payamvha/North_RAG huggingface dataset:
منطقه‌ای را که استان لیوبلیانا را تشکیل می‌داد، الحاق کرد؛ این منطقه با استان فیومه و مناطق تشکیل‌دهنده دومین استانداری دالماسی ادغام شد. پایان جنگ در مرز ایتالیا و یوگسلاوی، پس از آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، با قتل‌عام فوئیبه (توسط پارتیزان‌های یوگسلاوی) که عمدتاً در ایستریا بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ رخ داد، مشخص شد. همچنین خروج ایستریا-دالماسی انجام شد که شامل مهاجرت حدود ۳۵۰٬۰۰۰ ایتالیایی ایستریایی و ایتالیایی دالماسی بود و مسئله تریسته نیز مطرح بود. جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی یکی از تنها دو
جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی یکی از تنها دو کشور اروپایی بود که در طول جنگ جهانی دوم توسط نیروهای خود آزاد شد و تنها با کمک محدود متفقین روبرو شد. این کشور از دموکراسی‌های غربی و اتحاد جماهیر شوروی حمایت دریافت کرد و در پایان جنگ هیچ نیروی خارجی در خاک آن مستقر نبود. بخشی از این امر باعث شد یوگسلاوی در آغاز جنگ سرد موقعیتی میان دو بلوک پیدا کند. در سال‌های ۱۹۴۷–۱۹۴۸، اتحاد جماهیر شوروی تلاش کرد تا از یوگسلاوی اطاعت بخواهد، عمدتاً در مسائل سیاست خارجی اتحاد جماهیر شوروی، که منجر به جدایی تیتو–استالین شد
جماهیر شوروی، که منجر به جدایی تیتو–استالین شد و تقریباً به یک درگیری نظامی منجر می‌گردید. دوره‌ای از روابط بسیار سرد با اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد، در طول آن ایالات متحده و بریتانیا تلاش کردند یوگسلاوی را به ناتو جدید متقاعد کنند. این وضعیت در سال ۱۹۵۳ با بحران تریسته، یک اختلاف تنش‌زا بین یوگسلاوی و متفقین غربی بر سر مرز نهایی یوگسلاوی-ایتالیا، تغییر کرد و با آشتی یوگسلاوی و شوروی در سال ۱۹۵۶ تکمیل شد. این موقعیت دوگانه در آغاز جنگ سرد، به سیاست خارجی جنبش عدم تعهد تبدیل شد که یوگسلاوی تا زمان انحلال خود
عدم تعهد تبدیل شد که یوگسلاوی تا زمان انحلال خود فعالانه آن را دنبال می‌کرد. مسئله وضعیت تریسته نهایتاً با Treaty of Osimo در سال ۱۹۷۵ حل شد. این معاهده توسط دو کشور در اوسیمو، ایتالیا، برای تقسیم نهایی قلمرو آزاد تریسته بین دو کشور امضا شد. معاهده بر اساس یادداشت تفاهم لندن در سال ۱۹۵۴ بود که اداره مدنی منطقه A را به ایتالیا و منطقه B را به یوگسلاوی واگذار کرده بود. منطقه A، شامل شهر تریسته، به استان تریسته ایتالیا ملحق شد، اما یوگسلاوی دسترسی آزاد به بندر آن داشت.
روابط ایتالیا و پرتغال (; ) به روابط دو جانبه بین ایتالیا و پرتغال اشاره دارد. هر دو کشور عضو شورای اروپا، اتحادیه اروپا، ناتو، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، اتحادیه مدیترانه و سازمان ملل متحد هستند. تاریخچه. ایتالیا و پرتغال سابقه طولانی روابط دارند، با توجه به نزدیکی جغرافیایی بین این دو کشور. در دوران اتحادیه ایبری از ۱۵۸۰ تا ۱۶۴۰، پرتغال و پادشاهی ناپولی، پادشاهی سیسیل و دوک‌نشین میلان همگی تحت اداره مادرید، اسپانیا بودند. بین سال‌های ۱۶۸۰ تا ۱۶۸۲، تجارت مستقیم بین پرتغال و دوک‌نشین ساووی برقرار بود.
مستقیم بین پرتغال و دوک‌نشین ساووی برقرار بود. تا سال ۱۸۶۰، پرتغال نمایندگی‌های دیپلماتیک نزد پادشاهی ساردنی و پادشاهی دو سیسیل داشت. در آوریل ۱۸۵۰، سفیر پرتغال مقیم رم که نزد سریر مقدس اعتبارنامه داشت، همچنین به دوک‌نشین بزرگ توسکانی نیز معرفی شد. در سال ۱۸۶۰، ایتالیا و پرتغال روابط دیپلماتیک رسمی برقرار کردند. در سپتامبر ۱۸۶۱، پرتغال پادشاه ویکتور امانوئل سوم از پادشاهی ایتالیا متحد را به رسمیت شناخت. در سپتامبر ۱۹۱۱، ایتالیا جمهوری اول پرتغال را به رسمیت شناخت و در مه ۱۹۱۸، دولت رئیس‌جمهور پرتغال
رسمیت شناخت و در مه ۱۹۱۸، دولت رئیس‌جمهور پرتغال سیدونیو پایس توسط ایتالیا به رسمیت شناخته شد. در سال ۱۹۴۶، آخرین پادشاه ایتالیا، اومبرتوی دوم به پرتغال گریخت و ۳۷ سال در آنجا ماند. در طول جنگ جهانی اول، پرتغال بی‌طرف ماند، اما در سال ۱۹۱۶ به عنوان عضو وابسته به نیروهای متفقین (که ایتالیا نیز شامل آن بود) درآمد. در طول جنگ جهانی دوم، پرتغال در تمام مدت جنگ بی‌طرف باقی ماند. روابط سیاسی بین ایتالیا و پرتغال نزدیک باقی مانده است. هر دو کشور عضو اتحادیه اروپا هستند و در مسائل مختلف همکاری نزدیکی دارند.
اروپا هستند و در مسائل مختلف همکاری نزدیکی دارند. توافقنامه‌های دوجانبه. هر دو کشور چند توافقنامه دوجانبه امضا کرده‌اند، از جمله: پیمان تجارت و ناوبری (۱۸۷۲)؛ توافقنامه همکاری فرهنگی و علمی (۱۹۷۷)؛ توافقنامه جلوگیری از دو بار مالیات و پیشگیری از فرار مالیاتی در حوزه مالیات بر درآمد (۱۹۸۰)؛ توافقنامه امنیتی (۲۰۰۷)؛ و توافقنامه حفاظت متقابل از اطلاعات طبقه‌بندی‌شده (۲۰۰۷).
این فهرستی از جنبش‌های چریکی قابل‌توجه است که نام، مخفف رایج و کشور اصلی فعالیت آن‌ها را ارائه می‌دهد. اروپا. قبرس. وضعیت اضطراری قبرس – قبرس
روابط اتریش و ایتالیا () دوستانه و مبتنی بر همکاری‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی نزدیک است. اتریش دارای سفارت در رم و کنسولگری کل در میلان است. ایتالیا نیز سفارت در وین و کنسولگری در اینسبروک دارد. هر دو کشور عضو کامل شورای اروپا، اتحادیه اروپا، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی و سازمان امنیت و همکاری اروپا هستند. این کشورها ۴۲۰ کیلومتر مرز مشترک دارند. تاریخچه. از زمان قرون وسطی، اتریش نفوذ زیادی بر ایالت‌های تاریخی ایتالیا، به ویژه در شمال این کشور داشت. از سوی دیگر، ایتالیا بر فرهنگ، معماری و آشپزی اتریش
سوی دیگر، ایتالیا بر فرهنگ، معماری و آشپزی اتریش تأثیر گذاشت و بسیاری از هنرمندان و معماران مانند سانتینو سولاری، مارتینو آلتمونته، جیووانی زوکالی، وینچنزو اسکاموزی در اتریش فعالیت کرده و به توسعه سبک باروک کمک کردند، به‌ویژه در زالتسبورگ. از اواخر قرون وسطی، ایتالیایی‌ها و اتریشی‌ها در تعدادی جنگ یا به عنوان دشمن یا به عنوان متحد با یکدیگر درگیر بودند. اتریش در جنگ‌ها علیه امپراتوری عثمانی با چندین ایالت ایتالیایی از جمله دوک‌نشین بزرگ توسکانی، دوک‌نشین مانتووا، دوشی فرارا، دوک‌نشین ساووی و ایالات پاپی در
دوشی فرارا، دوک‌نشین ساووی و ایالات پاپی در نبرد طولانی ترک‌ها و با جمهوری ونیز در جنگ‌های جنگ بزرگ عثمانی و جنگ عثمانی-ونیز ۱۷۱۴–۱۷۱۸ متحد بود. اتریش و جمهوری ونیز در جنگ Uskok War سال‌های ۱۶۱۵–۱۶۱۸ علیه یکدیگر جنگیدند. از قرن ۱۸، پادشاهی هابسبورگ به ایتالیا گسترش یافت و در زمان‌های مختلف بخش‌هایی از ایتالیا را تحت حکومت خود درآورد. در نتیجه جنگ جانشینی اسپانیا، دوک‌نشین میلان و منتووا در شمال ایتالیا و پادشاهی‌های ناپلی و ساردنی در جنوب ایتالیا در سال ۱۷۱۴ به اتریش واگذار شدند. با پیمان لاهه (۱۷۲۰)،
۱۷۱۴ به اتریش واگذار شدند. با پیمان لاهه (۱۷۲۰)، اتریش پادشاهی سیسیل را در ازای ساردنی که به دوک‌نشین ساووی رسید، به دست آورد. در طول جنگ جانشینی لهستان، اتریش در سال ۱۷۳۴ هر دو ناپل و سیسیل را از دست داد اما دوک‌نشین پارما را به دست آورد. در جنگ جانشینی اتریش، اتریش علیه جمهوری جنوا و دوک‌نشین مودنا و رجیو جنگید و حتی مدتی جنوا و مودنا را تصرف کرد، اما بر اساس پیمان اکس لا شاپل در ۱۷۴۸، اتریشی‌ها از هر دو کشور عقب‌نشینی کرده و همچنین پارما را از دست دادند. در ۱۷۹۷، طبق پیمان کامپو فورمیو، اتریش میلان و
در ۱۷۹۷، طبق پیمان کامپو فورمیو، اتریش میلان و مانتووا را به جمهوری سیسالپین تازه تأسیس از دست داد، اما بخشی از جمهوری ونیز که بین اتریش و جمهوری نخست فرانسه تقسیم شده بود، به دست آورد. بخشی که توسط اتریش تصرف شد، استان ونیز جدید را تشکیل داد. در ۱۸۰۳، اسقف‌نشین ترنتو به کنت‌نشین تیرول تحت سلطه اتریش الحاق شد. در ۱۸۰۵، اتریش استان ونیز را به پادشاهی ناپلئونی ایتالیا و ترنتو را به پادشاهی ناپلئونی ایتالیا در ۱۸۱۰ از دست داد. پس از کنگره وین در ۱۸۱۵، ونیز، میلان، مانتووا و ترنتو دوباره به اتریش واگذار شد، به
مانتووا و ترنتو دوباره به اتریش واگذار شد، به طوری که سه مورد اول در پادشاهی لمباردی-ونیز تازه تشکیل شده گنجانده شدند و آخری دوباره به کنت‌نشین تیرول ملحق شد. حکومت اتریش در شمال ایتالیا شرایطی ایجاد کرد که منجر به درگیری‌های بین ملی‌گرایی ایتالیایی و منافع اتریش در سه وحدت ایتالیا بین ۱۸۴۸ و ۱۸۶۶ شد که در نهایت به پیروزی ایتالیا انجامید. مبارزه ایتالیا علیه اتریش در سرود ملی ایتالیا که در ۱۸۴۷ نوشته شد، ذکر شده است. تنش‌ها در طول دهه ۱۸۷۰ ادامه داشت زیرا حکومت اتریش بر سرزمین‌های ایتالیایی مانند ترنتینو و
اتریش بر سرزمین‌های ایتالیایی مانند ترنتینو و ایستریا موجب تحریک ملی‌گرایی ایتالیایی شد و یک تهدید برای یکپارچگی اتریش ایجاد کرد؛ در نتیجه اتریشی‌ها تحصنات بیشتری در مرز ایتالیا ساختند. در ۱۸۷۶، دوک بزرگ آلبرشت، دوک تسشن پیشنهاد جنگ پیشگیرانه علیه ایتالیا را داد. با وجود پیوستن به اتحاد سه‌گانه (همراه با آلمان)، مناطق دارای منافع متضاد باقی ماندند. بهبود روابط ایتالیا با فرانسه، منافع ایتالیایی‌ها در بالکان و ادامه ملی‌گرایی میان ایتالیایی‌های مقیم اتریش-مجارستان، رهبران وین را نگران می‌کرد. پایبندی
رهبران وین را نگران می‌کرد. پایبندی ایتالیا به اتحاد سه‌گانه در صورت وقوع جنگ مورد تردید بود و از سال ۱۹۰۳ برنامه‌هایی برای احتمال جنگ علیه رم توسط ستاد کل ارتش اتریش دوباره در نظر گرفته شد. سوءظن‌های متقابل منجر به تقویت مرزها و گمانه‌زنی در مطبوعات دربارهٔ جنگ میان دو کشور تا دهه اول قرن بیستم شد. تا سال ۱۹۱۱ فرانتس کنراد فن هتسندورف، رئیس ستاد کل ارتش اتریش، از حمله نظامی علیه متحدان ایتالیایی فرضی اتریش حمایت می‌کرد. در طول جنگ جهانی اول، ایتالیا با تفاهم سه‌گانه علیه اتریش-مجارستان جنگید، با وجود
تفاهم سه‌گانه علیه اتریش-مجارستان جنگید، با وجود اینکه اتحاد سه‌گانه‌ای چند دهه پیش منعقد شده بود، پس از کسب حمایت برای گسترش سرزمینی از طریق پیمان لندن (۱۹۱۵) در سال ۱۹۱۵. در پایان جنگ جهانی اول، ایتالیا پیروز شد و الحاق‌گرایی ایتالیا از اتریش شامل ترنتو و تریسته را به دست آورد. علاوه بر این، منطقه عمدتاً آلمانی‌زبان تیرول جنوبی به ایتالیا ملحق شد. در دوران حکومت فاشیسم ایتالیایی، جمعیت آلمانی‌زبان تحت سیاست اجباری ایتالیایی‌سازی جنوب تیرول قرار گرفتند که تأثیر منفی بر روابط بین پادشاهی ایتالیا و جمهوری
تأثیر منفی بر روابط بین پادشاهی ایتالیا و جمهوری تازه تأسیس اتریش داشت. در طول جنگ جهانی دوم، از سال ۱۹۴۳، اسیران جنگی ایتالیایی جزو اسیران متفقین جنگ جهانی دوم در اردوگاه‌های اسیران جنگی آلمان در جنگ جهانی دوم بودند که در آنشلوس اتریش، از جمله Stalag XVII-A، Stalag XVII-B، Stalag XVIII-A، Stalag 317/XVIII-C، Stalag 398 و Oflag XVIII-A نگهداری می‌شدند. ایتالیایی‌ها همچنین در اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن و زیرمجموعه‌های آن در اتریش زندانی شدند. پس از جنگ جهانی دوم، اختلافات دربارهٔ حقوق خودمختار برای
جهانی دوم، اختلافات دربارهٔ حقوق خودمختار برای آلمانی‌زبانان جنوب تیرول منجر به ادامه تنش‌ها بین اتریش و ایتالیا شد. مسئله "جنوب تیرول" ("Südtirolfrage") به یک موضوع بین‌المللی تبدیل شد، پس از آن که دولت اتریش معتقد بود مفاد توافقنامه گروبر–ده گاسپری به درستی اجرا نشده است. اتریش موضوع را در سال ۱۹۶۰ به سازمان ملل متحد ارجاع داد. دور تازه‌ای از مذاکرات انجام شد که منجر به تصویب قانون خودمختاری گسترده‌تر برای جنوب تیرول در سال ۱۹۷۲ شد. در سال ۱۹۹۲، اتریش اعلام کرد که اختلاف به‌طور کامل حل شده است. وزیر کشور
کرد که اختلاف به‌طور کامل حل شده است. وزیر کشور اتریش، هربرت کیکل، در ۵ ژوئن ۲۰۱۸ اعلام کرد که ایتالیا متحد قدرتمند اتریش است. توافق‌نامه گرابر–د گاسپری یک پیمان دوجانبه بود که در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۴۶ توسط وزیر امور خارجه اتریش تحت اشغال متفقین، کارل گرابر، و نخست‌وزیر ایتالیا، آلچیده د گاسپری، امضا شد. این توافق‌نامه که توسط حقوق بین‌الملل به رسمیت شناخته شده بود، به جمعیت زبان آلمانی‌زبان استان تیرول جنوبی حق خودمختاری و حفظ هویت فرهنگی و آداب و رسوم خود را اعطا کرد. همچنین زبان آلمانی و زبان ایتالیایی
را اعطا کرد. همچنین زبان آلمانی و زبان ایتالیایی به عنوان زبان‌های رسمی به رسمیت شناخته شدند. به مردم حق بازگشت به نام‌های شخصی و خانوادگی آلمانی اصلی خود داده شد، که بسیاری از آن‌ها در دوران فاشیسم ایتالیایی و ایتالیایی‌سازی جنوب تیرول کنار گذاشته شده بودند.
روابط ایتالیا و کرواسی () در سال ۱۹۹۲، پس از فروپاشی یوگسلاوی و استقلال کرواسی آغاز شد. این روابط گرم و دوستانه بوده و همکاری دوجانبه‌ای قوی دارند. این دو کشور از طریق گردشگری، مهاجرت، کمک‌های خارجی و همکاری‌های اقتصادی ارتباطات محکمی دارند. ایتالیایی زبان رسمی در شهرستان ایستریا کرواسی (ایتالیایی‌های ایستریا) است، در حالی که کرواسی‌های مولا در شهر ایتالیایی کامپوباسو زندگی می‌کنند. نزدیکی چندفرهنگی میان کرواسی و ایتالیا به‌طور گسترده محبوب و مورد پسند داخلی است. کرواسی و ایتالیا متحدان نظامی نزدیکی هستند،
است. کرواسی و ایتالیا متحدان نظامی نزدیکی هستند، به ویژه از طریق نیروهای دریایی و ساحلی خود، و هر دو عضو ناتو هستند. آنها ۳۷۰ مایل دریایی مرز دریایی در دریای آدریاتیک دارند و یک منطقه کوچک ۱۲ مایلی اسلوونی آنها را از نظر زمینی جدا می‌کند. هر دو کشور عضو اتحادیه اروپا و شورای اروپا هستند و از همان ارز رسمی، یورو (€) استفاده می‌کنند. کرواسی دارای سفارت در رم و کنسولگری‌های عمومی در میلان و تریسته است، در حالی که ایتالیا سفارت در زاگرب و کنسولگری عمومی در رییکا و دیگر سازمان‌های فرهنگی دارد. تاریخچه. روابط
و دیگر سازمان‌های فرهنگی دارد. تاریخچه. روابط خارجی بین کرواسی و ایتالیا در سال ۱۹۹۲، پس از فروپاشی یوگسلاوی و استقلال کرواسی آغاز شد. پس از تأسیس کرواسی، ایتالیا شریک کلیدی این کشور بود و حمایت سیاسی و اقتصادی حیاتی در طول دهه ۲۰۰۰ ارائه داد. در سال ۲۰۰۷، رئیس‌جمهور ایتالیا جورجو ناپولیتانو با اشاره به اخراج‌های پارتیزان‌های کمونیست یوگسلاوی از ایتالیایی‌ها در پایان جنگ جهانی دوم و توصیف آن به عنوان «بربریت قرن» و نتیجه «کینه و خشونت خون‌طلبانه اسلاوها»، روابط دیپلماتیک را تحت فشار قرار داد. این اظهارنظر
دیپلماتیک را تحت فشار قرار داد. این اظهارنظر با محکومیت کرواسی و اسلوونی مواجه شد. رئیس‌جمهور کرواسی استیه‌پان مسیچ ناپولیتانو را به بازنویسی تاریخی متهم کرد، اما دیپلمات‌های دو کشور به سرعت موضوع را در رم حل کردند. ایتالیا از عضویت کرواسی در اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۳ حمایت کرد. در سال ۲۰۱۹، پس از اظهارنظر آنتونیو تاجانی، رئیس پارلمان اروپا، «زنده‌باد تریسته، زنده‌باد ایستریای ایتالیایی، زنده‌باد دالمات ایتالیایی، زنده‌باد تبعیدیان ایتالیایی»، اختلاف دیپلماتیک بین دو کشور ایجاد شد. تاجانی بعداً از دولت
بین دو کشور ایجاد شد. تاجانی بعداً از دولت کرواسی عذرخواهی کرد و توضیح داد که منظور او این نبوده که ایستریا و دالماسی کرواسی بخشی از ایتالیا هستند. در سال ۲۰۲۳، پس از یک دهه فعالیت اقتصادی قوی، ایتالیا مهم‌ترین شریک تجاری کرواسی شد و از سال ۲۰۲۱ شاهد افزایش ۴۵٪ تجارت بوده است، طبق گزارش تاجانی. همان سال، دو کشور همراه با اسلوونی توافق سه‌جانبه‌ای برای تسهیل مهاجرت در جنوب شرق اروپا امضا کردند. ایتالیا همچنین یک صلیب مذهبی نادر و «بسیار ارزشمند» قرن ۱۴ را که به‌طور تصادفی توسط یک شهروند در حراجی لندن
را که به‌طور تصادفی توسط یک شهروند در حراجی لندن خریداری شده بود، به کرواسی بازگرداند.
روابط ایتالیا و دانمارک () روابط دو جانبه بین دانمارک و ایتالیا است. هر دو کشور در پایتخت‌های یکدیگر سفارت دارند و عضو اتحادیه اروپا و ناتو هستند. روابط دیپلماتیک در ۲ سپتامبر ۱۸۶۱ برقرار شد و روابط بین دو کشور به عنوان «پیوندی محکم از دوستی و همکاری» توصیف شده است. پیوندهای دو کشور بر پایه هدف مشترک اروپایی شکل گرفته است. از دهه ۱۹۶۰، دو کشور تبادلات فرهنگی نزدیکی توسعه داده‌اند. تاریخچه. پس از وحدت ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، ایتالیا از طریق دفتر دیپلماتیک خود در استکهلم، سوئد در دانمارک نمایندگی داشت.
خود در استکهلم، سوئد در دانمارک نمایندگی داشت. نخست‌وزیر ایتالیا کامیلو دی کاوور دستور داد تا دیپلمات ایتالیایی در سوئد، مارکوی میلیوراتی، به پادشاه دانمارک فردریک هفتم، پادشاه دانمارک اطلاع دهد که ویتوریو امانوئله دوم به عنوان پادشاه ایتالیا منصوب شده است. طرف ایتالیایی در مورد شناسایی دولت تازه تأسیس ایتالیا توسط دانمارک مردد بود، زیرا دانمارک در اختلاف با پروس بر سر حقوق زبان آلمانی-زبان شلسویگ-هولشتاین درگیر بود؛ بنابراین باور ایتالیایی‌ها این بود که دانمارک نمی‌تواند از دولت جدید ایتالیا حمایت کند،
دانمارک نمی‌تواند از دولت جدید ایتالیا حمایت کند، زیرا این دولت تحت تأثیر ملی‌گرایی ایتالیا است که می‌تواند ادعاهای آلمان بر شلسویگ-هولشتاین را تأیید کند. با این حال، مردم دانمارک همدلی شدیدی با ایتالیا داشتند و پادشاه را ترغیب کردند تا شناسایی را اعطا کند. پادشاه فردریک هفتم در ۲ سپتامبر ۱۸۶۱ نامه‌ای به پادشاه ویکتور امانوئل دوم نوشت که در آن بیان شد دانمارک پادشاهی ایتالیا را به رسمیت شناخته و یک لژیشن ایتالیایی در کپنهاگ تأسیس شد. در مه ۱۸۶۴، دو کشور یک قرارداد تجاری برای تقویت تجارت امضا کردند. روابط
قرارداد تجاری برای تقویت تجارت امضا کردند. روابط بین دو کشور در این قرارداد به عنوان «خوب» توصیف شد. یک توافقنامه استرداد در ژوئیه ۱۸۷۳ امضا شد، در حالی که توافقنامه‌ای در مورد "کمک متقابل به دریانوردان گرفتار" در مه ۱۸۸۵ به امضا رسید.
روابط ایتالیا و فنلاند () روابط خارجی بین فنلاند و ایتالیا است. هر دو کشور در ۶ سپتامبر ۱۹۱۹ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. فنلاند دارای سفارت در رم و ایتالیا دارای سفارت در هلسینکی است. هر دو کشور عضو کامل اتحادیه اروپا، ناتو، سازمان امنیت و همکاری اروپا، شورای اروپا و منطقه یورو هستند. روابط سیاسی بین فنلاند و ایتالیا طبق نظر سفارت‌های هر دو کشور بسیار عالی است. در ۱۸ مه ۲۰۲۲، نخست‌وزیر سابق ایتالیا ماریو دراگی اعلام کرد که ایتالیا به‌طور کامل از درخواست‌های فنلاند و سوئد برای عضویت در ناتو حمایت خواهد
فنلاند و سوئد برای عضویت در ناتو حمایت خواهد کرد. ایتالیا از عضویت فنلاند در ناتو در جریان گسترش ناتو حمایت کرد که در ۴ آوریل ۲۰۲۳ نهایی شد. در اوت ۲۰۲۲، ایتالیا به‌طور کامل درخواست فنلاند برای عضویت در ناتو را تصویب کرد. بازدیدهای سطح بالا. در ۱۹۷۱، رئیس‌جمهور فنلاند اورهو ککونن یک سفر دولتی سه‌روزه به ایتالیا داشت. در ۲۰۱۲، نخست‌وزیر ایتالیا ماریو مونتی برای دیدار با یورکی کاتاینن، نخست‌وزیر فنلاند، به هلسینکی سفر کرد. در ۲۰۱۹، وزیر امور خارجه فنلاند تیمو سوینی با همتای ایتالیایی خود Enzo Moavero
تیمو سوینی با همتای ایتالیایی خود Enzo Moavero Milanesi در رم دیدار کرد. در ۲۰۲۲، نخست‌وزیر فنلاند سانا مارین برای دیدار با نخست‌وزیر ایتالیا ماریو دراگی به رم سفر کرد. در این دیدار، نخست‌وزیر ایتالیا از تصمیم فنلاند و سوئد برای پیوستن به ناتو حمایت کرد. تجارت. در سال ۲۰۲۰، فنلاند کالاهایی به ارزش ۱٬۷۱۶ میلیون یورو از ایتالیا وارد کرد و ایتالیا دهمین کشور بزرگ واردکننده به فنلاند بود. در سال ۲۰۲۱، ارزش کل کالاهای صادر شده از ایتالیا به فنلاند ۲٫۰ میلیارد یورو و صادرات فنلاند به ایتالیا ۲٫۹ میلیارد یورو
یورو و صادرات فنلاند به ایتالیا ۲٫۹ میلیارد یورو بود. بیشترین کالاهای صادر شده از ایتالیا به فنلاند شامل ماشین‌آلات و تجهیزات حمل و نقل (۸۰۷ میلیون)، مواد شیمیایی (۲۴۲ میلیون) و فلزات (۱۵۰ میلیون) بود. بیشترین کالاهای صادر شده از فنلاند به ایتالیا شامل ماشین‌آلات و تجهیزات حمل و نقل (۱٫۵ میلیارد)، فلزات (۶۵۲ میلیون) و محصولات کاغذ و مقوا (۲۵۹ میلیون) بود. در ایتالیا حدود ۹۰ شرکت وجود دارد که حداقل بخشی از آن‌ها متعلق به فنلاندی‌ها است. این شرکت‌ها شامل وارتسیلا، کمیرا، اهلستروم، نوکیا، اف‌سکیور، کونه،
وارتسیلا، کمیرا، اهلستروم، نوکیا، اف‌سکیور، کونه، متسو، یوپی‌ام، استورا آنسو، متسا بورد، فیسکارس، Qvantel و Tapojärvi هستند. در فنلاند شرکت‌های متعلق به ایتالیایی‌ها شامل فینلاینس، Nautor’s Swan, SAKO, Meiran paahtimo, Prysmianin و Prima Power هستند. فرهنگ. سالانه بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ سفر از فنلاند به ایتالیا انجام می‌شود. تعداد فنلاندی‌های مقیم دائم ایتالیا حدود ۴٬۰۰۰ نفر برآورد شده است. در ایتالیا می‌توان زبان فنلاندی را در دانشگاه بولونیا، دانشگاه فلورانس و دانشگاه فدریکو دوم (ناپل) مطالعه کرد. علاوه بر این،
فدریکو دوم (ناپل) مطالعه کرد. علاوه بر این، انجمن فنلاند دوره‌های آموزش زبان فنلاندی برای عموم برگزار می‌کند. مؤسسه فنلاند در رم فرصت‌های پژوهشی، دوره‌ها و اقامتگاه‌هایی برای دانشجویان و پژوهشگران فنلاندی یا مقیم فنلاند فراهم می‌کند. تمرکز این مؤسسه بر تاریخ باستان و قرون وسطی، فیلولوژی کلاسیک، باستان‌شناسی کلاسیک و تاریخ هنر است. مؤسسه فرهنگ ایتالیا در هلسینکی دوره‌های آموزش زبان ایتالیایی، رویدادهای فرهنگی و منابعی برای توسعه روابط فرهنگی فنلاند و ایتالیا ارائه می‌دهد. توافق‌ها. توافق‌های بین فنلاند و
ارائه می‌دهد. توافق‌ها. توافق‌های بین فنلاند و ایتالیا شامل موارد زیر است: اتحادیه اروپا. هر دو کشور عضو جاده ئی۴۵ اروپا هستند. قونصولگری‌ها. ایتالیا همچنین دارای ۴ قونصولگری در یوئنسو، یووسکوله، اولو، فنلاند و رووانیمی است.
روابط ایتالیا و لهستان () روابط فرهنگی و سیاسی میان ایتالیا و لهستان است. پیوندهای تاریخی قوی بین دو کشور بر پایه دین مشترک مانند کلیسای کاتولیک و مبارزات مشترک برای استقلال شکل گرفته است. این روابط به قرون وسطی بازمی‌گردد و از دوره رنسانس به دلیل مهاجرت‌های متقابل و تبادلات فرهنگی گسترده نزدیک‌تر شد، به ویژه با توجه به نقش پیشرو ایتالیا در رنسانس ایتالیا و موقعیت لهستان به عنوان یکی از قدرت‌های بزرگ اروپا آن زمان. پس از ضعیف شدن لهستان و ایتالیا و تحت نفوذ قدرت‌های خارجی گسترده قرار گرفتن، دو کشور از
نفوذ قدرت‌های خارجی گسترده قرار گرفتن، دو کشور از تلاش‌های یکدیگر برای استقلال در قرن‌های ۱۹ و ۲۰ حمایت کردند و تبادلات فرهنگی و همکاری‌های سیاسی و اقتصادی نیز تقویت شد. ایتالیا حمایت کامل خود را از عضویت لهستان در اتحادیه اروپا و ناتو اعلام کرده است. روابط تاریخی و فرهنگی. قرون وسطی. سه عضو از دودمان پیاست لهستان در کلیساهای ایتالیایی دفن شده‌اند. کلیسای جامع سنت اندرو در ونزن دارای سنگ قبر دوک Bolesław of Bytom، آخرین دوک از خط کنجژن-کوژله از دودمان پیاست است که در سال ۱۳۵۴ در سفر به ونزن به‌طور ناگهانی
است که در سال ۱۳۵۴ در سفر به ونزن به‌طور ناگهانی درگذشت. کلیسای جامع پیزا محل دفن Władysław of Cieszyn از خط چیشن دودمان پیاست است که در سال ۱۳۵۵ در پیزا ناگهان درگذشت. کلیسای جامع سیه‌نا محل دفن Frederick of Cieszyn از همان خط است که در سال ۱۵۰۷ در ایتالیا درگذشت. در ۱۴۲۴–۱۴۴۴، Alexander of Masovia از خط پوتسک، استان ماسوویان دودمان پیاست، شاهزاده-اسقف ترنتو بود. نیروهای لهستان و ایالت‌های ایتالیا شامل جمهوری ونیز، جمهوری جنوا و دوک‌نشین ساووی در برابر تهاجم امپراتوری عثمانی به اروپا در نبرد نیکوپولیس
تهاجم امپراتوری عثمانی به اروپا در نبرد نیکوپولیس ۱۳۹۶ جنگیدند. پادشاهی لهستان و ایالات پاپی بخشی از ائتلاف چند کشور اروپایی در جنگ صلیبی وارنا ۱۴۴۳–۱۴۴۴ بودند که هدف آن دفع تهاجم عثمانی به اروپا و آزادسازی کشورهای جنوب شرقی اروپا بود. در ۱۴۶۲، مستعمره جنوا در فئودوسیا در شبه‌جزیره کریمه بر حاکمیت لهستان اعتراف کرد. دوران مدرن اولیه. Bona Sforza، عضوی از خانواده قدرتمند دوک‌نشین میلان House of Sforza، در ۱۵۱۸ همسر دوم پادشاه لهستان سیگیسمونت یکم پیر شد. با هدف اعطای استقلال مالی به دودمان یاگیلون، او موفق
هدف اعطای استقلال مالی به دودمان یاگیلون، او موفق شد در ۱۵۳۶–۱۵۴۶ بر دوک‌نشین بزرگ لیتوانی کنترل یابد. همچنین به او نسبت داده می‌شود که برخی سالادها و سبزیجات را به آشپزی لهستانی معرفی کرده است (که هنوز گاهی به آن "włoszczyzna" یا «ایتالیایی» گفته می‌شود). رنسانس در لهستان در قرن‌های ۱۵ و ۱۶ شروع به گسترش کرد. این امر نتیجه حضور هنرمندان ایتالیایی مانند Francesco Fiorentino, Bartholommeo Berecci، سانتی گوچی، متئو گوچی، برناردو موراندو و Giovanni Battista di Quadro، تاجران خانواده‌های Boner family و
di Quadro، تاجران خانواده‌های Boner family و Montelupi family و اندیشمندانی مانند Filip Callimachus بود که از اواخر قرن ۱۵ به لهستان آمدند. بیشتر آن‌ها به کراکوف، پایتخت لهستان تا ۱۶۱۱، می‌آمدند. دانشمندان و شاعران لهستانی در ایتالیا تحصیل می‌کردند: نیکلاس کوپرنیک در بولونیا، Witelo، جان کوچانوفسکی و Klemens Janicki در دانشگاه پادووا. برناردو موراندو شهر زاموشچ، توماشوف لوبلسکی و چندین ساختمان دیگر را طراحی کرد. در سال ۱۵۵۸، پادشاه لهستان سیگیسموند دوم آگوستوس نخستین ارتباط دائمی پستی بین کراکوف و ونیز،
نخستین ارتباط دائمی پستی بین کراکوف و ونیز، پایتخت‌های پادشاهی لهستان و جمهوری ونیز، برقرار کرد و بدین ترتیب خدمات پستی سلطنتی (Royal Post) را بنیان نهاد که بعدها به پستا پولسکا (Polish Post) تغییر نام داد و تاکنون اصلی‌ترین شرکت پستی لهستان است. از دوران قرون وسطای متأخر، لهستان و ونیز چندین جنگ علیه امپراتوری عثمانی داشتند. پس از پیروزی نیروهای لهستانی در نبرد وین در آغاز جنگ بزرگ عثمانی ۱۶۸۳–۱۶۹۹، لهستان و ونیز به عنوان متحد در اتحاد مقدس (۱۶۸۴) که در ۱۶۸۴ تشکیل شد، باقی ماندند. به دلیل سنت آزادی و تحمل
تشکیل شد، باقی ماندند. به دلیل سنت آزادی و تحمل لهستان و حمایت پادشاهان لهستان، برخی از دانشمندان و محققان ایتالیایی در لهستان ساکن شدند و اختراعات یا آزمایش‌های خود را آنجا ارائه دادند، حتی اگر با علم رسمی اروپا در تضاد بود. Valerianus Magnus در سال ۱۶۴۷ آزمایش خلاء (Torricelli's experiment) را به صورت عمومی در ورشو اجرا کرد، و Tito Livio Burattini یک مدل هواپیما ساخت که برای نخستین بار در سال ۱۶۴۸ در ورشو پرواز کرد. بوراتینی با اعطای "indygenat"، یعنی ورود به شلختا، مورد تقدیر قرار گرفت. برناردو بلوتو،
به شلختا، مورد تقدیر قرار گرفت. برناردو بلوتو، معروف به "Canaletto" در لهستان و آلمان (۱۶۹۷–۱۷۶۸)، نقاش ونیزی بود که ۲۶ منظره از ورشو را نقاشی کرد که برای بازسازی شهر پس از تقریباً تخریب کامل آن در جنگ جهانی دوم استفاده شد. جاکومو کازانووا در سال ۱۷۶۶ از لهستان بازدید کرد. بعداً آلساندرو کالیوسترو نیز وارد شد. قرن ۱۹. آنتونیو کورازی (۱۷۹۲–۱۸۷۷) معمار ایتالیایی بود که چندین ساختمان در ورشو طراحی کرد، از جمله Staszic Palace (۱۸۲۰) و Teatr Wielki. در جنگ‌های ناپلئونی، بسیاری از سربازان، افسران و داوطلبان
ناپلئونی، بسیاری از سربازان، افسران و داوطلبان لهستانی به ویژه به ایتالیا و فرانسه برون‌کوچی شدند. آن‌ها هنگ‌های لهستانی در عصر ناپلئونی را تشکیل دادند که به عنوان نیروهای مسلح لهستان در تبعید تحت فرماندهی فرانسوی‌ها محسوب می‌شد. فرماندهان لهستانی آن‌ها شامل یان هنریک دومبروفسکی، کارول کنیاژویج، یوزف ویبتسکی و Antoni Amilkar Kosiński بودند. در همین دوران سرود ملی آینده لهستان، "لهستان هنوز از دست نرفته است"، توسط یوزف ویبتسکی نوشته شد که وعده بازگشت ارتش لهستان از ایتالیا به لهستان را می‌داد. به پاس این
لهستان از ایتالیا به لهستان را می‌داد. به پاس این فداکاری، سرود ملی ایتالیا به فداکاری لهستانی‌ها علیه ظلم اتریش و روسیه اشاره کرده است: "il sangue Polacco". پس از فتوحات و الحاق‌های اتریش، بخش‌هایی از لهستان و ایتالیا تحت سلطه امپراتوری اتریش (از ۱۸۶۷ اتریش-مجارستان) قرار گرفتند. Imperial Royal Austrian State Railways سفر بین کراکوف و تریسته را تسهیل کرد. Mickiewicz Legion واحدی نظامی بود که در سال ۱۸۴۸ در رم توسط یکی از شاعران برجسته لهستان، آدام میتسکیه‌ویچ تشکیل شد و در نخستین جنگ استقلال ایتالیا شرکت
تشکیل شد و در نخستین جنگ استقلال ایتالیا شرکت کرد. پس از تلاش ناموفق برای جلب حمایت پیوس نهم، میتسکیه‌ویچ در میلان به یک دسته نظامی از مهاجران لهستانی به فرماندهی Mikołaj Kamiński پیوست. تعداد اعضا تا ژوئن به ۱۲۰ نفر رسید و توسط کامیński فرماندهی می‌شد و در چندین نبرد شرکت کرد. آن‌ها در لمباردی و در موانع جنوآ علیه سلطنت‌طلبان برای دفاع از جمهوری روم (۱۸۴۹) جنگیدند. علاوه بر لشکر میتسکیه‌ویچ، ژنرال‌های لهستانی Wojciech Chrzanowski و Ludwik Mierosławski که پیشتر در قیام‌های لهستان شرکت کرده بودند نیز