payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در این سبک، اصطلاح «چراغ تیفانی» یا «چراغ به سبک تیفانی»، اغلب برای اشاره به چراغ‌های شیشه‌رنگینِ لحیم‌دار به‌کار می‌رود، حتی اگر نمونه‌هایی بوجود آمده باشند که مستقیماً توسط کارگاه تیفانی ساخته نشده باشند. تاریخچه. نخستین چراغ تیفانی، در سال ۱۸۹۳ به نمایش گذاشته شد و تصور می‌شود که در همان سال ساخته شده باشد. هر چراغی، توسط استادکاران و به‌صورت دستی ساخته می‌شد و تولید آن بصورت انبوه و یا ماشینی نبود. بر خلاف تصور همگان، بیش از یک سده، طراح ابن چراغ‌ها، لوئیس کامفرت تیفانی نبود، بلکه هنرمند ناشناخته‌ای به
کامفرت تیفانی نبود، بلکه هنرمند ناشناخته‌ای به نام کلارا دریسکول بود که در سال ۲۰۰۷ توسط مارتین آیدلبرگ، استاد دانشگاه راتگرز، به‌عنوان طراح اصلی و خلاق‌ترین چراغ‌های دارای شیشه‌رنگین کارگاه تیفانی شناسایی شد. نخستین فعالیت تجاری تیفانی، کار برای یک شرکت طراحی داخلی در نیویورک بود که در آن به طراحی پنجره‌های شیشه‌رنگین پرداخت. چراغ‌های تیفانی، پس از نمایشگاه جهانی کلمبیایی در شیکاگو (۱۸۹۳) بسیارشهرت یافتند. تیفانی چراغ‌های خود را در یک نمازخانه با الهام بیزانسی به نمایش گذاشت و بدین ترتیب، توجه بسیاری را
به نمایش گذاشت و بدین ترتیب، توجه بسیاری را جلب کرد، از جمله ویلهلم بوده و یولیوس لسینگ، مدیران موزه‌های دولتی در برلین. لسینگ چند قطعه خریداری کرد و در موزه هنرهای تزئینی برلین به نمایش گذاشت و بدین‌سان، نخستین موزه اروپایی، صاحب آثار تیفانی شد. آثار او در آلمان نیز محبوبیت بسیاری یافت، اما در کشورهایی چون فرانسه، با استقبال کمتری روبه‌رو شد، زیرا این کشور، به هنرهای دستی آمریکایی بیشتر پیوند داشت. تیفانی تنها با همکاری زیگفرید بینگ و کمک هنرمندان فرانسوی توانست به بازار فرانسه راه یابد. موفقیت او در
توانست به بازار فرانسه راه یابد. موفقیت او در اروپا، بیشتر مرهون بازارهای آلمان و اتریش-مجارستان و نیز نمایشگاه‌های پی‌درپی از ۱۸۹۷ در شهر درسدن بود. پس از پایان همکاری او با بینگ، علاقه به محصولات تیفانی در اروپا رو به کاهش گذاشت. طراحی. بیشتر چراغ‌های تیفانی را می‌توان در یکی از گروههای زیر جای داد: چراغ‌های لبه‌نامنظم تیفانی، دارای تاج‌بندی بازکاری‌شده ای هستند که شبیه شاخه یا درخت جلوه می‌کنند. دسته فاوریل که به‌معنای دست‌ساز است، نخستین چراغ‌های برچسب‌خورده تیفانی را شامل می‌شود. نشان اختصاری «LCT»،
تیفانی را شامل می‌شود. نشان اختصاری «LCT»، بعدها جایگزین مهر فاوریل شد. چراغهای دسته هندسی، عمدتاً به‌دست استادکاران مرد ساخته می‌شد و از اشکال هندسی چون مثلث، مربع، مستطیل و بیضی، برای ایجاد الگو بهره می‌برد. گروه فرم گل‌ها، به دو زیرشاخه تقسیم می‌شود: مخروط گلدار و کره گلدار. این چراغ‌ها، طراحی طبیعی و گیاه‌شناسانه دارند و از گل‌ها، سنجاقک‌ها، عنکبوت‌ها و تارهایشان، پروانه‌ها و پرهای طاووس الهام گرفته‌اند. تفاوت میان دو زیرگروه یادشده، در شکل چراغ است: یکی مخروطی و دیگری کروی. تولید. هر چراغ با روش تکنیک
مخروطی و دیگری کروی. تولید. هر چراغ با روش تکنیک فویل مسی ساخته می‌شود. ابتدا طرح چراغ روی مقوای ضخیمی ترسیم و شماره‌گذاری شده و سپس رنگ شیشه‌ها مشخص می‌شود. سپس شیشه‌ها بر اساس الگو بریده و پرداخت می‌شوند. پس از تمیز کردن، فویل مسی به لبه‌ها افزوده می‌شود تا قطعات به‌هم بچسبند. آنگاه با لحیم‌کاری، لبه‌ها محکم شده و در پایان چراغ پاک‌سازی می‌شود.
در ۴ آوریل ۲۰۲۵، اسرائیل به عنوان بخشی از عملیات نظامی مجدد خود در نوار غزه پس از از سرگیری جنگ غزه در ۱۸ مارس، حمله زمینی به محله شجاعیه در شهر غزه را آغاز کرد. این سومین باری است که اسرائیل پس از نبردهای سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴، در طول جنگ به این محله حمله می‌کند. پیشینه. آتش‌بس که جنگ غزه بین اسرائیل و حماس را متوقف کرد، در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۵ اجرا شد، اما در ۱۸ مارس پس از حمله غافلگیرکننده اسرائیل به نوار غزه، فروپاشید. پس از از سرگیری جنگ، اسرائیل تا حدی کریدور نتزاریم را بازپس گرفت و حمله به رفح را از سر گرفت.
را بازپس گرفت و حمله به رفح را از سر گرفت. در تاریخ ۳ آوریل، سرتیپ افی دفرین، سخنگوی نیروهای دفاعی اسرائیل، اعلام کرد که «مرحله جدیدی» را آغاز کرده است که هدف آن بازگرداندن گروگان‌های اسرائیلیِ دربند حماس و نابودی «توانایی‌های نظامی و حکومتی» این گروه شبه‌نظامی است. گاه‌شمار. ۴ آوریل. ارتش اسرائیل عملیات زمینی را صبح امروز با هدف گسترش منطقه حائل اسرائیل در امتداد مرز غزه آغاز کرد و گفت که به غیرنظامیان فلسطینی اجازه تخلیه شجاعیه داده شده است. ارتش اسرائیل همچنین گزارش داد که در جریان حمله خود، یک مرکز
همچنین گزارش داد که در جریان حمله خود، یک مرکز فرماندهی و کنترل حماس را نابود کرده است. یک زن و دخترش در حمله توپخانه‌ای اسرائیل که آوارگان این محله را هدف قرار داد، کشته شدند. ۵ آوریل. نیروهای اسرائیلی جریان آب از شرکت اسرائیلی مکوروت به نوار غزه را متوقف کردند و عملاً ۷۰ درصد از کل آب غزه را قطع کردند و خط لوله اصلی غزه، واقع در شجاعیه، را تحت تأثیر قرار دادند. یک فلسطینی در پی گلوله‌باران توپخانه در مسجد السالم کشته شد. ۶ آوریل. جهاد اسلامی فلسطین اعلام کرد که جنگجویان گردان‌های قدس این گروه یک خودروی
کرد که جنگجویان گردان‌های قدس این گروه یک خودروی نظامی اسرائیلی را در این محله منهدم کردند. ۹ آوریل. اسرائیل با چندین بمب به یک ساختمان مسکونی در شجاعیه حمله کرد. علاوه بر این، هشت خانه در اطراف ساختمان در اثر بمباران ویران شد و حداقل ۳۵ فلسطینی کشته، بیش از ۷۰ نفر زخمی و بیش از ۲۰ نفر مفقود شدند. اسرائیل ادعا کرد که یک شبه نظامی ارشد حماس را هدف قرار داده است، بدون اینکه نام او را فاش کند. ۱۰ آوریل. ارتش اسرائیل اعلام کرد که هیثم شیخ خلیل، فرمانده گردان شجاعیه گردان‌های عزالدین قسام، شبه‌نظامی کشته شده در
گردان‌های عزالدین قسام، شبه‌نظامی کشته شده در حمله هوایی روز قبل بوده است و ادعا کرد که ساختمان مسکونی در واقع یک مرکز فرماندهی و کنترل بوده است. ۱۲ آوریل. گزارش شده است که فلسطینی‌ها در شجاعیه «به دام افتاده‌اند» و تانک‌های اسرائیلی محله را محاصره کرده‌اند. منابع میدانی همچنین گزارش داده‌اند که نیروهای دفاعی اسرائیل به هر کسی که در حال حرکت بود یا سعی در حرکت از مکانی به مکان دیگر داشت، تیراندازی می‌کردند. ۱۵ آوریل. اسرائیل اعلام کرد که یک هفته پس از کشته شدن خلیل، فرمانده قبلی گردان شجاعیه، محمد العجله،
شدن خلیل، فرمانده قبلی گردان شجاعیه، محمد العجله، را در حمله هوایی به این گردان کشته است. ۲۵ آوریل. درگیری‌هایی بین نیروهای دفاعی اسرائیل و گردان‌های القسام در شجاعیه گزارش شد، که منجر به کشته شدن یک سرباز نیروی دفاعی اسرائیل و یک افسر پلیس اسرائیل شد. ۳ مه. حمله هوایی اسرائیل به این محله منجر به کشته شدن ۱۰ غیرنظامی شد. ۱۰ مه. انفجار مین زمینی در شجاعیه منجر به زخمی شدن تعدادی از نیروهای اسرائیلی شد که در حال گشت‌زنی در منطقه بودند. به گفته گردان‌های القدس، این مین به عنوان بخشی از کمین‌گاهی که آنها در
این مین به عنوان بخشی از کمین‌گاهی که آنها در این محله ایجاد کرده بودند، کاشته شده بود. ۲۶ مه. گردان‌های عزالدین قسام گزارش دادند که مبارزانشان سربازان ارتش اسرائیل را با موشک هدف قرار داده و یک میدان مین را علیه یک نیروی اسرائیلی دیگر که به شرق شجاعیه نفوذ کرده بود، منفجر کردند. ۳ ژوئن. گردان‌های عزالدین قسام با پهپاد به گروهی از سربازان ارتش اسرائیل در شجاعیه حمله کردند که منجر به یک کشته و چندین زخمی شد. ۷ ژوئن. گردان‌های مجاهدین گروهی از سربازان ارتش اسرائیل را در شرق شجاعیه گلوله‌باران کردند که منجر
را در شرق شجاعیه گلوله‌باران کردند که منجر به زخمی شدن یک نفر شد. ۹ ژوئن. بمباران‌های اسرائیل در مجموع ۱۱ نفر را در شجاعیه و محله مجاور زیتون کشت. ۱۳ ژوئن. گردان‌های ابوعلی مصطفی از جبهه خلق برای آزادی فلسطین گزارش دادند که نیروهای اسرائیلی را در شرق شجاعیه گلوله‌باران کرده‌اند. ۱۷ ژوئن. گردان‌های قدس اعلام کردند که یک پهپاد اسرائیلی را که بنا به گزارش‌ها در حال جمع‌آوری اطلاعات در اطراف یک مسجد محلی در این محله بود، سرنگون و به غنیمت گرفته‌اند. ۲۲ ژوئن. گردان‌های شهدای الاقصی اعلام کردند که نیروهای
گردان‌های شهدای الاقصی اعلام کردند که نیروهای اسرائیلی را در تپه المنطار گلوله‌باران کرده‌اند. ۳۰ ژوئن. بنا به گزارش‌ها، نیروهای دفاعی اسرائیل «موج گسترده‌ای از حملات هوایی» را به شجاعیه انجام دادند. ۳ ژوئیه. "وای‌نت" گزارش داد که طایفه خلص وابسته به فتح، به رهبری رامی خلص، در شجاعیه فعالیت می‌کرد و از حمایت و پوشش عملیاتی اسرائیل برخوردار بود. ۱۷ ژوئیه. درگیری‌ها بین نیروهای دفاعی اسرائیل و شبه‌نظامیان فلسطینی منجر به زخمی شدن پنج سرباز اسرائیلی شد.
تاریخ اقتصاد فلورانس به بررسی تحولات اقتصادی جمهوری فلورانس از قرون وسطی تا رنسانس می‌پردازد. فلورانس یکی از ثروتمندترین شهرهای ایتالیا بود که بازرگانی، صنعت و بانکداری را به‌گونه‌ای توسعه داد که به الگویی برای اروپا تبدیل شد. قرون وسطی. در سده‌های ۱۳ و ۱۴ میلادی، فلورانس به مرکز تجارت پشم و ابریشم اروپا تبدیل شد. صنف‌های تولیدی مانند «Arte della Lana» (صنف پشم) نقش مهمی در اقتصاد شهر داشتند. خانواده‌های بانکی همچون باردی و پراتزی شبکه‌ای بین‌المللی از تأمین مالی و تجارت ایجاد کردند. بحران قرن چهاردهم.
مالی و تجارت ایجاد کردند. بحران قرن چهاردهم. ورشکستگی بانک‌های باردی و پراتزی در دههٔ ۱۳۴۰ میلادی، پس از ناتوانی ادوارد سوم انگلستان در بازپرداخت وام‌ها، منجر به یکی از نخستین بحران‌های مالی اروپا شد. با این حال، اقتصاد فلورانس توانست با ظهور بانک‌های جدیدتر، خود را بازسازی کند. رنسانس و شکوفایی. در سدهٔ ۱۵ میلادی، خاندان مدیچی با تأسیس بانک مدیچی سلطهٔ اقتصادی و سیاسی در فلورانس یافت. این بانک با شبکهٔ گستردهٔ شعب در اروپا، به یکی از قدرتمندترین نهادهای مالی دوران بدل شد. ثروت حاصل از بانکداری صرف حمایت
دوران بدل شد. ثروت حاصل از بانکداری صرف حمایت از هنر رنسانس و چهره‌هایی مانند میکلانژ، داوینچی و بوتیچلی شد. میراث. تاریخ اقتصاد فلورانس هنوز هم یکی از مهم‌ترین موضوعات پژوهش‌های تاریخی و اقتصادی است. آثار مورخان مانند ریچارد گلدثویت و ریموند دِ روور منابع اصلی در این حوزه محسوب می‌شوند.
ایرنه فورناسیاری (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه‌سرای اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی. ایرنه فورناسیاری در سال ۱۹۸۳ در پیتراسانتا متولد شد. پدرش خواننده‌ای به نام زوکرو فورناسیاری است. او در جشنواره موسیقی سانرمو سال ۲۰۰۹ در بخش «پیشنهادهای جدید» شرکت کرد، اما با شرکت در بخش «هنرمندان» در سال ۲۰۱۰ به همراه گروه نومادی با آهنگ «پیانگ» به شهرت رسید. او سه آلبوم، هشت تک‌آهنگ و یک مجموعه منتشر کرده است. ترانه‌شناسی. آلبوم مجموعه‌ها تک‌آهنگ‌ها و موزیک ویدیوها
توپو جیجیو یک مجموعه تلویزیونی انیمیشن کودکان ایتالیایی است که توسط توپو جیجیو اس آر ال و جنبش‌های تولید برای رای راگازی تهیه شده است. این سریال در ۵ اکتبر ۲۰۲۰ از رای گولپ پخش شد. این سریال بر اساس شخصیتی به همین نام اثر ماریا پرگو در سال ۱۹۵۸ ساخته شده است. این آخرین پروژه از این مجموعه است که او قبل از مرگش در سال ۲۰۱۹، به همراه همسرش، روی آن کار کرده بود. این دومین سریال تلویزیونی است که پس از سریال انیمه سال ۱۹۸۸، برای "توپو جیجیو" تولید می‌شود. طرح. "توپو جیجیو" ماجراجویی‌های شخصیت اصلی داستان را
"توپو جیجیو" ماجراجویی‌های شخصیت اصلی داستان را دنبال می‌کند. او را بهترین دوستش زویی، دختر کوچکی که به درست کردن اوضاع کمک می‌کند، دوستش باب دوچرخه‌سوار که با او در شهر تاونویل دوچرخه‌سواری می‌کند، و تیم جی (مول، کبوتر، دوقلوهای خرگوشی، لاک‌پشت و وزغ) - که یک جفت موجود بامزه هستند که فقط جیجیو می‌تواند آنها را درک کند - همراهی می‌کنند. جیجیو می‌تواند با استفاده از ساعت جیجیو خود با آنها تماس بگیرد. آنها با هم، مأموریت خود را حل هر مشکلی در شهر تاونویل قرار می‌دهند و با کمک اتوبوس جیجیو که باب ساخته است،
می‌دهند و با کمک اتوبوس جیجیو که باب ساخته است، سفر می‌کنند. تولید. "توپو جیجیو" اقتباسی انیمیشنی از شخصیتی به همین نام است که توسط هنرمند ایتالیایی ماریا پرگو و همسرش فدریکو کالدورا در سال ۱۹۵۸ خلق شد. این اثر کاملاً در ایتالیا، بین میلان و فلورانس، توسط توپو جیجیو اس آر ال و موویمنتی پروداکشن، با همکاری رای راگازی تولید شد. پرگو و کالدورا هر دو تا زمان مرگش در ۷ نوامبر ۲۰۱۹، روی این نمایش کار کرده بودند و پرگو نیز خالق آن بود. این نمایش اکنون به «یادبود پرگو» تقدیم شده است، همان‌طور که در انتهای هر قسمت
تقدیم شده است، همان‌طور که در انتهای هر قسمت با کارتی نشان داده شده است. مطالب تبلیغاتی اولیه نشان می‌دهد که این نمایش در ابتدا با عنوان «توپو جیجیو: مجموعه انیمیشن جدید» نامگذاری شده بود. زویی و والدینش دستخوش تغییرات اساسی در طراحی شدند، اگرچه جیجیو ثابت ماند. همچنین، تیم جی اعضای کاملاً متفاوتی داشت، از جمله یک فلامینگو، یک پاندا، یک توکان، یک توله گرگ، یک گربه و یک سگ آبی. با وجود اینکه این سریال در ایتالیا تولید شده، نسخه اصلی آن به زبان انگلیسی است، نه ایتالیایی. نسخه انگلیسی توسط ارتباطات سنتارو در
ایتالیایی. نسخه انگلیسی توسط ارتباطات سنتارو در شعبه میامی، فلوریدا تهیه شده است. این سریال توسط شرکت برای توزیع سرگرم‌کننده در سراسر جهان و توسط شرکت سرگرمی مستقر در نیویورک در ایالات متحده توزیع شده است. انتشار. "سریال توپو جیجو" اولین بار در ایتالیا در شبکه رای یویو در ۵ اکتبر ۲۰۲۰، با دوبله ایتالیایی پخش شد، اگرچه ۱۳ قسمت آن قبل از ۸ آوریل ۲۰۲۰، به منظور تشویق خانواده‌های ایتالیایی در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ منتشر شد. نسخه اصلی انگلیسی برای اولین بار در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۲۱ از طریق فید اسپانیایی کانال
در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۲۱ از طریق فید اسپانیایی کانال پاندا، به صورت فایل صوتی انگلیسی زبان، پخش شد. همچنین در تاریخ ۱۸ اکتبر ۲۰۲۱ از طریق فایل صوتی انگلیسی زبان برنامه کودکان دیسکاور در آمریکای لاتین پخش شد. دو قسمت قبل از کانال ویمئوی فورفون اینترتینمنت در ۱ اکتبر و ۳ اکتبر ۲۰۱۹ منتشر شدند (به ترتیب «سفر به مریخ» و «باب بمب»). این دو قسمت سکانس آغازین متفاوتی برای نمایش دارند که در نسخه نهایی استفاده نشد؛ فیلم آن هنوز هم تقریباً بدون تغییر باقی مانده است. قسمت دیگری در ۲ ژوئیه ۲۰۲۰ با عنوان «سکسکه» آپلود شد
دیگری در ۲ ژوئیه ۲۰۲۰ با عنوان «سکسکه» آپلود شد که اکنون از مقدمه مناسب استفاده می‌کند.
ویتا دا کارلو (به ایتالیایی: Life as Carlo) یک سریال تلویزیونی ایتالیایی است که توسط کارلو وردون ساخته شده است. این سریال در ۵ نوامبر ۲۰۲۱ در آمازون پرایم ویدیو منتشر شد. این سریال توسط پارامونت پلاس برای سه فصل دیگر تمدید شده است. طرح. فصل ۱. کارلو وردون، بازیگر و کارگردان ایتالیایی، در نقطه عطفی از زندگی خود قرار دارد و مشتاق تغییر است. تهیه‌کننده‌اش پیشنهاد می‌دهد که با شخصیت‌های آشنای فیلم‌های موفق اولیه‌اش به فیلمسازی بازگردد، اما او رؤیای کارگردانی یک درام جدی را در سر می‌پروراند. در همین حال، یک
یک درام جدی را در سر می‌پروراند. در همین حال، یک تصادف او را در حالی که با شور و حرارت در خیابان دربارهٔ مسائل رم صحبت می‌کند، جلوی دوربین ثبت می‌کند. این ویدئو به سرعت پخش می‌شود و توجه یک حزب سیاسی را به خود جلب می‌کند که به او فرصتی برای نامزدی شهرداری شهر پیشنهاد می‌دهد. فصل ۲. کارلو وردون رمانی زندگینامه‌ای با "عنوان «خاطرات"» نوشته است که بسیار موفق بوده است. او با الهام از صفحات این رمان، سرانجام تصمیم می‌گیرد رؤیای همیشگی خود را دنبال کند: ساختن یک فیلم هنری. تهیه‌کننده موافقت می‌کند - با یک شرط:
فیلم هنری. تهیه‌کننده موافقت می‌کند - با یک شرط: نقش خودِ دیگرِ بیست ساله کارلو را باید خواننده جوان، سانجیووانی، بازی کند. کارلو با اکراه با این سازش موافقت می‌کند. با این حال، تولید فیلم با چالش‌هایی روبرو می‌شود، زیرا ناامنی‌های سانجیووانی و رفتار غیرقابل پیش‌بینی هم‌بازی‌اش، لودوویکا مارتینو، اوضاع را پیچیده‌تر می‌کند. فصل ۳. کارلو وردون پدربزرگ شده و پس از شکست فیلم هنری‌اش، تصمیم گرفته از صنعت سینما کناره‌گیری کند. با این حال، او به‌طور غیرمنتظره‌ای پیشنهادی برای مدیر هنری جشنواره موسیقی سانرمو
پیشنهادی برای مدیر هنری جشنواره موسیقی سانرمو دریافت می‌کند. کارلو با انگیزه عشق به موسیقی و حس مسئولیت‌پذیری، آن را می‌پذیرد. او که مشتاق تجلیل از استعداد و موسیقی است، با اِما استوخولما به عنوان مجری مشترک همکاری می‌کند و شروع به انتخاب هنرمندان رقیب می‌کند. در میان آنها خواننده و ترانه‌سرای مستقل، لوسیو کورسی، وجود دارد که در ابتدا تمایلی به شرکت در چنین رویداد مهمی ندارد. با پیشرفت پروژه، پیچیدگی‌هایی ایجاد می‌شود. فصل ۴. پس از حادثه شرم‌آور در جشنواره سانرمو، کارلو وردون به نیس گریخت. با این وجود، او
سانرمو، کارلو وردون به نیس گریخت. با این وجود، او خیلی زود فرصت جدیدی پیدا کرد: استادی در مرکز سینمای تجربی رم. در همین حال، کارلو توسط روح مرگ تسخیر شده است، که در قالب بازیگر آلوارو ویتالی در نقش پیرینو بر او ظاهر می‌شود.
ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۵ میلادی با هدف تکمیل وحدت ملی صورت گرفت. از همین رو، مداخلهٔ ایتالیا در جنگ جهانی اول را برخی تاریخ‌نگاران به‌عنوان چهارمین جنگ استقلال ایتالیا نیز در نظر می‌گیرند. این دیدگاه، جنگ جهانی اول را نقطهٔ پایانی بر وحدت ایتالیا می‌داند؛ فرایندی که اقدامات نظامی آن از انقلاب‌های ۱۸۴۸ با جنگ اول استقلال ایتالیا آغاز شده بود. مقدمه. پس از تصرف رم در سال۱۸۷۰ میلادی، تقریباً تمام ایتالیا در قالب یک دولت واحد پادشاهی ایتالیا متحد شد. با این حال، «سرزمین‌های ایرردنت» همچنان
متحد شد. با این حال، «سرزمین‌های ایرردنت» همچنان بیرون از مرزها باقی مانده بودند؛ یعنی سرزمین‌هایی با جمعیت ایتالیایی‌زبان یا هویت تاریخی-جغرافیایی ایتالیایی که هنوز به دولت واحد ملحق نشده بودند. از جملهٔ این سرزمین‌ها که زیر سلطهٔ اتریش-مجارستان باقی مانده بود، می‌توان به فیومه ونتو, ترنتینو آلتو آدیجه و دالماتیا اشاره کرد. جنبش ایرردنتیسم ایتالیایی با هدف پیوستن این سرزمین‌ها به «مام میهن» در اواخر قرن ۱۹ میلادی و اوایل قرن ۲۰ میلادی فعال بود. در همین وضعیت، ایدهٔ(چهارمین جنگ استقلال ایتالیا) علیه
وضعیت، ایدهٔ(چهارمین جنگ استقلال ایتالیا) علیه اتریش-مجارستان شکل گرفت. حتی جنگ عثمانی و ایتالیا نیز در این چارچوب بخشی از همان روند قلمداد شد. پیمان لندن. با آغاز جنگ جهانی اول در ماه اوت ۱۹۱۴ میلادی، پادشاهی ایتالیا اعلام بی‌طرفی کرد. گرچه در ظاهر متحد آلمان و اتریش-مجارستان در اتحاد سه‌گانه (۱۸۸۲) بود، اما به دلیل ماهیت تهاجمی اقدام‌های اتریش و آلمان، خود را ملزم به ورود به جنگ ندانست. در همین حال، ایتالیا با متفقین یعنی انگلستان و فرانسه مذاکره کرد تا سرزمین‌هایی از اتریش-مجارستان به دست آورد. این
تا سرزمین‌هایی از اتریش-مجارستان به دست آورد. این مذاکرات به امضای پیمان لندن (۱۹۱۵) انجامید و در ۲۳ مه ۱۹۱۵ میلادی ایتالیا علیه اتریش-مجارستان اعلام جنگ کرد. با وجود پیوستن به متفقین، ایتالیا پس از جنگ تنها بخشی از وعده‌ها را دریافت کرد. این ناکامی به پیدایش مفهوم «پیروزی مثلث» انجامید و فضای سیاسی را برای ظهور بنیتو موسولینی و فاشیسم فراهم ساخت. رهبری. در آستانهٔ جنگ، رهبری سیاسی ایتالیا تجربهٔ اندکی در سیاست خارجی داشت. آنتونیو سالاندرا (نخست‌وزیر)، آنتونیو دی سن جولیانو و سپس سیدنی سونینو (وزیران
آنتونیو دی سن جولیانو و سپس سیدنی سونینو (وزیران خارجه) نقش محوری داشتند. لوئیجی کادورنا نیز به‌عنوان رئیس ستاد ارتش ایتالیا منصوب شد. همگی خواستار دستیابی به ترنتینو و تریسته بودند. جبهه ایتالیا و نبردهای اصلی. جنگ برای ایتالیا عمدتاً در مرزهای کوهستانی شمال و شمال شرق، به ویژه در امتداد رودخانه ایسونزو و در کوه‌های دولومیت متمرکز بود. شرایط نبرد به دلیل زمین ناهموار و آب‌وهوای سخت بسیار دشوار بود. ناآرامی‌های داخلی. در سال ۱۹۱۴ میلادی، اوضاع سیاسی و اجتماعی ایتالیا ناپایدار بود. اعتراضات گستردهٔ چپ‌ها به
ایتالیا ناپایدار بود. اعتراضات گستردهٔ چپ‌ها به کشتار مخالفان نظامی‌گری در ماه ژوئن همان سال به «هفته سرخ(ایتالیا)» معروف شد. نیروهای ملی‌گرا و چپ‌ها در خیابان‌ها درگیر شدند تا هنگامی که ارتش سلطنتی وارد عمل شد. جامعهٔ ایتالیا به‌شدت دربارهٔ جنگ دچار دو دستگی بود؛حزب سوسیالیست ایتالیا و چپ‌ها مخالف، و ملی‌گرایانی چون: گابریله دآنونزیو و لوئیجی فدرزونی موافق پیوستن به متفقین بودند. تلفات و پیامدها. ایتالیا هزینه انسانی وحشتناکی پرداخت کرد: در کنفرانس صلح پاریس، ایتالیا با «پیروزی مخدوش» مواجه شد. اگرچه
پاریس، ایتالیا با «پیروزی مخدوش» مواجه شد. اگرچه ایتالیا ترنتینو، آلتو آدیجه، ونتو جولیا و ایستریا را به دست آورد، اما وعده‌های پیمان لندن به طور کامل محقق نشد. به ویژه، اعطای فیومه ونتو (رییکا) و حاکمیت بر دالماتیا به دلیل اصل حق تعیین سرنوشت رئیس‌جمهور آمریکا وودرو ویلسون و مخالفت‌های یوگسلاوی آینده رد شد. این احساس که «پیروزی دزدیده شده» است ("vittoria mutilata")، خشم ملی‌گرایان را برانگیخت و نارضایتی عمیقی از دولت لیبرال ایجاد کرد. این احساس شکست در میان پیروزی، بستری حاصلخیز برای برآمدن فاشیسم و به
پیروزی، بستری حاصلخیز برای برآمدن فاشیسم و به قدرت رسیدن بنیتو موسولینی در سال ۱۹۲۲ میلادی را فراهم آورد.
روابط ایتالیا و سومالی () روابط دوجانبه بین ایتالیا و سومالی است. تاریخچه. روابط بین سرزمین‌های امروزی ایتالیا و سومالی به دوران باستان برمی‌گردد. در دوران امپراتوری روم، «"رهنامه دریای اریتره"»، در میان اسناد دیگر، از مبادلات تجاری اولیه بین بازرگانان ساکن دولت-شهرهای ساحلی شمالی سومالی با بازرگانان رومی خبر می‌دهد. آثار باستانی متعددی از این دوره در سومالی، مانند سایت دامو در منطقه پانتلند، کشف شده است. در اواخر قرن نوزدهم، تمام پادشاهان سومالی که هنوز زنده بودند، به جز سلطان دیریه گوره، سلطان ذوالبهانته
بودند، به جز سلطان دیریه گوره، سلطان ذوالبهانته و سلطان دارویش، با یکی از قدرت‌های استعماری، حبشه، بریتانیا یا ایتالیا، پیمان‌هایی امضا کردند. به همین ترتیب، از نظر حکومتی، ایتالیا ابتدا از طریق امضای پیمان‌ها و توافق‌نامه‌های مختلف در اواخر قرن نوزدهم با سلطنت‌نشین مجیرتین و سلطنت‌نشین هوبیو، به رهبری پادشاه عثمان محمود و سلطان یوسف علی کنادی، در سومالی جای پایی برای خود دست و پا کرد. در سال ۱۸۸۹، مستعمره سومالی‌لند ایتالیا با پایتختی موگادیشو ایجاد شد. پس از جنگ جهانی اول با ترانس-جوبای ایتالیا، این
پس از جنگ جهانی اول با ترانس-جوبای ایتالیا، این مستعمره گسترش یافت. کنترل مؤثر ایتالیا تا اوایل دهه ۱۹۲۰ عمدتاً به مناطق ساحلی محدود ماند. پس از فروپاشی جنبش درویشی دیریه گور، شورش و قیام رخ داد و اختلافاتی بین طوایف مختلف در شمال سومالی ایجاد شد و به دولت ایتالیا اجازه داد تا ضمن حفظ کنترل نزدیک بر ارتش، به عنوان میانجی عمل کند. در سال ۱۹۲۴، فرماندار چزاره ماریا دِ وِکی سیاست خلع سلاح سلطان‌نشین‌های شمالی سومالی را اتخاذ کرد و متعاقباً سلطان علی یوسف قنادید تبعید شد. تا نوامبر ۱۹۲۷، نیروهای سلطان عثمان
تبعید شد. تا نوامبر ۱۹۲۷، نیروهای سلطان عثمان محمود از سلطنت المجیرین نیز شکست خوردند. نیروهای استعماری دوبات و ژاندارمری زاپتیه به‌طور گسترده توسط دِ وِکی در طول این لشکرکشی‌های نظامی مورد استفاده قرار گرفتند. برخلاف سرزمین‌های جنوبی، سلطان‌نشین‌های شمالی به دلیل معاهدات قبلی که با ایتالیایی‌ها امضا کرده بودند، تحت حکومت مستقیم نبودند. در اوایل دهه ۱۹۳۰، فرمانداران جدید ایتالیایی، گیدو کورنی و مائوریتزیو راوا، سیاست جذب سومالیایی‌ها را آغاز کردند. بسیاری از سومالیایی‌ها در نیروهای استعماری ایتالیا ثبت نام
سومالیایی‌ها در نیروهای استعماری ایتالیا ثبت نام کردند و هزاران نفر از استعمارگران ایتالیایی برای زندگی به موگادیشو نقل مکان کردند. این شهر بزرگتر شد و برخی از شرکت‌های تولیدی کوچک افتتاح شدند. در سال ۱۹۳۰، ۲۲۰۰۰ ایتالیایی در سومالی‌لند ایتالیا زندگی می‌کردند که ۲٪ از جمعیت این سرزمین را تشکیل می‌داد. اکثریت آنها در پایتخت، موگادیشو، ساکن بودند و سایر جوامع ایتالیایی در جوهار، ادال ("ایتالا")، جناله، جامامه و کیسمایو متمرکز بودند. در سال ۱۹۳۶، سرزمین تصرف‌شده از اتیوپی، با نام اوگادن ایتالیا، به عنوان بخشی
از اتیوپی، با نام اوگادن ایتالیا، به عنوان بخشی از استان سومالی در امپراتوری ایتالیا، به آفریقای شرقی ایتالیا ملحق شد. سومالی‌لند ایتالیا، پس از جنگ جهانی دوم، تا سال ۱۹۴۹ تحت مدیریت بریتانیا بود، تا اینکه به یک سرزمین تحت قیمومت سازمان ملل متحد، یعنی سرزمین تحت قیمومیت سومالی، تحت مدیریت ایتالیا تبدیل شد. در ۱ ژوئیه ۱۹۶۰، سرزمین تحت قیمومیت سومالی طبق برنامه با ایالت سومالی‌لند (سومالی‌لند سابق بریتانیا) که مدت کوتاهی وجود داشت، متحد شد و جمهوری سومالی را تشکیل داد. در سال ۱۹۶۹، یک کودتای نظامی و ترور
را تشکیل داد. در سال ۱۹۶۹، یک کودتای نظامی و ترور رئیس‌جمهور عبدالرشید علی شرماکه، ظهور ژنرال محمد زیادباره را رقم زد. اگرچه بیشتر سومالیایی‌های ایتالیایی‌تبار پس از استقلال این سرزمین را ترک کردند، روابط سومالی با ایتالیا در سال‌های بعد و در طول دوره جنگ داخلی پس از آن همچنان قوی ماند و به لطف تعهد سازمان‌های مردم‌نهاد، دانشگاه‌ها، مشاغل و سومالیایی‌های ایتالیایی‌تبار در ایتالیا، به روند ثبات کشور که نه تنها سازمان‌های دولتی، بلکه جوامع مدنی را نیز درگیر می‌کند، کمک کرد. روابط دیپلماتیک. دولت فدرال سومالی
کمک کرد. روابط دیپلماتیک. دولت فدرال سومالی در ۲۰ اوت ۲۰۱۲ تأسیس شد، که اولین دولت مرکزی دائمی در کشور از زمان آغاز درگیری بود. ماه بعد، حسن شیخ محمود به عنوان اولین رئیس‌جمهور دولت جدید انتخاب شد. این انتخابات مورد استقبال مقامات ایتالیایی قرار گرفت و آنها حمایت مداوم ایتالیا از دولت سومالی، تمامیت ارضی و حاکمیت آن را مجدداً تأیید کردند. سفارت ایتالیا در موگادیشو در سال ۲۰۱۴ بازگشایی شد. ایتالیا از انتخابات ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ و روند فدرالی شدن کشور حمایت مالی کرد و در حال کمک به روند اصلاحات قانون اساسی، از جمله
و در حال کمک به روند اصلاحات قانون اساسی، از جمله رایزنی‌های سیاسی در سال ۲۰۲۱ است. همکاری. ایتالیا با سومالی در زمینه دفاع و امنیت همکاری می‌کند و در سال ۲۰۱۳ معاهده‌ای بین دو کشور در رم و در سال ۲۰۱۵ توافق فنی بین کارابینیری و نیروی پلیس سومالی امضا شد. ایتالیا در آموزش نیروی پلیس سومالی مشارکت دارد تا به قابلیت‌های کنترل قلمرو سومالی و احیای شرایط امنیتی در این کشور کمک کند. پروژه ام‌آی‌اِی‌دی‌آی‌تی که در سال ۲۰۱۳ آغاز شد و توسط کارابینیری توسعه یافت، حدود ۱۴۰۰ پلیس را آموزش داده است. ایتالیا اولین
حدود ۱۴۰۰ پلیس را آموزش داده است. ایتالیا اولین تأمین‌کننده نیرو و تجهیزات در مأموریت نظامی اتحادیه اروپا در سومالی است، که به عنوان نوعی همکاری و آموزش نظامی با وزارت دفاع سومالی و نیروهای مسلح سومالی انجام می‌شود. یک واحد پشتیبانی ایتالیایی در حمایت از کار مأموریت این کمیته در سومالی فعالیت می‌کند و پروژه‌های مختلفی را در حوزه همکاری مدنی-نظامی انجام می‌دهد که همگی با هدف حمایت از جمعیت سومالی در استان بنادر انجام می‌شوند. ایتالیا در حمایت از ساختارهای بهداشتی، مدارس و آموزش و پرورش و خدمات اجتماعی و
بهداشتی، مدارس و آموزش و پرورش و خدمات اجتماعی و ضروری مداخله می‌کند. به عنوان بخشی از ابتکارات اتحادیه اروپا، یک افسر کارابینیری ایتالیایی به عنوان مشاور پلیس به هیئت اروپایی اعزام شد. ۲۴ طرح چند ساله در حال انجام است که توسط همکاری ایتالیا در سومالی تأمین مالی می‌شود. بودجه اختصاص داده شده به سومالی بین سال‌های ۲۰۱۴ (۹ میلیون یورو) و ۲۰۱۷ (۱۸٫۵ میلیون یورو) بیش از ۱۰۰ درصد افزایش یافته است. کمک‌های ایتالیا در بخش بهداشت (۳٫۵ میلیون یورو)، امنیت غذایی (۲٫۵ میلیون یورو)، آموزش (۱٫۹ میلیون یورو)، توسعه
(۲٫۵ میلیون یورو)، آموزش (۱٫۹ میلیون یورو)، توسعه زیرساخت‌ها (۳٫۵ میلیون یورو) و بازسازی اقتصادی کشور (۵ میلیون یورو) متمرکز شده است که هدف آن کاهش فقر، ایجاد فرصت‌های شغلی جدید، رفع نابرابری‌ها، ارتقای بخش خصوصی و کارآفرینی زنان، بهبود امنیت غذایی، کمک به سلامت جهانی و آموزش پایه همگانی، تثبیت پس از جنگ و کمک‌های بشردوستانه است. سفارتخانه‌ها. سفارت ایتالیا در سومالی در موگادیشو واقع شده است و تنها نمایندگی ایتالیا در سومالی است. سفارت ایتالیا یکی از ۱۸ نمایندگی خارجی در سومالی و یکی از ۱۷ نمایندگی خارجی