payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در حال ارزیابی هستند. باارزش‌ترین نسخه‌های خطی، پاپیروس‌های "دموتیک کارلسبرگ" ۱ و "۱a" هستند که به دلیل کامل بودنشان، بسیار ارزشمندند. آنها توسط یک کاتب نوشته شده‌اند. سایر نسخه‌های خطی عمدتاً ناقص هستند. تفاوت‌های قابل توجهی بین همه این نسخه‌ها وجود دارد که نشان می‌دهد سنت تصحیح متون در مورد کتاب نوت، حتی در قرن دوم میلادی نیز مورد استفاده بوده است. استفاده از کتاب نوت برای تحقیق و دانش‌پژوهی. مصرشناسان اولیه توجه زیادی به بخش‌های نجومی کتاب نوت داشتند. اولین اطلاعاتی که برای تحقیقات مدرن در دسترس قرار
اولین اطلاعاتی که برای تحقیقات مدرن در دسترس قرار گرفت، مطالبی از مقبره رامسس چهارم بود که شامل نقاشی نجومی نوت و فهرست صورت‌های فلکی می‌شد. این متن ابتدا توسط ژان فرانسوا شامپولیون و ایپولیتو روزلینی مورد استفاده قرار گرفت و بعداً توسط هاینریش بروگش نسخه برداری شد. نسخه جدیدی از آن در سال ۱۹۹۰ توسط اریک هورنونگ منتشر شد. در سال ۱۹۳۳، مقبره‌ی ستی اول در اوسیریون در ابیدوس کشف شد. این مهم بود زیرا این نسخه قدیمی‌ترین متن را نشان می‌دهد. ترجمه آدریان دی باک از بخش‌های رمزنگاری کتاب نوت، مطالعات را به طور
از بخش‌های رمزنگاری کتاب نوت، مطالعات را به طور قابل توجهی پیش برد. در سال ۱۹۷۷، یان آسمان متن مرتبط دیگری را از مقبره‌ی نجیب‌زاده‌ی موتیردیس منتشر کرد که مربوط به دودمان بیست و ششم بود. از سال ۲۰۰۷ تاکنون برخی مطالب جدید و مهم منتشر شده است. تاریخ تألیف. به احتمال زیاد متن کتاب نوت در طول یک دوره زمانی طولانی، تکمیل شده است و به قبل از زمان ستی اول برمی‌گردد. داده‌های نجومی موجود در فهرست صورت‌های فلکی در زیر بدنه نوت به سلسله دوازدهم، زمان سنوسرت سوم، اشاره دارند. دو فهرست از صورت فلکی‌های مختلف وجود
اشاره دارند. دو فهرست از صورت فلکی‌های مختلف وجود دارد که نمی‌توان آنها را با هم تطبیق داد، بنابراین یکی از آنها باید ثانویه باشد. به گفته فون لیون، داده‌های پادشاهی میانه ثانویه است و او پیشنهاد می‌کند که فهرست قبلی صور فلکی به پادشاهی کهن ،اولین بخش از سه بخش اصلی سلسله‌ها، برمی‌گردد.
محسن محمد حسین الداعری (زادهٔ ۱۹۶۵)، یک افسر نظامی یمنی و وزیر دفاع است؛ او در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۲ به این سمت منصوب و به درجه سپهبدی ارتقا یافت. او پیش از این به عنوان معاون رئیس عملیات مشترک نظامی یمن خدمت می‌کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. محسن الداعری در سال ۱۹۶۵ در الشعیب، روستایی در شهرستان جحاف در استان ضالع متولد شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در استان ضالع گذراند. تحصیلات عالی خود را در استان لحج ادامه داد. او در سال ۱۹۸۳ وارد دانشکده نظامی عدن شد و در سال ۱۹۸۵ با درجه ستوان فارغ‌التحصیل شد. او در سال
سال ۱۹۸۵ با درجه ستوان فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۸۸ دیپلم علوم اجتماعی خود را از دانشگاه عدن دریافت کرد.
مدیریت الگوریتمی (به انگلیسی: Algorithmic Management) شکلی از نظارت، کنترل و مدیریت نیروی کار است که در آن، وظایف مدیریتی سنتی که توسط انسان‌ها انجام می‌شد، به سیستم‌های فناورانه و الگوریتم‌ها واگذار می‌شود. این سیستم‌ها از طریق جمع‌آوری مستمر داده‌ها، عملکرد کارگران را در لحظه رصد کرده و بر اساس قواعد از پیش تعیین‌شده، تصمیماتی مانند تخصیص وظایف، ارزیابی کیفیت کار، و حتی اعمال اقدامات انضباطی را به صورت خودکار اتخاذ می‌کنند. این شیوه مدیریتی به ویژه در اقتصاد گیگ (مانند شرکت‌های اوبر و اسنپ) و در محیط‌هایی
گیگ (مانند شرکت‌های اوبر و اسنپ) و در محیط‌هایی مانند انبارهای شرکت آمازون رواج یافته است، جایی که سرعت و کارایی در اولویت قرار دارد. ویژگی‌های کلیدی. مدیریت الگوریتمی بر چند ستون اصلی استوار است. نخست، نظارت مستمر و جمع‌آوری داده است که در آن، حسگرها، GPS و اپلیکیشن‌ها به طور مداوم داده‌های مربوط به موقعیت مکانی، سرعت، زمان انجام کار و تعاملات کارگر را جمع‌آوری می‌کنند. دوم، ارزیابی عملکرد خودکار است که در آن کیفیت کار کارگران نه توسط یک مدیر انسانی، بلکه از طریق سیستم‌های امتیازدهی (مانند امتیاز مشتریان)
طریق سیستم‌های امتیازدهی (مانند امتیاز مشتریان) و معیارهای عملکردی (مانند تعداد سفارش در ساعت) سنجیده می‌شود. سومین ویژگی، تخصیص کار پویا است که به وسیله آن، الگوریتم‌ها وظایف را بر اساس متغیرهایی مانند موقعیت مکانی، امتیاز کارگر و سطح تقاضا، به صورت بهینه و خودکار به افراد تخصیص می‌دهند. در نهایت، اقدامات انضباطی خودکار وجود دارد که در آن، نادیده گرفتن یا رد کردن مکرر وظایف، یا کسب امتیاز پایین می‌تواند به طور خودکار منجر به محدودیت یا «غیرفعال شدن» (Deactivation) حساب کاربری فرد شود که معادل اخراج است.
حساب کاربری فرد شود که معادل اخراج است. پیامدها و نقدها. حامیان مدیریت الگوریتمی آن را راهی برای افزایش چشمگیر کارایی، کاهش هزینه‌ها و حذف سوگیری‌های انسانی در مدیریت می‌دانند. با این حال، این رویکرد با انتقادات جدی مواجه است. یکی از مهم‌ترین نقدها، عدم شفافیت یا پدیده «جعبه سیاه» است؛ کارگران اغلب نمی‌دانند که الگوریتم‌ها دقیقاً بر چه اساسی تصمیم‌گیری می‌کنند و راهی برای اعتراض یا درخواست بازبینی برایشان وجود ندارد. همچنین، افزایش استرس و کنترل ناشی از نظارت مداوم و فشار برای برآورده کردن معیارهای کمی،
مداوم و فشار برای برآورده کردن معیارهای کمی، منجر به فرسودگی شغلی در کارگران می‌شود. از سوی دیگر، این سیستم به کاهش استقلال و مهارت‌زدایی منجر می‌شود، زیرا کار به مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های ساده و الگوریتمی تبدیل شده و قدرت تصمیم‌گیری از کارگر سلب می‌شود. در نهایت، این مدل مدیریتی به قدرت نامتقارن دامن می‌زند، به طوری که تمام قدرت در دست پلتفرم متمرکز است و کارگران، به عنوان افراد اتمیزه و پراکنده، قدرت چانه‌زنی جمعی اندکی دارند.
سعید مقدم‌منش (زادهٔ ۱۳۳۷ در تهران)، صداپیشه، مدیر دوبلاژ و بازیگر ایرانی است. او از دوبلورهای فعال صدا و سیمای ایران و از اعضای استودیو ساینا به شمار می‌رود. زندگی هنری. مقدم‌منش فعالیت هنری خود را در سال ۱۳۵۸ با همکاری در گروه تلویزیونی «روایت فتح» و برنامهٔ «جهاد سازندگی» به همراه مرتضی آوینی آغاز کرد. او در سال ۱۳۶۳ وارد واحد دوبلاژ صدا و سیما شد و نزد استادانی همچون علی کسمایی، ژرژ بطروسی، محمود قنبری و مهدی علیمحمدی آموزش دید. مدیریت دوبلاژ. وی از سال ۱۳۸۳ به‌طور رسمی به‌عنوان مدیر دوبلاژ فعالیت خود
۱۳۸۳ به‌طور رسمی به‌عنوان مدیر دوبلاژ فعالیت خود را آغاز کرد و آثار متعددی را مدیریت نمود که از جمله آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: نقش‌های شاخص. از میان نقش‌های گویندگی او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: دیگر فعالیت‌ها. مقدم‌منش سابقهٔ بازیگری نیز دارد و در سریال «آقای ورزی» در نقش آتشبد قره‌باغی ظاهر شد. همچنین در دوران جنگ ایران و عراق به‌عنوان گزارشگر در جبهه حضور داشت و به روایت وقایع جنگ می‌پرداخت.
بنای یادبود ساوونارولا در میدان ساوونارولا، یک مجسمه مرمری در فضای باز است که به افتخار راهب دومینیکن قرن پانزدهم، گیرولامو ساوونارولا، بر روی یک پایه قرار گرفته است؛ این بنا در میدانی به همین نام، چند بلوک خارج از ویالی دی سیرکونوالازیونه، در شمال شرقی فلورانس، منطقه توسکانی، ایتالیا واقع شده است. این بنای تاریخی، تاریخچه‌ای رنگارنگ از مهاجرت‌ها دارد. این مجسمه حدود سال ۱۸۷۵ توسط انریکو پاتزی، اهل راونا، در زمانی که احساسات ضد پاپی در ایتالیا بالا گرفته بود، تکمیل شد. با این حال، ساوونارولا همیشه یک شخصیت
تکمیل شد. با این حال، ساوونارولا همیشه یک شخصیت تاریخی تفرقه‌انگیز، دیوانه در ایمان و عامل اصلی "آتش‌سوزی غرور" بوده است. الهیات او با اندیشه لیبرال معاصر سازگار نبود. این مجسمه در سال ۱۸۶۱ توسط پاتزی طراحی شد، کسی که معمولاً قبل از مصادره، بناهای عمومی می‌ساخت. در سال ۱۸۶۹ کمیته‌ای برای سفارش ساخت بنای یادبود ساوونارولا تشکیل شد که قرار بود در صومعه سن مارکو قرار گیرد. با این حال، آنها مدل پاتزی را انتخاب نکردند، بلکه مدلی از جیووانی دوپره، مربی سابق پاتزی، را انتخاب کردند. این امر منجر به درگیری شدیدی
را انتخاب کردند. این امر منجر به درگیری شدیدی بین این دو مجسمه‌ساز شد. در سال ۱۸۷۰، کمیته دیگری به ریاست شاهزاده فردیناندو استروزی، سفارش ساخت مجسمه باشکوه‌تر و ضد پاپی‌تر پاتزی را داد و از کمون اجازه گرفت تا مجسمه را در اولین صومعه صومعه فلورانس قرار دهد. با این حال، کاهش درآمد ناشی از انتقال پایتخت ایتالیا از فلورانس به رم، این پروژه را لغو کرد. تا سال ۱۸۷۳، دوپره کار خود را تکمیل کرد: یک پلاک ساده و یک نیم‌تنه نقش‌برجسته که در سلول راهب در سن مارکو قرار داده شد. اثر پاتزی که تنها در سال ۱۸۷۵ تکمیل شد،
داده شد. اثر پاتزی که تنها در سال ۱۸۷۵ تکمیل شد، به تعداد کافی مشتری پیدا نکرد و در نهایت به تالار شهر اهدا شد. این اثر تا سال ۱۸۸۲ در استودیو باقی ماند، تا اینکه با وجود انتقادات فراوان، در طاقچه انتهای جنوبی سالن پنج‌چنتو در کاخ وکیو نصب شد. یکی از توجیهات برای این مکان این بود که ساوونارولا در سال ۱۴۹۷ دستور ساخت این تالار بزرگ را داده بود. هنوز شایعاتی وجود داشت مبنی بر اینکه در آینده به محوطه سن مارکو منتقل خواهد شد. این مجسمه جایگزین مجسمه میکل‌آنژ شده بود که توسط وازاری در اینجا قرار داده شده بود.
بود که توسط وازاری در اینجا قرار داده شده بود. حتی در این جایگاه، آرمان‌های شهرستانی و آن‌جهانی ساوونارولا با ملی‌گرایی ایتالیایی که پس از جنگ جهانی اخیر مورد تقاضا بود، همخوانی نداشت. علاوه بر این، بسیاری از منتقدان فلورانسی هرگز از حذف اثر قهرمانانه نابغه پیروزی توسط میکل‌آنژ راضی نبودند. در نهایت، حتی اگر ناتمام بود، اثر ظریف میکل‌آنژ توانست مجسمه صیقل‌خورده کشیش تا حدودی غیرقابل تحمل و دیوانه‌وار را شکست دهد. در سال ۱۹۲۱، مجسمه ساوونارولا به این پارک حومه شهر که پر از گرافیتی بود تبعید شد. از برخی
حومه شهر که پر از گرافیتی بود تبعید شد. از برخی جهات، کشیش فراری هرگز کاملاً در فلورانس احساس راحتی نمی‌کرد. ساوونارولا بر روی پایه‌ای که توسط اولینتو ریمدوتی طراحی شده، ایستاده است. ساوونارولا با دست راست خود در حالی که صلیبی را بالا برده است، به تصویر کشیده شده است که یادآور اعلامیه او در یک خطبه عمومی در سال ۱۴۹۵ است که مسیح "پادشاه جدید فلورانس" است. دست چپ لباس او از مارزوکو، نماد جمهوری فلورانس، محافظت می‌کند یا شاید آن را خفه می‌کند. مرمت این بنای تاریخی برنامه‌ریزی شده است. این مجسمه فاقد آن جلوهٔ
برنامه‌ریزی شده است. این مجسمه فاقد آن جلوهٔ گیرا و مسحورکنندهٔ بنای "یادبود برنزی جیرولامو ساوونارولا" در فرارا اثر استفانو گالتی است.
بنای یادبود هندیان "یا" به‌طور خاص «بنای یادبود مهاراجه مراتا از کولهاپور، راجارام چاتراپاتی» متشکل از یک "چاتری" یا گنبد کوچک برجسته، در اصطلاح ایتالیایی بالداچینو، بر فراز نیم تنه شاهزاده هندی، در انتهای غربی پارکو دله کاسکینا در فلورانس، توسکانی، ایتالیا. توضیحات. این یک بنای یادبود غیرمعمول است که به یک رویداد غیرمعمول متصل شده است. در سال ۱۸۷۰، مهاراجه راجارام دوم ۲۰ ساله، پس از ادای احترام به ملکه ویکتوریا، از لندن بازگشت و در اتاق هتل خود در «هتل لا پیس» بر اثر تب و بیماری درگذشت. درباریان او درخواست
بر اثر تب و بیماری درگذشت. درباریان او درخواست کردند که مراسم سوزاندن جسد یا مراسم آنتیستی را در محل تلاقی دو رودخانه برگزار کنند. آنها توانستند مراسمی را در محل تلاقی آرنو و نهر موگنون، در نزدیکی این مکان در پارک، برگزار کنند. این رویدادها و مراسم کنجکاوی زیادی را در بین مردم برانگیخت. عمل سوزاندن اجساد که در فلورانس ممنوع شده بود، منجر به بحث شدیدی بین پزشکان و دانشمندان در مورد شایستگی‌ها و اصول اخلاقی این روش تشییع جنازه شد. هزینه‌های این بنای یادبود توسط دولت بریتانیا، بخشی از آن توسط شورای سلطنتی
توسط دولت بریتانیا، بخشی از آن توسط شورای سلطنتی کولهاپور که مجسمه‌سازی چارلز فرانسیس فولر را استخدام کرده بود، تأمین شد. چارلز مانت معمار این بنا بود که از یک فرم هندی در نسخه‌ای از معماری هندو-ساراسنیک استفاده کرد. پایه بنا دارای کتیبه‌هایی به زبان‌های انگلیسی، ایتالیایی و مراتی است. در سال ۱۹۷۲، یک پل مدرن در نزدیکی این مکان ساخته شد و نام پونته آل ایندیانو را به خود گرفت.
پرسئوس با سر مدوسا، مجسمه‌ای برنزی است که توسط بنونوتو چلینی در دوره ۱۵۴۵–۱۵۵۴ ساخته شده است. این مجسمه بر روی یک پایه مربعی قرار دارد که دارای پنل‌های برجسته برنزی است که داستان پرسئوس و آندرومدا را به تصویر می‌کشد، شبیه به یک پردلا در یک محراب. این مجسمه در لوجیا دی لانزی در میدان سینیوریا در فلورانس، ایتالیا واقع شده است. دومین دوک فلورانس، کوزیمو اول د مدیچی، این اثر را با پیوندهای سیاسی خاص با سایر آثار مجسمه‌سازی در میدان سفارش داد. هنگامی که این قطعه در ۲۷ آوریل ۱۵۵۴ به عموم مردم رونمایی شد، "داوود"
در ۲۷ آوریل ۱۵۵۴ به عموم مردم رونمایی شد، "داوود" میکل‌آنژ، "هرکول و کاکوس" باندینلی و "جودیت و هولوفرنس" دوناتلو از قبل در میدان نصب شده بودند. موضوع این اثر، داستان اساطیریِ بریدن سر مدوسا توسط پرسئوس، گورگونی زشت با چهره‌ای زنانه که موهایش به مار تبدیل شده بود، است؛ هر کسی که به او نگاه می‌کرد به سنگ تبدیل می‌شد. پرسئوس برهنه ایستاده است، به جز کمربند و صندل‌های بالدار، پیروزمندانه بر روی بدن مدوسا ایستاده و سر او را که تاجی از مارهای پیچ‌خورده بر سر دارد، در دست بلند کرده است. خون از گردن بریده مدوسا
در دست بلند کرده است. خون از گردن بریده مدوسا فوران می‌کند. مجسمه برنزی، که در آن سر مدوسا مردان را به سنگ تبدیل می‌کند، به‌طور مناسبی توسط سه مجسمه مرمری عظیم از مردان احاطه شده است: هرکول، داوود و بعداً نپتون. استفاده چلینی از برنز در پرسئوس و سر مدوسا، و نقوشی که او برای پاسخ به مجسمه قبلی در میدان استفاده کرد، بسیار نوآورانه بود. با بررسی مجسمه از پشت، می‌توان خودنگاره‌ای از مجسمه‌ساز چلینی را در پشت کلاهخود پرسئوس مشاهده کرد. پیشینه. چلینی اولین کسی بود که نقش برجسته روایی را در مجسمه‌سازی میدان ادغام
که نقش برجسته روایی را در مجسمه‌سازی میدان ادغام کرد. با نصب "پرسئوس" در ایوان، ابعاد آن بر پایه‌های بعدی سایر آثار مجسمه‌سازی در ایوان، مانند «"تجاوز به زنان سابین» اثر" جیامبولونیا، غالب شد. "پرسئوس" به مجموعه خدایان المپیایی محافظ مدیچی اضافه شد. ویل-گاریس همچنین بر پایه زیر مجسمه در دایره تمرکز می‌کند. با این حال، پایه فعلی ممکن است هدف اصلی چلینی نبوده باشد، زیرا نقش برجسته هنوز در حال کار و نصب بود، زمانی که مجسمه برنزی بالایی از قبل رونمایی شده بود. مدیچی‌ها هنوز بر موضوع پایه تسلط داشتند، زیرا
مدیچی‌ها هنوز بر موضوع پایه تسلط داشتند، زیرا "پرسئوس" در پایه، تمثیلی برای دوک فرانچسکو مدیچی است. سیاست‌های مدیچی و فلورانس بر میدان سینیوریا تسلط دارد، به ویژه با اشاره به سه دوک اول فلورانس. دوک الساندرو اول اولین دوک فلورانس بود و "هرکول و کاکوس" در زمان او رونمایی شدند و در سال ۱۵۳۴ با استقبال وحشتناکی از سوی مردم روبرو شدند. مجسمه بعدی که رونمایی شد، "پرسئوس" اثر چلینی بود و کوزیمو اول در مورد واکنش مردم به این اثر بسیار محتاط بود. خوشبختانه، مردم از این مجسمه به خوبی استقبال کردند، زیرا کوزیمو از
این مجسمه به خوبی استقبال کردند، زیرا کوزیمو از پنجره‌ای در کاخ وکیو شاهد استقبال بود. دوک سوم مستقیماً با نقش برجسته مجسمه در پایه مرتبط است، زیرا "پرسئوس را" می‌توان به عنوان نمادی برای دوک فرانچسکو و آندرومدا را به عنوان عروس هابسبورگی او، جیووانا، در نظر گرفت. به‌طور مشابه، آندرومدا به عنوان تمثیلی برای فلورانس عمل می‌کند، در حالی که پرسئوس، مدیچی‌های دسته جمعی هستند که برای نجات شهر به پایین شیرجه می‌زنند. چلینی تصمیم گرفت جنبه غم‌انگیز داستان آندرومدا را به تصویر بکشد؛ با این حال، او مانند پرسئوس،
را به تصویر بکشد؛ با این حال، او مانند پرسئوس، تمرکز را بر مدیچی‌ها گذاشت و آندرومدای بی‌لبخند را نجات داد. هر مجسمه در میدان را می‌توان از نظر سیاسی یا هنری به یکدیگر و به مدیچی‌ها مرتبط دانست. کار. در زمانی که این مجسمه ساخته شد، تقریباً نیم قرن بود که از برنز برای ساخت یک اثر هنری عظیم استفاده نشده بود. چلینی آگاهانه تصمیم گرفت که با این ماده کار کند، زیرا با ریختن فلز مذاب در قالبش، مجسمه را با خون حیات‌بخش زنده می‌کرد. دشوارترین بخش، تکمیل کل قالب به‌طور همزمان بود. "مجسمه جودیت و هولوفرنس" اثر
به‌طور همزمان بود. "مجسمه جودیت و هولوفرنس" اثر دوناتلو از قبل در ایوان سرپوشیده لانزی در غربی‌ترین طاق قرار داده شده بود. "جودیت" از برنز ریخته شده بود، اما در چندین بخش به هم متصل شده بود. چلینی با آثار عظیم مجسمه‌سازی مرمر مانند "مجسمه داوود" اثر میکل‌آنژ رقابت می‌کرد و می‌خواست برای خود و حامی‌اش، کوزیمو اول، ابراز وجود کند. مایکل کول به‌طور خاص به فرایند ریخته‌گری "پرسئوس" توجه می‌کند. کول با استناد به "کتاب «زندگینامه»" چلینی، خاطرنشان می‌کند که چگونه دستیاران چلینی اجازه دادند فلز لخته شود و اگر
دستیاران چلینی اجازه دادند فلز لخته شود و اگر چلینی حضور نداشت، اثر نابود می‌شد. کول سپس ادعا می‌کند که چلینی فراتر از احیای اثر، مردگان را زنده کرد، که منظور او این است که رستگاری چلینی، ذوب مجدد برنز بود. چلینی همچنین به مسیح متوسل می‌شود و با انجام این کار، به مجسمه جان می‌بخشد. ریخته‌گری "پرسئوس" چیزی بیش از برآورده کردن خواسته کوزیمو اول بود؛ چلینی در حال اثبات خود به فلورانس در یک محیط تازه بازسازی شده بود. پرسئوس یکی از آثار برجسته چلینی بود که با دو ایده متفاوت تکمیل شد. او می‌خواست به مجسمه‌ای که
ایده متفاوت تکمیل شد. او می‌خواست به مجسمه‌ای که از قبل در میدان قرار داده شده بود پاسخ دهد، که این کار را با موضوع مدوسا که مردان را به سنگ تبدیل می‌کند، انجام داد. دوم، مدیچی‌ها توسط "پرسئوس"، هم در مجسمه گرد و هم در نقش برجسته زیر آن، نشان داده شدند. علاوه بر این، از این نظر، چلینی با ریخته‌گری واقعی "پرسئوس"، خود را مطرح کرد. چلینی با استفاده از برنز به مجسمه جدید خود جان بخشید و از طریق موتیف پرسئوس، کنترل مدیچی بر مردم فلورانس را اثبات کرد. قالب برنزی این مجسمه در اوایل قرن نوزدهم ساخته و حدود سال
این مجسمه در اوایل قرن نوزدهم ساخته و حدود سال ۱۸۴۰ در باغ‌های ترنتهام، استافوردشایر، انگلستان نصب شد، جایی که اکنون یک سازه درجه دو* ثبت شده است. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
بنای یادبود سوارکاری کوزیمو اول، یک مجسمه برنزی سوارکاری است که توسط جامبولونیا از سال ۱۵۸۷ تا ۱۵۹۴ ساخته و در سال ۱۵۹۴ در میدان سینیوریا در فلورانس، توسکانی، ایتالیا نصب شد. تاریخچه. این مجسمه از سنت کلاسیک رومی مجسمه‌های سوارکار به عنوان بنای یادبود قدرت یک حاکم پیروی می‌کند، که از "مجسمه مارکوس اورلیوس" در روم باستان و "رگیزوله" در پاویا مشهود است، و در رنسانس با نمونه‌هایی مانند "گاتاملاتا" (۱۴۵۳) اثر دوناتلو در پادوا و "مجسمه بارتولومئو کولئونی (۱۴۸۸) اثر" وروکیو در ونیز ادامه یافت. این بنای یادبود به
وروکیو در ونیز ادامه یافت. این بنای یادبود به سفارش پسر کوزیمو، فردیناندو اول، به مجسمه‌ساز جامبولونیا ساخته شد، کسی که همچنین مجسمه "«تجاوز به سابین‌ها»" را در ایوان مجاور «لانتزی» تکمیل کرده بود. مجسمه کوزیمو در مقابل گوشه شمالی کاخ سینیوریا، شمالی‌ترین مجسمه از ردیف مجسمه‌ها، در مجاورت "فواره نپتون" (۱۵۶۳) اثر آماناتی، که به سفارش خود کوزیمو ساخته شده بود، قرار دارد. این دو مجسمه با هم، جاه‌طلبی‌های زمینی و دریایی کوزیمو را جشن می‌گیرند. پایه مجسمه دارای نقش برجسته‌هایی با صحنه‌هایی از زندگی کوزیمو است،
نقش برجسته‌هایی با صحنه‌هایی از زندگی کوزیمو است، از جمله تاجگذاری او در رم به عنوان دوک بزرگ در سال ۱۵۷۰ و ورود او به سیه‌نا به عنوان حاکم (۱۵۵۷) پس از پیروزی بر آن جمهوری. حالت اسب در حال یورتمه در این مجسمه مشابه مجسمه‌های قبلی است، با پای راست بلند شده؛ با این حال، برخلاف مارکوس اورلیوس، کوزیمو از رکاب استفاده می‌کند و اسبش مهار افسار را نشان می‌دهد، البته بدون کشش زیاد. کوزیمو، مانند گاتاملاتا، یک باتوم نظامی، زره و شمشیر غلاف شده در دست دارد. برخی منابع اظهار می‌کنند که مرد و اسب جداگانه ریخته‌گری
اظهار می‌کنند که مرد و اسب جداگانه ریخته‌گری شده‌اند و وزن ترکیبی این دو ۲۳ هزار پوند بوده است. چند دهه بعد، فردیناندو اول بنای یادبود سوارکاری خود را در میدان دل آنونزیاتا ساخت. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
بنای یادبود سوارکاری ویتوریو امانوئل دوم، مجسمه‌ای سوارکاری از پادشاه سابق ویتوریو امانوئل دوم است که در میدان ویتوریو ونتو، یک نقطه سبز کوچک در انتهای شرقی پارکو دله کاسین، واقع در امتداد رودخانه آرنو، درست در غرب مرکز فلورانس، منطقه توسکانی، ایتالیا، واقع شده است. تاریخچه. این بنای یادبود توسط سالوینو سالوینی طراحی و بعداً توسط امیلیو زوکی اصلاح شد و در سال ۱۸۹۰ در شهر افتتاح و در سال ۱۹۳۲ به این مکان منتقل شد. اولین طراحی این بنای یادبود به سال ۱۸۵۹ برمی‌گردد، پس از آنکه آخرین دوک لورن از فلورانس فرار
پس از آنکه آخرین دوک لورن از فلورانس فرار کرد و توسکانی به پادشاهی در حال گسترش پیمونت-ساردینیا (که اکنون شامل لومباردی و سایر سرزمین‌ها می‌شود) که توسط ویتوریو امانوئل دوم اداره می‌شد، پیوست. این کمون مسابقه‌ای را برای ساخت دو بنای یادبود سوارکاری برگزار کرد، یکی به پادشاه ساردینیا و دیگری به ناپلئون سوم اختصاص داده شد. قرار بود این دو بنا در میدان ماریا آنتونیا (که اکنون میدان استقلال نامیده می‌شود) نصب شوند. در سال ۱۸۶۴، طرح سالوینو سالوینی از یک ماکت بزرگ‌تر از اندازه واقعی برای بنای یادبود ویتوریو
بزرگ‌تر از اندازه واقعی برای بنای یادبود ویتوریو امانوئل انتخاب شد. با این حال، محبوبیت ناپلئون سوم در ایتالیا پس از مذاکره او با اتریش-مجارستان برای انعقاد پیمان زوریخ و حفظ حکومت خود در ونیز کاهش یافت و آن علاقه‌ای که باقی مانده بود، در سال ۱۸۶۱، زمانی که فرانسه از حکومت پاپ بر قلمرو روم در برابر نیروهای گاریبالدی محافظت کرد، از بین رفت. هیچ طرحی برای بنای یادبود ناپلئون هرگز مطرح نشد. انتخاب فلورانس به عنوان پایتخت ایتالیا در سال ۱۸۶۵، این شهر را وارد نوسازی شهری کرد. نقشه‌های معمار جوزپه پوگی، مجسمه را
شهری کرد. نقشه‌های معمار جوزپه پوگی، مجسمه را به مکان جدیدش، در تقاطع برجسته خیابان‌های خروجی از شهر، منتقل کرد. اما دولت ملی ظرف چند سال به جنوب، به رم، مهاجرت کرد و بخش زیادی از بودجهٔ نوسازی فلورانس را لغو کرد. تنها در سال ۱۸۷۸، پس از مرگ ویتوریو امانوئل دوم، این پروژه دوباره از سر گرفته شد. در سال‌های ۱۸۸۱–۱۸۸۲، یک مسابقهٔ جدید، مدلی در اندازهٔ واقعی‌تر از امیلیو زوکی را به رقابت گذاشت. امیلیو و پسرش، چزاره، یک بنای یادبود ایستاده (۱۸۹۲) برای پادشاه در پیزا طراحی کردند. این بنای یادبود در سال ۱۸۹۰ در
پیزا طراحی کردند. این بنای یادبود در سال ۱۸۹۰ در میدان جمهوری با استقبال نه چندان گرمی افتتاح شد. هنر به کار رفته در آن الهام‌بخش نبود و شاه ویتوریو امانوئل دوم، مانند دوک بزرگ، شاهزاده لئوپولد دوم لورن، تنها با فلورانس لاس زده بود، شهری که همیشه خود را به اندازه رم، مرکزی برای ایتالیا می‌دانست. در سال ۱۹۳۲، بدون هیچ هیاهویی، مجسمه سوار بر اسب به این مکان روستایی‌تر که توسط جوزپه پوجی پیشنهاد شده بود، تبعید شد. در پایه دو نقش برجسته برنزی وجود دارد: در یکی، پادشاه شهر را برای تصرف رم ترک می‌کند و در دیگری
پادشاه شهر را برای تصرف رم ترک می‌کند و در دیگری خبر همه‌پرسی توسکانی را که به نفع اتحاد با پادشاهی در حال شکل‌گیری ایتالیا است، دریافت می‌کند. پلاک جلویی یادآور نصب این نقش برجسته است، پلاک پشتی نشان خاندان ساووی را داشت. این مجسمه، پادشاه تنومند را با لباس نظامی و شمشیر به تصویر می‌کشد. به‌طور متناقضی، در مقایسه با همین موضوع، به عنوان مثال، در میلان (۱۸۷۸ توسط ارکوله روزا)، ورونا (۱۸۸۳)، بولونیا (۱۸۸۴ توسط جولیو مونته ورده)، جنوا (۱۸۸۶)، ونیز (۱۸۸۷) و ناپل (۱۸۹۷)؛ این اسب آرام‌تر است، شاید حسرت دورانی
(۱۸۹۷)؛ این اسب آرام‌تر است، شاید حسرت دورانی را می‌خورد که امیدوار بود پادشاه در پایتخت خود پیاده بماند، اما همچنین اسب‌های رام مشابهی را در بناهای یادبود فلورانس اواخر رنسانس به افتخار دوک‌های مدیچی، کوزیمو اول و فردیناندو اول، به یاد می‌آورد. هر کدام از آنها تسلط آرام سوارکار بر اسب را که در مجسمه سوارکاری مارکوس اورلیوس مشهود است، منعکس می‌کردند. از طرف دیگر، پادشاهان خاندان ساووی بیشتر تمایل داشتند که به آرامی وارد موقعیت‌ها شوند تا اینکه با تاخت و تاز وارد درگیری شوند. در اینجا سوارکار و اسب فقط بر
وارد درگیری شوند. در اینجا سوارکار و اسب فقط بر یک دایره کوچک چمن تسلط دارند و تعامل کمی با محیط اطراف دارند؛ بنای یادبود سوارکاری که ملاقات ویتوریو امانوئل و گاریبالدی (بنای یادبود ملاقات تیانو) را به تصویر می‌کشد، حس همدردی بیشتری را برمی‌انگیزد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
ایلوسیو (لاتین: illusio) در جامعه‌شناسی پی‌یر بوردیو، جامعه‌شناس فرانسوی، به شرکت در بازی و تبعیت از بازی و قواعد آن اشاره دارد. ایلوسیو به معنی شرکت در بازی و باور بنیادین به‌ بازی و ارزش و اهمیت سهم شرکت‌کنندگان در آن است. ایلوسیو مانع زیر سؤال رفتن بنیان‌های باور و تهدید وجود میدان است. ایلوسیو به مثابه پایبندی بلاواسطه به ضرورت میدان است.
صرخه، شعار سیاسی حوثی‌ها، یک سازمان سیاسی و نظامی احیاگر شیعه زیدی در یمن است که بر روی یک پرچم عمودی با متن عربی نوشته شده است: «الله اکبر، مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل، لعنت بر یهودیان و پیروزی از آن اسلام است». این شعار اغلب بر روی زمینه سفید چاپ می‌شود، با عبارات اسلامی به رنگ سبز و عبارات مربوط به دشمنان این گروه با فونت قرمز شبیه سیم خاردار. طراحی و نمادگرایی. شعار حوثی‌ها که «"صرخه»" نامیده می‌شود، با الگوبرداری از شعاری از ایران انقلابی، این است: «الله اکبر، مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل، نفرین بر
اکبر، مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل، نفرین بر یهودیان، پیروزی از آن اسلام است.» شعار «صرخه» در اصل به جنبش حوثی‌ها ربطی نداشت و منشأ دقیق آن مورد اختلاف است. این شعار اولین بار در ژانویه ۲۰۰۲ در مدرسه امام هادی در رازح، صعده سر داده شد، اگرچه ادعا می‌شود که رهبر وقت جنبش، حسین حوثی، پس از دیدن فیلم کشته شدن محمد الدره، جوان فلسطینی، در جریان انتفاضه دوم در سال ۲۰۰۰، از آن استفاده کرده است: ۱۱۶ بنرهایی که علامت «صرخه» را دارند، روی زمینه سفید چاپ شده‌اند و متن نوشته شده با رنگ قرمز و سبز است؛ اظهارات طرفدار
نوشته شده با رنگ قرمز و سبز است؛ اظهارات طرفدار اسلام به رنگ سبز است در حالی که اظهارات مربوط به دشمنان آنها، آمریکا، اسرائیل و یهودیان، با فونت قرمز شبیه سیم خاردار ظاهر می‌شود. احساسات ضد آمریکایی این شعار، نتیجه خشم حوثی‌ها نسبت به جنگ آمریکا علیه تروریسم بود، زیرا آنها مشارکت رئیس‌جمهور وقت، علی عبدالله صالح، در این جنگ را به عنوان تأیید ضمنی «اشغال و استعمار خاورمیانه» توسط آمریکا می‌دانستند: ۱۰۳ حسین الحوثی در خطبه‌ای در ژانویه ۲۰۰۲ خاطرنشان کرد که یهودیان را در این شعار گنجانده است زیرا «آنها کسانی
را در این شعار گنجانده است زیرا «آنها کسانی هستند که این جهان را به حرکت درمی‌آورند» و در خطبه‌ای دیگر گفت که مسلمانان «از شر یهودیان رهایی نخواهند یافت مگر با ریشه‌کن کردن آنها و با از بین بردن موجودیت آنها [اسرائیل]». تاریخچه. این شعار سرانجام به نشانه‌ای از اعتراض عمومی علیه دیکتاتوری علی عبدالله صالح، رئیس‌جمهور یمن، تبدیل شد. این شعار اولین بار در ژانویه ۲۰۰۳ در جریان سفر صالح به صعده به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. در آن زمان، رئیس‌جمهور قصد داشت در نماز جمعه سخنرانی کند، اما توسط مردم محلی که
در نماز جمعه سخنرانی کند، اما توسط مردم محلی که این شعار را در اعتراض به سیاست‌های او سر می‌دادند، نادیده گرفته شد. دولت یمن با سرکوب واکنش نشان داد و ۶۰۰ نفر به دلیل استفاده از این شعار دستگیر شدند. این امر تنها اوضاع را بدتر کرد و این شعار در شمال یمن گسترش یافت. جنبش حوثی‌ها رسماً این شعار را پس از حمله ۲۰۰۳ به عراق که به شدت محکوم شد، پذیرفت. این امر باعث شد که این جنبش در مسیر برخورد با دولت قرار گیرد، زیرا دولت علیرغم مخالفت عمومی، سیاست‌های رسمی طرفدار آمریکا را حفظ کرد. این شعار غیرقانونی اعلام شد.