payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نبردها اظهار نظر می‌کرد و عقب‌نشینی‌های نظامی نیروهای مسلح عربی سوریه را توجیه می‌کرد. پس از اسد. در ۶ فوریه ۲۰۲۵، او در یک فایل صوتی در کوه‌های استان لاذقیه، تشکیل تیپ سپر ساحلی را در پاسخ به خشونت‌های صورت گرفته علیه علویان اعلام کرد. در طی این فایل صوتی، او تهدید کرد که به دولت سرپرست در داخل و خارج از استان‌های ساحلی حمله خواهد کرد و در عین حال از علویان خواست تا علیه رئیس‌جمهور احمد الشرع «سلاح» به دست گیرند و در برابر خلع سلاح مقاومت کنند. مؤسسه مطالعه جنگ ارزیابی کرد که فتیحه احتمالاً این گروه را
جنگ ارزیابی کرد که فتیحه احتمالاً این گروه را «با استفاده از منابع و شبکه‌های انسانی توسعه یافته تحت رژیم اسد» تأسیس کرده است. در ۲۱ فوریه، فتیحه در یک کلیپ ویدیویی اعلام کرد که تیپ سپر ساحلی، جبهه مقاومت اسلامی در سوریه، و ارواح نیروهای مقاومت، سازمانی مستقر در شرق سوریه به رهبری عبدالحمید الشمالی، برای مبارزه با «سازمان‌های تروریستی تکفیری» و دولت سوریه با یکدیگر همکاری خواهند کرد. در ۲۶ فوریه ۲۰۲۵، در جریان ناآرامی‌ها و شورش‌ها در قرداحه، او به همراه برخی از هوادارانش فراخوان‌هایی برای نافرمانی داد و در
از هوادارانش فراخوان‌هایی برای نافرمانی داد و در ویدئویی در رسانه‌های اجتماعی به دروغ به فرار او پس از رسیدن نیروهای کمکی نظامی نسبت داده شد. تیپ سپر ساحلی فتیحه به همراه دیگر شبه‌نظامیان وفادار مانند شورای نظامی برای آزادی سوریه به رهبری غیاث دله، در درگیری‌های مارس غرب سوریه علیه دولت سرپرست شرکت کردند. یک گزارش تلویزیونی سوریه حاکی از آن است که گروه فتیحه از مسیرهای قاچاق سابق در امتداد مرز لبنان برای انتقال جنگجویان و سلاح به سوریه، مانند استفاده کرده است. او در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۵ به دلیل مشارکت در گارد
است. او در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۵ به دلیل مشارکت در گارد جمهوری‌خواه و ایجاد شبه‌نظامیان پس از سقوط رژیم اسد، توسط اتحادیه اروپا تحریم شد. زندگی شخصی. او در ۱۹ ژوئن ۱۹۸۹ در جبله، لاذقیه متولد شد. بدنسازی. در ۲ ژوئیه ۲۰۲۱، فاتحه در مسابقات قهرمانی پرورش اندام استان حلب برای دسته «کلاسیک» (که برای آمادگی جهت مسابقات قهرمانی پرورش اندام جمهوری برگزار شد) شرکت کرد و در دسته وزنی ۱۸۸ سانتی‌متر مقام دوم را کسب کرد. در ۶ ژوئیه ۲۰۲۱، فاتحه در مسابقات قهرمانی بدن‌سازی جمهوری در مجموعه ورزشی الفیحاء در دمشق با حضور باشگاه
در مجموعه ورزشی الفیحاء در دمشق با حضور باشگاه فوتبال الجیش شرکت کرد و در وزن ۹۵ کیلوگرم مقام اول را کسب کرد. در ۲ اکتبر ۲۰۲۱، فاتحه در مسابقات قهرمانی بدنسازی بیچ مستر در سالن ورزشی شهر اسد، لاذقیه شرکت کرد و در وزن ۱۰۰+ کیلوگرم مقام سوم را کسب کرد.
کلیسای جامع مونتزا () که اغلب در انگلیسی با نام کلیسای مونزا شناخته می‌شود، ساختمان مذهبی اصلی مونتزا در ایتالیا است. برخلاف اکثر دوئومی‌ها، این کلیسا در واقع یک کلیسای جامع نیست، زیرا مونزا همیشه بخشی از اسقف‌نشینی کاتولیک رومی میلان بوده است، اما تحت نظارت یک کشیش اعظم است که حق استفاده از برخی لباس‌های اسقفی از جمله تاج و انگشتر را دارد. این کلیسا همچنین به دلیل وقفش به یحیی تعمید دهنده، باسیلیکای سن جیووانی باتیستا نیز نامیده می‌شود چراکه به یحیی تعمیددهنده تقدیم شده است.. تاریخچه. این کلیسا که در اصل
تقدیم شده است.. تاریخچه. این کلیسا که در اصل تا سال ۶۰۳ میلادی، زمانی که آدالوالد، وارث تاج و تخت لومبارد، توسط سِکوندس از نون در اینجا غسل تعمید داده شد، تکمیل شده بود، اعتقاد بر این است که در اواخر قرن ششم توسط ملکه لومبارد ایتالیا، تئودلیندا، به عنوان یک کلیسای سلطنتی برای خدمت به کاخ مجاور، سفارش داده شده است. طبق افسانه، او نذر کرده بود که کلیسایی وقف یحیی بسازد و هنگام اسب‌سواری در امتداد سواحل رودخانه لامبرو، کبوتری او را متوقف کرد که به او گفت "مودو" (به لاتین به معنای "اکنون") و او پاسخ داد "اتیا"
(به لاتین به معنای "اکنون") و او پاسخ داد "اتیا" (به معنای "بله"). خود مونتزا در ابتدا با نام "مودوئتیا" شناخته می‌شد. در سال ۵۹۵ میلادی، وی یک اوراکولوم (نمازخانه/کلیسای کوچک) با نقشه‌ای بر اساس صلیب یونانی بنا کرد؛ امروزه از آن بنا تنها دیوارها باقی مانده است. ملکه در همین مکان به خاک سپرده شد، جایی که اکنون در راهروی میانی سمت چپ کلیسا قرار دارد. بر بقایای همان اوراکولوم، در قرن سیزدهم کلیسای تازه‌ای برپا گردید. این کلیسا از سال ۱۳۰۰ میلادی به‌صورت باسیلیکا و با طرح صلیب لاتین و یک تیبوریوم هشت‌ضلعی
و با طرح صلیب لاتین و یک تیبوریوم هشت‌ضلعی بازسازی شد. در اواخر قرن چهاردهم، نمازخانه‌های جانبی به مجموعه افزوده شدند و هم‌زمان، نمای غربی کلیسا به سبک پیسان-گوتیک، با سنگ مرمر سفید و سبز و بر اساس طرح‌های «ماتئو دا کامپیونه»، آغاز گردید. از قرن شانزدهم، جایگاه گروه کر و سقف مرمت شدند. متعاقباً، دیوارها و طاق‌ها با نقاشی‌های دیواری و گچ‌بری تزئین شدند. برج ناقوس در سال ۱۶۰۶ ساخته شد. در قرن هجدهم، یک گورستان در سمت چپ آن الحاق شد. نمای غربی. نمای عظیم غربی توسط شش لزن (نوارهای کار شده) به پنج قسمت تقسیم
توسط شش لزن (نوارهای کار شده) به پنج قسمت تقسیم شده است که هر کدام توسط یک خیمه که یک مجسمه را در خود جای داده است، پوشانده شده است. نما دارای چندین پنجره چند لایه است که در مرکز آن، یک پنجره بزرگ گل رز با طرحی الهام گرفته از سقف‌های عتیقه رومی قاب گرفته شده و با گل‌های رز، ماسک و طرح‌های ستاره‌ای تزئین شده است. نمای داخلی. این کلیسا دارای یک شبستان و دو راهرو است که توسط ستون‌های هشت ضلعی با سرستون‌های رومی و ستون‌های گرد با سرستون‌های باروک از هم جدا شده‌اند. این کلیسا به محراب‌های بزرگی ختم می‌شود و
این کلیسا به محراب‌های بزرگی ختم می‌شود و مجموعه‌ای از نمازخانه‌ها دارد که به راهروها باز می‌شوند. تزئینات دیواری به طرز چشمگیری سبک باروک دارند. از دیگر آثار هنری می‌توان به گروه کر اثر ماتئو دا کامپیونه، محراب بلند اثر آندره‌آ آپیانی و نقاشی‌های دیواری محراب و ایوان کلیسا اثر جوزپه مدا و جوزپه آرچیمبولدو اشاره کرد. کلیسای تئودلیندا. جدا از تاج آهنین، مشهورترین جاذبه کلیسا، کلیسای کوچک تئودلیندا است. این کلیسا دارای نقاشی‌های دیواری قرن پانزدهم از کارگاه زاواتاری است که داستان‌هایی از زندگی ملکه، مانند
زاواتاری است که داستان‌هایی از زندگی ملکه، مانند ماجرای کبوتر، پیشنهاد ازدواج او، ملاقات او با شوهر اولش، آوتاری، مرگ دومی در نبرد و ازدواج جدید او با آگیلوف را به تصویر می‌کشد. همه چهره‌ها با لباس‌های فاخری که مختص دوران ویسکونتی است، به تصویر کشیده شده‌اند. این طاق با تصاویر قرن چهاردهمی از قدیسان و مبلغان انجیل که بر تخت نشسته‌اند تزئین شده است. در طاق بیرونی دیگر، تئودلیندا به همراه درباریانش در حال تکریم سنت جان باپتیست به تصویر کشیده شده‌اند. نگهبان آلاباردیر. یکی از امتیازات باستانی و غیرمعمول
آلاباردیر. یکی از امتیازات باستانی و غیرمعمول کلیسای جامع، حق استخدام نگهبانان مسلح تشریفاتی، مشابه گارد سوئیسی پاپ در واتیکان است. این نگهبانان که به دلیل نیزه‌هایی که حمل می‌کنند، به "آلاباردیری" معروف هستند، تاریخ تأسیس آنها در فرمانی از ماریا ترزا از اتریش در سال ۱۷۶۳ به عنوان «کهن» توصیف شده است. یونیفرم آنها به سبک قرن هجدهم، از پشم آبی با نوارهای طلایی و سگک کمربندی با تصویر تاج آهنین، از آنچه در فرمان تصویب شده بود، بدون تغییر مانده است، به جز اینکه از دوره ناپلئون، کلاه دوگوش جایگزین کلاه سه‌گوش
از دوره ناپلئون، کلاه دوگوش جایگزین کلاه سه‌گوش قبلی شده است. زنگ‌ها. برج ناقوس محل اجرای کنسرتی از ۸ ناقوس در گام دیاتونیک ماژور لا است. ناقوس‌ها در سال ۱۷۴۱ توسط بارتولومئو بوزی میلانی، که ناقوس‌های کلیسای سنت آمبروجیو را نیز ساخته است، با هم ترکیب شدند. برج ناقوس دارای ویژگی استفاده از سیستم صدای ناقوس معروف به "swing" (به ایتالیایی "slancio") است، که یک استثنا در اسقف‌نشین میلان است که به جای آن از سیستم "Ambrosian" استفاده می‌کند.
دانشگاه ابوریحان می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
«جوانمردی روستایی» داستان کوتاهی از جووانی ورگا، نویسنده سیسیلی است که در سال ۱۸۸۳ در مجموعه‌ای با عنوان «نوول روستایی» منتشر شد و در سال ۱۸۸۴ به صورت دراماتیک به عنوان یک تراژدی تک‌پرده‌ای در تورین نمایش داده شد. پیترو ماسکانی این نمایشنامه منثور را اساس لیبرتوی منظوم اپرای تک‌پرده‌ای خود، «جوانمردی روستایی» (۱۸۹۰) قرار داد). طرح داستان. صحنه، روستایی در سیسیل است و زمان، روز عید پاک و در زمان برگزاری مراسم عشای ربانی است. توریدو ماکا، دهقانی جوان، پسر مادری بیوه، عاشق لولا، زنی عشوه‌گر، شده بود. در بازگشت
بیوه، عاشق لولا، زنی عشوه‌گر، شده بود. در بازگشت از خدمت سربازی، متوجه شد که او با لفیو، یک گاریچی، ازدواج کرده است. از روی رنجش، او به سانتوزا نامه نوشت، سانتوزا به شدت عاشق او شد و با گرفتن وعده ازدواج، او را به اتاقش راه داد. لولا، آزرده‌خاطر از اینکه توریدو عاشق کس دیگری شده است، دوباره او را به دام می‌اندازد و غیبت‌های مکرر شوهرش باعث می‌شود که آنها در خانه یکدیگر را ملاقات کنند. در همین حال، سانتوزا که خود را در آستانه مادر شدن می‌بیند، در طول مراسم عشای ربانی در صبح عید پاک، توریدو را به خاطر خیانتش
ربانی در صبح عید پاک، توریدو را به خاطر خیانتش سرزنش می‌کند و بهاو التماس می‌کند که به نزدش بازگردد. اما توریدو با خشونت امتناع می‌کند و آنگاه سانتوزا، روابط همسرش، لولا، و توریدو را برای الفیو، که تازه از سفر برگشته است، فاش می‌کند. الفیو توریدو را در حال نوشیدن در میدان روستا پس از مراسم کلیسا می‌یابد و او را به دوئل دعوت می‌کند - چالشی که به رسم دهقانان مبنی بر در آغوش گرفتن و گاز گرفتن گوش، بود. آنها بی‌سروصدا بیرون می‌روند و تقریباً بلافاصله خبر می‌رسد که توریدو کشته شده است. بازخوردها. هلن رکس کلر
که توریدو کشته شده است. بازخوردها. هلن رکس کلر می‌نویسد: «این داستان، چه از نظر روایت و چه از نظر شکل دراماتیک، شور و اشتیاق شدید و آداب و رسوم بدوی دهقانان سیسیلی را با رنگ‌های زنده به تصویر می‌کشد.» منابع. انتساب:
قلعه ویسکونتی پاویا ( قلعه‌ای قرون وسطایی در پاویا، لمباردی، شمال ایتالیا است. این قلعه پس از سال ۱۳۶۰ میلادی، در عرض چند سال توسط گالئاتزو دوم ویسکونتی، فرمانروای میلان، ساخته شد و به عنوان اقامتگاه سلطنتی توسط او و پسرش جیان گالئاتزو، اولین دوک میلان، مورد استفاده قرار می‌گرفت. ابعاد وسیع آن، پترارک را که در پاییز ۱۳۶۵ از پاویا بازدید کرد، بر آن داشت تا آن را «کاخی عظیم در ارگ، سازه‌ای واقعاً قابل توجه و پرهزینه» بنامد. در مجاورت قلعه، ویسکونتی‌ها یک پارک وسیع با دیوارهای بلند ایجاد کردند که به یک صومعه
وسیع با دیوارهای بلند ایجاد کردند که به یک صومعه کارتوزی که در سال ۱۳۹۶ توسط ویسکونتی‌ها تأسیس شد و در حدود قرار دارد، می‌رسید. به سمت شمال. در قرن شانزدهم، حمله توپخانه‌ای به پاویا، یک بال و دو برج قلعه را ویران کرد. نقاشی‌های دیواری که به‌طور کامل اتاق‌های قلعه را تزئین می‌کردند، امروزه تقریباً به‌طور کامل از بین رفته‌اند. این قلعه تا زمان انتقال کتابخانه ویسکونتی به پاریس در سال ۱۴۹۹، محل نگهداری آن بود امروزه، موزه‌های مدنی پاویا در آن قرار دارند. تاریخچه. دوره ویسکونتی-اسفورزا (۱۳۶۰–۱۵۳۵). گالئاتسو
دوره ویسکونتی-اسفورزا (۱۳۶۰–۱۵۳۵). گالئاتسو دوم ویسکونتی و پسرش جیان گالئاتسو (سده چهاردهم میلادی). در سال ۱۳۵۹ میلادی، خاندان ویسکونتی میلان شهر پاویا را فتح کردند. این شهر به بخشی از قلمرو غربی ویسکونتی پیوست که تحت فرمانروایی گالئاتسو دوم ویسکونتی قرار داشت. اندیشهٔ ساخت یک قلعه از نقش تاریخی پاویا به‌عنوان پایتخت پادشاهی لمباردها و نیز از بلندپروازی‌های خاندان ویسکونتی برای گسترش سلطهٔ خود بر این سرزمین سرچشمه می‌گرفت. او محل قلعه را در بلندترین بخش شهر، در جهت میلان، برگزید. در آن‌جا یک ارگ بنا شد که
در جهت میلان، برگزید. در آن‌جا یک ارگ بنا شد که به‌وسیلهٔ خندقی از دیگر قسمت‌های شهر جدا می‌گردید. قلعه بخش شرقی این دژ را دربر می‌گرفت.. این قلعه به عنوان یک کاخ مسکونی برای میزبانی از دربار حاکم، دفتر صدراعظم و خانواده حاکم در نظر گرفته شده بود. کارکردهای نظامی در ارگ بیرون قلعه متمرکز شده بود. ساخت و ساز در سال ۱۳۶۰ آغاز شد و در حدود پنج سال به پایان رسید. قلعه بر روی یک سطح مربع با اضلاع ۱۴۲ متری امتداد داشت. در داخل، چهار طرف دارای مجموعه‌ای از یازده اتاق مربعی شکل بودند که در دو طبقه قرار داشتند. هر
مربعی شکل بودند که در دو طبقه قرار داشتند. هر اتاق از طریق یک پنجره تکی با دهانه‌های چندضلعی مشرف به خندق، نور دریافت می‌کرد. چهار برج مربعی شکل، به ارتفاع ۴۳ متر، در گوشه‌های قلعه بنا شده بودند. پنجره‌های چندضلعی در کف چهار برج باز می‌شدند. چهار ضلع بنا از داخل به حیاط مشرف بودند، یک رواق در طبقه همکف و یک ایوان سرپوشیده که از طریق پنجره‌های چهار نورگیر باز می‌شد، در طبقه اول. بارو، بال‌ها و برج‌ها را پوشانده بودند. معمار قلعه ناشناخته است. برخی جزئیات، مانند ماژول مربع داخلی و پنجره‌های چهار نورگیر،
مانند ماژول مربع داخلی و پنجره‌های چهار نورگیر، به‌طور آزمایشی معمار ونیزی، برناردو دا ونزیا، را شناسایی کرده‌اند، که با این وجود تنها پس از سال ۱۳۸۹ در پاویا فعال بوده است. پس از تکمیل قلعه، تحت حکومت جیان گالئاتزو، ایوان طبقه اول اصلاح شد تا قابل سکونت‌تر شود. در ضلع‌های شمال غربی و جنوب شرقی، پنجره‌های چهار نورگیر به ترتیب به پنجره‌های تک نورگیر و چند نورگیر کاهش یافتند. ویسکونتی‌ها تلاش زیادی کردند تا تمام اتاق‌های قلعه را با نقاشی‌های دیواری تزئین کنند. از آنجایی که نقاشان محلی کافی نبودند، گالئاتزو
از آنجایی که نقاشان محلی کافی نبودند، گالئاتزو دوم و پسرش از گونزاگا، حاکمان منتووا، درخواست کردند که در چندین نوبت تمام نقاشان موجود در آنجا را به پاویا بفرستند. ضلع شمال شرقی میزبان آپارتمان‌های سلطنتی بود که از نظر تزئینات غنی‌ترین بودند. تالار بزرگ شکار سه ماژول مربعی را در طبقه اول اشغال کرده بود و برجسته‌ترین اتاق قلعه بود. این اتاق که رو به پارک ویسکونتی بود، کاملاً با صحنه‌های شکار نقاشی شده بود و توسط خانواده لرد به عنوان اتاق غذاخوری آنها استفاده می‌شد. اتاق آینه‌ها که اتاقی در طبقه همکف با طاق و
اتاق آینه‌ها که اتاقی در طبقه همکف با طاق و دیوارهای پوشیده از شیشه‌های کوچک و تزیین‌شده‌ای بود که نور خورشید را منعکس می‌کردند، تأثیر زیادی بر بازدیدکنندگان داشت. در سال ۱۳۸۵، جیان گالئاتزو ویسکونتی، عمویش برنابئو را برکنار کرد و تنها حاکم میلان و سرزمین‌های ویسکونتی شد. او همچنان در پاویا اقامت داشت. او لشکرکشی‌های نظامی مکرری را علیه قدرت‌های محلی اطراف از قلعه هدایت می‌کرد و پاویا را به پایتخت قلمرویی تبدیل کرد که دائماً در حال گسترش بود. برج غربی میزبان کتابخانه ویسکونتی بود، مجموعه‌ای عظیم از کتاب‌ها
کتابخانه ویسکونتی بود، مجموعه‌ای عظیم از کتاب‌ها که توسط گالئاتزو دوم جمع‌آوری و توسط پسرش گسترش داده شده بود. پس از فتح پادووا توسط ویسکونتی، چندین کتاب متعلق به پترارک به این کتابخانه رسید. گفته می‌شود جفری چاوسر در سال ۱۳۷۸ از کتابخانه ویسکونتی بازدید کرده است از فیلیپو ماریا ویسکونتی تا لودوویکو ایل مورو (قرن پانزدهم). پس از مرگ جیان گالئاتزو در سال ۱۴۰۲، پاویا اهمیت خود را در برابر میلان به عنوان پایتخت قلمرو ویسکونتی از دست داد. با این وجود، ویسکونتی‌ها به تزئین قلعه ادامه دادند. پیزانلو در سال ۱۴۴۰
به تزئین قلعه ادامه دادند. پیزانلو در سال ۱۴۴۰ در میلان کار می‌کرد و فیلیپو ماریا ویسکونتی (پسر و جانشین جیان گالئاتزو) از او خواست تا نقاشی دیواری بزرگی را که بعداً در یکی از اتاق‌های قلعه وجود دارد، نقاشی کند. فرانچسکو سفورزا، دوک میلان از سال ۱۴۵۰، ترتیبی داد تا تزئینات حفظ شوند. در سال ۱۴۵۷، او بونیفاسیو بمبو را برای بازسازی تالار شکار بزرگ فراخواند. پیش از ازدواج گالئاتزو ماریا اسفورزا با بونا از ساووی در سال ۱۴۶۸، بمبو دوباره برای تجدید نقاشی‌های دیواری موجود به پاویا فراخوانده شد. در ۱۷ ژانویه ۱۴۹۱،
موجود به پاویا فراخوانده شد. در ۱۷ ژانویه ۱۴۹۱، در کلیسای کوچک دوک‌نشین قلعه، لودوویکو ایل مورو با بئاتریس دِسته، دختر ارکوله اول دِسته، دوک فرارا، ازدواج کرد. در همان سال، لودوویکو ایل مورو، جان گالئاتزو اسفورزا و همسرش ایزابلا آراگون را به قلعه منتقل کرد که تا سال ۱۴۹۵، سال مرگ مشکوک جان گالئاتزو اسفورزا، در اینجا زندگی می‌کردند و در آنجا درباری باشکوه ایجاد کردند. خسارات وارده در طول جنگ‌های ایتالیا (قرن شانزدهم). از اواخر قرن پانزدهم، دوک‌نشین میلان در مرکز درگیری بین فرانسه و امپراتوری مقدس روم قرار
مرکز درگیری بین فرانسه و امپراتوری مقدس روم قرار داشت. جنگ‌های مکرر ایتالیا پس از آن باعث خساراتی به قلعه پاویا و پارک ویسکونتی شد. در سال ۱۴۹۸، لویی اورلئان، نوه والنتینا ویسکونتی (دختر جیان گالئاتزو و ایزابل والوا)، با عنوان لویی دوازدهم پادشاه فرانسه شد. سال بعد، با ادعای حقوق موروثی علیه خاندان اسفورتزا، به دوک‌نشین میلان حمله کرد و پاویا را اشغال کرد. در طول حکومت فرانسه، حدود نیمی از کتاب‌های کتابخانه ویسکونتی به پاریس منتقل شد. در سال ۱۵۱۲، پس از نبرد راونا، فرانسوی‌ها از پاویا عقب‌نشینی کردند و
نبرد راونا، فرانسوی‌ها از پاویا عقب‌نشینی کردند و اسفورزا به قدرت بازگشت. فرانسیس اول، جانشین لویی دوازدهم و از نوادگان والنتینا ویسکونتی، در سال ۱۵۱۵ اسفورزا را در نبرد مارینیانو شکست داد و میلان و پاویا را دوباره فتح کرد. فرانسوی‌ها با مخالفت امپراتور چارلز پنجم مواجه شدند که از نقش امپراتوری به عنوان اعطاکننده عنوان دوک میلان دفاع می‌کرد. نبرد پاویا در سال ۱۵۲۵ با شکست فرانسه و زندانی شدن فرانسیس اول، جنگ جدیدی را به پایان رساند. این نبرد به‌طور قابل توجهی به دیوارهای پارک ویسکونتی آسیب رساند و باعث
توجهی به دیوارهای پارک ویسکونتی آسیب رساند و باعث آغاز فروپاشی آن شد. دوره‌های اسپانیایی و اتریشی (۱۵۳۵–۱۷۹۶). پاویا و قلعه‌اش سرنوشت سایر متصرفات هابسبورگ در لومباردی را دنبال کردند، ابتدا به عنوان بخشی از پادشاهی اسپانیا و سپس، پس از جنگ جانشینی اسپانیا، تحت حکومت اتریش. رژیم اسپانیا دیوارهای جدید شهر را در امتداد مرزی ساخت که شامل ضلع تخریب‌شده شمال شرقی قلعه می‌شد. یک دژ از دیوارها آن منطقه را اشغال کرد. از آن زمان، دیوارهای اسپانیا پارک ویسکونتی را از قلعه جدا می‌کردند. سربازخانه برای ارتش‌های فرانسه،
جدا می‌کردند. سربازخانه برای ارتش‌های فرانسه، اتریش و ایتالیا (۱۷۹۶–۱۹۲۰). نیروهای ناپلئونی در سال ۱۷۹۶ در طول اولین لشکرکشی ایتالیا، پاویا را اشغال کردند. ارتش فرانسه قلعه را به یک سربازخانه تبدیل کرد. برای محافظت از آن در برابر حملات توپخانه، سقف را با خاک پوشاندند که باعث نفوذ و رطوبت شد و به ساختمان آسیب رساند. در دوران ناپلئون، کارخانه ریخته‌گری بازگشایی و بزرگ شد و قلعه به زرادخانه توپخانه پادشاهی ایتالیا تبدیل شد، عملکردی که تا سال ۱۸۱۴ ادامه داشت، زمانی که ریخته‌گری به‌طور قطعی بسته شد. اتریشی‌ها،
که ریخته‌گری به‌طور قطعی بسته شد. اتریشی‌ها، پس از بازگشتشان در سال ۱۸۱۵، همچنان از قلعه به عنوان سربازخانه استفاده می‌کردند. پس از اتحاد ایتالیا در سال‌های ۱۸۵۹–۱۸۶۰، قلعه به ارتش ایتالیا منتقل شد. این قلعه ۱۲۰۰ سرباز و ۶۰۰ اسب را در خود جای داده بود. استفاده طولانی مدت نظامی از قلعه، دلیل اصلی تخریب نقاشی‌های دیواری بود که اتاق‌های آن را تزئین می‌کردند. در نیمه دوم قرن نوزدهم، راه‌آهن پاویا-کرمونا ساخته شد. این خط آهن در امتداد خندق دیوارهای اسپانیا امتداد می‌یافت و از زیر دو تا از سنگرهای آنها عبور
می‌یافت و از زیر دو تا از سنگرهای آنها عبور می‌کرد. امروزه. این قلعه میزبان موزه‌های مدنی پاویا است. این موزه‌ها شامل پیناکوتکا مالاسپینا، موزه باستان‌شناسی و سالا لونگوباردا، موزه قرون وسطی و ریناسکیمنتاله، کوادرریا دل ۸۰۰ (کالج مورونه)، موزه ریسورجیمنتو، موزه روبکی بریچتی و سردابه سن اوزبیو می‌شوند. در برج غربی، جایی که زمانی کتابخانه ویسکونتی قرار داشت، یک بازسازی مجازی امکان بازدید از کتاب‌هایی را که زمانی در آنجا نگهداری می‌شدند، فراهم می‌کند. اتاق‌هایی با نقاشی‌های دیواری و تزئینات باقی‌مانده را
با نقاشی‌های دیواری و تزئینات باقی‌مانده را می‌توان به عنوان بخشی از تور موزه‌ها بازدید کرد. در رواق طبقه همکف، آثاری از اولین تزئینات تصویری با اشکال هندسی وجود دارد، در حالی که روی طاق‌ها، آسمان پرستاره به دستور گالئاتزو دوم برای کل قلعه در سال ۱۳۶۶ نقاشی شده است. با این حال، نقاشی هندسی، در دیوارها، جایی برای صحنه‌های تصویری نیز باقی نگذاشته است. بقایای نقاشی‌های دیواری، که منظره پاویا (جناح جنوبی، دهانه سوم) و شوالیه‌ها (جناح غربی، دهانه‌های ششم و هشتم) را به تصویر می‌کشند، به دهه هفتم قرن چهاردهم
را به تصویر می‌کشند، به دهه هفتم قرن چهاردهم برمی‌گردند و اخیراً به جوستو دِ مِنابوئی نسبت داده شده‌اند. برخی از درها که به رواق باز می‌شوند، هنوز کتیبه‌ای با حروف گوتیک را حفظ کرده‌اند که ورودی اتاق‌هایی را که به عنوان دفاتر استفاده می‌شدند، از جمله اتاقی که برای حسابداری دوشس کاترینا ویسکونتی در نظر گرفته شده بود، مشخص می‌کند. در طبقه همکف برج جنوب غربی، «اتاق آبی» قرار دارد که نتیجه مداخلات تصویری سال ۱۴۶۹ است و به دلیل گرانبها بودن تکنیک‌ها و مواد مورد استفاده، به ویژه مجلل است. تزئینات از مربع‌هایی با
به ویژه مجلل است. تزئینات از مربع‌هایی با قاب‌های برجسته و طلاکاری شده تشکیل شده است که دیوارها را از هم جدا می‌کنند، همیشه به صورت برجسته و پوشیده از فویل‌های طلایی، نقوش هرالدیک (نشان‌های نیلوفرهای فرانسه و اسفورزا) و ستاره‌ها، بر روی زمینه‌های متناوب آبی و سبز قرار دارند. در طبقه همکف، بلافاصله در سمت راست ورودی جنوبی، نمازخانه با نقشه مستطیلی و طاق‌های جناغی وجود دارد، در ورودی نمازخانه یک سینوپیا وجود دارد که پیتا، اثر میشلینو دا بسوزو، را به تصویر می‌کشد در حالی که در داخل نقاشی‌های دیواری مانند
می‌کشد در حالی که در داخل نقاشی‌های دیواری مانند هندسه یا مسیح متبرک، اثر آندره دا بولونیا وجود دارد . همچنین در نمازخانه، دو قدیس استفن و لئونارد، که درون مربع‌ها، رو به روی یکدیگر، بر روی پایه‌های طاقی که اتاق را به دو قسمت تقسیم می‌کند، نقاشی شده‌اند، در زمانی دیرتر، البته در ربع آخر سیصد سالگی، اجرا شده‌اند و کار یک استاد لومبارد هستند. همچنین در طبقه همکف «اتاق کبوترها» قرار دارد که در آن، در پس‌زمینه‌ای مایل به قرمز، تصویر ویسکونتی از کلمبینا با شعار «à bon droit» که توسط جیان گالئاتزو اتخاذ شده بود،
bon droit» که توسط جیان گالئاتزو اتخاذ شده بود، و تصویر کوه با سه مخروط کاج و شعار «با گذشت زمان» به‌طور متناوب دیده می‌شود. این نقاشی‌های دیواری، مانند نقاشی‌های «اتاق آبی»، به مداخلات سال ۱۴۶۹ برمی‌گردند. در طبقه اول (طبقه اشرافی، جایی که آپارتمان‌های دوک‌نشین، کتابخانه، در برج گوشه جنوب غربی و دفتر صدراعظم، برج جنوب شرقی، که کتیبه روی در آن هنوز حفظ شده است) «اتاق ساقدوش‌ها» وجود دارد که در آن دو نقاشی دیواری وجود دارد که خانم‌هایی در اندازه واقعی را در مقابل پرچینی از گل رز به تصویر می‌کشند که به
در مقابل پرچینی از گل رز به تصویر می‌کشند که به مداخلات تصویری ترویج شده توسط جیان گالئاتزو در سال ۱۳۹۳ برمی‌گردد و اخیراً به جنتیله دا فابریانو نسبت داده شده است، که در آن سال‌ها در پاویا کار می‌کرد. در حیاط داخلی، در سمتی که یک بال و دو برج به دلیل حمله توپخانه‌ای ۱۵۲۷ از بین رفته‌اند، بقایای دیوارهای اسپانیایی قابل مشاهده است.
خانواده الحسینی، یک طایفه برجسته عرب فلسطینی است که قبلاً در اورشلیم، مستقر بودند و ادعا می‌کنند که از نسل حسین بن علی هستند. الحسینی‌ها، پیرو مذهب حنفی از اسلام سنی هستند، برخلاف اکثر جمعیت مسلمان فلسطین، که از مذهب شافعی، پیروی می‌کنند.
وِریسمو (به ایتالیایی به معنای «رئالیسم» و از کلمه vero به معنای «واقعی») یک جنبش ادبی ایتالیایی اواخر سده‌های نوزدهم و اوایل سده بیستم بود، که تقریباً بین سال‌های ۱۸۷۵ تا اوایل دهه ۱۹۰۰ به اوج خود رسید. نویسندگان سیسیلی، جووانی ورگا، لوئیجی کاپوآنا و فدریکو دِ روبرتو، نمایندگان اصلی آن بودند. جنبش رئالیسم (که پس از انقلاب فرانسه در اروپا ظهور کرد)، به ویژه از طریق نوشته‌های اونوره دو بالزاک و امیل زولا در فرانسه و گروه «بوهمی‌گرایی میلانی» یا همان «اسکاپیلیاتورا» (scapigliatura milanese) در ایتالیا به
(scapigliatura milanese) در ایتالیا به کاپوانا و ورگا رسید. کاپوآنا این جنبش را با داستان‌های کوتاه «مطالعاتی درباره زنان» (Profili di donne) (۱۸۷۷) و رمان «جاچینتا» (۱۸۷۹) (که عموماً به عنوان «مانیفست» وِریسموی ایتالیایی در نظر گرفته می‌شود)، و دیگر آثار روان‌شناختی و بالینی آغاز کرد که می‌کوشیدند تا سرحد بیرون کشیدن احساسات انسانی، پیش روند. آثار دوستش ورگا، که مشهورترین آنها «خانه کنار درخت مدلار» (۱۸۸۱) و «ماسترو-دون جزوالدو» (۱۸۸۹) هستند، با گرمای احساسی بیشتری شرایط غم‌انگیز اوایل قرن نوزدهم سیسیل را
بیشتری شرایط غم‌انگیز اوایل قرن نوزدهم سیسیل را توصیف می‌کرد. هدف اصلی وریسمو، نمایش عینی زندگی (معمولاً طبقات پایین)، با استفاده از زبان مستقیم و بی‌پیرایه، جزئیات توصیفی صریح و دیالوگ‌های واقع‌گرایانه بود. و از این رو اکثر نویسندگان دیگرِ این مکتب (به سیاق کاپوآنا و ورگا)، به توصیف زندگی‌ که بهتر می‌شناختند، یعنی زندگی شهرها یا مناطق بومی خود، روی آوردند و از این رو نویسندگانِ رده بعدی این جنبش، همه منطقه‌گرا بودند: از جمله رمان‌نویس ناپلی، ماتیلده سرائو، رناتو فوچینیِ اهل توسکانی، و گراتزیا دلِدا،
رناتو فوچینیِ اهل توسکانی، و گراتزیا دلِدا، رمان‌نویس جنوب ایتالیا که در سال ۱۹۲۶ جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد. برخلاف ناتورالیسم فرانسوی که مبتنی بر آرمان‌های پوزیتیویستی بود، ورگا و کاپوآنا ادعاهای مربوط به ماهیت علمی و سودمندی اجتماعی این جنبش را رد کردند. دی. اچ. لارنس تحت تأثیر وِریسموی ایتالیایی قرار گرفت و چندین اثر از ورگا را به انگلیسی ترجمه کرد. وِریسمو که در دهه ۱۹۲۰ از صحنه محو شد، پس از جنگ جهانی دوم در قالبی جدید و به‌شدت پویا، یعنی نئورئالیسم، ظهور کرد. شرح. خاستگاه. وریسموی ادبی بین
ظهور کرد. شرح. خاستگاه. وریسموی ادبی بین سال‌های ۱۸۷۵ تا ۱۸۹۵ توسط گروهی از نویسندگان - عمدتاً رمان‌نویس و نمایشنامه‌نویس - آغاز شد. این مکتب، مکتبی رسمی نبود، اما همچنان بر اصول خاصی استوار بود. پیدایش آن تحت تأثیر فضای پوزیتیویستی بود که ایمان مطلق به علم، تجربه‌گرایی و تحقیق داشت و از سال ۱۸۳۰ تا پایان قرن نوزدهم توسعه یافت. همچنین به وضوح مبتنی بر ناتورالیسم، جنبشی ادبی بود که در اواسط قرن نوزدهم در فرانسه گسترش یافت. نویسندگان ناتورالیست شامل امیل زولا و گی دو موپاسان بودند. برای آنها، ادبیات باید
و گی دو موپاسان بودند. برای آنها، ادبیات باید جامعه و بشریت را مانند یک عکس به طور عینی به تصویر بکشد، حتی پایین‌ترین طبقه اجتماعی را حتی در ناخوشایندترین جنبه‌های آن به طور دقیق نشان دهد، و نویسندگان مانند دانشمندان زندگی واقعی مدرن را تحلیل کنند. چهره‌های اصلی. وریسموی ادبی در زندگی فرهنگی شهری پربار میلان، که روشنفکرانی از مناطق مختلف را گرد هم می‌آورد، توسعه یافت، اما تمایل داشت زندگی مرکز و جنوب ایتالیا را به تصویر بکشد - سیسیل در آثار ورگا، کاپوآنا و فدریکو د روبرتو، ناپل در آثار ماتیلده سرائو و
و فدریکو د روبرتو، ناپل در آثار ماتیلده سرائو و سالواتوره دی جاکومو، ساردینیا در آثار گراتزیا دلدا، رم در اشعار چزاره پاسکارلا و توسکانی در آثار رناتو فوچینی توصیف شده است. با این حال، وریسمو در شمال ایتالیا نیز تا حدودی نفوذ داشت. در لومباردی، امیلیو د مارکی تلاش کرد تا سنّت مانتزونی را با وریسمو آشتی دهد و زندگی طبقه متوسط ​​رو به پایین را توصیف کند، که مهمترین آنها در دمتریو پیانلی (۱۸۸۸) است. در شمال، نوعی هم‌افزایی بین وریسمو و اسکاپیلیاتورا نیز وجود داشت، برای مثال، در «لا بوکا دل لوپو» (۱۸۹۲) اثر
داشت، برای مثال، در «لا بوکا دل لوپو» (۱۸۹۲) اثر رمیجو زنا، «جان پیترو دا کور» (۱۸۸۵) اثر جان پیترو لوچینی و «لا فولا» (۱۹۰۱) اثر پائولو والرا. اگرچه طرفداران اصلی وریسمو در درجه اول رمان‌نویسان بودند، اما نوع خاصی از وریسمو در شعر نیز قابل مشاهده است: لورنزو استکتی (با نام حقیقی اولیندو گوئرینی) عمداً تلاش می‌کند تا با پرداختن به مضامین شهوانی و اجتماعی، مخاطب را شوکه کند، و ویتوریو بتلونی عمداً به شیوه‌ای نثرگونه درباره بورژوازی می‌نویسد. در تئاتر، بار دیگر ورگا بود که درام وریسمو را با نسخه صحنه‌ای