payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زندگی برای انسان‌ها و سایر گونه‌ها می‌شود. یکی از مسائل رایج، عدم درک تمایز بین روان‌شناسی حفاظت از محیط زیست و حوزهٔ جاافتاده‌تر روان‌شناسی محیطی استو روان‌شناسی محیطی به مطالعهٔ تعاملات بین افراد و تمام محیط‌های فیزیکی آنها می‌پردازد، از جمله اینکه چگونه افراد محیط‌های ساخته شده و طبیعی را تغییر می‌دهند و چگونه این محیط‌ها آنها را تغییر می‌دهند. روان‌شناسی محیطی در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ آغاز شد (اولین برنامهٔ رسمی با این نام در سال ۱۹۶۸ در دانشگاه سیتی نیویورک تأسیس شد) و اصطلاحی است که بیشتر در سراسر جهان
تأسیس شد) و اصطلاحی است که بیشتر در سراسر جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد. روان‌شناسی حفاظت، که اخیراً در سال ۲۰۰۳ مطرح شد و عمدتاً توسط گروهی از دانشگاهیان آمریکایی مرتبط با باغ‌وحش‌ها و دپارتمان‌های مطالعات محیطی مطرح شد، با تمرکز اصلی بر روابط بین انسان‌ها و حیوانات آغاز گردید. برخی در مجلات بوم‌شناسی، سیاست‌گذاری و زیست‌شناسی پیشنهاد کرده‌اند که این رویکرد باید گسترش یابد تا تلاش کند بفهمد چرا انسان‌ها احساس می‌کنند به محیط زیست باید آسیب بزنند یا کمک کنند، و همچنین چگونه می‌توان تلاش‌های حفاظت از محیط
و همچنین چگونه می‌توان تلاش‌های حفاظت از محیط زیست را ترویج داد. پیشگامان این عرصه. روانشناسان همهٔ زمینه‌ها از جمله فلسفه، زیست‌شناسی، جامعه‌شناسی، صنعت و سازمان، سلامت و مصرف‌کننده، به همراه بسیاری از زیرشاخه‌های دیگر مانند آموزش محیط زیست و زیست‌شناسی حفاظت، گرد هم می‌آیند تا دانش خود را در آموزش دیگران برای همکاری و تشویق به ایجاد رابطه‌ای سازگار بین انسان‌ها و محیط اطرافشان به کار گیرند. این روانشناسان با مکان‌هایی مانند باغ‌وحش‌ها و آکواریوم‌ها همکاری می‌کنند. باغ‌وحش‌ها و آکواریوم‌ها ممکن است فقط
می‌کنند. باغ‌وحش‌ها و آکواریوم‌ها ممکن است فقط مکانی برای تفریح و سرگرمی به نظر برسند، اما در واقع سخت تلاش می‌کنند تا پیام‌های مثبتی را منتشر کنند و مردم را در مورد خانه‌ها و نیازهای حیواناتی که در آنجا زندگی می‌کنند، آموزش دهند. آنها در تلاشند تا راهی برای تعامل و آموزش عواقب اعمال روزمرهٔ انسان‌ها بر حیوانات و محیط زیست به عموم مردم پیدا کنند، نه اینکه صرفاً حیوانات را تماشا کنند. روانشناسان و جامعه‌شناسان از کارگاه‌ها و اتاق‌های فکر باغ‌وحش‌ها بازدید کرده‌اند تا ارزیابی کنند که آیا حیوانات به بهترین
کرده‌اند تا ارزیابی کنند که آیا حیوانات به بهترین شکل ممکن دیده و نمایش داده می‌شوند و در عین حال دانش آموزنده‌ای به عموم ارائه می‌دهند یا خیر. رابطهٔ حفاظت از محیط زیست با زیست‌شناسی و روان‌شناسی. زیست‌شناسی حفاظت در ابتدا به عنوان یک رشتهٔ بحران‌محور، با هدف ارائهٔ اصول و ابزارهایی برای حفظ تنوع زیستی، مفهوم‌سازی شد. این شاخه‌ای از زیست‌شناسی است که به حفظ تنوع ژنتیکی در گیاهان و حیوانات می‌پردازد. این حوزهٔ علمی برای مطالعهٔ مشکلات پیچیدهٔ پیرامون تخریب زیستگاه‌ها و حفاظت از گونه‌ها تکامل یافته است.
زیستگاه‌ها و حفاظت از گونه‌ها تکامل یافته است. اهداف زیست‌شناسان حفاظت، درک چگونگی تأثیر انسان‌ها بر تنوع زیستی و ارائه راه‌حل‌های بالقوه‌ای است که هم برای انسان‌ها و هم برای گونه‌های غیرانسانی مفید باشد. در این زمینه، بدیهی است که زمینه‌های اساسی زیست‌شناسی وجود دارد که می‌تواند به راحتی به درک بهتر و مشارکت در حفاظت از تنوع زیستی کمک کند. دانش زیستی به تنهایی برای حل مشکلات حفاظت از محیط زیست کافی نیست و نقش علوم اجتماعی در حل این مشکلات به‌طور فزاینده‌ای اهمیت یافته است. تصور می‌شد با ترکیب دانش
اهمیت یافته است. تصور می‌شد با ترکیب دانش زیست‌شناسی حفاظت با سایر زمینه‌ها، دستاوردهای زیادی حاصل شود. روان‌شناسی به عنوان مطالعه علمی تفکر، احساس و رفتار انسان تعریف می‌شود. روان‌شناسی یکی از حوزه‌هایی بود که می‌توانست مفاهیم آن را در حفاظت از محیط زیست به کار گیرد. روان‌شناسی می‌تواند در ارائهٔ بینشی در مورد استدلال اخلاقی و عملکرد اخلاقی، که در قلب روابط انسان و طبیعت نهفته است، کمک کند.
J002E3 جسمی در فضا است که گمان می‌رود مرحله سوم S-IVB موشک آپولو ۱۲ ساترن ۵ باشد. این سیاره در ۳ سپتامبر ۲۰۰۲ توسط ستاره‌شناس آماتور، بیل یونگ، کشف شد. در ابتدا تصور می‌شد که یک سیارک است، اما از آن زمان به‌طور آزمایشی بر اساس شواهد طیف‌شناسی که با تیتانیوم دی‌اکسید موجود در رنگ مورد استفاده در موشک‌ها مطابقت دارد، به عنوان مرحله سوم آپولو ۱۲ ساترن ۵ شناسایی شده است. قرار بود این مرحله در نوامبر ۱۹۶۹ به مدار خورشیدمرکزی تزریق شود، اما اکنون اعتقاد بر این است که به جای آن، به یک مدار ناپایدار بالای زمین رفته
که به جای آن، به یک مدار ناپایدار بالای زمین رفته است که در سال ۱۹۷۱ و دوباره در ژوئن ۲۰۰۳ از نزدیکی زمین خارج شد و تقریباً یک چرخه ۴۰ ساله بین مدار خورشیدمرکزی و مدار زمین‌مرکزی دارد. کشف. وقتی برای اولین بار کشف شد، خیلی زود مشخص شد که این جسم در مداری به دور زمین در حال گردش است. ستاره‌شناسان از این موضوع شگفت‌زده شدند، زیرا ماه تنها جسم بزرگی است که به دور زمین در گردش است، و هر چیز دیگری مدت‌ها پیش به دلیل آشفتگی‌های زمین، ماه و خورشید به بیرون پرتاب می‌شد. بنابراین، احتمالاً اخیراً وارد مدار
پرتاب می‌شد. بنابراین، احتمالاً اخیراً وارد مدار زمین‌مرکزی شده است، اما هیچ فضاپیمای جدیدی که با مدار J002E3 مطابقت داشته باشد، پرتاب نشده است. یک توضیح می‌توانست این باشد که عدد ۳۰ بود قطعه سنگی به عرض یک متر، اما ستاره‌شناسان دانشگاه آریزونا دریافتند که مشاهدات طیفی از این جسم، همبستگی قوی بین ویژگی‌های جذبی و ترکیبی از مواد ساخته دست بشر از جمله رنگ سفید، رنگ سیاه و آلومینیوم را نشان می‌دهد که با موشک‌های ساترن ۵ مطابقت دارد. ردیابی مدار آن نشان داد که این جسم به مدت ۳۱ سال به دور خورشید در حال چرخش
این جسم به مدت ۳۱ سال به دور خورشید در حال چرخش بوده است. سال‌ها و آخرین بار در سال ۱۹۷۱ در مجاورت زمین قرار گرفته بود. به نظر می‌رسید که این بخشی از مأموریت آپولو ۱۴ بوده است، اما ناسا از محل تمام سخت‌افزارهای مورد استفاده برای آن مأموریت اطلاع داشت؛ برای مثال، مرحله سوم موشک عمداً برای مطالعات لرزه‌نگاری به ماه برخورد کرد. محتمل‌ترین توضیح، مرحله سوم S-IVB برای آپولو ۱۲ به نظر می‌رسد. مشاهدات نورسنجی J002E3 که در فوریه ۲۰۰۳ از سایت نوری و ابررایانه‌ای نیروی هوایی مائویی انجام شد، با مدل منحنی نور S-IVB
هوایی مائویی انجام شد، با مدل منحنی نور S-IVB متشکل از یک استوانه پخش‌شده در حال غلتیدن با دوره ۶۳٫۴۶ ثانیه و انحراف ۷۹ ± ۱۰ درجه مطابقت داشت. ناسا در ابتدا قصد داشت S-IVB را به مدار خورشید هدایت کند، اما احتراق طولانی مدت به این معنی بود که تخلیه سوخت باقی مانده در مخزن S-IVB به مرحله موشک انرژی کافی برای فرار از سیستم زمین-ماه را نداد و در عوض، این مرحله پس از عبور از کنار ماه در ۱۸ نوامبر، در یک مدار نیمه پایدار به دور زمین قرار گرفت. نوامبر ۱۹۶۹. تصور می‌شود که J002E3 در ماه ژوئن مدار زمین را ترک کرده
که J002E3 در ماه ژوئن مدار زمین را ترک کرده است. ۲۰۰۳، و اینکه ممکن است در اواسط دهه ۲۰۴۰ به مدار زمین بازگردد. برخورد احتمالی با زمین یا ماه. مسیرهای مداری این جرم آسمانی به دور زمین، گاهی اوقات آن را در شعاع مدار ماه قرار می‌دهد و می‌تواند در نهایت منجر به ورود به جو زمین یا برخورد با ماه شود. آپولو ۱۲ عدد S-IVB خالی، واحد ابزار دقیق و پایه آداپتور فضاپیما، جرمی حدود . این کمتر از یک پنجم است. جرم اسکای‌لب، که از یک S-IVB مشابه ساخته شده بود و در ۱۱ سپتامبر از مدار خارج شد ژوئیه ۱۹۷۹. اجسامی با جرم حدود
از مدار خارج شد ژوئیه ۱۹۷۹. اجسامی با جرم حدود تقریباً ۱۰ وارد جو زمین می‌شوند بار در سال، که تقریباً هر ۱۰ سال یک بار به سطح زمین برخورد می‌کند. سال. ده مرحله S-IVB اساساً مشابه و خالی از ماموریت‌های آپولو، اسکای‌لب و پروژه آزمایشی آپولو-سایوز از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۵ دوباره وارد جو شده‌اند. در همه موارد (از جمله ایستگاه اسکای‌لب)، اشیاء در جو سوختند و به قطعات نسبتاً کوچکی تبدیل شدند، نه اینکه به صورت یک جرم واحد به زمین برخورد کنند. از سوی دیگر، این اشیاء از مدار پایین زمین یا یک مسیر بالستیک وارد شدند، با
مدار پایین زمین یا یک مسیر بالستیک وارد شدند، با انرژی کمتری نسبت به انرژی احتمالی J002E3 که اگر از مدار خورشید وارد می‌شد، ممکن بود داشته باشد.
BBC micro:bit یا به اختصار micro:bit یک رایانه تک‌بردی مبتنی بر ARM است که برای آموزش برنامه‌نویسی و مفاهیم محاسباتی به دانش‌آموزان طراحی شده‌است. این دستگاه توسط بی‌بی‌سی و با مشارکت شرکت‌ها و نهادهای آموزشی توسعه یافته‌است. micro:bit از سال ۲۰۱۶ به عنوان بخشی از کمپین «Make It Digital» در اختیار دانش‌آموزان بریتانیایی قرار گرفت و سپس در سراسر جهان گسترش یافت. تاریخچه. در ۱۲ مارس ۲۰۱۵، بی‌بی‌سی اعلام کرد که قصد دارد بیش از یک میلیون برد micro:bit را به دانش‌آموزان بریتانیایی هدیه دهد. طراحی نهایی در ژوئیه
بریتانیایی هدیه دهد. طراحی نهایی در ژوئیه همان سال رونمایی شد. اگرچه قرار بود توزیع در سپتامبر ۲۰۱۵ آغاز شود، اما به دلیل مشکلات تولید، شروع رسمی توزیع به فوریه ۲۰۱۶ موکول شد. در اکتبر ۲۰۲۰، نسخهٔ دوم micro:bit با سخت‌افزار ارتقایافته منتشر شد که شامل پردازنده جدید، رم بیشتر، میکروفون داخلی، بیزر و امکانات ارتباطی بهتر بود. سخت‌افزار. micro:bit دارای ویژگی‌های زیر است: نرم‌افزار. کاربران می‌توانند micro:bit را با استفاده از زبان‌های زیر برنامه‌نویسی کنند: اهداف آموزشی. هدف اصلی micro:bit، گسترش سواد
اهداف آموزشی. هدف اصلی micro:bit، گسترش سواد دیجیتال در میان کودکان و نوجوانان است. این پروژه با الهام از موفقیت BBC Micro در دهه ۱۹۸۰ طراحی شده‌است. با استفاده از micro:bit، دانش‌آموزان می‌توانند مفاهیم پایه‌ای الکترونیک، برنامه‌نویسی و طراحی سخت‌افزار را از سنین پایین یاد بگیرند. تا سال ۲۰۱۸، بیش از دو میلیون دستگاه micro:bit در بیش از ۵۰ کشور جهان توزیع شده‌است. بنیاد آموزشی. در اکتبر ۲۰۱۶، برای گسترش جهانی این پروژه تأسیس شد. این بنیاد مسئول تولید منابع آموزشی، پشتیبانی از مربیان، و توسعه نسخه‌های
آموزشی، پشتیبانی از مربیان، و توسعه نسخه‌های بین‌المللی micro:bit است.
انکار تغییرات اقلیمی: سرها در شن (به انگلیسی: Climate Change Denial: Heads in the Sand) کتابی غیرداستانی است که در سال ۲۰۱۱ دربارهٔ انکار تغییرات اقلیمی، به‌طور مشترک توسط هایدن واشینگتن و جان کوک نوشته شده و پیشگفتاری از نائومی اورسکز دارد. واشینگتن پیش‌از نگارش این اثر، پیشینه‌ای در علوم محیطی داشت؛ کوک، که در رشته فیزیک تحصیل کرده بود، (در سال ۲۰۰۷) وب‌سایت «علم شکاکانه» را تأسیس کرد که شواهد بررسی‌شده توسط داوری همتا در مورد گرمایش جهانی را گردآوری می‌کند. این کتاب برای اولین بار در سال ۲۰۱۱ توسط
می‌کند. این کتاب برای اولین بار در سال ۲۰۱۱ توسط ارث‌اسکن، زیرمجموعه‌ای از روتلج، در قالب‌های جلد سخت و جلد شومیز منتشر شد. این کتاب، تحلیل عمیق و رد انکار تغییرات اقلیمی را ارائه می‌دهد و چندین استدلال را نکته‌به‌نکته بررسی کرده و آنها را با شواهد بررسی‌شده توسط داوری همتا از اجماع علمی برای تغییرات اقلیمی رد می‌کند. نویسندگان ادعا می‌کنند کسانی که تغییرات اقلیمی را انکار می‌کنند، از تاکتیک‌هایی ازجمله گلچین‌کردن داده‌ها به‌گونه‌ای که ادعا می‌شود از دیدگاه‌های خاص خودشان پشتیبانی می‌کند، و حمله به صداقت
خاص خودشان پشتیبانی می‌کند، و حمله به صداقت دانشمندان اقلیمی استفاده می‌کنند. واشینگتن و کوک از نظریه علوم اجتماعی برای بررسی پدیده انکار تغییرات اقلیمی در میان عموم مردم استفاده می‌کنند و این پدیده را نوعی آسیب‌شناسی می‌نامند. این کتاب، حمایت مالی از انکار تغییرات اقلیمی را به صنعت سوخت‌های فسیلی نسبت می‌دهد و ادعا می‌کند که شرکت‌های این صنعت تلاش کرده‌اند تا افکار عمومی را در این مورد تحت‌تأثیر قرار دهند. واشینگتن و کوک می‌نویسند که سیاستمداران تمایل دارند از واژگان طفره‌آمیز به‌عنوان بخشی از یک تاکتیک
از واژگان طفره‌آمیز به‌عنوان بخشی از یک تاکتیک تبلیغاتی ازطریق تحریف واقعیت (پروپاگاندا) استفاده کنند، به‌عنوان راهی برای منحرف کردن توجه عمومی از تغییرات اقلیمی و منفعل ماندن در مورد این موضوع. نویسندگان نتیجه می‌گیرند که اگر عموم مردم از انکار دست بردارند، می‌توان به‌طور واقع‌بینانه‌ای به مشکل تغییرات اقلیمی پرداخت. انکار تغییرات اقلیمی تهدیدی جدی برای کره زمین است و باید فوراً به آن رسیدگی شود، زیرا عواقب عدم اقدام وخیم است. جان کوک به‌خاطر تحقیقاتش در مورد این کتاب و تلاش‌هایش در انتقال جوهره علم
در مورد این کتاب و تلاش‌هایش در انتقال جوهره علم تغییرات اقلیمی به عموم مردم، جایزه یورکا موزه استرالیا در سال ۲۰۱۱ را برای پیشرفت دانش تغییرات اقلیمی دریافت کرد. "انکار تغییرات اقلیمی" با استقبال مثبتی ازسوی نشریاتی ازجمله: "اکولوژیست"، مجله "ECOS", نشریه دانشگاهی "Natures Sciences Sociétés", مجله "آموزش" منتشرشده توسط فدراسیون معلمان نیو ساوت ولز مواجه شد. پیشینه. این کتاب به‌طور مشترک توسط محققان علوم محیطی استرالیایی، هایدن واشینگتن و جان کوک، نوشته شده است. واشینگتن پیش‌از نوشتن این کتاب، بیش از ۳۰
است. واشینگتن پیش‌از نوشتن این کتاب، بیش از ۳۰ سال به‌عنوان دانشمند محیط زیست فعالیت داشت. کتاب‌های منتشرشده قبلی او در زمینه علوم محیطی عبارتند از: "راهکارهای زیست‌محیطی" (۱۹۹۱)، "حس شگفتی" (۲۰۰۲) و "گره طبیعت وحشی" (۲۰۰۹). در سال ۲۰۱۵، واشینگتن به‌عنوان پژوهشگر مهمان در مؤسسه مطالعات محیطی دانشگاه نیو ساوت ولز حضور داشت. تحصیلات کوک شامل پیش‌زمینه‌ای در فیزیک است. کوک پیش‌از کار روی این کتاب، وب‌سایت «علم شکاکانه» را تأسیس کرد که شواهد بررسی‌شده توسط داوری همتا را در مورد تغییرات اقلیمی گردآوری می‌کند.
همتا را در مورد تغییرات اقلیمی گردآوری می‌کند. او رایج‌ترین ادعاهای مطرح‌شده توسط افرادی که علیه اجماع علمی در مورد تغییرات اقلیمی استدلال می‌کنند را به‌همراه شواهدی برای رد هر نکته‌ای که مطرح کرده‌اند، در سایت قرار داد. پس‌از انتشار کتاب "«انکار تغییرات اقلیمی: سرها در شن»"، کوک در نوشتن کتاب‌های دیگری در همین زمینه با عنوان "«علم تغییرات اقلیمی: یک سنتز مدرن: جلد ۱»" "– آب‌وهوای فیزیکی" (۲۰۱۳) همکاری کرد. در سال ۲۰۱۵، کوک به‌عنوان پژوهشگر ارتباطات اقلیمی در دانشگاه کوئینزلند خدمت کرد. "کتاب «انکار
در دانشگاه کوئینزلند خدمت کرد. "کتاب «انکار تغییرات اقلیمی: سرها در شن»" اولین بار در سال ۲۰۱۱ توسط ارث‌اسکن، زیرمجموعه‌ای از روتلج، منتشر شد. هر دو نسخه جلد سخت و شومیز در آوریل ۲۰۱۱ منتشر شدند. این کتاب در همان سال توسط ناشر در قالب کتاب الکترونیکی نیز منتشر شد. دومین نسخه کتاب الکترونیکی توسط انتشارات روتلج در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. این کتاب در ماه مه ۲۰۱۳ توسط آمازون ازطریق کیندل در دسترس قرار گرفت. خلاصه مطالب. "انکار تغییرات اقلیمی: سرها در شن،" تجزیه و تحلیل دقیقی از انکار تغییرات اقلیمی و همچنین رد آن
دقیقی از انکار تغییرات اقلیمی و همچنین رد آن ارائه می‌دهد. نائومی اورِسکِز در پیشگفتار کتابش می‌نویسد که مردم به‌دلیل احساس ترس قربانی پدیده انکار می‌شوند. این کتاب چندین استدلال علیه گرمایش جهانی را بررسی می‌کند و از شواهد بررسی‌شده توسط داوری همتا از اجماع علمی برای پشتیبانی از منطق خود جهت رد اعتبار هر استدلال استفاده می‌کند. روش‌شناسی کسانی که تغییرات اقلیمی را انکار می‌کنند، ارزیابی می‌شود، از جمله: گزینش (گل‌چین کردن) داده‌هایی که ظاهراً از دیدگاه‌های خاص آنها پشتیبانی می‌کنند، حفظ سطح بالایی از
خاص آنها پشتیبانی می‌کنند، حفظ سطح بالایی از شواهد تغییرات اقلیمی توسط انکارکنندگان آن، و انتقاد از ارزش‌های خود دانشمندان اقلیم. این کتاب توضیح می‌دهد که چرا برخی افراد و عموم مردم تمایل دارند اجماع علمی در مورد تغییرات اقلیمی را انکار کنند. نویسندگان با استفاده از نظریه علوم اجتماعی، مفهوم گسترده‌تر انکار را مورد بحث قرار می‌دهند و خاطرنشان می‌کنند که وقوع آن در جامعه زمانی ظاهر می‌شود که افراد از اعمال خود وحشت‌زده یا شرمنده باشند. آنها می‌نویسند که این انگیزه‌ها، وقتی از یک فرد به جامعهٔ وسیع‌تر گسترش
انگیزه‌ها، وقتی از یک فرد به جامعهٔ وسیع‌تر گسترش می‌یابند، خود را به‌عنوان نوعی بیماری نشان می‌دهند. این کتاب، انکار تغییرات اقلیمی را به‌عنوان یک آسیب‌شناسی که فرهنگ کره زمین را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد، معرفی می‌کند. نویسندگان از وجود رابطه‌ای معکوس بین افزایش اجماع علمی در مورد تغییرات اقلیمی و افزایش همزمان انکار همین موضوع در میان عموم مردم ابراز تاسف می‌کنند. این کتاب به شناسایی یک زیربنای شرکتی می‌پردازد که ازطریق شرکت‌هایی که از صنعت سوخت‌های فسیلی سود می‌برند، بر افکار عمومی تأثیر می‌گذارد. واشینگتن
می‌برند، بر افکار عمومی تأثیر می‌گذارد. واشینگتن و کوک می‌نویسند که سیاستمداران اغلب از کلمات طفره‌آمیز به‌عنوان نوعی تبلیغات و فریب استفاده می‌کنند تا طوری رفتار کنند که انگار قرار است کاری در مورد تغییرات اقلیمی انجام دهند، درحالی که در واقع در مورد این موضوع منفعل هستند. نویسندگان در ادامه به سطح بالاتری از انکار - در میان عموم مردم - اشاره می‌کنند. آنها استدلال می‌کنند که جامعه ازطریق انفعال و مقاومت در برابر اجماع علمی، امکان انکار علم اقلیم‌شناسی را فراهم می‌کند. نویسندگان نتیجه می‌گیرند که اگر عموم
می‌کند. نویسندگان نتیجه می‌گیرند که اگر عموم مردم از انکار تغییرات اقلیمی دست بردارند، می‌توان به‌طور واقع‌بینانه‌ای به خود این مشکل و به‌طور قابل توجهی رسیدگی کرد. واکنش. جان کوک، یکی از نویسندگان این کتاب، جایزه‌ی یوریکا برای پیشرفت دانش تغییرات اقلیمی در سال ۲۰۱۱ را که توسط دولت نیو ساوت ولز و به‌عنوان بخشی از جوایز یوریکای موزهٔ استرالیا اعطا می‌شود، از آن خود کرد و به‌خاطر نقشش در انتقال جوهرهٔ علم تغییرات اقلیمی به عموم مردم مورد تقدیر قرار گرفت. پروفسور اووه هوگ-گلدبرگ، مدیر مؤسسه تغییرات جهانی
پروفسور اووه هوگ-گلدبرگ، مدیر مؤسسه تغییرات جهانی دانشگاه کوئینزلند، تحقیقات کوک و تألیف کتاب "«انکار تغییرات اقلیمی: سرها در شن»" را دلیل اصلی دریافت این جایزه توسط او عنوان کرد. "مجله اکولوژیست" کتاب را بررسی کرد و آن را اینگونه توصیف کرد: «به خوبی تحقیق شده و پاورقی‌ها با دقت و وسواس نوشته شده است». این بررسی به این نتیجه رسید: "کتاب «انکار تغییرات اقلیمی»" کتابی خردمندانه، به‌موقع و «شایسته توجه مخاطبان است.» مری-لو کانسیدین در مقاله‌ای برای مجله "ECOS" نوشت که این کتاب «اعتراضات به علم داوری‌شده توسط
نوشت که این کتاب «اعتراضات به علم داوری‌شده توسط داوری همتا را با جزئیات دقیق بررسی می‌کند». کانسیداین این کتاب را به کسانی که قبلاً از وب‌سایت «علم شکاکانه» بازدید کرده بودند و متعاقباً می‌خواستند دربارهٔ موضوع گسترده‌تر مورد بحث در سایت اطلاعات بیشتری کسب کنند، توصیه کرد. در نقدی که مجله دانشگاهی "Natures Sciences Sociétés" بر این کتاب نوشت، تز نویسندگان به‌دلیل توانایی‌اش در ارائه دلیل برای تحلیل‌هایشان مورد تحسین قرار گرفت: «این کتاب نشان می‌دهد که چگونه می‌توانیم بر انکار غلبه کنیم، واقعیت را بپذیریم
می‌توانیم بر انکار غلبه کنیم، واقعیت را بپذیریم و در نتیجه بحران اقلیمی را حل کنیم.» "انجمن علوم نیچرز" این کار را به ذی‌نفعان متعدد توصیه کرد و نتیجه گرفت: «این کار دانشمندان، دانشجویان دانشگاه، فعالان تغییرات اقلیمی و همچنین عموم مردم را که به‌دنبال کنار گذاشتن انکار و اقدام هستند، مشغول خواهد کرد.» جنین کیتسون این کتاب را برای مجله "آموزش"، یکی از نشریات فدراسیون معلمان نیو ساوت ولز، نقد و بررسی کرد. کیتسون این اثر را در چارچوب نیاز عموم به اقدام پیش‌از رسیدن به نقطه‌ای بی‌بازگشت، به‌موقع و مهم توصیف
رسیدن به نقطه‌ای بی‌بازگشت، به‌موقع و مهم توصیف کرد: «این کتابی حیاتی است که باید قبل‌از اینکه تغییرات اقلیمی افسارگسیخته واقعاً از کنترل ما خارج شود، خوانده شود.» نقد او اینگونه به پایان رسید: «فقط می‌توان امیدوار بود که این کتاب توسط منکران تغییرات اقلیمی خوانده شود تا بتوانیم سفر چالش‌برانگیز به‌سوی آینده‌ای پایدار ازنظر زیست‌محیطی را آغاز کنیم.»
بانک بذر هزاره (به انگلیسی: Millennium Seed Bank؛ مخفف: MSB) بزرگ‌ترین برنامهٔ حفاظت از گیاهان "به‌صورت غیر رویشی" در جهان است، که توسط باغ گیاه‌شناسی سلطنتی، کیو، انگلستان هماهنگ می‌شود. این پروژه پس از دریافت کمک هزینه کمیسیون هزاره در سال ۱۹۹۵، در سال ۱۹۹۶ آغاز به کار کرد و اکنون در ساختمان هزاره ولکام تراست واقع در محوطهٔ ویکهرست پلیس، ساسکس غربی قرار دارد. هدف آن ارائهٔ یک «بیمه‌نامه» در برابر انقراض گیاهان در طبیعت با ذخیرهٔ بذر برای استفاده در آینده است. این تأسیسات ذخیره‌سازی شامل انبارهای بزرگ
است. این تأسیسات ذخیره‌سازی شامل انبارهای بزرگ یخ‌زده زیرزمینی است که بزرگ‌ترین بانک بذر گیاهان وحشی جهان یا مجموعه‌ای از بذر گونه‌های وحشی را در خود جای داده‌اند. این پروژه توسط دکتر پیتر تامپسون آغاز شده بود و پس از جدایی راجر اسمیت از پروژه، توسط پل اسمیت اداره می‌شد. راجر اسمیت در سال ۲۰۰۰ در مراسم سال نو ملکه، به پاس خدماتش به این پروژه، نشان نشان امپراتوری بریتانیا را دریافت کرد. پروژه. گروه‌هایی با همکاری سایر پروژه‌های تنوع زیستی در سراسر جهان، برای جمع‌آوری بذر گیاهان مناطق خشک اعزام می‌شوند. در
جمع‌آوری بذر گیاهان مناطق خشک اعزام می‌شوند. در صورت امکان، مجموعه‌ها در کشور مبدأ نگهداری می‌شوند و نسخه‌های تکراری برای ذخیره‌سازی به پروژهٔ بانک بذر هزاره ارسال می‌شوند. مشارکت‌های عمده‌ای در تمام قاره‌ها وجود دارد که کشورهای درگیر را قادر می‌سازد تا به اهداف بین‌المللی مانند استراتژی جهانی حفاظت از گیاهان و اهداف توسعهٔ هزاره برنامهٔ محیط زیست سازمان ملل متحد دست یابند. بانک بذر کیو دستخوش تغییرات زیادی شده است. تأسیسات بانک بذر کیو که توسط پیتر تامپسون در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد، پیش از بانک بذر هزاره تأسیس
در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد، پیش از بانک بذر هزاره تأسیس شد و از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۵ توسط راجر اسمیت ریاست می‌شد. از سال ۲۰۰۵، پاول اسمیت ریاست بانک بذر هزاره را بر عهده گرفت. ساختمان بانک بذر هزاره ولکام تراست توسط شرکت استانتون ویلیامز طراحی و در سال ۲۰۰۰ توسط پرنس چارلز افتتاح شد. آزمایشگاه‌ها و دفاتر در دو طرف فضای وسیعی که برای بازدیدکنندگان باز است و یک نمایشگاه را در خود جای داده، قرار گرفته‌اند. از اینجا بازدیدکنندگان می‌توانند از طریق پنجره‌های محوطه‌های کاری، تمیز کردن و آماده‌سازی بذرها را مشاهده کنند و
تمیز کردن و آماده‌سازی بذرها را مشاهده کنند و ورودی خزانه‌های زیرزمینی را که بذرها در دمای در آن نگهداری می‌شوند، ببینند. در سال ۲۰۰۱، برنامهٔ بین‌المللی بانک بذر هزاره آغاز شد. در آوریل ۲۰۰۷، این بانک یک میلیاردمین بذر خود، مربوط به گونهٔ "Oxytenanthera abyssinica"، نوعی بامبوی آفریقایی، را داشت. در اکتبر ۲۰۰۹، با افزودن موز وحشی "Musa itinerans" به خزانه بذر خود، به هدف ۱۰ درصدی خود که ذخیرهٔ تمام گونه‌های گیاهی وحشی جهان بود، دست یافت. با افزایش تخمین‌ها برای تعداد گونه‌های گیاهی دانه‌دار، ۳۴۰۸۸ گونه
برای تعداد گونه‌های گیاهی دانه‌دار، ۳۴۰۸۸ گونه گیاهی وحشی و ۱۹۸۰۴۰۵۰۳۶ بذر موجود در انبار تا ژوئن ۲۰۱۵، بیش از ۱۳٪ از گونه‌های گیاهی وحشی جهان را تشکیل می‌دهند. اهداف. اهداف اصلی پروژه عبارتند از: منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
سطل بهداشتی، ظرف کوچکی برای محصولات بهداشتی استفاده شده در دوران قاعدگی است که معمولاً در بسیاری از کشورهای جهان در توالت عمومی نصب می‌شود. در نیویورک، ایالات متحده آمریکا، در سال ۱۹۵۲، جورج اس. جیمز «سطل زباله بهداشتی» را به ثبت رساند. در سال ۱۹۵۵ در بریتانیا، اولین شرکت مدیریت پسماند بود که سطل‌های زباله بهداشتی عرضه کرد. پیشینه. محصولات یکبار مصرف قاعدگی در اوایل قرن بیستم اختراع شدند، اما در ابتدا هیچ مخزن مخصوصی برای نگهداری آنها وجود نداشت. بعضی از توالت‌های عمومی کوره‌های کوچکی داشتند که زباله‌ها را
عمومی کوره‌های کوچکی داشتند که زباله‌ها را می‌سوزاندند، اما اغلب چنین امکاناتی وجود نداشت. این به این معنی بود که اکثر مردم مجبور بودند خودشان این محصولات را از توالت بیرون بیاورند، پنهان کنند یا بیرون بیاورند. یکی از اولین ارائه دهندگان دستگاه‌های زباله سوز در بریتانیا، بود که در سال ۱۹۱۶ این دستگاه‌ها را تبلیغ می‌کرد. بزرگ‌ترین تولیدکنندهٔ زباله‌سوزها در بریتانیا در اواسط قرن بیستم، شرکت تولیدی الکتریکی واندزورث بود؛ به این زباله‌سوزها لقب «زباله‌سوزان خرگوشی» داده شده بود. با این حال، این کار رایج نبود
داده شده بود. با این حال، این کار رایج نبود و زنان بیشتر احتمال داشت که محصولات استفاده شده را در توالت بیندازند یا پنهان کنند. مسئله پنهان کردن محصولات قاعدگی در طول جنگ جهانی دوم در انگلستان مورد توجه قرار گرفت و فدراسیون پزشکی زنان یک «کمیته بروشور قاعدگی» برای انتشار اطلاعات جهت مقابله با این مسئله تأسیس کرد. فرآیندی را پیشنهاد کرد که امروزه برای بسیاری قابل تشخیص است - اینکه هر اتاقک شامل یک کیسه کاغذی برای محصولات قاعدگی استفاده شده و یک سطل برای انداختن آنها باشد. استفاده و توسعه اولیه. در نیویورک،
آنها باشد. استفاده و توسعه اولیه. در نیویورک، ایالات متحده آمریکا، در سال ۱۹۵۲، جورج اس. جیمز «سطل زباله بهداشتی» را به ثبت رساند. در سال ۱۹۵۵، شرکت کنون هایجین (سیترون هایجین) اولین شرکت مدیریت پسماند بود که سطل‌های زباله بهداشتی عرضه کرد، به خصوص که تعداد زنان شاغل در بریتانیای پس از جنگ رو به افزایش بود. سطل‌های زباله اصلی کنون به رنگ آبی بودند و در سال ۲۰۱۸ هنوز هم در برخی از حمام‌های عمومی اسکاتلند یافت می‌شدند. شرکت‌های دیگری نیز به این صنعت پیوستند، که طرح «تعویض واحد بهداشتی» را ارائه دادند، که در
که طرح «تعویض واحد بهداشتی» را ارائه دادند، که در آن سطل‌های زباله جدید تحویل داده می‌شد و سطل‌های زباله استفاده شده جمع‌آوری، خالی، شسته و به مکان دیگری بازگردانده می‌شدند. طبق روایات، به دلیل پیشنهادی که یکی از منشی‌های شرکت به صاحبانش، آلفرد و جورج تک، ارائه داد، وارد این صنعت شد. در بریتانیا در دهه ۱۹۷۰، استفاده از محصولات قاعدگی گسترش یافت، اما هنوز گزینه‌های دفع آنها، به ویژه در اماکن عمومی، وجود نداشت. شبکه محیط زیست زنان این موضوع را به عنوان یک مسئله مطرح کرد و استدلال کرد که حجم عظیم زباله باعث
مطرح کرد و استدلال کرد که حجم عظیم زباله باعث ایجاد محل‌های دفن زباله اضافی و همچنین آلودگی هوا از طریق سوزاندن، چالش‌هایی برای لوله‌کشی و آلودگی آب می‌شود. نوآوری دیگری در سطل‌های زباله بهداشتی در پاسخ به تحقیقاتی در بریتانیا در سال ۱۹۸۰ انجام شد، صورت گرفت. این تحقیقات نشان می‌داد که بیش از ۷۰ درصد از محصولات قاعدگی استفاده شده حاوی آثار مدفوع و باکتری هستند. این امر منجر به ضدعفونی کردن سطل‌های زباله بهداشتی با مواد باکتری‌کش به عنوان بخشی از فرایند پاکسازی مجدد در طول دهه ۱۹۸۰ شد. قوانین جدید در
پاکسازی مجدد در طول دهه ۱۹۸۰ شد. قوانین جدید در بریتانیا در دهه ۱۹۹۰ به این معنی بود که کارفرمایان مسئولیت ارائه روش‌های ایمن برای دفع زباله را بر عهده داشتند. این بدان معنی بود که تا اواسط دهه ۱۹۹۰، سطل‌های زباله بهداشتی در توالت‌ها رایج شدند. در دهه ۲۰۱۰، در بریتانیا گرایشی به سمت سطل‌های زباله بهداشتی زیباتر وجود داشت: سطل‌های زباله دیواری استوانه‌ای شکل را معرفی کرد؛ سطل‌های زباله با رنگ‌های روشن را معرفی کرد. نوآوری‌ها همچنین شامل سطل‌های زباله با حسگر بدون لمس بود که در آن «دریچهٔ فروتنی» (درب)
حسگر بدون لمس بود که در آن «دریچهٔ فروتنی» (درب) به‌طور خودکار باز می‌شود. در بریتانیا، بیشتر سطل‌های زباله بهداشتی از اکریلونیتریل بوتادین استایرن ساخته می‌شوند که یک پلاستیک قابل بازیافت است. آنها معمولاً ۲۳ لیتر ظرفیت دارند و . در سال ۲۰۱۰، اما بارنت، مجری برنامه "«ساعت زنان»"، توجه‌ها را به طراحی ضعیف برخی از توالت‌های زنانه جلب کرد که اغلب فضای بسیار کمی برای سطل‌های زباله بهداشتی دارند، یا این سطل‌ها به عنوان یک اقدام جانبی اضافه می‌شوند. شمول. در بریتانیا، کمپین «پسران به سطل زباله نیاز دارند» به