payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در ناپل مستقر شد و از ۱۲ ژانویه ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۳ دبیر مدرسه جنگ ارتش سلطنتی ایتالیا بود. در مراحل اولیه جنگ جهانی اول، او در هنگ ۱۶۲ «ایوریا» جنگید و در ۳۰ ژوئن ۱۹۱۵ به درجه سروانی ارتقا یافت و در ۲۰ مه ۱۹۱۶ در فلات آسیاگو زخمی شد و به خاطر عملیاتی در این منطقه مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد. او بعداً به جبهه کارنیک منتقل شد، جایی که در ۲۵ اکتبر ۱۹۱۷ در نبرد کاپورتو به شدت زخمی و از هر دو پا دچار سرمازدگی شد و توسط اتریش-مجارستانی‌ها اسیر شد. بعداً به خاطر این عملیات مدال برنز دیگری به او اعطا شد. از سال
این عملیات مدال برنز دیگری به او اعطا شد. از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۵ دوباره دبیر مدرسه جنگ بود و اکنون با درجه سرگردی مشغول به کار بود و بعداً تا سال ۱۹۲۸ در همان مدرسه تحصیل کرد. از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۱ به عنوان سرهنگ دوم در بولزانو خدمت کرد و فرماندهی گردان اول هنگ ۲۳۲ پیاده‌نظام را بر عهده داشت. از اکتبر ۱۹۳۱ تا مه ۱۹۳۳ او در ستاد کل در رم به عنوان رئیس دفتر بسیج خدمت کرد و از مه ۱۹۳۳ تا سپتامبر ۱۹۳۷ فرمانده هنگ ۹۱ پیاده‌نظام «باسیلیکاتا» بود و به درجه سرهنگی ارتقا یافت. از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۰ رئیس دفتر سازماندهی و
یافت. از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۰ رئیس دفتر سازماندهی و بسیج ستاد کل ارتش بود. From 1937 to 1940 he was Head of the Organization and Mobilization Office of the Army General Staff. از ژوئیه ۱۹۴۰ تا آوریل ۱۹۴۳، پس از ارتقا به سرتیپ، رئیس اداره دوم ستاد کل ارتش بود. در سال ۱۹۴۲ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در ۲۵ مه ۱۹۴۳ فرماندهی لشکر هفتم پیاده‌نظام «لوپی دی توسکانا» مستقر در جنوب فرانسه را بر عهده گرفت. در ۳ سپتامبر ۱۹۴۳، لشکر «لوپی دی توسکانا» انتقال خود به ایتالیا (غرب رم) را آغاز کرد که قرار بود بین ۱۵ تا ۲۰
(غرب رم) را آغاز کرد که قرار بود بین ۱۵ تا ۲۰ سپتامبر تکمیل شود. صبح ۸ سپتامبر، روزی که آتش‌بس کاسیبیله اعلام شد، ژنرال کاپا به رم رسید و برای دریافت دستورات از اداره عملیات ستاد کل ارتش به مونتروتوندو رفت. در آنجا، رئیس اداره به او توصیه کرد که در رم منتظر بماند تا لشکر جمع شود. با این وجود، صبح ۹ سپتامبر، کاپا به میان نیروهای «لوپی» که قبلاً به منطقه رسیده بودند، رفت و در غیاب کامل دستورات از مافوق‌هایش، ابتکار عمل را برای سازماندهی دفاع در بخش‌های سانتا سورا-سروتِری-پالو لازیاله علیه نیروهای آلمانی که
سورا-سروتِری-پالو لازیاله علیه نیروهای آلمانی که برای تصرف پایتخت در حال حرکت بودند، به دست گرفت. از ۹ تا ۱۱ سپتامبر، او رهبری مقاومت علیه آلمانی‌ها را بر عهده داشت، که قادر به عبور از منطقه او نبودند. او حمله چتربازان آلمانی به ستاد لشکر خود، واقع در قلعه پالو، را دفع کرد و یک ستون موتوری آلمانی را پراکنده‌ساخت. با این حال، در ۱۱ سپتامبر، به او دستور داده شد که مقاومت را متوقف کند زیرا توافقی برای تصرف مسالمت‌آمیز رم حاصل شده بود. پس از پیروی از دستورات، و اطمینان از اینکه سربازانش سلاح‌های خود را زمین
و اطمینان از اینکه سربازانش سلاح‌های خود را زمین می‌گذارند اما توسط آلمانی‌ها زندانی نمی‌شوند، به زادگاهش پیمونت بازگشت، جایی که از پیوستن به جمهوری اجتماعی ایتالیا خودداری کرد و ارتباطات نزدیکی با کمیته آزادی ملی برقرار کرد. پس از جنگ، در سال ۱۹۴۷، فرماندهی منطقه‌ای اودین و سپس پادوا را بر عهده داشت و بر سازماندهی مجدد نیروهای ارتش در ونتو و در امتداد مرز جدید با یوگسلاوی نظارت داشت. به خاطر کارش، از سوی گوریزیا به او شهروندی افتخاری اعطا شد. در سال ۱۹۴۸ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و تا سال ۱۹۵۰ دبیرکل ارتش
درجه سپهبدی ارتقا یافت و تا سال ۱۹۵۰ دبیرکل ارتش شد و از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۲ سمت رئیس ستاد ارتش ایتالیا را بر عهده داشت. بلافاصله پس از بازنشستگی، به عنوان فرماندار میلان منصوب شد، سمتی که از ۲۰ نوامبر ۱۹۵۲ تا ۲۵ اکتبر ۱۹۵۴ در آن مشغول به کار بود. او در ۲۸ ژانویه ۱۹۵۷ در کونئو درگذشت.
در نمایشگاه شرق (آلبوم) (ایتالیایی: "Alla fiera dell'est") آلبومی از خواننده و ترانه‌سرای ایتالیایی، آنجلو براندوآردی، است. این آلبوم در سال ۱۹۷۶ توسط شرکت پولیدور منتشر شد و در همان سال جایزه منتقد موسیقی ایتالیا را از آن خود کرد. در سال ۱۹۷۸، نسخه فرانسوی آن با عنوان "A la foire de l'est" و نسخه انگلیسی آن با عنوان "Highdown Fair" با اشعار پیتر سینفیلد منتشر شد. اشعار نسخه ایتالیایی توسط همسر براندواردی، لوئیزا زاپا، سروده شده است. این آهنگ به عنوان آهنگ اصلی در فیلم بلژیکی «توری و لوکیتا» استفاده شد که
اصلی در فیلم بلژیکی «توری و لوکیتا» استفاده شد که شخصیت‌های اصلی هر وقت احساس ناراحتی می‌کردند، آن را بارها و بارها می‌خواندند. پرسنل. آنجلو برانداردی: آواز، گیتار الکتریک و آکوستیک، ویولن، عود مائوریتزیو فابریزیو: گیتار الکتریک و آکوستیک، عود برونو دی فیلیپی: بوزوکی، کویکا، سیتار، سازدهنی باس تیزیانا بوتیچینی: هارپ جیانی نوچنزی: پیانو و کلارینت جیجی کاپلوتو: باس برقی اندی سوردی: درامز ماریو لامبرتی: پرکاشن
تیپ برسالیری () یا تیپ برسالیری گاریبالدی تیپ پیاده‌نظام مکانیزه نیروی زمینی ایتالیا است که ستاد فرماندهی و پادگان آن در جنوب این کشور مستقر می‌باشد. واحدهای اصلی آن برسالیری، یک سپاه پیاده‌نظام نخبه ارتش ایتالیا، هستند. این تیپ به نام جوزپه گاریبالدی، قهرمان جنگ‌های اتحاد ایتالیا، نامگذاری شده است. این تیپ بخشی از لشکر آکوئی است. تاریخچه. این تیپ در جریان اصلاحات ارتش در سال ۱۹۷۵ فعال شد. در سال ۱۹۷۵ سطح هنگ لغو شد و گردان‌ها تحت فرماندهی مستقیم تیپ‌های چند رشته‌ای تازه تشکیل شده قرار گرفتند. در اول نوامبر
رشته‌ای تازه تشکیل شده قرار گرفتند. در اول نوامبر ۱۹۷۵، تیپ هشتم مکانیزه «گاریبالدی» یک ماه پس از فعال شدن تیپ ۳۲ زرهی «ماملی» و تیپ ۱۳۲ زرهی «مانین» با اصلاح سه هنگ لشکر ۱۳۲ زرهی «آریته» فعال شد. مقر این تیپ در شهر پوردنونه بود و بیشتر واحدهای آن از هنگ منحل شده هشتم برسالیری آمده بودند. این تیپ علاوه بر سنت‌های هنگ هشتم برساگلیری، سنت‌ها و نام هنگ ۱۸۲ پیاده‌نظام زرهی «گاریبالدی» را نیز دریافت کرد. نام «گاریبالدی» به افتخار ژنرال ایتالیایی و قهرمان اتحاد ایتالیا، جوزپه گاریبالدی، و یادبود واحدهای مختلف
ایتالیا، جوزپه گاریبالدی، و یادبود واحدهای مختلف پارتیزانی ایتالیایی در جنگ جهانی دوم انتخاب شد. تیپ‌های خواهر این تیپ، «مانین» و «ماملی»، به افتخار دانیله مانین و گوفردو ماملی، که هر دو نیز از قهرمانان اتحاد ایتالیا بودند، نامگذاری شدند. لشکر «آریته» بخشی از سپاه پنجم ارتش مستقر در شمال شرقی ایتالیا بود. سپاه پنجم ایتالیا وظیفه دفاع از مرز یوگسلاوی و ایتالیا را در برابر حملات احتمالی پیمان ورشو یا یوگسلاوی یا هر دو بر عهده داشت. آریتته نیروی ذخیره زرهی این سپاه بود.
«دِفلِکتور شعله» (Flame deflector) یا «منحرف‌کننده شعله» (flame diverter) و یا «کانال شعله» (flame trench)، سازه‌ای است که برای هدایت یا پراکندن شعله، گرما و گازهای خروجی تولید شده توسط موتورهای موشک یا سایر سیستم‌های پیشرانش طراحی شده است. نیروی عظیم رانش موشک و صدای مهیبی که هنگام پرتاب ایجاد می‌شود، می‌توانند سکوی پرتاب و و حتی خود موشک آسیب برسانند. هدف اصلی این ساختار، جلوگیری از خسارت به تجهیزات، زیرساخت‌ها یا محیط اطراف است. از این سیستم‌ها در و یافت که حجم زیادی گاز خروجی تولید می‌شود، استفاده
یافت که حجم زیادی گاز خروجی تولید می‌شود، استفاده می‌گردد. طراحی و عملکرد. سازوکار این ساختار معمولاً شامل یک بدنه‌ی مقاوم در برابر گرما است که جریان گازها و شعله‌ها را به‌گونه‌ای هدایت می‌کند که از موشک یا تجهیزات فاصله بگیرد. این کار هم از اثرات ویرانگر گازهای داغ جلوگیری می‌کند و هم اثرات صوتی ناشی از احتراق را کاهش می‌دهد. بخش “کانال شعله” گاهی همراه با منحرف‌کننده‌ی شعله برای شکل‌دادن به یک سیستم ترکیبی “کانال–منحرف‌کننده” استفاده می‌شود. شعله‌ها از راه منافذی در اطراف سکوی پرتاب وارد این کانال
از راه منافذی در اطراف سکوی پرتاب وارد این کانال می‌شوند و به سمت ساختاری که زیر سکوی پرتاب قرار دارد هدایت می‌شوند. برای کاهش بیشتر تأثیرات صوتی، معمولاً از با آب نیز بهره گرفته می‌شود. نمونه‌های شاخص. برنامه آپولو. در جریان برنامه آپولو، نیاز به یک منحرف‌کننده شعله تأثیر مهمی در طراحی مجموعه پرتاب ۳۹ در مرکز فضایی کندی داشت. طراحان ناسا یک منحرف‌کننده فلزی دوطرفه و به‌شکل گوه انتخاب کردند. این ساختار ۱۳ متر ارتفاع، ۱۵ متر عرض و ۳۱۷ تُن وزن داشت. به دلیل بالا بودن سطح آب‌های زیرزمینی، طراحان تصمیم گرفتند
بودن سطح آب‌های زیرزمینی، طراحان تصمیم گرفتند کف کانال شعله را هم‌سطح زمین قرار دهند. این تصمیم روی ارتفاع و عرض سکوی پرتاب هشت‌ضلعی تأثیر گذاشت. برنامه شاتل فضایی. در طول برنامه شاتل فضایی، ناسا تغییرات زیادی در سکوی پرتاب ۳۹B در مرکز فضایی کندی ایجاد کرد. یک کانال شعله به طول ۱۵۰ متر، عرض ۱۸ متر و عمق ۱۳ متر ساخته شد که از بتن و آجر نسوز تشکیل شده بود. منحرف‌کننده اصلی شعله داخل این کانال و دقیقاً زیر تقویت‌کننده‌های موشک نصب شد. این ساختار فولادی به‌شکل V طراحی و با یک لایه بتن مقاوم در برابر حرارت
V طراحی و با یک لایه بتن مقاوم در برابر حرارت پوشیده شده بود. این سیستم گازهای خروجی موتورهای اصلی مدارگرد و بوسترهای سوخت جامد را به دو کانال شعله جداگانه تقسیم می‌کرد. ابعاد این منحرف‌کننده حدود ۱۱٫۶ متر ارتفاع، ۱۷٫۵ متر عرض و ۲۲ متر طول بود. این سیستم بعدها برای برنامه SLS بازسازی شد. پایگاه فضایی بایکونور. در پایگاه فضایی بایکنور در روسیه، سکوی‌های پرتاب اصلی از گودال شعله برای هدایت گازهای خروجی استفاده می‌کنند. وسایل پرتاب توسط راه‌آهن به سکوی پرتاب منتقل شده و در موقعیت عمودی بر فراز گودال شعله نصب
شده و در موقعیت عمودی بر فراز گودال شعله نصب می‌شوند. ساختاری مشابه توسط آژانس فضایی اروپا در مرکز فضایی گویان فرانسه ساخته شده است. سکوی پرتاب استارشیپ اسپیس ایکس (SpaceX Starship). در اولین پرواز آزمایشی مداری فضاپیمای استارشیپ اسپیس ایکس در آوریل ۲۰۲۳، سکوی پرتاب در استاربیس به‌دلیل نبود سیستم منحرف‌کننده شعله آسیب شدیدی دید. موتورهای Raptor (سی و سه عدد) در آن لحظه حفره‌ای به عمق حدود ۲۵ فوت ایجاد کرده و آوار و گردوخاک را در منطقه‌ای گسترده پراکندند. این شرکت سپس سیستم جدیدی مبتنی بر پاشش آب طراحی کرد
شرکت سپس سیستم جدیدی مبتنی بر پاشش آب طراحی کرد که شعله و گاز خروجی را با حجم زیادی آب از تجهیزات فولادی زیر موشک کنترل و محافظت می‌کند. در نوامبر همان سال، این سیستم جدید در دومین آزمایش پرواز مداری استارشیپ موفق عمل کرد و از برخاستن ابر گردوخاک و آوار جلوگیری نمود. مجتمع محدوده وومرا نیروی هوایی سلطنتی استرالیا (RAAF Woomera Range Complex). مجتمع آزمایشی و پرتاب وومرا (Woomera که پیش‌تر با نام‌های Woomera Test Range و Woomera Rocket Range شناخته می‌شد) یک مرکز تحقیقاتی و آزمایشی تسلیحاتی در نواحی
یک مرکز تحقیقاتی و آزمایشی تسلیحاتی در نواحی دورافتاده استرالیای جنوبی است که توسط نیروی هوایی سلطنتی استرالیا (RAAF) اداره می‌شود. این مجتمع شامل چندین تاسیسات پرتاب فعال و غیرفعال است که از جمله‌ی آن‌ها، ناحیه پرتاب ۶A (LA-6A) است که برای توسعه راکت اروپای ELDO به‌کار رفت. LA-6A شامل سکوی تست/پرتابی بود که بر فراز گودال عمیقی قرار داشت و با کاشی‌های سفید مقاوم در برابر حرارت پوشانده شده بود. به‌دلیل همین طراحی، نیازی به استفاده از سیستم پاشش آب برای کاهش اثرات خروج گازها احساس نمی‌شد. این ساختار مشابه
اثرات خروج گازها احساس نمی‌شد. این ساختار مشابه تاسیساتی در اتحاد جماهیر شوروی و در بریتانیا بود. این سایت بین ژوئن ۱۹۶۴ تا ژوئن ۱۹۷۰ فعال بود. اما امروزه بیشتر زیرساخت‌ها مانند آشیانه و برج خدمات قابل حرکت حذف شده‌اند؛ با این حال، سکوی پرتاب و گودال منحرف‌کننده شعله هنوز باقی مانده و قابل مشاهده است.
موندلو () منطقه‌ای ساحلی در شهر پالرمو در منطقه خودمختار سیسیل، واقع در جنوب ایتالیا است. این منطقه در خلیجی شنی قرار دارد که با دو تپه به نام‌های مونته گالو و مونته پلگرینو احاطه شده و در شمالی‌ترین بخش شهر واقع شده است. از نظر تقسیمات اداری، در هفتمین بخش شهرداری پالرمو قرار دارد و به محله‌های اطراف آدااورا و پارتانا متصل است که همراه با آن‌ها، بیست‌ودومین محله بزرگ شهر به نام پارتانا-موندلو را تشکیل می‌دهد. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که سکونت در این منطقه به دوران پارینه‌سنگی زبرین بازمی‌گردد. در طول
به دوران پارینه‌سنگی زبرین بازمی‌گردد. در طول تاریخ باستان، خلیج موندلو به مسیر عبور دریانوردانی از فرهنگ‌های گوناگون، از جمله پونی‌ها، یونانیان باستان و رومی‌ها تبدیل شد. بندر کوچکی که در میدان اصلی منطقه کنونی قرار دارد، حدود قرن پنجم پیش از میلاد و در زمانی ایجاد شد که خلیج بخشی از شبکه تجاری پونی‌ها بود. در دوران جمهوری روم، عملیات گستردهٔ جنگل‌زدایی در کوه پلگرینو موجب تغییر مسیر طبیعی جریان آب در بخش جنوب‌شرقی خلیج شد. این تغییر باعث شکل‌گیری باتلاقی در دامنهٔ کوه در منطقه‌ای به نام والدسی گردید؛
در دامنهٔ کوه در منطقه‌ای به نام والدسی گردید؛ باتلاقی که تا قرن نوزدهم چشم‌انداز غالب این ناحیه به‌شمار می‌رفت. در دوران قرون وسطی، روستایی کوچک در بخش شمالی خلیج شکل گرفت. این اجتماع به واسطهٔ درآمد قابل‌توجه حاصل از ماهیگیری و کشاورزی، رونق اقتصادی یافت. در سده پانزدهم، یک مرکز صید ماهی تن احداث شد که به‌سرعت به موفق‌ترین فعالیت اقتصادی روستا تبدیل گردید. در همان دوره، به دلیل یورش‌های مکرر دزدان دریایی بربر، استقرار تدابیر دفاعی نظامی برای حفاظت از این ناحیه ضروری شد. در اواخر سده هجدهم، بخشی از این
ناحیه ضروری شد. در اواخر سده هجدهم، بخشی از این ناحیه به املاک سلطنتی «لا فاوریتا» که ملک خصوصی شاه فردیناند چهارم بود، الحاق شد. امروزه این مکان، که بزرگ‌ترین پارک شهری پالرمو به‌شمار می‌رود، ناحیه موندلو را از مرکز شهر جدا می‌کند و راه‌های احداث‌شده درون آن، مسیرهای اصلی ارتباطی میان این دو بخش را تشکیل می‌دهند. در آغاز قرن بیستم، موندلو به یک تفرجگاه ساحلی لوکس برای اشراف و طبقه بورژوا تبدیل شد. در سال ۱۹۱۱، شهرداری پالرمو با یک شرکت ایتالیایی-بلژیکی برای ایجاد منطقه‌ای جدید ویژه طبقات مرفه توافق کرد.
ایجاد منطقه‌ای جدید ویژه طبقات مرفه توافق کرد. این محله جدید بر اساس اصول طرح باغ‌شهر طراحی شد و ساخت آن را معماران برجسته مکتب مدرنیستی پالرمو، از جمله ارنستو باسیله و شاگردانش، بر عهده داشتند. ردیفی از ویلاهای سبک لیبرتی در امتداد تفرجگاه ساحلی ساخته شد که این منطقه را به یکی از گوهرهای هنر نو در اروپا تبدیل کرد. بعدها، ساحل موندلو به یک مقصد گردشگری تبدیل شد و امروزه به‌عنوان اصلی‌ترین تفرجگاه ساحلی پالرمو شناخته می‌شود، هرچند این ناحیه همچنان عمدتاً کاربری مسکونی دارد.
برسالیری () یا برسایری گروهی از تیراندازان در سپاه پیاده‌نظام نیروی زمینی ایتالیا هستند. آنها در ابتدا توسط ژنرال الساندرو فررو لا مارمورا در ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶ برای خدمت در ارتش سلطنتی ساردینیا، که بعدها به ارتش سلطنتی ایتالیا تبدیل شد، ایجاد شدند. آنها را می‌توان با کلاه لبه پهن متمایزشان که با پرهای سیاه غربی کاپرکالی تزئین شده و با یونیفرم پوشیده می‌شود، شناخت. این پرها همچنین روی کلاه‌های جنگی آنها اعمال می‌شود. سپاه برسالیری در بدو تأسیس خود در سال ۱۸۳۶، یک یگان پیاده‌نظام سبک با تحرک بالا بود و وضعیت خاص
یگان پیاده‌نظام سبک با تحرک بالا بود و وضعیت خاص آنها با تغییرات در جنگ تغییر می‌کرد. در قرن نوزدهم، برساگلیری‌ها به عنوان سربازان تهاجمی یا ضربتی عمل می‌کردند و با دویدن از مکانی به مکان دیگر حرکت می‌کردند. یک سیستم پیچیده از صدای شیپور به واحدهای آنها اجازه می‌داد تا به سرعت، به صورت جداگانه یا ترکیبی، مستقر و فرماندهی شوند. سنت دویدن امروزه در رژه‌ها و در طول خدمت در پادگان‌ها ادامه دارد. در جنگ جهانی اول، برخی از برسالیری‌ها به عنوان سربازان دوچرخه‌سوار خدمت می‌کردند تا مأموریت جنگ مانوری خود را بهتر
خدمت می‌کردند تا مأموریت جنگ مانوری خود را بهتر انجام دهند. در طول جنگ سرد، برساگلیری‌ها منحصراً به عنوان پیاده‌نظام مکانیزه به کار گرفته می‌شدند. برسالیری‌ها به خاطر اجراهای خارق‌العاده‌شان در رژه‌ها و خالکوبی‌های نظامی‌شان مشهور هستند، همیشه به جای رژه رفتن، می‌دوند و صدها پر سیاه از کلاه‌های سیاه لبه پهنشان آویزان است. این پرها همچنین روی کلاه‌های جنگی برساگلیری‌ها پوشیده می‌شوند. آنها زمانی برای اهداف نظامی به کار می‌رفتند و به عنوان استتار و سایه‌بانی برای چشم تیرانداز عمل می‌کردند. امروزه، آنها نشان
برای چشم تیرانداز عمل می‌کردند. امروزه، آنها نشان افتخاری هستند که نیروهای جدید را جذب می‌کنند و روحیه را در بین دارندگان خود تقویت می‌کنند.
عنوان قهرمانی زنان آمریکای شمالی ان‌اکس‌تی یک عنوان قهرمانی کشتی حرفه‌ای مختص به زنان است که توسط پروموشن آمریکایی دبلیودبلیوئی ایجاد و در برند آموزشی این شرکت، ان‌اکس‌تی از آن دفاع می‌شود. این عنوان، نخستین عنوان قهرمانی رده دوم است که توسط این شرکت برای کشتی‌گیران زن ایجاد شده است. قهرمان کنونی، سول روکا است که برای اولین بار قهرمان این عنوان شده است. او با شکست دادن زاریا، کلانی جوردن، ایزی دیم، لولا وایس و تئا هیل در یک مسابقه نردبانی ۶ نفره در رویداد استند اند دلیور به تاریخ ۱۹ آوریل ۲۰۲۵، قهرمان عنوان
اند دلیور به تاریخ ۱۹ آوریل ۲۰۲۵، قهرمان عنوان بدون صاحب شد. قهرمان پیشین، استفانی واکر، به دلیل اینکه همزمان قهرمان عنوان زنان ان‌اکس‌تی بود، این عنوان را واگذار کرد. تاریخچه. در رویداد استند اند دلیور ۲۰۲۴ که رویداد سالیانه دبلیودبلیوئی برای برند ان‌اکس‌تی در هفته رسلمنیاست، عنوان قهرمانی زنان آمریکای شمالی ان‌اکس‌تی که اولین عنوان قهرمانی رده دومی زنان در تاریخ این شرکت است، رسما توسط مدیر کل این برند، آوا، رونمایی شد. در طول هفته دوم ویژه برنامه Spring Breakin به تاریخ ۳۰ آوریل، آوا اعلام کرد که نخستین
به تاریخ ۳۰ آوریل، آوا اعلام کرد که نخستین قهرمان در یک مسابقه نردبانی شش نفره در رویداد بتل‌گراند به تاریخ ۹ ژوئن ۲۰۲۴ مشخص خواهد شد. برای تعیین شرکت‌کنندگان، ترکیبی از ۱۲ نفر برای رقابت در مسابقات مقدماتی اعلام شد که ۶ برنده هر مرحله مقدماتی به مسابقه اصلی راه پیدا می‌کرد. در شوی ان‌اکس‌تی به تاریخ ۷ مه، آوا اعلام کرد که سول روکا، تئا هیل، جیدا پارکر، برینلی ریس، میچین (از اسمک‌داون)، فلن هنلی، لش لجند، آیوی نایل (از راو)، ایزی دیم، کلانی جوردن، تیتوم پاکسلی و رن سینکلر به مرحله مقدماتی راه یافته‌اند.
و رن سینکلر به مرحله مقدماتی راه یافته‌اند. جوردن، روکا، هنلی، پارکر و میچین به مسابقه نردبانی راه یافتند که جوردن با پیروزی در آن، نخستین قهرمان این عنوان شد. طرح کمربند. کمربند قهرمانی تقریبا مشابه کمربند مردانه است؛ البته با یک بند سفید کوچک‌تر و پس‌زمینه قرمز به جای مشکی. هم‌چنین دارای یک بنر کوچک است که بالای کلمه «آمریکای شمالی»، کلمه «زنان» نوشته شده است. مانند سایر عناوین قهرمانی دبلیودبلیوئی، دو صفحه جانبی قابل شخصی‌سازی است و می‌توان لوگوهای قهرمان را روی آن تنظیم نمود. قهرمانان. تا تاریخ ، این
را روی آن تنظیم نمود. قهرمانان. تا تاریخ ، این عنوان ۴ قهرمان به خود دیده و یک بار نیز این عنوان بدون صاحب بوده است. نخستین قهرمان این عنوان کلانی جوردن بود که با ۱۴۰ روز، طولانی‌ترین مدت قهرمانی را دارد؛ در حالی که استفانی واکر با ۴۵ روز، کوتاه‌ترین قهرمانی را داراست. او هم‌چنین با ۳۱ سال سن، مسن‌ترین دارنده عنوان قهرمانی است؛ در حالی که جوردن با ۲۵ سال سن، جوان‌ترین قهرمان این کمربند بوده است. قهرمان کنونی، سول روکا است که برای اولین بار قهرمان این عنوان شده است. او با شکست دادن زاریا، کلانی جوردن، ایزی
شده است. او با شکست دادن زاریا، کلانی جوردن، ایزی دیم، لولا وایس و تئا هیل در یک مسابقه نردبانی ۶ نفره در رویداد استند اند دلیور به تاریخ ۱۹ آوریل ۲۰۲۵، قهرمان عنوان بدون صاحب شد. قهرمان پیشین، استفانی واکر، به دلیل اینکه همزمان قهرمان عنوان زنان ان‌اکس‌تی بود، این عنوان را واگذار کرد.
لوکرتسیا تورنابوونی (۲۲ ژوئن ۱۴۲۷ - ۲۸ مارس ۱۴۸۲) یک زن اشرافی ایتالیایی و همسر پیرو دی کوزیمو د مدیچی، لرد دفاکتو فلورانس، بود و مشاور سیاسی او به‌شمار می‌رفت. لوکرتسیا در دوران حکومت همسرش و سپس پسرش، لورنتسو د مدیچی، نفوذ سیاسی قابل توجهی داشت، در چندین مؤسسه سرمایه‌گذاری کرد و روابط اجتماعی را به‌گونه‌ای سامان داد که از نیازهای فقرا حمایت شود. او همچنین از هنر پشتیبانی می‌کرد و چندین شعر و نمایشنامه به رشته تحریر درآورد. اوایل زندگی. لوکرتسیا در ۲۲ ژوئن ۱۴۲۷ در فلورانس ایتالیا به دنیا آمد. پدرش،
ژوئن ۱۴۲۷ در فلورانس ایتالیا به دنیا آمد. پدرش، فرانچسکو دی سیمون تورنابوونی، عضوی از خانواده‌ای اشرافی بود که سابقه آن به بیش از ۵۰۰ سال پیش بازمی‌گشت. مشخص نیست که مادرش همسر دوم پدر، ماریانا گوئیچاردینی مشهور به نانا، بوده یا همسر سوم او، فرانچسکا پیتی. برادرش، جیووانی، بعدها به یک بانکدار و دیپلمات برجسته تبدیل شد. لوکرتسیا به عنوان زنی در زمان خود، از تحصیلات عالی برخوردار بود. او در ریاضیات و امور مالی بسیار توانا بود، در ادبیات، فن خطابه و الهیات مهارت داشت و علاوه بر زبان مادری‌اش، ایتالیایی، متون
داشت و علاوه بر زبان مادری‌اش، ایتالیایی، متون بسیاری را به زبان‌های لاتین و یونانی می‌خواند. همچنین، ممکن است لوکرتسیا در سه صحنه از نقاشی‌های دیواری گیرلاندایو در کلیسای تورنابوونی به تصویر کشیده شده باشد: "صحنه ملاقات"، "تولد تعمیددهنده" و "ولادت عیسی". ازدواج. در ۳ ژوئن ۱۴۴۴، لوکرتسیا با پیرو دی کوزیمو د مدیچی، پسر کوزیمو د مدیچی، بانکدار و سیاستمدار ثروتمند فلورانس، ازدواج کرد. پدرش حتی در زمان تبعید کوزیمو در سال ۱۴۳۴، دوست و حامی او بود. این ازدواج و جهیزیه ۱۲۰۰ فلورین لوکرتسیا به تحکیم اتحاد بین دو
جهیزیه ۱۲۰۰ فلورین لوکرتسیا به تحکیم اتحاد بین دو خانواده کمک شایانی کرد. لوکرتسیا و پیرو رابطه‌ای نزدیک داشتند و در زمان جدایی، اغلب با مهربانی و دلسوزی برای یکدیگر نامه می‌نوشتند. او همچنین دوست صمیمی برادر شوهرش، جیووانی، شد. لوکرتسیا و پیرو تلاش کردند تا فرزندانشان در زمینه فرهنگ ادبی و هنرهای زیبا پرورش یابند. آنها معلمان خصوصی‌ای استخدام کردند تا فرزندان را در موضوعاتی مانند سیاست، تجارت، حسابداری و فلسفه آموزش دهند. جنتیله د بکی و کریستوفورو لاندینو از جمله این معلمان بودند. این زوج در نهایت دست‌کم
از جمله این معلمان بودند. این زوج در نهایت دست‌کم شش فرزند داشتند، اگرچه دو پسرشان تا رسیدن به بزرگسالی زنده نماندند. اهمیت سیاسی. لوکرتسیا در امور سیاسی به‌طور قابل توجهی خردمند و زیرک بود. پدر شوهرش، اولین حاکم دفاکتو مدیچی در فلورانس، مهارت‌های او در تصمیم‌گیری را تحسین می‌کرد. پس از اینکه پیرو در سال ۱۴۶۴ حکومت را به دست گرفت، نقرس او را در رختخواب محبوس کرد و بدین ترتیب اتاق خواب این زوج به نوعی دربار اشرافی تبدیل شد. این شرایط باعث شد لوکرتسیا آزادی بیشتری برای رفت‌وآمد داشته باشد و دیگران از او
بیشتری برای رفت‌وآمد داشته باشد و دیگران از او می‌خواستند درخواست‌هایشان را به شوهرش منتقل کند. برای یک زن، سفر به تنهایی و ملاقات با پاپ و دیگر مقامات تأثیرگذار غیرمعمول بود و معاصران از این رفتار انتقاد می‌کردند. بسیاری از افراد از طبقات بالا و پایین اجتماعی از او مشورت می‌خواستند و او نیز به آنها راهنمایی می‌داد. پس از مرگ شوهرش در سال ۱۴۶۹، لوکرتسیا به عنوان مشاور پسرشان، نفوذ سیاسی بیشتری پیدا کرد؛ لورنتسو در هنگام مرگش آزادانه اعتراف کرد که لوکرتسیا یکی از مهم‌ترین مشاوران او بوده است. اقتصاد.
یکی از مهم‌ترین مشاوران او بوده است. اقتصاد. لوکرتسیا به عنوان یک زن اشرافی، آزادی بیشتری در مالکیت و انجام تجارت داشت. او خانه‌ها، مغازه‌ها و مزارعی را در پیزا، فلورانس و اطراف آن خریداری کرد. مغازه‌های او به مشاغل مختلف اجاره داده می‌شد و بدین ترتیب شبکه حمایتی خود را گسترش می‌داد. در سال ۱۴۷۷، او یک حمام عمومی در نزدیکی ولترا اجاره کرد و آن را به یک سرمایه‌گذاری سودآور تبدیل نمود. سرمایه‌گذاری‌های لوکرتسیا در جوامع اطراف فلورانس به گسترش شبکه نفوذ خانواده مدیچی کمک شایانی کرد. لوکرتسیا به‌خاطر کمک‌های
مدیچی کمک شایانی کرد. لوکرتسیا به‌خاطر کمک‌های مالی قابل توجهش به صومعه‌های مذهبی، به‌ویژه برای حمایت از بیوه‌ها و یتیمان، شهرت یافت. او از درآمد خود برای تأمین جهیزیه زنان خانواده‌های کم‌درآمد استفاده می‌کرد تا امکان ازدواج برایشان فراهم شود. این کمک‌ها اغلب با حمایت از یکی از اعضای خانواده برای به دست آوردن موقعیت مطلوب در کلیسا یا دولت همراه بود. دیپلماسی. لوکرتسیا درخواست‌های فراوانی از شهروندان دریافت می‌کرد، از جمله درخواست‌هایی برای پایان دادن به تبعید یا حبس متقاضیان و توقف حملات سربازان. از او
تبعید یا حبس متقاضیان و توقف حملات سربازان. از او خواسته شد تا در اختلافات میان سایر ساکنان منطقه میانجیگری کند و یک‌بار موفق شد به دشمنی‌ای که میان دو خانواده به مدت بیست سال ادامه داشت، پایان دهد. با وجود حل بسیاری از مشکلات فلورانس، درگیری‌ها با مدیچی‌ها ادامه یافت. در اکتبر ۱۴۶۷، در جریان رقابت بین پیرو و لوکا پیتی، سوءقصدی علیه لوکرتسیا و پسرش جولیانو انجام شد. اگرچه هر دو زنده ماندند، جولیانو در سال ۱۴۷۸ در نتیجه توطئه پازی علیه مدیچی کشته شد. از آنجایی که لوکرتسیا از خانواده‌ای اشرافی بود، توانست
که لوکرتسیا از خانواده‌ای اشرافی بود، توانست میان خانواده شوهرش و دیگر خاندان‌های اشرافی پل‌هایی برقرار کند. در سال ۱۴۵۰، او و همسرش برای ملاقات با پاپ نیکلاس پنجم به رم سفر کردند و این دیدار به آنها اجازه ساخت محراب در کلیسای خانوادگی‌شان را داد. این زوج قصد داشتند نفوذ خود را فراتر از فلورانس، به‌ویژه در دربارهای روم، گسترش دهند. در بهار ۱۴۶۷، لوکرتسیا بار دیگر به دیدار پاپ رفت تا زنانی شایسته برای ازدواج با پسرش، لورنتسو، بیابد. برای ارتقای موقعیت اجتماعی خانواده، لوکرتسیا ترتیب ازدواج لورنتسو با کلاریس
خانواده، لوکرتسیا ترتیب ازدواج لورنتسو با کلاریس اورسینی را در ژوئن ۱۴۶۹ داد. مهریه کلاریس ۶۰۰۰ فلورین تعیین شد، هرچند لورنتسو علاقه چندانی به همسرش نداشت. نفوذ فرهنگی. حمایت از هنر. لوکرتسیا حامی برجسته هنر بود. او مورگانته را به سفارش لوئیجی پولچی ساخت و خود را «بانوی مشهور قرن ما» نامید، و از بسیاری از شاعران، از جمله برناردو بلینچونی و آنجلو پولیزیانو، که بعدها توسط لورنتسو معلم نوه‌هایش شدند، حمایت کرد. به همین ترتیب، مؤسسات مذهبی نیز به حمایت لوکرتسیا متکی بودند. او مسئول اضافه کردن کلیسای کوچک
متکی بودند. او مسئول اضافه کردن کلیسای کوچک «ملاقات» در کلیسای جامع سن لورنتسو در فلورانس بود و به خاطر اهدای بسیاری از مجسمه‌های نذری خانواده‌اش به کلیساهای متعدد شناخته شده بود. او به عنوان فردی فداکار به یحیی، قدیس حامی فلورانس، معروف بود. پس از بیماری‌اش در سال ۱۴۶۷، معتقد شد که بهبود او به دلیل شفاعت سنت روموالد بوده است و از آن پس از هرمیتاژی که در کامالدولی تأسیس کرده بود، حمایت کرد. نویسندگی. لوکرتسیا داستان‌های مذهبی، نمایشنامه‌ها و اشعار متعددی می‌نوشت. او داستان‌هایی دربارهٔ شخصیت‌هایی همچون
می‌نوشت. او داستان‌هایی دربارهٔ شخصیت‌هایی همچون استر، شوشانا، توبیاس، یحیی و جودیت نوشت. او به شاعران حلقه خود توصیه می‌کرد که در شعر از مضامین جوانمردانه بهره ببرند، که برخی از آنها این کار را کردند. آثار او برای الهام بخشیدن و آموزش نوه‌هایش نوشته شده بود. لوکرتسیا اشعار خود را برای شاعران مشهور می‌خواند، سروده‌های آنها را بررسی و مقایسه می‌کرد و با بلینچونی به تبادل اشعار طنزآمیز می‌پرداخت. پولیتزیانو نیز شعر او را تحسین می‌کرد و آن را برای شاگردانش می‌خواند. آثار شعری لوکرتسیا چهار سال پس از مرگش چاپ
آثار شعری لوکرتسیا چهار سال پس از مرگش چاپ و منتشر شد و برخی از اشعار او با آهنگ‌های محبوب تنظیم و به صورت عمومی اجرا شدند. مرگ. لوکرتسیا تورنابوونی از آرتروز و اگزما رنج می‌برد، بیماری‌هایی که او را مجبور می‌کرد برای درمان به حمام‌های اطراف توسکانی مراجعه کند. لوکرتسیا پس از تحمل این بیماری‌ها در طول زندگی، در ۲۵ مارس ۱۴۸۲ و در سن ۵۴ سالگی در فلورانس درگذشت. در زمان مرگش، نوه‌های زیادی داشت. در رسانه. در سریال تلویزیونی "مدیچی" محصول ۲۰۱۶، والنتینا بله نقش جوانی لوکرتسیا تورنابوونی را بازی کرد. سارا پریش