payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به عنوان یک زن غیر باینری سریال "جواهرات" را خلق کرده است تا خودش را در قالب یک زن غیر باینری بیان کند. در اوت ۲۰۲۰، او گفت که «زن نیست» اما به دلیل شناخته شدن به عنوان اولین زنی که مستقلاً یک مجموعه تلویزیونی برای یک شبکه کارتون ساخته است، برای پنهان کردن این واقعیت احساس فشار کرده است. در اکتبر ۲۰۲۰، در آخرین کتاب مصور هنری "استیون یونیورس" شوگر گفت که دوست دارد هنگام نوشتن شخصیت‌های نمایش، تجربیات خود را «از طریق یک دیدگاه غیر باینری» در یک بافت و شرایط متفاوت قرار دهد. از سال ۲۰۲۲، شوگر با هر دو ضمایر
متفاوت قرار دهد. از سال ۲۰۲۲، شوگر با هر دو ضمایر "she/her" و "they/them" استفاده می‌شود. در مارس ۲۰۲۰، شوگر از دومین نامزدی سناتور برنی سندرز ریاست جمهوری حمایت کرد.
پنجاب () یک ناوچه بخار-بادبانی دارای چرخ‌های پارویی بود که برای نیروی دریایی هند تحت اداره کمپانی هند شرقی ساخته شد. این کشتی در کارخانه کشتی‌سازی بمبئی توسط کورسِت‌جی رستم‌جی و بر اساس طراحی الیور لاینگ ساخته شد. پس از به آب‌اندازی در ۲۱ آوریل ۱۸۵۴، در بمباران بوشهر طی جنگ ایران و انگلستان شرکت داشت. پس از ادغام نیروی دریایی هند در نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا، این کشتی به‌عنوان مازاد بر نیاز فروخته شد. "پنجاب" توسط مالک خطوط کشتیرانی جوک ویلیس خریداری شد، نام آن به The Tweed تغییر یافت و به‌طور کامل به
نام آن به The Tweed تغییر یافت و به‌طور کامل به کشتی بادبانی تبدیل شد. در ۱۸ ژوئیه ۱۸۸۸، کشتی در نزدیکی خلیج الگوا دچار سانحه و دکل‌های آن شکسته شد. کشتی به ساحل کشیده شد، اما در اثر طوفان بعدی به گل نشست و آسیب آن غیرقابل تعمیر تشخیص داده شد. ویلیس این کشتی را بسیار سریع می‌دانست. اگرچه "توئید" برای تجارت چای بیش از حد بزرگ بود، اما او سه کشتی کلیپر را بر اساس طراحی بدنه آن سفارش داد: "کاتی سارک"، "بلک‌ادر" و "هالووین". طراحی و ساخت. "پنجاب" یکی از دو ناوچه آخری بود که برای نیروی دریایی هند ساخته شد و
آخری بود که برای نیروی دریایی هند ساخته شد و خواهرکشتی آن، "Assaye"، نیز هم‌زمان ساخته شد. "پنجاب" در مجموع کمی طولانی‌تر از "آسایی" بود و یک ماه دیرتر به آب انداخته شد. طراحی این کشتی به الیور لاینگ نسبت داده می‌شود، اما باور بر این است که از خطوط طراحی یک ناوچه قدیمی فرانسوی الهام گرفته شده است. استادکار کشتی‌ساز در این کارخانه، کورسِتجی روستومجی، پنجمین نسل از خانواده‌ای بود که این کارخانه را اداره می‌کرد و به ساخت کشتی‌های مستحکم و سریع شهرت داشت. این کشتی‌ها به‌طور کامل از چوب ساج مالابار ساخته شدند.
به‌طور کامل از چوب ساج مالابار ساخته شدند. هر کشتی دارای دو موتور کمکی بود که یک چرخ پارویی در هر طرف بدنه را به حرکت درمی‌آورد. اگرچه این سیستم امکان حرکت در برابر باد را فراهم می‌کرد، اما چرخ‌های پارویی هنگام استفاده از بادبان باعث کاهش سرعت کشتی می‌شدند. در این دوره، به‌دلیل هزینه بالا و دشواری تأمین زغال‌سنگ، معمولاً زغال را برای استفاده‌های موردی ذخیره می‌کردند. تجهیز کامل کشتی به‌دلیل انتظار برای دریافت موتورهای ارسالی از بریتانیا با تأخیر مواجه شد. در ۱ نوامبر، بمبئی درگیر یک طوفان شدید شد که سقف
در ۱ نوامبر، بمبئی درگیر یک طوفان شدید شد که سقف ساختمان‌ها را کند، پنج کشتی بادبانی، سه کشتی بخار و ۱۴۲ کشتی کوچک دیگر را به ساحل کوبید. "Assaye" در این طوفان بوسپریت خود را از دست داد، که در اثر برخورد به دیوارهای قلعه شکسته شد. تاریخچه در هند. در جنگ کریمه. فرمانده نخستین این کشتی، جان و. یانگ، در ۲ ژانویه ۱۸۵۵ فرماندهی آن را بر عهده گرفت. در این زمان، بریتانیا در جنگ با روسیه بود و کشتی مأمور شد که نیمی از هنگ دهم هوسارها را به کریمه منتقل کند تا در محاصره سباستوپول شرکت کنند. در شش روز، کشتی برای حمل
سباستوپول شرکت کنند. در شش روز، کشتی برای حمل ۲۵۰ اسب تجهیز شد. در ۹ ژانویه، به‌همراه ناوچه بخار "Aukland"، کشتی بخار "Victoria" و کشتی بادبانی "Sultan" که باقی هنگ را حمل می‌کرد، به سوی سوئز حرکت کرد. یک گروه دیگر از کشتی‌ها شامل "Queen", "Precursor", "Earl of Claire", "Earl Grey" و "Jessica" نیز بخشی از هنگ دوازدهم لانسرها را از بمبئی منتقل کردند، در حالی که بخش دیگری از این هنگ توسط "Assaye" و "Semiramis" از مانگالور حمل شد. "پنجاب" به‌عنوان یک کشتی سریع شناخته شد و مجبور بود برای هماهنگ شدن با دیگر
شناخته شد و مجبور بود برای هماهنگ شدن با دیگر کشتی‌ها، بخشی از بادبان‌های خود را ببندد و از نیروی بخار استفاده نکند. فرمانده یانگ و افسر اول، ستوان وورسلی، در گزارش‌های جنگی به‌دلیل کارآمدی خود در عملیات حمل‌ونقل ذکر شدند. در جنگ ایران و انگلیس. در ۱۱ مه، فرمانده مونتریو به‌عنوان فرمانده منصوب شد، اما چون او همچنین مسئول امور بندری بود، فرماندهی عملی به ستوان الکساندر فولرتون واگذار شد. "پنجاب" بخشی از یک ناوگان ۹ کشتی جنگی به فرماندهی دریاسالار سر هنری لیک بر عرشه "Assaye" بود که مأموریت داشت نیرویی را در
بر عرشه "Assaye" بود که مأموریت داشت نیرویی را در خلیج هلیله پیاده کند تا در جنگ ایران و انگلیس شرکت کند. شش کشتی بخار و ۲۳ کشتی بادبانی نیز برای انتقال ۵۶۷۰ سرباز، ۳۷۵۰ غیرنظامی، ۱۱۵۰ اسب و ۴۳۰ گاو بارکش به این عملیات اختصاص داده شدند. نیروی اصلی در حدود ۱۰ نوامبر از بمبئی حرکت کرد و در ۲۴ نوامبر به سایر نیروها در نزدیکی بندر عباس پیوست. نیروها در ۶ دسامبر تحت پوشش آتش توپخانه کشتی‌های جنگی در ساحل پیاده شدند. عملیات به‌دلیل کمبود قایق‌های پیاده‌سازی توپخانه و حیوانات با مشکلاتی مواجه شد، اما در مدت دو
و حیوانات با مشکلاتی مواجه شد، اما در مدت دو روز، یک پایگاه ساحلی ایجاد شد و نیروها به سمت روستا و قلعه ریشهر، در فاصله ۴٫۵ مایلی، پیشروی کردند. جنگ به‌صورت خانه‌به‌خانه ادامه یافت، اما نیروهای ایرانی در ۹ دسامبر از روستا عقب‌نشینی کردند. صبح روز بعد، حمله به بوشهر آغاز شد. کشتی‌های جنگی تا حد ممکن به ساحل نزدیک شدند تا شهر را گلوله‌باران کنند، اما در زمان عقب‌نشینی، برخی از کشتی‌ها به‌دلیل جزر و مد به گل نشستند. توپخانه مدافعان عموماً قدرت کمتری داشت، اما برخی از کشتی‌های نزدیک آسیب دیدند. پرچم بریتانیا
برخی از کشتی‌های نزدیک آسیب دیدند. پرچم بریتانیا در ساعت ۵:۳۰ عصر بر فراز اقامتگاه برافراشته شد و فرماندار بوشهر و زندانیان مهم به عرشه "پنجاب" منتقل شدند. "پنجاب" و "Assaye" سپس به بمبئی بازگشتند. در مسیر بازگشت، خبری مبنی بر تجمع ۳۰۰۰ نیروی ایرانی برای حمله به پایگاه کیش دریافت شد. دو کشتی مسیر خود را تغییر دادند و نیروی گردآمده را گلوله‌باران کردند. سپس، زندانیان به "Assaye" منتقل شدند و "پنجاب" برای دفاع از کیش باقی ماند. شورش هند در ۱۸۵۷. در طول شورش هند (۱۸۵۷), "پنجاب" نیروهایی را برای سرکوب یک
هند (۱۸۵۷), "پنجاب" نیروهایی را برای سرکوب یک مستعمره شورشی جابه‌جا کرد. بخشی از خدمه این ناوچه در مأموریت‌های زمینی شرکت کردند. بین ۲۵ مه تا ۱۴ ژوئن، کشتی در کلکته برای دستگیری آخرین نواب اوده، واجد علی شاه، فعالیت داشت و در ۲۲ نوامبر ۱۸۵۷، از شهر داکا در برابر نیروهای شورشی محافظت کرد. بازسازی و تغییر نام به "توئید". در سال ۱۸۶۲، نیروی دریایی تصمیم گرفت که هر دو کشتی "پنجاب" و "Assaye" را جایگزین کند. در ۸ فوریه، "Punjaub" و در ۳۱ مارس، "Assaye" به سوی انگلستان حرکت کردند. پس از رسیدن، مشخص شد که این
انگلستان حرکت کردند. پس از رسیدن، مشخص شد که این کشتی‌ها برای نیروی دریایی سلطنتی مازاد بر نیاز هستند و در سال ۱۸۶۳ به مالک جدید، جان «جوک» ویلیس، فروخته شدند. ویلیس، تاجر برجسته کشتی‌رانی و بنیان‌گذار شرکت جان ویلیس و پسران در لندن بود که با نام «خط کشتی‌رانی جوک ویلیس» نیز شناخته می‌شد. جوک ویلیس "آسایی" را با سود فروخت و "پنجاب" را به یک کلیپر تبدیل کرد. او موتورهای کشتی را از آن خارج کرده و نام آن را به "The Tweed" تغییر داد که برگرفته از رود توئید در زادگاهش، برویک‌شر در مرز اسکاتلند و انگلستان بود.
زادگاهش، برویک‌شر در مرز اسکاتلند و انگلستان بود. همچنین، برای این کشتی یک مجسمه جدید در جلوی کشتی طراحی شد که شخصیت "Tam O'Shanter" از شعر رابرت برنز را نشان می‌داد. این کلیپر جدید، به همراه "Assaye" و "Cospatrick"، در ماه مه ۱۸۶۴ توسط دولت بریتانیا برای کابل‌گذاری تلگراف در خلیج فارس استخدام شد. جوک ویلیس سپس "The Tweed" را به یکی از ماهرترین افسرانش، کاپیتان ویلیام استوارت، سپرد که توانست بهترین عملکرد را از این کشتی بگیرد. از سال ۱۸۶۳ تا ۱۸۷۷، "The Tweed" سفرهای متعددی بین لندن و مستعمرات انجام داد،
سفرهای متعددی بین لندن و مستعمرات انجام داد، رکوردهایی را شکست و سود زیادی برای شرکت به ارمغان آورد.
لوئیزا نوی‌باوئِر (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نویسنده و کنشگر جنبش اقلیمی اهل آلمان است. او یکی از سازمان‌دهندگان اصلی اعتصاب مدارس برای اقلیم در آلمان است، کشوری که این جنبش در آن معمولاً تحت نام فرعی «جمعه‌ها برای آینده» شناخته می‌شود. او از یک سیاست اقلیمی حمایت می‌کند که با توافق پاریس مطابقت داشته و حتی از آن پیشی می‌گیرد و مهار رشد را تأیید کند. نوی‌بائر یکی از اعضای اتحاد اتحاد ۹۰/سبزها و جوانان سبز است. او در سال ۲۰۲۵ کتابی تحت عنوان "اگر شجاع باشیم چه؟" منتشر کرد. زندگی‌نامه. نوی‌باوئر در هامبورگ متولد
منتشر کرد. زندگی‌نامه. نوی‌باوئر در هامبورگ متولد شد و کوچک‌ترین عضو خانواده‌ای متشکل از چهار خواهر و برادر است. مادرش پرستار است. مادربزرگش داگمار ریمتسما (متولد ۱۹۳۳ به نام دوشیزگی داگمار فون هانیش) چند سالی همسر فایکو ریمتسما مالک امپراتوری سیگار ریمتسما بود و در جنبش ضدهسته‌ای دهه ۱۹۸۰ مشارکت داشت. او ذهن لوئیزا نوی‌باوئر را نسبت به مشکلات اقلیمی حساس کرد و سهم خود را از شرکت تعاونی دی تاگس‌تسایتونگ به او بخشید. دو تن از سه خواهر و برادر بزرگ‌تر نوی‌بائِر در لندن زندگی می‌کنند. دخترعموی او کارلا
در لندن زندگی می‌کنند. دخترعموی او کارلا ریمتسما نیز یک فعال اقلیمی است. نوی‌باوئر در محلهٔ ایزربرووک هامبورگ بزرگ شد و دیپلم دبیرستان خود را در سال ۲۰۱۴ در گومنازیوم ماریون-دونهوف در محله ثروتمندنشین بلانکنز به پایان رساند. در سال پس از فارغ‌التحصیلی، او برای یک پروژه کمکی توسعه در تانزانیا مشارکت داشت و در یک مزرعهٔ کشاورزی ارگانیک در انگلستان کار کرد. در سال ۲۰۱۵ تحصیل در رشته جغرافیا را در دانشگاه گوتینگن آغاز کرد. او یک ترم را هم در خارج از کشور و در کالج دانشگاهی لندن گذراند و بورسیه تحصیلی از دولت
کالج دانشگاهی لندن گذراند و بورسیه تحصیلی از دولت آلمان و بنیاد هاینریش بل، وابسته به اتحاد ۹۰/سبزها دریافت کرد. نوی‌باوئر در سال ۲۰۲۰ تحصیلات خود را با مدرک کارشناسی علوم به پایان رساند. نوی‌باوئر از سال ۲۰۱۶ سفیر جوانان سازمان مردم‌نهاد ONE بوده است. او همچنین برای بنیاد حقوق نسل‌های آینده، 350.org، بنیاد جایزه زیست صحیح کارزار "بدون سوخت‌های فسیلی" و پروژه گرسنگی فعال بود. با کارزار "محروم کنید! پول خود را بیرون بکشید!" دانشگاه گوتینگن را مجبور به توقف سرمایه‌گذاری در صنایعی کرد که با زغال سنگ، نفت یا
سرمایه‌گذاری در صنایعی کرد که با زغال سنگ، نفت یا گاز درآمد کسب می‌کنند. لوئیزا نوی‌باوئر سازمان‌دهنده و سخنگوی اولین اعتصاب مدارس برای اقلیم در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۸ بود که از هشتگ رسانه‌ای #جمعه برای آینده نیز استفاده کرد. انتقادها. نوی‌باوئر پوشش مطبوعاتی منفی برای پروازهای گذشته خود به کشورهای سراسر جهان دریافت کرد. او پاسخ داد که هرگونه انتقاد از استفاده شخصی او (از سوخت‌های فسیلی) توجه‌ها را از مسائل ساختاری و سیاسی بزرگتر منحرف می‌کند. او همچنین گفت، این نوع انتقاد بیانگر یک تضاد نسلی و یک مسئله قدرت است
انتقاد بیانگر یک تضاد نسلی و یک مسئله قدرت است که رفتارهای اکولوژیکی خصوصی را در برابر مسائل سیاسی بزرگتر، مانند افزایش سطح کاز CO2 و میزان کلی سفرهای هوایی قرار می‌دهد. او خودش اعتراف کرد که عمدتاً گیاهخواری می‌کند کمتر از گذشته از هواپیما اسافاده می‌کند و پروازهایش گذشته اش را به طریقی جبران می‌کند. الکساندر اشتراسنر، استاد کمکی علوم سیاسی در دانشگاه رگنسبورگ، او را متهم کرد که از اصطلاح «پیرمرد سفیدپوست» به عنوان مترادف برای افرادی با عقاید مختلف برای بی‌اعتبار کردن چنین افرادی استفاده می‌کند. در سال
بی‌اعتبار کردن چنین افرادی استفاده می‌کند. در سال ۲۰۲۴، زمانی که روزنامه‌نگار یان فلایشهاوئر در مورد تجربه‌اش از انجام مصاحبه با نوی‌باوئر سخن گفت، او را ترکیبی از «دختری از طبقه بالای جامعه»، «نگرشِ همه چیز را می‌دانم» و «کازمو-مامبو-جامبو» را «آدم خاص» و «به‌طور منحصر به فرد، تحمل ناپذیر» توصیف کرد.
جام فراترنیداد ۱۹۷۹ نهمین دوره جام فراترنیداد بود، رقابت فوتبال برای باشگاه‌های آمریکای مرکزی که توسط اونکاف برگزار شد. گروه ۱. نتایج. ---- گروه ۲. نتایج. ----
مارگاریتا سالاس فالگوئراس (؛ – ) دانشمند، پژوهشگر پزشکی و مؤلف در زمینه‌های بیوشیمی و ژنتیک مولکولی بود. او زیست‌شناسی مولکولی را در اسپانیا توسعه داد و همچنین به عنوان دانشیار افتخاری شورای ملی پژوهش اسپانیا در مرکز زیست‌شناسی سِوِرو اوچوآ (UAM) در دانشگاه مستقل مادرید فعالیت نمود. در سال ۲۰۱۶ او نخستین زنی بود که نشان اچه‌گارای را دریافت کرد که توسط «آکادمی سلطنتی علوم اثباتی، فیزیکی و طبیعی» (Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales) به او اعطا شد. «ویروس باکتریایی فی۲۹ دی‌ان‌ای پلیمراز» که
شد. «ویروس باکتریایی فی۲۹ دی‌ان‌ای پلیمراز» که سالاس آن را کشف کرد، توسط شورای ملی پژوهش اسپانیا به عنوان پردرآمدترین حق ثبت اختراع در اسپانیا شناخته شد. مجموعهٔ کارهای او، همان‌طور که در نشریهٔ "لوکال" در سال ۲۰۱۹ توصیف شد، موجب اختراع «روشی سریع تر، ساده‌تر و قابل اعتمادتر برای تکثیر مقادیر کمی از دی‌ان‌ای به مقادیر کافی برای آزمایش کامل ژنومی» شد. او نخستین زن علمی بود که تا کنون به عضویت آکادمی سلطنتی اسپانیا درآمد. اندکی قبل از مرگش، جایزه مخترع برتر اروپا در سال ۲۰۱۹ به او اهدا شد. سالاس توسط پادشاه
در سال ۲۰۱۹ به او اهدا شد. سالاس توسط پادشاه خوآن کارلوس یکم در تابستان ۲۰۰۸ با اهدای لقب موروثی مارکیز کانرو به جمع اشراف اسپانیایی پیوست. او در طول فعالیت خود در دانشگاه به بیش از ۴۰ دانشجوی دکترا مشاوره داد و بیش از ۲۰۰ مقاله علمی منتشر کرد. او مدافع صریح زنان و فلسفه علم فمینیستی بود. زندگی‌نامه. مارگاریتا سالاس فالگوئراس در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۸ در کانرو، یکی از بخش‌های بالدس آستوریاس در اسپانیا به دنیا آمد. او دختر خوزه سالاس مارتینِس (۱۹۰۵–۱۹۶۲)، دکتر روان‌پزشکی بود که بر او تأثیر گذاشت و علاقه او را به
بود که بر او تأثیر گذاشت و علاقه او را به علم تشویق کرد، و مارگاریتا فالگوئراس گاتل (۱۹۱۲/۱۹۱۳–۲۰۱۴)، یک معلم مدرسه. او دو برادر داشت که آنها نیز دانشمند بودند: خوزه سالاس فالگوئراس (۱۹۳۷–۲۰۰۸) و ماریا لوئیزا «ماریسا» سالاس فالگوئراس. در شانزده سالگی برای انجام کنکور ورودی شیمی و پزشکی به مادرید رفت. او وارد دانشکده شیمی شد و در تابستان ۱۹۵۸ با سِوِرو اوچوآ آشنا شد که روی حرفه او تأثیر گذاشت و او را به سمت بیوشیمی سوق داد. او از دانشگاه کمپلوتنسه مادرید با مدرک کارشناسی شیمی فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۶۳
مدرک کارشناسی شیمی فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۶۳ مدرک پی‌اچ‌دی را با راهنمایی آلبرتو سولز (از شورای تحقیقات ملی اسپانیا) دریافت کرد. پس از پایان رسالهٔ دکترا، او در اوت ۱۹۶۴ به همراه همسرش «اِلادیو وینیوئلا»، که در سال ۱۹۶۳ با او ازدواج کرد، به ایالات متحده آمریکا سفر کرد تا با سِوِرو اوچوآ کار کند. در بازگشت به اسپانیا، سالاس و همسرش آزمایشگاهی برای پژوهش در زمینهٔ زیست‌شناسی مولکولی در مرکز تحقیقات بیولوژیکی مادرید تأسیس کردند. وینیوئلا در سال ۱۹۷۰ زمینه تحقیقاتی متفاوتی را آغاز کرد و در مورد ویروس طاعون
متفاوتی را آغاز کرد و در مورد ویروس طاعون آفریقایی مطالعه کرد، تا سالاس بر اساس شایستگی‌های علمی خود شناخته شود. سالاس از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۹۲ استاد ژنتیک مولکولی در دانشکده شیمی دانشگاه کمپلوتنسه مادرید بود. او همچنین از سال ۱۹۷۴ استاد مرکز بیولوژی مولکولی سِوِرو اوچوآ در مادرید شد و مابین سال ۱۹۹۲ تا ژانویه ۱۹۹۴، مدیر آن مرکز پژوهشی بود. او از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ رئیس انجمن بیوشیمی اسپانیا (SEBBM) بود. وی سپس به عنوان مدیر بنیاد تحقیقات زیست‌پزشکی در بیمارستان گرگوریو مارانیون (۲۰۰۱–۲۰۰۴) و مؤسسه اسپانیا
گرگوریو مارانیون (۲۰۰۱–۲۰۰۴) و مؤسسه اسپانیا (۱۹۹۵–۲۰۰۳) خدمت کرد. او یکی از کسانی بود که سبب ترویج پژوهش‌های بیوشیمی و زیست‌شناسی مولکولی در اسپانیا بود. او استاد افتخاری شورای ملی پژوهش اسپانیا در زمینه زیست‌فناوری و عضو فرهنگستان هنر و علوم آمریکا و آکادمی ملی علوم ایالات متحده بود. در ۷ نوامبر ۲۰۱۹، او به‌دلیل عارضه یک بیماری گوارشی که قرار بود تحت عمل جراحی قرار گیرد، بر اثر ایست قلبی درگذشت.
سازدهنی بلوز فیلمی ژاپنی در سبک یاکوزایی به کارگردانی تاکاشی میکه محصول سال ۱۹۹۸ است. بازخورد. کریس دژاردینز، نویسنده آمریکایی، در کتاب چاپ‌شده به سال ۲۰۰۵ "استادان قانون‌شکن سینمای ژاپن" () می‌نویسد: «یک فیلم واقعاً فوق‌العاده، "سازدهنی بلوز" یکی از بهترین‌های میکه باقی می‌ماند؛ یک فیلم بسیار خوب تحقق‌یافته و از نظر احساسی تأثیرگذار.»
گاگیک زالیکی ماناسیان (؛ زادهٔ ) یک لغت‌شناس و کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۹ آوریل ۲۰۱۱ تا تاریخ سمت عضویت شورای عمومی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۶ اوت ۱۹۵۵ در روستای گارنی به دنیا آمد و از دانشکده لغت‌شناسی دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۷۹) و دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۲۰۰۶) فارغ‌التحصیل شد. وی در اتحادیه نویسندگان ارمنستان، وزارت دفاع جمهوری ارمنستان و فعالیت می‌کند. وی همچنین برنده چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۳) شده است.
نلی فئودوری آوتیسیان (؛ ؛ زادهٔ ) موسیقی‌شناس و استاد اهل ارمنستان است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۹ اوت ۱۹۴۶ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی موسیقی رومانوس ملیکیان، کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان و کنسرواتوار مسکو فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه آهنگسازان ارمنستان (۱۹۹۴) می‌باشد. وی در آکادمی موسیقی فرانتس لیست (۱۹۸۶) و آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان (از ۲۰۰۱) فعالیت کرده است. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۴) شد.
کناریک آندرانیکی پیلوسیان (؛ ؛ زادهٔ ) موسیقی‌شناس اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۲ اکتبر ۱۹۴۸ ‏در ایروان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ‌التحصیل گشت. آراکسی ساریان-هاروتیونیان استاد وی بوده است. وی از ۱۹۹۶ عضو اتحادیه آهنگسازان ارمنستان می‌باشد. وی در کالج دولتی موسیقی رومانوس ملیکیان، کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (از سال ۱۹۸۶ به عنوان دانشیار) و ارمنستان ۱ فعالیت کرده است. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری
برنده جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۳) شد.
سوسانا مکرتچیان (؛ ؛ ) نقاش اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۱۹ ژانویه ۱۹۴۶ در لنیناکان به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو و می‌باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۱) و شهروند افتخاری گیومری (۲۰۲۲) شد.
لولا کارنی دولوخانیان (لُرتا دولوخانیان (؛ زاده ) یک معمار اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۲۹ ژانویه ۱۹۳۷ در ایروان به دنیا آمد خواهر وی است. وی از دانشگاه ملی پلی‌تکنیک ارمنستان (۱۹۶۰) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۳) شده است.
سونا ناهاپتی بانوُیان (؛ ؛ ) یک نقاش اهل ارمنستان است. وی از دهه ۱۹۸۰ میلادی تا کنون فعالیت می‌کند. زندگی‌نامه. وی در ۱۲ آوریل ۱۹۵۳ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان فارغ‌التحصیل شد. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می‌باشد. از دهه ۱۹۸۰ در مرکز ملی زیبایی‌شناسی هنریک ایگیتیان تدریس می‌کند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۲)، تقدیرنامه وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان (۲۰۰۳) و جایزه اول اتحایه نقاشان ارمنستان برای ملیله‌کاری «مبارزه من» شده است.
ماناسیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
هانا سِنِش (؛ ۱۷ ژوئیه ۱۹۲۱ – ) که با نام شانا سِنِش هم شناخته می‌شود، شاعر یهودی مجارستانی و یکی از اعضای سازمان اجرایی عملیات ویژه (SOE) بود. او یکی از ۳۷ سرباز یهودی سازمان اجرایی عملیات ویژه بود که در جریان جنگ جهانی دوم، توسط نیروهای انگلیسی از فلسطین تحت فرمان بریتانیا، به‌منظور کمک به نیروهای ضد نازی و در نهایت جهت انجام عملیات و نجات جان یهودیان مجارستانی که در آستانه تبعید به اردوگاه مرگ آلمان در آشویتس بودند با چتر نجات در خاک یوگسلاوی فرود آمدند. سِنِش در مرز مجارستان توسط ژاندارم‌های مجارستانی
سِنِش در مرز مجارستان توسط ژاندارم‌های مجارستانی دستگیر شد. او زندانی و شکنجه شد، اما از افشای جزئیات مأموریت خود خودداری کرد. او در نهایت محاکمه و توسط جوخه تیراندازی تیرباران شد. او به عنوان یک قهرمان ملی در اسرائیل در نظر گرفته می‌شود، اما به گفته گاردین تا حد زیادی در زادگاهش مجارستان فراموش شده است. در اسرائیل شعرهای او به‌طور گسترده‌ای شناخته شده است و کیبوتص یاد حانه و همچنین چندین خیابان به نام او نامگذاری شده‌اند. اوایل زندگی. سِنِش در ۱۷ ژوئیه ۱۹۲۱ در بوداپست در یک خانواده یهودی همگون‌شده در
۱۹۲۱ در بوداپست در یک خانواده یهودی همگون‌شده در مجارستان متولد شد. پدرش بلا، که یک روزنامه‌نگار و نمایشنامه‌نویس مشهور بود، در کودکی درگذشت. او با مادرش کاترین و برادرش گیورگی به زندگی ادامه داد. سِنِش در یک مدرسه خصوصی پروتستان ویژهٔ دختران ثبت نام کرد که دانش آموزان کاتولیک و یهودی را نیز می‌پذیرفت. با این حال، مذهبی‌های کاتولیک و یهودی مجبور بودند دو برابر تا سه برابر مبلغی که پروتستان‌ها می‌پرداختند، بپردازند. پس از اینکه مادرش به این نتیجه رسید که چنین شهریه‌ای بسیار گران است، سِنِش به عنوان «دانشجوی
شهریه‌ای بسیار گران است، سِنِش به عنوان «دانشجوی تیزهوش» معرفی شد و اجازه داشت فقط دو برابر مبلغ معمول را بپردازد. سِنِش که پی برد وضعیت یهودیان در مجارستان روز به روز در حال مخاطره‌آمیز شدن است، به سوی پذیرش صهیونیسم سوق یافت و او به "مکابه"، یک جنبش جوانان صهیونیستی مجارستانی پیوست و زبان عبری را آموخت. مهاجرت به نحلل. هانا سنش در سال ۱۹۳۹ فارغ‌التحصیل شد و تصمیم گرفت برای تحصیل در مدرسه کشاورزی دخترانه در نحلل به فلسطین تحت قیمومت بریتانیا مهاجرت کند. در سال ۱۹۴۱، او ابتدا به کیبوتص سدوت یام و سپس به
در سال ۱۹۴۱، او ابتدا به کیبوتص سدوت یام و سپس به هگانا، یک گروه شبه‌نظامی که پایه‌های نیروهای دفاعی اسرائیل را پایه‌گذاری کرد، پیوست. در سال ۱۹۴۳، او در نیروی هوایی کمکی زنان بریتانیا به عنوان یک سرباز زن نیروی هوایی درجه ۲ نام‌نویسی کرد. بعداً در همان سال، او در سازمان اجرایی عملیات ویژه استخدام شد و برای یادگیری پریدن با چتر نجات به مصر فرستاده شد. ماموریت چتربازی. بین سالهای ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴، جامعه یهودی فلسطین (یه‌شو) تصمیم گرفت چتربازان یهودی را برای کمک به نیروهای متفقین و یهودیان در اروپای اشغالی به پشت
نیروهای متفقین و یهودیان در اروپای اشغالی به پشت خطوط دشمن بفرستد. این مأموریت همکاری بین یه‌شو و نیروهای بریتانیا برای ایجاد یک واحد کماندویی یهودی در ارتش بریتانیا بود. سِنِش داوطلب شد و به همراه ۳۲ نفر دیگر از بین ۲۵۰ نامزد برای اعزام به ماموریت‌های فعال انتخاب شد. دستگیری و شکنجه. در ۱۴ مارس ۱۹۴۴، او و دو همکارش با چتر در یوگسلاوی فرود آمدند و به یک گروه پارتیزانی پیوستند. پس از فرود، آنها متوجه شدند که آلمانی‌ها قبلاً مجارستان را اشغال کرده‌اند، بنابراین گروه تصمیم گرفتند که مأموریت را به دلیل خطر
گروه تصمیم گرفتند که مأموریت را به دلیل خطر بسیار زیاد لغو کنند. سِنِش اما به راه خود ادامه داد و به سمت مرز مجارستان حرکت کرد. در مرز، او و همراهانش توسط ژاندارم‌های مجارستانی دستگیر شدند، که دستگاه فرستنده رادیویی نظامی بریتانیایی او را پیدا کردند که برای ارتباط با سازمان اجرایی عملیات ویژه و سایر پارتیزان‌ها استفاده می‌شد. او را به زندان بردند، برهنه کردند، به صندلی بستند، سپس به مدت سه روز شلاق و چماق زدند. او در اثر ضرب و شتم چندین دندان از دست داد. نگهبانان می‌خواستند کد فرستنده او را بدانند تا
نگهبانان می‌خواستند کد فرستنده او را بدانند تا بتوانند بفهمند چتربازان چه کسانی هستند و دیگران را به دام بیندازند. سِنِش که به زندان بوداپست منتقل شد، بارها مورد بازجویی و شکنجه قرار گرفت، اما فقط نام خود را فاش کرد و از ارائه کد فرستنده خودداری کرد، حتی زمانی که مادرش نیز دستگیر شد. آنها تهدید کردند که اگر همکاری نکند مادرش را خواهند کشت، اما او باز هم نپذیرفت. محاکمه و اعدام. سِنِش در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۴ به دلیل خیانت در مجارستان توسط دادگاهی که توسط رژیم فاشیست پیکان صلیبی تعیین شده بود محاکمه شد. صدور حکم دو
پیکان صلیبی تعیین شده بود محاکمه شد. صدور حکم دو بار به تعویق افتاد: یک تعویق هشت روزه برای دادن فرصت بیشتر به قضات برای صدور حکم و به دنبال آن تعویقی دیگر، این بار به دلیل انتصاب یک قاضی انتصابی جدید. او در ۷ نوامبر ۱۹۴۴ با جوخه تیراندازی تیرباران شد. او یادداشت‌های روزانه خود را تا آخرین روز زندگی خود نگه می‌داشت. در یکی از آنها نوشته بود: «در ماه ژوئیه، من بیست و سه ساله می‌شوم / من شماره‌ای در بازی انتخاب کردم / تاس‌ها ریخته شد. من باختم» و دیگری: «من نور گرم خورشید را دوست داشتم». دفتر خاطرات او در
نور گرم خورشید را دوست داشتم». دفتر خاطرات او در سال ۱۹۴۶ به زبان عبری منتشر شد. بقایای او در سال ۱۹۵۰ به اسرائیل آورده شد و در قبرستانی در کوه هرتسل اورشلیم به خاک سپرده شد. سنگ قبر او در نوامبر ۲۰۰۷ به اسرائیل آورده شد و در سدوت یام قرار گرفت. در جریان محاکمه رودولف کاستنر، که شخصیتی بحث‌برانگیز بود و در مذاکره با نازی‌ها برای نجات تعدادی از یهودیان مجارستانی در جریان هولوکاست مشارکت داشت، مادر سِنِش شهادت داد که در طول مدتی که دخترش زندانی بود، افراد کاستنر به او توصیه کرده بودند که برای دخترش وکیل
کاستنر به او توصیه کرده بودند که برای دخترش وکیل نگیرد. علاوه بر این، او مکالمه ای با کاستنر پس از جنگ را به یاد آورد و به او گفت: «من نمی‌گویم که تو می‌توانستی دخترم هانا را نجات بدهی، اما تو تلاشی برای این کار نکردی - این کار را برای من سخت‌تر می‌کند که هیچ کاری انجام نشده است.» پس از جنگ سرد دادگاه نظامی مجارستان رسماً او را تبرئه کرد. بستگان او در اسرائیل در ۵ نوامبر ۱۹۹۳ از حکم قضایی رسمی مطلع شدند.
یولیا دروسیلا (؛ ۱۶ سپتامبر سال ۱۶ پس از میلاد - ۱۰ ژوئن ۳۸ پس از میلاد) یکی از اعضای خانواده امپراتوری روم، دومین دختر و پنجمین فرزند ژرمنیکوس ژولیوس سزار و آگریپینای بزرگ بود که از مرگ دوران نوزادی جان سالم به در برد. او خواهر مورد علاقه امپراتور کالیگولا بود که پس از مرگش او را با نام دیوا دروسیلا پانته‌آ ایزدانگاری کرد و نام دخترش را به یاد او یولیا دروسیلا گذاشت. زندگی‌نامه. اولی زندگی. دروسیلا در آبیتارویوم، (کوبلنتس امروزی در خاک آلمان) به دنیا آمد. او علاوه بر امپراتور آینده، دو برادر دیگر به
آمد. او علاوه بر امپراتور آینده، دو برادر دیگر به نام‌های نرون یولیوس سزار و دروسوس سزار و همچنین دو خواهر به نام‌های یولیا لیویلا و امپراتور آتی آگریپینای کوچک داشت. او نوه امپراتور آگوستوس و امپراتور لیویا دروسیلا، خواهرزاده امپراتور تیبریوس، خواهرزاده امپراتور کلودیوس و عمه امپراتور نرون بود. پس از مرگ پدرش ژرمنیکوس ژولیوس سزار، او و خواهر و برادرش توسط مادرشان به رم بازگردانده شدند و با کمک مادربزرگ پدری خود، آنتونیای کوچک بزرگ شدند. ازدواج. در سال ۳۳، دروسیلا با لوسیوس کاسیوس لونگینوس دوست امپراتور