payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لئوناردو کاتسانیا (زادهٔ ۱۹۵۶) که با نام دکتر مرگ () شناخته می‌شود، یک قاتل زنجیره‌ای و متخصص بیهوشی پیشین اهل ایتالیا است که بین ۹ تا ۱۵ بیمار را در بیمارستان سارونو بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ به قتل رساند، برخی از آن‌ها با کمک معشوقه و همدستش، لائورا تارونی صورت پذیرفته است. کاتسانیا در ۹ مورد از اتهامات محکوم شد و به حبس ابد محکوم گردید، در حالی‌که تارونی به ۳۰ سال زندان محکوم شد. قتل‌ها. بین سال‌های ۲۰۱۰ تا تابستان ۲۰۱۴، سلسله‌ای طولانی از مرگ‌های مشکوک بیماران مسن در بیمارستان سارونو رخ داد. این مرگ‌ها
مسن در بیمارستان سارونو رخ داد. این مرگ‌ها بنا به درخواست پزشک کللیا لتو و معاون بخش رادو ایلیسکو به اطلاع مقامات رسید، چرا که آن‌ها به‌تازگی رفتارهای عجیب و حتی تهدیدآمیز همکار ارشدشان، لئوناردو کاتسانیا را مشاهده کرده بودند. علاوه بر این، آمار غیرمعمول مرگ‌ومیر در بخش، توجه کارکنان دیگر را نیز برانگیخته بود و باعث شد نگرانی‌های درون بیمارستانی به سرعت به سطح قضایی منتقل شود. با دخالت مقامات، تمام پرستاران بیمارستان سارونو مورد بازجویی قرار گرفتند. این روند در نهایت به دستگیری کاتسانیا و معشوقه‌اش لائورا
در نهایت به دستگیری کاتسانیا و معشوقه‌اش لائورا تارونی منجر شد. تارونی به‌خاطر قتل همسر، مادر و پدرشوهرش که بین ژوئن و اکتبر ۲۰۱۳ جان باختند بازداشت شد. هر سه قربانی دوزهایی از دارو دریافت کرده بودند که برای شرایطشان نامناسب بود. نخستین گزارش‌های رسانه‌ای دربارهٔ «مرگ‌های زنجیره‌ای» در سارونو نیز در همان مقطع منتشر شد و توجه افکار عمومی را برانگیخت. به گفتهٔ مقامات، کاتسانیا ادعا می‌کرد که می‌خواهد «رنج بیماران را کاهش دهد و مرگ را کم‌دردتر سازد» و از «پروتکل کاتسانیا» استفاده می‌کرد – اصطلاحی که او برای
کاتسانیا» استفاده می‌کرد – اصطلاحی که او برای تزریق ترکیبی از افیون‌ها، بنزودیازپین و قرص خواب‌آور به بیمارانش به کار می‌برد. تحقیقات و دستگیری. کاتسانیا در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۶ دستگیر و به ۱۵ قتل متهم شد. قربانیان همگی در اورژانس بیمارستان سارونو جان باختند و سه نفر از آن‌ها (ماسیمو گوئرا، لوسیانو گوئرا و ماریا ریتا کلریچی) با همدستی لائورا تارونی کشته شدند. بر اساس شنودها، تارونی برای ادامه رابطهٔ خارج از ازدواجش با کاتسانیا، خانواده‌اش را به قتل رسانده و حتی تمایل داشت همین کار را با فرزندانش نیز انجام دهد.
تمایل داشت همین کار را با فرزندانش نیز انجام دهد. بعدها مشخص شد که او دوز مرگباری از دارو به همسرش ماسیمو تزریق کرده و باعث مرگ او شده است. مرگ او به‌عنوان نتیجهٔ دیابت پنهان شد و تارونی ذی‌نفع بیمهٔ عمر ماسیمو بود. این شنودها و مستندات پزشکی، نقش کلیدی در شکل‌گیری پروندهٔ قضایی داشتند و زمینهٔ مداخله فوری پلیس را فراهم کردند. به‌جز کاتسانیا و تارونی، پلیس پنج کارمند دیگر بیمارستان (مدیر کل پائولو والنتینی، مدیر پزشکی روبرتو کوزنتینا، پزشک قانونی ماریا لوئیزا پنوتو، مدیر اورژانس نیکولا اسکپتا و انکولوژیست
پنوتو، مدیر اورژانس نیکولا اسکپتا و انکولوژیست جوزپه دی لوکا) را نیز تحت تحقیق قرار داد. این پنج نفر متهم شدند که از «پروتکل کاتسانیا» آگاهی داشتند و عمداً با گزارش نکردن مرگ‌های مشکوک مانع تحقیقات شدند. رسانه‌های ایتالیا این پرونده را به‌سرعت به یکی از بزرگ‌ترین رسوایی‌های نظام درمانی کشور تبدیل کردند و فشار افکار عمومی موجب شد مقامات قضایی روند بررسی را تسریع کنند. محاکمه و زندان. در نخستین دادگاه، دادستانی لئوناردو کاتسانیا را مسئول تمام مرگ‌هایی دانست که در بیمارستان سارونو رخ داده بود. فهرست قربانیان
در بیمارستان سارونو رخ داده بود. فهرست قربانیان به شرح زیر بود: نخستین فردی که به دادگاه رفت، لائورا تارونی بود، زیرا او محاکمهٔ اختصاری را انتخاب کرد. در ۲۳ فوریه ۲۰۱۸، او به قتل همسر و مادرش محکوم شد اما از اتهام قتل پدرشوهرش تبرئه گردید و در نتیجه به ۳۰ سال زندان محکوم شد. او اکنون در زندان باسونه در کومو زندانی است. در ۲۷ ژانویه ۲۰۲۰، دادگاه جنایی بوستو آرسیتسیو کاتسانیا را در ۱۲ مورد از ۱۵ قتل گناهکار شناخت و او را در مرگ‌های ایسگرو، کلریچی و براسکا تبرئه کرد. سپس او به حبس ابد و سه سال انفرادی محکوم
کرد. سپس او به حبس ابد و سه سال انفرادی محکوم شد. پنج کارمند دیگر بیمارستان احکام بسیار سبک‌تری دریافت کردند: والنتینی، کوزنتینا، پنوتو و اسکپتا هرکدام به دو سال و شش ماه زندان محکوم شدند. تنها متهمی که تبرئه شد جوزپه دی لوکا بود که ابتدا به دلیل عدم گزارش شرایط مشکوک در بستری شدن آنژلو لوریا متهم شده بود. فرجام‌خواهی. در ۱۳ آوریل ۲۰۲۱، دادگاه تجدیدنظر میلان در مورد فرجام‌خواهی کاتسانیا و وکلایش حکم داد – او از اتهام قتل مونه‌تا، ورگانی و بورگی تبرئه شد اما حبس ابد برای قتل‌های باقی‌مانده تأیید گردید. در
حبس ابد برای قتل‌های باقی‌مانده تأیید گردید. در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۳، دادگاه جنایی دوم میلان کاتسانیا را به‌خاطر قتل دومنیکو براسکا دوباره محاکمه کرد و او گناهکار شناخته شد و به دومین حبس ابد محکوم گردید. وکلای او سپس به دیوان عالی کشور اعتراض کردند اما این فرجام در ۲۳ فوریه ۲۰۲۴ رد شد. در حال حاضر، کاتسانیا دوران محکومیت خود را در زندانی در آلساندریا می‌گذراند و ادعا می‌کند تمام ارتباطش را با تارونی قطع کرده است، پس از آن‌که او وی را تنها مسئول مرگ همسر و پدرشوهرش دانست.
جوردانا آنجی (؛ زادهٔ ) خواننده و تهیه‌کننده موسیقی فرانسوی-ایتالیایی است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او اولین حضورش را در بخش تازه‌کارها در جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۱۲ با آهنگ «شاعر ناشناس» تجربه کرد. در سال ۲۰۱۹، در هجدهمین دوره از برنامه استعدادیابی ایتالیایی "«آمیچی دی ماریا د فیلیپی»" مقام دوم را کسب کرد. او تاکنون به عنوان ترانه‌سرا برای نینا زی‌لی، تیزیانو فرو، الساندرا آموروسو و آلبرتو اورسو ترانه نوشته است. زندگی و حرفه. آنجی در سال ۲۰۱۲ در جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ
آنجی در سال ۲۰۱۲ در جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ "Incognita poesia" شرکت کرد. در سال ۲۰۱۶، اولین تک‌آهنگ خود با نام «Chiusa con te (XXX)» را برای لیبل Sugar Music به تهیه‌کنندگی تیزیانو فرو منتشر کرد. در سال ۲۰۱۸، تک‌آهنگی به نام "Senza appartenere" را نوشت که توسط نینا زی‌لی در سانرمو خوانده شد. در اکتبر ۲۰۱۸، به برنامه‌ استعدادیابی آمیچی دی ماریا د فلیپی پیوست و در جایگاه دوم قرار گرفت و جایزه‌ی منتقدان روزنامه‌نگار TIM را از آن خود کرد. در طول این برنامه او تک‌آهنگ‌های متعددی منتشر کرد که بعداً در
او تک‌آهنگ‌های متعددی منتشر کرد که بعداً در آلبوم چندآهنگه "Casa" گنجانده شدند که در جایگاه دوم قرار گرفت و بیش از ۲۵۰۰۰ نسخه فروخته شد. تک‌آهنگ اصلی "Casa"، به رتبه‌ی ۴۴ جدول تک‌آهنگ‌های ایتالیا رسید و گواهینامه‌ی طلایی را دریافت کرد. در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۹، اولین آلبوم استودیویی خود به نام "Voglio essere tua" را منتشر کرد که به اولین اثر شماره یک او در جدول فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا تبدیل شد و به اولین زنی تبدیل شد که در سال ۲۰۱۹ به این مقام دست می‌یابد. آهنگ‌های آلبوم شامل تک‌آهنگ تبلیغاتی "Stringimi più
آلبوم شامل تک‌آهنگ تبلیغاتی "Stringimi più forte" با گواهی طلا و همکاری با آلبرتو اورسو برنده جایزه شد. پس از مربیگری در "آمیچی سلبریتیدر ۳۱ دسامبر ۲۰۱۹، حضور او در جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ "Come mia madre" اعلام شد،" که بعداً در رتبه ۵۵ جدول تک آهنگ‌های ایتالیا قرار گرفت.
بیاجو آنتوناچی (؛ زادهٔ ) خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. بیاجو آنتوناچی در میلان متولد شد و در روتسانو بزرگ شد. با وجود یادگیری نواختن درام در سنین پایین، مجبور شد برای اخذ دیپلم نقشه‌برداری تحصیل کند. او در سال ۱۹۸۸ با آهنگ "Voglio vivere in un attimo" در سی و هشتمین جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. او برای اولین بار در سال ۱۹۸۹ با یک شرکت ضبط قرارداد بست و اولین آلبوم خود به نام "Sono cose che capitano" را منتشر کرد. دومین آلبوم او به نام "Adagio
را منتشر کرد. دومین آلبوم او به نام "Adagio Biagio" دو سال بعد منتشر شد. او به دلیل پخش دو آهنگ "Danza sul mio petto" و "Però ti amo" از ایرپلی به آرامی به شهرت رسید. او با ماریانا موراندی، دختر خواننده و بازیگر ایتالیایی جانی موراندی ازدواج کرد و دو پسر دارد. با وجود علاقه‌ای که از دو آلبوم اولش برانگیخته شد، او وارد صحنه موسیقی نشد. او می‌دانست که اگر آلبوم سومش انتظارات شرکت‌های ضبط را برآورده نکند، با حرفه خود قمار خواهد کرد. در سال ۱۹۹۲، تک‌آهنگی از آلبوم سوم خود به نام "Liberatemi" را منتشر کرد که با
سوم خود به نام "Liberatemi" را منتشر کرد که با آن در سراسر ایتالیا پخش شد. این آلبوم او ۱۵۰۰۰۰ نسخه فروخته شد و اهمیت بیاجو آنتوناچی را در دنیای موسیقی ایتالیا تأیید کرد. در سال ۱۹۹۳، او با آهنگ "Non so più a chi credere" در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. در همان سال، در سراسر ایتالیا تور برگزار کرد و مورد توجه عموم قرار گرفت. در سال ۱۹۹۹، با ویکتور لازلو در بلژیک تک‌آهنگی موفق به نام «این پیامی برای توست» منتشر کرد که در جدول تک‌آهنگ‌های بلژیک به رتبه هفتم رسید و ۱۷ هفته در آنجا ماند. در ۱ سپتامبر ۲۰۰۵
رسید و ۱۷ هفته در آنجا ماند. در ۱ سپتامبر ۲۰۰۵ در هالیوود، جایزه موسیقی ملل را برای «پرفروش‌ترین هنرمند مرد ایتالیایی» به خاطر فروش بیش از یک میلیون نسخه از آلبوم دو قسمتی‌اش به نام "Convivendo" تا اوایل نوامبر دریافت کرد.
آلوین کوکس (; راچستر (نیویورک) – ) سن دیگو، مورخ نظامی و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود که به خاطر کتاب برنده جایزه‌اش، نومونهان: ژاپن در مقابل روسیه شناخته می‌شود.
آرملینی چیاپی (; – ) سپهبد ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. او در بیشتر دوران جنگ فرماندهی دفاع از فلورانس را بر عهده داشت. زندگی‌نامه. او در ۲ دسامبر ۱۸۷۹ در رم، پسر لئو چیاپی، متولد شد. او در سن ۱۷ سالگی به عنوان سرباز داوطلب در هنگ ۷۰ پیاده‌نظام «آنکونا» در ارتش سلطنتی ایتالیا ثبت نام کرد و در سال ۱۹۰۱، با درجه گروهبانی، به عنوان افسر دانشجو در آکادمی نظامی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره نظام در مودنا شروع به تحصیل کرد و در ۷ سپتامبر ۱۹۰۳ با درجه ستوان دوم پیاده‌نظام فارغ‌التحصیل شد. در ۷ سپتامبر
دوم پیاده‌نظام فارغ‌التحصیل شد. در ۷ سپتامبر ۱۹۰۶ به درجه ستوانی ارتقا یافت. از اکتبر ۱۹۱۱، او به همراه هنگ ۶۳ کالیاری، در جنگ ایتالیا و عثمانی شرکت کرد و در نبرد مصراته خود را نشان داد و به همین دلیل نشان برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد. پس از پایان جنگ، او از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۴ در دوره‌های مدرسه جنگ ارتش شرکت کرد و هنگامی که پادشاهی ایتالیا در ۲۴ مه ۱۹۱۵ وارد جنگ جهانی اول شد، با ارتقاء به درجه سروانی، فرماندهی لشکر ۲۶ را بر عهده گرفت و از آنجا بعداً به فرماندهی لشکر ۲۴ و سپس لشکر ۲۳ منتقل شد. در سال ۱۹۱۷،
لشکر ۲۴ و سپس لشکر ۲۳ منتقل شد. در سال ۱۹۱۷، پس از ارتقاء به درجه سرگردی، به ستاد کل منتقل شد و به فرماندهی کل در رم منصوب شد. در پایان جنگ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت. پس از پایان جنگ جهانی اول، در هیئت حمل و نقل بولونیا، سپس در هیئت حمل و نقل ونیز و سپس به عنوان رئیس ستاد تیپ پیاده‌نظام لیورنو خدمت کرد. او در سال ۱۹۲۶ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و در ژانویه ۱۹۲۸ فرماندهی هنگ ۴۱ پیاده‌نظام «مودنا» را بر عهده گرفت که به مدت دو سال در این سمت باقی ماند. در سال ۱۹۳۰، او برای خدمت در فرماندهی مدارس نظامی
در سال ۱۹۳۰، او برای خدمت در فرماندهی مدارس نظامی مرکزی در چیویتاوکیا فراخوانده شد، جایی که به مدت ۴ سال به تدریس سلاح‌های سبک و تیراندازی پرداخت؛ او همچنین کتاب‌ها و مقالاتی در این زمینه نوشت. در ۱۶ ژانویه ۱۹۳۵، او به درجه سرتیپ ارتقا یافت و ابتدا فرماندهی تیپ دوم پیاده‌نظام و سپس معاون فرمانده لشکر دوم پیاده‌نظام اسفورزسکا در نووارا شد. او که در ۱ ژوئیه ۱۹۳۷ به درجه سرلشکری رسیده بود، به بازرسی پیاده‌نظام در رم منصوب شد. در مارس ۱۹۳۸، او به فرماندهی لشکر ۲۹ پیاده‌نظام پلوریتانا در کاتانیا (که در آوریل
۲۹ پیاده‌نظام پلوریتانا در کاتانیا (که در آوریل ۱۹۳۹ به لشکر ۲۹ پیاده‌نظام پیمونته تغییر نام داد) منصوب شد. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، روزی که پادشاهی ایتالیا وارد جنگ جهانی دوم شد، ژنرال جیووانی سریو جایگزین او در این سمت شد و به فلورانس منتقل شد، جایی که ابتدا فرماندهی لشکر منطقه‌ای محلی و سپس، پس از ارتقاء به سپهبدی در ۱ ژانویه ۱۹۴۱، دفاع از منطقه را تا سال ۱۹۴۳ بر عهده داشت. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، او درخواست‌های کمیته محلی ضد فاشیست برای دادن سلاح به مردم غیرنظامی را رد کرد، اما دو گردان
سلاح به مردم غیرنظامی را رد کرد، اما دو گردان از لشکر ۱۸۳ پیاده‌نظام «سیکلونه» (تحت فرماندهی ژنرال جورجیو موریگی) را برای مقابله با پیشروی آلمانی‌ها فرستاد، اما موفق نشد. پس از سه روز درگیری، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳ فلورانس توسط نیروهای آلمانی اشغال شد و ده روز بعد، چیاپی دستگیر شد و به عنوان اسیر جنگی به زندان اوفلاگ در شوکن، لهستان فرستاده شد، جایی که در ۱ اکتبر به آنجا رسید. سلامت او به دلیل سختی‌هایی که در دوران اسارت متحمل شد، رو به وخامت گذاشت و در ۱۴ اوت ۱۹۴۴، در درمانگاه وولشتاین بستری شد. او تمام
اوت ۱۹۴۴، در درمانگاه وولشتاین بستری شد. او تمام پیشنهادات برای پیوستن به جمهوری اجتماعی ایتالیا در ازای آزادی‌اش را رد کرد و در شب ۴ نوامبر ۱۹۴۴ در درمانگاه درگذشت. او در گورستان سالکا، نزدیک کلیسا و جنگل مجاور اردوگاه اسرای جنگی، به خاک سپرده شد.
مون‌اسپل (به انگلیسی: Moonspell) یک گروه گوتیک متال پرتغالی است که در سال ۱۹۹۲ تشکیل شد. این گروه اولین آلبوم چندآهنگه خود را با نام "زیر طلسم ماه" در سال ۱۹۹۴ منتشر کرد و یک سال بعد اولین آلبوم خود را با نام "ولف‌هارت" دنبال کرد. آنها به سرعت به شناخته‌شده‌ترین گروه متال از پرتغال و یکی از چهره‌های کلیدی در گوتیک متال تبدیل شدند. فرناندو ریبیرو یکی از بنیانگذاران، خواننده و ترانه‌سرای گروه است. گروه مون‌اسپل با آلبوم "گناه/پکادو" در سال ۱۹۹۸ در پرتغال به موفقیت دست یافت. این گروه با آلبوم "یادبود" (۲۰۰۶)
دست یافت. این گروه با آلبوم "یادبود" (۲۰۰۶) همچنین به اولین گروه متال پرتغالی تبدیل شد که موفق به دریافت گواهی طلایی برای آلبوم خود شد. آنها همچنین در آلمان محبوب هستند، جایی که آلبوم‌هایشان دائماً در فهرست ۱۰۰ آلبوم برتر قرار می‌گیرد. تاریخچه گروه. روزهای آغازین (۱۹۹۴–۱۹۹۲). اگرچه آنها از سال ۱۹۸۹ با نام «موربید گاد» فعالیت می‌کردند، گروه در سال ۱۹۹۲، اندکی پس از انتشار آهنگ تبلیغاتی «فرشته مار»، نام مون‌اسپل را برای خود برگزید. در زمان تغییر نام، اعضای گروه شامل فرناندو ریبیرو (لنگسویار) به عنوان
گروه شامل فرناندو ریبیرو (لنگسویار) به عنوان خواننده، ژوائو پدرو «آرس» اسکووال (تتراگراماتون) به عنوان نوازندهٔ گیتار بیس، دوآرته پیکوتو (مانتوس) و لوئیس لاملا (مالا) به عنوان نوازندهٔ گیتار و میگل «مایک» گاسپار (نیسروت) به عنوان نوازندهٔ درام بودند. ریبیرو و آرس بنیانگذاران و مغزهای متفکر موربید گاد/مون‌اسپل بودند، در حالی که اعضای دوم در مقاطع مختلف در سال ۱۹۹۲ به موربید گاد پیوستند. از میان آنها، تنها مایک گاسپار پس از ضبط «فرشته مار» به گروه پیوست.
نشان سنت موریس و لازاروس () یک نشان شوالیه‌گری سلسله‌ای کاتولیک رومی است که توسط خاندان سلطنتی ساووی اعطا می‌شود. این نشان دومین نشان قدیمی شوالیه‌گری در جهان است که تبار آن به سال ۱۰۹۸ میلادی می‌رسد و یکی از نادرترین نشان‌های شوالیه‌گری است که توسط فرمان پاپ، در این مورد توسط پاپ گرگوری سیزدهم، به رسمیت شناخته شده است. در آن فرمان، پاپ گرگوری سیزدهم به امانوئل فیلیبرت، دوک ساووی و جانشینان ساووی او، حق اعطای دائمی این نشان شوالیه‌گری را اعطا کرد. استاد اعظم، شاهزاده امانوئل فیلیبرتو از ساووی، شاهزاده ونیز،
شاهزاده امانوئل فیلیبرتو از ساووی، شاهزاده ونیز، همچنین معروف به دوک ساووی، نوه آخرین پادشاه ایتالیا، اومبرتو دوم است. با این حال، پسرعموی امانوئل فیلیبرتو دو بار شاهزاده آیمونه، دوک آئوستا را از مقام خود برکنار کرد و در تئوری ادعا کرد که او استاد اعظم قانونی است، زیرا پدرش ادعا می‌کرد که رئیس خاندان ساووی است. این نشان قبلاً توسط پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶) به رؤسای خاندان ساووی به عنوان پادشاهان ایتالیا اعطا می‌شد. در ابتدا، این نشان یک نشان شوالیه‌ای با ماهیت نجیب‌زاده بود، اما زمانی محدود به اعضای
با ماهیت نجیب‌زاده بود، اما زمانی محدود به اعضای خانواده‌های نجیب‌زاده با هشت جد بزرگ نجیب‌زاده بود. ماهیت نظامی و نجیب‌زادهٔ این نشان با یک شخصیت کاتولیک رومی ترکیب شده و هنوز هم هست. پس از لغو سلطنت و تأسیس جمهوری ایتالیا در سال ۱۹۴۶، میراث این نشان توسط مدعیان خاندان ساووی و تاج و تخت ایتالیا در تبعید حفظ می‌شود. تخمین زده می‌شود که این نشان شامل حدود ۲۰۰۰ عضو در سراسر جهان باشد که حدود ۲۰۰ نفر از آنها در ایالات متحده هستند. این نشان همچنین به عنوان بخشی از شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد، دارای
از شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد، دارای جایگاه مشورتی در فهرست سازمان ملل متحد است.
آنتونیو اسپاداچینو (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام آنتونینو شناخته می‌شود، خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. حرفه. در سال ۲۰۰۵، او در چهارمین دوره مسابقه استعدادیابی ایتالیایی "آمیچی دی ماریا د فیلیپی" برنده شد. اولین آلبوم او "Antonino" بیش از ۳۰۰۰۰ نسخه فروخت و اولین تک‌آهنگ او "Ce la farò" به مقام سوم در ایتالیا رسید و گواهی طلایی دریافت کرد. در سال ۲۰۱۱، در مسابقه آمیچی "با نام Io Ci Sono" برنده شد و با ناشر Mara Maionchi به نام Non Ho L'età قرارداد ضبط امضا کرد. او
به نام Non Ho L'età قرارداد ضبط امضا کرد. او با Non Ho L'età records دو آلبوم منتشر کرد: "Costellazioni" در سال ۲۰۱۱ و "Libera quest'anima" در سال ۲۰۱۲. ترانه‌شناسی. آلبوم تک آهنگ
نشان تاج ایتالیا () این نشان در سال ۱۸۶۸ توسط شاه ویتوریو امانوئل دوم، به مناسبت بزرگداشت اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱، به عنوان یک نشان ملی تأسیس شد. این نشان در پنج درجه برای شایستگی‌های غیرنظامی و نظامی اعطا می‌شد. امروزه نشان تاج با نشان لیاقت ساووی جایگزین شده است و هنوز هم توسط رئیس فعلی خاندان که مورد مناقشه است، امانوئل فیلیبرتو، شاهزاده ونیز، به شوالیه‌های جدید اعطا می‌شود. این نشان از زمان تأسیس جمهوری ایتالیا در سال ۱۹۴۶ توسط قانون لغو شده است. با این حال، اومبرتو دوم از مقام خود به عنوان نشان
با این حال، اومبرتو دوم از مقام خود به عنوان نشان افتخار سلطنتی کناره‌گیری نکرد و به عنوان یک نشان سلسله‌ای تحت عنوان استاد اعظم او باقی ماند. در حالی که استفاده مداوم از نشان‌های اعطا شده قبل از سال ۱۹۵۱ در ایتالیا مجاز است، تاج‌های روی روبان‌های صادر شده قبل از سال ۱۹۴۶ باید جایگزین ستاره‌های پنج پر روی یونیفرم‌های نظامی شوند.
فرودگاه بولغان (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک فرودگاه نظامی و همگانی با کد یاتا UGA است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۱۹۰۰ متر است. این فرودگاه در شهر بولغان کشور مغولستان قرار دارد و در ارتفاع ۱۲۹۱ متری از سطح دریا واقع شده است.
ورونیکا آتزی (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری‌اش بیانکا آتزی شناخته می‌شود، خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. پس از انتشار چند تک‌آهنگ با گروه اولتراسونی بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، در فوریه ۲۰۱۵ با شرکت در جشنواره موسیقی سانرمو و اجرای آهنگ «Il solo al mondo» به شهرت رسید. زندگینامه. ورونیکت آتزی در تاریخ ۸ مارس ۱۹۸۷ در میلان از والدینی اهل اوریستانو متولد شد. او از ۸ سالگی با گوش دادن به ویتنی هیوستون و ماریا کری، خوانندگی را فرا گرفت، اما تحت تأثیر خوانندگان
خوانندگی را فرا گرفت، اما تحت تأثیر خوانندگان ایتالیایی دهه ۶۰ میلادی مانند لوئیجی تنکو، پتی پراو و سرجیو اندریگو نیز قرار گرفته است. در سن ۱۷ سالگی، به مدت دو سال در یک آکادمی موسیقی در میلان شرکت کرد، حرفه. وی در سال ۲۰۱۲، با اولین تک‌آهنگ خود به نام "La gelosia" در جشنواره موسیقی سانرمو سوشال شرکت کرد، که اولین انتخاب برای دوره بعدی جشنواره موسیقی سانرمو بود ، اما این آهنگ رد شد. در ۳ اوت ۲۰۱۲، تک‌آهنگ "L'amore vero" منتشر شد که در رادیو و وب با استقبال خوبی روبرو شد و یک میلیون بازدید در یوتیوب کسب
خوبی روبرو شد و یک میلیون بازدید در یوتیوب کسب کرد. در ۱۶ نوامبر همان سال، او تک‌آهنگ "La gelosia" را با همکاری گروه پاپ ایتالیایی مودا منتشر کرد. او تابستان بعد در کنسرت‌های زیادی در سراسر ایتالیا، به ویژه در ساردینیا اجرا داشت. در سال ۲۰۱۲، اشعار آهنگ "Folle stronza" را با دیه‌گو کالوتی نوشت که در سومین آلبوم Loredana Errore با عنوان "Pioggia di comete" منتشر شد. در سال ۲۰۱۳، تلاش کرد تا با آهنگ "Arido" در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کند، اما درخواستش رد شد. او به همراه نیکولو آگلیاردی آهنگ "Fino in
رد شد. او به همراه نیکولو آگلیاردی آهنگ "Fino in fondo" را خواند که در ۲ مه منتشر شد و همکاری با ککو سیلوستره ادامه یافت. خواننده اصلی گروه مودا، نویسنده آهنگ موفق تابستانی بیانکا به نام "La paura che ho di perderti" بود که در ۴ ژوئیه ۲۰۱۳ منتشر شد و به لطف فروش بیش از ۱۵۰۰۰ نسخه، توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا به عنوان یک آلبوم طلایی تأیید شد. با این آهنگ، او در جشنواره تابستانی کوکاکولا در پوپولو در رم (که توسط کانال ۵ ایتالیا پخش می‌شود) شرکت کرد و به فینال راه یافت. پس از تور تابستانی در ساردینیا،
فینال راه یافت. پس از تور تابستانی در ساردینیا، کنسرت‌های تور مودا را افتتاح کرد. در ۱ اکتبر ۲۰۱۳، آلبوم جانی موراندی با "نام «بیسوگنا ویوره" » منتشر شد که آهنگ «تی پورتو آل ماره» با همکاری بیانکا در آن اجرا شد. در ۸ اکتبر، او در ورونا آرنا آهنگ «این عشق» را به همراه موراندی در یکی از دو کنسرت "جانی موراندی" اجرا کرد. او در دسامبر ۲۰۱۳، تک‌آهنگ «یک روز پرواز خواهم کرد» را منتشر کرد که بازخوانی آهنگ رندی کرافرد بود و به عنوان بخشی از موسیقی متن سریال کوتاه "«آنا کارنینا»" که توسط شبکه تلویزیونی ملی ایتالیا
کارنینا»" که توسط شبکه تلویزیونی ملی ایتالیا پخش شد، اجرا شد. در ۲۴ دسامبر ۲۰۱۳، آهنگ «لا پارا چه هو دی پردرتی» را در "کنسرتو دی ناتاله" (کنسرت کریسمس) در سالن اجتماعات دلا کانسیلیازیون در رم، که توسط شبکه تلویزیونی ایتالیایی رای دوئه پخش می‌شد، اجرا کرد. در سال ۲۰۱۴، به همراه الکس بریتی تلاش کرد تا در جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۱۵ در بخش "بزرگ" با آهنگ "Non è vero mai" شرکت کند که دوباره رد شد، این آهنگ در ۱۴ مارس به صورت تک آهنگ منتشر شد. در ماه ژوئیه، او دوباره در جشنواره تابستانی کوکاکولا با خواندن "Non
در جشنواره تابستانی کوکاکولا با خواندن "Non puoi chiamarlo amore" که در ۲۳ ژوئن منتشر شد، شرکت کرد و پس از آن شروع به ضبط اولین آلبوم استودیویی خود کرد. در ۱۴ سپتامبر، در جریان عروسی الیزابتا کانالیس و برایان پری، او نسخه‌ای از "آوه ماریا" را به زبان ساردنیایی خواند. در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۷، حضور او در شصت و هفتمین جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ "Ora esisti solo tu" رسماً اعلام شد. او به فینال راه یافت و رتبه نهم را کسب کرد. در ۸ مه، این آهنگ به لطف فروش بیش از ۲۵۰۰۰ نسخه، توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا به
۲۵۰۰۰ نسخه، توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا به عنوان یک رکورد طلایی تأیید شد. در ۱۲ مه، تک آهنگ جدید او با "نام "Abracciami perdonami gli sbagli"" منتشر شد، در همین حال، اولین کتاب او "با عنوان "Ora esisti solo tu - Una storia d'amore"" با ویرایش مورسیا نیز منتشر شد. پیش نمایش کتاب در "نونوستانته ماراس" برگزار شد. در ۱۲ مه، در نوا گوریتسا اجرای زنده بیانکا آتزی، یک تور تابستانی که شامل بیش از ۳۰ شهر ایتالیا بود، آغاز شد. در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۸، تک‌آهنگ جدید او با نام «آتش روی یخ» منتشر شد.
مرحله گروهی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۹ از ۲۵ فوریه تا ۲۶ ژوئن ۲۰۱۹ برگزار شد. در مجموع ۳۶ تیم در مرحله گروهی برای تعیین ۱۱ تیم راه یافته به مرحله حذفی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۹ به رقابت پرداختند. قرعه‌کشی. قرعه‌کشی مرحله گروهی در تاریخ ۲۲ نوامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۴:۰۰ به وقت مالزی (یوتی‌سی ۸+) در ساختمان ای‌اف‌سی در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۳۶ تیم در نه گروه چهار تیمی قرار گرفتند: سه گروه در منطقه غرب آسیا (گروه‌های A تا C) و منطقه آسه‌آن (گروه‌های F تا H) و یک گروه در منطقه آسیای مرکزی (گروه D)، منطقه جنوب آسیا (گروه E) و
مشخص نبود. فرمت. در مرحله گروهی، هر گروه به صورت رفت و برگشت نوبت‌گردشی برگزار شد. تیم‌های زیر به مرحله حذفی راه یافتند: در صورتی که یک گروه فقط شامل سه تیم باشد، در صورتی که حداقل دو تیم از سه تیم با این قالب موافق باشند، می‌توان آن را به صورت رفت و برگشت دوگانه با میزبانی دو تیم از بین سه تیم برگزار کرد (ماده ۱۰.۱.۷ آیین‌نامه). معیارهای تساوی‌شکن. تیم‌ها بر اساس امتیاز رتبه‌بندی می‌شوند (۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی، ۰ امتیاز برای باخت). در صورت تساوی امتیازها، معیارهای تساوی‌شکن به ترتیب زیر
تساوی امتیازها، معیارهای تساوی‌شکن به ترتیب زیر اعمال می‌شود: برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود (غ: منطقه غرب آسیا؛ م: منطقه آسیای مرکزی؛ ج: منطقه جنوب آسیا؛ آ: منطقه آسه‌آن؛ ش: منطقه شرق آسیا). گروه‌ها. گروه A. ---- ---- گروه B. ---- ---- ---- گروه C. ---- ---- ---- گروه D. ---- ---- ---- گروه E. ---- ---- ---- گروه F. ---- ---- ---- گروه G. ---- ---- ---- گروه H. ---- ---- ---- گروه I. ---- ---- ----
کلیسای سبخچ (؛ Սբխեչ, Սուրբ խաչ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر استان آرتوین ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
لارنس اچ. جانستون (; – ) دانشمند در زمینه فیزیک اهل ایالات متحده آمریکا بود یک مشارکت کننده جوان در پروژه منهتن بود. او تنها مردی بود که شاهد هر سه انفجار اتمی در سال 1945 بود: آزمایش هسته‌ای ترینیتی در نیومکزیکو و بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در ژاپن.
دانشگاه هیروشیما ، یک دانشگاه تحقیقاتی ملی ژاپنی است که در هیگاشی هیروشیما و هیروشیما، ژاپن واقع شده است. این دانشگاه در سال ۱۹۲۹ تأسیس شد و در سال ۱۹۴۹ پس از ادغام تعدادی از مؤسسات آموزشی ملی، به عنوان دانشگاه شناخته شد.
علی کردی یا علی‌کردلو یک تیرهٔ از ایل قشقایی با خاستگاه کُردی است. اسناد تاریخی این تیره را به‌عنوان شاخه‌ای از طایفه صفی‌خانی در ایل قشقایی معرفی می‌کنند. تیرهٔ علی‌کردلو نمونه‌ای روشن از ترکیب چندقومیتی ایلات بزرگ ترک‌زبان ایران است که در آن، گروه‌هایی با ریشه‌های قومی دیگر ضمن حفظ هویت تباری در نام خود، در ساختار سیاسی و اجتماعی ایل جدید ادغام شده‌اند. ریشه‌شناسی و خاستگاه. نام «علی‌کردلو» از سه جزء تشکیل شده است که خاستگاه این تیره را به‌روشنی نشان می‌دهد: بنابراین، معنای لغوی این نام «وابستگان به علیِ
بنابراین، معنای لغوی این نام «وابستگان به علیِ کُرد» یا «طایفهٔ علی که کُرد است» می‌باشد. این شیوهٔ نام‌گذاری برای شناسایی و ادغام تیره‌های غیرترک در ساختار ایلات ترک‌زبان رایج بوده است. خاستگاه این تیره به احتمال زیاد به کوچ طایفهٔ صفی‌خانی از منطقهٔ لرستان بازمی‌گردد که سکونتگاه تاریخی طوایف لُر و کُرد بوده است. گمان می‌رود تیرهٔ علی‌کردلو تباری کُرد از آن منطقه بوده که پیش از ورود به ساختار ایل قشقایی یا هم‌زمان با آن، به طایفهٔ صفی‌خانی پیوسته است. جایگاه در ساختار ایلی و پیشینه تاریخی. بیشترین اسناد،
در ساختار ایلی و پیشینه تاریخی. بیشترین اسناد، تیرهٔ علی‌کردلو را در ساختار طایفهٔ صفی‌خانیِ ایل قشقایی قرار می‌دهند. صفی‌خانی خود در سازمان اجتماعی قشقایی، زیرمجموعهٔ عمله محسوب می‌شود. در اواخر قرن نوزدهم میلادی، شاخه‌ای از این تیره به‌صورت یک‌جانشین درآمده بود. جرج کرزن، دیپلمات بریتانیایی، در کتاب مرجع خود "ایران و قضیه ایران" (۱۸۹۲)، از این تیره با نام «علی کُردلو» به‌عنوان گروهی یک‌جانشین با جمعیت ۶۰ خانوار در منطقهٔ کوهمره (در غرب شیراز) یاد کرده است. این گزارش هم جایگاه آن‌ها در حوزهٔ نفوذ