payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کینهٔ توقتمش، پسرعموی اروس، سرانجام او را به سوی تیمور کشاند. تیمور با او همکاری کرد و سپاهی در اختیارش گذاشت. توقتمش چند بار شکست خورد و دوباره به تیمور پناه برد. اروس سفیرانی نزد تیمور فرستاد و خواستار تحویل توقتمش شد. سرانجام، دو طرف در ۱۳۷۶ در حوالی سِغناق و اُترار رو در رو شدند، اما نبرد قطعی رخ نداد. تیمور عقب نشست و اندکی بعد در ۱۳۷۷ خبر رسید که اروس درگذشته است. پس از مرگ او، پسرش توقتاقیا تنها دو ماه فرمان راند و سپس تیمور ملک جانشین شد، اما در ۱۳۷۹ به دست توقتمش شکست خورد و کشته شد. اروس در مجموع
به دست توقتمش شکست خورد و کشته شد. اروس در مجموع ۹ سال فرمانروایی کرد، اما نتوانست سرای و بخش‌های غربی اردوی زرین را حفظ کند. نوادگان. اروس چهار پسر داشت که در سیاست نقش‌آفرین شدند: قطلوبوقا که در شرق فرمان می‌راند و پیش از پدرش درگذشت؛ توقتاقیا که پس از او نشست اما دو ماه بعد مرد؛ تیمور ملک که جانشین برادرش شد اما به دست توقتمش برانداخته شد؛ و قیورچوق که در سال‌های ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۷ برای تصرف اردوی زرین با توقتمش جنگید. نوه‌های او، بگ‌پولاد پسر توقتاقیا و براق خان پسر قیورچوق، نیز مدعی خان‌بودن شدند. براق
خان پسر قیورچوق، نیز مدعی خان‌بودن شدند. براق توانست در ۱۴۲۳–۱۴۲۸ تا حدی موفق شود. خانات قزاق. برای خان‌های خانات قزاق، اروس خان اهمیت نمادین داشت. او نیای پدری جانیبک خان و کری خان، نخستین خان‌های قزاق بود. به همین دلیل، کشورهای همسایه خانات قزاق را «اردوی اروس» می‌خواندند. برخی پژوهشگران، از جمله رادیک تمرگالیف، اروس خان را همان آلشا خان افسانه‌ای می‌دانند که به‌عنوان نخستین خان قزاق و نیای همه خان‌ها و سلاطین قزاق شناخته می‌شود. آرامگاه آلشاخان در اُلی‌تائو و نزدیک آرامگاه جوجی خان قرار دارد، گرچه برخی
و نزدیک آرامگاه جوجی خان قرار دارد، گرچه برخی او را با خود چنگیز خان یکی دانسته‌اند.
نورمن دی. گلدن دوم (متولد ۷ آوریل ۱۹۸۴) بازیگر سابق آمریکایی است که بیشتر به خاطر بازی در فیلم «یک پلیس و نصفی» در نقش دوون باتلر در سال ۱۹۹۳ شناخته می‌شود. در سال ۱۹۹۲، گلدن به یکی از بازیگران ثابت سریال «رنگ‌های واقعی» شبکه فاکس تبدیل شد. این سریال کمدی، دربارهٔ یک خانواده چند نژادی و یادگیری همزیستی مسالمت‌آمیز آنها، اندکی پس از ورود گلدن در فصل دوم، ساخت سریال لغو شد. در سال ۱۹۹۳، گلدن در فیلم سینمایی «یک پلیس و نصفی» در کنار برت رینولدز بازی کرد. آخرین کار بازیگری شناخته‌شده او بازسازی تلویزیونی «موبی
کار بازیگری شناخته‌شده او بازسازی تلویزیونی «موبی دیک» در سال ۱۹۹۸ بود، زیرا می‌خواست تمرکز بیشتری بر تحصیلاتش داشته باشد. برای مدتی، او به عنوان یک رپر با نام مستعار «انورموس» فعالیت می‌کرد. با این حال، در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۲۴، او از دوره خود به عنوان یک رپر حرفه‌ای به عنوان «مرحله‌ای» یاد کرد که دیگر به صورت حرفه‌ای آن را دنبال نمی‌کند و اکنون به جای آن یک «سرگرمی» را حفظ کرده است.
پرواز و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی آسرانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریکا، سیف علی خان، مادهو، پریم چوپرا، دالیپ تاهیل، دنی دنزونگپا، سعید جعفری، دون ورما، موهنیش باهل، هریش پتل، آسرانی، آنو کاپور و ماکاراند دشپانده ایفای نقش کرده‌اند.
«حتی-عا» یک رتبه و عنوان مصری باستان بود که به شاهزادگان، شهرداران یا فرمانداران محلی داده می‌شد. هیچ ترجمه استانداردی برای «حتی-عا» وجود ندارد و اغلب در ادبیات علمی به صورت آوانگاری باقی می‌ماند. در فهرست رتبه بندی عنوان‌های دولتی و حکومتی، حتی-عا اغلب بین عناوین ایری-پت و مهرکننده سلطنتی ("ختمتی-بوتی-ḫtmty-bỉty") نمایان می‌شود، بنابراین نشانه‌ای از جایگاه بسیار بالا در رتبه‌بندی مقامات در مصر باستان بود. به عنوان شهردار، این عنوان اغلب به تنهایی در کتیبه جلوی نام شخص می‌آید، اما گاهی با عناوین "ناظر
جلوی نام شخص می‌آید، اما گاهی با عناوین "ناظر کاهنان" یا "ناظر خانه خدا" نیز ترکیب می‌شد، که نشان می‌دهد فرمانداران محلی، رئیس امور مذهبی محلی نیز بودند.
اتاویانو دل تورکو (۷ نوامبر ۱۹۴۴ – ۲۲ اوت ۲۰۲۴) سیاستمدار ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. تولد و تحصیلات. دل تورکو در ۷ نوامبر ۱۹۴۴ در کوللونگو به دنیا آمد. فعالیت حرفه‌ای. پس از فعالیت در اتحادیه کارگری کنفدراسیون کل کار ایتالیا (CGIL)، دل تورکو به رده‌های بالای بتینو کراکسی در حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) رسید، پیش از آنکه این حزب در رسوایی‌های تانجنتوپولی بین ۱۹۹۲–۱۹۹۴ از صحنه سیاسی کنار برود. دل تورکو رئیس کمیسیون ضدمافیا از دسامبر ۱۹۹۶ تا مه ۲۰۰۰ بود. او همچنین وزیر دارایی در دولت آماتو دوم به رهبری
او همچنین وزیر دارایی در دولت آماتو دوم به رهبری نخست‌وزیر وقت جولیانو آماتو بین ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ بود. در سال ۲۰۰۴ به پارلمان اروپا از فهرست سوسیالیست‌های دموکراتیک ایتالیا (SDI) انتخاب شد و در گروه حزب سوسیالیست‌های اروپایی فعالیت کرد. در ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۴، به ریاست کمیته اشتغال و امور اجتماعی پارلمان اروپا انتخاب شد. در ۴ آوریل ۲۰۰۵، او به‌عنوان نامزد ائتلاف چپ میانه در انتخابات ریاست آبروتسو پیروز شد و در ۱ مه ۲۰۰۵ کرسی خود در پارلمان اروپا را برای آغاز این سمت ترک کرد. در سال ۲۰۰۷، او جنبش "ائتلاف اصلاح‌طلب"
ترک کرد. در سال ۲۰۰۷، او جنبش "ائتلاف اصلاح‌طلب" (Alleanza Riformista) را درون SDI تأسیس کرد و با این حرکت از SDI جدا شد و در ۱۴ اکتبر ۲۰۰۷ به حزب دموکراتیک (PD) پیوست. او در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۸ از ریاست آبروتسو استعفا داد و همچنین از شورای ملی PD خارج شد. درگذشت. دل تورکو در ۲۲ اوت ۲۰۲۴ در کوللونگو درگذشت. مسائل حقوقی. در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۸، دل تورکو به اتهام دخالت در یک فساد مالی به مبلغ ۱۲٫۸ میلیون یورو در تأمین مالی نظام سلامت عمومی منطقه خود بازداشت شد. او متهم به فساد و مشارکت در جرم شد، اما جرم خاصی به او
به فساد و مشارکت در جرم شد، اما جرم خاصی به او تفهیم نشد. دل تورکو به ۹ سال و نیم زندان برای مشارکت در تبادل رشوه در بخش سلامت محکوم شد. حکم توسط دادگاهی در پِسکارا در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۳ صادر شد. علاوه بر حبس، بیش از ۳ میلیون یورو غرامت و ممنوعیت همیشگی از تصدی مناصب عمومی برای او تعیین شد.
نشان ملی جامائیکا یک نماد heraldic (سِپَر و نشان اشرافی) است که برای نمایندگی کشور جامائیکا به‌کار می‌رود. این نشان ریشه‌ای تاریخی دارد و نخستین بار در سال ۱۶۶۱، با فرمان سلطنتی برای مستعمرهٔ جامائیکا طراحی شد. طراح آن ویلیام سنکرافت، اسقف اعظم کانتربری بود. پس از استقلال جامائیکا در سال ۱۹۶۲، نسخهٔ امروزی این نشان با تغییرات جزئی پذیرفته شد.
وینچنزو آلفونسو ویسکو (زاده ۱۸ مارس ۱۹۴۲) سیاستمدار و اقتصاددان ایتالیایی است که به عنوان وزیر در دولت‌های ایتالیا خدمت کرده است. زندگی‌نامه. ویسکو مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد را در دانشگاه یورک در ۱۹۶۹ دریافت کرد و در ۲۰۰۴ درجه افتخاری از همین دانشگاه دریافت نمود. ویسکو در ۱۹۸۳ به پارلمان ایتالیا از گروه "چپ مستقل" انتخاب شد و در ۱۹۹۱ به حزب دموکراتیک چپ (PDS) پیوست، سپس در ۱۹۹۸ به دموکرات‌های چپ (DS) و در ۲۰۰۷ به حزب دموکراتیک ملحق شد. او برای چند روز در ۱۹۹۳ وزیر دارایی ایتالیا بود و دوباره بین ۱۹۹۶ تا
۱۹۹۳ وزیر دارایی ایتالیا بود و دوباره بین ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ همین سمت را بر عهده داشت و از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ وزیر خزانه‌داری و بودجه بود. در ۲۰۰۶ به عنوان معاون وزیر اقتصاد بازگشت و در این نقش جنجال‌آفرین شد. وی متهم شد که از نفوذ سیاسی خود برای منافع یونی‌پول در تصاحب بانکی استفاده کرده است، هرچند از هر گونه فعالیت غیرقانونی تبرئه شد. ویسکو همچنین با بیان اینکه بدهی عمومی کشور «فاجعه‌ای» است، توجه رسانه‌ها را جلب کرد. یکی از اقدامات نهایی او انتشار جزئیات مالیاتی همه شهروندان ایتالیایی برای سال ۲۰۰۵ بود که آن را
همه شهروندان ایتالیایی برای سال ۲۰۰۵ بود که آن را «اقدامی برای شفافیت و دموکراسی مشابه سایر نقاط جهان» توصیف کرد.
ارمنگارد نایب‌کنت ناربون (؛ ۱۱۲۷ یا ۱۱۲۹ – ۱۴ اکتبر ۱۱۹۷) نایب‌کنت ناربون از سال ۱۱۳۴ تا ۱۱۹۲ میلادی بود. او دختر ایمری دوم ناربون و همسر اولش بود که او نیز ارمنگارد نام داشت. جوانی. ایمری دوم در نبرد فراگا در ۱۷ ژوئیه ۱۱۳۴ کشته شد، در حالی که به همراه آلفونسوی یکم، پادشاه آراگون علیه مرابطون می‌جنگید. ایمری تنها دو دختر زیر سن قانونی را به عنوان وارث خود به جا گذاشت، ارمنگارد و خواهر ناتنی‌اش ارمسینده (دختر همسر دوم ایمری که او نیز ارمسینده نام داشت). ایمری حداقل یک پسر داشت که او نیز ایمری نام داشت و در
حداقل یک پسر داشت که او نیز ایمری نام داشت و در منشور (قانون)های متعدد به او اشاره شده است، اما این پسر قبل از او درگذشت (حدود ۱۱۳۰). بنابراین، ارمنگارد تقریباً پنج ساله پس از مرگ پدرش، ویسکونت ناربون را به ارث برد، که جایگاه استراتژیکی در سیاست لانگداک داشت: مورد توجه کنت‌های تولوز، کنت‌های بارسلونا، ترنکاول ویسکونت‌های کارکاسون و اربابان مون‌پلیه بود.
کاهنِ سرود خوان، کاهن ورد خوان یا کاهن سخنران، کاهنی در مصر باستان بود که در مراسم معبد و مراسم رسمی، طلسم‌ها و سرودهای مذهبی را می‌خواند. چنین کاهنانی خدمات خود را به مردم عادی نیز ارائه می‌دادند و در مراسم خصوصیِ دعا یا در مراسم تشییع جنازه، متون دعا و طلسم را می‌خواندند. به همین ترتیب، آنها از برجسته‌ترین متخصصان «جادو» ("هِکو") در مصر باستان بودند. در ادبیات مصر باستان، کاهنان سخنران اغلب به عنوان حافظان دانش مخفی و انجام دهندگان شاهکارهای جادویی شگفت‌انگیز به تصویر کشیده می‌شوند. کاهن سرود خوان ارشد
به تصویر کشیده می‌شوند. کاهن سرود خوان ارشد -که بالاترین مقام کهانت سرود خوانی در معبد را داشت- مسئول رسیدگی و مدیریت بایگانی متون آیینی و مذهبی معبد بود. اصطلاح «کاهنِ سرود خوان» معمولاً برای ترجمه عنوان مصری، خری-حَب ("kheri-hab")، به کار می‌رود که به معنای تحت‌اللفظی «حامل کتاب آیین» است. اصطلاح مربوط به کاهن اعظم ("ẖrj-ḥꜣb ḥrj-tp") چنان با موضوع جادو مرتبط بود که در زبان مصری متأخر، شکل کوتاه‌شده‌ی "ḥrj-tp" به یک اصطلاح عمومی برای واژه «"جادوگر"» تبدیل شد. کاهنان سرود خوان، شال یا تکه پارچه‌ای روی سینه
کاهنان سرود خوان، شال یا تکه پارچه‌ای روی سینه می‌بستند که جایگاه اجتماعی آنها را نشان می‌داد.
آگوستو فانتوتزی (۲۴ ژوئن ۱۹۴۰ – ۱۳ ژوئیه 2019) وکیل، متخصص مالیاتی، استاد دانشگاه، بازرگان و سیاستمدار ایتالیایی بود که به عنوان وزیر اقتصاد و دارایی و سپس وزیر بازرگانی خارجی خدمت کرد. زندگی‌نامه. تولد و تحصیلات. فانتوتزی در رم متولد شد. وی در سال ۱۹۶۲ از دانشگاه لا ساپینزا فارغ‌التحصیل شد و مدرک حقوق دریافت کرد. فعالیت حرفه‌ای. فانتوتزی از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۰ به عنوان استاد تمام حقوق مالیاتی در دانشگاه لا ساپینزا فعالیت کرد. وی در سال ۱۹۷۵ مؤسسه حقوقی Fantozzi &amp; Associati را تأسیس کرد. همچنین مشاور
&amp; Associati را تأسیس کرد. همچنین مشاور مالیاتی گروه بنه‌تون بود. در سال ۱۹۹۰ به عنوان استاد تمام حقوق مالیاتی در دانشگاه LUISS رم منصوب شد. وی از ۱۷ ژانویه ۱۹۹۵ تا ۱۸ مه ۱۹۹۶ به عنوان وزیر اقتصاد و دارایی در کابینه لامبرتو دینی خدمت کرد. در سال ۱۹۹۶ به عنوان نماینده ائتلاف ائتلاف زیتون انتخاب شد. در مه ۱۹۹۶، فانتوتزی به عنوان وزیر بازرگانی خارجی در دولت ائتلافی رومانو پرودی منصوب شد و تا اکتبر ۱۹۹۸ در این سمت باقی ماند. پس از ترک کابینه، فانتوتزی به عنوان رئیس کمیته بودجه، خزانه و برنامه‌ریزی اقتصادی
رئیس کمیته بودجه، خزانه و برنامه‌ریزی اقتصادی فعالیت کرد. در مه ۲۰۰۵ به هیئت مدیره انل منصوب شد. همچنین در ژوئن ۲۰۰۵ به عنوان رئیس هیئت مدیره بانکا آنتونونتا منصوب شد و اواخر ۲۰۰۶ از سمت خود استعفا داد. وی همچنین عضو هیئت مدیره گروه بنه‌تون و عضو کونسلتا، مرجع مشورتی واتیکان، بود. در اوت ۲۰۰۸، فانتوتزی به عنوان مدیر فوق‌العاده یا کمیسر شرکت آلیتالیه منصوب شد و فرایند ورشکستگی شرکت را مدیریت کرد.
آرامگاه سرباز گمنام () یادبودی جنگی است که در رم، زیر مجسمه الهه روما در محراب پاتریا واقع شده است. این یک "مقبره کوچک" است که به سربازان ایتالیایی کشته و مفقود شده در طول جنگ اختصاص داده شده است. این مکان صحنهٔ برگزاری مراسم رسمی سالانه در مناسبت‌هایی چون روز آزادی ایتالیا (۲۵ آوریل)، روز جمهوری ایتالیا (۲ ژوئن) و روز وحدت ملی و نیروهای مسلح (۴ نوامبر) است. در این مراسم، رئیس‌جمهور ایتالیا و عالی‌ترین مقامات کشور با نثار اکلیل غار به آرامگاه سرباز گمنام، به یاد کشته‌شدگان و مفقودان ایتالیایی در جنگ‌ها ادای
یاد کشته‌شدگان و مفقودان ایتالیایی در جنگ‌ها ادای احترام می‌کنند. تاریخچه. انتخاب بدن. پیکر سرباز گمنام ایتالیایی در ۲۸ اکتبر ۱۹۲۱ در باسیلیکا آکوئیلیا توسط ماریا برگاماس، مادر آنتونیو برگاماس ــ یک داوطلب ایرردنتیست ایتالیایی در ارتش سلطنتی ایتالیا که پیکرش در جریان جنگ جهانی اول بازیابی نشد ــ انتخاب شد. ماریا برگاماس این پیکر را از میان ۱۱ جسد ناشناس اعضای نیروهای مسلح ایتالیا که بقایای آنان از مناطق مختلف جبهه جمع‌آوری شده بود، برگزید. ماریا برگاماس پس از گذر از برابر چند تابوت نخست، در برابر دهمین
پس از گذر از برابر چند تابوت نخست، در برابر دهمین تابوت بر زمین افتاد و نام پسرش را فریاد زد: این همان پیکری بود که برگزیده شد. ده پیکر باقی‌مانده در آکوئیلیا در گورستان نظامی دفن شدند. هیئت منتخب با قطار از آکویلیا به رم سفر کرد و از اودین، ترویزو، ونیز، پادوا، روویگو، فرارا، بولونیا ، پیستویا، پراتو، فلورانس، آرتزو، کیوسی و اورویتو با سرعتی متوسط عبور کرد، در هر ایستگاه جمعیت می‌توانستند به سرباز گمنام ادای احترام کنند. دفن. جسد در ۴ نوامبر ۱۹۲۱ در محراب دلا پاتریا در رم، زیر مجسمه الهه روما، با مراسمی
دلا پاتریا در رم، زیر مجسمه الهه روما، با مراسمی باشکوه به خاک سپرده شد. در این مراسم، پادشاه ویکتور امانوئل سوم و همچنین بسیاری از کهنه سربازان و بیوه‌های جنگ حضور داشتند. جسد ابتدا توسط تعدادی از سربازان به کلیسای سنت ماری فرشتگان و شهدا منتقل شد و سپس طی یک مراسم دسته‌جمعی به محراب دلا پاتریا منتقل شد. کتیبه روی مقبره در محراب دلا پاتریا نشان می‌دهد: «و خرما» «(۲۴ مه ۱۹۱۵) و») (۴ نوامبر ۱۹۱۸) یا آغاز و پایان مشارکت ایتالیا در جنگ جهانی اول. مراسم تدفین سرباز گمنام که در ۴ نوامبر ۱۹۲۱ برگزار شد، با توجه
گمنام که در ۴ نوامبر ۱۹۲۱ برگزار شد، با توجه به اینکه یک میلیون نفر در آن شرکت کردند، مهم‌ترین و مشارکتی‌ترین تظاهرات میهن‌پرستانه وحدت ایتالیا بود. در اول نوامبر، به ابتکار معاون جیووانی جیوریاتی، به سرباز گمنام مدال طلای شجاعت نظامی، بالاترین نشان نظامی ایتالیا، اعطا شد، با انگیزه‌ای که بعداً در کنار "ساکلوم" او که در داخل محراب پاتریا، در دخمه‌ای با همین نام واقع شده بود، نیز گزارش شد: بر روی درب ورودی سردابه داخلی این سنگ نوشته وجود دارد، که توسط شاه ویکتور امانوئل سوم نوشته شده است: آرامگاه. بخش‌هایی
امانوئل سوم نوشته شده است: آرامگاه. بخش‌هایی از سردابه و مقبره با مصالح سنگی از کوه‌هایی که صحنه نبردهای جنگ جهانی اول بودند ساخته شده‌اند: کف مرمر از فلات کارست است در حالی که محراب کوچک از یک بلوک سنگ یکپارچه از مونته گراپا ساخته شده است. مقبره سرباز گمنام همیشه توسط سربازان محافظت می‌شود. این نگهبانان متشکل از پرسنل نظامی از شاخه‌های مختلف نیروهای مسلح ایتالیا هستند که هر ده سال یکبار جایگزین می‌شوند. در سال ۲۰۱۱، از ۲۹ اکتبر تا ۲ نوامبر، به مناسبت جشن‌های صد و پنجاهمین سالگرد اتحاد ایتالیا و نودمین
صد و پنجاهمین سالگرد اتحاد ایتالیا و نودمین سالگرد انتقال جسد از آکویلیا به رم، بازسازی تاریخی سفر سرباز گمنام با قطار انجام شد. این مکان صحنه مراسم رسمی است که سالانه به مناسبت روز آزادی ایتالیا (۲۵ آوریل)، روز جمهوری ایتالیا (۲ ژوئن) و روز وحدت ملی و نیروهای مسلح (۴ نوامبر) برگزار می‌شود، که طی آن رئیس‌جمهور ایتالیا و بالاترین مقامات دولتی با اهدای تاج گل به یاد ایتالیایی‌های کشته شده و مفقود شده در جنگ‌ها، به مقبره سرباز گمنام ادای احترام می‌کنند. دلیل نمادگرایی قوی او در گذار استعاری از چهره سرباز به
نمادگرایی قوی او در گذار استعاری از چهره سرباز به چهره مردم و در نهایت به چهره ملت نهفته است: این گذار بین مفاهیم به‌طور فزاینده گسترده‌تر و عمومی‌تر، به دلیل ویژگی‌های نامشخصِ عدم شناسایی سرباز است. مقبره او یک زیارتگاه نمادین است که نمایانگر تمام کشته‌شدگان و مفقودان جنگ است. سمتی از مقبره سرباز گمنام که به سمت بیرون در محراب دلا پاتریا امتداد دارد، همیشه توسط یک نگهبان افتخار و دو شعله که دائماً در منقل‌ها روشن هستند، محافظت می‌شود. معنای تمثیلی شعله‌های همیشه روشن با نمادگرایی آنها مرتبط است که قرن‌ها
همیشه روشن با نمادگرایی آنها مرتبط است که قرن‌ها قدمت دارد، زیرا ریشه در دوران باستان کلاسیک، به ویژه در آیین مردگان دارد. آتشی که تا ابد می‌سوزد، نماد خاطره است، در این مورد، قربانی شدن سرباز گمنام که با عشق میهن‌پرستانه برانگیخته شده بود، و خاطره جاودانه او از ایتالیایی‌ها، حتی در کسانی که از کشور خود دور هستند: تصادفی نیست که بر روی دو منقل دائمی در کنار مقبره سرباز گمنام، پلاکی قرار داده شده است که متن آن «ایتالیایی‌های خارج از کشور به سرزمین مادری» است، به یاد کمک‌های مالی مهاجران ایتالیایی بین پایان
به یاد کمک‌های مالی مهاجران ایتالیایی بین پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم برای ساخت ویتوریانو.
رومانو برونو موسولینی (فورلی، ۲۶ سپتامبر ۱۹۲۷ - رم، ۳ فوریه ۲۰۰۶) نوازنده پیانو جاز، نقاش و تهیه‌کننده فیلم ایتالیایی بود. او چهارمین فرزند و کوچکترین پسر بنیتو موسولینی بود. سال‌های اولیه و آموزش. رومانو موسولینی چهارمین فرزند از پنج فرزند (و سومین پسر) بنیتو موسولینی و راشل گوئیدی بود. او در ویلا کارپنا، محل اقامت خانواده‌اش در فورلی در امیلیا-رومانیا، بزرگ شد. او نواختن پیانو را به عنوان یک نوازنده خودآموخته آغاز کرد، و قطعات کلاسیک را با پیانو می‌نواخت و پدرش، بنیتو موسولینی، که ویولن می‌نواخت، را
و پدرش، بنیتو موسولینی، که ویولن می‌نواخت، را همراهی می‌کرد. او، با وجود اینکه رژیم فاشیستی به رهبری پدرش، که در آن زمان بر ایتالیا حکومت می‌کرد، موسیقی جازرا سانسور می‌کرد (چرا که آن را بیانگر فرهنگ خارجی می‌دانست)‌،‌ در سنین بسیار پایین، در دهه ۱۹۳۰، مجذوب آن شد. او همچنین با برخی از محبوب‌ترین نوازندگان جاز، از جمله دوک الینگتون ملاقات کرد، که حتی پس از آن نیز با او دوست ماند. حرفه موسیقی. پس از جنگ جهانی دوم، او با نام مستعار «رومانو فول» (Romano Full) شروع به نواختن جاز کرد. در تلاش برای غلبه بر
شروع به نواختن جاز کرد. در تلاش برای غلبه بر مشکلات مالی (که او را مجبور به اجرا با نام مستعار و همچنین جستجوی مشاغل متفرقه کرد)، به گروه پنج نفره «اوگو کالیسه» پیوست که در منطقه ناپل اجرا داشتند. او با کالیسه در ایسکیا (جایی که در سال ۱۹۴۵ به همراه مادرش راکله و خواهرش آنا ماریا در تبعید زندگی می‌کرد)‌ آشنا شده بود. سپس او شروع به نواختن با لینو پاترونو و کارلو لوفردو کرد، که بعدها پیوند حرفه‌ای خود را با آنها تقویت کرد و از آنها برخی از تأثیرات موسیقی فولک و دیکسی را که به ویژگی سبک موسیقی او تبدیل شد،
و دیکسی را که به ویژگی سبک موسیقی او تبدیل شد، وام گرفت. همچنین در دهه‌های ۱۹۶۰و ۱۹۷۰، او خود را در آهنگسازی و اجرای موسیقی متن فیلم متمایز کرد. در سال 1965، او موسیقی متن فیلم La ragazzala اثر جوزپه اورلاندینی را ساخت. در سال‌های بعد، او به همراه استاد روبرتو پرگادیو، با استفاده از نام‌های مستعار «ریموند فول» و «مانوئل پارادا»، موسیقی متن فیلم‌های Kriminal (1966)، Mister X (1967) و Satanik (1968) را ساخت، فیلم‌هایی که از قهرمانان هم‌نام کمیک‌های سیاه خلق شده توسط مگنوس و مکس بانکر الهام گرفته شده بودند.
شده توسط مگنوس و مکس بانکر الهام گرفته شده بودند. در این مواقع، موسولینی توسط کارلو پونتی، تهیه‌کننده مشهور و در عین حال برادر همسرش، دعوت شد تا وارد تولید فیلم شود، اما تجربه او به عنوان تهیه‌کننده به دو فیلم از فیلم‌های فوق‌الذکر محدود شد. پس از آن موسیقی متن فیلم «همه راه‌ها پیش پای انسان» اثر جک گای (۱۹۷۶) و آخرین اثر، «بهانه‌ای برای تمام عمر» اثر آلدو لادو (۱۹۹۲) ساخته شد. در دهه ۱۹۷۰، او همچنین با فرانکو سری، نوازنده گیتار، پینو پرستی، نوازنده گیتار بیس، انزو اسکوپا، نوازنده ساکسیفون و کارلو سولا،
بیس، انزو اسکوپا، نوازنده ساکسیفون و کارلو سولا، نوازنده درامز، همکاری کرد. آخرین گروه او "گروه رومانو موسولینی" نام داشت و شامل ماسیمو دآولا، نوازنده ساکسیفون، اوسوالدو رامون مازی، نوازنده درامز و جورجو روسیگلیونه، نوازنده کنترباس بود. او سال‌ها میزبان ترومپت‌نوازان چیچی سانتوچی و گوئیدو پیستوکی نیز بود، در حالی که پیرو مونتاناری، لینو رانیری و ماسیمو موریکونی به نوبت نوازنده گیتار بیس الکتریک بودند. سبک نوازندگی او «شبیه اسکار پترسونی کمی مالیخولیایی» توصیف شده است. او که گهگاه الهام می‌گرفت، همیشه موثر
شده است. او که گهگاه الهام می‌گرفت، همیشه موثر بود؛ او ترجیع‌بندها را به موقع اجرا می‌کرد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۶۲، موسولینی با ماریا شیکولونه، خواهر کوچکتر بازیگر سوفیا لورن، ازدواج کرد. آنها صاحب دو دختر به نام‌های الساندرا و خواهر کوچکترش الیزابتا شدند. الساندرا رهبری یک حزب کوچک راست افراطی ایتالیایی را بر عهده داشت که اغلب به عنوان نئوفاشیست، حزب آلترناتیوا سوسیال، توصیف می‌شود. رومانو موسولینی سرود رسمی حزب، «غرور ایتالیایی بودن» را ساخت. در سال ۱۹۷۱، شیکولونه که از ازدواجی دشوار، مشاجرات مداوم و
شیکولونه که از ازدواجی دشوار، مشاجرات مداوم و خیانت‌های شوهرش خسته شده بود، طلاق گرفت. رومانو سس با کارلا ماریا پوچینی، بازیگر، ازدواج کرد و سی سال آخر عمرش را با او گذراند. از او صاحب یک دختر سوم به نام راکله (۱۹۷۴) شد که به نام مادربزرگ پدری‌اش نامگذاری شده و اکنون عضو شورای شهر رم است. او در سال ۲۰۱۶ در فهرست حزب برادران ایتالیا انتخاب شد. او در سال ۲۰۲۴ حزب خود را به فورتزا ایتالیا تغییر داد. موسولینی تا زمان ورود حزب اتحاد ملی پسافاشیستی به دولت پس از انتخابات عمومی ۲۰۰۱، در مورد تاریخچه خانوادگی خود
انتخابات عمومی ۲۰۰۱، در مورد تاریخچه خانوادگی خود بسیار محتاط بود. در سال ۲۰۰۴، او روایتی کاملاً دلسوزانه از خاطرات شخصی خود از پدرش، «پدرم، ایل دوچه: خاطراتی از پسر موسولینی» (Il Duce, mio ​​​​padre)، از جمله حکایاتی از رازها و بحث‌های خصوصی، منتشر کرد. مرگ. رومانو موسولینی در سال ۲۰۰۶ در سن ۷۸ سالگی بر اثر مشکلات قلبی در بیمارستانی در رم درگذشت. پیوند به بیرون. [[رده:زادگان ۱۹۲۷ (میلادی)]] [[رده:درگذشتگان ۲۰۰۶ (میلادی)]] [[رده:اهالی فورلی]] [[رده:نقاشان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا]] [[رده:نقاشان مرد
سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا]] [[رده:نقاشان مرد ایتالیایی]] [[رده:نقاشان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا]] [[رده:نوازندگان پیانو جاز اهل ایتالیا]] [[رده:خانواده موسولینی]] [[رده:موسیقی‌دانان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا]]
پیرو فرانکو رودولفو فاسینو (زادهٔ ۷ اکتبر ۱۹۴۹) سیاستمدار ایتالیایی است. او از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶ شهردار تورین بود. زندگی و تحصیلات. فاسینو در آویگلینا، پیدمونت (استان تورین) در خانواده‌ای سنتی سوسیالیست متولد شد. پدرش اوجنیو از مقاومت ایتالیاییها بود و فرماندهٔ ۴۱ام تیپ گاریبالدی بود. پدربزرگ پدری‌اش، پیرو، در ۱۹۴۴ توسط فاشیست‌های ایتالیایی کشته شد زیرا از افشای محل پنهان شدن پسرش خودداری کرده بود. پدربزرگ مادری‌اش، چزاره گریسا، یکی از بنیانگذاران حزب سوسیالیست ایتالیا بود. فاسینو در رشته علوم سیاسی
سوسیالیست ایتالیا بود. فاسینو در رشته علوم سیاسی فارغ‌التحصیل شد. فعالیت سیاسی. دوران اولیه. فاسینو در ۱۹۶۸ به فدراسیون جوانان کمونیست ایتالیا در تورین پیوست. در ۱۹۷۵، به عضویت شورای شهر پایتخت منطقه‌ای پیدمونت انتخاب شد و این سمت را ده سال حفظ کرد. از ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۰ نیز به عنوان مشاور استانی در تورین فعالیت داشت. او از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ دبیر فدراسیون استانی PCI بود و سپس به دفتر دبیرکل ملی حزب انتخاب شد، ابتدا به عنوان هماهنگ‌کننده دفتر دبیرکل و سپس مسئول سازماندهی، در دوره‌ای که حزب از PCI به PDS تبدیل شد. از
در دوره‌ای که حزب از PCI به PDS تبدیل شد. از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۶، فاسینو دبیر بین‌الملل حزب جدید بود و در ۱۹۹۴ برای نخستین بار به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. در ۱۹۹۸ به عنوان وزیر بازرگانی خارجی در دولت ماسیمو دالما منصوب شد و بین ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ وزیر دادگستری در دولت جولینو آماتو بود. او به عنوان نامزد معاون نخست‌وزیر در ائتلاف درخت زیتون در کنار شهردار سابق رم فرانچسکو روتلی در انتخابات عمومی ۲۰۰۱ شرکت کرد و با وجود پیروزی ائتلاف رقیب خانه آزادی‌ها، دوباره به مجلس نمایندگان انتخاب شد. دبیر دموکرات‌های چپ. در
مجلس نمایندگان انتخاب شد. دبیر دموکرات‌های چپ. در ۲۰۰۱، در کنگره ملی حزب، فاسینو به عنوان دبیر (رهبر حزب) انتخاب شد و در فوریه ۲۰۰۵ دوباره به این سمت برگزیده شد. در ۲۰۰۳، او و سایر اعضای ارشد حزب – از جمله رومانو پرودی، لامبرتو دینی و والتر ولترونی – به دریافت رشوه هنگفت در خرید ۲۹٪ از سهام تله‌کوم صربستان توسط شرکت دولتی تله‌کام ایتالیا در ۱۹۹۷ متهم شدند. همچنین وی در دوران دبیرکلی خود مدعی شد که روزنامه راست‌گرا "ایل جورنال" پیش از انتخابات ۲۰۰۶، مکالمات محرمانه او را منتشر کرده تا القا شود که وی در تلاش
او را منتشر کرده تا القا شود که وی در تلاش برای تصاحب بانکا نازیناله دل لاورو توسط شرکت بیمه یونیپول اعمال فشار کرده است. در ۲۰۱۳ دادگاه مبلغ ۸۰٬۰۰۰ یورو به فاسینو بابت این موضوع اعطا کرد. شهردار تورین. فاسینو از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶ شهردار تورین بود. در انتخابات ۲۰۱۶، او توسط کیارا اپندینو شکست خورد که پس از دور اول با اختلاف ۱۱ امتیازی، ۵۵٪ آرا را کسب کرد. بازگشت به مجلس. فاسینو از ۲۰۱۸ عضو هیئت نمایندگی ایتالیا در مجلس پارلمانی شورای اروپا است. او به عنوان عضو PD در گروه سوسیالیست‌ها، دموکرات‌ها و سبزها فعالیت
در گروه سوسیالیست‌ها، دموکرات‌ها و سبزها فعالیت می‌کند و در کمیته پایبندی کشورهای عضو شورای اروپا (از ۲۰۱۸)، کمیته امور سیاسی و دموکراسی (از ۲۰۱۸)، و زیرکمیته خاورمیانه و جهان عرب (از ۲۰۱۹) خدمت می‌کند. همچنین گزارشگر مشترک شورا برای صربستان و لیبی است. افتخارات. فاسینو در ۲۰۱۰ جایزه "آمریکا" از بنیاد ایتالیا-آمریکا دریافت کرد. زندگی شخصی. فاسینو با آنا ماریا سرافینی ازدواج کرده است که در ۲۰۰۶ به سنای ایتالیا انتخاب شد. او خود را کاتولیک رومی می‌داند.
سالواتوره فورمیکا (زادهٔ ۱ مارس ۱۹۲۷)، که بیشتر با نام رینو فورمیکا شناخته می‌شود، سیاستمدار پیشین ایتالیایی است. وی سابقه خدمت در سمت‌های وزارت راه و وزارت اقتصاد و دارایی و همچنین نماینده پارلمان ایتالیا را دارد. زندگی‌نامه. فورمیکا در باری به دنیا آمد و تحصیلات خود را در رشته‌های علوم سیاسی و حقوق ادامه داد. او در دوران رهبری بتینو کراکسی به یکی از چهره‌های ملی مهم حزب سوسیالیست ایتالیا تبدیل شد و به عنوان یکی از نظریه‌پردازان و چهره‌های پارلمانی این حزب شناخته می‌شد. از سال ۱۹۸۰ چندین بار به عنوان وزیر
شناخته می‌شد. از سال ۱۹۸۰ چندین بار به عنوان وزیر در دولت‌های جمهوری ایتالیا خدمت کرد. وی در دولت دوم جووانی اسپادولینی وزیر بودجه بود؛ دولتی که سقوط آن به دلیل درگیری میان فورمیکا و وزیر اقتصاد دیگر، بنیامینو آندراتا رخ داد و این موضوع در حافظه سیاسی ایتالیا به‌عنوان یکی از جدی‌ترین اختلافات میان دو وزیر اقتصادی باقی ماند. فورمیکا به شدت نسبت به تغییر ماهیت حزب سوسیالیست، از حزبی مردمی و اجتماعی به حزبی درگیر در فساد و رسوایی‌های اداری تحت رهبری کراکسی، انتقاد داشت. او اعلام کرد: «صومعه فقیر است، اما
انتقاد داشت. او اعلام کرد: «صومعه فقیر است، اما راهبان ثروتمند هستند» (اشاره به مشکلات مالی حزب که در مقابل، اعضایش روزبه‌روز ثروتمندتر می‌شدند) و مجمع ملی حزب را «دادگاهی از کوتوله‌ها و بالرینها» توصیف کرد. این سخنان نشان‌دهندهٔ صراحت گفتار و انتقادهای بی‌پردهٔ او از هم‌حزبی‌هایش بود. او یکی از اعضای حزب سوسیالیست بود که در رسوایی مانی پولیته اوایل دهه ۱۹۹۰ درگیر شد، هرچند در دو دادگاهی که علیه او تشکیل شد تبرئه گردید. پس از استعفای کراکسی از دبیرکلی حزب در سال ۱۹۹۳، او از کلودیو مارتلی به عنوان جانشینش