payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کلیسای هریپسیمه مقدس (گوریس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گوریس، استان سیونیک ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای نیکوغایوس مقدس (نور ناخیجوان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نور ناخیجوان، روستوف-نا-دونو روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای پوغوس-پطروس مقدس (آستراخان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آستراخان، استان آستراخان روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کتاب «فتوای هسته‌ای از منظر حقوق بین‌الملل» (به انگلیسی: "Nuclear Fatwa Under International Law") اثری حقوقی به قلم جابر سیوانیزاد است که در سال ۲۰۱۷ توسط انتشارات آمریکایی «Supreme Century» منتشر شد. موضوع اصلی کتاب بررسی «جایگاه و ابعاد حقوقی فتوای هسته‌ای رهبر جمهوری اسلامی ایران در چارچوب حقوق بین‌الملل» است. بر اساس فتوای سید علی خامنه‌ای، استفاده از سلاح هسته‌ای ممنوع اعلام شده است. در این کتاب، برخی مباحث نقش محوری در «هندسه مفهومی» اثر دارند؛ از جمله ارجاع به «آرای دیوان بین‌المللی دادگستری»،
جمله ارجاع به «آرای دیوان بین‌المللی دادگستری»، قطعنامه‌های کمیسیون حقوق بین‌الملل سازمان ملل، و قواعد حاکم بر شکل‌گیری عرف در حقوق بین‌الملل.
کلیسای پوغوس-پطروس مقدس (گئورگیئفسک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گئورگیئفسک، سرزمین استاوروپول روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
سالواتوره فارینا (؛ زادهٔ ) ژنرال ارتش ایتالیا است، که در فاصله سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱ به‌عنوان رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد. او پیش از این به عنوان فرمانده نیروی کوزوو، وابسته نظامی در سفارت ایتالیا در لندن و فرمانده ستاد فرماندهی نیروی مشترک متفقین برونسوم خدمت کرده است. زندگی‌نامه. سالواتوره فارینا مدرک مهندسی برق را از دانشگاه پادوا، علوم استراتژیک را از دانشگاه تورین و سیاست بین‌الملل و روابط دیپلماتیک را از دانشگاه تریسته دریافت کرده است. او در سال ۱۹۷۶ وارد آکادمی نظامی ایتالیا در مودنا
او در سال ۱۹۷۶ وارد آکادمی نظامی ایتالیا در مودنا شد. او در ۲۷ فوریه ۲۰۱۸ رئیس ستاد ارتش ایتالیا شد. در ۱۵ فوریه ۲۰۲۴، پاپ فرانسیس، فارینا را به عنوان مدیر زیرساخت‌ها و خدمات در فرمانداری ایالت واتیکان منصوب کرد. حرفه نظامی. او در اوایل دوران کاری خود، سمت‌های مختلفی را در واحدهای عملیاتی بر عهده داشت: بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۹، فرماندهی یک گروهان در گردان ۳۳ جنگ الکترونیک و گروهان هفتم از سپاه چهارم آلپاین را در ستاد باسانو دل گراپا بر عهده داشت. در سال‌های ۱۹۸۹–۱۹۹۰، او در فرماندهی نیروهای زمینی متحد ناتو
۱۹۸۹–۱۹۹۰، او در فرماندهی نیروهای زمینی متحد ناتو در جنوب اروپا در ورونا خدمت کرد. در دسامبر ۱۹۹۲، او به لشکر سوم بریتانیا در بولفورد منصوب شد، جایی که با درجه سرگردی، به عنوان افسر ستاد عملیات خدمت کرد. در سال ۱۹۹۴، او در فرماندهی تیپ آریته در پوردنونه خدمت کرد. بین سپتامبر ۱۹۹۵ و سپتامبر ۱۹۹۶، او فرماندهی گردان ارتباطات لئونسا در چیویتاوکیا را بر عهده داشت و در همان دوره، در شدیدترین مراحل عملیات مشترک تلاش-آیفور به رهبری ناتو نیز در بوسنی مستقر شد. از اکتبر ۱۹۹۶ تا سپتامبر ۱۹۹۹، او ریاست مرکز عملیات
اکتبر ۱۹۹۶ تا سپتامبر ۱۹۹۹، او ریاست مرکز عملیات مشترک در ستاد کل دفاع ایتالیا را بر عهده داشت و تمام عملیات نظامی نیروهای مسلح ایتالیا را در بوسنی، آلبانی، مقدونیه، کوزوو و تیمور شرقی برنامه‌ریزی و هدایت می‌کرد. در سال‌های ۲۰۰۰–۲۰۰۱، او فرماندهی هنگ اول ارتباطات در میلان را بر عهده داشت. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، او به عنوان وابسته نظامی در سفارت ایتالیا در لندن خدمت کرد. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۸، او فرماندهی تیپ ارتباطات در آنزیو را بر عهده داشت. از اکتبر ۲۰۰۸ تا ژانویه ۲۰۱۰، او به عنوان معاون رئیس اداره سوم ستاد
۲۰۱۰، او به عنوان معاون رئیس اداره سوم ستاد کل، مسئول برنامه‌ریزی مشترک، خدمت کرد. از ژوئیه ۲۰۱۱ تا اوت ۲۰۱۳، او رئیس اداره سوم - سیاست و برنامه‌ریزی نظامی - ستاد کل دفاع بود. از سپتامبر ۲۰۱۳ تا سپتامبر ۲۰۱۴، او فرمانده عملیات مشترک ناتو در کوزوو بود. از سپتامبر ۲۰۱۴ تا مه ۲۰۱۵، او رئیس اداره تحول ارضی ارتش و از مه ۲۰۱۵ تا فوریه ۲۰۱۶، رئیس کمیته اجرای سند سفید دفاع بود. در ۴ مارس ۲۰۱۶، او نقش فرمانده فرماندهی نیروهای مشترک در برونسوم، هلند را بر عهده گرفت و به اولین افسر ایتالیایی تبدیل شد که پست فرمانده
و به اولین افسر ایتالیایی تبدیل شد که پست فرمانده مشترک عملیاتی ناتو را بر عهده گرفت. او در ۲۱ فوریه ۲۰۱۸ از این سمت استعفا داد و ژنرال ریکاردو مارچیو جایگزین او شد. در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۷، شورای وزیران او را به عنوان رئیس جدید ستاد ارتش منصوب کرد، سمتی که از ۲۷ فوریه ۲۰۱۸، برای یک دوره سه ساله در اختیار داشت. فارینا در ۲۶ فوریه ۲۰۲۱ از سمت خود کناره‌گیری کرد و به خدمت فعال خود ادامه داد. او در ۲۷ فوریه ۲۰۱۸ رئیس ستاد ارتش ایتالیا شد. در ۱۵ فوریه ۲۰۲۴، پاپ فرانسیس او را به عنوان مدیر اداره زیرساخت‌ها و خدمات
او را به عنوان مدیر اداره زیرساخت‌ها و خدمات فرمانداری ایالت واتیکان منصوب کرد. زندگی شخصی. سالواتوره فارینا و همسرش آملیا جیانا دو دختر و سه نوه دارند. در ۸ مارس ۲۰۲۰، آزمایش او برای سارس کووید، ویروسی که باعث بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ می‌شود، مثبت اعلام شد. او گفت که حالش خوب است و در قرنطینه خانگی به سر می‌برد. همچنین گزارش شده است که تا اطلاع ثانوی، فدریکو بوناتو جایگزین او خواهد شد.
کلیسای سارگیس مقدس (ارکج) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ارکج، استان شاهومیان جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای سارگیس مقدس (شاهومیان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر شاهومیانی، شهرداری مارنئولی گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده‌های ۱۸-۱۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای سارگیس مقدس (توریستسیخی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر توریستسیخی، کاختی گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هوهانس مقدس (ملیک‌گیوغ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ملیک‌گیوغ، استان آراگاتسوتن ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
گاستونه گامبارا (؛ ۱۰ نوامبر ۱۸۹۰ – ) یک ژنرال ایتالیایی بود که در جنگ جهانی اول و دوم شرکت داشت. او در طول مداخله ایتالیا به نفع ملی‌گرایان در جنگ داخلی اسپانیا، عملکرد درخشانی داشت. در طول جنگ جهانی دوم، او نقش برجسته‌ای در لشکرکشی شمال آفریقا و سرکوب پارتیزان‌ها در یوگسلاوی داشت. زندگی‌نامه. جنگ جهانی اول. گامبارا که در ایمولا متولد شده بود، فعالیت نظامی خود را به عنوان یک افسر غیرمسئول آغاز کرد و سپس از آکادمی نظامی مودنا فارغ‌التحصیل شد. در طول جنگ جهانی اول، او در آلپینی خدمت کرد. در ژوئن ۱۹۱۶ در مونت
اول، او در آلپینی خدمت کرد. در ژوئن ۱۹۱۶ در مونت چنگیو در فلات آسیاگو زخمی شد. در اواخر سپتامبر ۱۹۱۶، او به جبهه مقدونیه منتقل شد و در هنگ ۶۲ پیاده‌نظام «سیسیل» خدمت کرد. در مارس ۱۹۱۷، او به ایتالیا بازگردانده شد و در هنگ ۶ آلپینی در جبهه آلپین خدمت کرد. در سال ۱۹۱۸ به دلیل «شایستگی‌های جنگی» به درجه سرگردی ارتقا یافت و به عنوان فرمانده هنگ ۲۹ آردیتی منصوب شد. در ماه‌های آخر جنگ، به او سه مدال نقره شجاعت نظامی اعطا شد. بین دو جنگ. پس از فرماندهی گردان آلپینی «ادولو» در اوایل دهه ۱۹۲۰، او سمت‌های مختلفی در
«ادولو» در اوایل دهه ۱۹۲۰، او سمت‌های مختلفی در ستاد داشت. او در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، رئیس ستاد باستیکو بود. به دلیل مشارکت‌هایش در طول جنگ، گامبارا نشان صلیب شوالیه نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. او در فوریه ۱۹۳۷ به درجه سرهنگی ارتقا یافت. در نوامبر ۱۹۳۸ به عنوان فرمانده سپاه داوطلب، سپاه ایتالیایی که در جنگ داخلی اسپانیا جنگید، منصوب شد. او در طول حمله کاتالونیا، و حمله نهایی جنگ داخلی اسپانیا، فرمانده کل سپاه لژیوناریو کوئرپو د اِجرسیتو بود. در ۳۰ مارس، نیروهای او آلیکانته را اشغال کردند.
در ۳۰ مارس، نیروهای او آلیکانته را اشغال کردند. گامبارا از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰ سفیر ایتالیا در اسپانیا بود. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم، او در فرانسه، یوگسلاوی و لیبی جنگید. او در طول نبرد فرانسه (۱۹۴۰) فرماندهی سپاه پانزدهم ارتش و در طول جنگ یونان و ایتالیا (۱۹۴۱) فرماندهی سپاه هشتم ارتش را بر عهده داشت. در طول نبرد صحرای غربی، گامبارا به عنوان رئیس ستاد فرماندهی عالی در شمال آفریقا منصوب شد و فرماندهی سپاه بیستم ارتش ایتالیا را که توسط لشکر ۱۰۱ موتوری «تریسته» تشکیل شده بود، به همراه لشکر ۱۳۲ زرهی
«تریسته» تشکیل شده بود، به همراه لشکر ۱۳۲ زرهی «آریته» که ۱۳۷ تانک M13/40 داشت، بر عهده داشت. سپاه بیستم ایتالیا تا اواخر نوامبر ۱۹۴۱ تحت کنترل رومل قرار نگرفت. در ۲۴ نوامبر ۱۹۴۱، در طول نبرد توتنزونتاگ، رومل تلگرافی به رم فرستاد و از ژنرال انو فون رینتلن، وابسته نظامی آلمان در ایتالیا، خواست تا موسولینی را متقاعد کند که گامبارا را تحت فرماندهی خود قرار دهد. موسولینی با انتصاب رومل به عنوان فرمانده نیروهای محور در مارماریکا و قرار دادن سپاه بیستم ارتش ایتالیا در اختیار او، به درخواست‌های رومل پاسخ داد.
در اختیار او، به درخواست‌های رومل پاسخ داد. واحدهای ایتالیایی تحت فرماندهی گامبارا به خوبی و شجاعانه جنگیدند. تا ۲۳ نوامبر، لشکر آریته با کمک لشکرهای تریسته و ساونا، برتری را به دست آورده بودند. در ۳ مارس ۱۹۴۲، گامبارا به عنوان رئیس ستاد فرماندهی عالی در شمال آفریقا توسط سپهبد کوریو بارباستی دی پرون جایگزین شد. از دسامبر ۱۹۴۲، گامبارا فرماندهی سپاه یازدهم ارتش را بر عهده داشت که در عملیات ضد پارتیزانی و سرکوب وحشیانه مردم در اسلوونی مشارکت داشت. در اردوگاه کار اجباری راب، هزار و پانصد نفر بی‌گناه بر اثر
کار اجباری راب، هزار و پانصد نفر بی‌گناه بر اثر گرسنگی، محرومیت و فقدان مراقبت‌های پزشکی جان باختند. در اردوگاه گونارس، که شامل تعداد زیادی از سربازان یوگسلاوی سابق بود، ۴۲۰ نفر در اثر سوء تغذیه و رفتار وحشیانه جان باختند. گامبارا کاملاً از وضعیت آگاه بود، اما با این وجود فکر می‌کرد که می‌تواند یک مزیت باشد. وقتی کمیسر عالی استان لیوبلیانا، امیلیو گرازیولی، به او مراجعه کرد تا از رفتار خشن با بازداشت‌شدگان شکایت کند («قطعاً همه آنها شدیدترین شواهد عدم فعالیت و گرسنگی را نشان می‌دهند»)، گامبارا با لحنی تند
و گرسنگی را نشان می‌دهند»)، گامبارا با لحنی تند به او پاسخ داد: «اردوگاه کار اجباری به معنای اردوگاه پرواربندی نیست؛ یک فرد بیمار، فردی آرام است.» پس از پیوستن پادشاهی ایتالیا به متفقین، به لطف نامزدی رودولفو گرازیانی، او به عنوان رئیس ستاد ارتش ملی جمهوری‌خواه منصوب شد. در ۱۴ مه ۱۹۴۴، گامبارا بیمار شد و ارشمیده میشی به جای او انتخاب شد. اواخر عمر. در سال ۱۹۴۵، گامابرا در اردوگاه اسرای جنگی متفقین در کولتانو زندانی شد. در ژوئن ۱۹۴۵ او به‌طور بی‌شرمانه‌ای از ارتش مرخص شد. در سال ۱۹۴۷، گامبارا به دعوت فرانکو
ارتش مرخص شد. در سال ۱۹۴۷، گامبارا به دعوت فرانکو به اسپانیا مهاجرت کرد. او به ایتالیا بازگشت و در سال ۱۹۵۲ دوباره در ارتش ایتالیا پذیرفته شد. او در سال ۱۹۶۲ در رم درگذشت. پس از جنگ، جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی درخواست استرداد گامبارا را ناموفق اعلام کرد و او به همراه دیگر مظنونان به جنایات جنگی ایتالیایی هرگز محاکمه نشدند. دولت بریتانیا به دلیل تلاش آنها برای تقویت موضع ضد کمونیستی دولت ایتالیا پس از جنگ، چنین درخواست‌هایی را رد کرد. نام او در فهرست تحت تعقیب که توسط متفقین در سال ۱۹۴۷ تهیه شده بود،
تعقیب که توسط متفقین در سال ۱۹۴۷ تهیه شده بود، دیده می‌شود.
کلیسای هاروتیان مقدس (آیگستان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آیگستان، استان هادروت جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
ماریا کارولینا ساووی (; – ) آریستوکرات اهل ایتالیا بود. وی از بدو تولد، شاهدخت ساووی بود. او کوچک‌ترین دختر ویکتور آمادئوس سوم ساردینیا بود و در سال ۱۷۸۱ با شاهزاده منتخب ساکسونی ازدواج کرد. او در هجده سالگی بر اثر آبله درگذشت. زندگی‌نامه. او که فرزند دوک و دوشس ساووی در کاخ سلطنتی تورین بود، دهمین فرزند و ششمین دختر این زوج بود. خواهران او شامل نوادگان آینده لوئی پانزدهم فرانسه، پرنسس ماریا جوزپینا، که در سال ۱۷۷۱ با لویی هجدهم آینده ازدواج کرد، و پرنسس ماریا ترزا، همسر شارل دهم آینده، که در سال ۱۷۷۳
ماریا ترزا، همسر شارل دهم آینده، که در سال ۱۷۷۳ ازدواج کرد، بودند. برادر شوهر خواهرانش، لویی شانزدهم نگون‌بخت بود. برادران او شامل سه پادشاه آخر ساردینیا از نسل اصلی بودند؛ شارل امانوئل چهارم آینده، ویکتور امانوئل اول و شارل فلیکس ساردینیا. پدرش در سال ۱۷۷۳ پس از مرگ پدربزرگش چارلز امانوئل سوم ساردینیا که ۴۳ سال بر ساردینیا حکومت کرده بود، پادشاه ساردینیا شد. پدرش تصمیم گرفت که ماریا کارولینا با شاهزاده آنتونی ساکسونی ازدواج کند، که در آن زمان شاهزاده منتخب ساکسونی و وارث حوزه انتخابیه بود. او پنجمین اما
ساکسونی و وارث حوزه انتخابیه بود. او پنجمین اما سومین پسر بازمانده از فردریک کریستین، منتخب ساکسونی، و ماریا آنتونیا باواریا بود. پسرعموهای درجه یک آنتونی شامل لویی هجدهم و چارلز دهم فرانسه، برادران همسر ماریا کارولینا بودند. این زوج همچنین پسرعموهای درجه یک مشترک چارلز چهارم اسپانیا و فردیناند اول دو سیسیلی بودند، ماریا کارولینا از طریق مادر اسپانیایی‌اش و آنتونی از طریق پدرش. یکی دیگر از پسرعموهای ماریا کارولینا، پرنسس معروف دو لامبال بود. علیرغم التماس‌های ماریا کارولینا، او در ۲۹ سپتامبر ۱۷۸۱ به صورت
ماریا کارولینا، او در ۲۹ سپتامبر ۱۷۸۱ به صورت وکالتی در کاخ استوپینیجی ازدواج کرد و پس از آن در ۲۴ اکتبر ۱۷۸۱ مراسم دیگری در درسدن با داماد واقعی‌اش برگزار شد. جشن‌ها در ساووی با مهمانی‌هایی در کاخ سلطنتی محل تولدش و کاخ گونتیری باشکوه برگزار شد. ماریا کارولینا در سپتامبر ۱۷۸۱ با اکراه خانه‌اش را ترک کرد. خانواده‌اش او را تا ورچلی همراهی کردند، زمانی که مجبور شدند او را از کالسکه بیرون بکشند تا برود. او در ۱۴ اکتبر به آگسبورگ، آلمان امروزی، رسید. پس از ورودش، او به عنوان یکی از بالاترین زنان دربار ساکسون
او به عنوان یکی از بالاترین زنان دربار ساکسون رتبه‌بندی شد. مادر آنتونی، ماریا آنتونیا از باواریا، در سال ۱۷۸۰ درگذشت. بالاترین مقام زن، آمالی از زوایبروکن-بیرکنفلد، همسر فردریک آگوستوس سوم، حاکم وقت ساکسونی، بود. او که از خانهٔ جدیدش راضی نبود، به آبله مبتلا شد و در ۲۸ دسامبر ۱۷۸۲ در درسدن درگذشت. در سرزمین مادری‌اش محبوب بود و در یک آهنگ فولکلور قدیمی که پس از مرگ زودهنگامش به افتخارش ساخته شد، به یاد آورده شد. — گیدو گوتزانو، شاعر پراکنده، کارولینا دی ساوویا. پس از مرگ او، آنتونی با ماریا ترزا از اتریش
پس از مرگ او، آنتونی با ماریا ترزا از اتریش ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند شد که همگی در نوزادی درگذشتند. شوهرش در سال ۱۸۲۷ در سن ۷۱ سالگی به عنوان پادشاه ساکسونی جانشین او شد. او در سردابه شماره ۳۰ در کلیسای کاتولیک هوفکرشه، درسدن به خاک سپرده شده است.
کلیسای هامبارتسوم مقدس (چالتر) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان روستوف روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است. نگارخانه. Exterior
یولاندا ساووی (; – ) آریستوکرات اهل ایتالیا بود. وی دختر بزرگ پادشاه ویکتور امانوئل سوم ایتالیا بود. زندگی‌نامه. او با نام‌های پرنس ایولاندا مارگاریتا میلنا الیزابت رومانا ماریا دی ساوویا در رم، ایتالیا، به عنوان بزرگ‌ترین فرزند و دختر پادشاه ویکتور امانوئل سوم ایتالیا و النا مونته‌نگرو به دنیا آمد. در جوانی، او یک ورزشکار عالی بود، به ویژه به شنا و سوارکاری علاقه داشت. در طول جنگ جهانی اول، روزنامه‌ها گزارش‌هایی مبنی بر نامزدی او با شاهزاده ولز، ادوارد هشتم آینده، که در سال ۱۹۱۸ در ایتالیا خدمت می‌کرد،
آینده، که در سال ۱۹۱۸ در ایتالیا خدمت می‌کرد، منتشر کردند. هیچ پایه و اساسی برای این شایعات وجود نداشت، اما این شایعات در سال ۱۹۱۹ دوباره زنده شدند، زمانی که یولاندا به مادرش النا از مونته‌نگرو، خواهرش پرنسس مافالدا از ساووی و دوشس آئوستا (پرنسس هلن از اورلئان) در سفری به پاریس پیوست، جایی که شاهزاده اتفاقاً همزمان در آنجا بود. در ۹ آوریل ۱۹۲۳، او با جورجیو کارلو کالوی، کنت برگولو، ازدواج کرد. پس از ازدواج، یولاندا در شهر پینرولو، جنوب غربی تورین، زندگی می‌کرد. در سال ۱۹۴۶، یولاندا و خانواده‌اش به همراه
در سال ۱۹۴۶، یولاندا و خانواده‌اش به همراه پدرش به تبعید داوطلبانه در اسکندریه مصر رفتند. پس از مرگ شاه ویکتور امانوئل، یولاندا و خانواده‌اش به ایتالیا بازگشتند و در کاستل‌پورزیانو زندگی کردند. یولاندا در بیمارستانی در رم درگذشت و در تورین به خاک سپرده شد. کلیسای جیاردینی پرینسیپسا یولاندا در ناپل به نام او نامگذاری شده است. ازدواج و فرزندان. در ۹ آوریل ۱۹۲۳ در کاخ کوئیرینال در رم، او با جورجیو کارلو کالوی، کونته دی برگولو (۱۵ مارس ۱۸۸۷، آتن - ۲۵ فوریه ۱۹۷۷، رم) ازدواج کرد. آنها پنج فرزند داشتند: عنوان‌ها
رم) ازدواج کرد. آنها پنج فرزند داشتند: عنوان‌ها و افتخارات. عنوان‌ها. ۱
ایزابلا ساووی (; – ) سیاستمدار اهل ایتالیا بود. وی دختر شارل امانوئل اول، دوک ساووی و کاترین میشل اسپانیا بود. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او فیلیپ دوم اسپانیا و الیزابت والوا و پدربزرگ و مادربزرگ پدری او امانوئل فیلیبرت، دوک ساووی و مارگارت فرانسه، دوشس بری بودند. او یک پرنسس موروثی مودنا بود که قبل از اینکه شوهرش در سال ۱۶۲۸ دوک مودنا شود، درگذشت. زندگی. ایزابلا در تورین از شارل امانوئل اول، دوک ساووی و همسرش اینفانتا کاترین میشل اسپانیا، دختر فیلیپ دوم اسپانیا و الیزابت فرانسه، متولد شد. پدربزرگ و مادربزرگ
و الیزابت فرانسه، متولد شد. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او، فیلیپ دوم، پادشاه اسپانیا و الیزابت والوا، دختر هنری دوم فرانسه و کاترین دِ مدیچی بودند. او در ۲۲ فوریه ۱۶۰۸ در تورین با آلفونسو دِسته، پسر چزاره دِسته، دوک مودنا و رجیو، و ویرجینیا دِ مدیچی، ازدواج کرد. ایزابلا نتوانست دوشس مودنا و رجیو شود: او در سال ۱۶۲۶ هنگام تولد کوچک‌ترین دخترش درگذشت. آلفونسو پس از مرگ پدرش در سال ۱۶۲۸ دوک شد و از ازدواج مجدد خودداری کرد و در نهایت از سلطنت کناره‌گیری کرد تا یک راهب کاپوچین شود. ازدواج. در ۲۲ فوریه ۱۶۰۸،
تا یک راهب کاپوچین شود. ازدواج. در ۲۲ فوریه ۱۶۰۸، ایزابلا با آلفونسو، شاهزاده موروثی مودنا (پسر سزار دِسته و ویرجینیا دِ مدیچی) در تورین ازدواج کرد. این یک ازدواج سعادتمندانه بود؛ آلفونسو نسبت به همسرش مهربان و وفادار بود. ظرف یک سال و نیم، ایزابلا پسری به نام چزاره برای آلفونسو به دنیا آورد. این زوج بیشتر به یکدیگر وفادار بودند تا فرزندانشان؛ مرگ فرزند اول و پسرشان در سال ۱۶۱۳ حتی برای والدینش دردناک نبود، زیرا در مراسم خاکسپاری او شرکت نکردند. پسر دومشان فرانچسکو روزی جانشین پدرش به عنوان دوک مودنا و
فرانچسکو روزی جانشین پدرش به عنوان دوک مودنا و رجیو می‌شد. هنگامی که ایزابلا در ۲۸ اوت ۱۶۲۶ هنگام زایمان درگذشت، آلفونسو دلشکسته شد. او هرگز دوباره ازدواج نکرد و در سال ۱۶۴۴ درگذشت. ایزابلا مانند مادرش، در بیشتر دوران ازدواجش دائماً باردار بود و تقریباً سالی یک بار (و گاهی دو بار) زایمان می‌کرد. او قبل از اینکه شوهرش دوک شود، درگذشت، بنابراین هرگز دوشس مودنا نبود.
حلقه طلایی روسیه (به روسی: Золотое кольцо России) شهرهای باستانی روسیه در پنج استان مختلف را به عنوان یک مسیر شناخته‌شده به هم پیوند می‌دهد که معمولاً مسکو را شامل نمی‌شود. این گروه از شهرها در شمال شرقی پایتخت و در منطقه‌ای که بخش شمال شرقی روس باستان را تشکیل می‌داده، متمرکز شده‌اند. این حلقه قبلاً منطقه‌ای به نام "زالسیا" را در بر می‌گرفت. ایده این مسیر و این اصطلاح در سال ۱۹۶۷ توسط مورخ و مقاله‌نویس شوروی، یوری بیچکوف، ابداع شد. او در نوامبر-دسامبر ۱۹۶۷ مجموعه‌ای از مقالات را در روزنامه "فرهنگ شوروی"
مجموعه‌ای از مقالات را در روزنامه "فرهنگ شوروی" (Sovetskaya Kultura) تحت عنوان «حلقه طلایی» منتشر کرد. بیچکوف یکی از بنیانگذاران "VOOPIK" ("وُوپیک") بود: انجمن سراسری حفاظت از یادمان‌های تاریخ و فرهنگ روسیه. این شهرهای باستانی در شکل‌گیری مرکزیت کلیسای ارتدکس روسی در جامعه نقش بسزایی داشتند. آن‌ها یادآور رویدادهای کلیدی در تاریخ روسیه قرون وسطی و دوره امپراتوری هستند. این شهرها «موزه‌های روباز» نامیده شده‌اند و دارای بناهای منحصربه‌فردی از معماری روسی قرن ۱۲ تا ۱۸، از جمله کرملین‌ها، صومعه‌ها، کلیساهای
۱۲ تا ۱۸، از جمله کرملین‌ها، صومعه‌ها، کلیساهای جامع و کلیساها هستند. این شهرها از زیباترین شهرهای روسیه محسوب می‌شوند و گنبد پیازی‌های معروف روسیه در آن‌ها به وفور دیده می‌شود. حلقه طلایی روسیه شامل شهرهای زیر است: شهرهای شامل حلقه. برای سال‌ها، گردشگران و مردم محلی بر سر اینکه کدام شهرها «رسماً» بخشی از حلقه طلایی هستند، بحث می‌کردند. هیچ فهرست رسمی از شهرهایی که حلقه طلایی را تشکیل می‌دهند وجود ندارد، به جز هشت شهر اصلی: یاروسلاول، کوستروما، ایوانوفو، سوزدال، ولادیمیر، سرگیف پوساد، پرسلاول-زالسکی و
سوزدال، ولادیمیر، سرگیف پوساد، پرسلاول-زالسکی و روستوف بزرگ. علاوه بر این، شهرهای باستانی دیگری در استان‌های ایوانوفو، ولادیمیر و یاروسلاول نیز خود را بخشی از این حلقه می‌دانند، از جمله پالخ، پلیوس و شویا در استان ایوانوفو؛ گروخووتس، گوس-خروستالنی، موروم و یوریف-پولسکی در استان ولادیمیر؛ و ریبینسک، توتایف و اوگلیچ در استان یاروسلاول. بسیاری از این شهرها در امتداد بزرگراه M8 قرار دارند یا می‌توان از ایستگاه راه‌آهن یاروسلاوسکی در مسکو به آن‌ها دسترسی داشت. برخی از کلیساها، کرملین‌ها و صومعه‌های این منطقه در
از کلیساها، کرملین‌ها و صومعه‌های این منطقه در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارند. در روسیه، منطقه حلقه طلایی یکی از مناطقی است که بسیاری از سنت‌ها و فرهنگ‌های روسیه باستان را تا به امروز به شدت حفظ کرده است. برندسازی. اکنون به عنوان اصلی‌ترین و محبوب‌ترین مسیر گردشگری در شهرهای استانی اروپای مرکزی روسیه، ترویج حلقه طلایی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی یک چالش جدید بود. از دیدگاه پایداری، اهداف جدیدی وجود داشت که باید محقق می‌شد: حفظ بناهای معماری باستانی، نوسازی صنعت گردشگری در نظام جدید سرمایه‌داری، و
نوسازی صنعت گردشگری در نظام جدید سرمایه‌داری، و ساخت انواع جدیدی از زیرساخت‌ها مانند هتل‌ها، پارک‌های موضوعی، موزه‌ها و مراکز خریدی که رشد اقتصادی را تشویق کنند. در نتیجه، شهرهای حلقه طلایی اولین شهرهایی بودند که نتیجه سرمایه‌گذاری‌های حاصل از اشکال جدید کارآفرینی مانند کسب‌وکارهای خصوصی و استارت‌آپ‌ها را مشاهده کردند.
استاندارد ریاست جمهوری ایتالیا (به ) پرچم ویژه‌ای است که نشان‌دهندهٔ حضور رئیس‌جمهور ایتالیا می‌باشد. بنابراین، وقتی رئیس‌جمهور در محل اقامت خود است، بر فراز کاخ کوئیرینال به پرواز در می‌آید.همچنین، هنگام جابه‌جایی رئیس‌جمهور بر روی خودروی حامل او نصب می‌گردد، در زمان سفر به شهرها بر فراز ساختمان فرمانداری‌ها افراشته می‌شود و در تالارها نیز هنگام انجام وظایف رسمی مورد استفاده قرار می‌گیرد. پرچم ریاست جمهوری یکی از نمادهای ملی ایتالیا است. این نشان یادآور رنگ‌های پرچم ایتالیا است، با اشاره ویژه به نشان
رنگ‌های پرچم ایتالیا است، با اشاره ویژه به نشان جمهوری تاریخی ایتالیا در سال‌های ۱۸۰۲–۱۸۰۵؛ شکل مربع و حاشیه آبی سیر، که استفاده از آن حتی در دوران جمهوری‌خواهان نیز حفظ شد، نماد چهار نیروی مسلح ایتالیا است که توسط رئیس‌جمهور فرماندهی می‌شوند. رنگ آبی در نشان‌شناسی نیز به صورت استعاری نماد فرماندهی است. توضیحات. رئیس‌جمهور جمهوری ایتالیا یک پرچم رسمی دارد. نسخه فعلی بر اساس پرچم مربع جمهوری ناپلئونی ایتالیا، در زمینه‌ای آبی، با نشان طلایی ایتالیا طراحی شده است. شکل مربع با حاشیه آبی ساووی نماد چهار نیروی
است. شکل مربع با حاشیه آبی ساووی نماد چهار نیروی مسلح ایتالیا، یعنی نیروی هوایی ایتالیا، کارابینیری، ارتش ایتالیا و نیروی دریایی ایتالیا است که رئیس‌جمهور فرمانده آنها است. این پرچم به همراه پرچم جنگ (که در سال ۱۸۷۸ به هنگ اختصاص داده شد) در اختیار فرمانده هنگ سرخ از ارتش کارابینیری نگهداری می‌شود. رنگ آبی در نشان‌شناسی نیز به صورت استعاری نماد فرماندهی است. تاریخچه. نخستین پرچم ریاست‌جمهوری، که به‌طور موقت از زمان اعلام رسمی جمهوری ایتالیا (۱۸ ژوئن ۱۹۴۶) مورد استفاده قرار گرفت، همان پرچم ملی بود. سپس در
مورد استفاده قرار گرفت، همان پرچم ملی بود. سپس در ۲۲ سپتامبر ۱۹۶۵ تصمیم گرفته شد پرچم ویژه‌ای برای ریاست‌جمهوری تعیین شود. اندیشهٔ اولیه مبنی بر طراحی پرچمی متشکل از قرار دادن نشان جمهوری بر روی پرچم ملی فوراً کنار گذاشته شد، زیرا این ترکیب فرضی شباهت زیادی به پرچم مکزیک داشت. با فرمان شمارهٔ ۷۶ مورخ ۲۲ سپتامبر ۱۹۶۵، رئیس‌جمهور جوزپه ساراگات به پیشنهاد وزارت دفاع ایتالیا نخستین پرچم ریاست‌جمهوری، موسوم به «مدل ۱۹۶۵» را برگزید. این پرچم دارای زمینه‌ای مربع به رنگ آبی ساوی بود ـ رنگی که استفاده از آن حتی در
رنگ آبی ساوی بود ـ رنگی که استفاده از آن حتی در دوران جمهوری نیز حفظ شد ـ و نشان جمهوری به رنگ طلایی با ابعادی برابر با سه‌پنجم ضلع پرچم بر روی آن قرار داشت. بر پایهٔ سنت نظامی ایتالیا، این رنگ‌ها به ترتیب نماد فرماندهی و دلاوری هستند. در سال ۱۹۸۶، استانداردی برای معاون رئیس‌جمهور تعیین شد. این استاندارد که مشابه استاندارد اول رئیس‌جمهور است، به جای آبی، سفید با حاشیه آبی است؛ علاوه بر این، نشان جمهوری به جای طلایی، نقره‌ای است. سپس با فرمان رئیس‌جمهور جمهوری ایتالیا در ۲۲ مارس ۱۹۹۰، فرانچسکو کسیگا دومین
ایتالیا در ۲۲ مارس ۱۹۹۰، فرانچسکو کسیگا دومین پرچم ریاست‌جمهوری موسوم به «مدل ۱۹۹۰» را برگزید. این پرچم مربعی سه‌رنگ با حاشیه‌ای آبی به پهنای یک‌هشتم (برخی منابع یک‌ششم) بود و همراه با آن آیین‌نامه‌ای برای نحوهٔ استفاده و برافراشتن پرچم در مراسم و ساختمان‌های عمومی تدوین شد. این الگو تنها دو سال مورد استفاده قرار گرفت. با فرمان رئیس‌جمهور جمهوری در ۲۹ ژوئن ۱۹۹۲، رئیس‌جمهور اسکار لوئیجی اسکالفارو استاندارد "مدل ۱۹۶۵" را احیا کرد، با این تفاوت که ارتفاع نشان جمهوری به ۱/۳ نسبت‌های پرچم کاهش یافت: این نسخه به
به ۱/۳ نسبت‌های پرچم کاهش یافت: این نسخه به عنوان سومین استاندارد "مدل ۱۹۹۲" شناخته می‌شود. سرانجام، با فرمان رئیس‌جمهور جمهوری ایتالیا در ۹ اکتبر ۲۰۰۰ که در روزنامهٔ رسمی شمارهٔ ۲۴۱ مورخ ۱۴ اکتبر ۲۰۰۰ منتشر شد، کارلو آتزیلیو چیامپی چهارمین پرچم ریاست‌جمهوری موسوم به «مدل ۲۰۰۰» را معرفی کرد. این پرچم، که هم‌اکنون نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد، یادآور پرچم جمهوری تاریخی ایتالیا در سال‌های ۱۸۰۲ تا ۱۸۰۵ است. این پیوند با پرچم تاریخی یادشده با هدف زنده نگه‌داشتن خاطرهٔ جنبش ریسورجیمنتو و مبارزه برای وحدت
خاطرهٔ جنبش ریسورجیمنتو و مبارزه برای وحدت ایتالیا طراحی شد. استانداردی که در حال حاضر مورد استفاده قرار می‌گیرد، توسط فضانورد اومبرتو گویدونی در ایستگاه فضایی بین‌المللی به مدار برده شد و در کنفرانس ویدیویی با رئیس‌جمهور چامپی در ۲۵ آوریل ۲۰۰۱ نمایش داده شد. با فرمان رئیس‌جمهور مورخ ۱۷ مه ۲۰۰۱، که در شماره ۱۱ "روزنامه رسمی گازتا" مورخ ۲۲ مه ۲۰۰۱ منتشر شد، استاندارد متمایزی برای روسای جمهور بازنشسته جمهوری ایجاد شد.
ثمید () شهرکی در امارت شارجه کشور امارات متحده عربی است.