payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اوگلاختی () یک رشته‌کوه و مجموعه‌ای تدفینی مربوط به فرهنگ تاشتیک است که در ۶۰ کیلومتری شمال مینوسینسک، خاکاسیا، روسیه، در ساحل راست رود ینی‌سئی قرار دارد. تدفین‌های اوگلاختی به قرن اول پیش از میلاد بازمی‌گردند. این محل برای اولین بار در سال ۱۹۰۳ توسط آ.و. آدریانوف بررسی شد. خشکی خاک و شرایط آب‌وهوایی مطلوب در این مکان باعث حفظ مواد فاسدشدنی از جمله چوب، چرم، خز و پارچه‌ها شده است. جایگاه ویژه‌ای در میان آثار یافت‌شده در مجموعه اوگلاختی، پارچه‌های جامد و تزئین‌شده چندرنگی دارند. این آثار در موزه ارمیتاژ سنت
چندرنگی دارند. این آثار در موزه ارمیتاژ سنت پترزبورگ نگهداری می‌شوند.
تانائیس ( "Tánaïs"; ) یک شهر یونان باستان در دلتای رود دن بود که در دوران باستان به نام باتلاق‌های مئوتیان شناخته می‌شد. این شهر به عنوان مرکز اسقفی با نام تانا فعالیت داشت و امروزه نیز به عنوان یک کرسی افتخاری کلیسای کاتولیک لاتین شناخته می‌شود. موقعیت جغرافیایی. دلتای رود دن به شمال‌شرقی‌ترین قسمت دریای آزوف می‌رسد که در دوران باستان یونان باستان با نام دریاچه مئوتیس شناخته می‌شد. محل شهر باستانی تانائیس حدود ۳۰ کیلومتر در غرب روستوف-نا-دونو قرار دارد. مرکز شهر باستانی روی فلاتی با اختلاف ارتفاع تا ۲۰ متر
شهر باستانی روی فلاتی با اختلاف ارتفاع تا ۲۰ متر در بخش جنوبی قرار گرفته است. این فلات از سمت شرق با یک دره طبیعی و از سمت غرب با یک خندق مصنوعی محدود شده است. تاریخچه. محل تانائیس قبل از آنکه ملط یک بازارگاه (امپوریوم) در آنجا تأسیس کند، مسکونی بود. یک شهر مردگان شامل بیش از ۳۰۰ کورگان تدفینی نزدیک این شهر باستانی نشان می‌دهد که این محل از عصر برنز مسکونی بوده و تدفین کورگان‌ها تا دوران یونان باستان و روم باستان ادامه داشته است. به نظر می‌رسد که تاجران یونانی از قرن هفتم پیش از میلاد در این منطقه با
یونانی از قرن هفتم پیش از میلاد در این منطقه با چادرنشینان دیدار داشته‌اند، اما هنوز هیچ سکونتگاه دائمی تأسیس نشده بود. مستعمره‌های یونانی در دوران باستان به دو دسته تقسیم می‌شدند: "آپویکیای" که توسط شهروندان از شهر-دولت مادر تأسیس می‌شدند و "امپوریوم" که صرفاً ایستگاه‌های تجاری بودند. تانائیس که اواخر قرن سوم پیش از میلاد توسط تاجران ماجراجو از ملط تأسیس شد، به‌سرعت به یک "امپوریوم" در دورترین نقطه شمال‌شرقی حوزه فرهنگی هلنیستی تبدیل شد. تانائیس مکانی طبیعی برای تجارت استپ‌های شرقی و همچنین دریای سیاه بود
برای تجارت استپ‌های شرقی و همچنین دریای سیاه بود که بندرها و مراکز تجاری یونانی در اطراف آن قرار داشتند. این شهر همچنین محل مبادله کالاهایی همچون خز و بردگان از شمال بود. استرابون در کتاب "جغرافیا (استرابون)" (۱۱٫۲٫۲) به تانائیس اشاره کرده است. تغییرات تاریخی. شهر تانائیس تحت حکومت یک آرکنت در مرز شرقی قلمرو پادشاهی پادشاهی بسفور قرار داشت. در دوران رومی، تغییرات مهمی در سایت باستانی مشاهده می‌شود؛ به‌ویژه هنگامی که دروازه پروپیلا که بخش بندری را به آگورا متصل می‌کرد، حذف و مرکز زندگی عمومی با یک کاخ بزرگ
می‌کرد، حذف و مرکز زندگی عمومی با یک کاخ بزرگ جایگزین شد. تانائیس در سال ۳۳۰ میلادی توسط گوت‌ها ویران شد، اما تا نیمه دوم قرن پنجم میلادی همچنان مسکونی بود. احیای مجدد. شهر در قرن چهاردهم توسط جمهوری ونیز بازسازی شد. بعدها توسط جمهوری جنوا اداره شد و به مدت ۱۳۳۲ تا ۱۴۷۱ به عنوان تانای در دریا شناخته می‌شد و به مرکزی مهم برای تجارت با اردوی زرین تبدیل شد. این شهر در ۱۳۹۲ توسط تیمور، در ۱۴۷۱ توسط ترکان عثمانی و در سال ۱۶۹۶ به دست امپراتوری روسیه افتاد. سرانجام در سال ۱۷۷۱ بار دیگر توسط روسیه فتح شد.
مهرگان فیلم یک شرکت فیلمسازی و لابراتوار ظهور و چاپ فیلم در تهران بود که در سال ۱۳۳۹ توسط رضا کریمی تأسیس شده و سپس نعمت‌الله رفیعی، احمد شیرازی، مجید محسنی، مهدی امیرقاسم‌خانی نیز به آن پیوستند. ساختمان این استودیو ابتدا در خیابان کبکانیان کنونی در بلوار کشاورز بود اما بعداً به دفتر جدیدی در خیابان ستارخان، خیابان پاتریس لومومبا منتقل شد. فیلم کی به کیه؟ اولین ساخته این شرکت فیلمسازی است.
سیکاچی-آلیان روستایی کوچک متعلق به مردمان نانای است که در ساحل رود آمور، در ۷۵ کیلومتری شمال خاباروفسک واقع شده است. این مکان به خاطر سنگ‌نگاره‌های نئولیتیک (ماسک‌ها) که بر سطح سنگ‌های بازالتی حکاکی شده‌اند، شهرت دارد. این نقوش به قرن سیزدهم پیش از میلاد بازمی‌گردند. یافته‌های محلی نشان‌دهنده تاریخ باستانی این منطقه است. در این محل موزه‌ای و بازسازی یک روستای باستانی در فضای باز وجود دارد.
شهرداری ناحیه شیروینتوس () یک شهرداری در لیتوانی است که در قلمروی شهرستان ویلنیوس قرار دارد و مرکز آن شهر شیروینتوس است. جمعیت. بر اساس سرشماری جمعیت ۲۰۰۱، ۲۰٬۲۰۷ نفر در این منطقه زندگی می‌کنند که شامل ۹٬۵۴۵ مرد و ۱۰٬۶۶۲ زن می‌شود. ۷٬۲۷۳ نفر در شهر و ۱۲٬۹۳۴ نفر در روستا زندگی می‌کردند. حدود ۱۰٪ افراد اعلام کردند که دارای ملیت لهستانی هستند.
پانمونلیس () شهری کوچک در شهرستان پانه‌وژیس در شمال شرقی لیتوانی است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، جمعیت این شهر ۱۹۲ نفر است.
ویاتسکویه () روستایی (روستا) در استان یاروسلاول، روسیه است. این روستا که اولین بار در اسناد رسمی در سال ۱۵۰۲ ذکر شده است، در اوایل دهه ۲۰۰۰ توسط تاجر اولگ ژاروف بازسازی شد. این روستا اکنون میزبان ۱۰ موزه است و در سال ۲۰۱۴ بیش از ۸۰٬۰۰۰ گردشگر را جذب کرده است. در سال ۲۰۱۵، ویاتسکویه برنده اولین رقابت ملی برگزارشده توسط زیباترین روستاهای روسیه، معادل روسی انجمن زیباترین روستاهای فرانسه شد.
موزه و ذخیره‌گاه طبیعی دیوونوگوریه (، "Muzej-zapovednik Divnogor'e") یک فلات و موزه فضای باز در منطقه لیسکینسکی، استان ورونژ، روسیه است. این مکان در فاصله ۱۰ کیلومتری غرب لیسکی، مرکز اداری منطقه لیسکینسکی، و در ساحل راست رود دن، ۸۰ کیلومتری جنوب وورونژ و نزدیک به خوتور دیوونوگوریه واقع شده است. این موزه در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۱ به‌طور رسمی به عنوان موزه و ذخیره‌گاه طبیعی شناخته شد. دیوونوگوریه یکی از محبوب‌ترین و شناخته‌شده‌ترین جاذبه‌های گردشگری استان ورونژ است و هر فصل (از ماه مه تا اکتبر) بیش
استان ورونژ است و هر فصل (از ماه مه تا اکتبر) بیش از ۶۰٬۰۰۰ بازدیدکننده، عمدتاً از وورونژ و دیگر مناطق استان ورونژ، جذب می‌کند. توصیف. موزه و ذخیره‌گاه طبیعی دیوونوگوریه مساحتی به وسعت از برون‌زدهای سنگ آهک را در بر می‌گیرد. بیشینه ارتفاع آن از سطح دریا ۱۸۱ متر یا ۱۰۳ متر بالاتر از دهانه رود تیخایا سوسنا در محل تلاقی با رود دن است (که در پای فلات جریان دارد). به دلیل اختلاف قابل توجه ارتفاع میان فلات و دشت‌های سیلابی رودهای دن و تیخایا سوسنا، اقلیم خرد این منطقه به‌طور قابل توجهی با زمین‌های پست اطراف
این منطقه به‌طور قابل توجهی با زمین‌های پست اطراف متفاوت است. فلات به‌سرعت گرم می‌شود و جریان‌های هوای گرم باعث پراکندگی ابرها به‌سوی زمین‌های سیلابی می‌شوند. در نتیجه، میانگین بارندگی سالانه در این منطقه (۴۸۰ میلی‌متر) روی فلات تا ۱٫۵ تا ۲ برابر کاهش می‌یابد. تابستان‌های منطقه به‌ویژه خشک هستند که این امر باعث کاهش فرایند فرسایش آبی و همچنین احتمال نشست کارستی می‌شود. ریشه‌شناسی. نام دیوونوگوریه () از دو واژه روسی "Дивная гора" گرفته شده است. ستون‌های گچی محلی توسط مردم منطقه «دیووی» (مفرد: دیوو) نامیده
محلی توسط مردم منطقه «دیووی» (مفرد: دیوو) نامیده می‌شدند؛ دیوو به معنای شگفتی است. اولین اشاره مکتوب به این نام در یادداشت‌های شماس ایگناتیوس اسمولیانین، همراه متروپولیتن پیمین، متروپولیتن مسکو در سال ۱۳۸۹ یافت می‌شود: «ما به تیخایا سوسنا رسیدیم و ستون‌هایی از سنگ سفید دیدیم که شگفت‌انگیز و زیبا در کنار هم، مانند انبارهای کوچک، سفید و بسیار درخشان، بالای رود سوسنا ایستاده‌اند.» محیط زیست. محدوده دیوونوگوریه در بخش شمالی منطقه استپ واقع شده است و تفاوت‌های قابل‌توجهی با منطقه استپ جنگلی ورونژ دارد. برای مدت
با منطقه استپ جنگلی ورونژ دارد. برای مدت طولانی، فلات و دامنه‌های آن برای پرورش گوسفند استفاده می‌شد که منجر به تخریب شدید پوشش گیاهی شد. اما پس از توقف چرا و تنظیم حضور انسان، پوشش گیاهی استپی به شکل اولیه خود بازسازی شد. بیش از ۲۵۰ گونه از گیاهان خشکی‌رست و سنگ‌دوست در این فلات رشد می‌کنند که شامل: استپی دائمی، "Salvia nutans"، آویشن آهکی، "یونجه تاجی"، گل گندم شرقی، "ارمک دوردیفی"، Schiveréckia podólica, "Clematis integrifolia", "Pulsatilla pratensis", "Onosma simplicissima"، زنبق کوتوله، "زنبق بی‌برگ"،
simplicissima"، زنبق کوتوله، "زنبق بی‌برگ"، شقایق برفی، و "چشم قرقاول" می‌شوند. در قلمرو ذخیره‌گاه گاهی میش‌مرغ و عقاب طلایی مشاهده می‌شوند. گونه‌هایی مانند "زنبورخوار (سرده)" و شاه‌بوف اوراسیایی بیشتر رایج هستند. از پستانداران، خرگوش‌ها و روباه بیشترین حضور را دارند. همچنین خفاش‌ها در شکاف‌ها زندگی می‌کنند. حیات حشرات در این منطقه غنی است که شامل گونه‌های رایج زیر می‌شود: زنبورهای گرده، آسیابک، زنبور کاغذی، "Saga pedo"، سوسک‌های گوزنی، سوسک‌های "Lethrus" و پروانه‌های دم‌چلچله‌ای. گردشگری. دیوونوگوریه مرکز
پروانه‌های دم‌چلچله‌ای. گردشگری. دیوونوگوریه مرکز سفر زیارتی ارتدوکس است. در قلمرو موزه و مناطق مجاور، مکان‌های زیر قرار دارند: کلیساهای غاری با نام‌های شمایل سیسیلی مادر خدا، سنت یوحنا تعمیددهنده و دیوونوگورسک-۳ (قرن نوزدهم)، کلیسای جامع عروج مریم مقدس (قرن هفدهم)، دژ مایاتسکویه (وابسته به خزرها، قرون نهم و دهم)، شهر مردگان و سایت سالتوو-مایاکی (وابسته به خزرها، قرون نهم و دهم)، و یک پارک باستان‌شناسی. ورود به موزه ذخیره‌گاه طبیعی رایگان است و برنامه‌های گوناگون گردشگری برای گروه‌های توریستی سازمان‌یافته
گردشگری برای گروه‌های توریستی سازمان‌یافته ارائه می‌شود. در نزدیکی موزه، امکاناتی از جمله کمپینگ و هتل وجود دارد. مسیرهای گردشگری و جاذبه‌های موزه با تابلوهای اطلاعاتی مشخص شده و اطلاعات مفیدی برای گردشگران فراهم شده است. همچنین، قلمرو موزه تحت حفاظت قرار دارد.
کوشتاو () یک شیهان یا تپه منفرد است که در شهرستان ایشیمبایسکی و در نزدیکی مرز شهر استرلیتاماک، روسیه قرار دارد. این کوه بقایای یک صخره از یک دریای گرمسیری باستانی از دوران پرمین (دیرینه‌زیستی) است که بیش از ۲۳۰ میلیون سال پیش شکل گرفته است. مناقشه بر سر استخراج معدن. در سال ۲۰۱۸، مقامات محلی قصد داشتند این کوه را به عنوان یک معدن برای استخراج سنگ آهک توسعه دهند. شرکت سوداسازی باشقیر علاقه‌مند به خرید حقوق استخراج معدن بود. اما این طرح با اعتراض گروهی از فعالان محیط‌زیست محلی روبرو شد که مانع از دسترسی به
محیط‌زیست محلی روبرو شد که مانع از دسترسی به کوه شدند. علی‌رغم مخالفت گسترده مردم باشقیر، حقوق معدن‌کاری این شیهان توسط رادیی خابیروف، رئیس وقت باشقیرستان، به شرکت سوداسازی باشقیر واگذار شد. در سال ۲۰۲۰، پس از یک رویارویی طولانی بین فعالان محلی و مقامات، طرح‌های استخراج معلق شد و مقامات خواستار سازش بر سر آینده کوه شدند. در نهایت، پیشنهاد شد که این کوه به عنوان یک ذخیره‌گاه ملی طبیعی برای حفاظت طبیعت اختصاص یابد.
فردریک کانورس بیچ (27 مارس 1848 - 8 ژوئن 1918)، وکیل ثبت اختراع نیویورک، ویراستار و مالک مشترک "مجله علمی آمریکایی" و سردبیر "دایره المعارف جدید آمریکایی" در اوایل دهه 1900 بود. او رئیس قدیمی ترین باشگاه قایق بادبانی در کنتیکت شد. او همچنین پدر استنلی ییل بیچ ، پیشگام هوانوردی و سرمایه گذار اولیه گوستاو وایتهد بود.
جورج ادوین رانز (۲۸ دسامبر ۱۸۶۰، میتلند، شهرستان هانتز، نوا اسکوشیا - ۳۰ نوامبر ۱۹۵۱، شهر نیویورک ) یک ویراستار بریتانیایی متولد آمریکای شمالی بود که در ایالات متحده بزرگ شد و کار کرد. او در ۱۱ سالگی به ایالات متحده آمد و تحصیلات ابتدایی خود را در مدارس عمومی بروکلین، نیویورک دریافت کرد. چند سال پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، در زندگی تجاری مشغول بود، اما در سال ۱۸۸۷ دوباره تحصیلات خود را در دانشگاه کولگیت در همیلتون، نیویورک از سر گرفت. در سال ۱۸۹۰، وارد دوره کامل عبری و یونانی الهیات شد و در سال ۱۸۹۳ از
کامل عبری و یونانی الهیات شد و در سال ۱۸۹۳ از مدرسه الهیات همیلتون فارغ‌التحصیل شد. او به مدت دو سال کشیش در بینگهامتون، نیویورک بود و پس از آن دعوتی برای کشیشی در کلیسای باپتیست اول ریج‌وود، نیوجرسی پذیرفت، جایی که به مدت سه سال در آنجا ماند. او در سال ۱۸۹۹ از وزارت خداحافظی کرد تا خود را به کارهای ادبی اختصاص دهد و در طول سال‌ها به طور مرتب در نشریات دینی و دیگر نشریات مقاله می‌نوشت. در سال ۱۹۰۳، به عنوان سردبیر اجرایی دانشنامه آمریکانا منصوب شد و مقالات زیادی به این دانشنامه افزود. پس از آن، رینز به
زیادی به این دانشنامه افزود. پس از آن، رینز به عنوان سردبیر اجرایی دانشنامه ویرایشگران متحد مشغول به کار شد و در سال‌های ۱۹۱۰-۱۹۱۱ سردبیر کل کتابخانه بنیاد برای جوانان بود. از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۵، رینز سردبیر اجرایی کلاسیک‌های آلمانی بود و پس از سال ۱۹۱۶ سردبیر کل ویرایش دوم دانشنامه آمریکانا شد.
نیکولای آلکساندروویچ لفوف (؛ ۴ مه ۱۷۵۳ – ۲۱ دسامبر ۱۸۰۳) یک هنرمند امپراتوری روسیه در عصر روشنگری بود. لفوف، یک آماتور از نسل اشراف، همه‌چیزدان بود که به زمین‌شناسی، تاریخ، هنرهای نگاشتاری و شعر کمک کرد، اما بیشتر به عنوان یک معمار و قوم‌نگار شناخته می‌شود که مجموعه مهم نخستین از آوازهای فولکلور روسی (مجموعهٔ لفوف-پراچ) را تدوین کرده است. معماری لفوف نمایانگر نسل دوم «سخت‌گیر» معماری نئوکلاسیک است که از نظر سبک به جاکومو کوارنگی نزدیک است. لفوف در سنت پترزبورگ کار می‌کرد اما بهترین آثارش در مناطق روستایی
کار می‌کرد اما بهترین آثارش در مناطق روستایی باقی ماند، به ویژه در استان تور که زادگاه او بود. او ظاهر خارجی قلعه پیتر و پاول را طراحی مجدد کرد و کلیسای منحصر به فرد ترینیتی را ساخت که یک روتوندا از معماری روم باستان را با یک برج ناقوس هرمی بی‌نظیر ترکیب می‌کرد. او فناوری خاک کوبیده را به محیط شمالی روسیه تطبیق داد و از آن در کاخ پریوری در گاتچینا استفاده کرد؛ مدرسهٔ ساختمانی لفوف که در ۱۷۹۷ تأسیس شد، بیش از ۸۰۰ صنعتگر تربیت کرد. او همچنین در زمینهٔ نقشه‌برداری فعالیت کرد و رساله‌ای در مورد زغال‌سنگ‌های
فعالیت کرد و رساله‌ای در مورد زغال‌سنگ‌های دونباس و حوضه مسکو منتشر کرد. او آزمایش‌هایی با آذرکافت زغال‌سنگ انجام داد، استفاده‌های جدیدی برای قطران زغال‌سنگ و گوگرد پیشنهاد کرد و کتاب مرجعی در زمینهٔ گرمایش و تهویه‌هوا نوشت. لفوف نشان‌های نشان سنت ولادیمیر و نشان آنای مقدس (سنت آنا) را طراحی کرد، آثار آناکرئون، آندره‌آ پالادیو، فرانچسکو پترارک، سافو و هایمس‌کرینگلا را به زبان روسی ترجمه کرد، لیبرتوهایی برای اپرا و ودویل نوشت، به تحقیق در مورد سرگذشت‌های روسی پرداخت و یکی از اولین نسخه‌های بیلینای دوبرینیا
پرداخت و یکی از اولین نسخه‌های بیلینای دوبرینیا نیکی‌تیچ را منتشر کرد. در سال ۱۷۸۳، او یکی از نخستین ۳۶ عضو آکادمی روسیه شد. در سال ۱۹۳۱، ولادیسلاو خداسویچ، لفوف را «هوشمند و دقیق در تمام زمینه‌ها… که قرار نبود کار برجسته‌ای انجام دهد» توصیف کرد. پژوهشگران بعدی از دستاوردهای او تقدیر کردند: ریچارد تاروسکین مجموعهٔ آوازهای فولکلور لفوف را «بزرگ‌ترین و از نظر فرهنگی مهم‌ترین مجموعه‌های آوازهای فولکلور روسی» دانست، فیلیپ بوهلمان کشف هنر فولکلور روسی را «همه از اقدامات یک فرد، یعنی لفوف» دانست، و ویلیام کرفت
اقدامات یک فرد، یعنی لفوف» دانست، و ویلیام کرفت برامفیلد، لفوف را «یکی از بزرگ‌ترین معماران نئوکلاسیک در دوران سلطنت کاترین دوم... زیبایی‌شناسی نئوکلاسیک در خالص‌ترین شکل آن» توصیف کرد. سال‌های ابتدایی. نیکولای لفوف در یک املاک روستایی فقیر در از تورژوک به دنیا آمد. منابع منتشر شده پیش از ۲۰۰۱ تاریخ تولد او را ۴ مارس ۱۷۵۱ اعلام کرده‌اند؛ اما در سال ۲۰۰۱، گالینا دیمیتریوا با انتشار اسناد کلیسایی جدید که نشان می‌دهند لفوف در واقع در ۴ مه ۱۷۵۳ به دنیا آمده، تاریخ تولد او را اصلاح کرد. در راستای سنت‌های زمانه،
تولد او را اصلاح کرد. در راستای سنت‌های زمانه، والدین نیکولای او را در سال ۱۷۵۹ به رگیمنت نگهبان پریابژنسکی وارد کردند. ده سال بعد، نیکولای به سنت پترزبورگ رسید و به این رگیمنت پیوست. در سال‌های ۱۷۷۰–۱۷۷۱، او در دوره‌های آموزشی رگیمنت ایزمایلوفسکی شرکت کرد؛ این دوره‌ها تنها نمونه آموزش رسمی در زندگی او بود. تا سال ۱۷۷۵، علاوه بر خدمت نظامی که تبدیل به یک تشریفات شده بود، لفوف به عنوان دبیر دیپلماتیک در کالج امور خارجه فعالیت می‌کرد و به کشورهای شیخه‌نشین‌های آلمان و دانمارک سفرهای گسترده‌ای داشت. در ژوئیه
آلمان و دانمارک سفرهای گسترده‌ای داشت. در ژوئیه ۱۷۷۵، لفوف از هر دو خدمت نظامی و مدنی با رتبه سروان استعفا داد و به املاک والدین خود برگشت، اما یک سال بعد دوباره به خدمت دیپلماتیک بازگشت. این‌بار به لندن، مادرید، پاریس و هلند سفر کرد؛ در پاریس، لفوف به تماشای مکرر تئاتر علاقه‌مند شد و با شاعر ایوان خمنتسِر و خانواده میخائیل باکونین آشنا شد. بازگشت به سنت پترزبورگ، لفوف یک تئاتر خصوصی در خانه باکونین تأسیس کرد و نقش‌های اصلی در نمایشنامه‌های ژان فرانسوا رنیار، آنتونیو ساکینی و احتمالاً یاکوف کنیژنین ایفا
آنتونیو ساکینی و احتمالاً یاکوف کنیژنین ایفا کرد. او سبک زندگی متواضعی به عنوان یک کارمند دولتی داشت و در خانه دوستانش زندگی می‌کرد و تا مه ۱۷۷۹ که حقوقش به ۷۰۰ روبل در سال افزایش یافت، قادر به اجاره خانه‌ای برای خود نبود. در حدود سال‌های ۱۷۷۸ یا ۱۷۷۹، لفوف رابطه‌ای با ماریا دیاکوا برقرار کرد (خواهر او، الکساندرا، نامزد وسیلی کاپینی بود). پدر ماریا که یک دولتمرد تأثیرگذار بود، از ابتدا به لفوف بی‌اعتماد بود و هیچ پیشنهادی برای ازدواج را نپذیرفت. ماریا و لفوف در ۸ نوامبر ۱۷۸۰ در یک کلیسای سنت پترزبورگ
و لفوف در ۸ نوامبر ۱۷۸۰ در یک کلیسای سنت پترزبورگ به‌طور مخفیانه ازدواج کردند. ماریا به مدت سه سال دیگر در خانه والدینش زندگی می‌کرد. تا سال ۱۷۸۳، وضعیت اجتماعی لفوف به حدی بهبود یافت که پدر او reluctantly ازدواج را تأیید کرد؛ و تنها پس از آن مراسم مخفی سال ۱۷۸۰ عمومی شد. این رابطه بین لفوف و ماریا دیاکوا به موضوع رمان عاشقانه تبدیل شد (آخرین شومیز در سال ۲۰۰۸ منتشر شد). در آوریل ۱۷۸۱، لفوف به عنوان دبیر سفارت روسیه در درسدن، پادشاهی ساکسونی منصوب شد، اما «اراده ملکه» او را در دربار سنت پترزبورگ نگه داشت.
ملکه» او را در دربار سنت پترزبورگ نگه داشت. به جای درسدن، او به ورشو و وین برای امور دولتی سفر کرد و موفق شد زمانی را برای تور شخصی در ایتالیا (لیورنو، پیزا، فلورانس، بولونیا و ونیز) اختصاص دهد. در طول سفر خود در ایتالیا، او با چندین شخصیت تأثیرگذار وابسته به دربار روسیه، از جمله کنت دمیتریو موچنیگو در پیزا، ملاقات کرد. در مه ۱۷۸۳، لفوف از امور خارجه به مدیریت دفاتر پستی منتقل شد و تا سال ۱۷۹۷ تحت نظر الکساندر بیزبوردوکو خدمت کرد. بیشتر دستاوردهای او در هنرها و علوم در کنار خدمت دولتی‌اش شکل گرفت و واضح
و علوم در کنار خدمت دولتی‌اش شکل گرفت و واضح است که این دستاوردها اولویت بیشتری نسبت به آن داشتند، به طوری که حرفهٔ لفوف به اندازهٔ گاوریلا درژاوین سریع پیش نرفت. شعر و سیاست. برخلاف مطالعات کلاسیک رایج در دوران خود، لفوف به عنوان شاعر به جریان نوظهور سانتیمانتالیسم تعلق داشت و در اکتشاف «صداقت بزرگ و خودجوش در کشاورز روسی» پیشگام بود. این اکتشاف، ویژگی‌هایی از شخصیت ملی ناتمام و ناشناخته روسیه را تعریف کرد. او بخشی از یک حلقهٔ نزدیک از شاعران هم‌فکر بود؛ اعضای اصلی این گروه که لفوف، درژاوین و وسیلی کاپینی
اصلی این گروه که لفوف، درژاوین و وسیلی کاپینی بودند، با ازدواج‌هایشان با سه خواهر دیاکوا به هم پیوسته بودند. کاپنیست در سال ۱۷۸۱ با الکساندرا دیاکوا ازدواج کرد؛ درژاوین در سال ۱۷۹۵ با یکاترینا دیاکوا، دومین ازدواج خود، پیوند زناشویی بست. لفوف، کاپنیست و ایوان خمنتسِر در شکل‌دهی به خودشناسی شاعرانهٔ دوست بزرگ‌تر و معروف‌تر خود، درژاوین، نقش داشتند که حرفهٔ ادبی خود را از سال ۱۷۷۹ آغاز کرده بود. این گروه همچنین شامل نقاشان (دمیتری لویتسکی، ولادیمیر بوروویکوفسکی)، موسیقی‌دانان (یِوستِگنی فومین و احتمالاً
موسیقی‌دانان (یِوستِگنی فومین و احتمالاً دیمیتری بورتنیانسکی)، حکاکان و ناشران بود؛ مارینا ریستاریف حلقهٔ لفوف را «یک آکادمی روسی دیگر، هرچند غیررسمی» نامید. معماری. فهرستی از آثار معماری لفوف که توسط تاتارینوف گردآوری شده، شامل ۸۷ ساختمان و املاک روستایی است، برخی از آنها به‌طور قطعی با مدارک آرشیوی اثبات شده‌اند و برخی دیگر با درجه‌های مختلفی از اطمینان نسبت داده شده‌اند. اولین اثر در این فهرست، طراحی داخلی خانه‌ای برای ماریا فیودوروونا (سوفی دوروتی ووتمبرگ), عروس پال اول بود که توسط کاترین در تابستان
عروس پال اول بود که توسط کاترین در تابستان ۱۷۷۶ سفارش داده شد. با این حال، اکثریت مطلق آثار لفوف برای مشتریان خصوصی ساخته شده‌اند: بیزبورودکو، گاوریلا درژاوین، اولنین (داتچه اوتکینا), ویکتور کوچوبی، خانواده‌های ورونتسوف و پیوتر ویازمسکی در دهه 1780. در سال ۱۷۸۰، اندکی پس از دیدار کاترین و یوزف دوم، امپراتور مقدس روم در موگیلف، بیزبورودکو لفوف را به امپراتریس معرفی کرد. کاترین از لفوف خواست که کلیسای سنت جوزف در موگیلف را برای یادبود این رویداد طراحی کند، این پروژه باعث شد که او عضویت افتخاری در آکادمی
این پروژه باعث شد که او عضویت افتخاری در آکادمی امپریال هنر (۱۷۸۶) دریافت کند. کلیسای نئوکلاسیک روند تحت نظارت او تا سال ۱۷۹۸ ساخته شد. این کلیسا در سال ۱۸۰۲ به کلیسای جامع تبدیل شد، در سال ۱۹۳۴ به موزه تبدیل گردید و در سال ۱۹۳۷ تخریب شد. همچنین در سال ۱۷۸۰، لفوف پیشنهاد redesign دروازه نوا از قلعه پیتر و پاول در سنت پترزبورگ را داد؛ پروژه در سال‌های ۱۷۸۴–۱۷۸۷ به مرحله اجرا درآمد و شامل تعمیر کامل دیوارهای فرسوده قلعه با پوشش گرانیت و ساخت پایهٔ گرانیتی به جای پایهٔ چوبی قدیمی بود. شیوه توسکانی سردر دروازه
پایهٔ چوبی قدیمی بود. شیوه توسکانی سردر دروازه نوا از بهترین آثار معماری او به‌شمار می‌آید، اگر نه بهترین. در سال ۱۷۸۳، لفوف ساختمان جدیدی را برای کارفرمای جدید خود، اداره پست‌ها طراحی کرد؛ این مجموعه که به اندازه یک بلوک شهری بود، در سال ۱۷۸۹ تکمیل شد و بزرگ‌ترین پروژهٔ او در سنت پترزبورگ و همچنین خانهٔ شخصی‌اش شد: پس از تکمیل پروژه، لفوف و خانواده‌اش به آپارتمانی در طرف شمالی بلوک نقل مکان کردند. این ساختمان که در قرن ۱۹ توسط یِگور سوکولوف و در دهه ۱۸۵۰ توسط آلبرتو کاووس بازسازی شد، هنوز پابرجاست.
۱۸۵۰ توسط آلبرتو کاووس بازسازی شد، هنوز پابرجاست. بیزبورودکو، رئیس اداره، همچنان حامی لفوف باقی ماند و به او سفارش‌های خصوصی و عمومی داد (از جمله "داتچه بیزبورودکو" در سنت پترزبورگ) تا زمان مرگش در سال 1799. یکی دیگر از مشتریان برجسته، پرنس ویازمسکی، مدیر کارخانه‌های دولتی پرسلان، از لفوف خواسته بود که یک ملک حومه‌ای (که اکنون در محدوده‌های سنت پترزبورگ قرار دارد) طراحی کند که شامل یکی از آثار غیرمعمول لفوف، کلیسای تثلیث در الکساندروفسکوی معروف به "کولیچ و پاسکا" (۱۷۸۵–۱۷۸۷) باشد. بخش اصلی گنبدی این کلیسا
پاسکا" (۱۷۸۵–۱۷۸۷) باشد. بخش اصلی گنبدی این کلیسا احتمالاً تحت تأثیر معبد وستا قرار داشت؛ برج ناقوس هرگز مشابهی در معماری روسی نداشت و پیش‌درآمدی بود برای احیای معماری مصر باستان که به سبک امپراتوری دوره الکساندر یکم، امپراتور روسیه مرتبط است. در همان دوره، لفوف کلیسای جامع صومعه بوریسوگلِبِسکی در تورژوک را طراحی کرد که یک بنای پنج‌گنبدی نئوکلاسیک بود که در آن هم اشاره‌هایی به معماری روسی-بیزانسی نیز دیده می‌شد، سبکی که چندین دهه پس از مرگ لفوف شکل گرفت. برج ناقوس همان صومعه طراحی آخرین اثر شناخته‌شده لفوف
ناقوس همان صومعه طراحی آخرین اثر شناخته‌شده لفوف بود؛ این برج پس از مرگ وی توسط فئودور آنانین آغاز شد و در سال ۱۸۱۱ تکمیل گردید. در سال ۱۷۹۸، لفوف اولین جلد از کتاب "Russky Pallady" را منتشر کرد، ترجمه‌ای تطبیق‌شده از اثر آندره‌آ پالادیو تحت عنوان "چهار کتاب معماری" با نظرات طولانی خود لفوف. این دومین تلاش برای انتشار پالادیو به زبان روسی بود، پس از خلاصه‌ای از پرنس دولگوروکوف در ۱۶۹۹ که فقط در نسخه‌های دستی در گردش بود؛ اولین نسخه کامل و بدون تلخیص پالادیو تا سال ۱۹۳۸ منتشر نشد. این پروژه هشت سال طول
تا سال ۱۹۳۸ منتشر نشد. این پروژه هشت سال طول کشید: لفوف شخصاً بیش از ۲۰۰ نسخه از حکاکی‌های اصلی از نسخه ۱۶۱۶ ونیز را که اولین نسخه‌ای بود که توانست به‌دست آورد، حکاکی کرد. لفوف آرزو داشت «طعم پالادیو در کشورم رونق یابد؛ پیچیدگی‌های فرانسوی و ظرافت‌های انگلیسی بدون ما طرفداران زیادی دارند» و به‌ویژه انتقاداتی از تطبیق‌های فرانسوی پالادیونیسم داشت. پال اول، که در نوامبر ۱۷۹۶ به تخت سلطنت رسید، اکثر مقامات مادرش را عزل کرد اما بیزبورودکو را در راس امور خارجه نگه داشت. پال این لطف را به لفوف نیز کرده و به او
نگه داشت. پال این لطف را به لفوف نیز کرده و به او حمایت دولتی و سفارش‌های جدید داد، هرچند هیچ‌یک به‌اندازه سفارش‌هایی که به وینچنزو برنا داده شد، مهم یا پر سود نبودند (خود خُداسِویچ: «حتی تحت حکومت جدید، لفوف مانند ماهی در آب شنا می‌کرد»). در یک پیچ و تاب غم‌انگیز از سرنوشت، در آوریل ۱۷۹۷، پال اول، لفوف را به مسکو فرستاد تا فرانچسکو بارتولومئو راسترلی's کاخ بزرگ کرملین را دوباره طراحی کند، یک پروژه که پیش از این توسط واسیلی بازهنوف تلاش شده بود. لفوف یک طرح وسیع تهیه کرد که شامل هسته‌ای نئوکلاسیک از یک کاخ
وسیع تهیه کرد که شامل هسته‌ای نئوکلاسیک از یک کاخ سه‌بخشی در درون یک دژ معماری نوگوتیک بازطراحی‌شده بود، «یک ویلای سلطنتی صمیمی در محیطی پارک‌گونه.» طراحی او رادیکال‌تر از پیش‌نویس ۱۷۶۷ بازهنوف نبود که توسط کاترین در مراحل ابتدایی لغو شد، اما همان سرنوشت را داشت. پس از یک سال کار مقدماتی، پروژه لغو شد؛ تمامی تغییرات به‌عمل آمده بر ساختمان‌های موجود کرملین که توسط لفوف انجام شد، بعدها در کاخ کرملین بزرگ که توسط کنستانتین تون طراحی شد، گنجانده شدند. تکنولوژی. در سال ۱۷۸۵، لفوف یک همکار مفید به نام آدام
در سال ۱۷۸۵، لفوف یک همکار مفید به نام آدام منلاوز پیدا کرد، یکی از ۷۳ صنعتگر اسکاتلندی که توسط چارلز کامرون (معمار) به روسیه دعوت شده بود و معمار آینده خانه نیکلای یکم شد. تعامل و تأثیر بین لفوف و منلاوز مورد اختلاف است. آندریف در یک دیدگاه افراطی، منلاوز را کاملاً وابسته به استعداد لفوف دانسته بود؛ در حالی که کوزنتسوف از سوی دیگر منلاوز را معلم لفوف در طراحی و مدیریت ساخت می‌دانست و پیشنهاد می‌داد که فناوری خاک کوبیده لفوف در واقع توسط منلاوز توسعه یافته بود در حالی که لفوف جبهه محترم و ارتباطات دربار را
در حالی که لفوف جبهه محترم و ارتباطات دربار را فراهم کرده بود.
گرولیر (به انگلیسی Grolier) یکی از بزرگ‌ترین ناشران آمریکایی دایرةالمعارف‌های عمومی، از جمله "کتاب دانش" (۱۹۱۰)، "کتاب جدید دانش" (۱۹۶۶)، "کتاب جدید علوم عامه‌پسند" (۱۹۷۲)، "دانشنامه آمریکانا" (۱۹۴۵)، "دانشنامه آکادمیک آمریکایی" (۱۹۴۵) بود. ۱۹۸۰)، و تجسم‌های متعددی از یک دایرةالمعارف CD-ROM (1986 – 2003). بازی‌های ویدیویی. در سال ۱۹۸۲، Grolier یک شرکت تابعه به نام Grolier Electronic Publishing Inc. Grolier Electronic Publishing Inc. به Grolier Interactive Inc تغییر نام داد. در فوریه ۱۹۹۶. آنها
Inc تغییر نام داد. در فوریه ۱۹۹۶. آنها دایرةالمعارف‌های الکترونیکی برای آمیگا و بازی‌های ویدئویی برای داس، ویندوز، مکینتاش و پلی استیشن ساختند. بازی‌های ویدئویی که منتشر کردند عبارتند از: زمانی که Grolier توسط Scholastic خریداری شد، Grolier Interactive انتشار بازی‌های ویدیویی را متوقف کرد.
یِوگِنی ویکتورویچ وُچِتیچ (زبان روسی: Евгений Викторович Вучетич; ۲۸ دسامبر ۱۹۰۸ – ۱۲ آوریل ۱۹۷۴) مجسمه‌ساز و هنرمند اتحاد جماهیر شوروی بود. او به‌خاطر ساخت یادمان‌های قهرمانانه، که اغلب به سبک تمثیل (ادبیات) طراحی شده‌اند، شناخته می‌شود؛ از جمله "یادمان مام میهن فرامی‌خواند"، که بزرگ‌ترین مجسمه جهان در آن زمان بود. زندگی‌نامه. وچتیچ در دنیپرو، استان یکاترینوسلاو در امپراتوری روسیه (اکنون در اوکراین) به دنیا آمد. پدر او، ویکتور وچتیچ (Vučetić)، مهاجری مونته‌نگرویی از خاندان گربالی بود و مادرش، آنا آندریونا