payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هاجیمه سایتو ()، در دوبله انیمه به زبان انگلیسی ، یک شخصیت خیالی از سری مانگا و انیمه رورونی کنشین است که توسط نوبوهیرو واتسوکی ساخته شده است. واتسوکی که از طرفداران شینسنگومی بود، سایتو را به عنوان یک ضدقهرمان و یک فویل برای هیمورا کنشین، شخصیت اصلی داستان خلق کرد، در حالی که او را بر اساس شخصیت واقعی شینسنگومی با همین نام هاجیمه سایتو قرار داد.
در سال ۲۰۲۲، نرخ بازیافت زباله‌های خانگی در بریتانیا برابر با ۴۴٪ بود. بخش عمده بازیافت در بریتانیا توسط نهادهای قانونی انجام می‌شود، در حالی که زباله‌های تجاری و صنعتی عمدتاً توسط شرکت‌های خصوصی پردازش می‌گردند. مسئولیت جمع‌آوری زباله‌های شهری بر عهده شهرداری‌ها (دولت محلی) است که معمولاً از طریق قراردادهایی با شرکت‌های پیمانکار، اقدام به اجرای طرح‌هایجمع‌آوری کنارجدولی می‌کنند. طبق قانون بازیافت زباله‌های خانگی سال ۲۰۰۳، شهرداری‌های انگلستان موظف شدند تا سال ۲۰۱۰ امکان جمع‌آوری جداگانه دست‌کم دو نوع ماده
۲۰۱۰ امکان جمع‌آوری جداگانه دست‌کم دو نوع ماده قابل بازیافت را برای هر خانوار فراهم کنند. سیاست‌گذاری در زمینه بازیافت به دولت‌های محلی اسکاتلند، ایرلند شمالی و ولز واگذار شده است و آن‌ها اهداف مستقل خود را تعیین می‌کنند، هرچند تمامی آمارها به پایگاه اطلاعاتی یوروستت گزارش می‌شود. مشوق‌ها. برای کمک به تحقق اهداف تعیین‌شده در سطح اروپا، ملی و منطقه‌ای، به شهرداری‌ها مشوق‌هایی داده می‌شود؛ از جمله جریمه‌های مالی در صورت نرسیدن به نرخ‌های مورد انتظار بازیافت. برای نمونه، مالیات دفن زباله برای بخشی از
برای نمونه، مالیات دفن زباله برای بخشی از زباله‌هایی که به محل دفن زباله منتقل می‌شوند، اعمال می‌شود که در حال حاضر معادل ۹۴/۱۵ پوند به ازای هر تُن است. بر خلاف بسیاری از کشورهای اروپایی، در بریتانیا طرح‌های بازپرداخت ودیعه (مانند بازگشت بطری) بسیار محدودند. استراتژی بسته‌بندی وزارت کسب‌وکار، انرژی و استراتژی صنعتی (DEFRA) در سال ۲۰۰۹، از برنامه‌های تشویقی مبتنی بر پاداش حمایت کرد، اما به‌جز برخی طرح‌های آزمایشی در اسکاتلند، این برنامه‌ها توجه چندانی از سوی عموم یا سیاست‌گذاران جلب نکرده‌اند. این بی‌توجهی
عموم یا سیاست‌گذاران جلب نکرده‌اند. این بی‌توجهی ممکن است ناشی از نبود شواهد کافی مبنی بر مؤثر بودن آن‌ها در شرایط بریتانیا باشد. در دسامبر ۲۰۱۸، وزارت تجارت، انرژی و استراتژی صنعتی اعلام کرد که قصد دارد تا سقف ۶۰ میلیون پوند به طرح‌های نوآورانه در حوزه بسته‌بندی اختصاص دهد. یکی از این طرح‌ها بررسی امکان تبدیل پسماند غذایی خانگی به کیسه‌ها و لیوان‌های پلاستیکی سازگار با محیط‌زیست است. پارلمان اسکاتلند در مه ۲۰۲۰ قانونی برای ایجاد یک طرح بازگرداندن ودیعه شامل شیشه تصویب کرد، اما در ادامه همان سال، قانون
شامل شیشه تصویب کرد، اما در ادامه همان سال، قانون بازار داخلی بریتانیا توسط پارلمان مرکزی تصویب شد. دولت بریتانیا از اعطای معافیت به این قانون خودداری کرد و همین امر باعث شد دولت اسکاتلند در سال ۲۰۲۳ اعلام کند که اجرای این طرح را دست‌کم تا اکتبر ۲۰۲۵ به تعویق می‌اندازد؛ زمانی که امید می‌رود طرحی سراسری در بریتانیا اجرا شود. وزیر اقتصاد چرخه‌ای وقت، لُرنا اسلیتر، اظهار داشت: «دولت بریتانیا تاکنون بیشتر به دنبال تضعیف این پارلمان بوده تا حمایت از محیط‌زیست ما.» تأسیس نهاد دولتی برنامه اقدام در زمینه پسماند و
تأسیس نهاد دولتی برنامه اقدام در زمینه پسماند و منابع (WRAP) موجب افزایش ظرفیت بازیافت در بریتانیا شده است. این نهاد یک خیریه ثبت‌شده است و با کسب‌وکارها، افراد و جوامع محلی همکاری می‌کند تا از طریق کاهش پسماند، توسعه محصولات پایدار و استفاده بهینه از منابع، به تحقق اقتصاد چرخشی کمک کند. سازمان WRAP در سال ۲۰۰۰ به‌عنوان یک شرکت با مسئولیت محدود با تضمین تأسیس شد و بودجه خود را از وزارت محیط زیست، غذا و امور روستایی، هیئت اجرایی ایرلند شمالی، نهاد «اسکاتلند بدون زباله»، دولت ولز و اتحادیه اروپا دریافت
بدون زباله»، دولت ولز و اتحادیه اروپا دریافت می‌کند. بازیافت خانگی. سیاست‌های بازیافت داخلی در بریتانیا بر تشویق افراد به بازیافت در خانه‌های خود تمرکز دارند و این هدف از طریق قوانین و کمپین‌های آگاهی‌بخشی عمومی دنبال می‌شود. این سیاست‌ها شامل جریمه‌هایی برای افرادی که زباله‌های خانگی خود را کاهش نمی‌دهند و تأکید بیشتر بر تفکیک زباله‌ها به مواد قابل بازیافت مختلف هستند. با این حال، هر شورا (شهرداری) قوانین خاص خود را در این زمینه اعمال می‌کند. در سال‌های اخیر، تمرکز سیاست‌گذاران از مجازات خانوارها به‌دلیل
تمرکز سیاست‌گذاران از مجازات خانوارها به‌دلیل عدم بازیافت، به سمت ترغیب و تسهیل فرایند بازیافت تغییر جهت یافته است. بازیافت زمانی کارآمدتر است که وسایل و اقلام در خانه مجدداً مورد استفاده قرار گیرند، به‌جای آن‌که دور ریخته شوند. سایر روش‌های مرسوم شامل بردن شیشه‌ها به ایستگاه‌های جمع‌آوری بطری در فروشگاه‌های زنجیره‌ای و کمپوست کردن پسماند زیست‌تجزیه‌پذیر است، که در نتیجه، نیاز به محل دفن زباله را کاهش می‌دهد. بر اساس جدیدترین آمار منتشرشده از سوی وزارت محیط زیست، غذا و امور روستایی:
فایل تُهی (به انگلیسی: ) نوعی از پروندهٔ رایانه‌ای است که تلاش می‌کند فضای سامانهٔ پرونده‌ها را به‌صورت کارآمدتر استفاده کند، زمانی که خود فایل تا حدی خالی است. این کار از طریق نوشتن اطلاعات مختصر (یا فراداده) برای نمایش بلوک‌های خالی به رسانهٔ ذخیره‌سازی انجام می‌پذیرد، به‌جای آن‌که فضای واقعی خالی که بلوک را تشکیل می‌دهد، ذخیره شود. در نتیجه، فضای کمتری در ذخیره‌سازی مصرف می‌شود. تنها زمانی که یک بلوک شامل داده‌های واقعی (غیر خالی) باشد، به‌طور کامل در رسانه ذخیره می‌شود. فایل‌های تُهی معمولاً زمانی ساخته
ذخیره می‌شود. فایل‌های تُهی معمولاً زمانی ساخته می‌شوند که بخش‌هایی از فایل هیچ‌گاه نوشته نمی‌شوند. این موضوع در فایل‌هایی با دسترسی تصادفی مانند پایگاه‌های داده معمول است. برخی از سامانه‌های عامل یا ابزارها فراتر رفته و هنگام نوشتن یا کپی‌کردن فایل‌ها، آن‌ها را تهی‌سازی می‌کنند: اگر بلوکی تنها شامل بایت‌های صفر باشد، در رسانهٔ ذخیره‌سازی نوشته نمی‌شود، بلکه به‌عنوان بلوک خالی علامت‌گذاری می‌شود. هنگام خواندن فایل‌های تُهی، سامانهٔ پرونده به‌صورت شفاف، فرادادهٔ نشان‌دهندهٔ بلوک‌های خالی را در زمان اجرا به
نشان‌دهندهٔ بلوک‌های خالی را در زمان اجرا به بلوک‌های واقعی پر از صفر تبدیل می‌کند. برنامهٔ کاربردی از این تبدیل بی‌خبر می‌ماند. بیشتر سامانه‌های پروندهٔ مدرن از فایل‌های تُهی پشتیبانی می‌کنند؛ از جمله بیشتر توزیع‌های یونیکسی و NTFS. HFS+ اپل پشتیبانی بومی از فایل‌های تُهی ارائه نمی‌دهد، اما در مک‌اواس، لایهٔ سامانهٔ پروندهٔ مجازی (VFS) امکان ذخیرهٔ آن‌ها را در هر سامانهٔ پروندهٔ پشتیبانی‌شده، از جمله HFS+، فراهم می‌سازد.[نیازمند منبع] APFS نیز از فایل‌های تُهی پشتیبانی می‌کند. این نوع فایل‌ها معمولاً در
تُهی پشتیبانی می‌کند. این نوع فایل‌ها معمولاً در تصاویر دیسک، گرفت‌های پایگاه داده، فایل‌های وقایع و در برنامه‌های علمی کاربرد دارند. مزایا. برتری فایل‌های تُهی آن است که فضای ذخیره‌سازی تنها زمانی اختصاص می‌یابد که واقعاً موردنیاز باشد: ظرفیت ذخیره‌سازی حفظ می‌شود و گاهی می‌توان فایل‌های بزرگی را ایجاد کرد حتی اگر فضای آزاد کافی برای اندازهٔ واقعی آن فایل در رسانهٔ ذخیره‌سازی موجود نباشد. این ویژگی همچنین زمان نخستین نوشتن را کاهش می‌دهد؛ زیرا سامانه مجبور نیست برای فضای «پرشده» بلوک‌ها، فضای اختصاص دهد.
نیست برای فضای «پرشده» بلوک‌ها، فضای اختصاص دهد. اگر تخصیص اولیه نیازمند نوشتن همهٔ صفرها به آن فضا باشد، فایل تُهی باعث می‌شود سامانه دوباره‌کاری نکرده و صفرها را دوباره ننویسد. برای نمونه، یک تصویر ماشین مجازی با اندازهٔ بیشینهٔ ۱۰۰ گیگابایت که تنها ۲ گیگابایت دادهٔ واقعی در آن نوشته شده، در صورت استفاده از ذخیره‌سازی پیش‌اختصاصی به‌طور کامل به ۱۰۰ گیگابایت فضا نیاز خواهد داشت؛ در حالی که اگر از یک فایل تُهی استفاده شود، تنها ۲ گیگابایت فضا اشغال می‌شود. اگر سامانهٔ پرونده از حذف سوراخ پشتیبانی کند و
اگر سامانهٔ پرونده از حذف سوراخ پشتیبانی کند و فرمان‌های TRIM توسط سامانهٔ عامل میهمان صادر شود، حذف فایل‌ها در مهمان می‌تواند فضای استفاده‌شده را کاهش دهد. معایب. از جمله کاستی‌های فایل‌های تُهی می‌توان به احتمال پراکندگی آن‌ها، نمایش نادرست فضای آزاد در سامانهٔ پرونده، و اثرات غیرمنتظره در هنگام پرشدن سامانه‌های دارای فایل تُهی اشاره کرد (مانند دریافت خطای پرشدن دیسک یا فراتررفتن از سهمیه در زمانی که تنها بخشی از یک فایل موجود بازنویسی می‌شود که پیش‌تر تُهی بوده است). همچنین کپی‌کردن فایل تُهی با
تُهی بوده است). همچنین کپی‌کردن فایل تُهی با برنامه‌ای که به‌طور صریح از این قابلیت پشتیبانی نمی‌کند، ممکن است موجب کپی کل اندازهٔ نامتراکم فایل شود، از جمله بخش‌های صفر که در رسانه ذخیره نشده‌اند؛ و این مزیت تهی‌بودن فایل را از بین ببرد. همچنین برخی نرم‌افزارهای پشتیبان‌گیری یا برنامه‌های کاربردی از فایل‌های تُهی به‌طور کامل پشتیبانی نمی‌کنند. با این حال، پیاده‌سازی VFS دو مورد اول را دور می‌زند. بارگذاری فایل‌های اجرایی در ویندوز ۳۲ بیتی (مانند exe یا dll) که تُهی هستند، زمان بسیار بیشتری می‌برد؛ زیرا
که تُهی هستند، زمان بسیار بیشتری می‌برد؛ زیرا فایل نمی‌تواند در فضای آدرس‌دهی ۴ گیگابایتی محدود، نگاشت حافظه شود و به حافظه کش نیز وارد نمی‌شود؛ چرا که مسیر کدی برای کش‌کردن فایل‌های اجرایی ۳۲ بیتی تُهی وجود ندارد. (ویندوز در معماری‌های ۶۴ بیتی می‌تواند فایل‌های اجرایی تُهی را نگاشت کند).نیازمند منبع در NTFS، فایل‌های تُهی (یا بخش‌های غیرصفری آن‌ها) قابل فشرده‌سازی نیستند. NTFS تهی‌بودن را به‌صورت نوعی فشرده‌سازی پیاده‌سازی می‌کند؛ بنابراین یک فایل یا می‌تواند تُهی باشد یا فشرده. شفافیت و ایجاد. فایل‌های
تُهی باشد یا فشرده. شفافیت و ایجاد. فایل‌های تُهی معمولاً به‌صورت شفاف برای کاربر مدیریت می‌شوند؛ اما تفاوت میان فایل معمولی و تُهی در برخی شرایط آشکار می‌شود. دستور زیر در یونیکس: dd if=/dev/zero of=sparse-file bs=1 count=0 seek=5M فایلی با اندازهٔ ۵ مبی‌بایت ایجاد می‌کند، بدون آن‌که داده‌ای در رسانه ذخیره شده باشد (تنها فراداده ذخیره می‌شود). (در نسخهٔ GNU از دستور dd این رفتار وجود دارد زیرا از تابع ftruncate برای تنظیم اندازه فایل استفاده می‌کند؛ در حالی که برخی پیاده‌سازی‌های دیگر ممکن است تنها یک
حالی که برخی پیاده‌سازی‌های دیگر ممکن است تنها یک فایل خالی ایجاد کنند.) به‌صورت مشابه، دستور truncate نیز در صورت موجودبودن، می‌تواند استفاده شود: truncate -s 5M sparse-file در لینوکس، یک فایل موجود را می‌توان با اجرای: cp --sparse=always existing-file sparse-file به فایل تُهی تبدیل کرد. هیچ فراخوانی سیستمی به‌صورت قابل حمل برای سوراخ‌زدایی وجود ندارد؛ لینوکس تابع fallocate با پرچم FALLOC_FL_PUNCH_HOLE را ارائه می‌دهد، و Solaris نیز fcntl با پرچم F_FREESP را فراهم می‌کند. شناسایی. گزینهٔ ‎-s در دستور ls
را فراهم می‌کند. شناسایی. گزینهٔ ‎-s در دستور ls فضای اشغال‌شده در قالب بلوک را نشان می‌دهد. همچنین، دستور du فضای اشغال‌شده را چاپ می‌کند، در حالی که ls اندازهٔ ظاهری فایل را نمایش می‌دهد. در برخی نسخه‌های غیراستاندارد du، گزینهٔ ‎--block-size=1 فضای اشغال‌شده را به جای بلوک، بر حسب بایت نمایش می‌دهد؛ تا بتوان آن را با خروجی ls مقایسه کرد: du --block-size=1 sparse-file ls -l sparse-file توجه شود که استفادهٔ بالا از du، معادل دستور مختصرتر زیر نیز هست: du -B 1 sparse-file و همچنین: du -b sparse-file
du -B 1 sparse-file و همچنین: du -b sparse-file همان‌طور که در دفترچه راهنمای du آمده است، ‎-b معادل ‎--apparent-size --block-size=1 می‌باشد. ابزار filefrag از بستهٔ e2fsprogs نیز می‌تواند برای نمایش جزئیات تخصیص بلوک فایل استفاده شود. کپی کردن. نسخهٔ GNU از دستور cp معمولاً قادر به تشخیص تُهی بودن فایل است: cp existing-sparse-file new-file در نتیجه فایل new-file نیز تُهی خواهد بود. GNU همچنین گزینه‌ای به‌نام ‎--sparse دارد، که مخصوصاً زمانی مفید است که فایلی شامل بلوک‌های طولانی از صفرها به‌صورت غیر تُهی
شامل بلوک‌های طولانی از صفرها به‌صورت غیر تُهی ذخیره شده باشد (یعنی بلوک‌های صفر به‌طور کامل روی رسانه نوشته شده‌اند). با اجرای: cp --sparse=always existing-file new-sparse-file می‌توان فضای ذخیره‌سازی را حفظ کرد. برخی پیاده‌سازی‌های cp مانند نسخهٔ FreeBSD از گزینهٔ ‎--sparse پشتیبانی نمی‌کنند و همواره فایل تُهی را گسترش می‌دهند. یک جایگزین نسبتاً کارآمد در این سیستم‌ها استفاده از rsync با گزینهٔ ‎--sparse است: rsync --sparse existing-file new-sparse-file متأسفانه، نسخه‌های قدیمی‌تر rsync از ترکیب
متأسفانه، نسخه‌های قدیمی‌تر rsync از ترکیب ‎--sparse با ‎--inplace پشتیبانی نمی‌کنند. از طریق ورودی استاندارد نیز می‌توان فایل تُهی را کپی کرد: cat existing-sparse-file | cp --sparse=always /dev/stdin new-sparse-file همچنین ببینید. مقایسه سامانه‌های پرونده منابع. Giampaolo, Dominic (1999). Practical File System Design with the Be File System (PDF). Morgan Kaufmann Publishers. ISBN 9781558604971. "Apple File System Guide". Apple's Developer Site. Apple Inc. Retrieved 27 April 2017. "Du(1) – Linux manual
Retrieved 27 April 2017. "Du(1) – Linux manual page". Meyering, Jim (1995-12-21). "GNU coreutils/cp: Accept new option, --sparse={never,auto,always}, to control creation of sparse files". Retrieved 2016-06-17. Tridgell, Andrew (1996-06-29). "rsync: hard links, better sparse handling, FERROR and FINFO". Retrieved 2016-06-17. Tridgell, Andrew (2016-06-30). "rsync manpage". Retrieved 2017-01-19. Davison, Wayne (2005-08-30). "rsync: Reject attempts to combine --sparse with --inplace". Retrieved 2017-01-19.
--sparse with --inplace". Retrieved 2017-01-19. Davison, Wayne. "Support --sparse combined with --preallocate or --inplace".
اما استاینباکن (زاده ) خواننده و ترانه‌سرا نروژی است.
اضطراب زیست‌محیطی (که به اختصار اضطراب زیست‌محیطی نامیده می‌شود و با نام‌های پریشانی زیست‌محیطی یا اضطراب اقلیمی نیز شناخته می‌شود) یک واکنش عاطفی چالش‌برانگیز به تغییر اقلیم و سایر مسائل محیط زیست است. از سال ۲۰۰۷ مطالعات گسترده‌ای در مورد اضطراب بوم‌شناختی انجام شده است و تعاریف مختلفی همچنان مورد استفاده قرار می‌گیرند. این وضعیت یک تشخیص پزشکی نیست و به عنوان یک پاسخ منطقی به واقعیت تغییرات اقلیمی در نظر گرفته می‌شود؛ با این حال، موارد شدید آن در صورت عدم تسکین می‌توانند بر سلامت روان تأثیر بگذارند.
عدم تسکین می‌توانند بر سلامت روان تأثیر بگذارند. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد اضطراب زیست‌محیطی ناشی از نحوهٔ چارچوب‌بندی تحقیقات و روایت‌های محققان از شواهد مربوط به تغییرات اقلیمی است: اگر آنها امکان یافتن راه‌حلی برای غلبه بر تغییرات اقلیمی و ایجاد تغییر توسط افراد را در نظر نگیرند، در این احساس ناتوانی نقش دارند. اضطراب زیست‌محیطی یک احساس ناخوشایند است، اگرچه می‌تواند رفتارهای مفیدی مانند جمع‌آوری اطلاعات مرتبط را نیز برانگیزد. با این حال، می‌تواند به صورت اجتناب از درگیری یا حتی «فلج‌کننده»
به صورت اجتناب از درگیری یا حتی «فلج‌کننده» نیز بروز کند. برخی افراد گزارش داده‌اند که اضطراب و ترس زیادی در مورد آیندهٔ تغییرات اقلیمی تجربه کرده‌اند که باعث شده تصمیم بگیرند بچه‌دار نشوند. اضطراب زیست‌محیطی پس از سال ۲۰۱۷ و به‌ویژه از اواخر سال ۲۰۱۸ با صحبت‌های عمومی گرتا تونبرگ در مورد اضطراب زیست‌محیطی خودش، توجه بیشتری را به خود جلب کرده است. در سال ۲۰۱۸، انجمن روان‌شناسی آمریکا گزارشی در مورد تأثیر تغییرات اقلیمی بر سلامت روان منتشر کرد. در این گزارش آمده است که «تغییرات تدریجی و بلندمدت در آب و هوا
آمده است که «تغییرات تدریجی و بلندمدت در آب و هوا همچنین می‌تواند احساسات مختلفی از جمله ترس، خشم، احساس ناتوانی یا خستگی را بروز دهد.» به‌طور کلی، این احتمالاً بیشترین تأثیر را بر جوانان خواهد داشت. اضطراب زیست‌محیطی که اکنون جوانان را تحت تأثیر قرار داده است، به ترس‌های جنگ سرد از نابودی هسته‌ای که توسط نسل انفجار جمعیت احساس می‌شد، تشبیه شده است. تحقیقات نشان داده است که اگرچه تجربیات عاطفی تشدید شده‌ای با اذعان و پیش‌بینی تغییرات اقلیمی و تأثیر آن بر جامعه مرتبط هستند، اما این تجربیات ذاتاً سازگارانه
مرتبط هستند، اما این تجربیات ذاتاً سازگارانه هستند. علاوه بر این، درگیر شدن با این تجربیات عاطفی منجر به افزایش تاب‌آوری، عاملیت، عملکرد تأملی و کنش جمعی می‌شود. افراد تشویق می‌شوند تا روش‌های جمعی برای پردازش تجربیات عاطفی مرتبط با آب و هوا پیدا کنند تا از سلامت روان و رفاه خود حمایت کنند. تعریف. اضطراب زیست‌محیطی به روش‌های مختلفی تعریف شده است؛ یکی از ویژگی‌های مشترک تعاریف مختلف این است که آنها پاسخ‌های عاطفی چالش‌برانگیز به تغییرات اقلیمی و سایر مسائل زیست‌محیطی را توصیف می‌کنند. گفته می‌شود اصطلاح
زیست‌محیطی را توصیف می‌کنند. گفته می‌شود اصطلاح اکو-اضطراب توسط گلن آلبرشت ابداع شده است که آن را به عنوان «ترس مزمن از نابودی محیط زیست» تعریف کرد. تعریف دیگری که به‌طور گسترده ذکر شده است: «این حس عمومی که بنیان‌های اکولوژیکی هستی در حال فروپاشی هستند.» برخی از محققان از اصطلاح اکو-اضطراب به عنوان مترادف اضطراب اقلیمی استفاده می‌کنند، در حالی که برخی دیگر دوست دارند این اصطلاحات را جداگانه در نظر بگیرند. انجمن روان‌شناسی آمریکا اضطراب زیست‌محیطی را به عنوان «ترس مزمن از فاجعه زیست‌محیطی که از مشاهده
عنوان «ترس مزمن از فاجعه زیست‌محیطی که از مشاهده تأثیر به ظاهر غیرقابل برگشت تغییرات اقلیمی و نگرانی مرتبط با آن برای آینده خود و نسل‌های بعدی ناشی می‌شود» تعریف کرده است. شیوع. در سال ۲۰۱۸، نظرسنجی‌های انجام شده در ایالات متحده نشان داد که بین ۲۱٪ تا ۲۹٪ از آمریکایی‌ها گفته‌اند که «بسیار» نگران آب و هوا هستند، که دو برابر میزان یک مطالعه مشابه در سال ۲۰۱۵ است. یک نظرسنجی دانشگاه ییل در سال ۲۰۲۳ نتایج مشابهی را نشان داد، مبنی بر اینکه تغییرات اقلیمی نگران‌کننده است. این مفهوم اضطراب و اندوه اقلیمی یا
است. این مفهوم اضطراب و اندوه اقلیمی یا اکولوژیکی به دلیل آگاهی گسترده در مورد تغییرات اقلیمی که از طریق فناوری و ارتباطات جهانی امکان‌پذیر شده است، بسیار گسترده است. تغییرات اقلیمی یک تهدید جهانی مداوم است که عمدتاً با عدم قطعیت و عدم درک مشخص می‌شود. به همین دلیل، اضطراب و اندوه در انسان‌ها یک واکنش طبیعی و منطقی برای کسانی است که احساس ترس یا عدم کنترل دارند. برای مثال، این احساسات می‌تواند در افرادی که مجبور به ترک خانه‌های خود شده‌اند، افرادی که با عدم اطمینان در مورد محیط آینده خود دست و پنجه نرم
عدم اطمینان در مورد محیط آینده خود دست و پنجه نرم می‌کنند، یا افرادی که نگران آسیب‌های آینده فرزندانشان هستند، ایجاد شود. اندوه اقلیمی را می‌توان به سه دسته تقسیم کرد: زیان‌های فیزیکی-زیست‌محیطی، از دست دادن دانش زیست‌محیطی و زیان‌های پیش‌بینی‌شده در آینده. کودکان و نوجوانان. این وضعیت به ویژه در بین کودکان و جوانان رایج شده است - در سال ۲۰۲۱، در برخی دانشگاه‌ها، بیش از ۷۰ درصد دانشجویان خود را مبتلا به اضطراب زیست‌محیطی توصیف کردند. با این حال، تا اوایل سال ۲۰۲۱، روش‌های معتبر برای ارزیابی شیوع اضطراب
سال ۲۰۲۱، روش‌های معتبر برای ارزیابی شیوع اضطراب اقلیمی یا زیست‌محیطی به خوبی تثبیت نشده بودند. یک نظرسنجی در سپتامبر ۲۰۲۱ از ۱۰ هزار جوان از ۱۰ کشور در سراسر جهان انجام شد و نشان داد که تقریباً ۶۰٪ آنها یا خیلی زیاد یا به شدت نگران تغییرات اقلیمی هستند. دو سوم گفتند که احساس غم، ترس و اضطراب می‌کنند، در حالی که نزدیک به ۴۰٪ گزارش دادند که در مورد بچه‌دار شدن مردد هستند. افرادی که کودکان و نوجوانان را احاطه کرده‌اند، مانند والدین، سرپرستان، معلمان و مربیان، می‌توانند بر نحوهٔ نگرش آنها به تغییرات اقلیمی
می‌توانند بر نحوهٔ نگرش آنها به تغییرات اقلیمی تأثیر بگذارند. تحقیقاتی در حال انجام است که نشان می‌دهد این گروه از افراد چگونه باید با کودکان و نوجوانان صحبت کنند تا از اضطراب زیست‌محیطی در این جمعیت‌ها جلوگیری شود، در عین حال که همچنان شیوه‌های کاهش تغییرات اقلیمی را تشویق می‌کنند. زنان. گزارشی در اکتبر ۲۰۲۱ که بر اساس نظرسنجی در بریتانیا انجام شده بود، نشان داد که ۷۸ درصد از افراد مورد بررسی، درجاتی از اضطراب زیست‌محیطی را ابراز کرده‌اند. این مطالعه نشان داد که زنان (۴۵٪) در مقایسه با مردان (۳۶٪) به‌طور
داد که زنان (۴۵٪) در مقایسه با مردان (۳۶٪) به‌طور قابل توجهی بیشتر احتمال دارد که سطوح بالایی از اضطراب زیست‌محیطی را گزارش کنند. مشاهدات مشابهی در سراسر جهان، از جمله کشورهای اروپایی و آفریقایی، گزارش شده است. یک مطالعه در سال ۲۰۲۳ ادعا کرد که اضطراب زیست‌محیطی در زنان شایع‌تر است، زیرا ۸۰ درصد از مهاجران اقلیمی زن هستند. بسیاری از زنان بر اساس تغییرات اقلیمی تصمیم می‌گیرند که آیا بچه‌دار شوند یا خیر، زیرا پیش‌بینی می‌شود که تغییرات اقلیمی تأثیر بیشتری بر نسل‌های آینده داشته باشد. یک نظرسنجی که توسط
بر نسل‌های آینده داشته باشد. یک نظرسنجی که توسط "نیویورک تایمز" در سال ۲۰۱۸ انجام شد، نشان داد که ۳۳ درصد از زنانی که تصمیم به بچه‌دار شدن نگرفته‌اند، تغییرات اقلیمی را به عنوان دلیل این تصمیم ذکر کرده‌اند. مردمان بومی. بومیان به دلیل وابستگی‌شان به زمین و فعالیت‌های زمینی برای امرار معاش و رفاه خود، به ویژه در برابر اضطراب زیست‌محیطی و سایر واکنش‌های عاطفی ناشی از تغییرات اقلیمی آسیب‌پذیر هستند. یک مطالعه در سال ۲۰۲۱ نشان داد که جمعیت‌های بومی که در معرض تغییرات محیطی مرتبط با تغییرات اقلیمی، مانند
معرض تغییرات محیطی مرتبط با تغییرات اقلیمی، مانند انقراض، خشکسالی، افزایش دما و الگوهای آب و هوایی نامنظم قرار گرفته‌اند، به احتمال زیاد کاهش سلامت روان را تجربه می‌کنند. این کاهش را می‌توان به صورت اضطراب زیست‌محیطی، و همچنین به صورت سایر واکنش‌های عاطفی مرتبط با آب و هوا، مانند خشم زیست‌محیطی، بیان کرد. علائم. اضطراب محیطی می‌تواند به شیوه‌هایی بروز کند که باعث علائم جسمی شود و ممکن است بیماری‌های روانی از پیش موجود را تشدید کند. علائم شامل تحریک پذیری، بی خوابی، ناتوانی در استراحت، از دست دادن اشتها،
بی خوابی، ناتوانی در استراحت، از دست دادن اشتها، تمرکز ضعیف، حملات ضعف، حمله عصبی، تنش عضلانی و پرش عضلات است. این علائم مشابه علائمی است که ممکن است فردی که مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر تشخیص داده شده است، تجربه کند. این علائم در افرادی که اضطراب محیطی را تجربه می‌کنند، رایج است. برای مثال، یک مطالعه در سال ۲۰۲۲ که توسط آکادمی پزشکی خواب آمریکا انجام شد، گزارش داد که «اضطراب پیرامون تغییرات اقلیمی و مسائل زیست‌محیطی» باعث بی‌خوابی ۷۰ درصد از آمریکایی‌ها شده است. سایر علائم ذهنی و/یا عاطفی شامل احساس
شده است. سایر علائم ذهنی و/یا عاطفی شامل احساس ناامیدی و ناتوانی، فاصله گرفتن از مسئله یا اجتناب از آن، و احساس غرق شدن یا خفگی است. درمان و پاسخ. اولین قدم برای درمانگران در درمان اکواضطراب، درک این نکته است که پاسخ ترسناک به یک وضعیت واقعی، آسیب‌شناختی نیست. اضطراب محیطی یک واکنش کاملاً طبیعی است، حتی اگر مراجع آن را عمیقاً نگران‌کننده بداند. درمانگران باید ترس‌های مراجعین در مورد این وضعیت را جدی بگیرند و «فرض نکنند که آنها یک مشکل سلامت روان ناکارآمد هستند یا اینکه فردی که از اکو-اضطراب رنج می‌برد به
یا اینکه فردی که از اکو-اضطراب رنج می‌برد به نوعی بیمار است.» از نظر درمان، مدل‌های فردگرایانه سلامت روان «برای مقابله با آسیب‌های جمعی در مقیاس جهانی طراحی نشده‌اند». درمان‌های غیربالینی مختلف، گزینه‌های کار گروهی، انجمن‌های پشتیبانی اینترنتی و کتاب‌های خودیاری برای افرادی که از شرایط روانی خفیف‌تر رنج می‌برند، در دسترس است. برخی از تأثیرات روانی به هیچ وجه نیازی به درمان ندارند و حتی می‌توانند مثبت باشند: برای مثال، نگرانی در مورد تغییرات اقلیمی می‌تواند ارتباط مثبتی با جستجوی اطلاعات و احساس توانایی
ارتباط مثبتی با جستجوی اطلاعات و احساس توانایی تأثیرگذاری بر چنین مشکلاتی داشته باشد. یکی از راه‌های مبارزه با اکواضطراب، از طریق باورها در مورد اثربخشی اقدامات شخصی است. اضطراب زیست‌محیطی می‌تواند تا حدی توسط درماندگی ناشی از تغییرات اقلیمی تشدید شود، نوعی درماندگی آموخته‌شده که در مورد ترس از تغییرات اقلیمی به کار می‌رود. از آنجا که تغییرات اقلیمی مسئله‌ای بسیار عظیم با عواقبی چنین وخیم است، ممکن است به نظر برسد که اقدامات یک فرد هیچ تفاوتی در مبارزه با این مسئله بزرگ‌تر ایجاد نمی‌کند. این می‌تواند مردم
مسئله بزرگ‌تر ایجاد نمی‌کند. این می‌تواند مردم را از مصرف هرگونه توصیهٔ طرفدار محیط زیست منصرف کند. اما، مداخله‌ای که از اثربخشی اقدامات فردی حمایت می‌کند، می‌تواند احساس بی‌تفاوتی و اضطراب مرتبط با درماندگی در برابر تغییرات اقلیمی را کاهش دهد. وقتی مردم اطلاعاتی دریافت می‌کنند که نشان می‌دهد چگونه اعمال شخصی‌شان بر محیط زیست تأثیر می‌گذارد، ترس کمتری از تغییرات اقلیمی گزارش می‌دهند و قصد دارند انتخاب‌های پایدارتری داشته باشند، که نشان می‌دهد می‌توان با باور به اثربخشی تغییرات اقلیمی، درماندگی ناشی از
باور به اثربخشی تغییرات اقلیمی، درماندگی ناشی از تغییرات اقلیمی را درمان کرد. به‌طور کلی، روان‌درمانگران می‌گویند وقتی افراد برای مبارزه با تغییرات اقلیمی اقدام می‌کنند، این امر با ایجاد حس توانمندی شخصی و احساس ارتباط با دیگران در جامعه، سطح اضطراب را کاهش می‌دهد. بسیاری از روانشناسان تأکید می‌کنند که علاوه بر اقدام، برای جلوگیری از فرسودگی شغلی، نیاز به ایجاد تاب‌آوری عاطفی نیز وجود دارد. یک بررسی ادبیات در سال ۲۰۲۱ نشان داد که پاسخ‌های عاطفی به بحران می‌توانند سازگارانه باشند، زمانی که فرد ظرفیت و
می‌توانند سازگارانه باشند، زمانی که فرد ظرفیت و پشتیبانی لازم برای پردازش و تأمل در مورد این احساس را داشته باشد. در این موارد، افراد می‌توانند از تجربیات خود رشد کنند و از دیگران حمایت کنند. در زمینه تغییرات اقلیمی، این ظرفیت برای تأمل عمیق برای عبور از چالش‌های عاطفی که هم افراد و هم جوامع با آن مواجه هستند، ضروری است. تحقیقات بیشتر. با توجه به اینکه اکواضطراب مورد توجه قرار گرفته و شایع‌تر شده است، یکی از مباحث داغ فعلی در ادبیات علمی مربوط به چگونگی تعریف و ارزیابی اکواضطراب است. سایر تحقیقات آینده
تعریف و ارزیابی اکواضطراب است. سایر تحقیقات آینده ممکن است راه‌هایی را برای تاب‌آوری افراد در مواجهه با تغییرات اقلیمی بررسی و توسعه دهند. پاسخ‌های عاطفی مرتبط. در حوزه بوم‌روان‌شناسی، تأثیرات روانشناختی خاص آب و هوا دیگری نیز وجود دارد که کمتر از اضطراب محیط زیست مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. این موارد شامل، اما نه محدود به، سوگ زیست‌محیطی (یا افسردگی زیست‌محیطی)، خشم زیست‌محیطی، احساس گناه زیست‌محیطی و درد روحی می‌شود. خشم زیست‌محیطی. خشم زیست‌محیطی، ناامیدی از تغییرات اقلیمی و تغییرات زیست‌محیطی ناشی از
از تغییرات اقلیمی و تغییرات زیست‌محیطی ناشی از آن است. همچنین می‌تواند ناشی از ناامیدی نسبت به گروه‌ها، شرکت‌ها یا کشورهایی باشد که در تغییرات اقلیمی نقش دارند. مطالعه‌ای که اثرات اضطراب زیست‌محیطی، افسردگی زیست‌محیطی و خشم زیست‌محیطی را از هم جدا کرد، نشان داد که خشم زیست‌محیطی بهترین حالت برای سلامت فرد است. این مطالعه همچنین نشان داد که خشم زیست‌محیطی برای ایجاد انگیزه در مشارکت در اقداماتی که با تغییرات اقلیمی مبارزه می‌کنند، مفید است. یک گزارش جداگانه از سال ۲۰۲۱ نشان داد که خشم زیست‌محیطی به‌طور قابل
سال ۲۰۲۱ نشان داد که خشم زیست‌محیطی به‌طور قابل توجهی در بین جوانان شایع‌تر است. سوگ زیست‌محیطی. سوگ بوم‌شناختی (یا سوگ بوم‌شناختی) «سوگی است که در رابطه با زیان‌های بوم‌شناختی تجربه‌شده یا پیش‌بینی‌شده، از جمله از دست دادن گونه‌ها، اکوسیستم‌ها و مناظر معنادار به دلیل تغییرات حاد یا مزمن محیطی، احساس می‌شود.» گناه زیست‌محیطی. احساس گناه زیست‌محیطی «احساس گناهی است که وقتی افراد به زمان‌هایی فکر می‌کنند که استانداردهای شخصی یا اجتماعی برای رفتار زیست‌محیطی را رعایت نکرده‌اند، ایجاد می‌شود.» این احساس گناه