payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فرستاد. آنها به سمت ملکا کریستوس که هنوز در لیبو بود حرکت کردند، جایی که او کشته شد و سربازانش شکست خوردند. سال بعد، فاسیلیدس به لَستا لشکرکشی کرد؛ به گفته جیمز بروس، آگاوی‌ها به دژهای کوهستانی خود عقب‌نشینی کردند و «تقریباً تمام ارتش در میان کوه‌ها از بین رفت؛ بخش زیادی به علت قحطی، اما قسمت بیشتری به علت سرما، که واقعه‌ای بسیار قابل توجه در این عرض‌های جغرافیایی است.» دیپلماسی خارجی. پس از تصاحب تخت سلطنت از پدرش، فاسیلیدس تمام ارتباطات بین اتیوپی و اروپا را قطع کرد و تمامی یسوعی‌های اروپایی و مبلغین
را قطع کرد و تمامی یسوعی‌های اروپایی و مبلغین آنها را اخراج نمود، در حالی که پیمان‌های امنیتی با سلطان‌نشین‌های اسلامی اطراف برقرار کرد و روابط دیپلماتیک با کشورهای اسلامی همچون ایران صفوی، امپراتوری عثمانی، امپراتوری گورکانی و امامان یمن آغاز نمود. این انزوای امپراتوری اتیوپی از اروپا بیش از دو قرن به طول انجامید. فاسیلیدس در سال‌های ۱۶۴۲–۱۶۴۷ تلاش کرد تا روابط دیپلماتیک با المتوکل اسماعیل، امام زیدی یمن برقرار کند. وقتی مصوع توسط امپراتوری عثمانی اشغال شد، امپراتور اتیوپی فاسیلیدس سعی کرد تا یک مسیر
شد، امپراتور اتیوپی فاسیلیدس سعی کرد تا یک مسیر تجاری جدید از طریق بیلول توسعه دهد. انتخاب او بر بیلول افتاد، زیرا این بندر خارج از حوزه کنترل عثمانی بود و دقیقاً مقابل بندر موچا در یمن قرار داشت. در سال ۱۶۴۲، او پیامی به امام یمن، المعید محمد ارسال کرد تا حمایت او را برای این پروژه جلب کند. از آنجا که المعید محمد و پسرش المتوکل اسماعیل گمان می‌کردند که فاسیلیدس علاقه‌مند به تبدیل به اسلام است، یک سفارت‌خانه یمنی در سال ۱۶۴۶ به قندار فرستاده شد. با این حال، زمانی که یمنی‌ها متوجه اهداف واقعی فاسیلیدس شدند،
زمانی که یمنی‌ها متوجه اهداف واقعی فاسیلیدس شدند، اشتیاق آنها کاهش یافت و پروژه رها شد. او همچنین در سال‌های ۱۶۶۴–۱۶۶۵ به هند یک هیئت فرستاد و برای رسیدن اورنگ‌زیب به تخت سلطنت امپراتوری گورکانی تبریک گفت. گزارش‌ها حاکی از آن است که این هیئت چندین هدیه ارزشمند به امپراتور مغول تقدیم کرد، مانند برده‌ها، عاج، اسب‌ها، گورخرها، یک جفت تفنگ جیبی نقره‌ای تزئین‌شده با دقت و سایر هدایا و اقلام عجیب و غریب. در سال ۱۶۶۶، پس از قیام پسرش داویت، فاسیلیدس او را در وهنی زندانی کرد و این عمل قدیمی را که اعضای مشکل‌ساز
زندانی کرد و این عمل قدیمی را که اعضای مشکل‌ساز خانواده سلطنتی را به یک کوه منتقل می‌کردند، دوباره احیا کرد، همان‌طور که قبلاً در امبا گشن صورت گرفته بود. درگذشت. فاسیلیدس در سال ۱۶۶۷ در آززو در ۵ مایلی جنوب قندار درگذشت و جسد او در دَگا استیفانوس|دیر سنت استفانوس، واقع در دریاچه تانا و درجزیره دَگا دفن شد. وقتی ناتانیل تی. کنی جسد فاسیلیدس را مشاهده کرد، متوجه شد که جسدی کوچک‌تر نیز در تابوت قرار دارد. یک راهب به کنی گفت که این جسد، پسر هفت‌ساله فاسیلیدس، ایسور است که به دلیل خفگی در اثر ازدحام جمعیت جان
ایسور است که به دلیل خفگی در اثر ازدحام جمعیت جان خود را از دست داده بود و برای ادای احترام به پادشاه جدید به آنجا آمده بود. نسل‌ها. فاسیلیدس سه پسر (که دو نفر از آن‌ها قبل از رسیدن به سن بلوغ درگذشتند) و سه دختر داشت.
رالی مونت کارلو (به‌طور رسمی با عنوان رالی اتوموبیل دو مونت-کارلو شناخته می‌شود) یک رویداد رالی است که هر ساله توسط باشگاه اتومبیل موناکو برگزار می‌شود. این رالی از زمان آغاز به کار خود در سال ۱۹۱۱ توسط شاهزاده آلبرت اول، برای نشان دادن پیشرفت‌ها و نوآوری‌های اتومبیلرانی و تبلیغ موناکو به عنوان یک استراحتگاه توریستی در سواحل مدیترانه بود. قبل از تغییر فرمت برگزاری در سال ۱۹۹۷، این رویداد یک «رالیم تمرکز» بود که در آن انندگانا از نقاط شروع مختلف در سراسر اروپا حرکت می‌کردند و به موناکو می‌رسیدنت. این رالی
حرکت می‌کردند و به موناکو می‌رسیدنت. این رالی اکنون در امتداد کوت دازور در موناکو و جنوب شرقی فرانسه برگزار می‌شود.
منطقه کونسو () یک ناحیه در منطقه جنوبی اتیوپی است. این ناحیه پیش از سال ۲۰۱۱ یک واردا (ناحیه اداری) بود. قبل از سال ۲۰۱۱، کونسو جزو هیچ‌یک از نواحی منطقه ملت‌ها، ملیت‌ها و مردمان جنوبی (SNNPR) نبوده و به همین دلیل به عنوان یک واردای ویژه در نظر گرفته می‌شد، که مشابه یک بخش اداری خودمختار است. در سال ۲۰۱۱، ناحیه Segen Area Peoples Zone ایجاد شد که شامل واردای ویژه کونسو و سه واردای سابق اطراف آن است. این واردای ویژه به نام مردم کونسو نام‌گذاری شده است. کونسو در دره بزرگ ریفت قرار دارد و از سمت جنوب با منطقه
در دره بزرگ ریفت قرار دارد و از سمت جنوب با منطقه اورومیا، از سمت غرب با ناحیه جنوبی اومو، از سمت شمال‌غرب با واردای ویژه آلله، از سمت شمال با واردای ویژه دیرشه، از سمت شمال‌شرقی با واردای ویژه آمارو و از سمت شرق با واردای ویژه بورجی هم‌مرز است. رودخانه ساگان که از جنوب به غرب جاری می‌شود و به رودخانه وییتو می‌پیوندد، بخشی از مرز این واردا با بورجی و مرز کامل آن با منطقه اورومیا را تعریف می‌کند. مرکز اداری این ناحیه کاراتی است؛ دیگر شهرهای کونسو شامل فاشا و ساگن می‌باشند. پس از اعتراضات ساکنان برای تبدیل
و ساگن می‌باشند. پس از اعتراضات ساکنان برای تبدیل شدن به یک ناحیه برای چندین سال، کونسو در نوامبر ۲۰۱۸ به یک ناحیه تبدیل شد. کلیات. رودخانه‌های موجود در این واردا شامل تالپینا، یک شاخه از رودخانه ساگان، می‌باشند. گزارشی از واحد اضطراری برنامه عمران ملل متحد (UNDP) در سال ۱۹۹۶، منطقه این واردای ویژه را «بر اساس تفاوت‌های ارتفاع و بهره‌برداری اقتصادی» تقسیم کرده است، که عبارتند از «مناطق نیمه‌خشک پست که اکثریت جمعیت (بین ۶۰–۷۰ درصد) را پشتیبانی می‌کنند؛ و مناطق کشاورزی مرتفع‌تر در ارتفاعات میانه که بقیه
مناطق کشاورزی مرتفع‌تر در ارتفاعات میانه که بقیه جمعیت عمدتاً کشاورز را پشتیبانی می‌کنند.» مردم بومی کونسو به‌طور سنتی نوع خاص و پایدار از کشاورزی در اتیوپی را انجام می‌دهند که شامل ساخت و نگهداری از تراس‌های سنگی و کود دادن به مزارع با کود حیوانی است. ویژگی اصلی مزارع آنها، درخت بومی به نام "Moringa stenopetala" است. محصول اصلی این ناحیه سورگوم دورنگ است، به همراه برخی از محصولات ریشه‌ای و پنبه. بر اساس گزارشی در سال ۲۰۰۴، کونسو دارای ۱۷۸ کیلومتر جاده‌های همه‌فصل و ۸۱ کیلومتر جاده‌های فصلی بود که به این
همه‌فصل و ۸۱ کیلومتر جاده‌های فصلی بود که به این ترتیب تراکم جاده‌ها به‌طور متوسط ۱۱۴ کیلومتر در هر ۱۰۰۰ کیلومتر مربع می‌باشد. سازمان آمار مرکزی اتیوپی (CSA) گزارش داد که در سالی که به پایان سال ۲۰۰۵ میلادی ختم می‌شد، پنج تن تولید قهوه در اتیوپی در این واردا تولید شد، بر اساس سوابق بازرسی از سوی مقامات قهوه و چای اتیوپی. این مقدار کمتر از ۰٫۱٪ از تولیدات SNNPR و کمتر از ۰٫۱٪ از تولیدات کل اتیوپی بود. تاریخ. منطقه کونسو که قبلاً یک واردا بود، با واحدهای اداری مجاور خود چندین اختلاف مرزی داشته است. به گفته
مجاور خود چندین اختلاف مرزی داشته است. به گفته سارا وان، «مهم‌ترین این اختلافات مربوط به ناحیه تل‌تله است که از سال ۱۹۹۲ توسط منطقه بورانا از اورومیا ادعا شده است» که این اختلاف همچنان از سال ۱۹۹۲ ادامه دارد. اختلاف دیگری بر سر گاتو و بیاده فوشوکا کبلهها با اداره‌های واردای ویژه دراشه وجود داشت، با ادعای دیگری برای آلِه که پس از میانجی‌گری میان دو واردا به پارلمان SNNPR ارجاع داده شد تا اقدامات لازم انجام شود. گزارش UNDP-EUE در سال ۱۹۹۶ به گزارشی قبلی اشاره می‌کند که در سال ۱۹۹۳ تهیه شده بود و بیان می‌کند
می‌کند که در سال ۱۹۹۳ تهیه شده بود و بیان می‌کند که «یک ویژگی خاص منطقه کونسو، زلزله‌های مکرر آن است. یک تکان شدید اخیر موجب وحشت در روستاها شد. برخی از روستاهای واقع در دامنه کوه‌ها (یکی با لقب نیویورک) به دلیل این تکان‌ها سر خوردند. خطر دیگر، آتش‌سوزی در روستاهای شلوغ محصور با حصار است که مملو از ساختمان‌های چوبی است.» با این حال، گزارش ۱۹۹۶ نتیجه‌گیری می‌کند که «هیچ زلزله‌ای پس از سال ۱۹۹۳ روی نداده است.» مقامات محلی در کونسو به مقامات منتخب اتحادیه دموکراتیک مردم کونسو (KPDU) که در سال ۲۰۰۱ به آنها رای
مردم کونسو (KPDU) که در سال ۲۰۰۱ به آنها رای داده شده بود، به مدت چندین ماه اجازه دسترسی به دفاتری که به آنها اختصاص داده شده بود را ندادند. در سال‌های بعد، KPDU تحت فشارهای آزاردهنده‌ای قرار گرفت. پس از بازگشایی دفتر شعبه‌ای در فاشا در تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۰۲، حامیان دولت با شدت چندین عضو KPDU را کتک زده و دفتر تازه‌تأسیس را به شدت تخریب کردند؛ صاحب ملکی که فضای دفتر را به KPDU اجاره داده بود، به گزارش‌ها، دستگیر شد. در ژوئیه سال بعد، حامیان حزب حاکم، با حمایت نیروهای محلی، دفتر شعبه KPDU در کاراتی را بستند
نیروهای محلی، دفتر شعبه KPDU در کاراتی را بستند و رهبران حزب تسفایه کوره و ادانه فولیتا را به مدت یک هفته زندانی کردند. سپس فعالان حزب حاکم دفاتر را غارت کرده و سقف آن را آسیب زدند. سپس در ۱۲ اکتبر، شبه‌نظامیان دولتی به دستور مقامات محلی، رئیس KPDU، شاکو اتو کوره را در کاراتی دستگیر کرده و او را به مدت شش روز زندانی کردند. مقامات محلی او را به «مزاحمت برای فعالیت‌های توسعه‌ای» متهم کردند به دلیل بازدید از یکی از دفاتر شعبه حزب خود که بسته شده بود. روزنامه "Sudan Times" گزارش داد که در ۱۴ مه ۲۰۰۸،
روزنامه "Sudan Times" گزارش داد که در ۱۴ مه ۲۰۰۸، درگیری‌های ادامه‌دار میان کونسو و بورنا اورومو باعث کشته شدن ۳۶ نفر و فرار بیش از ۵۰۰۰ نفر از ساکنان از خانه‌هایشان شد. «از میان کشته‌شدگان، ۳۵ نفر از قبیله‌های کونسو بودند» به گفته آریکی گیتو، مدیر ویژه این ناحیه، به خبرنگاران محلی. پناهندگان در کبل‌های آبا-رابا، کاشاله، نالایا سگن و گسرگو پناه داده شدند. وضعیت منطقه. در سال ۲۰۱۴، ساکنان کونسو از اینکه بخشی از منطقه مردم سگن بودند ناراضی بودند و از توزیع ناعادلانه بودجه، تخصیص شغل و سایر مسائل مربوط به
ناعادلانه بودجه، تخصیص شغل و سایر مسائل مربوط به اداره محلی و عدالت شکایت داشتند و خواستار ایجاد منطقه کونسو شدند. یک درخواست با دو هزار امضا به شورای منطقه و مقامات بالاتر ارسال شد که رد شد. در نوامبر ۲۰۱۸، پس از آن که آبی احمد نخست‌وزیر اتیوپی شد، شورای SNNPR کونسو را به یک منطقه تبدیل کرد. جمعیت‌شناسی. بر اساس سرشماری ۲۰۰۷ که توسط آژانس آمار مرکزی اتیوپی (CSA) انجام شد، این منطقه دارای جمعیتی به تعداد ۲۳۵٬۰۸۷ نفر است که از این تعداد ۱۱۳٬۴۱۲ نفر مرد و ۱۲۱٬۶۷۵ نفر زن هستند. با مساحت ۲٬۲۷۳٫۷۹ کیلومتر مربع،
نفر زن هستند. با مساحت ۲٬۲۷۳٫۷۹ کیلومتر مربع، کونسو دارای تراکم جمعیتی ۱۰۳٫۳۹ نفر به ازای هر کیلومتر مربع است؛ ۹٬۴۱۵ نفر یا ۴٫۰۰٪ از ساکنان شهری هستند. تعداد کل خانوارها در این منطقه ۴۴٬۹۰۲ خانوار بوده که به‌طور میانگین ۵٫۲۴ نفر در هر خانوار زندگی می‌کنند و تعداد واحدهای مسکونی ۴۳٬۵۳۵ واحد است. دو گروه قومی عمده گزارش شده در کونسو شامل کونسو (۸۷٫۰۴٪) و گاوادا (۹٫۷۹٪) هستند؛ تمامی گروه‌های قومی دیگر ۳٫۱۷٪ از جمعیت را تشکیل می‌دهند. زبان کونسو به عنوان زبان اول توسط ۸۶٫۱۸٪ از ساکنان صحبت می‌شود، ۹٫۷۳٪ به
اول توسط ۸۶٫۱۸٪ از ساکنان صحبت می‌شود، ۹٫۷۳٪ به زبان گاوادا، ۲٫۰۸٪ به زبان اورومو، و ۱٫۲۶٪ به زبان امهری صحبت می‌کنند؛ باقی‌مانده ۰٫۷۵٪ به سایر زبان‌های اولیه گزارش شده صحبت می‌کنند. ۵۰٫۳۴٪ پروتستانت، ۳۴٫۶۲٪ از جمعیت معتقد به ادیان سنتی هستند و ۱۳٫۸۱٪ کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی را پیروی می‌کنند. در سرشماری ۱۹۹۴، این منطقه جمعیتی معادل ۱۵۷٬۵۸۵ نفر در ۲۹٬۶۲۹ خانوار داشت که از این تعداد ۷۷٬۱۴۷ نفر مرد و ۸۰٬۴۳۸ نفر زن بودند؛ ۵٬۴۷۹ نفر یا ۳٫۴۸٪ از جمعیت آن ساکن مناطق شهری بودند. چهار گروه قومی عمده گزارش شده
مناطق شهری بودند. چهار گروه قومی عمده گزارش شده در کونسو شامل کونسو (۸۷٫۰۱٪)، گاوادا (۹٫۲٪)، مردم امهرا (۱٫۲۵٪)، و مردم اورومو (۰٫۷۵٪) بودند؛ تمامی گروه‌های قومی دیگر ۱٫۷۹٪ از جمعیت را تشکیل می‌دهند. زبان کونسو به عنوان زبان اول توسط ۸۶٫۶۴٪ از ساکنان صحبت می‌شود، ۹٫۱۱٪ به زبان گاوادا، ۲٫۲۶٪ به زبان اورومو، و ۱٫۴٪ به زبان امهری صحبت می‌کنند؛ باقی‌مانده ۰٫۵۹٪ به سایر زبان‌های اولیه گزارش شده صحبت می‌کنند. ۶۵٫۶۲٪ از جمعیت گفته‌اند که به ادیان سنتی معتقدند، ۲۴٫۴۷٪ پروتستان هستند و ۵٫۴۹٪ کلیسای ارتدکس توحیدی
پروتستان هستند و ۵٫۴۹٪ کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی را پیروی می‌کنند. در خصوص آموزش، ۸٫۱۴٪ از جمعیت باسواد بودند؛ ۳٫۷۹٪ از کودکان ۷ تا ۱۲ ساله در مدارس ابتدایی، ۱٫۴۵٪ از کودکان ۱۳ تا ۱۴ ساله در مدارس دوره اول متوسطه، و ۰٫۹۴٪ از ساکنان ۱۵ تا ۱۸ ساله در مدارس دوره دوم متوسطه بودند. در خصوص وضعیت بهداشتی، حدود ۸۹٪ از خانه‌های شهری و ۱۱٪ از تمامی خانه‌ها به آب آشامیدنی سالم دسترسی داشتند؛ ۵۵٪ از خانه‌های شهری و ۷٪ از کل خانه‌ها دارای امکانات بهداشتی بودند.
عکاسی هوانوردی نوعی عکاسی است که در آن عکاس از یک هواگرد مثل هواپیما یا هلی‌کوپتر عکاسی می‌کند. انواع عکاسی هوانوردی شامل عکاسی هوا به هوا، زمین به هوا، زمین‌ایستا و عکاسی از راه دور است. عکاسی هوانوردی نظامی، به ویژه از نوع هوا به هوا، به مهارت‌های بیشتری نیاز دارد، زیرا هواپیمای حامل عکاس و هواپیمای سوژه اغلب با سرعت بیش از ۱ ماخ پرواز می‌کنند. انواع. زمین‌ایستا. در عکاسی زمین‌ایستا، عکاس از هواپیمایی که روی زمین به صورت ثابت ایستاده است عکاسی می‌کند. این عکس‌ها می‌توانند از نمای بیرونی، فضای داخلی و یا
عکس‌ها می‌توانند از نمای بیرونی، فضای داخلی و یا جزئیات هواپیما باشند. در این نوع، عکاس کنترل کاملی بر نور، محل قرارگیری هواپیما، زوایای دوربین و پس‌زمینه دارد. درگیر کردن موضوعات دیگر مانند خلبان یا هواپیماهای دیگر در عکاسی زمینی بسیار ساده‌تر از سایر انواع عکاسی هوایی است. ترمینال فرودگاه. در عکاسی از ترمینال فرودگاه، عکاس از پنجره ترمینال فرودگاه از محیط فرودگاه و هواپیماها عکاسی می‌کند. این نوع عکاسی معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که در انتظار پرواز هستیم. برخی از فرودگاه‌ها دارای پنجره‌ها یا مناطق
هستیم. برخی از فرودگاه‌ها دارای پنجره‌ها یا مناطق دیدبانی هستند که عکاس‌ها می‌توانند از آن زوایا از فرودگاه عکاسی کنند. برای کنترل بهتر تابش خیره‌کننده از ترمینال، هنگام عکاسی از شیشه، فیلتر پولاریزه توصیه می‌شود. زمین به هوا. در عکاسی زمین به هوا، عکاس‌ از هواپیماهای در حال پرواز عکاسی می‌کند در حالی که خودش روی زمین است. این نوع عکاسی در نمایشگاه‌های هوایی یا فرودگاه‌ها رایج است. به طور کلی، به دلیل فاصله بیشتر بین عکاس و هواپیمای هدف، استفاده از لنز عکاسی با فوکوس بلند (تله) ضروری است. این نوع عکاسی یکی
با فوکوس بلند (تله) ضروری است. این نوع عکاسی یکی از محبوب‌ترین انواع عکاسی هوایی است. هوا به هوا. عکاسی هوا به هوا نوعی از عکاسی هوانوردی است که در آن عکاس از درون یک هواپیمای در حال پرواز از یک هواپیمای در حال پرواز دیگر عکاسی می‌کند.این نوع عکاسی به عکاس اجازه می‌دهد تا سوژه را در مکان‌ها و زوایای خاصی قرار دهد تا مطلوب‌ترین عکس را بگیرد. برخی از مواردی که برای دستیابی به بهترین نتایج در این نوع عکاسی باید در نظر گرفته شوند نور و پس زمینه است. نور مناسب از طریق قرارگیری صحیح هواپیما نسبت به خورشید حاصل
از طریق قرارگیری صحیح هواپیما نسبت به خورشید حاصل می‌شود و به همین دلیل پروازهای عکاسی تنها در زمان‌های خاصی از روز انجام می‌شود و یا مسیر پروازی به گونه‌ای چیده می شود که نور خورشید به‌درستی روی هواپیمای مورد نظر قرار گیرد. از راه دور. عکاسی از راه دور نوعی از عکاسی هوایی است که در آن دوربین به بخش خارجی هواپیما نصب شده و از راه دور با استفاده از یک سیستم شاتر مکانیکی یا الکتریکی فعال می‌شود. این نوع عکاسی نیاز به برنامه‌ریزی دقیق دارد، زیرا ترکیب‌بندی تصویر باید زمانی که هواپیما روی زمین است انجام شود و
باید زمانی که هواپیما روی زمین است انجام شود و عکاس در حین پرواز به دوربین دسترسی ندارد. این نوع عکاسی یکی از نادرترین انواع عکاسی هوایی است. اولین بار در سال ۱۹۷۷ عکاسی از راه دور به صورت مستقیم و نزدیک توسط ریچارد کوک، عکاس، و آلن وویل، افسر ارشد مهندسی تیم پیکان‌های سرخ، به کار گرفته شد. آن‌ها یک نگه‌دارنده دوربین برای نصب زیر بدنه یک هواپیمای اضافی تیم از نوع فولاند نت طراحی کردند. پس از آموزش دقیق خلبانان در زمین، عکاس در حین پرواز از صندلی عقب هواپیمای دوربین، دوربین را با استفاده از شاتر مکانیکی که
دوربین، دوربین را با استفاده از شاتر مکانیکی که توسط یک سولونوئید و از طریق چراغ ضدتصادف فعال می‌شد، کنترل کرد. دوربین نیکورمات (Nikkormat) با لنز واید ۲۴ میلی‌متری نیکور (Nikkor)، به سمت تیم پیکان‌های سرخ که در حال پرواز بودند قرار گرفت و این عکس به سفارش مجله تلگراف‌ساندی (Telegraph Sunday) در تاریخ ۳ ژوئیه ۱۹۷۷ در صفحه اول این مجله منتشر شد.
صد سال تنهایی (به اسپانیایی: Cien años de soledad، مجموعه تلویزیونی رئالیسم جادویی کلمبیایی است که بر اساس رمانی با همین نام اثر گابریل گارسیا مارکز ساخته شده است. فصل اول این مجموعه در ۸ قسمت در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۴ منتشر شد. فصل دوم نیز ۸ قسمت دارد که تاکنون تاریخ دقیق پخش آن مشخص نشده است. این سریال از پلتفرم نتفلیکس پخش می‌شود. تولید. نتفلیکس در مارس ۲۰۱۹ حقوق "صد سال تنهایی" را خریداری کرد. قبل از مرگ نویسنده رمان گابریل گارسیا مارکز در سال ۲۰۱۴، او از فروش حقوق رمان خودداری کرده بود زیرا معتقد بود
از فروش حقوق رمان خودداری کرده بود زیرا معتقد بود محدودیت‌های زمانی یک فیلم برای اقتباس مناسب کافی نیست. این سریال با حمایت خانواده گارسیا مارکز فیلمبرداری شد که درخواست کردند در کلمبیا، با بازیگران کلمبیایی و به زبان اسپانیایی فیلمبرداری شود. تهیه‌کنندگان چندین مکان در کلمبیا از جمله کالی، ویلاویسینسیو، گیراردوت، پالومینو، سانتا مارتا و بارانکیلا را بررسی کردند. بازیگران. بازیگران از طریق فراخوان عمومی بازیگری در اواسط سال ۲۰۲۲ انتخاب شدند. تیم انتخاب بازیگر بیش از ۱۰۰۰۰ کاندید برای ۲۵ نقش اصلی دید. تنها
بیش از ۱۰۰۰۰ کاندید برای ۲۵ نقش اصلی دید. تنها ۳۰٪ از بازیگران را بازیگران حرفه‌ای تشکیل می‌دهند. علاوه بر بازیگران اصلی، ۲۰۰۰۰ بازیگر فرعی نیز برای فیلمبرداری انتخاب شدند. بخشی از فهرست بازیگران در ۲۶ آوریل ۲۰۲۳ لو رفت. بازتاب‌ها. دانیل فاینبرگ از نشریه "هالیوود ریپورتر"، این سریال را «اقتباسی زیبا و بلندپروازانه» از رمان خواند که «محترم و زیبا است، اگرچه بدون نقص نیست.» او اشاره کرد که بخش زیادی از محتوای سریال به‌طور مستقیم از رمان گرفته شده است که «هنگام بازیگری روی پرده همیشه جواب نمی‌دهد» و «همه چیز
بازیگری روی پرده همیشه جواب نمی‌دهد» و «همه چیز زمانی بهتر عمل می‌کند که نمایش در سطح تصویری و کمتر تحت اللفظی باشد.» او از کارگردانی گارسیا لوپز و مورا تمجید کرد و سریال را «در برخی مواقع نفس‌گیرانه زیبا، غنایی و زنده و سرشار از ایده‌های بصری و فکری» خواند. او در نهایت نتیجه گرفت که «صد سال تنهایی ممکن است به خوبی راه‌آهن زیرزمینی یا حتی ایستگاه یازده نباشد، اما پایان شایسته و تحسین‌برانگیزی برای سالی است که اغلب شاهد اقتباس‌های معتبر استثنایی بوده است.» آرامیده تینوب از مجله "ورایتی"، این سریال را «با
آرامیده تینوب از مجله "ورایتی"، این سریال را «با جزئیات ظریف و لایه‌های نمادین پیچیده» و «یکی از وفادارترین اقتباس‌های صفحه به صفحه در سال‌های اخیر» خواند. او از اجرای بازیگران به عنوان «استثنایی» تمجید کرد، اما اشاره کرد که برخی از سکانس‌ها متراکم به نظر می‌رسند. اگرچه او احساس می‌کرد که سرعت سریال «در برخی مواقع بیش از حد کند» است، اما اشاره کرد که «زیبایی صد سال تنهایی به بیننده اجازه می‌دهد تا هر فریم و لحظه با دقت انتخاب شده را جذب کند.» کارلی لین از وبگاه "کلایدر"، این سریال را «شاهکاری در نوع خود»
وبگاه "کلایدر"، این سریال را «شاهکاری در نوع خود» خواند و نوشت: «این سریال به زبان اسپانیایی نه تنها جان تازه‌ای به رمان ظاهراً غیرقابل فیلمبرداری مارکز می‌بخشد، بلکه به لطف فیلمبرداری خیره کننده و داستانی حماسی که در طول چندین نسل از خانواده بدشانس بوئندیا گسترش می‌یابد، به عنوان یک پیروزی در فیلمسازی نیز موفق است.» او از جلوه‌های بصری پائولو پرز و ماریا ساراسواتی، طراحی تولید اوگنیو کابایرو و باربارا انریکز و اجرای گروه بازیگران تمجید کرد.
خرگوش کوهساری اتیوپی یا خرگوش استارک یک گونه پستاندار متوسط از تیرهٔ خرگوشان (Leporidae) است. خز پشتی آن به صورت گریزلی، سفید نخودی و خالدار و رگه‌های سیاه است، در حالی که پوست شکم آن سفید خالص و کرکی است. این گونه بومی در ارتفاعات اتیوپی است که در مناطق آفریقای کوهستانی استان‌های شوآ، بیل و آرسی اتیوپی قرار دارد. گیاه‌خوار است و بیشتر از علف‌های مرتعی تغذیه می‌کند. IUCN آن را به عنوان گونهٔ کمترین نگرانی ارزیابی می‌کند. خرگوش کوهساری اتیوپی بومی ارتفاعات مرکزی اتیوپی است، در مناطق آفریقای کوهستانی اتیوپی
اتیوپی است، در مناطق آفریقای کوهستانی اتیوپی وجود دارد. در فلات مرکزی استان شوا و در کوه‌های بیل و استان ارسی به جز دره بزرگ ریفت که این دو استان را تقسیم می‌کند، یافت می‌شود. پراکنش کامل خرگوش کوهستانی اتیوپی، طبق گفته آنگرمن، بین ۶ درجه و ۵۰ دقیقه شمالی و ۹ درجه و ۳۵ دقیقه عرض شمالی و ۳۸ درجه شرقی و کمی شرق ۴۰ درجه شرقی است.
سوپرسکسی‌مارکت () که با نام سه باوقار () هم شناخته می‌شود، یک فیلم کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی ماریو لاندی است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد.
مبحث ردپای فناوری () یا نشانه‌های فناورانه (technomarker) به بررسی نشانه‌هایی می‌پردازد که می‌توانند وجود فناوری‌های پیشرفته، چه در گذشته و چه در حال، را در جهان هستی نشان دهند. این نشانه‌ها شامل اثرات قابل اندازه‌گیری فناوری‌هایی هستند که می‌توانند نشانه‌ای از حیات هوشمند باشند، مانند سیگنال‌های رادیویی، نور مصنوعی، یا آثار مهندسی کیهانی مانند کره دایسون. ردپاهای فناوری مشابه رد پای زیستی هستند که حضور حیات را نشان می‌دهند. انواع مختلف این نشانه‌ها، مانند نشت‌های رادیویی، استفاده از انرژی ستارگان یا
نشت‌های رادیویی، استفاده از انرژی ستارگان یا تغییرات مداری سیارات می‌تواند نمایانگر وجود زیست فرازمینی باشد. برخی نویسندگان ترجیح می‌دهند ارسال‌های رادیویی را از تعریف ردپاهای فناوری خارج کنند، اما چنین استفاده محدود چندان رایج نیست. جیل تارتر پیشنهاد کرده است که جستجو برای هوش فرازمینی (SETI) به «جستجوی ردپاهای فناوری» تغییر نام داده شود. انواع مختلفی از رد پاهای فناوری، مانند نشت پرتو از تأسیسات مهندسی نجومی مانند کره دایسون، نور یک جهان‌شهر فرازمینی، یا موتور ستاره‌ای که می‌تواند مدار ستارگان را در
یا موتور ستاره‌ای که می‌تواند مدار ستارگان را در اطراف مرکز کهکشانی تغییر دهد، ممکن است با تلسکوپ‌های ویژه قابل شناسایی باشند. برخی نمونه‌های رد پاهای فناوری در کتاب "The Eerie Silence" نوشته پل دیویس در سال ۲۰۱۰ شرح داده شده‌اند، اگرچه اصطلاحات "technosignature" و "technomarker" در کتاب ظاهر نمی‌شوند. در فوریه ۲۰۲۳، ستاره‌شناسان پس از بررسی ۸۲۰ ستاره، ۸ مورد احتمالی از ردپاهای فناوری را برای مطالعات بعدی شناسایی کردند. پروژه‌های مهندسی کیهانی. یک کره دایسون که توسط موجودات زنده نزدیک یک خورشیدسان ساخته
که توسط موجودات زنده نزدیک یک خورشیدسان ساخته شده باشد، باعث افزایش مقدار پرتوهای فروسرخ در طیف انتشار سامانهٔ ستاره‌ای می‌شود. از این رو، فریمن دایسون در مقاله خود در سال ۱۹۶۰ عنوان «جستجوی منابع ستاره‌ای مصنوعی پرتوهای فروسرخ» را برگزید. SETI این فرضیات را در جستجوی خود پذیرفته و به دنبال طیف‌های «سنگین فروسرخ» از خورشیدسان‌ها می‌گردد. از سال ۲۰۰۵، آزمایشگاه فرمی بررسی‌هایی را برای چنین طیف‌هایی انجام داده و داده‌های ایراس را تحلیل کرده است. شناسایی یکی از منابع متعدد فروسرخ به عنوان یک کره دایسون
یکی از منابع متعدد فروسرخ به عنوان یک کره دایسون نیازمند تکنیک‌های پیشرفته‌تری برای تفکیک بین کره دایسون و منابع طبیعی است. آزمایشگاه فرمی ۱۷ کاندیدای «مبهم» شناسایی کرده که از میان آنها چهار مورد به عنوان «جالب اما همچنان قابل بحث» نام‌گذاری شده‌اند. جستجوهای دیگر نیز به شناسایی چندین کاندیدا منجر شده که همچنان تأیید نشده‌اند. در اکتبر ۲۰۱۲، ستاره‌شناس جفری مارسی، یکی از پیشگامان جستجوی سیاره فراخورشیدی، کمک‌هزینه‌ای برای تحقیق در داده‌های تلسکوپ "کپلر" دریافت کرد تا نشانه‌های احتمالی کره دایسون را
دریافت کرد تا نشانه‌های احتمالی کره دایسون را شناسایی کند. مسیرهای مداری، نشانه‌های گذر، فعالیت ستاره‌ای و ترکیب منظومه‌های ستاره‌ای. شتاب‌دهنده‌های اشکادوف، که به‌طور فرضی قادر به تغییر مسیر مداری ستارگان برای جلوگیری از خطرات مختلف برای حیات، مانند ابرهای مولکولی سرد یا برخوردهای دنباله‌دار هستند، می‌توانند به شیوه‌ای مشابه با روش گذر برای شناسایی سیارات فراخورشیدی که توسط "تلسکوپ کپلر" جستجو می‌شوند، شناسایی شوند. با این حال، بر خلاف سیارات، این شتاب‌دهنده‌ها به‌طور ناگهانی روی سطح یک ستاره متوقف
به‌طور ناگهانی روی سطح یک ستاره متوقف می‌شوند و از آن عبور نمی‌کنند، که منشأ فناوری آنها را آشکار می‌سازد. همچنین، شواهدی از استخراج معدن از سیارک‌های فراخورشیدی می‌تواند به وجود هوش فرازمینی (ETI) اشاره کند. افزون بر این، پیشنهاد شده است که اطلاعات می‌توانند در نشانه‌های گذر سایر سیارات پنهان شوند. تمدن‌های پیشرفته می‌توانند «حضور خود را پنهان کنند یا به‌طور عمدی با انتشار لیزر کنترل‌شده آن را پخش کنند». سایر ویژگی‌های پیشنهادی به‌عنوان نشانه‌های فناوری احتمالی (یا نقطه شروع برای تشخیص نشانه‌های واضح‌تر)
(یا نقطه شروع برای تشخیص نشانه‌های واضح‌تر) شامل دوره‌های مداری خاص مانند تنظیم سیارات در الگوهای عدد اول است. فعالیت‌های تاج خورشیدی و فام‌سپهری در ستارگان ممکن است تغییر کند. تمدن‌های فرازمینی ممکن است از سیارات آزاد (سیاره سرگردان) برای حمل‌ونقل بین‌ستاره‌ای استفاده کنند که با نشانه‌های فناوری متعدد پیشنهاد شده است. شبکه‌های ارتباطی. یک مطالعه پیشنهاد می‌کند که اگر موجودات فرازمینی (ETs) وجود داشته باشند، ممکن است شبکه‌های ارتباطی ایجاد کرده و حتی کاوشگرهایی در منظومه شمسی مستقر کرده باشند که ارتباطات
در منظومه شمسی مستقر کرده باشند که ارتباطات آن‌ها قابل شناسایی باشد. تحقیقات جان گرتز نشان می‌دهد که کاوشگرهای پروازی (پیشاهنگ) ممکن است به‌صورت متناوب منظومه‌های خورشیدی جدید را تحت نظر بگیرند و کاوشگرهای دائمی با یک پایگاه اصلی ارتباط برقرار کنند. این ارتباطات احتمالاً بر اساس محرک‌ها و شرایطی مانند شناسایی نشت‌های الکترومغناطیسی یا نشانه‌های زیستی انجام می‌شود. این تحقیقات همچنین رابردهایی برای شناسایی کاوشگرهای فرازمینی در منظومه خورشیدی ما پیشنهاد می‌کند. این استراتژی‌ها شامل شناسایی پیام‌های نوری
این استراتژی‌ها شامل شناسایی پیام‌های نوری ارسالی است. گرتز همچنین پیشنهاد می‌دهد که به دلیل وجود شبکه‌های بین‌ستاره‌ای گره‌های ارتباطی، جستجو برای سیگنال‌های عمدی بین‌ستاره‌ای – همان‌طور که در SETI رایج است – ممکن است بی‌فایده باشد. معماری این شبکه‌ها ممکن است شامل گره‌هایی با فاصله‌های زیر یک سال نوری باشد که بین ستاره‌های همسایه قرار گرفته‌اند. این شبکه‌ها ممکن است شامل تپ‌اخترها به‌عنوان چراغ دریایی باشند یا گره‌هایی که پرتوهای آن‌ها با سازوکارهایی که قابلیت جستجو دارند، تعدیل شوند. علاوه بر این، یک
قابلیت جستجو دارند، تعدیل شوند. علاوه بر این، یک مطالعه پیشنهاد می‌کند که جستجوهای پیشین قادر به شناسایی چراغ‌های الکترومغناطیسی مقرون‌به‌صرفه نبوده‌اند. تحلیل سیارات. گرما و نور مصنوعی. چندین ستاره‌شناس، از جمله آوی لوب از مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونین و ادوین ال. ترنر از دانشگاه پرینستون، پیشنهاد کرده‌اند که نور مصنوعی از سیارات فرازمینی، مانند نوری که از شهرها، صنایع و شبکه‌های حمل‌ونقل منتشر می‌شود، می‌تواند شناسایی شود و نشان‌دهنده وجود یک تمدن پیشرفته باشد. این روش‌ها بر این فرض استوارند که انرژی
باشد. این روش‌ها بر این فرض استوارند که انرژی تابشی تولید شده توسط تمدن‌ها نسبتاً متمرکز بوده و بنابراین به‌راحتی قابل شناسایی است. نور و گرمای شناسایی شده از سیارات باید از منابع طبیعی متمایز شود تا بتوان به‌طور قطعی وجود حیات هوشمند روی یک سیاره را اثبات کرد. برای مثال، آزمایش "Black Marble" ناسا در سال ۲۰۱۲ نشان داد که منابع ثابت نور و گرمای قابل توجه روی زمین، مانند آتش‌سوزی‌های دائمی در استرالیای غربی خشک، از مناطق غیرمسکونی نشأت می‌گیرند و منشأ طبیعی دارند. ابزار LUVOIR A ممکن است بتواند نورهای شهری