payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوم چند سال پس از مجموعه اول در ۲۰۰۴ منتشر شد. فاطمه العشبی گفت که آن را در عرض چند روز در پاسخ به درخواست چاپ مجموعه‌ای از خود نوشت و اعتراف کرد که با تجربهٔ شعری او مطابقت ندارد. این مجموعه با عنوان «بازی روی محدودیت‌ها» منتشر شده است. فاطمه العشبی به عنوان پژوهشگر در مرکز مطالعات و تحقیقات یمن کار کرد. در سال‌های ۲۰۰۸–۲۰۰۹ معاون مدیر مرکز فرهنگی یمن در قاهره بود. در طول حرفهٔ خود به عضویت اتحادیهٔ ادیبان و نویسندگان یمنی، اتحادیه ادیبان و نویسندگان عرب، سندیکای روزنامه‌نگاران یمنی و اتحادیهٔ زنان یمن
سندیکای روزنامه‌نگاران یمنی و اتحادیهٔ زنان یمن درآمد. در سمینارها و جشنواره‌های شعر زیادی شرکت کرد، از جمله جشنواره المِربَد در عراق که از ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۰ در آن شرکت جست. همچنین در جشنوارهٔ جرش ۲۰۰۱، جشنوارهٔ شعری در سالگرد درگذشت البردونی در ابوظبی ۲۰۰۲، جشنوارهٔ شعری در نمایشگاه کتاب قاهره ۲۰۰۰ و ۲۰۰۰۱ مشارکت کرد. در سال ۲۰۰۶ برندهٔ سپر اتحادیه نویسندگان یمن و جایزه شعر یمن به صورت مشترک شد. در نظرسنجی خبرگزاری شعر در سال ۲۰۰۸، او به عنوان یکی از بهترین شاعران عامی در جهان عرب معرفی شد. او همچنین نشان
شاعران عامی در جهان عرب معرفی شد. او همچنین نشان شجاعت عراق و نشان شایستگی عالی عراق دریافت کرد. او با مسائل سیاسی و اجتماعی در یمن و جهان عرب تعامل داشت و صدایی برجسته در مورد مسائل زنان و برابری اجتماعی شمرده می‌شد.فاطمه العشبی از نظر موضع سیاسی، زنی سیاسی بود که به ملی‌گرایایی عربی معتقد بود و موضع عرب‌گرایانه‌اش در سخنرانی‌ها و برخی از اشعارش مشخص است. سال‌های پایانی. پس از انقلاب فوریه ۲۰۱۱، زندگی او در یمن به دلیل ناآرامی‌هایی که در کشور رخ داد، دشوار شد. فرصت سفر به بریتانیا برایش فراهم شد که در مهٔ
شد. فرصت سفر به بریتانیا برایش فراهم شد که در مهٔ ۲۰۱۲ به آنجا سفر کرد. درخواست پناهندگی داد و تا زمان مرگش در آنجا ماند. در ژانویهٔ ۲۰۲۱ تابعیت بریتانیا را گرفت. آخرین بزرگداشت او در خانهٔ اپرای قاهره با گروهی از زنان آفرینشگر عرب به مناسبت روز جهانی زن در مارس ۲۰۲۱ بود. العشبی شعر عمودی (شعر کلاسیک) و نیز شعر آزاد سرود. ویژگی شعر او با لحنی مخالف بی‌عدالتی و غصب حقوق زنان یمنی همراه بود. اشعار او خالی از شعر عاشقانه نبود که در آن سرآمد شد. او همچنین خارج از دایرهٔ تعامل سیاسی نبود، چرا که مواضع سیاسی خود
دایرهٔ تعامل سیاسی نبود، چرا که مواضع سیاسی خود را در چند نوبت در شعر بیان کرد، قبل از اینکه در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ به دلیل تشخیص تومور مغزی در انزوای طولانی مدت قرار گیرد. آرزو داشت زندگی‌نامهٔ خود را با عنوان «دختر شیخ» بنویسد. شاعر و رمان‌نویس یمنی علی المقری روشن ساخته است که برای سال‌ها او را تشویق می‌کرد تا زندگی‌نامهٔ خود را بنویسد که برخی از جنبه‌های شگفت‌آور زندگی‌اش را بازگو کند. او برگه‌ای از آن را در کنفرانس اتحادیهٔ ادیبان و نویسندگان یمن ارائه کرد، اما مشغله‌های المقری و عواقب رشد غدهٔ سرطان مغز
اما مشغله‌های المقری و عواقب رشد غدهٔ سرطان مغز در العشبی، مانع از تحقق این ایده شد. فاطمه بواهرکه شاعر مغربی در مقدمهٔ کتاب یادبود چهلمین روز درگذشت العشبی، او را به عنوان «مادر بیداری فکری معاصر زنان یمنی» توصیف می‌کند. بیماری و درگذشت. فاطمه العشبی سال‌های طولانی به سرطان مغز مبتلا بود و با تومور مغزی که در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ شروع شد، مبارزه کرد. پزشکان به او گفتند که بیشتر از این زنده نخواهد ماند. در سال ۲۰۱۸، زمانی که در بریتانیا بود، به او اطلاع دادند که سرطان رحم دارد. این بیماری به مدت چهار سال به
که سرطان رحم دارد. این بیماری به مدت چهار سال به سرعت خود را ادامه داد تا اینکه سرطان در بیشتر بدن او گسترش یافت و بر او غلبه کرد. در حالی که تحت عمل جراحی قرار می‌گرفت، او شامگاه یکشنبه ۲۴ اکتبر ۲۰۲۱ در بیمارستان ملکه الیزابت در بیرمنگام در سن ۶۸ سالگی در گذشت. پیکرش پس از اقامهٔ نماز ظهر روز سه شنبه ۲۶ اکتبر ۲۰۲۱ در مسجد الامانه در بیرمنگام، در گورستان ساتون نیو هال به خاک سپرده شد. اتحادیهٔ ادیبان و نویسندگان یمن به سوگ او نشست و به سهم او در خدمت به شعر و مسائل زنان اشاره کرد. زندگی شخصی. فاطمه العشبی
و مسائل زنان اشاره کرد. زندگی شخصی. فاطمه العشبی در سال ۱۹۶۶ به سن دوازده سالگی با علی حسن العبسی ازدواج کرد. دو فرزند به دنیا آورد، یک پسر به نام عبدالسلام علی حسن العبسی زادهٔ ۱۹۶۷ که وکیل شد و یک دختر به نام نوف علی حسن العبسی متولد ۱۹۸۲ که حسابدار شد. فاطمه در سال ۱۹۸۳ از او طلاق گرفت و از عربستان سعودی به یمن بازگشت. بار دوم با یکی از افسران یمنی در سال ۲۰۰۵ ازدواج کرد که تا ۲۰۲۰ ادامه داشت.
رادهی ما (؛ زادهٔ ) گورو اهل هند است. رادهی ما با نام سخوویندر کور (متولد ۴ آوریل ۱۹۶۵) شهرت دارد. رادهی ما به‌طور معمول با لباس‌های قرمز، تریشول و گل در دست برای پیروانش ظاهر می‌شد. او با رقصیدن روی موسیقی‌های بالیوود مردم را متبرک می‌کرد. رادهی ما در بالیوود و سیاست تأثیر زیادی داشت و در منطقه بورویالی در مومبای مستقر بود. اوایل زندگی. رادهی ما در روستای دورانکلا در ناحیه گرداسپور، پنجاب متولد شد. نام اصلی او سخوویندر کور بود. او تحصیلات رسمی خود را فقط تا کلاس چهارم گذراند. در کودکی، بیشتر وقت خود را در
کلاس چهارم گذراند. در کودکی، بیشتر وقت خود را در معبد کالی روستا می‌گذراند و پیروانش بر این باورند که این نقطه شروع ورود او به مسیر معنویت بود. اما روستاییان شهادت داده‌اند که او در کودکی هیچ نیروی خارق‌العاده‌ای نداشت. در سن ۱۷ سالگی با «موهان سینگ» ازدواج کرد و در کارگاه پارچه‌بافی شوهرش کار می‌کرد. درآمد خانواده بسیار ناچیز بود. هنگامی که شوهرش برای کار به قطر رفت، رادهی ما به مسیر معنوی گرایش پیدا کرد. او در ۲۳ سالگی تحت تعلیم «گورو رام دین داس» قرار گرفت که نام «رادهی ما» را به او داد. ورود به رهبری
که نام «رادهی ما» را به او داد. ورود به رهبری معنوی. رادهی ما در آشرام «پارامهانس درا» اعلام کرد که یک موجود الهی است. بعداً آشرام خود را به مومبای منتقل کرد. در آنجا، «منموهان گوپتا» یکی از پیروان او شد و از طریق او وارد خانواده گوپتا شد. گفته می‌شود او تقریباً ۱۲ سال در آنجا ماند. بسیاری از مردم در مومبای به پیروان او تبدیل شدند. او در آن زمان اعلام کرد که تجسم دورگا است، اما یک گروه هندو در فاگوارا علیه این ادعا اعتراض کرد. جنجال‌ها. در سال ۲۰۱۵، «نیکی گوپتا» از اعضای خانواده گوپتا، علیه رادهی ما شکایت
از اعضای خانواده گوپتا، علیه رادهی ما شکایت کرد. او ادعا کرد که رادهی ما در مراسم ازدواجش درخواست مهریه هنگفتی داشته و بعد از ازدواج در آشرامش مورد سوءاستفاده قرار گرفته است. در آگوست ۲۰۱۵، پلیس مومبای علیه او اخطار صادر کرد. او در لیست «۱۴ گورو تقلبی» که توسط Akhil Bharatiya Akhara Parishad تهیه شده بود، قرار گرفت.
ابو قمحه () یک شهرک در استان نبطیه کشور لبنان است.
عین جرفا () یک شهرک در استان نبطیه کشور لبنان است.
لیورپول اکو روزنامه‌ای است که توسط ترینیتی میرور شمال غرب و شمال ولز که یک شرکت تابعه ریچ پی‌ال‌سی است، منتشر می‌شود و در میدان سنت پل، لیورپول، انگلستان مستقر است. از دوشنبه تا یکشنبه به عنوان روزنامه لیورپول منتشر می‌شود. این روزنامه تا ۱۳ ژانویه ۲۰۱۲ روزنامه صبحگاهی خواهر "لیورپول دیلی پست" بود. بین ژوئیه و دسامبر ۲۰۲۲، میانگین تیراژ روزانه آن ۱۵۳۹۵ بود. به لحاظ تاریخی، روزنامه توسط "لیورپول دیلی پست" منتشر می‌شود. دفتر آن در میدان سنت پل، لیورپول است که در مارس ۲۰۱۸ در خیابان اولد هال کوچک شده است.
که در مارس ۲۰۱۸ در خیابان اولد هال کوچک شده است. تاریخچه. در سال ۱۸۷۹ "لیورپول اکو" به عنوان یک روزنامه خواهر ارزان‌تر برای "لیورپول دیلی پست" منتشر شد. از زمان تأسیس آن تا سال ۱۹۱۷ روزنامه نیم پنی هزینه داشت. اکنون دوشنبه تا جمعه ۱/۴۰ پوند، شنبه ۱/۸۰ پوند و یکشنبه ۱/۴۰ پوند است. این شرکت در سطح بین‌المللی گسترش پیدا کرد و در سال ۱۹۸۵ تحت بازسازی قرار گرفت و به ترینیتی اینترنشنال هلدینگ پی‌ال‌سی تبدیل شد. قبل از این تغییر، دو روزنامه اصلی نیز در قالب روزنامه نیم‌قطع دوباره راه اندازی شدند. نسخه ویژه یکشنبه
نیم‌قطع دوباره راه اندازی شدند. نسخه ویژه یکشنبه از "اکو" در ۱۶ آوریل ۱۹۸۹ منتشر شد، در گزارش این روزنامه از فاجعه روز قبل هیلزبورو، که در آن ۹۷ تن از هواداران لیورپول در دیدار نیمه نهایی جام حذفی در شفیلد به شدت مجروح شدند. تمامی ۷۵۰۰۰ نسخه چاپ شده فروخته شد. در سال ۱۹۹۹ ترینیتی با روزنامه‌های گروه میرور ادغام شد و به ترینیتی میرور تبدیل شد که بزرگ‌ترین منتشرکننده روزنامه در کشور به حساب می‌آید. در سال ۲۰۱۸ از ترینیتی میرور به ریچ پی‌ال‌سی تغییر نام پیدا کرد. در ۷ ژانویه ۲۰۱۴ اعلام شد که نسخه معمولی
کرد. در ۷ ژانویه ۲۰۱۴ اعلام شد که نسخه معمولی یکشنبه این روزنامه منتشر خواهد شد. طبق این روزنامه، ساندی اکو «در هفتمین روز انتشارش قرار دارد و به‌خودی‌خود یک محصول جداگانه و مستقل نیست». در سال ۲۰۰۸ چاپ روزنامه از لیورپول به ترینیتی میرور پی‌ال سی، اولدهام، به منچستر بزرگ منتقل شد، در حالی که روزنامه‌نگاران همچنان در میدان سنت پل در مرکز شهر لیورپول مستقر بودند. در سال ۲۰۲۰، آلیستر مکری سردبیر "لیورپول اکو" از سمت خود کنار رفت و ماریا برسلین جایگزین او شد. انتقاداتی که تا کنون به اکو شده داشتن تعصب نسبت به
که تا کنون به اکو شده داشتن تعصب نسبت به سیاستمداران محلی بوده است. در سال ۲۰۲۴، لیام تورپ، ویراستار سیاسی روزنامه، در همکاری طبع کتابی با عنوان «سر شمال: فریاد تجمع برای بریتانیای برابرتر» با شهرداران متروی منچستر و لیورپول، اندی برنهام و استیو روترام شرکت کرد.
سرخوبون ( کردی :Serxwebûn) مجله و ارگان رسمی حزب کارگران کردستان (پ ک ک) است. در سال 1979 تأسیس شد در حال حاضر در هلند چاپ می شود و ماهانه منتشر می شود. سخنرانی ها و دیدگاه های رهبری سیاسی پ ک ک را منتشر می کند اما سوابق گسترده ای از مبارزان کشته شده نیروهای دفاع خلق (ه پ گ)، شاخه مسلح پ.ک.ک را نیز حفظ می کند. اولین سردبیر آن مظلوم دوغان بود . اغلب توسط محققان درگیری بین ترکیه و پ ک ک استناد می شود
جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۴ سی‌ و نهمین دوره مسابقات بین‌المللی فوتبال باشگاهی سالانه جام قهرمانان کونکاکاف بود که در منطقه کونکاکاف (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و دریای کارائیب) برگزار شد. آلاخولنسه با برد در فینال با نتیجه ۵–۱ مقابل هم‌کشوری خود ساپریسا، قهرمان مسابقات شد. این آخرین دوره مسابقات بود که هیچ تیمی از لیگ مکزیک یا آمریکا در فینال حضور نداشت. تیم‌های راه یافته. منطقه آمریکای مرکزی. نکته
عباس بختیاری (زادهٔ ۱۹ مرداد ۱۳۳۶، بندر شاهپور) هنرمند ایرانی است که در زمینه‌های موسیقی، سینما و تئاتر فعالیت داشته است. او همچنین به عنوان داور جشنواره‌های فیلم و نویسنده نیز شناخته می‌شود. زندگینامه. عباس بختیاری در یک خانواده کارگری در جنوب ایران به دنیا آمد. او از کودکی با موسیقی سنتی و محلی ایران آشنا شد. فعالیت‌های هنری. موسیقی. بختیاری نوازندگی تنبک را نزد پدر و استاد حمیداوی آموخت. از سال ۱۳۶۷ (۱۹۸۸ میلادی) به ساز دف علاقه‌مند شد و بدون استاد و با تلاش شخصی به فراگیری آن پرداخت و اکنون ساز اصلی او
شخصی به فراگیری آن پرداخت و اکنون ساز اصلی او محسوب می‌شود. او همچنین به مدت سه سال ردیف‌های آوازی ایرانی را نزد استاد حسین عمومی فرا گرفته است. از سال ۱۳۷۴ (۱۹۹۵ میلادی)، بختیاری دوره‌های آموزشی دف را در پاریس اداره می‌کند. او در کنسرت‌های مختلفی استاد شهرام ناظری و گروه‌های مختلف موسیقی ایرانی و غیرایرانی را در خارج از کشور همراهی کرده است. وی در معرفی گروه‌های موسیقی سنتی و محلی ایرانی در جشنواره‌ها نقش داشته است. بختیاری در جایگاه نوازنده دف با هنرمندان و گروه‌های گوناگونی از جمله گروه موسیقی شمس به
و گروه‌های گوناگونی از جمله گروه موسیقی شمس به سرپرستی کیخسرو پورناظری، الشیخ أحمد التونی (آوازخوان صوفی مصر)، توماتیتو (گیتاریست اسپانیایی)، و گروه‌های موسیقی از فرانسه، برزیل، استرالیا و کردستان همکاری داشته است. او همچنین در اثر «یرسو» از موسیقی ارمنستان با «الیس» (خواننده ارمنی) به نوازندگی دف، تنبک و دهل پرداخته است. سی‌دی موسیقی عرفانی کردستان که توسط «خانه فرهنگ‌های جهان» با بودجه وزارت فرهنگ فرانسه منتشر شده، اثر دیگری است که در آن علی‌اکبر مرادی (تنبور)، عباس بختیاری (دف و تنبک) و کوروش مرادی
(تنبور)، عباس بختیاری (دف و تنبک) و کوروش مرادی (تنبک و دف) به اجرای مقام‌های تنبور پرداخته‌اند. بختیاری نوازنده سازهای کوبه‌ای (دف، دمام، دهل، تاس و نقاره) در آهنگ مشهور «دوباره می‌سازمت وطن» با صدای داریوش و شعری از سیمین بهبهانی بوده است. سی‌دی «مستان»، اثر حماسی و عرفانی ساختهٔ عباس بختیاری، منتشر شده و در دسترس علاقه‌مندان قرار دارد. این اثر با الهام از آیین‌ها، مراسم، فلسفه و فرهنگ مناطق کردستان و جنوب ایران ساخته شده است. سی‌دی «سایه هیچ» با همکاری عبدالرضا رهنما (نوازنده تنبور) دیگر اثر اوست. چندین
رهنما (نوازنده تنبور) دیگر اثر اوست. چندین کلیپ تصویری نیز از عباس بختیاری منتشر شده است که او در آن‌ها در عرصه موسیقی و آواز مشارکت داشته است، از جمله: بختیاری در برگزاری و شرکت در کنسرت‌های متعددی نیز فعال بوده است، از جمله: بختیاری برای چندین فیلم بین‌المللی نیز موسیقی ساخته است، از جمله موسیقی عرفانی با سازهای کوبه‌ای برای فیلم «تبعیدی‌ها» ساخته تونی گتلیف (برنده جایزه بهترین کارگردانی جشنواره کن ۲۰۰۴)، موسیقی فیلم «زنان بدون مردان» (برنده جایزه شیر نقره‌ای جشنواره فیلم ونیز)[۲]، موسیقی فیلم‌های «وحشت
جشنواره فیلم ونیز)[۲]، موسیقی فیلم‌های «وحشت در غزه» و «سایه هیچ». او همکاری با خانه فرهنگ‌های جهان داشته و همچنین به نوشتن نقد موسیقی، سینما و مقالات درباره فرهنگ و هنر ایران در فصل‌نامه «Migra phonies» پرداخته است. عباس بختیاری از چهارده‌سالگی به عنوان بازیگر در سینما حضور داشته است. اولین تجربه او در فیلم هشت میلی‌متری «خور» ساخته بیژن ملاح‌زاده در سینمای آزاد بندر شاهپور بود. دیگر نقش‌آفرینی‌های او عبارتند از: او نویسنده فیلمنامه‌های زیر نیز می‌باشد: تئاتر. بختیاری از دوازده تا هجده‌سالگی در
تئاتر. بختیاری از دوازده تا هجده‌سالگی در نمایشنامه‌های مدرسه به ایفای نقش پرداخته است. دیگر فعالیت‌های او در تئاتر شامل موارد زیر است: داوری جشنواره‌ها. عباس بختیاری از سال ۲۰۰۹ عضو هیئت داوران چندین جشنواره فیلم در کشورهای مراکش، تونس و بلژیک بوده است. کنشگر اجتماعی و سیاسی. عباس بختیاری عضو سابق سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران بوده و در سال‌های تبعید اجباری نیز به عنوان هنرمندی مدافع حقوق بشر، نقش کنشگری اجتماعی و سیاسی خود را حفظ کرده است.
نسبت چرخامغناطیسی با نشان ، عبارتست از نسبت گشتاور مغناطیسی به تکانه زاویه ای برای ذره بارداری که در یک مدار بسته حرکت می‌کند. واحد SI آن رادیان بر ثانیه در هر تسلا (rad/sT) یا به‌طور معادل کولن بر کیلوگرم (C/kg) است. واحد متداول آن MHz/T است. چنانچه بدون واحد به کار آید، مقدار چرخامغناطیسی می‌باشد. بیشتر هسته‌های رایج مانند 1H و 13C نسبت ژیرو مغناطیسی مثبت دارند.
سوریک سیسراکی پوغوسیان (؛ زادهٔ ) یک مهندس و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۷ تا تاریخ ۲۰۱۲ سمت نمایندگی دوره چهارم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۱ آوریل ۱۹۵۷ در سارچاپت به دنیا آمد و از انستیتو دام‌پروری و دام‌پزشکی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
فیلم آینده و بدون نام ریک رومن وا با بازی جیسون استاتهام در سبک فیلم اکشن و دلهره‌آور آماده نمایش در سال ۲۰۲۶. ساخت. در فوریه ۲۰۲۵، فیلمبرداری اصلی در بریتانیا و ایرلند برای یک فیلم اکشن دلهره‌آور بدون عنوان به کارگردانی ریک رومن وو و نویسندگی وارد پری آغاز شد. جیسون استاتهام، بودی رای بریتنچ، بیل نای، نائومی آکی و دنیل میز به بازیگران پیوستند. فیلمبرداری در ماه مارس ۲۰۲۵ تمام شد.
تئوان ژیرایری پوغوسیان (؛ زادهٔ ) یک مهندس و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۷ تا تاریخ ۲۰۱۷ سمت نمایندگی دوره‌های چهارم و پنجم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲ دسامبر ۱۹۷۲ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی‌تکنیک ارمنستان و دانشگاه آمریکایی ارمنستان فارغ‌التحصیل شد.
گابریل پاپیکی گیوزالیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۳ تا تاریخ ۲۰۰۹ و بار دیگر از تاریخ ۲۰۱۶ تا تاریخ ۲۰۱۷ سمت استانداری استان آراگاتسوتن را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱ اوت ۱۹۵۶ در پارپی به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی‌تکنیک ارمنستان (۱۹۸۱) فارغ‌التحصیل شد. وی در کمیته کاداستر ارمنستان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده مدال دراستامات کانایان شده است.
نظریه مدار راه‌گزین یا نظریه مدار کلیدزنی یا نظریه مدار سوئیچینگ مطالعه ریاضی از خواص شبکه‌های راه‌گزین‌های ایده‌آل است. چنین شبکه‌هایی ممکن است به‌طور دقیق منطق ترکیبی باشند، که در آن حالت خروجی آنها فقط تابع از حالت فعلی ورودی آنها باشد؛ یا همچنین ممکن است عناصر ترتیبی را در خود داشته باشد، جایی که حالت فعلی به حالت فعلی و حالت‌های گذشته بستگی دارد؛ در این معنا، می‌گویند مدارهای ترتیبی شامل «حافظه» از حالت‌های گذشته هستند. یک کلاس مهم از مدارهای ترتیبی ماشین‌های دولتی هستند. نظریه مدار راه‌گزین برای طراحی
دولتی هستند. نظریه مدار راه‌گزین برای طراحی سامانه‌های تلفن، رایانه و سامانه‌های مشابه قابل استفاده است. نظریه مدار راه‌گزین پایه‌های ریاضی و ابزار طراحی سامانه دیجیتال را در تقریباً همه زمینه‌های فناوری نوین را فراهم کرد. چارلز سندرز پیرس در نامه ای در سال ۱۸۸۶ توضیح داد که چگونه عملیات منطقی را می‌توان توسط مدارهای کلیدزنی الکتریکی انجام داد. در طول ۱۸۸۰–۱۸۸۱ او نشان داد که دروازه‌های NOR به تنهایی (یا به‌طور متناوب دروازه‌های NAND به تنهایی) می‌توانند برای بازتولید عملکرد همه دروازه‌های منطقی دیگر
برای بازتولید عملکرد همه دروازه‌های منطقی دیگر استفاده شوند، اما این اثر تا سال ۱۹۳۳ منتشر نشده باقی ماند. اولین اثبات منتشر شده توسط هنری ام شیفر در سال ۱۹۱۳ بود، بنابراین عملیات منطقی NAND گاهی خط شفر نامیده می‌شود. NOR منطقی گاهی "پیکانِ پیِرس" نامیده می‌شود. در نتیجه، گاهی به این دروازه‌ها "دروازه‌های منطقی جامع" می‌گویند. در سال ۱۸۹۸، مارتین بودا یک نظریه راه‌گزین برای سامانه‌های بلوک سیگنال‌دهی را توصیف کرد. در نهایت، لامپ‌های خلاء جایگزین رله‌ها برای عملیات منطقی شدند. اصلاح لی دی فارست در سال ۱۹۰۷
عملیات منطقی شدند. اصلاح لی دی فارست در سال ۱۹۰۷ لامپ فلمینگ می‌تواند به عنوان یک دروازه منطقی استفاده شود. لودویگ ویتگنشتاین نسخه‌ای از جدول صحت ۱۶ ردیفی را به عنوان گزاره ۵٫۱۰۱ رساله منطقی-فلسفی هنری ام شیفر (۱۹۲۱) معرفی کرد. والتر بوته، مخترع مدار همفرودی، بخشی از جایزه نوبل فیزیک ۱۹۵۴ را برای اولین دروازه الکترونیکی و نوین در سال ۱۹۲۴ دریافت کرد. کنراد تسوزه برای رایانه خود زِد۱ (از ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۸) دروازه‌های منطقی الکترومکانیکی را طراحی و ساخت. این نظریه به‌طور مستقل از طریق کارهای مهندس اِن‌ئی‌سی آکیرا
به‌طور مستقل از طریق کارهای مهندس اِن‌ئی‌سی آکیرا ناکاشیما در ژاپن، کلود شانون در ایالات متحده، و ویکتور شستاکوف در اتحاد جماهیر شوروی ایجاد شد. این سه مجموعه‌ای از مقالات را منتشر کردند که نشان می‌دهد جبر بولی دواَرزشی می‌تواند عملکرد مدارهای راه‌گزین را توصیف کند. با این حال، کار شانون تا حد زیادی دو مورد دیگر را تحت الشعاع قرار داده است، و علیرغم اینکه برخی از محققان شباهت‌های کار ناکاشیما را با شانون استدلال می‌کنند، رویکردها و چارچوب‌های نظری آنها به‌طور قابل‌توجهی متفاوت بود. همچنین غیرقابل قبول این
قابل‌توجهی متفاوت بود. همچنین غیرقابل قبول این است که شستاکوف به دلیل موانع زبانی و مبهم بودن نسبی کار او در خارج از کشور بر دو مورد دیگر تأثیر گذاشته است. علاوه بر این، شانون و شستاکوف در همان سال در سال ۱۹۳۸ از پایان‌نامه‌های خود دفاع کردند، و شستاکوف تا سال ۱۹۴۱ منتشر نکرد. کلیدهای ایده‌آل تنها دارای دو حالت انحصاری هستند، به عنوان مثال، باز یا بسته. در برخی از تحلیل‌ها، وضعیت یک کلید را می‌توان بدون تأثیر بر خروجی سامانه در نظر گرفت و به عنوان وضعیت «بی‌اهمیت» تعیین می‌شود. در شبکه‌های پیچیده لازم است
تعیین می‌شود. در شبکه‌های پیچیده لازم است که زمان کلیدزنی محدود کلیدهای فیزیکی نیز در نظر گرفته شود. در جایی که دو یا چند مسیر مختلف در یک شبکه ممکن است بر خروجی تأثیر بگذارد، این تأخیرها ممکن است منجر به «خطر منطقی» یا «وضعیت رقابتی» شود که در آن حالت خروجی به دلیل زمان‌های مختلف انتشار در شبکه تغییر می‌کند.
ویکتوریا د آنجلیس (؛ زادهٔ ۸ آوریل ۲۰۰۰) که به‌طور تک‌نام ویکتوریا شناخته می‌شود، نوازنده گیتار بیس، ترانه‌سرا، تهیه‌کننده و دی‌جی اهل ایتالیا است. او در سال ۲۰۱۶ گروه راک منسکین را در رم همراه با گیتاریست توماس راگی، خواننده اصلی دامیانو دیوید و درامر اتان تورچیو تأسیس کرد. این گروه در جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۱ برنده شد و سپس در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۱ با ترانهٔ «Zitti e buoni» برای ایتالیا پیروز شد. در سال ۲۰۲۴، د آنجلیس حرفه انفرادی خود را با انتشار تک‌آهنگ «Get Up Bitch! Shake Ya Ass» که در همکاری با
«Get Up Bitch! Shake Ya Ass» که در همکاری با خواننده برزیلی آنیتا بود، آغاز کرد. اوایل زندگی. د آنجلیس در رم، ایتالیا به دنیا آمد و مادرش دانمارکی و پدرش ایتالیایی بود. مادرش وقتی که او ۱۵ ساله بود، به دلیل سرطان درگذشت. او یک خواهر سه سال کوچکتر از خود دارد. به گفتهٔ خودش، از دوران کودکی موسیقی راک برایش نمادی از آزادی بوده است. د آنجلیس که از بچگی علاقه زیادی به موسیقی داشت، از ۸ سالگی گیتار می‌زد و از کلاس هفتم به نواختن گیتار بیس روی آورد. در یک مصاحبه با مجلهٔ "ال"، د آنجلیس فاش کرد که در ۱۴ سالگی
با مجلهٔ "ال"، د آنجلیس فاش کرد که در ۱۴ سالگی دچار حملات پانیک شده بود که باعث شد یک سال از مدرسه غیبت کند. او در مدرسه راهنمایی Scuola Media Gianicolo تحصیل کرد، جایی که با توماس راگی، گیتاریست گروه آشنا شد و سپس تحصیلات خود را در Liceo Scientifico J.F. Kennedy به پایان رساند. د آنجلیس از نیک او مالی و کیم گوردون به عنوان افرادی که بر او تأثیر گذاشته‌اند، یاد کرده است.
هراچیک گریگوری تاوادیان (؛ زادهٔ ) شطرنج‌باز اهل ارمنستان است که استاد فیده (از ۲۰۰۵) و سازنده بین‌المللی (از ۲۰۰۷) می‌باشد وی همچنین ریاست خانه شطرنج تیگران پتروسیان را برعهده دارد. زندگی‌نامه. وی در ۲۱ فوریه ۱۹۵۸ در باکو به دنیا آمد و از انستیتو دولتی فرهنگ سلامت و ورزش پرورش اندام ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال گارگین نژده، ، و استاد ورزشی اتحاد شوروی در رشته شطرنج (۱۹۷۹) شده است.
مرسدس کلمنتینا مارتا دل کارمن پاردو پونته، معروف به مرسدس پاردو (۲۹ ژوئیه ۱۹۲۱ – ۲۴ مارس ۲۰۰۵) نقاش هنرهای انتزاعی ونزوئلا بود. زندگی. پاردو در ۲۹ ژوئیه ۱۹۲۱ (برخی منابع ۲۰ ژوئیه ۱۹۲۱) در کاراکاس، ونزوئلا متولد شد. او از ۱۳ سالگی در کلاس‌های رایگان آکادمی هنرهای زیبا شرکت کرد. در سال ۱۹۴۱، او به مدرسه هنرهای پلاستیکی و کاربردی کاراکاس پیوست و در زمینه نقاشی، چاپ‌سازی و کلاژ فعالیت داشت. در سال ۱۹۹۱، گالری هنر ملی کاراکاس نمایشگاهی برای بررسی آثار او از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۹۱ برگزار کرد. در سال ۱۹۴۵، با مارکو
۱۹۴۱ تا ۱۹۹۱ برگزار کرد. در سال ۱۹۴۵، با مارکو بونتا، استاد ویترای و نقاشی دیواری، ازدواج کرد، اما این ازدواج کوتاه‌مدت بود. در سال ۱۹۴۷، او به آکادمی هنرهای زیبای سانتیاگو در شیلی رفت و اولین نمایش انفرادی خود را برگزار کرد. سپس در سال ۱۹۴۹ به پاریس نقل مکان کرد و در École du Louvre تحصیل کرد. در سال ۱۹۵۱، با الخاندرو اوترو، نقاش مشهور، ازدواج کرد. پاردو در ۲۴ مارس ۲۰۰۵ در سن آنتونیو د لوس آلتوس، ونزوئلا درگذشت. میراث. Fundación Alejandro Otero-Mercedes Pardo در سال ۲۰۱۶ تاسیس شد. خانه آلخاندرو اوترو و
Pardo در سال ۲۰۱۶ تاسیس شد. خانه آلخاندرو اوترو و مرسدس پاردو در سن آنتونیو د لوس آلتوس واقع شده است. در سال ۲۰۲۳ آثار او در نمایشگاه "Action, Gesture, Paint: Women Artists and Global Abstraction 1940-1970" در گالری Whitechapel لندن قرار دارد. نمایشگاه ها. منبع: جوایز. منبع:
شادیه رفاعی حبّال یک اخترشناس و فیزیک‌دان سوری-آمریکایی متخصص در فیزیک فضایی است. او استاد فیزیک خورشیدی است و پژوهش‌هایش پیرامون باد خورشیدی و خورشیدگرفتگی متمرکز شده‌اند. زندگی و تحصیلات. او با نام شادیه نعیم رفاعی در شهر حمص زاده شد و تحصیلات متوسطه را در همان‌جا به پایان رساند. سپس در دانشگاه دمشق ثبت‌نام کرد و مدرک کارشناسی خود را در رشته فیزیک و ریاضیات دریافت کرد. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در فیزیک از دانشگاه آمریکایی بیروت دریافت کرد و سپس مدرک دکتری خود را از دانشگاه سینسینتی اخذ نمود. حرفه. او
خود را از دانشگاه سینسینتی اخذ نمود. حرفه. او دوره‌ای یک‌ساله را در مرکز ملی پژوهش‌های جوی (۱۹۷۷–۱۹۷۸) گذراند و در سال ۱۹۷۸ به مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونیان پیوست و در آنجا یک گروه پژوهشی در زمینه فیزیک خورشیدی-زمینی تأسیس کرد. او این سمت را تا سال ۲۰۰۰ حفظ کرد. حبال همچنین به عنوان استاد فیزیک خورشیدی-زمینی در مؤسسه علوم ریاضی و فیزیکی دانشگاه ولز منصوب شد. بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰، او مدرس دانشگاه هاروارد بود. در سال ۲۰۰۲، او به عنوان ویراستار بخش فیزیک فضایی در ژورنال پژوهش ژئوفیزیکی منصوب شد.
فیزیک فضایی در ژورنال پژوهش ژئوفیزیکی منصوب شد. پروفسور حبال عضو بسیاری از نهادهای حرفه‌ای از جمله انجمن اخترشناسی آمریکا، اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی و مؤسسه اخترشناسی هاوایی است و همچنین به عنوان پژوهشگر انجمن سلطنتی اخترشناسی شناخته می‌شود. پژوهش. حبال بر منشأ و تکامل باد خورشیدی، میدان‌های مغناطیسی خورشیدی و رصدهای قطبش‌سنجی در طول خورشیدگرفتگی تمرکز دارد. او بیش از دوازده مأموریت خورشیدگرفتگی را رهبری کرده و به مکان‌هایی مانند هند (۱۹۹۵)، گوادلوپ (۱۹۹۸)، چین (۲۰۰۸)، پلینزی فرانسه (۲۰۱۰)، ایالات متحده
چین (۲۰۰۸)، پلینزی فرانسه (۲۰۱۰)، ایالات متحده آمریکا (۲۰۱۷)، استرالیا (۲۰۲۳) و ایالات متحده آمریکا (۲۰۲۴) سفر کرده است که توسط بنیاد ملی علوم آمریکا و ناسا حمایت مالی شده‌اند. حبال تیمی از مؤسسه اخترشناسی هاوایی را رهبری کرد که در همکاری با ناسا، طی خورشیدگرفتگی‌های سال‌های ۲۰۰۶، ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ به مشاهده تاج خورشیدی پرداخت. او همچنین نقش کلیدی در راه‌اندازی کاوشگر خورشیدی پارکر داشت که در سال ۲۰۱۸ پرتاب شد و نخستین فضاپیما بود که به درون تاج خورشیدی پرواز کرد. حبال روش‌های نوآورانه‌ای برای مشاهده
پرواز کرد. حبال روش‌های نوآورانه‌ای برای مشاهده خورشیدگرفتگی توسعه داده است، از جمله یک سامانه تثبیت‌کننده روی کشتی برای خورشیدگرفتگی ۲۰۲۱ در قطب جنوب (تأمین مالی شده توسط بنیاد ملی علوم آمریکا) و یک سامانه مشاهده مبتنی بر بادبادک که نخستین بار در خورشیدگرفتگی ۲۰۲۳ استرالیا آزمایش شد (تأمین مالی شده توسط ناسا). او رهبری یک کارزار علمی برای خورشیدگرفتگی ۲۰۲۴ ایالات متحده آمریکا را بر عهده دارد که شامل رصدهای زمینی، بادبادکی و هوایی با استفاده از هواپیمای پژوهشی ناسا موسوم به "WB-57" خواهد بود. افتخارات.
پژوهشی ناسا موسوم به "WB-57" خواهد بود. افتخارات. حبال در طول فعالیت علمی خود افتخارات و جوایز متعددی دریافت کرده است. در دسامبر ۲۰۰۴، بنیاد اندیشه عربی عنوان «پیشگام» را به او اعطا کرد. پیش از آن، در ۴ سپتامبر ۲۰۰۱، دانشگاه علوم و فناوری چین در "هه‌فی" به او گواهینامه استادی مهمان اعطا کرد. در ۱۴ اوت ۲۰۰۰، ناسا جایزه گروهی برای دستاورد علمی را به تیم ابزار تاج‌نگار نور سفید "اسپارتان ۲۰۱" که حبال یکی از اعضای آن بود، اعطا کرد. همچنین، در ۸ ژوئن ۱۹۹۸، برنامه زنان مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونیان به پاس
زنان مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونیان به پاس تلاش‌های او در حوزه اخترفیزیک، جایزه سخنرانی «زنان ماجراجو» را به او اهدا کرد. او در ۱۹ دسامبر ۱۹۹۷، از مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونیان، تقدیرنامه‌ای برای خدمات برجسته خود دریافت کرد. علاوه بر این، در سال ۱۹۹۶، شورای ملی پژوهش آمریکا، از خدمات برجسته او در هیئت علوم جوی و اقلیم قدردانی کرد. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۳، مؤسسه اسمیتسونیان از او برای دستاوردهای ویژه علمی که استاندارد بالایی از موفقیت را منعکس می‌کردند، تقدیر به عمل آورد.