payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گارگین دوم کازانجیان (؛ ؛ زاده – درگذشته ) کشیش ارمنی‌تبار اهل ترکیه که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۸ سمت پاتریارک ارمنیان کنستانتینوپل را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۱۸ مهٔ ۱۹۲۷ در استانبول به دنیا آمد . وی در ۱۰ مارس ۱۹۹۸ در سن ۷۰ سالگی در اثر سرطان کبد در استانبول درگذشت.
شنورک یکم گالوستیان (؛ ؛ زاده – درگذشته ) کشیش و نویسنده ارمنی‌تبار اهل ترکیه که از تاریخ ۱۹۶۳ تا تاریخ ۷ مارس ۱۹۹۰ سمت پاتریارک ارمنیان کنستانتینوپل را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۲۷ سپتامبر ۱۹۱۳ در روستای در یوزغاد به دنیا آمد . وی در ۷ مارس ۱۹۹۰ در سن ۷۶سالگی در واغارشاپات درگذشت و در آرامستان ارامنه شیشلی به خاک سپرده شد.
bishop گارگین یکم خاچادوریان کنستانتینوپل (؛ ؛ زاده – درگذشته ) پاتریارک ارمنی‌تبار اهل ترکیه بود. که از تاریخ ۱۹۵۱ تا تاریخ ۱۹۶۱ سمت پاتریارک ارمنیان کنستانتینوپل را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۶ نوامبر ۱۸۸۰ در ترابزون به دنیا آمد . . وی در ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۶۱ در سن ۸۰ سالگی در استانبول درگذشت و در آرامستان ارامنه شیشلی به خاک سپرده شد.
مسروپ یکم نارویان کنستانتینوپل (؛ ؛ زاده – درگذشته ) کشیش ارمنی‌تبار اهل امپراتوری عثمانی که از تاریخ ۱۹۲۷ تا تاریخ ۱۹۴۴ سمت پاتریارک ارمنیان کنستانتینوپل را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۱۸۷۵ در کنستانتینوپل به دنیا آمد . . وی در ۳۰ مه ۱۹۴۴ در سن سالگی در استانبول درگذشت.
زاون یکم تر-یغیایان (؛ ؛ زاده – درگذشته ) کشیش ارمنی‌تبار اهل امپراتوری عثمانی که از تاریخ ۱۹۱۳ تا تاریخ ۱۹۲۲ سمت پاتریارک ارمنی کنستانتینوپل را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۸ سپتامبر ۱۸۶۸ در موصل به دنیا آمد . . وی در انستیتو آموزشی ملکونیان (۱۹۲۷–۱۹۲۶) فعالیت می‌کرد. وی در ۴ ژوئن ۱۹۴۷ در سن ۷۸ سالگی در بغداد درگذشت.
هوهانس دوازدهم آرشارونی (؛ ؛ زاده – درگذشته ) کشیش اهل ارمنی‌تبار اهل امپراتوری عثمانی که از تاریخ ۱۹۱۱ تا تاریخ ۱۹۱۳ سمت پاتریارک ارمنی کنستانتینوپل را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۱۸۵۴ در کنستانتینوپل به دنیا آمد و از دبیرستان گالاتاسرای فارغ‌التحصیل گشت. . وی در ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۲۹ در سن ۷۵ سالگی در کنستانتینوپل درگذشت و در گورستان ارامنه شیشلی به خاک سپرده شد.
ماقاکیا اورمانیان (؛ ؛ زاده – درگذشته ) کشیش، مورخ، لغت‌شناسی و روزنامه‌نگاری اعتقادی ارمنی‌تبار اهل امپراتوری عثمانی که از تاریخ ۶ نوامبر ۱۸۹۶ تا تاریخ ۱۹۰۸ سمت پاتریارک ارمنی کنستانتینوپل را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در در کنستانتینوپل به دنیا آمد . سرارپی تر-نرسسیان خواهرزاده وی بود. شاگرد وی بود. وی در در سن ۷۷ سالگی در کنستانتینوپل درگذشت و آرامستان ارامنه شیشلی به خاک سپرده شد.
کارول گیلیگن (؛ ؛ زادهٔ ) مؤلف، استاد دانشگاه، فمینیست، اخلاق‌گرا و روان‌شناس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی به‌خاطر کارهایش در زمینه جامعه‌شناسی اخلاقی و روابط اخلاقی شناخته می‌شود. گیلیگان استاد رشته‌های علوم انسانی و روان‌شناسی کاربردی در دانشگاه نیویورک است و تا سال ۲۰۰۹ استاد مهمان در مرکز مطالعات جنسیت و کالج جیزس در دانشگاه کمبریج بود. او برای کتاب خود با عنوان در صدای متفاوت (۱۹۸۲) شناخته شده است که به نقد نظریه مراحل رشد اخلاقی لارنس کلبرگ پرداخت. در سال ۱۹۹۶، مجله تایم او را در فهرست ۲۵ نفر از
در سال ۱۹۹۶، مجله تایم او را در فهرست ۲۵ نفر از افراد تأثیرگذار آمریکا قرار داد. او به‌عنوان بنیان‌گذار اخلاق مراقبت شناخته می‌شود. پیشینه و زندگی خانوادگی. کارول گیلیگن در یک خانواده یهودی در شهر نیویورک بزرگ شد. او تنها فرزند یک وکیل به نام ویلیام فریدمن و یک معلم مهد کودک به نام مابل کامینز بود. او در مدرسه مدلینگ هانتر و دانشکدهٔ والدن تحصیل کرد که یک مدرسه خصوصی پیشرفته در آپر وست ساید منهتن بود و پیانو می‌نواخت. گیلیگان مدرک کارشناسی خود را با درجه عالی از کالج سوارثمور در رشته ادبیات انگلیسی دریافت
از کالج سوارثمور در رشته ادبیات انگلیسی دریافت کرد، سپس مدرک کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی را از کالج رادکلیف و دکترای روان‌شناسی اجتماعی را از دانشگاه هاروارد گرفت، جایی که پایان‌نامه دکتری خود را با عنوان «پاسخ‌ها به وسوسه: تجزیه و تحلیل انگیزه‌ها» نوشت. پس از ناامیدی از محیط دانشگاهی، گیلیگان تصمیم گرفت که به دنبال شغلی در رقص مدرن برود. او با جیمز گیلیگن، پزشک متخصص و مدیر مرکز مطالعات خشونت در دانشکده پزشکی هاروارد ازدواج کرده است. جیمز و کارول سه فرزند به نام‌های جاناتان، تیموتی و کریستوفر دارند.
به نام‌های جاناتان، تیموتی و کریستوفر دارند. جاناتان گیلیگن استاد علوم زمین و محیط زیست و استاد مهندسی عمران و محیط زیست در دانشگاه وندربیلت است. جاناتان همچنین با مادرش همکاری کرده است تا نمایشنامه داغ ننگ (یک اقتباس فمینیستی از رمان ناتانیل هاثورن) و لیبرتوی اپرای "مروارید" را بنویسد. تیموتی گیلیگان معاون رئیس آموزش و استاد پزشکی در مؤسسه سرطان تایسیگ کلینیک در کلیولند است. کریستوفر گیلیگان مدیر ارشد پزشکی بیمارستان بریگهام و زنان و مدیر مرکز ستون فقرات بیمارستان بریگهام و زنان است. حرفه. کارول گیلیگن
بیمارستان بریگهام و زنان است. حرفه. کارول گیلیگن کار تدریس خود را به عنوان مدرس در دانشگاه شیکاگو آغاز کرد (جایی که همسرش به عنوان کارآموز پزشکی فعالیت می‌کرد) و از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۶ درس «مقدمه‌ای بر علوم اجتماعی مدرن» را تدریس کرد. سپس در سال ۱۹۶۷ به عنوان مدرس در دانشگاه هاروارد مشغول به کار شد و دروس آموزش عمومی را تدریس کرد. پس از آن، در سال ۱۹۷۱ به عنوان استادیار در «دانشکده تحصیلات تکمیلی آموزش هاروارد» مشغول شد و در سال ۱۹۸۸ به عنوان استادتمام در این دانشگاه به مقام رسمی رسید. گیلیگن به مدت دو سال در
به مقام رسمی رسید. گیلیگن به مدت دو سال در دانشگاه کمبریج (از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴) به عنوان استاد تاریخ و نهادهای آمریکایی «پیت پروفسور» و پژوهشگر مهمان در علوم اجتماعی و سیاسی تدریس کرد. در سال ۱۹۹۷، او به عنوان رئیس کرسی مطالعات جنسیتی «پاتریشیا آلبیرگ گراهام» در هاروارد منصوب شد. از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱، او به عنوان استاد مدعو «مایر» و سپس استاد مهمان در مدرسه حقوق دانشگاه نیویورک تدریس کرد. در نهایت، گیلیگن در سال ۲۰۰۲ هاروارد را ترک کرد و به عنوان استادتمام در دانشکده آموزش و دانشکده حقوق دانشگاه نیویورک پیوست.
آموزش و دانشکده حقوق دانشگاه نیویورک پیوست. او همچنین از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۹ استاد مهمان در دانشگاه کمبریج در «مرکز مطالعات جنسیتی» بود. گیلیگن در زمینه روان‌شناسی زنان و رشد دختران تحقیق کرده و همراه با دانشجویانش چندین کتاب تألیف یا ویرایش کرده است. او مقاله‌ای با عنوان «خواهری لذت‌بخش است: یک انقلاب آرام در روان‌شناسی» را در «مجموعه خواهری ابدی است: گلچین زنان برای هزاره جدید» که توسط رابین مورگان در سال ۲۰۰۳ ویرایش شده بود، ارائه کرد. او اولین رمان خود، "کیرا"، را در سال ۲۰۰۸ منتشر کرد. در سال ۲۰۱۵،
"کیرا"، را در سال ۲۰۰۸ منتشر کرد. در سال ۲۰۱۵، گیلیگن برای یک ترم در دانشگاه نیویورک در ابوظبی تدریس کرد. روان‌شناسی. کارول گیلیگن به خاطر کارهایش با لارنس کلبرگ در زمینه نظریه مراحل رشد اخلاقی و همچنین انتقاداتش نسبت به رویکرد او در این مراحل شناخته شده است. به عنوان دستیار پژوهشی کولبرگ، گیلیگن استدلال کرد که مراحل رشد اخلاقی او بر اساس دیدگاه مردانه تدوین شده است و این امر، تعمیم آن به زنان را محدود می‌کند. در مقاله‌ای که گیلیگن در آن در کتابش "با صدایی متفاوت" مجدداً بدان اشاره کرد چنین نوشت: گیلیگن
متفاوت" مجدداً بدان اشاره کرد چنین نوشت: گیلیگن نظریه‌ای دربارهٔ مراحل رشد اخلاقی زنان بر اساس مفهوم «صداهای اخلاقی» خود ارائه داد. او معتقد بود که دو نوع صدای اخلاقی وجود دارد: صدای مردانه و صدای زنانه. از نظر گیلیگن، مراحل رشد اخلاقی کولبرگ تأکید زیادی بر صدای مردانه (رویکرد مردانه) داشت، که این امر سنجش دقیق رشد اخلاقی زنان را دشوار می‌کرد، زیرا در این مدل، عدم تطابق بین این دو نوع دیدگاه و رویکرد وجود داشت. گیلیگن استدلال کرد که آندروجنی (ترکیب ویژگی‌های مردانه و زنانه) بهترین راه برای دستیابی به
مردانه و زنانه) بهترین راه برای دستیابی به توانایی‌های بالقوه انسانی است. نظریه گیلیگن دربارهٔ مراحل رشد اخلاقی زنان در محیط‌های کسب‌وکار نیز مورد استفاده قرار گرفته است، به عنوان توضیحی برای تفاوت‌های میان مردان و زنان در برخورد با مسائل اخلاقی در محیط کار. گیلیگن مراحل رشد اخلاقی خود را بر این ایده استوار کرد که زنان تصمیمات اخلاقی و معنوی خود را بر اساس تأثیر آن‌ها بر دیگران می‌گیرند. او مدل سه‌مرحله‌ای کولبرگ را (پیش‌قراردادی، قراردادی، و پس‌قراردادی) پذیرفت، اما آن را بر اساس پژوهش‌های خود با زنان
پذیرفت، اما آن را بر اساس پژوهش‌های خود با زنان به‌جای مردان تنظیم کرد—که یک پیشرفت عمده در نظریه روان‌شناسی محسوب می‌شود. علاوه بر این، او دو مرحله انتقالی را نیز بین این سه مرحله تعریف کرد. مرحله اول، اخلاق پیش‌قراردادی است. این مرحله حول محور منافع شخصی و بقا می‌چرخد. هنگامی که تعارضی بین نیازهای فرد و نیازهای دیگران ایجاد می‌شود، یک زن ابتدا نیازهای خود را انتخاب می‌کند. گذار اول بیان می‌کند که در این مرحله انتقالی، زن به مسئولیت خود در قبال دیگران پی می‌برد و متوجه می‌شود که ممکن است قبلاً خودخواهانه
و متوجه می‌شود که ممکن است قبلاً خودخواهانه فکر کرده باشد. مرحله دوم، اخلاق قراردادی است. این مرحله بر ازخودگذشتگی و اولویت‌بخشی به مراقبت از دیگران متمرکز است. در این مرحله، یک زن به نیازهای دیگران توجه کرده و آن‌ها را بر نیازهای خود ترجیح می‌دهد، که منجر به ایثار و فداکاری می‌شود. پس از این مرحله، گذار دوم رخ می‌دهد. در این مرحله انتقالی، زن متوجه می‌شود که نیازهای او به همان اندازه نیازهای دیگران مهم هستند. او درمی‌یابد که باید بین نیازهای خود و دیگران تعادل برقرار کند. این یک تغییر از «نیکی» به «حقیقت»
برقرار کند. این یک تغییر از «نیکی» به «حقیقت» است، زیرا او نیازهای هر دو طرف را به‌طور صادقانه ارزیابی می‌کند، نه فقط از روی احساس وظیفه. در نهایت، مرحله سوم، اخلاق پس‌قراردادی است. در این مرحله، زنان به این موضوع توجه دارند که اعمالشان چه تأثیری بر دیگران دارد و مسئولیت این پیامدها—چه خوب و چه بد—را می‌پذیرند. زنان همچنین کنترل زندگی خود را به دست می‌گیرند و در عین حال، توجه عمیقی به دیگران نشان می‌دهند. در این مرحله، زن درمی‌یابد که نیازهای خودش به اندازه نیازهای دیگران مهم است، و این امر به اخلاق جهانی
نیازهای دیگران مهم است، و این امر به اخلاق جهانی مراقبت و دلسوزی منجر می‌شود. کتاب "با صدایی متفاوت" از کارول گیلیگن، انتقادات او نسبت به کولبرگ و مراحل رشد اخلاقی زنان را با جزئیات بیشتری مورد بررسی قرار داده است. این کتاب یکی از مهم‌ترین دستاوردهایی بود که گیلیگن را در صف مقدم جنبش فمینیستی قرار داد.
کیران شیخاوت (۱ مه ۱۹۸۸ – ۲۴ مارس ۲۰۱۵) نخستین افسر زن نیروی دریایی هند بود که در حین انجام وظیفه کشته شد. او به عنوان ناظر در یک پرواز با نیروی دریایی هند، در ۲۴ مارس ۲۰۱۵ در اثر سقوط یک فروند هواپیمای دورنیر در سواحل گوا شهید شد. ستوان شیخاوت همسر یک افسر نیروی دریایی دیگر، ویوک چوکر، بود. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. او در ۱ مه ۱۹۸۸ در بمبئی در یک خانواده راجپوت متولد شد. پدر و مادرش ویجندرا سینگ شیخاوت و مادهو چوهان بودند و او اهل روستای سفارگووار در تحصیل کهتری در ناحیه جونجونو، راجستان بود. او تحصیلات
کهتری در ناحیه جونجونو، راجستان بود. او تحصیلات مدرسه‌ای خود را در مدرسه کندریا ویدیالایا-II در ویساکاپاتنام به پایان رساند و سپس مدرک کارشناسی علوم در رشته فیزیک را از دانشگاه آندرا دریافت کرد. او پیش از پیوستن به آکادمی نیروی دریایی هند (INA) در ازیمالا، کرالا در سال ۲۰۱۰، در یک بانک خصوصی کار می‌کرد. ستوان شیخاوت با یک افسر همکار نیروی دریایی، ستوان ویوک سینگ چوکر، ازدواج کرده بود. وی اهل کورتالا در نزدیکی گورگان بود، جایی که مادر همسرش، سونیتا چوکر، سرپنچ بود و خانواده‌شان مقداری زمین کشاورزی داشتند.
بود و خانواده‌شان مقداری زمین کشاورزی داشتند. دوران خدمت در نیروی دریایی. او در ۵ ژوئیه ۲۰۱۰ به خدمت پیوست و به یکی از اسکادران‌های هوایی نیروی دریایی هند ملحق شد که یک اسکادران ممتاز جنگ اطلاعاتی با لقب "کبراها" است. در طول پنج سال خدمت خود، او در ایستگاه‌های مختلف نیروی دریایی مستقر شد و در سال ۲۰۱۵ به گوا منتقل شد. او که متخصص در جنگ اطلاعاتی بود، در حین پرواز تمرینی سرنوشت‌ساز، نمودارهای محیطی و سایر پارامترهای مورد نیاز برای تحلیل اطلاعاتی را ثبت می‌کرد. او فرزند یک افسر نیروی دریایی بود و خود نیز به
او فرزند یک افسر نیروی دریایی بود و خود نیز به نیروی دریایی پیوست. او از طرفداران پر و پا قرص نویسنده نیکلاس اسپارکس بود و تمام کتاب‌های او را خوانده یا فیلم‌های اقتباسی از آن‌ها را تماشا کرده بود. ستوان شیخاوت، به عنوان یک ناظر، در اولین گروه رژه تمام‌زنانه نیروی دریایی در رژه روز جمهوری در ژانویه ۲۰۱۵ شرکت داشت. پدر او که به عنوان سرکارچی ارشد از نیروی دریایی بازنشسته شده بود، یک سازمان خیریه به نام بنیاد ستوان کیران شیخاوت را به افتخار او تأسیس کرد. همسر او، ستوان فرمانده ویوک سینگ چوکر، نیز یک افسر
او، ستوان فرمانده ویوک سینگ چوکر، نیز یک افسر نیروی دریایی است که در حال حاضر به عنوان مربی در آکادمی نیروی دریایی در ازیمالا، کرالا خدمت می‌کند. مرگ. هواپیمای دورنیر نیروی دریایی هند که در یک پرواز شبانه در ۲۴ مارس ۲۰۱۵ سقوط کرد، توسط یک تیم مجرب و کارآزموده شامل ستوان کیران شیخاوت، کمک‌خلبان ستوان آبیناو ناگوری و فرمانده نیکیل جوشی هدایت می‌شد. ستوان کیران در این عملیات به عنوان ناظر در یک نقش رزمی فعالیت می‌کرد و در عملیات‌های تاکتیکی بر فراز اقیانوس برای رهگیری و مقابله با کشتی‌های متخاصم که مرزهای
برای رهگیری و مقابله با کشتی‌های متخاصم که مرزهای دریایی کشور را نقض می‌کردند، حضور داشت. پیکر او و کمک‌خلبان، ستوان آبیناو ناگوری، دو روز پس از سقوط پیدا شد، در حالی که فرمانده نیکیل جوشی توسط یک ماهیگیر نجات یافت. لاشه هواپیمای دورنیر در عمق حدود ۶۰ متری در جنوب‌غربی سواحل گوا کشف شد. جسد ستوان شیخاوت درون بدنه هواپیما یافت شد. رویدادها. ستوان شیخاوت، به عنوان ناظر، در اولین گروه رژه تمام‌زنانه نیروی دریایی در رژه روز جمهوری شرکت داشت. هواپیمای گشت دریایی که در جنوب‌غربی سواحل گوا در ساعت ۲۲:۰۸ سه‌شنبه
که در جنوب‌غربی سواحل گوا در ساعت ۲۲:۰۸ سه‌شنبه شب سقوط کرد، توسط فرمانده نیکیل کلدیپ جوشی، که دارای ۴۰۰۰ ساعت پرواز بود، هدایت می‌شد. او حدود یک ساعت پس از سقوط توسط یک کشتی ماهیگیری نجات یافت. بازیابی. کشتی هیدروگرافی آی‌ان‌اس مارکر نیروی دریایی، با استفاده از سونار جانبی خود، یک شیء فلزی بزرگ را در عمق ۵۰ تا ۶۰ متری شناسایی کرد که بعدها تأیید شد بقایای همان هواپیمای سقوط‌کرده است.
رئیس ستاد کل نیروهای مسلح عراق () ارشدترین جایگاه در نیروهای مسلح عراق است، که توسط نخست وزیر عراق در جایگاه فرمانده کل قوا، منصوب می‌شود. این سمت نخستین بار در سال ۱۹۲۱ تعریف شد و نخستین رئیس ستاد کل، نوری سعید بود. از ۸ ژوئن ۲۰۲۰ ارتشبد عبدالامیر یارالله ریاست ستاد کل نیروهای مسلح عراق را برعهده دارد.
مارسلیت سیسیل جردن هریس (۱۶ ژانویه ۱۹۴۳ – ۷ سپتامبر ۲۰۱۸) یک آمریکایی بود که به عنوان نخستین زن آفریقایی-آمریکایی به درجه افسر ارشد در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا دست یافت. تحصیلات و اوایل دوران حرفه‌ای. مارسلیت سیسیل جردن هریس در ۱۶ ژانویه ۱۹۴۳ در هیوستون، تگزاس، ایالات متحده، از پدر و مادری به نام‌های سیسیل او’نیل جردن و مارسلیت الیزابت (ترل) جردن به دنیا آمد. او از کالج اسپلمان فارغ‌التحصیل شد و مدرک کارشناسی هنر خود را در رشته سخنرانی و نمایش دریافت کرد. وی در سال ۱۹۶۵ دوره مدرسه آموزش افسران را در
کرد. وی در سال ۱۹۶۵ دوره مدرسه آموزش افسران را در پایگاه نیروی هوایی لکلند، تگزاس، به پایان رساند و در سمت‌های مختلفی در نیروی هوایی خدمت کرد. هریس در دوران خدمت خود به دستاوردهای بسیاری رسید، از جمله اولین زن افسر تعمیر و نگهداری هواپیما، یکی از نخستین دو زن به عنوان افسر فرمانده هوا در آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده، و نخستین زن مدیر تعمیر و نگهداری نیروی هوایی. او در دوران دولت کارتر به عنوان دستیار اجتماعی کاخ سفید خدمت کرد. مدال‌ها و افتخارات او شامل ستاره برنزی، نشان یگان ریاست‌جمهوری و مدال خدمات
ستاره برنزی، نشان یگان ریاست‌جمهوری و مدال خدمات ویتنام است. هریس در سال ۱۹۹۷ با درجه سرتیپ بازنشسته شد و به بالاترین مقام در بین زنان نیروی هوایی و همچنین بالاترین مقام یک زن آفریقایی-آمریکایی در وزارت دفاع ایالات متحده دست یافت. پس از بازنشستگی از نیروی هوایی، او به عنوان مدیر سایت فلوریدا و مدیر فرایند لجستیک در یونایتد اسپیس الاینس، شرکت مدیریت برنامه شاتل فضایی، فعالیت کرد. علاوه بر مدرک کارشناسی از اسپلمان، او دارای مدرک کارشناسی علوم در مدیریت بازرگانی از دانشگاه مریلند، کالج پارک بود. در سال ۱۹۹۹،
از دانشگاه مریلند، کالج پارک بود. در سال ۱۹۹۹، کالج اسپلمان به او دکترای افتخاری اعطا کرد. وی همچنین عضو انجمن دلتا سیگما تتا بود. هریس خزانه‌دار شاخه آتلانتای انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان بود و در هیئت‌مدیره مدرسه "پیچ‌تری پیس" فعالیت داشت. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۰، رئیس‌جمهور باراک اوباما او را به عنوان یکی از اعضای هیئت بازدید آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده منصوب کرد. این هیئت مسئول بررسی روحیه، انضباط، برنامه درسی، آموزش، تجهیزات فیزیکی، امور مالی، روش‌های آموزشی و سایر موارد مرتبط با آکادمی است که توسط
آموزشی و سایر موارد مرتبط با آکادمی است که توسط هیئت مشخص می‌شود. زندگی شخصی. هریس با سرهنگ دوم موریس هریس ازدواج کرد. آن‌ها دو فرزند به نام‌های استیون و تنشیا داشتند. او در ۷ فوریه ۲۰۱۹ با مراسم کامل نظامی، در کنار همسرش در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد. نشان‌ها و افتخارات. افتخارات دیگر. ۱۹۹۰ - زن سال، سازمان ملی هوانوردان توسکیگی، همچنین در فهرست «چه کسی کیست در میان آمریکایی‌های سیاه‌پوست»، «چه کسی کیست در آمریکا» و «چه کسی کیست در میان زنان بازرگان آمریکایی» ۱۹۹۰ - زن برجسته جوان آمریکا ۱۹۹۱ -
آمریکایی» ۱۹۹۰ - زن برجسته جوان آمریکا ۱۹۹۱ - معتبرترین فرد، مجله "Dollars and Sense (پول و منطق)" ۱۹۹۲ - زن کارآفرین، "Journal Recording Publishing Co ("شرکت انتشارات ژورنال رکوردینگ) اوکلاهاما سیتی ۱۹۹۵ - جایزه «زنان برجسته»، انجمن نیروی هوایی، شعبه توماس دبلیو آنتونی ۱۹۹۵ - «زن نظامی آفریقایی-آمریکایی» به دلیل خدمات به وزارت دفاع، کنگره ملی سیاسی زنان سیاه‌پوست ۱۹۹۵ - «زن سیاه‌پوست شجاع»، فدراسیون ملی صاحبان مشاغل زنان سیاه‌پوست ۱۹۹۶ - مدال افتخار الیس آیلند ۲۰۱۰ - جایزه «پیشگام»، بنیاد "بلک گرلز راک
آیلند ۲۰۱۰ - جایزه «پیشگام»، بنیاد "بلک گرلز راک (دختران سیاه سرسخت)"
عبدالامیر یارالله (؛ زادهٔ ) ارتشبد نیروی زمینی عراق است، که هم‌اکنون به‌عنوان رئیس ستاد کل نیروهای مسلح عراق فعالیت می‌کند. وی فعالیت نظامی را در سال ۱۹۸۴ و در خلال جنگ ایران و عراق آغاز کرد. او پیش‌تر فرمانده نیروی زمینی عراق بود.
مری اِی. مارش (۱۱ فوریه ۱۹۳۰ – ۱۰ ژانویه ۲۰۲۲) سرتیپ بازنشسته نیروی هوایی ایالات متحده بود که به‌عنوان مدیر نیروی انسانی و پرسنل (J-1) در ستاد مشترک نیروهای مسلح خدمت کرد. اوایل زندگی. او در سال ۱۹۳۰ در واشینگتن، نیوجرسی زاده شد. در سال ۱۹۵۱ مدرک کارشناسی موسیقی را از دانشگاه ایالتی موری، کنتاکی دریافت کرد و تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه وسترن کنتاکی ادامه داد. حرفه نظامی. او در اوت ۱۹۵۹ از طریق برنامه انتصاب مستقیم دوره مقدماتی افسران در پایگاه نیروی هوایی لک‌لند، تگزاس به درجه ستوان یکم منصوب شد. پس از
لک‌لند، تگزاس به درجه ستوان یکم منصوب شد. پس از فارغ‌التحصیلی، در همان‌جا به‌عنوان افسر خدمات پرسنل کمکی باقی ماند. در اوت ۱۹۶۰، او به‌عنوان فرمانده اسکادران نیروی هوایی زنان در پایگاه نیروی هوایی شپرد، تگزاس منصوب شد. از ژوئن ۱۹۶۲ تا ژوئن ۱۹۶۵، او به‌عنوان افسر پرسنل نظامی کمکی و رئیس شاخه کنترل کیفیت در بال پشتیبانی رزمی ۷۰۳۰ام در پایگاه نیروی هوایی رامشتاین، آلمان غربی خدمت کرد. پس از بازگشت به ایالات متحده، او در پایگاه نیروی هوایی هومستد، فلوریدا، ابتدا به‌عنوان رئیس شاخه کنترل داده‌ها و سپس رئیس شاخه
به‌عنوان رئیس شاخه کنترل داده‌ها و سپس رئیس شاخه کنترل شغلی در گروه پشتیبانی رزمی ۱۹ام منصوب شد. در ژانویه ۱۹۶۷ به پایگاه نیروی هوایی دیس، تگزاس منتقل شد و به‌عنوان رئیس کنترل کیفیت در گروه پشتیبانی رزمی ۹۶ام و سپس رئیس دفتر پرسنل پایگاه یکپارچه خدمت کرد. در آوریل ۱۹۶۸، او اولین زن نیروی هوایی بود که به‌عنوان مشاور نیروی هوایی جمهوری ویتنام در سایگون، ویتنام جنوبی منصوب شد. پس از بازگشت از ویتنام در مه ۱۹۶۹، او در آژانس اطلاعات دفاعی، واشینگتن، دی.سی.، به‌عنوان افسر پرسنل خدمت کرد. سپس در مه ۱۹۷۰، به ستاد
افسر پرسنل خدمت کرد. سپس در مه ۱۹۷۰، به ستاد فرماندهی سامانه‌های نیروی هوایی در پایگاه نیروی هوایی اندروز، مریلند منتقل شد و به‌عنوان رئیس دفتر پرسنل پایگاه یکپارچه و رئیس بخش سوابق فعالیت داشت. در مه ۱۹۷۱، او مجدداً به پایگاه نیروی هوایی هومستد بازگشت و طی ۴٫۵ سال در سمت‌های رئیس دفتر پرسنل پایگاه یکپارچه، مدیر پرسنل و معاون فرمانده پایگاه خدمت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی از کالج جنگ ملی در ژوئن ۱۹۷۶، او به‌عنوان معاون فرمانده گروه پشتیبانی رزمی ۵۰ام در پایگاه نیروی هوایی هان، آلمان غربی منصوب شد و در ژوئیه
نیروی هوایی هان، آلمان غربی منصوب شد و در ژوئیه ۱۹۷۷، هنگامی که فرماندهی این گروه را بر عهده گرفت، به اولین زن فرمانده یک گروه پشتیبانی رزمی در یک پایگاه عملیاتی جنگنده تاکتیکی تبدیل شد. او در ژوئن ۱۹۷۸ به ستاد فرماندهی اروپایی ایالات متحده در اشتوتگارت، آلمان غربی منتقل شد و به‌عنوان رئیس بخش برنامه‌های اطلاعاتی منصوب گردید. در سپتامبر ۱۹۸۰، او به هیئت نمایندگی نظامی ایالات متحده در کمیته نظامی بروکسل، بلژیک پیوست و ابتدا به‌عنوان دستیار ویژه نماینده نظامی ایالات متحده و سپس در نوامبر ۱۹۸۱ به‌عنوان رئیس
ایالات متحده و سپس در نوامبر ۱۹۸۱ به‌عنوان رئیس ستاد هیئت نمایندگی ایالات متحده منصوب شد. در سال ۱۹۸۱، او از برنامه اجرایی تاک در کالج دارتموث، هانوفر، نیوهمپشایر، تحت برنامه مدیریت پیشرفته فارغ‌التحصیل شد. در اوت ۱۹۸۲، به‌عنوان مدیر نیروی انسانی و پرسنل، در سازمان ستاد مشترک ارتش، واشینگتن، دی.سی. منصوب شد. در ۱ مه ۱۹۸۳، او به درجه سرتیپی ارتقا یافت. او در ۱ مه ۱۹۸۶ از نیروی هوایی بازنشسته شد. زندگی شخصی و درگذشت. مارش با سرهنگ دوم هالبرت جی. مارش (بازنشسته نیروی هوایی ایالات متحده)، که یکی از خلبان
نیروی هوایی ایالات متحده)، که یکی از خلبان تک‌خالهای جنگ جهانی دوم بود و در سال ۲۰۱۵ درگذشت، ازدواج کرده بود. ژنرال مارش عضو سازمان‌های کهنه‌سربازان کهنه‌سربازان معلول آمریکا، لژیون آمریکایی و همچنین عضو مادام‌العمر کهنه ساربازان جنگ خارجی (VFW) بود. پس از بازنشستگی، او سال‌ها در شرتز، تگزاس سکونت داشت. او پیش از درگذشت، پسرش، داگلاس یوجین گرت را از دست داده بود. از او نوه‌هایش، بانی جین هاینز، رابرت برادلی گرت و آلیسون فیت گرت، به همراه ۵ نتیجه به یادگار مانده‌اند. مارش در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۲ درگذشت. نشان‌ها و
مارش در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۲ درگذشت. نشان‌ها و افتخارات. نشان‌ها و جوایز او شامل ستاره برنزی، مدال خدمات شایسته دفاعی، مدال خدمات شایسته با خوشه برگ بلوط، مدال تقدیر نیروی هوایی با سه خوشه برگ بلوط، مدال افتخار نیروهای مسلح جمهوری ویتنام (رده اول)، مدال خدمات هوایی جمهوری ویتنام و صلیب شجاعت (ویتنام جنوبی) جمهوری ویتنام با نخل هستند.
جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۶ چهل و یکمین دوره مسابقات بین‌المللی فوتبال باشگاهی سالانه جام قهرمانان کونکاکاف بود که در منطقه کونکاکاف (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و دریای کارائیب) برگزار شد. این مسابقات همچنین یک رویداد مقدماتی برای جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۶ بود. این مسابقات با دو فینال بین تیم‌های مکزیکی آمریکا و تولوکا به پایان رسید. بازی رفت در ورزشگاه نمسیو دیس در تولوکا، مکزیک در ۱۲ آوریل ۲۰۰۶ برگزار شد و با تساوی ۰–۰ به پایان رسید. بازی برگشت در ورزشگاه آزتکا در مکزیکوسیتی در ۱۹ آوریل ۲۰۰۶ برگزار شد و
آزتکا در مکزیکوسیتی در ۱۹ آوریل ۲۰۰۶ برگزار شد و با گلزنی آمریکا در وقت اضافه برای پیروزی ۲–۱ به پایان رسید، بنابراین تیم مکزیکی به پنجمین جام کونکاکاف خود دست یافت. با این پیروزی، آمریکا به جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۶ که در ژاپن برگزار شد، راه یافت.
مری الیور (؛ – ) شاعر اهل ایالات متحده آمریکا بود که برنده جایزه ملی کتاب و جایزه پولیتزر شد. او برای سرودن اشعارش از طبیعت انگیزه و الهام می‌گرفت و عادت مادام‌العمر قدم زدن در دل طبیعت را حفظ کرد. مضمون شعرهای او حیرت از محیط طبیعی، تصویرسازی زنده، و دارای زبانی ساده و بی‌پیرایه بود. در سال ۲۰۰۷، او به عنوان پرفروش‌ترین شاعر در ایالات متحده آمریکا معرفی شد. اوایل زندگی. مری الیور در ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۵ در میپل هایتس، اوهایو، یکی از حومه‌های نیمه‌روستایی کلیولند متولد شد. والدینش ادوارد ویلیام و هلن ام. الیور
متولد شد. والدینش ادوارد ویلیام و هلن ام. الیور بودند. پدرش معلم مطالعات اجتماعی و مربی ورزشی در مدارس دولتی کلیولند بود. الیور در دوران کودکی زمان زیادی را در طبیعت می‌گذراند، به پیاده‌روی می‌رفت یا کتاب می‌خواند. در مصاحبه‌ای با کریستیان ساینس مانیتور در سال ۱۹۹۲، او دربارهٔ کودکی‌اش در اوهایو چنین گفت:«زندگی بی‌پیرایهٔ شبانی بود، دلنشین بود، خانواده‌ای گسترده داشتم. نمی‌دانم چرا چنین ارتباط عمیقی با دنیای طبیعت بیرون احساس می‌کردم، جز اینکه در دسترسم بود. این اولین دلیل است. درست روبه‌رویم قرار داشت. و
این اولین دلیل است. درست روبه‌رویم قرار داشت. و به هر دلیلی، اولین ارتباط‌های مهم و نخستین تجربیاتم را بیشتر با طبیعت داشتم تا با جامعه.» در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۱ با ماریا شرایور الیور خانواده‌اش را ناسالم توصیف کرد و گفت کودکی بسیار سختی داشته، اما نوشتن به او کمک کرده بود دنیای خودش را بسازد. او در این مصاحبه فاش کرد که در کودکی مورد آزار جنسی قرار گرفته و کابوس‌های مکرر داشته است. الیور از ۱۴ سالگی سرودن شعر را آغاز کرد. او دبیرستان محلی را در میپل هایتز به پایان رساند. در تابستان ۱۹۵۱، زمانی که ۱۵ ساله
به پایان رساند. در تابستان ۱۹۵۱، زمانی که ۱۵ ساله بود، در اردوی ملی موسیقی در انترلوکن، میشیگان (که اکنون به عنوان کمپ هنر اینتِرلوکن شناخته می‌شود) شرکت کرد و در بخش سازهای کوبه‌ای ارکستر دبیرستان ملی فعالیت داشت. در ۱۷ سالگی، او به خانهٔ ادنا سنت وینسنت میلی، شاعر برندهٔ جایزه پولیتزر در آسترلیتز، نیویورک سفر کرد. در آنجا با نورما میلی، خواهر این شاعر فقید، دوستی نزدیکی برقرار کرد. الیور و نورما شش تا هفت سال بعدی را صرف مرتب‌سازی و سازماندهی دست‌نوشته‌های ادنا سنت وینسنت میلی در املاک او کردند. الیور در
ادنا سنت وینسنت میلی در املاک او کردند. الیور در اواسط دههٔ ۱۹۵۰ در دانشگاه ایالتی اوهایو و کالج واسر تحصیل کرد، اما از هیچ‌یک از این دو دانشگاه مدرکی دریافت نکرد. دوران حرفه‌ای. الیور در املاک استیپلتاپ (Steepletop)، محل زندگی ادنا سنت وینسنت میلی، به عنوان منشی خواهر این شاعر کار می‌کرد. نخستین مجموعهٔ اشعار او با عنوان "بی سفر، و شعرهای دیگر" در سال ۱۹۶۳، زمانی که ۲۸ ساله بود، منتشر شد. در اوایل دههٔ ۱۹۸۰، الیور در دانشگاه کیس وسترن رزرو تدریس کرد. پنجمین مجموعهٔ شعر او، "آمریکایی اولیه"، در ۱۹۸۴ برندهٔ
مجموعهٔ شعر او، "آمریکایی اولیه"، در ۱۹۸۴ برندهٔ جایزه پولیتزر در شعر شد. او در سال ۱۹۸۶ شاعر مقیم دانشگاه بوکنل و در ۱۹۹۱ نویسندهٔ مقیم در کالج سوییت برایر بود. سپس به بنینگتون، ورمانت نقل مکان کرد و تا ۲۰۰۱ در کالج بنینگتون کرسی کاترین آزبورن فاستر برای تدریس برجسته را در اختیار داشت. الیور جوایز کریستوفر و جایزه قلم نیوانگلند را برای مجموعهٔ "خانه نور" (۱۹۹۰) دریافت کرد. مجموعهٔ "اشعار جدید و برگزیده" (۱۹۹۲) نیز برندهٔ جایزه ملی کتاب شد. آثار او الهام خود را از طبیعت می‌گیرند و حسی از شگفتی و تحسین آن