payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حصن کیفه قصد داشت جزیرة بن عمر را از طریق طایفه بوهتان در ارائه کمک نظامی به تصرف آن و ازدواج یک دختر با عزالدین امیر بوحتان کنترل کند، اما این امر ناموفق بود زیرا امارت بوحتان شهر را توسعه داد و حکومت جزیرة خود را تحکیم بخشید. عمر به زور در سال 1384/1385 دفع شد. شاهزاده بر منطقه ای از دیاربکر تا وان و از راوندوز تا سنجار در اوج خود حکومت می کرد. اولین فرمانداران بوهتان، از خاندان عزیزان بودند که در اصل پیرو آیین یزید بودند بعداً به اسلام سنی گرویدند و با والیان شاهزاده بیتلیس خویشاوندی داشتند . به دنبال
والیان شاهزاده بیتلیس خویشاوندی داشتند . به دنبال نقش آنها در شکست عثمانی ها از صفویان در نبرد چالدیران در سال 1514، بوهتان به وضعیت یک هوکومت اعطا شد و به یک شاهزاده ارثی کرد در داخل امپراتوری عثمانی تبدیل شد . دوران سلطنت بدرخان. یکی از امیران مهم بوهتان بدرخان بیگ بود که جانشین میر سیف الدین شد. بدرخان بیگ بین سالهای 1821 و 1847، امیر شاهزاده بود. او نیروهای نظامی را اصلاح کرد و نیروی نخبه ای را با اعضای چندین قبایل در داخل امارت ایجاد کرد که امنیت را به بوهتان آورد. به گفته دیپلمات های اروپایی در
را به بوهتان آورد. به گفته دیپلمات های اروپایی در منطقه، او حتی آزمایش کرد که آیا رئیس منطقه به اندازه کافی مراقب است یا خیر. او سعی می کرد شبانه به قبیله ای حمله کند و اگر موفق می شد رئیس قبیله ای را که سرقت در قلمرو او موفقیت آمیز بود مجازات می کرد. سپس آنچه را که شب قبل دزدیده بود برگرداند. استانداردهای امنیتی در بوهتان به گونه‌ای بود که جمعیت استان‌های همجوار را تشویق می‌کرد تا به سرزمین‌های تحت کنترل بدرخان مهاجرت کنند. این امر منجر به مخالفت ولی عثمانی موصل شد که خواستار پایان دادن به مهاجرت ساکنان
موصل شد که خواستار پایان دادن به مهاجرت ساکنان از استان موصل به بوهتان شدند. به دنبال آن، بدرخان 2000 مهاجر را که در زمان فرمانداری مهمت پاشا در موصل به بوهتان سکنی گزیدند، اخراج کرد، اما آنها پس از چهار سال بازگشتند. مهاجرت مجدد باعث شد تا ولی موصل مهمت شریف پاشا گزارشی را علیه بدیرخان ارائه کند که در سال 1847 مجبور شد با پایان دادن به مهاجرت خارجی ها به بوهتان موافقت کند. بدرخان بیگ پس از قیام ناموفق علیه امپراتوری عثمانی استعفا داد و به دنبال آن، بوهتان استقلال خود را از دست داد.
جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۲ سی‌ و هفتمین دوره مسابقات بین‌المللی فوتبال باشگاهی سالانه جام قهرمانان کونکاکاف بود که در منطقه کونکاکاف (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و دریای کارائیب) برگزار شد. مسابقات شامل ۱۶ باشگاه می‌شد. به عنوان بخشی از گسترش مسابقات، مرحله یک‌چهارم نهایی جام قهرمانان فعلی به ماه‌های اول سال ۲۰۰۲ منتقل شد. آن دسته از باشگاه‌هایی که قبلاً برای مرحله یک‌چهارم نهایی جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۱ راه یافته بودند، مستقیماً به قالب لیگ جدید منتقل شدند. قهرمان و نایب قهرمان جام غول‌های کونکاکاف ۲۰۰۱
قهرمان و نایب قهرمان جام غول‌های کونکاکاف ۲۰۰۱ (باشگاه آمریکا و دی‌سی یونایتد) نیز در اولین دوره ادغام شدند تا به هر دو باشگاه این فرصت را بدهد تا برای یک مقام در مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان ۲۰۰۳ رقابت کنند، همانطور که در سیستم مسابقات قبلی انجام می‌دادند. دو فینالیست قرار بود به مسابقات لغو شده قهرمانی باشگاه‌های جهان ۲۰۰۳ راه یابند. باشگاه مکزیکی پاچوکا در فینال ۱–۰ هموطن خود مورلیا را شکست داد و اولین جام کونکاکاف خود را به دست آورد.
شیر و موش یکی از افسانه‌های ازوپ است که با شمارهٔ ۱۵۰ در فهرست پری ثبت شده‌است. این افسانه به طور گسترده در فرهنگ‌های مختلف شناخته شده و نسخه‌هایی از آن در شرق نیز وجود دارد. مضمون اصلی این افسانه درباره‌ی اهمیت مهربانی، فروتنی، و وابستگی متقابل انسان‌ها (یا جانوران) صرف‌نظر از قدرت یا اندازه‌شان است. در دوره رنسانس، نسخه‌ای از این افسانه با پایان متفاوتی منتشر شد که در آن بلندپروازی اجتماعی را محکوم می‌کند. داستان افسانه. در قدیمی‌ترین نسخه‌های این افسانه، موشی کوچک ناخواسته شیر را از خواب بیدار می‌کند.
موشی کوچک ناخواسته شیر را از خواب بیدار می‌کند. شیر خشمگین می‌خواهد او را ببلعد، اما موش به پای شیر می‌افتد و از او می‌خواهد که او را ببخشد. موش می‌گوید که گرفتن شکار به این کوچکی برای شیر هیچ افتخاری ندارد و قول می‌دهد که روزی این لطف را جبران کند. شیر، از این رفتار موش شگفت‌زده، او را می‌بخشد. چند روز بعد، شیر در تلهٔ شکارچیان گرفتار می‌شود. موش، که صدای غرش شیر را می‌شنود، می‌دود و با دندان‌های تیز خود طناب‌های تله را می‌جود و شیر را آزاد می‌کند. درسی که از این داستان می‌آموزیم این است که حتی کوچک‌ترین
از این داستان می‌آموزیم این است که حتی کوچک‌ترین موجودات نیز می‌توانند به بزرگ‌ترین‌ها کمک کنند؛ و مهربانی بی‌پاسخ نمی‌ماند. نسخه‌های ادبی. افسانهٔ شیر و موش بارها توسط نویسندگان و شاعران مختلف بازنویسی شده‌است: بازنمایی در هنر. این افسانه از دیرباز الهام‌بخش نقاشان، مجسمه‌سازان و موسیقی‌دانان بوده‌است: کاربردهای اجتماعی و سیاسی. این افسانه در دوران مختلف برای رساندن پیام‌های سیاسی و اجتماعی استفاده شده‌است: بازسازی در ادبیات کودکان و رسانه‌ها. در سال ۲۰۰۹، جری پینکنی کتابی مصور و بدون متن منتشر کرد که
جری پینکنی کتابی مصور و بدون متن منتشر کرد که داستان افسانه را در پارک ملی سرنگتی بازسازی کرده و بر پیام "هیچ دوستی کوچک نیست" تأکید می‌کند. هیئت ملی فیلم کانادا دوبار این داستان را اقتباس کرده‌است: یک‌بار در ۱۹۶۶ با عنوان "خرس و موش" و بار دیگر در ۱۹۷۵ به صورت پویانمایی. افسانهٔ متقابل (ضدافسانه). لورنتیوس ابستموس، نویسندهٔ لاتین، در سده ۱۵ نسخه‌ای جدید با پیام اجتماعی متفاوت نوشت: شیر پس از آزاد شدن به موش می‌گوید هر آرزویی داری بگو. موش خواستار ازدواج با دختر شیر می‌شود. شیر، به نشانهٔ احترام، این
با دختر شیر می‌شود. شیر، به نشانهٔ احترام، این خواسته را می‌پذیرد؛ اما در شب عروسی، عروس به‌طور اتفاقی روی شوهر خود پا می‌گذارد و او را له می‌کند. این داستان پیام دارد که نباید از طبقهٔ اجتماعی خود فراتر رفت.
نفرین فراعنه یا نفرین مومیایی (به انگلیسی: Curse of the Pharaohs) به باور عامیانه‌ای اشاره دارد که بر اساس آن، هر فردی که آرامگاه یک فرعون یا دیگر مومیایی‌های مصری باستان را مورد تجاوز قرار دهد، دچار بدشانسی، بیماری یا مرگ می‌شود. این نفرین، به طور ویژه، متوجه باستان‌شناسان یا دزدان مقبره است و در بسیاری از داستان‌ها و فیلم‌های ترسناک بازتاب یافته است. سابقه تاریخی. در مواردی نادر، کتیبه‌هایی با مضمون نفرین در داخل یا بر نمای خارجی مقبره‌ها یافت شده‌اند، اما این نوشته‌ها بیشتر خطاب به کاهنان مقبره بوده‌اند
این نوشته‌ها بیشتر خطاب به کاهنان مقبره بوده‌اند تا آن را پاکیزه نگه دارند، نه برای ترساندن دزدان. نمونه‌ای از این نفرین‌ها در مصطبه «خنتیکا ایکه‌خی» از دودمان ششم مصر باستان دیده می‌شود. در این کتیبه آمده: «هر کسی که وارد این آرامگاه شود... ناپاک... مورد قضاوت قرار خواهد گرفت... گردنش را چون پرنده خواهم گرفت... ترسم را در دل او خواهم انداخت.» کشف آرامگاه توت‌عنخ‌آمون. با کشف آرامگاه فرعون نوجوان، توت‌عنخ‌آمون، در سال ۱۹۲۲ توسط هوارد کارتر، باور به نفرین مقبره‌ها شدت یافت. در پی این کشف، لرد کارناروون،
مقبره‌ها شدت یافت. در پی این کشف، لرد کارناروون، حامی مالی پروژه، دچار عفونتی شد که به مرگ او انجامید. مطبوعات آن زمان این اتفاق را به «نفرین فرعون» نسبت دادند. به‌رغم این ادعاها، هیچ نوشته‌ای حاوی نفرین در مقبره یافت نشد و بسیاری از افرادی که در کشف و کاوش مقبره مشارکت داشتند، سال‌ها پس از آن زنده ماندند، از جمله خود کارتر که تا سال ۱۹۳۹ زنده بود. نفرین‌های گزارش‌شده. زاهی حواس، مصرشناس مشهور، تجربه‌هایی را روایت کرده که برخی از آنها را ناشی از نفرین مومیایی‌ها می‌داند. به گفتهٔ او، پس از انتقال دو
مومیایی‌ها می‌داند. به گفتهٔ او، پس از انتقال دو مومیایی کودک از واحه بحریه به موزه، در خواب توسط آن‌ها مورد تعقیب قرار می‌گرفت تا زمانی که مومیایی پدرشان نیز به آن‌ها ملحق شد. وی همچنین در گورستان کارگران اهرام مصر، کتیبه‌ای یافت که در آن آمده بود: «هر کس وارد این آرامگاه شود و در آن شرارت ورزد، ممکن است در آب مورد حملهٔ کروکودیل، و در خشکی هدف مار و عقرب قرار گیرد.» منابع علمی و نظریات مخالف. مطالعات علمی، باور به نفرین را رد کرده‌اند. «لنست» (The Lancet) در گزارشی مرگ لرد کارناروون را به ذات‌الریه ناشی
در گزارشی مرگ لرد کارناروون را به ذات‌الریه ناشی از عفونت استرپتوکوکی نسبت داده‌است. همچنین، نظریه‌هایی درباره وجود قارچ‌ها یا باکتری‌های کشنده در آرامگاه‌ها مطرح شده، اما هیچ‌کدام به‌طور قطعی تأیید نشده‌اند. نفرین در ادبیات و فرهنگ عامه. نخستین رمان شامل مومیایی زنده‌شده، اثر جین لودون با عنوان «مومیایی!» در سال ۱۸۲۷ منتشر شد. بعدها داستان‌هایی چون «گم‌شده در هرم» از لوییزا می الکات و داستان‌های مشابه با محوریت مومیایی انتقام‌جو رایج شدند. نفرین مومیایی به تمی محبوب در فیلم‌های ترسناک مانند «مومیایی»
به تمی محبوب در فیلم‌های ترسناک مانند «مومیایی» (۱۹۳۲)، «نفرین مومیایی» (۱۹۶۴)، و آثار دیگر تبدیل شد. جمع‌بندی. با وجود روایت‌های فراوان دربارهٔ نفرین مقبره‌ها، بیشتر پژوهشگران بر این باورند که چنین نفرینی بیش از آنکه واقعیت علمی داشته باشد، بازتابی از ترس‌ها، تخیلات و ساختارهای فرهنگی غربی در مواجهه با مرگ، باستان‌شناسی و فرهنگ مصر باستان است.
تیل اولن‌اشپیگل یا تایل اولن اشپیگل (به آلمانی: Till Eulenspiegel) یکی از شخصیت‌های مشهور در افسانه‌ها و ادبیات فولکلور آلمان و اروپای شمالی است. این شخصیت که اغلب با جغد و آینه به تصویر کشیده می‌شود، نماد شوخ‌طبعی، طنز و تمسخر ریا و حماقت است. او با اجرای حقه‌ها و شوخی‌های پیچیده و گاه زننده، نقاب از چهرهٔ عوام‌فریبان، روحانیان، اشراف، و صاحبان قدرت برمی‌دارد. ریشه و شخصیت تاریخی. بر اساس نسخه‌های اولیه، اولن‌اشپیگل حدود سال ۱۳۰۰ میلادی در روستای کنایتلینگن واقع در دوک‌نشین برانزویک (امروزه در ایالت
واقع در دوک‌نشین برانزویک (امروزه در ایالت نیدرزاکسن آلمان) متولد شده است. وی به عنوان یک ولگرد و مسافر (Landfahrer) به شهرها و کشورهای مختلفی از جمله آلمان، هلند، بوهم، و حتی ایتالیا سفر می‌کرد. گفته می‌شود که وی در سال ۱۳۵۰ در شهر مولن در ایالت اشلسویگ-هولشتاین امروزی، به دلیل ابتلا به طاعون سیاه درگذشت. نام و نمادها. نام او به آلمانی "Eulenspiegel" به معنای "جغد-آینه" است که اغلب به صورت یک معمای مصور شامل تصویر یک جغد و یک آینه در نسخه‌های چاپی اوایل قرن ۱۶ به تصویر کشیده می‌شود. با این حال برخی محققان
۱۶ به تصویر کشیده می‌شود. با این حال برخی محققان این نام را برگرفته از عبارت "Ul'n Spegel" در آلمانی پایین می‌دانند که به معنای عامیانه و زشت "پاک‌کنندهٔ باسن" است. نسخه‌های چاپی و سیر ادبی. قدیمی‌ترین نسخهٔ چاپی موجود از ماجراهای اولن‌اشپیگل، در سال‌های ۱۵۱۰ تا ۱۵۱۲ در شهر استراسبورگ توسط یوهانس گروینگر به چاپ رسید. این کتاب مشتمل بر ده‌ها فصل و حکایت است که در آن‌ها اولن‌اشپیگل با بازی‌های زبانی، تفسیر تحت‌اللفظی از اصطلاحات رایج و شوخی‌های گاه مبتذل و زننده، مردم را فریب می‌دهد یا شرمسار می‌سازد.
و زننده، مردم را فریب می‌دهد یا شرمسار می‌سازد. شوخی‌های او اغلب با موضوعات زننده، فضولات انسانی، و ترفندهای گمراه‌کننده همراه است. در بسیاری از داستان‌ها، قربانیان او صاحبان مشاغل، روحانیان، و اشراف هستند؛ اما حتی پاپ نیز از دست او در امان نیست. شخصیت و مضمون. اولن‌اشپیگل در سنت داستان‌گویی اروپای قرون وسطی، نماد دلقک و "فریب‌گر حکیم" است؛ شخصیتی که با حماقت ظاهری، واقعیت‌ها را آشکار می‌کند. یوهان ولفگانگ گوته دربارهٔ او گفته بود: «تمام شوخی‌های کتاب، بر این اصل استوار است که مردم با زبان مجازی سخن
بر این اصل استوار است که مردم با زبان مجازی سخن می‌گویند و اولن‌اشپیگل همه چیز را تحت‌اللفظی برداشت می‌کند.» روایت‌های بعدی. در قرن نوزدهم، نویسندهٔ بلژیکی "شارل دو کوسته" داستان اولن‌اشپیگل را بازنویسی و او را به قهرمان جنبش پروتستان و مبارز علیه اشغال اسپانیا در دوران انقلاب هلند تبدیل کرد. در این نسخه، اولن‌اشپیگل به همراه دوستش لامه گودزاک و محبوبه‌اش نله، در برابر ظلم می‌جنگند. این بازنویسی، باعث شد اولن‌اشپیگل به نمادی از مقاومت ملی بلژیک تبدیل شود. آثار هنری و بازتاب‌ها. در طول قرن‌ها، اولن‌اشپیگل
آثار هنری و بازتاب‌ها. در طول قرن‌ها، اولن‌اشپیگل در قالب داستان، نمایشنامه، موسیقی، کمیک، اپرا، باله و فیلم بازآفرینی شده است. مشهورترین آثار موسیقایی بر اساس این شخصیت، "شیطنت‌های شادمانهٔ اولن‌اشپیگل" اثر ریچارد اشتراوس (۱۸۹۵) و اپرای "اولن‌اشپیگل" اثر امیل فون رزنیچک هستند. منابع و یادبودها. در شهر مولن، محل مرگ احتمالی اولن‌اشپیگل، سنگ‌قبری به زبان آلمانی پایین نصب شده که عبارت زیر بر آن حک شده: "در سال ۱۳۵۰ این سنگ نصب شد، و تیل اولن‌اشپیگل در زیر آن آرمیده است. خوب نگاه کن و به یاد داشته باش که من
آرمیده است. خوب نگاه کن و به یاد داشته باش که من در زمین چه بودم؛ هر که از این‌جا بگذرد، روزی مانند من خواهد شد." همچنین مجسمه‌ها و موزه‌هایی در شهرهای کنایتلینگن، مولن، و دام (در بلژیک) به او اختصاص یافته‌اند. در فرهنگ عامه. اولن‌اشپیگل یکی از معدود شخصیت‌های طنزآمیز قرون وسطی است که هنوز در فرهنگ مدرن اروپایی حضور دارد. واژهٔ فرانسوی "espiègle" (به معنی شیطان و بازیگوش) برگرفته از نام اوست.
پلکترود (؛ ؛ ؛ درگذشته در سال ۷۱۸ میلادی) یک زن نجیب‌زاده بود. وی همسر پپن ارستال کاخ‌بان و دوک فرانک‌ها در حدود سال ۶۷۰ میلادی بود. او دختر هوگوبرت، سرمباشر کلوویس چهارم و ایرمینای قدیس بود. پلکترود همچنین نایب السلطنه نوستریا در دوران خردسالی نوه اش تئودالت از ۷۱۴ تا ۷۱۸ بود. زندگی‌نامه. ازدواج و فرزندان. پلکترود به عنوان فعال سیاسی و تأثیرگذار بر شوهرش و سلطنت او توصیف شد. او مقدار زیادی اموال و ماترک را به دربار پپنی‌ها آورد. پلکترود دختر هوگوبرت، سرمباشر کلوویس چهارم و ایرمینا مقدس بود. در حالی که هیچ
کلوویس چهارم و ایرمینا مقدس بود. در حالی که هیچ مدرک محکمی برای شناسایی ایرمینا به عنوان مادرش وجود ندارد، این احتمال وجود دارد که هر دو زن دارای املاکی بودند که از یک منبع به ارث رسیده بود. ایرمینا از یکی از قدرتمندترین خانواده‌های پادشاهی مروونژی‌ها بود. پس از مرگ هوگوبرت در سال ۶۹۷، ایرمینا زمینی را به راهب ویلیبرورد داد تا صومعه اشترناخ را در آن بسازد. بسیاری از ثروت پپن ارستال از ازدواج او با پلکترود به دست آمد. در طول سلطنت پپن ارستال، نام پلکترود به عنوان امضاکننده مشترک او در هر سند قانونی صادر شده
امضاکننده مشترک او در هر سند قانونی صادر شده توسط او که هنوز حفظ شده است، دیده می‌شود که برای آن دوران، غیرمعمول بود. او دو پسر از پپین به نام‌های دروگو و گریموالد داشت. هر دو پسر او قبل از پپن ارستال مردند، دروگو در سال ۷۰۷ درگذشت و گریموالد در سال ۷۱۴ به قتل رسید. او از موافقت پپن دوم اطمینان داد که تئودالد، پسر گریمولد، وارث اصلی او خواهد بود. هنگامی که پپین به زودی پس از آن دو پسر و در پایان سال ۷۱۴ درگذشت، پلکترود به عنوان نایب السلطنه تئودالد که هنوز در زیر سن قانونی بود، قدرت را در نوستریا به دست
در زیر سن قانونی بود، قدرت را در نوستریا به دست گرفت. این انتصاب یک کودک به عنوان کاخ‌دار بی‌سابقه بود. زندانی شدن شارل مارتل. پلکترود برای اطمینان از سلطنت خود، شارل مارتل پسر پپین دوم را به همراه همسر دومش آلپایدا، در کلن زندانی کرد. اغلب گفته می‌شود که شارل نامشروع بوده است، اما امروزه بسیاری این را تفسیری بی پروا و قدیمی از وضعیت او می‌دانند. معاصران شارل به احتمال زیاد او را نامشروع نمی‌دانستند، زیرا او در حالی به دنیا آمد که مادرش آلپایدا با پپین فرانک ازدواج کرده بود و تعدد زوجات در میان
پپین فرانک ازدواج کرده بود و تعدد زوجات در میان اشراف‌زادگان در این دوره معمول بود. در سال ۷۱۵، اشراف نوستری در اتحاد با رادبد فریزلند علیه پلکترود شورش کردند و او را در «نبرد کومپین» شکست دادند که در ۲۶ سپتامبر ۷۱۵ رخ داد و باعث شد که او به کلن پناه ببرد. کلن موطن دودمان او بود و او ثروت پپن ارستال را در آن نگهداری می‌کرد. در سال ۷۱۶، شیلپریک دوم پادشاه فرانک‌ها و راگنفرید، کاخ‌بان ارتشی را به سمت اوسترازیا در نزدیکی کلن جایی که پلکترود به آنجا رفته بود، رهبری کردند. آنها مجددا پلکترود را شکست دادند و
رهبری کردند. آنها مجددا پلکترود را شکست دادند و شارل مارتل را آزاد کردند. پلکترود شیلپریک دوم را به عنوان پادشاه تصدیق کرد، خزانه داری اوسترازیا را به او سپرد و از ادعای نوه اش برای کاخ‌بانی صرف نظر کرد. پادشاه و کاخ‌بانش سپس به محاصره رقیب دیگر خود در شهر روی آوردند و مدعی آن شدند. خزانه اندکی پس از آن توسط پادشاه و کاخ‌بان او به رسمیت شناخته شد. مجموع این رویدادها به نفع شارل مارتل بود. در سال ۷۱۷، او پادشاه و کاخ‌بانش را تا پاریس تعقیب کرد و بعد برای معامله با پلکترود به کلن برگشت. سپس شهر را تسخیر کرد
با پلکترود به کلن برگشت. سپس شهر را تسخیر کرد و هواداران شیلپریک را متفرق کرد. مرگ. پلکترود یه راهبه شد و اندکی بعد در همان سال در کلن درگذشت و در صومعه سنت ماریا ایم کاپیتول که خود تأسیس کرده بود به خاک سپرده شد. نوه او تئودالد تا زمان مرگ شارل مارتل در سال ۷۴۱ تحت حمایت عمویش زندگی کرد. فرزندان. پسران او با پپن ارستال عبارت بودند از:
هراچیا همایاکی آندرئاسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک سیاستمدار و فرد نظامی اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۳ تا تاریخ ۱۲ مه ۱۹۹۴ سمت رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۹ ژانویهٔ ۱۹۳۲ در کراسنودار به دنیا آمد . وی همچنین برنده قهرمان ملی ارمنستان (۲۰۲۱) شده است. وی در ۹ نوامبر ۱۹۹۹ در سن سالگی در مسکو درگذشت.
اینوا مولا (؛ زادهٔ ) خواننده اپرا اهل آلبانی است. او یک سوپرانوی غنایی اپرا است و کار خوانندگی اپرا را از سنین پایین آغاز کرد. پدرش اونی مولا و مادرش نینا مولا نیز خوانندگان اپرا بودند. او همچنین به خاطر ارائه صدای دیوا پلاوالاگونا در فیلم "عنصر پنجم" شهرت دارد. زندگی و حرفه. اینوا مولا در تیرانا آلبانی به دنیا آمد و دختر آونی مولا و نینا مولا بود. آونی از تبار آلبانیایی‌های کوزوو و از اهالی جاکوویسا بود در حالی که نینا یک زن روسی اهل ایژوسک بود. این دو با یکدیگر در حین تحصیل در کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی
یکدیگر در حین تحصیل در کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو آشنا شده بودند.. نام کوچک او، اینوا (Inva)، از برعکس نوشتن نام پدرش (Avni) به‌دست آمده است. اینوا مولا در سال ۱۹۸۷ برنده مسابقه «خواننده آلبانیایی» در تیرانا و در سال ۱۹۸۸ برندهٔ مسابقه جورجه انسکو در بخارست شد. او همچنین در سال ۱۹۹۲ در مسابقه پروانه در بارسلونا برنده نهایی بود. اینوا مولا در اولین مسابقه بین‌المللی اپرای پلاسیدو دومینگو در سال ۱۹۹۳ در پاریس جایزه دریافت کرد. یک سی‌دی از این رویداد منتشر شده است. او بعداً در کنسرت‌های مختلف در اپرای
شده است. او بعداً در کنسرت‌های مختلف در اپرای باستیل در پاریس، در بروکسل برای یوروپالیا مکزیکو، در مونیخ و در اسلو آواز خواند. در سال ۱۹۹۶ او اپرای "میدی" لوئیجی کروبینی را (که برای تلویزیون ضبط شده بود) در کومپین فرانسه اجرا کرد. او سپس در سال ۱۹۹۸ در اپرای "دختر زیبای پرث" اثر ژرژ بیزه هنرنمایی کرد که سی‌دی آن منتشر شد، برای پخش تلویزیونی فیلم‌برداری شد و دی‌وی‌دی آن نیز در ژاپن به بازار آمد. پس از آن او پرستو اثر جاکومو پوچینی را به همراه آنجلا گورگیو برای ئی‌ام‌آی ضبط کرد و برای تولید نسخهٔ نمایشی آن
ئی‌ام‌آی ضبط کرد و برای تولید نسخهٔ نمایشی آن در سال ۲۰۰۵ در شهرهای تولوز و پاریس، جای گورگیو را در نقش اصلی گرفت. بعداً، او نسخه کنسرتی "ایوان چهارم" اثر ژرژ بیزه را اجرا کرد که اولین رسیتال خود را در سالن اپرای «سال پِـلِیل» در پاریس بود و به‌طور زنده و به صورت سی دی منتشر شد. در سال ۲۰۰۱، او در ایتالیا مشغول اجرای "فالستاف" وردی در تئاتر لا اسکالا و "ریگولتو" در تماشاخانه ورونا بود که هر دو برای تلویزیون ضبط و سپس بر روی دی‌وی‌دی منتشر شدند. مولا در "لوچیا دی لامرمور"، "لا بوهم" و "مانون" آواز خوانده
دی لامرمور"، "لا بوهم" و "مانون" آواز خوانده است. او همچنین یک ویولتای مشهور در "لا تراویاتا" است و این نقش را در بسیاری از شهرهای جهان از جمله توکیو، بیلبائو، اورانژ، ووکلوز، تریسته و تورنتو خوانده است. در سال ۲۰۰۷، او نقش آدینا را در اپرای "اکسیر عشق" در شهر تولوز اجرا کرد، و در سال ۲۰۰۹ نقش اصلی را اپرای "میرئی" اثر شارل گونو با گروه اپرای پاریس در کاخ گارنیه اجرا کرد؛ اجرایی که به صورت دی‌وی‌دی منتشر شد. همچنین در سال ۲۰۰۹، او آلبوم "رؤیای زیبا" را منتشر کرد که مجموعه‌ای از آریاهای اپرا بود. آواز او
کرد که مجموعه‌ای از آریاهای اپرا بود. آواز او اغلب توسط «گنتس توکیچی» پیانیست فرانسوی-آلبانیایی همراهی می‌شود است. همسر سابق او پیرو چاکو یک خواننده و آهنگساز سرشناس اهل آلبانی است و تا مدتها نام خانوادگی همسرش را با املایی متفاوت برای خود استفاده می‌کرد. با این حال، پس از اواسط سال ۱۹۹۰، او نام اینوا مولا را برای خود برگزید و دیگر هرگز از نام پیشین استفاده نکرد. شوهر فعلی او هتم رمضانی، تاجر اهل کوزوو است. در سینما. تماشاگران غربی فیلم شاید مولا را بیشتر به عنوان صدای آوازخوان دیوا پلاوالاگونا (با
بیشتر به عنوان صدای آوازخوان دیوا پلاوالاگونا (با نقش‌آفرینی مایوین) در فیلم "عنصر پنجم" در سال ۱۹۹۷ بشناسند که او از نام متأهلی خود به عنوان «اینوا مولا چاکو» استفاده می‌کرد. او آریای «"صدای زیبا"» را از صحنه دیوانه‌وار "لوچیا دی لامرمور" اثر گائتانو دونیزتی و «رقص دیوا» اجرا کرد. کارگردان فرانسوی لوک بسون ماریا کالاس را می‌پرستید، اما کیفیت صدای ضبط شده او در نقش لوسیا در سال ۱۹۵۶ به اندازه کافی واضح نبود که بتوان از آن در موسیقی متن فیلم استفاده کرد، بنابراین میشل گلوتز، مدیر برنامه‌های کالاس که این
بنابراین میشل گلوتز، مدیر برنامه‌های کالاس که این قطعه ضبط شده را تهیه کرده بود، بسون را به اینوا مولا معرفی کرد.
رالی کرواسی ۲۰۲۱ یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین ۲۲ و ۲۵ آوریل ۲۰۲۱ برگزار شد. این رالی چهل و پنجمین دوره رالی کرواسی را رقم زد و اولین باری بود که این رویداد به عنوان یک دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان برگزار می‌شد. این رویداد سومین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۱، مسابقات قهرمانی رالی جهان-۲ و قهرمانی رالی جهان-۳ بود. همچنین اولین دور از مسابقات رالی قهرمانی جوانان جهان در سال ۲۰۲۱ نیز بود. رویداد ۲۰۲۱ در زاگرب در شهر منطقه زاگرب برگزار شد و بیش از بیست مرحله ویژه
منطقه زاگرب برگزار شد و بیش از بیست مرحله ویژه با مجموع مسافت کلی برگزار شد. سباستین اوژیه و جولین اینگراسیا با اختلاف ۰٫۶ ثانیه‌ای نسبت به هم‌تیمی‌های خود، الفین ایوانز و اسکات مارتین، در این رالی به پیروزی رسیدند. این نتیجه پس از رالی اردن ۲۰۱۱ و رالی نیوزیلند ۲۰۰۷ عنوان سومین کمترین فاصله پیروزی در تاریخ شناخته می‌شود، مادس اوستبرگ و تورستین اریکسن در دسته رالی قهرمانی جهان ۲ (WRC-2) پیروز شدند، در حالی که کایتان کایتانوویچ و ماچیژ شچپانیاک در کلاس رالی قهرمانی جهان ۳ (WRC-3) برنده شدند. همچنین تیم
قهرمانی جهان ۳ (WRC-3) برنده شدند. همچنین تیم بریتانیایی جان آرمسترانگ و فیل هال در کلاس رالی قهرمانی نوجوانان جهان به مقام اول دست یافتند.
جولین اینگراسیا (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فرانسه است. همکاری با سباستین اوژیه، او با تیم فولکس‌واگن موتوراسپرت در سال‌های ۲۰۱۳، ۲۰۱۴، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ ، در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ با تیم رالی جهانی ام-اسپرت، و در سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ با تیم تویوتا گازو ریسینگ دبلیوآرتی به عنوان قهرمانی جهان در مسابقات رالی دست یافت. زندگی حرفه‌ای. جولین اینگراسیا کار حرفه‌ای خود را به عنوان فروشنده آغاز کرد، اما پس از کشف دنیای رالی در سال ۲۰۰۲ به عنوان نقشه‌خوان در مسابقات "کریتریوم د سون" فرانسه وارد این ورزش شد. او طی چند سال
د سون" فرانسه وارد این ورزش شد. او طی چند سال تجربه در رالی‌های منطقه‌ای و در سال ۲۰۰۴ در جام پژو ۲۰۶ رقابت کرد. در پایان سال ۲۰۰۵، ژولین در گزینش Rallye Jeunes که توسط فدراسیون فرانسه سازمان‌دهی شده بود شرکت کرد و با سباستین اوژیه، برنده آن سال برای اولین بار آشنا شد. آنها در فصل ۲۰۰۶ در تیم Rallye Jeunes FFSA هم تیمی شدند و جولین وظیفه نقشه‌خوانی سباستین را در نخستین مسابقات و پیروزی‌هایش در جام پژو ۲۰۶ ایفا کرد.
آندریا جین کُر (؛ زادهٔ ) خواننده-ترانه‌پرداز، آهنگساز، موسیقی‌دان، بازیگر و نوازنده پیانو اهل جمهوری ایرلند است. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. کُر در سال ۱۹۹۰ به عنوان خواننده اصلی گروه موسیقی سلتیک، فولک راک و پاپ راک کرز به همراه سه خواهر و برادر بزرگترش کارولین، شارون و کار هنری‌اش را آغاز کرد. او به غیر از آواز خواندن، تین ویسل (فلوت ایرلندی)، ماندولین، یوکللی و پیانو می‌نوازد. کُر با بقیه اعضای گروه، هفت آلبوم استودیویی، دو آلبوم گردآوری‌شده، یک آلبوم ریمیکس و دو آلبوم زنده منتشر
یک آلبوم ریمیکس و دو آلبوم زنده منتشر کرده است. کُر همچنین مدتی نیز به‌صورت منفرد فعالیت کرد و نخستین آلبوم خود را به نام "ده فوت ارتفاع" در سال ۲۰۰۷ منتشر کرد. این آلبوم از سبک آهنگ‌های کرز فاصله گرفت و بیشتر آهنگ‌های دنس پاپ بود. آلبوم بعدی او که در ۳۰ مه ۲۰۱۱ منتشر شد، کاملاً از بازخوانی ترانه‌هایی تشکیل شده بود که در جوانی برای او مهم بودند. کُر در امور خیریه هم فعال است. او کنسرت‌های خیریه‌ای برای جمع‌آوری پول برای پروژه «دهکده کودکان لیبریایی پاواروتی و دوستان»، بیمارستان فریمن در نیوکاسل، قربانیان
و دوستان»، بیمارستان فریمن در نیوکاسل، قربانیان بمب‌گذاری اوماگ در ایرلند شمالی و پرینس تراست در سال ۲۰۰۴ برگزار کرده است. او سفیر کارزار «۴۶۶۶۴» نلسون ماندلا است که آگاهی عمومی را نسبت به ایدز در آفریقا افزایش می‌دهد. گروه کرز در طول کنسرت‌های خیریه جهانی لایو ۸ در ادینبرو در ۲ ژوئیه ۲۰۰۵، «وقتی ستارگان آبی می‌شوند» را در کنار بونو اجرا کرد تا کارزار «به فقر پایان دهید» را تبلیغ کند. ملکه الیزابت دوم در سال ۲۰۰۵ میلادی به دلیل مشارکت در موسیقی و امور خیریه به او و خواهران و برادرش مقام افتخاری عضو
خیریه به او و خواهران و برادرش مقام افتخاری عضو والامقام امپراتوری بریتانیا را اعطا کرد. اوایل زندگی. آندریا جین کُر از پدری به نام جری کُر، سرپرست یک واحد حقوق و دستمزد در هیئت تأمین برق ایرلند و مادری به نام جین که زن خانه‌دار بود به دنیا آمد. او کوچک‌ترین فرزند از پنج فرزند خانواده است. برادر بزرگتر جرارد زمانی که تنها سه سال داشت در یک تصادف جاده‌ای قبل از تولد او و خواهرش کارولین کشته شد. آندریا در مورد این مرگ ویرانگر با رایان توبریدی در برنامهٔ "لیت لیت شو" که توسط آر.تی.ای پخش شد، صحبت کرد. خواهران
شو" که توسط آر.تی.ای پخش شد، صحبت کرد. خواهران و برادران همگی در دانداک واقع در شهرستان لوث، جمهوری ایرلند بزرگ شدند. جری و جین خودشان یک گروه موسیقی به نام «ساوند اَفیر» داشتند که آهنگ‌هایی از گروه‌های موسیقی آبا و ایگلز را در میخانه‌های محلی در دانداک اجرا می‌کردند و در بیشتر مواقع فرزندان خود را به همراه می‌آوردند. آندریا با تشویق والدینش تین ویسل (فلوت ایرلندی) را به دست گرفت و پدرش نواختن پیانو را هم به او آموزش داد. در طول سال‌های نوجوانی، او و خواهران و برادرش اغلب در اتاق خواب جیم در خانه‌ای که او
و برادرش اغلب در اتاق خواب جیم در خانه‌ای که او اجاره کرده بود تمرین می‌کردند. آندریا خوانندهٔ اصلی بود، شارون ویولن می‌نواخت و کارولین و جیم هر دو کیبردز می‌زدند. آندریا در ساعات پس از مدرسه در نمایشنامه‌های فوق برنامه مدرسه‌ای نیز شرکت کرد. حرفه. گروه کرز. آندریا کُر در سال ۱۹۹۰، با خواهران و برادرانش گروهی به نام کرز را تشکیل دادند. کار حرفه‌ای آنان در سال ۱۹۹۱ شروع شد، زمانی که برای فیلم "تعهدات" که در آن آندریا به جای نقش شارون ربیت حرف زده بود، تست بازیگری داد و قبول شد. جان هیوز هنگام تست بازیگری