payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دهند. با این حال، مسعود به زودی به بزرگترین برنده پس از خروج شوروی تبدیل شد. پس از شکست کمونیست‌ها، او و نیروهایش نه تنها دره پنجشیر، بلکه چندین ولایت در شمال شرق افغانستان را تحت کنترل داشتند. درگیری‌های داخلی بین گروه‌های رقیب مجاهدین در آوریل ۱۹۹۲ آغاز شد که به «جنگ بر سر کابل» انجامید. مسعود، حکمتیار را از کابل بیرون راند و این امر به توافقنامه پیشاور منجر شد. پس از اینکه حکمتیار کنترل را از دست داد، علاقه آمریکا به افغانستان کاهش یافت و آنها تمام حمایت‌های خود را قطع کردند و عملیات سایکلون را در همان
خود را قطع کردند و عملیات سایکلون را در همان سال تعطیل کردند. با این حال، درگیری‌های داخلی ادامه یافت و مرحله بعدی، جنگ داخلی دیگری بود که به قدرت‌گیری طالبان در سال ۱۹۹۶ انجامید. پس از آن جنگ داخلی دیگری آغاز شد و ائتلاف شمال به رهبری مسعود جنگی دفاعی علیه طالبان را آغاز کرد. مسعود در نهایت در ۹ سپتامبر ۲۰۰۱ (۱۸ سنبله ۱۳۸۰) ترور شد، تنها دو روز قبل از حملات ۱۱ سپتامبر که در نهایت به درگیری بیست ساله ناتو منجر شد. عبدالحق نیز یک ماه بعد در ۲۶ اکتبر پس از دستگیری توسط طالبان به همراه نوزده نفر دیگر کشته شد.
توسط طالبان به همراه نوزده نفر دیگر کشته شد. در پیامدهای حملات ۱۱ سپتامبر، این موضوع جنجال‌برانگیز شد که بریتانیا در آموزش و مسلح کردن مجاهدین نقش داشته است، افرادی که برخی از فرماندهان ارشد آن‌ها بعدها به طالبان و القاعده پیوستند و به پناه دادن به بن‌لادن کمک کردند. همچنین صدها پرتابگر و موشک «بلوپایپ» در اختیار طالبان یافت شد که برخی از آنها تا سال ۲۰۰۵ نیز کشف می‌شدند. آمریکا حتی یک عملیات ۱۰ میلیون دلاری به نام «عملیات میاس» برای بازخرید موشک‌های استینگر از مجاهدین راه انداخت، اما این اقدام شکست خورد.
از مجاهدین راه انداخت، اما این اقدام شکست خورد. با این حال، بیشتر مجاهدین آموزش‌دیده توسط بریتانیا به مسعود وفادار ماندند و به جنگیدن در کنار ائتلاف شمال علیه طالبان ادامه دادند. بخش عمده تقصیر متوجه آمریکا بود که طی جنگ ۶۰۰ میلیون دلار به گروه حکمتیار (همان گروهی که اسامه بن‌لادن تحت فرمان آن فعالیت می‌کرد) کمک کرده بود. خود حکمتیار گهگاه از القاعده و طالبان حمایت می‌کرد و آمریکا در سال ۲۰۰۳ نام او را در فهرست تروریستی خود قرار داد. او حتی حملاتی علیه نیروهای ناتو سازماندهی می‌کرد. اگرچه بریتانیا در طول
ناتو سازماندهی می‌کرد. اگرچه بریتانیا در طول جنگ کمک چندانی به حکمتیار نکرده بود، اما مقامات دولت بریتانیا در دهه ۱۹۸۰ دو بار با او ملاقات کرده بودند که یکی از این ملاقات‌ها با مارگارت تاچر، نخست‌وزیر وقت بود. پس از تأسیس «واحد ویژه» (اینکرمِنت) در طول جنگ، سازمان اطلاعات بریتانیا (MI6) در دهه ۱۹۹۰ نیز از این واحد استفاده کرد و نیروهای SAS (گردان ویژه هوابرد) و SBS (گردان ویژه دریایی) تیم‌های کوچکی را در اختیار آن قرار دادند. هماهنگی و واگذاری مأموریت‌ها از طریق چهارمین مشاور وزارت دفاع انجام می‌شد که
از طریق چهارمین مشاور وزارت دفاع انجام می‌شد که معمولاً یک افسر SAS با درجه سرهنگ‌دوم بود و با عنوان MODA/SO (مشاور عملیات ویژه وزارت دفاع) در کنار سایر مشاوران وزارت دفاع در دبیرخانه فعالیت می‌کرد. جنگ همچنین این مزیت را برای بریتانیا داشت که توانست به مجموعه‌ای گسترده از تجهیزات شوروی دسترسی پیدا کند یا آن‌ها را مطالعه کرده و دانش فنی لازم را به دست آورد. این شامل جدیدترین سری تفنگ‌های "AK-74"، تانک‌ها و تجهیزات اویونیک در بالگردها بود. این اطلاعات در جنگ اول خلیج فارس بسیار مفید واقع شد، زیرا ارتش عراق
اول خلیج فارس بسیار مفید واقع شد، زیرا ارتش عراق عمدتاً از تجهیزات خریداری‌شده شوروی استفاده می‌کرد. بریتانیایی‌ها توانستند این دانش را به متحدان خود منتقل کنند و هر دو طرف از ماهیت تسلیحات و تجهیزات دشمن آگاهی پیدا کردند. میراث. روزنامه‌نگار و نویسنده اسکاتلندی، جان فولرتن، که به عنوان «نیروی قراردادی» برای سازمان اطلاعات مخفی بریتانیا (MI6) فعالیت می‌کرد، در طول جنگ در نقش عامل ارشد در مرز افغانستان و پاکستان خدمت کرد. او از تجربیات خود برای نگارش رمان «جاسوس‌بازی» (Spy Game) استفاده کرد
کلیسای سنت پل ( "Ekklisía tou Agíou Pávlou") کلیسایی در طرسوس، استان مرسین، ترکیه است. طرسوس و کلیساها. طرسوس، واقع در کیلیکیه در خاور نزدیک باستان، که امروزه در جنوب ترکیه قرار دارد، در دوران باستان و قرون وسطی شهری مهم بود. مقبره‌های دانیال پیامبر در کتاب مقدس و مأمون (۷۸۶–۸۳۳) خلیفه عباسیان در طرسوس قرار دارند. پولس رسول نیز از اهالی طرسوس بود. او در طرسوس به‌عنوان یک یهودیان به نام شائول متولد شد و پس از گرویدن به مسیحیت، سفرهای تبلیغی متعددی انجام داد که در نهایت منجر به دستگیری و گردن زدن او توسط
که در نهایت منجر به دستگیری و گردن زدن او توسط امپراتور روم، نرون، در سال ۶۴ یا ۶۷ میلادی در تاریخ ۲۹ ژوئن شد. پس از مرگ پولس، طرسوس همچنان به‌عنوان شهری مهم در منطقه باقی ماند. این شهر در طول تاریخ تحت حکومت امپراتوری بیزانس، خلافت عباسی، امپراتوری سلجوقی، پادشاهی ارمنی کیلیکیه، رمضانیان و در نهایت امپراتوری عثمانی قرار گرفت. مشخص نیست که آیا پولس در طرسوس کلیسایی تأسیس کرده بود یا نه، اما در سال ۱۷۰۴، پی. لوکاس گزارش داد که کلیسایی به سبک رمانسک وجود دارد که به گفته او، توسط پولس ساخته شده است. ویکتور
که به گفته او، توسط پولس ساخته شده است. ویکتور لانگلوآ، که در سال ۱۸۵۱ از طرسوس بازدید کرد، این ادعا را تأیید کرد. او در توصیف خود به دیوارهای ضخیم با سبک رومی، پنجره‌هایی که از بیرون باریک‌تر از داخل هستند، و ستون‌های ضخیم اشاره کرده است، اما اسناد دیگری برای تأیید این ادعا در دست نیست. مهم‌ترین زیارتگاه مسیحی در مرسین قرون وسطی، کلیسای جامع ارمنی "Hagia Sophia" بود که در آن لوون یکم، شاه ارمنستان از خاندان روبنیان، در سال ۱۱۹۸ میلادی توسط کنراد فون ویتلزباخ، اسقف اعظم ماینتس و نماینده پاپ، به‌عنوان
اسقف اعظم ماینتس و نماینده پاپ، به‌عنوان پادشاه پادشاهی ارمنی کیلیکیه تاج‌گذاری کرد. فریدریش یکم، امپراتور مقدس روم در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۱۹۰ در رودخانه گوسکو (Göksu امروزی) غرق شد و گفته می‌شود که قلب و اندام‌های داخلی او ممکن است در کلیسای سنت پل دفن شده باشند. کلیسای سنت پل. بر اساس سنت، تاریخ ساخت کلیسای سنت پل ۱۱۰۲ میلادی عنوان شده است، اما سازه کنونی، که یک باسیلیکای بدون گنبد است، در سال ۱۸۶۲ ساخته یا بازسازی شده است. ورودی کلیسا از طریق یک دروازه تزئین‌شده انجام می‌شود. مساحت کل ساختمان کلیسا ۴۶۰ متر
انجام می‌شود. مساحت کل ساختمان کلیسا ۴۶۰ متر مربع است. طولانی‌ترین بُعد ساختمان شامل دیوارهای سنگی و طاق‌های کور است. فضای داخلی کلیسا دارای ابعاد است. در گوشه شمال شرقی، یک برج ناقوس مرتفع قرار دارد. پنجره‌های شبستان مرکزی با تصاویری از فرشتگان و مناظر تزئین شده‌اند. در سقف، نقاشی‌های دیواری از عیسی در مرکز و همچنین متی، مرقس، لوقا و یوحنا در دو طرف قرار دارند.
چاه سنت پل () چاه آبی در طرسوس، ترکیه است که گفته می‌شود متعلق به پولس رسول (که در آن زمان شائول نام داشت) بوده است. این چاه، همراه با کلیسای سنت پل، طرسوس، در فهرست آزمایشی میراث جهانی یونسکو در ترکیه قرار دارد و تحت نظارت مقامات دولتی است. طرسوس که امروزه بخشی از استان مرسین است، در قرن اول میلادی شهری مهم در امپراتوری روم بود. بقایای خانه سنت پل، همراه با چاه همچنان قابل استفاده در محله قدیمی طرسوس، در جریان یک حفاری نجات در سال ۱۹۹۹ کشف شد. خانه‌های قدیمی مرمت‌شده و جاده باستانی در طرسوس در نزدیکی این
مرمت‌شده و جاده باستانی در طرسوس در نزدیکی این مکان قرار دارند. چاه که عمدتاً از سنگ‌های مستطیلی تراش‌خورده ساخته شده، در قسمت بالایی دارای قطر و عمقی برابر با است.
فهرست کاروانسراها و خان‌های سلجوقی در ترکیه () شامل بسیاری از کاروانسراها و خان‌ها هستند که در دوران سلجوقیان روم در ترکیه ساخته شدند. این فهرست به ترتیب زمانی (قرن سیزدهم) مرتب شده است. تفاوت مشخصی میان خان (میخانه) و کاروانسرا وجود نداشت، اما به‌طور معمول، خان‌ها در داخل شهرها و کاروانسراها در مناطق روستایی ساخته می‌شدند. از آنجا که کاروانسراها دور از شهرها بودند، علاوه بر اقامت، خدماتی مانند آهنگری نیز به کاروان‌ها ارائه می‌کردند. نام خان یا کاروانسرا در ستون اول نمایش داده شده است. در زبان محاوره‌ای،
ستون اول نمایش داده شده است. در زبان محاوره‌ای، گاهی اوقات نام خان یا کاروانسرا با پسوند "خان" ادغام می‌شود (مثلاً "Boz" → "Bozhan"). در ستون دوم، بانی ساخت مشخص شده است که معمولاً سلطان‌ها (مانند علاءالدین کیقباد اول)، مادران سلاطین (مانند ملیکه محرری)، اتابک‌ها (مانند ارتقوش)، فرمانداران (مانند کاراسونگور) و در برخی موارد، افراد بدون منصب رسمی بودند. ستون سوم تاریخ تقریبی ساخت را نشان می‌دهد و در ستون آخر، موقعیت مکانی خان یا کاروانسرا با توجه به مسیرهای تجاری و نقاط انتهایی راه مشخص شده است. (در صورت
تجاری و نقاط انتهایی راه مشخص شده است. (در صورت امکان، نام مکان نیز ذکر شده است).
کلیسای سنت نیکلاس ( "Ekklisía tou Agíou Nikoláou") یک بازیلیکای امپراتوری بیزانسی باستانی در شهر باستانی میرا (ترکیه) است که امروزه به‌عنوان موزه‌ای در دمره، استان آنتالیا، ترکیه قرار دارد. این کلیسا بر روی گورستان نیکلاس قدیس، اسقف قرن چهارم مسیحیت در میرا ساخته شده است. این کلیسا نقش مهمی در تاریخ مسیحیت ارتدکس شرقی و کلیسای کاتولیک ایفا کرده و همچنین منبع الهام تاریخی شخصیت بابا نوئل بوده است. کلیسای سنت نیکلاس در قرن ششم میلادی در دوران حکومت ژوستینین یکم ساخته شد و در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو قرار
ساخته شد و در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو قرار دارد. تاریخچه. این کلیسا در سال ۵۲۰ میلادی بر روی پایه‌های یک کلیسای قدیمی‌تر ساخته شد که در آن سنت نیکلاس به‌عنوان اسقف خدمت می‌کرد. ژوستینین یکم نقش مهمی در بازسازی آن ایفا کرد. این کلیسا به دلیل دیوارنگاره‌های فرسکوی برجسته و اهمیت معماری و مذهبی خود شناخته شده است. در طول زمان، این کلیسا دچار سیلاب شد و با لای پوشیده شد. در سال ۱۸۶۲، امپراتور روسیه نیکلای یکم آن را بازسازی کرد و برجی به آن افزود و تغییراتی در معماری بیزانسی آن ایجاد نمود. کلیسا تا سال
در معماری بیزانسی آن ایجاد نمود. کلیسا تا سال ۱۹۲۳ به‌عنوان مکان مذهبی فعال بود، اما پس از آن به دلیل مبادله جمعیت میان یونان و ترکیه و خروج یونانیان عثمانی از دمره، متروکه شد.
نیایشگاه آلاهان () مجموعه‌ای از ساختمان‌های متعلق به قرن پنجم میلادی است که در کوه‌های ایسائوریا در جنوب آناتولی (استان مرسین در ترکیه امروزی) قرار دارد. این مجموعه در ارتفاع ۴۰۰۰ فوتی از سطح دریا و ۳۰۰۰ فوتی بالاتر از گؤسکو و در فاصله‌ای یک ساعته از روستای گچیملی واقع شده است. هرچند در بسیاری از منابع به عنوان یک صومعه نام‌گذاری شده، اما این نسبت مورد تردید بوده و پژوهش‌های جدیدتر آن را به عنوان یک زیارتگاه معرفی می‌کنند. این مجموعه نقش مهمی در توسعهٔ اولیه معماری بیزانسی داشته و تقریباً تمام دانسته‌های
معماری بیزانسی داشته و تقریباً تمام دانسته‌های کنونی دربارهٔ آن حاصل کاوش‌های مایکل گو است. تاریخچه. ساخت این مجموعه در دو دوره انجام شده است. دوره اول در میانه قرن پنجم میلادی در زمان حکومت لئون یکم (بیزانس) و دوره دوم در ربع پایانی همان قرن تحت حکومت زنون (امپراتور بیزانس) صورت گرفت. این مجموعه شامل دو کلیسا، محفظه‌های صخره‌ای، غسل‌تعمیدگاه، اقامتگاه‌ها و فضاهای متعدد دیگر مانند حیاط پیشین، گورستان، حمام و تراس پایین است. اگرچه در مورد هدف اصلی این صومعه بحث‌هایی وجود دارد، اما این مکان تا قرن هفتم
بحث‌هایی وجود دارد، اما این مکان تا قرن هفتم میلادی به عنوان یک فضای زندگی جمعی برای راهبان و زائران مورد استفاده قرار گرفت و سپس متروک شد. امپراتور زنون، که خود از اهالی ایسائوریا بود، پس از به قدرت رسیدن، ساخت این مجموعه را به عهده گرفت و احتمالاً منابع مالی آن را تأمین کرد. وی اغلب به زادگاه خود بازمی‌گشت که این امر می‌تواند نشان‌دهنده علاقه‌اش به تکمیل این پروژه باشد. این مجموعه نمونه‌ای از سنگ‌تراشی ماهرانهٔ ایسائوری است. آلاهان یکی از مکان‌های کلیدی در تاریخ معماری اولیه امپراتوری بیزانس محسوب می‌شود
تاریخ معماری اولیه امپراتوری بیزانس محسوب می‌شود که نیم قرن پیش از دستاوردهای بزرگ آنیشیا جولیانا و ژوستینین یکم در قسطنطنیه ساخته شده است.
میدو سوپرانو () یک شخصیت خیالی در سریال تلویزیونی خانواده سوپرانو محصول شبکه اچ‌بی‌او است. این شخصیت توسط جیمی لین سیگلر به تصویر کشیده شده است. او در سریال نقش تنها دختر و فرند بزرگ تونی سوپرانو از روسای مافیا را بر عهده دارد. در فصول اولیه، میدو به عنوان یک بچه باهوش اما سردرگم معرفی می‌شود که شخصیت بیش از حد دراماتیک و تمایل او به زندگی در حالت انکار، تربیت تا حدودی آشفته او را نشان می‌دهد. در فصول بعدی، شخصیت او با درک واقعیت‌های زندگی، پول، سیاست و روابط توسعه یافت. برخلاف برادرش آنتونی جونیور با بازی
توسعه یافت. برخلاف برادرش آنتونی جونیور با بازی رابرت ایلر، او در خانواده موفق محسوب می‌شود و مایه غرور والدینش است. در سال ۱۹۹۷، سیگلر به عنوان بازیگر نقش میدو سوپرانو انتخاب شد. هنگامی که مدیر برنامه‌اش برای اولین بار به او دربارهٔ تست بازیگری سوپرانوها گفت، سیگلر فکر کرد که باید به عنوان خواننده سوپرانو بخواند. زندگینامه شخصیت. میدو متولد ۱۳ سپتامبر ۱۹۸۲، اولین فرزند تونی با بازی جیمز گاندولفینی و کارملا سوپرانو با بازی ادی فالکو است.[۳] او در دوران دبیرستان در فعالیت‌های فوق برنامه، بازی در تیم قهرمانی
در فعالیت‌های فوق برنامه، بازی در تیم قهرمانی فوتبال دختران و آواز خواندن در گروه کر و مسابقات مدرسه فعال بود. او به عضویت انجمن ملی افتخار درآمد و در دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد. با توجه به تمام این دستاوردها و برنامه‌های فوق برنامه، او توسط تونی و کارملا مورد ستایش قرار می‌گیرد که باعث تنش بین او و برادرش انتونی جونیور می‌شود زیرا او به وضوح فرزند مورد علاقه تونی و کارملا است. پس از گذراندن سال اول تحصیل در دانشگاه کلمبیا، او به‌طور داوطلبانه در مرکز حقوقی برونکس جنوبی فعالیت می‌کرد. پس از فارغ‌التحصیلی،
برونکس جنوبی فعالیت می‌کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، میدو که علاقه‌مند به تبدیل شدن به یک متخصص اطفال بود، برای تحصیل در دانشکده پزشکی اقدام کرد. او افکار دیگری نیز داشت و بعداً به فعالیت در حرفه وکالت فکر کرد. میدو اغلب از اصل و نسب خود خشمگین بود، که از یک رشته روابط ناموفق سرچشمه می‌گرفت که از برخورد چدرش با یک دانشجوی کلمبیایی به نام نوح تاننبام شروع می‌شد. نوح به دلیل نژادی مختلط از یک مادر آفریقایی آمریکایی و یک پدر یهودی، با مخالفت نژادپرستانه تونی مواجه شد بعداً از میدو جدا شد. به دنبال آن یک رابطه
شد بعداً از میدو جدا شد. به دنبال آن یک رابطه عاشقانه با جکی آپریل جونیور، پسر دوست و همکار تونی شد، اما شادی موقت آنها با هم‌زمانی پایان یافت که جکی به او خیانت کرد و به‌طور فزاینده ای درگیر جنایات سازمان یافته شد. جکی در نهایت یک سرقت از یک بازی قمار را ترتیب داد که در آن یک مرد کشته و دو نفر دیگر زخمی شدند. درست قبل از مرگ جکی جونیور، میدو متوجه شد که او خیانت کرده است، اما مرگ او با این وجود برایش ناراحت‌کننده بود. او ابتدا تونی را به خاطر درگیری جکی با جنایت و مادرش کارملا را به خاطر ایستادن و حمایت
جنایت و مادرش کارملا را به خاطر ایستادن و حمایت از تونی سرزنش کرد بدون اینکه بداند این تونی بود که تلاش کرد تا آرزوهای مافیایی جکی را از بین ببرد و در بستر مرگ به پدر جکی قول داده بودکه جکی جونیور از زندگی اوباش دور می‌ماند. در فصل نهایی سریال، میدو و فردی به نام پاتریک به‌طور جدی شروع به قرار ملاقات کردند. میدو با الهام از اشتیاق پاتریک به قانون، تصمیم گرفت به دانشکده پزشکی مراجعه نکند و در عوض به دانشکده حقوق برود. او شروع به برنامه‌ریزی عروسی خود با پاتریک کرد. در صحنه پایانی سریال، او بیرون از غذاخوری
کرد. در صحنه پایانی سریال، او بیرون از غذاخوری نشان داده می‌شود که دیر به آنجا رسیده تا برای شام با خانواده‌اش ملاقات کند.
آرِتهٔ کورنایی (به انگلیسی: Arete of Cyrene؛ /əˈri:ti:/؛ یونانی باستان: Ἀρήτή؛ سدهٔ ۴ پیش از میلاد) فیلسوف اهل مکتب کورنایی بود که در شهر کورنا در لیبی زندگی می‌کرد. او دختر آریستیپوس کورنایی، بنیانگذار این مکتب فلسفی، بود. زندگی و آموزه‌ها. آرِتهٔ کورنایی فلسفه را نزد پدرش، آریستیپوس، آموخت که او نیز شاگرد سقراط بود. به‌نوبهٔ خود، آرِته فلسفه را به پسرش — آریستیپوس جوان — آموزش داد و پسرش با لقب «مادرآموخته» (یونانی: μητροδίδακτος) مشهور شد. آرِتهٔ کورنایی بنا بر گزارش‌ها پس از درگذشت پدرش، رهبری مکتب
بنا بر گزارش‌ها پس از درگذشت پدرش، رهبری مکتب کورنایی را برعهده گرفت. نام او در آثار نویسندگانی همچون دیوگنس لائرتیوس، استرابو، آیلیوس، کلمنت اسکندریه‌ای، تئودورت سیروسی، آریستوکلس و همچنین در سودا آمده است. دیوگنس لائرتیوس اشاره می‌کند که از جمله شاگردان او، تئودوروس بی‌خدا و آنیسریس بوده‌اند. هرچند هیچ منبع تاریخی معتبری از آموزه‌های آرِته به جای نمانده است، اما اصول مکتب کورنایی که پدرش بنیان نهاد، شناخته شده است. این مکتب یکی از نخستین مکاتب فلسفی بود که دیدگاهی نظام‌مند دربارهٔ نقش لذت و رنج در زندگی
دیدگاهی نظام‌مند دربارهٔ نقش لذت و رنج در زندگی انسان ارائه داد. کورناییان استدلال می‌کردند که انضباط، دانش و اعمال فضیلت‌مندانه، به احتمال بیشتر به لذت می‌انجامند، درحالی که هیجانات منفی مانند خشم و ترس، رنج را چندبرابر می‌کنند. در بخش پایانی رسالهٔ پروتاگوراسِ افلاطون، این استدلال مطرح می‌شود که «نجات زندگی ما» به کاربستِ «علم سنجش» در قبال لذت‌ها و رنج‌ها وابسته است. مکتب کورنایی یکی از نخستین رویکردها به لذت‌گرایی را ارائه داد که بعدها در سده‌های ۱۸ و ۱۹ میلادی در اروپا دوباره ظهور کرد و توسط
۱۸ و ۱۹ میلادی در اروپا دوباره ظهور کرد و توسط اندیشمندانی مانند جرمی بنتام بسط یافت. منابع تاریخی. در میان نامه‌های منسوب به سقراط (که احتمالاً متعلق به سدهٔ یکم میلادی هستند)، نامه‌ای ساختگی از آریستیپوس خطاب به آرِته وجود دارد. "جان آگوستین زاهم (که با نام مستعار «موزانز» می‌نوشت) ادعا کرد که جیووانی بوکاچیو، دانشمند سدهٔ چهاردهمی، به برخی از «نویسندگان یونانی نخستین» دسترسی داشته که به او امکان داد تا از آرِته به دلیل «گستردگی و تنوع دانشش» تمجید ویژه‌ای به عمل آورد:""گفته می‌شود که او به مدت سی‌وپنج
به عمل آورد:""گفته می‌شود که او به مدت سی‌وپنج سال در مدارس و آکادمی‌های آتیکا به آموزش عمومی فلسفهٔ طبیعی و فلسفهٔ اخلاق پرداخت، چهل کتاب نوشت و در میان شاگردانش صد و ده فیلسوف حضور داشتند. او چنان مورد احترام هموطنانش بود که بر سنگ قبرش نوشتند که او شکوه یونان و دارندهٔ زیبایی هلن، فضیلت تیرما، قلم آریستیپوس، روح سقراط و زبان هومر بود."
آدلیا سیلوا (۳ آوریل ۱۹۲۵–۱۰ ژوئیه ۲۰۰۴) یک معلم، نویسنده و فعال اجتماعی اروگوئه‌ای بود. او اولین آفریقایی-اروگوئه‌ای بود که مدرک معلمی گرفت. او در مدارس روستایی تدریس می‌کرد و تبعیض نژادی و جنسیتی را کنار زد. او در سال ۱۹۵۶ به مونته ویدئو نقل مکان کرد، اما بارها به دلیل تبعیض نژادی بین مدارس و مناطق مختلف منتقل شد و در نهایت به خانه خود در آرتیگاس بازگشت. او شکایتی را به شورای ملی آموزش ابتدایی ارائه کرد که منجر به پوشش گسترده رسانه‌ها از رفتار صورت گرفته با او شد و آگاهی عمومی نسبت به شکاف‌های نژادی و
با او شد و آگاهی عمومی نسبت به شکاف‌های نژادی و جنسیتی در جامعه اروگوئه را افزایش داد. در سال ۱۹۶۰، سیلوا در آزمونی شرکت کرد و به نخستین فرد آفریقایی‌تبار در اروگوئه تبدیل شد که به‌عنوان بازرس مدرسه ابتدایی خدمت کرد. او در بخش‌های مختلف به‌عنوان بازرس کار کرد و در دهه ۱۹۷۰ در دبیرستان‌ها و مراکز تربیت معلم نیز تدریس می‌کرد. او همچنین به عنوان معلم داوطلب برای دانش آموزان دارای ناتوانی‌های یادگیری، ساکنان پرورشگاه‌ها و زندانیان محلی فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۸۱ مدرک روزنامه‌نگاری گرفت و از تدریس بازنشسته شد.
مدرک روزنامه‌نگاری گرفت و از تدریس بازنشسته شد. سیلوا با آغاز حرفه‌ای تازه به‌عنوان نویسنده، سفرهای زیادی انجام داد، کتاب درسی در زمینه شیمی منتشر کرد و چندین جایزه به عنوان شاعر کسب نمود. او در سال ۲۰۰۴ درگذشت و به خاطر نقش مهمش در تغییر نگرش نسبت به آزادی و برابری در اروگوئه در یادها مانده است. اوایل زندگی. آدلیا سیلوا در ۳ آوریل ۱۹۲۵ در آرتیگاس، اروگوئه به دنیا آمد. او دختر نامشروع خدمتکار خانگی جولیا بیانچی بود. سیلوا هرگز پدرش را نشناخت و مادرش تحت نظام «پاترون» یا همان سیستم حامی که پس از لغو
تحت نظام «پاترون» یا همان سیستم حامی که پس از لغو برده‌داری در اروگوئه ایجاد شد، به خانواده بیانچی وابسته بود. مادر سیلوا زمانی که او تنها نه ماه داشت، درگذشت و پس از آن او توسط خانم بیانچی بزرگ شد. او از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۷ در «مدرسه دخترانه شماره ۱» (Escuela Nº 1 de niñas) تحصیل کرد و سپس از از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۲ به دبیرستان «لیسه‌ئو دپارتامنتال» رفت سیلوا تحصیلاتش را در مؤسسه تربیت معلم آرتیگاس (Instituto Normal de Artigas) ادامه داد و مدرک معلمی دریافت کرد. در سال ۱۹۴۶ او در مونته ویدئو امتحانات نهایی‌اش را
سال ۱۹۴۶ او در مونته ویدئو امتحانات نهایی‌اش را گذراند و تبدیل به اولین اروگوئه‌ای آفریقایی‌تبار شد که موفق به دریافت گواهینامه رسمی تدریس گردید. زندگی حرفه‌ای. تدریس (۱۹۴۸–۱۹۷۹). سیلوا به عنوان معلم روستایی در بخش‌های آرتیگاس، کنلونس، کولونیا و فلوریدا کار می‌کرد. در این دوره، او ازدواج کوتاهی با فلیکس سزار سوسا داشت که از او صاحب یک دختر به نام لوس مارینا سوسا شد. او دختر دیگری به نام مارتا را به فرزندی قبول کرد و هر دو دختر را به‌تنهایی بزرگ کرد، آن هم در زمانی که اکثر زنان از نظر اقتصادی به همسران خود
زمانی که اکثر زنان از نظر اقتصادی به همسران خود وابسته بودند. با وجود سختی‌های فراوان برای تأمین مخارج زندگی، سیلوا باور داشت که زنان حق دارند تحصیل‌کرده و مستقل باشند. تا اواسط دهه ۱۹۵۰، با وجود تجربه تبعیض جنسیتی و تبعیض نژادی گسترده، او به عنوان مدیر یک مدرسه روستایی در آرتیگاس منصوب شد. سیلوا که معتقد بود آموزش تنها راه غلبه بر تعصب و بی‌اعتنایی همکارانش است، در سال ۱۹۵۶ در دوره‌های پیشرفته آموزش معلمان در «مؤسسه عالی تربیت معلم مونته‌ویدئو» ثبت نام کرد. حضور او در این دوره‌ها به لطف دریافت بورسیه
کرد. حضور او در این دوره‌ها به لطف دریافت بورسیه فدرال ممکن شد؛ این بورسیه نه تنها هزینه تحصیل او را تأمین می‌کرد، بلکه فرصت کارآموزی در حین تحصیل را نیز برایش فراهم می‌ساخت. زمانی که سیلوا برای تدریس به مدرسه ابتدایی «بریتانیای کبیر» (Gran Bretaña) رفت، او را به مدرسه دیگری منتقل کردند. این انتقال هیچ ارتباطی به عملکرد او نداشت و در نتیجه، دوباره به مدرسه دولتی شماره ۱۲۵ منتقل شد اما در آنجا مدیر مدرسه، اوفلیا فررتخانس د اوگارتمندیا، او را تحت فشار گذاشت تا به دلیل "رنگ پوستش" درخواست انتقال بدهد. پس از
تا به دلیل "رنگ پوستش" درخواست انتقال بدهد. پس از آن، سیلویا به سومین محل کارش، یعنی مدرسه دولتی شماره ۱۶ فرستاده شد، جایی که مدیر مدرسه، ایرنه کاسترو د ماندادو، به او گفت که والدین با امضای دادخواستی خواستار برکناری‌اش شده‌اند، چون نمی‌خواستند یک زن سیاه‌پوست که به زبان پرتونیول صحبت می‌کند (زبان ترکیبی اسپانیایی و پرتغالی که معمولاً در نواحی مرزی برزیل و اروگوئه رایج است) به فرزندانشان درس بدهد. سیلوا که از این رفتارها دل‌شکسته و دلسرد شده‌بود، در همان سال ۱۹۵۶ از بورسیه خود انصراف داد و به آرتیگاس
سال ۱۹۵۶ از بورسیه خود انصراف داد و به آرتیگاس بازگشت. پس از صحبت با دوستانش دربارهٔ آنچه رخ داده بود، سیلوا نامه‌ای به «شورای ملی آموزش ابتدایی» (Consejo Nacional de Enseñanza Primaria) نوشت و خواستار انجام تحقیقاتی دربارهٔ این ماجرا شد. این پرونده توجه رسانه‌های ملی را به خود جلب کرد و بحث‌هایی دربارهٔ رفتار نابرابر با سیاه‌پوستان در کشور به راه انداخت. رفتاری که برخلاف قوانین مربوط به برابری بود. گروه‌های مدنی و اتحادیه‌های معلمان از سیلوا خواستند که به مونته‌ویدئو بازگردد و دوباره تدریس را در آن‌جا
به مونته‌ویدئو بازگردد و دوباره تدریس را در آن‌جا ادامه دهد، اما او ترجیح داد در آرتیگاس بماند و به سمت مدیر مدرسه روستایی خود بازگشت. در سال ۱۹۵۷، شورای ملی آموزش ابتدایی، اوگارتمندیا را به تبعیض نژادی گناهکار شناخت، او را از سمتش برکنار کرد و به پرداخت جریمه‌ای معادل نیمی از حقوقش به مدت شش ماه محکوم نمود. با این حال، شورا شواهد کافی برای اثبات تبعیض از سوی ماندادو نیافت و به او اجازه داد که در سمتش باقی بماند. در سال ۱۹۶۰، سیلوا در آزمونی شرکت کرد که به او اجازه داد به عنوان اولین فرد با تبار آفریقایی
او اجازه داد به عنوان اولین فرد با تبار آفریقایی در اروگوئه، به سمت بازرس مدارس ابتدایی منصوب شود. در سال ۱۹۶۲، او به عنوان بازرس منطقه‌ای مدارس در بخش‌های آرتیگاس، فلوریدا و سالتو منصوب شد. در این دوره، سیلوا در دبیرستان شماره ۱ و «دبیرستان خواهران کارملی» (Colegio de las Hermanas Carmelitas) دروس دبیرستانی شیمی، فیزیک و زبان فرانسه را تدریس می‌کرد. همچنین، در «مؤسسه تربیت معلم آرتیگاس» دروس تاریخ آموزش، پداگوژی، روان‌شناسی و جامعه‌شناسی را آموزش می‌داد. علاوه بر فعالیت‌های حرفه‌ای‌اش، او داوطلبانه به
علاوه بر فعالیت‌های حرفه‌ای‌اش، او داوطلبانه به دانش‌آموزان دارای ناتوانی‌های یادگیری کمک می‌کرد و به پسران ساکن در «خانه روستایی پسران» (Hogar Rural de Varones) و همچنین زندانیان «زندان مرکزی آرتیگاس» (Centro Carcelario) تدریس می‌نمود. نویسندگی (۱۹۸۱–۲۰۰۱). پس از سال‌ها رفت‌وآمد میان آرتیگاس و مونته‌ویدئو، سیلوا در سال ۱۹۸۱ تحصیلات خود را به پایان رساند و موفق به دریافت دیپلم روزنامه‌نگاری شد. او از تدریس بازنشسته شد و حرفه دوم خود را به عنوان نویسنده آغاز کرد. او سه بار به اروپا سفر کرد و از کشورهای
آغاز کرد. او سه بار به اروپا سفر کرد و از کشورهای فرانسه، موناکو، اسپانیا، سوئیس و واتیکان بازدید نمود. در هر سفری یادداشت‌های مفصلی برای تأملات بعدی‌اش برمی‌داشت و به سرودن شعر به زبان‌های اسپانیایی و ایتالیایی می‌پرداخت. مهارت زبانی‌اش خودآموخته بود؛ او با استفاده از فرهنگ لغت و بررسی بافت کلمات، خواندن زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و ایتالیایی را یادگرفت. در سال ۱۹۸۵، توسط گروه ادبی آنخل فالکو، به او «دیپلم افتخار حلقه هنر و ادبیات» (Diploma de Honor del círculo de artes y letras) اهدا شد. در همان سال، در
de artes y letras) اهدا شد. در همان سال، در شهر آرتیگاس، رویداد هفته کتاب (Semana del Libro) که سیلوا یکی از بنیان‌گذاران و ترویج‌دهندگان آن بود، به افتخار او با عنوان «معلمه آدلیا سیلوا» برگزار شد. در سال ۱۹۸۷، همکاران سیلوا در دبیرستان محلی هزینه انتشار کتابی را تأمین کردند که او با همکاری معلمی دیگر به نام مری سوارس د سیمون نوشته بود. این کتاب با عنوان "«گام‌های عملی به‌سوی قرن بیست‌ویکم با شیمی»" ("Hacia el siglo XXI con la química en acción") منتشر شد. با میل به گسترش دانش خود، سیلوا در سال ۱۹۹۳
شد. با میل به گسترش دانش خود، سیلوا در سال ۱۹۹۳ دیپلمی در روابط عمومی دریافت کرد. در سال ۲۰۰۰، به عنوان نماینده اروگوئه در "کنفرانس ویدئویی شاعران آمریکای لاتین" انتخاب شد. در سال ۲۰۰۱، از سوی «انجمن ایتالیایی سان خوزه»، برای یکی از اشعارش که به زبان ایتالیایی سروده شده بود، موفق به دریافت جایزه "روکو چرتو" از اتاق بازرگانی سیسیل شد. مرگ و میراث. سیلوا در تاریخ ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۴ در آرتیگاس بر اثر عوارض ناشی از آسم شدید درگذشت. او در طول دوران تدریس خود بر زندگی صدها دانش‌آموز تأثیر گذاشت و به آن‌ها آموخت که
صدها دانش‌آموز تأثیر گذاشت و به آن‌ها آموخت که نه‌تنها به این فکر کنند که می‌خواهند چه کسی باشند، بلکه به تأثیری که بر دیگران می‌گذارند نیز بیندیشند. تلاش او برای برتری و غلبه بر مشکلات تبعیض جنسیتی و نژادپرستی، به تغییر نگرش نسبت به آزادی و برابری در اروگوئه کمک کرد. زندگی‌نامه‌ای کوتاه از سیلوا در کتاب "بازپس‌گیری حافظه: نوادگان آفریقایی در مرز اروگوئه و برزیل در اواسط قرن بیستم" ("Recuperando la memoria: afrodescendientes en la frontera uruguayo brasileña a mediados del siglo XX") نوشته کارلا چاگاس و