payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیرق ایران در دو طرف تاج از یاقوت، الماس و زمرد به طوری که برجسته بوده است. پشت قوطی نیز دورنمای کارخانه را ترسیم نموده بودند و در ذیل آن عبارت «تقدیمی کارگران کارخانه کبریت‌سازی تبریز» رسم شده بود. داخل قوطی از مخمل و یک جعبه کبریت سه رنگ بغلی در آن قرار داده شده بود.» کبریت تهران و تأسیس انحصارات. گرچه تبریز در تولید کبریت پیشگام بوده ولی منحصراً جزو اولین تلاش‌ها نبوده و تهران به دلیل موقعیت خاص خود زودتر به فکر تولید کبریت بوده است. در اواخر سلطنت ناصرالدین شاه قاجار، برادران پولیاکوف با مشارکت
ناصرالدین شاه قاجار، برادران پولیاکوف با مشارکت امین‌الدوله توانستند اولین کارگاه کبریت سازی را در تهران با نام کبریت تهران دایر نمایند. این کارخانه به دلیل ناتوانی در تأمین مواد اولیه و همچنین دسیسه‌های روسیه به تعطیلی کشانده شد. مشابه اتفاقی که برای کارخانه قندسازی امین‌الدوله اتفاق افتاد. در سال ۱۳۱۰ مصوب ۱۹ اسفند قانون انحصارات که شامل قند، شکر و کبریت می‌شد، تولیدکنندگان را مجاب به فروش محصول خود به دولت می‌کرد و دولت تنها بانی رسمی واردات، خرید و فروش این اقلام در کشور بود. عواید این انحصار صرف بودجه
این اقلام در کشور بود. عواید این انحصار صرف بودجه «"صحیه عمومی"» می‌شد. پس از اجرای این قانون در سال ۱۳۱۲ کبریت‌ها با برچسب تفتیش انحصار وارد بازار شد که پس از آن به بازرسی انحصار تغییر یافت. در دوران انحصارات حق چاپ لیبل تنها در اختیار دولت بود و این لیبل‌ها با عناوین اشاره شده با قیمت ۲ شاهی ارائه می‌شد که این برچسب‌ها در چاپخانه مجلسی شورای ملی به چاپ می‌رسیدند. به مصوب ۱۳ دی‌ماه ۱۳۱۱ مجلس شورای ملی، ایران به قرارداد بین‌المللی منع استفاده از فسفر سفید در ساخت کبریت ملحق شد، طبق کنوانسیون برن (۱۹۰۶)
در ساخت کبریت ملحق شد، طبق کنوانسیون برن (۱۹۰۶) استفاده از فسفر سفید در تولید کبریت به این علت که بیماری فک فسی را برای کارگران به همراه داشت، منع شد؛ این بیماری با درد شدید فک و تخریب استخوان فک همراه بود و می‌توانست منجر به مرگ شود. بر اساس گزارش وزارت صنایع و معادن پهلوی در طی سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۳ مصرف کبریت از ۱۵۰ میلیون بسته به ۳۰۰ میلیون رسید که بیشتر آن را تولید داخلی تأمین می‌کرد. کارخانه ممتاز در این مجموع ۶۰ درصد تولید را در اختیار داشت همچنانی که کارخانجات نیمه اتوماتیک ۹۰ درصد بازار را تشکیل
که کارخانجات نیمه اتوماتیک ۹۰ درصد بازار را تشکیل می‌دادند و کارخانجات دستی تنها ده درصد آن را صاحب بودند. قیمت هر قوطی کبریت حدوداً برابر با ۶۰ دینار (۱۲ شاهی) بود. بازار صادراتی کبریت که برای ایران در این سال‌ها به وجود آمده بود موجب ازدیاد کارخانجات دستی شد اما با تولید کبریت‌های نامرغوب باعث از دست رفتن این بازار گردید. کبریت ممتاز مرغوب‌ترین نوع کبریت را در آن زمان داشته و کارخانجات دستی به دلیل عدم توانایی در رقابت در معرض ورشکستگی بودند. از نظر تعداد کارگران کارخانجات نیمه اتوماتیک تنها هزار کارگر
کارگران کارخانجات نیمه اتوماتیک تنها هزار کارگر داشتند که در مقابل به دلیل تعدد کارخانجات دستی ۳ هزار کارگر داشتند. همچون صنایع دیگر استفاده از کودکان در کارخانجات دستی نیز شایع بوده. طبق اصل گزارش: در ادامه اشاره می‌شود به دلیل عدم توانایی رقابت با کارخانجات نیمه اتوماتیک دیگر استفاده از کودکان هم صرفه نداشته و این عمل صَرف نظر از استثمار، توسط بیمه و قوانین کار کاملاً مردود حساب می‌شود. برخی از عناوین کارخانه‌های تولید کبریت. ممتاز، توکلی، هما، فرشته، عنقا، باختر، همایون، ژاله، تهران، افسر، گیلان، امید،
باختر، همایون، ژاله، تهران، افسر، گیلان، امید، فروزان و میهن بعد از انقلاب. در سال ۵۸ کارگران پیشرو کارخانه کبریت سازی تبریز (توکلی) در اعلامیه ای تند و با لحن کمونیستی با عنوان «توطئه‌های توکلی را افشا می‌کنیم» شرح می‌دهند که دو مأمور مسلح یکی از نمایندگان شورای کارخانه را به دفتر حزب جمهوری خلق مسلمان برده. و با بازجویی از وی علت تعطیلی پنجشنبه کارخانه را خواستار می‌شوند. در جریان قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران کارخانه کبریت توکلی مصادره شد و به کبریت ۲۹ بهمن تغییر نام یافت و در نهایت سال ۱۳۷۱ در شرایط
بهمن تغییر نام یافت و در نهایت سال ۱۳۷۱ در شرایط زیان ده به مالکان خود بازگردانده شد. در همان سال کارخانه کبریت مشگین توسط خانواده خویی در جهت محرومیت زدایی در مشگین‌شهر تأسیس شد. در سال ۱۴۰۳ از میان ۵۳ کارخانه کبریت سازی تنها ۴ کارخانه باقی مانده که عبارتند از: کبریت توکلی، ممتاز، سه ستاره زنجان، مشگین در فرهنگ عامه. مگه اومدی آتیش ببری. قبل از همه‌گیری کبریت، آتش معمولاً از همسایه‌ها گرفته می‌شد. همچنین در ایلات اگر آتش خاموش می‌شد، باید به نزدیک‌ترین روستا می‌رفتند تا آتش بیاورند. به همین خاطر، زمانی که
می‌رفتند تا آتش بیاورند. به همین خاطر، زمانی که مهمان زودتر می‌خواست ترک گوید به او می‌گفتند، مگه اومدی آتیش ببری که زود می‌خوای بری. کبریت بی‌خطر. کبریت بی‌خطر را مردم به شخصی نسبت می‌دهند که ناتوان و بی‌عرضه باشد. جلد قوطی کبریت. کبریت احتمالاً جزو اولین رسانه‌های تبلیغاتی به دلیل فراگیری روزافزون آن بوده است. میرزاحسین واعظ با هدف مبارزه با استعمار روس‌ها با چاپ شعار ملی آن زمان «برای پیشرفت وطن امتعه داخلی ابتیاع کنید.» بر روی قوطی کبریت‌ها سعی در ترغیب مردم به خرید کالای داخلی داشت. از اولین نمادهای
مردم به خرید کالای داخلی داشت. از اولین نمادهای حیوانات که روی جلد قوطی‌ها چاپ می‌شدند می‌توان به خروس (نمادی از بیداری)، شتر در جهت چپ به معنای تجارت و کاروان‌هایی است که در جاده ابریشم به سمت غرب حرکت می‌کردند اشاره کرد. مجموعه‌داری. انجمن مجموعه‌داران کبریت ایران. انجمن مجموعه‌داران کبریت ایران، که در تاریخ ۲۲ مهر ۱۳۹۸ تحت شماره ۶۶۱ به ثبت رسیده یک مؤسسه غیرتجاری که با هدف ترویج فرهنگ، حفاظت و نگهداری از میراث ملی، فرهنگی و صنعتی ایران، به خصوص در حوزه کبریت است. موزه کبریت تبریز. اولین موزه کبریت ایران
است. موزه کبریت تبریز. اولین موزه کبریت ایران در سال ۱۳۹۸ در تبریز توسط کبریت ممتاز در نزدیکی کارخانه تأسیس شد. موزه شامل کلکسیونی از کبریت‌های تاریخی، دستگاه‌های تولید کبریت، اسناد و مدارک و همچنین آلات کارخانه و شجره‌نامه‌ای از خاندان خویی می‌باشد. کتابشناسی. = نگارخانه =
طبق روایات کنعان از پسران نوح بود که از کافران بود و مخالف پدرش نوح بود و بیشتر مفسران معتقدند که نوح از کفر کنعان خبر نداشته و او را به کشتی دعوت می‌کند اما او توجهی نمی‌کند و سرانجام به همراه کافران در طوفان نوح غرق می‌شود. او و مادرش به عنوان شخصیت منفی و مخالف نوح شناخته می‌شوند.
انجمن طبیعت مالزی (، به اختصار: MNS) قدیمی‌ترین و یکی از برجسته‌ترین سازمان مردم‌نهاد غیرانتفاعی زیست‌محیطی در مالزی است. اولین بار با راه‌اندازی "مجله طبیعت مالایی" در سال ۱۹۴۰، تحت عنوان انجمن طبیعت مالایی تأسیس شد. در ابتدا بیشتر به عنوان یک سازمان علمی فعالیت داشت، امروزه این انجمن دست اندرکار طیف گسترده‌ای از فعالیت‌ها و کمپین‌های زیست‌محیطی است. در سال ۲۰۰۸، انجمن طبیعت مالزی اولین جایزه مردکا در بخش محیط زیست را کسب کرد که این جایزه بیشتر به دلیل تلاش‌های این انجمن در کارزار حفاظت از جنگل‌های
تلاش‌های این انجمن در کارزار حفاظت از جنگل‌های بلوم-تمنگور مالزی اهداء گردید. این انجمن یک تشکیلات خودخواسته است که حدود ۳۸۰۰ عضو دارد. انجمن طبیعت مالزی در بیشتر ایالت‌های مالزی دارای شعبه است. به دلیل روابط تاریخی سنگاپور با مالزی، یکی از شعبه‌های انجمن در این کشور واقع شده است. مدتی بعد در سال ۱۹۹۱، شعبه سنگاپور به یک انجمن طبیعت مستقل تبدیل شد.
پادشاهی جزایر قناری یک دولت خراجگزار واقع در شمال آفریقا و تابع حکومت کاستیل بود که در طی سالهای ۱۴۰۴ الی ۱۴۴۸ ادامه داشت. اولین تماس اروپاییان. به غیر از تماس قبلی رومیان با اهالی این جزایر، یکی از اولین اروپایی‌های شناخته شده‌ای که به جزایر قناری پا گذاشت، دریانورد جنوایی لانچلوتو مالوچلو بود. وی در سال ۱۳۱۲ به جزیره لانزاروته (که احتمالاً به نام او نامگذاری شده است) وارد شد و تقریباً دو دهه در آنجا اقامت گزید تا سرانجام در جریان خیزش بومیان گوانچه به رهبری پادشاه آنها زونزاماس از آنجا اخراج شد. تسخیر.
پادشاه آنها زونزاماس از آنجا اخراج شد. تسخیر. فتح جزایر قناری در سال ۱۴۰۲ توسط ژان دو بتنکور کاوشگر فرانسوی-نورمن آغاز شد. وی یک سال قبل با ارتشی کوچک از فرانسه بادبان‌ها را برافراشته و حرکت نموده بود. او فتح را به روشی نسبتاً دوستانه با تصرف جزیره لانزاروته با کمک مردم بومی آغاز نمود. فاتحان به زودی فوئرته‌ونتورا و ایه‌رو را نیز تصرف نمودند. پادشاه آن زمان جزائر گوادارفیا نوه زونزاماس بود، وی در زمانی که لانچلوتو مالوچلو قبلاً از لانزاروته دیدن کرده بود پادشاه آن جزیره بود هنگامی که بتنکور جزیره را برای
آن جزیره بود هنگامی که بتنکور جزیره را برای دریافت نیروهای کمکی از حکومت کاستیل ترک کرد، ناآرامی به دلیل درگیری بین شوالیه گادیفر دو لا سال از همراهان نردیک وی و یکی از افسران دیگر او برتان، آغاز شد، پای بومیان نیز به این درگیری‌ها بازشد. با این حال، بتنکور پس از بازگشت توانست اوضاع را آرام نماید. رهبر بومیان گوانچه در ۲۷ فوریه ۱۴۰۴ غسل تعمید داده شده و بدین ترتیب تسلیم اروپایی‌ها شد. پس از آن، ژان دو بتنکور توسط پاپ اینوسنت هفتم به عنوان پادشاه جزایر قناری اعلام شد، اما وی حکومت کاستیل را به عنوان ولی
اعلام شد، اما وی حکومت کاستیل را به عنوان ولی نعمت خود به رسمیت شناخت. سایر جزایر باقی مانده، لا گومرا، گران کاناریا، تنریف ولا پالما، به تدریج در طول یک قرن یا بیشتر به تسخیردرآمدند پس از مرگ ژان دو بتنکور برادرزاده‌اش ماسیو دو بتنکور، جانشین وی شد. وی فردی ستمکار بود، او تگیسه را به عنوان پایتخت جدید دولتش تأسیس نمود. پرتغالی‌ها برای کسب سیادت بر این جزایر با کاستیلی‌ها در رقابت بودند. کاستیلی‌ها مشکوک بودند که ماسیو جزایر را به آنها خواهد فروخت، عملی که سرانجام وی در سال ۱۴۴۸ به انجام رسانید. نه بومیان
سرانجام وی در سال ۱۴۴۸ به انجام رسانید. نه بومیان و نه کاستیلی‌ها موافق این کار نبوده، و این امر منجر به شورشی شد که تا سال ۱۴۵۹ ادامه یافت، زمانی که پرتغالی‌ها مجبور به ترک جزایر شدند. پرتغال رسماً سیادت کاستیل را به جزایر قناری در سال ۱۴۷۹ به عنوان بخشی از معاهده آلکاسواس ()به رسمیت شناخت. سراتجام فرماندار نظامی آلونسو فرناندز د لوگو () جزایر لا پالما (در سالهای ۱۴۹۲–۱۴۹۳) و تنریف (در سالهای ۱۴۹۴–۱۴۹۶) را برای تاج کاستیل فتح کرد، بنابراین تسخیر این مجمع الجزیره را کامل نمود.
پروتکل کنترل دستگاه دروازه اینترنت (UPnP IGD) یک پروتکل مبتنی بر UPnP برای نگاشت پورت‌ها در تنظیمات برگردان نشانی شبکه (NAT) است که توسط برخی روترهای دارای برگردان نشانی شبکه (NAT) پشتیبانی می‌شود. این یک پروتکل ارتباطی رایج برای پیکربندی خودکار ارسال پورت است و بخشی از استاندارد ISO / IEC به جای استاندارد نیروی کار مهندسی اینترنت است. برنامه‌هایی که از شبکه‌های همتا به همتا ()، بازی‌های چندنفره و برنامه‌های کمک از راه دور استفاده می‌کنند، به راهی برای برقراری ارتباط از طریق دروازه‌های خانگی و تجاری نیاز
ارتباط از طریق دروازه‌های خانگی و تجاری نیاز دارند. بدون IGD باید به صورت دستی دروازه را پیکربندی کرد تا امکان عبور ترافیک فراهم شود، این فرایند زمان بر است و ممکن است باعث بروز مشکل شود. راه حلی برای پیمایش ترجمه آدرس شبکه (پیمایش NAT) دارد که IGD را پیاده‌سازی می‌کند. IGD انجام کارهای زیر را آسان می‌کند: اضافه کردن و حذف نگاشت پورت زمان‌های اجاره را به نگاشت‌ها اختصاص دهید نگاشت پورت‌های موجود را برشمارید آدرس IP عمومی (خارجی) را بیاموزید UPnP IGDv2 در سال ۲۰۱۰ منتشر شد، پشتیبانی IPv6 را اضافه کرد و تصور
۲۰۱۰ منتشر شد، پشتیبانی IPv6 را اضافه کرد و تصور نادرست از زمان اجاره نامحدود با مقدار ۰ را تصحیح کرد. مشخصات با گذشته سازگار هستند، اما مشکلات سازگاری وجود دارد، به عنوان مثال با کارخواه (client) مایکروسافت. مشکلات سازگاری متعددی وجود دارد که به دلیل تفاسیر مختلف از مشخصات بسیار بزرگ سازگار با IGDv1 و IGDv2 است. یکی از آنها کلاینت UPnP IGD است که با سیستم‌های ویندوز و ایکس باکس فعلی مایکروسافت با روترهای تأیید شده IGDv2 یکپارچه شده است. مشکل سازگاری از زمان معرفی کلاینت IGDv1 در ویندوز XP در سال ۲۰۰۱، و
معرفی کلاینت IGDv1 در ویندوز XP در سال ۲۰۰۱، و روتر IGDv2 بدون راه حلی که نگاشت پورت روتر را غیرممکن می‌کند، همچنان وجود دارد. اگر UPnP فقط برای کنترل نگاشت‌ها و سوراخ‌های پورت روتر استفاده شود، پروتکل‌های جایگزین، جدیدتر و بسیار ساده‌تر و سبک‌تر مانند PCP و NAT-PMP وجود دارد که هر دو توسط IETF به عنوان RFC استاندارد شده‌اند. هنوز مشخص نیست که این جایگزین‌ها دارای مشکلات سازگاری بین کلاینت‌ها و سرورهای مختلف هستند یا خیر، اما هنوز مقبولیت آن‌ها کم است. برای روترهای مصرف‌کننده، تنها AVM و پروژه‌های
برای روترهای مصرف‌کننده، تنها AVM و پروژه‌های نرم‌افزار روتر منبع باز , و pfSense در حال حاضر به پشتیبانی از PCP به عنوان جایگزینی برای UPnP شناخته شده‌اند. AVM اجرای UPnP IGDv2 و PCP از زمان معرفی بسیار پر باگ بوده است. و در بسیاری از موارد کار نمی‌کند. بدافزار می‌تواند از پروتکل IGD سوء استفاده کند تا دستگاه‌های متصل را تحت کنترل یک کاربر خارجی قرار دهد. نمونه ای از یک بات نت است که با استفاده از این ایجاد شده است. میزبان می‌تواند دستگاه‌های موجود IGDv1/IGDv2 را تنها با یک M-SEARCH برای IGDv1 در شبکه از
را تنها با یک M-SEARCH برای IGDv1 در شبکه از طریق پروتکل کشف سرویس ساده (SSDP) کشف کند که سپس با کمک یک پروتکل شبکه مانند SOAP قابل کنترل است. یک درخواست کشف از طریق HTTP و پورت ۱۹۰۰ به آدرس چندپخشی IPv4 239.255.255.250 ارسال می‌شود (برای آدرس‌های IPv6 به پروتکل کشف سرویس ساده () مراجعه کنید): M-SEARCH * HTTP/1.1 HOST: 239.255.255.250:1900 MAN: "ssdp:discover" MX: 2 ST: urn:schemas-upnp-org:device:InternetGatewayDevice:1
فریدون فون سنگر اونت اترلین (۴ سپتامبر ۱۸۹۱ – ۹ ژانویهٔ ۱۹۶۳) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان‌های مختلف زرهی را در نیروی زمینی فرماندهی کرد. زندگی. فریدون فون سنگر اونت اترلین روز ۴ سپتامبر سال ۱۸۹۱ زاده شد. اجداد او از بامبرگ به ناحیه بین جنگل سیاه و دریاچه کنستانس مهاجرت کرده بودند و خدمت‌گزاران حاکمان محلی بودند. مادرش از خاندانی ثروتمند بود و اعتقادات عمیق مذهبی کاتولیک داشت. این عقاید را به شکل سفت‌وسختی به پسرش نیز آموخت. پس از یک سال خدمت اجباری سربازی در هنگ
نیز آموخت. پس از یک سال خدمت اجباری سربازی در هنگ توپخانه بادن، با بورسیه رودز از سال ۱۹۱۲ در دانشگاه آکسفورد مشغول به تحصیل در رشته تاریخ شد. زبان‌های انگلیسی و فرانسوی را به روانی فراگرفت. برادر کوچک‌ترش را در نبرد کامبره در سال ۱۹۱۷ از دست داد. به گور جمعی ناحیه بی‌طرف بین خطوط سنگرهای طرفین در کامبره رفت تا جسد او را بیابد. در این حال ضدحمله آلمانی‌ها آغاز شد و ناحیه زیر گلوله‌باران دشمن قرار گرفت. مجبور به پناه گرفتن میان اجساد شد. به هر حال پس از چند ساعت کاوش موفق به یافتن جسد برادرش شد و آن را با
ساعت کاوش موفق به یافتن جسد برادرش شد و آن را با خودروی خود منتقل کرد. روز ۲ دسامبر سال ۱۹۱۹ با هیلدا مارگارته فون کراخت دختر یک ژنرال پروسی با تبار بلند براندنبورگی ازدواج کرد. پس از جنگ، به عنوان داوطلب در سرکوب شورش بلشویک‌ها در زاکسن مشارکت داشت. در رایشسور ماند و به رسته سواره‌نظام منتقل شد. بیشتر دوران جمهوری وایمار را به عنوان افسر جزء در هنگ ۱۸ سواره‌نظام در اشتوتگارت خدمت کرد. در مسابقات ورزشی پرش با اسب شرکت می‌کرد. به عنوان آجودان هنگ ۳ سواره‌نظام به هانوفر رفت. دهه ۱۹۲۰ در آزمون ورودی دانشکده
به هانوفر رفت. دهه ۱۹۲۰ در آزمون ورودی دانشکده ستاد قبول شد اما به جهت سن بالا دوره آن را نگذراند. رئیس ستاد بازرسی سواره‌نظام در در فرماندهی عالی نیروی زمینی بود که هیتلر به قدرت رسید. بر اساس تجربیات جنگ جهانی اول، در موضوع مکانیزه‌سازی معتقد بود موفق نهایی در نبردگاه وابسته به پیاده‌نظام است. به عقیده او پیاده‌نظام مکانیزه نیروی اصلی و زره‌پوش‌های نیروی پشتیبان هستند. در نتیجه پشتیبان ایجاد لشکرهای «سبک» سواره‌نظام هر یک با پنج گردان موتوریزه قدرتمند، بود. این گردان‌های موتوریزه نقش پیشین سواره‌نظام را
این گردان‌های موتوریزه نقش پیشین سواره‌نظام را ایفا می‌کردند. سال ۱۹۳۸ به فرماندهی هنگ ۳ سواره‌نظام در گوتینگن منصوب شد. نخست این یگان در بسیج نیروهای مسلح آلمان، تشکیل هفت گردان شناسایی برای سپاه ۶۰ بود. در این حین زبان ایتالیایی را نیز فراگرفت و می‌توانست کار مترجمی را نیز بکند. از این راه درآمد ارزی به دست می‌آورد. با عقاید مذهبی راسخ، رابطه خوبی با عوامل ناسیونال سوسیالیست نداشت. بدین شکل افسری را که تعلقی به این تفکر سیاسی نداشت، به عنوان «افسر سیاسی ناسیونال سوسیالیسم» انتخاب کرد. با آغاز جنگ جهانی
ناسیونال سوسیالیسم» انتخاب کرد. با آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹، در کارزار لهستان حضور نداشت. البته بسیار این مسئله ناراحت بود؛ چرا که نگران بود این به معنای پایان دوره خدمت او باشد. به هر صورت وقتی از اقدامات اس‌اس در لهستان مطلع شد از آن بابت هم متأثر شد. در نامه‌ای به یکی از دوستانش نوشت که وقتی این‌ها را می‌شنود اما ساکت است از آلمانی بودن خود «شرمنده» است. در جریان کارزار فرانسه در غرب وارد میدان شد و در ابتدا یک تیپ سواره‌نظام را در شمال هلند هدایت کرد. سپس در مقام فرماندهی یک تیپ-گروه موتوریزه از
کرد. سپس در مقام فرماندهی یک تیپ-گروه موتوریزه از ناحیه سم تا ساحل اقیانوس اطلس رفت. پس از پایان این کارزار، می‌اندیشید شکست فرانسه آلمانی‌های بی‌طرف را بیشتر به سمت رژیم حاکم سوق می‌دهد. در جایگاهی نیمه‌دیپلماتیک، در نشست آتش‌بس بین ایتالیا و فرانسه در تورین حاضر بود. در ادامه برای حدود دو سال یکی رابطان آلمان و ایتالیا بود. احتمالاً متأثر از اطلاعات نادرستی که نشر می‌شد و بدون کوچک‌ترین اطلاعی از قصد آلمان برای حمله به شوروی، روز ۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ در نامه‌ای نوشت که هیچ چشم‌اندازی برای هیچ نبرد جدی در
نوشت که هیچ چشم‌اندازی برای هیچ نبرد جدی در هیچ‌یک از جبهه‌ها نمی‌بیند. واکنش او نسبت به حمله به شوروی، در خاطراتش ثبت نشده است. به هر حال احتمالاً همسو با تفکری بوده که شوروی را خطری برای آلمان می‌دیده است. این بار هم از این که از کارزار در جبهه شرقی دور است به شدت مغموم بود. ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ به بازرسی سواره‌نظام بازگشت. پس از ناکامی عملیات بارباروسا و شکست آلمان در نبرد مسکو در زمستان سال ۱۹۴۲–۱۹۴۱، این بار به درستی پیش‌بینی کرد کارزار سال بعد در جنوب به جهت اهمیت راهبردی آن، متمرکز خواهد شد. در این
به جهت اهمیت راهبردی آن، متمرکز خواهد شد. در این هنگام باور او به این که پیروزی از طریق نظامی برای آلمان غیر محتمل است بارزتر شد. پاییز سال ۱۹۴۲ فرماندهی لشکر هفدهم زرهی را در جبهه شرقی برعهده گرفت. از این هنگام بود که جنگ برای او به معنای واقعی آغاز شد. لشکر او سرنیزه زرهی اقدام ارتش چهارم زرهی برای شکستن حصر ارتش ششم در استالینگراد بود. در پی ناکامی این اقدام، ماه ژانویه سال ۱۹۴۳ در استپ‌های کالموک دست به عملیات‌های تاخیرآفرین زد که موجب فراهم آمدن امکان عقب‌نشینی ارتش یکم زرهی از قفقاز شد. سپس در ماه
عقب‌نشینی ارتش یکم زرهی از قفقاز شد. سپس در ماه فوریه سال ۱۹۴۳ بخشی مهمی از ضدحمله فیلدمارشال اریش فون مانشتاین در نواحی بین رودهای دنیپر و دونتس بود که به شرایط در قسمت جنوبی جبهه شرقی ثبات بخشید.
Telenet یک شبکه تجاری سوئیچ بسته آمریکایی بود که در سال ۱۹۷۵ وارد خدمت شد. این اولین شبکه داده عمومی با مجوز FCC در ایالات متحده بود. منافع تجاری و دولتی مختلف برای خطوط اختصاصی که رایانه‌ها و شبکه‌های محلی خود را به این شبکه اصلی متصل می‌کنند، هزینه ماهانه پرداخت می‌کردند. دسترسی عمومی رایگان تلفنی به Telenet، برای کسانی که مایل به دسترسی به این سیستم‌ها بودند، در صدها شهر در سراسر ایالات متحده فراهم شد. شرکت مؤسس اولیه، Telenet Inc. توسط بولت برانک و نیومن (BBN) تأسیس شد و لری رابرتز (رئیس سابق ARPANet)
(BBN) تأسیس شد و لری رابرتز (رئیس سابق ARPANet) را به عنوان رئیس شرکت و بری وسلر استخدام کرد. GTE در سال 1979 Telenet را تصاحب کرد. بعداً توسط Sprint خریداری شد و Sprintnet نام گرفت. Sprint مشتریان را از Telenet به شبکه IP امروزی Sprintlink منتقل کرد، یکی از بسیاری از شبکه‌هایی است که اینترنت امروزی را تشکیل می‌دهد. Telenet اولین دفاتر خود را در مرکز شهر واشینگتن دی سی داشت، سپس به مک‌لین، ویرجینیا نقل مکان کرد. زمانی که در مک‌لین بود توسط GTE خریداری شد و سپس به دفاتری در Reston، ویرجینیا منتقل شد. تاریخ.
به دفاتری در Reston، ویرجینیا منتقل شد. تاریخ. بولت برانک و نیومن (BBN) که پیمانکاران خصوصی ساخت گره‌های سوئیچینگ بسته (پردازنده پیام رابط) برای ARPANET بودند، پس از تأیید قانونی بودن عملیات تجاری «حامل‌های ارزش افزوده» در ایالات متحده، شروع به ایجاد یک شرکت خصوصی کردند. نسخه سکتوری در ژانویه ۱۹۷۵، Telenet Communications Corporation اعلام کرد که آنها سرمایه لازم را پس از دو سال جستجو به دست آورده‌اند و در ۱۶ آگوست همان سال شروع به کار اولین شبکه داده عمومی کردند. پوشش. در ابتدا، شبکه عمومی دارای گره‌های
کردند. پوشش. در ابتدا، شبکه عمومی دارای گره‌های سوئیچینگ در هفت شهر ایالات متحده بود: گره‌های سوئیچینگ توسط متمرکز کننده‌های ترمینال کنترل‌کننده دسترسی Telenet (TAC) هم محل قرار گرفته و هم از راه دور از سوییچ‌ها تغذیه می‌شوند. تا سال ۱۹۸۰، بیش از ۱۰۰۰ سوئیچ در شبکه عمومی وجود داشت. در آن زمان، بزرگ‌ترین شبکه بعدی که از سوئیچ‌های Telenet استفاده می‌کرد، شبکه ساترن بل بود که تقریباً ۲۵۰ سوئیچ داشت. در سال ۱۹۷۷، Telenet یک گره لندن و یک مرکز کنترل شبکه را در ساختمان لندن اداره پست مخابرات بریتانیا اضافه کرد.
لندن اداره پست مخابرات بریتانیا اضافه کرد. فناوری شبکه داخلی. شبکه اولیه از مسیریابی هاپ به هاپ با تعریف استاتیکی استفاده می‌کرد و از مینی کامپیوترهای تجاری Prime به عنوان سوئیچ استفاده می‌کرد، اما سپس به سوییچ چند پردازشی ساخته شده بر اساس ریزپردازنده‌های ۶۵۰۲ منتقل شد. از جمله نوآوری‌های این سوئیچ نسل دوم، یک رابط گذرگاه داوری ثبت شده بود که یک پارچه سوئیچ در میان ریزپردازنده‌ها ایجاد کرد. در مقابل، یک سیستم معمولی مبتنی بر ریزپردازنده آن زمان از یک گذرگاه استفاده می‌کرد. پارچه‌های تعویض شده تا حدود بیست
استفاده می‌کرد. پارچه‌های تعویض شده تا حدود بیست سال بعد، با ظهور PCI Express و HyperTransport رایج نشدند. اکثر خطوط اینترسوئیچ با ۵۶ کار می‌کردند kbit/s، با تعداد کمی، مانند نیویورک-واشینگتن، در T1 (یعنی ۱٫۵۴۴ مگابیت بر ثانیه). پروتکل داخلی اصلی یک نوع اختصاصی در X.75 بود. Telenet همچنین دروازه‌های استاندارد X.75 را به سایر شبکه‌های سوئیچینگ بسته اجرا می‌کرد. در اصل، جداول سوئیچینگ را نمی‌توان جدا از کد اجرایی اصلی تغییر داد و به روز رسانی توپولوژی باید با خراب کردن عمدی کد سوئیچ و راه اندازی مجدد اجباری
خراب کردن عمدی کد سوئیچ و راه اندازی مجدد اجباری از مرکز مدیریت شبکه انجام می‌شد. بهبود در نرم‌افزار اجازه بارگذاری جداول جدید را می‌دهد، اما شبکه هرگز از پروتکل‌های مسیریابی پویا استفاده نمی‌کند. مسیرهای ثابت چندگانه، بر اساس سوئیچ به سوئیچ، می‌تواند برای تحمل خطا تعریف شود. عملکردهای مدیریت شبکه بر روی مینی کامپیوترهای Prime همچنان اجرا می‌شد. Telenet در ابتدا از یک رابط میزبان اتصال مجازی اختصاصی استفاده می‌کرد. رابرتز و بری وسلر مدت کوتاهی قبل از نهایی شدن به تلاش بین‌المللی برای استانداردسازی پروتکلی
شدن به تلاش بین‌المللی برای استانداردسازی پروتکلی برای ارتباطات داده سوئیچینگ بسته بر اساس مدارهای مجازی پیوستند. پیشنهاد CCITT برای X.25 توسط Rémi Després و دیگر کارشناسان بین‌المللی آماده می‌شد. چند تغییر جزئی که مشخصات پیشنهادی را تکمیل می‌کردند، برای اینکه Telenet بتواند به توافق بپیوندد، اعمال شد. Telenet مدت کوتاهی پس از انتشار پروتکل در مارس ۱۹۷۶، X.25 را پذیرفت رابط میزبان X.25 آن اولین در صنعت بود. دسترسی به شبکه. دسترسی ناهمزمان اولیه. کاربران می‌توانند از مودم‌های موجود در شبکه تلفن عمومی
می‌توانند از مودم‌های موجود در شبکه تلفن عمومی سوئیچ‌شده برای شماره‌گیری درگاه‌های TAC استفاده کنند، یا از پایانه‌های «گنگ» یا از رایانه‌هایی که چنین پایانه‌هایی را تقلید می‌کنند، تماس بگیرند. سازمان‌هایی با تعداد زیادی پایانه محلی می‌توانند یک TAC را در سایت خود نصب کنند که از یک خط اختصاصی تا ۵۶ استفاده می‌کند. kbit/s، برای اتصال به سوئیچ در نزدیکترین مکان Telenet. مودم‌های Dialup پشتیبانی شده حداکثر سرعت ۱۲۰۰ بیت بر ثانیه و بعداً ۴۸۰۰ بیت بر ثانیه داشتند. که آنها را به یک سیستم کامپیوتری با شماره "۵۵۵"
که آنها را به یک سیستم کامپیوتری با شماره "۵۵۵" که در همان مجاورت "کد منطقه" استاندارد تلفن ۳۰۱ قرار دارد متصل می‌کند. یکی از مشتریان مهم، ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی اولیه (که اکنون نامیده می‌شود)، منبع بود که تجهیزات خود را در مکلین، ویرجینیا داشت. Telenet در زمانی که تعداد کمی از مشتریان شرکتی وجود داشت، نرخ بسیار پایین‌تری در شب ارائه می‌داد و این به منبع اجازه می‌داد تا یک سرویس متوسط را راه‌اندازی کند. ارائه قیمت به ده‌ها هزار مشتری. یکی دیگر از مشتریان برجسته در دهه ۱۹۸۰ کوانتوم لینک (اکنون AOL) بود.
برجسته در دهه ۱۹۸۰ کوانتوم لینک (اکنون AOL) بود. سایر پروتکل‌های دسترسی. Telenet از متمرکزکننده‌های راه دور برای پایانه‌های هوشمند خانواده IBM 3270 پشتیبانی می‌کرد که از طریق X.25 به نرم‌افزار نوشته شده توسط Telenet که در پردازنده‌های جلویی سری IBM 370x اجرا می‌شد، ارتباط برقرار می‌کرد. Telenet همچنین از رابط‌های ترمینال حالت بلوک (BMTI) برای پایانه‌های IBM Remote Job Entry که از پروتکل‌های 2780/3780 و HASP Bisync پشتیبانی می‌کنند، پشتیبانی می‌کند. پی‌سی پی‌سی. در اواخر دهه ۱۹۸۰، Telenet سرویسی به نام PC
در اواخر دهه ۱۹۸۰، Telenet سرویسی به نام PC Pursuit ارائه کرد. مشتریان با پرداخت هزینه ماهانه ثابت می‌توانند به شبکه Telenet در یک شهر شماره‌گیری کنند، سپس از مودم‌های شهر دیگر برای دسترسی به سیستم‌های تابلوی اعلانات و سایر خدمات استفاده کنند. PC Pursuit در میان علاقه‌مندان به کامپیوتر بسیار محبوب بود، زیرا هزینه‌های مسافت طولانی را کنار می‌زد. از این نظر، PC Pursuit شبیه اینترنت بود و به هر کاربری اجازه می‌داد تا با هر سیستمی به‌گونه‌ای که محلی است تماس بگیرد. هنگام اتصال به شبکه، کاربر یک کد ۵ حرفی را
بگیرد. هنگام اتصال به شبکه، کاربر یک کد ۵ حرفی را برای شهر مورد نظری که می‌خواست با آن تماس بگیرد وارد می‌کرد. این شامل یک کد دولتی ۲ حرفی و یک مخفف ۳ حرفی برای شهر بود. به عنوان مثال، برای فراخوانی یک سیستم در کلیولند، اوهایو، کاربر کد OHCLV را برای "OHio", "CLeVeland" وارد می‌کند. پس از اتصال، کاربر می‌توانست با هر شماره محلی تماس بگیرد و سیستم ارتباط مستقیم بین دو نقطه پایانی را شبیه‌سازی می‌کند.
در ارتباطات راه دور، تنظیم تماس فرایند ایجاد یک مدار مجازی در سراسر یک شبکه مخابراتی است. تنظیم تماس معمولاً با استفاده از یک پروتکل سیگنالینگ انجام می‌شود. اصطلاح زمان تنظیم تماس دارای معانی زیر است: "نکته:" زمان برقراری تماس حاصل جمع موارد زیر است: (الف) زمان درخواست تماس - زمان از شروع سیگنال تماس تا تحویل سیگنال انتخابی به تماس گیرنده. (ب) زمان انتخاب - زمان از تحویل سیگنال اقدام به انتخاب تا زمانی که همه سیگنال‌های انتخاب ارسال شوند. و (ج) زمان انتخاب پست - زمان از پایان ارسال سیگنال‌های انتخاب تا
پست - زمان از پایان ارسال سیگنال‌های انتخاب تا تحویل سیگنال متصل به تماس به پایانه مبدأ. میزان موفقیت. در ارتباطات راه دور ، نرخ موفقیت راه‌اندازی تماس ( CSSR ) کسری از تلاش‌ها برای برقراری تماس است که منجر به اتصال به شماره شماره‌گیری شده می‌شود (به دلایل مختلف، همه تلاش‌ها با اتصال به شماره تماس‌گیری شده پایان نمی‌یابند). این کسر معمولاً به عنوان درصدی از تمام تلاش های انجام شده اندازه گیری می شود. در ارتباطات راه دور، تلاش برای تماس ، یک روش تنظیم تماس را فراخوانی می‌کند، که در صورت موفقیت‌آمیز، منجر به