payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خود هم‌زمان با فعالیت مجسمه‌ساز بزرگ فلورانسی دوناتلو در آنجا حضور داشته باشد. دوناتلو مجسمه عظیم سوارکاری برنزی، اولین از زمان امپراتوری روم، از کندوتیرو Gattemelata را خلق کرد که هنوز روی پایه خود در میدان بیرون کلیسای جامع آنتونی مقدس پادووا قابل مشاهده است. او همچنین روی محراب اصلی کار کرد و مجموعه‌ای از پانل‌های برنزی را خلق کرد که در آن به عمق قابل توجهی دست یافت، با پرسپکتیو در فضاهای معماری و گردی ظاهری فرم انسانی در حجمی بسیار کم. مانتنیا در ۱۷ سالگی اولین سفارش خود را پذیرفت: چرخه‌های فرسکو
سالگی اولین سفارش خود را پذیرفت: چرخه‌های فرسکو "زندگی‌های قدیسان یعقوب و کریستوفر" برای Ovetari Chapel در ترانسپت کلیسای ارمیتانی نزدیک نمازخانه اسکروونی در پادووا. متأسفانه، ساختمان عمدتاً در طول جنگ جهانی دوم تخریب شد و آثار آن تنها از طریق عکس‌ها شناخته شده‌اند، که حس پیشرفته پرسپکتیو و دانش عمیق از هنر کلاسیک را نشان می‌دهند، چیزی که دانشگاه باستانی دانشگاه پادووا در اوایل قرن ۱۵ به آن معروف بود. آخرین اثر مانتنیا در پادووا، یک قطعه محراب بازیلیکای سان زنو عظیم بود که برای رئیس Basilica of San Zeno در
زنو عظیم بود که برای رئیس Basilica of San Zeno در ورونا بین ۱۴۵۷ تا ۱۴۵۹ خلق شد. این پلی‌تیچ که پانل‌های پردلا آن به ویژه در نحوه پردازش عناصر منظره قابل توجه است، بر توسعه بیشتر هنر رنسانس در شمال ایتالیا تأثیر گذاشت. مشهورترین اثر مانتنیا، تزئین داخلی تالار نقاشی در Ducal palace, Mantua است که حدود ۱۴۷۰ تاریخ‌گذاری می‌شود. دیوارها با صحنه‌هایی از زندگی خانواده گونزاگا فرسکویی شده‌اند: گفتگو، استقبال از پسر کوچک و معلمش در بازگشت از رم، آماده شدن برای شکار و سایر صحنه‌هایی که هیچ ارجاع آشکاری به موضوعات
و سایر صحنه‌هایی که هیچ ارجاع آشکاری به موضوعات تاریخی، ادبی، فلسفی یا مذهبی ندارند. آن‌ها به سادگی به زندگی خانوادگی می‌پردازند. تنها استثنا پراکندگی پوتوهای بالدار شاد است که پلاک‌ها و گل‌افشان‌ها را نگه می‌دارند و روی نرده‌های "معلق‌نمایی در فضا" قرار گرفته‌اند که یک نمای "فریب چشم" از آسمان را در سقف اتاق ایجاد می‌کند. میراث اصلی مانتنیا معرفی توهم فضایی است که با تسلط بر پرسپکتیو، هم در فرسکوها و هم در نقاشی‌های "sacra conversazione" انجام شد؛ سنت تزئین سقف او تقریباً سه قرن ادامه یافت. آنتونلو دا
سقف او تقریباً سه قرن ادامه یافت. آنتونلو دا مسینا. در سال ۱۴۴۲، آلفونسوی پنجم، پادشاه آراگون به پادشاهی ناپولی رسید و با خود مجموعه‌ای از نقاشی‌های فلامانی به همراه آورد و انسان‌گرایی را در آنجا پایه‌گذاری کرد. به نظر می‌رسد آنتونلو دا مسینا به مجموعهٔ پادشاه دسترسی داشته باشد که احتمالاً شامل آثار یان وان آیک بوده است. شواهد اخیر نشان می‌دهد که احتمالاً آنتونلو در اوایل سال ۱۴۵۶ در میلان با برجسته‌ترین شاگرد یان وان آیک، پتروس کریستوس، در ارتباط بوده و احتمالاً فنون نقاشی با روغن، شامل جزئیات تقریباً
احتمالاً فنون نقاشی با روغن، شامل جزئیات تقریباً میکروسکوپی و تدریجات نور را مستقیماً از کریستوس آموخته است. همچنین، آرامش چهره‌ها و ترکیب‌بندی متین آثار او به نظر تحت تأثیر نقاشی‌های هلندی بوده است. آنتونلو در سال ۱۴۷۵ به ونیز رفت و تا پاییز ۱۴۷۶ در آنجا ماند، بنابراین احتمال دارد که در این بازدید، فنون استفاده از رنگ‌های روغنی، تدریجات نور و اصول آرامش را به مکتب ونیز، از جمله جیووانی بلینی، یکی از مهم‌ترین نقاشان رنسانس عالی در شمال ایتالیا، منتقل کرده باشد. آنتونلو عمدتاً پرتره‌های کوچک و دقیق با
باشد. آنتونلو عمدتاً پرتره‌های کوچک و دقیق با رنگ‌های درخشان نقاشی می‌کرد. اما یکی از مشهورترین آثار او، "سنت جروم در اتاق مطالعه‌اش"، توانایی برتر او در مدیریت پرسپکتیو خطی و نور را نشان می‌دهد. ترکیب‌بندی این نقاشی کوچک با یک قوس گوتیک دیرهنگام قاب‌بندی شده است، که از طریق آن یک فضای داخلی دیده می‌شود، از یک طرف خانگی و از سوی دیگر مذهبی، در مرکز آن قدیس در یک حصار چوبی نشسته و در اطرافش وسایلش قرار دارند، در حالی که شیرش در سایه‌های کف حرکت می‌کند. نحوهٔ ورود نور از هر در و پنجره، که نور طبیعی و بازتابی
ورود نور از هر در و پنجره، که نور طبیعی و بازتابی را بر معماری و همهٔ اشیاء می‌تاباند، احتمالاً پیرو دلا فرانچسکا را به هیجان می‌آورد. پیشرفت به سوی رنسانس عالی. حمایت و انسان‌گرایی. در فلورانس، در اواخر قرن پانزدهم، بیشتر آثار هنری، حتی آن‌هایی که به عنوان تزئین کلیساها انجام می‌شد، معمولاً توسط حامیان خصوصی سفارش و پرداخت می‌شد. بخش عمده‌ای از حمایت‌ها از خانواده دودمان مدیچی یا کسانی که با آن‌ها ارتباط نزدیک یا نسبتی داشتند، مانند ساسِتی، روکِلای و تورنابونی، بود. در دهه ۱۴۶۰، کوزیمو د مدیچی مارسیلیو
بود. در دهه ۱۴۶۰، کوزیمو د مدیچی مارسیلیو فیچینو را به عنوان فیلسوف انسان‌گرایی مقیم خود منصوب کرد و ترجمه آثار افلاطون و تدریس فلسفه افلاطونی او را تسهیل نمود، فلسفه‌ای که بر انسان به عنوان مرکز جهان طبیعی، رابطهٔ شخصی هر فرد با خدا و عشق برادری یا «پلاتونیک» به عنوان نزدیک‌ترین راه برای درک یا تقلید عشق خدا تمرکز داشت. در دوره قرون وسطی، هر چیزی که به دوره کلاسیک مربوط می‌شد، معمولاً با بت‌پرستی مرتبط دانسته می‌شد. در دوران رنسانس، تدریجاً با عصر روشنگری مرتبط شد. شخصیت‌های اسطوره‌شناسی یونانی-رومی نقش
مرتبط شد. شخصیت‌های اسطوره‌شناسی یونانی-رومی نقش نمادین جدیدی در هنر مسیحی یافتند و به ویژه الهه ونوس جایگاه تازه‌ای پیدا کرد. ونوس که به صورت معجزه‌آسا کاملاً شکل گرفته بود، به عنوان حوا جدید، نماد عشق بی‌گناه یا حتی به‌طور استعاری، نماد مریم محسوب می‌شد. این نقش‌ها را می‌توان در دو نقاشی مشهور تمپرای بوتیچلی در دهه ۱۴۸۰ برای برادرزاده کوزیمو، پیرفرانچسکو د مدیچی، یعنی "پریماورا" و "زایش ونوس" مشاهده کرد. در همین حال، دومنیکو گیرلاندایو، طراح دقیق و یکی از برجسته‌ترین نقاشان پرتره دوران خود، دو چرخه از
از برجسته‌ترین نقاشان پرتره دوران خود، دو چرخه از دیوارنگاره‌ها را برای همکاران مدیچی در دو کلیسای بزرگ‌تر فلورانس، یعنی کاپلای ساسِتی در سانتا ترینیتا و کاپلای تورنابونی در باسیلیکای سنت ماریا نولا اجرا کرد. در این چرخه‌ها، شامل "زندگی سنت فرانسیس" و "زندگی مریم باکره" و "زندگی یوحنا تعمیددهنده"، فضا برای پرتره‌های حامیان و حامیان آنان وجود داشت. به لطف حمایت ساسِتی، پرتره‌ای از خود او، با کارفرمایش لورنتسو د مدیچی و سه پسر لورنزو همراه با معلمشان، شاعر و فیلسوف انسان‌گرا، Agnolo Poliziano وجود دارد. در
فیلسوف انسان‌گرا، Agnolo Poliziano وجود دارد. در کاپلای تورنابونی پرتره دیگری از پلیزیانو به همراه دیگر اعضای مؤثر آکادمی پلاتونیک، از جمله مارسیلیو فیچینو، وجود دارد. تأثیر فلامانی. از حدود سال ۱۴۵۰، با ورود نقاش فلامانی روخیر فان در ویدن به ایتالیا و احتمالاً پیش از آن، هنرمندان با رسانهٔ رنگ روغن آشنا شدند. در حالی که تمپر و فرسکو برای نمایش الگو مناسب بودند، هیچ‌کدام راه مؤثری برای نمایش واقعی بافت‌های طبیعی ارائه نمی‌دادند. رسانهٔ بسیار انعطاف‌پذیر روغن، که می‌توانست مات یا شفاف باشد و امکان اصلاح و
که می‌توانست مات یا شفاف باشد و امکان اصلاح و اضافه کردن را روزها پس از اجرا فراهم می‌کرد، دنیای جدیدی از امکانات را برای هنرمندان ایتالیایی گشود. در سال ۱۴۸۳، تابلوی عظیم "پرستش چوپانان" اثر هوگو فان در خوس به فلورانس رسید. این اثر که از حدود سال ۱۴۷۵ به سفارش خانوادهٔ پورتیناری نقاشی شده بود، از بروژ ارسال و در کاپلای سنت اجیدیو در بیمارستان سانتا ماریا نوا نصب شد. تابلوی پشت‌نویسی با قرمزها و سبزهای شدید می‌درخشید و با ردای مخملی سیاه و براق حامیان پورتیناری تضاد داشت. در پیش‌زمینه یک طبیعت بی‌جان از
تضاد داشت. در پیش‌زمینه یک طبیعت بی‌جان از گل‌ها در ظروف متضاد، یکی سفالی لعاب‌دار و دیگری شیشه‌ای، قرار داشت. خود گلدان شیشه‌ای توجه زیادی را جلب می‌کرد. اما تأثیرگذارترین جنبهٔ این سه‌تکه، کیفیت بسیار طبیعی و واقعی سه چوپان با ریش‌های کوتاه، دست‌های کارکرده و چهره‌هایی با بیان‌هایی از پرستش تا شگفتی و ناباوری بود. دومنیکو گیرلاندایو بلافاصله نسخهٔ خود را نقاشی کرد، با یک مریم ایتالیایی زیبا به جای مریم فلامانی کشیده و خود به‌صورت نمایشی یکی از چوپانان را نقش کرد. سفارش پاپی. در سال ۱۴۷۷، پاپ سیکستوس
را نقش کرد. سفارش پاپی. در سال ۱۴۷۷، پاپ سیکستوس چهارم کاپلای قدیمی و مخروبه در کاخ حواری را که بسیاری از مراسم پاپی در آن برگزار می‌شد، جایگزین کرد. داخلی کاپلا جدید، که به احترام او کلیسای سیستین نامیده شد، ظاهراً از ابتدا برای داشتن یک سری ۱۶ فرسکوی بزرگ بین پیلسترهای سطح میانی و یک سری پرترهٔ نقاشی شده از پاپ‌ها در بالای آن‌ها برنامه‌ریزی شده بود. در سال ۱۴۸۰، گروهی از هنرمندان فلورانسی مأمور این کار شدند: بوتیچلی، پیترو پروجینو، دومنیکو گیرلاندایو و کوزیمو روسلی. این چرخهٔ فرسکو قرار بود "داستان‌های
روسلی. این چرخهٔ فرسکو قرار بود "داستان‌های زندگی موسی" در یک سمت کاپلا و "داستان‌های زندگی مسیح" در سمت دیگر را نشان دهد که با هم مکمل موضوعی بودند. "تولد عیسی" و "یافتن موسی" در دیوار پشت محراب مجاور یکدیگر قرار داشتند، با یک قطعه محراب از "برخاستن مریم" بین آن‌ها. این نقاشی‌ها، همگی توسط پروجینو، بعدها برای نقاشی "داوری نهایی" میکل‌آنژ تخریب شدند. ۱۲ نقاشی باقی‌مانده مهارت این هنرمندان و همکاری آشکار بین افرادی که معمولاً سبک‌ها و مهارت‌های متفاوت داشتند را نشان می‌دهد. این نقاشی‌ها توانایی کامل
داشتند را نشان می‌دهد. این نقاشی‌ها توانایی کامل هنرمندان را نشان داد، زیرا شامل تعداد زیادی شخصیت مرد، زن و کودک و شخصیت‌هایی از فرشتگان راهنما تا فرعونهای خشمگین و شیطان بود. هر نقاشی نیازمند چشم‌انداز بود. به دلیل اندازهٔ شخصیت‌ها که هنرمندان توافق کرده بودند، در هر تصویر، منظره و آسمان نیمهٔ بالایی صحنه را اشغال می‌کرد. گاهی، مانند صحنهٔ "تطهیر جذام‌زده" اثر ساندرو بوتیچلی، روایت‌های کوچک اضافی در منظره وجود داشت، در این مورد "وسوسه‌های مسیح". صحنهٔ "کلیدسپاری" اثر پیترو پروجینو به دلیل وضوح و سادگی
اثر پیترو پروجینو به دلیل وضوح و سادگی ترکیب‌بندی، زیبایی نقاشی فیگوراتیو که شامل پرترهٔ خود نقاش در میان تماشاگران است و به ویژه چشم‌انداز شهری با اشاره به وزارت پطرس در رم از طریق حضور دو طاق نصرت و ساختمان هشت‌ضلعی مرکزی که ممکن است تعمیدگاه مسیحی یا آرامگاه یادمانی رومی باشد، قابل توجه است. نقاشی رنسانس عالی. رنسانس عالی در نقاشی، اوج شیوه‌های متنوع بیان و پیشرفت‌های مختلف در تکنیک نقاشی، مانند پرسپکتیو خطی، تصویرسازی واقعی ویژگی‌های جسمانی و روانشناختی، و مهارت در دستکاری نور و تاریکی، شامل تضاد
و مهارت در دستکاری نور و تاریکی، شامل تضاد تنالیته، "اسفوماتو" (نرمی گذر بین رنگ‌ها) و "سایه‌روشن" (تضاد بین روشنایی و تاریکی)، در یک سبک متحدکننده که بیانگر نظم، تعادل و هماهنگی کامل ترکیبی بود. به گفته مارسیا هال، "cangiante" و آنچه او "unione" می‌نامد می‌تواند به "کیارواسکورو" و "اسفوماتو" اضافه شود تا چهار سبک نقاشی مشخص در رنسانس عالی شکل گیرد؛ که اکنون گاهی به عنوان «شیوه‌های نقاشی کاننیکال» دوره نامیده می‌شوند. به‌طور خاص، اجزای جداگانهٔ نقاشی، رابطه‌ای پیچیده اما متعادل و منسجم با کل پویای اثر
پیچیده اما متعادل و منسجم با کل پویای اثر داشتند. نقاشی رنسانس عالی به عنوان اوج مطلق نقاشی غربی در نظر گرفته می‌شود و تعادل و آشتی در هماهنگی بین موقعیت‌های هنری متناقض و ظاهراً متضاد، مانند واقعی در برابر ایده‌آل، حرکت در برابر سکون، آزادی در برابر قانون، فضا در برابر صفحه و خط در برابر رنگ را محقق می‌ساخت. اکثر مورخان هنر معتقدند که رنسانس عالی حدود سال‌های ۱۴۹۵ یا ۱۵۰۰ آغاز شد و با مرگ رافائل در ۱۵۲۰ پایان یافت، اگرچه برخی پایان رنسانس عالی را حدود ۱۵۲۵ یا در ۱۵۲۷ با Sack of Rome توسط ارتش کارل پنجم یا
یا در ۱۵۲۷ با Sack of Rome توسط ارتش کارل پنجم یا حدود ۱۵۳۰ می‌دانند. بسیاری نقاشی "شام آخر" اثر لئوناردو دا وینچی، آغاز شده در ۱۴۹۵ و تکمیل شده در ۱۴۹۸، را نخستین اثر رنسانس عالی می‌دانند. در کتاب خود "A History of Art: Painting, Sculpture and Architecture"، فردریک هارتت بیان می‌کند که سال‌های ۱۵۲۰ تا ۱۵۳۰ دورهٔ گذار بین رنسانس عالی و مانریسم بوده است. رنسانس عالی توسط سه نقاش برجسته هدایت می‌شد: لئوناردو دا وینچی، میکل‌آنژ و رافائل؛ در حالی که جیووانی بلینی، جورجونه و تیتان رهبران نقاشی رنسانس عالی ونیزی
جورجونه و تیتان رهبران نقاشی رنسانس عالی ونیزی بودند و آنتونیو دا کورجو و آندریا دل سارتو دیگر نقاشان مهم سبک رنسانس عالی به‌شمار می‌آمدند. لئوناردو دا وینچی. لئوناردو داوینچی (۱۴۵۲–۱۵۱۹) سال‌های شکل‌گیری هنری خود را در کارگاه فلورانس زیر نظر آندریا دل وروکیو گذراند و سپس به میلان رفت، جایی که از ۱۴۸۲ تا ۱۴۹۹ فعالیت کرد و سپس بین سال‌های ۱۵۰۰ تا ۱۵۰۶ به فلورانس بازگشت. به دلیل گسترهٔ علاقه‌مندی‌های او و درجهٔ فوق‌العادهٔ استعدادی که در زمینه‌های متنوع نشان داد، او به عنوان نمونهٔ ایده‌آل «همه‌چیزدان»
نشان داد، او به عنوان نمونهٔ ایده‌آل «همه‌چیزدان» شناخته می‌شود. اما در زمان خود، بیش از هر چیز به عنوان نقاش مورد تحسین بود و به عنوان نقاش، از دانشی که از دیگر علاقه‌مندی‌هایش کسب کرده بود، بهره می‌برد. لئوناردو یک مشاهده‌گر علمی بود و با مشاهده یادمی‌گرفت. او گل‌های میدان‌ها، گرداب‌های رودخانه، شکل سنگ‌ها و کوه‌ها و نحوهٔ بازتاب نور از برگ‌ها و درخشش جواهرات را مطالعه و نقاشی می‌کرد. به ویژه، او فرم انسانی را بررسی کرد و برای درک عضلات و تاندون‌ها بیش از سی جنازه بدون صاحب را از یک بیمارستان کالبدشکافی
سی جنازه بدون صاحب را از یک بیمارستان کالبدشکافی نمود. لئوناردو در بیان احساسات انسانی به درجه‌ای از واقع‌گرایی رسید که پیش‌تر توسط جوتو آغاز شده بود اما از زمان "آدم و حوا" ماساچیو ناشناخته بود. "شام آخر" لئوناردو، که بین ۱۴۹۵ تا ۱۴۹۸ در سالن غذاخوری صومعه کلیسای سانتا ماریا دله گرتزیه نقاشی شد، به معیار نقاشی روایت مذهبی برای نیمهٔ قرن بعد تبدیل شد. بسیاری از هنرمندان رنسانس نسخه‌هایی از شام آخر را نقاشی کردند، اما تنها نسخهٔ لئوناردو بود که بارها و بارها در چوب، مرمر، گچ، لیتوگرافی، تابلوفرش، قلاب‌دوزی
در چوب، مرمر، گچ، لیتوگرافی، تابلوفرش، قلاب‌دوزی و قالی بازتولید شد. او بیش از هر هنرمند دیگری، مطالعه و نقاشی «فضا و جو» را پیش برد. در آثارش مانند "مونا لیزا" (حدود ۱۵۰۳–۱۵۱۷) و "باکره صخره‌ها" (۱۴۸۳–۱۴۸۶) (اولین اثر کامل و تماماً از دست خود او)، او از نور و سایه با ظرافتی استفاده کرد که به اصطلاح به "اسفوماتو" یا «دود» لئوناردو مشهور شد. او استفادهٔ انقلابی از رنگ را با تعریف گذر بین شخصیت‌ها از طریق مدولاسیون رنگ به جای خطوط واقعی به نمایش گذاشت. آثار او بیننده را به دنیایی مرموز از سایه‌های متغیر،
او بیننده را به دنیایی مرموز از سایه‌های متغیر، کوه‌های پر هرج و مرج و جریان‌های خروشان دعوت می‌کرد. اثر مهم دیگر لئوناردو، "باکره و کودک به‌همراه حنای قدیس" (حدود ۱۵۰۳–۱۵۱۹) است؛ کیفیت سه‌بعدی عظیم گروه و تأثیرات محاسبه‌شدهٔ پویایی و تنش در ترکیب‌بندی، آن را مدلی کرد که هم کلاسیک‌گرایان و هم مانریست‌ها از آن الهام گرفتند. جدا از تأثیر مستقیم خود آثار، مطالعات لئوناردو دربارهٔ نور، آناتومی، مناظر و بیان انسانی، تا حدی از طریق سخاوت او به شاگردانش منتشر شد. میکل‌آنژ. در سال ۱۵۰۸، ژولیوس دوم موفق شد تا
شد. میکل‌آنژ. در سال ۱۵۰۸، ژولیوس دوم موفق شد تا میکل‌آنژ (۱۴۷۵–۱۵۶۴)، مجسمه‌ساز فلورانسی، را برای ادامهٔ طرح تزئینی کلیسای سیستین راضی کند. سقف کلیسای سیستین به گونه‌ای ساخته شده بود که دوازده pendentives شیب‌دار قوس‌ها را نگه می‌داشتند و سطوح ایده‌آلی برای نقاشی حواریون ایجاد می‌کردند. میکل‌آنژ به زودی طرحی کاملاً متفاوت و پیچیده‌تر از نظر طراحی و نمادشناسی ابداع کرد. مقیاس کار، که او به تنهایی به جز کمک‌های دستی اجرا کرد، عظیم بود و تقریباً پنج سال طول کشید تا تکمیل شود. طرح پاپ برای حواریون به‌طور
کشید تا تکمیل شود. طرح پاپ برای حواریون به‌طور موضوعی، پیوندی تصویری بین روایت‌های عهد عتیق و عهد جدید در دیوارها و پاپ‌ها در گالری پرتره‌ها ایجاد می‌کرد. این حواریون و رهبرشان، پطرس به عنوان اولین اسقف رم، این پل را می‌سازند. اما طرح میکل‌آنژ در جهت مخالف رفت. موضوع سقف میکل‌آنژ، برنامهٔ بزرگ خدا برای نجات بشریت نیست، بلکه دربارهٔ ننگ بشریت است. موضوع دربارهٔ دلیل نیاز انسانیت و ایمان به عیسی است. سطحی، سقف یک ساختار انسان‌گرایی است. شخصیت‌ها از ابعاد فوق‌العاده انسانی برخوردارند و در مورد آدم و حوا، چنان
انسانی برخوردارند و در مورد آدم و حوا، چنان زیبا هستند که بر اساس گفتهٔ زندگینامه‌نویس جورجو وازاری، واقعاً به نظر می‌رسد خداوند خود آن‌ها را طراحی کرده، نه میکل‌آنژ. اما با وجود زیبایی شخصیت‌های منفرد، میکل‌آنژ وضعیت انسانی را تمجید نکرده و قطعاً ایده‌آل انسانی عشق افلاطونی را ارائه نکرده است. در واقع، اجداد مسیح که او در بخش بالای دیوار نقاشی کرده، بدترین جنبه‌های روابط خانوادگی را نشان می‌دهند و ناهنجاری‌ها را به اشکال مختلف نمایش می‌دهند. وازاری قدرت‌های ظاهراً بی‌پایان میکل‌آنژ در خلق حالت‌های بدن
ظاهراً بی‌پایان میکل‌آنژ در خلق حالت‌های بدن شخصیت‌ها را ستایش کرد. رافائل که توسط دوناتو برامانته پیش‌نمایشی از آثار میکل‌آنژ پس از ترک او به بولونیا دریافت کرده بود، حداقل دو شخصیت را در تقلید از پیامبران میکل‌آنژ نقاشی کرد، یکی در کلیسای سانت آگوستینو و دیگری در کاخ حواری، و پرترهٔ خود میکل‌آنژ را در "مکتب آتن" کشید. اثر بعدی میکل‌آنژ، "داوری نهایی"، که بین ۱۵۳۴ تا ۱۵۴۱ روی دیوار محراب کلیسای سیستین نقاشی شد، سبک مانریست را نشان می‌دهد، با بدن‌هایی عمدتاً کشیده، که از ۱۵۲۰ تا ۱۵۳۰ جایگزین سبک رنسانس
کشیده، که از ۱۵۲۰ تا ۱۵۳۰ جایگزین سبک رنسانس عالی شد. رافائل. با لئوناردو داوینچی و میکل‌آنژ، نام رافائل (۱۴۸۳–۱۵۲۰) مترادف با رنسانس عالی است، اگرچه او ۱۸ سال از میکل‌آنژ و تقریباً ۳۰ سال از لئوناردو جوان‌تر بود و در سن ۳۷ سالگی، تنها یک سال پس از لئوناردو، درگذشت. نمی‌توان گفت که او به اندازهٔ دو هم‌عصر مشهورش پیشرفت چشمگیری در نقاشی ایجاد کرده باشد. بلکه آثار او اوج تمام دستاوردهای رنسانس عالی بود. رافائل فرزند یک نقاش بود، بنابراین مسیر حرفه‌ای او، بر خلاف میکل‌آنژ که فرزند نجیب‌زادگان درجه‌دو بود،
خلاف میکل‌آنژ که فرزند نجیب‌زادگان درجه‌دو بود، بدون بحث و مشاجره مشخص شد. چند سال پس از مرگ پدرش، او در کارگاه اومبریای پیترو پروجینو، نقاش برجسته و تکنسین ماهر، کار کرد. نخستین نقاشی امضا و تاریخ‌گذاری شدهٔ او، که در سن ۲۱ سالگی اجرا شد، "کلیدسپاری" بود که منشأ آن را در اثر پروجینو به وضوح نشان می‌دهد. رافائل که در سال ۱۵۰۴ به فلورانس و در ۱۵۰۸ به رم نقل مکان کرد، بدون خجالت از مهارت‌های نقاشان مشهور که در طول عمر او فعالیت کرده بودند بهره برد. در آثار او ویژگی‌های فردی بسیاری از نقاشان مختلف گرد هم آمده
ویژگی‌های فردی بسیاری از نقاشان مختلف گرد هم آمده است. فرم‌های گرد و رنگ‌های درخشان پروجینو، پرتره‌های واقع‌گرایانهٔ گیرلاندایو، واقع‌گرایی و نورپردازی لئوناردو و طراحی قوی میکل‌آنژ در نقاشی‌های رافائل یکپارچه شدند. در زندگی کوتاه خود، او چندین تابلوی بزرگ برای محراب‌ها، فرسکوی کلاسیک چشمگیر از پری دریایی گالاتئا، پرتره‌های برجسته شامل دو پاپ و یک نویسندهٔ مشهور، و هنگامی که میکل‌آنژ سقف کلیسای سیستین را نقاشی می‌کرد، مجموعه‌ای از فرسکوهای دیواری در اتاق‌های رافائل کاخ حواری نزدیک انجام داد، که "مکتب آتن"
رافائل کاخ حواری نزدیک انجام داد، که "مکتب آتن" (۱۵۰۹–۱۵۱۱) در Stanza della Segnatura از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این فرسکو نشست تمام دانشمندان باستانی آتن را در یک محیط کلاسیک بزرگ نشان می‌دهد که در اطراف شخصیت مرکزی افلاطون جمع شده‌اند و رافائل او را بر اساس مدل لئوناردو داوینچی طراحی کرده است. شخصیت متفکر هراکلیتوس که کنار یک بلوک بزرگ سنگ نشسته، پرترهٔ میکل‌آنژ است و به نقاشی پیامبر ارمیا در کلیسای سیستین اشاره دارد. پرترهٔ خود رافائل در سمت راست، کنار استادش پروجینو قرار دارد. اما منبع اصلی محبوبیت
استادش پروجینو قرار دارد. اما منبع اصلی محبوبیت رافائل نه آثار بزرگش، بلکه نقاشی‌های کوچک فلورانسی او از مریم مقدس و کودک عیسی بود. او بارها، با حالت‌های کمی متفاوت، زنی سفید و آرام با چهره‌ای پر و نوزادان چاق او را نقاشی کرد که مشهورترین آن‌ها احتمالاً "La Belle Jardinière" ("مریم مقدس باغ زیبا") است که اکنون در لوور نگهداری می‌شود. اثر بزرگ‌تر او، "سنت مدونا"، که برای طراحی تعداد زیادی از ویترای استفاده شد، در قرن ۲۱ تصویر نمادین دو فرشته کوچک را ارائه داد که در همه چیز از دستمال سفره‌های کاغذی تا چترها
که در همه چیز از دستمال سفره‌های کاغذی تا چترها بازتولید شده است. جووانی بلینی. به عنوان یکی از رهبران مکتب ونیز، جووانی بلینی (۱۴۳۰–۱۵۱۶) در فاصله یک سال پس از برادرش جنتیله بلینی، برادر همسرش آندرئا مانتنیا و آنتونلو دا مسینا به دنیا آمد، اما ده سال بیشتر از دو نفر اول و تقریباً سه دهه بیشتر از دومی زندگی کرد. او تا زمان مرگش به نقاشی ادامه داد و آثارش تأثیرات متعددی را نشان می‌دهند. آثار اولیه او تحت تأثیر مانتنیا با خطوط دقیق و رنگ‌های مشخص هستند، در حالی که پس از اقامت مسینا در ونیز بین ۱۴۷۵ و ۱۴۷۶،
که پس از اقامت مسینا در ونیز بین ۱۴۷۵ و ۱۴۷۶، آثار او واقع‌گرایی شبیه فلامانی و رنگ‌های درخشان به خود گرفت که نشان می‌دهد او در به‌کارگیری تکنیک‌های نقاشی روغنی که مسینا آورده بود، بسیار موفق بود. او ابتدا استاد جورجونه و تیسین بود اما بعدها تحت تأثیر جورجونه قرار گرفت، به‌ویژه در پذیرش تنالیسم که در آن رنگ در لایه‌های متوالی اعمال می‌شود تا جلوه‌ای نرم و منتشر ایجاد کند و شخصیت‌ها و مناظر در فضا به صورت یکنواخت درآیند. بلینی تنها نقاش بزرگ قرن پانزدهم بود که از مرز رنسانس اولیه به رنسانس عالی گذر کرد، با
که از مرز رنسانس اولیه به رنسانس عالی گذر کرد، با آثاری مانند "Portrait of Doge Leonardo Loredan" (۱۵۰۱)، که در آن دوژه آرامشی نشان می‌دهد که بلینی احتمالاً از مسینا آموخته بود، و "تعمید مسیح" (۱۵۰۰–۱۵۰۲). بلینی مانند رافائل همچنین تعداد زیادی مادونای کوچک با رنگ‌های درخشان و غنی تولید کرد، که معمولاً شدت رنگی بیشتری نسبت به همتای فلورانسی او داشتند. به‌طور سنتی، در نقاشی‌های محراب با موضوع "مریم مقدس و کودک"، شخصیت تاج‌دار مریم همراه با قدیسانی است که در فضاهای مشخص ایستاده‌اند و به صورت فیزیکی از هم جدا
مشخص ایستاده‌اند و به صورت فیزیکی از هم جدا هستند، یا با مرزبندی‌های معماری نقاشی شده تعریف می‌شوند. پیرو دلا فرانچسکا از طاقچه کلاسیک به عنوان زمینه‌ای برای مادونای تاج‌دار خود استفاده کرد (با قدیسان گروه‌بندی شده اطراف تخت)، همان‌طور که مازاتچو آن را برای "تثلیث مقدس" در باسیلیکای سنت ماریا نولا به کار برد. بلینی همان فرم را، که به نام "مکالمات مقدس" شناخته می‌شود، در چندین تابلو محراب بعدی خود مانند محراب‌نگاره زکریای مقدس برای کلیسای ونیزی San Zaccaria (۱۵۰۵) به کار برد. این ترکیب استادانه‌ای است که
(۱۵۰۵) به کار برد. این ترکیب استادانه‌ای است که تنالیسم را به کار می‌گیرد و معماری واقعی ساختمان را به معماری توهمی نقاشی گسترش می‌دهد، به طوری که طاقچه به نوعی پیشخان ستون‌دار تبدیل می‌شود که به منظره و نور روز باز است و بر شخصیت‌های مریم و کودک، دو قدیس زن و فرشته کوچک که ویولا می‌نوازد، می‌تابد و آن‌ها را روشن‌تر از پطرس و جروم در پیش‌زمینه می‌کند. جورجونه. با وجود کوتاهی دوره حرفه‌ای‌اش (او در حدود ۳۵ سالگی در ۱۵۱۰ درگذشت) و تعداد کم آثاری که به‌طور قطع توسط خودش ایجاد شده‌اند (تنها چهار یا پنج اثر)،
توسط خودش ایجاد شده‌اند (تنها چهار یا پنج اثر)، جورجونه اغلب به عنوان بنیان‌گذار سبک رنسانس عالی ونیزی شناخته می‌شود، اگرچه پژوهشگران مختلف دلایل متفاوتی برای این ادعا ارائه کرده‌اند. یکی از آن‌ها استفاده فزاینده او از تدریج رنگ و نور (تنظیم رنگ)، شامل "اسفوماتو" است که اغلب توسط تنالیسم به دست می‌آید، تا شکل شخصیت‌ها و مناظر را تعریف کند و فضایی ایجاد کند که تمام اجزای نقاشی در آن متحد باشند. برخی معتقدند او این مهارت را از لئوناردو داوینچی آموخته است، که گفته می‌شود در ۱۵۰۱ از ونیز بازدید کرده است. در
گفته می‌شود در ۱۵۰۱ از ونیز بازدید کرده است. در "Castelfranco Madonna" (۱۵۰۵)، استفاده از خطوط و تنظیم رنگ به‌طور مساوی متعادل است، اما در "طوفان"، ، تنظیم رنگ تقریباً کاملاً جایگزین خط شده و چشم‌اندازی هنری ایجاد می‌کند که در آن انسان و طبیعت ترکیب می‌شوند. برخی "طوفان" را یکی از مهم‌ترین نقاشی‌های تولید شده در ایتالیا می‌دانند، زیرا اجزا با رنگ به هم پیوسته‌اند و فضایی رؤیایی از هماهنگی کامل ایجاد می‌کند. جورجونه نخستین نقاشی بود که به طبیعت نقش محوری داد، و هر زمان که مناظر در نقاشی‌های او حضور دارند،
و هر زمان که مناظر در نقاشی‌های او حضور دارند، جزئی جدایی‌ناپذیر از نقاشی می‌شوند. "مادونای کاستلفرانکو"، در مقایسه با اثر مشابه جووانی بلینی "محراب‌نگاره زکریای مقدس"، نوآوری دیگری از جورجونه را نشان می‌دهد—تنظیم جهت‌ها و موقعیت شخصیت‌ها، مانند نیزه‌ای که قدیس لیبراله در سمت چپ نگه داشته و چین‌های ردای مادونا که به صورت موازی قرار گرفته‌اند تا موضوعات یکپارچه‌تر شوند. در نهایت، نقاشی‌های جورجونه همیشه در معنای خود مبهم و قابل تفسیر به شکل‌های مختلف هستند. در "طوفان"، زن لخت که به کودک شیر می‌دهد و مرد
در "طوفان"، زن لخت که به کودک شیر می‌دهد و مرد لباس‌پوشیده و یک صاعقه ممکن است آدم و حوا را در دوران پس از بهشت نشان دهد، یا شاید هم نه. نقاشی دیگری که به او نسبت داده شده، "سه فیلسوف" ممکن است مغها را در حال برنامه‌ریزی سفرشان برای یافتن کودک مسیح نشان دهد، یا شاید هم نه. هیچ‌یک از نقاشی‌های جورجونه هرگز تفسیر قطعی نداشته‌اند. تا سال‌های اخیر، تصور می‌شد که با نقاشی "ونوس خفته"، ۱۵۱۰، جورجونه اولین زن لختی را نقاشی کرده که ایستاده یا بهتر بگوییم، دراز کشیده و به عنوان موضوعی برای نمایش و تحسین زیبایی صرف
و به عنوان موضوعی برای نمایش و تحسین زیبایی صرف بوده است. در حالی که مدت‌ها پذیرفته شده بود که تیسین پس از مرگ جورجونه منظره نقاشی را کامل کرده، بسیاری از پژوهشگران هنر به‌طور فزاینده‌ای در حال تردید هستند که آیا جورجونه کل بدن زن را نقاشی کرده است. تیسین. تیسین (–۱۵۷۶) در کارگاه جووانی بلینی همراه با جورجونه آموزش دید و سپس به او کمک کرد. پس از مرگ جورجونه، او به مدت بیش از ۶۰ سال فرمانروای مکتب ونیز بود. آثار اولیه او تحت تأثیر قوی بلینی و جورجونه است، اما به زودی اصول فرم و رنگ معرفی‌شده توسط آن دو را
به زودی اصول فرم و رنگ معرفی‌شده توسط آن دو را به کار گرفت، و رنگ، نه خط، را به عنوان عامل اصلی در نقاشی معرفی کرد، و بدین‌وسیله سبک رنسانس عالی ونیزی را به کمال رساند. او این کار را با استفاده از رنگ‌های خمیری به صورت لکه‌ای و با قلم‌موهای آزاد و گسترده انجام می‌داد. این تکنیک نور و رنگ را به‌طور مساوی و همزمان آشکار می‌کرد؛ او در زمان خود به عنوان استاد نور و رنگ مشهور بود. یکی دیگر از نقاط قوت تیسین ترکیب‌بندی نقاشی‌های او بود. در "Pesaro Madonna"، ۱۵۱۹–۱۵۲۶، مادونا را از مرکز خارج کرده و او را در رأس
مادونا را از مرکز خارج کرده و او را در رأس بالای یک خط مورب قدرتمند قرار می‌دهد (بر خلاف عمودی یا افقی معمول) که هنوز توجه را به مادونا معطوف می‌کند. این یکی از نخستین آثاری بود که شخصیت‌ها را در ساختاری دایره‌ای و صعودی گروه‌بندی کرد. "عروج مریم مقدس"، ۱۵۱۶–۱۵۱۸، نیز خطوط موربی دارد (شکل گرفته از فرشتگان کوچک اطراف مریم) که پیام پیروزمندانه نقاشی را به سطوح بالاتر کلیسای فراری در ونیز که تابلو روی محراب آن قرار دارد، منتقل می‌کند. این اثر نخستین نقاشی بود که حرکت بصری را القا می‌کرد؛ همه آثار تیسین جنبشی
که حرکت بصری را القا می‌کرد؛ همه آثار تیسین جنبشی نو در حرکات انسان‌ها دارند، در مقایسه با عناصر ثابت دیگر نقاشان رنسانس عالی. "عروج مریم مقدس" نیز مانند تمام آثار او، با رنگ‌های درخشان، عمیق و غنی مشخص می‌شود که به دلیل لایه‌لایه کردن رنگ، گاهی با رنگ‌های متفاوت است. تیسین همچنین پرتقاضاترین پرتره‌نگار زمان خود بود و پرتره‌نگاری را به همان سطح اعتبار نقاشی داستانی رساند. از جمله آثار برجسته او "پرتره اسب‌سوار شارلکن"، ۱۵۴۸، نقاشی سوارکاری در سمفونی بنفش‌ها، و پرتره دوژه Andrea Gritti، حاکم ونیز، که