payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عاطفی آن‌ها ثابت ماندند. مامی‌های معاصر تیزهوش و خودرأی ماندند. چرخش جدیدی در نگرش مامی معاصر در سیتکام "جفرسون‌ها" (۱۹۷۵–۱۹۸۵) رخ داد، جایی که فلورانس، خدمتکاری با بازی مارلا گیبس، برای یک خانوادهٔ آمریکایی آفریقایی‌تبار مرفه کار می‌کند. "دنیایی متفاوت" (۱۹۸۷–۱۹۹۳) یک سیتکام بود که دانشجویان هیلمن، کالج تخیلی سیاه‌پوستان را به نمایش می‌گذاشت. در قسمتی با عنوان «عزیزترینِ مامی»، کلیشهٔ مامی مورد بحث قرار گرفت. میراث. امروزه، تصاویر کلیشه‌ای یا کنترل‌کننده از زنان سیاه‌پوست، منعکس‌کننده تغییرات اقتصادی،
از زنان سیاه‌پوست، منعکس‌کننده تغییرات اقتصادی، قانونی و اجتماعی است که از دههٔ ۱۹۶۰ تاکنون برای سیاه‌پوستان رخ داده است. این تصاویر، همچنین بازتابی از یک جامعه به کل هستند – اقتصاد جهانی، دسترسی بی‌سابقه به رسانه‌ها و نابرابری‌های نژادی گذرا – و برای طبقات مختلف، به یک شکل نشان داده نمی‌شوند. به زنان سیاه‌پوست طبقهٔ کارگر، برچسب «مادر سیاه‌پوست بد» / «ولفر کویین» و «سلیطه» (زنان سیاه‌پوست بیش‌فعال جنسی و اهل مادیات در فرهنگ «هیپ‌هاپ») زده می‌شود، همچنین زنان سیاه‌پوست طبقهٔ متوسط، «بانوان سیاه‌پوست» با
زنان سیاه‌پوست طبقهٔ متوسط، «بانوان سیاه‌پوست» با ظاهراً میل جنسی مهارنشدنی و زنان سیاه‌پوست تحصیل‌کرده، اغلب «سلیطهٔ سیاه‌پوست تحصیل‌کرده»، سوءاستفاده‌گر و کنترل‌کننده نامیده می‌شوند. زنان سیاه‌پوست در مناصب قدرت، اغلب «مامی امروزی» نامیده می‌شوند؛ این نام برای زنان سیاه‌پوست تحصیل‌کرده و موفقی در طبقهٔ متوسط روبه‌بالا/بالا استفاده می‌شود که «از تسلط ساختارها، نهادها یا کارفرمایان به مدیریت سفیدپوستان بر هزینهٔ [زندگی] شخصی [خود] پشتیبانی می‌کنند». این تصور از کلیشهٔ اصلی «مامی» مشتق شده است که نه تنها
از کلیشهٔ اصلی «مامی» مشتق شده است که نه تنها زنان سیاه‌پوست را فرمان‌بردار نشان می‌داد، بلکه آن‌ها را اغلب راضی از خدمت به برده‌دار سفیدپوست خود می‌دانست.
تب سرد و فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی فریدریک ثور فریدریکسون است. در این فیلم بازیگرانی همچون ماساتوشی ناگاسه، لیلی تیلور، فیشر استیونس و سیجون سوزوکی ایفای نقش کرده‌اند.
آدریانا لا سروا () یک شخصیت خیالی در سریال تلویزیونی خانواده سوپرانو محصول شبکه اچ‌بی‌او است. این شخصیت توسط دریا د ماتیو به تصویر کشیده شده است. او دوست دختر قدیمی و بعدها نامزد نوچه تونی سوپرانو، کریستوفر مولتیسانتی است. دی متئو برای بازی خود در این نقش برنده جایزه امی ۲۰۰۴ برای جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن در مجموعه تلویزیونی درام شد. او در همان سال برای همان نقش نامزد جایزه گلدن گلوب برای بهترین نقش مکمل زن نیز شد. تاریخچه شخصیت. آدریانا خواهرزاده جکی و ریچی آپریل است. او
شخصیت. آدریانا خواهرزاده جکی و ریچی آپریل است. او علاقه‌ای به سبک زندگی مافیایی ندارد و به عنوان میزبان در رستوران یکی از دوستان تونی شروع بهکار می‌کند. آدریانا در ابتدا فردی سطحی و مادی گرا به تصویر کشیده می‌شود که علاقه‌مند به چیزهایی است که با پول دوست پسرش کریستوفر می‌تواند بخرد: ماشین‌های گران‌قیمت، کفش، جواهرات، مواد مخدر، و لباس‌های طراحان معروف. علیرغم نزدیک شدن این زوج، او مکرراً قربانی خشونت خانگی کریستوفر می‌شود. پس از دعوای او و کریستوفر، او به همراه مادرش به جایی دیگر نقل مکان می‌کنند،
او به همراه مادرش به جایی دیگر نقل مکان می‌کنند، امابرخلاف توصیه مادرش او قانع به بازگشت می‌شود اما با وجود این، این دو در نهایت ازدواج نمی‌کنند. او به کریس نشان می‌دهد که به‌طور بالقوه نابارور است، که منجر به خشونت خانگی دیگری می‌شود. آدریانا مایل است کسب و کار خودش را داشته باشد. در فصل ۳، کریستوفر یک مشروب فروشی را در لانگ برانچ، نیوجرسی، از یک بدهکار قمار می‌گیرد و آن را به آدریانا می‌سپارد تا هر طور که می‌خواهد مدیریت کند. آدریانا نام بار را به «اسب دیوانه» تغییر داد و آن را به عنوان مکانی برای
دیوانه» تغییر داد و آن را به عنوان مکانی برای گروه‌های راک آلترناتیو محلی و به عنوان باری برای دانشجویان دانشگاه مونموث و جاهای دیگر کرد. در فصل ۴، آدریانا نشان می‌دهد که احتمالاً به دلیل عوارض سقط جنین قبلی، نابارور است. در فصل ۵، آدریانا مبتلا به کولیت اولسراتیو تشخیص داده شد. او از سر ناچاری شروع به همکاری با پلیس فدرال کرد و در نهایت این حقیقت را برای کریستوفر فاش می‌کند، به این امید که بتوانند با هم وارد برنامه حفاظت از شاهدان شوند و زندگی جدیدی را شروع کنند. کریستوفر خشمگینانه او را کتک می‌زند و
شروع کنند. کریستوفر خشمگینانه او را کتک می‌زند و تقریباً خفه می‌کند. وفاداری او به خانواده جنایتکارش بیشتر از عشقش به آدریانا است و وضعیت او را به عنوان یک خبرچین برای تونی فاش می‌کند. آدریانای وحشت زده متوجه می‌شود چه اتفاقی افتاده و سعی می‌کند فرار کند، وقتی سیلویو به او شلیک می‌کند، چهار دست و پا از صفحه نمایش خارج می‌شود. کریستوفر بعداً در حال گذاشتن تعدادی از لباس‌هایش در یک چمدان قرمز رنگ دیده می‌شود که سپس آن‌ها را دور می‌اندازد. فورد تاندربرد آبی روشن او را در پارکینگ فرودگاه بین‌المللی لیبرتی
روشن او را در پارکینگ فرودگاه بین‌المللی لیبرتی نیوآرک رها می‌شود. جوایز و نامزدی‌ها. در سال ۲۰۰۴، دی متئو برای بازی در نقش آدریانا در سریال سوپرانو (فصل ۵) برنده جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن در مجموعه تلویزیونی درام شد و در همان سال برای همان نقش نامزد جایزه گلدن گلوب برای بهترین نقش مکمل زن شد.
معدن و کارگاه مجسمه‌سازی یسمک () موزه روباز و محوطه باستان‌شناسی در استان غازی عینتاب، ترکیه است. این محل در دوران هیتی‌ها به‌عنوان یک معدن سنگ مورد استفاده قرار می‌گرفت و مساحتی حدود ۱۰۰۰۰۰ متر مربع را در بر می‌گیرد که آن را به بزرگ‌ترین کارگاه سنگ‌تراشی شناخته‌شده در خاور نزدیک باستان تبدیل کرده است. جغرافیا. این موزه در جنوب روستای یسمک در شهرستان اصلاحیه (شهر) از استان غازی عینتاب، در مختصات قرار دارد. این مکان در دامنه‌های غربی ناحیه کوهستانی و در شرق مخزن سد تختالی واقع شده است. فاصله آن از روستا حدود
سد تختالی واقع شده است. فاصله آن از روستا حدود ، از اصلاحیه و از غازی عینتاب است. بازدیدکنندگان می‌توانند از شهرهای غازی عینتاب، اسکندرون یا انطاکیه به این محل سفر کنند. تاریخچه کاوش‌ها. ویرانه‌های این محوطه نخستین بار در سال ۱۸۹۰ توسط باستان‌شناس اتریشی فلیکس فن لوشان طی کاوش‌هایش در تپه زنجیرلی در شمال این منطقه، تا حدودی کشف شد. بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱، باستان‌شناس ترک بهادیر آلکیم حفاری‌ها را ادامه داد و حدود ۲۰۰ مجسمه را کشف کرد. جدیدترین کاوش‌ها در دهه ۱۹۹۰ توسط ایلحان تمیزسوی، مدیر موزه تمدن‌های
دهه ۱۹۹۰ توسط ایلحان تمیزسوی، مدیر موزه تمدن‌های آناتولی، انجام شد که صد شیء دیگر را کشف کرد. این سایت اکنون به‌عنوان یک موزه روباز تحت نظارت موزه باستان‌شناسی غازی عینتاب اداره می‌شود.
بچین ()(همچنین با نام‌های برچین یا پچین شناخته می‌شود) یک دژ تاریخی در ترکیه است. جغرافیا. بچین بر روی تپه‌ای کم‌ارتفاع در جنوب غربی روستای مدرنی به همین نام، در میلاس، مرکز ilçe (ناحیه) از استان موغله قرار دارد. مختصات آن است. فاصله آن تا میلاس و تا موغله است. تاریخچه. این محوطه دارای آثاری از دوره هلنیستی، از جمله یک معبد متعلق به قرن چهارم پیش از میلاد است. وجود یک کلیسا از دوره امپراتوری بیزانس نشان می‌دهد که این منطقه تا قرون وسطی مسکونی بوده است، اگرچه ابعاد کوچک کلیسا احتمالاً بیانگر اهمیت محدود آن
ابعاد کوچک کلیسا احتمالاً بیانگر اهمیت محدود آن در آن دوره است. بر اساس یک منبع معاصر ایتالیایی، نام این مکان "Pezona" بوده است. در اواخر قرن سیزدهم، این منطقه به تصرف منتشه، یکی از بیگ‌نشین‌های بیگ‌نشین‌های آناتولیایی، درآمد و بچین به پایتخت این بیگ‌نشین تبدیل شد و رشد سریعی را تجربه کرد. در سال ۱۳۳۳، ابن بطوطه از این شهر بازدید کرد، آن را به‌عنوان شهری تازه تأسیس توصیف کرد و به خانه‌ها و مساجد آن اشاره نمود. اکثر بناهای باقی‌مانده از این شهر متعلق به قرن چهاردهم هستند. در قرن پانزدهم، بیگ‌نشین منتشه به
چهاردهم هستند. در قرن پانزدهم، بیگ‌نشین منتشه به امپراتوری عثمانی ضمیمه شد. نشانه‌ای از زوال تدریجی این شهر را می‌توان در روایت اولیا چلبی از بازدیدش در میانه قرن هفدهم مشاهده کرد؛ او نوشته است که این شهر فاقد حمام (گونه معماری) بوده، در حالی که کاوش‌های باستان‌شناسی بقایای پنج حمام را آشکار کرده است. یک سکونت‌گاه تا دهه ۱۹۸۰ در این منطقه باقی مانده بود. بناهای تاریخی. مدرسه احمد غازی، که به نام بیگی که آن را سفارش داده نام‌گذاری شده، طبق کتیبه عربی موجود در بالای ورودی آن، در سال ۱۳۷۵ ساخته شده است. ورودی
بالای ورودی آن، در سال ۱۳۷۵ ساخته شده است. ورودی بنا با وجود حفظ عناصر سنتی سبک معماری سلجوقی، دارای جزئیاتی است که شباهت‌هایی به معماری گوتیک اروپایی دارد. این امر احتمالاً نشان‌دهنده تأثیر ارتباطات تجاری بیگ‌نشین منتشه با جزایر اژه، ایتالیا و جنوب فرانسه است (در کتیبه، بیگ با عنوان «سلطان سواحل» توصیف شده است). بازسازی‌های مدرن، بخش‌های بزرگی از نمای ورودی را احیا کرده‌اند. این مدرسه دارای هشت حجره و دو ایوان است که مستقیماً به حیاط مرکزی مستطیل‌شکل باز می‌شوند (ایوان ستون‌دار معمول در اینجا وجود ندارد).
(ایوان ستون‌دار معمول در اینجا وجود ندارد). مقبره احمد غازی در ایوان اصلی قرار دارد و گمان می‌رود که مقبره مجاور آن متعلق به یکی دیگر از حاکمان منتشه، شجاع‌الدین بیگ، باشد. کاروانسرای قرمز یا کزل‌هان ("Kızıl Han") یک کاروانسرای دوطبقه و یکی از دو کاروانسرای باقی‌مانده در بچین است. این بنا ساده و کم‌زرق‌وبرق بوده و بخشی از آن ویران شده است، به‌طوری که طبقه فوقانی آن فرو ریخته است. حمام بزرگ ("Büyük Hammam") یکی از پنج حمامی است که زمانی در این شهر وجود داشتند و اکنون همگی ویران شده‌اند. این حمام احتمالاً
و اکنون همگی ویران شده‌اند. این حمام احتمالاً یکی از باشکوه‌ترین بناهای شهر در زمان خود بوده است، اگرچه اکنون بیشتر سقف آن فروریخته است. کاوش‌ها، بخش‌های داخلی آن را آشکار کرده و سطح کف اصلی آن را که با سنگ‌های مرمر فرش شده، نمایان ساخته‌اند.
آرامگاه هکاتومنوس () یا هکاتومنس (زبان یونانی: Ἑκατόμνος، زبان کاریایی: 𐊴𐊭𐊪𐊵𐊫 "k̂tmno" به‌معنای «فرزند یا نواده»(?)) در منطقه حصارباشی میلاس، یکی از مهم‌ترین شهرهای منطقه کاریه در جنوب غربی آناتولی در ترکیه امروزی واقع شده است. این مقبره در سال ۲۰۱۲ به فهرست موقت میراث جهانی یونسکو اضافه شد. زندگی‌نامه هکاتومنوس. هکاتومنوس فرمانروای محلی شهر باستانی میلاس (نام امروزی میلتوس) در منطقه کاریه بود. شاه ایران، اردشیر دوم (شاهنشاه هخامنشی), در حدود او را به مقام ساتراپ (والی) بخشی از امپراتوری هخامنشی منصوب کرد.
(والی) بخشی از امپراتوری هخامنشی منصوب کرد. او به همراه آتوفراداتس، ساتراپ لیدیه، مأمور مقابله با ائواگوراس، رهبر شورشی که کنترل قبرس را تهدید می‌کرد، شد، اما آن‌ها در نبرد دریایی شکست خوردند. هکاتومنوس حاکم میلتوس، یکی از بزرگ‌ترین شهرهای آسیای صغیر با فرهنگ یونانی، شد. او به فرهنگ یونانی علاقه داشت و کوچک‌ترین پسر خود را به آتن فرستاد، اما فرهنگ کاریایی را نیز در منطقه تحت حاکمیتش حفظ کرد. او در سکه‌های خود از تصاویر شخصیت‌های آیینی کاریه، مانند لابرائوندا، استفاده کرد که زیارتگاه آن در لابرائوندا قرار
استفاده کرد که زیارتگاه آن در لابرائوندا قرار داشت. پس از مرگ هکاتومنوس، پسر بزرگ او، ماسول، به‌عنوان ساتراپ کاریه جانشین او شد. ویژگی‌های مقبره. مقبره هکاتومنوس شامل دیوار محوطه (تمِنوس)، ستون مناندروس (ساختاری از دوره اوگوستوس)، سکوی پایه، حجره‌های باقی‌مانده از آرامگاه، و گور سنگی است. این مقبره، مقدمه‌ای برای آرامگاه هالیکارناسوس، یکی از عجایب هفت‌گانه جهان باستان، بود و احتمال داده می‌شود که دست‌کم بخشی از آن به ابتکار پسرش، ماسول، ساخته شده باشد. مقبره هکاتومنوس یکی از مهم‌ترین آثار فرهنگی دوران
مقبره هکاتومنوس یکی از مهم‌ترین آثار فرهنگی دوران باستان به‌شمار می‌آید و نمادی از آیین بزرگداشت مردگان محسوب می‌شود. این آرامگاه با سطح بالایی از طراحی معماری، مجسمه‌سازی و نقاشی دیواری، جایگاه ویژه‌ای در تاریخ هنر دارد. نقش برجسته معروف به «فرِز هکاتومنوس»، تنها نمونه باقی‌مانده از این مقیاس و کیفیت در آناتولی کلاسیک و هلنیستی است.
بیرگی () محله‌ای در شهرداری و ناحیه اوده‌میش، استان ازمیر، ترکیه است. جمعیت آن در سال ۲۰۲۲ برابر با ۱٬۸۳۲ نفر بوده است. پیش از سازماندهی مجدد در سال ۲۰۱۳، این منطقه یک شهر بود. نام کنونی آن، نسخه ترک‌شده نام یونانی قرون‌وسطایی Pyrgion (یونانی: Πυργίον، به‌معنای "برج کوچک") است. تاریخچه. در اروپای دوران باستان، این شهر با نام دیوُس هیرون (، "معبد زئوس") شناخته می‌شد. این یکی از دو شهری بود که این نام را داشتند. با الحاق پادشاهی پرگامون، این شهر به بخشی از جمهوری روم و سپس استان‌های روم، در استان آسیا (استان
روم و سپس استان‌های روم، در استان آسیا (استان رومی) تبدیل شد. نام این شهر در قرن هفتم میلادی به "کریستوپولیس" () تغییر یافت و از قرن دوازدهم به بعد با نام "پیرگیون" () شناخته شد. در سال ۱۳۰۷، این شهر به دست ترک‌ها افتاد و به پایتخت بیگ‌نشین آیدینیان تبدیل شد. ابن بطوطه در سفر خود به این شهر از حضور در سخنرانی یکی از اساتید برجسته به نام محیی‌الدین یاد کرده است. این شهر در سال ۱۳۹۰ میلادی به امپراتوری عثمانی ملحق شد. بیرگی به دلیل معماری کلاسیک دودمان سلجوق و معماری عثمانی شهرت دارد و از سال ۱۹۹۴، توسط
و معماری عثمانی شهرت دارد و از سال ۱۹۹۴، توسط سازمان ÇEKÜL (حفاظت و ترویج محیط زیست و میراث فرهنگی) به‌عنوان یک میراث فرهنگی جهانی ثبت شده است. در سال ۲۰۲۱، باستان‌شناسان موفق به کشف یک دژ بیزانسی در این منطقه شدند.
ککووا () جزیره‌ای کوچک در نزدیکی دمره (Demre، که در دوران باستان لیکیه‌ای و محل میرا (ترکیه) بود) در استان آنتالیا است که رو به روستاهای قلعه‌کوی (باستانی سیمنا) و اوچاغیز (باستانی تیمیوسا) قرار دارد. این جزیره مساحتی حدود دارد و خالی از سکنه است. در دوران باستان با نام دولیشسته (زبان یونانی: Δολιχίστη) شناخته می‌شد. جزیره. پس از اشغال کاستلوریزو توسط ایتالیا، جزیره ککووا– که در آن زمان به‌صورت موقت در تابستان برای برداشت چوب مسکونی می‌شد – میان ایتالیا و ترکیه مورد مناقشه قرار گرفت. کنوانسیون میان ایتالیا
مورد مناقشه قرار گرفت. کنوانسیون میان ایتالیا و ترکیه، ۱۹۳۲ در نهایت این جزیره را به ترکیه واگذار کرد. در قسمت شمالی جزیره، ویرانه‌های نیمه‌غرق‌شده "Dolchiste/Dolikisthe" قرار دارد، شهری باستانی که در قرن دوم میلادی بر اثر زمین‌لرزه ویران شد. این شهر در دوره امپراتوری روم شرقی بازسازی شد و رونق یافت، اما در نهایت به دلیل حملات مردم عرب متروکه شد. در شمال غربی جزیره، منطقه ترسانه (به‌معنای "کارخانه کشتی‌سازی") قرار دارد که خلیج آن محل یک شهر باستانی به نام خرا و یک کشتی‌سازی قدیمی بوده و دارای ویرانه‌های یک
و یک کشتی‌سازی قدیمی بوده و دارای ویرانه‌های یک کلیسای بیزانسی است. منطقه ککووا در ۱۸ ژانویه ۱۹۹۰ توسط وزارت محیط زیست و جنگل‌های ترکیه به‌عنوان منطقه حفاظت‌شده ویژه اعلام شد. تمام انواع غواصی و شنا در این منطقه ممنوع شد و فقط با دریافت مجوزهای ویژه دولتی امکان‌پذیر بود. در سال‌های بعد، این ممنوعیت به‌جز در منطقه‌ای که شهر غرق‌شده قرار دارد، لغو شد. منطقه ککووا مساحتی برابر با دارد و شامل جزیره ککووا، روستاهای قلعه‌کوی و اوچ‌آغیز و چهار شهر باستانی سیمنا، آپرلای، دلکیستو تیمیوسا می‌شود. قلعه‌کوی (در میان
آپرلای، دلکیستو تیمیوسا می‌شود. قلعه‌کوی (در میان محلی‌ها با نام "Kale" شناخته می‌شود) (باستانی سیمنا) یک محوطه لیکیه‌ای در سواحل ترکیه است. این منطقه دهکده‌ای کوچک با ویرانه‌های نیمه‌غرق‌شده Aperlae و یک قلعه است. تنها راه دسترسی به این دهکده از طریق دریا است. اوچ‌آغیز (نام باستانی آن، تیمیوسا) روستایی است که در فاصله یک کیلومتری از قلعه‌کوی و در شمال خلیجی به همین نام واقع شده است و ویرانه‌های تیمیوسا در سمت شرقی آن قرار دارد. نام "اوچ‌آغیز " به‌معنای "سه دهانه" است که به سه خروجی آن به دریای آزاد اشاره
دهانه" است که به سه خروجی آن به دریای آزاد اشاره دارد.
بریتانیا گرچه رسماً در جنگ شوروی–افغانستان درگیر نبود، اما نقش پنهانی و مهمی در این درگیری ایفا کرد. این جنگ که به «بازی بزرگ دوم» نیز معروف است، شاهد حمایت مستقیم و غیرمستقیم بریتانیا از مجاهدین افغانستانی در مبارزه با اتحاد جماهیر شوروی بود. این حمایت شامل تسلیح، تأمین مالی و تجهیز مخفیانه گروه‌های مختلف مجاهدین می‌شد. سرویس اطلاعات مخفی بریتانیا (MI6) عمدتاً از گروه "جمعیت اسلامی" به رهبری برهان‌الدین ربانی و فرماندهی نظامی احمدشاه مسعود حمایت می‌کرد، زیرا وی برخلاف دیگر فرماندهان مجاهدین، از حمایت کافی
وی برخلاف دیگر فرماندهان مجاهدین، از حمایت کافی آمریکا و پاکستان برخوردار نبود و در نتیجه، به متحد کلیدی بریتانیا در جنگ تبدیل شد. مسعود و نیروهایش در دره پنجشیر، با تکیه بر حمایت و اطلاعات بریتانیا، در برابر ۹ حمله گسترده شوروی مقاومت کردند و تا زمان عقب‌نشینی نیروهای شوروی از این دره استراتژیک در سال ۱۹۸۶ (۱۳۶۵)، مواضع خود را حفظ نمودند. احمدشاه مسعود به موفق‌ترین و هراس‌انگیزترین فرمانده در میان تمامی مجاهدین تبدیل شد. بریتانیا همچنین نقش حیاتی در حمایت از عملیات "سایکلون" (Operation Cyclone) ایفا کرد،
از عملیات "سایکلون" (Operation Cyclone) ایفا کرد، عملیاتی که از سوی دولت آمریکا اجرا شد و کمک‌های مالی و تسلیحاتی بسیار بیشتری را نسبت به بریتانیا ارائه می‌داد. برخلاف ایالات متحده که مجبور بود برنامه‌های خود را از طریق پاکستان پیش ببرد، بریتانیا نقش مستقیم‌تری در نبردهای داخل افغانستان داشت. به‌ویژه از طریق نیروهای ویژه بازنشسته یا مأمور‌شده، مانند "یگان هوابرد ویژه" (SAS) و شرکت‌های نظامی خصوصی، که به‌طور عملی از گروه‌های مقاومت حمایت می‌کردند. یکی از مهم‌ترین کمک‌های بریتانیا، آموزش مجاهدین بود؛ آموزشی
کمک‌های بریتانیا، آموزش مجاهدین بود؛ آموزشی که نه‌تنها در افغانستان و پاکستان، بلکه در کشورهای حاشیه خلیج فارس و حتی در خاک بریتانیا انجام می‌شد. نقش بریتانیا در این جنگ شامل دخالت مستقیم نظامی نه‌تنها در افغانستان، بلکه در جمهوری‌های آسیای مرکزی اتحاد جماهیر شوروی نیز بود. تا پایان جنگ، حمایت بریتانیا از مقاومت افغانستان به گسترده‌ترین عملیات مخفی () از زمان جنگ جهانی دوم تبدیل شد. پس زمینه. بریتانیا در قرن نوزدهم و بیستم در افغانستان جنگیده بود. نگرانی‌های بریتانیا از تهدید روسیه تزاری علیه هند
نگرانی‌های بریتانیا از تهدید روسیه تزاری علیه هند بریتانیا—که به "بازی بزرگ" معروف است—افغانستان را به صحنه درگیری کشاند. بریتانیا قصد داشت کنترل امارت افغانستان را به دست بگیرد و در نتیجه، سه جنگ بزرگ در آنجا رخ داد. جنگ نخست در سال ۱۸۴۲ (۱۲۲۱) که با یک عقب‌نشینی تحقیرآمیز به پایان رسید. جنگ دوم در سال ۱۸۷۹ (۱۲۵۸) که با به قدرت رسیدن عبدالرحمان خان، متحد بریتانیا، و تعیین "خط دیورند" در سال ۱۸۹۳ خاتمه یافت. جنگ سوم در سال ۱۹۱۹ (حوت ۱۲۹۸) زمانی رخ داد که افغانستان تلاش کرد به هند حمله کند. هرچند حمله دفع
تلاش کرد به هند حمله کند. هرچند حمله دفع شد، اما افغانستان استقلال خود را به دست آورد، در عین حال مأموریت دیپلماتیکی جدید برقرار شد تا این کشور به عنوان یک دولت حائل میان امپراتوری بریتانیا در هند و امپراتوری جدید شوروی عمل کند. در عمل، بریتانیا سیاست خارجی افغانستان را کنترل می‌کرد و برای حفظ ثبات به دولت این کشور کمک مالی می‌داد. این وضعیت تا دهه ۱۹۴۰ (۱۳۲۰) و استقلال پاکستان و هند در سال ۱۹۴۷ (۱۳۲۶) ادامه یافت. پس از دهه ۱۹۴۰، بریتانیا نقش بسیار کمی در سیاست افغانستان ایفا کرد و این امر راه را برای
در سیاست افغانستان ایفا کرد و این امر راه را برای مداخله اتحاد جماهیر شوروی باز کرد. در دهه ۱۹۶۰ (۱۳۴۰)، "حزب دموکراتیک خلق افغانستان" (PDPA)، یک حزب سیاسی مارکسیستی-لنینیستی، تأسیس شد و از حمایت شوروی برخوردار گردید. این حزب، به رهبری محمد داوود خان، در "کودتای ۱۹۷۳ (سرطان ۱۲۵۲) افغانستان" با سرنگونی سلطنت "ظاهر شاه" قدرت را در دست گرفت. با این حال، داوود خان شش سال بعد در "انقلاب ثور" سرنگون شد—رویدادی که مسکو را غافلگیر کرد، زیرا ترجیح می‌داد داوود خانِ طرفدار شوروی همچنان در قدرت بماند. نارضایتی در
طرفدار شوروی همچنان در قدرت بماند. نارضایتی در میان مردم افغانستان افزایش یافت و پس از پایان انقلاب، در ماه‌های ارس، جون و اگست شورش‌های ضدحکومتی رخ داد. شوروی‌ها مشتاق بودند که برای تثبیت اوضاع وارد عمل شوند و "دکترین برژنف" را به‌عنوان مبنای مداخله خود مطرح کردند. برژنف و دیگر رهبران شوروی معتقد بودند که این قیام‌ها در افغانستان بخشی از یک توطئه غربی در چارچوب جنگ سرد است و مسکو این شورش‌ها را به‌عنوان مرحله نخست طرح ادعایی غرب برای تحریک قیام‌ها یا "جهاد" در آسیای مرکزی شوروی، که اکثریت جمعیت آن مسلمان
در آسیای مرکزی شوروی، که اکثریت جمعیت آن مسلمان بودند، تلقی می‌کرد. در روز کریسمس سال ۱۹۷۹ (۶ جدی ۱۳۵۸)، اتحاد جماهیر شوروی اشغال نظامی افغانستان را آغاز کرد. در ماه مه ۱۹۷۹ (جوزا ۱۳۵۸)، مارگارت تاچر به‌عنوان نخست‌وزیر بریتانیا انتخاب شد و به داشتن مواضع سرسختانه ضد شوروی شهرت داشت. لقب "بانوی آهنین" نخستین‌بار در مقاله‌ای در روزنامه نظامی شوروی "ستاره سرخ" به او نسبت داده شد. مقامات بریتانیایی نگران بودند که مسکو پس از آن فرصت‌هایی را برای بی‌ثبات کردن دولت‌های شکننده جنوب آسیا به‌منظور گسترش نفوذ خود در
شکننده جنوب آسیا به‌منظور گسترش نفوذ خود در این کشورها مورد بهره‌برداری قرار دهد. نگرانی بریتانیا نه در مورد پاکستان همسایه، بلکه درباره انقلاب جاری در ایران و احتمال تصاحب آن توسط "حزب توده"، حزب کمونیست ایران، بود. تاچر سیاست "تنش‌زدایی" را فریبی می‌دانست که به بلوک شرق اجازه می‌داد جنگ سرد را به شیوه‌ای دیگر ادامه دهد و در خاطرات خود اظهار داشت که مداخله شوروی در افغانستان برای او تعجب‌آور نبود. دخالت بریتانیا. سه هفته پس از حمله شوروی، رابرت آرمسترانگ، دبیر کابینه، در حال مذاکره درباره نحوه ارسال
دبیر کابینه، در حال مذاکره درباره نحوه ارسال کمک‌های نظامی مخفیانه به مقاومت اسلامی بود که علیه نیروهای روسی می‌جنگید. پیتر کارینگتون، وزیر امور خارجه بریتانیا، تلاش کرد برای متقاعد کردن لئونید برژنف، رهبر اتحاد جماهیر شوروی، به خروج نیروهایش از افغانستان به مسکو سفر کند، اما این تلاش بی‌نتیجه ماند، زیرا آندری گرومیکو، وزیر امور خارجه شوروی، از هرگونه دیدار در این باره امتناع ورزید. پس از این، آرمسترانگ یادداشتی برای تاچر، کارینگتون و «C» (سر کالین فیگرز، رئیس MI6) ارسال کرد و استدلال خود را برای ارائه کمک
MI6) ارسال کرد و استدلال خود را برای ارائه کمک نظامی به منظور «تشویق و حمایت از مقاومت» مطرح نمود. کارینگتون سپس در ۱۷ ژانویه ۱۹۸۰ (۲۷ جدی ۱۳۵۸) به پاکستان سفر کرد و با رئیس‌جمهور ضیاءالحق دیدار داشت و ضمن بازدید از مرز، به او اطمینان داد که از پاکستان حمایت خواهد شد. یک ماه بعد، نشستی با حضور نمایندگان آلمان غربی، فرانسه و ایالات متحده در لندن برگزار شد. همه کشورها به نوعی خواهان حمایت از مجاهدین بودند، اما حاضر به ارائه کمک مستقیم نشدند. فرانسوی‌ها پیشنهاد کردند کمک‌های نظامی از طریق عراق ارسال شود، اما
کردند کمک‌های نظامی از طریق عراق ارسال شود، اما آلمان غربی نگران اهداف آمریکا و خطر وقوع جنگ جهانی سوم بود. در نهایت، فرانسه موافقت کرد که حمایتی محدود ارائه دهد، اما تنها از طریق گروه پزشکی "پزشکان بدون مرز". از سوی دیگر، تاچر خواهان جنگی مخفیانه بود، حتی اگر این به معنای اعزام نیروهای بریتانیایی به افغانستان باشد. با این حال، هرگونه اقدام نظامی آشکار علیه شوروی غیرممکن بود، نه‌تنها به دلیل خطر تشدید درگیری، بلکه به دلیل محدودیت‌های شدید در توان نظامی بریتانیا. دولت محافظه‌کار می‌خواست تمرکز نیروهای مسلح
دولت محافظه‌کار می‌خواست تمرکز نیروهای مسلح بریتانیا را بر اروپا و مقابله با خطر جنگ میان ناتو و پیمان ورشو حفظ کند. تاچر گفت‌وگویی طولانی با جیمی کارتر، رئیس‌جمهور ایالات متحده، داشت و هر دو توافق کردند که تا حد امکان به شورشیان افغان کمک کنند. او همچنین با شور و اشتیاق از موضع سخت‌گیرانه کارتر علیه شوروی حمایت کرد، اما برخلاف ایالات متحده، تا حد تحریم بازی‌های المپیک مسکو پیش نرفت. دولت بریتانیا حمایت از مقاومت افغان‌ها را تأیید کرد و سپس به MI6 مجوز داد تا در سال نخست اشغال شوروی عملیات‌هایی را انجام
تا در سال نخست اشغال شوروی عملیات‌هایی را انجام دهد. این اقدامات قرار بود توسط افسران MI6 در اسلام‌آباد، با هماهنگی سیا و سازمان اطلاعات پاکستان (ISI) انجام شود. کارینگتون همچنین مشتاق بود که «تصاویر افغان‌هایی که با کمونیست‌ها می‌جنگند» را روی صفحه تلویزیون‌ها ببیند، به امید ایجاد جنگی مشابه جنگ ویتنام از نظر پوشش رسانه‌ای. تاچر در جون ۱۹۸۰ (جوزای ۱۳۵۹) با آغا شاهی، وزیر امور خارجه پاکستان، درباره کمک نظامی بریتانیا گفت‌وگو کرد و چهار ماه بعد، ضیاءالحق را در یک دیدار رسمی به لندن پذیرفت. پس از آن، تاچر در
یک دیدار رسمی به لندن پذیرفت. پس از آن، تاچر در اکتبر ۱۹۸۱ (میزان ۱۳۶۰) به پاکستان سفر کرد و بار دیگر با ضیاءالحق دیدار داشت. او با هلیکوپتر به اردوگاه پناهندگان نصیر باغ، واقع در نزدیکی مرز افغانستان، منتقل شد، جایی که ۱۲ هزار پناهنده افغان در آن اسکان داشتند. تاچر از اردوگاه بازدید کرد و در جمع بزرگان افغان اعلام کرد که دولتش همچنان برای خروج نیروهای شوروی از افغانستان فشار خواهد آورد. او در سخنرانی خود تأکید کرد که دل‌های دنیای آزاد با مردم افغانستان است و وعده کمک داد. سپس تاچر به گذرگاه خیبر رفت،
است و وعده کمک داد. سپس تاچر به گذرگاه خیبر رفت، تسلیحات توقیف‌شده شوروی را بررسی کرد، به‌طور مختصر از مرز عبور کرد و با یک سرباز افغان دست داد. پس از آن، برای شرکت در یک ضیافت رسمی دولتی به اسلام‌آباد بازگشت. در مقابل، کرملین این سفر را اقدامی «تحریک‌آمیز با هدف دامن زدن به هیستری ضد شوروی» توصیف کرد. احمد شاه مسعود. سازمان MI6 به دنبال یافتن گروهی بود که بتواند از آن حمایت کند. پس از دریافت مجوز عملیات، نخستین اقدام در فوریه ۱۹۸۰ (دلو ۱۳۵۸)، تنها دو ماه پس از تهاجم شوروی، انجام شد. افسران MI6 به سرپرستی
از تهاجم شوروی، انجام شد. افسران MI6 به سرپرستی گری وارنر، مسئول شرق دور، با رهبران قبایل در مناطق مرزی پاکستان در یک مدرسه دیدار کردند تا در صورت لزوم حمایت خود را ارائه دهند. وارنر سپس به یکی از افسران خود مأموریت داد تا فرمانده‌ای افغان با مهارت‌های ناپلئونی پیدا کند. بررسی گزارش‌های میدانی و ارتباطات شنودشده شوروی نشان می‌داد که در ابتدا، کمک به مجاهدین در استان هلمند گزینه‌ای عملی به نظر می‌رسید. اما توجه بریتانیا به‌سرعت به گروهی معطوف شد که از نگاه آن‌ها ضربات سنگینی به شوروی وارد می‌کرد: جمعیت
آن‌ها ضربات سنگینی به شوروی وارد می‌کرد: جمعیت اسلامی. این گروه که تحت رهبری برهان‌الدین ربانی بود، یکی از قدرتمندترین گروه‌های مجاهدین افغانستان محسوب می‌شد. فرمانده نظامی ربانی، احمدشاه مسعود، یک فرمانده تاجیک جوان در دره پنجشیر بود. این منطقه که حدود ۱۵۰ هزار نفر جمعیت داشت، در یک دره حاصلخیز رودخانه‌ای قرار گرفته و نقاط استراتژیکی چون گذرگاه سالنگ را در بر می‌گرفت. این گذرگاه مسیر تأمین تدارکات ارتش چهلم شوروی بود و تنها پنجاه مایل با شمال شرق کابل فاصله داشت. نیروهای مسعود در این منطقه به کاروان‌های
داشت. نیروهای مسعود در این منطقه به کاروان‌های نظامی شوروی و کمونیست‌های افغان کمین زده و موجب کمبود سوخت در کابل شدند. با این حال، مشکلی وجود داشت؛ نیروی تحت فرماندهی مسعود عمدتاً از تاجیک‌ها تشکیل شده بود، در حالی که پاکستان تنها از قبایل پشتونِ اسلام‌گرای تندرو حمایت می‌کرد. با وجود این چالش، بریتانیایی‌ها تیمی را برای ملاقات با مسعود اعزام کردند. آن‌ها که در پوشش خبرنگار فعالیت می‌کردند، ابتدا با احمدولی مسعود، برادر تحصیل‌کرده بریتانیا‌ی مسعود، در یک هتل در پیشاور دیدار کردند. سپس از مرز عبور کرده و