payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نسبت به پیوند زناشویی بین مردان ایتالیایی و زنان اریتره‌ای نداشت. «در سال ۱۹۴۰، «قانون شماره ۸۲۲ مورخ ۱۳ مه ۱۹۴۰» (Norme relative ai meticci) ایتالیایی‌ها را از به رسمیت شناختن فرزندان آفریقایی‌ها و مشارکت در نگهداری از آنها منع کرد و به "meticci" جایگاه قانونی اتباع استعماری را اعطا نمود.» این مقررات، پایه ایدئولوژیک خود را در نوعی نژادپرستی بیولوژیکی یافتند که طبق آن اختلاط باعث انحطاط نژاد ایتالیایی می‌شد. در طول شصت سال استعمار در شاخ آفریقا، تخمین زده می‌شود که حداقل ۲۰ هزار "متیچی" یا «"مورتی"»
زده می‌شود که حداقل ۲۰ هزار "متیچی" یا «"مورتی"» (اصطلاحی تحقیرآمیز) متولد شدند و از این تعداد تنها پنج یا شش هزار نفر به رسمیت شناخته شدند. پس از جنگ جهانی دوم. پس از جنگ جهانی دوم، قوانین تغییر کردند. اریتره بخشی از اتیوپی مستقل شد و در رم مقرر شد که کسانی که در سرزمین‌های مستعمرات سابق متولد می‌شوند، «اگر به هر دلیلی بتوان به‌طور موجه باور کرد که یکی از والدین آنها شهروند ایتالیا است»، شهروند ایتالیا اعلام شوند. از دوران استقلال تا به امروز. قانون ایتالیایی مصوب سال ۱۹۹۲ در مورد «اصل خون» به کسانی که
مصوب سال ۱۹۹۲ در مورد «اصل خون» به کسانی که بتوانند ثابت کنند اجداد ایتالیایی دارند، تابعیت دوگانه اعطا می‌کند، که برای کسانی که نمی‌توانند شجره‌نامه خود را بازسازی کنند، بسیار دشوار است. بیش از ۳۰۰ نفر از نوادگان افرادی که تحت حکومت ایتالیا متولد شده‌اند، هنوز در سال ۲۰۲۱ از رئیس‌جمهور ماتارلا و دولت درخواست می‌کردند که جنایت نژادپرستی استعماری را به رسمیت بشناسند، جنایتی که جان هزاران ایتالیایی-اریتره‌ای را که در سرزمین مادری خود مورد تحقیر قرار می‌گرفتند، دقیقاً به این دلیل که توسط پدرانشان به رسمیت
دقیقاً به این دلیل که توسط پدرانشان به رسمیت شناخته نشده بودند، نشانه گرفته است. توافق‌نامه دوجانبه برای مدارس ایتالیایی. در ۲۵ مه ۲۰۲۰، اریتره به‌طور یکجانبه تصمیم به خروج از این توافق‌نامه گرفت و همچنین مجوز فعالیت مؤسسه آموزش عالی دولتی اسمره را لغو کرد. به گفته دولت اریتره، دلایل تعطیلی این مؤسسه با تصمیم دولت ایتالیا برای تعلیق فعالیت‌های آموزشی این مدرسه به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ مرتبط است. به گفته مقامات اریتره، این تصمیم خودسرانه و بدون مشورت قبلی با همتایان محلی گرفته شده و دانش‌آموزان و معلمان را
همتایان محلی گرفته شده و دانش‌آموزان و معلمان را در وضعیت بلاتکلیفی قرار داده است. علاوه بر این، در ژوئن ۲۰۲۰، وزارت آموزش و پرورش اریتره دانش‌آموزانی با ملیت اریتره‌ای را که قرار بود در امتحانات دولتی شرکت کنند، ممنوع کرد. این ممنوعیت بعداً لغو شد. یک اقدام دیپلماتیک شامل فارنسینا و پالازو چیگی در ماه ژوئن در تلاشی برای بهبود روابط بین دو کشور آغاز شد. در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۰، مارینا سرنی، معاون وزیر امور خارجه و همکاری‌های بین‌المللی، سفیر اریتره، فساهازیون، را برای توضیح در مورد از سرگیری فعالیت‌ها به حضور
را برای توضیح در مورد از سرگیری فعالیت‌ها به حضور پذیرفت. نخست‌وزیر جوزپه کونته نامه‌ای به ایسایاس آفورکی، رئیس‌جمهور اریتره، نوشت و او را به گفتگوی آشتی‌جویانه دعوت کرد. با وجود ابتکارات ایتالیا، دولت اریتره در مورد این موضوع اظهار نظری نکرده است. در ۳۱ اوت ۲۰۲۰، این مؤسسه توسط سفیر ایتالیا در اسمره، میشل کامروتا، با حکم احتیاطی تعطیلی موقت، تعطیل شد. روابط اقتصادی. کشاورزی، ماهیگیری، ساخت و ساز، نساجی و همچنین انرژی بخش‌هایی هستند که ارزش قابل توجهی برای تجارت بین این دو کشور دارند. دو دسته اصلی از
برای تجارت بین این دو کشور دارند. دو دسته اصلی از ذینفعان ایتالیایی در اریتره وجود دارند که بر اقتصاد اریتره تأثیر می‌گذارند، اگرچه نفوذ آنها نسبت به گذشته کمتر شده است. شرکت‌های کوچک و متوسط ایتالیایی حضور خود را در نیمه اول قرن بیستم تثبیت کردند. گروه دوم که سرمایه‌گذاری خود را بر تجارت و صنعت نساجی متمرکز می‌کنند، از کارآفرینان جدید تشکیل شده‌اند. ZaEr از گروه استارت آفریقا که در برگامو تأسیس شده است، با ۵۰۰ کارمند، بیشترین حجم سرمایه‌گذاری و نیروی انسانی را دارد. روابط اقتصادی بین ایتالیا و اریتره در
را دارد. روابط اقتصادی بین ایتالیا و اریتره در دوران استعمار. پادشاهی ایتالیا در دوران استعمار، منافع اقتصادی متعددی در اریتره، که در آن زمان بخشی از آفریقای شرقی ایتالیا بود، داشت. این منافع عمدتاً در استفاده از منابع طبیعی مستعمره و در درجه دوم در توسعه مستعمره، به ویژه در شاخ آفریقا به عنوان نقطه‌ای استراتژیک برای تجارت و ترانزیت کشتی‌ها در دریای سرخ بود.[ "" ] پادشاهی ایتالیا سیاست‌های لیبرالی را برای رشد اقتصاد اریتره اتخاذ کرد. بین سال‌های ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۶، واردات از اریتره سه برابر شد. محصولات متعددی در
واردات از اریتره سه برابر شد. محصولات متعددی در این دوره توسط پادشاهی ایتالیا وارد می‌شد که عمده‌ترین آنها پنبه و سیمان بود، اما تنباکو نیز وجود داشت. همچنین در این سال‌ها سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی بزرگی در خطوط راه‌آهن، مانند خطوط بین اسمره و مصوع، و ۳۶۰۰ انجام شد. کیلومترها جاده ساخته شد. دلایل روابط تجاری پایدار بین ایتالیا و اریتره در اوایل دهه ۱۹۹۰. تجارت بین ایتالیا و اریتره به دلیل منافع متقابل در ادغام آن جذاب بود. ایتالیا می‌توانست به کالاهای اریتره مانند نمک و ماهی، موز، انبه، پرتقال دسترسی داشته
مانند نمک و ماهی، موز، انبه، پرتقال دسترسی داشته باشد و به دریا دسترسی و کنترل داشته باشد، در حالی که اریتره برخلاف کشورهای همسایه خود، یک شریک تجاری پایدار پیدا می‌کرد. از جدول می‌توان دریافت که واردات کالاهای اریتره بسیار کمتر از ایتالیا بوده و این شکاف با گذشت زمان کاهش نیافته است. معماری ایتالیایی در اریتره. اریتره از سال ۱۸۹۰ تا ۱۹۴۱ مستعمره ایتالیا بود. در طول دوره استعمار و فاشیسم، معماران ایتالیایی کاخ‌ها، ویلاها، تئاترها، کلیساها، ایستگاه‌ها، سینماها و خانه‌های زیادی ساختند که هنوز هم شواهدی از
و خانه‌های زیادی ساختند که هنوز هم شواهدی از آنها وجود دارد. به‌طور خاص، پایتخت، اسمره، میزبان میراث هنری عظیمی است که قدمت آن به نیمه اول قرن بیستم برمی‌گردد. به همین دلایل، یونسکو در سال ۲۰۱۷ اسمره را به عنوان اولین مکان یونسکو در کشور شاخ آفریقا در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار داد. در طول اشغال ایتالیا، به ویژه در دوره فاشیسم، معماران ایتالیایی با آزمایش سبک‌های مختلف معماری مانند فوتوریسم، آرت دکو و خردگرایی، شهر را دوباره طراحی کردند. موسولینی قصد داشت یک مدل شهری ایده‌آل ایجاد کند که بتواند نماد
داشت یک مدل شهری ایده‌آل ایجاد کند که بتواند نماد دومین امپراتوری روم باشد که دیکتاتور می‌خواست آن را بازسازی کند. به همین دلایل است که موسولینی این شهر را رم کوچک آفریقا نامید. وظیفه طراحی مجدد شهر به معمار جوزپه پتاتزی سپرده شد. یکی از شناخته‌شده‌ترین طرح‌های او پمپ بنزین فیات تالیرو بود که در سال ۱۹۳۸ تکمیل شد. این نمونه‌ای از یک ساختمان به سبک فوتوریسم است، در واقع ایده حرکت که مشخصه فوتوریسم است، در شکل ساخت‌وساز قابل مشاهده است: یک برج مرکزی و دو بال جانبی وجود دارد که به تصویر یک هواپیما اشاره
بال جانبی وجود دارد که به تصویر یک هواپیما اشاره دارند. نمونه دیگری از سبک فوتوریسم و آرت دکو، ساختمان بانک جهانی، یک ویلای ایتالیایی ساخته شده در سال ۱۹۳۸ است.
مارگِریتا گویْداتچی (۲۵ آوریل ۱۹۲۱ – ۱۹ ژوئن ۱۹۹۲) شاعر و مترجم ادبی ایتالیایی بود. زندگی و پیشه. مارگریتا گویداتچی در فلورانس زاده شد. او در سال ۱۹۴۳ از دانشگاه فلورانس فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۴۷ به انگلستان و ایرلند سفر کرد. پس از ازدواج و نقل مکان به رم، این شاعر به‌مدت ده سال، از ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۵، زبان و ادبیات انگلیسی را در دبیرستان علمی (لیچه‌و شنتیفیکو) ایالتی کامیلو کاور تدریس کرد.گویداتچی در سال ۱۹۷۲ عنوان "لیبرا دوتسنتسا" («اجازه تدریس آزاد») در زبان و ادبیات انگلیسی را دریافت کرد و از ۱۹۷۵ تا
زبان و ادبیات انگلیسی را دریافت کرد و از ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۱، زبان انگلیسی و ادبیات آمریکایی را در دانشگاه ماچراتا و دانشگاه آزاد ماریا اس.اس. آسونتا وابسته به واتیکان تدریس کرد. گویداتچی به‌ویژه به‌خاطر ترجمه‌هایش از شاعران انگلیسی‌زبان به ایتالیایی شناخته می‌شود. از جمله، او موعظه‌های جان دان و شعرهای امیلی دیکینسون را به ایتالیایی برگردانده است. تی اس الیوت و الیزابت بیشاپ نیز از دیگر شاعرانی هستند که گویداتچی آثارشان را به زبان مادری‌اش ترجمه کرده است. در سال ۱۹۷۸، گویداتچی برای مجموعهٔ شعری خود با عنوان «تهی
گویداتچی برای مجموعهٔ شعری خود با عنوان «تهی و شکل‌ها» برندهٔ جایزهٔ ادبی بی‌لا پوزیا شد. او در سال ۱۹۸۶ به ایالات متحده آمریکا سفر کرد و در سال ۱۹۸۷ جایزهٔ کازرتا را برای مجموعهٔ کامل آثارش دریافت کرد. از جملهٔ دیگر جوایز ادبی‌ای که گویداتچی در طول زندگی‌اش کسب کرد می‌توان به این موارد اشاره کرد:جایزهٔ کاردوچّی (۱۹۵۷)؛ جایزهٔ چِپّو (۱۹۷۱)؛ جایزهٔ لِریچی (۱۹۷۲)؛ جایزهٔ گابّیچی (۱۹۷۴)؛ جایزهٔ سئانو (۱۹۷۶). پاپاراتزی. کاربرد انگلیسی کلمهٔ "پاپاراتزی" به ترجمهٔ مارگریتا گویداتچی از کتاب سفرنامهٔ نویسندهٔ
مارگریتا گویداتچی از کتاب سفرنامهٔ نویسندهٔ دورهٔ ویکتوریایی جورج گیسینگ با عنوان «در کنار دریای ایونی»، ۱۹۰۱ نسبت داده می‌شود. در کتاب گویداتچی با نام «در کرانه‌های ایونی»، ۱۹۵۷، شخصیتی به نام کوریولانو پاپاراتزو وجود دارد که صاحب یک رستوران است. نام این شخصیت بعدها توسط انیو فلایانو، فیلمنامه‌نویس فیلم فدریکو فلینی با عنوان "زندگی شیرین" انتخاب شد، که آن را از کتاب گویداتچی گرفته بود. تا اواخر دههٔ ۱۹۶۰، این واژه، معمولاً در قالب جمع ایتالیایی آن، یعنی paparazzi، وارد واژگان زبان انگلیسی شد و به‌عنوان
paparazzi، وارد واژگان زبان انگلیسی شد و به‌عنوان اصطلاحی عمومی برای عکاسان مزاحم و پیگیر چهره‌های مشهور به کار رفت. زندگی شخصی. گویداتچی در سال ۱۹۴۹ با جامعه‌شناس لوکا پینّا ازدواج کرد. آن دو در سال ۱۹۵۷ به رم نقل‌مکان کردند. همسرش در سال ۱۹۷۷ درگذشت و گویداتچی تا زمان مرگ خود در سال ۱۹۹۲ در رم زندگی کرد.
این مقاله به بررسی روابط دوجانبه بین کنیا و ایتالیا می‌پردازد. تاریخچه. روابط بین دو کشور همچنان صمیمانه است. در سال ۱۹۰۲ اولین مبلغان ایتالیایی به کنیا آمدند. وزیر امور خارجه ایتالیا، فرانکو فراتینی، در سال ۲۰۱۰ از کنیا بازدید کرد. نخست‌وزیر کنیا در سال ۲۰۰۹ از ایتالیا بازدید کرد. وزرای خزانه داری و کشاورزی کابینه کنیا نیز از ایتالیا بازدید کرده‌اند. در ژوئیه ۲۰۱۵، نخست‌وزیر ایتالیا، ماتئو رنتسی، یک سفر رسمی دو روزه به نایروبی داشت. در آنجا او مذاکرات دوجانبه‌ای با رئیس‌جمهور اوهورو کنیاتا انجام داد که
با رئیس‌جمهور اوهورو کنیاتا انجام داد که عمدتاً مربوط به تلاش‌های مشترک دو کشور در جنگ با تروریسم و سرمایه‌گذاری در کنیا بود. همکاری توسعه‌ای. اگرچه هر دو کشور در دهه ۱۹۳۰ روابطی داشتند، اما با امضای توافق‌نامه‌ای در سال ۱۹۸۵، روابط عمیق‌تری برقرار شد. این توافق‌نامه اولین توافق‌نامه دوجانبه بین کنیا و ایتالیا بود که همکاری در زمینه‌های فنی، اقتصادی و توسعه‌ای را پوشش می‌داد. بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۲۰۱۰، کنیا ۱۶٫۷ میلیارد کنیا (۱۶۰ میلیون یورو) به عنوان کمک توسعه‌ای از ایتالیا و ۵٫۲ میلیارد کنیا (۵۰ میلیون
توسعه‌ای از ایتالیا و ۵٫۲ میلیارد کنیا (۵۰ میلیون یورو) به صورت وام‌های کم‌بهره دریافت کرده است. زمینه‌های کلیدی همکاری کنیا و ایتالیا عبارتند از: در سال ۲۰۱۱، بیش از ۵۰ دانشجو برای تحصیل به ایتالیا رفتند و انتظار می‌رود این تعداد افزایش یابد. یک مؤسسه فرهنگی ایتالیایی در نایروبی، کنیا وجود دارد. پروژه سن مارکو. این پروژه ابتکاری از سوی دولت ایتالیا برای افزایش اکتشافات فضایی است. در کنیا، هر دو کشور برای ایجاد مرکز فضایی بروگلیو در مالیندی، شهرستان کیلیفی، همکاری کرده‌اند. این مرکز فضایی از سال ۱۹۶۴ فعال
همکاری کرده‌اند. این مرکز فضایی از سال ۱۹۶۴ فعال بوده است. روابط اقتصادی. در سال ۱۹۹۶ هر دو کشور توافقنامه‌ای در مورد ترویج و حمایت از سرمایه‌گذاری امضا کردند. کنیا سالانه کالاهایی به ارزش ۳٫۵ میلیارد شیلینگ کنیا (۳۳ میلیون یورو) به ایتالیا صادر می‌کند. علاوه بر این، ایتالیا نیز سالانه ۹٫۴ میلیارد شیلینگ کنیا (۸۹٫۳ میلیون یورو) کالا به این کشور صادر می‌کند. ایتالیا پس از آلمان و فرانسه، سومین بازار بزرگ گردشگری کنیا در اروپا است. ۸۲۰۰۰ گردشگر ایتالیایی در سال ۲۰۱۳ از کنیا بازدید کردند کنیا به عنوان نقطه
سال ۲۰۱۳ از کنیا بازدید کردند کنیا به عنوان نقطه دسترسی به بازارهای شرق آفریقا و یکی از بازارهای صادراتی اصلی ایتالیا در آفریقا در نظر گرفته می‌شود. ماموریت‌های دیپلماتیک. کنیا در رم سفارت دارد. این کشور همچنین در یونان، لهستان، قبرس و مالت نیز دارای نمایندگی است. ایتالیا نیز در نایروبی سفارت دارد.
راک انجلز آلبوم موسیقی‌متن فیلم ویدئویی به همین نام می‌باشد که بر اساس خط تولید اسباب‌بازی برتز ساخته شده‌است. این آلبوم در ۲۶ ژوئیهٔ سال ۲۰۰۵ از سوی هیپ‌او رکوردز منتشر گردید. تک‌آهنگ‌ها. «خیلی خوب» در ۲۲ اوت سال ۲۰۰۵ در استرالیا به‌عنوان نخستین تک‌آهنگ از آلبوم منتشر گردید. همچنین در ۵ سپتامبر در آلمان منتشر شد.
روابط ایتالیا و شیلی، به روابط فعلی و تاریخی بین جمهوری ایتالیا و جمهوری شیلی گفته می‌شود. رابطه بین شیلی و ایتالیا بر اساس سابقه طولانی ارتباطاتی است که در سطح سیاسی رخ داده است، اما همچنین به دلیل حضور یک جامعه مهم ایتالیایی در شیلی و شیلیایی‌ها در ایتالیا است. هر دو کشور عضو سازمان توسعه و همکاری اقتصادی و سازمان ملل متحد هستند. تاریخچه. در سال ۱۸۱۸، شیلی استقلال خود را از اسپانیا اعلام کرد. در همان زمان، ایتالیا از ایالت‌های مستقل ایتالیایی تشکیل شده بود. در سال ۱۸۵۷، پادشاهی ساردینیا و شیلی "پیمان
بود. در سال ۱۸۵۷، پادشاهی ساردینیا و شیلی "پیمان دوستی، تجارت و دریانوردی را" امضا کردند. در ژانویه ۱۸۶۴، شیلی ایتالیای تازه متحد را به رسمیت شناخت، زمانی که خوزه خواکین پرز، رئیس‌جمهور وقت شیلی، نامه‌ای در پاسخ به درخواست پادشاه ویتوریو امانوئله دوم برای به رسمیت شناختن آن ارسال کرد. ماه بعد، یک سفیر شیلی در دربار ایتالیا منصوب شد. بین سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۹۳۰ بیش از ۱۰۰۰۰ ایتالیایی به شیلی مهاجرت کردند که بیشتر آنها در سانتیاگو و والپارایسو ساکن شدند. در سال ۱۹۲۴، شاهزاده ایتالیایی اومبرتو از پیمونت (پادشاه
۱۹۲۴، شاهزاده ایتالیایی اومبرتو از پیمونت (پادشاه آینده اومبرتوی دوم) از شیلی بازدید کرد. سفر اصلی شاهزاده به شیلی (و دیگر کشورهای آمریکای جنوبی) بخشی از یک طرح سیاسی فاشیسم برای پیوند دادن ایتالیایی‌های ساکن خارج از ایتالیا با کشور مادرشان بود. در سال ۱۹۴۳ در طول جنگ جهانی دوم، شیلی روابط خود را با نیروهای محور (که شامل ایتالیا نیز می‌شد) قطع کرد و شهروندان کشورهای دشمن در اردوگاه پیساگوا به خاک سپرده شدند. در طول جام جهانی فوتبال ۱۹۶۲ که به میزبانی شیلی برگزار شد، دو روزنامه‌نگار ایتالیایی گزارشی بسیار
برگزار شد، دو روزنامه‌نگار ایتالیایی گزارشی بسیار توهین‌آمیز دربارهٔ این کشور نوشتند که متعاقباً در شیلی منتشر شد و در نهایت منجر به درگیری خشونت‌آمیزی شد که دو تیم در بازی‌ای که به «نبرد سانتیاگو» معروف شد، با یکدیگر روبرو شدند. در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳، دولت رئیس‌جمهور سالوادور آلنده دچار کودتای ژنرال آگوستو پینوشه، که توسط دولت ایالات متحده حمایت می‌شد، شد. اعلام شد که رئیس‌جمهور آلنده در طول کودتا خودکشی کرده است و ژنرال پینوشه دولت را به دست گرفت و رئیس‌جمهور جدید کشور شد. بلافاصله، رئیس‌جمهور پینوشه شروع
جدید کشور شد. بلافاصله، رئیس‌جمهور پینوشه شروع به دستگیری، شکنجه و اعدام پیروان رئیس‌جمهور آلنده کرد. در این مدت، هزاران شیلیایی به سفارتخانه‌های عمدتاً اروپایی و آمریکای لاتین در پایتخت شیلی پناه بردند. تقریباً ۷۰۰ شیلیایی و ایتالیایی برای پناهندگی به سفارت ایتالیا در سانتیاگو گریختند. در نوامبر ۱۹۷۴، جسد یک زن شیلیایی از روی دیوارهای سفارت ایتالیا پرتاب شد. این زن، لومی ویدلا، علائم آشکار شکنجه داشت. این یک ترفند از سوی دولت شیلی بود تا شایعات دروغین مبنی بر مرگ این زن در داخل دیوارهای سفارت منتشر کند و
بر مرگ این زن در داخل دیوارهای سفارت منتشر کند و به دروغ ادعا کند که پناهندگان او را به قتل رسانده‌اند تا بهانه‌ای برای افزایش فشار بر سفارتی باشد که چندین حامی ضد دولت در آن ساکن بودند. دولت ایتالیا به چندین نفر از پناهندگان کمک کرد تا سفارت را به مقصد آرژانتین ترک کنند و تعداد کمی از آنها در ایتالیا اسکان داده شدند. بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۹، ایتالیا سفیری در شیلی منصوب نکرد. در سال‌های اخیر، این رابطه هم در سطح سیاسی، تجاری و هم فرهنگی تشدید شده است. در سال ۲۰۰۲، شیلی یک توافقنامه تجارت آزاد با اتحادیه
سال ۲۰۰۲، شیلی یک توافقنامه تجارت آزاد با اتحادیه اروپا (که شامل ایتالیا نیز می‌شود) امضا کرد. در ژوئن ۲۰۱۵، میچل باچله، رئیس‌جمهور شیلی، سفری رسمی به ایتالیا داشت. در اکتبر ۲۰۱۵، ماتئو رنتسی، نخست‌وزیر ایتالیا، از شیلی بازدید کرد. توافق‌نامه‌های دوجانبه. هر دو کشور چندین توافقنامه امضا کرده‌اند، از جمله معاهده تجارت و دریانوردی (۱۹۱۱)؛ توافقنامه خدمت سربازی (۱۹۵۹)؛ توافقنامه همکاری اقتصادی، صنعتی و علمی (۱۹۹۴)؛ توافقنامه همکاری فنی و فرهنگی (۱۹۹۴)؛ توافقنامه ترویج و حمایت از سرمایه‌گذاری و پروتکل آن
ترویج و حمایت از سرمایه‌گذاری و پروتکل آن (۱۹۹۵)؛ توافقنامه همکاری در مبارزه با تروریسم، جرایم سازمان‌یافته و قاچاق مواد مخدر (۱۹۹۶)؛ توافقنامه همکاری فرهنگی و پروتکل‌های اجرایی آن (۱۹۹۷)؛ توافقنامه همکاری قطب جنوب (۲۰۰۱)؛ توافقنامه همکاری فنی و کمک متقابل بین پلیس شیلی و پلیس ایتالیا (۲۰۰۶)؛ معاهده کمک متقابل در امور کیفری (۲۰۱۱)؛ توافقنامه تولید مشترک سینمایی (۲۰۱۳)؛ توافقنامه همکاری در بخش دفاعی (۲۰۱۶)؛ توافقنامه حذف مالیات مضاعف در رابطه با مالیات بر درآمد و جلوگیری از فرار مالیاتی و پروتکل آن (۲۰۱۶)؛
و جلوگیری از فرار مالیاتی و پروتکل آن (۲۰۱۶)؛ توافقنامه کمک متقابل اداری برای پیشگیری، تحقیق و سرکوب تخلفات گمرکی (۲۰۱۷) و پیمان استرداد مجرمین (۲۰۱۷).
نبرد ساسنو (به انگلیسی: "Battle of Saseno") یک رویارویی دریایی میان جمهوری جنوا و جمهوری ونیز بود که در ۱۴ اوت ۱۲۶۴ میلادی در نزدیکی جزیرهٔ ساسنو (امروزه جزیره سازان در سواحل آلبانی) رخ داد. این نبرد بخشی از جنگ سنت سباس بود و پیامدهای اقتصادی و سیاسی گسترده‌ای برای ونیز داشت. پیش‌زمینه. از نیمهٔ قرن سیزدهم، ونیز و جنوا دو قدرت دریایی رقیب در مدیترانه بودند که بر سر دسترسی به بنادر شرقی، مسیرهای تجاری و نفوذ در مدیترانه شرقی رقابت می‌کردند. در ۱۲۵۶ جنگی طولانی میان دو جمهوری آغاز شد که به جنگ سنت سباس معروف
میان دو جمهوری آغاز شد که به جنگ سنت سباس معروف است. ونیز معمولاً از برتری دریایی برخوردار بود، بنابراین جنوا به راهبرد هدف گرفتن کاروان‌های تجاری ونیز روی آورد تا اقتصاد این رقیب را تضعیف کند. نیروها و فرماندهان. نیروی جنوا به فرماندهی سیمونه گریلو مأمور شد تا با کاروان‌های ونیزی مقابله کند. او با استفاده از شایعات و عملیات فریب، مسیر خود را به‌گونه‌ای نشان داد که گویی به سوی خاور مدیترانه می‌رود؛ در حالی‌که به طور پنهانی در نزدیکی سواحل آلبانی موضع گرفت. در سوی دیگر، کاروان ونیزی به فرماندهی میکله دوآرو
در سوی دیگر، کاروان ونیزی به فرماندهی میکله دوآرو شامل کشتی‌های باری و گالیون‌های تجاری بود که به سمت مشرق رهسپار بودند. جریان نبرد. در شب ۱۴ اوت ۱۲۶۴، ناوگان جنوا در نزدیکی جزیرهٔ ساسنو بر سر راه کاروان ونیز ظاهر شد. کشتی‌های سنگین ونیزی توان مقابله با گالی‌های سبک و پرتحرک جنوا را نداشتند. در نتیجه، بیشتر کشتی‌های کاروان به تصرف یا نابودی درآمدند. تنها ناو بزرگ روکافورتیس ("Roccafortis") توانست از حلقهٔ محاصره بگریزد و بار بخشی از نجات‌یافتگان را به همراه خود حمل کند. گفته می‌شود ارزش محموله‌هایی که جنوا
خود حمل کند. گفته می‌شود ارزش محموله‌هایی که جنوا به غنیمت برد، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ لیرهٔ جنوایی بود که ضربه‌ای جدی به اقتصاد ونیز وارد کرد. پیامدها. پیروزی جنوا در ساسنو اعتباری بزرگ برای این جمهوری به همراه داشت و ونیز را متحمل خسارت اقتصادی شدیدی کرد. با این حال، ونیز توانست دو سال بعد در نبرد ترپانی (۱۲۶۶) ناوگان جنوا را شکست دهد و تا حدی توازن قدرت را بازگرداند. در سطح دیپلماتیک، این نبرد بر روابط امپراتوری بیزانس و جنوا تأثیر گذاشت؛ زیرا امپراتور میکائیل هشتم پالئولوگوس نسبت به سیاست‌های جنوا محتاط‌تر شد
پالئولوگوس نسبت به سیاست‌های جنوا محتاط‌تر شد و زمینهٔ مذاکرات صلح میان طرفین فراهم گردید. اهمیت. نبرد ساسنو نمونه‌ای از تاکتیک‌های دریایی قرون وسطی است که در آن فریب، سرعت عمل و هدف‌گیری خطوط بازرگانی به اندازهٔ درگیری مستقیم اهمیت داشت. این نبرد همچنین نشان داد که ضربه به کاروان‌های تجاری می‌تواند پیامدهایی به مراتب سنگین‌تر از نبردهای صرفاً نظامی داشته باشد.
روابط ایتالیا و جمهوری دومینیکن، روابط دوجانبه بین جمهوری ایتالیا و جمهوری دومینیکن است. جمهوری دومینیکن سفارتخانه‌ای در رم و ایتالیا سفارتخانه‌ای در سانتو دومینگو دارد. تاریخچه. در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۱۹، اتاق بازرگانی ایتالیا و دومینیکن جلسه‌ای را برای بحث در مورد توسعه روابط تجاری و گردشگری بین ایتالیا و جمهوری دومینیکن برگزار کرد. آندره‌آ کانه‌پاری، سفیر ایتالیا در جمهوری دومینیکن، میزبان این جلسه با حضور چندین وزیر تجارت جمهوری دومینیکن بود. تجارت. بیش از ۴۰۰ میلیون دلار آمریکا محصولات، کالاها و خدمات بین
میلیون دلار آمریکا محصولات، کالاها و خدمات بین جمهوری دومینیکن و ایتالیا مبادله می‌شود. اتاق بازرگانی دومینیکن ایتالیا برای تقویت روابط تجاری بین دو کشور، به ویژه در صادرات و گردشگری، تأسیس شد. در سال ۲۰۱۹، ایتالیا ۳۳۸ میلیون دلار آمریکا به جمهوری دومینیکن صادر کرد که بیشترین صادرات آن جواهرات بود. جمهوری دومینیکن در همان سال ۶۴ میلیون دلار آمریکا به ایتالیا صادر کرد که بیشترین صادرات آن فروآلیاژها بود. مهاجرت. دومینیکنی‌های ایتالیا از دهه ۱۹۹۰ مهاجرت به ایتالیا را آغاز کردند. تا سال ۲۰۱۴، بیش از ۲۸۰۰۰
ایتالیا را آغاز کردند. تا سال ۲۰۱۴، بیش از ۲۸۰۰۰ دومینیکنی در ایتالیا زندگی می‌کردند که رایج‌ترین شهرها لا اسپتزیا، رم و میلان بودند. در سال ۲۰۱۸، بیش از ۶۰۰۰۰ دومینیکنی در ایتالیا وجود داشت که نیمی از آنها تابعیت داشتند و نزدیک به ۳۰۰۰۰۰ نفر در جمهوری دومینیکن با اصالت ایتالیایی بودند. بسیاری از دومینیکنی‌های ایتالیایی‌تبار گذرنامه ایتالیایی دارند.
تا زهره و بازگشت یک دابل آلبوم از خواننده-ترانه‌پرداز و پیانیست آمریکایی توری ایموس می‌باشد که در ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۹۹ منتشر گردید و پنجمین آلبوم استودیویی و نخستین آلبوم زندهٔ او به شمار می‌آید. دیسک اول با عنوان "زهره: گردش" از آزمایش‌های روزافزون ایموس رونمایی می‌نماید و عناصر الکترونیکا و تریپ هاپ را در برمی‌گیرد؛ تک‌آهنگ‌های «سرخوشی» (که در "بیلبورد" هات ۱۰۰ رتبهٔ ۹۱ را از آن خود ساخت)، «هزار اقیانوس»، «شکوهٔ دههٔ ۸۰» و «کنسرتینا» در این دیسک قرار دارند. بخش عمدهٔ دیسک دوم با نام "زهرهٔ زنده، همچنان در
بخش عمدهٔ دیسک دوم با نام "زهرهٔ زنده، همچنان در گردش" نیز طی تور پلاگد ۹۸ ضبط شد که به‌منظور پشتیبانی از آلبوم قبلی او با نام "از هتل دختر کر" برگزار شده بود.
اندونزی و ایتالیا در ۲۹ دسامبر ۱۹۴۹ روابط دیپلماتیک برقرار کردند ایتالیا تمایل زیادی برای بهبود روابط خود با اندونزی، به ویژه در زمینه درک بین فرهنگی و تجارت، نشان داده است. اندونزی موقعیت استراتژیک و نقش مهم ایتالیا را در میانه منطقه مدیترانه به رسمیت می‌شناسد، در حالی که ایتالیا روابط با اندونزی را ترجیح داده و اندونزی را به عنوان رهبر در جنوب شرق آسیا می‌بیند. روابط بین دو کشور نه تنها برای ایجاد پل ارتباطی بین دو جامعه منطقه‌ای؛ اتحادیه اروپا و آسه‌آن، بلکه به عنوان گفتگوی بین فرهنگی و بین ادیان نیز
بلکه به عنوان گفتگوی بین فرهنگی و بین ادیان نیز حیاتی است، زیرا اندونزی بیشترین جمعیت مسلمان را در جهان دارد و ایتالیا قلب مذهب کاتولیک است. اندونزی سفارتخانه‌ای در رم دارد که نزد مالت، قبرس، سان مارینو و سازمان‌های بین‌المللی مانند فائو، ایفاد، برنامه جهانی غذا و سازمان ملل متحد نیز معتبر است، در حالی که ایتالیا سفارتخانه‌ای در جاکارتا دارد. تاریخچه. کاشفان ایتالیایی از اولین اروپایی‌هایی بودند که به مجمع‌الجزایر اندونزی رسیدند. گزارش‌های پیشگامان، اطلاعات اولیه‌ای در مورد آسیا را برای کاشفان بعدی اروپایی
اولیه‌ای در مورد آسیا را برای کاشفان بعدی اروپایی فراهم کرد تا در طول عصر اکتشاف، آنها را دنبال کنند. در اواخر قرن سیزدهم، مارکو پولو در مسیر بازگشت از شرق آسیا، در سامودرا پاسای، آچه، سوماترای شمالی توقف کرد. در اوایل قرن چهاردهم، ماتیوسی، یک راهب فرانسیسکن، بین سال‌های ۱۳۱۸ تا ۱۳۳۰ از چندین مکان در اندونزی امروزی: سوماترا، جاوه و بانجارماسین در بورنئو بازدید کرد. او در گزارش خود، کاخ طلاکاری شده پادشاه جاوه و جنگ با قوبلای خان دودمان یوآن توصیف کرد. به‌طور خاص، ماتیوسی از دربار پادشاه ماجاپاهیت،
به‌طور خاص، ماتیوسی از دربار پادشاه ماجاپاهیت، جایانگارا، در تروولان بازدید کرد. روابط دیپلماتیک با به رسمیت شناختن جمهوری اندونزی توسط ایتالیا در ۲۹ دسامبر ۱۹۴۹ آغاز شد. نمایندگی رسمی اندونزی در رم در مارس ۱۹۵۲ تأسیس شد، در حالی که جمهوری ایتالیا نماینده رسمی خود را در جاکارتا در اکتبر ۱۹۵۲ تأسیس کرده بود. در دسامبر ۱۹۵۳، هر دو دولت توافق کردند که وضعیت نمایندگان خود در رم و جاکارتا را به سفارتخانه ارتقا دهند. بازدیدهای ایالتی. در سال ۱۹۹۷، نخست‌وزیر ایتالیا، رومانو پرودی، از اندونزی بازدید کرد و در سال
رومانو پرودی، از اندونزی بازدید کرد و در سال ۲۰۰۲، رئیس‌جمهور اندونزی، عبدالرحمن وحید، سفر رسمی خود را به ایتالیا انجام داد و پس از آن، رئیس‌جمهور مگاواتی سوکارنوپوتری در سال ۲۰۰۳ از ایتالیا بازدید کرد. وزرای امور خارجه دو کشور در مارس ۲۰۰۹ یادداشت تفاهمی برای تأسیس مجمع مشورتی دوجانبه امضا کردند. در ۲۳ و ۲۴ آوریل ۲۰۱۲، وزیر امور خارجه ایتالیا، جولیو ترسی، برای شرکت در اجلاس اتحادیه اروپا و آسه‌آن از اندونزی بازدید کرد. تجارت و سرمایه‌گذاری. در سال ۲۰۱۲، ارقام تجارت دوجانبه به ۴٫۵ میلیارد دلار آمریکا رسید.
تجارت دوجانبه به ۴٫۵ میلیارد دلار آمریکا رسید. دولت ایتالیا پیشنهاد اندونزی برای افزایش تجارت دوجانبه را بسیار جذاب توصیف می‌کند و هر دو کشور خاطرنشان کردند که زمینه برای رشد وجود دارد. گفتگوی بین فرهنگی و بین ادیان. ایتالیا به عنوان کشوری با بیشترین جمعیت مسلمان و دارای دولتی دموکراتیک که به تنوع ارزش می‌دهد، اندونزی را در تلاش‌هایش برای دستیابی به صلح جهانی از طریق گفتگوی بین ادیان در سال ۲۰۰۹ به خدمت گرفت. ایتالیا و اندونزی عزم خود را برای تلاش برای صلح در خاورمیانه و همچنین نگرانی در مورد حقوق بشر و
در خاورمیانه و همچنین نگرانی در مورد حقوق بشر و تعهد به مبارزه با تروریسم الهام گرفته از بنیادگرایی به اشتراک می‌گذارند. ایتالیا مکمل کیفیت تنوع فرهنگی اندونزی و نقش بالقوه آن برای تبدیل شدن به پلی بین غرب و اسلام است.
روابط ایتالیا و فیلیپین، روابط بین‌المللی و دوجانبه بین ایتالیا و فیلیپین است. روابط دوجانبه بین ایتالیا و فیلیپین در ۹ ژوئیه ۱۹۴۷ برقرار شد. تاریخچه. ایتالیایی‌ها حتی قبل از تشکیل کشور مدرن فیلیپین در این کشور حضور داشته‌اند. گفته می‌شود در دهه ۱۳۰۰ میلادی، راهب فرانسیسکن ایتالیایی، اودوریک اهل پوردنون، از پادشاهی کابولوآن (پانگاسینان یا فنگ-چیا-هسی-لان "馮嘉施蘭" به زبان چینی) بازدید کرده است. آنتونیو پیگافتا، وقایع‌نگار ایتالیایی، در طول سفر ماژلان از فیلیپین بازدید کرد. به همین ترتیب، زمانی که اسپانیا در
بازدید کرد. به همین ترتیب، زمانی که اسپانیا در ایتالیا قلمرو داشت. ایتالیایی‌هایی از ایتالیای تحت سلطه اسپانیا: سیسیل، ناپل و میلان؛ در دوران استعمار اسپانیا به فیلیپین مهاجرت کردند. سبک‌های معماری باروک سیسیلی و باروک زلزله فیلیپین به‌طور قابل توجهی بر یکدیگر تأثیر گذاشتند. فرماندار اسپانیایی پاناما، که زمانی ایتالیایی‌ها (جنوایی‌ها) را از جنوا پذیرفته بود، دون سباستین هورتادو د کورکوئرا، از قاره آمریکا به سمت غرب حرکت کرد و در فتح مناطق مسلمان‌نشین فیلیپین که آن را تحت سلطهٔ رئیس‌جمهور مسیحی زامبوانگا