payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استرلنا را اشغال کردند و در آنجا پایگاه دریایی داشتند. برخی از افراد ناوگان دسیما و قایق‌های تهاجمی از ایتالیا آورده شده و به همراه قایق‌های ارتش آلمان در استرلنا مستقر شدند. حمله به استرلنا: کماندوهای شوروی در ۵ اکتبر ۱۹۴۳ به آن پایگاه حمله کرده و ۲ قایق ارتش آلمان را نابود کردند پس از ویرانی‌های اشغال آلمان، تنها دیوارهای کاخ پابرجا ماندند؛ تمام تزئینات داخلی از بین رفته بود. تا سال ۲۰۰۱ که ولادیمیر پوتین دستور داد کاخ به اقامتگاه ریاست جمهوری سن پترزبورگ تبدیل شود، هیچ مرمت مؤثری انجام نشده بود. در
تبدیل شود، هیچ مرمت مؤثری انجام نشده بود. در آماده‌سازی برای جشن سیصدمین سالگرد تأسیس سن پترزبورگ، دولت روسیه تصمیم گرفت کاخ و محوطه آن را به عنوان مرکز کنفرانس دولتی و اقامتگاه ریاست جمهوری بازسازی کند. پیمانکار عمومی بازسازی، کنسرسیوم "شانزدهمین تراست و شرکاً بود. شرکت ساختمانی گروه ستل به ریاست ماکسیم شوبارف نیز در کارهای نوسازی شرکت داشت. کاخ کنستانتین بازسازی‌شده در طول جشن‌های سیصدمین سالگرد سن پترزبورگ در سال ۲۰۰۳ میزبان بیش از ۵۰ نفر از سران کشورها بود. سه سال بعد، در ۱۵ تا ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۶، میزبان سی
سه سال بعد، در ۱۵ تا ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۶، میزبان سی و دومین اجلاس جی ۸ بود. در طول این اجلاس‌ها، رهبران جهان در ۱۸ کلبه مجلل در کنار دریا اقامت داشتند. هر یک از کلبه‌ها به نام یک شهر تاریخی روسیه نامگذاری شده است. اصطبل‌های اوایل قرن نوزدهم به یک هتل چهار ستاره برای سایر بازدیدکنندگان بازسازی شدند. اجلاس ۲۰۱۳ گروه ۲۰ سن پترزبورگ در ۵ تا ۶ سپتامبر ۲۰۱۳ در این کاخ برگزار شد این کاخ همچنین قرعه‌کشی مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ را که در روسیه برگزار شد، برگزار کرد. این کاخ در سال ۲۰۲۱ میزبان عروسی سلطنتی بین دوک
این کاخ در سال ۲۰۲۱ میزبان عروسی سلطنتی بین دوک بزرگ جورج رومانوف و ویکتوریا بتارینی بود که این اولین عروسی سلطنتی بود که در بیش از صد سال در این کشور برگزار می‌شد. سایر بناهای تاریخی. چندین اقامتگاه دیگر رومانوف‌ها را می‌توان در مجاورت کاخ کنستانتین مشاهده کرد. کاخ باروک زامنکا، که احتمالاً در دهه‌های ۱۷۷۰–۱۷۶۰ توسط راسترلی طراحی شده است، در سال ۱۸۳۵ توسط نیکلاس اول برای همسرش ماریا الکساندرونا خریداری شد و قبلاً خانه‌ای برای شاخه نیکولاویچی رومانوف‌ها بود. ملک و کاخ نئوکلاسیک میخائیلوفکا از سال ۱۸۳۴ به
ملک و کاخ نئوکلاسیک میخائیلوفکا از سال ۱۸۳۴ به دوک بزرگ میخائیل نیکولاویچ و شاخه میخائیلوویچ از خانواده تعلق داشت. ساختمان‌هایی که در سال ۱۸۵۰ توسط آندری استاکنشنایدر و بین سال‌های ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۱ توسط جوزف ایوسیفوویچ شارلمانی و هارالد فون بوس طراحی شده بودند، در حال حاضر عمدتاً مخروبه و تقریباً ویران هستند. در سال ۲۰۰۶، دانشگاه ایالتی سن پترزبورگ قصد داشت این منطقه را برای یک پردیس بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ بازسازی کند. از دیگر بناهای دیدنی در استرلنا می‌توان به خانهٔ ییلاقی ساحلی ماتیلده کشسینسکا در نزدیکی
به خانهٔ ییلاقی ساحلی ماتیلده کشسینسکا در نزدیکی کاخ کنستانتین (که در اواخر دهه ۱۹۵۰ تخریب شد) و صومعه دریایی ویران شده سنت سرگیوس، با کلیساهای متعدد ساخته لوئیجی روسکا، اشاره کرد. این صومعه به عنوان محل دفن برادران زوبوف و دیگر اشراف روس شناخته می‌شود. الکساندر گورچاکوف، وزیر امور خارجه امپراتوری، در سال ۱۸۸۳ در اینجا به خاک سپرده شد. [ "" ] کاخ کنستانتین، صومعه تثلیث، میخائیلوفکا و زنامنکا بخش‌هایی از میراث جهانی سن پترزبورگ و گروه‌های مرتبط با بناهای تاریخی هستند.
پل فورنِل زادهٔ ۲۰ مه ۱۹۴۷ درشهر سن-اتین، نویسنده معاصر فرانسوی است. زندگی‌نامه. پل فورنِل فارغ‌التحصیل مدرسهٔ عالی سَن-کلو است. سرآغاز کار او در ۱۹۸۲ به عنوان ویراستار "Encyclopædia Universalis" در انتشارات هاشت (Hachette) بود. فورنل علاوه بر نگارش بیش از ۳۰ رمان و مجموعه داستان کوتاه، مدیر آلیانس در سانفرانسیسکو (۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰) و رایزن فرهنگی سفارت فرانسه در قاهره (۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳) بوده است. پیوند به بیرون. Paul Fournel
نبرد دریاچه بایکال، نبردی دریایی بود که توسط نیروهای چکسلواکی در جریان جنگ داخلی روسیه انجام شد. پیشینه. در اوت ۱۹۱۸، لژیون چکسلواکی، تحت رهبری رادولا گایدا، برای کنترل گذرگاه‌های کوهستانی اطراف دریاچه بایکال که به خوبی دفاع می‌شدند، با ارتش سرخ جنگید. گایدا از این واقعیت که بایکال کاملاً تحت کنترل کشتی‌های ارتش سرخ بود، نگران بود، چرا که این کشتی‌ها با واحدهای پیاده‌شونده در پشت لژیون، واحدهای چکسلواکی را تهدید می‌کردند. لژیونرهای چکسلواکی ضمن اشغال بندرها مختلف در سواحل بایکال، موفق به تصرف دو کشتی بخار
مختلف در سواحل بایکال، موفق به تصرف دو کشتی بخار دشمن، "سیبیرجک" و "فدوسیا"، شدند. این کشتی‌ها بعداً به یک جفت هویتزر مجهز شدند. نبرد. در ۱۵ اوت ۱۹۱۸، ناوگان چکسلواکی از لیستویانکا حرکت کرد. تا ظهر ۱۶ اوت، کشتی‌ها حدود از بندر میوسک (که اکنون بابوشکین نام دارد) در مه غلیظ. پس از چند دقیقه، مه شروع به محو شدن کرد و کشتی‌ها میوسک را مشاهده کردند. نیروهای ارتش سرخ که از شهر دفاع می‌کردند، تصور می‌کردند که کشتی‌های نزدیک‌شونده، کشتی‌های خودی هستند که آذوقه می‌آورند. این امر به کشتی‌ها اجازه داد تا مسافت تقریبی
این امر به کشتی‌ها اجازه داد تا مسافت تقریبی به بندر نزدیک شوند. زمانی که مدافعان میوسوفسک متوجه اشتباه خود شدند، خیلی دیر شده بود. کشتی یخ‌شکن سعی کرد به کشتی‌های چکسلواکی آتش بگشاید، اما آنها سریع‌تر بودند. آنها شروع به آتش گشودن، هم در "بایکال" و هم در بندر کردند. "بایکال" به آتش کشیده شد و آشفتگی عمومی در میوسوفسک فوران کرد. ایستگاه قطار در آتش بود. یک قطار زرهی پس از نیم ساعت بمباران چکسلواکی از راه رسید. توپ‌ها از آن پیاده شدند و شروع به آتش‌سوزی متقابل به کشتی‌های چکسلواکی کردند. از آنجایی که
متقابل به کشتی‌های چکسلواکی کردند. از آنجایی که مأموریت اصلی نابودی بندر و ایستگاه قطار تکمیل شده بود، لژیونرها نبرد را ترک کردند. در سفر بازگشت، آنها با کشتی دشمن آنگارا روبرو شدند که تصمیم به فرار از نبرد گرفت. بقیه سفر بدون حادثه بود و آنها بدون هیچ حادثه دیگری به لیستویانکا بازگشتند. "بایکال" به گل نشست و چند روز در آتش سوخت، قبل از اینکه یدک کشیده و در نهایت اوراق شود. پیامدها. خبر لشکرکشی لژیون چکسلواکی به سیبری در تابستان ۱۹۱۸ مورد استقبال دولتمردان متفقین در بریتانیای کبیر و فرانسه قرار گرفت، چرا
متفقین در بریتانیای کبیر و فرانسه قرار گرفت، چرا که این عملیات را وسیله‌ای برای بازسازی جبهه شرقی علیه آلمان می‌دانستند. وودرو ویلسون، رئیس‌جمهور ایالات متحده، که در برابر پیشنهادهای قبلی متفقین برای مداخله در روسیه مقاومت کرده بود، تسلیم فشارهای داخلی و خارجی شد تا از تخلیه لژیونرها از سیبری حمایت کند. در اوایل ژوئیه ۱۹۱۸، او یادداشتی دستیار منتشر کرد که در آن خواستار مداخله محدود ایالات متحده و ژاپن در سیبری برای نجات سربازان چکسلواکی شد که توسط نیروهای بلشویک در ترانس بایکال مسدود شده بودند. با این حال،
در ترانس بایکال مسدود شده بودند. با این حال، چکسلواکی‌ها پیش از این با جنگیدن راه خود را باز کرده بودند. زمانی که اکثر واحدهای آمریکایی و ژاپنی در ولادی وستوک پیاده شدند، چکسلواکی‌ها از قبل برای استقبال از آنها آنجا بودند. مداخله متفقین در سیبری ادامه یافت به طوری که تا پاییز ۱۹۱۸، ۷۰۰۰۰ ژاپنی، ۸۲۹ بریتانیایی، ۱۴۰۰ ایتالیایی، ۵۰۰۲ آمریکایی و ۱۰۷ نیروی استعماری فرانسوی (ویتنامی) در منطقه حضور داشتند. بسیاری از این نیروها از روس‌های ضد بلشویک و جنگ سالاران قزاق که پس از تصرف راه‌آهن ترانس سیبری توسط
قزاق که پس از تصرف راه‌آهن ترانس سیبری توسط چکسلواکی، دولت‌های منطقه‌ای تشکیل داده بودند، حمایت می‌کردند. لشکرکشی لژیون چکسلواکی در سیبری، دولتمردان متفقین را تحت تأثیر قرار داد و آنها را به ایده یک دولت مستقل چکسلواکی جذب کرد. همچنان که لژیونرها در آن تابستان از یک پیروزی به پیروزی دیگر می‌رفتند، شورای ملی چکسلواکی شروع به دریافت بیانیه‌های رسمی مبنی بر به رسمیت شناختن خود از سوی دولت‌های مختلف متفقین کرد.
شامپانسکویه شوروی (، ) یک برند عمومی شراب گازدار است که در اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای جانشین آن تولید می‌شود. این محصول برای سال‌های زیادی به عنوان یک ابتکار دولتی ساخته می‌شد. معمولاً این شراب از ترکیب انگورهای آلیگوتِه و شاردونه تهیه می‌شود. پس از فروپاشی اتحاد شوروی، شرکت‌های خصوصی در بلاروس، روسیه، قرقیزستان، مولداوی و اوکراین حقوق استفاده از نام «شامپاین شوروی» را به عنوان نام تجاری خریداری کردند و دوباره تولید را آغاز نمودند. «شامپاین شوروی» هنوز هم توسط این شرکت‌های خصوصی با استفاده از همان عنوان
توسط این شرکت‌های خصوصی با استفاده از همان عنوان عمومی قدیمی به عنوان نام تجاری تولید می‌شود. تاریخچه. امپراتور روسیه پاول یکم برای نخستین بار تاکستان‌های کریمه و استادان فرانسوی شامپاین‌سازی را گرد هم آورد، اما این یک اشراف‌زاده روس، شاهزاده گولیتسین بود که نخستین شراب گازدار روسی را که از نظر اقتصادی موفق بود، در آبراو-دیورسو واقع در آبراو-دیورسو بنیان گذاشت. موفقیت گولیتسین به حدی بود که در سال ۱۹۰۰ در نمایشگاه جهانی پاریس، شامپاین نووی سویت همه شرکت‌کنندگان فرانسوی را شکست داد و جایزه بین‌المللی «گراند
فرانسوی را شکست داد و جایزه بین‌المللی «گراند پری دو شامپاین» را به دست آورد. وقتی که انقلاب روسیه بلشویکها را در اکتبر ۱۹۱۷ به قدرت رساند، صنعت برند (در اینجا منظور شراب‌سازی ممتاز و با برند مشخص) تقریباً نابود شد. اما با توسعه اتحاد شوروی در اوایل دهه ۱۹۲۰، دولت از شراب‌سازان روس خواست که دستورالعملی برای یک «شامپاین مردمی» تهیه کنند که ارزان، سریع‌تولید و در دسترس طبقات کارگر باشد. برند جدید، با نام «شامپانسکویه شوروی» در سال ۱۹۲۸ توسط یک تیم سوونارخوز ایجاد شد. «پدر» این فناوری جدید آنتون
سوونارخوز ایجاد شد. «پدر» این فناوری جدید آنتون فرولوف-باگرِیِف () بود، کارمند سابق شاهزاده گولیتسین در آبراو-دیورسو. در جریان جنگ داخلی روسیه، فرولوف-باگرییف به دلیل امتناع از تحویل تمام ذخیره شراب کارخانه به یک گروه پرولتری تقریباً کشته شد. او تنها به لطف کارگران کارخانه که او را پشت بشکه‌های شراب پنهان کردند و مقامات شوروی را خبر کردند، جان سالم به در برد. او بعدها بورسیه‌های دولتی متعدد، مدارک دانشگاهی و جایزه دولتی اتحاد شوروی را برای کار خود در شراب‌سازی شوروی دریافت کرد. فناوری تولید در سال ۱۹۵۳
شوروی دریافت کرد. فناوری تولید در سال ۱۹۵۳ توسط پروفسور گئورگی آقابالیانس بهبود یافته و مقرون‌به‌صرفه‌تر شد و او برای این دستاورد جایزه لنین دریافت کرد. وضعیت حقوقی. در لتونی، دیوان عالی حکم کرده است که لاتویاس بالزامس، یک تولیدکننده محلی شامپانسکویه شوروی، حق انحصاری استفاده از این علامت تجاری را در لتونی دارد. در سایر جمهوری‌های سابق شوروی، استفاده از این برند محدود نیست. چندین تولیدکننده از این نام استفاده می‌کنند، از جمله تولیدکنندگان شراب از ایتالیا و اسپانیا. طبق قانون اتحادیه اروپا و همچنین معاهداتی
طبق قانون اتحادیه اروپا و همچنین معاهداتی که اکثر کشورها پذیرفته‌اند، شراب‌های گازدار تولیدشده خارج از ناحیه شراب شامپاین، حتی شراب تولیدشده در بخش‌های دیگر فرانسه، حق استفاده از واژه «شامپاین» را ندارند. مجارستان (که در گذشته تحت مجوز شوروی شامپانسکویه شوروی تولید می‌کرد) امروزه این نوشیدنی را تحت نام "شامپانسکویه ایگریستویه" تولید می‌کند، نامی که برخی تولیدکنندگان شوروی نیز استفاده می‌کردند. برندهای دیگر شامل «اُدِساگن» است که از کارخانه‌های شراب‌سازی اودسا که توسط فرانسوی‌ها برای تأمین نیاز اشراف روس
که توسط فرانسوی‌ها برای تأمین نیاز اشراف روس ساخته شده بود وارد می‌شود، و «اسپارکلینگ ۱۹۱۷» که یک شراب گازدار نوع بروت تولید بلاروس با شراب مولداوی است که به بریتانیا وارد و برای ذائقه بریتانیایی تغییر نام داده می‌شود. در ژانویه ۲۰۱۶، تولیدکننده اوکراینی اعلام کرد که برای رعایت قانون رفع نمادهای کمونیستی در اوکراین، نام این برند را به "سوِتوسکویه شامپانسکویه" تغییر داده است.
کوروای ( ; قبل از اصلاحات املایی روسی ۱۹۵۶)، کاراوا (مدرن ؛ ؛ )، یا کراوای ( ) یک نان سنتی در آشپزی اوکراینی و آشپزی روسی است که بیشتر در عروسی سرو می‌شود و دارای اهمیت نمادی زیادی است. این نان بخشی از سنت عروسی در بلاروس، روسیه و اوکراین باقی مانده و همچنین در روس‌های دور از وطن و جوامع اوکراینی دور از وطن نیز استفاده می‌شود. استفاده از آن در این کشورها به آداب مهمان‌نوازی و جشن‌های دوران روتنیا باستان بازمی‌گردد. نان مشابهی () در بخش‌هایی از شرق لهستان نیز تهیه می‌شود. یک کوروای گرد عنصری رایج در مراسم
تهیه می‌شود. یک کوروای گرد عنصری رایج در مراسم نان و نمک برای خوش‌آمدگویی است. ریشه‌ها و تزئینات کوروای. این نان ریشه‌های باستانی دارد و از باورهای بت‌پرستی در مورد خواص جادویی دانه نشأت می‌گیرد. کوروای نانی گرد و بافته‌شده بود که معمولاً از آرد گندم تهیه می‌شد و با پرچم‌ها و مجسمه‌های نمادین مانند خورشید، ماه، پرندگان، حیوانات و مخروط‌های کاج تزئین می‌شد. ساقه‌های گندم، گیاهان، آجیل‌ها، گل‌ها و میوه‌ها برای تزئین کوروای استفاده می‌شدند. تزئینات سفید معمولاً از خمیر نمک (Salt dough) که به آن خمیر مرده یا
از خمیر نمک (Salt dough) که به آن خمیر مرده یا خمیر نانوایی نیز گفته می‌شود، ساخته می‌شد. طراحی نان ثابت نبود و سبک و تزئینات کوروای بسته به منطقه متفاوت بود، اگرچه رنگ‌های قرمز، طلایی و نقره‌ای بیشترین استفاده را داشتند. نان به‌طور سنتی در خانهٔ عروس توسط زنانی که آوازهای سنتی می‌خواندند تا آنها را در تهیهٔ نان راهنمایی کنند، تهیه می‌شد. این زنان «کوروواینتسی» نامیده می‌شدند و معمولاً به تعداد فرد، اغلب هفت نفر، برای تهیهٔ نان دعوت می‌شدند. تزئینات نقش نمادین داشتند. دو پرنده که از خمیر ساخته شده بودند،
داشتند. دو پرنده که از خمیر ساخته شده بودند، نمایانگر زوج بودند و پرندگان دیگر نمایانگر خانواده و دوستان بودند. تمام این تزئینات با حلقه‌ای از پیچ تلگرافی (سرده) که نماد عشق و پاکی است، احاطه شده بود. کوروای پیش از قرار گرفتن در فر، مورد برکت قرار می‌گرفت. عروس و داماد پیش از مراسم عروسی کوروای را به‌عنوان برکت دریافت می‌کردند. کوروای بین مهمانان عروسی تقسیم می‌شد و این به‌عنوان اوج مراسم عروسی در نظر گرفته می‌شد. در دوران سختی‌ها، زمانی که برگزاری عروسی ممکن نبود، برکت و تقسیم نان اغلب به‌عنوان معیار کافی
نبود، برکت و تقسیم نان اغلب به‌عنوان معیار کافی برای تشکیل ازدواج در نظر جامعه محسوب می‌شد. تقسیم کوروای. بخش بالایی کوروای نمایانگر ماه است؛ این بخش به دو نیم تقسیم می‌شود و به زوج عروس و داماد تعلق دارد، برش بعدی به مادر و پدر عروس داده می‌شود و به همین ترتیب ادامه می‌یابد. در شرق اوکراین، مادر یک جفت کفش از خمیر دریافت می‌کند و پدر یک جغد از تزئینات کوروای دریافت می‌کند. بخش پایینی کوروای که «پیدوشوا» (pidoshva) نامیده می‌شود، می‌تواند با مهمانان و گروه موسیقی به‌عنوان نمادی از شانس خوب و رونق آینده به
موسیقی به‌عنوان نمادی از شانس خوب و رونق آینده به اشتراک گذاشته شود.
ترمینال رودخانه تور () یک ترمینال مسافربری حمل و نقل رودخانه‌ای تا حدی تخریب شده در تور است. این ترمینال در محل تلاقی رودخانه‌های ولگا و تورتسا، در ساحل چپ ولگا، درست نزدیک مصب رودخانه تورتسا واقع شده است. ساخت و ساز در سال ۱۹۳۵، در نزدیکی محل تخریب صومعه اوتروک اوسپنسکی آغاز شد. و تا سال ۱۹۳۸ تکمیل شد. هم معماران و هم بیشتر کارگران حاضر در محل، زندانیان ولگولاگ بودند. اردوگاه کار اجباری (بخشی از گولاگ). به دلیل سهل‌انگاری‌ها و کوتاه آمدن‌های انجام شده در طول برنامه‌ریزی و ساخت و ساز، سازه ساختمان تا پایان
برنامه‌ریزی و ساخت و ساز، سازه ساختمان تا پایان دهه ۱۹۸۰ شروع به زوال کرد. به دلیل مشکلات مالی که شهر در دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ تجربه کرد، مقامات محلی قادر به تأمین هزینه‌های تعمیرات مناسب نبودند که منجر به وخامت بیشتر آن شد. در آن زمان، به دنبال کاهش حمل و نقل آبی در منطقه، ساختمان ترمینال رودخانه تقریباً به مدت یک دهه از دستور کار خارج شد. در سال‌های بعد، تا سال ۲۰۱۱، گاهی به عنوان محلی برای نمایشگاه‌های هنری مورد استفاده قرار می‌گرفت، در حالی که برخی از بخش‌ها به مستاجران مختلف اجاره داده می‌شد. در
از بخش‌ها به مستاجران مختلف اجاره داده می‌شد. در آستانه ۷ اوت ۲۰۱۷، ساختمان اصلی شروع به فروریختن کرد - فرآیندی که روز بعد نیز ادامه یافت و در نهایت منجر به از بین رفتن دیوارهای خارجی، سازه‌های کف و سقف شد. تا ماه مه ۲۰۲۳، ساختمان پس از فروپاشی دست‌نخورده باقی مانده و هیچ کار مرمتی در حال انجام نیست. وقایع پس از فروپاشی. بلافاصله پس از این رویداد، ایگور رودنیا، فرماندار استان تور، اعلام کرد که ساختمان ترمینال به شکل تاریخی خود بازسازی خواهد شد. با این حال، هیچ تاریخ قطعی در رابطه با این بیانیه اعلام نشد.
هیچ تاریخ قطعی در رابطه با این بیانیه اعلام نشد. در ۲۸ اوت ۲۰۱۷، یکی از رسانه‌های منطقه‌ای گزارش داد که مقامات محلی حداقل برای چند ماه می‌دانستند که ساختمان در شرف فروریختن است، زیرا دستور بازرسی از سازه‌های ساختمان را داده بودند، اما در نهایت به دلیل هزینه تعمیرات اضطراری، تصمیم گرفتند آن را به تعویق بیندازند. تا نوامبر ۲۰۱۷، بیشتر آوار ناشی از فروریختن ساختمان جمع‌آوری شد و هرگونه بقایای ناپایدار به پایین رانده شد. خود ساختمان با بنرهای تزئینی پوشانده شد و از اسکله و پیاده‌روها حصارکشی شد تا مردم از
شد و از اسکله و پیاده‌روها حصارکشی شد تا مردم از هرگونه ریزش آوار تصادفی در امان باشند. در آوریل ۲۰۱۸، الکساندرا اسمیرنووا، معاون رئیس شعبه منطقه‌ای انجمن سراسری روسیه برای حفاظت از بناهای تاریخی و فرهنگی در شهر تور، در مصاحبه‌ای اظهار داشت که در بودجه سال ۲۰۱۸ استان تور، هیچ پولی برای تعمیرات اضطراری یا بازسازی ترمینال اختصاص داده نشده است. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۹، رئیس دوما (مجلس سفلی پارلمان منطقه‌ای) اوگنی پیچویف، در پاسخ به سؤالی در مورد سرنوشت ترمینال رودخانه، اظهار داشت که شهر بودجه‌ای برای بازسازی ندارد و
اظهار داشت که شهر بودجه‌ای برای بازسازی ندارد و لازم است سرمایه‌گذاری پیدا شود که علاقه‌مند به تأمین مالی تعمیرات باشد. در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۹، مقامات محلی اعلام کردند که یک مطالعه مهندسی پیچیده به منظور ارائه پیشنهادها و دستورالعمل‌هایی در مورد روند مرمت انجام خواهد شد. با این حال، همچنین اعلام شد که تا زمان تکمیل مطالعه، هیچ تصمیم قطعی در مورد سرنوشت ساختمان گرفته نخواهد شد: اگر مهندسان تصمیم بگیرند که خسارت جبران‌ناپذیری وجود دارد، ساختمان به احتمال زیاد به جای مرمت، تخریب خواهد شد. طبق قرارداد این مطالعه،
جای مرمت، تخریب خواهد شد. طبق قرارداد این مطالعه، نتایج آن باید حداکثر تا ۲۰ دسامبر ۲۰۱۹ به مقامات تحویل داده شود. تا تاریخ ۲۶ دسامبر ۲۰۱۹، این نتایج به صورت عمومی منتشر نشده است. در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۹، ایگور رودنیا، فرماندار استان تور، در مصاحبه‌ای اظهار داشت که قرار است به جای بازسازی یک ساختمان تاریخی، با استفاده از «فناوری‌های جدید»، یک ساختمان کاملاً جدید برای ترمینال رودخانه ساخته شود. رودنیا اعلام کرد که در حال حاضر ۸۰۰ میلیون روبل برای تأمین بودجه ساخت و ساز تأمین شده است. در همان مصاحبه، او همچنین
و ساز تأمین شده است. در همان مصاحبه، او همچنین اظهار داشت که برنامه‌هایی برای بازسازی جزئی وجود دارد. مجتمع ساختمانی به همراه ساخت ترمینال (به‌طور گسترده اعتقاد بر این است که اولی در همان مکانی که ترمینال رودخانه قرار داشت، درست قبل از تخریب آن در اوایل دهه ۱۹۳۰، قرار داشت). فرماندار اشاره نکرده است که چگونه مقامات محلی قانون فدرال را دور خواهند زد، قانونی که تخریب هرگونه ساختمانی را که به عنوان میراث فرهنگی مردم فدراسیون روسیه اعلام شده است، اکیداً ممنوع می‌کند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles
ممنوع می‌کند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
شراب روسی به شراب ساخته شده در روسیه اطلاق می‌شود، که گاهی شامل منطقه مورد مناقشه شبه‌جزیره کریمه نیز می‌شود. اکثریت وسیع قلمرو روسیه برای کشت انگور مناسب نیست و بیشتر تولید در بخش‌هایی از سرزمین کراسنودار و استان روستوف و همچنین کریمه متمرکز است. بازار روسیه با حضور بسیاری از محصولات کم‌هزینه شناخته می‌شود و بخش قابل توجهی از شراب‌های محلی قیمت خرده‌فروشی کمتر از ۱۰۰ روبل ($) دارند. تلاش‌ها برای فاصله گرفتن از شهرت کیفیت پایین شراب‌های شوروی تا حدودی موفق بوده است، اگرچه ۸۰٪ از شراب‌های فروخته شده در روسیه
است، اگرچه ۸۰٪ از شراب‌های فروخته شده در روسیه در سال ۲۰۱۳ از کنسانتره انگور ساخته شده بودند. در سال ۲۰۱۴، روسیه از نظر مساحت تاکستان کشت‌شده در جهان رتبه ۱۱ را داشت. صنعت شراب روسیه توسط مقامات محلی به عنوان جایگزینی سالم‌تر برای نوشیدنی‌های الکلی با محتوای بالاتر الکل ترویج می‌شود. تاریخچه. انگورهای وحشی هزاران سال در اطراف دریای خزر، سیاه و آزوف رشد کرده‌اند و شواهدی از موکاری و کشاورزی برای دادوستد با یونان باستان در سواحل دریای سیاه در فاناگوریا و آناپا یافت شده است. گفته می‌شود که منطقه دریای سیاه
یافت شده است. گفته می‌شود که منطقه دریای سیاه قدیمی‌ترین منطقه شراب جهان است. بنیان‌گذار تولید شراب تجاری مدرن در روسیه، شاهزاده Lev Golitsyn (1845-1915) بود که اولین کارخانه روسی شامپاین را در ملک خود در شبه‌جزیره کریمه به نام نووی سویت تأسیس کرد. پس از انقلاب روسیه، کارشناسان فرانسوی متخصص شراب روسیه را ترک کردند، اما این صنعت به تدریج از سال ۱۹۲۰ بازسازی شد. به گفته دنیس پوزیرف، پیش از انقلاب ۱۹۱۷، شراب تنها توسط طبقه اشراف مصرف می‌شد و این وضعیت تنها تحت حکومت شوروی تغییر کرد. صنعت شراب در دهه‌های ۱۹۴۰
حکومت شوروی تغییر کرد. صنعت شراب در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ در طول تاریخ شوروی رونق گرفت تا زمانی که اصلاحات داخلی توسط میخائیل گورباچف در سال ۱۹۸۵ به عنوان بخشی از کمپین علیه الکلیسم اجرا شد. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی، انتقال به اقتصاد بازار با خصوصی‌سازی زمین‌ها باعث شد بسیاری از تاکستان‌های ممتاز منطقه به کاربری‌های دیگر اختصاص یابد. تا سال ۲۰۰۰، کل فدراسیون روسیه تنها زیر کشت داشت، کمتر از نصف مساحت استفاده‌شده در اوایل دهه 1980. شراب‌های نیمه شیرین و شیرین ۸۰٪ بازار روسیه را تشکیل می‌دهند و سهم آنها
شیرین ۸۰٪ بازار روسیه را تشکیل می‌دهند و سهم آنها در بخش اقتصادی بیش از ۹۰٪ است. از سال ۲۰۰۶، کارخانه‌های شراب روسیه تکنیک‌ها و استانداردهای اروپایی را پذیرفته‌اند. شراب‌سازی آبراو-دورسو به عنوان پرچمدار صنعت جدید شراب شناخته می‌شود. در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ چندین شراب روسی توسط رابرت پارکر از "The Wine Advocate" ارزیابی شدند و نمرات بین ۸۰ تا ۹۷ دریافت کردند. در سال ۲۰۲۰، Fanagoria Blanc de Blancs Brut، شرابی از سال ۲۰۱۷ از کارخانه شراب فاناگوریا در فاناگوریا در شبه‌جزیره تامان، مدال طلای رقابت بین‌المللی
در شبه‌جزیره تامان، مدال طلای رقابت بین‌المللی "Chardonnay du Monde" ("شاردونه جهان") را کسب کرد. از سال ۲۰۲۰، قیمت شراب تقریباً دو برابر شده است، به دلیل افزایش مالیات تولید. «قانون تاکستان و شراب‌سازی» در فدراسیون روسیه در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۰ به اجرا درآمد؛ این سند ۸۰ مفهوم پایه برای زمینه‌های تاکستان و شراب‌سازی را تثبیت می‌کند، از جمله «شراب»، «شراب تقویت‌شده»، «شراب گازدار»، «کاشت انگور» و غیره. این قانون همچنین تعریف می‌کند که محصولاتی که به عنوان «شراب روسی» شناخته می‌شوند، باید صرفاً از انگورهای کشت‌شده
شناخته می‌شوند، باید صرفاً از انگورهای کشت‌شده در داخل کشور تولید شوند. جغرافیا و اقلیم. اقلیم منطقه قفقاز شمالی، جایی که بیشتر تاکستان‌های روسیه در آن قرار دارند، معمولاً از نوع قاره‌ای است. برای مقابله با زمستان‌های سخت، بسیاری از کشاورزان تاک، تاک‌ها را با خاک می‌پوشانند تا از یخ‌زدگی محافظت شوند. در منطقه کراسنودار، در طول فصل رشد، بین ۱۹۳ تا ۲۳۳ روز بدون یخ‌زدگی وجود دارد که اجازه می‌دهد تاک‌ها به کامل‌ترین میزان رسیدگی برسند. منطقه داغستان دارای اقلیم متنوعی است و برخی مناطق آن اقلیم نیمه‌خشک دارند.
متنوعی است و برخی مناطق آن اقلیم نیمه‌خشک دارند. حدود ۱۳ درصد از شراب روسیه در اطراف استاوروپول تولید می‌شود که دارای ۱۸۰ تا ۱۹۰ روز بدون یخ‌زدگی است. منطقه روستوف-نا-دونو با تابستان‌های گرم و خشک و زمستان‌های سخت خود شناخته می‌شود که باعث می‌شود میزان برداشت انگور در این منطقه کمتر از دیگر نقاط کشور باشد. با این حال، روستوف-نا-دونو منطقه‌ای با تنوع بسیار زیادی از گونه‌های بومی انگور است که در اصل از دره دون آمده‌اند، از جمله: Tsimlyanskiy Tchernyi, Kumshatskiy, Krasnostop Zolotovskiy, Plechistik و دیگران.
Krasnostop Zolotovskiy, Plechistik و دیگران. شراب و انگورها. روسیه انواع مختلفی از شراب را تولید می‌کند، از جمله شراب بدون گاز، شراب گازدار و شراب دسر (شراب شیرین یا مخصوص دسر). در حال حاضر بیش از ۱۰۰ گونه مختلف انگور در تولید شراب روسیه استفاده می‌شود. انگور Rkatsiteli بیش از ۴۵ درصد از تولید را تشکیل می‌دهد. دیگر گونه‌های کشت شده شامل Aligote، کابرنه سوویگنون، Cabernet Severny, Clairette blanche، مرلو، انگور موسکات، پینو گری، Plavai, Portugieser, Riesling، ساپراوی، Silvaner, Traminer و Golubok هستند. در
ساپراوی، Silvaner, Traminer و Golubok هستند. در حال حاضر روسیه دارای محدوده کنترل‌شده تولید شراب (controlled appellation) برای گونه‌های مختلف انگور است، از جمله: Sibirkovy ()، Tsimlyanski Cherny ()، Plechistik ()، Narma ()، و Güliabi Dagestanski ()، Krasnostop Zolotovsky ()، Saperavi ()، Platovsky ()، Bastardo Magarachsky ()، Kefesia ()، Kokur Belyi (). یک راهنمای شراب روسیه که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد، شامل ۵۵ نوع شراب از ۱۳ کارخانه شراب‌سازی است، از جمله: فاناگوریا، Lefkadia, Chateau du Talus, Abrau-Durso و
Lefkadia, Chateau du Talus, Abrau-Durso و Chateau le Grand Vostock. بازار عمدتاً پراکنده است و حتی سهم بازار تولیدکنندگان پیشرو (مانند Kuban-Vino یا Viktoria TD) کمتر از ۳٪ است.
نان بورودینسکی ( "borodinskiy khleb") یا نان بورودینو، یک نان خمیر ترش نان چاودار قهوه‌ای تیره با منشأ روسیه است که به‌طور سنتی با ملَس شیرین و با دانه‌های گشنیز و زیره سیاه طعم‌دار می‌شود. طرز تهیه. نان بورودینسکی به‌طور سنتی (با دستورالعمل مشخص‌شده توسط استاندارد ГОСТ ۵۳۰۹–۵۰) از مخلوطی شامل حداقل ۸۰٪ وزن آرد چاودار کامل و حدود ۱۵٪ آرد گندم درجه دوم و حدود ۵٪ مالت چاودار یا به ندرت جو تهیه می‌شود. این نان اغلب با خمیر شروع‌کننده‌ای جداگانه (مثل خمیر پفی) مخمرزایی می‌شود؛ به این صورت که آرد با آب داغ
مخمرزایی می‌شود؛ به این صورت که آرد با آب داغ تقریباً جوشان (۹۵–۹۶ درجه سانتی‌گراد) رقیق شده و پس از خنک‌شدن مخلوط تا ۶۵–۶۷ درجه سانتی‌گراد، مخمر اضافه می‌شود، اما اغلب با استفاده از خمیرهای قبلی به جای مخمر خشک تلقیح می‌گردد. سپس با ساکارز ملَس شیرین و رنگی شده و با نمک و ادویه طعم‌دار می‌شود که دانه گشنیز ضروری و زیره اختیاری اما محبوب است. دستورهای مدرن معمولاً ۱۰۰٪ چاودار کامل هستند. نوعی از بورودینسکی به نام ”سوپریم” شامل ۱۰۰٪ چاودار (۸۵٪ چاودار کامل و ۱۵٪ آرد چاودار سفید) طبق دستور پیشا-GOST موجود در
۱۵٪ آرد چاودار سفید) طبق دستور پیشا-GOST موجود در کتاب ۱۹۴۰ P.M. Plotnikov &amp; M.F. Kolesnikov با عنوان "350 Varieties of Bread" وجود دارد. افسانهٔ منشأ. چندین افسانه در مورد ریشه‌شناسی وجود دارد. مشهورترین آن می‌گوید نام این نان از مارگاریتا توچکوا، بیوهٔ ژنرال جنگ‌های ناپلئونی الکساندر توچکوف، که در نبرد بورودینو کشته شد، گرفته شده است. بیوه او صومعه‌ای در میدان نبرد سابق تأسیس کرد و بعدها راهبه ارشد آن شد و راهبه‌ها ظاهراً این نان را برای مراسم سوگواری تهیه می‌کردند؛ از این رو رنگ تیره و جدی و
سوگواری تهیه می‌کردند؛ از این رو رنگ تیره و جدی و دانه‌های گرد گشنیز نماد گلوله خوشه‌ای مرگبار هستند. افسانهٔ دیگری که این نان را به نبرد بورودینو مرتبط می‌کند، به واگنی غذا اشاره دارد که حاوی زیره و آرد چاودار بود و توسط توپ منفجر شد، و مردم محلی مجبور شدند مواد را جمع‌آوری کرده و برای اولین بار با هم استفاده کنند. نسخهٔ سوم می‌گوید آهنگساز و شیمیدان الکساندر برودین ایدهٔ این نان را از ایتالیا به مسکو آورد، جایی که به نانوایی محلی علاقه‌مند شد. از آنجا که چاودار در جنوب اروپا به‌طور گسترده کشت نمی‌شد، این