payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کند. معمولاً هنگامی که افسران با یک شورش مواجه می‌شوند، به آرامی در یک خط موازی با جبهه شورش و به اندازه طول آن راهپیمایی می‌کنند و همزمان با صدای بلند و به طور هماهنگ سپرهای خود را با باتوم می‌کوبند تا باعث ترس و اثرات روانی بر جمعیت شوند. در بریتانیا، معمولاً هنگامی که تظاهرات بزرگی برگزار می‌شود که ناپایدار تلقی می‌شود، پلیس محلی مسئول تظاهرات در آن منطقه، پرسنل واحد پشتیبانی پلیس را که در تاکتیک‌های ضد شورش آموزش دیده‌اند، به همراه افسران عادی مستقر می‌کند. اگر تظاهرات به خشونت گرایید، پلیس جاده‌ها و
اگر تظاهرات به خشونت گرایید، پلیس جاده‌ها و سایر خروجی‌ها را می‌بندد تا معترضان را در یک منطقه (معروف به kettling یا محاصره) محصور کند تا از خسارات گسترده جلوگیری کند و منتظر می‌ماند تا معترضان خسته شوند. این تاکتیک‌ها در جریان اعتراضات اجلاس G-20 لندن در سال ۲۰۰۹ و اعتراضات دانشجویی در لندن در سال ۲۰۱۰ مشاهده شد. گاز اشک‌آور و سایر تاکتیک‌های تهاجمی‌تر به عنوان آخرین راه حل استفاده می‌شوند. در طول اعتراضات، پلیس از معترضان فیلم یا عکس می‌گیرد تا در آینده آنها را دستگیر کند. همچنین ممکن است از تاکتیک‌های
آنها را دستگیر کند. همچنین ممکن است از تاکتیک‌های «جوخه ربایش» استفاده شود که در آن چندین افسر پلیس، معمولاً با لباس ضد شورش، به سرعت و گاهی به شکل گوه به سمت جلوی جمعیت حمله می‌کنند تا یک یا چند نفر را از میان شورشیان که سعی در کنترل تظاهرات دارند، ربوده و دستگیر کنند. هدف ممکن است یک رهبر، سخنران یا کسی باشد که به نظر می‌رسد جمعیت را رهبری می‌کند. این تاکتیک در شورش‌های انگلستان در سال ۲۰۱۱ استفاده شد، به ویژه توسط پلیس منچستر بزرگ که این تاکتیک را در مرکز شهر منچستر در ۹ آگوست ۲۰۱۱ به کار گرفت. یک
مرکز شهر منچستر در ۹ آگوست ۲۰۱۱ به کار گرفت. یک تاکتیک سرراست‌تر که پلیس ممکن است استفاده کند، «حمله با باتوم» است که شامل حمله افسران پلیس به جمعیت با باتوم و در برخی موارد سپر ضد شورش است. آنها به سمت جمعیت دویده و با باتوم به مردم ضربه می‌زنند و در برخی مواقع از سپر ضد شورش برای دور کردن آنها استفاده می‌کنند. حمله با باتوم برای ایجاد حداکثر درد طراحی شده است، به این امید که آنها مجبور به ترک صحنه و متفرق شدن شوند. پیامدها. استفاده از تاکتیک‌های مهار اغتشاش، همواره با بحث‌ها و جنجال‌های فراوانی در جوامع
همواره با بحث‌ها و جنجال‌های فراوانی در جوامع مختلف همراه بوده است. این روش‌ها که اغلب با استفاده از زور و خشونت برای متفرق کردن جمعیت و مهار اعتراضات همراه هستند، پرسش‌های اخلاقی و حقوقی بسیاری را در مورد حق‌هایاساسی شهروندان مانند حق تجمع و آزادی بیان مطرح می‌کنند. بسیاری از فعالان و کارشناسان حقوق بشر، استفاده از این روش‌ها را نقض آشکار حقوق شهروندان و مغایر با اصول دموکراسی می‌دانند. آنها معتقدند که دولت‌ها باید به جای استفاده از زور و خشونت، به گفتگو و مذاکره با معترضان پرداخته و سعی در حل و فصل
و مذاکره با معترضان پرداخته و سعی در حل و فصل مسالمت‌آمیز اختلافات داشته باشند. یکی از مباحث چالش‌برانگیز در این زمینه، بحث پیرامون مشروعیت داشتن و اخلاقی بودن مهار اعتراضات است. برخی معتقدند که دولت‌ها در صورت به خطر افتادن امنیت و نظم عمومی، حق دارند با استفاده از زور، اعتراضات را سرکوب کنند. اما دیگران بر این باورند که استفاده از خشونت علیه معترضان هرگز قابل توجیه نیست و دولت‌ها باید به جای سرکوب، به ریشه‌های اعتراضات و نارضایتی‌های مردمی رسیدگی کنند. این بحث به ویژه در جوامع دموکراتیک که حق اعتراض
این بحث به ویژه در جوامع دموکراتیک که حق اعتراض مسالمت‌آمیز به رسمیت شناخته شده است، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. نکته قابل توجه دیگر، بحث پیرامون پیامدهای شکاف ادراک شده بین نظامیان و غیرنظامیان در زمینه مهار اغتشاشات است. در بسیاری از کشورها، از جمله ایالات متحده، پلیس به عنوان یک نیروی غیرنظامی در نظر گرفته می‌شود که وظیفه حفظ امنیت و نظم عمومی را بر عهده دارد. با این حال، در مواقع بحران و ناآرامی‌های اجتماعی، پلیس اغلب با استفاده از تجهیزات و تاکتیک‌های نظامی و با سطح اعمال خشونتی مشابه نظامیان، به سرکوب
و با سطح اعمال خشونتی مشابه نظامیان، به سرکوب اعتراضات می‌پردازد. این امر موجب می‌شود تا مرز بین نظامیان و غیرنظامیان کمرنگ شود و پلیس به عنوان یک نیروی نظامی تلقی شود که وظیفه سرکوب مردم را بر عهده دارد. این مسئله می‌تواند پیامدهای منفی فراوانی برای جامعه داشته باشد، از جمله افزایش بی‌اعتمادی مردم به پلیس، تشدید خشونت و درگیری بین مردم و دولت، و همچنین تضعیف ارزش‌های دموکراتیک و حقوق بشر. علاوه بر مباحث اخلاقی و حقوقی، نگرانی‌های جدی در مورد سلامت و ایمنی افراد در جریان مهار اغتشاشات وجود دارد. استفاده از
در جریان مهار اغتشاشات وجود دارد. استفاده از عوامل شیمیایی مانند گاز اشک‌آور و اسپری فلفل می‌تواند باعث ایجاد مشکلات تنفسی، سوزش چشم و پوست، و حتی در موارد شدید منجر به نابینایی و مرگ شود. همچنین، استفاده از گلوله‌های لاستیکی و سایر سلاح‌های غیرکشنده نیز می‌تواند باعث ایجاد جراحات و صدمات جدی شود؛ بنابراین، استفاده از این روش‌ها باید با احتیاط و با رعایت استانداردهای سلامت و ایمنی صورت گیرد. کشورهای مختلف از روش‌های متفاوتی برای مهار اغتشاش استفاده می‌کنند. برخی کشورها بیشتر بر روش‌های غیرکشنده مانند
برخی کشورها بیشتر بر روش‌های غیرکشنده مانند مذاکره و گفتگو با معترضان، استفاده از ماشین‌های آب‌پاش و گاز اشک‌آور تأکید دارند، در حالی که برخی دیگر به سرعت به استفاده از زور و خشونت متوسل می‌شوند. این تفاوت‌ها می‌تواند ناشی از عوامل مختلفی مانند فرهنگ سیاسی، سطح دموکراسی و همچنین شدت و ماهیت اعتراضات باشد. کلرواستوفنون، کلروبنزیلیدن مالونونیتریل (گاز اشک‌آور) و دی بنزوکسازپین از مواد تشکیل‌دهنده رایج برای مهار اغتشاش هستند. این مواد بسیار سمی و سرطان‌زا هستند و استفاده از آنها می‌تواند اثرات مخربی بر سلامت
و استفاده از آنها می‌تواند اثرات مخربی بر سلامت انسان داشته باشد. کشورها اغلب استانداردهای متفاوتی برای استفاده از مواد شیمیایی مانند کپسایسین (اسپری فلفل) دارند و اینکه چه کسی مجاز به داشتن و استفاده از این مواد شیمیایی برای دفاع از خود است، متفاوت است. برخی از دانشمندان خواستار جایگزین‌های طبیعی برای محدود کردن اثرات طولانی مدت بر سلامتی مانند آنهایی که در تیرهٔ فلفل‌سانان و تیرهٔ زنجبیل‌سانان یافت می‌شوند، شده‌اند. استفاده از جایگزین‌های طبیعی می‌تواند به کاهش خطرات و پیامدهای ناشی از استفاده از مواد
به کاهش خطرات و پیامدهای ناشی از استفاده از مواد شیمیایی سمی در مهار اغتشاشات کمک کند. تأثیرات روانی بر معترضان و افسران پلیس. در جوامع امروزی، اعتراضات و شورش‌ها به بخش جدایی‌ناپذیر زندگی اجتماعی و سیاسی تبدیل شده‌اند. مردم برای ابراز نارضایتی خود از سیاست‌های دولت، بی‌عدالتی‌های اجتماعی، یا سایر مسائل، به خیابان‌ها می‌آیند و صدای اعتراض خود را به گوش مسئولان می‌رسانند. اما این اعتراضات همیشه به صورت مسالمت‌آمیز باقی نمی‌مانند و گاهی به خشونت و درگیری با نیروهای امنیتی می‌انجامند. در چنین شرایطی، استفاده
امنیتی می‌انجامند. در چنین شرایطی، استفاده از تاکتیک‌های مهار اغتشاش و سرکوب اعتراضات توسط پلیس، علاوه بر پیامدهای فیزیکی، می‌تواند تأثیرات روانی عمیقی بر سلامت روان معترضان و همچنین افسران پلیس داشته باشد. افزایش اعتراضات در سال‌های اخیر، منجر به افزایش خشونت از سوی مجریان قانون شده است. استفاده از گلوله‌های لاستیکی، ماشین‌های آب‌پاش، گاز اشک‌آور و سایر روش‌های مهار اغتشاش، نه تنها باعث ایجاد جراحات و صدمات فیزیکی در معترضان می‌شود، بلکه می‌تواند تأثیرات روانی طولانی مدتی مانند اختلال استرس پس از سانحه
روانی طولانی مدتی مانند اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، اضطراب و افسردگی را در آنها ایجاد کند. مطالعات نشان داده‌اند که قرار گرفتن در معرض خشونت پلیس و تجربه سرکوب و خفقان، می‌تواند باعث بروز مشکلات روانی جدی در افراد شود. انجمن بهداشت عمومی آمریکا، خشونت پلیس را به عنوان یکی از «مسائل بهداشت عمومی» معرفی کرده است و بر ضرورت مطالعه اثرات روانی ناشی از شورش‌ها و مهار اغتشاشات تأکید کرده است. این مطالعات نشان می‌دهند که تأثیرات روانی شورش‌ها و سرکوب اعتراضات، نه تنها گریبان‌گیر معترضان، بلکه دامن‌گیر افسران
نه تنها گریبان‌گیر معترضان، بلکه دامن‌گیر افسران پلیس نیز می‌شود. یکی از نمونه‌های بارز که به دلیل اثرات روانی ناشی از واکنش شدید پلیس، مورد مطالعه قرار گرفته است، اعتراضات ضد لایحه استرداد در هنگ کنگ است. در جریان این اعتراضات، پلیس هنگ کنگ با شدت و خشونت بی‌سابقه‌ای با معترضان برخورد کرد و از مقادیر زیادی گاز اشک‌آور و گلوله‌های لاستیکی برای متفرق کردن آنها استفاده کرد. طبق گزارش‌ها، پلیس بیش از ۱۶۰۰۰ کپسول گاز اشک‌آور علیه معترضان استفاده کرد که منجر به ایجاد مشکلات تنفسی و سایر عوارض جسمی در بسیاری از
ایجاد مشکلات تنفسی و سایر عوارض جسمی در بسیاری از آنها شد. اما علاوه بر آسیب‌های جسمی، این سرکوب خشن تأثیرات روانی عمیقی نیز بر معترضان گذاشت. یک نظرسنجی نشان داد که ۲۵٫۷٪ از جمعیت هنگ کنگ در پی این اعتراضات دچار افسردگی شده‌اند و ۹٫۱٪ به خودکشی فکر کرده‌اند. یافته‌های مشابهی در جریان بهار عربی در مصر نیز به دست آمده است. در این دوران، دانش‌آموزان مدارسی که در نزدیکی میدان تحریر (محل شورش‌های گسترده) قرار داشتند، میزان افسردگی بالاتری را تجربه می‌کردند. همچنین، در فرانسه، مشخص شد که معترضان جلیقه زرد که با
در فرانسه، مشخص شد که معترضان جلیقه زرد که با خشونت پلیس مواجه شده بودند، ۱٫۵۴٪ احتمال بیشتری برای تجربه علائم افسردگی شدید داشتند و ۲٫۵۸ برابر بیشتر احتمال داشت علائم نشان‌دهنده PTSD را نشان دهند. به طور کلی، مطالعات نشان می‌دهند که افرادی که درگیر شورش‌ها بودند یا فقط در مناطق تحت تأثیر شورش‌ها زندگی می‌کردند، می‌توانند ۴ تا ۴۱ درصد افزایش PTSD را تجربه کنند. این یافته‌ها اهمیت رسیدگی به سلامت روان افراد در جوامع درگیر شورش و ناآرامی را نشان می‌دهد. عوامل خطر که می‌توانند مشکلات سلامت روان ناشی از
عوامل خطر که می‌توانند مشکلات سلامت روان ناشی از شورش‌ها را تشدید کنند عبارتند از: اثرات روانی بر افسران پلیس. هنگام بررسی اثرات روانی مهار اغتشاش، مهم است که تأثیر شورش‌ها بر افسران پلیس را نیز در نظر بگیریم. آنها نیز مانند معترضان، در معرض خطرات و چالش‌های فراوانی قرار دارند. پرتاب اشیاء به سمت آنها، مورد حمله فیزیکی قرار گرفتن، و قرار گرفتن در معرض عوامل مهار اغتشاش مانند گاز اشک‌آور و اسپری فلفل، تنها بخشی از این خطرات هستند. افسران پلیس علاوه بر این خطرات فیزیکی، با فشارهای روانی فراوانی نیز مواجه
خطرات فیزیکی، با فشارهای روانی فراوانی نیز مواجه هستند. آنها باید در شرایط بسیار پرتنش و استرس‌زا تصمیمات سریع و قاطع بگیرند و اغلب با انتقاد و سرزنش مردم و رسانه‌ها مواجه می‌شوند. حتی بدون در نظر گرفتن شورش‌ها، افسران پلیس در حال حاضر تقریباً دو برابر بیشتر از یک فرد عادی در معرض خطر ابتلا به PTSD، افسردگی و اضطراب هستند. هنگامی که کار در خط مقدم یک شورش به آن اضافه شود، این اعداد افزایش می‌یابد. به عنوان مثال، در طول ناآرامی‌های پس از قتل جورج فلوید و برونا تیلور، تعداد موارد ثبت شده PTSD در میان افسران
تیلور، تعداد موارد ثبت شده PTSD در میان افسران پلیس تا ۳۰ درصد افزایش یافت. با افزایش بیماری‌های روانی ناشی از ناآرامی‌های مدنی و بررسی‌های عمومی، بسیاری از افسران پلیس استعفا دادند، به سوء مصرف مواد مخدر روی آوردند و حتی خودکشی کردند. علائمی که افسران پلیس ممکن است پس از شورش‌ها با آن مواجه شوند: شورش‌های ۶ ژانویه. در روز ۶ ژانویه ۲۰۲۱، گروهی از معترضان به ساختمان کاپیتول در واشینگتن دی‌سی حمله کردند و آن را به اشغال خود درآوردند. آنها در این فرایند افسران پلیس را کتک زدند، لگدمال کردند، با مواد شیمیایی
پلیس را کتک زدند، لگدمال کردند، با مواد شیمیایی اسپری کردند، پلیس را مغلوب کردند و تقریباً تعداد زیادی از افسران پلیس را که سعی در جلوگیری از ورود آنها به کاپیتول داشتند، کشتند. این رویداد که به عنوان «شورش کاپیتول» شناخته می‌شود، تأثیرات روانی عمیقی بر افسران پلیس که در آن روز در صحنه حاضر بودند، گذاشت. بسیاری از این افسران تا به امروز از PTSD، اضطراب و افسردگی رنج می‌برند. بابی تیبرون و دی‌دیواین کی. کارتر، دو تن از افسران پلیس متروپولیتن که در آن روز در صحنه حاضر بودند، علیه دونالد جی. ترامپ، رئیس جمهور
حاضر بودند، علیه دونالد جی. ترامپ، رئیس جمهور سابق آمریکا، شکایت کردند. آنها در شکایت خود مدعی شدند که دونالد ترامپ با سخنرانی‌های تحریک‌آمیز خود قبل از شورش، باعث «آسیب‌های شدید» و «پریشانی عاطفی بزرگ» آنها شده است. هر دو افسر هنوز از خواب‌ها و افکار مکرر حمله وحشتناک به ساختمان کاپیتول رنج می‌برند. فراتر از این شکایت، چندین افسر پلیس که در شورش کاپیتول حضور داشتند، در ماه‌های بعد خودکشی کردند: شورش‌های ۶ ژانویه همچنین نشانگر یک تناقض کم‌سابقه بود، زیرا بسیاری از شرکت‌کنندگان در این شورش‌ها از حامیان حزب
از شرکت‌کنندگان در این شورش‌ها از حامیان حزب جمهوری‌خواه بودند که به طور سنتی از پلیس حمایت می‌کنند. اما در سال‌های اخیر، با افزایش گرایش جمهوری‌خواهان به محدود کردن قدرت دولت و حفظ آزادی‌های فردی، بسیاری از آنها به مخالفان پلیس و حتی خواستار قطع بودجه ادارات پلیس تبدیل شده‌اند. این تغییر نگرش نشان می‌دهد که حمایت از پلیس در آمریکا دیگر یک مسئله حزبی نیست و پلیس آمریکا حتی در میان جمهوری‌خواهان نیز مخالفان و منتقدان زیادی دارد. ادبیات پژوهشی. در دنیای امروز، با افزایش اعتراضات و ناآرامی‌های اجتماعی در گوشه
با افزایش اعتراضات و ناآرامی‌های اجتماعی در گوشه و کنار جهان، نیاز به روش‌های مؤثرتر و کم‌خطرتر برای مهار اغتشاشات بیش از پیش احساس می‌شود. به همین دلیل، تحقیقات و پژوهش‌های گسترده‌ای در زمینه توسعه و بهبود سلاح‌ها و تجهیزات مهار اغتشاش در حال انجام است. هدف از این تحقیقات، یافتن روش‌هایی است که ضمن حفظ امنیت و نظم عمومی، کمترین آسیب و خطر را برای معترضان و همچنین نیروهای مجری قانون داشته باشد. یکی از زمینه‌های تحقیقاتی مهم در این زمینه، توسعه سلاح‌های غیرکشنده است. این سلاح‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که
است. این سلاح‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که بتوانند شورشیان و معترضان را بدون کشتن یا مجروح کردن آنها، مهار و متفرق کنند. تفنگ‌های توری یکی از نمونه‌های این سلاح‌ها هستند. این تفنگ‌ها که در گذشته برای به دام انداختن حیات وحش برای اهداف تحقیقاتی استفاده می‌شدند، اکنون برای مهار اغتشاش نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند. تفنگ‌های توری با شلیک یک تور به سمت هدف، او را در خود می‌پیچند و مانع از حرکت و فعالیت او می‌شوند. لانچرهای پرتابه اسپری فلفل نیز از دیگر سلاح‌های غیرکشنده هستند که در سال‌های اخیر توسعه
سلاح‌های غیرکشنده هستند که در سال‌های اخیر توسعه یافته‌اند. این لانچرها که در واقع تفنگ‌های پینت‌بال اصلاح شده هستند، با شلیک گلوله‌های شکننده حاوی پودر فلفل به سمت هدف، باعث سوزش و اشک ریزش او می‌شوند و به این ترتیب، او را از ادامه فعالیت باز می‌دارند. بمب‌های بدبو نیز از دیگر ابزارهایی هستند که برای مهار اغتشاش مورد استفاده قرار می‌گیرند. این بمب‌ها با ایجاد بوی بسیار ناخوشایند، باعث پراکنده شدن جمعیت و ترک منطقه می‌شوند. مزیت بمب‌های بدبو نسبت به سایر مواد شیمیایی مهار اغتشاش این است که در غلظت‌های کم
شیمیایی مهار اغتشاش این است که در غلظت‌های کم نیز مؤثر هستند و بنابراین، خطر کمتری برای سلامت افراد دارند. علاوه بر این سلاح‌ها، تحقیقات دیگری نیز در زمینه توسعه روش‌های جدید برای مهار اغتشاش در حال انجام است. به عنوان مثال، سلاح‌های فوم چسبنده که با پاشیدن یک فوم چسبناک به سمت هدف، او را بی‌حرکت می‌کنند، در حال آزمایش هستند. [۳۴] همچنین، توپ‌های صوتی با فرکانس پایین که با استفاده از امواج صوتی باعث آسیب یا ناتوانی موقت در افراد می‌شوند، و سیستم‌های محرومیت فعال (ADS) که با استفاده از امواج مایکروویو باعث
فعال (ADS) که با استفاده از امواج مایکروویو باعث ایجاد احساس سوزش شدید در پوست می‌شوند، از دیگر نمونه‌های این تحقیقات هستند. لیزرهای خیره‌کننده نیز از دیگر سلاح‌های غیرکشنده هستند که برای مهار اغتشاش مورد استفاده قرار می‌گیرند. این لیزرها با تاباندن نور شدید به چشم افراد، باعث نابینایی موقت یا گیجی و سردرگمی آنها می‌شوند و به این ترتیب، آنها را از ادامه فعالیت باز می‌دارند. به طور کلی، تحقیقات در زمینه مهار اغتشاش با هدف یافتن روش‌های مؤثرتر، امن‌تر و انسانی‌تر برای کنترل جمعیت و برقراری نظم عمومی ادامه
برای کنترل جمعیت و برقراری نظم عمومی ادامه دارد. امید است که با پیشرفت این تحقیقات، بتوان از خشونت و آسیب در جریان اعتراضات و ناآرامی‌های اجتماعی کاسته و به سمت جامعه‌ای امن‌تر و عادلانه‌تر حرکت کرد.
توبیا اسکارپا ، (زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۳۵ میلادی)؛ یک معمار، طراح و مرمتگر اهل ایتالیا است. او بخش خوبی از زندگی حرفه‌ای خود را در کنار همسرش افرا بیانکین (زادهٔ ۲۸ مارس ۱۹۳۷ میلادی در مونته‌بلونا - درگذشتهٔ ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۱ میلادی در تروینیانو) کار کرد. آثار آن‌ها را می‌توان در بسیاری از موزه‌ها در ایالات متحدهٔ آمریکا و اروپا، از جمله موزهٔ هنر مدرن، نیویورک و لوور، پاریس یافت. او با شرکت‌هایی مانند بی‌اندبی ایتالیا، سن لورنتسو سیلور و نول اینترنشنال همکاری کرده است. او همچنین جوایز و تقدیرنامه‌های متعددی مانند
است. او همچنین جوایز و تقدیرنامه‌های متعددی مانند جایزهٔ پرگار طلا در سال ۱۹۶۹ میلادی و جایزهٔ طرح مجمع بین‌المللی (آی‌اف) در سال ۱۹۹۲ میلادی دریافت کرد. کارهای طراحی این زوج شامل معماری و اشیاء روزمره از جمله مبلمان، پوشاک، طراحی داخلی و آثار شیشه‌ای است. آن‌ها در طراحی‌های خود بر امکانات فنی و زیبایی‌شناختی موادِ مورد استفاده، تمرکز کردند. توبیا بسیار تحت تأثیر پدر معمار و طراح خود، کارلو اسکارپا قرار داشت. زندگی‌نامه. توبیا اسکارپا، فرزند نینی لاتساری (اونورینا، خواهر کوچکتر بیچه لاتساری و برادرزادهٔ
(اونورینا، خواهر کوچکتر بیچه لاتساری و برادرزادهٔ وینچنتسو رینالدو) و کارلو اسکارپا، معمار و طراح شناخته شده، در ۱ ژانویه ۱۹۳۵ میلادی در ونیز به دنیا آمد. او در سال ۱۹۵۷ میلادی به همراه همسر آینده و همکار خود افرا بیانکین، از دانشگاه ای‌اوآوی ونیز فارغ‌التحصیل شد. از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱ میلادی، توبیا به عنوان یک طراح شیشه در کارخانۀ شیشهٔ ونینی در مورانو کار کرد، تا پیش از افتتاح دفتر طراحی خود با بیانکین در مونته‌بلونا. در سال ۱۹۶۰ میلادی آن‌ها اولین مشارکت خود را با گاوینا داشتند که صندلی‌راحتی "باستیانو"،
را با گاوینا داشتند که صندلی‌راحتی "باستیانو"، صندلی "پیگرکو" و تخت‌فلزی "ونسا" را برای او طراحی کردند. دومی در سال ۲۰۰۵ میلادی توسط کاسینا در مجموعۀ سیمون‌کولتسیونه، مانند سایر مبلمان تولید شده توسط سیمون، دوباره منتشر شد. آن‌ها بعداً صندلی‌های‌راحتی "کورونادو" و "اراسمو" را برای بی‌اندبی ایتالیا، صندلی‌‌های‌راحتی "۹۲۵" و "سوریانا" (برندۀ پرگار طلا در سال ۱۹۷۰ میلادی) را برای کاسینا، و برای مریتالیا، صندلی "لیبرتا" را که در موزۀ لوور به نمایش گذاشته شد، طراحی کردند. از سال ۱۹۶۰ میلادی آن‌ها به همراه
طراحی کردند. از سال ۱۹۶۰ میلادی آن‌ها به همراه برادران کاستیلیونی معمار (پیر جاکومو و آکیله) طراحان فلوس شدند. در سال ۱۹۶۴ میلادی آن‌ها با شرکت پوشاک بنتون برای طراحی اولین کارخانۀ نساجی این شرکت همکاری کردند. زوج اسکارپا فروشگاه‌های مختلف بنتون را در سرتاسر جهان طراحی کرده‌اند، از جمله فروشگاه‌های فرایبورگ، پاریس و نیویورک. در سال ۱۹۷۳ میلادی آن‌ها چراغ "پاپیلونا" را برای فلوس طراحی کردند که یکی از اولین چراغ‌هایی بود که از فناوری هالوژن استفاده کرد. آن دو بعداً برای فابیان، با طراحی چراغ‌های "ساتورنینا"
بعداً برای فابیان، با طراحی چراغ‌های "ساتورنینا" و "گالتو"، و برای وئاس، با طراحی چراغ‌فلزی "اسکاندولا" کار کردند. توبیا اسکارپا از سال ۲۰۱۷ میلادی به همراه آ. فرلنگا و مارگریتا پترانتسان عضو کمیتۀ علمی مجموعۀ معماری "«اوبلیکوآ ایمجینز»" با هدایت سیلویا کاتیودورو بوده است. او برای کارهایش جوایز متعددی از جمله جایزۀ پرگار طلا و جایزۀ طراحی محصول آی‌اف هانوفر در سال ۱۹۹۲ میلادی را دریافت کرد. برخی از اشیاء طراحی شده توسط اسکارپا در مهم‌ترین موزه‌های جهان به نمایش گذاشته شده‌اند: از جمله صندلی لیبرتا در لوور
گذاشته شده‌اند: از جمله صندلی لیبرتا در لوور پاریس. اسکارپا، از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ میلادی، مجدداً به همراه بیانکین، در مرمت بناهای تاریخی ایتالیایی، از جمله کاخ دلا راجونه در ورونا شرکت کرد. از سال ۲۰۰۲ میلادی، اسکارپا در بخش طراحی در دانشگاه ای‌اوآوی در ونیز تدریس کرده است. زندگی شخصی. توبیا اسکارپا تا زمان مرگ همکار و همسرش، افرا بیانکین در سال ۲۰۱۱ میلادی، با او بود. حاصل ازدواج آن‌ها سه فرزند به نام‌های سباستیانو، نیکولو (که هر دو در دو تصادف رانندگی مختلف جان باختند)، و کارلوتا بود.
اوروسی یاتسورا مجموعه مانگا ژاپنی به نویسندگی و تصویرگری رومیکو تاکاهاشی است که از سپتامبر ۱۹۷۸ تا فوریه ۱۹۸۷ در "هفته‌نامه شونن ساندی" منتشر شد و تاکنون در ۳۴ جلد تانکوبون جمع‌آوری شده است. داستان دربارهٔ آتارو موروبوشی و لوم بیگانه است که پس از خواستگاری تصادفی آتارو از لوم، لوم پافشاری می‌کند که همسر واقعی آتارو است. این مجموعه شدیداً از اساطیر، فرهنگ و جناس ژاپنی استفاده می‌کند. دو مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباس شده از این اثر در شبکه‌های وابسته به فوجی تلویژن پخش شده که تازه‌ترین آن از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴
پخش شده که تازه‌ترین آن از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ ساخته استودیو دیوید پروداکشن در ۴۶ قسمت پخش شده است. "اوروسی یاتسورا" نخستین کار تاکاهاشی بود و در داخل و خارج ژاپن طرفداران و منتقدان استقبال زیادی از این اثر کردند. این مانگا بیش از ۳۵ میلیون نسخه فروش داشته که یکی از پرفروش‌ترین فرنچایزهای مانگا در تمام دوران محسوب می‌شود. "اوروسی یاتسورا" در سال ۱۹۸۰ در بیست و ششمین جوایز مانگای شوگاکوکان در رده شونن جایزه بهترین مانگا را دریافت کرده است. داستان. یک نژاد بیگانه به زمین حمله می‌کنند اما به جای اینکه به زور
به زمین حمله می‌کنند اما به جای اینکه به زور سیاره را تصاحب کنند، به انسان‌ها این فرصت را می‌دهند تا با شرکت در یک مسابقه برای حقوق سیاره زمین بجنگند. بازیکن انسان انتخاب شده توسط کامپیوتر، یک دانش آموز دبیرستانی بدشانس و ناموفق به نام آتارو موروبوشی است و بازیکن تیم بیگانگان، لوم، دختر رهبر مهاجمان بیگانه است. علیرغم عدم تمایل اولیه برای شرکت در مسابقه، آتارو با ملاقات با لوم به بازی علاقه‌مند می‌شود. وقتی مسابقه شروع می‌شود، لوم با پرواز کردن همه را غافلگیر می‌کند و آتارو متوجه می‌شود که نمی‌تواند او را
می‌کند و آتارو متوجه می‌شود که نمی‌تواند او را بگیرد. قبل از آخرین روز مسابقه، دوست دختر آتارو، شینوبو میاکه، آتارو را تشویق می‌کند که در صورت پیروزی با او ازدواج کند. در روز پایانی مسابقه، آتارو با ربودن تاپ بیکینی لوم برنده بازی می‌شود که در نهایت لوم می‌بازد. آتارو در جشن پیروزی خود خوشحال است که می‌تواند با عشق واقعی خود ازدواج کند ولی به‌طور اتفاقی از لوم خواستگاری می‌کند و لوم عاشق آتارو می‌شود.
می تینگ (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل چین است. وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "۱۹۱۱" اشاره کرد.
آگام () یک گروه راک پراگرسیو کارناتیک معاصر مستقر در بنگلور است. این گروه در سال ۲۰۰۳ تشکیل شد. ترکیب فعلی شامل هاریش سیواراماکریشنان (خواننده)، سوامی سیتارامان (کیبورد و ترانه‌سرا)، تی پراوین کومار (گیتار اصلی)، آدیتیا کاسیاپ (گیتار باس و بک آواز)، سیواکومار ناگاراجان (پرکوس قومی)، جگادیش ناتاراجان (ریتم گیتار) و یادوناندان (درامر) است.
لیلو و استیچ یک فیلم کمدی علمی تخیلی آمریکایی محصول ۲۰۲۵ به کارگردانی دین فلیشر کمپ و نویسندگی کریس ککانیوکالانی برایت و مایک ون وایس است. این فیلم که توسط والت دیزنی پیکچرز و ریدبلک تولید شده است، یک بازسازی لایو اکشن از انیمیشن "لیلو و استیچ" محصول ۲۰۰۲ از کمپانی دیزنی است. "لیلو و استیچ" توسط استودیو سینمایی والت دیزنی در ۲۳ مه ۲۰۲۵ در ایالات متحده اکران شد. این فیلم با استقبال مثبت منتقدان روبرو شده و با فروش بیش از ۹۷۴ میلیون دلاری، به دومین فیلم پرفروش ۲۰۲۵ تبدیل شده است. داستان. این فیلم داستان
۲۰۲۵ تبدیل شده است. داستان. این فیلم داستان پیوندی که بین یک دختر انسان تنها به نام لیلو و یک بیگانه سگ مانند به نام استیچ شکل گرفته است، را روایت می‌کند. ساخت. فیلمبرداری در ۱ می ۲۰۲۳ آغاز شد، زمانی که بخشی از بزرگراه کالاانیانائول برای تولید فیلم بسته شد. فیلمبرداری در ژوئیه به دلیل اعتصاب انجمن نویسندگان آمریکا در سال ۲۰۲۳ متوقف شد. در نهایت در فوریه ۲۰۲۴ از سر گرفته شد و سرانجام در اوایل مارس همان سال به پایان رسید. انتشار. در نوامبر ۲۰۲۰، گزارش شد دیزنی تعیین نکرده است که این فیلم در سینماها یا از
تعیین نکرده است که این فیلم در سینماها یا از طریق دیزنی پلاس اکران شود. در نوامبر ۲۰۲۲، از طریق یک تماس بازیگری تأیید شد که فیلم قرار است برای پخش مستقیم دیزنی پلاس تولید شود. در آگوست ۲۰۲۴، فیلم به اکران سینمایی تابستان ۲۰۲۵ منتقل شد. در اکتبر، تاریخ اکران این فیلم ۲۳ مه ۲۰۲۵ بود. آینده. در مصاحبه‌ای پیش از انتشار فیلم، کارگردان دین فلایشر کمپ و تهیه‌کننده جاناتان اریک اظهار داشتند که در حال حاضر تمرکز آن‌ها بر روی انتشار این فیلم است و هنوز برنامه مشخصی برای دنباله آن ندارند. کمپ با تأیید نظر اریک گفت که
دنباله آن ندارند. کمپ با تأیید نظر اریک گفت که مسیر آینده این مجموعه به واکنش مخاطبان بستگی دارد و دنیای گسترده این فرنچایز می‌تواند منبع الهام بالقوه‌ای باشد. اریک همچنین به برخی از ایستر اگ‌های موجود در فیلم اشاره کرد که به شخصیت‌های آنجل، روبن و ۶۲۷ اشاره دارند.
یون سوک یول، رئیس‌جمهور کره جنوبی، در ۳ دسامبر ۲۰۲۴ در طی یک سخنرانی آخر شب که به صورت زنده از شبکه تلویزیونی وای‌تی‌ان پخش شد، حکومت نظامی اعلام کرد و اپوزیسیون اصلی این کشور یعنی حزب دموکراتیک را به همدردی با کره شمالی و «فعالیت‌های ضد دولتی» متهم کرد. این اعلامیه با مخالفت حزب دموکراتیک و همچنین رهبران حزب قدرت مردم مواجه شد و منجر به اعتراض آنها شد. ساعاتی بعد، پس از تلاش‌های نیروهای امنیتی برای جلوگیری از رأی‌گیری در مجلس، مجلس ملی در ۴ دسامبر ۲۰۲۴ پیشنهادی را برای لغو حکومت نظامی تصویب کرد. علیرغم
را برای لغو حکومت نظامی تصویب کرد. علیرغم تلاش گروه مأموریت ویژه ۷۰۷ برای جلوگیری از رای کنگره، یون متعاقباً پس از جلسه کابینه در ساعت ۰۴:۳۰ در ۴ دسامبر، حکومت نظامی را لغو کرد و فرماندهی حکومت نظامی را منحل کرد. پس از لغو حکومت نظامی، مخالفان اعلام کردند که در صورت عدم استعفا، روند استیضاح یون را آغاز خواهند کرد. پس‌زمینه. یون سوک یول، یکی از اعضای محافظه‌کار حزب قدرت مردم و دادستان کل سابق کره جنوبی، پس از پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری کره جنوبی در سال ۲۰۲۲، به عنوان رئیس‌جمهور کره جنوبی فعالیت خود را
۲۰۲۲، به عنوان رئیس‌جمهور کره جنوبی فعالیت خود را آغاز کرد. دولت او از محبوبیت پایینی برخوردار بوده و برای دستیابی به دستور کار خود با مشکل مواجه است زیرا مجلس توسط حزب مخالف یعنی حزب دموکراتیک کنترل می‌شود. یون مراسم گشایش مجلس ملی کره جنوبی در سال ۲۰۲۴ را تحریم کرد هر چند که رسم است رئیس‌جمهور در این مراسم حضور پیدا کند. یون همچنین با انجام تحقیقات دربارهٔ رسوایی‌های مربوط به همسرش کیم کون هی و مقامات ارشد مخالفت کرده است. پارلمان تحت کنترل اپوزیسیون اصلی، اخیراً برای استیضاح تعدادی از دادستان‌های ارشد
اخیراً برای استیضاح تعدادی از دادستان‌های ارشد اقدام کرده و پیشنهاد بودجهٔ دولت را رد کرده بود. این نخستین باری است که حکومت نظامی در کره جنوبی پس از کودتای نظامی ۱۹۷۹ پس از ترور پارک چونگ هی، دیکتاتور وقت کره جنوبی اتفاق می‌افتد و همچنین نخستین بار از زمان دِموکراتیزاسیون در سال ۱۹۸۷ است. این هفدهمین اعلامیهٔ نظامی از زمان تشکیل دولت در سال ۱۹۴۸ است. اعضای مجلس ملی کره جنوبی از مصونیت پارلمانی در برابر تعقیب قضایی برخوردار نیستند و در حین ارتکاب جرم، می‌توانند دستگیر شوند. هنگام آغاز حکومت نظامی،