payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوربین قدیمی Pathé Professional باشد که پس از جنگ جهانی اول منسوخ شده بود. یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد "Parvo" سیستم بارگذاری فیلم آن بود: مجله‌هایی که ظرفیت ۱۲۰ متر فیلم داشتند، از وسط باز می‌شدند و در دو طرف بدنه دوربین قرار می‌گرفتند. این طراحی نوآورانه امکان مشاهده مستقیم تصویر روی فیلم را فراهم می‌کرد، که یک پیشرفت بزرگ در آن زمان محسوب می‌شد. افزودن قابلیت‌های هنری. در سال ۱۹۲۰، مکانیزم «دیزالو خودکار» (automatic dissolve mechanism) به این دوربین اضافه شد. این قابلیت به ویژه توسط فیلم‌سازان آوانگارد
شد. این قابلیت به ویژه توسط فیلم‌سازان آوانگارد (avant-garde) فرانسه مورد استفاده قرار گرفت و در آثار تجربی آن‌ها نقش مهمی ایفا کرد. تاثیرگذاری. دوربین "Parvo" نه تنها از لحاظ فنی پیشرفته بود، بلکه در شکل‌گیری زبان تصویری سینمای مدرن و هنری نیز نقشی کلیدی ایفا کرد. سادگی حمل، دقت عملکرد و امکاناتی چون دیزالو خودکار، این دوربین را به یکی از مهم‌ترین ابزارهای فیلم‌برداری دهه‌های اولیه قرن بیستم بدل کرد.
الکساندر اوسپویچ درانکوف (Aleksandr Osipovich Drankov) یکی از چهره‌های برجسته و پیشگام سینمای اولیه روسیه بود که نقش مهمی در بنیان‌گذاری و گسترش صنعت فیلم در دوران امپراتوری روسیه داشت. او نه‌تنها به عنوان یک فیلم‌بردار و کارگردان فعالیت کرد، بلکه در عرصه تولید و پخش فیلم نیز نقشی کلیدی ایفا کرد. زندگی‌نامه. درانکوف در سال 1886 در اودسا به دنیا آمد و فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان عکاس خبری آغاز کرد. استعداد او در ثبت لحظات مهم و همچنین علاقه‌اش به تکنولوژی جدید باعث شد که به سرعت به سوی فیلم‌سازی جذب شود.
جدید باعث شد که به سرعت به سوی فیلم‌سازی جذب شود. سینما. در اوایل قرن بیستم، درانکوف یکی از اولین استودیوهای فیلم‌سازی در روسیه را تأسیس کرد. او نخستین فیلم‌های خبری و همچنین داستانی را تولید کرد. فیلم معروف «دستگیری استولیپین» از جمله آثار اولیه اوست. درانکوف در کنار سایر پیشگامان مانند خنژونکوفسکی و گانچاروف، تکنیک‌های اولیه فیلم‌برداری و تدوین را توسعه داد. او همچنین نقش مهمی در شکل‌گیری سینمای خبری و فیلم‌های تبلیغاتی در دوران امپراتوری ایفا کرد. با ظهور رقبایی چون خنژونکوفسکی و شرکت پاته، درانکوف با
رقبایی چون خنژونکوفسکی و شرکت پاته، درانکوف با چالش‌های بزرگی مواجه شد. او در رقابت با این غول‌های نوظهور نتوانست موقعیت خود را حفظ کند و به تدریج از صحنه فیلم‌سازی کنار رفت. سال‌های پایانی. با وقوع انقلاب روسیه، درانکوف همانند بسیاری دیگر از هنرمندان، کشور را ترک کرد. او مدتی در اروپا و سپس در ایالات متحده زندگی کرد اما دیگر هرگز به اوج شهرت و تأثیر سابق خود بازنگشت. میراث. اگرچه آثار درانکوف در مقایسه با برخی از فیلم‌سازان بزرگ‌تر دوران خام‌دستانه به نظر می‌رسند، اما نقش او در بنیان‌گذاری ساختار تولید،
می‌رسند، اما نقش او در بنیان‌گذاری ساختار تولید، توزیع، و نمایش فیلم در روسیه غیرقابل انکار است.
بَدِل ([ˈbæd.del]; بَد-دِل) و بَدْلینگ ([ˈbæd.liŋɡ]; بَد-لینگ) اصطلاحاتی در زبان انگلیسی کهن هستند که به دسته‌هایی از جنسیت یا گرایش جنسی غیرهنجاری اشاره دارند. این واژگان در تعداد محدودی از فرهنگ‌نامه‌ها و رساله‌های توبه قرون وسطی (راهنماهایی برای انجام توبه مذهبی) آمده‌اند و معنای دقیق آن‌ها (و تفاوت‌شان با یکدیگر، در صورت وجود) مورد بحث پژوهشگران است. هر دو واژه غالباً با نرمی، زن‌صفتی و زنا در ارتباط قرار گرفته‌اند. واژهٔ بَدِل در دو فرهنگ‌نامه موجود – هر دو از یک منبع – به‌عنوان دوجنسه و مردی با هر دو
دو از یک منبع – به‌عنوان دوجنسه و مردی با هر دو جنسیت ترجمه شده است، در حالی که بَدْلینگ معمولاً با واژگانی مرتبط با نرمی و زن‌صفتی همراه است. دیکشنری انگلیسی آکسفورد، با استناد به زبان‌شناس ژولیوس زوپیتسا، واژهٔ بَد (bad) در زبان انگلیسی را ریشه‌گرفته از بَدِل می‌داند، اگرچه برخی پژوهشگران ریشه‌های دیگری برای آن پیشنهاد کرده‌اند، از جمله ریشه‌ای مشترک میان بَدِل و بَدْلینگ. ترجمه انگلیسی کهن از رساله توبهٔ قرون وسطایی Paenitentiale Theodori بین مردان و بَدْلینگ‌ها تفاوت قائل شده است؛ این متن داشتن رابطه
تفاوت قائل شده است؛ این متن داشتن رابطه جنسی مردان با دیگر مردان یا با بَدْلینگ‌ها را به‌عنوان گناهان جداگانه‌ای ذکر می‌کند و می‌گوید که بَدْلینگ‌ها باید برای داشتن رابطه جنسی با بَدْلینگ‌های دیگر توبه کنند. این واژه ممکن است به افرادی اشاره داشته باشد که در بدو تولد زن تشخیص داده می‌شدند اما نقش‌های اجتماعی مردانه بر عهده می‌گرفتند، یا به افراد بیناجنسی اشاره کند. برخی تدفین‌های غیرهنجاری از نظر جنسیتی که به آن دوره تعلق دارند با این اصطلاح مرتبط دانسته شده‌اند و پژوهشگران پیشنهاد کرده‌اند که بَدْلینگ‌ها
و پژوهشگران پیشنهاد کرده‌اند که بَدْلینگ‌ها می‌توانسته‌اند نمایانگر جنس سومی خارج از دوگانهٔ زن/مرد یا شکلی از ناسازگاری جنسیتی در جامعه آنگلوساکسون باشند. فرهنگ‌نامه انگلیسی قرن یازدهمی آنتورپ واژهٔ بَدِل را با واژهٔ نادری به‌نام وَپن‌ویفستره ([ˈwæːpnˌwiː.ves.tre]؛ وَپْن-وی-وِس-تره) مرتبط می‌سازد، که ظاهراً به زنی دارای آلت مردانه یا نوعی مردانگی فالویکی اشاره دارد. تعریف. بَدِل و بَدْلینگ واژگانی از زبان انگلیسی کهن‌اند که به نوعی از جنسیت، سکسوالیته یا هویت جنسی اشاره دارند که خارج از هنجارهای جامعه
هویت جنسی اشاره دارند که خارج از هنجارهای جامعه انگلوساکسون در انگلستان بوده است؛ با این حال، معنای دقیق و دامنهٔ این واژه‌ها همچنان مورد بحث میان پژوهشگران است. در حالی که بَدِل در فرهنگ‌نامه‌های موجود با افراد دوجنسه (بیناجنسی) مرتبط دانسته شده، به نظر می‌رسد که مفهومی از نرمی یا زن‌صفتی نیز داشته باشد. از سوی دیگر، پژوهشگران معتقدند بَدْلینگ به نوعی ناسازگاری جنسیتی، انفعال جنسی یا حتی یک جنسیت سوم اشاره دارد. این اصطلاحات بسیار نادر و مبهم‌اند؛ واژهٔ بَدْلینگ تنها در تعداد محدودی از منابع از جمله دو
بَدْلینگ تنها در تعداد محدودی از منابع از جمله دو فرهنگ‌نامه و دو رسالهٔ توبه ثبت شده، در حالی که بَدِل تنها در دو مدخل از فرهنگ‌نامه آنتورپ در قرن یازدهم آمده است. زبان‌شناس و ریشه‌شناس آناتولی لیبرمن این دو واژه را مترادف توصیف می‌کند. در فرهنگ‌نامه آنتورپ، واژهٔ بَدِل برای ترجمهٔ دو عبارت لاتین به‌کار رفته است: این‌ها تنها معادل‌های موجود برای واژهٔ بَدِل هستند. در همین منبع، بَدِل با واژهٔ بسیار نادر وَپن‌ویفستره نیز مرتبط شده است، که به‌صورت تحت‌اللفظی یعنی زنی با سلاح (آلت مردانه) و به نظر می‌رسد به
یعنی زنی با سلاح (آلت مردانه) و به نظر می‌رسد به نوعی مردانگی فالوس‌گونه در زنان اشاره دارد. این ساختار مشابه واژهٔ رایج وَپنِدمان (به‌معنای شخصِ مسلح یا مرد) است. احتمال داده می‌شود که واژهٔ بَدْلینگ از بَدِل مشتق شده باشد، یا با پسوند پدرانهٔ -ing یا با پسوند کوچک‌سازِ پدرانهٔ -ling. این واژه در چهار منبع باقی‌ماندهٔ خود سه معادل لاتین مختلف دارد، از جمله: سومین معادل در فرهنگ‌نامهٔ هارلی واژهٔ cariar است، که تفسیر آن دشوار است و ممکن است اشاره‌ای باشد به منطقهٔ کاریا در آناتولی. این منطقه محل چشمهٔ
به منطقهٔ کاریا در آناتولی. این منطقه محل چشمهٔ افسانه‌ای سالماسیس است که گفته می‌شد قدرت تلطیف و زنانه‌کردن مردان را دارد. این ارجاع احتمالی به آناتولی همچنین ممکن است اشاره‌ای به خصی‌ها (eunuchs) داشته باشد، که غالباً با امپراتوری بیزانس و شرق به‌طور کلی مرتبط بودند. در دیگر فرهنگ‌نامه‌ها نیز—مانند فرهنگ‌نامه کلئوپاترا از دورهٔ سلطنت آتلستان (۹۳۷–۹۲۴ میلادی)—بَدْلینگ با نرمی و زن‌صفتی پیوند داده شده است. ترجمهٔ انگلیسی کهن از راهنمای توبهٔ Paenitentiale Theodori بین مردان و بَدْلینگ‌ها تمایز قائل می‌شود،
بین مردان و بَدْلینگ‌ها تمایز قائل می‌شود، و رابطهٔ جنسی مردان با مردان دیگر و رابطهٔ مردان با بَدْلینگ‌ها را به‌عنوان گناهان جداگانه (اما هم‌سنگ) توصیف می‌کند. این متن می‌نویسد که بَدْلینگ‌هایی که با دیگر بَدْلینگ‌ها رابطه جنسی داشته باشند باید ده زمستان (ده سال) توبه کنند، و آن‌ها را نرم مانند زنی زناکار توصیف می‌کند. فرهنگ‌نامهٔ آنتورپ نیز چنین مقایسه‌ای با زنا برای بَدِل‌ها ارائه داده است. این رساله همچنین تصریح می‌کند که هم بزرگسالان و هم کودکان می‌توانند بَدْلینگ باشند، و برای بَدْلینگ‌ها در سنین
بَدْلینگ باشند، و برای بَدْلینگ‌ها در سنین مختلف، دوره‌های متفاوتی از توبه در نظر گرفته است. تاریخ‌نگار جیکوب بل این احتمال را مطرح می‌کند که اشاره به رابطه جنسی میان دو بَدْلینگ ممکن است به پدرآموزی (pederasty) اشاره داشته باشد. تحلیل. اگرچه پژوهشگرانی چون زبان‌شناس رابرت دی. فالک و تاریخ‌نگار دیوید کلارک اشاره کرده‌اند که واژهٔ بَدْلینگ ممکن است به شریک جنسی منفعل در روابط همجنس‌گرایانه اشاره داشته باشد، اما اشاره به رابطهٔ جنسی میان دو بَدْلینگ این تعریف را به‌عنوان معنایی مطلق پیچیده می‌کند. این ارتباط
را به‌عنوان معنایی مطلق پیچیده می‌کند. این ارتباط با نرمی یا زن‌صفتی ممکن است به افرادی اشاره داشته باشد که در بدو تولد مذکر در نظر گرفته می‌شدند، اما نقش‌های اجتماعی زنانه یا ظاهر جنسیتی زنانه اختیار می‌کردند. در میان پژوهشگران همچنان این موضوع محل بحث است که بَدِل‌ها و بَدْلینگ‌ها چگونه در نظام جنسیتی انگلوساکسون جای می‌گرفتند. ممکن است بَدْلینگ‌ها به‌عنوان دسته‌ای سوم از جنسیت در نظر گرفته شوند که خارج از مرزهای مردانگی و زنانگی قرار داشتند، یا به‌عنوان افرادی اخته‌شده یا مردزدوده که همراه با زنان و
افرادی اخته‌شده یا مردزدوده که همراه با زنان و کودکان جایگاهی در مقابل مردان مردانه‌نما داشتند. این واژه همچنین ممکن است به افرادی اشاره داشته باشد که در بدو تولد مؤنث شناخته می‌شدند اما نقش‌های اجتماعی مردانه اختیار کرده بودند، یا همانند واژهٔ بَدِل، به افراد بیناجنسی اشاره داشته باشد. فالک همچنین این واژگان را با **تدفین‌های ناسازگار با هنجارهای جنسیتی در دورهٔ انگلوساکسون مرتبط دانسته است، از جمله اسکلت‌های مذکر که در کنار اشیاء زنانه دفن شده‌اند. ریشه‌شناسی. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم،
در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، پژوهشگرانی چون جی.آر.سی. هال و فردیناند هولتاوزن برای واژهٔ انگلیسی کهن _bædan_ به‌معنای وادار کردن (که احتمالاً واژهٔ بَدِل از آن مشتق شده است) معنای افزوده‌ای نیز پیشنهاد کردند، یعنی: نجس کردن یا لکه‌دار کردن. آنان به یک واژه‌نامهٔ لاتین در زبور ادوین متعلق به قرن دوازدهم استناد می‌کنند. با این حال، این نسخه از زبور برای برخی واژگان لاتین معادل‌هایی غیرمعمول و نادرست ارائه می‌دهد، و همین امر باعث شد زبان‌شناسانی چون هربرت دین مریت (در سال ۱۹۵۴) این معنا را رد کنند.
هربرت دین مریت (در سال ۱۹۵۴) این معنا را رد کنند. فالک نیز در سال ۲۰۰۴ با نظر مریت هم‌عقیده بود و ریشهٔ واژهٔ بَدِل را به یک واژهٔ فرضی در انگلیسی کهن اولیه یعنی _bai-daili-_ نسبت داد، به‌معنای دو بخش، که مشابه ریشهٔ واژه‌های دوجنسه در دیگر زبان‌های ژرمنی است – مانند واژهٔ دانمارکی _tvetulle_ به‌معنای دو ابزار. هیچ اشارهٔ شناخته‌شده‌ای به این واژه در دورهٔ اواخر قرون وسطی یافت نشده، اما در یک بالاد آرتوریایی از قرن هفدهم به زبان اسکاتس، واژهٔ _Badlyng_ دیده می‌شود؛ پژوهشگر ویلیام سیرز در مقاله‌ای در سال
می‌شود؛ پژوهشگر ویلیام سیرز در مقاله‌ای در سال ۲۰۱۹ این واژه را به‌معنای لواط‌کار (sodomite) شناسایی کرده است. واژه‌ای گویشی به نام _badling_ که در شمال انگلستان ثبت شده و معانی گوناگونی چون اوباش، شخص بی‌ارزش یا کودک شیطان دارد، ممکن است بازمانده‌ای از بَدْلینگ باشد؛ گرچه ممکن است منشأیی مستقل و متأخر داشته باشد، برآمده از واژهٔ bad و پسوند -ling. فرهنگ لغت زبان انگلیسی کهن (Dictionary of Old English) برای واژهٔ بَدْلینگ ریشه‌شناسی مشخصی ارائه نمی‌دهد و تنها با احتیاط آن را به‌صورت مرد زن‌صفت یا همجنس‌گرا
با احتیاط آن را به‌صورت مرد زن‌صفت یا همجنس‌گرا تعریف می‌کند. ارتباط با واژه bad. زبان‌شناس یولیوس زوپیتسا این نظریه را مطرح کرد که واژهٔ انگلیسی bad (بد) از واژهٔ کهن _bæddel_ مشتق شده است. جیمز موری، نخستین سردبیر فرهنگ لغت آکسفورد (OED)، از نظریهٔ زوپیتسا حمایت کرد و آن را در نخستین نسخهٔ این فرهنگ‌نامه در سال ۱۸۸۴ گنجاند. گنجاندن این ریشه‌شناسی در OED باعث شد که این نظریه به‌طور گسترده‌ای در میان زبان‌شناسان پذیرفته شود، اگرچه برخی از فیلولوژیست‌ها همچنان با آن مخالفت می‌کردند. فرهنگ ریشه‌شناسی انگلیسی
با آن مخالفت می‌کردند. فرهنگ ریشه‌شناسی انگلیسی آکسفورد (Oxford Dictionary of English Etymology) این پیوند را با احتیاط بیشتری مطرح می‌کند و آن را تنها به‌عنوان یک احتمال در نظر می‌گیرد. نسخهٔ آنلاین OED و همچنین ویرایش دوم این فرهنگ‌نامه در سال ۱۹۸۹ همچنان از نظریهٔ زوپیتسا پشتیبانی می‌کنند؛ در این نسخهٔ دوم، ریشه‌شناسی‌های جایگزین برگرفته از واژگان سلتیک را کاملاً مردود می‌دانند، در حالی که منشأ احتمالی از واژهٔ _bædan_ را نیز مطرح می‌کنند. ویلیام سیرز (Sayers) در ادامه، ریشه‌ای مشترک برای واژگان bad,
(Sayers) در ادامه، ریشه‌ای مشترک برای واژگان bad, bæddel و bædling پیشنهاد می‌کند، بر اساس واژهٔ بازسازی‌شدهٔ زبان گل (Gaulish) توسط زبان‌شناس زاویه دلامار (Xavier Delamarre): _baitos_ به‌معنای احمق، دیوانه، غیراخلاقی. این صفت ممکن است از طریق شکل فرضی _baed_ وارد زبان انگلیسی کهن شده باشد و معنای نقص فیزیکی یا اخلاقی را القا کند – ویژگی‌هایی که احتمالاً انگلیسی‌زبانان کهن با جمعیت بومی بریتانیای جزایر دیگر مرتبط می‌دانستند. زبان‌شناس ریچارد کویتس نیز در سال ۱۹۸۸ واژگان bæddel و bædling را مشتق از
در سال ۱۹۸۸ واژگان bæddel و bædling را مشتق از نیاواژه‌ای مشترک با bad می‌داند، به‌صورت واژهٔ فرضی _badde_ که ممکن است به‌معنای بی‌ارزش یا نحس بوده باشد. آناتولی لیبرمن، هم‌نظر با کویتس دربارهٔ پیوند ریشه‌شناسی با _badde_، معتقد است که واژهٔ _bæddel_ از bad مشتق شده است. هرچند واژهٔ _yfel_ واژهٔ معیار برای بد در دوران انگلیسی کهن بود، اما bad تا قرن سیزدهم به اندازهٔ کافی جا افتاده بود که به‌صورت لقب (در قالب _bæd_) رواج داشته باشد. کاربرد bad به‌عنوان صفت، از دوران انگلیسی میانه ثبت شده و یک نمونهٔ مستند
از دوران انگلیسی میانه ثبت شده و یک نمونهٔ مستند از سال ۱۲۹۷ میلادی در دست است.
شیوه‌های بلاغی که با عنوان شیوه‌های گفتمان نیز شناخته می‌شوند، طبقه‌بندی گسترده‌ای از انواع اصلی نگارش رسمی و آکادمیک (از جمله سخنرانی عمومی) با هدف بلاغی (متقاعدکنندگی) آن‌ها در روایت، توصیف، بیان و استدلال است. اولین بار ساموئل پی نیومن در "یک سیستم عملی بلاغی" در سال ۱۸۲۷، علی‌رغم انتقادهایی که از قدرت توضیحی این طبقه‌بندی‌ها برای نوشتارهای غیرمدرسه‌ای می‌شود، بر روی شیوه‌های گفتمان که مدت‌ها بر آموزش نوشتن در ایالات متحده و به‌ویژه طراحی ارزیابی‌های نوشتاری تأثیر گذاشته است کوشش نمود. تعاریف. تعاریف
تأثیر گذاشته است کوشش نمود. تعاریف. تعاریف مختلفی از شیوه‌ها برای انواع مختلف نوشتار اعمال می‌شود. کریس بالدیک شیوه را به‌عنوان یک اصطلاح انتقادی نامشخص تعریف می‌کند که نوعی روش، حالت یا شیوه ادبی گسترده اما قابل شناسایی را مشخص می‌کند که منحصراً به یک فرم یا ژانر خاص مرتبط نیست. برای مثال می‌توان به شیوه طنز، کنایه، کمیک، ادبیات شبانی و ادبیات تعلیمی اشاره کرد. فردریک کروس از این اصطلاح به‌معنای نوعی مقاله استفاده می‌کند و آن‌ها را به چهار نوع تقسیم می‌کند که مربوط به چهار کارکرد اساسی نثر است: "روایت" یا
که مربوط به چهار کارکرد اساسی نثر است: "روایت" یا گفتن. "شرح" یا تصویرسازی؛ "توضیح" یا توصیف؛ و "استدلال" یا اقناع. سوزان انکر بین نه حالت مختلف تألیف تمایز قائل می‌شود: "روایت" یا نوشتن که داستان‌سرایی می‌‌کند. "تصویر" یا نوشته‌ای که مثال‌هایی ارائه می‌کند. "توصیف" یا نوشته‌ای که تصاویر را در کلمات ایجاد می‌کند. "تجزیه و تحلیل فرآیند" یا نوشتنی که توضیح می‌دهد که چگونه اتفاق رخ می‌دهد. "طبقه‌بندی" یا نوشته‌ای که چیزها را به گروه‌ها دسته‌بندی می‌کند. "تعریف" یا نوشته‌ای که معنی چیزی را بیان می‌کند. "مقایسه
یا نوشته‌ای که معنی چیزی را بیان می‌کند. "مقایسه و تضاد" یا نوشته‌ای که شباهت‌ها و تفاوت‌ها را نشان می‌دهد. "علت و معلول" یا نوشته‌ای که دلایل یا نتایج را توضیح می‌دهد. و "استدلال" یا نوشته‌ای که متقاعد می‌کند. هر شیوه داستان‌نویسی اهداف و قراردادهای خاص خود را دارد. ایوان مارشال، نویسنده ادبی، پنج حالت مختلف داستان‌نویسی را بیان می‌کند: کنش، خلاصه، گفتگو، احساسات یا افکار، و پس‌زمینه. جسیکا پیج مورل، نویسنده و معلم نویسندگی، شش حالت ارائه را برای داستان‌نویسی فهرست می‌کند: کنش، نمایش، توصیف، گفتگو، خلاصه
فهرست می‌کند: کنش، نمایش، توصیف، گفتگو، خلاصه و انتقال. نویسنده پیتر سلگین به شیوه‌هایی اشاره می‌کند که شامل این شش روش است: کنش، گفتگو، افکار، خلاصه، صحنه و توصیف. نگارش روایی. هدف از روایت بیان یک داستان یا روایت یک رویداد یا مجموعه‌ای از حوادث است. این حالت نوشتن اغلب از ابزارهای نوشتن توصیفی (نگاه کنید به زیر) و توضیح استفاده می‌کند. روایت یک ابزار مفید مخصوصاً برای توالی یا قرار دادن جزئیات و اطلاعات در نوعی نظم منطقی و زمانی است. کار بر روی روایت به ما کمک می‌کند توالی‌های واضح و جدا از شیوه‌های های
کمک می‌کند توالی‌های واضح و جدا از شیوه‌های های دیگر را ببینیم. یک مقاله "روایی" "اتفاقی را بازگو می‌کند". این که چیزی می‌تواند به کوچکی یک تجربه شخصی جزئی یا به بزرگی یک جنگ باشد، و لحن راوی می‌تواند صمیمی و معمولی یا بی‌طرفانه، عینی و جدی باشد، ناگزیر بخش خوبی از روایت را توصیف می‌کند. اما یک مقاله روایی در تأکید بر "زمان" و "ترتیب" با مقاله توصیفی تفاوت دارد. مقاله‌نویس تبدیل به داستان‌نویس می‌شود و مشخص می‌کند که یک سری رویدادهای مرتبط کی و به چه ترتیبی اتفاق افتاده است. دقیقاً از همان دستورالعمل‌هایی
اتفاق افتاده است. دقیقاً از همان دستورالعمل‌هایی که برای یک مقاله توصیفی یا روایی وجود دارد می‌توان برای پاراگراف توصیفی یا روایی استفاده کرد. یعنی چنین پاراگرافی باید واضح ودقیق باشد، به‌طوری که جزئیات به چیزی بیش از مشاهدات تصادفی تبدیل شود. نمونه‌هایی از نگارش روایی عبارتند از: نگارش توصیفی. هدف از توصیف، بازآفرینی، اختراع، یا ارائه بصری یک شخص، مکان، رویداد یا عمل است تا خواننده بتواند آنچه را که توصیف می‌شود به تصویر بکشد. نگارش توصیفی را می‌توان در سایر شیوه‌های بلاغی یافت. نمونه‌هایی از نگارش توصیفی
شیوه‌های بلاغی یافت. نمونه‌هایی از نگارش توصیفی عبارتند از: نگارش تشریحی. نگارش تشریحی نوعی نوشتار است که هدف آن توضیح یا اطلاع‌رسانی به مخاطب در باره یک موضوع است. نگارش تشریحی یکی از چهار حالت رایج بلاغی به‌حساب می‌آید. هدف از نگارش تشریحی توضیح و تحلیل اطلاعات با ارائه یک ایده، شواهد مرتبط و بحث مناسب است. در زمینه‌های روایی (مانند تاریخ و داستان)، توصیف اطلاعات پس‌زمینه‌ای برای آموزش یا سرگرمی فراهم می‌کند. در سایر زمینه‌های غیرداستانی هدف آموزش و اطلاع‌رسانی است. نمونه‌هایی از نگارش تشریحی عبارتند از:
است. نمونه‌هایی از نگارش تشریحی عبارتند از: نگارش استدلالی. استدلال ادعایی است که برای حمایت یا تشویق مخاطب به سمت باور به یک ایده خاص مطرح می‌شود. در زندگی معمولی، به بحث بین افرادی که دو یا چند طرف مخالف یک موضوع را نمایندگی می‌کنند نیز اشاره دارد. اغلب به صورت شفاهی انجام می‌شود و یک بحث شفاهی رسمی بین دو طرف یک بحث است. هدف از استدلال اثبات اعتبار یک ایده یا دیدگاه با ارائه دلیل، بحث و استدلال صحیح برای متقاعد کردن کامل خواننده است. نگارش استدلالی با هدف ترغیب خواننده به انجام نوعی عمل است. نمونه‌هایی
ترغیب خواننده به انجام نوعی عمل است. نمونه‌هایی از نگارش استدلالی عبارتند از: زمانی که موضع یک مقاله‌نویس به‌طور ضمنی بیان نمی‌شود، بلکه آشکارا گفته می‌شود، نگارش "استدلالی" است. یک نگارش ‌استدلالی صرفاً "تلاشی مستدل برای پذیرفته شدن نظرات شخص" است. ایده آل این است که شواهدی ارائه شود که به‌قدری آشکار به موضع فرد اشاره می‌کند که فرد بتواند نسبت به کسانی که خلاف آن را باور دارند، مدنی و حتی سخاوتمند رفتار کند. یکی دیگر از اشکال نگارش استدلالی، استفاده از شوخی یا طنز برای بیان نکته‌ای در مورد جنبه‌ای از
شوخی یا طنز برای بیان نکته‌ای در مورد جنبه‌ای از زندگی یا جامعه است. شاید مشهورترین نمونه، "پیشنهاد مؤدبانه" جاناتان سوییفت باشد.
چرا اکنون توقف کنیم؟ فیلمی محصول سال ۲۰۱۲ و به کارگردانی فیل دورلینگ و ران نیسوانر است. در این فیلم بازیگرانی همچون جسی آیزنبرگ، ملیسا لیو، تریسی مورگان، ایسایا ویتلک جونیور، استفانی مارچ، پال کالدرون و نیل هاف ایفای نقش کرده‌اند.
روش‌های بلاغی در بلاغت، به اشکال گفتاری که به‌عنوان یکی از چهار عملیات بلاغی طبقه‌بندی می‌شوند گفته می‌شود: اضافه (adiectio)، حذف (detractio)، جایگزینی (substitutio) و جابجایی (transmutatio). ریشه‌های کلاسیک. کتاب لاتین "بلاغت هرنیوسی" (نویسنده ناشناخته) مربوط به دهه ۹۰ پیش از میلاد، این چهار عمل را انتقال، فروماندگی، افزونگی، و تناوب می‌نامد. فیلون اسکندریه (حدود ۲۵ پیش از میلاد - حدود ۵۰ پس از میلاد)، که به زبان یونانی می‌نوشت، این روش‌ها را به‌عنوان جمع (πρόσθεσις)، تفریق (ἀφαίρεσις)، جابجایی (μετάθεσις)
تفریق (ἀφαίρεσις)، جابجایی (μετάθεσις) و تبدیل (ἀλλοίωσις) فهرست کرد. کوئینتلی (حدود ۳۵ - حدود ۱۰۰) از آن‌ها در "آموزش فن بیان" (حدود ۹۵ پس از میلاد) نام برده است. کوئینتلی بلاغت را علم انحراف احتمالی از یک هنجار معین، یا از متنی از قبل موجود که به‌عنوان الگو گرفته شده است، می‌دید. هر تنوع را می‌توان به‌عنوان یک "شکل" (شکل‌های گفتاری یا شکل‌های فکری) مشاهده کرد. از این منظر، کوئینتلی چهار روش اساسی را با توجه به تحلیل هر گونه تغییر فرموله کرد. هاینریش لاسبرگ یکی از کامل‌ترین و مفصل‌ترین خلاصه‌های بلاغت
یکی از کامل‌ترین و مفصل‌ترین خلاصه‌های بلاغت کلاسیک را از منظر روش‌های چهارگانه کوئینتلی در رساله "کتاب راهنمای بلاغت ادبی" خود در سال ۱۹۶۰ ارائه می‌دهد. بلاغت تصویر. نشانه‌شناسان بلژیکی روشی برای تحقیق در نقاشی ابداع کردند تا روش‌های بلاغی اساسی را در تفسیر یک اثر نقاشی به‌کار ببرند. این روش‌ که بلاغت معنایی ساختاری نامیده می‌شود، با هدف تعیین ویژگی‌های سبکی و زیبایی‌شناختی هر نقاشی از طریق عملیات جمع، حذف، جابجایی و تبدیل از یک نقاشی پایه است.
موقعیت بلاغی رویدادی است که از یک موضوع، یک مخاطب و مجموعه‌ای از محدودیت‌ها تشکیل شده است. یک موقعیت بلاغی از یک زمینه یا ضرورت معین ناشی می‌شود. مقاله‌ای از لوید بیتزر مدل موقعیت بلاغی را در سال ۱۹۶۸ معرفی کرد که بعدها توسط ریچارد واتز (۱۹۷۳) و اسکات کانسینی (۱۹۷۴) به چالش کشیده و اصلاح شد. پژوهش‌های اخیر بیشتر این مدل را بازتعریف کرده است تا دیدگاه‌های گسترده‌تری از روش‌های بلاغی را شامل شود. توسعه نظری. در قرن بیستم، سه متن تأثیرگذار در مورد موقعیت بلاغی منتشر شد: «موقعیت بلاغی» لوید بیتزر، «افسانه
منتشر شد: «موقعیت بلاغی» لوید بیتزر، «افسانه موقعیت بلاغی» ریچارد بیتزر استدلال می‌کنند که یک موقعیت تعیین‌کننده باعث بلاغت می‌شود. واتز پیشنهاد می‌کند که بلاغت با برجسته کردن مسائل، «موقعیت‌هایی» ایجاد می‌کند.
نشان ملی بوروندی، که در سال ۱۹۶۶ به تصویب رسید، شامل یک سپر است که توسط سه نیزه احاطه شده است. روی سپر شعار ملی و همچنین سر شیر است. در پشت سپر سه نیزه سنتی آفریقایی متقاطع وجود دارد. در زیر سپر شعار ملی بوروندی که به زبان فرانسوی است روی یک طومار ظاهر می‌شود: Unité, Travail, Progrès ("معنی": وحدت، کار، پیشرفت).
خیابان میرزا کوچک خان ("خیابان استالین سابق") خیابانی است شمالی-جنوبی در مرکز تهران که حد فاصل خیابان‌های غربی-شرقی نوفل لوشاتو و جمهوری اسلامی قرار دارد. این خیابان در جنوب سفارت روسیه و در غرب سفارت بریتانیا واقع شده است. این خیابان در امتداد شمالی خیابان سی‌تیر واقع شده است. نامگذاری. در سال ۱۳۲۳ بعد از برگزاری کنفرانس تهران با حضور رهبران ۳ کشور آمریکا، انگلیس و شوروی، ۳ خیابان مهم تهران به نام رهبران این کشورها نامگذاری شد. خیابانی که این روزها به نام خیابان میرزا کوچک خان می‌شناسیم، از آن سال نام
خیابان میرزا کوچک خان می‌شناسیم، از آن سال نام خیابان استالین را به خود گرفت. دسترسی و حمل‌ونقل. نزدیک‌ترین ایستگاه مترو به خیابان میرزا کوچک خان، ایستگاه فردوسی است که در فاصله حدوداً یک کیلومتری آن قرار دارد. همچنین، ایستگاه‌های اتوبوس متعددی در اطراف این خیابان وجود دارند که دسترسی به آن را آسان می‌کنند.
سیاست در بلژیک در چارچوب یک پادشاهی مشروطه، دموکراسی نمایندگی و فدرال انجام می‌شود. در کشور بلژیک، پادشاه، رئیس کشور است و نخست‌وزیر بلژیک، رئیس دولت محسوب می‌شود. حکومت به‌صورت چندحزبی اداره می‌شود و قدرت اجرایی در اختیار دولت است. قوه مقننه میان دولت و دو مجلس پارلمان فدرال بلژیک (یعنی سنا و مجلس نمایندگان) تقسیم شده‌است. بلژیک از سه جامعهٔ زبانی (هلندی‌زبان، فرانسوی‌زبان و آلمانی‌زبان) و سه منطقهٔ جغرافیایی (فلاندر، والون و بروکسل) تشکیل شده‌است که هرکدام دارای دولت و پارلمان مستقل هستند. پادشاه فیلیپ از
دارای دولت و پارلمان مستقل هستند. پادشاه فیلیپ از ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۳ میلادی پادشاه بلژیک است. از دهه ۱۹۷۰، بیشتر احزاب بلژیکی به شاخه‌های هلندی‌زبان و فرانسوی‌زبان تقسیم شده‌اند. احزاب اصلی معمولاً در سه خانوادهٔ سیاسی جای می‌گیرند: لیبرالهای راست‌گرا، دموکرات‌های مسیحی محافظه‌کار اجتماعی، و سوسیالیستهای چپ‌گرا. در سال‌های اخیر، احزاب سبز و احزاب ملی‌گرا (به‌ویژه در فلاندر) نیز قدرت گرفته‌اند. سیاست بلژیک همچنین تحت تأثیر گروه‌های فشار مانند اتحادیه‌های کارگری و سازمان‌های کارفرمایی از جمله فدراسیون شرکت‌های
و سازمان‌های کارفرمایی از جمله فدراسیون شرکت‌های بلژیکی قرار دارد. با وجود اصل حکومت اکثریت، فرایند تصمیم‌گیری غالباً حالتی کنفدرال به خود می‌گیرد که در آن اقلیت فرانسوی‌زبان‌ها دارای اختیارات حمایتی ویژه مانند اکثریت دوسوم و اکثریت در هر جامعه هستند. طبق شاخص دموکراسی V-Dem، بلژیک در سال ۲۰۲۳ هشتمین کشور دموکراتیک انتخاباتی در جهان شناخته شد. قانون اساسی. قانون اساسی بلژیک که پایهٔ نظام سیاسی این کشور است، در تاریخ ۷ فوریه ۱۸۳۱ تصویب شد. این قانون چندین بار اصلاح شده‌است که مهم‌ترین اصلاحات آن در سال‌های
اصلاح شده‌است که مهم‌ترین اصلاحات آن در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۹۳ انجام گرفته‌است. در سال ۱۹۷۰، در پی تنش‌های فزاینده میان جوامع هلندی‌زبان و فرانسوی‌زبان، دولت اعلام کرد که «ساختار دولت واحد مندرج در قانون دیگر کارایی ندارد.» در نتیجه، قانون اساسی جدید وجود تفاوت‌های فرهنگی و منطقه‌ای را به رسمیت شناخت و قدرت را میان جوامع و مناطق تقسیم کرد. حکومت. قوه مجریه. پادشاه، رئیس کشور. بلژیک یک پادشاهی مشروطه است و پادشاه رئیس کشور است و تا پایان عمر در این مقام باقی می‌ماند. وظایف وی در قانون اساسی بلژیک و قوانین
می‌ماند. وظایف وی در قانون اساسی بلژیک و قوانین وابسته مشخص شده‌است و نقشی عمدتا نمادین و تشریفاتی ایفا می‌کند و سمبل وحدت ملی به‌شمار می‌رود. به عنوان یک سلطنت مردمی، عنوان رسمی پادشاه «پادشاه بلژیکی‌ها» (، ، ) است. سلطنت در بلژیک موروثی است و از طریق وراثت سلطنتی ادامه می‌یابد. پادشاه بر اساس قانون اساسی، اختیارات محدودی دارد و تصمیمات او تنها زمانی مشروع است که با امضای یک وزیر دولت همراه باشد. در واقع، مسئولیت حقوقی تصمیم‌های سلطنتی بر دوش وزراست، نه پادشاه. پادشاه بلژیکی‌ها یکی از نهادهای وحدت‌بخش در
پادشاه بلژیکی‌ها یکی از نهادهای وحدت‌بخش در کشوری است که دارای سه زبان رسمی و ساختار فدرالی پیچیده‌ای است. نقش سیاسی وی عمدتاً به تعیین یک رهبر سیاسی برای تشکیل دولت پس از انتخابات یا استعفای دولت محدود می‌شود. همچنین در صورت رأی عدم اعتماد سازنده از سوی مجلس نمایندگان، پادشاه موظف به انتصاب نخست‌وزیر جدید مطابق با رأی مجلس است. نقش سیاسی. پادشاه بلژیک نقش مهمی در روند تشکیل دولت دارد. پس از هر انتخابات عمومی، او با رهبران احزاب سیاسی مشورت کرده و اشخاصی را به‌عنوان "اطلاع‌دهنده" () و "شکل‌دهنده" () تعیین