payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هان اطلاق می‌شود. تاریخچه. چین باستان. ریشهٔ حروف چینی را می‌توان به نشانه‌های ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح نسبت داد . در سال ۲۰۰۳، در محوطهٔ شیاوشوانگ‌چیاو، حدود ۲۰ کیلومتر جنوب‌شرقی شهر باستانی شانگ ژنگژو، باستان‌شناسان کتیبه‌های سفالی مربوط به دورهٔ ۱۴۳۵–۱۴۱۲ پیش از میلاد را کشف کردند. این نوشته‌ها با رنگ سرخ معدنی (سینابار) انجام شده‌اند. بدین ترتیب، تاریخ نوشتار در چین برای دورهٔ میانهٔ شانگ تأیید شد. خمره‌های سفالی آیینی که این کتیبه‌های شنگرفی را دارند، همگی در محوطه کاخ این مکان کشف شده‌اند. آن‌ها
همگی در محوطه کاخ این مکان کشف شده‌اند. آن‌ها عمدتاً در گودال‌های قربانی حاوی جمجمه و شاخ گاو، و همچنین در سایر مناطق معماری کشف شده‌اند. کتیبه‌ها بر روی قسمت بیرونی و داخلی لبه و قسمت بیرونی شکم خمره‌های بزرگ نوشته شده‌اند. حروف اغلب به صورت تکی نوشته شده‌اند؛ ترکیبات حروف یا جملات به ندرت دیده می‌شوند. اصول تعیین‌شدهٔ حروف چینی معاصر به وضوح در حروف جیگوون (甲骨文) چین باستان که بر روی کتف گاو و استخوان‌های لاک‌پشت در حدود قرن ۱۴ تا ۱۱ پیش از میلاد حک شده بودند، قابل مشاهده بود . نمونه‌های نوشته شده با
بودند، قابل مشاهده بود . نمونه‌های نوشته شده با قلم‌مو به مرور زمان از بین رفته و باقی نمانده‌اند. در طول مراسم پیشگویی، پس از ایجاد ترک‌ها، حروف با قلم‌مو روی پوسته یا استخوان نوشته می‌شدند تا بعداً حک شوند (کیتلی، ۱۹۷۸). هر پادشاهی باستانی چین فعلی به اصلاح مجموعه حروف خود ادامه داد. چین دوره امپراتوری. بیش از ۲۰۰۰ سال است که اهل ادب چین—دانشمندان کنفسیوسی و ادیبان که همزمان در دولت به‌عنوان مقام رسمی خدمت می‌کردند—از علاقه‌مندان و فعالان این هنر بوده‌اند. در امپراتوری چین، نوشته‌های روی سنگ‌نبشته‌های
در امپراتوری چین، نوشته‌های روی سنگ‌نبشته‌های کهن—که برخی به حدود ۲۰۰ پیش از میلاد و به سبک شیائوژوآن (خط مهر کوچک) بازمی‌گردند—هنوز قابل دسترسی هستند. در چین و مغولستان، کاتبان، هنر خوشنویسی را برای نسخه‌برداری از متون بودایی تمرین می‌کردند. از آنجا که این متون بسیار محترم شمرده می‌شدند، عمل نسخه‌برداری و نیز خوشنویسی زیبا به‌کار رفته در آن، تصور می‌شد که تأثیر پاک‌کننده بر روح داشته باشد. «عمل نسخه‌برداری از این متون می‌توانست دست‌نویس را به کمال نزدیک‌تر کند و برای او شایستگی و حسنات به ارمغان آورد.»
کند و برای او شایستگی و حسنات به ارمغان آورد.» حدود سال ۲۲۰ پیش از میلاد، امپراتور چین شی هوانگ (秦始皇، ۲۵۹–۲۱۰ پیش از میلاد)، نخستین فرمانروایی که کل حوضهٔ چین را فتح کرد، چندین اصلاحیه اعمال نمود که از جملهٔ آن‌ها یکسان‌سازی نویسه‌ها به دست لی سی (李斯، ۲۴۶–۲۰۸ پیش از میلاد) بود؛ این اقدام منجر به ایجاد مجموعه‌ای از ۳۳۰۰ نویسهٔ استاندارد شیائوژوآن شد. اگرچه ابزار نوشتاری اصلی آن زمان قلم‌مو بود، آثار کمی از کاغذ این دوره به‌جا مانده و نمونه‌های اصلی این سبک بر روی سنگ‌نبشته‌ها موجود است. سبک لی‌شو (خط
سبک بر روی سنگ‌نبشته‌ها موجود است. سبک لی‌شو (خط دیوانی)، که منظم‌تر بوده و در برخی جهات به متن مدرن شباهت دارد، نیز تحت فرمان چین شی هوانگ مورد تصویب قرار گرفت. اشتباه رایج این است که گمان شود لی‌شو تنها توسط چنگ میائو در دوران حکومت چین شی هوانگ ایجاد شده است، در حالی که این سبک از دوره پیش از چین تا دودمان هان (۲۰۲ پیش از میلاد – ۲۲۰ میلادی) توسعه یافته است. در سدهٔ چهارم میلادی، خوشنویسی به بلوغ کامل رسید. سبک کای‌شو (خط استاندارد سنتی) — که هنوز هم مورد استفاده است — و به وانگ شی‌ژی (王羲之، ۳۰۳–۳۶۱
مورد استفاده است — و به وانگ شی‌ژی (王羲之، ۳۰۳–۳۶۱ میلادی) و پیروانش نسبت داده می‌شود، حتی منظم‌تر شده بود.[۲] این سبک در دودمان تانگ به اوج خود رسید، زمانی که خوشنویسان مشهوری مانند یان ژن‌چینگ و لیو گونگ‌چوان بیشتر آثار برجستهٔ کای‌شو را خلق کردند. گسترش این سبک توسط امپراتور مینگ‌زونگ از تانگ متأخر (۹۲۶–۹۳۳ میلادی) تشویق شد، که دستور چاپ کتب کلاسیک با استفاده از بلوک‌های چوبی جدید به سبک کای‌شو را صادر کرد. فناوری‌های چاپ اجازه دادند شکل نویسه‌ها تثبیت شود. شکل کای‌شو نویسه‌ها هزار سال پیش عمدتاً شبیه شکل
شکل کای‌شو نویسه‌ها هزار سال پیش عمدتاً شبیه شکل آن‌ها در پایان دورهٔ امپراتوری چین بود. با این حال تغییرات کوچکی اعمال شده است، برای مثال در شکل 广 که در فرهنگ‌نامهٔ کانگ‌شی ۱۷۱۶ با کتاب‌های مدرن کاملاً یکسان نیست. شکل‌های کانگ‌شی و کنونی تفاوت‌های جزئی دارند، در حالی که ترتیب خطوط طبق سبک قدیمی همچنان یکسان است. سبک‌های نوشتاری تحریری پیوسته مانند "شینگشو" (خط نیمه‌خطی یا خطی) و "چوشو" (خط خطی یا خطی نامنظم) محدودیت کمتری دارند و سریع‌تر هستند، جایی که حرکات بیشتری توسط ابزار نوشتاری قابل مشاهده است.
حرکات بیشتری توسط ابزار نوشتاری قابل مشاهده است. ترتیب حرکت این سبک‌ها بیشتر متفاوت است و گاهی اوقات اشکال کاملاً متفاوتی ایجاد می‌کند. آن‌ها از خط روحانی و همزمان با خط معمولی (سلسله هان ۲۰۲ قبل از میلاد - ۲۲۰ میلادی) گرفته شده‌اند، اما "شینگشو" و "چوشو" فقط برای یادداشت‌های شخصی استفاده می‌شدند و هرگز به عنوان استاندارد مورد استفاده قرار نگرفتند. سبک کوشو در زمان سلطنت امپراتور وو از هان (۱۴۰ قبل از میلاد - ۸۷ قبل از میلاد) بسیار مورد استقبال قرار گرفت. سبک‌هایی که از بین رفتند شامل "بافنشو (bāfēnshū)"
سبک‌هایی که از بین رفتند شامل "بافنشو (bāfēnshū)" می‌شود که ترکیبی از ۸۰٪ سبک "شیائوژوان" و ۲۰٪ "لیشو" است. برخی از حروف چینی متنوع، قرن‌ها غیرمتعارف یا به صورت محلی استفاده می‌شدند. آنها عموماً قابل فهم بودند اما همیشه در متون رسمی رد می‌شدند. برخی از این حروف غیرمتعارف، علاوه بر برخی از حروف جدید ایجاد شده، در مجموعه حروف چینی ساده شده گنجانده شدند. خوشنویسی با قلم سخت. این سبک نوشتن از اوایل سدهٔ بیستم میلادی آغاز به توسعه کرد، زمانی که خودنویس‌ها از غرب به چین وارد شدند. نوشتن با خودکار تا دههٔ ۱۹۸۰
به چین وارد شدند. نوشتن با خودکار تا دههٔ ۱۹۸۰ به‌عنوان یک وسیلهٔ راحتی مورد استفاده بود. با اصلاحات اقتصادی چین، عموم مردم بر تمرین خوشنویسی با قلم سخت تمرکز کردند. مردم معمولاً از نویسه‌های ساده‌شدهٔ چینی در سبک نیمه‌اتصال یا استاندارد استفاده می‌کنند. سبک‌های چاپی و کامپیوتری. نمونه‌هایی از سبک‌های چاپی مدرن عبارتند از فونت سانگ از چاپخانه سلسله سونگ و فونت سنس سریف. این‌ها سبک‌های سنتی محسوب نمی‌شوند و معمولاً نوشته نمی‌شوند. نگارخانه در امتداد تاریخ. نگارش‌های مختلف کلمه اسب (馬 / 马) در طول تاریخ: مواد
مختلف کلمه اسب (馬 / 马) در طول تاریخ: مواد و ابزار. قلم‌مو، مرکب، کاغذ و سنگ مرکب ابزارهای ضروری خوشنویسی چینی هستند و مجموعاً به‌عنوان چهار گنجینهٔ مطالعه شناخته می‌شوند. علاوه بر این چهار ابزار، قطره‌چکان آب، زیرسطر و وزنهٔ کاغذ نیز توسط خوشنویسان به‌کار می‌روند. قلم مو. قلم‌مو ابزار سنتی نوشتن در خوشنویسی چینی است. بدنهٔ قلم‌مو معمولاً از بامبو یا مواد دیگر مانند چوب، پرسلن، یا شاخ ساخته می‌شود. سر قلم‌مو معمولاً از موهای حیوانات مانند راسو، خرگوش، گوزن، بز، خوک، ببر، گرگ و غیره تشکیل شده است. همچنین در
بز، خوک، ببر، گرگ و غیره تشکیل شده است. همچنین در چین و ژاپن سنتی وجود دارد که قلم‌مو با موهای نوزاد تازه به دنیا آمده ساخته شود، به‌عنوان یادگاری یک‌بار در زندگی. این سنت با افسانهٔ یک دانشمند قدیمی چینی مرتبط است که با استفاده از چنین قلم‌موی شخصی‌شده‌ای در امتحانات امپراتوری رتبهٔ نخست را کسب کرده است. قلم‌موهای خوشنویسی به‌طور گسترده به‌عنوان ادامهٔ بازوی خوشنویس در نظر گرفته می‌شوند. امروزه، خوشنویسی را می‌توان با استفاده از خودکار نیز انجام داد. کاغذ. کاغذ اغلب همراه با وزنه کاغذ و پد رومیزی فروخته
کاغذ اغلب همراه با وزنه کاغذ و پد رومیزی فروخته می‌شود. برخی اصرار دارند که خوشنویسی چینی باید از کاغذهای مخصوصی مانند کاغذ شوآن، کاغذ مائوبیان، کاغذ لیانشی و غیره استفاده کند. هر کاغذ مدرنی را می‌توان برای نوشتن با قلم‌مو استفاده کرد. به دلیل کاربردهای طولانی‌مدت، کاغذ شوآن توسط اکثر خوشنویسان چینی شناخته شده است. در چین، "کاغذ شوانژی" (宣紙) که به‌طور سنتی در استان آنهویی ساخته می‌شود، نوع ارجح کاغذ است. این کاغذ از گیاه تاتاری بال‌سلتیس ("Pteroceltis tatarianovii") و همچنین مواد دیگری از جمله برنج، توت
و همچنین مواد دیگری از جمله برنج، توت کاغذی ("Broussonetia papyrifera")، بامبو، کنف و غیره ساخته می‌شود. در ژاپن، "واشی" از "کوزو" (توت کاغذی)، "گانپی" ("ویکسترومیا سیکوکیانا") و "میتسوماتا" ("اِج‌وُرثیا پاپیریفِرا") و همچنین مواد دیگری مانند بامبو، برنج و گندم تهیه می‌شود. وزنه‌های کاغذی. وزنه‌های کاغذ برای نگه داشتن کاغذ استفاده می‌شوند. یک وزنه کاغذ اغلب در بالای همه صفحات به جز بزرگ‌ترین صفحات قرار می‌گیرد تا از لغزش جلوگیری شود؛ برای قطعات کوچکتر، دست چپ نیز در پایین صفحه برای پشتیبانی قرار می‌گیرد.
چپ نیز در پایین صفحه برای پشتیبانی قرار می‌گیرد. وزنه‌های کاغذ انواع مختلفی دارند: برخی از آنها بلوک‌های چوبی مستطیلی شکل هستند که با طرح‌های خوشنویسی یا تصویری حک شده‌اند؛ برخی دیگر اساساً مجسمه‌های کوچکی از افراد یا حیوانات هستند. مانند سنگ‌های جوهر، وزنه‌های کاغذ به تنهایی آثار هنری کلکسیونی هستند. پدهای رومیزی. پد رومیزی (چینی: 畫氈، چینی: 画毡، پین‌یین: huàzhān؛ ژاپنی: 下敷shitajiki) پدی است که از نمد ساخته شده است. برخی از آنها با شبکه‌ای در دو طرف چاپ می‌شوند، به طوری که وقتی زیر کاغذ شفاف قرار می‌گیرند،
به طوری که وقتی زیر کاغذ شفاف قرار می‌گیرند، می‌توان از آن به عنوان راهنمایی برای اطمینان از قرارگیری و اندازه صحیح کاراکترها استفاده کرد. با این حال، این پدهای چاپی فقط توسط دانش‌آموزان استفاده می‌شوند. هم پدهای رومیزی و هم شبکه‌های چاپی در اندازه‌های مختلفی عرضه می‌شوند. جوهر و ماژیک. مرکب از دودهٔ چراغ (سوت) و چسبنده‌ها ساخته می‌شود و به شکل میله‌های مرکب عرضه می‌گردد که باید روی سنگ مرکب با آب مالیده شود تا غلظت مناسب حاصل شود. امروزه مرکب‌های آماده و ارزان‌تر در بطری‌ها موجود است، اما این‌ها عمدتاً
ارزان‌تر در بطری‌ها موجود است، اما این‌ها عمدتاً برای تمرین استفاده می‌شوند، زیرا مرکب‌های میله‌ای کیفیت بالاتری دارند و مرکب‌های شیمیایی با گذر زمان بیشتر پخش و لکه‌دار می‌شوند، و برای استفاده در نقاشی‌های آویزان کمتر مناسب هستند. یادگیری مالیدن مرکب بخش مهمی از آموزش خوشنویسی است. به‌طور سنتی، خوشنویسی چینی فقط با مرکب سیاه نوشته می‌شود، اما خوشنویسان مدرن گاهی از رنگ‌های دیگر نیز استفاده می‌کنند. معلمان خوشنویسی از مرکب نارنجی روشن یا قرمز برای نوشتن نویسه‌های تمرینی استفاده می‌کنند تا شاگردان روی آن‌ها
تمرینی استفاده می‌کنند تا شاگردان روی آن‌ها ردگیری کنند یا اشتباهات دانش‌آموزان را اصلاح نمایند. سنگ جوهر. سنگ جوهر یا مرکب که معمولاً از سنگ، سرامیک یا خاک رس ساخته می‌شود، برای آسیاب کردن مرکب جامد و تبدیل آن به مرکب مایع و همچنین نگهداری مرکب پس از مایع شدن به‌کار می‌رود. سنگ‌های مرکب چینی به‌عنوان اشیای هنری بسیار ارزشمند شناخته می‌شوند و مطالعات مفصلی دربارهٔ تاریخ و ارزش آن‌ها، به‌ویژه در چین، انجام شده است. مهر و موم و خمیر مهر و موم. آثار خوشنویسی معمولاً توسط خوشنویس با استفاده از یک یا چند مهر با
توسط خوشنویس با استفاده از یک یا چند مهر با جوهر قرمز تکمیل می‌شوند. مهر می‌تواند نقش امضا را ایفا کند. تکنیک. شکل، اندازه، کشش و نوع موی قلم‌مو، رنگ و غلظت مرکب، و همچنین سرعت جذب و بافت سطح کاغذ از مهم‌ترین پارامترهای فیزیکی هستند که بر نتیجهٔ نهایی تأثیر می‌گذارند. خوشنویس نیز با میزان مرکب/آبی که به قلم‌مو می‌دهد، فشار، زاویه و جهت حرکت قلم‌مو بر نتیجه اثر می‌گذارد و باعث ایجاد خطوط نازک یا ضخیم و حاشیه‌های صاف یا دندانه‌دار می‌شود. در نهایت، سرعت، شتاب و کاهش شتاب حرکات و چرخش‌های نویسنده و ترتیب خطوط
و کاهش شتاب حرکات و چرخش‌های نویسنده و ترتیب خطوط به نویسه‌ها «روح» می‌بخشد که در خوشنویسی چینی به آن یی گفته می‌شود. یی در چینی به معنای «نیت یا ایده» است. هر چه خوشنویس تمرین بیشتری داشته باشد، تکنیک او از یوئی (ساختن اثر با قصد) به وویی (خلق هنر با حرکات غیرعمدی) منتقل می‌شود. وویی مرحلهٔ بالاتری برای خوشنویسان محسوب می‌شود که نیازمند کنترل کامل قلم‌مو و مچ دست و پیروی از قلب خود است. مطالعه. به‌طور سنتی، بخش عمدهٔ مطالعهٔ خوشنویسی شامل نسخه‌برداری دقیق از آثار نمونهٔ استاد یا خوشنویسان معتبر است تا
از آثار نمونهٔ استاد یا خوشنویسان معتبر است تا شاگرد آن‌ها را حفظ و تکرار کند. استاد روش صحیح کشیدن خطوط را نشان می‌دهد و شاگرد باید آن‌ها را به‌طور مداوم و دقیق تکرار کند تا حرکت غریزی و نسخهٔ کپی بی‌نقص شود. هرگونه انحراف از نمونه به‌عنوان شکست تلقی می‌شود. کسب مهارت در یک سبک خاص معمولاً سال‌ها تمرین می‌طلبد. خطوط صحیح، ترتیب خطوط، ساختار نویسه، تعادل و ریتم در خوشنویسی ضروری هستند. دانش‌آموز همچنین مهارت‌های خود را در هنرهای سنتی چینی توسعه می‌دهد، زیرا آشنایی و توانایی در هنرها به ارتقای خوشنویسی او
آشنایی و توانایی در هنرها به ارتقای خوشنویسی او کمک می‌کند. از زمان پیدایش خط استاندارد (کای‌شو)، تقریباً همهٔ خوشنویسان مطالعهٔ خود را با تقلید از نمونه‌های برجستهٔ کای‌شو آغاز کرده‌اند. یک دانش‌آموز مبتدی ممکن است نوشتن نویسهٔ 永 (چینی: yǒng، به معنای «ابدی») را تمرین کند، به‌دلیل وجود انواع مختلف خطوط و دشواری در ساختار آن. هشت اصل یِنگ به هشت نوع خط مختلف در این نویسه اشاره دارد که برخی معتقدند خلاصهٔ انواع خطوط در خط استاندارد را ارائه می‌کند. نحوهٔ نگه داشتن قلم‌مو بستگی به خوشنویس و سبک خوشنویسی
نگه داشتن قلم‌مو بستگی به خوشنویس و سبک خوشنویسی دارد. معمولاً قلم‌مو به‌صورت عمودی بین شست و انگشت وسط گرفته می‌شود. انگشت اشاره به قسمت بالایی بدنهٔ قلم‌مو به‌صورت سبک می‌چسبد (برای تثبیت آن) و انگشتان حلقه و کوچک زیر پایین بدنه قرار می‌گیرند، طوری که فضایی در داخل کف دست باقی بماند. به‌طور جایگزین، قلم‌مو می‌تواند در دست راست بین شست و انگشت اشاره گرفته شود، مشابه نحوهٔ گرفتن قلم در سبک غربی. خوشنویس ممکن است طرز گرفتن قلم‌مو را بسته به سبک و خط تغییر دهد؛ برای مثال، برای خط متصل (نیمه‌کورس) قلم‌مو را
برای مثال، برای خط متصل (نیمه‌کورس) قلم‌مو را بالاتر و برای خط استاندارد پایین‌تر می‌گیرد. در ژاپن، قطعات کوچک خوشنویسی ژاپنی به‌طور سنتی در حال نشستن به سبک سِی‌زا نوشته می‌شوند. با این حال، در دوران معاصر، نویسندگان اغلب روی صندلی و پشت میز تمرین خوشنویسی می‌کنند. قطعات بزرگ‌تر ممکن است در حالت ایستاده نوشته شوند؛ در این حالت کاغذ معمولاً مستقیماً روی زمین قرار می‌گیرد، اما برخی خوشنویسان از سه‌پایه نیز استفاده می‌کنند. آموزش پایهٔ خوشنویسی بخشی از برنامهٔ درسی مدارس در چین و ژاپن است و برنامه‌های تخصصی
درسی مدارس در چین و ژاپن است و برنامه‌های تخصصی در سطح آموزش عالی در چین، ژاپن، کره و تایوان وجود دارد. در دوران معاصر، بحث‌هایی دربارهٔ محدودیت‌های این سنت نسخه‌برداری در صحنه‌های هنر مدرن مطرح شده است، جایی که نوآوری حاکم است و سبک زندگی، ابزارها و رنگ‌های نوین نیز موج جدیدی از استادان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. خوشنویسی چینی در مدارس چین ترویج می‌شود تا با فراموشی حروف ناشی از استفاده از فناوری مقابله کند. در مطالعه اخیر، خوشنویسی چینی به عنوان یک استراتژی مداخله شناختی در میان سالمندان یا افراد مبتلا به
مداخله شناختی در میان سالمندان یا افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف مورد استفاده قرار گرفته است. به عنوان مثال، در یک آزمایش تصادفی کنترل‌شده اخیر، خوشنویسی هم حافظه کاری و هم کنترل توجه را در مقایسه با گروه‌های کنترل‌شده افزایش داده است. در چین معاصر، تعداد کم اما قابل توجهی از هنرمندان، خوشنویسی را حرفه خود قرار داده‌اند و انجمن‌های حرفه‌ای استانی و ملی وجود دارند که عضویت در آنها اعتبار قابل توجهی به همراه دارد. طبق سنت، قیمت اثر یک هنرمند خاص بر اساس طول کاغذی که روی آن نوشته شده است، تعیین می‌شود.
طول کاغذی که روی آن نوشته شده است، تعیین می‌شود. آثار خوشنویسان معاصر و شناخته‌شده ممکن است هزاران تا ده‌ها هزار یوان (رنمینبی) به ازای هر "چی" (واحد طول، تقریباً برابر با یک فوت) از اثر هنری به فروش برسد. همانند سایر آثار هنری، ارزش اقتصادی خوشنویسی در سال‌های اخیر افزایش یافته است، زیرا ثروتمندان تازه به دوران رسیده چین به دنبال سرمایه‌گذاری‌های امن برای ثروت خود هستند. قواعد خوشنویسی مدرن. اگرچه قدردانی از خوشنویسی به ترجیحات فردی بستگی دارد، اما قوانین سنتی تثبیت‌شده‌ای وجود دارد و کسانی که مرتباً آنها
تثبیت‌شده‌ای وجود دارد و کسانی که مرتباً آنها را نقض می‌کنند، خوشنویس مشروع محسوب نمی‌شوند. تیان یونژانگ، خوشنویس مشهور مدرن چینی و عضو انجمن خوشنویسان چین، قوانین خوشنویسی مدرن را خلاصه کرده است. قوانین زیر از "کتاب «هر روز یک سؤال، هر روز یک کلمه»" ( گرفته شده است)، یک ستون ویدیویی خوشنویسی با تحلیل عمیق حروف مختلف، که توسط تیان یونژانگ تدریس می‌شود. از جمله این قوانین عبارتند از: تأثیرات. خوشنویسی در ژاپن، کره و ویتنام. ژاپنی‌ها، کره‌ای‌ها و ویتنامی‌ها حساسیت‌ها و سبک‌های خاص خوشنویسی خود را توسعه
حساسیت‌ها و سبک‌های خاص خوشنویسی خود را توسعه داده‌اند، در حالی که تأثیرات چینی را در خود جای داده‌اند و همچنین آن را برای خطوط خاص به کار برده‌اند. خوشنویسی ژاپنی فراتر از حروف هان است و خطوط محلی مانند هیراگانا و کاتاکانا را نیز شامل می‌شود. در مورد خوشنویسی کره‌ای، هانگول و وجود دایره، ایجاد یک تکنیک جدید را ایجاب می‌کرد. در مورد خوشنویسی ویتنامی، سبک‌ها و تکنیک‌های مشابهی برای اعمال به "Chữ Nôm" و خط لاتین تکامل یافته‌اند. هنرهای دیگر. خوشنویسی با آب. همچنین باید به وجود خوشنویسی موقت یا خوشنویسی با آب
باید به وجود خوشنویسی موقت یا خوشنویسی با آب اشاره کرد. این شیوه خوشنویسی فقط با آب روی زمین انجام می‌شود که ظرف چند دقیقه خشک می‌شود. این شیوه به ویژه توسط نسل جدید چینی‌های بازنشسته در پارک‌های عمومی چین مورد استقبال قرار گرفته است. نقاشی با جوهر. خوشنویسی بر نقاشی با جوهر افشان که با استفاده از ابزارها و تکنیک‌های مشابه انجام می‌شود، تأثیر گذاشته است. خوشنویسی بر اکثر سبک‌های هنری اصلی در شرق آسیا، از جمله نقاشی با جوهر افشان، سبکی از نقاشی چینی، ژاپنی، کره‌ای و ویتنامی که کاملاً مبتنی بر خوشنویسی است،
کره‌ای و ویتنامی که کاملاً مبتنی بر خوشنویسی است، تأثیر گذاشته است.
ویلا کرسپی یک عمارت روستایی به سبک احیای مورها مربوط به قرن نوزدهم در شهر اورتا سن جولیو، استان نووارا، پیمونت، ایتالیا است؛ این بنا در جنوب شرقی شهر، در خیابان جی. فاوا ۱۸، نزدیک سواحل دریاچه اورتا و پایین ساکرو مونته دی اورتا واقع شده است. این ویلا اکنون یک هتل و رستوران لوکس است که توسط سرآشپز و رستوران‌دار آنتونینو کاناواچیولو اداره می‌شود و سه ستاره میشلن به آن اعطا شده است. این ویلا که به خاطر برج مناره‌مانند و دهلیز داخلی‌اش که با گچ‌بری‌های عربی تزئین شده، قابل توجه است، نام خود را از تاجر ثروتمند
شده، قابل توجه است، نام خود را از تاجر ثروتمند پنبه، کریستوفورو بنینو کرسپی، که ساخت آن را به معمار آنجلو کولا سفارش داد، گرفته است. در سال ۱۸۷۹ به عنوان خانه تعطیلات خانوادگی خود ساخت و می‌خواست آن را به یاد ساختمان‌هایی که در سفرهای کاری‌اش به خاورمیانه دیده بود، بیندازد. زمانی به نام همسر کرسپی، ویلا پیا نیز نامیده می‌شد. در سال ۱۹۱۴، این مکان محل فیلمبرداری فیلم "«ایونا، مروارید گنگ»" (با عنوان اصلی بود) اثر جوزپه پینتو.
وینو کوتو ( ; یا ) نوعی شراب از مناطق ایتالیایی مارکه و آبروتزو است که عمدتاً در تپه‌های استان آسکولی پیچنو و استان ماچراتا تهیه می‌شود. این شراب، شرابی قوی به رنگ یاقوتی، معمولاً نیمه شیرین است و به‌طور سنتی در لیوان‌های کوچک با پودینگ و پنیر نوشیده می‌شود. این شراب از شیره انگور هر یک از انواع انگور محلی تهیه می‌شود، در یک ظرف مسی حرارت داده می‌شود تا به نصف یا یک سوم حجم اولیه‌اش کاهش یابد و سپس تخمیر می‌شود. این شراب می‌تواند سال‌ها نگهداری شود و با هر برداشت، بشکه‌ها پر می‌شوند. این شراب عمدتاً توسط
برداشت، بشکه‌ها پر می‌شوند. این شراب عمدتاً توسط افراد خصوصی برای استفاده شخصی تهیه می‌شود، زیرا طبق قوانین اتحادیه اروپا، نمی‌توان آن را به عنوان شراب فروخت. چند کارخانه شراب‌سازی آن را به صورت تجاری به عنوان یک ماده غذایی تولید و می‌فروشند. این شراب پخته نباید با شربت شیرین طبیعی که از پختن شیره انگور به دست می‌آید، نه تخمیر آن، اشتباه گرفته شود. اگرچه مناطق جنوبی ایتالیا مانند کالابریا این شربت را شراب پخته می‌نامند. یا برنده شد مناطق مارکه و آپولیا آن را شما می‌دانید می‌نامند. این گیاه در سراسر
آن را شما می‌دانید می‌نامند. این گیاه در سراسر مدیترانه با نام‌های مختلف دیگری نیز شناخته می‌شود. تاریخچه. تولید شراب کوتا ثبت شده است که در قرن سوم قبل از میلاد توسط پیکن‌ها و دوباره از قرن شانزدهم میلادی تولید شده است. به گفتهٔ پدران و پدران رومی، امپراتورها و پاپ‌ها در پایان ضیافت‌های فراوان خود از این نوشیدنی لذت می‌بردند، اگرچه منابع بین انواع مختلف شراب پخته مبهم است. شراب‌سازی. مواد اولیه از هر نوع انگور قرمز و سفید منطقه، به ویژه خوشه‌های آسیب‌دیده، تهیه می‌شود و ممکن است شامل تفاله باقی‌مانده از
تهیه می‌شود و ممکن است شامل تفاله باقی‌مانده از شراب‌سازی معمولی باشد؛ بنابراین، این روشی برای اطمینان از هدر نرفتن محصول است. این ماده خرد شده و به مدت ۲۴ ساعت در یک دیگ بزرگ روی آتش پخته می‌شود که عطر خاص آن را ایجاد می‌کند. به‌طور سنتی، دو مرد در آن حضور داشتند و به نوبت می‌خوابیدند و دائماً هم می‌زدند و کف تشکیل شده روی سطح را جمع می‌کردند. شراب تا زمانی که نصف یا یک سوم حجم آن باقی بماند، بسته به میزان شیرینی آن، پخته می‌شود. در مارچه، برخی به ازای هر پنج کیلوگرم شراب، یک به اضافه می‌کنند تا نوشیدنی
پنج کیلوگرم شراب، یک به اضافه می‌کنند تا نوشیدنی را طعم‌دار کنند. پس از خنک شدن، شراب به بشکه‌های بلوط یا شاه بلوط منتقل می‌شود و در آنجا برای تخمیر رها می‌شود. یک یا دو بار از شر رسوبات خلاص می‌شود. این شراب حداقل به مدت یک سال در بشکه‌های قدیمی کهنه می‌شود. اغلب با بشکه‌های سال‌های قبل ترکیب شده و برای پر کردن آنها استفاده می‌شود. به دلیل پخت و پز، شراب بسیار پایدار است و به خوبی در گرما و ظروف باز نگهداری می‌شود. مقامات مارچه مشخصاتی را برای روش تولید شراب پخته تعیین کرده‌اند. وضعیت حقوقی. اگر چه آن را
پخته تعیین کرده‌اند. وضعیت حقوقی. اگر چه آن را به عنوان یک محصول کشاورزی سنتی شناخته شده است. توسط وزارت کشاورزی، غذا و جنگلداری ایتالیا، نمی‌توان آن را به عنوان شراب فروخت و مقدار بسیار کمی از آن به صورت تجاری تولید می‌شود. قوانین اتحادیه اروپا استفاده از توصیف «شراب» را برای نوشیدنی‌هایی که با حرارت دادن مخمر تولید می‌شوند، ممنوع می‌کند، مگر اینکه آنها مارسالا باشند، که نوآوری جدیدتری نسبت به شراب پخته است.
کاخ آگوستینی یک کاخ اشرافی به سبک گوتیک است که در خیابان لونگارنو پاچینوتی شماره ۲۶ در امتداد ساحل شمالی رودخانه آرنو، در پیزا، منطقه توسکانی، ایتالیا واقع شده است. طبقه همکف هنوز هم "کافه دل اوسرو"، که در سال ۱۷۷۵ تأسیس شده است، فعال است. تاریخچه و توضیحات. این کاخ در قرن چهاردهم میلادی از ترکیب دو برج قرون وسطایی در این مکان توسط خانواده آستاخو ساخته شد. در طول قرن بعد، این کاخ متعلق به خانواده‌های مختلف دیگری از جمله دلا ستا، فانتینی و ونروسی بود تا اینکه در سال ۱۴۹۶ توسط خانواده آگوستینی خریداری شد.
در سال ۱۴۹۶ توسط خانواده آگوستینی خریداری شد. نوادگان این خانواده هنوز هم مالک این کاخ هستند. این سازه از آجر قرمز و سفال ساخته شده است و با نام پالاتزو روسو (کاخ سرخ) نیز شناخته می‌شود. پنجره‌های چندوجهی با نمای سفالی تزئینی قاب‌بندی شده‌اند. در اصل طبقه سوم یک ایوان سرپوشیده باز بود. در مجاورت کاخ، یکی از قدیمی‌ترین سینماهای ایتالیا، سینما لومیر، قرار داشت که در سال ۱۹۰۵ افتتاح و در سال ۲۰۱۱ تعطیل شد و به مکانی برای اجرای کنسرت و موسیقی تبدیل شد. کافه دل اوسرو نام خود را از گروهی از سواره‌نظامیان گرفته
اوسرو نام خود را از گروهی از سواره‌نظامیان گرفته است که در سال ۱۷۵۰ به همراه گراند دوک فرانسیس اول به پیزا رسیدند و در کاخ اقامت گزیدند. این کافی‌شاپ به مکانی برای ملاقات تحصیل‌کرده‌های پیزا تبدیل شد. همچنین به مکانی برای ملاقات میهن‌پرستان ایتالیایی تبدیل شد و محلی برای عزیمت مردم محلی بود که برای سازماندهی نبرد کرتاتونه و مونتانارا در سال ۱۸۴۸ به گردان دانشگاه توسکانی پیوستند. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
آرنیس نوعی انگور شراب سفید ایتالیایی است که از پیمونت ایتالیا سرچشمه می‌گیرد. این انگور بیشتر در تپه‌های روئرو، شمال غربی آلبا، یافت می‌شود، جایی که بخشی از شراب‌های سفید تعیین مبدأ کنترل‌شده و تضمین‌شده روئرو است. همچنین می‌توان از آن برای تولید شراب‌ها در لانگه استفاده کرد. آرنیس (به معنای واقعی کلمه: بخیل کوچک، در پیمونتی) به این دلیل به این نام خوانده می‌شود که به عنوان گونه‌ای نسبتاً دشوار برای پرورش در نظر گرفته می‌شود. این گونه، گونه ای ترد و گلدار است و قرن‌هاست که در این منطقه کشت می‌شود. شراب‌های
و قرن‌هاست که در این منطقه کشت می‌شود. شراب‌های سفید تهیه شده از انگور آرنیس معمولاً خشک و پر از طعم گلابی و زردآلو هستند. تاریخچه. مورخان شراب در مورد اینکه آرنیس از چه زمانی و تحت چه نامی در منطقه پیمونت رشد کرده است، اختلاف نظر دارند. ریشه احتمالی نام آرنیس در گویش پیمونتی، "رِنِسی"، در توصیف چندین گونه انگور مختلف در قرن پانزدهم ظاهر می‌شود. برخی از مورخان معتقدند که آرنیس ممکن است انگور رانایسی باشد که در سال ۱۴۳۲ در استان تورین در اطراف روستای چیری رشد می‌کرده است. در اطراف کاناله در استان کونئو،
رشد می‌کرده است. در اطراف کاناله در استان کونئو، انگور رِنِزیوم در سال ۱۴۷۸ ثبت شده است. اولین استفاده از نام "آرنیس" در متن سال ۱۸۷۷ امپلوگراف ایتالیایی، کنت جوزپه دی روواسندا، دیده می‌شود که در آن توصیف شده است که این انگور از قبل در پیمونت به خوبی ریشه دوانده است. با وجود اشتراک چندین مترادف مشابه، آرنیس هیچ ارتباط ژنتیکی با انگور شراب قرمز معروف پیدمونتی، نبیولو، ندارد، اما این دو انگور رابطه تاریخی نزدیکی با هم دارند. قرن‌ها از انگور سفید آرنیس برای نرم کردن تانن‌ها و تندی انگور نبیولو در شراب‌های
نرم کردن تانن‌ها و تندی انگور نبیولو در شراب‌های منطقه بارولو استفاده می‌شد، از این رو مترادف رایج آن "نبیولو بیانکو"، "بارولو بیانکو" یا «بارولو سفید» است. در تاکستان، آرنیس اغلب با نبیولو در مخلوط مزرعه کاشته می‌شد، با این هدف که عطر شیرین توت‌های رسیده آرنیس پرندگان را جذب کرده و آنها را از خوشه‌های ارزشمندتر نبیولو دور نگه دارد. در قرن بیستم، همزمان با تمرکز تولیدکنندگان بارولو بر تولید ۱۰۰٪ انگور از گونه‌های مختلف نبیولو، سطح زیر کشت به‌طور پیوسته کاهش یافت تا جایی که این گونه در آستانه انقراض قرار
یافت تا جایی که این گونه در آستانه انقراض قرار گرفت. تا دهه ۱۹۷۰، تنها دو تولیدکننده به تولید انواع شراب آرنیس می‌پرداختند: برونو جیاکوسا و ویتی. دهه ۱۹۸۰ شاهد رنسانسی در علاقه به شراب‌های سفید پیمونت بود و کاشت این نوع شراب شروع به افزایش کرد. تا سال ۲۰۰۰، وجود داشت. تا سال ۲۰۰۶، تعداد کاشت آرنیس به حدود کاهش یافت که تقریباً همه آنها در منطقه رورو و لانگه در پیمونت یافت می‌شدند. مناطق شراب سازی. آرنیس عمدتاً در منطقه شراب‌سازی ایتالیایی پیدمونت یافت می‌شود، جایی که در شراب‌های سفید روئرو و لانگه به کار
جایی که در شراب‌های سفید روئرو و لانگه به کار می‌رود. این انگور به عنوان انگور ترکیبی در شراب‌های قرمز نبیولو روئرو مجاز است، اما استفاده از آن در این ظرفیت امروزه به ندرت دیده می‌شود. در سال ۲۰۰۴، نزدیک به ۱ میلیون گالن (۳۸۰۰۰ هکتولیتر) آرنیس با نام تجاری در این دو منطقه تولید شد. در خارج از پیدمونت، کاشت‌های محدودی از این انگور را می‌توان در لیگوریا و جزیره ایتالیایی ساردینیا یافت. در ایالات متحده، آرنیس بیشتر در منطقه شراب کالیفرنیا در شهرستان سونوما و منطقه شراب اورگان در دره ویلامت یافت می‌شود. سایر