payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دومنیکو کورچیونه (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود که از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰ فرماندهی نیروی زمینی ایتالیا را برعهده داشت، در فاصله سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۳ به‌عنوان بیستمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد و از ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ وزیر دفاع ایتالیا بود. کورچیونه در ۲۰ آوریل ۱۹۲۹ در تورین زاده شد. او در سال ۱۹۵۰ وارد آکادمی نظامی مودنا شد و در سال ۱۹۵۲ پس از فارغ‌التحصیلی، فعالیت در ارتش ایتالیا را آغاز کرد. کورچیونه در سال ۱۹۹۳ از نیروهای مسلح ایتالیا بازنشسته شد و نخستین ژنرالی بود که در تاریخ جمهوری ایتالیا به‌عنوان
ژنرالی بود که در تاریخ جمهوری ایتالیا به‌عنوان وزیر دفاع خدمت کرد. او در ۱۷ ژانویه ۱۹۹۵ به این سمت منصوب شد و تا ۱۷ مه ۱۹۹۶ در کابینه به رهبری نخست‌وزیر لامبرتو دینی حضور داشت. کورچیونه در حالی که به عنوان وزیر دفاع خدمت می‌کرد، در ۸ فوریه ۱۹۹۶ گزارش داد که ارتش فاشیست ایتالیا در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ از گاز سمی استفاده کرده است. در ۳ ژانویه ۲۰۲۰، کورچیونه در سن ۹۰ سالگی در شهر تورین درگذشت.
کارناوال ایوریا () یک جشن سنتی است که در شهر ایوریا در شمال ایتالیا برگزار می‌شود. مهم‌ترین آیین این جشن، «نبرد پرتقال‌ها» است که در آن گروه‌هایی که از پیش آماده شده‌اند، که پرتقال به سمت همدیگر پرت می‌کنند. این کارناوال بزرگ‌ترین نبرد خوراکی در ایتالیا و کشورهای همجوار به‌شمار می‌رود. تاریخچه. دربارهٔ خاستگاه این آیین، روایت رایجی وجود دارد که می‌گوید نبرد پرتقال‌ها یادبود مقاومت مردم شهر در برابر حاکم ستمگر آن بوده‌است. گفته می‌شود این حاکم یا از خاندان رانیِری بوده‌است یا ترکیبی از شخصیت تاریخی رانیِری
بوده‌است یا ترکیبی از شخصیت تاریخی رانیِری در بیاندراته در سدهٔ دوازدهم و مارکیز ویلیام مونفرات هفتم در سدهٔ سیزدهم بوده‌است. این فرمانروای ستمگر در شب عروسی زنی جوانی به نام ویولتا از طبقات پایین جامعه (در برخی روایت‌ها دختر یک آسیابان معرفی شده‌است) کوشید به بهانهٔ «حق ارباب» او را وادار به رابطه جنسی کند، اما نقشهٔ آن فرمانروای ستمگر نتیجهٔ معکوس داد؛ زیرا زن جوان سر او را از تن جدا کرد. پس‌از آن، مردم به کاخ یورش بردند و کاخ را به آتش کشیدند. هر سال، دختری جوان برای ایفای نقش ویولتا، زن جوان سرکش و
دختری جوان برای ایفای نقش ویولتا، زن جوان سرکش و جسور، برگزیده می‌شود. جشن. جشن اصلی بر پایهٔ رویدادی محلی به نام «نبرد پرتقال‌ها» برگزار می‌شود. در این رویداد، چند هزار نفر از اهالی شهر به نه تیم تقسیم شده و در طول روزهای کارناوال به سمت یکدیگر پرتقال پرتاب می‌کنند. کارناوال معمولاً در فوریه (گاه مارس) برگزار و در شب سه‌شنبهٔ با مراسم تدفین باشکوهی به پایان می‌رسد. در پایان رژهٔ سکوت، «ژنرال» با عبارت محلی «arvedse a giobia a 'n bot» از همه خداحافظی می‌کند؛ این عبارت به معنای «همدیگر را پنجشنبه ساعت یک
این عبارت به معنای «همدیگر را پنجشنبه ساعت یک می‌بینیم» است و به آغاز کارناوال سال بعد اشاره دارد.
لورنزو مارسیلی (؛ زادهٔ ) کارآفرین و فعال سیاسی اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. مارسیلی در رم، ایتالیا به دنیا آمد. او در ۲۱ سالگی، پس از فارغ‌التحصیلی در رشتهٔ فلسفه از دانشگاه لندن، گروه پسانالیتیک را در اعتراض به هژمونی فلسفهٔ تحلیلی در بریتانیا تأسیس کرد. کمی بعد او نشریهٔ فرهنگی فصلی نیکد پانچ را به همراه نویسندگانی چون نوآم چامسکی، گایاتری اسپیواک و ژاک رانسیر بنیان گذاشت. پس از مدتی اقامت در چین و اخذ مدرک دوم از مدرسه مطالعات مشرق‌شناسی و آفریقایی، او برنامهٔ تبادل فرهنگی «دیالوگ‌های فراملی» را میان
برنامهٔ تبادل فرهنگی «دیالوگ‌های فراملی» را میان هنرمندان و فعالان چینی و اروپایی راه‌اندازی کرد. در سال ۲۰۰۷، در پنجاهمین سالگرد پیمان‌های رم، او شبکهٔ پان‌اروپایی آلترناتیوهای اروپایی را پایه‌گذاری کرد و آن را به یک سازمان بین‌المللی غیردولتی با دفاتری در لندن، برلین، پاریس و رم گسترش داد. او جشنواره ترانس‌اروپا را تأسیس کرد و مدیر هنری چهار دورهٔ نخست آن بود. در ۲۰۱۳ او ابتکار رسانهٔ اروپایی را راه‌اندازی کرد و ۲۰۰٬۰۰۰ امضا برای درخواست یک دستورالعمل اتحادیه اروپا درباره آزادی رسانه جمع‌آوری کرد. در
اتحادیه اروپا درباره آزادی رسانه جمع‌آوری کرد. در ۲۰۱۶ او به همراه یانیس واروفاکیس یکی از بنیان‌گذاران جنبش پان‌اروپایی دی‌ام۲۵ شد. در ۲۰۲۳ او مدیر مؤسس مؤسسه برگروئن مرکز اروپا شد که دفتر مرکزی آن در کازا دی تره اوچی در ونیز، ایتالیا قرار دارد. او برای روزنامه‌های گوناگون اروپایی مانند "گاردین"، ایل سوله ۲۴ اوره، "اِل دیاریو"، "الجزیره"، "ایل مانیفستو"، "ایل فاتو کوئیدیانو"، "هافینگتن پست"، "اوپن دموکراسی" می‌نویسد. مارسیلی مهمان برنامه‌های تلویزیون ملی ایتالیا (رای۳ و لا۷)، الجزیره بوده و مجری
ملی ایتالیا (رای۳ و لا۷)، الجزیره بوده و مجری "TalkReal"، یک برنامهٔ گفت‌وگومحور سیار در سطح اروپا، بوده است. دیدگاه‌های سیاسی. مارسیلی مدافع سرسخت فراملی‌گرایی و ساخت یک چشم‌انداز فرهنگی و سیاسی تازه فراتر از دولت-ملت است. او در کتاب‌هایش "Il Terzo Spazio" و "Citizens of Nowhere" مستقیماً به بحران اتحادیه اروپا و ظهور راست‌گرایی ملی‌گرایانه پاسخ می‌دهد و راه سومی را میان حفظ وضعیت موجود و پذیرش فروپاشی پروژهٔ اروپایی پیشنهاد می‌کند. مارسیلی استدلال کرده است که «دولت-ملت راه‌حل نیست، بلکه بخشی از مشکل
است که «دولت-ملت راه‌حل نیست، بلکه بخشی از مشکل است»، در حالی که به‌شدت از ساختارهای موجود اتحادیه اروپا انتقاد می‌کند. او به‌عنوان «پاسخ ایتالیایی به ارو‌ستیزان» توصیف شده است، و آشکارا از ضرورت وجود احزاب سیاسی پان‌اروپایی دفاع می‌کند. در جزوه‌ای که همراه با نیکولو میلانزه نوشت، او بر نیاز به فرایند مؤسسان پان‌اروپایی برای تدوین پیمان‌های جدید اتحادیه اروپا تأکید کرده است. او در کتاب‌هایش "Planetary Politics" و "La tua patria è il mondo intero" ("میهن تو تمام جهان است")، چشم‌اندازی جامع از فراملی‌گرایی
تمام جهان است")، چشم‌اندازی جامع از فراملی‌گرایی را ترسیم می‌کند که کیهان‌گرایی اروپایی را با اندیشهٔ چینی پیوند می‌زند. در پرتو همه‌گیری کووید-۱۹ در مهٔ ۲۰۲۰، مارسیلی خواستار یک «جمهوری برابر اروپایی» شد که در آن هر شهروند بتواند از یکسانی حمایت‌های اجتماعی، برخورداری از کمک‌های اقتصادی مشابه و پرداخت مالیات‌های برابر بهره‌مند شود. کتاب‌شناسی. به انگلیسی به ایتالیایی به آلمانی
پنیر اسکواکرونه نوعی پنیر ایتالیایی نرم و ترد است که اصالتاً از رومانا می‌آید. توصیف. اسکواکرون یک پنیر از شیر گاو است که از شیر کامل تهیه می‌شود و زمان ماندگاری بسیار کوتاهی دارد. این پنیر مشابه کرچنزا است، هرچند که خمیر (که رنگ آن سفید است) به دلیل محتوای بالای آب، کمتر یکنواخت است. این پنیر از شیر پاستوریزه یا خام تهیه می‌شود و بسیار نرم، خامه‌ای و قابل پخش است. رنگ آن سفید عاجی است و طعم آن معمولاً لاکتیکی با طعم ترش و شیرین است. این پنیر یکی از محصولات اصلی است که با آن پیادینا پر می‌شود. علاوه بر
اصلی است که با آن پیادینا پر می‌شود. علاوه بر "اسکواکرون" رایج، اسکواکرون دی رومانیا پی دی او نیز رایج است که تنها در منطقه مشخص شده و با رعایت مقررات مربوط تولید می‌شود. ریشه‌شناسی. ریشه لغوی این کلمه، که به منشأ رومانیا آن اشاره دارد، به قوام آن اشاره می‌کند که "سکلا" ("ذوب می‌شود") به دلیل وجود بالای آب است.
لوئیجی مانتلی (؛ زادهٔ ) ادمیرال ناوگان بازنشسته نیروی دریایی ایتالیا است، که از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ فرماندهی نیروی دریایی ایتالیا را برعهده داشت و در فاصله سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ به‌عنوان بیست و هفتمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایتالیا فعالیت می‌کرد. مانتلی در مدرسه نیروی دریایی فرانچسکو موروسینی در ونیز و آکادمی نیروی دریایی ایتالیا در لیورنو تحصیل کرد و فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۳ آغاز کرد. وی در سال ۱۹۹۵ در عملیات سازمان ملل متحد در سومالی حضور داشت. زندگی‌نامه. لوئیجی مانتلی در سال ۱۹۵۰ در وال کامونیکا زاده شد،
مانتلی در سال ۱۹۵۰ در وال کامونیکا زاده شد، جایی که خانواده‌اش، با اصالت پیدمونتی، به دنبال پدربزرگش که به عنوان مدیر نیروگاه برق آبی چدگولو منصوب شده بود، به آنجا نقل مکان کرده بودند. او از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۳ در مدرسه نظامی دریایی فرانچسکو موروسینی در ونیز و آکادمی دریایی لیورنو تحصیل کرد، زمانی که سوار ناوشکن آداس شد و بعداً در سال‌های ۱۹۷۴–۱۹۷۶ به آردیتو منتقل شد. پس از دریافت فرماندهی چندین کشتی (به برگه اطلاعات مراجعه کنید)، در سال ۱۹۹۵ در عملیات سازمان ملل متحد در سومالی ۲ شرکت کرد. از اکتبر ۱۹۹۹ تا
ملل متحد در سومالی ۲ شرکت کرد. از اکتبر ۱۹۹۹ تا اکتبر ۲۰۰۱، او اولین فرمانده گروه دریایی ایتالیا و (از ۳۰ اکتبر ۲۰۰۰) فرمانده نیروی آبی-خاکی ایتالیا-اسپانیا بود. او در ۱ ژوئیه ۱۹۹۸ به دریاسالاری، در ۱ ژوئیه ۲۰۰۲ به دریاسالاری لشکری و در ۱ ژوئیه ۲۰۰۷ به دریاسالاری اسکادران ارتقا یافت. از ۱۰ مارس ۲۰۰۴ تا ۱۸ آوریل ۲۰۰۷، او رئیس دفتر کل ستاد دفاع بود. از ۳۰ آوریل ۲۰۰۷ تا ۲۰ آوریل ۲۰۰۹، او به عنوان رئیس ستاد نیروی دریایی ایتالیا خدمت کرد. از آن تاریخ، او فرمانده کل ناوگان دریایی و فرمانده نیروی دریایی اروپا
کل ناوگان دریایی و فرمانده نیروی دریایی اروپا بود. او در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۲ به عنوان رئیس ستاد نیروی دریایی ایتالیا منصوب شد. مراسم تحویل بین بینلی مانتلی و سلفش برونو برانسیفورته در ۲ مارس ۲۰۱۲ در پالازو مارینا، رم برگزار شد. در ۶ دسامبر ۲۰۱۲، او توسط دولت مونتی به عنوان رئیس جدید ستاد دفاع (ایتالیا) منصوب شد؛ با ارتقاء به درجه آدمیرال، در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۳ این سمت را بر عهده گرفت. او این سمت را در ۲۸ فوریه ۲۰۱۵ به ژنرال کلودیو گرازیانو واگذار کرد.
ویلاهای پالادیایی ونتو () ویلاهایی هستند که توسط معمار رنسانس، آندره‌آ پالادیو، طراحی شده‌اند و تمام ساختمان‌های آنها در ونتو، منطقه اصلی شمال شرقی ایتالیا که در آن زمان تحت کنترل سیاسی جمهوری ونیز بود، بنا شده‌اند. اکثر ویلاها توسط یونسکو به عنوان بخشی از یک میراث جهانی به نام شهر ویچنزا و ویلاهای پالادیایی ونتو فهرست شده‌اند. اصطلاح ویلا برای توصیف خانه‌ای روستیکی استفاده می‌شد. اغلب خانواده‌های ثروتمند در ونتو خانه‌ای در شهر به نام پالازو نیز داشتند. در بیشتر موارد، مالکان، کاخ‌ها و ویلاهای خود را با نام
موارد، مالکان، کاخ‌ها و ویلاهای خود را با نام خانوادگی نامگذاری می‌کردند که همین باعث چندین تشابه اسمی میان کاخ‌ها می‌شد، به عنوان مثال: ما یک کاخ در ویچنزا به نام چیریکاتی داریم و همزمان یک ویلا در حومه ونتو، به همین نام نیز داریم، البته مثال‌های دیگری هم هست، درکل این تشابه‌ها گاهی برای گردشگران، کمی مشکل ایجاد می‌کند. یونسکو این مکان را در سال ۱۹۹۴ در فهرست میراث جهانی ثبت کرد. ابتدا این مکان به عنوان "ویچنزا، شهر پالادیو" نامیده می‌شد و فقط ساختمان‌های واقع در منطقه‌ی نزدیک ویچنزا به این عنوان در نظر
واقع در منطقه‌ی نزدیک ویچنزا به این عنوان در نظر گرفته شده بودند. در مکان اصلی شهر، انواع مختلفی از ساختمان‌ها به نمایش گذاشته شده بودند که شامل: تئاتر المپیک، تعدادی کاخ و کمی ویلا می‌شد. از آنجا که بیشتر ویلاهای باقی‌مانده از پالادیو در خارج از این مکان قرار داشتند، در سال ۱۹۹۶ این مکان گسترش یافت، از این رو نام جدیدتر آن «شهر ویچنزا و ویلاهای پالادیایی ونتو» است. این نام نشان دهنده این واقعیت است که ویلاهایی هستند که توسط پالادیو در سراسر ونتو طراحی شده‌اند. معماری ویلا. منبع کل بخش تا سال ۱۵۵۰، پالادیو
معماری ویلا. منبع کل بخش تا سال ۱۵۵۰، پالادیو مجموعه‌ای از ویلاها را ساخته بود که مقیاس و دکوراسیون آنها را می‌توان با ثروت و جایگاه اجتماعی مالکانشان مطابقت داد: خانواده قدرتمند و بسیار ثروتمند پیسانی، بانکداران و اشراف ونیزی، طاق‌های عظیم و نمای ایوان سرپوشیده‌ای داشتند که با ستون‌های سنگی و ستون‌های دوریسی روستیک تزئین شده بود؛ تادئو گازوتی، اشراف‌زاده‌ی ثروتمند و البته کم‌اهمیت، در ویلای خود در برتسینا، ستون‌ها را با آجر ساخت، هرچند سرستون‌ها و پایه‌ها از سنگ تراشیده شده بودند. بیاجیو ساراچنو در ویلا
از سنگ تراشیده شده بودند. بیاجیو ساراچنو در ویلا ساراچنو، ایوان سرپوشیده‌ای با سه دهانه قوسی داشت، اما فاقد هرگونه نظم معماری بود. در ویلا ساراچنو، همانند ویلا پوجانا، پالادیو صرفاً با قراردادن و هماهنگی پنجره‌ها، سنتوری‌ها و طاق‌های ایوان سرپوشیده، به نمای بیرونی حضور و وقار بخشیده است. مشتریان کم‌ثروتمند او از این امکان که می‌توانستند بدون نیاز به صرف هزینه زیاد برای سنگ و حکاکی روی سنگ، از ساختمان‌های چشمگیر لذت ببرند، خوشحال بودند و قدردانی می‌کردند. شهرت پالادیو در ابتدا و پس از مرگش، بخاطر مهارت او
پالادیو در ابتدا و پس از مرگش، بخاطر مهارت او به عنوان طراح خبره ویلاها بوجود آمده است. در طول جنگ اتحادیه کمبره (۱۵۰۹-۱۵۱۷) خسارات قابل توجهی به خانه‌ها، انبارها و زیرساخت‌های روستیکی وارد شده بود.
تبادل یک برنامه گفتگومحور محصول شبکه آراء است که به بحث و گفتگو با کارشناسان دربارهٔ انتخابات می‌پرداخت. این برنامه در فصل نخست برای انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۴۰۰) روی آنتن رفت و فصل دوم برنامه، به‌مناسبت انتخابات زودهنگام ۱۴۰۳ که پس از سقوط هلیکوپتر ابراهیم رئیسی برگزار می‌شد روی آنتن رفت. این برنامه در برخی قسمت‌های به‌صورت مناظره با حضور چندین کارشناس با میزبانی محمد دلاوری و برخی قسمت‌ها به‌صورت گفتگو پخش شد. در ابتدای برنامه، با نگاهی طنز و انتقادی به رخداد‌های همان روز مرتبط با انتخابات پرداخته
به رخداد‌های همان روز مرتبط با انتخابات پرداخته می‌شود مثل ثبت‌نام‌ها در وزارت کشور که این قسمت با مقدمۀ محمد دلاوری و اجرای شاه‌میرزایی اجرا می‌شد. تماس‌های تصویری این برنامه توسط اسکایپ برقرار می‌شد که به علت مشکلات اینترنت در ایران و فیلترینگ باعث ایجاد اختلال دربرخی گفتگوها شد. تعدادی از فعالان و چهره‌های سیاسی فاقد تریبون در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، فرصت حضور در این برنامه را یافتند. پیوند به بیرون. صفحۀ برنامۀ تبادل در سایت تلوبیون
برنزهای ریاس (همچنین با نام جنگجویان ریاچ نیز شناخته می‌شوند) دو مجسمه برنزی یونانی در اندازه واقعی از جنگجویان ریش‌دار هستند که حدود ۴۶۰ – ۴۵۰ سال قبل از میلاد ریخته‌گری شده‌اند و در سال ۱۹۷۲ در نزدیکی ریاچ، کالابریا، در جنوب ایتالیا در دریا پیدا شدند. این برنزها اکنون در موزه ملی کبیر یونان در شهر رجیو کالابریا در نزدیکی آن قرار دارند. آنها دو مورد از معدود برنزهای یونان باستان در اندازه واقعی باقی مانده هستند (که معمولاً در زمان‌های بعدی ذوب می‌شدند) و به همین ترتیب، مهارت فنی و ویژگی‌های هنری به دست
به همین ترتیب، مهارت فنی و ویژگی‌های هنری به دست آمده در این زمان را نشان می‌دهند. این برنزها اکنون در داخل یک اتاق میکروکلیما بر روی سکویی ضد زلزله با نمای مرمر کارارا به نمایش گذاشته شده‌اند. در کنار برنزها، این اتاق همچنین شامل دو مجسمه سر است: تستا دل فیلوسوفو و تستا دی باسیلئا که آنها نیز از قرن پنجم پیش از میلاد هستند. اگرچه این برنزها در سال ۱۹۷۲ کشف شدند، اما تا سال ۱۹۸۱ از حفاظت خارج نشدند. نمایش عمومی آنها در فلورانس و رم، رویداد فرهنگی آن سال در ایتالیا بود و موضوع اصلی مجلات متعددی را تشکیل
در ایتالیا بود و موضوع اصلی مجلات متعددی را تشکیل می‌داد. این برنزها که اکنون به عنوان یکی از نمادهای کالابریا در نظر گرفته می‌شوند، توسط یک جفت تمبر پستی ایتالیایی گرامی داشته شدند و به‌طور گسترده نیز تکثیر شده‌اند. این دو مجسمه برنزی به سادگی با نام‌های «مجسمه ای» شناخته می‌شوند که به مجسمه‌ای اشاره دارد که جنگجوی جوان‌تری را به تصویر می‌کشد و «مجسمه ب» که نشان دهنده ظاهر بالغ‌تر آن دو است. هر دو مجسمه با استفاده از تکنیک ریخته‌گری موم از دست رفته ساخته شده‌اند. کشف. هنوز در مورد اینکه چه کسی این
ساخته شده‌اند. کشف. هنوز در مورد اینکه چه کسی این مجسمه‌ها را پیدا کرده است، بحث وجود دارد. یک نظریه بیان می‌کند که استفانو ماریوتینی، که در آن زمان شیمیدانی اهل رم بود، هنگام غواصی در نزدیکی پایان تعطیلات در صومعه، به‌طور اتفاقی به این برنزها برخورد. ماریوتینی هنگام غواصی در حدود ۲۰۰ متری ساحل ریاچ، در عمق شش تا هشت متری، متوجه بازوی چپ مجسمه ای شد که از شن‌ها بیرون آمده بود. در ابتدا فکر کرد که جسد یک انسان مرده را پیدا کرده است، اما با لمس بازو متوجه شد که یک بازوی برنزی است. ماریوتینی شروع به کنار زدن
که یک بازوی برنزی است. ماریوتینی شروع به کنار زدن شن‌ها از بقیه مجسمه ای کرد. بعداً متوجه وجود برنز دیگری در همان نزدیکی شد و تصمیم گرفت به اداره فرهنگی رجیو کالابریا اطلاع دهد. نظریه دیگر که معمولاً کمتر مورد قبول قرار می‌گیرد، این است که این مجسمه توسط چهار نوجوان جوان اهل ریاچ پیدا شده است. آنها پس از یافتن مجسمه‌ها در زیر آب، به دفتر امور مالی دولت در نزدیکی صومعه رفتند و یافته خود را اعلام کردند. یک هفته بعد، در ۲۱ اوت، مجسمه ب از آب بیرون کشیده شد و مجسمه ای دو روز بعد بیرون کشیده شد. هیچ محل لاشه
مجسمه ای دو روز بعد بیرون کشیده شد. هیچ محل لاشه کشتی مرتبطی شناسایی نشده است، اما در محل نزدیک، که ساحلی در حال فرونشست است، بقایای معماری نیز یافت شده است. این برنزها و داستان کشف آنها در اولین قسمت از مجموعه مستند تلویزیونی بی‌بی‌سی در سال ۲۰۰۵ "با عنوان «چگونه هنر جهان را ساخت"» به نمایش درآمد که شامل مصاحبه‌ای با استفانو ماریوتینی بود. جوزپه براگو، متخصص برنز، در کتاب خود با عنوان «چهره برنزی» که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، فاش کرد که سوابق رسمی کشفیات سال ۱۹۷۲، بر اساس اظهارات ماریوتینی، نه تنها وجود یک
۱۹۷۲، بر اساس اظهارات ماریوتینی، نه تنها وجود یک کلاهخود و یک سپر، بلکه وجود یک مجسمه برنزی سوم با بازوهای باز را نیز گزارش کرده است که هیچ‌یک از آنها در طول بازیابی رسمی از آب بیرون آورده نشده است. اعتقاد بر این است که این یافته‌های باستان‌شناسی چند روز قبل از بازیابی رسمی به سرقت رفته و به یک مجموعه‌دار در خارج از کشور فروخته شده‌اند. شواهدی مبنی بر اینکه مجسمه ای و مجسمه ب در زمان بازیابی رسمی در موقعیت متفاوتی نسبت به آنچه در زمان کشف گزارش و ثبت شده بود، یافت شده‌اند نیز ارائه شده است که نشان می‌دهد
یافت شده‌اند نیز ارائه شده است که نشان می‌دهد تلاش‌هایی برای انتقال مجسمه‌ها از محل کشف صورت گرفته است. در تابستان ۲۰۱۹، برنامه تلویزیونی ایتالیایی "کفتارها" تحقیقاتی را در رابطه با راز گمشده‌های یافته‌های باستان‌شناسی در محوطه ریاچ آغاز کرد و با ماریوتینی مصاحبه‌ای انجام داد و از او در مورد اظهاراتش در زمان کشف توضیحاتی خواست. ماریوتینی از اظهار نظر خودداری کرد. تاریخ و خاستگاه. در زمانی که این مجسمه‌ها ساخته شدند، بخش زیادی از کالابریا (به‌ویژه شهرهای ساحلی) محل سکونت مردمان یونانی‌زبان بود و بخشی از
ساحلی) محل سکونت مردمان یونانی‌زبان بود و بخشی از مگنا گراسیا ("یونان بزرگ") محسوب می‌شد، نامی که بعدها به سرزمین‌های "فرادریایی" یونان داده شد. رایج‌ترین نظریه این است که دو هنرمند یونانی جداگانه، این برنزها را با فاصله حدود ۳۰ سال در حدود قرن پنجم پیش از میلاد خلق کرده‌اند. "مجسمه الف" احتمالاً بین سال‌های ۴۶۰ تا ۴۵۰ پیش از میلاد و "مجسمه ب" بین سال‌های ۴۳۰ تا ۴۲۰ پیش از میلاد ساخته شده‌اند. برخی معتقدند که «مجسمه الف» اثر میرون بوده و یکی از شاگردان فیدیاس به نام آلکامنس، «مجسمه ب» را خلق کرده است.
فیدیاس به نام آلکامنس، «مجسمه ب» را خلق کرده است. مجسمه الف، یک قهرمان یا خدای جنگجوی جوان را با نگاهی مغرور و آگاه به زیبایی و قدرت خود به تصویر می‌کشد. از سوی دیگر، مجسمه ب، یک قهرمان جنگجوی مسن‌تر و بالغ‌تر را با حالتی آرام و نگاهی مهربان و لطیف به تصویر می‌کشد. برنزهای ریاچ، اضافات عمده‌ای به نمونه‌های باقی‌مانده از مجسمه‌سازی یونان باستان هستند. آن‌ها به دوره گذار از مجسمه‌سازی یونان باستان به سبک کلاسیک اولیه تعلق دارند و هندسه ایده‌آل و آناتومی غیرممکن خود را در زیر یک سطح " واقع‌گرایانه " جذاب و
خود را در زیر یک سطح " واقع‌گرایانه " جذاب و گیج‌کننده پنهان می‌کنند. آن‌ها نمونه‌های خوبی از "کنترپوستو" هستند - وزن آن‌ها روی پاهای عقب است و آن‌ها را بسیار واقع‌گرایانه‌تر از بسیاری از حالت‌های باستانی دیگر می‌کند. عضلات آن‌ها واضح است، اما برش نخورده است و به اندازه کافی نرم به نظر می‌رسد که قابل مشاهده و واقع‌گرایانه باشد. سرهای چرخان برنزها نه تنها حرکت را القا می‌کند، بلکه به پیکره‌ها زندگی نیز می‌بخشد. طرح نامتقارن بازوها و پاهای آن‌ها به آن‌ها واقع‌گرایی می‌بخشد. چشمان مجسمه ای از کلسیت (که در
می‌بخشد. چشمان مجسمه ای از کلسیت (که در ابتدا قرار بود عاج باشد) تشکیل شده است، در حالی که دندان‌های آن‌ها از نقره ساخته شده است. لب‌ها و نوک سینه‌های آن‌ها از مس ساخته شده است. زمانی، آن‌ها نیزه و سپر در دست داشتند، اما این موارد پیدا نشده‌اند. علاوه بر این، جنگجوی ب زمانی کلاهخودی بر سر داشت که بالای سرش قرار می‌گرفت و گمان می‌رود که جنگجوی ای ممکن است تاج گلی بر سر داشته باشد. ضخامت متوسط برنز برای مجسمه A، ۸٫۵ میلی‌متر (۰٫۳۳ اینچ) و برای مجسمه B، ۷٫۵ میلی‌متر (۰٫۳ اینچ) است. شناسایی. هیچ مدرک روشنی در
(۰٫۳ اینچ) است. شناسایی. هیچ مدرک روشنی در ادبیات باستانی برای شناسایی ورزشکاران یا قهرمانانی که توسط برنزها به تصویر کشیده شده‌اند، وجود ندارد. به نظر می‌رسد که این دو برهنه در ابتدا بخشی از یک گروه نذری در یک محراب بزرگ بودند. حدس زده می‌شود که مجسمه‌های برنزی ممکن است به ترتیب نمایانگر تیدئوس و آمفیارائوس، دو نفر از جنگجویان هفت‌گانه علیه گروه یادبود تبس در شهر آرگوس باشند، همان‌طور که پوسانیاس اشاره کرده است. با این حال، آنها همچنین ممکن است جنگجویان آتنی از دلفی، بخشی از بنای یادبود نبرد ماراتن، یا
آتنی از دلفی، بخشی از بنای یادبود نبرد ماراتن، یا ممکن است از المپیا آمده باشند. آرگوس، دلفی و المپیا سه مکان برجسته یونانی برای مجسمه‌سازی اختصاصی با بالاترین کیفیت بودند و هر سه پس از اشغال روم در معرض غارت رسمی قرار گرفتند. شاید این برنزها، مدت‌ها پس از ساخته شدن، به عنوان بخشی از یکی از موج‌های غارت گسترده هنر یونانی که در تاریخ‌های مختلف پس از فتح یونان توسط روم رخ داد، به ایتالیا منتقل می‌شدند. سالواتوره ستیس و وینزنز برینکمن (پروژه تحقیقاتی چندرنگی لیبیگهوس) این جنگجویان را ارختئوس، پسر آتنا، و
لیبیگهوس) این جنگجویان را ارختئوس، پسر آتنا، و اومولپوس، پسر پوزئیدون، معرفی می‌کنند. گروهی از دو مجسمه برنزی که ارختئوس و اومولپوس را در نزدیکی معبد آتنا در آکروپولیس آتن به تصویر می‌کشند، توسط پوسانیاس ۱٫۲۷٫۴ ذکر شده است: «... پیکره‌های برنزی بزرگی از مردان که برای مبارزه رو در روی یکدیگر ایستاده‌اند، یکی از آنها را ارختئوس و دیگری را اومولپوس می‌نامند…» مرمت ۲۰۰۹–۲۰۱۱. در دسامبر ۲۰۰۹، برنزهای ریاچه قبل از شروع کار مرمت در موزه ملی کبیر یونان، به کاخ کامپانلا در رجیو منتقل شدند. در اوایل سال ۲۰۱۰،
کامپانلا در رجیو منتقل شدند. در اوایل سال ۲۰۱۰، مرمتگران هنری متخصص، کوزیمو شپیس (که با نام نوچیو شپیس نیز شناخته می‌شود) و پائولا دوناتی، کار مرمت برنزهای ریاچه را آغاز کردند. کار مرمت دو مجسمه برنزی در سال ۲۰۱۱ به پایان رسید.
سرتیپ حسنعلی شقاقی (درگذشت: ۱۳۲۲ خورشیدی) افسر ارتش ایران از خاندان شقاقی بود. او فرزند میرزا مهدی خان‌شقاقی و فخرالحاجیه نوری (از خاندان خواجه‌نوری) بود و در جریان درگیری‌های دولتی با شورش‌های محلی در نبرد سمیرم کشته شد. او با زینت‌الملوک شبیر، دختر سید حبیب‌الله طهرانی شبیر ازدواج کرد. از فرزندان او می‌توان به ثریا شقاقی اشاره کرد که با عبدالله والا (روزنامه‌نگار و نمایندهٔ مجلس شورای ملی) ازدواج نمود.
کوی ساماندهی مهرشهر ، واقع در منطقه ۳ شهرداری کرج، یکی از محله‌های جدید و رو به رشد این شهر به شمار می‌رود. همچنین،مراکز ورزشی و باشگاه های مدرن هیرمان، رویای برتر و ورزشگاه شاهین ،آکادمی تنیس و ...دسترسی به امکانات ورزشی را فراهم می‌سازد. کوی ساماندهی مهرشهر هم اکنون در حال تبدیل به یک محله پر رونق و آینده دار است. این محدوده از شرق به کوی مهر مهرشهر، از شمال به بلوار آزادی و محله آق تپه از جنوب به محله کیانمهر و از غرب به جاده قزلحصار محدود میشود. این محدوده خود به هشت فاز تقسیم بندی میشود. ساخت و ساز در
خود به هشت فاز تقسیم بندی میشود. ساخت و ساز در این محدوده به شدت جریان دارد. دو بوستان بسیار وسیع و مناسب با امکانات بازی برای کودکان، زمین اسکیت، آلاچیق مناسب برای پیک نیک و دریاچه مصنوعی در این محله احداث شده اند. بوستان مهر و بوستان ورزش نام این دو بوستان است. میدان تره بار ساماندهی که برای تهیه مایحتاج روزانه بسیار مناسب و کامل است در این محدوده واقع شده. یک جایگاه دو منظوره سوخت نیز در بلوار نور و در مجاورت میدان سرباز در این منطقه وجود دارد. بلوارهای نور، ایمان، شهادت ، نماز و جهاد معابر اصلی این
نور، ایمان، شهادت ، نماز و جهاد معابر اصلی این محله هستند.
ایان یک فیلم کوتاه آرژانتینی محصول استودیو Mundoloco CGI است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. گاستون گورالی، آبل گلدفارب و خوان خوزه کامپانلا به ترتیب نویسندگی، کارگردانی و تهیه‌کنندگی این اثر را بر عهده داشته‌اند. عنوان این فیلم کوتاه از پسری به همین نام گرفته شده که از فلج رنج می‌برد و نمی‌توانست مانند سایر کودکان بازی کند. شیلا گراشینسکی، مادر این پسر، با دیدن وضعیت پسرش، بنیاد ایان را ایجاد کرد، سازمانی که بخشی از این پروژه بود تا در مورد مراقبت از افراد مبتلا به اختلالات حرکتی، آگاهی‌رسانی کند و آن را ارتقا
به اختلالات حرکتی، آگاهی‌رسانی کند و آن را ارتقا بخشد. تولید. این فیلم از نظر زیبایی‌شناسی کیفیت بالایی دارد و با ترکیبی از تکنیک انیمیشن سه‌بعدی و استاپ‌موشن ساخته شده است. مدل‌های واقع‌گرایانه‌ای در این فیلم نمایش داده می‌شود که از مواد بازیافتی و فناوری دیجیتال پیشرفته ساخته شده‌اند. در این فیلم از هیچ دیالوگی برای بیان احساسات کودکان استفاده نشده است و همین امر آن را فراگیرتر می‌کند و به همه، صرف نظر از زبان، نژاد، رنگ یا ملیت، اجازه می‌دهد پیام عشقی را که منتقل می‌کند، درک کنند. بنیاد ایان. هدف از
را که منتقل می‌کند، درک کنند. بنیاد ایان. هدف از تشکیل این بنیاد بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا به اختلالات عصبی-حرکتی است که این کار را با ارائه روش‌های درمانی نوآورانه به کشور و آموزش جامعه‌درمانی انجام می‌دهد. از سوی دیگر، این برنامه با فراهم کردن ابزارهایی برای توانمندسازی جامعه و ایجاد شرایط لازم برای شمول اجتماعی، تأثیری مستقیم بر بافت جامعه دارد. هدف آن این است که هر کودک در سن مدرسه، حتی در صورت داشتن معلولیت، فرصت حضور در محیط آموزشی را داشته باشد و بتواند نقش فعالی در شکل‌دادن به جهانی فراگیرتر و
بتواند نقش فعالی در شکل‌دادن به جهانی فراگیرتر و عادلانه‌تر ایفا کند. فعالیت گسترده این بنیاد موجب شد که اقدامات آن به عنوان «علاقه اجتماعی برای شهر خودمختار بوئنوس آیرس» شناخته شود و در سال ۲۰۱۸ جایزه توسعه علمی و فناوری از سوی DAIA به آن اعطا گردد. علاوه بر این، شبکه نیکلودئون آمریکای لاتین در همان سال در مراسم جوایز انتخاب کودکان آرژانتین، جایزه پرو سوشال را دریافت کرد. شیلا گراشینسکی در این باره می‌گوید: «مسیر، غلبه بر احساسات است؛ مسیری که به ما امکان می‌دهد بیندیشیم، گزینه‌های مختلف را ارزیابی کنیم و
بیندیشیم، گزینه‌های مختلف را ارزیابی کنیم و سپس اقدام کنیم. همه ما می‌توانیم در ساختن جهانی فراگیرتر نقش داشته باشیم. هدف ما این است که کودکان را به پذیرش تفاوت‌ها نزدیک کنیم و میان آنها پل ارتباطی ایجاد کنیم. این فیلم کوتاه، بازتابی از همین احساسات است». جوایز و نامزدی‌ها. این فیلم کوتاه که از سوی مجلس نمایندگان ملت مورد تقدیر قرار گرفته، نخستین نمایش بین‌المللی خود را در جشنواره معتبر فیلم کن تجربه کرد و موفق به کسب جوایز متعددی شد. از جمله این جوایز می‌توان به جشنواره فیلم‌های کوتاه لس‌آنجلس، مسابقه
به جشنواره فیلم‌های کوتاه لس‌آنجلس، مسابقه آکولاد، جشنواره فیلم چلسی، جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه دهلی هند، جوایز بین‌المللی فیلم‌های مستقل و جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه ریل شیکاگو اشاره کرد. افزون بر این، این اثر یکی از فیلم‌های برگزیده جوایز اسکار در ۲۰۲۰ است.