payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خواند. علی‌رغم مخالفت والدینش، از ۱۵ سالگی در کلوب‌های شبانه به اجرا پرداخت. او تحصیلات موسیقایی خود را در رشته آواز فولکلور با گرایش گادولکا به پایان رساند. آغاز حرفه و پرسلاوا (۲۰۰۴). در زمستان ۲۰۰۴، میلکو کالایدژیف، خواننده مشهور شرکت پاینر، از او دعوت کرد تا با گروهش در چند اجرا همکاری کند. تحت تأثیر استعداد چشم‌گیر او، به پرسلاوا کمک کرد تا وارد شرکت شود. در آغاز سال ۲۰۰۴، اولین آهنگش با عنوان «اخاذی لطیف» ("Nezhen reket") را در قالب دوئت با میلکو کالایدژیف منتشر کرد. در همان سال، نام هنری "پرسلاوا"
منتشر کرد. در همان سال، نام هنری "پرسلاوا" را برگزید و مسیر هنری خود را تغییر داد. در حالی که آثار اولیه‌اش در سبک فولک پاپ بودند، آهنگ‌های بعدی‌اش مانند «کلمه‌ای برای وفاداری» ("Duma za vyarnost")، «این شب دیوانه‌وار» ("Tazi nosht bezumna") و «عزیزم» ("Mili moy") دارای صدایی مدرن‌تر بودند. این قطعات در نخستین آلبومش با عنوان "پرسلاوا" که در دسامبر منتشر شد، قرار داشتند و شامل ۱۶ آهنگ بود. این آلبوم بسیار مورد استقبال قرار گرفت و در جوایز سالانه مجله "نو فولک" جایزه «آلبوم سال» را دریافت کرد. در همان
فولک" جایزه «آلبوم سال» را دریافت کرد. در همان مراسم، او جایزه «پدیده و آغاز سال» را نیز از آن خود کرد. در جوایز موسیقی سالانه تلویزیون پلَنِتا در سال ۲۰۰۴، جوایز «بهترین آغاز سال» و «موفق‌ترین هنرمند سال» به او تعلق گرفت. او در سال ۲۰۰۳ چشمه ژِتیووا را در مِرامور ساخت. آرزوی شیطانی و دسَیسه (۲۰۰۵–۲۰۰۶). در بازه آوریل تا ژوئن ۲۰۰۵، دو تک‌آهنگ جدید با عنوان‌های «آرزوی شیطانی» ("Dyavolsko zhelanie") و «برای همیشه از آن تو» ("Zavinagi tvoya") منتشر شدند. هر دو آهنگ به‌ویژه «آرزوی شیطانی» با استقبال بسیار خوبی
آهنگ به‌ویژه «آرزوی شیطانی» با استقبال بسیار خوبی مواجه شدند و آهنگ دوم موفق به دریافت جایزه «آهنگ سال» در جوایز موسیقی سالانه پلنتا تی‌وی در سال ۲۰۰۵ شد. پرسلاوا برای نخستین بار در تور تابستانی پلنتا تی‌وی شرکت کرد. در نوامبر همان سال دومین آلبومش با عنوان "آرزوی شیطانی" منتشر شد و هم‌زمان موزیک ویدئویی از تک‌آهنگ جدیدش «واژه‌های پایانی» ("Finalni dumi") نیز ارائه شد. او در جوایز سالانه نو فولک در سال ۲۰۰۵ عنوان «موفق‌ترین هنرمند سال» را کسب کرد. در آوریل ۲۰۰۶ تک‌آهنگ جدیدی به نام «و وقتی سحر فرا می‌رسد»
۲۰۰۶ تک‌آهنگ جدیدی به نام «و وقتی سحر فرا می‌رسد» ("I kogato samne") منتشر شد که موفق به کسب عنوان «آهنگ سال» در جوایز موسیقی پلنتا تی‌وی و نو فولک در همان سال شد. او مجدداً در تور تابستانی پلنتا تی‌وی شرکت داشت. در پایان سال ۲۰۰۶، دو تک‌آهنگ دیگر با نام‌های «قسمت می‌دهم» ("Zaklevam te") و «دروغه» ("Lazha e") منتشر شدند و هم‌زمان سومین آلبوم استودیویی‌اش با عنوان "دسَیسه" ("Intriga") نیز ارائه شد. «دروغه» نخستین آهنگ راک او بود. زندگی شخصی. از اواخر سال ۲۰۱۷، او با تاجر بلغاری، پاوِل لازاروف، وارد رابطه
او با تاجر بلغاری، پاوِل لازاروف، وارد رابطه شد. در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۸، او دختری به نام پائولا به دنیا آورد. دیسکوگرافی. پرسلاوا فعالیت حرفه‌ای خود را با آلبوم نخستش به نام «پرسلاوا» در سال ۲۰۰۴ آغاز کرد. این آلبوم با سبکی تازه در فضای فولک پاپ مدرن معرفی شد و به‌سرعت محبوب شد. ترانه‌هایی چون «Duma za vyarnost» و «Tazi nosht bezumna» با صدای خاص و اجرای احساسی‌اش باعث شدند تا این اثر عنوان "آلبوم سال" را کسب کند و شروعی قدرتمند برای او رقم بخورد. در سال ۲۰۰۵، با انتشار آلبوم دومش «آرزوی شیطانی (Dyavolsko
با انتشار آلبوم دومش «آرزوی شیطانی (Dyavolsko Zhelanie)»، جایگاه خود را به‌عنوان یکی از چهره‌های مطرح موسیقی پاپ-فولک بلغار تثبیت کرد. ترانهٔ اصلی این آلبوم با استقبال زیادی مواجه شد و به "ترانه سال" تبدیل گشت. در ادامه، آلبوم «دسَیسه (Intriga)» در سال ۲۰۰۶ نشان از جسارت او در تجربه سبک‌های جدید داشت. این آلبوم نخستین مواجههٔ پرسلاوا با فضای راک بود و ترانهٔ «Lazha e» در همین راستا مورد توجه قرار گرفت. سال ۲۰۰۷ آلبوم «من فرشته نیستم (Ne Sam Angel)» با لحنی احساسی‌تر و مضمونی عاشقانه منتشر شد که مخاطبانش را
و مضمونی عاشقانه منتشر شد که مخاطبانش را بیشتر با ابعاد شخصی‌تر شخصیت هنری او آشنا کرد. در سال ۲۰۰۹، با انتشار آلبوم «مواظب دوست‌دخترهات باش (Pazi Se Ot Priyatelki)»، او به مسائل اجتماعی و روابط میان زنان و مردان پرداخت. این اثر، نگاهی هشداردهنده و زنانه به روابط داشت و به‌خوبی در میان هوادارانش جا باز کرد. دو سال بعد، آلبوم «چطور بهت میاد؟ (Kak Ti Stoi)» در ۲۰۱۱، با فضایی شاد و پرانرژی عرضه شد و بیشتر برای مهمانی‌ها و اجراهای زنده مناسب بود. پس از وقفه‌ای چند ساله، پرسلاوا در سال ۲۰۱۹ با آلبوم «بسوزه در
چند ساله، پرسلاوا در سال ۲۰۱۹ با آلبوم «بسوزه در عشق (Da gori v lyubov)» بازگشت؛ اثری پخته‌تر و عمیق‌تر از نظر مضمون و اجرا، که تجربه‌های عاشقانه تلخ و شیرین را بازتاب می‌داد و مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. سرانجام، در سال ۲۰۲۴، جدیدترین آلبوم او با نام «خیابان (Ulitsata)» منتشر شد. این اثر به زندگی شهری، روابط مدرن و پیچیدگی‌های اجتماعی امروز می‌پردازد و بلوغ کامل هنری پرسلاوا را به نمایش می‌گذارد. آلبوم‌ها:
دیمیترانا ایوانووا, نام هنگام تولد "پترووا" (، ۱۸۸۱–۱۹۶۰)، مصلح آموزشی، فعال حق رأی زنان و فعال حقوق زنان در بلغارستان بود. او از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۴ ریاست اتحادیه زنان بلغارستان را بر عهده داشت. او یکی از چهره‌های برجسته در جنبش آغازین حقوق زنان در بلغارستان در اوایل سده بیستم بود. او برای حقوق مدنی و سیاسی زنان مبارزه کرد و نقش مهمی در ارتقای آموزش دختران و مشارکت زنان در حوزه‌های عمومی و حرفه‌ای ایفا نمود. به عنوان روزنامه‌نگار، در نشریاتی که به ترویج حقوق زنان و توانمندسازی آنان در بلغارستان می‌پرداختند،
زنان و توانمندسازی آنان در بلغارستان می‌پرداختند، مطلب می‌نوشت. زندگی‌نامه. دیمیترانا ایوانووا با نام اصلی پترووا در ۱ فوریه ۱۸۸۱ در روسه، بلغارستان زاده شد. دختر یک تاجر بود و در مدرسه دخترانه محلی و دبیرستان دختران تحصیل کرد. در دوران او، زنان از سال ۱۸۹۶ در دانشگاه صوفیه تنها اجازه شنیدن سخنرانی‌ها را داشتند، اما تا سال ۱۹۰۱ مجاز به ثبت‌نام رسمی نبودند. با این حال حتی پس از آن نیز پذیرش زنان دشوار بود، زیرا دبیرستان‌های دخترانه تنها شش پایه از هفت پایه لازم برای ورود به دانشگاه را ارائه می‌دادند. از این
برای ورود به دانشگاه را ارائه می‌دادند. از این رو، دیمیترانا ایوانووا از پذیرش در رشته حقوق صوفیه بازماند. در نتیجه، برای ادامه تحصیل در رشته آموزش و فلسفه به سوئیس رفت و در دانشگاه زوریخ نخستین زن دانشجوی آنجا شد. او در سال ۱۹۰۰ به بلغارستان بازگشت و به عنوان معلم استخدام شد، که در آن زمان تقریباً تنها حرفه در دسترس زنان بود (اگرچه تا سال ۱۹۰۴، تدریس برای زنان متأهل ممنوع بود). او در شهرهای پوپووو، بلغارستان، شومن (بلغارستان), پلون (بلغارستان), ولیکو ترنوو و روسه، بلغارستان به آموزش دختران پرداخت. همزمان
و روسه، بلغارستان به آموزش دختران پرداخت. همزمان با تدریس، ایوانووا مقالاتی دربارهٔ مسائل آموزشی در نشریات تخصصی مانند "اوچیتل" ("معلم") و "اوچیلیشن پرگلد" ("بررسی مدرسه") می‌نوشت. از سال ۱۹۰۵، او در روزنامه‌های "اوچیتلسکا پروبودا" ("بیداری معلم") و "ژن‌سکی گلاس" ("صدای زن") مطلب می‌نوشت و از سپتامبر ۱۹۲۰ تا سپتامبر ۱۹۴۴ سردبیر "ژن‌سکی گلاس" بود. در سال ۱۹۰۸، عضو انجمن «دوبرواتل» در روسه، بلغارستان شد که تمرکز آن بر آموزش زنان و رهایی فرهنگی آنان بود. او از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۱ ریاست این انجمن را بر عهده داشت.
سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۱ ریاست این انجمن را بر عهده داشت. دیمیترانا ایوانووا همچنین در زمان جنگ‌های بالکان (۱۹۱۲–۱۹۱۳) به عنوان پرستار خدمت کرد. در سال ۱۹۱۴ با دانچو ایوانوف، که او نیز معلم بود، ازدواج کرد، اما به فعالیت حرفه‌ای خود ادامه داد (زیرا ممنوعیت تدریس برای زنان متأهل در سال ۱۹۰۴ برداشته شده بود). او مادر سه فرزند بود که به ترتیب در سال‌های ۱۹۱۶، ۱۹۱۷ و ۱۹۱۸ به دنیا آمدند. در سال ۱۹۲۱، او مجدداً برای تحصیل در دانشکده حقوق دانشگاه صوفیه درخواست داد و با موافقت مواجه شد و در سال ۱۹۲۷ فارغ‌التحصیل شد. پس از
مواجه شد و در سال ۱۹۲۷ فارغ‌التحصیل شد. پس از ۹ سپتامبر ۱۹۴۴، زندگی دیمیترانا ایوانوا دگرگون شد. در ۲۸ سپتامبر ۱۹۴۴، او توسط جمهوری خلق بلغارستان جدید به دلیل روابط گسترده‌اش با آلمان و مظنون به حمایت از جنبش‌های فاشیستی و طرفداری از آلمان دستگیر شد. او پس از چهار ماه آزاد شد، به شرطی که صوفیه را ترک کرده و به روسه، بلغارستان منتقل شود. سپس به صوفیه بازگشت. دیمیترانا ایوانوا در ۲۹ مه ۱۹۶۰ در صوفیه در سن ۷۹ سالگی درگذشت. فعالیت‌های حقوق زنان. در ژوئن ۱۹۱۱، دیمیترانا ایوانوا به عنوان نماینده در کنگره اتحادیه
ایوانوا به عنوان نماینده در کنگره اتحادیه زنان بلغارستان (Българския женски съюз) شرکت کرد، جایی که در مورد مفاد قانون اساسی مربوط به حقوق رای دادن زنان بحث شد. او به‌طور فعال در مسائل مرتبط با خانواده، نقش‌های همسران و مادران و حمایت اجتماعی از مادران و کودکان مشارکت داشت. او همچنین عضو جامعه مبارزه با بزهکاری نوجوانان بود و در سال ۱۹۲۵ کمک کرد تا جامعه حفاظت از کودکان (Дружество за защита на децата) را تأسیس کند و تا سال ۱۹۳۵ در هیئت مدیره آن خدمت کرد. در اوایل دهه ۱۹۲۰، او که قبلاً فعال و متعهد به جنبش
اوایل دهه ۱۹۲۰، او که قبلاً فعال و متعهد به جنبش حقوق زنان بود، تشخیص داد که تحصیلات حقوقی می‌تواند به تلاش‌های او کمک کند و موجب پیشرفت در حق برابر زنان شود. او تلاش کرد تا در دانشکده حقوق دانشگاه صوفیه ثبت‌نام کند، اما درخواست او به دلیل این که «تحصیلات متوسطه خود را تکمیل نکرده بود» رد شد (مدارس عالی بلغارستان اخیراً به هشت سال افزایش یافته بودند، در حالی که او تنها شش سال تحصیل کرده بود). او که مصمم بود با «بی‌عدالتی‌هایی که زنان با آن روبرو بودند و با فرمالیسم» مبارزه کند، در نهایت پس از تکمیل سال
با فرمالیسم» مبارزه کند، در نهایت پس از تکمیل سال هشتم، در دانشکده حقوق ثبت‌نام کرد و در سال ۱۹۲۷ فارغ‌التحصیل شد. دیمیترانا ایوانوا شروع به انتشار و ویرایش مجله ماهانه «زن» (۱۹۲۹–۱۹۳۱) کرد که در آن به مسائل حقوقی پیرامون وضعیت فرودست زنان پرداخته می‌شد. او همچنین برای روزنامه‌های مختلف در زمینه‌های مرتبط با زندگی و آینده زنان نوشت. از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۴، او رهبری اتحادیه زنان بلغارستان را بر عهده داشت و پس از دوره جولیا مالینوا به این سمت رسید. او مدافع قوی برابری جنسیتی در آموزش و حق زنان برای کار به عنوان
جنسیتی در آموزش و حق زنان برای کار به عنوان وکیل و قاضی بود؛ بنابراین، تحت ریاست او، دو مسئله به‌طور خاص مورد توجه قرار گرفت: اجازه دادن به زنان برای کار به عنوان وکیل، که به عنوان یک مسئله نمادین برای نشان دادن حق زنان برای دسترسی به سایر حرفه‌های مشابه محسوب می‌شد، و حق رای زنان. سرانجام، پس از مبارزه طولانی، او یکی از نخستین زنان بلغاری شد که حق کار به عنوان وکیل یا قاضی را کسب کرد. علاوه بر این، در سال ۱۹۳۷، زنان متأهل، مطلقه و بیوه بالای ۲۱ سال حق رای در انتخابات شهری را به دست آوردند، اگرچه هنوز
رای در انتخابات شهری را به دست آوردند، اگرچه هنوز اجازه کاندیدا شدن برای انتخابات را نداشتند. این اولین گام برای تضمین حق رای برای تمام زنان در سال ۱۹۴۴ بود. از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۰، او عضو هیئت مدیره اتحادیه بین‌المللی زنان بود. او به یک چهره معروف و جنجالی در بحث‌های عمومی تبدیل شد و اغلب در مطبوعات به صورت کاریکاتور کشیده می‌شد.
الیزا اورژسکوا (; – ) نویسنده، مقاله‌نویس، مترجم، و نویسندهٔ داستان کوتاه اهل امپراتوری روسیه بود. او یکی از نویسندگان برجسته لهستان در دوره پوزیتیویسم بود و به خاطر آثارش که به مسائل اجتماعی و حقوق زنان می‌پرداخت، شناخته می‌شود. در سال ۱۹۰۵، او به همراه هنریک سینکیه‌ویچ برای دریافت جایزه نوبل ادبیات نامزد شد. زندگی و حرفه. او به‌عنوان ایلیزا پاوِلوُسکا در یک املاک در میلکوفشچینا (که آن زمان در امپراتوری روسیه قرار داشت و اکنون در بلاروس است) به دنیا آمد و در نزدیکی گرودنو (که اکنون در بلاروس است) درگذشت.
در نزدیکی گرودنو (که اکنون در بلاروس است) درگذشت. از سال ۱۸۵۲ تا ۱۸۵۷، در ورشو زندگی کرد و به مدرسه رفت. در آنجا با ماریا کونوپنیکا، نویسنده لهستانی دیگری آشنا شد. پس از بازگشت به میلکوفشچینا، در سن شانزده سالگی با پیوتر ارژِشکو، یک شلختا لهستانی که دو برابر سن او بود و پس از قیام ژانویه به سیبری تبعید شده بود، ازدواج کرد. آنها در سال ۱۸۶۹ به‌طور قانونی جدا شدند. در سال ۱۸۹۴، او پس از یک رابطه ۳۰ ساله با استانیسواف ناهورسکی دوباره ازدواج کرد، که چند سال بعد درگذشت. در سال ۱۸۶۶، او به گرودنو نقل مکان کرد و
درگذشت. در سال ۱۸۶۶، او به گرودنو نقل مکان کرد و شروع به نوشتن رمان کرد. ارژِشکوا مجموعه‌ای از ۳۰ رمان و ۱۲۰ داستان کوتاه، نمایشنامه و رمان کوتاه نوشت که شرایط اجتماعی کشور اشغال‌شده خود را بررسی می‌کرد. رمان "ایلی ماکوور" (۱۸۷۵) روابط میان یهودیان لهستان و شلختا لهستانی را توصیف می‌کند؛ و "میر عزوفویچ" (۱۸۷۸) به تعارض میان ارتدکس بودن یهودی و لیبرالیسم مدرن پرداخته است. در سال ۱۸۸۸، ارژِشکوا دو رمان در مورد رودخانه نمان نوشت: "چام" (دهقان) که به زندگی ماهیگیران می‌پردازد؛ و مشهورترین رمان او، "ناد نیمن"
می‌پردازد؛ و مشهورترین رمان او، "ناد نیمن" (در کنار نیمن) که اغلب با رمان "پان تادئوش" مقایسه می‌شود، مسائل اشرافیت لهستانی را در پس‌زمینه نظم سیاسی و اجتماعی تحلیل می‌کند. مطالعه‌ای در زمینه میهن‌پرستی و جهان‌وطنی او در سال ۱۸۸۰ منتشر شد. یک نسخه کامل از آثار او بین سال‌های ۱۸۸۴ و ۱۸۸۸ در ورشو منتشر شد که بسیاری از آثار او به زبان آلمانی نیز ترجمه شده است. در سال ۱۹۰۵، ارژِشکوا به همراه هنریک سینکیه‌ویچ و لئو تولستوی برای دریافت جایزه نوبل ادبیات نامزد شد. جایزه به سینکیه‌ویچ تعلق گرفت. طبق سوابق رسمی
شد. جایزه به سینکیه‌ویچ تعلق گرفت. طبق سوابق رسمی کمیته جایزه نوبل، ایده تقسیم جایزه رد شد زیرا آن را عمل تحقیرآمیز می‌دانستند و تنها سینکیه‌ویچ به عنوان برنده اعلام شد. یادبود. در سال ۱۹۲۹، مجسمه ارژِشکوا در گرودنو (بلاروس کنونی) رونمایی شد. در سال ۱۹۳۸، bust ایلیزا ارژِشکوا که توسط هنریک کونا طراحی شده بود، در پارک پراسکی ورشو رونمایی شد. در سال ۱۹۷۸، یک فیلم بیوگرافی با عنوان "تو به بالا خواهی رفت…" که به ایلیزا ارژِشکوا اختصاص داشت، به کارگردانی زیگمونت اسکونیچنی ساخته شد و هانا ماریا گیزا در نقش
اسکونیچنی ساخته شد و هانا ماریا گیزا در نقش نویسنده ظاهر شد. این فیلم بخشی از مجموعه فیلم‌های "شخصیت‌های ادبیات لهستانی" بود و در سال ۱۹۸۰ به نمایش درآمد. در سال ۲۰۲۳، در دوازدهمین دوره روز ملی خواندن، کتاب "ناد نیمن" او در مکان‌های عمومی مختلف خوانده شد. رئیس‌جمهور لهستان، آندژی دودا، و بانوی اول لهستان، آگاتا کورنهائوسر-دودا، در این کمپین شرکت کردند. آثار منتخب. آثار ایلیزا ارژِشکوا در زمینه‌های مختلفی از جمله رمان، داستان کوتاه، مقاله و روزنامه‌نگاری اجتماعی به گستردگی تأثیرگذار بودند. او با نوشتن ۳۰
به گستردگی تأثیرگذار بودند. او با نوشتن ۳۰ رمان و بیش از ۱۲۰ داستان کوتاه، به بررسی شرایط اجتماعی و سیاسی کشور خود در دوران اشغال لهستان پرداخت. رمان‌های برجسته او مانند "ناد نیمن" و "چام" به مسائل مربوط به اشرافیت لهستانی، تضادهای اجتماعی و فرهنگی و مسائلی مانند میهن‌پرستی و جهان‌وطنی پرداخته‌اند. ارژِشکوا همچنین در آثارش به روابط میان گروه‌های اجتماعی مختلف، از جمله یهودیان و لهستانی‌ها، توجه ویژه‌ای داشته است، چنان‌که در رمان "میر عزوفویچ" به تضاد بین ارتدوکسی یهودی و لیبرالیسم مدرن پرداخته است. او
ارتدوکسی یهودی و لیبرالیسم مدرن پرداخته است. او همچنین در عرصه روزنامه‌نگاری برای عدالت اجتماعی فعال بود و مقالاتی چون "دربارهٔزنان" و "دربارهٔ یهودیان و مسئله یهودی" را منتشر کرد که به مسائل اجتماعی و حقوقی گروه‌های مختلف در جامعه پرداخته‌اند. آثار ارژِشکوا نه تنها در لهستان بلکه به زبان‌های مختلفی ترجمه شده و به عنوان بخشی از میراث فرهنگی لهستان شناخته می‌شوند. آثار او در ترکیب با سبک‌های نوشتاری قوی و تحلیل‌های اجتماعی عمیق، تصویری واقع‌گرایانه از جامعه و مشکلات آن دوران ارائه می‌دهند.
زوفیا ناؤکوفسکا (; – ) نویسنده، نمایشنامه‌نویس، روزنامه‌نگار، شاعر، مقاله‌نویس، سیاستمدار، و نثرنویس اهل لهستان بود. او یکی از نویسندگان و نمایشنامه‌نویسان برجسته لهستان در دوره بین دو جنگ جهانی بود و تأثیر زیادی بر ادبیات این کشور داشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دهمین سالگرد خلق لهستان شده است. او در دوره میان‌دوران جنگ به عنوان عضو اجرایی آکادمی ادبیات لهستان (۱۹۳۳–۱۹۳۹) خدمت کرد. زندگی‌نامه. نالکوفسکا در خانواده‌ای از روشنفکران به دنیا آمد که به مسائل عدالت اجتماعی علاقه‌مند بودند و در دانشگاه
مسائل عدالت اجتماعی علاقه‌مند بودند و در دانشگاه فلایینگ تحت تقسیم‌بندی روسی تحصیل کرد. پس از بازگشت لهستان به استقلال و تأسیس جمهوری دوم لهستان، او یکی از برجسته‌ترین نویسندگان فمینیست کشور شد که رمان‌ها، داستان‌های کوتاه و نمایشنامه‌هایی با ویژگی‌های اجتماعی‌گرایانه و عمق روان‌شناختی نوشت. تولیدات ادبی. اولین موفقیت ادبی نالکوفسکا، رمان "رومانس ترز هِنرت" (رومانس ترز هِنرت، ۱۹۲۳) بود که پس از آن رمان‌های محبوبی را منتشر کرد. او بیشتر به خاطر کتاب‌هایش "گرانیکا" (مرز، ۱۹۳۵)، "وِزلی ژیچیا" (پیوندهای زندگی،
(مرز، ۱۹۳۵)، "وِزلی ژیچیا" (پیوندهای زندگی، ۱۹۴۸) و "مدالیونی" ("مدال‌ها", ۱۹۴۷) شناخته می‌شود. در آثارش، نالکوفسکا با شجاعت به موضوعات دشوار و جنجالی پرداخته است، و در مقاله‌اش در سال ۱۹۳۲ به نام «سازماندهی اروتیسم» که در مجله "" منتشر شد – معتبرترین مجله ادبی لهستان در آن زمان – اظهار داشت که: ... باید رویکردی عقلانی و حتی فکری به اروتیسم تشویق و تقویت شود، تا بتوان اروتیسم را در ارتباط با سایر جنبه‌های زندگی جامعه انسانی بررسی کرد. اروتیسم تنها یک موضوع خصوصی برای فرد نیست. این مسئله در همه حوزه‌های
خصوصی برای فرد نیست. این مسئله در همه حوزه‌های زندگی انسان تأثیرگذار است و نمی‌توان آن را از این حوزه‌ها جدا کرد و تنها به عنوان یک مسئله بیولوژیکی در نظر گرفت یا به آن بی‌احترامی کرد. قدردانی. در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۴ گوگل با یک گوگل دودل تولد ۱۳۰ سالگی او را جشن گرفت. از مه ۲۰۲۴، نسخه‌ای از "دفتر خاطرات" نالکوفسکا در نمایشگاه دائمی در کاخ مشترک‌المنافع در ورشو به نمایش گذاشته می‌شود. آثار. زوفیا نالکوفسکا یکی از برجسته‌ترین نویسندگان لهستانی قرن بیستم بود که آثار متنوع و تأثیرگذاری در زمینه‌های مختلف ادبیات از
متنوع و تأثیرگذاری در زمینه‌های مختلف ادبیات از خود به جا گذاشت. او با نوشتن رمان‌ها، داستان‌های کوتاه و نمایشنامه‌ها به بررسی مسائل اجتماعی، روان‌شناختی و فمینیستی پرداخت. برخی از آثار مهم او شامل رمان‌های "گرانیکا" (مرز) و "وِزلی ژیچیا" (پیوندهای زندگی) است که در آن‌ها به تحلیل روابط انسانی و مشکلات اجتماعی می‌پردازد. نالکوفسکا همچنین در زمینه داستان کوتاه نیز شناخته شده است، به‌ویژه با کتاب "مدالیونی" (مدال‌ها)، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه که در آن‌ها به جنایات نازی‌ها علیه ملت لهستان پرداخته است. این
جنایات نازی‌ها علیه ملت لهستان پرداخته است. این مجموعه از مهم‌ترین آثار او در حوزه داستان کوتاه به‌شمار می‌رود. در زمینه نمایشنامه نیز او آثاری مانند "دوم کوبیت" و "دیِین یِگو پاوْروتو" را نوشته است که موضوعات انسانی و اجتماعی را بررسی می‌کنند. آثار نالکوفسکا به دلیل برخورداری از عمق روان‌شناختی و نگاه انتقادی به جامعه، هنوز هم مورد توجه بسیاری از خوانندگان و محققان قرار دارند.
اریکا کرمر (; – ) شیمی‌فیزیک‌دان آلمانی و استاد بازنشسته دانشگاه اینسبروک بود که به عنوان یکی از مهم‌ترین پیشگامان کروماتوگرافی گازی شناخته می‌شود. او این روش را در سال ۱۹۴۴ به صورت مستقل ابداع کرد، پس از ریچارد لاورنس ساینگ و آرچر جی.پی. مارتین که در سال ۱۹۴۱ این تکنیک را معرفی کرده بودند. کرمر در ۲۰ مه ۱۹۰۰ در مونیخ، آلمان در خانواده‌ای از دانشمندان و استادان دانشگاه متولد شد. او تنها دختر و فرزند میانی ماکس کرمر و السبت رزموند بود. پدرش، ماکس کرمر، استاد فیزیولوژی و مخترع الکترود شیشه‌ای بود. او دو برادر
و مخترع الکترود شیشه‌ای بود. او دو برادر به نام‌های هوبرت کرمر، ریاضیدان، و لوتار کرمر، متخصص آکوستیک داشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اروین شرودینگر شده است. تحصیلات و اوایل حرفه. پدر کرمر به سمت جدیدی در برلین نقل مکان کرد و او در تطبیق با سیستم مدرسه پروسی جدید مشکل داشت. کرمر در سال ۱۹۲۱ از دبیرستان در برلین فارغ‌التحصیل شد و در دانشگاه برلین در رشته شیمی ثبت‌نام کرد. در دانشگاه برلین، او در کلاس‌های فریتس هابر، والتر نرنست، ماکس پلانک، ماکس فون لائو و آلبرت اینشتین شرکت کرد. کرمر در سال ۱۹۲۷
لائو و آلبرت اینشتین شرکت کرد. کرمر در سال ۱۹۲۷ مدرک دکترای خود را با درجه ممتاز تحت نظر ماکس بودنشتاین دریافت کرد. رساله او دربارهٔ سینتیک واکنش هیدروژن-کلر بود. این مقاله فقط تحت نام او منتشر شد زیرا نتیجه‌گیری کرد که واکنش هیدروژن-کلر یک واکنش زنجیره‌ای است که در آن زمان هنوز مفهومی بسیار نوآورانه محسوب می‌شد. به دلیل این مقاله و کارهایش در زمینه سینتیک، نیکلای سمیونوف، برنده آینده جایزه نوبل در مطالعه سینتیک، از او دعوت کرد تا در لنینگراد کار کند. او این پیشنهاد را رد کرد و در آلمان ماند تا در مؤسسه
این پیشنهاد را رد کرد و در آلمان ماند تا در مؤسسه قیصر ویلهلم برای شیمی فیزیک و الکتروشیمی با کارل فریدریش بونهوفر روی مسائل کوانتومی فتوشیمی کار کند. کرمر برای مدت کوتاهی با بورسیه تحصیلی در دانشگاه فرایبورگ با جورج د هوسی روی تجزیه الکل‌ها با استفاده از کاتالیزورهای اکسید مطالعه کرد. سپس به برلین بازگشت تا با مایکل پولانی در مؤسسه هابر کار کند، جایی که آنها تبدیل هیدروژن و اورتو-هیدروژن در یک حالت اسپین به پارا-هیدروژن را بررسی کردند. او تا سال ۱۹۳۳ که حزب نازی در آلمان به قدرت رسید و مؤسسه به دلیل شهرت
نازی در آلمان به قدرت رسید و مؤسسه به دلیل شهرت ضد نازی‌اش منحل شد، در آنجا باقی ماند. کرمر به مدت چهار سال نتوانست کار پیدا کند یا تحقیقاتش را ادامه دهد. حرفه علمی قبل و در طول جنگ جهانی دوم. کرمر در سال ۱۹۳۷ به اتو هان در مؤسسه قیصر ویلهلم برای شیمی پیوست تا ترکیبات رادیواکتیو کمیاب را مطالعه کند. او کمی بعد آزمایشگاه را ترک کرد تا روی جداسازی ایزوتوپ تمرکز کند. در سال ۱۹۳۸، کرمر مدرک سازگاری خود را از دانشگاه برلین دریافت کرد. در شرایط عادی، این مدرک منجر به موقعیت‌های استادی می‌شد؛ اما دولت نازی آن
منجر به موقعیت‌های استادی می‌شد؛ اما دولت نازی آن زمان قانون موقعیت حقوقی کارمندان زن دولت را تصویب کرده بود. این قانون زنان را از موقعیت‌های ارشد (مانند استادی) منع می‌کرد و از زنان می‌خواست پس از ازدواج استعفا دهند. بسیاری از دانشمندان و محققان زن بیکار شدند یا با محدودیت در چشم‌اندازهای شغلی مواجه شدند. پس از شروع جنگ جهانی دوم و اعزام دانشمندان و استادان مرد، کرمر در سال ۱۹۴۰ توانست به عنوان مدرس در دانشگاه اینسبروک در اتریش مشغول به کار شود. با این حال، به او گفته شد که پس از پایان جنگ و بازگشت مردان،
به او گفته شد که پس از پایان جنگ و بازگشت مردان، شغل خود را ترک خواهد کرد. کرمر از موقعیت و محل جدیدش راضی بود زیرا می‌توانست به کوهنوردی، که از علایقش بود، بپردازد. کشف و توسعه جداسازی گازها. در اینسبروک، کرمر روی هیدروژن‌دار کردن استیلن تحقیق می‌کرد و در جداسازی دو گاز با گرمای جذب مشابه با روش‌های رایج آن زمان مشکل داشت. او از تحقیقات کروماتوگرافی جذب مایع که در اینسبروک انجام می‌شد آگاه بود، بنابراین به فکر روشی موازی برای جداسازی گازها افتاد که از یک گاز حامل بی‌اثر به عنوان فاز متحرک استفاده می‌کرد.
حامل بی‌اثر به عنوان فاز متحرک استفاده می‌کرد. او روابط و معادلات ریاضی و ابزارهای لازم برای اولین کروماتوگراف گازی را توسعه داد. اجزای جدا شده توسط یک آشکارساز هدایت حرارتی تشخیص داده می‌شدند. او در ابتدا در سال ۱۹۴۴ یک مقاله کوتاه علمی به نشریه علوم طبیعی ارسال کرد که پذیرفته شد و به آنها اطلاع داد که کارهای آزمایشی بیشتری در آینده ارائه خواهد داد. با این حال، این مقاله در آن زمان منتشر نشد، زیرا چاپخانه مجله در طول بمباران هوایی نابود شده بود. این مقاله سرانجام سی سال بعد در سال ۱۹۷۶ منتشر شد و در آن
سرانجام سی سال بعد در سال ۱۹۷۶ منتشر شد و در آن زمان به عنوان یک سند تاریخی در نظر گرفته شد.
آشپزی کشمیری غذاهای سنتی مردم بومی منطقه کشمیر است. این آشپزی تأثیرات بسیاری از مناطق همسایه خود در آسیای مرکزی و شبه قاره هند دارد. برنج از زمان‌های قدیم یکی از مواد غذایی اصلی در کشمیر بوده است. معادل عبارت «نان و کره» در کشمیری "haakhbatte" (سبزی و برنج) است. غذاهای کشمیری معمولاً گوشتی هستند. این منطقه، سرانه، بالاترین مصرف‌کننده گوشت گوسفندی را در شبه قاره هند را دارد. در اکثر غذاهای کشمیری، نان بخشی از غذا نیست. نان معمولاً فقط با چای در صبح یا عصر مصرف می‌شود. یک وعده غذایی معمولی کشمیری شامل یک وعده
می‌شود. یک وعده غذایی معمولی کشمیری شامل یک وعده سرپر برنج (حدود ۲۵۰ عدد g)، گوشت گوسفند (100 g) و سبزیجات (حدود ۱۰۰ عدد گرم، بیشتر سبزی‌ها) پخته شده در روغن، و ماست (۵۰ تا ۲۵۰). ز) است. روش پخت سبزیجات، گوشت گوسفندی، پنیر خانگی (پنیر) و حبوبات مشابه پاندیت‌های کشمیری است، مگر در مسلمانان که از پیاز، سیر و موسیر به جای آسافوتیدا استفاده می‌کنند. گوشت بره یا گوسفند در آشپزی مسلمانان کشمیری رایج تر است، در حالی که در آشپزی کشمیری پاندیت‌ها بیشتر از گوشت بز استفاده می‌کنند. گل تاج خروس که در کشمیری «موال»
استفاده می‌کنند. گل تاج خروس که در کشمیری «موال» نامیده می‌شود، برای تهیه رنگ قرمز خوراکی که در غذاهای خاص مورد استفاده قرار می‌گیرد، جوشانده می‌شود. آشپزی پاندیت‌ها از پودر فلفل قرمز کشمیری ملایم به عنوان ادویه و همچنین "راتانجوت" برای رنگ دادن به غذاهای خاصی مانند روغن جوش استفاده می‌کند. در آشپزی مسلمان کشمیری از فلفل به مقدار متوسط استفاده شده و از غذاهای گرم در وعده‌های غذایی پرهیز می‌شود. در آشپزی مسلمانان کشمیری، کاری سبزیجات با گوشتی که به‌طور سنتی به عنوان یک لذت گران‌قیمت در نظر گرفته می‌شود،
به عنوان یک لذت گران‌قیمت در نظر گرفته می‌شود، رایج است. گوشت همراه با برنج، مقداری سبزی و سالاد در مناسبت‌های خاصی مانند عید فطر تهیه می‌شود. تاریخچه آشپزی کشمیری. از مهابهاراتا تا حمله ایران به کشمیر (که بخشی از گندهارا بود) توسط داریوش در سال ۵۱۶ قبل از میلاد، تا موریایی‌ها که سرینگارا را تأسیس کردند تا امپراتوری کوشانی تا حمله تیمور به کشمیر در سال ۱۳۹۸، فرهنگ و آشپزی کشمیری مربوط به آسیای مرکزی، ایرانیا و جموب آسیاست آشپزی آمیخته با نوآوری‌های محلی و در دسترس بودن مواد تشکیل دهنده است. واژه "کباب"
و در دسترس بودن مواد تشکیل دهنده است. واژه "کباب" ریشه عربی دارد، "کورما" ریشه ترکی داشته و "روغن جوش"، "یاخائن"، "آب گوشت"، "ریسته" و "گشتابه" از منابع فارسی سرچشمه می‌گیرد. تاریخ اولیه. افسانه ای وجود دارد که قرن‌ها پیش دره کشمیر یک دریاچه کوهستانی وسیع بوده است. خاک حاوی بقایای ماهی‌های آب شیرین و صدف‌های فسیلی است و پوسته‌های سیاه شاه بلوط آبی را می‌توان در لایه‌های فرورفته در زمین در ارتفاع ۴۵۷ متری از سطح دره پیدا کرد. عصر پارینه سنگی. روند آمیختگی کشمیر با دنیای بیرون با ورود اشکال اولیه مار و
کشمیر با دنیای بیرون با ورود اشکال اولیه مار و آتش‌پرستی از ایران آغاز شد. از زمان پارینه‌سنگی، مارها را می‌پرستیدند و با ذخایری از حشرات در گورهایشان دفن می‌کردند تا زندگی آینده آنها را تأمین کند. علاوه بر این، آنها برای ابراز احترام به مارها و سایر حیوانات، دانه‌هایی را به زیارتگاه‌ها و قبرها می‌پاشیدند. سایت باستانی Bommai Sopore، که توسط دکتر ممتاز یاتو در سال ۲۰۰۵ کشف شد، دارای حکاکی سنگی ماقبل تاریخ است که اولین نمونه از نوع خود در کشمیر است. این حکاکی دوران پارینه سنگی فوقانی تعقیب و گریز و بازی