payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۲ ژوئن ۲۰۱۰، پس از سال‌ها زندگی با گذرنامه سوئدی، تابعیت اندونزیایی خود را دوباره به دست آورد. او روز بعد بر اثر سندرم اختلال عملکرد چندین عضو بدن در بیمارستان باندا آچه درگذشت.
فرانکو آنتونیچلی (۱۵ نوامبر ۱۹۰۲–۶ نوامبر ۱۹۷۴) نویسنده، شاعر، ناشر، مقاله‌نویس و فعال ضدفاشیست ایتالیایی بود. اوایل زندگی و حرفه. آنتونیچلی در خانواده‌ای ثروتمند از یک مقام رسمی اهل آپولیا متولد شد. او در سال ۱۹۰۸ در حالی که در تورین زندگی می‌کرد، به دبیرستان کلاسیک "ماسیمو دازگلیو" رفت، او شاگرد اومبرتو کازمو بود و دیپلم دبیرستان خود را دریافت کرد. در دانشگاه ابتدا در رشته ادبیات فارغ‌التحصیل شد و سپس، در سال ۱۹۳۱، به دنبال رشته حقوق بود تا یک حرفه دیپلماتیک به‌دست بیاورد. در طول تحصیل، او با بسیاری از
به‌دست بیاورد. در طول تحصیل، او با بسیاری از نمایندگان روشنفکران تورین آن زمان، مانند آگوستو مونتی، لالا رومانو، لئونه گینزبورگ، چزاره پاوزه، نوربرتو بوبیو، ماسیمو میلا و لودوویکو گیمونا، ملاقات کرد. در ۳۱ مه ۱۹۲۹، او به دلیل امضای نامه‌ای به همراه دیگر از روشنفکران تورین در همبستگی با بندیتو کروچه دستگیر شد. پس از یک ماه زندان، به سه سال حبس محکوم شد، اما این حکم به یک اخطار تخفیف یافت. سپس به عنوان معلم جایگزین در لیسئو دازگلیو مشغول به کار شد. وی معلم خصوصی جیانی آنیلی بود. از سال ۱۹۳۲ او مدیر مجموعه
خصوصی جیانی آنیلی بود. از سال ۱۹۳۲ او مدیر مجموعه کتابخانه‌های اروپا از انتشارات فراسینلی شد. به انتخاب او، آثار هرمان ملویل و فرانتس کافکا، یوجین اونیل و جیمز جویس و همچنین میکی ماوس والت دیزنی برای اولین بار وارد ایتالیا شدند. مقاومت. او در گروه عدالت و آزادی تورین (Giustizia e Libertà) که در هیئت تحریریه مجله کولتورا منتشر شده توسط ای‌نودری گرد هم آمده بودند، از جمله کارلو لوی و چزاره پاوزه در این گروه بودند، خبرچینی نویسنده پیتی گریلی باعث دستگیری او در ماه مه ۱۹۳۵ شد. در ۱۵ ژوئیه، آنتونیچلی به سه سال
ماه مه ۱۹۳۵ شد. در ۱۵ ژوئیه، آنتونیچلی به سه سال حبس در آگروپولی محکوم شد. در طول دوران حبس، او با رناتا، دختر سردفتر آنیباله ژرمانو، ازدواج کرد. آنتونیچلی اغلب در ویلای او در سوردوولو اقامت داشت و با دوستانش ملاقات می‌کرد. او در مارس ۱۹۳۶ آزاد شد. در سال ۱۹۴۲، او انتشارات فرانچسکو د سیلوا را تأسیس کرد و به تشویق کروچه، خود را وقف سازماندهی مجدد حزب لیبرال (PLI) نمود. بلافاصله پس از ۸ سپتامبر، او به رم نقل مکان کرد و در ۶ نوامبر توسط آلمانی‌ها دستگیر و در رجینا کوئلی زندانی شد. در فوریه ۱۹۴۴، او به زندان
رجینا کوئلی زندانی شد. در فوریه ۱۹۴۴، او به زندان کاستلفرانکو امیلیا منتقل شد و در ۱۸ آوریل آزاد شد. با بازگشت به تورین، او به عنوان نماینده حزب لیبرال، به کمیته آزادی ملی پیمونت پیوست و در سال ۱۹۴۵ ریاست آن را بر عهده گرفت و مدیریت نسخه‌ای از نشریه مخفی ریزورجیمنتو لیبرال را بر عهده گرفت و با روزنامه‌های ریزورجیمنتو و ایل پاتریوتا (هر دو نشریه گروه‌های پارتیزانی لیبرال فعال در پیمونت بودند) همکاری کرد.
ماهنامه شونن جامپ ، یک مجله شونن مانگا بود که به صورت ماهانه در ژاپن توسط شوئیشا از سال ۱۹۷۰ تا ۲۰۰۷ تحت خط مجلات Jump منتشر می‌شد. این مجله خواهر هفته‌نامه شونن جامپ بود. مجله ماهانه شونن جامپ در ابتدا به عنوان یک شماره فرعی از مجله هفتگی جامپ با نام بساتسو شونن جامپ (Bessatsu Shōnen Jump) آغاز به کار کرد.
هنر سنتی کاغذبری چینی یا برش کاغذ () در چین ممکن است به قرن دوم میلادی برگردد، زمانی که کاغذ توسط کای لون، یک مقام درباری از سلسله هان شرقی، اختراع شد. در ۲۰ می ۲۰۰۶، برش کاغذ رسماً به عنوان یکی از اولین میراث فرهنگی ناملموس چین، توسط وزارت فرهنگ شانشی، ثبت شد. این هنر در سال ۲۰۰۹ در فهرست میراث فرهنگی ناملموس بشریت یونسکو قرار گرفت. پیش از اختراع کاغذ، چینی‌های باستان از ورق‌های نقره و طلا برای ایجاد الگوهای مشابه تزئینات استفاده می‌کردند. با افزایش دسترسی به کاغذ، برش کاغذ به عنوان راهی برای تزئین درها و
به کاغذ، برش کاغذ به عنوان راهی برای تزئین درها و پنجره‌ها رایج شد. این طرح‌های برش پیچیده با قیچی یا چاقوهای هنری ایجاد می‌شوند. طرح برش‌ها می‌توانند شامل اشکال متنوعی مانند نمادها و حیوانات باشند. با مقرون به صرفه‌تر شدن تولید کاغذ در سلسله هان شرقی، برش کاغذ به یکی از مهم‌ترین انواع هنر بومی چینی تبدیل شد. بعدها، این شکل هنری به سایر نقاط جهان گسترش یافت و مناطق مختلف سبک‌های فرهنگی خود را پذیرفتند. از آنجایی که برش‌های کاغذ بیشتر برای تزئین درها و پنجره‌ها استفاده می‌شوند، بیشتر برش‌های کاغذی هوآ (hua)
استفاده می‌شوند، بیشتر برش‌های کاغذی هوآ (hua) نامیده می‌شوند که به معنی «گل» است. «گل» در اینجا به معنای الگو است و ارتباطی با گیاه ندارد. برای کاربردهای مختلف تزئینی، گاهی اوقات به آنها "هوآ " گفته می‌شود. برش‌های کاغذی که برای تزئین پنجره استفاده می‌شوند، "گل‌های پنجره" () یا "برش‌های کاغذی پنجره" نامیده می‌شوند. برای آنهایی که به عنوان شابلون برای گلدوزی استفاده می‌شوند، «گل کلاه» (帽花; mao hua)، «گل بالش» (枕花; zhen hua)، «گل کفش» (鞋花; xie hua) نامیده می‌شوند. معمولاً این آثار هنری از کاغذ با رنگ قرمز
معمولاً این آثار هنری از کاغذ با رنگ قرمز ساخته می‌شوند، زیرا قرمز در فرهنگ چینی با جشن‌ها و شانس مرتبط است، اما از رنگ‌های دیگر نیز برای کاغذبری استفاده می‌شود. معمولاً از آثار هنری با برش کاغذ، در جشنواره‌هایی مانند سال نو چینی، عروسی‌ها و زایمان استفاده می‌شود، زیرا آثار هنری برش کاغذ نماد شانس و خوشبختی در نظر گرفته می‌شوند.
ابلیسک زانتی که با نام‌های زانتیان، زانتیوس یا ستون یادبود زانتیوس، زانتوس یا زانتوس دوزبانه، ستون کتیبه‌دار زانتیوس یا زانتوس، ستون یادبود هارپاگ، ستون خِرِئی و ستون زانتیاکا نیز شناخته می‌شود، سنگ یادبودی است که کتیبه‌ای روی آن حک شده است و در حال حاضر گمان می‌رود سه‌زبانه باشد و در آکروپولیس شهر باستانی لیکیه زانتیوس یا زانتوس، در نزدیکی شهر مدرن کینیک در جنوب ترکیه یافت شده است. این ستون زمانی ساخته شد که لیکیه بخشی از امپراتوری هخامنشی ایران بود و به احتمال زیاد به ۴۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد.
زیاد به ۴۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد. این ستون ظاهراً نشانگر تشییع جنازه یک ساتراپ سلسله‌ای از لیکیه هخامنشی است. نام دودمان مورد بحث بر روی سنگ یادبود ذکر شده است، اما نام او در چندین جایی که از او نام برده شده، عمدتاً مخدوش شده است: او می‌تواند خِرِئی ("خِرِئی") یا به احتمال بیشتر سلف او خِرِئیگا ("خِرِیگا"، جرجیس در یونانی) باشد. لوح سنگی که در آن کتیبه‌ای سه‌زبانه در آکروپولیس شهر لیکیایی زانتوس وجود دارد. این ابلیسک یا ستون در ابتدا با یک آرامگاه در بالای آن قرار داشت که به احتمال زیاد متعلق به
در بالای آن قرار داشت که به احتمال زیاد متعلق به خریگا بوده، به شکلی مشابه آرامگاه هارپی. بخش بالایی به احتمال زیاد در دوران باستان به دلیل یک زلزله فروریخته است. این آرامگاه با نقش‌برجسته‌هایی از فتوحات او و با مجسمه‌ای از ساتراپ که در بالای آن ایستاده بود، تزئین شده بود. سه زبان این کتیبه یونانی باستان، لیکیایی و میلیایی هستند (دو زبان اخیر زبان‌های آناتولیایی هستند و پیشتر به ترتیب به عنوان لیکیایی A و لیکیایی B شناخته می‌شدند). در دوران اولیه مطالعه آن، زبان لیکیایی یا قابل فهم نبود یا به عنوان دو گویش
زبان لیکیایی یا قابل فهم نبود یا به عنوان دو گویش از یک زبان تفسیر می‌شد، از این رو اصطلاح «دو زبانه» به کار رفت. یک کتیبه سه‌زبانه دیگر از زانتوس، "سنگ‌نوشته سه‌زبانه لتوون"، متعاقباً به نام سه زبانه، یونانی، لیکیایی A و آرامی، نامگذاری شد. هر دو چهار وجهی و سه‌زبانه هستند. محل کشف آنها متفاوت است. واژه‌های کلیدی و غیرمبهم شامل دو زبانه، لتوون، آرامی، لیکیایی B، میلیایی هستند. واژه‌های مبهم شامل سنگ‌نوشته، سه‌زبانه، زانتوس یا زانتوس است. «کتیبه زانتوس» ممکن است به هر کتیبه‌ای از زانتوس اشاره داشته باشد.
است به هر کتیبه‌ای از زانتوس اشاره داشته باشد. کشف. اولین بررسی زانتوس. این لوح سنگی قرن‌ها در معرض دید قرار داشت، هرچند بخش بالایی آن در زمان‌های باستان در اثر یک زلزله شکسته و واژگون شده بود. فرانسیس بوفورت، که در آن زمان ناخدای نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود، در حین نقشه‌برداری از سواحل لیکیه، این ویرانه‌ها را بررسی و گزارش داد. بیشتر ویرانه‌ها در مکان‌های مرتفعی قرار داشتند که حتی یک مسیر قاطر نیز به آنها نمی‌رسید. گزارش‌هایی از آرامگاه‌های مرمر سفید، که برای مسافران قابل مشاهده بودند، علاقه
سفید، که برای مسافران قابل مشاهده بودند، علاقه کاوشگران عصر ویکتوریایی مانند چارلز فلوز را جلب کرد. در روز شنبه، ۱۴ آوریل ۱۸۳۸، سر چارلز فلوز، باستان‌شناس، هنرمند و کوهنورد، عضو "انجمن بریتانیا" و مردی با امکانات مستقل، با یک کشتی تجاری عرب از قسطنطنیه به بندر تکرووا، مکان فاسلیس باستان، رسید. او روز جمعه از انگلستان به قسطنطنیه آمده بود تا اجازه کاوش را بگیرد. به گفته او، او در حال یک «گردش» در آناتولی در اطراف لیکیه بود. اگرچه دفتر خاطرات او به صورت اول شخص است، از متن مشخص است که افراد دیگری نیز حضور
شخص است، از متن مشخص است که افراد دیگری نیز حضور داشتند و او مقداری تجهیزات همراه داشت. او همچنین برای موزه بریتانیا و "انجمن جغرافیایی پادشاهی" شناخته شده بود، که بلافاصله پس از بازگشت با آنها همکاری کرد. امپراتوری عثمانی به دلیل حمایت بریتانیا از عثمانی‌ها در دفاع در برابر ناپلئون، روابط خوبی با امپراتوری بریتانیا داشت. آنها اجازه دادند و در انتقال بعدی آثار باستانی به موزه بریتانیا همکاری کردند. پیشروی در امتداد ساحل به حدی کند بود که فلوز در کاس پیاده شد، چند اسب تهیه کرد و به سمت آک داغ رفت، شاید تحت
چند اسب تهیه کرد و به سمت آک داغ رفت، شاید تحت تأثیر علاقه خود به کوهنوردی. فلوز در حال صعود از هزاران پا، آرامگاه‌ها و ویرانه‌هایی را در سراسر دامنه‌های کوه‌ها مشاهده کرد. گروه کوهنوردی خود را کوتاه کرد و به پاترا پایین رفت تا از بادهای شدید غالب در دامنه‌ها در امان بماند. از پاترا، آنها در امتداد سواحل رودخانه زانتوس سوار بر اسب شدند و در ۱۹ آوریل، در میان آرامگاه‌های شهر ویران‌شده اردو زدند. فلوز به معماری ابلیسک و کتیبه‌های متعدد در شرایط عالی توجه کرد، اما برای بررسی بیشتر آنها درنگ نکرد. پس از انجام
اما برای بررسی بیشتر آنها درنگ نکرد. پس از انجام یک بررسی اولیه، او به بریتانیا بازگشت تا اولین دفتر خاطرات خود را منتشر کند و از هیئت امنای موزه بریتانیا بخواهد که از لرد پالمرستون (وزیر امور خارجه) درخواست فرمان از امپراتوری عثمانی برای انتقال آثار باستانی را کند. او همچنین به دنبال همکاری سرهنگ ویلیام مارتین لیک، یک باستان‌شناس و مسافر مشهور بود و همراه با دیگران، از جمله بوفورت، از اعضای بنیانگذار انجمن جغرافیایی پادشاهی بود. در حالی که منتظر فرمان بود، فلوز برای لیکیه عازم شد و دوباره در سال ۱۸۴۰ به
فلوز برای لیکیه عازم شد و دوباره در سال ۱۸۴۰ به زانتوس رسید. ابلیسک. در بازگشت، با نقشه بوفورت و دستورالعمل‌های لیک، فلوز به دنبال شهرهای لیکیایی بیشتری رفت و یازده شهر دیگر را پیدا کرد، که در مجموع ۲۴ شهر از ۳۶ شهر ذکر شده توسط پلینی را شامل می‌شد. او بر روی سکه‌ها و کتیبه‌ها تمرکز کرد. در ۱۷ آوریل، او دوباره به زانتوس رسید و نوشت: "زانتوس. — من یک بار دیگر در شهر مورد علاقه خود هستم — ..." او اشاره کرد که دست‌نخورده باقی مانده است؛ یعنی سنگ‌های ساختمانی آن دوباره استفاده نشده‌اند. او دیوارهای سیکلوپین،
آن دوباره استفاده نشده‌اند. او دیوارهای سیکلوپین، دروازه‌ها، جاده‌های سنگفرش شده، بلوک‌های سنگی تراش‌خورده، و بالاتر از همه، کتیبه‌هایی را دید که بسیاری از آنها به یونانی بودند و او در خواندن و ترجمه آنها مشکلی نداشت. فلوز بیان می‌کند که در سفر قبلی خود ابلیسکی را دیده بود، که به گفته او، در اولین دفتر خاطرات خود به آن اشاره کرده بود (اگر هم اشاره کرده، در نسخه منتشر شده نبوده است). او در مورد کتیبه گفت: «از آنجایی که حروف به زیبایی حکاکی شده‌اند، من چندین اثر از آنها گرفتم.» هدف او تعیین اشکال حروف
چندین اثر از آنها گرفتم.» هدف او تعیین اشکال حروف لیکیایی بود. او مشاهده کرد که «یک زلزله بخش بالایی را که در پای آن قرار دارد، جدا کرده است.» از آنجایی که چندین تن وزن داشت، نمی‌توانست آن را جابجا کند. او ابلیسکی را که از آن جدا شده بود، هنوز ایستاده بود اما در زمین فرورفته بود، حفاری کرد و متوجه شد که بر روی یک پایه قرار دارد. او در مورد حروف روی آن نوشت: «حروف در سمت شمال غربی، … به سبکی ظریف‌تر و جسورانه‌تر حکاکی شده‌اند و به نظر می‌رسد باستانی‌ترین باشند.» با دیدن کتیبه‌ای به زبان یونانی در سمت شمال
با دیدن کتیبه‌ای به زبان یونانی در سمت شمال شرقی، به اهمیت کشف پی برد، اما نگفت چرا، تنها گفت که به صورت اول شخص نوشته شده است، که «باعث می‌شود بنای یادبود خود صحبت کند.» سنگ‌های مرمر زانتیان. در اکتبر ۱۸۴۱، فلوز خبری دریافت کرد که فرمان صادر شده است. کار مقدماتی به پایان رسیده بود و وقایع به سرعت پیش رفت. اچ‌ام‌اس "بیکون"، به فرماندهی ناخدا گریوز، برای حمل اشیاء تعیین شده توسط فلوز اختصاص یافته بود، و فلوز قرار بود در مالت سوار کشتی شود. او بلافاصله به موزه بریتانیا نامه نوشت و پیشنهاد داد که خود مدیریت
بریتانیا نامه نوشت و پیشنهاد داد که خود مدیریت سفر را به صورت رایگان بر عهده بگیرد، اگر بتواند سفر و جیره رایگان را در کشتی‌های نیروی دریایی بریتانیا دریافت کند. این پیشنهاد بلافاصله و بدون قید و شرط پذیرفته شد. به محض سوار شدن به کشتی، مشکلات پیش‌بینی نشده‌ای با فرمان پیش آمد و آنها متوجه شدند که لازم است به قسطنطنیه سفر کنند. در آنجا آنها تعهد محکمی از سلطان دریافت کردند: «باب عالی به دلیل دوستی صمیمانه موجود بین دو دولت، علاقه‌مند به اعطای چنین خواسته‌هایی است.» مشکل اضافی این بود که موزه هیچ بودجه‌ای
است.» مشکل اضافی این بود که موزه هیچ بودجه‌ای برای این سفر اختصاص نداده بود. فلوز پیشنهاد داد که خود هزینه آن را بپردازد، که بلافاصله پاسخی دریافت نشد. در دهانه رودخانه زانتوس، ناخدا گریوز هیچ لنگرگاه امنی پیدا نکرد. فلوز مجبور شد در ۵۰ مایلی آنجا لنگر بیندازد، اما یک ناوچه از قایق‌های کوچک را تحت فرمان یک ستوان برای حمل و نقل سنگ‌های مرمر گذاشت. به گفته فلوز، جریان رودخانه زانتوس از رودخانه تیمز بیشتر بود. قایق‌ها نمی‌توانستند در جریان‌های قوی، که فلوز سرعت آنها را ۵ مایل در ساعت تخمین زده بود، پیشروی
سرعت آنها را ۵ مایل در ساعت تخمین زده بود، پیشروی کنند. در عوض آنها قایق‌ها را از ساحل به بالا کشیدند. مردم محلی به شدت مهمان‌نواز بودند و مواد غذایی تازه و توصیه‌های مرتبط را در اختیار آنها قرار می‌دادند، تا اینکه یک شب یک گراز را برای شام کباب کردند، پس از آن به دلیل خوردن گوشت نجس مورد تحقیر قرار گرفتند. آنها در دسامبر ۱۸۴۱ به زانتوس رسیدند. بارگیری در ژانویه آغاز شد. در محل، آنها محدود بودند که چه چیزی را می‌توانند در قایق‌های کوچک حمل کنند. صحنه برای چند ماه آینده دیوانه‌وار بود، با فلوز که به صورت
چند ماه آینده دیوانه‌وار بود، با فلوز که به صورت موقت تصمیم می‌گرفت چه چیزی بهتر است حذف شود، با عجله برای جدا کردن اشیاء از زمین، در حالی که خدمه آنها را جعبه‌بندی می‌کردند. بزرگ‌ترین اشیاء آرامگاه اسب و بخش‌هایی از آرامگاه هارپی بودند، که آنها مجبور به جداسازی آنها و بریدن آنها با اره بودند. ابلیسک‌ها غیرقابل حمل بودند. فلوز به گرفتن قالب‌های کاغذی از کتیبه‌ها اکتفا کرد، که به موزه فرستاده شد و موضوع اولین تحلیل و انتشار لیک قرار گرفت. در مجموع آنها ۸۰ تن مواد را در ۸۲ جعبه بسته‌بندی کردند، که در مارس
تن مواد را در ۸۲ جعبه بسته‌بندی کردند، که در مارس ۱۸۴۲ برای بارگیری به کشتی که برای این منظور به‌طور موقت لنگر انداخته بود، به پایین رودخانه منتقل کردند. در مالت، فلوز چند سورپرایز دلپذیر دریافت کرد. موزه قرار بود هزینه سفر را بپردازد. از فلوز دعوت شد تا در موزه بماند. سنگ‌های مرمر به عنوان سنگ‌های مرمر زانتیان شناخته شدند. کتیبه‌ها. این لوح سنگی یک کشف باستان‌شناسی مهم مربوط به زبان لیکیایی است. مشابه سنگ روزتا، کتیبه‌هایی هم به زبان یونانی و هم به یک زبان که قبلاً مرموز بود، دارد: لیکیایی، که با تحلیل
که قبلاً مرموز بود، دارد: لیکیایی، که با تحلیل بیشتر، مشخص شد که دو زبان لوویایی، لیکیایی و میلیایی هستند. ارجاع‌دهی. اگرچه لوح سنگی در جهت‌های اصلی قرار نگرفته است، چهار وجه از متن پیوسته را ارائه می‌دهد که به‌طور سنتی به صورت جهت‌دار، جنوب، شرق، شمال و غرب، به همان ترتیب، مانند صفحات یک کتاب، توصیف می‌شوند. آنها به‌طور قراردادی با حروف a, b, c, و d مشخص شده‌اند. کل کتاب کتیبه TAM I 44 است. متن هر صفحه در خطوطی حکاکی شده بود که به‌طور قراردادی از یک تا شماره آخرین خط در صفحه شماره‌گذاری می‌شدند. سه قطعه
آخرین خط در صفحه شماره‌گذاری می‌شدند. سه قطعه متن وجود دارد: این ستون بر روی یک مقبره قرار دارد و کتیبه آن متوفی را ستایش می‌کند: یک کشتی‌گیر قهرمان. زبان. در بخشی با عنوان "کتیبه‌های لیکیایی"، از پیوست B دومین دفتر خاطرات خود، فلوز بازنویسی‌های خود از TAM I 44 را به همراه ملاحظات و تلاش‌هایی برای تفسیر آنها آورده است. او اعتراف می‌کند که توانسته کار کمی با آن انجام دهد؛ با این حال، او اشاره می‌کند، «برخی از تشابه‌های کنجکاوانه ممکن است در ضمایر سایر زبان‌های هندواروپایی-ژرمنی نشان داده شوند». او در آن
هندواروپایی-ژرمنی نشان داده شوند». او در آن زمان به این نتیجه رسیده بود که این زبان هندواروپایی است. او این پیوست را از مطالعاتی که در سال ۱۸۴۰ در انتظار فرمان انجام داده بود، نوشته بود. با این حال، نتیجه‌گیری‌ها واقعاً متعلق به او نبود. او نامه‌ای از دستیار زبان‌شناس خود، دانیل شارپ، که نسخه‌هایی از آن را برایش فرستاده بود، نقل می‌کند و به نتیجه‌گیری گروتفند اشاره می‌کند که بر اساس پنج کتیبه‌ای که قبلاً شناخته شده بودند، لیکیایی هندواروپایی است. تا این زمان او به «کتیبه روی ابلیسک در زانتوس» اشاره می‌کرد.
او به «کتیبه روی ابلیسک در زانتوس» اشاره می‌کرد. او دریافته بود که از متوفی به عنوان "arppagooû tedēem"، «پسر هارپاگوس»، یاد شده است، که از آن به بعد این لوح سنگی به عنوان «لوح سنگی هارپاگوس» نیز شناخته شد. فلوز این هارپاگوس را با فاتح لیکیه شناسایی کرد و قدمت ابلیسک را به دلیل هارپاگوس تاریخی، ۵۰۰ سال قبل از میلاد تعیین کرد. دیدگاه او توسط آنتونی کین، نظریه هارپاگیدی نامیده شده است.
بازیافت دلار نفتی یا پترودلار، خرج کردن یا سرمایه‌گذاری بین‌المللی از محل درآمدهای یک کشور از صادرات نفت (پترودلار) است. این اصطلاح عموماً به پدیده‌ای اشاره دارد که در آن کشورهای صادرکننده نفت، عمدتاً اعضای اوپک به علاوه روسیه و نروژ، از صادرات نفت خام، درآمد بیشتری نسبت به آنچه می‌توانند به‌طور مؤثر در اقتصاد خود سرمایه‌گذاری کنند، کسب می‌کنند. وابستگی‌های متقابل جهانی و جریان‌های مالی حاصل، از سمت تولیدکنندگان نفت به مصرف‌کنندگان نفت که می‌تواند به مقیاس صدها میلیارد دلار آمریکا در سال برسد، از جمله طیف
صدها میلیارد دلار آمریکا در سال برسد، از جمله طیف گسترده‌ای از معاملات با ارزهای مختلف، برخی به دلار آمریکا وابسته هستند. این جریان‌ها به شدت تحت تأثیر تصمیمات سطح دولت در مورد سرمایه‌گذاری و کمک‌های بین‌المللی قرار دارند و پیامدهای مهمی برای امور مالی جهانی و سیاست‌های نفتی دارند. این پدیده در دوره‌هایی که قیمت نفت از نظر تاریخی بالا است، بیشتر خود را نشان می‌دهد. اصطلاح پترودلار یا دلار نفتی در اوایل دهه ۱۹۷۰ در جریان بحران نفتی ابداع شد و اولین موج بزرگ پترودلار (۱۹۷۴–۱۹۸۱) منجر به پیچیدگی‌های مالی
پترودلار (۱۹۷۴–۱۹۸۱) منجر به پیچیدگی‌های مالی بیشتری نسبت به موج دوم (۲۰۰۵–۲۰۱۴) شد. تاریخچه. پس از شوک نفتی ۱۹۷۳ و افزایش چهار برابری قیمت نفت توسط اوپک، کشورهای تولیدکننده نفت در خاورمیانه و دیگر مناطق، درآمدهای کلانی به‌دست آوردند. این درآمدها که «پترو-دلار» نامیده شدند، از آنجا که به دلار آمریکا دریافت می‌شدند، باید در جایی سرمایه‌گذاری یا خرج می‌شدند. از آنجا که ظرفیت داخلی اقتصادهای نفتی برای جذب این حجم پول محدود بود، بخش عمده‌ای از آن به شکل سپرده‌گذاری در بانک‌های لندن و وال‌استریت یا خرید اوراق
در بانک‌های لندن و وال‌استریت یا خرید اوراق خزانه‌داری آمریکا وارد نظام مالی جهانی شد. این فرایند «بازیافت پترو-دلار» نام گرفت و پیامدهای سیاسی و اقتصادی عمیقی داشت. از جمله، صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی از این منابع برای اعطای وام به کشورهای در حال توسعه استفاده کردند. همچنین، بانک‌های اروپایی و آمریکایی با واسطه‌گری این وجوه، نقش مهمی در گسترش بازارهای مالی بین‌المللی پیدا کردند. گسترش در دههٔ ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰. در دههٔ ۱۹۷۰ بانک‌های بزرگ بین‌المللی به‌ویژه در ایالات متحده و بریتانیا به مراکز اصلی بازیافت
در ایالات متحده و بریتانیا به مراکز اصلی بازیافت پترو-دلار تبدیل شدند. این بانک‌ها سپرده‌های کشورهای صادرکننده نفت را جذب کرده و آن‌ها را به شکل وام در اختیار کشورهای واردکننده نفت قرار دادند؛ کشورهایی که برای تأمین هزینهٔ واردات انرژی پس از شوک نفتی به‌شدت نیازمند منابع مالی بودند. این جریان به‌ویژه در مورد کشورهای در حال توسعه در آمریکای لاتین، آفریقا و آسیا اهمیت یافت. بانک‌ها وام‌های عظیمی در اختیار دولت‌های این کشورها قرار دادند که در ابتدا به رشد سریع سرمایه‌گذاری و توسعه اقتصادی منجر شد. اما در دههٔ
سرمایه‌گذاری و توسعه اقتصادی منجر شد. اما در دههٔ ۱۹۸۰، با افزایش نرخ بهره در ایالات متحده و کاهش قیمت نفت، بسیاری از این کشورها با بحران بدهی روبه‌رو شدند. در همین دوره، همکاری نزدیکی میان وزارت خزانه‌داری ایالات متحده، فدرال رزرو، صندوق بین‌المللی پول و بانک‌های بزرگ شکل گرفت تا جریان بازیافت پترو-دلار به شکلی کنترل‌شده هدایت شود. این همکاری به ایالات متحده امکان داد تا کسری حساب جاری خود را تأمین مالی کند، در حالی که کشورهای صادرکننده نفت منابع مالی امنی برای ذخیره‌سازی و سرمایه‌گذاری پیدا کردند. تحولات
برای ذخیره‌سازی و سرمایه‌گذاری پیدا کردند. تحولات پس از دههٔ ۱۹۹۰. با پایان جنگ سرد و تغییرات ساختاری در اقتصاد جهانی، الگوی بازیافت پترو-دلار نیز دگرگون شد. در دههٔ ۱۹۹۰، بسیاری از کشورهای صادرکنندهٔ نفت به‌جای سپرده‌گذاری صرف در بانک‌های غربی، شروع به ایجاد صندوق‌های ثروت ملی کردند تا درآمدهای نفتی را به شکل بلندمدت مدیریت کنند. در همین دوره، ایالات متحده همچنان مقصد اصلی بخش عمده‌ای از سرمایه‌های نفتی باقی ماند، زیرا بازار اوراق قرضه خزانه‌داری ایالات متحده امن‌ترین و نقدشونده‌ترین بازار مالی به‌شمار
متحده امن‌ترین و نقدشونده‌ترین بازار مالی به‌شمار می‌رفت. کشورهای صادرکننده نفت با خرید این اوراق نه‌تنها ذخایر ارزی خود را مدیریت می‌کردند، بلکه به تأمین مالی بدهی عمومی آمریکا نیز کمک می‌کردند. در دههٔ ۲۰۰۰، با افزایش دوبارهٔ قیمت نفت و گسترش صندوق‌های ثروت ملی، سرمایه‌گذاری‌های نفتی به حوزه‌های متنوع‌تری از جمله املاک، سهام، زیرساخت‌ها و سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی در کشورهای توسعه‌یافته و نوظهور وارد شد. نمونهٔ برجستهٔ این روند، سرمایه‌گذاری‌های عظیم صندوق سرمایه‌گذاری عمومی عربستان سعودی و سازمان
صندوق سرمایه‌گذاری عمومی عربستان سعودی و سازمان سرمایه‌گذاری ابوظبی در بازارهای جهانی بود. تحولات سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴. در دورهٔ افزایش شدید پترو دلار بین ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴، تصمیم‌گیرندگان مالی تا حدودی توانستند از درس‌ها و تجربیات چرخهٔ قبلی بهره ببرند. اقتصادهای در حال توسعه عموماً نسبت به دههٔ ۱۹۷۰ متعادل‌تر باقی ماندند؛ اقتصاد جهانی کمتر به نفت وابسته بود و تورم و نرخ بهره جهانی بهتر کنترل می‌شد. صادرکنندگان نفت تصمیم گرفتند بخش عمدهٔ سرمایه‌گذاری‌های خود را مستقیماً در مجموعه‌ای متنوع از بازارهای جهانی
را مستقیماً در مجموعه‌ای متنوع از بازارهای جهانی انجام دهند و فرایند بازچرخانی کمتر به کانال‌های واسطه‌ای مانند بانک‌های بین‌المللی و صندوق بین‌المللی پول وابسته بود. به لطف افزایش تاریخی قیمت نفت در سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸، درآمدهای اوپک در سال ۲۰۰۸ و ۲۰۱۱–۲۰۱۴ به حدود یک تریلیون دلار آمریکا در سال رسید. فراتر از کشورهای اوپک، مازاد قابل توجهی نیز به روسیه و نروژ تعلق گرفت و صندوق‌های ثروت ملی در سراسر جهان تا سال ۲۰۱۴–۲۰۱۵ به ۷ تریلیون دلار رسیدند. برخی صادرکنندگان نفت نتوانستند از تمام مزایا بهره‌مند شوند،
نفت نتوانستند از تمام مزایا بهره‌مند شوند، زیرا اقتصادهای ملی ایران، عراق، لیبی، نیجریه و ونزوئلا با مشکلات سیاسی چندساله روبه‌رو بودند که اقتصاددانان آن را «نفرین منابع» می‌نامند. اکثر صادرکنندگان بزرگ دیگر ذخایر مالی کافی انباشته کردند تا زمانی که قیمت نفت و مازاد پترو دلار بار دیگر از فراوانی عرضه نفت در ۲۰۱۴–۲۰۱۷ به شدت کاهش یافت، شوک را تحمل کنند. روندهای معاصر. در دهه‌های اخیر، بحث بازیافت پترو-دلار با موضوعاتی چون انرژی‌های تجدیدپذیر، کاهش وابستگی به نفت، و همچنین تلاش برخی کشورها برای استفاده از
به نفت، و همچنین تلاش برخی کشورها برای استفاده از ارزهای جایگزین مانند یورو و یوان چین برای مبادلات نفتی پیوند خورده است. با این حال، دلار آمریکا همچنان ارز غالب در بازار انرژی جهانی باقی مانده و بازیافت پترو-دلار نقشی کلیدی در نظام مالی بین‌المللی ایفا می‌کند. کمک‌های خارجی. کشورهای صادرکننده نفت بخشی از مازاد «پترودلار» خود را برای تأمین برنامه‌های کمک‌های خارجی استفاده کرده‌اند، که نمونه برجسته‌ای از آن به عنوان «دیپلماسی چک‌بوکی» یا «پترو-اسلام» شناخته می‌شود. صندوق کویت از سال ۱۹۶۱ پیشرو بود و برخی از
صندوق کویت از سال ۱۹۶۱ پیشرو بود و برخی از کشورهای عربی از سال ۱۹۷۴ به بعد به یکی از بزرگ‌ترین اهداکنندگان تبدیل شدند، از جمله از طریق صندوق بین‌المللی پول و صندوق اوپک برای توسعه بین‌المللی. عبارت جنگ ارز نفتی گاهی با همان معنا به‌کار می‌رود. منتقدان معتقدند که استفاده از دلار در معاملات نفتی بین‌المللی، افزایش تقاضای کلی دلار آمریکا را تنها به میزان بسیار ناچیزی موجب می‌شود و جایگاه کلی دلار به‌عنوان ارز ذخیرهٔ عمدهٔ بین‌المللی منافع ملموس نسبتاً محدودی برای اقتصاد ایالات متحده دارد و حتی برخی معایب نیز
اقتصاد ایالات متحده دارد و حتی برخی معایب نیز به همراه دارد. گالری نمونه‌های برجسته. این تصاویر تنوع فعالیت‌های عمده بازیافت پترو دلار را تقریباً به ترتیب زمانی نشان می‌دهند:
نشانه‌های پیوند نشانه‌ها، علایم، سیگنال‌ها و نمادهایی هستند که از طریق اعمال افراد و همچنین اشیایی مانند حلقه نامزدی، حلقه‌های عروسی و عکس‌هایی با ماهیت شخصی آشکار می‌شوند که نشان دهنده وجود رابطه بین دو نفر هستند. برای زوج‌های عاشق، نمایش عمومی محبت (PDA) شامل مواردی مانند دست در دست هم گرفتن، دست دور شانه یا کمر شریک زندگی، دوره‌های طولانی تماس فیزیکی، نزدیکی فیزیکی بیش از حد معمول، آرایش شریک زندگی و "صحبت‌های شیرین" همگی نمونه‌هایی از نشانه‌های پیوند رایج هستند. نشانه‌های پیوند، شرکت‌کنندگان و همچنین
هستند. نشانه‌های پیوند، شرکت‌کنندگان و همچنین افراد خارجی را در مورد ماهیت یک رابطه، وضعیت آن و حتی اینکه یک رابطه در چه مرحله‌ای است، آگاه می‌کند. پیشینه. ابداع اصطلاح «نشانه‌های پیوند» حداقل توسط یک منبع به دزموند موریس، جانورشناس و نویسنده انگلیسی، نسبت داده شده است. با این حال، اروینگ گافمن (۱۱ ژوئن ۱۹۲۲- ۱۹ نوامبر ۱۹۸۲) جامعه‌شناس کانادایی - آمریکاییِ ، نیز به دلیل استفاده از این اصطلاح در سال ۱۹۵۹، تقریباً دو دهه قبل، مورد توجه قرار گرفته است. استفاده. تقریباً هر چیزی می‌تواند یک نشانه پیوند باشد، چه
تقریباً هر چیزی می‌تواند یک نشانه پیوند باشد، چه یک عمل باشد و چه یک شیء، بسته به زمینه‌ای که در آن مشاهده می‌شود. در بیشتر موارد، اصطلاح نشانه پیوند به زوج‌های عاشقانه اشاره دارد ولی می‌تواند در مورد گروه‌هایی مانند خانواده‌ها و دوستان نیز صدق کند. علاوه بر این، "نام بردن" نمونه‌ای از یک نوع نشانه پیوند غیر عاشقانه است. جایی که کسی سعی می‌کند به دیگران بفهماند که رابطه‌ای بین گوینده و شخصی وجود دارد که او نام برده است. وابستگی به زمینه. موریس می‌گوید یکی از دشواری‌های مرتبط با درک نشانه‌های پیوند این است