payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایوه بازیبا مسودی (زادهٔ ۱۲ اوت ۱۹۶۵) وکیل، سیاستمدار و کنشگر حقوق بشر اهل جمهوری دموکراتیک کنگو است. وی از مه ۲۰۱۹ به عنوان دبیرکل حزب جنبش برای آزادی کنگو (MLC) فعالیت داشته است.همچنین از سال ۲۰۲۱، سمت‌های معاونت نخست‌وزیری و وزارت محیط زیست را در دولت کنگو بر عهده دارد. اوایل زندگی و تحصیل. ایوه بازیبا مسودی در ۱۲ اوت ۱۹۶۵ در استانلیویل (شهر کیسانگانی کنونی) واقع در جمهوری دموکراتیک کنگو متولد شد. دوران تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان بوسانگانی (Lycée Bosangani) کینشاسا گذراند، جایی که دروس لاتین و
Bosangani) کینشاسا گذراند، جایی که دروس لاتین و فلسفه را فراگرفت. وی سپس در دانشگاه کاردینال مالولا کینشاسا پذیرفته شد و موفق به اخذ مدرک لیسانس در روابط بین‌الملل گردید. پیشه. ایوه بازیبا در سال ۱۹۸۸ به فعالان حزب سیاسی اتحادیه برای دموکراسی و پیشرفت اجتماعی (UDPS) تحت رهبری اتین تشیسکدی پیوست. او طی حکومت موبوتو سسه سوکو چندین بار بازداشت شد، به مدت چهار روز در دوران لوران کابیلا زندانی گردید و توسط دولت ژوزف کابیلا به دلیل محکوم کردن فساد در صنعت معدن مورد تعقیب قضایی قرار گرفت. در سال ۲۰۰۲، او در
مورد تعقیب قضایی قرار گرفت. در سال ۲۰۰۲، او در مذاکرات شهر خورشید که منجر به تشکیل دولت انتقالی و برگزاری انتخابات سال ۲۰۰۶ و استقرار جمهوری سوم شد، مشارکت نمود. زمانی که حزب وی (UDPS) انتخابات را تحریم کرد، او شخصاً ازاتین تشیسکدی و دیگر رهبران حزب درخواست نمود تا برای مشارکت در انتخابات مجوز ویژه دریافت کنند. در سال ۲۰۰۷، او به عنوان عضو حزب سیاسی جنبش برای آزادی کنگو (MLC) از طریق مجلس استانی کینشاسا به سنا راه یافت. او همواره از مدافعان سرسخت حقوق بشر، به ویژه حقوق زنان و گروه‌های آسیب‌پذیر بوده است.
به ویژه حقوق زنان و گروه‌های آسیب‌پذیر بوده است. در دوره قانونگذاری ۲۰۱۱–۲۰۱۶، طرحی را ارائه داد که شامل حمایت‌های ویژه از افراد دارای معلولیت می‌شد. این طرح را بار دیگر در سال ۲۰۱۹ تقدیم مجلس کرد. از سال ۲۰۱۹، او به عنوان دبیرکل MLC خدمت کرد. خانواده. بازیبا یک مادر متأهل است. سایر مسئولیت‌ها. بازیبا رئیس اتحادیه زنان کنگو برای انتخابات (LIFCE) است.
کمال پیر که با نام لاز کمال نیز شناخته می‌شود (۱۹۵۲ – ۷ سپتامبر ۱۹۸۲)، انقلابی مارکسیست-لنینیست لاز و از بنیان‌گذاران غیرکُرد حزب کارگران کردستان بود. زندگی. او در دانشکده ادبیات دانشگاه حاجت‌تپه تحصیل کرد و تحت تأثیر عبدالله اوجالان در اوایل دهه ۷۰ میلادی دانشگاه را رها کرد او از سال ۷۲ با هاکی کارر یکی دیگر از بنیان‌گذاران حزب کارگران کردستان هم‌خانه شد و پس آزادی عبدالله اوجالان از زندان نیز به آنها اضافه شد و این هم‌خانه گی پایه‌های بنیان‌گذاری حزب کارگران کردستان به وجود آمد او در سال ۱۹۸۰ هنگامی که به
کردستان به وجود آمد او در سال ۱۹۸۰ هنگامی که به همراه معصوم کرکماز در استان باتمان در کمین نیروهای ارتش ترکیه قرار گرفتن کورکماز زخمی شد و فرار کرد و کمال پیر دستگیر شد و در زندان دیابکر زندانی شد او در طول محامکه خود از وضعیت بد و اسفناک زندانیان سیاسی زندان دیابکر گفت و اعلام کرد حزب کارگران کردستان در زمانی مناسب فعالیت نظامی خود را آغاز خواهد کرد
بارون کلمنت آگوست گریگوری دوبُد (۱۸۰۶–۱۸۸۷ م.؛ به روسی: Клементий Клементьевич Боде؛ به انگلیسی: Clémens August Gregor Peter Ludwig de Bode)، دیپلمات، شرق‌شناس و سفرنامه‌نویس قرن نوزدهم میلادی بود. او در یک خانواده‌ی اشرافی فرانسوی‌الاصل در امپراتوری روسیه زاده شد و در سال‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۴۰ به عنوان دبیر اول سفارت روسیه در ایران قاجاری فعالیت کرد. سفرنامه‌ی او از مناطق لرستان و عربستان (خوزستان) یکی از نخستین منابع اروپایی دربارهٔ جغرافیا، تاریخ و اقوام جنوب غربی ایران است. ایران است. همچنین گیاه زینتی والک
غربی ایران است. ایران است. همچنین گیاه زینتی والک ستاره‌ای (Allium bodeanum) به افتخار او نام‌گذاری شده است. زندگی. کودکی و تحصیلات. کلمنت دوبُد در ۴ آوریل ۱۸۰۶ در خانواده‌ای اشرافی از خاندان اشرافی آلزاسی در روسیه به دنیا آمد. پدرش، بارون کلمنت ژوزف دوبد، در پی انقلاب فرانسه به روسیه مهاجرت کرده و در جنگ‌های ناپلئونی با تشکیل یک هنگ سواره‌نظام به خدمت امپراتوری روس درآمده بود. مادرش انگلیسی‌تبار بود و خانواده در هر دو کشور پیوندهایی داشت. دوبُد جوان تحصیلات ابتدایی خود را در بریتانیا گذراند و سپس در کالج
ابتدایی خود را در بریتانیا گذراند و سپس در کالج سلطنتی سن‌پترزبورگ تحصیل کرد و با مدال طلا فارغ‌التحصیل شد. او که به زبان‌های روسی، فرانسوی، انگلیسی و فارسی تسلط داشت، از همان جوانی در محافل علمی لندن و سن‌پترزبورگ حضور داشت و علاقه‌ای عمیق به فرهنگ شرق و ایران پیدا کرد. عضویت او در چندین انجمن علمی اروپایی، جایگاه او را در حوزهٔ شرق‌شناسی مستحکم کرد. حضور دیپلماتیک در ایران. در سال ۱۸۳۶، بارون دوبُد به عنوان دبیر اول سفارت روسیه در تهران منصوب شد. او در دوره‌ای حساس از روابط روسیه و ایران قاجاری به این
دوره‌ای حساس از روابط روسیه و ایران قاجاری به این سمت رسید. از جمله وظایف اولیهٔ او، شرکت در مراسم انتقال بقایای الکساندر گریبایدوف، دیپلمات مقتول روسی، به زادگاهش بود. دوبُد در طول اقامتش در ایران به زبان فارسی تسلط کامل یافت و شناختی عمیق از فرهنگ و ساختار اجتماعی ایران پیدا کرد. او توانست به مناطقی از ایران سفر کند که برای بیشتر اروپاییان آن زمان ناشناخته بود و از حمایت سفارت روسیه و توصیه‌نامه‌های رسمی برای سفر به نواحی گوناگون استفاده کرد. سفر به لرستان و خوزستان. در زمستان ۱۸۴۰–۱۸۴۱، دوبُد سفری ۶۷
و خوزستان. در زمستان ۱۸۴۰–۱۸۴۱، دوبُد سفری ۶۷ روزه به جنوب و غرب ایران آغاز کرد. او از تهران به قم، کاشان، اصفهان، شیراز، کازرون، بهبهان، شوشتر، شوش، دزفول، خرم‌آباد و بروجرد رفت و سپس به تهران بازگشت. این مسیر در مجموع حدود ۲۰۰۰ کیلومتر بود. از آنجایی که خوزستان در قرن نوزدهم و در ادبیات غرب عربستان خوانده می‌شد، سفر او، سفر به لرستان و عربستان مشهور است. او نخستین دیپلمات روسی بود که به این مناطق سفر کرد و مشاهدات او از قبایل لر، عرب، بختیاری و ترکمن، اطلاعاتی بی‌سابقه دربارهٔ ساختار اجتماعی، مناسبات
اطلاعاتی بی‌سابقه دربارهٔ ساختار اجتماعی، مناسبات سیاسی و وضعیت جغرافیایی این نواحی ارائه کرد. سفر او ماهیتی نیمه‌رسمی داشت و هرچند عنوانش شخصی بود، اما با وظایف سیاسی از سوی دولت روسیه همراه بود. سال‌های پایانی و میراث. دوبُد در سال‌های پایانی عمر به روسیه بازگشت و به درجهٔ مشاور دولتی نائل شد. او با دو تن از زنان اشراف‌زادهٔ روس ازدواج کرد و در نزدیکی مسکو زندگی می‌کرد. میراث دوبُد در حوزهٔ شرق‌شناسی و ایران‌شناسی قابل توجه است. سفرنامهٔ او در ایران، منبعی مهم برای پژوهشگران تاریخ، مردم‌شناسی و جغرافیای
مهم برای پژوهشگران تاریخ، مردم‌شناسی و جغرافیای ایران در دورهٔ قاجار به‌شمار می‌رود. آثار و نوشته‌ها. دوبُد در سال ۱۸۴۵ کتابی با عنوان "سفر به لرستان و عربستان" به زبان انگلیسی در لندن منتشر کرد. این اثر دو جلدی، یکی از نخستین توصیفات جامع اروپایی از جنوب غربی ایران است. او در این سفرنامه، ضمن شرح مشاهدات میدانی خود، نقشه‌هایی دقیق از مناطق مختلف ارائه کرده که پایه‌گذار شناخت اروپاییان از این نواحی شد. منظور از عربستان در این کتاب، خوزستان است. در همان سال، دوبُد ترجمهٔ انگلیسی کتابی دربارهٔ بخارا، نوشتهٔ
دوبُد ترجمهٔ انگلیسی کتابی دربارهٔ بخارا، نوشتهٔ نیکلای خانیکوف، را با عنوان "بخارا، امیر و مردمش" منتشر کرد. همچنین مقاله‌ای به زبان انگلیسی با عنوان "در باب قبایل یموت و گوکلان ترکمنستان" در سال ۱۸۴۸ ارائه داد که نخستین راهنمای مردم‌شناسی این اقوام در زبان انگلیسی به‌شمار می‌رود. ترجمه سفرنامه به فارسی. امروزه سفرنامهٔ او با عنوان "سفرنامهٔ لرستان و خوزستان" به فارسی ترجمه شده و در ایران نیز مورد توجه قرار گرفته است.
ریجین اِنکارناسیون آنسونگ وِلاسکز (؛ ؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده و مجری تلویزیون اهل فیلیپین است. وی که از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های فرهنگ عامه فیلیپین محسوب می‌شود و به دلیل گسترهٔ صوتی و تکنیک آوازخوانی قدرتمند خود شهرت دارد. او در دوران کودکی آموزش صدای غیرمتعارفی داشت و برای تمرین، تا گردن در دریا فرومی‌رفت. ولاسکز پس از پیروزی در مسابقهٔ استعدادیابی تلویزیونی "آنگ باگونگ کامپسون" در سال ۱۹۸۴ و مسابقهٔ آواز آسیا-اقیانوسیه در سال ۱۹۸۹ به شهرت رسید. او با نام
در سال ۱۹۸۹ به شهرت رسید. او با نام چونا در سال ۱۹۸۶ قراردادی با شرکت اونکوآرتز اینترنشنال امضا کرد و تک‌آهنگ «دوباره عاشقم باش» را منتشر کرد که از نظر تجاری ناموفق بود. سال بعد، با نام هنری ریجین ولاسکز و تحت راهنمایی مدیر اجرایی ویوا رکوردز، ویک دل روساریو و تهیه‌کننده رانی اِنارِس، نخستین آلبوم استودیویی خود را با عنوان "ریجین" (۱۹۸۷) منتشر کرد. او در آلبوم‌های دوم و سوم خود، "نوزده ۹۰" (۱۹۹۰) و "تاگالا تاگالا" (۱۹۹۱) سبک‌های مانیلا ساوند و کوندیمن را تجربه کرد. ولاسکز پس از امضای قراردادی بین‌المللی با
کرد. ولاسکز پس از امضای قراردادی بین‌المللی با پلی‌گرام رکوردز، با پنجمین آلبوم خود "بدون تعصب گوش کن" (۱۹۹۴) که بیش از ۷۰۰ هزار نسخه فروخت، در برخی از کشورهای آسیایی موفقیت تجاری خوبی کسب کرد. این آلبوم، که پرفروش‌ترین آلبوم او تاکنون محسوب می‌شود، با تک‌آهنگ «عاشق تو» مورد استقبال قرار گرفت. او در آلبوم‌های بعدی خود، "هیجان عشق من" (۱۹۹۵) به سبک‌های جاز و موسیقی معاصر بزرگسالان روی آورد و در آلبوم "رترو" (۱۹۹۶) چندین آهنگ بازخوانی‌شده ارائه کرد. پس از ترک پلی‌گرام و امضای قرارداد با شرکت ام‌جی‌اف در سال
پلی‌گرام و امضای قرارداد با شرکت ام‌جی‌اف در سال ۱۹۹۸، او آلبوم "کشیده‌شده" را با تأثیرات ریتم اند بلوز منتشر کرد. آلبوم بعدی او، "آر۲کی" (۱۹۹۹)، شامل بازخوانی آهنگ‌های «بر بال‌های عشق»، «دیگر اینگونه عاشق نخواهم شد» و «نمی‌خواهم هیچ چیزی را از دست بدهم» بود و توانست گواهینامهٔ دوازده‌بار پلاتین از انجمن صنعت ضبط فیلیپین (PARI) دریافت کند. ولاسکز در فیلم‌های کمدی عاشقانه "به تو نیاز دارم" (۲۰۰۰) و "فقط قول بده" (۲۰۰۱) نقش‌های اصلی را ایفا کرد و برای فیلم دوم، جایزهٔ ملکه گیشه را از جوایز سرگرمی گیشه دریافت
جایزهٔ ملکه گیشه را از جوایز سرگرمی گیشه دریافت کرد. بازی او در نقش زنی با ناتوانی ذهنی در یک قسمت از مجموعهٔ آنتولوژی "یادت هست؟" (۲۰۰۱) جایزهٔ استار بهترین بازیگر زن برای او به ارمغان آورد. او همچنین در مجموعه‌های تلویزیونی "همیشه در قلبم" (۲۰۰۴)، "من کیم سامسون هستم" (۲۰۰۸)، "توتوی باتو" (۲۰۰۹)، "دیوا" (۲۰۱۰)، "عاشقتم پیر!" (۲۰۱۱) و "دوشیزهٔ فقیر" (۲۰۱۶) به ایفای نقش پرداخت. ولاسکز برای بازی در نقش یک جاعل اسناد در فیلم کمدی "از میان همهٔ چیزها" (۲۰۱۲) برندهٔ جایزه بهترین بازیگر زن از جوایز گلدن اسکرین
جایزه بهترین بازیگر زن از جوایز گلدن اسکرین شد. او همچنین در برنامه‌های استعدادیابی تلویزیونی به عنوان مجری "ستارهٔ یک شب" (۲۰۰۲)، "فوق‌ستارهٔ پینوی پاپ" (۲۰۰۴) و "برخورد" (۲۰۱۸) حضور یافت و به عنوان داور در "شیفتهٔ ستارگان" (۲۰۱۵) و "آیدل فیلیپین" (۲۰۱۹) فعالیت کرد. با فروش بیش از ۷ میلیون نسخه در فیلیپین و ۱٫۵ میلیون نسخه در آسیا، ولاسکز پرفروش‌ترین هنرمند موسیقی فیلیپین در تمام دوران است. افتخارات او شامل دو جایزهٔ تلویزیون آسیا، دو جایزهٔ ام‌تی‌وی آسیا، ۲۲ جایزهٔ آویت، ۱۷ جایزهٔ آلیو (از جمله سه جایزهٔ
۲۲ جایزهٔ آویت، ۱۷ جایزهٔ آلیو (از جمله سه جایزهٔ سرگرم‌کنندهٔ سال)، ۲۲ جایزهٔ سرگرمی گیشه و ۱۷ جایزهٔ استار برای موسیقی است. او که با لقب بلبل آسیا شناخته می‌شود، به‌طور مداوم از سوی نسل‌های جدید خوانندگان فیلیپینی به عنوان منبع الهام یاد شده است. اوایل زندگی. ریجین اِنکارناسیون آنسونگ وِلاسکز در ۲۲ آوریل ۱۹۷۰ در محلهٔ توندو در شهر مانیل از مادری به نام ترزیتا (با نام‌خانوادگی دوشیزگی انسونگ) و پدری به نام جراردو ولاسکز متولد شد. او سه خواهر به نام‌های کاکای، دیان و دکا و یک برادر به نام جوجو دارد.
کاکای، دیان و دکا و یک برادر به نام جوجو دارد. خانوادهٔ او به هینوندایان در لیته جنوبی نقل مکان کردند و ولاسکز سال‌های ابتدایی زندگی خود را در آنجا گذراند. در سه‌سالگی، او پس از شنیدن لالایی‌های پدرش به موسیقی علاقه‌مند شد. او اغلب به نواختن گیتار و پیانوی مادرش گوش می‌داد، در حالی که پدرش آواز می‌خواند و آهنگ «مستر دی‌جی» از شارون کونتا یکی از اولین آهنگ‌هایی بود که او یادگرفت. ولاسکز در شش‌سالگی آواز خواندن را شروع کرد. او تحت آموزش فشردهٔ پدرش قرار گرفت که او را تا گردن در دریا فرو می‌برد و او را وادار
که او را تا گردن در دریا فرو می‌برد و او را وادار به انجام تحریر آوازی در آن وضعیت می‌کرد. او این روش غیرمتعارف را عامل تقویت ماهیچه‌های شکم، دیافراگم و افزایش ظرفیت ریه‌های خود می‌داند. اولین رقابت موسیقی او در "برنامهٔ کودکان تیتا بتی" به میزبانی بتی مندز لیویوکو بود که در آن مقام سوم را کسب کرد. در ۹ سالگی، خانوادهٔ او به بالاگتاس در بولاکان نقل مکان کردند و در آنجا در آکادمی سنت لارنس مشغول به تحصیل شد و به نمایندگی از مدرسه‌اش در مسابقهٔ آواز سالانه انجمن مدارس خصوصی بولاکان شرکت کرد. در سال ۱۹۸۴، در
مدارس خصوصی بولاکان شرکت کرد. در سال ۱۹۸۴، در ۱۴ سالگی، او برای برنامهٔ تلویزیونی استعدادیابی "آنگ باگونگ کامپسون" آزمون داد و در بخش نوجوانان این مسابقه پذیرفته شد. او توانست جایگاه خود را به مدت هشت هفته متوالی حفظ کند و در نهایت قهرمان مسابقه شد، که منجر به امضای قرارداد ضبط موسیقی با اوکنوآرتز اینترنشنال شد. زندگی شخصی. ولاسکز در ژوئن ۲۰۰۷، در مقاله‌ای که توسط مجله "یس!" منتشر شد، رابطهٔ خود را با خواننده و ترانه‌سرا اوگی آلکاسید اعلام کرد. در ۸ اوت ۲۰۱۰، این زوج نامزدی خود را به‌طور رسمی اعلام کردند و
این زوج نامزدی خود را به‌طور رسمی اعلام کردند و در دسامبر همان سال در ناسوگبو در باتانگاس ازدواج کردند. ولاسکز در ۸ نوامبر ۲۰۱۱، از طریق عمل سزارین فرزندشان ناتانیل جیمز را به دنیا آورد. ولاسکز یک مسیحی دوباره متولدشده است. او در مارس ۲۰۱۶ فاش کرد که پیش از ازدواج با آلکاسید دچار سقط خودبه‌خودی جنین شده بود و همین موضوع دلیل اصلی گرایش او به این مذهب بوده است. ولاسکز همچنین گفت که در جلسات ویکتوری کریسچن فلوشیپ شرکت می‌کرده است.
استفانی هورویتز (۱۸۸۷–۱۹۴۲) (استفانیا هورویتز یا استفانی هوروویتز) یک شیمی‌دان یهودی لهستانی بود که به دلیل کارهای آزمایشگاهی خود در اثبات وجود ایزوتوپ‌ها شناخته می‌شود. او بین حدود سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ در مؤسسه رادیوم وین با اتو هانگشمیت همکاری کرد و با استفاده از روش‌های تحلیلی، اولین و دومین نمونه معتبر از وجود ایزوتوپ‌ها را در سرب و توریم نشان داد. بعدها، او خانه‌ای برای کودکان و جوانانی که به درمان روان‌شناختی نیاز داشتند، تأسیس کرد. او در سال ۱۹۴۲ در اردوگاه مرگ تربلینکا توسط نازی‌ها کشته شد. اوایل
اردوگاه مرگ تربلینکا توسط نازی‌ها کشته شد. اوایل زندگی و تحصیلات. هورویتز در ۱۷ آوریل ۱۸۸۷ در ورشو متولد شد. پدر او هنرمند بود، که به خاطر پرتره‌های سبک باروک خود شناخته می‌شد. نام خانوادگی مادر او «رزا لندن» بود و او یک خواهر داشت. این خانواده حدود سال ۱۸۹۰ به وین نقل مکان کردند. او از سال ۱۹۰۷ در دانشگاه وین تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۴ دکترای خود را در شیمی آلی دریافت کرد. استاد راهنمای او گویدو گلدشمیت بود و پژوهش دکترای او بر روی بازآرایی کینون با استفاده از اسید سولفوریک متمرکز بود. فعالیت علمی. به توصیه
اسید سولفوریک متمرکز بود. فعالیت علمی. به توصیه لیزه مایتنر، هورویتز در سال ۱۹۱۳ یا ۱۹۱۴ توسط اتو هانگشمیت به مؤسسه تحقیقات رادیوم، وین دعوت شد. در آن زمان، قانون جابجایی پرتوزا فایانس و سودی کشف جدیدی در شیمی پرتوزا بود که پیش‌بینی می‌کرد سرب حاصل از واپاشی پرتوزای اورانیوم یا توریم دارای وزن اتمی متفاوتی نسبت به سرب معمولی خواهد بود. داده‌های آزمایشگاهی اولیه از نظر شیمی‌دانان تحلیلی معتبر تلقی نمی‌شد. هونیشمید که در دانشگاه هاروارد تحت نظر تئودور ویلیام ریچاردز، یکی از متخصصان برجسته تعیین وزن اتمی،
ریچاردز، یکی از متخصصان برجسته تعیین وزن اتمی، آموزش دیده بود، به دلیل دقت در تعیین وزن‌های اتمی شهرت داشت. کازیمیرز فایانس و فردریک سودی از او خواستند تا وزن اتمی سرب حاصل از منابع پرتوزا را برای اثبات وجود ایزوتوپ‌ها اندازه‌گیری کند. هورویتز فرایند زمان‌بری را برای جداسازی، تصفیه و اندازه‌گیری دقیق سرب انجام داد. ابتدا، او سرب را از نمونه‌های کانهٔ اورانینیت غنی از اورانیوم از معدن نزدیک سنت یواخیم‌اشتال استخراج کرد. فرایند تصفیه شامل چندین مرحله شستشو، حل کردن، فیلتراسیون و تبلور مجدد بود تا نمونه‌ای
حل کردن، فیلتراسیون و تبلور مجدد بود تا نمونه‌ای کاملاً خالص از کلرید سرب به دست آید. تجزیه و تحلیل وزن‌سنجی او تا هزارم گرم نشان داد که سرب حاصل از واپاشی پرتوزای اورانیوم وزن اتمی کمتری (۲۰۶٫۷۳۶) نسبت به سرب معمولی (۲۰۷٫۱۹۰) دارد. این یافته اولین اثبات تجربی مورد پذیرش گسترده بود که نشان می‌داد عناصر می‌توانند بسته به منبع خود وزن‌های اتمی متفاوتی داشته باشند. هورویتز و هونیشمید بعدها ثابت کردند که یونیوم، عنصری پرتوزا که توسط برترم بولت‌وود کشف شده بود، در واقع ایزوتوپی از توریم است. این پژوهش وجود
در واقع ایزوتوپی از توریم است. این پژوهش وجود عنصری که قبلاً پذیرفته شده بود را رد کرد و توریم را به‌عنوان دومین عنصری که ایزوتوپ دارد تثبیت کرد. این دو دانشمند نتایج کار خود را به‌صورت مشترک منتشر کردند و هورویتز هم از سوی هونیشمید و هم از سوی سودی به‌عنوان یکی از مشارکت‌کنندگان به رسمیت شناخته شد. این امر قابل توجه بود، زیرا در آن زمان معمولاً دانشمندان زن در موقعیت‌های دستیارانه محدود می‌شدند. با این حال، پس از مرگ هونیشمید، نام هورویتز کم‌کم نادیده گرفته شد و سهم او تقریباً به فراموشی سپرده شد. سال‌های
شد و سهم او تقریباً به فراموشی سپرده شد. سال‌های پایانی و شرایط درگذشت. پس از جنگ جهانی اول، مسیر حرفه‌ای هورویتز به دلیل مسائل خانوادگی و تحولات سیاسی دچار وقفه شد. او در تغییر بزرگی در حرفه خود، با همکاری آلیس فریدمن، روان‌شناس آدلری، یک خانه نگهداری در وین تأسیس کرد که به ارائه درمان روان‌شناختی برای کودکان می‌پرداخت. او در سال ۱۹۳۷ به همراه خواهرش به ورشو بازگشت و در سال ۱۹۴۰، نازی‌ها با اشغال شهر، "گتوی یهودیان ورشو" را تشکیل دادند. تاریخ دقیق درگذشت او نامشخص است. مکاتباتی از کازیمیرز فایانس نشان
او نامشخص است. مکاتباتی از کازیمیرز فایانس نشان می‌دهد که او به ورشو بازگشته و در سال ۱۹۴۰ توسط نازی‌ها کشته شده است. منابع دیگر بیان می‌کنند که هورویتز و خواهرش در سال ۱۹۴۲ خود را داوطلبانه به اومشلگ‌پلاتز معرفی کردند تا از به خطر افتادن دیگران جلوگیری کنند، اما جزئیات دقیق آن مشخص نیست. آن‌ها به اردوگاه مرگ تربلینکا منتقل شدند و در میان ۹۰۰٬۰۰۰ یهودی بودند که در آنجا جان خود را از دست دادند. سوابق نشان می‌دهد که هورویتز در سال ۱۹۴۲ در اتاق گاز به قتل رسید.
جی‌آن (به چینی: 集安市) یا جیبان (به کره‌ای: 집안시) یک شهر (در سطح شهرستان) در چین است که در تابعیت شهر تونگ‌هوا (شهر در سطح ولایت)، استان جی‌لین واقع شده‌است. سنگ یادبود گوانگ‌گه‌تو بزرگ پادشاه گوگوریو در این شهر قرار دارد. منطقهٔ شهری جی‌آن، در ساحل شمالی رود یالو و بر روی مرز بین‌المللی با کره شمالی می‌باشد. شهر مانپو در جنوب رودخانه و در کره شمالی، مقابل این شهر قرار گرفته و با یک پل ماشین‌رو و یک پل راه‌آهن با آن ارتباط دارد. پل ماشین‌رو، پلی نو بوده و در سال ۲۰۱۹ میلادی به روی ترافیک گشوده شد. کره شمالی
سال ۲۰۱۹ میلادی به روی ترافیک گشوده شد. کره شمالی نیز برنامه‌هایی برای بهسازی جاده ارتباطی مانپو به جنوب به سوی پیونگ‌یانگ دارد، اما وضعیت این پروژه معلوم نیست. شهر جی‌آن و سرحد بین‌المللی آن، با آزادراه ملی G1112 به سایر نقاط استان جی‌لین، منجمله شهر لیاویوان متصل شده است. پروژه آزادراهی دیگری نیز، آزادراه ملی G9111، قرار است شهر جی‌آن را به غرب، به استان لیاونینگ، و منجمله شهر بن‌شی متصل کند. تقسیمات اداری. شهر جی‌آن به ۴ ناحیه، ۹ شهرک، ۱ قصبه، و ۱ قصبه قومیتی (برای کره‌ای‌ها) تابعه تقسیم شده است.
امیلیا منجوا لیفاکا (۱۱ آوریل ۱۹۵۹۲۰ آوریل ۲۰۲۱) سیاستمدار کامرونی و رئیس اتحادیه پارلمانی کشورهای مشترک‌المنافع بود. او عضو مجلس ملی کامرون بود که اولین‌بار در سال ۲۰۰۲ انتخاب شد و در زمان مرگش، معاون رئیس مجلس بود. زندگی اولیه و تحصیلات. منجوا لیفاکا مدرک دیپلم در رشته دفترداری و مطالعات تجاری از کالج دفترداری و مطالعات تجاری کرون در انگلستان و دیپلم در مدیریت اداری از دانشگاه مریلند ایسترن شور در ایالات متحده دریافت کرده بود. او در حال تحصیل برای MBA در رشته مدیریت منابع انسانی در دانشگاه انگلیا راسکین
رشته مدیریت منابع انسانی در دانشگاه انگلیا راسکین انگلستان بود. حرفه سیاسی. منجوا لیفاکا نماینده حوزه جنوب غربی از حزب جنبش دموکراتیک مردم کامرون (CPDM / RDPC) در دوره‌های ۷، ۸، ۹ و ۱۰ مجلس ملی کامرون بود و از سال ۲۰۰۹ تا زمان مرگش معاون رئیس مجلس ملی کامرون بود. در سال ۲۰۱۷ او رئیس اتحادیه پارلمانی کشورهای مشترک‌المنافع شد. شناخت. او سه نشان ملی دریافت کرد: مرگ. منجوا لیفاکا در ۲۰ آوریل ۲۰۲۱ در سن ۶۲ سالگی به دلیل COVID-19 درگذشت.
جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۵ چهل‌امین دوره مسابقات بین‌المللی فوتبال باشگاهی سالانه جام قهرمانان کونکاکاف بود که در منطقه کونکاکاف (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و دریای کارائیب) برگزار شد. این مسابقات همچنین یک رویداد مقدماتی برای مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان بود. مراحل مقدماتی در ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۴ آغاز شد و دور نهایی در سال ۲۰۰۵ برگزار شد. دپورتیوو ساپریسا از کاستاریکا با پیروزی ۳–۲ در مجموع بر پوماس اونام مکزیک در فینال این عنوان را به دست آورد و به مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان ۲۰۰۵ در ژاپن راه یافت و
قهرمانی باشگاه‌های جهان ۲۰۰۵ در ژاپن راه یافت و به مقام سوم رسید. این آخرین باری بود که یک تیم غیرمکزیکی تا سال ۲۰۲۲ قهرمان جام قهرمانان کونکاکاف شد، زمانی که سیاتل ساندرز ایالات متحده نیز در فینال پوماس اونام را شکست داد. این آخرین باری بود که تیمی از آمریکای مرکزی قهرمان جام قهرمانان شد.
شیوه‌های زایمان در بنین به شدت تحت تأثیر ساختار اجتماعی-سیاسی این کشور در منطقه غرب آفریقا قرار دارد. پیش‌زمینه. ساختار اجتماعی و سازمان. حدود ۵۰ گروه فرهنگی در بنین حضور دارند که برجسته‌ترین آن‌ها شامل فون‌ها (۳۹٫۲٪)، آجاها (۱۵٫۲٪)، یوروباها (۱۲٫۳٪)، و باتومبو/باریباها (۹٫۲٪) می‌باشند. جمعیت بنین در سال ۲۰۲۲ حدود ۱۳٬۷۵۰٬۰۰۰ تخمین زده شد که ۵۰٪ از آن‌ها در محیط‌های شهری زندگی می‌کنند و نرخ شهرنشینی ۴٪ است. بنین در رتبه ۱۶۳ از میان ۱۷۷ کشور درشاخص توسعه انسانی قرار دارد. چهل‌وچهار درصد از جمعیت زیر ۱۵ سال
قرار دارد. چهل‌وچهار درصد از جمعیت زیر ۱۵ سال هستند و ۴۲٪ از آن‌ها باسواد هستند. عمل چندهمسری در بنین همچنان پابرجاست، هرچند در سال‌های اخیر کاهش چشمگیری داشته است. در بازه زمانی میان سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۶، نسبت مردان حاضر در ازدواج‌های چندهمسری از ۳۳٪ به ۲۶٪ کاهش یافت، و این میزان در زنان از ۵۰٪ به ۴۲٪ رسید. زنان به‌طور معمول در سنین ۱۸ تا ۱۹ سالگی ازدواج می‌کنند، در حالی که مردان اغلب تا سن ۲۵ سالگی وارد زندگی مشترک می‌شوند. در بنین زبان‌های متعددی صحبت می‌شود، اگرچه زبان رسمی این کشور فرانسوی است.
می‌شود، اگرچه زبان رسمی این کشور فرانسوی است. زبان‌های فون و یوروبا در جنوب کشور بیشترین رواج را دارند، در حالی که در شمال حدود ۶ زبان بومی اصلی وجود دارد. در بنین زبان‌های متعددی صحبت می‌شود، اگرچه زبان رسمی این کشور فرانسوی است. زبان‌های فون و یوروبا در جنوب کشور بیشترین رواج را دارند، در حالی که در شمال حدود ۶ زبان بومی اصلی وجود دارد. سیستم سیاسی و اقتصادی. از زمان استقلال در اول اوت ۱۹۶۰، بنین به عنوان الگویی برای دموکراسی در غرب آفریقا شناخته شده است. در دسامبر ۱۹۹۰، قانون اساسی که رژیم انتخاباتی
در دسامبر ۱۹۹۰، قانون اساسی که رژیم انتخاباتی فعلی را تعیین می‌کند، تصویب شد. این قانون اساسی حقوق بشر در بنین و حق رأی همگانی را تضمین می‌کند. در سال ۱۹۹۹، پانزده ناحیه با هدف تمرکززدایی از نهادهای حکومتی به رسمیت شناخته شدند. کشاورزی همچنان فعالیت اصلی اقتصادی در بنین محسوب می‌شود. این کشور محصولاتی نظیر پنبه، بادام‌زمینی و محصولات نخل را صادر می‌کند و در داخل بر تولید ذرت، سیب‌زمینی شیرین، مانیوک، لوبیا، ارزن و سورگوم متمرکز است. صنایعی مانند نساجی، فرآوری مواد غذایی، مصالح ساختمانی و سیمان بخش عمده‌ای
مواد غذایی، مصالح ساختمانی و سیمان بخش عمده‌ای از بخش صنعتی را تشکیل می‌دهند. دین. ادیانی که در بنین پیروی می‌شوند شامل موارد زیر هستند: مسیحی (۴۲٫۸٪)، مسلمان (۲۴٫۴٪)، وودو (۱۷٫۳٪) و «سایر» (۱۵٫۵٪). از میان افرادی که به عنوان مسیحی شناخته می‌شوند، ۲۷٫۱٪ کاتولیک، ۵٪ سلستیال، ۳٫۲٪ متدیست و ۲٫۲٪ دیگر پروتستان هستند. در بنین، افرادی که به دینی مانند مسیحیت یا اسلام پایبند هستند، ممکن است تحت تأثیر باورهای مذهبی سنتی مانند وودو قرار گرفته و جنبه‌هایی از وودو را در کنار مسیحیت یا اسلام اجرا کنند. محیط فیزیکی.
در کنار مسیحیت یا اسلام اجرا کنند. محیط فیزیکی. بنین از سمت جنوب با اقیانوس اطلس، از سمت غرب با توگو، از سمت شمال با بورکینافاسو و نیجر، و از سمت شرق با نیجریه هم‌مرز است. آب‌وهوای این کشور گرمسیری است و گرما و رطوبت بیشتر سال ادامه دارد. میانگین دما است و دما در ماه مارس به اوج خود می‌رسد و در ماه اوت کاهش می‌یابد. فصل بارانی از ماه ژوئیه تا اکتبر ادامه دارد. نظریه‌های سلامت و بیماری. در بنین، سلامت و بیماری اغلب به‌طور نزدیک با باورها و رسوم معنوی ارتباط دارند. آیین‌های وودو و طب سنتی بازتاب‌دهندهٔ
دارند. آیین‌های وودو و طب سنتی بازتاب‌دهندهٔ معنویت در بیماری‌ها و همچنین در درمان آن‌ها هستند. در میان باریباها در شمال بنین، بیماری‌های محلی به‌عنوان گروهی از علائم شناسایی می‌شوند که پزشکی مبتنی بر علم نه علت‌شناسی مشخصی برای آن‌ها ارائه می‌دهد و نه درمانی. توضیحات این نوع بیماری‌ها اغلب ماهیتی معنوی دارند و ناشی از نیت بد فردی دیگر یا تعامل با عناصر خاصی از طبیعت محسوب می‌شوند. با ورود استعمار، بیمارستان‌ها برای درمان بیماری‌ها و حتی زایمان زنان به وجود آمدند. مصرف‌کنندگان طب سنتی نسبت به بیمارستان‌ها
آمدند. مصرف‌کنندگان طب سنتی نسبت به بیمارستان‌ها تردید داشتند، زیرا درمانگران محلی به خاطر توانایی حفظ اسرار شهرت داشتند، درحالی‌که ارائه‌دهندگان خدمات درمانی در بیمارستان‌ها به دلیل عدم پایبندی به محرمانگی بیمار بدنام شده بودند. به‌طور سنتی، درمانگران در شمال بنین برای ارائه خدمات خود درخواست پول نمی‌کردند، بلکه مشتریان هنگام دریافت درمان‌ها به آن‌ها هدایا اهدا می‌کردند. با ظهور بیمارستان‌ها و هزینه‌های مرتبط با آن‌ها، مدل جدیدی از مراقبت‌های بهداشتی معرفی شد که برای مردم باریبا به‌شدت غیرمنطبق با فرهنگ و
شد که برای مردم باریبا به‌شدت غیرمنطبق با فرهنگ و باورهای آن‌ها بود.
زیلولا باهودیروفنا موسی‌یوا (؛ زادهٔ ۲۸ ژوئیه ۱۹۷۹) که بیشتر با نام هنری شه‌زاده شناخته می‌شود، خواننده و بازیگر ازبک است. شه‌زاده به یکی از خوانندگان محبوب در ازبکستان و کشورهای همسایه تبدیل شده‌است. اوایل دههٔ ۲۰۱۰، شه‌زاده در روسیه نیز شهرتی کسب کرد. او به زبان‌های ازبکی، روسی، فارسی، قزاقی، تاجیکی و انگلیسی آهنگ ضبط کرده‌است. زندگی شخصی. زیلولا موسی‌یوا در ۲۸ ژوئیه ۱۹۷۹ در فرغانه متولد شد. او با روشان‌بک یولداشف ازدواج کرده و دو فرزند دارد. حرفه موسیقی. پیش از آغاز فعالیت انفرادی، شه‌زاده یکی از دو عضو
پیش از آغاز فعالیت انفرادی، شه‌زاده یکی از دو عضو گروه پاپ «جانیم» بود. این گروه در سال ۱۹۹۸ با آهنگ «به چشمانم نگاه نکن» به شهرت رسید. دو سال بعد، گروه از هم پاشید و هر دو عضو، از جمله شه‌زاده و عظیما، حرفه انفرادی موفقی را آغاز کردند. نخستین تک‌آهنگ شه‌زاده با عنوان «بود» در ازبکستان به محبوبیت رسید و او را به عنوان چهره‌ای مطرح در فرهنگ پاپ معرفی کرد. پس از موفقیت این آهنگ، نخستین آلبوم او نیز با همین نام در سال ۲۰۰۲ منتشر شد و به یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های سال تبدیل گردید. دومین آلبوم شه‌زاده با