payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جاده‌ای و گسترش بنادر، کار کرده‌اند، جایی که باید استعدادهای محلی جذب شوند. وابستگی فرهنگی و آموزشی. پیوندهای تاریخی و فرهنگی بین ایتالیا و مونته‌نگرو منجر به اشاعه فرهنگی دیرینه آنها، یعنی گسترش ویژگی‌های فرهنگی، مانند زبان، هنر یا آداب و رسوم، از یک گروه به گروه دیگر از طریق تماس و تعامل شده است. میراث فرهنگی یک کشور به قلب یک جامعه پیوند می‌خورد و جوهره یک زندگی و واقعیت جدید را در میان تاریخ‌ها و خاطرات موجود در طول قرن‌ها و هزاره‌ها می‌دمد. مداخله در میراث فرهنگی کشور دیگر اغلب خطر اقتباس دیدگاه
در میراث فرهنگی کشور دیگر اغلب خطر اقتباس دیدگاه استعماری نسبت به میراث فرهنگی را به همراه دارد. با این حال، رابطه قوی بین ایتالیا و مونته‌نگرو با این پروژه، Doclea، بیشتر تقویت شده است. پتانسیل‌های شناسایی شده در تبادلات مداوم بین محققان ایتالیایی و محققان مونته‌نگرو (به تصویر ۱ مراجعه کنید) به‌طور متقابل بارور شده‌اند. این همکاری منجر به کار در محل، مشارکت مشترک در کنفرانس‌های بین‌المللی، ترویج پروژه‌ها برای عموم مردم و موارد دیگر شده است. تبادلات بین‌المللی دانش و ارتقای میراث فرهنگی شناسایی شده‌اند.
دانش و ارتقای میراث فرهنگی شناسایی شده‌اند. روابط فرهنگی نیز از طریق تبادلات زبانی انجام شده است. گویش مونته‌نگرو در ساحل تا حدودی ایتالیایی را جذب کرده است و تعداد کلمات قرضی ایتالیایی نشان دهنده این نزدیکی است. توافقات مونته‌نگرو با ایتالیا شامل همکاری آموزشی بین دو کشور، مانند حوزه برادری‌های دروغین دانشجویی بین دانشگاه‌های ایتالیا و مونته‌نگرو، بوده است. دانشجویان مونته‌نگرو می‌توانند از طریق برنامه‌های بورسیه دولتی در ایتالیا تحصیل کنند. و اینکه چگونه چنین برنامه‌هایی به تقویت روابط دوجانبه کمک
چگونه چنین برنامه‌هایی به تقویت روابط دوجانبه کمک می‌کنند، در این بخش بررسی خواهد شد. مؤسسه فرهنگی ایتالیا در پودگوریتسا بر ترویج و آموزش زبان و فرهنگ ایتالیایی مونته‌نگرو نظارت دارد. مشارکت انرژی بالقوه. رابطه بین ایتالیا و مونته‌نگرو را می‌توان از دریچه چارچوب انرژی پتانسیل شناسایی کرد. برای اولین بار یک پل الکتریکی بین بالکان و اروپا معرفی شد. ترنا طولانی‌ترین کابل زیر دریایی بود که ایتالیا را قادر ساخت تا به عنوان یک مرکز انتقال برق اروپایی و مدیترانه‌ای از قدرت خود استفاده کند. کل زیرساخت از نظر اتصال
از قدرت خود استفاده کند. کل زیرساخت از نظر اتصال برق به صورت استراتژیک برنامه‌ریزی شده بود تا دو کشور، ایتالیا و مونته‌نگرو، را به هم متصل کند. این پروژه مشترک با تضمین انتقال بهتر برق از جنوب شرقی اروپا به ایتالیا، به بهبود روابط ایتالیا و مونته‌نگرو کمک کرد. راه‌حل‌های فنی مدرن برای مدیریت اتصال کابلی برق پرقدرت بین ایتالیا و مونته‌نگرو انتخاب شد. این امر نشان‌دهنده وجود یک ادغام بلندمدت انرژی دوجانبه در دو کشور است. پلتفرم فنی، انجمن اپراتورهای سیستم انتقال مدیترانه)، توسط اپراتورهای سیستم انتقال
انتقال مدیترانه)، توسط اپراتورهای سیستم انتقال مدیترانه از ۱۲ کشور از ۱۹ کشور در رم برای برق تأسیس شد. عضویت مشترکی از جمله ایتالیا و مونته‌نگرو یافت شد. این همکاری با هدف ادغام سیستم‌های برق مدیترانه و تقویت امنیت منطقه‌ای و توسعه اجتماعی-اقتصادی انجام شد. برعکس، از نظر سیاست‌های زیست‌محیطی، کشورهای منطقه آدریاتیک، از جمله ایتالیا و مونته‌نگرو، رتبه نسبتاً پایینی دارند. آخرین بحران مالی در ایتالیا، سیاست‌های زیست‌محیطی را تضعیف و بی‌ارزش کرده بود. به‌طور مشابه، اگرچه تعدادی از برنامه‌های ملی زیست‌محیطی در
اگرچه تعدادی از برنامه‌های ملی زیست‌محیطی در مونته‌نگرو برای مقابله با تنوع زیستی شناسایی شده‌اند، اما فاقد بودجه و ثبات سیاسی هستند. با این حال، در چشم‌انداز انرژی در حال تحول ایتالیا، ظرفیت اتصال متقابل افزایش یافته و خطوط اتصال جدید با کشورهایی از جمله مونته‌نگرو ساخته شده است. کنترل ایتالیا بر نیروگاه ترموالکتریک در پلیفلیا، تأثیر منفی بر محیط زیست مونته‌نگرو داشته است، زیرا این نیروگاه زغال‌سنگ استخراج‌شده محلی را می‌سوزاند و گوگرد را به محیط زیست آزاد می‌کند؛ بنابراین، رابطه ایتالیا و مونته‌نگرو از
می‌کند؛ بنابراین، رابطه ایتالیا و مونته‌نگرو از نظر انرژی سودمند اما نامتقارن است. ایتالیا به عنوان یک سرمایه‌گذار و شریک فنی، نقش غالب را در کنترل مونته‌نگرو ایفا می‌کند. بهره‌برداری و اکتشاف منابع غنی میدان‌های نفت و گاز اطراف دریای آدریاتیک، به ویژه توسط مونته‌نگرو، یکی دیگر از موارد مورد مناقشه بوده است. مونته‌نگرو واکنشی علیه دولت کرواسی که می‌خواست از طریق اجاره‌داران خارجی، منابع منطقه دریایی را بهره‌برداری و اکتشاف کند، برانگیخته بود. توافق کرواسی همزمان توسط دولت ایتالیا حمایت شد و منجر به تشکیل
همزمان توسط دولت ایتالیا حمایت شد و منجر به تشکیل مناطق انحصاری اقتصادی شد. تعیین حدود مناطق انحصاری اقتصادی هنوز موفقیت‌آمیز نبوده است، زیرا مونته‌نگرو تاکنون منطقه انحصاری اقتصادی خود را اعلام نکرده است. ایتالیا برای اجرای منطقه انحصاری اقتصادی خود، به توافق کشورهای همسایه، مانند مونته‌نگرو، نیاز دارد. اگرچه همکاری‌هایی شناسایی شده است، اما آنها بدون نگرانی‌های زیست‌محیطی و وابستگی نیستند. راهبردهای متضاد در استفاده از منابع طبیعی. رابطه نزدیک بین ایتالیا و مونته‌نگرو توسط زمین‌شناسان مورد انتقاد قرار
و مونته‌نگرو توسط زمین‌شناسان مورد انتقاد قرار گرفته است. شبه‌جزیره‌های ایتالیا و بالکان دارای موقعیت‌های زمین‌شناسی متفاوتی هستند، اگرچه منشأ آنها یکسان است. وجود دریاچه‌های بزرگ در مناطق ایتالیا و مونته‌نگرو در فاصله کمی از خطوط ساحلی آنها رایج است. به عنوان مثال، وارانو در ایتالیا و اشکودر که از مرز مونته‌نگرو عبور می‌کند. به‌طور مشابه، با نگاهی به الگوی ژئومورفولوژیکی، می‌توان تفاوت‌های دیگری را شناسایی کرد. در دره‌های وسیع شبه‌جزیره ایتالیا، رودخانه‌ها به دلیل خشکسالی تابستان با تخلیه متناوب به پایین
به دلیل خشکسالی تابستان با تخلیه متناوب به پایین سرازیر می‌شوند، در حالی که رودخانه‌های دره‌های شیب‌دار شبه‌جزیره بالکان به سرعت و به‌طور مداوم جریان دارند. جریان‌های اخیر مانند نهرهای آلپ بسیار سردتر هستند. در دره‌های باریک اما شیب‌دار مونته‌نگرو، سدهای قوسی بیشتری برای سدسازی وجود دارد که مخازن طویل را برای جمع‌آوری آب و تولید برق آبی پر می‌کنند. از سوی دیگر، سدهای ایتالیا تنظیم شده و عمدتاً به عنوان مخزن برای جمع‌آوری آب باران در بهار و زمستان استفاده می‌شوند. این آب سپس در روزهای خشک تابستان توزیع
می‌شوند. این آب سپس در روزهای خشک تابستان توزیع می‌شود. چالش‌ها و مسائل معاصر. علیرغم روابط عموماً مثبت بین ایتالیا و مونته‌نگرو، موانع خاصی همچنان پابرجاست. مهاجرت در قلب یکی از بزرگ‌ترین مسائل قرن بیست و یکم بوده است. یکی از این مسائل محوری در روابط ایتالیا و مونته‌نگرو، مهاجرت است. در سال ۲۰۱۸، دو کشور تفاهم‌نامه‌ای را برای افزایش همکاری در مدیریت مرزها و مبارزه با مهاجرت نامنظم، به ویژه در دریا، امضا کردند. را در مورد حقوق کار و سیاست‌های مهاجرتی برانگیخته است. پروژه‌های انرژی نیز تنش‌هایی را دامن
است. پروژه‌های انرژی نیز تنش‌هایی را دامن زده‌اند، به طوری که نگرانی‌های زیست‌محیطی در مورد پروژه‌ها و تأثیر اکولوژیکی آنها بر دریای آدریاتیک وجود دارد. گروه‌های محیط زیستی در هر دو کشور نگرانی‌هایی را در مورد آلودگی ناشی از برخی پروژه‌های زیرساختی و انرژی ابراز کرده‌اند. چالش‌های سیاسی، از جمله اختلافات پراکنده در مورد سیاست‌های اقتصادی، نیز پدیدار شده است. به‌طور جداگانه، عدم تعادل تجاری و اختلافات نظارتی بین ایتالیا و مونته‌نگرو گاهی اوقات باعث ایجاد اصطکاک در مذاکرات شده است. مسئله در حال تحول مهاجرت.
در مذاکرات شده است. مسئله در حال تحول مهاجرت. مهاجرت از دیرباز جنبه مهمی از روابط ایتالیا و مونته‌نگرو بوده و بر تعامل اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی بین دو ملت تأثیر گذاشته است. جدا از الگوی مهاجرت تاریخی، مهاجران مونته‌نگرو در ایتالیا، تحول تحرک نیروی کار را در چارچوب ادغام اروپا منعکس کرده‌اند. مدیریت مهاجرت از طریق توافق‌نامه‌های کاری شامل کمک به جوامع مهاجران، ترویج توسعه متقابل و همکاری‌های دوجانبه است. در طول تاریخ، مشاهده شده است که موضوع مهاجرت به‌طور پیچیده‌ای با شهروندان مونته‌نگرو مرتبط است. آمار
پیچیده‌ای با شهروندان مونته‌نگرو مرتبط است. آمار سازمان ملل متحد نشان داده است که کل جمعیت مهاجران مونته‌نگرو در سراسر جهان بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹ از ۱۴۸۹۸۲ به ۱۵۳۰۰۹ نفر افزایش یافته است ایتالیا یکی از کشورهای محبوب بسیاری بود که بیشترین تعداد مهاجران مونته‌نگرو در آن یافت می‌شد. با این حال، در طول سال‌ها، تغییر در ترجیح کشورهای مهاجرپذیر رخ داده است. در سال ۲۰۱۹، بیشترین مجوزهای اقامت برای مهاجران مونته‌نگرو در کشورهایی مانند کرواسی و اسلوونی یافت شد. ورود مهاجران به شکل حواله‌های مالی ۸۶٫۶ درصد بود.
ورود مهاجران به شکل حواله‌های مالی ۸۶٫۶ درصد بود. میلیون دلار در سال ۲۰۰۷، در حالی که ۹۶٫۶ میلیون دلار در سال ۲۰۱۱. به همین دلیل، کشورهای اروپایی، به ویژه ایتالیا، به مقاصد مطلوبی برای کارگران مونته‌نگرو تبدیل شدند. نزدیکی جغرافیایی ایتالیا، ارتباط آن با دریای آدریاتیک و تقاضای نیروی کار در این روند نقش داشته است. اگرچه مونته‌نگرو به حواله‌های ارزی وابسته است، اما این حواله‌ها برای رشد تولید ناخالص داخلی بلندمدت قابل توجه تلقی نمی‌شوند. این حواله‌ها ثبات کوتاه‌مدت را فراهم می‌کنند زیرا توسعه ساختاری را
کوتاه‌مدت را فراهم می‌کنند زیرا توسعه ساختاری را ارتقا نمی‌دهند؛ بنابراین، ایتالیا به عنوان یک کشور فرستنده حواله عمل می‌کند. حواله‌های ارزی ارسالی به منطقه، سطح فقر را کاهش می‌دهد، سرمایه‌گذاری‌های تجاری را افزایش می‌دهد، سرمایه انسانی را تقویت می‌کند و اطلاعات و فناوری را بهبود می‌بخشد. این موضوع با روابط ایتالیا و مونته‌نگرو مرتبط است، جایی که مهاجران مونته‌نگرو از اقتصاد محلی در زمینه‌هایی مانند گردشگری و مشاغل کوچک حمایت می‌کنند. این امر همچنین بر حفظ فرهنگ و زبان مونته‌نگرو در ایتالیا با تمرکز بر
فرهنگ و زبان مونته‌نگرو در ایتالیا با تمرکز بر هویت‌های فرهنگی و سیاسی مختلط تأکید دارد. با این حال، علاوه بر این، توجه را به جرمی که به دیاسپورا مرتبط است، جلب می‌کند که یک مسئله مهم در منطقه آدریاتیک است؛ بنابراین، این یک پیشگیری مربوط به جرایم فرامرزی است. این مقاله پویایی‌های دیاسپورا را بررسی می‌کند که به عنوان چارچوبی برای درک رابطه بین مونته‌نگرو و ایتالیا عمل می‌کند و مزایا و چالش‌های این رابطه را برجسته می‌کند.
نبرد بیکوکا (به انگلیسی: "Battle of Bicocca") یک نبرد بزرگ در چارچوب جنگ‌های ایتالیا بود که در ۲۷ آوریل ۱۵۲۲ در نزدیکی روستای بیکوکا در شمال میلان رخ داد. این نبرد میان ارتش فرانسه و مزدوران سوئیسی از یک سو و ارتش امپراتوری مقدس روم، اسپانیا و دوک‌نشین میلان از سوی دیگر درگرفت. پیروزی قاطع نیروهای امپراتوری در این نبرد نه تنها موقعیت فرانسه در شمال ایتالیا را تضعیف کرد، بلکه به سلطهٔ دیرینهٔ پیاده‌نظام سوئیسی در اروپا نیز پایان داد. پیش‌زمینه. از اواخر قرن پانزدهم، شبه‌جزیرهٔ ایتالیا میدان اصلی رقابت میان
پانزدهم، شبه‌جزیرهٔ ایتالیا میدان اصلی رقابت میان قدرت‌های بزرگ اروپا بود. پادشاهی فرانسه و پادشاهی اسپانیا هر دو ادعای سلطه بر دوک‌نشین میلان را داشتند و امپراتوری مقدس روم نیز برای حفظ نفوذ خود در ایتالیا تلاش می‌کرد. در سال‌های نخستین قرن شانزدهم، فرانسه چندین بار توانست میلان را اشغال کند، اما پایداری این اشغال‌گری کوتاه‌مدت بود. در سال ۱۵۲۱، نیروهای اسپانیا و امپراتوری به فرماندهی و چارلز بوربون ضدحمله‌ای گسترده را آغاز کردند و نیروهای فرانسه را از میلان بیرون راندند. ارتش فرانسه که تحت فرمان اودواردو
بیرون راندند. ارتش فرانسه که تحت فرمان اودواردو دا فوآ، ویکنت دو لاترک (Odet de Foix, Viscount of Lautrec) قرار داشت، تصمیم گرفت برای بازپس‌گیری میلان به حمله‌ای مستقیم دست بزند. این ارتش شامل مزدوران سوئیسی بود که به شجاعت و انضباط در میدان جنگ شهرت داشتند. نیروها و فرماندهان. ارتش فرانسه حدود ۲۵٬۰۰۰ نفر نیرو داشت که نزدیک به ۱۲٬۰۰۰ نفر از آنان مزدوران سوئیسی بودند. این پیاده‌نظام سوئیسی به سنت خود برای حمله‌های سریع و مستقیم متکی بود. سواره‌نظام سنگین فرانسه نیز بخشی از نیروها را تشکیل می‌داد. در مقابل،
نیز بخشی از نیروها را تشکیل می‌داد. در مقابل، نیروهای امپراتوری به فرماندهی و (Antonio de Leyva) متشکل از حدود ۲۰٬۰۰۰ سرباز اسپانیایی و آلمانی (لندسکنشت‌ها) بودند. این ارتش مجهز به تیراندازان آرکبوز (arquebusiers) و توپخانه بود و در موقعیت دفاعی مستحکمی در نزدیکی بیکوکا سنگربندی کرده بود. میدان نبرد. روستای بیکوکا در شمال میلان موقعیتی دفاعی داشت و زمین‌های اطراف آن توسط خندق‌ها و خاکریزها تقویت شده بود. نیروهای اسپانیا و امپراتوری پشت این استحکامات موضع گرفته بودند و توپخانه‌شان بر زمین‌های جلویی مسلط
گرفته بودند و توپخانه‌شان بر زمین‌های جلویی مسلط بود. این موقعیت برای مقابله با تاکتیک‌های تهاجمی سوئیسی‌ها ایده‌آل محسوب می‌شد. جریان نبرد. در صبح ۲۷ آوریل ۱۵۲۲، مزدوران سوئیسی بدون هماهنگی کامل با فرماندهی فرانسه، تصمیم گرفتند به شکل مستقیم و سریع به مواضع دشمن یورش برند. آنان تصور می‌کردند که با حملهٔ بی‌امان می‌توانند خطوط دفاعی اسپانیا را بشکنند، همان‌طور که در بسیاری از نبردهای قرن پانزدهم موفق شده بودند. اما توپخانه و آرکبوزهای اسپانیایی آتش سنگینی بر مهاجمان گشودند. صفوف متراکم سوئیسی‌ها به شدت
بر مهاجمان گشودند. صفوف متراکم سوئیسی‌ها به شدت آسیب دید و در مدت کوتاهی هزاران نفر کشته یا زخمی شدند. با وجود شجاعت و سرسختی، آنان نتوانستند از خندق‌ها و خاکریزها عبور کنند. تلفات سنگین موجب شد سوئیسی‌ها عقب‌نشینی کنند و عملاً میدان نبرد به سود امپراتوری رقم خورد. ارتش فرانسه نیز که امیدش را به پیاده‌نظام سوئیسی بسته بود، مجبور شد عقب‌نشینی کند. سواره‌نظام فرانسه نیز نتوانست نقشی تعیین‌کننده ایفا کند، زیرا زمین‌های اطراف بیکوکا برای حرکت اسب‌ها مناسب نبود. تلفات. برآوردها نشان می‌دهد که حدود ۳٬۰۰۰ تا
تلفات. برآوردها نشان می‌دهد که حدود ۳٬۰۰۰ تا ۴٬۰۰۰ سوئیسی در این نبرد کشته شدند، در حالی‌که تلفات نیروهای اسپانیا و امپراتوری بسیار اندک بود. این عدم توازن تلفات، بیانگر تغییر بنیادین در ماهیت جنگ‌های رنسانس بود: برتری آتش‌بار و سلاح گرم بر نیروی پیادهٔ سنتی. پیامدها. پیروزی امپراتوری در بیکوکا موقعیت فرانسه را در شمال ایتالیا به شدت تضعیف کرد. دوک‌نشین میلان تحت کنترل اسپانیا باقی ماند و نفوذ فرانسه در منطقه کاهش یافت. این شکست همچنین به شهرت دیرینهٔ پیاده‌نظام سوئیسی به عنوان «بهترین سربازان اروپا» لطمهٔ
سوئیسی به عنوان «بهترین سربازان اروپا» لطمهٔ جدی وارد کرد. پس از این نبرد، اعتماد فرماندهان اروپایی به حمله‌های مستقیم سوئیسی‌ها کاهش یافت و آنان بیشتر در نقش مزدوران محلی یا نیروهای کمکی به کار گرفته شدند. در مقابل، تیراندازان اسپانیایی و لندسکنشت‌های آلمانی جایگاه مسلط‌تری در ارتش‌های اروپا پیدا کردند. اهمیت تاریخی. نبرد بیکوکا نقطهٔ عطفی در تاریخ جنگ‌های اروپاست. این نبرد نشان داد که تاکتیک‌های سنتی سوئیسی‌ها در برابر سلاح‌های گرم و توپخانهٔ مدرن دیگر کارایی ندارد. از این پس، نقش اساسی در نبردها به
کارایی ندارد. از این پس، نقش اساسی در نبردها به تیراندازان آرکبوز و توپخانه داده شد و پیاده‌نظام سنگین اهمیت پیشین خود را از دست داد. همچنین این نبرد نشانگر تغییر توازن قدرت در ایتالیا بود: اسپانیا به نیروی غالب شبه‌جزیره تبدیل شد و این روند در نبردهای بعدی مانند نبرد پاویا (۱۵۲۵) تثبیت شد.
ایتالیا و سان مارینو از زمان وحدت ایتالیا روابط دیپلماتیک داشته‌اند. روابط دوجانبه بین ایتالیا و سان مارینو مراحل مختلفی را پشت سر گذاشته و آغاز رسمی آن پس از اعلام اتحاد ایتالیا در پارلمان منطقه آلپ توسط ویتوریو امانوئله دوم در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ است. تاریخچه. آغاز رابطه. اندکی پس از اعلام پادشاهی ایتالیا در تورین، در ۲۲ مارس ۱۸۶۲، پیمان ایتالیا و سان مارینو بین رئیس شورای ایتالیا اوربانو راتاتزی و کاپیتان‌های سامارینی، نایب‌السلطنه ملکیوره فیلیپی و دومنیکو فاتوری، امضا شد. در سال ۱۸۶۵ اولین معاهده اقتصادی بین
امضا شد. در سال ۱۸۶۵ اولین معاهده اقتصادی بین ایتالیا و سان مارینو امضا شد، در واقع از همان سال تصمیم گرفته شد که دولت ایتالیا لیر سان مارینو را ضرب کند و تمبرهای این ایالت کوچک به لطف معاهده دیگری با ایتالیا در سال ۱۸۷۷ چاپ شود. در سال ۱۹۱۵ بسیاری از داوطلبان سن مارینو در جنگ جهانی اول شرکت کردند تا اطمینان حاصل کنند که ایتالیا آربه، جزیره‌ای که در آن زمان متعلق به اتریش-مجارستان در سواحل دالماسی بود و بنیانگذار و همنام سن مارینو، مارینوس قدیس، در آنجا متولد شده بود، را به دست آورد. در همان سال، صلیب سرخ
شده بود، را به دست آورد. در همان سال، صلیب سرخ ایتالیا بخش سن مارینو را تأسیس کرد که در جنگ جهانی اول شرکت کرد و سپس در سال ۱۹۴۹ صلیب سرخ سن مارینو را به وجود آورد. سن مارینو و ایتالیای فاشیست. در سال ۱۹۲۱، ایتالیا کارابینیری‌ها را برای تأسیس ژاندارمری به سن مارینو فرستاد. پس از ظهور موسولینی، آنها به ابزاری برای جلوگیری از تبدیل شدن سن مارینو به پناهگاهی برای ضد فاشیست‌های ایتالیایی تبدیل شدند. کارابینیری‌ها تنها در سال ۱۹۳۶ سن مارینو را ترک کردند. همچنین در سان مارینو، به لطف نفوذ فزاینده ایتالیا در
در سان مارینو، به لطف نفوذ فزاینده ایتالیا در دوران حکومت فاشیست‌ها، حزب فاشیست سان مارینو در سال ۱۹۲۲ به رهبری جولیانو گوزی تأسیس شد که تا سقوط حزب ملی فاشیست در ایتالیا، زندگی عمومی در سان مارینو را کنترل می‌کرد. به لطف توافق با ایتالیای فاشیست، پس از امضای معاهده بین سن مارینو و ایتالیا در سال ۱۹۲۷، راه‌آهن ریمینی-سن مارینو بین سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۲ ساخته شد که توسط موسولینی برای پیوند سرنوشت ایتالیا و سن مارینو مورد استفاده قرار گرفت. با سقوط موسولینی در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، تنها پس از ۳ روز، حزب فاشیست سن
در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، تنها پس از ۳ روز، حزب فاشیست سن مارینو به رهبری جولیانو گوزی منحل شد و فاشیست‌های سن مارینو محاکمه شدند. در طول تهاجم به شبه جزیره ایتالیا (۱۹۴۳–۱۹۴۵). در ژانویه ۱۹۴۴، فاشیست‌های سان مارینو، به لطف حمایت موسولینی، حزب جمهوری‌خواه سان مارینو را تأسیس کردند و تا اوت همان سال قدرت را در دست گرفتند. سن مارینو در طول جنگ بی‌طرف ماند و میزبان بیش از ۱۰۰۰۰۰ پناهنده ایتالیایی، عمدتاً از مارکه و رومانیا، بود. خود موسولینی به نائب‌السلطنه اطمینان داد که سن مارینو مورد حمله قرار نخواهد گرفت. اما با
که سن مارینو مورد حمله قرار نخواهد گرفت. اما با بمباران متفقین سن مارینو که در آن ۶۳ شهروند سامارینی جان باختند و با پیشروی متفقین در شمال ایتالیا، جایی که ورماخت در نبرد مونت پولیتو با گورخاهای بریتانیایی درگیر شد، متحمل جنگ در ایتالیا شد. در طول جنگ سرد. پس از بازگشت دموکراسی به ایتالیا و سان مارینو در سال ۱۹۴۵، حزب کمونیست سان مارینو به همراه حزب سوسیالیست سان مارینو در انتخابات پیروز شدند و کشورهایی مانند ایالات متحده و ایتالیا، که از تنها کشور غربی تحت رهبری کمونیست‌ها و سوسیالیست‌ها نگران بودند، در
رهبری کمونیست‌ها و سوسیالیست‌ها نگران بودند، در صدد تأمین مالی نیروهای مخالف برآمدند که منجر به وقایع روورتا در مرز بین ایتالیا و سان مارینو شد. در سال ۱۹۵۱، وزیر کشور ایتالیا، ماریو اسکِلبا، محاصره پلیسی را در سن مارینو اعمال کرد تا آن را مجبور به تعطیلی کازینوی تازه افتتاح شده کند. این محاصره دو سال به طول انجامید. این تنش با شرط‌بندی توافق‌نامه‌های سال ۱۹۵۳ پایان یافت که طبق آن سن مارینو هم از کازینو و هم از سیستم پخش رادیو یا تلویزیون صرف نظر کرد. در سپتامبر ۱۹۵۸، اپوزیسیون ضد کمونیست سن مارینو، پس از
۱۹۵۸، اپوزیسیون ضد کمونیست سن مارینو، پس از استعفای دسته جمعی برای جلوگیری از انتخاب کاپیتان‌های نایب‌السلطنه و حمایت مالی ایتالیا و ایالات متحده، در روورتا، در یک کارخانه صنعتی متروکه که از سه طرف با ایتالیا هم‌مرز بود، عقب‌نشینی کرد و «ایتالیا یک دولت موقت متشکل از یک کمیته اجرایی تشکیل داد.» بلافاصله پس از آن، ایتالیا کارخانه را با کارابینیرها محاصره کرد و همزمان کمیته اجرایی را به عنوان یک دولت مشروع سن مارینو به رسمیت شناخت، حتی اگر در این بین از ایتالیا به همه نیروهای مخالف سلاح می‌رسید. در ۱۱ اکتبر،
به همه نیروهای مخالف سلاح می‌رسید. در ۱۱ اکتبر، کاپیتان‌های نایب‌السلطنه، دولت موقت روورتا را به عنوان تنها دولت مشروع سن مارینو که توسط ایتالیا به رسمیت شناخته شده بود، به رسمیت شناختند و بلافاصله پس از آن، کمیته اجرایی به شهر سن مارینو نقل مکان کرد. علاوه بر این، در همان روز، سپاه شبه‌نظامیان داوطلب، از ترس مداخله مسلحانه دولت موقت با حمایت سربازان ایتالیایی به سمت کاخ عمومی، منحل شد. از آن زمان، سان مارینو تا پایان جنگ سرد توسط نیروهای ضد کمونیست با سیاست خارجی نزدیک به ایتالیا و ایالات متحده رهبری
سیاست خارجی نزدیک به ایتالیا و ایالات متحده رهبری می‌شد که منجر به ساخت بزرگراه ریمینی-سان مارینو شد؛ این کار در ۱۰ اوت ۱۹۵۹ آغاز شد و در ۲۵ نوامبر ۱۹۶۵ با حضور رئیس‌جمهور جمهوری ایتالیا، جوزپه ساراگات، افتتاح شد که با کاپیتان رجنت آلوارو کازالی و پیترو رفی در کاخ عمومی دیدار کرد. علاوه بر این، از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۴، ۳۰ کارابینیری اعزام شدند که سپس به ۲۱ نفر کاهش یافتند تا یک واحد پلیس تحقیقاتی و قضایی تشکیل دهند. در ۲۰ اکتبر ۱۹۸۴، ساندرو پرتینی، رئیس‌جمهور وقت، با کاپیتان‌های تازه انتخاب شده، نایب‌السلطنه
وقت، با کاپیتان‌های تازه انتخاب شده، نایب‌السلطنه مارینو بولینی و جوزپه آمیچی، دیدار کرد. روابط اخیر. در ۱۱ و ۱۲ ژوئن ۱۹۹۰، رئیس‌جمهور جمهوری فرانچسکو کسیگا با کاپیتان‌های رژانت آدالمیرو بارتولینی و اوتاویانو روسی ملاقات کرد. در اوت ۱۹۹۱، به لطف توافقی که بین رای و دولت سن مارینو با میانجیگری دولت ایتالیا امضا شد، تلویزیون عمومی سن مارینو متولد شد. ۵۰٪ از دولت سن مارینو و ۵۰٪ باقی‌مانده از پخش‌کننده رادیو و تلویزیون ایتالیا. به لطف پیمان پولی که از سال ۱۹۸۵ لازم‌الاجرا بود، پیمانی بین ایتالیا و سان مارینو
لازم‌الاجرا بود، پیمانی بین ایتالیا و سان مارینو برای معرفی یورو و ورود سان مارینو به منطقه یورو امضا شد. مشکلات حل نشده بین ایتالیا و سان مارینو مربوط به وضعیت ۶۰۰۰ کارگر مهاجر ایتالیایی در رابطه با عدم توافق بین دو کشور و وضع مالیات ۲۰۰ یورویی سان مارینو بر کارگران مرزی در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۱ است. این سؤال در ۲۳ فوریه به کمیته امور خارجه مجلس نمایندگان رسید و در ۱۶ فوریه باعث طرح سؤال پارلمانی توسط وزیر دارایی، جولیو ترمونتی شد. علاوه بر این، سان مارینو توسط ایتالیا یک گریزگاه مالیاتی محسوب می‌شود و این وضعیت
یک گریزگاه مالیاتی محسوب می‌شود و این وضعیت چندین بار منجر به اختلاف نظر بین دو کشور شده است، به عنوان مثال در پیاناچی دی فیورنتینو در ۲۵ مارس ۲۰۱۰، دو مأمور لباس شخصی گارد مالی توسط ژاندارمری متوقف شدند، آنها متوقف و سپس توسط ژاندارمری به گمرک منتقل شدند، جایی که در نهایت به مقامات ایتالیایی تحویل داده شدند، در ۱۴ فوریه ۲۰۱۱، دادستان‌های ایتالیایی هر ۱۹ قاضی سان مارینو را به دلیل «اقامت ساختگی» مورد تحقیق قرار دادند، اما قانون سان مارینو تصریح می‌کند که آنها خارجی هستند، بنابراین سمت آنها توسط دادستان
آنها خارجی هستند، بنابراین سمت آنها توسط دادستان ریمینی لغو شد. تصمیم برای تحقیق در مورد قضات سان مارینو توسط دولت سان مارینو به عنوان تصمیمی که «پایه‌های جمهوری را تضعیف می‌کند» ارزیابی شد. از دیگر موقعیت‌هایی که روابط بین سن مارینو و ایتالیا را متشنج کرده است، تفتیش کنسولگری سن مارینو در ریمینی توسط گارد مالی در ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۹ برای جستجوی اطلاعات در مورد یک فرد مقیم در کنسولگری است: این تفتیش توسط دولت سن مارینو به عنوان «عملی غیرقابل توجیه و بی‌احترامی یک کشور مستقل» تعریف شد و منجر به اعتراضات رسمی به
کشور مستقل» تعریف شد و منجر به اعتراضات رسمی به وزیر امور خارجه ایتالیا، فرانکو فراتینی، شد، در حالی که مقامات ایتالیایی دادگاه سن مارینو را به عدم همکاری با ایتالیا متهم کردند. علاوه بر این، قوه مقننه ایالتی سن مارینو، در ۱۲ مه ۲۰۰۹، هشداری به سفیر ایتالیا در سن مارینو ارسال کرد و رسماً به رای، پلیس مالی و برنامه «گزارش توسط میلنا گابانلی» که در شبکه رای ۳ پخش شد، اعتراض کرد. این برنامه قسمتی را به سن مارینو اختصاص داده بود که محتوای آن توسط وزیر دارایی، گابریل گاتی، «منفی و گمراه‌کننده برای سن مارینو»
گابریل گاتی، «منفی و گمراه‌کننده برای سن مارینو» تعریف شده بود. روسای جمهور جمهوری ایتالیا که از سن مارینو بازدید کردند. تا به امروز، چهار نفر از یازده رئیس‌جمهور جمهوری ایتالیا از سن مارینو بازدید کرده‌اند: تجاوز نیروهای مسلح ایتالیا به خاک سان مارینو. گاهی اوقات پلیس یا نیروهای نظامی ایتالیا به اشتباه وارد خاک سان مارینو شده‌اند، که همیشه اعتراضات رسمی علیه دولت ایتالیا داشته است، این تجاوزها رخ داده است: در سال ۲۰۱۰، آنتونلا مولارونی، وزیر امور خارجه وقت، این تجاوز را «واقعیت‌های جدی» توصیف کرد و گفت که
این تجاوز را «واقعیت‌های جدی» توصیف کرد و گفت که «مردم تایتان از آزار و اذیت خارجی خسته شده‌اند». ماموریت‌های دیپلماتیک ایتالیا در سان مارینو. سفارت ایتالیا در ویاله آنتونیو اونوفری در شهر سان مارینو واقع شده است.
هِرا (به انگلیسی: Hera) یک موشک هدف برای آزمایش‌های توسعه‌ای سامانه‌های دفاع موشکی مانند تاد و پاتریوت PAC-3 است. تاریخچه. در سال ۱۹۹۲، فرماندهی فضایی و دفاع موشکی ارتش ایالات متحده قرارداد اهداف پدافند موشکی تاکتیکی (TMD) را به شرکت کولمن ایرواسپیس (Coleman Aerospace) با شرکت‌های اسپیس وکتور (Space Vector Corporation) و آئوترم (Aerotherm) به عنوان پیمانکاران فرعی واگذار کرد. کولمن، هِرا را با استفاده از مراحل دوم و سوم موشک مینیتمن ۲ ("MMII") و بخش هدایت موشک پرشینگ ۲ توسعه داد. برنامه پرتاب سامانه‌های
موشک پرشینگ ۲ توسعه داد. برنامه پرتاب سامانه‌های راکتی در یگان ۱۲، مرکز سامانه‌های موشکی و فضایی نیروی هوایی ایالات متحده، خدمات مدیریت فنی برنامه را ارائه داد که شامل حذف سامانه کنترل بردار رانش تزریق مایع از مراحل دوم بازنشسته مینیتمن ۲ و جایگزینی آن با یک سامانه آب‌بندی انعطاف‌پذیر (flex-seal) بود تا کنترل پرواز قوی از لحظه پرتاب تا پایان احتراق فراهم شود. اولین پرتاب در ۲۴ آوریل ۱۹۹۵ در میدان موشکی وایت سندز انجام شد. به دلیل برد این موشک، روسیه ادعا می‌کند که هِرا در دسته IRBM قرار می‌گیرد و بنابراین،
که هِرا در دسته IRBM قرار می‌گیرد و بنابراین، بند ۱ ماده ۶ پیمان INF را نقض می‌کند. هِرا همچنین در برنامه راکت صوتی نیروی هوایی ایالات متحده استفاده می‌شود. بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۴، دوازده آزمایش با استفاده از سامانه موشکی هرا از فورت وینگیتا بر فراز کوهستان داتیل به سمت میدان موشکی وایت سندز انجام شد. در مارس ۲۰۰۹، این آزمایش‌ها با سیزدهمین پرواز بر فراز کوهستان داتیل از سر گرفته شد. آزمایش‌های دیگری با استفاده از هرا به‌طور کامل در داخل میدان موشکی انجام شد، مانند آزمایش ناموفق ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۶ سامانه
شد، مانند آزمایش ناموفق ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۶ سامانه دفاع منطقه‌ای پرارتفاع پایانی (تاد). در جریان آزمایش پروازی FTT-11 سامانه تاد در ۱۱ دسامبر ۲۰۰۹، موشک هدف هرا پس از استقرار هوایی خود مشتعل نشد و متعاقباً در اقیانوس سقوط کرد. در پی این حادثه، مدیر آژانس دفاع موشکی، سپهبد پاتریک اورایلی، به شدت از شیوه‌های کنترل کیفیت شرکت ال-۳ کولمن ایرواسپیس انتقاد کرد و در مارس ۲۰۱۰، خریدهای بیشتر موشک هرا را به حالت تعلیق درآورد. این تعلیق در ۹ مه ۲۰۱۱ لغو شد، زمانی که مرکز سامانه‌های موشکی و فضایی نیروی هوایی و آژانس دفاع
سامانه‌های موشکی و فضایی نیروی هوایی و آژانس دفاع موشکی از تکمیل اقدامات اصلاحی لازم توسط کولمن رضایت دادند. در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۳، پنتاگون اعلام کرد که ال-۳ کولمن قراردادی به ارزش ۷۴ میلیون دلار را برای ادامه توسعه و تأمین اهداف موشک بالستیک میان‌برد برای آژانس دفاع موشکی برنده شده است. این شرکت در رقابت با سه شرکت دیگر، از جمله اوربیتال ساینسز کورپوریشن و لاکهید مارتین اسپیس سیستمز، پیروز شد.