payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کورلی به موقع از مصدومیت بهبود یافت و در فینال لیگ جوانان در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۰ مقابل یوونتوس گلزنی کرد. او گل اول را در دقیقه سوم بازی به ثمر رساند و تیمش ۲–۱ یوونتوس را شکست داد و قهرمان لیگ جوانان شد. پیش از این پیروزی، کورلی اولین بازی غیررسمی خود را برای تیم بزرگسالان رم در یک بازی دوستانه پیش‌فصل مقابل فلورنتیا سان جیمینیانو در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۰ انجام داد. او اولین گل خود برای تیم بزرگسالان را در دقیقه اول این بازی به ثمر رساند. سپس کورلی با قهرمانی در لیگ جوانان در ۲۹ مه ۲۰۲۱، دومین عنوان قهرمانی پیاپی را
در ۲۹ مه ۲۰۲۱، دومین عنوان قهرمانی پیاپی را به دست آورد. شرکت کورلی در فینال جوانان در ۲۹ مه ۲۰۲۱ عملاً هر شانسی برای حضور در فینال کوپا ایتالیا در روز بعد را از بین برد. او زمان کافی برای بازی نداشت، اما شاهد پیروزی تیمش مقابل آ.ث. میلان در ضربات پنالتی در فینال ۳۰ مه ۲۰۲۱ و قهرمانی در کوپا ایتالیا بود. آلیس کورلی برای آن‌که فرصت بازی و تجربه اندوزی بیشتری به دست آورد، در ابتدای فصل ۲۰۲۲–۲۰۲۳ از سوی باشگاه فوتبال زنان آ.اس. رم به صورت قرضی به باشگاه فوتبال زنان پومیلیانو منتقل شد و در زمان عضویت در
فوتبال زنان پومیلیانو منتقل شد و در زمان عضویت در پومیلیانو ۲۲ بار به میدان رفت که ثمره آن ۴ گل زده بود. در فصل بعدی نیز آلیس کورلی به باشگاه فوتبال زنان ناپولی، به صورت قرضی ملحق شد تا فرصت بیشتری جهت خودنمایی در سری آ زنان کسب کند و در جریان مسابقات لیگ ۲۳ بار در زمین بازی ظاهر شد و دو بار نیز توانست قفل دروازه رقبای ناپولی را باز کند. سبک بازی. علیرغم هیکل قدرتمندی که معمولاً با مهاجم سنتی مرکزی مرتبط است، کورلی توانایی دریبل و عبور از حریفان را دارد. او ترجیح می‌دهد توپ را در جناحین دریافت کند و سپس به
ترجیح می‌دهد توپ را در جناحین دریافت کند و سپس به سمت دروازه حرکت نماید. کنترل توپ و اولین تماس او با توپ نیز بسیار خوب است.
مرحله گروهی در ۶ هفته از اوت تا اکتبر ۲۰۰۹ برگزار شد. گروه‌ها. تمامی زمان‌ها ای‌دی‌تی () هستند.
تانجمت () که با نام‌های تانجمیت و تانجمی هم شناخته می‌شود، دختر پادشاه، همسر پادشاه و معشوقه مصر علیا و سفلی است در پادشاهی نوین مصر است که تنها از نوشته‌های مقبرهٔ خود در دره ملکه‌ها شناخته شد. در حالی که هویت و ارتباطات او توسط هیچ منبع باقی‌مانده دیگری مشخص نشده است، شواهد ضمنی و فرعی به گونه‌ای تفسیر شده است که نشان می‌دهد او تقریباً به‌طور قطع همسر ستی یکم و احتمالاً دختر حورمحب بوده است. شواهد و شناسایی مومیایی. مقبره ملکه تانجمت در دره ملکه‌ها توسط کارل ریچارد لپسیوس در سال ۱۸۴۴ مورد بررسی و مطالعه
ریچارد لپسیوس در سال ۱۸۴۴ مورد بررسی و مطالعه قرار گرفت و در اثر او با عنوان «"بناهای تاریخی مصر و اتیوپی"» مستند شد. کارل ریچارد لپسیوس نام ملکه را به اشتباه به صورت «تجهمی» (tʒḥmy) خواند و عنوان «همسر پادشاه» او را نادیده گرفت و فقط او را به عنوان «دختر پادشاه» و «خانم مصر علیا و سفلی» ثبت کرد. او حدس زد که او شاهدختی از دودمان بیستم مصر باشد و آن را بدین گونه در کتاب پادشاهان خود فهرست نمود. خوانش نام توسط آنری گوتیه هفت دهه بعد اصلاح شد. خوانش جدید نام به رابرت هَری و الیزابت توماس این احتمال را داد که
رابرت هَری و الیزابت توماس این احتمال را داد که این فرد کسی جز موت‌نجمت همسر حورمحب نباشد. این پیشنهاد کمی بعد کنار گذاشته شد. شناسایی تانجمت به عنوان شاهدختی از دودمان بیستم مصر برای چندین دهه پس از انتشار کتاب گوتیه ادامه داشت. اما کاوش‌های دره ملکه‌ها توسط یک مأموریت مشترک از مرکز ملی تحقیقات علمی (CNRS) و مرکز مطالعات و اسناد مصر باستان (CEDAE) تحت هدایت کریستیان دِروش-نوبلکور در دهه ۱۹۷۰ منجر به کشفیات بیشتری شد که اشتباهات و کمبودهای قبلی را اصلاح کرد. این کشفیات شامل یافتن عنوان اضافی «همسر پادشاه»
این کشفیات شامل یافتن عنوان اضافی «همسر پادشاه» (اما نه «همسر بزرگ پادشاه») و قرارگیری قطعی تانجمت در دودمان نوزدهم مصر بود که در چندین مقاله به ویژه توسط کریستیان لبلانک، برجسته شد. اطلاعات جدید منجر به گمانه‌زنی‌هایی شد مبنی بر اینکه تانجمت دختر-همسر رامسس دوم بوده است یا همسر ستی یکم. بر اساس مدارک و شواهد مقایسه‌ای که توسط عناوین اثبات‌شده و اثبات‌نشده تانجمت (دختر پادشاه و همسر پادشاه اما نه خواهر پادشاه یا همسر بزرگ پادشاه)، قرارگیری و طرح مقبره‌های سلطنتی همسران ستی یکم و رامسس دوم (نوع اول برای
سلطنتی همسران ستی یکم و رامسس دوم (نوع اول برای اولی و نوع دوم برای دومی)، و شواهد تاریخی ارائه شده، ایان مِلودجوف با لوبلان موافق بود که تانجمت همسر ستی یکم بوده و احتمالاً در دوران سلطنت او دفن شده است. با توجه به نامزدهای مختلفی که برای شناسایی پدر سلطنتی او وجود داشت، او همچنین نتیجه‌گیری کرد که شواهد موجود بیشترین تطابق را با حورمحب به عنوان پدر تانجمت دارند و احتمالاً او خواهر یا دختر ستی یکم نبوده است. اگر این برداشت صحیح باشد، این موضوع ارتباط زناشویی بین خانواده‌های سلطنتی دودمان هجدهم مصر و
زناشویی بین خانواده‌های سلطنتی دودمان هجدهم مصر و دودمان نوزدهم مصر را که تاکنون ثبت نشده بود، نشان می‌دهد. از آنجا که نام، عناوین، نمای سنتی و مقبره تانجمت تنها شواهد ملموس از زندگی او را تشکیل می‌دهند، هیچ اطلاعات دیگری از زندگی‌نامه او در دسترس نیست. مقبره QV33. مقبره QV33 در دره ملکه‌ها توسط کارل ریچارد لپسیوس توصیف شد که در سال ۱۸۴۴ وارد آن شد و به مطالعه آن پرداخت. به این مقبره، «گور ۱۴» هم گفته می‌شود و در ضلع جنوبی وادی اصلی دره ملکه‌ها در میان خوشه‌ای از مقبره‌های «نوع اول» به سفارش ستی یکم قرار
از مقبره‌های «نوع اول» به سفارش ستی یکم قرار دارد. در کتیبه‌های داخل مقبره، ملکه تانجمت دختر پادشاه، همسر پادشاه و معشوقه مصر علیا و سفلی نامیده شده است. او با کلاه کرکس که معمولاً در این دوره با ملکه‌ها مربوط بود، به تصویر کشیده شده است. مقبره در وضعیت نامناسبی قرار دارد و از تزئینات اولیه چیزی باقی نمانده است. این مقبره احتمالاً در اواخردودمان بیستم مصر مورد سرقت قرار گرفت و در طول دودمان بیست و ششم مصر مورد استفاده مجدد قرار گرفت. مقدار زیادی شیشه‌کاری و سایر مواد مربوط به این دوره در این مکان یافت شد.
سایر مواد مربوط به این دوره در این مکان یافت شد. در دوران امپراتوری روم تعداد زیادی مومیایی در این مقبره دفن شدند. گمان می‌رود این تدفین‌ها مربوط به قرن دوم و سوم پس از میلاد باشد.
اوپریچینینا ، یک سیستم حکومتی بود که توسط ایوان مخوف ایجاد شد و از سال ۱۵۶۵ تا ۱۵۷۲ در روسیه تزاری برقرار بود. این سیستم که اراضی روسیه را به دو بخش سلطنتی و غیرسلطنتی تقسیم کرد، با هدف کاهش قدرت اشراف و تثبیت قدرت مطلق تزار، با ایجاد رعب و وحشت روانی در سراسر کشور توسط اوپریچنیک‌ها ایجاد شد. هدف ایجاد. ایوان مخوف (سلطنت: ۱۵۴۷–۱۵۸۳)، نخستین تزار روسیه که به شدت از خیانت وحشت داشت، در سال ۱۵۶۵ تصمیم گرفت سیستمی به نام «اوپریچینینا» ایجاد کند. این نظام، بخشی از قلمرو روسیه تزاری را از حاکمیت معمول جدا کرده و
قلمرو روسیه تزاری را از حاکمیت معمول جدا کرده و تحت کنترل مستقیم تزار و نیرو‌های ویژه‌ای به نام «اوپریچنیک‌ها» قرار داد. هدف اصلی اوپریچینینا، مبارزه با خیانت و تثبیت قدرت مطلق ایوان بود؛ اما در عمل، به دوره‌ای از ترور و سرکوب گسترده تبدیل شد. ایوان معتقد بود که بویارها ریشهٔ اصلی خیانت‌ها و بی‌ثباتی کشور هستند. او می‌خواست با حذف فیزیکی آنها، پایه‌های حکومت خود را تثبیت کند. ایوان این تصمیم را پس از شکست‌های نظامی در جنگ لیوونی و شورش‌های داخلی گرفت. ایزابل د ماداریاگا، مورخ اسپانیایی، این ایده را گسترش
د ماداریاگا، مورخ اسپانیایی، این ایده را گسترش داد که «اوپریچینینا تلاش ایوان برای تثبیت استبداد خود با مطیع ساختن تمام طبقات اجتماعی مستقل» بود. توصیف. نظامی که ایوان مخوف تشکیل داد روسیه تزاری را به دو بخش «قلمرو خصوصی» یا اوپریچینینا و «قلمرو عمومی» یا زمشچینا تقسیم کرد. اوپریچینینا شامل یک قلمرو جداگانه در داخل مرزهای روسیه و عمدتا در قلمرو جمهوری نووگورود سابق در شمال بود. این منطقه شامل بسیاری از مراکز مالی دولت، از جمله منطقهٔ نمکی استارایا روسا و شهرهای تجاری برجسته بود. ایوان شخصاً قدرت انحصاری بر
تجاری برجسته بود. ایوان شخصاً قدرت انحصاری بر قلمرو اوپریچینینا داشت. در آن سو دومای بویار بر زمشچینا یعنی دومین بخش کشور حکومت می‌کرد. تا سال ۱۵۶۸، اوپریچینینا به بسیاری از نهادهای اداری تحت صلاحیت زمشچینا متکی بود. ایوان تنها زمانی که نزاع بین دو بخش به اوج خود رسید، نهادهای مستقلی را در داخل اوپریچینینا ایجاد کرد. ایوان همچنین یک گارد شخصی به نام اوپریچنیکی را ایجاد کرد. سربازان این گارد «اوپریچنیک» نامیده می‌شدند. هرکدام از اشراف یا اهالی شهر بدون ارتباط با زمشچینا یا ادارهٔ آن، واجد شرایط ورود به گارد
با زمشچینا یا ادارهٔ آن، واجد شرایط ورود به گارد جدید تزار بودند. اوپریچنیک‌ها نیرو‌های ویژهٔ ایوان بودند و لباس‌های خاصی به رنگ سیاه می‌پوشیدند که با نماد‌هایی همچون کلهٔ سگ و جارو تزئین شده بودند. کلهٔ سگ نمادی از وفاداری به تزار و آمادگی برای «بو کشیدن» خیانت‌ها و جارو نشان‌دهندهٔ پاکسازی جامعه از دشمنان تزار بود! اوپریچنیک‌ها با اختیارات نامحدود خود، به سرکوب مخالفان، مصادرهٔ اموال و ایجاد وحشت در سراسر کشور می‌پرداختند. آنها خانه‌ها را ویران، خانواده‌ها را قتل‌عام و اموال اشراف را غارت می‌کردند. ایوان
را قتل‌عام و اموال اشراف را غارت می‌کردند. ایوان به آنها اجازه داده بود تا هرگونه مقاومتی را با شدیدترین خشونت‌ها سرکوب کنند. دوره اوپریچینینا به خشونت‌های وحشیانه و بی‌سابقه‌ای معروف است. ایوان و اوپریچنیک‌هایش از روش‌های گوناگونی برای شکنجه و قتل استفاده می‌کردند که گاه به نظر می‌رسد تنها با هدف ایجاد رعب و وحشت طراحی شده بود. مانند زنده‌زنده پختن افراد در آب جوش یا روغن داغ، سپردن افراد به خرس یا سگ‌های وحشی گرسنه، به صلیب کشیدن، زنده‌زنده سوزاندن و استفاده از دستگاه‌های مختلف شکنجه جهت اعتراف گرفتن از
از دستگاه‌های مختلف شکنجه جهت اعتراف گرفتن از مخالفان، شامل ابزار‌هایی برای کشیدن اندام‌ها، شکستن استخوان‌ها و ایجاد جراحات شدید. یکی از مشهورترین جنایت‌های اوپریچینینا، قتل‌عام نووگورود (۱۵۷۰) بود. ایوان به دلیل شایعه‌ای مبنی بر خیانت مردم نووگورود، دستور داد این شهر به‌طور کامل ویران شود. هزاران نفر در این قتل‌عام جان باختند. گفته می‌شود که اوپریچنیک‌ها زنان باردار را شکم پاره می‌کردند و کودکان را زنده‌زنده در رودخانه یخ‌زده می‌انداختند. یکی از اهداف اصلی اوپریچینینا، ایجاد وحشت روانی در سراسر کشور بود.
اوپریچینینا، ایجاد وحشت روانی در سراسر کشور بود. ایوان مخوف می‌خواست مردم و اشراف بدانند که هیچ کس از غضب او در امان نیست. او گاهی شخصاً در شکنجه‌ها و اعدام‌ها شرکت می‌کرد و روایت شده که ایوان یک بار شخصاً با یک چکش آهنی، مخالفان خود را در مقابل جمعیت کشت. او همچنین از تاکتیک‌هایی مانند دعوت به مهمانی‌های باشکوه استفاده می‌کرد. در این مهمانی‌ها، او ابتدا مهمانانش را با غذا و نوشیدنی پذیرایی می‌کرد و سپس ناگهان دستور می‌داد که تعدادی از آنها به عنوان خائن اعدام شوند. نتیجه. ایزابل د ماداریاگا بر نقش
خائن اعدام شوند. نتیجه. ایزابل د ماداریاگا بر نقش اوپریچینینا در تضعیف قدرت اشرافی تأکید کرده است. اسکان مالکان جدید، قدرت اشراف موروثی را به شدت کاهش داد. زمین‌داران اوپریچنیکی که جایگاه خود را مدیون تزار و به او وفادار بودند، جای اشرافی را گرفتند که ممکن بود جاه‌طلبی‌های سیاسی مستقل را در سر بپرورانند. با وجود خشونت و سرکوب گسترده، اوپریچینینا تأثیرات منفی زیادی بر اقتصاد و جامعهٔ روسیه گذاشت. اشراف ضعیف شدند، کشاورزی آسیب دید و مردم عادی در فقر فرو رفتند. در سال ۱۵۷۲، ایوان مجبور شد این سیستم را منحل
در سال ۱۵۷۲، ایوان مجبور شد این سیستم را منحل کند، زیرا نتوانسته بود ثبات مورد نظرش را ایجاد کند.
یوفروسین اسکندریه (؛ معنای تحت‌اللفظی: "شادی خوب"؛ ۴۱۰ – ۴۷۰) که همچنین به یوفروسینه نیز شناخته می‌شود، یک قدیس بود که خود را به صورت مردی درآورد تا وارد یک صومعه شود و به مدت ۳۸ سال در قالب یک راهب ریاضت‌کش زندگی کند. روز عید او در تاریخ ۲۵ سپتامبر توسط کلیسای ارتدکس یونانی و کاتولیک‌های آیین بیزانسی، در ۲۷ سپتامبر توسط کلیسای اپیسکوپال و در ۱۶ ژانویه توسط کلیسای کاتولیک رومی جشن گرفته می‌شود. یوفروسین احتمالاً در یک خانواده ثروتمند در اسکندریه متولد شد. زمانی که ۱۸ ساله بود، پدرش می‌خواست او ازدواج کند،
که ۱۸ ساله بود، پدرش می‌خواست او ازدواج کند، بنابراین او فرار کرد، خود را به صورت مردی درآورد و وارد صومعه‌ای شد. او بیشتر سال‌های زندگی خود را به عنوان یک راهب در تنهایی از سایر راهبان گذراند. در آخرین سال زندگی‌اش، یوفروسین به عنوان راهنمای روحانی پدرش درآمد و اندوه او را از دست دادن تنها دخترش تسکین داد. در نهایت، او هویت خود را به او فاش کرد و آنها آشتی کردند. پس از مرگ او، پدرش وارد صومعه او شد و خود نیز به ریاضت‌کش تبدیل شد و در سلول او زندگی کرد تا ده سال بعد از او فوت کرد. تاریخ‌نگار کلیسایی یوهان
سال بعد از او فوت کرد. تاریخ‌نگار کلیسایی یوهان پیتر کیرش داستان او را یک افسانه دانسته است. زندگی. بر اساس گفته یوهان پیتر کیرش در دانشنامه کاتولیک «داستان او جزء آن دسته از افسانه‌هایی است که در آنها گفته می‌شود چگونه باکره‌های مسیحی، به منظور اینکه زندگی عفیفانه و ریاضت‌کشانه‌ای را که به آن متعهد شده بودند، با موفقیت بیشتری دنبال کنند، لباس مردانه بر تن کرده و خود را به عنوان مرد معرفی می‌کردند.» یوفروسین در سال ۴۱۰ در یک خانواده ثروتمند و برجسته در اسکندریه به دنیا آمد. او تنها دختر پافنوتیوس، «یک
اسکندریه به دنیا آمد. او تنها دختر پافنوتیوس، «یک مسیحی متعهد و پرهیزگار» بود. پافنوتیوس و همسرش در داشتن فرزند دچار مشکل بودند، بنابراین او به یک صومعه محلی که اغلب از آن بازدید می‌کرد، رفت و از راهب بزرگ صومعه که مشاور روحانی او بود و راهبان خواست که برای آنها دعا کنند و یوفروسین کمی بعد متولد شد. او در سن هفت سالگی تعمید یافت، در زمینه متون دینی آموزش دید و به دلیل حکمت و علاقه‌اش به یادگیری بر سر زبان‌ها افتاد. زمانی که یوفروسین دوازده ساله بود، مادرش فوت کرد و پدرش او را به تنهایی بزرگ کرد. وقتی که ۱۸
کرد و پدرش او را به تنهایی بزرگ کرد. وقتی که ۱۸ ساله شد، خواستگاران زیادی داشت و پدرش بهترین و ثروتمندترین آنها را برای ازدواج انتخاب کرد. آنها به همراه هم به صومعه رفتند تا برای ازدواج او از رئیس صومعه برکت بگیرند، اما این بازدید باعث شد که یوفروسین تصمیم بگیرد وارد زندگی راهبانه شود. همان‌طور که دیوید کلارک نویسنده گفته است، او «نخواست که جنسیتش مانع پذیرش این سبک زندگی برای خود شود». یک سال بعد، رئیس صومعه، راهبی را به خانه پافنوتیوس فرستاد تا او را برای جشن سالگرد انتصاب رئیس صومعه دعوت کند؛ او با راهب
جشن سالگرد انتصاب رئیس صومعه دعوت کند؛ او با راهب ملاقات کرد و به او اعتراف کرد که با وجود ترس از نافرمانی از پدرش خواهان زندگی به عنوان یک ریاضت‌کش است. راهب به او توصیه کرد که خود را به شکل مردی درآورد «تا از ازدواج اجتناب کند». او خادمی دیگر را برای مشورت از صومعه بدانجا بیاورد، و این راهب دوم که زاهدی از وادی نطرون بود نیز همان پیشنهاد را به او داد. به درخواست یوفروسین، راهب سر او را تراشید و او را به عنوان یک راهبه پذیرفت. وقتی پدرش برای یک سفر روحانی دیگر از خانه خارج شد، یوفروسین از غیبت او بهره برد
از خانه خارج شد، یوفروسین از غیبت او بهره برد و تصمیم گرفت به جای یک صومعه زنان، به همان صومعه‌ای که پدرش به آن می‌رفت بپیوندد، زیرا از این می‌ترسید که پدرش او را پیدا کند. او خود را به شکل مردی درآورد و ادعا کرد که خواجه است. راهب بزرگ وی را نشناخت و یوفروسین را به صومعه پذیرفت. یوفروسین نام «سماراگدوس» را برگزید و به مدت ۳۸ سال به عنوان یک راهب در آنجا زندگی کرد تا اینکه در حدود سال ۴۷۰ درگذشت. یوفروسین که به نام سماراگدوس شناخته می‌شد، رئیس صومعه را با «گام‌های سریع که به سوی یک زندگی ریاضت‌کشانه کامل
«گام‌های سریع که به سوی یک زندگی ریاضت‌کشانه کامل برداشت» تحت تأثیر قرار داد، اما همان‌طور که لورا سوآن گفته است، «اختلاف‌هایی در جامعه راهبان به دلیل زیبایی یوفروسین به وجود آمد و همان رئیس صومعه او را به گوشه‌نشینی و ریاضت فرستاد». سماراگدوس به عمق بیابان رفت و به یک سلول تنها نقل مکان کرد و تنها دعاهای خود را می‌خواند، بدون اینکه در کنار سایر اعضای صومعه باشد و همان‌طور که سوآن نیز گفته است، او به «تنهایی شدید» عشق ورزید، تا جایی که فقط با راهنمای روحانی‌اش و رئیس صومعه ملاقات می‌کرد. کلارک، در فصل
و رئیس صومعه ملاقات می‌کرد. کلارک، در فصل مربوط به یوفروسین در کتاب خود با عنوان «"در میان مردان قرون وسطی: دوستی و میل مردانه در ادبیات انگلیسی قرون وسطی اولیه"»، داستان او را با داستان یوسف در عهد قدیم مقایسه می‌کند که در آن نیز تم‌های گمنامی و هویت‌های پنهانی وجود دارد. کلارک «دینامیک پیچیده و متناقض جنسیتی» در داستان یوفروسین را بررسی می‌کند و او را با قدیسی به نام اوژنیای روم مقایسه می‌کند که یک قدیس قرن سومی بود و خود را به شکل یک مرد درآورده بود و معتقد است که این دو داستان «دینامیک مشابهی» دارند.
است که این دو داستان «دینامیک مشابهی» دارند. کلارک همچنین می‌گوید که داستان‌های اوژنیا و یوفروسین که در هر دو آنها از کمک خدمتکاران و استفاده از گمنامی برای فرار به زندگی انزوای مذهبی استفاده شده است، «نمونه‌ای از داستان‌های عاشقانی است که ازدواج‌های ناخواسته را بی‌نتیجه می‌گذارد. اما فرد در اینجا عاشق مسیح است و هدف نه خوشبختی زناشویی، بلکه زندگی عفیفانه است». مرگ و میراث. پافنوتیوس، پدر یوفروسین «برای تسکین غم خود» به دلیل از دست دادن تنها دخترش به صومعه رفت و رئیس صومعه یوفروسین را فرستاد تا به او هدایت
و رئیس صومعه یوفروسین را فرستاد تا به او هدایت روحانی و تسلی بدهد، اما پافنوتیوس او را نشناخت زیرا او صورت خود را با یک حجاب پوشانده بود و هرگز هویت خود را فاش نکرد. با این حال، او «مشورت‌های مفید و دعوت‌های دلگرم‌کننده» از پافنوتیوس دریافت کرد و برای ملاقات با او چندین بار بازگشت و همان‌طور که کلارک گفته است، یوفروسین برای پدر بیولوژیکی‌اش «پدر روحانی او شد». در نهایت، در آخرین سال زندگی‌اش، او راز خود را به پافنوتیوس فاش کرد؛ آنها آشتی کردند و یوفروسین از او خواست که کسی را از هویت او مطلع نکند و او را
او خواست که کسی را از هویت او مطلع نکند و او را برای دفن آماده کند. پس از مرگ او، پافنوتیوس تمام ثروت خود را به فقرا و صومعه داد و خود نیز یک زاهد ریاضت‌کش شد، در سلول دخترش زندگی کرد و ده سال بعد درگذشت و در کنار یوفروسین دفن شد. کلارک اظهار داشت که اقدامات پافنوتیوس نمونه‌ای دیگر از تم تغییر جنسیت در داستان یوفروسین است و بازنگری و پیچیدگی مسائلی دربارهٔ پدر بودن جسمی و روحانی را که در «معکوس شدن رابطه پدر و دختر» آشکار می‌شود، نشان می‌دهد. مقبره یوفروسین «به مکانی برای دعا تبدیل شد و معجزات به او نسبت
«به مکانی برای دعا تبدیل شد و معجزات به او نسبت داده شد». روز عید او در تاریخ ۲۵ سپتامبر توسط کلیسای ارتدکس یونانی و ۱۶ ژانویه توسط کلیسای کاتولیک رومی جشن گرفته می‌شود. طبق گفته سوآن، نسخه‌ای اولیه از زندگی یوفروسین به صورت پنج‌وتدی یامبیک نوشته شده و نسخه‌ای دیگر به صورت نثر نگاشته شده است. به گفته کلارک، یک گزارش از زندگی او به زبان انگلیسی قدیمی نیز وجود دارد. در سال ۲۰۲۲، یوفروسین به‌طور رسمی به تقویم آیینی کلیسای اپیسکوپال افزوده شد و روز عید او در ۲۷ سپتامبر جشن گرفته می‌شود.
چودری انوار الحق (اردو: چودهری انوار الحق) سیاستمدار پاکستانی اهل کشمیر آزاد است. او پانزدهمین نخست‌وزیر کشمیر آزاد از آوریل ۲۰۲۳ است و جانشین سردار تنویر الیاس می‌شود. او تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۳ عضو حزب تحریک انصاف پاکستان (PTI) بود که به همراه گروهی از جداشدگان سیاسی از حزب اخراج شد. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. انور در بهمبر، کشمیر آزاد، در خانواده‌ای فعال سیاسی از جامعه جات به دنیا آمد، زیرا پدرش چودری سوهبات علی بخشی از شورش پونچ در سال ۱۹۴۷ بود که کشمیر آزاد کنونی را از دست دوگرا آزاد کرد، در حالی که برادرش
کنونی را از دست دوگرا آزاد کرد، در حالی که برادرش سرلشکر چودری اکرام الحق (۱۸–۲۰ وزیر دفاع سابق) بود. حرفه سیاسی. انور در انتخابات عمومی کشمیر آزاد سال ۲۰۰۶ از LA-7 Bhimber-III به عنوان نامزد حزب مسلم لیگ خلق به عضویت مجلس قانونگذاری آزاد جامو و کشمیر انتخاب شد. او چودری طارق فاروق را شکست داد. در ۱۶ اوت ۲۰۱۰ به عنوان رئیس مجلس قانونگذاری آزاد جامو و کشمیر انتخاب شد. او جانشین شاه غلام قادر در کنفرانس مسلمانان جامو و کشمیر (AJKMC) شد. او در انتخابات عمومی کشمیری آزاد ۲۰۱۱ از LA-7 Bhimber-III به عنوان نامزد
آزاد ۲۰۱۱ از LA-7 Bhimber-III به عنوان نامزد حزب مردم پاکستان (PPP) رقابت کرد، اما ناموفق بود. او ۲۶۵۰۹ رای کسب کرد و از چودری طارق فاروق، نامزد حزب مسلم لیگ پاکستان (PML(N)) شکست خورد. او در انتخابات عمومی کشمیری آزاد ۲۰۱۶ از LA-7 Bhimber-III به عنوان یک نامزد مستقل شرکت کرد، اما توسط چودری طارق فاروق، نامزد PML (N) شکست خورد. انور ۲۷۶۷۶ رای و فاروق ۳۰۳۳۹ رای کسب کرد. وی در انتخابات عمومی سال ۲۰۲۱ از LA-7 Bhimber-III به عنوان نامزد حزب تحریک انصاف پاکستان (PTI) مجدداً به عضویت مجلس قانونگذاری آزاد جامو و
(PTI) مجدداً به عضویت مجلس قانونگذاری آزاد جامو و کشمیر انتخاب شد. او ۳۸۳۰۸ رای به دست آورد و چودری طارق فاروق، نامزد حزب (PML(N)) را شکست داد. در ۳ اوت ۲۰۲۱، او با ۳۲ رای، با شکست راجا فیصل ممتاز راتور از PPP، به عنوان رئیس مجلس قانونگذاری آزاد جامو و کشمیر انتخاب شد. او جایگزین شاه غلام قادر، رئیس مجلس شورای اسلامی شد. وی در ۲۰ آوریل ۲۰۲۳ بدون مخالفت با ۴۸ رای در مجلس قانونگذاری ۵۲ نفره AJK به عنوان پانزدهمین نخست‌وزیر کشمیر آزاد انتخاب شد. او جانشین نخست‌وزیر قبلی سردار تنویر الیاس شد که هشت روز قبل رد
قبلی سردار تنویر الیاس شد که هشت روز قبل رد صلاحیت شده بود. در ۷ سپتامبر ۲۰۲۳، "داون" گزارش داد که بخش کشمیر حزب تحریک انصاف انور را در سرکوب مخالفانی که در مقابل نامزد مورد نظر عمران خان، سردار عبدالقیوم نیازی قرار گرفته بودند، اخراج کرد.
زکیه اسماعیل حقی (عربی: زکیة إسماعیل حقی؛ ۱۸ نوامبر ۱۹۳۹ – ۲۲ اوت ۲۰۲۱)(۱۳۱۸ تا ۱۴۰۰) وکیل عراقی (کرد فیلی) و فعال حقوق زنان بود. او و صبیحه الشیخ داوود، به ترتیب در سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۹ (۱۳۳۵ تا ۱۳۳۸)، نخستین زنان قاضی در عراق شدند. حقی در سال ۱۹۹۶، پس از کشته شدن همسرش، از عراق گریخت و در ایالات متحده پناهندگی گرفت. او در سال ۲۰۰۳ به عراق بازگشت، به عضویت مجمع ملی عراق انتخاب شد و به عنوان مشاور در تدوین قانون اساسی فعالیت کرد. دوران اولیه زندگی و تحصیل. زکیه حقی در ۱۸ نوامبر ۱۹۳۹ در بغداد در یک خانواده
زکیه حقی در ۱۸ نوامبر ۱۹۳۹ در بغداد در یک خانواده کرد فیلی شیعه به دنیا آمد. او در سال ۱۹۵۷ از دانشکده حقوق فارغ‌التحصیل شد و یکی از پنج زنی بود که در میان ۳۵۰ دانشجو در کلاس حضور داشت. او دارای مدرک کارشناسی علوم در مدیریت بازرگانی از اتحادیه بین‌المللی کار در سوییس و دکترای حقوق از دانشگاه بغداد بود. فعالیت. حقی در بغداد به‌عنوان وکیل و قاضی فعالیت می‌کرد. او در دهه ۱۹۵۰ اسنادی را دربارهٔ وضعیت کردها در عراق به‌صورت مخفیانه به سفارت ایالات متحده منتقل کرد. زکیه همچنین فدراسیون زنان کرد را بنیان نهاد و از
زکیه همچنین فدراسیون زنان کرد را بنیان نهاد و از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۵ ریاست آن را بر عهده داشت. در سال ۱۹۵۹ (۱۳۳۸)، عبدالکریم قاسم، رئیس دولت عراق او را به‌عنوان قاضی منصوب کرد که این انتصاب، حقی را به نخستین زن قاضی در عراق و نخستین قاضی زن در جهان عرب و خاورمیانه تبدیل کرد. به دنبال این تحول، موجی از گنجاندن زنان در قوه قضاییه به وجود آمد و دولت‌های مراکش و تونس در دهه ۱۹۶۰ قضات زن را پذیرفتند. در سال ۱۹۷۰، زکیه تنها زن حاضر در گروه رهبری حزب دموکرات کردستان (مصطفی بارزانی) بود. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵، ریاست
(مصطفی بارزانی) بود. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵، ریاست این حزب را برعهده داشت. پس از افزایش فشار و تعقیب رژیم صدام حسین، حقی در سال ۱۹۹۶ مجبور به ترک عراق شد و به ایالات متحده گریخت. او در آنجا به‌عنوان وکیل فعالیت کرد. در سال ۱۹۷۵، دکترای حقوق خود را از دانشکده حقوق دانشگاه بغداد دریافت کرد. در دوره پیش از حکومت صدام، او از مقامات ارشد در وزارت‌خانه‌های صنعت و کشاورزی بود. با روی کار آمدن صدام، به صف مبارزان کرد پیوست و مدتی به‌عنوان چریک جنگید تا اینکه در سال ۱۹۷۵ دستگیر و شکنجه شد. رژیم او را در حصر خانگی قرار
دستگیر و شکنجه شد. رژیم او را در حصر خانگی قرار داد و پس از فرار به همراه دیگر رهبران حزب دموکرات کردستان به ایران، تحت حمایت شاه، پناهنده شد. زکیه پس از مدتی به بغداد بازگشت، اما فعالیت سیاسی خود را کاهش داد و در حوزه حقوق خانواده و مدنی مشغول شد. او چندین بار از سوءقصد جان سالم به‌در برد، اما همسر و برادرش به‌دلیل مخالفت با رژیم کشته شدند. زکیه حقی در ۱۹۹۶ (۱۳۷۵)، با پرداخت رشوه به‌شکل یک قالیچه گران‌قیمت، موفق شد از عراق بگریزد. او سپس به آمریکا رفت و آنجا پناهندگی سیاسی بگیرد. وی از اعضای گروه زنان
آنجا پناهندگی سیاسی بگیرد. وی از اعضای گروه زنان سیاست‌مدار مستقل و لیبرال عراق بود و دربارهٔ وضعیت زنان در رژیم صدام سخنرانی می‌کرد. حقی در آمریکا، در ویرجینیای شمالی به‌عنوان وکیل کار کرد و نایب‌رئیس شورای عراقی-آمریکایی بود. زکیه همچنین از پسرش در روند گرفتن پناهندگی حمایت کرد، پس از آنکه او متهم به جاسوسی دوجانبه شد. زکیه حقی در سال ۲۰۰۳ (۱۳۸۲ پس از سقوط صدام) به عراق بازگشت تا از تخصص حقوقی خود در بازسازی کشور استفاده کند. او به عضویت پارلمان موقت انتخاب شد و در وزارت دادگستری دولت موقت تحت نظارت
انتخاب شد و در وزارت دادگستری دولت موقت تحت نظارت ائتلاف (CPA) برای ارائه مشاوره‌های حقوقی در بازنگری قانون اساسی فعالیت کرد. با این حال، نه او و نه هیچ زن دیگری اجازه نیافتند در روند تدوین قانون اساسی جدید شرکت کرده، آن را پیش از انتشار بررسی یا در مورد آن بحث عمومی کنند. در سال ۲۰۰۴، او با تصمیم شورای حکومتی عراق برای لغو قوانین خانواده و سپردن آن به شریعت اسلامی به‌شدت مخالفت کرد و گفت: «این قانون جدید خانواده‌های عراقی را به قرون وسطی بازمی‌گرداند.» هنگامی‌که احزاب شیعه تلاش کردند شریعت را وارد قانون
احزاب شیعه تلاش کردند شریعت را وارد قانون اساسی موقت کنند، حقی با استفاده از مجوز امنیتی وزارت دفاع آمریکا، فعالان حقوق زنان را به منطقه سبز برد و در دفتر پل برمر، نماینده آمریکا، تحصن کرد تا او را مجبور به وتوی قانون کند. زکیه در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ مشاور وزارت دادگستری عراق بود و در سال ۲۰۰۵ اظهار داشت: «من از اینکه آمریکا ما را از صدام حسین رهایی داد، سپاسگزارم، اما از نحوه برخورد آن با مردم عراق پس از آن خشمگینم.» زکیه حقی در انتخابات جنوری ۲۰۰۵ پارلمان عراق پیروز شد و عضو کمیته تدوین قانون اساسی بود.
عراق پیروز شد و عضو کمیته تدوین قانون اساسی بود. سخنرانی در کنفرانس تضمین حقوق زنان عراقی در قانون اساسی. کنفرانس سه‌روزه (۲۸ تا ۳۰ جون ۲۰۰۵)(۷تا ۹ تیر/سرطان ۱۳۸۴) در اردن با حضور اعضای کمیته تدوین قانون اساسی عراق، نمایندگان مجلس و فعالان مدنی برگزار شد که بر ضرورت گنجاندن حقوق زنان در قانون اساسی جدید عراق تأکید شد. شرکت‌کنندگان خواستار جرم‌انگاری خشونت‌های علیه زنان، از جمله قتل‌های ناموسی، و اعطای نقش‌های سیاسی مؤثر به زنان شدند. با وجود سهمیه ۲۵ درصدی زنان در مجلس عراق، آنان نقشی در فرایند تصمیم‌گیری
زنان در مجلس عراق، آنان نقشی در فرایند تصمیم‌گیری ندارند. کارشناسانی از افغانستان، مراکش و آفریقای جنوبی نیز تجربیات کشورهای خود را در زمینه تضمین حقوق زنان ارائه کردند. زکی حقی نیز در این کنفرانس سخنرانی داشت که گزیده آن چنین است: زندگی شخصی و مرگ. حقی یک مسلمان شیعه بود. در دوران حکومت بعث در عراق، او تحت حصر خانگی قرار گرفت. در این دوره، صدام حسین، رئیس‌جمهور وقت، همسر، برادر و چند تن از پسرعموهای او را به قتل رساند. او با یاسین محمدکریم ازدواج کرد. دو تن از پسرانش به گوام منتقل شدند و در بازداشت اداره
از پسرانش به گوام منتقل شدند و در بازداشت اداره مهاجرت ایالات متحده (INS) قرار گرفتند: علی، پزشک، به همراه همسر و دو فرزندش، و برادرش که پس از مشاهده نابودی یک روستای کردی، از ارتش صدام حسین فرار کرده بود. زکیه حقی در ۲۲ اگست ۲۰۲۱ در بیمارستانی در ایالت ویرجینیای آمریکا در سن ۸۲ سالگی درگذشت.