payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بختیاری مذاکراتی را صورت دادند. سپس در مرداد ماه همان سال در منطقهٔ ییلاقی قشقایی‌ها واقع در نخودان چالقفا در حوالی سمیرم دور دوم مذاکرات صورت گرفت و در نتیجه، توافقنامه‌ای در ۲۳ مرداد ۱۳۲۵ منعقد و اعلام شد که هدف از این اتحاد، ایجاد وحدت برای خدمت به میهن و حفظ شئون ملی و اجتماعی و حفظ تمامیت ارضی و استقلال کشور و اطاعت از حکومت مرکزی است. همچنین در صورت تعرض به هر یک از این ایل‌ها، ایل دیگر به دفاع در مقابل دشمن مشترک می‌پردازد. پس از انعقاد این موافقت‌نامه این خبر منتشر شد که ایل‌های بختیاری و قشقایی
این خبر منتشر شد که ایل‌های بختیاری و قشقایی برای حمله به اصفهان و شیراز و به تصرف درآوردن دفترهای حزب توده آماده می‌شوند. اما برای انجام دادن این اقدام ایل بختیاری کوچ فصلی خود را به قشلاق خوزستان متوقف کرده بود تا در نزدیکی اصفهان بماند و حرکت ایل قشقایی به سوی قشلاق سرعت گرفته بود تا در موعد مقرر در اطراف شیراز باشد. از این رو، سران قشقایی با فراخواندن نیروهای طایفه‌های مختلف در مناطق سراب بیضا و تنگ خیاره در شمال غرب شیراز اردو زدند. به دلیل ایجاد همراهی دیگر ایل‌ها با قشقایی‌ها در اجلاسی که بنا بر
دیگر ایل‌ها با قشقایی‌ها در اجلاسی که بنا بر دعوت خسرو خان قشقایی با حضور سران ایل‌های کهگیلویه، بویراحمد و ممسنی صورت گرفت، آنان نیز به اتحادیهٔ نهضت جنوب پیوستند. همچنین عده‌ای از سران طایفه‌های ایلات خمسه این اتحاد را پذیرفتند. از سوی دیگر، سران ایل‌های سواحل و بنادر جنوب از جمله حیات داوودی، لیراوی و شبانکاره در مجمعی در ناحیهٔ شبانکاره، معاهده ای به نام «اتحاد صغیر» امضا کردند که در این معاهده از میان بردن کلیهٔ نهضت‌های حزبی، به ویژه مبارزه با حزب توده فارس، آشکارا اعلام شد. در اول شهریور ۱۳۲۵
توده فارس، آشکارا اعلام شد. در اول شهریور ۱۳۲۵ اعلامیه‌ای تحت عنوان «بیانیه نهضت مقاومت جنوب» منتشر شد. در این بیانیه از تمام نیروهای محلی خواسته شده بود تا برای مبارزه با خطر «ماجراجویان آنارشیست و هرج و مرج طلبان کمونیست» متحد شوند. همچنین با بیان نگرانی‌های عمومی دربارهٔ مواضع توده‌ای‌ها در قبال مذهب و سنت‌های اجتماعی هشدار داده شده بود و در ادامه، ضمن محکوم کردن توده‌ای‌ها که برای تضعیف تمامیت ارضی ایران گام برمی‌داشتند، قوام‌السلطنه را نیز به دلیل وارد کردن اعضای حزب توده به کابینه‌اش به خیانت متهم
کردن اعضای حزب توده به کابینه‌اش به خیانت متهم کردند، در پایان تأکید شده بود: «چون ورود لیدران آنارشیست‌ها و هرج و مرج طلب را به هیئت دولت کشور دموکرات و مسلمان ایران به منزله اعلان محو استقلال و حاکمیت و تمامیت ایران می‌شناسد، بدین وسیله اعلان خطر می‌نماید… دست به مبارزه علنی خواهند زد.» انتشار این بیانیه انعکاس زیادی در کشور داشت. افزون بر این که نظر محافل سیاسی داخلی و خارجی را به خود جلب کرد، موجب شد که بخش اصلی ایل شاهسون در اردبیل تحرکاتی به وجود آورد. با مستقر شدن اردوی ناصرخان در آق چشمه در جنوب
با مستقر شدن اردوی ناصرخان در آق چشمه در جنوب شیراز، نیروهایی از دیگر ایل‌های جنوب از جمله بویراحمد، ممسنی، خمسه و عده‌ای از اهالی لارستان به قشقایی‌ها ملحق شدند. قشقایی‌ها همچنین محمد خان ضرغامی کلانتر ایل باصری را که همچون شورش‌های قبلی سیاست بی‌طرفی اتخاذ کرده بود، در ۵ شهریور دستگیر کردند و بدین ترتیب برادر دیگر او حسنعلی خان ضرغامی خواه ناخواه حاضر به همراهی با نهضت شد. در نتیجه اردویی در حدود ده هزار نفر تشکیل شد. قشقایی‌ها و بختیاری‌ها طی طرحی مقرر کرده بودند که در ۲۵ شهریور ۱۳۲۵ به‌طور همزمان به
کرده بودند که در ۲۵ شهریور ۱۳۲۵ به‌طور همزمان به اصفهان و شیراز حمله کنند. ابوالقاسم خان بختیاری بلافاصله پس از اطلاع یافتن از نقشه بختیاری‌ها، ارتش را از این جریان مطلع ساخت. از این رو، نقشهٔ بختیاری پیشاپیش با شکست روبرو شد. در ۱۶ شهریور ۱۳۲۵ مظفر فیروز، معاون پارلمانی نخست‌وزیر، برای سرکوب بختیاری‌ها عازم اصفهان شد. بنا بر دستور وی، سران بختیاری بازداشت شدند و در تهران نیز سایز بزرگان بختیاری در منازل خود تحت نظر قرار گرفتند. پس از توقیف بختیاری‌ها، در شیراز نیز حکومت نظامی اعلام شد و از ساعت ده شب
در شیراز نیز حکومت نظامی اعلام شد و از ساعت ده شب رفت‌وآمد و حمل سلاح ممنوع گردید. همچنین از خسرو خان قشقایی خواسته شد که خود را در اصفهان به فیروز معرفی کند. اما وی از این کاز خودداری کرد و در باغ ارم شیراز به گردآوری افراد مسلح قشقایی پرداخت. با وجود این، سخت‌گیری چندانی برای تعقیب و برخورد با سران قشقایی صورت نگرفت. ناصرخان در روز جمعه ۲۹ شهریور ۱۳۲۵ از بزرگان و روحانیان شیراز که اغلب از همفکران او در این حرکت بودند، دعوت کرد که در چنار راهدار -در جنوب شیراز- برای مذاکره دربارهٔ اوضاع فارس حاضر شوند. در
برای مذاکره دربارهٔ اوضاع فارس حاضر شوند. در پی این جلسه نمایندگان طبقات شیراز، روحانیان و مدیران روزنامه‌ها با انتشار بیانیه و ارسال تلگراف به مرکز، پشتیبانی خود را از نهضت جنوب اعلام کردند. قوام‌السلطنه ابتدا تلاش کرد با فرستادن تلگراف‌های تهدیدآمیز جنبش را متوقف کند اما با عدم موفقیت، با فرستادن یک هیئت بلندمرتبه به شیراز، مخالفان را به میز مذاکره کشاند. به هنگام ورود هیئت مذاکره‌کننده به شیراز، اوضاع فارس به شدت متشنج بود. نیروهای ایل‌ها در اطراف شیراز مستقر بودند. افزون بر این، شهرهای کازرون و بوشهر
مستقر بودند. افزون بر این، شهرهای کازرون و بوشهر نیز در محاصرهٔ نیروهای ایل‌ها بودند. اعضای هیئت اعزامی در روز پنج شنبه ۴ مهرماه ۱۳۲۵ برای مذاکره با ناصرخان روانه آق چشمه، محل استقرار وی شدند. این مذاکرات چندین روز به طول انجامید و درخواست اهالی فارس به هیئت اعزامی اعلام شد. قوام السلطنه برخی درخواست‌ها از جمله تشکیل انجمن ایالتی و ولایتی در فارس و تغییر فرمانده لشکر جنوب را پذیرفت، اما بقیهٔ درخواست‌ها را رد و هشدار داد که اگر آن‌ها به مقاومت خود ادامه دهند، ارتش را وارد عمل خواهد کرد. در نتیجه، تحرکات
ارتش را وارد عمل خواهد کرد. در نتیجه، تحرکات نیروهای ایلات در جبهه‌های کازرون، بوشهر و شیراز شدت یافت. تصرف پادگان کازرون. بخشی از نیروهای قشقایی به فرماندهی خسرو خان و محمدحسین خان قشقایی با کمک عده ای از سران بویراحمد مأمور حمله به پادگان کازرون شدند. سرانجام پس از دوازده روز زد و خورد پادگان کازرون در ۱۰ مهر ۱۳۲۵ تسلیم شد. سه عراده توپ، یک دستگاه تانک و حدود دو هزار قبضه تفنگ و چند مسلسل سبک و سنگین به دست نیروهای ایلی افتاد. درگیری‌های بوشهر. هم‌زمان با آغاز تحرکات نیروهای ایلی در کازرون و شیراز، سران
آغاز تحرکات نیروهای ایلی در کازرون و شیراز، سران ایل‌های بوشهر و بنادر برای حمله به بوشهر آماده شدند. رئیس علام رزمی رئیس انتظامات بلوک دشتی با عده ای چریک مسلح از اهرم روانه خورموج شد و پادگان این شهر را به محاصره درآورد. سرانجام پس از نه روز درگیری، پادگان خورموج تسلیم شد. از طرف دیگر سران شبانکاره، پاسگاه برازجان و خوانین حیات داوودی پاسگاه‌های بنادر ریگ و گناوه را خلع سلاح کردند و ادارات دولتی را نیز به اشغال نیروهای خود درآورند. همچنین با قطع کلیه سیم‌های تلگراف و تلفن هرگونه ارتباط بوشهر با دیگر نقاط
تلگراف و تلفن هرگونه ارتباط بوشهر با دیگر نقاط کشور را قطع کردند. سرانجام با حملهٔ همه جانبهٔ تمام نیروهای ائتلاف، بوشهر به محاصره درآمد و پس از چندین روز درگیری در روز یازدهم مهر ۱۳۲۵ پادگان بوشهر تسلیم شد. کلیهٔ ادارات از جمله دارایی، بانک ملی، بانک شاهی، پست و تلگراف و فرمانداری به اشغال آن‌ها درآمد. سران حزب توده در بوشهر نیز پس از چند روز اختفا خود را تسلیم نیروهای ایلی کردند. فتح‌الله حیات داوودی به فرمانداری و علی تنگستانی به ریاست شهربانی منصوب شدند و تفنگچیان آن‌ها نیز حفاظت از شهر را بر عهده
شدند و تفنگچیان آن‌ها نیز حفاظت از شهر را بر عهده گرفتند. محاصره شیراز. با تسلیم نیروهای پادگان کازرون و بوشهر، اوضاع آن مناطق تا حدودی آرامش یافت. اما نیروهای مرکزی نهضت جنوب همچنان در اطراف شیراز با نیروهای دولتی در حال زد و خورد بودند. این در حالی بود که مذاکرات برای حل مسالمت آمیز جریان همچنان ادامه داشت. از این رو، امیر همایون (جواد) بوشهری از سوی قوام‌السلطنه به استانداری فارس منصوب شد تا با سران قشقایی وارد مذاکره شود. وی به اتفاق سرلشکر زاهدی -فرمانده نیروی جنوب- تلاش زیادی کرد تا از راه مصالحه به
نیروی جنوب- تلاش زیادی کرد تا از راه مصالحه به بحران پیش آمده پایان دهد. اما از آنجا که نتیجه ای از این مذاکرات حاصل نشد، درخواست شد تا از راه مذاکرات سیاسی در مرکز یا با اقدامات فوری وزارت جنگ و ستاد ارتش به «غائله جنوب» پایان داده شود. در این میان، عده ای از اهالی فارس در روز دوازدهم مهر تحت عنوان «نمایندگان طبقات شهری فارس و بنادر» با مخابرهٔ تلگرافی به قوام السلطنه از ناصرخان به عنوان «فرمانده نیروی ملی» اعلام پشتیبانی کردند و خواستار اجرای کامل قانون اساسی و ایجاد اصلاحات برای تسکین احساسات عمومی
اساسی و ایجاد اصلاحات برای تسکین احساسات عمومی شدند. پس از تصرف بوشهر و کازرون، ایل‌ها عمده نیروی خود را به شیراز اعزام کردند. فتح‌الله خان حیات داوودی -فاتح بوشهر- نیز به منظور کمک به قشقایی‌ها به محاصره‌کنندگان شیراز پیوست. این در حالی بود که لشکر فارس اعلام کرد تصمیم دارد از محاصرهٔ شیراز جلوگیری کند و نخواهد گذاشت حادثه بوشهر و کازرون در شیراز تکرار شود. از این رو، هواپیماهای ارتش به بمباران محاصره کنندگان پرداختند که این عمل در متزلزل ساختن روحیهٔ مهاجمان و عقب بردن مواضع آنان مؤثر افتاد. مصالحه و
و عقب بردن مواضع آنان مؤثر افتاد. مصالحه و پایان تحرکات نظامی. زمانی که تصور می‌شد فاصله چندانی تا تسخیر شیراز نمانده، مسائلی موجب شد که از تصرف حتمی شهر جلوگیری شود. مهم‌ترین دلیل این بود که توده ای‌ها به قشقایی‌ها پیام دادند که در صورت حمله نیروهای قشقایی و دیگر ایل‌ها به شیراز آن‌ها شیراز را به آتش خواهند کشید. این تهدید قشقایی‌ها را هراسان ساخت، زیرا آن‌ها از این که اتهام آتش‌سوزی شیراز به آنان نسبت داده شود، بیمناک بودند. ۶ همچنین دشواری کنترل برخی از ایل‌ها که برای غارت شیراز خود را آماده می‌کردند و
ایل‌ها که برای غارت شیراز خود را آماده می‌کردند و در کنار آن سرد شدن هوا و به طول انجامیدن این درگیری‌ها که معمولاً آفت چنین حرکت‌های ایلی است، مزید بر علت شد تا قشقایی‌ها حاضر به مصالحه شوند. در حالی که از کابینهٔ یازده نفری قوام السلطنه هفت تن براین باور بودند که باید از ستاد ارتش خواست تا شورشیان را سرکوب سازد، حزب توده و فرقه دموکرات آذربایجان نیز اعلام کرده بودند که برای دفع «غائله جنوب» افراد مسلح خود را به جنوب گسیل دارند. اما قوام‌السلطنه تصمیم گرفت که از راه مصالحه بحران جنوب را خاتمه دهد. به این
که از راه مصالحه بحران جنوب را خاتمه دهد. به این ترتیب، در بیست و یکم مهر ماه ۱۳۲۵ سرلشکر زاهدی که برای ارائهٔ گزارش به تهران رفته بود، برای مصالحه با اختیار تام روانهٔ شیراز شد. پس از بازگشت سرلشکر زاهدی به شیراز، مذاکراتی طولانی بین او و ناصرخان صورت گرفت که در نهایت منجر به امضای موافقت نامه بین دو طرف شد. اجرای کامل قانون اساسی، تشکیل انجمن ایالتی فارس، اتصال راه‌آهن کشور به فارس، آسفالت جاده ای فارس، توسعهٔ بهداشت و فرهنگ فارس، تا دو امکان انتصاب مأموران اداری از اهالی فارس و اعلان عفو عمومی از جمله
اداری از اهالی فارس و اعلان عفو عمومی از جمله مهم‌ترین موارد این توافق‌نامه بود. به این ترتیب، در بیست و چهارم ۱۳۲۵ سرلشکر زاهدی با انتشار بیانیه ای خبر از خاتمه نهضت داد. نیروهای قشقایی و دیگر ایل‌ها به تدریج اطراف شیراز را ترک کردند. با پایان یافتن کامل عملیات نظامی، محمدحسین خان از طرف قشقایی‌ها عازم تهران شد تا در مورد اجرای توافق‌نامه با قوام السلطنه مذاکراتی را انجام دهد. پیامدها. در اولین واکنش به این واقعه وزرای توده ای کابینه قوام السلطنه ابتدا از حضور در جلسه هیئت دولت خودداری و سپس به طوری دسته
حضور در جلسه هیئت دولت خودداری و سپس به طوری دسته جمعی از کابینه استعفا کردند. مهر ماه ۱۳۲۵ به پایان رسید و مظفر فیروز چهرهٔ جنجالی کابینه نیز از هیئت دولت خارج شد. افزون بر این، پایان نهضت جنوب که برای دولت ایران یک پیروزی به‌شمار می‌آمد، این فرصت را ایجاد کرد که با اعزام نیروهای خود به آذربایجان در آذرماه ۱۳۲۵ به عمر حکومت خودمختار فرقه دموکرات پایان دهد. در هنگام پیشروی نیروهای دولتی به سوی آذربایجان، ناصرخان از طرف «مجمع عمومی نهضت ملی فارس» درخواست کرد که دولت اجازه دهد به منظور حفظ استقلال و تمامیت
که دولت اجازه دهد به منظور حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشور، ارتش را در عملیات نجات آذربایجان همراهی کند.
شورش عشایری ۱۳۴۶–۱۳۴۱ فارس که در منابع دوره پهلوی غائله فارس نامیده می‌شود، یکی از واپسین تلاش‌های جدی عشایر منطقه فارس برای مقابله با حکومت پهلوی بود. این شورش در واکنش به اصلاحات ارضی و سیاست‌های نوسازی محمدرضا شاه و سرکوب‌های پیشین عشایر منطقه به ویژه طی شورش عشایری ۱۳۰۹-۱۳۰۷ فارس شکل گرفت. این شورش‌ها همگون و دارای رهبر متمرکز نبودند و هریک از ایل‌ها بر اساس ساختار ایلی و به رهبری سران خود در این حرکت شرکت کردند. دولت با اعزام گسترده نیرو با شدت تمام واکنش نشان داد و آخرین بازمانده‌های شورشی تا سال ۱۳۴۶
نشان داد و آخرین بازمانده‌های شورشی تا سال ۱۳۴۶ به‌طور کامل سرکوب شد. رهبران شورشی نیز دستگیر و تبعید یا اعدام شدند. با سرکوب این شورش‌ها عملاً ساختار ایلیاتی سنتی در فارس پایان یافت و با افزایش قدرت و نفوذ دولت، روند نوسازی و اسکان اجباری عشایر شتاب یافت و خاندان‌های حاکم بر ایلات بیش از پیش از صحنه سیاست حذف شدند. یاغیان و قتل ملک عابدی. در اوایل دهه ۱۳۴۰ و هم‌زمان با آغاز برنامه اصلاحات ارضی که دولت آن را انقلاب سفید می‌نامید، و همچنین با دوباره مطرح شدن برنامه‌های اسکان اجباری، سرکوب و کنترل عشایر فارس
برنامه‌های اسکان اجباری، سرکوب و کنترل عشایر فارس میزان نارضایتی عشایر از دولت بالا رفته بود. از سویی دیگر خشکسالی آن دوره و کمبود غذا و علوفه باعث شده بود عشایر با پناه بردن به کوهستان‌ها یاغی شدند و در صدد برآمدند تا خود و افراد خانواده خویش را از تحت فشار مأموران بیرون آورند. از شناخته شده‌ترین گروه‌های یاغی می‌توان به دشتی گله‌زن، مسیح بولوردی، بلوط (بولوت) جعفرلو، سه محمد از طایفه طیبی (محمد جهانگیر، محمد نوروز و محمد محمدقلی) و عده‌ای از طایفه موصلو اشاره کرد. در ۲۱ آبان ۱۳۴۱ با قتل مهندس ملک عابدی
اشاره کرد. در ۲۱ آبان ۱۳۴۱ با قتل مهندس ملک عابدی رئیس اطلاحات ارضی فیروزآباد توسط گروهی به رهبری محمد نوروز، دولت آن را ناشی از تحریکات مالکان مخالف اصلاحات ارضی خواند و شروع به سرکوب و دستگیری یاغیان کرد. به این ترتیب، در فارس حکومت نظامی اعلام و نیروهای عظیمی از ارتش و ژاندارمری مأمور دستگیری متهمان شدند و برخی از خوانین عشایر از جمله منوچهر خان قشقایی به زندان افتادند. در همین حین محمد خان ضرغامی کلانتر ایل باصری نیز یک هفته پس از قتل ملک عابدی در شیراز دستگیر شد. روزنامه کیهان در تاریخ ۲۸ آبان ماه در
دستگیر شد. روزنامه کیهان در تاریخ ۲۸ آبان ماه در صفحه اول و با تیتر بزرگ خبر داد «رئیس ایل خمسه باصری بازداشت شد… ضرغامی باتفاق یک نفر که مجهز به تفنگ بودند دستگیر شدند.» روزنامه اطلاعات نیز در صفحه اول همان روز نوشت: «محمد ضرغامی یکی از مالکین بزرگ شیراز نیمه‌شب دیشب با دو قبضه اسلحه دستگیر شد.» کمی بعدتر اعلام شد دستگیری محمد خان ضرغامی به دلیل رعایت نکردن مقررات حکومت نظامی شیراز بوده و ارتباطی با قتل ملک عابدی نداشته است. محاکمه او به زودی برگزار شد و به دلیل «حمل اسلحه در ساعات ممنوعه فرمانداری نظامی»
دلیل «حمل اسلحه در ساعات ممنوعه فرمانداری نظامی» به ۳ سال زندان محکوم شد که در دادگاه تجدید نظر نظامی به ۶ ماه حبس تأدیبی کاهش یافت. شورش عشایری ۱۳۴۲. هم‌زمان با قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲، در توافقی که بین سران عشایر جنوب به وجود آمد، آنان یکجانبه علیه رژیم شاه دست به قیام زدند. البته این شورش همگون و دارای رهبر متمرکز نبود و هریک از ایل‌ها بر اساس ساختار ایلی و به رهبری سران خود در این حرکت شرکت کردند. سران شورش، عبدالله ضرغام‌پور و ناصر طاهری از خوانین بویراحمد علیا و سفلی، حبیب‌الله شهبازی از سران کوهمره سرخی،
و سفلی، حبیب‌الله شهبازی از سران کوهمره سرخی، حسین قلی خان رستم و ولی کیانی از سران ممسنی، فتح‌الله خان حیات داوودی از سران حیات داوودی، و عده‌ای از سران دیگر طایفه‌ها از جمله ایل نفر در لارستان بودند. اما در ایل قشقایی به علت این که سران قشقایی همه در تبعید به سر می‌بردند و نیز وابستگی برخی از کلانتران و سران طایفه‌ها به دربار، حرکت عمده ای دیده نمی‌شد. با وجود این، عده ای از تفنگچیان قشقایی به سرکردگی دشتی گله‌زن و مسیح بولوردی و بلوط جعفرلو مدتی با شورشیان کوهمره سرخی به ریاست حبیب‌الله شهبازی همراهی
کوهمره سرخی به ریاست حبیب‌الله شهبازی همراهی کردند. لیکن به دلیل اختلاف نظر با آنان از این گروه جدا شدند. از آنجا که نیروهای نظامی موجود در فارس قادر به رویارویی با نیروهای عشایری نبودند، بنابراین، از سوی شاه سپهبد بهرام آریانا فرماندهٔ نیروی جنوب و بازرس ویژهٔ شاه گردید و در نیمهٔ دوم اسفند ماه ۱۳۴۱ عازم شیراز شد. عملیات نظامی سرکوب عشایر شورشی با تقویت واحدهای نظامی فارس از دیگر نقاط کشور و با کمک بمباران هوایی از همان زمان آغاز گردید. سرکوب شورش‌های منطقه بویراحمد نیز که منجر به جنگ گجستان شد، با هجوم
بویراحمد نیز که منجر به جنگ گجستان شد، با هجوم هواپیماهای جنگی، به تجمع بویراحمدی‌ها آغاز شد. بویراحمدی‌ها شب هنگام به عده‌ای از ژاندارم‌های مستقر در ده توت نده حمله کردند و با قتل و مجروح نمودن برخی از آنها، به تقابل با حکومت پرداختند. پس از حادثه توت نده، بویراحمدی‌ها دو دسته شدند تا در منطقه مربوط به خود با نظامیان مبارزه کنند. شدت حملات هوایی حکومت و در تنگنا قرار گرفتن عامه محل، مجال چندانی برای عرض اندام جنگجویان بویراحمدی باقی نگذاشت و خیلی زود مناطق بویراحمد سفلی و علیا به تصرف نظامیان درآمد. بخشی
بویراحمد سفلی و علیا به تصرف نظامیان درآمد. بخشی از بویراحمدی‌ها با حضور در منطقه ممسنی در حوزه گرمسیر فعالیت چشمگیرتری بروز دادند و عاقبت با کمک عده‌ای از انصاری‌های ممسنی، در فروردین ۱۳۴۲ نبرد گجستان رخ داد. در این نبرد، یک ستون نظامی ارتش توسط عشایر شکست خورد و صدها تن از آنان مقتول، مجروح، تسلیم، و خلع سلاح شدند. دو روز پس از جنگ گجستان، بمباران متوالی مناطق وسیعی در بویراحمدی و ممسنی آغاز گشت و عملاً جنگجویان را زمین‌گیر نمود. در نتیجه، پس از سه ماه حملهٔ واحدهای نظامی با حمایت بمباران هوایی مستمر،
حملهٔ واحدهای نظامی با حمایت بمباران هوایی مستمر، نیروهای عشایری در هم شکسته شدند. سران عشایر نیز برای جلوگیری از نابودی مردم ایل‌ها، مجبور شدند که در برابر نظامیان تسلیم شوند. پس از سرکوب قیام عشایر، سران ایل‌های شرکت کننده در قیام در دادگاه نظامی ارتش محاکمه شدند. بر اساس حکم دادگاه حسین قلی خان رستم، فتح‌الله خان حیات داوودی، ناصرخان طاهری، حبیب‌الله شهبازی، امام قلی خان رستم، و خداکرم ضرغام‌پور به اعدام محکوم گردیدند. ولی خان کیانی و دامادش، سهراب خان کشکولی، نیز به ده سال زندان محکوم شدند. شورش بهمن
کشکولی، نیز به ده سال زندان محکوم شدند. شورش بهمن خان قشقایی. بهمن خان قشقایی نوه دختری صولت‌الدوله که برای تحصیل در انگلستان به سر می‌برد، پس از سرکوب شورش‌ها وارد ایران شد و به جمع‌آوری نیرو پرداخت. هسته نیروهای او را اطرافیان دشتی و مسیح شکل می‌دادند و گرو‌هی از عشایر نفر لارستان نیز به او پیوسته بودند. او در نخستین اقدام پاسگاه‌های دهرم و آبگرم را خلع سلاح کرد. نیروهای دولتی به منظور دستگیری بهمن خان به تعقیب او پرداختند. پس از پیوستن عطا و ایرج کشکولی به بهمن خان در سال ۱۳۴۴ نیروهای دولتی برای دستگیری
بهمن خان در سال ۱۳۴۴ نیروهای دولتی برای دستگیری آنان و سرکوب این قیام حریص‌تر شدند. پس از مدتی با خروج بدون هماهنگی عطا و ایرج کشکولی از ایران، بهمن خان ناامید شد و تصمیم گرفت که از طریق پیکی با محمدخان ضرغامی، کلانتر ایل باصری، که گویا از مدتی قبل نیز با او تماس داشته است، ارتباط برقرار کند. محمدخان ضرغامی نیز با اسدالله علم که در آن زمان به عنوان رئیس دانشگاه پهلوی در شیراز به سر می‌برد، دیدار کرد و از وی وعدهٔ تأمین جانی برای بهمن خان را گرفت و به اطلاع بهمن خان رساند. از این رو، بهمن خان در اواخر اسفند
خان رساند. از این رو، بهمن خان در اواخر اسفند ۱۳۴۴ به شیراز رفته و خود را به علم معرفی کرد. مدتی بعد بهمن خان روانه تهران گردید و در دادگاه بدوی و تجدیدنظر نظامی، محاکمه و به اتهام «تشکیل دسته اشرار و قتل هشت نفر ژاندارم» به اتفاق آرا محکوم به اعدام گردید. اعدام بهمن خان در صبح دم ۱۷ آبان ۱۳۴۵ در میدان تیر پادگان باغ تخت شیراز به اجرا درآمد. اعدام او انعکاس وسیعی در محافل سیاسی بیرون از کشور و مجامع بین‌المللی حقوق بشر داشت. محمد خان ضرغامی متأثر از اعدام او و عهدشکنی شاه و علم، نامه‌ای تند خطاب به شاه
او و عهدشکنی شاه و علم، نامه‌ای تند خطاب به شاه نوشت و او را فاقد هر گونه عرق ملی و انسانی قلمداد کرد. پس از چند روز محمد خان را نیز در دادگاه نظامی شیراز به جرم «قیام مسلحانه علیه حکومت سلطنتی» به پانزده سال زندان محکوم و راهی زندان کردند. دشتی و مسیح، آخرین بازماندگان شورش نیز سرانجام در سال ۱۳۴۶ در دشت مهگان اقلید کشته شدند.
تم هدویگ ، یک قطعه ارکسترال است که توسط جان ویلیامز ساخته شده است. این قطعه که به عنوان تم اصلی مجموعه‌فیلم‌های هری پاتر، در تمامی هشت قسمت آن به گوش می‌رسد، برای نخستین‌بار در فیلم "هری پاتر و سنگ جادو" (۲۰۰۱) مورد استفاده قرار گرفت که بر اساس رمانی به همین نام نوشته جی. کی. رولینگ ساخته شده است. "تم هدویگ" مرور تبدیل به نشانه‌ای از دنیای جادوگری جی.کی. رولینگ شد. عنوان قطعه اشاره به نام پرنده نامه‌رسان شخصیت هری پاتر دارد که یک بوف برفی دارد. "تم هدویگ" به همراه آلبوم موسیقی متن هری پاتر و سنگ جادو در
به همراه آلبوم موسیقی متن هری پاتر و سنگ جادو در تاریخ ۳۰ اکتبر ۲۰۰۱ به بازار آمد. ویلیامز برای کار خود در هفتاد و چهارمین دوره جوایز اسکار نامزد جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم شد. از همان زمان نخستین انتشار، "تم هدویگ" به سرعت میان طرفداران هری پاتر محبوب شد و اکنون به نمادی از دنیای داستانی آن در سراسر جهان شناخته می‌شود. پاتریک دویل، نیکلاس هوپر و الکساندر دسپلا که آهنگسازان فیلم‌های چهارم تا هشتم بودند، این قطعه را به روش‌های مختلف بازسازی کردند. جیمز نیوتن هاوارد که آهنگساز مجموعه "جانوران شگفت‌انگیز"
هاوارد که آهنگساز مجموعه "جانوران شگفت‌انگیز" بود نیز در کار خود به این آهنگ ارجاع داد. "تم هدویگ" به‌طور گسترده به عنوان یکی از بزرگ‌ترین و نمادین‌ترین تم‌های فیلم در تمام دوران شناخته می‌شود.
پیتزو (pizzo) پول حفاظتی است که معمولاً به صورت انتقال اجباری پول ناشی از اخاذی به مافیا پرداخت می‌شود. این اصطلاح از کلمه سیسیلی «پیتزو» (pizzu به معنای "نوک") گرفته شده است. عبارت «اجازه دادن به خیس شدن نوک کسی» (در زبان سیسیلی: fari vagnari u pizzu) به معنای پرداخت پول حفاظت است. این عمل در گذشته در جنوب ایتالیا رواج داشت و نه تنها توسط کوزا نوسترا در سیسیل، بلکه توسط 'اندرانگتا در کالابریا و کامورا در کامپانیا نیز انجام می‌شد. توضیح دیگر برای ریشه این اصطلاح «پیمانه» است که به حق سنتی ناظر برای برداشتن
«پیمانه» است که به حق سنتی ناظر برای برداشتن سهمی از غلاتی که کشاورزان می‌کوبیدند اشاره دارد. پرداخت پیتزو ممکن است شامل اضافه کردن فردی (اغلب از اعضای سازمان‌های جنایی) به لیست حقوق‌بگیران، استفاده از خدمات شرکت‌های تحت کنترل مافیا یا واگذاری قرارداد به شرکت‌های وابسته به مافیا باشد. کسب‌وکارهایی که از پرداخت پیتزو خودداری کنند ممکن است طعمه حریق شوند. در ازای پرداخت پیتزو، کسب‌وکارها «حفاظت» دریافت می‌کنند و می‌توانند از مافیوزهای محله برای عبور از بوروکراسی یا حل اختلافات با سایر tradesmen کمک بگیرند.
یا حل اختلافات با سایر tradesmen کمک بگیرند. جمع‌آوری پیتزو به مافیا امکان می‌دهد با جامعه در ارتباط باشد و «قلمرو خود را کنترل کند». بر اساس تحقیقات کارشناسان، در سال ۲۰۰۸ مافیا سالانه بیش از ۱۶۰ میلیون یورو از مغازه‌ها و کسب‌وکارهای منطقه پالرمو اخاذی می‌کرد و تخمین زده می‌شد که کل سیسیل ۱۰ برابر این مبلغ را پرداخت می‌کند. حدود ۸۰٪ از کسب‌وکارهای سیسیلی پیتزو پرداخت می‌کنند. بر اساس تحقیقات دانشگاه پالرمو، مبلغ متوسط پیتزو برای خرده‌فروشان ۴۵۷ یورو (۵۱۲ دلار آمریکا) در ماه و برای هتل‌ها و رستوران‌ها ۵۷۸
آمریکا) در ماه و برای هتل‌ها و رستوران‌ها ۵۷۸ یورو است، اما از شرکت‌های ساختمانی ماهانه بیش از ۲۰۰۰ یورو درخواست می‌شود. لیبرو گراسی، تاجری از پالرمو، از اولین کسانی بود که از پرداخت پول حفاظت خودداری کرد. در ژانویه ۱۹۹۱، او نامه سرگشاده‌ای به روزنامه محلی "جورناله دی سیچیلیا" نوشت. این نامه که در صفحه اول روزنامه منتشر شد، خطاب به یک "اخاذ گرامی ناشناس" بود و جنجال زیادی به پا کرد. در همان سال، گراسی به قتل رسید. قتل او نشان‌دهنده خطرات مقاومت در برابر مافیا بود، اما الهام‌بخش جنبش‌های ضد اخاذی بعدی شد.
بود، اما الهام‌بخش جنبش‌های ضد اخاذی بعدی شد. در سال ۲۰۰۴، جنبش مردمی «آدیوپیتزو» (به معنی "خداحافظ پیتزو") که از تسلط مافیا بر اقتصاد و زندگی سیاسی محلی به ستوه آمده بود، پالرمو را با برچسب‌هایی پوشاند که روی آنها نوشته بود: "جامعه‌ای که پیتزو پرداخت میکند، جمعیتی بی‌حیثیت است". این گروه تظاهراتی ترتیب میدادند که در آن شرکت‌کنندگان تیشرت‌های سیاه با لوگوی آدیوپیتزو - یک دایره شکسته با علامت X در وسط و عبارت "مصرف آگاهانه" (consumo critico) - به تن میکردند. ریشه‌شناسی واژه. واژه سیسیلی "pizzu" (در
میکردند. ریشه‌شناسی واژه. واژه سیسیلی "pizzu" (در ایتالیایی: pizzo) در اصل به معنای "نوک تیز" یا "حاشیه" بوده است. در گویش محلی عبارت "ssa cosa è misa 'n pizzu" به معنی "آن چیز در لبه قرار دارد" هنوز کاربرد دارد.این اصطلاح از نیمه دوم قرن ۱۹ معنای جدیدی به خود گرفت و به "پول اخاذی" تبدیل شد. ریشه آن به عبارت قدیمی "fari vagnari u pizzu" (تر کردن چانه) برمی‌گردد که در ابتدا اشاره به تقدیم شراب به نشانه تشکر داشت. امروزه "pizzo" به پرداخت اجباری به مافیا برای "حفاظت" اطلاق می‌شود. این تحول نشان‌دهنده تغییر
"حفاظت" اطلاق می‌شود. این تحول نشان‌دهنده تغییر مفهوم از قدردانی داوطلبانه به اخاذی سازمان‌یافته است. این واژه در سراسر جهان به عنوان اصطلاحی برای باج‌خواهی مافیایی شناخته می‌شود. روش‌های اخاذی (پیتزو). معمولاً کسبه و فعالان اقتصادی (از مغازه‌داران خرده‌پا تا سرمایه‌داران بزرگ) هدف قرار می‌گیرند. مبلغ درخواستی متناسب با درآمد فرد تعیین می‌شود. شیوه‌های درخواست. بسته به نوع فرد مورد نظر، روش‌های مختلفی به کار می‌رود: - اقدامات خرابکارانه برای ارعاب (مثلاً آتش زدن خودرو یا تجهیزات کسب‌وکار) - تهدیدهای کلامی
زدن خودرو یا تجهیزات کسب‌وکار) - تهدیدهای کلامی به آسیب‌های جسمی، مالی یا حیثیتی (معمولاً از طریق تماس تلفنی یا در گذشته با نامه‌های تهدیدآمیز) فرآیند اخاذی. کسبه پس از مواجهه با این تهدیدات مرموز و ترسناک: - یا توسط یک آشنا (معمولاً فردی مرتبط با مافیای محلی) به عنوان "میانجی" نزدیک می‌شوند - یا خودشان به دنبال چنین فردی می‌گردند این میانجی که خود را "دوستی مشکل‌گشا" معرفی می‌کند: - با هر دو طرف مذاکره می‌کند - مبلغی را توافق می‌کند - در نهایت درصدی بابت "حق واسطه‌گری" برای خود برمی‌دارد تداوم پرداخت.
"حق واسطه‌گری" برای خود برمی‌دارد تداوم پرداخت. پرداخت مبلغ توافق شده به صورت منظم (معمولاً ماهیانه یا در مناسبت‌ها) ادامه می‌یابد و کسبه در دام چرخه‌ای بی‌پایان می‌افتند، چرا که: - مافیا ممکن است به اخذ پیتزو بسنده نکند - به تدریج در کسب‌وکار نفوذ می‌کند - از مشکلات مالی صاحب کسب سوءاستفاده می‌کند - او را به یک نام مستعار تقلیل می‌دهد - از کسب‌وکار به عنوان پوششی برای پولشویی استفاده می‌کند مجازات‌ها در صورت عدم پرداخت: در صورت تأخیر یا خودداری از پرداخت، ممکن است: - کسب‌وکار به طور فیزیکی نابود شود -