payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در اولین فصل WNBA در سال ۱۹۹۷ فعالیت خود را آغاز کرد. در اولین بازی این تیم مقابل نیویورک لیبرتی، پنی تولر اولین امتیاز تاریخ لیگ را به دست آورد. اسپارکس در اولین فصل خود به نتیجهٔ ۱۴–۱۴ رسید و اگرچه به پلی‌آف نزدیک شد، اما نتوانست به این مرحله صعود کند. در فصل ۱۹۹۸ نیز این تیم با نتیجهٔ ۱۲–۱۸ از رسیدن به پلی‌آف بازماند. در فصل ۱۹۹۹، اسپارکس با رهبری لیسا لزلی به مرحله پلی‌آف رسید و اولین پیروزی پلی‌آفی خود را کسب کرد، اما در مرحله فینال کنفرانس غربی از تیم هیوستون کامتس شکست خورد. فصل ۲۰۰۰ یکی از
از تیم هیوستون کامتس شکست خورد. فصل ۲۰۰۰ یکی از موفق‌ترین فصل‌ها برای اسپارکس بود، اما باز هم در مرحله فینال کنفرانس غربی شکست خوردند. قهرمانی‌های پی در پی (۲۰۰۱–۲۰۰۲). با شروع فصل ۲۰۰۱، اسپارکس به سرمربی‌گری مایکل کوپر به اوج رسید و برای اولین بار قهرمان WNBA شد. در فصل بعد نیز اسپارکس بار دیگر قهرمان لیگ شد و لیسا لزلی به عنوان اولین زن در لیگ WNBA موفق به دانک شد. تلاش برای سه‌گانه (۲۰۰۳). در سال ۲۰۰۳، اسپارکس در تلاش بود تا سومین قهرمانی متوالی خود را کسب کند، اما در فینال WNBA از دیترویت شوک شکست
را کسب کند، اما در فینال WNBA از دیترویت شوک شکست خورد. سال‌های دشوار (۲۰۰۴–۲۰۰۶). در این سال‌ها اسپارکس با مشکلات زیادی مواجه شد و اگرچه تیم همچنان به پلی‌آف راه می‌یافت، اما نتوانست به موفقیت‌های قبلی خود دست یابد. دوران دشوار و بازگشت (۲۰۰۷–۲۰۱۵). در سال ۲۰۰۷، با غیبت لیسا لزلی، اسپارکس به بدترین نتیجه تاریخ خود دست یافت. اما با بازگشت لزلی و انتخاب کندیس پارکر در سال ۲۰۰۸، تیم به مسیر موفقیت بازگشت. اسپارکس در این دوران با چالش‌های مختلفی روبرو بود و اگرچه چندین بار به پلی‌آف رسید، اما موفق به کسب
و اگرچه چندین بار به پلی‌آف رسید، اما موفق به کسب قهرمانی نشد. بازگشت به قهرمانی (۲۰۱۶). در سال ۲۰۱۶، اسپارکس با ترکیب قوی از جمله کندیس پارکر و نکا اوگومی‌که به قهرمانی WNBA دست یافت و بار دیگر نام خود را در تاریخ لیگ ثبت کرد. دوران کنونی (۲۰۱۷-تا کنون). اسپارکس همچنان یکی از تیم‌های موفق و رقابتی لیگ WNBA باقی مانده است. این تیم با تغییرات مختلف در کادر فنی و بازیکنان، همواره در تلاش برای کسب قهرمانی‌های بیشتر است. بازیکنان برجسته. تیم اسپارکس در طول تاریخ خود بازیکنان برجسته‌ای مانند لیسا لزلی، کندیس
خود بازیکنان برجسته‌ای مانند لیسا لزلی، کندیس پارکر، نکا اوگومی‌که و تیچا پنیچیرو را در ترکیب خود داشته است که همگی نقش مهمی در موفقیت‌های تیم ایفا کرده‌اند. مربیان و مالکین. تیم لس آنجلس اسپارکس در طول تاریخ خود تحت سرمربی‌گری مربیان مختلفی قرار گرفته است و مالکین این تیم نیز تغییرات زیادی را تجربه کرده‌اند. از سال ۲۰۱۴، این تیم تحت مالکیت گروهی از سرمایه‌گذاران به رهبری مجیک جانسون قرار دارد. آمار و افتخارات. لس آنجلس اسپارکس یکی از موفق‌ترین تیم‌های تاریخ WNBA با ۳ قهرمانی در سال‌های ۲۰۰۱، ۲۰۰۲ و ۲۰۱۶
WNBA با ۳ قهرمانی در سال‌های ۲۰۰۱، ۲۰۰۲ و ۲۰۱۶ است. این تیم به‌طور مستمر در پلی‌آف‌های لیگ حضور داشته و همیشه یکی از مدعیان قهرمانی بوده است.
پیراهن‌های همیشه، نام کتابی از حمیدرضا صدر است‌. این کتاب، شامل ۷۱ مقاله (تک‌نگاری) پیرامون بازیکنان مشهور فوتبال در دهه‌های گوناگون و با زبان ادبی است. این کتاب نخستین‌بار در زمستان ۹۶ منتشر شد و در ۱۴۰۲ به چاپ هشتم رسید. تک‌نگاری‌ها. فوتبالیست‌هایی که حمیدرضا صدر درباره‌شان نوشته، به شرح زیرند: ریکاردو زامورا، جوزپه مئاتزا، فریتس والتر، آلفردو دی استفانو، فرانس پوشکاش، لو یاشین، بابی چارلتون، گارینشا، پله، فرانتس بکن‌باوئر، اوزه بیو، جرج بست، گرد مولر، یوهان کرایف، کوین کیگان، کنی دالگلیش، دینو زوف،
یوهان کرایف، کوین کیگان، کنی دالگلیش، دینو زوف، همایون بهزادی، ناصر حجازی، فرانکو بارسی، میشل پلاتینی، پائولو مالدینی، دیگو مارادونا، سوکراتس، مارکو فن باستن، لوتار ماتیوس، تونی آدامز، روماریو، هریستو استویچکف، پل گاسکوئین، آندرس اسکوبار، اریک کانتونا، دنیس برکمپ، روبرتو باجو، گابریل باتیستوتا، رائول، آلساندرو دل پیرو، جان تری، رونالدو، روبرتو کارلوس، لوئیس فیگو، الیور کان، آلن شیرر، آندره شوچنکو، زین الدین زیدان، خاویر زانتی، دیوید بکام، استیون جرارد، پل اسکولز، اوله گونر سولشر، پائولو دی کانیو، جانلوئیجی
اوله گونر سولشر، پائولو دی کانیو، جانلوئیجی بوفون، فابیو کاناوارو، فرانچسکو توتی، پاتریک ویرا، تیری آنری، کارلس پویول، رونالدینیو، ژاوی، آندرس اینیستا، فرناندو تورس، وین رونی، فیلیپ لام، کاکا، زلاتان ایبراهیموویچ، گرت بیل، آندره آ پیرلو، دیگو کاستا، کریستیانو رونالدو، لیونل مسی و نیمار. متن پشت جلد. "توپ به جست‌وجویش آمده، به رویش لبخند زده، بر پایش نشسته. توپ به بازیکن نیاز داشته و بازیکن به توپ. آن‌ها رقص‌کنان جلو رفته‌اند و جلو… زمان سپری شده و توپ بی‌وفا، دل از بازیکن کنده و بازیکن را تنهاترین تنهای
دل از بازیکن کنده و بازیکن را تنهاترین تنهای دنیا کرده. بازیکن کفش‌ها را درآورده، آب دهانش را قورت داده و گوش‌هایش را گرفته تا نفرین «تمام شده‌ای، تمام» را نشود…" .
دانشگاه کانبرا کپیتالز (انگلیسی: "University of Canberra Capitals") یکی از تیم‌های حرفه‌ای بسکتبال زنان در استرالیا است که در لیگ ملی بسکتبال زنان استرالیا (WNBL) رقابت می‌کند. این تیم در سال ۱۹۸۴ تأسیس شد و از آن زمان تاکنون ۹ بار قهرمان لیگ شده است. کپیتالز با بازیکنانی چون لورن جکسون، به موفقیت‌های چشمگیری دست یافته و به عنوان یکی از پرافتخارترین تیم‌های بسکتبال زنان در استرالیا شناخته می‌شود. تاریخچه. دانشگاه کانبرا کپیتالز در سال ۱۹۸۴ تأسیس شد، اما اولین حضور خود در لیگ ملی بسکتبال زنان استرالیا (WNBL)
حضور خود در لیگ ملی بسکتبال زنان استرالیا (WNBL) را در سال ۱۹۸۶ تجربه کرد. در سال‌های اولیه، کپیتالز به‌عنوان یک تیم نوپا عملکرد متوسطی داشت و تلاش می‌کرد جایگاه خود را در میان تیم‌های قدرتمند لیگ پیدا کند. دهه ۱۹۹۰ برای کپیتالز دوره‌ای از رشد و توسعه بود. این تیم به تدریج بازیکنان مستعدی را جذب کرد و با برنامه‌ریزی دقیق، به یک تیم رقابتی در لیگ تبدیل شد. با این حال، موفقیت واقعی کپیتالز در دهه ۲۰۰۰ رقم خورد، زمانی که لورن جکسون، یکی از برجسته‌ترین بازیکنان بسکتبال زنان جهان، به این تیم پیوست. حضور جکسون
بسکتبال زنان جهان، به این تیم پیوست. حضور جکسون نه تنها قدرت هجومی تیم را افزایش داد بلکه باعث شد کپیتالز به سرعت به یکی از مدعیان اصلی قهرمانی تبدیل شود. اولین قهرمانی تیم در سال ۲۰۰۰ به دست آمد. این موفقیت آغازگر دورانی طلایی برای کپیتالز بود که طی آن تیم توانست در سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ نیز به قهرمانی دست یابد. با هدایت کری گراف، کپیتالز در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ دو قهرمانی متوالی کسب کرد و به اولین تیمی در تاریخ WNBL تبدیل شد که توانسته بود دو بار پشت سر هم به این عنوان دست یابد. دهه ۲۰۱۰ نیز برای کپیتالز
به این عنوان دست یابد. دهه ۲۰۱۰ نیز برای کپیتالز دوران موفقیت‌آمیزی بود. این تیم در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ به قهرمانی رسید و در سال ۲۰۱۹ با کسب نهمین قهرمانی خود، رکورد بیشترین قهرمانی در تاریخ لیگ WNBL را به نام خود ثبت کرد. یکی از ویژگی‌های برجسته تاریخ کپیتالز، جذب و حفظ بازیکنان برجسته بین‌المللی و داخلی بوده است. این تیم همواره موفق شده است تا با مدیریت قوی و برنامه‌ریزی بلندمدت، بازیکنان بااستعداد را در ترکیب خود داشته باشد و این امر نقش مهمی در موفقیت‌های آن ایفا کرده است. علاوه بر موفقیت‌های داخلی،
آن ایفا کرده است. علاوه بر موفقیت‌های داخلی، کپیتالز نقش مهمی در توسعه بسکتبال زنان در کانبرا و استرالیا ایفا کرده است. این تیم با برگزاری برنامه‌های آموزشی و اجتماعی، نه تنها به پرورش استعدادهای جوان پرداخته، بلکه به ترویج ورزش بسکتبال در میان زنان و دختران جوان کمک کرده است. در حال حاضر، کپیتالز تحت حمایت دانشگاه کانبرا و جامعه ورزشی کانبرا، به عنوان یکی از تیم‌های پیشرو و موفق در بسکتبال زنان استرالیا ادامه می‌دهد و با تکیه بر تاریخچه‌ای پر از افتخار و موفقیت، به دنبال دستاوردهای بیشتر در آینده است.
و موفقیت، به دنبال دستاوردهای بیشتر در آینده است. دانشگاه کانبرا کپیتالز با ۹ قهرمانی در لیگ ملی بسکتبال زنان استرالیا (WNBL)، یکی از پرافتخارترین تیم‌های این لیگ به‌شمار می‌آید. اولین قهرمانی این تیم در سال ۲۰۰۰ به دست آمد و پس از آن در سال‌های ۲۰۰۲، ۲۰۰۳، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷، ۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ نیز به قهرمانی رسید. کپیتالز توانسته است ۱۰ بار به فینال لیگ برسد و از این تعداد، ۸ فینال را با پیروزی به پایان برساند. این رکورد نشان‌دهنده ثبات و قدرت این تیم در لیگ WNBL است. در طول این سال‌ها، بازیکنان برجسته‌ای
WNBL است. در طول این سال‌ها، بازیکنان برجسته‌ای همچون لورن جکسون، که نقش مهمی در موفقیت‌های این تیم ایفا کرده‌اند، در ترکیب کپیتالز حضور داشته‌اند. جکسون، که به عنوان یکی از برترین بازیکنان تاریخ بسکتبال شناخته می‌شود، تأثیر بسزایی در کسب قهرمانی‌های این تیم داشته است. قهرمانی سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ به‌ویژه اهمیت ویژه‌ای دارند زیرا تیم کپیتالز توانست به عنوان اولین تیم در تاریخ WNBL دو بار متوالی به قهرمانی برسد. علاوه بر این، در سال ۲۰۱۹، کپیتالز با کسب نهمین قهرمانی خود، رکورددار قهرمانی در لیگ WNBL شد. این
قهرمانی خود، رکورددار قهرمانی در لیگ WNBL شد. این قهرمانی با هدایت کریستن ویال به دست آمد که این تیم را به موفقیت‌های بیشتری در دهه جدید هدایت کرد. تیم کپیتالز همچنین در طول این سال‌ها چندین بار به نیمه‌نهایی و مراحل پایانی دیگر لیگ نیز راه یافته است که نشان‌دهنده ثبات و قدرت این تیم در مسابقات ملی است.
مراسم و تشریفات بازی‌های المپیک در بازی‌های المپیک باستان یونان بخشی جدایی ناپذیر از بازی‌ها محسوب می‌شد. مراسم بازی‌های المپیک مدرن شامل مراسم افتتاحیه، اختتامیه و توزیع مدال هستند. برخی از عناصر تشریفات مدرن الهام‌گرفته از بازی‌های باستانی است که پس از ایجاد بازی‌های المپیک مدرن احیاء شدند. نمونه برجستهٔ آن که از میراث یونان است، دو مراسم افتتاحیه و اختتامیه هستند. در طول بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴، برندگان مدال‌آور تاجی از شاخه‌های زیتون دریافت می‌کردند که اشاره مستقیمی به بازی‌های باستانی بود که در
که اشاره مستقیمی به بازی‌های باستانی بود که در آن جایزه برنده یک تاج زیتون بود. عناصر مختلف مراسم توسط منشور المپیک اجباری شده است و توسط کشور میزبان قابل تغییر نیستند. کشورهای میزبان ملزم به دریافت تاییدیه کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) برای عناصر به کار رفته در مراسم، از جمله بخش‌های هنری مراسم افتتاحیه و اختتامیه هستند. این تشریفات در طول قرن‌ها تکامل یافته است. بازی‌های باستانی شامل مراسمی برای نشان دادن شروع و پایان هر رویداد ورزشی بود. شباهت‌ها و تفاوت‌هایی بین مراسم المپیک باستان و مشابه امروزی آن
بین مراسم المپیک باستان و مشابه امروزی آن وجود دارد. در حالی که ارائه بازی‌ها با پیشرفت در فناوری و تمایل کشورهای میزبان برای به نمایش گذاشتن ایده‌های هنری خود تکامل یافته است، رویدادهای اساسی هر مراسم بدون تغییر و دست نخورده باقی مانده‌اند. شیوه اجرای مراسم افتتاحیه و اختتامیه در هر دورهٔ متوالی از بازی‌ها همچنان از نظر دامنه، مقیاس و هزینه افزایش می‌یابد، اما همچنان در سنت باستانی خود غوطه‌ور می‌ماند. پیشینیان باستانی. بازی‌های باستانی که در یونان از تا برگزار می‌شد، اولین نمونه‌های مراسم المپیک را ارائه
می‌شد، اولین نمونه‌های مراسم المپیک را ارائه می‌دهند. جشن پیروزی، که عناصر آن در مدال‌ها و مراسم اختتامیه امروزی مشهود است، اغلب شامل ضیافت‌های مفصل، نوشیدنی، آواز خواندن و شعرخوانی بود. در سنت یونانیان هر چه برنده ثروتمندتر بود، جشن اسراف‌آمیزتر می‌شد. یک تاج گل یا تاج زیتون که توسط پسری که مخصوصاً برای این منظور انتخاب شده بود، به شکل نیم دایره‌ای طلایی به برندگان اهدا می‌کردند. فستیوال با نذرهای رسمی برندگان و انجام قربانی‌های آیینی برای خدایان مختلفی که در آن زمان می‌پرستیند، به پایان می‌رسید. شواهدی
در آن زمان می‌پرستیند، به پایان می‌رسید. شواهدی دال بر تغییرات شگرف در قالب بازی‌های باستانی در طول نزدیک به ۱۲ قرنی که برگزار می‌شد، وجود دارد. در نهایت، تقریباً در المپیاد ۷۷ بود که یک برنامه مدوّن با ۱۸ رویداد ورزشی ایجاد شد. به منظور آغاز یک المپیک در یونان باستان، برگزارکنندگان افتتاحیه برگزار می‌کردند. پس از آن مراسمی برگزار شد که در آن ورزشکاران سوگند یاد می‌کردند. اولین مسابقه، مسابقه هنری ترومپت و منادیان، جشن افتتاحیه را آغاز می‌کردند. افتتاحیه. در حالی که از سال ۱۸۹۶ با برگزاری عشای المپیک،
در حالی که از سال ۱۸۹۶ با برگزاری عشای المپیک، آتش‌بس المپیک آغاز می‌شود تا بعد مذهبی بازی‌های المپیک را در بر بگیرد، مراسم افتتاحیه المپیک نشان دهنده آغاز رسمی بازی‌های المپیک دور جدید و پایان چرخه المپیک پیشین است. با توجه به فشردگی بازی‌ها، طبیعی است که برخی رویدادهای ورزشی دو یا سه روز قبل از افتتاحیه آغاز شود. برای مثال، مسابقات فوتبال مردان و زنان در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ دو روز قبل از مراسم افتتاحیه آغاز شد. این موضوع در بازی‌های زمستانی نیز وجود داشته است، جایی که هاکی روی یخ گاهی اوقات در
وجود داشته است، جایی که هاکی روی یخ گاهی اوقات در آستانه مراسم افتتاحیه آغاز می‌شود. طبق منشور المپیک، عناصر مختلف مراسم افتتاحیه جشن بازی‌های المپیک را تشکیل می‌دهند. بیشتر این مناسک در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ در آنتورپ، بلژیک، به رسمیت شناخته شدند. بلیط. معمول است که بلیط‌های مراسم افتتاحیه گران‌ترین و پرتقاضاترین بلیط‌های هر دوره باشد. به‌طور استثنایی، این اتفاق در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ و المپیک زمستانی ۲۰۲۲ رخ نداد، زیرا این بازی‌ها به دلیل همه‌گیری COVID-19 پشت درهای بسته برگزار شد. طبق
همه‌گیری COVID-19 پشت درهای بسته برگزار شد. طبق پروتکل‌های سختگیرانه دورهٔ همه‌گیری، مراسم افتتاحیه تنها با حضور مهمانان دعوت شده برگزار شد. زمان روز. از بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۶، مراسم افتتاحیه باید در عصر جمعه برگزار شود. بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ در مسکو در غروب خورشید برگزار شد و اولین باری بود که مراسم افتتاحیه در شب برگزار می‌شد. هشت سال بعد، به منظور تسهیل پخش زنده و رسیدن به زمان پخش پربیننده جمعه شب در قاره آمریکا، مراسم افتتاحیه المپیک تابستانی ۱۹۸۸ در سئول کره جنوبی، صبح برگزار شد؛
تابستانی ۱۹۸۸ در سئول کره جنوبی، صبح برگزار شد؛ اقدامی که به دلیل گرمای بیش از حد با انتقاد ورزشکاران مواجه شد. به‌طور کلی، هیچ مسابقه ای در روز افتتاحیه برنامه‌ریزی نمی‌شود. بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۲۰۲۰، این رویه در منشور المپیک مدون بود. اما چندین بار به دلیل فشرده بودن تقویم بازی‌ها و مقدمات برخی رویدادهای طولانی‌تر قبل از مراسم افتتاحیه، این قانون رعایت نشده است. آخرین نمونه از این وضعیت در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ رخ داد، زمانی که دورهای مقدماتی مسابقات دوبل مختلط کرلینگ در همان روز افتتاحیه برگزار
دوبل مختلط کرلینگ در همان روز افتتاحیه برگزار شد. آخرین مراسم افتتاحیه که در طول روز برگزار شد، مراسم افتتاحیه المپیک زمستانی ۱۹۹۸ در ناگانو ژاپن بود. CBS که حقوق پخش را برای ایالات متحده در اختیار داشت، خواستار همزمانی مراسم افتتاحیه با تماشای تلویزیون در ساعات پربیننده در نیویورک بود، بنابراین مراسم که در ابتدا برای عصر برنامه‌ریزی شده بود، به ساعت ۱۱ صبح به وقت محلی تغییر کرد. با این حال، این تغییرات یک فینال بزرگ را تسهیل کرد که برای اولین بار در تاریخ، اجرای زنده و هماهنگ شده توسط شش گروه کُر
تاریخ، اجرای زنده و هماهنگ شده توسط شش گروه کُر بین‌المللی را که از طریق ماهواره به محل اجرا متصل می‌شدند، به نمایش گذاشت. برنامه‌های هنری. برنامه هنری چیزی است که عنصر خاص هر مراسم را ایجاد می‌کند. طبق دیدگاه اولیه پیر دو کوبرتن، بنیانگذار المپیک مدرن، این المپیک هم مسابقات ورزشی و هم دستاوردهای هنری را نشان می‌داد. همان‌طور که المپیک مدرن به جشن ورزش تبدیل شده است، در مراسم افتتاحیه می‌توان به وضوح ایده‌آل کوبرتن را در بخش هنر نیز مشاهده کرد. برنامه هنری مراسم افتتاحیه این امکان را به کشور میزبان می‌دهد
مراسم افتتاحیه این امکان را به کشور میزبان می‌دهد که گذشته، حال و آینده خود را به شکلی جامع در برابر همگان به نمایش بگذارد. البته تمامی پروتکل‌ها، ارائه‌های هنری، عناصر و مناسک باید پیشتر توسط هیئت اجرایی IOC تأیید شوند. طبق پروتکل فعلی المپیک، مراسم افتتاحیه معمولاً با ورود رئیس دولت یا سایر نمایندگان کشور میزبان آغاز می‌شود و رئیس کمیته بین‌المللی المپیک با برافراشتن پرچم کشور میزبان و اجرای سرود ملی خود، آن را آغاز می‌کند. سپس کشور میزبان نمایش‌های هنری از موسیقی، آواز، رقص، تئاتر و… از فرهنگ، تاریخ و
از موسیقی، آواز، رقص، تئاتر و… از فرهنگ، تاریخ و شعائر کشور و جنبش المپیک را ارائه می‌دهد. در میان کشورهای میزبان این رسم است که فرهنگ خود را به جشن افتتاحیه بازی‌ها بیاورند و افتتاحیه فرصتی منحصر به فرد برای معرفی کشور در میان هزاران تماشاگری است که بازی‌ها را دنبال خواهند کرد. از زمان بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۷۶ در اینسبروک، ارائه‌های هنری همچنان در مقیاس و پیچیدگی رشد کرده است. به عنوان مثال، در مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ طبق گزارش‌های به عمل آمده، ۱۰۰ میلیون دلار آمریکا هزینه داشت.
به عمل آمده، ۱۰۰ میلیون دلار آمریکا هزینه داشت. هر کشور میزبان موضوعی را انتخاب می‌کند که در عناصر و برنامه هنری مراسم افتتاحیه آن گنجانده شده است. به عنوان مثال، در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ که در پکن برگزار شد، موضوع «وحدت چین» بود. در ۱۲ می ۲۰۰۸، تنها چهار ماه قبل از بازی‌های سال ۲۰۰۸، زلزله‌ای ویرانگر در سیچوان رخ داد. برای مراسم افتتاحیه سال ۲۰۰۸، اسطوره بسکتبال چینی یائو مینگ به عنوان پرچمدار چین انتخاب شد و دست در دست لین هائو، پسر نه ساله ای که تعدادی از همکلاسی‌های خود را در پی زلزله نجات داد، وارد
از همکلاسی‌های خود را در پی زلزله نجات داد، وارد ورزشگاه شدند. در افتتاحیه ۲۰۲۴ برنامه‌های هنری فرانسه جنجال برانگیخت و انتقاد برخی از گروه‌های مذهبی را همراه داشت. به گزارش نیوزویک، مخالفان ادعا داشتند که صحنه‌ای از این مراسم به صورت نقیصه‌ای از رقصنده‌ها، درگ کوئین‌ها و یک دی جی، به تابلوی "شام آخر" تلمیح داشت. گرچه کارگردان برنامه، توماس جولی، ادعای تمسخر مقدسات مذهبی را رد کرد. برگزارکنندگان این نمایش از کسانی که از تداعی نمایش "شام آخر" لئوناردو داوینچی آزرده خاطر شدند پوزش خواستند، اما از ایده‌ها و
آزرده خاطر شدند پوزش خواستند، اما از ایده‌ها و مقصود پشت این نمایش دفاع کردند. رژه ملل. بخش سنتی مراسم افتتاحیه با «رژه ملل» آغاز می‌شود که طی آن اکثر ورزشکاران شرکت کننده، کاروان به کاروان به سمت استادیوم راهپیمایی می‌کنند. شرکت ورزشکاران در مراسم افتتاحیه اجباری نیست. برخی از رویدادهای بازی‌ها ممکن است در زمانی برگزار شوند که ورزشکاران نتوانند در رژه ملل شرکت کنند. هر هیئت توسط تابلویی با نام کشور یا تیم خود و توسط پرچمدار خود - که معمولاً یک ورزشکار برجسته هیئت است - هدایت می‌شود. اگرچه هم زنان و هم
هیئت است - هدایت می‌شود. اگرچه هم زنان و هم مردان را می‌توان به چنین افتخاری منصوب کرد، اما زنان از سال ۱۹۵۲ به بعد به‌طور مداوم به عنوان پرچمدار ظاهر شده‌اند و - علیرغم اینکه در طول سال‌ها بر پرچمداران زن افزوده شد - در همهٔ ادوار از همتایان مرد خود (چه در تعداد کل و چه در تعداد نسبی) بیشتر بوده‌اند. (آمار تا توکیو 2020.) به عنوان یک اقدام برابری جنسیتی، از سال ۲۰۲۰، IOC به تیم‌ها این امکان را داده است که دو پرچمدار زن و مرد داشته باشند. این رژه برای اولین بار در سال ۱۹۰۸ برگزار شد. از زمان بازی‌های
اولین بار در سال ۱۹۰۸ برگزار شد. از زمان بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ به این سو، یونان به‌طور سنتی اولین کشوری است که وارد می‌شود و به افتخار نقش خود در بازی‌های المپیک باستان، رژه را رهبری می‌کند، در حالی که کشور میزبان آخرین حضور را خواهد داشت. مراسم افتتاحیه سال ۲۰۰۴ به دلیل میزبانی بازی‌ها در یونان، این تمرین را تسهیل کرد. پرچمدار آن پیروس دیماس به تنهایی رژه را رهبری کرد و سپس سنت لوسیا وارد شد، در حالی که بقیه تیم یونانی در انتهای رژه وارد داشتند. با شروع بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰، تیم المپیک
با شروع بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰، تیم المپیک پناهجویان پس از یونان در رتبه دوم قرار می‌گیرد، در حالی که کشورهای میزبان دو المپیک بعدی به ترتیب نزولی به عنوان دو تیم نهایی قبل از کشور میزبان وارد می‌شوند. برای مثال در دورهٔ مذکور، به ترتیب سه کشور نهایی به عنوان میزبان بازی‌های ۲۰۲۸، ۲۰۲۴ و ۲۰۲۰ بودند. هیئت‌های باقیمانده بعد از یونان و قبل از کشور میزبان، بر اساس نام خود در زبان رسمی کشور میزبان، به ترتیب الفبایی وارد می‌شوند. به عنوان مثال، در سه المپیکی که به میزبانی کانادا از زبان انگلیسی یا فرانسوی
که به میزبانی کانادا از زبان انگلیسی یا فرانسوی استفاده شده است (چون هر دو به عنوان زبان رسمی کانادا در نظر گرفته می‌شوند): در المپیک تابستانی ۱۹۷۶ در مونترال برگزار شد، کمیته‌های المپیک ملی با احترام به پروتکل زبان فرانسوی وارد شدند، زیرا فرانسوی زبان اول این شهر است. این مسئله در المپیک‌های زمستانی ۱۹۸۸ و ۲۰۱۰ برعکس شد، زیرا در کلگاری و ونکوور زبان انگلیسی برای اکثر شهروندان بومی است. در سالهای ۱۹۸۰ در اتحاد جماهیر شوروی، ۱۹۸۴ در یوگسلاوی و ۲۰۱۴ در روسیه از خط سیریل استفاده شد. در بازی‌های تابستانی ۲۰۰۴
از خط سیریل استفاده شد. در بازی‌های تابستانی ۲۰۰۴ در یونان نیز از خط یونانی مدرن استفاده کردند. کشورهای میزبان که زبان رسمی آنها از خط لاتین استفاده نمی‌کند - به ویژه برای بازی‌هایی که در آسیا برگزار می‌شود - از روش‌های مختلف ترکیب بندی برای رژه ملل استفاده کرده‌اند. بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ و المپیک زمستانی ۲۰۱۸ بر اساس خط سنتی هانگول کره‌ای مرتب شدند، در حالی که بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ و المپیک زمستانی ۲۰۲۲ که در پکن برگزار شد، بر اساس تعداد ضربه‌هایی که برای نوشتن نام آنها با استفاده از حروف
که برای نوشتن نام آنها با استفاده از حروف چینی ساده شده به کار می‌رود استفاده شد. در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ هم از دستور گوجوون کانای ژاپنی استفاده کردند. استثناهایی برای این عمل وجود داشته است. در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴، المپیک زمستانی ۱۹۷۲ و المپیک زمستانی ۱۹۹۸، برگزارکنندگان ژاپنی تصمیم گرفتند از دستور پروتکل زبان انگلیسی استفاده کنند، زیرا در صورت استفاده از ژاپنی، به دلیل دستور زبان ژاپنی برخی از قوانین پروتکل IOC شکسته می‌شد. مسائل ملی و داخلی در اسپانیا نیز موجب شد در بازی‌های المپیک
و داخلی در اسپانیا نیز موجب شد در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ در بارسلونا نیز استثناهایی قائل شوند، به دلیل جنبش استقلال کاتالونیا، و نگرانی در مورد برتری قائل شدن برای زبان اسپانیایی نسبت به کاتالانی، همه اعلامیه‌های رسمی در طول بازی‌های ۱۹۹۲ به زبان‌های فرانسوی، اسپانیایی، کاتالانی و انگلیسی (با ترتیب سه زبان آخر) انجام شد، و رژه ملل بر اساس نام فرانسوی‌شان انجام پذیرفت. کمیته سازماندهی بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس برنامه‌های خود را برای رژه ملل به عنوان رژه قایق در رود سن (با ارائه‌های فرهنگی
به عنوان رژه قایق در رود سن (با ارائه‌های فرهنگی در طول مسیر) به عنوان بخشی از اهداف خود برای عمومی شدن مراسم افتتاحیه اعلام کرد و این مراسم بدون فروش بلیط و با حضار رایگان، در قالب قایق برگزار گردید. پروتکل‌های افتتاحیه. پس از ورود همه کشورها، رئیس کمیته سازماندهی و به دنبال آن رئیس کمیته بین‌المللی المپیک سخنرانی می‌کنند. وی بایستی در پایان سخنان خود نماینده یا رئیس کشور میزبان را که رسماً افتتاحیه بازی‌ها را اعلام می‌کند، معرفی کند. علی‌رغم اینکه بازی‌ها به یک شهر خاص و نه به یک کشور به‌طور کلی اعطا شده
به یک شهر خاص و نه به یک کشور به‌طور کلی اعطا شده است، منشور المپیک در حال حاضر مستلزم این است که افتتاح کننده، رئیس کشور میزبان باشد. با این حال، موارد زیادی وجود داشته است که فردی غیر از رئیس کشور میزبان بازی‌ها را افتتاح کرده است. اولین نمونه در بازی‌های المپیاد دوم در پاریس در سال ۱۹۰۰ بود که پیش از این هیچ مراسم افتتاحیه ای به عنوان بخشی از نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ برگزار نشده بود. پنج نمونه تنها در ایالات متحده وجود دارد که در آن بازی‌ها توسط رئیس دولت افتتاح نشده است. منشور المپیک پیشین مقرر می‌داشت که
نشده است. منشور المپیک پیشین مقرر می‌داشت که شخصی که برای افتتاح بازی‌ها تعیین شده است باید این کار را با خواندن هر یک از سطرهای زیر انجام دهد: قبل از سال ۱۹۳۶، مسئول افتتاحیه اغلب قبل از اعلام افتتاحیه بازی‌ها، یک سخنرانی خوشامدگویی کوتاه انجام می‌داد. با این حال، از سال ۱۹۳۶، زمانی که آدولف هیتلر بازی‌های المپیک زمستانی گارمیش پارتنکیرخن و بازی‌های المپیک تابستانی برلین را افتتاح کرد، افتتاح‌کنندگان از فرمول استاندارد استفاده کردند. ۱۰ بار بوده است که مقام مسئول جملات متن افتتاحیه مذکور را اصلاح کرده
مقام مسئول جملات متن افتتاحیه مذکور را اصلاح کرده است. نسخه‌های اخیر بازی‌های زمستانی شاهد روند استفاده از نسخه اول به جای نسخه دوم بودند که در بازی‌های زمستانی ۲۰۰۲، ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ اتفاق افتاد. سایر اصلاحات عبارتند از: در مرحله بعد، پرچم المپیک به صورت افقی (از بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۰) یا به صورت عمودی (زمانی که مراسم در داخل سالن برگزار می‌شود) به داخل استادیوم حمل می‌شود و هنگام پخش سرود المپیک برافراشته می‌شود. در سال ۲۰۲۴، پرچم به‌طور تصادفی وارونه به اهتزاز درآمد. در منشور المپیک آمده است که پرچم
به اهتزاز درآمد. در منشور المپیک آمده است که پرچم المپیک باید «در تمام مدت بازی‌های المپیک از روی میله پرچمی که در موقعیت برجسته ای در استادیوم اصلی قرار دارد به اهتزاز در آید». در بیشتر بازی‌ها، پرچم توسط ورزشکاران برجسته کشور میزبان به ورزشگاه حمل شده است. با توجه به تغییرات ایجاد شده در یکصد و دوازدهمین جلسه IOC که در سال ۲۰۰۱ برگزار شد، اجازه حمل پرچم المپیک در مراسم افتتاحیه توسط افرادی که ورزشکار نیستند، اما ارزش‌های المپیک را تبلیغ می‌کنند، وجود دارد. این مجوز شامل ورزشکاران پارالمپیک نیز می‌شود. تا
این مجوز شامل ورزشکاران پارالمپیک نیز می‌شود. تا بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸، حاملان پرچم همه کشورها روی به تریبونی می‌چرخیدند و یک ورزشکار کشور میزبان (از بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۰)، و یک داور کشور میزبان (از بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲) سوگند المپیک را قرائت می‌کردند. از زمان بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در لندن، با ادامه سنت آغاز شده در المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۰، یک مربی از کشور میزبان سوگند المپیک را بیان می‌کند. برای بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در پیونگ چانگ، این سه سوگند در یک متن به
۲۰۱۸ در پیونگ چانگ، این سه سوگند در یک متن به عنوان سوگند یکپارچه ادغام شد که در آن یک ورزشکار، داور و مربی به ترتیب متن سوگند واحدی را، هر کدام یک سطر، می‌خوانند. شعله المپیک. از بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲، اوج مراسم افتتاحیه، رسیدن مشعل المپیک به آتش‌دان (مجمر) است. مشعل معمولاً توسط گروهی از حاملان – که معمولاً نشان دهنده برجسته‌ترین ورزشکاران المپیکی کشور میزبان هستند - به نزدیکی مجمر می‌رسد. آخرین حامل مشعل، به نوبه خود، مجمری که در داخل یا نزدیک استادیوم قرار گرفته را روشن می‌کند و این کار عملاً
قرار گرفته را روشن می‌کند و این کار عملاً شروع بازی‌ها را نشان می‌دهد. واپسین حامل نهایی مشعل اغلب تا آخرین لحظه بدون اطلاع نگه داشته می‌شود. مشعل‌داران نهایی که چهره‌های برجسته ورزشی بودند، استثناهایی وجود داشته است: در سال ۲۰۱۲، برای انعکاس شعار بازی‌ها «الهام بخشیدن به یک نسل»، دیگ توسط گروهی متشکل از هفت ورزشکار جوان روشن شد که هر کدام توسط یک ورزشکار برجسته بریتانیایی نامزد شده بودند. به دلیل فقدان سنت در ورزش‌های زمستانی، مشعل‌داران نهایی در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ تاریخ چین را در ورزش‌هایی با