payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود، که در کتاب «ژنئالوگیا دوکوم برابانتیه آمپلیاتا» آمده است. مری دومین دختر دوک لورن و برابانت و دوک لیمبورگ، جان اول برابانت و همسرش، مارگارت دامپیر یا فلاندرز (۱۲۵۱–۱۲۸۵) بود، که هم طبق «یوهانیس د تیلرود کرونیکون» و هم طبق «ژنئالوگیا کومیتوم فلاندرز» دختر کنت فلاندرز و مارکی نامور، گی دامپیر و ماتیلدا بتون بود، که طبق «سالنامه بلاندینینس» او دختر و وارث رابرت هفتم از بثون، لرد بثون، ترموند، ریشبورگ و وارنتون، و الیزابت دو موریالمز. آمادئوس پنجم از ساووا، به گفته ساموئل گیشنون، پسر دوم توماس دوم، لرد
به گفته ساموئل گیشنون، پسر دوم توماس دوم، لرد پیمونت، کنت ساووا، آئوستا و مورین، کنت فلاندر و انو، و از همسر دومش، بئاتریس فیشی، که دختر سوم تئودورو فیشی، کنت لاوانیا و همسرش سیمونا دو ولتا از کاپ کورس بود، بود. زندگی. آنا دختر آمادئوس پنجم، کنت ساووی، و همسر دومش، ماریا برابانت، بود. او در سپتامبر ۱۳۲۵ به نامزدی آندرونیکوس سوم پالایولوگوس درآمد. در این مدت، آندرونیکوس سوم درگیر جنگ داخلی با پدربزرگ پدری‌اش، آندرونیکوس دوم پالایولوگوس، بود. این ازدواج در اکتبر ۱۳۲۶ انجام شد. او به کلیسای ارتدکس شرقی پیوست
۱۳۲۶ انجام شد. او به کلیسای ارتدکس شرقی پیوست و نام آنا را برای خود برگزید. در سال ۱۳۲۸، آندرونیکوس سوم وارد قسطنطنیه شد و سرانجام پدربزرگش را برکنار کرد. نایب‌السلطنه. در ۱۴–۱۵ ژوئن ۱۳۴۱، آندرونیکوس سوم درگذشت. پسرشان جان پنجم که هنوز سه روز تا نهمین سالگرد تولدش مانده بود، جانشین او شد. آنا به عنوان نایب‌السلطنه پسرش منصوب شد. با این حال، آندرونیکوس سوم اداره امور را به مشاور خود جان کانتاکوزنوس سپرده بود، که آنا به او اعتماد نداشت. تقریباً در همان زمان، استفان اوروش چهارم دوشان از صربستان حمله‌ای به
استفان اوروش چهارم دوشان از صربستان حمله‌ای به تراکیه شمالی انجام داد. کانتاکوزنوس قسطنطنیه را ترک کرد تا نظم را به منطقه بازگرداند. در غیاب او، پاتریارک جان چهاردهم قسطنطنیه و درباری الکسیوس آپوکاکوس، آنا را متقاعد کردند که مشاور ارشد دشمن اوست. آنا کانتاکوزنوس را دشمن کشور اعلام کرد و عنوان اسقف‌نشین قسطنطنیه را به آپوکاکوس پیشنهاد داد. در ۲۶ اکتبر ۱۳۴۱، کانتاکوزنوس با اعلام خود به عنوان امپراتور در دیدیموتیچو پاسخ داد. او هنوز بخشی از ارتش بیزانس را در اختیار داشت و ادعای او برای تصاحب تاج و تخت، جنگ
اختیار داشت و ادعای او برای تصاحب تاج و تخت، جنگ داخلی را آغاز کرد که تا سال ۱۳۴۷ میلادی ادامه یافت. ایوان الکساندر بلغاری به زودی با جناح تحت رهبری ژان پنجم و آنا متحد شد، در حالی که استفان اوروش چهارم دوشان از صربستان به ژان ششم پیوست. هر دو حاکم در واقع از جنگ داخلی برای دستاوردهای سیاسی و ارضی خود بهره می‌بردند. در آن زمان، ژان ششم با اورهان اول از امارت نوپای عثمانی متحد شد. در همان زمان، آنا در تلاش بود تا از اروپای غربی حمایت کسب کند. در تابستان ۱۳۴۳، یک فرستاده وفاداری خود را به پاپ کلمنت ششم در
یک فرستاده وفاداری خود را به پاپ کلمنت ششم در آوینیون اعلام کرد. در اوت ۱۳۴۳، آنا جواهرات تاج بیزانس را به عنوان بخشی از تلاش برای تأمین مالی بیشتر برای جنگ، به قیمت ۳۰۰۰۰ دوکات به جمهوری ونیز گرو گذاشت. با این حال، جواهرات ناپدید شدند و هیچ کمکی ارسال نشد. آنا سرانجام در جنگ شکست خورد و حامیانش او را ترک کردند. در ۳ فوریه ۱۳۴۷، دو طرف به توافق رسیدند. ژان ششم به عنوان امپراتور ارشد و ژان پنجم به عنوان حاکم جوان‌تر پذیرفته شدند. این توافق شامل ازدواج ژان پنجم با هلنا کانتاکوزنه، دختر آنا، نیز می‌شد. ژان
پنجم با هلنا کانتاکوزنه، دختر آنا، نیز می‌شد. ژان ششم وارد قسطنطنیه شد و عملاً کنترل شهر را به دست گرفت. سال‌های بعد. در سال ۱۳۵۱، آنا قسطنطنیه را به مقصد تسالونیکی ترک کرد. او دربار خود را در این شهر اداره می‌کرد، به نام خود فرمان صادر می‌کرد و حتی یک ضرابخانه را نیز کنترل می‌کرد. او دومین ملکه بیزانس بود که پس از ایرنه مونتفرات، دربار تسالونیکی را اداره می‌کرد. حکومت او در آنجا حدود سال ۱۳۶۵ به طول انجامید. او حدود چهارده سال به عنوان ملکه در تسالونیکی سلطنت کرد و عناوین آگوستا و ملکه خود را حفظ کرد.
سلطنت کرد و عناوین آگوستا و ملکه خود را حفظ کرد. آخرین اقدام رسمی او اهدای صومعه‌ای به یاد آگیوی آنارگیروی بود. آگیوی آنارگیروی توصیف مشترکی از قدیسان کاسماس و دامیان است که ظاهراً خدمات پزشکی رایگان ارائه می‌دادند. مریدان آنها معمولاً برای شفا دعا می‌کنند. این اهدا ممکن است نشان دهد که آنا از بیماری رنج می‌برد و به دنبال درمان بوده است. کمی بعد، او راهبه شد و با نام «آناستازیا» در حدود سال ۱۳۶۵ درگذشت.
لا تاولا روتوندا () یک مجله هفتگی مصور موسیقی و ادبیات بود که در ناپل، ایتالیا مستقر بود و بین سال‌های ۱۸۹۱ تا ۱۹۲۴ منتشر می‌شد. تاریخچه و مشخصات. "لا تاولا روتوندا" توسط فردیناندو بیدری در سال ۱۸۹۱ در ناپل تأسیس شد. او همچنین ناشر مجله‌ای بود که به صورت هفتگی منتشر می‌شد. این مجله در ابتدا یک نشریه ادبی بود، اما بعدها متون موسیقی مانند رومانزاها و ترانه‌های ناپلی را نیز پوشش می‌داد. همچنین نقدهای ادبی، تئاتری و موسیقی را نیز در بر می‌گرفت. این مجله در سال ۱۸۹۲ یک مسابقه آواز برگزار کرد. میز گرد اثر وینچنزو
یک مسابقه آواز برگزار کرد. میز گرد اثر وینچنزو والنته، ادواردو دی کاپوآ، سالواتوره گامباردلا، پاسکواله سینکگرانا، وینچنزو روسو و ئی.آ. ماریو را به نمایش گذاشت. این مجله هر هفته یک آهنگ منتشر می‌کرد، از جمله ای دریانورد ()، آهنگی از سالواتوره گامباردلا در سال ۱۸۹۳. علاوه بر این، تبلیغات جشنواره پیدیگروتا در مجله منتشر می‌شد و در طول آماده‌سازی جشنواره از اوت تا سپتامبر هر سال، تعداد آهنگ‌های ارائه شده افزایش می‌یافت. نویسندگان جوانی که از نمادگرایی حمایت می‌کردند، در این مجله مشارکت داشتند. برخی از آنها
می‌کردند، در این مجله مشارکت داشتند. برخی از آنها شامل بیاجو کیارا، که سردبیر آن نیز بود، دسیو کارلی، و آشیل ماکیا بودند. میشل ساپونارو در ۱۴ اوت ۱۹۰۸ جانشین بیاجو کیارا به عنوان سردبیر "لا تاولا روتوندا" شد و این پست را تا ۲۸ فوریه ۱۹۰۹ حفظ کرد. این مجله در سال ۱۹۲۴ منحل شد. شماره‌های روزنامه "لا تاولا روتوندا" توسط کتابخانه ملی ناپل بایگانی شد.
تمپو پرزنته (به ایتالیایی: "Present Time") یک مجله سیاسی ماهانه بود که بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۷ در رم، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله توسط کنگره آزادی فرهنگی حمایت می‌شد که مجلات دیگری از جمله "کوادرنوس"، "انکانتر"، "سروی" و "در مونات" را منتشر می‌کرد. تاریخچه و مشخصات. "تمپو پرزنته" در سال ۱۹۵۶ تأسیس شد و ماهانه در رم توسط انجمن ایتالیایی آزادی فرهنگی منتشر می‌شد. این انجمن، شاخه ایتالیایی کنگره آزادی فرهنگی بود. اولین شماره "تمپو پرزنته" در آوریل ۱۹۵۶ منتشر شد و اعلام کرد که "تمپو پرزنته" یک مجله
منتشر شد و اعلام کرد که "تمپو پرزنته" یک مجله بین‌المللی است. سردبیران آن ایگناتسیو سیلونه و نیکولا کیارومونته بودند. این مجله مقالاتی را که در سایر مجلات کنگره، از جمله "کوادرنوس"، "انکانتر"، "در مونات" و "پرووس" منتشر شده بود، منتشر می‌کرد. همه آنها رویدادهای فرهنگی و سیاسی مهمی را پوشش می‌دادند که برای نشان دادن برتری دموکراسی به سبک غربی بر سایر گزینه‌های حکومتی استفاده می‌شدند. با این حال، هر یک از این مجلات موضع سیاسی خاص خود را داشتند که بیشتر به سردبیران بستگی داشت و "تمپو پرزنته" رویکردی
به سردبیران بستگی داشت و "تمپو پرزنته" رویکردی چپ‌گرایانه اتخاذ کرد. یکی دیگر از ویژگی‌های متمایز این مجله در مقایسه با سایر مجلات کنگره، تلاش آن برای تعدیل بُعد فراملی جنگ سرد فرهنگی با شرایط محلی ایتالیا بود. مشارکت کنندگان عمده این ماهنامه نویسندگان چپی بودند که از کمونیسم حمایت نکردند: ایتالو کالوینو، واسکو پراتولینی، لیبرو د لیبرو، آلبر کامو، آلبرتو موراویا، لئوناردو سیاسیا، انزو فورسلا، نلو ریسی، السا مورانته، آلتیرو گیولیانو گولیدر، آلتیرو گیولیانو گولیدر، کودیگنولا. برخی از نویسندگان مشهور
گولیدر، کودیگنولا. برخی از نویسندگان مشهور بین‌المللی نیز به "تمپو پرزنت" کمک کردند، از جمله دوایت مک‌دونالد، هانا آرنت، ملوین جی. لاسکی، ریچارد لوونتال، مری مک‌کارتی، دانیل بل، لوئیس کوزر، جوزف باتینگر، مایکل هرینگتون، ایروینگ هاوپر. در سال ۱۹۶۱، "مجله تمپو پرزنته" داستان کوتاهی از نویسنده مخالف یوگسلاوی، میلوان جیلاس، با عنوان "«جنگ»" را منتشر کرد که منجر به ممنوعیت انتشار آن در یوگسلاوی شد. "تمپو پرزنته" نتوانست روابط نزدیکی با سایر نشریات ایتالیایی برقرار کند که منجر به انزوای آن در عرصه سیاسی و فرهنگی
کند که منجر به انزوای آن در عرصه سیاسی و فرهنگی ایتالیا شد. این مجله درگیری‌های مکرری با نشریات برجسته آن دوره مانند "ایل پونته"، "ایل مولینو" و "ایل موندو" داشت. "تمپو پرزنته" در سال ۱۹۶۷ به دلیل پایین بودن تیراژ تعطیل شد.
ایده تراواسو دله ای که بیشتر با نام ایل تراواسو شناخته می‌شود () یک مجله طنز بود که بین سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۶۶ منتشر می‌شد و در دوره ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶ وقفه‌ای در انتشار آن وجود داشت. عنوان فرعی آن ارگان رسمی مردم روشنفکر ( بود). دفتر مرکزی این مجله در رم، ایتالیا بود. تاریخچه و مشخصات. "ایل تراواسو" در سال ۱۹۰۰ راه‌اندازی شد و دفتر مرکزی آن در رم بود. این مجله در سال ۱۹۴۴، زمانی که حکومت فاشیستی در ایتالیا پایان یافت، به‌طور موقت انتشار خود را متوقف کرد. در سال ۱۹۴۶ در رم دوباره آغاز به کار کرد و تا سال ۱۹۶۶ منتشر
در رم دوباره آغاز به کار کرد و تا سال ۱۹۶۶ منتشر شد. "ایل تراواسو (Il Travaso)" توسط مجله ایتالیایی جورناله دالتالیا (Giornale d'ltalia) به صورت هفتگی منتشر می‌شد. این مجله متعلق به فیلیبرتو اسکارپلی، کارلو مونتانی و انریکو نوولی بود. کارتونیست ایتالیایی، گولیلمو گواستا گواستاولیا، دو بار به عنوان سردبیر این مجله فعالیت کرد. او اولین بار در سال ۱۹۲۱ به عنوان سردبیر آن منصوب شد و این سمت را تا زمان برکناری‌اش در سال ۱۹۲۵ به دلیل گرایش ضد فاشیستی‌اش حفظ کرد. گواستاولیا دوباره در سال ۱۹۴۶ به این سمت منصوب شد
گواستاولیا دوباره در سال ۱۹۴۶ به این سمت منصوب شد و تا سال ۱۹۶۲ سردبیری "ایل تراواسو را" بر عهده داشت. "ایل تراواسو (Il Travaso)" کارتون‌ها و طنزهای سیاسی را به نمایش می‌گذاشت و موضع سیاسی میانه‌رو-محافظه‌کارانه‌ای اتخاذ می‌کرد. در دوره بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳، گرایش سیاسی آن ملی‌گرایانه توصیف می‌شد. برخی از نویسندگان آن هنرمندان فوتوریست، از جمله لوچیانو فولگوره، بودند. دو جلد از "ایل تراواسو" به فوتوریسم اختصاص داده شده بود که در ۱۱ ژانویه ۱۹۳۱ و ۲۴ سپتامبر ۱۹۳۳ منتشر شدند. این مجله خوانندگانی از طبقات
۱۹۳۳ منتشر شدند. این مجله خوانندگانی از طبقات اجتماعی مختلف داشت. در دوران فاشیسم در ایتالیا "، مجله ایل تراواسو" مطالب یهودستیزانه‌ای منتشر می‌کرد که شامل نسخه‌ای خشونت‌آمیز از یهودستیزی مذهبی نیز می‌شد. به عنوان مثال، در آوریل ۱۹۳۸ شعری از شاعر ایتالیایی قرن نوزدهم، جاکومو بلی، در این هفته‌نامه منتشر شد که ادعا می‌کرد یهودیان قاتلان عیسی هستند و نفرت از آنها مشروع است. به دنبال قوانین نژادی، این مجله بین اواخر نوامبر و اواسط دسامبر ۱۹۳۸ کاریکاتورهای یهودستیزانه‌ای را منتشر کرد که یهودیان را به عنوان یک
را منتشر کرد که یهودیان را به عنوان یک بار اجتماعی و اقتصادی معرفی می‌کرد. این مجله در سال‌های ۱۹۵۲–۱۹۵۳، ۱۵۰۰۰۰ نسخه فروخت. در دهه ۱۹۵۰، بنیتو جاکوویتی، کارتونیست مشهور ایتالیایی، یکی از نویسندگان "ایل تراواسو" بود. یکی دیگر از نویسندگان ، آشیل کامپانیل بود.
پلاستیک والوری () یک مجله ایتالیایی بود که در رم به زبان‌های ایتالیایی و فرانسوی منتشر می‌شد. این مجلات بین سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ وجود داشتند. تاریخچه و مشخصات. "مجلهٔ والوری پلاستیکسی (Valori plastici)" در سال ۱۹۱۸ توسط نقاش و مجموعه‌دار هنری، ماریو بروگلیو، و همسرش ادیتا بروگلیو در رم تأسیس شد. او همچنین سردبیری این مجله را بر عهده داشت که بر آرمان‌های زیبایی‌شناختی و آثار هنری متافیزیکی تمرکز داشت. این مجله با الگوبرداری از مجلهٔ "لا راکولتا" مستقر در بولونیا طراحی شده بود. این مجله از جنبش هنری "بازگشت
طراحی شده بود. این مجله از جنبش هنری "بازگشت به نظم (بازگشت به سفارش)" حمایت می‌کرد تا تغییر جهتی از هنر آوانگارد افراطی سال‌های قبل از ۱۹۱۸ ایجاد کند و در عوض از هنر سنتی الهام بگیرد. گفته می‌شود اصطلاح «بازگشت به نظم» برای توصیف این علاقهٔ دوباره به سنت، از کتاب "«به سوی نظم»"، مجموعه‌ای از مقالات شاعر و هنرمند ژان کوکتو که در سال ۱۹۲۶ منتشر شد، گرفته شده است. خود این جنبش واکنشی به جنگ بود. کوبیسم حتی توسط خالقانش، براک و پیکاسو، کنار گذاشته شد و فوتوریسم، که ماشین‌آلات، خشونت و جنگ را ستایش می‌کرد،
که ماشین‌آلات، خشونت و جنگ را ستایش می‌کرد، توسط اکثر پیروانش رد شد. بازگشت به نظم با احیای کلاسیسیسم و نقاشی واقع‌گرایانه همراه بود. این مجله بازیابی ارزش‌های ملی و ایتالیک را که توسط سیاست‌های فرهنگی فاشیسم ترویج می‌شد، نظریه‌پردازی کرد، اما همچنین به افق‌های وسیع‌تری در اروپا نگاه می‌کرد و از یک دیالکتیک هنری زنده با بازگشت به یک منبع فیگوراتیو کلاسیک استفاده می‌کرد. آلبرتو ساوینیو، در اولین شمارهٔ مجلهٔ ارزش‌های پلاستیکی در ۱۵ نوامبر ۱۹۱۸، برنامه‌ای کاملاً فردگرایانه، ضد فوتوریستی و ضد بلشویکی برای
کاملاً فردگرایانه، ضد فوتوریستی و ضد بلشویکی برای احیای هنر اعلام کرد. ساوینیو در اولین مقاله‌اش در آوریل-مه ۱۹۱۹ با عنوان آنادیومنون، شهود عقلانی و به طرز مرموزی غیرزمانی را شرح می‌دهد که به دنیای این «کلاسیسیسم متافیزیکی» جدید جان می‌بخشد. کتاب آردنگو سوفیسی "عنوان اصول اولیه زیبایی‌شناسی آینده‌نگر" () قبل از انتشار آن توسط انتشارات والکی در سال ۱۹۲۰، در شماره نوامبر-دسامبر ۱۹۱۹ این مجله به صورت سریالی منتشر شد. "پلاستیک والوری" در سال ۱۹۲۲ انتشار خود را متوقف کرد.
یاماتو یک مجله تبلیغاتی ماهانه ایتالیایی بود که از اوایل سال 1941 تا اوت 1943 منتشر می‌شد. هدف این مجله آشناتر کردن فرهنگ ژاپن در ایتالیا بود و مقالاتی را به زبان‌های ایتالیایی و ژاپنی منتشر می‌کرد. عنوان فرعی آن "Mensile Italo-Giapponese" بود. تاریخچه و مشخصات. "یاماتو" در اوایل سال 1941 پس از تأسیس پیمان سه‌جانبه در ژانویه 1941 راه‌اندازی شد. این مجله تحت حمایت پمپئو آلوئیزی آغاز به کار کرد. این مجله ارتباط نزدیکی با انجمنی به نام دوستان ژاپن داشت که اولین رئیس آن پائولوچی دی کالبولی بود. پمپئو آلوئیزی
رئیس آن پائولوچی دی کالبولی بود. پمپئو آلوئیزی همچنین ریاست انجمن دوستان ژاپن را بر عهده داشت. ناشر آن Istituto Geografico De Agostini (به ایتالیایی: Geographic Institute De Agostini) بود. چهره‌های زیر اعضای هیئت تحریریه "یاماتو" بودند: پیترو سیلویو ریوتا دی سولونگلو که مدیر تحریریه نیز بود، جوزپه توچی و جیاچینتو آئوریتی. علاوه بر نویسندگان ایتالیایی، این مجله نویسندگان ژاپنی نیز داشت، از جمله دریاسالار نیروی دریایی تویو میتسونوبو و سرهنگ موریاکیرا شیمیزو که به عنوان وابسته نظامی در سفارت ژاپن در رم کار
که به عنوان وابسته نظامی در سفارت ژاپن در رم کار می‌کردند. آخرین شماره "یاماتو" در اوت ۱۹۴۳، بلافاصله پس از پایان حکومت فاشیست‌ها در ایتالیا منتشر شد.
ورزشکاران کشور ایران از ۶ تا ۲۲ فوریه ۲۰۲۶ در المپیک زمستانی ۲۰۲۶ در میلان و کورتینا دامپتزو، ایتالیا، به رقابت خواهد پرداخت. ورزشکاران. ایران تاکنون یک اسکی‌باز آلپاین زن و یک اسکی‌باز آلپاین مرد را از طریق سهمیه پایه کشورها به این مسابقات راه داده است. اسکی صحرایی. ایران تاکنون یک اسکی‌باز زن و یک اسکی‌باز مرد را در رشته کراس کانتری را از طریق سهمیه پایه به مسابقات خواهد فرستاد.
ماری برابانت، کنتس ساووی (؛ ۱۲۷۷/۸۰ – ۱۳۳۸) با آمادئوس پنجم، کنت ساووی، ازدواج کرد و همسر کنتس ساووی شد. او دختر ژان اول، دوک برابانت و مارگارت فلاندرز بود. او پس از مرگ پدرش با آمادئوس نامزد شد. این ازدواج زمانی ترتیب داده شد که ساووی در اتحاد با فرانسه علیه انگلستان به برابانت پیوست. در اکتبر ۱۲۹۷، مجوز پاپی دریافت شد. عروسی در سال ۱۲۹۸ در کاخ شامبری برگزار شد. به عنوان کنتس ساووی، ماری برابانت ظاهراً تأثیر فرهنگی خاصی از برابانت به همراه داشت و چندین صنعتگر را که بر دربار ساووی تأثیر می‌گذاشتند، مانند
را که بر دربار ساووی تأثیر می‌گذاشتند، مانند خیاطش کالین دو برابانت، با خود آورد. این ازدواج منجر به روابط نزدیک بین ساووی و برابانت شد و به برابانت دسترسی نزدیک‌تری به ایتالیا داد. به نظر می‌رسد ماری در دربار نفوذ داشته و به عنوان دیپلمات و مشاور سیاسی ایفای نقش می‌کرد. در سال ۱۳۰۸، برادر شوهرش به عنوان پادشاه آلمان انتخاب شد. وقتی خواهر و برادر شوهرش در سال ۱۳۱۰ به ایتالیا سفر کردند، در راه رم، در دربار ساووی در ژنو به ملاقات ماریا رفتند. در سال ۱۳۲۳، او بیوه شد. همسر او پسرخوانده ماریا بود. تاریخ دقیق
بیوه شد. همسر او پسرخوانده ماریا بود. تاریخ دقیق مرگ او مشخص نیست. خاستگاه. بر اساس شجره‌نامهٔ دوک‌های برابانت، گسترش‌یافته، ماریا دومین دختر دوک لورن و برابانت و دوک لیمبورگ، جان اول برابانت، و همسرش، مارگارت دامپیره یا فلاندر (۱۲۵۱–۱۲۸۵) بود، که دختر کنت فلاندر و مارکیز نامور، گای دامپییر، و ماتیلدا از بتون بود، که دختر و وارث رابرت هفتم بتون، لرد بتون، ترموند، ریشبورگ، و وارنه‌بیث، و وارنه‌یتون بود. جان اول برابانت دومین پسر دوک لورن و برابانت، هنری سوم و آلیس بورگوندی بود، که دختر دوک بورگوندی و پادشاه
آلیس بورگوندی بود، که دختر دوک بورگوندی و پادشاه لقب‌دهنده تسال ۱۲–۱۲ بود. ۱۲۷۲) و همسرش یولاند از دروکس (۱۲۱۲–۱۲۴۸)، که دختر کنت درو و برین، رابرت سوم و همسرش الیوانت بانوی سنت والری. زندگی‌نامه. پدرش جان اول در سال ۱۲۹۴ درگذشت: طبق وقایع‌نامهٔ بالدوینی نینوونسیس، جان در ۷ مارس درگذشت، همچنین طبق وقایع‌نامهٔ بالدوینی نینوونسیس، درگیری حدود پنج روز قبل از مرگ دوک رخ داده بود، جان اول در گروه کر کلیسای فرانسیسکن در بروکسل به خاک سپرده شد. طبق وقایع‌نامهٔ بالدوینی نینوونسیس، دوک به دوک‌نشینش برده شد، جایی که
نینوونسیس، دوک به دوک‌نشینش برده شد، جایی که آنها بیهوده تلاش کردند تا او را درمان کنند، بدون اینکه مکان را مشخص کنند. دوباره وقایع‌نامهٔ بالدوینی نینوونسیس اعلام می‌کند که پسرش، جان دوم، جانشین او شد. پس از مرگ پدرش، ماریا با اتو، وارث شهرستان کلیوز، نامزد شد؛ در واقع، سندی به تاریخ ۲۳ اکتبر ۱۲۹۷ وجود دارد که توسط پاپ بونیفاس هشتم صادر شده است و در آن، با وجود درجه چهارم خویشاوندی، او اجازه ازدواج بین ماریا و اتو را صادر کرده است. در تاریخی نامشخص، بین سال‌های ۱۲۹۷ تا ۱۳۰۴، ماریا همسر کنت ساووی و کنت
سال‌های ۱۲۹۷ تا ۱۳۰۴، ماریا همسر کنت ساووی و کنت آئوستا و مورین، آمادئوس پنجم ساووی، که پسر دوم کنت ساووی و کنت آئوستا و مورین، توماس دوم ساووی و بئاتریس فیشی بود، شد. آمادئوس پنجم، بیوه سیبیلا دو بائوگه بود که هشت فرزند برای او به دنیا آورده بود. در سال ۱۳۰۷، همسرش، آمادئوس، وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرد که در آن پسرش از ازدواج اولش، ادوارد، را به عنوان وارث جهانی خود در شهرستان ساووی اعلام کرد. (اودورادو، پسر ارشدش) و همچنین میراث‌های مختلف را هم برای فرزندان ازدواج اولش و هم برای فرزندان ازدواج دومش (متولد
ازدواج اولش و هم برای فرزندان ازدواج دومش (متولد ماریا برابانت، همسر دومش) تعریف کرد. هنری هفتم، شوهر خواهرش مارگارت، کنت لوکزامبورگ، در نوامبر ۱۳۰۸ به عنوان پادشاه آلمان انتخاب شد و به همراه مارگارت در ۶ ژانویه ۱۳۰۹ در آخن تاجگذاری کردند. هنری هفتم آرزوی تاج و تخت امپراتوری را داشت، بنابراین در سال ۱۳۱۰، به همراه همسرش مارگارت، سفری به ایتالیا و سپس به رم را آغاز کرد تا به عنوان امپراتور مقدس روم تاجگذاری کند (در ۲۹ ژوئن ۱۳۱۲)؛ برای رسیدن به ایتالیا، هنری هفتم از ژنو و سپس از شهرستان ساووی عبور کرد، جایی
هفتم از ژنو و سپس از شهرستان ساووی عبور کرد، جایی که توسط برادران همسرش، آمادئوس و ماریا، به گرمی مورد استقبال قرار گرفت. ماریا در سال ۱۳۲۳ بیوه ماند. همسرش، آمادئوس پنجم، در حالی که هنری هفتم در آوینیون بود، درگذشت تا با پاپ ژان بیست و دوم ملاقات کند و او را به انجام یک جنگ صلیبی به نفع امپراتوری بیزانس که در حال تسلیم شدن در برابر حملات امپراتوری عثمانی بود، ترغیب کند، اما به دلیل خستگی سفر، بیمار شد و ظرف چند روز درگذشت. همچنین مورخ فرانسوی، ویکتور فلور دو سن‌جنیس، تأیید می‌کند که آمادئوس پس از رسیدن به
سن‌جنیس، تأیید می‌کند که آمادئوس پس از رسیدن به پادشاه فرانسه، شارل چهارم در آوینیون، اندکی پس از آن، در ۱۶ اکتبر درگذشت. تا مرگ در ۱۶ اکتبر (هفدهم نوامبر) ۱۳۲۳ در نزدیکی آوینیون، آمادئوس که در سبعودی بود رخ داد. پسرش ادوارد، پسر خوانده مریم جانشین او شد. سال دقیق مرگ مریم مشخص نیست. پس از سال ۱۳۳۸ رخ داد و او در کلیسای فرانسیسکن در بروکسل، دوک نشین برابانت به خاک سپرده شد. منابع. Edward Armstrong, "L'Italia al tempo di Dante", cap.
آیمون، کنت ساووی (؛ ۱۵ دسامبر ۱۲۹۱ – ) اشراف‌زاده‌ای بود که از سال ۱۳۲۹ تا زمان مرگش در سال ۱۳۴۳ بر شهرستان ساووی حکومت می‌کرد. او عضوی از خاندان ساووی، یک خانواده اشرافی برجسته اروپایی، بود. خاستگاه. ایمونه، طبق گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون در کتاب «تاریخچه خانوادگی خانه سلطنتی ساووا»، پسر سوم آمادئوس پنجم، کنت ساووا، آئوستا و مورین، و همسر اولش، سیبیلا یا سیمونه باوژ بود که باز هم طبق گفته ساموئل گیشنون تنها دختر ارباب باوژ و برس، گی دوم باوژ بود، در حالی که در مورد مادرش هیچ توافقی بین مورخان وجود
حالی که در مورد مادرش هیچ توافقی بین مورخان وجود ندارد، اما او دوفین از سن بونه بود و نه بئاتریس از مونتفرات، دختر ویلیام ششم از مونتفرات. آمادئوس پنجم ساووا، به گفته ساموئل گیشنون، پسر دوم توماس دوم، ارباب پیدمونت، کنت ساووا، آئوستا و مورین، کنت فلاندرز و انو، و همسر دومش، بئاتریس فیشی، که دختر سوم تئودورو فیشی، کنت لاوانیا، و همسرش سیمونا د ولتا از کاپ کورس بود، بود. زندگی‌نامه. آیمونه در ۱۵ دسامبر ۱۲۹۱، در شهر کوچک بورگ، در برس، زمانی که برادر بزرگترش جیووانی درگذشته بود و چند سالی در اوتکومب به خاک
جیووانی درگذشته بود و چند سالی در اوتکومب به خاک سپرده شده بود، به دنیا آمد. حتی پیش از تولد او، عموی بزرگش، کنت فیلیپ اول ساووی، چهره‌ای شایسته در کلیسای کاتولیک، در ۱۵ یا ۱۶ اوت ۱۲۸۵ در قلعه روسیلون در بوژی، بین لیون و ژنو، درگذشت. پدرش، آمادئوس، با عنوان آمادئوس پنجم جانشین او شد. در سال ۱۳۰۷، پدرش آمادئوس پنجم وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرد که در آن ادوارد، پسر ارشدش (اودورادو، پسر اولش)، را به عنوان وارث جهانی خود در شهرستان ساووی اعلام کرد و همچنین میراث‌های مختلف را برای فرزندان اولش، از جمله ایمونه
مختلف را برای فرزندان اولش، از جمله ایمونه (ایمونه، پسر دومش) و هر فرزندی از ازدواج دومش (متولد ماریا برابانت، همسر دومش) تعریف کرد. پدرش، آمادئوس پنجم، در سال ۱۳۲۳ در حالی که در آوینیون بود، درگذشت تا با پاپ ژان بیست و دوم ملاقات کند و او را به انجام یک جنگ صلیبی به نفع امپراتوری بیزانس که در حال تسلیم شدن در برابر حملات امپراتوری عثمانی بود، ترغیب کند، اما به دلیل خستگی سفر، بیمار شد و ظرف چند روز درگذشت، ویکتور فلور دو سنت ژنیس نیز تأیید می‌کند که آمادئوس، پس از رسیدن به پادشاه فرانسه، چارلز چهارم در
پس از رسیدن به پادشاه فرانسه، چارلز چهارم در آوینیون، اندکی پس از آن، در ۱۶ اکتبر درگذشت. سوابق. در سال ۱۳۲۱، ایمون بر ماشین‌های محاصره در محاصره کوربیه نظارت داشت. پس از مرگ آمادئوس پنجم در سال ۱۳۲۳، ایمون در زمان ادوارد، ارباب برس بود. ایمون به عنوان پسر کوچکتر یک خانواده اشرافی، زندگی در کلیسا را برای خود برنامه‌ریزی کرده بود. هنگامی که ادوارد در سال ۱۳۲۹ درگذشت، ایمون در آوینیون در دربار پاپ ژان بیست و دوم بود. در سال ۱۳۲۹، اندکی پس از رسیدن به مقام کنت، آیمون کمیته‌ای برای حل و فصل اختلافات ارضی با
آیمون کمیته‌ای برای حل و فصل اختلافات ارضی با پسرعمویش، آمادئوس سوم از ژنو، تشکیل داد. این اختلافات نسل‌ها دشمنی مداوم بین خانواده‌ها بود، اما آنها توانستند آنها را از طریق سال‌ها مذاکره بدون توسل به جنگ حل و فصل کنند. به این ترتیب بود که آیمون لقب «صلح‌طلب» را به دست آورد. او عنوان کنت ساووی را با خواهرزاده‌اش، ژاندارک ساووی، به چالش کشید، زیرا ساووی تحت قانون سالیک فعالیت می‌کرد و هرگز حاکم زن نداشت. ژاندارک با حمایت همسرش، جان سوم، دوک بریتانی، از ادعای ژاندارک دفاع کرد. جان و ژاندارک هیچ مشکلی نداشتند.
دفاع کرد. جان و ژاندارک هیچ مشکلی نداشتند. در نهایت، توافقی حاصل شد که به موجب آن آیمون در ازای پرداخت مبلغی به ژاندارک، مقام کنت را به دست آورد. او بخش زیادی از چند سال اول خود را به عنوان کنت در جنگ با دوفین، گویگوس هشتم از وینوا، گذراند و دشمنی را که نسل‌ها در خانواده‌هایشان وجود داشت، ادامه داد. پس از کشته شدن گویژ در محاصره لا پریِر در سال ۱۳۳۳، فیلیپ ششم فرانسه توانست بین آیمون و دوفین جدید، هامبرت دوم وینوا، برادر گویژ، آتش‌بس برقرار کند. در اوت ۱۳۳۴، در آستانه جنگ صد ساله، ادوارد سوم انگلستان سفیری
در آستانه جنگ صد ساله، ادوارد سوم انگلستان سفیری به آیمون فرستاد تا او را متقاعد کند که به نفع انگلیسی‌ها به درگیری قریب‌الوقوع بپیوندد. آیمون از تعهد خودداری کرد، زیرا هم در انگلستان و هم در نرماندی زمین‌هایی در اختیار داشت، بنابراین از نظر فنی تابع هر دو پادشاه بود. در آوریل ۱۳۳۷، فیلیپ پیام‌های مشابهی را از طرف دیگر فرستاد. آیمون پاسخ داد که نمی‌تواند برای جنگ به خارج از کشور برود زیرا هنوز اختلافات ارضی با دوفین دارد. فیلیپ به سرعت صلح پایدارتری را برقرار کرد، زیرا هامبرت در تلاش بود تا دوفین را
برقرار کرد، زیرا هامبرت در تلاش بود تا دوفین را بفروشد. سپس آیمون نیروهای خود را از سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۲ به عنوان بخشی از تلاش‌های جنگی فرانسه رهبری کرد. او اغلب در کنار آمادئوس سوم ژنو می‌جنگید. در سال ۱۳۳۰، آیمون دفتر صدراعظمی را برای مدیریت اسناد رسمی تأسیس کرد. او هزینه توسعه یک کلیسای کوچک تدفین در صومعه هاتکومب را که از سال ۱۳۳۱ تا ۱۳۴۲ ساخته شد، تأمین کرد. در سال ۱۳۴۰، او قضاتی را برای رسیدگی ویژه به درخواست‌های تجدیدنظر در سطح بین کاستلان‌ها و خودش منصوب کرد تا حجم کار خود را در چنین مواردی کاهش دهد.
کرد تا حجم کار خود را در چنین مواردی کاهش دهد. ازدواج و فرزندان. ایمون پیش از ازدواجش، چندین فرزند نامشروع نیز داشت که حتی پس از ازدواجش نیز در خانه او بزرگ شدند. این فرزندان عبارتند از: در سال ۱۳۳۰، آیمون با یولانده پالایولوگینا از مونتفراتو نوه امپراتور بیزانس آندرونیکوس دوم پالایولوگوس ازدواج کرد و صاحب ۵ فرزند شد که تنها ۲ فرزند تا بزرگسالی زندگی کردند:
میم سیکس سون ()) یک میم اینترنتی و اصطلاح عامیانه است که در اوایل سال ۲۰۲۵ در تیک‌تاک و ریلزهای اینستاگرام پدیدار شد. این اصطلاح از تکرار عبارت "سیکس سون" در آهنگ "Doot Doot (6 7)" از اسکریلا گرفته شده است که در رسانه‌های اجتماعی در ویرایش‌های ویدیویی بازیکنان حرفه‌ای بسکتبال مانند لاملو بال که قدش ۶ فوت و ۷ اینچ (۲٫۰۱ متر) است، استفاده می‌شد. اصطلاح «سیکس سون» به عنوان اصطلاح عامیانه در بین نسل آلفا و نسل زد گسترش یافت. با گسترش دامنه این میم در اوت ۲۰۲۵، کودکی در یک ویدیوی ویروسی که او را در حال گفتن این
در یک ویدیوی ویروسی که او را در حال گفتن این اصطلاح در حالی که دستانش را در یک بازی بسکتبال Amateur Athletic Union بالا و پایین می‌برد، نشان می‌داد، به «سیکس سون کید» معروف شد. این اصطلاح اغلب با فورتی وان، یک میم با ریشه مشابه، مقایسه می‌شود، جایی که Blizzi Boi در آهنگ خود "41 Song (Saks Freestyle)" عدد "۴۱" را در سراسر آهنگ تکرار می‌کند. ریشه‌ها. «سیکس سون» یک عبارت تکراری در آهنگ «Doot Doot (6 7)» اثر هنرمند هیپ هاپ اسکریلا است که احتمالاً اشاره‌ای به خیابان ۶۷ در شیکاگو دارد. این آهنگ در دسامبر ۲۰۲۴
خیابان ۶۷ در شیکاگو دارد. این آهنگ در دسامبر ۲۰۲۴ (قبل از انتشار رسمی آن در ۷ فوریه ۲۰۲۵) منتشر شد و در ویرایش‌های ویدیویی بازیکنان حرفه‌ای بسکتبال، به ویژه لاملو بال به دلیل قد او که ۶ فوت و ۷ اینچ است، استفاده شد. در زبان عامیانه بسکتبال، "سیکس سون" ممکن است به معنای «خیلی قدبلند» یا «خیلی قدبلند» باشد. از آن زمان، این عبارت فراتر از بسکتبال به یک پدیده اینترنتی گسترده‌تر گسترش یافته است. سیکس سون کید. در ۳۱ مارس ۲۰۲۵، یک یوتیوبر به نام کام وایلدر ویدئویی با عنوان «تیم قدرتمند AAU من بالاخره بازگشته