payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرده است…» در سال ۱۸۸۲، لینتون دو ترم در مؤسسه فناوری ماساچوست به تحصیل شیمی پرداخت. او برنامه تحصیلات تکمیلی خود را تکمیل نکرد و در عوض، سمت استادی علوم طبیعی "کونگر" را در دانشگاه لومبارد در گیلزبرگ، ایلینوی پذیرفت. او این سمت را به مدت یک سال داشت و سپس به مینیاپولیس بازگشت. در ده سال بعد، لینتون به عنوان رئیس بخش علوم در دبیرستان مرکزی مینیاپولیس تدریس کرد. حدود سال ۱۸۹۴، لینتون به تحقیقات شیمی بازگشت و به‌طور خاص به تحلیل آسفالت پرداخت. او نمونه‌هایی از پکهم دریافت کرد که با شرکت نفت یونیون کالیفرنیا
پکهم دریافت کرد که با شرکت نفت یونیون کالیفرنیا در ارتباط بود. در سال‌های ۱۸۹۵–۱۸۹۶، لینتون در دانشگاه میشیگان تحصیل کرد اما مدرکی دریافت نکرد. تحقیقات او دربارهٔ آسفالت در قالب دو مقاله در سال‌های ۱۸۹۴ و ۱۸۹۶ در انجمن شیمی آمریکا منتشر شد. او به دلیل دقت در تحلیل‌های خود، شفافیت در ارائه یافته‌ها و اهمیت تجاری پژوهش‌هایش مورد تحسین قرار گرفت. مقاله سومی که او با همکاری پکهم دربارهٔ "قیر ترینیداد" نوشت، در سال ۱۸۹۶ منتشر شد و مبنای شهادت کارشناسی در یک پرونده حقوقی مهم قرار گرفت. فعالیت در پزشکی. پس از
حقوقی مهم قرار گرفت. فعالیت در پزشکی. پس از مدتی لینتون رشته شیمی را رها کرد و حرفه پزشکی را دنبال کرد. دلایل این تغییر مسیر مشخص نیست، اما احتمال دارد که تحت تأثیر خانواده‌اش بوده باشد، زیرا برادرش، توماس لینتون و خواهرش، سارا لینتون فیپس، هر دو پزشک بودند. از ۱۸۹۵ تا ۱۹۰۰، لینتون به عنوان دستیار در فیزیولوژی و شیمی فیزیولوژیک در دانشگاه مینه‌سوتا فعالیت کرد و در سال ۱۹۰۰ مدرک دکترای پزشکی (MD) را از این دانشگاه دریافت کرد. بلافاصله پس از فارغ‌التحصیلی، لینتون در بیمارستان دولتی راچستر مشغول به کار شد و
در بیمارستان دولتی راچستر مشغول به کار شد و جایگزین خواهرش سارا شد که در وضعیت سلامتی نامناسبی قرار داشت. او پانزده سال آخر عمرش را در این بیمارستان گذراند. لینتون دو اقدام مهم در بیمارستان انجام داد. نخست، دوره‌ای دربارهٔ اصول تغذیه برای پرستاران تدریس کرد؛ دوم، برنامه‌ای نظارتی برای بیماران روانی زن ایجاد کرد که در آن به آن‌ها اجازه داده می‌شد به کارهای دستی و سوزن‌دوزی بپردازند. این یکی از نخستین برنامه‌های بیمارستانی بود که از کاردرمانی استفاده می‌کرد. لینتون عضو انجمن پیشبرد علوم آمریکا و انجمن پیشبرد
عضو انجمن پیشبرد علوم آمریکا و انجمن پیشبرد زنان بود. سال‌های پایانی و درگذشت. لینتون در ۱ آوریل ۱۹۱۵ در راچستر، مینه‌سوتا درگذشت.
ریتو کاریذال سریواستاوا دانشمند و مهندس هوافضای هندی است که در سازمان تحقیقات فضایی هند (ایسرو) فعالیت می‌کند. او معاون مدیر عملیات در مأموریت مدارگرد مریخ هند، مانگالیان بود. در ادای احترام به برتری او در مأموریت مانگالیان، یک فیلم بالیوودی به نام عملیات مریخ ساخته شد که در آن بازیگر هندی ویدیا بالان نقش او را ایفا کرد. اوایل زندگی و خانواده. کاریذال در لکهنو، اوتار پرادش متولد شد. او در یک خانواده طبقه متوسط که اهمیت زیادی برای آموزش قائل بودند، بزرگ شد. او در مدرسه سنت آنجانی در لکهنو تحصیل کرد. او دو
او در مدرسه سنت آنجانی در لکهنو تحصیل کرد. او دو برادر و دو خواهر دارد. کمبود منابع و نبود مؤسسات آموزشی و کلاس‌های تقویتی باعث شد که تنها بر انگیزه شخصی خود برای موفقیت تکیه کند. از کودکی علاقه زیادی به دانش فضایی داشت. او ساعت‌ها به آسمان شب خیره می‌شد و دربارهٔ فضای بیرونی فکر می‌کرد. به تغییر شکل و اندازه ماه توجه می‌کرد، ستارگان را مطالعه می‌کرد و می‌خواست بداند که چه چیزی در پس فضای تاریک نهفته است. در دوران نوجوانی، او شروع به جمع‌آوری بریده‌های روزنامه دربارهٔ فعالیت‌های فضایی کرد و فعالیت‌های
روزنامه دربارهٔ فعالیت‌های فضایی کرد و فعالیت‌های ایسرو و ناسا را دنبال می‌کرد. کاریذال مدرک کارشناسی خود را در رشته فیزیک از دانشگاه لکهنو دریافت کرد. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته فیزیک از دانشگاه لکهنو اخذ کرد و در مقطع دکتری در گروه فیزیک این دانشگاه ثبت‌نام کرد. بعدها، در همان گروه تدریس کرد. او به مدت شش ماه به‌عنوان پژوهشگر در دانشگاه لکهنو فعالیت داشت. سپس برای ادامه تحصیل در رشته مهندسی هوافضا وارد مؤسسه علوم هند در بنگلور شد. در سال ۲۰۱۹، دانشگاه لکهنو مدرک دکترای افتخاری (دکترای علوم) را
لکهنو مدرک دکترای افتخاری (دکترای علوم) را در مراسم فارغ‌التحصیلی سالانه خود به او اعطا کرد. حرفه. ریتو کاریذال از سال ۱۹۹۷ در سازمان تحقیقات فضایی هند (ایسرو) فعالیت می‌کند. او نقش کلیدی در توسعه مأموریت مدارگرد مریخ، مانگالیان داشت و مسئول طراحی و اجرای سیستم خودمختاری مدارگرد بود. همچنین، او معاون مدیر عملیات این مأموریت بود. مانگالیان یکی از بزرگ‌ترین موفقیت‌های ایسرو بود. این مأموریت هند را به چهارمین کشور جهان تبدیل کرد که به مریخ رسید. این پروژه در مدت ۱۸ ماه و با هزینه‌ای بسیار کمتر از حد معمول،
مدت ۱۸ ماه و با هزینه‌ای بسیار کمتر از حد معمول، تنها با ۴۵۰ کرور روپیه، انجام شد. وظیفه کاریذال در این مأموریت طراحی و پیاده‌سازی سیستم خودمختاری مدارگرد بود که عملکرد ماهواره را در فضا کنترل و در صورت بروز اشکال، واکنش مناسب نشان می‌داد. او به‌عنوان مدیر مأموریت چاندرایان-۲ فعالیت داشت. در سال ۲۰۲۱، هم‌زمان با ریاست بریتانیا بر اجلاس گروه ۷، کاریذال توسط وزیر امور زنان و برابری بریتانیا، لیز تراس، به عضویت شورای مشورتی برابری جنسیتی (GEAC) که به ریاست سارا سندز تشکیل شد، منصوب گردید. در سال ۲۰۲۳، هند
سارا سندز تشکیل شد، منصوب گردید. در سال ۲۰۲۳، هند مأموریت چاندرایان-۳ را برای فرود در قطب جنوب ماه راه‌اندازی کرد و موفق شد به‌عنوان اولین کشور، به‌طور نرم در قطب جنوب ماه فرود آید. ریتو کاریذال نیز در این مأموریت نقش مهمی ایفا کرد و در این موفقیت بزرگ برای هند سهیم بود. افتخارات. کاریذال در تاریخ ۲۴ ژانویه ۲۰۲۴، جایزه یوپی گوراو سمان را از یوگی آدیتیانات، سروزیر اوتار پرادش، دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۷ جایزه دانشمند جوان ایسرو را از دستان ابوبکر زین‌العابدین عبدالکلام، رئیس‌جمهور وقت هند، دریافت کرد.
عبدالکلام، رئیس‌جمهور وقت هند، دریافت کرد. کاریذال در سخنرانی‌های تد حضور یافته و دربارهٔ موفقیت مأموریت مدارگرد مریخ صحبت کرده است. او همچنین از سوی دانشگاه لکهنو، دکترای افتخاری دریافت کرد. این عنوان افتخاری توسط فرماندار آناندی‌بن پاتل به او اعطا شد.
فینال‌های ان‌بی‌ای مجموعه مسابقات قهرمانی ان‌بی‌ای است که پس از مرحله حذفی مسابقات برگزار می‌شود. تمامی دوره‌های فینال‌های اِن‌بی‌اِی به صورت بهترین برد در چهار بازی بین برندگان کنفرانس شرق و کنفرانس غرب برگزار شده است. پیش از سال ۱۹۷۰، این مسابقات بین برندگان دو بخش شرق و بخش غرب بود، به استثنای سال ۱۹۵۰ که قهرمان بخش شرق با برنده مسابقه بین بخش‌های غرب و مرکزی رقابت کرد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ که این لیگ با نام «بی‌ای‌ای» فعالیت می‌کرد، مرحله حذفی به صورت تورنمنتی سه‌مرحله‌ای بود که در نهایت دو تیم برنده
تورنمنتی سه‌مرحله‌ای بود که در نهایت دو تیم برنده نیمه‌نهایی به مصاف هم در فینال می‌رفتند. تیم پیروز در این مسابقات، جام قهرمانی لری اوبراین را دریافت می‌کند که از سال ۱۹۷۷ اهدا می‌شود. (از ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۶، جام قهرمانی والتر ای. براون به تیم برنده اعطا می‌شد). فرمت فعلی بازی‌های خانگی و خارج از خانه در فینال‌های اِن‌بی‌اِی به صورت ۲–۲–۱–۱–۱ است (تیمی که رکورد بهتری در فصل عادی داشته باشد، میزبان بازی‌های ۱، ۲، ۵ و ۷ خواهد بود). این فرمت در سال‌های ۱۹۴۷، ۱۹۴۸، ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۲، ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۰، ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴، ۱۹۷۶،
۱۹۵۰ تا ۱۹۵۲، ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۰، ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴، ۱۹۷۶، ۱۹۷۷، ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۴ و از ۲۰۱۴ تاکنون استفاده شده است. پیش از این، فرمت ۲–۳–۲ (تیم برتر در فصل عادی میزبان بازی‌های ۱، ۲، ۶ و ۷) در سال‌های ۱۹۴۹، ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۵ و ۱۹۸۵ تا ۲۰۱۳، به کار می‌رفت. همچنین فرمت ۱–۱–۱–۱–۱–۱–۱ در سال‌های ۱۹۵۶ و ۱۹۷۱، و فرمت ۱–۲–۲–۱–۱ در سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۸ استفاده شده است. قهرمانان. تا سال ۲۰۲۵، قهرمانان کنفرانس شرق با ۴۱ قهرمانی، برتری ۴۱–۳۸ نسبت به قهرمانان کنفرانس غرب دارند. بوستون سلتیکس با ۱۸ قهرمانی، پرافتخارترین تیم لیگ محسوب
سلتیکس با ۱۸ قهرمانی، پرافتخارترین تیم لیگ محسوب می‌شود. تیم مینیاپولیس لیکرز (قهرمان فصل ۱۹۴۹–۱۹۵۰) در این آمار شرق در مقابل غرب لحاظ نشده است، چرا که آن زمان در بخش مرکزی رقابت می‌کردند. قهرمانی‌های متوالی. ۸ ۳ ۲
شلیس آر. تولبرت وکیل آمریکایی و یکی از شرکای شرکت حقوقی تولبرت و تولبرت است، که یک شرکت حقوقی متعلق به آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در شمال غربی ایندیانا بوده و در سال ۲۰۱۵ تأسیس شده است. او همچنین از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ در کمیته برنامه کمک به قضات و وکلای ایندیانا فعالیت داشت و در سال ۲۰۱۴ عضو هیئت ایالتی آزمون وکلای ایندیانا بود. تولبرت وکیل مدافع پسر لوئیس فراخان در پرونده‌ای مربوط به یک تصادف رانندگی و خسارتی به ارزش بیش از ۸۰۰٬۰۰۰ دلار بود. در سال ۲۰۲۴، او به‌عنوان یکی از وکلای برجسته ایندیانا در دسته‌بندی
یکی از وکلای برجسته ایندیانا در دسته‌بندی دعاوی مدنی معرفی شد. تحصیلات. تولبرت که در گری، ایندیانا متولد شد، در دبیرستان وست ساید گری تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۳ فارغ‌التحصیل شد. پس از دبیرستان، در سال ۱۹۹۷ از دانشگاه ویتنبرگ در رشته مدیریت کسب‌وکار فارغ‌التحصیل شد. تولبرت در سال ۲۰۰۰ مدرک دکترای حقوق خود را از دانشکده حقوق دانشگاه والپارایزو دریافت کرد. او همچنین از فارغ‌التحصیلان برنامه رهبری شمال غربی ایندیانا (LNI) در دانشگاه پردو شمال غربی است. حرفه حقوقی. تولبرت در سال ۲۰۰۰ فعالیت حقوقی خود را در
حقوقی. تولبرت در سال ۲۰۰۰ فعالیت حقوقی خود را در ایندیانا آغاز کرد و بر دعاوی مدنی، حقوق شهرداری، قراردادها، صدمات شخصی و مسئولیت پلیس در پرونده‌های استفاده بیش از حد از زور تمرکز داشت. او به‌عنوان رئیس انجمن حقوقی اقلیت جیمز سی. کیمبرو فعالیت کرده است، سازمانی که از وکلای سیاه‌پوست در شمال غربی ایندیانا حمایت و دفاع می‌کند. در سال ۲۰۱۱، تولبرت در تیم انتقالی کارن فریمن-ویلسون، شهردار جدید گری، ایندیانا، خدمت کرد. از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵، او رئیس شعبه پورتر کانتی انجمن آمریکایی اینز آو کورت بود. در سال ۲۰۱۵، او
انجمن آمریکایی اینز آو کورت بود. در سال ۲۰۱۵، او به‌عنوان رئیس منتخب انجمن وکلای لیک کانتی انتخاب شد. همچنین، او به‌عنوان نماینده منطقه‌ای در هیئت مدیره انجمن وکلای ایالت ایندیانا خدمت کرده است. از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷، تولبرت به‌عنوان استاد کمکی در رشته تمرینات محاکمه در دانشکده حقوق دانشگاه والپارایسو تدریس می‌کرد. جوایز. در سال ۲۰۱۲، مجله "بیلدینگ ایندیانا" تولبرت را به‌عنوان یکی از افراد تأثیرگذار شمال غربی ایندیانا معرفی کرد. او در همان سال جایزه فارغ‌التحصیلان انجمن دانشجویان سیاه‌پوست دانشگاه والپارایزو را
انجمن دانشجویان سیاه‌پوست دانشگاه والپارایزو را دریافت کرد. او همچنین در سال‌های ۲۰۱۱، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ به‌عنوان یکی از زنان تأثیرگذار شمال غربی ایندیانا در حوزه حقوق معرفی شد. در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴، سوپر وکلای ایندیانا او را به‌عنوان ستاره نوظهور انتخاب کردند. در سال ۲۰۱۵، او عنوان سوپر وکیل ایندیانا را در زمینه دعاوی دفاع از بیمه دریافت کرد. در سال ۲۰۱۷، شرکت او جایزه افتخار مشترک بنیاد آموزشی کیتی هال را دریافت کرد. دو سال بعد، انجمن وکلای ایالت ایندیانا او را با جایزه تقدیر از زنان در حقوق مورد تقدیر قرار
را با جایزه تقدیر از زنان در حقوق مورد تقدیر قرار داد. در سال ۲۰۲۳، تولبرت به‌عنوان یکی از ۲۳ وکیل در ایندیانا که در تنوع‌بخشی به حرفه حقوقی این ایالت نقش داشتند، مورد تقدیر قرار گرفت. تولبرت عضو منتخب مؤسسه حقوق آمریکا است. او در سال ۲۰۲۴ در فهرست سوپر وکلای ایندیانا در دسته دعاوی مدنی قرار گرفت. فعالیت‌های اجتماعی. تولبرت در شورای مشورتی صندوق کالج سیاه‌پوستان متحد در شمال غربی ایندیانا فعالیت دارد و ریاست این شورا را بر عهده دارد. او همچنین عضو فعال شعبه دلتا سیگما تتا در گری است، یک انجمن خیریه که هدف
دلتا سیگما تتا در گری است، یک انجمن خیریه که هدف آن ارائه کمک و حمایت از طریق برنامه‌های اجتماعی است. او پیش‌تر عضو هیئت مدیره لیک آریا یونایتد وی بوده و در حال حاضر در هیئت مدیره ائتلاف سوادآموزی گری خدمت می‌کند. از سال ۲۰۰۸، او در کمیته بورسیه بنیاد لگاسی مشارکت دارد. زندگی شخصی. او در سال ۲۰۰۶ با مایکل ای. تولبرت ازدواج کرد. همسرش نیز فارغ‌التحصیل دانشکده حقوق دانشگاه والپارایسو، وکیل و همکار او در شرکت تولبرت و تولبرت است. این زوج برای اولین بار در سال ۱۹۸۷، زمانی که در گری، ایندیانا کودکان بودند، با
۱۹۸۷، زمانی که در گری، ایندیانا کودکان بودند، با یکدیگر آشنا شدند. آن‌ها در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۵ شرکت تولبرت و تولبرت را تأسیس کردند.
کارن ماری فریمن-ویلسون (زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۶۰) وکیل، قاضی پیشین و سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ به‌عنوان دادستان کل ایندیانا و از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۹ به‌عنوان شهردار گری، ایندیانا خدمت کرد. زندگی و تحصیلات اولیه. فریمن-ویلسون در گری، ایندیانا متولد و بزرگ شد. او مدرک کارشناسی هنر را از دانشگاه هاروارد و مدرک دکترای حقوق را از مدرسه حقوق هاروارد دریافت کرد. حرفه. فریمن-ویلسون از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ به‌عنوان قاضی دادگاه شهر گری خدمت کرد. دادستان کل ایندیانا. در سال ۲۰۰۰، فرماندار فرانک اوبانون او را
در سال ۲۰۰۰، فرماندار فرانک اوبانون او را به‌عنوان دادستان کل ایندیانا منصوب کرد. به‌عنوان دادستان کل وقت، فریمن-ویلسون در انتخابات ۲۰۰۰ برای این سمت نامزد شد اما به استیو کارتر جمهوری‌خواه باخت. حسابرسان ایالتی بعداً دریافتند که او در طول یازده ماه دوره‌اش بیش از ۷۰۰٬۰۰۰ دلار کمک‌هزینه را بدون تأیید فرماندار و سازمان‌های مربوطه صادر کرده است. "هیئت حسابرسی ایالت ایندیانا" در گزارش سالانهٔ خود در سال ۲۰۰۱ این موضوع را کشف کرد و اعلام کرد که فریمن-ویلسون این کمک‌هزینه‌ها را از ۱٫۳۹ میلیون دلاری که ایندیانا
کمک‌هزینه‌ها را از ۱٫۳۹ میلیون دلاری که ایندیانا به‌عنوان بخشی از توافق‌نامهٔ ملی تنباکو دریافت کرده بود، اختصاص داده است. از جمله این دریافتی‌ها یک کمک‌هزینهٔ ۵۰۰٬۰۰۰ دلاری به "ائتلاف بهداشت اقلیت‌های ایندیانا" بدون تأیید فرماندار بوده است. فریمن-ویلسون اذعان کرد که اشتباهاتی رخ داده است. او در مصاحبه‌ای با رسانه "ایندیاناپولیس استار" گفت: من قصد ندارم آقای کارتر را نقد کنم و فکر نمی‌کنم او هم باید مرا نقد کند. فعالیت در بخش غیرانتفاعی. پس از ترک سمت، فریمن-ویلسون به‌عنوان مدیرعامل سازمان غیرانتفاعی انجمن
به‌عنوان مدیرعامل سازمان غیرانتفاعی انجمن ملی دادگاه‌های مواد مخدر شروع به فعالیت کرد، جایی که در راه‌اندازی یک کارآزمایی بالینی برای بررسی راه‌های درمان احتمالی برای اعتیاد به مت‌آمفتامین در دادگاه مواد مخدر گری نقش داشت. (در آن زمان، یک شرکت برای یک روش درمانی تا ۱۵٬۰۰۰ دلار دریافت می‌کرد و درآمد حاصل بین پزشک تجویزکننده و این شرکت تقسیم می‌شد، درحالی‌که هنوز کارآزمایی‌های بالینی و تأییدیه انجمن سلامت آمریکا را نداشت) آزمایش‌های بالینی بعدی نشان دادند که "روش درمانی مذکور" یک درمان مؤثر برای اعتیاد نیست.
درمانی مذکور" یک درمان مؤثر برای اعتیاد نیست. در ژوئیه ۲۰۰۷، شرکت "متقلب" که پروتکل "درمانی اشتباه" را برای درمان اعتیاد به مت‌آمفتامین ارائه می‌کرد و متعلق به ترن پیسر بود، کلاهبردار شناخته شد و محکوم شد. بعدها این شرکت فریمن-ویلسون را به هیئت‌مدیرهٔ خود منصوب کرد. سایر مناصب فریمن-ویلسون شامل مدیر اجرایی "مؤسسه ملی دادگاه‌های مواد مخدر" و مدیر "کمیسیون حقوق مدنی ایندیانا" بوده است. فریمن-ویلسون از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۶ به‌عنوان مشاور حقوقی انجمن توسعه شهری گری فعالیت کرد. شهردار گری. در آوریل ۲۰۱۱، رودی کلی
فعالیت کرد. شهردار گری. در آوریل ۲۰۱۱، رودی کلی اعلام کرد که به دلیل ابتلا به سرطان پروستات از رقابت برای انتخاب مجدد کناره‌گیری می‌کند و از کارن فریمن-ویلسون حمایت کرده و از طرفدارانش خواست به او رأی دهند. در ماه مه ۲۰۱۱، فریمن-ویلسون در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات برای شهرداری گری پیروز شد. او پیش‌تر در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ برای این سمت نامزد شده بود، اما به اسکات ال. کینگ و رودی کلی باخته بود. با توجه به گرایش‌های سیاسی گری، او در انتخابات عمومی یک نامزد قدرتمند محسوب می‌شد. او با کسب ۸۷ درصد آرا در
قدرتمند محسوب می‌شد. او با کسب ۸۷ درصد آرا در انتخابات پیروز شد و به‌عنوان نخستین شهردار زن شهر انتخاب شد. فریمن-ویلسون و تیم انتقالی او برنامه‌ای را برای گری تدوین کردند که شامل بهبود ایمنی عمومی، توسعه اقتصادی و بهبود ظاهر و تصویر شهر بود. در دوران تصدی او به‌عنوان شهردار، فریمن-ویلسون در یک قسمت از برنامه "رئیس مخفی" که در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۶ پخش شد، حضور یافت. در این قسمت، او با ظاهری مبدل به‌عنوان زنی با موهای بلند و لهجه جنوبی از نشویل، تنسی ظاهر شد. این قسمت به چالش‌های مربوط به دستمزد و زیرساخت‌ها در
قسمت به چالش‌های مربوط به دستمزد و زیرساخت‌ها در شرایط بودجه محدود گری پرداخت و به شهردار اجازه داد راه‌هایی برای بهبود شرایط کاری ارزیابی کند. برخلاف قسمت‌های دیگر که در آن‌ها مدیران از بودجه سازمان برای ارائه هدایا استفاده می‌کردند، او برای تأمین این هدایا و سرمایه‌گذاری‌ها از کمک‌های شخصی، کمک‌های خصوصی و بودجه‌بندی استراتژیک بهره برد. فریمن-ویلسون در انتخابات مقدماتی شهرداری در ماه مه ۲۰۱۹ از جروم پرینس شکست خورد و برای سومین دوره انتخاب نشد. از آنجا که در انتخابات عمومی نوامبر نامزد دیگری حضور نداشت،
در انتخابات عمومی نوامبر نامزد دیگری حضور نداشت، پرینس در ۱ ژانویه ۲۰۲۰، دو روز پس از سوگند یاد کردن، رسماً به‌عنوان بیست و یکمین شهردار شهر جانشین او شد.
جام فراترنیداد ۱۹۷۸ هشتمین دوره جام فراترنیداد بود، رقابت فوتبال برای باشگاه‌های آمریکای مرکزی که توسط اونکاف برگزار شد.
آقاسی کوریونی آقاسیان (؛ زاده - درگذشته ) وزنه‌بردار اهل ارمنستان بود که در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری زیر ۲۳ سال اروپا در سال‌های ۲۰۰۸، ۲۰۱۰، ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱ در وزن ۷۷ کیلوگرم برنده ۱ مدال برنز، ۱ مدال نقره و ۲ مدال طلا شد. درگذشت. وی در ژوئیه ۲۰۱۹ در سن ۳۰ سالگی در ۱۲ کیلومتری پل مایسیان-بزرگراه نویمبریان در سانحه رانندگی درگذشت.
تایسیا الکساندروونا ویلکووا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل روسیه است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به سه‌گانه "گوگول آغاز"، "گوگول وی" و "گوگول یک انتقام ترسناک" اشاره کرد. زندگی‌نامه. تایسیا در ۲۵ اکتبر ۱۹۹۶ در مسکو، روسیه متولد شد. پدرش الکساندر ویلکوو بازیگر و مادرش داریا گونچارووا یک تهیه‌کننده است. او تنها هشت سال سن داشت که پدر و مادرش از هم جدا شدند. بازیگر میخائیل پولوسوکین ناپدری وی است. او دو برادر ناتنی دارد. در سال ۲۰۱۱، او به عنوان مجری شبکه دیزنی شروع به کار کرد. در سال ۲۰۱۳، تایسیا
شبکه دیزنی شروع به کار کرد. در سال ۲۰۱۳، تایسیا وارد مدرسه تئاتر هنر مسکو شد. در مارس ۲۰۲۰، او با سیمیون سرزین ازدواج کرد، که یک بازیگر و کارگردان است. در ژوئیه همان سال، این زوج صاحب یک دختر به نام سرافیم شدند.
افیفه جاله (۱۹۰۲ – ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۱)، بازیگر تئاتر اهل ترکیه بود که به عنوان اولین بازیگر زن مسلمان تئاتر در ترکیه شناخته می‌شود. زندگی حرفه‌ای. افیفه در مدرسه صنعتی دختران در استانبول تحصیل می‌کرد، اما آرزوی بازیگری داشت. در دوران امپراتوری عثمانی، زنان مسلمان ترک به دستور وزارت کشور اجازه نداشتند روی صحنه تئاتر بازی کنند. تنها زنان غیرمسلمان از اقلیت‌های یونانی، ارمنی یا یهودی می‌توانستند در تئاتر بازی کنند. پدر افیفه با حرفه تئاتر او مخالف بود و آن را ناشایست می‌دانست. به همین دلیل، افیفه از خانه والدینش
می‌دانست. به همین دلیل، افیفه از خانه والدینش فرار کرد و به عنوان هنرجو وارد تئاتر کنسرواتوار شهر (دارالبِدایی) شد. این کنسرواتوار دوره‌ای برای آموزش بازیگران زن مسلمان با هدف اجرای نمایش‌هایی ویژه زنان راه‌اندازی کرده بود. افیفه در سال ۱۹۲۰ با بازی در نقش "امل" در نمایش "یامالار" نوشته حسین سوات، اولین حضور خود روی صحنه را تجربه کرد. این نقش پس از مهاجرت الیزا بینمِجیان، بازیگر ارمنی، خالی مانده بود. افیفه برای این نمایش نام هنری "جاله" را انتخاب کرد و از آن پس به نام افیفه جاله شناخته شد. او در تئاتر
از آن پس به نام افیفه جاله شناخته شد. او در تئاتر آپولون در کادیکوی به روی صحنه رفت و به عنوان اولین بازیگر زن مسلمان ترک در تاریخ تئاتر ترکیه شناخته شد. در طول اجراهایش، حداقل دو بار به دلیل حملات پلیس، همکاران غیرمسلمانش او را پنهان کردند. مدیریت کنسرواتوار به دلیل محدودیت‌های قانونی مجبور به اخراج او از تئاتر در سال ۱۹۲۱ شد. پس از آن، افیفه در چند گروه تئاتر دیگر با نام‌های هنری مختلف بازی کرد. او به مرور دچار مشکلات مالی شد و از سردردهای شدید رنج می‌برد. پس از آنکه پزشکش برای درمان او از مورفین استفاده
پس از آنکه پزشکش برای درمان او از مورفین استفاده کرد، افیفه به این ماده اعتیاد پیدا کرد. در سال ۱۹۲۳، مصطفی کمال آتاتورک، بنیان‌گذار جمهوری جدید ترکیه، ممنوعیت بازی زنان مسلمان روی صحنه را لغو کرد. این اتفاق باعث شد ترس‌های افیفه از بین برود و او دوباره به تئاتر بازگشت و در آناتولی به اجرای برنامه پرداخت. اما اعتیاد او به مواد مخدر باعث وخامت سلامت‌اش شد و در نهایت او را مجبور به بازنشستگی از تئاتر کرد. زندگی شخصی. افیفه جاله در سال ۱۹۰۲ در استانبول به دنیا آمد. پدرش هدایت و مادرش متحیه نام داشتند. او یک
آمد. پدرش هدایت و مادرش متحیه نام داشتند. او یک خواهر به نام بهیه و یک برادر به نام صلاح داشت. پس از ترک حرفه بازیگری، افیفه دچار فقر شد. در سال ۱۹۲۸، او در یک کنسرت موسیقی کلاسیک ترکی با صلاح‌الدین پینار (۱۹۰۲–۱۹۶۰)، نوازنده چیره‌دست تنبور، آشنا شد. این دو در سال ۱۹۲۹ ازدواج کردند و به آپارتمانی در محله فاتح استانبول نقل مکان کردند. زندگی زناشویی آن‌ها چندان موفق نبود و در سال ۱۹۳۵ به دلیل اعتیاد افیفه به مورفین، از هم جدا شدند. صلاح‌الدین پینار چند قطعه موسیقی کلاسیک درباره رابطه‌اش با افیفه خلق کرد که
موسیقی کلاسیک درباره رابطه‌اش با افیفه خلق کرد که بعدها به آثار ماندگار موسیقی ترکی تبدیل شدند. دوستان افیفه از کنسرواتوار، به دلیل نگرانی از اعتیاد او، او را به بیمارستان روان‌پزشکی بکرکوی برای درمان بردند. او سال‌های آخر عمرش را در این بیمارستان گذراند و در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۱ درگذشت. محل دفن او به مرور زمان فراموش شد.
کاتارینا تایکون (؛ – ) کنشگر، رهبر جنبش حقوق مدنی، نویسنده و بازیگر کولی اهل سوئد از اقلیت قومی کالدراش بود. او همچنین خواهر رزا تایکون بود. وی را مارتین لوتر کینگ سوئد می‌نامند. سابقه خانوادگی. پدربزرگ و مادربزرگ تایکون، کوری کالدارِس و همسرش، با دوازده فرزند خود در اواخر سده به سوئد آمدند. آنها نام خانوادگی تایکون را همان‌طور که قبلاً در جوامع کولی متداول بود، برگزیدند که به آنها این امکان را می‌داد که کولی بودن و مهاجر بودن خود را پنهان کنند. یکی از دوازده فرزند، یوهان تایکون، پدر کاتارینا تایکون بود که
فرزند، یوهان تایکون، پدر کاتارینا تایکون بود که مس‌گر و نقره‌کار بود. اوایل زندگی. کاتارینا تایکون در سال ۱۹۳۲ در اردوگاهی در نزدیکی اوربرو از یوهان دیمیتری تایکون (۱۸۷۹–۱۹۵۰) و یک زن سوئدی که همسر دومش بود و زمانی که کاتارینا تنها یک سال داشت درگذشت، زاده شد. او سه خواهر و برادر بزرگتر داشت: پل، رُزا و پائولینا. در دوران کودکی تایکون، کولی‌ها هنوز در اردوگاه‌هایی مجزا در سوئد زندگی می‌کردند، و مجبور بودند اغلب از مکانی به مکانی دیگر جابجا شوند، که این امر باعث می‌شد که تحصیل بچه‌ها در مدرسه را دشوار کند.
باعث می‌شد که تحصیل بچه‌ها در مدرسه را دشوار کند. تایکون تا ۲۶ سالگی نوشتن را یادنگرفت. این علی‌رغم تلاش‌های پدرش بود که از دهه ۱۹۳۰ از تحصیل کودکان کولی حمایت می‌کرد. او سعی کرد فرزندانش را در مدارس ثبت نام کند، اما اغلب توسط مقامات مدرسه یا خانواده‌های محلی که تهدید می‌کردند در صورت داشتن همکلاسی کولی، فرزندان خود را از مدرسه بیرون می‌آورند، رد می‌شد. کاتارینا تایکون در سال ۱۹۴۶ با مردی که هشت سال بزرگتر از او بود، ازدواج کرد. پس از چند ماه، او از چادری که در آن با خانواده و همسرش به‌طور اشتراکی زندگی
که در آن با خانواده و همسرش به‌طور اشتراکی زندگی می‌کردند، گریخت و به یک اردوگاه دیگر کولیان فرار کرد. اما اندکی بعد به اردوگاه اصلی خود بازگردانده شد، اما خیلی زود دوباره دست به فرار زد. او از طریق یک مؤسسه خیریه در یک مغازه کار پیدا کرد و چندین سال به تنهایی زندگی کرد. حرفهٔ بازیگری. او در سال ۱۹۴۸، و در سن ۱۶ سالگی در فیلم مستند کوتاه آرنه ساکسدورف به نام "خروج" نقش‌آفرینی کرد و در آن به تقلید از رقص سنتی کولیان به‌دور آتش رقصید. فیلمبرداری این مستند باعث شد تایکون بتواند از همسرش طلاق بگیرد. تایکون در
شد تایکون بتواند از همسرش طلاق بگیرد. تایکون در دهه بعد در چندین فیلم سینمایی سوئدی هم بازی کرد. کنشگری. کاتارینا تایکون زندگی خود را وقف بهبود شرایط برای مردمان کولی در سوئد و در سراسر جهان کرد. از طریق کار خستگی ناپذیر او، بحث، نوشتن و گفتگو با مقامات سوئدی، کولی‌ها مانند سایر سوئدی‌ها از حق مسکن و تحصیل برخوردار شدند. در سال ۱۹۵۳، قانون ممنوعیت مهاجرت کولی‌ها متعلق به سال ۱۹۱۴ پایان یافت. این منجر به پناه شدن کولیان دیگر به سوئد شد و جمعیت آنان که در ابتدا کمتر از هزار نفر بود، افزایش یافت. در سال ۱۹۶۴
کمتر از هزار نفر بود، افزایش یافت. در سال ۱۹۶۴ کاتارینا و خواهرش رزا به تأسیس انجمن کولیان (Zigenarsamfundet) کمک کردند. در همان سال، تایکون به عنوان عضو افتخاری اتحاد صلح جوانان سوئد منصوب شد. در سال ۱۹۶۵ تایکون رهبری تظاهرات اول ماه مه کولی‌ها در استکهلم را بر عهده داشت که اولین تظاهرات عمومی کولیان در این کشور بود. در این تظاهرات خواستار حق آموزش بیشتر بود. تایکون سعی کرد مقامات سوئدی را متقاعد کند که این افراد در واقع پناهندگان سیاسی هستند، زیرا در کشورهای خود تحت ظلم قرار گرفته‌اند. در سال ۱۹۶۷ او با
خود تحت ظلم قرار گرفته‌اند. در سال ۱۹۶۷ او با موفقیت تلاش کرد تا دولت سوئد را متقاعد کند که به پناهندگان کولی ایتالیایی و لهستانی اجازه دهد در سوئد بمانند. پس از تلاش‌های بی‌ثمر برای کمک به یک گروه ۴۷ نفری کولی فرانسوی برای پناهندگی در سوئد، او تصمیم گرفت استراتژی خود را تغییر دهد. او متوجه شد که تنها راه برای پایان دادن به تعصبات علیه مردمش، خطاب قرار دادن جمعیت جوان کشور بود، بنابراین نوشتن مجموعه داستان‌های مشهور خود دربارهٔ دوران کودکی خودش به نام کاتیتزی را آغاز کرد. بین سالهای ۱۹۶۹ و ۱۹۸۰ او ۱۳ کتاب
را آغاز کرد. بین سالهای ۱۹۶۹ و ۱۹۸۰ او ۱۳ کتاب در این مجموعه منتشر کرد. در سال ۱۹۷۵ یک اقتباس مصور از داستان‌های او خلق شد و در سال ۱۹۷۹ یک مجموعه تلویزیونی بر اساس این کتاب‌ها تولید شد. خواهرش رزا بعدها نوشت: بی‌عدالتی‌های وحشتناکی که کولی‌ها قرن‌ها قربانی آن بوده‌اند و در نتیجه آن، نسل من و نسل پیش‌تر از ما را از تمامی حقوق شهروندی محروم ساخته بود، ممکن بود در کشورمان [سوئد] ادامه یابد، اگر در حوالی سال ۱۹۶۰، کاتارینا تایکون تصمیم به مبارزه با تعصب و نژادپرستی در همه اشکال آن نمی‌گرفت. او کتاب نوشت،
نژادپرستی در همه اشکال آن نمی‌گرفت. او کتاب نوشت، مقالات سیاسی بی‌شماری در رزونامه‌ها منتشر کرد و نزد نمایندگان مجلس و مقامات دولتی و احزاب سیاسی مختلفی رفت. حرفهٔ نویسندگی. تایکون در سال ۱۹۶۳ کتابی خودزندگی‌نامه‌ای به نام «"کولی"» (Zigenerska) منتشر کرد که بر مبارزات جامعه کولیان در سوئد متمرکز بود. او در سال ۱۹۶۹ نخستین کتاب کودک خود را به نام کاتیتزی بر اساس دوران کودکی خود منتشر کرد. تا سال ۱۹۸۰ او سیزده کتاب از این مجموعه منتشر کرده بود. برخلاف برخی از کتاب‌های قبلی سوئدی برای کودکان، مجموعه کاتیتزی
کتاب‌های قبلی سوئدی برای کودکان، مجموعه کاتیتزی با داستان‌های غم‌بارتری در ادامه داستان‌ها همراه لود دارد، که چند جلد آخر جمعیتی نوجوانان را مخاطب و هدف خود قرار داده بود. هدف این کتاب‌ها نشان دادن چالش‌هایی بود که کودکان و جوامع کولی در نتیجه تبعیض‌های اجتماعی و قانونی با آن مواجه بودند. در سال ۱۹۷۵ یک اقتباس مصور از کتاب کاتیتیزی ایجاد شد و در سال ۱۹۷۹ یک مجموعه تلویزیونی بر اساس این کتاب‌ها تولید شد. زندگی شخصی. تایکون در سال ۱۹۶۲ با همسر دومش بیورن لانگهامر ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشت که یکی از آنها