payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ماریا کریستینا برون (; – ) شیمی‌دان و مخترع سوئدی بود که احتمالاً نخستین زن مخترع دارای حق ثبت اختراع در کشورش محسوب می‌شود. او بسته‌بندی برای باروت طراحی کرد که بعدها نسل‌ها در ارتش سوئد مورد استفاده قرار گرفت. زندگی اولیه. ماریا بزرگ‌ترین دختر از سه دختر یوهان بروهن، چاپچی کتاب (درگذشتهٔ ۱۷۴۲) بود. پس از مرگ مادر بیوه‌اش، اینگا کریستینا، در سال ۱۷۵۱، که از هیئت بازرگانی سوئد مجوز راه‌اندازی یک کارخانهٔ تولید گلیم و کاغذ دیواری را دریافت کرده بود، ماریا این کسب‌وکار را به دست گرفت. نقشه‌بردار شهر،
این کسب‌وکار را به دست گرفت. نقشه‌بردار شهر، هیِرونیموس فون در بورگ، یکی از شاگردان گیاه‌شناس، کارل فون لینه، با خواهر ماریا، اینگرید، رابطه‌ای برقرار کرد که به بارداری و سپس ازدواج انجامید. این رابطه به ماریا این فرصت را داد تا با برخی از نخبگان استکهلم شبکه‌سازی کند. در میان این نخبگان می‌توان به نیلس لیندبلوم، استاد ریاضیات در ارتش، و پر لِنبرگ اشاره کرد. هر دوی این استادان از اعضای آکادمی سلطنتی علوم سوئد بودند و در ارتش خدمت می‌کردند. در سال ۱۷۷۳، پس از نه سال، پادشاه سوئد جایزه‌ای به مبلغ ۶۰۰۰ دالِر
نه سال، پادشاه سوئد جایزه‌ای به مبلغ ۶۰۰۰ دالِر مسی برای بهترین طراحی بسته‌بندی باروت تعیین کرد. داوران این رقابت اعضای آکادمی سلطنتی علوم بودند. ماریا روی این موضوع آزمایش‌هایی انجام داد و کارتریج‌هایی از کاغذ طراحی کرد که سپس آنها را لاک‌زنی کرد. در تاریخ ۲ مارس ۱۷۷۴، او ایده‌اش را به آکادمی سلطنتی علوم ارائه داد، جایی که کارتریج‌هایش زیر نظر سرلشکر شارپنتیه مورد آزمایش قرار گرفتند. کارتریج ماریا پس‌مانده‌هایی در لوله توپ بر جای گذاشت که باعث انسداد آن می‌شد. هرچند این مسئله قابل رفع بود، ولی همچنان نیاز
هرچند این مسئله قابل رفع بود، ولی همچنان نیاز به ماده‌ای پشمی برای پوشاندن انتهای کارتریج وجود داشت. رقیب ماریا، سرگرد پر گوستاف واگنفلت نیز ایده‌ای مشابه ارائه داد، اما زن بودن ماریا باعث شد اعضای مرد آکادمی به اختراع او با شک و تردید نگاه کنند. از آنجایی که هیچ‌کدام از اختراعات به‌طور کامل موفق نبودند، پروژه کنار گذاشته شد. ماریا پس از دریافت جایزه خود، کارگاه کاغذ دیواری خود را تعطیل کرد و به زندگی خصوصی خود بازگشت که با پول جایزه ای که دریافت کرده بود زندگی کرد. او در ۲۰ اکتبر ۱۸۰۸ در سن ۷۷ سالگی
بود زندگی کرد. او در ۲۰ اکتبر ۱۸۰۸ در سن ۷۷ سالگی درگذشت. حرفه. پس از رقابت، ماریا به صورت مستقل و با هزینهٔ شخصی خود، نسخهٔ بهبود یافتهٔ کارتریج‌های لاک‌زده‌اش را برای تمرینات نظامی به دانشجویان توپخانه ارائه می‌داد، و این روند تا سال ۱۷۸۰ ادامه داشت. او تا زمانی موفق بود که مشکلاتی آغاز شد. سرگرد پر گوستاف واگنفلت، همان رقیب مسابقه، حقوقی سلطنتی به مبلغ ۵۰۰ ریکس‌دالر برای اختراع کارتریج‌های لاک‌زده دریافت کرد. او طراحی ماریا را دزدیده و به نام خود ثبت کرده بود. کاپیتان لیندفلت این طراحی را شناخت و در
کرده بود. کاپیتان لیندفلت این طراحی را شناخت و در اعتراض به این موضوع به هیئت نظامی شکایت کرد. ماریا نیز از این موضوع آگاه شد و در سال ۱۷۸۳ نامه‌ای به دفتر جنگ نوشت و ادعای مالکیت خود بر طراحی و جایزه را مطرح کرد. تحقیقی آغاز شد. بسیاری از افرادی که درگیر ماجرا بودند، وانمود کردند که چیزی نمی‌دانند، چون نمی‌خواستند به عنوان کسانی شناخته شوند که باعث بی‌آبرویی چهره‌های مهم آن زمان شدند. با این حال، این موضوع ماریا را متوقف نکرد. او همچنان با نامه‌نگاری، طرح ادعا و پاسخ به ادعاها برای حق خود مبارزه کرد.
طرح ادعا و پاسخ به ادعاها برای حق خود مبارزه کرد. نهایتاً در اوت ۱۷۸۶، هیئت نظامی اعلام کرد که اختراع ماریا بهترین و مقرون به‌صرفه‌ترین گزینه بوده و بنابراین او برنده رقابت شناخته شد. جوایز. در تاریخ ۸ مه ۱۷۸۷، ماریا نیمی از جایزه را دریافت کرد، که معادل ۱۶۶ ریکس‌دالر و ۳۲ شیلینگ از مجموع ۳۳۳ ریکس‌دالر و ۱۶ شیلینگ بود. او همچنین به عنوان نخستین زن دارای اختراع ثبت‌شده در کشورش شناخته می‌شود.
آل بویه سلسله ای ایرانی و برخاسته از میان طایفه دیلمی بودند. در دوران فرمانروایی این سلسله زنان با محدودیت ها و مشکلات گوناگونی روبرو بودند؛ میتوان گفت که وضعیت زنان در دوران آل بویه به شهر و مناطق محل سکونت آن ها بستگی داشت؛ مثلا بدترین شرایط را زنان بیار و افراوه تجربه میکردند؛ زنان این دو منطقه هنگام روز از خانه خارج نمیشدند و تنها شب در حالی که لباس سیاه پوشیده بودند از خانه خارج میشدند. در بغداد زنان و دختران مخصوصا دختران مقامات دولتی با خطر تجاوز روبرو بودند و آمار تجاوزهای جنسی بسیار بالا بود. یک
بودند و آمار تجاوزهای جنسی بسیار بالا بود. یک گزارش معتبر نشان میدهد که مسئولان وقت زنان قربانی تجاوز را زندانی میکردند و یکی از صاحب شرطه های بغداد به نام اسحاق بن ابراهیم به جای دستگیر و مجازات کردن عاملان این تجاوزها، تصمیم گرفته بود که دختران جوان خود را به قتل برساند تا مورد تجاوز قرار نگیرند. رده:کار. در مناطق بیار و افراوه برخی از زنان مغازه دار بودند. اما این مغازه ها منحصر به زنان بوده و در داخل خانه ها قرار داشت. به گفته ابودلف، جهانگرد معاصر آل بویه، برخی از زنان شهر سمنان دستمال های ظریف و
آل بویه، برخی از زنان شهر سمنان دستمال های ظریف و زیبایی میدوختند که به بهای گزاف پنجاه دینار فروخته میشد. ابودلف می افزاید که این زنان به مرور زمان بخاطر کار زیاد و دقتی که در ظرافت دستمال ها به خرج میدادند بینایی چشمان خود را از دست میدادند. حرفه برخی از زنان، اعم از آزاد و یا کنیز خوانندگی و نوازندگی بود. شمار این زنان بسیار زیاد بود و تنها در یکی از محله های بغداد ۴۶۰ کنیز و ۱۰ زن آزاد به خوانندگی و نوازندگی مشغول بودند. برخی از زنان از سر ناچاری و یا اجبار، در خانه های فساد کار میکردند. آل بویه برخی
اجبار، در خانه های فساد کار میکردند. آل بویه برخی اوقات با گردانندگان این خانه ها مبارزه میکردند اما برخی از گردانندگان این خانه ها به مقامات دولتی رشوه میپرداختند و از تعقیب دولتی موقتا نجات پیدا میکردند. ازدواج. برخی از زنان در مسئله ازدواج با محدودیت هایی روبرو بودند؛ مثلا دختران طایفه دیلمی مجبور بودند که فقط با پسران قبیله خودشان ازدواج کنند و اگر دختری از این قانون سرپیچی میکرد و با پسر غیر دیلمی ازدواج میکرد او را به قتل میرساندند. زنان و دختران علوی هم باید با مردانی از طبقه خودشان ازدواج میکردند.
هم باید با مردانی از طبقه خودشان ازدواج میکردند. در همدان دختران جوان و یا پدران آن ها باید به داماد مهریه میپرداختند، چون مردوایج بنیان گذار سلسله آل زیار بعد از تسخیر همدان اکثر مردان را قتل عام کرد به همین خاطر تعداد مردان بسیار کمتر از زنان بود و مردان باقی مانده اهمیت به سزایی پیدا کردند و خیلی زود این رسم پدید آمد که عروس به جای داماد مهریه بپردازد و این رسم تا مدت ها باقی ماند. یکی از رسوم مرتبط با ازدواج این بود که برای اینکه عروس ها زیباتر به نظر برسند کنیز سیاهی را مامور میکردند که او را همراهی
برسند کنیز سیاهی را مامور میکردند که او را همراهی کند. خاندان سلطنتی آل بویه و اشخاص نزدیک به آنان از ازدواج بهره برداری سیاسی میکردند. در بسیاری از موارد ازدواج ها فقط برای تامین منافع و نیرومند شدن پایه های قدرت خاندان سلطنتی آل بویه و از بین رفتن دشمنی ها انجام میشد. مثلا در سال ۳۶۰ عز الدوله بختیار و مشاوران او تصمیم گرفتند که با بستن پیوند های زناشوئی بین بزرگان قبیله دیلم و سران ترک ها، دشمنی به وجود آمده را از بین ببرند. عضد الدوله (فنا خسرو بن بويه) برای استحکام روابط خود با دربار خلافت عباسی یک
برای استحکام روابط خود با دربار خلافت عباسی یک دختر خود را به عقد طائع خلیفه عباسی درآورد. و برای پایان دادن به دشمنی با دولت سامانی، دختر دیگر خود را به عقد امیر منصور بن نوح درآورد. مهریه دختران خاندان سلطنتی آل بویه فوق العاده گزاف بود. مهریه شاه بانو دختر عضد الدوله دیلمی صد هزار دینار بود. مهریه دختر خردسال عز الدوله بختیار که او را به عقد ابوتغلب بن حمدان درآوردند هم صد هزار دینار بود. یکی دیگر از جنبه های تاریک دوران آل بویه، عادی بودن کودک همسری در این دوران بود؛ به گونه مثال در سال ۳۵۷ هجری قمری
این دوران بود؛ به گونه مثال در سال ۳۵۷ هجری قمری عز الدوله بختیار دخترک سه ساله خود را به همسری ابوتغلب بن حمدان درآورد. و علاوه بر آن، ممنوعیت ازدواج مجدد بیوه ها در برخی مناطق قانون غیر انسانی دیگری بود که در مناطق بیار و افراوه اجرا میشد و در این مناطق اگر زنی بیوه دوباره ازدواج میکرد کودکان به در خانه او سنگ پرتاب میکردند. اما در شهرهای دیگر چنین نبود؛ مثلا موید الدوله رسما از عبدالجبار بن احمد که قاضی القضاه شهرهای ری، قزوین، سهرورد، قم، ساوه و توابع آن ها، خواست که زمینه ازدواج زنان [بیوه] و دختران
آن ها، خواست که زمینه ازدواج زنان [بیوه] و دختران بی شوهر آن شهرها را مهیا کند. حرمسرا. در دوران آل بویه بسیاری از زنان و کنیزان در حرمسراها زندگی میکردند. خواجه های مورد اعتماد از حرمسرا ها محافظت میکردند. &lt;ref&gt;
نادژدا الیمپیونا شومووا، بعداً زیبر-شومووا (روسی: Надежда Олимпиевна Зибер-Шумова؛ ۷ مه [۱۹ مه] ۱۸۵۶ – ۱۱ مه ۱۹۱۶) نخستین زن استاد بیوشیمی در امپراتوری روسیه بود که سهم قابل‌توجهی در شکل‌گیری و توسعه این علم داشت. زندگی‌نامه. او در ۷ مه ۱۸۵۶ در روستوف به دنیا آمد. پدرش الیمپی آلکسیویچ شوموف و مادرش الکساندرا میخائیلونا شومووا بودند. خانواده دارای ۸ فرزند بود و نادژدا کوچک‌ترین آن‌ها بود. بعدها او و خانواده‌اش به سن پترزبورگ نقل مکان کردند، جایی که دوران کودکی و نوجوانی خود را سپری کرد. پس از فارغ‌التحصیلی
و نوجوانی خود را سپری کرد. پس از فارغ‌التحصیلی موفقیت‌آمیز از دبیرستان زنان ماریینسکایا، وارد دوره‌های عالی زنان ولادیمیر شد که سبک آموزشی مشابه دانشگاه داشت تا تحصیلات پزشکی کسب کند. در آنجا در کلاس‌های اساتید مشهور، از جمله دیمیتری مندلیف، الکساندر بوتلروف و آندری فامینتسین شرکت کرد. تحت راهنمایی الکساندر بوتلروف، او در یک دوره آزمایشگاه شیمی خصوصی به تجزیه و تحلیل کیفی و کمی پرداخت، و پس از آن با موفقیت آزمون‌های شیمی معدنی و آلی را گذراند. نادژدا آرزوی تحصیلات عالی پزشکی را داشت، اما در روسیه این امر
تحصیلات عالی پزشکی را داشت، اما در روسیه این امر برای زنان غیرممکن بود، بنابراین او به اروپا رفت. ابتدا در دانشکده فلسفه دانشگاه هایدلبرگ تحصیل کرد، جایی که به مطالعه فیزیک و شیمی پرداخت. سپس به پاریس رفت، جایی که زنان اجازه تحصیل در علوم طبیعی و پزشکی داشتند. در کالج دو فرانس، نادژدا در کلاس‌های آناتومی شرکت کرد و به تمرین پزشکی پرداخت. چند سال بعد، خواهرش، کاترینا، نیز به او پیوست و وارد دانشکده پزشکی شد. در سال ۱۸۷۴، نادژدا به روسیه بازگشت و با نیکلای زیبر ازدواج کرد، کسی که در آن زمان استادیار گروه
زیبر ازدواج کرد، کسی که در آن زمان استادیار گروه اقتصاد سیاسی و آمار در نیکولای زیبر در کیف بود. او همچنین یکی از نخستین حامیان مارکسیسم در روسیه بود. در سال ۱۸۷۵، پس از بازنشستگی نیکلای زیبر، آن‌ها به سوئیس نقل مکان کردند، جایی که نادژدا به تحصیل پزشکی در دانشگاه برن ادامه داد. در طول تحصیل در دانشگاه، زیبر-شومووا در حال حاضر چندین مقاله علمی منتشر کرده بود. این دانشگاه همچنین دارای یک گروه تحقیقاتی به رهبری مارسلی ننکی بود که نادژدا در سال ۱۸۷۷ به آن پیوست. در سال ۱۸۸۰، او مدرک دکترای پزشکی خود را با
در سال ۱۸۸۰، او مدرک دکترای پزشکی خود را با پایان‌نامه‌ای تحت عنوان «سهمی در شناخت مخمرها» از دانشگاه برن دریافت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، به مدت ۴ سال در آزمایشگاه ننکی کار کرد و در سال ۱۸۸۴، نادژدا به عنوان دستیار در شیمی فیزیولوژیکی در دانشگاه برن انتخاب شد. او نخستین زنی بود که در این دانشگاه موقعیت تحقیقاتی تمام‌وقت دریافت کرد. در طول همکاری با ننکی، زیبر-شومووا در مجموع ۳۰ مقاله علمی در زمینه شیمی و بیوشیمی نوشت. مهم‌ترین کاری که نادژدا و مارسلی با هم انجام دادند مربوط به ساختار همین - یک پروتئین
هم انجام دادند مربوط به ساختار همین - یک پروتئین خونی - بود. تحقیقات آن‌ها بر اساس مجموعه‌ای از نتایج تجزیه همین به محصولات مختلف بود که توسط گروه ننکی در طول سال‌ها انجام شده بود. این تحقیق یکی از نخستین مطالعات در این زمینه بود. آن‌ها همچنین یک «آزمون بیوشیمیایی» توسعه دادند که به ارزیابی شدت فرآیندهای اکسایشی از طریق اندازه‌گیری میزان بنزن اکسیده‌شده در بدن حیوان کمک می‌کرد. این آزمون امکان ارزیابی پتانسیل اکسایشی بدن را فراهم می‌کرد. ننکی از آن برای مطالعه تعدادی از بیماری‌ها استفاده کرد و دریافت که در
تعدادی از بیماری‌ها استفاده کرد و دریافت که در مواردی مانند لوسمی، مسمومیت با فسفر، و تحت تأثیر برخی داروها، ظرفیت اکسایشی بدن به‌طور چشمگیری کاهش می‌یابد، در حالی‌که در دیابت، شدت فرآیندهای اکسایشی تغییری نمی‌کند. این مطالعات نشان دادند که محل اختلالات متابولیک باید در مراحل ابتدایی تبدیل مولکول کربوهیدرات جستجو شود. علاوه بر این، آن‌ها روشی برای تشخیص اوروبیلین در ادرار توسعه دادند که بر اساس شناسایی یک باند جذب خاص در طیف‌سنجی ادراری بود که اسید سولفوریک به آن اضافه شده بود. این روش با نام «آزمون
به آن اضافه شده بود. این روش با نام «آزمون ننکی-زیبر» شناخته می‌شود. آن‌ها همچنین روشی برای تولید اکسی‌کتون‌ها از اسیدهای چرب و فنول‌ها پیشنهاد دادند. در سال ۱۸۸۸، نیکلای زیبر درگذشت و نادژدا تمام وقت خود را وقف علم کرد. او تا سال ۱۸۹۱ در دانشگاه برن کار کرد، هرچند که در سال ۱۸۹۰، او و ننکی دعوت‌نامه‌ای برای کار در دپارتمان تازه‌تأسیس شیمی در مؤسسه سلطنتی پزشکی تجربی (که امروزه مؤسسه پزشکی تجربی نام دارد) دریافت کردند. همچنین، او در تاریخ ۲۱ ژوئیه تا ۲ اوت ۱۸۹۰ به سن پترزبورگ آمد، ظاهراً برای مذاکره با دوک
به سن پترزبورگ آمد، ظاهراً برای مذاکره با دوک الکساندر اولدنبورگ دربارهٔ امکان کار در مؤسسه پزشکی تجربی.
( جو هیون می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
کلاریس فلپس (نام پیشین سالون؛ ؛ زادهٔ ۱۹۸۱) یک شیمی‌دان هسته‌ای آمریکایی است که در زمینه فرآوری عناصر پرتوزای ترانس‌اورانیک در آزمایشگاه ملی اوک ریج (ORNL) متعلق به وزارت انرژی ایالات متحده تحقیق می‌کند. او عضو تیم ORNL بود که با مؤسسه مشترک تحقیقات هسته‌ای برای کشف تنسین (عنصر ۱۱۷) همکاری کرد. اتحادیه بین‌المللی شیمی محض و کاربردی (IUPAC) او را به‌عنوان نخستین زن آفریقایی‌تبار آمریکایی که در کشف یک عنصر شیمیایی مشارکت داشته، به رسمیت شناخته است. فلپس پیش‌تر در برنامه نیروی هسته‌ای نیروی دریایی ایالات متحده
در برنامه نیروی هسته‌ای نیروی دریایی ایالات متحده خدمت می‌کرد. در ORNL، فلپس برنامه‌هایی را در بخش فناوری چرخه سوخت و ایزوتوپ وزارت انرژی مدیریت می‌کند که در آن کاربردهای صنعتی نیکل-۶۳ و سلنیوم-۷۵ مورد بررسی قرار می‌گیرد. زندگی اولیه و تحصیلات. کلاریس فلپس در ایالت تنسی آمریکا بزرگ شد. علاقه او به شیمی از دوران کودکی و زمانی آغاز شد که مادرش یک میکروسکوپ و یک کیت علمی مبتنی بر دایرةالمعارف به او هدیه داد. علاقه‌اش بعدها با تشویق معلمان علوم در دبیرستان تقویت شد. او فارغ‌التحصیل پروژه و گروه توسعه آبی تنسی،
شد. او فارغ‌التحصیل پروژه و گروه توسعه آبی تنسی، یک سازمان غیرانتفاعی برای جوانان در معرض خطر است. فلپس در سال ۲۰۰۳ مدرک لیسانس شیمی را از دانشگاه ایالتی تنسی دریافت کرد. بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰، فلپس مدرک کارشناسی ارشد مهندسی مکانیک را از طریق برنامه شیمی هسته‌ای و پرتوی در دانشگاه تگزاس در آستین کسب کرد. تا سال ۲۰۲۱، او دانشجوی دکترای مهندسی هسته‌ای در دانشگاه تنسی بود. حرفه. نیروی دریایی ایالات متحده. فلپس در دوران دانشگاه با مشکلات تحصیلی روبه‌رو بود. پس از فارغ‌التحصیلی و ناتوانی در یافتن شغل، به
پس از فارغ‌التحصیلی و ناتوانی در یافتن شغل، به نیروی دریایی ایالات متحده پیوست. او در مدرسه نیروی هسته‌ای نیروی دریایی ثبت‌نام کرد، جایی که به گفته خودش یادگرفت «چگونه مطالعه کند». فلپس به تحصیل در زمینه نیروگاه هسته‌ای، نظریه راکتور و ترمودینامیک پرداخت و در میان ۳۰۰ تا ۴۰۰ دانشجوی آن دوره، جزو ۱۰ درصد برتر فارغ‌التحصیلان بود. فلپس در سال ۲۰۱۹ در مصاحبه‌ای گفت که به‌دلیل کمبود زنان سیاه‌پوست در حوزه شیمی هسته‌ای، به این زمینه علاقه‌مند شد و اظهار داشت: «آن‌ها باید کسی مثل من را ببینند که در همان فضاهایی
باید کسی مثل من را ببینند که در همان فضاهایی حضور دارد که آن‌ها هستند و در همان فضا موفق عمل می‌کند.» آزمایشگاه ملی اوک ریج. پس از خدمت در نیروی دریایی، فلپس در شرکت ابزارهای شیمیایی کوله پارمر در شیکاگو، ایلی‌نوی مشغول به کار شد، اما به دلیل سردی هوای شیکاگو، یک سال بعد به تنسی بازگشت. در ژوئن ۲۰۰۹، فلپس به آزمایشگاه ملی اوک ریج پیوست. او کار خود را به‌عنوان یک تکنسین آغاز کرد و سپس به‌عنوان همکار پژوهشی و مدیر برنامه ارتقاء یافت. فلپس در مدیریت برنامه‌های ایزوتوپ‌های صنعتی نیکل-۶۳ و سلنیوم-۷۵ در مدیریت
ایزوتوپ‌های صنعتی نیکل-۶۳ و سلنیوم-۷۵ در مدیریت علوم و مهندسی هسته‌ای فعالیت دارد. او به‌عنوان عضوی از گروه پردازش مواد هسته‌ای اوک ریج، در میان کارکنان تحقیق و توسعه مشغول به‌کار است و با ایزوتوپ‌های سنگین‌تر از اورانیم که عمدتاً از طریق ترانس‌موتاسیون هسته‌ای تولید می‌شوند، کار می‌کند. او همچنین عضو گروه ایزوتوپ‌های پزشکی، صنعتی و پژوهشی است و در آنجا بر روی عناصر اکتی‌نیم، لانتان، اروپیم و ساماریوم تحقیق می‌کند. فلپس در کشف دومین عنصر سنگین شناخته‌شده، تنسین (عنصر ۱۱۷) نقش داشت. او بخشی از فرایند
تنسین (عنصر ۱۱۷) نقش داشت. او بخشی از فرایند سه‌ماهه برای تصفیه ۲۲ میلی‌گرم برکلیم-۲۴۹ بود که به مؤسسه مشترک تحقیقات هسته‌ای ارسال شد و در آنجا با کلسیم-۴۸ در یک واکنش همجوشی ترکیب شد تا عنصر تنسین تولید گردد.
تو هم مانند یک مرد فکر کن یک فیلم کمدی رمانتیک آمریکایی محصول سال ۲۰۱۴ به کارگردانی تیم استوری که دنباله‌ای بر فیلم "مثل یک مرد فکر کن" (۲۰۱۲) محسوب می‌شود. داستان فیلم دربارهٔ زوج‌های جوانی در لاس وگاس است که قرار است باهم به تعطیلات عاشقانه آخر هفته بروند اما همه چیز به هم می‌ریزد و… این فیلم در آمریکای شمالی ۶۵٫۲ میلیون دلار و در مناطق دیگر ۵ میلیون دلار به دست آورد که روی‌هم‌رفته ۷۰٫۲ میلیون دلار در سراسر جهان در مقابل بودجه ۲۴ میلیون دلاری به دست آورد. ساخت. فیلمبرداری اصلی در ژوئن ۲۰۱۳ در لاس وگاس
ساخت. فیلمبرداری اصلی در ژوئن ۲۰۱۳ در لاس وگاس آغاز شد.
اکاترینا آندرونسکو ((به رومانیایی: [ekateˈrina androˈnesku]؛ زادهٔ ) زادهٔ ۷ آوریل ۱۹۴۸) مهندس، استاد و سیاستمدار رومانیایی است. او عضو حزب سوسیال دموکرات (PSD) است و از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۸ نماینده مجلس نمایندگان رومانی از بخارست بود و از ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۰ به‌عنوان سناتور از همین شهر خدمت کرد. در کابینه آدریان نَستاسه، او وزیر آموزش‌وپرورش از سال ۲۰۰۰ تا ژوئن ۲۰۰۳ بود. او این سمت را در کابینه امیل بوک از ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹، در کابینه ویکتور پونتا در سال ۲۰۱۲ و در نهایت در کابینه ویوریکا دَنچیلا برای کمتر از ۹ ماه از
در کابینه ویوریکا دَنچیلا برای کمتر از ۹ ماه از نوامبر ۲۰۱۸ تا اوت ۲۰۱۹ نیز برعهده داشت. او متأهل است و یک فرزند دارد. زندگی‌نامه. پیشینه و نخستین سمت وزارت. او در مالووتس، شهرستان مهِدینتسی متولد شد و در سال ۱۹۷۲ با فارغ‌التحصیلی از رشته مهندسی مواد اکسیدی در دانشکده شیمی صنعتی دانشگاه پلی‌تکنیک بخارست، مهندس شد. در سال ۱۹۸۲، او دکترای خود را در همین زمینه دریافت کرد و در دهه ۱۹۹۰، مطالعات بیشتری را در اروپای غربی انجام داد. از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۳، دستیار مدرس در دانشگاه پلی‌تکنیک بود، سپس از ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۰
در دانشگاه پلی‌تکنیک بود، سپس از ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۰ مدرس، از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ دانشیار، و از ۱۹۹۴ تاکنون استاد همان دانشگاه بوده است. از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲، معاون رئیس دانشکده شیمی صنعتی بود و از ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۴ به‌عنوان رئیس آن دانشکده خدمت کرد. او در سال ۲۰۰۴ به‌عنوان رئیس دانشگاه منصوب شد و تا سال ۲۰۱۲ در این سمت بود. وی بیش از ۱۵۵ اثر علمی در نشریات تخصصی داخلی و بین‌المللی منتشر کرده، بیش از ۶۰ قرارداد تحقیقاتی علمی از جمله در خارج از کشور داشته، سه کتاب منتشر کرده و دارای یک پتنت ثبت‌شده است. در سال ۱۹۹۶، آندرونسکو به
یک پتنت ثبت‌شده است. در سال ۱۹۹۶، آندرونسکو به حزب دموکراسی اجتماعی در رومانی (PDSR؛ که از ۲۰۰۱ به PSD تغییر نام داد) پیوست. او از سال پیش از آن، دبیر دولتی در وزارت آموزش‌وپرورش بود و در انتخابات پاییز ۱۹۹۶ (که حزب PDSR در آن شکست خورد) یک کرسی در مجلس نمایندگان کسب کرد و از وزارتخانه خارج شد. تا سال ۲۰۰۰، او دبیر کمیته آموزش، علم و جوانان مجلس بود و تا سال ۲۰۰۸ به‌عنوان عضو آن فعالیت داشت. پس از انتخاب مجدد در سال ۲۰۰۰، به کابینه جدید نَستاسه راه یافت و تا سال ۲۰۰۳ در سمت وزیر آموزش‌وپرورش ماند تا زمانی
سال ۲۰۰۳ در سمت وزیر آموزش‌وپرورش ماند تا زمانی که الکساندرو آتاناسیو جایگزین او شد. در دوران وزارت، او تصمیمات بحث‌برانگیزی اتخاذ کرد، از جمله بازگرداندن آزمون ورودی اجباری برای پذیرش در دانشکده‌های دانشگاه، تغییر نحوه پذیرش در دبیرستان‌ها، و تغییر روش تصحیح امتحان لیسانس (باکالوریا). منتقدان این اقدامات را «آزمایش‌هایی» دانستند که باعث «کهنگی و هرج‌ومرج» در نظام آموزشی رومانی شد و موجب سردرگمی دانش‌آموزان و معلمان گردید. ناتوانی شناخته‌شده آندرونسکو در توجیه و پشتیبانی از تصمیماتش، باعث شد که لقب
در توجیه و پشتیبانی از تصمیماتش، باعث شد که لقب «آبرامبریکا» (اصطلاحی ترکیبی از ابراتاکابرا و بارامبورا به‌معنای «بی‌هدف») را به او بدهند. اپوزیسیون و بازگشت به دولت. او در سال ۲۰۰۴ دوباره به مجلس نمایندگان و در سال ۲۰۰۸ به سنای رومانی راه یافت. در جریان کمپین انتخاباتی اخیر، دولت حزب لیبرال ملی (PNL) را به فساد، بی‌اخلاقی و ناتوانی در حوزه آموزش متهم کرد و از تلاش‌های خود در سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ برای وارد کردن رایانه‌ها به کلاس‌های درس و ساخت سالن‌های ورزشی دفاع کرد؛ دو برنامه‌ای که خود در پایان سال ۲۰۰۴
دفاع کرد؛ دو برنامه‌ای که خود در پایان سال ۲۰۰۴ و پس از کنار رفتن حزب PSD از قدرت، به‌دلیل نتایج ضعیف پروژه رایانه‌ای و اجرای هر دو برنامه از طریق قراردادهای بدون مناقصه به ارزش ده‌ها میلیون دلار مورد انتقاد قرار گرفتند. همچنین، در سال ۲۰۰۸، او قانونی را برای افزایش ۵۰ درصدی حقوق معلمان پیشنهاد داد؛ این اقدام با رأی قاطع در پارلمان به تصویب رسید. پس از انتخاب او به‌عنوان سناتور، وی تا سال ۲۰۱۰ در کمیته فرهنگ سنا خدمت کرد و در سال ۲۰۰۹ به‌عنوان معاون رئیس کمیته آموزش برگزیده شد. سپس، بار دیگر به‌عنوان وزیر
آموزش برگزیده شد. سپس، بار دیگر به‌عنوان وزیر آموزش منصوب شد. در این دوره نیز آندرونسکو با جنجال مواجه شد.
چیکا کورودا (ژاپنی:黒田チカ؛ زادهٔ ۲۴ مارس ۱۸۸۴ – درگذشتهٔ ۸ نوامبر ۱۹۶۸) یک شیمیدان ژاپنی بود که پژوهش‌هایش بر رنگدانه‌های طبیعی متمرکز بود. او نخستین زنی در ژاپن بود که مدرک کارشناسی علوم دریافت کرد. زندگی‌نامه. چیکا کورودا در ۲۴ مارس ۱۸۸۴ در ساگا، کیوشو متولد شد. او سومین دختر پدرش، هیهاچی کورودا (۱۹۲۴–۱۸۴۳) و مادرش توکو بود. او در بخش زنان مدرسه تربیت معلم ساگا تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۱ فارغ‌التحصیل شد و به مدت یک سال به‌عنوان معلم کار کرد. در سال ۱۹۰۲ وارد بخش علوم مدرسه عالی زنان ریکا شد و در سال ۱۹۰۶
بخش علوم مدرسه عالی زنان ریکا شد و در سال ۱۹۰۶ فارغ‌التحصیل شد. سپس به مدت یک سال در مدرسه تربیت معلم فوکوی تدریس کرد و در سال ۱۹۰۷ در برنامهٔ تحصیلات تکمیلی مدرسه عالی زنان کنکیوکا ثبت‌نام کرد. او این دوره را در سال ۱۹۰۹ به پایان رساند و به‌عنوان استاد یار در مدرسه عالی زنان توکیو منصوب شد. در سال ۱۹۱۳، زمانی که دانشگاه امپریال توهوکو نخستین دانشگاه امپریال ژاپن شد که دانشجویان زن را پذیرش کرد، او در میان نخستین گروه از سه زن پذیرفته‌شده در بخش شیمی دانشکده علوم بود؛ دو زن دیگر، اومه تانگه و راکو ماکیتا
علوم بود؛ دو زن دیگر، اومه تانگه و راکو ماکیتا بودند. استاد راهنمای او، ریکو ماجیما، علاقهٔ کورودا به شیمی آلی، به‌ویژه رنگدانه‌های طبیعی را برانگیخت؛ او پژوهش کورودا دربارهٔ رنگدانهٔ بنفش گیاه «لیتوسپرموم اریتروریزون» را سرپرستی کرد. کورودا در سال ۱۹۱۶ مدرک کارشناسی علوم خود را دریافت کرد و بدین‌ترتیب نخستین زن در ژاپن شد که چنین مدرکی را کسب می‌کرد. او پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۱۶ به‌عنوان استاد یار در دانشگاه امپریال توهوکو منصوب شد و در سال ۱۹۱۸ استاد مدرسه عالی زنان توکیو شد. همان سال، او نخستین
مدرسه عالی زنان توکیو شد. همان سال، او نخستین زنی شد که در انجمن شیمی ژاپن ارائه‌ای علمی انجام داد و نتایج پژوهشش در مورد رنگدانهٔ «ل. اریتروریزون» را ارائه کرد. در سال ۱۹۲۱ به دانشگاه آکسفورد سفر کرد و در آنجا زیر نظر ویلیام هنری پرکین روی مشتقات اسید فتالونیک پژوهش کرد. او در سال ۱۹۲۳ به ژاپن بازگشت و فعالیت خود را به‌عنوان استاد در مدرسه عالی زنان توکیو از سر گرفت. در سال ۱۹۲۴ از سوی مؤسسه RIKEN مأمور شد تا ساختار شیمیایی کارتامین، رنگدانهٔ گلرنگ («آفتابگردان») را بررسی کند. رسالهٔ او با عنوان «ساختار
را بررسی کند. رسالهٔ او با عنوان «ساختار کارتامین» برایش در سال ۱۹۲۹ مدرک دکترای علوم به ارمغان آورد. او دومین زن در ژاپن بود که چنین مدرکی دریافت می‌کرد؛ پس از کونو یاسویی. در طول دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، پژوهش کورودا شامل بررسی رنگدانه‌های گل روز آسیایی («گل روز آسیایی»)، پوست بادمجان، دانه‌های سیاه سویا، برگ‌های شیسوی قرمز و خارهای خارپشت دریایی بود، و نیز مشتقات نفتوکینون را نیز مورد بررسی قرار داد. در سال ۱۹۳۶، جایزه ماجیما را از انجمن شیمی ژاپن دریافت کرد. در سال ۱۹۴۹ به‌عنوان استاد در دانشگاه اوچانومیزو
در سال ۱۹۴۹ به‌عنوان استاد در دانشگاه اوچانومیزو منصوب شد و هم‌زمان پژوهش در زمینه رنگدانه‌های پوست پیاز را آغاز کرد. استخراج بلورهای کوئرستین از پوست پیاز توسط او منجر به تولید داروی ضد فشار خون کراتین C شد. او در سال ۱۹۵۲ بازنشسته شد، اما به‌عنوان استاد ممتاز به تدریس در دانشگاه اوچانومیزو ادامه داد. در سال ۱۹۵۹ نشان روبان بنفش را دریافت کرد و در سال ۱۹۶۵ نشان تاج گرانبهای درجه سوم به او اعطا شد. در سال ۱۹۶۷ به بیماری قلبی مبتلا شد و در ۸ نوامبر ۱۹۶۸ در فوکوئوکا، در سن ۸۴ سالگی درگذشت.
عفت سیاح سپانلو (۱۲۶۰-۱۳۴۴ق) مشهور به بانو کحال، از نخستین زنان پزشک و فعالان برجسته در عرصه چشم‌پزشکی، آموزش، روزنامه‌نگاری و مسائل زنان در ایران در اواخر دوره قاجار و اوایل پهلوی بود. او نخستین زنی بود که به‌طور رسمی در ایران در رشته چشم‌پزشکی تحصیل کرد و به طبابت پرداخت، و از این‌رو عنوان کحال که در متون طب سنتی برای چشم‌پزشکان به‌کار می‌رفت، به نام شهرت‌یافتهٔ او بدل شد. زندگی‌نامه. کودکی و تحصیلات. عفت سیاح (معصومه) در حدود دهه ۱۲۶۰ هجری قمری در تهران، در خانواده‌ای روشنفکر و اهل علم، به دنیا آمد.
در خانواده‌ای روشنفکر و اهل علم، به دنیا آمد. اطلاعات دقیقی از تاریخ تولد او در دست نیست، اما بر پایه شواهد تاریخی، دوران نوجوانی او با اواخر سلطنت ناصرالدین‌شاه قاجار هم‌زمان بوده است. پدرش میرزا‌محمد حکیم‌باشی همدانی از یهودیان اهل همدان بود که تا قبل از تغییر دین، به میرزا یعقوب و پس از آنکه اسلام آورد به میرزا‌محمد حکیم‌باشی جدید الاسلام مشهور بود. او از نخستین زنانی بود که با حمایت خانواده وارد آموزش رسمی شد، و با وجود محدودیت‌های اجتماعی، تحصیل در علوم پزشکی را پی گرفت. او آموزش‌های پزشکی را نزد
علوم پزشکی را پی گرفت. او آموزش‌های پزشکی را نزد پزشکان دارالفنون و نیز پزشکان خارجی مقیم تهران، از جمله دکتر یاکوب ادوارد پولاک و دکتر ژوزف دسیر تومانیان، آغاز کرد. وی در رشته چشم‌پزشکی تخصص یافت و در این حوزه فعالیت مستمر داشت. فعالیت پزشکی. فعالیت حرفه‌ای. بانو کحال فعالیت پزشکی خود را با گشودن مطبی در حوالی خیابان چراغ‌برق (امیرکبیر فعلی) در تهران آغاز کرد. او در زمانی که زنان به‌ندرت اجازه طبابت داشتند، به درمان بیماران، به‌ویژه زنان و کودکان، پرداخت و نام او در میان توده مردم و اقشار روشنفکر به‌عنوان