payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در سال ۲۰۱۵ رسیده، که شامل ۹٫۳٪ انرژی خورشیدی است. این بیشترین درصد انرژی خورشیدی در تولید برق در میان کشورهای آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) است و سومین درصد بالاتر انرژی خورشیدی در میان منابع انرژی اولیه محسوب می‌شود. در سال‌های اخیر، ایتالیا سیاست‌های خود را برای ترویج انرژی‌های تجدیدپذیر، به ویژه فتوولتائیک، در چارچوب اهداف کربن‌زدایی اروپا و طرح ملی یکپارچه انرژی و آب و هوا (PNIEC) تشدید کرده است. طبق داده‌های اپراتور خدمات انرژی (GSE), PNIEC که در سال ۲۰۲۳ به‌روزرسانی شد، قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ به ظرفیت
به‌روزرسانی شد، قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ به ظرفیت فتوولتائیک نصب‌شده تقریباً ۷۹ گیگاوات برسد، در حالی که پیش از این تا پایان سال ۲۰۲۳، تقریباً ۲۵ گیگاوات نصب شده بود. برای تشویق گسترش انرژی خورشیدی، دولت اقدامات متعددی از جمله موارد زیر را انجام داده است:
کنراد دوم ایتالیا (؛ ۱۲ فوریه ۱۰۷۴ – ۲۷ ژوئیه ۱۱۰۱) دوک لورن سفلی (۱۰۷۶–۱۰۸۷)، پادشاه آلمان (۱۰۸۷–۱۰۹۸) و پادشاه ایتالیا (۱۰۹۳–۱۰۹۸) بود. او پسر دوم امپراتور مقدس روم، هنری چهارم، و برتا ساووا، و بزرگ‌ترین پسر آنها بود که به بزرگسالی رسید. برادر بزرگترش هنری در همان ماه اوت ۱۰۷۱ به دنیا آمد و درگذشت. حکومت کنراد در لورن و آلمان صوری بود. او بیشتر عمر خود را در ایتالیا گذراند و در آنجا هم در واقع و هم به اسم پادشاه بود. پیشینه. کنراد پسر دوم رکس رومانوروم و امپراتور آینده روم‌ها، هانری چهارم بود، بر اساس
و امپراتور آینده روم‌ها، هانری چهارم بود، بر اساس آنالس دیبودی و برنولدی کرونیکن که توسط همسر اولش، دیبونای تأیید شده است، به عنوان همسر اولش، ساوینای، تأیید شده است. (برتا ایمپراتریکس هنگامی که مرگ او را ثبت می‌کنند) و توسط سالنامه نویس ساکسو، که همچنین تأیید می‌کند که او دختر کنت ساووی و کنت آئوستا و موریانا، اودو از ساووی و مارکیونس تورین، آدلاید بوده است. باز هم به گفته آنالیست ساکسو، هانری چهارم فرانکونیا چهارمین پسر (پسر اول) رکس رومانوروم و امپراتور روم‌ها، هنری سوم و اگنس از پوآتو بود. دوران کودکی.
هنری سوم و اگنس از پوآتو بود. دوران کودکی. کنراد در ۱۲ فوریه ۱۰۷۴ در صومعه هرسفلد، زمانی که پدرش در حال مبارزه با شورش ساکسون‌ها بود، متولد شد. او سه روز بعد در صومعه غسل تعمید داده شد. پس از پیروزی هنری در برابر ساکسون‌ها، او در روز کریسمس ۱۰۷۵ در گوسلار مجلسی ترتیب داد تا سوگند یاد کند که کنراد را به عنوان جانشین خود به رسمیت بشناسد. پس از مرگ دوک گادفری چهارم لورن سفلی در ۲۲ فوریه ۱۰۷۶، هنری از انتصاب جانشین منتخب خود دوک فقید، برادرزاده‌اش، گادفری بویون، خودداری کرد و در عوض پسر دو ساله‌اش را دوک لورن
خودداری کرد و در عوض پسر دو ساله‌اش را دوک لورن سفلی نامید. او آلبرت سوم نامور، برادرزن دوک فقید، را به عنوان نایب دوک پسرش برای انجام وظایف روزانه حکومت منصوب کرد. او همچنین اجازه داد که لشکرکشی آنتورپ به گادفری بویون منتقل شود. غیبت کامل کنراد از دوک‌نشینش باعث یا مشوق زوال اقتدار دوک‌نشین در آن شد. در سال ۱۰۸۲، در حالی که کنراد در ایتالیا بود، صلح الهی به اسقف‌نشین لیژ معرفی شد. کنراد دوم به عنوان دوک لورن سفلی در شجره‌نامه امپراتوران مقدس روم از یک نسخه خطی اواخر قرن دوازدهم به تصویر کشیده شده است.
خطی اواخر قرن دوازدهم به تصویر کشیده شده است. کنراد کریسمس ۱۰۷۶ را در بزانسون به همراه والدینش گذراند. اوایل سال بعد (۱۰۷۷) او پدرش را در راه کانوسا از آلپ عبور داد، زیرا در آلمان کسی نبود که هنری بتواند پسرش را به او بسپارد. کنراد اولین منشور سلطنتی خود را در سال ۱۰۷۹ امضا کرد. هنگامی که هنری به آلمان بازگشت، کنراد در ایتالیا ماند تا به عنوان تعهدی برای حزب امپریالیست آنجا عمل کند. او تحت مراقبت اسقف اعظم تدالد میلان و اسقف دنیس پیاچنزا قرار گرفت، که هر دو از اسقف‌های تکفیر شده و مخالفان پاپ گرگوری هفتم
از اسقف‌های تکفیر شده و مخالفان پاپ گرگوری هفتم بودند. در اکتبر ۱۰۸۰، کنراد در اردوگاه حضور داشت، زمانی که نیرویی از شمال ایتالیا، سربازان مارکینس ماتیلدا از توسکانی را در نزدیکی مانتوا شکست داد. در دسامبر ۱۰۸۰، اربابان ساکسون که از پادشاهی رودولف سوابیای فقید در برابر هنری حمایت کرده بودند، به گفته برونو از مرزبورگ، «برای بحث در مورد وضعیت پادشاهی خود [زاکسن]» گرد هم آمدند. هنری فرستادگانی را به ساکسون‌ها فرستاد و از آنها خواست که پسرش کنراد را به عنوان پادشاه خود بپذیرند و در عوض قول داد که هرگز وارد
پادشاه خود بپذیرند و در عوض قول داد که هرگز وارد ساکسونی نشود. (ظاهراً کنراد به آلمان بازگشته بود) اتو از نورثایم، به نمایندگی از ساکسون‌ها، «نه پسر را می‌خواست و نه پدر را» زیرا «اغلب گوساله‌ای بد را دیده بود که از گاوی بد زاده شده بود.» در سال ۱۰۸۱، هنری وارد ایتالیا شد و در آنجا تلاش کرد تا پسرش را با دختر رابرت گیسکار، دوک آپولیا، ازدواج کند. او همچنین به رابرت پیشنهاد داد که به سمت فرمو حرکت کند، اما از آنجایی که دوک از ادای احترام به آپولیا خودداری کرد، هیچ ازدواجی مورد توافق قرار نگرفت. هنری دوباره
هیچ ازدواجی مورد توافق قرار نگرفت. هنری دوباره کنراد را در ایتالیا گذاشت (ژوئیه ۱۰۸۱). جوانی. در حدود دو سالگی، پدرش او را به عنوان وارث خود و در گوسلار تعیین کرد. در کریسمس ۱۰۷۵، اشرافی که با هنری چهارم بودند، به او سوگند وفاداری یاد کردند. سال بعد، پس از ترور دوک لورن سفلی (لوتارینگیا)، کنت وردون و مارگراف ریجنتس توسکانی، گادفری گوژپشت، در فوریه ۱۰۷۶، آنطور که در سالنامه لامبرتی گزارش شده است، که گمان می‌رود به دستور رابرت اول فلاندر انجام شده باشد، کنراد به عنوان دوک لورن سفلی (لوتارینگیا) منصوب شد، در
به عنوان دوک لورن سفلی (لوتارینگیا) منصوب شد، در حالی که به وارث تعیین شده، گادفری بویون، نشان افتخار آنتورپ اعطا شد. در همان سال، در سن تنها دو سالگی، کنراد مارگراف تورین شد و سپس به همراه مادرش، برتا، پدرش را در سفر به ایتالیا و عبور از گذرگاه مونت سنیس همراهی کرد. کنراد تحت مراقبت اسقف تدالدو از میلان قرار گرفت و در ایتالیا ماند. در سال ۱۰۸۷، او در کنار پدرش به عنوان پادشاه رومیان انتخاب شد و در ۳۰ مه در آخن تاجگذاری کرد و رسماً وارث پدرش شد. به گفته مورخ ژرژ پول در کتابش «خانه پادشاه و دوک‌نشین بار»،
ژرژ پول در کتابش «خانه پادشاه و دوک‌نشین بار»، کنراد سپس از دوک‌نشین لورن سفلی صرف نظر کرد و آن را به وارث قانونی، گادفری بویون، واگذار کرد. کنراد تحت تأثیر مارکیز ماتیلدا از کانوسا، در سال ۱۰۹۳ علیه پدرش که دائماً با دستگاه پاپ در تضاد بود، شورش کرد. اندکی پس از آن، با حمایت پاپ اوربان دوم، توسط اسقف اعظم آنسلم سوم در میلان به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری شد، در حالی که پدرش در ورونا مسدود شده بود. به گفته لندلف جوان، وقایع‌نگار میلان، او همچنین در مونزا، جایی که تاج آهنین سیسیل قرار داشت، تاجگذاری شد.
جایی که تاج آهنین سیسیل قرار داشت، تاجگذاری شد. به گفته مورخ آلمانی، هوبرت هوبن، در کتاب خود با عنوان «راجر دوم سیسیل: حاکمی بین شرق و غرب»، کنراد تاجگذاری کرد. در سال ۱۰۹۵، اندکی پس از شورای پیاچنزا، او با ادای سوگند وفاداری به پاپ اوربان دوم در جلسه کرمونا، وفاداری خود را به او نشان داد. او همچنین به عنوان یک راهبه خدمت کرد و شخصاً اسب پاپ را پیاده هدایت کرد تا نشانه‌ای از فروتنی باشد. اوربان در عوض به او تاج امپراتوری را وعده داد. در همان سال، پاپ ازدواج او با کنستانس سیسیلی، دختر کنت راجر اول سیسیلی،
او با کنستانس سیسیلی، دختر کنت راجر اول سیسیلی، را تبرئه کرد. پدرش در آوریل ۱۰۹۸ از مقام خود در رایشتاگ ماینتس کناره‌گیری کرد و کنراد را عزل و پسر کوچکش هنری را به عنوان جانشین خود تعیین کرد: شاهزادگان آلمانی او را به عنوان پادشاه رومی‌ها (به عنوان نایب‌السلطنه مشترک با پدرش) انتخاب کردند. پس از این، کنراد دیگر به سختی می‌توانست عصای فرمانروایی در ایتالیا را در دست داشته باشد و در واقع، در سال ۱۱۰۱، در سن تنها بیست و هفت سالگی، در فلورانس درگذشت. او در کلیسای سانتا رپاراتا، که امروزه کلیسای جامع سانتا
کلیسای سانتا رپاراتا، که امروزه کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره بر روی آن قرار دارد، به خاک سپرده شد. پادشاه سالی. در سال ۱۰۸۷، کنراد به آلمان بازگشت. در ۳۰ مه، او توسط اسقف اعظم سیگوین از کلن در آخن تاجگذاری شد. آلبرت نامور، گادفری از بویون و دوک مگنوس از ساکسونی در این مراسم شرکت داشتند. آخرین اشاره به کنراد به عنوان دوک لوتارینگیای سفلی از منشوری است که کمی قبل از تاجگذاری او در آخن صادر شد و پس از آن هنری، گادفری از بویون را به جای خود به عنوان دوک منصوب کرد. تا ژانویه ۱۰۸۸، کنراد به ایتالیا بازگشت و
کرد. تا ژانویه ۱۰۸۸، کنراد به ایتالیا بازگشت و اسقف اوگریوس از ایوریا را به عنوان صدراعظم و مشاور خود برگزید. کمی پس از بازگشتش به ایتالیا، مادرش درگذشت. شاید درگذشت برتا باعث جدایی کنراد و پدرش شد. در ایتالیا، کنراد در مقاومت در برابر ماتیلدا توسکانی ناموفق بود تا اینکه پدرش در بهار ۱۰۹۰ به قدرت رسید. در سال ۱۰۹۱ او به عنوان «محبوب‌ترین پسر» پدرش در کنار او بود. در ۱۹ دسامبر ۱۰۹۱، مادربزرگ کنراد، مارگراوین آدلاید تورین، درگذشت. او پس از مرگ پدر پیتر، کنت فردریک مونتبلیار در ۲۹ ژوئن ۱۰۹۱، نتیجه ده ساله
فردریک مونتبلیار در ۲۹ ژوئن ۱۰۹۱، نتیجه ده ساله خود، پیتر، را به عنوان وارث خود معرفی کرده بود. با این حال، هنری کنراد را وارث قانونی اعلام کرد و او را مسئول لشکرکشی کرد. در همین حال، شهرستان‌های جنوبی توسط بونیفاس اول واستو تصرف شدند و هنری شهرستان آستی را به اسقف منتخب اودو اعطا کرد. در طول سال ۱۰۹۲، کنراد در لشکرکشی تورین برای ایجاد کنترل امپراتوری فعالیت می‌کرد. شورش. در سال ۱۰۹۳، با حمایت ماتیلدا و همسرش، ولف پنجم، به همراه شهرهای شمال ایتالیا که تفکر پاتارن داشتند (کرمونا، لودی، میلان و پیاچنزا)،
پاتارن داشتند (کرمونا، لودی، میلان و پیاچنزا)، کنراد علیه پدرش شورش کرد. به گفته اکهارد از آئورا، او توسط «یکی از وزرای پدرش که او نیز کنراد نام داشت» به شورش تحریک شد. به گفته جفری مالاترا، این شخص شاید همان کنت کنرادی بود که توسط پادشاه جوان به عنوان فرستاده نزد شاه راجر دوم سیسیل فرستاده شد. اکهارد در غیر این صورت، انگیزه کنراد را مثبت توصیف می‌کند و او را «مردی کاملاً کاتولیک، فداکارترین فرد به مقام پاپی، متمایل به دین به جای حکومت یا جنگ به اندازه کافی مجهز به شجاعت و جسارت (و در عین حال) ترجیح می‌داد
مجهز به شجاعت و جسارت (و در عین حال) ترجیح می‌داد وقت خود را با مطالعه به جای ورزش پر کند». منابع دیگر موافق کنراد عبارتند از سالنامه‌های مقدس دیسیبودی و کازوس موناستری پتریشوسنسیس. از جمله منابع مخالف او می‌توان به سالنامه‌های آگوستانی و زندگینامه ناشناس هنری چهارم، ویتا هاینریچی چهارم، اشاره کرد که کنراد را به عنوان مهره‌ای در دست ماتیلدا توسکانی توصیف می‌کند. برنولد از سنت بلازین می‌نویسد که هنری پس از شورش کنراد چنان خوار و ذلیل بود که اقدام به خودکشی کرد، اما این ممکن است اغراقی باشد که به خودکشی
کرد، اما این ممکن است اغراقی باشد که به خودکشی پادشاه سائول در کتاب مقدس اشاره دارد. در اواسط ماه مارس، کنراد با حیله‌ای توسط پدرش دستگیر شد، اما خیلی زود فرار کرد و در اواخر ژوئیه توسط ماتیلدا، ولف و متحدانشان به عنوان پادشاه انتخاب شد و توسط اسقف اعظم آنسلم سوم در میلان تاجگذاری شد. به گفته مورخ لندلف جونیور، او همچنین در مونزا، جایی که تاج آهنین نگهداری می‌شد، تاجگذاری شد. پس از تاجگذاری کنراد، آنسلم درگذشت و پادشاه جدید جانشین او، آرنولف سوم، را در ۶ دسامبر ۱۰۹۳ به سلطنت رساند، اگرچه بسیاری از
در ۶ دسامبر ۱۰۹۳ به سلطنت رساند، اگرچه بسیاری از اسقف‌هایی که برای جشن تاجگذاری او حضور داشتند، از شرکت در مراسم اعطای مقام آرنولف خودداری کردند و او را به رشوه‌خواری متهم کردند. نماینده پاپ که احتمالاً برای صحبت با کنراد حضور داشت، بلافاصله آرنولف را برکنار شده اعلام کرد. اتهام ممکن است این بوده باشد که آرنولف برای به دست آوردن مقام خود، به کنراد خدمت ناشایسته کرده است، یا اینکه او بیش از حد مطیع بوده است، اتهامی که به آن رشوه‌خواری گفته می‌شود. کنراد در سال ۱۰۹۴ در اوج قدرت خود بود، زمانی که پدرش در مارس
۱۰۹۴ در اوج قدرت خود بود، زمانی که پدرش در مارس ورونا نزد مارگراف هنری و پاتریارک اودالریک اقامت داشت و نمی‌توانست وارد ایتالیا شود. ضدپاپ او، کلمنت سوم، که در سال ۱۰۸۰ در شورای بریکسن انتخاب شد و با او سفر می‌کرد، حتی پیشنهاد استعفا داد تا هنری بتواند با پاپ اوربان دوم مذاکره کند، اگر این تمام مانع بود. در رساله‌ای معاصر با عنوان «مقابله با اوربانوم و کلمنتوم» آمده است که استدلال می‌کند ادعاهای دو پاپ باید توسط یک شورا بررسی شود. پاپ ستیز. در مارس ۱۰۹۵، کنراد در شورای پیاچنزا شرکت کرد و اتهامات
۱۰۹۵، کنراد در شورای پیاچنزا شرکت کرد و اتهامات نامادری‌اش، اوپراکسیا، مبنی بر اینکه هنری چهارم عضو فرقه نیکولای بوده، در مجالس عیش و نوش شرکت داشته و اوپراکسیا را به کنراد پیشنهاد داده بود، تأیید کرد و اظهار داشت که این دلیل رویگردانی او از پدرش بوده است. اندکی پس از شورا، او در ۱۰ آوریل در کرمونا سوگند وفاداری به پاپ اوربان دوم یاد کرد و به عنوان استراتاتور (داماد) پاپ خدمت کرد و اسب پاپ را به عنوان یک حرکت نمادین فروتنی که برای اولین بار، طبق سنت، توسط کنستانتین اول انجام می‌شد، هدایت کرد. وظیفه
توسط کنستانتین اول انجام می‌شد، هدایت کرد. وظیفه استراتاتور از قرن نهم برای هیچ پاپی انجام نشده بود و به‌طور خاص برای کنراد احیا شد. در ۱۵ آوریل، در جلسه دوم در کرمونا، کنراد سوگند «امنیت» یا «وفاداری» به پاپ یاد کرد و «جان، اندام و مقام پاپی رومی» را برای اوربان تضمین کرد. این سوگند برای پادشاهانی که به عنوان امپراتور تاجگذاری می‌کردند، مرسوم بود، اما کنراد پا را فراتر گذاشت و قول داد که از اعطای مقام غیرروحانی صرف نظر کند. اوربان نیز به نوبه خود به کنراد قول داد که «مشاوره و کمک خود را در به دست آوردن
قول داد که «مشاوره و کمک خود را در به دست آوردن سلطنت و تاج امپراتوری» به او بدهد، احتمالاً وعده‌ای مبنی بر اینکه در آینده، پس از به دست گرفتن کنترل پادشاهی، او را تاجگذاری خواهد کرد. با این اقدامات، کنراد خود را از یک پسر شورشی به یک ضدشاه تحت حمایت پاپ و حامی جنبش اصلاحات تبدیل کرد. در همان سال، پاپ و ماتیلدای توسکانی به ترتیب ازدواج کنراد با کنستانس (که ماتیلدا نیز نامیده می‌شود)، دختر کنت راجر اول سیسیل، کمک کردند. کنستانس، که توسط اسقف رابرت دوم تروینا همراهی می‌شد، با یک ناوگان بزرگ و جهیزیه «هدایای
همراهی می‌شد، با یک ناوگان بزرگ و جهیزیه «هدایای فراوان از گنج» به پیزا رسید. این عروسی در سال ۱۰۹۵ در پیزا برگزار شد. در همان سال، ماتیلدای توسکانی از ولف پنجم طلاق گرفت، که پدر خشمگین ولف چهارم، وفاداری خود را تغییر داد و در سال ۱۰۹۶ توسط امپراتور به دوک‌نشین باواریا بازگردانده شد. در سال ۱۰۹۷، مارگراف آدالبرت آزو دوم درگذشت و پسرانش بر سر سرزمین‌های وسیع او اختلاف نظر داشتند. فولک و هیو از کنراد حمایت می‌کردند، در حالی که ولف چهارم از امپراتور حمایت کرده بود. به عنوان نشانه‌ای از تغییر اوضاع، ولف با کمک
بود. به عنوان نشانه‌ای از تغییر اوضاع، ولف با کمک پاتریارک اودالریک و دوک هنری کارینتیا، به ایتالیا حمله کرد و ادعاهای خود را بر ارث تثبیت کرد. این امر کنراد را به‌طور کامل به ماتیلدای توسکانی وابسته کرد. از دست دادن حمایت. در اوایل دوران اسقفی آنسلم چهارم میلان، کنراد حمایت پاپ‌ها را در لومباردی از دست داد. او یک بار با لحنی بلیغ از لیوتپراند، یکی از رهبران پاتاریا، پرسید: «از آنجایی که شما معلم پاتاریا هستید، نظر شما در مورد اسقف‌ها و کشیش‌هایی که حقوق سلطنتی دارند و به پادشاه غذا نمی‌دهند چیست؟» بدون
سلطنتی دارند و به پادشاه غذا نمی‌دهند چیست؟» بدون حمایت ماتیلدا، کنراد حامی پاتاریا شد. مورخ لندلف جونیور، کنراد را به خاطر امتناع از اعطای مقام به آریمانو دا گاواردو، اسقف منتخب برشیا، و آنسلم چهارم، ستایش کرد. در آوریل یا مه ۱۰۹۸ در مجمعی که در ماینز برگزار شد، پدر کنراد رسماً او را عزل و برادر کوچکترش، هنری پنجم، را به جای او انتخاب کرد. هنری در نامه‌ای در سال ۱۱۰۶ اذعان کرد که انتخاب هنری پنجم با مخالفت بسیاری روبرو شده و او «از وقوع جنگ داخلی بین دو برادر و وقوع فاجعه‌ای بزرگ برای پادشاهی می‌ترسید.»
و وقوع فاجعه‌ای بزرگ برای پادشاهی می‌ترسید.» پس از این، کنراد به سختی می‌توانست بر رویدادهای سیاسی ایتالیا تأثیر بگذارد. هیچ سابقه‌ای وجود ندارد که نشان دهد اوربان یا جانشینش با او تماسی داشته‌اند یا اینکه پدرزنش فراتر از جهیزیه دخترش، کمکی برای او فرستاده باشد. او به‌طور غیرمنتظره‌ای در سن بیست و هفت سالگی در ۲۷ ژوئیه ۱۱۰۱ در فلورانس بر اثر تب درگذشت. گزارش‌هایی از مسمومیت وجود داشت. او در سانتا رپاراتا در فلورانس، که اکنون سانتا ماریا دل فیوره جایگزین آن شده است، به خاک سپرده شد. گفته می‌شود که معجزاتی
شده است، به خاک سپرده شد. گفته می‌شود که معجزاتی در مراسم تشییع جنازه او رخ داده است. به گفته اکهارد اهل اورا، «علامت صلیب بر روی بازوی» جسد کنراد ظاهر شد، که نشان روشنی از روحیه یک مبارز صلیبی است. اکهارد همچنین اظهار می‌کند که کنراد هرگز هیچ تهمتی علیه پدرش را تحمل نکرد و همیشه از او به عنوان ارباب و امپراتور یاد می‌کرد. ازدواج و نسب. طبق گزارش برنولدی کرونیکون، کنراد با دختر راجر اول، کنت سیسیل در پیزا (در توسیام پیساس) ازدواج کرد، و اضافه می‌کند که او هنوز بسیار جوان بود و جهیزیه زیادی داشت. نام عروس
هنوز بسیار جوان بود و جهیزیه زیادی داشت. نام عروس ذکر نشده است، اما اکثر مورخان معتقدند که او کنستانس سیسیلی (۱۰۸۲ - پس از ۱۱۳۵)، دختر راجر اول و همسر دومش، ارمبورگا از مورتین، بود، در حالی که طبق گفته هوبرت هوبن، او ماکسیمیلا دختر راجر اول و همسر سومش، آدلازیا دل واستو بود. کنراد و همسرش فرزندی نداشتند.
برتا میلان (; ۹۹۷ – ۱۰۴۰) سیاستمدار اهل ایتالیا بود. او با اولریک مانفرد دوم تورین ازدواج کرد و در سال ۱۰۳۳ نایب‌السلطنه تورین و شوش برای دخترش آدلاید شوش شد. او گاهی اوقات با برتا که با آردوین ایوریا ازدواج کرده بود، یکی دانسته می‌شود. زندگی. برتا اهل میلان (برتا دی لونی، برتا دگلی اوبرتنگی یا برتا دِسته) با اولدریکو مانفردی ازدواج کرد. او گاهی اوقات با برتا که با آردوین ایوریا ازدواج کرده بود، یکی دانسته می‌شود. اگرچه مشخص است که برتا عضوی از سلسله اوبرتنگی بود، اما در مورد اینکه والدین او چه کسانی بودند،
بود، اما در مورد اینکه والدین او چه کسانی بودند، بحث‌هایی وجود دارد. اغلب گفته می‌شود که پدرش اوبرتو دوم بوده است، اما برخی دیگر معتقدند که پدر برتا در واقع اوتبرت سوم میلان بوده است. حداکثر تا سال ۱۰۱۴، برتا با اولریک مانفرد ازدواج کرده بود (در آن سال، امپراتور هنری دوم اهدای مشترک آنها را به صومعه فروتواریا تأیید کرد). جهیزیه او شامل زمین‌هایی در شهرستان‌های تورتونا، پارما و پیاچنزا بود. در ماه مه ۱۰۲۸، برتا به همراه همسرش، اولریک مانفرد، صومعه سانتا ماریا را در کارامانیا تأسیس کرد. سال بعد، در ژوئیه
را در کارامانیا تأسیس کرد. سال بعد، در ژوئیه ۱۰۲۹، برتا به همراه همسرش و برادرش، اسقف آلریک از آستی، صومعه بندیکتین را در سنت جوستو در شوش تأسیس کرد که محل نگهداری یادگارهای سنت جاست (سن جوستو) بود که گمان می‌رود راهبی شهید از صومعه نووالسا باشد. کلیسای صومعه سن جوستو اکنون کلیسای جامع شوش است. پس از مرگ اولریک مانفرد (در دسامبر ۱۰۳۳ یا ۱۰۳۴)، برتا برای مدت کوتاهی به عنوان نایب‌السلطنه دخترشان، آدلاید شوش، عمل کرد. در سال ۱۰۳۷، برتا فرستادگانی را که می‌خواستند از پیمونت به شامپاین از آلپ عبور کنند، دستگیر
از پیمونت به شامپاین از آلپ عبور کنند، دستگیر کرد و بدین ترتیب توطئه‌ای علیه امپراتور کنراد دوم را خنثی کرد. کنراد دوم با صدور دیپلم امپراتوری که کمک‌های برتا به صومعه سنت جوستو در شوش را تأیید می‌کرد، به خاطر نقش او در سرکوب شورش علیه خود، به او پاداش داد. خانواده. برتا از اولریک مانفرد سه دختر داشت:
سانتا سوفیا بنونتو () یک کلیسای کاتولیک رومی در شهر بنونتو، در منطقه کامپانیا، در جنوب ایتالیا است؛ این کلیسا که در اواخر قرن هشتم میلادی تأسیس شده است، بسیاری از عناصر معماری اصلی لومبارد خود را حفظ کرده است. در سال ۲۰۱۱، این کلیسا به عنوان بخشی از گروه هفت نفره ثبت شده به عنوان لونگوبارد در ایتالیا، به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. مکان‌های قدرت (۵۶۸–۷۷۴ میلادی). تاریخچه. این کلیسا توسط آرخیس دوم لومبارد بنونتو در حدود سال ۷۶۰ میلادی تأسیس شد، همان‌طور که امتیازات متعددی که توسط او امضا شده است، گواهی
که امتیازات متعددی که توسط او امضا شده است، گواهی می‌دهد، که برخی از آنها در موزه سامنیوم در نزدیکی کلیسا قرار دارند. این بنا بر اساس کلیسای پالاتین پادشاه لومبارد، لیوتپراند، در پاویا ساخته شده است و پس از شکست دسیدریوس توسط شارلمانی و سقوط پادشاهی لومبارد در شمال ایتالیا (۷۷۴)، به کلیسای ملی لومباردهایی تبدیل شد که در دوک‌نشین بنونتو پناه گرفته بودند. این کلیسا بخشی از یک برنامه بزرگ ساختمانی بود که ادعای آرخیس را به عنوان بالاترین مقام لومبارد، پس از تلاش ناموفق او برای کسب عنوان پادشاه و تغییر نام
تلاش ناموفق او برای کسب عنوان پادشاه و تغییر نام دوک‌نشین به یک شاهزاده‌نشین، مشروعیت می‌بخشید. آرخیس آن را به حکمت مقدس ("هاگیا سوفیاً به یونانی)، مانند کلیسای هاگیا سوفیا کنستانتین در قسطنطنیه، تقدیم کرد. او همچنین یک صومعه نیایش در نزدیکی آن را که وابسته به صومعه مونته‌کاسینو بود، ضمیمه کرد. این صومعه تحت رهبری خواهرش، گاریپرگا، قرار گرفت. این محراب همچنین محل نگهداری یادگارهای سنت مرکوریوس بود که ظاهراً در سال ۶۳۳ در نزدیکی کوینتودسیمو توسط امپراتور روم شرقی، کنستانس دوم، رها شده بود. این کلیسا در اثر
شرقی، کنستانس دوم، رها شده بود. این کلیسا در اثر زلزله‌ای در سال ۱۶۸۸ و زلزله دیگری در سال ۱۷۰۲ به شدت آسیب دید که گنبد اصلی و برخی از الحاقات قرون وسطایی بعدی را فرو ریخت. کاردینال اورسینی، پاپ بندیکت سیزدهم آینده، کلیسا را به سبک باروک بازسازی کرد. کار مرمت که در سال ۱۷۰۵ آغاز شد، نقشه را از ستاره‌ای به دایره‌ای تغییر داد، دو نمازخانه جانبی اضافه کرد و ظاهر محراب، نما و ستون‌ها را تغییر داد. علاوه بر این، نقاشی‌های دیواری که فضای داخلی را تزئین می‌کردند، عمدتاً تخریب شدند: امروزه تنها چند قطعه که
عمدتاً تخریب شدند: امروزه تنها چند قطعه که داستان‌های مسیح و مریم را به تصویر می‌کشند، باقی مانده‌اند. توضیحات. کلیسا بر روی یک نقشه مرکزی با قطر ۲۳٫۵ متر (۷۷ فوت) قرار دارد که از ایاصوفیه الهام گرفته شده است. در مرکز شش ستون وجود دارد که احتمالاً از معبد باستانی ایزیس شهر گرفته شده است و در رئوس یک شش ضلعی قرار گرفته‌اند و توسط طاق‌هایی که گنبد را نگه می‌دارند، به هم متصل شده‌اند. شش ضلعی داخلی توسط یک حلقه ده ضلعی با هشت ستون از سنگ آهک سفید و دو ستون در طرفین ورودی احاطه شده است. مساحت سه محراب دایره‌ای
ورودی احاطه شده است. مساحت سه محراب دایره‌ای شکل است، اما بخش‌های مرکزی و جلویی بخشی از یک ستاره را تشکیل می‌دهند که توسط ورودی قطع شده و چهار طاقچه در گوشه‌ها دارد. در سال ۱۹۵۷، بیشتر ظاهر اصلی، بر اساس شواهد اسناد تاریخی، به استثنای نمای باروک، بازسازی شد. در نمای بیرونی، که در نمای قرن هجدهم تعبیه شده است، یک ورودی رومی قرار دارد که هلال آن دارای نقش برجسته‌ای از قرن سیزدهم است. دومی در اصل بخشی از پروتیریوم بود که اکنون تخریب شده است و مسیح را در حال تاجگذاری بین مریم مقدس، سنت مارکوریوس و گرگوری راهب
بین مریم مقدس، سنت مارکوریوس و گرگوری راهب بزرگ به تصویر می‌کشد. ورودی توسط دو ستون که طاق دیگری را نگه می‌دارند، احاطه شده است. این سازه تحت تأثیر منابع مختلفی قرار گرفته است. بدنه مرکزی مرتفع، کلیسای سانتا ماریا در پرتیکا پاویا را که دیگر وجود ندارد، به یاد می‌آورد، در حالی که نحوه بیان حجم‌ها، تأثیر معماری بیزانسی را نشان می‌دهد. گذشته از برخی مجسمه‌های مدرن، آثار هنری شامل نقاشی‌های دیواری اواخر قرن هشتم تا اوایل قرن نهم است که تنها قطعاتی از آنها در دو محراب کناری باقی مانده است: بشارت زکریا، موتیسم
محراب کناری باقی مانده است: بشارت زکریا، موتیسم زکریا، بشارت و ملاقات. این نقاشی‌ها توسط هنرمندانی مرتبط با مکتب تذهیب‌کاران از بنونتو اجرا شده‌اند. برج ناقوس توسط راهب بزرگ گرگوری دوم در زمان حکومت پاندلف سوم سالرنو ساخته شد، همان‌طور که کتیبه‌ای به خط لومبارد گواه آن است، و از مقبره آرخیس دوم محافظت می‌کرد. این برج در زلزله سال ۱۶۸۸ فرو ریخت و در سال ۱۷۰۳ در موقعیت دیگری بازسازی شد. این کلیسا دارای یک ایوان از قرن دوازدهم است که از قطعات ساختمان‌های قبلی ساخته شده است. این ایوان به موزه سامنیوم دسترسی
ساخته شده است. این ایوان به موزه سامنیوم دسترسی می‌دهد که بخش‌هایی از بقایای دوران باستان و قرون وسطی در آن قرار دارد. این شامل یک هرم سنگی است، یکی از دو هرمی که زمانی معبد ایزیس را تزئین می‌کرد. دیگری هنوز هم در میدان مرکزی شهر، میدان پاپینیانو، قابل مشاهده است.
نافیترومایسین () یک داروی آنتی‌بیوتیک تجربی برای درمان پنومونی است.
ویلا پوپرا () یک ویلای ساحلی رومی مجلل باستانی (ویلا ماریتیما) است که در توره آنونزیاتا بین ناپل و سورنتو، در جنوب ایتالیا واقع شده است. همچنین به آن ویلا اوپلونتیس یا ویلا آ اوپلونتیس نیز می‌گویند، زیرا در شهر باستانی رومی اوپلونتیس واقع شده بود. این بنا در فوران آتشفشان وزوو در سال ۷۹ میلادی، مانند شهرهای نزدیک هرکولانیوم و پمپئی، حدود ۱۰ متر (۳۳ فوت) زیر سطح زمین امروزی، مدفون و سالم ماند. کیفیت تزئینات و ساخت آن نشان می‌دهد که متعلق به امپراتور نرون بوده و یک سفال با نام یکی از آزادشدگان پوپایا سابینا،
و یک سفال با نام یکی از آزادشدگان پوپایا سابینا، همسر دوم امپراتور نرون، در این محل پیدا شده است که نشان می‌دهد این ویلا ممکن است محل اقامت او در زمانی که از رم دور بوده، بوده باشد و نام محبوب آن نیز از همین‌جا ناشی می‌شود. این بنا به طرز مجللی با آثار هنری نفیس تزئین شده بود. ستون‌ها و سرستون‌های مرمری آن، در مقایسه با سایر بناهای این منطقه که معمولاً ستون‌های آجری گچبری شده داشتند، آن را به ویژه مجلل نشان می‌دهد. بسیاری از آثار باستانی اوپلونتیس در موزه ملی باستان‌شناسی ناپل نگهداری می‌شوند. تاریخچه.
ملی باستان‌شناسی ناپل نگهداری می‌شوند. تاریخچه. ویلا پوپیا، که در ابتدا «ویلا ای» نامیده می‌شد، اولین بار در قرن هفدهم کاوش شد و نتایج متفاوتی داشت، اما از سال ۱۹۶۸ کاوش‌های گسترده‌تر و منظم‌تری انجام شد. این ویلا یک ویلای مسکونی برای اوقات فراغت است که در آن، با این حال، اتاق‌هایی به تولید شراب و روغن اختصاص داده شده است. قدمت این ویلا به ۳۹ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد و در دوران سلسله جولیو-کلودیان گسترش یافت. کتیبه‌ای که روی یک آمفورا که خطاب به او نوشته شده بود، آن را به پوپیا سابینا، همسر نرون،
نوشته شده بود، آن را به پوپیا سابینا، همسر نرون، نسبت می‌دهد. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که در زمان فوران وزوو در ۲۴ آگوست ۷۹، این خانه خالی از سکنه بوده و احتمالاً پس از زلزله سال ۶۲، در حال بازسازی و تزئین بوده است. تمام اشیاء در برخی از اتاق‌ها به صورت جداگانه پیدا شده‌اند. تا به امروز، این ویلا به‌طور کامل کاوش نشده است و تنها منطقه‌ای که نور دیده است مربوط به قسمت شرقی است، در حالی که ورودی اصلی و قسمت غربی در انتظار کاوش هستند که با وجود یک جاده مدرن و یک ساختمان نظامی، کار را دشوار می‌کند. محل.
و یک ساختمان نظامی، کار را دشوار می‌کند. محل. این بنا یکی از ویلاهای لوکسی بود که در طول کل ساحل خلیج ناپل در دوره روم ساخته شد، به طوری که استرابو نوشت: «تمام خلیج توسط شهرها، ساختمان‌ها، مزارع، چنان به هم پیوسته که به نظر می‌رسد یک کلان‌شهر واحد هستند، پوشانده شده است.» این ویلا در ابتدا بر روی یک تپه ۱۴ متری بالاتر از سطح دریا و بالاتر از ساحل دریا ساخته شده بود که منظره زیبایی از خلیج ناپل به آن می‌داد. مشخص است که ساختمان‌های دیگری در نزدیکی خط ساحلی زیرین، احتمالاً حمام‌ها، قرار دارند و در لیدو آزورو