payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به‌عنوان یک کارشناس در زمینه دیپلماسی علمی، به سازمان‌های سراسر جهان کمک می‌کند تا با تمرکز بر توسعه مهارت‌های رهبری برای نسل بعدی دانشمندان و مهندسان درگیر در مسائل جهانی، پیوندهای میان علم، فناوری و امور بین‌المللی را تقویت کنند. به‌عنوان استادیار تحقیقاتی در دانشگاه ایالتی آریزونا او برنامه آموزشی و تربیتی جدیدی در زمینه دیپلماسی علمی طراحی کرد که بعدها به‌عنوان مدیر ارشد پروژه در مرکز دیپلماسی علمی انجمن پیشبرد علوم آمریکا آن را گسترش داد. در این نقش، او برنامه‌های آموزشی در زمینه سیاست علمی، دیپلماسی
برنامه‌های آموزشی در زمینه سیاست علمی، دیپلماسی علمی و مشاوره علمی در بیش از ۲۰ کشور اجرا کرد و این مهم در همکاری با دانشگاه‌ها، وزارت‌خانه‌های امور خارجه، فرهنگستان‌های علوم و سازمان‌های بین‌المللی از جمله آکادمی جهانی علوم، مؤسسه بین‌المللی تحقیقاتی تغییرات جهانی آمریکای لاتین، یونسکو، آکادمی جوانان جهانی و شبکه بین‌المللی مشاوره علمی دولت‌ها، و بسیاری دیگر صورت پذیرفت. او نخستین دوره آنلاین دیپلماسی علمی را راه‌اندازی کرد، مکانیزم‌هایی را برای درگیر کردن دانشمندان و مهندسان با سیاست‌ها در سراسر جهان
دانشمندان و مهندسان با سیاست‌ها در سراسر جهان تحلیل و طرح‌زیری کرد و به‌عنوان ویراستار همکار ژورنال "علم و دیپلماسی" خدمت کرد. گوال سولر نظارت بر اجرای توافقنامه تاریخی همکاری علمی بین انجمن پیشبرد علوم آمریکا و آکادمی علوم کوبا را پس از ازسرگیری روابط دیپلماتیک بین ایالات متحده آمریکا و کوبا در سال ۲۰۱۵ بر عهده داشت. در مقاله‌ای در مجله "اسلیت" در سال ۲۰۱۵، او چنین نوشت: «هیچ‌گاه تصور نمی‌کردم روزی بتوانم از مهارت‌های علمی خود برای کمک به بهبود روابط بین دو کشوری که تقریباً شش دهه دشمن یکدیگر بوده‌اند،
دو کشوری که تقریباً شش دهه دشمن یکدیگر بوده‌اند، استفاده کنم.» گوال سولر استراتژی‌های دیپلماسی علمی دولت‌های اسپانیا، پاناما، مکزیک و اتحادیه اروپا را تقویت کرده است. به‌عنوان عضو «گروه مشاوره عالی تحقیقات، نوآوری و کارشناسان علوم» (RISE) برای کمیسیونر اروپا کارلوس موداس، she contributed to two books on the future of research and innovation in Europe او در دو کتاب در مورد آینده تحقیقات و نوآوری در اروپا مشارکت کرده و به دو پروژه تأمین شده از افق‌های ۲۰۲۰ مشاوره داده است: «اختراع یک دیپلماسی علمی مشترک برای
داده است: «اختراع یک دیپلماسی علمی مشترک برای اروپا» و «دیپلماسی علمی برای چالش‌های جهانی»
فهرست زیر فهرستی از دودمان‌های تاجیک است. این فهرست شامل کشورها، شاهزاده‌نشینها، امپراتوری‌ها و دودمان‌هایی می‌شود که توسط فرمانروایان یا دودمان‌هایی با تبار تاجیک، تاجیک‌های پیش از شکل‌گیری هویت قومی یا اقوامی که به‌طور نزدیک با تاجیک‌ها پیوند داشته‌اند بنیان‌گذاری شده‌اند.
کارلوتا اسکوتیا دوتی (؛ زادهٔ ۱۹۵۸) دانشمند و زمین‌شناس اسپانیایی است که بیشتر به خاطر کارهایش در زمینه مقیاس زمانی زمین‌شناسی قطب جنوب و نقش جهانی پوشش یخسار جنوبگان شناخته می‌شود. اسکوتیا در مؤسسه علوم زمین اندلس دانشگاه گرانادا و شورای عالی تحقیقات علمی اسپانیا (CSIC) مشغول به کار است. اوایل زندگی و تحصیلات. کارلوتا اسکوتیا دوتی در سال ۱۹۵۹ در مونزون (اوئسکا) در اسپانیا به دنیا آمد. اسکوتیا ابتدا در سال ۱۹۸۲ مدرک کارشناسی خود را در زمینهٔ زمین‌شناسی دریافت کرد و سپس در سال ۱۹۸۵ مدرک کارشناسی ارشد در
کرد و سپس در سال ۱۹۸۵ مدرک کارشناسی ارشد در زمین‌شناسی را از دانشگاه خودگردان بارسلونا گرفت. دکترای او در سال ۱۹۹۲ از دانشگاه بارسلونا در زمینه چینه‌شناسی، رسوب‌شناسی در محیط‌های رسوبی به او اعطا شد. حرفه و تأثیر. پژوهش اسکوتیا بر چینه‌شناسی زلزله و رسوب‌شناسی حاشیه‌های قاره‌ای سنگ آواری در عرض‌های جغرافیایی بالا و پایین متمرکز است و موضوعاتی همچون تغییرات زیست‌محیطی و دیرین‌اقلیم‌شناسی جهانی، مخاطرات زمین‌شناسی و ارزیابی منابع را دربر می‌گیرد. او مشارکت‌های مهمی در درک نحوه رشد و ذوب صفحه یخ قطب جنوب در
مهمی در درک نحوه رشد و ذوب صفحه یخ قطب جنوب در ۳۵ میلیون سال گذشته داشته است، همچنین اطلاعات حیاتی در مورد ثبت رسوبی تغییرات اقلیمی در قطب جنوب فراهم کرده است. علاوه بر مقالات علمی‌اش، اسکوتیا همچنین گزارش‌های علمی و برنامه‌ریزی را تألیف کرده و سخنرانی‌های کلیدی و عمومی نیز داشته است. در طول شغل حرفه‌ای خود، او به‌عنوان یک زمین‌شناس دریایی در شورای عالی تحقیقات علمی اسپانیا (CSIC)، مؤسسه علوم دریا بارسلونا (اسپانیا)، از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۵، به‌عنوان پژوهشگر مهمان در دانشگاه استنفورد از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵، به‌عنوان
در دانشگاه استنفورد از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵، به‌عنوان پژوهشگر پسادکترا در سرویس زمین‌شناسی ایالات متحده از ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷، به‌عنوان دانشمند مهمان در سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده آمریکا از ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۸، به‌عنوان استاد کمکی در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا از ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۲، به‌عنوان مدیر پروژه / دانشمند پژوهش‌گر در برنامه حفاری اقیانوس - دانشگاه تگزاس ای‌اندام از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ و به‌عنوان محقق در پروژه «رامون ئی کاخال» در شورای عالی تحقیقات علمی از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ فعالیت کرده است. او از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۲ میلادی هماهنگ‌کننده گروه
است. او از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۲ میلادی هماهنگ‌کننده گروه کاری منطقه‌ای پروژه آنستواسترات (چینه‌شناسی صوتی سواحل قطب جنوب) بوده است. وی همچنین دانشمند ارشد اروپایی در برنامه تحقیقاتی حفاری اقیانوس یکپارچه (IODP) در «اکتشاف ۳۱۸: تکامل صفحه یخ» بوده است که در آن هسته‌های دریایی عمیق از ساحل ویلز در قطب جنوب از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ جمع‌آوری شده است. او به‌طور قابل توجهی به درک تکامل زمین‌شناسی قطب جنوب و نقش پوشش یخی قطب جنوب در جهان ما کمک کرده است. پروژه‌های دیگر شامل موضوعات ارتباطات دریایی-خشکی در طول تغییرات اقلیمی جهانی
ارتباطات دریایی-خشکی در طول تغییرات اقلیمی جهانی گذشته (۲۰۰۴–۲۰۰۵)، «تکامل اقلیمی قطب جنوب: یک ابتکار پژوهشی بین‌المللی» برای مطالعه تاریخ اقلیمی و یخی قطب جنوب از طریق مدل‌سازی دیرین‌اقلیم‌شناسی و یخچال‌ها که با ثبت زمین‌شناسی برای پروژه SCAR (۲۰۰۴ تا کنون) یکپارچه شده است، تکامل اقلیمی قطب جنوب در جریان «سال قطب‌نوردی بین‌المللی»، ماشین‌آلات اقلیمی دوقطبی - مطالعه تعامل فرآیندهای قطب شمال و قطب جنوب در هدایت و تقویت اقلیم جهانی که در بایگانی‌های دیرین‌اقلیم‌شناسی ثبت شده است و اهمیت آن برای تولید
ثبت شده است و اهمیت آن برای تولید برآوردهای واقعی از تغییرات اقلیمی آینده و سطح دریا در طول «سال قطب‌نوردی بین‌المللی» و «تکتونیک صفحات و دروازه‌های قطبی در تاریخ زمین‌شناسی» در جریان «سال قطب‌نوردی بین‌المللی». او از سال ۱۹۹۶ عضو گروه برنامه‌ریزی دقیق قطب جنوب در مؤسسات جی‌اوآی‌دی‌ئی‌اس رزولوشن بوده است، از سال ۲۰۰۱ رئیس گروه کاری تغییرات اقلیمی شدید و آپلاکون (پلتفرم‌های جایگزین به عنوان بخشی از برنامه حفاری اقیانوس یکپارچه) در لیسبون بوده است و نماینده برنامه حفاری دانشگاه تگزاس ای‌اندام در پنل ارزیابی
حفاری دانشگاه تگزاس ای‌اندام در پنل ارزیابی علمی محیط از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ بوده است. او از سپتامبر ۲۰۰۲ تا کنون عضو «پکیج کاری ابتکار مشترک حفاری اقیانوس اروپا - ۷ گروه کاری» است و همچنین در هیئت تحریریه برنامه حفاری اقیانوس (ERB) از ۱۹۹۸ تا کنون خدمت می‌کند. او عضو پنل بررسی سایت‌های برنامه حفاری یکپارچه اقیانوس به نمایندگی از کنسرسیوم اروپایی اقیانوس و همچنین عضو پژوهش حفاری (ECORD) از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ بوده است. وی همچنین عضو اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا از سال ۱۹۹۸ تا کنون و عضو انجمن زمین‌شناسی رسوبی آمریکا از ۱۹۹۸
کنون و عضو انجمن زمین‌شناسی رسوبی آمریکا از ۱۹۹۸ تا کنون است. در کنفرانس علمی کمیته علمی تحقیقاتی قطب جنوب در سال ۲۰۱۴، از او دعوت شد تا سخنرانی کلیدی با موضوع «کشف دینامیک گذشته اقلیم و یخچال‌ها از ثبت‌های رسوبی» ارائه دهد. او رئیس مشترک و عضو کمیته هدایت برنامه تحقیقاتی علمی در مورد دینامیک یخچال‌های قطب جنوب در گذشته بود، همچنین عضو گروه تغییرات اقلیمی قطب جنوب در قرن ۲۱ است و یکی از نمایندگان اسپانیا در گروه علمی دائمی زمین‌شناسی اِسکار می‌باشد. اسکوتیا همچنین در پروژهٔ «اسکن پس‌روی افق هورایزن» حضور
همچنین در پروژهٔ «اسکن پس‌روی افق هورایزن» حضور داشت. از سال ۲۰۰۵، او به عنوان دانشمند پژوهشی وابسته در شورای عالی تحقیقات علمی ایپانیا فعالیت کرده است، در حالی که همچنین به عنوان استاد در برنامه دکتری در دانشگاه گرانادا کار می‌کند. او همچنین به عنوان همکار، عضو یا پژوهشگر اصلی در برنامه‌ها و تحقیقات علمی متعدد فعالیت کرده است.
پیترو کاموتزو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال ایتالیا، زیر ۱۸ سال ایتالیا، و زیر ۲۰ سال ایتالیا بازی کرده است.
دن گرگور کمدین، نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده آمریکایی است. زندگی شخصی. دن گرگور در وودمیر، نیویورک به دنیا آمد. او با ریچل بلوم ازدواج کرده است. آنها یک دختر دارند که در سال ۲۰۲۰ به دنیا آمده است.
مارگریت توماس ویلیامز (زادنام: مارگریت توماس; ۲۴ دسامبر ۱۸۹۵ – ۱۷ اوت ۱۹۹۱) یک زمین‌شناس آمریکایی بود. او اولین آفریقایی-آمریکایی بود که دکترای زمین‌شناسی در ایالات متحده را دریافت کرد و بخش عمده‌ای از حرفه خود را به تدریس جغرافیا و علوم اجتماعی اختصاص داد. ویلیامز یکی از پیشگامان زمین‌شناسی بود که تأثیر فعالیت‌های انسانی و مدیریت چشم‌انداز بر فرآیندهای فرسایشی و خطرات سیلاب‌های طبیعی را شناسایی کرد. زندگی شخصی. مارگریت توماس کوچک‌ترین فرزند از شش فرزند هنری سی. و کلارا ای. توماس بود و در نزدیکی واشینگتن
سی. و کلارا ای. توماس بود و در نزدیکی واشینگتن دی.سی. رشد کرد. علاقه توماس به طبیعت، زمین‌شناسی، و جغرافیا از دوران کودکی آغاز شد. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه کلمبیا، توماس با اوتیس جیمز ویلیامز، دندان‌پزشک، ازدواج کرد و نام خانوادگی او را برگزید. تحصیلات. مارگریت توماس در مدرسه‌ای به نام مدرسه نرمال برای دختران رنگین‌پوست تحصیل کرد که بعدها به کالج معلمان ماینر تغییر نام داد و اکنون به عنوان دانشگاه دیستریکت کلمبیا شناخته می‌شود. او دوره دو ساله آموزش معلمان را در دانشگاه دیستریکت کلمبیا که قبلاً مدرسه
را در دانشگاه دیستریکت کلمبیا که قبلاً مدرسه نرمال برای دختران رنگین‌پوست نام داشت، در ژوئن ۱۹۱۶ با دریافت بورسیه به دانشگاه هاوارد به پایان رساند. کلی میلر از دانشگاه هاوارد سخنرانی فارغ‌التحصیلی را ارائه داد و آهنگی که توماس برای این مناسبت نوشته بود، اجرا شد. او در سال ۱۹۲۳ مدرک لیسانس هنر را از دانشگاه هاوارد دریافت کرد و در این زمان تحت راهنمایی زیست‌شناس آفریقایی-آمریکایی ارنست اورت جاست قرار گرفت. در این دوران، ارنست جاست به جای توماس، راجر آرلینر یانگ را برای موقعیت استادیار در دانشگاه هاوارد
یانگ را برای موقعیت استادیار در دانشگاه هاوارد انتخاب کرد، علی‌رغم اینکه توماس برای این موقعیت از صلاحیت بیشتری برخوردار بود. توماس مدرک کارشناسی ارشد خود در زمین‌شناسی را در سال ۱۹۳۰ از دانشگاه کلمبیا به پایان رساند. در سال ۱۹۴۲، او پایان‌نامه دکترای خود را با عنوان "تاریخ فرسایش در حوضه زهکشی رودخانه آناکاستیا" در دانشگاه کاتولیک آمریکا در واشینگتن دی.سی. تکمیل کرد. این دستاورد او را به اولین آفریقایی-آمریکایی تبدیل کرد که دکترای زمین‌شناسی را در ایالات متحده دریافت کرد. پایان‌نامه او بعدها توسط انتشارات
دریافت کرد. پایان‌نامه او بعدها توسط انتشارات دانشگاه کاتولیک آمریکا منتشر شد. پایان‌نامه. در پایان‌نامه خود، ویلیامز عوامل منجر به فرسایش مشاهده‌شده در رودخانه آناکاستیا را بررسی کرد. تحقیقات اندکی در رابطه با بررسی مناطق بالایی و پایینی رودخانه و رسوب‌گذاری حوضه صورت گرفته بود. سیلاب بلدنزبورگ، مریلند باعث تشدید فرسایش شد و نیاز به تحقیق را ضروری کرد. ویلیامز نتیجه گرفت که علاوه بر فرسایش طبیعی، فعالیت‌های انسانی از جمله جنگل‌زدایی، کشاورزی و شهرنشینی، این فرایند را تسریع کرده‌اند. در دوره انقلاب صنعتی،
فرایند را تسریع کرده‌اند. در دوره انقلاب صنعتی، فراوانی درختان منبع سوخت آماده‌ای را فراهم کرد که منجر به جنگل‌زدایی گسترده در مناطق اطراف رودخانه آناکاستیا شد. به دلیل استقرار اروپایی‌ها و فرآیندهای کشاورزی که نیاز به جنگل‌زدایی گسترده داشت، فعالیت‌های انسانی به‌عنوان دلیل اصلی فرسایشی که در رودخانه آناکاستیا رخ داد، شناخته شد. ارزیابی مارگریت در مورد نحوه‌ای که فعالیت‌های انسانی منجر به عقب‌نشینی‌های عمده محیط‌زیستی می‌شود، اهمیت او را در حوزه‌های زمین‌شناسی بیشتر نشان می‌دهد. به همین دلیل، او به‌عنوان
بیشتر نشان می‌دهد. به همین دلیل، او به‌عنوان یکی از اولین دانشمندانی که تأثیرات انسان بر فرآیندهای طبیعی مشاهده‌شده در جهان را بررسی کرده‌اند، شناخته می‌شود. حرفه. در سال‌های ۱۹۴۶ و ۱۹۴۷، از میان ۱۱٬۰۰۰ دانشمند مشغول به کار در حوزه زمین‌شناسی، تنها ۳٪ زن بودند. به‌عنوان یک زن سیاه‌پوست، مارگریت ویلیامز با موانعی مواجه شد که برای سایر زنان منحصر به فرد بود. این موانع پس از ازدواج و رسیدن به چهل سالگی او افزایش یافت. زنانی که در این دسته‌بندی‌ها قرار داشتند، غالباً در سطح‌هایی پایین‌تر از آموزش یا مهارت‌های
غالباً در سطح‌هایی پایین‌تر از آموزش یا مهارت‌های خود استخدام می‌شدند. زنانی که به دنبال پیشرفت در علم بودند، با کمبود راهنمایی، تلاش برای کسب احترام و اعتبار از همتایان و مدیران، فشار مسئولیت‌های خانوادگی، تبعیض آشکار، و آزار و اذیت جنسی مواجه می‌شدند. زنان آفریقایی-آمریکایی که در برنامه‌های دکتری ثبت‌نام می‌کردند، نرخ بالایی از انزوا، کمبود راهنمایی و حمایت از سوی اعضای هیئت علمی، و فرصت‌های حرفه‌ای محدود داشتند. در زمان کسب مدرک لیسانس، ویلیامز به‌عنوان معلم دبستان مشغول به کار بود. پس از پایان
معلم دبستان مشغول به کار بود. پس از پایان تحصیلاتش، او به دانشگاه دیستریکت کلمبیا بازگشت تا به عنوان استادیار جغرافیا تدریس کند و با گروه تئاتر مدرسه همکاری کند، جایی که دانش‌آموزان را از گروه‌های سنی و مقاطع مختلف متحد کرد تا احساس جمعی تعلق به آن‌ها را الهام ببخشد. او به‌عنوان یک حامی به دنبال ترویج محیطی فراگیرتر بود و دانش‌آموزان سیاه‌پوست این مدرسه را تشویق به مشارکت بیشتر در فعالیت‌های جمعی کرد. پس از کسب دکترای خود در سال ۱۹۴۲، او به عنوان استاد تمام در دانشگاه دیستریکت کلمبیا ارتقا یافت. برای
تمام در دانشگاه دیستریکت کلمبیا ارتقا یافت. برای دهه‌ای، از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۳۳، او رئیس بخش جغرافیا در دانشگاه دیستریکت کلمبیا بود. پس از ارتقای ویلیامز به استاد تمام، او شروع به تدریس کلاس‌های شبانه در دانشگاه هاوارد کرد، در حالی که موقعیت خود را در دانشگاه دیستریکت کلمبیا حفظ می‌کرد. ویلیامز بیشتر دوران حرفه‌ای خود را به تدریس دوره‌هایی در زمینه زمین‌شناسی و علوم اجتماعی اختصاص داد. او در سال ۱۹۵۵ بازنشسته شد.
سوزانا مارتینز-کُنده (؛ زادهٔ ۱ اکتبر ۱۹۶۹) دانشمندی در زمینه علوم اعصاب اهل اسپانیا است. وی یک عصب‌شناس و نویسنده علمی و استاد رشته‌های چشم‌پزشکی، عصب‌شناسی، فیزیولوژی و داروشناسی در «مرکز پزشکی سانی-داون‌استیت» است و در آنجا آزمایشگاه فراگیر عصب‌شناسی خود را هدایت می‌کند. او پیش‌تر آزمایشگاه‌هایی را در مؤسسه مغز و اعصاب باراو و کالج دانشگاهی لندن هدایت کرده است. تحقیقات او مرزهای عصب‌شناسی ادراکی، شناختی و علوم اعصاب حرکات چشمی را پیوند می‌دهد. او بیشتر به خاطر مطالعاتش در زمینه توهمات، حرکات چشم و ادراک،
خاطر مطالعاتش در زمینه توهمات، حرکات چشم و ادراک، اختلالات عصبی و انحراف توجه در شعبده‌بازی‌های صحنه‌ای شهرت دارد. اوایل زندگی و تحصیلات. سوزانا مارتینز-کُنده در سال ۱۹۶۹ در لاکرونیا اسپانیا به دنیا آمد. پدرش یک ملوان تجاری از سانتاندر و مادرش خانه‌دار از اهالی گارسیاس بود. پدربزرگ مادری‌اش در سال ۱۹۳۹، در طول جنگ داخلی اسپانیا از غرق شدن کشتی «اس‌اس کاستیو دِ اولیته» جان سالم به در برد. او در سال ۱۹۹۲ در رشته روان‌شناسی تجربی از دانشگاه کمپلوتنسه مادرید فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۹۶ دکترای خود را در رشته
شد و در سال ۱۹۹۶ دکترای خود را در رشته پزشکی و جراحی از برنامه عصب‌شناسی دانشگاه دولتی سانتیاگو د کومپوستلا دریافت کرد. او آموزش‌های پسادکتری خود را زیر نظر دانشمند برنده جایزه نوبل، دیوید اچ. هیوبل در دانشکده پزشکی هاروارد گذراند. حرفه. او در سال ۲۰۰۱ به عنوان استاد کمکی در رشته عصب‌شناسی در دانشکده پزشکی هاروارد شروع به تدریس کرد. سپس به عنوان استاد چشم‌پزشکی و مدیر آزمایشگاه در کالج دانشگاهی لندن مشغول به کار شد. در سال ۲۰۰۴، او به ایالات متحده آمریکا بازگشت و به عنوان استادیار و بعدها دانشیار در مؤسسه
و به عنوان استادیار و بعدها دانشیار در مؤسسه مغز و اعصاب باراو در فینیکس آریزونا، مشغول به کار شد، و در آنجا مسئولیت هدایت آزمایشگاه عصب‌شناسی بصری را به عهده گرفت. در سال ۲۰۱۴، او به بروکلین، نیویورک نقل مکان کرد و به عنوان استاد چشم‌پزشکی، عصب‌شناسی، فیزیولوژی و داروشناسی در «مرکز پزشکی سانی-داون‌استیت» مشغول به کار شد، جایی که آزمایشگاه فراگیر عصب‌شناسی را هدایت می‌کند. پژوهش‌ها. بسیاری از تحقیقات مارتینز-کُنده بر این متمرکز است که چگونه مغزهای ما توهمات ادراکی و شناختی را در زندگی روزمره ایجاد می‌کنند.
ادراکی و شناختی را در زندگی روزمره ایجاد می‌کنند. او به مطالعه توهم مارهای چرخان، توهم معمایی ایزیا لویانت، توهم مربع‌های تو در تو ویکتور واسارلی، محو شدن تروکسلر و سایر انواع توهمات محو ادراکی و همچنین توهمات ادراکی و توجهی در شعبده‌بازی‌های نمایشی-صحنه‌ای پرداخته است. مارتینز-کُنده مسابقه «بهترین توهم سال» را در سال ۲۰۰۵ ایجاد کرد و ستون توهمات را برای ژورنال علمی "ذهن علمی آمریکایی" می‌نویسد. مارتینز-کُنده به مطالعه اثرات توجه بر ادراک بصری و مبانی عصبی توجه و آگاهی بصری پرداخته است. تحقیقات او در زمینه
و آگاهی بصری پرداخته است. تحقیقات او در زمینه آگاهی بصری بر مبانی عصبی محو ادراکی، پوشش بصری و منحرف کردن توجه در شعبده‌بازی‌های نمایشی متمرکز بوده است. مارتینز-کُنده پیشگام مطالعه تکنیک‌های شعبده‌بازی در صحنه از منظر عصب‌شناسی بوده است. او پیشنهاد داده که عصب‌شناسان و شعبده‌بازان منافع مشترک زیادی دارند و هر دو رشته باید برای منافع متقابل با یکدیگر همکاری کنند. مارتینز-کُنده به پژوهش در مورد ارتباط بین هنر و علم بینایی، و همچنین مکانیسم‌های زیر بنای ادراک هنر پرداخته است. او به مطالعه مبانی عصبی توهمات
هنر پرداخته است. او به مطالعه مبانی عصبی توهمات حرکتی در هنر دیدمانی (Op art) پرداخته و توهمات بصری جدیدی را بر اساس آثار هنری ویکتور وازارلی کشف کرده است. علاوه بر اینها، مارتینز-کُنده به پژوهش در مورد تعاملات بین حرکات چشم، بینایی و ادراک، هم در مغز سالم و هم در بیماری‌های عصبی پرداخته است. او بررسی می‌کند که چگونه حرکات کوچک و غیرارادی جهشی چشم که میکروساکاد نامیده می‌شوند، بر ادراک و پردازش بصری تأثیر می‌گذارند. او همچنین مطالعه می‌کند که چگونه بیماری‌های عصبی بر حرکات چشم تأثیر می‌گذارند تا درک بهتری
عصبی بر حرکات چشم تأثیر می‌گذارند تا درک بهتری از اختلالات اینچنینی به‌دست آورده و به تشخیص زودهنگام و تمایز آنها کمک کند.
ماری مورداک (; ۱۶۱۰–۱۶۸۰) شیمیدان و کیمیاگر فرانسوی بود که به خاطر نوشتن کتاب «شیمی خیرخواهانه و آسان، به نفع بانوان» شناخته می‌شود. این اثر یک رساله شیمیایی بود که برای زنان عادی نوشته شده بود. نام او به لطف این کتاب تا به امروز باقی مانده است و محققان استدلال کرده‌اند که این اولین اثر در زمینه شیمی یا کیمیاگری توسط یک زن پس از اثر مریم یهودی در اواخر دوران کلاسیک بوده است. موردراک به عنوان اولین زنی که کتابی دربارهٔ شیمی اولیه منتشر کرد شناخته می‌شود. اگرچه او در ابتدا برای نوشتن تردید داشت و نگران انتقاد
او در ابتدا برای نوشتن تردید داشت و نگران انتقاد کسانی بود که معتقد نبودند زنان باید آموزش ببینند، اما یک فمینیست اولیه بود و معتقد بود که «ذهن‌ها جنسیت ندارند.» زندگی شخصی. موردراک در خانواده‌ای زمیندار در ماندرس-له-روز، که امروزه حومه پاریس است، به دنیا آمد. پدرش ونسان موردراک (درگذشته ۱۶۵۰)، یک سردفتر محلی و مادرش الیزابت دووه (درگذشته ۱۶۳۶) بود. او یک خواهر کوچکتر به نام مادام دو لا گت (با نام اصلی کاترین موردراک، ۱۶۱۳–۱۶۷۶) داشت که بعدها خاطراتی نوشت. موردراک در کودکی جدی‌تر از خواهر کوچکترش بود و به
موردراک در کودکی جدی‌تر از خواهر کوچکترش بود و به عنوان نامادری چندین کودک در روستای خود خدمت کرد. در سال ۱۶۲۵، در حدود ۱۵ سالگی، با هانری دو ویبراک، فرمانده گارد چارلز دو والوا ازدواج کرد. او به شاتو دو گروس‌بوا نقل مکان کرد و در آنجا با کنتس دو گیش، همسر آرمان دو گرامون، کنت دو گیش آشنا شد. این دوستان بسیار صمیمی شدند و موردراک بعدها رساله شیمی خود را به کنتس تقدیم کرد. تحصیلات و حرفه. موردراک خودآموخته بود و شیمی را با استفاده از آثار و آزمایش‌های دانشمندان دیگر و با خواندن آثار نظری دربارهٔ کیمیاگری و
دیگر و با خواندن آثار نظری دربارهٔ کیمیاگری و شیمی آموخت. در مطالعات خود، موضوعاتی مانند تکنیک‌های آزمایشگاهی، خواص داروها و لوازم آرایشی را پوشش داد. در کار خود، او همچنین جدولی از وزن‌ها و ۱۰۶ نماد کیمیاگری که در آن زمان در پزشکی استفاده می‌شد، ارائه داد. موردراک آزمایشگاه خود را داشت، جایی که آزمایش‌هایی با هدف بهبود زندگی زنان انجام می‌داد، داروهای خانگی و محصولات زیبایی تولید می‌کرد و دستورالعمل‌های خود را به دقت ثبت می‌کرد. او همچنین پیشنهاد داد که به زنان در آزمایشگاه خود درس خصوصی بدهد، اگر آن‌ها
زنان در آزمایشگاه خود درس خصوصی بدهد، اگر آن‌ها به اندازه کافی برای آزمایش به تنهایی اعتماد به نفس نداشتند. موردراک به کوره‌ای با دمای بالا دسترسی داشت که برای آزمایش‌های خود از آن استفاده می‌کرد، که برای آن زمان غیرعادی بود، زیرا نیاز به اجازه ویژه از پادشاه داشت. این نشان می‌دهد که او باید چنین موافقتی را از پادشاه گرفته باشد، احتمالاً از طریق ارتباطش با کنتس دو گیش. شیمی خیرخواهانه و آسان، به نفع بانوان. موردراک در سال ۱۶۵۶ یا ۱۶۶۶ رساله معروف خود «شیمی خیرخواهانه و آسان، به نفع بانوان» را منتشر کرد.
خیرخواهانه و آسان، به نفع بانوان» را منتشر کرد. رساله موردراک یکی از اولین آثار شیمی بود که توسط یک زن نوشته شده بود. این اثر چندین ویرایش به زبان فرانسوی (۱۶۶۶، ۱۶۷۴، ۱۶۸۰، ۱۶۸۷ و ۱۷۱۱) داشت و به آلمانی (چهار ویرایش از ۱۶۷۳–۱۷۱۲) و ایتالیایی ترجمه شد. این اثر که توسط استادان ریجنت دانشکده پزشکی پاریس تأیید شده بود، بر ارائه درمان‌های مقرون به صرفه برای فقرا تمرکز داشت. این اثر به شش بخش تقسیم شده بود: بخش اول به اصول و عملیات، ظروف، دوغاب‌ها، کوره‌ها، ویژگی‌ها و وزن‌ها می‌پرداخت. بخش دوم به گیاهان دارویی
و وزن‌ها می‌پرداخت. بخش دوم به گیاهان دارویی و داروهای ساخته شده از این گیاهان اختصاص داشت. بخش سوم به حیوانات و بخش چهارم به فلزات می‌پرداخت. بخش پنجم بر ساخت داروهای ترکیبی تمرکز داشت و بخش ششم مخاطبان زن را هدف قرار داده و روش‌های حفظ و افزایش زیبایی را پوشش می‌داد. موردراک در مقدمه خود دربارهٔ روش‌های خود نوشت: «من بسیار مراقب بودم که از دانش خود فراتر نروم و می‌توانم اطمینان دهم که هر آنچه آموزش می‌دهم درست است و تمام داروهای من آزمایش شده‌اند؛ که برای آن خدا را ستایش و تمجید می‌کنم.» در صفحه دوم
برای آن خدا را ستایش و تمجید می‌کنم.» در صفحه دوم رساله موردراک این جمله فرانسوی نوشته شده است: «les esprits n'ont point de sexe» که به «ذهن‌ها جنسیت ندارند» ترجمه می‌شود. در آن زمان، دانشمند بودن زنان ایده‌آل نبود. موردراک از این موضوع آگاه بود و می‌خواست ثابت کند که می‌تواند یک کتاب درسی برای زنان منتشر کند و آن‌ها را نیز آموزش دهد.
آدری جین گیبسون (۵ اکتبر ۱۹۲۴ – ۱۰ ژوئن ۲۰۰۸) میکروبیولوژیست و زیست‌شیمی‌دان بریتانیایی-آمریکایی بود که در زمینهٔ باکتری‌های فتوسنتزی فعالیت می‌کرد. او کشف کرد که سلنیوم برای سوخت‌وساز باکتری‌های کلی‌فرم ضروری است و گونه‌ای جدید از باکتری‌های گوگردی در سردهٔ "کلروپرتون" توصیف کرد. او در سال ۱۹۷۹ استاد دانشگاه کرنل شد و همچنین سردبیر نشریهٔ علمی «میکروبیولوژی کاربردی و محیطی» "Applied and) Environmental Microbiology)" بود. اوایل زندگی. آدری جین پینسنت در ۵ اکتبر ۱۹۲۴ در پاریس زاده شد. پدر او، جرالد هیوم
۵ اکتبر ۱۹۲۴ در پاریس زاده شد. پدر او، جرالد هیوم ساوری پینسنت (۱۹۷۶–۱۸۸۸)، بعدها کنترلر کل دفتر بدهی ملی بریتانیا شد. مادرش، کاترین کنتیسبر (۱۹۴۹–۱۸۸۴)، دختر نمایندهٔ لیبرال مجلس، جرج ردفورد بود. او سال‌های اولیهٔ زندگی‌اش را در سوئیس و دوون گذراند. در مدرسه مینارد در اکستر، انگلستان تحصیل کرد و در سال ۱۹۴۶ مدرک کارشناسی با درجهٔ ممتاز در زیست‌شیمی را از کالج نیونهام، کمبریج زیر نظر زیست‌شیمی‌دان، مارجوری استیونسون دریافت کرد. او در سال ۱۹۴۹ دکترای میکروبیولوژی را از "مؤسسه لیستر" وابسته به دانشگاه لندن
را از "مؤسسه لیستر" وابسته به دانشگاه لندن زیر نظر دکتر دی. هربرت دریافت کرد. دوران حرفه‌ای و دستاوردها. گیبسون در سال ۱۹۵۴ و در زمانی که در مؤسسه لیستر فعالیت می‌کرد، کشف خود را منتشر کرد که عنصر کمیاب سلنیوم به‌همراه مولیبدن برای رشد باکتریایی ضروری است، به‌ویژه برای تولید فرمات دهیدروژناز در باکتری‌های کلی‌فرم (مانند "اشرشیا کلی"). پس از دریافت بورسیه تحصیلات تکمیلی از صندوق مشترک‌المنافع، گیبسون یک سال را با سی. بی. فن نیل در ایستگاه دریایی هاپکینز وابسته به دانشگاه استنفورد در کالیفرنیا سپری کرد، جایی
به دانشگاه استنفورد در کالیفرنیا سپری کرد، جایی که به باکتری‌های فتوسنتزی علاقه‌مند شد. پس از بازگشت به بریتانیا، در آزمایشگاه میکروبیولوژی پروفسور سیدنی السدن در دانشگاه شفیلد مشغول به کار شد. کار او در آنجا شامل شناسایی سیتوکروم‌های نوع سی از باکتری‌های فتوسنتزی بود. در دانشگاه شفیلد، آدری جین پینسنت در سال ۱۹۵۱ با همسر آینده‌اش، زیست‌شیمی‌دان کوئنتین گیبسون آشنا شد. آن‌ها ازدواج کردند و صاحب چهار فرزند شدند. او که اکنون با نام جین گیبسون شناخته می‌شد، به‌صورت نیمه‌وقت به کار ادامه داد. در سال ۱۹۶۳ به
به‌صورت نیمه‌وقت به کار ادامه داد. در سال ۱۹۶۳ به ایالات متحده مهاجرت کردند و گیبسون ابتدا در دانشگاه پنسیلوانیا و سه سال بعد در بخش میکروبیولوژی دانشگاه کرنل مشغول به کار شد، جایی که در سال ۱۹۷۰ به سمت دانشیار رسید و ریاست موقت بخش را نیز بر عهده گرفت. او بعدها به بخش زیست‌شناسی بیوشیمی، مولکولی و سلولی منتقل شد و در سال ۱۹۷۹ به درجهٔ استادتمام ارتقا یافت. پژوهش او بر انتقال و استفاده از آمونیاک و سایر ترکیبات آلی کوچک توسط گروه‌های اصلی باکتری‌های نوروزنده متمرکز بود و در پرورش و نگهداری آن‌ها مهارت
متمرکز بود و در پرورش و نگهداری آن‌ها مهارت فراوانی داشت. گیبسون همچنین رشد سیانوباکتری‌ها را مطالعه کرد و با کارل ووز و جورج ئی. فاکس مقاله‌ای مشترک نوشت که ارتباط تکاملی نزدیک بسیاری از باکتری‌های گرم-منفی مانند "اشرشیا کلی" با باکتری‌های فتوسنتزی بنفش را نشان داد. او در سال ۱۹۷۹ استادتمام شد و در سال ۱۹۹۴ جایزهٔ تدریس حرفه‌ای ادیت اجرتون را دریافت کرد. پژوهش گیبسون عمدتاً بر روی باکتری‌های فتوسنتزی سبز متمرکز بود. او در سال ۱۹۸۴ گونه‌ای جدید از باکتری‌های گوگردی به نام «باکتری سبز گوگردی دریایی خزنده»
گوگردی به نام «باکتری سبز گوگردی دریایی خزنده» ("Chloroherpeton thalassium)" را توصیف کرد که از رسوبات دریایی نزدیک وودز هول، ماساچوست جداسازی شده بود.
الهام علی (۳۱ اوت ۱۹۸۵) بازیگر سعودی است. شروع خود را با تئاتر آغاز کرد، سپس به تلویزیون رفت و برنامهٔ صبحگاهی «آجیل» را در کانال یک تلویزیون عربستان ارائه کرد. اولین تجربه بازیگری او، سریال «ریحانه» به کارگردانی جمعان الرویعی بود. سپس حرفهٔ بازیگری خود را ادامه داد و نقش‌های بسیاری آفرید. الهام علی و شوهرش خالد صقر به عنوان زوج هنری در تعدادی از برنامه‌ها و فیلم‌هایی گرد هم آمده‌اند و هم‌بازی شده‌اند. زندگی و پیشه. الهام علی متولد ۳۱ اوت ۱۹۸۵ در ظهران است. فعالیت هنری خود را از تئاتر آغاز کرد، سپس با اجرای