payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شود، در حالی که جناح دیگر (ضد کولیودس) معتقد بود که برگزاری مراسم یادبود در یکشنبه‌ها نیز مغایر با سنت نیست. خصومت شدیدی بین این گروه‌ها ایجاد شد و به سرعت مشخص شد که علاوه بر بهانه‌ای که روز برگزاری مراسم یادبود بود، دلایل عمیق‌تری وجود دارد که شامل تقابل محافظه‌کاران و اصلاح‌طلبان با هدف بازگشت به سنت‌های باستانی یا سازگاری با شرایط اجتماعی مدرن بود. تشدید مناقشه و دخالت پاتریارک‌نشین. این مناقشه، به دلیل این پیشینه، عمیق‌تر شد و علاوه بر اینکه موضوع مراسم یادبود را به یک مسئله مهم اعتقادی تبدیل کرد، به
یادبود را به یک مسئله مهم اعتقادی تبدیل کرد، به مسائل دیگری مانند تناوب دریافت عشای ربانی توسط روحانیون و افراد عادی نیز گسترش یافت. مانند سایر مناقشات، این مورد نیز بر پایه جهل عمومی آغاز شد و عمیق‌تر گشت، تقریباً شصت سال به طول انجامید و به بیان سخنان وحشتناک و نادرست نیز انجامید. اولین دخالت پاتریارک‌نشین جهانی در مسئله مراسم یادبود یکشنبه در سال ۱۷۷۲ با نامه‌ای از پاتریارک تئودوسیوس دوم صورت گرفت که در آن اعلام کرد کسانی که مراسم یادبود را در شنبه برگزار می‌کنند، از سنت باستانی پیروی می‌کنند، در حالی
می‌کنند، از سنت باستانی پیروی می‌کنند، در حالی که کسانی که آن را در یکشنبه‌ها انجام می‌دهند «تحت قضاوت نیستند». پس از شکست این تلاش برای مصالحه، تئودوسیوس دوم یا جانشین او پاتریارک ساموئل اول هانتزریس (۱۷۷۳–۱۷۷۴) یک بخشنامه کلیسایی (۱۷۷۳) صادر کرد که در آن راهبان را ترغیب می‌کرد تا در مورد مراسم یادبود از رویه صومعه خود پیروی کنند و از نزاع با دیگران در این زمینه خودداری کنند. این مداخله سازشکارانه نیز که با هدف مصالحه بین دو گروه بود، شکست خورد. مجامع و تصمیمات. پس از آن، شورایی در سال ۱۷۷۴ در صومعه
و تصمیمات. پس از آن، شورایی در سال ۱۷۷۴ در صومعه کوتلوموسی، در کوه آتوس، به دستور پاتریارک ساموئل هانتزریس برگزار شد. در این شورا پاتریارک‌های سابق قسطنطنیه، سیریل پنجم، و اسکندریه، ماتئوس، که در کوه آتوس بازنشسته شده بودند، چهار اسقف سابق و دو اسقف فعال، و همچنین دو اسقف از تسالونیکی شرکت کردند. حدود دویست راهب نیز حضور داشتند. شورا تصمیم گرفت که کسانی که بخشنامه کلیسایی سال ۱۷۷۳ را نپذیرفته‌اند، تکفیر شوند و از پاتریارک‌نشین خواستار اقدام شود. با وجود این زبان سخت، مناقشه ادامه یافت. سرانجام، شورای جدیدی
زبان سخت، مناقشه ادامه یافت. سرانجام، شورای جدیدی در سال ۱۷۷۶ در قسطنطنیه، تحت رهبری پاتریارک سوفونیوس دوم، برگزار شد که در آن پاتریارک اورشلیم و شانزده روحانی دیگر حضور داشتند. شرکت‌کنندگان اعلام کردند که مراسم یادبود می‌تواند هم در شنبه و هم در یکشنبه برگزار شود و این موضوع بیشتر مورد بحث قرار نخواهد گرفت. در این شورا، از جمله، سنت آتاناسیوس پاریوس، نئوفیتوس کافسوکالیویتس و سنت نیکودیموس کوه مقدس تکفیر شدند. البته بعدها این تکفیر لغو شد. تناوب عشای ربانی علاوه بر مسئله مراسم یادبود، مناقشه، همان‌طور که
علاوه بر مسئله مراسم یادبود، مناقشه، همان‌طور که ذکر شد، به معنویت اوخاریستی (عشای ربانی) بر اساس اصول موعظه شده توسط هسی‌کاست‌های قرن چهاردهم نیز گسترش یافت. جنبش کولیودس برای کشف مجدد الهیات پاتریستیک و یک زندگی مذهبی که شامل مشارکت مکرر در عشای ربانی بود، تلاش کرد. این جنبش از سوی بسیاری در کوه آتوس و جاهای دیگر مورد حمله قرار گرفت، حملاتی که بارها از هر حدی که انتظار می‌رفت از راهبان و روحانیون هر طبقه‌ای فراتر رفت. در سال ۱۸۱۹، یک شورا در قسطنطنیه نظرات کولیودس را مبنی بر اینکه عشای مقدس باید به‌طور
کولیودس را مبنی بر اینکه عشای مقدس باید به‌طور منظم توسط روحانیون و افراد عادی دریافت شود، تأیید کرد. شخصیت‌های برجسته. کولیودس‌ها: ضد کولیودس‌ها:
کانبکوو () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کاران-کونکاس () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کاریشوو () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ککن-واسیلیفکا () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
قرقیز-میاکی () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کول-کاناس () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کوژای-سمیونوفکا () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کولتای-کاران () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
قدیس آتاناسیوس اهل پاروس (۱۷۲۱–۱۸۱۳) یکی از قدیسین کلیسای ارتدوکس و از شخصیت‌های برجسته جریان رهبانی قرن هجدهم است. او روحانی و معلمی فرهیخته از تبار یونانی بود که در دوران حکومت عثمانی فعالیت می‌کرد. وی به شدت مورد حمله محافل کلیسا، به دلیل نمایندگی و رهبری کولیوادس‌ها، و همچنین محافل فکری قرار گرفت، زیرا با آدامانتیوس کورایس مخالفت می‌کرد. نام اصلی او آتاناسیوس تولیس بود و اصالتاً اهل جزیره پاروس بود. او به دلیل دانش الهیاتی و همچنین تحصیلاتش مورد توجه قرار گرفت و به عنوان معلم و مدیر در مراکز فکری برجسته
گرفت و به عنوان معلم و مدیر در مراکز فکری برجسته آن زمان خدمت کرد. زندگی‌نامه. آتاناسیوس احتمالاً در سال ۱۷۲۱ در روستای کوستوس در پاروس به دنیا آمد و نام آتاناسیوس را گرفت. پدرش آپوستولوس تولیس نام داشت و اهل سیفنوس بود، اما پس از ازدواج با زنی محلی در پاروس ساکن شد. او اولین آموزش خود را در روستای خود دریافت کرد، در سال ۱۷۴۵ برای تحصیل به ازمیر رفت و زیر نظر هیروتئوس دندرینوس شاگردی کرد. بعدها (۱۷۵۱) به مدرسه آتونیادا رفت و در آنجا زیر نظر نئوفیتوس کافسوکالیویتس و یوجین وولگاریس (با دومی بین سال‌های ۱۷۵۴
و یوجین وولگاریس (با دومی بین سال‌های ۱۷۵۴ و ۱۷۵۷) تحصیل کرد. به‌طور خاص، او از نئوفیتوس در «گرامر» و «دربارهٔ نحو» تئودور گازیس آموزش دید، در حالی که از یوجین وولگاریس دروس فلسفه را فرا گرفت. سپس در بلاغت و شبانی آموزش دید. در سال ۱۷۵۸، پس از تشویق و فشار یوجین وولگاریس، مدیریت مدرسه تبار در تسالونیکی (مدرسه یونانی تسالونیکی) را پذیرفت. در این مدرسه، شاگردی به نام سنت آتاناسیوسِ نئومارتیر در خشروکرینی داشت. او تنها دو سال در مدرسه تسالونیکی تدریس کرد، زیرا مدرسه به دلیل شیوع طاعون در شهر تعطیل شد؛
زیرا مدرسه به دلیل شیوع طاعون در شهر تعطیل شد؛ بنابراین به کورفو پناه برد و در آنجا تحصیلات خود را زیر نظر نیکفوروس تئوتوکیس تکمیل کرد و فیزیک خواند. سرانجام، پس از دعوت همکلاسی خود در مدرسه آتونیادا، پاناگیوتیس پالاماس، که در سال ۱۷۶۰ «مدرسه پالامیایا» را تأسیس کرده بود، به مسولونگی رفت. در سال‌های ۱۷۶۷ تا ۱۷۷۰ به تسالونیکی بازگشت و دوباره مسئولیت مدرسه تبار را بر عهده گرفت و پس از مدت کوتاهی دعوت افتخاری از پاتریارکی برای پذیرفتن مدیریت مدرسه آتونیادا را دریافت کرد. او بلافاصله این دعوت را پذیرفت و در
دریافت کرد. او بلافاصله این دعوت را پذیرفت و در کوه آتوس اقامت گزید، جایی که با ماکاریوس نوتاراس ملاقات کرد، که او را تشویق به دست‌گذاری کرد. آتاناسیوس اطاعت کرد و توسط او به عنوان کشیش دست‌گذاری شد. در این دوره او به‌طور فعال در جنبش کولیوادس‌ها درگیر شد و در نتیجه نه تنها از مدرسه اخراج شد، بلکه در سال ۱۷۷۶ به عنوان بدعت‌گذار محکوم و از مقام خود خلع شد. او به تسالونیکی به عنوان استاد در یک دبیرستان بازگشت و در سال ۱۷۸۱ اعاده حیثیت شد. تا سال ۱۷۸۶ در تسالونیکی ماند و در آنجا با نیکودیموس آگیوریتس در کار
ماند و در آنجا با نیکودیموس آگیوریتس در کار بسیار مهم انتشار آثار گریگوری پالاماس همکاری نزدیک داشت. با این حال، او همچنان به یک کار تفسیری، دفاعی، تاریخی-دگماتیک، مذهبی، سرودشناختی، فلسفی و آموزشی بسیار مهم ادامه داد، و در نتیجه «یکی از مهم‌ترین عوامل احیای و پیشرفت معنوی یونانیان برده شد». در سال ۱۷۸۶ به سمت پاروس حرکت کرد، اما جنگ روسیه و عثمانی به او اجازه نداد در جزیره پیاده شود، در نتیجه به خیوس رفت. در آنجا مسئولیت مدرسه‌ای را بر عهده گرفت که آن را به شکوفایی قابل توجهی رساند و در سن ۹۰ سالگی آنجا
به شکوفایی قابل توجهی رساند و در سن ۹۰ سالگی آنجا را ترک کرد. دو سال بعد در ۲۴ ژوئن ۱۸۱۳ در کلیسای کوچک سنت جورج رستونز درگذشت. کلیسا او را در تاریخ درگذشتش گرامی می‌دارد و سرود مذهبی زیر را به او اختصاص می‌دهد: «ای آتاناسیوس پدر، با خرد آراسته، به پرهیزگاری، معلمی الهی برای کلیسای مسیح و ستونی درخشان از زندگی راستین بودی. از این رو، جزیره پاروس به شکوه تو افتخار می‌کند و همه ما فضیلت‌های الهی تو را گرامی می‌داریم.» نزاع با کورایس و دیدگاه سیاسی آتاناسیوس. آتاناسیوس از موضوعاتی استفاده کرد که در چارچوب تنگ
از موضوعاتی استفاده کرد که در چارچوب تنگ الهیات باقی نماندند، بلکه به مسائل گسترده‌تر اجتماعی و سیاسی پرداختند. او فردی بسیار باسواد و چند زبانه بود، و در نتیجه تغییرات بزرگ جهانی را که روشنگری در اروپا ایجاد کرده بود، درک می‌کرد؛ بنابراین، با زبان نسبتاً محافظه‌کارانه‌اش، شروع به نقد وقایع و ساختارهای سیاسی در اروپا کرد و به خودسری بدعت‌آمیز آن‌ها، آن‌گونه که او آن را می‌نامید، حمله کرد. به این ترتیب، کتابی ("آموزش پدری") نوشت که در آن با پیشنهادهای لیبرال روشنگران برای انقلاب مخالفت می‌کرد. این کتاب توسط
روشنگران برای انقلاب مخالفت می‌کرد. این کتاب توسط پاتریارک منتشر شد و به نظر می‌رسد هدف آن بیان مقاصد و فرامین سیاسی عثمانی‌ها بوده است، به همین دلیل ممکن است دیدگاه‌های نویسنده آن را به‌طور کامل منعکس نکند. این کتاب دلیلی برای حملات روشنگران به کلیسا شد، که آن را به طرفداری از ترک‌ها و بندگی متهم می‌کردند، هرچند واضح است که این دیدگاه‌ها منعکس‌کننده اکثریت قاطع فاناریوت‌ها بود، که با ترس دائمی از اینکه یک شورش محلی، حتی در صورت موفقیت، بقیه یونانیان را در معرض خشم انتقام‌جویانه ترک‌ها قرار دهد، زندگی
در معرض خشم انتقام‌جویانه ترک‌ها قرار دهد، زندگی می‌کردند. ترسی که با توجه به وقایع قبلی (مانند اورلوفیکا) و ادامه آن تا سال ۱۹۲۲، به هیچ وجه بی‌اساس نبود. کورایس شخصاً با کتاب «آموزش برادرانه» به این کتاب پاسخ داد، که در آن با توهین‌های تند شخصی به آتاناسیوس و ایده‌های کلی او، قصد داشت ثابت کند که این ایده‌ها منعکس‌کننده کل مردم یونان نیستند. دقیقاً در اینجا تفاوت بین دو دنیای کامل آشکار می‌شود. روشنگران و کورایس ایده‌های اروپایی را منعکس می‌کنند که یک دولت کاملاً ملی را، مطابق با دیدگاه‌های اومانیسم، بر
کاملاً ملی را، مطابق با دیدگاه‌های اومانیسم، بر اساس یک ساختار جغرافیایی یونان باستان می‌طلبند، در حالی که آتاناسیوس و محافظه‌کارترها ساختار یک دولت سنتی چندملیتی را. هدف این ساختار این است که بتوانند اقلیت‌های کوچک یونانی را که در سراسر امپراتوری عثمانی پراکنده بودند، نجات دهند، زیرا یک ساختار محدود جغرافیایی یونانی آنها را در معرض خواسته‌های عثمانی‌ها و در نهایت نابودی هویت فرهنگی‌شان قرار می‌داد؛ بنابراین، در نظر آتاناسیوس، تشکیل دولت ملی به معنای نابودی فوری هلنیسم است. علاوه بر این، در ذهن او یک دلیل
فوری هلنیسم است. علاوه بر این، در ذهن او یک دلیل دوم نیز وجود دارد. سازماندهی دولت تحت جهان‌بینی روشنگری به معنای سکولاریزاسیون زندگی عمومی، اعمال قانون طبیعی و فایده‌گرایی هنجاری است، که در نتیجه پایه‌هایی که تا زمان او آگاهی عمومی یونانی را حتی در نامناسب‌ترین شرایط حفظ کرده بودند، تهدید می‌شود. کریستوس جیاناراس خاطرنشان می‌کند که این دیدگاه نه ترک‌دوستی آسان بود و نه بردگی داوطلبانه، بلکه جهان‌بینی‌ای کاملاً متفاوت از ساختار ملی‌گرایانه محدود روشنگری بود. یک سیستم جهانی که شروع به باروری کرده بود، زیرا
یک سیستم جهانی که شروع به باروری کرده بود، زیرا یونانیان قبلاً موقعیت‌های کلیدی دولت عثمانی را اشغال کرده بودند، در حالی که تجارت و ناوبری عمدتاً به دست یونانیان افتاده بود. فاناریوت‌ها و طبقات محافظه‌کارتر به یک تصرف از درون اعتقاد داشتند، ایده‌ای که در زمان آتاناسیوس به‌طور فزاینده‌ای در حال رشد بود. در نهایت، درگیری کورایس و آتاناسیوس، صرفاً یک درگیری بین مترقیون و محافظه‌کاران نبود، بلکه تقابل دو دیدگاه سیاسی متفاوت بود که هر یک به نوع متفاوتی از هلنیسم پاسخ می‌داد. هلنیسم «تبار» یا هلنیسم یک ملیت
پاسخ می‌داد. هلنیسم «تبار» یا هلنیسم یک ملیت قومی-قبیله‌ای یونانی که هویت خود را مستقیماً از یونان کلاسیک می‌گرفت و ۱۰ قرن بیزانس را نادیده می‌گرفت. همان‌طور که نیکولاس آرکاس در مقاله مربوطه در «دایرةالمعارف مذهبی و اخلاقی» (ΘΗΕ) می‌نویسد، مخالفت آتاناسیوس با روشنگری نه نتیجه یک‌جانبه‌نگری و نه درک ضدشناختی بود: بنابراین، وقتی آتاناسیوس تأکید می‌کرد که «خرد بیرونی… به خودی خود نه بد است و نه خوب… بلکه از طریق استفاده کسانی که آن را دارند، خوب یا بد می‌شود»، کاملاً به آن اعتقاد داشت. ما همچنین موضعی را که
کاملاً به آن اعتقاد داشت. ما همچنین موضعی را که او اتخاذ کرد، می‌دانیم: «در حالی که او به شدت از ایده‌های فلسفی جدید [روشنگری] انتقاد می‌کرد، از ترجمه انتخابی برخی آثار روشنگران اروپایی و استفاده از آنها به عنوان کتاب‌های درسی دریغ نکرد.» نوشته‌های او. آثار نوشتاری آتاناسیوس غنی و بسیار مهم است و تقریباً همه زمینه‌های فعالیت مسیحی (زندگی قدیسین، الهیات، مسائل اجتماعی، مراسم عبادی، آموزش و پرورش، شبانی) را دربرمی‌گیرد و امروزه به دلیل درک کتاب مقدس، اجتماعی و الهیاتی‌اش، به عنوان نمونه‌ای برجسته از خدمت
و الهیاتی‌اش، به عنوان نمونه‌ای برجسته از خدمت شبانی ارتدوکس مورد ارزیابی قرار می‌گیرد.
کورمانای‌باش () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ناریستائو () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
میاکی‌تاماک () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
منئوزتاماک () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
منظور از پوزیشن‌های انسان، حالت‌های فیزیکی مختلفی است که بدن انسان می‌تواند به خود بگیرد. مترادف‌های متعددی وجود دارد که اغلب به جای یکدیگر استفاده می‌شوند، مانند ژست، اما تفاوت‌های معنایی خاصی دارند. موقعیت‌های اصلی. هنگامی که انسان بی‌حرکت است، معمولاً در یکی از وضعیت‌های اصلی زیر قرار دارد: روی چهار دست و پا. این حالت ثابت خزیدن است که یک فرم غریزی از حرکت در کودکان بسیار خردسال به‌شمار می‌رود. این وضعیت گاهی به دلیل ارتباط آن با شروع یا در دسترس بودن رابطه جنسی، حالتی با بار جنسیِ صریح تلقی می‌شود.
رابطه جنسی، حالتی با بار جنسیِ صریح تلقی می‌شود. درازکش. در حالت درازکش، بدن می‌تواند شکل‌ها و وضعیت‌های بسیار متنوعی به خود بگیرد. مانند: نشسته. نشستن مستلزم استقرار باسن روی سطحی کم و بیش افقی مانند صندلی یا زمین است. روی صندلی، ساق پاها معمولاً عمودی اند، اما روی زمین می‌توان پاها را به حالت نیلوفری یا با بردن زیر ران به حالت چهارزانو قرار داد. ایستاده. اگرچه ایستادنِ بی‌حرکت ظاهراً ثابت به نظر می‌رسد، اما ابزارهای اندازه‌گیری مدرن نشان می‌دهد که این حالت در واقع شامل چرخش جزئی از ناحیه مچ پا در صفحه
در واقع شامل چرخش جزئی از ناحیه مچ پا در صفحه ساجیتال است. نوسانِ ایستادن بی‌حرکت اغلب به حرکت آونگ وارونه تشبیه می‌شود. سازوکارهای متعددی در بدن برای کنترل این حرکت پیشنهاد شده‌اند؛ از جمله عملکرد فنری عضلات، کنترل بالاتر از سوی سیستم عصبی، یا عضلات مرکزی.
جنبش برای آزادی ملل! یک جنبش بین حزبی به رهبری روسیه است که احزاب سیاسی مختلف کشورهای مختلف را متحد می‌کند و ادعا می‌کند که با مظاهر مدرن استعمار مقابله می‌کند. اعضا. این جنبش ماهیتی غیررسمی دارد، بنابراین هیچ معیار عضویت رسمی ندارد. ساختار این جنبش شامل یک کمیته دائمی است که شامل جنبش‌های سیاسی از ۲۰ کشور جهان می‌شود. مجمع عمومی مؤسس «انجمن حامیان مبارزه علیه رویه‌های مدرن استعمار نو - «برای آزادی ملت‌ها!» با حضور ۵۰ جنبش سیاسی، از جمله ۶ جنبش اروپایی، ۲۳ جنبش آسیایی، ۱۴ جنبش آفریقایی و ۷ جنبش آمریکای
۲۳ جنبش آسیایی، ۱۴ جنبش آفریقایی و ۷ جنبش آمریکای لاتین برگزار شد. کمیته دائمی. کمیته دائمی نهاد اجرایی اصلی این جنبش است. دمیتری مدودف، رئیس حزب روسیه متحد، در مجمع عمومی افتتاحیه به عنوان رئیس کمیته دائمی انتخاب شد. کمیته دائمی شامل ۲۰ جنبش سیاسی است: کمیته دائمی به‌طور منظم در مورد مسائل کلیدی مربوط به توسعه و فعالیت‌های آینده جنبش بحث و گفتگو می‌کند. این کمیته در مورد مسیرهای استراتژیک فعالیت‌های جنبش تصمیم‌گیری می‌کند، مکان‌ها و تاریخ‌های مجامع عمومی عادی و فوق‌العاده را تعیین می‌کند و همچنین پیش‌نویس
و فوق‌العاده را تعیین می‌کند و همچنین پیش‌نویس برنامه‌ها و اسناد نهایی را تصویب می‌کند. کمیته دائمی بر اساس کمیته سازماندهی تشکیل شد که تا مجمع عمومی بنیانگذار جنبش در فوریه ۲۰۲۴ فعالیت داشت.
نبرد اسماعیلیه () نبردی که در آخرین مراحل جنگ یوم کیپور، طی ۱۸ تا ۲۲ اکتبر ۱۹۷۳، بین ارتش مصر و نیروهای دفاعی اسرائیل در جنوب شهر اسماعیلیه، در کرانه غربی کانال سوئز در مصر، رخ داد. خود این نبرد به عنوان بخشی از عملیات بزرگتر ارتش اسرائیل، ابیرای-لو، در تلاشی برای تصرف اسماعیلیه و در نتیجه قطع خطوط لجستیکی و تدارکاتی بیشتر ارتش دوم میدانی مصر در آن سوی کانال سوئز، صورت گرفت. ارتش اسرائیل با شکستن سرپل تازه تأسیس خود در غرب کانال در انتهای شمالی دریاچه تلخ بزرگ، حمله‌ای را از دِوِرسویر به سمت اسماعیلیه آغاز
حمله‌ای را از دِوِرسویر به سمت اسماعیلیه آغاز کرد. نیرویی ترکیبی از چتربازان و کماندوهای مصری در یک نبرد تأخیری شرکت کردند و تحت فشار فزاینده پیاده‌نظام و زرهی ارتش اسرائیل، به مواضع دفاعی در شمال عقب‌نشینی کردند. تا ۲۲ اکتبر، آنها آخرین خط دفاعی، از جمله مواضعی در امتداد کانال اسماعیلیه را اشغال کردند. اگرچه تعدادشان کمتر بود، اما آخرین تلاش اسرائیل برای تصرف شهر را دفع کردند. سپس آتش‌بس سازمان ملل متحد برقرار شد و نبرد به پایان رسید. مصری‌ها در دفاع از اسماعیلیه به یک پیروزی تاکتیکی و استراتژیک دست
از اسماعیلیه به یک پیروزی تاکتیکی و استراتژیک دست یافتند و محاصره نیروهای بزرگ خود را در ساحل شرقی کانال سوئز متوقف کردند و خطوط تدارکاتی خود را باز نگه داشتند.
دیل ارنهارت (; – ) راننده خودروی مسابقه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا بود. مرگ. در جریان ۵۰۰ مایلی دیتونا در دیتونا اینترنشنال اسپیدوی در ۱۸ فوریهٔ ۲۰۰۱، ارنهارت در یک تصادف سه‌ماشینی در دور پایانی مسابقه کشته شد. او پس از برخوردی جزئی با استرلینگ مارلین با شرادر تصادف کرد و به دیوارهٔ خارجی مسیر مستقیماً برخورد کرد. در لحظهٔ تصادف، ارنهارت مشغول مسدود کردن مسیر شرادر از بیرون و مارلین از داخل بود. خودروهای ارنهارت و شرادر هر دو از شیب آسفالتی مسیر خارج شدند و به چمن داخلی پیچ چهارم رفتند. چند ثانیه بعد،
و به چمن داخلی پیچ چهارم رفتند. چند ثانیه بعد، راننده‌اش مایکل والتریپ مسابقه را برد، در حالی که هم‌تیمی والتریپ و پسر ارنهارت، ارنهارت جونیور دوم شد. ارنهارت در مرکز پزشکی هالیفاکس ساعت ۱۷:۱۶ به وقت استاندارد شرقی (۲۲:۱۶ به وقت هماهنگ جهانی) درگذشت؛ او ۴۹ سال داشت. نسکار رئیس مایک هلتون در بیانیه‌ای رسمی مرگ ارنهارت را تأیید کرد. کالبدشکافی انجام‌شده در ۱۹ فوریهٔ ۲۰۰۱ نشان داد که ارنهارت دچار شکستگی قاعدهٔ جمجمه کشنده شده‌است. چهار روز بعد، در ۲۲ فوریه، مراسم عمومی خاکسپاری ارنهارت در کلیسای کالواری در
مراسم عمومی خاکسپاری ارنهارت در کلیسای کالواری در شارلوت، کارولینای شمالی برگزار شد. پیامدها. در روزهای پس از مرگ ارنهارت چندین نشست خبری برگزار شد. پس از آنکه استرلینگ مارلین و خانواده‌اش از سوی برخی طرفداران تهدید به مرگ شدند، مایکل والتریپ و ارنهارت جونیور او را از هرگونه تقصیر تبرئه کردند. پلیس دیتونا بیچ و نسکار هر دو تحقیقات مستقلی دربارهٔ تصادف آغاز کردند؛ تقریباً تمام جزئیات تصادف منتشر شد. اتهاماتی دربارهٔ نقص کمربند ایمنی مطرح شد که منجر به استعفای بیل سیمپسون از شرکت خودش شد؛ شرکتی که کمربند
بیل سیمپسون از شرکت خودش شد؛ شرکتی که کمربند ایمنی ماشین ارنهارت و اکثر خودروهای دیگر نسکار را تولید کرده بود. در اکتبر ۲۰۰۱، نسکار استفاده از دستگاه HANS را برای رانندگان سه سری اصلی خود اجباری کرد؛ دستگاهی که ارنهارت پیش از آن استفاده از آن را به‌خاطر ناراحتی رد کرده بود. جسد ارنهارت پس از مراسم خصوصی، در ملک شخصی‌اش در موریسویل، کارولینای شمالی به خاک سپرده شد. یادبود. مرگ دیل ارنهارت تأثیری عمیق بر فرهنگ عمومی ایالات متحده و دنیای اتومبیل‌رانی گذاشت. چند روز پس از حادثه، طرفداران در پیست دیتونا و اطراف
روز پس از حادثه، طرفداران در پیست دیتونا و اطراف آن یادبودهایی ساختند، گل‌آرایی کردند و با شمع‌افروزی یاد او را گرامی داشتند. شمارهٔ ماشین او یعنی ۳ به نمادی از یادبود تبدیل شد و در بسیاری از مسابقات بعدی توسط تیم‌ها و رانندگان دیگر به احترام او مورد تجلیل قرار گرفت. در سال ۲۰۰۲، مجسمه‌ای از ارنهارت در ورودی دیتونا اینترنشنال اسپیدوی نصب شد که محل اصلی مسابقات او بود. همچنین در موزه تالادیگا و تالار افتخار نسکار، بخش‌هایی ویژه به یاد و افتخار او اختصاص یافته‌اند. ارنهارت در سال ۲۰۱۰ به عنوان یکی از اعضای
ارنهارت در سال ۲۰۱۰ به عنوان یکی از اعضای اولیه به تالار افتخار نسکار راه یافت. او هم‌چنان یکی از محبوب‌ترین و تاثیرگذارترین چهره‌های تاریخ نسکار به شمار می‌رود.
هوهانس آرسنی پیلویان (؛ زاده - ) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۲۴ در ایروان در به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۵۲) و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۵۸) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان است. وی همچنین برنده جوایزی همچون آموزگار شایسته جمهوری ارمنستان و نقاش شایسته جمهوری ارمنستان شد.
مانیاک نُرایری موتافیان (؛ زاده ) ریاضی‌دان، کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۷ سپتامبر ۱۹۷۷ در لنیناکان در به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون آموزگار شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۵) شد.
سوتلانا ولادیمیری کولوساریان (؛ زاده ) خواننده اپرا اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۳۹ در در به دنیا آمد و از کنسرواتوار سن پترزبورگ (۱۹۵۷) دانشکده دولتی موسیقی گنیسین (۱۹۶۳) کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۶۷) فارغ‌التحصیل گشت. وی در تالار آکادمی ملی اپرا و باله آلکساندر اسپنداریان کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فعالیت کرده است. وی همچنین برنده جوایزی همچون آموزگار شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۱) شد.
هراند خاچاطوری هاکوبیان (؛ زاده - درگذشته ) فیلسوف، کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۷ دسامبر ۱۹۲۷ در ساروخان در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۵۰) و دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۵۵) فارغ‌التحصیل گشت. هرانوش هاکوبیان و دختر و پسر وی می‌باشند. وی همچنین برنده جوایزی همچون آموزگار شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۰) شد. وی در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۱ در سن ۸۳ سالگی در ایروان درگذشت.
فولیک هاکوبیان (؛ زاده ) شاعر، رمان‌نویس اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۵ دسامبر ۱۹۳۵ در کاراگلوخ در به دنیا آمد . وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان (۲۰۰۹) و است. وی همچنین برنده جوایزی همچون آموزگار شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۰۴) و مدال خاچاطور آبوویان (۱۹۹۵) و شهروند افتخاری یغگنادزور (۲۰۰۵) شد.
گارگین موُسِسی هاروتیونیان (؛ زاده - درگذشته ) مورخ اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۰ سپتامبر ۱۹۲۲ در گوریس در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون آموزگار شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۰۹) شد. وی در ۸ سپتامبر ۲۰۱۳ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
نازیک کاراپتی هاروتیونیان (؛ زاده ) دانشمند اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۰ اکتبر ۱۹۵۶ در لنیناکان در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۷۹) فارغ‌التحصیل گشت. وی در و دانشگاه دولتی ایروان فعالیت کرده است. وی همچنین برنده جوایزی همچون آموزگار شایسته جمهوری ارمنستان و مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان شد.
گشت‌زنی () یک تاکتیک نظامی است، که اغلب با هدف شناسایی انجام می‌شود. گروه‌های کوچک یا واحدهای انفرادی از یک تشکیلات بزرگتر برای دستیابی به یک هدف خاص اعزام می‌شوند و سپس بازمی‌گردند. تاکتیک گشت‌زنی ممکن است برای نیروهای زمینی، واحدهای زرهی، واحدهای دریایی و نیروی هوایی اعمال شود. مدت زمان گشت‌زنی بسته به ماهیت هدف و نوع واحدهای درگیر، از چند ساعت تا چند هفته متغیر خواهد بود. انواع مختلفی از گشت‌زنی وجود دارد که هر کدام هدف متفاوتی دارند. رایج‌ترین آنها جمع‌آوری اطلاعات با انجام گشت شناسایی است. چنین گشتی
اطلاعات با انجام گشت شناسایی است. چنین گشتی ممکن است سعی کند مخفیانه بماند و دشمن را بدون اینکه شناسایی شود، رصد کند. سایر گشت‌های شناسایی، به ویژه آنهایی که با جمعیت غیرنظامی تعامل دارند، به صورت آشکار انجام می‌شود.
ماریا ماروی (؛ زادهٔ ۲ آوریل ۱۹۷۳) بازیگر آرژانتینی است که جایزه مارتین فیرو برای بهترین نویسنده/فیلمنامه‌نویس را بابت نگارش فیلم‌نامهٔ «"نمایش پیلارچیتا"» که از تلویزیون عمومی آرژانتین پخش شد، دریافت کرد. او یک خواهر دوقلو به نام پائولا دارد. شریک زندگی او دامیان سیفرون کارگردان فیلم است که از او دو دختر دارد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "قصه‌های وحشیانه"، "متبارک با آتش" و "قعر دریا" اشاره نمود.
باچر بیبیز یک گروهٔ موسیقی هوی متال آمریکایی اهل لس آنجاس می‌باشد که اعضای آن را خوانندهٔ اصلی هایدی شپرد، گیتارزن هنری فلوری (عضو پیشین ایمن)، نوازندهٔ بیس ریکی بونازا و طبل‌زن دیو نیکلز تشکیل می‌دهند. نخستین آلبوم آن‌ها تحت عنوان "جالوت" در ۹ ژوئیهٔ سال ۲۰۱۳ از سوی سنچری مدیا رکوردز منتشر گردید. این آلبوم در هفتهٔ اول انتشار، در ایالات متحده ۳٫۳۰۰ نسخه فروش داشت و در جدول بیلبورد هیت‌سیکر رتبهٔ ۳ و در جدول بیلبورد ۲۰۰ رتبهٔ ۱۱۲ را کسب نمود.
مالیه گاینی () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
مالیه کارکالی () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ماکسیموفکا () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
مایاک () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
زیریکلی‌کول () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
زیلدیاروو () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
زیدیگان () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
زایپکول () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یرلیکوو () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ینه‌بی-اورسایوو () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یاشلیار () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یاشل‌کول () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ورخوتسنکو () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اومانکا () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اورشاک () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اورشاک‌باش‌کارامالی () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اوسپخ () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اویازی‌باشوو () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
توکسان‌بایوو () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
تویاش () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
مردونه بپذیرش دومین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی هوی متال آمریکایی باچر بیبیز می‌باشد که در ۲۱ اوت سال ۲۰۱۵ از سوی سنچری مدیا رکوردز منتشر گردید. تاریخچه. گروه در ۵ نوامبر سال ۲۰۱۴ اعلام کرد که کار روی دومین آلبوم استودیویی‌شان را آغاز نموده‌اند. روند تولید آلبوم در ۳ آوریل سال ۲۰۱۵ به پایان رسید. اعضای گروه اعلام کردند که این آلبوم بازگشتی به ریشه‌های ترش متال آن‌ها خواهد بود. همچنین مشخص شد که آلبوم شامل نسخهٔ بازضبط‌شده‌ای از نخستین تک‌آهنگشان در سال ۲۰۱۰ با نام «دختران بلوند همه یک‌جورند» نیز خواهد