payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یافت. درخت یک میلیاردم، که معمولاً به عنوان زیتون آفریقایی شناخته می‌شود، در نوامبر ۲۰۰۷ در اتیوپی کاشته شد. در سال ۲۰۰۸، هدف این کمپین به ۷ میلیارد درخت افزایش یافت، هدفی که سه ماه قبل از هدف کنفرانس تغییرات اقلیمی که در دسامبر ۲۰۰۹ در کپنهاگ، دانمارک برگزار شد، از آن پیشی گرفت. بعد از کمپین. فلیکس فینکباینر در سخنرانی افتتاحیه سال بین‌المللی جنگل‌ها ۲۰۱۱ در سازمان ملل متحد گفت: «اکنون زمان آن رسیده است که با هم کار کنیم. ما نیروهای خود را، پیر و جوان، ثروتمند و فقیر، با هم ترکیب می‌کنیم و با هم می‌توانیم
و فقیر، با هم ترکیب می‌کنیم و با هم می‌توانیم یک تریلیون درخت بکاریم. می‌توانیم کمپین تریلیون درخت را آغاز کنیم.» در دسامبر ۲۰۱۱، پس از کاشت بیش از ۱۲ میلیارد درخت، UNEP رسماً مدیریت این برنامه را به بنیاد غیرانتفاعی «گیاه برای سیاره» به رهبری جوانان (سازمانی که از سال ۲۰۰۷ در کمپین یک میلیارد درخت شرکت می‌کرد) مستقر در توتزینگ آلمان واگذار کرد. از آن زمان تاکنون، این حرکت ادامه داشته است و ۴۰٬۰۰۰ سفیر جوان این پیام را در بیش از ۱۰۰ کشور منتشر می‌کنند. در سال ۲۰۱۵، محقق تام کروتر دریافت که حدود ۳ تریلیون
سال ۲۰۱۵، محقق تام کروتر دریافت که حدود ۳ تریلیون درخت در جهان وجود دارد و بعداً تخمین زده شد که کاشت ۱٫۲ تریلیون درخت دیگر، انتشار دی‌اکسید کربن ناشی از فعالیت‌های انسانی را در ۱۰ سال آینده خنثی می‌کند. در سال ۲۰۱۷، سونامی یک میلیارد درخت در پاکستان، ۳۵۰ هزار هکتار از جنگل‌ها را احیا کرد. ابتکار یک تریلیون درخت. مجمع جهانی اقتصاد ۲۰۲۰ که در داووس برگزار شد، از ایجاد پلتفرم ابتکاری یک تریلیون درخت برای دولت‌ها، کسب‌وکارها و جامعه مدنی خبر داد تا از دهه سازمان ملل متحد برای احیای اکوسیستم (۲۰۲۰–۲۰۳۰) به
ملل متحد برای احیای اکوسیستم (۲۰۲۰–۲۰۳۰) به رهبری برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد و فائو حمایت کنند. دونالد ترامپ، یکی از شرکت‌کنندگان در این نشست و رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده، اعلام کرد که دولت ایالات متحده به این ابتکار عمل متعهد خواهد شد.
جنبش زیست‌محیطی در نیوزیلند در دهه ۱۹۵۰ آغاز شد، دوره‌ای از تغییرات اجتماعی سریع. در آن زمان، چندین کمپین ملیِ پرسروصدا مسائل زیست‌محیطی مختلفی از جمله حفاظت از جنگل‌ها، کربن‌زدایی حمل‌ و نقل و استخراج زغال‌سنگ را به چالش کشیده‌اند. جنبش زیست‌محیطی سرانجام حزب ارزش‌ها را به وجود آورد. این حزب اولین حزب سیاسی با تمرکز قوی بر مسائل زیست‌محیطی بود که در انتخابات ملی شرکت کرد. حزب ارزش‌ها سرانجام به حزب "سبزهای آوتئاروا نیوزیلند" تغییر نام داد. آغازها. تعدادی از مفسران معتقد اند که اولین مسئله مهم زیست‌محیطی در
مفسران معتقد اند که اولین مسئله مهم زیست‌محیطی در نیوزیلند، کمپین ملی برای جلوگیری از افزایش سطح آب دریاچه‌های ماناپوری و ته آنائو به عنوان بخشی از مرحله دوم توسعه پروژه برق ماناپوری بود. «کمپین نجات ماناپوری» از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۲ با مشارکت سازمان‌هایی مانند انجمن حفاظت از جنگل‌ها و پرندگان و انجمن حفاظت از مناظر طبیعی برگزار شد که منجر به دو دادخواست به پارلمان و تشکیل شورای حفاظت از طبیعت، یک نهاد مشورتی دولتی، شد. «کمپین نجات ماناپوری» که در اکتبر ۱۹۶۹ در اینورکارگیل آغاز شد، در سال ۱۹۷۰ با سومین
۱۹۶۹ در اینورکارگیل آغاز شد، در سال ۱۹۷۰ با سومین دادخواست به پارلمان، گزارش کمیته کابینه و کمیسیون تحقیق به یک کمپین ملی تبدیل شد. بحث نجات ماناپوری تا انتخابات عمومی ۱۹۷۲ ادامه داشت، زمانی که دولت جدید کرک قول داد سطح آب هیچ‌یک از دریاچه‌های ماناپوری و ته آنائو را افزایش ندهد و در عوض، «نگهبانان دریاچه‌های ماناپوری و ته آنائو» را تأسیس کرد تا اطمینان حاصل شود که هر دو دریاچه در سطح طبیعی خود اداره می‌شوند. مطمئناً کمپین نجات ماناپوری در زمانی رخ داد که نگرانی‌های بین‌المللی در مورد مفهوم رایج «محیط زیست»
بین‌المللی در مورد مفهوم رایج «محیط زیست» افزایش یافته بود، اما این نه اولین - و نه آخرین - کمپین از سلسله کمپین‌هایی بود که برای حفظ جنبه‌هایی از میراث طبیعی نیوزیلند از زمان ایجاد اولین ذخایر طبیعی و پارک‌های ملی آغاز شد. کمپین‌های اولیه «حفظ مناظر»، مانند بحث جنگل وایپوآ، زمانی که انجمن حفاظت از وایپوآ در سال ۱۹۴۶ علیه برنامه‌های دولت برای قطع درختان جنگل وایپوآ مبارزه کرد، شامل عناصر قابل تشخیص متعددی از کمپین‌های «زیست‌محیطی» بعدی بود - درخواست از مردم برای مخالفت با از دست دادن مناظر طبیعی،
از مردم برای مخالفت با از دست دادن مناظر طبیعی، دادخواست‌ها و بررسی اثرات بالقوه قطع درختان در محل؛ بنابراین، آنچه تا سال ۱۹۶۹ متفاوت بود، پیچیدگی بحث حفاظت/محیط زیست بود که توانست از واژه‌نامه بین‌المللی جدید «محیط زیست‌گرایی» برای توصیف ویژگی‌های ملموس و ناملموس چشم‌انداز ماناپوری که توسط پروژه قدرت تهدید می‌شدند، استفاده کند. کمپین‌ها. سایر مسائل مهم شامل انرژی هسته‌ای، جلوگیری از قطع درختان جنگل‌های بومی و توقف کشت محصولات غذایی مهندسی ژنتیک شده است. اعتراضات مربوط به قطع درختان در ویریناکی، پورورا و
مربوط به قطع درختان در ویریناکی، پورورا و ساحل غربی جزیره جنوبی رخ داد. از سال ۲۰۱۰، جنبش زیست‌محیطی در حوزه‌های مختلفی از جمله مخالفت با ساخت سدهای آبی بزرگ جدید، حفاظت از زمین‌های حفاظت‌شده در برابر معدن‌کاوی و جلوگیری از استفاده بیش از حد از منابع آب فعال بوده است. سازمان‌ها. بزرگ‌ترین سازمان حفاظت از محیط زیست که در سال ۱۹۲۳ تشکیل شد، سازمان جنگل‌ها و پرندگان است. سازمان صلح سبز نیوزیلند فعالیت‌های حمایتی و اقدامات مستقیمی را در داخل و اطراف نیوزیلند انجام می‌دهد. سازمان‌های محیط زیست و حفاظت از محیط
می‌دهد. سازمان‌های محیط زیست و حفاظت از محیط زیست نیوزیلند یک سازمان چتری متشکل از حدود ۵۰ سازمان محیط زیستی است.
شکار غیرقانونی ببر در هند تهدیدی جدی برای بقای ببرها در هند است. حدود ۳۰۰۰ ببر وحشی باقی مانده‌اند که نسبت به ۱۰۰۰۰۰ ببر در آغاز قرن بیستم کاهش یافته است. این کاهش عمدتاً به دلیل کشتار ببرها توسط نخبگان استعماری و هندی، در دوران راج بریتانیا بود که پس از استقلال هند نیز ادامه یافت. بیشتر ۱۷۰۰ نمونه باقی مانده ، ببرهای بنگال هند هستند. پروژه ببر در ابتدا به عنوان یک موفقیت بزرگ مورد ستایش قرار گرفت تا اینکه مشخص شد شمارش اولیه ببرها به‌طور جدی دارای نقص بوده است. بیشتر اعضای بدن ببرها به چین می‌رسد. جایی که
است. بیشتر اعضای بدن ببرها به چین می‌رسد. جایی که یک پوست می‌تواند به قیمت ۶٫۵ میلیون روپیه فروخته شود. میزان محکومیت شکارچیان غیرقانونی تقریباً چهار درصد است. سانسار چاند. شکارچی غیرمجاز سانسار چاند اعتراف کرد که ۴۷۰ پوست ببر و ۲۱۳۰ پوست پلنگ را به چهار مشتری از نپال و تبت فروخته است. او به عنوان «سرکرده اصلی بزرگ‌ترین شبکه قاچاق حیات‌وحش کشور» شناخته می‌شد. وی به مدت ۴۰ سال بدون دستگیری در این تجارت باقی ماند. کسب‌وکار خود را از بازار صدر دهلی اداره می‌کرد. او به «ویرآپان شمال» معروف بود. او به خاطر از
او به «ویرآپان شمال» معروف بود. او به خاطر از بین بردن کل جمعیت ببرهای منطقه حفاظت‌شده ساریسکا در سال ۲۰۰۵ مورد سرزنش قرار گرفته است در سال ۱۹۹۱، گروهی که در ساوای مدهوپور راجستان بازداشت شدند، اعتراف کردند که در طول دو سال، ۱۵ تا ۱۸ ببر برای سانسار چاند شکار غیرمجاز کرده‌اند. در ژانویه ۲۰۰۵، یک عملیات ضربتی در انبار چاند در پاتل ناگار، دو پوست ببر، ۲۸ پوست پلنگ، ۱۴ دندان ببر، سه کیلوگرم پنجه ببر، ۱۰ فک ببر و ۶۰ کیلوگرم پنجه‌های پلنگ و ببر را کشف کرد. در سال ۱۹۸۸، پلیس ۲۵۸۰۰ پوست مار از وی ضبط کرده بود.
سال ۱۹۸۸، پلیس ۲۵۸۰۰ پوست مار از وی ضبط کرده بود. همسر چاند، رانی، و پسرش آکاش نیز به اتهام قاچاق حیات‌وحش بازداشت شدند. چاند در منطقه پاتل ناگار دهلی نو دستگیر شد. پلیس دهلی پس از اطلاع از اینکه او به‌طور منظم روزنامه راجستان پاتریکا را خریداری می‌کرد، او را بازداشت کرد..[ "" ] در ژانویه سال ۲۰۰۵، در جریان یک عملیات پلیسی گسترده، انبار بزرگی که متعلق به سانسار چاند در منطقه پاتل ناگار در دهلی نو بود، مورد تفتیش قرار گرفت. در این عملیات تعداد قابل توجهی از اجزای بدن حیوانات وحشی شامل دو پوست کامل ببر، ۲۸
اجزای بدن حیوانات وحشی شامل دو پوست کامل ببر، ۲۸ پوست پلنگ، ۱۴ دندان ببر، سه کیلوگرم پنجه ببر، ۱۰ فک ببر و حدود ۶۰ کیلوگرم پنجه‌های پلنگ و ببر کشف و ضبط شد. این میزان از کالاهای قاچاق، نشان‌دهنده وسعت فعالیت‌های غیرقانونی چاند در زمینه شکار و تجارت حیات وحش بود. علاوه بر این، در سال ۱۹۸۸ نیز پلیس موفق شده بود ۲۵ هزار و ۸۰۰ پوست مار از چاند ضبط کند که خود دلیلی بر سابقه طولانی مدت او در قاچاق حیوانات بود. این موضوع باعث شد تا توجه نیروهای انتظامی و سازمان‌های حفاظت از محیط زیست به شدت به فعالیت‌های چاند جلب
حفاظت از محیط زیست به شدت به فعالیت‌های چاند جلب شود. در این پرونده، خانواده چاند نیز درگیر بودند و همسرش، رانی، و پسرش آکاش به اتهام همکاری در قاچاق حیوانات وحشی بازداشت شدند. سانسار چاند نهایتاً در منطقه پاتل ناگار دهلی نو دستگیر شد. پلیس دهلی نو پس از کسب اطلاع از عادت‌های او، از جمله خرید روزنامه راجستان پاتریکا، موفق شد محل اختفای او را شناسایی و دستگیری‌اش را انجام دهد. فعالیت‌های سانسار چاند ضربه بزرگی به جمعیت حیات وحش در هند وارد کرده و موجب نگرانی فراوان در میان سازمان‌های بین‌المللی و فعالان
فراوان در میان سازمان‌های بین‌المللی و فعالان محیط زیست شده است. پرونده او نمونه‌ای بارز از تهدیدات قاچاق حیات وحش به تنوع زیستی و اکوسیستم‌های طبیعی محسوب می‌شود.
چراغ قوه مکانیکی، چراغ قوه‌ای است که با نیروی الکتریکی تولید شده توسط نیروی عضلانی کاربر تغذیه می‌شود، بنابراین نیازی به تعویض باتری یا شارژ مجدد از منبع الکتریکی ندارد. انواع مختلفی وجود دارد که از مکانیسم‌های عملیاتی متفاوتی استفاده می‌کنند. آنها از حرکات مختلفی برای تولید نیروی مورد نیاز استفاده می‌کنند؛ مانند فشردن دسته، چرخاندن هندل یا تکان دادن خود چراغ قوه. این چراغ قوه‌ها را می‌توان با تکنیکی که برای ذخیره انرژی استفاده می‌شود نیز تشخیص داد: فنر، چرخ طیار، باتری یا خازن. از آنجایی که چراغ قوه‌های
طیار، باتری یا خازن. از آنجایی که چراغ قوه‌های مکانیکی همیشه آماده استفاده هستند، اغلب به عنوان چراغ اضطراری در صورت قطع برق یا سایر موارد اضطراری استفاده می‌شوند. آنها همچنین در خانه‌های تعطیلات، کلبه‌ها و سایر مکان‌های دورافتاده نگهداری می‌شوند زیرا مانند چراغ قوه‌های معمولی به عمر مفید باتری محدود نمی‌شوند. آنها یک فناوری سبز محسوب می‌شوند، زیرا باتری‌های یکبار مصرف مورد استفاده در چراغ قوه‌های معمولی از نظر منابع مورد استفاده برای میزان انرژی تولید شده، هدر دهنده هستند و همچنین حاوی فلزات سنگین و مواد
هدر دهنده هستند و همچنین حاوی فلزات سنگین و مواد شیمیایی سمی هستند که در نهایت وارد محیط زیست می‌شوند. پیشینیان. اولین چراغ قابل حمل مکانیکی، «آسیاب فولادی» بود که در دهه ۱۸۰۰ در معادن زغال سنگ مورد استفاده قرار می‌گرفت. این لامپ‌ها از یک دیسک فولادی تشکیل شده بودند که با سرعت بالا توسط یک مکانیزم میل‌لنگ می‌چرخید. فشار دادن یک سنگ چخماق روی دیسک، بارانی از جرقه و روشنایی کم‌سو ایجاد کرد. این آسیاب‌ها فقط در معادن زغال سنگ مورد استفاده قرار می‌گرفتند، جایی که خطر انفجار گاز حاصل از احتراق، روشن کردن شمع را
خطر انفجار گاز حاصل از احتراق، روشن کردن شمع را ناامن می‌کرد. احتیاط لازم بود تا جرقه‌ها مشاهده شوند تا جرقه‌های بسیار داغی ایجاد نشود که بتوانند آتش را شعله‌ور کنند. استفاده از این آسیاب‌ها دردسرساز بود و اغلب توسط یک پسر بچه اداره می‌شد که تنها وظیفه‌اش تأمین نور برای گروهی از معدنچیان بود. یکی از اولین این آسیاب‌ها، آسیاب اسپدینگ در قرن هجدهم بود، خانواده اسپدینگ سابقه طولانی در نمایندگی از خانواده لوثر در وست‌مورلند و معادن زغال سنگ وایت‌هیون داشتند. کارخانه‌های فولاد پس از معرفی لامپ‌های دیوی و جوردی
فولاد پس از معرفی لامپ‌های دیوی و جوردی که از سال ۱۸۱۵ بسیار کم‌حجم‌تر بودند، از رونق افتادند. ایده آسیاب در سال ۱۹۴۶، بر اساس فناوری توسعه‌یافته فندک سیگار و سنگ چخماق فروسریوم، احیا شد. یک چراغ فنری با هشت سنگ چخماق برای علامت‌دهی اضطراری در دریا پیشنهاد شد. انواع. با نیروی فلایویل. در "چراغ قوه داینو" (یا "چراغ قوه فشاری")، انرژی از طریق یک چرخ لنگر تولید می‌شود. کاربر مکرراً دسته‌ای را فشار می‌دهد تا یک چرخ لنگر درون چراغ‌قوه که به یک ژنراتور/دینام کوچک متصل است، بچرخد و جریان الکتریکی را به یک لامپ
متصل است، بچرخد و جریان الکتریکی را به یک لامپ رشته‌ای یا دیود ساطع‌کننده نور تأمین کند. یک دسته L شکل دارای یک چرخ‌دنده است که چرخ‌دنده پله‌ای سفید را می‌چرخاند، که به نوبه خود چرخ‌دنده را می‌چرخاند. روی این چرخ‌دنده یک کلاچ گریز از مرکز (برای امکان چرخش آزاد پس از توقف حرکت اهرم و سپس بازگشت آن) و یک آهنربای خاکستری تیره نصب شده است. آهنربا با چرخش به دور سیم‌پیچ مسی، جریان الکتریکی القا می‌کند. جریان حاصل از سیم‌پیچ از میان رشتهٔ لامپ رشته‌ای عبور می‌کند و نور تولید می‌کند. یک فنر L شکل، دسته را پس از
و نور تولید می‌کند. یک فنر L شکل، دسته را پس از هر بار درگیری به موقعیت اولیه خود برمی‌گرداند. چراغ قوه باید در حین استفاده به‌طور مداوم پمپ شود و چرخ لنگر بین هر فشار، ژنراتور را بچرخاند تا نور به‌طور مداوم روشن بماند. از آنجا که برق فقط با فشردن دسته تولید می‌شود، نیازی به کلید نیست. چراغ‌های داینو در طول جنگ جهانی دوم به سربازان ورماخت آلمان داده شد. آنها در طول جنگ در اروپا محبوب بودند زیرا منبع تغذیه برق به خانه‌ها غیرقابل اعتماد بود. نوعی از آن که از طناب کششی استفاده می‌کرد، در جنگ جهانی اول مورد
طناب کششی استفاده می‌کرد، در جنگ جهانی اول مورد استفاده قرار گرفت. القای خطی. طرح‌های القای خطی (همچنین "چراغ قوه فارادی" یا "چراغ قوه لرزان") شامل یک ژنراتور الکتریکی خطی است که یک ابرخازن را شارژ می‌کند که وقتی چراغ قوه به صورت طولی تکان داده می‌شود، عملکردی مشابه باتری قابل شارژ دارد. باتری یا خازن، یک لامپ ال‌ئی‌دی سفید را روشن می‌کند. ژنراتور خطی از یک آهنربای خاکی کمیاب کشویی تشکیل شده است که هنگام تکان خوردن، از طریق مرکز یک سولنوئید (یک سیم پیچ مسی) به جلو و عقب حرکت می‌کند. هر بار که آهنربا از
به جلو و عقب حرکت می‌کند. هر بار که آهنربا از میان حلقه‌های سیم عبور می‌کند، طبق قانون القای فارادی، جریانی در آنها القا می‌شود که خازن را از طریق یکسوکننده و مدارهای دیگر شارژ می‌کند. بهترین طرح‌ها به جای باتری قابل شارژ از یک ابرخازن استفاده می‌کنند، زیرا این باتری‌ها عمر کاری طولانی‌تری نسبت به باتری دارند. این ویژگی، به همراه دیود ساطع کننده نور با عمر طولانی که مانند لامپ رشته‌ای نمی‌سوزد، به چراغ قوه طول عمر بالایی می‌دهد و آن را به یک چراغ اضطراری مفید تبدیل می‌کند. یکی از معایب بسیاری از مدل‌های
مفید تبدیل می‌کند. یکی از معایب بسیاری از مدل‌های فعلی این است که ابرخازن نمی‌تواند انرژی زیادی را در مقایسه با یک سلول لیتیوم-یون ذخیره کند و این باعث محدود شدن زمان کارکرد در هر بار شارژ می‌شود. در بیشتر طرح‌ها، تکان دادن شدید چراغ به مدت حدود ۳۰ ثانیه می‌تواند تا ۵ دقیقه نور تولید کند، هرچند زمان اعلام‌شده، کاهش خروجی ال‌ئی‌دی پس از ۲ یا ۳ دقیقه را شامل نمی‌شود. تکان دادن دستگاه به مدت ۱۰ تا ۱۵ ثانیه هر ۲ یا ۳ دقیقه در صورت لزوم، امکان استفاده مداوم از دستگاه را فراهم می‌کند. اغلب به عنوان یک اسباب‌بازی
را فراهم می‌کند. اغلب به عنوان یک اسباب‌بازی یا یک پشتیبان اضطراری برای سایر چراغ‌قوه‌ها در نظر گرفته می‌شود. این محصول از سال ۲۰۰۲ با کمپین‌های بازاریابی مستقیم در ایالات متحده به فروش رسیده است. نسخه‌های تقلبی این چراغ‌قوه‌ها فروخته شده‌اند که بیشتر آنها باتری‌های لیتیومی غیرقابل شارژ به اندازه سکه را در خود جای داده‌اند. ابرخازن گران‌قیمت از اجزای داخلی حذف شده است. در برخی از این طرح‌های جعلی، «آهنربا» آهنربا نیست یا سیم پیچ متصل نیست و با تکان دادن دستگاه، الکتریسیته تولید نمی‌شود. این چراغ قوه‌های
الکتریسیته تولید نمی‌شود. این چراغ قوه‌های تقلبی در نهایت بی‌فایده می‌شوند، زیرا باتری‌های داخلی آنها قابل شارژ یا تعویض نیستند و قاب آنها اغلب برای همیشه با چسب بسته می‌شود. میل‌لنگ‌دار. در طرح‌های وینداپ، چراغ توسط یک باتری تغذیه می‌شود که توسط یک ژنراتور که توسط یک هندل دستی روی چراغ قوه می‌چرخد، شارژ می‌شود. یک دقیقه هندل کردن معمولاً حدود ۳۰ تا ۶۰ دقیقه روشنایی ایجاد می‌کند. این مزیت را دارد که لازم نیست هنگام استفاده مانند چراغ قوه دینام یا برخی چراغ قوه‌های لرزان، مدام پمپ شود. با این حال، ممکن است
قوه‌های لرزان، مدام پمپ شود. با این حال، ممکن است به عنوان یک چراغ اضطراری کمتر قابل اعتماد باشد، زیرا باتری قابل شارژ موجود در آن در نهایت از بین می‌رود. سلول‌های لیتیوم-یونی مورد استفاده معمولاً برای حدود ۵۰۰ بار شارژ طراحی شده‌اند. در طرح جایگزین «مشعل کوکی»، که توسط فری پلیر انرژی تولید شده است، انرژی به صورت مکانیکی در یک فنر اصلی مارپیچی مسطح، به جای باتری، ذخیره می‌شود. مالک با چرخاندن میل‌لنگ، فنر را کوک می‌کند. سپس وقتی چراغ روشن می‌شود (با آزاد کردن ترمز مکانیکی)، فنر باز می‌شود و یک ژنراتور را
ترمز مکانیکی)، فنر باز می‌شود و یک ژنراتور را می‌چرخاند تا برق لازم برای روشن کردن چراغ را فراهم کند. هدف از این طرح، که در ابتدا برای استفاده در کشورهای در حال توسعه اختراع شده بود، بهبود قابلیت اطمینان و طول عمر مفید آن با اجتناب یا کاهش وابستگی به باتری بود. تا سال ۲۰۱۲، طرح اصلی دیگر تولید نشد، اما مدل‌های کوچک‌تر و به‌روز شدهٔ هندل دستی با استفاده از LED هنوز در دسترس بودند. سایر عملکردها. برخی از چراغ قوه‌های مکانیکی علاوه بر منبع نور، شامل عملکردها و ویژگی‌های اضافی نیز هستند. مدل‌هایی که به عنوان
و ویژگی‌های اضافی نیز هستند. مدل‌هایی که به عنوان چراغ اضطراری فروخته می‌شوند، عملکردهای اضافی دارند که برای استفاده در مواقع اضطراری در نظر گرفته شده‌اند، مانند چراغ‌های چشمک‌زن قرمز یا زرد برای مواقع اضطراری کنار جاده‌ای، آژیر و رادیوهایی مانند پخش ای‌ام / پخش رادیویی اف‌ام، رادیوهای هواشناسی یا رادیوهای موج کوتاه. آنها همچنین ممکن است شامل روش‌های جایگزین برای شارژ باتری، مانند آداپتور برق متناوب، سلول‌های خورشیدی یا سیم‌هایی باشند که به سوکت فندک خودرو وصل می‌شوند. چراغ قوه‌های میل‌لنگ اغلب دارای رادیو
می‌شوند. چراغ قوه‌های میل‌لنگ اغلب دارای رادیو و سایر ویژگی‌ها هستند. یکی از ویژگی‌های محبوب، پورت شارژ یواس‌بی ۵ ولتی برای شارژ مجدد تلفن‌های همراه در مواقعی است که پریز برق در دسترس نیست. کیفیت و قابلیت اطمینان بلندمدت این دستگاه‌ها طیف وسیعی را شامل می‌شود، از تجهیزات اضطراری با قابلیت اطمینان بالا گرفته تا تجهیزات یکبار مصرف و غیرقابل تعمیر.
اتحاد آب و برق آمریکای شمالی؛ که به اختصار NAWAPTA نیز نامیده می‌شود، برگرفته از نام نهاد حاکم پیشنهادی، سازمان پیمان آب و برق آمریکای شمالی) یک طرح پیشنهادی برای مدیریت آب قاره‌ای بود که در دهه ۱۹۵۰ توسط سپاه مهندسان ارتش ایالات متحده آمریکا مطرح شد. برنامه‌ریزان، انتقال آب از برخی رودخانه‌ها در جنوب آلاسکا به کانادا از طریق درازگودال کوه‌های راکی و مسیرهای دیگر به ایالات متحده را در نظر داشتند که مستلزم ۳۶۹ پروژه ساختمانی جداگانه بود. این آب از شمال مونتانا وارد خاک آمریکا می‌شود. در آنجا، به سرچشمه‌های
وارد خاک آمریکا می‌شود. در آنجا، به سرچشمه‌های رودخانه‌هایی مانند کلرادو و یلوستون منحرف می‌شود. اجرای NAWAPA از دهه ۱۹۷۰ به دلیل مجموعه‌ای از مسائل زیست‌محیطی، اقتصادی و دیپلماتیک مطرح‌شده توسط این پیشنهاد، به‌طور جدی مورد توجه قرار نگرفته است. مورخ غربی، ویلیام دی‌بایس، نوشت: «ناوپا قربانی خودبزرگ‌بینی خود شد.» طرح. طرح فنی و اقتصادی این طرح در سال ۱۹۶۴ توسط شرکت پارسونز پاسادنا، کالیفرنیا، تهیه شد. کل هزینه در سال ۱۹۷۵، ۱۰۰ میلیارد دلار تخمین زده شد که از نظر هزینه با سیستم بزرگراه‌های بین ایالتی قابل
از نظر هزینه با سیستم بزرگراه‌های بین ایالتی قابل مقایسه است. مدیریت آب. طرح پارسونز، آب را از سیستم‌های رودخانه یوکان، لیارد و پیس به نیمه جنوبی گودال کوه‌های راکی منحرف می‌کند که در یک سد عظیم ساخته خواهد شد. مخزنی به طول. بخشی از آب به سمت شرق و از طریق مرکز کانادا فرستاده می‌شود تا یک آبراه قابل کشتیرانی ایجاد کند که آلبرتا را به دریاچه‌های بزرگ متصل می‌کند و مزیت دیگر آن تثبیت سطح آب دریاچه‌های بزرگ است. بقیه آب از طریق شمال مونتانا وارد ایالات متحده می‌شود و جریان اضافی را به سیستم‌های رودخانه‌ای
می‌شود و جریان اضافی را به سیستم‌های رودخانه‌ای کلمبیا و میسوری - می‌سی‌سی‌پی فراهم می‌کند و از طریق بالابرهای دندانه اره‌ای در آیداهو بر فراز کوه‌های راکی پمپ می‌شود. از آنجا، از طریق قنات‌ها به سمت جنوب و به سیستم‌های رودخانه کلرادو و ریو گراند می‌ریخت. بخشی از این آب به انتهای جنوبی کوه‌های راکی در نیومکزیکو فرستاده شده و به سمت شمال به دشت‌های مرتفع پمپاژ می‌شود و سفره آب زیرزمینی اوگالالا را تثبیت می‌کند. در همین حال، افزایش جریان رودخانه کلرادو به مکزیک وارد می‌شود و امکان توسعه بیشتر کشاورزی در باخا
وارد می‌شود و امکان توسعه بیشتر کشاورزی در باخا کالیفرنیا و سونورا را فراهم می‌کند. این پروژه را فراهم می‌کند آب به مناطق کم‌آب در قاره آمریکای شمالی، از جمله کانادا و ایالات متحده، و همچنین آب آبیاری برای مکزیک، که پارسونز ادعا می‌کرد آب کافی برای احیای ۷ یا ۸ برابر زمینی که مصر با سد بلند آسوان احیا کرد، دریافت خواهد کرد. این امر باعث افزایش جریان آب در رودخانه‌های میسوری و می‌سی‌سی‌پی علیا در دوره‌های کم‌آبی، افزایش تولید برق آبی در امتداد رودخانه کلمبیا و تثبیت سطح آب در دریاچه‌های بزرگ می‌شود. پارسونز
و تثبیت سطح آب در دریاچه‌های بزرگ می‌شود. پارسونز در ابتدا استفاده از انفجارهای هسته‌ای صلح‌آمیز را برای حفر ترانشه‌ها و مخازن ذخیره آب زیرزمینی برای این سیستم پیشنهاد داد. تولید برق. این پروژه مقدار زیادی برق از تعدادی از تأسیسات برق آبی و هسته‌ای تولید خواهد کرد (که دومی برای تأمین انرژی چندین ایستگاه پمپاژ مورد نیاز برای انتقال آب در سراسر قاره مورد نیاز خواهد بود). مسئله تولید برق جنجال‌هایی را ایجاد کرد، به طوری که برخی از مفسران مانند مارک رایزنر استدلال می‌کردند که این طرح مصرف‌کننده خالص انرژی
استدلال می‌کردند که این طرح مصرف‌کننده خالص انرژی خواهد بود، در حالی که دیگران پس از تأمین نیازهای پمپاژ، سود خالص ۶۰ تا ۸۰ میلیون کیلووات را تخمین زدند. حمل و نقل. این طرح به‌طور بالقوه شامل یک آبراه قابل کشتیرانی در کانادا از آلبرتا تا دریاچه سوپریور می‌شد که کانال بین قاره‌ای نامیده می‌شد. این کانال علاوه بر افزایش دسترسی به آب، مشکلات آلودگی آب را نیز برطرف خواهد کرد. تأثیرات زیست‌محیطی. مهندسی این پروژه و ایجاد تعداد زیادی مخزن جدید - که بسیاری از آنها در مناطق بکر تعیین‌شده قرار داشتند - می‌توانست
در مناطق بکر تعیین‌شده قرار داشتند - می‌توانست مناطق وسیعی از زیستگاه‌های حیات وحش در کانادا و غرب آمریکا را نابود کند و مستلزم جابجایی صدها هزار نفر - از جمله کل شهر پرنس جورج، بریتیش کلمبیا - باشد. تعدادی از رودخانه‌های وحشی و خوش‌منظره که توسط دولت فدرال در آیداهو و مونتانا تعیین شده‌اند، از جمله رودخانه‌های سالمون، لوچسا، کلیرواتر، یلوستون و بیگ هول، زیر مخازن آب غرق خواهند شد. میزان برق مورد نیاز برای پمپاژ آب از روی کوه‌های راکی، مستلزم ساخت شش نیروگاه هسته‌ای است. همچنین پیامدهای منفی قابل توجهی
هسته‌ای است. همچنین پیامدهای منفی قابل توجهی برای مسیرهای صید ماهی آزاد اقیانوس آرام در بسیاری از رودخانه‌های آلاسکا و کانادا پیش‌بینی شده بود که با ایجاد سد و تغییر مسیر، جریان آنها کاهش می‌یابد. لونا لئوپولد، متخصص حفاظت از محیط زیست و استاد هیدرولوژی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، در مورد NAWAPA گفت: «خسارت زیست‌محیطی که توسط آن چیز لعنتی ایجاد می‌شود، حتی قابل توصیف نیست. این پروژه به اندازه تمام سدسازی‌هایی که در صد سال گذشته انجام داده‌ایم، آسیب خواهد رساند.» پذیرش. طرح ناواپا (NAWAPA) در ابتدا حمایت
رساند.» پذیرش. طرح ناواپا (NAWAPA) در ابتدا حمایت برخی از چهره‌های سیاسی غربی را به دست آورد، که وعده افزایش منابع آب توسط این طرح را کلید رشد مداوم در غرب ایالات متحده می‌دانستند. در سال ۱۹۶۶، جیم رایت، نماینده کنگره، در کتاب خود با "عنوان «قحطی آب در راه است"» نوشت: «اگر شجاعت و دوراندیشی لازم برای درک NAWAPA را داشته باشیم، این طرح تقریباً پتانسیل بی‌حد و مرزی دارد.» در سال ۱۹۶۷، سناتور فرانک ماس از یوتا "کتاب «بحران آب»" را نوشت و در آن NAWAPA را جامع‌ترین پیشنهاد انحراف آب برای حل مشکلات تأمین و
پیشنهاد انحراف آب برای حل مشکلات تأمین و آلودگی نامید. (ماس بعداً توسط شرکت پارسونز استخدام و به عنوان لابی‌گر حفظ شد) مایک آنتونوویچ، سرپرست شهرستان لس‌آنجلس، از لس‌آنجلس خواست تا از این طرح حمایت کند. سپاه مهندسان این پروژه را در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ بررسی کرد، اما هیچ پیشنهاد رسمی هرگز ارائه نشد. از لستر پیرسون، نخست‌وزیر کانادا، نقل شده است که در سال ۱۹۶۶ در مورد این طرح گفته بود: «این می‌تواند یکی از مهم‌ترین تحولات در تاریخ ما باشد.» در دهه ۱۹۷۰، این طرح با مخالفت شدید تعدادی از گروه‌های مختلف در دو
طرح با مخالفت شدید تعدادی از گروه‌های مختلف در دو سوی مرز مواجه شد که دلیل آن نگرانی‌هایی در مورد هزینه‌های مالی و زیست‌محیطی آن و پیامدهای بین‌المللی صادرات آب کانادا بود. جنبش زیست‌محیطی که این طرح را به عنوان «ضدمسیح هیدرولوژیکی» می‌دید، در اوایل دهه ۱۹۷۰ شتاب گرفت و نقش عمده‌ای در توقف این پروژه ایفا کرد. استوارت اودال، پس از ابراز حمایت اولیه از NAWAPA به عنوان وزیر کشور در دهه ۱۹۶۰، پس از ترک سمت خود، علناً این طرح را به سخره گرفت. این پروژه با مخالفت افکار عمومی در کانادا مواجه شد، اگرچه سایمون
افکار عمومی در کانادا مواجه شد، اگرچه سایمون رایزمن، سرمایه‌گذار کانادایی که مذاکره‌کننده توافقنامه تجارت آزاد، پیش‌ساز توافقنامه تجارت آزاد آمریکای شمالی، بود، یکی از حامیان و مروجان اصلی آن بود. با این وجود، موضع کانادا در مورد تجارت آزاد، صادرات آب را معاف کرد، تا حدی به‌طور خاص برای جلوگیری از هرگونه تلاش برای تکمیل پروژه مورد علاقه دیرینه رایزمن. بنیاد NAWAPA که پارسونز برای ترویج این طرح تأسیس کرده بود، در سال ۱۹۹۰ تعطیل شد. مارک رایزنر، نویسنده محیط زیست، در "کتاب «کادیلاک دزرت»" خاطرنشان کرد که این
در "کتاب «کادیلاک دزرت»" خاطرنشان کرد که این طرح «شکوهی وحشیانه» و «تخریبی بی‌سابقه» داشت. مورخ تد استاینبرگ اظهار داشت که NAWAPA «تکبر محض و جاه‌طلبی‌های امپریالیستی غرب هیدرولیک مدرن» را خلاصه می‌کند و افزایش هزینه‌ها و ظهور جنبش محیط زیست را عامل نابودی این ایده می‌داند. یکی از نویسندگان آن را «عجیب‌ترین طرح توسعه آب که در ۵۰ سال گذشته پدیدار شده است» نامید. از سال ۱۹۸۲، تلاش‌هایی برای احیای این طرح صورت گرفت، از جمله توسط مهندس پارسونز، رولند کلی، که گزارشی با عنوان «"طرح NAWAPA می‌تواند کارساز باشد»"
با عنوان «"طرح NAWAPA می‌تواند کارساز باشد»" نوشت. جنبش لاروش از این پروژه حمایت کرده و در سال ۱۹۸۲ و دوباره در سال ۲۰۱۰ تلاش‌هایی برای احیای NAWAPA انجام داده است.
رفتار غیرطبیعی در جانوران را می‌توان به روش‌های مختلفی تعریف کرد. از نظر آماری، نابهنجاری تلقی می‌شود که میزان بروز، تکرار یا شدت آن به‌طور قابل‌توجهی با مقدار نرمال برای آن گونه یا گروه متفاوت باشد. این تفاوت می‌تواند به صورت افزایش یا کاهش نسبت به الگوهای رفتاری معمول در افراد سالم باشد. از نظر نظری، این بدان معناست که تقریباً هر رفتاری – بسته به زمینه و شرایط – می‌تواند در یک فرد خاص به عنوان غیرطبیعی شناخته شود. به‌طور غیررسمی‌تر، اصطلاح «غیرطبیعی» شامل هر فعالیتی می‌شود که خارج از الگوهای رفتاری معمول
هر فعالیتی می‌شود که خارج از الگوهای رفتاری معمول انتظار رفته برای جانوران یک گونه، گروه یا سن خاص باشد، با در نظر گرفتن تنوع طبیعی و عوامل محیطی آنها. برای مثال، نوزادکشی ممکن است رفتاری طبیعی باشد و به‌طور منظم در یک گونه مشاهده شود، با این حال، در گونهٔ دیگری ممکن است طبیعی باشد اما اگر به فراوانی بالایی برسد، «غیرعادی» می‌شود، یا در گونهٔ دیگری به ندرت مشاهده می‌شود و هرگونه بروز آن «غیرعادی» تلقی می‌شود. این فهرست شامل رفتارهای یک‌باره انجام‌شده توسط جانوران منفرد که ممکن است برای آن فرد غیرطبیعی تلقی