payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آدلهاید لوئیزه «آدل» اسپیتزدر ()(؛ ۹ فوریه ۱۸۳۲ – ۲۷ یا ۲۸ اکتبر ۱۸۹۵)، که با نام هنری آدل ویو نیز شناخته می‌شد، بازیگر، خواننده فولکلور و حقه اطمینان آلمانی بود. اسپیتزدر که در ابتدا بازیگری نویدبخش به‌شمار می‌رفت، پس از افول موفقیت‌های تئاتری‌اش، به عنوان بانکداری خصوصی در مونیخ قرن نوزدهم به شهرت رسید. او با راه‌اندازی آنچه که احتمالاً نخستین ترفند پانزی ثبت‌شده بود، سودهای کلان به سرمایه‌گذاران وعده می‌داد و از پول سرمایه‌گذاران جدید برای پرداخت به سرمایه‌گذاران پیشین استفاده می‌کرد. در اوج موفقیتش،
پیشین استفاده می‌کرد. در اوج موفقیتش، منابع معاصر او را ثروتمندترین زن بایرن می‌دانستند. اسپیتزدر بانک خود را در سال ۱۸۶۹ تأسیس کرد و چند سال توانست در برابر تلاش‌های صورت‌گرفته برای بی‌اعتبار کردنش مقاومت کند تا آنکه در سال ۱۸۷۲ مقامات او را به دادگاه کشاندند. از آنجا که ترفند پانزی هنوز غیرقانونی محسوب نمی‌شد، او به جای کلاهبرداری، به حسابداری نادرست و سوءمدیریت پول مشتریان محکوم شد و به سه سال زندان افتاد. بانک او تعطیل شد و ۳۲٬۰۰۰ نفر در مجموع ۳۸ میلیون گولدن بایرنی (معادل نزدیک به ۴۰۰ میلیون یورو در
گولدن بایرنی (معادل نزدیک به ۴۰۰ میلیون یورو در سال ۲۰۱۷) را از دست دادند که موجی از خودکشی‌ها را به دنبال داشت. تمام ثروت شخصی او، شامل آثار هنری و نقدینگی، مصادره شد. پس از آزادی از زندان در سال ۱۸۷۶، اسپیتزدر با اتکا به حامیان مالی خود زندگی کرد و تلاش ناموفقی برای بازگشت به بازیگری در التونا، هامبورگ و برلین داشت. او سپس به وین رفت، اما پلیس مانع از فعالیتش در آنجا شد. در نتیجه، در سال ۱۸۷۸ به مونیخ بازگشت و خاطراتش را منتشر کرد. در سال ۱۸۸۰، او به دلیل تلاش برای راه‌اندازی بانک جدید بدون دریافت
دلیل تلاش برای راه‌اندازی بانک جدید بدون دریافت مجوزهای لازم بازداشت شد اما در نهایت بدون هیچ اتهامی آزاد شد. اسپیتزدر به اجرای موسیقی فولکلور معاصر پرداخت و همچنان از کمک دوستان و خیرین گذران زندگی می‌کرد، اما هرگز به‌طور کامل از فعالیت‌های مجرمانه دست نکشید و همین امر باعث شد که بار دیگر تحت پیگرد قانونی قرار بگیرد و دوره‌هایی را در زندان بگذراند. او در ۲۷ یا ۲۸ اکتبر ۱۸۹۵ در مونیخ بر اثر ایست قلبی درگذشت. اسپیتزدر هرگز ازدواج نکرد، اما برخی منابع از روابط همجنس‌گرایانه او خبر داده‌اند. او ظاهراً تصویری
همجنس‌گرایانه او خبر داده‌اند. او ظاهراً تصویری از یک زن مسیحی دیندار را از خود به نمایش می‌گذاشت که به فقرا کمک می‌کند، و این چهره عمومی در موفقیت کسب‌وکارش نقش بسزایی داشت. اوایل زندگی. آدلهاید لوئیزه اسپیتزدر در ۹ فوریه ۱۸۳۲ در برلین به دنیا آمد. والدینش یوزف اسپیتزدر و الیزابت «بتی» اسپیتزدر-ویو، هر دو از بازیگران و خوانندگان مشهور زمان خود بودند. او شش خواهر و برادر ناتنی از ازدواج نخست پدرش با هنریته شولر داشت. والدینش در برلین، زمانی که هر دو در تئاتر کونیکس‌اشتاتیشس مشغول به کار بودند، با یکدیگر
کونیکس‌اشتاتیشس مشغول به کار بودند، با یکدیگر آشنا شدند؛ یوزف به عنوان کارگردان و بتی به عنوان بازیگر. آن‌ها در سال ۱۸۳۱ ازدواج کردند. در همان سال، یوزف به عنوان بازیگر مهمان در تئاتر ملی مونیخ حضور یافت و با تحسین منتقدان روبه‌رو شد. پادشاه لودویگ یکم، پادشاه بایرن به او و همسرش پیشنهاد یک قرارداد دائمی در تئاتر ملی با حقوق سالانه ۶٬۰۰۰ گولدن را داد که باعث شد خانواده به مونیخ نقل مکان کند. با این حال، در ۱۳ دسامبر ۱۸۳۲، یوزف اسپیتزدر ناگهان درگذشت و لودویگ یکم برای حمایت از خانواده‌اش، شهریه تحصیل
لودویگ یکم برای حمایت از خانواده‌اش، شهریه تحصیل فرزندان او را تأمین کرد. بتی سپس با فرانتس ماورر ازدواج کرد و در سال ۱۸۴۰ به کارل‌تئاتر وین پیوست، جایی که اسپیتزدر تحصیلات خود را در یک مدرسه دخترانه عالی متعلق به اورسولین‌ها آغاز کرد. پس از یک سال، او به شبانه‌روزی صومعه منتقل شد. در سال ۱۸۴۴، او و مادرش به مونیخ بازگشتند و در کنار خواهر و برادران ناتنی و دیگر بستگانشان زندگی کردند. اسپیتزدر در ۱۶ سالگی به مدرسه‌ای معروف به سرپرستی مادام تانش رفت. پس از ترک این مدرسه، او در زمینه زبان‌های خارجی، آهنگسازی
این مدرسه، او در زمینه زبان‌های خارجی، آهنگسازی و نواختن پیانو آموزش دید. حرفه بازیگری. اشپیتسدر برخلاف خواسته مادرش و به امید پیروی از راه والدینش، نزد بازیگران مونیخی کنستانتسه دان و شارلوت فون هاگن آموزش دید. او در سال ۱۸۵۶ یا ۱۸۵۷، در کوبورگ و در نقش‌های دبوره و ماری استوارت در صحنه هوف‌بونه به اجرا پرداخت و تحسین بسیاری را برانگیخت. او در خاطرات خود می‌نویسد که دوک کوبورگ و دوک وورتمبرگ استعدادش را ستوده‌اند. با این حال، به دلیل نبود جای خالی در کوبورگ، هوف‌بونه را ترک کرد و برای مدتی به مانهایم رفت.
هوف‌بونه را ترک کرد و برای مدتی به مانهایم رفت. سپس به مونیخ بازگشت و در تئاتر ملی چند نقش مهمان ایفا کرد. علی‌رغم پیشنهاد قرارداد دائمی، به دلیل رقابت شدید و احتمال محدود شدن به نقش‌های فرعی، تصمیم گرفت در تئاتر برنو فعالیت کند. بر اساس زندگی‌نامه‌اش، موفقیت او در برنو باعث ایجاد تنش‌هایی با دیگر بازیگران شد و در نهایت، پس از شش ماه، به دلیل مشکلات جسمی از آنجا کناره‌گیری کرد. پس از بازگشت شش‌ماهه به مونیخ برای بهبودی، علی‌رغم اصرار مادرش، در نورنبرگ مشغول به کار شد و یک سال در آنجا فعالیت کرد. در ادامه،
به کار شد و یک سال در آنجا فعالیت کرد. در ادامه، در شهرهای فرانکفورت، برن, زوریخ، ماینتس و کارلسروهه به اجرا پرداخت. پس از بازگشت به مونیخ برای دیدار با مادرش، پیشنهادی برای بازی در پشت (بوداپست) با حقوق سالانه ۳٬۰۰۰ گولدن دریافت کرد اما به خواست مادرش آن را رد کرد. مادرش به او پیشنهاد داد که در صورت انصراف، ماهیانه ۵۰ گولدن دریافت کند. با این حال، اشپیتسدر آخرین قرارداد خود را در التونا، هامبورگ امضا کرد. در یکی از همین دوره‌های کاری، با بازیگری به نام امیلی اشتیر، با نام هنری برانیزکا، آشنا شد و به زودی
اشتیر، با نام هنری برانیزکا، آشنا شد و به زودی با او وارد یک رابطه عاشقانه شد. با وجود سال‌ها فعالیت، او هرگز موفقیتی ماندگار در صحنه تئاتر به دست نیاورد. منبع معاصر دِر نویه پیتاوال ("Der Neue Pitaval") بیان کرده که اشپیتسدر استعداد لازم را داشت اما ظاهر او مانع موفقیتش شد. جولیان نبل، در زندگی‌نامه‌ای که از او نوشته، نقل می‌کند که او چهره‌ای «نه چندان زیبا، با زوایای تند و خطوط خشن، بینی‌ای بلند و پهن، دهانی بزرگ، چانه‌ای تیز، و چشمانی خاکستری و سخت‌خوان داشت، به‌واقع یک زن مردانه بود». رفتار «مردانه»
داشت، به‌واقع یک زن مردانه بود». رفتار «مردانه» او، از جمله سیگار کشیدن و محاصره شدن توسط زنان زیبا، اغلب مورد توجه قرار می‌گرفت. ناتوان از کنترل سبک زندگی خود، اشپیتسدر با تکیه بر اعتبار قرض‌دهندگان زندگی می‌کرد و در هامبورگ و زوریخ بدهی‌های قابل توجهی به بار آورد. در سال ۱۸۶۸، به همراه دوست‌دخترش امیلی به مونیخ بازگشت و منتظر پیشنهادهای شغلی از سوی نمایندگان تئاتر ماند، اما هیچ پیشنهاد مطلوبی دریافت نکرد. ناامید و بی‌پول، تنها مقرری ۵۰ گولدنی مادرش را برای گذران زندگی داشت. اما این مبلغ برای تأمین زندگی
گذران زندگی داشت. اما این مبلغ برای تأمین زندگی او که شامل اقامت در هتل‌ها و مهمانسراها، همراه با دوست‌دخترش و شش سگشان بود، کافی نبود.
بله - مردم Yes-People (به ایسلندی: Já-fólkið) یک پویانمایی کوتاه ایسلندی محصول سال ۲۰۲۰ به نویسندگی و کارگردانی گیسلی دری هالدورسون و تهیه‌کنندگی آرنار گونارسون و گیسلی دری هالدورسون است. داستان. ترکیبی التقاطی از افرادی که یک روز صبح با نبردهای روزمره روبرو می‌شوند.
حالتِ بودگی () یا همسان‌بودگی (Similaris) یک حالت دستوری در زبان‌های فنلاندی و استونیایی است که معنای «... که بودم» یا «به‌عنوان یک ...» را می‌رساند. در زبان فنلاندی، این حالت با افزودن پسوند "-na/-nä" به ریشه واژه ساخته می‌شود، در حالی که در زبان استونیایی، این حالت با افزودن پسوند "-na" به شکل اضافه واژه تشکیل می‌شود: در زبان فنلاندی، علاوه بر این، حالت بودگی برای بیان زمان یا مکان نیز به‌کار می‌رود (نگاه کنید به حالت مکانی): "maanantai-na" → «در روز دوشنبه»، "kuudente-na" joulukuuta → «در ششم دسامبر»،
"kuudente-na" joulukuuta → «در ششم دسامبر»، "koto-na" → «در خانه». حالت درون‌بودگی (inessive) در فنلاندی (مانند "kodi-ssani") بیشتر معنای «درون چیزی» را می‌رساند.
هنر در سایه صلیب شکسته با عنوان کامل "هنر در سایه صلیب شکسته: مدال‌ها، نشان‌ها و سکه‌های آلمان نازی با گذری بر تاریخ سیاسی اجتماعی حکومت آدولف هیتلر"، عنوان کتابی‌ست مرجع که به صورت مستند و مصور در سال ۱۴۰۳ توسط انتشارات زرنوشت منتشر شده است. این کتاب که از نظر دسته‌بندی موضوعی در شاخه کتاب‌های هنری و در رده‌بندی دیویی: هنرهای کاربردی در فلزکاری (سکه‌شناسی، مدال)ها قرار دارد، به‌طور تخصصی و جامع به بررسی مدال‌ها، نشان‌ها و سکه‌های دوران حکومت نازی‌ها در آلمان می‌پردازد و ضمن معرفی اجمالی شخصیت‌های اصلی و
می‌پردازد و ضمن معرفی اجمالی شخصیت‌های اصلی و تأثیر گذار در تشکیل و روند حزب و دولت نازی، هم‌گام با موضوع اصلی به چکیده‌ای از چگونگی و تاریخ تأسیس و وظایف سازمان‌ها و ارکان دولت رایش سوم و دیگر موضوعات مرتبط با این دوره آلمان پرداخته است. گردآوری و تدوین این اثر را میلاد درخشان، کارشناس ارشد تاریخ از دانشگاه تهران به عهده داشته است. موضوع. موضوع این اثر به عنوان اولین کتاب به زبان فارسی در زمینه معرفی تمامی مدال‌ها، نشان‌ها و سکه‌های دوران حکومت نازی‌ها محسوب می‌شود و با هدف نیاز مخاطب فارسی‌زبان و پر کردن
می‌شود و با هدف نیاز مخاطب فارسی‌زبان و پر کردن خلأ موجود در منابع فارسی در ارتباط با تاریخ آلمان نازی و چگونگی استفاده نازی‌ها از ابزارهای هنری و فرهنگی و تبلیغاتی آن دوره گردآوری و به نگارش درآمده و برای نخستین بار به زبان فارسی در ایران به چاپ رسیده است. گزیده‌ای از رویدادهای تاریخی مرتبط و خاص همراه با تصاویر سلاح‌های انفرادی مورد استفاده ارتش، نیروهای نظامی و برخی سازمان‌ها و نمونه تمبرهای رایش‌پست از ویژگی‌های برجسته این کتاب است. از دیگر موضوعات قابل توجه گنجانده شده، منتخبی از تصاویر تبلیغاتی دوره
توجه گنجانده شده، منتخبی از تصاویر تبلیغاتی دوره رایش سوم است که دولت با چاپ و پخش آنها در قالب کارت پستال و پوستر، اهداف پروپاگاندای خود را تقویت می‌کرد. در زبان آلمانی از Kunst برای واژه هنر (Art) استفاده می‌کنند که برگرفته از فعل können به معنای بلد بودن یا توانستن است. با ظهور حزب نازی، هنر نیز مانند دیگر مفاهیم اجتماعی به ابزاری در جهت تبلیغ ایدئولوژی و پیشبرد اهداف سیاسی تبدیل شد و «هنر آلمانی» در برابر «هنر منحط» قرار گرفت.
شولامیت آلونی (؛ ؛ – ) سیاستمدار اهل اسرائیل بود. او بنیان‌گذار حزب راتس در اسرائیل بود و از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰ رهبر حزب میرتس، رهبر اپوزیسیون و همچنین از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳ وزیر آموزش و پرورش اسرائیل بود. او در سال ۲۰۰۰ بابت خدمات سیاسی-اجتماعی‌اش جایزه اسرائیل را از آن خود کرد. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. شولامیت آدلر در جمهوری دوم لهستان به دنیا آمد. مادرش خیاط و پدرش نجار بودند که هر دو از خانواده‌های خاخام‌های لهستانی بودند. خانواده در کودکی به فلسطین تحت قیمومت بریتانیا مهاجرت کردند و آلونی در تل‌آویو بزرگ
بریتانیا مهاجرت کردند و آلونی در تل‌آویو بزرگ شد. او در طول جنگ جهانی دوم در حالی که والدینش در نیروی زمینی بریتانیا خدمت می‌کردند، به مدرسه شبانه‌روزی فرستاده شد. او در جوانی عضو جنبش جوانان سوسیالیست هاشومر هتزائیر و پالماخ بود. در طول جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، او در مبارزات نظامی برای شهر قدیم اورشلیم شرکت داشت و توسط نیروهای اردن دستگیر شد. پس از تأسیس دولت اسرائیل، او با کودکان پناهنده کار کرد و به تأسیس مدرسه‌ای برای کودکان مهاجر همت گماشت. او در حین تحصیل در رشته حقوق در مدرسه‌ای هم تدریس می‌کرد. پس
در رشته حقوق در مدرسه‌ای هم تدریس می‌کرد. پس از ازدواج در سال ۱۹۵۲ با روون آلونی، بنیان‌گذار اداره اراضی اسرائیل، او به کفر شمریاهو نقل مکان کرد. آلونی در سال ۱۹۵۹ به ماپای پیوست. او همچنین به عنوان وکیل فعالیت می‌کرد، یک برنامه رادیویی به نام "پس از ساعات کاری" را میزبانی می‌کرد که به مردم عادی اسرائیل مشاوره حقوقی می‌داد و ستون‌هایی برای روزنامه "یدیعوت اخرونوت" و هفته نامه "لائیشا" می‌نوشت. زندگی سیاسی. آلونی در سال ۱۹۶۵ در فهرست حزب همسویی و اتحاد، ائتلافی از «ماپایی» و «احدوت هعفودا»، به کْنِسِت پیوست
از «ماپایی» و «احدوت هعفودا»، به کْنِسِت پیوست و متعاقباً شورای مصرف‌کنندگان اسرائیل را تأسیس کرد که به مدت چهار سال ریاست آن را بر عهده داشت. او در سال ۱۹۷۳ از حزب همسویی و اتحاد خارج شد و جنبش حقوق شهروندی را تأسیس کرد که به «راتس» معروف شد. این حزب از اصلاحات انتخاباتی، جدایی دین از دولت و حقوق بشر حمایت می‌کرد و در انتخابات ۱۹۷۳ کْنِسِت سه کرسی به دست آورد. راتس در ابتدا با آلونی به عنوان وزیر وزیر سیار به دولت تحت رهبری حزب همسویی و اتحاد پیوست، اما آلونی در اعتراض به انتصاب اسحاق رافائل به عنوان وزیر
در اعتراض به انتصاب اسحاق رافائل به عنوان وزیر ادیان، بلافاصله استعفا داد. «راتس» برای مدت کوتاهی با پیوستن نمایندهٔ مستقل آریه الیاف به جنبش حقوق مدنی یعاد مبدل شد، اما بلافاصله پس از آن به وضعیت سابق خود بازگشت. آلونی در طول دهه ۱۹۷۰ تلاش کرد تا گفت و گوی مداوم با فلسطینیان را به امید دستیابی به یک راه حل صلح پایدار آغاز کند. در طول جنگ ۱۹۸۲ لبنان، او مرکز بین‌المللی صلح در خاورمیانه را تأسیس کرد. در آستانه انتخابات ۱۹۸۴، راتس با صلح اکنون و «اردوگاه چپ اسرائیل» (معروف به شِلی) متحد شد تا تعداد نمایندگان
(معروف به شِلی) متحد شد تا تعداد نمایندگان خود را در کْنِسِت به ۵ کرسی افزایش دهد. در سال ۱۹۹۲، او راتس را به اتحاد با شینویی و ماپام هدایت کرد تا حزب جدید میرتس را تشکیل دهد که تحت رهبری او در انتخابات آن سال ۱۲ کرسی به دست آورد. آلونی در زمان اسحاق رابین وزیر آموزش و پرورش شد اما پس از یک سال به دلیل اظهارات صریح خود در مورد مسائل مذهبی مجبور به استعفا گردید. او همچنین به عنوان وزیر آموزش و پرورش، از تورهای سازمان‌دهی شده دانش‌آموزان دبیرستانی اسرائیلی به اردوگاه‌های کار اجباری هولوکاست انتقاد کرد، به
به اردوگاه‌های کار اجباری هولوکاست انتقاد کرد، به این دلیل که چنین بازدیدهایی جوانان اسرائیلی را به بیگانه‌هراسی‌های متجاوز و ملی‌گرا تبدیل می‌کند و مدعی شد که دانش‌آموزان «با پرچم‌های افراشته راهپیمایی می‌کنند، گویی برای فتح لهستان آمده‌اند». او کمی بعد مجدداً به عنوان وزیر ارتباطات و علوم و فرهنگ منصوب شد. پس از امضای توافق‌نامهٔ اسلو در سال ۱۹۹۳، آلونی احساسات خود را چنین ابراز کرد که این توافق‌ها نقطه عطف مثبتی در مقیاس تاریخی هستند: «احساس می‌کنم در ۲۹ نوامبر [تاریخ طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین]
نوامبر [تاریخ طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین] هستیم؛ ما آن زمان نمی‌دانستیم به سمت چه چیزی می‌رویم، اما می‌دانستیم که به سوی روزهای بزرگ پیش می‌رویم.» پس از قتل‌عام ۲۹ مسلمان در الخلیل در شهر الخلیل کرانه باختری در ۲۵ فوریه ۱۹۹۴، که توسط باروخ گلدشتاین انجام شد، آلونی خواستار اخراج مهاجران یهودی از شهرک‌های اسرائیلی الخلیل شد. پس از انتخابات کْنِسِت در سال ۱۹۹۶، که در آن حزب مرتس سه کرسی خود را از دست داد، آلونی از رهبری مرتس کنار گذاشته شد و یوسی سرید به عنوان جانشین او به عنوان رهبر حزب انتخاب شد. او
عنوان جانشین او به عنوان رهبر حزب انتخاب شد. او متعاقباً خود را از سیاست بازنشسته کرد. سال‌های آتی زندگی. در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۲ در برنامهٔ "دموکراسی نو!"، ایمی گودمن روزنامه‌نگار آمریکایی از آلونی پرسید: «اغلب وقتی در ایالات متحده آمریکا مخالفتی علیه سیاست‌های دولت اسرائیل ابراز می‌شود، مردم اینجا یهودی‌ستیز خوانده می‌شوند. پاسخ شما به آن چیست؟» آلونی در پاسخ گفت: «این ترفندی است که ما [اسرائیلی‌ها] استفاده می‌کنیم. وقتی کسی در اروپا از اسرائیل انتقاد می‌کند، پس ما هولوکاست را پیش می‌کشیم. وقتی در این
پس ما هولوکاست را پیش می‌کشیم. وقتی در این کشور [ایالات متحده آمریکا] مردم از اسرائیل انتقاد می‌کنند، پس حتماً یهودی‌ستیز هستند… برخی نگرش اسرائیلی‌ها این است که ˈاسرائیل، کشور من است؛ چه درست چه اشتباهˈو آنها آماده نیستند انتقاد بشنوند.» آلونی یکی از اعضای هیئت مدیره سازمان «ییش دین» بود، سازمانی که در سال ۲۰۰۵ تأسیس شد و بر حقوق بشر در سرزمین‌های اشغالی فلسطین تمرکز دارد. زندگی شخصی. شولامیت آلونی با همسرش، روون آلونی، سه پسر داشت: همسرش «روون آلونی» در سال ۱۹۸۸ درگذشت. شولامیت آلونی خداناباور بود.
در سال ۱۹۸۸ درگذشت. شولامیت آلونی خداناباور بود. جایزهٔ شولامیت آلونی. در سال ۲۰۱۸، جایزه شولامیت آلونی بنیان نهاده شد. این جایزه توسط بنیاد شولامیت آلونی، یک سازمان غیرانتفاعی که توسط گروهی از اعضای خانواده آلونی و متخصصان برجسته رسانه و فرهنگی برای این منظور ایجاد شده است، اعطا می‌شود. این جایزه که دارای یک بخش نقدی است هر سال در تئاتر یافا (معروف به تئاتر عبری-عربی) به سازندگان آثار فرهنگی (تئاتر، فیلم، شعر و نثر) به دو زبان عبری و عربی که آثارشان به ترویج حقوق بشر کمک کند، اعطا می‌شود. نخستین
به ترویج حقوق بشر کمک کند، اعطا می‌شود. نخستین دریافت‌کنندگان این جایزه در اولین دورهٔ آن، شامل رعنا ابوفریحه (جایزه فرهنگ عربی)، رناتا راز (جایزه فرهنگ عبری) و سامی میخائیل (جایزه یک عمر دستاورد) بودند. دریافت‌کنندگان جایزه دیگر عبارتند از آیات ابو شمیس برای فرهنگ عربی، و آخی‌نوعم نینی برای یک عمر دستاورد.
بورخا روزادا (؛ زادهٔ ) نقشه خوان رالی اهل اسپانیا است.
سباستین مارشال (؛ زادهٔ ) نقشه خوان، و راننده رالی اهل بریتانیا است.
کرگ درو (؛ زادهٔ ) نقشه خوان رالی اهل بریتانیا است.
فلوریان هاوت-لابوردت (؛ زادهٔ ) نقشه خوان رالی اهل کشور فرانسه است. او در مسابقات رالی کمک‌راننده پیر لوئی لوبت بوده است.
رَباب عبدالمحسن الکاظمی (۲۸ اوت ۱۹۲۰ – دسامبر ۱۹۹۸) شاعر و جراح دندانپزشک عراقی بود. به هنگام مهاجرت پدرش در قاهره به دنیا آمد. در اوایل جوانی شعر سرودن را آغاز کرد و آن را در روزنامه‌های «الاهرام» و «کوکب الشرق» منتشر می‌کرد. در آخرین روزهای بیماری و گوشه‌گیری پدر شاعرش، با او زندگی کرد که در سال ۱۹۳۵ درگذشت، شعرهای پدرش را پس از مرگش در دیوانی جمع‌آوری کرد و مقدمهٔ آن را نوشت. زندگی و پیشه. رباب الکاظمی در قاهره در ۲۸ اوت ۱۹۲۰ به دنیا آمد. پدرش عبدالمحسن الکاظمی، شاعر عراقی بود که در سال ۱۸۹۹ به مصر
الکاظمی، شاعر عراقی بود که در سال ۱۸۹۹ به مصر مهاجرت کرد، تا زمان مرگش در آنجا زیست و به دلیل مواضع ملی گرایانه‌اش از عراقِ عثمانی گریخته بود. مادرش عایشه دختر فعال تونسی محمود احمد الحسین بود که برای فرار از استعمار فرانسه در تونس به مصر سفر کرد.پدربزرگ مادری او، محمود احمد التونسی، یکی از ملی‌گرایانی بود که در دورهٔ استعمار فرانسوی کشته شد. رباب با هزینهٔ وزارت آموزش و پرورش عراق در مدرسهٔ شاهدخت فوزیه در قاهره تحصیل کرد. مادرش در هفت سالگی او و پدرش را در پانزده سالگی از دست داد. رباب پدرش را همراهی کرد
پانزده سالگی از دست داد. رباب پدرش را همراهی کرد و از شعر او الهام گرفت. از اوایل جوانی شعر می‌سرود و پدرش نمی‌خواست او در ادبیات فعالیت کند، اما او اصرار داشت که این کار را دنبال کند. بعدها پدرش او را تشویق نمود. رباب اشعار میهنی خود را در چندین روزنامه مصری مانند «الاهرام» و «کوکب الشرق» منتشر کرد. درگیر مسائل ملی شد. شعرهای پدرش را در مجموعه‌ای جمع‌آوری کرد و مقدمهٔ آن را نوشت که در سال ۱۹۷۸ چاپ شد. ویژگی شعر او قوت و غنای بیان بود و بیشتر اشعار او، میهنی و ملی‌گرایانه متأثر از پدرش بود که الگوی او به
و ملی‌گرایانه متأثر از پدرش بود که الگوی او به عنوان یک انسان و یک شاعر بود. او تمایلی به انتشار شعر و نثر خود نداشت. رباب الکاظمی با نویسندگان مشهور مصر آشنا شد، زیرا پدرش عبدالمحسن الکاظمی، روابط نزدیکی با شاعران داشت. در ژوئن ۱۹۳۵ برای شرکت در مراسم یادبود پدرش به بغداد دعوت شد و برای اولین بار از وطن اجدادش دیدن کرد. به قاهره بازگشت. در سال ۱۹۳۶ با حکمت احمد چادرچی، دیپلمات عراقی، ازدواج کرد. تحصیلات متوسطه خود را در ژوئن ۱۹۳۸ به پایان رساند. به دانشکدهٔ دندانپزشکی دانشگاه قاهره در سال ۱۹۴۶ پیوست و
دندانپزشکی دانشگاه قاهره در سال ۱۹۴۶ پیوست و تحصیلات خود را در دانشگاه اسکندریه به پایان رساند. برای تکمیل تحصیلات خود در رشتهٔ دندانپزشکی به پاریس سفر کرد و در سال ۱۹۵۰ مدرک خود را گرفت. سپس در سال ۱۹۵۳ از دانشگاه جورج تاون در واشینگتن مدرک تخصصی در دندانپزشکی اطفال دریافت کرد.در اوت ۱۹۵۴، به همراه همسرش که به عنوان مدیر کل بخش عرب در وزارت امور خارجه عراق کار می‌کرد، به عراق رفت. او به عنوان دندانپزشک در بیمارستان دانشجویان منصوب شد و در سال ۱۹۵۵ به ریاست بخش دندانپزشکی اداره بهداشت معارف ارتقا یافت.
بخش دندانپزشکی اداره بهداشت معارف ارتقا یافت. شوهرش در ژوئیه ۱۹۵۴ به عنوان مستشار به سفارت عراق در تونس منتقل شد، بنابراین او را به آنجا همراهی کرد.در تونس، او به مدت چهار سال برای مداوای مجروحان انقلاب الجزایر داوطلب شد. او در فوریه ۱۹۶۲ با انتقال همسرش به عنوان وزیر مختار در دیوان وزارتخانه و پس از آن انتصاب به بازرس کل خدمات خارجه، به بغداد بازگشت. حکمت الجادرجی در اکتبر ۱۹۶۲ بازنشسته شد. در اکتبر ۱۹۶۴، رباب کاظمی به عنوان دندانپزشک در بیمارستان کودکان عرب در بغداد منصوب شد. او همچنین به نقاشی علاقه‌مند
در بغداد منصوب شد. او همچنین به نقاشی علاقه‌مند شد و نقاشی‌هایش تحت تأثیر مکتب ابزورد قرار گرفت. برخی از نقاشی‌های او در نمایشگاهی در لیل فرانسه در سال ۱۹۶۶ فروخته شد. بین سالهای ۱۹۶۷ و ۱۹۶۹، او به بیمارستان الیرموک در بغداد منتقل شد. در این سال، شوهرش به شدت بیمار شد و او مجبور شد برای معالجه به بریتانیا برود، اما در ژوئیه ۱۹۷۰ در لندن درگذشت. رباب کاظمی در همان سال به بغداد بازگشت، اما موقتاً فلج شد که مجبور شد به لندن برگردد و برای درمان و نزدیک شدن به پسرش که در آنجا زندگی می‌کرد، بماند. هنگامی که
به پسرش که در آنجا زندگی می‌کرد، بماند. هنگامی که سلامتی او بهبود یافت، او چندین بار به کشورش، عراق سفر کرد، در هر دیدار، با خانواده و نویسندگان هم نسل خود ملاقات کرد، با آنها گفتگو کرد و رابطه خود را با آنها تقویت کرد. عبدالرحیم محمد اشعار و برخی از نوشته‌های منثور او را به نام «نامه‌ها یا جلسات» جمع‌آوری کرد و در کتاب خود با عنوان «رباب الکاظمی» در سال ۱۹۶۹ در نجف به چاپ رساند. شعر او در حدود هفتاد صفحه از این کتاب را شامل می‌شود و تاریخ اشعار به پیش از مرگ پدرش برمی‌گردد. رباب الکاظمی در دسامبر ۱۹۹۸ یا
پدرش برمی‌گردد. رباب الکاظمی در دسامبر ۱۹۹۸ یا ژانویه ۱۹۹۹ در لندن درگذشت. مجموعهٔ کامل ادبی او پس از مرگش در سال ۲۰۰۰ از سوی دار الحکمه در لندن چاپ شد. زندگی شخصی. او با حکمت احمد الجادرجی/چادرچی (۱۹۱۲ – ۱۹۷۰) در سال ۱۹۳۶ ازدواج کرد. پسری به دنیا آورد که از روی نام پدرش، او را عبدالمحسن نامید. در سال ۱۹۴۷ دختری به دنیا آورد که او را لُبنا نامید.
جنگ های هووخشتره با سکاها به نبرد های هووخشتره پادشاه بزرگ ماد بر علیه سکاها مربوط می شود که در جریان آنها هووخشتره شکست سختی بر دشمنانش وارد می کند.
مارک مارتی مورنو (زاده ۱ اکتبر ۱۹۶۶) یک نقشه خوان رالی اهل اسپانیا است. زندگینامه. او برای اولین بار در رالی قهرمانی جهان (WRC) به عنوان کمک راننده برای اوریول گومز در سال ۱۹۹۲ حضور پیدا کرد. در فصل 1999 ، او همکاری خود را با ژسوس پوراس و تیم کارخانه تیم رالی جهانی سیتروئن آغاز کرد. این ترکیب در تور دکورس ۱۹۹۹، پس از دیگر خودروی کیت سیتروئن سارا که توسط فیلیپ بوگالسکی هدایت می شد در رده دوم قرار گرفتند. پوراس و مارتی دو سال بعد اولین برد خود را در همان رویداد به دست آوردند. این اولین پیروزی سیتروئن سارا
به دست آوردند. این اولین پیروزی سیتروئن سارا دبلیوآرسی از ۳۲ پیروزی جهانی رالی بود.
رالی مونت کارلو ۲۰۲۱ (همچنین به عنوان هشتاد و نهمین رالی اتومبیلرانی مونت کارلو شناخته می‌شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین ۲۱ و ۲۴ ژانویه ۲۰۲۱ برگزار شد. این رالی هشتاد و نهمین دوره رالی مونت کارلو بود این رویداد همچنین اولین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۱، رالی قهرمانی جهان ۲ و رالی قهرمانی جهان ۳ بود. این رویداد در شهر گپ، اوت آلپ در بخش اتز-آلپ فرانسه برگزار شد. این رالی شامل ۱۴ مرحله ویژه بود که مسافت رقابتی را پوشش می‌داد.
ربه‌کا شوگر (؛ زادهٔ ) فیلم‌نامه‌نویس، آهنگساز، موسیقی‌دان، ترانه‌سرا، پویانما، تهیه‌کننده تلویزیونی، صداپیشه و کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر به خاطر خلق سریال کارتونی استیون یونیورس در کارتون نت‌ورک شهرت دارد که او را به اولین فرد غیر باینری تبدیل می‌کند که به‌طور مستقل، سریالی را برای یک شبکه تلویزیونی خلق نموده است؛ پیش از آشکارسازی و اعتراف به جنسیت کوئیر، شوگر به‌عنوان اولین زنی مطرح بود که این کار را انجام داده است. تا سال ۲۰۱۳، شوگر نویسنده و هنرمند استوری‌بُرد در مجموعه
۲۰۱۳، شوگر نویسنده و هنرمند استوری‌بُرد در مجموعه تلویزیونی انیمیشن وقت ماجراجویی بود. کار او بر روی این دو سریال هفت نامزدی جوایز امی ساعات پربیننده را برای او به ارمغان آورده است. شوگر دوجنس‌گرا غیر باینری و بی‌جنسیت است، که از ضمایر she/her و they/them استفاده می‌کند. کوئیر بودن شوکر الهام‌بخش او در تاکیدش بر اهمیت نمایندگی دگرباشان جنسی در هنر، به ویژه در سرگرمی کودکان و نوجوانان بوده است. اوایل زندگی. شوگر در محلهٔ سیلگو پارک هیلز در سیلور اسپرینگ، مریلند بزرگ شد. او به‌طور همزمان در دبیرستان
مریلند بزرگ شد. او به‌طور همزمان در دبیرستان مانتگامری بلیر و مرکز هنرهای تجسمی دبیرستان آلبرت انیشتین تحصیل کرد (جایی که در مسابقات بورسیهٔ ریاست جمهوری برای هنر به نیمه نهایی راه یافت و برنده جایزه معتبر هنرهای تجسمی ایدا اف. هایموویچ شهرستان مانتگامری شد) که هر دو در مریلند قرار دارند. هنگامی که در بلیر بود، او چندین کمیک (به نام «استریپ» برای روزنامه مدرسه‌شان تحت عنوان سلور چیپز) کشید که در مسابقه نوشتن و ویرایش انفرادی روزنامه مقام اول را برای داستان‌های مصور به دست آورد. «استریپ» از سال ۲۰۰۵ یک کمیک
مصور به دست آورد. «استریپ» از سال ۲۰۰۵ یک کمیک به چالش کشیدن خط مشی نمره‌دهی جدید در «مدارس دولتی شهرستان مونتگومری» را اجرا کرد. او سرانجام به مدرسه هنرهای تجسمی در نیویورک رفت. شوگر در رشته انیمیشن تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۹ با مدرک کارشناسی هنرهای زیبا فارغ‌التحصیل شد. شوگر در دوران تحصیل در مدرسه هنرهای تجسمی، فیلم‌های انیمیشن کوتاهی از جمله "جانی نودل‌نک" (۲۰۰۸) را کارگردانی کرد. در سال ۲۰۰۹، او "مجردها" را نوشت و کارگردانی کرد، که در آن، یان جونز-کوارتی، همکار همیشگی‌اش، به عنوان دستیار انیماتور، دستیار
همکار همیشگی‌اش، به عنوان دستیار انیماتور، دستیار جوهرزن و صداپیشه در این پروژه مشارکت کرد، در حالی که برادرش، استیون شوگر، به عنوان دستیار رنگ‌آمیزی همکاری کرد. او این فیلم را به عنوان پایان‌نامه خود ارائه کرد. به گفته راب، پدر شوگر، ربه‌کا شوگر و برادر کوچکترش استیون با چیزی که او «ظرافت طبع یهودی» می‌نامید، بزرگ شده‌اند و هر دو خواهر و برادر روشن کردن شمع حنوکا را با والدین خود از طریق اسکایپ مشاهده می‌کنند. زندگی شخصی. در فوریه ۲۰۱۶، یان جونز-کوارتی از طریق توییتر تأیید کرد که او و شوگر در یک رابطه
از طریق توییتر تأیید کرد که او و شوگر در یک رابطه عاشقانه بودند. در زمان انتشار توییت، این دو به مدت هشت سال با هم بودند. او افزود که آنها زمانی با هم آشنا شدند که شوگر در مدرسه هنرهای تجسمی در نیویورک بود. این دو هنرمند در ۴ دسامبر ۲۰۱۹ ازدواج کردند. در ژوئن ۲۰۱۶، شوگر در یک پانل کامیک-کان سن دیگو گفت که مضامین دگرباشان جنسی در "استیون یونیورس" تا حد زیادی بر اساس تجربه خود او به عنوان یک زن دوجنسه است. در مصاحبه‌ای در ژوئیه ۲۰۱۸ در ان‌پی‌آر، شوگر گفت که او به عنوان یک زن غیر باینری سریال "جواهرات" را خلق