payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به‌عنوان استاندارد درمانی برای بیماران مبتلا به سرطان اولیهٔ پستان ایفا کردند. در ژوئن ۲۰۰۵، هزار و هشتصد جراح خواستار اعطای جایزهٔ نوبل به ورونزی شدند، چرا که او شیوهٔ درمان سرطان را به‌طور بنیادین دگرگون کرده بود. ورونزی که ریاست کمیتهٔ علمی بیوژم را بر عهده داشت و عضو هیئت‌مدیرهٔ انتشارات موندادوری نیز بود، از پژوهش‌های علمی در راستای بهبود روش‌های جراحی محافظه‌کارانه حمایت و آن‌ها را ترویج می‌کرد. از جمله این روش‌ها، نمونه‌برداری از گره لنفاوی نگهبان بود که باعث شد در مواردی که گره‌های لنفاوی زیر بغل
که باعث شد در مواردی که گره‌های لنفاوی زیر بغل از نظر بالینی سالم بودند، دیگر نیازی به برداشت کامل آن‌ها نباشد. او در زمینهٔ پیشگیری از سرطان پستان نیز نقش مهمی ایفا کرد و مطالعاتی دربارهٔ داروهایی چون تاموکسیفن و رتینوئیدها انجام داد تا توانایی آن‌ها در جلوگیری از تشکیل کارسینوم را بررسی کند. ورونزی همچنین از فعالان مبارزه با مصرف دخانیات بود و در کمپین‌های ضدسیگار مشارکت داشت. در ماه مه ۱۹۹۴، مؤسسهٔ اروپایی سرطان‌شناسی تأسیس شد و در ژانویهٔ ۱۹۹۶ به‌طور رسمی آغاز به کار کرد. ورونزی از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ و
آغاز به کار کرد. ورونزی از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ و سپس از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۴ مدیریت این مؤسسه را بر عهده داشت. در سال ۲۰۰۹، از طریق بنیاد خود پروژه‌ای با عنوان «علم برای صلح» راه‌اندازی کرد تا از طریق توسعهٔ علمی، روابط صلح‌آمیز میان ملت‌ها را تقویت کند. در سال ۲۰۱۰ به ریاست کمیتهٔ علمی بنیاد ایتالیا-آمریکا منصوب شد. در سال ۲۰۱۲، برخی وب‌سایت‌های ایتالیایی ادعا کردند که مؤسسهٔ تحت مدیریت ورونزی اثربخشی روش دی بلا را تأیید کرده است؛ روشی که او پیش‌تر در کمیسیون پارلمانی سال ۱۹۹۸ و بار دیگر در سال ۲۰۰۵ رد کرده بود. این
سال ۱۹۹۸ و بار دیگر در سال ۲۰۰۵ رد کرده بود. این خبر بعدها جعلی بودنش آشکار شد و ورونزی آن را «اخبار ساختگی» خواند و بار دیگر بر بی‌اثر بودن روش دی بلا تأکید کرد. حرفه سیاسی. ورونزی در دوران اولیه زندگی‌اش، دیدگاه‌های سوسیالیستی اصلاح‌طلبانه پدرش را داشت و به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) نزدیک بود. در طول دهه ۱۹۸۰، بتینو کراکسی، رهبر وقت حزب سوسیالیست ایتالیا، او را به عضویت در مجمع ملی حزب فراخواند. هنگامی که حزب سوسیالیست ایتالیا در سال ۱۹۹۴ منحل شد، او به یک سیاستمدار مستقل تبدیل شد. در سال‌های ۱۹۹۳ و
به یک سیاستمدار مستقل تبدیل شد. در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۸، پس از انتصاب توسط رافائله کوستا، وزیر بهداشت وقت، به ترتیب عضو کمیسیون ملی مبارزه با سرطان برای تدوین طرحی علیه بیماری‌های تومور و کمیسیون پارلمانی برای ارزیابی درمان دی بلا علیه سرطان بود. در سال ۱۹۹۵، او برای آزادسازی مواد مخدر از طریق جرم‌زدایی و قانونی کردن مواد مخدر سبک، با هدف دستیابی به تنظیم مشتقات کنف، عمدتاً برای مصارف درمانی، مبارزه کرد. در ۲۵ آوریل ۲۰۰۰، او به عنوان بخشی از دولت دوم آماتو به وزارت بهداشت منصوب شد، و تا ۱۱ ژوئن ۲۰۰۱ در این
وزارت بهداشت منصوب شد، و تا ۱۱ ژوئن ۲۰۰۱ در این سمت بود. او با اشاره به اثرات دخانیات بر سلامتی، در ترویج قانون ضد سیگار در اماکن عمومی نقش مهمی داشت و از افراد غیرسیگاری خواست تا با پوستر به خیابان‌ها بیایند، راهپیمایی برگزار کنند و پارلمان ایتالیا را اشغال کنند تا این قانون تصویب شود؛ این قانون توسط جانشین او، جیرولامو سیرچیا، اجرا شد. ورونزی تحت پرچم اتحادیه، کاندیدای شهرداری میلان در نظر گرفته شده بود، اما این امر محقق نشد. در سال ۲۰۰۸، ورونزی به‌عنوان نامزد اصلی حزب دموکرات در شهر میلان موفق شد به
نامزد اصلی حزب دموکرات در شهر میلان موفق شد به سنای جمهوری ایتالیا راه یابد. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱، ریاست آژانس ایمنی هسته‌ای ایتالیا را نیز بر عهده داشت. پس از انتصاب رسمی در پنجم نوامبر ۲۰۱۰ به‌عنوان رئیس این آژانس، ورونزی که هم‌زمان عضو کمیسیون آموزش عمومی و میراث فرهنگی مجلس بود، از کرسی سناتوری خود کناره‌گیری کرد تا بتواند به‌طور کامل بر مسئولیت جدید تمرکز کند. جانشین او در سنا فرانچسکو موناکو بود. در سوم نوامبر ۲۰۱۱، ورونزی از ریاست آژانس ایمنی هسته‌ای استعفا داد، پس از آن‌که در سوم سپتامبر همان سال
استعفا داد، پس از آن‌که در سوم سپتامبر همان سال کناره‌گیری خود را اعلام کرده بود. این استعفا در پی اختلاف با دولت چهارم برلوسکونی صورت گرفت، زیرا ورونزی از نبود دفتر مرکزی، عدم صدور حکم رسمی، و فقدان زیرساخت‌های اولیه برای آغاز فعالیت‌های آژانس شکایت داشت. موضع‌گیری او در مخالفت با آنچه «وحشت بی‌دلیل» از انرژی هسته‌ای می‌نامید و حمایت از مفید و بی‌ضرر بودن روش زباله‌سوزی، با انتقادهایی از سوی چهره‌هایی چون بپه گریلو مواجه شد. در انتخابات مقدماتی جناح چپ ایتالیا در سال ۲۰۱۲، ورونزی اعلام کرد که تمایل دارد
در سال ۲۰۱۲، ورونزی اعلام کرد که تمایل دارد به نیکی وندولا، نامزد چپ‌گرای حزب آزادی بوم‌شناسی، رأی دهد. در انتخابات شهرداری میلان در سال ۲۰۱۶ نیز از جوزپه سالا، نامزد ائتلاف مرکز-چپ و برندهٔ نهایی، حمایت کرد. زندگی شخصی و مرگ. ورونزی با سلطانه سوزانا «سوزی» رازون ازدواج کرده بود؛ پزشک متخصص کودکان با ایمان یهودی و اصالت ترکی که از اردوگاه‌های کار اجباری نازی جان سالم به‌در برده بود. حاصل این ازدواج هفت فرزند بود—پنج پسر و دو دختر—که دو تن از آن‌ها، پائولو و جولیا، راه پدر را در پزشکی و جراحی ادامه دادند، و
جولیا، راه پدر را در پزشکی و جراحی ادامه دادند، و فرزند دیگر، آلبرتو ورونزی، به رهبری ارکستر روی آورد. ورونزی در هشتم نوامبر ۲۰۱۶ در خانه‌اش در میلان در سن نودسالگی درگذشت. در پی درگذشت او، بسیاری از چهره‌های سیاسی و عمومی از جمله رئیس‌جمهور وقت ایتالیا سرجیو ماتارلا، نخست‌وزیر وقت ماتئو رنتزی، وزیر بهداشت وقت بئاتریس لورنزین، رئیس مجلس نمایندگان لورا بولدرینی، رئیس وقت مجلس سنا پیئترو گراسو، رئیس منطقهٔ لومباردی روبرتو مارونی، و شهردار میلان جوزپه سالا، با پیام‌هایی از او تجلیل کردند. مراسم خاکسپاری
با پیام‌هایی از او تجلیل کردند. مراسم خاکسپاری غیرمذهبی در کاخ مارینو برگزار شد و علاوه بر حضور شهردار، جمع زیادی از مردم عادی نیز در آن شرکت داشتند. پسرش آلبرتو با اجرای دو قطعهٔ موسیقی از لودویگ فان بتهوون و جاکومو پوچینی، یاد پدر را گرامی داشت. پس از مراسم، پیکر ورونزی سوزانده شد. کنشگری و مبارزات سیاسی. یکی از کمپین‌های مختلفی که ورونزی ترویج می‌کرد، کمپین سال ۱۹۹۵ برای رفع جرم‌انگاری و تنظیم قانونی مصرف مواد مخدر سبک و مشتقات کنف بود، به‌ویژه به دلیل کاربردهای درمانی آن در زمینه تسکین درد. او معتقد
کاربردهای درمانی آن در زمینه تسکین درد. او معتقد بود که قانونی کردن این مواد تأثیرات مثبت دارد و سیاست آزاد مصرف مواد مخدر در سوئیس را مثال می‌آورد که باعث کاهش تعداد معتادان شده است. ورونزی همچنین از اعضای تضمین‌کننده انجمن «آزادی و عدالت» بود که در دفاع از دولت سکولار و حفظ توازن قوا فعالیت می‌کند. او از طرفداران استفاده از موجودات دست‌کاری‌شده ژنتیکی نیز بود. در مارس ۲۰۰۵، در جریان کنفرانسی دربارهٔ ارتباطات محیط‌زیستی، به وجود سموم در برخی مواد غذایی، مانند پولنتا، سیب‌زمینی، آرد و ریحان اشاره کرد. این
پولنتا، سیب‌زمینی، آرد و ریحان اشاره کرد. این اظهارنظر که در مطبوعات ایتالیا از جمله کوریره دلا سِرا، ایل جورنااله، ایل جورنو، ایل مساجرو، لا رپوبلیکا، ایل سکولو دیکسن، و لا استامپا به‌طور گسترده منتشر شد، خشم فعالان جنبش غذای آهسته، تولیدکنندگان ارگانیک و مخالفان قانونی کردن موجودات دست‌کاری‌شده ژنتیکی، از جمله بپه گریلو، را برانگیخت. در ۱۱ دسامبر ۲۰۰۶، به مناسبت دریافت مدرک افتخاری علوم و فناوری کشاورزی از دانشگاه ناپل فدریکو دوم، ورونزی بار دیگر تأکید کرد که «مهندسی ژنتیک عصای جادویی برای حل مشکلات
کرد که «مهندسی ژنتیک عصای جادویی برای حل مشکلات بشریت نیست، اما روشی بسیار هوشمندانه برای مقابله با گرسنگی جهانی، کاهش تأثیر سموم کشاورزی و مبارزه با بیابان‌زایی است.» در سال ۲۰۰۸، ورونزی اعلام کرد که در اصل با شنود تلفنی مخالف است. او همچنین با مجازات اعدام و حبس ابد مخالفت داشت و در قالب همکاری با انجمن «علم برای صلح» کارزاری برای لغو این مجازات‌ها به راه انداخت. به باور او، سامانهٔ عصبی انسان ثابت و تغییرناپذیر نیست، بلکه به‌واسطهٔ سلول‌های بنیادی مغز، توانایی تولید سلول‌های جدید را دارد؛ بنابراین، فردی
تولید سلول‌های جدید را دارد؛ بنابراین، فردی که بیست سال پیش زندانی شده، همان فرد سابق نیست. برای هر انسان امکان تغییر و تحول وجود دارد. افزون بر این، مطالعات ژنتیکی نشان می‌دهند که خشونت یک الزام زیستی نیست، بلکه پیام اصلی کد ژنتیکی ما، تداوم نوع بشر و گرایش طبیعی به همبستگی است. در سال ۲۰۰۹، ورونزی به‌عنوان سفیر جنبش «اینترنت برای صلح» منصوب شد—جنبشی که توسط نشریهٔ وایرد ایتالیا بنیان‌گذاری شد و هدف آن معرفی اینترنت به‌عنوان نامزد جایزهٔ صلح نوبل در سال ۲۰۱۰ بود. در همان سال، از طریق بنیاد اومبرتو ورونزی،
بود. در همان سال، از طریق بنیاد اومبرتو ورونزی، پروژهٔ «علم برای صلح» را نیز راه‌اندازی کرد؛ جنبشی بین‌المللی با حضور چهره‌های برجستهٔ علمی، از جمله چندین برندهٔ جایزهٔ نوبل، که هدف آن بررسی ریشه‌های منازعات و نابرابری‌ها با رویکرد علمی و ارائهٔ راه‌حل‌های عملی برای رفع آن‌ها بود. ورونزی که خود را «صلح‌طلبی افراطی» می‌دانست، در این زمینه اظهار داشت که جنبش صلح جهانی را آغاز کرده، اما به معنای تولستویی آن—صلح نه فقط به‌عنوان فقدان جنگ، بلکه به‌عنوان بازگشت به وضعیت طبیعی، آرام و ژرف اندیشهٔ انسانی. او گفت
به وضعیت طبیعی، آرام و ژرف اندیشهٔ انسانی. او گفت که این جنبش در برابر جنگ‌ها، سلاح‌ها، سوءاستفاده از قدرت، خشونت، مجازات اعدام، و در حمایت از زنانی که در بسیاری از کشورها هویت‌شان پایمال می‌شود، مبارزه می‌کند. از این رو، می‌توان آن را جنبشی بزرگ برای نفی خشونت دانست. دیدگاه‌های اخلاقی. ورونزی در طول سال‌ها دیدگاه‌های خود را دربارهٔ مسائل اخلاقی و زیست‌اخلاقی در قالب مصاحبه‌ها، مناظره‌های تلویزیونی و آثار مکتوبش به‌صورت عمومی بیان کرد و به‌عنوان حامی حقوق مدنی شناخته می‌شد. او با اعتصاب پزشکان در اصل مخالف
شناخته می‌شد. او با اعتصاب پزشکان در اصل مخالف بود و گفته بود: «اعتصاب ابزاری مشروع برای مبارزه است… اما به‌نظر من نه برای پزشکانی که در بیمارستان‌ها کار می‌کنند.» در سال ۱۹۸۱، از سوی بریگادهای سرخ تهدید به مرگ شد. ورونزی خود را اگنوستیک می‌دانست و به هیچ‌گونه زندگی پس از مرگ باور نداشت. او معتقد بود که انسان نباید مرگ را لحظه‌ای وحشتناک تلقی کند، بلکه باید آن را به‌عنوان ضرورتی زیستی پذیرفت. ورونزی از اتانازی فعال حمایت می‌کرد و حق هر فرد برای پایان دادن به زندگی خود در صورت رنج شدید یا از دست رفتن کرامت
زندگی خود در صورت رنج شدید یا از دست رفتن کرامت انسانی را به رسمیت می‌شناخت. او بر ضرورت قانون‌گذاری ملی در این زمینه تأکید داشت و قانون اتانازی هلند را نقطهٔ شروع مناسبی می‌دانست. همچنین کارزاری برای معرفی وصیت‌نامهٔ زیستی به‌عنوان توافقی الزام‌آور میان پزشک و بیمار ناتوان به راه انداخت. در حوزهٔ حقوق خانواده نیز، ورونزی از ازدواج برابر و حق فرزندخواندگی برای افراد LGBT حمایت می‌کرد. این مواضع، بخشی از تعهد گستردهٔ او به کرامت انسانی، آزادی فردی، و عدالت اجتماعی بود. ورونزی شخصاً با سقط جنین مخالف بود و
اجتماعی بود. ورونزی شخصاً با سقط جنین مخالف بود و آن را «رویدادی تراژیک و آسیب‌زا که همه مایلند از آن اجتناب کنند» توصیف می‌کرد، اما در عین حال با قوانین ضدسقط جنین نیز مخالف بود و از قانونی شدن سقط جنین حمایت می‌کرد تا از «کسانی که با این مسئله مواجه می‌شوند» محافظت شود. او استدلال می‌کرد که جرم‌انگاری سقط جنین مانع انجام آن نمی‌شود و در واقع قانون سقط جنین در ایتالیا باعث کاهش تعداد سقط‌ها شده است. همچنین او از مصرف قرص‌های جلوگیری از بارداری حمایت می‌کرد، زیرا معتقد بود که این قرص‌ها می‌توانند خطر ابتلا
زیرا معتقد بود که این قرص‌ها می‌توانند خطر ابتلا به سرطان تخمدان را کاهش دهند، و از داروی میفپرستون نیز حمایت می‌کرد. ورونزی همچنین به برتری اخلاقی و فکری زنان نسبت به مردان باور داشت. او نوشته است: «عظمت یک زن ذاتی و کامل است، عظمت ژنتیکی زیرا بر اساس ترکیبی از دی‌ان‌ای و ویژگی‌های ذهنی شکل می‌گیرد که منجر به توانایی بهتر در سازگاری می‌شود.» از نظر او، زنان نسبت به درد و خستگی مقاوم‌ترند، وفاداری بیشتری به شرکت یا نهادی که نمایندگی می‌کنند دارند، کمتر پرخاشگرند، تصمیم‌گیرنده‌ترند و بیشتر به هماهنگی، صلح و
تصمیم‌گیرنده‌ترند و بیشتر به هماهنگی، صلح و پیشرفت مدنی متعهد هستند. ورونزی یک گیاه‌خوار اخلاق‌مدار و مدافع حقوق حیوانات بود. او به دلایل اخلاقی گیاه‌خوار بود، اما هم‌زمان فواید سلامتی رژیم گیاه‌خواری لاکتو-اُوو را نیز ترویج می‌کرد. در سال ۲۰۱۲، ورونزی همراه با ماریو پاپاگالو کتابی با عنوان «به سوی انتخاب گیاه‌خواری» منتشر کرد که شامل ۲۰۰ دستور غذای گیاه‌خواری بود. او از استفاده از موجودات دست‌کاری‌شده ژنتیکی حمایت می‌کرد و آن را روشی برای تولید غذا با قابلیت‌های تغذیه‌ای بالاتر و عاری از مواد بالقوه
قابلیت‌های تغذیه‌ای بالاتر و عاری از مواد بالقوه سرطان‌زا می‌دانست. ورونزی مخالفان این تکنولوژی را به دلیل کمبود دانش علمی مورد انتقاد قرار داد. در یک کنفرانس عمومی در سال ۲۰۰۵، او اظهار داشت که برخی سموم موجود در غذاهای خاص، نه موجودات دست‌کاری‌شده ژنتیکی، عامل ایجاد سرطان هستند؛ اظهارنظری که باعث انتقاد و جنجال‌های مختلف، از جمله از سوی جنبش غذای آهسته، شد. در بیانیه‌ای در سال ۲۰۰۶، او بار دیگر تأکید کرد که موجودات دست‌کاری‌شده ژنتیکی می‌توانند برای مقابله با گرسنگی جهانی، کاهش تأثیر سموم کشاورزی و
مقابله با گرسنگی جهانی، کاهش تأثیر سموم کشاورزی و مبارزه با بیابان‌زایی مورد استفاده قرار گیرند. جوایز. ورونزی سیزده مدرک افتخاری ملی و بین‌المللی در پزشکی، بیوتکنولوژی پزشکی، علوم کشاورزی، علوم تربیتی و فیزیک دریافت کرد. در ۸ نوامبر ۱۹۷۴، مدال طلای شایستگی در بهداشت عمومی به او اهدا شد. در ۵ ژانویه ۱۹۸۲، نشان شوالیه بزرگ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا به او اعطا شد. در سال ۱۹۸۳، جایزه مردان مینروا آنا ماریا مامولیتی «به خاطر تعهدش به تحقیقات علیه سرطان‌های زنان» به او اهدا شد. در سال ۲۰۰۲، ورونزی جایزه
زنان» به او اهدا شد. در سال ۲۰۰۲، ورونزی جایزه بین‌المللی ملک فیصل را دریافت کرد. در این رابطه، او اظهار داشت: «در سال‌های اخیر، من به‌طور فزاینده‌ای درگیر درمان زنان مسلمان بوده‌ام. آنها پس از دریافت جایزه بین‌المللی ملک فیصل در عربستان سعودی در سال ۲۰۰۲ به خاطر مطالعاتم در زمینه جراحی محافظه‌کارانه سینه، شروع به مراجعه به من و انجام عمل جراحی در مؤسسه اروپایی انکولوژی کردند. در واقع، برای جهان اسلام، این تقدیر نوعی جایزه نوبل است.» اومبرتو ورونزی در طول زندگی حرفه‌ای و علمی خود، افتخارات متعددی دریافت
زندگی حرفه‌ای و علمی خود، افتخارات متعددی دریافت کرد که نشان‌دهندهٔ تأثیر گستردهٔ او در حوزهٔ پزشکی، فرهنگ و صلح جهانی بود. او به‌عنوان شهروند افتخاری چندین شهر ایتالیا شناخته شد، از جمله: در سال ۲۰۰۹، جایزهٔ «آمریکا» از بنیاد ایتالیا–آمریکا به او اهدا شد. در دوم اوت ۲۰۱۰، بخشی از ساحل جِزولو به نام او نام‌گذاری شد. دو سال بعد، در ۲۰۱۲، جایزهٔ «هنر، علم و صلح» را به‌پاس یک عمر فعالیت دریافت کرد. در سال ۲۰۱۴، ورونزی نخستین جایزهٔ ملی «پشم زرین وسپاسیانو گونزاگا» را دریافت کرد؛ جایزه‌ای که به افرادی تعلق
را دریافت کرد؛ جایزه‌ای که به افرادی تعلق می‌گیرد که «بدون محدودیت سن، ملیت، جنسیت، جایگاه، حرفه یا وابستگی سیاسی و مذهبی، به‌طرز استثنایی به جامعه خدمت کرده‌اند». این جایزه به‌خاطر «دستاوردهای خارق‌العادهٔ علمی در زمینهٔ تحقیقات، پیشگیری، تشخیص و درمان سرطان» به او تعلق گرفت. در مارس ۲۰۱۷، مدرسهٔ اروپایی سرطان‌شناسی که خود ورونزی بنیان‌گذارش بود، جایزه‌ای با عنوان «جایزهٔ یادبود اومبرتو ورونزی» پایه‌گذاری کرد؛ جایزه‌ای دوسالانه که به پژوهشگرانی تعلق می‌گیرد که در پیشبرد درمان سرطان پستان نقش برجسته‌ای
که در پیشبرد درمان سرطان پستان نقش برجسته‌ای داشته‌اند. نخستین دریافت‌کنندهٔ این جایزه، جوزپه کوریلیانو بود.
جوزپه دی بندتو جراح قلب ایتالیایی است که در ۸ ژانویه ۱۹۴۶ در ابولی متولد شد. او رکورد ملی ایتالیا را در استفاده از لیزر دی اکسید کربن برای انجام عمل جراحی عروق کرونر از طریق میوکارد که در غیر این صورت غیرقابل جراحی بود، در اختیار دارد. او متخصص بیماری‌های مادرزادی سیستم قلبی عروقی است و یکی از معدود جراحان جهان است که با موفقیت جراحی قوس آئورت را انجام می‌دهد. به‌طور خاص، در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۴، برای اولین بار در جهان، او با موفقیت یک عمل جراحی پیچیده را بر روی بیماری مبتلا به تترالوژی فالوت که دچار عوارض شده
بیماری مبتلا به تترالوژی فالوت که دچار عوارض شده بود، انجام داد. او هنوز هم تحقیقات مورد علاقه بین‌المللی مانند جراحی عروق کرونر با حداقل تهاجم را که توسط او توسعه داده شده و در مورد آن دو کنفرانس بزرگ بین‌المللی برگزار کرده است، انجام می‌دهد. زندگی‌نامه. جوزپه دی بندتو در ۸ ژانویهٔ ۱۹۴۶ در شهر ابولی، از پدر و مادری به نام پاسکواله دی بندتو و کارملا بوتا، به دنیا آمد. او کوچک‌ترین فرزند در میان هفت خواهر و برادر بود. دی بندتو در سال ۱۹۷۲ با پایان‌نامه‌ای با موضوع «سرطان‌زایی شیمیایی» موفق شد با نمرهٔ کامل
موضوع «سرطان‌زایی شیمیایی» موفق شد با نمرهٔ کامل ۱۱۰ و تقدیر ویژه، مدرک پزشکی خود را از دانشگاه پروجا دریافت کند. پس از آن، در مرکز جراحی قلب کودکان برگامو که تحت مدیریت لوتچو پارنتسان اداره می‌شد—و در آن زمان بزرگ‌ترین مرکز جراحی قلب کودکان در جهان به‌شمار می‌رفت—دورهٔ تخصصی خود را گذراند. این مرحله از آموزش، نقطهٔ عطفی در مسیر حرفه‌ای او بود و زمینه‌ساز فعالیت‌های بعدی‌اش در حوزهٔ پزشکی تخصصی کودکان شد. در سال ۱۹۷۴، جوزپه دی بندتو برای گذراندن دورهٔ کارشناسی ارشد به ایالات متحده رفت؛ دوره‌ای که سه سال به
ارشد به ایالات متحده رفت؛ دوره‌ای که سه سال به طول انجامید. در این مدت، تا سال ۱۹۷۵ مسئولیت آزمایشگاه تحقیقات قلب‌وعروق در بیمارستان دانشگاهی واشینگتن را بر عهده داشت، و از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۷ به‌عنوان مدیر فیزیولوژی قلب‌وعروق در بیمارستان پروویدنس در شهر سیاتل فعالیت کرد. پس از بازگشت به ایتالیا، دی بندتو از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۱ به‌عنوان دستیار پروفسور لوتچو پارنتسان در مرکز جراحی قلب کودکان برگامو مشغول به کار شد، جایی که پیش‌تر نیز دورهٔ تخصصی خود را در آن گذرانده بود. این همکاری نقش مهمی در تثبیت جایگاه علمی
بود. این همکاری نقش مهمی در تثبیت جایگاه علمی و حرفه‌ای او در حوزهٔ پزشکی قلب کودکان ایفا کرد. پس از بازگشت از آمریکا، با لیلیانا وردونی، روزنامه‌نگاری اهل برگامو، ازدواج کرد و صاحب دو دختر شد. در سال ۱۹۸۱ به مدت شش ماه به لندن نقل مکان کرد و در «بیمارستان کودکان بیمار خیابان گریت اورموند» که در آن زمان یکی از مهم‌ترین مراکز جراحی قلب کودکان در جهان بود، مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۱، جوزپه دی بندتو به ایتالیا بازگشت و به‌عنوان دستیار اول پروفسور اوگو تسلر در بیمارستان سن کارلو شهر پوتنزا مشغول به کار شد.
در بیمارستان سن کارلو شهر پوتنزا مشغول به کار شد. او در همان‌جا بخش جراحی قلب کودکان را بنیان‌گذاری کرد تا کودکان جنوب ایتالیا دیگر مجبور نباشند برای عمل جراحی به برگامو سفر کنند. در سال ۱۹۸۴، دی بندتو به شهر بن در آلمان رفت و به‌عنوان مدیر بخش جراحی قلب کودکان در بیمارستان «کیندرکلینیک» منصوب شد. اما پس از یک سال، تصمیم گرفت به ایتالیا بازگردد و همان مسئولیت را در بیمارستان سن کارلو پوتنزا ادامه دهد. در سال ۱۹۹۰، در رقابت ملی برگزارشده در پادووا برندهٔ سمت ریاست شد و از سال ۱۹۹۱ در شهر سالرنو فعالیت خود
ریاست شد و از سال ۱۹۹۱ در شهر سالرنو فعالیت خود را آغاز کرد، جایی که بخش جراحی قلب را تأسیس نمود. در ۱۹ دسامبر ۱۹۹۱، دی بندتو در شرایط اضطراری مجبور به انجام عملی پیچیده شد: تعویض آئورت قفسهٔ سینه در بیماری ۶۰ ساله با آنوریسم ترک‌خورده، بدون استفاده از دستگاه گردش خون خارج‌بدنی که معمولاً برای چنین جراحی‌هایی ضروری است. او با ایجاد شنت بین زیرترقوه‌ای و رگ فمورال، توانست خون‌رسانی به نخاع را حفظ کند. این عمل به‌قدری موفقیت‌آمیز بود که بیمار تنها ده روز پس از جراحی ترخیص شد، و همین تجربه آغازگر توسعهٔ تکنیک
جراحی ترخیص شد، و همین تجربه آغازگر توسعهٔ تکنیک جدید «قلب تپنده» در جراحی‌های بدون توقف قلب شد. از سال ۱۹۹۳، جوزپه دی بندتو فعالیت تمام‌وقت خود را در زمینهٔ جراحی قلب در بیمارستان «سن جووانی دی دیو و روگی د’آراگونا» در شهر سالرنو آغاز کرد. این مرحله، نقطهٔ تثبیت حرفه‌ای او در جنوب ایتالیا بود، جایی که به توسعهٔ خدمات تخصصی جراحی قلب در منطقه کمک شایانی کرد. در سال ۲۰۰۰، دی بندتو به دعوت پروفسور آلن کارپنتیه، جراح برجستهٔ فرانسوی، در مراسم افتتاح بیمارستان «ژرژ پمپیدو» در پاریس شرکت کرد. این مراسم،
«ژرژ پمپیدو» در پاریس شرکت کرد. این مراسم، گردهمایی بزرگان جراحی قلب در سطح جهانی بود و چهره‌هایی چون کریستیان بارنارد، نخستین جراح پیوند قلب، و دنتون کولی، از پیشگامان جراحی قلب در آمریکا، نیز در آن حضور داشتند. این دعوت، نشانه‌ای از جایگاه بین‌المللی دی بندتو در جامعهٔ پزشکی تخصصی قلب‌وعروق بود. ایجاد مرکز تعالی. با تشدید فعالیت و با افزایش شهرت جراحی قلب سالرنو، زمان انتظار برای مداخله واقعاً طولانی شد؛ آنها به یک بیمارستان بزرگتر جدید با فناوری‌های جدید نیاز داشتند. کار ساخت «برج قلب» آغاز شد، اما پس
نیاز داشتند. کار ساخت «برج قلب» آغاز شد، اما پس از آنکه وعده‌های مکرر مربوط به افتتاح برج اغلب نادیده گرفته شد، جوزپه دی بندتو با کمیسیون اداری درگیر شد تا جایی که تهدید به ترک سالرنو کرد. همه‌چیز به‌نحو مطلوبی پیش رفت، زمانی که در ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۷، «برج قلب» یا بخش تخصصی قلب‌وعروق بیمارستان سن جووانی دی دیو و روگی د’آراگونا در شهر سالرنو به‌طور رسمی افتتاح شد. این مرکز به‌عنوان یکی از قطب‌های ممتاز جراحی قلب در ایتالیا شناخته می‌شود. پروفسور جوزپه دی بندتو با وجود دریافت پیشنهادهایی از یک کلینیک در سوئیس و
وجود دریافت پیشنهادهایی از یک کلینیک در سوئیس و یک بیمارستان در رم، تصمیم گرفت مسئولیت این مرکز را بر عهده گیرد و در کشور خود باقی بماند. دی بندتو بعدها به‌عنوان رئیس انجمن ملی پزشکی و جراحی قلب انتخاب شد. تحت مدیریت او، بخش جراحی قلب این بیمارستان موفق شد در پروژهٔ بین‌المللی S.T.I.C.H. (درمان جراحی نارسایی ایسکمیک) که با مشارکت ۹۶ مرکز از سراسر جهان برگزار شد، مدال برنز را کسب کند—دستاوردی که جایگاه علمی و عملی این مرکز را در سطح جهانی تثبیت کرد. اهداف مهم. در طول سال‌ها، جوزپه دی بندتو و همکارانش
مهم. در طول سال‌ها، جوزپه دی بندتو و همکارانش مجموعه‌ای از تکنیک‌های نوآورانه در جراحی قلب را توسعه دادند که تأثیر چشمگیری بر پیشرفت این حوزه گذاشت. مهم‌ترین این دستاوردها عبارت‌اند از: این مجموعه اقدامات، دی بندتو را در زمرهٔ پیشگامان جراحی قلب مدرن قرار داد و نقش مهمی در ارتقای کیفیت درمان بیماران قلبی ایفا کرد. در سال ۱۹۹۵، یک عمل جراحی نادر اصلاحی به نام وارونگی مادرزادی دهلیزی در محل وارونگی را روی دختری تنها پنج روزه انجام داد. او به عنوان یکی از معدود جراحانی در جهان که این عمل جراحی را با موفقیت
جراحانی در جهان که این عمل جراحی را با موفقیت انجام داده است، در نگارش مقاله‌ای در سالنامه جراحی قفسه سینه سال ۱۹۹۵ همکاری داشت. در سال ۱۹۹۶، استفاده از لیزر دی اکسید کربن برای اولین بار در ایتالیا برای بازسازی عروق از طریق میوکارد، که در غیر این صورت غیرممکن بود، دی بندتو را به کانون توجه تمام شبکه‌های تلویزیونی ملی تبدیل کرد. در ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۹، جوزپه دی بندتو به‌همراه لوسیانو بریگانته، عمل جراحی پیچیده‌ای را بر روی بیماری مبتلا به آنوریسم غول‌پیکر در شریان کاروتید داخلی سمت چپ انجام دادند. این نوع
شریان کاروتید داخلی سمت چپ انجام دادند. این نوع مداخلهٔ فوق‌تخصصی تا آن زمان تنها در سه مرکز درمانی در جهان—فونیکس، هلسینکی و میلان—انجام شده بود. اجرای موفق این جراحی در سالرنو، جایگاه علمی و عملی تیم دی بندتو را در سطح بین‌المللی تثبیت کرد و نشان‌دهندهٔ توانمندی‌های پیشرفتهٔ آن‌ها در حوزهٔ جراحی عروق مغزی بود. در سال ۲۰۱۱، جوزپه دی بندتو یکی از معدود جراحان در اروپا بود که موفق شد دو عمل جایگزینی دریچه آئورت را با استفاده از پروتزهای نسل جدید و بدون نیاز به بخیه با موفقیت انجام دهد—روشی پیشرفته که زمان
به بخیه با موفقیت انجام دهد—روشی پیشرفته که زمان جراحی را کاهش داده و بهبودی بیماران را تسریع می‌کند. پیش‌تر، در ۶ دسامبر ۲۰۱۰، او طبقهٔ سوم «برج قلب» در بیمارستان سن جووانی دی دیو و روگی د’آراگونا در سالرنو را در اختیار انجمن ایتالیایی مبارزه با لوسمی، لنفوم و میلوما (AIL) قرار داد. این اقدام زمینه‌ساز تأسیس شعبهٔ سالرنو این انجمن شد و نشان‌دهندهٔ تعهد انسانی و اجتماعی دی بندتو در کنار فعالیت‌های علمی‌اش بود. در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۴، جوزپه دی بندتو برای اولین بار در جهان یک عمل جراحی پیچیده برای اصلاح عوارض ناشی
در جهان یک عمل جراحی پیچیده برای اصلاح عوارض ناشی از تترالوژی فالوت انجام داد. دومنیکو بیساچیا، دانشجوی سال چهارم پزشکی در دانشگاه سالرنو، دچار آنوریسم قوس آئورت صعودی و نارسایی دریچه‌ای هم در دریچه آئورت و هم در دریچه ریوی بود. دی بندتو تنها با یک مداخله توانست آنوریسم را بردارد، دریچه آئورت را با استفاده از بافت‌های خود بیمار پیوند بزند و دریچه ریوی را با یک دریچه ترانس ونتریکولار نسل قبلی که نیازی به بخیه ندارد و هرگز برای این منظور استفاده نشده بود، جایگزین کند. همکاری‌های بین‌المللی. دی بندتو با
جایگزین کند. همکاری‌های بین‌المللی. دی بندتو با جراحان قلب برجسته بین‌المللی همکاری می‌کند. در سال ۱۹۹۵، خواهرخواندگی سالرنو - توکیو برای تحقیقات وجود داشت و پروفسور هیسایوشی سوما مهمان سالرنو در مرکز قلب و عروق Tower بود تا تکنیک جدید جراحی قلب را که توسعه داده بود، آموزش دهد. چند سال بعد، با پروفسور آلن کارپانتیه از مدرسه پاریس، توافقی برای تبادل مداوم تجربیات حرفه‌ای حاصل شد؛ پروفسور کیم ای. ایگل، محقق مشهور آمریکایی، دی بندتو، از او خواست تا فصلی از کتابش با عنوان «شکاف آئورت و سندرم‌های مرتبط» را به
با عنوان «شکاف آئورت و سندرم‌های مرتبط» را به تشریح آئورت اختصاص دهد.
رتبه‌ها و نشان‌های حزب ملی فاشیست، ساختار سلسله مراتبی رتبه‌ها و عناوین اعطا شده توسط حزب ملی فاشیست ایتالیا را نشان می‌دهد. "گرارکا". در طول حکومت فاشیست‌ها در ایتالیا، یک گرارکا (به ایتالیایی: gerarca عضو سلسله مراتب، جمع: gerarchi) به یکی از مقامات ارشد حزب ملی فاشیست (PNF) گفته می‌شد. بالاترین مقام‌های ارشد، تا دبیر فدرال، اعضای شورای ملی حزب ملی فاشیست و مجمع فاشیست‌ها و شرکت‌ها بودند. دبیر و اعضای هیئت مدیره ملی حزب فاشیست ملی، اعضای شورای عالی فاشیسم بودند. راس (برگرفته از عنوانی اتیوپیایی) نوعی از
بودند. راس (برگرفته از عنوانی اتیوپیایی) نوعی از گرارکا بود در یک استان بود. برای نمونه، ایتالو بالبو راس فرارا و روبرتو فاریناچی راس کرمونا بودند.
جوزپه باستیانلی (۲۵ اکتبر ۱۸۶۲–۳۰ مارس ۱۹۵۹) پزشک و جانورشناس ایتالیایی بود که روی مالاریا کار می‌کرد و پزشک شخصی پاپ بندیکت پانزدهم بود. باستیانلی که در رم متولد شده بود، در ابتدا به شیمی، فیزیولوژی و مغز و اعصاب علاقه داشت؛ متعاقباً به مطالعه مالاریا علاقه‌مند شد. او در بیمارستان «سانتو اسپیریتو آ روما» به همراه اتوره مارچیافاوا، آنجلو چلی و آمیکو بیگنامی مشغول به کار شد و جنبه‌های بالینی این بیماری را مطالعه کرد. سپس به دانشگاه ساپینزا رم نقل مکان کرد و در آنجا ریاست مؤسسه مطالعات مالاریا را که به اتوره
آنجا ریاست مؤسسه مطالعات مالاریا را که به اتوره مارچیافاوا اختصاص داشت، بر عهده گرفت و تا زمان مرگش در آنجا مشغول به کار بود. این مؤسسه نقش مهمی در کمپینی داشت که منجر به ریشه‌کنی کامل مالاریا در ایتالیا شد. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. جوزپه باستینلی در ۲۵ اکتبر ۱۸۶۲ در رم، در خانواده‌ای با ریشه‌های اومبریایی، از پدری به نام جولیو باستینلی و مادری به نام ترزا زانکا به دنیا آمد. پدر او، جولیو، پزشک ارشد بیمارستان سانتو اسپیریتو در ساسیا و عضو شورای شهر رم بود، و عمویش نیز در شهر تروی در منطقهٔ اومبریا به حرفهٔ