payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اسکندربیگ در دوره ۱۴۴۳–۱۴۴۴ «بسیار بیشتر از واقعیت، مبتنی بر خیال‌پردازی است.» اندکی پس از آنکه اسکندربیگ با استفاده از نامه جعلی، کروجه را تصرف کرد تا کنترل را از زابل پاشا بگیرد، شورشیان او موفق شدند بسیاری از قلعه‌های عثمانی از جمله قلعه بسیار مهم استراتژیک سوتیگراد (کودژادژیک) را با حمایت مویسی آریانیت گولمی و ۳۰۰۰ شورشی از دبار تصرف کنند. طبق برخی منابع، اسکندربیگ مقامات اسیر عثمانی را که از غسل تعمید در مسیحیت امتناع می‌کردند، به دار آویخت. اولین نبرد شورشیان اسکندربیگ علیه عثمانی‌ها در ۱۰ اکتبر ۱۴۴۵
شورشیان اسکندربیگ علیه عثمانی‌ها در ۱۰ اکتبر ۱۴۴۵ در کوه موکرا انجام شد. به گفتهٔ سِتون، پس از آنکه اسکندربیگ ظاهراً در نبرد تورویول پیروز شد، گفته می‌شود مجارها در مدح او سرود خوانده و اسکندربیگ را ترغیب کردند که به اتحاد مجارستان، پاپ و بورگوندی علیه عثمانی‌ها بپیوندد. در بهار ۱۴۴۶، اسکندربیگ با کمک دیپلمات‌های راگوسان، از پاپ و پادشاهی مجارستان برای مبارزه‌اش علیه عثمانی‌ها درخواست حمایت کرد. جنگ علیه ونیز. نوشتار اصلی: جنگ آلبانی و ونیز (۱۴۴۷–۱۴۴۸) مارین اسپان فرمانده نیروهای اسکندربیگ بود که در سال
اسپان فرمانده نیروهای اسکندربیگ بود که در سال ۱۴۴۸ در جریان جنگ اسکندربیگ علیه ونیز، قلعه بالچ را به نیروهای ونیزی واگذار کردند. مارین و سربازانش پس از اینکه توسط یکی از بستگانش، پیتر اسپان، از حرکت نیروهای بزرگ ونیزی به سمت بالچ مطلع شدند، به سمت داگنوم عقب‌نشینی کردند. پیمان گائتا. نوشتار اصلی: پیمان گائتا در ۲۶ مارس ۱۴۵۱، در گاتا، یک معاهده سیاسی بین آلفونسو پنجم برای پادشاهی ناپل و استفان، اسقف کرویه، و نیکوله د برگوسی، سفیران اسکندربیگ، منعقد شد. در این معاهده، اسکندربیگ خود را به عنوان خراجگزار
در این معاهده، اسکندربیگ خود را به عنوان خراجگزار پادشاهی ناپل به رسمیت می‌شناخت و در عوض، از حمایت این پادشاهی در برابر امپراتوری عثمانی برخوردار می‌شد. پس از امضای این معاهده توسط آلفونسو با اسکندربیگ، او معاهدات مشابهی را با دیگر روسای قبایل آلبانی امضا کرد: گرجی آریانیتی، گجین موزاکا، گرجی بالشا، پتر اسپانی، پاول دوکاگجینی، توپیا موزاکا، پتر هیمارا، سیمون زنبیشی و کارلو دوم توکو. برای پیروی از پیمان گائتا، ناپل در پایان ماه مه ۱۴۵۱، دسته‌ای متشکل از ۱۰۰ سرباز ناپلی به فرماندهی برنارد واکر را به قلعه
سرباز ناپلی به فرماندهی برنارد واکر را به قلعه کرویه فرستاد. واکر به عنوان کمیسر ویژه منصوب شد و کرویه را به نمایندگی از پادشاهی ناپل به دست گرفت و پادگان آن را تحت فرمان خود درآورد. پیامدها. ونیز آن را جانشین اسکندربیگ می‌دانست، در حالی که لکه دوکاگینی رهبر اتحادیه شد. پس از مرگ اسکندربیگ، ایوان و برادرش جیوک بالشا، همراه با لکه، پروگون و نیکلاس دوکاگینی، به مبارزه برای ونیز ادامه دادند.
کلیسای جامع متروپولیتن سنت آگاتا (به ) که به عنوان کلیسای جامع کاتانیا نیز شناخته می‌شود کلیسای جامع کاتولیک رومی در کاتانیا، سیسیل، جنوب ایتالیا است. این کلیسا تا سال ۱۸۵۹ محل استقرار اسقف‌های کاتانیا بود، زمانی که این اسقف‌نشین به اسقف‌نشین اعظم ارتقا یافت و از آن زمان تاکنون محل استقرار اسقف‌های اعظم کاتانیا بوده است. تاریخچه. کلیسای جامع به دلیل زلزله‌ها و فوران‌های آتشفشانی کوه اتنا چندین بار خراب و بازسازی شده است. این کلیسا در اصل در سال‌های ۱۰۷۸–۱۰۹۳، بر ویرانه‌های حمام‌های رومی باستانی آخیلئان
بر ویرانه‌های حمام‌های رومی باستانی آخیلئان ساخته شد، به فرمان راجر یکم، کنت سیسیل، که شهر را از امارت سیسیل فتح کرده بود. در آن زمان، کلیسا شکل یک کلیسای محصور و مستحکم را داشت. در سال ۱۱۶۹ میلادی، این کلیسا تقریباً به‌طور کامل در اثر زلزله ویران شد و تنها ناحیه محراب آن سالم ماند. در سال ۱۱۶۹ میلادی، آتش‌سوزی دیگری نیز به آن آسیب رساند، اما فاجعه‌بارترین حادثه، زلزله سال ۱۶۹۳ میلادی بود که دوباره بخش عمده‌ای از آن را به ویرانه تبدیل کرد. متعاقباً به سبک باروک بازسازی شد. امروزه، آثار بنای اولیه نورمان
باروک بازسازی شد. امروزه، آثار بنای اولیه نورمان شامل بخشی از ترنسپت، دو برج و سه اپس نیم‌دایره‌ای است که از سنگ‌های بزرگ آتشفشانی ساخته شده‌اند، که اکثر آن‌ها از ساختمان‌های امپراتوری روم بازیابی شده‌اند. نمای بیرونی. نمای کنونی کلیسای جامع به سال ۱۷۱۱ بازمی‌گردد، زمانی که جیان باتیستا واکارینی پس از زلزلهٔ ۱۶۹۳، نمای جدیدی به سبک باروک سیسیلی طراحی کرد. این نما دارای سه طبقه با ستون‌های شیوه کورینتی از گرانیت است که احتمالاً از تئاتر رومی شهر گرفته شده‌اند. تمام طبقات با مجسمه‌های مرمری تزئین شده‌اند:
تمام طبقات با مجسمه‌های مرمری تزئین شده‌اند: سنت آگاتا بالای درگاه، سنت اوپلیوس در سمت راست و سنت بیریلوس در سمت چپ. در اصلی از چوب ساخته شده و دارای ۳۲ پلاک حجاری‌شده است که رویدادهای زندگی و شهادت سنت آگاتا، نشان‌های پاپی و نمادهای مسیحیت را به تصویر می‌کشد. قدمت گنبد به سال ۱۸۰۲ برمی‌گردد. برج ناقوس در ابتدا در سال ۱۳۸۷ با ارتفاع حدود ۷۰ متر ساخته شد. در سال ۱۶۶۲ یک ساعت به آن اضافه شد و ارتفاع سازه به ۹۰ متر رسید. پس از تخریب در سال ۱۶۹۳، با اضافه شدن یک ساعت ۷٫۵ متری، بازسازی شد. ناقوس تی، سومین ناقوس
ساعت ۷٫۵ متری، بازسازی شد. ناقوس تی، سومین ناقوس بزرگ ایتالیا پس از ناقوس‌های کلیسای جامع سنت پیتر و کلیسای جامع میلان است. دسترسی به این کلیسا از طریق یک نمای مرمرین که به یک در آهن کارشده منتهی می‌شود، امکان‌پذیر است. این در با ۱۰ مجسمه برنزی از قدیسان تزئین شده است. این کلیسا با نرده‌ای از سنگ سفید که شامل پنج مجسمه بزرگ از قدیسان از جنس مرمر کارارا است، از میدان کلیسای جامع جدا می‌شود. داخلی. کلیسای جامع دارای پلان صلیبی لاتین است و دارای یک شبستان و دو راهرو می‌باشد. در راهروی جنوبی، محل غسل تعمید و
راهرو می‌باشد. در راهروی جنوبی، محل غسل تعمید و در محراب اول، نقاشی از سنت فِبرونیا از نیسیبیس اثر بورمانس قرار دارد که رو به روی مقبره آهنگساز وینچنزو بلینی، بر روی ستونی قرار دارد. همچنین بر روی ستونی بین این راهرو و شبستان، بنای یادبود باروک اسقف پیترو گالتی قرار دارد. همچنین کلیسای کوچک سنت آگاتا قابل توجه است. این محراب به ساختار اصلی قرن دوازدهم بازمی‌گردد و دارای پنجره‌های دوشاخهٔ قرون وسطایی و کوروی اواخر قرن شانزدهم اثر هنرمند ناپلی، اسکپیونه دی گویدو است. در انتهای ترنسپت شمالی، کلیسای کوچک صلیب
است. در انتهای ترنسپت شمالی، کلیسای کوچک صلیب مقدس اثر دومنیکو مازولا (۱۵۷۷) قرار دارد. این کلیسای کوچک شامل قبرهای اعضای شاخه آراگون سیسیل است، از جمله پادشاهان فردریکو سوم و لویی، جان راندازو و کونستانس. راهروی شمالی چندین نقاشی از قدیسان قرن هفدهم، از جمله نقاشی اثر گولیلمو بورمانس، را در خود جای داده است.
قلعه ایسونیه قلعه‌ای در ایسونیه، در دره آئوستای سفلی، در شمال غربی ایتالیا است. این قلعه یکی از مشهورترین عمارت‌های این منطقه است و در کرانه راست دورا بالتئا در مرکز منطقه مسکونی ایسونیه واقع شده است. این قلعه به عنوان اقامتگاه اشرافی دوره رنسانس، ظاهری کاملاً متفاوت از قلعه ساده و بی‌تکلف ورسدارد که در ورس، در کرانه مقابل رودخانه واقع شده است. قلعه ایسونیه بیش از همه به دلیل چشمه‌ای به شکل درخت انار و پرتیکوی بسیار تزئین‌شدهٔ آن مورد توجه است، که نمونه‌ای نادر از نقاشی‌های قرون وسطایی آلپ به‌شمار می‌آید و
از نقاشی‌های قرون وسطایی آلپ به‌شمار می‌آید و شامل چرخه‌ای از صحنه‌های زندگی روزمره در اواخر قرون وسطی به صورت فِرسکو است. تاریخچه. قرون وسطی. اولین اشاره به قلعه ایسون در یک فرمان پاپی است که توسط پاپ اوژن سوم در سال ۱۱۵۱ صادر شده است، که به یک ساختمان مستحکم در ایسون، متعلق به اسقف آئوستا، اشاره دارد. برخی از دیوارهای کشف شده در زیرزمین‌های قلعه فعلی ممکن است شواهدی از یک ویلای رومی باشد که قدمت آن به قرن اول پیش از میلاد برمی‌گردد. تنش‌ها میان اسقف آئوستا و خانوادهٔ دِ وِرِچیو، فرمانروایان شهر نزدیک
و خانوادهٔ دِ وِرِچیو، فرمانروایان شهر نزدیک ورّس، در حوالی سال ۱۳۳۳ به اوج خود رسید، زمانی که قلعهٔ ایسونیه، که مقر اسقف بود، تحت حمله قرار گرفت و بر اثر آتش‌سوزی آسیب دید. ایسونیه تا سال ۱۳۷۹ مقر اسقف باقی ماند، تا زمانی که اسقف آئوستا تحت حاکمیت ارباب آن زمان ورّس، ایبلت دِ چالانت، قرار گرفت. ایبلتو قلعهٔ اسقفی را به یک اقامتگاه باشکوه و شاهانه به سبک معماری گوتیک تبدیل کرد که شامل مجموعه‌ای از برج‌ها و ساختمان‌ها محصور در دیواری احاطه‌کننده بود. با مرگ ایبلت در سال ۱۴۰۹، قلعه و املاک ایسوگنه به پسر او،
در سال ۱۴۰۹، قلعه و املاک ایسوگنه به پسر او، فرانسیس دِ چالانت منتقل شد. در سال ۱۴۲۴، فرانسیس عنوان کنت چالانت را از آمادئوس هشتم، دوک ساووی دریافت کرد. فرانچسکو در سال ۱۴۴۲ درگذشت و هیچ وارث مردی از خود برجای نگذاشت. مبارزهٔ طولانی برای جانشینی میان دختر فرانچسکو، کاترین دِ چالانت و پسرعمو او، جیمز دِ چالانت-ایماویلس در نهایت به سود جیمز به پایان رسید، که بدین ترتیب به دومین کنت چالانت و ارباب جدید ایسونیه تبدیل شد. رنسانس. از حدود ۱۴۸۰، تغییرات بیشتری در قلعه توسط پسر جیمز، لویجی دی چالانت انجام شد و پس
قلعه توسط پسر جیمز، لویجی دی چالانت انجام شد و پس از مرگ او در ۱۴۸۷، این تغییرات توسط پسرعمو او، جورج دِ چالانت-واری ادامه یافت، که همسر جیمز، مارگریت دِ لا شامبر، نگهداری از پسرانش فیلیبرت و چارلز را به او سپرده بود. جورج بال‌های جدیدی برای اتصال ساختمان‌های موجود ساخت و بدین ترتیب مجموعهٔ قلعه به شکل نعل اسبی واحدی در اطراف یک حیاط مرکزی یکپارچه شد. تزئینات پرتیکو و چشمهٔ مشهور انار به همین دوره تعلق دارند. قلعه میزبان بسیاری از مهمانان برجسته بوده است، از جمله امپراتور آینده، زیگیسمونت، امپراتور مقدس
از جمله امپراتور آینده، زیگیسمونت، امپراتور مقدس روم، در بازگشتش به آلمان در ۱۴۱۴ و پادشاه شارل هشتمفرانسه در ۱۴۹۴. کار بر روی قلعه با مرگ جورج شالانت در سال ۱۵۰۹ به پایان رسید. فیلیبر شالانت ارباب جدید ایسونی شد و قلعه را به اقامتگاه خود، همسرش لوئیز داربرگ و پسرش رنه شالانت تبدیل کرد. در زمان سلطنت او، قلعه به اوج شکوه خود رسید و میزبان درباری غنی و مجلل بود. زوال و تولد دوباره. رناتو دی چالانت در زمان مرگش در سال ۱۵۶۵ هیچ وارث مذکری از خود به جا نگذاشت. دارایی‌های او به جووانی فدریکو مادروتزو، شوهر
دارایی‌های او به جووانی فدریکو مادروتزو، شوهر ایزابل، دختر رنه، رسید و منجر به اختلاف ارثی بین خانواده مادروتزو و پسرعموهای ایزابل از خانواده چالانت شد که بیش از یک قرن ادامه داشت. فرمانروایی ایسون و قلعه آن از خانواده مادروتزو به خانواده لنونکورت و سپس در سال ۱۶۹۳ به کریستینا مائوریتزیا دل کارتّو دی بالسترینا رسید و سرانجام در سال ۱۶۹۶ به خانواده چالانت بازگردانده شد. در سال ۱۸۰۲، آخرین کنت چالانت، جولیو جاکینتو درگذشت و خانوادهٔ چالانت منقرض شد. قلعه که برای چند سال پیش‌تر خالی از سکنه شده بود، به تدریج
چند سال پیش‌تر خالی از سکنه شده بود، به تدریج به ویرانی گرایید و مبلمان آن منتقل شد. در سال ۱۸۷۲، مالک قلعه، بارون ماریوس دِ ووتلِره، مجبور شد آن را در مزایده به فروش برساند. قلعه توسط نقاش تورینی، ویتوریو آوندو خریداری شد، که آن را مرمت کرد و با بخشی از مبلمان اصلی که از بازار عتیقه بازخرید شده بود و همچنین نسخه‌هایی از مبلمان دورهٔ مربوطه، آن را تجهیز نمود. آوندو در سال ۱۹۰۷ قلعه را به دولت ایتالیا اهدا کرد و در سال ۱۹۴۸، مالکیت آن به منطقهٔ واله دائوستا منتقل شد. بازدید از قلعه با تور همراه با راهنما
منتقل شد. بازدید از قلعه با تور همراه با راهنما امکان‌پذیر است. فضای داخلی قلعه. از بیرون، قلعه شبیه یک اقامتگاه مستحکم با ظاهری نسبتاً ساده، بدون هیچ تزئین خاصی، با برجک‌های زاویه‌دار کمی بلندتر از بقیه ساختمان به نظر می‌رسد. این قلعه در مرکز منطقه مسکونی ایسونی واقع شده است. این قلعه با نقشه‌ای چهارضلعی ساخته شده است که سه ضلع آن توسط ساختمان اشغال شده و ضلع چهارم که به سمت جنوب است، شامل یک "باغ ایتالیایی" است که درون یک دیوار احاطه شده است. حیاط و رواق. حیاط داخلی که در سه ضلع ساختمان محصور شده است و
حیاط داخلی که در سه ضلع ساختمان محصور شده است و باغ، یکی از جالب‌ترین فضاهای قلعه را تشکیل می‌دهند. در گذشته، برای رسیدن به این فضا، باید از طریق درگاه اصلی و زیر یک پرتیکو از حومهٔ شهر عبور می‌کردند. امروزه، به دلایل عملی، از ورودی فرعی در ضلع غربی استفاده می‌شود. این ورودی به یک زمین وسیع مشرف است. در نماهایی که به حیاط مشرف هستند، چیزی به نام «آینه برای فرزندان چالانت» یافت می‌شود، که مجموعه‌ای از بازوهای هرالدیک فِرسکو شده است و شاخه‌های مختلف خانوادهٔ چالانت و مهم‌ترین پیمان‌های ازدواجی خاندان را نشان
و مهم‌ترین پیمان‌های ازدواجی خاندان را نشان می‌دهد. این «آینه» برای ثبت تاریخ خانواده و انتقال آن به نسل‌های آینده ایجاد شده بود. از سوی دیگر، دیوار اطراف باغ با تصاویر تک‌رنگ از افسانه‌ها و قهرمانان باستان تزئین شده بود که متأسفانه امروزه تقریباً به‌طور کامل از بین رفته‌اند. در مرکز حیاط، «فواره انار» معروف را می‌توان یافت. از کاسه سنگی هشت ضلعی فواره، درخت اناری ساخته شده از آهن فرفورژه بیرون می‌آید که از آن فواره‌هایی از آب پاشیده می‌شود. عجیب است که اگرچه میوه درخت به وضوح به عنوان میوه انار در نظر
اگرچه میوه درخت به وضوح به عنوان میوه انار در نظر گرفته می‌شود، برگ‌ها، شاید به دلایل نمادین مورد نظر هنرمند، برگ‌های درخت دیگری - بلوط - هستند. ژرژ چالانت احتمالاً این فواره را به عنوان هدیه عروسی برای عروسی معشوقه‌اش، فیلیبرت چالانت، ساخته است، زمانی که فیلیبرت در سال ۱۵۰۲ با لوئیز داربرگ ازدواج کرد. به نظر می‌رسد که این درخت را باید به صورت نمادین به عنوان بیان تمایل به اتحاد باروری و وحدت خانواده که انار با میوه پر از دانه آن را نشان می‌دهد، با قدرت و قدمتی که بلوط نشان می‌دهد، تفسیر کرد. در میان
و قدمتی که بلوط نشان می‌دهد، تفسیر کرد. در میان شاخه‌های انار-بلوط، و تا حدودی دشوار برای تشخیص، اژدهاهای کوچکی قرار داده شده‌اند. ضلع شرقی حیاط توسط رواقی با طاق‌های گرد و طاق‌های ضربی اشغال شده است. ورودی اصلی قلعه به این رواق باز می‌شود و امروزه نیز از این رواق می‌توان به فضای داخلی ساختمان دسترسی داشت. تزئینات هندسی شیارهای طاق‌های ضربی، نمونه‌ای از معماری قرن پانزدهم است. طاق‌های ایوان با نقاشی‌های دیواری تزئین شده‌اند که تصاویر واقع‌گرایانه و طنزآمیزی از صحنه‌های زندگی روزمره و مشاغل آن دوره ارائه
از صحنه‌های زندگی روزمره و مشاغل آن دوره ارائه می‌دهند. این طاق‌ها گواهی مهم بر شمایل‌نگاری زندگی بین قرن‌های پانزدهم و شانزدهم هستند. طاق «قربانخانه» چند سرباز را به همراه چند روسپی نشان می‌دهد که پشت میزی نشسته و مشغول بازی ورق یا سه‌چرخه هستند. سلاح‌ها و زره‌های آنها (شامل زره‌های سرنیزه، کمان‌های پولادی و نیزه) بر روی طاقچه‌ای متصل به دیوار آویزان شده‌اند. در طاق «نانوایی»، نان تازه خمیر شده به داخل تنور رانده می‌شود؛ قصابی گوشت را روی سیخ می‌چرخاند در حالی که گربه‌ای سعی می‌کند آن را از او بدزدد. در
حالی که گربه‌ای سعی می‌کند آن را از او بدزدد. در طاق «خیاطی»، تکه‌های پارچه اندازه‌گیری و برش داده می‌شوند، در حالی که در قفسه‌های پشت مغازه عطاری، شیشه‌های متعددی از گیاهان دارویی و سایر داروها نشان داده شده است. «شام بازار» یک بازار میوه و تره‌بار شلوغ را با مشتریان و فروشندگان بی‌شماری که لباس‌های آن دوره را پوشیده‌اند، نشان می‌دهد. در نهایت، در «شام مغازه فروشندگان کالاهای کوچک»، برخی از انواع پنیر فونتینای معمولی نشان داده شده است؛ این پنیرها قدیمی‌ترین نمونه‌های این پنیر محسوب می‌شوند. این نقاشی‌های
نمونه‌های این پنیر محسوب می‌شوند. این نقاشی‌های دیواری علاوه بر کارکرد زیبایی‌شناختی، احتمالاً کارکرد جشنی نیز دارند و احتمالاً برای نشان دادن فراوانی و آرامشی که به لطف رهبری ارباب قلعه در منطقه به دست آمده، در نظر گرفته شده‌اند. کل این مجموعه به دلیل وجود یک گرافیتی در «شیب نگهبانی» که «مگیستر کالینوس» را به عنوان خالق اثر معرفی می‌کند، به هنرمندی معروف به «مستر کالینوس» نسبت داده شده است. همین هنرمند به عنوان خالق برخی از نقاشی‌های کلیسای کوچک طبقه اول قلعه نیز شناخته می‌شود. طبقه همکف. قلعه دارای در
قلعه نیز شناخته می‌شود. طبقه همکف. قلعه دارای در مجموع حدود پنجاه اتاق است، اگرچه تنها حدود ده اتاق از طریق بازدید با راهنمای تور قابل مشاهده هستند. درگاهی در پرتیکو به سالن ناهارخوری راه دارد، که دارای سقف طاقی و مبلمان قرن نوزدهم است که ویتوریو آوندو بر اساس مدل‌های رنسانس ساخته بود. سالن ناهارخوری از طریق یک دریچهٔ خدماتی به آشپزخانه متصل شده است. آشپزخانه به دو بخش با یک گریت چوبی تقسیم شده و دو فضای مجزا ایجاد می‌کند که احتمالاً در اصل برای تهیهٔ انواع مختلف غذاها طراحی شده بود. بخش بزرگ‌تر، مجاور
مختلف غذاها طراحی شده بود. بخش بزرگ‌تر، مجاور سالن ناهارخوری، دارای شومینهٔ بزرگ و یک تنور است، در حالی که بخش کوچک‌تر شامل شومینه‌ای با ابعاد کوچکتر و یک سینک می‌باشد. در سمت شمالی قلعه، در کنار راه‌پله‌ای که به طبقهٔ دوم منتهی می‌شود، چیزی به نام «تالار عدالت» یا «تالارهای پایین» قرار دارد که فضای اصلی پذیرایی قلعه محسوب می‌شود. این تالار بزرگ با پلان مستطیلی، دارای دیوارهایی است که کاملاً با فِرسک یک لاجیا خیالی پوشانده شده‌اند و ستون‌هایی از مرمر، آلاباستر و کریستال شفاف در آن دیده می‌شود. در این
آلاباستر و کریستال شفاف در آن دیده می‌شود. در این فِرسک‌ها صحنه‌های شکار، زندگی دربار و مناظر شمالی به تصویر کشیده شده است. چرخهٔ تزئینات با داوری پاریس به اوج می‌رسد، که در آن سفیر و سفارش‌دهندهٔ اثر، جورج دِ چالانت، به عنوان پاریس تصویر شده است. فِرسک‌های این تالار، که احتمالاً قبل از مرگ جورج دِ چالانت در ۱۵۰۹ تکمیل شده‌اند، به استاد وییلرین نسبت داده شده‌اند، هنرمندی که گفته می‌شود از مدرسهٔ فرانکو-فلمنی بوده است؛ این امر از حضور خانه‌هایی با سقف‌های تیز و آسیاب‌های بادی که در شمال اروپا رایج بوده‌اند
و آسیاب‌های بادی که در شمال اروپا رایج بوده‌اند در مناظر قابل استنباط است. استاد وییلرین همچنین خالق یک اثر «اکس وووتو» برای کلیسای جامع سنت اورسوس در آئوستا است. سقف تالار چوبی و با تیرهای افقی نمایان است. دراز دیوارهای طولانی تالار، صندوق‌های چوبی حجاری شده قرار دارند که بازآفرینی‌های قرن نوزدهمی از نمونه‌های اصلی اواخر گوتیک هستند و در موزه هنرهای قدیم شهر تورین نگهداری می‌شوند. دیوار عقب تالار با یک شومینهٔ بزرگ سنگی شکافته شده که با یک گریفین و یک شیر تزئین شده است و سلاح‌های خاندان چالانت را در دست
تزئین شده است و سلاح‌های خاندان چالانت را در دست دارند. سایر اتاق‌های طبقهٔ همکف قلعه که برای بازدید عموم در دسترس نیستند، شامل داروخانهٔ قلعه، اتاق‌های خدماتی برای استفادهٔ آشپزخانه (از جمله یک انبار کوچک کالا)، زندان، اتاق مخصوص زائران، اتاق‌های شاهین‌بان، نگهبانان و همچنین سایر اتاق‌های خدماتی می‌باشند. طبقه اول. طبقه اول قلعه شامل اتاق‌های اربابان عمارت است. ویتوریو آووندو نیز هنگامی که قلعه را در قرن نوزدهم برای استفاده شخصی خود خریداری کرد، آنها را تغییر داد. رسیدن به این طبقه از طریق یک راه پله
تغییر داد. رسیدن به این طبقه از طریق یک راه پله مارپیچ سنگی مجاور «تالار دادگستری» امکان‌پذیر است. همین راه پله مارپیچ، دسترسی به اتاق‌های طبقه همکف و همچنین مستقیماً به حیاط را نیز فراهم می‌کند. این راه پله از مجموعه‌ای از پله‌های سنگی ذوزنقه‌ای شکل تشکیل شده است. قسمت پهن‌تر پله در دیوار فرورفته و قسمت باریک‌تر با یک عنصر استوانه‌ای تزئین شده است. این عناصر استوانه‌ای که به صورت عمودی در یک سری پله روی هم قرار گرفته‌اند، یک ستون مرکزی را تشکیل می‌دهند که به راه پله استحکام ایستایی قابل توجهی می‌دهد. سقف
به راه پله استحکام ایستایی قابل توجهی می‌دهد. سقف رمپ با نمایان گذاشتن سطح پایینی پله‌های بالایی ایجاد شده است، بنابراین ظاهری شبیه به یک روبان پیوسته ایجاد می‌کند که هنگام بالا رفتن از پله، فرد را به خود جذب می‌کند. یکی از اولین اتاق‌هایی که هنگام بالا رفتن از پله‌ها با آن مواجه می‌شوید، اتاقی است که به «اتاق مارگریت دو لا چمبر» معروف است. این اتاق ابتدا اتاق خصوصی مارگریت دو لا چمبر، همسر لوئیجی دو شالان، و سپس منسیا دو براگانسا، همسر رنه دو شالان، بوده است. این اتاق با سقفی چوبی با خرپاهای نمایان پوشیده
این اتاق با سقفی چوبی با خرپاهای نمایان پوشیده شده است. در بالای دیوار و در فضاهای بین خرپاهای نمایان، کتیبه‌ای با تصویر بازوهای مارگریت دیده می‌شود. مبلمان اتاق شامل یک شومینه سنگی بزرگ و یک تخت سایبان‌دار است که یک کپی قرن نوزدهمی از یک نمونه اصلی است که در قلعه اوسل یافت می‌شود. در کنار اتاق خواب، می‌توان محراب خصوصی مارگریت دو لا شامبر را یافت، یک اتاق مربع کوچک که با طاق ضربی پوشانده شده است. این محراب کاملاً با نقاشی‌های دیواری پوشیده شده است و صحنه‌هایی از عروج مریم مقدس، شهادت سنت کاترین و سنت
از عروج مریم مقدس، شهادت سنت کاترین و سنت مارگارت را نشان می‌دهد. یکی از این نقاشی‌های دیواری، خود مارگریت را در حال دعا به همراه دو عروس و سه پسرش نشان می‌دهد. کل این چرخه در سال ۱۹۳۶ دوباره رنگ‌آمیزی شد. در کنار اتاق مارگریت، که از طریق آن یا از طریق راه پله قابل دسترسی است، تالار مستطیل شکل بزرگی با سقف چوبی قرار دارد که در سیاهه اموال جمع‌آوری شده پس از مرگ رناتو دی چالان در سال ۱۵۶۵، «اتاق ساووی» نامیده می‌شود. در پشت این تالار، یک شومینه سنگی بزرگ وجود دارد که بر روی آن، نشان خاندان ساووی، که در
وجود دارد که بر روی آن، نشان خاندان ساووی، که در ابتدا نام اتاق از آن گرفته شده بود، و نشان خاندان‌های متحد چالان و لا پالود، که به موجب عروسی آمادئوس چالان-واری و آن دو لا پالود، والدین جرج چالان، گرد هم آمده بودند، به تصویر کشیده شده است. مبلمان این اتاق، سازماندهی آن را در قرن نوزدهم توسط ویتوریو آووندو نشان می‌دهد، که مجموعه سلاح‌ها و زره‌های عتیقه خود را به نمایش گذاشت. به همین دلیل، این اتاق «تالار سلاح» نامیده شده است. تکمیل کننده مبلمان اتاق، مجموعه‌ای از قطعات مبلمان است که کپی‌های قرن نوزدهمی از
از قطعات مبلمان است که کپی‌های قرن نوزدهمی از نسخه‌های اصلی گوتیک متاخر هستند. طبقه دوم. با ادامهٔ بالا رفتن از پله‌های مارپیچ سنگی به طبقهٔ دوم می‌رسید. مطابق با اتاق‌های مارگریت دو لا چمبر، فضاهایی را می‌بینیم که مختص جورج دو چالانت هستند. یکی از اتاق‌های جورج، که به دلیل سقف گنبدی شکلش به «اتاق سنت موریس» نیز معروف است، صندوق‌های آن حاوی صلیب نشان شوالیه‌های سنت موریس هستند و به شیوه‌ای مطابق با مبلمان اتاق مارگریت در زیر آن مبله شده‌اند. این اتاق دارای یک تخت سایبان‌دار قرن شانزدهمی و یک قفسه و یک کمد
یک تخت سایبان‌دار قرن شانزدهمی و یک قفسه و یک کمد است که در قرن نوزدهم به سفارش آوندو اما به سبک گوتیک متاخر ساخته شده‌اند. اتاق توسط یک شومینهٔ سنگی بزرگ که با بازوهای جورج دو چالانت که توسط یک گریفین و یک شیر نگه داشته شده است، تزئین شده است، گرم می‌شود. از اتاق جورج چالانت، می‌توان وارد محراب خصوصی او شد که دوباره در تطابق با محراب مارگریت قرار دارد. این نیز فضایی کوچک در یک پلان چهارگوش است که با طاق صلیبی پوشانده شده و کاملاً نقاشی شده است. نقاشی‌های دیواری، اثر همان هنرمند ناشناس شمالی که کلیسای
دیواری، اثر همان هنرمند ناشناس شمالی که کلیسای مارگریت را تزئین کرده است، صحنه مصلوب شدن، پیتا و تدفین مسیح را نشان می‌دهند. جورج، سفارش‌دهنده این اثر، در حالی که در پای صلیب زانو زده است، به تصویر کشیده شده است. مانند بسیاری از نقاشی‌های دیگر در عمارت، نقاشی‌های دیواری محراب جورج در طول مرمت در سال ۱۹۳۶ دوباره رنگ‌آمیزی شدند. از راه پله اصلی، به تالاری موسوم به «تالار پادشاه فرانسه» می‌رسیم که در کنار اتاق‌های جورج دو شالانت و بالای «تالار اسلحه» واقع شده است. به نظر می‌رسد نام آن از اتاقی گرفته شده است
است. به نظر می‌رسد نام آن از اتاقی گرفته شده است که احتمالاً چارلز هشتم فرانسه در طول سفرش از ایتالیا در سال ۱۴۹۴ در آن اقامت داشته است. در قرن شانزدهم، این تالار، اتاق عروسی رنه دو شالانت و همسرش منسیا بود. اتاق با سقفی طاق‌دار پوشیده شده و توسط شومینه‌ای که با گل‌های نیلوفر سلطنتی فرانسه تزئین شده، گرم می‌شود. اتاق با مبلمانی مبله شده است که بخشی از آن توسط آوندو خریداری شده است، مانند تخت خواب سایبان‌دار با بازوهای شاخه چالانت-آیماویل که از یک دهقان در اوسل به دست آمده و بخشی دیگر با بازسازی‌های قرن
اوسل به دست آمده و بخشی دیگر با بازسازی‌های قرن نوزدهمی. با عبور از اتاق پادشاه فرانسه و عبور از مجموعه‌ای از اتاق‌های دسترسی، به «تالار برج» می‌رسیم که در گوشه شمال غربی عمارت در باستانی‌ترین بخش قلعه واقع شده است. پنجره‌های مختلف اتاق، منظره‌ای از قلعه‌های آرناد و ورس و همچنین قلعه ویلا در چالند را فراهم می‌کرد. این فضا احتمالاً به عنوان برج سیگنال‌دهی مورد استفاده قرار می‌گرفت. در صورت خطر، اربابان عمارت می‌توانستند در قلعه ورس که دفاع از آن آسان‌تر بود، پناه بگیرند. برای رسیدن به آخرین اتاقی که می‌توان
پناه بگیرند. برای رسیدن به آخرین اتاقی که می‌توان در این طبقه از آن بازدید کرد، باید از یک ایوان سرپوشیده که با طاق ضربی پوشانده شده است، عبور کرد. این اتاق آخر در منتهی‌الیه جنوب غربی قلعه واقع شده است. در فهرست سال ۱۵۶۵، این اتاق «اتاق امپراتور» نامیده شده است، احتمالاً به افتخار اقامت امپراتور سیگیسموند لوکزامبورگ در سال ۱۴۱۴. این اتاق اکنون به افتخار کنتس ایزابل چلانت، دختر رنه چلانت و منسیا دو براگانسا، «اتاق کنتس کوچک» نامیده می‌شود. این اتاق با یک تخت قرن شانزدهمی با اصالت تیرولی، مبلمان بازسازی‌شده
قرن شانزدهمی با اصالت تیرولی، مبلمان بازسازی‌شده به سفارش آوندو در قرن نوزدهم و یک شومینه سنگی تزئین شده با نشان جورج چلانت، مبله شده است. در ضلع شرقی قلعه، که بازدید از آن مجاز نیست، ایوان سرپوشیده‌ای با طاق ضربی قرار دارد که در مکانی مطابق با نمازخانه، برخی اتاق‌ها و فضاهای دسترسی و پله‌هایی که به پشت بام قلعه منتهی می‌شوند، واقع شده است. طبق یک افسانه، روح بیانکا ماریا گاسپاردونه در شب‌های مهتابی بر روی پشت بام ظاهر می‌شد. گاسپاردونه همسر اول رنه از چالانت بود. گاسپاردونه تنها پس از چند ماه، به دلیل
بود. گاسپاردونه تنها پس از چند ماه، به دلیل خستگی از غیبت‌های طولانی شوهرش، ازدواج خود با رنه را رها کرد. او متعاقباً به دلیل فراهم کردن زمینه ترور معشوق سابقش آردیزینو والپرگا توسط دون پیترو دی کاردونا، معشوق فعلی آن زمانش، به اعدام محکوم شد. او در سال ۱۵۲۶ در میلان اعدام شد. گرافیتی‌ها. یکی از ویژگی‌های بارز قلعه ایسون، جدا از نقاشی‌های دیواری معروف و فواره انار، نقاشی‌های دیواری متعددی است که در طول قرن‌ها توسط بازدیدکنندگان و مهمانان قلعه، خدمتکاران و اربابان عمارت، بر روی آن نقش بسته است. این
و اربابان عمارت، بر روی آن نقش بسته است. این نقاشی‌های دیواری به دلیل اینکه قلعه هرگز دستخوش تغییرات عمده‌ای نشده است، حفظ شده‌اند و شواهد ارزشمندی در مورد زندگی روزمره در قلعه ارائه می‌دهند. این نقاشی‌های دیواری که معمولاً روی دیوارها حک شده‌اند، در سراسر قلعه وجود دارند، اما به‌طور خاص در ایوان حیاط، راهروها و در دهانه‌های درها و پنجره‌ها قابل مشاهده هستند. دیوارنوشته‌ها عمدتاً به زبان فرانسوی یا لاتین هستند و در میان آنها می‌توان بازتاب‌های بازدیدکنندگان را در مورد میزان غم یا شادی‌شان از ترک قلعه،
را در مورد میزان غم یا شادی‌شان از ترک قلعه، تعداد زیادی در مورد زندگی یا پول، اعترافات عاشق بودن و کنایه‌های تمسخرآمیز یافت. نقاشی‌های دیواری ایوان، علاوه بر امضای نقاش، استاد کالین، در مورد یکی از حرفه‌های به تصویر کشیده شده اظهار نظر می‌کنند، در حالی که در گالری که از «اتاق کنتس کوچک» شروع می‌شود، می‌توان نوشته‌ای برای مرگ کنت رنه دو شالان، یعنی «در یازدهم ژوئیه ۱۵۶۵، رنه، کنت شالان، درگذشت') و ابراز غم و اندوه به مناسبت سالگرد آن تاریخ را خواند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles
را خواند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
کلیسای جامع تثلیث مقدس (گرله) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای کاتولیک ارمنی واقع در شهر گرله، شهرستان کلوژ رومانی می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری باروک طراحی شده است.