payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لوسیا گوئرینی (۱۹۲۱–۱۹۹۰) محقق کلاسیک، باستان‌شناس و استاد ایتالیایی بود. پس از شرکت در کاوش‌های فایستوس در کرت در سال ۱۹۵۷، او به عنوان ویراستار مشتاق "دایرةالمعارف هنر باستانی، کلاسیک و شرقی" تحت نظارت رانوچیو بیانکی باندینلی مشغول به کار شد. از دهه ۱۹۵۰، او در دانشگاه ساپینزا رم به تدریس هنر یونانی و رومی پرداخت و در سال ۱۹۷۳ به عنوان استاد باستان‌شناسی و هنر یونانی و رومی جانشین باندینلی شد. گوئرینی در پروژه‌های مربوط به شمایل‌نگاری یونانی و رومی، هنر قبطی و کاوش‌های آنتینوپولیس در مصر شرکت کرد.
هنر قبطی و کاوش‌های آنتینوپولیس در مصر شرکت کرد. زندگی‌نامه. لوسیا گوئرینی، دختر ارمینو و ولیا پرنیچنی، در ۳۱ دسامبر ۱۹۳۱ در لودی، لمباردی متولد شد. او در دوران دبیرستان علاقه شدیدی به آثار باستانی یونان و روم پیدا کرد که او را به تحصیل در رشته ادبیات کلاسیک در دانشگاه میلان سوق داد. او در سال ۱۹۵۴ با افتخار از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد و پایان‌نامه‌ای با "عنوان «پارچه‌های قبطی از موزه باستان‌شناسی فلورانس." "مجموعه" باستانی» نوشت که در سال ۱۹۵۷ منتشر شد. با تشویق جیووانی بکاتی، تحصیلات خود را در دانشکده
با تشویق جیووانی بکاتی، تحصیلات خود را در دانشکده باستان‌شناسی ایتالیا در آتن ادامه داد. در نتیجه، او توانست در کاوش‌های سال ۱۹۵۷ در فایستوس، کرت شرکت کند. سپس به رم نقل مکان کرد و در آنجا با باندینلی که به تازگی به عنوان استاد باستان‌شناسی در دانشگاه ساپینزا رم منصوب شده بود، همکاری کرد. از سال ۱۹۵۸، او ویرایش «"دایرةالمعارف هنر باستانی» را" بر عهده گرفت و بسیاری از مدخل‌های آن را خودش نوشت. او همچنین به عنوان دستیار باندینلی در دانشگاه کار کرد و از سال ۱۹۶۲ به هیئت تحریریه باستان‌شناسی کلاسیک پیوست. او
به هیئت تحریریه باستان‌شناسی کلاسیک پیوست. او همکاری خود را برای مدت طولانی ادامه داد و در توسعه این مجله نقش داشت. او همچنین در بحث‌های مربوط به اصلاح باستان‌شناسی ایتالیا که در مجله گفتگوهایی در باب باستان‌شناسی مستند شده بود، شرکت کرد. در سال ۱۹۶۴، پس از بازنشستگی باندینلی، او با بکاتی همکاری کرد که جایگزین او به عنوان استاد باستان‌شناسی شد. در طول دهه ۱۹۶۰، او تحقیقات خود را در مورد شمایل‌نگاری یونانی و رومی عمیق‌تر کرد و چندین دوره را در آتن گذراند. آثار او در مجلات مختلفی از جمله مستند شده است. در
آثار او در مجلات مختلفی از جمله مستند شده است. در اواسط دهه ۱۹۶۰، گوئرینی همکاری خود را با سرجیو دونادونی در مصر افزایش داد و در کاوش‌های شهر رومی آنتینوپولیس شرکت کرد. در سال ۱۹۷۳، او به عنوان استاد باستان‌شناسی و تاریخ یونان و روم در دانشگاه ساپینزا منصوب شد. او با پرداختن به مجموعه آثار باستانی، حوزه مطالعاتی جدیدی را آغاز کرد. این امر منجر به انتشار کتاب "«مارمی آنتیچی نی دیسگنی دی پیر لئونه گتزی»" در سال ۱۹۷۱ شد آن نقاشی‌های پیر لئونه گتزی از مرمرهای باستانی در قرن ۱۸ بررسی شده بود. او به تحقیق در
باستانی در قرن ۱۸ بررسی شده بود. او به تحقیق در مورد مجسمه‌های کاخ ماتئی ادامه داد و در سال ۱۹۸۲ "کتاب «پالاتزو ماتئی دی جیووه." "آنتیچیتا»" را منتشر کرد. آثار بعدی او به مجسمه‌های کاخ کوئیرینال می‌پرداخت. او همچنین تحقیقاتی در مورد مجسمه‌سازی یونانی، از جمله ارتباط با کپی‌های رومی، انجام داد. لوسیا گوئرینی پس از تحمل یک دوره بیماری، در اول نوامبر ۱۹۹۰ در لودی درگذشت سال بعد، آثار او در "«استودی به یاد لوسیا گوئرینی»" مورد بررسی قرار گرفت.
تئاترهایی برای نمایش‌های متنوع موسیقی و نمایشی در اواسط قرن شانزدهم در ناپل ایتالیا، به عنوان بخشی از گسترش فرهنگی و سیاسی عمومی اسپانیا به پادشاهی ناپل، که تازه به یکی از قلمروهای اسپانیا تبدیل شده بود، آغاز به کار کردند. هیچ‌یک از تئاترهای اولیه هنوز به این شکل فعالیت نمی‌کنند و از اواسط قرن هجدهم به بعد با امکانات جدیدتر جایگزین شده‌اند. تئاترهای ناپلی که برای اولین بار در قرن‌های شانزدهم و هفدهم ساخته شدند عبارتند از: تئاتر کمدیا وکیا. کمدیا وکیا که حدود سال ۱۵۵۰ ساخته شد، اولین تئاتر عمومی در ناپل بود.
سال ۱۵۵۰ ساخته شد، اولین تئاتر عمومی در ناپل بود. این مکان، خانه حرفه‌ای گروه‌های بازیگری از اسپانیا بود که «در استان‌ها بازی می‌کردند» و صحنه‌ای برای نمایش‌های بداهه شخصیت‌های نقابدار و لباس‌پوشیده در کمدیا دلارته ایتالیاییِ آن زمان که نوآورانه بود، فراهم می‌کرد. این تئاتر در دوران اوج خود چنان موفق بود که دولت برای تأمین مالی «کاسا دی اینکورابیلی»، خانه‌ای برای افراد مبتلا به بیماری‌های لاعلاج، بر درآمد آنها مالیات وضع کرد. این تئاتر در سال ۱۵۸۷ توسط کنسرسیومی از بازرگانان و دریانوردان جنوا خریداری شد.
از بازرگانان و دریانوردان جنوا خریداری شد. این تئاتر در اوایل قرن هفدهم تخریب و با کلیسای سن جورجیو دی جنووزی جایگزین شد که برای خدمت به جمعیت قابل توجه جنووی‌ها در ناپل در آن زمان ساخته شده بود. با این حال، سال‌ها این کلیسا «سن جورجو آلا کمدیا وکیا» نامیده می‌شد که یادآور ریشه‌های آن است. تئاتر فیورنتینی. تئاتر دی فیورنتینی که در دهه اول قرن هفدهم ساخته شد، قرار بود جایگزین تئاتر کمدیا شود که از کار افتاده بود. این تئاتر نام خود را از کلیسای مجاور، سن جیووانی دی فیورنتینی، گرفته بود. تقریباً ۲۵۰ نفر را در
دی فیورنتینی، گرفته بود. تقریباً ۲۵۰ نفر را در خود جای می‌داد. در قرن هجدهم، این تئاتر در ژانر اپرا بوفا تخصص داشت. "نمایش «پاترو کالینو د لا کوستا»" اثر آنتونیو اورفیسه که در سال ۱۷۰۹ برای اولین بار در آنجا اجرا شد، اولین اپرا بوفا به گویش ناپلی بود که در صحنه عمومی اجرا شد. از سال ۱۷۲۴، رقیب اصلی این تئاتر در ژانر "اپرا بوفا،" تئاتر نوووو بود که بسیار بزرگتر بود. با این وجود، فیورنتینی تا اوایل قرن بیستم به عنوان یک تئاتر باقی ماند، اگرچه به‌طور فزاینده‌ای به جای اپرا، به مکانی برای نمایش‌های کمیک تبدیل
به جای اپرا، به مکانی برای نمایش‌های کمیک تبدیل شد. امروزه موسسه‌ای که خود را "فیورنتینی" می‌نامد، در همان مکان وجود دارد، اما سال‌هاست که به عنوان تئاتر فعالیت نمی‌کند. اکنون یک سالن بینگو است. تئاتر سن بارتولومئو. تئاتر سن بارتولومئو، سلف اپرای اصلی ناپل، تئاتر دی سن کارلو، بود. بارتولومئو که در سال ۱۶۲۰ ساخته شد، در ابتدا به تئاتر منثور اختصاص داشت، اما تا سال ۱۶۵۰، در درجه اول یک اپرا و محل اجرای اولین اپرای واقعی در ناپل بود - یعنی آثار مونته‌وردی و دیگران از شمال که شروع به نفوذ به جنوب کرده بودند.
از شمال که شروع به نفوذ به جنوب کرده بودند. این اپرا در جریان قیام ۱۶۴۷–۴۸ به شدت آسیب دید، اما خیلی زود با هزینه هنگفتی بازسازی شد. در سال ۱۶۸۱ آتش گرفت، اما دو سال بعد دوباره بازگشایی شد. در سال ۱۷۲۴، اثر متاستازیو و آهنگساز دومنیکو سارو در آنجا اجرا شد. این تئاتر در سال ۱۷۳۷ به‌طور قطعی تعطیل شد و تئاتر سن کارلو که به تازگی ساخته شده بود، به عنوان اپرای سلطنتی جایگزین آن شد. سپس بخش عمده‌ای از آن برای ساخت کلیسای سانتا ماریا دله گراتزیه (که با نام «گراتزیلا ال پورتو ناپولی» نیز شناخته می‌شود) تخریب شد.
ال پورتو ناپولی» نیز شناخته می‌شود) تخریب شد. با این حال، بقایای جایگاه‌های تئاتر قدیمی هنوز در کلیسا قابل مشاهده است.
کاخ دی بانچی یک نمای کاخ به سبک رنسانس است که در ضلع شرقی میدان بزرگتر در مرکز بولونیا، منطقه امیلیا رومانیا، ایتالیا واقع شده است. در قرن شانزدهم، زمانی که نمای فعلی ساخته شد، و هنوز هم، میدان ماجوره میدان عمومی اصلی بولونیا بود که توسط مراکز حکومت مذهبی و سیاسی، که توسط کلیسای جامع (باسیلیکای سن پترونیو) و کاخ‌های ر انزو (کاخ پرتورین) و داکورسیو (تالار شهر) نشان داده می‌شدند، احاطه شده بود. پیش از قرن شانزدهم، این انتهای میدان توسط مجموعه‌ای از خانه‌ها و مغازه‌ها نشان داده می‌شد. در سال ۱۴۱۲، جلوی میدان
مغازه‌ها نشان داده می‌شد. در سال ۱۴۱۲، جلوی میدان با یک رواق مسقف شد. در میان خانه‌ها، کوچه‌های کوچکی پدیدار شدند: ویا پشری وکی، ویا کلاواتوره و ویا دلی اورِفیچی، که هر کدام تمرکز تجاری خود را داشتند. در زیر رواق‌های مجاور میدان، بانکداران برای انجام امور خود، "بانچی" (صرافی/وام) برپا می‌کردند. در قرن‌های پانزدهم و شانزدهم، در میان خانواده‌های صاحب بوتِگه، خانواده‌های اشرافی و سناتوری مالوازیه، دوگلیولی و آمورینی حضور داشتند. در سال‌های ۱۵۶۵–۱۵۶۸، کمون و بازرگانان که مایل به ایجاد یک جزء معماری دلپذیر برای
که مایل به ایجاد یک جزء معماری دلپذیر برای این مکان بودند، طرح فعلی را به معمار ویگنولا سفارش دادند. نمای نامتقارن دارای ۱۵ طاق گرد است که دو تا از آنها بزرگتر هستند و به کوچه‌های ذکر شده در بالا منتهی می‌شوند، در حالی که بقیه کوتاه‌تر هستند. همه آنها توسط ستون‌های مرکب عظیم احاطه شده‌اند. هر طبقه ریتم منریسم خود را در قرارگیری پنجره‌ها دارد و این مجموعه را به چیزی که به نظر می‌رسد یک گالری واحد از یک کاخ است، متحد می‌کند. این کاخ توسط رواقی به نام "پاوالیون" به تالار بولونیا، یکی از ساختمان‌های اصلی
به تالار بولونیا، یکی از ساختمان‌های اصلی دانشگاه بولونیا، متصل می‌شود. این اصطلاح از گویش محلی «پاواجان» به معنی «غرفه» گرفته شده است که به نمایشگاه کرم ابریشمی اشاره دارد که در سال ۱۴۴۹ در اینجا برگزار شد. تا به امروز، در بعضی روزها، پشت کاخ یک بازار روباز از محصولات محلی وجود دارد. خود کاخ ترکیبی از مشاغل و آپارتمان‌ها را اشغال کرده است. همچنین موزه باستان‌شناسی شهر و کلیسای سانتا ماریا دلا ویتا در پشت سازه کاخ واقع شده‌اند. منابع. &lt;templatestyles
سازه کاخ واقع شده‌اند. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
کاخ تورفانینی (Palazzo Torfanini) یک کاخ با معماری رنسانس است که در خیابان گالیرا ۴، در مرکز بولونیا واقع شده است. این کاخ در نزدیکی کاخ آلدرواندای قرار دارد. این کاخ، با طاق‌های روباز معمولی، در سال ۱۵۴۴ به سفارش بارتولومئو تورفانینی ساخته شد. فضای داخلی در سال ۱۵۴۹ توسط نیکولو دل‌آباته نقاشی دیواری شد. نقاشی دیواری بیرونی اثر جیرولامو دا ترویزو و پروسپرو فونتانا مدت‌هاست که پوسیده شده است. در سال ۱۷۳۲، کاخ توسط آلفونسو تورجیانی برای پرنسس‌های بندتا و آمالیا دِسته از مودنا بازسازی شد. سهم او در قاب
و آمالیا دِسته از مودنا بازسازی شد. سهم او در قاب پنجره‌های پیانو نوبیله مشخص است. نقاشی‌های دیواری آباته توسط بازسازی تورجیانی نابود شدند. جاکومو بارتولومئو بکاری، مجموعه‌دار آثار هنری، از نقاش دومنیکو فراتا خواست تا از کتیبه و نقاشی‌های دیواری کپی‌برداری کند، با این حال، این نسخه‌ها از مؤسسه علوم بولونیا که در آن نگهداری می‌شدند، دزدیده شدند. یک کپی از این نسخه‌ها برای جووانی باتیستا ونتوری تهیه شد و این نسخه‌ها در سال ۱۹۲۹ در کتابخانه عمومی رجیو امیلیا دوباره کشف شدند. فریدبرگ این تصاویر بسیار ستایش‌شده
کشف شدند. فریدبرگ این تصاویر بسیار ستایش‌شده از صحنه‌های تاریخی روم باستان و صحنه‌هایی از اورلاندو فوریوسو را به عنوان نقاشی‌هایی توصیف می‌کند "که در آن‌ها او مناظر رمانتیک، صحنه‌های نبرد و به‌ویژه مهمانی‌های موسیقی اشراف‌زادگان معاصر را با صمیمیتی ژانرگونه و جذابیتی خیره‌کننده به تصویر کشیده است" … در این آثار، او به نمونه‌ای بارز از سبک مانیرا تبدیل شد.
ورونیکا گامبارا (۲۹ یا ۳۰ نوامبر ۱۴۸۵ – ۱۳ ژوئن ۱۵۵۰) شاعر و سیاستمدار ایتالیایی بود. او از سال ۱۵۱۸ تا ۱۵۵۰ حاکم شهرستان کورجو بود. زندگی‌نامه. گامبارا در پرالبوینو (که اکنون در استان برشا واقع شده است) در لومباردی ایتالیا متولد شد و از خانواده‌ای سرشناس و یکی از هفت فرزند کنت جانفرانچسکو دا گامبارا و آلدا پیو دا کارپی بود. خانواده او شامل تعدادی از روشنفکران زن برجسته، از جمله عمه‌های بزرگش، شاعران انسان‌گرا، ژینور و ایزوتا نوگارولا، بودند ورونیکا همچنین خواهرزاده امیلیا پیا، همکار اصلی زن فیلم درباری اثر
امیلیا پیا، همکار اصلی زن فیلم درباری اثر بالداساره کاستیلیونه بود. گامبارا تحصیلات اومانیستی داشت و لاتین، یونانی، فلسفه، الهیات و کتاب مقدس را مطالعه کرد. در سال ۱۵۰۲، در سن ۱۷ سالگی، او شروع به مکاتبه با پیترو بمبو، شاعر برجسته نئو- پترارک، کرد که دو سال بعد، زمانی که او شروع به ارسال سروده‌هایش برای او کرد، مربی شاعرانه او شد. در سال ۱۵۰۹، در سن ۲۴ سالگی، او با پسرعمویش، گیبرتو هفتم، کنت کورجو، که ۵۰ سال داشت و همسرش را از دست داده بود، در آمالفی ازدواج کرد. آنها صاحب دو پسر به هیپولیتوس کورجو شدند. در
کرد. آنها صاحب دو پسر به هیپولیتوس کورجو شدند. در سال ۱۵۱۰ و جیرولامو در سال ۱۵۱۱ به دنیا آمدند. پس از مرگ گیبرتو در سال ۱۵۱۸، او مسئولیت امور ایالت (از جمله مدیریت "کوندوتیری‌های" کورجو) و همچنین آموزش دو پسر و دخترخوانده‌اش، کوستانزا، را بر عهده گرفت. خواهرزاده‌اش، کامیلا والنتی، دختر ویولانته، خواهر ورونیکا، نیز ظاهراً شاعر بود. در زمان حکومت گامبارا، دربار کوچک کورجو به چیزی شبیه به یک سالن تبدیل شد که چهره‌های مهمی مانند پیترو بمبو، جیان جورجو تریسینو، مارکانتونیو فلامینیو، لودوویکو آریوستو و تیتیان
مارکانتونیو فلامینیو، لودوویکو آریوستو و تیتیان از آن بازدید می‌کردند گامبارا که پیش از این با فرانسیس اول، پادشاه فرانسه، متحد بود، کورجو را با چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم، متحد کرد. او شخصاً در سال ۱۵۳۰ از چارلز پنجم در ملک خود استقبال کرد، زمانی که چارلز پنجم پیمانی را امضا کرد که تضمین می‌کرد کورجو دیگر محاصره نخواهد شد، و این پیمان برای بار دوم در سال ۱۵۳۳ امضا شد. با این حال، این پیمان در سال ۱۵۳۸ هنگامی که گالئوتو پیکو دوم، کنت میراندولا و کنکوردیا، حمله‌ای را به کورجو آغاز کرد، نقض شد. گامبارا
حمله‌ای را به کورجو آغاز کرد، نقض شد. گامبارا دفاع موفقیت‌آمیزی از شهر ترتیب داد و بین سال‌های ۱۵۴۶ تا ۱۵۵۰، شاهد بود که چارلز پنجم برای بهبود استحکامات هزینه پرداخت کرد. او در ۱۳ ژوئن ۱۵۵۰ در کورجو، ایتالیا درگذشت. شعر و مکاتبات. تقریباً ۸۰ شعر و ۱۵۰ نامه از او باقی مانده است و ترجمه کاملی از اشعار او به زبان انگلیسی در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. بخش کمی از اشعار او در طول زندگی‌اش منتشر شد، هرچند که به صورت نسخه خطی در گردش بود و تا سال ۱۵۳۰ در سراسر ایتالیا شناخته شده بود. گامبارا در درجه اول اشعاری به زبان
شده بود. گامبارا در درجه اول اشعاری به زبان ایتالیایی سروده است که به چهار دسته تقسیم می‌شوند: اشعاری با موضوعات سیاسی، اشعار مذهبی، اشعار شبانی ویرجیلیایی و اشعار عاشقانه برای همسرش. اشعار سیاسی او به ویژه به خاطر بیان مفهوم ایتالیا به عنوان یک موجودیت، قرن‌ها پیش از اتحاد، قابل توجه هستند. بیشتر اشعار او غزل هستند، اگرچه او مادریگال، تصنیف و بندهایی در سبک اوتاوا ریما نیز سروده است. او همچنین تعدادی شعر به لاتین سروده است، از جمله قصیده‌ای برای چارلز پنجم که با آن به پادشاه دیگر در سفرش به کورجو در سال
که با آن به پادشاه دیگر در سفرش به کورجو در سال ۱۵۳۰ خوشامد گفت. گامبارا با تعدادی از دانشمندان و شاعران مهم آن زمان مکاتبه داشت. علاوه بر پیترو بمبو که در بالا به آن اشاره شد او با برناردو تاسو شاعر، ماتئو باندلو نویسنده و پیترو آرتینو نویسنده و نمایشنامه‌نویس مکاتبه داشت (که بعدها به او تهمت «فاحشه متظاهر» زد، حمله‌ای که گامبارا به سادگی نادیده گرفت). او همچنین با چارلز پنجم نامه رد و بدل می‌کرد نامه‌های گامبارا، که هرگز قرار نبود منتشر شوند، زندگی شخصی او را روشن کردند. او در نامه‌ای به لودوویکو روسو در
را روشن کردند. او در نامه‌ای به لودوویکو روسو در سال ۱۵۴۹ به خستگی از مسئولیت‌هایش اعتراف می‌کند و تمایل خود را برای کناره‌گیری و زندگی در یک روستا به تنهایی ابراز می‌کند.
برکت یعقوب ()، یک شعر نبوی (پیشگویان مقدس) است که در سفر پیدایش در آیات ۴۹: ۱ تا ۲۷ نوشته شده و به هر یک از دوازده پسر یعقوب اشاره می‌کند. سفر پیدایش این شعر را سخنان خود یعقوب خطاب به پسرانش در هنگام مرگش می‌داند. از نظر زبان‌شناسی، قدمت آن به دوره عبری کهن، یکی از قدیمی‌ترین قطعات کتاب مقدس، برمی‌گردد. همانند برکت موسی، سفر پیدایش ۴۹ قبیلهٔ اسرائیلی (اسباط اسرائیل) را ارزیابی می‌کند، اما اشتراکات کمی بین اشعار وجود دارد، به جز توصیف یکی از قبایل به عنوان قاضی و دیگری به عنوان توله شیر. در برکت یعقوب،
قاضی و دیگری به عنوان توله شیر. در برکت یعقوب، قبیله دان قاضی و قبیله یهودا توله شیر است، در حالی که در برکت موسی، قبیله گاد قاضی و قبیله دان توله شیر است. برخلاف موسی، یعقوب از سرزنش برخی از قبایل، به ویژه رئوبن، شمعون و لاوی، ابایی ندارد. به نظر می‌رسد هدف این شعر توصیف این است که چرا هر یک از قبایل به سرنوشتی که بعدها رخ داد، دچار شدند و توضیح می‌دهد که قلمرو کوچک رئوبن، نخست‌زاده، در مقایسه با قلمرو یهودا، به دلیل زنای با محارم رئوبن با بلهه، کنیز پدرش است (که در پیدایش و ۴۹:۳–۴ ذکر شده است). قلمرو
است (که در پیدایش و ۴۹:۳–۴ ذکر شده است). قلمرو شمعون کاملاً در قلمرو یهودا قرار داشت و لاوی تنها چند شهر پراکنده داشت؛ سرنوشت آنها به شرارت مربوط به آنها نسبت داده می‌شد. قبایل دیگر یک ویژگی نسبت داده شده دارند، چه دریانوردی باشد و چه شاهزاده خانم‌های زیبا. یهودا و قبایل یوسف هر دو نعمت‌های گسترده‌ای متناسب با برتری خود دریافت می‌کنند؛ یهودا به عنوان جزء اصلی پادشاهی یهودا، و قبایل یوسف، به ویژه افرایم، به عنوان گروه برتر در پادشاهی اسرائیل. به‌طور خاص، یوسف به عنوان قدرتمند و بنابراین فاتح توصیف شده است.
به عنوان قدرتمند و بنابراین فاتح توصیف شده است. خشم یعقوب نسبت به دو پسرش شعمون و لاوی. سفر پیدایش، باب ۴۹، آیات ۵–۷ آمده است: نقد منبع. اگرچه ظاهراً به عنوان یک واحد منسجم ارائه شده است، برخی از محققان ادعا می‌کنند که برخی از آیات از منابع مختلفی آمده‌اند. آیات ۱۰، ۲۵، ۲۶ و احتمالاً آیه ۱۸، به عنوان درون‌یابی‌ها یا به عبارت دیگر، نوشته شده توسط نویسنده دیگری در نظر گرفته می‌شوند.
جودت ییلماز (متولد ۱ آوریل ۱۹۶۷) یک سیاستمدار ترک است که از ۲۰۲۳ به‌عنوان معاون دوم و فعلی رئیس‌جمهور ترکیه فعالیت می‌کند. پیش‌تر، او از ۲۸ اوت تا ۱۷ نوامبر ۲۰۱5 به‌عنوان معاون نخست‌وزیر ترکیه در دولت موقت انتخاباتی به ریاست احمد داووداوغلو خدمت کرده است. همچنین ییلماز بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ و بار دیگر از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ سمت وزیر توسعه را بر عهده داشته است.
بیگناهی یا معصومیت ()، فقدان احساس گناه، در رابطه با هر نوع جرم (حقوق) یا عمل خلاف است. در حقوق کیفری، بی‌گناهی مقدم بر احساس گناه قانونی است و یک احساس اولیه مرتبط با احساس خود است. اغلب به عنوان نقطه مقابل گناه یک فرد، در رابطه با یک جرم، اشتباه گرفته می‌شود. در زمینه‌های دیگر، فقدان تجربه است. در رابطه با دانش. معصومیت می‌تواند به معنای تجربه کمتر، چه در نگاه نسبی به همسالان اجتماعی و چه در مقایسه مطلق با یک مقیاس هنجاری رایج‌تر، باشد. در مقایسه با «نادانی»، عموماً به عنوان یک اصطلاح مثبت در نظر گرفته
عموماً به عنوان یک اصطلاح مثبت در نظر گرفته می‌شود که به دیدگاهی خوشایند از جهان اشاره دارد، به ویژه دیدگاهی که در آن عدم ارتکاب خطا از فقدان دانش ناشی می‌شود، در حالی که خطا از فقدان دانش در کودکان ناشی می‌شود. موضوعاتی مانند جرم (حقوق) و میل جنسی در انسان ممکن است به‌طور خاص در نظر گرفته شوند. این دلالت ممکن است با یک توضیح رایج ریشه نادرست از «معصوم» به معنای «ندانستن» مرتبط باشد (لاتین - دانستن، یادگیری). ریشه‌شناسی واقعی از پیشوند نفی عمومی و لاتین به معنای «آسیب رساندن» است. افرادی که فاقد ظرفیت ذهنی
«آسیب رساندن» است. افرادی که فاقد ظرفیت ذهنی برای درک ماهیت اعمال خود هستند، ممکن است صرف نظر از رفتارشان، بی‌گناه تلقی شوند. از این معنا، استفاده از «بی‌گناه» به عنوان اسمی برای اشاره به کودکی زیر سن عقل یا فردی در هر سنی که به شدت ناتوانی رشدی است، ناشی می‌شود. ژان-ژاک روسو «دوران کودکی را به عنوان دوران معصومیت» توصیف کرد که در آن کودکان «نمی‌دانند» و باید به سن عقل برسند تا به افراد شایسته‌ای در جامعه تبدیل شوند. با این حال، با پیشرفت فناوری، کودکان در دنیای معاصر بستری دارند که در آن به عنوان «بومیان
دنیای معاصر بستری دارند که در آن به عنوان «بومیان دیجیتال» شناخته می‌شوند، جایی که به نظر می‌رسد در برخی زمینه‌ها از بزرگسالان آگاه‌تر هستند.
نومان کورتولموش (متولد ۱۵ سپتامبر ۱۹۵۹) سیاستمدار و دانشگاهی ترک است که هم‌اکنون رئیس مجلس ملی ترکیه می‌باشد. او پیشتر به عنوان معاون نخست‌وزیر ترکیه در دولت‌های ۶۲ام، ۶۳ام، ۶۴ام و ۶۵ام حزب عدالت و توسعه بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷ و همچنین وزیر فرهنگ و گردشگری بین سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸ خدمت کرده است. پیش از آن، او رهبر حزب سعادت بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ و رهبر حزب صدای مردم بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ بوده است. نومان کورتولموش (زاده ۱۵ سپتامبر ۱۹۵۹) سیاستمدار و استاد دانشگاه اهل ترکیه است که در حال حاضر رئیس مجلس
دانشگاه اهل ترکیه است که در حال حاضر رئیس مجلس ملی کبیر ترکیه می‌باشد.
عملیات ولکان (Operation Vulcan) (۲۲ آوریل - ۱ مه ۱۹۴۳) یکی از آخرین حملات زمینی ارتش اول نیروهای متفقین علیه نیروهای ایتالیایی و آلمانی در تونس در آخرین سرپل‌های محور در شمال آفریقا، در طول نبرد تونس در جنگ جهانی دوم بود. حمله محور به مواضع بریتانیا در ۲۰ آوریل نتوانست عملیات ولکان را که دو روز بعد آغاز شد، به تأخیر بیندازد. متفقین امیدوار بودند که خطوط دفاعی محور را بشکنند و به سمت بیزرت و تونس پیشروی کنند. حمله ارتش اول موفق شد مکان‌های استراتژیک مهمی مانند تپه لانگ‌استاپ، نقطه ۱۷۴ و تپه ۶۰۹ را تصرف کند.
تپه لانگ‌استاپ، نقطه ۱۷۴ و تپه ۶۰۹ را تصرف کند. این امر محور را مجبور به عقب‌نشینی کرد و در نتیجه مناطق وسیعی به متفقین واگذار شد. ولکان طبق برنامه به زمین باز نفوذ نکرد، اما نیروهای محور را به شدت تضعیف کرد و به اولین مرحله از حمله نهایی متفقین در لشکرکشی تونس تبدیل شد. عملیات استرایک تنها یک هفته پس از پایان ولکان آغاز شد و ظرف چند روز نیروهای متفقین خطوط مقدم محور را شکستند. جنگ به شکست نیروهای محور از متفقین و اسارت دو مارشال هانس-یورگن فون آرنیم آلمانی و جووانی مسه ایتالیایی و پایان یافتن نبرد تونس و
و جووانی مسه ایتالیایی و پایان یافتن نبرد تونس و در کل نبرد شمال آفریقا انجامید. پیش زمینه. متفقین. نیروهای متفقین در ژوئیه ۱۹۴۲ در شمال آفریقا که تحت اشغال فرانسه بود، پیاده شدند و از نوامبر ۱۹۴۲، ارتش هشتم بریتانیا، نیروهای محور را از مصر و از طریق لیبی به سمت غرب عقب رانده بود و تنها تونس را تحت کنترل محور باقی گذاشته بود. ارتش اول متفقین (کنت اندرسون) با وجود اینکه تا دسامبر ۱۹۴۳ تونس را تصرف نکرده بود، از آغاز سال بعد شروع به محاصره گروه ارتش آفریقا (گروه ارتش آفریقا/گروه آرماته آفریقا) کرد. ارتش هشتم
ارتش آفریقا/گروه آرماته آفریقا) کرد. ارتش هشتم (ژنرال برنارد مونتگومری) که در نبرد صحرای غربی پیروز شده بود، اکنون قصد داشت به ارتش اول در تونس بپیوندد. آنها تا ۷ آوریل مواضع محور را در نبرد وادی آکاریت شکسته بودند و با حمله سپاه دوم ایالات متحده (سرلشکر جورج اس. پاتون) در نبرد القطار، نیروهای محور به مواضع قابل دفاعی در شمال و غرب انفیداویل، ۲۵ مایل (۴۰ کیلومتر) جنوب کیپ بون، عقب‌نشینی کردند. کوه‌های آنجا به دریا منتهی می‌شوند و یک گذرگاه باریک به حمامات دارند. در این زمان، گروه هجدهم ارتش به فرماندهی
دارند. در این زمان، گروه هجدهم ارتش به فرماندهی ژنرال سر هارولد الکساندر ایجاد شد و تحت فرماندهی ژنرال دوایت دی. آیزنهاور، فرمانده کل ستاد نیروهای متفقین (AFHQ)، قرار گرفت. هواپیماهای متفقین توسط ارتش هشتم به فرودگاه‌های تازه تصرف شده در شرق تونس منتقل شده بودند تا از تأمین هوایی نیروهای محور در شمال آفریقا جلوگیری کنند. در عملیات کتان، نیروهای هوایی متفقین با موفقیت تدارکات محور را قطع کردند و کنترل هوا را به دست گرفتند. پس از پیشروی در وادی عکاریت، نیروهای ارتش هشتم در امتداد دشت ساحلی شرق تونس پیشروی
ارتش هشتم در امتداد دشت ساحلی شرق تونس پیشروی کردند و در ۱۰ آوریل صفاقس و دو روز بعد سوسه را تصرف کردند. گشتی‌ها در جاده قابس با پیشاهنگان سپاه دوم ایالات متحده روبرو شدند و خطوط متفقین را به هم پیوند دادند. حمله‌ای توسط لشکر ششم زرهی بریتانیا و لشکر ۳۴ پیاده نظام ایالات متحده در همان روز گذرگاه فوندوک را تصرف کرد و پس از آن قیروان را نیز تصرف نمود. تا ۱۳ آوریل، خط متفقین با نیروهای محور که اکنون در شمال شرقی تونس از انفیداویل در جنوب شرقی و در مقابل ارتش هشتم، پونت دو فاس و مدجز الباب تا سدجنانه در مقابل
پونت دو فاس و مدجز الباب تا سدجنانه در مقابل ارتش اول متمرکز شده بودند، روبرو شد. در همین حال، با توجه به اینکه پیروزی در تونس تنها چند ماه یا حتی چند هفته طول کشید، پاتون فرماندهی سپاه دوم ایالات متحده را به ژنرال عمر بردلی واگذار کرد و ژنرال بردلی شروع به برنامه‌ریزی برای مشارکت آمریکا در حمله به ایتالیا کرد. اندرسون توانست تمام توجه خود را به دستورهایی که از الکساندر دریافت کرده بود معطوف کند تا حمله‌ای گسترده را که برای ۲۲ آوریل برنامه‌ریزی شده بود، با نام رمز عملیات ولکان برای تصرف تونس آماده کند.
با نام رمز عملیات ولکان برای تصرف تونس آماده کند. الکساندر برای ولکان، حمله خود را از گلوگاه باریک در جنوب به ضلع وسیع غربی منتقل کرد، جایی که نیروهای بریتانیایی، آمریکایی و فرانسوی می‌توانستند به طور هماهنگ مانور دهند. سه لشکر از ارتش هشتم به ارتش اول منتقل شدند، در حالی که سپاه دوم ایالات متحده ۱۰۰۰۰۰ نفر را در ۱۵۰ مایلی شمال مستقر کرد و از ارتش اول بریتانیا به جاده بژا که به بنزرت منتهی می‌شد، عبور کرد. نیروهای محور. با وجود پیروزی در مسابقه تصرف تونس در دسامبر ۱۹۴۲، حملات نیروهای محور از ژانویه تا مارس
دسامبر ۱۹۴۲، حملات نیروهای محور از ژانویه تا مارس (عملیات فرولینگز وند و عملیات اوچسنکوپف) تلاشی برای عقب راندن متفقین بود. این حملات پس از ایجاد شکاف در خطوط متفقین، در نهایت شکست خورد و تنها حملات بیشتر متفقین را به تأخیر انداخت. در نهایت نیروهای متفقین تا اوایل آوریل تمام زمین‌های از دست رفته را بازپس گرفتند و نیروهای محور در عوض مواضع دفاعی را در امتداد جبهه خود ایجاد کردند. ژنرال فیلدمارشال اروین رومل معتقد بود که موقعیت نیروهای محور در تونس غیرقابل دفاع است و او تخلیه تمام نیروهای آلمانی به ایتالیا
است و او تخلیه تمام نیروهای آلمانی به ایتالیا را توصیه کرده بود، جایی که معتقد بود می‌توانند مفیدتر باشند. توصیه او توسط آدولف هیتلر رد شد. تا آوریل ۱۹۴۳، آلمانی‌ها و ایتالیایی‌ها، با تمام هواپیماها و کشتی‌های باقی‌مانده، به تخلیه ناامیدانه نیروها ادامه دادند. تلفات، به‌ویژه از عملیات کتان، سنگین بود. برای محورها، وضعیت گیج‌کننده بود - مأموریت‌های حمل و نقل از سیسیل به تونس (از طریق کشتی و هوا) معمولاً با انبوهی از نیروهای زخمی و گاهی اوقات سالم بازمی‌گشتند. اینکه اوضاع چقدر ناامیدکننده شده بود، با وقایع
اینکه اوضاع چقدر ناامیدکننده شده بود، با وقایع عصر ۱۸ آوریل نشان داده شد: تنها شش هواپیمای حمل و نقل از ۶۵ فروندی که تونس را ترک کرده بودند، به سیسیل بازگشتند. نیمی از آنها که در سطح دریا پرواز می‌کردند، سرنگون شدند و بقیه آسیب دیدند و به عقب برگردانده شدند. مقدمه. هانس-یورگن فون آرنیم اکنون خود را برای یک حمله بزرگ متفقین آماده می‌کرد. او انتظار داشت که حمله اصلی متفقین به مدجردا و دشت گوبلات باشد، بنابراین بهترین پیاده‌نظام خود، لشکر 334، را در شمال جاده مدیز-ماسیکو و لشکر هرمان گورینگ را در جنوب آن
مدیز-ماسیکو و لشکر هرمان گورینگ را در جنوب آن مستقر کرد. فون آرنیم سپاه آفریقا به فرماندهی هانس کرامر را به مرز جنوبی دشت گوبلات و پون-دو-فاس منتقل کرد تا به ترتیب با سپاه نهم بریتانیا و سپاه نوزدهم فرانسه روبرو شوند. عملیات خطابه. برای پشتیبانی از عملیات ولکان، ارتش هشتم قصد داشت تا حد امکان نیروهای محور را در حالی که ارتش اول حملات خود را انجام می‌داد، زمین‌گیر کند. هدف بریتانیا در این عملیات که عملیات Oration نام داشت، شکستن خط انفیداویل بود. این به معنای تصرف ارتفاعات و همچنین شهر مهم تاکتیکی انفیداویل