payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در طی ۵۰ سال گذشته، موج سواری زنان محبوبیت زیادی پیدا کرده است. مبدأ. موج سواری به احتمال زیاد در گینه نو آغاز شده است. در گینه نو موج سواری یک ورزش پر از فرهنگ، سرگرمی و ماجراجویی بوده است. موج‌سواری برای کاوش در اقیانوس‌ها بوده است و به مرور زمان به ورزشی برای لذت بردن از طبیعت تبدیل شد. این ورزش از گینه نو به هاوایی گسترش یافت. این ورزش در گذشته بیشتر در هاوایی و جزایر اطراف آن انجام می‌شد، اما به مرور زمان در بقیه قاره‌ها گسترش یافت. گسترش. دختران طلایی کالیفرنیا نقش بزرگی در رونق ورزش موج‌سواری زنان
کالیفرنیا نقش بزرگی در رونق ورزش موج‌سواری زنان داشتند. آن‌ها بین دهه‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰ در رونق و گسترش این ورزش در بین زنان تأثیرگذار بودند و به آگاهی مردم از این ورزش کمک کردند و چهره‌ای تازه به ورزشی که زمانی به عنوان «ورزش مردان» شناخته می‌شد، بخشیدند. موج سوارانی مانند گیل یاربرو تأثیر بسیاری بر گسترش موج سواری در بین دیگر زنان داشتند. یاربرو در اولین مسابقات قهرمانی ملی موج‌سواری که در سال ۱۹۶۴ برگزار شد، شرکت کرد و بعدها به یکی از چهره‌های شاخص در این منطقه موج‌سواری سواحل شمالی اورگن تبدیل شد.
این منطقه موج‌سواری سواحل شمالی اورگن تبدیل شد. یاربرو پس از اسکان در اورگن در دهه ۱۹۷۰، یک فروشگاه تخته موج‌سواری در یک اصطبل اسب در ملک خود افتتاح کرد. او در این فروشگاه یکی از اولین مینی هاف‌پایپ‌های اورگن را ساخت. گستردگی. موج‌سواری زنان در سراسر جهان در هر منطقه‌ای که امکان موج‌سواری وجود دارد، محبوب است. لیگ جهانی موج‌سواری مسابقات حرفه‌ای برای زنان در سرتاسر جهان برگزار کرده است، از جمله مناطقی که این مسابقات در آن‌ها برگزار می‌شوند می‌توان به: منطقه پایپ‌لاین بونزای هاوایی، سواحل سانست هاوایی، پنیچ
پایپ‌لاین بونزای هاوایی، سواحل سانست هاوایی، پنیچ در پرتغال، سواحل بلز در استرالیا، مارگارت ریور در استرالیا، جی‌لند در اندونزی، پونتا روکا در السالوادور، ساکوارما در برزیل، خلیج جفرز در آفریقای جنوبی و لاور ترستلس در کالیفرنیا اشاره کرد. در سال‌های اخیر، موج‌سواری در میان زنان جهان اسلام نیز محبوبیت بیشتری پیدا کرده است. موج سواری زنان در رسانه‌ها. موج سواری زنان در فیلم‌ها و رسانه‌های چاپی متعددی به تصویر کشیده شده است. فیلم‌های محبوبی که زنان موج سوار در آن حضور دارند عبارتند از: موج‌سوار معنوی، گیجت،
آن حضور دارند عبارتند از: موج‌سوار معنوی، گیجت، تصادف آبی و تصادف آبی ۲. دیدگاه‌ها. بتانی همیلتون موج سوار آمریکایی است که با وجود حمله یک کوسه هنگام موج‌سواری و گاز گرفتن بازویش، مانع از فعالیت او به عنوان موج‌سوار نشد. او به بهتر شدن در این حرفه ادامه داد و حتی پس از این حمله نیز، او در مسابقات زیادی پیروز شد. بتانی در مورد موج‌سواری زنان می‌گوید: کاریسا مور یک موج سوار حرفه‌ای آمریکایی است. او اولین برنده مدال طلای المپیک در موج سواری تخته کوتاه زنان در سال ۲۰۲۰ بود. او دربارهٔ حرفه خود می‌گوید:
بوکس در ارمنستان یک ورزش محبوب است که از زمان‌های باستان در منطقهٔ کوهستانی ارمنستان وجود داشته است. در اوایل سال‌های ۱۹۰۰، مدارس بوکس آماتور در کشور ظاهر شدند و تا میانهٔ دههٔ ۱۹۵۰ بوکس یکی از ورزش‌های سنتی ارمنستان شناخته می‌شد. در سال ۱۹۵۶، ولادیمیر ینگیباریان که اصالتی ارمنی داشت، مدال طلای المپیک را برای تیم شوروی به دست آورد. در اوایل قرن ۲۱، بوکس حرفه‌ای و آماتور در ارمنستان به یک اوج دیگر رسید. به خصوص آرتور آبراهام و ویک دارچینیان توانستند چندین عنوان قهرمانی جهانی حرفه‌ای را به‌دست آورند. ده‌ها
قهرمانی جهانی حرفه‌ای را به‌دست آورند. ده‌ها بوکسور آماتور نیز در رده‌بندی‌های سه‌گانه جهان و اروپا در گروه‌های وزنی مختلف قرار گرفتند. ولادیمیر ینگیباریان از اولین افرادی بود که مدارس بوکس حرفه‌ای را در ارمنستان راه‌اندازی کرد. فدراسیون بوکس ارمنستان نظارت بر این ورزش را برعهده دارد. تاریخ. دوران باستان. بوکس از زمان‌های باستان در منطقهٔ کوهستانی ارمنستان تمرین می‌شد. در این منطقه نمونه‌هایی از نقش برجسته‌ها یافت شده‌اند که نبردی بین دو مرد را نشان می‌دهند که شبیه به بوکس است. شاه ارمنستان وارازدات
که شبیه به بوکس است. شاه ارمنستان وارازدات (واراستس) به عنوان یکی از آخرین شرکت کنندگان مسابقات المپیک باستان شناخته می‌شود. پیروزی وارازدات در این رقابت‌ها در کتاب تاریخ ارمنی موسی از چورنه ثبت شده است. احتمالاً این پیروزی در دههٔ ۳۶۰ میلادی رخ داده است. پیروزی پادشاه با یک صفحه یادبودی در المپیک یونان، در موزهٔ المپیک ثبت شده است. تاریخ مدرن. تاریخ مدرن بوکس در ارمنستان در اوایل قرن بیستم آغاز می‌شود. دوران سوویت. نظام سوویت در ارمنستان در سال ۱۹۲۰ تأسیس شد. چهار سال بعد، یعنی در سال ۱۹۲۴، گوورگ
تأسیس شد. چهار سال بعد، یعنی در سال ۱۹۲۴، گوورگ آلیخانیان و مخیتار آی‌بابیان اولین مدرسه بوکس را در شهر لنیناکان تأسیس کردند و یک سال بعد آلیخانیان شروع به آموزش پسران نوجوان در ایروان کرد. در سال ۱۹۳۱، اولین مسابقات قهرمانی بوکس ارمنستان بین ۳۰ بوکسور برگزار شد. این ورزش بیشتر در مناطق شهری بزرگ توسعه یافت. اولین موفقیت بزرگ بوکس ارمنستان در سال ۱۹۵۶ رخ داد. ولادیمیر ینگیباریان از ایروان مدال طلای المپیک را برای اتحاد جماهیر شوروی در المپیک ملبورن به دست آورد. بوکس سوویت ارمنستان در دوره‌ای از دهه‌های
آورد. بوکس سوویت ارمنستان در دوره‌ای از دهه‌های ۱۹۷۰ تا اوایل دههٔ ۱۹۹۰ به شهرت و اوج خود رسید. شخصیت‌های قابل توجه این دوره شامل مخاک قازاریان و اسرائیل حکابکوخیان بودند. حکابکوخیان در سال ۱۹۸۹ قهرمان جهان در بوکس آماتور شد. در سال ۱۹۵۷، ینگیباریان به عنوان استاد برجسته ورزشی اتحاد جماهیر شوروی به نشان تقدیر بنفشهٔ کار از اتحاد جماهیر شوروی دست یافت. او این نشان را به خاطر دستاوردهایش در بوکس دریافت کرد. ینگیباریان پس از پایان حرفه خود، مدرسه ورزشی کودکان و جوانان بوکس را در ایروان تأسیس کرد. این اولین
و جوانان بوکس را در ایروان تأسیس کرد. این اولین مدرسه در این نوع در اتحاد جماهیر شوروی بود. دوران استقلال. ارمنستان در سال ۱۹۹۱ به یک کشور مستقل تبدیل شد. فدراسیون بوکس ارمنستان، سازمان نظارتی ورزش در ارمنستان، در همان سال تأسیس شد. در دو سال بعد، به عنوان عضو کامل در انجمن بوکس آماتور اروپا و انجمن بوکس بین‌المللی پذیرفته شد. تعداد زیادی بوکسور حرفه‌ای ارمنی به شهرت جهانی رسیدند، بعضی از آن‌ها نماینده ارمنستان بودند و بعضی دیگر نماینده کشورهای خارجی بودند. ویک دارچینیان و آرتور آبراهام هر دو در دسته‌های
ویک دارچینیان و آرتور آبراهام هر دو در دسته‌های وزنی سنگین و وزن متوسط به ترتیب عناوین "آی‌بی‌اف" را به دست آوردند و از جمله برجسته‌ترین‌ها در رده‌های خود بودند. ارمنستان دو قهرمانی جام جهانی بوکس دارد. نشان طلای قهرمانی جهان توسط منوچیان در سال ۱۹۹۴ در دستهٔ ۴۸ کیلوگرم برای ارمنستان به‌دست آمد. اندرانیک حکابکوخیان نیز در سال ۲۰۰۸ در دستهٔ ۷۵ کیلوگرم برتری‌هایی کسب کرد. در بوکس آماتور، ورزشکاران ارمنی نسبتاً موفق بوده‌اند. منوچیان در سال ۱۹۹۳ در دستهٔ لایت فلایوایت قهرمان جهان شد. هووهانس دانیلیان (۲۰۰۸)،
فلایوایت قهرمان جهان شد. هووهانس دانیلیان (۲۰۰۸)، ادوارد همباردزومیان (۲۰۰۸) و هراچیک جاواخیان (۲۰۱۰) قهرمانان اروپا شدند. در تاریخ ۳ سپتامبر ۲۰۱۱، اولین رویداد حرفه‌ای بوکس در ارمنستان در ورزشگاه کارن دمیرچیان برگزار شد. همه بوکسوران ارمنی مسابقات خود را برنده شدند. این رویداد با حضور ویک دارچینیان و اوانس مبمبا برگزار شد. دارچینیان مبمبا را شکست داد و عنوان بانتام‌وزن "آی‌بی‌او" را نزد خود را حفظ کرد. ارمنستان میزبان مسابقات جوانان جهانی بوکس (AIBA) در سال ۲۰۱۲ و مسابقات بوکس عمومی اروپا مردان در سال
سال ۲۰۱۲ و مسابقات بوکس عمومی اروپا مردان در سال ۲۰۲۲ بود. در قرن بیست و یکم، در ارمنستان بیش از ۳٬۰۰۰ نفر بوکس کار می‌کردند. در سال ۲۰۲۱، ارمنستان ۳٬۰۳۶ بوکسور (شامل ۶۲ زن) و ۱۵۱ مربی داشت.
نبرد کان () نبردی است از جنگ صدساله که در هنگامهٔ لشکرکشی کرسی به فرانسه و در منطقهٔ نرماندی به وقوع پیوست و در طی آن، ارتش پادشاهی انگلستان، شهر کان، فرانسه را پس از گشودن، برای ۵ روز تحت غارت و چپاول قرار داد.
مونیا قاسمی (زاده ۲ مه ۱۹۹۰) ورزشکار پارالمپیایی اهل الجزایر است که عمدتاً در مسابقات پرتاب کلاس ۳۲ شرکت می‌کند.او تا سال ۲۰۲۴، ۲۹ طلا، ۱۲ نقره و ۶ برنز مدال برده است. قاسمی نمایندهٔ کشورش در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن بود و در مسابقات پرتاب وزنه F۳۲–۳۴ و F۳۱/۳۲/۵۱ شرکت کرد. او در پرتاب وزنه هفتم شد، اما در مسافت ۲۲٫۵۱ متری در پرتاب چماق بهترین شد و باعث شد مدال نقره را از آن خود کند. قاسمی علاوه بر موفقیت خود در پارالمپیک، چهار بار پیاپی در مسابقات جهانی IPC موفق به کسب یک مدال طلا و سه نقره، دو
جهانی IPC موفق به کسب یک مدال طلا و سه نقره، دو نقره در پرتاب وزنه و یک طلا و نقره در پرتاب چماق شد. قاسمی در مسابقات جهانی پارا دو و میدانی ۲۰۱۷ در لندن با مسافت ۲۵٫۰۷ متری، اولین عنوان قهرمانی جهان را کسب کرد. او مدال برنز پرتاب F۳۲ چماق زنان را در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۰ که در توکیوی ژاپن برگزار شد، به دست آورد. رئیس جمهور عبدالمجید تبون، به مناسبت کسب مدال برنز در این بازی‌ها از وی تجلیل کرد.
ویلیام گرگوری استوب ( متولد ۱۹ مه ۱۹۷۸) یک وکیل و سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۱۹ به عنوان نماینده ایالات متحده برای منطقه کنگره ۱۷ فلوریدا خدمت می‌کند. منطقه اش در ساراسوتا است. استوب به عنوان عضو حزب جمهوری‌خواه در سه دوره مجلس نمایندگان فلوریدا خدمت کرده است. استوب در ۱۹ مه ۱۹۷۸ در برادنتون در خانواده برد استیوبه، که به عنوان کلانتر شهرستان ماناته خدمت می‌کرد، به دنیا آمد. او در سال ۱۹۹۶ از دبیرستان جنوب شرقی فارغ‌التحصیل شد. او در دانشگاه فلوریدا تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۰ مدرک علوم دامی گرفت و سپس
تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۰ مدرک علوم دامی گرفت و سپس دکترای حقوقی خود را از کالج حقوقی دانشگاه فلوریدا فردریک جی لوین در سال ۲۰۰۳ دریافت کرد.
باروری در هنر به هر اثر هنری که باروری را نشان می‌دهد یا به تصویر می‌کشد، اطلاق می‌شود که معمولاً به پرورش موفق در میان انسان‌ها اشاره دارد، اگرچه ممکن است به معنای کشاورزی و دامپروری موفق نیز باشد. این شامل حکاکی، طراحی، نقاشی، مجسمه، پیکرک، پرتره و حتی آثار ادبی است. در هنر پارینه‌سنگی، باروری معمولاً با مجسمه‌هایی با بخش‌های اغراق‌آمیز کالبدشناختی انسان همراه است. بسیاری از تمدن‌ها در تاریخ به خدایان باروری اعتقاد داشتند. در اسطوره کلاسیک، گایا (از نظر یونانیان) یا ترا (از نظر رومیان)، مظهر زمین، با
یونانیان) یا ترا (از نظر رومیان)، مظهر زمین، با باروری زنان مرتبط است. زنان اغلب با سینه رسیده، لگن بچه‌دار و بدن برهنه در برخی موارد به تصویر کشیده می‌شوند. در هنرهایی که باروری را به تصویر می‌کشند نیز، جانورانی که به‌طور پربار تولیدمثل می‌کنند دیده می‌شوند.
یانگ جیایو (; زادهٔ ۱۸ فوریه ۱۹۹۶) ورزشکار پیاده‌روی سرعت و قهرمان المپیک اهل چین است. او در مسابقات ۱۰ کیلومتر و ۲۰ کیلومتر پیاده‌روی سرعت زنان تخصص دارد و رکورد جهانی ۲۰ کیلومتر پیاده‌روی سرعت زنان را در اختیار دارد. در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴، یانگ برندهٔ مدال طلای ۲۰ کیلومتر پیاده‌روی شد. او همچنین در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۱۷ در رشتهٔ ۲۰ کیلومتر پیاده‌روی، قهرمان شده است. زندگی‌نامه. در مه ۲۰۱۴، یانگ جیایو در جام جهانی ۲۰۱۴ در رشتهٔ ۱۰ کیلومتر پیاده‌روی رقابت کرد که به جایگاه دوم با زمان
پیاده‌روی رقابت کرد که به جایگاه دوم با زمان ۴۳:۳۷ رسید. در ۱۳ اوت ۲۰۱۷، یانگ برندهٔ مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۱۷ در رشتهٔ ۲۰ کیلومتر پیاده‌روی سرعت با بهترین رکورد شخصی ۱:۲۶:۱۸ پیش از لوپیتا گونزالس و آنتونلا پالمیسانو شد. هم‌وطن او لو شیوژی، که در فاصلهٔ ۲۰ متری قرار داشت، از کسب مدال برنز جا ماند. در سال ۲۰۱۹، یانگ در رویداد ۲۰ کیلومتر پیاده‌روی زنان در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۱۹ که در دوحه، قطر برگزار شد، رقابت کرد. او پس از دریافت چهارمین کارت قرمز، از مسابقه محروم شد. در سال ۲۰۲۱، یانگ رکورد
قرمز، از مسابقه محروم شد. در سال ۲۰۲۱، یانگ رکورد جدیدی در ۲۰ کیلومتر پیاده‌روی سرعت زنان با زمان ۱:۲۳:۴۹ در مسابقات قهرمانی پیاده‌روی سرعت چین در هوانگ‌شان، کسب کرد. در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴، یانگ برندهٔ مدال طلا در رویداد ۲۰ کیلومتر پیاده‌روی سرعت شد.
در ۲۲ ژوئیه ۱۹۸۵، دو بمب در یک حمله تروریستی در کپنهاگ، دانمارک منفجر شد. یکی از بمب‌ها در نزدیکی کنیسه بزرگ و یک خانه سالمندان و مهدکودک یهودی و دیگری در دفاتر خطوط هوایی نورت‌وست ایرلاینز منفجر شد. حداقل یک بمب دیگر که برای دفاتر خطوط هوایی ال‌عال برنامه‌ریزی شده بود، کشف شد. در این حملات یک نفر کشته و ۲۶ نفر زخمی شدند. فلسطینی‌های مقیم سوئد، ابو طالب و مارتن ایماندی، به دلیل این بمب‌گذاری‌ها که بخشی از یک سری حملات در سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶ بودند، در سوئد به حبس ابد محکوم شدند، در حالی که دو همدست دیگر به
حبس ابد محکوم شدند، در حالی که دو همدست دیگر به مجازات‌های کمتری از یک تا شش سال زندان محکوم شدند. بمب‌گذاری‌ها. اولین بمب در دفاتر شرکت هواپیمایی نورت‌وست ایرلاینز، تنها شرکت هواپیمایی آمریکایی با دفاتر در کپنهاگ، در ساعت ۱۰:۲۰ منفجر شد. ده دقیقه بعد، در ساعت ۱۰:۳۱، کنیسه بزرگ کپنهاگ، قدیمی‌ترین کنیسه در اسکاندیناوی، و خانه سالمندان «مایرز مینه» در همسایگی آن با انفجار دیگری مورد حمله قرار گرفتند. علاوه بر این، حداقل یک بمب منفجر نشده توسط پلیس پیدا شد. یکی از بمب‌های منفجر نشده در یک کیف پرواز نورت‌وست
از بمب‌های منفجر نشده در یک کیف پرواز نورت‌وست ایرلاینز که از بندرگاه نیهاون بیرون کشیده شده بود، پیدا شد. شش خارجی برای مدت کوتاهی توسط پلیس بازداشت شدند، برخی از آنها تلاش کرده بودند با قایق هیدروفویل ۴۰ دقیقه‌ای به سوئد بروند. یک بمب مشکوک دیگر توسط عکاسان خبری گزارش شد که در حیاط کاخ کریستینسبورگ، جایی که پارلمان دانمارک تشکیل جلسه می‌دهد، پیدا شده است. نخست‌وزیر دانمارک، پل اشلوتر، ابراز «تأسف کرد که اکنون تجربه می‌کنیم که دانمارک نیز مورد حمله فعالیت‌های تروریستی قرار گرفته است»، و گفت که «ما برای
تروریستی قرار گرفته است»، و گفت که «ما برای سال‌ها از این امر در امان بودیم، در حالی که مردان و سازمان‌های بی‌وجدان مرگ و ویرانی را در کشورهای دیگر اروپایی گسترش داده‌اند». مسئولیت. سازمان جهاد اسلامی وابسته به حزب‌الله با دفترهای آسوشیتد پرس در بیروت تماس گرفت و مسئولیت حملات را بر عهده گرفت و اعلام کرد که دانمارک هدف قرار گرفته است زیرا در حملات قبلی مورد حمله قرار نگرفته بود. با این حال، بسیاری از کارشناسان معتقدند که حزب‌الله در این رویداد «فرصت‌طلبانه» عمل کرده است. ابو طلب، یکی از عاملان، عضو سازمان
عمل کرده است. ابو طلب، یکی از عاملان، عضو سازمان آزادی‌بخش فلسطین و جبهه نبرد خلق فلسطین، هر دو گروه ملی‌گرای فلسطینی بود. برخی کارشناسان حملات را به جبهه مردمی برای آزادی فلسطین - فرماندهی کل، یک سازمان ملی‌گرای فلسطینی که یکی از اعضای آن در سوئد دستگیر شده بود، مرتبط دانستند. جبهه نبرد خلق فلسطین نیز به عنوان مسئول حملات متهم شده است. در سال ۲۰۰۰، در جریان محاکمه بمب‌گذاری پرواز شماره ۱۰۳ پان‌آم، طلب ادعا کرد که خواهرزنش مستقیماً توسط نخست‌وزیر اسرائیل، ایهود باراک، در اسرائیل به ضرب گلوله کشته شده است.
باراک، در اسرائیل به ضرب گلوله کشته شده است. همچنین ذکر شده است که طلب با هر دو جبهه مردمی برای آزادی فلسطین - فرماندهی کل و جبهه نبرد خلق فلسطین که هر دو در زمان بمب‌گذاری به انجام حملات تروریستی شناخته شده بودند، ارتباط داشته است. این، همراه با اینکه هر چهار نفری که برای بمب‌گذاری دستگیر شده بودند فلسطینی بودند، نشان می‌دهد که حمله به انگیزه ملی‌گرایی فلسطینی انجام شده است. تحقیق و محاکمه. اگرچه از همان ابتدا نشانه‌ها به سمت سوئد اشاره داشتند، اما پیشرفت در تحقیقات تا سال ۱۹۸۸ حاصل نشد، زمانی که مارتن
در تحقیقات تا سال ۱۹۸۸ حاصل نشد، زمانی که مارتن ایماندی در رادبیهاون در حالی که سعی داشت سه نفر را از طریق دانمارک قاچاق کند، دستگیر شد. پلیس اثر انگشت او را گرفت که با اثر انگشت موجود در بمب چمدانی پیدا شده در نیهاون مطابقت داشت. پلیس در اوپسالا، سوئد، پس از آن سه مظنون دیگر را دستگیر کرد. چهار مرد، همگی فلسطینی، در سوئد محاکمه شدند. یکی از مظنونان، محمود مغربی، در نهایت به حملات اعتراف کرد. او خود سعی کرده بود بمبی را در دفاتر شرکت هواپیمایی اسرائیلی ال عال منفجر کند، اما قبل از شناسایی، مجبور شد بمب را
منفجر کند، اما قبل از شناسایی، مجبور شد بمب را خنثی کرده و آن را در اقیانوس در بندر نیهاون بیندازد. بمب ۱۵ کیلوگرمی، که قوی‌ترین بمب از سه بمب بود، توسط پلیس بازیابی شد که همراه با گواهی مغربی، بینات کلیدی در محاکمه بود. ایماندی و ابو طالب در دسامبر ۱۹۸۹ به عنوان عاملان اصلی بمب‌گذاری‌ها به حبس ابد محکوم شدند. محمود مغربی و برادرش مصطفی به ترتیب به شش و یک سال زندان به دلیل همدستی در حملات در سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶، از جمله بمب‌گذاری‌ها در استکهلم و آمستردام، محکوم شدند.
دنگ یاون (؛ زادهٔ ۱۷ اکتبر ۲۰۰۵) دوچرخه‌سوار بی‌ام‌اکس اهل چین است. او برندهٔ مدال طلا در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ در رشتهٔ فری‌استایل بی‌ام‌اکس زنان شده است. حرفه. در سن هشت سالگی، دنگ به تیم دو و میدانی مدرسه آماتوری لوجو پیوست و در رشتهٔ پرتاب نیزه شرکت کرد. او دوچرخه‌سواری بی‌ام‌اکس را در سال ۲۰۱۷ در سن ۱۲ سالگی آغاز کرد. او در بازی‌های ملی چین سال ۲۰۲۱ نایب قهرمان شد و در سال ۲۰۲۲ به جایگاه سوم رسید. در سال ۲۰۲۳، او برندهٔ مدال طلا در مسابقات قهرمانی آسیا شد و به جایگاه ششم در مسابقات قهرمانی
آسیا شد و به جایگاه ششم در مسابقات قهرمانی جهانی یوسی‌آی بی‌ام‌اکس فری‌استایل سال ۲۰۲۳ رسید. در اکتبر ۲۰۲۳، او برندهٔ مدال طلا در یوسی‌آی بی‌ام‌اکس فری‌استایل قبل از هانا رابرتز شد. دنیل درس، مربیگری دنگ یاون را برعهده دارد. بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴. در اوایل سال ۲۰۲۴، او برای رقابت در بازی‌های گزینشی بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ انتخاب شد. در نخستین مرحله از سری مسابقات مقدماتی در شانگهای، او با امتیاز ۹۱٫۵۰ در جایگاه سوم قرار گرفت. در طی دومین مرحله از مسابقات در بوداپست، او با امتیاز ۹۰٫۹۶ به
از مسابقات در بوداپست، او با امتیاز ۹۰٫۹۶ به جایگاه چهارم رسید. در نتیجه او ورزشکار واجد شرایط نمایندهٔ چین برای حضور بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ شد. در رشتهٔ بی‌ام‌اکس فری‌استایل زنان، جاییکه که جوان‌ترین شرکت کننده بود، با امتیاز ۹۲٫۶۰ برندهٔ مدال طلا شد. دنگ یاون تنها دوچرخه‌سوار با امتیاز بالای ۹۰ در هر چهار مرحله، از جمله مرحله گزینش و فینال بود. او اولین ورزشکار چینی است که در این رشته برندهٔ مدال شد و نخستین کسی است که مدال طلا دریافت کرده است. تاریخچه مسابقات. نتایج زیر برگرفته از اتحادیه جهانی
مسابقات. نتایج زیر برگرفته از اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری است. "تا ۶ اوت ۲۰۲۴"
چن یی‌ون (؛ زادهٔ ) ورزشکار شیرجه اهل چین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۸ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
چانگ یانی (؛ زادهٔ ) ورزشکار شیرجه اهل چین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۸ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;40102918&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-08-22T07:25:29Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Curious Shadow&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;انتقال میان‌ویکی به ویکی‌داده&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;40102921&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; فنگ بین (؛ زادهٔ ) ورزشکار دو و میدانی اهل چین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع
است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
ژنگ چین‌ون (؛ زادهٔ ) تنیس‌باز اهل چین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده است.
برای حضور در المپیک ۲۰۱۶ دو ورزش راگبی ۷ نفره و گلف رقابت داشتند و تصمیم نهایی مبنی بر افزودن راگبی ۷ نفره به المپیک، در جلسه IOC در کپنهاگ در تاریخ اکتبر ۲۰۰۹ گرفته شد. IRB (راگبی جهانی) با فرستادن افراد حاضر در کمیته به رویدادهای برجسته راگبی هفت نفره، در اتخاذ این تصمیم تأثیرگذار بود. همچنین فدراسیون تصمیم گرفت مسابقات جام جهانی راگبی ۷ نفره را لغو کند تا بالاترین سطح این رسته از راگبی در خود المپیک باشد و اهمیت راگبی ۷ نفره در المپیک افزایش یابد. گنجاندن راگبی هفت در المپیک. پیشنهاد ۱۹۳۲. یک مرد
گنجاندن راگبی هفت در المپیک. پیشنهاد ۱۹۳۲. یک مرد اسکاتلندی مستقر در کانادا، آقای دبلیو هستِی کوکرین، در تلاش خود برای بردن راگبی ۷ نفره به المپیک ۱۹۳۲ لس آنجلس ناموفق بود؛ زیرا کمیته بین‌المللی المپیک پاسخ داد نمی‌توان بیش از دو ورزش نمایشگاهی در المپیک داشت و فوتبال آمریکایی و چوگان ظرفیت را تکمیل کرده‌اند. پیشنهاد ۲۰۱۲. راگبی ۷ نفره یکی از پنج رشته ورزشی بود، که در کنار گلف، کاراته، ورزش‌های غلتکی و اسکواش، در پیشنهاد سال ۲۰۰۵ در ۱۱۷ امین جلسهٔ کمیتهٔ المپیک در سنگاپور، پیشنهاد شدند تا در بازی‌های
المپیک در سنگاپور، پیشنهاد شدند تا در بازی‌های المپیک ۲۰۱۲ گنجانده شوند. IOC اعلام کرد که هیچ ورزشی اضافه نخواهد شد، مگر اینکه تعدادی از سایر ورزش‌های موجود حذف شوند. با این حال در سال ۲۰۱۲، با رای‌گیری دو رشته ورزشی از بین پنج نامزد، اسکواش و کاراته، به عنوان ورزش‌های بالقوه انتخاب شدند. ۲۰۱۶. این رویداد در طول سه روز ۷۸۰۰۰ طرفدار را به خود جذب کرد و ولز قهرمان جهان مردان شد، در حالی که استرالیا اولین قهرمانی جام جهانی زنان را به دست آورد. همراه با جام جهانی، IRB از برخی از بزرگ‌ترین نام‌های راگبی برای
IRB از برخی از بزرگ‌ترین نام‌های راگبی برای کمک به این مناقصه استفاده کرد. در مارس ۲۰۰۹، جونا لومو و لارنس دالاگلیو به عنوان سفیران این مناقصه معرفی شدند و در آوریل 2009 Waisale Serevi به عنوان سفیر همزمان با مجمع عمومی کمیته ملی المپیک اقیانوسیه معرفی شد. در می ۲۰۰۹، IRB اعلام کرد که هفت نفره جام جهانی راگبی را کنار می‌گذارد تا شانس گنجاندن این ورزش را افزایش دهد: فایده این حرکت این است که المپیک را به رویداد برتر راگبی بین‌المللی تبدیل کند. و همچنین راگبی هفت، بیسبال و سافت بال (که در سال ۲۰۰۵ از برنامه
هفت، بیسبال و سافت بال (که در سال ۲۰۰۵ از برنامه المپیک حذف شدند)، کاراته، اسکواش، گلف و ورزش‌های غلتکی (اسکیت سرعت درون خطی) همگی به دنبال گنجاندن در بازی‌های ۲۰۱۶ و رهبران هفت ورزش بودند. در ژوئن ۲۰۰۹ ارائه‌های رسمی به هیئت اجرایی IOC ارائه کرد یک سیستم جدید از این جلسه برقرار شد، که در آن یک ورزش اکنون به جای اکثریت دو سوم قبلی، فقط به اکثریت ساده برای گنجاندن نیاز دارد. در ۱۳ اوت ۲۰۰۹، اعلام شد که هیئت اجرایی کمیته بین‌المللی المپیک، راگبی را برای گنجاندن در بازی‌های المپیک ۲۰۱۶ توصیه می‌کند و در ۹
در بازی‌های المپیک ۲۰۱۶ توصیه می‌کند و در ۹ اکتبر ۲۰۰۹، IOC در صد و بیست و یکمین جلسه IOC در کپنهاگ، گنجاندن راگبی هفت نفره در بازی‌های المپیک رای لازم را کسب کرد. IRB در ابتدا پیشنهاد کرده بود که راگبی ۷ نفره المپیک شامل ۱۲ تیم از هر جنس باشد، که مشابه تعداد تیم‌ها در دیگر مسابقات ورزشی توپی و تیمی است. در طول ارائه IRB در جلسه IOC، دو عضو IOC پرسیدند که چرا فقط ۱۲ تیم شامل می‌شوند: مایک میلر، مدیر اجرایی IRB پاسخ داد: «ما از راهنمایی‌های اعضای اجرایی IOC پیروی کردیم، اما اگر IOC احساس می‌کند باید تیم‌های
کردیم، اما اگر IOC احساس می‌کند باید تیم‌های بیشتری داشته باشیم، ما تیم‌های بیشتری اضافه خواهیم کرد.» ۱۲ تیم راگبی در مسابقات مردان و زنان شرکت می‌کنند و از یکی از چهار مسیر زیر راهیابی تیم‌های ملی مذکور انجام می‌پذیرد: سیستم مسابقه. هر دو رقابت مردان و زنان از دو بخش تشکیل شده است: بازی‌های گروهی و سپس یک دور حذفی. برای بازی در گروه‌ها، دوازده تیم به سه گروه چهار تیمی تقسیم می‌شوند. هر تیم یک بار با هریک از سه تیم دیگر در گروه خود بازی می‌کند. در پایان بازی‌های مرحلهٔ گروهی، هشت تیم برتر - دو تیم برتر از
مرحلهٔ گروهی، هشت تیم برتر - دو تیم برتر از هر گروه به علاوه دو تیم از بهترین تیم‌های سوم - به مرحلهٔ یک چهارم نهایی راه پیدا می‌کنند. سپس تیم‌ها دو به دو به رقابت می‌پردازند. دور حذفی از مرحله یک چهارم نهایی، تا نیمه نهایی و فینال ادامه دارد. تیم‌هایی که ببازند، حذف می‌شوند و نهایتاً در فینال برنده به مدال طلا و بازنده به مدال نقره می‌رسد. دو تیم حذف شده در نیمه نهایی نیز برای کسب مدال برنز و جایگاه سومی بازی می‌کنند. تاریخچه. اگرچه راگبی از زمان المپیک تابستانی ۱۹۲۴ به هیچ شکلی در المپیک حضور نداشت، IOC
۱۹۲۴ به هیچ شکلی در المپیک حضور نداشت، IOC تصمیم گرفت تا نسخه هفت نفره این ورزش را به بازی‌ها بازگرداند. نسخه هفت نفره طی دو یا سه روز تکمیل می‌شود و شامل تیم‌های ملی است که حدود ۱۲ بازیکن دارند و مدت زمان مسابقه‌هایشان ۱۴ دقیقه است و این شرایط برای المپیک مناسب است. راگبی ۷ نفره برای المپیک ۲۰۱۶ و المپیک تابستانی ۲۰۲۰ بعدی به ورطهٔ آزمون گذاشته شد. این ورزش پس از آن برای سال ۲۰۲۴ در پاریس و ۲۰۲۸ در لس آنجلس حفظ شد و با توجه به علاقمندی مردم استرالیا، انتظار می‌رود که در سال ۲۰۳۲ نیز در المپیک بریزبن باقی
می‌رود که در سال ۲۰۳۲ نیز در المپیک بریزبن باقی بماند. ۲۰۱۶. مسابقات راگبی ۷ نفره سال ۲۰۱۶ در یک میدان موقت در استادیوم دئودورو برگزار شد. برنامه اولیه این بود که مسابقات راگبی در استادیوم سائو ژانواریو برگزار شود. با این حال این برنامه‌ریزی لغو شد زیرا باشگاه مسئول محل برگزاری مهلت ارائه پروژه خود را از دست داد. کمیته سازماندهی ورزشگاه المپیک ژائو هاولانژ را در نظر گرفت که باید با مسابقات دو و میدانی به اشتراک گذاشته می‌شد. بعداً اعلام شد که مسابقات راگبی در یک میدان موقت در استادیوم دئودورو برگزار می‌شود
یک میدان موقت در استادیوم دئودورو برگزار می‌شود که با محل برگزاری پنج‌گانه مدرن مشترک است. در آوریل ۲۰۱۶، مارک ایگان، رئیس مسابقات راگبی جهانی، نگرانی‌هایی دربارهٔ پیشرفت ساخت و ساز در استادیوم موقت ۱۵۰۰۰ نفری را مطرح کرد. این رقابت از ۶ تا ۱۱ اوت برگزار شد و حداکثر شش روز طول کشید. در بخش مردان، گروه A شامل فیجی، آرژانتین، ایالات متحده آمریکا و برزیل بود. گروه B شامل آفریقای جنوبی، استرالیا، فرانسه و اسپانیا بود. گروه C شامل نیوزلند، بریتانیای کبیر، کنیا و ژاپن بود. در گروه‌بندی بخش زنان نیز گروه A متشکل
ژاپن بود. در گروه‌بندی بخش زنان نیز گروه A متشکل از استرالیا، ایالات متحده آمریکا، فیجی و کلمبیا. گروه B شامل نیوزلند، فرانسه، اسپانیا و کنیا بود و گروه C شامل کانادا، بریتانیا، برزیل و ژاپن می‌شد. تیم زنان استرالیا در اولین فینال اتحادیه راگبی زنان در بازی‌های المپیک ۲۴–۱۷ نیوزیلند را شکست داد. نیوزلند زودهنگام پیش افتاد، اما استرالیا مقاومت کرد و خطرناک‌ترین تیم در تمام طول مسابقه به نظر می‌رسید. دفاع نیوزیلند اوایل بی‌رحم بود. استرالیا در دو دقیقه اول توپ را در اختیار داشت اما راهی برای عبور از آن وجود
را در اختیار داشت اما راهی برای عبور از آن وجود نداشت. نیوزلند در نهایت پس از پنج دقیقه از طریق کیلا مک‌آلیستر راهی پیدا کرد. استرالیا دو دقیقه بعد تقریباً فرصت داشت یک گل را جبران کند، اما دفاع وحشیانه یک به یک نیوزیلند مانع از این تلاش شد. در نهایت استرالیا در کرنر به گل رسید. به نظر می‌رسید که توپ زود به زمین زده شود و سپس بدون کنترل بازیکن استرالیایی اما تونگاتو از روی خط عبور کند. اما پنج امتیاز به تابلوی امتیازات آنان راه یافت. استرالیا تلاش خود را ادامه داد و دوباره درست در نیمه اول از طریق اوانیا
داد و دوباره درست در نیمه اول از طریق اوانیا پلیت به گل رسیدند. استرالیا نیمه دوم را افتضاح شروع کرد و توپ را به بیرون زد. اما آنها به زودی با تلاش برای الیا گرین و شارلوت کاسلیک برتری یافتند. در مسابقات مردان، فیجی اولین مدال المپیک خود را با پیروزی قاطع ۴۳–۷ مقابل بریتانیای کبیر به دست آورد و تیم ملی آفریقای جنوبی با پیروزی مقابل ژاپن، جایگاه سوم را به دست آورد. فیجی که قبلاً هرگز مدال المپیکی با هر رنگی کسب نکرده بود، در ورزشگاه دئودورو با نتیجه‌ای درخشان در برابر بریتانیا، به اولین مدال طلای تاریخ خود