payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرد. سوسک لیکسوس زوبکوفی توسط بوهمن به نام او نامگذاری شد. در سال ۱۸۳۱ او شیوع وبا در مسکو را بررسی کرد، او در کمیته وبا و در بیمارستان یاکیمان کار می‌کرد. در کتابی در مورد شیوع بیماری، او توانست مستند کند که بیشتر موارد در دشت سیلابی کم ارتفاع یک رودخانه رخ داده است.
ویتالی الکساندرویچ نیکولاینکو (، آوانویسی: "ویتالی الکساندروویچ نیکولاینکو"، ۱۹۳۸ - دسامبر ۲۰۰۳) یک دانشمند علوم طبیعی و عکاس خودآموخته روسی بود که به خاطر تحقیقات گسترده‌اش در مورد رفتارشناسی خرس‌های روسی مشهور است. او ۳۳ سال را با خرس‌های قهوه‌ای ("خرس قهوه‌ای") بومی شبه جزیره کامچاتکا زندگی کرد. جسد او در دسامبر ۲۰۰۳ در منطقه حفاظت‌شده ایالتی کرونوتسکی، یکی از دو منطقه تحت مدیریت دولت فدرال، پیدا شد در شمال پتروپاولوفسک. مقامات به این نتیجه رسیدند که علت مرگ ظاهراً حمله خرس بوده است. زندگی‌نامه. ویتالی
مرگ ظاهراً حمله خرس بوده است. زندگی‌نامه. ویتالی نیکولاینکو، محیط‌بان ارشد منطقه حفاظت‌شده حیات‌وحش کرونوتسکی، با شکار و ماهیگیری غیرقانونی در این منطقه مبارزه می‌کرد. گشت‌زنی‌های او ماه‌ها او را در طبیعت وحشی نگه می‌داشت. او به‌طور معمول هر روز از طلوع تا غروب خورشید خرس‌ها را دنبال می‌کرد و تغذیه، جفت‌گیری و عادات اجتماعی آنها را ثبت می‌کرد. علاقه به خرس‌ها. او یکی از جامع‌ترین مستندها را در مورد این غول گردآوری کرد. پسرعموهای خرس گریزلی آمریکای شمالی، خرس‌های قهوه‌ای کامچاتکا، که مرتباً صدها دفتر خاطرات
قهوه‌ای کامچاتکا، که مرتباً صدها دفتر خاطرات را پر می‌کردند، مجموعه‌ای از آثار که به عنوان یکی از مهم‌ترین سوابق زندگینامه‌ای رفتار خرس قهوه‌ای موجود در نظر گرفته می‌شود. نیکولاینکو بیش از قدم زد در سال از طریق دره‌های رودخانه‌ای دورافتاده و دشت‌های ساحلی کامچاتکا، جایی که تقریباً ۱۵۰۰۰ خرس قهوه‌ای در معرض تهدید فزاینده شکارچیان و شکارچیان خارجی هستند. او به‌طور متوسط ۸۰۰ تماس با خرس را در هر سال ثبت کرد. نیکولاینکو بیش از ۲۰ سال یک خرس نر عظیم‌الجثه به نام دوبرینیا را دنبال کرد و چنان پیوند نزدیکی با او
دوبرینیا را دنبال کرد و چنان پیوند نزدیکی با او برقرار کرد که خرس اغلب در چند قدمی او جمع می‌شد و می‌خوابید. نیکولاینکو همچنین چندین فرار خوش‌شانس را در طول مدت حضورش با خرس‌ها مستند کرده است. او توضیح داد که چگونه برای جلوگیری از حمله خرس‌ها از صخره‌ها سقوط کرده و توسط خرس‌ها تا بالای درختان تعقیب شده است. او پس از آنکه میچیو هوشینو، عکاس مشهور خرس ژاپنی، در سال ۱۹۹۶ در منطقه حفاظت‌شده جنوبی، منطقه‌ای دورافتاده‌تر در همسایگی منطقه ، از چادرش بیرون کشیده و توسط یک خرس خورده شد، به انجام تحقیقات کمک کرد.
و توسط یک خرس خورده شد، به انجام تحقیقات کمک کرد. منطقه حفاظت‌شده ایالتی کرونوتسکی که نیکولاینکو در آن مستقر بود. مرگ. در زمستان ۲۰۰۳، نیکولاینکو خیلی بیشتر از آنچه برنامه‌ریزی شده بود، در طبیعت وحشی مانده بود، احتمالاً به این دلیل که هنوز همه خرس‌ها به خواب زمستانی نرفته بودند. او منتظر پرواز هلیکوپتر از منطقه حفاظت‌شده بود و آخرین بار در اواخر دسامبر ۲۰۰۳ از او خبری شد. وقتی بالاخره هلیکوپتری برای بردن او رسید، خدمه هیچ نشانه‌ای از محقق پیدا نکردند و یک تیم جستجو اعزام شد. در ۱ ژانویه ۲۰۰۴، مقامات روسی
تیم جستجو اعزام شد. در ۱ ژانویه ۲۰۰۴، مقامات روسی اعلام کردند که جسد نیکولاینکو، ۶۶ ساله، در دریاچه‌ای نزدیک کلبه تک اتاقه دورافتاده‌اش در رودخانه تیخایا پیدا شده است. کنار جسد او رد پای یک خرس نر متوسط به همراه یک قوطی خالی اسپری فلفل که ظاهراً نیکولاینکو سعی کرده بود با آن از خود دفاع کند، پیدا شد. ویکتور ربریکوف، راهنمای گردشگری و دوست قدیمی نیکولاینکو که در تیم جستجویی بود که جسد را پیدا کرد، گفت به نظر می‌رسد نیکولاینکو یک خرس نر بزرگ را تا دریاچه کوچک و چشمه‌خیزی که کمتر از مربع وسعت دارد، دنبال کرده
و چشمه‌خیزی که کمتر از مربع وسعت دارد، دنبال کرده است. از کلبه. ربریکوف گفت: «ویتالی حتماً شروع به عکس گرفتن از خرس در حال استراحت کرده بود، اما تنه‌ها و شاخه‌های درختان مانع بودند و او حتماً تصمیم گرفته بود که وارد بیشه شود. رد پاهای او پس از خرس به داخل بیشه منتهی می‌شود. او از فاصله سه متری به خرس نزدیک شد.» رگه بزرگی از اسپری فلفل نارنجی نشان می‌داد که نیکولاینکو سعی در دفاع از خود داشته و یک تفنگ منور در کنار جسد افتاده بود، بدون اینکه شلیک شود. دوربین او شکسته و خونین در همان نزدیکی بود. درست دو ماه
او شکسته و خونین در همان نزدیکی بود. درست دو ماه قبل از آن، تیموتی تردول، محقق خرس آمریکایی، و دوست دخترش توسط خرس‌ها در پارک ملی کاتمای آلاسکا کشته و تا حدی خورده شدند. جنجال. نیکولاینکو با وجود تمام عمرش که صرف آزار و اذیت شکارچیان غیرقانونی و نظارت بر خرس‌ها می‌کرد، چهره‌ای تفرقه‌انگیز در جامعه طبیعت‌گرایان بود، چرا که جامعه طبیعت‌گرایان دیدگاه نامطلوبی نسبت به رویکرد پیشگیرانه او در نظارت بر خرس‌ها داشت. آشنایی آشکار او با موضوع مورد مطالعه‌اش، برخلاف روش منفعلانه‌تری بود که در این حوزه به عنوان
روش منفعلانه‌تری بود که در این حوزه به عنوان «جدایی» شناخته می‌شود، روشی که تا حد زیادی در محافل رفتارشناسی مورد اجماع است. نیکولاینکو اصرار داشت که هرگز پتانسیل درنده‌خویی در میان خرس‌ها را دست کم نگرفته و در برابر تمایل به نسبت دادن احساسات انسانی به آنها مقاومت کرد. او پذیرفت که حتی دوبرینیا هم احتمالاً فقط حضور او را تحمل می‌کرد. منتقدان نیکولاینکو مرگ او را به عنوان تأییدی بر موضع خود تلقی کردند و خرس‌هایی که به حضور او عادت کرده بودند، طعمه‌های آسانی برای شکارچیان غیرقانونی بودند. نیکولاینکو می‌دانست
شکارچیان غیرقانونی بودند. نیکولاینکو می‌دانست که حداقل ۲۰ خرس حدود هفت ماه قبل از مرگش کشته شده‌اند. نیکولاینکو همچنین با مردی که احتمالاً بیش از هر کس دیگری در کامچاتکا با او وجه اشتراک داشت، یعنی چارلی راسل، محققی که در منطقه حفاظت‌شده کامچاتکای جنوبی فعالیت می‌کرد، وارد جنگ لفظی شد. راسل و نیکولاینکو زمانی با هم درگیر شدند که از محیط‌بان روسی خواسته شد تا پروژه راسل را بررسی کند. نیکولاینکو به شدت به سیاست راسل مبنی بر تغذیه توله‌های نیمه‌بالغ اعتراض کرد و استدلال کرد که این کار تحقیقات را بی‌معنی
کرد و استدلال کرد که این کار تحقیقات را بی‌معنی می‌کند و می‌تواند توله‌ها را به طرز خطرناکی مشتاق دریافت کمک‌های انسانی کند. راسل احساس می‌کرد توله‌ها به همان نوع تغذیه‌ای نیاز دارند که از مادرشان دریافت می‌کردند تا به اندازه کافی قوی شوند تا در برابر شکارچیان مقاومت کنند. این دو مرد در طول آشنایی خود به شدت با هم بحث می‌کردند.
نسبی بودن اشتباه () مجموعه‌ای از هفده مقاله در مورد علم از نویسنده و دانشمند آمریکایی آیزاک آسیموف است که در سال ۱۹۸۸ به چاپ رسید. این کتاب این نقطه‌نظر را که «همه نظریه‌ها در طول زمان اشتباه بودنشان اثبات می‌شود» را می‌کاود و در مقابل آن می‌ایستد و استدلال می‌کند که درجاتی از غلط بودن وجود دارد.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; محل دفن زباله جامد تیموکوفو () یک محل دفن زباله جامد شهری در ناحیه بوگورودسکی استان مسکو، در نزدیکی روستای تیموخوو است. این محل تقریباً ۱۱۴ هکتار را اشغال می‌کند و بزرگ‌ترین محل دفن زباله در اروپا است. سازمان عامل آن او ای او پولیگون تیموخوو است. تاریخچه. محل دفن زباله جامد تیموخوو در منطقه شهری بوگورودسکی در منطقه مسکو واقع شده است. کیلومتری جنوب روستای تیموخوو. این مرکز در اواخر دهه ۱۹۸۰ در محل معادن خاک رس متروکه تأسیس شد و
دهه ۱۹۸۰ در محل معادن خاک رس متروکه تأسیس شد و به ۲۲ منطقه (از ۳۲ منطقه) مسکو خدمات ارائه می‌داد. حداکثر ظرفیت این محل دفن زباله ۴۵۰٬۰۰۰ تن در سال است. طبق برخی منابع، سالانه تا ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ تن زباله را پذیرش می‌کند. یکی از تأمین‌کنندگان اصلی زباله، اپراتور منطقه‌ای «خارتیا» (متعلق به ایگور چایکا) است. این محل دفن زباله مجهز به سیستم پایش تشعشعات، ترازوهای کرنش‌سنج، سیستم جمع‌آوری و خنثی‌سازی فیلتراسیون و سیستم جمع‌آوری و خنثی‌سازی بیوگاز است. از سال ۱۹۹۶، کنستانتین سرگیویچ مانگین تیموخوو ریاست این محل دفن
سرگیویچ مانگین تیموخوو ریاست این محل دفن زباله را بر عهده دارد. در نوامبر ۲۰۱۷، او به اتهام کارآفرینی غیرقانونی دستگیر و به بازداشت موقت در بازداشتگاه و سپس حبس خانگی محکوم شد. پرونده طبق ماده ۱۷۱، بخش ۲، بند «ب» قانون جزای فدراسیون روسیه پس از بازرسی توسط اداره جرایم اقتصادی و توقیف اسناد، گشوده شد. این اتهامات چند ماه بعد لغو شد. در سال ۲۰۱۳، ساکنان نوگینسک، الکترواستال و الکتروگلی از بوی نامطبوعی در هوا شکایت کردند، با این حال، وزارت محیط زیست استان مسکو از ارتباط دادن این موضوع با فعالیت‌های محل دفن
از ارتباط دادن این موضوع با فعالیت‌های محل دفن زباله خودداری کرد. با این وجود، سرویس فدرال نظارت بر منابع طبیعی، تیموخوو را ۹۰ هزار روبل جریمه کرد. در نهر بیزیائفکا (حوضه شالوکا)، که از یکی از برکه‌های نزدیک محل دفن زباله خارج می‌شود، میزان مواد مختلف افزایش یافته است: یون آمونیوم ۲۴ برابر؛ آهن ۱۹ برابر؛ منگنز ۴۲ برابر و مس ۴۰ برابر. دولت تیموخوو به تقصیر خود اعتراف کرد و اظهار داشت که نقض قوانین استفاده از آب در هنگام تخلیه فاضلاب برطرف شده است. با این حال، هنگامی که ارزیابی مستقلی از میزان مصرف آب از
حال، هنگامی که ارزیابی مستقلی از میزان مصرف آب از بیزیائفکا در سال ۲۰۱۷ انجام شد، مشخص شد که میزان یون آمونیوم ۵۶ برابر، آهن ۲۶ برابر؛ منگنز و روی ۱۷ برابر؛ مس ۳۲ برابر افزایش یافته است. در سال ۲۰۲۲، دفتر دادستان کل به دلیل خسارت زیست‌محیطی وارده به رودخانه بیزیائِکا، علیه محل دفن زباله تیموخوو به مبلغ ۴۲ میلیون روبل شکایت کرد. تحقیق در مورد فعالیت‌ها. در تاریخ ۲۶ ژانویه ۲۰۱۸، نشریه دیلی استورم تحقیقاتی در مورد فعالیت‌های محل دفن زباله تیموخوو منتشر کرد. بر اساس آن، تا سال ۲۰۱۰، محل دفن زباله تیموخوو توسط
اساس آن، تا سال ۲۰۱۰، محل دفن زباله تیموخوو توسط شرکت اکوترانس اس اداره می‌شد. در سال ۲۰۰۷، مالک مشترک آن خود کنستانتین مانگین، در سال ۲۰۰۸ ولادیمیر بلازننکوف و تا آغاز سال ۲۰۰۹، این شرکت به پسر کنستانتین مانگین - آنتون مانگین - منتقل شد. در این دوره، درآمد شرکت «اکوترانس اس» از ۳۸۰ میلیون روبل در سال فراتر رفت. در سال ۲۰۱۰، این محل دفن زباله توسط شرکت «مکس» که آن هم متعلق به آنتون مانگین است، اداره می‌شد. در فوریه ۲۰۱۰، «مکس» مجوز دفع و قرار دادن زباله‌های کلاس‌های خطر آی-وی آی را دریافت کرد و شروع به
کلاس‌های خطر آی-وی آی را دریافت کرد و شروع به همکاری با «تیموخوو» کرد. هر ساله، شرکت «مکس» قراردادهایی از «تیموخوو» به مبلغ ۳۰۰ میلیون روبل دریافت می‌کرد. از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، مبلغ قرارداد بیش از ۱ میلیارد روبل بود. در سال ۲۰۱۴، ۵ روز قبل از حسابرسی مالیاتی شرکت او او او مکس، شرکت جدید شرکت اکوستروی به نام آنتون مانگین ثبت شد. ۳۶ نفر از ۴۱ کارمند او او او مکس به آن منتقل شدند و ۲۶ وسیله نقلیه کاری نیز در شرکت جدید دوباره ثبت شدند. ۴۰ میلیون روبل از حساب‌های او او او مکس با یادداشت «برای پاداش» برداشت شد.
او او او مکس با یادداشت «برای پاداش» برداشت شد. تا پایان سال ۲۰۱۵، زمانی که باید مالیات بر فعالیت‌های او او او مکس تعلق می‌گرفت، حساب‌های آن خالی بود. از آن زمان، تیموخوو توسط شرکت اکوستروی خدمات‌رسانی می‌شود. فروشگاه مرتب‌سازی در تیموخوو توسط شرکت او او او اکو-وتور اجاره شده است. طبق برخی منابع، بنیان‌گذار آن داماد کنستانتین مانگین، اوگنی یابلوکوف، است. در ۵ اوت ۲۰۱۴، قراردادی با شرکت اکوکوم برای انجام کار گاززدایی در تیموخوو امضا شد. مقرر شد تجهیزات آلمانی برای ۳۰ حلقه چاه جمع‌آوری گاز، لوله‌گذاری بین
برای ۳۰ حلقه چاه جمع‌آوری گاز، لوله‌گذاری بین آنها، نصب نیروگاه برای فرآوری گاز و مشعل برای سوزاندن آن خریداری شود. ارزش قرارداد ۲٫۹ میلیون یورو بود. در ماه مه ۲۰۱۶، اداره املاک شهر مسکو تصمیم به خصوصی‌سازی تیموخوو گرفت؛ ۲۶ درصد از سهام این شرکت به ارزش ۹۱٫۸ میلیون روبل به حراج گذاشته شد؛ بنابراین کل محل دفن زباله ۳۵۳ میلیون روبل ارزش‌گذاری شد که تقریباً معادل هزینه تجهیزات آلمانی خریداری شده در سال ۲۰۱۴ است. تنها دو شرکت‌کننده در حراج حضور داشتند: آنتون مانگین و شرکت او او او تاکو، متعلق به مانگین پدر.
مانگین و شرکت او او او تاکو، متعلق به مانگین پدر. هیچ رقابتی وجود نداشت و آنتون مانگین در نهایت سهام را با حداقل قیمت ۹۱٫۸ میلیون روبل خریداری کرد.
محل دفن زباله کراسنی بور، محل دفن زباله‌های خطرناک در کراسنی بور، ناحیه توسننسکی، استان لنینگراد، روسیه است. این مکان گاهی به دلیل دو میلیون تن زباله شیمیایی انباشته شده در آنجا، «چرنوبیل شیمیایی» نامیده می‌شود. سایت. محل دفن زباله کراسنی بور در حدود ۳۰ واقع شده است کیلومتری جنوب شرقی سن پترزبورگ. این مکان که مساحت دارد، در سال ۱۹۷۰ مورد استفاده قرار گرفت. دو میلیون تن زباله در کراسنی بور در استخرهایی ذخیره می‌شوند که بسیاری از آنها بدون پوشش هستند. این منطقه با سیم خاردار احاطه شده است، اما در خارج از
منطقه با سیم خاردار احاطه شده است، اما در خارج از حصار، کانالی وجود دارد که آب باران و زباله در آن جمع می‌شود. با باران و آب حاصل از ذوب یخ، سموم از استخرهای بدون پوشش به این کانال سرازیر می‌شوند. این مرکز رسماً تحت نظارت سنت پترزبورگ است. در کنار محل دفن زباله، دو رودخانه وجود دارد، رودخانه ایزورا و رودخانه توسنا که به رودخانه نوا می‌ریزند. نگرانی‌های زیست‌محیطی. در سال ۲۰۱۸، این محل توسط الکساندر بگلوف، نماینده ریاست جمهوری روسیه در ناحیه فدرال شمال غربی، به عنوان یک «بمب زیست‌محیطی خطرناک» توصیف شد.
به عنوان یک «بمب زیست‌محیطی خطرناک» توصیف شد. کمیسیون حفاظت از محیط زیست دریایی بالتیک (هلکام) آن را منطقه‌ای به ویژه آلوده نامیده است که تهدیدی جدی برای دریای بالتیک خواهد بود. اگر آب از حوضچه‌های کراسنی بور خارج شود یا اگر سدها بشکنند، زباله‌های خطرناک به خلیج فنلاند خواهند رفت. در اوایل مارس ۲۰۱۶، چنین سدی شکست، اما نشتی آن شناسایی و به سرعت مسدود شد. ماشین‌آلات این تأسیسات قدیمی و ناکارآمد است و به گفته کولیاکوف، رئیس سابق تأسیسات، فقط زمانی کار می‌کند که دما زیر صفر درجه نباشد. علاوه بر این، مشکلاتی
که دما زیر صفر درجه نباشد. علاوه بر این، مشکلاتی به این دلیل ایجاد می‌شود که زباله‌ها بدون هیچ گونه جداسازی مواد زائد به داخل استخرها ریخته می‌شوند. در بهار ۲۰۱۶، هلسینگین سانومات گزارش داد که محل دفن زباله کراسنی بور در وضعیت بحرانی قرار دارد، زیرا استخرهای حاوی زباله‌های صنعتی تقریباً پر شده‌اند. این وضعیت برای شهر سن پترزبورگ نیز خطرناک است، زیرا آب مورد نیاز خود را از رودخانه نوا، پایین‌تر از محلی که رودخانه ایزورا به آن می‌ریزد، تأمین می‌کند. در مارس ۲۰۱۶، شرکت هلسینگین سانومات نمونه‌هایی از آب نزدیک
شرکت هلسینگین سانومات نمونه‌هایی از آب نزدیک محل دفن زباله برداشت. مواد زیر در گودالی نزدیک آن پیدا شد: ترکیبات پلی‌کلر بی‌فنیل، کادمیوم، فلزات سنگین، سیانید، آرسنیک، و همچنین آفت‌کش اچ سی اچ، نشانه‌هایی از حلال‌ها و آفت‌کش‌هایی مانند علف‌کش ام‌سی‌پی‌ای. همچنین ادعا شده است که محل دفن زباله حاوی زباله‌های رادیواکتیو است. مقامات سن پترزبورگ ادعا می‌کنند که همه اینها دروغ و بی‌اساس است. یاکو مانیو، رئیس بخش زباله‌های مضر مؤسسه محیط زیست فنلاند، می‌گوید که پیدا شدن مواد خطرناک در خارج از محل دفن زباله،
که پیدا شدن مواد خطرناک در خارج از محل دفن زباله، نشانه‌ای از نشتی است. مشکلات محل دفن زباله توسط ویکتور کولیاکوف، مدیر سابق، که پنج ماه پس از افشاگری‌ها برکنار شد، منتشر شد. پس از این، شهر سن پترزبورگ تهدید کرده است که او را به دلیل «انتشار اطلاعات بی‌اساس» تحت پیگرد قانونی قرار خواهد داد. دفتر دادستانی روسیه در سال ۲۰۱۶ عملکرد این محل دفن زباله را بررسی کرده است. سلف کولیاکوف مظنون به تجاوز از اختیارات خود است. در ارتباط با محل دفن زباله، پرونده‌هایی نیز در مورد سرقت از بودجه شهر سن پترزبورگ در حال بررسی
مورد سرقت از بودجه شهر سن پترزبورگ در حال بررسی است. در سال ۲۰۱۵، شهر سنت پترزبورگ می‌خواست یک زباله‌سوز بسازد که قرار بود توسط یک شرکت زیرمجموعه روسی شرکت مشاوره و مهندسی فنلاندی پویری طراحی شود. با این حال، ساکنان و سیاستمداران استان لنینگراد با ایده سوزاندن زباله در آنجا مخالف بودند و این طرح به جایی نرسید. این شهر هیچ برنامه جایگزینی برای نحوه پردازش زباله ندارد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
کریس فیشر کارگردان، نویسنده، تهیه‌کننده و وکیل آمریکایی است. او در سریال تلویزیونی «"مظنون"» از شبکه سی‌بی‌اس به عنوان کارگردان و تهیه‌کننده اجرایی فعالیت داشت. فیشر در پاسادنا، کالیفرنیا متولد شد و در نیوپورت بیچ بزرگ شد. او مدرک لیسانس هنر در فلسفه و دکترای حقوق را از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی دریافت کرد. از دیگر آثار کارگردانی او می‌توان به فیلم‌های "کثیف" (۲۰۰۵)، "سلاطین خیابان ۲" (۲۰۱۱) و "ملاقات با شیطان" (۲۰۱۲) اشاره کرد.
گلولهٔ پُرز یا «پرز گلوله‌شده»، گوی کوچکی از الیاف است که بر روی یک پارچه ایجاد می‌شود. گلوله‌شدن پرز یک نقص سطحی پارچه‌هاست که بر اثر سایش ایجاد می‌شود و معمولاً یک ویژگی نامطلوب به‌شمار می‌آید. این پدیده زمانی رخ می‌دهد که شست‌وشو و پوشیدن پارچه‌ها باعث شود الیاف سست از سطح پارچه بیرون بزنند و در گذر زمان، سایش این الیاف را به گوی‌های کوچک کروی تبدیل کند که توسط الیاف بیرون‌زدهٔ نشکسته به سطح پارچه متصل مانده‌اند. صنعت نساجی گلوله‌شدن پرز را به چهار مرحله تقسیم می‌کند: تشکیل پرز، درهم‌تنیدگی، رشد و جدا
تقسیم می‌کند: تشکیل پرز، درهم‌تنیدگی، رشد و جدا شدن. گلوله‌شدن پرز معمولاً در بخش‌هایی از لباس رخ می‌دهد که بیشترین سایش را در استفادهٔ روزمره دارند، مانند یقه، مچ‌ها و اطراف ران و نشیمنگاه شلوار. علت‌ها. همهٔ پارچه‌ها تا حدی گلوله‌شدن پرز را تجربه می‌کنند، هرچند الیافی مانند کتان و ابریشم کمتر از بیشتر پارچه‌ها دچار این مشکل می‌شوند. عوامل اصلی گلوله‌شدن پرز شامل ویژگی‌های فیزیکی پارچه (از جمله نوع اولیهٔ الیاف و نحوهٔ پردازش آن در تولید)، عادات فردی استفاده‌کننده و محیط مصرف است. الیافی مانند پشم، پنبه،
و محیط مصرف است. الیافی مانند پشم، پنبه، پلی‌استر، نایلون و الیاف اکریلیک بیش از بقیه مستعد گلوله‌شدن هستند، اما پرز پشمی به مرور کمتر می‌شود چون الیاف ضعیف‌تر پشم از پارچه جدا شده و می‌شکنند، در حالی که گلوله‌شدن الیاف مصنوعی مشکل‌سازتر است، زیرا الیاف قوی‌تر گلوله‌ها را نگه می‌دارند و مانع افتادن آن‌ها می‌شوند. به‌طور کلی، الیاف بلند کمتر از الیاف کوتاه گلوله می‌شوند، زیرا انتهای آزاد کمتری دارند و جدا شدن آن‌ها از پارچه دشوارتر است. همچنین، پارچه بافتنیها به دلیل فاصلهٔ بیشتر بین تقاطع نخ‌ها بیشتر از
به دلیل فاصلهٔ بیشتر بین تقاطع نخ‌ها بیشتر از پارچه‌های بافته دچار گلوله‌شدن می‌شوند. در پارچه‌هایی که از مخلوط الیاف ساخته شده‌اند، اگر یک نوع الیاف قوی‌تر از دیگری باشد، گلوله‌ها به‌دلیل باقی ماندن الیاف قوی‌تر روی پارچه ماندگار می‌شوند. پیشگیری. روش‌های مورد استفادهٔ صنعت نساجی برای جلوگیری از گلوله‌شدن پرز شامل کز دادن برای از بین بردن الیاف آزاد سطح پارچه، ریسندگی با تاب زیاد نخ، استفاده از پوشش‌های پلیمری برای مهار الیاف و به‌کارگیری آنزیم سلولاز در پارچه‌های نخی برای حذف الیاف سست است. همچنین
در پارچه‌های نخی برای حذف الیاف سست است. همچنین مصرف‌کنندگان می‌توانند با استفاده از مواد شیمیایی ضدچرک و شست‌وشوی لباس‌ها به پشت، عمر پارچه را بیشتر کنند. نتیجه. گلوله‌ها به خودی خود کارکرد پارچه را مختل نمی‌کنند، مگر اینکه تراکم زیاد آن‌ها باعث ایجاد سوراخ شود. با این حال، ظاهر نامطلوب ناشی از گلوله‌شدن پرز می‌تواند پذیرش محصول توسط مصرف‌کننده را کاهش دهد. شدت گلوله‌شدن در صنعت نساجی با شاخص‌هایی مانند تعداد، مساحت میانگین، مساحت کل، کنتراست و تراکم ارزیابی می‌شود. برای از بین بردن گلوله‌های پرز می‌توان
می‌شود. برای از بین بردن گلوله‌های پرز می‌توان از پرزگیر پارچه استفاده کرد.
پُرز یا کُرک نام رایج برای تجمعات قابل مشاهدهٔ الیاف پارچه، مو و مواد دیگر است که معمولاً روی یا اطراف پوشاک یافت می‌شود. پرز لباس، توده‌های بسیار ریز و سبکی از الیاف پارچه است که در اثر استفاده یا شست‌وشو از بافت اصلی جدا شده و روی سطح لباس جمع می‌شود. این ذرات معمولاً به‌مرور زمان و به‌خصوص در نقاطی که لباس بیشتر دچار سایش می‌شود، مانند یقه، سرآستین یا کناره‌های شلوار، بیشتر به چشم می‌آیند. پرزها روی لباس‌های تیره یا پارچه‌های خاص وضوح بیشتری دارند و ظاهر لباس را کهنه یا نامرتب نشان می‌دهند. برای از بین
لباس را کهنه یا نامرتب نشان می‌دهند. برای از بین بردن آن‌ها می‌توان از ابزارهایی مانند پرزگیر یا حتی نوار چسب استفاده کرد. برخی از موادی که در تولید لباس استفاده می‌شوند، مانند پنبه، کتان و پشم، دارای تعداد زیادی الیاف بسیار کوتاه هستند که در هم دسته‌بندی شده‌اند. در طول استفادهٔ عادی، این الیاف ممکن است جدا شوند یا از بافت پارچه بیرون کشیده شوند. این همان دلیلی است که چرا اقلام پرمصرفی مانند تن‌پوش‌ها و حوله‌ها با گذشت زمان نازک می‌شوند و چرا چنین ذراتی در صافی پرز یک رخت‌خشک‌کن جمع می‌شوند. به دلیل نسبت
صافی پرز یک رخت‌خشک‌کن جمع می‌شوند. به دلیل نسبت بالای سطح به وزن، چسبندگی الکترواستاتیک باعث می‌شود الیافی که از لباس جدا شده‌اند، همچنان به یکدیگر و به همان لباس یا سطوح دیگری که با آن‌ها تماس پیدا می‌کنند، بچسبند. ذرات کوچک دیگر نیز همراه با این الیاف لباس جمع می‌شوند، از جمله مو و پوست انسان و حیوان، الیاف گیاهی، گرده، گرد و غبار و میکروب‌ها. گاه پرزهای لباس به صورت گلوله پرز درمی‌آید. به پرز، کُرک هم می‌گویند اما واژهٔ کرک کاربردهای دیگری نیز دارد. انواع پرز. پرز پنبه. پرز پنبه یا الیاف کوتاه پنبه،
پرز. پرز پنبه. پرز پنبه یا الیاف کوتاه پنبه، محصول جانبی فرایند جداسازی پنبه است و شامل الیاف ابریشمی است که به دانه‌های پنبه متصل مانده‌اند، به‌همراه دیگر الیاف زبرتر. این ماده می‌تواند تصفیه شده و برای مقاصدی مانند تولید کاغذ به کار رود. پرز خشک‌کن. پرز خشک‌کن پرزی است که در اثر خشک‌کردن لباس‌ها در یک رخت‌خشک‌کن ایجاد می‌شود و معمولاً بر روی صافی خشک‌کن جمع می‌شود. توصیه شده است که پس از هر چرخه، صافی پرز تمیز شود تا ایمنی و بازده انرژی حفظ گردد. تمیز نکردن صافی پرز، علت اصلی آتش‌سوزی در رخت‌خشک‌کن‌های
صافی پرز، علت اصلی آتش‌سوزی در رخت‌خشک‌کن‌های خانگی است. پرز ناف. پرز ناف تجمعی از الیاف نرم در حفرهٔ ناف است که اغلب در آغاز و پایان روز یافت می‌شود. الیاف پارچه بر اثر اصطکاک توسط موی بدن تراشیده شده و در جهت رشد مو جمع می‌شوند. پرز جیب. پرز جیب مجموعه‌ای از واریزه شامل تکه‌های پارچه، خرده‌های کاغذ و دستمال کاغذی است که اغلب در جیب‌ها یافت می‌شود. گاهی این پرز بر اثر شست‌وشوی لباس در ماشین لباس‌شویی ایجاد می‌شود. پرز جیب، به دلیل ترکیب شدن محتویات جیب، گاهی برای شناسایی وجود مواد سایکو اکتیو قبلاً
گاهی برای شناسایی وجود مواد سایکو اکتیو قبلاً ذخیره‌شده در جیب، از طریق آزمایش مواد مخدر بررسی می‌شود. در شرایط بقا، پرز جیب می‌تواند به‌عنوان آتش‌زنه برای روشن‌کردن آتش استفاده شود. بازی اینفوکام با عنوان "راهنمای کهکشان برای اتواستاپ‌زن‌ها" همراه با مجموعه‌ای از «وسایل جانبی» عرضه شد که یک کیسهٔ کوچک «پرز جیب» را هم شامل می‌شد. مشکلات مرتبط با پرز. مشکلات زیستی. تنفس مقدار زیاد پرز، همان‌طور که در کارگران اولیهٔ صنعت نساجی مشاهده شده، می‌تواند منجر به بیماری‌های ریوی مانند بیسینوزیس شود. پرزی که هنگام
ریوی مانند بیسینوزیس شود. پرزی که هنگام استفاده از لباس از آن جدا می‌شود، ممکن است حامل باکتری و ویروس نیز باشد. به همین دلیل، وجود پرز در هنگام جراحی خطرناک است، زیرا ممکن است میکروارگانیسم‌ها را به درون زخم‌های باز منتقل کند. نشان داده شده که به دلیل تماس سایشی میان لباس و پوست، «فردی که یک گان استاندارد پنبه‌ای پوشیده باشد، در واقع باکتری بیشتری نسبت به حالت بدون لباس پخش می‌کند». پرز همچنین بخشی از «چرک بین انگشتان پا» است که به عنوان «مواد انباشته‌شده بین انگشتان پا» توصیف می‌شود و می‌تواند بر اثر
بین انگشتان پا» توصیف می‌شود و می‌تواند بر اثر تمیز نکردن صحیح پا و انگشتان پا ایجاد شود. مانند جرم گوش، مخاط و دیگر ترشحات بدنی، این مشکل نیز می‌تواند علل گوناگونی داشته باشد — برخی از آن‌ها جدی‌تر از بقیه — بنابراین توجه ویژه به بهداشت پاها توصیه می‌شود. پرز همچنین در محیط‌هایی که معمولاً تماس انسانی کمی دارند، مانند غارها، تهدیدی برای محیط زیست محسوب می‌شود و به عنوان «یکی از آلاینده‌های اصلی» در غارنوردی شناخته می‌شود. مشکلات مکانیکی. آلودگی ناشی از پرز می‌تواند تهدیدی جدی برای آسیب به دستگاه‌های
پرز می‌تواند تهدیدی جدی برای آسیب به دستگاه‌های مکانیکی ظریف باشد. برای جلوگیری از آلودگی پرزی، معمولاً از کارگرانی که وارد اتاق تمیز می‌شوند خواسته می‌شود که یک لایهٔ بیرونی لباس از الیاف مصنوعی بلندتر و ضخیم‌تر بپوشند که احتمال جداشدنشان بسیار کمتر است. مواد پارچه‌ای مقاوم در برابر پرز شامل پارچه‌های کشسان مانند اسپندکس (یا لایکرا) است که الیاف آن تمایل به کش آمدن دارند نه شکستن، و الیاف پلی‌الفین غیر بافتهٔ بلندتر و قوی‌تر. مشکلات دیگر. وجود پرز روی لباس معمولاً ناپسند و غیرحرفه‌ای تلقی می‌شود. علاوه بر
معمولاً ناپسند و غیرحرفه‌ای تلقی می‌شود. علاوه بر این، پرز می‌تواند خاصیت سایندگی داشته و خود لباس را نیز آسیب بزند. به همین دلیل، پرز قابل‌مشاهده اغلب با پرزگیر یا برس برداشته می‌شود. تجمع پرز هنگام شست‌وشوی لباس را می‌توان با استفاده از نرم‌کننده پارچه کاهش داد، زیرا این مواد میزان بار الکتریسیتهٔ ساکن روی سطح لباس را کاهش داده و مانع چسبیدن پرز به لباس می‌شوند. پرز خشک‌کن که روی صافی پرز یک رخت‌خشک‌کن جمع می‌شود، به شدت قابل‌اشتعال است و بنابراین یک خطر ایمنی آتش به‌شمار می‌آید. با این حال، به دلیل همین
آتش به‌شمار می‌آید. با این حال، به دلیل همین قابلیت اشتعال، پرز خشک‌کن را می‌توان به عنوان آتش‌زنه جمع‌آوری کرد، هرچند سوزاندن الیاف مصنوعی می‌تواند دود سمی تولید کند. کاربردهای پرز. کمپوست کردن. امکان کمپوست کردن پرز جمع‌آوری‌شده از صافی خشک‌کن با افزودن آن به دیگر مواد کمپوست‌شونده وجود دارد. بافت این ماده باعث می‌شود مواد آلی موجود در آن به‌سرعت و به‌آسانی تجزیه شوند. با این حال، بسته به منبع، ممکن است شامل الیاف و مواد غیرآلی باشد که هرگز تجزیه نمی‌شوند. جرم‌شناسی. پرز در جرم‌شناسی برای بررسی مفید است،
جرم‌شناسی. پرز در جرم‌شناسی برای بررسی مفید است، زیرا در گذر زمان انباشته می‌شود و از آنجا که الیاف جداشده از لباس نه‌تنها به همان لباس، بلکه به ذرات دیگری که حامل آن در معرضشان قرار گرفته نیز می‌چسبند؛ بنابراین، پرز روی لباس یک فرد احتمالاً حاوی موادی است که از محیط‌های گوناگونی که آن فرد از آن‌ها عبور کرده، منتقل شده‌اند. این موضوع به کارشناسان علوم قانونی اجازه می‌دهد پرز را جمع‌آوری و بررسی کنند تا مسیرها و فعالیت‌های صاحب لباس را تعیین نمایند. کارشناسان ممکن است از مواد شیمیایی گوناگونی برای جداسازی
ممکن است از مواد شیمیایی گوناگونی برای جداسازی الیاف پرز از لباس‌های مختلف بر اساس تفاوت رنگ و دیگر ویژگی‌ها استفاده کنند. آتش‌زنه. پرز خشک‌کن به‌راحتی می‌سوزد. اگرچه این ویژگی می‌تواند در خانه خطر ایجاد کند، اما همچنین به این معناست که پرز، آتش‌زنه‌ای عالی برای روشن‌کردن آتش است. این پرز به‌ویژه برای گرفتن جرقه از سنگ آتش‌زنه و فولاد یا ابزارهای مشابه روشن‌کردن آتش در نبود کبریت بسیار مفید است. درمان زخم. پرز از حدود ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد مسیح و تا زمان جنگ داخلی آمریکا به‌عنوان شکلی از پانسمان و مراقبت
داخلی آمریکا به‌عنوان شکلی از پانسمان و مراقبت از زخم و جراحت استفاده می‌شده است. پرزی که به‌طور ویژه برای درمان زخم‌ها به کار می‌رفت، گاهی با نام "شارپی" شناخته می‌شد.