payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دستکش‌های بوکس نوعی دستکش‌های بالشتکی هستند که مبارزان در طول مسابقات و تمرینات بوکس بر دستان خود می‌پوشند. برخلاف «سلاح‌های مشت‌بار» (مانند سستوس باستانی) که به عنوان یک سلاح کشنده طراحی می‌شدند، دستکش‌های بوکس مدرن کشنده نیستند و برای محافظت از سر حریف و دست مبارز در طول مبارزه طراحی شده‌اند. تاریخچه. نقش‌های باستانی خاورمیانه و مصر از بوکس مسابقاتی را نشان می‌دهند که در آن، مبارزان بر مچ دست خود باند می‌بستند. تصویرهای اولیه از دستکش بوکس در کرت مینوسی نیز به بازمی‌گردد. استفاده از محافظ دست در مسابقات
به بازمی‌گردد. استفاده از محافظ دست در مسابقات مبارزه‌ای که در قالب ورزش انجام می‌شود، از زمان یونان باستان شناخته شده است. با این حال، دستکش‌های آن دوران بسیار ابتدایی بوده و متفاوت از دستکش‌های بوکس مدرن هستند؛ همان گونه که خود ورزش نیز متفاوت بود. در یونان باستان، بستن نوارهای چرمی به دور دست‌ها برای محافظت رایج بود. در دوران روم، گلادیاتورها از سستوس بر دست‌هایشان می‌گذاشتند که در آن فلز به کار رفته بود تا آسیب بیشتری به رقیب وارد کند. قدیمی‌ترین نمونه باقی مانده از دستکش‌های بوکس مربوط به حدود سال ۱۲۰
مانده از دستکش‌های بوکس مربوط به حدود سال ۱۲۰ پس از میلاد مسیح هستند که به شکل دو نوار چرمی نامنطبق است که از حفاری در قلعه رومی ویندولاندا به دست آمده است. خشونت عاملی بود که موجب شد این ورزش در سال ۳۹۳ پس از میلاد ممنوع اعلام شود. بوکس در حدود قرن هفدهم میلادی در بریتانیا احیا شد. بسیاری از مسابقات با دست خالی و بدون قوانین استاندارد و تدوین یافته، انجام می‌شد تا اینکه جک بروتون قوانین بوکس معروف به "قانون بروتون" را در قرن هجدهم میلادی همگانی کرد و از آن پس، دستکش‌ها فقط برای اهداف تمرینی مورد استفاده
پس، دستکش‌ها فقط برای اهداف تمرینی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. با این حال، بسیاری از بوکسورها تا پیش از سال ۱۸۶۷ میلادی، یعنی زمانی که قوانین مارکز کوئینزبری دستکش گذاشتن را اجباری کرد، به اختیار خود دستکش به دست می‌کردند. دستکش‌های بوکس مدرن در اواخر دههٔ ۱۸۹۰ میلادی پدید آمدند. بیش از صد سال مهندسی و آزمون و خطا توسط برخی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان لواز بوکس و برندهای معتبر ورزشی، به ایجاد تجهیزات ایمن و بادوام کمک کرده است. دستکش‌های بوکس مدرن شامل کف مشبک، نوار چسب، دوخت بر پایه چرم، بالشتک تعلیق و پد
نوار چسب، دوخت بر پایه چرم، بالشتک تعلیق و پد جدید برای بوکسور هستند. انجمن بین‌المللی بوکس طرح‌های جدید دستکش را با توجه به قوانین مربوط به وزن و میزان چرم، بالشتک و ساپورت مجاز تأیید می‌کند. ویژگی‌ها. دستکش‌های بوکس معمولاً با توری یا نوار چسب عرضه می‌شوند. در دستکش‌های نوار چسبی، این نوارها به عنوان روکش دست دوم عمل می‌کند که ثبات بیشتری به مچ دست می‌دهد. دستکش‌های بنددار راحت‌تر و ایمن‌تر هستند، اما برخلاف دستکش‌های نوار چسبی، برای بستن توری به کمک شخص دیگری نیاز است و معمولاً قبل از مسابقه با نوار
دیگری نیاز است و معمولاً قبل از مسابقه با نوار بسته می‌شوند. دستکش‌های توری را می‌توان با استفاده از مبدل قلاب و حلقه به دستکش نوار چسبی تبدیل کرد. سه نوع و جنس بالشتک که معمولاً در دستکش‌های بوکس استفاده می‌شود عبارتند از بالشتک موی اسب، پد فوم یا ترکیبی از این دو. در دستکش‌های پد فوم از فوم لاتکس و پی وی سی با ضربه‌گیر استفاده می‌شود. دستکش‌های بافته شده از موی اسب نسبت به دستکش‌های فوم‌دار دوام بیشتری دارند و سازگار با محیط زیست هستند، اما محافظت و ایمنی کمتری دارند. در مسابقات بوکس آماتور، رنگ دستکش به
کمتری دارند. در مسابقات بوکس آماتور، رنگ دستکش به دو رنگ قرمز یا آبی محدود است و برای دید بهتر داوران، خطوط سفیدرنگی نواحی امتیازی دستکش را متمایز می‌کند. دستکش‌های بوکس روی نوارپیچ‌ها پوشیده می‌شوند که به تثبیت ناحیه مشت و مچ در برابر آسیب‌هایی مانند شکستگی متاکارپ پنجم بوکسور کمک می‌کند. روکش دست معمولاً از پنبه تهیه می‌شود و یا طول دارد.
گورامی دم‌سنبله قهوه‌ای (Pseudosphromenus dayi) یا بتای هندی دم‌سنبله گونه‌ای از پرتوبالگان آب شیرین از زیر خانواده ماکروپودوس، بخشی از خانواده گورامی‌ها است. زیستگاه اصلی آن ایالت کرالای هند و در مناطق ساحلی و گهات غربی می‌باشد. این گونه ساکن آب‌های راکد با جریانی کند به‌ویژه دریاچه‌ها، خندق‌ها و مرداب‌های آب شیرین و لب‌شور است. "گورامی دم‌سنبله قهوه‌ای" یک آشیانه حبابی ساز است، به این صورت که جنس نر با ترشحات دهانی خود حباب‌هایی در سطح آب و در زیر یک برآمدگی یا برگ ایجاد می‌کند، ماده‌ها تخم‌هایی می‌گذارند
یا برگ ایجاد می‌کند، ماده‌ها تخم‌هایی می‌گذارند که به زیر محل حباب‌ها می‌ریزند، سپس تخم‌ها توسط هر دو ماهی برداشته می‌شوند و هر یک از تخم‌ها در داخل یک لانه حبابی قرار می‌گیرند. نام گونه ای "Polyacanthus cupanus dayi" برای اولین بار در سال ۱۹۰۸ توسط کوهلر منتشر شد.
پوشش سر در کُشتی محافظی است که فرد در طول مسابقات کشتی می‌تواند بر روی گوش و چانه خود قرار دهد. توضیحات. هدف اصلی حافظت، پیشگیری از شکستن گوش کشتی‌گیران است؛ بنابراین، تجهیزات پوشش سر در کشتی را گاهی محافظ گوش هم می‌نامند. محافظ اغلب هر دو گوش را می‌پوشاند و دو بند دارد که از ناحیهٔ پشت سر بسته می‌شوند، دو بند هم روی قسمت جلویی و بالای سر قرار می‌گیرد و یک بند زیر چانه می‌رود (در برخی موارد بند آخر داخل صورت، روی چانه است). پوشش سر اغلب از پلاستیک بادوام، نوار چسب و گیره دکمه ساخته می‌شود. دلیل. پوشش سر
نوار چسب و گیره دکمه ساخته می‌شود. دلیل. پوشش سر کشتی برای محافظت از پوشنده در برابر آسیب‌های طولانی مدت ساخته شده است. توسری زدن‌ها و کلنجار مداوم در این ورزش، بسیاری از اوقات باعث شکستن گوش‌های کشتی‌گیری می‌شود که چنین کلاهی بر سر نداشته باشد. این رخداد می‌تواند باعث ترکیدن رگ‌های خونی درون گوش شود. این نوع صدمات، باعث خونریزی خارجی نمی‌شود. با این حال انباشت خون داخل گوش بسیار دردناک می‌شود و اغلب به تغییر شکل دائمی شکل گوش می‌انجامد. این حالت به گوش گُل کلمی معروف است. درمان گوش گل کلمی مستلزم مراجعه
کلمی معروف است. درمان گوش گل کلمی مستلزم مراجعه زودهنگام کشتی‌گیر به پزشک است تا خون را از طریق سوزن از گوش خارج کند. یک کشتی‌گیر ممکن است برای ترمیم و/یا درمان گوش گل کلمی به عمل جراحی پلاستیک محتاج شود. استفاده اجباری یا اختیاری. پوشیدن سر در کشتی‌های سطح دبیرستان و کالج در ایالات متحده آمریکا الزامی است. در کانادا و در مسابقات بین‌المللی (سبک آزاد و فرنگی)، پوشاندن سر مجاز هست، اما الزامی نیست. در برخی موارد، اگر یک کشتی گیر مشکلات صورت داشته باشد، مانند سابقه شکستگی بینی یا بخیه روی صورت، می‌تواند از
سابقه شکستگی بینی یا بخیه روی صورت، می‌تواند از ماسک صورت متصل به محافظ سر استفاده کند. در ایالات متحده، یک کشتی گیر باید توصیه‌ای از پزشک داشته باشد که چنین ماسک صورتی برای او لازم است.
ماهی بتای زمردی ، که معمولاً به عنوان بتای سبز زمردی، بتای آبی یا فایتر مکونگ شناخته می‌شود () گونه‌ای گورامی بومی آسیای جنوب شرقی است. این گونه رنگ‌های سبز و آبی فلس‌های خود را از شکست و تداخل نوری که از کریستال‌های شش ضلعی کمتر از ۰٫۵ میکرومتر ایجاد می‌شود به دست می‌آورد. بتای زمردی در تجارت آکواریوم بعضاً یافت می‌شود. توزیع. این ماهی بومی تایلند و لائوس و در حوضه رودخانه‌های مکونگ و چائو فرایا همچین به‌طور معمول در رودخانه مون و رودخانه چی در منطقه ایسان کشور تایلند یافت می‌شود. در آکواریوم. این گونه
کشور تایلند یافت می‌شود. در آکواریوم. این گونه اغلب توسط علاقمندان "بتا" نگهداری می‌شود اما به ندرت در تجارت آکواریوم موجود است.
در بیشتر سبک‌های کشتی، حریفان بر اساس رده وزنی همسان می‌شوند. گرچه دسته‌بندی جهانی و المپیکی وجود دارد، لیکن برخی از کشورها در مسابقات داخلی از رده‌های وزنی متفاوتی استفاده می‌کنند. اوزان المپیک و بین‌المللی. در رقابت‌های بین‌المللی، کشتی آزاد مردان، کشتی فرنگی مردان، و کشتی زنان از سال ۲۰۱۸ میلادی از وزن‌های زیر استفاده می‌کنند: وزن‌های بین‌المللی جوانان. برای کشتی آزاد و فرنگی مردان. از سال ۲۰۱۹، کشتی آزاد بین‌المللی و کشتی فرنگی برای جوانان پسر به سه رده سنی زیر پانزده سال، نوجوانان و جوانان تقسیم
رده سنی زیر پانزده سال، نوجوانان و جوانان تقسیم می‌شود. زیر پانزده سال (جوانان پسر ۱۴ تا ۱۵ ساله و همچنین جوانان پسر ۱۳ ساله با گواهی پزشکی و مجوز والدین) در کشتی آزاد و/یا فرنگی در ۱۰ وزن زیر به رقابت می‌پردازند: نوجوانان (نوجوانان پسر ۱۶ تا ۱۷ ساله و همچنین پسران نوجوان پانزده ساله با گواهی پزشکی و مجوز والدین) در کشتی آزاد و/یا کشتی فرنگی در ۱۰ وزن زیر به رقابت می‌پردازند: جوانان (مردان ۱۸ تا ۲۰ سال و همچنین پسران جوان هفده ساله با گواهی پزشکی و مجوز والدین) در کشتی آزاد و/یا کشتی فرنگی در وزن‌های زیر
در کشتی آزاد و/یا کشتی فرنگی در وزن‌های زیر به رقابت می‌پردازند: جوانان بالای ۱۸ سال مجاز به شرکت در مسابقات بزرگسالان با گواهی پزشکی هستند. برای کشتی آزاد بانوان. از سال ۲۰۱۹، دختران جوان در یکی از چهار رده سنی زیر پانزده سال، نوجوانان و جوانان در کشتی آزاد در سطح بین‌المللی به رقابت می‌پردازند. زیر پانزده ساله‌ها (جوانان دختر ۱۴ تا ۱۵ سال و جوانان دختر سیزده سال با گواهی پزشکی و مجوز والدین) در کشتی آزاد در ده وزن زیر به رقابت می‌پردازند: نوجوانان (دختران جوان ۱۶ تا ۱۷ ساله و جوانان دختر پانزده ساله با
جوان ۱۶ تا ۱۷ ساله و جوانان دختر پانزده ساله با گواهی پزشکی و مجوز والدین) در کشتی آزاد در ده وزن زیر به رقابت می‌پردازند: جوانان (دختران جوان ۱۸ تا ۲۰ سال و جوانان دختر هفده سال با گواهی پزشکی و مجوز والدین) در کشتی آزاد در هشت وزن زیر به رقابت می‌پردازند:
کیران مک‌مینامین (زادهٔ ) بازیگر اهل ایرلند شمالی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم برای پایان دادن به تمام جنگ‌ها اشاره کرد. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که کیران مک‌مینامین در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته است:
مسجد بالا مربوط به اوایل دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، شهر گناباد، خیابان بهار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۷۷۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
امامزاده یحیی مربوط به دورهٔ نامشخص است و در شهرستان گناباد، ۵ کیلومتری کاخک، آبادی یحیی‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۰۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
اقلیم یونان غالباً مدیترانه‌ای است. با این حال، به‌دلیل جغرافیای این کشور، یونان طیف گسترده‌ای از اقلیم‌های خرد و گوناگونی‌های محلی دارد. سرزمین اصلی یونان بسیار کوهستانی است که آن را به یکی از کوهستانی‌ترین کشورهای اروپا بدل کرده است.
آب‌انبار بالاده قوژد مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، روستای قوژد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۹۳۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه حصار عمرانی مربوط به دورهٔ پیشاتاریخ است و در شهرستان گناباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۵۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب‌انبار کلاته شمس مربوط به پهلوی اول است و در شهرستان گناباد، ۵۰۰ متری شمال روستای کلاته شمس واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کُشتی و ورزش‌های گلاویز شدنی تاریخچه‌ای طولانی و پیچیده دارند که به دوران ماقبل تاریخ کشیده می‌رسد. بسیاری از اشکال سنتی این ورزش همچنان باقی مانده‌اند که تحت عنوان کشتی‌های محلی تقسیم‌بندی می‌شوند. سیستم‌های رسمی‌تری در اشکال مختلف هنرهای رزمی در سرتاسر جهان تدوین شده‌اند، که در آن‌ها تکنیک‌های گلاویز شدن زیرمجموعه قابل‌توجهی از روش‌های مبارزهٔ غیرمسلح را تشکیل می‌دهند (و گاه با تکنیک‌های ضربتی تکمیل می‌شوند). تاریخ کُشتی مدرن با افزایش محبوبیت این ورزش در قرن نوزدهم میلادی آغاز شد که منجر به توسعه ورزش
قرن نوزدهم میلادی آغاز شد که منجر به توسعه ورزش مدرن کشتی فرنگی در قاره اروپا و کشتی آزاد و کشتی دانشگاهی (کالج) به ترتیب در بریتانیا و ایالات متحده شد. این ورزش‌ها در آغاز قرن بیستم میلادی از محبوبیت زیادی برخوردار بودند. در دهه ۱۹۲۰، کشتی نمایشی (کشتی کچ) که اکنون به عنوان کشتی حرفه‌ای شناخته می‌شود، به عنوان یک نوع سرگرمی ورزشی، از شاخهٔ اصلی کشتی‌های ورزشی و رقابتی، که گاه به عنوان کشتی آماتور شناخته می‌شوند، جدا شد. دوران باستان. کشتی به عنوان یک نوع مبارزه ساختگی و رفتار نمایشی در بین جنسیت نر،
نوع مبارزه ساختگی و رفتار نمایشی در بین جنسیت نر، ریشه‌های انسان‌شناختی دارد و در اپ‌های بزرگ (که از لحاظ تکاملی به آدمی نزدیک هستند) نیز دیده می‌شود. منتهی تاریخچهٔ مستند ورزش کشتی لزوماً تا تاریخی قابل بازیابی است که تصویرهای باستانی بر جای مانده باشند. قدیمی‌ترین نقشینه‌های کشتی به ۱۵۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ سال قبل بازمی‌گردد که در جنوب فرانسه یافت شده است. نقاشی‌های غار در استان بایان‌خونگور در مغولستان، که قدمت آن به عصر نوسنگی و ۷۰۰۰ سال قبل از میلاد برمی‌گردد، درگیری دو مرد برهنه و احاطه شده توسط جمعیت را نشان
دو مرد برهنه و احاطه شده توسط جمعیت را نشان می‌دهد. در میانرودان (بین‌النهرین) باستان، نقاشی‌هایی از کشتی با کمربند از زمان‌های باستان رایج بود. حکاکی بر روی تخته سنگی که سه جفت کشتی‌گیر را نشان می‌دهد مربوط به حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح نیز در دست است. یک مجسمه برنز ریختگری شده (شاید پایه یک گلدان) در خفاجی در عراق امروزی پیدا شده است که دو فرد را در حال کشتی نشان می‌دهد و این تصویر مربوط به حدود ۲۶۰۰ سال قبل از میلاد است. این مجسمه یکی از قدیمی‌ترین تصاویر ورزشی دنیاست و در موزه ملی عراق نگهداری
تصاویر ورزشی دنیاست و در موزه ملی عراق نگهداری می‌شود. به تصویر کشیدن ورزش‌های رزمی در مصر در زمان مقبره‌های ماستبای سلسله پنجم در سقاره، حدود ۲۴۰۰ سال قبل از میلاد، آغاز شده بود. در مقبره نیانخخنوم و خنومهوتپ، که خادمان پادشاه نیوسرع بودند، شش جفت پسر رسم شده‌اند که در حال کشتی گرفتن هستند. یکی دیگر از شواهد اولیه کشتی در مصر دوران سلسله‌های یازده و دوازدهم، در بنی حسن (۲۰۰۰ قبل از میلاد) ظاهر شده، جایی که صحنه‌های کشتی در چندین مقبره برای پوشاندن قسمت وسیعی از یک دیوار ترسیم شده‌اند. در طول دوره پادشاهی
از یک دیوار ترسیم شده‌اند. در طول دوره پادشاهی نوین (۱۵۵۰–۱۰۷۰ قبل از میلاد)، آثار هنری مصری (اغلب بر روی حاشیه‌ها)، کشتی‌گیران مصری و نوبیایی را در حال رقابت به تصویر می‌کشیدند. کارول به شباهت‌های قابل توجهی بین این تصاویر باستانی و کشتی‌گیران نوبا اشاره می‌کند. روی ۴۰۶ جفت نقش کشتی‌گیران که در مقبره‌های پادشاهی میانه در بنی حسن در دره نیل یافت شد، تقریباً تمام تکنیک‌هایی که در کشتی آزاد مدرن دیده می‌شوند، یافت می‌شوند. توصیف متنی کشتی از زمانی آغاز می‌شود که در متون کلاسیک باستانی، به ویژه حماسه‌های
که در متون کلاسیک باستانی، به ویژه حماسه‌های یونانی و سانسکریت، نام کشتی به میان می‌آید. "ماهابهاراتا" رویارویی بین کشتی‌گیران برجسته‌ای همچون بهیم و جاراساندها را توصیف می‌کند. شوآی جیائو یک سبک کشتی افسانه‌ای از دوران چین باستان است که امپراتور زرد، در طول درگیری‌هایش با شورش چی یو و در نبرد تشولو، از آن استفاده کرد. این سبک اولیه مبارزه برای اولین بار "جیائو دی" (به معنی شاخ زدن) نامیده شد. کشتی یونانی یک شکل محبوب از هنرهای رزمی بود که در آن امتیاز به کسی تعلق می‌گرفت که پشت رقیب را به زمین می‌زد یا
کسی تعلق می‌گرفت که پشت رقیب را به زمین می‌زد یا رقیب را مجبور به خروج از محدوده (زمین) می‌کرد. سه بار زمین‌خوردن، بازنده را مشخص می‌کرد. این ورزش حداقل از هجدهمین المپیاد، در سال ۷۰۴ پیش از میلاد، به عنوان یک ورزش مطرح بود. کشتی در اولین آثار مشهور ادبیات یونان، "ایلیاد" و "اُدیسه" هم توصیف شده است. کشتی گیران همچنین بر روی بسیاری از گلدان‌ها، مجسمه‌ها و سکه‌ها و همچنین در اشکال دیگر ادبیات نیز به تصویر کشیده شده‌اند. فرهنگ‌های دیگر کشتی را در جشن‌های سلطنتی یا مذهبی نشان می‌دادند، اما یونانیان باستان
یا مذهبی نشان می‌دادند، اما یونانیان باستان ورزش کشتی خود را به عنوان بخشی از مسابقاتی که در آن یک برنده از میان گروهی از رقبا بیرون می‌آمد، سازمان‌دهی می‌کردند. گزارش‌های سنتی یونان متأخر حتی می‌گویند افلاطون به کشتی گرفتن در بازی‌های ایستمی شهره بود. این امر تا دوره هلنیستی ادامه یافت. بطلمیوس دوم و بطلمیوس سوم مصری هر دو در تصاویر هنری، به عنوان کشتی گیران پیروز به تصویر کشیده شده‌اند. پس از غلبه رومیان بر یونانیان، کشتی یونانی توسط فرهنگ رومی پذیرفته شد و در دوره امپراتوری روم (۵۱۰ قبل از میلاد تا ۵۰۰
و در دوره امپراتوری روم (۵۱۰ قبل از میلاد تا ۵۰۰ پس از میلاد) به کشتی رومی بدل شد. به گفته مورخان درباری، در قرن هشتم میلادی باسیل اول، امپراتور بیزانس، در کشتی در برابر کشتی‌گیر مغرور بلغاری پیروز شد. تاریخ معاصر. توسعه کشتی مُدرن. سبک کشتی عامیانه لنکاشیری ممکن است مبنایی برای کشتی کچ بوده باشد؛ زیرا به آن "Catch as Catch Can" نیز می‌گفتند. اسکاتلندی‌ها و ایرلندی‌ها نیز بعدها کشتی‌های محلی خود را بر این اساس به وجود آوردند که کشتی محلی ایرلندی به ایالات متحده نیز راه یافت. کشتی به عنوان یک ورزش مدرن در
متحده نیز راه یافت. کشتی به عنوان یک ورزش مدرن در قرن نوزدهم از سنت‌های کشتی محلی شکل گرفت و در قالب دو سبک رقابتی منظم، کشتی آزاد و کشتی فرنگی (به ترتیب بر اساس سنت بریتانیا و اروپا) ظهور یافت. اکنون به این دو سبک «کشتی آماتور» هم می‌گویند و از آغاز بازی‌های المپیک مدرن، جزئی از این مسابقات نیز بوده است. سنت ترکیب کشتی و نمایش از دهه ۱۸۳۰ فرانسه سرچشمه می‌گیرد؛ زمانی که شومن‌ها کشتی‌گیران را با نام‌هایی مانند «ادوارد، فولادخوار»، «گوستاو دوآوینون، استخوان شکن» یا «بونه، ورزای کوه‌های آلپ سفلی» معرفی
شکن» یا «بونه، ورزای کوه‌های آلپ سفلی» معرفی می‌کردند و اینچنین جمعیت مردم را به چالش می‌کشیدند تا با پرداخت قیمت ۵۰۰ فرانک کشتی‌گیران را سرنگون کنند. در سال ۱۸۴۸، ژان اکسبرویات، شومن فرانسوی، اولین گروه سیرک کشتی گیران مدرن را تشکیل داد و قانونی گذاشت که نباید به نیم تنهٔ زیر کمر حریف دست زد. این سبک جدید تحت نام کشتی یونانی-رومی، کشتی کلاسیک یا کشتی فرانسوی، به زودی به بقیه اروپا، اتریش-مجارستان، ایتالیا، دانمارک و روسیه گسترش یافت.
حمام استاد مربوط به پهلوی اول است و در شهرستان گناباد، بافت قدیمی روستای استاد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۸۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تکامل فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی مارک روسمان است. در این فیلم بازیگرانی همچون ایتان امبری، کسیدی را، سیندی پیکت، جان دی لانسی، پال دولی، ویلیام اچ میسی و تیم گریفین ایفای نقش کرده‌اند.
آرامگاه حاج ملا حسن توکلی مربوط به پهلوی اول است و در شهرستان گناباد، روستای نوغاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۰۰۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب‌انبار روشناوند مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان گناباد، روستای روشناوند واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۵۶۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام روشناوند مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، روستای روشناوند واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۶۱۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
این خانه مسکونی مربوط به دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی است و در شهرستان گناباد، محله نوقاب واقع شده، این خانه متعلق به ابوالحسن خان سعیدیان نوقابی بوده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۴۴۹۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
یخدان سنو مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان گناباد، روسنای سنو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۸۱۰۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حوض‌انبار سنو مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان گناباد، روسنای سنو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۸۱۰۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قنات رهن مربوط به دورهٔ نامشخص است و در شهرستان گناباد، روستای رهن واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۸۷۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد کلات مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، روستای کلات واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۴۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه ریاب مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، روستای ریاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۵۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
موزه راه‌آهن اسرائیل موزه ملی راه‌آهن اسرائیل است که در شهر حیفا واقع شده است. موزه راه‌آهن متعلق به راه‌آهن اسرائیل است و در ایستگاه راه‌آهن شرقی حیفا قرار دارد که این ایستگاه، امروزه دیگر به مسافران خدمات ارائه نمی‌دهد. ویژگی‌ها. این موزه تاریخچه راه‌آهن اسرائیل را در معرض دید قرار داده است که به دولت‌های پیشین و کشورهای همجوار تا سال ۱۸۹۲ مرتبط می‌گردد. این مکان به تنهایی خود یک جاذبه گردشگری است زیرا در روزگار قدیم آلونکی (shed) برای مسیر فرعی جزرئیل ولی از خط آهن حجاز بود. موزه مجموعه‌ای از وسایل نقلیه
از خط آهن حجاز بود. موزه مجموعه‌ای از وسایل نقلیه ریلی، علائم، بلیط‌ها و موارد دیگر را به نمایش گذاشته است. موزه شامل یک بخش درونی و یک بخش بیرونی است که بخش درونی در سال ۲۰۰۰ بازسازی گردید. برخی از بخش‌های جالب‌توجه
حمام سنو مربوط به اواخر دوره صفوی و اوایل دوره پهلوی است و در شهرستان گناباد، داخل روسنای سنو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۵۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب‌انبار دلویی مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، روستای دلویی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۵۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب‌انبار نجومیه مربوط به دوره صفوی و دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، شهر گناباد، میدان امام، خیابان ناصرخسرو نبش خیابان بهارواقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۶۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام کرم نوغاب مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، محله نوقاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۶۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ورزش کریکت دارای تاریخ شناخته شده‌ای است که در اواخر قرن شانزدهم میلادی در انگلستان آغاز شد. کریکت در قرن هجدهم میلادی در بریتانیا، رسماً به یک ورزش تبدیل شد و در قرون نوزدهم و بیستم در سطح جهانی گسترش یافت. بازی‌های بین‌المللی از قرن نوزدهم میلادی و مسابقات رسمی تست کریکت از سال ۱۸۷۷ میلادی به این سو، برگزار می‌شوند. کریکت امروزه پس از فوتبال، دومین ورزش پرهوادار و محبوب در جهان است. در سطح بین‌المللی، کریکت توسط شورای بین‌المللی کریکت (ICC) اداره می‌شود، که بیش از صد کشور و منطقه در آن عضویت دارند، اگرچه
بیش از صد کشور و منطقه در آن عضویت دارند، اگرچه در حال حاضر فقط دوازده کشور تست کریکت بازی می‌کنند. قوانین بازی در سندی به نام " قوانین کریکت " تعریف شده است. این بازی دارای فرمت‌های مختلفی است، از ده دهی (Ten-10) که در حدود ۹۰ دقیقه بازی می‌شود گرفته، تا مسابقات تست کریکت که می‌تواند تا پنج روز ادامه داشته باشد. کریکت اولیه. منشأ. کریکت در زمان ساکسون‌ها یا نورمن‌ها توسط کودکانی که در ویلد زندگی می‌کردند ایجاد شد. اولین منبع مکتوبی که به صورت قطعی از کریکت یاد می‌کند، مربوط به اواخر قرن شانزدهم میلادی
یاد می‌کند، مربوط به اواخر قرن شانزدهم میلادی است. چندین حدس و گمان در مورد منشأ نخستین بازی وجود دارد، از جمله برخی فرانسه یا فلاندر را خاستگاه کریکت دانستند. اولین مورد از این ارجاع‌های گمانه‌زنی مربوط به سال ۱۳۰۰ میلادی است و مربوط به ادوارد دوم است که پیش از رسیدن به تخت سلطنت، در بازی‌هایی با عنوان «کریگ و دیگر بازی‌ها» (creag and other games) در وست‌مینستر و نیوندن شرکت کرد. گفته شده است که "creag" یک کلمه انگلیسی باستانی معادل کریکت بوده است؛ اما نظر گروه دیگری از کارشناسان این است که املای اولیه
گروه دیگری از کارشناسان این است که املای اولیه "craic" به معنای "سرگرمی و به طور کلی بازی" بوده است. به‌طور کلی، گویا کریکت، قبل از اینکه در اوایل قرن هفدهم به‌طور فزاینده ای توسط بزرگسالان مورد استفاده قرار گیرد، به عنوان یک بازی کودکانه تا نسل‌های متمادی باقی مانده بود. اولین منبع قطعی. از سال ۱۵۹۷ میلادی (به تقویم قدیمی است؛ معادل ۱۵۹۸ در گاهشماری جدید)، یک پرونده دادگاهی در انگلستان در مورد اختلاف مالکیت بر سر یک قطعه زمین مشترک در گیلدفورد، ساری وجود دارد که در متن آن به بازی اشاره شده است. یک سند
دارد که در متن آن به بازی اشاره شده است. یک سند مربوط به شهادت شخصی ۵۹ ساله به نام جان دریک وجود دارد که او گفته با دوستان هم‌مدرسه‌اش حدود پنجاه سال پیش، در آن زمین بازی می‌کرده‌اند. روایت دریک ثابت می‌کند که بازی "در حوالی" سال ۱۵۵۰ میلادی در شهر ساری انگلیس انجام می‌شد و این سند اولین مرجع پذیرفته شده جهانی در اشاره به بازی کریکت است. اولین اشاره به بازی کریکت به عنوان یک ورزش بزرگسالان در سال ۱۶۱۱ میلادی بود؛ زمانی که دو مرد در ساسکس انگلیس، به دلیل بازی کریکت در روز یکشنبه به جای رفتن به کلیسا تحت
بازی کریکت در روز یکشنبه به جای رفتن به کلیسا تحت تعقیب قانونی قرار گرفتند. در همان سال، یک فرهنگ لغت کریکت را به عنوان یک بازی پسرانه تعریف کرد و این نشان می‌دهد که مشارکت بزرگسالان در این ورزش جدی بوده است. در گزارشی از پرونده ای که در سال ۱۶۴۰ در مقابل دادگاه پادشاهی مطرح شده، ثبت شده است که یک مسابقه کریکت "بین ویلد و آپلند" "حدود ۳۰ سال" پیش از این، اتفاق افتاده است. کشورهای مشترک‌المنافع. پس از پایان جنگ داخلی در سال ۱۶۴۸ میلادی، دولت جدید پیوریتن «تجمع‌های غیرقانونی»، به ویژه برای ورزش‌های خشن مانند
غیرقانونی»، به ویژه برای ورزش‌های خشن مانند فوتبال را سرکوب کرد. قوانین مذکور همچنین مستلزم رعایت سختگیرانه‌تر روز سبت نسبت به گذشته بود. از آنجایی که سبت تنها وقت آزاد در دسترس طبقات پایین بود، ممکن است محبوبیت کریکت در سراسر کشورهای مشترک‌المنافع کاهش یافته باشد. با این حال، در مدارس دولتی مانند وینچستر و سنت پل چنین ورزش‌هایی شکوفا شد. هیچ مدرک واقعی مبنی بر اینکه رژیم الیور کرامول به‌طور خاص کریکت را ممنوع کرده باشد، وجود ندارد و اشاراتی به آن در طول دوران بین‌السلطنت وجود دارد که نشان می‌دهد برای
دوران بین‌السلطنت وجود دارد که نشان می‌دهد برای مقامات قابل قبول بود، مشروط بر اینکه باعث «نقض سبت» نشود. اعتقاد بر این است که اشراف به‌طور کلی کریکت را در این زمان از طریق مشارکت در بازی‌های روستایی پذیرفتند. قمار و پوشش مطبوعاتی. کریکت پس از احیای سلطنت انگلیس در سال ۱۶۶۰ رشد کرد و اعتقاد بر این است که در این دوره پای بازار قمار به کریکت باز شد. همان‌طور که برخی از مورخان معتقدند، ممکن است که مسابقات درجه یک هم در چنین زمانه‌ای آغاز شده باشد. در سال ۱۶۶۴، پارلمان «کاوالیر» قانون بازی ۱۶۶۴ را تصویب کرد که
پارلمان «کاوالیر» قانون بازی ۱۶۶۴ را تصویب کرد که شرط گذاشتن را به ۱۰۰ پوند محدود کرد، اگرچه در آن زمان این عدد ثروتی معادل حدود پوند به پول امروز بود. کریکت در پایان قرن هفدهم میلادی به یک ورزش مهم در قمار تبدیل شده بود. آن گونه که در سال ۱۶۹۷ گزارش روزنامه‌ای نوشته، در یک مسابقه عالی در ساسکس، در یک بازی ۱۱ نفره، مبلغ ۵۰ گینه شرط روی هر طرف بازی می‌بستند. با اعطای آزادی مطبوعات در سال ۱۶۹۶، کریکت برای اولین بار در روزنامه‌ها گزارش شد. اما مدت زیادی طول کشید تا صنعت روزنامه به اندازه کافی برای ارائه پوشش
تا صنعت روزنامه به اندازه کافی برای ارائه پوشش مکرر، چه رسد به جامع، توسعه پیدا کند. در نیمه اول قرن هجدهم، گزارش‌های مطبوعاتی بیشتر بر روی شرط‌بندی تمرکز داشتند تا خود بازی. کریکت قرن هجدهم. حمایت و بازیکنان. قمار اولین حامیان مالی را به میدان آورد؛ زیرا برخی از قماربازان تصمیم گرفتند شرط‌بندی خود را با تشکیل تیم‌های متعلق به خود تقویت کنند و اعتقاد بر این است که اولین «تیم‌های شهرستانی» پس از احیای سلطنت در سال ۱۶۶۰ تشکیل شدند؛ به ویژه هنگامی که اشراف مشغول به امور سیاسی مهمتری بودند. اولین بازی شناخته