payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«رودخانه ملی» هند اعلام کرد. ریاست این شورا شامل نخست‌وزیر هند و سروزیران ایالت‌هایی است که رود گنگ از میان آنها می‌گذرد. یامونا. طبق تخمینی که در سال ۲۰۱۲ انجام شد، رودخانه مقدس یامونا در دهلی حاوی ۷۵۰۰ باکتری کلی‌فرم در هر ۱۰۰ سی‌سی آب بود. تعدادی از سازمان‌های مردم‌نهاد، گروه‌های فشار، باشگاه‌های زیست‌محیطی و همچنین جنبش‌های شهروندی در انجام وظیفه خود برای پاکسازی رودخانه فعال بوده‌اند. اگرچه هند در سال ۲۰۰۲ سیاست ملی آب خود را برای تشویق مشارکت جامعه و تمرکززدایی از مدیریت آب اصلاح کرد، اما بوروکراسی
تمرکززدایی از مدیریت آب اصلاح کرد، اما بوروکراسی پیچیده این کشور تضمین می‌کند که این سیاست در حد «بیانیه صرف نیت» باقی بماند. مسئولیت مدیریت مسائل آب بدون هیچ هماهنگی بین دوازده وزارتخانه و اداره مختلف تقسیم شده است. بوروکراسی دولتی و اداره پروژه‌های دولتی، علیرغم صرف سال‌ها وقت و ۱۴۰ میلیون دلار برای این پروژه، نتوانسته‌اند مشکل را حل کنند.
فعالیت‌های انسانی تأثیر قابل توجهی بر صخره‌های مرجانی دارند و به کاهش جهانی آنها کمک می‌کنند. از جمله فعالیت‌های آسیب‌زا می‌توان به استخراج مرجان‌ها، آلودگی‌های آلی و غیرآلی، صید بی‌رویه، ماهیگیری انفجاری، و همچنین حفاری کانال‌ها و ایجاد مسیرهای دسترسی به جزایر و خلیج‌ها اشاره کرد. افزون بر این، تهدیدات دیگری نیز وجود دارند؛ از جمله شیوع بیماری‌ها، شیوه‌های مخرب صید، و گرم شدن آب‌های اقیانوسی. نقش اقیانوس‌ها به‌عنوان مخزن دی‌اکسید کربن، تغییرات جوی، تابش نور فرابنفش، اسیدی شدن آب دریا، عفونت‌های ویروسی،
نور فرابنفش، اسیدی شدن آب دریا، عفونت‌های ویروسی، آثار ناشی از طوفان‌های گرد و غبار که عوامل آلاینده را به صخره‌های دوردست منتقل می‌کنند، آلودگی‌های مختلف و رشد بی‌رویه جلبک‌ها، همگی از جمله عواملی هستند که بر سلامت صخره‌های مرجانی تأثیر منفی می‌گذارند. شایان توجه است که خطراتی که متوجه صخره‌های مرجانی هستند، تنها به مناطق ساحلی محدود نمی‌شود. پیامدهای تغییرات اقلیمی، به‌ویژه گرمایش جهانی، منجر به افزایش دمای آب‌های اقیانوسی می‌شود؛ این افزایش دما موجب سفیدشدگی مرجان‌ها می‌گردد، پدیده‌ای که می‌تواند برای
مرجان‌ها می‌گردد، پدیده‌ای که می‌تواند برای اکوسیستم‌های مرجانی بسیار کشنده باشد. دانشمندان برآورد کرده‌اند که طی ۲۰ سال آینده، بین ۷۰ تا ۹۰ درصد از تمامی صخره‌های مرجانی از بین خواهند رفت. علل اصلی این روند شامل گرم شدن آب دریاها، افزایش اسیدیته اقیانوس‌ها و آلودگی‌های مختلف است. در یک مطالعه جهانی که در سال ۲۰۰۸ صورت گرفت، برآورد شد که تاکنون حدود ۱۹ درصد از سطح موجود صخره‌های مرجانی نابود شده است. در حال حاضر، تنها ۴۶ درصد از صخره‌های مرجانی جهان در وضعیت سلامت قابل قبول قرار دارند و حدود ۶۰ درصد از
سلامت قابل قبول قرار دارند و حدود ۶۰ درصد از آن‌ها در معرض خطر ناشی از فعالیت‌های مخرب انسانی هستند. این تهدیدها به‌ویژه در منطقه جنوب شرق آسیا به‌شدت نگران‌کننده هستند؛ به‌گونه‌ای که حدود ۸۰ درصد از صخره‌های مرجانی این منطقه در خطر گونه در خطر انقراض قرار دارند. پیش‌بینی می‌شود که تا دهه ۲۰۳۰، حدود ۹۰ درصد از صخره‌های مرجانی جهان در معرض خطر ناشی از فعالیت‌های انسانی و تغییرات اقلیمی باشند و تا سال ۲۰۵۰، تمامی صخره‌های مرجانی جهان در وضعیت بحرانی قرار گیرند. مسائل. رقابت. در شرایطی که شکارچیان گیاه‌خوار
مسائل. رقابت. در شرایطی که شکارچیان گیاه‌خوار به اندازه کافی در محیط زیست حضور نداشته باشند، جلبک‌های رقیب و سایر انواع جلبک‌ها در آب‌های غنی از مواد مغذی به‌سرعت رشد و گسترش می‌یابند. این وضعیت موجب می‌شود که تعادل اکولوژیکی صخره‌های مرجانی به‌هم بخورد؛ چرا که جلبک‌ها با مرجان‌ها برای فضا، نور و مواد مغذی رقابت می‌کنند و در صورت بدون علامت باقی ماندن، می‌توانند سطح صخره‌ها را بپوشانند و مانع رشد و ترمیم مرجان‌ها شوند. در دریای کارائیب و اقیانوس آرام گرمسیری، تماس مستقیم بین مرجان‌ها و جلبک‌های دریایی
تماس مستقیم بین مرجان‌ها و جلبک‌های دریایی معمولی باعث سفید شدن و مرگ بافت مرجان‌ها از طریق رقابت دگرآسیبی می‌شود. عصاره‌های محلول در چربی جلبک‌های دریایی که به بافت‌های مرجانی آسیب می‌رسانند، باعث سفید شدن سریع آنها نیز می‌شوند. در این مکان‌ها، سفید شدن و مرگ و میر محدود به مناطقی بود که مستقیماً با جلبک دریایی یا عصاره‌های آنها در تماس بودند. سپس جلبک دریایی گسترش یافت و زیستگاه مرجان مرده را اشغال کرد. با این حال، تا سال ۲۰۰۹، تنها ۴٪ از صخره‌های مرجانی در سراسر جهان بیش از ۵۰٪ پوشش جلبکی داشتند، به این
سراسر جهان بیش از ۵۰٪ پوشش جلبکی داشتند، به این معنی که هیچ روند جهانی اخیری به سمت تسلط جلبک‌ها بر صخره‌های مرجانی وجود ندارد. در اکوسیستم‌های سالم مرجانی، این رشد بیش از حد جلبک‌ها توسط موجودات گیاه‌خوار کنترل می‌شود. شکارچیان گیاه‌خوار شامل گونه‌های مختلفی از ماهی‌ها و بی‌مهرگان هستند که با تغذیه از جلبک‌ها، نقش کلیدی در حفظ توازن زیستی ایفا می‌کنند. از جمله این جانداران می‌توان به طوطی‌ماهی اشاره کرد که با منقار قدرتمند خود جلبک‌ها را از سطح سنگ‌ها و مرجان‌ها می‌تراشد. همچنین، توتیای دریایی یکی از
و مرجان‌ها می‌تراشد. همچنین، توتیای دریایی یکی از مهم‌ترین جلبک‌خواران بستر دریا محسوب می‌شود که پس از کاهش جمعیت آن در دهه‌های گذشته، افزایش جلبک در بسیاری از مناطق مرجانی گزارش شده است. سایر ماهی‌های گیاه‌خوار مؤثر شامل جراح‌ماهیها، تَنگ‌ها و تک شاخ ماهی‌ها هستند که هر یک با سبک تغذیه خاص خود، بخش مهمی از کنترل جمعیت جلبک‌ها را بر عهده دارند. حضور متعادل و پایدار این گونه‌ها برای سلامت و پایداری اکوسیستم‌های مرجانی ضروری است. کرم ضدآفتاب. کرم ضدآفتاب می‌تواند به‌طور غیرمستقیم از طریق سیستم‌های فاضلاب،
به‌طور غیرمستقیم از طریق سیستم‌های فاضلاب، هنگام شستشو و توسط شناگران و غواصان، یا به‌طور مستقیم در صورت جدا شدن کرم ضدآفتاب از بدن افراد در اقیانوس، وارد اقیانوس شود. سالانه حدود ۱۴۰۰۰ تن کرم ضدآفتاب به اقیانوس‌ها سرازیر می‌شود که ۴۰۰۰ تا ۶۰۰۰ تن آن وارد مناطق صخره‌ای می‌شود. تخمین زده می‌شود که ۹۰٪ از گردشگری غواصی سطحی و زیرآبی در ۱۰٪ از صخره‌های مرجانی جهان متمرکز شده است، به این معنی که صخره‌های مرجانی محبوب به ویژه در برابر قرار گرفتن در معرض کرم‌های ضدآفتاب آسیب‌پذیر هستند. برخی از فرمولاسیون‌های
ضدآفتاب آسیب‌پذیر هستند. برخی از فرمولاسیون‌های کرم‌های ضدآفتاب، خطری جدی برای سلامت مرجان‌ها هستند. اکسی بنزون، مادهٔ رایج در کرم‌های ضدآفتاب، باعث سفید شدن مرجان‌ها می‌شود و بر سایر جانوران دریایی تأثیر می‌گذارد. علاوه بر اکسی بنزون، ترکیبات ضدآفتاب دیگری نیز وجود دارند که به عنوان فیلترهای شیمیایی UV شناخته می‌شوند و می‌توانند برای مرجان‌ها و صخره‌های مرجانی و سایر موجودات دریایی مضر باشند. آنها عبارتند از: بنزوفنون-۱، بنزوفنون-۸، OD-PABA، ۴-متیل بنزیلیدین کامفور، ۳-بنزیلیدن کامفور، نانو دی‌اکسید
کامفور، ۳-بنزیلیدن کامفور، نانو دی‌اکسید تیتانیوم، نانو اکسید روی، اکتینوکسات و اکتوکریلن. اسیدی شدن اقیانوس. اسیدی شدن اقیانوس‌ها ناشی از افزایش دی‌اکسید کربن اتمسفر است. اقیانوس‌ها حدود یک سوم از این افزایش را جذب می‌کنند. گاز محلول با آب واکنش می‌دهد و اسید کربنیک تشکیل می‌دهد و بنابراین اقیانوس را اسیدی می‌کند. این کاهش pH مشکل دیگری برای صخره‌های مرجانی است. با افزایش میزان این گاز گلخانه‌ای در جو، بخشی از آن—تقریباً یک‌سوم از کل دی‌اکسید کربن اضافه‌شده—توسط اقیانوس‌ها جذب می‌شود. این روند جذب، گرچه
اقیانوس‌ها جذب می‌شود. این روند جذب، گرچه در کوتاه‌مدت ممکن است به کاهش دی‌اکسید کربن جوی کمک کند، اما پیامدهای زیست‌محیطی گسترده‌ای برای محیط‌های دریایی به همراه دارد. وقتی دی‌اکسید کربن در آب دریا حل می‌شود، با مولکول‌های آب واکنش داده و اسید کربنیک (H₂CO₃) تولید می‌کند. این ترکیب اسیدی، موجب کاهش سطح pH آب اقیانوس‌ها می‌شود و در نتیجه، محیط دریایی به‌تدریج اسیدی‌تر می‌گردد. کاهش pH آب اقیانوس یکی از چالش‌های جدی برای صخره‌های مرجانی به‌شمار می‌رود. مرجان‌ها برای ساخت اسکلت‌های آهکی خود به یون‌های کربنات
برای ساخت اسکلت‌های آهکی خود به یون‌های کربنات (CO₃²⁻) نیاز دارند، اما با اسیدی‌تر شدن آب، غلظت این یون‌ها کاهش یافته و در نتیجه، فرایند کلسیمی شدن مختل می‌شود. این اختلال موجب تضعیف ساختار مرجان‌ها، کاهش رشد آن‌ها، و در نهایت نابودی تدریجی اکوسیستم‌های مرجانی می‌گردد. این کاهش گرچه از نظر عددی اندک به نظر می‌رسد، اما از نظر شیمیایی تأثیر عمیق و قابل توجهی بر تعادل اسیدی-قلیایی آب‌های سطحی اقیانوس‌ها دارد. پیش‌بینی می‌شود که در ادامه این روند، pH سطح اقیانوس‌ها با افتی در حدود ۰٫۳ تا ۰٫۴ واحد دیگر نیز
با افتی در حدود ۰٫۳ تا ۰٫۴ واحد دیگر نیز مواجه شود. کاهش pH به‌معنای افزایش یون‌های هیدروژن (H⁺) در آب است؛ به‌گونه‌ای که تا به امروز، میزان این یون‌ها حدود ۳۰٪ افزایش یافته است. اما با افزایش دی‌اکسید کربن محلول و کاهش غلظت یون‌های کربنات، آب‌های سطحی به‌تدریج وارد حالت زیر اشباع می‌شوند. در چنین شرایطی، نه تنها فرایند تشکیل ساختارهای آهکی (مانند اسکلت مرجان‌ها) دشوار می‌شود، بلکه ساختارهای موجود نیز در معرض حل شدن قرار می‌گیرند. جالب آن‌که، نتایج برخی مطالعات حاکی از آن است که اسیدی شدن اقیانوس‌ها ممکن
حاکی از آن است که اسیدی شدن اقیانوس‌ها ممکن است نوعی تبعیض زیستی یا «تبعیض جنسی» در میان مرجان‌ها ایجاد کند. به‌طور خاص، مرجان‌های ماده‌ای که در حال تخم‌ریزی هستند، حساسیت بیشتری نسبت به اثرات منفی اسیدی شدن آب نسبت به مرجان‌های نر نشان داده‌اند.
وسیله نقلیه سبز، وسیله نقلیه پاک، وسیله نقلیه سازگار با محیط زیست یا وسیله نقلیه سازگار با محیط زیست، وسیله موتوری است که در مقایسه با وسایل نقلیه موتور درون‌سوز معمولی که با بنزین یا گازوئیل کار می‌کنند، یا وسیله‌ای که از سوخت‌های جایگزین خاصی استفاده می‌کند، اثرات مضر کمتری بر محیط زیست دارد. در حال حاضر، در برخی کشورها این اصطلاح برای هر وسیله نقلیه‌ای که مطابق یا فراتر از استاندارد آلایندگی اروپا (مانند Euro6) یا استانداردهای خودروهای با آلایندگی صفر (مانند ZEV , ULEV , SULEV , PZEV) یا استاندارد سوخت
ZEV , ULEV , SULEV , PZEV) یا استاندارد سوخت با کربن کمتر وضع شده در چندین کشور باشد، استفاده می‌شود. وسایل نقلیه سبز به خودروهایی گفته می‌شود که با استفاده از سوخت‌های جایگزین و فناوری‌های پیشرفته حرکتی طراحی شده‌اند و شامل انواع مختلفی از وسایل نقلیه می‌شوند که نسبت به خودروهای سنتی با سوخت فسیلی، تأثیرات زیست‌محیطی کمتری دارند. از جمله این خودروها می‌توان به خودروی اتصال برقی دوگانه‌سوز، خودروهای هیبریدی پلاگین‌دار، خودروهای تماماً الکتریکی با باتری، خودروهای فشرده‌شده با هوا، خودروی هیدروژنی و خودرو
فشرده‌شده با هوا، خودروی هیدروژنی و خودرو پیل سوختی، خودروهای الکل خالص (نظیر اتانول)، خودروهای چندسوخته، خودروی گازسوز، خودروهای دیزلی پاک، و همچنین خودروهایی اشاره کرد که از ترکیباتی مانند بیودیزل، اتانول یا گازول (مخلوط بنزین و اتانول) بهره می‌برند. در سال ۲۰۲۱، خودروتسلا مدل ۳ با مصرف سوخت معادل ۱۴۲ مایل به ازای هر گالن بنزین (mpg-e) که برابر با مصرف ۱٫۷ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر است، به عنوان بهره‌ورترین خودروی دارای گواهی EPA در تاریخ با احتساب همه سوخت‌ها و سال‌های تولید شناخته شد. این رکورد بالاتر از
و سال‌های تولید شناخته شد. این رکورد بالاتر از مدل‌های قبلی تسلا و همچنین خودروی هیوندای آیونیک سال ۲۰۱۹ قرار گرفت. بهره‌وری انرژی. خودروهایی که هزینه‌های تولید انرژی آن‌ها مشابه است، می‌توانند در طول عمر عملیاتی خود (یعنی در مرحله بهره‌برداری)، از طریق اتخاذ مجموعه‌ای از تدابیر و اقدامات مؤثر، شاهد کاهش قابل‌توجهی در هزینه‌های انرژی مصرفی باشند: نگهداری مناسب از وسیله نقلیه مانند تنظیم موتور، تعویض روغن و حفظ فشار مناسب تایر نیز می‌تواند مفید باشد. حذف وسایل غیرضروری از خودرو، وزن را کاهش داده و مصرف سوخت
غیرضروری از خودرو، وزن را کاهش داده و مصرف سوخت را نیز بهبود می‌بخشد. حتی اگر هزینه‌های انرژی صرف‌شده برای تولید اولیه خودروها (مانند استخراج مواد، ساخت و مونتاژ) تقریباً برابر باشد، با بهینه‌سازی مصرف انرژی در زمان استفاده می‌توان به صرفه‌جویی چشمگیری دست یافت. این کاهش هزینه می‌تواند از طریق روش‌هایی مانند ارتقاء بهره‌وری موتور، کاهش وزن خودرو، بهبود آیرودینامیک، استفاده از تایرهای کم‌مقاومت، سیستم‌های بازیابی انرژی ترمز، رانندگی هوشمند، و استفاده از سوخت‌های پاک‌تر یا انرژی تجدیدپذیر حاصل شود. انواع.
پاک‌تر یا انرژی تجدیدپذیر حاصل شود. انواع. وسایل نقلیه سبز شامل انواع وسایل نقلیه‌ای می‌شوند که به‌طور کامل یا جزئی با منابع انرژی جایگزین غیر از سوخت‌های فسیلی کار می‌کنند یا ضریب نشر کمتری تولید می‌کنند. گزینه دیگر، استفاده از ترکیب سوخت جایگزین در خودروهای مبتنی بر سوخت فسیلی مرسوم است که باعث می‌شود آنها تا حدی با منابع انرژی تجدیدپذیر کار کنند. رویکردهای دیگر شامل حمل و نقل سریع شخصی است، یک مفهوم ترابری عمومی که حمل و نقل خودکار، بر اساس تقاضا و بدون توقف را در شبکه‌ای از مسیرهای ویژه ساخته شده ارائه
را در شبکه‌ای از مسیرهای ویژه ساخته شده ارائه می‌دهد. نمونه‌هایی از وسایل نقلیه با مصرف سوخت کاهش‌یافته شامل خودروهای برقی، خودروی اتصال برقی دوگانه‌سوز و خودروهای هیدروژنی با سوخت سلولی هستند. خودروهای برقی معمولاً از خودروهای پیل سوختی ( بر اساس نسبت باک به چرخ) کارآمدتر هستند. آنها نسبت به خودروهای موتور درون‌سوز مرسوم، مصرف سوخت کمتری دارند، اما برد یا حداکثر مسافت قابل دستیابی قبل از تخلیه باتری، آنها را محدود می‌کند. باتری‌های خودروهای برقی هزینه اصلی آنها را تشکیل می‌دهند. آنها بسته به منبع برق، در
آنها را تشکیل می‌دهند. آنها بسته به منبع برق، در مقایسه با یک وسیله نقلیه موتور درون‌سوز (بنزینی، دیزلی) از 0% تا ۹۹٫۹٪ کاهش در انتشار کربن دی‌اکسید ایجاد می‌کنند.
حشره‌کش برقی که به‌طور رسمی‌تر سیستم کنترل حشرات با تخلیه الکتریکی، حشره‌کش برقی یا تله الکتریکی (حشرات) نامیده می‌شود، وسیله‌ای است که حشره پرنده‌ای را که توسط نور جذب می‌شوند، جذب و از بین می‌برد. یک منبع نور، حشرات را به سمت یک شبکه برق جذب می‌کند، جایی که با تماس دو سیم با ولتاژ بالا بین آنها، دچار برق گرفتگی می‌شوند. این نام از صدای آواشناختی «زاپ» گرفته شده است که هنگام برق گرفتگی یک حشره تولید می‌شود. توضیحات. دستگاه‌های دفع حشرات معمولاً در یک قفس محافظ از جنس پلاستیک یا میله‌های فلزی متصل به زمین
از جنس پلاستیک یا میله‌های فلزی متصل به زمین قرار می‌گیرند تا از تماس افراد یا حیوانات بزرگتر با شبکه ولتاژ بالا جلوگیری شود. یک منبع نور در داخل تعبیه شده است، که اغلب یک لامپ فلورسنت است که برای انتشار نور مرئی و فرابنفش طراحی شده است، که برای حشرات قابل مشاهده است و انواع مختلفی از آنها را جذب می‌کند. مدل‌های جدیدتر اکنون از ال‌ئی‌دی‌های با طول عمر بالا برای تولید نور استفاده می‌کنند. منبع نور توسط یک جفت شبکه یا مارپیچ سیمی لختِ در هم تنیده احاطه شده است. فاصله بین سیم‌های مجاور معمولاً حدود است. یک
است. فاصله بین سیم‌های مجاور معمولاً حدود است. یک منبع تغذیه ولتاژ بالا که از برق شهری تغذیه می‌شود، استفاده می‌شود که می‌تواند یک مدار ضرب‌کننده ولتاژ ساده بدون ترانسفورماتور باشد که با دیودها و خازن‌ها ساخته شده و می‌تواند ولتاژی در حدود ۲ کیلوولت یا بیشتر تولید کند. این به اندازه کافی بالا هست که از بدن یک حشره که دو شبکه را به هم متصل می‌کند، عبور کند، اما به اندازه کافی بالا نیست که در شکاف هوا جرقه ایجاد کند. جریان الکتریکی کافی از بدن کوچک حشره عبور می‌کند تا آن را تا دمای بالا گرم کند. امپدانس منبع
تا آن را تا دمای بالا گرم کند. امپدانس منبع تغذیه و چیدمان شبکه به گونه‌ای است که نمی‌تواند جریان خطرناکی را از بدن انسان عبور دهد. بسیاری از دستگاه‌های برقی دفع حشرات مجهز به سینی‌هایی هستند که حشرات برق‌گرفته را جمع‌آوری می‌کنند؛ مدل‌های دیگر طوری طراحی شده‌اند که اجازه می‌دهند زباله‌ها به زمین زیرین بریزند. برخی از آنها از پنکه برای به دام انداختن حشره استفاده می‌کنند. استفاده در داخل یا خارج از منزل. تله‌های برقی حشرات را می‌توان در داخل خانه یا در صورت مقاوم بودن در برابر اثرات آب و هوا، در فضای باز
مقاوم بودن در برابر اثرات آب و هوا، در فضای باز نصب کرد. با این حال، آنها در کشتن حشرات گزنده (پشه‌های ماده و سایر حشرات) در فضای باز مؤثر نیستند، که در جذب و کشتن سایر حشرات بی‌ضرر و مفید بسیار مؤثرتر هستند. یک مطالعه توسط دانشگاه دلاور نشان داد که طی یک دوره ۱۵ شب تابستانی، ۱۳۷۸۹ حشره در شش دستگاه کشته شدند. از میان حشرات کشته شده، تنها ۳۱ مورد حشرات گزنده بودند. پشه‌ها به کربن دی‌اکسید و بخار آب موجود در بازدم پستانداران جذب می‌شوند، نه نور فرابنفش. با این حال، اکنون دستگاه‌های حشره‌کشی وجود دارند که
این حال، اکنون دستگاه‌های حشره‌کشی وجود دارند که دی‌اکسید کربن منتشر می‌کنند یا از طعمه خارجی مانند اکتنول استفاده می‌کنند تا حشرات گزنده را بهتر به سمت تله جذب کنند. پراکندگی. تحقیقات نشان داده است که وقتی حشرات دچار برق گرفتگی می‌شوند، دستگاه‌های برق‌زدای حشرات می‌توانند مهی حاوی اجزای حشرات را تا حدود از دستگاه فاصله دارد. هوای اطراف دستگاه حشره‌کش برقی می‌تواند توسط باکتری‌ها و ویروس‌هایی که می‌توانند توسط افراد در مجاورت دستگاه استنشاق شوند یا روی غذای آنها بنشینند، آلوده شود. سازمان غذا و دارو
غذای آنها بنشینند، آلوده شود. سازمان غذا و دارو (آمریکا) توصیه می‌کند که دستگاه دفع حشرات نباید بالای محل آماده‌سازی غذا نصب شود و حشرات باید درون دستگاه نگه داشته شوند. برای این منظور، طرح‌های ضد پراکندگی تولید می‌شوند. نوع دستی. دستگاه‌های حشره‌کش باتری‌دار اغلب به شکل راکت تنیس ساخته می‌شوند که با آنها می‌توان حشرات پرنده را زد. نسخه‌های ارزان‌قیمت ممکن است از باتری یکبار مصرف استاندارد استفاده کنند، در حالی که دستگاه‌های دفع حشرات قابل شارژ ممکن است از باتری لیتیوم-یونی استفاده کنند. تاریخچه. مجله
از باتری لیتیوم-یونی استفاده کنند. تاریخچه. مجله "پاپیولر مکانیکس" در شماره اکتبر ۱۹۱۱ خود، مقاله‌ای داشت که یک مدل «تله مگس» را نشان می‌داد که از تمام عناصر یک حشره‌کش برقی مدرن، از جمله چراغ برق و شبکه برق، استفاده می‌کرد. این طرح توسط دو مرد ناشناس اهل دنور اجرا شد و اذعان شد که برای استفاده عملی بسیار گران است. این دستگاه بود. شامل ۵ لامپ رشته‌ای بود، و شبکه فاصله سیم‌ها با ولتاژ ۴۵۰ ولت از هم جدا شده‌اند. قرار بود کاربران، قسمت داخلی را با گوشت طعمه گذاری کنند. طبق گزارش اداره ثبت اختراعات و علائم
گذاری کنند. طبق گزارش اداره ثبت اختراعات و علائم تجاری ایالات متحده، اولین دستگاه برقی دفع حشرات در سال ۱۹۳۲ توسط ویلیام ام. فراست ثبت اختراع شد. ویلیام برودبک هرمز (۱۸۷۶–۱۹۴۹)، استاد انگل‌شناسی در دانشگاه کالیفرنیا، بیش از ۲۰ سال به‌طور جداگانه روی تله‌های بزرگ تجاری حشرات برای حفاظت از صنعت مهم میوه کالیفرنیا کار کرده بود. در سال ۱۹۳۴ او حشره‌کش الکترونیکی را معرفی کرد که به الگویی برای همه حشره‌کش‌های آینده تبدیل شد.
اسیدی شدن اقیانوس در صخره بزرگ دریایی این کاهش سلامت صخره‌های مرجانی، به ویژه صخره بزرگ مرجانی، می‌تواند منجر به کاهش تنوع زیستی شود. موجودات زنده می‌توانند به دلیل اسیدی شدن اقیانوس تحت فشار قرار گیرند و ناپدید شدن صخره‌های مرجانی سالم، مانند صخره بزرگ مرجانی، به منزله نابودی زیستگاه برای چندین گونه است. اسیدی شدن اقیانوس‌ها تولید مثل موجودات زنده را دشوارتر می‌کند و بر اکوسیستم دیواره بزرگ مرجانی تأثیر می‌گذارد. گونه‌های ماهی می‌توانند به شدت تحت تأثیر اسیدی شدن اقیانوس قرار گیرند که اکوسیستم کلی را مختل
شدن اقیانوس قرار گیرند که اکوسیستم کلی را مختل می‌کند. یک راه حل ممکن وجود دارد که می‌تواند اثرات اسیدی شدن اقیانوس را معکوس کند، به نام تزریق قلیایی. تزریق قلیایی‌سازی، محلولی را به اقیانوس تزریق می‌کند و پی‌اچ آب را افزایش می‌دهد. صخره‌های مرجانی برای جامعه و اقتصاد بسیار مهم هستند. پیشینه. دی‌اکسید کربن جوی از زمان انقلاب صنعتی از ۲۸۰ به ۴۰۹ بخش در یکای سنجش افزایش یافته است. حدود ۳۰ درصد از دی‌اکسید کربن آزاد شده از فعالیت‌های انسانی در آن دوران جذب اقیانوس شده است. این افزایش دی‌اکسید کربن منجر به
اقیانوس شده است. این افزایش دی‌اکسید کربن منجر به کاهش ۰٫۱ درصدی پی‌اچ شده است و تا سال ۲۱۰۰ می‌تواند ۰٫۵ درصد کاهش یابد. وقتی دی‌اکسید کربن با آب دریا برخورد می‌کند، کربنیک اسید تشکیل می‌دهد؛ این مولکول‌ها به هیدروژن، بی‌کربنات و کربنات تفکیک می‌شوند و پی‌اچ اقیانوس را کاهش می‌دهند. دمای سطح دریا، اسیدیته اقیانوس و کربن معدنی محلول نیز با دی‌اکسید کربن اتمسفر همبستگی مثبت دارند. اسیدی شدن اقیانوس می‌تواند باعث افزایش غلظت دی‌اکسید کربن و افزایش استرس در موجودات دریایی شود و در نتیجه منجر به کاهش تنوع
موجودات دریایی شود و در نتیجه منجر به کاهش تنوع زیستی گردد. خود صخره‌های مرجانی نیز می‌توانند تحت تأثیر منفی اسیدی شدن اقیانوس قرار گیرند، زیرا میزان کلسیفیکاسیون کاهش و اسیدیته افزایش می‌یابد. آراگونیت تحت تأثیر فرایند اسیدی شدن اقیانوس قرار می‌گیرد زیرا نوعی کربنات کلسیم است. این ماده برای حیات و سلامت مرجان‌ها ضروری است زیرا در اسکلت مرجان‌ها یافت می‌شود و نسبت به کلسیت، حلالیت بیشتری دارد. افزایش سطح دی‌اکسید کربن می‌تواند به دلیل کمبود یون‌های کربنات موجود مورد نیاز برای فرایند کلسیفیکاسیون، نرخ رشد
موجود مورد نیاز برای فرایند کلسیفیکاسیون، نرخ رشد مرجان‌ها را از ۹ تا ۵۶ درصد کاهش دهد. سایر موجودات آهکی، مانند دوکفه‌ای‌ها و شکم‌پایان، نیز به دلیل اسیدی شدن اقیانوس‌ها اثرات منفی را تجربه می‌کنند. یون‌های هیدروژن اضافی در آب اسیدی، پوسته‌های آنها را حل می‌کنند و میزان پناهگاه و تولید مثل آنها را محدود می‌کنند. به عنوان یک نقطه کانونی تنوع زیستی، بسیاری از گونه‌های موجود در دیواره بزرگ مرجانی توسط اسیدی شدن اقیانوس تهدید می‌شوند. گونه‌های نادر و بومی به دلیل اسیدی شدن اقیانوس در معرض خطر بیشتری هستند،
دلیل اسیدی شدن اقیانوس در معرض خطر بیشتری هستند، زیرا آنها به‌طور گسترده‌تری به دیواره بزرگ مرجانی وابسته هستند. علاوه بر این، خطر فروپاشی صخره‌های مرجانی به دلیل اسیدی شدن، تهدیدی برای تنوع زیستی است. فشار اسیدی شدن اقیانوس همچنین می‌تواند بر سایر فرآیندهای بیولوژیکی، مانند کاهش فتوسنتز یا تولید مثل و آسیب‌پذیر شدن موجودات زنده در برابر بیماری، تأثیر منفی بگذارد. دیواره بزرگ مرجانی در معرض کیفیت پایین آب و اثرات اسیدی شدن اقیانوس قرار دارد. سی و پنج رودخانه اصلی وجود دارد که مواد مغذی و رسوبات را تخلیه
اصلی وجود دارد که مواد مغذی و رسوبات را تخلیه می‌کنند، که این میزان تخلیه حدود پنج تا هشت برابر قبل از سکونت اروپاییان است. این تخلیه‌ها منجر به افزایش مواد مغذی و کدورت آب دریا می‌شود که اثرات اسیدی شدن اقیانوس را بیشتر می‌کند. سلامت مرجان‌ها. کلسیفیکاسیون و آراگونیت. مرجان یک ارگانیسم آهکی است که با افزایش اسیدی شدن اقیانوس، آن را در معرض خطر بالای پوسیدگی و کاهش سرعت رشد قرار می‌دهد. آراگونیت به مرجان‌ها در ساخت اسکلتشان کمک می‌کند، زیرا شکل دیگری از کربنات کلسیم (CaCO3) است که محلول‌تر است. وقتی پی‌اچ
کلسیم (CaCO3) است که محلول‌تر است. وقتی پی‌اچ آب کاهش می‌یابد، آراگونیت نیز کاهش می‌یابد و منجر به از دست رفتن جذب کربنات کلسیم در مرجان‌ها می‌شود. سطح آراگونیت از زمان صنعتی شدن ۱۶ درصد کاهش یافته است و به دلیل جریان آب، که به مرجان‌های شمالی اجازه می‌دهد آراگونیت بیشتری نسبت به مرجان‌های جنوبی جذب کنند، می‌تواند در برخی از بخش‌های دیواره بزرگ مرجانی کمتر باشد. پیش‌بینی می‌شود که آراگونیت تا سال ۲۱۰۰ به میزان ۰٫۱ درصد کاهش یابد که می‌تواند رشد مرجان‌ها را تا حد زیادی مختل کند. از سال ۱۹۹۰، نرخ
را تا حد زیادی مختل کند. از سال ۱۹۹۰، نرخ کلسیفیکاسیون "پوریتس"، یک مرجان بزرگ و رایج در صخره‌های مرجانی بزرگ، سالانه ۱۴٫۲ درصد کاهش یافته است. سطح آراگونیت در سراسر خود دیواره بزرگ مرجانی یکسان نیست؛ به دلیل جریان‌ها و گردش آب، برخی از بخش‌های دیواره بزرگ مرجانی می‌توانند نیمی از آراگونیت را نسبت به سایر بخش‌ها داشته باشند. سطوح آراگونیت همچنین تحت تأثیر کلسیفیکاسیون و تولید قرار می‌گیرند که می‌تواند از صخره‌ای به صخره دیگر متفاوت باشد. اگر دی‌اکسید کربن اتمسفری به ۵۶۰ بخش در یکای سنجش برسد، بیشتر آب‌های
به ۵۶۰ بخش در یکای سنجش برسد، بیشتر آب‌های سطحی اقیانوس‌ها نسبت به آراگونیت به‌طور نامطلوبی زیر اشباع خواهند بود و پی‌اچ حدود ۰٫۲۴ واحد کاهش می‌یابد، یعنی از تقریباً ۸٫۲ امروز به کمی بیش از ۷٫۹. در این برهه (زمانی در ربع سوم این قرن، با نرخ فعلی افزایش دی‌اکسید کربن)، تنها تعداد کمی از بخش‌های اقیانوس آرام سطوح اشباع آراگونیت کافی برای رشد مرجان‌ها را خواهند داشت. علاوه بر این، اگر دی‌اکسید کربن اتمسفری به ۸۰۰ بخش در یکای سنجش برسد، کاهش پی‌اچ آب سطحی اقیانوس ۰٫۴ واحد خواهد بود و غلظت کل یون کربنات محلول
۰٫۴ واحد خواهد بود و غلظت کل یون کربنات محلول حداقل ۶۰٪ کاهش یافته است. برآوردهای اخیر بیان می‌کنند که با ادامهٔ سطح انتشار گازهای گلخانه‌ای به روال معمول، دی‌اکسید کربن اتمسفری می‌تواند تا سال ۲۱۰۰ به ۸۰۰ بخش در یکای سنجش برسد. در این مرحله، تقریباً قطعی است که تمام صخره‌های مرجانی جهان در حالت فرسایشی قرار خواهند گرفت. با این حال، افزایش پی‌اچ و تکرار شرایط شیمیایی اقیانوس قبل از صنعتی شدن در صخره بزرگ مرجانی، منجر به افزایش ۷ درصدی نرخ رشد مرجان‌ها شد. دما. اسیدی شدن اقیانوس‌ها همچنین می‌تواند منجر به
دما. اسیدی شدن اقیانوس‌ها همچنین می‌تواند منجر به افزایش دمای سطح دریا شود. افزایش حدود ۱ یا ۲ دمای پایین می‌تواند باعث از بین رفتن رابطه بین مرجان‌ها و زوکسانتلاها شود و احتمالاً به سفید شدن آنها منجر شود. پیش‌بینی می‌شود میانگین دمای سطح دریا در دیواره بزرگ مرجانی بین ۱ تا ۳ درجه افزایش یابد. درجه سانتیگراد تا سال ۲۱۰۰. سفید شدن زمانی اتفاق می‌افتد که جلبک‌های زئوکسانتلا و مرجانی به دلیل تنش‌های موجود در آب، اسکلت مرجانی را پشت سر می‌گذارند. این باعث می‌شود مرجان رنگ خود را از دست بدهد زیرا ارگانیسم‌های
مرجان رنگ خود را از دست بدهد زیرا ارگانیسم‌های قبلی که روی اسکلت مرجان قرار داشتند، از بین می‌روند و اسکلت سفیدی باقی می‌ماند. مرجان سفید شده دیگر نمی‌تواند فتوسنتز را کامل کند و بنابراین به آرامی می‌میرد. اسیدیته آب به آرامی اسکلت‌های مرجانی باقی مانده را حل می‌کند و اساساً به یکپارچگی ساختاری صخره‌های مرجانی آسیب می‌رساند. موجودات زنده زیادی وجود دارند که به جلبک‌ها و زوکسانتلاها به عنوان منبع اصلی غذای خود متکی هستند؛ بنابراین، موجودات زنده در صخره‌های مرجانی سفید شده مجبور به ترک آنها در جستجوی منابع
مرجانی سفید شده مجبور به ترک آنها در جستجوی منابع غذایی جدید می‌شوند. از آنجایی که زوکسانتلاها و جلبک‌ها بسیار آهسته رشد می‌کنند، بازگرداندن صخره‌های مرجانی به شکل اولیه خود زمان بسیار زیادی خواهد برد. این از هم گسیختگی رابطه بین مرجان و زوکسانتلاها زمانی رخ می‌دهد که فوتوسیستم II آسیب دیده باشد، چه به دلیل واکنش با پروتئین دی ۱ و چه به دلیل عدم تثبیت دی‌اکسید کربن؛ این موارد منجر به عدم فتوسنتز شده و می‌تواند منجر به سفید شدن شود. تولید مثل. اسیدی شدن اقیانوس تقریباً در تمام جنبه‌های این فرایند، تولید مثل
تقریباً در تمام جنبه‌های این فرایند، تولید مثل مرجان‌ها را تهدید می‌کند. گامتوژنز ممکن است به‌طور غیرمستقیم تحت تأثیر سفید شدن مرجان‌ها قرار گیرد. علاوه بر این، استرسی که اسیدی شدن بر مرجان‌ها وارد می‌کند، می‌تواند به‌طور بالقوه به زنده ماندن اسپرم‌های آزاد شده آسیب برساند. لاروها نیز می‌توانند تحت تأثیر این فرایند قرار گیرند؛ متابولیسم و نشانه‌های استقرار می‌توانند تغییر کنند و اندازه جمعیت یا قابلیت تولید مثل را تغییر دهند. گونه‌های دیگر لاروهای آهکی، تحت سناریوهای اسیدی شدن اقیانوس، کاهش نرخ رشد را نشان