payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آن به زمین، معمولاً در نظر گرفته می‌شود که بین دو جزیره و خارج از مسیرهای کشتیرانی پرتردد اجرا شود. قابلیت معلق ماندن. در حالت سکون، حلقه در سطح زمین قرار دارد. سپس روتور تا رسیدن به سرعت مورد نظر شتاب می‌گیرد. با افزایش سرعت روتور، خم شده و یک قوس تشکیل می‌دهد. سازه توسط نیروی روتور که تلاش می‌کند یک مسیر سهموی را دنبال کند، بالا نگه داشته می‌شود. لنگرهای زمینی آن را مجبور می‌کنند تا پس از رسیدن به ارتفاع ۸۰ کیلومتری، موازی با زمین حرکت کند. پس از بالا رفتن، سازه برای غلبه بر انرژی تلف‌شده به توان مداوم
سازه برای غلبه بر انرژی تلف‌شده به توان مداوم نیاز دارد. انرژی اضافی برای تأمین نیروی هر وسیله نقلیه‌ای که پرتاب می‌شود، مورد نیاز خواهد بود. پرتاب محموله‌ها. برای پرتاب، وسایل نقلیه توسط یک کابل «آسانسور» که از سکوی بارگیری ایستگاه غربی در ارتفاع ۸۰ کیلومتری آویزان است، بالا برده شده و روی مسیر قرار می‌گیرند. محموله یک میدان مغناطیسی اعمال می‌کند که جریان گردابی را در روتور سریع‌الحرکت ایجاد می‌کند. این کار هم محموله را از کابل بلند کرده و هم آن را با شتاب ۳’‘جی’’ (۳۰ متر بر ثانیه مربع) به جلو می‌کشد. سپس
۳’‘جی’’ (۳۰ متر بر ثانیه مربع) به جلو می‌کشد. سپس محموله بر روی روتور حرکت می‌کند تا به سرعت مداری مورد نیاز برسد و مسیر را ترک کند. اگر به یک مدار پایدار یا دایره‌ای نیاز باشد، پس از اینکه محموله به بالاترین نقطه مسیر خود رسید، یک موتور راکت روی آن (“موتور ضربه‌ای” یا kick motor) یا وسیله دیگری برای دایره‌ای کردن مسیر به مدار مناسب زمین مورد نیاز است. تکنیک جریان گردابی فشرده، سبک و قدرتمند است، اما بازده کمی دارد. با هر پرتاب، دمای روتور به دلیل اتلاف توان، ۸۰ کلوین افزایش می‌یابد. اگر پرتاب‌ها با فاصله
۸۰ کلوین افزایش می‌یابد. اگر پرتاب‌ها با فاصله زمانی بسیار کمی انجام شوند، دمای روتور می‌تواند به ۷۷۰ درجه سانتی‌گراد (۱۰۴۳ کلوین) نزدیک شود که در این نقطه، روتور آهنی خواص فرومغناطیسی خود را از دست داده و مهار روتور از بین می‌رود. ظرفیت و قابلیت‌ها. مدارهای بسته‌ای که حضیض آن‌ها ۸۰ کیلومتر است، به سرعت دچار واپاشی شده و مجدداً وارد جو می‌شوند، اما علاوه بر چنین مدارهایی، یک حلقه پرتاب به تنهایی قادر است محموله‌ها را مستقیماً به مدارهای گریز، مسیرهای کمک گرانشی از کنار ماه و دیگر مدارهای بازمانند نزدیکی
گرانشی از کنار ماه و دیگر مدارهای بازمانند نزدیکی نقاط تروجان تزریق کند. برای دسترسی به مدارهای دایره‌ای با استفاده از حلقه پرتاب، یک «موتور ضربه‌ای» نسبتاً کوچک باید همراه با محموله پرتاب شود که در اوج مداری شلیک کرده و مدار را دایره‌ای می‌کند. برای قرار گرفتن در مدار زمین‌هم‌زمان (GEO)، این موتور باید دلتا-وی حدود ۱٫۶ کیلومتر بر ثانیه فراهم کند؛ برای دایره‌ای کردن مدار پایینی زمین (LEO) در ارتفاع ۵۰۰ کیلومتری، به دلتا-وی تنها ۱۲۰ متر بر ثانیه نیاز است. راکت‌های معمولی برای رسیدن به GEO و LEO به ترتیب به
معمولی برای رسیدن به GEO و LEO به ترتیب به دلتا-وی حدود ۱۴ و ۱۰ کیلومتر بر ثانیه نیاز دارند. حلقه‌های پرتاب در طراحی لوفستروم نزدیک به خط استوا قرار می‌گیرند و فقط می‌توانند مستقیماً به مدارهای استوایی دسترسی پیدا کنند. با این حال، ممکن است از طریق تغییر صفحه مداری در ارتفاعات بالا، اغتشاشات قمری یا تکنیک‌های آیرودینامیکی به صفحات مداری دیگر دست یافت. ظرفیت نرخ پرتاب یک حلقه پرتاب در نهایت به دما و نرخ خنک‌سازی روتور محدود می‌شود و به ۸۰ پرتاب در ساعت می‌رسد، اما این امر به یک نیروگاه ۱۷ گیگاواتی نیاز
اما این امر به یک نیروگاه ۱۷ گیگاواتی نیاز دارد؛ یک نیروگاه скромнееتر ۵۰۰ مگاواتی برای ۳۵ پرتاب در روز کافی است. صرفه اقتصادی. برای اینکه یک حلقه پرتاب از نظر اقتصادی مقرون‌به‌صرفه باشد، به مشتریانی با نیازهای پرتاب محموله در مقیاس بزرگ نیاز دارد. لوفستروم تخمین می‌زند که یک حلقه اولیه با هزینه تقریبی ۱۰ میلیارد دلار و بازگشت سرمایه یک‌ساله، می‌تواند سالانه ۴۰٬۰۰۰ تن محموله را پرتاب کرده و هزینه‌های پرتاب را به ۳۰۰ دلار به ازای هر کیلوگرم کاهش دهد. با ۳۰ میلیارد دلار و ظرفیت تولید برق بیشتر، حلقه قادر به
دلار و ظرفیت تولید برق بیشتر، حلقه قادر به پرتاب ۶ میلیون تن محموله در سال خواهد بود و با در نظر گرفتن دوره بازگشت سرمایه پنج‌ساله، هزینه‌های دسترسی به فضا با یک حلقه پرتاب می‌تواند تا ۳ دلار به ازای هر کیلوگرم کاهش یابد. مقایسه‌ها. مزایای حلقه‌های پرتاب. در مقایسه با آسانسورهای فضایی، نیازی به توسعه مواد جدید با استحکام کششی بالا نیست، زیرا سازه با پشتیبانی از وزن خود توسط انرژی جنبشی حلقه متحرک، و نه با استحکام کششی، در برابر گرانش زمین مقاومت می‌کند. انتظار می‌رود حلقه‌های پرتاب لوفستروم با نرخ بالایی
می‌رود حلقه‌های پرتاب لوفستروم با نرخ بالایی (چندین پرتاب در ساعت، مستقل از آب و هوا) پرتاب انجام دهند و ذاتاً آلاینده نیستند. راکت‌ها به دلیل دمای بالای گازهای خروجی، آلودگی‌هایی مانند نیترات‌ها را در اگزوز خود ایجاد می‌کنند و بسته به انتخاب پیشران، می‌توانند گازهای گلخانه‌ای تولید کنند. حلقه‌های پرتاب به عنوان نوعی از پیشرانش الکتریکی می‌توانند پاک باشند و با انرژی زمین‌گرمایی، هسته‌ای، بادی، خورشیدی یا هر منبع انرژی دیگری، حتی منابع متناوب، کار کنند، زیرا این سامانه دارای ظرفیت ذخیره‌سازی انرژی داخلی
این سامانه دارای ظرفیت ذخیره‌سازی انرژی داخلی عظیمی است. برخلاف آسانسورهای فضایی که باید طی چندین روز از کمربند وان آلن عبور کنند، مسافران حلقه پرتاب می‌توانند به مدار پایینی زمین که پایین‌تر از این کمربندها قرار دارد، یا در عرض چند ساعت از میان آنها پرتاب شوند. این وضعیت مشابه وضعیتی است که فضانوردان آپولو با آن روبرو بودند که دوز تابش آنها حدود ۰٫۵٪ از مقداری بود که آسانسور فضایی به سرنشینان خود می‌داد. برخلاف آسانسورهای فضایی که در تمام طول خود در معرض خطرات زباله‌های فضایی و شهاب‌سنگ‌ها قرار دارند،
خطرات زباله‌های فضایی و شهاب‌سنگ‌ها قرار دارند، حلقه‌های پرتاب در ارتفاعی قرار می‌گیرند که مدارها به دلیل پسا هوا ناپایدار هستند. از آنجایی که زباله‌ها در این ارتفاع باقی نمی‌مانند، فقط یک شانس برای برخورد با سازه دارند. در حالی که دوره فروپاشی آسانسورهای فضایی از مرتبه سال تخمین زده می‌شود، انتظار می‌رود آسیب یا فروپاشی حلقه‌ها به این روش نادر باشد. علاوه بر این، خود حلقه‌های پرتاب حتی در صورت وقوع حادثه، منبع قابل توجهی از زباله‌های فضایی نیستند. تمام زباله‌های تولید شده دارای حضیضی هستند که با جو برخورد
تولید شده دارای حضیضی هستند که با جو برخورد می‌کند یا در سرعت گریز قرار دارند. حلقه‌های پرتاب برای حمل و نقل انسان طراحی شده‌اند و شتاب ایمن ۳’‘جی’’ را فراهم می‌کنند که اکثریت قریب به اتفاق مردم قادر به تحمل آن هستند، و راهی بسیار سریع‌تر از آسانسورهای فضایی برای رسیدن به فضا خواهند بود. حلقه‌های پرتاب در حین کار بی‌صدا خواهند بود و برخلاف راکت‌ها، هیچ‌گونه آلودگی صوتی ایجاد نمی‌کنند. در نهایت، هزینه‌های پایین حمل محموله توسط آنها، با گردشگری فضایی در مقیاس بزرگ و حتی اسکان در فضا سازگار است. دشواری‌های
بزرگ و حتی اسکان در فضا سازگار است. دشواری‌های حلقه‌های پرتاب. یک حلقه در حال کار، مقدار بسیار زیادی انرژی در تکانه خطی خود خواهد داشت. در حالی که سیستم تعلیق مغناطیسی بسیار افزونه خواهد بود و خرابی بخش‌های کوچک تأثیر چندانی نخواهد داشت، اما اگر یک خرابی بزرگ رخ دهد، انرژی موجود در حلقه (۱٫۵×۱۰۱۵ ژول یا ۱٫۵ پتاژول) به کل انرژی آزاد شده در یک انفجار بمب هسته‌ای (معادل ۳۵۰ کیلوتن معادل تی‌ان‌تی) نزدیک می‌شود، هرچند که تشعشعات هسته‌ای منتشر نمی‌کند. در حالی که این مقدار انرژی قابل توجه است، بعید است که به
که این مقدار انرژی قابل توجه است، بعید است که به دلیل اندازه بسیار بزرگ سازه، بخش زیادی از آن را تخریب کند و زیرا بیشتر انرژی در هنگام تشخیص خرابی، به‌طور عمدی در مکان‌های از پیش تعیین‌شده تخلیه می‌شود. ممکن است لازم باشد اقداماتی برای پایین آوردن کابل از ارتفاع ۸۰ کیلومتری با حداقل آسیب، مانند استفاده از چتر نجات، انجام شود. بنابراین، به دلایل ایمنی و مکانیک مداری، حلقه‌های پرتاب برای نصب بر فراز اقیانوسی نزدیک به خط استوا و به دور از مناطق مسکونی در نظر گرفته شده‌اند. طراحی منتشر شده از یک حلقه پرتاب به
شده‌اند. طراحی منتشر شده از یک حلقه پرتاب به کنترل الکترونیکی شناوری مغناطیسی برای به حداقل رساندن اتلاف توان و پایدارسازی کابل که در غیر این صورت کم-میرا (under-damped) است، نیاز دارد. دو نقطه اصلی ناپایداری، بخش‌های چرخشی (turnaround) و خود کابل هستند. بخش‌های چرخشی به‌طور بالقوه ناپایدار هستند، زیرا حرکت روتور به دور از آهنرباها باعث کاهش جاذبه مغناطیسی می‌شود، در حالی که حرکت نزدیک‌تر باعث افزایش جاذبه می‌شود. در هر دو حالت، ناپایداری رخ می‌دهد. این مشکل به‌طور معمول با سیستم‌های کنترل سروو موجود که
به‌طور معمول با سیستم‌های کنترل سروو موجود که قدرت آهنرباها را تغییر می‌دهند، حل می‌شود. اگرچه قابلیت اطمینان سروو یک مسئله بالقوه است، اما با توجه به سرعت بالای روتور، برای از بین رفتن مهار روتور، لازم است که بسیاری از بخش‌های متوالی از کار بیفتند. بخش‌های کابل نیز با این مشکل بالقوه روبرو هستند، هرچند نیروها بسیار کمتر است. با این حال، یک ناپایداری اضافی در این است که مجموعه کابل/غلاف/روتور ممکن است دچار حالت‌های حرکت پیچشی (meandering) (مشابه زنجیر کمندی) شوند که دامنه آنها بدون محدودیت رشد می‌کند.
شوند که دامنه آنها بدون محدودیت رشد می‌کند. لوفستروم معتقد است که این ناپایداری نیز می‌تواند به صورت بی‌درنگ توسط مکانیزم‌های سروو کنترل شود، اگرچه این امر هرگز آزمایش نشده است. طرح‌های رقیب و مشابه. در آثار الکساندر بولونکین اشاره شده است که پروژه لوفستروم مشکلات حل‌نشده بسیاری دارد و با فناوری فعلی فاصله زیادی دارد. به عنوان مثال، پروژه لوفستروم دارای اتصالات انبساطی بین صفحات آهنی ۱٫۵ متری است. سرعت آنها (تحت تأثیر گرانش و اصطکاک) می‌تواند متفاوت باشد و بولونکین ادعا می‌کند که ممکن است در لوله گیر کنند؛
ادعا می‌کند که ممکن است در لوله گیر کنند؛ و نیرو و اصطکاک در بخش‌های چرخشی زمینی با قطر ۲۸ کیلومتر، عظیم است. در سال ۲۰۰۸، بولونکین یک کابل حلقه‌بسته چرخان ساده را برای پرتاب دستگاه‌های فضایی به روشی مناسب برای فناوری فعلی پیشنهاد کرد. پروژه دیگری به نام کابل فضایی (space cable)، طرحی کوچک‌تر از جان نپمن است که برای کمک به پرتاب راکت‌های معمولی و گردشگری زیرمداری در نظر گرفته شده است. طرح کابل فضایی به جای یک روتور پیوسته، مانند معماری حلقه پرتاب، از پیچ‌های گسسته استفاده می‌کند. نپمن همچنین به صورت ریاضی
گسسته استفاده می‌کند. نپمن همچنین به صورت ریاضی نشان داده است که ناپایداری پیچشی را می‌توان مهار کرد. قلاب آسمانی (skyhook) یکی دیگر از مفاهیم سامانه پرتاب است. یک قلاب آسمانی می‌تواند چرخان یا غیرچرخان باشد. قلاب آسمانی غیرچرخان از مدار پایینی زمین تا بالای جو زمین آویزان است (کابل قلاب آسمانی به زمین متصل نیست). قلاب آسمانی چرخان این طرح را تغییر می‌دهد تا سرعت انتهای پایینی خود را کاهش دهد؛ کل کابل به دور مرکز گرانش خود می‌چرخد. مزیت این کار، کاهش سرعت بیشتر برای وسیله نقلیه پرتابی است که به سمت انتهای
برای وسیله نقلیه پرتابی است که به سمت انتهای پایینی قلاب آسمانی چرخان پرواز می‌کند که باعث افزایش بار و کاهش هزینه پرتاب می‌شود. دو عیب این روش عبارتند از: زمان بسیار کم برای اتصال وسیله نقلیه پرتابی در انتهای پایینی قلاب آسمانی چرخان (تقریباً ۳ تا ۵ ثانیه)، و عدم انتخاب در مورد مدار مقصد. جستارهای وابسته. تسمه (مکانیک) ترابری کابلی شناوری مغناطیسی راه‌انداز جرمی مهندسی کلان‌مقیاس پرتاب فضایی غیر راکتی حلقه مداری آسانسور فضایی تفنگ فضایی فواره فضایی گردشگری فضایی استارترام پیشرانه افسار
اورگون (به انگلیسی: Orgone /ˈɔːrɡoʊn/"OR-gohn") یک مفهوم شبه‌علمی است که به اشکال مختلف به عنوان یک انرژی باطنی یا نیروی حیاتی جهانی فرضی توصیف می‌شود. این مفهوم که در ابتدا در دهه ۱۹۳۰ توسط ویلهلم رایش پیشنهاد شد، و پس از مرگ رایش در سال ۱۹۵۷ توسط شاگردش، چارلز کلی، توسعه یافت، به عنوان اصل ضد آنتروپیک جهان، یک بستر خلاق در تمام طبیعت، قابل مقایسه با مغناطیسم حیوانی مسمر (۱۷۷۹)، نیروی اودیک (۱۸۴۵) کارل فون رایشباخ و ‘’نیروی حیات‘’ (۱۹۰۷) آنری برگسون تصور می‌شد. اورگون به عنوان ماده‌ای بی‌جرم و همه‌جا حاضر،
اورگون به عنوان ماده‌ای بی‌جرم و همه‌جا حاضر، شبیه به اتر نورانی، اما بیشتر مرتبط با انرژی زنده تا ماده بی‌جان، در نظر گرفته می‌شد. گفته می‌شود که این نیرو می‌تواند برای ایجاد سازمان در همه مقیاس‌ها، از کوچک‌ترین واحدهای میکروسکوپی—که در نظریه اورگون «بیون» (bions) نامیده می‌شوند—تا ساختارهای ماکروسکوپیک مانند موجودات زنده، ابرها یا حتی کهکشان‌ها، به هم بپیوندد. رایش استدلال می‌کرد که کمبودها یا محدودیت‌ها در اورگون بدن، ریشه بسیاری از بیماری‌ها، به ویژه سرطان است، بسیار شبیه به اینکه کمبودها یا محدودیت‌ها
است، بسیار شبیه به اینکه کمبودها یا محدودیت‌ها در لیبیدو می‌توانند روان‌نژندی‌ها را در نظریه فرویدی ایجاد کنند. رایش حدود سال ۱۹۴۲ پس از مهاجرت به ایالات متحده در سال ۱۹۳۹، مؤسسه اورگون را برای پیگیری تحقیقات در زمینه انرژی اورگون تأسیس کرد؛ او از این مؤسسه برای انتشار ادبیات و توزیع مواد مرتبط با این موضوع برای بیش از یک دهه استفاده کرد. رایش «انباره‌های انرژی اورگون» ویژه‌ای را طراحی کرد—دستگاه‌هایی که ظاهراً انرژی اورگون را از محیط جمع‌آوری می‌کردند—تا مطالعه انرژیاورگون را ممکن ساخته و برای بهبود سلامت
انرژیاورگون را ممکن ساخته و برای بهبود سلامت عمومی و سرزندگی به کار گرفته شوند. در نهایت، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) یک حکم بازدارنده فدرال برای ممانعت از توزیع بین‌ایالتی مواد مرتبط با اورگون به دست آورد، زیرا رایش و همکارانش ادعاهای نادرست و گمراه‌کننده‌ای را مطرح می‌کردند. اما یکی از همکاران رایش این حکم را نقض کرد و یک قاضی بعداً رایش را به زندان محکوم کرد و دستور ممنوعیت و نابودی تمام مواد مرتبط با اورگون در مؤسسه را صادر نمود. رایش این ادعا را که انباره‌های اورگون می‌توانند با فراهم کردن توانایی
انباره‌های اورگون می‌توانند با فراهم کردن توانایی ارگاستیک، سلامت جنسی را بهبود بخشند، رد کرد. "مرکز ملی سلامت مکمل و یکپارچه" اورگون را به عنوان نوعی «انرژی فرضی» فهرست کرده و می‌نویسد که «میدان‌های انرژی فرضی (که بیوفیلد نیز نامیده می‌شوند) تاکنون از اندازه‌گیری با روش‌های تکرارپذیر سر باز زده‌اند. درمان‌های مبتنی بر میدان‌های انرژی فرضی بر این مفهوم استوارند که انسان‌ها با شکلی ظریف از انرژی آغشته شده‌اند. این انرژی حیاتی یا نیروی حیات پیشنهادی در فرهنگ‌های مختلف با نام‌های متفاوتی شناخته می‌شود، مانند
مختلف با نام‌های متفاوتی شناخته می‌شود، مانند چی … پرانا، انرژی اتری، فوهات، اورگون، نیروی اودیک، مانا و رزونانس هومیوپاتیک». پس از مرگ رایش، تحقیق در مورد مفهوم اورگون به برخی از شاگردان او مانند کلی و بعدها به نسل جدیدی از محققان منتقل شد. مؤسسه‌ای برای علم ارگونومیک در سال ۱۹۸۲ در نیویورک تأسیس شد که به ادامه کار رایش اختصاص داشت؛ این مؤسسه یک مجله دیجیتال منتشر می‌کند و آثار مربوطه را جمع‌آوری می‌نماید. با این حال، هیچ پشتیبانی تجربی برای مفهوم اورگون در پزشکی یا علوم فیزیکی وجود نداشت و تحقیقات در
در پزشکی یا علوم فیزیکی وجود نداشت و تحقیقات در مورد این مفهوم با پایان کار مؤسسه به نتیجه نرسید. با این وجود، استفان موشنیش، یک روان‌پزشک در آلمان که مشتاق کشف یک پایه تجربی برای فرضیه اورگون بود، نتایج مثبتی را در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۹۰ منتشر کرد. تاریخچه. مفهوم اورگون به کارهای متأخر رایش پس از مهاجرت او به ایالات متحده تعلق دارد. کارهای اولیه رایش بر اساس مفهوم فرویدی لیبیدو بود، هرچند تحت تأثیر درک‌های جامعه‌شناختی قرار داشت که فروید با آنها مخالف بود اما تا حدی توسط نظریه‌پردازان برجسته دیگری مانند هربرت
حدی توسط نظریه‌پردازان برجسته دیگری مانند هربرت مارکوزه و کارل یونگ دنبال می‌شد. در حالی که فروید بر روی یک مفهوم خودتنهاانگارانه از ذهن تمرکز کرده بود که در آن سائق‌های اولیه ناخودآگاه و ذاتاً خودخواهانه (عمدتاً سائق جنسی یا لیبیدو) توسط بازنمایی‌های درونی (کاتکسیس‌های) چهره‌های والدین (فراخود) سرکوب یا والایش می‌شدند، برای رایش لیبیدو یک نیروی حیات‌بخش بود که مستقیماً توسط جامعه سرکوب می‌شد. به عنوان مثال، در یکی از تحلیل‌های مشهورترش، رایش یک گردهمایی سیاسی کارگران را مشاهده می‌کند و متوجه می‌شود که
سیاسی کارگران را مشاهده می‌کند و متوجه می‌شود که شرکت‌کنندگان مراقب بودند تا تابلوهایی را که راه رفتن روی چمن را ممنوع کرده بود، نقض نکنند؛ رایش این را به عنوان تسخیر پاسخ‌های ناخودآگاه به اقتدار والدین توسط دولت به عنوان وسیله‌ای برای کنترل رفتار می‌دید. او به دلیل این اختلافات بر سر ماهیت لیبیدو و موضع‌گیری سیاسی فزاینده‌اش از مؤسسه روانکاوی اخراج شد. او اندکی پس از به قدرت رسیدن هیتلر مجبور به ترک آلمان شد. رایش دیدگاهی به‌طور فزاینده زیست‌انرژتیک نسبت به لیبیدو اتخاذ کرد، که شاید تحت تأثیر استادش پاول
لیبیدو اتخاذ کرد، که شاید تحت تأثیر استادش پاول کامرر و زیست‌شناس دیگری به نام اتو هاینریش واربورگ بود. در اوایل قرن بیستم، زمانی که زیست‌شناسی مولکولی در مراحل ابتدایی خود بود، زیست‌شناسی رشدی به‌طور خاص هنوز رازهایی را در خود داشت که ایده یک انرژی حیاتی خاص را محترم می‌شمرد، همان‌طور که توسط نظریه‌پردازانی مانند هانس دریش بیان شده بود. رایش به عنوان یک روانکاو، چنین نظریه‌هایی را با لیبیدوی فرویدی همسو کرد، در حالی که به عنوان یک ماده‌گرا، معتقد بود که چنین نیروی حیاتی باید در معرض آزمایش‌های فیزیکی قرار
نیروی حیاتی باید در معرض آزمایش‌های فیزیکی قرار گیرد. رایش در مشهورترین کتاب خود، «’کارکرد ارگاسم‘’ نوشت: «بین سال‌های ۱۹۱۹ و ۱۹۲۱، من با ‘فلسفه ارگانیک» و «نظریه نظم» دریش آشنا شدم… استدلال دریش برای من غیرقابل انکار به نظر می‌رسید. او استدلال می‌کرد که در حوزه کارکرد حیات، کل می‌تواند از یک جزء توسعه یابد، در حالی که یک ماشین را نمی‌توان از یک پیچ ساخت… با این حال، من نمی‌توانستم کاملاً تعالی‌گرایی اصل حیات را بپذیرم. هفده سال بعد توانستم این تناقض را بر اساس فرمولی مربوط به کارکرد انرژی حل کنم. نظریه
اساس فرمولی مربوط به کارکرد انرژی حل کنم. نظریه دریش همیشه در ذهن من بود وقتی به زنده‌گرایی فکر می‌کردم. احساس مبهمی که در مورد ماهیت غیرعقلانی فرض او داشتم، در نهایت موجه از آب درآمد. او به جمع اسپیریتوالیست‌ها پیوست.» مفهوم اورگون از این کار در روان‌فیزیولوژی لیبیدو نتیجه شد. پس از مهاجرت رایش به ایالات متحده، او شروع به گمانه‌زنی در مورد توسعه و تکامل بیولوژیکی کرد و سپس به گمانه‌زنی‌های بسیار گسترده‌تری در مورد ماهیت جهان پرداخت. این امر او را به مفهوم «بیون‌ها» رساند، وزیکول‌های زیرسلولی خود-فروغ که
«بیون‌ها» رساند، وزیکول‌های زیرسلولی خود-فروغ که او معتقد بود در مواد در حال پوسیدگی قابل مشاهده هستند و احتمالاً به‌طور جهانی وجود دارند. در ابتدا، او بیون‌ها را موجوداتی الکترودینامیک یا رادیواکتیو می‌پنداشت، همان‌طور که زیست‌شناس روسی الکساندر گورویچ نیز چنین کرده بود، اما بعداً به این نتیجه رسید که نیرویی کاملاً ناشناخته اما قابل اندازه‌گیری را کشف کرده است، که سپس آن را «اورگون» نامید: یک نوساخته که احتمالاً از ریشه یونانی ‘‘org-’’ به معنای «تکانه، هیجان» (مانند ‘’org-asm‘’)، به علاوه پسوند خنثی
هیجان» (مانند ‘’org-asm‘’)، به علاوه پسوند خنثی یونانی ‘’-one’’ (مانند ‘’oz-one‘’) تشکیل شده است. برای رایش، روان‌نژندی به یک تظاهر فیزیکی تبدیل شد که او آن را «زره بدنی» می‌نامید—تنش‌ها و بازداری‌های عمیق در بدن فیزیکی که از هیچ‌گونه اثرات ذهنی قابل مشاهده‌ای جدا نبودند. او رویکرد درمانی را توسعه داد که آن را گیاه‌درمانی (vegetotherapy) نامید و هدف آن باز کردن و آزاد کردن این زره بدنی بود تا رفلکس‌های غریزی آزاد—که او آنها را نشانه سلامت روانی می‌دانست— بتوانند کنترل را به دست گیرند. تأثیر سینمایی. دوشان
کنترل را به دست گیرند. تأثیر سینمایی. دوشان ماکاویف فیلم طنزآمیز خود در سال ۱۹۷۱ با نام "W.R.: اسرار ارگانیسم" را با پوشش مستند رایش و توسعه انباره‌های اورگون او آغاز کرد و این را با تصاویر دیگر و یک زیرداستان داستانی در قالب کلاژی که مقامات جنسی و سیاسی را به سخره می‌گرفت، ترکیب کرد. صحنه‌ها شامل یکی از معدود «ده تا پانزده جعبه اورگون باقی‌مانده در کشور» در آن زمان بود.
دارالسلطان کاخ دودمان مرینی در روستای اوباد، ۲ کیلومتری جنوب تلمسان در الجزایر است. این کاخ بخشی از مجموعه بزرگتر مسجد سی‌دی ابومدین است. این کاخ به نام «دارالسلطان» به معنای «خانه شاه» نامگذاری شده است، زیرا شاهان در سفر خود به عباد در آنجا می‌ماندند. ساخت کاخ همزمان با ساخت مسجد سی‌دی ابومدین در سال ۱۳۳۹ انجام شد. پس از هشت سال، یک مدرسه نیز در آنجا پایه‌گذاری شد. اگرچه این کاخ کوچک است، ولی دارای حیاط پشتی، طاق‌های قوسی، آبراه‌ها و سراچه‌های بسیار است. این کاخ پس از برافتادن دودمان مرینی رها شد. این سازه
کاخ پس از برافتادن دودمان مرینی رها شد. این سازه نمونه‌ای برجسته از معماری اسلامی دوران مرینی شمرده می‌شود.
تدفین یک نقاشی رنگ روغن روی بوم است که در سال ۱۵۵۹ توسط نقاش ونیزی تیسین، به سفارش فلیپه دوم پادشاه اسپانیا کشیده شده است. این نقاشی، تدفین عیسی را در یک تابوت سنگی نشان می‌دهد که با تصاویری از هابیل و قابیل و ذبح اسحاق تزئین شده است. اکنون این نقاشی در موزه دل پرادو در مادرید نگهداری می‌شود. تیسین چندین نقاشی دیگر با همین موضوع کشیده است، از جمله نسخه مشابهی از سال ۱۵۷۲ که به عنوان هدیه به آنتونیو پرز داده شده و اکنون نیز در پرادو است، و نسخه‌ای قدیمی‌تر از حدود ۱۵۲۰ که برای دوک مانتوا کشیده شده و اکنون در
حدود ۱۵۲۰ که برای دوک مانتوا کشیده شده و اکنون در موزه لوور است.
پدرو مالیرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال پرتغال بازی کرده است.
دبیرستان امیرخیزی یکی از مدارس باسابقهٔ شهر تبریز است که در محلهٔ طالقانی شمالی (پاستور جدید) قرار دارد. این دبیرستان در سال ۱۳۳۲ بنیان‌گذاری شد و در سال ۱۳۸۸ مورد بازسازی و تجدید بنا قرار گرفت. امکانات. این دبیرستان از مجموعه‌ای از امکانات آموزشی و فرهنگی برخوردار است، از جمله: رشته‌های تحصیلی. در این دبیرستان رشته‌های زیر ارائه می‌شود: کیفیت آموزشی. تدریس دروس مختلف از جمله دینی، جغرافیا، فلسفه و منطق، فیزیک و ریاضی توسط دبیران این مدرسه با کیفیت آموزشی مطلوب انجام می‌گیرد که نقش مهمی در ارتقای سطح علمی
انجام می‌گیرد که نقش مهمی در ارتقای سطح علمی دانش‌آموزان دارد. موقعیت. این دبیرستان در خیابان طالقانی شمالی، کوچهٔ امیرخیزی واقع شده‌است. مختصات جغرافیایی آن ۳۸٫۰۶۳۲۹۶ درجه عرض شمالی و ۴۶٫۲۸۹۰۹۱ درجه طول شرقی است.
دیوار آبی سکوت (به انگلیسی: blue wall of silence), که با نام‌های کد آبی (blue code) و سپر آبی (blue shield) نیز شناخته می‌شود، اصطلاحاتی هستند که برای اشاره به یک قانون سکوت غیررسمی در میان افسران پلیس در ایالات متحده آمریکا به کار می‌روند. بر اساس این قانون، افسران پلیس خطاکاری‌ها، سوءرفتارها یا جرایم همکاران خود را، به ویژه موارد مرتبط با خشونت پلیس، گزارش نمی‌کنند (افشاگری نمی‌کنند). اگر از یک افسر پلیس در مورد حادثه‌ای از سوءرفتار ادعایی یک افسر دیگر (مثلاً در جریان یک تحقیق رسمی) سؤال شود، در صورت
(مثلاً در جریان یک تحقیق رسمی) سؤال شود، در صورت پیروی از این کد، افسر مورد سؤال با تظاهر به بی‌اطلاعی از خطای همکار خود، شهادت دروغ پلیس خواهد داد. فساد پلیس. این کد نمونه‌ای از فساد و سوءرفتار پلیس است. افسرانی که در بازداشت‌های تبعیض‌آمیز، آزار و اذیت فیزیکی یا کلامی و اجرای گزینشی قانون دست دارند، فاسد محسوب می‌شوند، در حالی که افسرانی که از این کد پیروی می‌کنند ممکن است در طول دوران خدمت خود برای مسائل شخصی یا به منظور محافظت یا حمایت از همکاران خود در برخی از این اقدامات شرکت کنند. همه این موارد
در برخی از این اقدامات شرکت کنند. همه این موارد جرایم غیرقانونی محسوب شده و زمینه را برای تعلیق یا اخراج فوری فراهم می‌کنند. افسرانی که از این کد پیروی می‌کنند، به دلیل قوانین نانوشته «خانواده پلیس» خود، قادر به گزارش همکارانی که در فساد دست دارند، نیستند. «شهادت دروغ پلیس» یا «تِستیلایینگ» (testilying) (در اصطلاح عامیانه پلیس آمریکا) زمانی رخ می‌دهد که یک افسر در دادگاه شهادت دروغ می‌دهد. افسرانی که در دادگاه دروغ نمی‌گویند، گاهی ممکن است توسط همکاران پلیس خود مورد تهدید و طرد قرار گیرند. در سال ۱۹۹۲،
خود مورد تهدید و طرد قرار گیرند. در سال ۱۹۹۲، کمیسیون تحقیق دربارهٔ اتهامات فساد پلیس (که با نام کمیسیون مولن نیز شناخته می‌شود) تحقیقی دو ساله در مورد شهادت دروغ در نیروی انتظامی انجام داد. آن‌ها دریافتند که برخی افسران برای «پوشش دادن» به یک بازداشت یا بازرسی غیرقانونی، اسنادی مانند گزارش‌های بازداشت، حکم‌ها و شواهد را جعل می‌کردند. برخی از افسران پلیس نیز هنگام شهادت در برابر هیئت منصفه، داستان‌های ساختگی ارائه می‌دادند. این کمیسیون دریافت که افسران نه از روی طمع، بلکه به این دلیل دروغ می‌گفتند که معتقد
روی طمع، بلکه به این دلیل دروغ می‌گفتند که معتقد بودند در حال زندانی کردن افرادی هستند که مستحق آن هستند. بسیاری از دادستان‌ها نیز اجازه می‌دادند که شهادت دروغ پلیس رخ دهد. قوانین. بسیاری از ادارات پلیس آیین‌نامه رفتاری رسمی خود را دارند. آن‌ها نیروهای جدید را آموزش می‌دهند و در صورت دریافت شکایت از یک شهروند یا یک مجرم ادعایی، افسران پلیس را مورد تحقیق قرار می‌دهند. همچنین برخی قوانین ایالتی برای کمک به محافظت از شهروندان و مجرمان در برابر افسران فاسد وضع شده است. اگر افسر مجرم شناخته شود، قربانی می‌تواند
است. اگر افسر مجرم شناخته شود، قربانی می‌تواند از او به دلیل خسارات ناشی از خشونت پلیس، بازداشت غیرقانونی و حبس غیرقانونی، پیگرد قانونی کینه‌توزانه و مرگ ناحق شکایت کند. قوانین فدرال به شدت سوءرفتار افسران را ممنوع می‌کند، از جمله افسرانی که با «شهادت دروغ پلیس» یا عدم گزارش هر افسری که در فساد دست دارد، از این کد پیروی می‌کنند. اگر یک افسر هر یک از قوانین فدرال مربوط به سوءرفتار افسران را نقض کند، تنها دولت فدرال می‌تواند اقامه دعوی کند. اداره پلیس تنها مسئول جلوگیری از فساد در میان افسران است. اگر افسری
جلوگیری از فساد در میان افسران است. اگر افسری محکوم شود، ممکن است مجبور به پرداخت جریمه‌های سنگین یا زندانی شدن شود. برای محکومیت، شاکیان باید ثابت کنند که افسر از «کد» پیروی کرده یا در سهل‌انگاری و رفتار غیرقانونی مشارکت داشته است. محکوم کردن یک افسر به دلیل پیروی از کد یا سایر اشکال فساد اغلب دشوار است، زیرا افسران توسط دفاع مصونیت مشروط محافظت می‌شوند که معافیتی از مجازات‌ها و بارهایی است که قانون عموماً بر شهروندان عادی اعمال می‌کند. دیوان عالی ایالات متحده به‌طور مداوم بر این عقیده بوده است که به
متحده به‌طور مداوم بر این عقیده بوده است که به افسران باید این فرصت داده شود که فرض بر قانونی بودن اعمالشان در انجام وظایفشان باشد، موضعی که در پرونده "Saucier v. Katz", 533 U.S. 194 (2001) مجدداً تأیید شد. موارد. در سال ۱۹۷۰، شهر نیویورک کمیسیون نپ را برای برگزاری جلسات استماع در مورد گستردگی فساد در اداره پلیس این شهر تشکیل داد. شهادت تکان‌دهنده افسر پلیس فرانک سرپیکو علیه همکارانش نه تنها فساد سیستمی را فاش کرد، بلکه مانعی دیرینه در راه تحقیق دربارهٔ این سوءاستفاده‌ها را نیز برجسته ساخت: توافق برادرانه
سوءاستفاده‌ها را نیز برجسته ساخت: توافق برادرانه میان افسران پلیس که با نام‌های مختلفی مانند «قانون سکوت» و «پرده آبی» شناخته می‌شود و بر اساس آن، افسران شهادت علیه یک افسر دیگر را خیانت می‌دانند. در سال ۱۹۹۱، کمیسیون کریستوفر در لس آنجلس در واکنش به ضرب و شتم رادنی کینگ در مارس همان سال توسط چهار تن از اعضای اداره پلیس لس آنجلس تشکیل شد. در سال ۱۹۹۲، کمیسیون مولن که برای تحقیق دربارهٔ گزارش‌های فساد پلیس در شهر نیویورک مأمور شده بود، اشاره کرد که «فراگیری قانون سکوت به خودی خود نگران‌کننده است.» یکی از