payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استیج ۶ فیلمز یک شرکت تولید و توزیع فیلم‌های سینمایی و ویدئویی آمریکایی که از سال ۲۰۰۷ شروع به فعالیت کرد. این کمپانی که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد، نام خود را از محل دفتر اصلی خود، ساختمان استیج ۶ در استودیوهای سونی پیکچرز در کالور سیتی، کالیفرنیا (که در اصل یک استیج صدای واقعی بود که برای فیلم‌هایی مانند جادوگر شهر اُز استفاده می‌شد) گرفته است. شرکت استیج ۶ گاهی اوقات حقوق بین‌المللی فیلم‌ها را نیز به دست می‌آورد، چه در سراسر جهان به جز ایالات متحده و/یا کانادا، و چه در سرزمین‌های اصلی مانند بریتانیا و
کانادا، و چه در سرزمین‌های اصلی مانند بریتانیا و استرالیا. در زیر لیستی از فیلم‌هایی (که در وب‌سایت رسمی Stage 6 Films نیز دیده می‌شوند) که توسط استیج ۶ به صورت بین‌المللی توزیع شده‌اند، آورده شده است. فیلم‌هایی که استیج ۶ در انتشار داخلی خود نیز نقش دارد، از این لیست حذف شده‌اند. علامت ستاره (*) نشان دهنده فیلمی است که به‌طور مشترک با استودیوی خواهرش، گروه سینمایی سونی پیکچرز توزیع شده است.
فرانکنشتاین در مقابل باراگون ()، یک فیلم کایجو محصول سال ۱۹۶۵ به کارگردانی ایشیرو هوندا و با جلوه‌های ویژه ایجی تسوبورایا است. در این فیلم نیک آدامز، کومی میزونو و تادائو تاکاشیما به ایفای نقش می‌پردازند و کوجی فوروهاتا در نقش فرانکنشتاین و هاروئو ناکاجیما در نقش باراگون به ایفای نقش می‌پردازند. این فیلم که محصول مشترک بین‌المللی ژاپن و ایالات متحده است، اولین همکاری بین توهو و هنری جی. ساپرستین بود. در این فیلم، دانشمندان در مورد ریشه‌های یک پسر هیولای مرموز به نام فرانکنشتاین و مقاومت او در برابر تشعشعات
به نام فرانکنشتاین و مقاومت او در برابر تشعشعات که باعث می‌شود او به اندازه هیولایی رشد کند، تحقیق می‌کنند، در حالی که باراگون هیولای دیگری حومه شهر را ویران می‌کند.
بی‌معنایی ()، یک فیلم درام تاریخ جایگزین بریتانیایی محصول سال ۱۹۸۵ به کارگردانی نیکلاس روگ و با بازی گری بیوزی، مایکل امیل، ترزا راسل، تونی کرتیس و ویل سمپسون است. این فیلم که توسط تری جانسون از نمایشنامه‌ای به همین نام در سال ۱۹۸۲ اقتباس شده است، چهار شخصیت مشهور را دنبال می‌کند که در یک شب در سال ۱۹۵۴ در هتلی در شهر نیویورک گرد هم می‌آیند: جو دی‌ماجیو، آلبرت انیشتین، مرلین مونرو و جوزف مک‌کارتی - که به ترتیب با نام‌های بازیکن توپ، پروفسور، بازیگر زن و سناتور شناخته می‌شوند.
کوندوتیرو () رهبران و فرماندهان نظامی ایتالیایی بوده که در قرون وسطی و دوران نوین آغازین فعال بودند. این اصطلاح در ابتدا به طور خاص به فرماندهان گروه‌های مزدور اشاره داشت که از کلمه ایتالیایی "کوندوتا" (عنوانی که تحت آن به یک شهر، دولت یا ارباب خدمت می‌کردند) گرفته شده بود. بنابراین کلمه "کوندوتیرو" به معنای «پیمانکار» بود. با این حال، با گذشت زمان، در کاربرد ایتالیایی، "کوندوتیرو" به معنای هر «فرمانده ارتش» یا «رهبر نظامی» شد. پیشینه. در قرن‌های سیزدهم و چهاردهم، دولتمردان ایتالیایی ونیز، فلورانس و جنوا از
دولتمردان ایتالیایی ونیز، فلورانس و جنوا از تجارت با شام بسیار ثروتمند شده بودند، اما ارتش‌های بسیار کوچکی داشتند. در صورت حمله قدرت‌های خارجی و همسایگان حسود، اشراف حاکم، مزدوران خارجی را برای جنگیدن برای آنها استخدام می‌کردند. شرایط و ضوابط خدمت سربازی در یک قرارداد نظامی قید شده بود. (قراردادی بین دولتمردان و سربازان (افسر و سرباز وظیفه))، بنابراین، رهبر قراردادی که فرمانده مزدورات بود «کوندوتیرو» لقب گرفت. از قرن یازدهم تا سیزدهم، سربازان اروپایی به رهبری افسران حرفه‌ای در جنگ‌های صلیبی (۱۰۹۵-۱۲۹۱)
رهبری افسران حرفه‌ای در جنگ‌های صلیبی (۱۰۹۵-۱۲۹۱) علیه مسلمانان جنگیدند. این افسران صلیبی، تجربه جنگی گسترده‌ای را در سرزمین مقدس ارائه دادند. در پایان جنگ‌های صلیبی، ابتدا مسنادا (دسته‌های سربازان سرگردان) در ایتالیا ظاهر شدند. با توجه به توانایی‌های آنان، مقداری مسناداها کمتر از راهزنان و مردان مزدور بودند. جدای از این، ایتالیایی هم نبودند، بلکه عمدتاً فلاندری بودند. دومی سربازان اسپانیایی بودند که در اکتبر ۱۲۸۲ در جنگ شامگاه سیسیل در ایتالیا، از پادشاه پدروی سوم آراگون پیروی کرده بودند و پس از جنگ، در
پدروی سوم آراگون پیروی کرده بودند و پس از جنگ، در آنجا ماندند و به دنبال استخدام نظامی بودند. تا سال ۱۳۳۳، مزدوران دیگری برای جنگیدن با یان بوهم با عنوان (Compagnia della Colomba؛ گروهان کبوتر) به ایتالیا رسیدند. گروهان کبوتر در جنگ پروجا علیه آرتزو نیز حضور داشتند. اولین مزدوران سازمان‌یافته در ایتالیا، گروه‌های ونتورا به فرماندهی دوک ورنر فون اورسلینگن و کنت کنراد فون لاندائو بودند. گروهان دوک ورنر با سایر گروه‌های مزدور متفاوت بود زیرا قانون عدالت نظامی آن، نظم و انضباط و تقسیم مساوی درآمد قرارداد را
آن، نظم و انضباط و تقسیم مساوی درآمد قرارداد را الزامی می‌کرد. این گروهان از نظر تعداد افزایش یافت تا اینکه به گروهانی بزرگ با حدود ۳۰۰۰ باربوت تبدیل شد. (هر باربوت شامل یک شوالیه و یک گروهبان بود). اولین گروه مزدور که یک ایتالیایی رئیس آن بود، «گروهان سنت جورج» بود که در سال ۱۳۳۹ تشکیل شد و توسط لودریسیو ویسکونتی رهبری می‌شد. این گروهان در آوریل ۱۳۳۹ توسط لوکیو ویسکونتی اهل میلان (یکی دیگر از "کوندوتیروها" و عموی لودریسیو) شکست خورده و نابود شد. بعدها در سال ۱۳۷۷، دومین گروهان به نام «گروهان سنت جورج» به
۱۳۷۷، دومین گروهان به نام «گروهان سنت جورج» به رهبری آلبریکو دا باربیانو ، که او نیز یک ایتالیایی بود، تشکیل شد. او بعدها علوم نظامی را به "کوندوتیروهایی" مانند براچیو دا مونتونه و جاکوموزو آنتدولو اسفورزا که او نیز در این گروه خدمت می‌کرد آموخت. وقتی دسته‌های "کوندوتیروها" از انحصار قدرت نظامی خود در ایتالیا آگاه شدند، به خاطر دمدمی مزاجی خود، بدنام شدند و خیلی زود شرایط را به کارفرمایان ظاهری خود دیکته کردند. در عوض، بسیاری از کوندوتیریوها، مانند براچیو دا مونتونه و موزیو اسفورزا به سیاستمداران قدرتمندی
مونتونه و موزیو اسفورزا به سیاستمداران قدرتمندی تبدیل شدند. از آنجایی که اکثر آنها مردان تحصیل‌کرده‌ای بودند که با کتابچه‌های راهنمای علوم نظامی روم (مانند "Epitoma rei militarii" اثر وجتیوس) آشنا بودند، شروع به نگاه به جنگ از منظر علوم نظامی کردند، نه به عنوان یک موضوع شجاعت یا شهامت فیزیکی که یک انحراف بزرگ و مهم از شوالیه‌گری و مدل سنتی قرون وسطایی سربازی بود. در نتیجه، "کوندوتیروها" با مانور دادن بر حریف و مبارزه با توانایی او در جنگیدن، به جای ریسک کردن در برابر بخت نامعلوم (شکست، اسارت یا مرگ) در
کردن در برابر بخت نامعلوم (شکست، اسارت یا مرگ) در نبردهای میدانی، می‌جنگیدند. "کوندوتیروهای" قرون وسطایی اولیه، هنر جنگ (استراتژی و تاکتیک‌ نظامی) را بیش از هر یک از اسلاف نظامی تاریخی خود، به طور غیرمستقیم، نه مستقیم، به علم نظامی توسعه دادند، بنابراین تنها با اکراه خود و سربازان داوطلب، خود را به خطر می‌انداختند، در صورت امکان از نبرد اجتناب می‌کردند، همچنین از کار سخت و لشکرکشی‌های زمستانی اجتناب می‌کردند، زیرا همه اینها تعداد کل سربازان آموزش دیده موجود را کاهش می‌داد و برای منافع سیاسی و اقتصادی آنها
را کاهش می‌داد و برای منافع سیاسی و اقتصادی آنها مضر بود. نیکولو ماکیاولی حتی گفته است که "کوندوتیروها" در نبردهای باشکوه، اغلب بی‌هدف و تقریباً بدون خونریزی با یکدیگر می‌جنگیدند. با این حال، بعدها در رنسانس، خط نبرد "کوندوتیروها" همچنان از شوالیه‌های زرهی بزرگ و سلاح‌ها و تاکتیک‌های قرون وسطایی استفاده می‌کرد، پس از آنکه اکثر قدرت‌های اروپایی شروع به استفاده از ارتش‌های دائمی حرفه‌ای از نیزه‌داران و تفنگداران کرده بودند. این امر به زوال و نابودی نهایی آنها کمک کرد. در سال ۱۳۴۷، کولا دی رینزو (دیکتاتور
کمک کرد. در سال ۱۳۴۷، کولا دی رینزو (دیکتاتور مؤثر شهر) دستور اعدام ورنر فون اورسلینگن را در رم صادر کرد و کنراد فون لاندائو فرماندهی گروهان بزرگ را به عهده گرفت. در پایان ۱۳۶۰، پیمان برتینی بین انگلستان و فرانسه، جان هاوک‌وود ارتشی، از مزدوران انگلیسی به نام گروهان سفید را به ایتالیا هدایت کرد که نقش برجسته‌ای در جنگ‌های آشفته سی سال بعدی ایفا کرد. در اواخر قرن، ایتالیایی‌ها شروع به سازماندهی ارتش‌هایی با همین مشخصات کردند. این امر به حکومت گروهان صرفاً مزدور پایان داد و حکومت ارتش مزدور نیمه‌ملی را آغاز
پایان داد و حکومت ارتش مزدور نیمه‌ملی را آغاز کرد که تا زمان جایگزینی آن با سیستم ارتش دائمی ملی در اروپا پابرجا ماند. در سال ۱۳۶۳، کنت فون لاندائو توسط سربازان مجارستانی خود خیانت دید و در نبرد با تاکتیک‌های پیشرفته‌تر گروهان سفید به فرماندهی فرماندهان آلبرت استرز و جان هاوک‌وود شکست خورد. از قرن پانزدهم به بعد، بیشتر "کوندوتیروها" اشراف بی‌زمین ایتالیایی بودند که حرفه اسلحه‌داری را به عنوان شغل انتخاب کرده بودند؛ مشهورترین این کاپیتان‌های مزدور، جیووانی داله پسر کاترینا سفورزا اهل فورلی معروف به "آخرین
داله پسر کاترینا سفورزا اهل فورلی معروف به "آخرین کوندوتیرو" بود. پسرش کوزیمو د مدیچی یکم، دوک بزرگ توسکانی بود؛ علاوه بر اشراف، "شاهزادگان" نیز با توجه به درآمد قابل توجه املاکشان، به عنوان کوندوتیرو می‌جنگیدند، به ویژه سیگیسموندو پاندولفو مالاتستا، ریمینی و فدریکو دا مونته‌فلترو. در سال ۱۴۹۴، ارتش سلطنتی شارل هشتم به شبه جزیره ایتالیا حمله کرد و جنگ‌های ایتالیا را آغاز کرد. مشهورترین "سربازان" "کوندوتیرو" در این درگیری‌ها جنگیدند. از اواسط قرن شانزدهم، اهمیت کندوتیروها کاهش یافت. با این حال، آنها همچنان
کندوتیروها کاهش یافت. با این حال، آنها همچنان تا قرن‌های شانزدهم و هفدهم وجود داشتند. رویه سیاسی استخدام مزدوران خارجی نیز پایان نیافت. به عنوان مثال، گارد سوئیسی واتیکان بقایای مدرن یک ارتش مزدور تاریخی مؤثر هستند.
سوپرفانتوزی ()، یک فیلم ایتالیایی محصول سال ۱۹۸۶ است. این پنجمین فیلم از مجموعه داستان‌های کارمند بدشانس اوگو فانتوزی است که نقش او را خالقش، پائولو ویلاجیو، بازی می‌کند. این فیلم «تکامل» فانتوزی را در تاریخ، از خلقت جهان تا آینده‌ای دور و به سبک علمی تخیلی، به تصویر می‌کشد.
هزاره‌های کابلستان به جمعیت مردمان هزاره که در منطقه تاریخی کابلستان (محدوده‌ای شامل ولایت کابل، پروان، میدان وردک، لوگَر، بخشی از غزنی و اطراف آن) سکونت داشته یا دارند. این منطقه، از نظر تاریخی، بخشی از قلمرو هزارستان محسوب می‌شود که پیش از سرکوب‌های ("دوره عبدالرحمن خان") هزاره‌ها در آن اکثریت جمعیت را داشتند. مقدمه. هزاره‌ها یکی از اقوام اصلی ساکن در منطقه‌ی وسیع هزارستان در مرکز افغانستان هستند. با این حال، قلمرو تاریخی حضور آنان تنها به مناطق مرکزی محدود نبوده و مناطقی از کابل، پروان، میدان‌وردک، لوگر
نبوده و مناطقی از کابل، پروان، میدان‌وردک، لوگر و سایر مناطق که در گذشته به عنوان کابلستان شناخته می‌شد نیز شامل می‌شده است. هزاره‌های کابلستان از جمله جمعیت‌هایی هستند که در طول تاریخ مورد تغییرات گسترده جمعیتی، سرکوب، کوچ اجباری و پاکسازی قومی قرار گرفته‌اند. سابقه تاریخی. کابلستان منطقه‌ای تاریخی است که از دوران باستان تا دوره اسلامی بخش مهمی از شرق ایران فرهنگی و افغانستان کنونی را در بر می‌گرفت. این منطقه در قرون وسطی شامل شهر کابل و اطراف آن، تا میدان، پروان، لوگَر و بخشی از غزنی می‌شد. بر اساس شواهد
پروان، لوگَر و بخشی از غزنی می‌شد. بر اساس شواهد تاریخی و مردم‌شناسی، جمعیت زیادی از هزاره‌ها در این منطقه ساکن بوده‌اند. سرکوب. کوچ اجباری در دوره عبدالرحمن خان. بین سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۳، هزاره‌ها به‌خاطر شورش‌های گسترده علیه حکومت استبدادی عبدالرحمن خان، سرکوب شدیدی را تجربه کردند. بخش زیادی از جمعیت هزاره کابلستان کشته، تبعید یا برده شدند. و زمین‌های حاصلخیز آنان بین قبایل پشتون توزیع شد. مطابق گزارش غبار، در مناطق وردک، بهسود و لوگر، پاکسازی قومی سیستماتیکی صورت گرفت و ده‌ها هزار نفر از خانه‌های خود
صورت گرفت و ده‌ها هزار نفر از خانه‌های خود رانده شدند. مهاجرت دوباره. مهاجرت معکوس و شکل‌گیری جامعه نوین هزاره در کابل. در قرن بیستم، به‌ویژه پس از دهه ۱۳۵۰، بسیاری از هزاره‌ها به دلیل فشارهای اقتصادی، نبود زمین، و جنگ‌های داخلی از هزارستان دوباره به کابل مهاجرت کردند. مناطق غرب کابل، به‌ویژه دشت برچی، به کانونی بزرگ برای زندگی هزار‌ه‌ها تبدیل شد. امروزه، میلیون‌ها تن از هزاره‌ها در مناطق غرب کابل، به‌ویژه ولسوالی‌های ناحیه ۱۳ و ۱۸، ساکن‌اند و در عرصه‌های آموزشی، فرهنگی، و سیاسی نقش برجسته دارند. با وجود
آموزشی، فرهنگی، و سیاسی نقش برجسته دارند. با وجود پیشرفت، هزاره‌های کابلستان هنوز هم با چالش‌های امنیتی، تبعیض قومی، حملات هدفمند و حذف از ساختارهای قدرت مواجه‌اند. حملات بر مساجد، مراکز آموزشی، و مدارس هزاره‌ها در غرب کابل (از جمله انفجار در مکتب سیدالشهدا در ۲۰۲۱) گواه این وضعیت است.
داستان اچ ()، یک فیلم درام ژاپنی محصول سال ۲۰۰۱ به کارگردانی نوبوهیرو سووا است. این فیلم در بخش نوعی نگاه جشنواره فیلم کن ۲۰۰۱ به نمایش درآمد. این فیلم یک مستند-داستانی زندگینامه‌ای دربارهٔ تلاشی برای بازسازی فیلم «هیروشیما عشق من» ساخته آلن رنه در سال ۱۹۵۹ است.
شهر آرامش شامگاهی، سرزمین شکوفه‌های گیلاس ()، یک مانگای تک جلدی است که توسط فومیو کونو نوشته و تصویرسازی شده است. دو داستان مرتبط ابتدا در ژاپن توسط فوتاباشا در مجله "اکشن هفتگی مانگا" در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ منتشر شد، سپس در سال ۲۰۰۴ در یک جلد واحد به نام تانکوبون جمع‌آوری شد. داستان دربارهٔ خانواده ای از بازماندگان از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی است. نویسنده شخصیت‌ها را بر اساس افرادی که در هیروشیما یا ناگاساکی بودند، ساخته است. «شهر آرامش شامگاهی، سرزمین شکوفه‌های گیلاس» به صورت یک فیلم لایو اکشن به
شکوفه‌های گیلاس» به صورت یک فیلم لایو اکشن به کارگردانی کیوشی ساسابه در سال ۲۰۰۷ با نام انگلیسی "شهر یوناگی، سرزمین ساکورا" اقتباس شد. همچنین به عنوان یک درام رادیویی در سال ۲۰۰۶، به عنوان رمان‌های کی کونی و یوهی ماکیتا (Kei Kunii and Yohei Makita) در سال ۲۰۰۷، به عنوان یک نمایشنامه صحنه‌ای در سال ۲۰۱۷ و به عنوان یک ویژه برنامه تلویزیونی در سال ۲۰۱۸ اقتباس شده است. این مانگا به خاطر طرح هنری ساده اما زیبایش و پیام ضد جنگ آرام اما انسانی خود، مورد تحسین بین‌المللی قرار گرفته است. این فیلم جایزه بزرگ مانگا
قرار گرفته است. این فیلم جایزه بزرگ مانگا را در سال ۲۰۰۴ از جشنواره هنرهای رسانه‌ای ژاپن و جایزه فرهنگی تزوکا اوسامو را در سال ۲۰۰۵ دریافت کرد. کومیکو آسو برای ایفای نقش می‌نامی هیرانو، یکی از دو قهرمان داستان، در این فیلم اقتباسی برنده چندین جایزه بازیگری شد. داستان. نانامی ایشیکاوا (تاکاکو توکیوا) به عنوان ویراستار در یک شرکت انتشاراتی کار می‌کند. او برای یافتن پدرش آساهی که خانه را ترک کرده، به هیروشیما سفر می‌کند. در طول سفرش به هیروشیما، او از داستان غم‌انگیز خواهر بزرگتر آساهی، مینامی هیرانو (رینا
غم‌انگیز خواهر بزرگتر آساهی، مینامی هیرانو (رینا کاوایی) مطلع می‌شود. وقتی مینامی هیرانو ۱۳ ساله بود، در اثر انفجار بمب اتمی در معرض تشعشعات قرار گرفت.
اسپرد (به انگلیسی: "Spread") در بازارهای مالی به اختلاف میان قیمت خرید ("Bid") و قیمت فروش ("Ask") یک دارایی گفته می‌شود. اسپرد یکی از منابع اصلی درآمد بروکرها است و میزان آن بسته به نوع حساب معاملاتی (مانند حساب ECN یا مارکت میکر)، شرایط بازار و میزان نقدینگی متفاوت است.
مارجین (به انگلیسی: "Margin") در بازارهای مالی به مقدار پولی گفته می‌شود که معامله‌گر باید برای باز کردن یا نگه داشتن یک معامله به عنوان سپرده در حساب معاملاتی خود داشته باشد. مارجین در واقع نوعی وثیقه است که بروکر برای پوشش ریسک معاملات از معامله‌گر دریافت می‌کند. میزان مارجین موردنیاز بسته به اندازه معامله، اهرم و شرایط بروکر متفاوت است. ارتباط با کال مارجین. اگر زیان معامله‌گر از سطح مشخصی بیشتر شود و موجودی حساب از مارجین نگهداری کمتر شود، بروکر کال مارجین صادر می‌کند. در این حالت معامله‌گر باید یا حساب
صادر می‌کند. در این حالت معامله‌گر باید یا حساب خود را شارژ کند یا معاملات بسته می‌شوند.
خوشی کاپور (زاده ) بازیگر هندی است. بانی کاپور و سری دوی پدر و مادر او هستند. جانوی کاپور و آرجون کاپور خواهر و برادر او هستند. آنیل کاپور عموی اوست. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم آرچی‌ها اشاره کرد.
لات (به انگلیسی: "Lot") در بازار فارکس به واحد اندازه‌گیری حجم معاملات گفته می‌شود. هر لات نشان‌دهندهٔ مقدار مشخصی از دارایی پایه (مثلاً دلار، یورو یا انس طلا) است که معامله‌گر در یک معامله خرید یا فروش می‌کند. اهمیت لات. اندازه لات تعیین‌کننده میزان ریسک و سود و زیان بالقوه در هر معامله است. معامله‌گران معمولاً با توجه به مدیریت سرمایه و سطح ریسک‌پذیری، اندازه لات خود را انتخاب می‌کنند. ارتباط با پیپ. هر تغییر یک پیپ در جفت‌ارزها با توجه به اندازه لات، مقدار سود یا زیان متفاوتی ایجاد می‌کند. برای مثال، در
سود یا زیان متفاوتی ایجاد می‌کند. برای مثال، در یک لات استاندارد هر پیپ معادل ۱۰ دلار است، در حالی که در میکرو لات هر پیپ معادل ۰٫۱۰ دلار خواهد بود.
باشگاه فوتبال اینترناتزیوناله میلانو(ایتالیایی:Inter natzionale milano) که بیشتر با نام اینتر یا اینتر میلان شناخته میشود،نام یک باشگاه فوتبال حرفه ای در شهر میلان،ایتالیا است. اینتر تنها تیم ایتالیا است که به سری بی سقوط نکرده و فاتح سگانه است. اینتر دارای: ۲۰ عنوان قهرمانی در سری آ ۸ عنوان قهرمانی در کوپا ایتالیا و ۸ عنوان در سوپر کاپ ایتالیا است و دومین پر افتخار در ایتایا میباشد. گردآورنده:بردیا اکبری منابع. ویکی انبار
بلوا یا هیاهو فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی ریشاب ست است. در این فیلم بازیگرانی همچون یامی گوتام، پراتیک گاندی، اعجاز خان، پراتیک بابار و مشتاق خان ایفای نقش کرده‌اند.
هیومنیتی (به لاتین: "Humanitas"، به انگلیسی: "Humanity") مفهومی فلسفی و اخلاقی در رم باستان بود که بعدها در رنسانس اروپا احیا شد. این واژه به معنای «انسانیت» یا «سرشت انسانی» است و بر ارزش‌های اخلاقی، آموزش و انسان‌گرایی تأکید دارد. در سنت رومی، هیومنیتی هم به ویژگی‌های اخلاقی (مانند شفقت و نیکوکاری) و هم به آموزش‌های فرهنگی و فلسفی اطلاق می‌شد. در دورهٔ رنسانس ایتالیا، اندیشمندانی چون چیچرو و پترارک این مفهوم را احیا کرده و آن را بنیان نظری اومانیسم رنسانس قرار دادند. ارتباط با ایران. برخی پژوهشگران میان
قرار دادند. ارتباط با ایران. برخی پژوهشگران میان «هیومنیتی» در فلسفه رومی–ایتالیایی و انسان‌گرایی اسلامی در آثار اندیشمندانی چون فارابی و ابن‌سینا شباهت‌هایی یافته‌اند. در این مقایسه، هر دو سنت بر کرامت انسان، اخلاق و آموزش به‌عنوان ابزار تعالی روحی تأکید دارند.
پراتیک گاندی (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های عشق بیش از حد، قطار مادگان، آتش و بلوا اشاره کرد.
بورس ونیز (به ایتالیایی: "Borsa di Venezia") یکی از نخستین نهادهای مالی و بازاری در اروپا بود که در ونیز، در سده‌های میانه و اوایل دوران رنسانس فعالیت می‌کرد. ونیز به‌دلیل موقعیت جغرافیایی و تجاری خود به‌عنوان یک مرکز بازرگانی دریایی، نقش مهمی در شکل‌گیری بازارهای سرمایه و بانکداری ایفا کرد. بورس ونیز محل گردهمایی تاجران، صرافان و سرمایه‌گذاران بود و در آن‌جا معاملات مربوط به اسناد تجاری، ارز خارجی و اوراق قرضه دولتی انجام می‌شد. این نهاد به‌عنوان الگویی برای شکل‌گیری دیگر بازارهای مالی اروپا از جمله بورس
شکل‌گیری دیگر بازارهای مالی اروپا از جمله بورس آمستردام در سدهٔ هفدهم میلادی شناخته می‌شود. ارتباط با ایران. در دوران صفویه و هم‌زمان با رونق جاده ابریشم، روابط اقتصادی ایران و ونیز پررنگ بود. گزارش‌های تاریخی نشان می‌دهد که بازرگانان ایرانی از طریق ونیز به بازارهای مالی اروپا دسترسی داشتند و مفاهیمی مشابه بورس ونیز به‌طور غیررسمی در کاروانسراها و بازارهای ایران شکل گرفت.
قونیه‌گرایی اصطلاحی پژوهشی و هنری است که برای توصیف گرایش‌های معماری و هنر متأثر از شهر قونیه در سده‌های میانه به‌کار می‌رود. قونیه در دوران سلجوقیان روم (سدهٔ دوازدهم تا چهاردهم میلادی) یکی از مراکز مهم تبادلات فرهنگی میان ایران، آناتولی و ایتالیا بود. این اصطلاح بیشتر در مطالعات تطبیقی برای اشاره به ویژگی‌های معماری و تزئینی خاص قونیه به کار می‌رود که شباهت‌هایی با هنر ایرانی و همچنین تأثیراتی بر هنر مدیترانه‌ای از جمله ایتالیا داشته‌است. ارتباط با ایران و ایتالیا. قونیه در مسیر جاده ابریشم قرار داشت و از
ایتالیا. قونیه در مسیر جاده ابریشم قرار داشت و از این رو، مرکز ارتباط بازرگانان و هنرمندان ایرانی با مدیترانه بود. برخی پژوهش‌ها نشان داده‌اند که از طریق قونیه، عناصر تزئینی ایرانی مانند مینیاتور و فرش به ایتالیا منتقل شدند. همچنین تأثیر هنر ایتالیایی بر موسیقی و شعر قونیه‌ای (مانند آثار مولانا) نیز دیده می‌شود.
پاودر یک علمی تخیلی درام آمریکایی محصول سال ۱۹۹۵ می‌باشد که توسط ویکتور سالوا نوشته و کارگردانی شده و شان پاتریک فلانری در نقش اصلی به ایفای نقش پرداخته‌است.پرداخته‌است. دیگر بازیگران مکمل عبارت‌اند از جف گلدبلوم، مری استینبرجن، لانس هنریکسن، بردفورد تیتوم. این فیلم دربارهٔ جوانی با هوشی خارق‌العاده به اسم جرمی «پودر» رید است؛ که توانایی تله‌پاتی و قدرت‌های فراطبیعی همچون کنترل صاعقه و میدان‌های مغناطیسی را دارد. داستان فیلم به بررسی مرزهای توانایی‌های ذهن و جسم انسان می‌پردازد، در حالی که همزمان بی‌رحمی
و جسم انسان می‌پردازد، در حالی که همزمان بی‌رحمی جامعه را به تصویر می‌کشد و امیدی به ارتقای درک و فهم بشری ارائه می‌دهد. محل‌های فیلم‌برداری در حومهٔ هیوستون، سن آنتونیو و آستین، تگزاس انجام گرفته‌است. این فیلم از نظر مالی موفق بود، اما نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد. همچنین انتشار آن با جنجال‌هایی همراه شد، زیرا کارگردان فیلم، ویکتور سالوا، پیش‌تر به اتهام سوءاستفاده جنسی از کودکان محکوم شده بود.
فرانچسکو سفورزا یکم (; – ) یک کوندوتیرو ایتالیایی بود که سلسله سفورزا را در دوک‌نشین میلان تأسیس کرد و از سال ۱۴۵۰ تا زمان مرگش به عنوان چهارمین دوک آن حکومت کرد. او که به خاطر مهارت نظامی و تیزبینی سیاسی‌اش مشهور بود، از معدود کوندوتیروهایی بود که با موفقیت، جنگاوری در میدان نبرد را به حکومت پایدار سلسله‌ای تبدیل کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده است. او در دهه ۱۴۲۰، در جنگ لاکویلا شرکت کرد و در طول دهه ۱۴۳۰ هم، به ایالات پاپی و هم به دوک‌نشین میلان در درگیری‌هایشان علیه ونیز خدمت کرد.
میلان در درگیری‌هایشان علیه ونیز خدمت کرد. پس از صلح کرمونا (۱۴۴۱) ، که او به میانجیگری آن کمک کرد، سفورزا با بیانکا ماریا ویسکونتی دختر دوک فیلیپو ماریا ویسکونتی ازدواج کرد و بدین ترتیب حکمرانی خود را بر میلان تقویت کرد. پس از یک لشکرکشی نظامی کوتاه در جنوب ایتالیا با رنه آنژو به میلان بازگشت و پس از انقراض سلسله ویسکونتی، کنترل را به دست گرفت. سفورزا به عنوان دوک، ثبات اقتصادی میلان را احیا کرد، سیستم کانال‌های آبیاری را بهبود بخشید و بوروکراسی را بازسازی کرد. او نقش مهمی در برقراری پیمان لودی (۱۴۵۴)
کرد. او نقش مهمی در برقراری پیمان لودی (۱۴۵۴) ایفا کرد که تعادل قدرت پایداری را بین ایالت‌های ایتالیا ایجاد کرد و دوره‌ای از صلح نسبی را آغاز نمود. او در سال ۱۴۶۶ درگذشت و پسرش گالئاتزو ماریا سفورزا، جانشین او شد. اگرچه فرانچسکو با رسمیت گسترده‌ای حکومت می‌کرد، اما تا سال ۱۴۹۴ طول کشید تا پسر دیگرش لودوفیکو سفورزا، رسماً توسط امپراتور ماکسیمیلیان یکم به عنوان دوک میلان منصوب شود. زندگینامه. فرانچسکو سفورزا در سیگولی نزدیک سن مینیاتو به عنوان یکی از هفت پسر موزیو سفورزا و لوسیا دِ مارتینی متولد شد. او دوران
سفورزا و لوسیا دِ مارتینی متولد شد. او دوران کودکی خود را در تریکاریکو (در باسیلیکاتا امروزی) گذراند، در سال ۱۴۱۲ عنوان کوندوتیرو توسط شاه لادیسلاوس ناپل به او اعطا شد و در سال ۱۴۱۸ با پولیزنا رافو که یک زن اشرافی کالابری بود ازدواج کرد. از سال ۱۴۱۹، در کنار پدرش جنگید و خیلی زود به خاطر توانایی‌اش در خم کردن میله‌های فلزی با دست شهرت یافت. او بعدها خود را به عنوان یک تاکتیک‌دان متخصص و یک فرمانده میدانی بسیار ماهر ثابت کرد. پس از مرگ پدرش در طول جنگ لاکویلا، او در شکست نهایی براچیو دا مونتونه در آن
لاکویلا، او در شکست نهایی براچیو دا مونتونه در آن لشکرکشی شرکت کرد. او متعاقباً برای ارتش ناپل و سپس برای پاپ مارتین پنجم و فیلیپو ماریا ویسکونتی جنگید. پس از چند موفقیت، با رسوایی روبرو شد و به عنوان زندانی به قلعه مورتارا فرستاده شد. او پس از رهبری یک لشکرکشی علیه لوکا، جایگاه خود را دوباره به دست آورد. در سال ۱۴۳۱، پس از جنگ دوباره برای ایالات پاپی، ارتش میلان را علیه ونیز رهبری کرد؛ سال بعد، دختر دوک به نام بیانکا ماریا به ازدواج او درآمد. با وجود این اقدامات، فیلیپو ماریای محتاط، هرگز از بی‌اعتمادی به
فیلیپو ماریای محتاط، هرگز از بی‌اعتمادی به سفورزا دست نکشید. وفاداری رهبران مزدور، به دستمزد بستگی داشت. سفورزا در سال‌های ۱۴۳۳-۱۴۳۵، حمله میلانی‌ها به ایالات پاپی را رهبری کرد، اما هنگامی که آنکونا را در مارکه فتح کرد، تغییر جبهه داد و عنوان جانشین شهر را مستقیماً از پاپ اوژن چهارم دریافت کرد. در سال‌های ۱۴۳۶-۱۴۳۹، در فلورانس و ونیز به طور مختلف خدمت کرد. در سال ۱۴۴۰، املاک او در پادشاهی ناپل توسط شاه آلفونسوی پنجم اشغال شد و برای بهبود اوضاع، سفورزا با فیلیپو ویسکونتی آشتی کرد. او در ۲۵ اکتبر ۱۴۴۱
با فیلیپو ویسکونتی آشتی کرد. او در ۲۵ اکتبر ۱۴۴۱ سرانجام توانست با بیانکا ماریا در کرمونا ازدواج کند. سال بعد، او با رنه آنژو، مدعی تاج و تخت ناپل، متحد شد و به جنوب ایتالیا لشکرکشی کرد. پس از چند شکست اولیه، او نیکولو پیچینینو، فرمانده ناپلی را که به متصرفات او در رومانیا و مارکه حمله کرده بود، با کمک سیگیسموندو پاندولفو مالاتستا (که با دخترش پولیزنا ازدواج کرده بود) و ونیزی‌ها شکست داد و توانست به میلان بازگردد. سفورزا بعدها خود را در حال جنگ با فرانچسکو پیچینینو (که در نبرد مونتولمو در سال ۱۴۴۴ او را
پیچینینو (که در نبرد مونتولمو در سال ۱۴۴۴ او را شکست داد) و بعد از آن با مالاتستا که گفته می‌شود پولیزنا را به قتل رسانده بود، یافت. سفورزا با کمک ونیزی‌ها دوباره پیروز شد و در ازای آزاد شدن اسرای ونیزی‌، عنوان "ژنرال" (فرمانده کل) ارتش‌های دوک‌نشین میلان را دریافت کرد. دوک‌نشینی میلان. پس از آنکه فیلیپو ماریا ویسکونتی دوک میلان، در سال ۱۴۴۷ بدون وارث درگذشت، نبردی برای احیای جمهوری آمبروزی آغاز شد. نام جمهوری آمبروزی از کشیش امبروس قدیس حامی میلان گرفته شده است. اگنس دل ماینو مادر همسرش، کوندوتیرو را که
است. اگنس دل ماینو مادر همسرش، کوندوتیرو را که پاویا را در اختیار داشت، متقاعد کرد که میلان را به او واگزارد. او همچنین حق ریاست سایر شهرهای دوک‌نشین، از جمله لودی را دریافت کرد. در سال ۱۴۵۰، پس از سال‌ها قحطی، شورش‌هایی در خیابان‌های میلان رخ داد و سنای شهر تصمیم گرفت که دوک‌نشینی را به او واگذار کند. سفورزا در ۲۶ فوریه به عنوان دوک وارد شهر شد. این اولین باری بود که چنین عنوانی توسط یک نهاد غیرروحانی اعطا می‌شد. در حالی که سایر ایالت‌های ایتالیا به تدریج سفورزا را به عنوان دوک مشروع میلان به رسمیت
تدریج سفورزا را به عنوان دوک مشروع میلان به رسمیت می‌شناختند، او هرگز نتوانست از امپراتور مقدس روم مقام رسمی دریافت کند. این مقام تا سال ۱۴۹۴ به دوک‌های سفورزا نرسید، زمانی که امپراتور ماکسیمیلیان رسماً پسر فرانچسکو به نام لودوویکو را به عنوان دوک میلان منصوب کرد، این عنوان به آن ها اعطا شد. سفورزا از خیز و نقرس رنج می‌برد. در سال ۱۴۶۲، شایعاتی مبنی بر مرگ او پخش شد و شورشی در میلان به پا شد. با این حال او چهار سال دیگر زنده ماند و سرانجام در مارس ۱۴۶۶ درگذشت. پسرش، گالئاتزو ماریا سفورزا جانشین او به عنوان
پسرش، گالئاتزو ماریا سفورزا جانشین او به عنوان دوک شد.