payamvha/North_RAG huggingface dataset:
Tactical Missile System – JTACMS) شناخته می‌شد، به‌زودی با مخالفت نیروی هوایی ایالات متحده (USAF) نسبت به ایده موشک بالستیک پرتاب‌شونده از هوا مواجه شد. در نتیجه، در سال ۱۹۸۴ نیروی هوایی از مشارکت در بخش غیرموشک کروز این برنامه کناره‌گیری کرد و این موضوع باعث شد که موشک به «سیستم موشکی تاکتیکی ارتش» (Army Tactical Missile System – ATACMS) تغییر نام دهد. جزئیات. در سال مالی ۱۹۸۲، کمیته تخصیص بودجه مجلس نمایندگان ایالات متحده برنامه «سیستم تسلیحاتی پشتیبانی نیروی زمینی» (Corps Support Weapon System – CSWS)
نیروی زمینی» (Corps Support Weapon System – CSWS) را تصویب کرد. این برنامه که جانشین برنامه «حمله شکاف‌افکن نیروی زمینی آمریکا» (US Army Assault Breaker) بود و با همکاری آژانس پروژه‌های پژوهشی پیشرفته دفاعی (DARPA) انجام می‌شد، با برنامه «سلاح دوربرد متعارف» (Conventional Standoff Weapon – CSW) نیروی هوایی ایالات متحده ادغام و به «سیستم موشکی تاکتیکی مشترک» (Joint Tactical Missile System – JTACMS) تغییر نام داد. هدف از این برنامه، ساخت سلاحی بود که نیازهای هر دو برنامه را به‌صورت یکپارچه برآورده کند؛ یعنی
هر دو برنامه را به‌صورت یکپارچه برآورده کند؛ یعنی توانایی حمله و نابودی نیروهای دسته دوم دشمن، به‌ویژه خودروهای زرهی، و پراکندن زیرموشک‌ها (ساب‌موشین) بر ضد این خودروها. در این پروژه قرار بود از فناوری‌های Assault Breaker برای توسعه یک سامانه موشکی سطح‌به‌سطح استفاده شود که برای «اختلال عمیق» (deep interdiction) طراحی شده باشد؛ مفهومی که مشابه پیش‌دستی هوایی (air interdiction) است که توسط نیروی هوایی به‌کار گرفته می‌شود. منظور از این اختلال، تخریب یا وارد کردن خسارت قابل توجه توسط همکاری مشترک نیروهای
کردن خسارت قابل توجه توسط همکاری مشترک نیروهای هوایی و زمینی به اهداف خاصی دور از خط مقدم، مانند ساختمان‌ها، پل‌ها، پالایشگاه‌ها و سایر صنایع است. این کار به کند کردن لجستیک دشمن، تأمین یا حمایت نیروهای دشمن و در نهایت پیشروی آن‌ها کمک می‌کند تا برتری تاکتیکی، حتی اگر کوتاه‌مدت باشد، برای نیروهای متحد فراهم شود که می‌تواند تأثیر قابل‌توجهی در صحنه نبرد داشته باشد؛ این عملیات می‌تواند با استفاده از تسلیحات متعارف یا هسته‌ای انجام شود. اگرچه هر دو شاخه نیروی زمینی و نیروی هوایی قرار بود در توسعه این سلاح
زمینی و نیروی هوایی قرار بود در توسعه این سلاح مشارکت داشته باشند، اما برنامه JTACMS به رهبری ارتش ایالات متحده پیش رفت. این برنامه در ابتدا توسط سرهنگ جیمز بی. لینکلن رهبری می‌شد؛ فردی که از سال ۱۹۶۰، زمانی که از آکادمی نظامی ایالات متحده فارغ‌التحصیل شد، تا سال ۱۹۸۰، زمانی که از کالج صنعتی نیروهای مسلح فارغ‌التحصیل گردید، به‌صورت تمام‌وقت و پیوسته در مدارس نظامی مختلف تحصیل کرده بود. در سال ۱۹۷۷، لینکلن بر اساس دانشکده مدیریت سیستم‌های دفاعی، با نگارش پایان‌نامه‌ای با عنوان «مدیریت زمان کل اکتساب: اولویت
با عنوان «مدیریت زمان کل اکتساب: اولویت جدید برای سیستم‌های اصلی تسلیحاتی» فارغ‌التحصیل شد که در آن به کاهش چشمگیر سرعت تأمین اصلی‌ترین مجموعه‌های موشکی نسبت به سال ۱۹۷۱ پرداخته بود. در سال ۱۹۸۰، هنگامی که سرهنگ لینکلن مسئول برنامه TRADOC در فورت سیل در حوزه سیستم‌های MLRS بود، دیدگاهی انتقادی نسبت به سیستم‌های ارتش میدانی داشت و مبارزه ارتش ایالات متحده برای منابع محدود در توسعه سیستم‌های جدید را با «موج پیشرو» کشتی مقایسه کرد؛ موجی که مانع سرعت گرفتن کشتی می‌شود و پروژه‌های نظامی یا لغو شده یا توسط دولت
می‌شود و پروژه‌های نظامی یا لغو شده یا توسط دولت تجدید مالی می‌شوند، گویی امواجی از آن جدا می‌شوند. این دیدگاه توجه فرماندهی موشکی ارتش (DARCOM) را جلب کرد. در آوریل ۱۹۸۴، لینکلن به سمت رئیس پروژه TOW منتقل شد و در پروژه فعلی جای خود را به سرهنگ ویلیام جی. فیورنتینو داد. فیورنتینو تا آن زمان بیش از پنج سال رئیس دفتر مدیریت پروژه پرشینگ بود؛ پروژه‌ای که در دوره رهبری او، موشک‌های بالستیک دو مرحله‌ای با سوخت جامد و قابلیت پرتاب متحرک با کلاهک هسته‌ای در برد کوتاه (پرشینگ) و متوسط (پرشینگ II) توسعه یافتند.
کوتاه (پرشینگ) و متوسط (پرشینگ II) توسعه یافتند. دکتر بیلی تیدول نیز به‌عنوان مدیر برنامه JTACMS و به طور موقت به‌عنوان مدیر برنامه اجرایی در این پروژه فعالیت داشت. در سال مالی ۱۹۸۴، کنگره ایالات متحده توسعه کلاهک هسته‌ای برای موشک JTACMS را ممنوع کرد، با وجود اینکه ارتش ادعا می‌کرد اگر لازم باشد این سیستم قابلیت هسته‌ای پیدا کند، نیروهای آمریکا در موقعیت نامطلوبی قرار خواهند گرفت. در سال مالی ۱۹۸۵، ارتش اعلام کرد که هیچ بودجه تحقیق و توسعه‌ای برای ساخت کلاهک هسته‌ای JTACMS برنامه‌ریزی نشده است. در تاریخ
هسته‌ای JTACMS برنامه‌ریزی نشده است. در تاریخ ۲۲ مه ۱۹۸۴، ارتش ایالات متحده و نیروی هوایی آمریکا (USAF) توافق‌نامه‌ای را امضا کردند که شامل فهرستی از ۳۱ ابتکار عمل بود. بند ۱۸ این فهرست بیان می‌کند که هر یک از دو سرویس نظامی، انواع متفاوتی از همان موشک را توسعه خواهند داد — ارتش ترجیح داد سیستم پرتاب زمینی با برد کوتاه‌تر را توسعه دهد، در حالی که نیروی هوایی سیستم پرتاب هوایی را در اولویت قرار داد. برنامه JTACMS قرار بود به‌صورت مشترک با تأمین مالی از سوی متحدان ناتو اجرا شود؛ در ابتدا با کشورهای بریتانیا،
ناتو اجرا شود؛ در ابتدا با کشورهای بریتانیا، جمهوری فدرال آلمان، بلژیک، هلند و ایتالیا برای پیوستن به این برنامه تماس گرفته شد. بریتانیایی‌ها و آلمانی‌ها علاقه‌مندی خود را نشان دادند، اما دیگر کشورها به دلیل کمبود بودجه کافی از مشارکت در برنامه خودداری کردند. حداقل از اواخر سال ۱۹۸۶، برنامه ATACMS تحت رهبری سرهنگ توماس جی. کون هارت قرار گرفت. تولید. در مارس ۱۹۸۶، شرکت لینگ-تمکو-ووت (LTV) قرارداد طراحی موشک را برنده شد و این سامانه با شماره مدل MGM-140 شناخته شد. نخستین پرتاب آزمایشی دو سال بعد انجام گرفت
شد. نخستین پرتاب آزمایشی دو سال بعد انجام گرفت که این موفقیت مدیون تجربیات قبلی شرکت در برنامه‌های پیشین بود. در سال ۲۰۰۷، ارتش ایالات متحده برنامه ATACMS را به‌دلیل هزینه‌های بالا متوقف کرد و بدین ترتیب توانایی تجدید موجودی این موشک‌ها پایان یافت. برای حفظ موجودی باقی‌مانده، برنامه‌ای با نام «تمدید عمر خدمت ATACMS» (Service Life Extension Program – SLEP) آغاز شد که در آن سیستم‌های پیشران و ناوبری بازسازی یا تعویض می‌شوند، کلاهک‌های مهمات خوشه‌ای با کلاهک‌های منفجره تجزیه‌ای یکنواخت جایگزین می‌شوند و گزینه
منفجره تجزیه‌ای یکنواخت جایگزین می‌شوند و گزینه فیوز مجاورتی برای ایجاد اثرات منطقه‌ای اضافه می‌گردد. تحویل این موشک‌های بازسازی‌شده قرار بود از سال ۲۰۱۸ آغاز شود. برنامه SLEP در واقع یک ابتکار موقت برای فراهم کردن زمان لازم جهت تکمیل تحلیل‌ها و توسعه قابلیت جانشین برای موجودی قدیمی ATACMS است که انتظار می‌رود تا حدود سال ۲۰۲۲ آماده شود. قانون مجوز دفاع ملی برای سال مالی ۲۰۲۳ اجازه تولید و خرید تا ۱,۷۰۰ فروند موشک ATACMS اضافی را صادر کرد، اما این بودجه توسط قانون تخصیص بودجه دفاعی سال ۲۰۲۳ تأمین نشد.
توسط قانون تخصیص بودجه دفاعی سال ۲۰۲۳ تأمین نشد. ارتقای نسخه‌های قدیمی. در ژانویه ۲۰۱۵، شرکت لاکهید مارتین قراردادی را برای توسعه و آزمایش تجهیزات جدید موشک‌های Block I ATACMS به منظور حذف خطر مهمات منفجرنشده تا سال ۲۰۱۶ دریافت کرد. اولین نسخه به‌روزرسانی‌شده سیستم موشکی تاکتیکی (TACMS) در سپتامبر ۲۰۱۶ تحویل داده شد که شامل الکترونیک هدایت به‌روزشده و قابلیت جدیدی برای هدف‌گیری دقیق اهداف منطقه‌ای با استفاده از کلاهک یکنواخت بدون برجای گذاشتن مهمات منفجرنشده بود. در آگوست ۲۰۱۷، لاکهید قرارداد تولید
بود. در آگوست ۲۰۱۷، لاکهید قرارداد تولید مجموعه‌های پرتاب را به عنوان بخشی از برنامه تمدید عمر خدمت (SLEP) دریافت کرد. در سال ۲۰۲۱ نیز قراردادی به لاکهید مارتین واگذار شد تا مهمات موجود M39 را به نوع M57 مجهز به کلاهک WDU-18/B از موشک هارپون تا سال ۲۰۲۴ ارتقا دهد. طرحی که در اکتبر ۲۰۱۶ برای افزودن سامانه جستجوگر موجود به موشک ATACMS به‌منظور هدف‌گیری اهداف متحرک زمینی و دریایی اعلام شده بود، در دسامبر ۲۰۲۰ لغو شد تا تمرکز بر روی دیگر پروژه‌های موشکی معطوف شود. جایگزینی. از سال ۲۰۱۶، با توجه به عقب‌ماندگی
شود. جایگزینی. از سال ۲۰۱۶، با توجه به عقب‌ماندگی در رقابت تسلیحاتی جهانی و کهنه شدن موشک‌های ATACMS، برنامه توسعه «آتش‌های دقیق دوربرد» (Long-Range Precision Fires – LRPF) آغاز شد که بعدها به «موشک ضربتی دقیق» (Precision Strike Missile – PrSM) تغییر نام داد. هدف این برنامه، جایگزینی موشک‌های ATACMS با نسخه «افزایش ۱» (Increment 1) از موشک PrSM بود. این جایگزینی دقیق از اواخر سال ۲۰۲۳ در ارتش ایالات متحده آغاز شد. نسخه‌ها. M39 (بلوک I): M39A1 (بلوک IA): M39A2 (بلوک II): M48 (بلوک I / بلوک 1 یکنواخت): M57
(بلوک II): M48 (بلوک I / بلوک 1 یکنواخت): M57 (بلوک IA / بلوک 1A واکنش سریع یکنواخت، TACMS 2000 یا T2K): M57E1 (ATACMS MOD یا MOD – اصلاح شده): NATACMS: SLATACMS: عملیات. موشک‌های ATACMS برای نخستین بار در سال ۱۹۹۱ و طی عملیات طوفان صحرا به‌کار گرفته شدند که در آن ۳۲ فروند از سیستم پرتاب چندگانه موشک M270 شلیک شد. در سال ۲۰۰۳، بیش از ۴۵۰ فروند موشک ATACMS در عملیات آزادی عراق مورد استفاده قرار گرفتند. تا اوایل سال ۲۰۱۵، بیش از ۵۶۰ فروند موشک ATACMS در نبردها به کار گرفته شده بودند. از اکتبر ۲۰۲۳، اوکراین
به کار گرفته شده بودند. از اکتبر ۲۰۲۳، اوکراین نسخه‌های اولیه و برد کوتاه موشک‌های ATACMS را در جریان تهاجم روسیه به اوکراین به‌کار گرفت. هدف این موشک‌ها تهدید «راه زمینی» تحت اشغال روسیه به سمت کریمه در جنوب اوکراین و همچنین اکثر پایگاه‌های هوایی تحت کنترل روسیه در شمال کریمه بود، که به‌صورت نظری استفاده روسیه از بالگردهای هجومی در آن پایگاه‌ها علیه اهداف اوکراینی را دشوار می‌کرد. اولین حملات ثبت‌شده اوکراین با موشک‌های ATACMS، تخریب تعداد زیادی از بالگردهای نظامی روسیه روی زمین را به همراه داشت که توسط
نظامی روسیه روی زمین را به همراه داشت که توسط تصاویر ماهواره‌ای و ویدئوهای زمینی تأیید شده است. از ۱۹ فوریه ۲۰۲۴ شایعاتی درباره احتمال استفاده قریب‌الوقوع اوکراین از نسخه‌های جدیدتر و برد بلندتر موشک‌های ATACMS منتشر شد، که خیلی زود صحت آن اثبات گردید؛ هنگامی که حمله‌ای با موشک ATACMS به پایگاه هوایی ژانکو تحت اشغال روسیه انجام شد و منجر به شش انفجار اصلی و چند انفجار ثانویه گزارش‌شده شد. این پایگاه در فاصله‌ای بسیار دورتر از برد نسخه‌های اولیه ATACMS نسبت به قلمرو تحت کنترل اوکراین قرار داشت. پس از آن،
به قلمرو تحت کنترل اوکراین قرار داشت. پس از آن، مقام‌های آمریکایی رسماً تأیید کردند که اوکراین ماه‌ها پیش این موشک‌ها را دریافت کرده و به وضعیت آماده‌باش رزمی رسانده است. این حملات با نسخه‌های برد بلندتر ATACMS در عمق کریمه، بخش‌هایی از سامانه‌های دفاع هوایی روسیه مانند لانچرهای سیستم‌های S-300 و S-400 را نابود کرد و همچنین هواپیماهای نظامی روسیه را روی زمین هدف قرار داد، از جمله دو فروند رهگیر MiG-31 که توسط تصاویر ماهواره‌ای و زمینی تأیید شده‌اند. موشک‌های ATACMS توانایی خود را در نابودی سایت‌های دفاع
ATACMS توانایی خود را در نابودی سایت‌های دفاع هوایی نشان داده‌اند و برای از بین بردن یک سایت فعال روسی از نوع S-300 یا S-400 به کار رفته‌اند. فیلم‌های ثبت شده توسط پهپاد، پرتاب رهگیرها توسط سامانه دفاع هوایی را پیش از اصابت زیرموشک‌های خوشه‌ای ATACMS نشان داد که منجر به انفجارهای متعدد در اجزایی مانند لانچرهای این سامانه‌ها شد. در تاریخ ۲۳ ژوئن ۲۰۲۴، در جریان حمله‌ای به سواستوپل، موشک‌های پدافند هوایی روسیه به سمت چندین فروند موشک ATACMS شلیک شدند که در پی آن انفجارهایی رخ داد و منجر به کشته شدن ۲ تا ۴ نفر
انفجارهایی رخ داد و منجر به کشته شدن ۲ تا ۴ نفر و بیش از ۱۵۰ زخمی در ساحل اوچکییوکا شد. ساکنان محلی گزارش دادند که هشدار حمله هوایی صادر نشده بود و به همین دلیل مردم حاضر در ساحل نتوانستند خود را تخلیه کنند. در سپتامبر ۲۰۲۴، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، تهدید به تلافی حملات به خاک روسیه کرد. کارشناسان معتقدند این تهدیدها با هدف منصرف کردن ایالات متحده، بریتانیا و فرانسه از اجازه دادن به اوکراین برای استفاده از موشک‌های دوربرد غربی مانند استورم شد و ATACMS در حملات علیه روسیه بیان شده است. در تاریخ ۱۷
در حملات علیه روسیه بیان شده است. در تاریخ ۱۷ نوامبر ۲۰۲۴، ایالات متحده سیاست خود را تغییر داد و استفاده اوکراین از موشک‌های ATACMS برای هدف‌گیری اهداف نظامی در داخل خاک اصلی روسیه را مجاز اعلام کرد. در تاریخ ۱۹ نوامبر ۲۰۲۴، برای نخستین بار موشک‌های ATACMS به هدفی در داخل مرزهای بین‌المللی به رسمیت شناخته‌شده روسیه شلیک شدند. یک انبار مهمات در منطقه بریانسک روسیه هدف قرار گرفت و ویدئوهایی از انفجارها و آتش‌سوزی‌ها در محل منتشر شد. در تاریخ ۲۵ نوامبر ۲۰۲۴، موشک‌های ATACMS برای هدف قرار دادن سامانه دفاع
موشک‌های ATACMS برای هدف قرار دادن سامانه دفاع هوایی روسیه از نوع S-400 در یک پایگاه هوایی در منطقه کورسک روسیه به‌کار گرفته شدند. ویدئویی منتشر شد که نشان می‌داد مهمات خوشه‌ای ATACMS پایگاه هوایی را هدف گرفته‌اند و تصاویر نیز تخریب ایستگاه راداری ۹۲N6E سیستم S-400 را تأیید کردند. مقایسه جنگ الکترونیک با کاربرد. موشک ATACMS از چندین واحد ناوبری اینرسی به‌صورت ترکیبی و هماهنگ‌شده توسط نرم‌افزار استفاده می‌کند، به‌طوری که گفته می‌شود هنگام از دست دادن سیگنال GPS به دلیل جنگ الکترونیک، دقت خود را بهتر از سایر
به دلیل جنگ الکترونیک، دقت خود را بهتر از سایر تسلیحات هدایت‌شونده با GPS حفظ می‌کند. مهندسی معکوس. در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۲۴، روسیه ادعا کرد که سیستم هدایت یک موشک ATACMS را به‌صورت سالم بازیابی کرده و مقامات روسی در حال بررسی این سیستم هدایت برای «شناسایی هرگونه نقطه ضعف» هستند.
دانگ تای سون (; – ) نوازنده پیانو، و آهنگساز اهل کانادا بود. وی از سال ۱۹۷۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون رقابت بین‌المللی نوازندگی پیانو شوپن شده است.
عملیات زندانی حمله‌ای از سوی ناوگان اقیانوس آرام بریتانیا علیه مواضع ژاپنی‌ها در تالاب چوک در اقیانوس آرام مرکزی در طول جنگ جهانی دوم بود. حملات علیه این جزایر دورافتاده در ۱۴ و ۱۵ ژوئن ۱۹۴۵ به منظور کسب تجربه جنگی برای ناو هواپیمابر اچ‌ام‌اس ایمپلیسبل (آر۸۶) و چندین رزم‌ناو و ناوشکن، پیش از مشارکت آنها در عملیات دشوارتر در خارج از مجمع‌الجزایر ژاپن، انجام شد. در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۵، هواپیماهای بریتانیایی مجموعه‌ای از حملات را علیه مواضع ژاپنی‌ها در تروک انجام دادند. صبح روز بعد، چندین جزیره توسط رزم‌ناوهای
دادند. صبح روز بعد، چندین جزیره توسط رزم‌ناوهای بریتانیایی و کانادایی بمباران شد، اگرچه تنها یکی از چهار کشتی جنگی درگیر در این حملات موفقیتی به دست آورد. حملات هوایی بیشتر در بعدازظهر و شب ۱۵ ژوئن و قبل از بازگشت نیروهای متفقین به پایگاه خود انجام شد. حمله به تالاب چوک برای نیروهای متفقین موفقیت‌آمیز تلقی شد، زیرا کشتی‌ها و واحدهای هوایی در حالی که دو کشته و هفت هواپیما را در نبرد و حوادث از دست دادند، تجربه مفیدی کسب کردند. خسارت به تأسیسات ژاپنی در این جزیره مرجانی که بارها در طول سال‌های ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵
جزیره مرجانی که بارها در طول سال‌های ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵ مورد حمله قرار گرفته بود، ناچیز بود.
پس از یک درگیری کوتاه در مرز کامبوج و تایلند در ۲۸ مهٔ ۲۰۲۵، اختلافات ارضی بین دو کشور دوباره شعله‌ور شد و به وخامت روابط و در نهایت به یک درگیری مسلحانه مستقیم منجر شد که از ۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵ آغاز شد. از آن زمان و تا ۲۶ ژوئیه، حداقل ۳۸ نفر در این درگیری‌ها کشته و تا ۲۰۰٬۰۰۰ نفر آواره شده‌اند. اختلافات بین کامبوج و تایلند بر سر مرزشان ریشه در ابهاماتی دارد که به معاهدات امضا شده بین سیام (تایلند امروزی) و فرانسه برمی‌گردد. پس از استقلال کامبوج، معبد مورد مناقشه پریه ویهر در سال ۱۹۶۲ توسط دیوان بین‌المللی
پریه ویهر در سال ۱۹۶۲ توسط دیوان بین‌المللی دادگستری به کامبوج واگذار شد، اما این معبد و سایر مناطق مرزی مورد مناقشه همچنان مورد مناقشه باقی ماندند. احساسات ملی‌گرایانه در هر دو کشور تنش‌ها را تشدید کرده است. بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱، درگیری‌های بین این دو کشور منجر به تلفاتی از هر دو طرف شد تا اینکه دیوان بین‌المللی دادگستری حکم سال ۱۹۶۲ خود را مجدداً تأیید کرد. تنش‌ها بر سر منطقه مرزی در اوایل سال ۲۰۲۵ افزایش یافت. در ۱۳ فوریه، سربازان تایلندی مانع از خواندن سرود ملی کامبوج توسط گردشگران کامبوجی در معبد
سرود ملی کامبوج توسط گردشگران کامبوجی در معبد مورد مناقشه پراسات تا موئن توم شدند و این امر تنش بیشتری ایجاد کرد. در ۲۸ مه، سربازان کامبوجی و تایلندی برای مدت کوتاهی بین یکدیگر آتش گشودند که منجر به مرگ یک سرباز کامبوجی شد. هر دو کشور یکدیگر را به تحریک این درگیری متهم کردند. نخست‌وزیر کامبوج، هون مانت، در واکنش به این حادثه، برنامه‌هایی را برای درخواست حکم از دیوان بین‌المللی دادگستری آغاز کرد و گفت که نمی‌خواهد شاهد درگیری با تایلند باشد. فامتام وچایاچای، نخست‌وزیر موقت تایلند، گفت که هیچ‌یک از طرفین
نخست‌وزیر موقت تایلند، گفت که هیچ‌یک از طرفین نمی‌خواهند درگیری را تشدید کنند و این درگیری حل شده است. مذاکراتی بین ارتش کامبوج و تایلند در ۲۹ مه برگزار شد. در ۲۳ ژوئیه، یک سرباز تایلندی در منطقه نام یوئن در اوبون راتچاتانی روی مین زمینی رفت و در نتیجه یک پایش را از دست داد. روز بعد، ۲۴ ژوئیه، درگیری مسلحانه بین دو کشور آغاز شد و تایلند و کامبوج گزارش دادند که در دفاع از خود عمل کرده‌اند. متعاقباً جت‌های جنگنده اف-۱۶ تایلند برای حمله به اهداف نظامی کامبوج در امتداد مرز مستقر شدند. پیشینه. اختلاف مرزی بین
در امتداد مرز مستقر شدند. پیشینه. اختلاف مرزی بین کامبوج و تایلند ریشه در ابهام خط مرزی ناشی از پیمان فرانکو-سیام در سال ۱۹۰۴ دارد که مرزهای مشخصی را بین پادشاهی سیام (تایلند امروزی) و هندوچین فرانسه (کامبوج، لائوس و ویتنام امروزی) تعیین کرد. با این حال، پس از استقلال کامبوج، دیوان بین‌المللی دادگستری در سال ۱۹۶۲ حکم داد که معبد پره ویهر تحت حاکمیت کامبوج است. با وجود این، منطقه اطراف همچنان مورد اختلاف بود و منجر به تنش‌های مداوم شد - به ویژه در دوره ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱، زمانی که درگیری‌های نظامی منجر به تلفاتی
تا ۲۰۱۱، زمانی که درگیری‌های نظامی منجر به تلفاتی از هر دو طرف شد. احساسات ملی‌گرایانه در هر دو کشور نقش کلیدی در تشدید درگیری داشت. بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱، درگیری‌های مکرر باعث جراحات و تلفات از هر دو طرف شد تا اینکه دیوان بین‌المللی دادگستری حکم سال ۱۹۶۲ خود را مجدداً تأیید کرد. تنش‌ها در مرز در اوایل سال ۲۰۲۵ دوباره تشدید شد. در ۱۳ فوریه، سربازان تایلندی مانع از خواندن سرود ملی کامبوج توسط گردشگران کامبوجی در پراسات تا موئن تام، یک مکان مورد مناقشه، شدند و این امر تنش‌ها را بیشتر شعله‌ور کرد. بعداً،
و این امر تنش‌ها را بیشتر شعله‌ور کرد. بعداً، در ۲۸ مه ۲۰۲۵، درگیری مسلحانه‌ای بین سربازان کامبوجی و تایلندی در مثلث زمرد (چونگ بوک)، منطقه مرزی مشترک بین تایلند، کامبوج و لائوس، رخ داد. این حادثه منجر به کشته شدن یک سرباز کامبوجی شد. هر دو کشور بیانیه‌هایی صادر کردند و یکدیگر را به آغاز خشونت متهم کردند و روابط دوجانبه را وارد مرحله دیگری از تنش‌های شدید کردند. پس از درگیری در مثلث زمرد، نخست‌وزیر کامبوج، هون مانت، با اعلام آغاز رسیدگی به پرونده به دیوان بین‌المللی دادگستری، ضمن تأکید بر عدم تمایل به
بین‌المللی دادگستری، ضمن تأکید بر عدم تمایل به درگیری با تایلند، پاسخ داد. از طرف تایلند، وزیر دفاع، فامتام وچایاچای، اظهار داشت که هیچ‌یک از طرفین مایل به تشدید بیشتر اوضاع نیستند و تأیید کرد که این حادثه قبلاً حل و فصل شده است. در ۲۹ مه، جلسه‌ای بین ژنرال فانا خلائوپلوتوک، فرمانده کل ارتش سلطنتی تایلند، و ژنرال مائو سوفان، فرمانده کل ارتش سلطنتی کامبوج، برای هماهنگی تلاش‌ها برای کاهش تنش‌ها و جلوگیری از حوادث آینده برگزار شد. رویدادها. زد و خورد (۲۸ مه). در ۲۸ مه، سربازان کامبوجی و تایلندی درگیر یک
مه). در ۲۸ مه، سربازان کامبوجی و تایلندی درگیر یک درگیری کوتاه ۱۰ دقیقه‌ای شدند که منجر به کشته شدن یک سرباز کامبوجی، ستوان دوم سون رون، شد. این درگیری در امتداد مرز استان پره ویهر کامبوج و استان اوبون راتچاتانی تایلند رخ داد. هر دو کشور ادعا کردند که یکدیگر متجاوز بوده‌اند. مائو فالا، سخنگوی ارتش کامبوج، ادعا کرد که سربازان تایلندی اولین کسانی بودند که در یک خندق که مدتی مورد استفاده قرار گرفته بود، به سربازان کامبوجی آتش گشودند. در همین حال، وینتای سواره، سخنگوی ارتش تایلند، ادعا کرد که سربازان تایلندی
سخنگوی ارتش تایلند، ادعا کرد که سربازان تایلندی قبل از اینکه کامبوجی‌ها آتش بگشایند، سعی کردند سربازان کامبوجی را متقاعد به عقب‌نشینی کنند. تلاش برای کاهش تنش و ادامه تنش‌ها. مذاکرات دوجانبه برای کاهش تنش در ۵ ژوئن برگزار شد، اما به نتیجه مشخصی نرسید. وزیر دفاع تایلند، فامتام وچایاچای، ادعا کرد که کامبوج پیشنهادات تایلند را رد کرده است و در ۷ ژوئن، تایلند حضور نظامی خود را در مرز تقویت خواهد کرد. در همان تاریخ، ارتش تایلند به‌طور جداگانه ادعا کرد که غیرنظامیان کامبوجی مرتباً به خاک تایلند حمله می‌کنند و
کامبوجی مرتباً به خاک تایلند حمله می‌کنند و «این تحریکات و افزایش نیروهای نظامی، نشان دهنده قصد آشکار برای استفاده از زور است.» در ۱۷ ژوئن، کامبوج اعلام کرد که واردات میوه و سریال‌های تلویزیونی از تایلند را ممنوع کرده است. نشت تماس تلفنی. در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۵، نخست‌وزیر تایلند، پِتونگتارن شیناواترا، با خلیانگ هوت، معاون فرماندار پنوم پن، تماس گرفت تا از او برای ایفای نقش مترجم و واسطه در یک گفتگوی غیررسمی با هان سن درخواست کمک کند. این گفتگو خارج از پروتکل‌های رسمی دیپلماتیک برگزار شد و هیچ سابقه رسمی توسط
رسمی دیپلماتیک برگزار شد و هیچ سابقه رسمی توسط هیچ‌یک از دولت‌ها ثبت نشد و قرار بود به عنوان یک تبادل نظر خصوصی بین دو شخصیت ارشد سیاسی باشد. با این حال، طبق گزارش‌ها، پِتونگتارن از اینکه هان سن کل مکالمه تلفنی را با استفاده از دستگاه تلفن همراه خود ضبط کرده بود، بی‌اطلاع بود. در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۵، هان سن به‌طور یکجانبه کلیپ صوتی را بدون اطلاع قبلی به دولت تایلند، به‌طور عمومی منتشر کرد که موجی از واکنش‌های سیاسی را هم در داخل تایلند و هم در عرصه منطقه‌ای گسترده‌تر به راه انداخت. تأثیر نشت فایل صوتی بلافاصله در
به راه انداخت. تأثیر نشت فایل صوتی بلافاصله در بخش اقتصادی تایلند، به ویژه در بازارهای سرمایه، مشهود بود. شاخص بورس تایلند پس از انتشار این کلیپ، طی سه روز معاملاتی متوالی به شدت کاهش یافت که نشان دهنده اضطراب سرمایه‌گذاران نسبت به ثبات سیاسی دولت تایلند بود. افت تجمعی -۴٫۱۷ درصدی در شاخص معیار، نشان‌دهنده از دست رفتن اعتماد بازار در بین سرمایه‌گذاران داخلی و خارجی نسبت به قدرت و انسجام رهبری سیاسی تایلند بود. تنش‌ها زمانی تشدید شد که حزب بهومجایتای، یکی از شرکای اصلی ائتلاف، در ساعت ۸:۳۰ بعد از ظهر در ۱۸
شرکای اصلی ائتلاف، در ساعت ۸:۳۰ بعد از ظهر در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۵، خروج رسمی خود از ائتلاف حاکم را اعلام کرد. این تحول سیاسی باعث شد که دولت پائتونگتارن اکثریت پارلمانی خود را از دست بدهد و بحران رهبری ایجاد کند و در مورد توانایی دولت برای ماندن در قدرت تردید ایجاد کند. اعتماد عمومی و سرمایه‌گذاران به مسیر سیاسی کشور به‌طور قابل توجهی متزلزل شد. از دیدگاه محققان و کارشناسان روابط بین‌الملل، کلیپ صوتی فاش‌شده به‌طور گسترده به‌عنوان لحظه‌ای محوری در نظر گرفته شده است که ساختار شکننده و پیچیده قدرت اجرایی در تایلند
که ساختار شکننده و پیچیده قدرت اجرایی در تایلند را آشکار کرد. پاوین چاچاوالپونگپون، یک استاد برجسته دانشگاهی متخصص در روابط خارجی تایلند، از طریق پلتفرم‌های آنلاین اظهار داشت که گفتگوی بی‌محابای پاتونگتارن با هون سن، نوعی «تسلیم» در برابر یک رهبر خارجی را نشان می‌دهد. او استدلال کرد که رفتار او نشان‌دهنده فقدان تجربه دیپلماتیک است و خطراتی را برای درک جایگاه حاکمیتی تایلند ایجاد می‌کند. همزمان، بخش‌هایی از مردم تایلند شروع به زیر سؤال بردن درستی رابطه دیرینه بین خانواده شیناواترا و خانواده هون کردند -
بین خانواده شیناواترا و خانواده هون کردند - اتحادی که برخی از ناظران معتقدند بر موضع سیاست خارجی تایلند در قبال همسایه شرقی خود تأثیر گذاشته است. یکی از بحث‌برانگیزترین بخش‌های مکالمه فاش‌شده، توصیف پائتونگتارن از نیروهای مسلح سلطنتی تایلند به عنوان «جناح رقیب» دولتش بود. او به هون سن گفت که دولتش با مشکلات مداومی با ارتش روبرو است و اظهار داشت: «همه آنها از جناح مخالف هستند»، جمله‌ای که به‌طور گسترده به عنوان اشاره به افسران ارشد نظامی، به ویژه سپهبد بونسین پادکلانگ، فرمانده منطقه دوم ارتش، تفسیر شد.
پادکلانگ، فرمانده منطقه دوم ارتش، تفسیر شد. اگرچه پائتونگتارن بعداً عذرخواهی رسمی از بونسین کرد و توضیح داد که این مکالمه خارج از ساعات کاری رسمی رخ داده و قصد تضعیف هیچ نهادی را نداشته است، اما انتقادات عمومی همچنان شدید بود. سوالاتی در مورد قضاوت او، احتیاط دیپلماتیک او و پیامدهای گسترده‌تر ایجاد روابط شخصی با رهبران خارجی به روش‌هایی که ممکن است منافع ملی بلندمدت تایلند را به خطر بیندازد، همچنان مطرح بود. بسته شدن ایست‌های بازرسی مرزی. استان ترات پس از آنکه وزارت دفاع پس از جلسه شورای امنیت ملی که در ۷
وزارت دفاع پس از جلسه شورای امنیت ملی که در ۷ ژوئن ۲۰۲۵ برگزار شد، اختیار مناطق مرزی را به ارتش سلطنتی تایلند واگذار کرد، تحت چارچوب گسترده‌تر اصلاحات مدیریت مرزی قرار گرفت. این پیشنهاد توسط پائتونگتارن مطرح شد. تحت این دستور، ارتش به واحدهای میدانی مربوطه خود دستور داد تا کنترل‌های مرزی را به شدت اجرا کنند، از جمله تنظیم زمان باز و بسته شدن ایست‌های بازرسی در امتداد مرز کامبوج. اگرچه هیچ تعطیلی رسمی فوری وجود نداشت، اما این هیئت به فرماندهان منطقه‌ای اجازه داد تا بر اساس شرایط محلی به صلاحدید خود عمل
داد تا بر اساس شرایط محلی به صلاحدید خود عمل کنند. یک گزارش تأیید نشده در تاریخ ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵ بیان کرد که وزارت امور خارجه تایلند در اقدامی تلافی‌جویانه، سفیر خود را فراخوانده و روابط دیپلماتیک با کامبوج را به سطح کاردار کاهش داده است. با این حال، یک گزارش تأیید نشده جداگانه توسط همان ناشر بعداً اظهار داشت که وزارت امور خارجه تصریح کرد که فقط سفیر تایلند را برای «ارزیابی» وضعیت فراخوانده است. تاکنون، روابط دیپلماتیک بین دو کشور رسماً کاهش نیافته است. عصر روز ۲۱ ژوئن ۲۰۲۵، بونسین با استفاده از اختیارات اعطا
۲۱ ژوئن ۲۰۲۵، بونسین با استفاده از اختیارات اعطا شده از طریق دستورالعمل‌های شورای امنیت ملی و ارتش، با استناد به امنیت ملی، ایمنی جان و مال و مناسب بودن عملیات برای افسران مرزی، با اعمال اختیار خود، تعطیلی نامحدود پاسگاه امداد تجاری چونگ سای تاکو در منطقه بان کروات، استان بوری رام را تصویب کرد. این اولین اقدام سختگیرانه از زمان تفویض اختیار مرکزی بود و به نقطه عطفی کلیدی در تلافی‌جویی مبتنی بر سیاست بین تایلند و کامبوج در سطح محلی تبدیل شد. در نتیجه بسته شدن ایست بازرسی، کامبوج صبح روز بعد پاسخی صادر کرد.
ایست بازرسی، کامبوج صبح روز بعد پاسخی صادر کرد. ساعت ۷:۰۰ بامداد روز ۲۲ ژوئن ۲۰۲۵، هون مانت از طریق صفحه فیسبوک خود تصمیم دولت کامبوج برای بستن ایست بازرسی بان جوپ کوکی، واقع در منطقه بانتی آمپیل، استان اودار مینچی، درست روبروی ایست بازرسی چونگ سای تاکو تایلند را اعلام کرد. علاوه بر این، کامبوج دستور بستن ایست بازرسی دیگری به نام چونگ چوم، در منطقه آنلونگ ونگ، اودار مینچی، که روبروی ایست بازرسی مرزی دائمی چونگ سا-نگام تایلند در منطقه فو سینگ، استان سیساکت است را صادر کرد. هون مانت علاوه بر اعلام تعطیلی این