payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در بهار ۲۰۱۹ تصویب شد - یک برنامه توسعه بلندمدت تا سال ۲۰۲۵ به همراه یک برنامه سرمایه‌گذاری ضمیمه آن - فقط از "«تقویت زیرساخت»" دو راه‌آهن، شمالی و سوردلوفسک، "«در چارچوب پروژه ایجاد راه‌آهن عرض جغرافیایی شمالی»" صحبت می‌کند. بر این اساس، هیچ بخش یا دستورالعمل خاصی ارائه نشده است، برخلاف، به عنوان مثال، همان راه‌آهن سیبری جنوبی که در بسته «نوسازی» ترانس‌سیب گنجانده شده بود و در برنامه سرمایه‌گذاری راه‌آهن روسیه در مرزهای نسبتاً مشخص خط آرتیشتا - مژدورچنسک - تایشت منعکس شده است. برنامه دولتی «توسعه
- تایشت منعکس شده است. برنامه دولتی «توسعه اجتماعی-اقتصادی منطقه قطب شمال فدراسیون روسیه» که آخرین نسخه آن در بهار ۲۰۲۰ منتشر شد، درک خطوط راه‌آهن عرض جغرافیایی شمالی (که بدون شک یکی از پروژه‌های زیرساختی بسیار کلیدی برای قطب شمال روسیه است) را روشن نمی‌کند. در عین حال، به طرز عجیبی، برنامه دولتی «قطب شمال» در ارزیابی ظرفیت حمل خط آینده با راه‌آهن روسیه متفاوت است: از ۲۰ میلیون تن، که در برنامه دولتی (و تا سال ۲۰۲۰) ارائه شده است، تا ۲۳٫۹ میلیون تن، که در برنامه سرمایه‌گذاری راه‌آهن روسیه اعلام شده است. در
سرمایه‌گذاری راه‌آهن روسیه اعلام شده است. در طرح برنامه‌ریزی فضایی فدراسیون روسیه در حوزه حمل و نقل فدرال، تحت عنوان راه‌آهن عرض جغرافیایی شمالی، تنها بخش نادیم - پانگودی - نووی اورنگوی - کوروتچایوو ذکر شده است. ساخت خطوط اوبسکایا - سالخارد و سالخارد - نادیم «در چارچوب پروژه سرمایه‌گذاری "«اورال صنعتی - اورال قطبی»"» برنامه‌ریزی شده است. در کل، همه چیز درست است، اما در این مورد، سند برنامه‌ریزی استراتژیک حداقل مرزهای کلی کریدور راه‌آهن قطب شمال را تعیین نمی‌کند و آن را نه به عنوان یک مجموعه، بلکه در جزئیات
و آن را نه به عنوان یک مجموعه، بلکه در جزئیات پراکنده در نظر می‌گیرد. و فقط در اسناد اداری وزارت دارایی روسیه هنگام تصویب کدهای طبقه‌بندی بودجه برای سال ۲۰۲۱ و برای دوره برنامه‌ریزی ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳. گذرگاه عرض جغرافیایی شمالی سرانجام در حال شکل‌گیری است: اوبسکایا - سالخارد - نادیم - پانگودی - نووی اورنگوی - کوروتچایوو. تاریخچه. راه‌آهن سالخارد-ایگارکا بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۳ ساخته شد. این پروژه تکمیل نشد، اگرچه بخش‌هایی از آن سال‌ها مورد استفاده قرار گرفت. این راه‌آهن شامل یک کشتی از روی رودخانه اوب بود و در
راه‌آهن شامل یک کشتی از روی رودخانه اوب بود و در زمستان از مسیرهای فصلی که روی یخ گذاشته شده بودند، استفاده می‌کرد. پس از اینکه راه‌آهن غرب کوروتچایوو غیرقابل استفاده شد، شرکت راه‌آهن یامال در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد و ساخت جاده جدید برنامه‌ریزی شد. در سال ۲۰۰۵، توسعه صنعت و حمل و نقل در منطقه خودمختار یامالو-ننتس (یو ان ای او) و ناحیه فدرال اورال، ایجاد پروژه قطبی صنعتی-اورال اورال را تسریع کرد؛ نام راه‌آهن عرض جغرافیایی شمالی برای اولین بار ظاهر شد. در سال ۲۰۰۶، شرکت سهامی عام «شرکت صنعتی اورال-اورال قطبی»
شرکت سهامی عام «شرکت صنعتی اورال-اورال قطبی» برای اجرای این پروژه تأسیس شد (از سال ۲۰۱۲، شرکت توسعه). از سال ۲۰۰۸، این پروژه در استراتژی روسیه برای توسعه حمل و نقل ریلی گنجانده شده است. این پروژه شامل موارد زیر است: خط سالخارد-ندیم در سال ۲۰۱۰ تأیید اولیه را دریافت کرد. این خط از تراورس‌های بتنی مسلح استفاده می‌کرد که نقض استانداردهای ساخت‌وساز در مناطق یخ‌زده دائمی است. در نوامبر همان سال، شرکتی برای نظارت بر ساخت‌وساز و بهره‌برداری از راه‌آهن تأسیس شد. در ژوئیه ۲۰۱۱، دویچه بان و شرکت صنعتی اورال-قطبی
در ژوئیه ۲۰۱۱، دویچه بان و شرکت صنعتی اورال-قطبی اورال یک توافقنامه همکاری در مورد این پروژه امضا کردند. در فوریه ۲۰۱۴ اعلام شد که اسناد طراحی و برآورد برای بخش سالخارد-ندیم و مسیرهای منتهی به پل رودخانه اوب در منطقه سالخارد آماده است و گازپروم و راه‌آهن روسیه بودجه‌ای را برای بازسازی بخش‌های موجود راه‌آهن در نظر گرفته‌اند. کل پروژه در مارس ۲۰۱۵، از جمله بخش کونوش-چوم- لبیطننگی، تصویب شد. تخمین زده می‌شد که این راه‌آهن سالانه تا ۲۳ میلیون تن بار حمل کند. در اول ماه مه همان سال، یک ایستگاه در نووی اورنگوی
اول ماه مه همان سال، یک ایستگاه در نووی اورنگوی افتتاح شد. در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۵، بخش خودرو از ۱۴ بیلیون، پل روی رودخانه نادیم افتتاح شد. اگرچه انتظار می‌رفت بخش راه‌آهن پل در سال ۲۰۱۶ تکمیل شود، در دسامبر ۲۰۱۵ دولت یو ان ای او تصمیم گرفت به جای آن، پروژه راه‌آهن بوواننکوو- سابه‌تتا را اجرا کند. در مارس ۲۰۱۶، ساخت خطوط دوم در بخش توبولسک - سورگوت - کوروتچایوو از راه‌آهن سوردلوفسک برای سال بعد پیشنهاد شد. در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۶، راه‌آهن روسیه و دولت یو ان ای او توافق‌نامه‌ای برای ساخت آن ال آر امضا کردند. در ۱۱ مه
برای ساخت آن ال آر امضا کردند. در ۱۱ مه ۲۰۱۸، ماکسیم سوکولوف، وزیر حمل و نقل، اولگ بلوزیوروف، مدیر کل راه آهن روسیه و دی. کوبیلکین، رئیس یو ان ای او، به افتخار آغاز ساخت پلی بر روی رودخانه اوب، اولین بخش کلیدی ان ال آر، یک کپسول زمان گذاشتند. بلوزیوروف گفت: «امروز ما نه تنها شروع نمادینی برای ساخت پلی بر روی رودخانه اوب ارائه می‌دهیم، بلکه مرحله جدیدی را در تاریخ توسعه زیرساخت‌های حمل و نقل روسیه نیز آغاز می‌کنیم.» … راه آهن شمال عرض جغرافیایی، تصویر حمل و نقل در کل کشور را تغییر خواهد داد.» بررسی اجمالی
نقل در کل کشور را تغییر خواهد داد.» بررسی اجمالی تأثیر ساخت و ساز. رینات رضوانوف، کارشناس منطقه‌ای، سه استدلال اصلی را که تا به امروز به نفع توسعه ساخت زیرساخت‌های راه‌آهن عرض جغرافیایی شمالی به بندر دودینکا (و بر این اساس، ایستگاه باری دودینکا از راه‌آهن نوریلسک) مطرح شده است، ذکر می‌کند: اول، این راه‌آهن از میان مجموعه میدان‌های نفت و گاز در سیبری شرقی عبور خواهد کرد. این نه تنها میدان نفت و گاز یوژنو-روسکوی که قبلاً ذکر شد، بلکه مجموعه‌ای کامل از میدان‌های موجود در ساختار پروژه «نفت وستوک» را نیز شامل
موجود در ساختار پروژه «نفت وستوک» را نیز شامل می‌شود - این‌ها ۱۵ میدان از خوشه ونکور، منطقه غرب ایرکینسکی، گروه میدان‌های پایاخسکایا و میدان‌های خوشه شرق تایمیر هستند. بر این اساس، نیاز به پشتیبانی حمل و نقل و لجستیک برای توسعه منابع سرزمین‌های جدید پیرامون قطبی وجود دارد. ثانیاً، خط آن ال آر با یکی از شمالی‌ترین راه‌آهن‌های جهان - نوریلسک - ارتباط برقرار می‌کند؛ بنابراین، این منطقه با ادغام در سیستم سراسری شبکه‌ای خطوط ریلی، فرصت تنوع‌بخشی به پیوندهای حمل و نقل، چه باری و چه مسافری، را خواهد داشت. تحویل
و نقل، چه باری و چه مسافری، را خواهد داشت. تحویل پایدار کالاها و محصولات، وابستگی موجود به فصل و دوره ناوبری را به حداقل می‌رساند. علاوه بر این، راه‌اندازی این جاده امکان شروع بهره‌برداری گسترده از قراضه‌های آهنی و غیرآهنی انباشته شده در منطقه صنعتی نوریلسک را فراهم می‌کند. استدلال سوم، تشکیل یک منطقه پشتیبانی قطب شمال تایمیر-تورخان در این منطقه مطابق با برنامه دولتی برای توسعه منطقه قطب شمال روسیه است. این پروژه قصد دارد سرمایه‌گذاری‌هایی را در توسعه زیرساخت‌های منطقه صنعتی نوریلسک، ایجاد مراکز تولید نفت
منطقه صنعتی نوریلسک، ایجاد مراکز تولید نفت و گاز اوست-ینی‌سئی و خاتانگا و همچنین مرکز استخراج زغال‌سنگ دیکسون جذب کند. انتظار می‌رود اجرای این پروژه امکان صادرات سالانه تا ۳ میلیون تن زغال‌سنگ و تا ۵ میلیون تن نفت از شمال سرزمین کراسنویارسک را با ایجاد تا ۴ هزار شغل اضافی فراهم کند. روسیه با حدود ۲۵٪ از کل ذخایر گاز طبیعی جهان، بزرگ‌ترین ذخایر شناخته شده گاز طبیعی را دارد و هشتمین ذخایر بزرگ نفت اثبات شده را نیز داراست. بزرگ‌ترین ذخایر در شبه جزیره یامال قرار دارند و بیش از ۹۰٪ از گاز طبیعی روسیه در منطقه
دارند و بیش از ۹۰٪ از گاز طبیعی روسیه در منطقه خودمختار یامالو-ننتس تولید می‌شود. این منطقه همچنین ۱۲٪ از تولید نفت روسیه را تشکیل می‌دهد. راه آهن عرض جغرافیایی شمالی، حمل و نقل نفت و گاز را تسهیل خواهد کرد. با توجه به اینکه اقیانوس منجمد شمالی به زودی در تابستان تقریباً کاملاً عاری از یخ خواهد شد و مسیر دریای شمال در دسترس است، این راه‌آهن به تسریع توسعه زیرساخت‌های مسیر دریای شمال کشور نیز کمک خواهد کرد. این راه‌آهن شرایط را برای تأسیسات فرآوری پیشرفته در شبه‌جزیره یامال فراهم می‌کند. این خط آهن با ایجاد
شبه‌جزیره یامال فراهم می‌کند. این خط آهن با ایجاد پیوندهای حمل و نقل بین یامال و تأسیسات صنعتی و بندرها روسیه اروپایی، محدودیت‌های زیرساختی را از بین خواهد برد. همچنین ظرفیت راه‌آهن سراسری سیبری را آزاد کرده و شبه جزیره یامال را به شبکه ریلی ملی و بین‌المللی متصل خواهد کرد. این خط آهن، دو راه آهن شمالی جهان، راه آهن نوریلسک و خط اوبسکایا-بوواننکوو را به هم متصل خواهد کرد. همچنین راه را برای اتصال دو رودخانه قابل کشتیرانی در سیبری، رودخانه اوب و ینی سئی، هموار خواهد کرد.
پایگاه فضایی واستوچنی-آ۱ (به روسی: Площадка-1A) یک مجتمع پرتاب در پایگاه فضایی واستوچنی در استان آمور، روسیه است. این مجموعه شامل یک سکوی پرتاب برای استفاده موشک‌های آنگارا است. تاریخچه. در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۸، شرکت شرکت سهامی تیاژماش شروع به مونتاژ اولین سازه‌های فلزی برای برج پرکننده کابل کرد که ۱۷ طبقه خواهد داشت و از ۴۴ عنصر تشکیل شده است. جرم هر عنصر حدود ۳۰ تن و ارتفاع آن ۳٫۳ متر است. در ۷ دسامبر ۲۰۱۸، منبعی در صنعت موشک و فضا به رسانه‌ها گفت که کار ساخت و ساز در مقیاس کامل از سال ۲۰۱۹ آغاز خواهد شد (پیش
ساز در مقیاس کامل از سال ۲۰۱۹ آغاز خواهد شد (پیش از این، در اوت ۲۰۱۷، روسلان محمدژانوف، مدیر کل شرکت وابسته تسنکی نیسک، به رسانه‌ها گفت که حفر ترانشه‌ها فقط پس از ذوب شدن زمین در بهار امکان‌پذیر است).) در حال حاضر، کارهای مقدماتی مختلفی در حال انجام است. تمام کارهای ساختمانی مندرج در قرارداد با پی اس پی "کازان" که در ماه مه ۲۰۱۸ نتایج مثبتی از گلاوگسکسپرتیزا دریافت کرد، مطابق با برنامه انجام می‌شود. در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۹، یوری بوریسوف، معاون نخست‌وزیر، پس از جلسه‌ای در مورد وضعیت مالی و اقتصادی شرکت دولتی
جلسه‌ای در مورد وضعیت مالی و اقتصادی شرکت دولتی روسکاسموس و سازمان‌های تابعه آن، به رسانه‌ها گفت که قرارداد با شرکت خدمات عمومی کازان با توافق متقابل طرفین فسخ شده است. زمان بیکاری در ساخت و ساز تقریباً به شش ماه رسید، در نتیجه مهلت تحویل خط دوم خط شرقی به سال ۲۰۲۱، اما نه دیرتر از ۲۰۲۳، تغییر کرد. یک پیمانکار جدید برای ساخت و ساز استخدام خواهد شد و هیچ برنامه‌ای برای توقف ساخت و ساز وجود ندارد. در ۳۰ مه ۲۰۱۹، ساخت و ساز رسماً آغاز شد. در ۴ ژوئن ۲۰۱۹، دیمیتری روگوزین، رئیس روسکاسموس، به رسانه‌ها گفت که کار
روگوزین، رئیس روسکاسموس، به رسانه‌ها گفت که کار ساخت و ساز آغاز شده و کار حفاری خاک در حال انجام است. در ۹ ژوئن ۲۰۱۹، منبعی در کازمودروم به رسانه‌ها گفت که در ۸ ژوئن ۲۰۱۹، سازندگان با استفاده از بیل مکانیکی شروع به حفر گودالی در زیر سکوی پرتاب دوم کردند. در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۹، دیمیتری روگوزین، رئیس روسکاسموس، به رسانه‌ها گفت که ساخت سکوی پرتاب، با وجود باران‌های شدید در منطقه به مدت یک ماه، همچنان ادامه دارد. در ۲۲ اوت ۲۰۱۹، روسکاسموس تأیید کرد که به دلیل باران‌های شدید، هیچ تأخیری از برنامه عقب نمانده است:
شدید، هیچ تأخیری از برنامه عقب نمانده است: پیمانکار به سرعت اقدامات لازم برای دفع آب را اجرا می‌کند. در ۲۹ اوت ۲۰۱۹، رئیس ()، کریل فایلنکوف، به رسانه‌ها گفت که آزمایش‌های کارخانه‌ای دستگاه پشتیبانی چهار طبقه اول برج پر کردن کابل با موفقیت انجام شده و آنها ارسال آنها را به پایگاه فضایی آغاز کرده‌اند. اعزام به موقع انجام خواهد شد و تاریخ پرتاب تخمینی آنگارا-آ۵ در سه‌ماهه چهارم سال ۲۰۲۳ خواهد بود. در ۱ سپتامبر ۲۰۱۹، دیمیتری روگوزین، رئیس روسکاسموس، در توییتر اعلام کرد که در ۲ سپتامبر ۲۰۱۹، بتن‌ریزی گودال
اعلام کرد که در ۲ سپتامبر ۲۰۱۹، بتن‌ریزی گودال فونداسیون آغاز خواهد شد و ۱٫۵ هزار متر مکعب بتن ریخته خواهد شد. همچنین در ۱ سپتامبر ۲۰۱۹، یوری بوریسوف، معاون نخست‌وزیر، در مصاحبه‌ای با رسانه‌ها اعلام کرد که کابینه از سرعت ساخت مرحله دوم ناراضی است. تغییر پیمانکار منتفی نیست: به جای پی اس او کازان، مرحله دوم می‌تواند به‌طور مستقل توسط یک شرکت حقوقی عمومی تکمیل شود که تمام دارایی‌های ساختمانی وزارت دفاع را متحد خواهد کرد. در ۵ سپتامبر ۲۰۱۹، منبعی در صنعت موشک و فضا به رسانه‌ها گفت که تأسیسات مرحله دوم - پرتاب
فضا به رسانه‌ها گفت که تأسیسات مرحله دوم - پرتاب از زیر آنگارا، پست فرماندهی و انبار سوخت - به مدت یک ماه زودتر از موعد مقرر در حال ساخت هستند. برای ساخت یک پست فرماندهی، گودالی حفر شد و پایه بتنی تا نیمه ریخته شد. برای ذخیره‌سازی سوخت، بسترهایی در زیر مخزن تشکیل می‌شود.
کاخوفسکایا (روسی: Каховская) ایستگاهی از خط بولشایا کولتسوایا متروی مسکو است. این ایستگاه در ۳۰ مارس ۲۰۱۹ به‌طور موقت برای بازسازی بسته شد. هدف از بازسازی، ارتقاء زیرساخت‌ها، بهبود ایمنی، و افزایش ظرفیت پذیرش مسافران بود. طراحی جدید ایستگاه با عناصر معماری مدرن و نورپردازی بهینه همراه شد. پس از تکمیل عملیات، کاخوفسکایا به عنوان یکی از نقاط کلیدی در اتصال جنوب غربی مسکو به سایر خطوط مترو، نقش مهمی در کاهش تراکم ترافیکی ایفا می‌کند. این ایستگاه در ۱۱ اوت ۱۹۶۹ به عنوان پایانه جنوبی خط زاموسکورتسکایا افتتاح شد
به عنوان پایانه جنوبی خط زاموسکورتسکایا افتتاح شد و از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۵ پایانه شاخه کاهوفسکایا از این خط بود. از زمان جدا شدن خط آینده بولشایا کولتسوایا در ۳۰ مارس ۲۰۱۹، این ایستگاه پایانه غربی آن بوده است. این تغییر موجب افزایش اهمیت عملیاتی ایستگاه شد و آن را به نقطه اتصال کلیدی میان خطوط قدیمی و جدید تبدیل کرد. تاریخچه. این ایستگاه توسط معماران نیکولای دمچینسکی و یولیا کولسنیکووا طراحی شده است. طراحی ایستگاه برگرفته از یک ستون سه گوش استاندارد مسکو در دهه ۱۹۶۰ به نام «سوروکونوژکا» (صدپا) با دو ردیف ۴۰
۱۹۶۰ به نام «سوروکونوژکا» (صدپا) با دو ردیف ۴۰ تایی از ستون‌های هشت ضلعی بتنی با روکش مرمر قهوه‌ای است. کف ایستگاه با گرانیت و لابرادوریت عالی و همچنین آسفالت در لبه سکو فرش شده است. دیوارهای ایستگاه با کاشی‌های سرامیکی سفید با یک پایه صورتی در نزدیکی ریل‌ها پوشیده شده است. علاوه بر این، ایستگاه دارای مجموعه‌ای از صفحات فلزی است که قسمت‌های مختلفی از جنگ داخلی روسیه را به تصویر می‌کشند (هنرمندان و مجسمه‌سازان: وی. گورچاکوف، ال. سوشینسکایا، وی. کارپوف). به عنوان بخشی از بازسازی خط کاخوفسکایا و گنجاندن آن در
بخشی از بازسازی خط کاخوفسکایا و گنجاندن آن در خط بولشایا کولتسوایا در آینده، کار برای جایگزینی کل روکش در حال انجام است. این ایستگاه در میدان کاخوفکا واقع شده است، جایی که چندین جاده از جمله خیابان آزوفسکایا، بلوار چونگارسکی و خیابان کاخوفکا به هم می‌رسند. هشتی شرقی ایستگاه در زیر آن قرار دارد و متروها به میدان منتهی می‌شوند، در حالی که هشتی غربی در زیر بلوار چونگارسکی واقع شده است. در سال ۱۹۸۳، ایستگاه سواستوپولسکایا از خط سرپوخوفسکو-تیمیریازفسکایا ساخته شد. این امر مستلزم تمهیداتی برای انتقال بود. دو راه
این امر مستلزم تمهیداتی برای انتقال بود. دو راه پله به سمت پایین به ایستگاه پایینی که عمود بر کاخوفسکایا قرار دارد، باز شدند. پشت ایستگاه مجموعه‌ای از خطوط فرعی معکوس وجود دارد که برای معکوس کردن قطار و توقف‌های شبانه استفاده می‌شوند. در مارس ۲۰۱۹، این ایستگاه به‌طور موقت برای ساخت فاز دوم خط حلقه‌ای جدید، خط بولشایا کولتسوایا، که شامل خط کاخوفسکایا نیز می‌شود، بسته شد. در خط بولشایا کولتسوایا، ایستگاه کاخوفسکایا به کالوژسکایای موجود از خط کالوژسکو-ریژسکایا متصل خواهد شد و ایستگاه جدیدی به نام زیوزینو در
متصل خواهد شد و ایستگاه جدیدی به نام زیوزینو در بین آنها قرار دارد. در طول تعطیلی ۲ ساله مورد انتظار، قطارهای خط کاخوفسکایا که بین وارشاوسکایا و کاشیرسکایا تردد می‌کردند، دو ایستگاه را تعطیل کردند. این ایستگاه در ۷ دسامبر ۲۰۲۱ به عنوان بخشی از بخش بین منیوفنیکی و کاخوفسکایا بازگشایی شد. این بازگشایی بخشی از توسعه خط بولشایا کولتسوایا بود که با هدف بهبود اتصال مناطق جنوبی و غربی مسکو و کاهش بار ترافیکی در ایستگاه‌های مرکزی صورت گرفت.
دوسوبلند () که با نام آمفی‌ماکر ("Amphimacer") نیز شناخته می‌شود و گاه پائون دیاجیوس نیز خوانده شده است، یکی از پایه‌های عروضی است که از سه هجا ساخته می‌شود: بلند، کوتاه، بلند (– ◡ –). در شعر یونانی، سطرهایی که به‌طور کامل از دوسوبلند تشکیل شده باشند، کمتر از دیگر وزن‌ها به چشم می‌خورند. نمونه‌ای از آن در قطعهٔ ۵۸ آلکمان آمده است. با این‌حال، هر سطری که آمیزه‌ای از بلندانجام و بلندآغاز داشته باشد، می‌تواند برای پیوند، از دوسوبلند بهره بگیرد. به عبارت دیگر، ممکن است یک سطر شعری شامل دو بلندانجام و دو
دیگر، ممکن است یک سطر شعری شامل دو بلندانجام و دو بلندآغاز باشد و در میان آن‌ها یک دوسوبلند قرار گیرد. در میان شاعران متأخر، پایهٔ دوسوبلند گاه به پائون (◡ ◡ ◡ – یا – ◡ ◡ ◡) یا حتی پنج هجای کوتاه (◡ ◡ ◡ ◡ ◡) شکسته می‌شد. در شعر لاتین، دوسوبلندها هم در کمدی و هم در تراژدی به کار رفته‌اند. در آثار پلوتس بسامد بیشتری دارند اما در آثار پوبلیوس ترنتیوس آفر کمیاب‌ترند (نگاه کنید به وزن‌های کمدی رومی). واژگانی که دربردارندهٔ دوسوبلند هستند (مانند لاتین "cīvitās" و صرف‌های آن) در آثاری که بر پایهٔ شش‌پایه‌ای
و صرف‌های آن) در آثاری که بر پایهٔ شش‌پایه‌ای دوکوتاه‌انجام یا پنج‌پایه‌ای دوکوتاه‌انجام سروده شده‌اند، به کار نمی‌روند. در شعر زبان‌های رومی، دوسوبلند وزنی رایج در شعر عامیانه بوده است، چه در ضرب‌المثل‌ها و چه در عبارت‌های کوتاه. همچنین برخی شاعران انگلیسی با توجه به ماهیت طبیعی بلندانجامیِ زبان انگلیسی و نیاز به یک جایگزین آغازین بلندآغازی، از دوسوبلند استفاده کرده‌اند. در واقع، در شعر انگلیسی، معمول است که نخستین جایگاه یک سطر بلندانجامی، با بلندآغاز جایگزین شود و برخی شاعران آگاهانه به کار با سطرهای
شود و برخی شاعران آگاهانه به کار با سطرهای دوسوبلند و اوزان کاملاً دوسوبلندی روی آورده‌اند. در رنسانس انگلستان، ترانه‌ها اغلب در وزن دوسطری دوسوبلند سروده می‌شدند (برای نمونه: «Shall I die? Shall I fly?» که به ویلیام شکسپیر نسبت داده می‌شود). از آن‌جا که دوسوبلند در عروض تکیه‌ای برای ساخت مقایسه یا برابرنهاد طبیعی به‌نظر می‌رسد، برای شعارهای تبلیغاتی و امثال نیز بسیار مناسب است.
روزنامه بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ ایالات متحده بوده و از قرن هجدهم میلادی در این کشور به چاپ رسیده است. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۸، تیراژ روزنامه‌ها در ایالات متحده از ۱٫۳ روزنامه به ازای هر خانوار به ۰٫۶ روزنامه به ازای هر خانوار کاهش یافت.
آرسما آنجلا ادی‌ئولُوَیِمی هامرا توماس (؛ زادهٔ ۱۹ ژوئن ۱۹۹۴) بازیگر آمریکایی است. او نقش لیدی آگاتا دن‌بری جوان را در مجموعه درام تاریخی نتفلیکس "" (۲۰۲۳) ایفا کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. توماس در آتلانتا، جورجیا، ایالات متحده از پدری نیجریه‌ای از تبار یوروبا و مادری اهل اتیوپی که هر دو دیپلمات بودند، به دنیا آمد و در دو هفتگی به کامپالا، اوگاندا نقل‌مکان کرد. او دوران کودکی خود را در چندین کشور گذراند، از جمله تانزانیا، بنین، توگو و کنیا، همچنین کومور و هند. او به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی،
کومور و هند. او به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی، یوروبایی، امهری و زبان اشارهٔ آمریکایی مسلط است. به دلیل ماهیت شغلی والدینش، توماس از کودکی آثار مهم نویسندگانی همچون چینوآ آچه‌به و وله سوینکا را می‌خواند و دربارهٔ آن‌ها گفتگو می‌کرد و به موسیقی فلا کوتی گوش می‌داد؛ تجربه‌ای که بر فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی او در بزرگسالی تأثیر گذاشته است.
ساموئل تیموتی کلمت (؛ زادهٔ ۱ اکتبر ۱۹۹۳) بازیگر بریتانیایی است. او بیشتر برای ایفای نقش آلبوس پاتر در تئاتر "هری پاتر و فرزند نفرین‌شده" شناخته می‌شود. در تلویزیون، او به‌خاطر نقش بریمسلی جوان در مجموعهٔ نتفلیکس "" (۲۰۲۳) شناخته می‌شود؛ نقشی که نخستین داستان عاشقانهٔ ال‌جی‌بی‌تی این مجموعه را به تصویر می‌کشد. اوایل زندگی. کلمت اهل براندل در نزدیکی نوریچ، انگلستان است. او در مدرسهٔ تورپ سنت اندرو تحصیل کرده است. او از کودکی بازیگری را به‌عنوان یک سرگرمی آغاز کرد و در ۱۶ سالگی در یک دورهٔ فشردهٔ تئاتر ملی
کرد و در ۱۶ سالگی در یک دورهٔ فشردهٔ تئاتر ملی جوانان بریتانیا شرکت نمود.
سه‌بلنده (در انگلیسی "Molossus"؛ برگرفته از یونانی باستان ،‌مولوسیان) یکی از پایه‌های عروضی در شعر یونانی و شعر لاتین است. این پایه از سه هجای بلند (– – –) تشکیل می‌شود. نمونه‌هایی از واژگان لاتین که سه‌بلنده هستند عبارت‌اند از: "audīrī, cantābant, virtūtem". در شعر انگلیسی، هجاها معمولاً به «پرتکیه» یا «بی‌تکیه» تقسیم می‌شوند نه به «بلند» و «کوتاه». به همین دلیل، سه‌بلندهٔ خالص به‌ندرت دیده می‌شود، زیرا به‌آسانی می‌تواند همچون دو پایهٔ مستقل (و بنابراین خطایی وزنی) یا با دست‌کم یک هجای بی‌تکیه در نظر گرفته
وزنی) یا با دست‌کم یک هجای بی‌تکیه در نظر گرفته شود. یکی از نمونه‌های مشهور سه‌بلنده در انگلیسی، ترجیع‌بند "no birds sing" («هیچ پرنده‌ای نمی‌خوانَد») در بند نخست و واپسین شعر جان کیتس «بانو زیباروی بی‌رحم» (۱۸۱۹) است، که خواننده را ناگزیر می‌سازد آهسته شود و این کندی همان جوهر شاعرانهٔ این پایه است: عنوان شعر آلفرد تنیسون «Break, Break, Break» (۱۸۴۲) گاه سه‌بلنده شمرده می‌شود، اما در بافت شعر تنها می‌توان آن را سه پایهٔ جدا دانست: کلمانت وود نمونه‌ای قانع‌کننده‌تر پیشنهاد کرده است: "great white chief"
پیشنهاد کرده است: "great white chief" («رئیس سفید بزرگ»)، که در "Ballads of a Cheechako" (۱۹۰۷) اثر رابرت دبلیو. سرویس آمده است: بااین‌همه، با توجه به این‌که سطرهای پیشین در همان بند بیشتر در هفت‌پایه‌ای بلندپایان ("iambic heptameter") ساخته شده‌اند ــ وزنی رایج در سرودهای روایی ــ به‌احتمال بیشتر، این مصراع به صورت زیر اسکن می‌شود: در این‌جا تکیهٔ مضاعف بر «White Chief» نتیجهٔ جانشینی دوبلنده (spondee) به‌جای بلندپایان است، و نه پدیدارشدن سه‌بلنده. در یکی از واژه‌نامه‌های ادبی نمونه‌ای مشکوک از جرارد منلی
واژه‌نامه‌های ادبی نمونه‌ای مشکوک از جرارد منلی هاپکینز نقل شده است: اگر هر دو سطر چهارپایه‌ای اسکن شوند و بر "dwells" تکیهٔ اضافی نباشد، عبارت پررنگ‌شده را می‌توان سه‌بلنده دانست. نمونهٔ دیگری که پیشنهاد شده "wild-goose-chase" است، اما این مستلزم بی‌تکیه‌بودن "chase" است؛ در حالی‌که در شعر توماس کلارک "Erotophuseos" (۱۸۴۰) چنین آمده است: که در آن آشکار است سه‌بلنده‌ای در کار نیست.
تصاویر برهنگی یا نمایش برهنگی شامل تمام بازنمایی‌ها یا تصاویر بدن برهنه انسان در رسانه‌های تصویری می‌شود. در تمدنی که تصویرسازی در آن رواج دارد، قراردادهای تصویری پیوسته بر آنچه در ظاهر انسان طبیعی است، تأکید می‌کنند و این بخشی از اجتماعی شدن است. در جوامع غربی، زمینه‌های تصاویر برهنگی شامل اطلاعات، هنر و پورنوگرافی می‌شود. اطلاعات شامل علم و آموزش می‌شود. هر تصویری که به راحتی در یکی از این سه دسته قرار نگیرد، ممکن است به اشتباه تفسیر شود و منجر به اختلاف شود. بحث‌برانگیزترین اختلافات بین هنرهای زیبا و
شود. بحث‌برانگیزترین اختلافات بین هنرهای زیبا و تصاویر شهوانی است که تمایز قانونی بین تصاویر مجاز یا ممنوع را تعریف می‌کند. تصویرسازی به‌عنوان هر تصویر واقعی از بازنمایی‌های دقیق گرفته تا توصیفات کلامی، تعریف می‌شود. به تصویر کشیدن مترادف تصویرسازی است، اما شامل ایفای نقش روی صحنه به‌عنوان یکی از اشکال بازنمایی نیز می‌شود. برهنگی در هنر. برهنگی در هنر–نقاشی، مجسمه‌سازی و اخیراً عکاسی–عموماً منعکس‌کننده استانداردهای اجتماعی آن زمان در زیبایی‌شناسی و حیا/اخلاق بوده‌است. در تمام دوران تاریخ بشر، بدن انسان یکی
بوده‌است. در تمام دوران تاریخ بشر، بدن انسان یکی از موضوعات اصلی برای هنرمندان بوده‌است. از دوران ماقبل تاریخ، بدن در نقاشی‌ها و مجسمه‌ها به تصویر کشیده شده‌است. پیکرک‌های ونوس نمونه‌های شناخته‌شده‌ای از این دوران هستند. برای یونانیان باستان، برهنگی مردان، قهرمانانه و از نظر حسی خوشایند تلقی می‌شد. این نگرش در آثار هنری آنها که بدن انسان را به شکلی ایده‌آل به تصویر می‌کشند، منعکس شده‌است. علاوه بر این، کاملاً قابل قبول بود که یک مرد آشکارا از بدن دیگری تحسین کند. نقاشی‌های گلدانی و مجسمه‌هایی از زنان برهنه
کند. نقاشی‌های گلدانی و مجسمه‌هایی از زنان برهنه نیز ساخته می‌شدند که برهنگی زنان همانند مردان به معنای قهرمانانه بود. یک نمونه از چنین آثار هنری، مجسمه "آفرودیت از کنیدوس" اثر پرکسیتلیز از قرن چهارم پیش از میلاد است. پرتره‌های به اصطلاح «تمثیلی» برونتسینو، مانند پرتره آندره‌آ دوریا در نقش نپتون، از دریاسالار جنوایی آندره‌آ دوریا، کمتر معمول هستند، اما احتمالاً به دلیل ویژگی خاص قرار دادن یک شخصیت شناخته‌شده عمومی در حالت برهنه به‌عنوان یک چهره اسطوره‌ای، نپتون یا پوزئیدون، خدای دریا و زلزله، حتی جذاب‌تر
نپتون یا پوزئیدون، خدای دریا و زلزله، حتی جذاب‌تر نیز هستند. اگرچه دوریا برهنه است، اما شکننده یا نحیف نیست. او به‌عنوان مردی قدرتمند و مردانه به تصویر کشیده شده‌است که روحیه، قدرت، نیرو و توان مردانه را نشان می‌دهد. پرتره‌ها و تصاویر برهنه بدون تظاهر به معنای تمثیلی یا اسطوره‌ای، از دوران رنسانس به بعد، ژانر هنری نسبتاً رایجی بودند. برخی، تابلوی «ماخای برهنه» اثر فرانسیسکو گویا، حدود سال ۱۸۰۰، را «اولین تصویر برهنه زن کاملاً بی‌ادبانه در اندازه واقعی در هنر غرب» می‌دانند، اما نقاشی‌های زنان برهنه در
در هنر غرب» می‌دانند، اما نقاشی‌های زنان برهنه در اسپانیا ناشناخته نبودند. این نقاشی در یک اتاق خصوصی، همراه با دیگر تصاویر برهنه، از جمله تابلوی «آینه ونوس» اثر ولاسکز که خیلی قدیمی‌تر است، آویزان بود. هنر دینی و اسطوره‌ای. در طول قرون وسطی، مسیحیت قادر به ریشه‌کن کردن کامل تأثیرات بت‌پرستی در اروپا نبود. با رنسانس، علاقه به تمدن کلاسیک احیا شد و اساطیر یونانی الهام‌بخش بسیاری از آثار هنری شد. علاوه بر این، سنت یهودی-مسیحی، خود الهام‌بخش تعدادی از مجسمه‌ها و نقاشی‌های برهنه بوده‌است. تصویرسازی‌هایی از
و نقاشی‌های برهنه بوده‌است. تصویرسازی‌هایی از دوران جوانی. قرن‌ها، برهنگی کودکان در نقاشی‌هایی که داستان‌های تمثیلی یا مذهبی را به تصویر می‌کشیدند، رایج بود. نقاشان مدرن تصاویری از کودکان برهنه خلق کرده‌اند که زندگی روزمره را به تصویر می‌کشند. برخی از مجسمه‌ها، چهره‌های برهنه کودکان را به تصویر می‌کشند. یکی از مشهورترین آنها "مانکن پیس" در بروکسل است که پسر جوان برهنه‌ای را در حال ادرار کردن در فواره پایین نشان می‌دهد. معادل زن آن ژانکه پیس است. هنری اسکات توک پسران جوان برهنه‌ای را در حال انجام فعالیت‌های
پسران جوان برهنه‌ای را در حال انجام فعالیت‌های روزمره ساحلی، شنا، قایق‌سواری و ماهیگیری نقاشی کرده‌است. تصاویر او آشکارا شهوانی نبودند و معمولاً اندام تناسلی آنها را نشان نمی‌داد. اتو لومولر به خاطر نقاشی‌های برهنه‌اش از مردان جوان که اغلب اندام تناسلی را به تصویر می‌کشید، جنجال آفرید. بالتوس و ویلیام-آدولف بوگرو دختران برهنه را در بسیاری از نقاشی‌های خود گنجانده بودند. عکاسان حرفه‌ای مانند ویل مک‌براید، جک استورگز، سالی مان، دیوید همیلتون، ژاک بوربولون، گارو آیدا و بیل هنسون عکس‌هایی از کودکان برهنه برای
آیدا و بیل هنسون عکس‌هایی از کودکان برهنه برای انتشار در کتاب‌ها و مجلات و برای نمایش عمومی در نگارخانه‌ها تهیه کرده‌اند. به گفته برخی، عکس‌هایی از این دست قابل قبول هستند و باید قانونی باشند (یا قانونی باقی بمانند) زیرا آنها شکل برهنه کودکان را به شیوه‌ای هنری نشان می‌دهند، کودکان مورد آزار جنسی قرار نگرفته‌اند و عکاسان از والدین یا قیم‌ها اجازه کتبی دریافت کرده‌اند. مخالفان پیشنهاد می‌کنند که چنین آثاری باید ممنوع شوند (یا همچنان ممنوع بمانند) و نوعی پورنوگرافی کودکان را نشان می‌دهند که شامل سوژه‌هایی