payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ساختمان‌های قدیمی دانشگاه ووهان یکی از نمونه‌های معماری مدرن دانشگاهی در چین به‌شمار می‌روند. به دلیل ارزش بالای تاریخی، هنری و علمی، این ساختمان‌ها در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۱ توسط شورای دولتی جمهوری خلق چین به عنوان پنجمین گروه از واحدهای حفاظت ملی از آثار فرهنگی و اولین مجموعه ساختمان‌های تاریخی در محوطه دانشگاه‌های چین، در کنار و ساختمان‌های دانشگاه ینچینگ در کنار دریاچه ویمینگ دانشگاه پکینگ، فهرست شدند. ساختمان‌های اولیه دانشگاه ووهان دارای ارزش‌های بالای معماری، تاریخی و علمی هستند و سمپوزیوم بین‌المللی بر این
تاریخی و علمی هستند و سمپوزیوم بین‌المللی بر این باور است که این بناها می‌توانند به‌عنوان میراث جهانی ثبت شوند. فهرست ساختمان‌ها. ساختمان‌های اولیه دانشگاه ووهان عمدتاً شامل بناهای آموزشی‌ای بودند که در یک دوره برنامه‌ریزی و طراحی شده و به‌طور پیوسته در محوطه بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۶ ساخته شدند. در مجموع، ۳۰ پروژه و ۶۸ ساختمان با مساحت ساخت‌وساز ۷۸٬۵۹۶ متر مربع و هزینه‌ای بالغ بر ۴ میلیون یوان نقره‌ای اجرا شد. علاوه بر این، برخی ساختمان‌های ساخته‌شده در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ نیز در این مجموعه قرار دارند.
دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ نیز در این مجموعه قرار دارند. چنین فعالیت گسترده‌ای در تاریخ معماری مدرن چین کم‌نظیر است. امروزه بیشتر این ساختمان‌ها به‌خوبی حفظ شده و همچنان مورد استفاده قرار می‌گیرند. از میان آن‌ها، ۱۵ مجموعه و ۲۶ ساختمان در فهرست واحدهای حفاظت ملی از آثار فرهنگی ثبت شده‌اند که مساحت ساخت‌وساز آن‌ها ۵۴٬۰۵۴٫۵۲ متر مربع است. اطلاعات پایه این ساختمان‌ها در جدول زیر ارائه شده است (واحد مساحت: متر مربع):
کلیسای مسیح پادشاه واقع در شیامن، در جزیره گولانگ‌یو، چین، یک کلیسای پیشین کاتدرال و میراث جهانی است. این کلیسا به دایٔیٔسه کاتولیک رومی شیامن تعلق دارد. کلیسای مسیح پادشاه توسط یک اسقف اسپانیایی دومینیکن به نام مانوئل پرات پوجولدووال در سال ۱۹۱۷ تأسیس و ساخته شد. این کلیسا، همراه با ۵۱ سایت برجسته در جزیره گولانگ‌یو، توسط چهل‌ویکمین جلسه کمیته میراث جهانی که در کراکوف، لهستان در ۸ ژوئیه ۲۰۱۷ برگزار شد، به‌عنوان میراث جهانی ثبت شد. این کلیسا صد سالگی خود را جشن گرفت و هنوز به‌عنوان کاتدرال برای دایٔیٔسه
را جشن گرفت و هنوز به‌عنوان کاتدرال برای دایٔیٔسه کاتولیک رومی شیامن خدمت می‌کند.
استخر اژدهای سیاه () یک استخر معروف در پارک زیبای چشمه یشم (Yu Quan Gong Yuan) است که در پای کوه فیل، شمال شهر قدیمی لیجیانگ در استان یون‌نان چین قرار دارد. این استخر در سال ۱۷۳۷ در دوران دودمان چینگ ساخته شد و نمایی از بلندترین کوه منطقه، رشته‌کوه‌های یولونگ را از روی پل سفید مرمری خود ارائه می‌دهد. در گذشته، گاهی استخر خشک می‌شد و چشم‌انداز معروف آن خراب می‌شد. با این حال، در سال ۲۰۱۰، پارک به عنوان منطقه‌ای برای حفظ منابع آبی توسط دولت محلی اعلام شد. از سال ۲۰۱۴، استخر پر از آب است و زیبایی سابق خود را
سال ۲۰۱۴، استخر پر از آب است و زیبایی سابق خود را بازگردانده است. پارک دارای چندین معبد و ساختمان کوچک‌تر است: پارک همچنین میزبان مؤسسه پژوهش‌های فرهنگ دانگبا و موزه فرهنگ دانگبا است. تاریخ. ساختمان‌های باستانی در منطقه دیدنی هیلونگتان در دومین سال سلطنت امپراتور چیان‌لونگ از دودمان چینگ (۱۷۳۷ میلادی) ساخته شدند. در سال ۱۹۹۹، این منطقه به عنوان اولین دسته از واحدهای حفاظت از آثار فرهنگی در لیجیانگ اعلام شد. در سال ۲۰۰۶، این منطقه به عنوان ششمین دسته از واحدهای حفاظت آثار فرهنگی ملی اعلام شد. نقاط آثار
واحدهای حفاظت آثار فرهنگی ملی اعلام شد. نقاط آثار فرهنگی شامل دروازه ونمینگفانگ (دروازه پارک هیلونگتان)، پل سواکوئی، برج دِیویو، و معبد خدای اژدها هستند. این منطقه دارای نه ساختمان است: برج گوانگ‌بی، پابیون یی‌وِن، برج ووفنگ، برج جیه‌جیه لینمن و صحنه. پنج ساختمان، برج جیه‌جیه لینمن، برج ووفنگ، برج گوانگ‌بی، پابیون یی‌وِن و دروازه ونمینگفانگ، از مکان‌های دیگر به اینجا منتقل شدند. در سال ۲۰۰۹، این پارک به عنوان جاذبه گردشگری 4A ملی ارزیابی شد.
کدخدا (; ) کدخدا در پادشاهی عثمانی عنوانی اداری به معنی مباشر و معاون بود. کدخدا که در زبان فارسی به معنی بزرگ یک دهکده است از هنگام سلطنت ایلخانان وارد ادبیات دولت‌ها شد و ابتدا به معنی کسی بود که وظیفه اداره یک بخش و جمع‌آوری مالیات برای دولت را دارد. این مفهوم سپس از ایران به همراه حکومت‌های ترکان وارد آسیای صغیر شد و از سده ۱۵ میلادی در امپراتوری عثمانی به عنوان صاحب مقام و اجازه در امور به کار می‌رفت. واژه کدخدا در عثمانی در گستره وسیعی از سمت‌ّهای اداری استفاده می‌شد. در بخش‌های اداری کدخدا کسی بود که
استفاده می‌شد. در بخش‌های اداری کدخدا کسی بود که مباشرت و معاونت آقا و رئیس را به عهده داشت یا در بخش‌های دیگر به معنی معاون بیگلربیگی و سنجاق‌بیگی بود. مهم‌ترین کسانی که در عثمانی به ایشان کدخدا می‌گفتند پیشکار وزیر اعظم با عنوان «صدارت کتخداسی»، «کتخدا یری» که سمت نظارت بر امور تیمار را به عهده داشت و «کاپی کتخداسی» بود که نماینده دولت‌های محلی و اتباع امپراتوری از بالکان در استانبول محسوب میشد. همچنین در عثمانی همچنان سنت ایرانی کدخدا که در میان روستاها و قبایل کوچرو تا هنگام منع آن توسط حکومت در سال
و قبایل کوچرو تا هنگام منع آن توسط حکومت در سال ۱۷۹۰ میلادی وجود داشت.
باغ پرورش () یکی از بهترین نمونه‌های باغ کلاسیک متعلق به دودمان مینگ در سوژو است. این باغ بخشی از مجموعه باغ‌های کلاسیک سوژو بوده و در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. به دلیل تاریخچه خاص آن، این باغ تا پیش از ثبت در فهرست میراث فرهنگی جهانی سازمان ملل تقریباً ناشناخته بود. تاریخچه. باغ پرورش در سال ۱۵۴۱ میلادی توسط یوان زوگنگ (袁祖庚، ۱۵۱۹–۱۵۹۰) ساخته شد و در آن زمان سالن لذت‌ها نام داشت. در سال ۱۶۲۰ میلادی، ون ژنمِنگ (۱۵۷۴–۱۶۳۸)، نوه ون ژنگ‌مینگ، که طراح باغ مدیر فروتن و یکی از نقاشان برجسته تاریخ چین
باغ مدیر فروتن و یکی از نقاشان برجسته تاریخ چین بود، این باغ را خریداری کرد. ون ژنمِنگ باغ را بازسازی کرده و نام آن را به باغ گیاهان دارویی (یاوپو) تغییر داد. در سال ۱۶۵۹ میلادی، باغ توسط جیانگ کای، یکی از وزرای مورد احترام امور خارجه در اواخر دودمان مینگ که در اعتراض به فساد خود را تبعید کرد، مجدداً بازسازی شد و ویلای کوه جینگ‌تینگ نام گرفت. وی در این بازسازی بوستانی از درختان انجیر به باغ اضافه کرد. پس از او، جیانگ شیجیِه، پسرش، باغ را به ارث برد و پس از افزودن عبادتگاه گوان‌یین، نام آن را به باغ پرورش
افزودن عبادتگاه گوان‌یین، نام آن را به باغ پرورش تغییر داد. در سال ۱۸۳۹ میلادی، این باغ به دفتر چی‌شیانگ شرکت ابریشم و سنت واگذار شد. در سال ۲۰۰۰ میلادی، این مکان در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. این باغ در دوران دودمان چینگ شهرت بسیاری یافت، زیرا هر سه مالک آن دانشمندانی مشهور و مورد احترام بودند. وانگ وان دربارهٔ این باغ نوشت: طراحی. این باغ ۳٬۹۶۷ مترمربع مساحت دارد و از دو بخش تشکیل شده است: ۱. بخش شرقی که محل اقامت بوده، ۲. بخش غربی که شامل باغ است. در مجموع، باغ دارای ۱۳ عمارت، ۱۷ کتیبه و ۸
است. در مجموع، باغ دارای ۱۳ عمارت، ۱۷ کتیبه و ۸ سنگ‌نوشته است. بخش غربی شامل چندین عمارت در اطراف برکه نیلوفر آبی، تپه‌سنگی و یک باغ کوچک‌تر به نام باغ علف‌های شیرین است. ساختار باغ بر پایه محور شمالی-جنوبی شکل گرفته که سه عنصر اصلی تپه‌سنگی، برکه و تالار را به هم متصل می‌کند. این سبک طراحی در ویلا با زیبایی در آغوش‌گرفته‌شده نیز به کار رفته است. طراحی کلی باغ بیانگر سادگی و ظرافت سبک کلاسیک باغ‌های مینگ است. محور اصلی باغ تالار طول عمر و چشم‌انداز پیرامون آن است. برکه نیلوفر آبی که ۷۰۰ مترمربع مساحت دارد،
است. برکه نیلوفر آبی که ۷۰۰ مترمربع مساحت دارد، به‌شکل مربعی طراحی شده و دارای دو بخش امتدادیافته است تا توهم اندازه بی‌نهایت را ایجاد کند. دو پل بر روی این برکه قرار دارند: - پل تماشای ماهی، یک پل سه‌پله‌ای با قوس، در نزدیکی عمارت ماهی‌های سرخ - پل زیبایی روان، یک پل طبیعی سنگی که ورودی باغ علف‌های شیرین را مشخص می‌کند. باغ علف‌های شیرین، که نسخه کوچک‌شده باغ اصلی است، شامل خانه علف‌های شیرین و حوضچه مرغ دریایی در حال استحمام به همراه یک تپه‌سنگی کوچک‌تر است. این بخش همان باغ گیاهان دارویی است که ون
است. این بخش همان باغ گیاهان دارویی است که ون ژن‌هِنگ به باغ افزود. هدف از این طراحی، تجلی اصول زیبایی‌شناختی وی بود: این باغ به‌دلیل ترکیب‌بندی واضح در نقشه و سادگی و ظرافت عناصرش، نمونه‌ای برجسته از زیبایی‌شناسی دوران مینگ محسوب می‌شود.
کوه جینفو ("کوه بودای طلایی"، Jinfoshan, Chin Shan, Jinfushan, Chin fu shan, chin fo shan، چینی: 金佛山)، بلندترین قله کوه‌های دالُو است که در بالادست یانگ‌تسه و در منطقه نانچوان، در چونگ‌چینگ قرار دارد. جینفو شان کوهی ایزوله با صخره‌هایی به ارتفاع ۳۰۰ متر است که قله نسبتاً مسطح آن را احاطه کرده‌اند. پوشش گیاهی اصلی آن شامل جنگل‌های برگ‌ریز نیمه‌گرمسیری، جنگل‌های مخروطی و بوم‌سازگان کوهستانی است. افزون بر ویژگی‌های معمول کارست مانند دره‌ها، جنگل‌های سنگی و سیستم‌های غاری، کوه جینفو به خاطر تنوع استثنایی گیاهی
غاری، کوه جینفو به خاطر تنوع استثنایی گیاهی خود، شامل ۴۷۶۸ گونه گیاهان دانه‌دار، شناخته شده است. این منطقه همچنین ممکن است زیستگاه جمعیت‌های طبیعی کمیاب "کهن‌دار" باشد. این منطقه همچنین پناهگاهی برای گونه‌های جانوری در معرض خطر وابسته به مناطق کارستی، از جمله دم‌بلند فرانسوا، به‌شمار می‌رود. به دلیل ویژگی‌های برجسته کارستی و تنوع زیستی کم‌نظیر، کوه جینفو در سال ۲۰۰۱ در فهرست موقت میراث جهانی قرار گرفت و در سال ۲۰۱۴، به عنوان بخشی از کارست جنوب چین در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. جغرافیا. کوه جینفو یک
میراث جهانی یونسکو ثبت شد. جغرافیا. کوه جینفو یک کوه سینکلینال است. سکوی فوقانی و تراس‌های آن از سنگ آهک دوره پرمین با ارتفاع حدود ۲۰۰۰ متر از سطح دریا تشکیل شده‌اند. در سطح و زیر زمین این منطقه، پدیده‌های کارستی در مقیاس وسیع مشاهده می‌شود. در بخش میانی کوه جینفو، از ارتفاع ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ متر، شیل و ماسه‌سنگ‌های دوره سیلورین قرار گرفته‌اند. بخش پایینی کوه جینفو بر روی لایه‌هایی از سنگ آهک و دولومیت دوره‌های کامبرین و اردویسین استوار است. در این منطقه، اشکال مختلف کوچک و خردکارست فراوانی شکل گرفته‌اند. کوه
مختلف کوچک و خردکارست فراوانی شکل گرفته‌اند. کوه جینفو دارای پرتگاه‌ها و دره‌های متعددی است که در آن، دامنه شمالی شیب تندی دارد در حالی که دامنه جنوبی ملایم‌تر است. ژئومورفولوژی کوه جینفو را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد: آب‌وهوا. این منطقه در ناحیه اقلیمی موسمی مرطوب نیمه‌گرمسیری قرار دارد. میانگین دمای سالانه در قله کوه ۸٫۲ درجه سانتی‌گراد و میزان بارش سالانه ۱۴۳۴٫۵ میلی‌متر است.
رود جیوچو شی (؛ همچنین رود جیوچو) از کوه‌های وویی یا ووییشان () سرچشمه می‌گیرد. این کوه‌ها که در اسناد غربی اولیه با نام تپه‌های بوها شناخته می‌شدند، در منطقه اداری نانپینگ در شمال فوجیان، نزدیک مرز جیانگژی، چین قرار دارند. این منطقه به دلیل داشتن پناهگاه (زیست‌شناسی جمعیت) برای چندین گونه نادر و بوم‌زادی گیاهی، دره‌های رودخانه‌ای، و وفور معابد و محوطه‌های باستان‌شناسی دارای اهمیت، شهرت جهانی یافته و عنوان میراث جهانی را کسب کرده است. رود جیوچو شی حدود ۶۰ کیلومتر طول دارد و در میان تنگه‌ای عمیق در این
۶۰ کیلومتر طول دارد و در میان تنگه‌ای عمیق در این تپه‌ها پیچ و تاب می‌خورد. در بیشتر نقاط، این رودخانه آرام و کم‌عمق است و تنها قایق‌های کوچک مانند قایق‌های پارویی و کانو می‌توانند در آن حرکت کنند. بااین‌حال، در نقطه‌ای از مسیر خود، رودخانه به عرض چند متر کاهش می‌یابد اما عمقی برابر با دارد.
هایلونگتون () یک قلعه ویران‌شده در کوه Longyan، واقع در روستای Hailongtun، شهر Gaoping، زونیای، استان گوئیژو، چین است. این دژ، دژ مستحکم حکومت محلی بوجو بود تا اینکه پس از شورش بوجو توسط دودمان مینگ نابود شد. هایلونگتون به‌عنوان تنها دژ واقعی فئودالی به‌خوبی حفظ‌شده در چین، یکی از سایت‌های باستان‌شناسی توسی است که در ۳ ژوئیه ۲۰۱۵ توسط یونسکو در فهرست میراث جهانی ثبت شد. هایلونگتون در سال ۱۲۵۷ میلادی، در دوران دودمان سونگ تأسیس شد. این دژ به‌عنوان پایگاه اصلی حکومت محلی بوجو که توسط خاندان یانگ اداره می‌شد،
حکومت محلی بوجو که توسط خاندان یانگ اداره می‌شد، از دوران سونگ جنوبی تا دودمان مینگ مورد استفاده قرار گرفت. در سال بیست‌وهشتم حکومت وان‌لی (۱۶۰۰ میلادی)، پس از شکست شورش بوجو توسط دودمان مینگ، آخرین توسی این حکومت، یانگ یینگ‌لونگ، خودکشی کرد و قلعه به آتش کشیده شد. این قلعه مساحتی در حدود ۱٫۵۹ کیلومتر مربع دارد و دارای ۶ گذرگاه در شرق و ۳ گذرگاه در غرب است و دیوارهای آن تقریباً ۶ کیلومتر طول دارند. دژ از هر چهار طرف با صخره‌های بلند احاطه شده و تنها از طریق یک جاده کوهستانی قابل دسترسی است. گذرگاه سمت
طریق یک جاده کوهستانی قابل دسترسی است. گذرگاه سمت کوهستان با نام گذرگاه فیهو شناخته می‌شد و گذرگاه شرقی را گذرگاه فیلونگ می‌نامیدند. در پای تپه سمت راست، گذرگاه ستون مسی و در پای تپه سمت چپ، گذرگاه ستون آهنی قرار داشت. معماری این دژ، اهمیت استراتژیک آن را نشان می‌دهد. دروازه‌های شهر با برج‌های تیراندازان محافظت می‌شدند. هرچند هیچ مدرکی برای اثبات این ادعا وجود ندارد، اما گفته می‌شود که یک دیوار سنگی بزرگ، که به اندازه کافی عریض بود تا اسب‌ها بتوانند روی آن بتازند، تمامی گذرگاه‌ها را به هم متصل می‌کرد.
آن بتازند، تمامی گذرگاه‌ها را به هم متصل می‌کرد. همچنین، شهر با خندقی عمیق محصور شده بود.
جنگل سنگی یا شی‌لین () مجموعه‌ای چشمگیر از تشکیلات سنگ آهکی است که حدود ۵۰۰ کیلومترمربع وسعت دارد و در شهرستان خودمختار شی‌لین یی در استان یون‌نان، جمهوری خلق چین، واقع شده است. این مکان در فاصله‌ای حدود ۹۰ کیلومتر از پایتخت استان، کون‌مینگ، قرار دارد. صخره‌های بلند این منطقه به‌گونه‌ای از زمین بیرون آمده‌اند که یادآور چکیده‌سنگ‌ها هستند و بسیاری از آن‌ها به درختان سنگ‌شده شباهت دارند و این توهم را ایجاد می‌کنند که جنگلی از جنس سنگ در این مکان شکل گرفته است. از سال ۲۰۰۷، دو بخش از این مجموعه، یعنی جنگل سنگی
از سال ۲۰۰۷، دو بخش از این مجموعه، یعنی جنگل سنگی نایگو () و روستای سووگئی‌یی ()، به‌عنوان بخشی از کارست جنوب چین در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌اند. این منطقه یکی از مقاصد گردشگری شناخته‌شده چین است. ویژگی‌ها. منطقه منظره‌ای ملی شی‌لین () مساحتی حدود ۴۰۰ کیلومترمربع دارد و به هفت منطقه دیدنی تقسیم شده است: این سازه‌های سنگی که در نتیجه فرسایش سنگ آهک به وجود آمده‌اند، حدود ۲۷۰ میلیون سال قدمت دارند. جنگل سنگی یکی از مقاصد محبوب گردشگری برای گردشگران داخلی و خارجی است و تورهای اتوبوسی بسیاری از
داخلی و خارجی است و تورهای اتوبوسی بسیاری از کون‌مینگ گردشگران را به این منطقه می‌آورند. همچنین در این منطقه چندین هتل برای اقامت گردشگران وجود دارد. زمین‌شناسی. منطقه جنگل سنگی حدود ۲۷۰ میلیون سال پیش یک دریای کم‌عمق بوده است. در این حوضه، رسوبات گسترده‌ای از ماسه‌سنگ که با سنگ آهک پوشیده شده بود، در دوره پرمین انباشته شد. پس از آن، این منطقه دچار بالاآمدگی زمین‌شناختی شد و در معرض باد و جریان‌های آبی قرار گرفت که منجر به شکل‌گیری ستون‌های آهکی شد. این سازه‌ها تا جایی که چشم کار می‌کند، گسترده شده‌اند و
تا جایی که چشم کار می‌کند، گسترده شده‌اند و منظره‌ای مانند یک جنگل سنگی وسیع را به وجود آورده‌اند. جنگل‌های سنگی بزرگ و کوچک از لایه‌های تقریباً خالص آهکی سازند ماکویو در دوره پرمین تشکیل شده‌اند. اما جنگل سنگی نایگو، که در ۹ کیلومتری شمال‌شرقی جنگل سنگی اصلی واقع شده است، در دولومیت و سنگ آهک دولومیتی سازند چی‌شیا در دوره پرمین شکل گرفته است. این دو سازند با ضخامت ۵۰۵ متر از سنگ‌های آهکی و دولومیتی تشکیل شده‌اند که در محیط‌های کم‌عمق دریایی (پلتفرم) رسوب کرده‌اند و شامل آهک بیوکلاستیک، کالکارنیت و
رسوب کرده‌اند و شامل آهک بیوکلاستیک، کالکارنیت و کالسیلوئیت هستند. در سازند ماکویو، سنگ‌ها تغییرات شدید دیاژنتیکی را تجربه کرده‌اند و به‌ندرت فسیل‌های ماکروسکوپی در آن‌ها دیده می‌شود. اما در بررسی‌های میکروسکوپی، بقایای کامل یا شکسته فوزولینید (نوعی روزن‌دار) در سنگ‌های بیومیکریت، بیوپلمیکریت تا بیوپلمیکروسپریت مشاهده شده است. همچنین در برخی از لایه‌ها، ندول‌های چرتی یافت شده است. درحالی‌که در سازند چی‌شیا سنگ‌های دولومیتی به‌وفور یافت می‌شوند، درصد دولومیت در سازند ماکویو معمولاً کمتر از ۳٪ است. لایه‌های
در سازند ماکویو معمولاً کمتر از ۳٪ است. لایه‌های زمین‌شناسی این منطقه دارای یک شیب ملایم (۲ تا ۶ درجه) به سمت غرب هستند و شکستگی‌های متقاطع (NE-SW و NE-SE) به‌خوبی در این ناحیه توسعه یافته‌اند. این شکستگی‌ها مسیرهای اصلی برای جریان آب‌های سطحی و زیرزمینی در مراحل اولیه توسعه کارستی را فراهم کرده‌اند. ماسه‌سنگ‌ها و شیل‌های سازند لیانگ‌شان که در زیر سازندهای آهکی قرار دارند، به‌عنوان یک مانع نفوذپذیری عمل کرده و سبب شده‌اند که آب‌های زیرزمینی محلی از غرب به شرق جریان یابند. پوشش گیاهی. منطقه کارست شی‌لین
شرق جریان یابند. پوشش گیاهی. منطقه کارست شی‌لین دارای انواع مختلفی از جنگل‌ها و اجتماعات گیاهی است. - "Cyclobanopsis glancoides" - "Cyclobalanopsis delavayi" - "Castanopsis delavayi" - "Quercus cocciferoides" - "Quercus franchetii" - کاج یون‌نانی - "Ottelia acuminata" - "Colquhounia" - "Corallodiscus" - "Docynia" - "Lysiontus" - "Physospermopsis" - پرینسپیا - سینوکراسولا - "Siphonostegia" - آکبیا (میوه) - "Conandron" - "Sinomenium" - "Platycladus" - "Ainsliaea" - "Bletilla" - کدنپسیس - "Dendrobenthamia" -
- "Bletilla" - کدنپسیس - "Dendrobenthamia" - ازگیل ژاپنی (سرده) - "Leptodermis" - "Lycoris" - اوفیوپوگون - "Patrinia" - "Reineckea" فرهنگ. طبق افسانه‌های محلی، این جنگل زادگاه آشیما ( در نگارش ساده یا در نگارش سنتی) است؛ دختری زیبارو از قوم یی که عاشق می‌شود، اما از ازدواج با معشوق موردنظرش منع می‌گردد و درنهایت به یک سنگ در جنگل تبدیل می‌شود که هنوز هم به نام او شناخته می‌شود. هر سال، در روز بیست‌وچهارم از ماه ششم قمری، بسیاری از مردم قوم یی جشن جشنواره مشعل ( در نگارش ساده یا در نگارش سنتی و تلفظ "Huǒbă
( در نگارش ساده یا در نگارش سنتی و تلفظ "Huǒbă Jié") را برگزار می‌کنند که شامل رقص‌های محلی و مسابقات کشتی است.
گذرگاه شانهای یا شانهایگوان () انتهای شرقی دیوار بزرگ چین و یکی از مهم‌ترین گردنه‌های کوهستانی آن است. این گذرگاه بر باریک‌ترین نقطه استراتژیک در دالان لیائوکسی تسلط دارد، که یک مسیر ساحلی حیاتی بین شمال چین و شمال شرقی چین محسوب می‌شود. این گذرگاه در شهرستان شانهایگوان، کینگهوانگداو، هبئی، در ساحل شرقی رود شی بین کوه‌های یان و ساحل خلیج لیائودونگ واقع شده است. در سال ۱۹۶۱، این گذرگاه به عنوان یکی از مکان‌های تاریخی و فرهنگی مهم تحت حفاظت ملی توسط شورای دولتی جمهوری خلق چین انتخاب شد، و در سال ۱۹۸۷ به عنوان
جمهوری خلق چین انتخاب شد، و در سال ۱۹۸۷ به عنوان بخشی از دیوار بزرگ چین در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. این گذرگاه یک مقصد گردشگری محبوب در انتهای شرقی دیوار بزرگ مینگ است. مکانی که دیوار به دریای بوهای می‌رسد، به نام «سر اژدهای قدیمی» (老龙头) معروف است. این گذرگاه در حدود شرق پکن قرار دارد و از طریق اتوبان جینگ‌شن که به سمت شمال شرق به شنیانگ می‌رود، قابل دسترسی است. در طول تاریخ چین، این گذرگاه به عنوان یک پایگاه دفاعی خط مقدم در برابر گروه‌های قومی از شمال شرقی چین (منچوری)، از جمله مردم خیتان و مردم
شمال شرقی چین (منچوری)، از جمله مردم خیتان و مردم جورجی (منچو) عمل می‌کرد. گذرگاه شانهای انتهای شرقی دیوار بزرگ مینگ است و اولین مانع برای محافظت از مرزها محسوب می‌شود، به همین دلیل به آن «اولین گذرگاه زیر آسمان» (天下第一关) می‌گویند. پیشینه. گذرگاه شانهای در جنوب کوه یان و شمال دریای بوهای قرار دارد و برای قرن‌ها از گذرگاه باریکی که شمال‌شرقی چین را به شرق مرکزی چین متصل می‌کرد، محافظت می‌کرد. در دوره‌های چی شمالی، دودمان سوئی و دودمان تانگ، گذرگاه‌هایی در این منطقه ساخته شدند. این مکان در دوره دودمان تانگ با
منطقه ساخته شدند. این مکان در دوره دودمان تانگ با نام یوگوان شناخته می‌شد و تا سال ۷۸۵ میلادی، یک پادگان در آنجا مستقر شد. بعدها، هشت پادگان دیگر نیز از یوگوان تا جینیوکو تأسیس شدند. در دوران تانگ متأخر و دوره پنج دودمان و ده پادشاهی، این منطقه تحت کنترل حکام خودمختار قرار داشت. تا دوره پنج دودمان، به‌جز یوگوان، سایر پادگان‌ها از بین رفته بودند. پس از آن، منطقه و گذرگاه‌ها تحت سلطه دودمان لیائو قرار گرفتند. لیائوها شهر چیانمین را در شرق یوگوان، در محدوده کنونی شانهای‌گوان، بنیان نهادند. در دوره‌های دودمان
شانهای‌گوان، بنیان نهادند. در دوره‌های دودمان جین (۱۱۱۵–۱۲۳۴) و دودمان یوآن، پادگان‌هایی در این ناحیه ساخته شدند. در سال ۱۳۸۱ میلادی، ژنرال ژو دا از دودمان مینگ دستور یافت تا گذرگاه‌های قدیمی یونگ‌پینگ (永平) و جی‌لینگ (界岭) را تعمیر کند. از این بازسازی‌ها، گذرگاه فعلی شکل گرفت که به دلیل موقعیتش بین کوه‌ها و دریا، شانهای‌گوان (به‌معنای «گذرگاه کوه-دریا») نامیده شد. در اواخر قرن شانزدهم، ژنرال مشهور چی جی‌گوانگ استحکامات گسترده‌ای را در اطراف این گذرگاه ساخت. او شهرها و دژهای نظامی را در شرق، جنوب و شمال
او شهرها و دژهای نظامی را در شرق، جنوب و شمال گذرگاه بنا کرد و شانهای‌گوان را به یکی از مستحکم‌ترین گذرگاه‌های چین تبدیل نمود. در دوران امپراتور چیان‌لونگ از دودمان چینگ، گذرگاه شانهای به مرکز شهرستان لینیو (临榆县城) تبدیل شد و تحت حوزه قضایی فرمانداری یونگ‌پینگ (永平府) قرار گرفت. در اواخر دودمان چینگ، دژهای متعددی برای تقویت دفاع ساحلی ساخته شدند. در دوران جمهوری چین، این گذرگاه به‌صورت متوالی تحت کنترل دارودسته فنگتیان به رهبری ژانگ زولین، دولت ملی چین تحت چیانگ کای‌شک، ارتش امپراتوری ژاپن و منطقه نظامی
چیانگ کای‌شک، ارتش امپراتوری ژاپن و منطقه نظامی جیرلیا (冀热辽军区) بود. در ۲۷ نوامبر ۱۹۴۸، این منطقه توسط ارتش میدانی شمال‌شرقی حزب کمونیست چین تصرف شد. پس از تأسیس جمهوری خلق چین، شانهای‌گوان ابتدا تحت استان لیاوشی و سپس تحت هبئی قرار گرفت. امروزه، گذرگاه شانهای یکی از بهترین بخش‌های باقی‌مانده و محافظت‌شده دیوار بزرگ چین به‌شمار می‌رود. ساختار. گذرگاه شانهای به شکل مربع ساخته شده است و محیط آن حدود ۴ کیلومتر است. دیوارهای این گذرگاه ۱۴ متر ارتفاع دارند و ضخامت آن‌ها به ۷ متر می‌رسد. در سه سمت شرقی، جنوبی و
آن‌ها به ۷ متر می‌رسد. در سه سمت شرقی، جنوبی و شمالی، گذرگاه با خندقی عمیق و وسیع احاطه شده است که پل‌های متحرک بر روی آن قرار دارند. در میانه گذرگاه نیز یک برج ناقوس بلند ساخته شده است. این گذرگاه در گذشته دارای چهار دروازه () در چهار سمت خود بود: بااین‌حال، به‌دلیل عدم مرمت در طول قرن‌ها، امروزه تنها دروازه ژندونگ باقی مانده است. این دروازه از همه مهم‌تر بود زیرا رو به بیرون گذرگاه و به سمت پکن قرار داشت.
جامعه قزلباش علیانِ (به بلغاری: алиани، به ترکی: Alevi)، یک فرقه شیعه هستند که به طریقیت صوفیان مولوی شباهت دارند و در چندین منطقه بلغارستان زندگی می‌کنند. علیان نام «علی» را که توسط حلقه ۱۲ امام "(اولیاء) حمل می‌شود، ارج می‌گذارند" و آن را نشأت الله می‌دانند. آیین‌های عرفانی درویشان سرگردان را دنبال می‌کنند. مکان. در بلغارستان، علیان عمدتاً در روستاهای یابلانوو و مالکو سِلو در استان اسلیون زندگی می‌کنند. سوار، اوستروو، مادروو، سوشتری، بیسرتسی و لاوینو در استان رازگراد، پرسلاوچی، چرنیک و برادواری در استان
رازگراد، پرسلاوچی، چرنیک و برادواری در استان سیلیسترا و موگیلتس و بایاچوو در استان تارگویشته نیز اقلیت‌های علوی در خود دارند.
شوک قلبی یا کاردیوژنیک یک اورژانس پزشکی است که در نتیجه جریان خون ناکافی به اندام‌های بدن به دلیل اختلال در عملکرد قلب ایجاد می‌شود. علائم جریان خون ناکافی شامل تولید ادرار کم (&lt;۳۰ میلی لیتر در ساعت)، دست‌ها و پاهای خنک و کاهش سطح هوشیاری است. افراد همچنین ممکن است فشار خون و ضربان قلب به شدت پایین داشته باشند. علل شوک قلبی شامل بیماری ماهیچه قلب، آریتمی و مکانیکی است. شوک کاردیوژنیک بیشتر در اثر سکته قلبی ایجاد می‌شود. درمان شوک قلبی به علت آن با اهداف اولیه بهبود جریان خون در بدن بستگی دارد. اگر شوک
اولیه بهبود جریان خون در بدن بستگی دارد. اگر شوک قلبی به دلیل حمله قلبی باشد، تلاش برای باز کردن عروق قلب ممکن است کمک کننده باشد. همچنین می‌توان از برخی از داروها، مانند دوبوتامین و میلرینون، توانایی قلب برای انقباض را بهبود می‌بخشد، استفاده کرد. هنگامی که این اقدامات با شکست مواجه می‌شوند، می‌توان گزینه‌های پیشرفته تری مانند دستگاه‌های پشتیبانی مکانیکی یا پیوند قلب را پیگیری کرد. شوک قلبی وضعیتی است که حتی با تشخیص زودهنگام به سختی می‌توان آن را به‌طور کامل برطرف کرد. با این حال، شروع زودهنگام درمان ممکن
برطرف کرد. با این حال، شروع زودهنگام درمان ممکن است نتایج را بهبود بخشد. همچنین باید مراقب سایر اندام‌هایی بود که تحت تأثیر این کمبود جریان خون قرار می‌گیرند (مانند دیالیز برای کلیه‌ها، تهویه مکانیکی برای اختلال عملکرد ریه). میزان مرگ و میر ناشی از شوک قلبی بالاست اما آمار آن در ایالات متحده رو به کاهش است. علت این کاهش احتمالاً به دلیل شناسایی و درمان سریع آن در دهه‌های اخیر است. برخی از مطالعات نشان داده‌اند که این احتمال با پیشرفت‌های جدید درمانی مرتبط است. با این وجود، میزان مرگ و میر همچنان بالاست و
است. با این وجود، میزان مرگ و میر همچنان بالاست و نارسایی چند عضوی علاوه بر شوک قلبی با نرخ بالاتر مرگ و میر همراه است. علائم و نشانه‌ها. ارائه به شرح زیر است: علل. شوک قلبی به دلیل ناتوانی قلب در پمپاژ مؤثر ایجاد می‌شود. این به دلیل آسیب به ماهیچه قلب است که اغلب در اثر حمله قلبی یا ترومای غیرنافذ قلبی است. علل دیگر عبارتند از آریتمی قلب، کاردیومیوپاتی، مشکلات دریچه قلب، انسداد خروجی بطن (یعنی حرکت قدامی سیستولیک در کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک)، یا نقایص بطنی سپتال. همچنین اثر فشار زدایی ناگهانی (مثلاً در
سپتال. همچنین اثر فشار زدایی ناگهانی (مثلاً در هواپیما)، که در آن حباب‌های هوا در جریان خون رها می‌شوند (قانون هنری) می‌تواند باعث نارسایی قلبی شود. تشخیص. الکتروکاردیوگرام. الکتروکاردیوگرام به تشخیص دقیق کمک کرده و درمان را راهنمایی می‌کند، ممکن است نشان دهنده: اکوکاردیوگرافی. اکوکاردیوگرافی ممکن است عملکرد ضعیف بطنی، علائم PED، پارگی سپتوم بین بطنی، انسداد مجرای خروجی یا کاردیومیوپاتی را نشان دهد.[ "" ] کاتتر سوان گانز. کاتتر سوان-گانز یا کاتتر شریان ریوی ممکن است با ارائه اطلاعات در مورد همودینامیک به
ممکن است با ارائه اطلاعات در مورد همودینامیک به تشخیص کمک کند.[ "" ] بیوپسی. هنگامی که کاردیومیوپاتی به عنوان علت شوک قلبی مشکوک باشد، ممکن است برای تشخیص قطعی به بافت‌برداری ماهیچه قلب نیاز باشد.[ "" ] شاخص قلبی. اگر شاخص قلبی به شدت کمتر از 2.2 L/min/ m2 باشد، ممکن است فرد دچار شوک قلبی شود. درمان. درمان دارویی. مدیریت اولیه شوک قلبی شامل داروهایی برای تقویت عملکرد قلب است. برخی از داروها، مانند دوبوتامین یا میلرینون، عملکرد پمپاژ قلب را تقویت کرده و اغلب در خط اول برای بهبود فشار خون پایین و رساندن خون
در خط اول برای بهبود فشار خون پایین و رساندن خون به بقیه بدن استفاده می‌شوند. بیمارانی که شوک قلبی داشته و به درمان دارویی پاسخ نمی‌دهند، ممکن است کاندیدای گزینه‌های پیشرفته‌تر مانند دستگاه پشتیبانی مکانیکی گردش خون باشند. انواع مختلفی از دستگاه‌های پشتیبانی گردش خون مکانیکی وجود دارد که رایج‌ترین آنها پمپ‌های بالون داخل آئورت، دستگاه‌های کمکی بطن چپ و اکسیژن‌رسانی غشای خارج بدنی وریدی-شریانی است. با این حال، توجه به این نکته مهم است که هیچ‌یک از این دستگاه‌ها راه حل دائمی نیستند، بلکه پلی برای درمان