payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به دنیا آورده و باید از آنها مراقبت کند. سیتا و توله‌هایش با یک گله شیر دیگر به رهبری یک شیر نر بزرگ به نام کالی همزیستی می‌کنند، که آرزو دارد با تصرف قلمرو فَنگ به کمک چهار توله نر خود، قلمرو و گله خود را گسترش دهد، اما نمی‌تواند به آنجا برسد زیرا هر دو طرف توسط یک رود پر از تمساح از هم جدا شده‌اند. یک روز که توله‌های سیتا در حال بازی هستند، کالی و بزرگ‌ترین توله نر او در حال گشت‌زنی بودند. سیتا متوجه می‌شود که آنها خطری جدی برای توله‌هایش هستند پس به سمت هر دو شیر رفته و آنها را تحریک می‌کند تا فریب
سمت هر دو شیر رفته و آنها را تحریک می‌کند تا فریب خورده و توجه آنها را از توله‌هایش کنار بزند اما پس از تقابل آنها، توله‌های یوزپلنگ متفرق شده‌اند. سیتا با ناامیدی آنها را صدا می‌زند. با تاریک شدن هوا، کفتارها دیده شده و صدای آنها به گوش می‌رسد. صبح سه تا از پنج توله‌اش به پیش سیتا برمی‌گردند. اگرچه او همچنان دو توله دیگر را صدا می‌زند، کاملاً مشخص است که آنها توسط کفتارها کشته شده‌اند. در همین حال، لیلا هنگام شکار توسط لگد گورخر مجروح می‌شود. همزمان با شروع مهاجرت گوزن‌های یالدار به مراتع سرسبزتر، گله
شروع مهاجرت گوزن‌های یالدار به مراتع سرسبزتر، گله رودخانه نیز مهاجرت می‌کند، اما لیلا به دلیل آسیب‌دیدگی و سن بالا در همراهی با آنها با مشکل مواجه است. مارا در کنار مادرش می‌ماند و سعی می‌کند در این مسیر به او کمک کند. به زودی آنها از گله جا می‌مانند. لیلا با علم به اینکه مارا برای زنده ماندن به خانواده‌اش نیاز دارد، به سختی بر آسیب‌دیدگی‌اش غلبه کرده و خیلی زود دوباره به گله رودخانه ملحق می‌شوند. در ضلع شمالی با گذشت زمان، توله‌های سیتا رشد می‌کنند و بیشتر خوی یوزپلنگی خود را بروز می‌دهند. روزی، گروهی
خوی یوزپلنگی خود را بروز می‌دهند. روزی، گروهی متشکل از سه یوزپلنگ بالغ که با هم برادر هستند در منطقه سیتا پرسه می‌زدند. سیتا دوباره مجبور می‌شود توجه رقبا را منحرف کند تا متوجه توله‌های او نشوند. با این وجود از آنجایی که یوزپلنگ‌ها هم نوع یکدیگر هستند به آسانی همچون شیرها خسته نمی‌شوند؛ و خیلی زود گروه یوزپلنگ متشکل از سه برادر، سیتا را از توله‌هایش جدا می‌کنند. همین‌طور که دور آنها حلقه می‌زنند، توله‌ها سر جایشان می‌ایستند و برای گردن‌کلفت‌ها هیس می‌کنند و این امر به این معنی است که دلاوری و شجاعت مادرشان
این امر به این معنی است که دلاوری و شجاعت مادرشان را به ارث برده‌اند. قبل از اینکه گروه یوزپلنگ‌های برادر بتوانند اقدامی انجام دهند، یک فیل در حال عبور آنها را فراری می‌دهد - به این معنی که در ساوانا، حتی حیوانات گردن کلفت هم در امنیت کامل قرار ندارند. مدتی بعد، آب رودخانه کاهش می‌یابد. کالی و بزرگ‌ترین توله نر خود از این فرصت استفاده کرده و از رودخانه عبور می‌کنند تا حمله خود را به گله رودخانه آغاز کنند. آنها به سمت قلمرو جنوبی حرکت می‌کنند. فنگ با دیدن نزدیک شدن آنها، برای نجات جانش فرار می‌کند اما لیلا
شدن آنها، برای نجات جانش فرار می‌کند اما لیلا عقب‌نشینی نمی‌کند - با وجود اینکه می‌داند در صورت موفقیت حمله، مارا و دیگر توله‌ها ممکن است کشته شوند، او بی‌باکانه به رقبا حمله می‌کند. خیلی زود شیرهای مادهٔ دیگر، که از شجاعت لیلا الهام گرفته بودند، به مبارزه پیوستند. کالی و توله نر او شکست خورده و منطقه را ترک می‌کنند، هر چند در ضلع جنوبی رودخانه باقی می‌مانند. این مبارزه با پیروزی کامل آنها به پایان رسید، فنگ بازگشت و زندگی برای گله نیز به حالت عادی بازگشت. لیلا به خاطر مبارزه جراحتش بیشتر شده است. او که
لیلا به خاطر مبارزه جراحتش بیشتر شده است. او که متوجه می‌شود ممکن است نتواند در گله باقی بماند، در یک روز بارانی - که شیرها از آن برای ارتباط با یکدیگر استفاده می‌کنند - به خاطر مارا، به سراغ خواهرش مالیکا - که خودش توله دارد - می‌رود و دوباره با او ارتباط برقرار می‌کند تا جایی برای مارا در گله حفظ کند. وقتی لیلا می‌بیند که مارا توسط مالایکا پذیرفته شده است، از گروه جدا می‌شود تا جایی آرام برای مردن پیدا کند. در همین حال، کفتارها به سیتا و توله‌هایش نزدیک می‌شوند، اما یوزپلنگ مادر شجاع، که قبلاً دو توله
می‌شوند، اما یوزپلنگ مادر شجاع، که قبلاً دو توله خود را توسط آنها از دست داده است، عقب‌نشینی نمی‌کند؛ مطمئناً، او بی‌باکانه به آنها حمله می‌کند و اجازه نمی‌دهد که به توله‌هایش نزدیک شوند. سرانجام، کفتارها دست از مبارزه می‌کشند و می‌روند - شجاعت سیتا توله‌های باقی‌مانده را زنده نگه داشته و از خطر دور نگه می‌دارد. با گذشت زمان، کالی و بزرگ‌ترین توله نر با سه توله نر دیگر دوباره گروه متحدی را تشکیل می‌دهند. آنها با هم برای حمله‌ای دیگر به گله رودخانه بازمی‌گردند. فنگ با دیدن آنها برای بار دوم فرار می‌کند و
فنگ با دیدن آنها برای بار دوم فرار می‌کند و دیگر هیچ خبری از او نیست - اگر قرار باشد برگردد، هیچ ترحمی به او نخواهد شد. کالی گله را تصاحب می‌کند و توله‌های فنگ، از جمله مارا - که اکنون یک جوان بالغ است - را از گله دور می‌کند. پسرعموهای او تهدید شماره یک برای کالی و توله‌های نر او محسوب می‌شوند، بنابراین آنها را تعقیب می‌کنند. نرهای جوان با دیدن اینکه دیگر نمی‌توانند در چارچوب گله خود باقی بمانند، چاره‌ای جز عبور از رودخانه ندارند، با اینکه سطح آب افزایش یافته و پر از تمساح شده است، با این وجود، بدون هیچ
و پر از تمساح شده است، با این وجود، بدون هیچ آسیبی به خشکی می‌رسند. شیرهای ماده در ابتدا از پذیرفتن کالی به عنوان رهبر خود امتناع می‌کنند، زیرا آسیب از دست دادن توله‌هایشان هنوز در ذهنشان تازگی دارد. مارا سعی می‌کند به تنهایی زندگی کند و از خودش مراقبت کند، اما قبل از اینکه شکار را یاد بگیرد از گله رانده شده بود و اولین تلاش‌هایش برای شکار به تنهایی، حتی گرازهای کوچک و به خصوص کرگدن‌ها و گاومیش‌های بزرگ، به طرز تحقیرآمیزی ناموفق بود و متوجه می‌شود که وابستگی به یک گله مزایایی به دنبال دارد. در همین حال،
به یک گله مزایایی به دنبال دارد. در همین حال، سیتا و توله‌هایش گله‌های غزال را تا قلمرو گله رودخانه دنبال می‌کنند، که در آنجا در حالی که با گله رودخانه در خصومت قرار دارند، ساکن می‌شوند. به زودی گاوهای وحشی برمی‌گردند و شیرهای ماده شروع به شکار توله‌های جدید متولد شده آنها می‌کنند - توله‌های کالی با او و توله‌های نر او صلح کرده‌اند. مارا با موفقیت شکار کرده و مهمانی بر پا می‌کند. کمی بعد، او خودش را به گله ثابت می‌کند و بالاخره دوباره مورد استقبال قرار می‌گیرد - فداکاری لیلا برای بزرگ کردن توله‌اش بیهوده
- فداکاری لیلا برای بزرگ کردن توله‌اش بیهوده نبود. در همین حال، توله‌های سیتا اکنون بالغ شده‌اند و در حال رشد و نمو هستند. آنها مهارت‌های شکار خود را تقویت می‌کنند، روی یوزگربه و شغال تمرین می‌کنند و حتی می‌توانند از رودخانه عبور کنند. پس از آن، آنها با کفتارها و گله کالی روبرو می‌شوند و یادمی‌گیرند که مانند یک یوزپلنگ شجاع واقعی در مقابل کفتارها بایستند و به جای تعقیب شیرها، از آنها دوری کرده و به سمت آنها نروند. سرانجام، آنها با موفقیت یک بز کوهی را برای غذا شکار می‌کنند. سیتا، با دیدن اینکه توله‌هایش
غذا شکار می‌کنند. سیتا، با دیدن اینکه توله‌هایش اکنون آماده‌اند تا مسیر زندگی خود را در پیش بگیرند، آنها را ترک می‌کند و به زندگی انفرادی یک یوزپلنگ بازمی‌گردد. گوینده داستان ابراز می‌کند که توله‌های مارا و سیتا بهترین نمونه‌های عشق مادری هستند. در تیتراژ پایانی فیلم، نشان داده می‌شود که توله‌های سیتا مسیر زندگی خود را از هم جدا کرده‌اند و او به یکی از موفق‌ترین یوزپلنگ‌های مادر تبدیل شده است که در دشت‌ها پرسه می‌زند. مارا توسط گله‌اش پذیرفته شده و حالا خودش آماده مادر شدن است، کالی هنوز در دو سوی رودخانه
آماده مادر شدن است، کالی هنوز در دو سوی رودخانه سلطنت می‌کند و فیلمسازان هنوز در جستجوی یافتن فَنگ هستند. تولید. فیلم‌برداری از خانواده حیوانات در مستند "گربه‌های آفریقایی" در ذخیره‌گاه ملی ماسایی مارا انجام گرفت که یک ناحیه شکار اصلی در جنوب‌غربی کنیا است. ماسایی مارا یکی از معدود نواحی باقی مانده در آفریقا است که در آنجا شیرها، یوزپلنگ‌ها و پلنگ‌ها با تعداد زیاد در مجاورت هم زندگی می‌کنند. در جهت کمک به دستیابی صحت اطلاعات علمی، کارگردانان فیلم دکتر سارا دورانت از انجمن جانورشناسی لندن را به خدمت گرفتند.
از انجمن جانورشناسی لندن را به خدمت گرفتند. دورانت طی ۱۹ سال قبل در تانزانیا فعالیت داشت، به پژوهش روی یوزپلنگ‌ها پرداخت و در جهت حفاظت از تمام گوشتخواران بزرگ آفریقا به فعالیت پرداخت. صداپیشگی فیلم را ساموئل ال. جکسون بر عهده داشت. انتشار. فیلم در روز ۲۲ آوریل ۲۰۱۱ به نمایش درآمد و تا روز ۱۲ آوریل بیش از ۱٫۷ میلیون دلار قبل از به نمایش درآمدن فیلم، بلیت پیش فروش داشت. تا ماه مه ۲۰۱۱، مقدار فروش بلیت فیلم در سینماها به معنی حفظ ۵۰٬۰۰۰ جریب فرنگی زمین در کنیا بود. این فیلم در روز ۱ فوریه ۲۰۱۲ با عنوان
کنیا بود. این فیلم در روز ۱ فوریه ۲۰۱۲ با عنوان گربه‌سانان در فرانسه به نمایش درآمد. این فیلم در روز ۲۷ آوریل همان سال با صداپیشگی پاتریک استوارت در بریتانیا به نمایش درآمد. در نمایش افتتاحیه تعدادی مهمان عالی مقام از جمله شاهزاده ویلیام، شاهدخت کاترین و لوسی روزِن حضور داشتند. موسیقی. «جهانی که می‌شناختم» آهنگی است که توسط جردین اسپارکس، هنرمند ضبط (recording artist) آمریکایی اجرا شد و به عنوان آهنگ درون‌مایه فیلم مستند "گربه‌های آفریقایی" به کار گرفته شد. این آهنگ توسط رایان تدر و جوزیا دین، که همچنین
این آهنگ توسط رایان تدر و جوزیا دین، که همچنین تهیه‌کنندگی آهنگ را بر عهده داشت، نوشته شده است. این آهنگ توسط والت دیزنی رکوردز در روز ۱۲ آوریل ۲۰۱۱، در iTunes و سایت آمازون (amazon.com) به عنوان دانلود دیجیتال منتشر شد. این فیلم همچنین موسیقی را ارائه می‌دهد که اثر آهنگساز نیکلاس هوپر است؛ موسیقی متن هوپر در این فیلم به عنوان یکی از ۹۷ موسیقی فیلم اصلی واجد شرایط برای نامزدی در هشتاد و چهارمین دوره جوایز اسکار در سال ۲۰۱۱ برگزیده شد. استقبال. گیشه فروش این فیلم در روز افتتاحیه ۳٫۳ میلیون دلار فروش داشت که
فیلم در روز افتتاحیه ۳٫۳ میلیون دلار فروش داشت که اندکی کمتر از فروش روز افتتاحیه فیلم مستند زمین است که در روز اول حدود ۴٫۱ میلیون دلار فروش کسب کرده بود. فروش فیلم در سراسر جهان ۳۰٫۸۵۷٫۷۴۷ دلار بود. واکنش منتقدان پایگاه اینترنتی راتن تومیتوز بر اساس نظرات ۷۹ منتقد با متوسط امتیازدهی ۶٫۳ از ۱۰، برای این فیلم نمره ۷۳ درصد را قائل شد. نظر این وب‌سایت این است «فیلم به اندازه سوژه‌هایش باشکوه نیست، اما فیلم "گربه‌های آفریقایی" به اندازه کافی دارای صحنه‌های شگفت‌انگیز و شجاعتی به حد کافی زیاد است تا تمام چیزها
و شجاعتی به حد کافی زیاد است تا تمام چیزها را سرگرم‌کننده نگه دارد.» وبگاه متاکریتیک که از میانگین وزن‌دهی استفاده می‌کند بر اساس نظرات ۲۰ منتقد، نمره ۶۱ از ۱۰۰ را برای فیلم در نظر گرفت که نشان‌دهنده نظرات «به‌طور کلی مساعد» است. تمجید
فالکلند شرقی () () بزرگ‌ترین جزیرهٔ جزایر فالکلند در اقیانوس اطلس جنوبی است که مساحتی برابر با دارد و ۵۴٪ از کل مساحت فالکلندها را تشکیل می‌دهد. این جزیره شامل دو تودهٔ خشکی اصلی است که تودهٔ جنوبی‌تر با نام لافونیا شناخته می‌شود؛ این دو بخش از طریق یک باریکه خشکی باریک به هم متصل‌اند که گوس گرین در آن قرار دارد. این ناحیه، صحنهٔ نبرد گوس گرین در جریان جنگ فالکلند بود. دو مرکز اصلی جمعیت در فالکلند، استنلی (جزایر فالکلند) و فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی ماونت پلزنت هستند که هر دو در نیمهٔ شمالی فالکلند شرقی
پلزنت هستند که هر دو در نیمهٔ شمالی فالکلند شرقی واقع‌اند و سه‌چهارم جمعیت جزیره را در خود جای داده‌اند. جغرافیا. فالکلند شرقی با مساحت ، کمی بیش از نیمی از مساحت کل مجمع‌الجزایر را شامل می‌شود و از دو تودهٔ خشکی تقریباً برابر تشکیل شده است. این جزیره به‌وسیلهٔ دو آبدرهٔ عمیق، آب‌درهٔ شویزل و برنتون لاک–آب‌درهٔ گرانتام، تقریباً به دو نیم تقسیم شده است. این دو آبدره با یک باریکه خشکی به عرض از یکدیگر جدا می‌شوند و این باریکه، لافونیا را در جنوب به بخش شمالی جزیره وصل می‌کند. خط ساحلی جزیره، با طول ، دارای
جزیره وصل می‌کند. خط ساحلی جزیره، با طول ، دارای خلیج‌ها، بریدگی‌ها و دماغه‌های فراوان است. بخش شمالی جزیره، به‌جز نوار ساحلی مجاور آب‌درهٔ شویزل، عمدتاً از سنگ‌های دیرینه‌زیستی از نوع کوارتزیت و سنگ لوح تشکیل شده است که موجب پدید آمدن چشم‌اندازهای ناهموار و خاک فقیر و اسیدی می‌شوند. رشته‌کوه اصلی جزیره، ارتفاعات ویکهام، با بلندی ، از شرق به غرب کشیده شده است. بلندترین نقطهٔ این رشته‌کوه و همچنین بلندترین نقطهٔ کل فالکلند، کوه آسبرن با بلندی است. منطقهٔ خارج از این ارتفاعات عمدتاً زمین‌های کم‌ارتفاع و
خارج از این ارتفاعات عمدتاً زمین‌های کم‌ارتفاع و موج‌دار است که ترکیبی از چراگاه و مرداب را تشکیل می‌دهد، با دریاچه‌های کم‌عمق آب شیرین و جویبارهایی که در دره‌ها جریان دارند. در شمال‌شرقی جزیره، دو آب‌درهٔ برکلی ساوند و پورت ویلیام تا ژرفای خشکی پیش می‌روند و برای کشتی‌ها لنگرگاه فراهم می‌کنند. در مقابل، لافونیا بر روی سنگ‌های میانه‌زیستی (به‌ویژه ماسه‌سنگ) قرار گرفته که سنگ‌هایی جوان‌تر از سنگ‌های دیرینه‌زیستی شمال هستند و مناظر هموارتر و کم‌فرازونشیب‌تری ایجاد می‌کنند. دیگر چشم‌اندازهای مهم جزیره
ایجاد می‌کنند. دیگر چشم‌اندازهای مهم جزیره عبارت‌اند از کوه سیمون، جریان‌های سنگی، خلنگزار و خلاش. کوف کولی به‌عنوان یک منطقهٔ زیبای طبیعی شناخته می‌شود. جمعیت و زیرساخت. استنلی (جزایر فالکلند), پایتخت جزایر و بندر اصلی، در فالکلند شرقی قرار دارد. کلیسای جامع کریست چرچ (جزایر فالکلند), کلیسای انگلیکان منطقه نیز در استنلی واقع شده است. بندر لویی، که در انتهای آب‌درهٔ برکلی واقع است، زمانی مقر دولت بود. با این حال، لنگرگاه آن بیش‌ازحد در معرض باد و امواج بود و در حدود سال ۱۸۴۴، شهری در کنار بندرگاه استنلی
و در حدود سال ۱۸۴۴، شهری در کنار بندرگاه استنلی ساخته شد که فرورفتگیِ محافظت‌شده‌ای در درون پورت ویلیام است. سایر سکونتگاه‌ها شامل بندر لویی، داروین (جزایر فالکلند), پورت سن کارلوس، سن کارلوس (جزایر فالکلند), سالوادور (جزایر فالکلند), بندر جانسون، فیتزروی (جزایر فالکلند), مار هاربر و گوس گرین هستند. فالکلند شرقی همچنین دارای دو فرودگاه با باند آسفالته است: فرودگاه پورت استنلی و فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی ماونت پلزنت. یک فانوس دریایی نیز در دماغهٔ پمبروک در نزدیکی استنلی قرار دارد. بیشتر جاده‌های اندک
در نزدیکی استنلی قرار دارد. بیشتر جاده‌های اندک مجمع‌الجزایر در این جزیره واقع شده‌اند. اقتصاد. صنایع اصلی این جزیره شامل ماهی‌گیری، پرورش گوسفند و گردشگری هستند. مقدار کمی جو دوسر نیز کشت می‌شود، اما به دلیل رطوبت بالا و خاک اسیدی، زمین عمدتاً برای چرا مناسب است. از آنجا که استنلی پایتخت جزایر و فالکلند شرقی پرجمعیت‌ترین جزیره است، این جزیره نقش اقتصادیِ مرکزی در مجمع‌الجزایر دارد. امروزه بسیاری از کشتی‌های گردشی در اینجا توقف می‌کنند. فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی ماونت پلزنت نیز نقش اقتصادی بزرگی ایفا
سلطنتی ماونت پلزنت نیز نقش اقتصادی بزرگی ایفا می‌کند، زیرا تعداد قابل توجهی از نیروهای نظامی بریتانیا در آن مستقرند. اگرچه شمار این نظامیان تنها چند صد نفر است، اما با توجه به جمعیت کمتر از دوهزار نفرِ جزیره، نقش اقتصادی آن‌ها بسیار چشمگیر است. صنایع کوچک‌تر شامل پرورش اسب و گاو هستند. همچنین شواهد تازه‌ای از وجود ذخایر باارزش معدنی در جزیره دیده شده است. حیات وحش. به‌دلیل تمرکز بیشتر سکونت انسانی، فالکلند شرقی با مشکلات حفاظتی بیشتری مواجه است. گرگ جزایر فالکلند یکی از نخستین قربانیان این تأثیر بود. چارلز
یکی از نخستین قربانیان این تأثیر بود. چارلز داروین در کتاب "سفر بیگل" می‌نویسد: موش صحرایی نیز به این جزیره وارد شده، اما با این حال، تنوع گونه‌های دریایی آن بسیار بالاست و انواع مختلف پنگوئن در آن یافت می‌شوند. گواناکو در سال ۱۸۶۲ در جنوب فالکلند شرقی، در نزدیکی ماونت پلزنت، معرفی شد تا آلفرد، دوک ساکس-کوبورگ و گوتا در سال ۱۸۷۱ آن‌ها را شکار کند، اما این گونه پس از آن از جزیره منقرض شد، گرچه هنوز در جزیرهٔ اشتاتس یافت می‌شود. چارلز داروین حیات وحش این منطقه را در جریان سفر خود با بررسی کرد. تاریخ. نخستین
را در جریان سفر خود با بررسی کرد. تاریخ. نخستین سکونت‌گاه دائمی در فالکلند شرقی در سال ۱۷۶۴ توسط لویی آنتوان دو بوگنویل در بندر لویی در آب‌درهٔ برکلی بنیان‌گذاری شد. این سکونت‌گاه فرانسوی شامل تعدادی بریتون بود و جزایر با نام "Îles Malouines" (جزایر سن-مالو) شناخته می‌شدند که بعداً به‌صورت اسپانیایی‌شدهٔ "Islas Malvinas" درآمد. در اکتبر ۱۸۲۰، سرهنگ دیوید جوئت پس از آسیب‌دیدگی کشتی‌اش "هیروینا" در طوفان، برای پناه به جزایر آمد. جوئت یک کشتی‌دار آمریکایی بود که از سوی تاجر بوئنوس آیرسی پاتریک لینچ (آرژانتین)
از سوی تاجر بوئنوس آیرسی پاتریک لینچ (آرژانتین) مأمور شده بود. در ۶ نوامبر ۱۸۲۰، او پرچم استان‌های متحد ریو د لا پلاتا را در بندر لویی برافراشت و جزایر را به نام این کشور (که بعدها آرژانتین شد) تصاحب کرد. در سال ۱۸۲۳، آرژانتین حقوق ماهی‌گیری را به خورخه پاچکو و لوئیس ورنت اعطا کرد. نخستین تلاش آن‌ها شکست خورد، اما ورنت در سال ۱۸۲۸ موفق شد در پورتو سولداد سکونت‌گاهی پایه‌گذاری کند. او همزمان با کنسول بریتانیا در بوئنوس آیرس در تماس بود و حتی از دولت بریتانیا خواست تا پادگانی دائمی در جزایر تأسیس کند. در سال
خواست تا پادگانی دائمی در جزایر تأسیس کند. در سال ۱۸۲۹، ورنت توسط دولت بوئنوس آیرس به‌عنوان فرماندار منصوب شد. کنسول بریتانیا به این موضوع اعتراض کرد، اما پاسخی دریافت نکرد. ورنت اما بار دیگر تأکید کرد که هدفش صرفاً تجاری است و خواستار حضور بریتانیا در جزایر شد. ورنت کشتی آمریکایی "هَرِیت" را به‌دلیل شکستن انحصار شکار فک توقیف کرد. این اقدام با اعتراض شدید کنسول آمریکا در بوئنوس آیرس روبه‌رو شد که گفت ایالات متحده حاکمیت آرژانتین بر جزایر را به‌رسمیت نمی‌شناسد. در پاسخ، کشتی جنگی "یو. اس. اس لکسینگتون" در
در پاسخ، کشتی جنگی "یو. اس. اس لکسینگتون" در سال ۱۸۳۲ به پورتو لوئیس اعزام شد، توپخانه را از کار انداخت، انبار باروت را نابود کرد و چند نفر را به‌عنوان دزد دریایی بازداشت و به مونته‌ویدئو منتقل کرد. در پی این رویدادها، ورنت استعفا داد و دولت آرژانتین استبان خوزه فرانسیسکو مستی‌ویر را به‌عنوان فرماندار منصوب کرد تا در آنجا مستعمره کیفری ایجاد کند، اما او به‌زودی به دست نیروهای خود کشته شد و سکونت‌گاه دچار هرج‌ومرج شد. پس از این وقایع، بریتانیا در بازپس‌گیری حاکمیت بریتانیا بر جزایر فالکلند (۱۸۳۳) خواستار
حاکمیت بریتانیا بر جزایر فالکلند (۱۸۳۳) خواستار خروج نظامیان آرژانتینی شد. پورتو لوئیس به «انسنز هاربر» تغییر نام یافت، اما بعداً دوباره به «پورت لویی» بازگشت. پس از آن، سفر دوم اچ‌ام‌اس بیگل از جزایر انجام شد و دو سکونت‌گاه داروین (جزایر فالکلند) و فیتزروی (جزایر فالکلند) به افتخار چارلز داروین و رابرت فیتزروی نام‌گذاری شدند.
لشکر ۶ ژاپن () یکی از نه لشکر فعال نیروی زمینی دفاع‌ازخود ژاپن است. این لشکر تابع ارتش شمال شرقی بوده و مقر آن در اردوگاه جینماچی، در هیگاشینه، استان یاماگاتا، در شمال ژاپن است. مسئولیت لشکر ششم، دفاع از استان‌های فوکوشیما، میاگی و یاماگاتا است. این لشکر در ۱۵ اوت ۱۹۶۲ تأسیس شد. لشکر ۶ در سال ۲۰۰۴، ۵۰۰ سرباز را به گروه بازسازی و پشتیبانی ژاپن از عراق تحت نظارت سازمان ملل متحد، اعزام کرد. لشکر ششم یک لشکر سیار است که از یک هنگ واکنش سریع و دو هنگ پیاده‌نظام تشکیل شده و توسط یک سپهبد فرماندهی می‌شود.
تشکیل شده و توسط یک سپهبد فرماندهی می‌شود. ماموریت‌های این لشکر شامل دفاع و امنیت برای سه استان در منطقه توهوکو (سه استان جنوبی توهوکو: میاگی، یاماگاتا و فوکوشیما)، امدادرسانی در بلایا، همکاری‌های مدنی و فعالیت‌های مشارکت بین‌المللی است.
یک مجموعه مانگای ژاپنی اثر تاکاشی هاشیگوچی است. این مانگا از دسامبر ۲۰۰۱ تا ژانویه ۲۰۰۷ در "هفتگی شونن یکشنبه" منتشر شد و فصل‌های آن نیز تاکنون در ۲۶ جلد تانکوبون جمع‌آوری شده است. سانرایز یک مجموعه انیمهٔ تلویزیونی در ۶۹ قسمت از این اثر اقتباس کرد که از اکتبر ۲۰۰۴ تا مارس ۲۰۰۶ از تی‌وی توکیو پخش شد. "یاکیتاته!!" "ژاپن" در سال ۲۰۰۴، برندهٔ چهل‌ونهمین جایزهٔ مانگای شوگاکوکان در بخش "شونن" شد.
یک مجموعه مانگای ژاپنی اثر TAa است. این مانگا از ۲۶ ژانویه ۲۰۱۶ در وبگاه کدوکاوا شوتن منتشر شد و تا ۲۵ مارس ۲۰۲۵ در ۱۱ جلد "تانکوبون" جمع‌آوری شد. این مانگا که دنباله‌ای بر فیت/استی نایت است، در مورد زندگی روزمرهٔ شخصیت اصلی شیرو ایمیا می‌چرخد که انواع مختلف غذاهای ژاپنی را برای خانواده و دوستانش پخت می‌پزد. یک اوان‌ای ۱۳ قسمتیاز این مانگا اقتباس و از ۲۵ ژانویه ۲۰۱۸ تا ۱ ژانویه ۲۰۱۹ پخش شد.
لشکر ۷ ژاپن () یکی از نه لشکر فعال نیروی زمینی دفاع‌ازخود ژاپن است. این لشکر تنها لشکر زرهی نیروی زمینی دفاع از خود ژاپن است. این لشکر تابع ارتش شمالی است و مقر آن در چیتوسه، هوکایدو قرار دارد. مسئولیت این لشکر دفاع از هوکایدو شمالی در برابر درگیری‌های احتمالی، عمدتاً از جانب روسیه است. در ۲ ژوئن ۲۰۱۳، پنجاه و هشتمین سالگرد لشکر ۷ زرهی و پنجاه و نهمین سالگرد تأسیس رژه سرمایه‌گذاری‌های مسکونی هیگاشی چیتوسه. این لشکر در ۱۵ اوت ۱۹۶۲ به عنوان لشکر ۷ مکانیزه ارتقا یافت. در سال ۱۹۸۱ با تیپ اول زرهی ادغام شد و به
یافت. در سال ۱۹۸۱ با تیپ اول زرهی ادغام شد و به لشکر ۷ زرهی تبدیل شد. از سال ۱۹۸۷، این واحد شامل یک ستاد، یک گروهان ستاد، ۷ هنگ (۳ زرهی، ۱ پیاده موتوری، ۱ توپخانه، ۱ توپخانه پدافند هوایی و ۱ هنگ پشتیبانی لجستیکی) و ۳ گردان (یعنی شناسایی، مهندسی رزمی و سیگنال) بود. یک هنگ زرهی شامل ۵ اسکادران تانک با تیپ ۱۰ بود. یک هنگ پیاده موتوریزه دارای ۶ گروهان پیاده موتوری و ۱ گروهان خمپاره‌انداز بود. هنگ توپخانه شامل ۴ گردان هویتزر ۱۵۵ میلی‌متری خودکششی (هر کدام ۱۰ توپ) بود. در مجموع، لشکر ۷ زرهی حدود ۶۵۰۰ نفر، ۲۳۰
بود. در مجموع، لشکر ۷ زرهی حدود ۶۵۰۰ نفر، ۲۳۰ تانک، حدود ۳۵۰ نفربر زرهی نوع ۸۹ و نوع ۷۳، ۴۰ هویتزر خودکششی، ۴۸ خمپاره‌انداز (۸۱ میلی‌متری و بزرگتر)، ۴۰ سامانه پدافند هوایی خودکششی ۳۵ و ۴۰ میلی‌متری، به همراه سایر سیستم‌های تسلیحاتی و پشتیبانی، داشت که آن را به مسلح‌ترین لشکر ژاپنی تبدیل می‌کرد.
لشکر ۸ ژاپن () یکی از نه لشکر فعال نیروی زمینی دفاع‌ازخود ژاپن است. این لشکر تابع ارتش غربی است و ستاد مرکزی آن در کوماموتو قرار دارد. مسئولیت این لشکر دفاع از استان‌های کاگوشیما، کوماموتو و میازاکی است. لشکر هشتم در ۱۸ ژانویه ۱۹۶۲ تأسیس شد. این لشکر علاوه بر وظایف دفاعی و امنیتی و امدادرسانی در بلایای طبیعی در سه استان واقع در جنوب کیوشو (کوماموتو، میازاکی و کاگوشیما)، در فعالیت‌های همکاری مدنی و کمک‌های بین‌المللی نیز مشارکت دارد. بیش از ۸۰٪ اعضای لشکر هشتم از مناطق محلی هستند که به ترتیب کوماموتو
هشتم از مناطق محلی هستند که به ترتیب کوماموتو (تقریباً ۲۶۰۰ عضو)، کاگوشیما (تقریباً ۱۷۰۰ عضو) و میازاکی (تقریباً ۱۵۰۰ عضو) را شامل می‌شوند. از زمان پایان جنگ سرد، نگرانی‌هایی در مورد مسئله تایوان و احتمال وقوع شرایط اضطراری در جزایر نانسی ایجاد شده است و اهمیت این لشکر که منحصر به منطقه خود است و تقریباً ۹۶۰ جزیره دورافتاده را در حوزه مسئولیت خود پوشش می‌دهد، افزایش یافته است. به همین دلیل، این لشکر تلاش می‌کند تا قابلیت‌های خود را متناسب با ویژگی‌های منطقه‌ای، مانند انجام آموزش‌های مشترک دفاع از جزیره با
مانند انجام آموزش‌های مشترک دفاع از جزیره با سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده در ایالات متحده، بهبود بخشد. در بیست و ششمین برنامه دفاعی میان‌مدت، این لشکر در پایان سال مالی ۲۰۱۷ (هیسه ۲۹) از یک لشکر نوسازی آماده به یک لشکر سیار (شامل یک هنگ سیار آماده و دو هنگ پیاده‌نظام) سازماندهی مجدد شد، جلوتر از بقیه کشور، با هدف «توانایی استقرار فراتر از منطقه امنیتی در صورت بروز شرایط اضطراری». علاوه بر این، برخی از واحدهای مستقیم ارتش غربی برای عملیات عادی تابع این لشکر هستند. علاوه بر این، در پایان سال ۲۰۱۸،
این لشکر هستند. علاوه بر این، در پایان سال ۲۰۱۸، نیروی گارد آمامی در آمامی اوشیما تشکیل شد، با یک منطقه دفاعی که از جزایر توکارا تا جزایر آمامی امتداد داشت و یک پادگان در آمامی اوشیما تأسیس شد.
لشکر ۹ ژاپن () یکی از نه لشکر پیاده‌نظام فعال نیروی زمینی دفاع‌ازخود ژاپن است. این لشکر تابع ارتش شمال شرقی است و مقر آن در آئوموری قرار دارد. مسئولیت لشکر نهم، دفاع از استان‌های آکیتا، آئوموری و ایواته است. این لشکر در ۱۵ اوت ۱۹۶۲ تأسیس شد. لشکر نهم که متشکل از سه هنگ پیاده‌نظام است، وظیفه دفاع و امنیت در سه استان شمالی توهوکو (آئوموری، ایواته و آکیتا)، امدادرسانی در بلایا، همکاری‌های مدنی و فعالیت‌های مشارکت بین‌المللی را بر عهده دارد. به ویژه، از آنجایی که این منطقه یکی از برف‌گیرترین مناطق ژاپن است،
که این منطقه یکی از برف‌گیرترین مناطق ژاپن است، اغلب از این لشکر خواسته می‌شود هر زمستان، نیروهای خود را به منطقه فاجعه‌زده اعزام کند.
لشکر ۱۰ ژاپن () یکی از نه لشکر پیاده‌نظام فعال نیروی زمینی دفاع‌ازخود ژاپن است. این لشکر تابع ارتش مرکزی است و ستاد مرکزی آن در ناگویا، آیچی قرار دارد. مسئولیت لشکر دهم، دفاع از استان‌های آیچی، فوکوئی، گیفو، ایشیکاوا، میه و تویاما است. این لشکر در ۱۸ ژانویه ۱۹۶۲ تأسیس شد. لشکر دهم پیاده به عنوان یک لشکر مستقر منطقه‌ای طبقه‌بندی می‌شود که سه هنگ پیاده‌نظام در هسته آن قرار دارند. ماموریت‌های آن شامل دفاع و امنیت در منطقه امنیتی دهم (آیچی، گیفو، میه، فوکوئی، ایشیکاوا و تویاما)، امدادرسانی در بلایا و همکاری‌های
و تویاما)، امدادرسانی در بلایا و همکاری‌های مدنی و فعالیت‌های مشارکت بین‌المللی است. ستاد لشکر و ۱۳ واحد تحت فرماندهی آن در شش پادگان در سه استان مستقر هستند: استان آیچی (پادگان موریاما، پادگان تویوکاوا، پادگان کاسوگای)، استان میه (پادگان هیسای، پادگان آکنو) و استان ایشیکاوا (پادگان کانازاوا). استان‌های گیفو، فوکوئی و تویاما واحدهایی تحت لشکر دهم ندارند، اما در عوض واحدهایی دارند که مستقیماً تحت نظر ارتش مرکزی هستند.
تور دو فرانس ۲۰۲۵ () صد و دوازدهمین دوره از رقابت‌های تور دو فرانس بود. این مسابقه در ۵ ژوئیه از لیل آغاز شد و در ۲۷ ژوئیه با مرحلهٔ پایانی در شانزلیزه، پاریس به پایان رسید. تادی پوگاچار از یوای‌ئی تیم امارات اکس‌آرجی برنده رده‌بندی اصلی تور دو فرانس ۲۰۲۵ شد و چهارمین قهرمانی‌اش را در شش دوره اخیر این رقابت‌ها به دست آورد. برتری او از مرحلهٔ چهارم و با پیروزی در مسیر به‌سوی روآن آغاز شد و با کسب مقام دوم در نخستین تایم تریل انفرادی ادامه یافت. پس از پیروزی در مرحلهٔ هفتم به مقصد مور-دو-برتانی، پوگاچار برتری
مرحلهٔ هفتم به مقصد مور-دو-برتانی، پوگاچار برتری خود را در رشته‌کوه پیرنه تثبیت کرد؛ او ابتدا در نخستین مرحلهٔ کوهستانی به اوتاکام مسلط بود و روز بعد نیز تایم‌تریل کوهستانی به پیراگود را با اقتدار به پایان رساند. در هفتهٔ پایانی، علی‌رغم حملات دیگر مدعیان رده‌بندی کلی، پوگاچار موفق شد جایگاه خود را حفظ کرده و با اختلافی نزدیک به چهار دقیقه و نیم قهرمان مسابقات شود. مقام دوم به یوناس وینگکا از تیم ویسما–لیز اِ بایک رسید. او در طول مسابقات دومین کوه‌نورد برتر محسوب می‌شد، اما در نخستین تایم‌تریل انفرادی و
محسوب می‌شد، اما در نخستین تایم‌تریل انفرادی و مرحلهٔ کوهستانی به اوتاکام، مجموعاً بیش از سه دقیقه زمان را به پوگاچار واگذار کرد. سکوی سوم به فلوریان لیپوویتس از تیم ردبول–بورا–هانسگروهه تعلق گرفت. او در طول دو هفتهٔ اول فاصلهٔ خود با نفر چهارم را به تدریج افزایش داد و در هفتهٔ پایانی، در برابر فشار اسکار آنلی از تیم پیک‌نیک–پُست‌ان‌ال مقاومت کرد. لیپوویتس نخستین دوچرخه‌سوار آلمانی بود که از زمان آندریاس کلودن در سال ۲۰۰۶ توانست بر سکوی تور دو فرانس بایستد. رده‌بندی امتیازی توسط جوناتان میلان از تیم