payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ثابت عمل کرده و برای باز شدن، نیاز به نیرویی بسیار بیشتر از تنش‌هایی دارد که برای مقابله با آن‌ها طراحی شده است. "Mousing" (تلفظ: ماوزینگ) به کاربرد سیم ایمنی یا نوع خاصی از آن به نام سیم ماوزینگ (Mousing Wire) اطلاق می‌شود که برای ایمن‌سازی پین شیاردار پیچ‌دار (Clevis Pin) درون یک شَکل (Shackle) به کار می‌رود. در این روش، چند دور سیم ماوزینگ از سوراخ مخصوصی که در انتهای بدون رزوه پین تعبیه شده عبور داده می‌شود و سپس دور بدنه خمیده شَکل (Hoop) پیچیده می‌شود تا اتصال ایمن گردد. در برخی شَکل‌های رزوه‌دار، یک
تا اتصال ایمن گردد. در برخی شَکل‌های رزوه‌دار، یک سوراخ اضافه در انتهای رزوه‌دار پین وجود دارد که از محل خروج آن از رزوه عبور می‌کند. در این موارد، می‌توان با استفاده از یک خار فنری (Cotter Pin) یا چند دور سیم ماوزینگ که از این سوراخ رد شده‌اند، همان هدف را محقق کرد؛ یعنی نگه‌داشتن شَکل در وضعیت بسته. در کاربردهایی که نیاز به ایمنی همراه با سهولت در باز کردن اتصال وجود دارد، به‌جای سیم، اغلب از بست‌های پلاستیکی (Nylon Zip Ties) استفاده می‌شود. استفاده. سیم ایمنی برای تأمین ایمنی و جلوگیری از باز شدن
سیم ایمنی برای تأمین ایمنی و جلوگیری از باز شدن ناخواسته بست‌ها به کار می‌رود. طول سیم باید به اندازه‌ای باشد که از نقطه‌ای ثابت تا سوراخ موجود در بست متحرک (مانند پین) برسد؛ به‌عنوان مثال، یک پین clevis، یا گاهی linchpin یا hitch-pin که از داخل یک چنگک clevis عبور داده شده است. سپس سیم از سوراخ عبور داده می‌شود، به سمت عقب برگردانده شده، در راستای سر دیگر قرار می‌گیرد و پیچانده می‌شود. یک سر سیم ممکن است وارد سوراخ یک بست دیگر شود، سپس دوباره پیچانده شود و در نهایت به بست دوم یا یک قطعه دیگر مهار شود. در
در نهایت به بست دوم یا یک قطعه دیگر مهار شود. در پایان، شل بودن اضافی سیم کشیده شده و محکم می‌شود. در این حالت، دو سر حلقهٔ سیمی که تشکیل شده‌اند، با استفاده از ابزار مخصوص پیچاندن سیم (مانند انبردست پیچشی یا سیم‌گیر) به هم پیچانده می‌شوند، به اندازه کافی پیچ می‌خورند تا ایمن بمانند و سپس از ابزار رها می‌شوند. بست متحرک—که ممکن است مهره، مهره پروانه‌ای، مهارچرخشی (Turnbuckle)، پیچ یا پینی مشابه پیچ باشد—معمولاً دارای سوراخی است که در حالت بسته نیز در دسترس باقی می‌ماند. در این صورت، سیم ایمنی از داخل آن
باقی می‌ماند. در این صورت، سیم ایمنی از داخل آن عبور داده شده و ایمنی اتصال را تضمین می‌کند. پس از پایان کار، هرگونه طول اضافی سیم با سیم‌چین یا انبردستی که گاهی ابزار پیچاندن نیز هست بریده می‌شود. اگر بست مورد نظر فاقد سوراخ مناسب برای عبور سیم ایمنی باشد، ممکن است نیاز باشد تا سوراخی مخصوص روی آن ایجاد شود. سیم ایمنی قابلیت استفاده مجدد ندارد؛ بنابراین، هنگام نیاز به باز کردن بست، می‌توان آن را با ابزار مناسب برید و به‌راحتی جدا کرد. تکنیک‌های مناسب. گام استفاده از متداول‌ترین سایز سیم ایمنی (سافت وایر)
استفاده از متداول‌ترین سایز سیم ایمنی (سافت وایر) که ۰٫۸ میلی‌متر (معادل ۰٫۰۳۲ اینچ) است، راهنمایی‌های نصب و روش اجرا را می‌توان در چندین منبع قابل دسترس عمومی یافت. FAA AC 43.13-1B, MS33540، و FAA AC 43.13-1B (استاندارد) 43.13-1B فقط ۶ تا ۸ پیچش در هر اینچ (تقریباً با گام ۶ تا ۴ میلی‌متر) را مشخص می‌کند. استاندارد 43.13-1B هیچ اشاره دیگری به تعداد پیچش در هر اینچ، چه برای پیچش دستی و چه با ابزار خاص، ندارد. کتابچه راهنمای مکانیک هواپیما (Aviation Mechanic Handbook) مقادیر متفاوتی برای پیچش در هر اینچ مشخص
مقادیر متفاوتی برای پیچش در هر اینچ مشخص کرده است: برای سیم‌های با قطر ۰٫۰۲۰ تا ۰٫۰۲۵ اینچ (۰٫۵ تا ۰٫۶ میلی‌متر)، ۸ تا ۱۴ پیچش در هر اینچ (تقریباً با گام ۳ تا ۲ میلی‌متر)؛ برای سیم‌های با قطر ۰٫۰۳۲ تا ۰٫۰۴۱ اینچ (۰٫۸ تا ۱ میلی‌متر)، ۶ تا ۱۱ پیچش در هر اینچ (تقریباً با گام ۴ تا ۲ میلی‌متر)؛ و برای سیم‌های با قطر ۰٫۰۵۱ تا ۰٫۰۶۰ اینچ (۱ تا ۲ میلی‌متر)، ۴ تا ۸ پیچش در هر اینچ (تقریباً با گام ۶ تا ۳ میلی‌متر). سیم ایمنی باید به گونه‌ای از بست عبور داده شود که در خلاف جهت باز شدن بست، کشش ایجاد کند. برای مثال،
خلاف جهت باز شدن بست، کشش ایجاد کند. برای مثال، اگر یک پیچ متداول خودرویی در آمریکا ایمن می‌شود، سیم ایمنی پس از نصب باید به‌طور مداوم پیچ را در جهت عقربه‌های ساعت تحت کشش قرار دهد، زیرا این جهت، جهت سفت شدن پیچ است. هنگام سوراخ‌کاری یک بست (Fastener)، محل مناسب برای سوراخ‌کاری به نوع بست و نقطه‌ای که قرار است به آن سیم‌کشی شود بستگی دارد. جایگزین سوراخ‌کاری دستی در بست‌ها، استفاده از تب‌های سیم ایمنی (Safety Wire Tabs) است (به بخش مربوط به Safety Wire Tabs در ادامه مراجعه شود) یا می‌توان از بست‌های از
در ادامه مراجعه شود) یا می‌توان از بست‌های از پیش‌سوراخ‌کاری‌شده استفاده کرد که آماده برای سیم‌کشی ایمنی هستند. طبق استاندارد AC43.13-1B، بند 7-124f، صفحه ۷–۲۱ آمده است: «انتهای سیم ایمنی باید به سمت داخل و زیر قطعه خم شود تا از ایجاد لبه‌های تیز یا برجسته که ممکن است خطر ایمنی ایجاد کنند، جلوگیری شود.» بر این اساس، تصویر اول در این مقاله با تکنیک‌ها و رویه‌های صحیح انطباق ندارد و لازم است که با یک نمونه بهتر و منطبق با استانداردهای ایمنی جایگزین شود. سیم شاهد. یکی از کاربردهای ساده‌تر سیم ایمنی که معمولاً
یکی از کاربردهای ساده‌تر سیم ایمنی که معمولاً با عنوان «سیم شاهد» (Witness Wiring) شناخته می‌شود، استفاده از سیم مسی نازک و تک‌رشته‌ای است که هدف آن ارائه تأیید بصری مثبت از بسته بودن یا ایمن بودن برخی تجهیزات خاص در صنعت هوافضا است. از کاربردهای رایج آن می‌توان به ایمن‌سازی تجهیزات ایمنی مانند کپسول‌های آتش‌نشانی و کیف‌های تجهیزات اضطراری اشاره کرد. همچنین، از سیم شاهد برای اطمینان از باقی ماندن پوشش کلیدهای حساس در جای خود استفاده می‌شود؛ مانند کلیدهای مربوط به سیستم‌های اطفای حریق یا سیستم‌های پران
مربوط به سیستم‌های اطفای حریق یا سیستم‌های پران (Ejection Systems). کاربرد سیم شاهد تنوع زیادی دارد و ممکن است انواع مختلفی از تجهیزات و شرایط را دربر گیرد. وظیفه اصلی این سیم، ایجاد شاخصی بصری است که نشان دهد تجهیز موردنظر باز نشده یا تغییری در آن صورت نگرفته است. سیم‌های شاهد همچنین با هدف ارائه روشی سریع برای اطمینان از عدم استفاده یا دستکاری تجهیزات یا سیستم‌های ایمنی حیاتی از آخرین تعمیر، تنظیم مجدد یا بازرسی آنها، و همچنین عدم باز شدن، آسیب دیدن یا دستکاری ناخواسته محفظه چنین تجهیزاتی، به کار می‌روند
ناخواسته محفظه چنین تجهیزاتی، به کار می‌روند و در نتیجه اطمینان از آمادگی آنها برای استفاده را فراهم می‌کنند. به‌طور مشابه، پوشش‌های سوئیچ سیستم‌های حیاتی از طریق استفاده از سیم شاهد از فعال شدن ناخواسته محافظت می‌شوند. سایز سیم مسی مورد استفاده در این کاربرد به گونه‌ای است که ایمنی ایجاد شده توسط سیم را می‌توان با اعمال حداقل نیروی شکستن به صورت دستی برطرف کرد، بدون آنکه به تجهیزات یا افراد آسیبی وارد شود؛ و پس از شکسته شدن، به تجهیزات متصل باقی می‌ماند و بدون ایجاد خسارت ناشی از اجسام خارجی (FOD) است.
و بدون ایجاد خسارت ناشی از اجسام خارجی (FOD) است. معمولاً سیم از طریق سوراخ‌های موجود در تجهیزات مربوطه عبور داده می‌شود، به‌طوری که از یک حلقه تک‌رشته‌ای و یک تقاطعِ تکی استفاده می‌شود، به گونه‌ای که بسته بودنِ درپوش یا اتصال، بدون ایجاد مانع در عملکرد عادی تجهیزات، تضمین می‌شود. تقاطع تکی (سنگ زنی) اصطکاک مناسب را ایجاد می‌کند، به طوری که سیم پس از شکسته شدن نمی‌تواند به‌طور کامل از تجهیزات جدا شده و آزادانه بیفتد. انتهای آزاد رشته می‌تواند به شیوه «دم خوکی» (پیگ‌تیل) تابانده شود یا با یک سربند (سِرِ
خوکی» (پیگ‌تیل) تابانده شود یا با یک سربند (سِرِ سیم) فشرده و محکم گردد، که هر دو رشته را تا حد امکان نزدیک به نقطه بست، ثابت می‌کند. در هر صورت، انتهای آزاد رشته‌ها باید به‌طور منظم و مرتب، دور از احتمال برخورد و ضربه ناخواسته، جمع و تَکّه شود. تجهیزات. سیم ایمنی. سیم ایمنی معمولاً به قطرهای ۰٫۵، ۰٫۶، ۰٫۸ یا ۱ میلی‌متر (معادل ۰٫۰۲۰، ۰٫۰۲۵، ۰٫۰۳۲ یا ۰٫۰۴۱ اینچ) است، اما قطرهای ۰٫۸ و ۱ میلی‌متر (معادل ۰٫۰۳۲ و ۰٫۰۵۱ اینچ) نیز موجود می‌باشد. این سیم معمولاً از فولاد ضدزنگ ساخته می‌شود، اما برای کاربردهای با
فولاد ضدزنگ ساخته می‌شود، اما برای کاربردهای با دمای بالا نیز در آلیاژهای مونل و اینکونل، و برای کاربردهای «قابل شکست» از مس نیز در دسترس است.. برای کاربردهای مصرفی، معمولاً در فروخته می‌شود قرقره‌هایی که در یک قوطی مقوایی یا پلاستیکی کوچک قرار گرفته‌اند. پیچش سیم‌های ایمنی. ابزار پیچنده سیم ایمنی (سافت وایر توئیستر) یک ابزار ساده است که به کاربر امکان می‌دهد دو انتهای آزاد یک قطعه سیم ایمنی را بگیرد و سپس، در حالی که بدنه اصلی ابزار را در دست نگه داشته، انتهایی از ابزار که سیم را نگه نداشته است (و برای
انتهایی از ابزار که سیم را نگه نداشته است (و برای ایجاد یک مکانیسم ساده دسته‌گرد خم شده است) را بچرخاند تا سیم ایمنی را تاب دهد. نوع دیگری از تابنده‌های پایه‌ای سیم ایمنی وجود دارد که مشابه یک پیچ‌گوشتی استاندارد است، با این تفاوت که نوک آن دارای یک مکانیسم کوچک گیرنده برای نگهداشتن انتهای سیم است، در حالی که تکنسین دسته را می‌چرخاند تا سیم را تاب دهد. مزیت این ابزار، طراحی باریک و بلند آن است که می‌تواند به areas سخت‌دسترس که دست‌ها یا انبرها در آن جا نمی‌شوند، دسترسی یابد. این ابزار معمولاً به دلیل ظاهر
دسترسی یابد. این ابزار معمولاً به دلیل ظاهر پوزه‌مانند آن، «پینیوز» (pignose - بینی خوکی) نامیده می‌شود. زبانه‌های سیم ایمنی. زبانه‌های سیم ایمنی (سفتی وایر تَب) واشرهایی هستند که برای محکم کردن بست‌ها با انتقال نیروی سیم ایمنی به سرِ بست مورد نظر، استفاده می‌شوند. این زبانه‌ها درست مانند هر واشر دیگری نصب می‌شوند، پس از آن دو طرف زبانه به سمت بالا خم شده تا با طرفین سرِ بست تماس برقرار کنند. یک طرف زبانه بلندتر از طرف دیگر است و یک سوراخ کوچک در بالای آن وجود دارد که سیم ایمنی از داخل آن عبور داده می‌شود.
دارد که سیم ایمنی از داخل آن عبور داده می‌شود. هنگامی که سیم ایمنی به درستی نصب شد، طرفین زبانه نیروی سیم ایمنی را به بست منتقل می‌کنند، گویی که خود بست سوراخ شده و سیم ایمنی مستقیماً از داخل آن عبور داده شده است. مزیت زبانه‌های سیم ایمنی (تِب‌ها) این است که نیازی به سوراخ کردن (دریل) بست مورد نظر نیست. این ویژگی می‌تواند برای بست‌هایی که به دلیل ملاحظات مربوط به اندازه یا آسیب‌پذیری، نباید یا نمی‌توانند سوراخ شوند، مفید باشد. همچنین زمانی که یک بست نیاز به تعویض دارد، جایگزین آن از قبل سوراخ نشده باشد، و
تعویض دارد، جایگزین آن از قبل سوراخ نشده باشد، و شرایط، زمان یا ابزار لازم برای آماده‌سازی مناسب بست جایگزین را فراهم نکند، این زبانه‌ها می‌توانند مفید واقع شوند. معایب آن این است که فاصله اضافی بین سر بست و سطحی که به آن بسته می‌شود ایجاد می‌کند، و همچنین امنیت و استحکام آن به پایانی اتصال مستقیم سیم به خود بست نیست، چرا که خود زبانه می‌تواند به عنوان یک نقطه شکست بالقوه عمل کند اگر به هر طریقی صاف شود یا سوراخ آن بشکند (که به دلیل نازکی و چکش‌خواری مادهٔ سازنده آن، در مقایسه با شکست سوراخ یک بست سوراخ
سازنده آن، در مقایسه با شکست سوراخ یک بست سوراخ شده، احتمال بیشتری دارد). بست‌های از پیش سوراخ‌شده. برای برخی کاربردهای رایج که در آنها از سیم‌کشی ایمنی استفاده می‌شود، بست‌ها از ابتدا به صورت سوراخ‌دار (Pre-drilled) تولید می‌شوند تا امکان عبور سیم ایمنی فراهم باشد. با این حال، هنگامی که باید قطعه‌ای را سیم‌کشی کرد که بست‌های اولیه آن از قبل سوراخ‌دار نبوده‌اند، روش مقرون‌به‌صرفه‌تر (در مقایسه با جایگزینی تمام بست‌های اصلی با انواع سوراخ‌دار مشابه) اغلب، سوراخ کردن (دریل کردن) همان بست‌های اصلی است.
سوراخ کردن (دریل کردن) همان بست‌های اصلی است. دستگاه‌های حفاری. از آنجایی که استفاده از سیم ایمنی تابیده شده برای محکم کردن بست‌ها مستلزم سوراخ کردن (دریل) بست‌ها است، سازندگان ابزار، راهنماهای دریل (جیگ) را به منظور کمک به تکنسین‌ها برای سوراخ کردن بست‌های مورد نظر ارائه می‌دهند. اگرچه می‌توان بست‌های از پیش سوراخ‌شده را تهیه کرد، اما بیشتر بست‌هایی که نیاز به ایمن‌سازی دارند، در ابتدا هرگز برای این منظور در نظر گرفته نشده‌اند (مانند یک موتورسیکلت تولید انبوه که برای خیابان ساخته شده اما به یک موتور
انبوه که برای خیابان ساخته شده اما به یک موتور مسابقه‌ای تبدیل شده است). چنین بست‌هایی نیاز به سوراخ کردن دارند. سوراخ کردن آن‌ها اغلب دشوار است، زیرا به دلیل اندازه کوچک و شکل نامنظم، محکم کردن صحیح آن‌ها و اعeffective مته دریل می‌تواند خسته‌کننده باشد. در نتیجه، تکنسین‌ها اغلب مته‌ها را می‌شکنند یا به بست آسیب می‌رسانند وقتی که مته از موقعیت خود لیز می‌خورد. یک ابزار مفید، ماشین دریل ایستاده (دریل پرس) است، زیرا به تکنسین اجازه می‌دهد نیروی مته دریل را مستقیماً به بستی که در حال سوراخ شدن است اعمال کند و
به بستی که در حال سوراخ شدن است اعمال کند و حرکت جانبی را حذف می‌کند؛ اما حتی با وجود دریل پرس نیز، بست نیاز دارد تا محکم ثابت شود تا از زیر مته لیز نخورد. حتی اگر دریل پرس فرایند را آسان می‌کند، همیشه در دسترس نیست، مانند زمانی که در یک رویداد مسابقه‌ای هستید؛ و حتی با وجود دریل پرس، مشکل ثابت کردن بست همچنان وجود دارد. برای حل این مشکلات، جیگ‌هایی در دسترس هستند که به گونه‌ای طراحی شده‌اند که بست را به‌طور ایمن نگه داشته و یک کانال راهنما برای مته دریل (چه با استفاده از دریل دستی و چه دریل پرس) فراهم
(چه با استفاده از دریل دستی و چه دریل پرس) فراهم می‌کنند تا تکنسین بتواند به راحتی و مستقیماً نیرو را از دریل به بست اعمال کند بدون اینکه بست لیز بخورد یا مته بشکند.. مزایا و معایب. اگرچه بسیاری از سیستم‌ها ادعا می‌کنند که از نصب سیم ایمنی سنتی کارآمدتر هستند، یک محصول فرعی مفید روش تاباندن برای نصب سیم ایمنی این است که یک نشانه بسیار قابل مشاهده و به آسانی قابل بازرسی به جا می‌گذارد که نشان می‌دهد بست‌های مربوطه در واقع به درستی محکم شده‌اند. علاوه بر این، تاباندن سیم ایمنی یک تکنیک استاندارد و غیرانحصاری
تاباندن سیم ایمنی یک تکنیک استاندارد و غیرانحصاری است و ابزارها و مواد مورد نیاز را می‌توان به راحتی پیدا کرد، به صورت ارزان قیمت خریداری کرد و با برندهای دیگر مخلوط کرد، در حالی که همه آنها به درستی کار می‌کنند (مشروط بر اینکه البته همه اجزا به درستی و با انواع مناسب اجزای مکمل و ابزارها - اگر نه از یک برند - استفاده شوند). باتجربه در این کار می‌توانند آن را نسبتاً سریع انجام دهند. همچنین هنگام قطع کردن انتهای سیم یا باز کردن بست‌های سیم‌کشی شده در فرایند تعمیر، ضایعات فلزی تیزی باقی می‌ماند که به راحتی
تعمیر، ضایعات فلزی تیزی باقی می‌ماند که به راحتی می‌توانند به مواد نرم آسیب زده یا باعث جراحت پوست شوند. با این حال حجم این ضایعات نسبتاً کم بوده و غیرسمی هستند و در صورت دفع صحیح توسط تکنسین‌ها، این خطر کاملاً قابل کنترل است. هنگام قطع کردن انتهای سیم، این تکه‌ها ممکن است به اطراف پرتاب شوند که هم جمع‌آوری آنها را دشوار می‌کند و هم ممکن است به افراد حاضر در محل مانند تکنسین یا دستیار آسیب برسانند. البته این مشکل نیز با دقت بیشتر یا استفاده از انبرهای مخصوص سیم ایمنی مجهز به محفظه جمع‌آوری تکه‌های بریده
سیم ایمنی مجهز به محفظه جمع‌آوری تکه‌های بریده شده، به راحتی قابل حل است. عیب دیگر این است که اگرچه مهارت اولیه کار با سیم ایمنی به سادگی یادگرفته می‌شود، اما تکنیک‌های پیشرفته‌تر برای حداکثر کردن اثر قفل‌کنندگی سیم (مانند جهت اعمال نیروی قفل‌کنندگی، جهت تابیدن سیم، زوایای صحیح برای بستن چندین بست، تعداد تاب مناسب در هر اینچ یا میلی‌متر، نوع سیم مناسب و مواردی از این دست) اغلب توسط تکنسین‌های بدون آموزش رسمی (مانند علاقه‌مندان غیرحرفه‌ای) که در پروژه‌های شخصی از سیم ایمنی استفاده می‌کنند، نادیده گرفته
شخصی از سیم ایمنی استفاده می‌کنند، نادیده گرفته می‌شود. نکته مهم پایانی این که سیم ایمنی تنها می‌تواند از باز شدن مهره‌ها جلوگیری کند، اما نمی‌تواند از «شکست خستگی» که در پیچ‌های تحت کشش ناکافی در معرض ارتعاش رخ می‌دهد، جلوگیری کند. جایگزین‌ها. علاوه بر این، سیستم‌های دیگری برای جلوگیری از شل شدن بست‌ها وجود دارند که اصلاً به سیم ایمنی متکی نیستند؛ مانند واشرهای فنری (لاک واشر)، مهره‌های قفل‌شونده (لاک نات)، مهره‌های جفتی (جم نات)، مایع قفل‌کننده رزوه (لوک تایت)، مهره‌های قلعه‌ای (کاستلِیتِد نات) و پین‌های
مهره‌های قلعه‌ای (کاستلِیتِد نات) و پین‌های قفلی (کوتر پین). همه این روش‌ها هدفی مشابه سیم ایمنی را دنبال می‌کنند که جلوگیری از باز شدن (شل شدن) مهره‌ها است. مهره‌های قفل‌شونده‌ای مانند مهره‌های نایلونی (نایلوک) و مهره‌های هاردلاک، هدف اضافه‌ای نیز دارند و آن جلوگیری از کاهش کشش پیچ است. از دست رفتن کشش پیچ می‌تواند منجر به شکست خستگی در اتصال شود. [ "" ]
بئاتریس سالاس (نام کامل: بئاتریس کریستینا سالاس)، اولین مترجم شاهنامه به اسپانیولی، دکترای آموزش و پرورش از دانشگاه سوربن پاریس، استاد مدعو دانشگاه تهران و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد است. او از 27 سال پیش تاکنون در ایران زندگی میکند. ترجمه شاهنامه. ترجمه 7 جلدی شاهنامه به اسپانیولی پس از سال ها به همت انتشارات "شمع و مه " در سال 1400به چاپ رسید .و پس از آن در کشورهای مختلف رونمایی شد . پرفسور سالاس می گوید : ترجمه اسپانیایی من از شاهنامه ادای احترامی است به کار ژول مول "Jules Molh" اولین کسی که شاهنامه را
کار ژول مول "Jules Molh" اولین کسی که شاهنامه را به زبانی رومانس مانند فرانسه ترجمه کرد . گیم آو ترونز. دکتر بئاتریس کریستینا سالاس می‌گوید سریال محبوب «گیم آو ترونز» از شاهنامه فردوسی ساخته شده است!
کنفدراسیون گرانادین (به اسپانیایی: "Confederación Granadina) یک" جمهوری فدرال کوتاه‌مدت بود که در سال ۱۸۵۸ در نتیجهٔ تغییر قانون اساسی و جایگزینی جمهوری گرانادای جدید تأسیس شد. این جمهوری شامل کشورهای امروزی کلمبیا و پاناما و بخش‌هایی از شمال غربی برزیل بود. در عوض، کنفدراسیون گرانادین پس از تغییر قانون اساسی دیگری در سال ۱۸۶۳ توسط ایالات متحده کلمبیا جایگزین شد. تاریخچه. حیات کوتاه اما پیچیده کنفدراسیون گرانادین با رقابت بین حزب محافظه‌کار و حزب لیبرال مشخص شد که به جنگ داخلی (۱۸۶۰–۱۸۶۲) منجر شد. همچنین
شد که به جنگ داخلی (۱۸۶۰–۱۸۶۲) منجر شد. همچنین این دوره، دوره خصومت علیه کلیسای کاتولیک روم و منطقه‌گرایی تفرقه‌آمیز بود. کنفدراسیون گرانادین بر اساس قانون اساسی ۱۸۵۳ تأسیس شد و به دلیل اعطای خودمختاری بیشتر به استان‌ها، طرفدار فدرالیسم یا فدرالیسم مرکزی تلقی می‌شد. این استان‌ها در دوران حکومت مانوئل ماریا مالارینو (۱۸۵۵–۱۸۵۷) به ۳۵ استان افزایش یافتند که هر کدام قانون اساسی استانی خود را داشتند. موضوعات فدرال. نوشتار اصلی: ایالت‌های کلمبیا پس از فروپاشی کلمبیای بزرگ، دولت متمرکز جمهوری گرانادای جدید که
کلمبیای بزرگ، دولت متمرکز جمهوری گرانادای جدید که توسط قانون اساسی ۱۸۴۳ تصویب شده بود، به زودی توسط احساسات استقلال‌طلبانه مناطق مختلف به چالش کشیده شد؛ به ویژه استان‌های آزوئرو، چیریکی، پاناما و وراگوئاس که خواستار خودمختاری بودند. قانون اساسی ۱۸۵۳ این امر را مجاز دانست، به طوری که در ۲۷ فوریه ۱۸۵۵، ایالت پاناما توانست در جمهوری گرانادای جدید ایجاد شود. خیلی زود کشورهای دیگری هم به این جریان پیوستند، منطقه‌گرایی بیش از حد قوی بود و برای جلوگیری از تقسیمی مانند آنچه کلمبیای بزرگ داشت، با خروج ونزوئلا و
مانند آنچه کلمبیای بزرگ داشت، با خروج ونزوئلا و اکوادور از اتحادیه، کنگره اجازه ایجاد کشورهای مستقل دیگری را داد: قانون ۱۵ ژوئن ۱۸۵۷، ایالت‌های دیگری را ایجاد کرد که بعداً بخش‌هایی از کنفدراسیون گرانادین را تشکیل دادند: این ملت از اتحاد این ایالت‌های مستقل تشکیل شد که برای همیشه با هم متحد شدند تا یک ملت مستقل، آزاد و مستقل با نام «کنفدراسیون گرانادین» تشکیل دهند. در طول سال ۱۸۵۸، حوزه انتخابیه جدید، با اکثریت محافظه‌کاران، تشکیل جلسه داد و قانون اساسی کنفدراسیون گرانادین ۱۸۵۸ را امضا کرد، که بوگوتا را به
گرانادین ۱۸۵۸ را امضا کرد، که بوگوتا را به عنوان پایتخت فدرال خود تأیید می‌کرد. در ۱۲ ژوئیه ۱۸۶۱، پس از مبارزه با دولت مشروطه رئیس‌جمهور ماریانو اوسپینا رودریگز، ژنرال توماس سیپریانو د موسکرا، دولت مستقل تولیما را که از ایالت کوندینامارکا ایجاد شده بود، ایجاد کرد. این امر توسط سایر ایالت‌های اتحادیه کلمبیا، با استفاده از ماده ۴۱ پیمان اتحادیه در ۲۰ سپتامبر ۱۸۶۱، که قانونی بودن نهادگرایی تولیما را تأیید می‌کرد، تأیید و قانونی شد. قانون اساسی ۱۸۵۸. با حکم محافظه‌کارانه ماریانو اوسپینا رودریگز، کنگره در ۲۲ مه
ماریانو اوسپینا رودریگز، کنگره در ۲۲ مه ۱۸۵۸ قانون اساسی جدیدی را برای کشور تصویب و تصویب کرد. با این قانون اساسی، این کشور رسماً به عنوان کنفدراسیون گرانادین نامگذاری شد و توسط هشت ایالت مستقل تأیید شد. قدرت و نمایندگی بیشتری به استان‌ها داده شد، زیرا هر ایالت می‌توانست مجلس قانونگذاری خود را داشته باشد و رئیس‌جمهور خود را انتخاب کند. معاونت ریاست جمهوری لغو و با یکی از مقامات منصوب کنگره جایگزین شد. رئیس‌جمهور و سناتورها می‌توانستند برای یک دوره چهار ساله و نمایندگان مجلس برای دو سال انتخاب شوند. قانون
و نمایندگان مجلس برای دو سال انتخاب شوند. قانون اساسی همچنین اختیارات و تعهدات ایالت‌ها و دولت مرکزی را فهرست کرده و پارامترهایی را برای ایجاد قوانین جدید و اصلاح قانون اساسی تعیین کرده است. این قانون شامل آزادی‌های اساسی و حقوق مردم نیز می‌شود. قانون اساسی از این جهت مهم بود که آغاز رسمی کنفدراسیون را نشان می‌داد و پارامترهای قانونی را تعیین می‌کرد. جنگ داخلی. نوشتار اصلی: جنگ داخلی کلمبیا (۱۸۶۰–۱۸۶۲) اگرچه قانون اساسی ۱۸۵۸ فدرالیسم را قانونی کرده بود، سیاست‌های رئیس‌جمهور ماریانو اوسپینا رودریگز به سمت
رئیس‌جمهور ماریانو اوسپینا رودریگز به سمت تمرکزگرایی گرایش داشت. این محافظه‌کاری با خواسته‌های ایالت‌هایی که خواهان قدرت و خودمختاری بیشتری بودند، در تضاد بود. این امر باعث شد برخی از رهبران، پایگاه اداری فدراسیون را به عنوان تصوری برای دست کم گرفتن اقتدار ایالت‌ها در نظر بگیرند و دولت ملی را به این سمت سوق داد که آرمان‌های مستقل ایالت‌ها را تهدیدی برای کل ملت ببیند. تنش سیاسی در سال ۱۸۵۹ به اوج خود رسید، زمانی که کنگره دو قانون بحث‌برانگیز را تصویب کرد. در ۸ آوریل ۱۸۵۹، کنگره قانونی را تصویب کرد که به
در ۸ آوریل ۱۸۵۹، کنگره قانونی را تصویب کرد که به رئیس‌جمهور حق می‌داد فرمانداران منصوب شده ایالت‌ها را برکنار و یکی را به انتخاب خود منصوب کند. با این قانون، رئیس‌جمهور قدرت حزب محافظه‌کار را تضمین کرد. در ۱۰ مه ۱۸۵۹، قانون دیگری تصویب شد که به رئیس‌جمهور قدرت می‌داد تا در ایالت‌ها ادارات اداری ایجاد کند تا منابع و نحوهٔ استفاده از آنها را کنترل کند. این قوانین بسیاری از رهبران لیبرال، به ویژه ژنرال توماس سیپریانو دِ موسکورا، رئیس‌جمهور سابق نیو گرانادا و سیاستمداری قدرتمند و بانفوذ در کشور را خشمگین کرد.
قدرتمند و بانفوذ در کشور را خشمگین کرد. او این قوانین را خلاف قانون اساسی دانست و با دیگر رهبران لیبرال در ایالت‌های دیگر تماس گرفت و آنها از او برای شورش علیه رئیس‌جمهور حمایت کردند. اگرچه همه با ایده‌های او موافق نبودند، اما از او حمایت کردند و پذیرفتند که به او اجازه دهند فرمانده عالی جنگ شود، زیرا آنها راه دیگری برای بازپس‌گیری خودمختاری خود جز شورش علیه دولت نمی‌دیدند. با فرمانی در ۸ مه ۱۸۶۰، موسکرا روابط خود را با دولت ملی قطع کرد، خود را فرمانده عالی جنگ اعلام کرد و یک ایالت جداگانه، یعنی ایالت
عالی جنگ اعلام کرد و یک ایالت جداگانه، یعنی ایالت مستقل کائوکا، را اعلام نمود. از آن لحظه، کشور وارد جنگ داخلی شد. در تلافی، دولت اوسپینا رودریگز شورش‌هایی را علیه دولت‌های لیبرال در برخی ایالت‌ها تأیید کرد که اولین مورد از این درگیری‌های مسلحانه در سانتاندر، علیه دولت اوستورجیو سالگار در سال ۱۸۵۹ بود؛ کنفدراسیون گرانادین به ایالت سانتاندر اعلام جنگ کرد و ارتش خود را برای سرکوب اوستورجیو سالگار فرستاد که به همراه دیگر چهره‌های مهم، از جمله آکویلئو پارا، دستگیر شد. جنگ داخلی سپس به ایالت‌های دیگر، از جمله
شد. جنگ داخلی سپس به ایالت‌های دیگر، از جمله بولیوار، آنتیوکیا، ماگدالنا و کائوکا، گسترش یافت. در اقدامی غیرمنتظره، موسکرا در ۱۸ ژوئن ۱۸۶۱ بوگوتا را تصرف کرد، خود را رئیس‌جمهور دولت موقت اعلام کرد و اوسپینا رودریگز، برادرش پاستور اوسپینا و بارتولومه کالوو، رئیس‌جمهور تازه انتخاب شده کنفدراسیون، را دستگیر کرد. جنگ در سال ۱۸۶۲، زمانی که آخرین رهبران اپوزیسیون محافظه‌کار درگذشتند یا تسلیم شدند، پایان یافت. جغرافیا. مرزها. طبق قانون اساسی ۱۸۵۸، مرزهای قلمرو کنفدراسیون گرانادا همان مرزهای سال ۱۸۱۰ بود که قلمرو
گرانادا همان مرزهای سال ۱۸۱۰ بود که قلمرو نایب‌السلطنه گرانادای جدید را از کاپیتانی کل ونزوئلا، کاپیتانی کل گواتمالا و متصرفات پرتغال در برزیل جدا می‌کرد. در غرب، مرزها همان‌هایی بودند که به‌طور موقت توسط معاهده با دولت اکوادور در ۹ ژوئیه ۱۸۵۶ و تمام معاهدات با آن جمهوری مشخص شده بودند. مناطق. کنفدراسیون گرانادین منطقه وسیعی را در بر می‌گرفت که به شدت به دلیل جغرافیای خود تقسیم شده بود. این کشور توسط سه رشته‌کوه آند، رودخانه ماگدالنا که شریان اصلی ناوبری در کشور بود و تنگه پاناما که در منطقه خود منزوی بود،
کشور بود و تنگه پاناما که در منطقه خود منزوی بود، تقسیم شده بود. جنگل‌های جنوب تنها به سردرگمی می‌افزودند. مرزهای نامشخص هرگز به‌طور قطعی مشخص نشدند و زمین، ساکنان آن، که اکثراً بومی بودند، را از بقیه کشور جدا می‌کرد. چهار منطقهٔ مجزا، کشور را تقسیم می‌کردند؛ منطقهٔ شرقی شامل کوندینامارکا، تولیما، بویاکا و سانتاندر بود؛ منطقهٔ کائوکا که شامل چوکو می‌شد و تا مارماتو امتداد داشت؛ منطقهٔ آنتیوکویا که تا رودخانهٔ چینچینا در نزدیکی مانیزالس امتداد داشت؛ و منطقهٔ آتلانتیک. هر یک از این مناطق مانند یک کشور
منطقهٔ آتلانتیک. هر یک از این مناطق مانند یک کشور جداگانه و بدون ارتباط با یکدیگر رفتار می‌کردند. این انزوا و فقدان جاده‌ها، محدودیت شدیدی بر اقتصاد بود، زیرا هسته‌های از قبل دور آن، برای رشد تجارت و انجام سرمایه‌گذاری، بسیار از یکدیگر فاصله داشتند. دین. در طول حیات کوتاه کنفدراسیون گرانادین، کلیسای کاتولیک رومی هدف دائمی دولت بود. اگرچه جمعیت آن هنوز بسیار کاتولیک رومی بودند و دین بخش اساسی زندگی را تشکیل می‌داد، دولت در این مدت تعدادی قانون را برای کنترل روحانیون و اموال کلیسا تصویب کرد. در طول اولین
روحانیون و اموال کلیسا تصویب کرد. در طول اولین دوره ریاست جمهوری ژنرال توماس سیپریانو د موسکرا در سال ۱۸۴۹، موسکرا موضعی رادیکال در قبال کلیسا اتخاذ کرد و قوانینی را تصویب کرد که اموال مذهبی را مصادره می‌کرد و روحانیون را تابع قوانین دولتی می‌کرد. او انجمن عیسی را از جمهوری نیو گرانادا تبعید کرد و اسقف اعظم بوگوتا را اخراج نمود. تعطیلی صومعه‌ها و دیرها، راهبه‌ها را به فقر کشاند، اگرچه بسیاری از آنها توسط شهروندان به خانه‌ها برده شدند. همه اینها انتقاد مستقیم واتیکان را به دنبال داشت، حتی باعث شد پاپ پیوس
واتیکان را به دنبال داشت، حتی باعث شد پاپ پیوس نهم دولت کلمبیا را به خاطر اقداماتش محکوم کند. پس از ایجاد کنفدراسیون گرانادین، در زمان دولت ماریانو اوسپینا رودریگز، یسوعیان بار دیگر در کشور مورد استقبال قرار گرفتند و تنش‌های مذهبی کاهش یافت. این دوره کوتاه آرامش مذهبی زمانی پایان یافت که موسکورا، که برای بار دوم ریاست جمهوری را به دست گرفت، به نگرش ضد روحانی خود ادامه داد و بار دیگر یسوعیان را از کنفدراسیون بیرون راند و تنها هفتاد و دو ساعت به آنها فرصت داد تا کشور را ترک کنند یا در غیر این صورت با خطر