payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این است که "به‌سادگی به آسمان آبی پرواز کند ... و شاید روزی زمین او را رها کند و بگذارد برود، کشش بسیار شدید است، بله، زمین ترک بخورد و مرا آزاد کند." ویلی. ویلی مردی است «حدوداً شصت ساله». در تضاد آشکار با پرحرفی وینی، ویلی که تحت سلطه وینی قرار دارد، به‌شدت کم‌حرف است. در تمام پرده دوم، ویلی تنها یک کلمه تک‌هجایی و به‌سختی قابل شنیدن می‌گوید. بیشتر دیالوگ‌های او شامل خواندن اعلان‌هایی از روزنامه‌اش است و پاسخ‌های او به وینی—در صورتی که اصلاً زحمت پاسخ دادن را به خود بدهد—مختصر و به‌ندرت ارتباطی هستند. او
را به خود بدهد—مختصر و به‌ندرت ارتباطی هستند. او عمدتاً به‌عنوان چیزی برای صحبت کردن وینی عمل می‌کند—نقشی که توسط وینی، این هنرمند قدیمی سالن‌های موسیقی، به او داده شده است—«فقط اینکه بدانم به‌صورت نظری می‌توانی صدایم را بشنوی، حتی اگر در عمل این کار را نکنی، برایم کافی است.» او خود را از دید وینی دور نگه می‌دارد و فقط گاه‌به‌گاه از تونلش بیرون می‌آید. تنها علاقه‌اش این است که خود را، به‌صورت مجازی، در روزنامه‌های قدیمی یا کارت‌پستال‌های اروتیک دفن کند یا به‌صورت واقعی، در غارش زیر زمین بخوابد، بدون اینکه
واقعی، در غارش زیر زمین بخوابد، بدون اینکه به نظر برسد زنگی که وینی را آزار می‌دهد او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. ویلی یک کیفیت کودکانه، اگر نه کاملاً معصومانه، دارد و در بسیاری از مواقع نمایش ممکن است به نظر برسد که وینی در حال صحبت با یک پسر بچه است نه یک مرد بالغ. وینی همچنین به‌عنوان محافظ ویلی عمل می‌کند، نگهبان "برونی"، تپانچه‌ای که او برای جلوگیری از استفاده ویلی از آن برای خودکشی، از او دور نگه می‌دارد. در حالی که بکت وینی را به پرنده‌ای تشبیه می‌کند، هرچند پرنده‌ای با پرهای آلوده به روغن، او ویلی را
هرچند پرنده‌ای با پرهای آلوده به روغن، او ویلی را به یک "لاک‌پشت" تشبیه می‌کند، هرچند بسیاری از استعاره‌های نمایش او را با خوک‌ها مرتبط می‌کنند: [در] پرده اول، وینی از حسادت به "حیوان بی‌شعور" سخن می‌گوید، درست قبل از اینکه "بازوی پشمالوی" ویلی بالای تپه ظاهر شود؛ در طول نمایش، ویلی هرگز روی پاهایش نمی‌ایستد، بلکه روی چهار دست‌وپا حرکت می‌کند؛ و وقتی وینی اشاره می‌کند که موهای مسواکش "خالص ... موی ... خوک" است، ویلی با افشای اینکه خوک یک "خوک نر اخته‌شده" است، این نظر را به بُعدی جنسی می‌کشاند. در این
است، این نظر را به بُعدی جنسی می‌کشاند. در این زمینه، این عبارت به نظر می‌رسد به ویلی اشاره دارد، زیرا نشانه‌های مختلفی وجود دارد که او به‌صورت استعاری توسط همسر سلطه‌گرش اخته شده است. منشأ. بکت نوشتن نمایشنامه را در ۸ اکتبر ۱۹۶۰ آغاز کرد و نسخه‌ی انگلیسی آن را در ۱۴ می ۱۹۶۱ به پایان رساند. او ترجمه‌ی فرانسوی را تا نوامبر ۱۹۶۲ تکمیل کرد اما عنوان نمایشنامه را تغییر داد. در لحظه‌ای از الهام، او عنوان "Oh les beaux jours" را از شعر «گفت‌وگوی احساسی» اثر ورلن قرض گرفت. سیریل کوساک ادعا کرد که "روزهای خوش"، به
گرفت. سیریل کوساک ادعا کرد که "روزهای خوش"، به گفته خود بکت، تحت تأثیر درخواست همسر کوساک، مورین کوساک، نوشته شده بود که از او خواسته بود پس از نمایشنامه‌ی آخرین نوار کراپ، «نمایشی شاد» بنویسد. بکت در گفتگو با برندا بروس درباره افکاری که هنگام نوشتن نمایشنامه در ذهنش داشت، گفت: «فکر کردم وحشتناک‌ترین چیزی که می‌تواند برای کسی اتفاق بیفتد این است که اجازه خوابیدن نداشته باشد؛ درست زمانی که داری خوابت می‌برد، یک ‘دونگ’ می‌آید و باید بیدار بمانی؛ زنده‌زنده در زمین فرو می‌روی و پر از مورچه است؛ و خورشید
در زمین فرو می‌روی و پر از مورچه است؛ و خورشید بی‌پایان شبانه‌روز می‌تابد و نه درختی هست … نه سایه‌ای، هیچ چیز، و آن زنگ مدام بیدارت می‌کند و تنها چیزی که داری یک بسته کوچک از وسایلی است که قرار است زندگی‌ات را بگذرانی.» او به زندگی زن مدرن اشاره داشت. سپس گفت: «و فکر کردم چه کسی می‌تواند با آن کنار بیاید و با آواز پایین برود؟ فقط یک زن.» "روزهای خوش" اولین‌بار در سال ۱۹۶۱ توسط Grove Press منتشر شد و سپس در سال ۱۹۶۳ توسط Faber.[1] در این مرحله از دوران نویسندگی، بکت به اهمیت بازبینی آثارش در اجراهای واقعی
بکت به اهمیت بازبینی آثارش در اجراهای واقعی بیشتر آگاه شده بود. او در ۱۸ می ۱۹۶۱ به Grove Press درباره روزهای خوشنوشت و توصیه کرد: «ترجیح می‌دهم متن نمایشنامه قبل از اجرا به هیچ شکلی منتشر نشود و تا زمانی که برخی تمرینات در لندن را ندیده‌ام، در قالب کتاب منتشر نشود. نمی‌توانم بدون کار واقعی انجام‌شده در تئاتر، نسخه نهایی را ارائه دهم.» محيط نمايش. وینی در «تپه‌ای کم‌ارتفاع» دفن شده است، «نماد مادر زمین که همه دیگر نمادهای مادر زمین را به پایان می‌رساند». او در سیل بی‌پایان نوری زندگی می‌کند که هیچ گریزی از
در سیل بی‌پایان نوری زندگی می‌کند که هیچ گریزی از آن نیست: حتی چتر آفتابی که در مقطعی باز می‌کند آتش می‌گیرد و او را بدون هیچ حفاظی رها می‌کند. ما متوجه می‌شویم که او همیشه این‌گونه دفن نشده بوده، اما هرگز نمی‌فهمیم که چگونه در این وضعیت به دام افتاده است. تعدادی پیشنهاد برای توضیح منبع اصلی تصاویر نمایش ارائه شده است. جیمز نولسن تصاویر فیلم سگ اندلسی اثر لوئیس بونوئل در سال ۱۹۲۸ یا عکسی از انگس مک‌بین از فرانسیس دی را پیشنهاد کرده است. بکت می‌خواست صحنه دارای «حداکثر سادگی و تقارن» باشد، با «یک پرده عقب
«حداکثر سادگی و تقارن» باشد، با «یک پرده عقب پومپی مصنوعی برای نشان دادن دشتی بدون وقفه و آسمانی که در دوردست به هم می‌رسند». او نوشت: «چیزی که باید کل صحنه، آسمان و زمین را توصیف کند، یک واقع‌گرایی احساسی ناموفق و کیفیت مضحک تقلید بد جدی است که در یک موزیکال درجه سه یا پانتومیم می‌بینید.» صحنه یادآور کارت‌پستال‌های کنار دریاست: وینی در شن دفن شده و ویلی با دستمال گره‌خورده‌اش و کلاه قایقرانی‌اش حضور دارد. پرده پس‌زمینه مصنوعی، همچنین، شبیه پرده‌هایی است که عکاسان در مکان‌های تفریحی استفاده می‌کنند: تصویری
عکاسان در مکان‌های تفریحی استفاده می‌کنند: تصویری از بدنی نقاشی‌شده روی یک تخته چوبی با سوراخی برای قرار گرفتن سر. حتی عنوان نمایش، روزهای خوش، عبارتی است که معمولاً هنگام یادآوری چنین تعطیلاتی استفاده می‌شود. جالب اینجاست که بکت روی این نمایش در حالی کار می‌کرد که در تفریحگاه ساحلی فولکستون انگلستان اقامت داشت، در طول دو هفته‌ای که موظف بود پیش از ازدواج رسمی با سوزان در این منطقه حضور داشته باشد. این نمایش همچنین یادآور سالن‌های موسیقی است. کلاه قایقرانی ویلی که به‌طور «زاویه‌دار و کج» بر سر دارد، شخصیت
ویلی که به‌طور «زاویه‌دار و کج» بر سر دارد، شخصیت او را به‌وضوح در سنت سالن موسیقی قرار می‌دهد، همان‌طور که لباس رسمی او در نیمه دوم نمایش. به‌طور تاریخی، کلاه‌های قایقرانی تا حدود دهه ۱۹۲۰ به‌عنوان پوشش سر مد بودند، اما از آن زمان آفتاب‌گرفتن محبوبیت یافت؛ پیش از این، معمولاً زنان با استفاده از چترهای آفتابی برای محافظت از پوست سفیدشان در برابر پرتوهای مضر خورشید دیده می‌شدند. درونمایه. این نمایشنامه، با وینی که در زمین دفن شده و ویلی که روی آن می‌خزد، به‌وضوح عجیب است. بکت می‌گوید: «عجیب‌بودن، شرط لازم
عجیب است. بکت می‌گوید: «عجیب‌بودن، شرط لازم نمایش و گرفتاری وینی در آن بود.» او در تمرین‌های برلین گفت: «در این نمایش، ترکیبی از عجیب و عملی، رازآمیز و واقعی وجود دارد. این نقطه کلیدی کمدی و تراژدی آن است.» پرسش «این به چه معناست؟» در نمایش توسط رهگذری به نام آقای شاور (یا کوکر) بیان می‌شود. بکت در نامه‌ای به آلن اشنایدر این مسئله را توضیح داده است: وینی با تلخی می‌گوید: «چرت‌وپرت همیشگی». اما خانم شاور پاسخی غیرمستقیم می‌دهد: «ایده تو چیست؟ منظورت چیست؟» این نمایش در برابر پاسخ‌دادن مقاومت می‌کند. وقتی کی
نمایش در برابر پاسخ‌دادن مقاومت می‌کند. وقتی کی بویل از بکت پرسید چرا ویلی به سمت وینی دست دراز می‌کند، او پاسخ داد: بااین‌حال، استعاره اصلی نمایش روشن است: وینی به‌طور اجتناب‌ناپذیری در شن‌های زمان و ناامیدی فرو می‌رود. ساختار دو پرده‌ای نمایش، گذر زمان را تأکید می‌کند. پرده دوم تاریک‌تر از پرده اول است و وینی از این آگاه است: «این‌که همیشه همان چیزی باشی که هستی—و این‌قدر تغییر کرده باشی از آن‌چه بودی.» در پرده دوم او دیگر نمی‌تواند تصور کند که تسکینی وجود داشته باشد، و دیگر نمی‌تواند دعا کند، همان‌طور
داشته باشد، و دیگر نمی‌تواند دعا کند، همان‌طور که در آغاز نمایش انجام می‌داد. اگرچه همچنان عبارت «روز خوش» را به زبان می‌آورد، اما دیگر باعث لبخند او نمی‌شود. این نمایش، مانند زندگی، دارای زیرمتن قوی جنسی است. «در اجرای روزهای خوش سال ۱۹۷۹، بکت به‌طور خاص بر جذابیت فیزیکی [بیلی] وایتلاو تأکید کرد... جایی که بیشتر وینی‌ها، مانند پگی اشکروفت و آیرین ورث، ظاهری مادرانه داشتند، بکت وینیِ وایتلاو را به یک افسونگر تبدیل کرد، با لباسی مشکی و یقه باز، چشمانی خیره‌کننده، رژ لبی اغراق‌آمیز... زنی که اگرچه دیگر جوان
رژ لبی اغراق‌آمیز... زنی که اگرچه دیگر جوان نیست، همچنان بعدی قدرتمند از جذابیت جنسی دارد.» خاطرات او اغلب رنگ‌وبوی جنسی دارند: نشستن روی زانوی چارلی هانتر، اولین بوسه‌اش، دو توپ، برخوردی در انبار ابزار، و زمانی که ویلی کارت‌پستال اروتیک را به او می‌دهد، او وقت می‌گذارد تا آن را بررسی کند، پیش از اینکه با تظاهر به ناراحتی آن را بازگرداند. داستانی که از کنجکاوی جنسی دختربچه‌ای به نام میلدرد (نام اولیه وینی توسط بکت) تعریف می‌کند نیز واقعاً نگران‌کننده است. یک موش، از نظر فرویدی، نمادی فالیک است و شخصیت‌های
موش، از نظر فرویدی، نمادی فالیک است و شخصیت‌های بکت اغلب به‌صورت سوم‌شخص خودزندگی‌نامه‌گونه صحبت می‌کنند. همچنین عروسک گردنبندی مرواریدی دارد، مانند خود او. این به این معنا نیست که کودک وحشت‌زده (درصورتی‌که داستان تمثیلی باشد) به همسر سرد تبدیل شده است؛ او درباره روابط جنسی به‌خوبی صحبت می‌کند و نسخه‌های اولیه نمایش حتی نشان می‌دهند که زندگی جنسی آن‌ها در طول سال‌ها کاهش یافته است. به‌نظر می‌رسد که روابط جنسی بین او و ویلی—که در انگلیسی رایج به‌عنوان استعاره‌ای برای آلت مردانه استفاده می‌شود—از دید او
برای آلت مردانه استفاده می‌شود—از دید او کمبود داشته است: شاید به همین دلیل است که او با یادآوری مردان دیگر او را اذیت می‌کند، تا او را از نظر جنسی و تخیلی تحریک کند. نمایش پر از کنایه‌های جنسی است. «و این رابطه جنسی است که مسئول ادامه زندگی است، که انسان را به‌طور اجتناب‌ناپذیری به رنج می‌کشاند. کنایه‌های جنسی در تضاد با تصاویر عقیم یا "نابودی" قرار دارند.» زبان. بسیاری از شوخی‌های نمایش بازی با زبان هستند. یک شوخی تکرارشونده درباره نوشته روی مسواک وینی است. او برای خواندن آن تلاش می‌کند و ابتدا کلمه
است. او برای خواندن آن تلاش می‌کند و ابتدا کلمه «خالص» را می‌بیند و سپس به تدریج صفت‌های بیشتری را می‌خواند اما هرگز به اسم کلیدی نمی‌رسد. وقتی بالاخره متوجه می‌شود که از «موی زبر خوک» ساخته شده است، از ویلی می‌خواهد "خوک" را تعریف کند. تعریف ویلی («خوک نر اخته‌شده. پرورش‌یافته برای ذبح») خلاصه‌ای از وضعیت او را نشان می‌دهد. آن‌ها کلمه غیرمعمول‌تر را نادیده می‌گیرند: «موهای زبر» (setae) موهای سختی هستند که هدفشان در کرم، گرفتن سطح و کمک به حرکت بدون عقب رفتن است. وینی برای به یاد آوردن نقل‌قول‌هایی از متون
است. وینی برای به یاد آوردن نقل‌قول‌هایی از متون کلاسیک تلاش می‌کند، درحالی‌که نقل‌قول‌های ویلی از مطبوعات عامه‌پسند هستند: حرف‌زدن دلیل وجودی وینی است؛ کلمات از او به شکلی بی‌پایان جاری می‌شوند. او از «کلیشه‌ها برای عایق‌بندی [خود] در برابر سختی‌های زندگی» استفاده می‌کند. در متون بکت، زبان جهان را پنهان می‌کند و با جدا کردن فرد، تسلی می‌بخشد. «به‌طور کلی، در جهان بکت زبان وسیله‌ای برای انتقال معنا نیست، بلکه مرهمی برای زخم‌های زندگی است.» آهنگ پایانی نمایش یک والس دونفره به نام «من تو را این‌قدر دوست
یک والس دونفره به نام «من تو را این‌قدر دوست دارم» از اپرای بیوه‌ی شاد است. ترجمه به فارسی. «روزها خوش» تا کنون سه بار به فارسی برگردانده شده است؛ نخستین ترجمه به دست م‍ن‍ی‍ژه‌ ک‍ام‍ی‍اب‌ و ح‍س‍ن‌ ب‍ای‍رام‍ی به سال ۱۳۴۸، پس از آنان‌ نجف دریابندری در "نمایشنامه‌های بکت" در سال ۱۳۴۷ (انتشارات نیل) انجام شد و سال‌ها بعد (۱۴۰۳) مهدی نوید (نشر چشمه) ترجمه‌ی دیگری از این اثر عرضه کرد.
محمد امین افندی پسر احمد زندی، قاضی، مفتی بغداد. او از طایفه کُرد (زند) ساکن در ناحیه (کفری = صلاحیه) کرکوک است. وی در سال 1226 هجری قمری برابر 1810 م، در بغداد به دنیا آمد و نزد پدرش تحصیل کرد تا اینکه به مقام علمی و تدریس رسید. سپس به قائم مقامی در دادگاه شرع بغداد منصوب شد و مدتی نگذشت که به دلیل خروج عالم بزرگوار سید محمود افندی آلوسی، صاحب تفسیر حاج امین افندی، سمت مفتی گری بغداد خالی شد در نتیجه منصوب به مفتی گری در بغداد شد. در حین این کار، کتاب معروف تاریخ القرمانی را در چاپخانه سنگی که در آن زمان
تاریخ القرمانی را در چاپخانه سنگی که در آن زمان در بغداد وجود داشت، چاپ کرد. اما مدت زیادی در منصب مفتی نماند و زمانی که نامیک پاشا بزرگ به والی گری بغداد رسید، منصب مفتی را به محمد افندی زهاوی واگذار کرد. وی «کیها = کارگزار» دولت و مدتی در آنجا ماند، پس از آن زمان به امین افندی کیها نسبت به مقامش معروف شد و زمانی که به سال 1293 ه.ق به روم آمد و قانون اساسی منتشر شد و مجلس نمایندگان برای اولین بار در تاریخ امپراتوری عثمانی گشایش یافت، او بعنوان نماینده مجلس انتخاب شد و سپس به استانبول رفت. زمانی که سلطان
انتخاب شد و سپس به استانبول رفت. زمانی که سلطان عبدالحمید دوم مجلس نمایندگان را منحل کرد، آن مرحوم را به عضویت مجلس شورای دولتی منصوب کرد و تا زمان مرگش در سال 1311 هجری قمری برابر 1868 م، در آنجا باقی ماند. او عالم و فقیهی بود که با عضویت در انجمن (مجله الاحکام العدلیه) به دولت خدمت کرد. او چندین رساله در این باره دارد. او مردی مستحکم، ثروتمند و خیر و سخی بود و در بغداد مسجدی زیبا به نام مسجد الکهیاء بنا کرد و به بخش عظیمی از ثروتش را وقف نمود. او علاوه بر زبان کردی، به زبان‌های عربی، ترکی و فارسی تسلط
بر زبان کردی، به زبان‌های عربی، ترکی و فارسی تسلط داشت. وی در دربار عثمانی و بخصوص در نزد سلطان عبدالحمید خان ثانی از اعتبار و الطاف زیادی برخوردار بود.
رامین فاتحی متولد ١ فروردین ۱۳۵۷ در سنندج بود که در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران پس از بازداشت توسط نیروهای اداره اطلاعات سنندج در نزدیکی شهر سقز در زیر شکنجه کشته شد. بازداشت. رامین فاتحی در روز ٢١ مهر ۱۴۰۱ در پلیس راه ورودی شهر سقز توسط نیروهای اداره اطلاعات به اتهام قتل یکی از نیروهای امنیتی به نام غلامرضا بامدی بازداشت شد. همزمان در همان روز برادرش وریا فاتحی و در روز بعد خواهرش رادا فاتحی توسط نیروهای اداره اطلاعات سنندج بازداشت شدند. جانباختن. رامین فاتحی ٩ روز پس از بازداشت در تاریخ ٢۹ مهر ۱۴۰١ به دلیل
٩ روز پس از بازداشت در تاریخ ٢۹ مهر ۱۴۰١ به دلیل جراحات بسیار ناشی از شکنجه‌های دوران بازجویی جان‌باخت. رامتین فاتحی فرزند رامین در مصاحبه با رادیو فردا گفت که پدرش زیر شکنجه مأموران اداره اطلاعات جان باخته است و ماموران اطلاعات پیکر او را شبانه دفن کرده‌اند.
ورزشگاه سوفان بوری یک ورزشگاه فوتبال در شهر سوفان بوری کشور تایلند است که در سال ۱۹۴۷ با ظرفیت ۱۵۰۰۰ نفر ساخته شده است. این ورزشگاه میزبان بازی فینال سوپر جام آسیا ۱۹۹۵ بوده است.
Soar یک معماری شناختی است که هدف آن فراهم‌آوردن بلوک‌های ساختاری لازم برای توسعه عامل‌های هوشمند عمومی است. این پروژه بر آن است تا بلوک‌های ساختاری محاسباتی ثابتی ایجاد کند که برای توسعه عامل‌های هوشمند عمومی ضروری باشند. این عامل‌ها قادرند وظایف گوناگونی را انجام داده و انواع مختلف دانش را رمزگذاری، استفاده و یاد بگیرند تا قابلیت‌های شناختی انسانی مانند تصمیم‌گیری، حل مسئله، برنامه‌ریزی و درک زبان طبیعی را شبیه‌سازی کنند. Soar هم نظریه‌ای درباره ماهیت شناخت است و هم پیاده‌سازی محاسباتی آن نظریه. از زمان
است و هم پیاده‌سازی محاسباتی آن نظریه. از زمان آغاز به کار آن در سال ۱۹۸۳ به‌عنوان پایان‌نامه جان لیرد، این معماری به‌طور گسترده توسط پژوهشگران هوش مصنوعی برای توسعه عامل‌های هوشمند و مدل‌سازی شناختی جنبه‌های مختلف رفتار انسانی به کار گرفته شده است. پس از انتقال پل روزنبلوم به دانشگاه استنفورد و سپس به مؤسسه علوم اطلاعات دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، وی به‌عنوان یکی از پژوهشگران اصلی در این پروژه فعال باقی ماند. در حال حاضر، Soar توسط گروه پژوهشی جان لیرد در دانشگاه میشیگان نگهداری و توسعه داده می‌شود. معماری.
میشیگان نگهداری و توسعه داده می‌شود. معماری. یادگیری تقویتی. Soar از یادگیری تقویتی پشتیبانی می‌کند، روشی که با استفاده از پاداش، مقادیر قواعدی را که برای ارزیابی عملگرها مورد استفاده قرار می‌گیرند، تنظیم می‌کند. برای انعطاف‌پذیری بیشتر، ساختاری در حافظه کاری وجود دارد که تولید پاداش را تسهیل می‌کند. بن‌بست‌ها، زیرحالات و قطعه‌بندی. در شرایطی که اولویت‌های عملگرها برای انتخاب یک عملگر واحد کافی نباشد، یا قوانین لازم برای اعمال یک عملگر موجود نباشد، بن‌بست به وجود می‌آید. در چنین حالتی، یک زیرحالت در حافظه
وجود می‌آید. در چنین حالتی، یک زیرحالت در حافظه کاری ایجاد می‌شود تا مشکل بن‌بست را حل کند. دانش رویه‌ای اضافی می‌تواند عملگرهایی را در این زیرحالت پیشنهاد کند، اولویت‌های جدیدی ایجاد کند یا وضعیت را تغییر دهد تا مشکل رفع شود. زیرحالات امکان استدلال پیچیده بر اساس نیاز را فراهم می‌کنند؛ از جمله تجزیه وظایف سلسله‌مراتبی، برنامه‌ریزی و دسترسی به حافظه‌های طولانی‌مدت اعلامی. پس از حل بن‌بست، تمام ساختارهای مرتبط با زیرحالت حذف می‌شوند، به جز نتایج. مکانیزم قطعه‌بندی (chunking) در Soar فرآیندهای انجام‌شده در
(chunking) در Soar فرآیندهای انجام‌شده در زیرحالت‌ها را که منجر به نتایج شده‌اند، به قوانین قابل‌استفاده در آینده تبدیل می‌کند. این قوانین آموخته‌شده به‌طور خودکار در موقعیت‌های مشابه فعال می‌شوند تا از ایجاد بن‌بست جلوگیری کنند، و به این ترتیب، استدلال پیچیده به تدریج به پردازش خودکار و واکنشی تبدیل می‌شود. ورودی و خروجی نمادین. ورودی و خروجی نمادین از طریق ساختارهای حافظه کاری متصل به بالاترین حالت، موسوم به ورودی‌پیوند (input-link) و خروجی‌پیوند (output-link)، انجام می‌شود. ساختارهایی که در خروجی‌پیوند
انجام می‌شود. ساختارهایی که در خروجی‌پیوند حافظه کاری ایجاد می‌شوند، به دستوراتی برای اقدامات خارجی (مانند کنترل حرکتی) تبدیل می‌شوند. سیستم بصری فضایی و تصویرسازی ذهنی. برای تعامل با سیستم‌های دیداری و استدلال غیرنمادین، Soar از سیستم بصری فضایی (SVS) استفاده می‌کند. SVS جهان را به‌صورت داخلی به شکل یک گراف صحنه نمایش می‌دهد که از مجموعه‌ای از اشیاء و ویژگی‌های فضایی نظیر شکل، موقعیت، مقیاس و وضعیت نسبی تشکیل شده است. عامل Soar با استفاده از SVS می‌تواند ویژگی‌ها و روابط را استخراج کرده و به حافظه کاری
ویژگی‌ها و روابط را استخراج کرده و به حافظه کاری اضافه کند. همچنین، عامل می‌تواند برای تصویرسازی ذهنی، اشیاء فرضی را در SVS شبیه‌سازی کرده و نتایج تعامل آن‌ها را بررسی کند. حافظه اپیزودیک. حافظه اپیزودیک (EPMEM) به‌طور خودکار تصاویری از حافظه کاری را به‌صورت یک جریان زمانی ذخیره می‌کند. عامل می‌تواند بخش‌های گذشته را بازیابی کرده و آن‌ها را برای پیش‌بینی اثر اقدامات یا جستجوی اطلاعات خاص مرور کند. کاربردها. معماها و بازی‌ها. Soar در پیاده‌سازی معماها و بازی‌های کلاسیک هوش مصنوعی مانند برج هانوی، کوزه آب،
کلاسیک هوش مصنوعی مانند برج هانوی، کوزه آب، دوز، معمای هشت‌تایی و واریاسیون‌های دنیای بلوک‌ها استفاده شده است. این معماری توانایی آن را نشان داده که چگونه روش‌های مختلف حل مسئله به‌طور طبیعی از دانش وظیفه‌ای کدگذاری‌شده استخراج می‌شوند. فهم زبان طبیعی. NL-Soar سیستمی برای درک و تولید زبان طبیعی بود که قابلیت‌های گفتگو را با تاکید بر تجزیه و تولید افزایشی و در زمان واقعی فراهم می‌کرد. انسان‌های مجازی. Soar در شبیه‌سازی انسان‌های مجازی با قابلیت‌های ادراک، فهم زبان، احساسات، و کنترل بدن برای تعامل در دنیاهای
زبان، احساسات، و کنترل بدن برای تعامل در دنیاهای مجازی استفاده شده است. موسیقی. Melody-Soar توانایی Soar را در تولید ملودی‌های ساده و منحصر‌به‌فرد از طریق مدل‌سازی سلسله‌مراتب فضاهای مسئله نشان داد. رباتیک. از اولین برنامه‌ریزی‌های رباتیک در سال ۱۹۹۱ تا ربات‌های پیشرفته امروزی، Soar در کنترل ربات‌های متحرک، انسان‌نما و زیرآبی مورد استفاده قرار گرفته است. نرم‌افزار. معماری Soar توسط گروه تحقیقاتی دانشگاه میشیگان نگهداری و توسعه داده می‌شود. این سیستم با زبان‌های C و ++C نوشته شده و به‌طور آزاد تحت مجوز BSD
C و ++C نوشته شده و به‌طور آزاد تحت مجوز BSD در دسترس است. ارتباط با محیط‌های خارجی از طریق زبان نشانه‌گذاری Soar (SML) انجام می‌شود که امکان تعامل با زبان‌های C++، Java و Python را فراهم می‌کند.
ورزشگاه نیهوندایرا یک ورزشگاه فوتبال در کشور ژاپن است که در سال ۱۹۹۱ با ظرفیت ۲۰۰۰۰ نفر ساخته شده است. این ورزشگاه میزبان بازی فینال سوپر جام آسیا ۲۰۰۰ بوده است.
محمد وحید منتظری وشمه سرایی بازیکن فوتبال نونهالان تهران متولد مرداد ماه ۱۳۹۲ پست بازی دفاع مقدمه. برنامه‌نویسی تابعی یکی از اصول پایه‌ای در توسعه نرم‌افزار است که بر پایه توابع بدون اثرات جانبی عمل می‌کند. با این حال، در دنیای واقعی، محاسباتی که دارای اثرات جانبی مانند: مدیریت حالت، ورودی/خروجی و یا مدیریت خطاها هستند، اجتناب‌ناپذیرند. مونادها به‌عنوان ساختاری ریاضیاتی و انتزاعی، این اثرات جانبی را به‌گونه‌ای مدل‌سازی می‌کنند که اصول برنامه‌نویسی تابعی نقض نشود. موناد را می‌توان به‌عنوان یک نوع داده
نقض نشود. موناد را می‌توان به‌عنوان یک نوع داده انتزاعی تعریف کرد که دو عملیات اصلی را ارائه می‌دهد: تابع return یا pure: این تابع یک مقدار عادی را می‌گیرد و آن را در یک زمینه‌ی مونادیک قرار می‌دهد. تابع bind یا »=: این تابع دو عملیات مونادیک را ترکیب می‌کند و به زنجیره‌سازی محاسبات کمک می‌کند. یک مثال ساده و کاربردی از مونادها را در زبان Haskell ببینیم. فَرض کنید می‌خواهیم یک محاسبه ساده با استفاده از Monad انجام دهیم که دو عدد را از ورودی دریافت کند، آن‌ها را با هم جمع کند و نتیجه را چاپ کند. برای این
را با هم جمع کند و نتیجه را چاپ کند. برای این کار از Monad codice_1 استفاده می‌کنیم که برای عملیات ورودی و خروجی در Haskell کاربرد دارد. codice_2 در این مثال، از Monad IO استفاده کرده‌ایم تا عملیات ورودی و خروجی (خواندن عدد از ورودی و چاپ نتیجه) را انجام دهیم. ابتدا از putStrLn برای چاپ یک پیام به کاربر استفاده می‌کنیم. سپس از getLine برای دریافت ورودی از کاربر استفاده می‌کنیم و آن را به عدد تبدیل می‌کنیم. در نهایت دو عدد را با هم جمع کرده و نتیجه را با putStrLn چاپ می‌کنیم. همان‌طور که مشاهده می‌کنید، با
چاپ می‌کنیم. همان‌طور که مشاهده می‌کنید، با استفاده از موناد IO می‌توانیم به راحتی عملیات ورودی و خروجی را در برنامه‌نویسی تابعی مدیریت کنیم. ساختار و اجزای موناد. برنامه‌نویسی تابعی یکی از اصول پایه‌ای در توسعه نرم‌افزار است که بر مبنای توابع بدون اثرات جانبی عمل می‌کند. با این حال، در دنیای واقعی، محاسباتی که دارای اثرات جانبی نظیر مدیریت حالت، ورودی/خروجی یا مدیریت خطاها هستند، اجتناب‌ناپذیرند. مونادها به‌عنوان ساختاری ریاضیاتی و انتزاعی، این اثرات جانبی را به‌گونه‌ای مدل‌سازی می‌کنند که اصول
جانبی را به‌گونه‌ای مدل‌سازی می‌کنند که اصول برنامه‌نویسی تابعی نقض نشود. هر موناد شامل سه بخش اصلی است: کاربرد های موناد. مونادها در موارد مختلفی استفاده می‌شوند که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از: اهمیت و مزایا نمونه‌های رایج مونادها. 1. Maybe Monad: این موناد زمانی استفاده می‌شود که عملیات ممکن است موفقیت‌آمیز باشد یا شکست بخورد. به جای مدیریت خطا با مقادیر null یا مقادیر پیش‌فرض، Maybe به‌طور واضح نشان می‌دهد که ممکن است مقداری وجود نداشته باشد. 2. IO Monad: برای انجام عملیات ورودی/خروجی (مثل خواندن و نوشتن
برای انجام عملیات ورودی/خروجی (مثل خواندن و نوشتن روی فایل‌ها یا گرفتن ورودی از کاربر) از این موناد استفاده می‌شود. 3. List Monad: این موناد عملیات روی لیست‌ها را ساده می‌کند و برای محاسبات تکراری بسیار مفید است. نتیجه گیری. مونادها به‌عنوان یک ابزار انتزاعی، نقش مهمی در حل چالش‌های عملی برنامه‌نویسی تابِعی دارند. با ارائه یک چارچوب منسجم و قابل پیش‌بینی، مونادها مدیریت اثرات جانبی را ممکن کرده و به توسعه‌دهندگان کمک می‌کنند تا کدهای تمیزتر و ساختاریافته‌تری بنویسند.
مجموعه ورزشی سوون یک ورزشگاه فوتبال در کشور کره جنوبی است که در سال ۱۹۷۱ با ظرفیت ۱۱۸۰۸ نفر ساخته شده است. این ورزشگاه میزبان بازی فینال سوپر جام آسیا ۲۰۰۱ بوده است.
ورزشگاه چانگ‌وون یک ورزشگاه فوتبال در کشور کره جنوبی است که در سال ۱۹۹۳ با ظرفیت ۲۷۰۰۰ نفر ساخته شده است. این ورزشگاه میزبان بازی فینال سوپر جام آسیا ۱۹۹۶ بوده است.
فلزاندودی یا متالیزاسیون نام عمومی فنّ پوشش فلز بر روی سطح اجسام است. پوشش‌های فلزی ممکن است تزئینی، محافظ یا کاربردی باشند. فنون‌های فلزاندودسازی از همان اوایل ساخت آینه شروع شد. در سال ۱۸۳۵، یوستوس فون لیبیش فرایند پوشاندن سطح شیشه‌ای با نقره فلزی را کشف کرد و آینه شیشه ای را به یکی از اولین موارد فلزاندودی تبدیل کرد. آبکاری سایر اجسام غیر فلزی با معرفی پلاستیک ABS به سرعت رشد کرد. از آنجایی که یک جسم غیرفلزی تمایل دارد رسانای الکتریکی ضعیفی باشد، سطح جسم باید قبل از اجرای آبکاری رسانشی شود. ابتدا قسمت
باید قبل از اجرای آبکاری رسانشی شود. ابتدا قسمت پلاستیکی توسط یک فرایند مناسب، مانند فرو بردن در مخلوط اسید کرومیک - اسید سولفوریک داغ، به صورت شیمیایی زدوده می‌شود. سطح زدوده شده با فرو بردن ابتدا در محلول کلرید قلع (II) و سپس محلول کلرید پالادیوم حساس و فعال می‌شود. سپس سطح پردازش شده قبل از آبکاری بیشتر با مس یا نیکل الکترولس پوشیده می‌شود. این فرایند مفیدی (حدود ۱ تا ۶ کیلوگرم‌نیرو بر سانتی‌متر یا ۱۰ تا ۶۰ نیوتن بر سانتی‌متر یا ۵ تا ۳۵ پوندنیرو بر اینچ) می‌دهد، اما بسیار ضعیف تر از قدرت چسبندگی
اینچ) می‌دهد، اما بسیار ضعیف تر از قدرت چسبندگی فلز-به-فلز واقعی است. فلزاندودی در خلاء شامل حرارت دادن فلز پوششی تا نقطه جوش آن در یک محفظه خلاء است و سپس اجازه می‌دهد تا چگالش فلز را روی سطح زیرلایه رسوب کند. گرمایش مقاومتی، پرتو الکترونی یا گرمایش پلاسما برای تبخیر فلز پوششی استفاده می‌شود. فلزاندودی خلاء برای رسوب آلومینیوم بر روی آینه‌های شیشه‌ای بزرگ تلسکوپ‌های بازتابی، مانند تلسکوپ هیل، استفاده شد. فرآیندهای پاشنده حرارتی اغلب به عنوان فلزاندودی شناخته می‌شوند. فلزات به کار رفته در چنین روشی برای
می‌شوند. فلزات به کار رفته در چنین روشی برای چندین دهه، بیشتر از رنگ به تنهایی از فولاد در برابر خوردگی محافظت می‌کنند. روی و آلومینیوم متداول‌ترین مواد مورد استفاده برای فلزاندودی سازه‌های فولادی هستند. فناوری فلزات پاشش‌پذیر سرد یک فرایند فلزاندودی است که به‌طور یکپارچه فلز پاشش‌پذیر سرد یا بتونه‌ای را تقریباً روی هر سطحی اعمال می‌کند. فلز ترکیبی از دو (پیونده برپایه آب) یا سه ماده مختلف: پودر فلز، پیونده و سخت‌کننده تشکیل شده است. مخلوط مواد در دمای اتاق روی زیرلایه ریخته شده یا اسپری می‌شود. اثر مورد
روی زیرلایه ریخته شده یا اسپری می‌شود. اثر مورد نظر و درمان نهایی لازم ضخامت لایه را مشخص می‌کند که معمولاً بین ۸۰ تا ۱۵۰ میکرومتر متغیر است.
پیروزی غرب یک مجموعه تلویزیونی سیزده قسمتی بی‌بی‌سی بود، با یک کتاب همراه، نوشته و ارائه شده توسط جان رابرتس، مورخ و سرپرست کالج مرتون، آکسفورد، و اولین بار در سال ۱۹۸۵ پخش شد. این سریال با عنوان فرعی «منظره‌ای از تاریخ» توسط جان منتشر شد"." این سریال بر خاستگاه و تکامل تمدن غرب و چالش‌ها و تأثیرات دگرگون کننده ای که بر سایر نقاط جهان اعمال کرده است تمرکز دارد.