنان تحصیل‌کرده که پیش‌درآمد انجمن دانشگاهی زنان آمریکا)، ابوت فهرست اعضای این انجمن را با سوابق فارغ‌التحصیلان دانشگاه واسار تطبیق داد تا دستاوردهای پس از دانشگاه
واسار تطبیق داد تا دستاوردهای پس از دانشگاه و درآمد زنان فارغ‌التحصیل را ردیابی کند. با محاسبه فراوانی نتایج شغلی و ازدواج‌ها در میان زنان تحصیل‌کرده دانشگاهی، ابوت به نگرانی‌های معاصر اشاره کرد که تحصیلات دانشگاهی ممکن است باعث کاهش نرخ ازدواج زنان شود. با اینکه او نگران کاهش نرخ ازدواج در میان زنان جوان بود، اهمیت تحصیلات دانشگاهی برای زنان را یادآوری کرد و نوشت که «زنان، پس از اینکه یک‌بار از میوه درخت دانش چشیدند، دیگر راضی نخواهند بود که آن را رها کنند.» پژوهشگران معاصر اشاره می‌کنند که مقالات او کمک
پژوهشگران معاصر اشاره می‌کنند که مقالات او کمک کرد تا حقوق زنان را در زمانی که حق رأی هنوز با شک و تردید روبه‌رو بود، زمینه‌سازی کند. ابوت همچنین عضویت دائمی در انجمن خیریه زنان کانکورد، زنانی که وابسته به اتحادیه مسیحی جوانان و انجمن مهمان‌نوازی زنان داشت. نوشته‌های محلی. ابوت همچنین یک زیست‌شناس مشتاق بود. پس از یک سفر طبیعت در سال ۱۸۸۵ با باشگاه کوه‌های آپالاش، او الهام گرفت تا سازمانی برای قدردانی از طبیعت در کانکورد، به نام باشگاه گل وحشی، در ۱۸۹۶ تأسیس کند. ده سال بعد، او راهنمایی برای فلور و حیات
کند. ده سال بعد، او راهنمایی برای فلور و حیات وحش کانکورد منتشر کرد که بر اساس مشاهدات شخصی او بود و نام آن "پرندگان و گل‌های کانکورد، نیوهمپشایر" بود. کتاب او قصد داشت تا حیات وحش محلی را برای ساکنان کانکورد، به‌ویژه کودکان، قابل دسترس کند و از طریق مجموعه‌ای از روایت‌های روزنامه‌نگاری، ملاقات‌های او با گونه‌های محلی را توصیف کند. با گنجاندن مشاهدات دیگر ناظران طبیعت، کتاب ابوت ۲۰۱ پرنده و ۵۴۰ گل مختلف در کانکورد را فهرست کرد. ابوت همچنین پروژه‌های نسب‌شناسی و تاریخی را بر عهده گرفت. او متونی در مورد
و تاریخی را بر عهده گرفت. او متونی در مورد تاریخ کانکورد و نیوهمپشایر تألیف کرد و بسیاری از خاطرات و زندگینامه‌های محلی را ویرایش نمود. به‌دلیل نوشتارهای فراوان او در سطح ملی و محلی، او در چندین فهرست معاصر از زنان برجسته آمریکایی و ساکنان نیوهمپشایر قرار گرفت. دوران پیری. ابوت که تمام عمر خود را در کانکورد سپری کرد، در ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۹ در این شهر درگذشت و در سن ۸۲ سالگی به دیار باقی شتافت. هیچ مدرکی از داشتن روابط صمیمی یا فرزند برای او وجود ندارد. او در مقبره قدیمی شمالی در کانکورد به خاک سپرده شده است و
قدیمی شمالی در کانکورد به خاک سپرده شده است و عبارت "عاشق بزرگ طبیعت" بر روی سنگ قبرش حک شده است.
اوانجلین اسمیت آدامز (۸ فوریه ۱۸۶۸ – ۱۰ نوامبر ۱۹۳۲) یک ستاره‌شناس آمریکایی بود که در شهر نیویورک فعالیت می‌کرد. او کسب‌وکاری موفق در مشاوره ستاره‌شناسی راه‌اندازی کرد، شهرت زیادی به دست آورد و توانست از شیوه‌های ستاره‌شناسی خود در دادگاه دفاع کند و تعدادی کتاب پرفروش در زمینه ستاره‌شناسی منتشر کرد که از جمله آنها می‌توان به «ستاره‌شناسی: جایگاه شما در خورشید» (۱۹۲۷)، «ستاره‌شناسی: جایگاه شما در میان ستارگان» (۱۹۳۰) و خودنگاشت او، «کاسه آسمان» (۱۹۲۶) اشاره کرد. در حالی که آلیستر کراولی کتاب‌های او را در
کرد. در حالی که آلیستر کراولی کتاب‌های او را در زمینه ستاره‌شناسی به عنوان نویسنده پشت‌پرده نوشت، اما آدامز به‌عنوان مشارکت‌کننده شناخته‌شده در متن ستاره‌شناسی کراولی به نام «شیوه عمومی ستاره‌شناسی» معرفی می‌شود. او به‌عنوان «اولین سوپراستار ستاره‌شناسی آمریکایی» توصیف شده است. زندگی‌نامه. آدامز در ۸ فوریه ۱۸۶۸ در جرسی سیتی، نیوجرسی به دنیا آمد. والدینش، جورج و هاریت آدامز، خانواده‌ای محافظه‌کار بودند. پدر او زمانی که ۱۵ ماهه بود درگذشت. قبل از آنکه آدامز به‌طور کامل به ستاره‌شناسی مشغول شود، به یک آقای
به‌طور کامل به ستاره‌شناسی مشغول شود، به یک آقای لرد که احتمالاً کارفرمایش بود، نامزد کرد. اگرچه او گفته بود که ابتدا عاشق او بوده، اما به‌گفته منابع، بعد از مدتی احساساتش را از دست داده و نامزدی را خاتمه داد. هزاران نفر از مشترکان خبرنامه ستاره‌شناسی او توصیه‌های او را برای سرمایه‌گذاری در بورس قبل از بحران مالی ۱۹۲۹ دنبال کردند. او در سال ۱۹۳۲ درگذشت. شیوه ستاره‌شناسی و جنجال‌ها. در پایان دوران حرفه‌ای خود، آدامز شروع به انتشار کتاب‌ها و افزایش محبوبیت خود در رسانه‌های عمومی کرد. او در بیشتر دوران کاری