payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مرگ بر سینه‌اش نشست و گذشته‌اش را به یادش آورد. امپراتور آرزو کرد که پرنده مکانیکی آواز بخواند تا خاطرات تلخ را فراموش کند، اما پرنده خاموش مانده بود. در این هنگام، آواز پرشور و زندگی‌بخش بلبل واقعی از پنجره به گوش رسید. آوازش آن‌چنان زیبا بود که مرگ را واداشت امپراتور را رها کند و از آنجا برود. سلامتی امپراتور بازگشت. بلبل پیشنهاد کرد که دوباره در کاخ نماند، اما قول داد هر وقت خواست بازگردد و برای امپراتور آواز بخواند و آنچه در سراسر کشور دیده برایش بازگو کند، مشروط به آن‌که این راز میان او و امپراتور
کند، مشروط به آن‌که این راز میان او و امپراتور باقی بماند. تحلیل و مضمون. داستان «بلبل» افزون بر آن‌که نقدی است بر ستایش بی‌حد از فناوری و ظاهرگرایی، تصویری شاعرانه از ارزش راستین طبیعت، هنر زنده، صدای دل و قدرت رهایی‌بخش موسیقی ارائه می‌دهد. بلبلِ واقعی که نمایندهٔ حقیقت، سادگی و الهام طبیعی است، در تضاد با پرندهٔ مکانیکی، مصنوعی و محدود قرار می‌گیرد که گرچه در آغاز جذاب می‌نماید، اما فاقد روح و احساس است. افسانه همچنین اشاره‌هایی لطیف به مرگ، رستگاری، و تحول روحی از طریق تجربه‌های درونی دارد. لحظه‌ای که
روحی از طریق تجربه‌های درونی دارد. لحظه‌ای که بلبل با آوازش مرگ را از امپراتور می‌راند، اوج تمثیلی داستان است: هنر و زیبایی می‌توانند زندگی‌بخش باشند. اقتباس‌ها. این داستان در زمینه‌های گوناگون هنری الهام‌بخش بوده‌است: ادبیات. اقتباس‌هایی ادبی از این افسانه شامل: نگارخانه. برخی از نسخه‌های قدیمی داستان دارای تصویرگری‌های معروف هستند، از جمله تصاویر ادموند دولاک از نسخهٔ ۱۹۱۱:
فصل دوم مجموعه تلویزیونی کمدی درام آمریکایی جانشینی در ۱۱ اوت ۲۰۱۹ از اچ‌بی‌او پخش شد. سازنده سریال جسی آرمسترانگ به عنوان مجری برنامه در این فصل فعالیت می‌کند. داستان این سریال دربارهٔ خانواده روی، صاحبان شرکت جهانی رسانه و سرگرمی ویستار رویکو، و مبارزه آنها برای کنترل شرکت در میان عدم اطمینان در مورد سلامت پدر خانواده است. قسمت‌ها. &lt;onlyinclude&gt; بازخورد. بازخورد منتقدین. فصل دوم با استقبال گسترده منتقدان مواجه شد. در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، این فصل دارای امتیاز ۹۷ درصدی با میانگین امتیاز
این فصل دارای امتیاز ۹۷ درصدی با میانگین امتیاز ۸٫۹/۱۰، بر اساس ۲۳۸ بررسی است. اجماع انتقادی این وب‌سایت می‌گوید: «جانشینی به شکلی خنده‌دار بازمی‌گردد، با نوشته‌های تند، اجراهای استثنایی، و سطح شگفت‌انگیز جدیدی از همدردی با برخی از شخصیت‌های کمتر دوست‌داشتنی تلویزیون». در متاکریتیک، فصل دارای میانگین وزنی ۸۹ از ۱۰۰ است، بر اساس ۱۹ منتقد، که نشان دهنده «تحسین جهانی» است. جوایز و نامزدی‌ها. فصل دوم ۱۸ نامزدی با ۸ برنده در جوایز امی ساعات پربیننده دریافت کرد. از جمله سریال درام برجسته، جرمی استرانگ برای
کرد. از جمله سریال درام برجسته، جرمی استرانگ برای بهترین بازیگر نقش اول مرد در مجموعه تلویزیونی درام، چری جونز برای بازیگر مهمان برجسته در سریال درام، جسی آرمسترانگ برای نویسندگی برجسته برای سریال درام، برای اپیزود «این برای اشک نیست» و آندری پارک برای کارگردانی برجسته برای قسمت «شکار». برایان کاکس، متیو مک‌فادین، کیرن کالکین، نیکولاس براون، سارا اسنوک، جیمز کرامول، و هریت والتر همگی نامزد بازیگری شدند.
درخت کاج (به دانمارکی: "Grantræet") یک افسانه ادبی است که توسط نویسندهٔ دانمارکی هانس کریستیان آندرسن در سال ۱۸۴۴ نوشته شده‌است. این داستان دربارهٔ درختی جوان از نوع کاج است که آن‌قدر مشتاق رشد و رسیدن به آینده‌ای بزرگ‌تر است که نمی‌تواند از لحظهٔ اکنون خود لذت ببرد. این قصه نخستین بار در ۲۱ دسامبر ۱۸۴۴، همراه با ملکه برفی در مجموعه «"داستان های پریان جدید"» در کپنهاگ دانمارک منتشر شد. برخی پژوهشگران، از جمله «جکی وولشلاگر»، این داستان را نخستین قصهٔ اندرسن می‌دانند که روحی عمیقاً بدبینانه در آن حضور دارد.
می‌دانند که روحی عمیقاً بدبینانه در آن حضور دارد. خلاصه داستان. درخت کوچکی در دل جنگل رشد می‌کند. او به جای لذت بردن از زندگی‌اش، حسرت درختان بلندتر اطرافش را می‌خورد و منتظر است که روزی قد بکشد تا به چیزهای بزرگ‌تری در زندگی برسد. پرندگان به او می‌گویند که بعضی درختان قطع می‌شوند و به دکل کشتی تبدیل می‌گردند، و برخی دیگر به عنوان درخت کریسمس به خانه‌ها برده می‌شوند. کاج کوچک رؤیاپردازی می‌کند و زندگی‌اش را به امید آینده‌ای بزرگ‌تر هدر می‌دهد. سرانجام در زمستان، درخت جوان قطع می‌شود و به خانه‌ای منتقل
زمستان، درخت جوان قطع می‌شود و به خانه‌ای منتقل می‌شود. در شب کریسمس، با شمع و تزئینات و خوراکی‌ها آراسته می‌شود. کودکان گرد او جمع می‌شوند، و بزرگ‌ترها برایشان داستان می‌گویند. این شب، شکوه‌مندترین لحظهٔ زندگی درخت است، اما به‌سرعت سپری می‌شود. روز بعد، تزئینات برداشته می‌شوند و درخت به انباری تاریک منتقل می‌شود. او در تاریکی با موش‌ها گفت‌وگو می‌کند و داستان کریسمس و روزهای جوانی‌اش در جنگل را برایشان بازگو می‌کند. او کم‌کم درمی‌یابد که همان روزهای زندگی ساده و طبیعی در جنگل، بهترین دورانش بوده‌اند. در
ساده و طبیعی در جنگل، بهترین دورانش بوده‌اند. در نهایت، بهار فرا می‌رسد و درخت به حیاط آورده می‌شود. اما دیگر دیر شده است؛ او پژمرده و قهوه‌ای شده و سوزن‌هایش می‌ریزند. سپس تکه‌تکه می‌شود و به آتش کشیده می‌شود. هنگام سوختن، حسرت زندگی گذشته را می‌خورد و واژه‌های آخرش چنین است: «تمام شد، تمام شد! کاش زمانی که می‌توانستم، شاد می‌بودم!» تحلیل داستان. درخت کاج نماد انسانی است که همواره در آرزوی آینده‌ای بهتر، لحظهٔ حال را از دست می‌دهد. او نه از کودکی، نه از شکوه یک شب کریسمس، و نه حتی از آرامش انبار تاریک لذت
یک شب کریسمس، و نه حتی از آرامش انبار تاریک لذت می‌برد. تنها در واپسین لحظات عمرش است که درمی‌یابد زیبایی واقعی زندگی، در همان لحظه‌هایی بود که او قدر ندانست. داستان با ساختاری سه‌مرحله‌ای—زندگی در جنگل، تجربهٔ کریسمس، و انزوا و مرگ—پیش می‌رود و مخاطب را به تأمل دربارهٔ معنای شادی، قدرشناسی، و ناپایداری زندگی وا می‌دارد.
چوپان خوک‌ یا چوپان گله خوک‌ها () داستانی از هانس کریستین آندرسن است که نخستین‌بار در سال ۱۸۴۱ در کپنهاگ، دانمارک منتشر شد. این افسانه دربارهٔ شاهزاده‌ای است که برای به دست آوردن عشق یک شاهدخت مغرور، خود را به شکل چوپان گله خوک‌ها درمی‌آورد. داستان در قالب افسانه ادبی نوشته شده و یکی از مشهورترین آثار آندرسن به‌شمار می‌رود. داستان. روزی روزگاری شاهزاده‌ای بود که در یک پادشاهی کوچک اما باشکوه زندگی می‌کرد. او تصمیم می‌گیرد با دختر امپراتور ازدواج کند. به همین منظور دو هدیهٔ گران‌بها برایش می‌فرستد: یک گل سرخ
منظور دو هدیهٔ گران‌بها برایش می‌فرستد: یک گل سرخ جادویی که تنها هر پنج سال یک‌بار شکوفه می‌دهد و عطری دل‌انگیز دارد، و یک بلبل که زیباترین آواز را می‌خواند. شاهدخت با دیدن جعبه‌ها، ابتدا خوشحال می‌شود، اما وقتی درمی‌یابد که گل و بلبل طبیعی‌اند، و مصنوعی یا ساخت دست انسان نیستند، از آن‌ها روی‌گردان می‌شود و هدیه‌ها را رد می‌کند. شاهزاده، ناراحت اما مصمم، خود را چوپان خوک جا می‌زند و از امپراتور می‌خواهد به او کاری بدهد. امپراتور، بی‌خبر از هویت واقعی او، او را به عنوان چوپان خوک در قصر استخدام می‌کند.
او را به عنوان چوپان خوک در قصر استخدام می‌کند. چوپان خوک در کلبه‌اش وسیله‌ای جادویی می‌سازد: دیگی که هنگام جوشیدن موسیقی می‌نوازد. وقتی شاهدخت صدای موسیقی را می‌شنود، علاقه‌مند می‌شود و حاضر می‌شود برای داشتن آن، ده بوسه به چوپان خوک بدهد. چند روز بعد، او وسیله‌ای دیگر می‌سازد که آهنگ‌های رقص مختلفی را پخش می‌کند. این بار شاهدخت صد بوسه می‌دهد تا آن را صاحب شود. اما پادشاه که شاهد این صحنه‌هاست، خشمگین می‌شود و دخترش را به خاطر این کارهای سبک‌سرانه از قصر بیرون می‌اندازد. در همین هنگام، چوپان خوک چهرهٔ
بیرون می‌اندازد. در همین هنگام، چوپان خوک چهرهٔ واقعی خود را نمایان می‌سازد و به شکل یک شاهزادهٔ شایسته ظاهر می‌شود. او به شاهدخت می‌گوید: «تو حاضر نبودی یک گل یا آواز بلبل را به خاطر عشق بپذیری، اما برای بازیچه‌ها به یک چوپان خوک بوسه دادی. سزاوار عشق من نیستی!» سپس او را ترک می‌کند و شاهدخت، تنها و غمگین، پشت دروازه قصر می‌ماند و آواز غمگینی می‌خواند. تحلیل ادبی. داستان «چوپان خوک» به نقد غرور و تجمل‌پرستی در طبقات اشرافی می‌پردازد. برخلاف بسیاری از افسانه‌های فولکلور که در آن‌ها شاهزاده و دختر در پایان
فولکلور که در آن‌ها شاهزاده و دختر در پایان به وصال می‌رسند، آندرسن پایانی واقع‌گرایانه‌تر و عبرت‌آمیز برگزیده است. شاهدخت، به خاطر نادیده گرفتن زیبایی‌های طبیعی و اصالت عشق، عشق و جایگاه اجتماعی خود را از دست می‌دهد. این داستان از لحاظ ساختاری در ردهٔ نوع ۸۵۰ شاخص آرنه-تامپسون-اوتر (ATU 850) قرار می‌گیرد که «نشانه‌های تولد شاهدخت» نام دارد. در برخی نسخه‌های مشابه در سنت‌های اسلاوی، چوپان با نوازندگی حیواناتی را به رقص درمی‌آورد و شاهدخت در ازای دیدن آن، نشانه‌های بدنش را نشان می‌دهد. منابع مشابه. آندرسن
بدنش را نشان می‌دهد. منابع مشابه. آندرسن این داستان را از آثار فولکلور الهام گرفته، اما آن را با سبک خاص خود بازآفرینی کرده است. داستان‌های مشابهی مانند «پادشاه ریش منقار» از برادران گریم و داستان «دختر مغرور» در پنتامرونه اثر باسیل نیز از تم‌هایی مشابه استفاده کرده‌اند، اما در بیشتر آن‌ها شاهدخت در پایان توبه می‌کند و با شاهزاده ازدواج می‌کند. در حالی‌که در نسخهٔ آندرسن، پایان تلخ‌تر است. انتشار. داستان برای نخستین بار در ۲۰ دسامبر ۱۸۴۱ در کپنهاگ، دانمارک، توسط ناشر مشهور C.A. Reitzel منتشر شد. نخستین
توسط ناشر مشهور C.A. Reitzel منتشر شد. نخستین ترجمهٔ انگلیسی آن در سال ۱۸۴۶ توسط چارلز بونر در کتاب "A Danish Storybook" منتشر گردید.
در ریاضی‌فیزیک و نظریه معادلات دیفرانسیل با مشتقات جزئی، اگر جوابی با داده‌های اولیه به اندازه کافی نزدیک به formula_1 برای همیشه در یک همسایگی کوچک معین از مسیر formula_2 باقی بماند، به جواب موج منفرد شکل formula_3 گفته می‌شود که به‌طور مداری پایدار است. تعریف رسمی. تعریف رسمی به شرح زیر است. سامانه پویایی را در نظر بگیرید با formula_5 یک فضای باناخ بر formula_6 ، و formula_7 . ما فرض می‌کنیم که سامانه formula_8-ناوردا است، به طوری که formula_9 برای هر formula_10 و هر formula_11 . فرض کنید که formula_12 ،
و هر formula_11 . فرض کنید که formula_12 ، به طوری که formula_13 جوابی برای سامانه پویا است. ما چنین جوابی را یک موج منفرد می‌نامیم. ما می‌گوییم که موج منفرد formula_14 در صورت وجود به‌طور مداری پایدار است اگر برای هر formula_15 وجود دارد formula_16 به طوری که برای هر formula_17 با formula_18 یک جواب formula_19 برای همه formula_20 تعریف شده است به گونه‌ای که formula_21 ، و به گونه‌ای که این جواب را ارضاء می‌کند وجود دارد مثال. با توجه به، جواب موج منفرد formula_22 به معادله غیرخطی شرودینگر که در اینجا
formula_22 به معادله غیرخطی شرودینگر که در اینجا formula_24 یک تابع با مقدار حقیقی هموار است، اگر معیار پایداری واکیتوف-کولوکولوف برآورده شود، از نظر مداری پایدار است: که در اینجا بار است از جواب formula_27، که در زمان پایسته است (حداقل اگر جواب formula_27 باشد به اندازه کافی هموار است). همچنین نشان داده شد، که اگر formula_29 در یک مقدار خاص از formula_30 ، سپس موج منفردformula_22 لیاپانوف پایدار است، با تابع لیاپانوف که توسط formula_32 ، که در اینجاformula_33 انرژی یک جواب است formula_27 ، با formula_35
انرژی یک جواب است formula_27 ، با formula_35 پادمشتق از formula_24، به شرطی که ثابت formula_37 به اندازه کافی بزرگ انتخاب شده است.
ساتی اسپیواکووا (ساتنیک ساهاکیانتس) (؛ ) یک بازیگر و مجری تلویزیونی اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تا کنون فعالیت می‌کند. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی ساتنیک زارهٔ ساهاکیانتس () در ۷ ژانویه ۱۹۶۲ در ایروان از والدینی به نام‌های زاره ساهاکیانتس (نوازنده ویولن) و آیدا آوتیسووا (نوازنده پیانو) به دنیا آمد و از (۱۹۸۴) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی (۲۰۱۳) شده است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "آنوش" (۱۹۸۳) اشاره کرد.
هانس خنگ () یک افسانهٔ ادبی اثر هانس کریستین آندرسن نویسنده برجسته دانمارکی است که نخستین‌بار در سال ۱۸۵۵ منتشر شد. این داستان دربارهٔ پسر ساده‌دلی است که با شوخ‌طبعی و صراحت خود شاهزاده‌خانمی متکبر را به دست می‌آورد، در حالی که برادران تحصیل‌کرده‌اش با شکست مواجه می‌شوند. این اثر در فهرست آثار ادبی اندرسن مرکز هانس کریستین اندرسن شماره ۱۱۹ است. ترجمه اولیه انگلیسی (به عنوان "هانس کودن") در "کتاب پری زرد" اثر اندرو لانگ در سال ۱۸۹۴ آمده است. این داستان در زبان انگلیسی با عناوین مختلفی مانند «هانس خنگ»،
زبان انگلیسی با عناوین مختلفی مانند «هانس خنگ»، «هانس دست‌وپاچلفتی»، «هانس کودن» و «جک کودن» ترجمه شده است. داستان. در سرزمینی دور، مردی که از همراهان شوالیه‌ها بود زندگی می‌کرد که سه پسر داشت. دو پسر بزرگ‌تر او تحصیل‌کرده و فصیح بودند و آرزو داشتند با شاهزاده‌خانمی که اعلام کرده بود فقط با کسی ازدواج می‌کند که بتواند بهترین سخنان را بگوید، ازدواج کنند. هر دو برادر یک هفته برای آماده‌سازی خود وقت داشتند و پدرشان به هرکدام اسبی داد؛ یکی اسبی سیاه و دیگری اسبی سفید. پسر سوم که او را «هانس خنگ» صدا می‌کردند و
سفید. پسر سوم که او را «هانس خنگ» صدا می‌کردند و کسی او را جدی نمی‌گرفت، گفت که او نیز می‌خواهد برای خواستگاری برود. پدرش به او اسب نداد، بنابراین هانس بز خودش را برداشت و با آن به راه افتاد. در مسیر، هانس سه چیز عجیب پیدا کرد: یک کلاغ مرده، یک کفش چوبی کهنه، و کمی گل و لای. او تصمیم گرفت این‌ها را به شاهزاده بدهد. در قصر، شاهزاده پشت میزی نشسته بود و چند خبرنگار و یک سردبیر نیز حضور داشتند تا حرف‌های خواستگاران را بنویسند و در روزنامه منتشر کنند. دو برادر بزرگ‌تر یکی پس از دیگری وارد شدند و با وجود تمام
بزرگ‌تر یکی پس از دیگری وارد شدند و با وجود تمام دانش و آمادگی‌شان، وقتی نوبت به حرف زدن رسید، زبان‌شان بند آمد. شاهزاده هردو را رد کرد. سپس هانس خنگ وارد شد. او با بزش وارد سالن شد و گفت: «وای چقدر اینجا گرمه!» شاهزاده پاسخ داد: «خب معلومه! داریم جوجه کباب می‌کنیم!» هانس گفت: «عالیه! منم یک کلاغ دارم، می‌تونم باهاش کباب درست کنم؟» و کلاغ مرده را در کفش چوبی‌اش گذاشت و آن را «ظرف آشپزی با حلقه‌های قلع» نامید. شاهزاده پرسید: «سوپ چی؟» هانس گفت: «اونم دارم!» و گل و لای را روی کلاغ ریخت. شاهزاده خندید و گفت:
و گل و لای را روی کلاغ ریخت. شاهزاده خندید و گفت: «تو آدم جالبی هستی. باهات ازدواج می‌کنم!» سپس به هانس گفت که حرف‌هایشان ثبت و فردا در روزنامه چاپ خواهد شد. هانس گفت: «پس بهترین چیزی که دارم رو به سردبیر تقدیم می‌کنم!» و گل و لای را در صورت سردبیر پرتاب کرد. در پایان، هانس با شاهزاده ازدواج کرد و پادشاه شد. تحلیل. در این افسانه، آندرسن از نگاه انتقادی به طبقهٔ نخبه و تحصیل‌کردهٔ جامعه می‌نگرد که در برابر افراد ساده‌دل، اما صادق، باهوش و حاضر جواب کم می‌آورند. او همانند بسیاری از دیگر آثارش همچون
کم می‌آورند. او همانند بسیاری از دیگر آثارش همچون «"جوجه‌اردک زشت"»، نابرابری اجتماعی و بی‌عدالتی در قضاوت افراد را به چالش می‌کشد. در نسخهٔ آندرسن، برخلاف برخی افسانه‌های کلاسیک که زن در پایان دگرگون شده و عاشق قهرمان می‌شود، شاهزاده خود به خاطر ویژگی‌های خاص و غیرمتعارف هانس، به او دل می‌بندد. طنز، تضادهای طبقاتی، و کنایه به رسانه‌ها از دیگر عناصر بارز این داستان هستند.
ساتنیک (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های کوچک رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
سوبیسلاو زاسادا (؛ زادهٔ ) راننده خودروی مسابقه‌ای، ورزشکار دو و میدانی، کارآفرین، و اقتصاددان اهل لهستان است.
آلکساندر چوپری‌یان (؛ ؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار ارمنی‌تبار اهل روسیه است. که از تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۲۱ تا تاریخ ۲۵ مه ۲۰۲۲ سمت کفالت را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی ۲۳ مارس ۱۹۵۸ در اوختا به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی و نشان درجه ۴ لیاقت میهن‌پرستی شده است.
پری کوچولو در خانه بقال یا جن در مغازه بقالی () افسانه ای است که هانس کریستین آندرسن، نویسندهٔ برجستهٔ دانمارکی، است که نخستین بار در سال ۱۸۵۲ منتشر شد. داستان دربارهٔ یک جن خانگی ("تومته" در فرهنگ اسکاندیناوی) است که باید میان شعر و خوراک کریسمس (هلیم فرنگی با کره) یکی را انتخاب کند. خلاصهٔ داستان. یک دانشجو در اتاق زیر شیروانی ساختمانی زندگی می‌کرد، در حالی که یک بقال در طبقهٔ پایین زندگی می‌کرد و در خانه‌اش یک جن خانگی داشت. این جن هر سال در شب کریسمس یک کاسه فرنی (هلیم فرنگی) با یک تکه بزرگ کره از بقال
کاسه فرنی (هلیم فرنگی) با یک تکه بزرگ کره از بقال دریافت می‌کرد و به همین دلیل نسبت به او وفادار شده بود. روزی دانشجو برای خرید پنیر و شمع به مغازه می‌رود و متوجه می‌شود که پنیرش در کاغذی پیچیده شده که برگرفته از یک کتاب شعر ارزشمند است. او پنیر را پس می‌دهد و به‌جای آن کتاب را می‌خرد و با تمسخر می‌گوید که بقال چیزی از شعر نمی‌فهمد. جن (تومته، پری کوچولو)، که از این بی‌احترامی ناراحت شده، با جادوی خود کاری می‌کند که وسایل مغازه به حرف بیایند. آن‌ها همگی اذعان می‌کنند که شعر بی‌ارزش است. اما وقتی جن به اتاق
می‌کنند که شعر بی‌ارزش است. اما وقتی جن به اتاق دانشجو می‌رود، شاهد منظره‌ای حیرت‌انگیز می‌شود: کتاب شعر در حال درخشش است و از آن نوری شگفت‌انگیز همانند درخت کریسمسی جادویی ساطع می‌شود. این زیباترین چیزی است که جن تاکنون دیده است. او شب‌های بسیاری را صرف تماشای این نور از سوراخ کلید می‌کند، اما هر بار به یاد خوراکی‌های خوشمزهٔ بقال می‌افتد و نمی‌تواند دل از او بکند. سرانجام، در جریان یک آتش‌سوزی در نزدیکی خانه، بقال و همسرش با طمع دارایی‌های دنیوی‌شان (سندها، دستبند طلا و...) از خانه فرار می‌کنند، در حالی
دستبند طلا و...) از خانه فرار می‌کنند، در حالی که جن بی‌درنگ به سوی اتاق دانشجو می‌دود تا تنها گنج واقعی خانه را نجات دهد: کتاب شعر. او پی می‌برد که در دل خود شعر را از همه چیز بیشتر دوست دارد، اما در نهایت تصمیم می‌گیرد دل خود را میان بقال (برای خوراک کریسمس) و دانشجو (برای زیبایی روحی شعر) تقسیم کند. تحلیل داستان. داستان، نماد تقابل شعر و مادی‌گرایی است. بقال که نمایندهٔ طبقه‌ای مادی‌نگر و سطحی است، صفحات کتاب شعر را به‌عنوان کاغذ بسته‌بندی پنیر استفاده می‌کند. در مقابل، دانشجو با وجود فقر، در پی زیبایی
در مقابل، دانشجو با وجود فقر، در پی زیبایی و معنویت است. این داستان بازتابی از تجربه‌های شخصی خود آندرسن است؛ نخستین مجموعهٔ شعری او توسط منتقدان نادیده گرفته شد و برخی نسخه‌هایش به عنوان کاغذ بسته‌بندی استفاده شدند. در این داستان، آندرسن از طریق جنِ مردد، وضعیت خود را میان دنیای هنر و زندگی مادی به تصویر می‌کشد. ترجمه‌ها. عنوان دانمارکی داستان، "Nissen hos Spekhøkeren" است. کلمهٔ "Spekhøker" در دانمارکی علاوه بر «بقال»، بار معنایی تحقیرآمیزی دارد و اشاره به فردی سطحی، مادی‌نگر و بی‌هنر دارد (معادل
اشاره به فردی سطحی، مادی‌نگر و بی‌هنر دارد (معادل هنرنشناسی در فرهنگ غربی). در ترجمه‌های انگلیسی این داستان با عناوینی مانند: منتشر شده است.
پرینگلز یا کرونل پرینگلز می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41646605&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-04-26T04:29:07Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Itsr3zashah&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* growthexperiments-addlink-summary-summary:2|0|0 */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41662918&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; موریس، یا کلبهٔ ماهیگیر داستانی کودکانه از نویسندهٔ رمانتیک، مری شلی است. این داستان در
از نویسندهٔ رمانتیک، مری شلی است. این داستان در سال ۱۸۲۰ برای لورت تایگ، دخترِ دوستانش مارگارت کینگ و جورج ویلیام تایگ نوشته شد. مری شلی تلاش کرد آن را از طریق پدرش، ویلیام گادوین، منتشر کند، اما او نپذیرفت. متن داستان تا سال ۱۹۹۷ مفقود بود، تا اینکه نسخه‌ای از دست‌نویس آن در ایتالیا کشف شد. «موریس» روایت‌گر داستان پسربچه‌ای است در جستجوی خانه، که در مسیرش با مسافری برخورد می‌کند که در نهایت مشخص می‌شود پدر گمشده‌اش است. داستان با لحنی اندوهگین و از چند زاویهٔ دید روایت می‌شود و تمرکز آن بر مضمون فقدان،
دید روایت می‌شود و تمرکز آن بر مضمون فقدان، به‌ویژه جدایی والدین و فرزندان، است. مری شلی این مضمون تا حدی خودزندگی‌نامه‌ای را در دیگر آثار هم‌دوره‌اش نیز کاویده است، از جمله در رمان "ماتیلدا" و نمایشنامهٔ "پروسرپاین". زبان سادهٔ این داستان بازتابی است از سبک ویلیام وردزورث، شاعر رمانتیک، که مری شلی هنگام نوشتن «موریس» آثارش را مطالعه می‌کرد. پیش‌زمینه. در سال ۱۸۱۴، مری شلیِ هفده‌ساله (که در آن زمان مری گادوین نام داشت) همراه با پرسی بیش شلی به قارهٔ اروپا گریخت؛ آن‌ها را کلر کلرمونت، خواهر ناتنی مری،
گریخت؛ آن‌ها را کلر کلرمونت، خواهر ناتنی مری، همراهی می‌کرد. پس از شش هفته سفر، آن‌ها به انگلستان بازگشتند اما همچنان با هم زندگی می‌کردند. مری با فرزندی از پرسی باردار برگشت، اما نوزادشان مدت کوتاهی پس از تولد زودرس درگذشت. پرسی از خانواده‌اش طرد شده بود و حمایت مالی اندکی دریافت می‌کرد؛ به همین دلیل، همواره تحت فشار طلبکاران قرار داشت. در سال ۱۸۱۶، مری و پرسی صاحب دومین فرزندشان، ویلیام، شدند. این گروه تابستان ۱۸۱۶ را با لرد بایرون در کنار دریاچهٔ ژنو گذراندند؛ جایی که مری شلی "فرانکنشتاین" را نوشت. آن
جایی که مری شلی "فرانکنشتاین" را نوشت. آن پاییز، همسر پرسی، هریت، خودکشی کرد و در دسامبر همان سال، پرسی و مری ازدواج کردند. کلرمونت با بایرون رابطه داشت و در ژانویهٔ ۱۸۱۷ از او دختری به نام آلگرا به دنیا آورد. در سپتامبر ۱۸۱۷، مری و پرسی صاحب فرزند دیگری به نام کلارا شدند. این گروه در اوایل سال ۱۸۱۸ به ایتالیا سفر کردند. آن‌ها ابتدا آلگرا را در آوریل به بایرون سپردند، که باعث اندوه شدید کلر شد. در ماه اوت، پرسی به خواست کلر او را برای دیدن آلگرا نزد بایرون برد. پرسی هنگام رسیدن به ونیز به بایرون گفت که کل
برد. پرسی هنگام رسیدن به ونیز به بایرون گفت که کل خانواده همراهش هستند. مری نیز به ونیز احضار شد تا داستان پرسی را تأیید کند. با این حال، نوزادشان، کلارا، بیمار بود و سفر حال او را وخیم‌تر کرد. او اندکی پس از ورود به ونیز درگذشت. در زمستان ۱۸۱۸، پرسی کودکی به نام النا آدلاید را در ناپل به نام خود و مری ثبت کرد، اما اینکه این کودک واقعاً فرزند چه کسی بوده، مشخص نیست. در سال ۱۸۱۹، گروه به رم نقل مکان کرد؛ جایی که پسر مری و پرسی، ویلیام، درگذشت. مری شلی که حالا هر سه فرزند خود را از دست داده بود، به شدت
حالا هر سه فرزند خود را از دست داده بود، به شدت افسرده شد. کلر نیز بیش‌ازپیش نگران آلگرا بود، چرا که بایرون نه اجازهٔ ملاقات می‌داد و نه می‌گفت که دختر کجاست. با این حال، مری دوباره با فرزند بعدی‌اش، پرسی فلورنس، باردار شد. آن‌ها از رم به پیزا و سپس فلورانس سفر کردند. در مسیر، با زوجی آشنا شدند که به آن‌ها کمک کرده و الهام‌بخششان شدند: لیدی مانت‌کشِل (که در گذشته مارگارت کینگ، شاگرد مشتاق مری ولستون‌کرفت، مادر مری شلی، بود) و جورج ویلیام تایگ، نظریه‌پرداز کشاورزی که به‌خاطر او خانواده‌اش را ترک کرده بود.
کشاورزی که به‌خاطر او خانواده‌اش را ترک کرده بود. هر دوی آن‌ها شاعر بودند و مانند خانوادهٔ شلی، جمهوری‌خواه و آزاداندیش محسوب می‌شدند. لیدی مانت‌کشِل خود را «خانم میسون» می‌نامید، بر اساس یکی از شخصیت‌های داستان کودکانهٔ "داستان‌های واقعی از زندگی واقعی" (۱۷۸۸) اثر ولستون‌کرفت. این زوج دو فرزند داشتند: آنا لورا جورجیانا (که لورت صدایش می‌زدند) و نرینا، که خیلی زود به مری و کلر وابسته شدند. پس از سفر به فلورانس، مری شلی در نامه‌ای به لیدی مانت‌کشِل، سادگی و صراحت لورت را ستود. لورت از طریق مادرش جویای حال
صراحت لورت را ستود. لورت از طریق مادرش جویای حال مری شد و خواهان دیدار با او گردید. مری شلی دو ماه پس از تولد پرسی فلورنس، از لورت دعوت کرد که در فلورانس نزد او بماند، اما مادر لورت طاقت دوری از دخترش را نداشت. در اوایل ۱۸۲۰، گروه به پیزا نقل مکان کرد و کلر به‌سان خواهری بزرگ‌تر برای لورت شد؛ او را به اپرا و کارناوال می‌برد. در تابستان، گروه باز هم نقل مکان کردند، این بار از پیزا به لیورنو، و مری شلی پژوهش برای رمان تاریخی‌اش "والپرگا" را آغاز کرد. در تمام تابستان، کلر با اضطراب به بایرون نامه می‌نوشت و از
کلر با اضطراب به بایرون نامه می‌نوشت و از او درخواست می‌کرد تا اجازهٔ دیدن آلگرا را بدهد. بایرون که معتقد بود خانوادهٔ شلی والدینی سهل‌انگارند و مرگ فرزندانشان نتیجهٔ بی‌مبالاتی آن‌هاست، و همچنین نگران بود که فرزندان تربیت مذهبی مناسب نداشته باشند، همواره از اجازهٔ دیدار کلر با دخترشان خودداری می‌کرد. نگارش و انتشار. مری شلی داستان "موریس" را در تاریخ ۱۰ اوت ۱۸۲۰ برای لورت تایگ نوشت. در دفتر یادداشت‌های روزانهٔ آن روز او آمده است: «پنج‌شنبه ۱۰م — نوشتن داستانی برای لورت — قدم‌زنی در کوه — "Le Buche delle
برای لورت — قدم‌زنی در کوه — "Le Buche delle Fate" [غارهای افسانه‌ای یا غار پریان] — هوا گرم و دلپذیر است». کلر کلرمونت و لورت روز تولد لورت را در پیزا با هم گذرانده بودند و روز بعد را نیز با مری شلی در کنار ساحل سپری کردند؛ این گردش ممکن است الهام‌بخش داستان "موریس" بوده باشد، که احتمالاً هدیهٔ تولدی برای لورت نیز به‌شمار می‌رفته است. مری شلی پیشنهاد کرد که پدرش، فیلسوف ویلیام گادوین، "موریس" را در مجموعهٔ "کتابخانهٔ کودکان و نوجوانان" خود منتشر کند، اما او این پیشنهاد را نپذیرفت. گادوین شاید فکر می‌کرد
او این پیشنهاد را نپذیرفت. گادوین شاید فکر می‌کرد که داستان بیش از حد کوتاه است یا اینکه شباهت زیادی به داستانی از کارولین بارنارد با عنوان "پسر ماهیگیرِ ویماوث" که او به‌تازگی در سال ۱۸۱۹ منتشر کرده بود، دارد. ال. آدام مک‌لر در مقاله‌ای دربارهٔ "موریس" پیشنهاد می‌کند که شاید دلیل دیگر گادوین برای رد این داستان، «شباهت‌های قوی زندگی‌نامه‌ای» آن با تاریخچهٔ خانواده‌های شلی و گادوین بوده باشد. نسخهٔ خطی این داستان تا تابستان ۱۹۹۷ مفقود بود، تا اینکه کریستینا داتزی آن را در خانهٔ خانوادگی داتزی، "کازا چینی"،
داتزی آن را در خانهٔ خانوادگی داتزی، "کازا چینی"، در منطقهٔ سن مارچلو پیستویزه کشف کرد. او در جعبه‌ای پر از کاغذهای قدیمی به‌دنبال «چیزی جالب» برای افزودن به نمایشگاهی دربارهٔ زمستان سال‌های ۱۸۲۷ تا ۱۸۲۸ می‌گشت—دورانی که شاعر جاکومو لئوپاردی از آنجا دیدار کرده و با لیدی مانت‌کشِل و دخترش دیدار کرده بود. بخش‌هایی از این داستان نخستین بار در کتابی ایتالیایی دربارهٔ لیدی مانت‌کشِل به قلم ماریو کورلی در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. یک سال بعد، کلر تاملین، زندگی‌نامه‌نویس پرسی شلی و مری ولستون‌کرفت، متن کامل داستان را
پرسی شلی و مری ولستون‌کرفت، متن کامل داستان را همراه با مقدمه‌ای مفصل و نسخهٔ تایپی دست‌نویس آن منتشر کرد. خلاصه داستان. در «بخش اول»، مسافری وارد تورکی در شهرستان دوون می‌شود. او شاهد عبور دسته‌ای عزادار است و در میان آن‌ها پسربچه‌ای زیبا و اندوهگین را می‌بیند که در مراسم شرکت دارد. مسافر به مهمان‌خانه‌ای محلی می‌رود، جایی که یکی از روستاییان داستان موریس و «بارنت پیر» تازه‌درگذشته را برایش تعریف می‌کند. بارنت پیر، ماهیگیری بود که با همسرش، بانو بارنت، زندگی می‌کرد. همسرش حدود یک سال پیش از دنیا رفته بود
می‌کرد. همسرش حدود یک سال پیش از دنیا رفته بود و بارنت پس از مرگ او دچار اندوه شدیدی شد، چرا که دیگر کسی نبود که به خانه‌اش بازگردد. روزی، موریس ظاهر شد و داوطلب شد تا در نبود او که به ماهیگیری می‌رفت، در کارهای خانه کمک کند. موریس فقیر و بیمار بود و توان انجام کارهای سنگین را نداشت، اما با جدیت کار می‌کرد. بارنت پیر به تدریج به موریس علاقه‌مند شد، و اهالی روستا نیز به او دل بستند. «بخش دوم» با آمدن برادر بارنت آغاز می‌شود که به موریس اطلاع می‌دهد باید تا یک هفته دیگر کلبه را ترک کند. موریس روزهایش را در