payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(MRC) بود. هیمس‌وُرث در سال ۱۹۵۲ نشان گرمابه گرفت و در سال ۱۹۵۳ به عنوان پزشک افتخاری ملکه منصوب شد. او در مارس ۱۹۵۵ همکار انجمن سلطنتی، در سال ۱۹۵۷ عضو فرهنگستان هنر و علوم آمریکا و از سال ۱۹۷۲ عضو انجمن فیلسوفان آمریکا شد.
زمان وارسی به مدت زمان قرار گرفتن در معرض مورد نیاز برای یک سوژه انسانی برای شناسایی قابل اعتماد یک محرک ساده اشاره دارد. به‌طور معمول یک محرک ساخته‌شده از دو خط موازی با طول متفاوت و در بالا توسط یک نوار متقاطع به هم متصل می‌شود (شبیه به حرف یونانی پی). توانایی تشخیص سریع هویت یک محرک نسبتاً ارثی است و با IQ آزمودنی ارتباط دارد. اگر پرسیده شود کدام یک از دو خط در شکل زیر درازتر است. در سمت چپ یا راست، تقریباً همه افراد بدون کمبود بینایی می‌توانند در ۱۰۰٪ موارد به درستی پاسخ دهند. با این حال، اگر محرک پس از
به درستی پاسخ دهند. با این حال، اگر محرک پس از مدت کوتاهی پوشانده شود، نسبت پاسخ‌های درست با کاهش مدت زمان مواجهه کاهش می‌یابد و تفاوت‌های فردی قابل اعتماد در درصدی که به درستی در فواصل زمانی مختلف شناسایی شده است پدیدار می‌شود. یک نسخه از محرک‌های زمان بازرسی در زیر (۱) با محرک (چپ کوتاه به عنوان مثال آورده شده) نشان داده شده است که با یک ماسک (۲) جایگزین شده است. (۳) فرصتی را برای آزمودنی نشان می‌دهد تا گزارش دهد که کدام محرک را در اوقات فراغت خود دیده است. ژنتیک. زمان وارسی نسبتاً ارثی است. این کار
است. ژنتیک. زمان وارسی نسبتاً ارثی است. این کار دربارهٔ وراثت‌پذیری IT از گروه نیک مارتین نیز نشان داد که سرعت ادراکی نقش علّی در هوش ندارد، بلکه ضریب هوشی و فناوری اطلاعات بازتابی متمایز از برخی فرآیندهای زیست‌شناختی مشترک هستند.
یوهان رودلف توربکه (; – ) نخست‌وزیر هلند بود که از از ۴ ژانویه ۱۸۷۱ تا ۴ ژوئن ۱۸۷۲ در آن سمت خدمت کرد. یوهان رودولف توربکه یک دولتمرد لیبرال هلندی و یکی از مهم‌ترین چهره‌های سیاسی هلند در قرن نوزدهم به‌شمار می‌رود. او بیشتر به خاطر رهبری کمیسیونی که پیش‌نویس تجدید نظر قانون اساسی هلند را در سال ۱۸۴۸، در میان انقلاب‌های لیبرال دموکراتیک سال ۱۸۴۸، تهیه کرد، شناخته می‌شود. قانون اساسی جدید کشور را از یک سلطنت مطلقه به یک سلطنت مشروطه تبدیل کرد و قدرت بیشتری به پارلمان و شورای وزیران نسبت به پادشاه داد. توربکه
پارلمان و شورای وزیران نسبت به پادشاه داد. توربکه سه بار به عنوان نخست‌وزیر هلند خدمت کرد و نقش مهمی در شکل‌گیری دموکراسی پارلمانی در این کشور ایفا نمود. او به عنوان «پدر دموکراسی هلند» شناخته می‌شود.
فولر آلبرایت (؛ ۱۲ ژانویه ۱۹۰۰ – ۸ دسامبر ۱۹۶۹) پزشک متخصص غدد درون‌ریز و متابولیسم اهل ایالات متحده آمریکا بود که کمک‌های زیادی به پیشبرد حوزه تخصصی خود، به ویژه در زمینه متابولیسم کلسیم کرد. آلبرایت در درک اختلالات مرتبط با ناهنجاری‌های کلسیم و فسفات در بدن گام‌های علمی بزرگی برداشت و مشارکت‌های ارزنده‌ای در پژوهش‌های این حوزه داشت. او همچنین مؤلف چند کتاب علمی بود و در کتاب‌های خود به جزئیات یافته‌های خود پرداخت. آلبرایت در سن ۱۷ سالگی به کالج هاروارد رفت و ظرف سه سال مدرک کارشناسی خود را گرفت و سپس به
و ظرف سه سال مدرک کارشناسی خود را گرفت و سپس به دانشکده پزشکی هاروارد رفت. او در آغاز به پزشکی زایمان و ارتوپدی علاقمند بود، اما با کشف انسولین، به پزشکی داخلی و به‌خصوص مطالعهٔ متابولیسم روی آورد. پس از گذراندن دوران کارورزی در بیمارستان عمومی ماساچوست، به یک دورهٔ پژوهشی یک‌ساله زیر نظر جوزف چارلز آب در زمینهٔ متابولیسم کلسیم و مسمومیت با سرب پیوست. او سرانجام دستیار تخصصی وارفیلد تئوبالد لانگسکوپ در بیمارستان جانز هاپکینز و دانشکده پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور شد و در آنجا با دوستش جان ایگر
در بالتیمور شد و در آنجا با دوستش جان ایگر هاوارد آزمایش‌های متعددی را اغلب بدون اِشراف به اهمیت‌شان انجام داد. آلبرایت سپس یک سال را در وین با پاتولوژیست اتریشی یاکوب اردهایم گذراند. او پس از بازگشت به بیمارستان عمومی ماساچوست یک گروه پژوهشی غدد درون‌ریز و متابولیسم بنیان نهاد. آلبرایت اکتشافات فراوانی در پزشکی داشت. نام خانوادگی او نام‌بخشِ استئودیستروفی ارثی آلبرایت، نشانگان مک‌کین–آلبرایت و سندرم لایت‌وود–آلبرایت است. او همچنین انواع هایپرپلازی مادرزادی آدرنال را مشخص کرد. آلبرایت از سال ۱۹۴۱ عضو
آدرنال را مشخص کرد. آلبرایت از سال ۱۹۴۱ عضو فرهنگستان هنر و علوم آمریکا و از سال ۱۹۵۵ عضو آکادمی ملی علوم بود. او همچنین در سال ۱۹۴۷ برندهٔ جایزهٔ مرک اند کو. در حوزهٔ غدد درون‌ریز و متابولیسم شد و انجمن پزشکی آمریکا «جایزهٔ جوزف گلدبرگر» را در سال ۱۹۵۱ به او اهدا کرد. فولر آلبرایت پس از یک دورهٔ طولانی از ابتلا به بیماری پارکینسون و تحمل عوارض جراحی آن، در ۸ دسامبر ۱۹۶۹ درگذشت.
یان پیتر بالکننده (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار هلندی است که از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۰ نخست‌وزیر هلند بود. او رهبر حزب دموکرات مسیحی (CDA) بود و به عنوان یک محافظه کار میانه‌رو شناخته می‌شود. در دوران نخست‌وزیری بالکننده (بالکِن‌اِنده)، هلند با چالش‌های اقتصادی و اجتماعی متعددی مواجه بود. او سیاست‌های اقتصادی را اجرا کرد که باعث کاهش بدهی دولت و افزایش رشد اقتصادی شد. با این حال، دولت او همچنین با انتقاداتی در مورد سیاست‌های مهاجرتی و رفاه اجتماعی مواجه شد.
تاکاکو جوئو ، نام کودکی سازا نو میا؛ (تولد ۱۷۹۵ – مرگ ۱۸۴۰ میلادی)، یک زن در دوره ادو، زن اصلی (سی‌شیتسو) یا میدای‌دوکورو شوگون دوازدهم توکوگاوا ایه‌یوشی بود. زندگی‌نامه. ششمین دختر شاهزاده آریسوگاوا (از خاندان امپراتوری) بود. مادرش تاکاگی آتسوکو (ملقب به توکیواگی که پس از مرگ شاهزاده آریسوگاوا راهبه شد) بود. برادران بزرگتر او شاهزاده آریسوگاوا تاکاهیتو، شاهزاده جوشین از سانزنین کاجی، شاهزاده شونین از رینوجی و شاهزاده سونچو از چیون-این بودند. خواهر کوچکترش شاهدخت یوشیکو (تیهو-این، همسر ارباب قلمرو میتو،
شاهدخت یوشیکو (تیهو-این، همسر ارباب قلمرو میتو، توکوگاوا ناری‌آکی، و مادر شوگون پانزدهم، توکوگاوا یوشینوبو) بود. در ۳ سپتامبر ۱۸۰۳ (۱۸ اکتبر ۱۸۰۳)، نامزدی او با توکوگاوا ایه‌یوشی قطعی شد و در ۳ سپتامبر سال بعد، در ۶ اکتبر ۱۸۰۴ (۶ مهر ۱۸۰۴)، به درخواست شوگون‌سالاری، پرنسس تاکاکو که بر اساس سن ژاپنی ۱۰ ساله بود، به ادو سفر کرد و پنج سال بعدی را تا زمان عروسی‌اش در محوطه نیشینومارو قلعه ادو گذراند. در ۱ دسامبر ۱۸۱۰ (۶ ژانویه ۱۸۱۰)، او رسماً با ایناری ازدواج کرد و گورنچو نامیده شد. او پسر بزرگش، تاکچیو، را در
و گورنچو نامیده شد. او پسر بزرگش، تاکچیو، را در ۳۰ اکتبر ۱۸۱۳ (۲۲ نوامبر ۱۸۱۳)، دختر دومش، ناریهیمه، را در ۷ فوریه ۱۸۱۹ (۱۷ مارس ۱۸۱۵) و دختر سومش، سایگنین، را در ۲۳ اکتبر ۱۸۱۶ (۱۱ دسامبر ۱۸۱۶) به دنیا آورد، اما همه آنها در جوانی درگذشتند. در ۱ مارس ۱۸۲۲ (۲۲ آوریل ۱۸۲۲)، به او رتبه سوم درجه یک اعطا شد. در ۲ آوریل ۱۸۳۷ (۶ مه ۱۸۳۷)، هنگامی که توکوگاوا ایه‌یوشی به عنوان شوگون به قدرت رسید، به ارگ داخلی قلعه (اوکو) نقل مکان کرد و میدای‌دوکورو نامیده شد. او در ۱۶ ژانویه ۱۸۳۹، در سن ۴۶ سالگی درگذشت. رسماً اعلام
ژانویه ۱۸۳۹، در سن ۴۶ سالگی درگذشت. رسماً اعلام شد که او در ۲۴ ژانویه درگذشته است. نام بودایی پس از مرگ او جوکان-این-دن جیموشین-دایشی بود. او در معبد کانئی-جی به خاک سپرده شد و سنگ یادبودی برای او در معبد ایشین-این در زادگاهش کیوتو نصب شد.
آرایشگر مو آرایشگر مو فردی است که شغلش کوتاه کردن یا مدل دادن مو به منظور تغییر یا حفظ وجهه یک فرد است. این کار با استفاده از ترکیبی از تکنیک‌های رنگ‌کردن مو، کوتاه کردن مو و بافت مو به دست می‌آید. آرایشگر ممکن است به عنوان «آرایشگر» نیز شناخته شود. آرایشگر مو فردی است که در حوزه کوتاه کردن، حالت‌دهی، رنگ‌آمیزی و طراحی مو تخصص دارد. او با بهره‌گیری از دانش فنی و ذوق هنری، نقش مهمی در افزایش زیبایی ظاهری افراد ایفا می‌کند. آرایشگران مو معمولاً در سالن‌های زیبایی فعالیت می‌کنند و خدماتی ارائه می‌دهند که فراتر
فعالیت می‌کنند و خدماتی ارائه می‌دهند که فراتر از یک تغییر ظاهری ساده بوده و با ایجاد حس آراستگی، اعتمادبه‌نفس افراد را نیز تقویت می‌کند. حرفه‌ی آرایشگری مو، یکی از ارکان اصلی صنعت زیبایی به شمار می‌رود و همواره با روندهای مد و نیازهای اجتماعی در ارتباط است.
مورتیشیا آدامز (به ؛ زاده‌شده با فامیل فرامپ) شخصیت داستانی از فرنچایز چندرسانه‌ای "خانواده آدامز" می‌باشد که توسط پویانماساز آمریکایی چارلز آدامز در سال ۱۹۳۳ خلق شد.
نسیم خوشبختی و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی راج کاپور است. در این فیلم بازیگرانی همچون آجیت کومار، مینا، کارتیک، مالاویکا، آمبیکا و بهانوپریا ایفای نقش کرده‌اند.
ژیمناستیک یکی از ورزش‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ است که از ۲۷ ژوئیه تا ۱۰ اوت برگزار شده است. این مسابقات در سه بخش هنری، ریتمیک و ترامپولین انجام شده.
تکواندو یکی از ورزش‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ است که از ۷ تا ۱۰ اوت برگزار شده است. این مسابقات در دو بخش مردان و زنان انجام شده.
هدیه و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۹ و به کارگردانی ای. سی تریلوکچاندار است. در این فیلم بازیگرانی همچون سیواجی گانسان، بی. ساروجا دوی، ویجی نیرمالا، جایشانکار، پانداری بای و ناگش ایفای نقش کرده‌اند.
عزیز و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی اس. جی سوریان است. در این فیلم بازیگرانی همچون اس. جی سوریان، میرا چوپرا، سانتانام و اورواشی ایفای نقش کرده‌اند.
مدل تاوهٔ نعل اسبی () یک نمایش ساده‌شده از سامانه‌های تاوه‌های موجود در جریان هوا در اطراف بال هواپیما است. این سامانهٔ تاوه‌ای با تاوه‌های متصل به بال و دو تاوه دنباله‌دار مدل‌سازی می‌شود و به همین دلیل شکلی شبیه به نعل اسب دارد. یک تاوه آغازین با شروع حرکت بال در سیال آزاد می‌شود. این تاوه تحت تأثیر گران‌روی (ویسکوزیته) از بین می‌رود، همان‌طور که تاوه‌های دنباله‌دار در نهایت در فاصله‌ای دور از هواپیما محو می‌شوند. پایین‌رانش با پسای القایی مرتبط است و جزئی از سامانه تاوه‌های دنباله‌دار است. مدل تاوه نعل
از سامانه تاوه‌های دنباله‌دار است. مدل تاوه نعل اسبی غیرواقعی است زیرا دلالت بر گردش یکنواخت (و از این رو، طبق قضیه کوتا-جوکوفسکی، نیروی بالابر یکنواخت) در تمام بخش‌های طول بال دارد. در یک مدل واقعی‌تر، نظریه خط بالابر، قدرت تاوه در امتداد طول بال متفاوت است و از دست دادن قدرت تاوه به صورت یک ورقه تاوه‌ای در تمام لبه فرار آزاد می‌شود، نه به صورت یک دنباله در نوک بال. با این وجود، مدل تاوه نعل اسبی ساده‌تر که با طول بال مؤثر کاهش یافته اما با گردش یکسان در صفحه میانی استفاده می‌شود، یک مدل مناسب برای
در صفحه میانی استفاده می‌شود، یک مدل مناسب برای جریان‌های القایی دور از هواپیما ارائه می‌دهد. اصطلاح تاوه نعل اسبی همچنین در مهندسی باد برای توصیف الگوی جریان ایجاد شده توسط بادهای شدید در اطراف پایه یک ساختمان بلند استفاده می‌شود. این اثر با وجود یک ساختمان کم‌ارتفاع در خلاف جهت باد تشدید می‌شود. این اثر در مرکز تحقیقات ساختمان بریتانیا بین سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۳ مورد مطالعه قرار گرفت و علت این اثر در کتاب‌های درسی معاصر مهندسی باد شرح داده شده است. در هیدرودینامیک، شکلی از تاوه نعل اسبی در اطراف اجسام صلب
شکلی از تاوه نعل اسبی در اطراف اجسام صلب در آب جاری، به عنوان مثال در اطراف پایه‌های پل، تشکیل می‌شود. آنها می‌توانند باعث شستشوی مواد بستر از بالادست و پایین‌دست پایه شوند. در طبیعت، یک تاوه نعل اسبی می‌تواند باعث تشکیل یک ابر نعل اسبی شود.
استخوان گوشه‌ای () یک استخوان بزرگ در گوشه‌ی آرواره پایین دوزیستان و خزندگان (از جمله پرندگان) است که به تمام استخوان‌های دیگر آرواره‌ی پایین متصل می‌شود: دنتاری (که کل فک پایین در پستانداران است)، اس‍پلنیال، سوپراانگولار و آرتیکولار. این استخوان به دلیل ادغام چندین استخوان فک در گوش میانی پستانداران در اوایل تکامل پستانداران، همساخت (مشابه از نظر ساختار و منشا) با بخش صماخی استخوان گیجگاهی در پستانداران است. در ددکمانان (اجداد پستانداران و خویشاوندان آنها)، فک پایین از دنتاری (آرواره در پستانداران) و گروهی
فک پایین از دنتاری (آرواره در پستانداران) و گروهی از استخوان‌های کوچکتر "postdentary" در نزدیکی مفصل فک تشکیل شده است. با افزایش اندازه دنتاری در طی میلیون‌ها سال، دو تا از این استخوان‌های postdentary، آرتیکولار و گوشه‌ای، به طور فزاینده‌ای کاهش یافتند و دنتاری در نهایت با فک بالا تماس مستقیم برقرار کرد. این استخوان‌های postdentary، حتی قبل از اینکه عملکرد مفصلی خود را از دست بدهند، احتمالاً ارتعاشات صوتی را به استخوان رکابی منتقل می‌کردند و در برخی از ددکمانان، یک صفحه خمیده که ممکن است از غشایی که قادر
یک صفحه خمیده که ممکن است از غشایی که قادر به تشخیص ارتعاشات است، روی استخوان گوشه‌ای ایجاد شده باشد. در نهایت، این صفحه به حلقه اکتوتیمپانیک تبدیل شد که از پرده گوش در گوش پستانداران امروزی پشتیبانی می‌کند. [1]
استخوان مفصلی () یکی از استخوان‌های آرواره پایین در بیشتر مهره‌داران از جمله ماهی‌های فک‌دار، دوزیستان، پرندگان، خزندگان و همچنین پستانداران آغازین است. این استخوان در پستانداران امروزی وجود ندارد و در طول تکامل به یکی از استخوانچه‌های گوش میانی تبدیل شده است. اهمیت تکاملی. تغییر کاربری استخوان مفصلی از مفصل فک به استخوانچه گوش میانی یکی از مهم‌ترین رویدادهای تکاملی در پستانداران است. این تغییر باعث بهبود شنوایی در پستانداران شده و به آنها اجازه داده است تا صداهای با بسامد بالاتر را بشنوند.
استخوان چارکی () یک استخوان جمجمه در بیشتر چهاراندامان، از جمله دوزیستان، خزنده‌چهرگان (خزندگان، پرنده) و اوایل هم‌کمانان است. در بیشتر چهاراندامان، استخوان چارکی به استخوان‌های چارکی‌یوغی و صدفی در جمجمه متصل می‌شود و قسمت بالایی مفصل آرواره را تشکیل می‌دهد. آرواره پایین در استخوان مفصلی، واقع در انتهای خلفی آرواره پایین، مفصل می‌شود. استخوان چارکی مفصل آرواره پایین را در همه طبقات به جز پستانداران تشکیل می‌دهد. از نظر تکاملی، این استخوان از آخرین قسمت آرواره فوقانی غضروفی اولیه مشتق شده است. عملکرد در
فوقانی غضروفی اولیه مشتق شده است. عملکرد در خزندگان. در برخی از خزندگان منقرض‌شده، تنوع و پایداری ریخت‌شناسی استخوان چارکی به دیرینه‌شناسان در طبقه‌بندی سطح گونه‌ها و شناسایی سنگ‌پشت‌های موساسوری و دایناسورهای تیغه‌پشتان کمک کرده است. در برخی از مارمولک‌ها و دایناسورها، استخوان چارکی در هر دو انتها مفصل‌بندی شده و متحرک است. در مارها، استخوان چارکی دراز و بسیار متحرک شده است و کمک زیادی به توانایی آنها در بلعیدن طعمه‌های بسیار بزرگ می‌کند. عملکرد در پستانداران. در پستانداران، استخوان‌های مفصلی و چارکی به
در پستانداران، استخوان‌های مفصلی و چارکی به گوش میانی مهاجرت کرده‌اند و به عنوان استخوان چکشی و استخوان سندانی شناخته می‌شوند. این استخوان‌ها همراه با استخوان رکابی، که همساخت با برخی کلوملای خزندگان و دوزیستان است، به عنوان استخوانچه‌های گوش شناخته می‌شوند و از ویژگی‌های بارز پستانداران هستند. تکوین. در جنین خوک، آرواره پایین در کنار غضروف مکل استخوانی می‌شود، در حالی که قسمت خلفی آن غضروف به شکل استخوان سندانی در می‌آید. در مراحل بعدی تکوین، این بخش از بقیه غضروف جدا می‌شود و به گوش میانی مهاجرت می‌کند.
وو مین هو (؛ زادهٔ ۱۹۷۱) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل کره جنوبی است.
استخوان صدفی () یک استخوان جمجمه است که در بیشتر خزندگان، دوزیستان و پرندگان یافت می‌شود. در ماهی‌ها، به آن استخوان پتروتیک (pterotic bone) نیز گفته می‌شود. در بیشتر چهاراندامان (tetrapods)، استخوان‌های صدفی و چارکی‌یوغی، سری گونه جمجمه را تشکیل می‌دهند. این استخوان یک جزء اجدادی از سقف پوستی را تشکیل می‌دهد و معمولاً در مقایسه با سایر استخوان‌های جمجمه نازک است. استخوان صدفی در موقعیت شکمی نسبت به سِری گیجگاهی و شکاف گوشی قرار دارد و از قدام توسط استخوان پس‌چشمخانه‌ای (postorbital) محدود می‌شود. در خلف،
پس‌چشمخانه‌ای (postorbital) محدود می‌شود. در خلف، استخوان صدفی با استخوان‌های چارکی و استخوان بالی (تریگوئید) مفصل می‌شود. استخوان صدفی از قدام-شکم توسط استخوان یوغی و از شکم توسط چارکی‌یوغی محدود می‌شود. کارکرد در خزندگان. در خزندگان، استخوان‌های چارکی و مفصلی جمجمه، برای تشکیل مفصل آرواره، مفصل می‌شوند. استخوان صدفی در قدام استخوان چهارکی قرار دارد. در هم‌کمانان. هم‌کمانان غیر پستاندار. در هم‌کمانان (سیناپسیدهای) غیر پستاندار، آرواره از چهار عنصر استخوانی تشکیل شده است و به آن آروارهٔ چهارکی-مفصلی
تشکیل شده است و به آن آروارهٔ چهارکی-مفصلی (quadro-articular jaw) گفته می‌شود زیرا مفصل بین استخوان‌های مفصلی و چارکی است. در ددکمانان (هم‌کمانان پیشرفته شامل پستانداران)، آرواره به یک مفصل بین ردیف پایین و بخش صدفی استخوان گیجگاهی ساده می‌شود و از این رو به آن آرواره دندانی-صدفی (dentary-squamosal jaw) گفته می‌شود. پستانداران. در بسیاری از پستانداران، از جمله انسان، صدفی با استخوان پیراگوشی (periotic) و حباب شنوایی (auditory bulla) ترکیب می‌شود تا گیجگاهی را تشکیل دهد که سپس به آن صدفی‌گیجگاهی (squama
را تشکیل دهد که سپس به آن صدفی‌گیجگاهی (squama temporalis) گفته می‌شود. در پستانداران، استخوان چارکی برای تشکیل استخوان چکشی، یکی از استخوانچه‌های گوش پستانداران، تکامل می‌یابد. به‌طور مشابه، استخوان مفصلی برای تشکیل استخوان سندانی تکامل می‌یابد. استخوان صدفی مهاجرت می‌کند و دراز می‌شود تا به یک نقطه مفصل جدید با آرواره پایین (در استخوان دندانی) تبدیل شود.
استخوان چارکی‌یوغی () یکی از استخوان‌های جمجمه در بسیاری از جانوران مهره‌دار است. این استخوان معمولاً در قسمت پشتی و جانبی جمجمه قرار دارد و به استخوان‌های دیگری مانند استخوان چارکی (Quadrate)، استخوان یوغی (Jugal) و استخوان صدفی (Squamosal) متصل می‌شود. کارکرد. کارکرد اصلی استخوان چارکی‌یوغی، کمک به تشکیل مفصل آرواره‌ای و فراهم کردن سطح اتصال برای ماهیچه‌هایی است که در حرکت آرواره نقش دارند. این استخوان در برخی جانوران مانند خزندگان و پرندگان، به عنوان بخشی از ساختار گوش میانی نیز عمل می‌کند. اهمیت در
بخشی از ساختار گوش میانی نیز عمل می‌کند. اهمیت در جانورشناسی. استخوان چارکی‌یوغی یکی از ویژگی‌های مهم در طبقه‌بندی و مطالعه تکامل جانوران مهره‌دار است. شکل، اندازه و ارتباط این استخوان با سایر استخوان‌های جمجمه، می‌تواند در شناسایی گونه‌ها و تعیین روابط خویشاوندی بین آن‌ها مفید باشد.
استخوان تخت () نام یک جفت استخوان صاف سه‌گوش در امتداد لبه پشتی جمجمه پیوسته‌دهانان است. استخوان‌های تخت ساختارهای نوک تیزی را تشکیل می‌دهند که در این جانداران اولیه به نام شاخ‌های تخت شناخته می‌شوند.
استخوان بالاگیجگاهی ()یک استخوان جفت جمجمه است که در بسیاری از چهاراندامان و ماهی‌های چهاراندام‌ریخت وجود دارد. [۱] این استخوان بخشی از ناحیه گیجگاهی (بخشی از سقف جمجمه در پشت چشم‌ها) است و معمولاً نسبت به استخوان صدفی درونی‌تر و نسبت به استخوان آهیانه و/یا پس‌آهیانه بیرونی‌تر قرار دارد. همچنین، در صورت وجود استخوان‌های پس‌کاسه‌چشمی یا بین گیجگاهی (که در جلو قرار دارند) یا استخوان تخت (که در عقب قرار دارد)، ممکن است با آنها نیز تماس داشته باشد. استخوان بالاگیجگاهی یک جزء رایج جمجمه در بسیاری از دوزیستان
یک جزء رایج جمجمه در بسیاری از دوزیستان منقرض شده است، اگرچه ظاهراً در جمجمه‌های سبک نرم‌دوزیستان زنده (قورباغه‌ها و سمندرها) وجود ندارد. مطالعات رویان‌شناسی سمندرها نشان می‌دهد که استخوان بالاگیجگاهی در اوایل تکوین با استخوان صدفی ترکیب می‌شود. یک استخوان بالاگیجگاهی مجزا توسط هم‌کمانان اولیه و خزندگان حفظ شد، اما در بسیاری از گروه‌ها به شدت کاهش یافت. پولک‌داران (مارمولک‌ها و مارها) هنوز یک استخوان بالاگیجگاهی کوچک دارند، هرچند شاه‌خزندگان (تمساح‌سانان و پرنده‌ها) و پستانداران فاقد آن هستند. برخی از
و پرنده‌ها) و پستانداران فاقد آن هستند. برخی از خویشاوندان منقرض شده لاک‌پشت‌ها (مانند پروگانوشلی‌ها و Eunotosaurus) دارای یک استخوان بالاگیجگاهی برجسته هستند، اما در لاک‌پشت‌های امروزی وجود ندارد یا با استخوان‌های مجاور ترکیب شده است.
استخوان میان‌گیجگاهی ( یک استخوان جفت جمجمه است که در برخی گوشتی‌بالگان (ماهی‌های باله‌گوشتی) و دوزیستان منقرض‌شده چهاراندامان وجود دارد. این استخوان در قسمت پشتی جمجمه، پشت چشم‌ها قرار دارد. بسیاری از تبارهای مهره‌داران چهاراندام ("چهاراندامان" به معنای وسیع) استخوان بین گیجگاهی را از دست داده‌اند. این موارد شامل "آکانتوستگا"، "ایکتیوستگا"، colosteids (به جز یک استخوان میان‌گیجگاهی وستیجیال در "Greererpeton"), سراسرخاینده‌ریختان، پوک‌مهرگان، و آب‌پرده‌داران می‌شود. نرم‌دوزیستان (یعنی دوزیستان امروزی مانند
می‌شود. نرم‌دوزیستان (یعنی دوزیستان امروزی مانند قورباغه‌ها، سمندرها، و برهنه‌ماران‌ها) نیز فاقد استخوان میان‌گیجگاهی هستند. بیشتر بریده‌مهرگان فاقد استخوان میان‌گیجگاهی هستند، اگرچه چندین گروه اولیه مانند edopoids، دویناخزندگان، و گونه‌های ابتدایی دیگر این استخوان را حفظ کرده‌اند. گروه‌های چهاراندامی که دارای استخوان میان‌گیجگاهی هستند، معمولاً آن را در تماس با استخوان آهیانه در امتداد لبه داخلی خود، استخوان‌های پساپیشانی (postfrontal) و استخوان پساچشمخانه‌ای (postorbital) در امتداد لبه جلویی و/یا بیرونی
(postorbital) در امتداد لبه جلویی و/یا بیرونی خود، و استخوان بالاگیجگاهی در امتداد لبه عقبی خود دارند. به ندرت، استخوان میان‌گیجگاهی ممکن است در نقطه‌ای بین تماس آن با استخوان پس‌کاسه‌چشمی و بالاگیجگاهی با استخوان صدفی نیز تماس داشته باشد. هنگامی که استخوان بین گیجگاهی از بین می‌رود، یا استخوان‌های پساپیشانی و بالاگیجگاهی دراز می‌شوند تا با یکدیگر تماس پیدا کنند (یا در صورت از بین رفتن استخوان بالاگیجگاهی با استخوان تخت)، یا آهیانه پهن می‌شود تا با استخوان پساچشمخانه‌ای تماس پیدا کند. پیشنهاد شده است که
پساچشمخانه‌ای تماس پیدا کند. پیشنهاد شده است که استخوان بین گیجگاهی با صفحه پساچشمخانه‌ای تخته‌پوستان و استخوان درموسفنوتیک پرتوبالگان (ماهی‌های باله‌شعاعی) همساخت است.
آماس‌چهره‌واران یا ادوپوئیدا () یک تبارشاخه منقرض‌شده از دوزیستان بریده‌مهره است که در دوره کربنیفر پسین و پرمین آغازین می‌زیستند. این جانوران از قدیمی‌ترین هم‌کمانان (سیناپسیدها) شناخته‌شده هستند و به عنوان اجداد احتمالی پستانداران در نظر گرفته می‌شوند. اهمیت تکاملی. آماس‌چهره‌واران از اهمیت تکاملی بالایی برخوردارند زیرا آنها از قدیمی‌ترین هم‌کمانان شناخته‌شده هستند. هم‌کمانان گروهی از جانوران هستند که شامل پستانداران و اجداد آنها می‌شوند. آماس‌چهره‌واران به ما کمک می‌کنند تا درک کنیم که چگونه هم‌کمانان از
ما کمک می‌کنند تا درک کنیم که چگونه هم‌کمانان از دوزیستان اولیه تکامل یافته‌اند و چگونه ویژگی‌هایی مانند مو، غدد پستانی و خونگرم بودن در پستانداران پدید آمده‌اند. نام. دیرینه‌شناس آمریکایی، آلفرد شروود رومر، در سال ۱۹۳۶، نام Edops به معنی «صورت متورم» یا «چهرهٔ آماسیده» را برای این گونه انتخاب کرد (از کلمه یونانی oidos به معنای "ورم" و ops به معنای "صورت"). او اشاره کرد که "استخوان‌های پیش‌فکی به شدت ضخیم شده و به صورت برآمدگی‌های گرد بیرونی درآمده‌اند (از این رو نام جنس را به این صورت انتخاب کرده‌اند)."
این رو نام جنس را به این صورت انتخاب کرده‌اند)." (املای لاتین "edo" برای "oidos" شبیه کلمه لاتین edo به معنای "پرخور" است، اما این ریشه‌شناسی رسمی این نام نیست). در یک مقاله عمومی در سال ۱۹۴۳، رومر توضیح داد که نام مستعار اولین فسیل کشف‌شده "پدربزرگ برآمدگی‌هاً بود، به خاطر توده‌های استخوانی که در حالی که بقیه جمجمه اول تا حد زیادی از بین رفته بود، باقی مانده بودند. رومر و دستیارش، آر.وی. ویتر، از دانشگاه هاروارد، در سال ۱۹۴۲، Edops را با جزئیات بیشتری از مواد فسیلی اضافی توصیف کردند.
ادوپس () یا «آماس‌چهره» یک سردهٔ منقرض شده از دوزیستان بریده‌مهره است که در دوره‌های اواخر کربنیفر - اوایل پرمین می‌زیسته است. برخلاف تمساح‌های پیشرفته‌تر آن زمان، مانند کشیده‌چهره (Eryops)، ادوپس الگوی قدیمی‌تری از استخوان‌های کامی را نشان می‌داد و هنوز دارای استخوان‌های اضافی مختلفی در پشت جمجمه بود. ادوپس‌ها همچنین دارای استخوان‌های پیش‌آرواره‌ای (استخوان‌هایی که نوک پوزه را تشکیل می‌دهند) بسیار بزرگ و سوراخ‌های بینی خارجی نسبتاً کوچک بودند. ادوپس به تبارشاخه (کلاد) آماس‌چهره‌واران تعلق دارد. در این
تبارشاخه (کلاد) آماس‌چهره‌واران تعلق دارد. در این تبارشاخه، به نظر می‌رسد ابتدایی‌ترین عضو ادوپس باشد که از سازند آرچر سیتی (Archer City Formation) در اوایل پرمین ایالات متحده کشف شده است، یک جانور با جمجمه پهن و دندان‌های بزرگ کامی. ادوپس با طول ۲ متر (۶٫۶ فوت) نسبتاً بزرگ بود. بقایای تکه‌تکه‌ای از دوره ویزین (Viséan) در اسکاتلند به نظر می‌رسد از ادوپس یا یک خویشاوند نزدیک آن باشد و بنابراین قدیمی‌تر از نمونه ادوپس مربوط به دوره پرمین است.
اریوپس (Eryops) یا کشیده‌چهره (نام آن برگرفته از یونانی ἐρύειν, eryein به معنی «کشیده» + ὤψ, ops به معنی «چهره»، زیرا بیشتر جمجمه آن در جلوی چشمانش بود) یک سرده از بریده‌مهرگان دوزیست منقرض‌شده است. این سرده شامل یک گونه به نام است که فسیل‌های آن عمدتاً در سنگ‌های اوایل دوره پرمین (حدود ۲۹۵ میلیون سال پیش) در تخت‌های سرخ تگزاس، واقع در شهرستان آرچر، تگزاس یافت شده‌اند. فسیل‌ها همچنین در سنگ‌های اواخر دوره کربنیفر از نیومکزیکو یافت شده‌اند. چندین استخوان‌بندی کامل از در سنگ‌های پرمین زیرین یافت شده است، اما
کامل از در سنگ‌های پرمین زیرین یافت شده است، اما استخوان‌های جمجمه و دندان رایج‌ترین فسیل‌های آن هستند. توصیف. کشیده‌چهره به‌طور متوسط کمی بیش از ۱٫۵ تا ۲ متر طول داشت و می‌توانست تا ۳ متر رشد کند و آنها را در میان بزرگ‌ترین حیوانات خشکی زمان خود قرار می‌دهد. وزن بزرگسالان بین ۱۰۲ تا ۲۲۲ کیلوگرم بود. جمجمه متناسب با بدن بزرگ بود، پهن و صاف بود و به طول ۶۰ سانتی‌متر می‌رسید. دهانی بزرگ با دندان‌های خمیده زیادی داشت، مانند دندان‌های قورباغه‌ها. دندان‌های آن دارای مینای دندان با الگوی چین‌خورده بود که منجر به
مینای دندان با الگوی چین‌خورده بود که منجر به طبقه‌بندی اولیه آن به عنوان یک «مازدندان» شد. شکل و سطح مقطع دندان‌های اریوپس آنها را فوق‌العاده قوی و در برابر تنش مقاوم می‌کرد. کام یا سقف دهان حاوی سه جفت دندان نیش خمیده به عقب بود و پوشیده از برآمدگی‌های استخوانی رو به عقب بود که برای به دام انداختن طعمه‌های لغزنده پس از گرفتن استفاده می‌شد. این، همراه با دهان گشاد، نشان‌دهنده یک روش تغذیه اینرسی است، که در آن حیوان طعمه خود را می‌گرفت و به جلو می‌برد و طعمه را بیشتر به داخل دهان خود می‌راند. اریوپس بسیار
را بیشتر به داخل دهان خود می‌راند. اریوپس بسیار قوی‌تر و تنومندتر از خویشاوندانش بود و دارای عظیم‌ترین و سنگین‌ترین اسکلت استخوانی در بین تمام تمسوسپوندیل‌های شناخته شده بود. اندام‌ها به ویژه بزرگ و قوی بودند. کمربند شانه‌ای بسیار توسعه یافته بود و اندازه بزرگ‌تری برای اتصال ماهیچههای بیشتر داشت. مهم‌تر از همه، کمربند شانه‌ای از جمجمه جدا شده بود که منجر به بهبود حرکت در خشکی می‌شد. کلوستروم کراسپتریژی به عنوان ترقوه حفظ شد و میان‌ترقوهinterclavicle به خوبی توسعه یافته بود و در زیر سینه قرار داشت. در اشکال
توسعه یافته بود و در زیر سینه قرار داشت. در اشکال اولیه، دو استخوان ترقوه و میان‌ترقوه (اینترکلاویکل) می‌توانستند به صورت شکمی به گونه‌ای رشد کنند که یک صفحه پهن سینه تشکیل دهند، اگرچه این مورد در اریوپس وجود نداشت. قسمت بالایی کمربند دارای یک تیغه کتف مسطح بود، با حفره گودی کاسه‌ای که در زیر قرار داشت و به عنوان سطح مفصل برای استخوان بازو عمل می‌کرد، در حالی که به صورت شکمی یک صفحه مفصل غرابی بزرگ و صاف به سمت خط میانی می‌چرخید. لگن خاصره نیز بسیار بزرگتر از صفحه ساده‌ای بود که در ماهی‌ها یافت می‌شود و