payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مقتدر بود و این امر او را با اشرافیت قلمرو خود در تضاد قرار می‌داد. او سعی کرد بارون‌های مورئا را آرام کند، اما در سال ۱۳۰۴ مجبور به پذیرش پارلمان شد. آرکانت‌های یونانی از اسکورتا در سال ۱۳۰۲ شورش کردند. در سال ۱۳۰۷، شاه چارلز دوم ناپل، حاکم مطلق آخائیا، این شاهزاده‌نشین را مصادره کرد و آن را به پسرش، شاهزاده فیلیپ اول تارانتو، داد. خاستگاه. فیلیپ، به گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون، در کتاب «تاریخچه خانوادگی خانه سلطنتی ساووا»، پسر ارشد توماس سوم، لرد پیمونت و کنت مورین، و همسرش، گویا یا گایا از بورگوندی
و کنت مورین، و همسرش، گویا یا گایا از بورگوندی بود که به گفته ساموئل گیشنون، دختر هیو از شالون، همسر کنت بورگوندی و لرد سالینز، و کنتس بورگوندی، آدلاید دآنش بود. توماس سوم از ساووا، به گفته ساموئل گیشنون، پسر ارشد توماس دوم، لرد پیمونت، کنت ساووا، آئوستا و مورین، کنت فلاندرز و انو، و همسر دومش، بئاتریس فیشی، که دختر سوم تئودورو فیشی، کنت لاوانیا بود، و همسرش، سیمونا د ولتا از کاپ کورس بود. زندگی‌نامه. پدرش، توماس سوم، به گفته ساموئل گیشنون، در سن-گنیکس-سور-گویه بیمار شد، جایی که در ماه مه ۱۲۸۲،
بیمار شد، جایی که در ماه مه ۱۲۸۲، وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرد که در آن درخواست دفن شدن در صومعه آلتاکومبا (در صومعه آلتاکومبا) را داشت. او برای همسرش، گویا (بانوی من گویای بورگوندی، همسر من) و مادرش، بئاتریس (مادرم، بانو بی. کومیتیس) وصیت‌نامه‌هایی تنظیم کرد و پسر بزرگش فیلیپ را به عنوان وارث خود معرفی کرد و برای چهار فرزند دیگر (پسران دیگرم پیتر، توماس، آمدئو و ویلیام برادرانش) سهم‌الارث کافی ترتیب داد و ترتیب داد که همسرش قیم فرزندان باشد و برادرش، لرد سالینز، کنت شالون و کنت بورگوندی، اتو چهارم (لرد اوتونم
کنت شالون و کنت بورگوندی، اتو چهارم (لرد اوتونم کومیتم بورگوندی دیکتا دومینه گویا ژرمن) و پسر عمویش، آیمار روسیون، اسقف اعظم لیون (خویشاوند من) به او کمک کنند. کنت ساووی عموی بزرگ او، فیلیپ اول، بود که در ۱۵ یا ۱۶ اوت ۱۲۸۵ در قلعه روسیلون در بوژی، بین لیون و ژنو درگذشت. جانشینی، همچنین طبق مفاد وصیت‌نامه کنت، آمادئوس چهارم، تصریح کرد که در غیاب وارث مرد، وارث او برادرش، پدربزرگ فیلیپ، توماس دوم است؛ بنابراین، با توجه به فوت پدربزرگ و پدر، جانشین باید فیلیپ می‌بود که در آن زمان حدود هفت سال داشت، بنابراین
می‌بود که در آن زمان حدود هفت سال داشت، بنابراین مشخص شد که جانشین پسر دوم توماس دوم، عمویش، آمادئوس پنجم، خواهد بود. گویا، مادر فیلیپ و برادر دیگر پدرش، لویی یا لوئی، خواستار تقسیم شهرستان شدند و در ژانویه ۱۲۸۶، توافقی حاصل شد: در ازای ادای احترام فئودالی، لویی تمام وو را با عنوان بارون، شهر بوژی و مستمری سالانه ۴۰۰ لیور از برادرش دریافت کرد، در حالی که به فیلیپ سرزمین‌های پینرولو و تورین اعطا شد؛ مورخ فرانسوی، ویکتور فلور دو سنت ژنی، در کتاب خود «تاریخ ساوا» گزارش می‌دهد که داوری در لیون منعقد شد و تقسیم
گزارش می‌دهد که داوری در لیون منعقد شد و تقسیم ارث والدین و عموهایشان، پیتر دوم و فیلیپ اول، را تنظیم کرد. در ۱۲ فوریه ۱۳۰۱، فیلیپ با ایزابلا از ویلاردوئن (*۱۲۶۳ †۱۳۱۲)، پرنسس آخائیا، دختر ویلیام دوم از ویلاردوئن، شاهزاده آخائیا، در رم ازدواج کرد. در ۲۳ فوریه، فیلیپ طبق سند اعطای نشان در کتاب «پیش‌درآمدی بر تاریخ خانوادگی خانه سلطنتی ساووا» نوشته ساموئل گیشنون، نشان افتخار شاهزاده آخائیا را از پادشاه سیسیل، چارلز از آنژو، به نمایندگی از پسرش، شاهزاده تارانتو، فیلیپ اول از آنژو، دریافت کرد. در نامه بعدی،
فیلیپ اول از آنژو، دریافت کرد. در نامه بعدی، فیلیپ اول از آنژو، فیلیپ از ساووا را به عنوان شاهزاده آخائیا به رسمیت شناخت. این زوج تازه ازدواج کرده بلافاصله پس از عروسی به پیمونت رفتند، زیرا فیلیپ باید قبل از عزیمت به مورئا، جایگاه لرد خود را تعیین می‌کرد. او که یک سال پس از ازدواجش با ایزابلا، که از طریق او شاهزاده آخیا شده بود، به یونان رفته بود تا قدرت خود را در آنجا اعمال کند، سعی کرد تمام لاکونیا را برای بیزانسی‌ها فتح کند، در حالی که سلف او، فلورنتیوس انو، با سیاستی خردمندانه و انسانی، صلح را با
انو، با سیاستی خردمندانه و انسانی، صلح را با فرماندار بیزانسی میستراس حفظ کرده و رونق اقتصادی را به موریا بازگرداند. اما شخصیت اقتدارگرای او، و همچنین با یونانیان، به سرعت او را در تضاد با بارون‌های محلی قرار داد، که او سعی کرد آنها را مطیع خود کند، اما در عوض مجبور شد در سال ۱۳۰۴ نهاد پارلمان را بپذیرد. فیلیپ، در طول سه سالی که در موریا گذراند، نتوانست دولت رضایت‌بخشی ایجاد کند. علاوه بر این، از آنجایی که او به عنوان ارباب پیدمونت با سیاست آنژوینِ کنت همسایه پرووانس و پادشاه سیسیل، چارلز دوم، مخالف بود،
پرووانس و پادشاه سیسیل، چارلز دوم، مخالف بود، این اختلاف تا حدی عمیق‌تر شد که چارلز دوم در سال ۱۳۰۶ اعلام کرد که فیلیپ از حقوق فئودالی خود بر شاهزاده‌نشین آخائیا صرف نظر کرده است. فیلیپ به بی‌وفایی و عدم حمایت از چارلز در یک لشکرکشی نظامی علیه اپیروس و ایزابلا به عدم کسب رضایت حاکم قبل از ازدواج با ساووی متهم شدند. فیلیپ، در ماه مه ۱۳۰۷، در ازای امتیازاتی در ایتالیا و مستمری مادام‌العمر، از ادعاهای غیرقابل دفاع خود نسبت به این شاهزاده‌نشین صرف نظر کرد، در حالی که همسرش ایزابلا از فیلیپ جدا شد و سال‌های آخر
که همسرش ایزابلا از فیلیپ جدا شد و سال‌های آخر عمر خود را در تبعید در انو، سرزمین‌های شوهر دومش، فلوران، گذراند، در حالی که پسر چارلز دوم، فیلیپ اول آنژو، به عنوان شاهزاده آخائیان (فیلیپ دوم آخائیان) شناخته شد. با این حال، فیلیپ ساووی عنوان شاهزاده آخائیان را حفظ کرد و شهرستان آلبا در آبروتزو را به عنوان یک تیول دریافت کرد، همان‌طور که در سند انتخابات در «پیش‌درآمدی بر تاریخ خانوادگی خانه سلطنتی ساووی» اثر ساموئل گیشنون آمده است. شهرستان آلبا در ۱۱ مه ۱۳۰۷ به او اعطا شد. چارلز دوم آنژو متعاقباً با نامه‌های
او اعطا شد. چارلز دوم آنژو متعاقباً با نامه‌های ثبت اختراع مورخ ۳۰ ژانویه ۱۳۰۸، این شهرستان را به یک شاهزاده‌نشین ارتقا داد، اما فیلیپ ساووی-آخه از این عنوان صرف نظر کرد، زیرا متقاعد شده بود - و به درستی - که این اقدام، مصالحه‌ای نه چندان آشکار را پنهان می‌کند که به موجب آن آنژو تلاش خواهد کرد تا مستمری وعده داده شده اما پرداخت نشده را کاهش یا لغو کند. فیلیپ ساووی-آخه همچنان عنوان کنت آلبا را به نمایش می‌گذاشت، بدون اینکه هرگز مالکیت مادی تیول ابروتزو را به دست آورد. پس از بازگشت به پیمونت، فیلیپ ساووی-آخه
دست آورد. پس از بازگشت به پیمونت، فیلیپ ساووی-آخه از عمویش آمادئوس پنجم ساووی در سیاست توسعه‌طلبانه‌اش حمایت کرد. در پاییز ۱۳۱۰، او به همراه عمویش، کنت ساووی، آمادئوس پنجم، و پسر عمویش، بارون وود، لویی دوم، به گرمی از هنری هفتم که برای تاجگذاری به عنوان امپراتور به رم می‌رفت، استقبال کرد. نامه‌ای از هنری به فیلیپ، روابط خوب با هنری هفتم را نشان می‌دهد. سال بعد، اگرچه او جانشین امپراتوری هنری هفتم بود، فیلیپ شهرهای آستی و ورچلی را علیه او برانگیخت. فیلیپ، در سال ۱۳۱۱، با دوفین، ژان دوم، به توافق رسید. در
در سال ۱۳۱۱، با دوفین، ژان دوم، به توافق رسید. در سال ۱۳۱۸، او با مارکی سالوتزو، مانفرد چهارم، و لرد میلان، ماتئو اول ویسکونتی، پیمانی منعقد کرد. با این حال، فیلیپ به رقابت با کنت‌های ساووی ادامه داد، اما در حالی که با آمادئوس پنجم، اختلافات با داوری و توافق‌های موقت حل و فصل می‌شد، با پسرعموهایش، ابتدا ادوارد و سپس آیمونه، که به عنوان صلح‌طلب شناخته می‌شدند، درگیری شدیدتر شد. در ۹ ژوئن ۱۳۳۰، فیلیپ وصیت‌نامه خود را تنظیم کرد و پسر اولش جیمز را به عنوان وارث خود تعیین کرد و به همه فرزندان دیگرش، چه دختر و
خود تعیین کرد و به همه فرزندان دیگرش، چه دختر و چه پسر، که هنوز زنده بودند و همسر دومش، کاترین، که قرار بود سرپرستی فرزندان را بر عهده داشته باشد، اشاره کرد. به گفته ساموئل گیشنون، فیلیپ در ۲۵ سپتامبر ۱۳۳۴ در پینرولو درگذشت و در کلیسای فرانسیسکن به خاک سپرده شد. پسر اولش، جیمز، جانشین او شد. ازدواج‌ها. فیلیپ با ایزابلای ویلاردوئن، دختر ویلیام دوم ویلاردوئن، شاهزاده آخائیا، و آنا کومننا دوکاینا، دختر، طبق کتاب فتح پرنسس لا موره، از مستبد اپیروس، میخائیل دوم دوکاس و تئودورا پترالیف، ازدواج کرده بود: ایزابلا
دوکاس و تئودورا پترالیف، ازدواج کرده بود: ایزابلا در سومین ازدواج خود بود و طبق کتاب فتح پرنسس لا موره، به عنوان اولین ازدواج خود، با فیلیپ آنژو، پادشاه اسمی ساردینیا، قاضی اسمی تورس و پادشاه اسمی تسالونیکی، پسر دوم پادشاه سیسیل، چارلز اول آنژو، پسر پادشاه فرانسه، لویی هشتم، و بئاتریس پرووانس، کوچک‌ترین دختر کنت پرووانس، ریموند برنگوئر چهارم، ازدواج کرده بود. ایزابلا برای فیلیپ آنژو فرزندی به دنیا نیاورد. ایزابلا، در ازدواج دوم خود، باز هم طبق کتاب «فتح شاهزاده موره»، با فلورنتیوس انو (۱۲۵۵–۱۲۹۷)، فرماندار
موره»، با فلورنتیوس انو (۱۲۵۵–۱۲۹۷)، فرماندار پادشاهی ناپل، کوچک‌ترین پسر کنت انو، جان آونس، و نایب‌السلطنه شهرستان هلند، آدلاید هلند، ازدواج کرده بود؛ ایزابلا از شوهر دوم خود دختری به نام ماتیلدا (۱۲۹۳–۱۳۳۱)، پرنسس آینده آخیا، به دنیا آورد. خانواده. در سال ۱۳۱۲، فیلیپ با کاترین دو لا تور دو پین (درگذشته ۱۳۳۷)، دختر هامبرت اول وینوا، ازدواج کرد و صاحب فرزندانی به شرح زیر شد:
کلیسای صلیب مقدس (لویو) (؛ Միսիոներական կոստյոլ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر لویو، استان لویو اوکراین می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای پادشاه مقدس (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در قاضی‌کوی، شهر استانبول ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
فابیو پیکالوگا (؛ زادهٔ ) که با نام حرفه‌ای فابیو کونکاتو شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. فابیو پیکالوگا در تاریخ ۳۱ مه ۱۹۵۳ در میلان متولد شد و فرزند یک نوازنده جاز بود. کونکاتو کار خود را با گروه کاباره «I mormoranti» آغاز کرد و در باشگاه دربی در زادگاهش اجرا داشت. او به عنوان خواننده و ترانه‌سرا با آلبوم «"Storie di sempre»" فعالیت خود را آغاز کرد که شامل یک آهنگ موفق از «"A Dean Martin»" بود. محبوبیت کونکاتو در سال ۱۹۸۲ با آهنگ «"Una domenica bestiale»" افزایش چشمگیری
با آهنگ «"Una domenica bestiale»" افزایش چشمگیری یافت که به یک آهنگ موفق در جدول‌های موسیقی ایتالیا تبدیل شد. از دیگر آهنگ‌های محبوب کونکاتو می‌توان به «"Fiore di maggio»،" «"Speriamo che piova»" ،«"Ti ricordo ancora»" و «"051/222525»" اشاره کرد. کونکاتو دو بار در سال‌های ۲۰۰۱ با آهنگ "«Ciao ninìn»" و ۲۰۰۷ با آهنگ «"Oltre il giardino»" در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد.
لوئیس ساووی (؛ ژوئن ۱۴۳۶ – آوریل ۱۴۸۲) از سال ۱۴۵۹ تا ۱۴۶۴ به عنوان همسر و فرمانروای مشترک ملکه شارلوت، پادشاه قبرس بود. او همچنین از سال ۱۴۶۰ تا ۱۴۸۲ کنت ژنو بود. او پسر دوم لویی، دوک ساووی، و همسرش، آن لوزینیان، دختر پادشاه یانوس قبرس بود. زندگی‌نامه. طبق گفته ساموئل گیشنون، لویی در ژوئن ۱۴۳۱ در ژنو متولد شد، اما مورخ در یادداشتی تصریح می‌کند که او در سال ۱۴۳۶ متولد شده است؛ بنابراین تولد در ژوئن ۱۴۳۶ همان چیزی است که نویسندگان معاصر پذیرفته‌اند. گیشنون همچنین تصریح می‌کند که شاهزاده هنگام ازدواج در سال
تصریح می‌کند که شاهزاده هنگام ازدواج در سال ۱۴۴۴، ۸ ساله بوده است. برخی به دوره‌ای بین ۱۴۳۶ تا ۱۴۳۷ اشاره می‌کنند، به ویژه برای این سال گذشته، مورخ سوئیسی، ادوارد مالت (۱۸۰۵–۱۸۵۶). در ۱۴ دسامبر ۱۴۴۴، در قلعه استرلینگ، او با آنابلا، کوچک‌ترین دختر شاه جیمز اول اسکاتلند (درگذشته ۱۴۳۷) و خواهر شاه جیمز دوم اسکاتلند، ازدواج کرد. عروسی رسمی هرگز برگزار نشد و این ازدواج در سال ۱۴۵۸ فسخ شد. در ۷ اکتبر ۱۴۵۸، دختر عمویش شارلوت ملکه قبرس شد. او در ۷ اکتبر ۱۴۵۹ با او ازدواج کرد و پادشاه قبرس و همچنین پادشاه اسمی
او ازدواج کرد و پادشاه قبرس و همچنین پادشاه اسمی اورشلیم و پادشاهی ارمنی کیلیکیه شد. سلطنت آنها با عزلشان پایان یافت. لویی در آوریل ۱۴۸۲ در صومعه ریپای درگذشت. اولین ازدواج. در ۱۴ دسامبر ۱۴۴۴، در قلعه استرلینگ، با پرنسس آنابلا اسکاتلند، دختر جیمز اول اسکاتلند، ازدواج کرد. این زوج فرزندی نداشتند؛ این دو از هم جدا شدند و این ازدواج در سال ۱۴۵۸ فسخ شد. ازدواج دوم. او با ازدواج بعدی (۱۴۵۹) با دختر عمویش شارلوت لوزینیان (۱۴۴۴–۱۴۸۷)، دختر ژان دوم قبرس و هلنا پالایولوگوس، رؤیای پدرش برای سلطنت بر قبرس را محقق
رؤیای پدرش برای سلطنت بر قبرس را محقق کرد. حاصل این ازدواج پسری به نام هیو (یا هنری) بود که اندکی پس از تولد (ژوئیه ۱۴۶۴) درگذشت. با این حال، در سپتامبر ۱۴۶۰، توسط جیمز لوزینیان، پسر نامشروع ژان دوم قبرس و معشوقش ماریتا پاتراس، از کشور اخراج شد. سال‌های پایانی و مرگ. پس از چندین تلاش ناموفق برای فتح مجدد قبرس، و عدم حمایت لازم از سوی برادرش، دوک آمادئوس نهم ساووا، لویی به صومعه ریپاگلیا پناه برد و تا پایان عمر در آنجا ماند. او در اوت ۱۴۸۲ در ریپاگلیا درگذشت.
فرانسوآ لوگو ( (متولد ۲۶ مه ۱۹۵۷) سیاستمدار کانادایی است که از سال ۲۰۱۸ به عنوان سی و دومین نخست‌وزیر کبک فعالیت می‌کند. او که از اعضای بنیان‌گذار ائتلاف آینده کبک (CAQ) است، از زمان تأسیس این حزب در سال ۲۰۱۱ رهبری آن را بر عهده داشته است. لوگو به عنوان نماینده مجلس ملی کبک از حوزه انتخابیه لانودریه از "لسومپشن" فعالیت می‌کند. دوره تصدی مداوم لگو از در رتبه نهم طولانی دوره نخست‌وزیری در تاریخ کبک است. او همزمان رئیس مجلس ملی کبک نیز هست.
فیلیبرت اول، دوک ساووی (؛ ۱۷ اوت ۱۴۶۵ – ) پسر آمادئوس نهم، دوک ساووی و یولاند والوا بود. فیلیبرت از سال ۱۴۷۲ تا ۱۴۸۲ دوک ساووی بود. پس از مرگ پدرش در سال ۱۴۷۲، مادرش نایب‌السلطنه شد. فیلیبرت در سال ۱۴۷۴ توسط همسر دومش، بونا ساووی، به عقد بیانکا ماریا اسفورتزا، دختر گالئاتزو ماریا اسفورتزا از میلان، درآمد. آنها فرزندی نداشتند. در ابتدا توسط اشراف ساووی ربوده و در تورین نگهداری می‌شد، اما مداخله لویی یازدهم فرانسه منجر به آزادی فیلیبرت شد. او در سن ۱۷ سالگی در لیون بر اثر سل درگذشت و دوک‌نشین به برادر کوچکترش
لیون بر اثر سل درگذشت و دوک‌نشین به برادر کوچکترش چارلز به ارث رسید. زندگی‌نامه. جوانی. فیلیبر اول پسر آمادئوس نهم (۱۴۳۵–۱۴۷۲) و دوشس یولاندا از والوا (۱۴۳۴–۱۴۷۸) (همچنین با نام ویولانته فرانسه یا والوا شناخته می‌شود) بود. او تنها در هشت سالگی جانشین پدرش شد که در ورچلی درگذشت. در یازده سالگی با بیانکا ماریا اسفورتزا ازدواج کرد. دوران سلطنت. هنگامی که چارلز اول از بورگوندی، معروف به دلیر، مادر دوشس دوک فیلیبر را به اسارت گرفت، ایالت‌های ساووی بدون داشتن نیابت سلطنت دچار هرج و مرج شدند. این وضعیت زمانی حل
سلطنت دچار هرج و مرج شدند. این وضعیت زمانی حل شد که برادرزن یولاندا، جیان لوئیجی، دوشس را آزاد کرد و او توانست به پیمونت بازگردد، اما چند سال بعد در مونکریولو درگذشت. سپس لودوویکو برای ادامه نیابت سلطنت برادرزاده‌اش انتخاب شد. با وجود این، اختلاف با بورگوندی و فرانسه ادامه یافت و به نظر نمی‌رسید کسی بتواند جلوی آن را بگیرد. برای یافتن یک راه حل منطقی، لویی یازدهم فیلیبر را به فرانسه فراخواند و سعی کرد او را متقاعد کند که حکومت ایالات را به عموهایش بسپارد، به خصوص که دوک جوان وقت خود را صرف شکار و شرکت در
به خصوص که دوک جوان وقت خود را صرف شکار و شرکت در مهمانی‌های دربار می‌کرد. مرگ. دوک فیلیبر اول در سن بسیار جوانی، تنها در ۱۷ سالگی، درگذشت. جسد او در اوتکومب به خاک سپرده شد، اما امروزه تنها سنگ قبرهای کنت باقی مانده است، پس از آنکه ژاکوبن‌ها مقبره او را تصرف کردند و بقایای او را به همراه سایر اعضای خاندان ساووی نابود کردند. همسر او، بیانکا ماریا (که بعدها با امپراتور ماکسیمیلیان ازدواج کرد)، برای دوک جوان فرزندی به دنیا نیاورد و بنابراین تاج و تخت به برادرش چارلز رسید.
کلیسای گریگوریسی مقدس (آماراس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هرهر، استان مارتونی جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
ژاک ساووی، کنت رومون (; – ) عضو خاندان ساووی و فرمانده نظامی در طول جنگ‌های بورگوندی بود. زندگی اولیه. ژاک هفتمین پسر لویی، دوک ساووی و آن قبرس بود. در سال ۱۴۶۰، پدرش منطقه وو را با عنوان کنت رومون به او واگذار کرد. خاندان ساووی از قرن دوازدهم، زمانی که کنترل وو را از صاحبان اصلی، خاندان زاهرینگن، خارج کرد، لردنشینی وو را در اختیار داشت. ساووی با حمایت از شهر برن در برابر خاندان هابسبورگ، نفوذ خود را گسترش داد. پس از نبرد لاپن، ساووی و برن متحد شدند. در سال ۱۴۶۸، ژاک مهمان دربار چارلز جسور، دوک بورگوندی، شد
ژاک مهمان دربار چارلز جسور، دوک بورگوندی، شد و به فرماندهی‌های نظامی مهم در ارتش بورگوندی منصوب شد. از آنجایی که برادرش آمادئوس نهم، دوک ساووی، از صرع رنج می‌برد، همسرش، یولاند والوا، و برادرش، کنت برس، برای او حکومت می‌کردند. ژاک با سوءاستفاده از ضعف قدرت دوک ساووی، آمادئوس نهم، در سال ۱۴۷۱ قلمرو خود را به یک شبه‌شاهزاده‌نشین ارتقا داد که توسط یک فرماندار اداره می‌شد. ژاک از فرصت درگیری با خواهرزنش یولاند استفاده کرد تا چندین مکان مستحکم را که آمادئوس نهم حفظ کرده بود، تصرف کند و داوری برن و فریبورگ در
حفظ کرده بود، تصرف کند و داوری برن و فریبورگ در سال ۱۴۷۱ آنها را به او اعطا کرد. با این حال، این اتحادهای مختلف و مانورهای سیاسی هوشمندانه شاه لویی یازدهم در نهایت منجر به از دست رفتن تمام سرزمین‌های متعلق به کنت رومون در وو شد. در ارتش شارل. ژاک ساووی دوست صمیمی شارل جسور شد. در سال ۱۴۷۳، او فرماندار بورگوندی، مارشال بزرگ و فرمانده عالی یک سوم ارتش بورگوندی شد. ژاک، شهر برن - که در آن زمان با خاندان ساووی روابط دوستانه‌ای داشت - را در غیاب خود به عنوان محافظ سرزمین‌های خود در وو منصوب کرده بود. با این
محافظ سرزمین‌های خود در وو منصوب کرده بود. با این حال، برن به کنفدراسیون ۸ کانتون اصلی پیوست و از طریق اتحادیه کنستانس، که شامل زیگموند تیرول، شهر بازل و شهرهای آلزاسی استراسبورگ، کولمار و سلستات نیز می‌شد، متحد شاه لویی یازدهم شد. این پیمان، کمک متقابل در صورت حمله خارجی را پیش‌بینی می‌کرد و علیه دوک بورگوندی بود. زیگیموند اتریشی، از خاندان هابسبورگ، آلزاس علیا را به عنوان ضمیمه به بورگوندی داده بود. این منطقه علیه پیتر فون هاگنباخ، ضابط بورگوندی خود، شورش کرد و اتحادیه کنستانس به چارلز جسور اعلام جنگ داد
کرد و اتحادیه کنستانس به چارلز جسور اعلام جنگ داد و هریکور را محاصره کرد و جنگ‌های بورگوندی را آغاز کرد. در نوامبر ۱۴۷۴، ژاک ساووی ارتش خود را در تلاش برای شکستن محاصره رهبری کرد. با این حال، وقتی او رسید، هریکور قبلاً تسلیم شده بود و در نبرد متعاقب آن، ارتش بورگوندی شکست سختی را متحمل شد. غارت وو. زمستان به عملیات نظامی در اوت-آلزاس پایان داد، اما در آوریل ۱۴۷۵ کنفدراسیون سوئیس، به رهبری برن، گروه‌های شبه‌نظامی را علیه وو تشکیل داد. وو از موقعیت استراتژیکی برخوردار است و دسترسی به آلپ و ترانزیت به
برخوردار است و دسترسی به آلپ و ترانزیت به مدیترانه و ایتالیا را فراهم می‌کند. برن همچنین می‌خواست جریان مزدوران ایتالیایی را که از وو برای پیوستن به ارتش چارلز جسور استفاده می‌کردند، متوقف کند. گروه‌های مسلح این سرزمین را ویران کردند، قتل، تجاوز، غارت و باج‌گیری کردند. از آنجایی که ژاک دو ساووی نمی‌توانست برای دفاع از سرزمین‌های خود بازگردد، «گروه‌های سوئیسی» به زودی آنها را تصرف کردند و گرندسون، اوربه، مونتانی و اشالنس را تصرف کردند. مورتن طرف مهاجمان را گرفت. قتل‌عام‌هایی در نیون، کله و ژوژن رخ داد. لا
گرفت. قتل‌عام‌هایی در نیون، کله و ژوژن رخ داد. لا سراز و کوسونای تصرف شدند. ژنو و لوزان، شهرهای اسقف، باج‌های سنگینی دریافت کردند. در شرق، نیروهای برن، ایگل و بخشی از شابله را تصرف کردند. در نهایت، جمعیت بازمانده از ۱۶ شهر و ۴۳ قلعه، با اربابان جدید سوئیسی خود بیعت کردند. در ۱۴ اکتبر ۱۴۷۵، برن به بهانه خصومت مردمی که خودشان آنها را وحشت‌زده کرده بودند، علیه ژاک ساووی اعلام جنگ کرد. نیروهای برن دوباره به وود حمله کردند و پادگان‌های مقاومت را قتل‌عام کردند. از آنجایی که هیچ کمکی از راه نمی‌رسید، سایر
از آنجایی که هیچ کمکی از راه نمی‌رسید، سایر روستاهای وود قبل از حمله تسلیم شدند. با این حال، با موفقیت چارلز جسور در جبهه‌های نبرد اروپا، ژاک ساووی سرانجام توانست توجه خود را بر سرزمین‌های خود در وود متمرکز کند. در آغاز سال ۱۴۷۶، او توانست سرزمین‌های خود را بازپس گیرد، تا حدی به این دلیل که سوئیسی‌ها قبل از رسیدن ارتش قدرتمند چارلز جسور از همه جا عقب‌نشینی می‌کردند. از دست دادن وو. پس از نبردهای گرندسون و مورتن، که هر دو پیروزی‌های قاطعی برای سوئیس بودند، وو دوباره توسط سوئیسی‌ها فتح شد و از ژاک ساووی شکست
دوباره توسط سوئیسی‌ها فتح شد و از ژاک ساووی شکست خورد. برن خواستار وو شد و ژنو و ساووی را تهدید کرد. در همین حال، دوشس یولاند به دست چارلز جسور افتاده بود. شاه لویی یازدهم به نفع خواهرش مداخله کرد و سوئیسی‌ها را مجبور به پذیرش آتش‌بس کرد. در ۱۴ آوریل ۱۴۷۶، کنفدراسیون سوئیس و ساووی تحت حمایت پادشاه فرانسه یک پیمان صلح منعقد کردند. معاهده فریبورگ تصریح کرد که به سوئیسی‌ها برای بازگرداندن سرزمین‌های ساووی پول پرداخت خواهد شد. با این حال، خاندان ساووی قادر به جمع‌آوری باج نبود، بنابراین سرزمین‌ها در دست برن
جمع‌آوری باج نبود، بنابراین سرزمین‌ها در دست برن باقی ماندند. این معاهده همچنین مانع از جدایی «بارونی وو» از ساووی در مالکیت شد و کنت رومون را برای همیشه از عنوان لرد وو کنار گذاشت. به این ترتیب، ژاک ساووی تمام حقوق خود را نسبت به املاکش از دست داد. املاک جدید و مرگ. پس از از دست دادن دارایی‌هایش در وو و مرگ چارلز دلیر در مقابل دیوارهای نانسی، ژاک ساووی به دربار دختر و وارث چارلز، ماری بورگوندی، همسر امپراتور هابسبورگ، ماکسیمیلیان اول، پیوست. در سال ۱۴۷۸، به او نشان پشم طلایی اعطا شد. او با شجاعت در نبرد
به او نشان پشم طلایی اعطا شد. او با شجاعت در نبرد گینه‌گیت در سال ۱۴۷۹ شرکت کرد، جایی که زخمی شد و به شکست ارتش شاه لویی یازدهم فرانسه کمک کرد و شهرستان فلاندر را برای ماری حفظ کرد. در سال ۱۴۸۴، ژاک ساووی با ماری دو لوکزامبورگ (۱۴۶۲–۱۵۴۶)، خواهرزاده‌اش و نوه لویی لوکزامبورگ-سن-پل، کنت سن-پل، ازدواج کرد. آنها صاحب یک فرزند به نام فرانسوا لوئیز ساووی (۱۴۸۵–۱۵۱۱) شدند. او با هنری سوم از ناسائو-بردا ازدواج کرد اما بدون فرزند درگذشت. ژاک، سن پل را از شاه شارل هشتم فرانسه دریافت کرد و سایر املاک در فلاندر و
هشتم فرانسه دریافت کرد و سایر املاک در فلاندر و برابانت از میراث لویی لوکزامبورگ بودند. ژاک ساووی در ۳۰ ژوئن ۱۴۸۶ در قلعه هام، از دارایی‌های قدیمی کنت‌های سن پل، درگذشت.
فیلیبرت دوم، دوک ساووی (؛ ۱۰ آوریل ۱۴۸۰ – ) از سال ۱۴۹۷ تا زمان مرگش دوک ساووی بود. زندگی‌نامه. فیلیبرت، متولد پونت-دن، پسر فیلیپ (فیلیپو) بی‌زمین و همسر اولش مارگریت بوربون بود. در سال ۱۴۹۶، پدر فیلیبرت به طرز شگفت‌آوری جانشین دوک شد، زمانی که نوه برادرزاده نابالغش، دوک چارلز دوم ساووی، که وارث مرد دودمان ساووی بود، درگذشت. در همان سال، فیلیبرت ۱۶ ساله با یولاند لوئیز ساووی ۹ ساله، پسر عمویش و تنها خواهر دوک جوان متوفی، ازدواج کرد. او دختر دوک چارلز اول ساووی، جنگجو، و بلانش مونتفرات، و همچنین نوه عموی
ساووی، جنگجو، و بلانش مونتفرات، و همچنین نوه عموی مرحوم فیلیبرت، دوک آمادئوس نهم ساووی بود. او وارث کل برادر، پدر، پدربزرگ و مادربزرگش یولاند فرانسوی، بزرگ‌ترین دختر بازمانده از پادشاه چارلز هفتم فرانسه بود. حق طبیعی او، پس از مرگ برادرش، جانشینی پادشاهی‌های قبرس، اورشلیم و ارمنستان بود، اگرچه پدر فیلیبرت این عناوین را به خود اختصاص داد. پس از یک سلطنت کوتاه، فیلیپ دوم در سال ۱۴۹۷ درگذشت و فیلیبرت به عنوان دوک ساووی جانشین او شد. این زوج جوان سرانجام ادعاهای خود را مطرح کردند و عناوین ملکه و پادشاه قبرس،
خود را مطرح کردند و عناوین ملکه و پادشاه قبرس، اورشلیم و ارمنستان را به خود اختصاص دادند. در سال ۱۴۹۹، همسر اول ۱۲ ساله فیلیبرت بدون فرزند درگذشت. وارث او پسر عموی اولش، پرنسس شارلوت ناپل، که بعدها کنتس لاوال شد، بود. فیلیبرت با وجود مرگ همسر اولش، به استفاده از عناوین قبرس و غیره ادامه داد. ازدواج بعدی او، او را به شبکه‌ای از اتحادها در اطراف هابسبورگ‌ها، که بر هلند، آلزاس، فرانش-کنته، تیرول، اتریش و غیره حکومت می‌کردند، پیوند داد. در سال ۱۵۰۱، او با مارگارت اتریشی، تنها دختر ماکسیمیلیان اول و همسر اولش
اتریشی، تنها دختر ماکسیمیلیان اول و همسر اولش مری بورگوندی، دوشس بورگوندی، ازدواج کرد. او قبلاً با جان، شاهزاده آستوریاس، وارث تاج و تخت آراگون و کاستیا، ازدواج کرده بود. در اوایل سلطنت فیلیبرت، پسرعموی اولش شارل هشتم فرانسه در سال ۱۴۹۸ درگذشت. پادشاه بعدی، لویی دوازدهم، سال بعد به ایتالیا حمله کرد و بیشتر ناپل را فتح کرد. لویی همچنین میلان را که از شرق با ساووی همسایه بود، فتح کرد و بدین ترتیب ساوویاردها را بین متصرفات فرانسه قرار داد. فیلیبرت در سال ۱۵۰۴ در سن ۲۴ سالگی درگذشت. از آنجا که فرزندی نداشت،
در سن ۲۴ سالگی درگذشت. از آنجا که فرزندی نداشت، برادر ناتنی جوانش شارل سوم جانشین او شد. خانواده. فیلیبرت با افراد زیر ازدواج کرد:
فیلیپ، دوک نمور (; 1490 – ) یک اشراف‌زاده ایتالیایی فرانسوی بود. او پسر فیلیپ دوم، دوک ساووی، و همسر دومش کلودین دو بروس بود. او برادر ناتنی لوئیز ساووی، مادر فرانسیس اول فرانسه بود. او بنیانگذار شاخه نمورس از خاندان ساووی بود که سرانجام در فرانسه ساکن شدند. در ابتدا قرار بود کشیش شود، در سن پنج سالگی به مقام اسقفی ژنو منصوب شد، اما در سال ۱۵۱۰، هنگامی که به عنوان کنت ژنووا منصوب شد، از این مقام استعفا داد. او در زمان لویی دوازدهم خدمت کرد و در نبرد آگنادلو (۱۵۰۹) با او حضور داشت، در سال ۱۵۲۰ در زمان
(۱۵۰۹) با او حضور داشت، در سال ۱۵۲۰ در زمان امپراتور شارل پنجم و در نهایت در زمان برادرزاده‌اش، فرانسیس اول. در سال ۱۵۲۸، فرانسیس دوک‌نشین نمورس را به او داد و او را با شارلوت اورلئان، دختر لویی د اورلئان، دوک لونگویل، ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشتند: جوانا (۱۵۳۲–۱۵۶۸)، که با نیکولا، دوک مرکور، به عنوان همسر دومش ازدواج کرد و از او ۶ فرزند داشت. زندگی‌نامه. فیلیپ پسر دوک فیلیپ دوم ساووی و همسر دومش، کلودین دو بروس، و برادر لوئیز ساووی، مادر فرانسیس اول فرانسه بود. او که در ابتدا قرار بود به حرفه کلیسایی
بود. او که در ابتدا قرار بود به حرفه کلیسایی روی آورد، در سن پنج سالگی به عنوان اسقف ژنو منصوب شد، اما در سال ۱۵۱۰، زمانی که به عنوان کنت ژنو منصوب شد، از این مقام کناره‌گیری کرد. او در زمان لویی دوازدهم خدمت کرد و در نبرد آگنادلو (۱۵۰۹)، در سال ۱۵۲۰ در زمان امپراتور شارل پنجم و در نهایت در زمان برادرزاده‌اش، فرانسیس اول، با او همراه بود. در سال ۱۵۲۸، فرانسیس او را به عنوان دوک‌نشین نمورس به سرپرستی گرفت و او را با شارلوت اورلئان-لونگویل (۱۵۱۲–۱۵۴۹)، دختر لویی اول اورلئان-لونگویل و ژان دو هوخبرگ، ازدواج
لویی اول اورلئان-لونگویل و ژان دو هوخبرگ، ازدواج داد. فرزندان. از شارلوت، فیلیپ دارای: پس از مرگ شارلوت، فیلیپ دوباره ازدواج کرد و از همسر دومش دارای:
شاهزاده اومبرتو ساووی (; – ) نظامی اهل پادشاهی ایتالیا بود. عضو شاخه آئوستا از خاندان ساووی بود و به عنوان کنت سالمی شناخته می‌شد. زندگی‌نامه. اومبرتو در تورین به دنیا آمد، چهارمین پسر شاهزاده آمادئو ساووی، دوک آئوستا، تنها فرزند از همسر دوم و خواهرزاده‌اش، پرنسس ماریا لتیزیا بناپارت (۱۸۶۶–۱۹۲۶)، دختر شاهزاده ناپلئون و پرنسس ماریا کلوتیلد ساووی. پدرش، پادشاه سابق اسپانیا، زمانی که او تنها یک سال داشت، درگذشت. او سه برادر ناتنی بزرگتر داشت: دوک آئوستا، کنت تورین و دوک ابروتزو. در سال ۱۹۰۸، اومبرتو تحصیلات