payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که مجذوب ظاهر آن‌ها شده بود، کار بر روی پرورش گربه‌هایی با ویژگی‌های مشابه را آغاز کرد و از گربه‌های سیامی با رنگ سیل‌پوینت و گربه‌های موکوتاه آمریکایی دو رنگ استفاده نمود. فرزندان حاصل از این ترکیب، فاقد نشانه‌های رنگی خاص نژاد سیامی بودند، اما با جفت‌گیری نسل دوم با گربه‌های سیامی، ظاهر مطلوب به دست آمد. هیندز-دوگرتی این نژاد را به دلیل پنجه‌های سفیدشان «اسنوشو» یا به عبارتی کفش برفی نام‌گذاری کرد. او این نژاد را در نمایشگاه‌های محلی گربه تبلیغ کرد، اگرچه در آن زمان به رسمیت شناخته نشده بود. در نهایت،
در آن زمان به رسمیت شناخته نشده بود. در نهایت، هیندز-دوگرتی برنامه پرورش اسنوشو را رها کرد و این برنامه توسط ویکی اولندر ادامه یافت. اولندر اولین استاندارد نژادی گربه اسنوشو را نوشت و در سال ۱۹۷۴ موفق شد برای این نژاد، وضعیت «نژاد آزمایشی» را از فدراسیون پرورش‌دهندگان گربه (CFF) و انجمن گربه آمریکا (ACA) دریافت کند. با این حال، تا سال ۱۹۷۷، اولندر آخرین پرورش‌دهنده نژاد اسنوشو در ایالات متحده بود. او که برای حفظ این نژاد تلاش می‌کرد، با جیم هافمن و جورجیا کونل تماس برقرار کرد؛ آن‌ها به این نژاد علاقه‌مند
کونل تماس برقرار کرد؛ آن‌ها به این نژاد علاقه‌مند بودند. پرورش‌دهندگان دیگری نیز به اولندر، هافمن و کونل پیوستند و در سال ۱۹۸۳ موفق شدند وضعیت «قهرمان» را از CFF برای این نژاد کسب کنند. در سال ۱۹۸۹، اولندر به دلیل حساسیت نامزدش به گربه، از برنامه پرورش کنار رفت. با این حال، تا آن زمان نژاد اسنوشو طرفداران قابل توجهی پیدا کرده بود و در سال ۱۹۹۰ موفق به کسب وضعیت قهرمان از انجمن پرورش‌دهندگان گربه آمریکا شد و در سال ۱۹۹۳ توسط انجمن بین‌المللی گربه به رسمیت شناخته شد. در حال حاضر، پرورش‌دهندگان در تلاش هستند
شد. در حال حاضر، پرورش‌دهندگان در تلاش هستند تا پذیرش این نژاد را از انجمن پرورش‌دهندگان گربه (Cat Fanciers Association - CFA) نیز دریافت کنند، اما به دلیل کمبود تعداد کافی گربه و پرورش‌دهنده، برای برآوردن شرایط این انجمن با چالش مواجه هستند. گربه اسنوشو همچنین توسط فدراسیون بین‌المللی گربه‌سانان (FIFe) به‌طور کامل به رسمیت شناخته شده‌اند. محبوبیت و پرورش. نژاد اسنوشو یک نژاد نادر است، که تا حدودی به دلیل دشواری پرورش گربه‌ها با علامت‌ها و الگوهایی است که به خوبی با استانداردهای نژاد مطابقت دارند. الگوی
به خوبی با استانداردهای نژاد مطابقت دارند. الگوی اسنوشو برای تولید نتایج مطلوب به ژن‌های مغلوب و سایر عوامل متکی است. یک ژن که باعث الگوی صورت "V" می‌شود، نمونه‌ای از تسلط ناقص است. اگر فرزند تولید شده دو ژن غالب برای علامت‌گذاری داشته باشد، این ویژگی بزرگتر از گربه‌ای با یک ژن غالب خواهد بود. با این حال، عوامل دیگری ممکن است بر این ویژگی تأثیر بگذارند که پیش‌بینی نتیجه را دشوار می‌کند. مسئله دیگر چکمه‌های سفید است که می‌تواند توسط ژن پیت‌بالینگ یا ژن دستکش ایجاد شود. کنترل این ژن‌ها دشوار است و چکمه‌های
ایجاد شود. کنترل این ژن‌ها دشوار است و چکمه‌های بسیاری از گربه‌ها بیش از حد به سمت بالا امتداد دارند، به اندازه کافی به بالا نمی‌رسند، یا گربه کاملاً فاقد رنگ سفید است. به همین ترتیب، اسنوشوهای با کیفیت حیوان خانگی معمولاً دارای رنگ سفید بیش از حد، سفید خیلی کم یا ویژگی‌های سفید اشتباه هستند. نوع بدن گربه‌ها، پرورش را پیچیده‌تر می‌کند، زیرا پرورش‌دهنده باید به شکل صحیح سر و قرارگیری گوش‌ها دست یابد، در حالی که همچنان ساختار بدن گربه‌های موکوتاه آمریکایی و طول گربه‌های سیامی را حفظ کند. سلامت. در بررسی بیش
گربه‌های سیامی را حفظ کند. سلامت. در بررسی بیش از ۵۰۰۰ مورد سنگ ادراری ناشی از اورات، اسنوشو بیش از حد مورد توجه قرار گرفت و سه مورد از یک جمعیت ۱۶ نفره ثبت شد.
بعد از نیمه‌شب (که قبلاً عنوان آن "«چیز دیگری»" ("Something Else") بود) فیلم رمانتیک هیولایی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۹ به کارگردانی جِرِمی گاردنر و کریستین استلا است که بازیگران اصلی آن جِرِمی گاردنر و برآ گرانت هستند. این فیلم ماجرای هانک را دنبال می‌کند هنگامی که ابی، دوست دخترش که مدت زیادی است با او رابطه دارد شهر را بی‌خبر ترک می‌کند، به خاطر اینکه هانک متوجه می‌شود که موجودی مرموز هر شب او را تعقیب می‌کند. فیلم "بعد از نیمه‌شب" در روز ۲۶ آوریل ۲۰۱۹، با عنوان سابق خود "چیز دیگری" (Something Else) در
با عنوان سابق خود "چیز دیگری" (Something Else) در جشنواره فیلم ترایبکا به نمایش درآمد. این فیلم در روز ۱۴ فوریه ۲۰۲۰ از طریق شرکت کرانکِد آپ فیلمز (Cranked Up Films) در تعداد کمی سینما و پلتفرم‌های VOD در ایالات متحده به نمایش درآمد.
گارد جمهوری مصر () یک فرماندهی در سطح لشکر در نیروی زمینی مصر است که به عنوان یک لشکر زرهی با مسئولیت‌های اصلی دفاع از رئیس‌جمهور و همچنین نهادهای اصلی ریاست جمهوری و مراکز استراتژیک، از جمله کاخ‌های ریاست‌جمهوری، مراکز فرماندهی و فرودگاه‌های ریاست‌جمهوری، طراحی شده است. گارد جمهوری در سال ۱۹۵۵ تأسیس شد و هم‌اکنون دارای ۲۶ هزار نیروی رسمی در مجموعه خود است. این گارد یکی از بزرگترین فرماندهی‌های لشکری در مصر با تأکید ویژه بر جنگ زرهی و مکانیزه است. این یگان ارشدترین سپاه در ارتش مصر است. گارد جمهوری تنها
ارشدترین سپاه در ارتش مصر است. گارد جمهوری تنها یگان در نیروهای مسلح مصر است که تحت امر شورای عالی نیروهای مسلح به رهبری وزیر دفاع قرار ندارد و فقط از فرمانده خود و رئیس‌جمهور مصر دستور می‌گیرد. گارد جمهوری مصر در بحران سوئز، جنگ شش‌روزه و جنگ یوم کیپور حضور داشت.
عبدالمجید صقر (؛ زادهٔ ) ژنرال نیروی زمینی مصر است، که از ژوئیه ۲۰۲۴ به‌عنوان چهل و هفتمین وزیر دفاع مصر مصر فعالیت می‌کند و فرماندهی کل نیروهای مسلح مصر را برعهده دارد. صقر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۷ در سپاه توپخانه مصر آغاز کرد، سپس به گارد جمهوری پیوست. وی در طول دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ در سمت‌هایی چون مدیر موسسه توپخانه، مدیر امور پرسنل غیرنظامی نیروهای مسلح، فرمانده دانشکده نظامی مصر، رئیس دانشگاه فرماندهی و ستاد مصر و رئیس اداره پلیس نظامی فعالیت نمود. او از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ معاون وزیر دفاع بود و در فاصله
او از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ معاون وزیر دفاع بود و در فاصله سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴ به‌عنوان فرماندار سوئز فعالیت می‌کرد.
فیلم رقص (که با نام رقص روی پرده نیز شناخته می‌شود) فیلمی است که در آن از رقص برای آشکار کردن چالش‌های الهام‌بخش و مضامین اصلی فیلم استفاده می‌شود، چه این مضامین به روایت یا داستان، حالات وجودی یا دغدغه‌های تجربی‌تر و رسمی‌تر مرتبط باشند. در چنین فیلم‌هایی، خلق رقص معمولاً فقط در فیلم یا ویدئو وجود دارد. در بهترین حالت، فیلم‌های رقص از تکنیک‌های فیلمبرداری و تدوین برای ایجاد پیچش در طرح داستان، لایه‌های متعدد واقعیت و عمق عاطفی یا روانی استفاده می‌کنند. فیلم رقص همچنین به عنوان تفسیر سینمایی آثار رقص موجود
رقص همچنین به عنوان تفسیر سینمایی آثار رقص موجود شناخته می‌شود که در ابتدا برای اجرای زنده ساخته شده‌اند. وقتی آثار رقص موجود برای اهداف فیلمبرداری اصلاح می‌شوند، این می‌تواند شامل طیف گسترده‌ای از تکنیک‌های فیلم باشد. بسته به میزان تنظیمات رقص و/یا ارائه‌ای که یک اثر اصلی در معرض آن قرار می‌گیرد، نسخه فیلمبرداری شده ممکن است به عنوان رقص برای دوربین در نظر گرفته شود. با این حال، این تعاریف مورد توافق کسانی که با رقص و فیلم یا ویدئو کار می‌کنند، نیست.
یانگ‌وانگ یو۹ () یک خودروی سوپر اسپورت کوپه برقی باتری‌دار است که توسط شرکت خودروسازی بی‌وای‌دی تحت برند خودروی لوکس یانگ‌وانگ تولید می‌شود. یو۹ دومین خودروی برند یانگ‌وانگ پس از خودروی شاسی‌بلند بیابانگرد یانگ‌وانگ یو۸ است و به‌طور رسمی در نمایشگاه خودروی شانگهای در آوریل ۲۰۲۳ معرفی شد. مرور کلی. یو۹ توسط طراح خودروی آلمانی، وولفگانگ ایگر توسعه داده شد؛ کسی که پیش‌تر به‌عنوان طراح ارشد آلفا رومئو، آئودی و لامبورگینی فعالیت داشت و از سال ۲۰۱۷ همکاری خود را با شرکت خودروسازی بی‌وای‌دی آغاز کرد. یو۹ نخستین
با شرکت خودروسازی بی‌وای‌دی آغاز کرد. یو۹ نخستین بار در ۶ آوریل ۲۰۲۳ معرفی شد و در فوریه ۲۰۲۴ به بازار عرضه گردید. تولید انبوه آن به‌طور رسمی در ۱۶ اوت ۲۰۲۴ آغاز شد. یو۹ در نوامبر ۲۰۲۴ به یک زمان ثبت‌نشدهٔ ۷ دقیقه و ۱۷٫۹ ثانیه در پیست نوربورگ‌رینگ دست یافت. همچنین به سرعت نهایی خط مستقیم ۳۹۱٫۹۴ کیلومتر بر ساعت رسید، که آن را به سریع‌ترین خودروی چینی تولید انبوه تبدیل می‌کند. مشخصات فنی. یو۹ به چهار موتور الکتریکی مجهز است که مجموع توان خروجی آن‌ها ۹۶۰ کیلووات (۱٬۲۹۰ اسب بخار) است و حداکثر بُرد آن بر اساس
(۱٬۲۹۰ اسب بخار) است و حداکثر بُرد آن بر اساس چرخه تست خودروهای سبک چین (CLTC) برابر با ۴۵۰ کیلومتر اعلام شده است. شرکت خودروسازی بی‌وای‌دی زمان شتاب ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت را ۲٫۳۶ ثانیه و زمان طی مسیر یک‌چهارم مایل (۴۰۲ متر) را ۹٫۷۸ ثانیه گزارش کرده است. یو۹ با معماری الکتریکی ۸۰۰ ولتی ساخته شده و حداکثر توان شارژ دی‌سی آن ۵۰۰ کیلووات است. مدت زمان شارژ از ۳۰٪ تا ۸۰٪ حدود ۱۰ دقیقه طول می‌کشد. این خودرو همچنین از قابلیت شارژ دوتایی پشتیبانی می‌کند، به این معنا که می‌توان دو شارژر را به‌صورت هم‌زمان به آن
معنا که می‌توان دو شارژر را به‌صورت هم‌زمان به آن متصل کرد تا سرعت شارژ افزایش یابد. همانند یو۸، مدل یو۹ نیز به سیستم محرکهٔ چرخ مستقل اختصاصی بی‌وای‌دی با نام "e4" مجهز است، که به خودرو امکان می‌دهد در صورت از دست دادن کشش یا ترکیدن تایر در سرعت بالا، گشتاور را میان چهار چرخ به‌طور مجدد توزیع کند؛ و همچنین به سیستم تعلیق فعال "دی‌سوس" مجهز است که امکان تنظیم مجدد ارتفاع هر چرخ نسبت به زمین را فراهم می‌کند و حتی توانایی انجام یک پرش عمودی کوتاه را دارد. سیستم تعلیق فعال شامل سه بخش مختلف است: دی‌سوس-سی که
تعلیق فعال شامل سه بخش مختلف است: دی‌سوس-سی که میرایی متغیر را کنترل می‌کند، دی‌سوس-اِی که مسئول سیستم تعلیق بادی است، و دی‌سوس-پی که سیستم هیدرولیکی را کنترل می‌کند. در مورد پرش عمودی، ابتدا خودرو جمع می‌شود و سپس به بالا پرتاب می‌شود، به‌طوری که هر چهار چرخ به‌طور هم‌زمان از زمین جدا می‌شوند. شرکت بی‌وای‌دی دلیل مشخصی برای این قابلیت پرش در یو۹ اعلام نکرده است، اما این ویژگی برای نمایش سیستم کنترل بدنهٔ "دی‌سوس-ایکس" طراحی شده است. این خودرو در سال ۲۰۲۴ با قیمت ۱٫۶۸ میلیون یوان (۲۳۶٬۰۰۰ دلار آمریکا؛
با قیمت ۱٫۶۸ میلیون یوان (۲۳۶٬۰۰۰ دلار آمریکا؛ ۲۱۵٬۰۰۰ یورو) عرضه شد.
گای فرلند (زاده ۱۸ فوریه ۱۹۶۶) کارگردان سینما و تلویزیون آمریکایی است. فرلند در بورلی، ماساچوست متولد شد و در دبیرستان تحسین‌شده‌ی هالیس/بروکلاین در هالیس، نیوهمپشایر تحصیل کرد. پدرش راد فرلند، معلم گروه موسیقی دبیرستان است که با ارکستر بوستون پاپس ماساچوست نیز می‌نوازد.
آتش‌سوزی آبیدر یکی از گسترده‌ترین آتش‌سوزی‌های طبیعی در سنندج بود که در ۲ مرداد ۱۴۰۴ (۲۴ ژوئیه ۲۰۲۵) در دامنه‌های کوه آبیدر اتفاق افتاد. این حادثه باعث مرگ سه فعال محیط‌زیستی و سوختگی شدید تعدادی دیگر شد. شرح حادثه. آتش‌سوزی حوالی ساعت ۱۲:۳۰ ظهر در بخش پشت پارک کودک آغاز شد و به دلیل وزش باد شدید، به سرعت به نواحی وسیعی از کوه آبیدر سرایت کرد. نیروهای آتش‌نشانی، منابع طبیعی و جمع زیادی از مردم داوطلب در مهار آتش نقش داشتند. عملیات مهار آتش تا حدود ساعت ۱۵:۴۵ ادامه یافت. تلفات و آسیب‌ها. بر اثر این آتش‌سوزی،
ادامه یافت. تلفات و آسیب‌ها. بر اثر این آتش‌سوزی، بیش از ۲۰ هکتار از پوشش گیاهی کوه آبیدر از بین رفت. سه فعال محیط‌زیست به نام‌های حمید مرادی، چیاکو یوسفی‌نژاد و خبات امینی بر اثر شدت سوختگی جان خود را از دست دادند. همچنین پنج نفر دیگر دچار سوختگی شدید شدند. واکنش‌ها. فرماندار سنندج از تشکیل کارگروهی برای بررسی دلایل حادثه خبر داد. فعالان محیط‌زیست نیز نسبت به نبود امکانات کافی و ضعف در مدیریت بحران ابراز نگرانی کردند. به دنبال این حادثه، چند روز عزای عمومی در شهر اعلام شد.
مازاد نظامی () کالاها یا تجهیزاتی هستند که اغلب به صورت مادی فروخته می‌شوند یا در صورت مازاد بودن یا عدم نیاز ارتش یا نیروهای نظامی به آنها، به هر نحوی دفع می‌شوند. کارآفرینان اغلب این کالاها را خریداری کرده و در فروشگاه‌های مازاد می‌فروشند. معمولاً کالاهایی که توسط ارتش فروخته می‌شوند، لباس، تجهیزات و ابزارهایی هستند که عموماً برای مردم غیرنظامی مفید هستند، همچنین تکه‌های گلدوزی شده، پلاک‌های نام و سایر اقلامی که می‌توانند برای یونیفرم نظامی مصنوعی استفاده شوند. گاهی اوقات، وسایل نقلیه (جیپ، کامیون و غیره)
گاهی اوقات، وسایل نقلیه (جیپ، کامیون و غیره) نیز فروخته می‌شوند. برخی از فروشندگان مازاد نظامی، سلاح گرم مازاد نظامی، قطعات یدکی و مهمات را نیز در کنار یونیفرم و تجهیزات مازاد می‌فروشند. تقاضا برای چنین اقلامی از سوی مجموعه‌داران مختلف، افراد طبیعت‌گرد، ماجراجویان، شکارچیان، بقاگرایان و بازیکنان ایرسافت و پینت‌بال، همچنین سایر افرادی که به دنبال لباس‌های نظامی با کیفیت بالا، محکم و مناسب هستند، صورت می‌گیرد. برخی از فروشندگان کالاهای مازاد، کالاهایی را نیز می‌فروشند که به صورت خصوصی و با استانداردهای نظامی
که به صورت خصوصی و با استانداردهای نظامی تولید شده‌اند. اکثر اقلامی که در فروشگاه‌های مازاد نظامی در ایالات متحده فروخته می‌شوند، "درجه نظامی" یا "گرید نظامی" تلقی می‌شوند. این عنوان به معنای مطابقت با یک استاندارد نظامی مرتبط ایالات متحده است. به عنوان مثال، یونیفرم‌ها مطابق با مقررات نیروی زمینی دارای کد ۶۷۰–۱ هستند.
محاصره مکه به موارد زیر اشاره دارد:
دالان خلیج فارس–دریای سیاه یک پروژه حمل و نقل و دالان ترابری ترانزیتی است که بدست ایران پیشنهاد و ایجاد شده است. پروژه کریدور از خلیج فارس و جنوب ایران شروع می‌شود، از شمال کشور عبور می‌کند و سپس تا ارمنستان ادامه می‌یابد. از آنجا به بندرهای پوتی و باتومی در دریای سیاه گرجستان می‌رسد. از آنجا، کشتی‌های رو-رو از دریای سیاه به بندرهای بلغارستان بورگاس و وارنا عبور می‌کنند و پس از آن کالاها دوباره از طریق جاده به یونان و از آنجا به اتحادیه اروپا ارسال می‌شوند.
عصر صنعتی () دوره‌ای از تاریخ انسان است که شامل تغییرات در سازمان اقتصادی و اجتماعی است که از حدود سال ۱۷۶۰ در پادشاهی بریتانیای کبیر و بعدها در سایر کشورها آغاز شد و عمدتاً با جایگزینی ابزارهای دستی با ماشین‌های برقی مانند دستگاه بافندگی برقی و موتور بخار و تمرکز صنعت در مؤسسات بزرگ مشخص می‌شود. در حالی که عموماً اعتقاد بر این است که عصر صنعتی در اواخر قرن بیستم توسط عصر اطلاعات جایگزین شده است، دیدگاهی که از زمان انقلاب‌های ۱۹۸۹ رایج شده است، بخش عمده‌ای از اقتصاد جهان سوم هنوز مبتنی بر تولید صنعتی است،
از اقتصاد جهان سوم هنوز مبتنی بر تولید صنعتی است، اگرچه تلفن‌های همراه اکنون حتی در فقیرترین کشورها نیز رایج هستند و دسترسی به شبکه‌های اطلاعاتی جهانی را امکان‌پذیر می‌کنند. اگرچه بسیاری از کشورهای در حال توسعه عمدتاً صنعتی باقی مانده‌اند، اما عصر اطلاعات به طور فزاینده‌ای در حال ظهور است. ریشه‌ها. تغییرات عظیم در روش‌های کشاورزی، انقلاب صنعتی را ممکن ساخت. این انقلاب کشاورزی با تغییراتی در کشاورزی در هلند آغاز شد که بعدها توسط بریتانیایی‌ها توسعه یافت. عصر صنعتی در اواسط قرن هجدهم در بریتانیای کبیر آغاز
صنعتی در اواسط قرن هجدهم در بریتانیای کبیر آغاز شد و با استخراج زغال سنگ از مکان‌هایی مانند ولز و کانتی دورام تقویت شد. انقلاب صنعتی در بریتانیای کبیر آغاز شد زیرا عوامل تولید، زمین (تمام منابع طبیعی)، سرمایه و نیروی کار را در اختیار داشت. بریتانیا بنادر زیادی داشت که تجارت را ممکن می‌ساخت، بریتانیا به سرمایه مانند کالا و پول، به عنوان مثال، ابزار، ماشین‌آلات، تجهیزات و موجودی کالا دسترسی داشت. در نهایت، بریتانیا نیروی کار فراوان یا در این مورد کارگران صنعتی فراوانی داشت. شرایط بسیار دیگری وجود دارد که
فراوانی داشت. شرایط بسیار دیگری وجود دارد که نشان می‌دهد چرا انقلاب صنعتی در بریتانیای کبیر آغاز شد. جزایر بریتانیا و مستعمرات آن در خارج از کشور، بازارهای عظیمی را تشکیل می‌دادند که تقاضای زیادی برای کالاهای بریتانیایی ایجاد می‌کردند. بریتانیا همچنین به دلیل نیروی دریایی عظیم و کشتی‌های تجاری خود، یکی از بزرگترین حوزه‌های نفوذ را داشت. نگرانی دولت بریتانیا برای منافع تجاری نیز مهم بود. موتور بخار امکان استفاده از قایق‌های بخار و لوکوموتیوها را فراهم کرد که حمل و نقل را بسیار سریع‌تر کرد. انقلاب صنعتی تا
حمل و نقل را بسیار سریع‌تر کرد. انقلاب صنعتی تا اواسط قرن نوزدهم به اروپای قاره‌ای و آمریکای شمالی گسترش یافته بود و از آن زمان به بعد در بیشتر نقاط جهان گسترش یافته است. صنعت نساجی. صنعت پنبه اولین صنعتی بود که وارد مکانیزاسیون، یعنی استفاده از ماشین‌آلات اتوماتیک برای افزایش تولید، شد. سیستم خانگی در نتیجه زمانی که مشاغل شروع به واردات پنبه خام کردند و از ریسندگان و بافندگان برای تبدیل آن به پارچه از خانه خود استفاده کردند، جوانه زد. جیمز هارگریوز دستگاه ریسندگی را اختراع کرد که می‌توانست هشت برابر یک
ریسندگی را اختراع کرد که می‌توانست هشت برابر یک چرخ ریسندگی، نخ تولید کند و ریچارد آرکرایت آن را با نیروی آب به حرکت درآورد. بعدها آرکرایت یک کارخانه ریسندگی افتتاح کرد که آغاز سیستم کارخانه‌ای بود. در سال ۱۷۸۵، ادموند کارترایت دستگاه بافندگی را اختراع کرد که با نیروی آب کار می‌کرد. موتورهای بخار. در سال ۱۷۱۲، توماس نیوکامن اولین موتور بخار موفق را تولید کرد و در سال ۱۷۶۹، جیمز وات موتور بخار مدرن را به ثبت رساند. در نتیجه، بخار جایگزین آب به عنوان منبع اصلی انرژی در صنعت شد. موتور بخار امکان استفاده از
انرژی در صنعت شد. موتور بخار امکان استفاده از قایق‌های بخار و لوکوموتیوها را فراهم کرد که حمل و نقل را بسیار سریع‌تر کردند. تا اواسط قرن نوزدهم، انقلاب صنعتی به اروپای قاره‌ای و آمریکای شمالی گسترش یافته بود و از آن زمان به بعد، به بیشتر نقاط جهان گسترش یافته است. عصر صنعتی با تولید انبوه، پخش رادیو و تلویزیون، ظهور دولت-ملت، قدرت، پزشکی مدرن و آب لوله‌کشی تعریف می‌شود. کیفیت زندگی انسان در طول عصر صنعتی به طرز چشمگیری افزایش یافته است. امید به زندگی امروزه در سراسر جهان بیش از دو برابر زمانی است که انقلاب
در سراسر جهان بیش از دو برابر زمانی است که انقلاب صنعتی آغاز شد.
بحران آب ایران در سال ۱۴۰۴ یکی از شدیدترین بحران‌های آبی است که ایران در تاریخ خود با آن روبه‌رو شده است. در طول سال ۱۴۰۴، مقامات رسمی هشدار داده‌اند که مناطق وسیعی، از جمله پایتخت تهران، ممکن است ظرف چند هفته به وضعیتی برسند که آب از شیرآلات جاری نشود. این بحران بر زمینه‌ای از ترکیب کشندهٔ خشکسالی مداوم، تغییرات اقلیمی، مدیریت ناکارآمد منابع و استفاده غیرپایدار از آب شکل می‌گیرد - ترکیبی که محققان آن را به عنوان «بافت پیچیده‌ای از تغییر اقلیم، مصرف بی‌رویه و حکمرانی ضعیف آب» توصیف می‌کنند. نتیجه، بحران آب
و حکمرانی ضعیف آب» توصیف می‌کنند. نتیجه، بحران آب گسترده است که کشاورزی، بهداشت عمومی، ثبات اجتماعی و حتی امنیت رژیم جمهوری اسلامی ایران را تهدید می‌کند. در ۳ شهریور رئیس‌جمهور ایران مسعود پزشکیان، گفت: «ما مشکل آب داریم... پشت سدها آب نداریم و زیر پای مان را هم خالی کردیم». علل بحران. کارشناسان می‌گویند که کمبود آب عمدتاً ناشی از دهه‌ها سوءمدیریت، شیوه‌های ناکارآمد کشاورزی و رشد جمعیت است، اما همچنین با افزایش دما به دلیل تغییرات اقلیمی تشدید شده است. خشکسالی چندساله به مدت پنج سال اخیر به‌طور مداوم ایران
چندساله به مدت پنج سال اخیر به‌طور مداوم ایران را فرا گرفته است، به طوری که میانگین بارندگی سالانه از حدود ۲۸۰ میلی‌متر به کمتر از ۱۵۰ میلی‌متر سقوط کرده - تقریباً نصف میزان معمول. روند خشک‌سالی به دلیل تغییرات اقلیمی تشدید می‌شود: دمای هوا در ایران در حال افزایش است، الگوهای بارندگی ناپایدار می‌شوند و نرخ تبخیر سه برابر میانگین جهانی است. بر اساس برآوردهای کارشناسان، تا سال ۱۴۲۰ (برابر با ۲۰۴۱ میلادی) کاهش اضافی ۱۰٪ تا ۲۵٪ در میزان بارندگی در برخی مناطق ایران پیش‌بینی می‌شود، واقعیتی که تأثیر گرمایش جهانی
پیش‌بینی می‌شود، واقعیتی که تأثیر گرمایش جهانی بر منطقه‌ای از قبل خشک را نشان می‌دهد. مدیریت ناکارآمد آب و اولویت‌های اشتباه رژیم جمهوری اسلامی وضعیت طبیعی دشوار را بدتر کرده است. در طول دهه‌ها اقدامات غیرپایداری مانند ساخت انبوه سدها، انحراف منابع آبی به مناطق خشک، و تشویق کشاورزی و صنایع اسراف‌کنندهٔ آب، بدون برنامه‌ریزی بلندمدت، انجام شده است. به عنوان مثال، رژیم جمهوری اسلامی به توسعه صنایع آب‌بر (مانند کارخانه‌های فولاد در بیابان‌های جنوب ایران) ادامه داد و آب گران‌بها را به آنها تخصیص داد، بدون در
داد و آب گران‌بها را به آنها تخصیص داد، بدون در نظرگیری محدودیت‌های آینده. نتیجه بهره‌برداری بیش از حد از منابع طبیعی است: آب‌های زیرزمینی بدون کنترل استخراج می‌شوند و حفاری‌های غیرقانونی آبخوان‌ها را خالی می‌کنند، در حالی که سدها و کانال‌ها آب را بین استان‌ها منتقل کرده و تعادل اکولوژیکی را برهم می‌زنند. مقام رسمی ارشد، عیسی کلانتری، وزیر سابق کشاورزی، اخیراً هشدار داد که «همه آب کشور در اختیار یک نفر است… ما داریم کشور را نابود می‌کنیم"»" و حتی پیش‌بینی کرد که اگر روندها ادامه یابد بخش کشاورزی تا سال
کرد که اگر روندها ادامه یابد بخش کشاورزی تا سال ۱۴۲۰ نابود خواهد شد. بخش کشاورزی سنتی و زیرساخت‌های آبی کهنه نیز بخشی از مشکل محسوب می‌شوند. کشاورزی حدود ۹۳٪ از مصرف آب ایران را به خود اختصاص می‌دهد، در حالی که تنها حدود ۱۰٪ به تولید ناخالص داخلی و ۱۷٪ به اشتغال کمک می‌کند، نشانه‌ای از اسراف عظیم آب. روش‌های آبیاری اکثراً قدیمی هستند؛ بخش قابل توجهی از آب به دلیل زیرساخت‌های نشتی و عدم وجود آبیاری مدرن از بین می‌رود. تنها حدود ۳٫۱ میلیون هکتار از زمین‌های کشاورزی (حدود یک چهارم از اراضی زرع شده) در حال
کشاورزی (حدود یک چهارم از اراضی زرع شده) در حال حاضر به سیستم‌های آبیاری کارآمد مجهز هستند. علاوه بر این، همچنان به کشت محصولات آب‌بر (مانند برنج و پنبه) حتی در مناطق خشک ادامه می‌دهند، به جای اینکه به محصولات مناسب برای اقلیم خشک روی آورند. وزارت نیروی ایران حتی اعتراف کرده که «در برخی نقاط کشور هنوز تولیدات آب‌بر انجام می‌شود و باید به محصولات کم‌مصرف آب روی آورد»، بیانیه‌ای که اشتباهات در نظارت و هدایت کشاورزی را برجسته می‌کند. همه اینها، در ترکیب با غفلت چندساله از زیرساخت‌ها و عدم مقابله با نشت‌ها و
چندساله از زیرساخت‌ها و عدم مقابله با نشت‌ها و برداشت غیرقانونی، صنعت آب را به‌ویژه آسیب‌پذیر کرده است. مقام ارشد بخش آب، وضعیت ایران را «ورشکستگی منابع آبی» توصیف کرد، وضعیتی که در آن آسیب به منابع آبی آنقدر زیاد است که بخشی از خسارات غیرقابل جبران است. اولویت‌های ناکارآمد رژیم جمهوری اسلامی ایران در تصمیمات مربوط به سرمایه‌گذاری بودجه‌ها نیز نمود پیدا می‌کند. در حالی که بخش قابل توجهی از بودجه کشور به پروژه‌های امنیتی و فرامنطقه‌ای هدایت می‌شود، زیرساخت‌های اساسی، مانند آبیاری مدرن، بازسازی مخازن آب و
اساسی، مانند آبیاری مدرن، بازسازی مخازن آب و تعمیر شبکه لوله‌کشی، از کمبود بودجه و غفلت مداوم رنج بردند. بر اساس برآوردهای وزارت خارجه آمریکا، بین سال‌های ۲۰۱۲–۲۰۲۰ بیش از ۱۶ میلیارد دلار برای کمک به رژیم اسد و همچنین حمایت نظامی و اقتصادی از گروه‌های تروریستی مانند حزب‌الله، حماس و حوثی‌های یمن سرمایه‌گذاری شد. علاوه بر این، پیش‌بینی‌های قدیمی‌تر حمایت سالانه فعلی حدود ۷۰۰ میلیون دلار در سال را برای گروه‌های تروریستی مانند حزب‌الله و حماس تخمین می‌زنند. در همان زمان، بودجه‌های صنعت آب و محیط زیست حاشیه‌ای
همان زمان، بودجه‌های صنعت آب و محیط زیست حاشیه‌ای باقی ماندند: در سال ۲۰۲۲ اعلام شد که دولت حدود ۵۴٫۸ تریلیون تومان (حدود ۱۳ میلیارد دلار) برای تأمین نظم عمومی و امنیت تخصیص داده، در حالی که سرمایه‌گذاری در صنعت آب تنها حدود ۹٫۲ تریلیون تومان (حدود ۲٫۲ میلیارد دلار) بود، شش برابر کمتر از بودجه امنیتی. در نتیجه، در حالی که رژیم بر «اقتصاد مقاومتی» و تأمین مالی کمپین‌های فرامنطقه‌ای تکیه کرد، سرمایه‌گذاری‌های حیاتی در منابع داخلی مانند آب و زیرساخت‌ها به حاشیه رانده شدند، که این امر بحران آب در ایران را به
رانده شدند، که این امر بحران آب در ایران را به شدت تشدید کرد. وضعیت فعلی آب در ایران. در سال ۱۴۰۴، بحران آب در ایران به ابعاد نگران‌کننده و غیرعادی رسیده است. بر اساس داده‌های وزارت نیروی ایران، ۳۰ استان از ۳۱ استان کشور (همه استان‌ها به جز گیلان در شمال) اکنون در وضعیت «تنش آبی» قرار دارند، یعنی کمبود شدید یا بهره‌برداری بیش از حد از منابع آبی. بسیاری از مخازن آب و سدهای اصلی به سطح بی‌سابقه‌ای کاهش یافته‌اند. در تهران و حومه آن که حدود ۲۰ میلیون نفر زندگی می‌کنند، تنها حدود ۶٪ از ظرفیت مخازن در فصل
زندگی می‌کنند، تنها حدود ۶٪ از ظرفیت مخازن در فصل بارندگی اخیر پر شده است. سدهای کلیدی پایتخت، مانند لار، لتیان، کرج و طالقان، به سطوح خطرناک پایینی رسیده‌اند، تا آنجا که سد لار در تابستان ۲۰۲۵ تنها حدود ۱٪ از حجمش پر بود. سد امیرکبیر (کرج) که حجمش بیش از ۲۰۰ میلیون متر مکعب است، در مرداد ۱۴۰۴ تنها حدود ۶٪ از حجم قابل استفاده‌اش را داشت. تصویر وضعیت غم‌انگیز مشابهی در سدهای استان‌های دیگر نیز ثبت شده است: به عنوان مثال، سد زاینده‌رود (در اصفهان)، سد استقلال در میناب (هرمزگان) و مخازن شمیل و نیان (در منطقه
در میناب (هرمزگان) و مخازن شمیل و نیان (در منطقه بندرعباس)، همه آنها با نرخ‌های بالاتر از معمول خشک شده‌اند. بر اساس آخرین آمار از مهر ۱۴۰۴، برخی از سدهای مهم کشور - سد شمیل و نیان استان هرمزگان، رودبال داراب استان فارس، و سد وشمگیر، سد گاستان و سد بوستان استان گلستان صفر شده است. همچنین وضعیت ذخایر آبی سایر سدهای سراسر کشور بحرانی است و بیشتر آنها کمتر از ۱۰ درصد ظرفیت خود را دارند. داده‌های کاهش سطح آب دیگر اعداد انتزاعی نیستند بلکه واقعیت ملموسی هستند. رسانه‌های ایرانی گزارش می‌دهند که در بخشی از شهرها
ایرانی گزارش می‌دهند که در بخشی از شهرها فشار آب در لوله‌کشی آنقدر پایین است که آب به طبقات بالایی نمی‌رسد و خانواده‌های کامل روزهای طولانی بدون آب جاری باقی می‌مانند. ساکنان مجبورند مخزن‌ها را پر کنند تا هر قطره آب را برای استفاده روزانه ذخیره کنند. در چندین روستا و شهر تانکرها و دستگاه‌های فروش آب به عنوان راه حل اضطراری مستقر شده‌اند و زنجیره بی‌پایانی از کامیون‌ها آب را به روستاهای تشنه حمل می‌کنند. تصاویر ماهواره‌ای اتحادیه اروپا گستردگی بحران را آشکار می‌کنند: هرگز در دهه‌های اخیر مخازن تهران تا این
می‌کنند: هرگز در دهه‌های اخیر مخازن تهران تا این حد که در تابستان ۲۰۲۵ بودند، خالی دیده نشده بودند. کاوه مدنی، سابق معاون رئیس اداره محیط زیست ایران، این وضعیت را «ورشکستگی آبی» توصیف کرد و هشدار داد که بخشی از آسیب وارده به منابع آبی غیرقابل جبران است. داده نگران‌کننده دیگر وضعیت آب‌های زیرزمینی است: تا سال ۱۴۰۴ بیش از ۷۰٪ از مخازن آب‌های زیرزمینی ایران به دلیل برداشت بیش از حد طولانی‌مدت تخلیه شده‌اند. کاهش آب‌های زیرزمینی باعث پدیده فرونشست زمین می‌شود؛ بر اساس گفته متخصصان، ۳۵۹ فرونشست (به‌ویژه در
بر اساس گفته متخصصان، ۳۵۹ فرونشست (به‌ویژه در دشت‌های کشاورزی) در سراسر کشور به دلیل فروریختن لایه‌های خاک پس از تخلیه آب‌های زیرزمینی ظاهر شده است. این پدیده در حال حاضر به زیرساخت‌های شهرهای مختلف آسیب می‌زند، به طوری که ترک‌ها و فرونشست‌ها در جاده‌ها و ساختمان‌ها در نتیجه فرونشست زمین باز می‌شوند. تهران، پایتخت ایران و خانه حدود ۱۰ میلیون نفر، تنها چند هفته با «روز صفر» فاصله دارد - روزی که آب شیرآلات در بخش‌های بزرگی از شهر کاملاً قطع خواهد شد. سدهای تأمین‌کننده آب شهر تنها در حدود ۲۱ درصد از ظرفیت خود
آب شهر تنها در حدود ۲۱ درصد از ظرفیت خود قرار دارند. مقامات فشار آب شیرآلات را تقریباً نصف کاهش داده‌اند، اقدامی که ۸۰ درصد از خانوارهای شهر را تحت تأثیر قرار داده، و آب به برخی مناطق از طریق تانکرها تأمین می‌شود. در تلاش برای مقابله با این بحران شدید، دولت در ۱ مرداد روز تعطیلی اعلام کرد، و اکنون در نظر دارد یک هفته تعطیلات به شهروندان تهران بدهد به این امید که آنها موقتاً شهر را ترک کرده و تقاضای آب را کاهش دهند. تأثیر بحران بر زندگی شهروندان. بحران آب در ایران در اختلالات شدید زندگی روزمره شهروندان نمود