payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داشت و گزارش‌هایی دربارهٔ این رویدادها در نشریهٔ وابسته به اتحادیهٔ عمومی محافظه‌کاران، حزبی میانه‌رو که در آن نیز فعالیت می‌کرد، منتشر می‌کرد. کیندوال به‌ویژه از جمله زنانی بود که توانست میان فعالیت‌های هنری، شغلی، و سیاسی پیوندی مؤثر برقرار سازد. عکاسی برای او تنها حرفه‌ای تجاری نبود، بلکه به‌عنوان ابزاری برای ثبت و بازنمایی زنان و زندگی روزمرهٔ آنان نیز کاربرد داشت. برخی منابع نشان می‌دهند که او از طریق استودیوی خود، پرتره‌هایی از زنان فعال در جنبش‌های اجتماعی و فرهنگی تهیه کرده است که در نشریات محلی یا
و فرهنگی تهیه کرده است که در نشریات محلی یا آرشیوهای منطقه‌ای به چاپ رسیده‌اند. از این رو، نقش او در مستندسازی چهره‌های زنان دوران خود نیز برجسته است. او نه‌تنها به مسائل زنان توجه داشت بلکه در زمینهٔ مشارکت سیاسی عمومی نیز نقش ایفا کرد. عضویت فعال او در حزب میانه‌رو و انجمن مردم‌گرای سوئد بیانگر علاقه‌اش به ساختارهای سیاسی زمانه‌اش بود. وی از معدود زنانی بود که توانست به‌صورت هم‌زمان در حوزه‌های فرهنگی، هنری و سیاسی مشارکت چشم‌گیر داشته باشد. ادیت کیندوال سرانجام در ۲۶ دسامبر ۱۹۵۱ در استکهلم درگذشت. او
سرانجام در ۲۶ دسامبر ۱۹۵۱ در استکهلم درگذشت. او به‌عنوان یکی از پیشگامان تلفیق حرفهٔ عکاسی با فعالیت‌های اجتماعی، در تاریخ زنان سوئد جایگاه ویژه‌ای دارد. زندگی او نمادی از پیوند میان هنر، سیاست، و مبارزه برای برابری جنسیتی در دوران مدرن سوئد است.
آنا کلمن (; – ) کارگزار بیمه، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. آنا کلمن به‌دلیل فعالیت‌هایش به‌عنوان یک فعال حقوق زنان و صلح‌طلب شناخته می‌شود، به‌ویژه در ارتباط با تلاش‌هایش برای کسب حق رأی زنان چهره تاریخی و اثرگذار از خود نشان داد. او در کنفرانس حق رأی زنان استکهلم ۱۹۱۱ شرکت کرد و در سال ۱۹۱۵ نمایندهٔ سوئد در کنفرانس بین‌المللی صلح زنان در لاهه بود. او تلاش‌های بسیار زیادی برای به رسمیت شناخته شدن حق رای زنان و سایر حقوق بانوان در کشور سوئد تلاش کرد. با تأسیس سازمان خیریهٔ نجات کودکان در سال ۱۹۱۹، او به عضویت
خیریهٔ نجات کودکان در سال ۱۹۱۹، او به عضویت هیئت‌مدیرهٔ شاخهٔ سوئدی آن با نام ردا بارنن درآمد و بعدها ریاست هیئت‌مدیره را نیز برعهده گرفت. بخش سوئدی در ۱۹ نوامبر ۱۹۱۹ توسط الن پالمستیرنا (رئیس) به همراه نویسنده الن واگنر و گردا مارکوس (هر دو عضو فعال هیئت مدیره) تأسیس شد. آنا کلمن نیز از اعضای مؤسس هیئت مدیره بود و بعدها رهبری هیئت مدیره را بر عهده گرفت. زندگی‌نامه. آنا سوفیا کلمن در سال ۱۸۶۲ در کارلسکرونا به‌دنیا آمد. او دختر فرمانده کارل کلمن (۱۸۲۰–۱۸۷۲) و یوهانا آگوستا گرام (۱۸۲۵–۱۹۰۴) بود. خواهر
و یوهانا آگوستا گرام (۱۸۲۵–۱۹۰۴) بود. خواهر کوچک‌تر او، الن کلمن (۱۸۶۷–۱۹۴۳)، نیز از فعالان جنبش زنان بود. الن کلمن، سردبیر نشریات «داگنی» و «هرتا»، نقش چشمگیری در شکل‌گیری فضای فکری جنبش فمینیستی سوئد ایفا کرد و با تألیف آثار ادبی و مشارکت در مجلات زنان، بر خواهر خود نیز تأثیرگذار بود. تا سال ۱۸۹۵، کلمن در شرکت بیمهٔ تول در استکهلم مشغول به کار بود. از سال ۱۹۰۳، به انجمن «دانشجویان و کارگران» پیوست و بین سال‌های ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۱ در هیئت‌مدیرهٔ «انجمن حق رأی سیاسی زنان» فعالیت داشت. در سال ۱۹۰۷، او به عضویت
سیاسی زنان» فعالیت داشت. در سال ۱۹۰۷، او به عضویت کمیتهٔ سازمان زنان نیا ایدون درآمد. او از هواداران پرشور حق رأی زنان بود و نقش مؤثری در کنگرهٔ حق رأی زنان استکهلم در سال ۱۹۱۱ ایفا کرد. همچنین، در کنگرهٔ صلح زنان در لاهه (۱۹۱۵) و کنگرهٔ اتحادیهٔ بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی در زوریخ (۱۹۱۹) شرکت داشت و دیدگاه‌های خود را در زمینهٔ صلح و حقوق زنان ارائه کرد. از سال ۱۹۱۶، مقالاتی در حمایت از حق رأی زنان در مجلهٔ "رُسترِت فِر کوینور" (رأی برای زنان) منتشر می‌کرد. در این نوشته‌ها، او ضمن دفاع از برابری
می‌کرد. در این نوشته‌ها، او ضمن دفاع از برابری جنسیتی، به بررسی موانع اجتماعی و فرهنگی برای مشارکت زنان در سیاست نیز پرداخت. کلمن به‌تدریج بیشتر به فعالیت‌های صلح‌طلبانه روی آورد و بین سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ ریاست شاخهٔ سوئدی اتحادیهٔ بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی را برعهده داشت. او در سال ۱۹۲۵ در نشست شورای بین‌المللی زنان که توسط انجمن ملی حق رأی زنان در واشینگتن دی.سی. برگزار شد شرکت کرد و گزارش آن را در مجلهٔ "هرتا" منتشر کرد که به مسائل زنان اختصاص داشت. آنا کلمن در سال ۱۹۴۰ در استکهلم درگذشت. او
داشت. آنا کلمن در سال ۱۹۴۰ در استکهلم درگذشت. او به‌عنوان یکی از چهره‌های مهم جنبش زنان و صلح در سوئد در حافظهٔ تاریخی این کشور باقی مانده است.
الن کلمن (; – ) فعال حقوق زنان، سردبیر روزنامه و ویراستار اهل سوئد بود که در سال ۱۹۴۳ در ۷۶ سالگی درگذشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی معتبری همچون ایلیس کواروم شده است. او سردبیر "نشریه داگنی"، نشریه‌ای در حمایت از جنبش زنان بود که در سال ۱۹۱۴ با "هرتا" جایگزین شد؛ نشریه‌ای که او تا سال ۱۹۳۲ نیز وی سردبیری آن را بر عهده داشت. زندگی‌نامه. الن اِما آگوستا کلمن در سال ۱۸۶۷ در کارلسکرونا زاده شد. او دختر فرمانده کارل کلمن (۱۸۲۰–۱۸۷۲) و یوهانا آگوستا گرام (۱۸۲۵–۱۹۰۴) بود. خواهر بزرگ‌ترش، آنا کلمن (۱۸۶۲–۱۹۴۰)، نیز در
بود. خواهر بزرگ‌ترش، آنا کلمن (۱۸۶۲–۱۹۴۰)، نیز در جنبش زنان فعال بود. با تأسیس سازمان خیریهٔ نجات کودکان در سال ۱۹۱۹، آنا کلمن به عضویت هیئت‌مدیرهٔ شاخهٔ سوئدی آن با نام ردا بارنن درآمد و بعدها ریاست هیئت‌مدیره این موسسه را نیز برعهده گرفت. بخش سوئدی در ۱۹ نوامبر ۱۹۱۹ توسط الن پالمستیرنا (رئیس) به همراه نویسنده الن واگنر و گردا مارکوس (هر دو عضو فعال هیئت مدیره) تأسیس شد. آنا کلمن نیز از اعضای مؤسس هیئت مدیره بود و بعدها رهبری هیئت مدیره را بر عهده گرفت. الن کلمن پس از تحصیل در مدرسهٔ دخترانهٔ کارلسکرونا،
کلمن پس از تحصیل در مدرسهٔ دخترانهٔ کارلسکرونا، در بانک‌هایی در اوپسالا و استکهلم مشغول به کار شد. کلمن از حامیان پرشور و فعال حقوق زنان بود. در سال ۱۹۰۷، او سردبیر "داگنی" شد که ارگان اصلی جنبش زنان به‌شمار می‌رفت. او بسیاری از مقاله‌های این نشریه را خود می‌نوشت، از جمله گزارش‌هایی از همایش‌های زنان و زندگی‌نامه‌هایی از زنان برجسته. پس از آنکه "داگنی" در سال ۱۹۱۳ انتشارش را متوقف کرد، کلمن از ۱۹۱۴ تا ۱۹۳۲ سردبیری جانشین آن یعنی "هرتا" را بر عهده داشت. در این دوره، او نقش مهمی در ارتقای جایگاه ادبی و
در این دوره، او نقش مهمی در ارتقای جایگاه ادبی و اجتماعی زنان ایفا کرد و کوشید تا گفتمان فمینیستی را به موضوعاتی مانند آموزش، خانواده و صلح نیز گسترش دهد. در سال ۱۹۲۱، او به عضویت هیئت مدیرهٔ انجمن فردریکا برمر، سازمان حقوق زنان سوئد درآمد و از ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۱ ریاست شاخهٔ استکهلم آن را برعهده گرفت. او علاقهٔ عمیقی به بنیان‌گذار این انجمن، فردریکا برمر (۱۸۰۱–۱۸۶۵) پیدا کرد و مجموعه‌ای از مقاله‌ها دربارهٔ او منتشر کرد. الن کلمن همراه با دوستش کلارا یوهانسون، که از سال ۱۹۱۲ تا زمان مرگ در کنار او زندگی می‌کرد،
از سال ۱۹۱۲ تا زمان مرگ در کنار او زندگی می‌کرد، چهار جلد کتاب از نامه‌های فردریکا برمر را منتشر کردند. افزون بر نوشته‌هایش دربارهٔ جنبش زنان، کلمن رمانی تاریخی با عنوان "همسر فابیان ونت" ("Fabian Wendts hustru") منتشر کرد که در آن دربارهٔ زنانی نوشت که مورد سوءاستفاده و هدایت دیگران قرار گرفته‌اند و فرصت رشد فردی نداشته‌اند. این اثر بازتابی از دغدغه‌های اجتماعی او در زمینهٔ آزادی فردی، استقلال زنان و آسیب‌های ناشی از سلطهٔ ساختارهای مردسالارانه بود و جایگاه او را به‌عنوان نویسنده‌ای متعهد به مسائل اجتماعی
او را به‌عنوان نویسنده‌ای متعهد به مسائل اجتماعی تحکیم بخشید. جوایز. در سال ۱۹۴۲، الن کلمن مدال ایلیس کوروم، بالاترین نشان افتخار برای افراد در سوئد، را دریافت کرد.
لوتن فون کرامر (; – ) نویسنده، شاعر، و طراح اهل سوئد بود. او بنیان‌گذار انجمن ادبی انجمن نه نفره بود و همراه با مارتینا برگمان-استربری، از تأمین‌کنندگان اصلی مالی انجمن ملی حق رأی زنان به‌شمار می‌رفت. زندگی‌نامه. لوتن فون کرامر در استکهلم زاده شد. او دختر فرماندار استان اوپسالا، بارون روبرت فردریک فون کرامر و ماریا شارلوت (لوتن) سودربری و خواهر رابرت فون کرامر، نویسنده، دانشمند و سیاست‌مدار بود. وی در اقامتگاه فرمانداری در قلعه اوپسالا واقع در اوپسالا بزرگ شد و تحصیلات خصوصی خود را نزد استادان دانشگاه
شد و تحصیلات خصوصی خود را نزد استادان دانشگاه اوپسالا دریافت کرد. او چهره‌ای محبوب در محافل فرهنگی و روشنفکری اوپسالا بود. نویسندگانی چون اریک گوستاو یه‌یر و پر دانیل آتربوم با خانوادهٔ او آشنا بودند و فردریکا برمر از دوستان مادرش بود. خودش نیز در زمینه‌های هنری گوناگونی استعداد نشان داد: در شب‌های ادبی می‌نوشت، در مهمانی‌ها می‌رقصید و در تئاترهای آماتور نقش‌آفرینی می‌کرد؛ از جمله در نقش جین ایر، که زیر نظر الیس هواسر، بازیگر مشهور، آموزش دید. او برای درمان مشکلات شنوایی‌اش به پزشک ویلیام وایلد مراجعه کرد
مشکلات شنوایی‌اش به پزشک ویلیام وایلد مراجعه کرد و با همسر او جین وایلد دوستی یافت. این دو بر سر علاقهٔ مشترک‌شان به حقوق زنان و ادبیات با یکدیگر ارتباط نزدیکی پیدا کردند. در تابستان سال ۱۸۴۷، به همراه خانواده‌اش به آلمان، اتریش و ایتالیا سفر کرد. اما از همان سال، شنوایی‌اش به دلیل ابتلا به تب اسکارلت رو به وخامت گذاشت و سرانجام ناشنوا شد. این اتفاق به انزوای اجتماعی او انجامید و تأثیر عمیقی بر روحیه‌اش گذاشت. در سال ۱۸۵۵ با استن یوهان استنبرگ، دانشجوی محافظه‌کار، نامزد شد، اما به دلیل کاهش شنوایی‌اش و نیز
نامزد شد، اما به دلیل کاهش شنوایی‌اش و نیز به دلیل اینکه استنبرگ نتوانست با افکار رادیکال و جاه‌طلبی‌های ادبی‌اش کنار بیاید، این نامزدی پایان یافت. او هرگز ازدواج نکرد. در سال ۱۸۸۰، پس از مرگ پدرش، ثروت بزرگی به ارث برد که به گفته منابع، آن را به‌خوبی اداره می‌کرد. به استکهلم نقل مکان کرد، جایی که سبک زندگی‌اش به‌تدریج زاهدانه و ساده شد تا آن‌جا که از او با عنوان «اصلی تراژیک» یاد می‌شد. او بخش بزرگی از ثروتش را وقف حمایت از سازمان‌های خیریه و اصلاح‌طلبان اجتماعی کرد. اصلاح‌طلب اجتماعی. فون کرامر به
اجتماعی کرد. اصلاح‌طلب اجتماعی. فون کرامر به اصلاحات اجتماعی، از جمله حقوق زنان، علاقه‌مند بود و در سال ۱۸۷۲ نخستین صندوق بورسیه برای دانشجویان زن در دانشگاه اوپسالا را بنیان نهاد. او همچنین از نشریهٔ "Ord och Bild"، انجمن فردریکا برمر، دوستان صنایع‌دستی و نوانخانهٔ اوسترمالم برای کودکان فقیر حمایت مالی کرد. او همچنین در مبارزه برای حق رأی زنان شرکت داشت و از بزرگ‌ترین حامیان انجمن ملی حق رأی سیاسی زنان بود. در کنگره بین‌المللی حق رأی که در ژوئن ۱۹۱۱ در استکهلم برگزار شد، هنگامی که فعالان حق رأی در شهر
استکهلم برگزار شد، هنگامی که فعالان حق رأی در شهر راه‌پیمایی می‌کردند، مقابل بالکن او توقف کردند تا از نقش مهم او در این جنبش تقدیر کنند. ششمین کنگرهٔ اتحاد بین‌المللی حق رأی زنان نیز عمدتاً با حمایت مالی او برگزار شد. انجمن نه نفره. فون کرامر انجمن انحصاری انجمن نه نفره را بنیان‌گذاری کرد و دارایی خود را به این انجمن واگذار کرد؛ امری که از جمله به پایه‌گذاری جایزه لوتن فون کرامر انجامید. مجموعه آثار او نیز در سال ۱۹۱۸ توسط این انجمن منتشر شد. مرگ. فون کرامر در استکهلم درگذشت. او در گورستان قدیمی اوپسالا
در استکهلم درگذشت. او در گورستان قدیمی اوپسالا به خاک سپرده شده است.
آنا ماریا لنگرن (؛ ۱۸ ژوئن ۱۷۵۴ – ) نویسنده، شاعر و مترجم اهل سوئد بود. در میان شناخته‌شده‌ترین اشعار او می‌توان به شعر «چند کلمه به دختر عزیزم، اگر دختری می‌داشتم» اشاره کرد. وی همچنین در اشعار طنزآمیز خود علیه تجمل‌گرایی و نظام طبقاتی سوئد، مانند «چرت صبحگاهی اعلی‌حضرت» و «بازدید کنتس» به این موضوعات پرداخت. زندگی. اوایل زندگی. آنا ماریا لنگرن در شهر اوپسالا به دنیا آمد. پدرش، مگنوس برینولف مالمستد (۱۷۲۴–۱۷۹۸)، شاعر و استاد زبان لاتین در دانشگاه اوپسالا بود و مادرش، مارتا یوهانا فلورین (درگذشتهٔ ۱۷۸۸)،
بود و مادرش، مارتا یوهانا فلورین (درگذشتهٔ ۱۷۸۸)، نیز اشعاری مذهبی منتشر کرده بود. پدرش عضو کلیسای موراوی بود و به‌دلیل فعالیت‌های اجتماعی‌اش شناخته می‌شد؛ از سال ۱۷۷۲، او مدرسه‌ای برای کودکان فقیر در خانه‌اش اداره می‌کرد. برادرش یوهان مگنوس مالمستد (۱۷۴۹–۱۷۸۰) نیز شعرهای دنیوی می‌سرود. آنا ماریا به‌دلیل علاقهٔ شدید پدرش به دین، به‌تدریج از مذهب روی‌گردان شد و به واقع‌گرایی ادبی و اندیشه‌های عصر روشنگری گرایش پیدا کرد؛ هرچند حس انسان‌دوستی و علاقه‌اش به عدالت اجتماعی نیز به تأثیر پدرش نسبت داده شده است. از
اجتماعی نیز به تأثیر پدرش نسبت داده شده است. از منظر اجتماعی، او با طبقه کارگر همدلی داشت، با امتیازات اشراف مخالفت می‌کرد و نمایندهٔ «طبقه سوم» بود و زندگی ساده و متواضعانه را ستایش می‌کرد. پدرش از همان کودکی استعداد ادبی او را تشخیص داد و می‌گفت که می‌خواهد از دخترش نه تنها زنی ادیب، بلکه زنی عالم بسازد. او تحصیلات پیشرفته‌ای به آنا ماریا داد و وی در خانه تحت تعلیم دروس لاتین و آثار کلاسیک عهد باستان قرار گرفت. شاعر مورد علاقه‌اش هوراس بود. آغاز حرفه ادبی. او فعالیت ادبی خود را در دههٔ ۱۷۷۰ با نوشتن نقد،
او فعالیت ادبی خود را در دههٔ ۱۷۷۰ با نوشتن نقد، خلاصه، افوریسم و ترجمه آغاز کرد. از نخستین آثارش می‌توان به تفسیرهایش از هوراس اشاره کرد که به‌صورت ناشناس منتشر می‌شدند. در سال ۱۷۷۲، نخستین شعر خود را با نام خود منتشر کرد: شعر سوگواری =در روز سفر سعادت‌آمیز دوشیزه آنا لوئیزا پالس، ۱۴ مه ۱۷۷۲، روز تاج=. او در سال‌های ۷۷–۱۷۷۴ با روزنامهٔ آنا هامار-روسن به‌نام =چه خبر؟ چه خبر؟ = همکاری داشت. در سال ۱۷۷۶، از سوی دوک کارل، برادر پادشاه سوئد، مأمور ترجمهٔ اپرت فرانسوی «لوسی‌ل» شد که نخستین اپرت فرانسوی بود که
فرانسوی «لوسی‌ل» شد که نخستین اپرت فرانسوی بود که به سوئدی ترجمه می‌شد. او در مقدمهٔ این اثر از حق زنان برای مشارکت فکری دفاع کرد. این ترجمه موفقیت‌آمیز بود و از سوی دوشس سلطنتی شارلوت، ساعتی طلایی به او اهدا شد. سپس مأموریت‌های مشابهی از سوی خانواده سلطنتی سوئد به او واگذار شد. لننگرن به شهرت چشمگیری رسید: در ۱۷۷۴ به جامعه ادبی اوپسالا راه یافت، نقدهای خوبی دریافت کرد و به‌عنوان مدافع زنان فرهیخته شناخته شد. او خود را «ادبیه» می‌نامید. در سال ۱۷۷۵ عضو انجمن سلطنتی علوم و ادبیات یوتبوری شد و در سال ۱۷۷۹ به
سلطنتی علوم و ادبیات یوتبوری شد و در سال ۱۷۷۹ به انجمن یوتیله دولچی پیوست. او یکی از سه زن عضو یوتیله دولچی بود؛ دو زن دیگر آنا شارلوتا فون استاپلمور و آنا بریتا وندلیوس بودند. در سال ۱۷۷۷، در مقالهٔ =مشاور چای= بار دیگر خواستار حق زنان برای فعالیت‌های فکری شد. زندگی زناشویی. در سال ۱۷۸۰، او با کارل پیتر لنگرن (۱۷۵۰–۱۸۲۷) ازدواج کرد. وی سردبیر روزنامهٔ «استکهلمس-پوستن» بود که با همکاری یوهان هنریک کلگرن، شاعر و منتقد مشهور، منتشر می‌شد. لننگرن از سال ۱۷۷۸ با کلگرن همکاری داشت و از هم‌فکری او و علاقهٔ
با کلگرن همکاری داشت و از هم‌فکری او و علاقهٔ مشترک‌شان به اندیشه‌های ولتر بهره می‌برد. از این سال‌ها، اشعار و نوشته‌های خود را در «استکهلمس-پوستن» منتشر می‌کرد، اما پس از ازدواج، فقط به‌صورت ناشناس می‌نوشت و تا پایان دههٔ ۱۷۸۰ به‌طور کلی نوشتن را کنار گذاشت. ازدواجش تحولی اساسی در زندگی‌اش ایجاد کرد. پس از آن، به‌صورت رسمی از دنیای ادبیات کناره‌گیری کرد، از مواضع پیشینش در دفاع از آزادی فکری زنان عقب‌نشینی کرد و بیان داشت که زنان باید به‌جای پرداختن به ادبیات، بر پرورش شخصیت‌شان به‌عنوان همسر و مادر مناسب
بر پرورش شخصیت‌شان به‌عنوان همسر و مادر مناسب تمرکز کنند. اینکه آیا این تغییر نگرش واقعی بود یا با طنز بیان شده است، مورد بحث است. او به اندیشه‌های ژان-ژاک روسو علاقه پیدا کرد و شاید در دههٔ ۱۷۸۰ به دیدگاه‌های او دربارهٔ نقش زنان گرویده باشد، که با ارزش‌های مذهبی دوران کودکی‌اش نیز همخوانی داشت. اینگرید آرویدسون گفته است که دیدگاه‌های لننگرن در این زمینه متناقض بودند و این تناقض از شخصیت او نشئت می‌گرفت: «واضح است که خانم لننگرن از انتقاد رنج می‌برد، اما او آن حساسیت نادر را نیز داشت که از تحسین رنج ببرد».
آن حساسیت نادر را نیز داشت که از تحسین رنج ببرد». پس از ازدواج، او در خانه‌اش یک محفل ادبی برگزار می‌کرد که به مرکز بحث‌های فرهنگی تبدیل شد و چهره‌هایی چون گوستاو آلف لئوپولد، نیلس فون روزنشتاین، فرانس میشائیل فرانسن و گودموند یوران آدلربت در آن شرکت می‌کردند. در آن سال‌ها، او زنی شوخ‌طبع، باهوش، اما متواضع و فروتن توصیف شده است. همسرش «در اصل مردی مفید اما کسل‌کننده» توصیف می‌شد، اما زندگی زناشویی آن‌ها خوشایند بود و او همسرش را به جلسات یوتیله دولچی می‌برد و با هم آواز می‌خواندند. او فرزندی نداشت، اما
و با هم آواز می‌خواندند. او فرزندی نداشت، اما دختری را به فرزندخواندگی پذیرفت. در سال ۱۷۹۷، دخترخوانده‌اش به آسایشگاه روانی سپرده شد و به‌زودی درگذشت. این واقعه تأثیر عمیقی بر لننگرن گذاشت، همان‌طور که مرگ پدرش در ۱۷۹۸، که به‌طرزی مشکوک غرق شد، بر او اثر گذاشت. در سال ۱۷۹۰، با توقف فعالیت ادبی کلگرن به‌دلیل بیماری، تغییر بزرگی در زندگی‌اش رخ داد. این اتفاق به روزنامهٔ همسرش آسیب زد و آنا ماریا لننگرن برای دلایل مالی، نگارش در =استکهلمس-پوستن= را از سر گرفت. با این حال، او همچنان ناشناس می‌نوشت و از پذیرش
با این حال، او همچنان ناشناس می‌نوشت و از پذیرش رسمی فعالیت ادبی‌اش خودداری می‌کرد، هرچند برای همگان مشخص بود که نویسندهٔ آثار اوست. محفل ادبی‌اش در خیابان بریداربانسگاتان به مرکز فعالیت‌های آکادمی سوئدی بدل شد. هرچند او هیچ‌گاه به‌طور رسمی عضو این آکادمی نشد، اما او را «عضو نامرئی» می‌خواندند. در ۲۰ دسامبر ۱۷۹۷، آکادمی سوئدی با شعر «سرود برای بانو لنگرن» به او ادای احترام کرد که توسط گوستاو فردریک یولن‌بورگ خوانده شد. او در پاسخ به این تحسین، شعری با عنوان =رؤیا= سرود که در آن هدویگ شارلوتا نوردن‌فلیشت در
=رؤیا= سرود که در آن هدویگ شارلوتا نوردن‌فلیشت در رؤیا به او ظاهر می‌شود و او را لایق نمی‌داند. لننگرن این شعر را با نام خود امضا کرد که نخستین شعری بود که پس از ازدواجش با نام خود نوشت—و آخرین. لنگرن در سن ۶۲ سالگی بر اثر سرطان پستان درگذشت و در گورستان کلیسای کلارا در استکهلم به خاک سپرده شد.
نینا استار برونوولد (؛ ۲ مارس ۱۹۲۸ – ۵ اوت ۱۹۹۲ (۶۵ سالگی)) جراح قفسه سینه و پژوهشگر پزشکی آمریکایی بود که از نخستین زنانی محسوب می‌شد که جراحی قلب باز انجام داد. او اولین زنی بود که توسط هیئت جراحی قفسه سینه آمریکا گواهی‌نامه دریافت کرد و اولین زنی بود که به انجمن آمریکایی جراحی قفسه سینه انتخاب شد. در سال ۱۹۶۰ و در سن ۳۲ سالگی، او تیم جراحی مؤسسه ملی سلامت (NIH) را رهبری کرد که اولین جایگزینی موفق دریچه میترال مصنوعی قلب انسان را که خود طراحی و ساخته بود، انجام داد. وی جایزه صفحه طلایی آکادمی دستاوردهای
انجام داد. وی جایزه صفحه طلایی آکادمی دستاوردهای آمریکا را دریافت کرده است. زندگی اولیه و تحصیلات. نینا هلن استار در ۲ مارس ۱۹۲۸ در بروکلین نیویورک از والدینی به نام موریس کی. استار و مری استار متولد شد. مادرش در زمینه طراحی داخلی فعالیت داشت و پدرش پزشک بود. او از ۱۴ سالگی استعداد علمی خود را نشان داد و به عنوان عضو انجمن آمریکایی میکروسکوپیست‌های آماتور پذیرفته شد. او مدرک کارشناسی و پزشکی خود را از دانشگاه نیویورک دریافت کرد و از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۵ در بیمارستان بلیویو نیویورک در رشته جراحی عمومی آموزش
بلیویو نیویورک در رشته جراحی عمومی آموزش دید، که یکی از اولین زنان در این زمینه بود. حرفه پزشکی. براونوالد دوره آموزش جراحی عمومی خود را در بیمارستان دانشگاه جورج‌تاون در واشینگتن دی‌سی به پایان رساند و یک دوره فوق‌دکترا در آزمایشگاه جراحی چارلز ای. هافناگل، مخترع اولین دریچه مصنوعی قلب گذراند. او در سال ۱۹۵۸ به مؤسسه ملی قلب NIH (اکنون مؤسسه ملی قلب، ریه و خون) در بتسدا، مریلند پیوست و تحت راهنمایی اندرو جی. مورو قرار گرفت. او تا سال ۱۹۶۵ جراح ارشد مؤسسه ملی قلب بود و سپس به عنوان معاون رئیس کلینیک جراحی
قلب بود و سپس به عنوان معاون رئیس کلینیک جراحی منصوب شد، سمتی که تا سال ۱۹۶۸ در اختیار داشت. براونوالد در سال ۱۹۵۹ یک دریچه میترال مصنوعی آزمایشی طراحی و ساخت و آن را در سگ‌ها در کلینیک جراحی مؤسسه ملی قلب کاشت. در ۱۱ مارس ۱۹۶۰، او اولین کاشت موفق انسانی را در یک زن ۴۴ ساله با نارسایی دریچه میترال انجام داد. او سپس یک دریچه مکانیکی پوشیده از پارچه (دریچه براونوالد-کاتر) توسعه داد که در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰ در هزاران بیمار کاشته شد. سایر دستاوردهای مهم او شامل توسعه هموگرافت آئورتی پایه‌دار برای
مهم او شامل توسعه هموگرافت آئورتی پایه‌دار برای جایگزینی دریچه میترال، درمان جراحی بیماری ترومبوآمبولی مزمن و پیشگامی در تکنیک‌های استفاده از کشت بافت برای جلوگیری از تشکیل لخته هنگام استفاده از دریچه‌های مصنوعی و دستگاه‌های کمک گردش خون بود. در دهه ۱۹۶۰، مقالاتی در مجلات لایف و تایم او را به عنوان یکی از «تکان‌دهنده‌ها و حرکت‌دهنده‌های» جوانان آمریکا توصیف کردند. در سال ۱۹۶۲، او جایزه صفحه طلایی آکادمی دستاوردهای آمریکا را دریافت کرد. براونوالد به همراه همسرش که به عنوان رئیس بخش پزشکی منصوب شده بود، به
که به عنوان رئیس بخش پزشکی منصوب شده بود، به دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان استادیار جراحی منصوب شد. در سن دیگو، او یک برنامه آموزشی جراحی قلب و قفسه سینه تأسیس کرد. در سال ۱۹۷۲، او دوباره به همراه همسرش به منطقه بوستون نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان استادیار جراحی در دانشکده پزشکی هاروارد مشغول به کار شد.
استان‌های غیرمسلمان در آغاز اسلام: حاکمیت اسلامی و مشروعیت ایرانی در ارمنستان و آلبانی قفقاز، کتابی است از الیسون واکا، دربارهٔ ارمنستان و آلبانیای قفقاز در قرون وسطی. این کتاب به انتقال قدرت از حکومت ساسانیان به خلافت اسلامی در این دو منطقه که عمدتاً مسیحی و در حوزه فرهنگی ایران بودند می‌پردازد. تمرکز کتاب، بر روی تاریخ ارمنستان و آلبانی قفقاز، تحت حکومت خلافت اسلامی، عناصر ادامه حکوکت اداری از دوره ساسانی به خلافت و تغییرات اداری، تحت حکومت مروانیان و عباسیان نخستین است. همچنین، بنا به توصیف این کتاب:
نخستین است. همچنین، بنا به توصیف این کتاب: «واکا به بررسی روایت‌های تاریخی و ساخت حافظه فرهنگی ساسانی در سده‌های نهم و دهم میلادی می‌پردازد، تا این استان‌ها را در بستر گسترده‌تری از حاکمیت ایرانی جای دهد». این اثر، در حوزه مطالعات اسلامی، مطالعات ایرانی و قفقازشناسی قرار می‌گیرد و برای پژوهشگران هویت ایرانی و روابط مسلمانان و مسیحیان در آسیای غربی نیز اهمیت دارد. جوایز. برندهٔ جایزهٔ کتاب تاریخ و علوم انسانی انجمن مطالعات اوراسیای مرکزی در سال ۲۰۱۸.
کلارا آگوستا برنهاردینا لیند (; – ) ویراستار، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. او هماهنگ‌کنندهٔ انتشار مجموعه‌ای از مقالات نوشته‌شده توسط زنانی بود که به حق رأی زنان علاقه‌مند بودند و این کار تحت نظارت انجمن ملی حق رأی سیاسی زنان سوئد (LKPR) انجام شد که او عضو هیئت مرکزی آن بود. کلارا لیند خود نیز چندین مقاله دربارهٔ این موضوع نوشت. او به‌واسطهٔ تعهد عمیقش، به نیروی محرکهٔ انجمن حق رأی در یول، شهری بزرگ در شمال استکهلم، تبدیل شد. او در سن ۳۷ سالگی، پس از انجام عمل جراحی، درگذشت؛ پنج سال پیش از آن‌که زنان سوئدی
جراحی، درگذشت؛ پنج سال پیش از آن‌که زنان سوئدی حق رأی به دست آورند. زندگی‌نامه. کلارا آگوستا برنهاردینا همبرگ در ۲۱ فوریهٔ ۱۸۷۷ در استکهلم زاده شد. او دختر صاحب کارخانه، بنگت نیلسون همبرگ و همسرش کلارا شارلوتا با نام خانوادگی پیشین کارلسون بود. کلارا کوچک‌ترین فرزند از سه فرزند خانواده بود. او در خانواده‌ای مرفه و تجاری در مرکز استکهلم رشد کرد. در شانزده‌سالگی، در مدرسهٔ بازرگانی فرانتس اُ. ابل آموزش حسابداری دید. در فوریهٔ ۱۸۹۷، با کارل مگنوس لیند نامزد شد؛ کسی که در دانشگاه استکهلم در رشتهٔ روزنامه‌نگاری
کسی که در دانشگاه استکهلم در رشتهٔ روزنامه‌نگاری تحصیل کرده بود. آن دو در نوامبر همان سال ازدواج کردند و به یول (گِفل) رفتند، جایی که لیند در سال ۱۸۹۶ به‌عنوان سردبیر روزنامهٔ "یول دَگبلاد" منصوب شده بود. آن‌ها صاحب سه فرزند شدند. در سال ۱۹۰۷، انجمن LKPR از کلارا لیند خواست مجموعه‌ای از مقالات را منتشر کند که هدف آن تشویق سیاستمداران و عموم مردم به درک دلایل حق داشتن رأی برای زنان بود. این مقالات به‌قلم ۴۵ شخصیت برجستهٔ سوئدی نوشته شد که از این میان، ۴۰ نفر زن بودند. هر ماه یک مقاله منتشر می‌شد و این روند
زن بودند. هر ماه یک مقاله منتشر می‌شد و این روند تا سال ۱۹۲۰ ادامه یافت و درمجموع ۱۲۹ مقاله به چاپ رسید. شخصیت‌های برجستهٔ جنبش حق رأی زنان نیز در این مجموعه مشارکت داشتند؛ ازجمله فریگا کارلبری (با ۱۲ مقاله)، گولی پترینی (۱۰ مقاله) و الن هاگن (۸ مقاله). حدود ۳۵ روزنامه، عمدتاً با گرایش سیاسی لیبرال، در انتشار این مقالات مشارکت داشتند. کلارا لیند در مقاله‌ای که خود در سال ۱۹۱۲ نوشت، اظهار داشت: «و تا زمانی‌که اهداف کاملاً محقق نشده‌اند، جنبش حق رأی زنان نباید و نخواهد توانست از تلاش‌های فداکارانه و پرشور
و نخواهد توانست از تلاش‌های فداکارانه و پرشور حامیان خود دست بکشد.» الین وگنر نیز که در این مجموعه مقاله نوشته بود، در نامه‌ای به سیگنه برگمان، رئیس LKPR، بر اهمیت این مجموعه تأکید کرد. مقالات به‌دست کلارا لیند و همکارش گردا مودن انتخاب می‌شد و ابتدا به‌طور رایگان توسط روزنامهٔ "یول دگبلاد" منتشر می‌گردید؛ سپس نمونه‌های چاپی آن به دیگر روزنامه‌ها فروخته می‌شد. زمانی‌که مجموعه در سال ۱۹۲۰ به پایان رسید، مودن گزارشی از موفقیت کلی آن ارائه کرد که شامل سود مالی چشم‌گیری نیز بود. افزون‌بر ویراستاری و نویسندگی،
چشم‌گیری نیز بود. افزون‌بر ویراستاری و نویسندگی، کلارا لیند نیروی محرکهٔ پشت انجمن حق رأی زنان در یول بود و از سال ۱۹۰۹ تا پایان عمرش ریاست آن را بر عهده داشت. او به‌طور ناگهانی در ۸ مارس ۱۹۱۴ در یول، پس از یک عمل جراحی، درگذشت؛ احتمالاً به‌دلیل ابتلا به سرطان از دنیا رفته است.
تیناتین "تیناً بوکوشوا (؛ متولد ۲۹ مه ۱۹۸۳) سیاستمدار گرجی است که از سال ۲۰۱۲ به عنوان عضو مجلس گرجستان خدمت می‌کند و از ژوئن ۲۰۲۴ رئیس حزب جنبش اتحاد ملی گرجستان است. او که در دوران اداره میخیل ساآکاشویلی به عنوان یک مقام دولتی فعالیت می‌کرد، پس از تحصیل در ایالات متحده آمریکا به خدمات عمومی گرجستان پیوست و پس از مدتی دیپلمات بودن، به معاونت رئیس چامبر کنترل گرجستان منصوب شد. پس از پیروزی حزب رؤیای گرجستان در انتخابات پارلمانی گرجستان، ۲۰۱۲، او یکی از مخالفان برجسته دولت شد و در انتخابات دوباره در سال‌های
برجسته دولت شد و در انتخابات دوباره در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۲۰ پیروز شد. از تاریخ ۸ مه ۲۰۲۳، او به عنوان رئیس فراکسیون حزب جنبش ملی متحد - اپوزیسیون متحد «قدرت در اتحاد است» در پارلمان فعالیت می‌کند. بوکوشوا یکی از چندین نماینده مجلس بود که از پذیرش نتایج انتخابات پارلمانی گرجستان ۲۰۲۰ خودداری کرد پس از آن که ادعاهای تقلب گسترده در انتخابات مطرح شد و تا مه ۲۰۲۱ مجلس جدید را تحریم کرد. او یک شخصیت برجسته در حزب جنبش ملی گرجستان بوده و هدف حملات جنسی متعددی قرار گرفته است. زندگی و تحصیلات اولیه. تیناتین بوکوشوا
گرفته است. زندگی و تحصیلات اولیه. تیناتین بوکوشوا در تاریخ ۲۹ مه ۱۹۸۳ در تفلیس، که در آن زمان پایتخت جمهوری شوروی سوسیالیستی گرجستان بود، به دنیا آمد. او به عنوان دانشجو به ایالات متحده منتقل شد و در کالج اسمیت در نورتهامپتون (ماساچوست) تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۴ مدرک علوم سیاسی خود را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۸، او با مدرک کارشناسی ارشد در دیپلماسی و حقوق بین‌الملل از مدرسه فلتچر در دانشگاه تافس فارغ‌التحصیل شد. علاوه بر حرفه سیاسی خود، او هم‌اکنون به عنوان استاد در دانشگاه گرجستان (تفلیس) فعالیت می‌کند. او
در دانشگاه گرجستان (تفلیس) فعالیت می‌کند. او متأهل است و سه پسر دارد.