payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ابتدا او به ماشین تکیه داد، سپس روی لبه خیابان افتاد و مرد. لحظاتی بعد، پدر نیز در حالی که سعی داشت از ماشین فرار کند، مورد اصابت گلوله قرار گرفت. با وجود شواهد تصویری از نارنجک، شاهدانی که بعداً با آنها مصاحبه شد، اصرار داشتند که پدر و پسر با تلفن‌های همراه در دست خود جان باختند و ادعا کردند که این دو قربانی انتقام پلیس بوده‌اند. موقعیت استراتژیک واحدهای ارتش آزادی‌بخش ملی به آنها دید کلی از شهر می‌داد. خط مقدم بین ارتش آزادی‌بخش ملی و نیروهای امنیتی مقدونیه در امتداد تپه‌های جنگلی مجاور مرکز شهر به سمت
در امتداد تپه‌های جنگلی مجاور مرکز شهر به سمت شمال گسترش یافت. همان روزی که جبهه‌ای در تتوو باز شد، ارتش آزادی‌بخش ملی کنترل قلعه قرون وسطایی شهر در شمال مرکز شهر را به دست گرفت و شروع به تیراندازی به پلیس مستقر در مناطق شهری کرد. پس از درگیری اولیه، پلیس مقدونیه ارتش آزادی‌بخش ملی را از تتوو بیرون راند و قلعه قرون وسطایی را تصرف کرد. ارتش آزادی‌بخش ملی به تپه‌های اطراف رانده شد، جایی که بنا به گزارش‌ها چندین خانه در حال سوختن بودند. مقامات پزشکی اعلام کردند که یک نفر کشته و حداقل چهارده نفر زخمی شدند، از
که یک نفر کشته و حداقل چهارده نفر زخمی شدند، از جمله یازده افسر پلیس. دولت با صدور اولتیماتومی از ارتش آزادیبخش ملی خواست تا سلاح‌های خود را زمین گذاشته و کشور را ترک کنند، در غیر این صورت با حمله‌ای تمام‌عیار مواجه خواهند شد. ارتش آزادیبخش ملی این اولتیماتوم را رد کرد، آتش‌بس یک‌جانبه اعلام کرد و خواستار گفتگوی سیاسی شد. در پاسخ، رئیس جمهور ترایکوفسکی ادعا کرد که دولت ابتدا باید «تهدید تروریستی را خنثی کند»، اما موافقت کرد که گفتگوی سیاسی را با احزاب سیاسی مشروع آلبانیایی در مقدونیه آغاز کند. نخست وزیر
مشروع آلبانیایی در مقدونیه آغاز کند. نخست وزیر لیوبچو گئورگیفسکی در یک سخنرانی تلویزیونی خطاب به ملت اعلام کرد که با "تروریست‌ها" مذاکره نخواهد کرد. او ایالات متحده و آلمان را که نیروهایشان به عنوان بخشی از نیروهای ناتو در آنجا از مرز کوزوو گشت‌زنی می‌کردند، به دلیل عدم انجام اقدامات کافی برای متوقف کردن شورشیان، سرزنش کرد. گئورگیفسکی ناتو را به "ایجاد یک طالبان جدید در اروپا" و اجازه دادن به افراط‌گرایان آلبانیایی برای فعالیت در خارج از کوزوو تحت مدیریت سازمان ملل متهم کرد . ضد حمله دولت. پس از پنج روز
سازمان ملل متهم کرد . ضد حمله دولت. پس از پنج روز حملات چریکی علیه نیروهای دولتی در داخل و اطراف تتوو، در ۱۸ مارس ۲۰۰۱، دولت مقدونیه دستور بسیج عمومی نیروهای ذخیره را برای اجرای یک ضدحمله گسترده‌تر علیه مواضع ارتش آزادی‌بخش ملی در تپه‌های اطراف تتوو صادر کرد. حمله نیروهای امنیتی مقدونیه علیه مواضع ارتش آزادی‌بخش ملی در دامنه تپه‌های مشرف به شهر در 25 مارس 2001 آغاز شد. در حالی که با مقاومت شدید شورشیان مواجه شدند، بیش از دویست سرباز با کمک تانک و خمپاره‌انداز، حدود یک کیلومتر از تپه‌ها بالا رفتند و راه خود
حدود یک کیلومتر از تپه‌ها بالا رفتند و راه خود را به سمت روستای گاجره باز کردند . تا اوایل بعد از ظهر، روستای گاجره توسط پلیس تصرف شد؛ آنها وارد شیپکوویچ شدند ، اما شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی مقاومت سخت‌تری در لاوچه از خود نشان دادند . نیروهای دولتی مقدونیه در روز دوم حمله (26 مارس 2001) با احتیاط به سمت شمال تتوو حرکت کردند و کنترل خود را بر روستاهایی که تقریباً دو هفته در دست شورشیان آلبانیایی بود، تثبیت کردند. پس از حمله توپخانه و پیاده نظام نیروهای امنیتی مقدونیه، اکثر شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی مواضع
مقدونیه، اکثر شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی مواضع خود را در شمال، در کوه‌های امتداد یافته به سمت کوزوو ، رها کردند . در 28 مارس 2001، دو روز پس از بیرون رانده شدن ارتش آزادی‌بخش ملی از بخش عمده‌ای از تتوو، نیروهای امنیتی مقدونیه حمله دومی را آغاز کردند، این بار با هدف پاکسازی شورشیان از سنگرهای باقی‌مانده‌شان که از شرق تتوو تا روستای تانوشِوچی ، شمال غربی اسکوپیه امتداد داشت. در طول حمله دوم، نیروهای امنیتی به مواضع ارتش آزادی‌بخش ملی در نزدیکی روستاهای برست ، مالینو مالو، گراچانی و گوسینجه حمله کردند ، جایی
مالینو مالو، گراچانی و گوسینجه حمله کردند ، جایی که درگیری‌ها در اوایل ماه مارس و قبل از درگیری‌های بعدی در اطراف تتوو رخ داده بود. دولت اعلام کرد که چریک‌ها به سمت شمال غربی به سمت کوزوو گریختند که از آن "به عنوان پایگاه عقبه" استفاده می‌کردند. در 31 مارس 2001، دولت مقدونیه پایان حمله خود علیه گروه‌های مسلح ارتش آزادی‌بخش ملی را اعلام کرد. دولت مقدونیه ادعا کرد که در جریان این حمله، دوازده چریک ارتش آزادی‌بخش ملی را کشته است. شورشیان همچنین ادعا کردند که حداقل دوازده پلیس مرزی مقدونیه را کشته‌اند، اما این
دوازده پلیس مرزی مقدونیه را کشته‌اند، اما این ادعا توسط مقامات امنیتی رد شد. مقامات بیمارستان در تتوو گفتند که سی افسر پلیس و ده غیرنظامی زخمی شده‌اند. یک غیرنظامی، یک مرد آلبانیایی، کشته شد. با این حال، منابع ارتش آزادی‌بخش ملی تأیید کردند که در جریان حمله ارتش مقدونیه به تتوو، هفت مرد مسلح خود را از دست داده‌اند. عقب‌نشینی ارتش آزادی‌بخش ملی از تپه‌های بالای تتوو منجر به یک ماه آرامش در درگیری شد. تشدید. در طول دوره آرامش یک ماهه، که در نتیجه حمله نیروهای امنیتی مقدونیه ایجاد شده بود، دولت میزگردی را با
امنیتی مقدونیه ایجاد شده بود، دولت میزگردی را با احزاب سیاسی مقدونیه و آلبانی در مورد اصلاحات قانونی آغاز کرد. با این حال، این به خشونت پایان نداد. در 28 آوریل 2001، هشت افسر پلیس مقدونیه در کمین Vejce در یک کمین NLA کشته شدند . گزارش‌ها حاکی از آن بود که مهاجمان باید از طریق رادیو از مسیر وسیله نقلیه پلیس مطلع شده باشند. منابع مقدونی فاش کردند که این کمین توسط اسماعیل شناسی (معروف به فرمانده خوجه)، چکا ایلاز (معروف به فرمانده قوری) و چکا بلال (معروف به فرمانده برادا) اجرا شد - هر سه نفر و بیشتر افراد آنها
برادا) اجرا شد - هر سه نفر و بیشتر افراد آنها در کوزوو متولد شده و از اعضای قدیمی ارتش آزادیبخش کوزوو بودند. چکا بلال عضو آژانس اطلاعات کوزوو و یکی از سازمان دهندگان اصلی قاچاق اسلحه در کوزوو بود. بوریس ترایکوفسکی، رئیس جمهور مقدونیه، در اشاره به این حمله اظهار داشت: «ما با تروریست‌ها می‌جنگیم، نه با شورشیان، و در مقابله با آنها نهایت خویشتنداری را به کار گرفته‌ایم.» کشته شدن هشت سرباز و افسر پلیس مقدونی منجر به شورش‌هایی در اسکوپیه ، بیتولا و ولس شد که طی آن مقدونی‌های قومی به مشاغل و مغازه‌های متعلق به
آن مقدونی‌های قومی به مشاغل و مغازه‌های متعلق به آلبانیایی‌ها حمله کردند. حداقل ده مغازه آلبانیایی در شهر بیتولا تخریب و ده‌ها ساختمان آسیب دیدند. برای سرکوب شورش‌ها، دولت مقدونیه در بیتولا حکومت نظامی اعلام کرد و نخست‌وزیر گئورگیفسکی اعلام کرد که کابینه‌اش اعلام وضعیت جنگی را در نظر گرفته است تا انعطاف‌پذیری بیشتری در مبارزه با شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی داشته باشد. طبق قانون اساسی مقدونیه ، وضعیت جنگی به رئیس‌جمهور و ارتش اختیارات بیشتری می‌دهد و امکان حکومت ریاست جمهوری با حکم، محدودیت‌های کمتر بر ارتش،
ریاست جمهوری با حکم، محدودیت‌های کمتر بر ارتش، ممنوعیت تظاهرات، حکومت نظامی در سراسر کشور و بستن مرزهای کشور را فراهم می‌کند. با این حال، در طول کل درگیری، ایالات متحده از مقدونیه خواست که در مبارزه خود علیه ارتش آزادی‌بخش ملی وضعیت جنگی اعلام نکند. درگیری در نزدیکی کومانوو. در آغاز ماه مه 2001، گروه بزرگی از شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی از کوزوو به مقدونیه نفوذ کردند و در چندین روستا در شمال کومانوو پایگاه‌هایی برپا کردند. این گروه مسلح از شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی، که با نام "تیپ 113 ارتش آزادی‌بخش ملی"
ملی، که با نام "تیپ 113 ارتش آزادی‌بخش ملی" شناخته می‌شد، توسط فاضل نیمانی، آلبانیایی‌تبار کوزوو، رهبری می‌شد . در 3 مه، ارتش آزادی‌بخش ملی حمله دیگری به نیروهای امنیتی مقدونیه در واکسینس، نزدیک کومانوو، انجام داد و دو سرباز مقدونی را کشت و یک سرباز سوم را ربود. این سه سرباز در یک گشت مرزی بودند که از وظیفه معمول خود بازمی‌گشتند که در نزدیکی روستا مورد حمله قرار گرفتند. رادیو دولتی اعلام کرد که شورشیان منطقه اطراف واکسینس را به عنوان "منطقه آزاد شده" خود اعلام کرده‌اند. در همان روز، شورای امنیت مقدونیه
اعلام کرده‌اند. در همان روز، شورای امنیت مقدونیه تصمیم گرفت تا حمله جدیدی علیه ارتش آزادی‌بخش ملی انجام دهد تا آنها را از سنگرهایشان در روستاهای شمال کومانوو بیرون براند. به مردم روستاهای تحت کنترل ارتش آزادی‌بخش ملی تا ساعت 15:00 فرصت داده شد تا قبل از شروع حمله نیروهای امنیتی مقدونیه، آنجا را تخلیه کنند. گجورجی ترندافیلوف، سخنگوی ارتش، به آسوشیتدپرس گفت که ارتش آزادی‌بخش ملی هزاران روستایی را به عنوان سپر انسانی نگه داشته است. این حمله با گلوله‌باران اهداف منتخب در واکسینسه توسط هلیکوپترهای نظامی و
اهداف منتخب در واکسینسه توسط هلیکوپترهای نظامی و توپخانه صحرایی آغاز شد . در چند روز بعد، نیروهای امنیتی مقدونیه مواضع ارتش آزادی‌بخش ملی را در روستاهای اسلوپچنه، اوریزاری و اوتلیا گلوله‌باران کردند. پس از آن، پلیس و واحدهای پیاده‌نظام مقدونیه پیشروی کردند. در 7 مه 2001، مقامات ارتش مقدونیه اعلام کردند که در سه روز گذشته، نیروهای امنیتی مقدونیه موفق به تخریب چهارده موضع مستحکم ارتش آزادی‌بخش ملی، هشت سنگر مسلسل، هفت لانه تک‌تیرانداز ، شش نقطه کنترل، سه انبار اسلحه و یک موضع خمپاره‌انداز شده‌اند . مقامات
اسلحه و یک موضع خمپاره‌انداز شده‌اند . مقامات ارتش همچنین تأکید کردند که در طول عملیات، فقط اهداف انتخاب‌شده مورد اصابت قرار گرفته‌اند تا از تلفات غیرنظامیان و خسارات مادی غیرضروری جلوگیری شود. شدیدترین درگیری‌ها در طول هفته اول حمله در کومانوو، در 8 مه 2001، در ورودی روستای سلوپچانه رخ داد. پیاده نظام ارتش حمله‌ای را آغاز کرد و باعث شد شورشیان مواضع خود را ترک کرده و به سمت واکسینس عقب‌نشینی کنند. سپس هلیکوپترهای ارتش با آتش مسلسل آنها را رهگیری کرده و تلفات سنگینی را متحمل شدند. در همان روز، یک موضع بیست
سنگینی را متحمل شدند. در همان روز، یک موضع بیست نفره از شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی توسط ارتش مقدونیه در "مستعمره معدن" که در نزدیکی لوژانه واقع شده بود، نابود شد. در 25 مه 2001، نیروهای امنیتی مقدونیه حمله عمومی مورد انتظار طولانی مدت علیه ارتش آزادیبخش ملی در کومانوو را آغاز کردند. نبرد تا روز بعد ادامه یافت و به جنگ شهری تبدیل شد . پیاده نظام پلیس و ارتش مجبور بودند برای هر خانه در روستاهای بزرگ واکسینجه و لوژان، دو دژ ارتش آزادیبخش ملی، بجنگند، زیرا ارتش آزادیبخش ملی به شدت مقاومت می‌کرد. یک واحد ویژه
آزادیبخش ملی به شدت مقاومت می‌کرد. یک واحد ویژه پلیس به نام "ببرها" که در نبردهای ضد چریکی شهری تخصص داشت، نیز مستقر شد. پس از دو هفته نبرد سنگین، در 26 مه 2001، نیروهای امنیتی مقدونیه واکسینجه و لوژان را بازپس گرفتند. در طول نبرد برای واکسینجه، نیروهای مقدونی فاضل نیمانی، فرمانده ارشد ارتش آزادیبخش ملی در کومانوو را کشتند. نیروهای مقدونی به حمله خود به سمت دژهای ارتش آزادی‌بخش ملی در اسلوپچانه و ماتجسه، که هر دو در حدود سی کیلومتری شمال شرقی اسکوپیه، پایتخت، قرار دارند، ادامه دادند. پس از چندین درگیری که
قرار دارند، ادامه دادند. پس از چندین درگیری که در آن شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی شکست خوردند، در 29 مه 2001، واحدهای پلیس و ارتش مقدونیه وارد روستای ماتجسه شدند. پلیس هنگام جستجوی خانه‌ها، سلاح و تجهیزات نظامی پیدا کرد. پلیس همچنین سیستمی از تونل‌ها را کشف کرد که ارتباط بین چندین خانه را فراهم می‌کرد. پس از آنکه نیروهای امنیتی مقدونیه ماتجسه را تصرف کردند، ارتش آزادی‌بخش ملی حمله‌ای هماهنگ به روستا را از جهات اوتلیا، اوریزاره و اسلوپچنه آغاز کرد. شورشیان با مسلسل، تفنگ‌های خودکار، تفنگ‌های تک‌تیرانداز و
با مسلسل، تفنگ‌های خودکار، تفنگ‌های تک‌تیرانداز و نارنجک‌های راکتی شلیک می‌کردند . طی دو روز بعد، نیروهای امنیتی مقدونیه حمله‌ای را به سمت اسلوپچنه انجام دادند که روزانه گلوله‌باران می‌شد. در همین حال، اخباری مبنی بر از سرگیری درگیری‌ها در روستاهای شمال تتوو، بیش از یک ماه پس از آنکه نیروهای امنیتی مقدونیه در حمله‌ای در مارس 2001 شورشیان را سرکوب کردند، منتشر شد. در 8 ژوئن 2001، ارتش و پلیس مقدونیه حمله جدید و بزرگی را علیه ارتش آزادی‌بخش ملی در سنگرهایشان در روستاهای باقی‌مانده که از ابتدای ماه مه 2001
در روستاهای باقی‌مانده که از ابتدای ماه مه 2001 اشغال شده بودند، آغاز کردند. هدف اصلی این عملیات، تصرف سد لیپکوو بود که در دست شورشیان بود. ارتش آزادی‌بخش ملی دریچه‌هایی را که برای کنترل جریان آب از سد دریاچه لیپکوو استفاده می‌شد، بست. این امر تأمین آب کومانوو را متوقف کرد و باعث ایجاد بحران انسانی برای جمعیت غیرنظامی شهر شد. ارتش دریاچه لیپکوو را تصرف کرد و ارتش آزادی‌بخش ملی را به داخل روستا عقب راند. برخلاف روستاهای واکسینس، ماتِجِچه و دیگر روستاهای میدان نبرد، لیپکوو هنوز 10000 نفر جمعیت داشت که توسط
نبرد، لیپکوو هنوز 10000 نفر جمعیت داشت که توسط دولت یا صلیب سرخ تخلیه نشده بودند . برای جلوگیری از تلفات غیرنظامیان، نمایندگان دولت به غیرنظامیان در لیپکوو دستور دادند که روستا را تخلیه کنند. با این حال، این دستور رعایت نشد زیرا شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی در روستا به صلیب سرخ بین‌المللی اجازه تخلیه غیرنظامیان را نمی‌دادند. شهردار لیپکوو، حسام‌الدین خلیلی، دستوری مخالف دستور دولت صادر کرد. او به غیرنظامیان گفت که در زیرزمین‌های خانه‌های خود امن‌تر خواهند بود تا اینکه بخواهند روستا را ترک کنند زیرا خود را در
تا اینکه بخواهند روستا را ترک کنند زیرا خود را در میان آتش متقابل بین نیروهای امنیتی و ارتش آزادی‌بخش ملی خواهند یافت. از آنجا که غیرنظامیان از منطقه درگیری فرار نکرده بودند، برای جلوگیری از فاجعه انسانی در لیپکوو و از سرگیری تأمین آب روستا، آتش‌بس موقت توسط سازمان امنیت و همکاری اروپا برقرار شد و رئیس جمهور تراجکوفسکی در 12 ژوئن دستور توقف حمله را داد. در طول آتش‌بس، تأمین آب آشامیدنی برای کومانوو دوباره برقرار می‌شد و غیرنظامیان در لیپکوو توسط سازمان امنیت و همکاری اروپا غذا، آب و دارو دریافت می‌کردند .
و همکاری اروپا غذا، آب و دارو دریافت می‌کردند . آتش‌بس موقت تنها چند ساعت پس از توافق توسط ارتش آزادی‌بخش ملی نقض شد، زمانی که شورشیان به یک وسیله نقلیه پلیس در نزدیکی تتوو شلیک کردند. در جریان این تبادل آتش که تا سپیده دم ادامه داشت، نه افسر پلیس زخمی شدند که جراحات دو نفر از آنها وخیم بود. ارتش آزادی‌بخش ملی از این حمله عذرخواهی کرد و آن را یک "اشتباه" توصیف کرد. در طول آتش‌بس، ارتش آزادی‌بخش ملی همچنین یک کلیسای تاریخی ارتدکس شرقی در ماتجسه، که یکی از مهمترین بناهای فرهنگی در کومانوو محسوب می‌شد، و
مهمترین بناهای فرهنگی در کومانوو محسوب می‌شد، و همچنین خانه‌های غیرنظامیان قومی مقدونی را به آتش کشید. قبل از ورود پلیس مقدونیه به این روستا در ژوئن 2001، این کلیسا به عنوان مقر ارتش آزادی‌بخش ملی مورد استفاده قرار می‌گرفت. حمله مقدونی‌ها در کومانوو به طور موقت متوقف شد، زیرا جبهه جدیدی توسط ارتش آزادی‌بخش ملی گشوده شد که توجه را از کومانوو منحرف کرد. در 13 ژوئن 2001، شورشیانی که قبلاً نفوذ کرده بودند، در آراچینوو ، روستایی در خارج از اسکوپیه، پایتخت، "منطقه آزاد" اعلام کردند. در طول نبردهای یک ماهه در
آزاد" اعلام کردند. در طول نبردهای یک ماهه در منطقه کومانوو، نیروهای امنیتی مقدونیه موفق شدند چندین روستا را که دژهای ارتش آزادی‌بخش ملی بودند، بازپس گرفته و آنها را از حضور شورشیان پاکسازی کنند. طبق ادعاهای رسمی مقدونیه، نیروهای امنیتی حداقل 30 شورشی ارتش آزادی‌بخش ملی، از جمله فرمانده فاضل نیمانی، را کشتند ، در حالی که ارتش آزادی‌بخش ملی ادعا کرد که 16 نفر را از دست داده است. بحران آراچینوو. نوشتار اصلی: بحران آراچینوو حمله مقدونی‌ها در کومانوو به طور موقت متوقف شد، زیرا جبهه جدیدی توسط ارتش آزادی‌بخش ملی
متوقف شد، زیرا جبهه جدیدی توسط ارتش آزادی‌بخش ملی باز شد که توجه را از کومانوو منحرف کرد. در 12 ژوئن 2001، شورشیانی که قبلاً به این منطقه نفوذ کرده بودند، در آراچینوو ، روستایی که از نظر جغرافیایی تنها چند کیلومتری شمال اسکوپیه واقع شده است، "منطقه آزاد" اعلام کردند . از طریق آراچینوو، که به یکی از مقرهای ارتش آزادی‌بخش ملی تبدیل شد، شورشیان آلبانیایی تهدید کردند که اسکوپیه، به ویژه ساختمان‌های پارلمان و دولت را با خمپاره بمباران خواهند کرد. فرمانده کل آراچینوو، خوجه یا خزیر شقیری بود . در 22 ژوئن، نیروهای
خوجه یا خزیر شقیری بود . در 22 ژوئن، نیروهای امنیتی مقدونیه حمله گسترده‌ای را برای پاکسازی زمین از شورشیان آلبانیایی در روستا آغاز کردند. روز بعد، دو هواپیمای تهاجمی زمینی سوخوی Su-25 از اسکادران نظامی مقدونیه، که توسط خلبانان ARM هدایت می‌شدند، اولین عملیات شناسایی را بر فراز روستا انجام دادند. نیروهای مقدونی به سرعت پیشروی کردند و شورشیان آلبانیایی را از سه طرف محاصره کردند. به گفته ژنرال پانده پتروسکی ، که فرماندهی عملیات آراچینوو را بر عهده داشت، ARM حدود 20،000 سرباز با گردان‌های زرهی، 54 تانک،
ARM حدود 20،000 سرباز با گردان‌های زرهی، 54 تانک، 120-130 خمپاره‌انداز، بالگردهای Mi-24 و مقدار کافی مهمات برای انجام یک عملیات قاطع و تکمیل انحلال ارتش آزادی‌بخش ملی در اختیار داشت. این نبرد تنها سه روز طول کشید و با کنترل دو سوم روستا توسط مقدونیه به پایان رسید. تحت نظارت ناتو ، آتش‌بس برای تخلیه اعضای ارتش آزادی‌بخش ملی از آراچینوو به لیپکووو توافق شد . بنابراین، با کمک نیروهای آمریکایی که در KFOR و نیروهای ناتو در کوزوو، سازمان امنیت و همکاری اروپا و مأموریت اتحادیه اروپا خدمت می‌کردند، حدود 350 شورشی
اتحادیه اروپا خدمت می‌کردند، حدود 350 شورشی اجازه یافتند با سلاح‌های خود روستا را ترک کنند که این امر جنجال‌هایی را برانگیخت. به طرف مقدونی دستور عقب‌نشینی داده شد. به عنوان نشانه‌ای از این امر، همان شب چندین هزار مقدونیایی برای اعتراض در مقابل پارلمان در اسکوپیه تجمع کردند که در طی آن ساختمان اشغال شد و اعتراض به شورش‌های گسترده تبدیل شد. توافق آتش‌بس عمومی. پس از میانجیگری سازمان امنیت و همکاری اروپا و ناتو و دریافت فشار فزاینده برای توقف خصومت‌ها، دولت مقدونیه با درخواست ناتو برای امضای آتش‌بس بدون قید
با درخواست ناتو برای امضای آتش‌بس بدون قید و شرط موافقت کرد. توافق‌نامه آتش‌بس در 5 ژوئیه 2001 توسط رئیس‌جمهور، ژنرال ارتش پانده پتروسکی و ژنرال پلیس ریستو گالوسکی از طرف مقدونی و پیتر فیث ، نماینده ناتو ، امضا شد. ناتو ضامن آتش‌بس عمومی بود و همین توافق‌نامه سپس با ارتش آزادی‌بخش ملی در پریزرن امضا شد . توافق‌نامه آتش‌بس عمومی، ایجاد یک منطقه غیرنظامی را که بین مرز با کوزوو تا ضلع جنوبی بزرگراه تتوو - یاژینجه امتداد داشت، الزامی می‌کرد . طبق این توافق‌نامه، ارتش مقدونیه از تتوو و از تمام روستاهایی که در
ارتش مقدونیه از تتوو و از تمام روستاهایی که در منطقه درگیری تحت کنترل آن بودند، عقب‌نشینی کرد و مواضع جدیدی را در مرز کوزوو و جنوب تتوو اتخاذ کرد. برخی از نیروهای کمکی نیز به مواضع ارتش در پوپووا شاپکا اعزام شدند . پس از جابجایی ارتش به مواضع جدید در جنوب شهر، تنها چهار پاسگاه پلیس و واحدهای پلیس مستقر در ساختمان SVR در تتوو باقی ماندند. واحدهای پلیس نیز از روستاهای منطقه درگیری خارج شدند. پلیس‌هایی که پس از امضای آتش‌بس در منطقه اطراف تتوو باقی ماندند به شرح زیر بودند: بیست نفر در لسوک ، هفتاد نفر در
به شرح زیر بودند: بیست نفر در لسوک ، هفتاد نفر در تیرسه ، صد و بیست نفر در وراتنیسا ، بیست و پنج نفر در یاژینجه ، صد نفر در جگونوچه ، پنجاه نفر در راتای ، هفتاد نفر در سلسه ، و همچنین پنج ایست بازرسی پلیس با پانزده پلیس در هر کدام. طبق توافق آتش‌بس، نیروهای امنیتی مقدونیه فقط زمانی می‌توانستند آتش بگشایند که جانشان مستقیماً در معرض تهدید بود و پاسخ آتش باید متناسب با هرگونه حمله ارتش آزادی‌بخش ملی می‌بود. این توافق همچنین استقرار یک نیروی 3000 نفری ناتو را در منطقه درگیری پس از توافق سیاسی بین رهبران سیاسی
منطقه درگیری پس از توافق سیاسی بین رهبران سیاسی مقدونیه و آلبانی پیش‌بینی می‌کرد. ماموریت نیروی ناتو چهل و پنج روز بود و وظیفه آن خلع سلاح شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی بود. وقایع پس از آتش‌بس عمومی. [ ویرایش منبع ] توافق‌نامه آتش‌بس عمومی که در 5 ژوئیه 2001 امضا شد، توسط ارتش آزادی‌بخش ملی رعایت نشد و مرتباً آن را نقض کرد. طبق سوابق ارتش مقدونیه، بین امضای آتش‌بس عمومی در 5 ژوئیه تا پایان ماه اوت، ارتش آزادی‌بخش ملی صد و سی و نه حمله مستقیم علیه نیروهای امنیتی مقدونیه انجام داد: صد و هفده حمله در تتوو،
امنیتی مقدونیه انجام داد: صد و هفده حمله در تتوو، دوازده حمله در کومانوو و ده حمله در منطقه اسکوپیه. نیروهای امنیتی مقدونیه هفتاد و چهار بار به آتش پاسخ دادند: شصت بار در تتوو، هفت بار در کومانوو و هفت بار در منطقه اسکوپیه. هشتاد و یک مورد آدم‌ربایی غیرنظامیان مقدونی توسط ارتش آزادی‌بخش ملی رخ داد که شصت و یک نفر از آنها آزاد شدند. درگیری‌های جدید در تتوو. پس از امضای توافق آتش‌بس و خروج ارتش از روستاهای شمال تتوو، ناتو به غیرنظامیانی که از منطقه به کوزوو گریخته بودند یا در داخل کشور آواره شده بودند، تضمین
بودند یا در داخل کشور آواره شده بودند، تضمین داد که به خانه‌های خود بازگردند. متعاقباً، غیرنظامیان آلبانیایی‌تبار شروع به بازگشت به خانه‌های خود در روستاهای تتوو از جمله سلچه، لاوچه، گیرمو، شیپکوویچ، برودک، وشالا و ویجچه کردند. بازگشت غیرنظامیان و خروج ارتش، شرایط مساعدی را برای ظهور مجدد ارتش آزادی‌بخش ملی در این روستاها ایجاد کرد. مواضع دیده‌بانی ارتش، شورشیانی را که در اطراف این روستاها مواضع دفاعی حفر می‌کردند، مشاهده کرد، اما به سربازان اجازه تیراندازی داده نشد. اولین حادثه بزرگ ناشی از ارتش آزادی‌بخش
داده نشد. اولین حادثه بزرگ ناشی از ارتش آزادی‌بخش ملی، حمله توپخانه‌ای به تتوو در 7 ژوئیه 2001، تنها دو روز پس از امضای آتش‌بس بود. شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی از مواضع خود در شمال تتوو، بمباران توپخانه‌ای شهر را آغاز کردند. خمپاره‌هایی به سمت بخش شمالی شهر، به سمت استادیوم شهر و مرکز خرید مرکزی "تتوچانکا" پرتاب شد. شورشیان با استفاده از آرپی‌جی و سلاح‌های خودکار از سمت روستاهای گجرمو و پوروی به سمت ایست‌های بازرسی پلیس در شهر شلیک می‌کردند. پلیس مقدونیه، مستقر در شهر، با تمام سلاح‌های موجود خود به این آتش
در شهر، با تمام سلاح‌های موجود خود به این آتش پاسخ داد. در همان زمان، شورشیان تلاش‌هایی برای بمباران ایستگاه پلیس در تترسه انجام دادند. در طول آخر هفته، ارتش آزادی‌بخش ملی وارد روستاهای قومی مقدونیه‌ای برزنو و واروارا شد و شروع به حفاری در مواضع کرد. شورشیان همچنین شروع به حفاری در بالای روستای بزرگ قومی مقدونیایی لسوک کردند. وزارت کشور این تحرکات را ثبت کرد اما مداخله‌ای نکرد. اما به ناظران اتحادیه اروپا و سازمان امنیت و همکاری اروپا هشدار داد تا اقدامات متقابل انجام دهند. شورشیان از مواضع خود در واروارا،
انجام دهند. شورشیان از مواضع خود در واروارا، با سلاح‌های اتوماتیک به سمت لسوک و مواضع پلیس در یاژینجه آتش گشودند. در طول این حوادث، پلیس واکنشی نشان نداد و به توافق آتش‌بس احترام گذاشت. همچنین مواردی از ایجاد ایست‌های بازرسی توسط ارتش آزادی‌بخش ملی در جاده‌های شرق تتوو مشاهده شد. در 9 ژوئیه، در رسانه‌ها اعلام شد که وقتی شورشیان برای اولین بار شروع به تیراندازی به سمت لسوک کردند، یک واحد پلیس به میان روستاییان آمد و آنها را با سلاح گرم و مهمات مسلح کرد تا از خود دفاع کنند، زیرا پلیس اجازه مداخله نداشت.
از خود دفاع کنند، زیرا پلیس اجازه مداخله نداشت. روستاییان مسلح یک شبه‌نظامی روستایی را سازماندهی کردند، مواضع دفاعی گرفتند و تلاش‌های ارتش آزادی‌بخش ملی برای ورود به روستا را به مدت دو روز دفع کردند. در همان روز، گروه‌هایی از مقدونیه‌های تتوو به دیدار رئیس جمهور رفتند تا از ارتش بخواهند که وارد تتوو شود و شورشیان را از روستاهای قومی مقدونی ستوله، اوتونجه، جادوآرسه، برزنو، واروارا و جلوشنیک اخراج کند تا غیرنظامیان بتوانند به خانه‌های خود بازگردند. آنها ادعا کردند که ارتش آزادی‌بخش ملی به روستاهای مقدونی
کردند که ارتش آزادی‌بخش ملی به روستاهای مقدونی باقی مانده در منطقه حمله کرده تا منطقه را از نظر قومی از مقدونی‌ها پاکسازی کند. آنها همچنین اظهار داشتند که فکر می‌کنند توافق آتش‌بس عمومی "یک اقدام نسنجیده است که ممکن است، و در حال حاضر، برای جمعیت مقدونی در منطقه تتوو بسیار مضر است". در اواسط ماه ژوئیه، ارتش آزادی‌بخش ملی وارد حومه تتوو در درنووتس شد که از قبل از پرسنل ارتش و پلیس خالی شده بود. شهروندان مسلح در حومه، نقاط کنترلی را سازماندهی کردند و شروع به ساخت مواضعی در نزدیکی مواضع سابق پلیس در ورزشگاه
ساخت مواضعی در نزدیکی مواضع سابق پلیس در ورزشگاه کردند. از آنجا که ارتش آزادی‌بخش ملی از آتش‌بس برای نفوذ به تتوو و نزدیک شدن به مواضع نیروهای امنیتی استفاده کرد، ژنرال پانده پتروسکی دستوری صادر کرد که به نیروهای امنیتی اجازه می‌داد در صورت نزدیک شدن شورشیان به فاصله 200 متری مواضع آنها، آتش بگشایند. در 21 ژوئیه، رادار ارتش مقدونیه یک هلیکوپتر شینوک ناتو را که از کوزوو وارد حریم هوایی مقدونیه شده بود و یک کانتینر را در روستای شیپکوویچ (که پس از 5 ژوئیه به دست ارتش آزادی‌بخش ملی افتاده بود) رها می‌کرد،
به دست ارتش آزادی‌بخش ملی افتاده بود) رها می‌کرد، شناسایی کرد. پانزده دقیقه پس از اولین فرود، یک هلیکوپتر دیگر ناتو کانتینر دیگری را در منطقه روستای برودک رها کرد. پس از رها کردن محموله، هلیکوپترها به سمت کوزوو بازگشتند. پدافند هوایی مقدونیه به هلیکوپترها آتش نگشود، اما وزارت دفاع مقدونیه خواستار پاسخ رسمی از KFOR در مورد این دو حادثه شد. مقامات ناتو در ابتدا هرگونه دخالتی را انکار کردند، اما بعداً تأیید کردند که کانتینرها را رها کرده‌اند، اما اظهار داشتند که این محموله برای NLA تعیین نشده، بلکه برای
که این محموله برای NLA تعیین نشده، بلکه برای استفاده KFOR بوده است . در 22 ژوئیه، مواضع شورشیان ارتش آزادی‌بخش ملی در روستاهای شمال تتوو و همچنین در حومه درنووتس، حمله گسترده‌ای را علیه پلیس مقدونیه در نزدیکی روستاها و همچنین در داخل تتوو آغاز کردند. این حملات ساعت 11:00 با حمله به مواضع پلیس در استادیوم شهر، درنووتس 2، و پادگان‌های ارتش در حومه شهر آغاز شد. پلیس به آتش پاسخ داد و منجر به درگیری شدید شد. درگیری برای دومین روز بدون وقفه ادامه یافت و شورشیان به آرامی به سمت استادیوم شهر و حومه درنووتس 2 حرکت
آرامی به سمت استادیوم شهر و حومه درنووتس 2 حرکت کردند و به مرکز شهر نزدیک شدند. در همان روز، وزیر دفاع به ارتش آزادی‌بخش ملی هشدار داد که از زمینی که در طول آتش‌بس تصرف کرده بود، عقب‌نشینی کند یا با حمله‌ای همه‌جانبه روبرو شود. در روز سوم، ارتش آزادی‌بخش ملی کنترل استادیوم فوتبال را به دست گرفت و نبرد به سمت مواضع ارتش در مرز کوزوو گسترش یافت. این امر باعث مداخله ارتش شد. در 24 ژوئیه، ارتش با گلوله‌باران روستاهایی که شورشیان از آنجا پیشروی کرده بودند، در کوه‌های بالای تتوو، حمله‌ای را به ارتش آزادی‌بخش ملی
بالای تتوو، حمله‌ای را به ارتش آزادی‌بخش ملی آغاز کرد. نبرد همچنین به سمت مرز کوزوو ادامه یافت. هواپیماهای جنگنده سوهوی ارتش نیز برای یک مأموریت شناسایی بر فراز مواضع ارتش آزادی‌بخش ملی اعزام شدند. ظهر، با پشتیبانی توپخانه ارتش، واحدهای پلیس به مواضع ارتش آزادی‌بخش ملی در درنووتس 2 و تتوو تک حمله کردند و جدی‌ترین درگیری‌ها در تتوو را آغاز کردند. در این حمله، پلیس مقدونیه چندین موضع شورشیان را در درنووتس 2، استرمنو و پوروی نابود کرد و ارتش آزادی‌بخش ملی را از مرکز دور کرد. در جریان نبرد درنووک 2، گلوله
را از مرکز دور کرد. در جریان نبرد درنووک 2، گلوله پلیس، فرمانده ارتش آزادی‌بخش ملی که مسئول حمله به تتوو بود - رحیم بکیری کوزوویی ، که با نام فرمانده روکی نیز شناخته می‌شد - را به شدت زخمی کرد. او بلافاصله به بیمارستان پریشتینا منتقل شد و یک هفته بعد در آنجا درگذشت. نبرد در 24 ژوئیه 2001 پس از یک شب درگیری پایان یافت. روز بعد تتوو آرام بود، در حالی که شورشیان آلبانیایی تبار با کیسه‌های شن استحکامات دفاعی خود را تقویت می‌کردند. نیروهای امنیتی مقدونیه در آن سوی گورستان، نفربرهای زرهی مستقر کرده بودند. پس از