payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رافائله کانتونی (۱۹۷۱-۱۸۹۶) یهودی ایتالیایی و از فعالان برجسته ضد فاشیسم بود که بیشتر به‌خاطر تلاش‌های گسترده و جسورانه‌اش در نجات یهودیان ایتالیا از هولوکاست شناخته می‌شود. او از مدیران دلسم پیش و هنگام اشغال آلمان در جنگ جهانی دوم بود و پس از آن به ریاست اتحادیه جوامع یهودی ایتالیا رسید. کانتونی همچنین فراماسون و سوسیالیست بود. زندگی‌نامه. کانتونی در ونیز به دنیا آمد و در رشته اقتصاد تحصیل کرد. او مشاور بانکا ناتسیوناله دل لابورو و رئیس شرکت فیدوچیاریا شد. در جنگ جهانی اول به‌طور قهرمانانه جنگید و در
شد. در جنگ جهانی اول به‌طور قهرمانانه جنگید و در ماجرای فتح فیومه به رهبری گابریله دانونتسیو شرکت کرد. با گرایش به سوسیالیسم، به‌سرعت به یکی از منتقدان رژیم فاشیستی بدل شد و در سال ۱۹۳۰ به‌همراه ریکاردو بائر و فروچو پاری بازداشت گردید. در ۱۹۳۳ رهبری «کمیته کمک به یهودیان ایتالیایی» وابسته به دلسم را برعهده گرفت. با تصویب قوانین نژادی ۱۹۳۸ در ایتالیا، اختلافی میان رهبران جدید اتحادیه (مانند دانته آلمَنسی و لِلیو ویتوریو والوبرا) و جناح ضد فاشیست یهودی پدید آمد. کانتونی با کمیته توزیع مشترک یهودیان آمریکا و
کانتونی با کمیته توزیع مشترک یهودیان آمریکا و کنگره جهانی یهودیان همکاری داشت و چندین مرکز هخشارا در ایتالیا بنیان‌گذاری کرد. او همچنین تلاش کرد بریتانیا را به پذیرش طرح تشکیل یگان یهودی ترغیب کند؛ طرحی که بعدها با ایجاد بریگاد یهودی تحقق یافت. مقاومت در برابر فاشیسم. کانتونی در طول جنگ جهانی دوم به‌طور مداوم به یهودیان ایتالیا و اروپا یاری رساند. او در ۱۹۴۰ بازداشت و به اردوگاه‌های اوریبزاگلیا و جزایر ترمیتی تبعید شد، اما همچنان به فعالیت ادامه داد. سپس در توسکانی به‌عنوان رابط مالی دلسم فعالیت کرد و با
توسکانی به‌عنوان رابط مالی دلسم فعالیت کرد و با کشیشانی چون لِتو کازینی و جورجو نیسیم همکاری داشت. در ۱۹۴۳ به‌وسیله نازی‌ها در فلورانس دستگیر و به سوی آشویتس منتقل شد، اما در نزدیکی پادووا از قطار گریخت و نجات یافت. او سپس به سوییس رفت و به‌همراه استوره مایر به بازسازی زندگی یهودیان ایتالیایی و راه‌اندازی مدارس و مؤسسات اجتماعی پرداخت. پس از جنگ، ریاست جوامع یهودی میلان را بر عهده گرفت و در کمیته آزادی‌بخش ملی ایتالیا (CLNAI) فعال شد. همچنین از رهبران او.اس.ای و پشتیبان علیا بت بود و در دگرگون کردن
او.اس.ای و پشتیبان علیا بت بود و در دگرگون کردن پرورشگاه سلویو برای سامان‌دهی حدود ۸۰۰ کودک بازمانده هولوکاست نقش کلیدی داشت. سال‌های پایانی. میان سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۴ او ریاست اتحادیه جوامع یهودی ایتالیا را بر عهده داشت و برای به‌رسمیت شناختن حقوق دینی یهودیان در برابر کلیسای کاتولیک تلاش کرد. او همچنین در سازمان بهداشت یهودی و کنگره جهانی یهودیان پست‌های مهمی داشت و تا پایان عمر برای پیوند میان یهودیان دیاسپورا و اسرائیل کوشید. پس از درگذشت او، «بنیاد رافائله کانتونی» در اسرائیل تأسیس شد که بورسیه‌هایی
کانتونی» در اسرائیل تأسیس شد که بورسیه‌هایی برای جوانان یهودی مهاجر از ایتالیا فراهم می‌کند.
پرترهٔ موسیقی‌دان () نقاشی‌ای از لئوناردو دا وینچی است که حدود سال 1490 کشیده شد. این اثر تنها پرترهٔ مردانهٔ شناخته‌شده‌ای است که لئوناردو کشیده و امروزه در پیناکوتکا آمبروزیانا در میلان نگهداری می‌شود. تاریخچه. نقاشی در اواخر دههٔ 1480 یا اوایل 1490 در میلان کشیده شد، زمانی که لئوناردو در دربار لودوویکو سفورزا مشغول به کار بود. موضوع نقاشی ناشناس است، اما برخی پژوهشگران او را فرانچینو گافوریو یا یوسکین د پره می‌دانند. این تابلو مدت‌ها در مجموعهٔ آمبروزیانا نگهداری شده و از قرن نوزدهم مورد توجه پژوهشگران
نگهداری شده و از قرن نوزدهم مورد توجه پژوهشگران قرار گرفت. توصیف. تابلو مردی جوان با موهای مجعد و نگاه نافذ را نشان می‌دهد که کاغذی در دست دارد. کاغذ حاوی خطوط موسیقی است که به هویت او به‌عنوان یک موسیقی‌دان اشاره دارد. پس‌زمینهٔ تیره، تمرکز بیننده را بر چهره و دست‌های سوژه جلب می‌کند. تحلیل. پرترهٔ موسیقی‌دان با سایر پرتره‌های لئوناردو تفاوت دارد؛ رنگ‌گذاری آن ساده‌تر است و جزئیات دقیق مانند در «مونالیزا» دیده نمی‌شود. برخی منتقدان این اثر را ناتمام دانسته‌اند. سبک نورپردازی و استفاده از تضاد روشن و تاریک
سبک نورپردازی و استفاده از تضاد روشن و تاریک (کیا‌رُسکورو) در این اثر نشانهٔ توجه لئوناردو به عمق روان‌شناختی مدل است. اهمیت. این تابلو به‌عنوان یکی از معدود پرتره‌های مردانهٔ لئوناردو جایگاه ویژه‌ای در تاریخ هنر دارد. همچنین برای پژوهش دربارهٔ ارتباط نزدیک لئوناردو با موسیقی و موسیقی‌دانان دورهٔ رنسانس اهمیت دارد.
بون بوربون (؛ ۱۳۴۱ – ۱۹ ژانویه ) او از طریق ازدواج با آمادئوس ششم ساووا، کنتس ساووا بود. او در چندین نوبت به عنوان نایب‌السلطنه ساووا خدمت کرد: در دوران غیبت شوهرش از سال ۱۳۶۶ تا ۱۳۶۷، به همراه پسرش در سال ۱۳۸۳، و سرانجام در دوران خردسالی نوه‌اش، آمادئوس هشتم، دوک ساووا، از سال ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۵. خاستگاه. بونا، بر اساس هر دو کتاب «تاریخ بوربون‌ها و بوربون‌هایی که صاحبشان بودند»، جلد ۱، و «تاریخ ژنئالوگیک و کرونولوژی خانه سلطنتی فرانسه»، دختر دومین دوک بوربون و کنت کلرمون، پتر اول، و همسرش، شاهدخت فرانسوی
و کنت کلرمون، پتر اول، و همسرش، شاهدخت فرانسوی ایزابلای والوا بود که بر اساس «وقایع پاریسی ناشناس دو قرن چهاردهم»، دختر کنت والوا، کنت آنژو و ماین، کنت آلنسون و کنت شارتر بود که همچنین همسر امپراتور روم شرقی و پادشاه آراگون، شارل والوا و همسر سومش، ماتیلد شاتیون و خواهر (بونا خواهرزاده) پادشاه آینده فرانسه، فیلیپ والوا بود، و از بلانش والوآ (۱۳۱۷–۱۳۴۸)، همسر چارلز، کنت لوکزامبورگ، پادشاه بوهمیا، پادشاه رومیان و امپراتور آینده روم مقدس. بوربون، کنت کلرمون و کنت لا مارکه، لویی یکم، و همسرش، ماری آونس، که به
کنت لا مارکه، لویی یکم، و همسرش، ماری آونس، که به نام ماری هاینو نیز شناخته می‌شود. بونا خواهر جوآنا، همسر شارل پنجم فرانسه، و بلانش، همسر پادشاه کاستیا و لئون، پتر اول، بود. زندگی‌نامه. بون دختر پتر اول، دوک بوربون، و ایزابلای والوا بود. او به عنوان بخشی از پیمان پاریس (۱۳۵۵) با آمادئوس ششم، کنت ساووا، نامزد شده بود که شامل جهیزیه سه هزار فلورین در سال می‌شد. او در سپتامبر ۱۳۵۵ در پاریس با آمادئوس ازدواج کرد. بلافاصله پس از عروسی آنها، شوهرش مجبور شد به ارتش خود بازگردد، که هنوز درگیر جنگ صد ساله بود.
ارتش خود بازگردد، که هنوز درگیر جنگ صد ساله بود. ازدواج. او با آمادئوس ششم، کنت ساووی، نامزد شد، که از او دو پسر به دنیا آورد، به عنوان بخشی از پیمان پاریس (۱۳۵۵)، که شامل جهیزیه سه هزار فلورین در سال بود. این ازدواج به صورت وکالتی در سال ۱۳۵۵ در هتل سن-پل، اقامتگاه سلطنتی، در پاریس انجام شد. سفیر شهرستان ساووی، گیوم دو لا باوم، به نمایندگی از پادشاه خود به عنوان داماد عمل کرد. بونا با اسب به سمت شهرستان ساووی حرکت کرد و سفری دوازده روزه را طی کرد. آمادئوس ششم ارتش خود را ترک کرد تا در شهر پونت-دو-ویل
ششم ارتش خود را ترک کرد تا در شهر پونت-دو-ویل منتظر او باشد. او همسر جوان خود را به قلعه بورژه برد و جشن‌های بزرگی را آغاز کرد. بلافاصله پس از عروسی آنها، شوهرش مجبور شد به ارتش خود بازگردد، که هنوز درگیر جنگ صد ساله بود. در سال ۱۳۴۷، همان‌طور که توسط بایگانی دولتی تأیید شده است، آمادئوس ششم با ژاندارک بورگوندی، دختر مرحوم فیلیپ بورگوندی، کنت اوورنی و بولونی، قرارداد ازدواجی تنظیم کرده بود. این قرارداد در مقدمه‌ای بر تاریخ خانوادگی سلطنتی خانه ساووی گزارش شده است. با این حال، این ازدواج با مخالفت پادشاه
شده است. با این حال، این ازدواج با مخالفت پادشاه فرانسه روبرو شد، تا جایی که ناپدری ژاندارک، پادشاه فرانسه، ژان خوب، نامزدی را در سال ۱۳۵۴ لغو کرد. پس از پیمان پاریس، نامه‌ای از ژان خوب وجود داشت که فسخ نامزدی بین آمادئوس و ژاندارک را تأیید می‌کرد. در همین حال، آمادئوس ششم طبق سندی که در «پیش‌گفتار تاریخ خانوادگی خانه سلطنتی ساووی» بازتولید شده است، از دختر دومین دوک بوربون، پیتر اول بوربون، خواستگاری کرده بود. اولین دوره نیابت سلطنت. در سال ۱۳۶۶، هنگامی که شوهرش برای جنگ صلیبی به بلغارستان رفت، بون را با
شوهرش برای جنگ صلیبی به بلغارستان رفت، بون را با مشورت شورای خود به عنوان نایب السلطنه ساووی برای مدت غیبتش منصوب کرد. در سال ۱۳۶۷، جیمز، لرد پیدمونت، پسر عموی آمادئوس، درگذشت و منجر به اختلاف بر سر جانشینی بین پسر ارشدش، فیلیپ، و بیوه‌اش، مارگارت بوژو، که به نمایندگی از پسران کوچکش، آمادئوس و لویی عمل می‌کرد، شد. بون به عنوان نایب السلطنه توانست از تبدیل شدن درگیری به جنگ آشکار جلوگیری کند، اما نتوانست این اختلاف را حل کند. فیلیپ در نهایت مجبور شد از آمادئوس در ونیز درخواست حل و فصل کند. او از دریاچه‌های
در ونیز درخواست حل و فصل کند. او از دریاچه‌های کوهستانی آلپ ساووی بسیار لذت می‌برد و سعی می‌کرد مطمئن شود قلعه‌هایی که در آنها اقامت داشت، چشم‌انداز خوبی به آنها داشته باشند. در سال ۱۳۷۱، او بر ساخت کاخ ریپای نظارت داشت و به دنبال ساخت عمارتی بود که بتواند دربار بزرگتر کنت را به راحتی در خود جای دهد. کاخ جدید پنجره‌های بزرگی مشرف به دریاچه ژنو داشت. او از طرفداران پروپاقرص موسیقی بود و به خاطر مهارتش در نواختن چنگ شناخته می‌شد. در ژوئیه ۱۳۸۲، بودجه برای جنگ‌های مداوم شوهرش در ایتالیا رو به اتمام بود،
جنگ‌های مداوم شوهرش در ایتالیا رو به اتمام بود، بنابراین او مقداری از جواهرات خود را به قیمت بیش از ۴۰۰ فلورین فروخت تا به او در تجهیز مجدد کمک کند. دومین دوره نیابت سلطنت. در سال ۱۳۸۳، هنگامی که همسرش، آمادئوس ششم، درگذشت، وصیت‌نامه‌ای از خود به جا گذاشت که به همسرش قدرت حکومت ساووی را می‌داد، با وجود اینکه پسرشان، آمادئوس هفتم، در اوایل بیست سالگی‌اش بود. بون با حمایت شورا، به رهبری لویی دو کوسونای و متشکل از چندین تن از متحدانش، مانند اوتون دو گراندسون، ساووی را به نام پسرش اداره می‌کرد. به گفته ماکس
ساووی را به نام پسرش اداره می‌کرد. به گفته ماکس بروشه، یکی از ترس‌های شورا در آن روزها، نفوذ روزافزون شاهزادگان فرانسوی بر ساووی بود: دوک بری دخترش را به ازدواج آمادئوس هفتم درآورده بود و نوه‌اش، آمادئوس هشتم، روزی بر ساووی حکومت می‌کرد. آمادئوس جوان همچنین با مری، دختر فیلیپ دوم، دوک بورگوندی، نامزد شده بود. هر دو شاهزاده برادران کوچکتر شارل پنجم، پادشاه فرانسه، بودند و اکنون به عنوان نایب‌السلطنه برادرزاده‌شان، شارل ششم، عمل می‌کردند. سومین دوره نیابت سلطنت. هنگامی که آمادئوس هفتم در سال ۱۳۹۱ بر اثر کزاز
هنگامی که آمادئوس هفتم در سال ۱۳۹۱ بر اثر کزاز درگذشت و بون به عنوان نایب‌السلطنه منصوب شد. نفوذ او بر ساووی زمانی به پایان رسید که پزشک آمادئوس هفتم (که به‌طور گسترده مسئول مرگ کنت شناخته می‌شود) کنتس را به صدور دستور مرگ پسرش در سال ۱۳۹۵ متهم کرد. دوک‌های بری و بورگوندی نیز چندین عضو شورای کنت را به همدستی در قتل متهم کردند و بون از نیابت سلطنت و مراقبت از نوه‌اش، کنت جدید آمادئوس هشتم، برکنار شد. بون در قلعه ماکون درگذشت.
فرانچسکو ماریا تریکاریکو (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام تریکاریکو شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. تریکاریکو عمدتاً به خاطر آهنگ‌های پرفروشش مانند آهنگ «Io sono Francesco» که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد و «Vita tranquilla» که در جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۰۸ منتشر شد، شناخته می‌شود.است حرفه. تریکاریکو در سال ۲۰۰۰ زمانی که اولین تک‌آهنگ خود به نام «Io sono Francesco» را منتشر کرد، به شهرت رسید، این آهنگ در ایتالیا به رتبه اول رسید و بیش از ۶۰۰۰۰ نسخه
در ایتالیا به رتبه اول رسید و بیش از ۶۰۰۰۰ نسخه از آن به فروش رسید و به دلیل محتوای ترانه‌هایش، که شامل توهین به یک معلم مدرسه بود و به همین دلیل توسط برخی از ایستگاه‌های رادیویی سانسور شد، جنجال‌هایی را به پا کرد. اولین آلبوم تریکاریکو که با نام خودش همنام بود، دو سال بعد منتشر شد. پس از انتشار دومین آلبوم با نام "«Frescobaldo nel recinto»" تریکاریکو آهنگ «Solo per te» را نوشت و ضبط کرد. این آهنگ در سال ۲۰۰۶ نامزد دریافت جایزه روبان نقره‌ای برای بهترین آهنگ شد. در سال ۲۰۰۹، تریکاریکو با آهنگ «Vita
آهنگ شد. در سال ۲۰۰۹، تریکاریکو با آهنگ «Vita tranquilla» در بخش هنرمندان بزرگ پنجاه و هشتمین جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد که جایزه منتقدان میا مارتینی را دریافت کرد. این آهنگ در سومین آلبوم استودیویی او با نام «"Giglio»" گنجانده شد. تریکاریکو در سال ۲۰۰۹ با اجرای آهنگ «Il bosco delle fragole» و در سال ۲۰۱۱ با خواندن «Tre colori» در جشنواره موسیقی سانرمو به رقابت پرداخت، اما هر دو اثر به فینال نرسیدند. او در سال ۲۰۱۳، ششمین آلبوم استودیویی خود را "به نام" "«Invulnerabil»" منتشر کرد.
آلدو گاستالدی (۱۷ سپتامبر ۱۹۲۱ – ۲۱ مهٔ ۱۹۴۵) یک رهبر مقاومت ایتالیا در دوران جنگ جهانی دوم بود. زندگی‌نامه. گاستالدی در ناحیهٔ گرانارولو در جنوا در ۱۷ سپتامبر ۱۹۲۱ زاده شد. او کوهنورد و شکارچی پرشوری بود و در ۱۳سالگی به‌تنهایی با ۱۲ ساعت پیاده‌روی به قلهٔ مونته آنتولا صعود کرد. در جوانی در تیم راگبی دبیرستان خود بازی می‌کرد و در باشگاه «Società Canottieri Genovesi Elpis» پاروزن بود. پس از فارغ‌التحصیلی از مؤسسهٔ گالیله گالیله در جنوا، در انصالد در ستری پوننته کار می‌کرد و در دانشگاه جنوا اقتصاد می‌خواند.
کار می‌کرد و در دانشگاه جنوا اقتصاد می‌خواند. در جریان جنگ جهانی دوم او در ۲۰سالگی به خدمت سربازی فراخوانده شد و به هنگ پانزدهم مهندسان با درجهٔ ستوان دوم در چیاواری به‌عنوان بی‌سیم‌چی اعزام شد. در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳، هنگام مأموریت انتظامی در روز سقوط فاشیسم، او نمادهای خانهٔ فاشیسم در چیاواری را ویران کرد. پس از آتش‌بس کاسیبله، سلاح‌هایش را از آلمانی‌ها پنهان کرد و سپس با پیشنهاد اعضای حزب کمونیست ایتالیا (با آن‌که یک کاتولیک بود) گروهی پارتیزانی تشکیل داد. بدین‌ترتیب در زمستان ۱۹۴۳ نخستین هستهٔ «بخش
داد. بدین‌ترتیب در زمستان ۱۹۴۳ نخستین هستهٔ «بخش پارتیزانی چیچرو» در کوه‌های پیرامون جنوا شکل گرفت و گاستالدی با نام جنگی «بیساگنو» به یکی از رهبران آن بدل شد و یورش‌های موفقی علیه مواضع آلمانی‌ها و فاشیست‌ها انجام داد. در نوامبر ۱۹۴۴ توانست کل یک گردان از لشکر آلپینی چهارم «مونتروزا» را به مقاومت بپیوندد. گاستالدی که کاتولیک پرشور و بی‌طرفی سیاسی بود، همراه با کمونیست جووانی سرباندینی قوانین سخت‌گیرانه‌ای برای افراد «بخش چیچرو» وضع کرد که به «کد چیچرو» شهرت یافت. این قوانین شامل اطاعت از فرماندهان در
شهرت یافت. این قوانین شامل اطاعت از فرماندهان در عملیات، انتخاب رهبر توسط همراهان، فداکاری رهبر در خطرناک‌ترین مأموریت‌ها، پرداخت یا جبران آنچه از مردم گرفته می‌شد، ممنوعیت تعرض به زنان و پرهیز از کفرگویی بود. او در ۲۱ مهٔ ۱۹۴۵ هنگام بازگرداندن سربازان پیشین گردان «وستونه» به خانه‌هایشان، بر اثر سقوط از کامیون در باردولینو درگذشت. پس از مرگ، نشان مدال طلای شجاعت نظامی به او اعطا شد. در سال ۲۰۱۹ او به‌عنوان خادم خدا اعلام شد.
مارتین اول سیسیل (; 1374 – ) از زمان ازدواجش با ملکه ماریا در سال ۱۳۹۰ تا زمان مرگش در سال ۱۴۰۹، پادشاه سیسیل بود. پدر مارتین، پادشاه آینده مارتین اول آراگون بود و پدربزرگ و مادربزرگش، پادشاه پیتر چهارم آراگون و النور سیسیل بودند. در فوریه ۱۳۹۰، او با ماریای سیسیلی، متولد ۱۳۶۲/۱۳۶۳، ازدواج کرد. در سال ۱۳۹۲، او به همراه ماریا با نیروی نظامی به سیسیل بازگشت و گروهی از بارون‌های مخالف را شکست داد. در سال ۱۳۹۴، این زوج صاحب تنها پسرشان پیتر، ولیعهد سیسیل، شدند که در سال ۱۴۰۰ درگذشت. او تا زمان مرگ ماریا در
که در سال ۱۴۰۰ درگذشت. او تا زمان مرگ ماریا در لنتینی در ۲۵ مه ۱۴۰۱، به‌طور مشترک با ماریا بر سیسیل حکومت کرد. در آن زمان، او پیمان ویلنوو (۱۳۷۲) را لغو کرد و به تنهایی بر سیسیل حکومت کرد. پس از مرگ او در سال ۱۴۰۹ در کالیاری، ساردینیا، پدرش، که در آن زمان پادشاه آراگون بود، با عنوان مارتین دوم بر سیسیل حکومت کرد. پس از مرگ ماریا، مارتین اول جوان در ۲۱ مه ۱۴۰۲ در کاتانیا از طریق وکالت و در ۲۶ دسامبر ۱۴۰۲ شخصاً با بلانش ناوار، وارث خانواده اورو و ملکه آینده ناوار، ازدواج کرد. از او تنها پسری به نام مارتین در
ازدواج کرد. از او تنها پسری به نام مارتین در سال ۱۴۰۳ به دنیا آمد که در سال ۱۴۰۷ در والنسیا درگذشت. هیچ فرزندی از دو ازدواج او در دوران کودکی زنده نماند. تنها فرزندی که از او به جا ماند، پسری حرامزاده از تارسیا ریزاری، فادریک آراگون، کنت لونا و اجریکا و لرد سگوربه، متولد سیسیلی در سال‌های ۱۴۰۰/۱۴۰۳ بود که مارتین دوم سعی کرد او را جانشین خود در امپراتوری آراگون کند. اما این تلاش شکست خورد و فادریک بر اساس پیمان کاسپه از جانشینی محروم شد. فادریک با یولانده لوئیز (ویولانته لوئیزا) د مور ازدواج کرد و در سال
لوئیز (ویولانته لوئیزا) د مور ازدواج کرد و در سال ۱۴۳۸ بدون فرزند در اورنا درگذشت. او همچنین از آگاته دِ پِسِه، زاده سیسیل، دختری حرامزاده به نام ویولانته آراگون به جا گذاشت که حدود سال ۱۴۲۸ درگذشت. ویولانته دو بار ازدواج کرد: بار اول در سال ۱۴۰۵ به عنوان همسر دوم (برخی می‌گویند معشوقه او بود) با انریکه پرز دِ گوزمان، کنت دوم دِ نیبلا (۱۳۷۱–۱۴۳۶)؛ و بار دوم، با پسرعموی انریکه، مارتین دِ گوزمان، ازدواج کرد. مارتین جوان، سربازان را در فتح ساردینیا در سال ۱۴۰۹ رهبری کرد و درست قبل از مرگ خود، حاکم آربوریا را
رهبری کرد و درست قبل از مرگ خود، حاکم آربوریا را در نبرد سانلوری قاطعانه شکست داد.
دوچه یک عنوان ایتالیایی است که از کلمه لاتین dux به معنای «رهبر» و هم‌ریشه با دوک گرفته شده است. بنیتو موسولینی، رهبر حزب ملی فاشیست، از زمان ایجاد گروه‌های مبارزه ایتالیایی در سال ۱۹۱۹ توسط فاشیست‌ها با عنوان «ایل دوچه» (رهبر / The Leader) این جنبش شناخته می‌شد. در سال ۱۹۲۵، این عنوان به مقام دیکتاتوری «"جناب بنیتو موسولینی، رئیس دولت، دوچه فاشیسم و ​​بنیانگذار امپراتوری"» () تبدیل شد.. موسولینی این عنوان را همراه با عنوان رئیس شورای وزیران در اختیار داشت: این مقام قانونی بود که به او حق می‌داد از طرف
این مقام قانونی بود که به او حق می‌داد از طرف پادشاه ایتالیا بر ایتالیا حکومت کند. عبارت «بنیانگذار امپراتوری» برای استفاده انحصاری موسولینی به پاس قدردانی از تأسیس یک نهاد قانونی رسمی امپراتوری ایتالیا به نمایندگی از پادشاه در سال ۱۹۳۶، پس از پیروزی ایتالیا در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی، اضافه شد. این سمت تا سال ۱۹۴۳که پادشاه موسولینی را از سمت خود برکنار کرد در اختیار وی بود منصب دوچه در این زمان منحل شد، و مارشال پیترو بادولیو تنها به عنوان رئیس شورا () منصوب شد. این مقام، الگویی بود که دیگر رهبران فاشیست
شد. این مقام، الگویی بود که دیگر رهبران فاشیست نیز آن را اتخاذ کردند: به طور خاص، آدولف هیتلر در آلمان نازی خود را پیشوا، فرانسیسکو فرانکو در اسپانیا خود را کادیو و ویدکون کوئیسلینگ خود را پیشوای نروژ (Fører) می‌خواندند، در حالی که در رومانی، کونداکاتور هم توسط ایون آنتونسکو طرفدار فاشیسم و ​​هم نیکولای چائوشسکوی کمونیست بکار کرفته شد. در کرواسی، اصطلاح مشابه پوگلاونیک نیز اصطلاح مشابهی بود که برای اشاره به آنته پاولیچ استفاده می‌شد. در سپتامبر ۱۹۴۳، موسولینی خود را «دوچه جمهوری اجتماعی ایتالیا»
موسولینی خود را «دوچه جمهوری اجتماعی ایتالیا» (ایتالیایی: Duce della Repubblica Sociale Italiana) نامید و تا فروپاشی جمهوری سوسیال ایتالیا و اعدام او در آوریل ۱۹۴۵ در این سمت بود. تاریخچه‌ اصطلاح. دانته آلیگیری در کمدی الهی، هنگام اشاره به ویرژیل از اصطلاح «دوکا» (به معنای «راهنما»، شبیه به Duce) استفاده کرد: «تو راهنما (Duca)، تو ارباب و تو آقا [هستی].» (دانته، کمدی الهی، دوزخ، کانتو دوم، بند ۱۴۰) این واژه در آغاز بخشنامه‌ی Studiorum Ducem که در سال ۱۹۲۳، توسط پاپ پیوس یازدهم به افتخار توماس آکویناس، قدیس
پاپ پیوس یازدهم به افتخار توماس آکویناس، قدیس و معلم کلیسا، نوشته شده، آمده است. این عنوان خارج از معنای اصیل سنتی خود، در برخی از نشریاتی که جوزپه گاریبالدی را در طول وحدت ایتالیا در سال ۱۸۶۰ ستایش می‌کردند، استفاده می‌شد، اگرچه خود گاریبالدی رسماً آن را نپذیرفت. عبارت «رهبر معظم» (به فرانسوی: Duce Supremo) به طور رسمی‌تر برای ویکتور امانوئل سوم در سال ۱۹۱۵، در طول جنگ جهانی اول، به کار برده شد و به نقش او به عنوان فرمانده کل نیروهای مسلح اشاره داشت. این اصطلاح همچنین توسط گابریل دانونزیو به عنوان
این اصطلاح همچنین توسط گابریل دانونزیو به عنوان دیکتاتور حکومت خودخوانده کارنارو در سال ۱۹۲۰ و به طور قابل توجهی توسط دیکتاتور فاشیست ایتالیایی، بنیتو موسولینی، استفاده شد. اولین سابقه استفاده از این اصطلاح در اشاره به موسولینی به ضیافتی برمی‌گردد که به افتخار او در فورلی در سال ۱۹۱۲ برگزار شد و در آن سمت جدید او به عنوان سردبیر «"آوانتی!"» جشن گرفته می‌شد. از آنجا که عنوان «ایل دوچه» با فاشیسم پیوند خورده است، دیگر به جز در اشاره به موسولینی، کاربرد رایجی ندارد. به دلیل احساسات ضدفاشیستی مدرن،
رایجی ندارد. به دلیل احساسات ضدفاشیستی مدرن، ایتالیاییزبانان به طور کلی اکنون از کلمات دیگری برای رهبر استفاده می‌کنند، که عمدتاً شامل کلمه قرضی‌ انگلیسی می‌شود. دوچه به عنوان یک دگرگویی برای موسولینی باقی مانده است. جانشینی. موسولینی قصد داشت که شورای عالی فاشیسم، جانشینی برای این مقام را از فهرستی از سه نفر منتخب خود انتخاب کند و این نام را برای تأیید به پادشاه ارائه دهد. از سال ۱۹۴۰، او ممکن است دامادش گالئاتسو چانو را برای این نقش آماده کرده بوده است.
ماریزا موسو (۱۹ آوریل ۱۹۲۵ – ۳ نوامبر ۲۰۰۲) یک مبارز ضد فاشیست، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. سال‌های نخستین. موسو در خانواده‌ای برجسته و ضد فاشیست زاده شد. والدین او، دومنیکو موسو و باستیا نینا مارتینی، اهل ساساری، از بنیان‌گذاران حزب عمل (ایتالیا) بودند. در ۱۹۴۲، در شانزده‌سالگی، دانش‌آموز دبیرستان «لیچئو جیمنازیو دولتی ترنتزیو مامانی» بود. از طریق لوتچو لومباردو رادیتشه، ماریزا به سازمان مخفی حزب کمونیست ایتالیا پیوست، هم‌زمان با همکلاسی‌اش آدله ماریا یمولو (که بعدها همسر لومباردو
آدله ماریا یمولو (که بعدها همسر لومباردو رادیتچه شد). او سپس در دانشکدهٔ فیزیک دانشگاه ساپینزا رم نام‌نویسی کرد. پارتیزان ضد فاشیست. او به‌سرعت در صفوف ضد فاشیست‌ها فعال شد و به گروه‌های کنش میهن‌پرستانه (GAP) پیوست و نام مستعار «رُزا» را برگزید. در هجده‌سالگی، جوان‌ترین پارتیزان این سازمان بود. موسو در نبردهای متعددی علیه اشغالگران آلمانی شرکت داشت. به‌ویژه در ۲۳ مارس، رُزا در حمله به خیابان راسلا علیه گردان پلیس آلمانی «بولزانو» شرکت کرد و پوشش گروه کارلا کاپونی را برعهده گرفت. در ۷ آوریل، موسو همراه با
کاپونی را برعهده گرفت. در ۷ آوریل، موسو همراه با پاسکواله بالسامو و ارنستو بورگزی دستگیر شد. با این حال، دو کمیسر پلیس آنتونیو کولاسوردو و دِ لانجیس، که با CLN در ارتباط بودند، آن‌ها را به‌عنوان سارقان عادی معرفی کردند و بدین‌ترتیب به زندان «رجینا کائلی» منتقل شدند. دادگاه جنگی نازی او را به مرگ محکوم کرد. عضو GAP، گولیلمو بلازی، اسیران را لو داد؛ اما پیش از آن‌که عضویت موسو در GAP افشا شود، او با تظاهر به بیماری به بیمارستان «سانتو اسپیریتو» در ساسیا منتقل شد و در پایان ماه مه توانست بگریزد. او با
منتقل شد و در پایان ماه مه توانست بگریزد. او با آزادسازی رم از مخفیگاه بیرون آمد. فعالیت پس از آزادی. پس از جنگ، موسو فعالیت خود را در حزب کمونیست ایتالیا ادامه داد. او سال‌ها با انریکو برلینگور در «فدراسیون جوانان کمونیست ایتالیا» همکاری کرد و به عضویت کمیته مرکزی حزب رسید. او به روزنامه‌نگاری روی آورد و برای نشریات "پائه‌زه سرا" و "اونی‌تا" کار کرد. موسو رخدادهای بهار پراگ را پوشش داد و سپس به‌عنوان خبرنگار به ویتنام، موزامبیک، فلسطین و آمریکای لاتین اعزام شد. از ۱۹۷۶، به ابتکار جانی روداری، موسو
اعزام شد. از ۱۹۷۶، به ابتکار جانی روداری، موسو «هماهنگی دموکراتیک والدین» را بنیان نهاد که ترویج ارزش‌های ضد فاشیستی، سکولار و دموکراتیک در مدارس را دنبال می‌کرد. او سردبیر ماهنامهٔ «روزنامه والدین» نیز شد. موسو همچنین عضو کمیته اجرایی انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیا بود، به‌عنوان نایب‌رئیس شاخهٔ رم این انجمن فعالیت کرد، عضو شورای ملی کاربران، رئیس کمیتهٔ «تلویزیون برای جوانان»، عضو کمیته بازبینی فیلم، نایب‌رئیس فدراسیون جهانی جوانان دموکراتیک، رئیس انجمن دختران ایتالیایی و مشاور بلندمدت شاخهٔ رم حزب‌های
دختران ایتالیایی و مشاور بلندمدت شاخهٔ رم حزب‌های کمونیست ایتالیا بود.
آزمون آویزان‌سازی از دم (TST) روشی آزمایشی است که در پژوهش علمی برای سنجش استرس در جوندگان به‌کار می‌رود. این آزمون بر پایهٔ این مشاهده استوار است که اگر موش در معرض استرس کوتاه‌مدت و گریزناپذیر قرار گیرد، دچار فلج یا بی‌حرکتی می‌شود. این روش برای سنجش اثربخشی ترکیبات با اثر داروهای ضدافسردگی به‌کار می‌رود، هرچند در تفسیر و میزان سودمندی آن اختلاف‌نظرهای چشمگیری وجود دارد. تاریخچه. آزمون آویزان‌سازی از دم در سال ۱۹۸۵ معرفی شد، در پی محبوبیت آزمونی مشابه به نام آزمون شنا در آب (FST). با این حال، این روش تنها
آزمون شنا در آب (FST). با این حال، این روش تنها در دههٔ ۲۰۰۰ به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت، زمانی که داده‌ها نشان دادند حیوانات پس از تزریق داروهای ضدافسردگی تغییر رفتاری بروز می‌دهند. آزمون TST زمانی معتبرتر است که همراه با دیگر مدل‌های افسردگی مانند FST، درماندگی آموخته‌شده، مدل‌های لذت‌ناپذیری و برداشتن پیاز بویایی انجام شود. مدل‌سازی افسردگی. افسردگی اختلالی پیچیده و چندبعدی است که نشانه‌های آن می‌توانند ناشی از عوامل گوناگونی همچون روان‌شناختی، رفتاری و ژنتیک باشند. به دلیل تعدد این متغیرها،
رفتاری و ژنتیک باشند. به دلیل تعدد این متغیرها، بازسازی افسردگی در محیط آزمایشگاهی دشوار است. بیماران مبتلا به افسردگی همیشه مجموعهٔ یکسانی از علائم را نشان نمی‌دهند و اغلب دچار اختلالات روان‌پزشکی همزمان نیز هستند. یکی از دشواری‌های اصلی در مدل‌سازی افسردگی آن است که روان‌پزشکان برای تشخیص بالینی افسردگی از راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی (DSM-IV) انجمن روان‌پزشکی آمریکا استفاده می‌کنند که متکی بر گزارش خود بیمار از احساساتش است. از آنجا که حیوانات نمی‌توانند احساسات خود را بیان کنند، تشخیص
نمی‌توانند احساسات خود را بیان کنند، تشخیص افسردگی بالینی در آن‌ها ممکن نیست. هرچند نظریه‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه حیوانات می‌توانند شرایطی مشابه افسردگی را تجربه کنند، باید توجه داشت که افسردگی بنا به تعریف، بیماری‌ای انسانی است. مغز انسان و جانور تفاوت‌های اساسی دارند و در تفسیر رفتار حیوانات و نسبت دادن حالت‌های هیجانی به رفتارهای گوناگون باید دقت فراوان به خرج داد. با این حال، اجزای مشخصی از افسردگی را می‌توان در شرایط آزمایشگاهی بازسازی کرد. بی‌حرکتی ناشی از استرس رفتاری است که می‌تواند در
بی‌حرکتی ناشی از استرس رفتاری است که می‌تواند در مدل‌سازی برخی جنبه‌های افسردگی سودمند باشد. هنگامی که جونده در معرض استرس کوتاه‌مدت و گریزناپذیرِ آویخته شدن در هوا قرار گیرد، حالتی بی‌حرکت به خود می‌گیرد. بی‌حرکتی در آزمون TST می‌تواند به‌عنوان توقف تلاش حیوان برای فرار تفسیر شود. این وضعیت معمولاً به‌عنوان نومیدی رفتاری تعبیر می‌شود و می‌توان آن را مدلی از یأس و نومیدی تجربه‌شده در مبتلایان به افسردگی در نظر گرفت. مهم‌ترین مزیت آزمون آویزان‌سازی از دم روایی پیش‌بین آن است؛ به‌گونه‌ای که عملکرد در این
روایی پیش‌بین آن است؛ به‌گونه‌ای که عملکرد در این آزمون با داروهایی که نشانه‌های افسردگی را در انسان بهبود می‌بخشند تغییر می‌کند. به‌طور مشخص، اگر پیش از آزمون ترکیبات ضدافسردگی به حیوان داده شود، او مدت طولانی‌تری دست‌وپا می‌زند و رفتارهای بیشتری برای گریز نشان می‌دهد. از این‌رو، این آزمون به‌طور گسترده برای ارزیابی اثرات ضدافسردگی ترکیبات دارویی تازه به‌کار گرفته می‌شود. روش. در این آزمون، حیوان به‌مدت پنج دقیقه از لوله‌ای به وسیلهٔ دم در فاصلهٔ حدود ۱۰ سانتی‌متر از سطح زمین آویخته می‌شود. در این مدت