payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نبرد جسر بنات یعقوب یا نبرد پل دخترهای یعقوب در ۲۷ سپتامبر ۱۹۱۸ در آغاز تعقیب گروه سواران صحرایی از بازماندگان در حال عقب‌نشینی گروه ارتش ییلدیریم به سوی دمشق در جریان کارزار سینا و فلسطین در جنگ جهانی اول روی داد. پس از نبرد سماخ و تصرف طبریه که پیروزی قاطع نیروی اعزامی مصر را در بخش شارون از نبرد مجدّو کامل کرد لشکر سوار نظام استرالیا به چند موضع پشتی حمله کرد و آن‌ها را به تصرف درآورد. این مواضع توسط سربازان آلمانی و عثمانی از گروه طبریه در پل بنات یعقوب که پلی مهم بر رود اردن بود و همچنین در گذرگاه‌هایی
پلی مهم بر رود اردن بود و همچنین در گذرگاه‌هایی در المن و شمال به سوی دریاچه حوله نگه‌داری می‌شد. بازماندگان ارتش هفتم و هشتم عثمانی در ستون‌هایی از تپه‌های یهودیه از طریق پل دخترهای یعقوب که قنیطره و کوکب بودند به سوی دمشق عقب‌نشینی می‌کردند و توسط لشکر سوار نظام استرالیا و لشکر پنجم سواره‌نظام تحت تعقیب بودند. همزمان بازماندگان ارتش چهارم عثمانی نیز در ستون‌هایی از مسیر جاده زائران (جاده قدیمی حج که دنباله مسیر کهن شاهراه پادشاهان بود) از طریق درعا به سوی دمشق عقب‌نشینی می‌کردند و لشکر چهارم سواره‌نظام
دمشق عقب‌نشینی می‌کردند و لشکر چهارم سواره‌نظام آن‌ها را تعقیب می‌کرد. پادگان‌های بازمانده از سماخ و طبریه که از بقایای ارتش هفتم و هشتم تشکیل شده بودند، در سمت شرقی رود اردن سنگر گرفتند تا عقب‌نشینی بقایای اصلی گروه ارتش ییلدیریم را پوشش دهند. نیروهای عقبه در طول روز توسط لشکر سواره‌نظام استرالیا مورد حمله قرار گرفتند و شماری از بازماندگانی که موفق به عقب‌نشینی نشده بودند، به اسارت درآمدند و ساحل شرقی رود اردن به تصرف درآمد. لشکر سواره‌نظام استرالیا، و پس از آن لشکر پنجم سواره‌نظام، پیشروی خود به سوی دمشق
آن لشکر پنجم سواره‌نظام، پیشروی خود به سوی دمشق را در ادامه روز ادامه دادند. پیش‌زمینه. اهمیت راهبردی. رود اردن تنها یک گذرگاه در انتهای جنوبی دشت حوله دارد، پیش از آنکه بین تپه‌های کورازیم و بلندی‌های جولان باریک شود. این گذرگاه در زبان انگلیسی بیشتر با نام «گذرگاه یعقوب» شناخته می‌شود. پل‌هایی که در گذشته در این مکان ساخته شده‌اند، باعث شده‌اند که این محل به نام عربی «جسر بنات یعقوب» (به معنای پل دخترهای یعقوب) شناخته شود. در زبان عبری نیز به آن «گشر بنوت یعقوف» گفته می‌شود که امروزه در اسرائیل با این
یعقوف» گفته می‌شود که امروزه در اسرائیل با این نام شناخته می‌شود. این مکان راهبردی از دوران پیشاتاریخی تاکنون توسط انسان‌ها مورد استفاده قرار گرفته است. مسیر کاروان‌ها از چین تا مراکش که از طریق بین‌النهرین و مصر می‌گذشت، از این نقطه عبور می‌کرد که اهمیت راهبردی آن در طول تاریخ برای مصری‌ها، آشوری‌ها، هیتی‌ها، یهودیان، عرب‌های سارازن، شوالیه‌های صلیبی و جانی‌ساران عثمانی محفوظ بوده است؛ همه این گروه‌ها از این مکان رودخانه را پشت سر گذاشته‌اند. صلیبی‌ها قلعه‌ای بر فراز این گذرگاه ساختند که تهدیدی برای دمشق
بر فراز این گذرگاه ساختند که تهدیدی برای دمشق به‌شمار می‌رفت و در سال ۱۱۷۹ توسط صلاح‌الدین ایوبی مورد حمله قرار گرفت و تخریب شد. همچنین، پل سنگی قوسی‌شکل قدیمی، حد شمالی پیشروی ناپلئون در سال ۱۷۹۹ را نشان می‌داد. لیمان فون ساندرز و گروه ارتش ییلدیرم در حال عقب‌نشینی. تعقیب به سمت دمشق با پیشروی لشکر سواره‌نظام چهارم به سمت شرق به درعا و سپس شمال به سمت دمشق که در فاصله ۱۴۰ مایل (۲۳۰ کیلومتر) قرار داشت، آغاز شد. یک روز بعد، لشکر سواره‌نظام استرالیایی به همراه لشکر سواره‌نظام پنجم به‌عنوان ذخیره، پیشروی ۹۰
لشکر سواره‌نظام پنجم به‌عنوان ذخیره، پیشروی ۹۰ مایلی (۱۴۰ کیلومتری) خود را از دورترین نقطه شمالی یعنی دریاچه طبریه به سمت دمشق آغاز کردند. پس از فرار از ناصره در ۲۰ سپتامبر، اتو لیمان فون زاندرز، فرمانده گروه ارتش ییلدریم، صبح روز ۲۱ سپتامبر به درعا رسید در مسیر خود به سمت دمشق. در درعا گزارشی از ارتش چهارم عثمانی دریافت کرد و دستور داد تا به خط یرموک تا اربد تا درعا عقب‌نشینی کنند. [ "" ] تا ۲۶ سپتامبر، نیروهای مستقر ارتش چهارم در امان به غیر از نگهبانان عقب که در امان اسیر شده بودند درگیر نشده بودند و
عقب که در امان اسیر شده بودند درگیر نشده بودند و هنوز به عنوان یک نیروی جنگی تازه‌نفس باقی مانده بودند، هرچند که به سرعت در حال عقب‌نشینی به سمت شمال در امتداد راه‌آهن حجاز و جاده زائران، کیلومترها به شرق رود اردن در مسیر دمشق بودند. بین ۶۰۰۰ تا ۷۰۰۰ سرباز آلمانی و عثمانی که از ارتش‌های چهارم، هفتم و هشتم عثمانی باقی مانده بودند، توانستند قبل از تصرف تیبریا در ۲۵ سپتامبر و درعا در ۲۷ سپتامبر، از طریق این مناطق به سمت دمشق عقب‌نشینی کنند و در آن زمان در یا شمال موزیریب بودند. لشکر سواره‌نظام استرالیا. در
شمال موزیریب بودند. لشکر سواره‌نظام استرالیا. در جریان مرحلهٔ سواره‌نظام نبرد شارون، تیپ سوم سواره‌نظام سبک لشکر سواره‌نظام استرالیا شهر جنین را تصرف کرد، تیپ چهارم سواره‌نظام سبک نیز شهر سماخ را به تصرف درآورد، و در مرحلهٔ پیاده‌نظام همین نبرد، تیپ پنجم سواره‌نظام سبک به لشکر شصتم برای تصرف طولکرم کمک کرد. مقدمه. لشکر سواره‌نظام استرالیا، به‌دنبال آن لشکر پنجم سواره‌نظام و ستاد فرماندهی سپاه سواره‌نظام صحرا، ساعت ۶ صبح روز ۲۷ سپتامبر تیبریاس را ترک کردند تا تعقیب نیروهای عقب‌نشینی‌کننده به سوی دمشق را
تا تعقیب نیروهای عقب‌نشینی‌کننده به سوی دمشق را آغاز کنند. تیپ پنجم سواره‌نظام سبک، که رهبری لشکر سواره‌نظام استرالیا را بر عهده داشت، در امتداد ساحل دریاچه طبریه به سمت شمال حرکت کرد و از پشته‌های بلند و رگه‌دار خاک رس عبور کرد که بار دیگر یادآور پشته‌های گالیپولی بودند. آن‌ها به حرکت خود به‌سوی ارتفاعات بلندی‌های جولان ادامه دادند؛ منطقه‌ای با موقعیت دفاعی ایده‌آل که بر تمامی گذرگاه‌های رود اردن اشراف دارد. در اینجا، آن‌ها برای چندین ساعت در پل دخترهای یعقوب بر روی شمال رود اردن، در شمال دریاچه طبریه،
یعقوب بر روی شمال رود اردن، در شمال دریاچه طبریه، متوقف شدند. لیمان فن زاندرس به گروه طبریه که از بازماندگان پادگان‌های سماخ و طبریه تشکیل شده بود، دستور داده بود تا با ایجاد نیروهای عقبدار در جنوب دریاچه حوله، با شدت در برابر تعقیب نیروی اعزامی مصر مقاومت کنند. آنها به بازماندگان ستاد فرماندهی گروه ارتش ییلدریم و پادگان ناصره که از طریق طبریه عقب‌نشینی کرده بودند، پیوستند تا از طریق پل دخترهای یعقوب، در جنوب دریاچه حوله از رود اردن عبور کنند. پس از عبور از رود اردن و منفجر کردن پل، موقعیت‌های عقبداری را
رود اردن و منفجر کردن پل، موقعیت‌های عقبداری را با استفاده از مسلسل‌ها در کرانه شرقی رودخانه و مشرف به محل‌های گذرگاه، آماده کردند. نبرد. گردان سواره‌نظام استرالیا حوالی ظهر به رود اردن رسید و با نیروهای عقب‌نشین از جمله مسلسل‌چیان آلمانی روبه‌رو شد که از ساحل مقابل یا شرقی رودخانه بر منطقه تسلط داشتند و مسیرهای باز و گذرگاه جنوب پل را پوشش می‌دادند. در این نقطه رودخانه عمیق و سریع‌الجریان بود و سواحل شیبداری داشت که عبور از آن را دشوار می‌کرد، به‌ویژه با وجود خطر آتش مسلسل‌ها. مواضع گستردهٔ نیروهای
با وجود خطر آتش مسلسل‌ها. مواضع گستردهٔ نیروهای عقب‌نشین که از ساحل غربی رود اردن دفاع می‌کردند، از پل دخترهای یعقوب تا شمال، تا دریاچه حوله ادامه داشت. پل دخترهای یعقوب. در پل دخترهای یعقوب، هنگ مخلوط سواره‌نظام که به نام‌های هنگ مخلوط ۱۶ام سواره‌نظام فلسطین و سوریه و همچنین نخستین هنگ مخلوط سواره‌نظام شام شناخته می‌شود متشکل از دو اسکادران از شکارچیان آفریقایی و فرانسوی و یک اسکادران از سپاهی‌ها از بریگاد پنجم سواره‌نظام سبک، به بخشی از نیروهای عقب‌نشین که از ساختمان‌های انتهای غربی پل دفاع می‌کردند،
که از ساختمان‌های انتهای غربی پل دفاع می‌کردند، حمله کردند. آنها از زمین باز عبور کرده و در ترتیب پراکنده پیاده شدند تا حمله‌ای مستقیم انجام دهند که در این مسیر «خساراتی» متحمل شدند، چرا که هیچ پشتیبانی توپخانه‌ای برای حمایت از حمله‌شان در دسترس نبود. اسکادران مسلسلِ بریگاد چهارم سواره‌نظام سبک، به‌جز چهار مسلسل که همراه هنگ دوازدهم سواره‌نظام سبک بودند، در کنار هنگ مخلوط سواره‌نظام (Régiment Mixte de Marche de Cavalerie) در نزدیکی روستای کوسر عطا وارد نبرد شد. در ساعت ۱۸:۴۰ فرماندهی هنگ مخلوط سواره‌نظام
شد. در ساعت ۱۸:۴۰ فرماندهی هنگ مخلوط سواره‌نظام به بریگاد چهارم سواره‌نظام سبک منتقل گردید. چند ساعت پس از غروب آفتاب، در ساعت ۲۰:۳۰ به بریگاد چهارم دستور داده شد تا تماس نزدیک با دشمن را حفظ کرده و در صورت شروع عقب‌نشینی، آماده تعقیب باشد. پل تا ساعت ۰۲:۱۵ پاک‌سازی شده گزارش شد و در این زمان هنگ مخلوط سواره‌نظام به دنبال هنگ دوازدهم سواره‌نظام سبک از رودخانه عبور کرد. المین. باقی‌ماندهٔ بریگاد پنجم سواره‌نظام سبک، شامل هنگ چهاردهم سواره‌نظام سبک و هنگ چهارم سواره‌نظام سبک که موقتاً از بریگاد چهارم جدا شده
سواره‌نظام سبک که موقتاً از بریگاد چهارم جدا شده بودند، به جستجوی یک محل عبور از رودخانه در جنوب پل پرداختند. در نهایت، آن‌ها در اواخر بعدازظهر، حدود ۲٫۴ کیلومتر (۱٫۵ مایل) از جنوب پل دخترهای یعقوب از رودخانه شنا کردند و از محل گذر المین عبور کردند. در آنجا در زمین سنگلاخی در سمت مقابل رودخانه گرفتار شدند و به‌دلیل تاریکی نتوانستند به مسیر خود ادامه دهند. مجبور شدند تا روشنایی صبح در همان موقعیت باقی بمانند. ساعت ۱۷:۰۰، هنگ دوازدهم سواره‌نظام سبک از بریگاد چهارم سواره‌نظام سبک، همراه با چهار تیربار،
چهارم سواره‌نظام سبک، همراه با چهار تیربار، مأموریت یافت تا از رودخانه اردن عبور کرده و یک سرپل در المین ایجاد کند. تا ساعت ۰۲:۱۵ صبح ۲۸ سپتامبر، هنگ دوازدهم سواره‌نظام سبک از رودخانه عبور کرده بود. در طول شب، گشت‌ها نیز از رودخانه عبور کردند و هنگ چهارم سواره‌نظام سبک پیشروی خود را ادامه داده و تا فاصله‌ای به سمت اد دورا رسید. در جریان عبور از رودخانه اردن در نزدیکی المین دو عضو از هنگ چهارم سواره‌نظام سبک مورد تقدیر قرار گرفتند؛ سرگرد سربازخانه فرِدریک گیل به دلیل کمک به اسب‌ها تحت آتش سنگین نشان نظامی
به دلیل کمک به اسب‌ها تحت آتش سنگین نشان نظامی دریافت کرد و سرباز جورج استوکدیل به‌خاطر انجام مأموریت شناسایی موفق که در آن موضعی را یافت که قادر بود موقعیت دشمن را مشاهده کند و در گزارش‌های رسمی ذکر شد. در ساعت ۹ صبح روز ۲۸ سپتامبر، هنگ چهارم سواره‌نظام سبک به تیپ چهارم سواره‌نظام سبک بازگشت. هنگ از زمان استقرار در لِجّون به تیپ پنجم سواره‌نظام سبک وابسته بود. هم‌زمان، گردان مختلط سواره‌نظام نیز به تیپ پنجم سواره‌نظام سبک بازگشت. دریاچه حوله. در همین حال، تیپ سوم سواره‌نظام سبک در امتداد ساحل غربی رودخانه
سوم سواره‌نظام سبک در امتداد ساحل غربی رودخانه اردن به سمت شمال پیشروی کرد تا به کرانه جنوبی دریاچه حوله برسد و به دنبال مکانی مناسب برای عبور رودخانه بگردد. در خط مقدم، هنگ نهم سواره‌نظام سبک از ساحل غربی به سوی نیروهای عقب‌نشین آتش گشود، در حالی که هنگ دهم سواره‌نظام سبک موفق شد در هنگام گرگ و میش از رودخانه عبور کند و یک اسکادران موقعیت قوی نیروهای عقب‌نشین را تصرف کرد، ۵۰ اسیر گرفت و سه قبضه توپ به دست آورد. هنگ هشتم سواره‌نظام سبک ساعت ۱۹:۰۰ از رودخانه اردن عبور کرد و پشت سر هنگ دهم حرکت نمود، در حالی
اردن عبور کرد و پشت سر هنگ دهم حرکت نمود، در حالی که راهنمایان و چراغ سیگنال را باقی گذاشت تا به هنگ نهم سواره‌نظام سبک و ستاد هنگ نشان دهند محل عبور رودخانه کجاست. نیروی اصلی عقب‌نشین در پل دخترهای یعقوب از تهدید به خطوط ارتباطی خود آگاه شده بود و این موضوع آنها را مجبور به عقب‌نشینی کرد؛ بسیاری از آنها با وانت‌های نظامی عقب‌نشینی کردند. در حالی که ۵۳ نفر از آنها اسیر شدند. پیامدها. حمله به دیر السراس. ستاد تیپ سوم سواره‌نظام سبک، پس از هنگ دهم و هشتم سواره‌نظام سبک، از رود اردن عبور کرد. هنگ دهم
سواره‌نظام سبک، از رود اردن عبور کرد. هنگ دهم سواره‌نظام سبک در ساعت ۱۸:۱۵ روز ۲۷ سپتامبر از رود عبور کرد تا به‌سوی جاده دمشق پیشروی کند. تا نیمه‌شب، تمامی تیپ از رود عبور کرده و به‌میزان ۴ مایل (۶٫۴ کیلومتر) پیشروی کرده بود تا جاده دمشق را در دیر السرس قطع کند، اما نیروی اصلی پشتیبان عثمانی که از پل دخترهای یعقوب دفاع می‌کرد، پیش‌تر عقب‌نشینی کرده بود. در دیر السرس با یک نیروی پشتیبان قوی روبه‌رو شدند که از منطقه دفاع می‌کرد. این موضع توسط سواره‌نظام با حمله‌ای سوارشده مورد یورش قرار گرفت، که در جریان آن،
سوارشده مورد یورش قرار گرفت، که در جریان آن، چندین تن از مدافعان با شمشیر از پای درآمدند. سربازان گروهان «بی» از هنگ دهم سواره‌نظام سبک، به مواضع پشتیبان دشمن حمله کرده و آن را تصرف کردند. یکی از دسته‌ها پیاده شد، در حالی که باقی نیروها به‌دلیل ناهمواری زمین، به‌صورت تک‌ردیفه و سواره از جناح به سمت موقعیت دشمن حرکت کردند. آن‌ها موفق شدند موقعیت را تصرف کرده و ۱۲ سرباز آلمانی، ۴۱ سرباز عثمانی، یک توپ صحرایی، یک تیربار، یک کامیون موتوری و یک انبار مهمات را به غنیمت بگیرند. اندکی پیش از سپیده‌دم، یگان به دیر
غنیمت بگیرند. اندکی پیش از سپیده‌دم، یگان به دیر السرس رسید و گروهان «بی» نیز ساعت ۸ صبح ۲۸ سپتامبر به هنگ خود ملحق شد. عبور از رود اردن. در حالی‌که یگان‌های سواره‌نظام سبک از رود اردن عبور می‌کردند تا بازماندهٔ نیروهای پشتیبان دشمن را که با کامیون عقب‌نشینی نکرده بودند، تصرف کنند، تمامی وسایل چرخ‌دار از جمله توپ‌ها ناچار بودند تا زمان بازسازی پل منتظر بمانند. قطار پل‌سازی سپاه سواره‌نظام صحرایی در طول شب با کامیون‌هایی حامل چوب به محل رسید. نیروهای مهندس (ساپرها) کار بازسازی قوس پل که کاملاً تخریب شده بود
کار بازسازی قوس پل که کاملاً تخریب شده بود را آغاز کردند. آنان ظرف پنج ساعت یک داربست بلند ساختند تا قسمت ویران‌شدهٔ پل را پوشش دهند. با فرا رسیدن روز در ۲۸ سپتامبر، لشکر سواره‌نظام استرالیا از رودخانه عبور کرده و در حال پیشروی در جاده به سمت الکنیترا بود. مدت کوتاهی بعد، خودروهای چرخ‌دار و توپخانهٔ آنان نیز از روی پل تعمیرشده عبور کرده و به دنبالشان حرکت کردند. کمی پس از ساعت ۰۷:۰۰، با پیشتازی تیپ سوم سواره‌نظام سبک، تعقیب نیروهای عقب‌نشینی‌کننده توسط لشکر سواره‌نظام استرالیا ادامه یافت. منابع.
توسط لشکر سواره‌نظام استرالیا ادامه یافت. منابع. پانویسمآخذاین مقاله ترجمه‌ای است از مقالهٔ در ویکی‌پدیای انگلیسی و تحت مجوز Creative Commons Attribution/Share-Alike در ویکی‌پدیای فارسی منتشر شده است.
جاده‌های اصلی در لسوتو دسته‌ای از جاده اصلی و آزادراه هستند که شهرهای بزرگ این کشور را به یکدیگر متصل می‌کنند. این جاده‌ها بالاترین رده در جاده‌های شماره‌گذاری‌شده در لسوتو را تشکیل می‌دهند و با شماره‌هایی که با حرف «A» آغاز می‌شوند مشخص می‌شوند، از A1 تا A99. جاده‌های اصلی. در لسوتو، جاده‌های اصلی (Trunk Roads) مسیرهایی هستند که شهرهای مهم کشور را به یکدیگر متصل می‌کنند. این جاده‌ها با حرف A و عدد مشخص می‌شوند (از A1 تا A99).
عصام الدعالیس (زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۹۶۶ – ۱۸ مارس ۲۰۲۵)، که با نام دَلیس یا دَلیس نیز نوشته می‌شود، یک سیاستمدار فلسطینی بود که به عنوان رئیس کمیته اداری دولت نوار غزه، منصبی قابل مقایسه با نخست‌وزیر یا رئیس دولت، خدمت می‌کرد. او در جریان حملات مارس ۲۰۲۵ اسرائیل به نوار غزه ترور شد. زندگی‌نامه. الدعالیس در سال ۱۹۶۶ در اردوگاه پناهندگان جبالیا در نوار غزه متولد شد. او در سمت‌های مختلفی برای آنروا کار کرد، از جمله معاون مدیر، عضو اتحادیه کارکنان و رئیس بخش معلمان آن. بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، الدعلیس مشاور اسماعیل
بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، الدعلیس مشاور اسماعیل هنیه، رهبر حماس، بود. او از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ عضو شورای حماس بود و ریاست بخش مالی و اقتصادی این گروه را بر عهده داشت. او از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۰ معاون رئیس جنبش سیاسی حماس بود. در مارس ۲۰۲۰، الدعلیس به عضویت دفتر سیاسی حماس در نوار غزه انتخاب شد و رئیس بخش رسانه‌ای آن گردید. در ژوئن ۲۰۲۱، پس از آنکه مجلس قانون‌گذاری فلسطین الدعالیس را به عنوان رئیس کمیته اداری دولت نوار غزه انتخاب کرد، او از سمت خود در دفتر سیاسی حماس کناره‌گیری کرد. با وجود اینکه از سال ۲۰۲۱ تا
حماس کناره‌گیری کرد. با وجود اینکه از سال ۲۰۲۱ تا آغاز جنگ غزه، الدعلیس کارهای روزمره‌ای در نوار غزه انجام می‌داد که شبیه به کارهای یک رئیس دولت بود، اما برخلاف اکثر رهبران دیگر حماس، هدف تحریم‌های غرب قرار نگرفته بود. گزارش شده است که الدعالیس در حمله هوایی اسرائیل در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۴ کشته‌شده است، اما مرگ او توسط حماس تأیید نشد. او در حملات ۱۸ مارس ۲۰۲۵، در سن ۵۸ سالگی ترور شد. حماس مرگ او را تأیید کرد.
بزرگراه A۳ یکی از جاده‌های اصلی کشور لسوتو در جنوب آفریقا است. این جاده از گردنه موخوآبونگ عبور می‌کند و شهرهای مانتسونیانه و تهبا-تسکا را به یکدیگر متصل می‌سازد.
پناهگاه حیات وحش آریز یک پناهگاه حیات وحش با مساحت ۹۹۲۰۷ هکتار است که در استان یزد در ایران قرار دارد. این پناهگاه حیات وحش طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۶۲۷ در تاریخ ۹۹/۱۱/۰۶ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت. تاریخچه حفاظت. منطقه آریز با تصویب شورای عالی محیط زیست از سال ۱۳۷۸ با مساحت ۱۳۱۳۴۰ هکتار به عنوان منطقه شکارممنوع معرفی شد. در سال ۳۹۹ منطقه شکارممنوع آریز بافق به همراه مناطق شکار ممنوع کمکی بهاباد، و شیرکوه تفت به پناهگاه حیات وحش ارتقا یافتند. در حال حاضر این منطقه با عنوان پناهگاه
یافتند. در حال حاضر این منطقه با عنوان پناهگاه حیات وحش آریز تحت کنترل و مدیریت محیط زیست استان یزد قرار دارد. ویژگی‌ها. پناهگاه حیات وحش آریز در شمال شهر بافق و همچنین شمال منطقه حفاظت‌شده کوه بافق و جنوب پناهگاه حیات وحش دره انجیر قرار دارد. نام منطقه از نام محلی ارتفاعات مهم منطقه گرفته شده است. کوه آریز با ارتفاعی بالغ بر ۲۲۰۰ متر در بخش شمالی منطقه قرار دارد. این منطقه به دلیل مجاورت با کویر مرکزی از زمستانهای سرد و کم باران و تابستانهای گرم برخوردار است. دما و بارندگی متوسط سالیانه ۱۹ درجه سانتی گراد
دما و بارندگی متوسط سالیانه ۱۹ درجه سانتی گراد و ۶۲ میلی‌متر است. مهم‌ترین منابع تأمین آب وحوش در منطقه چشمه‌های تقریباً دائمی است که اغلب آنها دارای آب شیرین هستند. منطقه فاقد رودخانه دائمی و فصلی قابل توجه است. علیرغم کم بودن تعداد علفخواران، در این منطقه حضور گونه یوزپلنگ آسیایی بیشتر از مناطق مجاور است. وضعیت اقلیمی پناهگاه حیات وحش آریز مانند سایر نقاط استان یزد تابع شرایط و وضعیت آب و هوایی حاکم بر نقاط کویری است که اقلیمی خشک و بیابانی دارد. گونه‌های زیستی. پناهگاه حیات وحش آریز زیستگاه پستانداران و
زیستی. پناهگاه حیات وحش آریز زیستگاه پستانداران و پرندگان با ارزشی چون یوزپلنگ آسیایی، پلنگ ایرانی، کاراکال، روباه معمولی، شغال، گرگ، قوچ و میش، جبیر، کل و بز، هوبره، زاغ بور، باقرقره شکم سیاه، چکاوک کاکلی، چکچک بیابانی و انواع مختلفی از پرندگان شکاری مهاجر نظیر عقاب طلایی، سارگپه، دلیجه و لاک پشت، بزمجه بیابانی، شترمار، تیرمار بیابانی و آفتاب‌پرست نیز از گونه‌های خزنده این منطقه است.
لسوتو به عنوان یک کشور محصور در خشکی، بندر یا اسکله دریایی ندارد، اما دارای شبکه‌ای از راه‌ها، حمل‌ونقل هوایی و زیرساخت ریلی محدود است. جاده‌ها. پیش از استقلال لسوتو در سال ۱۹۶۶، تنها جادهٔ آسفالت‌شدهٔ کشور، خیابان «کینگزوی» در ماسرو، پایتخت کشور بود که فرودگاه میامتالانا را به کاخ سلطنتی متصل می‌کرد. از اوایل دههٔ ۱۹۷۰، زیرساخت‌های جاده‌ای کشور به‌طور چشمگیری توسعه یافته‌اند. در سال ۱۹۹۹، مجموع طول شبکهٔ جاده‌ای لسوتو حدود برآورد شده‌است که از این مقدار، حدود جادهٔ آسفالت‌شده بوده‌است. توسعهٔ جاده‌ها
حدود جادهٔ آسفالت‌شده بوده‌است. توسعهٔ جاده‌ها عمدتاً با هدف اتصال مراکز نواحی مختلف انجام شده، اما جاده‌های مناطق مرکزی نیز برای پاسخ‌گویی به نیازهای ساخت پروژهٔ آب‌های مرتفع لسوتو بهبود یافته‌اند. راه‌آهن. تنها خط آهن در لسوتو، خط فرعی ماسرو است که پایتخت را به خط بلومفونتن–بیت‌لحم در شبکهٔ راه‌آهن آفریقای جنوبی متصل می‌کند. بخش نهایی این خط، به‌طول حدود ، در درون مرزهای لسوتو قرار دارد و از پل مرزی بر رودخانهٔ کالدون عبور کرده و از منطقهٔ صنعتی شمالی ماسرو می‌گذرد تا به ایستگاه این شهر برسد. این
ماسرو می‌گذرد تا به ایستگاه این شهر برسد. این ایستگاه، تنها ایستگاه راه‌آهن کشور محسوب می‌شود. تا سال ۲۰۰۸، گفتگوهایی دربارهٔ احداث خطوط جدید ریلی برای اتصال لسوتو به دوربان و پورت الیزابت صورت گرفته‌است. حمل‌ونقل هوایی. در لسوتو مجموعاً ۲۸ فرودگاه وجود دارد که از این میان، تنها سه فرودگاه دارای باند پرواز آسفالته هستند. تنها فرودگاه بین‌المللی کشور، فرودگاه بین‌المللی موشویشوی آی واقع در مازنود و در نزدیکی ماسرو است. باند اصلی این فرودگاه به طول ۳٬۲۰۰ متر، تنها باندی در کشور است که طول آن از ۱٬۵۲۳ متر
تنها باندی در کشور است که طول آن از ۱٬۵۲۳ متر بیشتر است. از دیگر فرودگاه‌ها، یکی دارای باند آسفالته‌ای به طول بین ۹۱۴ تا ۱٬۵۲۳ متر است و یکی دیگر باندی آسفالته به طول کمتر از ۹۱۴ متر دارد. همچنین، چهار فرودگاه دارای باندهای خاکی به طول بین ۹۱۴ تا ۱٬۵۲۳ متر هستند و بقیه نیز باندهای خاکی با طول کمتر از ۹۱۴ متر دارند. رده‌بندی این فرودگاه‌ها بر اساس طول بلندترین باند پروازی موجود در هر فرودگاه انجام شده است. حمل‌ونقل آبی. لسوتو کشوری محصور در خشکی است و به‌طور کامل برای دسترسی به دریا به آفریقای جنوبی وابسته
کامل برای دسترسی به دریا به آفریقای جنوبی وابسته است. نزدیک‌ترین بندر اصلی و نقطهٔ ترانشیپ (انتقال بار) برای لسوتو، بندر دوربان در آفریقای جنوبی است. در سال‌های اخیر، به‌دلیل تأخیر در ارسال بار از طریق بندر دوربان، برخی شرکت‌ها از امکانات پورت الیزابت ـ که حدود دو ساعت دورتر در جنوب قرار دارد ـ استفاده می‌کنند. حمل‌ونقل داخلی آبی در لسوتو به استفاده از قایق‌های کوچک برای عبور از رودخانه‌ها محدود می‌شود. دولت لسوتو قایق‌هایی را در نقاط اصلی عبور از رودخانه‌ها اداره می‌کند. وسایل حمل‌ونقل میانی. رایج‌ترین
اداره می‌کند. وسایل حمل‌ونقل میانی. رایج‌ترین وسایل حمل‌ونقل میانی در لسوتو عبارت‌اند از چرخ‌دستی‌ها و حیوانات بارکش. چرخ‌دستی‌ها هم در مناطق شهری و هم روستایی به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرند و مردان و زنان از آن‌ها برای جابه‌جایی کمک‌های غذایی، غلات جهت آسیاب، ظروف آب و مصالح ساختمانی بهره می‌گیرند. اهمیت چرخ‌دستی‌ها برای جمع‌آوری آب به‌تدریج با نصب شیرهای آب کاهش یافته است. در مناطق کوهستانی و دشت‌های لسوتو، استفاده از گاری‌های دوچرخ با تایرهای بادی که با نام محلی «اسکات کارتها» شناخته
تایرهای بادی که با نام محلی «اسکات کارتها» شناخته می‌شوند، رایج است. در گذشته، این گاری‌ها عمدتاً توسط گاوهای نر کشیده می‌شدند، اما در سال‌های اخیر، به دلیل کمبود گاو نر در میان دامداران، استفاده از گاوهای ماده افزایش یافته است. طراحی این گاری‌ها متفاوت است: برخی با بدنه‌های قدیمی وانت، برخی با محورهای بازیافتی، و برخی نیز به‌صورت استاندارد توسط کارگاه‌های کوچک در لسوتو یا آفریقای جنوبی ساخته می‌شوند. بیشتر این گاری‌ها به رنگ قرمز رنگ‌آمیزی می‌شوند. بر پایه گفتگو با کارگاه‌های تولید گاری، مشکل اصلی آن‌ها،
گفتگو با کارگاه‌های تولید گاری، مشکل اصلی آن‌ها، تهیه چرخ و محور مناسب و مواد اولیه قابل‌تأمین برای مشتریان است. اسب‌های باسوتو در مناطق کوهستانی اهمیت زیادی دارند و برای سوارکاری استفاده می‌شوند. گاهی برای حمل بار نیز به کار می‌روند، ولی این کار رایج نیست. در مقابل، الاغ‌ها در سراسر کشور به‌عنوان حیوان بارکش بسیار رایج‌اند. الاغ‌سواری نیز به‌ویژه در میان جوانان و بدون زین متداول است، اما سواری زنان بر الاغ کمتر دیده می‌شود. برخی از مردان سالخورده از الاغ‌هایی با زین استفاده می‌کنند. قاطرها نسبتاً نادرند،
با زین استفاده می‌کنند. قاطرها نسبتاً نادرند، اما گاهی برای سوارکاری یا حمل بار مورد استفاده قرار می‌گیرند. استفاده از اسب، قاطر و الاغ برای کشیدن گاری بسیار کم است و برخلاف بسیاری از کشورهای دیگر آفریقا، گاری‌های دوچرخ کشیده‌شده با الاغ یا اسب در لسوتو بسیار نادرند. در برخی از مناطق شهری مانند مافِتِنگ و ماپوتسوئه، تعداد کمی از فعالان حمل‌ونقل محلی از گاری‌ها یا واگن‌هایی با چرخ‌های بادی استفاده می‌کنند که بیشتر توسط یک اسب و گاه توسط دو الاغ یا یک قاطر کشیده می‌شوند. در مافتنگ، گاری‌های دوچرخ استفاده
کشیده می‌شوند. در مافتنگ، گاری‌های دوچرخ استفاده می‌شود، در حالی‌که در ماپوتسوئه از واگن‌های چهارچرخ استفاده می‌شود. مالکیت دوچرخه و موتورسیکلت در لسوتو بسیار پایین است. سرانهٔ مالکیت این وسایل احتمالاً از پایین‌ترین‌ها در جهان است. استفاده‌کنندگان اندک دوچرخه‌ها، بیشتر کودکان و جوانان هستند که بیشتر برای تفریح یا سفر میان روستاها از آن‌ها استفاده می‌کنند. برخی نیز برای ورزش یا گردشگری در ارتفاعات از دوچرخه بهره می‌گیرند. تعداد اندکی از فعالان حمل‌ونقل نیز برای امرار معاش از دوچرخه استفاده می‌کنند.
کشور لسوتو تنها یک ایستگاه راه‌آهن دارد که در پایتخت، ماسرو، واقع شده‌است. این ایستگاه، پایانهٔ خط فرعی ماسرو است که به شبکه راه‌آهن آفریقای جنوبی متصل می‌شود. نمای کلی. خط ریلی موجود در لسوتو، از پل مرزی روی رودخانهٔ کالدونتا ایستگاه قطار ماسرو، حدود ۱٫۶ کیلومتر طول دارد. این مسیر در تاریخ ۱۸ دسامبر ۱۹۰۵ افتتاح شده‌است. فاصله ریلی ماسرو تا خط اصلی شبکه راه‌آهن در شهر بلومفونتن تقریباً ۱۳۷ کیلومتر است. تا سال ۲۰۰۸، مذاکراتی جهت ساخت خطوط ریلی جدید برای اتصال لسوتو به شهرهای دوربان و پورت الیزابت صورت
اتصال لسوتو به شهرهای دوربان و پورت الیزابت صورت گرفته‌است.
تالاب کجی نمکزار یکی از تالاب‌های ایران است که در ۷۵ کیلومتری نهبندان در استان خراسان جنوبی و حاشیه جاده نهبندان به بیرجند قرار گرفته است. مساحت ابن تالاب بیش از ۲۲ هزار هکتار است و زیستگاه پرندگان آبزی به‌شمار می‌رود. پناهگاه حیات وحش. پناهگاه حیات وحش تالاب کجی نمکزار یک پناهگاه حیات وحش با مساحت ۲۱۷۰۹ هکتار است که در استان خراسان جنوبی در ایران قرار دارد. این پناهگاه حیات وحش طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۶۰۲ در تاریخ ۸۸/۹/۸ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت. تاریخچه حفاظت. منطقه کجی نمکزار
ایران قرار گرفت. تاریخچه حفاظت. منطقه کجی نمکزار نهبندان واقع در حوضه آبریز مرزی شرق ایران، از سال ۱۳۸۶ به عنوان منطقه شکار ممنوع اعلام شد و سرانجام از سال ۱۳۸۹ به عنوان پناهگاه حیات وحش کجی نمکزار نهبندان معرفی شد.
پناهگاه حیات وحش جاسب یک پناهگاه حیات وحش با مساحت ۱۷۲۷۳ هکتار است که در استان مرکزی در ایران قرار دارد. این پناهگاه حیات وحش طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۵۹۷ در تاریخ ۱۳۸۱/۳/۲۱ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.
پناهگاه حیات وحش چوکام یک پناهگاه حیات وحش با مساحت ۴۴۶ هکتار است که در استان گیلان در ایران قرار دارد. این پناهگاه حیات وحش طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۶۱۱ در تاریخ ۹۷/۰۵/۰۱ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.
پناهگاه حیات وحش خارو یک پناهگاه حیات وحش با مساحت ۳۲۷۰۰۰ هکتار است که در استان اصفهان در ایران قرار دارد. این پناهگاه حیات وحش طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۶۱۶ در تاریخ ۹۸/۱۰/۱۵ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.
پناهگاه حیات وحش دشت سوتاو یک پناهگاه حیات وحش با مساحت ۴۸۸۸ هکتار است که در استان آذربایجان غربی در ایران قرار دارد. این پناهگاه حیات وحش طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۶۲۰ در تاریخ ۹۹/۱۱/۰۶ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.
خانواده جنایتکار لوچسه (تلفظ ) یک خانواده تبهکار مافیایی ایتالیایی-آمریکایی و یکی از « پنج خانواده » است که بر فعالیت‌های جرایم سازمان‌یافته در شهر نیویورک و نیوجرسی ، در چارچوب پدیده جنایی سراسری معروف به مافیای آمریکایی ، تسلط دارند. اعضا این سازمان را بورگاتای لوچسه می‌نامند؛ "بورگاتا" (یا بروگارد) اصطلاح عامیانه مافیا برای گروه تبهکار است که خود از کلمه‌ای سیسیلی به معنای جامعه‌ای صمیمی گرفته شده است. اعضای سایر خانواده‌های تبهکار گاهی اوقات اعضای خانواده لوچسه را «لوک» می‌نامند. این خانواده در اوایل