payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌داد و انجمن پیشرفت همگانی سیاهان مشارکت داشت و برای افزایش حقوق معلمان و پرستاران تلاش می‌کرد. والکات با چارلز ناتانیل ویکس، که یکی از کهنه‌سربازان جنگ جهانی اول بود ازدواج کرد. همسر او هتل‌دار بود. آن‌ها با همکاری یکدیگر یک کسب‌وکار تهیه غذا راه‌اندازی کردند و در ادارهٔ هتل‌هایی چون هتل استعماری، هتل ریتز، هتل استاندارد و بوفه ویکس فعالیت داشتند. پس از دهه‌ها کار در حوزه پرستاری و پذیرایی، ویکس دریافت که برای بهبود وضعیت زنان، آن‌ها باید در سیاست‌گذاری مشارکت داشته باشند. با وجود انتقادهای گسترده به
مشارکت داشته باشند. با وجود انتقادهای گسترده به باورهای صریح او در مورد برابری، او در سال ۱۹۴۲ به عنوان نمایندهٔ حوزه سنت جورج، باربادوس برای مجلس نمایندگان باربادوس نامزد شد. اما موفق نشد. او در ۱۹۴۴ به عنوان نماینده شهر بریج‌تاون دوباره نامزد شد. در همان سال، زنان باربادوس حق رأی و شرکت در انتخابات پارلمانی را دریافت کردند، البته به شرط داشتن دارایی یا درآمد سالانهٔ حداقل ۲۰ پوند. در گردهمایی انتخاباتی او در ۱۳ اکتبر، تمام سخنرانان زن بودند، اما او بار دیگر شکست خورد. او در سال ۱۹۴۶ بار دیگر برای حوزه
دیگر شکست خورد. او در سال ۱۹۴۶ بار دیگر برای حوزه سنت جورج نامزد شد اما باز هم موفق نشد، هرچند که در سال ۱۹۵۸ به عنوان عضو وستری کریست‌چرچ انتخاب شد. در سال ۱۹۵۹، او یکی از بنیان‌گذاران لیگ زنان حزب کارگر باربادوس بود و به عنوان نخستین معاون رئیس آن خدمت کرد. در دوران عضویت در وِستری، ویکس برای اجرای استانداردهای حداقل دستمزد، افزایش حقوق کارمندان دولتی از جمله آتش‌نشانان، پرستاران، پلیس‌ها، پستچی‌ها و معلمان، تأسیس خدمات عمومی و ملزم‌سازی دولت به تأمین وعده‌های غذایی مغذی برای افرادی که تحت سرپرستی دولت
غذایی مغذی برای افرادی که تحت سرپرستی دولت بودند، تلاش کرد. او همچنین بر لزوم آموزش میراث فرهنگی آفریقایی‌ها تأکید داشت. ویکس که عضو فعال اتحاد زنان باربادوس بود، برای اصلاح قانون مشروعیت، برگزاری دادگاه‌های مربوط به تجاوز جنسی در جلسات غیرعلنی، ایجاد فرصت‌های برابر در آموزش دختران و ارائه آموزش مناسب در زمینه برنامه‌ریزی خانواده فعالیت می‌کرد. او تا اوایل دهه ۱۹۸۰ به فعالیت‌های اجتماعی در باربادوس ادامه داد، تا اینکه مجبور شد هر دو پای خود را قطع کند. درگذشت و میراث. ویکس در ۱۱ مه ۱۹۹۰ در بریج‌تاون،
درگذشت و میراث. ویکس در ۱۱ مه ۱۹۹۰ در بریج‌تاون، باربادوس درگذشت. از او به عنوان پیشگام و راهگشا در مبارزات حقوق زنان در این کشور یاد می‌شود.
سوپرجیل! انیمیشن سریالی بزرگسالان آمریکایی می‌باشد که توسط کریستی کاراکاس، استیون واربریک و بن گروبر خلق گردیده‌است. داستان این انیمیشن سریالی روایت‌گر اتفاق‌هایی است که در یک زندان عجیب و غریب رخ می‌دهد. "سوپرجیل!" به‌خاطر تغییرهای ناگهانی سایکدلیک در داستان و محیطش و همچنین صحنه‌های خیلی خشن و پر از خون و خون‌ریزی‌اش معروف است و به‌همین دلیل این انیمیشن سریالی TV-MA-V رتبه‌بندی شده‌است (به‌خاطر خشونت شدید، از جمله صحنه‌های خون‌ریزی، تکه‌تکه شدن بدن، شکنجه و قساوت شدید). این دسته از صحنات با انیمیشن‌های
و قساوت شدید). این دسته از صحنات با انیمیشن‌های خیلی پیچیده و پرجزئیات نشان داده می‌شوند که برخی می‌گویند که این صحنه‌ها «آن‌قدر شلوغ و پیچیده هستند که با یک‌بار دیدن نمی‌شود آن‌ها را درک کرد.»
ساو سا (به )(۱ اوت ۱۸۸۴ – ۲۸ فوریه ۱۹۶۲) که با نام‌های سا هسا، ما ساو سا، داو ساو سا نیز شناخته می‌شود، پزشک، ماما، مدیر بیمارستان، مبلغ مسیحی، طرفدار حق رأی زنان و مقام دولتی برمه‌ای بود. ساو سا نخستین زن برمه‌ای بود که مدرک پزشکی پیشرفته دریافت کرد و نخستین زنی بود که در مجلس علیای پارلمان مستعمراتی خدمت کرد. اوایل زندگی. ساو سا دختر والدینی مسیحی از کشور برمه بود. پدر او با نام پو سا یک مقام دولتی در شهر پرام بود. او نخستین زنی بود که از کالج جادسون، که توسط باپتیست‌ها در رانگون اداره می‌شد، فارغ‌التحصیل
باپتیست‌ها در رانگون اداره می‌شد، فارغ‌التحصیل شد. او بورسیه مبلغین مسیحی را دریافت کرد تا در دانشکده پزشکی در کلکته تحصیل کند، جایی که در سال ۱۹۱۱ به نخستین زن برمه‌ای تبدیل شد که مجوز پزشکی دریافت کرد. او آموزش تکمیلی در بهداشت عمومی را در کالج سلطنتی پزشکان و جراحان در دوبلین ادامه داد، جایی که به نخستین دانشجوی برمه‌ای که به بورسیه کالج دست یافت تبدیل شد. حرفه پزشکی. گفته می‌شود زمانی که ساو سا در سال ۱۹۱۳ به رانگون بازگشت تنها پزشک زن در برمه بود. از ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۱، او سرپرست بیمارستان زنان دافرین در
۱۹۱۴ تا ۱۹۲۱، او سرپرست بیمارستان زنان دافرین در رانگون بود. خواهر و دخترعموهای او در میان پرستاران بیمارستان بودند. او یک کتاب درسی با عنوان "مامایی" (۱۹۲۱) منتشر کرد. پس از ۱۹۲۱، او یک مطب خصوصی در رانگون داشت و یک بیمارستان خیریه را اداره می‌کرد. در جریان جنگ جهانی دوم، او به درمان مجروحان جنگ پرداخت. در سال ۱۹۲۱، ساو سا به ایالات متحده سفر کرد. او در گردهمایی جامعه زنان مبلغ باپتیست آمریکایی در خارج از کشور در دس موینس، آیووا شرکت کرد و نماینده فعالیت‌های این سازمان در هند و برمه بود. شرکت‌کنندگان این
این سازمان در هند و برمه بود. شرکت‌کنندگان این گردهمایی به او یک مجموعه کتاب هدیه دادند که شامل حدود ۸۰۰ جلد کتاب انگلیسی‌زبان و اشتراک مجلات بود تا آن‌ها را برای دانشجویان در رانگون ببرد. او در شورای بین‌المللی مبلغین حضور داشت، حضور او در این شورا به زمانی بازمی‌گردد که این شورا در نیویورک تشکیل جلسه می‌داد. او تحصیلات تکمیلی پزشکی را در دانشگاه جانز هاپکینز دنبال کرد. گفته می‌شود که او نخستین زن برمه‌ای بود که سفری به دور دنیا انجام داد. سیاست. ساو سا عضو کمیته اجرایی انجمن زنان مبلغ باپتیست برمه بود.
کمیته اجرایی انجمن زنان مبلغ باپتیست برمه بود. این انجمن در سال ۱۹۲۶ تشکیل شده بود. در سال ۱۹۲۷، او در کمیته محلی برمه در هفتمین کنگره انجمن پزشکی مناطق گرمسیری شرق دور عضویت داشت. در سال ۱۹۳۴، او در باشگاه لیگ آزادی زنان در لندن به حمایت از حق رأی زنان متأهل در برمه سخنرانی کرد، و در جلساتی که در مورد جدایی اداری برمه از هند تحت حکومت استعماری بریتانیا برگزار شد، به عنوان نماینده حضور داشت. او اعلام کرد: «ما حق رأی برای همسران تمام مردانی را که بر اساس سایر شرایط رأی می‌دهند، مطالبه می‌کنیم.» و افزود: «بر
شرایط رأی می‌دهند، مطالبه می‌کنیم.» و افزود: «بر اساس اصل برابری با مردان، ما به هیچ وجه طرفدار اختصاص کرسی‌های ویژه برای زنان نیستیم.» در سال ۱۹۳۷، ساو سا به مجلس اعیان سنای برمه راه یافت و اولین قانون‌گذار زن این مجلس شد. ساو سا در ۳ ژوئن ۱۹۳۵ نشان امپراتوری بریتانیا را دریافت کرد. زندگی شخصی. ساو سا در ۲۸ فوریه ۱۹۶۲ درگذشت؛ او ۷۷ سال داشت.
الکساندر آندریویچ پتروف (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل روسیه است که بیشتر برای نقش‌هایش در فیلم‌های "جاذبه" (۲۰۱۷)، "گوگول آغاز" (۲۰۱۷)، "تی-۳۴" (۲۰۱۹) و "آنا" (۲۰۱۹) شناخته شده است.
الیزابت پاشل هویزینگتون (زاده ۳ نوامبر ۱۹۱۸ - درگذشته ۲۱ اوت ۲۰۰۷) افسر ارتش ایالات متحده و یکی از دو زنی بود که به درجه سرتیپی رسید. اوایل زندگی. الیزابت هویزینگتون متولد ۳ نوامبر ۱۹۱۸ در نیوتن، کانزاس، فارغ‌التحصیل سال ۱۹۴۰ از کالج نوتردام مریلند بود. خدمات نظامی. در طول جنگ جهانی دوم، ارتش ایالات متحده با ایجاد سپاه کمکی ارتش زنان (WAAC) فرصت‌ها را برای زنان به فراتر از پرستاری گسترش داد. هویزینگتون در نوامبر ۱۹۴۲ در سپاه کمکی ارتش زنان نام‌نویسی کرد و آموزش اولیه خود را در فورت د موین، آیووا به پایان
آموزش اولیه خود را در فورت د موین، آیووا به پایان رساند. در آن زمان، زنان قبل از اینکه بتوانند به مدرسه کاندیدای افسری (OCS) درخواست دهند، ملزم به خدمت در واحدها بودند، بنابراین هویزینگتون به یک واحد هشدار اولیه هواپیمای WAAC در بنگور، مین رفت. فرمانده گروهان به استعدادهای او پی برد و بلافاصله پس از ورود او را گروهبان اول کرد. او بعداً گفت که سپس به دنبال خشن‌ترین گروهبان مردی که می‌توانست پیدا کند رفت و از او خواست تا آنچه را که باید بداند به او بیاموزد. او گفت که او آنقدر کار خوبی انجام داد که وقتی به
او گفت که او آنقدر کار خوبی انجام داد که وقتی به OCS رسید هرگز مجبور نشد کتابی را باز کند. هویزینگتون در می ۱۹۴۳ به‌عنوان افسر سوم WAAC مأمور شد. هنگامی که یک ماه بعد، نیروی کمکی به سپاه زنان (WAC) تبدیل شد، افسران آن به درجه‌های استاندارد ارتش تغییر یافتند و هویزینگتون ستوان دوم شد. او به اروپا اعزام شد و پس از پیاده‌سازی در نرماندی در فرانسه خدمت کرد. هویزینگتون پس از جنگ جهانی دوم به کار خود ادامه داد و با فرماندهی واحدهای WAC در ژاپن، آلمان و فرانسه و خدمت در مأموریت‌های کارکنان در سانفرانسیسکو و
و خدمت در مأموریت‌های کارکنان در سانفرانسیسکو و پنتاگون، به درجه سرهنگی رسید. هویزینگتون در ۱ آگوست ۱۹۶۵، به‌عنوان هفتمین مدیر سپاه ارتش زنان منصوب شد و از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۱ خدمت کرد. به‌عنوان مدیر در طول جنگ ویتنام، او در سپتامبر ۱۹۶۷ از ارتش زنان درحال خدمت در سایگون (هوشی‌مین) و لانگ بین بازدید کرد. به گفته برخی منابع، هویزینگتون از اعزام زنان ارتش به ویتنام جلوگیری کرد، زیرا معتقد بود که این مناقشه مانع از پیشرفت در گسترش نقش کلی زنان در ارتش می‌شود. در ۱۵ مه ۱۹۷۰، رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون اولین زنانی
۱۵ مه ۱۹۷۰، رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون اولین زنانی را که برای ارتقاء به سرتیپ انتخاب شدند، معرفی کرد: آنا می هیس، رئیس نیروهای پرستار ارتش ایالات متحده آمریکا و هویزینگتون، رئیس ارتش زنان. این دو زن در ۱۱ ژوئن ترفیع گرفتند. هیس و هویزینگتون با چند دقیقه تفاوت از یکدیگر ارتقاء یافتند. از آنجا که آنها به ترتیب حروف الفبا ارتقاء یافتند، هیس اولین زنی در نیروهای مسلح ایالات متحده بود که نشان یک سرتیپ را بر تن کرد. تبلیغات هویزینگتون و هیس منجر به روابط عمومی مثبت برای ارتش شد، ازجمله حضور در برنامه‌های دیک کوت،
برای ارتش شد، ازجمله حضور در برنامه‌های دیک کوت، دیوید فراست و "امروز" از ان‌بی‌سی. هویزینگتون که به‌خاطر لبخند سریع و شخصیت پرشورش مشهور بود، به‌عنوان مهمان ناشناس در برنامه بازی محبوب شغل من چیست؟ ظاهر شد."" هویزینگتون در ۱ اوت ۱۹۷۱ از ارتش بازنشسته شد. خانواده. پدربزرگ هویزینگتون، سرهنگ پری مایلو هویزینگتون اول، به سازماندهی گارد ملی کانزاس کمک کرد. پدرش، گرگوری هویزینگتون، فارغ‌التحصیل آکادمی نظامی ایالات متحده و سرهنگ ارتش بود. او از نوادگان مستقیم ابنزر هویزینگتون، بنیانگذار ایالت ورمانت و سرباز
ابنزر هویزینگتون، بنیانگذار ایالت ورمانت و سرباز انقلاب آمریکا بود. برادرش پری هویزینگتون دوم، ژنرال نیروی هوایی ایالات متحده بود. ترفیع الیزابت هویزینگتون در سال ۱۹۷۰ آنها را به اولین برادر و خواهر ژنرال ارتش ایالات متحده تبدیل کرد. مرگ و دفن. هویزینگتون در ۲۱ اوت ۲۰۰۷ در سن ۸۸ سالگی در اسپرینگفیلد، ویرجینیا درگذشت. او در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شده است. از او یک برادر کوچکتر به نام رابرت (درگذشته ۲۰۲۰) و یک خواهر به نام نانسی (درگذشته ۲۰۱۲) به یادگار ماند.
الیزا توفولی (؛ زادهٔ ) که با تک‌نام هنری الیزا شناخته می‌شود، خواننده، موسیقی‌دان، آهنگساز و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. آثار وی مُلهم از موسیقی پاپ، آلترناتیو راک، الکترونیکا و تریپ هاپ است. در اروپا او را شاید بیشتر برای تک آهنگ «بیا باهام حرف بزن» می‌شناسند، در حالی که مخاطبان آمریکایی بیشتر آهنگ «پای‌کوبی» را در هر دو فصل ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ برنامهٔ "پس فکر می‌کنی می تونی برقصی" می‌شناسند. در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۲، حاصل همکاری او با انیو موریکونه که ترانه‌ای به نام «هنوز در اینجا» است، در فیلم "جنگوی زنجیرگسسته" اثر
در اینجا» است، در فیلم "جنگوی زنجیرگسسته" اثر کوئنتین تارانتینو و در آلبوم موسیقی متن آن، که نامزد جایزه گرمی بهترین موسیقی متن فیلم برای رسانه‌های تصویری شد، منتشر شد. او نه آلبوم استودیویی، پنج آلبوم گردآوری‌شده، دو آلبوم زنده، هشت نماهنگ و ۵۱ تک‌آهنگ با فروش بیش از ۵٫۵ میلیون نسخه در ایتالیا منتشر کرده است که توسط شرکت‌های موزیکا ئی دیسکی و فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا با یک دیسک الماس، یک دیسک مولتی پلاتین، ۲۵ گواهی‌نامه پلاتین و چهار گواهی‌نامه طلا تأیید شده است. او برنده شش جایزه در جشنواره موسیقی
شده است. او برنده شش جایزه در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۰۱، یک جایزه تارگا تنکو، دو جایزه لونتسیا، ۱۳ جایزه باد و نوا، یک جایزه در رقابت‌های آوازخوانی فستیوالبار، یک روبان نقره‌ای، یک جایزهٔ دیوید دی دوناتلو و چندین جایزه دیگر، از جمله یک جایزهٔ موسیقی ام‌تی‌وی اروپا شده است. زندگی‌نامه و حرفه. الیزا تافولی در ۱۹ دسامبر ۱۹۷۷ در تریسته در شمال شرقی ایتالیا به دنیا آمد. او در مونفالکونه (۲۷ کیلومتری تریسته، ۱۷ کیلومتری گوریتزیا، ۵ کیلومتری اسلوونی، ۸۰ کیلومتری اتریش) بزرگ شد. زندگی در یک منطقه مرزی که
اتریش) بزرگ شد. زندگی در یک منطقه مرزی که به او فرصت گوش دادن به زبان‌های مختلف و تجربه کردن فرهنگ‌های مختلف را می‌داد، برای الهام‌بخشی به آثار آتی الیزا مهم بود و به او کمک کرد توانایی آواز خواندنش به چندین زبان را توسعه دهد. هنرمندان تأثیرگذار اولیه در زندگی حرفه‌ای او عبارتند از بیورک، پی‌جی هاروی، توری ایموس، آریتا فرانکلین و الا فیتزجرالد بودند و او خودش از رودیارد کیپلینگ و جیم موریسون از دورز به عنوان الهام‌بخشان ترانه‌نویسی و غنایی خود یاد کرده است. او از ۱۱ سالگی ترانه‌نویسی را آغاز کرد و بعدها در
او از ۱۱ سالگی ترانه‌نویسی را آغاز کرد و بعدها در چندین گروه محلی نیز ساز نواخت. در ۱۵ سالگی در یک برنامه تلویزیونی به نام "کارائوکه" به میزبانی و مجری‌گری رزاریو فیورلو حضور یافت. الیزا در ۱۶ سالگی با کاترینا کاسلی آشنا شد که به او کمک کرد یک سال بعد با شرکت ضبط شوگر میوزیک قراردادی ببندد. در ۱۸ سالگی او عازم برکلی (در ایالات متحده آمریکا) شد تا روی آهنگ‌هایی برای نخستین آلبوم خود با تهیه‌کننده‌گی کورادو روستیچی کار کند، که همچنین تهیه‌کننده برخی ترانه‌های هنرمندانی چون ویتنی هیوستون، آرتا فرانکلین و
هنرمندانی چون ویتنی هیوستون، آرتا فرانکلین و زوکرو بود. نخستین تک‌هنگ الیزا به نام «خواب در آغوش تو» در اواخر ماه مه ۱۹۹۷ منتشر شد و به دنبال آن اولین آلبوم او لوله و گل در ۲۲ سپتامبر همان سال منتشر شد. او در نگارش تمامی ترانه‌های این آلبوم دخیل بود. این آلبوم به‌سرعت در ایتالیا چهار پلاتینه شد که دو جایزه برای او به ارمغان آورد: جایزهٔ تارگا تنکو و جایزهٔ موسیقی ایتالیا. او همچنین مهمان ویژه تور اروپایی اروس راماتسوتی بود. در سال ۱۹۹۸، انتشار مجدد آلبوم لوله و گل شامل آهنگ جدیدی به نام «درمانم کن» بود که
و گل شامل آهنگ جدیدی به نام «درمانم کن» بود که در ونیز با تهیه‌کننده بریتانیایی دارن آلیسون ضبط شد. نخستین ترانه ایتالیایی وی با نام «نور (غروب خورشید در شمال شرقی)» در سپتامبر ۲۰۰۰ به بازار آمد. این ترانه در ابتدا به زبان انگلیسی نوشته شده بود، اما یک متن ایتالیایی با همکاری خواننده همکار زوکرو نوشته شد. الیزا این ترانه را در جشنواره موسیقی سانرمو اجرا کرد. الیزا در سال ۲۰۰۳ در آلبوم "لوتوس" ترانه «هله‌لویا» لئونارد کوهن را بازخوانی کرد. تهیه‌کنندهٔ آلبوم پنجم او به نام "روزهای مرواریدی" به عهدهٔ گلن
پنجم او به نام "روزهای مرواریدی" به عهدهٔ گلن بالارد بود که تهیه‌کنندهٔ ترانهٔ قرص کوچک دندانه‌دار آلانیس موریست و همچنین برخی ترانه‌های مایکل جکسون، آناستازیا، شکیرا، کریستینا آگیلرا و کرز بود. الیزا در کنسرت لایو ۸ در کنار زوکرو، لوچانو لیگابوئه و چند هنرمند ایتالیایی دیگر برنامه اجرا کرد. الیزا همچنین یکی از ترانه‌هایش را در مراسم اختتامیهٔ المپیک زمستانی ۲۰۰۶ تورین اجرا کرد. در سال ۲۰۱۲ ترانهٔ «عشق ضروری است» به نویسندگی میشل فون بورن و آندرئا گوئرا که برای فیلمی به کارگردانی روبرتو فائنتسا ساخته شده
برای فیلمی به کارگردانی روبرتو فائنتسا ساخته شده بود، توسط الیزا اجرا و برندهٔ روبان نقره‌ای بهترین ترانه غیراقتباسی شد. او در دسامبر ۲۰۱۲ طی یک همکاری با انیو موریکونه ترانه‌ای برای فیلم "جنگوی زنجیرگسسته" کوئنتین تارانتینو اجرا کرد. او در سال ۲۰۱۷ قرارداد خود را با شوگر میوزیک به پایان رساند و قرارداد جدیدی با گروه موسیقی یونیورسال با ناشر آیلند رکوردز امضا کرد. عواید فروش تک‌آهنگ «هر لحظه» با صدای او به زمین‌لرزه اوت ۲۰۱۶ مرکز ایتالیا و زمین‌لرزه‌های ژانویه ۲۰۱۷ مرکز ایتالیا اختصاص یافت. الیزا در سال
۲۰۱۷ مرکز ایتالیا اختصاص یافت. الیزا در سال ۲۰۲۲ دو ترانه برای خواننده ایتالیایی الودی نوشت که یکی از آنها برندهٔ جایزه دیوید دی دوناتلو شد. الیزا با موسیقی‌دان و گیتاریست ایتالیایی آنرئا ریگونا در گرادو ازدواج کرد و این زوج یک پسر و یک دختر با هم دارند.
مرسده شاهین‌کار (زادهٔ ۱۳۶۳) فعال سیاسی ایرانی است که در سال ۲۰۲۳ همراه با افسون نجفی برنده جایزه ساخاروف به‌عنوان بخشی از جنبش زن، زندگی، آزادی شد. در خیزش ۱۴۰۱ ایران پس از کشته شدن مهسا امینی توسط رژیم ایران او با شلیک گلوله از سوی یکی از مأموران امنیتی چشم راستش را از دست داد. حکومت ایران او را «تهدیدی برای امنیت ملی» توصیف کرده است. در مارس سال ۲۰۲۳، به‌خاطر حفظ امنیت شخصی و فشار رو به افزایش رژیم، ایران را به مقصد آلمان ترک کرد تا کنش برای حقوق زنان ایرانی را ادامه دهد. آسیب چشمی. رویداد. در تاریخ ۲۳
را ادامه دهد. آسیب چشمی. رویداد. در تاریخ ۲۳ مهر ۱۴۰۱، مرسده و مادرش در خیابان ستارخان به معترضان پیوستند و علیه حکومت شعار دادند. حدود ساعت ۷:۳۰ شب نیروهای امنیتی، برخی پیاده و برخی موتورسوار، برای پراکنده کردن جمعیت حضور یافتند. یک مأمور با تفنگ پینت‌بال به چشمش شلیک کرد. مادرش که یک هفته قبل به پایش شلیک شده بود، همچنان آنتی‌بیوتیک و مسکن مصرف می‌کرد. پسایند. پس از این اتفاق، تصویر صورت خونین وی به‌سرعت در فضای مجازی پخش شد و در رسانه‌های اجتماعی و مورد توجه چشمگیری قرار گرفت. او متعاقباً ایران را با
توجه چشمگیری قرار گرفت. او متعاقباً ایران را با دختر یازده ساله‌اش ترک کرد. جوایز. در نوامبر ۲۰۲۳، او برنده جایزه موقوفه ملی برای دموکراسی شد. ماه بعدی، در دسامبر ۲۰۲۳ مرسده و افسون نجفی همراه با هم جایزه ساخاروف را به‌عنوان بخشی از جنبش زن، زندگی، آزادی برنده شدند. در سال ۲۰۲۴، جایزه آزادی پولیتیکن به وی اهدا شد. زندگی شخصی. مرسده مربی تناسب اندام است و به این رشته علاقه دارد.
توکای سولاوسی یک گونه از پرندگان گنجشک‌سان از تیرهٔ توکایان (Turdidae) است. این گونه بومی جزیره سولاوسی در اندونزی است، جایی که در جنگل‌های کوهستانی همیشه‌سبز در ارتفاعات زندگی می‌کند. اگرچه این پرنده گسترهٔ محدودی دارد و پرندهٔ فراوانی نیست، اما IUCN آن را به عنوان یک " گونه کمترین نگرانی " ارزیابی کرده است.
توکای اکوادوری یک پرنده ساکن در غرب آمریکای جنوبی در غرب اکوادور و در شمال غربی پرو است. در گذشته به عنوان زیرگونه‌ای از توکای عینکی (توکای چشم‌زرد)، "Turdus nudigenis" در نظر گرفته می‌شد، اما دارای چشمانی باریک‌تر است و به‌طور گسترده‌ای از نظر گسترهٔ پراکنش از هم جدا شده است. زیستگاه این توکا درختزارها و حاشیه‌های جنگلی و پاک‌تراشی‌ها تا ارتفاع ۲۰۰۰ متری است.
اگنس یوانده ساوج (زادهٔ ۲۱ فوریه ۱۹۰۶ – درگذشته در ۷ سپتامبر ۱۹۶۴) پزشک نیجریه‌ای-اسکاتلندی و نخستین زن اهل آفریقای غربی بود که در پزشکی آموزش دید و فارغ‌التحصیل شد. ساوج نخستین زن اهل آفریقای غربی بود که مدرک دانشگاهی در رشته پزشکی دریافت کرد. او در سال ۱۹۲۹، در سن ۲۳ سالگی، با رتبه عالی از دانشگاه ادینبرو فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۳۳، ادنا الیوت-هورتون، فعال سیاسی اهل سیرالئون و پیشگام در آموزش عالی، دومین زن اهل آفریقای غربی شد که از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد و نخستین زنی بود که در رشته هنرهای آزاد مدرک
شد و نخستین زنی بود که در رشته هنرهای آزاد مدرک کارشناسی گرفت. زندگی‌نامه. اوایل زندگی و تحصیلات. ساوج در ۲۱ فوریه ۱۹۰۶ در ادینبرو، اسکاتلند زاده شد. پدرش، ریچارد آکینوانده ساوج، یک پزشک، ناشر روزنامه و از نوادگان کریول‌های سیرالئون بود که در سال ۱۹۰۰ از دانشگاه ادینبرو فارغ‌التحصیل شد. مادرش، مگی اس. بویی، از طبقه کارگر اسکاتلندی بود. برادرش، ریچارد گابریل آکینوانده ساوج نیز پزشک بود و در سال ۱۹۲۶ از ادینبرو فارغ‌التحصیل شد. ساوج در سال ۱۹۱۹ در آزمون ورودی کالج سلطنتی موسیقی پذیرفته شد و بورسیه‌ای برای
کالج سلطنتی موسیقی پذیرفته شد و بورسیه‌ای برای تحصیل در دبیرستان بانوان جرج واتسون دریافت کرد. او در آنجا جایزه‌ای برای «برتری عمومی در کار کلاسی» دریافت کرد و گواهی فارغ‌التحصیلی آموزش عالی اسکاتلند را با موفقیت کسب کرد. او وارد دانشگاه ادینبرو شد و در رشته پزشکی تحصیل کرد. ساوج در سال چهارم پزشکی در تمامی دروس با رتبه ممتاز قبول شد، جایزه‌ای در «بیماری‌های پوستی» و مدالی در «پزشکی قانونی» دریافت کرد و نخستین زنی در تاریخ ادینبرو شد که به چنین موفقیتی دست می‌یافت. او در سال ۱۹۲۹، جایزه یادبود «دوروتی
دست می‌یافت. او در سال ۱۹۲۹، جایزه یادبود «دوروتی گیلفیلان» را به‌عنوان برترین فارغ‌التحصیل زن دریافت کرد. حرفه پزشکی و میراث. ساوج در حرفه خود با موانع جنسیتی و نژادی در نهادهای استعماری مواجه شد. پس از فارغ‌التحصیلی، به سرویس پزشکی استعماری در ساحل طلا (غنا) پیوست و به‌عنوان پزشک ارشد مشغول به کار شد. اگرچه صلاحیت علمی او از بسیاری از همتایان مردش بالاتر بود، اما مزایای کمتری دریافت می‌کرد. در سال ۱۹۳۱، مدیر کالج آچیموتا از او برای تدریس و طبابت دعوت کرد. به توصیه مدیر کهدالک گاردن فریزر نام داشت، دولت
به توصیه مدیر کهدالک گاردن فریزر نام داشت، دولت استعماری قرارداد بهتری به او ارائه داد. ساوج چهار سال به‌عنوان پزشک و معلم در آچیموتا کار کرد. در این دوره، او با سوزان دی گرافت-جانسون که سرپرست مدرسه دخترانه بود، همکاری داشت. جانسون که اغلب با ساوج در درمانگاه کار می‌کرد، بعدها در دانشگاه ادینبرو در رشته پزشکی تحصیل کرد و نخستین پزشک زن اهل غنا شد. یکی دیگر از پیشگامان پزشکی زنان در آفریقای غربی که در آچیموتا و دانشکده پزشکی دانشگاه ادینبرو تحصیل کرد، ماتیلدا جی. کلرک بود. او نخستین زن غنایی بود که بورسیه
جی. کلرک بود. او نخستین زن غنایی بود که بورسیه دانشگاهی دریافت کرد، دومین پزشک زن غنا و چهارمین زن آفریقای غربی شد که در رشته پزشکی آموزش دید. پس از ترک آچیموتا، ساوج به سرویس پزشکی استعماری بازگشت و امتیازات بهتری دریافت کرد. او مسئول کلینیک‌های سلامت نوزادان در بیمارستان آموزشی کورله-بو در آکرا شد. هم‌زمان، به‌عنوان پزشک ارشد بخش زنان و زایمان بیمارستان و سرپرست خوابگاه پرستاران منصوب شد. ساوج بر تأسیس مدرسه آموزش پرستاری کالج آموزش پرستاری کورله-بو نظارت داشت، جایی که یکی از بخش‌های بیمارستان به نام او
داشت، جایی که یکی از بخش‌های بیمارستان به نام او نام‌گذاری شد. درگذشت. ساوج در سال ۱۹۴۷، به دلیل «خستگی جسمی و روانی»، به‌طور زودهنگام بازنشسته شد و باقی عمر خود را در اسکاتلند، صرف پرورش خواهرزاده و برادرزاده‌اش کرد. او در ۷ سپتامبر ۱۹۶۴، در سن ۵۸ سالگی، بر اثر سکته مغزی، در بیمارستان سنت پل، همل همپستد در انگلستان درگذشت.
توکای سومالی ، که همچنین به عنوان پرنده سیاه‌توکای سومالی شناخته می‌شود، یک گونه پرنده آوازخوان از تیرهٔ توکایان (Turdidae) و بومی سومالی است. دارای سر و سینه سیاه، منقار زرد، پشت و بال قهوه‌ای و شکم خاکستری با پهلوهای قرمز است.
توکای اتیوپی گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ توکایان (Turdidae) است که در اریتره و اتیوپی یافت می‌شود. این توکا گاهی به عنوان زیرگونه توکای زمین‌خراش ("Turdus litsitsirupa") در نظر گرفته شده است.
توکای کوموری گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ توکایان (Turdidae) است که در جزایر کومور در جنوب غربی اقیانوس هند یافت می‌شود.
دیانا مورین هالند (زاده 1968) ژنرال بازنشسته در ارتش ایالات متحده است که آخرین بار به‌عنوان فرمانده بخش دره می‌سی‌سی‌پی از سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده خدمت کرد. او از جانبازان جنگ در عراق و افغانستان است. از ژانویه ۲۰۱۶ تا ژوئن ۲۰۱۷، به‌عنوان فرمانده کدت‌ها در آکادمی نظامی ایالات متحده خدمت کرد، او اولین است زنی که این سمت را به دست آورد. اوایل زندگی و تحصیل. هالند در سال ۱۹۶۸ متولد شد. و اهل سانتا باربارا، کالیفرنیا است. او که دختر یک تفنگدار دریایی ایالات متحده بود، از دوران کودکی از خدمت سربازی پدر و
متحده بود، از دوران کودکی از خدمت سربازی پدر و پدربزرگش الهام گرفت تا خودش به ارتش بپیوندد. او در هنگام تحصیل در دبیرستان سانتا باربارا، که در سال ۱۹۸۶ از آنجا فارغ‌التحصیل شد، در سپاه آموزش افسران ذخیره جوان شرکت کرد. هالند از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ در آکادمی نظامی ایالات متحده حضور داشت. زمانی که در آکادمی بود، لاکراس بازی می‌کرد و کاپیتان سال آخرش بود. پس از فارغ‌التحصیلی، او به‌عنوان ستوان دوم در سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده منصوب شد. خدمات نظامی. پس‌از دریافت مأموریت، هالند در آلمان به‌عنوان رهبر دسته
دریافت مأموریت، هالند در آلمان به‌عنوان رهبر دسته ساخت‌وساز عمودی در گردان رزمی مهندس ۷۹ (سنگین)، و به‌عنوان افسر اجرایی گروهان و افسر کمک عملیات گردان در گردان رزمی مهندسی ۹۴ (سنگین) خدمت کرد. پس‌از بازگشت به ایالات متحده، هالند به گردان ۳۰ مهندس (توپوگرافی)، تیپ ۲۰ مهندس در فورتلیبرتی، کارولینای شمالی منصوب شد و به‌عنوان افسر تدارکات گردان و سپس به‌عنوان فرمانده ستاد و شرکت ستاد خدمت کرد. پس‌از فرمان شرکت، هالند در مسیر تدریس در آکادمی نظامی ایالات متحده، مدرک کارشناسی ارشد هنر را در دانشگاه دوک دریافت
مدرک کارشناسی ارشد هنر را در دانشگاه دوک دریافت کرد، جایی که او از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ به‌عنوان عضو هیئت علمی در بخش تاریخ خدمت کرد. او سپس در دانشکده فرماندهی و ستاد کل ارتش و دانشکده مطالعات نظامی پیشرفته (SAMS) حضور یافت و در آنجا مدرک کارشناسی ارشد علوم و هنرهای نظامی گرفت. در ژوئیه ۲۰۰۴، هالند به لشکر ۳ پیاده منصوب شد و به عراق اعزام شد و به‌عنوان افسر طرح لشکر و سپس به‌عنوان افسر عملیات در گردان رزمی ۹۲ مهندسین (سنگین) خدمت کرد. پس‌از بازگشت از عراق، او سپس به‌عنوان افسر برنامه در اداره عملیات، فرماندهی
به‌عنوان افسر برنامه در اداره عملیات، فرماندهی مرکزی ایالات متحده در پایگاه نیروی هوایی مک‌دیل در تمپا، فلوریدا خدمت کرد. هالند سپس برای فرماندهی گردان ۹۲ مهندسین (الماس سیاه) از ژوئیه ۲۰۰۸ تا ژوئن ۲۰۱۱ بازگشت، که شامل استقرار با گروه ضربت الماس در شرق افغانستان از می ۲۰۱۰ تا آوریل ۲۰۱۱ بود. پس‌از کنار گذاشتن فرماندهی، او همکار علمی کالج جنگ ارتش ایالات متحده در دانشگاه جرج‌تاون شد. در سال ۲۰۱۲، هالند فرماندهی تیپ ۱۳۰ مهندسین در پادگان شوفیلد، هاوایی را بر عهده گرفت. سال بعد، او با ستاد فرماندهی تیپ به
بر عهده گرفت. سال بعد، او با ستاد فرماندهی تیپ به میدان هوایی بگرام، افغانستان اعزام شد، جایی که این واحد به‌عنوان تیپ مهندس تئاتر، نیروی ضربت مشترک خدمت می‌کرد. این تیپ در ژوئن ۲۰۱۴ به پادگان شوفیلد اعزام شد، جایی که هالند در ژوئیه فرماندهی را رها کرد. در نیمه اول سال ۲۰۱۵، او به‌عنوان افسر اجرایی مدیر ستاد ارتش در پنتاگون خدمت کرد. در اواخر ژوئیه ۲۰۱۵، هالند به‌عنوان معاون فرمانده عمومی برای پشتیبانی، لشکر ۱۰ کوهستان (پیاده‌نظام سبک) در فورت درام، نیویورک منصوب شد، جایی که او دوباره به افغانستان برای
منصوب شد، جایی که او دوباره به افغانستان برای پشتیبانی از عملیات نگهبان آزادی و عملیات حمایت قاطع اعزام شد. پس‌از انجام مأموریت، او اولین زنی بود که به‌عنوان افسر عمومی در فورت درام خدمت کرد و اولین زنی بود که به‌عنوان معاون ژنرال در یکی از لشکرهای پیاده‌نظام سبک ارتش خدمت کرد. در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۵، هالند به‌عنوان هفتاد و ششمین فرمانده سپاه کدت‌ها در آکادمی نظامی ایالات متحده و اولین زنی که در این سمت خدمت کرد، اعلام شد. در ژوئیه ۲۰۱۷، هالند فرماندهی بخش آتلانتیک جنوبی، سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده، که مقر
جنوبی، سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده، که مقر آن در آتلانتا، جورجیا است، به عهده گرفت. در این سمت، او بر فعالیت‌های مهندسی ارتش در جنوب شرقی ایالات متحده، آمریکای مرکزی و جنوبی و دریای کارائیب نظارت داشت. در شش ماه اول این مأموریت، او بر پشتیبانی سپاه مهندسین از فلوریدا، جزایر ویرجین ایالات متحده و پورتوریکو به‌دنبال توفندهای ایرما و ماریا نظارت داشت. سال بعد، او در کارولینای شمالی و کارولینای جنوبی به‌دنبال توفند فلورانس، و در فلوریدا و جورجیا پس‌از توفند مایکل، بر واکنش به بلایا نظارت داشت. در ۱۱ ژوئیه