payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موروری پیش از تماس با اروپاییان را در خود جای داده—کنده‌کاری‌هایی درختی به‌نام موموری-راکائو که نیاکان، نمادهای طبیعی و روح جهان پیرامون را به تصویر می‌کشند. موموری-راکائوها (momori rakau) از معدود نشانه‌های بازماندهٔ فرهنگ موروری پیش از تماس با اروپایی‌ها هستند. این کنده‌کاری‌ها تصاویری از کاراپونا (karapuna، نیاکان موروری) و نمادهای دنیای طبیعی—نظیر پاتیکی (ماهی کف‌شیر یا flounder) و هوپو (پرندهٔ آلباتروس)—را نمایش می‌دهند. در بررسی‌ای در اواخر سال ۱۹۹۸، تعداد ۸۲ درخت دارای این کنده‌کاری‌ها ثبت شد. اما
تعداد ۸۲ درخت دارای این کنده‌کاری‌ها ثبت شد. اما شمار این آثار به‌طور مداوم در حال کاهش است؛ دلایلی چون کهنسالی درختان میزبان، چرای دام، باد و—در سال‌های گذشته—برداشتن این کنده‌کاری‌ها توسط بازدیدکنندگان به‌عنوان یادگاری، موجب این روند شده‌اند. در سال ۱۹۸۰، برای محافظت از کنده‌کاری‌های درختی (موموری-راکائو) در برابر چرای دام، اطراف ذخیره‌گاه حصارکشی شد—و این اقدام اکنون آثار احیای بسیار خوبی را نشان داده است. در حال حاضر، وزارت حفاظت از منابع طبیعی نیوزیلند (DOC) و جامعهٔ موروری در حال برنامه‌ریزی برای
(DOC) و جامعهٔ موروری در حال برنامه‌ریزی برای اختصاص بخشی کوچک از این ذخیره‌گاه هستند تا هنرمندان موروری معاصر بتوانند نسل جدیدی از موموری-راکائو را خلق کنند. بله، شرکت Barker Bros اخیراً بیشتر زمین‌های کشاورزی باقی‌ماندهٔ خود—از جمله زمین‌هایی که اطراف ذخیره‌گاه تاریخی هاپوپو را در بر می‌گیرند—را به اعتماد موروری هوکوتِهی (Hokotehi Moriori Trust) واگذار کرده است. این نهاد، سازمان رسمی و مورد تأیید برای مدیریت دارایی‌ها، خریدها و مذاکرات مربوط به مردم موروری است. این بخش از تاریخ موروری، هم از نظر فرهنگی و
است. این بخش از تاریخ موروری، هم از نظر فرهنگی و هم از نظر حقوق معنوی، بسیار حساس و پرچالش است. در سال ۲۰۰۷، نویسنده‌ای به نام ریس ریچاردز کتابی با عنوان Manu Moriori: Human and Bird Carvings on Live Kopi Trees on the Chatham Islands منتشر کرد که در آن ادعا می‌کند بیشتر کنده‌کاری‌های موموری-راکائو پرندگان را به تصویر می‌کشند و نام جدیدی برای آن‌ها پیشنهاد می‌دهد: «مانو-موروری» (manu-moriori)، که می‌تواند به‌معنای «مردم پرنده» ترجمه شود. اما نمایندگان رسمی موروری در جزیرهٔ چاتهام با انتشار و فروش این کتاب
موروری در جزیرهٔ چاتهام با انتشار و فروش این کتاب مخالف‌اند، چرا که آن را نمونه‌ای دیگر از بهره‌برداری مالی از حقوق فرهنگی و معنوی مردم موروری می‌دانند. آن‌ها تأکید دارند که خود را «مردم پرنده» نمی‌دانند، بلکه پیوندی عمیق و هم‌افزا با طبیعت پیرامون خود احساس می‌کنند. جالب اینکه تنها نمونهٔ ثبت‌شده از کنده‌کاری درختی توسط یک موروری به دههٔ ۱۸۴۰ بازمی‌گردد، زمانی که مردی پس از دفن همسر و فرزند مقتولش در جزیرهٔ پیت، درختی را حکاکی کرد—و این نمونه نیز هیچ ارتباطی با پرندگان ندارد. منابع. "Declaring J M Barker
با پرندگان ندارد. منابع. "Declaring J M Barker (Hapupu) Historic Reserve to be a National Reserve". "New Zealand Gazette". New Zealand Government. 8 February 1996. 1996-ln844. Retrieved 15 October 2023. پیوند به بیرون. Moriori education resources
آلاس (به یاقوتی: *Алаас*) نوعی فرورفتگی کم‌عمق زمین‌شناختی است که عمدتاً در جمهوری ساخا (یاکوتیا) در شمال شرق روسیه دیده می‌شود. این پدیده، حاصل نشست تدریجی زمین بر اثر ذوب و انجماد مکرر یخ‌های زیرزمینی در نواحی دارای پرمافراست (یخبندان دائمی) است؛ پدیده‌ای که به‌ویژه در اقلیم‌های قطبی رایج است. فرایند تشکیل آلاس با ذوب یخ‌های موجود در لایه‌های پرمافراست آغاز می‌شود که منجر به ایجاد یک حوضهٔ کم‌عمق می‌گردد. در مراحل ابتدایی، این حفره‌ها به‌وسیلهٔ آب‌های حاصل از ذوب یخ پر می‌شوند و به‌صورت دریاچه‌های
حاصل از ذوب یخ پر می‌شوند و به‌صورت دریاچه‌های ترموکارست ظاهر می‌گردند. با گذشت زمان و به‌ویژه در اقلیم خشک قاره‌ای یاکوتیا، این دریاچه‌ها خشک می‌شوند و کف آن‌ها با گونه‌های گیاهی علفی نظیر گندمیان و سایر گیاهان مرتعی پوشیده می‌شود. از منظر محیط‌زیستی و اقتصادی، آلاس‌ها منابع مهمی برای دامداری سنتی هستند و به‌طور ویژه برای چرای اسب و برداشت علوفه (یونجه) استفاده می‌شوند. همچنین در دشت‌های مرکزی یاکوتی، این فرورفتگی‌ها به‌عنوان چشم‌اندازهای ژئومورفیک غالب شناخته می‌شوند. بزرگ‌ترین نمونهٔ شناخته‌شده، آلاسی
می‌شوند. بزرگ‌ترین نمونهٔ شناخته‌شده، آلاسی به نام میوریو در ناحیهٔ اوست-آلدان است. علاوه بر اهمیت زمین‌شناسی، آلاس‌ها نقش برجسته‌ای در هویت فرهنگی قوم یاقوت نیز دارند. در آیین سال نو سنتی آن‌ها موسوم به ایسیخ(Ysyakh)، که در تابستان برگزار می‌شود، گردهمایی‌های گسترده‌ای در آلاس‌ها شکل می‌گیرد که گاه تا ۲۰٬۰۰۰ نفر را شامل می‌شود. در این مراسم، سازه‌هایی موقت از پوست درخت غان به نام *اوراها* ساخته می‌شوند و آیین‌های مذهبی و نمادین برگزار می‌گردد که پیوند انسان و طبیعت را بازنمایی می‌کند. مثال‌ها. آلاس با
و طبیعت را بازنمایی می‌کند. مثال‌ها. آلاس با فرورفتگی‌های ترموکارستی که در دیگر مناطق قطبی دیده می‌شوند تفاوت مهمی دارد. درحالی‌که بسیاری از فرورفتگی‌های ترموکارستی در عرض‌های بالاتر، دریاچه‌هایی دائمی یا نیمه‌دائمی را در خود جای می‌دهند، آلاس‌ها ماهیتی موقت دارند. این تفاوت عمدتاً ناشی از ویژگی‌های اقلیمی خاص جمهوری ساخا (یاکوتیا) در شمال شرقی سیبری است. آب‌وهوای این منطقه به‌شدت خشک و قاره‌ای است و تبخیر بالا همراه با بارندگی اندک، موجب می‌شود که دریاچه‌ای که در مراحل اولیهٔ تشکیل آلاس در حفرهٔ حاصل از
که در مراحل اولیهٔ تشکیل آلاس در حفرهٔ حاصل از نشست پرمافراست شکل می‌گیرد، دوام چندانی نداشته باشد. زمانی که یخ‌های زیرسطحی موجود در پرمافراست به‌طور کامل ذوب شوند، منبع تغذیهٔ این دریاچه از بین می‌رود و در نتیجه دریاچه خشک شده و جای خود را به پوشش گیاهی مرتعی می‌دهد. این ویژگی—یعنی موقتی بودن دریاچه و گذار آن به دشت‌های علفی—یکی از بارزترین شاخص‌هایی است که آلاس را از دیگر سامانه‌های ترموکارستی قطبی متمایز می‌سازد. چنین تحول ژئومورفولوژیکی، پیامد مستقیم فرایندهای اقلیمی خاص منطقه بوده و در شکل‌گیری
فرایندهای اقلیمی خاص منطقه بوده و در شکل‌گیری چشم‌اندازهای اکولوژیکی و کاربری‌های سنتی بومیان منطقه، نقش مهمی ایفا می‌کند. آلاس‌ها غالباً به‌عنوان چراگاه اسب و همچنین مزرعهٔ یونجه مورد استفاده قرار می‌گیرند. پس از خشک شدن دریاچهٔ کم‌عمق اولیه، کف این فرورفتگی‌ها با پوشش گیاهی علفی نسبتاً غنی پوشیده می‌شود که برای دامپروری مناسب است. به‌ویژه در نواحی مرکزی دشت یاکوتی، این چشم‌اندازهای طبیعی به‌طور گسترده‌ای برای معیشت سنتی مردم منطقه به‌کار گرفته می‌شوند. علاوه بر کارکرد زیست‌محیطی، آلاس‌ها یکی از
علاوه بر کارکرد زیست‌محیطی، آلاس‌ها یکی از برجسته‌ترین اشکال ژئومورفولوژیکی جمهوری ساخا به‌شمار می‌روند و حضور گسترده‌ای در بخش‌های میانی این ناحیه دارند. بزرگ‌ترین آلاس شناخته‌شده در جهان نیز «میوریو» نام دارد که در ناحیهٔ اوست-آلدان واقع شده و از نظر وسعت و کاربری نمونه‌ای شاخص محسوب می‌شود. این آلاس، نمونه‌ای منحصربه‌فرد از تأثیرات بلندمدت ذوب پرمافراست و تعامل آن با شرایط اقلیمی خشک سیبری مرکزی است. آلاس‌ها افزون بر اهمیت زمین‌شناختی و زیست‌محیطی، جایگاه برجسته‌ای در فرهنگ مردم یاقوت دارند. در جشنوارهٔ
برجسته‌ای در فرهنگ مردم یاقوت دارند. در جشنوارهٔ سنتی ایسیخ، که سال نو یاقوتی به‌حساب می‌آید و در فصل تابستان برگزار می‌شود، هزاران نفر از ساکنان جمهوری ساخا گرد هم می‌آیند. برخی سال‌ها شمار شرکت‌کنندگان در آلاسی در اطراف شهر یاکوتسک به بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر می‌رسد. در این گردهمایی‌ها، فضای آلاس برای چند روز به یک مرکز فرهنگی و آیینی زنده تبدیل می‌شود. شرکت‌کنندگان سازه‌هایی موقتی از پوست درخت غان برپا می‌کنند که به آن‌ها اوراها (به یاقوتی: Ураһа) گفته می‌شود. در کنار این سکونت‌گاه‌های سنتی، مجسمه‌های چوبی و
در کنار این سکونت‌گاه‌های سنتی، مجسمه‌های چوبی و دیگر ساختارهای نمادین نیز برپا می‌شود که بازتاب‌دهندهٔ پیوند عمیق مردم یاقوت با طبیعت و میراث نیاکانی‌شان است. در کنار آلاس‌های بزرگ، جشن‌های کوچکتری نیز در دیگر نقاط جمهوری ساخا برگزار می‌گردد. به این ترتیب، آلاس‌ها نه‌فقط به‌عنوان عوارض ژئومورفولوژیک، بلکه به‌عنوان بسترهایی برای تداوم آیین‌های جمعی، انتقال فرهنگی و تقویت هویت قومی شناخته می‌شوند. این تقاطع ژئومورفولوژی و مردم‌نگاری، جایگاه آلاس را در مطالعات میان‌رشته‌ای علوم انسانی و محیطی برجسته می‌سازد.
میان‌رشته‌ای علوم انسانی و محیطی برجسته می‌سازد. منابع. Evolution of the Alas of Central Yakutia (in Russian)
بازرس کل () به یک مسئول دولتی گفته می‌شود که وظیفه بازرسی یک سازمان نظامی یا غیرنظامی را برعهده دارد. بازرس کل گاهی سازمانی را رهبری می‌کند که وظیفه بررسی اقدامات یک سازمان دولتی، سازمان نظامی یا پیمانکار نظامی را به عنوان حسابرس عمومی عملیات آنها برعهده دارد تا اطمینان حاصل شود که آنها مطابق با سیاست‌های کلی دولت عمل می‌کنند، اثربخشی رویه‌های امنیتی را حسابرسی می‌کند، یا احتمال سوء رفتار، اتلاف، کلاهبرداری، سرقت یا انواع خاصی از فعالیت‌های مجرمانه توسط افراد یا گروه‌های مرتبط با عملیات سازمان را کشف
افراد یا گروه‌های مرتبط با عملیات سازمان را کشف می‌کند، که اغلب شامل سوءاستفاده از بودجه یا اعتبار سازمان است. در ایالات متحده، دفاتر بازرس کل متعددی در سطوح فدرال، ایالتی و محلی وجود دارد؛ دفتر بازرس کل ارتش ایالات متحده یک نمونه نظامی است. چارچوب دفاتر بازرس کل در دولت ایالات متحده با قانون بازرس کل سال ۱۹۷۸ تأسیس شد.
کانال مونتگومری () که در محاوره با عنوان «مونتی» شناخته می‌شود، کانال مونتگومری، کانالی نیمه‌مرمت‌شده در شرق ناحیهٔ پاویس (در کشور ولز) و شمال‌غربی شهرستان شراپشایر (در انگلستان) است. این کانال به طول تقریبی ۵۳ کیلومتر از نقطه‌ای موسوم به «تقاطع فرانکتون» در کانال لنگولن آغاز می‌شود و از طریق مناطق لانی‌مانک و ولش‌پول به شهر نیوتاون می‌رسد. در مسیر خود، این کانال از مرز میان انگلستان و ولز عبور می‌کند. این کانال رسماً در قانون آبراه‌های بریتانیا در سال ۱۹۸۷ به عنوان کانال مونتگومری نامگذاری شد. با این حال،
به عنوان کانال مونتگومری نامگذاری شد. با این حال، قبل از این اقدام، به‌طور غیررسمی با این نام شناخته می‌شد. این کانال از شاخه‌های شرقی و غربی کانال مونتگومریشر و شاخه لانیمنک کانال السمیر تشکیل شده است. کانال مونتگومری شایر از Llanymynech تا نیوتاون امتداد داشت. این کانال به‌نام شهرستان تاریخی مانتگُمری‌شر نام‌گذاری شد، چراکه مسیر آن از این ناحیه عبور می‌کرد. کانال مانتگُمری‌شر به دو شاخهٔ غربی و شرقی تقسیم شده بود که در منطقه‌ای به‌نام گارثمِل (Garthmyl) به هم می‌پیوستند. در نزدیکی شهر لانی‌مانک
به هم می‌پیوستند. در نزدیکی شهر لانی‌مانک (Llanymynech)، در محل دریچه‌های قفل‌دار کارِهُوفا (Carreghofa Locks)، این کانال به شاخهٔ لانی‌مانک از کانال الزمیر (Ellesmere Canal) متصل می‌شد. شاخهٔ لانی‌مانک نیز از کارهُوفا تا فرانکتون جانکشن (Frankton Junction) ادامه می‌یافت، جایی‌که با کانال امروزی لنگولن (Llangollen Canal) پیوند می‌خورد. کانال مانتگُمری هرگز به شهر مانتگُمری نرفته و در هیچ مرحله‌ای از تاریخ نیز به آن منتهی نشده است. نام این کانال از شهرستان مانتگُمری‌شر گرفته شده، نه از خود شهر. ترکیب
مانتگُمری‌شر گرفته شده، نه از خود شهر. ترکیب امروزیِ «کانال مانتگُمری» در حقیقت از سه بخش تاریخی تشکیل شده که در میانهٔ قرن نوزدهم به سیستم کانال‌های اتحادیهٔ شراپشایر (Shropshire Union Canal) پیوستند: - شاخهٔ الزمیر به‌همراه شاخهٔ لانی‌مانک در سال ۱۸۴۶ - شاخهٔ شرقی کانال مانتگُمری‌شر در سال ۱۸۴۷ - شاخهٔ غربی این کانال در سال ۱۸۵۰ کانال مانتگُمری پس از یک شکستگی (نشت ساختاری) در سال ۱۹۳۶ به تدریج از کاربری افتاد و در نهایت در سال ۱۹۴۴ به‌صورت رسمی رها شد. در حال حاضر، تنها ۸ مایل (معادل ۱۳ کیلومتر) از مسیر
حال حاضر، تنها ۸ مایل (معادل ۱۳ کیلومتر) از مسیر این کانال—from فرانکتون جانکشن تا پل کرک‌هِیث—قابل کشتیرانی و به شبکهٔ ملی *Canal &amp; River Trust* متصل است. علاوه بر این، یک بخش کوتاه به طول ۰٫۵ مایل (حدود ۰٫۸ کیلومتر) در لانی‌مانک و همچنین بخش مجزای دیگری به طول ۱۲ مایل (نزدیک به ۱۹ کیلومتر) پیرامون منطقهٔ ولش‌پول نیز قابل کشتیرانی‌اند، اما این دو قطعه از شبکهٔ اصلی کانال‌های کشور بریتانیا جدا هستند و اتصال پیوسته‌ای با آن ندارند. فعالیت‌های مرمتی همچنان ادامه دارد تا این بخش‌های پراکنده به یکدیگر متصل
ادامه دارد تا این بخش‌های پراکنده به یکدیگر متصل شوند و مسیر کامل‌تری برای کشتیرانی و استفادهٔ تفریحی احیا گردد. این تلاش‌ها، بخشی از برنامهٔ بلندمدت برای احیای فرهنگی، زیست‌محیطی و گردشگری این مسیر آبی تاریخی محسوب می‌شود. تاریخچه. کانال مانتگُمری‌شر با هدفی متفاوت از بسیاری دیگر از کانال‌های بریتانیا در همان دوران طراحی شد. در حالی‌که اغلب کانال‌های هم‌عصر آن از طریق حمل‌ونقل کالا درآمدزایی می‌کردند و از نظر مالی پایدار بودند، کانال مانتگُمری‌شر برای عبور از نواحی روستایی طراحی شده بود—جایی که نه تراکم
از نواحی روستایی طراحی شده بود—جایی که نه تراکم جمعیتی بالایی داشت و نه فرصت‌های تجاری گسترده. در نتیجه، هدف اصلی از احداث این کانال، انتقال آهک برای مصارف کشاورزی بود؛ ماده‌ای که می‌توانست کیفیت خاک درهٔ «سیوِرن علیا» را افزایش دهد و آن منطقه را برای کشت و زرع مناسب‌تر سازد. به‌بیان دیگر، این پروژه راهکاری بود برای اصلاح اراضی و توسعهٔ کشاورزی در یکی از مناطق کمتر توسعه‌یافتهٔ ولز و انگلستان. در همین راستا، بسیاری از سرمایه‌گذاران اصلی این کانال، مالکان محلی زمین‌های کشاورزی بودند که به‌جای کسب سود از
محلی زمین‌های کشاورزی بودند که به‌جای کسب سود از سهام، امید داشتند از طریق بهبود عملکرد محصولات زراعی و افزایش بهره‌وری زمین‌هایشان، بازگشت سرمایه را تجربه کنند.
در ۲۷ خرداد ۱۴۰۴، گزارش‌هایی از اختلال گسترده در خدمات بانک سپه، یکی از بانک‌های دولتی اصلی ایران – منتشر شد. این اختلال باعث شد خدمات بانکداری الکترونیک، دستگاه‌های خودپرداز و سایر خدمات دیجیتال با اختلال مواجه شوند و بسیاری از مشتریان نتوانند عملیات بانکی روزمره خود را انجام دهند. در ادامه روز، ویدیویی منتشر شد که فضای داخلی مرکز داده بانک را نشان می‌داد؛ در این ویدیو چند نفر مشاهده می‌شوند که به‌صورت فیزیکی با سرورها در حال تعامل هستند، بدون آن‌که توضیح روشنی دربارهٔ هویت یا مأموریت آن‌ها ارائه شود.
روشنی دربارهٔ هویت یا مأموریت آن‌ها ارائه شود. انتشار این ویدیو موجی از گمانه‌زنی در شبکه‌های اجتماعی ایران برانگیخت، و برخی از کاربران احتمال دادند که اختلال به‌دلیل نفوذ فیزیکی به مرکز داده رخ داده باشد، نه صرفاً یک مشکل فنی. بانک سپه در ابتدا مدعی شد که اختلال‌ها ناشی از به‌روزرسانی‌های دوره‌ای سیستم است، اما دربارهٔ حضور افراد ناشناس در محل سرورها توضیح رسمی ارائه نکرد. پیش‌زمینه. در مارس ۲۰۲۵، گروه هکری «کُدبریکرز»، از نفوذ گسترده به سامانه‌های بانک سپه، یکی از قدیمی‌ترین و مهم‌ترین مؤسسات مالی ایران
یکی از قدیمی‌ترین و مهم‌ترین مؤسسات مالی ایران – پرده برداشت. این گروه ادعا کرد که حدود ۱۲ ترابایت از اطلاعات حساس بانکی را سرقت کرده است؛ اطلاعاتی که مربوط به حدود ۴۲ میلیون مشتری بوده و شامل حساب‌های بانکی، گذرواژه‌ها، نشانی‌ها، اطلاعات تماس و سوابق تراکنش‌ها می‌شد. هکرها از بانک سپه درخواست کردند که ظرف ۷۲ ساعت مبلغ ۴۲ میلیون دلار به‌صورت بیت‌کوین پرداخت کند، در غیر این صورت اطلاعات را منتشر خواهند کرد. بانک از پرداخت این مبلغ خودداری کرد. در واکنش، گروه کُدبریکرز بخشی از اطلاعات را منتشر کرد و باعث شوک
کُدبریکرز بخشی از اطلاعات را منتشر کرد و باعث شوک گسترده‌ای در افکار عمومی شد؛ از جمله جزئیات حساب‌های برخی مقام‌های نظامی از جمله «رائول پولارک» (با موجودی حدود ۶۳۴ هزار میلیارد ریال) و افراد دیگری با حساب‌هایی نجومی. پیامدها. به گزارش رسانه‌های ایرانی، این اختلال بر فعالیت جایگاه‌های سوخت تأثیر گذاشت، چرا که عملکرد آن‌ها به زیرساخت‌های بانکی بانک سپه وابسته است. این وضعیت نگرانی‌هایی دربارهٔ بروز بحران گسترده‌تر در ارائه خدمات عمومی به وجود آورد. علاوه بر این، تعطیلی بانک بر پرداخت حقوق کارکنان سپاه
بر این، تعطیلی بانک بر پرداخت حقوق کارکنان سپاه پاسداران تأثیر خواهد گذاشت، زیرا حقوق آنها از طریق بانک پرداخت می‌شود.
مبارزه یا پرواز فیلمی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی جیمز مدیگان است. در این فیلم بازیگرانی همچون جاش هارتنت، چاریترا چاندران، مارکو زارور، کتی سکف، یولیان کوستوف و جوجو چان ایفای نقش کرده‌اند.
دریاچه تایرل (همچنین با نام ذخیره‌گاه حیات وحش دریاچه تایرل شناخته می‌شود) یک گودال کم‌عمق و پوشیده از نمک در منطقه مالی در شمال غربی ویکتوریا در استرالیا است. نام «تایرل» از کلمه محلی ورگایا به معنای «آسمان» گرفته شده است، مردم بومی بورونگ این منطقه به خاطر علاقه‌شان به افسانه‌های ستارگان متمایز هستند. قوم بورونگ، یکی از طوایف بومی ورگایا در شمال‌غربی ایالت ویکتوریای استرالیا، به‌خاطر دانش پیشرفته‌شان در زمینهٔ ستاره‌شناسی سنتی شناخته می‌شوند. آن‌ها با نگاهی فرهنگی و کیهانی به آسمان شب، صورت‌های فلکی را
فرهنگی و کیهانی به آسمان شب، صورت‌های فلکی را نه‌فقط به‌عنوان پدیده‌های طبیعی، بلکه به‌عنوان شخصیت‌هایی در داستان‌های اسطوره‌ای خود می‌دیدند. در سنت‌های بورونگ، هر ستاره یا گروهی از ستارگان نمایندهٔ یک حیوان، انسان، یا رویداد خاص بود. برای نمونه، ستارهٔ آکتوروس (Arcturus) را Marpeankurrk می‌نامیدند—زنی که به مردم روش برداشت لارو مورچه‌های چوبی را آموخت. ستارهٔ آلتایر (Altair) نیز با نام Totyarguil شناخته می‌شد، که نماد طوطی تاج‌بنفش بود و داستانی از مرگ او به‌دست موجوداتی افسانه‌ای به نام بانیپ‌ها روایت
به‌دست موجوداتی افسانه‌ای به نام بانیپ‌ها روایت می‌شد. این داستان‌ها نه‌تنها جنبهٔ سرگرمی داشتند، بلکه با تقویم‌های فصلی، مهاجرت حیوانات، زمان برداشت خوراکی‌های بومی و آیین‌های مذهبی نیز پیوند داشتند. آسمان شب برای بورونگ‌ها همچون کتابی زنده بود که دانش بقا، اخلاق، و تاریخ نیاکان را در خود جای داده بود. در میانهٔ دههٔ ۲۰۱۰، دریاچهٔ تایرل به یکی از مقاصد گردشگری پرطرفدار، به‌ویژه در میان گردشگران چینی، تبدیل شد. این دریاچه به‌دلیل سطح آینه‌مانندش، به‌ویژه در فصل زمستان، مورد توجه گستردهٔ عکاسان و کاربران
در فصل زمستان، مورد توجه گستردهٔ عکاسان و کاربران شبکه‌های اجتماعی قرار گرفت. در این فصل، آب‌های زیرزمینی به سطح نفوذ می‌کنند و جریان‌هایی از رود آووکا و شاخهٔ تایرل وارد دریاچه می‌شوند، که باعث ایجاد لایه‌ای نازک از آب روی بستر نمکی آن می‌شود. این پدیده، بازتابی شفاف از آسمان و مناظر اطراف را روی سطح دریاچه ایجاد می‌کند که جلوه‌ای چشم‌نواز و منحصربه‌فرد دارد. در دوره‌های خشکی، زمانی که سطح آب دریاچهٔ تایرل پایین می‌آید یا به‌طور کامل خشک می‌شود، لایه‌ای از نمک بر کف دریاچه تشکیل می‌شود که در برخی نقاط به
نمک بر کف دریاچه تشکیل می‌شود که در برخی نقاط به اندازه‌ای سخت و سفت است که امکان راه رفتن روی آن وجود دارد. این سطوح نمکیِ متراکم، به‌ویژه در مناطق مرکزی و کم‌شیب دریاچه، حالت کف صلب پیدا می‌کنند و به بازدیدکنندگان اجازه می‌دهند تا بدون فرورفتن در گل یا نمکِ سست، وارد بستر دریاچه شوند. این ویژگی باعث شده تا تایرل، به‌ویژه در فصول خشک، مکان مناسبی برای پیاده‌روی، عکاسی و تجربهٔ منحصربه‌فرد منظره‌های آینه‌مانند و نمکی باشد. با این حال، به‌دلیل ناپایداری بخش‌هایی از بستر، ورود به دریاچه نیازمند احتیاط و
بخش‌هایی از بستر، ورود به دریاچه نیازمند احتیاط و رعایت هشدارهای محلی است تا از خطرات احتمالی مانند فرورفتن ناگهانی یا آسیب به ساختار سطح نمکی جلوگیری شود. موقعیت مکانی و ویژگی‌ها. دریاچهٔ تایرل با مساحتی در حدود ۲۰٬۸۶۰ هکتار (۵۱٬۵۰۰ جریب)، بزرگ‌ترین دریاچهٔ نمکی ایالت ویکتوریا در استرالیا به‌شمار می‌رود. این دریاچه در ۶ کیلومتری شمال شهر کوچک سی لیک (Sea Lake) و حدود ۳۱۴ کیلومتری شمال‌غربی شهر ملبورن واقع شده است. دریاچهٔ تایرل در بیشتر ایام سال خشک است، اما در فصل زمستان معمولاً لایه‌ای نازک از آب به
اما در فصل زمستان معمولاً لایه‌ای نازک از آب به ضخامت حدود ۵ سانتی‌متر سطح آن را می‌پوشاند. این دریاچه پدیده‌ای بسیار کهن به‌شمار می‌رود و احتمالاً در نتیجهٔ انسداد مسیر جریان تایرل کریک—یکی از شاخه‌های فرعی رودخانهٔ آووکا—توسط رسوبات شنی شکل گرفته است. این جریان‌ها منبع اصلی تغذیهٔ دریاچه محسوب می‌شوند. تبخیر شدید در اقلیم خشک منطقه باعث می‌شود که پس از عقب‌نشینی آب، لایه‌ای از نمک بر بستر دریاچه باقی بماند. این پوستهٔ نمکی به‌طور تجاری توسط شرکت Cheetham Salt در شهر سی لیک برداشت می‌شود و بخشی از صنعت
Salt در شهر سی لیک برداشت می‌شود و بخشی از صنعت نمک‌گیری منطقه را تشکیل می‌دهد. محیط طبیعی دریاچهٔ تایرل زیستگاه گونه‌های متنوعی از جانوران و گیاهان بومی است. در این منطقه، خزندگان خاص زیست‌بوم مالی (Mallee reptiles)، کانگوروها، شترمرغهای استرالیایی (emu) و پرنده‌ای حشره‌خوار به‌نام چت سفیدپیشانی (white-fronted chat) زندگی می‌کنند. همچنین هزاران مرغ دریایی در جزایر کوچک پراکنده در سطح دریاچه لانه‌سازی و زادآوری می‌کنند. پوشش گیاهی اطراف دریاچه عمدتاً از گونه‌های مقاوم به شوری مانند نمک‌بوته (saltbush) و
مقاوم به شوری مانند نمک‌بوته (saltbush) و سمفایر(samphire) تشکیل شده که بستر مناسبی برای پشتیبانی از تنوع زیستی منطقه فراهم می‌آورد. در بخش شرقی دریاچه، تپه‌های ماسه‌ای هلالی‌شکل موسوم به لونت (lunette) قرار دارند که حاوی آثار باستانی ارزشمندی از بومیان استرالیا هستند و از نظر باستان‌شناسی اهمیت بالایی دارند. تاریخچه. حدود ۱۲۰٬۰۰۰ سال پیش، دریاچهٔ تایرل عمقی در حدود ۱۳ متر داشت و میزان شوری آن نسبتاً پایین بود. در آن دوران، این دریاچه احتمالاً یک پهنهٔ آبی دائمی با ویژگی‌های آب شیرین یا نیمه‌شور به‌شمار
دائمی با ویژگی‌های آب شیرین یا نیمه‌شور به‌شمار می‌رفت. با گذشت زمان و در پی تغییرات اقلیمی گسترده در جنوب‌شرقی استرالیا، سطح آب دریاچه به‌تدریج کاهش یافت. این تغییرات اقلیمی—که شامل کاهش بارندگی، افزایش دما و تغییر در الگوهای باد و فشار جوی بودند—باعث شدند که دریاچه وارد چرخه‌هایی از خشک‌شدن و پرشدن مجدد شود. در هر چرخه، بخشی از آب تبخیر می‌شد و لایه‌هایی از نمک بر بستر دریاچه باقی می‌ماند. این فرایند در طول هزاران سال، ساختار کنونی دریاچه را شکل داده است: یک حوضهٔ کم‌عمق با پوسته‌ای نمکی که تنها در فصول
یک حوضهٔ کم‌عمق با پوسته‌ای نمکی که تنها در فصول مرطوب، لایه‌ای نازک از آب سطح آن را می‌پوشاند. در سال ۱۸۳۸، کاوشگر بریتانیایی *ادوارد آیر* نخستین کسی بود که دریاچهٔ تایرل را به‌صورت مکتوب ثبت و توصیف کرد. او در جریان جست‌وجو برای یافتن چراگاه‌های جدید در شمال‌غرب ایالت ویکتوریا، به این دریاچهٔ نمکی برخورد. مشاهدات او از تایرل، بخشی از تلاش‌های گسترده‌تر برای شناسایی و توسعهٔ اراضی داخلی استرالیا در قرن نوزدهم بود—دورانی که بسیاری از مناطق این قاره هنوز برای اروپایی‌ها ناشناخته به‌شمار می‌رفتند.
دریاچه بوگا (Lake Boga) در ایالت ویکتوریای استرالیا واقع شده و در کنار دریاچه‌ای به همین نام قرار دارد. این شهر بخشی از حوزهٔ اداری شهر روستایی سوان هیل (Rural City of Swan Hill) در منطقهٔ خشک و نیمه‌بیابانی مالی (Mallee) در شمال‌غرب ویکتوریاست. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۶، جمعیت لیک بوگا ۹۸۵ نفر بوده است. این شهر در فاصلهٔ حدود ۳۲۵ کیلومتری شمال‌غربی ملبورن و ۱۷ کیلومتری جنوب‌شرقی مرکز منطقه‌ای سوان هیل قرار دارد. تاریخچه. قوم بومی ومبا-ومبا (Wemba-Wemba) هزاران سال پیش از ورود اروپایی‌ها، در منطقهٔ دریاچهٔ
سال پیش از ورود اروپایی‌ها، در منطقهٔ دریاچهٔ بوگا در شمال‌غرب ایالت ویکتوریای استرالیا سکونت داشتند. این گروه، که بخشی از ملت بزرگ‌تر کولین (Kulin Nation) به‌شمار می‌روند، قلمرویی گسترده در اطراف رودخانه‌های لودن، آووکا و مورای را در اختیار داشتند و در هماهنگی با چرخه‌های طبیعی، به شکار، گردآوری خوراک، و مدیریت سرزمین خود می‌پرداختند. در ژوئن ۱۸۳۶، سر توماس میچل، نقشه‌بردار و کاوشگر بریتانیایی، نخستین اروپایی‌ای بود که وارد این منطقه شد و حضور استعماری را در سرزمین‌های ومبا-ومبا آغاز کرد. این تماس اولیه،
در سرزمین‌های ومبا-ومبا آغاز کرد. این تماس اولیه، سرآغاز دگرگونی‌های عمیق در ساختار اجتماعی، فرهنگی و زیست‌محیطی منطقه بود. در سال ۱۸۵۱، دو مبلغ آلمانی از کلیسای موراویا به نام‌های کشیش آ.اف.سی. تگر و کشیش اف.و. اشپیزکه، ایستگاه تبلیغی‌ای را در لیک بوگا بنیان‌گذاری کردند. هدف آن‌ها از این مأموریت، مسیحی‌سازی بومیان قوم ومبا-ومبا بود که هزاران سال در این منطقه زندگی کرده بودند. با این حال، این مأموریت تنها پنج سال دوام آورد و در سال ۱۸۵۶ به‌دلیل نبود گروندگان، اختلاف با مقامات محلی و خصومت مالکان زمین‌های
اختلاف با مقامات محلی و خصومت مالکان زمین‌های اطراف تعطیل شد. پس از این شکست، کلیسای موراویا در سال ۱۸۵۹ مأموریت جدیدی را در نزدیکی دریاچهٔ هیندمارش، در قلمرو قوم وُتجوبالوک، تأسیس کرد که به نام مأموریت اِبِنِزر (Ebenezer Mission) شناخته می‌شود. این مأموریت برخلاف نمونهٔ پیشین، موفق‌تر بود و تا سال ۱۹۰۴ ادامه یافت. ادارهٔ پست لیک بوگا در تاریخ ۸ اوت ۱۸۸۷ افتتاح شد. این رویداد بخشی از گسترش زیرساخت‌های ارتباطی در مناطق روستایی و دورافتادهٔ استرالیا در اواخر قرن نوزدهم بود، زمانی که توسعهٔ شبکهٔ پستی نقش
قرن نوزدهم بود، زمانی که توسعهٔ شبکهٔ پستی نقش مهمی در اتصال جوامع محلی به مراکز شهری و اقتصادی ایفا می‌کرد. در جریان جنگ جهانی دوم، یک پایگاه محرمانهٔ نیروی هوایی سلطنتی استرالیا (RAAF) در نزدیکی شهر لیک بوگا تأسیس شد. این پایگاه که به‌نام*Lake Boga Flying Boat Baseشناخته می‌شد، در سال ۱۹۴۲ و پس از حملات هوایی ژاپن به داروین و برووم راه‌اندازی شد، زمانی که نیاز فوری به یک مرکز امن و دور از دسترس هواپیماهای دشمن برای تعمیر و نگهداری هواپیماهای آبی (flying boats) احساس می‌شد. موقعیت جنوبی لیک بوگا به‌دلیل
boats) احساس می‌شد. موقعیت جنوبی لیک بوگا به‌دلیل دوری از برد عملیاتی هواپیماهای ژاپنی که از شمال به استرالیا نزدیک می‌شدند، انتخاب شد. این منطقه همچنین به زیرساخت‌های حمل‌ونقل و ارتباطی مناسب دسترسی داشت و امکان برخاست و فرود هواپیماهای آبی در جهات مختلف را بدون مانع فراهم می‌کرد. شهر امروز. شهر لیک بوگا در کنار دریاچه‌ای به همین نام قرار دارد که به‌ویژه برای ورزش‌های آبی، از جمله اسکی روی آب، بسیار محبوب است. این دریاچه با سطحی آرام و گسترده، فضایی مناسب برای قایق‌سواری، شنا، و سایر فعالیت‌های تفریحی آبی
قایق‌سواری، شنا، و سایر فعالیت‌های تفریحی آبی فراهم می‌کند و در سال‌های اخیر به یکی از مقاصد گردشگری منطقه تبدیل شده است. مناطق اطراف شهر عمدتاً کاربری کشاورزی دارند و در آن‌ها محصولات متنوعی از جمله میوه، سبزیجات و غلات کشت می‌شود. خاک حاصلخیز و دسترسی به منابع آبی، این منطقه را به یکی از قطب‌های کشاورزی در شمال‌غرب ویکتوریا تبدیل کرده است. همچنین، صنعت انگور شرابی در این ناحیه جایگاه قابل‌توجهی دارد و تاکستان‌های گسترده‌ای در اطراف لیک بوگا دیده می‌شود. در این منطقه یک کارخانهٔ شراب‌سازی محلی نیز فعالیت
این منطقه یک کارخانهٔ شراب‌سازی محلی نیز فعالیت می‌کند که بخشی از تولیدات انگور را به محصولات شرابی تبدیل کرده و در کنار کشاورزی، به اقتصاد محلی رونق می‌بخشد. منابع. Felicity Jensz, pp 71-105, "German Moravian missionaries in the British colony of Victoria, Australia, 1848-1908" in particular Chapter 3 "Lake Boga, A Putrid Stain", IDC Publishers, Martinus Nijhoff Publishers and VSP, 2010 via Google Books, Ian D. Clark, pp177-183, "Scars on the Landscape." Lake Boga's flying history ABC Local 1۳ نوامبر ۲۰۰۷