payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اساس سالنامه‌های آرگیشتی یکم، آرگیشتی‌‌خینیلی در سرزمین آزی (یا "آزا") ساخته شد و واقعاً حفاری‌های باستان‌شناسی بقایای عصر برنز بین قرون سوم تا اول پیش از میلاد را نشان داده‌اند. هیچ سندی در مورد سفرهای جنگی اورارتو علیه آزی باقی نمانده است؛ فرض بر این است که پس از سال‌ها جنگ در دشت آرارات، ساکنان آزی ممکن است پیش از اشغال این شهر توسط اورارتو، آن را ترک کرده باشند. طرح شهر. شهر آرگیشتی‌‌خینیلی فضایی مستطیلی و کشیده به ابعاد تقریبی را اشغال کرده بود. این شهر بین حومهٔ غربی نور آرمویر و قسمت مرکزی روستای
شهر بین حومهٔ غربی نور آرمویر و قسمت مرکزی روستای آرمویر قرار داشت. در امتداد دو طرف شرقی و غربی مستطیل، استحکامات قدرتمندی از سنگ ساخته شده بود. لبهٔ غربی شهر بر روی یک بلندی طویل قرار داشت، در حالی که قسمت شرقی آن روی یک برآمدگی بازالتی واقع شده بود. در امتداد طرفین بلندتر مستطیل، کانال‌های آبیاری که به دستور آرگیشتی یکم ساخته شده بودند، قرار داشتند. ساختمان‌های مختلفی در سراسر تپه‌های محلی که در منطقهٔ اقتصادی آرگیشتی‌‌خینیلی واقع شده بود، پیدا شده است که مساحت کل آن حدود است. طول کل کانال‌های آبیاری
که مساحت کل آن حدود است. طول کل کانال‌های آبیاری کمتر از نبوده است. آرگیشتی‌‌خینیلی ممکن است بزرگترین شهر اورارتویی در ارمنستان بوده باشد. ساختمان‌های آرگیشتی‌‌خینیلی شامل کاخ‌ها، معابد و مسکن‌ها بودند که بدون تغییرات زیاد تا دورهٔ پس از اورارتویی ادامه یافتند. شبکهٔ کانال‌های آبیاری آرگیشتی یکم که بین ارس و شاخهٔ فرعی آن، کاساخ، ساخته شد، همزمان با شهر ساخته شده است. چندین کانال هنوز هم قابل مشاهده هستند. ساخت این کانال‌ها نیاز به حفاری حدود زمین داشت، در حالی که ساخت استحکامات بیش از بازالت نیاز داشت.
حالی که ساخت استحکامات بیش از بازالت نیاز داشت. باستان‌شناسان بر این باورند که از کارگران زندانی به عنوان نیروی کار اجباری برای ساخت هر دو، کانال‌ها و استحکامات استفاده شده بود. این شهر به نظر می‌رسد که بیشتر به خاطر کنترل اداری و اقتصادی خود بر دشت آرارات اهمیت داشت. در واقع، این شهر پایتخت اداری و فرهنگی شمالی اورارتو بود. مدیران آرگیشتی‌‌خینیلی ساخت کانال‌های آبیاری را نظارت می‌کردند و توزیع کالاهای اقتصادی در منطقه را تنظیم می‌کردند. درون استحکامات، انبارهای بزرگی برای نگهداری شراب و غلات، و همچنین
انبارهای بزرگی برای نگهداری شراب و غلات، و همچنین خانه‌هایی برای کارکنان دولتی و نظامی یافت شده است. پس از آرگیشتی یکم، پسرش ساردوری دوم نیز در آرگیشتی‌‌خینیلی فعال بود و مکان‌های پرستش ساخت و استحکامات را به شدت گسترش داد. استحکامات. برخلاف بسیاری از دیگر شهرهای اورارتویی، آرگیشتی‌‌خینیلی در ارتفاعات واقع نشده بود و بنابراین ارزش نظامی آن کم بود. تپه‌های صاف و پست که شهر بر روی آن ساخته شده بود، امکان ساخت استحکامات عظیمی مانند توشپا، اربونی، توپراق‌قلعه یا تیشبانی را نمی‌دادند. با این حال، برای محافظت از
تیشبانی را نمی‌دادند. با این حال، برای محافظت از خود در برابر حملات غیرمنظم، دیوارهایی به سبک کلاسیک اورارتویی در امتداد تپه‌هایی که اطراف آن را احاطه کرده بودند، ساخته شدند. این دیوارها از آجر خشتی بر روی بنیان‌هایی از بلوک‌های بازالتی عظیم ساخته شده بودند. نمای دیوارها با برآمدگی‌هایی تقسیم شده بود و در هر گوشهٔ استحکام، یک برج عظیم قرار داشت. استحکامات غربی که به‌طور بهتری کاوش شده‌اند، در بزرگ‌ترین ارتفاع از پنج ارتفاع تشکیل‌دهندهٔ "تپه‌های داوود" قرار دارند. ورودی این استحکام از سمت شمال و از طریق یک
دارند. ورودی این استحکام از سمت شمال و از طریق یک شیب خاکی فشرده بود. استحکام شامل سه واحد بود که هر کدام از اتاق‌های کوچک پراکنده در اطراف یک حیاط مرکزی تشکیل شده بودند. حرکت بین واحدها به وضوح تنظیم شده بود، زیرا مسیرهای باریکی که آنها را به هم متصل می‌کردند، در حالی که داخل هر واحد، حرکت آزاد بود. کشاورزی. در زمین‌های حاصلخیز دشت آرارات، گندم و سایر غلات کشت می‌شدند. تاکستان‌ها و کارخانه‌های شراب‌سازی یک حرفهٔ مهم بودند. باستان‌شناسان تخمین می‌زنند که انبارهای غلات در آرگیشتی‌‌خینیلی می‌توانستند حداقل
غلات در آرگیشتی‌‌خینیلی می‌توانستند حداقل ۵۰۰۰ تن محصولات را ذخیره کنند، در حالی که کشت غلات که توسط دولت حمایت می‌شد، تقریباً از اراضی را به خود اختصاص داده بود. انبارهای شراب شهر می‌توانستند حدود مایع را نگهداری کنند که نشان‌دهندهٔ استفاده از حدود تاکستان‌ها بود. علاوه بر این، بسیاری از شهروندان مالک قطعات زمین خود بودند. همچنین بقایای حیوانات خانگی، مانند مرغ‌ها و خوک‌ها نیز باقی مانده است. صنایع دستی. در آرگیشتی‌‌خینیلی تولیدات زیادی از سنگ و گِل پیدا شده است که عمدتاً برای استفادهٔ کشاورزی ساخته شده
شده است که عمدتاً برای استفادهٔ کشاورزی ساخته شده بودند. اجاق‌های عمومی و خاص از سنگ ساخته شده بودند، همان‌طور که آسیاب‌های گندم از انواع مختلف نیز به همین صورت بودند. کوزه‌های گلی (կարաս) برای نگهداری محصولات مختلفی مانند آرد و شراب استفاده می‌شدند که به‌طور منظم با کشورهای همسایه تجارت می‌شد. نگهداری شراب نیازمند کوزه‌های بزرگی بود که به‌طور جزئی در زمین دفن می‌شدند. فلزکاری در آرگیشتی‌‌خینیلی به شدت توسعه یافته بود. آثار زیادی از آهن و برنز کشف شده است - ابزارهای کشاورزی، سلاح‌ها، زره، جواهرات و غیره.
- ابزارهای کشاورزی، سلاح‌ها، زره، جواهرات و غیره. باستان‌شناسان همچنین قالب‌های سنگی و سفالی برای ریخته‌گری فلزات کشف کرده‌اند. ظروف کشاورزی در انواع و اندازه‌های مختلفی ظاهر می‌شوند، با تنه‌های متورم یا کشیده، و با الگوهای طراحی مانند ارابه‌ها. ظروف آبجو با گردن کوتاه و تنهٔ کشیده، بخورهای گلی، دیگ‌های پنیرسازی، و کوزه‌هایی با اشکال مختلف نیز پیدا شده‌اند. این کوزه‌ها با نماهای خانه، الگوهای هندسی، یا چین‌های برگ‌شکل تزئین شده‌اند. موارد دیگر شامل لامپ‌ها، فنجان‌ها، شیشه‌ها، آمفورها، و کاراس‌های پزشکی با
فنجان‌ها، شیشه‌ها، آمفورها، و کاراس‌های پزشکی با درپوش هستند. ظروف آیینی (مذهبی) در آرگیشتی‌‌خینیلی پیدا شده است که با مثلث‌ها، خطوط زیگزاگ، یا تصاویری از سر پرنده یا اژدها تزئین شده‌اند. وضعیت کنونی. پس از تکمیل حفاری‌ها تحت رهبری آ.آ. مارتروسیان در دههٔ ۱۹۷۰، آرگیشتی‌‌خینیلی حفظ و حفاظت شد و بیشتر حفاری‌های عمده با خاک پوشانده شدند. برخی از استحکامات و پی‌ها تقویت و تمیز سطحی شدند. در تپهٔ آرگیشتی‌‌خینیلی، یک سنگ یادبود همراه با نقشه‌ای از شهر در دوران شکوفایی آن نصب گردید. بیشتر آثار یافت‌شده در
شکوفایی آن نصب گردید. بیشتر آثار یافت‌شده در آرگیشتی‌‌خینیلی به موزهٔ مردم‌شناسی سارداراباد ارمنستان منتقل شدند.
رود مویا () یک رودخانه در جمهوری بوریاتیای کشور روسیه است.
رود ماماکان () یک رودخانه در استان ایرکوتسک کشور روسیه است.
اسکالیستی گولتس () یک کوه در سرزمین زابایکالسکی کشور روسیه است.
رود توکو () یک رودخانه در جمهوری یاقوتستان کشور روسیه است.
ورخنایا آنگارا () یک رودخانه در جمهوری بوریاتیای کشور روسیه است.
رود بارگوزین () یک رودخانه در جمهوری بوریاتیای کشور روسیه است.
رود سنژنایا () یک رودخانه در جمهوری بوریاتیای کشور روسیه است.
تورکا () یک رودخانه در جمهوری بوریاتیای کشور روسیه است.
تیمو () یک بازارگاه مجازی اداره شده توسط شرکت تجارت الکترونیک پیندودو است که کالاهای مصرفی با تخفیف زیاد ارائه می‌دهد که معمولاً از خود چین به مصرف‌کنندگان ارسال می‌شوند.
شورش شینجوکو ، یک درگیری خشونت‌آمیز بین پلیس و معترضان ضد جنگ ویتنام بود که ایستگاه شینجوکو در توکیو، ژاپن، در ۲۱ اکتبر ۱۹۶۸ را اشغال کردند. این حادثه در چارچوب تظاهرات گسترده به مناسبت «روز جهانی ضد جنگ» رخ داد. در مجموع بیش از ۸۰۰۰۰۰ فعال چپ ژاپنی، از جمله ائتلاف ضد جنگ بهایرن، اتحادیه‌های کارگری، و گروه‌های دانشجویی رادیکال نیز که در اعتراضات دانشگاهی ژاپن در سال‌های ۱۹۶۸–۱۹۶۹ شرکت داشتند، اقدامات مختلفی را انجام دادند. تظاهرات و فعالیت‌های اعتراضی در سراسر ژاپن. گروه بزرگی از معترضان در توکیو با اشغال
ژاپن. گروه بزرگی از معترضان در توکیو با اشغال ایستگاه شینجوکو و ایجاد اختلال در عبور و مرور عادی قطارها امیدوار بودند که مخالفت خود را با حمایت دولت ژاپن از جنگ تحت رهبری ایالات متحده در ویتنام ابراز کنند. این شورش عمدتاً تا صبح روز ۲۲ اکتبر به دلیل استناد پلیس به قانون ضد شورش شکسته شد، اقدامی که عمدتاً توسط مطبوعات مورد تأیید قرار گرفت و منجر به اعتماد بیشتر پلیس شد. پس زمینه. در ۸ اوت ۱۹۶۷، قطار باری حامل سوخت جت به مقصد پایگاه‌های هوایی ایالات متحده در فرودگاه تاچیکاوا و پایگاه هوایی یاکوتا با قطار
در فرودگاه تاچیکاوا و پایگاه هوایی یاکوتا با قطار باری دیگری برخورد کرد و در ایستگاه شینجوکو آتش گرفت. این حادثه دیدنی توجه را به این واقعیت جلب کرد که از قطارهای ژاپنی برای حمل تجهیزات جنگی برای حمایت از جنگ ایالات متحده در ویتنام استفاده می‌شد و به ویژه ایستگاه شینجوکو را به هدف اعتراضات تبدیل کرد. در تابستان ۱۹۶۸، گروه‌های مختلف برای رویدادهای اکتبر «تمرین» کردند. در ماه ژوئن، اعضای Beheiren تحصن ۱۱۰۰۰ نفری را در نزدیکی گینزا ترتیب دادند. در ۲۱ ژوئن، ذنگاکورن دانش آموزان وارد کاندا، توکیو شدند و سعی
ذنگاکورن دانش آموزان وارد کاندا، توکیو شدند و سعی کردند آن را اشغال کنند. در ۲۶ ژوئن، ۴۰۰۰ عضو سانپا ذنگاکورائن در ایستگاه شینجوکو تظاهرات کردند. در ۸ اکتبر، گروهی متشکل از ۶ تا ۸ هزار نفر از فعالان، ایستگاه شینجوکو را اشغال کردند و تلاش کردند محموله‌های سوخت جت را که از آن عبور می‌کرد، متوقف کنند. با این حال، آنها توسط پلیس با ماشین‌های آب پاش و گاز اشک آور مورد ضرب و شتم قرار گرفتند، چیزی که پلیس از آن برای ایجاد محدودیت در افکار عمومی از فعالان استفاده کرد. در ۲۱ اکتبر ("روز بین المللی ضد جنگ")، سالگرد
در ۲۱ اکتبر ("روز بین المللی ضد جنگ")، سالگرد یک سالگی مارش در پنتاگون، تجمع‌ها در سراسر ژاپن توسط چندین گروه، علیرغم قوانین ممنوعیت برگزاری آنها در آن روز برگزار شد. معترضان می‌خواستند مخالفت خود را با حمایت دولت ژاپن از جنگ تحت رهبری ایالات متحده در ویتنام نشان دهند. در توکیو، روز با راهپیمایی‌های بزرگ مسالمت‌آمیز در معبد میجی و پارک هیبیا که توسط سوهیمو، بهایرن، حزب سوسیالیست ژاپن (JSP) و حزب کمونیست ژاپن(JCP) سازماندهی شده بود با حدود ۳۵ تا ۵۵ هزار شرکت کننده در سراسر شهر آغاز شد. مینسی نیز که به حزب
کننده در سراسر شهر آغاز شد. مینسی نیز که به حزب کمونیست ژاپن وابسته بود توسط گروه‌های دانشجویی تحصن مسالمت آمیزی با ۱۲۰۰۰ دانش آموز را ترتیب داد. اعتراضات خارج از وزارت دفاع ژاپن در روپونگی و هتک حرمت از قبر نخست‌وزیر یوشیدا شیگه‌رو. در نقاط دیگر سراسر کشور، ۶۰۰۰ دانشجو و ۸۰۰۰ فعال دیگر در ۱۸ استان و ۶۰۰ شهر، شاهد تجمع بیش از ۸۰۰۰۰۰ اتحادیه کارگری وابسته به سوهیو بودند. منابع. کتاب‌ها مقاله‌های مجله‌ها
مسجد زالخان مسجدی در ایروان بود که در محلهٔ شاهار واقع شده بود. تاریخ. این مسجد بین کوه‌های گالا و تپه‌باشی در ایروان واقع شده بود. بر اساس باورها، مسجد زالخان بین سال‌های ۱۶۴۹ میلادی تا ۱۶۸۵ میلادی ساخته شده است. طبق گفتهٔ لینچ، بر روی مسجد به خط عربی و به زبان ترکی نوشته شده که مسجد در سال ۱۶۸۷ میلادی ساخته شده است. از این موضوع مشخص می‌کند که مسجدِ شهر پس از زلزلهٔ سال ۱۶۷۹ میلادی ساخته شده است. در سال ۱۹۲۸ میلادی، سالن بزرگ مسجد شهر تخریب شد و در محل آن هتل ایروان ساخته شد. پس از بازسازی در سال ۱۹۹۹
آن هتل ایروان ساخته شد. پس از بازسازی در سال ۱۹۹۹ میلادی، هتل اکنون به نام هتل گلدن تلیپ ایروان شناخته می‌شود. یک سند آرشیوی از سال ۱۹۴۹ میلادی که در آرشیو دولتی جمهوری آذربایجان نگهداری می‌شود، بیان می‌کند که مسجد زالخان به عنوان سالن نمایش استفاده می‌شد. هدف از مدرسهٔ دینی مسجد زالخان، که دارای ساختمانی دو طبقه و اتاق‌های متعدد بود، پس از جنگ جهانی دوم تغییر کرد. در حال حاضر، سالن نمایش خانهٔ هنرمندان در آن ساختمان واقع است.
محمد فرید خورشید العدنانی (۲۶ مارس ۱۹۰۳ – ۵ اوت ۱۹۸۱) شاعر و زبان‌شناس فلسطینی بود. او درشهر جنین به دنیا آمد و در آنجا، غزه و طولکرم تحصیل کرد، سپس به دانشگاه آمریکایی بیروت رفت و در سال ۱۹۲۷ مدرک خود را در ادبیات عربی گرفت. در سال ۱۹۳۶ نام خانوادگی خود را از «خورشید» به «العدنانی» تغییر داد. او در شماری از کشورهای عربی به تدریس مشغول شد و در دانشگاه‌های حلب و دمشق به عنوان استاد در سال ۱۹۶۴ بازنشسته شد. از او مجموعه‌های شعر، مطالعات، فرهنگ‌های زبان‌شناسی و داستان‌هایی چاپ شده است. او در ادبیات کودکان نیز
داستان‌هایی چاپ شده است. او در ادبیات کودکان نیز مشارکت داشت و در تهیهٔ بسیاری از کتاب‌های کودکان که توسط کتابخانهٔ عربی لبنان در مجموعهٔ معروف لِیدی‌بِرد منتشر شد، شرکت کرد. زندگی و پیشه. وی در سال ۲۶ مارس ۱۹۰۳ در شهر جنین، سنجن نابلس (البلقاء)، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. پدرش فرید خورشید در زمان عثمانی فرماندار این شهر بود. تحصیلات ابتدایی خود را در جنین، طولکرم، غزه، دوما و دمشق با توجه به جابجایی‌های پدرش گذراند و دبیرستان در صیدا در سال ۱۹۲۰ تمام کرد. او به دانشگاه آمریکایی بیروت
سال ۱۹۲۰ تمام کرد. او به دانشگاه آمریکایی بیروت پیوست و طبق توصیهٔ پدرش به مدت چهار سال در رشتهٔ پزشکی تحصیل کرد. سپس به دانشکدهٔ ادبیات منتقل شد و در سال ۱۹۲۷ مدرک لیسانس گرفت. این انتقال او در پاسخ به خواست احمد شوقی پس از شنیدن قصیدهٔ العدنانی در معارضه با قصیدهٔ معروف ابن رزیق بغدادی بود. تا سال ۱۹۳۶ شعر خود را با نام «محمد خورشید» امضا می‌کرد. او وقتی متوجه شد که «خورشید» یک واژهٔ فارسی است، نام خانوادگی خود را از خورشید به «العدنانی» به دلیل بار ملی‌گرایانه آن برگزید. پس از فارغ‌التحصیلی به بغداد،
آن برگزید. پس از فارغ‌التحصیلی به بغداد، پایتخت پادشاهی عراق، رفت و به عنوان معلم در دارالمعلمین عالی مشغول به کار شد. او دو بار به دلیل تحریک به مقاومت در برابر قیمومیت بریتانیا دستگیر شد. سپس به فلسطین بازگشت و از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ به عنوان معلم ادبیات عرب در دانشکدهٔ النجاح نابلس مشغول به کار شد. سپس به مدت نه سال در دانشکدهٔ الرشیدیه به تدریس ادبیات عرب پرداخت. وی علاوه بر فعالیت علمی و فرهنگی، فعالیت سیاسی نیز داشت و با شعر و خطبه‌های خود در انقلاب‌ها و تظاهرات مردمی شرکت می‌کرد، مانند خطبه‌ای که در آن
تظاهرات مردمی شرکت می‌کرد، مانند خطبه‌ای که در آن به والی جمال پاشا حمله می‌کرد به همین دلیل از کار خود اخراج شد. مقامات بریتانیا او را در مدت اقامتش در قدس سه بار دستگیر کردند که در یکی از آنها متهم به قتل ایلیف، مدیر موزهٔ فلسطین در قدس شد. مقامات قیمومیت او را در سال ۱۹۴۲ به یافا تبعید کردند و تا پایان جنگ جهانی دوم در حصر خانگی به سر بردند. سپس در مدرسه العامریه یافا به تدریس پرداخت. در ماه مه ۱۹۴۸ در بیمارستانی در قدس بستری شد. این بیمارستان در طی جنگ ۱۹۴۸ فلسطین به دست اسرائیل افتاد. العدنانی به شهر
۱۹۴۸ فلسطین به دست اسرائیل افتاد. العدنانی به شهر زرقاء اردن پناهنده شد و پس از اقامتی کوتاه که بیش از شش ماه نبود راهی سوریه شد. او در دانشگاه‌های دمشق و حلب و دار المعلمین و المعلمات در آنجا تدریس کرد تا اینکه در سال ۱۹۶۴ بازنشسته شد. او در صیدا، لبنان، اقامت گزید و در آنجا به عنوان مدیر دانشکدهٔ مقاصد و سپس به عنوان مدیر اداری یک شرکت پیمانکاری و بازرگانی مشغول به کار شد. از جمله مناصب محمد العدنانی، ریاست انجمن العروة الوثقی در بیروت، ریاست کمیته عالی اجرایی اتحادیه ملی فلسطین در استان‌های حلب و ادلب
اجرایی اتحادیه ملی فلسطین در استان‌های حلب و ادلب در جریان اتحاد مصر و سوریه و عضو افتخاری فرهنگستان زبان عربی اردن بود. او جایزهٔ سپر انقلابی را برای هنر و ادبیات مردان انقلاب فلسطین در سال ۱۹۷۸ دریافت کرد. او در آغاز سال ۱۹۶۸ خود را وقف نشر ادبی کرد. او تا زمان مرگ در ۵ اوت ۱۹۸۱ در بیروت اقامت داشت. در قبرستان شهدای آنجا به خاک سپرده شد. آثار. جدا از دیوان بزرگ به نام «العدنانیات» در سه جزء، العدنانی دارای پنج دیوان شعر است، عناوین عربی آن‌ها: کتاب‌های او در زمینهٔ مطالعات ادبی، انتقادی و زبانشناسی،
او در زمینهٔ مطالعات ادبی، انتقادی و زبانشناسی، یازده کتاب است. او کتاب‌های چاپ‌نشدهٔ بسیاری دارد. از جمله آثار غیر شعری چاپ‌شدهٔ او:
فرزندان تلماسه فرانک هربرت () یک مینی‌سریال سه قسمتی علمی-تخیلی به کارگردانی گرگ یاتانیس است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. این مین‌سریال دنبالهٔ مجموعه تلویزیونی "تلماسه فرانک هربرت" (۲۰۰۰) است. اینسرایل در سال ۲۰۰۳ برندهٔ جایزهٔ امی ساعات پربیننده برای «جلوه‌های بصری ویژه برجسته برای مینی‌سریال، فیلم یا ویژه‌برنامه» شد و نامزد دریافت جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین تدوین صدا برای یک مینی‌سریال یا مجموعه آنتولوژی، فیلم یا ویژه‌برنامه هم بود. موسیقی متن سریال که ساختهٔ برایان تایلر است، ۳۶ تراک دارد یکی از
که ساختهٔ برایان تایلر است، ۳۶ تراک دارد یکی از بهترین آثار تلویزیونی برایان تایلر به‌حساب می‌آید.
آخرین رقص () یک فیلم کمدی تلفنی بیانچی به کارگردانی کامیلو ماستروچینکوئه است که در سال ۱۹۴۱ منتشر شد. این فیلم همگام با سنت فیلم‌های تلفنی بیانچی است که در دوران فاشیسم ایتالیا محبوبیت داشت.
حادثه تاکه‌باشی ()، یک قیام مسلحانه بود که در ۲۳ اوت ۱۸۷۸ رخ داد و در آن ۲۶۰ عضو گارد امپراتوری (ژاپن) از نیروی زمینی امپراتوری ژاپن شورش کردند و افسران را کشتند. انگیزه این حادثه تمایل آن افراد به پرداخت هزینه در سرکوب جنگ سینان بود. آشوبگران در مقر گارد امپراتوری در تاکه‌باشی، که درست در شمال قصر آکاساکا بود، مستقر بودند. آشوبگران قصد داشتند کاخ را به آتش بکشند. دولت ۵۵ تن از آشوبگران را پس از سرکوب شورش اعدام کرد. بازسازی می‌جی که در اواخر قرن نوزدهم اتفاق افتاد، دوره‌ای در تاریخ ژاپن بود که این کشور
افتاد، دوره‌ای در تاریخ ژاپن بود که این کشور دستخوش تحولات مهمی شد. پایان دوره فئودالی و آغاز روند مدرنیزاسیون بود. این بازسازی به دلیل تمایل شدید ژاپن برای رسیدن به غرب و دستیابی به مدرن سازی انجام شد. این انگیزه ای برای ایجاد پلیس نظامی برای حفظ نظم در ارتش بود و وزارت آموزش و پرورش به عنوان سازمانی برای محافظت از کاخ امپراتوری به غیر از گارد امپراتوری تأسیس شد. حادثه اختلال خدمت وظیفه. حادثه تاکه‌باشی در توکیو، پایتخت ژاپن در آن زمان رخ داد. این پاسخی بود به پرداخت کم برای کار سخت، سربازگیری اجباری
بود به پرداخت کم برای کار سخت، سربازگیری اجباری مردان جوان به نیروی زمینی امپراتوری ژاپن. سربازی اجباری که بخشی از تلاش‌های دولت برای نوسازی نیروهای نظامی کشور بود، با مقاومت برخی از اقشار مردم مواجه شد. در ۲۳ اوت، گروهی از افراد ناراضی به رهبری یک سامورایی سابق به نام تاکه‌باشی کاتسومی، در نزدیکی پل تاکه‌باشی در توکیو تجمع کردند. هدف آنها ایجاد اختلال در عملکرد اداره نظام وظیفه بود که در همان نزدیکی قرار داشت. واکنش و سرکوب. حادثه تاکه‌باشی از چشم دولت دور نماند. دولت میجی که متعهد به نوسازی کشور بود،
دور نماند. دولت میجی که متعهد به نوسازی کشور بود، اقدام فوری برای سرکوب شورش انجام داد. ارتش امپراتوری ژاپن و پلیس برای مقابله با معترضان و کنترل اوضاع اعزام شدند. درگیری بین نیروهای دولتی و معترضان به خشونت کشیده شد. چندین معترض کشته یا زخمی شدند و خود تاکه‌باشی کاتسومی نیز در جریان این درگیری کشته شد. واکنش سریع دولت ظرف چند ساعت به شورش پایان داد. مشخص است که انگیزه این شورش نارضایتی از کاهش مالی و پاداش برای خدمات شایسته پس از شورش ساتسوما بود. شورشیان به رهبری ستوان اوکاموتو ریونوسوکه، اقامتگاه رسمی
به رهبری ستوان اوکاموتو ریونوسوکه، اقامتگاه رسمی سفیر ژاپنی، اوکوما شیگه‌نوبو را که به تلاش برای اجرای ریاضت مالی معروف بود، مورد حمله مسلحانه قرار دادند و سعی کردند به کاخ امپراتوری در آکاساکا بروند تا گزارشی مستقیم به امپراتور ارائه کنند. اما در نیمه راه مسدود شدند و تسلیم شدند. تأثیر. بعدها، به عنوان انگیزه ای برای توصیه امپراتوری برای متحد کردن ایدئولوژی ارتش ژاپن، ایجاد پلیس نظامی برای حفظ نظم در ارتش، و تأسیس مونبه (門部) (بعدها پلیس کاخ امپراتوری) به عنوان یک امپراتوری عمل کرد. سازمان امنیت کاخ غیر از
یک امپراتوری عمل کرد. سازمان امنیت کاخ غیر از گارد سلطنتی شد. جزئیات این حادثه به‌طور گسترده در روزنامه‌های مختلف در سال ۱۸۹۸ گزارش شد، از جمله گاهشماری، و روزنامه حتی یک نسخه اضافی منتشر کرد. وزارت جنگ نیز در خصوص حادثه تاکه‌باشی اطلاعیه ای صادر کرد و به هر بخش اطلاع‌رسانی کرد و روزنامه‌ها نیز از آن خبر دادند. در سال‌های اخیر تصور می‌شد که نفوذ اندیشه آزادی و حقوق شهروندی پشت اقدام‌ها بوده است.
هاملت هاروتیونی وارداپتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) فیزیک‌دان، استاد (۱۹۷۲) و آکادمیسین فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۷۷) اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۶ مهٔ ۱۹۲۷ در ایروان به دنیا آمد و از سوربن فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار و نشان آنانیا شیراکاتسی () شده است. وی در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۳ در سن ۸۶ سالگی در ایروان درگذشت.
سم سیمونیان ( ) مهندس، کارآفرین ارمنی-آمریکایی است. زندگی‌نامه. وی در لبنان به دنیا آمد و از دانشگاه آمریکایی بیروت فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۱۱) شده است.
داویت مهِری ستراکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) فیزیکدان، آکادمیسین اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۹ دسامبر ۱۹۳۸ در ایروان به دنیا آمد و از دانشکده فیزیک دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۶۱) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۱۹۹۹) و (۲۰۱۹) شده است. وی در ۱ دسامبر ۲۰۱۹ در سن ۸۰ سالگی در ایروان درگذشت.
پاول دانتونی صافاریان (؛ زادهٔ ) اقتصاددان اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۰ نوامبر ۱۹۵۸ به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی اقتصاد ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی () شده‌است.
آرمن کارلنی ساقاتلیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) زمین‌شناس اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲ اوت ۱۹۵۳ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. اما ساقاتلیان مادر وی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی () شده است. وی در ۸ اکتبر ۲۰۱۹ در سن ۶۶ سالگی درگذشت.
آرتور آرتوشی ساهاکیان ( زادهٔ ) استاد دانشگاه اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲ مه ۱۹۵۶ در دیلیجان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۱۴) شده است.
آلما سورنی بارسامیان (؛ زادهٔ ) اخترفیزیک‌شناس و استاد اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۳ دسامبر ۱۹۲۹ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۵۴) فارغ‌التحصیل گشت. وی خواهر آلبرت بارسامیان بود. وی عضو مکاتبه‌ای فرهنگستان ملی علوم ارمنستان، اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی (۱۹۷۶) و (۱۹۹۰) و آکادمی علوم نیویورک (۱۹۹۵) است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۳) شده است.
سیمون بابایان (؛ زادهٔ ) یک زمین‌شناس، اقتصاددان، دولتمرد اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۳ اوت ۱۹۵۳ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۶) شده است.
سِیران آلکسانی پطروسیان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۱ مارس ۱۹۴۹ در قوکاسیان به دنیا آمد و از انستیتو دام‌پروری و دام‌پزشکی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۱۱) شده است.
سولیکو شاهنی شوشانیان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۵۳ ‏در آرتسواشن به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۸) شده است.
مارتونی گورگنی پوغوسیان (؛ زادهٔ ) مهندس اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۷ اکتبر ۱۹۲۶ ‏در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان (۱۹۴۸) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۲) شده است.
لوون داویتی شاهوردیان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۷ اکتبر ۱۹۵۰ ‏در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی () شده است.
کاوالنکو سورنی شاهگالیان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۴ نوامبر ۱۹۴۶ در آلاپارس به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی () شده است. جستارهای وابسته. https://hy.wikipedia.org/wiki/Կաղապար:ՀՀ_Կոտայքի_մարզպետեր
آرتاک گئورگی شابویان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲ مارس ۲۰۱۰ تا تاریح سمت ریاست کارگروه دولتی برای حمایت از رقابت‌های اقتصادی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۱۵ آوریل ۱۹۷۵ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی اقتصاد ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۱۳) و (۲۰۱۷) شده است.
مارات گغامی جانولیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) دام‌پزشک اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۸ در کوتی به دنیا آمد و از انستیتو دام‌پروری و دام‌پزشکی ایروان (۱۹۷۹) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی () شده است. وی در ۲۶ مارس ۲۰۱۷ در سن ۶۸ سالگی درگذشت.
روبن خاچیکی میرویان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۳۰ مه ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۷ اکتبر ۱۹۹۹ نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۱۹ اکتبر ۱۹۳۹ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی شده است. وی در ۲۷ اکتبر ۱۹۹۹ در جریان تیراندازی مجلس ملی جمهوری ارمنستان در سن ۶۰ سالگی در ایروان کشته شد.
آرتوش آپرسی قوکاسیان (؛ زادهٔ ) دانشمند، استاد اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۳۰ ژوئیه ۱۹۵۸ در استپاناکرت به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۷) شده است.
یوری گیگولی مارماریان (؛ زادهٔ ) دام‌پزشک اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۶ سپتامبر ۱۹۴۲ در نویمبریان به دنیا آمد و از انستیتو دام‌پروری و دام‌پزشکی ایروان (۱۹۶۱) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۲) شده است.
گریگور یغیشی گیراگوسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) اقتصاددان اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۹ فوریهٔ ۱۹۳۶ در آشناک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۰۲۰۰)، (۲۰۱۱) و مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان (۲۰۱۰) شده است. وی در ۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ در سن ۸۴ سالگی درگذشت.
شیراز ولادیمیری گیراگوسیان (؛ زادهٔ ) اقتصاددان، ریاضی‌دان، سیاستمدار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۵۴ به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی اقتصاد ارمنستان (۱۹۷۶) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی شده است.
آندرانیک هایکی هاکوبیان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲ ژانویهٔ ۱۹۵۷ در نوراتوس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی زبان‌ها و علوم اجتماعی بروسوف ایروان (۱۹۷۳-۱۹۷۸) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۷) شده است.
ماکسیم آنوشاوانی هاکوبیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) اقتصاددان و متالورژیست اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۸ اوت ۱۹۴۹ در ورین هند به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۲) شده است. وی در ۹ دسامبر ۲۰۱۸ در سن ۶۹ سالگی درگذشت.
روبن میکائیلی هاروتیونیان (؛ زادهٔ ) پزشک اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۶ ‏در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۶۹) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی () شده است.