payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پادشاهی لسوتو شکل حکومت کشور لسوتو است (که تا پیش از استقلال در سال ۱۹۶۶ با نام باسوتولند شناخته می‌شد) و در آن یک پادشاه موروثی به‌عنوان رئیس کشور حکومت می‌کند. اختیارات پادشاه طبق قانون اساسی کشور محدود شده‌اند و این نظام حکومتی یک پادشاهی مشروطه به شمار می‌رود. عنوان پادشاه در زبان سوتو "مرنا" (Morena) است که شکل مفرد کلمه «پادشاه» است و شکل جمع آن "مرنا" (Marena) می‌باشد. از ۷ فوریه ۱۹۹۶ تاکنون، لتسی سوم پادشاه لسوتو است. او پس از درگذشت پدرش، موشوشو دوم، برای دومین بار به تخت نشست. نخستین دوره سلطنت او
برای دومین بار به تخت نشست. نخستین دوره سلطنت او از ۱۲ نوامبر ۱۹۹۰ تا ۲۵ ژانویه ۱۹۹۵ ادامه داشت. جانشینی. نحوهٔ جانشینی در پادشاهی لسوتو در فصل پنجم قانون اساسی این کشور مشخص شده است. بر اساس متن این فصل: (۱) شورای روسا می‌تواند در هر زمان، بر پایهٔ عرف و سنت‌های بومی لسوتو، شخص یا اشخاصی را (به ترتیب اولویت) که واجد شرایط جانشینی تاج و تخت هستند، تعیین کند. در صورتی که در زمان درگذشت پادشاه یا خالی شدن جایگاه سلطنت، شخصی پیش‌تر بر اساس این بند تعیین شده و بر پایهٔ عرف بومی لسوتو واجد صلاحیت سلطنت باشد، آن
پایهٔ عرف بومی لسوتو واجد صلاحیت سلطنت باشد، آن فرد (و در صورت وجود بیش از یک نفر، فردی که به‌عنوان دارای حق اولویت تعیین شده) پادشاه خواهد شد. (۲) اگر هنگام درگذشت پادشاه یا خالی شدن منصب سلطنت، شخصی که بر اساس بند (۱) واجد شرایط سلطنت باشد وجود نداشته باشد، شورای روسا موظف است در اسرع وقت و مطابق با عرف بومی لسوتو، فردی را برای جانشینی تعیین کند و آن شخص بلافاصله به پادشاهی می‌رسد. حقوق و مزایا. پادشاه لسوتو سالانه مبلغی معادل ۵۲٬۷۷۸ دلار ایالات متحده به‌عنوان مستمری سلطنتی دریافت می‌کند. فهرست پادشاهان.
مستمری سلطنتی دریافت می‌کند. فهرست پادشاهان. پادشاهان لسوتو (۱۹۶۶–تاکنون). نایبان سلطنت: "ماموهاتو برنگ سیسو" در سه دوره به‌عنوان رئیس موقت کشور فعالیت کرد: پرچم‌های سلطنتی. در زیر، پرچم‌های سلطنتی لسوتو در دوره‌های مختلف نمایش داده شده است:
حادثه تابلوی اعلانات سانجو ، این حادثه در ۲۰ اکتبر ۱۸۶۶ (۱۲ سپتامبر سال دوم کیئو) در روزهای پایانی دوره ادو رخ داد، زمانی که درگیری بین شینسنگومی‌ها، که مسئول حفظ صلح در کیوتو بودند، و گروهی از سامورایی‌های قلمرو توسا رخ داد. گروهی از سامورایی‌های توسا سعی کردند تابلوی شوگون‌سالاری را از انتهای شمال غربی پل سانجو بردارند، اما با شینسنگومی‌ها که در حال نگهبانی بودند درگیر شدند و یک سامورایی توسا کشته و دیگری اسیر شد. پس از حادثه کینمون که در ۱۹ ژوئیه ۱۸۶۸ رخ داد، تابلویی در انتهای غربی پل سانجو اوهاشی نصب شد
تابلویی در انتهای غربی پل سانجو اوهاشی نصب شد که در آن خاندان قلمرو چوشو دشمن دربار امپراتوری اعلام شده بود. پیشینه حادثه. پس از شکست دومین لشکرکشی چوشو در سال ۱۸۶۶ (کیئو ۲)، اقتدار شوگون‌سالاری ادو از بین رفت. علاوه بر این، در میان شهروندان کیوتو که در اثر آتش‌سوزی دوندون از خانه‌های خود بیرون رانده شده بودند، افکار عمومی قوی‌ای با قلمرو چوشو همدردی می‌کرد. در سال ۱۸۶۶ (کیئو (دوره) ۲)، موارد مکرری از پاره کردن اعلامیه‌های شوگون‌سالاری در کیوتو وجود داشت. به‌طور خاص، اعلامیه‌هایی که در انتهای شمال غربی پل
خاص، اعلامیه‌هایی که در انتهای شمال غربی پل سانجو اوهاشی بر روی رود کامو نصب شده بودند، سه بار پاره و به رودخانه انداخته شدند و منجر به دستور شینسنگومی برای محافظت از اعلامیه‌ها شد. شینسنگومی نیروهای خود را در سه پایگاه مستقر کرد که در اطراف تابلو اعلانات در پل سانجو اوهاشی متمرکز شده بودند و آماده بودند تا تابلو اعلانات را محاصره کنند. در روز حادثه، ۲۰ اکتبر ۱۸۶۶ (۱۲ سپتامبر ۱۸۶۶ در تقویم قمری)، ۱۲ مرد از جمله هارادا سانوسوکه در سانجو کایشو، ۱۲ مرد از جمله آرایی تادائو در مشروب‌فروشی و ۱۰ مرد از جمله
جمله آرایی تادائو در مشروب‌فروشی و ۱۰ مرد از جمله اویشی کوواجیرو در خانه شهر در آن سوی پل مستقر بودند. علاوه بر این، دو دیده‌بان، آسانو کائورو و هاشیموتو میناسوکه، که خود را به شکل گدا درآورده بودند، در پای پل مستقر بودند و منتظر حضور مجرم بودند. در اواخر همان شب، چندین فرد مشکوک در انتهای غربی پل سانجو اوهاشی ظاهر شدند و اقداماتی برای کندن تابلو انجام دادند. پس از دریافت گزارش، واحد هارادا به سرعت به محل حادثه رفت. مجرم نیز شمشیر خود را کشید و شروع به فرار کرد و درگیری شمشیربازی آغاز شد. واحد آرایی دیر
کرد و درگیری شمشیربازی آغاز شد. واحد آرایی دیر رسید و حمله را ادامه داد، و شینسنگومی‌ها با سوءاستفاده از موقعیت، یکی از مخالفان خود را کشتند و دیگری را اسیر کردند. با این حال، کائورو آسانو، که قرار بود برود و با نیروهای اویشی مستقر در آن سوی پل تماس بگیرد، از ترس عبور از درگیری روی پل، مسیر انحرافی را انتخاب کرد که باعث تأخیر در گزارش، جلوگیری از تکمیل حمله گازانبری برنامه‌ریزی شده و باز شدن راه فرار برای مجرمان شد. در نهایت، شینسنگومی‌ها موفق شدند شش نفر از هشت مجرم را دستگیر کنند.
ناو جنگی ژاپنی فوجی یاما ، یک ناوچه بخار ژاپنی بود که توسط شوگون‌سالاری توکوگاوا در طول دوره باکوماتسو بلافاصله قبل از بازسازی می‌جی به دست آمد. او در شهر نیویورک نیویورک، ایالات متحده آمریکا، در سال ۱۸۶۴ ساخته شد.
فرانچسکو دیسانتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای ترنتو ۱۹۲۱ در پست هافبک بازی می‌کند. دوران باشگاهی. فرانچسکو دیسانتو در فلورانس زاده شد و دوران فوتبال خود را در باشگاه فوتبال اسکاندیچی در رقابت‌های سری دی آغاز کرد. پس از یک دوره حضور در فصل ۲۰۱۴–۲۰۱۳ در آرتزو، در ۳ ژوئیه ۲۰۱۴ با باشگاه پونتدرا از رقابت‌های سری سی قرارداد امضا کرد. دیسانتو در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۴ در برابر آنکونا نخستین بازی حرفه‌ای خود را انجام داد. او به مدت سه سال در پونتدرا بازی کرد. در ژانویهٔ ۲۰۱۸، او به باشگاه
پونتدرا بازی کرد. در ژانویهٔ ۲۰۱۸، او به باشگاه سانجوانزه از رقابت‌های سری دی پیوست. او در سال ۲۰۱۹ به باشگاه سان دوناتو تاوارنله از سری دی پیوست. دیسانتو در طول دو فصل، ۴۷ بازی برای این تیم انجام داد. در ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، او به سری سی بازگشت و با سیه‌نا قرارداد بست. در ۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، دیسانتو به باشگاه فوتبال ویرتوس انتلا پیوست. در ۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، دیسانتو با ترنتو قراردادی دو ساله امضا کرد.
آزمایشگاه‌های اورفیلد یک مرکز تحقیقاتی در زمینه طراحی چندحسی در مینیاپولیس است که خدمات مشاوره در توسعه معماری و طراحی محصول ارائه می‌دهد. این آزمایشگاه در سال ۱۹۷۱ توسط استیون جی. اورفیلد تأسیس شد. داخل ساختمان این مجموعه، یک اتاق بی‌پژواک (anechoic chamber) وجود دارد که یکی از ساکت‌ترین مکان‌های روی زمین است و ۹۹٫۹٪ صدا را جذب می‌کند. این اتاق باعث جلب توجه رسانه‌ها شده و شایعات زیادی دربارهٔ تأثیرات روانی حضور در سکوت مطلق به‌وجود آورده است. ساختمان. ساختمان این مرکز در محله سیوارد مینیاپولیس واقع شده و
این مرکز در محله سیوارد مینیاپولیس واقع شده و در سال ۱۹۷۰ ساخته شده است. این مکان در ابتدا یک استودیوی ضبط به نام Sound 80 بود که میزبان موزیسین‌هایی مثل باب دیلن و پرینس بود، و آهنگ معروف "شهر رقصان" در سال ۱۹۸۰ هم آنجا ضبط شد. همچنین ارکستر مجلسی سنت پل برای ضبط قطعه "Appalachian Springs" در همین مکان، اولین جایزه گرمی دیجیتال در سبک کلاسیک را دریافت کرد. از سال ۱۹۷۵، استودیو Sound 80 به مشتری آزمایشگاه Orfield تبدیل شد و این شرکت خدمات طراحی در زمینه آکوستیک و نورپردازی به آن ارائه داد. در سال ۱۹۹۰،
آکوستیک و نورپردازی به آن ارائه داد. در سال ۱۹۹۰، استیون جی. اورفیلد ساختمان را خرید تا از آن برای تحقیق و تست طراحی استفاده کند. در سال ۱۹۹۴، او یک بخش جدید به ساختمان اضافه کرد تا آزمایشگاه آکوستیک خود را راه‌اندازی کند و اتاق بی‌پژواک را از انبار بیرون آورده و نصب کرد. این ساختمان، به‌جز دفاتر، هیچ پنجره‌ای ندارد و راهروها و اتاق‌هایی ایزوله با اندازه‌های مختلف در آن قرار دارند. اتاق بی‌پژواک. اورفیلد این اتاق را در دهه ۱۹۸۰ خرید، زمانی که شرکت سانبیم تأسیساتش در شیکاگو را تعطیل کرد. او به اعضای تیم
تأسیساتش در شیکاگو را تعطیل کرد. او به اعضای تیم فوتبال دانشگاه شیکاگو پول داد تا اتاق را باز کرده و با سه تریلی بار بزنند. او این اتاق را در انباری نگهداری می‌کرد تا اینکه در سال ۱۹۹۴ آن را به ساختمان آزمایشگاه منتقل کرد. او به نیویورک تایمز گفت که طراحان محصول از این اتاق برای بهبود صدای محصولات مصرفی مثل تشک‌های اسلیپ نامبر و ماشین ظرف‌شویی‌های ویرلپولاستفاده کرده‌اند. این اتاق یک جعبه فولادی دوجداره با شش ضلع است که با فنر درون یک اتاق فولادی پنج‌ضلعی معلق نگه داشته می‌شود. این دو اتاق داخل آزمایشگاه
معلق نگه داشته می‌شود. این دو اتاق داخل آزمایشگاه آکوستیک قرار دارند که دیوارهایی با ضخامت ۳۰ سانتی‌متر از بتن دارد. درِ اتاق بی‌پژواک از پانل‌های فولادی با پوشش گوه‌های آکوستیکی از فایبرگلاس ساخته شده و داخل اتاق نیز با همین گوه‌ها پوشیده شده است. درون این اتاق، افراد صدای جریان خون و عملکردهای داخلی بدن خود را می‌شنوند. نشریه Star Tribune نوشت که بعضی بازدیدکننده‌ها حس کرده‌اند مغزشان «ریست» شده است. تبلیغات و بازدید عمومی. اورفیلد به مدت پنج سال، هر جمعه بعد از ظهر تورهایی برای عموم برگزار می‌کرد که با
بعد از ظهر تورهایی برای عموم برگزار می‌کرد که با پرداخت ۲۰ دلار کمک به یک خیریه غذا همراه بود. اما پس از اینکه این مکان توجه جهانی جلب کرد، دیگر وقت و منابع کافی برای برگزاری رایگان تورها نداشت. از اوت ۲۰۲۲، هزینه تور حداقل ۲۰۰ دلار به ازای هر نفر و با حداقل مبلغ کل ۴۰۰ دلار تعیین شده است. در سال ۲۰۲۲، در تیک‌تاک و یوتیوب شایعه شد که برای ماندن طولانی در اتاق جایزه نقدی وجود دارد. در حالی که چنین رقابتی وجود نداشت، اما در سایت شرکت Orfield از «چالش اورفیلد» نام برده شده که افراد می‌توانند با پرداخت ۶۰۰
نام برده شده که افراد می‌توانند با پرداخت ۶۰۰ دلار در ساعت داخل اتاق بی‌پژواک قرار بگیرند. ساکت‌ترین مکان روی زمین. آزمایشگاه اورفیلد در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۳ رکورد جهانی گینس برای «ساکت‌ترین مکان روی زمین» را در اختیار داشت. بعدها مایکروسافت با اتاق بی‌پژواک خود در ردموند، واشینگتن این رکورد را شکست. ولی اورفیلد دوباره در نوامبر ۲۰۲۱ با ثبت سطح صدای منفی ۲۴٫۹ دسی‌بل A این رکورد را بازپس گرفت.
سوما تونومو تولد ۱۸۴۳– مرگ ۱۸۷۵- ، یکی از اعضای شینسنگومی بود. نام او هاجیمه بود و در دوران عضویتش در شینسنگومی، کازوئه نامیده می‌شد. هنگامی که شینسنگومی در نبرد هاکوداته تسلیم شد، او به عنوان فرمانده به جای هیجیکاتا توشیزو که در نبرد کشته شده بود، قرارداد امضا کرد و بنابراین گفته می‌شود که آخرین فرمانده یا رئیس شینسنگومی است.
بنتن دایبا ، یک قلعه کلیدی جمهوری ازو در ۱۸۶۸–۱۸۶۹ بود. در ورودی خلیج هاکوداته، در جزیره شمالی هوکایدو، ژاپن قرار داشت. بنتن دایبا توسط معمار ژاپنی تاکدا آیاسابورو در مکانی که قبلاً توسط زیارتگاه بنتن، الهه ثروت اشغال شده بود، ساخته شد. بسیاری از بقایای شینسنگومی معروف آخرین نبرد خود را انجام دادند و در آنجا تسلیم شدند. بنتن دایبا در نزدیکی گوریوکاکو، قلعه معروفی که محل آخرین نبرد جنگ بوشین بود، قرار دارد.
لشکر ۲ تفنگداران موتوری گارد () یک لشکر پیاده‌نظام مکانیزه نیروی زمینی روسیه است، که به‌عنوان زیرمجموعه ارتش یکم تانک گارد در منطقه نظامی مسکو فعالیت می‌کند و ستاد فرماندهی و پادگان آن در استان مسکو قرار دارد. لشکر ۲ تفنگداران موتوری گارد در سال ۱۹۴۱ تشکیل شد و در طول جنگ جهانی دوم شاهد نبردهای گسترده‌ای بود که به همین دلیل به یکی از مشهورترین و پرافتخارترین تشکیلات در ارتش شوروی تبدیل شد. این لشکر به افتخار میخائیل کالینین و شهر تامان نامگذاری شد و تا زمان انحلال در سال ۲۰۰۹ و قبل از اصلاح در سال ۲۰۱۳، دست
در سال ۲۰۰۹ و قبل از اصلاح در سال ۲۰۱۳، دست نخورده باقی ماند. از سال ۲۰۱۶ این لشکر بخشی از ارتش یکم تانک گارد منطقه نظامی غرب است و بیشتر واحدهای آن در شهر کالینینتس، استان مسکو، ۴۵ کیلومتری (۲۸ مایلی) جنوب غربی مسکو مستقر هستند. در جریان حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، واحدهای این لشکر به استان سومی اوکراین حمله کردند و در نزدیکی شهر تروستیانتس درگیر نبرد شدند.
حادثه آکه‌بونوتی ، در ۱۳ ژوئیه ۱۸۶۴ در کیوتو در پایان دوره ادو (پایان شوگون‌سالاری توکوگاوا)، حادثه‌ای رخ داد که در آن یک سامورایی اهل قلمرو توسا در ارتباط با فعالیت‌های شینسنگومی مورد حمله قرار گرفت و مجبور به انجام سپوکو شد و متعاقباً حادثه‌ای سپوکو با دخالت یک سامورایی اهل آیزو رخ داد. پیشینه. شینسنگومی که از سوی شوگون‌سالاری ادو مأمور جستجوی بقایای حادثه ایکِه‌دایا شده بود، اطلاعاتی دریافت کرد مبنی بر اینکه یک سامورایی قلمرو چوشو در رستوران «آکِبونوتِی» در هیگاشیاما پنهان شده است. در آن زمان، شینسنگومی
در هیگاشیاما پنهان شده است. در آن زمان، شینسنگومی به دلیل تلفات زیاد در حادثه ایکِه‌دایا از قلمرو آیزو نیروی کمکی دریافت کرده بود. در ۱۰ ژوئن، ۲۰ مرد، شامل ۱۵ عضو شینسنگومی به رهبری تاکدا کانریوسای و ۵ سامورایی آیزو، برای جستجوی این سامورایی اعزام شدند. وقتی آنها وارد آکِبونوتِی شدند، یک سامورایی در اتاق نشیمن سعی کرد فرار کند، بنابراین شیبا تسوکاسا، سامورایی آیزو، او را تعقیب کرد و در باغ گیر انداخت و با نیزه دستی به پشت او زد و از پشت زخمی شد. بلافاصله پس از آن، سامورایی گفت: «من سامورایی نیستم، من آسادا
از آن، سامورایی گفت: «من سامورایی نیستم، من آسادا توکیتارو هستم (بعضی‌ها می‌گویند توکیجیرو)» و پس از تأیید هویتش، او را آزاد کردند و آسادا توکیتارو را به اقامتگاه قلمرو توسا بردند. پس از پرس‌وجو از قبیله آیزو، آنها تصمیم گرفتند که عمل شیبا مشروع بوده و مشکلی وجود ندارد و یک پزشک و پیک را به اقامتگاه قلمرو توسا فرستادند تا همدردی خود را ابراز کنند، فقط برای اطمینان. با این حال، قلمرو توسا، آسادا را به دلیل عدم معرفی اولیه خود مقصر دانست و رسماً موضع خود را برای رسیدگی مسالمت‌آمیز به این موضوع اتخاذ کرد. با
رسیدگی مسالمت‌آمیز به این موضوع اتخاذ کرد. با این حال، روز بعد، یازدهم، قلمرو توسا، آسادا را به دلیل «آمادگی نداشتن برای بوشیدو یا اصول رفتاری سامورایی» به دلیل تلاش برای فرار از صحنه و زخمی شدن در پشت که برای یک سامورایی نامناسب بود، توبیخ کرد و او را مجبور به انجام سپوکو کرد که اوضاع را تغییر داد. در آن زمان، قلمرو توسا از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری تحت سیاست یامائوچی تویوشیگه حمایت می‌کردند و رابطه خوبی با خاندان آیزو داشتند، اما نیروهایی نیز در درون خاندان وجود داشتند که برای سرنگونی
نیز در درون خاندان وجود داشتند که برای سرنگونی شوگون‌سالاری توطئه می‌کردند، مانند کینوتوی توسا. برخی از سامورایی‌های خاندان توسا علیه شمشیربازی سامورایی‌های خاندان آیزو و سپوکوی آسادا که در این زمان رخ داد، شورش کردند، زیرا معتقد بودند که با خاندان توسا ناعادلانه رفتار شده است و برخی حتی خواستار انتقام از شینسنگومی و خاندان آیزو شدند. یامائوچی قادر به سرکوب خواسته‌های تندروهای درون خاندان نبود و اوضاع تهدید می‌کرد که به درگیری بین آیزو و توسا تبدیل شود. ماتسودایرا کاتاموری، ارباب آیزو، برای مقابله با این
کاتاموری، ارباب آیزو، برای مقابله با این وضعیت تلاش می‌کرد. او به عنوان شوگوشوکوی کیوتو، نمی‌توانست با جنگ با سایر خاندان‌ها، صلح کیوتو را مختل کند. از سوی دیگر، تنها راه برای حفظ آبروی خاندان توسا و حل و فصل اوضاع، اعدام شیبا به عنوان مجازات هر دو طرف بود، اما وقتی تصمیم گرفته شد که این جرم موجه است، هیچ توجیهی برای دستور دادن به شیبا برای انجام سپوکو وجود نداشت، بنابراین این امر غیرممکن بود. شیبا با شنیدن رنج ارباب، پس از مشورت با برادرش، تصمیم گرفت با انجام داوطلبانه سپوکو، قلمرو را از این مخمصه نجات
انجام داوطلبانه سپوکو، قلمرو را از این مخمصه نجات دهد. در نهایت، شیبا در روز دوازدهم با کمک برادرش سپوکو انجام داد و از درگیری بین قلمروهای آیزو و توسا جلوگیری شد. علاوه بر سامورایی‌های آیزو، اعضای شینسنگومی نیز در مراسم تشییع جنازه شیبا برای سوگواری مرگ او شرکت کردند. او در معبد کونکای-کومیوجی در کیوتو به خاک سپرده شده است.
ویلیام فچتلر (; – ) ادمیرال نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۳ به‌عنوان سیزدهمین فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا فعالیت می‌کرد و از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۶ فرماندهی نیروی مشترک ناپل را برعهده داشت. فچتلر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۱۶ در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲ فرماندهی ناوشکن یواس‌اس پری را برعهده داشت و از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۴ فرمانده رزم‌ناو یواس‌اس ایندیانا بود. وی از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ به‌عنوان فرمانده ناوگان هفتم ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد، از ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷
متحده آمریکا فعالیت می‌کرد، از ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷ فرماندهی ناوگان اقیانوس اطلس را برعهده داشت و در فاصله سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۰ معاون نیروی انسانی فرمانده نیروی دریایی آمریکا بود. او در جنگ جهانی اول، جنگ جهانی دوم و جنگ کره حضور داشت و در سال ۱۹۵۶ پس از ۴۰ سال خدمت در نیروهای مسلح آمریکا بازنشسته شد.
کلیسای جامع سنت پیتر و پاول یک کلیسای جامع ارتدکس روسی است که در قلعه پیتر و پاول در سنت پترزبورگ روسیه واقع شده است. این کلیسا اولین و قدیمی‌ترین بنای دیدنی در سنت پترزبورگ است که بین سال‌های ۱۷۱۲ تا ۱۷۳۳ در در امتداد رود نوا ساخته شده. هم کلیسای جامع و هم قلعه از ابتدا زیر نظر پتر کبیر ساخته شده و توسط دومنیکو ترتزینی، معمار سوئیسی طراحی شده‌اند. برج ناقوس این کلیسای جامع، بلندترین برج ناقوس یک کلیسای ارتدکسی در جهان است. تمام امپراتوران و امپراتریس‌های روسیه به استثنای پتر دوم و ایوان ششم، در این مکان
روسیه به استثنای پتر دوم و ایوان ششم، در این مکان دفن شده‌اند. نیکلای دوم و خانواده‌اش که به دست بلشویک‌ها اعدام شدند، سرانجام بقایایشان پس از ۸۰ سال در ۱۹۹۸، در این کلیسا تدفین شد. این بنا امروزه از جاذبه‌های گردشگری برجستهٔ شهر سنت پترزبورگ است.
حادثه آبورانوکوجی ، یک درگیری بین شینسنگومی و گوریواجی (حزب نگهبانان آرامگاه امپراتوری) در پایان دوره ادو (پایان شوگون‌سالاری توکوگاوا) بود. این آخرین درگیری داخلی در شینسنگومی بود. اعضای گوریواجی، ایتو کاشیتارو، تودو هیسوکه، هاتوری تاکه‌ئو و کئوچی آرینوسوکه کشته شدند. ترور ایتو کاشیتارو. در ۱۴ آوریل ۱۸۶۷، برای شینسنگومی مشخص شد که ایتو کاشیتارو، که شینسنگومی را برای تشکیل گوریواجی (حزب نگهبانان آرامگاه امپراتوری) ترک کرده بود، در جنبش طرفدار امپراتوری و ضد شوگون‌سالاری فعالیت می‌کرد و با قلمرو ساتسوما
ضد شوگون‌سالاری فعالیت می‌کرد و با قلمرو ساتسوما ارتباط دارد، زیرا از سایتو هاجیمه، که به عنوان جاسوس توسط شینسنگومی به این گروه نفوذ کرده بود، این اطلاعات را شنیده بود. با این حال، نامه‌های ایتو از آن زمان همگی بر گفتگو تأکید داشتند و هیچ سابقه‌ای از اینکه خود ایتو کسی را به جز حادثه آبورانوکوجی کشته باشد، وجود نداشت. علاوه بر این، هیچ سابقه‌ای از تلاش او برای ترور کوندو ایسامی وجود نداشت، بنابراین نظریه‌ای وجود دارد که هیچ نقشه‌ای برای ترور کوندو وجود نداشته است. گفته می‌شود که گوریواجیها دادخواستی مبنی
است. گفته می‌شود که گوریواجیها دادخواستی مبنی بر درخواست تخفیف مجازات برای قلمرو چوشو که با شوگون‌سالاری ادو دشمنی داشتند، ارائه کردند که این امر کوندو ایسامی را خشمگین کرد و او از مجازات شدید قلمرو چوشو حمایت کرد و این امر منجر به حادثه آبورانوکوجی شد. در ۱۳ دسامبر همان سال، کوندو ایسامی، ایتو را به بهانه نیاز به جمع‌آوری کمک‌های مالی و بحث در مورد امور دولتی به خانه معشوقه‌اش در شیچیجو دعوت کرد و در آنجا یک مهمانی مشروب‌خوری ترتیب داد و ایتو را کاملاً مست کرد. در راه بازگشت به خانه، چندین عضو شینسنگومی،
کرد. در راه بازگشت به خانه، چندین عضو شینسنگومی، از جمله اویشی کوواجیرو، به ایتو حمله کردند و موفق شدند او را با نیزه ترور کنند. اگرچه ایتو به شدت زخمی شد، اما یک ضربه به دشمن خود وارد کرد، فریاد زد "ای خائن!" و در مقابل معبد هونکوجی درگذشت.
سالیدورک (SolidWorks) یکی از نرم‌افزارهای پرکاربرد در حوزه طراحی به کمک رایانه (CAD) است که برای مدل‌سازی سه‌بعدی قطعات، مونتاژها و طراحی‌های صنعتی استفاده می‌شود. این نرم‌افزار در صنایع مختلفی نظیر مهندسی مکانیک، خودرو، هوافضا، تجهیزات پزشکی و طراحی محصول نقش کلیدی دارد. کاربردهای سالیدورک. نرم‌افزار سالیدورک امکان ایجاد مدل‌های سه‌بعدی دقیق، شبیه‌سازی رفتار قطعات تحت شرایط مختلف و تولید نقشه‌های فنی برای ساخت را فراهم می‌کند. از جمله کاربردهای رایج این نرم‌افزار می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: بازار کار
می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: بازار کار سالیدورک. در بسیاری از کشورهای جهان، مهارت کار با نرم‌افزار سالیدورک یکی از نیازهای اصلی برای استخدام در شرکت‌های مهندسی، طراحی و ساخت به شمار می‌رود. در ایران نیز بسیاری از صنایع تولیدی، خودروسازی و شرکت‌های طراحی صنعتی از این نرم‌افزار به‌عنوان ابزار اصلی استفاده می‌کنند. آشنایی با سالیدورک می‌تواند مسیر شغلی مناسبی برای دانشجویان و فارغ‌التحصیلان رشته‌های فنی و مهندسی فراهم کند. مسیرهای کسب درآمد با سالیدورک. کاربران ماهر سالیدورک می‌توانند از روش‌های مختلفی به
ماهر سالیدورک می‌توانند از روش‌های مختلفی به درآمد برسند: منابع یادگیری. منابع مختلفی برای یادگیری این نرم‌افزار در دسترس است، از جمله آموزش‌های رسمی شرکت توسعه‌دهنده، ویدیوهای آنلاین، کتاب‌های تخصصی و دوره‌های آموزشی. برخی منابع فارسی‌زبان نیز به صورت ساختارمند مسیر یادگیری این نرم‌افزار را ارائه داده‌اند.
حادثه تنمایا ، این حادثه زمانی رخ داد که اعضای کایئنتای و ریکوئن-تای به مهمانخانه تنمایا در آبورانوکوجی، کیوتو حمله کردند، به سامورایی قلمرو کیشو، میئورا یاسوشی، حمله کردند و علیه شینسنگومی جنگیدند. پیشینه. موتسو مونمیتسو شنید که میئورا یاسوشی، یک سامورایی از قلمرو کیشو که در آن زمان از طرفداران قدرتمند شوگون‌سالاری بود، در تبانی با گوزو آیدا و دیگران، در کیوتو دست به اقدامات نگران‌کننده‌ای زده است، و مغز متفکر پشت ترورهای ساکاموتو ریوما و ناکائوکا شینتارو (حادثه اومیا) همان قلمرو کیشو بود که از ریوما به
(حادثه اومیا) همان قلمرو کیشو بود که از ریوما به خاطر مجبور کردن آنها به پرداخت غرامت هنگفت برای غرق کردن ایروها مارو کینه داشت. او سپس با اعضای کایئنتای و ریکوئن-تای نقشه کشید تا میئورا اسوشی، که از سامورایی‌های کیشو بود، را بکشد. سامورایی‌های کیشو که خطر را حس کرده بودند، از شینسنگومی خواستند تا از طریق آیزو از میئورا محافظت کنند. در تنمایا، هفت عضو شینسنگومی، از جمله سایتو هاجیمه و اویشی کوواجیرو، برای محافظت از میئورا کیوتارو منصوب شدند. در ۱ ژانویه ۱۸۶۸، در مجموع ۱۶ مرد (یا ۱۵ نفر) از اعضای کایِنتای و
در مجموع ۱۶ مرد (یا ۱۵ نفر) از اعضای کایِنتای و ریکوئنتای، به میئورا کیوتارو و اعضای شینسنگومی که در طبقه دوم تنمایا مهمانی نوشیدنی برگزار کرده بودند، حمله کردند. وقتی آنها به هم رسیدند، ناکای شوگورو گفت: «مئیورا-سان، مرا تنها بگذار» و با شمشیر خود حمله کرد و میئورا کیوتارو را از ناحیه گونه و چانه زخمی کرد. پس از آن، دو نیرو درگیر نبرد شدند، اما چراغ‌ها خاموش شدند و نبرد در تاریکی رخ داد. سایتو هاجیمه از پشت مورد حمله قرار گرفت و نزدیک بود جان خود را از دست بدهد، اما آمدو کاتسونوشین (یک سرباز هیتای) از او
بدهد، اما آمدو کاتسونوشین (یک سرباز هیتای) از او محافظت کرد. با شنیدن این حادثه، شینسنگومی و قلمرو کیشو برای کمک رفتند، اما زمانی که رسیدند، موتسو و دیگران به سرعت عقب‌نشینی کرده بودند. در این حادثه، ناکای شوگورو کشته شد و دو یا سه نفر از طرف مهاجم زخمی شدند. از سوی دیگر، شینسنگومی‌ها متحمل مرگ میاگاوا نوبویوشی و فوناتسو کاماتارو، یک جراحت جدی و سه جراحت سبک شدند، در حالی که قلمرو کیشو دچار جراحاتی به میئورا، میاکه سیچی و سکی جینوسوکه شد. (تاریخ نانکی توکوگاوا همچنین بیان می‌کند که ساوا، توزائمون، ملازم
همچنین بیان می‌کند که ساوا، توزائمون، ملازم جوان میئورا، و یک رفیق جوان خاص که زیردست او بودند، هر سه توسط نیزه‌ها زخمی شدند و مردند) ناگاکورا تسونه، سامورایی از قلمرو اوبی و برادر بزرگتر اوگورا توکوهی، در صحنه حادثه حضور داشت. یک بنای یادبود سنگی در محل حادثه در آبورانوکوجی شومند-دوری در بخش شیموگیو شهر کیوتو برپا شده است.
شورش‌های سام میرزا عنوان سه شورش در ایران افشاری است که توسط اشخاصی مشهور به سام میرزا رهبری می‌شد. این افراد ادعای فرزندی شاه سلطان‌حسین () داشته و شورش‌هایی را در مناطق آذربایجان و قفقاز علیه نادرشاه () بر پا کردند. هر دو شورش منسوب به سام میرزا طی سال‌های ۱۷۴۴–۱۷۴۳ رخ داد. شورش‌های سام میرزا مشابه و همزمان با شورش‌های صفی میرزا بود. هواداران این شورش‌ها، نادر را به عنوان غاصب سلطنت صفوی یاد می‌کردند و خود مدعی تاج‌وتخت بودند. امپراتوری عثمانی که از بحران مشروعیت حکومت نادرشاه اطلاع داشت، به منظور ضربه
مشروعیت حکومت نادرشاه اطلاع داشت، به منظور ضربه زدن به نادرشاه، از این شورش‌ها پشتیبانی کرد. شورش سوم سام میرزا، اندکی پس از قتل نادرشاه، در تابستان ۱۷۴۷ اتفاق افتاد.
سلام سنگی (زادهٔ ۱۳۲۸ خورشیدی در درهٔ پنجشیر) بازیگر پیشکسوت سینما و تئاتر افغانستان است که با ایفای نقش در فیلم‌های برجستهٔ دهه‌های ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ خورشیدی به شهرت رسید. او همچنین در فیلم‌های بین‌المللی از جمله «جنگ چارلی ویلسون» در کنار تام هنکس حضور داشته است. سنگی هم‌اکنون در ملبورن، استرالیا زندگی می‌کند و از چهره‌های فعال فرهنگی در جامعهٔ فارسی‌زبانان این کشور به‌شمار می‌رود. زندگی‌نامه. سلام سنگی در سال ۱۳۲۸ خورشیدی در درهٔ خوش‌آب‌ و هوای پنجشیر در خانواده‌ای دهقان، تاجیک‌تبار به دنیا آمد. تحصیلات
خانواده‌ای دهقان، تاجیک‌تبار به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی خود را در روستای سنگانه به پایان رساند و سپس با خانواده به کابل نقل مکان کرد. علاقهٔ او به سینما از دوران نوجوانی آغاز شد و برخلاف هم‌نسلانش که به فیلم‌های هندی علاقه‌مند بودند، او به تماشای فیلم‌های آمریکایی می‌پرداخت. این علاقه زمینه‌ساز ورود او به دنیای بازیگری شد. کارنامهٔ هنری. سنگی فعالیت هنری خود را در سال ۱۳۵۳ خورشیدی با بازی در فیلم «رابعه بلخی» به کارگردانی داوود فارانی آغاز کرد. در سال ۱۳۵۷ به عنوان کارمند ادارهٔ هنر و ادبیات رادیو
۱۳۵۷ به عنوان کارمند ادارهٔ هنر و ادبیات رادیو تلویزیون افغانستان مشغول به کار شد و در نمایشنامه‌ها و داستان‌های رادیویی ایفای نقش کرد. از جمله فیلم‌های برجستهٔ او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: مهاجرت و زندگی در خارج. با آغاز تحولات سیاسی در افغانستان، سلام سنگی در سال ۱۹۹۲ میلادی به پاکستان مهاجرت کرد و پس از یازده ماه به دعوت هنری به ایالات متحده آمریکا رفت. در آمریکا، در فیلم «سرزمین بیگانه» و همچنین در فیلم هالیوودی «جنگ چارلی ویلسون» نقش‌آفرینی کرد. در سال ۲۰۰۱ میلادی، خانواده او به استرالیا مهاجرت
در سال ۲۰۰۱ میلادی، خانواده او به استرالیا مهاجرت کردند و او نیز به آن‌ها پیوست. اکنون با خانواده‌اش در ملبورن، استرالیا زندگی می‌کند. خانواده. سلام سنگی متأهل است و دارای سه پسر و پنج دختر می‌باشد. پسر بزرگ او، بصیرجان سنگی، تحصیلات خود را در رشتهٔ کارگردانی فیلم در آمریکا به پایان رسانده است. پسر دوم، بابک‌جان سنگی، در رشتهٔ انیمیشن فیلم تحصیل می‌کند و پسر سوم، سمک‌جان عیار، در رشتهٔ بازیگری آموزش دیده و قصد دارد روزی هنرپیشهٔ فیلم شود. خانوادهٔ سنگی در ملبورن، استرالیا زندگی می‌کنند و در فعالیت‌های
در ملبورن، استرالیا زندگی می‌کنند و در فعالیت‌های فرهنگی و هنری جامعهٔ فارسی‌زبانان مشارکت دارند. علاقه‌مندی‌ها و فعالیت‌های فرهنگی. سلام سنگی علاوه بر بازیگری، به ادبیات فارسی، به‌ویژه شاهنامهٔ فردوسی علاقه‌مند است. در بزرگداشت هزارهٔ فردوسی، با خوانش منظومه‌های رزمی شاهنامه، مقام اول را کسب کرده است. او همچنان در محافل فرهنگی و هنری حضور می‌یابد و به عنوان یکی از چهره‌های فعال فرهنگی در جامعهٔ فارسی‌زبانان، استرالیا شناخته می‌شود. جوایز و افتخارات. در سال ۲۰۲۴، سلام سنگی در مراسم شب جایزهٔ رادیو نشاط
سال ۲۰۲۴، سلام سنگی در مراسم شب جایزهٔ رادیو نشاط استرالیا به عنوان بازیگر برتر در حوزهٔ سینما معرفی شد و تندیس این مراسم را دریافت کرد. این مراسم با حضور نمایندگان مجلس، شهرداران و چهره‌های برجستهٔ فارسی‌زبان در استرالیا برگزار شد.