payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برای تیم پیچز آزمون داد. در آن زمان، تیم با مشکلات مالی مواجه بود. در نتیجه، پیچز به او گفت که سال بعد بازگردد. پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه، او این کار را انجام داد و در طول فصل ۱۹۵۴ در پست‌های پایگاه دوم و پایگاه سوم بازی کرد. در دوران حرفه‌ای ۴۳ بازیه خود، کافمن میانگین ضربه‌زنی ۰٫۱۳۴ (۱۳ ضربه در ۹۷ حضور در صفحه) را ثبت کرد. به عنوان یک مدافع، او ۴۹ امتیاز برون و ۷۷ امتیاز کمک را برای خود ثبت کرد و ۱۲ بازی دوتایی را تکمیل کرد، در حالی که ۲۰ خطا در ۱۴۶ فرصت کلی مرتکب شد و میانگین میدان‌داری او ۰٫۸۶۳ بود.
کلی مرتکب شد و میانگین میدان‌داری او ۰٫۸۶۳ بود. پس از انحلال لیگ، جوآن هرگز آخرین چک حقوقی خود را دریافت نکرد. پس از دوران بازی در بیسبال، کافمن به خانه بازگشت و به عنوان حسابدار در یک شرکت محلی چوب‌بری کار کرد و همچنین به صورت پاره‌وقت تایپیست بود. سپس به نیروی هوایی ایالات متحده پیوست و به عنوان کارمند بخش نیروی انسانی مشغول به کار شد. او سپس استخدام‌کننده شد و بعدها به عنوان سرپرست نیروی هوایی ایالات متحده در بخش آموزش و تعلیمات نظامی خدمت کرد و بیش از ۱۰۰ مربی و ۵۰۰ کارآموز را تحت نظارت داشت. او در طول
مربی و ۵۰۰ کارآموز را تحت نظارت داشت. او در طول جنگ ویتنام در جنوب شرق آسیا و تایلند خدمت کرد. علاوه بر این، وظایف او شامل نگارش نامه‌های تسلیت به خانواده‌های سربازان درگذشته، گزارش تلفات و تنظیم پرونده‌ها در حمایت از برنامه‌های جوایز و تقدیرنامه‌ها بود. در این دوران، کافمن به دلیل حرفه‌ای‌گری، کارایی و مهارت‌های رهبری برجسته خود مدال برنز دریافت کرد. علاوه بر این، او سومین نشان خوشه برگ بلوط خود را برای جایزه تقدیرنامه‌اش به دست آورد. کافمن ۲۰ سال در ارتش خدمت کرد و در سال ۱۹۷۵ با درجه گروهبان ارشد
ارتش خدمت کرد و در سال ۱۹۷۵ با درجه گروهبان ارشد بازنشسته شد. او تصمیم گرفت در منطقه سن آنتونیو، تگزاس بماند، جایی که در سال ۱۹۷۸ یک فروشگاه هدیه خریداری کرد و آن را به مدت ۲۰ سال اداره کرد. به همین ترتیب، کافمن مجوز فروش بیمه عمر در تگزاس را دریافت کرد و برای سال‌ها در این حرفه فعالیت داشت. ابتلای او به آرتریت شدید مانع از ادامه فعالیتش در ورزش شد. در سال ۱۹۸۸، نمایشگاهی دائمی در تالار مشاهیر و موزه بیسبال در کوپرستاون، نیویورک برای گرامیداشت اعضای لیگ حرفه‌ای بیسبال دختران آمریکایی افتتاح شد. جوآن کافمن،
بیسبال دختران آمریکایی افتتاح شد. جوآن کافمن، همراه با دیگر بازیکنان و کارکنان لیگ، در این نمایشگاه گنجانده شده است. کافمن در ۳۰ دسامبر ۲۰۱۸ درگذشت.
ملاسما (به انگلیسی: Melasma) یا کلواسما فاسیه که در زنان باردار با نام ماسک بارداری نیز شناخته می شود یک تغییر رنگ برنزه یا تیره در پوست صورت انسان است. تصور می شود که ملاسما به دلیل قرار گرفتن در معرض نور خورشید، استعداد ژنتیکی، تغییرات هورمونی و تحریک پوست ایجاد می شود. اگرچه ممکن است هر دو جنس را درگیر کند اما به ویژه در زنان باردار و کسانی که از داروهای ضد بارداری خوراکی یا درمان جایگزینی هورمون استفاده می‌کنند، شایع‌تر است. علائم و نشانه ها. علائم شامل ماکول‌ها و لکه (پَچ) های تیره، نامنظم، کاملاً مشخص
و لکه (پَچ) های تیره، نامنظم، کاملاً مشخص و قرینه هستند. این لکه ها اغلب به صورت تدریجی ایجاد می شوند. ملاسما هیچ علامت دیگری به جز تغییر رنگ پوست و مشکلات زیبایی ایجاد نمی کند. محل آن در سه بخش صورت قابل طبقه بندی است: ناحیه میانی صورت (روی پیشانی، بینی، لب بالا و چانه)، ناحیه مالار ( گونه ها) و ناحیه آرواره‌ای. درمان. مهمترین درمان پرهیز از آفتاب با پوشیدن کلاه و استفاده از کرم‌های ضد آفتاب در طول روز است. ضد آفتاب‌های حاوی روی (Zinc) بهترین اثر بخشی را دارند. سایر درمان های موضعی شامل کرم های روشن کننده
سایر درمان های موضعی شامل کرم های روشن کننده پوست حاوی ترتینوئین، هیدروکینون، آزلائیک اسید، کوجیک اسید یا ترکیبی از اینها (کرم Tri-Luma) به مدت ۶ ماه است. لازم است بیمار قبل از مصرف داروها در مورد عوارض کرم های روشن کننده (بخصوص هیدروکینون) آگاهی داشته باشد.
دایان ویتلزی () یک شخصیت خیالی در سریال تلویزیونی از محصول شبکه اچ‌بی‌او است. این شخصیت توسط ادی فالکو به تصویر کشیده شده است. طبق مقاله ای در نیویورک تایمز، شخصیت ویتلزی از یک مدیر زن که تام فونتانا، خالق سریال در زندانی در جنوب نیوجرسی با او ملاقات کرده بود الگوبرداری شده است. مشخصات شخصیت. او به عنوان اولین افسر زن واحد اصلاح و تربیت اوز یک مادر مطلقه و مجرد است که از همسر آزاری، فقر و سوء مصرف مواد رنج برده است. با همه اینها، او درک بسیار خوبی از زندگی جنایی به دست آورده است. او یک مدیر در زندان به شدت
به دست آورده است. او یک مدیر در زندان به شدت امنیتی اسوالد است، اما بارها توضیح می‌دهد که این به این دلیل است که نمی‌تواند در جای دیگری کار پیدا کند. تنها انگیزه او مراقبت از مادرش که مبتلا به سرطان است و دختر خردسالش است که باید خودش به تنهایی او را بزرگ کند. او دو شیفت کار می‌کند و گاهی اوقات در زندان می‌خوابد تا بتواند از پس تأمین مخارج زندگی بربیاید. او به عنوان یکی از دلسوزترین و منصف‌ترین مدیران زندان به تصویر کشیده می‌شود. ویتلزی یکی از معدود شخصیت‌هایی است که پایان خوشی در این سریال دارد. او به حفظ
است که پایان خوشی در این سریال دارد. او به حفظ سوابق زندانیان و جلوگیری از هرگونه درگیری بین زندانیان کمک می‌کند. در نهایت، بین او و مک مأنوس یک جاذبه ایجاد می‌شود و حتی در یک سلول خالی رابطه جنسی برقرار می‌کنند. ویتلزی خبرهای بدی دریافت می‌کند - اوز با وزارت اصلاحات قراردادی بسته است که در آن دیگر به افسران اجازه اضافه کاری را نمی‌دهند که این مسئله به شدت بر امور مالی او تأثیر می‌گذارد. وقتی اسکات راس وارد اوز می‌شود مشکلات بیشتری برای او ایجاد می‌شود. او از بیرون یک موتورسوار خلافکار بوده که قبلاً در
او از بیرون یک موتورسوار خلافکار بوده که قبلاً در همان باند شوهر سابق ویتلزی حضور داشته است. او به ویتلسی وسواس دارد بارها سعی می‌کرد با او پشت سر شوهرش رابطه جنسی داشته باشد. راس تصمیم می‌گیرد به او در مورد وضعیتش کمک کند. او به ویلتزی پیشنهاد می‌کند که برای او سیگار قاچاق کند و او یک مقدار از مبلغ سودش را به او می‌دهد. او با اکراه موافقت می‌کند، اما این تلاش به سرعت توسط مک مأنوس کشف می‌شود. او ولتزی را اخراج نمی‌کند، زیرا می‌داند که او فقط در تلاش است برای خانواده اش پول دربیاورد، اما از او می‌خواهد که
خانواده اش پول دربیاورد، اما از او می‌خواهد که به آن پایان دهد. با این حال، راس او را تهدید می‌کند که همه چیز را به سرپرست لئو گلین می‌گوید، مگر اینکه او به کمک به امر قاچاق ادامه دهد. او پس از ترک زندان هرگز به اوز بازنگشت، که باعث ناامیدی و آشفتگی مک مأنوس شد، زیرا او قصد داشت پس از بازگشت از او خواستگاری کند. او با خواهر پیت تماس می‌گیرد و توضیح می‌دهد که او با یک محافظ سلطنتی نامزد کرده است. این باعث می‌شود که مک مأنوس دچار حمله عصبی شود و در نهایت شغل خود را از دست بدهد. خروج ویتلزی در نمایش نوشته شد
خود را از دست بدهد. خروج ویتلزی در نمایش نوشته شد زیرا به ادی فالکو نقش کارملا سوپرانو در سریال خانواده سوپرانو پیشنهاد شده بود.
شگفت‌انگیزترین چیز یا چیزِ باورنکردنی () واپسین افسانهٔ ادبی هانس کریستیان اندرسن، شاعر و نویسنده دانمارکی است که در سپتامبر ۱۸۷۰ نخست در ایالات متحده و سپس در اکتبر همان سال در دانمارک منتشر شد. اندرسن این داستان را یکی از بهترین آثارش می‌دانست. داستان در مورد مسابقه ای است برای یافتن باورنکردنی‌ترین و شگفت انگیزترین چیز و عواقب شگفت انگیز آن هنگام انتخاب برنده. داستان. در سرزمینی دور، پادشاه اعلام می‌کند هرکس بتواند "چیزِ باورنکردنی" را بسازد، دست دخترش و نیمی از پادشاهی را به دست خواهد آورد. افراد بسیاری
از پادشاهی را به دست خواهد آورد. افراد بسیاری تلاش می‌کنند، برخی حتی جان خود را از دست می‌دهند تا کاری شگفت انجام دهند. در نهایت، مردی جوان ساعتی شگفت‌انگیز می‌سازد که در هر ساعت، پیکره‌هایی زنده‌نما بیرون می‌آیند و نمایش‌هایی زیبا با پیام‌هایی اخلاقی، مذهبی، و هنری اجرا می‌کنند: همگان شیفتهٔ این اثر می‌شوند و آن را "چیزِ باورنکردنی" می‌نامند. مرد جوان قرار است با شاهدخت ازدواج کند. اما ناگهان مردی قوی‌هیکل از راه می‌رسد و با تبر، ساعت را نابود می‌کند. داوران که از شدت ناباوری گیج شده‌اند، این عمل را حتی
که از شدت ناباوری گیج شده‌اند، این عمل را حتی باورنکردنی‌تر از ساخت ساعت می‌دانند و مرد ویران‌گر را برنده اعلام می‌کنند. مراسم ازدواج آغاز می‌شود، اما در کلیسا، ناگهان چرخ‌دنده‌ها و پیکره‌های ساعت شکسته ظاهر می‌شوند. موسی با لوح‌ها آمده، آدم و حوا، مغ‌ها، فصل‌ها، حواس پنج‌گانه و دیگران نیز می‌آیند. همه مرد ویران‌گر را نکوهش می‌کنند. در نهایت، نگهبان شب با گرز خود ضربه‌ای بر پیشانی مرد می‌زند و او را نقش زمین می‌کند. سپس همهٔ پیکره‌ها ناپدید می‌شوند. نور شمع‌ها اوج می‌گیرد و موسیقی کلیسا بدون نوازنده نواخته
اوج می‌گیرد و موسیقی کلیسا بدون نوازنده نواخته می‌شود. مردم می‌گویند: «این باورنکردنی‌ترین چیز بود!» شاهدخت دستور می‌دهد که مرد جوان، خالق ساعت، را بیاورند. او را همسر خود می‌سازد و مردم نیز با شادی به آن‌ها می‌پیوندند. تحلیل و مفهوم. این داستان نماد ستایش هنر، خلاقیت، و نیکی است. ویران‌گری شاید چشمگیر باشد، اما در برابر زیبایی و روح هنر شکست می‌خورد. اندرسن در این اثر با تلفیق مضامین مذهبی، اسطوره‌ای، و انسانی، ساعتی را به تصویر می‌کشد که همزمان زمان را می‌سنجد و جهان را روایت می‌کند.
کالی ریس (؛ زادهٔ ) بوکسور، فیلم‌نامه‌نویس، و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "مگس‌های سیاه" و "کارآگاه حقیقی" اشاره کرد. او یک قهرمان سابق بوکس جهان در دو کلاس وزنی است، که عنوان WBC زن میان‌وزن را در سال ۲۰۱۶ و عناوین WBA, WBO، و IBO سبک‌وزن زنان را بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ در اختیار داشت. او همچنین سسیلیا برکهوس را برای عنوان بلامنازع سبک‌وزن زنان در سال ۲۰۱۸ به چالش کشید. در سال ۲۰۲۱، ریس اولین تجربه بازیگری خود را به عنوان
سال ۲۰۲۱، ریس اولین تجربه بازیگری خود را به عنوان ستاره فیلم هیجان انگیز آمریکایی مبارزه منصفانه به دست آورد. او از آن زمان در سریال معمایی کارآگاه حقیقی: سرزمین شب بازی کرده است، که برای آن یک جایزه امی ساعات پربیننده، یک جایزه گلدن گلوب و یک نامزدی جایزه انتخاب منتقدان دریافت کرد. زندگی‌نامه. ریس در ۲۴ اوت ۱۹۸۶ در پراویدنس، رود آیلند، به عنوان کوچک‌ترین از پنج فرزند والدینش متولد شد. او و خواهر و برادرانش توسط مادرشان در پراویدنس شرقی بزرگ شدند. او دارای‌تبار کیپ ورد است، و یکی از اعضای قبیله سکونگ
کیپ ورد است، و یکی از اعضای قبیله سکونگ وانپونگ محسوب می‌شود. او نام Mequinonoag را که توسط مادرش به او داده شده است، (که به‌عنوان دارای «پرهای زیاد» یا «استعدادهای فراوان» ترجمه می‌شود) را به عنوان نام مستعار حرفه بوکس خود، «K.O. Mequinonoag» انتخاب کرده است. ریس از کودکی ورزشکار بود و اغلب ورزش‌های خشن را با پسران محله انجام می‌داد. او در گروه‌های راهپیمایی و گاردهای دبیرستان خود شرکت کرد و در والیبال، بسکتبال و سافت‌بال دبیرستان رقابت کرد. ریس بوکس را در ۱۴ سالگی در باشگاه منفردو رود آیلند آغاز کرد. او
۱۴ سالگی در باشگاه منفردو رود آیلند آغاز کرد. او همچنین در خانه توسط یک بوکسور بومی آمریکایی که دوست مادرش بود، تعلیم دید. ریس بعداً به مدرسه جرم‌شناسی رفت و هدفش این بود که در آینده یک افسر اصلاحات برای نوجوانان باشد. او همچنین نحوه تعمیر موتور سیکلت را آموخت. او تمرینات خود را در سالن بدنسازی منفردو و آکادمی بوکس بیگ سیکس در پراویدنس ادامه داد. قبل از ورود به دنیای ورزش حرفه‌ای، ریس یک حرفه آماتور موفقیت‌آمیز داشت و چندین قهرمانیس مختلف به دست آورد. او همزمان با شروع حرفه بوکس، به عنوان نگهبان در کلوپ
همزمان با شروع حرفه بوکس، به عنوان نگهبان در کلوپ شبانه نیز کار می‌کرد. در این مدت او پس از حمله یک افسر پلیس، از پلیس شهر شکایت کرد. در سال ۲۰۲۴، ریس تبدیل به اولین زن بومی آمریکایی شد که برای جایزه ساعات پربیننده امی نامزد شده است. ریس برای ایفای نقشی که در فصل چهارم سریال جنایی کاراگاه حقیقی داشت نامزد دریافت جایزه ساعات پربیننده امی برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن در سریال یا فیلم آنتولوژی شد. زندگی شخصی. ریس خود را به عنوان دو روح معرفی میکند و هم با زنان و هم با مردان رابطه داشته است. او با برایان
زنان و هم با مردان رابطه داشته است. او با برایان کوهن، یک بوکسور حرفه ای بازنشسته ازدواج کرده است.
کفش‌های خوشبختی یا گالش‌های شانس () یک افسانه ادبی از نویسنده دانمارکی، هانس کریستین آندرسن است که نخستین بار در تاریخ ۱۹ مه ۱۸۳۸ در مجموعه‌ای با عنوان "سه اثر شاعرانه" (Three Poetical Works) در کپنهاگ، دانمارک منتشر شد. این داستان تخیلی دربارهٔ یک جفت کفش جادویی است که می‌توانند فرد پوشنده آن را به هر زمانی، مکانی یا شرایطی که آرزو کند، منتقل کنند. با وجود وعدهٔ خوشبختی، استفاده از این کفش‌ها اغلب به تجربه‌های ناامیدکننده یا طنزآمیز منجر می‌شود. زمینه و الهام. داستان «کفش‌های خوشبختی» تحت تأثیر باورهای
الهام. داستان «کفش‌های خوشبختی» تحت تأثیر باورهای فولکلور اروپایی دربارهٔ «چکمه‌های هفت‌فرسنگی» نوشته شده‌است؛ چکمه‌هایی که به دارنده‌شان قدرت سفر سریع و جادویی می‌دهند. آندرسن در این داستان، سبک روایی محاوره‌ای خود را توسعه می‌دهد و از طنز و استعاره برای نقد آرزوهای انسان و نارضایتی دائمی او استفاده می‌کند. این داستان همچنین با نگاهی انتقادی به ایدهٔ پیشرفت و نوستالژی برای گذشته می‌پردازد. خلاصه داستان. در یک مهمانی در کپنهاگ، مشاور عدالت، آقای کنپ، در گفتگوهایی که دربارهٔ دوران گذشته جریان دارد، ادعا
گفتگوهایی که دربارهٔ دوران گذشته جریان دارد، ادعا می‌کند که دوران پادشاه هانس بسیار بهتر از زمان حال بوده‌است. در همین هنگام، دو پری – یکی نمایندهٔ شادی و دیگری نمایندهٔ اندوه – وارد می‌شوند و یکی از آن‌ها یک جفت کفش جادویی با خود دارد. این کفش‌ها قدرت دارند فرد را به هر زمان یا مکانی که بخواهد ببرند، ولی پری اندوه هشدار می‌دهد که نتیجهٔ این سفرها اغلب رضایت‌بخش نخواهد بود. مشاور عدالت. کنپ کفش‌ها را به اشتباه می‌پوشد و ناگهان خود را در دوران پادشاه هانس در سدهٔ پانزدهم می‌یابد. ابتدا فکر می‌کند شهر
در سدهٔ پانزدهم می‌یابد. ابتدا فکر می‌کند شهر چراغ‌هایش خاموش شده یا خیابان‌ها گل‌آلود است، اما کم‌کم درمی‌یابد که واقعاً به گذشته منتقل شده‌است. او از نبود پل‌ها، تاکسی‌ها و روزنامه‌ها شکایت می‌کند و زبان مردم برایش غریبه است. سرانجام در یک میخانه از هوش می‌رود و زمانی که کفش‌ها از پایش بیرون کشیده می‌شوند، به زمان خود بازمی‌گردد و قدر دنیای مدرن را بیشتر می‌داند. نگهبان شب. نگهبانی شب‌گرد که کفش‌ها را پیدا کرده، آن‌ها را می‌پوشد و آرزو می‌کند که جای ستوانی باشد که در ساختمانی زندگی می‌کند. او بلافاصله
باشد که در ساختمانی زندگی می‌کند. او بلافاصله جای ستوان قرار می‌گیرد و می‌فهمد که زندگی او هم خالی از مشکلات نیست. سپس آرزو می‌کند پرنده‌ای در ماه باشد و ناگهان خود را در سطح ماه می‌یابد. در ماه، موجوداتی عجیب به او نگاه می‌کنند و دربارهٔ زمین صحبت می‌کنند. بدن بی‌جان نگهبان در خیابان پیدا می‌شود و زمانی که در بیمارستان کفش‌ها را از پایش درمی‌آورند، روحش به بدن بازمی‌گردد. دانشجوی جوان. دانشجوی جوانی در بیمارستان کفش‌ها را می‌پوشد و آرزو می‌کند بتواند از میان میله‌های دروازه فرار کند. سپس در تئاتر با
از میان میله‌های دروازه فرار کند. سپس در تئاتر با نمایشنامه‌ای دربارهٔ عینک جادویی روبه‌رو می‌شود و آرزو می‌کند که چنین عینکی داشته باشد. او با عینک وارد قلب تماشاگران می‌شود و افکار پنهانی و خودخواهانهٔ آنان را می‌بیند. سپس آرزو می‌کند در حمام بخار روسی باشد و ناگهان با لباس کامل در آن‌جا ظاهر می‌شود. منشی اداره. منشی ساده‌ای به اشتباه کفش‌ها را می‌پوشد و در راه بازگشت به خانه، در فکر آرزوی زندگی شاعرانه می‌افتد. سپس شاعر می‌شود، و باز آرزو می‌کند پرنده‌ای باشد و ناگهان تبدیل به چکاوکی در قفس یک خانه
باشد و ناگهان تبدیل به چکاوکی در قفس یک خانه می‌شود. سرانجام توسط گربه‌ای تهدید می‌شود و به خانهٔ خودش پرواز می‌کند، جایی که طلسم پایان می‌یابد. دانشجوی الهیات. در بخش پایانی، دانشجوی الهیات کفش‌ها را قرض می‌گیرد و آرزو می‌کند که در سوئیس و سپس ایتالیا باشد. او در مسیر خود با فقر، گرسنگی، پشه‌ها و ناراحتی‌های مختلف روبه‌رو می‌شود و سرانجام آرزو می‌کند که روحش پرواز کند و بدنش استراحت کند. بلافاصله می‌میرد و در قبر آرام می‌گیرد. اما پری اندوه کفش‌ها را از پایش درمی‌آورد و او را به زندگی بازمی‌گرداند.
از پایش درمی‌آورد و او را به زندگی بازمی‌گرداند. مضمون‌ها. آندرسن در این داستان مفاهیمی چون آرزوی ناپایدار انسان، نارضایتی ذاتی، طنز نسبت به جامعه و مدرنیته، و همچنین نقش خیال‌پردازی را بررسی می‌کند. هر کدام از شخصیت‌ها آرزویی دارند که آن را نشانهٔ خوشبختی می‌دانند، اما وقتی به آن دست می‌یابند، درمی‌یابند که شادکامی واقعی در همان زندگی روزمره‌شان بوده‌است. این افسانه به‌عنوان یکی از آثار پیچیده‌تر آندرسن، در لایه‌های مختلف روایتی و تماتیک قابل تفسیر است.
شاهزادهٔ شرور () یک قصه پریان نوشته هانس کریستین آندرسن است که نخستین بار در سال ۱۸۴۰ منتشر شد. این داستان دربارهٔ شاهزاده‌ای فاتح و مغرور است که قصد دارد خدا را شکست دهد، اما در نهایت دچار جنون می‌شود. این اثر از نظر سبک، رویکرد فناورانه‌ای دارد و از آن به عنوان اثری پیشرو در علمی-تخیلی نیز یاد شده است. داستان. روزی روزگاری شاهزاده‌ای مغرور و شرور بود که تنها هدفش این بود که تمام ملت‌های زمین را تسخیر کند و نامش در دل همهٔ مردم وحشت بیندازد. او با آتش و شمشیر به سرزمین‌ها یورش می‌برد. سربازانش محصولات
شمشیر به سرزمین‌ها یورش می‌برد. سربازانش محصولات کشاورزی را لگدمال می‌کردند و کلبه‌های روستاییان را آتش می‌زدند، به‌طوری که آتش شعله‌ور حتی برگ‌های درختان را می‌سوزاند و میوه‌ها بر شاخه‌های سوخته کباب می‌شدند. مادران بی‌پناه با کودکان برهنهٔ خود در میان دود و خرابی پنهان می‌شدند، اما سربازان بدون رحم آن‌ها را می‌یافتند. قدرت شاهزاده روز به روز بیشتر می‌شد. از شهرهای فتح‌شده، طلا و جواهرات فراوانی به پایتخت می‌برد و کاخ‌ها، معابد و طاق‌نصرت‌هایی باشکوه می‌ساخت. هر کس ثروت و شکوه او را می‌دید، می‌گفت: «چه
هر کس ثروت و شکوه او را می‌دید، می‌گفت: «چه شاهزادهٔ بزرگی!» اما هیچ‌کس به رنج مردم سرزمین‌های تسخیرشده توجهی نمی‌کرد. او مجسمه‌های خود را در میدان‌ها و قصرها نصب کرد و حتی خواست تا آن‌ها را در کلیساها روی محراب‌ها قرار دهند. اما کشیشان گفتند: «تو بزرگ هستی، اما خدا بزرگ‌تر است. ما نمی‌توانیم چنین کنیم.» شاهزادهٔ مغرور گفت: «پس خدا را هم شکست خواهم داد!» و با این اندیشه، کشتی‌ای شگفت‌انگیز ساخت که در آسمان پرواز می‌کرد. بدنه‌اش رنگارنگ همچون دم طاووس بود و با هزاران لوله توپ تزئین شده بود. صدها عقاب
بود و با هزاران لوله توپ تزئین شده بود. صدها عقاب نیرومند آن را به پرواز درمی‌آوردند. شاهزاده در مرکز کشتی می‌نشست و با فشار یک دکمه، هزار گلوله شلیک می‌شد. کشتی به سوی آسمان بالا رفت. زمین زیر پا کوچک و کوچک‌تر شد تا کاملاً از میان ابرها ناپدید گشت. خداوند یکی از فرشتگان خود را فرستاد. شاهزاده هزار گلوله به سوی او شلیک کرد، اما گلوله‌ها چون تگرگ از بال‌های درخشان فرشته بازگشتند. تنها یک قطره خون از بال فرشته چکید و بر کشتی افتاد. این قطره آن‌چنان سنگین بود که همچون هزار تُن سرب کشتی را به‌سوی زمین کشاند.
که همچون هزار تُن سرب کشتی را به‌سوی زمین کشاند. عقاب‌ها بال‌هایشان شکست و شاهزاده نیمه‌جان در دل جنگلی تاریک سقوط کرد. او گفت: «من باید خدا را شکست دهم! این ارادهٔ من است!» و هفت سال دیگر وقت صرف ساخت کشتی‌های نیرومندتر و ساخت سلاح‌هایی از برق و فولاد کرد تا دیوارهای بهشت را فرو ریزد. از سراسر جهان ارتشی گرد آورد که کیلومترها طول داشت. اما هنگامی که آمادهٔ حملهٔ دوباره شد، خداوند تنها یک دسته پشه فرستاد. پشه‌ها دور شاهزاده گرد آمدند و صورت و دستانش را گزیدند. او با خشم شمشیر کشید، اما نتوانست هیچ‌کدام را
او با خشم شمشیر کشید، اما نتوانست هیچ‌کدام را بزند. سپس فرمان داد با پارچه‌های گران‌قیمت او را بپوشانند تا پشه‌ها به او نرسند. اما یک پشه از لایه‌ها عبور کرد و گوش او را گزید. درد همچون آتش بود و سم به مغزش رسید. شاهزاده جامه‌ها را پاره کرد، برهنه شد و در برابر سربازانش دیوانه‌وار رقصید. سربازان، که برای فتح بهشت گرد آمده بودند، تنها توانستند به او بخندند، زیرا شاهزاده‌ای که قصد داشت خدا را شکست دهد، خود از یک پشه شکست خورد.
قرارداد فالکن‌هاگن در دوران سلطنت ناصرالدین‌شاه قاجار و در سال ۱۲۹۱ هجری قمری (۱۸۷۴ میلادی) از سوی دولت روسیه به ایران پیشنهاد شد. این قرارداد بخشی از تلاش‌های روسیه برای افزایش نفوذ خود در ایران و واکنشی به امتیاز لغو‌شدهٔ رویتر دانسته می‌شود. بر اساس مفاد این قرارداد پیشنهادی، دولت روسیه متعهد می‌شد خط‌آهنی از جلفا به تبریز احداث کند و در مقابل، دولت ایران موظف می‌شد سود سالیانه ۶٫۵ درصدی برای سرمایه‌گذار تضمین کند. گمرک ایران به‌عنوان وثیقه این قرارداد در نظر گرفته شده بود و همچنین، امتیاز بهره‌برداری از
نظر گرفته شده بود و همچنین، امتیاز بهره‌برداری از کلیه معادن در شعاع ۵۰ مایلی مسیر خط‌آهن به طرف روسی واگذار می‌شد. مدت اعتبار این قرارداد ۷۰ سال تعیین شده بود. در زمان ارائهٔ این پیشنهاد، میرزا حسین‌خان سپهسالار وزیر امور خارجه ایران بود. او که پیش‌تر در دوران صدارت عظمای خود، قرارداد رویتر را امضا کرده بود، این‌بار دو نماینده برای مذاکره تعیین کرد تا با طرح ایرادهای متعدد و طولانی‌کردن روند مذاکرات، طرف روسی را از پیگیری این قرارداد منصرف کنند. این تدبیر موفقیت‌آمیز بود و قرارداد فالکن‌هاگن هرگز به امضا
موفقیت‌آمیز بود و قرارداد فالکن‌هاگن هرگز به امضا نرسید.
همسفر () داستانی خیالی از هانس کریستیان آندرسن است که نخستین بار در سال ۱۸۳۵ منتشر شد. این داستان دربارهٔ پسر فقیری به نام جان است که پس از مرگ پدرش، با کمک همسفری جادویی موفق به ازدواج با شاهدختی زیبا می‌شود. داستان. جان، پسرکی فقیر، بر بالین پدر بیمارش نشسته بود که پدرش با لبخند و آخرین سخنانی مهربانانه درگذشت. جان که دیگر کسی را در دنیا نداشت، اشک‌ریزان شب را کنار پدر خوابید و در خواب، پدرش را شاد و سالم دید که او را به دختری زیبا با تاجی از طلا معرفی می‌کرد. پس از خاکسپاری پدر، جان تصمیم گرفت که مردی
پس از خاکسپاری پدر، جان تصمیم گرفت که مردی نیک باشد تا روزی پدرش را در بهشت ملاقات کند. او با پنجاه ریکسدالر و کمی پول خرد راهی سفر شد. پس از عبور از دشت‌ها، در کلیسایی کوچک برای استراحت توقف کرد. در شب، دو مرد را دید که قصد داشتند جسدی را از تابوت بیرون کشند چون مرده به آن‌ها بدهکار بود. جان، همهٔ دارایی‌اش را به آنان داد تا مرده را رها کنند. در مسیر سفر، با مردی ناشناس آشنا شد که پیشنهاد همراهی داد. این مرد، بسیار دانا و مهربان بود و بعدها بارها به جان کمک کرد. در جنگل، جان به پیرزنی کمک کرد و همسفرش با
کرد. در جنگل، جان به پیرزنی کمک کرد و همسفرش با مرهمی جادویی پای شکستهٔ پیرزن را درمان کرد و در ازای آن، سه جاروی ساخته شده از سرخس و بید گرفت. در مسافرخانه‌ای، نمایش عروسکی برگزار می‌شد. سگ قصابی، عروسک ملکه را شکست. همسفر جان، با همان مرهم، عروسک را درمان کرد و در عوض، شمشیری از صاحب نمایش گرفت. در ادامه، آنان با قوی سفید بزرگی روبه‌رو شدند که پس از آواز خواندن، مرد. همسفر، با شمشیرش بال‌های قو را برید و همراه خود برد. آنان به شهری رسیدند که شاهدختی زیبا ولی ظالم در آن زندگی می‌کرد. هر کس خواستگار او
ولی ظالم در آن زندگی می‌کرد. هر کس خواستگار او می‌شد باید سه حدس می‌زد؛ اگر نمی‌توانست، کشته می‌شد. جان، که شاهدخت را از خوابش به یاد داشت، عاشق او شد و تصمیم گرفت شانس خود را امتحان کند. شاه پیر، با دیدن اجساد شاهزادگان پیشین، جان را از خطر آگاه کرد اما او منصرف نشد. شب‌هنگام، همسفر جان، با استفاده از بال‌های قوی مرده و جاروها، مخفیانه شاهدخت را دنبال کرد. شاهدخت با بال‌هایی سیاه، به کوهی جادویی پرواز کرد. درون کوه، شاهزاده با جادوگری پیر دیدار کرد. جادوگر گفت که فردا در حدس اول، به کفشش فکر کند. همسفر
گفت که فردا در حدس اول، به کفشش فکر کند. همسفر همه را شنید و بازگشت. روز بعد، جان درست حدس زد: «کفش». شب دوم، همین ماجرا تکرار شد و این بار پاسخ «دستکش» بود. شب سوم، جادوگر به شاهدخت گفت: «فردا به سر من فکر کن.» همسفر، پس از شنیدن آن، هنگام بازگشت شاهدخت، سر جادوگر را برید و در دستمالی گذاشت. روز سوم، شاهدخت با جامه‌ای سیاه حاضر شد. جان، دستمال را باز کرد و سر جادوگر را نشان داد. همه شگفت‌زده شدند و شاهدخت تسلیم شد. قرار شد شب عروسی برگزار شود. اما هنوز جادوی سیاه در وجود شاهدخت بود. همسفر جان، سه پر از قو
سیاه در وجود شاهدخت بود. همسفر جان، سه پر از قو و قطراتی خاص به او داد و گفت: "شاهدخت را در آب بخوابان، و با سه بار فروبردن در آب، طلسمش را بشکن." جان چنین کرد. بار نخست، شاهدخت فریاد زد و به قویی سیاه بدل شد. بار دوم، قو سفید شد با حلقه‌ای سیاه دور گردن. بار سوم، دوباره به زیباترین دختر جهان تبدیل شد و از جان به خاطر رهایی‌اش سپاسگزاری کرد. صبح روز بعد، همسفر جان گفت که اکنون باید برود، چون دینی را ادا کرده است. او همان مرده‌ای بود که جان برایش همه‌چیز را فدا کرد تا در آرامش دفن شود. سپس ناپدید شد. جان و
فدا کرد تا در آرامش دفن شود. سپس ناپدید شد. جان و شاهدخت ازدواج کردند. شاه پیر، نوه‌هایش را روی زانوانش می‌نشاند و آنان با عصای سلطنتی بازی می‌کردند. و جان، پادشاه سراسر آن سرزمین شد.
سویسلاچ (, ) یا سویسلوچ () رودخانه‌ای در بلاروس است. این رود که شاخه‌ای در سمت راست رود بریزینا محسوب می‌شود، دارای طولی برابر با و حوضه آبریز به مساحت است. نام این رود از ریشه «-visl-» به معنای «جاری» گرفته شده که منشأ آن به زبان‌های هندواروپایی بازمی‌گردد (مقایسه کنید با ویستولا). رود سویسلاچ از مینسک، پایتخت بلاروس، عبور می‌کند. پیوند به بیرون. در حال تهیهٔ متن مقاله، کمی صبر کنید
لیوبوف دمیتریونا اوسوا ( که گاهی به صورت "Lyubov Demeetriyevna Oosava" نیز آوانگاری می‌شود) (۶ سپتامبر ۱۹۲۱ – ۲ ژانویه ۲۰۱۵) معمار روسی‌الاصل بلاروسی بود. پس از جنگ جهانی دوم، او و همسرش به مینسک نقل مکان کردند و در بازسازی شهر فعالیت داشتند. اوسوا در پروژه‌های متعددی از جمله مدارس، ساختمان‌های دولتی، پارک‌ها و مخازن آبی مشارکت داشت. در سال ۱۹۸۹، نام او در کتاب افتخار مؤسسه پروژه‌سازی مینسک ثبت شد. زندگی‌نامه. اوسوا در ۶ سپتامبر ۱۹۲۱ در ایرکوتسک، روسیه به دنیا آمد. در سن نه‌سالگی، خانواده‌اش به مسکو نقل
دنیا آمد. در سن نه‌سالگی، خانواده‌اش به مسکو نقل مکان کردند، جایی که او دبیرستان را به پایان رساند و سپس وارد مؤسسه معماری مسکو شد. در سال ۱۹۴۱، این مدرسه به یک مرکز پردازش جنگی تبدیل شد و دانشجویان موظف شدند بمب‌های انهدامی را برای استفاده علیه تانک‌های آلمانی بسته‌بندی و آماده کنند. هم‌زمان، اوسوا در دوره‌های پرستاری شرکت کرد تا بتواند به مجروحان جنگی کمک کند. در اکتبر ۱۹۴۲، تصمیم گرفته شد که دانشجویان به تاشکند، ازبکستان منتقل شوند. آن‌ها تنها مجاز به حمل وسایلی بودند که بتوانند با خود ببرند و در
به حمل وسایلی بودند که بتوانند با خود ببرند و در واگن‌های باری سفر کردند، در حالی که اساتید در قسمت مسافری قطارها بودند. این سفر بیش از یک ماه به طول انجامید تا دانشجویان به مؤسسه تاشکند برسند، جایی که شب‌ها زیر میزهایی می‌خوابیدند که روزها روی آن‌ها مطالعه می‌کردند. چهار روز در هفته موظف به مطالعه معماری بودند و سه روز دیگر در یک کارخانه مهمات کار می‌کردند. در پایان سال، اوسوا برای یک سفر مطالعاتی به منظور اندازه‌گیری بناهای تاریخی در بخارا انتخاب شد و بعدها سفر دیگری به سمرقند داشت، جایی که با همسر