payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ژان مارک لپئو، خزانه‌دار سابق رنو، معاون امور مالی در امریکن موتورز شد. در سپتامبر 1981، خوزه ددوروردر، کهنه کار رنو با 23 سال سابقه، عمدتاً در بخش تولید، معاون اجرایی امریکن موتورز در بخش تولید شد. در ژانویه 1982، رئیس شرکت، دبلیو پل تیپت جونیور، جانشین جرالد سی. مایرز به عنوان رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل شد و ددوروآردر به سمت ریاست منصوب شد. Dedeurwaerder چشم انداز وسیعی را در این زمان حساس به ارمغان آورد: او با ساده سازی بسیاری از تکنیک های مدیریت مخفیانه American Motors اعتبار دارد. او همچنین پیشرفت های
American Motors اعتبار دارد. او همچنین پیشرفت های مهمی را در چیدمان کارخانه و همچنین در کنترل هزینه و کیفیت ایجاد کرد. رنو که چندین بار سهام خود را در این شرکت افزایش داد تا بتواند آن را حلال نگه دارد، در نهایت در سال 1983 مالکیت 49 درصدی را در اختیار رنو قرار داد. برخی این پیشرفت را به عنوان پایان دادن به فعالیت امریکن موتورز به عنوان یک شرکت خودروسازی واقعاً آمریکایی می دانند. مالکیت و مدیریت جدید خبر از یک سرمایه گذاری محصول جدید برای امریکن موتورز داد: خطی از خودروهای مدرن دیفرانسیل جلو که توسط رنو
خطی از خودروهای مدرن دیفرانسیل جلو که توسط رنو طراحی شده و در کنوشا تولید می شود. تحولات محصول در دهه ۱۹۸۰. در سال 1980، تمام خودروهای امریکن موتورز با استفاده از Ziebart به عنوان محافظ زنگ کارخانه، فرآیند ضد زنگ جدیدی را دریافت کردند. محافظ اضافی همچنین شامل پیچ‌های تزئینی آلومینیومی، آسترهای گلگیر داخلی پلاستیکی، و فولاد گالوانیزه در هر پانل بدنه بیرونی، همراه با حمام عمیق (تا خط پنجره) در پرایمر مبتنی بر اپوکسی است. امریکن موتورز از برنامه حفاظت از زنگ زدگی با یک جزء 5 ساله "No Rust Thru" در "طرح حفاظت
با یک جزء 5 ساله "No Rust Thru" در "طرح حفاظت از خریدار" جامع خود پشتیبانی کرد. ای ام سی ایگل در آگوست 1979، برای مدل سال 1980، امریکن موتورز نسخه‌های چهار چرخ متحرک اسپیریت و کنکورد را معرفی کرد و خط جمعی را AMC Eagle نامید. Eagles به سرعت به یکی از شناخته شده ترین محصولات این شرکت تبدیل شد و یکی از اولین "SUV های متقاطع" در نظر گرفته می شود. Eagles از پوسته‌های بدنه دو چرخ متحرک نصب شده بر روی یک پلت فرم کاملاً جدید که توسط American Motors در اواخر دهه 1970 ساخته شده بود، استفاده کرد. با داشتن سیستم
1970 ساخته شده بود، استفاده کرد. با داشتن سیستم چهارچرخ متحرک نوآورانه تمام وقت، بهترین فروش را در مناطق مستعد برف داشت. فروش به شدت شروع شد اما با گذشت زمان کاهش یافت. در حالی که اسپیریت و کنکورد دو چرخ متحرک پس از سال 1983 متوقف شدند، زیرا شرکت بر روی اتحاد رنو جدید خود تمرکز کرد، ایگل برای پنج سال بیشتر زنده ماند، البته فقط به شکل استیشن واگن، تا مدل سال 1988. این بدان معناست که ایگل چهار چرخ متحرک تنها نماینده برند آمریکایی موتورز از سال 1984 تا سال 1988 بود. تمام تولیدات باقی مانده این شرکت با برند
بود. تمام تولیدات باقی مانده این شرکت با برند رنو یا جیپ بود. آخرین AMC Eagle در 14 دسامبر 1987 ساخته شد. رنو آلنسیا ، انکور و جی تی ای اتحاد رنو اولین محصول مشترک مشارکت آمریکایی موتورز و رنو بود. Alliance که در سال 1983 معرفی شد، یک خودروی کامپکت رنو 9 دیفرانسیل جلو بود که کمی برای بازار آمریکا توسط دیک تیگ بازسازی شد، عمدتاً برای مطابقت با استانداردهای ایمنی آمریکا، و توسط American Motors در Kenosha تولید شد. این خودرو به عنوان رنو نشان داده شده بود و برخی از خودروها نشان آمریکایی موتورز را نیز داشتند.
از خودروها نشان آمریکایی موتورز را نیز داشتند. این خودرو به صورت سدان با دو یا چهار در و بعداً به صورت کانورتیبل در دسترس بود. هاچ بک که در سال 1984 معرفی شد و با نشان رنو انکور معرفی شد، همان مدل اروپایی رنو 11 بود. مدل جدید، که در حین افزایش علاقه به خودروهای کوچک معرفی شد، جوایز متعددی از جمله موتور ترند خودروی سال را کسب کرد. Motor Trend اعلام کرد: "Aliance ممکن است بهترین خودروی مونتاژ شده در سال اول باشد که تا به حال دیده‌ایم. آفرین به رنو!" Alliance به عنوان شماره یک در فهرست ده خودرو برتر Car and
به عنوان شماره یک در فهرست ده خودرو برتر Car and Driver در سال 1983 قرار گرفت. استقبال مثبت و فروش 200000 اتحاد تا سال 1984 به دلیل در دسترس بودن تنها دو مدل بدنه مانع شد. Alliance یک خودروی طراحی اروپایی بود که به طور کامل با نیازهای بازار ایالات متحده سازگار نبود. شبکه توزیع نیز به خوبی پشتیبانی نمی‌شد، که منجر به کیفیت پایین‌تر تحویل توسط نمایندگی‌ها با «عواقب فاجعه‌بار» برای تصویر خودروها و هزینه‌های گارانتی بالا به دلیل نقص‌های کیفیت شد که بر فروش از سال 1985 تا پایان تولید در سال 1987 تأثیر زیادی
سال 1985 تا پایان تولید در سال 1987 تأثیر زیادی گذاشت. پس از مدل سال 1983، امریکن موتورز به طور کامل بر روی خودروهای چهار چرخ متحرک تمرکز کرد. این شرکت تولید خودروهای دیفرانسیل عقب را متوقف کرد. سپس از امکانات امریکن موتورز برای مونتاژ خودروهای کامپکت و ساب کامپکت با برند رنو آلیانس و انکور استفاده شد. برای آخرین مدل سال 1987، یک نسخه با عملکرد بالاتر از سدان 2 در آلیانس و کانورتیبل به عنوان رنو GTA فروخته شد. این نسخه دارای یک موتور دو لیتری رنو بود که مختص آن بود و با مدل های اروپایی 9 و 11 مشترک نبود.
آن بود و با مدل های اروپایی 9 و 11 مشترک نبود. این خودرو به‌عنوان «ماشین اسپرت کوچک شیک‌پوش» و «موشک جیبی» به‌عنوان «خودروی ارزان‌قیمت مبتنی بر اقتصاد تولید بالا، اما با تأکید بر ظاهر، عملکرد و هندلینگ» توصیف شد. مدل‌های Encore در سال 1987 به Alliance Hatchback تغییر نام دادند. تولید Alliance و GTA در ژوئن همان سال به پایان رسید، در حالی که مدل‌های رنو 9 و 11 تا سال مدل 1988 در اروپا ادامه یافت و با رنو 19 کاملاً جدید جایگزین شد. جیپ ها بیشتر سودمندتر برای آینده امریکن موتورز، معرفی یک خط کاملاً جدید از
آینده امریکن موتورز، معرفی یک خط کاملاً جدید از مدل های جمع و جور جیپ چروکی و واگنیر در پاییز 1983 برای مدل سال 1984 بود. فرانسوا کاستینگ رنو، رئیس تیم توسعه محصول AMC، پلت فرم جدید جیپ را با طراحی دیک تیگ طراحی کرد. رنو علاقه مند به فروش چروکی در اروپا بود، اما این خودرو برای برآورده کردن انتظارات اروپایی ها باید سبک تر و کم مصرف تر باشد. وزن XJ جدید 3100 پوند (1406 کیلوگرم)، به دلیل ساختار یکپارچه و اجزای سبک‌تر آن مانند صندلی‌های جلو از رنو 9 و 11 و رنو آلیانس جدید است. به گفته دیوید تریسی، «جیپ جدید
آلیانس جدید است. به گفته دیوید تریسی، «جیپ جدید XJ... 1200 پوند [540 کیلوگرم] سبک‌تر، 31 اینچ [790 میلی‌متر] کوتاه‌تر، شش اینچ باریک‌تر و چهار اینچ پایین‌تر از Cherokee SJ بود که جایگزین آن شد، و با این حال – به لطف ساختار یکپارچه – XJ 90 درصد حجم قبلی خود را حفظ کرد.» و، نه تنها مصرف سوخت بسیار بهبود یافته است، بلکه "ارتباطات نیز بهتر است، فاصله از سطح زمین، و همچنین زوایای نزدیک شدن، خروج و شکست. اینها، همراه با مشخصات کوچکتر آن، XJ را هم در خارج از جاده و هم در خارج از جاده بهتر می کند." پیش‌بینی اولیه
و هم در خارج از جاده بهتر می کند." پیش‌بینی اولیه AMC مبنی بر فروش 40000 چروکی و واگنیر با فروش 75000 دستگاه در سال اول شکست خورد. سه مجله پیشرو آفرود، Petersen's 4-Wheel &amp; Off-Road، Four Wheeler و Off-Road هر کدام جیپ چروکی جدید را به عنوان "4x4 سال" معرفی کردند. محبوبیت این جیپ های کوچک پیشگام بخش جدیدی از بازار شد که بعداً به عنوان خودروی کاربردی اسپرت (SUV) تعریف شد. آنها در ابتدا از موتور چهار سیلندر AMC 150.4 cu in (2.5 L) OHV با کاربراتور استفاده کردند و یک موتور V6 کاربراتوری 2.8 لیتری (171 cu
کردند و یک موتور V6 کاربراتوری 2.8 لیتری (171 cu in) ساخت جنرال موتورز اختیاری بود. در سال 1986، تزریق دریچه گاز جایگزین کاربراتور در موتورهای 2.5 لیتری I4 شد. یک رنو 2.1 لیتری (128 متر مکعبی) توربو دیزل I4 دیزل نیز ارائه شد. با شروع مدل‌های 1987، یک موتور جدید 4.0 لیتری (244 مکعبی) I6، مشتق شده از I6 قدیمی 258 مکعبی (4.23 لیتری) با طراحی جدید و سیستم تزریق الکترونیکی سوخت، جایگزین V6 برون سپاری شد. موتور "جدید" امریکن موتورز با کمک رنو طراحی شد و از قطعات رنو-بندیکس (رنیکس) برای مدیریت سوخت و احتراق
رنو-بندیکس (رنیکس) برای مدیریت سوخت و احتراق استفاده کرد. 4.0 شهرت برجسته ای برای قابلیت اطمینان و استحکام ایجاد کرد. این طرح که پس از خرید توسط کرایسلر حفظ شد، بهبود و اصلاحات مستمری دریافت کرد تا اینکه در پایان مدل 2006 متوقف شد. موتور AMC 4.0 کاربرد گسترده‌ای در XJ Cherokees و Wagoneers، Grand Cherokees و Wranglers داشت، و بسیاری از این موتورها عمر بسیار طولانی داشتند (یا می‌بینند) که تقریباً بیش از 300,000 مایل (480,000 کیلومتر) بود. کرایسلر XJ Cherokee را تا پایان مدل سال 2001 در ایالات متحده و تا سال
را تا پایان مدل سال 2001 در ایالات متحده و تا سال 2005 در چین ساخت. سه طرح دیگر پس از خرید کرایسلر همچنان مورد استفاده قرار گرفتند: شاسی بلند لوکس بزرگ گرند واگنیر، پیکاپ های سری J با اندازه کامل (ساخته شده بر روی همان شاسی مدل قبلی SJ Wagoneers و Cherokees که از سال 1963 با AMC 360 cu in (5.9) و Commerce cu Jeep (5.9) وانت جمع و جور، که در سال 1986 عرضه شد. برخلاف اکثر خودروهای کاربردی اسپرت که بر اساس طرح‌های وانت پیکاپ تطبیقی ​​ساخته شده‌اند، چروکی XJ SUV اول شد و کومانچ به‌عنوان نسخه بعدی وانت طراحی
SUV اول شد و کومانچ به‌عنوان نسخه بعدی وانت طراحی شد. تولید پیکاپ‌های سایز کامل پس از سال 1987 متوقف شد. گرند واگنیر و موتور 360 V8 پس از سال 1991 (آخرین خودروی ساخت آمریکا که موتور آن از کاربراتور برای تحویل سوخت استفاده می‌کرد) کنار گذاشته شد و Comanche پس از سال 1992 متوقف شد.
توکاتوو یکم () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
توپچانوو یکم () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
توکاتوو دوم () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
آلیمگولوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
آرالبای () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
آلمیاسوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
آرداتوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
آیگای-مورسالیای () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
باگداشکینو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
باش-برکوتوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
بکه‌چوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
برکوتوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
بیک‌بولاتوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
بوستوبایوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
چرنسگوفسکی () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
دائوت-کایوپوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
داولت‌شینسکی () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
داولت‌کولوو ۱-یه () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
زیرکلیا () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
یوماگوزینو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
یولدیبای () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
یولباشوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
یته‌بولاک () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
یادگاروو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
یاکشیمبتوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
اولوتوپ () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
اوراکایوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
ولیدوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
ایگوبایوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
مریائوشلینسکی () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
خودای‌بردینو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
کاسکینوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
لئونوفسکی () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
مالوایسیموو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
قزل‌تاش () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
کاناکاچوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
ایژبردینو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
ایسیموو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
ایرتیوبیاک () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
ایک‌نظروو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
کورت-یلگا () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
کیرووا () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
کالداروو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
گاوریلوفسکی () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
نازارکینو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
نیژنه‌بیک‌کوزینو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
مارتیروس شیرازه‌تسی مکرتچیان (؛ )، نویسنده، ویراستار، منتقد ادبی اهل ارمنستان در سده ۱۹ میلادی بود. زندگی‌نامه. وی در سده ۱۹ میلادی به دنیا آمد. وی در کلکته، هند سکونت داشت و بین سال‌های ۱۸۲۳-۱۸۲۱ مجله «» را منتشر می‌کرد. وی سده ۱۹ میلادی درگذشت.
نیژنه‌ساپاشوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
نیژنه‌سیوریوبایوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
نوکایوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
نیژنیه سازوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
نیژنیایا مایکا () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
نووخوالینسکی () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
نووساپاشوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
نووپوکروفسکویه () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
نوونیکولایفسکویه () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
پوبوایشته () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
پودگورنویه () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
ارتش ۵۸ ترکیبی گارد () ارتش میدانی بازوی ترکیبی نیروی زمینی روسیه است، که مقر آن در ولادی‌قفقاز، اوستیای شمالی-آلانیا، در منطقه نظامی جنوبی روسیه قرار دارد. ارتش ۵۸ ترکیبی گارد در سال ۱۹۴۱ به‌عنوان بخشی از ارتش سرخ اتحاد جماهیر شوروی تشکیل شد و از سال ۱۹۹۵ بخشی از ارتش روسیه بوده است. این ارتش در جنگ جهانی دوم، جنگ دوم چچن، گروگان‌گیری در مدرسه بسلان، جنگ روسیه و گرجستان، جنگ روسیه و اوکراین و حمله روسیه به اوکراین حضور داشته است.
ورخنیه سازوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
وولوستنوفکا () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
ورخنه‌سیوریوبایوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
واسیلیفسکی () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
ورخنه‌بیک‌کوزینو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
ورخنه‌سانزیاپوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
ورخنه‌مورسالیایوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
تیولیابایوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
تیوله‌بایوو () یک شهرک در شهرستان کوگارچینسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
اینداکتیویسم ، فلسفه سنتی و رایج روش علمی برای توسعه نظریه‌های علمی است. هدف اینداکتیویسم مشاهده بی‌طرفانه یک حوزه، استنتاج قوانین از موارد بررسی‌شده و در نتیجه کشف عینی تنها نظریه طبیعی و درستِ مورد مشاهده است. اساس اینداکتیویسم به طور خلاصه «این ایده است که نظریه‌ها می‌توانند از واقعیت‌ها استخراج شوند یا بر اساس آن‌ها بنا نهاده شوند». سلطه مفهومی اینداکتیویسم که به‌صورت مرحله‌ای تکامل یافته است، چهار قرن از زمان پیشنهاد فرانسیس بیکن در سال ۱۶۲۰ مبنی بر چنین چیزی در برابر مدل غالب اروپای غربی،یعنی
بر چنین چیزی در برابر مدل غالب اروپای غربی،یعنی اسکولاستیسم، که به‌صورت قیاسی از باورهای از پیش تعیین‌شده استدلال می‌کرد، به طول انجامید. در قرن‌های نوزدهم و بیستم، اینداکتیویسم تسلیم فرضیه‌انگاری، که گاهی اوقات به آن "قیاس‌گرایی" نیز گفته می‌شود، به‌عنوان ایدئال‌سازی واقع‌بینانه روش علمی شد. نظریه‌های علمی به‌خودی‌خود اکنون به موارد استنتاج از طریق بهترین تبیین نسبت داده می‌شوند که مانند روش‌های واقعی دانشمندان،متنوع هستند و رسماً قابل تجویز نیستند. اینداکتیویسم و اینداکشنیسم. اینداکتیویسم و اینداکشنیسم
و اینداکشنیسم. اینداکتیویسم و اینداکشنیسم در عین مرتبط بودن، جنبه‌های مختلفی از پژوهش علمی را توصیف می‌کنند. اینداکتیویسم یک دیدگاه فلسفی است که معتقد است دانش علمی در درجه اول از مشاهده و استقرا حاصل می‌شود. از سوی دیگر، اینداکشنیسم عمل خاص تشکیل قوانین یا نظریه‌های کلی از طریق مشاهده و تعمیم موارد خاص است.
در سیاست کانادا، توری صورتی اصطلاحی تحقیرآمیز برای خطاب شخصی با گرایش‌های لیبرال است که در حزب محافظه‌کار یا حزب محافظه‌کار-ترقی‌خواه عضو است. یک توری صورتی و یک توری قرمز، به خاطر گرایش شدیدتر توری صورتی به لیبرالیسم و گرایش شدیدتر توری قرمز به سوسیالیسم، از یکدیگر متمایز می‌شوند. این اصطلاح توسط ران دارت و به‌طور مثبت برای توصیف فلسفه سیاسی رابرت استنفیلد در انتخابات ۱۹۶۸ به عنوان «نوعی محافظه‌کاری و تورییسم صورتی» استفاده شد. اخیراً این اصطلاح برای توصیف محافظه‌کارانی که از نظر اجتماعی ترقی‌خواه هستند و
محافظه‌کارانی که از نظر اجتماعی ترقی‌خواه هستند و از حق ازدواج هم‌جنس‌گرایان حمایت می‌کنند و طرفدار حق سقط جنین هستند، به کار رفته است.
نیروی هوافضای ارتش آزادی‌بخش خلق () یکی از شاخه‌های ارتش آزادی‌بخش خلق چین است، که وظیفه جنگ فضایی را برعهده دارد. این نیرو یکی از دو نیروی فضایی مستقل در جهان است. نیروی هوافضای ارتش آزادی‌بخش خلق چین در ۱۹ آوریل ۲۰۲۴ تأسیس شد و از نیروی پشتیبانی استراتژیک که همزمان منحل شده بود، جدا شد. نیروی هوافضای ارتش آزادی‌بخش خلق چین، مالکیت کلیه سیستم‌های فضایی ارتش آزادی‌بخش خلق چین و مدیریت تمامی سایت‌های پرتاب موجود و سایر ماهواره‌های نظامی، همچنین دارایی‌های فضایی نظامی چین را در اختیار دارد.
بازسازی‌گرایی یک نظریه فلسفی با این رویکرد است که جوامع باید به‌طور مداوم خود را اصلاح کنند تا بتوانند حکومت‌ها یا شبکه‌های اجتماعی بهتری ایجاد کنند. این نظریه شامل ترکیب یا زمینه‌سازی مجدد ایده‌های حاصل از فلسفه واسازی است که در آن یک سیستم یا رسانه موجود به کوچک‌ترین عناصر معنادارش تجزیه می‌شود، و در آن از این عناصر برای ساخت یک سیستم یا رسانه جدید عاری از محدودیت‌های نسخه اصلی موجود استفاده می‌شود. برخی از متفکران تلاش کرده‌اند اصطلاح بازسازی‌گرایی را به جنبش هنری پسامدرن نسبت دهند. کریس سونامی در مقاله
جنبش هنری پسامدرن نسبت دهند. کریس سونامی در مقاله «مقالات هنری: هنر بازسازی‌گرا» هنر بازسازی‌گرا به شرح زیر توصیف کرده است: یکی از مثال‌هایی که سونامی از این تکنیک ارائه می‌دهد، روشی است که برخی از موسیقی‌های مدرن، نمونه‌های تجزیه‌شده از موسیقی قدیمی‌تر را در خود جای می‌دهند و آن‌ها را به شیوه‌ای جدید به‌عنوان بخشی از یک آهنگ‌سازی جدید ترکیب و تنظیم می‌کنند.
مجموعه باستان‌شناسی مِریدا () شهر رومی آگوستا امریتا که در سال ۲۵ پیش از میلاد به فرمان امپراتور آگوستوس به‌عنوان یک کلونیای رومی تأسیس شد، یکی از مهم‌ترین و گسترده‌ترین مجموعه‌های باستان‌شناسی در اسپانیا است. این مجموعه در سال ۱۹۹۳ توسط یونسکو به‌عنوان میراث جهانی به ثبت رسیده است . تئاتر رومی مریدا. تئاتر رومی مریدا، بنایی است که به ابتکار مارکوس ویپسانیوس آگریپا ساخته شد. طبق کتیبه‌ای که در خود تئاتر وجود دارد، ساخت آن بین سال‌های ۱۶ تا ۱۵ پیش از میلاد انجام شده است. این بنا در طول زمان چندین‌بار بازسازی
شده است. این بنا در طول زمان چندین‌بار بازسازی شد که مهم‌ترین آن در اواخر سدهٔ نخست یا اوایل سدهٔ دوم میلادی، احتمالاً در دوره امپراتور تراژان انجام شد؛ زمانی که نمای صحنه کنونی ساخته شد. بازسازی دیگری نیز در دوره کنستانتین بزرگ حدود سال‌های ۳۳۰ تا ۳۴۰ میلادی صورت گرفت که در آن عناصر معماری-تزئینی تازه‌ای اضافه و مسیر سنگفرشی اطراف بنا احداث شد. با گسترش مسیحیت و تلقی غیراخلاقی بودن نمایش‌های تئاتری، این مکان متروک و زیر خاک مدفون شد، به‌طوری که تنها بخش بالایی جایگاه تماشاگران (سوما کاوه‌آ) نمایان بود.
بالایی جایگاه تماشاگران (سوما کاوه‌آ) نمایان بود. افسانه‌های مردمی این بخش را «هفت صندلی» می‌نامیدند؛ جایی که به باور مردم، پادشاهان مور برای تصمیم‌گیری دربارهٔ سرنوشت شهر بر آن نشسته بودند. آمفی‌تئاتر رومی مریدا. آمفی‌تئاتر مریدا که نسبت به تئاتر نزد عامه مردم محبوب‌تر بود، در سال ۸ پیش از میلاد افتتاح شد. این سازه برای نبرد گلادیاتورها، حیوانات وحشی، یا انسان‌ها با حیوانات ساخته شده بود. این بنا شامل یک عرصه مرکزی بیضی‌شکل است که با جایگاه‌هایی برای حدود ۱۵٬۰۰۰ نفر احاطه شده بود، که مانند تئاتر، به سه
۱۵٬۰۰۰ نفر احاطه شده بود، که مانند تئاتر، به سه بخش تقسیم می‌شد. امروزه تنها بخش پایین جایگاه‌ها باقی مانده، زیرا دو بخش بالایی پس از متروک شدن، به‌عنوان منبع مصالح ساختمانی برای ساخت‌وسازهای اطراف استفاده شدند. سیرک رومی مریدا. سیرک رومی مریدا با بیش از ۴۰۰ متر طول و ۱۰۰ متر عرض، بزرگ‌ترین بنای نمایشی شهر بود. همراه با آمفی‌تئاتر، بیشترین استقبال را از سوی مردمی داشت که بیشتر به هیجان زیاد علاقه داشتند تا آثار تئاتری فرهیخته. به‌سبب اندازه بزرگش، این بنا خارج از دیوارهای شهر و در کنار جاده‌ای قرار داشت که
از دیوارهای شهر و در کنار جاده‌ای قرار داشت که امریتا را به کوردوبا و تولتوم (تولدو) متصل می‌کرد. این بنای یادمانی به‌طور کامل قابل بازدید است. ظرفیت آن حدود ۳۰٬۰۰۰ نفر بود که در جایگاه‌هایی (گرادِریو) با تقسیم‌بندی طبقاتی – مطابق با خاستگاه اجتماعی تماشاگران – نشسته بودند، تقسیم‌بندی‌ای که در دیگر سازه‌های نمایشی رومی نیز معمول بود. زمان ساخت آن به اوایل قرن اول میلادی بازمی‌گردد، احتمالاً در دورهٔ حکومت تیبریوس. فضای داخلی سیرک دارای عرصه‌ای مرکزی بود که مسابقات در آن برگزار می‌شد. در میانهٔ این عرصه،
مسابقات در آن برگزار می‌شد. در میانهٔ این عرصه، مانعی مرکزی به نام اسپینا وجود داشت که ۲۲۳ متر طول و ۸٫۵ متر عرض داشت و با سنگ‌قبرها (مونولیت‌ها) و تزئینات دیگر آراسته شده بود. از محبوب‌ترین نمایش‌ها در این مکان، مسابقات ارابه‌سواری بود: بیگا با دو اسب و کوادریگا با چهار اسب. رانندگان این ارابه‌ها، که به آن‌ها اَوریگا گفته می‌شد، شخصیت‌هایی بسیار مشهور و محبوب بودند، و بسیاری از آن‌ها در نقاشی‌ها و موزاییک‌ها جاودانه شده‌اند. در حال حاضر، سیرک رومی مریدا دارای مرکز تفسیر تازه‌ساختی است که درک بهتری از
دارای مرکز تفسیر تازه‌ساختی است که درک بهتری از ساختار این بنای تاریخی را برای بازدیدکنندگان فراهم می‌آورد. پل رومی مریدا بر روی رودخانه گوادیانا. پل رومی مریدا را می‌توان به نوعی نقطه آغاز شهر و یکی از عناصر تعیین‌کننده در طراحی آن دانست، چرا که امتداد یکی از محورهای اصلی کلونی، یعنی دِکومانوس ماکسیموس، محسوب می‌شود. مکان ساخت پل با دقت انتخاب شده، در محلی از رود گوادیانا که جزیره‌ای مرکزی در آن وجود دارد و پل را به دو بخش تقسیم می‌کند. ساختار اولیه پل شامل دو بخش قوسی بود که در جزیره به هم می‌پیوستند؛ در
دو بخش قوسی بود که در جزیره به هم می‌پیوستند؛ در آنجا یک آب‌شکن بزرگ قرار داشت. این بخش در قرن هفدهم، پس از سیلی که در سال ۱۶۰۳ بخشی از پل را ویران کرد، با چند قوس جایگزین شد. در دوران رومی، طول پل چندین بار افزایش یافت و دست‌کم پنج بخش جدید به آن افزوده شد تا در زمان طغیان‌های دوره‌ای رود، مسیر ارتباطی قطع نشود. امروزه طول این پل به ۷۹۲ متر می‌رسد که از طولانی‌ترین پل‌های باقی‌مانده از دوران روم باستان به‌شمار می‌آید. آب‌گذر آکوئدوکتو د لس میلاگروس. آکوئِـدوکتو دِ لُس میلاگروس بخشی از سامانه آبرسانی بود
دِ لُس میلاگروس بخشی از سامانه آبرسانی بود که آب را از سد پروسِرپینا، واقع در ۵ کیلومتری شهر، به مِریدا می‌رساند. ساخت آن به اوایل قرن اول میلادی بازمی‌گردد. طاق‌نماهای این سازه امروزه تا حد زیادی به‌خوبی حفظ شده‌اند، به‌ویژه بخشی که از دره رودخانه آلبارِگاس عبور می‌کند. نام «لوس میلاغروس» به معنای «معجزه‌ها» به این دلیل به آن داده شده که ایستادگی آن پس از گذشت قرن‌ها همچون معجزه‌ای می‌نماید. آب‌گذر رابو دِ بوئی–سان لاسارو. این آب‌گذر، آب را از نهرها و چشمه‌های زیرزمینی واقع در شمال شهر به مِریدا منتقل
زیرزمینی واقع در شمال شهر به مِریدا منتقل می‌کرد. بخش زیرزمینی این سازه (قنات‌ها) نسبتاً به‌خوبی حفظ شده، اما از طاق‌هایی که برای عبور از درهٔ رود آلبارگاس ساخته شده بودند، تنها سه ستون و قوس‌های مربوط به آن باقی مانده است. این بقایا در نزدیکی بنای یادبود سیرک رومی و قنات دیگری از قرن شانزدهم قرار دارند که در ساخت آن، از مصالح قنات رومی استفاده شده است. معبد دیانا. نام «معبد دیانا» از قرن هفدهم رایج شده، با آن‌که در حقیقت معبد وقف الهه دیانا نبوده بلکه به آیین امپراتوری اختصاص داشته است. این بنا متعلق به
آیین امپراتوری اختصاص داشته است. این بنا متعلق به مجموعهٔ فروم شهری (بازار و میدان اصلی شهر) بوده و یکی از معدود بناهای مذهبی است که به‌خوبی حفظ شده است. گرچه نام امروزی آن بر اساس برداشت اشتباهی در زمان کشف آن گذاشته شده، اما معبد در اصل به پرستش امپراتور اختصاص داشته است. ساخت آن به اواخر قرن اول پیش از میلاد یا اوایل قرن اول میلادی، در دورهٔ آگوستوس، بازمی‌گردد. این ساختمان پلان مستطیل‌شکل دارد و اطراف آن با ستون‌هایی از نوع کرنتی در قالب طبل‌های سنگی احاطه شده است. نمای جلویی آن به سمت فوروم قرار دارد
شده است. نمای جلویی آن به سمت فوروم قرار دارد و شامل شش ستون (هگزاستیل) با پیشانی‌ساختار مثلثی در بالا بوده است. دلیل اصلی بقای آن تا امروز، ادغامش با کاخ کنت کوربوس در دوره رنسانس است، که بقایای آن هنوز در تالار داخلی معبد قابل مشاهده است. در ساخت بنا عمدتاً از گرانیت استفاده شده است. طاق نصرت تراژان. طاق نصرت موسوم به «طاق تراژان» در مریدا در واقع متعلق به دوره تیبریوس است و برخلاف تصور عمومی، طاق نصرت نبوده است. این طاق ورودی احتمالی به فروم استانی بوده است. این بنا در مسیر کاردو ماکسیموس قرار داشت، یکی