payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است که توسط شهر به عنوان معادل مرکز لینکلن در نظر گرفته شده است. این مرکز دارای یک سالن کنسرت دایره‌ای شکل شبیه به فیلارمونی در برلین است. صندلی‌ها در دو سطح اصلی چیده شده‌اند و در ردیف‌های مختلفی چیده شده‌اند که تقریباً صحنه را احاطه کرده‌اند. این سالن در طبقه سوم قرار دارد و در زیر آن فضاهایی برای پیاده‌روی وجود دارد. این سالن ۱۷۳۵ صندلی دارد و عمدتاً از چوب کاج سیبری، چوبی بور که از بهترین چوب‌ها برای آکوستیک محسوب می‌شود، با ظاهری روشن و دلباز ساخته شده است. این مرکز همچنین دارای یک سالن اجتماعات ۵۷۵
است. این مرکز همچنین دارای یک سالن اجتماعات ۵۷۵ نفره و یک تئاتر ۵۳۲ نفره است. علاوه بر سه محل برگزاری کنسرت، این بنا دارای استودیوی صدا، یک سالن تمرین، یک مجتمع صوتی و تصویری، یک سالن نمایشگاه، یک سالن نور، اتاق‌های موسیقی، رستوران آلگرو، یک اتاق موسیقی بلوتنر، یک پاسیوی تابستانی به نام تراس موسیقی و یک سالن کنسرت دیگر با ظرفیت ۱۲۰ نفر است. مرکز مدرن و استوانه‌ای شکل شیشه و فولاد، توسط یک کلید سه‌گانه عظیم، به ارتفاع ۹٫۵ متر و وزن ۲ تن متریک پوشیده از طلای موزاییکی که مانند یک بادنما می‌چرخد، پوشانده شده
موزاییکی که مانند یک بادنما می‌چرخد، پوشانده شده است و توسط مجسمه‌ساز زوراب تسرتلی طراحی شده است، در بالای آن قرار دارد. همچنین بزرگ‌ترین ارگ روسیه در این شهر قرار دارد که در سال ۲۰۰۴ در سالن سوتلانوف نصب شد. این ارگ به‌طور مشترک توسط شرکت‌های آلمانی گلاتر-گوتز و یوهانس کلایس طراحی و ساخته شده است. این ارگ بیش از ۵۵۰۰ لوله دارد که اندازه آنها از ۸ میلی‌متر تا ۹٫۲۵ متر متغیر است و وزن آن ۳۰ تن است. این ارگ ۸۴ استاپ دارد - سه استاپ بیشتر از دومین ارگ بزرگ روسیه که در سالن کنسرت چایکوفسکی مسکو واقع شده است.
که در سالن کنسرت چایکوفسکی مسکو واقع شده است. یک بررسی اولیه در روزنامه ودوموستی «آکوستیک ناقص» سالن اصلی را زیر سؤال برد، اگرچه این بررسی قبل از نصب ارگ انجام شده بود، که انتظار می‌رفت آکوستیک را تغییر دهد و پس از آن تنظیماتی پیش‌بینی شده بود. این مرکز در ابتدا به عنوان خانه‌ای برای ارکستر ملی روسیه در نظر گرفته شده بود. در پایان فصل کنسرت‌های ۲۰۰۲–۲۰۰۳، ارکستر ملی روسیه تصمیم گرفت قرارداد اسپیواکوف را به عنوان رهبر اصلی و مدیر موسیقی تمدید نکند و او ناگهان استعفا داد. اسپیواکوف با مقامات دولتی لابی کرد
استعفا داد. اسپیواکوف با مقامات دولتی لابی کرد تا ارکستر جدیدی را در مسکو رهبری کنند. سپس ارکستر فیلارمونیک ملی تحت فرمان اجرایی وزیر فرهنگ، میخائیل شویدکوی، با حمایت ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور، تشکیل شد. اندکی پس از آنکه اسپیواکوف در ماه مه ۲۰۰۲ به ریاست مرکز رسید، مرکز رزروهای ارکستر ملی روسیه را لغو کرد که منجر به رزرو مجدد برخی از تاریخ‌ها با هزینه‌های بالاتر و از دست دادن برخی دیگر شد. اجراها و اولین نمایش‌ها. در سال ۲۰۰۳، اپرای "«ویتا نوا»" اثر ولادیمیر مارتینوف برای اولین بار در جهان توسط اپرای
مارتینوف برای اولین بار در جهان توسط اپرای کیروف در قالب کنسرت و به عنوان بخشی از جشنواره عید پاک مسکو در سال ۲۰۰۳ اجرا شد. در دسامبر ۲۰۰۳، ارکستر فیلارمونیک ملی، اولین اجرای مسکو از اوراتوریوی "«هفت دروازه اورشلیم»" اثر آهنگساز لهستانی ، کریستوف پندرسکی، را اجرا کرد. در سال ۲۰۰۷، اولین اجرای جهانی سمفونی شماره ۳ آهنگساز یونانی، دیمیتری آراپیس، توسط ارکستر سمفونی دولتی و آکاپلا روسیه به رهبری والری پولیانسکی اجرا شد. در فوریه ۲۰۱۸، ارکستر مجلسی اولین نمایش جهانی چرخه آهنگ آهنگساز مکزیکی «آهنگ‌های پاولووا»
جهانی چرخه آهنگ آهنگساز مکزیکی «آهنگ‌های پاولووا» ونوس ری جونیور را با اشعار شاعر روسی ورا پاولوا اجرا کرد.
مینت سوی (; – ) سیاست‌مدار اهل میانمار بود. وی از ۱ فوریه ۲۰۲۱ تا ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۴ رئیس‌جمهور این کشور بود. مینت سوی در ۷ اوت ۲۰۲۵، بعد از یک دوره طولانی بیماری در سن ۷۴ سالگی درگذشت.
عنوان سیرک دولتی مسکو برای انواع سیرک‌ها استفاده می‌شود. معمولاً به یکی از دو ساختمان سیرک در مسکو، «سیرک نیکولین» (سیرک قدیمی، شامل نمایش‌های حیوانی) و «سیرک بولشوی» (سیرک جدید، شامل بندبازی و آکروباتیک)، یا به نمایش‌های سیاری که ممکن است مستقیماً به روسیه مربوط باشند یا نباشند، اشاره دارد. سیرک روسی در دوران اتحاد جماهیر شوروی ظهور کرد، زمانی که نمایش‌های بسیاری از سیرک‌های روسی با هم متحد شدند تا تحت عنوان «سیرک مسکو» در ایالات متحده به نمایش بپردازند. در این دوران، سیرک به یک مایه افتخار تبدیل شد.
در این دوران، سیرک به یک مایه افتخار تبدیل شد. سنت‌های سیرک روسی شامل دلقک‌بازی، ژانگوله‌بازی، حرکات آکروباتیک، حرکات نمایشی و نمایش‌های حیوانی (به‌ویژه نمایش خرس‌ها، مانند خرس‌هایی که با پاهایشان شعبده‌بازی می‌کنند) می‌شود. از نظر سبکی، سیرک‌های شوروی با همتایان غربی خود متفاوت بودند. نمایش‌های آنها بیشتر بر فرهنگ اروپای شرقی متمرکز بود و نسبت به سیرک‌های معاصر خود که پر از صحنه‌های اکشن و پر زرق و برق بودند، تمایل بیشتری به روایت و رقص داشتند.این سبک روایی اخیراً در نمایش‌های سراسر جهان، از جمله
سبک روایی اخیراً در نمایش‌های سراسر جهان، از جمله نمایش‌های شرکت‌هایی مانند سیرک دو سولی و سیرک دریمز، محبوبیت بیشتری پیدا کرده است. ملی‌سازی. سیرک‌های مسکو، مانند بسیاری از مؤسسات دیگر، در سال ۱۹۱۹ ملی شدند، و سپس، در سال ۱۹۵۷، عملیات آن توسط سایوزگوسیرک، اداره متمرکز سیرک، واگذار شد. در سال ۱۹۲۹ با ایجاد مدرسه سیرک مسکو، اتحاد جماهیر شوروی اولین کشور در جهان شد که یک مرکز آموزشی سیرک دولتی را اداره کرد. در اوج محبوبیت سیرک شوروی در اواخر دهه ۱۹۸۰، دانش‌آموزان مدرسه سیرک مسکو هر هفته ۲۰ ساعت در رشته‌های
مدرسه سیرک مسکو هر هفته ۲۰ ساعت در رشته‌های مختلف آموزش می‌دیدند و پس از اتمام آموزش، مردان جوان ملزم به ثبت نام بودند (اگرچه در یک بخش سرگرمی نیروهای مسلح کار می‌کردند)؛ زنان مورد استقبال قرار می‌گرفتند، اما ملزم به خدمت با لباس فرم نبودند. با وجود کار، تقریباً هزار نفر برای ۷۰ جای خالی در مدرسه تست دادند؛ زندگی به عنوان یک اجراکننده با سیرک تقریباً به خوبی یک مقام دولتی بود. هنرمندان هر هفته نه نمایش اجرا می‌کردند و سالانه بیش از ۷۰ میلیون شهروند را به وجد می‌آوردند و مزایای بازنشستگی، مراقبت از کودکان
می‌آوردند و مزایای بازنشستگی، مراقبت از کودکان بالای یک سال، مرخصی زایمان، امکان سفر و در موارد خاص، امکانات رفاهی مانند مسکن بهتر که معمولاً مختص نخبگان سیاسی بود، برایشان تضمین شده بود. یکی از این هنرمندان، دلقک معروف، اولگ پوپوف، بود که عنوان «هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی» را دریافت کرد. دولت کمونیست، مانند معاصران آمریکایی خود، سیرک را سرگرمی مردم می‌دانست. مقامات، سیرک را از نظر فرهنگی هم‌رده با باله‌های روس یا چایکوفسکی می‌دانستند، اما با قیمتی حدود پنج دلار برای هر بلیط، بسیار مقرون‌به‌صرفه‌تر و
پنج دلار برای هر بلیط، بسیار مقرون‌به‌صرفه‌تر و بنابراین پرولتاریایی‌تر بود. سایوزگوسیرک هفتاد ساختمان سیرک در سراسر اتحاد جماهیر شوروی تأسیس کرد و تمام شهرها برای دیدن نمایش‌ها می‌آمدند. حتی تلویزیون نیز به شهرت سازمان سایوزگوسیرک کمک کرد، به طوری که شعبه مسکو آن در مناسبت‌هایی حداقل یک ساعت خلاصه تلویزیونی از برنامه‌هایش را دریافت می‌کرد. سبک و سیاست. از آنجایی که این نمایش‌های پربیننده اغلب چهار ساعت طول می‌کشید و توسط دولت اداره می‌شد، به رسانه‌هایی برای تبلیغات شوروی تبدیل شدند.سیرک مسکو به جای چندین
تبلیغات شوروی تبدیل شدند.سیرک مسکو به جای چندین حلقه، فقط یک حلقه داشت (طبق سنت) و نمایش‌ها داستان‌ها، ضرب‌المثل‌ها یا افسانه‌های عامیانه را روایت می‌کردند. یکی از این اجراها «کرین‌ها» بود، یک گروه بندبازی پرنده. «کرین‌ها» نام خود را از آهنگی گرفته بودند که سربازان کشته‌شدهٔ جنگ جهانی دوم شوروی را به تصویر می‌کشید که به جای دفن شدن در زمین، به صورت درنا به آسمان پرواز می‌کردند. این نمایش که با موسیقی کلاسیک اجرا می‌شد، به جای نمایش باورنکردنی مهارت، بر داستان روایت‌شده تمرکز داشت. یکی از اجراکنندگان یک
روایت‌شده تمرکز داشت. یکی از اجراکنندگان یک «کواد» (۴ چرخش معکوس قبل از اینکه توسط گیرنده گرفته شود) پرتاب کرد، یک ترفند چشمگیر و فوق‌العاده نادر که در هر نوع نمایش دیگری تمرکز نمایش بود. با این وجود، اجراکننده گفت که مهم‌ترین بخش این نمایش، نحوهٔ تبدیل آن به یک تجربهٔ زیبایی‌شناختی بود.او گفت که این مهارت‌های فردی نبود، «بلکه همزمانی ژیمناستیک هوایی ما و اثربخشی روانشناختی بازیگری ما بود، همه اینها با هم برای حرکت دادن مخاطب کار می‌کردند… سیرک‌های دیگر اجراکنندگان درجه یکی دارند، اما ما کار خاصی انجام
اجراکنندگان درجه یکی دارند، اما ما کار خاصی انجام می‌دهیم.» — هر پرده یک صحنهٔ کوتاه خلق می‌کند. اینها نمایش‌های کوچکی هستند که نه تنها طعم زندگی ما را به تماشاگران می‌دهند، بلکه روح انسان شوروی را نیز آشکار می‌کنند. «زیبایی‌شناسی برای سیرک شوروی بسیار مهم بود و هر آکروبات آموزش رسمی باله می‌دید. از بسیاری جهات، این نمایش‌ها شبیه نمایش‌های آمریکایی آن زمان بودند: رژه و نمایش‌های خاص داشتند، دلقک‌هایشان بینی قرمز و کلاه‌های مسخره می‌پوشیدند، نمایش‌هایشان پر از گربه‌های بزرگ و اسب‌های آزادی بود. این وجه
پر از گربه‌های بزرگ و اسب‌های آزادی بود. این وجه اشتراک، حس جامعه بین‌المللی را تقویت می‌کرد. مردی «کاروان صلح سیرک‌ها» را که در خیابان‌های بسیاری از شهرها، از جمله پاریس، ورشو، پراگ و برلین، سفر می‌کردند، «دربرداشتن دیوار [برلین] نقش داشتند» دانست. او ادامه داد: «برای مدت کوتاهی در سال ۱۹۸۹، دلقک‌ها رهبران شدند، از مرزهای فرهنگی و ملی عبور کردند و پایان جنگ سرد را قبل از اعلام پایان آن توسط احزاب رسمی جشن گرفتند.» سیرک بولشوی. سیرک بزرگ دولتی مسکو () یک سالن اجتماعات در مسکو است که در خیابان ورنادسکی واقع
اجتماعات در مسکو است که در خیابان ورنادسکی واقع شده است. این سالن در ۳۰ آوریل ۱۹۷۱ افتتاح شد. این سالن می‌تواند تا ۳۴۰۰ نفر را در خود جای دهد و ارتفاع آمفی تئاتر ۳۶ متر است. اجراها هر روز بعد از ظهر و عصر برگزار می‌شوند. ساختمان سیرک دارای ۵ عرصه (سوارکاری، آب، شعبده‌بازی، پیست یخ و نورپردازی) است که ۱۸ متر پایین‌تر از کف قرار دارند و می‌توان در طول اجرا جای آنها را عوض کرد. در ابتدا، ساختمان سیرک صرفاً یک محل اجرا بود. در اوایل دهه ۱۹۹۰، شرکت سیرک خود را تأسیس کرد. ریاست آن را لئونید کوستیوک، هنرمند سابق
کرد. ریاست آن را لئونید کوستیوک، هنرمند سابق سیرک و موزون‌کار، بر عهده دارد. سازمان‌دهنده سابق سیرک‌ها در روسیه شوروی، سایوز گوست-کیرک (که به‌طور گسترده به عنوان سیرک مردم روسیه ترجمه می‌شود) بود. هزاران هنرمند برای این سازمان سیرک کار می‌کردند. شرکت فعلی چند صد اجراکننده و تور را به عنوان «سیرک بزرگ دولتی مسکو» استخدام می‌کند. سیرک دولتی مسکو یک شرکت دولتی است. این سازمان سیرک با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و تمایل برخی از اجراکنندگان به دنبال قراردادهای خارجی با دستمزد بهتر، تهدید می‌شد. در ژوئن ۲۰۰۷،
خارجی با دستمزد بهتر، تهدید می‌شد. در ژوئن ۲۰۰۷، تلاشی برای خصوصی‌سازی ساختمان آغاز شد که با مخالفت شدید لئونید کوستیوک، مدیر شرکت، و بسیاری دیگر مواجه شد.در نهایت ، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور، ساختمان را از فهرست املاک دولتی برای خصوصی‌سازی حذف کرد. بریتانیا. نام "سیرک دولتی مسکو" مدت‌هاست که توسط گروه‌های سیرک‌بازان روسی در غرب مورد استفاده قرار می‌گیرد. چنین توری در حال حاضر در بریتانیا توسط شرکت نمایش بدلکاری‌های فوق‌العاده با مسئولیت محدود. شرکتی که برای این منظور خاص تأسیس شده است، تبلیغ و تهیه
که برای این منظور خاص تأسیس شده است، تبلیغ و تهیه می‌شود. تا سال ۲۰۱۷، این تور توسط شرکت شرکت رویدادهای اروپایی در بریتانیا تبلیغ و تهیه می‌شد. از سال ۱۹۹۵، هنرمندان به صورت انفرادی توانسته‌اند از آزادی‌های جدید پس از فروپاشی شوروی برای موافقت با شرایط و سفر به خارج از کشور استفاده کنند. اجرای فعلی که تور خود را از آوریل ۲۰۱۱ آغاز کرد، "«بابوشکین سکرت»" (راز مادربزرگ) نام دارد و با موضوع داستان روسی "«دوازده صندلی»" است. بیست و هفت اجراکننده، از جمله دلقک‌ها، آکروبات‌بازها و شعبده‌بازها، در این نمایش حضور
آکروبات‌بازها و شعبده‌بازها، در این نمایش حضور دارند و نمایش شامل طیف گسترده‌ای از حرکات از جمله میلهٔ مخصوص نشستن روی صندلی، ذوزنقهٔ ثابت، ابریشم هوایی، میلهٔ چینی و تکنیک‌های سیم‌کشی است. اوج نمایش، اجرای تعادل تماشایی روی صندلی است که شامل برجی از صندلی‌ها با ارتفاع تقریبی ۱۰ متر می‌شود. استرالیا. سیرک بزرگ مسکو ۵۰ سال است که در شهرهای روستایی استرالیا به اجرای برنامه می‌پردازد و متشکل از هنرمندان بین‌المللی، هنرمندان و خدمه استرالیایی است. «سیرک بزرگ مسکو» استرالیا در ۱۴ مارس ۲۰۱۷ منحل شد و اجراکنندگان
استرالیا در ۱۴ مارس ۲۰۱۷ منحل شد و اجراکنندگان بین‌المللی آن در استرالیا سرگردان شدند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
نشان مسکو، اسب‌سواری را با نیزه‌ای در دست نشان می‌دهد که در حال کشتن یک باسیلیسک است و با جورج قدیس و اژدها یکی دانسته می‌شود. نشان هرالدیک مسکو از قرن شانزدهم بخش جدایی‌ناپذیر نشان روسیه بوده است. کیوان روس. یاروسلاو حکیم (درگذشته ۱۰۵۴) حاکم کی‌یف روس بود که تصویر سنت جورج بر مهر او نقش بسته بود. سنت جورج قدیس حامی شخصی او بود؛ او با نام جورج غسل تعمید داده شد. سنت جورج همچنین قدیس حامی نواده یاروسلاو، یوری دولگوروکی، بود که - طبق سنت - شهر مسکو را اندکی قبل از مرگش در سال ۱۱۵۷ تأسیس کرد. (نام "Георгий"
قبل از مرگش در سال ۱۱۵۷ تأسیس کرد. (نام "Георгий" معادل روسی " جورج " است) یک قرن بعد، الکساندر نوسکی (زنده در ۱۲۲۱–۱۲۶۳) این کاربرد را از سر گرفت. چندین سکه او سوارکاری را نشان می‌دهد که در حال کشتن یک باسیلیسک یا اژدها است، هرچند که این جانور همیشه قابل مشاهده نیست. [ "" ] انگیزه اسکندر برای بازگشت به نشان مستیسلاو مورد اختلاف است. این احتمال وجود دارد که این تصویر به پیروزی‌های خودش بر صلیبیون سوئدی و آلمانی در نبرد نوا (۱۲۴۰) و نبرد یخ (۱۲۴۲) اشاره داشته باشد. روسیه مسکویی. ایوان دوم، نوهٔ اسکندر،
داشته باشد. روسیه مسکویی. ایوان دوم، نوهٔ اسکندر، اولین حاکم مسکو بود که جنگجوی ایستاده با شمشیری در دست را به عنوان نشان خود به کار برد. دیمیتری دانسکوی، پسر ایوان، تصمیم گرفت این جنگجو را سوار بر اسب و نیزه‌ای در دست نشان دهد. مورخان به‌طور سنتی نماد دیمیتری را با پیروزی او بر مغول‌ها در نبرد کولیکوو مرتبط می‌دانند، اگرچه سرنخ‌های تاریخی کمیاب هستند. تقریباً در همان زمان، نمادی مشابه، ویتی، به عنوان نشان دولتی در دوک‌نشین بزرگ لیتوانی، رقیب، پدیدار شد. نماد سوارکار نسل به نسل منتقل شد: از دیمیتری به پسرش
سوارکار نسل به نسل منتقل شد: از دیمیتری به پسرش واسیلی اول، سپس به واسیلی دوم و ایوان سوم. سکه‌ای که تصویر روی آن نقش بسته بود، به کوپک معروف شد که از "کوپیو"، کلمه روسی به معنای «نیزه» گرفته شده است. امپراتوری روسیه. در ابتدا، سوارکار در حال حمله، به عنوان نمادی از تزار حاکم در حال کشتن دشمنی که به سرزمین‌های روسیه نفوذ کرده بود، تفسیر می‌شد. این نگرش به وضوح توسط سیاستمدار مسکویی، گریگوری کوتوشیخین، و دیگران بیان شده بود. در صفحه عنوان کتاب مقدس ۱۶۶۳، به نظر می‌رسد سوارکار نشان دهنده چهره تزار الکسیس
به نظر می‌رسد سوارکار نشان دهنده چهره تزار الکسیس است. قرن بیستم. پس از انقلاب روسیه، نمادهای سلطنتی امپراتوری روسیه ممنوع شدند. در ۲۲ سپتامبر ۱۹۲۴، شورای فرمانداری مسکو نشان جدیدی را تصویب کرد که شامل یک ستاره سرخ، نماد داس و چکش و بنای یادبود قانون اساسی شوروی است. روی طومار قرمز نوشته شده است: شورای مسکو متشکل از نمایندگان کارگران، دهقانان و ارتش سرخ (Müssāk совет рабочих крестьянских и красноармейских депутатов). طبق توضیحات رسمی، تصویر آن نشان دهنده اتحاد شهر و روستا است. نشان جدید نتوانست محبوبیت
اتحاد شهر و روستا است. نشان جدید نتوانست محبوبیت پیدا کند و به ندرت مورد استفاده قرار گرفت. شهر مسکو در سال ۱۹۳۱ از فرمانداری جدا شد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، نماد نشان مسکو در سال ۱۹۹۳ با اندکی تغییرات جزئی به نسخه‌ای که بین سال‌های ۱۸۸۳ تا ۱۹۱۸ استفاده می‌شد، بازگشت. از آنجایی که کلیسای ارتدکس روسیه اجازه مجسمه‌سازی از قدیسان را نمی‌دهد، هیچ مجسمه‌ای از سنت جورج و اژدها قبل از انقلاب در مسکو ساخته نشد. پس از بازسازی این نشان در ۲۳ نوامبر ۱۹۹۳، مجموعه‌ای از مجسمه‌ها با این موضوع در پوکلونایا
مجموعه‌ای از مجسمه‌ها با این موضوع در پوکلونایا گورا، بلوار تسوِتنوی، میدان مانژ و دیگر مکان‌های مسکو رونمایی شدند. اکثر این مجسمه‌ها توسط زوراب تسرتلی ساخته شده‌اند، که نسخه‌های دیگری از این موضوع را نیز در شهرهایی مانند شهر نیویورک نصب کرده است.
باشگاه فوتبال زنان بروسیا دورتموند (به آلمانی: Borussia Dortmund (Frauenfußball)) یک تیم فوتبال زنان آلمانی است که در دورتموند، ایالت نوردراین-وستفالن قرار دارد. این باشگاه دو بار متوالی به دسته بالاتر صعود کرد، در سه فصل اول خود شکست‌ناپذیر بود، در نهایت به لیگ منطقه‌ای رسید و چهار بار متوالی قهرمان کرایسپوکال شد. تاریخچه. دپارتمان فوتبال زنان بروسیا دورتموند در سپتامبر ۲۰۲۰ اعلام شد. تیم اصلی در فصل ۲۲–۲۰۲۱ کرایس‌لیگا (لیگ هفتم) تحت مربیگری توماس سولفسکی، با بازیکنان حرفه‌ای سابق مانند کریستین تیم و آنیک
با بازیکنان حرفه‌ای سابق مانند کریستین تیم و آنیک کران به عنوان مشاور، فعالیت خود را آغاز کرد. در ۸ اوت ۲۰۲۱، ورزشگاه روته ارده میزبان اولین مسابقه تیم زنان بود که در آن آنها با نتیجهٔ ۳–۱ مقابل تی‌اس‌وی ۱۸۶۰ مونیخ پیروز شدند. در فصل ۲۴–۲۰۲۳، آنها به لیگ دسته چهارم وستفالن صعود کردند. در ۲۷ آوریل ۲۰۲۵، رکورد حضور ۱۰،۰۰۰ تماشاگر در ورزشگاه روت ارده در پیروزی ۲–۱ مقابل شالکه، به ثبت رسید. یک ماه بعد، در ۱۱ مه، آنها پس از پیروزی قاطع ۷–۰ مقابل فورتونا فرویدنبرگ، با کسب مقام اول، به لیگ منطقه‌ای (دسته سوم)
با کسب مقام اول، به لیگ منطقه‌ای (دسته سوم) صعود کردند. در ۱ ژوئن ۲۰۲۵، بروسیا دورتموند در فینال وستفالن‌پوکال، در مقابل ۱۰،۰۰۰ تماشاگر در ورزشگاه روته ارده، شالکه را با نتیجهٔ ۲–۰ شکست داد. این پیروزی، بروسیا دورتموند را برای اولین بار به پلی‌آف جام حذفی آلمان ۲۶–۲۰۲۵ راه داد.
هنرمند مردمی فدراسیون روسیه () عنوانی افتخاری است که حداقل پنج سال پس از دریافت عنوان افتخاری «هنرمند شایستهٔ روسیه» یا «فعال برجستهٔ هنر روسیه» به هنرمند برجسته‌ای اعطا می‌شود که آثار خارق‌العاده‌ای در زمینه‌های نقاشی، مجسمه‌سازی، هنرهای گرافیکی، هنرهای یادمانی، تزئینی، صنایع دستی، موسیقی، نمایش، سینما یا تلویزیون خلق کرده‌باشد؛ سهم برجسته‌ای در هنر و فرهنگ داخلی داشته‌باشد؛ و از سوی عموم مردم مورد شناسایی گسترده قرار گرفته‌باشد. این عنوان در ادامهٔ سنت شوروی اعطا می‌شود: سطح مشابهی از شناسایی پیش‌تر با
اعطا می‌شود: سطح مشابهی از شناسایی پیش‌تر با عنوان «هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه» (، "Narodnyj artist RSFSR") در اتحاد جماهیر شوروی ارائه می‌شد.
سعید آرمات (زادهٔ ۱۳۵۲ در بندرعباس) شاعر معاصر ایرانی است. او دارای مدرک کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی بوده و در حوزهٔ آموزش ادبیات، برگزاری جلسات نقد شعر و مشارکت در محافل ادبی فعالیت دارد. و همچنین به عنوان یکی از شاعران جریان شعر فارسی دهه هفتاد شناخته می‌شود. بزرگداشت. در دومین شب شعر و ترانهٔ زمستانی هرمزگان در سال ۱۳۸۷، از سعید آرمات به‌عنوان یکی از شاعران فعال و اثرگذار استان هرمزگان تقدیر شد. این مراسم با حضور شاعران و علاقه‌مندان ادبیات برگزار گردید و به پاس فعالیت‌های شعری او از وی تجلیل
گردید و به پاس فعالیت‌های شعری او از وی تجلیل به‌عمل آمد. زندگی. سعید آرمات در سال ۱۳۵۲ خورشیدی در بندرعباس متولد شد. او کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دارد و به عنوان دبیر ادبیات و منتقد ادبی فعالیت کرده است. آثار. تا کنون چهار مجموعه‌شعر از او منتشر شده‌است: فعالیت‌ها. - آثار آرمات در نشست‌هایی همچون هشتاد و چهارمین نشست کانون ادبیات ایران بررسی و نقد شده‌اند. در این نشست، سید احمد نادمی عنوان کرد: «حرکت آگاهانه آرمات به‌سوی شعر آزاد، ما را در انتظار اتفاقات جدیدی در رسیدن او به زبانی تازه و
انتظار اتفاقات جدیدی در رسیدن او به زبانی تازه و باطراوت‌تر می‌گذارد.» - در گفت‌وگویی با ایسنا، آرمات تأکید کرد که «شعر دههٔ ۸۰ برخلاف شعر دههٔ ۷۰ که از ابتدا شفاف بود، خیلی شفاف نیست و درباره آن به‌راحتی نمی‌شود صحبت کرد» و افزود که مسیرهای عرضه شعر تغییر کرده و کمتر شاعری آثار خود را چاپ می‌کند. - در یک نشست ادبی (ایرنا)، آرمات درباره بهره‌برداری از زبان‌های مختلف در شعر گفت: «در جریان شعر دهه هفتاد… سعی کردم به اشکال مختلف زبانی، چه زبان بومی خودم، لحن گفتار محاوره‌ای… توجه کرده و آن‌ها را در شعرهایم
گفتار محاوره‌ای… توجه کرده و آن‌ها را در شعرهایم به‌کار برم.» دیدگاه‌ها. سعید آرمات معتقد است که توجه به موضوعاتی چون میراث فرهنگی و ملی، اگرچه در شعر کمتر رایج است، باید به صورت اثرپذیر و درونی‌شده در آثار شاعران حضور داشته باشد.
مَزدَیَسنا (دین زرتشتی) در سی‌چوان به حضور تاریخی زرتشتیان در استان سی‌چوانِ امروزی اشاره دارد که در جنوب غربی چین است. «کیچیرو کاندا»، پروفسور ژاپنی نخستین پژوهشگری بود که متوجه حضور زرتشتیان در سی‌چوانِ اواخر باستان تا اوایل قرون وسطی شد. منطقه‌ای که در گذشته به وَجهِ تسمیهٔ پادشاهی باستانی شو، با نام «شو» یا «ییژو» شناخته می‌شد. او پس از آشنایی با سرودهای جشنواره‌ای مغانی که در موسیقی فولکلور یوئه‌فو (Yuefu) در منطقهٔ کویژو (Kuizhou) وجود داشت و همچنین پس خواندن مدخلی با عنوان «شاهزاده خانم [شو]» از
پس خواندن مدخلی با عنوان «شاهزاده خانم [شو]» از دایره‌المعارف قرن شانزدهمِ «تحقیقات گسترده از تالار کوه» (Extended Investigations of the Mountain Hall) در سال ۱۹۲۸ ادعا کرد که آیین زرتشت در دوران سلسلهٔ تانگ (۶۱۸-۹۰۷) در منطقه رواج داشته است. پنجاه سال بعد، پژوهشگرِ هنگ‌کنگی، جائو تسونگ-ای (Jao Tsung-I)، در مقاله خود با عنوان «بررسی سرودهای جشنواره مغان»، وجود آتشکده‌های زرتشتی در سی‌چوان در دوران سلسله سونگ (۹۶۰-۱۲۷۹) را تأیید کرد.دانشمندان معاصر مانند لی گووتائو و هو هوی و به صورت جامع‌تر، یائو چونگکسین،
و هو هوی و به صورت جامع‌تر، یائو چونگکسین، در مورد پیوندهای بین خدایان زرتشتی و مذهبِ بومی ارلانگ شن (Erlang Shen)، پژوهش کردند. زمینه: ایرانیان در شو. شو و راه‌های تجاری باستان. گزارش کالاهایی از شو توسط ژانگ چیان (۱۷۵–۱۴۴ پ‌م)، سفیر چینی به آسیای مرکزی، تأیید شده است. ژانگ چیان در «توصیف دایوان» از کتاب شیجی از سیما چیان، از داشیا دیدن کرده و از اینکه دو کالایِ شویی در پادشاهی یونانی باختری دیده است، ابراز تعجب می‌کند. ژانگ چیان نتیجه می‌گیرد از آنجایی که راه‌های شمالی در کنترل شیونگ‌نوها و کیانگ‌ها
که راه‌های شمالی در کنترل شیونگ‌نوها و کیانگ‌ها هستند، باید یک راه تجاری از شو به هند وجود داشته باشد. لی روییژه (Li Ruizhe) می‌گوید راه‌های تجاری مخفی (Private) بین شو و بلخ پیش از سفرِ ژانگ چیان هم وجود داشته‌اند هرچند شواهدی از ورود تاجران بلخی به شو وجود ندارد. نمی‌توان تجارت کالاهای بلخی به هند را انکار کرد و احتمالا این مسیر تجاری بعدها تجارت سغدیان را تسهیل کرد. سغدیان. مهاجران سغدی در دورهٔ دودمان شو (۲۶۳–۲۲۱) به ییژو (Yizhou) رسیدند و این مهاجران در دورهٔ دودمان لیانگ (۵۵۷–۵۰۲) به اوج خود رسید.
در دورهٔ دودمان لیانگ (۵۵۷–۵۰۲) به اوج خود رسید. احتمالا این موضوع باعثِ پیدایش کُلُنی‌های سغدیان در نزدیکی چنگدو در سده‌ی ششم میلادی شد. موطن اصلی سغدیانِ ییژو احتمالا به جز سغد، جاهای دیگری از مناطق غربی مانند چالمادانا (Chalmadana)، چارکلیک (Charklik)، پادشاهی ختن، لولان و قره‌خواجه نیز بوده است. مسیر آنان احتمالا از مناطق غربی بوده است تا توقون (Tuyuhun)، سُنگ‌ژو (Songzhou) و در جنوب تا چنگدو. تعدادِ ناقابلی سغدیِ ژانگیوان‌زاده نیز بودند که به ییژو آمده بودند. احتمالا همه‌چو و عمویش/دایی‌اش هه‌تو را
بودند. احتمالا همه‌چو و عمویش/دایی‌اش هه‌تو را بتوان معروف‌ترین سغدی‌های ییژو در سدگان ششم و هفتم میلادی به حساب آورد. خاندان «هه» در پی کانتی ساکن بودند و با کسب و کار، به مال و منالی رسیده بودند تا جایی که به «بزرگ‌ترین خانواده‌ی تجاری مناطق غربی» ملقب شده بودند. هه‌چو مسئول تولید ابریشم «به سبک غربی» در شو بود. او با تخصصش در ابریشم‌بافی با نخی از جنس طلا که گفته می‌شد فناوری‌اش از بیزانس آمده، پول خوبی به جیب زده بود. او بعدها مسئول البسه‌جات در سلسله شو (۶۱۸–۵۸۱) شد. کلنی‌های سغدیان چنگدو، در دوران
شو (۶۱۸–۵۸۱) شد. کلنی‌های سغدیان چنگدو، در دوران سلسله تانگ (۹۰۷–۶۱۸) نیز وجود داشته‌اند. آرامگاه‌های سغدیِ این دوران، شاهدی بر این مدعا هستند. اِتیِن دلاوازیه (Étienne de la Vaissière) معتقد است که نام سغدی چنگدو، «باغشور» (Baghshūr)، به معنای «برکه‌ی آب شور» بوده است. هرچند از این جای‌نام شواهدی در مرو دارد اما نه چندان دورتر از چنگدو، در حوزه‌ی آبریز یانگ‌تسه نیز مقادیر زیادی آب شور وجود دارد. در قبرنوشته‌ی آن‌شی مکشوف در لوئویانگ نوشته شده است که یک سغدی به نام آن‌شی، به عنوان فرمانده گاردِ لی‌یین
سغدی به نام آن‌شی، به عنوان فرمانده گاردِ لی‌یین (۶۶۷–۶۲۱)، چهارمین شاهزاده‌ی شو از سلسله تانگ خدمت می‌کرده است که نشان می‌دهد احتمالا این منسب به صورت سنتی در میان سغدیان موروثی شده بوده است. شخصی به نام «هوآ جینگ‌دینگ» (سده هشتم میلادی) به عنوان یک افسر نظامی در ییژو با لقبِ «فرمانده چرب‌دست» (General of Standard، عنوانی نظامی در آن زمان و مکان)، از سغدیانِ معروف وقت بوده است. شهرت و اصالت سغدی او در شعری که دو فو دربابش سروده است مشهود است: سغدیان عادت داشتند نام موطن خویش را به عنوان فامیلی چینی خود
داشتند نام موطن خویش را به عنوان فامیلی چینی خود برگزینند. فامیلیِ «هوآ» (Hua، Hwai) از «Hwa-zim» آمده است که نام «خوارزم» است. مذهب غالب سغدیان ییژو، مزدیسنا و بودیسم بود. شی‌دااُخیان و شی‌مینگدا از کنگ و شی‌شِنهوای از تاشکند از سغدیانی بودند که در ییژو، راهب بودایی شدند. حضور پررنگ مزدیسنا در این ناحیه توسط موسیقی‌های فولکور مُغی (که مضامین مزدیسن دارند) و آرامگاه‌های زرتشتی در دوژیانگیان مربوط به دوران شو (۹۶۵–۹۰۷) تأیید می‌شود. همچنین دوژیانگیان، همسایه‌ی پی‌کانتیِ مذکور، محل زندگی خاندان معروفِ سغدی
پی‌کانتیِ مذکور، محل زندگی خاندان معروفِ سغدی هِه بوده است. با این وجود ممکن است مزدیسنا، خیلی زودتر از دهه ۹۰۰ میلادی به منطقه آمده بوده باشد. براساس قبرنوشته‌ی یک سغدی زرشتی به نام آن‌جیا (۵۷۹–۵۱۸)، پدر او به نام آن‌توجیان، به حاکم مایشان در ییژوی غربی خدمت می‌کرده است. پارسیان (در اشاره به ایرانیانِ نواحی مرکزی‌ترِ فلات ایران). حضور پارسیان در ییژویِ سال‌های ۴۲۰ تا ۵۸۹، در دروان خاندان‌های شمالی و جنوبی، امر معمولی بود. تأثیرات ایشان در دوران‌های تانگ (۹۰۷–۶۱۸)، شوی متقدم (۹۲۵–۹۰۷) و شوی متأخر (۹۶۵–۹۳۴)
شوی متقدم (۹۲۵–۹۰۷) و شوی متأخر (۹۶۵–۹۳۴) به اوج خود رسید. از ایشان، نام دو پارتی در اسناد آمده است: «آن‌فیهان» (An Feihan) و پسرش «آن‌فوگو» (An Fuguo)، وَ هر دو به عنوان حاکمانِ «ِوِیژو» (در شهرستان لیِ کنونی) در سده هفتم میلادی شناخته شده‌اند. طبق اسناد، فردی به نام «سو یین» (Su Yin) از منطقه‌ی جیا (Jia prefecture) در نزدیکی سی‌چوان، ترانه‌هایی مُغی در سبک رقصِ بایو (Bayu dance) نوشته است. جائو تسونگ-ای احتمال می‌دهد که نام «سو یین» (سو یِم، در چینی میانی)، ریخت دیگری از واژه‌ی فارسی میانه‌یِ «سورِن»
ریخت دیگری از واژه‌ی فارسی میانه‌یِ «سورِن» (Sūrēn) باشد که یعنی عضوی از خاندان سورن. ترانه‌های مغی سو یین و نَسَبِ خانوادگی او با یکدیگر هم‌خوانی دارند. از پارسیان معروفِ دیگر می‌توان به «لی» در شهر زیژو اشاره کرد در دوران شوی متقدم برجسته بودند. «لی ژون» وَ برادرش «لی ژوان»، پزشک و داروسازِ ماهری بودند. لی خو، یک شاعر بود و همچنین کتابِ «دَواسازیِ خارِجیون» (Overseas Pharmacopoeia ) را نوشت. خواهرِ کوچک این دو مرد، «لی شون ژیان»، نقاش، شاعر و هم‌بسترِ وانگ زُنگْیان (واپسین شاه شوی متقدم) بود. لو