payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سیسیلی نیز به مناطق استورنارا، کاسال مونته ساراچنو و کاستل ساراچنو و همچنین به کامپانیا تبعید شدند. جمعیت کل این جوامع مسلمان توسط اکثر محققان مدرن حدود ۶۰۰۰۰ نفر تخمین زده شده است، که از توانایی جامعه برای تأمین یک نیروی نظامی فرضی حدود ۱۴ تا ۱۵۰۰۰ مرد قوی برای پادشاهان سیسیل قضاوت می‌شود، که از این تعداد، ۷ تا ۱۰۰۰۰ نفر، همان‌طور که توسط منابع معاصر گزارش شده است، به‌طور مؤثر در میدان نبرد در کورتنووا قابل استفاده بودند. این سربازان، که اکثر آنها کمانداران سبک اسلحه بودند و بسیاری نیز در استفاده از فلاخن
سبک اسلحه بودند و بسیاری نیز در استفاده از فلاخن آموزش دیده بودند، محافظ شخصی وفادار اشتاوفر راتشکیل می‌دادند، زیرا هیچ ارتباطی با رقبای سیاسی "خاندان شوابن " نداشتند و آماده بودند تا - حتی با استانداردهای معاصر - با مردم محلی جنگ کنند و کاملاً به حاکم خود وابسته بودند. در سال ۱۲۳۹، امپراتور فردریک دوم فرمان داد که جوامع مسلمان (ساراسن‌ها) در مناطق لوچرا و آپولیا متمرکز شوند—دستوری که به‌طور قابل‌توجهی اجرا شد. تا سال ۱۲۴۰، روند اسکان مجدد به پایان رسیده بود: حدود ۲۰ هزار مسلمان در شهر لوچرا مستقر شدند، ۳۰
حدود ۲۰ هزار مسلمان در شهر لوچرا مستقر شدند، ۳۰ هزار نفر در دیگر نقاط اطراف آپولیا جای گرفتند، و ۱۰ هزار نفر باقی‌مانده نیز در جوامعی خارج از آپولیا اسکان یافتند. این جابه‌جایی گسترده، بخشی از سیاست‌های کنترل مذهبی و اجتماعی فردریک دوم بود؛ اقدامی که هم جنبهٔ امنیتی داشت و هم تلاشی برای تمرکز جمعیت مسلمان در مناطقی خاص، تا امکان نظارت و مدیریت آن‌ها بیشتر شود. با این حال، شهر لوچرا در قرن‌های بعد به یکی از مهم‌ترین مراکز اسلامی در جنوب ایتالیا تبدیل شد—نمادی از همزیستی پیچیده، مقاومت فرهنگی، و تعامل میان
از همزیستی پیچیده، مقاومت فرهنگی، و تعامل میان قدرت و ایمان. در این محیط کنترل‌شده، آنها نمی‌توانستند اقتدار سلطنتی را به چالش بکشند و همچنان از طریق مالیات و خدمت سربازی به نفع تاج و تخت عمل می‌کردند. در لوسرا ("لوکرا ساراسنوروم" یا "لوگرا"، آنطور که در عربی شناخته می‌شد)، پایتخت سیاسی و فرهنگی بالفعل این جوامع اسلامی و همچنین اقامتگاه سلطنتی مهم حاکمان سوابی، ۲۰٬۰۰۰ مسلمان سیسیلی تقریباً ۸۰ سال، تا سال ۱۳۰۰ میلادی، زندگی می‌کردند تا اینکه جامعه آنها به دستور پادشاه جدید آنژوین، چارلز دوم ناپل، پراکنده
دستور پادشاه جدید آنژوین، چارلز دوم ناپل، پراکنده شد. ویژگی‌های شهرک. این مسلمانان که کشاورزان متخصصی بودند، مجاز بودند همان‌طور که در سیسیل روی مزارع کار می‌کردند، در لوسرا نیز روی زمین‌ها کار کنند. آنها مجاز به خرید و تملک زمین‌های کشاورزی و خانه‌ها، چه در داخل شهر و چه در حومه آن، بودند. در مجموع، مالیات‌های دریافتی از مسلمانان لوسرا حدود ۱۰٪ از درآمد آنها تعیین می‌شد. سایر فعالیت‌هایی که آنها پذیرفته شده بودند، تجارت، پزشکی، که اعراب در آن سرآمد بودند، و صنایع دستی مختلف بود. [ "" ] آنها به عنوان
و صنایع دستی مختلف بود. [ "" ] آنها به عنوان کشاورز، گندم دوروم، جو، حبوبات، انگور و سایر میوه‌ها را پرورش می‌دادند. آنها همچنین زنبورها را برای عسل پرورش می‌دادند. لوسرا از سال ۱۲۳۴ میلادی، مرکز یکی از بازار مکاره تجاری مجاز اصلی در پادشاهی سیسیل بود، یکی از هفت نمایشگاه مجاز در این "پادشاهی" که هر ساله از ۲۴ ژوئن تا ۱ ژوئیه برگزار می‌شد؛ بازرگانان مسلمان محلی مجاز بودند در تمام نمایشگاه‌های دیگر در پادشاهی، به جز سیسیل، شرکت کنند. تنش‌ها با جمعیت مسیحی آشکار است، زیرا مسیحیان مرتباً نزد فردریک دوم
آشکار است، زیرا مسیحیان مرتباً نزد فردریک دوم میانجیگری می‌کردند و از لطفی که به مسلمانان می‌شد شکایت داشتند. [ "" ] در سال ۱۲۳۹، گروهی از مسلمانان شهر لوچرا تلاش کردند به زادگاه خود، جزیرهٔ سیسیل، بازگردند—اما این اقدام با واکنش قاطعانهٔ مقامات امپراتوری مواجه شد. نیروهای حکومتی با استفاده از زور، کسانی را که موفق به پیاده‌شدن در سیسیل شده بودند، دوباره به لوچرا بازگرداندند؛ اقدامی که نشان‌دهندهٔ عزم امپراتوری برای حفظ سیاست تمرکز جمعیتی و کنترل مذهبی بود. تا سال ۱۲۴۰، روند اسکان مجدد مسلمانان در خاک اصلی
تا سال ۱۲۴۰، روند اسکان مجدد مسلمانان در خاک اصلی ایتالیا (به‌ویژه در آپولیا و لوچرا) به‌طور رسمی پایان‌یافته تلقی شد. در همین زمینه، یک گزارش تاریخی از سال ۱۲۳۹—که احتمالاً اغراق‌آمیز است—ادعا می‌کند که در سراسر شهر لوچرا، تنها ۱۲ مسیحی باقی مانده بودند. این روایت، اگرچه ممکن است مبالغه‌آمیز باشد، نشان‌دهندهٔ غلبهٔ جمعیت مسلمان در آن دوره و تبدیل لوچرا به یکی از مهم‌ترین مراکز اسلامی در جنوب ایتالیاست. مستعمره مسلمانان لوسرا توسط راهبان دومینیکن که تحت مجوز امپراتوری و به درخواست پاپ، مجاز به موعظه و تلاش
امپراتوری و به درخواست پاپ، مجاز به موعظه و تلاش برای تغییر "دین اینفدلی‌ها" (کافران)، از جمله یهودیان، در شهر بودند، تبلیغ می‌شد. نتایج، معمولاً، به‌طور قطع ناامیدکننده بود، با وجود تلاش کلیسا در سال ۱۲۱۵ برای انجام اقدامات بسیار تبعیض‌آمیز، در شورای چهارم لاتران، مبنی بر اینکه مسلمانان و یهودیان لباس‌هایی بپوشند که امکان شناسایی آسان آنها را فراهم کند. با این حال، این اقدام در پادشاهی سیسیل با اجازه امپراتور به یهودیان ترانی، که در آن زمان به ویژه زیاد بودند، برای ساخت کنیسه جدید همراه بود. جامعه
زیاد بودند، برای ساخت کنیسه جدید همراه بود. جامعه مسلمانان لوسرا از آزادی کامل برای انجام مراسم مذهبی و آیین‌های خود برخوردار بود. این جامعه دارای مسجد-کلیسای جامع ("جامع")، مدارس قرآنی ("آگارنوروم ژیمنازیا") و یک "قاضی" بود که می‌توانست با استفاده از قانون "شریعت" اسلامی، در دعاوی بین مسلمانان قضاوت کند. فعالیت اصلی مردان جامعه مسلمان لوسرا خدمت در ارتش سلطنتی بود؛ هر فعالیت دیگری فرعی بود، همان‌طور که قصد حاکمان سوابی نیز همین بود. آنها به ویژه به خاطر کماندارانشان که برای سوابی‌ها در لشکرکشی‌هایشان به
که برای سوابی‌ها در لشکرکشی‌هایشان به ایتالیا می‌جنگیدند و برای آنژوین‌های چارلز اول در " رومانی " و آلبانی مورد تقدیر قرار می‌گرفتند. علاوه بر حقوق معمول، در موارد رفتار یا شجاعت به ویژه مورد تقدیر، ممکن بود به سربازان معافیت فردی یا خانوادگی از مالیات داده شود. زوال. در سال ۱۲۶۶، مانفرد گروهی از کمانداران لوسرایی را به همراه داشت که در نبرد بنونتو شکست خورد. سال بعد، لوسرا علیه فاتحان آنژوین شورش کرد. پس از یک محاصره سخت و طاقت‌فرسا، شارل آنژو مستعمره مسلمانان را حفظ کرد و در ازای پرداخت مالیات سنگین،
را حفظ کرد و در ازای پرداخت مالیات سنگین، تمام امتیازات موجود آن را تأیید نمود. سپس اربابان جدید فرانسوی یک مستعمره پروانسی متشکل از ۲۴۰ خانواده را با کنترل قلعه مونته آلبانو که بر شهر تسلط داشت، تأسیس کردند. به گفته اندرو مجارستانی، شارل دستور تخریب استحکامات را داد، اما به نظر نمی‌رسد که این اتفاق افتاده باشد. این میانه‌روی با سازماندهی قریب‌الوقوع جنگ صلیبی هشتم، به رهبری برادر چارلز اول ، لویی نهم پادشاه فرانسه، مرتبط بود که در سال ۱۲۷۰ علیه تونس حرکت کرد و با مرگ پادشاه بر اثر بیماری، با شکست مواجه
کرد و با مرگ پادشاه بر اثر بیماری، با شکست مواجه شد. با مرگ چارلز اول، اوضاع به طرز چشمگیری تغییر کرد. پسر و جانشین او، چارلز دوم، در سال ۱۲۸۹ میلادی، از قبل برنامه‌هایی برای اخراج یهودیان از قلمرو خود در آنژو و ماین داشت. در سال ۱۳۰۰ میلادی، یک راه حل قطعی مشابه برای حل مشکل مسلمانان لوسرا اتخاذ شد. برخی منابع حدس می‌زنند که چارلز به دلیل جنگ مداوم سیسیل که در آن زمان برای او بد پیش می‌رفت و منابع مالی پادشاهی او را تضعیف کرده بود، مجبور به تصرف این شهرک شد. به‌نظر می‌رسد که مصادره‌هایی که در پی اجرای این
به‌نظر می‌رسد که مصادره‌هایی که در پی اجرای این فرمان صورت گرفت، به پادشاه آنژوینی این امکان را داد تا بخشی از بدهی‌های خود را به بانکداران فلورانسی تسویه کند. این حمله که با خیانت در داخل لوسرا همراه بود، توسط جووانی پیپینو دا بارلتا، کنت آلتامورا، رهبری شد. چند خانواده ثروتمند و بانفوذ از مسلمانان لوسرا، تصمیم گرفتند به سرعت و در فرصت مناسب به مسیحیت گروند. اکثر ساکنان مسلمان شهر قتل‌عام شدند یا - همان‌طور که برای تقریباً ۱۰٬۰۰۰ نفر از آنها اتفاق افتاد - به بردگی فروخته شدند. مساجد آنها تخریب شد یا
- به بردگی فروخته شدند. مساجد آنها تخریب شد یا ساختمان‌ها دوباره به کلیسا تبدیل شدند، مانند کلیسای جامع سانتا ماریا دلا ویتوریا که رسماً با نام کلیسای جامع لوسرا (ایتالیایی: "Duomo di Lucera" ; "Basilica cattedrale di Santa Maria Assunta di Lucera") شناخته می‌شود. حتی بیشتر مسلمانانی که به مسیحیت گرویدند به عنوان برده فروخته شدند. با این حال، دو سال بعد، چارلز دوم موافقت کرد که گروه کوچکی از ساراسن‌ها که اصالتاً اهل لوسرا بودند، بتوانند به عنوان یک جامعه مستقل در سیویتاته ساکن شوند، اما چنین جامعه‌ای هرگز
در سیویتاته ساکن شوند، اما چنین جامعه‌ای هرگز اهمیتی پیدا نکرد. پس از اخراج مسلمانان از لوسرا، چارلز دوم تلاش کرد تا مسیحیان را در شهر مستقر کند، که در میان آنها تا حد امکان سربازان و کشاورزان بورگوندی و پروانسی نیز حضور داشتند. بقایایی از نوادگان این استعمارگران پروانسی که هنوز به گویش فرانسوی-پروانسی صحبت می‌کنند، تا به امروز در روستاهای فائتو و سل دی سن ویتو زنده مانده‌اند. یک اسقف دومینیکن دالماسیایی، آگوستینو کاسوتی، در سال ۱۳۲۲ توسط پاپ آوینیون، به درخواست آنژوین‌ها برای احیای مسیحیت در منطقه، به
درخواست آنژوین‌ها برای احیای مسیحیت در منطقه، به عنوان مسئول اسقف‌نشین جدید لوسرا دی سانتا ماریا منصوب شد. [ "" ]
ورزشکار کشور آنتیگوآ و باربودا از ۱۳ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در توکیو ، ژاپن ، به رقابت پرداختند. نتیجه. کشور آنتیگوا و باربودا تنها ۱ ورزشکار مرد را به مسابقات قهرمانی اعزام کرد.
مؤسسه بین‌المللی حقوق بشردوستانه (IIHL) یک انجمن مستقل، «غیرانتفاعی و بشردوستانه با اهداف ارزش‌های اجتماعی» است که در سال ۱۹۷۰ در سانرمو، ایتالیا تأسیس شد. هدف اصلی این موسسه ترویج حقوق بین‌الملل بشردوستانه و موضوعات مرتبط با آن است. دفتر مرکزی آن در ویلا اورموند واقع شده است، در حالی که دفتر رابط موسسه در ژنو، سوئیس تأسیس شده است. این مؤسسه با سازمان‌های بین‌المللی متعهد به امور بشردوستانه، از جمله کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC)، کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد (UNHCR) و سازمان بین‌المللی مهاجرت
ملل متحد (UNHCR) و سازمان بین‌المللی مهاجرت (IOM) همکاری می‌کند. این مؤسسه با اتحادیه اروپا، یونسکو، ناتو، "سازمان بین‌المللی کشورهای فرانسوی‌زبان" و فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال احمر روابط عملیاتی دارد. علاوه بر این، دارای مقام مشورتی در شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد است. سازمان و ارگان‌ها. این مؤسسه از شش نهاد قانونی تشکیل شده است که عبارت‌اند از: مجمع عمومی، رئیس، شورا، هیئت اجرایی، دبیرکل و خزانه‌دار. مجمع عمومی، شامل تمام اعضای مؤسسه، سیاست کلی مؤسسه را تعیین می‌کند. این
اعضای مؤسسه، سیاست کلی مؤسسه را تعیین می‌کند. این مجمع هر ساله در یک جلسه عادی برای تصویب بودجه سالانه و حساب‌های نهایی تشکیل جلسه می‌دهد. رئیس هر چهار سال توسط شورا انتخاب می‌شود و می‌تواند برای یک دوره متوالی دوم تا حداکثر هشت سال متوالی مجدداً انتخاب شود. رئیس، مدیر اجرایی مؤسسه است و مسئولیت اصلی اطمینان از این را دارد که مؤسسه اهداف و مقاصد خود را مطابق با اساسنامه و سیاست کلی تعیین شده توسط مجمع عمومی دنبال می‌کند. از سپتامبر ۲۰۲۳، رئیس مؤسسه سپهبد بازنشسته (جورجیو باتیستی) (ایتالیا) است. رئیس سابق،
(جورجیو باتیستی) (ایتالیا) است. رئیس سابق، قاضی فاوستو پوکار (ایتالیا)، رئیس افتخاری مؤسسه است. شورای مؤسسه از دوازده عضو منتخب تشکیل شده است که توسط مجمع عمومی برای دوره‌ای چهار ساله انتخاب می‌شوند. هر عضو می‌تواند تا سقف دوازده سال متوالی دوباره انتخاب شود. این شورا مسئولیت نظارت بر مدیریت مؤسسه را بر عهده دارد، از جمله تعیین برنامهٔ فعالیت‌ها، انتخاب رئیس و نواب رئیس، و انتصاب دبیرکل و خزانه‌دار که در کنار یکدیگر هیئت اجرایی مؤسسه را تشکیل می‌دهند. شهرداری سانرمو و صلیب سرخ ایتالیا به‌عنوان اعضای حقوقی
سانرمو و صلیب سرخ ایتالیا به‌عنوان اعضای حقوقی در شورای مؤسسه حضور دارند. در حال حاضر، اعضای شورا شامل چهره‌هایی برجسته از حوزه‌های دیپلماسی، قضاوت، دانشگاهی و نظامی هستند—ترکیبی از تخصص‌های راهبردی که نشان‌دهندهٔ ماهیت چندوجهی و بین‌المللی مؤسسه است. اعضای این مؤسسه از ملیت‌های مختلف هستند. این افراد کسانی هستند که به‌طور ویژه به‌واسطه شایستگی یا فعالیت‌های خود در زمینه‌های مورد علاقه خاص سازمان، متمایز شده‌اند. همچنین مؤسساتی که سهم قابل‌توجهی در فعالیت‌های مؤسسه دارند، می‌توانند به‌عنوان عضو پذیرفته
مؤسسه دارند، می‌توانند به‌عنوان عضو پذیرفته شوند. افراد واجد شرایط و مؤسسات علمی، و همچنین کشورها و سازمان‌های بین‌دولتی بین‌المللی که در فعالیت‌های مؤسسه مشارکت دارند، می‌توانند به‌عنوان اعضای وابسته پذیرفته شوند، اما حق رأی ندارند. فعالیت‌های آموزشی. این موسسه یک برنامه سالانه از فعالیت‌های آموزشی در زمینه حقوق بین‌الملل بشردوستانه (IHL)، حقوق پناهندگان و موضوعات مرتبط ارائه می‌دهد. این فعالیت‌ها برای مخاطبان متنوع، بین‌المللی و چندفرهنگی طراحی شده‌اند و از مشارکت پرسنل نظامی، مقامات دولتی، دیپلمات‌ها،
از مشارکت پرسنل نظامی، مقامات دولتی، دیپلمات‌ها، کارشناسان، نمایندگان سازمان‌های غیردولتی و دانشجویان از سراسر جهان استقبال می‌شود. دوره‌های نظامی در مورد حقوق مخاصمات مسلحانه (LOAC)، حقوق بین‌الملل بشردوستانه (IHL) و موضوعات مرتبط. برای تقویت توسعه دانش در حقوق بین‌الملل بشردوستانه، این مؤسسه آموزش خود را در سه سطح ساختاربندی می‌کند که به تدریج توسعه می‌یابند و همگی بر کاربرد عملی حقوق بین‌الملل بشردوستانه تأکید دارند: در تمامی سطوح آموزش، هدف مؤسسه این است که ارائه‌های عمومی را با بحث‌های تعاملی، مناظره
که ارائه‌های عمومی را با بحث‌های تعاملی، مناظره و تمرین‌هایی تکمیل کند که برای تقویت دانش هر شرکت‌کننده طراحی شده و به اشتراک‌گذاری رویکردهای ملی مختلف و بهترین شیوه‌ها را تسهیل می‌کند. دوره‌های حقوق بین‌الملل پناهندگان، بی‌تابعیتی، آوارگی داخلی و حقوق مهاجرت. دوره‌های آموزشی در این حوزه‌ها با هدف پر کردن شکاف‌های دانش و مهارت مسئولان دولتی و اعضای جامعه مدنی که با افراد نیازمند حفاظت همکاری می‌کنند، طراحی شده‌اند. از طریق آموزش، توانمندسازی و تبادل افقی تجربیات، مؤسسه از حمایت از حقوق به روشی دفاع می‌کند
مؤسسه از حمایت از حقوق به روشی دفاع می‌کند که تلاش‌های اهداکنندگان در زمینه حفاظت از پناهندگان، افراد آواره داخلی، بی‌تابعیت‌ها و مهاجران را تکمیل و تقویت می‌کند. این برنامه‌های آموزشی تعادل دقیقی بین نظریه و عمل برقرار می‌کنند و به شرکت‌کنندگان امکان می‌دهند تجربیات و ایده‌های خود را تبادل کنند و از مهارت‌های موجود خود برای مواجهه عملی با مسائل پیچیده حقوقی بهره ببرند. این دوره‌ها با همکاری نزدیک کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) و دیگر شرکای کلیدی مانند سازمان بین‌المللی مهاجرت (IOM)، گزارشگر
مانند سازمان بین‌المللی مهاجرت (IOM)، گزارشگر ویژه حقوق بشر آوارگان داخلی و فدراسیون بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر ارائه می‌شوند. دوره حقوق بین‌الملل بلایای طبیعی. این دوره به‌طور مشترک توسط موسسه بین‌المللی حقوق بشردوستانه با همکاری فدراسیون بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر، "پروژه حقوق بین‌المللی بلایا"، صلیب سرخ ایتالیا و "ماژول ژان مونه اتحادیه اروپا در مورد «حقوق بین‌المللی و اروپایی بلایا» در دانشگاه رم تره برگزار می‌شود". میزگرد سانرمو. از زمان تأسیس، این مؤسسه با سازماندهی یک گردهمایی بین‌المللی
این مؤسسه با سازماندهی یک گردهمایی بین‌المللی سالانه که در سانرمو برگزار می‌شود، توجه ویژه‌ای را به روندها و تحولات جاری در حقوق بشردوستانه و موضوعات مرتبط جلب کرده است. این رویداد در جهان به عنوان «میزگرد سانرمو» شناخته شده است. تحقیقات و انتشارات. این مؤسسه به‌طور فزاینده‌ای در فعالیت‌های پژوهشی، مطالعه و تحلیل مشارکت می‌کند. همچنین متون، مقالات و تک‌نگاری‌هایی منتشر می‌کند که هدف آن‌ها ارتقای آگاهی دربارهٔ مسائل مرتبط با حقوق بین‌الملل بشردوستانه و جنبه‌های مختلف آن، حقوق پناهندگان و حقوق مهاجرت است.
مختلف آن، حقوق پناهندگان و حقوق مهاجرت است. «راهنمای سانرمو در مورد حقوق بین‌الملل قابل اجرا در درگیری‌های مسلحانه در دریا» که بین سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴ تدوین شده است، هنوز هم پرمراجعه‌ترین راهنما در آکادمی‌های نظامی نیروی دریایی در سراسر جهان و یک اثر مرجع ضروری در مقیاس جهانی است. راهنمای سانرمو در حال حاضر توسط کارشناسان و متخصصان بین‌المللی در حال به‌روزرسانی است. «راهنمای سان‌رمو دربارهٔ قوانین درگیری (RoE)»، که در نوامبر ۲۰۰۹ منتشر شد، تنها اثر از این نوع است که با هدف توضیح عملی فرایندها و روش‌شناسی
نوع است که با هدف توضیح عملی فرایندها و روش‌شناسی پیچیده‌ای که توسعه و اجرای قوانین درگیری را هدایت می‌کند، ارائه شده است. این اثر به شش زبان رسمی سازمان ملل و همچنین زبان‌های بوسنیایی، مجاری و تایلندی ترجمه شده است. اخیراً این مؤسسه از تهیه پیش‌نویس «راهنمای یونسکو در مورد حفاظت از اموال فرهنگی» حمایت کرده است. این راهنما که توسط تیمی از کارشناسان مشهور بین‌المللی تدوین شده است، به عنوان یک راهنمای عملی برای اجرای قوانین حاکم بر حفاظت از اموال فرهنگی توسط نیروهای نظامی در صورت درگیری مسلحانه عمل می‌کند.
نیروهای نظامی در صورت درگیری مسلحانه عمل می‌کند. این راهنما، شرحی متمرکز بر ارتش از تعهدات قانونی بین‌المللی دولت‌ها و افراد را با پیشنهادهایی در مورد بهترین شیوه‌ها در سطوح مختلف فرماندهی در طول انجام عملیات نظامی از طریق زمین، دریا یا هوا ترکیب می‌کند. «راهنمای حقوق مخاصمات مسلحانه غیربین‌المللی» که در مارس ۲۰۰۶ منتشر شد، منعکس‌کننده تحولات ثبت‌شده در قواعد بشردوستانه در زمانی است که درگیری‌ها اغلب با جنگ‌های کلاسیک بین کشورهای متعهد به کنوانسیون‌های لاهه و پروتکل‌های ژنو متفاوت است. «کتابچه راهنمای
لاهه و پروتکل‌های ژنو متفاوت است. «کتابچه راهنمای ادغام دیدگاه‌های جنسیتی در عملیات بین‌المللی» - کتاب راهنمای سانرمو در مورد جنسیت - در سال ۲۰۱۹ منتشر شد و نشان دهنده سهم ملموس موسسه سانرمو در ارتقای دیدگاه‌های جنسیتی در رابطه با حفاظت از گروه‌های خاص افراد آسیب‌پذیر در مناطق جنگی است. این کتاب راهنما که توسط کارشناسان بین‌المللی مدنی و نظامی که توسط این موسسه در سانرمو گرد هم آمده‌اند، تهیه شده است، چارچوبی عملی برای ادغام جنسیتی در آموزش نظامیان، افسران پلیس و غیرنظامیانی که در سناریوهای جنگی درگیر
پلیس و غیرنظامیانی که در سناریوهای جنگی درگیر هستند، ارائه می‌دهد. بیش از ۲۰ سال است که از سال ۱۹۹۸، مؤسسه به انتشار مجموعه‌ای از نشریات اختصاص‌یافته به مباحث میزگرد دربارهٔ مسائل جاری حقوق بین‌الملل بشردوستانه ادامه داده است. آخرین میزگرد سان‌رمو، که از ۴ تا ۶ سپتامبر ۲۰۱۹ در سان‌رمو برگزار شد، به موضوع «انسان در درگیری‌های مسلحانه به کجا می‌رود؟ پیامدهای حقوق بین‌الملل بشردوستانه ناشی از فناوری‌های نوین در جنگ» پرداخت. در نهایت، مؤسسه هر سه ماه یک‌بار یک «خبرنامه» منتشر و در وب‌سایت رسمی خود منتشر می‌کند
منتشر و در وب‌سایت رسمی خود منتشر می‌کند که در آن به تشریح ابتکارات و فعالیت‌های مهم خود می‌پردازد.
باغ‌های لو در خیابان ویتوریو ونتو ۵۴، در بوردیگرا، لیگوریا واقع شده‌اند. تاریخچه. باغ‌های لوو یکی از هدایای فراوان بریتانیایی‌ها به شهری است که بسیاری از آنها آن را دوست دارند و مرتباً از آن بازدید می‌کنند. در ۲۶ آوریل ۱۹۰۲، چارلز هنری لوو این باغ‌ها را با هدفی دقیق به شهر هدیه داد: «... برای ارتقای اوقات فراغت مردم در سنین پیری و سلامت شکننده». این باغ‌ها شامل بیش از ۶۰ درخت زیتون باستانی، و همچنین یک کاج چتری بسیار قدیمی، یک درخت گرویلا روبوستا و نخل‌های متعدد از جمله بوتیا کپیتاتا هستند. این باغ‌ها
متعدد از جمله بوتیا کپیتاتا هستند. این باغ‌ها تقریباً از زمان اهدای خود بدون تغییر باقی مانده‌اند، به جز ساخت سکویی که امکان برگزاری کنسرت‌های روباز در تابستان را فراهم می‌کند. چارلز هنری لو همچنین زمینی را برای ساخت یک تئاتر کوچک به نام تالار ویکتوریا به شهر اهدا کرد که برای برگزاری نمایشگاه‌هایی مانند نمایشگاهی که در بوردیگرا از هرمان نستل مشهور ماند، نیز مورد استفاده قرار گرفت. این ساختمان اکنون به یک اقامتگاه خصوصی تبدیل شده و در خیابان ویتوریو ونتو، پلاک ۴۰ واقع شده است. با این حال، اولین هدیه لو به
۴۰ واقع شده است. با این حال، اولین هدیه لو به شهر، باشگاه تنیس روی چمن بود که رسماً به عنوان قدیمی‌ترین باشگاه در ایتالیا شناخته می‌شود، زیرا در سال ۱۸۷۸، تنها یک سال پس از چمن‌های ویمبلدون، ساخته شد. یک پلاک یادبود، که در زمین قدیمی‌تر قرار داده شده است، به افتخار ورود «جعبه جادویی» سرگرد والتر کلاپتون وینگفیلد ساخته شده است که شامل: یک تور، دو راکت و چهار توپ تنیس بود. چارلز هنری لو اولین رئیس باشگاه بود. در آغاز، ورزش تنیس در بوردیگرا بیشتر به‌عنوان سرگرمی‌ای سبک و دل‌چسب پیش از صرف چای عصرانه تلقی
سرگرمی‌ای سبک و دل‌چسب پیش از صرف چای عصرانه تلقی می‌شد. اما این بازی به‌سرعت محبوبیت یافت و باشگاه تنیس بوردیگرا به یکی از رقابتی‌ترین باشگاه‌های منطقهٔ ریویرا تبدیل شد—تا جایی که حتی از باشگاه موناکو نیز پیشی گرفت. در کنار این باشگاه، کارخانهٔ تولید راکت با نام «سیرت» (SIRT) که مخفف Società Italiana Racchette Tennis است، در سال ۱۹۰۱ تأسیس شد. این کارخانه در خیابان روبرتو، در فاصله‌ای بسیار نزدیک به باشگاه، قرار داشت و راکت‌های تنیس را تولید می‌کرد. اما این دوران شکوه با ظهور فاشیسم و وقوع جنگ جهانی دوم
دوران شکوه با ظهور فاشیسم و وقوع جنگ جهانی دوم به پایان رسید. بسیاری از اعضای باشگاه یا جان باختند یا برای همیشه مهاجرت کردند. باشگاه نیز در جریان جنگ بمباران شد و از میان ۱۵ زمین تنیس اولیه، تنها ۳ زمین باقی ماند باشگاه تنیس روی چمن بوردیگرا هنوز هم وجود دارد، این باشگاه دارای ۶ زمین است و در خیابان آنتونیو استوپانی شماره ۱۵، چند متری باغ‌های لو و تالار ویکتوریا واقع شده است. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
باغ‌های مورنو در بوردیگرا که توسط بسیاری از گردشگران در قرن نوزدهم توصیف شده بودند، دیگر وجود ندارند. تنها بخش کوچکی از آن به عنوان باغ‌های امروزی مونه باقی مانده است که در خیابان دومنیکو تومیاتی و در برخی املاک خصوصی (ویلا شیوا، ویلا پالمیزی، ویلا ماریانی و غیره) واقع شده‌اند. بقایای باغ‌های مورنو و ویلا پالمیزی بخشی از املاک تحت حفاظت سرپرست وزارت میراث فرهنگی و فعالیت‌ها و گردشگری (ایتالیا) هستند. تاریخچه. باغ‌های مورنو، که بارها توسط چارلز گارنیه، نقاش کلود مونه و بسیاری دیگر از بازدیدکنندگان شهر نقل
کلود مونه و بسیاری دیگر از بازدیدکنندگان شهر نقل شده‌اند، بسیار بزرگ و غنی از گونه‌های گیاهی بودند. این باغ‌ها تقریباً از خیابان اورلیا شروع می‌شدند، به سمت ویلا مورنو امتداد می‌یافتند و به خیابان دی کولی نزدیک می‌شدند. آنها آنقدر چشمگیر بودند که بسیاری از گردشگران درخواست بازدید از آنها را داشتند. در «ایتالیا جغرافیای مصور» که در سال ۱۸۸۱ منتشر شد، آمده است: «... باغ‌های مورنو نه تنها زیباترین و دل‌انگیزترین مکان مدیترانه هستند، بلکه یکی از زیباترین و مشهورترین باغ‌های اروپا نیز می‌باشند.» وسعت این پارک
باغ‌های اروپا نیز می‌باشند.» وسعت این پارک چشمگیر بود، به ۸۰ هکتار فضای سبز می‌رسید که با باغ‌های فعلی شهر واتیکان که ۲۳ هکتار هستند، قابل مقایسه است. فرانچسکو مورنو، کنسول فرانسه در بوردیگرا، بازرگانی ثروتمند در حوزهٔ روغن زیتون بود. او به‌همراه پدرش، وینچنزو، خانه‌ای ساخت که به نام خانواده‌شان شناخته می‌شد، و باغ‌های آن را با مجموعه‌ای چشم‌گیر از گونه‌های گیاهی بومی و وارداتی آراست. در کنار گیاهان بومی مانند لیمو، نارنگی، پرتقال و درختان زیتون، این باغ‌ها با گونه‌های نادر و عجیب‌تری نیز غنا یافتند، از
با گونه‌های نادر و عجیب‌تری نیز غنا یافتند، از جمله: کاج قناری، جینکو بیلوبا، آروکاریا اکسلسا، لاتانیا بوربون، آگاو، آلوئه‌ورا، یوکا، و کورایفا استرالیس که با نام نخل‌های کلمی نیز شناخته می‌شود. این باغ‌ها نه‌تنها جلوه‌ای از ثروت و ذوق زیبایی‌شناختی خانوادهٔ مورنو بودند، بلکه نمادی از تعامل فرهنگی و گیاه‌شناسی در سواحل مدیترانه‌ای ایتالیا به‌شمار می‌رفتند. پس از مرگ فرانچسکو مورنو، در سال ۱۸۸۵، همسرش به فرانسه نقل مکان کرد تا با سه دخترش که در نتیجه ازدواج به مارسی نقل مکان کرده بودند، دوباره زندگی کند.
به مارسی نقل مکان کرده بودند، دوباره زندگی کند. ویلا به همراه باغ‌هایش به شهرداری فروخته شد. باغ‌های بزرگ تقسیم و فروخته شدند. شهرداری علیرغم مخالفت شخصیت‌های متعدد از جمله لودویگ وینتر، مسیر «ویا رومانا» را طولانی‌تر کرد و این منجر به تقسیم باغ‌های معتبر شد. در حال حاضر تنها بخش کوچکی از آن، به عنوان باغ‌های فعلی مونه در ویا دومینیکو تومیاتی، برای عموم قابل مشاهده است. در این منطقه سرسبز، هنوز می‌توانید ماکت غول‌پیکر کوکولوس لوریفولیوس را تحسین کنید. بخش کوچکی از باغ‌های اصلی خانوادهٔ مورنو در دو ملک
کوچکی از باغ‌های اصلی خانوادهٔ مورنو در دو ملک امروزی ادغام شده است: ویلا پالمیزی (واقع در خیابان رومانا شماره ۱۵) که هستهٔ اصلی ویلای مورنو را حفظ کرده، و ویلا شیوا (خیابان رومانا شماره ۱۷) که هنوز هم می‌توان در آن بلندترین درخت کاج قناری اروپا را تحسین کرد. این درخت باشکوه، که در سال ۱۸۳۰ کاشته شده، حدود ۳۶ متر ارتفاع دارد و همچنان از خیابان قابل مشاهده است. این گیاه یادمانی توسط ادارهٔ جنگلبانی ایتالیا ثبت و بررسی شده است. از دیگر گونه‌های گیاهی قابل توجه در این باغ‌ها می‌توان به کهن‌دار و جوبایا
توجه در این باغ‌ها می‌توان به کهن‌دار و جوبایا اسپکتابیلیس اشاره کرد—نوعی نخل کندرشد که جلوه‌ای خاص به فضای باغ می‌بخشد بخش‌های دیگر باغ‌های مورنو در ویلاهایی که در امتداد دامنه تپه ساخته شده‌اند، قرار دارند. ویلا ماریانی بخشی از باغ‌های باستانی مورنو را دست نخورده نگه داشته است، هنگام بازدید از ویلا هنوز هم می‌توان همان درخت زیتونی را که کلود مونه در «مطالعه درختان زیتون» نقاشی کرده و همان منظره‌ای را که در «منظره ونتیمیلیا» نقاشی شده است، مشاهده کرد. بخش‌هایی دیگر از باغ‌های مورنو در ویلاهایی واقع در
دیگر از باغ‌های مورنو در ویلاهایی واقع در دامنهٔ تپه‌ها جای گرفته‌اند. در میان آن‌ها، ویلا مارینی بخشی دست‌نخورده از باغ‌های تاریخی مورنو را حفظ کرده است. هنگام بازدید از این ویلا، هنوز می‌توان همان درخت زیتون را دید که کلود مونه در اثر خود با عنوان «مطالعه‌ای از درختان زیتون» به تصویر کشیده است، و همچنین همان چشم‌اندازی را که در نقاشی «نمایی از ونتیمیلیا» ثبت کرده بود. این پیوند میان طبیعت زنده و آثار هنری جاودان، ویلا مارینی را به مکانی منحصربه‌فرد تبدیل کرده است—جایی که تاریخ، هنر و گیاه‌شناسی در هم
کرده است—جایی که تاریخ، هنر و گیاه‌شناسی در هم تنیده‌اند. چیزهای بی‌اهمیت. در طول اقامتش در بوردیگرا، نقاش کلود مونه از دوستش دوران-روئل خواست تا برای او وساطت کند و اجازه بازدید از باغ‌های مورنو را برایش بگیرد. مونه نوشت: «در اینجا آقای مورنو زندگی می‌کند که صاحب ملک فوق‌العاده‌ای است، اما بدون توصیه‌نامه نمی‌توان از آن بازدید کرد. اگر بتوانید اجازه بازدید را برای من بگیرید، بسیار سپاسگزار خواهم بود.» مونه این اجازه را دریافت کرد و نقاشی‌های متعددی کشید که اکنون متعلق به مجموعه‌ها و موزه‌های خصوصی هستند.
اکنون متعلق به مجموعه‌ها و موزه‌های خصوصی هستند. مشهورترین آنها عبارتند از: «بویس دو اولیویه در باغ مورنو» (۱۸۸۴)، «باغ‌های ویلا مورنو» (۱۸۸۴)، «باغ‌های مورنو در بوردیگرا» (1884).