payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود از رزانه در پارچه‌های خود بهره ببرند. شواهد صنایع‌دستی و الیاف از شهر سِرِن، که در سال ۶۰۰ میلادی با خاکستر آتشفشانی مدفون شد، نشان می‌دهد که تا آن زمان، کارهای نساجی زنان به عنوان هنر شناخته می‌شد نه صرفاً تولید منسوجات برای مصارف خانگی. این امر نشان می‌دهد که بازاری برای این محصولات وجود داشته است. زنان از طریق توانایی خود در کار با نخ و خلق آثار ارزشمند، قدرت اجتماعی و اقتصادی داشتند. نقش زنان در آیین‌ها. جایگاه اجتماعی و سیاسی زنان مایا در پژوهش‌های باستان‌شناسی دربارهٔ نقش جنسیت همچنان مورد بحث
باستان‌شناسی دربارهٔ نقش جنسیت همچنان مورد بحث است. تاکنون، بیشتر شواهد بر اساس بررسی فرهنگ مادی (مانند پیکره‌های یادبود و نمادنگاری، هنر سفالگری)، استفاده از فضا (معماری مسکونی و تحلیل فعالیت‌ها)، و داده‌های تدفینی استوار بوده است. اصل تکمیلیت، یعنی اینکه مردان و زنان نقش‌های جداگانه اما هم‌ارزش در جامعه داشتند، در بسیاری از مطالعاتی که مبنای ایدئولوژیک قدرت زنان را بررسی کرده‌اند، دیده می‌شود. این اصل در زوج‌های مرد/زن و ترکیب‌های جنسیتی گوناگون دیده می‌شود. برای مثال، در شمایل‌نگاری آثار عمومی دوران
برای مثال، در شمایل‌نگاری آثار عمومی دوران کلاسیک، که نخبگان را به تصویر می‌کشند، می‌توان گفت که اگرچه در متون این آثار، زنان به عنوان بخشی از تاریخ مردان ذکر شده‌اند، اما در تصاویر، ویژگی‌های جنسی آن‌ها برجسته نیست. مردان و زنان تنها از طریق پوشش و تزئینات خود قابل شناسایی هستند که نشان‌دهنده یک «هویت نخبه واحد» است، جایی که زوج‌های مرد/زن به‌طور دوگانه نمایش داده می‌شوند. اثاث قبر، کتیبه‌ها و متون نیز شواهدی از این تکمیلیت را ارائه می‌دهند که نشان می‌دهد زنان نخبه از طریق ازدواج با سایر خاندان‌های حاکم،
زنان نخبه از طریق ازدواج با سایر خاندان‌های حاکم، به قدرت مشروعیت می‌بخشیدند. غذا در این فرهنگ به عنوان شاخص جایگاه اجتماعی و نمادی از قدرت عمل می‌کرد. فرایندهای تولید، توزیع و مصرف غذا، مانند سایر فرهنگ‌ها، منعکس‌کننده هنجارهای غالب بودند. به نظر می‌رسد که زنان مایا کنترل غذاهای آیینی را در اختیار داشتند، اما بررسی رژیم غذایی در مکان‌های مختلف نشان می‌دهد که زنان نسبت به مردان غذاهای کم‌ارزش‌تری مصرف می‌کردند. در مقابل، زنان غیرنخبه به نظر می‌رسد که از همان غذاهایی که مردان مصرف می‌کردند، بهره‌مند بودند.
غذاهایی که مردان مصرف می‌کردند، بهره‌مند بودند. این یافته‌ها ممکن است نشان دهد که یا زنان به اندازه مردان در آیین‌های غذایی شرکت نداشتند، یا اینکه مصرف غذا با هویت جنسیتی ارتباط داشته است. دسترسی ترجیحی مردان به غذاهای آیینی پس از فتح اسپانیا متوقف شد، اما رژیم غذایی مردان همچنان شامل گوشت بیشتری بود. این پدیده ممکن است به دلیل تبدیل آیین‌های عمومی به آیین‌های خصوصی، جذب ارزش‌های جنسیتی اسپانیایی، یا تداوم ایدئولوژی زیربنایی تفاوت‌های تغذیه‌ای جنسیتی باشد. تقریباً تمام آیین‌ها شامل ضیافت‌هایی بودند که زنان
تمام آیین‌ها شامل ضیافت‌هایی بودند که زنان مسئول تهیه غذا و نوشیدنی‌های مورد استفاده در قربانی و مصرف، و همچنین تهیه پارچه برای پیشکش بودند. ضیافت‌ها و آیین‌ها ابزارهایی مهم برای نخبگان مایا بودند تا جایگاه خود را به نمایش بگذارند. اینکه آیا زنان به‌طور فعال در این آیین‌ها شرکت داشتند یا نه، از اهمیت اجتماعی، نمادین و سیاسی مشارکت آن‌ها نمی‌کاهد. علاوه بر مبنای ایدئولوژیک جایگاه بالای زنان، آن‌ها از طریق کار خود در دوران تاریخی نقش‌آفرینی می‌کردند. کار زنان از نظر اجتماعی و اقتصادی اهمیت بالایی داشت، اما
از نظر اجتماعی و اقتصادی اهمیت بالایی داشت، اما مشارکت آن‌ها در آیین‌های عمومی محدود بود. به دلیل احتمال وجود سوگیری‌های فرهنگی و جغرافیایی، ممکن است تفاوت‌های زمانی و منطقه‌ای در میزان مشارکت زنان در آیین‌ها وجود داشته باشد. نقش‌های جنسیتی. مردان و زنان وظایف متفاوتی را انجام می‌دادند: «مردان از طریق کار کشاورزی غذا تولید می‌کردند و در تولید مثل نقش داشتند، در حالی که زنان محصولات زمین را فرآوری می‌کردند تا آن‌ها را قابل خوردن سازند.» علاوه بر پرورش گوزن در مواقع ضروری، زنان مسئولیت‌های مذهبی مرتبط با
در مواقع ضروری، زنان مسئولیت‌های مذهبی مرتبط با آیین‌های خانگی داشتند. زنان در این جنبه از زندگی نقش‌های روزانه مهمی ایفا می‌کردند. در حالی که پسران جوان مهارت‌های شکار را می‌آموختند، «دختران در محیط خانه آموزش می‌دیدند و یادمی‌گرفتند که چگونه زیارتگاه‌های مذهبی خانگی را نگهداری کنند.» زنان با آیین‌های دین مایا و همچنین باورهای آن مرتبط بودند. الهه ماه مایا یکی از برجسته‌ترین خدایان در پانتئون مایا بود. از طریق ارتباط او با دیگر خدایان، جمعیت مایا به وجود آمد. حاکمان محلی خود را از نسل الهه ماه می‌دانستند.
حاکمان محلی خود را از نسل الهه ماه می‌دانستند. جنسیت در هنر مایای باستان مبهم است. در برخی تصاویر مرتبط با وارث بلافصل، این دوگانگی به‌طور صریح نشان داده شده است: در یک طرف فرد تازه منصوب‌شده، یک شخصیت مذکر دیده می‌شود و در طرف دیگر یک ملکه مادر حضور دارد. منسوجات. حضور گسترده زنان در آیین‌ها نشان‌دهنده اهمیت زنان در ساختار اجتماعی مایا در دوره کلاسیک (۲۵۰ تا ۹۰۰ میلادی) است. زنان بافندگان اصلی منسوجات بودند که بخش عمده‌ای از هر اقتصاد باستانی در آمریکای میانه را تشکیل می‌داد. بر اساس تاریخ‌نگاری قومی و
میانه را تشکیل می‌داد. بر اساس تاریخ‌نگاری قومی و شمایل‌نگاری، مایاها تولیدکنندگان عمده مواد برای استفاده داخلی و خارجی بودند. با این حال، طبقه‌بندی باستان‌شناسی تولید منسوجات در هر منطقه گرمسیری به دلیل مشکلات حفاظتی پیچیده است. شواهد تولید منسوجات در کاراکول، بلیز. یکی از منابع مهم داده‌های باستان‌شناسی مربوط به تولید و توزیع پارچه در منطقه مایای پیشاکلمبی، شهر کاراکول در بلیز است. کاوش‌های باستان‌شناسی در کاراکول از سال ۱۹۸۵ تاکنون به‌طور سالانه انجام شده و داده‌هایی را جمع‌آوری کرده است که بینش‌هایی
شده و داده‌هایی را جمع‌آوری کرده است که بینش‌هایی دربارهٔ تولید اقتصادی و توزیع اجتماعی پارچه در این مکان ارائه می‌دهد. این امر از طریق بررسی زمینه‌ها و توزیع‌های دوک‌های نخ‌ریسی، سوزن‌های استخوانی، سنجاق‌های استخوانی و سنجاق‌های مو، درفش‌های استخوانی و میله‌های سنگ‌آهکی انجام می‌شود. همه این اشیاء به نوعی با بافندگی، توربافی یا پارچه مرتبط هستند. دوک نخ‌ریسی از جمله اشیائی است که بیشترین ارتباط را با تولید منسوجات دارد. در کاراکول حداقل ۵۷ نمونه از آن‌ها کشف شده که ۳۸ مورد در ۲۰ تدفین مختلف قرار
آن‌ها کشف شده که ۳۸ مورد در ۲۰ تدفین مختلف قرار داشته‌اند. چندین مورد از این تدفین‌ها متعلق به زنان بلندپایه‌ای بوده است که در مهم‌ترین سازه‌های معماری این مکان دفن شده‌اند. محل قرارگیری این تدفین‌ها نه‌تنها ارتباط میان زنان و بافندگی را نشان می‌دهد، بلکه جایگاه بالای اجتماعی این فعالیت را نیز برجسته می‌کند و از اهمیت پارچه و نخ‌ریسی در جامعه مایای باستان حکایت دارد.
زنان در پادشاهی چوسان (۱۳۹۲–۱۸۹۷) با گذر زمان موقعیت اجتماعی متغیری داشتند. آن‌ها حقوق کمتری نسبت به زنان در دودمان گوریو (۹۱۸–۱۳۹۲) داشتند و حقوق کمتری نسبت به مردان معاصر خود داشتند. موقعیت اجتماعی نزولی آن‌ها به پذیرش اصول نئوکنفوسیونیسم (با برخی از شیوه‌های محلی کره) نسبت داده شده است. برای زنان در دوره چوسان امری نادر بود که قادر به خواندن باشند و گاهی انتظار می‌رفت که زنان لباس‌هایی بپوشند که بدن و سرشان را به‌طور قابل‌توجهی در مکان‌های عمومی بپوشاند. تاریخ. در دوران گوریو زنان آزادی قابل‌توجهی
تاریخ. در دوران گوریو زنان آزادی قابل‌توجهی داشتند. آن‌ها می‌توانستند آزادانه با مردان ارتباط داشته باشند، دارای اموال شخصی باشند و زمین به ارث ببرند. این وضعیت به‌طور چشمگیری در نیمه دوم پادشاهی چوسان پس از تهاجم ژاپن به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲) تغییر کرد، به طوری که وضعیت زنان به تدریج بدتر شد. زندگی آن‌ها تحت تأثیر نئوکنفوسیونیسم قرار گرفت، اما به‌طور قابل‌توجهی سخت‌گیرانه‌تر از چین بود، جایی که این فلسفه سرچشمه گرفته بود. این تغییر در جامعه بر اساس نئوکنفوسیونیسم تحت تأثیر چین می‌تواند با تمرکز بیشتر بر خط‌های
تحت تأثیر چین می‌تواند با تمرکز بیشتر بر خط‌های نسب مردانه که منجر به چاپ "چوکپو" (سلسله‌نامه‌ها) از سال ۱۶۰۰ به بعد مرتبط باشد. تغییرات ایدئولوژیک اجتماعی از ۱۶۵۰ به بعد به‌طور برجسته‌ای توصیف شده است. زنان باید به اصول کنفوسیانیسم پایبند می‌بودند. به عنوان کودکان تحت سرپرستی پدران خود بودند، پس از ازدواج تحت سرپرستی شوهرانشان و در دوران پیری تحت سرپرستی پسر بزرگشان. از آن‌ها خواسته می‌شد که فردی با فضیلت باشند، که برای زنان به معنای حیا، اطاعت و وفاداری بود؛ زنان بافضیلت از سال ۱۴۳۴ به تدریج از نظر وضعیت
زنان بافضیلت از سال ۱۴۳۴ به تدریج از نظر وضعیت اجتماعی و حمایت مالی از سوی دولت پاداش می‌گرفتند. زنان یانگبان کاملاً از سایر اعضای جامعه جدا بودند. در طول روز نمی‌توانستند از خانه بیرون بروند و اگر مجبور می‌شدند، در تخت روانی به نام "گاما" () حمل می‌شدند. آن‌ها از بازی کردن و تفریح در خارج از خانه منع شده بودند؛ اگر چنین می‌کردند، می‌توانستند با یک چوب به نام "گنجو" کتک بخورند. این اصول و تفکیک اجتماعی نمی‌توانست به‌طور کامل در طبقات پایین‌تر جامعه اعمال شود، زیرا زنان طبقات پایین و برده‌ها وظایف مختلفی
شود، زیرا زنان طبقات پایین و برده‌ها وظایف مختلفی داشتند. با این حال، حتی در خانه‌های دهقانان اتاق‌های جداگانه‌ای برای مردان و زنان وجود داشت و خانواده‌های ثروتمند اتاق‌های مردانه و زنانه داشتند: «اتاق‌های بیرونی» به نام "sarangchae" () برای مردان و «اتاق‌های درونی» به نام "anchae" () یا "anbang" () برای زنان. تا پایان دودمان چوسان، زنان طبقات پایین که وظایف نئوکنفوسیونیسمی خود را در راستای زاییدن یک پسر به انجام می‌رساندند، سینه‌های خود را در مکان‌های عمومی نشان می‌دادند تا نشان‌دهنده افتخار باشد، در حالی
نشان می‌دادند تا نشان‌دهنده افتخار باشد، در حالی که زنان نجیب‌زاده از انجام این کار منع شده بودند زیرا این عمل به عنوان «پایین‌رده» در نظر گرفته می‌شد. با این حال، بسیاری از دانشمندان صحت شواهد این روند را مورد تردید قرار می‌دهند. بیشتر زنان سواد نداشتند، زیرا مدارس عمومی به‌طور اختصاصی به پسران آموزش می‌دادند. حتی پس از معرفی هانگول، زمانی که سواد بهبود یافت، تنها ۴٪ از زنان در قرن نوزدهم قادر به خواندن و نوشتن بودند. زنان از طبقه یانگبان می‌توانستند از خانواده خود آموزش ببینند؛ به عنوان مثال، تاج‌الملکه
خود آموزش ببینند؛ به عنوان مثال، تاج‌الملکه قرن هجدهم بانو هه گیونگ توسط یک عمه‌شوهر خود آموزش خواندن و نوشتن هانگول را فراگرفت. برخی از زنان فیلسوف در حمایت از پدرسالاری نوشته‌اند، مانند ایم یانگجیدانگ و گانگ جونگیلدانگ، اما تفسیر فمینیستی مدرن بر این است که این زنان تنها در حال تظاهر بودند. زنان از یادگیری هانجا، کاراکترهای چینی که برای نوشتن زبان کره‌ای استفاده می‌شدند، منع شده بودند. زنان همچنین از حق مشارکت در جسا، آیین‌های احترام به اجداد، که این نیز انحرافی مهم از شیوه‌های اصلی چینی بود، محروم
نیز انحرافی مهم از شیوه‌های اصلی چینی بود، محروم بودند. خانه‌هایی که توسط زنان اداره می‌شدند در ابتدای دوره چوسان ناپدید شدند و به تدریج حق ارث خود را نیز از دست دادند. دلیل آن این بود که ازدواج دختران نیاز به جهیزیه گران‌قیمت داشت و این امر موجب شد که دختران به نام "دودونگنیو" ()، «دزدها» نامیده شوند. طبق اصول نئوکنفوسیونیسم، زنان پس از ازدواج باید از شوهران و خانواده شوهر خود اطاعت می‌کردند و خانواده زناشویی آن‌ها دیگر ضرورتی نمی‌دیدند که ارثی به دختر خود بدهند، علاوه بر جهیزیه گران‌قیمت. دختران متأهل
بدهند، علاوه بر جهیزیه گران‌قیمت. دختران متأهل اغلب به نام "چولگا اوئین" ()، «کسی که خانواده را ترک کرده و به بیگانه تبدیل شده است»، شناخته می‌شدند. زنان باید از شوهران و خانواده شوهر خود اطاعت می‌کردند و هیچ‌گونه حقی برای درخواست طلاق نداشتند. مردان می‌توانستند بر اساس "چیلگوجیاک" ()، «هفت گناه»، زنان خود را طلاق دهند: نافرمانی نسبت به خانواده شوهر، عدم توانایی در زاییدن پسر، زنای محصنه، حسادت، بیماری ژنتیکی، حرف‌زنی و سرقت. در دوران پایانی این سلسله، از زنان انتظار می‌رفت که حتی پس از مرگ نیز به شوهران
زنان انتظار می‌رفت که حتی پس از مرگ نیز به شوهران خود وفادار بمانند، بنابراین بیوهها اجازه ازدواج مجدد نداشتند. با این حال، در طبقات پایین‌تر چنین ازدواج‌هایی همچنان صورت می‌گرفت، زیرا خانواده‌ها، به دلایل مالی یا انتقام‌های شخصی، بیوه‌های سربار را به مردانی که توانایی ازدواج نداشتند، می‌سپردند. در حالی که نقض این قانون در میان طبقات پایین‌تر عموماً از سوی مقامات نادیده گرفته می‌شد، بیوه‌های یانگبان (اشراف) از ازدواج مجدد منع می‌شدند، وگرنه فرزندان آن‌ها از طبقه اشرافی طرد می‌شدند. اعضای خاندان سلطنتی حتی
طبقه اشرافی طرد می‌شدند. اعضای خاندان سلطنتی حتی با سختگیری بیشتری مواجه بودند؛ به طوری که سونگ‌جونگ چوسان دستور اعدام دخترعموی خود را صادر کرد، زیرا پس از بیوه شدن، با یک خدمتکار مرد همخانه شده بود و این امر نشان‌دهنده آن بود که رابطه‌ای جنسی میان آن‌ها برقرار بوده است. از آنجا که زنان دیگر نمی‌توانستند سرپرست خانوار باشند، بیوه‌ها اغلب سربار مالی محسوب می‌شدند و گاهی به خودکشی ناموسی دست می‌زدند. از زنان انتظار می‌رفت که به هر قیمتی از عفت خود محافظت کنند و در اواخر دوران چوسان، آن‌ها اغلب چاقوهای کوچکی
و در اواخر دوران چوسان، آن‌ها اغلب چاقوهای کوچکی به نام "paedo" () را به norigae (آویز رنگارنگی که از قسمت بالایی هانبوک آویزان می‌شد) متصل می‌کردند تا در صورت مواجهه با ننگ، جان خود را بگیرند و از بدنامی خانواده جلوگیری کنند. مردان اجازه داشتند علاوه بر همسر اول خود، همسر دوم و هم‌بالینی داشته باشند. قرار گرفتن در موقعیت همسر دوم یا معشوقهٔ یک اشراف‌زاده، از نظر اجتماعی برتر از زنان عامی یا برده محسوب می‌شد، اما فرزندان این زنان نامشروع تلقی شده و از حقوق یانگبان محروم می‌شدند. همسران اول و فرزندان مشروع
یانگبان محروم می‌شدند. همسران اول و فرزندان مشروع اشراف، معمولاً این زنان را تحقیر می‌کردند. این کودکان در جامعه طردشده محسوب می‌شدند، مگر اینکه مستقیماً از خاندان سلطنتی بودند، که در این صورت مورد احترام و گاه بیم و هراس قرار می‌گرفتند. زنان در دوران چوسان تنها چهار نوع «حرفه» می‌توانستند داشته باشند: آن‌ها می‌توانستند gungnyeo (زنان دربار)، شمن، پزشک یا گیسنگ باشند. گیسنگ‌ها، که اغلب با گیشاهای ژاپنی مقایسه می‌شوند، نسبت به سایر زنان آزادی بیشتری داشتند و در اشعار خود خود را به پروانه‌های سرگردان یا
و در اشعار خود خود را به پروانه‌های سرگردان یا سگ‌های وحشی تشبیه می‌کردند. آن‌ها توانایی خواندن و نوشتن داشتند، در موسیقی، هنر و شعر مهارت داشتند و به عنوان همراهان فکری مردان در جامعه‌ای که همسران، شریکان فکری محسوب نمی‌شدند، خدمت می‌کردند. مشهورترین گیسنگ احتمالاً هوانگ جین یی است که در قرن شانزدهم می‌زیست و امروزه به عنوان نماد زنی پیشرو، آزاداندیش، قدرتمند و آگاه به حقوق خود در کره شناخته می‌شود. پزشکان زن کمتر مورد توجه گفتمان‌های مدرن قرار گرفته‌اند، زیرا پیرامون آن‌ها داستان‌های جنجالی کمتری وجود
زیرا پیرامون آن‌ها داستان‌های جنجالی کمتری وجود داشته و تمایل به پرداختن به نقاط قوت دوران چوسان کمتر دیده می‌شود؛ پدیده‌ای که به عنوان شکلی از خاورگرایی مورد انتقاد قرار گرفته است. قوانین دوران چوسان زنان را از اسب‌سواری و بازی‌هایی مانند گو (بازی) منع می‌کرد. بر اساس سنت، خانه‌ها دارای دو ورودی مجزا (یکی برای مردان و دیگری برای زنان) بودند و آشپزخانه به عنوان مرزی فیزیکی بین بخش‌های زنانه و مردانه عمل می‌کرد. برای اطمینان از جدایی زنان از مردان در خارج از خانه، در ساعات خاصی از روز ناقوسی به صدا درمی‌آمد
خانه، در ساعات خاصی از روز ناقوسی به صدا درمی‌آمد که نشان می‌داد فقط زنان مجاز به حضور در خیابان هستند. حتی زنان طبقه بالا نیز موظف بودند در خانه‌هایی با دیوارهای بلند زندگی کنند تا میزان مواجهه آن‌ها با مردان غریبه کاهش یابد. با این حال، زنان طبقات پایین‌تر، اغلب در مزارع خانوادگی همراه با مردان کار می‌کردند. در اواخر این دوران، زنان متأهل عمدتاً با نام همسر یا فرزندانشان خطاب می‌شدند ("همسر فلانی"، "مادر فلانی"). این رویه با کاربرد عنوان "خانم" در زبان انگلیسی که وضعیت تأهل یک زن را نشان می‌دهد، تفاوت
انگلیسی که وضعیت تأهل یک زن را نشان می‌دهد، تفاوت داشت. در اواخر قرن نوزدهم، پایین‌ترین طبقات زنان به‌طور آشکار در مبارزات سال نو (که در ماه اول سال جدید برگزار می‌شد و زمانی بود که بدهی‌ها تا پایان سال قدیم یا ۱۵ روز مهلت پس از آن پرداخت نشده بود) شرکت می‌کردند. مبارزات به دلیل انتقام‌جویی‌های شخصی نیز میان مردان، گروه‌های تجاری، روستاها یا گروه‌های کودکان انجام می‌شد. شرط‌بندی بر روی مبارزات زنان رایج بود. با این حال، نه زنان و نه مردان از طبقات بالاتر در مبارزات شرکت می‌کردند، یا در بهترین حالت، یک
در مبارزات شرکت می‌کردند، یا در بهترین حالت، یک اشراف‌زاده مرد ممکن بود از یک قهرمان برای مبارزه پشت درهای بسته استفاده کند. زنان سرشناس چوسان. فهرست به ترتیب نزولی سال درگذشت، جدیدترین در ابتدا:
بازی‌های آفریقایی ۱۹۶۵ () یک رویداد چندورزشی است که از ۱۸ تا ۲۵ ژوئیه ۱۹۶۵ در برازاویل، جمهوری کنگو برگزار شده است. کشورهای شرکت‌کننده. از جمله کشورهایی که در بازی‌های آفریقایی ۱۹۶۵ شرکت کردند عبارتند از:
جعفر اکسپرس (Urdu: جعفر ایکسپریس) یک قطار مسافربری است که روزانه توسط راه‌آهن پاکستان بین کویته و پیشاور فعالیت می‌کند. این سفر تقریباً ۳۴ ساعت و ۱۰ دقیقه طول می‌کشد تا مسافت منتشر شده ۱٬۶۳۲ کیلومتر (۱٬۰۱۴ مایل) را طی کند و در طول بخشی از خط آهن روهری-چمن و خط آهن کراچی-پیشاور حرکت می‌کند. تاریخچه. جعفر اکسپرس به نام میرجعفر خان جمالی نامگذاری شده است، که یک رهبر قبیله‌ای برجسته بلوچ، عضو فعال جنبش پاکستان و دوست نزدیک محمد علی جناح بود. او دایی نخست‌وزیر سابق، ظفرالله خان جمالی بود. این قطار در تاریخ ۱۶
سابق، ظفرالله خان جمالی بود. این قطار در تاریخ ۱۶ آوریل ۲۰۰۳ توسط نخست‌وزیر ظفرالله خان جمالی با واگن‌های چینی افتتاح شد. ابتدا جعفر اکسپرس بین کویته و راولپندی حرکت می‌کرد. در آوریل ۲۰۱۷، خط این قطار تا پیشاور توسعه یافت. ربایش ۲۰۲۵. در تاریخ ۱۱ مارس ۲۰۲۵، این قطار که از کویته به پیشاور در حال حرکت بود، توسط ارتش آزادی‌بخش بلوچستان (BLA) ربوده شد و بیش از ۴۴۰ نفر به گروگان گرفته شدند. BLA ادعا می‌کند که بیش از ۳۰ نفر از پرسنل ارتش پاکستان را کشته است. در تاریخ ۱۲ مارس، نیروهای امنیتی همه مسافران و پرسنل
تاریخ ۱۲ مارس، نیروهای امنیتی همه مسافران و پرسنل امنیتی را از دست ارتش آزادی‌بخش بلوچستان نجات دادند. ارتش پاکستان مرگ همه ۳۳ شبه‌نظامی BLA و همچنین ۲۱ مسافر، ۴ سرباز و راننده قطار را تأیید کرد. تجهیزات. این قطار دارای کلاس‌های مختلفی از جمله کلاس اقتصادی، AC استاندارد، AC بیزنس و AC خوابیده است.
بهترینا (به اسپانیایی: Bestia) یک انیمیشن کوتاه استاپ موشن محصول سال ۲۰۲۱ شیلیایی به کارگردانی هوگو کوواروبیاس و نویسندگی مشترک با مارتین ارازو است. این فیلم برنده بهترین موضوع کوتاه انیمیشن در چهل و نهمین جوایز آنی شد. این فیلم همچنین در فهرست نهایی جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در نود و چهارمین دوره جوایز اسکار قرار گرفت، که بعداً به این نامزدی دست یافت و به دومین فیلم کوتاه انیمیشن شیلیایی تبدیل شد که پس از «داستان خرس» در سال ۲۰۱۶ نامزد دریافت جایزه اسکار شد.
آگنس میگل (۹ مارس ۱۸۷۹ – ۲۶ اکتبر ۱۹۶۴) نویسنده، روزنامه‌نگار و شاعر آلمانی بود. او بیشتر به خاطر اشعار و داستان‌های کوتاهش دربارهٔ پروس شرقی شناخته می‌شود، اما همچنین به دلیل حمایتش از حزب نازی مورد توجه قرار گرفته است. زندگی‌نامه. آگنس میگل در ۹ مارس ۱۸۷۹ در کونیگسبرگ و در خانواده‌ای پروتستان به دنیا آمد. والدین او بازرگانی به نام گوستاو آدولف میگل و هلنه هوفر بودند. میگل در دبیرستان دخترانه کونیگسبرگ تحصیل کرد و سپس بین سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶ در یک خانه مهمان در وایمار زندگی کرد، جایی که اولین اشعار خود را
در وایمار زندگی کرد، جایی که اولین اشعار خود را نوشت. در سال ۱۸۹۸، سه ماه را در پاریس گذراند. در سال ۱۹۰۰، در بیمارستان کودکان برلین به‌عنوان پرستار آموزش دید. بین سال‌های ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۴، به‌عنوان معلم کمکی در یک مدرسه شبانه‌روزی دخترانه در بریستول انگلستان مشغول به کار شد. در سال ۱۹۰۴، در برلین آموزش معلمی دید، اما به دلیل بیماری مجبور به ترک آن شد. او همچنین دوره‌ای را در کالج کشاورزی دخترانه نزدیک مونیخ آغاز کرد که به پایان نرساند. در سال ۱۹۰۶، به کونیگسبرگ بازگشت تا از والدین بیمار خود، به‌ویژه پدرش که
بازگشت تا از والدین بیمار خود، به‌ویژه پدرش که نابینا شده بود، مراقبت کند. مادرش در سال ۱۹۱۳ و پدرش در سال ۱۹۱۷ درگذشتند. در سال ۱۹۰۰، نخستین آثار منتشرشده آگنس میگل توجه نویسنده بوریس فون مونشهاوزن را به خود جلب کرد. اولین مجموعه شعر او با حمایت مالی مونشهاوزن منتشر شد. در سال‌های بعد، او همچنان به‌عنوان حامی خستگی‌ناپذیر آثار میگل فعالیت می‌کرد. آگنس میگل تا پیش از اشغال کونیگسبرگ در سال ۱۹۴۵ در آنجا زندگی می‌کرد و اشعار، داستان‌های کوتاه و گزارش‌های روزنامه‌نگارانه می‌نوشت. او همچنین سفرهایی را انجام
می‌نوشت. او همچنین سفرهایی را انجام داد. در دوران رایش سوم، او خود را به‌عنوان یکی از حامیان پرشور رژیم نشان داد. میگل سوگند وفاداری کامل را امضا کرد، بیانیه‌ای که در سال ۱۹۳۳ توسط ۸۸ نویسنده آلمانی در حمایت کامل از آدولف هیتلر صادر شد. در همان سال، او به اتحادیه زنان ملی سوسیالیست، شاخه زنان حزب نازی پیوست و در سال ۱۹۴۰ به‌طور رسمی عضو حزب نازی شد. در اوت ۱۹۴۴، در مراحل پایانی جنگ جهانی دوم، آدولف هیتلر او را به‌عنوان «سرمایه ملی برجسته» در فهرست ویژه مهم‌ترین هنرمندان آلمانی قرار داد و از تمامی وظایف
هنرمندان آلمانی قرار داد و از تمامی وظایف جنگی معاف کرد. در فوریه ۱۹۴۵، آگنس میگل از نزدیک شدن ارتش سرخ گریخت و با کشتی به دانمارک رسید. پس از آزادی دانمارک در ۵ مه ۱۹۴۵، تا نوامبر ۱۹۴۶ در کمپ پناهندگان اوکس‌بُل اقامت داشت. در سال ۱۹۴۶ به آلمان بازگشت، اما تا سال ۱۹۴۹ تحت ممنوعیت انتشار قرار گرفت. در همان سال، کمیته نازی‌زدایی اعلامیه‌ای مبنی بر عدم اعتراض صادر کرد. در ابتدا، او در آپِلرن با خویشاوندان حامی پیشین خود، بوریس فون مونشهاوزن، که در سال ۱۹۴۵ خودکشی کرده بود، سکونت کرد. در سال ۱۹۴۸، به‌عنوان یک
کرده بود، سکونت کرد. در سال ۱۹۴۸، به‌عنوان یک پناهنده، خانه‌ای در باد ننندورف به او اختصاص داده شد، جایی که تا زمان مرگش به نوشتن ادامه داد. آگنس میگل در این دوران عمدتاً اشعار و داستان‌های کوتاهی درباره پروس شرقی، سرزمین جوانی‌اش، می‌نوشت. او به‌عنوان صدای هایما‌تفریبی‌نه شناخته می‌شد؛ مردمان آلمانی‌زبانی که پیش از جنگ در چکسلواکی، لهستان، و بخش‌هایی از آلمان زندگی می‌کردند که پس از جنگ به لهستان و اتحاد جماهیر شوروی پیوست و ناچار به ترک وطن شدند. میگل از سوی تحسین‌کنندگانش عنوان افتخاری "مادر پروس شرقی"
سوی تحسین‌کنندگانش عنوان افتخاری "مادر پروس شرقی" را دریافت کرد. او در ۲۶ اکتبر ۱۹۶۴ در بیمارستانی در باد زالتسوفلن درگذشت.
دولسی ایوون سپتامبر (۲۰ اوت ۱۹۳۵ – ۲۹ مارس ۱۹۸۸) فعال سیاسی ضد آپارتاید اهل آفریقای جنوبی بود که در سال ۱۹۸۸ در پاریس، فرانسه، به قتل رسید. اوایل زندگی. دولسی سپتامبر، دومین دختر بزرگ خانواده جاکوبوس و سوزان سپتامبر، در منطقه گلی‌مور، یکی از حومه‌های کیپ‌تاون، بزرگ شد؛ جایی که علاقه او به فعالیت‌های سیاسی شکل گرفت. او تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه کلیسای متدیست کلیپفونتین آغاز کرد و سپس به دبیرستان اتلون رفت. در سال ۱۹۵۴، برای دنبال کردن حرفه معلمی، به مدرسه تربیت معلم ویزلی در سالتر ریور پیوست و در سال
تربیت معلم ویزلی در سالتر ریور پیوست و در سال ۱۹۵۵ مدرک دیپلم معلمی خود را دریافت کرد. او حرفه تدریس خود را در مدرسه سیتی میشن در میتلند آغاز کرد و سپس در سال ۱۹۵۶ در مدرسه ابتدایی بریج‌تاون ایست در اتلون مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۷، عضو اتحادیه تازه‌تأسیس دانشجویان شبه‌جزیره کیپ (CPSU) شد، که وابسته به جنبش اتحاد آفریقای جنوبی بود و هدف آن غلبه بر تفرقه‌های نژادی و ایجاد همبستگی میان دانشجویان با پیشینه‌های فرهنگی متفاوت بود. او همچنین عضو شاخه اتلون اتحادیه معلمان آفریقای جنوبی (TLSA) بود. فعالیت‌ها. در
معلمان آفریقای جنوبی (TLSA) بود. فعالیت‌ها. در ادامه، دولسی سپتامبر به اتحادیه دموکراتیک مردمان آفریقای جنوبی (APDUSA)، که در سال ۱۹۶۰ تأسیس شده بود، پیوست. او سپس عضو گروه مطالعاتی نظامی باشگاه یو چی چان شد که در پایان سال ۱۹۶۲ منحل و در ژانویه ۱۹۶۳ توسط جبهه آزادی‌بخش ملی (NLF) جایگزین شد. در حین فعالیت‌های خود در NLF، در ۷ اکتبر ۱۹۶۳ بازداشت و بدون محاکمه در زندان رولند استریت زندانی شد. همراه با نه نفر دیگر، او طبق قانون آئین دادرسی کیفری به «توطئه برای انجام اعمال خرابکارانه و تحریک به خشونت سیاسی»
انجام اعمال خرابکارانه و تحریک به خشونت سیاسی» متهم شد. پس از ماه‌ها دادرسی، حکم در ۱۵ آوریل ۱۹۶۴ صادر شد و سپتامبر به پنج سال زندان محکوم شد. او در این مدت تحت آزارهای شدید جسمی و روانی قرار گرفت. پس از آزادی در آوریل ۱۹۶۹، رژیم پرتوریا فعالیت‌های او را با یک دستور منع پنج ساله کنترل کرد که او را از انجام فعالیت‌های سیاسی و اشتغال به حرفه‌اش منع می‌کرد. سپتامبر سپس به خانه خواهرش در پائل نقل مکان کرد. در سال ۱۹۷۳، با نزدیک شدن به پایان دستور منع فعالیت، دولسی سپتامبر برای دریافت مجوز خروج دائمی اقدام کرد
سپتامبر برای دریافت مجوز خروج دائمی اقدام کرد و توانست موقعیتی در کالج آموزش معلمان میدلی در استافوردشایر به دست آورد. او در ۱۹ دسامبر ۱۹۷۳ آفریقای جنوبی را ترک کرد. در لندن، به فعالیت‌های جنبش ضد آپارتاید پیوست و در خط مقدم بسیاری از تجمعات و تظاهرات سیاسی در ساوت آفریقا هاوس در میدان ترافالگار حضور داشت. بعدها، او شغل معلمی خود را رها کرد و به کارکنان صندوق بین‌المللی دفاع و کمک به آفریقای جنوبی پیوست. در سال ۱۹۷۶، به کنگره ملی آفریقا (ANC) ملحق شد و در اتحادیه زنان ANC فعالیت کرد. در سال ۱۹۷۹، که سال
اتحادیه زنان ANC فعالیت کرد. در سال ۱۹۷۹، که سال بین‌المللی کودک (IYC) بود، به‌عنوان رئیس کمیته IYC در بخش زنان ANC در لندن انتخاب شد. در پایان سال ۱۹۸۳، سپتامبر به‌عنوان نماینده ارشد ANC در فرانسه، سوئیس و لوکزامبورگ منصوب شد. مرگ. در صبح روز ۲۹ مارس ۱۹۸۸، دولسی سپتامبر در مقابل دفتر ANC در پاریس، واقع در شماره ۲۸، خیابان رو دو پُتیت-اکوری، به ضرب گلوله کشته شد، در حالی که پس از جمع‌آوری نامه‌ها، دفتر را باز می‌کرد. او ۵۲ ساله بود. مرگ او واکنش‌های شدید مردمی در پاریس برانگیخت، به‌طوری که بیش از ۲۰ هزار
در پاریس برانگیخت، به‌طوری که بیش از ۲۰ هزار نفر برای عزاداری و ادای احترام گرد هم آمدند.
مگس‌گیر چکاددار یا مگس‌گیر مکزیکی گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ ژیان‌مرغان است. این گونه بومی غرب مکزیک است. پرنده کوچکی است با پرهای خاکستری، سینه سفید، منقار زرد و نوک پرهای خاکستری نوک‌تیز در بالای سرش. زیستگاه طبیعی مگس‌گیر جنگل‌های نیمه‌گرمسیری است، اما در طول تابستان در بوته‌زارهای گرمسیری در ارتفاعات یافت می‌شود. رژیم غذایی آنها عمدتاً از حشرات تشکیل شده است. جنگل‌زدایی بر جمعیت مگس‌گیرهای چکاددار تأثیر گذاشته است. اکنون تصور می‌شود که بین ۲۰۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ پرنده باشد.
اسب دره‌شوری یکی از نژادهای اسب بومی ایران است که توسط طایفه دره‌شوری از ایل قشقایی پرورش داده می‌شود. ویژگی‌ها. اسب دره‌شوری دارای بدنی عضلانی و قوی، با استقامت بالا و مناسب برای مناطق کوهستانی است. این اسب دارای پاهای مقاوم، سم‌های سخت و مناسب برای مسیرهای ناهموار می‌باشد. ژنتیک. اسب دره‌شوری از نظر ژنتیکی از گروه اسب‌های ایرانی با ارتباط نزدیک به اسب عربی و اسب کرد شناخته می‌شود. این نژاد دارای صفات بارزی از جمله مقاومت در برابر بیماری‌های بومی، قدرت بدنی و توانایی در مسیرهای سخت است. برخی پژوهش‌های