payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تاگلیاکوزو (۱۲۶۸) و فتح قطعی جنوب ایتالیا توسط او، چارلز آنژو سعی کرد قدرت خود را به کل شبه جزیره گسترش دهد: ناپو از حمایت از اقدامات او خودداری کرد و این امر انتقام آنژوین را به شکل شورش‌هایی علیه او برانگیخت. در سال ۱۲۶۹، برادرش ریموندو، اسقف کومو، توسط کنراد ونوستا فون ماتش (یکی از خراجگزاران کوچک والکیاوننا) اسیر شد. ناپو مداخله کرد و او را در سال ۱۲۷۳ آزاد کرد. در همان سال، پس از انتخاب رودولف هابسبورگ به عنوان امپراتور مقدس روم، ناپو برای مقابله با سلطه چارلز آنژو به حزب امپراتوری پیوست. پاداش او
سلطه چارلز آنژو به حزب امپراتوری پیوست. پاداش او عنوان جانشین امپراتوری در لومباردی (۱۲۷۴) بود. در این مرحله، اوتون ویسکونتی (که در سال ۱۲۶۲ به عنوان اسقف اعظم میلان منصوب شده بود اما هرگز نتوانسته بود وارد کرسی خود شود) و اکنون نماینده اصلی مخالفان در میلان و در بریانزا علیه دلا توره بود، علیه او جنگید. ناپو در ابتدا نیروهای ویسکونتی را در نبرد گواتزرا (نزدیک دریاچه ماجیوره) شکست داد، اما در ۲۱ ژانویه ۱۲۷۷، در نبرد دسیو به همراه پسرش کورادو و برادرزاده‌اش گویدو شکست خورد و اسیر شد. حبس او پایان حکومت دلا
گویدو شکست خورد و اسیر شد. حبس او پایان حکومت دلا توره در میلان بود که توسط ویسکونتی جایگزین شد و تا قرن ۱۵ میلادی آن را در دست داشت. ناپو دلا توره در قفسی آویزان در بیرون برج قلعه بارادلو در کومو نگهداری می‌شد، جایی که او به مدت ۱۹ ماه تا زمان مرگش در سال ۱۲۷۸ در آنجا ماند. او در کلیسای سنت نیکلاس در قلعه به خاک سپرده شد.
ریکاردو زانلا (۲۷ ژوئن ۱۸۷۵ – ۳۰ مارس ۱۹۵۹) سیاستمدار فیومایی بود که تنها رئیس جمهور منتخب ایالت آزاد فیومه بود. زندگی. زانلا از پدری ایتالیایی و مادری اسلوونیایی در فیومه، اتریش-مجارستان ( کرواسی امروزی) زاده شد. او در مدرسه بازرگانی مجارستان در فیومه و بوداپست تحصیل کرد. خیلی زود در همان مدرسه در فیومه معلم حسابداری شد، اما سال بعد استعفا داد. در جریان درگیری بین لیبرالیسم و رادیکالیسم در مجارستان، زانلا به عنوان رهبر محلی جناح کوسوتیست در فیومه ظهور کرد. او پس از استعفای میشل میلندر در سال ۱۹۰۱، رهبر
او پس از استعفای میشل میلندر در سال ۱۹۰۱، رهبر انجمن خودمختاری شد که با نام حزب خودمختاری در فیومه نیز شناخته می‌شود. با حضور زانلا، حزب موضع لیبرال خود را کنار گذاشت و برای حمایت به حزب استقلال کوسوتیست روی آورد. او با اتخاذ یک موضع ناسیونالیستی سرسختانه ایتالیایی (با شدت و حدت خاص سبک سیاسی کوسوتیست‌ها)، محبوبیت خود را به ویژه در میان طبقات پایین و متوسط افزایش داد و سرانجام در سال ۱۹۱۴ به عنوان شهردار (پودستا) فیومه انتخاب شد، اما این نامزدی توسط امپراتور فرانتس جوزف وتو شد. در طول جنگ جهانی اول، زانلا
فرانتس جوزف وتو شد. در طول جنگ جهانی اول، زانلا در یک واحد مجارستانی در جبهه روسیه جنگید و در آنجا به سرعت به روس‌ها پیوست. در سال ۱۹۱۶ او به رم رسید و در آنجا کمپینی تبلیغاتی برای الحاق فیوم به ایتالیا آغاز کرد. پس از پایان جنگ در سال ۱۹۱۸، او به فیوم بازگشت و در آنجا به عنوان یک قهرمان مورد استقبال قرار گرفت، اما به سرعت از شورای ملی ایتالیا در فیوم که قدرت را در شهر به دست گرفته بود، فاصله گرفت. پس از آنکه گابریل دانونتزیو در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۹ شهر فیوم را تصرف کرد، زانلا رهبری مخالفان خودمختار را علیه
را تصرف کرد، زانلا رهبری مخالفان خودمختار را علیه رژیم اشغالگر و دیکتاتوری شخصی دانونزیو بر عهده گرفت. و زمانی بخت به او روی آورد که دانونزیو پیمان راپالو را نادیده گرفت و علیه خود ایتالیا اعلام جنگ کرد و سرانجام در دسامبر ۱۹۲۰ پس از بمباران توسط نیروی دریایی ایتالیا، شهر را تسلیم کرد. زانلا از ۵ اکتبر ۱۹۲۱ تا ۳ مارس ۱۹۲۲ به عنوان رئیس جمهور ایالت آزاد فیومه خدمت کرد، تا اینکه دوره ریاست جمهوری او به دلیل اشغال ایتالیا، پس از یک کودتای فاشیستی، کوتاه شد. ایتالیا رسماً این سرزمین را در ۱۶ مارس ۱۹۲۴ ضمیمه
ایتالیا رسماً این سرزمین را در ۱۶ مارس ۱۹۲۴ ضمیمه خود کرد. در طول دهه ۱۹۳۰، زانلا عمدتاً در تبعید در بلگراد اقامت داشت. پس از جنگ جهانی دوم، زانلا خواستار احیای ایالت آزاد به عنوان یک نهاد مستقل شد، اما در کنفرانس سازمان ملل متحد در مورد سازمان بین‌المللی در سانفرانسیسکو، از ایده خود حمایتی دریافت نکرد. با این وجود، او این درخواست را در سپتامبر ۱۹۴۵ در شورای وزیران امور خارجه لندن نیز تکرار کرد. بدین ترتیب، او ایالت آزاد فیومه را که "در اثر تجاوز فاشیستی غرق شده بود" با آلبانی و اتیوپی مقایسه کرد. علاوه بر
شده بود" با آلبانی و اتیوپی مقایسه کرد. علاوه بر این، او الحاق آن به کرواسی یا یوگسلاوی را که هرگز به آنجا تعلق نداشت، رد کرد، زیرا این کشور متعلق به تاج مقدس مجارستان بود. تلاش‌های زانلا کاملاً ناموفق بود و او در سال ۱۹۵۹ در تبعید در رم درگذشت.
گویدو دلا توره (; – ) بین سال‌های ۱۳۰۲ تا ۱۳۱۲ لرد میلان بود. اوایل زندگی. او پسر فرانچسکو دلا توره (برادر ناپلئون دلا توره)، پودستا از نووارا (متوفی ۱۲۷۷) و همسرش، جولیا، دختر کورادو کاستیگلیونی، پودستا دی تورتونا و ایزولا لامپونیانی بود. زندگی‌نامه. به عنوان بخشی از آشفتگی‌های جناحی بین گوئلف‌ها و گیبلین‌ها، درگیری خانواده گوئلف گویدو با گیبلین ویسکونتی، به رهبری اوتون ویسکونتی، بخش عمده‌ای از دوران کودکی او را تحت الشعاع قرار داد. در سال ۱۲۷۷، پس از نبرد دسیو، که در آن پدرش را از دست داد، او به همراه
دسیو، که در آن پدرش را از دست داد، او به همراه عمویش ناپلئونه زندانی شد و در قلعه بارادلو در کومو زندانی شد. او در سال ۱۲۸۴ با کمک لوتریو روسکا، لرد کومو و ویلیام هفتم، مارکی مونتفرات، از این قلعه فرار کرد. او به همراه عمویش ریموندو دلا توره، که پاتریارک آکویلیا بود، گریخت. در سال ۱۲۸۷، گوئیدو به مقام پادستای ترویزو رسید. پس از فرار از قلعه بارادلو، گوئیدو رهبری گوئلف‌ها را در شورش‌هایی که در سال‌های پایانی قرن سیزدهم در میلان رخ داد، بر عهده داشت. در سال ۱۳۰۲، گروهی از گوئلف‌ها، از جمله لردهای پیاچنزا و
۱۳۰۲، گروهی از گوئلف‌ها، از جمله لردهای پیاچنزا و پارما، آلبرتو اسکاتی و گیبرتو دا کورجو، ویسکونتی‌ها را مجبور به ترک میلان کردند. پس از بیست و پنج سال تبعید، گوئیدو دلا توره و خانواده‌اش قدرت خود را در میلان به دست گرفتند. رئیس خانواده دلا توره بودن به گوئیدو کمک کرد تا در سال ۱۳۰۷ به عنوان کاپیتان مردم میلان انتخاب شود. سال بعد میلان او را به عنوان کاپیتان دائمی مردم انتخاب کرد. با این حال، در سال ۱۳۱۱ گوئیدو با پسر عمویش کاسونه دلا توره، اسقف اعظم میلان، درگیر شد: پس از یک شورش ناموفق علیه پادشاه هنری
درگیر شد: پس از یک شورش ناموفق علیه پادشاه هنری هفتم، او مجبور شد ابتدا به لودی و سپس به کرمونا فرار کند، جایی که گوئیدو در تابستان ۱۳۱۲ درگذشت. ازدواج‌ها و فرزندان. گوئیدو از طریق ازدواج‌ها به دنبال ایجاد اتحادهای جدید بود: او ابتدا در سال ۱۲۷۶ با بئاتریس گوئیدی (درگذشته ۱۳۰۲)، دختر سیمون گوئیدی، کنت باتیفول، ازدواج کرد. پس از مرگ او، او با برونیسندا لانگوسکو، دختر فیلیپو لانگوسکو، کنت پالاتین لوملو، ازدواج کرد. پسر بزرگش، آمورات، با مارگاریتا دی سوا ازدواج کرد، پسر دومش، سیمونه، با آنتیوکیا، دختر پیترو
کرد، پسر دومش، سیمونه، با آنتیوکیا، دختر پیترو ویسکونتی، ازدواج کرد و در نهایت، پسر کوچکترش، فرانچسکو، که به عنوان فرماندار ایستریا خدمت می‌کرد، با کوستانزا، خواهرزاده آلبرتو اسکاتی، لرد پیاچنزا (۱۲۷۰–۱۳۱۸)، ازدواج کرد.
ریموندو دلا توره (; – ) کشیش کاتولیک اهل لردنشین میلان بود. وی یک روحانی ایتالیایی بود که از سال ۱۲۷۳ تا زمان مرگش، پاتریارک آکویلیا بود. زندگی‌نامه. او که از بدو تولد عضو خاندان دلا توره، یک خانواده اشرافی گوئلف که بر میلان حکومت می‌کردند، بود، پسر پاگانو اول دلا توره (۱۱۷۵–۱۲۴۱)، لرد میلان و والساسینا و همسرش، آگاته ژنو (متولد ۱۱۷۹) بود. برادر ریموندو، ناپو دلا توره بود. او در سال‌های ۱۲۵۱–۱۲۶۲ کشیش اعظم مونزا، در سال‌های ۱۲۶۱–۱۲۶۲ اسقف اعظم میلان (هرچند فقط به‌طور رسمی) و از سال ۱۲۶۲ تا ۱۲۷۴ اسقف کومو
فقط به‌طور رسمی) و از سال ۱۲۶۲ تا ۱۲۷۴ اسقف کومو بود. در سال ۱۲۶۹، او توسط کنراد فون ماتش، لرد قلعه بوفالورا در نزدیکی مادسیمو، اسیر شد و در قفسی در سوندالو در والتلینا به نمایش عمومی درآمد. سربازان ناپو او را آزاد کردند و قلعه را در ۲۵ سپتامبر ۱۲۷۳ ویران کردند. ریموندو، یکی از نمایندگان برجستهٔ طرف گوئلف (طرفدار پاپ) در مبارزه بین پاپ، امپراتور مقدس روم و کمون‌های ایتالیایی، در ۲۱ دسامبر ۱۲۷۳ به عنوان پاتریارک/ارباب آکویلیا منصوب شد. پس از نبرد دسیو، اعضای شکست‌خوردهٔ خانوادهٔ دلا توره در فریولی تحت حمایت
شکست‌خوردهٔ خانوادهٔ دلا توره در فریولی تحت حمایت او قرار گرفتند. در طول دوران تصدی خود به عنوان پاتریارک، او دائماً علیه جمهوری ونیز در همان نزدیکی می‌جنگید، ابتدا در نبرد کاپودیستریا (۱۲۷۴–۱۲۷۹) و سپس برای تریسته (۱۲۸۳–۱۲۹۱). پس از جمع‌آوری ارتشی متشکل از ۴۵۰۰۰ پیاده‌نظام و ۵۰۰۰ سواره نظام، او توانست در سال ۱۲۸۹ به قلعهٔ موکو حمله کند و پس از صلح ترویزو (۱۲۹۱)، تریسته را به پاتریارک‌نشین ضمیمه کرد. او بعداً حمله‌ای از سوی دا کامینو از ترویزو را دفع کرد و چندین شورش از سوی دست نشاندگان خود را سرکوب کرد.
چندین شورش از سوی دست نشاندگان خود را سرکوب کرد. در سال ۱۲۹۷ نیز شورش کنت‌های گوریزیا را سرکوب کرد. ریموندو در سال ۱۲۹۹ درگذشت و در کلیسای آکویلیا به خاک سپرده شد. جنگ‌ها. ریموندو با پادوا و جنوا متحد شد؛ او علیه گوریتزیان‌ها (که بعداً مجبور شدند وفاداری خود را به اسقف‌نشین حفظ کنند) برای بازپس‌گیری قلعه کورمونز و نزدیک به بیست سال علیه ونیز جنگید تا برخی از مواضع خود را در ایستریا بازپس گیرد. ابتدا، با جنگ کاپودیستریا (۱۲۷۴–۱۲۷۹)، که برای حمایت از کاپودیستریا که علیه حکومت ونیز شورش کرده بود، آغاز شد. در
که علیه حکومت ونیز شورش کرده بود، آغاز شد. در این مورد، برای مقاومت در برابر ارتش قدرتمند ونیز، او مجبور شد در ازای حمایت کنت‌های گوریتزیا (به ویژه شهر کورمونز) امتیازاتی به آنها بدهد (که البته این حمایت‌ها مقطعی بود)؛ تنش‌ها دوباره تشدید شد (جنگ موازنه قدرت در منطقه را تغییر نداده بود) زمانی که پاتریارک، در پاسخ به پیشروی مجدد ونیزی‌ها در ایستریا (تسخیر پیران و رووینج)، یک شورای استانی و شورای اسقف‌نشین (۱۸–۱۹ دسامبر ۱۲۸۲) برگزار کرد و هر کسی را که سرزمین‌های پاتریارک را اشغال کرده بود، تکفیر کرد؛ ونیز،
پاتریارک را اشغال کرده بود، تکفیر کرد؛ ونیز، در پاسخ، تریسته را اشغال کرد و بدین ترتیب جنگ تریسته (۱۲۸۳–۱۲۹۱) آغاز شد: ریموندو، پس از تلاش بیهوده برای بیرون راندن ونیزی‌ها از شبه جزیره با محاصره موکو (به رهبری برادرزاده پاتریارک، گوفردو دلا توره، مارکی ایستریا)، مجبور شد امتیازات بیشتری به کنت‌های گوریزیا (ونزونه) بدهد، مالیات‌ها را چندین بار افزایش داد و مالیات فوق‌العاده، یعنی خدمت سربازی اجباری از ۱۸ تا ۶۰ سال را اعلام کرد و توانست ۴۵۰۰۰ پیاده‌نظام و ۵۰۰۰ سواره نظام را به خدمت بگیرد. پس از دو حمله (۲۴
سواره نظام را به خدمت بگیرد. پس از دو حمله (۲۴ آوریل و ۷ ژوئن ۱۲۸۹)، قلعه رومانیا، پایگاه اصلی ارتش ونیز، به دست پاتریارک افتاد و او لشکرکشی تلافی‌جویانه‌ای به کائورل و مالاموکو فرستاد. جنگ با پیروزی پاتریارک، که رسماً با صلح ترویزو (نوامبر ۱۲۹۱)، با میانجیگری شهرداری پادوا، تأیید شد، پایان یافت. ونیز در ازای دریافت خراج و غرامت جنگی، ایستریای غربی را حفظ کرد. پاتریارک، تسلیم تریسته را به دست آورد، که مجبور شد خود را تابع پاتریارک اعلام کند (در سال ۱۲۹۵، بریسا دی توپو، آخرین اسقف حاکم بر شهر، مجبور به
بریسا دی توپو، آخرین اسقف حاکم بر شهر، مجبور به استعفا شد) و موگیا، بویه، پولا و موکو را فتح کرد. از غرب، خانواده‌های ترویجیانی، کامینزی، دا پراتا و دا پولچنیگو به شهرهای آن سوی رودخانه لیونزا حمله کردند؛ این اقدامات باعث مداخلهٔ پاتریارک شد که به نوبهٔ خود قلمرو مردم ترویسو را ویران کرد. ریموندو با رضایت اسقف‌های فلتره، تریسته و کاپودیستریا، شورش‌های مختلف اربابان فئودال خود را سرکوب کرد. او توانست ساسیله را دوباره تصرف کند و با خانوادهٔ دا کامینو صلح برقرار کند. او همچنین در سال ۱۲۹۷ موفق شد شورش کنت‌های
کند. او همچنین در سال ۱۲۹۷ موفق شد شورش کنت‌های گوریزیا را سرکوب کند و آنها را فراری دهد. با این حال، اثرات این پیروزی تنها دو سال دوام آورد، زیرا خودِ کنت شهرهای پلومین، آلبونا و بوزت را در سال ۱۲۹۵ و گاستالدیای تولمین را در سال ۱۲۹۹ اشغال کرد و تنها پس از تهدید جنگ آشکار با پاتریارک، آنها را تسلیم کرد. ریموندو یکی از اقامتگاه‌های خود را در قلعهٔ سوفمبرگو (۱۲۹۸) تأسیس کرد.
جقه‌ارغوانی گلونخودی گونه‌ای کوچک از پرندگان آمریکای جنوبی در تیرهٔ کدرمرغان است. این پرنده به‌طور سنتی در تیرهٔ گوهرمرغان قرار می‌گرفت، اما شواهد قوی نشان می‌دهد که بهتر است در تیرهٔ Tityridae جای گیرد، که اکنون توسط SACC در آنجا قرار گرفته است. این گونه بومی جنگل‌های آتلانتیک در شرق برزیل است. به دلیل نابودی زیستگاه، در حال کمیاب شدن است.
کاسونه دلا توره (; – ۲۰ اوت ۱۳۱۸) یک کوندوتیر و فئودال قرون وسطایی ایتالیایی بود. او عضوی از خانواده توریانی بود و از سال ۱۳۰۸ تا ۱۳۱۶ اسقف اعظم میلان و از سال ۱۳۱۷ تا ۱۳۱۸ اسقف اعظم آکویلیا بود. زندگی. کاسونه پسر دوم کورادو دلا توره و نوه ناپو دلا توره بود. در جوانی، او در فریولی اقامت داشت، جایی که عموی بزرگش ریموندو به عنوان اسقف آکویلیا حکومت می‌کرد: در اینجا اکثر اعضای خانواده پس از اینکه رقیب اصلی آنها، خاندان ویسکونتی، توانست قدرت را در آن شهر به دست بگیرد، از میلان تبعید شدند. کاسونه در سال ۱۲۹۶ به
بگیرد، از میلان تبعید شدند. کاسونه در سال ۱۲۹۶ به عنوان کشیش سیویدال منصوب شد. هنگامی که خانواده دلا توره توانستند در سال ۱۳۰۲ به میلان بازگردند، کاسونه به عنوان کشیش کلیسای جامع میلان منصوب شد. در سال ۱۳۰۸، او جانشین فرانچسکو دا پارما به عنوان اسقف اعظم میلان شد. او توسط شورای کلیسای جامع میلان انتخاب شد، توسط پاپ کلمنت پنجم تأیید شد و در حدود ۱۲ اکتبر ۱۳۰۸ توسط اوگاچیونه بورومئو، اسقف نووارا، به مقام اسقفی در میلان منصوب شد. انتصاب او به عنوان اسقف اعظم میلان باعث درگیری با پسر عمویش گویدو دلا توره شد،
میلان باعث درگیری با پسر عمویش گویدو دلا توره شد، که می‌ترسید کاسونه با ویسکونتی‌ها علیه او متحد شود (دو نفر از برادران اسقف اعظم با برادرزاده‌های همسر ماتئو ویسکونتی ازدواج کرده بودند). در سال ۱۳۰۹، او در یک لشکرکشی نظامی موفق پاپ علیه جمهوری ونیز شرکت کرد و با افتخارات فراوان به میلان بازگشت. در ۱ اکتبر ۱۳۰۹، نیروهای گویدو به کاخ اسقف اعظم در میلان حمله کردند و او را زندانی کردند. در ۲۹ اکتبر ۱۳۰۹، او از میلان تبعید شد. او به بولونیا نقل مکان کرد، جایی که نماینده پاپ، گویدو دلا توره را تکفیر کرد.
جایی که نماینده پاپ، گویدو دلا توره را تکفیر کرد. امپراتور هنری هفتم، کاسونه را به عنوان میانجی بین ادعاهای خانواده‌های توریانی و ویسکونتی که برای حکومت بر میلان مدت‌ها با هم اختلاف داشتند، منصوب کرد. کاسونه بین دو خانواده به توافق رسید، اما این توافق توسط گویدو دلا توره پذیرفته نشد. امپراتور هنری هفتم سپس گویدو دلا توره را مجبور به فرار از میلان کرد و عنوان جانشین امپراتوری میلان را به ماتئو اول ویسکونتی فروخت. کاسونه دوباره وارد میلان شد و در ۶ ژانویه ۱۳۱۱، هنری هفتم را به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری
هنری هفتم را به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری کرد. بدهی شهروندان میلان به امپراتور نارضایتی ایجاد کرد و توریانی‌ها شورشی را برانگیختند که توسط ویسکونتی‌ها، با حمایت سربازان امپراتور، سرکوب شد. کاسونه سپس از میلان فرار کرد. پس از غارت کاخ اسقفی در میلان در سال ۱۳۱۴، او ماتئو اول ویسکونتی را تکفیر کرد. در ۳۱ دسامبر ۱۳۱۶، کاسونه از عنوان اسقف میلان صرف نظر کرد و توسط پاپ ژان بیست و دوم به عنوان پاتریارک سکولار آکویلیا منصوب شد. با این حال، او هرگز این مقام را در فریولی نپذیرفت، زیرا در فلورانس بر اثر سقوط از
در فریولی نپذیرفت، زیرا در فلورانس بر اثر سقوط از اسب درگذشت. در آنجا در کلیسای سانتا فلورانس به خاک سپرده شد؛ بنای یادبود او به تینو دا کاماینو یا آگوستینو دا سینا نسبت داده می‌شود.
پاگانو دلا توره (; – ) کشیش و اسقف کاتولیک اهل جمهوری ونیز بود. از سال ۱۳۱۹ تا ۱۳۳۲ میلادی، پاتریارک آکوئیلیا بود. دیگری با همین نام، پاگانو اول دلا توره، یک رهبر نظامی گوئلف و ارباب والکیاونا در نیمه اول قرن سیزدهم (درگذشته ۱۲۵۶) بود. در میان نوه‌های او مارتینو، ناپلئون، گویدو و فیلیپو دلا توره بودند که همگی در درگیری‌های منطقه‌ای لومباردی شرکت داشتند. او که پسر فلوریموندو دلا توره بود، عضوی از خانواده‌ای بود که پس از بیرون راندن ویسکونتی‌ها از میلان به فریولی نقل مکان کرده بودند. پاگانو در سال‌های ۱۳۰۲ تا
نقل مکان کرده بودند. پاگانو در سال‌های ۱۳۰۲ تا ۱۳۱۹ اسقف پادوا بود و پس از مرگ عمویش کاسانو، پس از نامزدی برای همین سمت در سال ۱۳۰۲، جانشین او به عنوان پاتریارک سکولار آکوئیلیا شد. در سال ۱۳۱۸، او همچنین در تریسته به مقام کاپیتانی رسید. پاگانو در جنگ صلیبی علیه ویسکونتی شرکت کرد که با فروش آمرزش‌نامه در تریسته تأمین مالی می‌شد. با این حال، او ابتدا در باسینانا (۶ ژوئیه ۱۳۲۲) و سپس در واپریو (۱۶ اوت ۱۳۲۴) شکست خورد. دلا توره برای همیشه از میلان چشم‌پوشی کرد و پاگانو محل اقامت خود را در اودینه مستقر کرد. با
و پاگانو محل اقامت خود را در اودینه مستقر کرد. با این حال، مالیات‌هایی که او برای پر کردن خزانه دولتی وضع کرد، منجر به جدایی چندین شهر (از جمله رووینج، پولا و باله) در دهه ۱۳۳۰ به نفع جمهوری ونیز شد. پاتریارک در پاسخ دستور غارت سرزمین‌های ونیزی‌ها در ایستریا را داد، اما توسط فرمانده دشمن، جیووانی کورنر، دستگیر شد. اوضاع با میانجیگری پاپ ژان بیست و دوم (۱۳۳۲) با پیمان صلحی حل و فصل شد. در همان سال، پاگانو مجبور شد با تهاجم نیروهای امپراتور لویی چهارم به فریولی نیز روبرو شود، که او توانست با کمک ماستینو دوم
نیز روبرو شود، که او توانست با کمک ماستینو دوم دلا اسکالا، ارباب ورونا، آن را متوقف کند. او در اواخر سال ۱۳۳۲ درگذشت و در کلیسای آکویلیا به خاک سپرده شد. زندگی‌نامه. پسر اورسینا موندلی و کاورنو - پودستا از مانتوا، که در سال ۱۲۸۰ در بارادلو درگذشت، و برادر ناپلئون، ملقب به ناپو، ارباب میلان، و ریموندو، پاتریارک آکویلیا - او متعلق به خانواده اشرافی میلانی دلا توره بود که پس از اخراج ناپلئون دلا توره از میلان پس از شکست در نبرد دسیو، در فریولی ساکن شدند. پس از خدمت به عنوان اسقف پادوا از سال ۱۳۰۲ تا ۱۳۱۹، او
خدمت به عنوان اسقف پادوا از سال ۱۳۰۲ تا ۱۳۱۹، او جانشین عمویش کاسانو دلا توره به عنوان پاتریارک آکویلیا شد (او پیش از این در سال ۱۳۰۲ برای این سمت نامزد شده بود، اما ناموفق). پاگانو همچنین در سال ۱۳۱۸ به عنوان کاپیتان در تریسته منصوب شد. این پدرسالار همچنین در جنگ صلیبی علیه ویسکونتی برای فتح مجدد میلان توسط خانواده دلا توره شرکت کرد که از طریق فروش آمرزش‌نامه‌ها (منتشر شده در ۱۳ ژانویه ۱۳۲۲ در تریسته) تأمین مالی می‌شد. با این حال، او دو شکست سنگین در باسینانا (۶ ژوئیه ۱۳۲۲) و واپریو (۱۶ اوت ۱۳۲۴) متحمل شد
(۶ ژوئیه ۱۳۲۲) و واپریو (۱۶ اوت ۱۳۲۴) متحمل شد و مجبور شد از جاه‌طلبی‌های خود برای شهر میلان دست بکشد. پس از بازگشت به فریولی، در اودینه اقامت گزید و از ساورگنان و دیگر اشراف حمایت کرد، در همین حال پارلمان نیز در قوه مجریه در حال کسب قدرت بود. با این حال، بدهی‌های ناشی از جنگ‌ها او را مجبور به فروش تاج و کتابخانه خود کرد. افزایش مالیات باعث شد رووینیو (۱۳۳۰)، پولا (۱۳۳۱)، واله (۲۲ دسامبر ۱۳۳۲) و دیگر شهرهای ایستریا اقدامی برای وقف خود به سرنیسیما انجام دهند. در پاسخ، پاتریارک دستور غارت سرزمین‌های ونیزی در
در پاسخ، پاتریارک دستور غارت سرزمین‌های ونیزی در ایستریا را داد، اما توسط جیووانی کورنر تصرف شد؛ صلح با میانجیگری پاپ ژان بیست و دوم (۱۳۳۲) برقرار شد. جنگ دیگری توسط پاتریارک برای دفع نیروهای امپراتور لویی «باواریایی» که در سال ۱۳۲۸ به فریولی لشکرکشی کرده بود، درگرفت. پاگانو با ماستینو دوم دلا اسکالا، ارباب ورونا، متحد شد و موفق شد گذرگاه‌های آلپ امپراتور را مسدود کند (۱۳۳۲). گاستالد سیویدال، پس از مبارزات طولانی اما ناموفق علیه راهزنانی که مسیرهای تجاری را از طریق آلپ جولیان اشغال کرده بودند، به آنها
را از طریق آلپ جولیان اشغال کرده بودند، به آنها دیپلمی اعطا کرد که به آنها اجازه فعالیت می‌داد، به جز در کانال تولمین (۱۳۲۴)، جایی که مسیرهای تجاری پاتریارک از آنجا می‌گذشت. انریکو دوم، کنت گوریتزیا، با پاتریارک به توافق رسید و در ازای زمین‌های به دست آمده، درآمد و وثیقه کارنیا، از مقام خود به عنوان کاپیتان کل فریولی صرف نظر کرد. هنگامی که در سال ۱۳۲۰، او به عنوان کاپیتان تریسته نیز منصوب شد، خانواده‌اش به اوج قدرت خود رسیدند؛ اوجی که دیگر هرگز به آن نرسید. در زمان پاتریارک پاگانو، اولین اشاره به سلاح گرم
در زمان پاتریارک پاگانو، اولین اشاره به سلاح گرم در فریولی رخ می‌دهد. در طول محاصره قلعه ویلالتا در سال ۱۳۳۱، یک وقایع‌نگار به استفاده از بالیستابانت کوم اسکولوپو اشاره می‌کند. دانته آلیگیری به عنوان مهمان هوگ ششم، دقیقاً در دوران پاتریارک پاگانو، مدت کوتاهی در اودینه و دوینو اقامت داشت (بسیاری از تبعیدیان گیبلین از فلورانس به تریسته پناه برده و به تجارت روی آورده بودند). او در کلیسای کوچک سنت آمبروجیو یا توریانی در باسیلیکای آکویلیا به خاک سپرده شده است.
مارگریتا پاوسی ماتزونی (میلان، ۴ سپتامبر ۱۹۳۰ – مونتپولچیانو، ۲۵ نوامبر ۲۰۱۰) نقاش، مجسمه‌ساز و شاعر ایتالیایی بود. اوایل زندگی و تحصیلات. مارگاریتا پاوسی ماتزونی، متولد میلان، از سنین پایین به موسیقی و نقاشی فیگوراتیو علاقه‌مند بود. در سال ۱۹۶۱ با آلدو کارپی، که در آن زمان مدیر آکادمی هنرهای زیبای بررا بود، آشنا شد و شاگرد او شد. در طول این سال‌ها، او تحقیقات هنری خود را به هنر فیگوراتیو و اکسپرسیونیستی اختصاص داد. با توجه به استعدادش، برای شرکت در مدرسه آلدو سالوادوری در میلان و برگامو انتخاب شد. در دهه
سالوادوری در میلان و برگامو انتخاب شد. در دهه ۱۹۵۰ او در نمایشگاه‌های جمعی زیادی در ایتالیا شرکت کرد و در دهه بعد، آثار خود را در نمایشگاه‌های انفرادی در ایتالیا و خارج از کشور ارائه داد. در سال‌های اول دهه ۱۹۷۰ به فلورانس نقل مکان کرد و در استودیوی پیترو پاریگی تکنیک زیلوگرافی (تراش روی چوب) را آموخت. در طول سفرهایش به آلمان، بلژیک و هلند، دانش خود را در مورد اکسپرسیونیست‌ها عمیق‌تر کرد. با اقامت در توسکانی، مجذوب نقاشان مدرسه سنسه و هنر رومانسک موجود در کلیساها و صومعه‌های قرون وسطایی پراکنده در سراسر
کلیساها و صومعه‌های قرون وسطایی پراکنده در سراسر حومه توسکانی شد. او علاوه بر علاقه‌اش به هنر پیش از تاریخ و هنر آفریقایی، تحت تأثیر هنر بصری قدرتمند اکسپرسیونیست‌ها، شروع به کاوش در تراکم معنا در تصاویر نمادین کرد. تجربیات هنری او در سال‌های بعد با رویکردی معنوی‌تر ترکیب شد. او با پدر جووانی وانوچی آشنا شد که برای او در پیشرفتش به سوی دیدگاهی مذهبی و جهانی، راهنمایش شد. در سال ۱۹۷۳ او محل اقامت خود را در مونته‌پولچیانو تأسیس کرد، جایی که تا آخر عمر در میان زیبایی تپه‌های توسکانی زندگی کرد. او یکی از آخرین
زیبایی تپه‌های توسکانی زندگی کرد. او یکی از آخرین نمایشگاه‌های خود را به یاد همسر محبوبش، فرزندان و نوه‌هایش، دوستانش و تمام افرادی که در مسیر طولانی، مرموز و قدرتمند زندگی او را همراهی کرده بودند، اختصاص داد. آثار. او که مجذوب یک رسانه هنری اولیه، ساده و مختصر بود، اغلب به رنگ‌های خاکی، رنگ‌های غلیظ، نقاشی مادی و تکیه‌گاه‌های چوبی اولویت می‌داد. استفاده از رنگ‌های زمینی و رنگ‌های «عرفانی» مانند طلا، ارتباط عمیقی را با سنت تاریخی شمایل‌های مذهبی و با مباحث کتاب مقدس نشان می‌دهد. او در مصاحبه‌ای تأیید کرد:
کتاب مقدس نشان می‌دهد. او در مصاحبه‌ای تأیید کرد: «مجسمه‌های من ترکیبی از رؤیاها و آرمان‌شهرها هستند، آنها نتیجه نهایی جستجوی من برای یافتن معنایی در زندگی هستند». او در کتاب «زندگینامه کروماتیکا» (۲۰۱۰) که کمی قبل از مرگش نوشته شده، پالت هنری خود را بر اساس سه رنگ اصلی توصیف کرده است: سیاه، سفید و طلایی. این رنگ‌ها با سه دوره مختلف زندگی هنرمند مطابقت دارند: سیاه برای شور و شوق پرشور جوانی و ناامیدی‌های طبیعی آن، سفید برای بلوغ شخصی و هنری، و طلایی زمانی که هنرمند به اوج معنویت کیهانی رسیده است. او در طول
هنرمند به اوج معنویت کیهانی رسیده است. او در طول زندگی خود با تکنیک‌های مختلفی کار کرد: نقاشی دیواری، ترکیب مواد، نقاشی روی چوب، مجسمه‌سازی، طراحی با زغال، شمایل‌های مقدس، زیلوگرافی (تراش چوب)، رنگ روغن روی بوم و مقوا، تمپرا و طلا. چهره زن همواره در هنر او نقشی محوری داشته است. فریاد زنان، مطرود، طرد شده و تحقیر شده در طول قرن‌ها، در آثار هنری او به نمادی از صلح عمیق‌تر، امید بیشتر و انرژی حیاتی‌تر تبدیل شده است. دستاوردهای هنری. از جمله مهم‌ترین نمایشگاه‌های او (در مجموع بیش از ۸۰ نمایشگاه) می‌توان به
او (در مجموع بیش از ۸۰ نمایشگاه) می‌توان به نمایشگاه‌هایی که در لوسرن و اتوبرگ در سوئیس، در سالباخ در اتریش در سال ۲۰۰۱، در دفتر سازمان ملل در ژنو در سال ۲۰۰۳، در نزدیکی بوستو آرسیتزیو در سال ۲۰۰۶، چندین بار در مونته‌پولچیانو و در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ در روورتو و ترنتو برگزار شد، اشاره کرد. مارگریتا پاوسی ماتزونی شخصاً بر سازماندهی فضای داخلی (پراتو) بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ نظارت داشت. موزه هنر مدرن نیویورک نقاشی او با عنوان (عدالت و رحمت) را به دست آورد. مارگریتا دوگانگی بین عدالت و رحمت را با کلمات زیر
مارگریتا دوگانگی بین عدالت و رحمت را با کلمات زیر توصیف کرد: چهره مرد نماد قدرت مردسالارانه است: او بر اساس قانون ارزیابی، سنجش و محکوم می‌کند. چهره زن فراتر از دسته‌بندی‌های قانونی است، او دسته‌ای از خوشه‌های گندم، نماد نان و تغذیه، را حمل می‌کند و بر اساس قلب مهربان خود عمل می‌کند. مرگ. پس از یک عمر وقف هنر به عنوان راهی برای نزدیک شدن به خدا و بشریت، او در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۰ در خانه‌اش در نزدیکی شهر مونته‌پولچیانو درگذشت. او در گورستان پناهگاه مونته‌سناریو، نزدیک فلورانس، در نزدیکی مقبره‌های هفت بنیان‌گذار
نزدیک فلورانس، در نزدیکی مقبره‌های هفت بنیان‌گذار مقدس فرقه خادمان مریم به خاک سپرده شده است.
ماریسا مرز (متخلص به ماریا لویزا تروکاتو ۲۳ مه ۱۹۲۶ – ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۹) هنرمند و مجسمه‌ساز ایتالیایی بود. در دهه ۱۹۶۰، مرتس تنها شخصیت زن برجسته مرتبط با جنبش رادیکال آرته پوورا بود. در سال ۲۰۱۳، او جایزه شیر طلایی را برای یک عمر دستاورد هنری در دوسالانه ونیز دریافت کرد. او در تورین، ایتالیا زندگی و کار می‌کرد. اوایل زندگی. ماریسا مرتس در سال ۱۹۲۶ در تورین ایتالیا متولد شد. پدرش برای شرکت خودروسازی فیات کار می‌کرد. او باله کلاسیک خواند و مدتی برای فلیچه کازوراتی مدل بود. در دهه ۱۹۵۰ با هنرمند ماریو مرتس آشنا
مدل بود. در دهه ۱۹۵۰ با هنرمند ماریو مرتس آشنا شد که بعدها همسرش شد و در تورین تحصیل می‌کرد. در سال ۱۹۶۰، آنها ازدواج کردند و صاحب دختری به نام بئاتریس (بیا) مرتس شدند. این زوج به مدت سه سال در فروتیگن در آلپ زندگی کردند. اطلاعات بسیار کمی در مورد اوایل زندگی مرتس، از جمله نام خانوادگی‌اش، در دسترس عموم است. آرت پوورا و حرفه. در ژوئن ۱۹۶۷، مِرز اولین نمایشگاه انفرادی خود را در گالری جیان انزو اسپرونه در تورین برگزار کرد و در آن یک چیدمان فویل آلومینیومی تا شده ساخت. در دسامبر ۱۹۶۷، او نمایشگاه دیگری در
تا شده ساخت. در دسامبر ۱۹۶۷، او نمایشگاه دیگری در توله پایپر پلوری، یک دیسکوی تورین که سال قبل برای میزبانی رویدادهای هنری رادیکال افتتاح شده بود، برگزار کرد. در اکتبر ۱۹۶۸، او در رویداد سه روزه آرت پوورا و اکشن پوورا، به سرپرستی جرمانو چلانت، در آمالفی شرکت کرد. این رویداد آرته پوورا، که هنرمندانی مانند میکل‌آنجلو پیستولتو، آلیگیریو بوئتی، جیووانی آنسلمو و ماریو مِرز نیز در آن حضور داشتند، به دلیل نمایش آوانگارد مواد «فقیر» روزمره به عنوان هنر، رادیکال بود. آثار او همچنان منعکس کننده بسیاری از مسائل اساسی