payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این تنها خط قطار مسافربری در روسیه بود. در سال ۱۸۹۹ به راه‌آهن مسکو-ونتسپیلس-ریبینسک ادغام شد و اکنون بخشی از راه‌آهن اکتابر است. تاریخچه. اولین راه‌آهن‌های روسیه خطوط کوتاه و ریل باریک بودند که ابتدا از چوب و سپس فولاد پروفیل ریل برای حمل واگن‌ها و سنگ معدن در معادن رشته‌کوه اورال در قرن هجدهم استفاده می‌شد. به‌ویژه، خط نیژنی تاگیل که در ۱۸۳۳–۱۸۳۴ ساخته شد، مجهز به لوکوموتیو بخار بود و می‌توانست تعداد کمی از کارگران را به همراه بار سنگ معدن جابه‌جا کند. لوکوموتیو بخار توسط مهندسان روسی، پدر و پسر
کند. لوکوموتیو بخار توسط مهندسان روسی، پدر و پسر چره‌پانوف ساخته شده بود. اما طراحی آن‌ها نتواست کاربرد گسترده‌ای خارج از کارخانه‌شان پیدا کند و بیشتر تجهیزات برای راه‌آهن تسارکویه‌سلو، از جمله ریل‌ها، واگن‌ها، لوکوموتیوها و سوزن ریلها از خارج خریداری شد. اولین راه‌آهن‌های اروپایی پتانسیل اقتصادی عظیم خود را نشان داده بودند و در اوت ۱۸۳۴، وزارت معادن روسیه مهندس اتریشی-چک فرانتس آنتون فون گرستنر را برای بررسی امکان ساخت راه‌آهن در روسیه دعوت کرد. پس از سفرهای متعددی در کشور، او در ژانویه ۱۸۳۵ گزارشی کتبی
متعددی در کشور، او در ژانویه ۱۸۳۵ گزارشی کتبی به نیکلای یکم ارائه کرد و سپس به‌طور حضوری با او ملاقات کرده و پیشنهاد ساخت راه‌آهن‌هایی بین مسکو و سنت پترزبورگ و سپس بین مسکو، کازان و نیژنی نووگورود را داد. پیشنهاد گرستنر توسط کمیسیونی به ریاست میکائیل اسپرانسکی مورد ارزیابی قرار گرفت. کمیسیون پروژه را امکان‌پذیر ارزیابی کرد و پیشنهاد ساخت یک راه‌آهن کوتاه بین سنت پترزبورگ، تسارکویه‌سلو و پاولوفسک را داد. این تصمیم با فرمان‌های امپراتوری در ۲۱ مارس و ۱۵ آوریل ۱۸۳۶ پشتیبانی شد. ساخت‌وساز. ساخت و بهره‌برداری
۱۸۳۶ پشتیبانی شد. ساخت‌وساز. ساخت و بهره‌برداری از راه‌آهن تسارکویه‌سلو توسط یک شرکت سهامی جدید که به ریاست کنت الکساندر بوبرینسکی (رئیس)، فون گرستنر و بازرگانان بندیکت کراشر و ایوان کانداد پلیت بود، مدیریت می‌شد. این شرکت حدود ۷۰۰ سهامدار در روسیه و اروپا داشت. کار ساخت‌وساز از اوایل مه ۱۸۳۶ آغاز شد و توسط ۱۷ مهندس نظارت می‌شد، که برخی از آن‌ها قبلاً در ساخت راه‌آهن در انگلستان مشغول به کار بودند. ابتدا حدود ۱۸۰۰ کارگر مشغول به کار بودند و سپس ۱۴۰۰ سرباز به آن‌ها اضافه شدند. برای ترویج راه‌آهن‌ها، ایستگاه
آن‌ها اضافه شدند. برای ترویج راه‌آهن‌ها، ایستگاه قطار پاولوفسک به‌عنوان یک مرکز تفریحی ساخته شد. این ایستگاه به‌طور منظم میزبان جشن‌ها و مهمانی‌ها با دعوت از شخصیت‌های مشهور بود، مانند کنسرت‌های یوهان اشتراوس (پسر) و ارکستر او که هر تابستان از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۵ برگزار می‌شد. این خط مستقیم بود و دارای شیب کمی به سمت سنت پترزبورگ و ۴۲ پل بود. بیشتر پل‌ها از چوب ساخته شده بودند و طول داشتند، با یک پل سنگی که طول آن بود. علاوه بر اندازه ریل ، ساختار معمولی بود، با طول ریل‌بندهای چوبی که توسط از یکدیگر جدا شده بودند
ریل‌بندهای چوبی که توسط از یکدیگر جدا شده بودند و بر روی لایه‌ای از سنگ‌ها و شن قرار داشتند. طول ریل‌ها ، و وزن آن‌ها ، بود. در حالی که قسمت نزدیک به تسارکویه‌سلو در ۱۸۳۶ تکمیل شده بود، لوکوموتیوهای بخار هنوز نرسیده بودند و کار نزدیک سنت پترزبورگ به دلیل مشکلات خرید زمین به تعویق افتاد. بنابراین، برای آزمایش راه، ابتدا دو قطار دو واگنه در روزهای یکشنبه ۲۷ سپتامبر و ۴ و ۱۱ اکتبر ۱۸۳۶ توسط اسب‌ها کشیده می‌شدند. سفر تقریباً ۴ کیلومتری بین تسارکویه‌سلو و پاولوفسک ۱۵ دقیقه طول می‌کشید. آزمایش‌ها با لوکوموتیوهای
۱۵ دقیقه طول می‌کشید. آزمایش‌ها با لوکوموتیوهای بخار در نوامبر ۱۸۳۶ شروع شد و در یک بخش طول بین پاولوفسک و دهکده بولشویه کوزیمینو انجام شد. گرستنر این آزمایش‌ها را خود انجام داد و بیش از صد سفر در اولین هفته داشت و بیشتر درگیر اجتناب از برخورد با جمعیت کنجکاو بود که برای تماشای این پدیده آمده بودند. یکی از مسافران در یکی از این سفرها نیکولای اول و خانواده‌اش بودند. این آزمایش‌ها نشان داد که این خط می‌تواند در زمستان‌های روسیه نیز قابل استفاده باشد و این شکاکان را از نظر عملی رد کرد. عملیات. اولین قطار منظم
را از نظر عملی رد کرد. عملیات. اولین قطار منظم در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۷ از سنت‌پترزبورگ حرکت کرد و در ۳۵ دقیقه به تسارسکویه سلو رسید. این قطار که شامل هشت واگن بود، توسط یک لوکوموتیو بخار کشیده می‌شد و ورود آن توسط مهمانان اشرافی زیادی از جمله نیکولای اول مشاهده شد. خدمات منظم از ژانویه ۱۸۳۸ آغاز شد. بین ژانویه و آوریل ۱۸۳۸، بیشتر قطارها توسط اسب‌ها کشیده می‌شدند و لوکوموتیوهای بخار تنها در روزهای یکشنبه و تعطیلات عمومی استفاده می‌شدند. از آوریل به بعد، نیروی اسب از بین رفت و در آن ماه تقریباً ۱۴۰۰۰ مسافر جابه‌جا
بین رفت و در آن ماه تقریباً ۱۴۰۰۰ مسافر جابه‌جا شدند. قطارها بدون توقف بین سنت‌پترزبورگ و تسارسکویه سلو حرکت می‌کردند و از ماه مه ۱۸۳۸ به پاولوفسک می‌رسیدند. ارتباطات ابتدا از طریق صدا و سوت انجام می‌شد. یک تلگراف نوری در سال ۱۸۳۸ نصب شد. این سیستم شامل تپه‌هایی بود که بین ۱ تا ۲ کیلومتر از هم فاصله داشتند و یک نگهبان در یک کلبه نزدیک آنها مستقر بود. سیگنال‌ها با بالا بردن یک، دو یا سه دیسک سیاه (در روز) یا لامپ‌های قرمز (در شب) روی تپه ارسال می‌شدند و حدود ۳۰ دقیقه طول می‌کشید تا سیگنال‌ها در طول خط منتقل
۳۰ دقیقه طول می‌کشید تا سیگنال‌ها در طول خط منتقل شوند. تلگراف الکتریکی در ۱۸۴۵ نصب شد، اما در ۱۸۴۸ به دلیل خرابی‌های مکرر آن را از بین بردند؛ و سیستم قابل اطمینان‌تری در ۱۸۵۶ راه‌اندازی شد. اولین سفرها بدون برنامه بودند؛ یک برنامه قطاری در ۱۵ مه ۱۸۳۸ معرفی شد، با پنج سفر در روز بین ساعت ۹ صبح و ۱۰ شب (۷ صبح تا ۱۱ شب در تابستان). قطارها به‌طور همزمان از ایستگاه‌های پایانی حرکت می‌کردند و در یک تقاطع ویژه در وسط خط یکدیگر را می‌دیدند. پس از یک تصادف رودررو میان دو قطار در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، قطارها تنها یک طرفه در
دو قطار در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، قطارها تنها یک طرفه در حرکت بودند. به برخی از مسافران اجازه داده می‌شد تا با کالسکه‌های کوچک خود که بر روی سکوی قطار حمل می‌شدند سفر کنند. سیگار کشیدن در قطار ممنوع بود به دلایل ایمنی؛ متخلفان از قطار خارج می‌شدند و نام‌هایشان به کارفرمایانشان گزارش می‌شد. همین قوانین برای کسانی که مست بودند نیز اعمال می‌شد. قطارهای مخصوص سیگار کشیدن در ۱۸۵۷ معرفی شدند. یک خط دوم موازی در تابستان ۱۸۷۶ نصب شد که ظرفیت راه‌آهن را افزایش داد. یک کارگاه تعمیر قطار در همان زمان در سنت‌پترزبورگ ساخته شد.
تعمیر قطار در همان زمان در سنت‌پترزبورگ ساخته شد. این راه‌آهن سودآور بود، به طوری که نسبت سود به هزینه‌ها حدود ۱٫۷ بود. این راه‌آهن توسط ۲۳۶ کارمند اداره می‌شد، که حقوق آنها حدود ۲۲٪ از درآمد شرکت را تشکیل می‌داد. خط بیشتر مسافران را جابه‌جا می‌کرد و تنها حدود ۵٪ قطارهای باری بودند. راه‌آهن در سال‌های ۱۸۹۹–۱۹۰۰ توسط راه‌آهن بزرگ‌تر مسکو-ونتسپیلس-ریبینسک جذب شد و به استاندارد گنجایش ریل روسی ۱۵۲۴ میلی‌متر تبدیل شد. واگن‌ها. تا سال ۱۸۳۷، راه‌آهن‌ها ۶ لوکوموتیو، ۴۴ واگن مسافری و ۱۹ واگن باری داشتند. در
۴۴ واگن مسافری و ۱۹ واگن باری داشتند. در دهه‌های ۱۸۳۰–۱۸۴۰، هر قطار هشت واگن را با سرعت متوسط حدود ۳۰ کیلومتر در ساعت حمل می‌کرد؛ سرعت در دهه ۱۸۷۰ به حدود ۴۲ کیلومتر در ساعت افزایش یافت. لوکوموتیوهای با قدرت ۷۵ تا ۱۲۰ اسب بخار از انگلستان و بلژیک خریداری شدند. وزن آنها حدود ۱۶ تن بود و به حداکثر سرعت حدود ۶۰ کیلومتر در ساعت می‌رسیدند. واگن‌ها دارای قاب‌های چوبی و دو جفت چرخ از جنس چدن با فولاد در اطراف لبه‌ها بودند. قسمت پایینی آنها در انگلستان ساخته شده و قسمت بالایی در بلژیک یا روسیه ساخته می‌شد. قسمت
و قسمت بالایی در بلژیک یا روسیه ساخته می‌شد. قسمت بالایی (قسمت مسافری) به قاب چوبی قسمت پایین میخ شده بود. واگن‌ها هیچ گونه گرمایشی نداشتند و قسمت بالای آنها چهار طراحی مختلف داشت. ظرفیت آنها بین ۳۰ تا ۴۲ مسافر متغیر بود. از سال ۱۸۵۶، لوکوموتیوهای وارداتی با لوکوموتیوهای محلی که در کارخانه‌ای تحت مدیریت Maximilian de Beauharnais, 3rd Duke of Leuchtenberg تولید شده بودند، تکمیل شدند. میراث. راه‌آهن تسارسکویه سلو طول کوتاهی داشت، ظرفیت بسیار محدودی داشت و تقریباً هیچ ارزش صنعتی نداشت – عمدتاً برای جابه‌جایی
هیچ ارزش صنعتی نداشت – عمدتاً برای جابه‌جایی اشراف برای گردش در تسارسکویه سلو و جشن‌ها در پاولوفسک استفاده می‌شد. با این حال، این راه‌آهن به عنوان گامی مهم در توسعه شبکه ریلی در روسیه در نظر گرفته می‌شد. به ویژه، تجربه نشان داد که معایب اندازه ریل وجود دارد و شبکه‌های ریلی بعدی از اندازه ریل استاندارد ریل راه‌آهن استفاده کردند. در دهه‌های ۱۸۴۰–۱۸۵۰، راه‌آهن تسارسکویه سلو به‌طور فعال برای آموزش پرسنل راه‌آهن و آزمایش‌های مختلف لوکوموتیو و راه‌آهن استفاده می‌شد. افتتاح راه‌آهن تسارسکویه سلو در ۱۸۳۷ یک رویداد
افتتاح راه‌آهن تسارسکویه سلو در ۱۸۳۷ یک رویداد بسیار محبوب بود که در اخبار و در صنایع دستی و نمایش‌های تئاتری در روسیه منعکس شد. یک مدال مسی (با قطر ) به یادبود افتتاح راه‌آهن ضرب شد. در روی مدال تصویر پتر کبیر، مینرو و نیکولای اول، همراه با متن «اولین راه‌آهن از سنت‌پترزبورگ به پاولوفسک در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۷ افتتاح شد. نیکولای اول، پیرو پتر کبیر، راه‌آهن را به روسیه معرفی کرد» نقش بسته بود. در پشت مدال تصویر یک لوکوموتیو بخار دیده می‌شد و نوشته شده بود «مؤسسان اولین راه‌آهن کنت الکساندر بوبرینسکی، بندیکت کرامر
راه‌آهن کنت الکساندر بوبرینسکی، بندیکت کرامر و ای.ک. پلیت. سازنده راه‌آهن فرانز گرستنر، متولد چک و مرتبط با روس‌ها». چند صد مدال برای توزیع در هنگام افتتاح راه‌آهن ضرب شد، اما به دلایل نامعلوم نیکولای اول آن را تأیید نکرد.
فلات ایژورا ()() یک زمین‌سازه بلند در سنگ آهک اردویسین در بخش جنوب‌غربی استان لنینگراد است که بین خلیج فنلاند در شمال و رود لوگا در جنوب قرار دارد. لبه شمالی آن توسط صخره فرسایشی به نام کلینت بالتیک شکل گرفته است. این منطقه از سنگ‌های پیشکواترنری تشکیل شده است. بالاترین قسمت فلات تپه اورخووایای ارتفاعات دودرهف است که در شمال شرقی‌ترین نقطه آن قرار دارد و ارتفاعی معادل ۱۷۶ متر دارد. فلات عمدتاً با زمین (کشاورزی) پوشیده شده است. تاریخ. این منطقه زمانی مرکز سرزمین تاریخی به نام اینگریا (منطقه) بوده است.
سرزمین تاریخی به نام اینگریا (منطقه) بوده است. جغرافیا. سطح زمین صاف است و به سمت جنوب‌شرقی تمایل دارد. بلندترین بخش فلات ایژورا در قسمت شمالی آن قرار دارد؛ در اینجا ارتفاعات دودرگوف قرار دارند، که شامل بلندترین نقاط آن یعنی کوه اوریخوایا (۱۷۵٫۹ متر) و کوه ورونیا (۱۴۶٫۵ متر) است. هر دو در نزدیکی روستای موژایسکی قرار دارند. در شمال فلات، یک دمنوش شدید وجود دارد که باعث ایجاد یک پله یا گلی‌نت شده است. ریخت‌شناسی زمین بیشتر به صورت تپه‌ای و یخچالی است و فرآیندهای کارستی در آن دیده می‌شود. شیب‌های شمالی و غربی
کارستی در آن دیده می‌شود. شیب‌های شمالی و غربی به شدت شیب‌دار هستند (ارتفاع ۵۰ تا ۸۰ متر) و جزو بخش‌هایی از دمنوش بالتیسک-لادوجسکی هستند. پوشش گیاهی عمدتاً شامل جنگل‌های مخلوط برگ‌ریز و کاج‌های جنوبی است. در این منطقه دریاچه‌ها و باتلاق‌ها نیز وجود دارند. ارتفاعات دودرگوف. ارتفاعات دودرگوف یک مورنه فشاری است که تحت تأثیر یخچال‌های پیشین به وجود آمده است. این یخچال‌ها مواد تخریبی را حمل کرده و سنگ‌های کربناته اردوویسک را که به صورت افقی قرار داشتند فشرده کرده‌اند. ارتفاعات دودرگوف به وسیله دو دره با عرض ۱۰۰
ارتفاعات دودرگوف به وسیله دو دره با عرض ۱۰۰ تا ۱۵۰ متر و عمق تا ۳۰ متر به سه بخش تقسیم می‌شود. این ارتفاعات از کوه ورونیا (۱۴۶٫۵ متر، ) و کوه اوریخوایا (۱۷۵٫۹ متر، ) تشکیل شده‌اند. در کنار کوه ورونیا، کوه کیرکهوف () قرار دارد که نسبت به ورونیا پوشش گیاهی کمتری دارد. در قله این کوه، نزدیک به قبرستان قدیمی فنلاندی، کلیسای سه‌گانه‌ای قرار داشت که اکنون جای خود را به یک آسانسور اسکی داده است. در نزدیکی دودرگوف، در فرورفتگی‌ای که توسط جریان‌های یخچالی ایجاد شده، دریاچه دودرگوف () قرار دارد. این دریاچه از
شده، دریاچه دودرگوف () قرار دارد. این دریاچه از پوشش‌های نی و دیگر گیاهان باتلاقی پوشیده شده است. آب دریاچه از منابع زیرزمینی که در گروه‌های مختلفی در منطقه وجود دارند، تأمین می‌شود. یکی از این گروه‌ها در نزدیکی روستای ویلوسی () قرار دارد که شامل حدود ۴۰ چشمه است. این منابع در امتداد شکاف‌های سنگ‌های کربناته قرار دارند که آب‌ها از فلات ایژورا به پایین سرازیر می‌شوند. فلات پوتیلوو. بخش شرقی فلات ایژورا فلات پوتیلوو است که ارتفاعات آن بین ۵۰ تا ۹۰ متر قرار دارند. فلات به سمت دریاچه لادوجا با یک دمنوش شیب‌دار
فلات به سمت دریاچه لادوجا با یک دمنوش شیب‌دار ادامه می‌یابد که جزئی از گلی‌نت است. سنگ‌های کربناته، مرگلی و دولومیتی که فلات پوتیلوو را تشکیل می‌دهند در پایین‌دست فلات ایژورا قرار دارند و پوشش یخچالی که روی آن‌ها قرار دارد نیز ضخیم‌تر است. در این شرایط و در پستی‌بلندی‌های زمین، این ویژگی باعث می‌شود که در منطقه باتلاق‌ها بیشتر شود. فلات توسط دره‌های عمیقی که از رودخانه‌های ولخو، توشنا و سیا می‌گذرند، برش داده شده و این رودخانه‌ها پس از عبور از دمنوش، آبشارها و پله‌های آبی را تشکیل می‌دهند.
کراکت () یک رول سرخ شده است که منشأ آن غذاهای فرانسوی است، که از یک لایه ضخیم چسبناک به دور فیلینگ تشکیل شده است و سپس در آرد سوخاری غلتانده شده و سرخ می‌شود. این غذا به عنوان یک غذای جانبی، یک میان‌وعده یا فست فود در سراسر جهان سرو می‌شود. کراکت معمولاً همراه یک سس غلیظ مثل بشامل یا سس قهوه‌ای، پوره سیب‌زمینی، نان گندم سرو می‌شود. برای داخل کراکت از موادی همچون گوشت ریز خرد شده، غذاهای دریایی، پنیر، برنج، قارچ و سبزیجات که ممکن است با چاشنی‌هایی مانند گیاهان و ادویه استفاده می‌شود. در اصل، از غذاهای
گیاهان و ادویه استفاده می‌شود. در اصل، از غذاهای باقیمانده خانواده برای درست کردن این غذا استفاده می‌شود؛ یعنی به جای دور ریختن باقیمانده غذاها، با درست کردن کراکت از آنها استفاده مجدد می‌شود. کراکت‌های شیرین را می‌توان با کاستارد یا میوه پر کرد. کراکت‌ها ممکن است به اشکال دیگری مانند دایره، بیضی یا پهن نیز درست شوند. ریشه‌شناسی. کلمه "croquette" فرانسوی است و از "croquer" گرفته شده است که به معنی «خرد کردن» است. در قرن هجدهم، در انگلیسی به‌طور معمول "croquet" نوشته می‌شد. تاریخچه. در قرن هفدهم یک دستور
نوشته می‌شد. تاریخچه. در قرن هفدهم یک دستور پخت توسط فرانسوا ماسیالو، که ترکیبی از گوشت، قارچ ترافل، سبزیجات، آرد سوخاری، پنیر بود. سپس مواد را به تخم مرغ و آرد سوخاری آغشته می‌کرد و در چربی خوک سرخ می‌کرد. اندازه کراکت‌ها ممکن است به اندازه یک تخم مرغ یا به کوچکی یک گردو باشند و می‌توان آنها را به عنوان پیش غذا سرو کرد یا برای گارنیش غذا استفاده کرد. کراکت در فرهنگ لغت انگلیسی ۱۷۰۶ ذکر شده است. در قرن هجدهم برای پخت کراکت‌ها از خمیر مخصوصی استفاده می‌شد. دیگر نیازی به سس بشامل نبود. کراکت‌های مدرن برای
دیگر نیازی به سس بشامل نبود. کراکت‌های مدرن برای اولین بار در سال ۱۸۲۲ توسط آشپز فرانسوی لویی اوستاش اوده در یک کتاب آشپزی انگلیسی ثبت شد.
سونات پیانو شماره ۳۰ لودویگ فان بتهوون در لاماژور ۱۰۹، یک سونات پیانو است که برای ماکسیمیلیان برنتانو، دختر آنتونی برنتانو نوشته شده است، در سال ۱۸۲۰ نوشته شد و در سال ۱۸۲۱ توسط شلزینگر در برلین عمومی شد. سونات حدود ۲۰ دقیقه است.
نمک کره‌ای نوعی چاشنی است که در اواخر قرن بیستم به منظور ترکیب طعم‌های موجود در نمک و کره ایجاد شد. این در اصل نمک است که، با طعم دهنده کره غنی شده و به شکل پودری طلایی‌رنگ درآمده است. نمک کره‌ای اغلب به عنوان چاشنی پاپ کورن استفاده می‌شود. محتویات این چاشنی معمولاً نمک، طعم دهنده کره مصنوعی و رنگ خوراکی زرد است.
در دیوشناسی والفر (به انگلیسی:Valefar؛ هم‌چنین شناخته‌شده با نام‌های Valefor, Malaphar, Malephar, Valafar) یک دوک دوزخ است. او مردم را به دزدی ترغیب و وسوسه می‌کند و مسئول برقراری روابط و همکاری خوب میان دزدان است. والفر توسط شریکانش تا زمانی که آن‌ها «در تله گرفتار شوند» دوست خوبی محسوب می‌شود. او ۱۰ لژیون شیاطین را فرماندهی می‌کند. والفر به شکل شیری با سر انسان یا شیری با سر الاغ تجسم می‌شود. در فرهنگ عامه. والفر در مجموعه تلویزیونی انیمه و مانگای ژاپنی، به مدرسه شیاطین خوش اومدی ایروما! در نقش یک
به مدرسه شیاطین خوش اومدی ایروما! در نقش یک دانش‌آموز سال اولی به نمایش درآمده است.
چشمه منشوری بزرگ واقع در پارک ملی یلوستون، بزرگ‌ترین چشمه آب گرم ایالات متحده و پس از دریاچه فرایینگ پان در نیوزلند و دریاچه جوشان در دومینیکا، سومین چشمه بزرگ جهان است. این چشمه در حوضه آبفشان میدوی قرار دارد. چشمه منشوری بزرگ توسط زمین شناسانی که در سازمان زمین‌شناسی هایدن در سال ۱۸۷۱ کار می‌کردند مورد توجه قرار گرفت و به دلیل رنگ چشمگیر و خیره کننده آن چشمه منشوری نامگذاری شد. رنگ‌های آن مانند قرمز، نارنجی، زرد، سبز و آبی با اکثر رنگ‌هایی که در پراکندگی نور سفید رنگین کمان توسط یک منشور نوری دیده می‌شود؛
سفید رنگین کمان توسط یک منشور نوری دیده می‌شود؛ مطابقت دارد. تاریخچه. اولین سوابق چشمه از کاشفان و نقشه برداران اولیه اروپایی است. در سال ۱۸۳۹، گروهی متشکل از چهار تله‌گیر از شرکت خز آمریکایی از حوضه آبفشان میدوی عبور کردند و یک دریاچه آب گرم جوشان را یادداشت کردند؛ به احتمال زیاد آن‌ها چشمه منشوری بزرگ را با قطر ۳۰۰ فوت (۹۰ متر) یادداشت کرده بودند. در سال ۱۸۷۰ گروه واشبرن – لنگفورد – دوان اکسپدیشن از چشمه بازدید کردند و به یک آبفشان ۵۰ فوتی (۱۵ متری) در نزدیکی آن اشاره کرد (که بعداً Excelsior نام گرفت).
آن اشاره کرد (که بعداً Excelsior نام گرفت). رنگ. رنگ‌های روشن و زنده در جشمه آب گرم نتیجه باکتری‌های گرمادوست در اطراف لبه‌های آب غنی از مواد معدنی است. تشک‌ها رنگ‌های مختلفی از سبز تا قرمز را تولید می‌کنند. مقدار رنگ در تشک‌های میکروبی به نسبت کلروفیل به کاروتنوئیدها و به گرادیان دما در رواناب بستگی دارد. در تابستان تشک‌ها به رنگ نارنجی و قرمز هستند؛ در حالی که در زمستان تشک‌ها معمولاً سبز تیره هستند. مرکز استخر به دلیل گرمای شدید استریل است. رنگ آبی عمیق آب در مرکز استخر ناشی از رنگ آبی ذاتی آب است. این
آب در مرکز استخر ناشی از رنگ آبی ذاتی آب است. این اثر در مرکز چشمه به دلیل عمق آن قوی‌تر است. ساختار فیزیکی. قطر این چشمه تقریباً و عمق آن است. این چشمه حدود آب در دقیقه تخلیه می‌کند.
تپه‌های جنگلی سخت‌چوب استوایی جنگل‌هایی با سایبان بسته هستند که توسط مجموعه‌ای متنوع از گونه‌های درختی و بوته‌ای همیشه‌سبز و نیمه‌خزان‌کننده، عمدتاً با منشأ هند غربی، تسلط یافته‌اند. تپه‌های جنگلی سخت‌چوب استوایی در جنوب فلوریدا یا اورگلیدز یافت می‌شوند، با تمرکز زیاد در میامی راک ریج، فلوریدا کیز، در امتداد سواحل شمالی فلوریدا بی، و در منطقه پاین‌کرست در باتلاق بزرگ سرو. تپه‌های جنگلی سخت‌چوب استوایی زیستگاه تعدادی از گیاهان بومی هستند و زیستگاه حیاتی برای بسیاری از گونه‌های گیاهی هند غربی فراهم می‌کنند
بسیاری از گونه‌های گیاهی هند غربی فراهم می‌کنند وقتی که بخش‌های شمالی‌ترین مناطق آن‌ها به جنوب فلوریدا گسترش می‌یابد. تپه‌های جنگلی سخت‌چوب استوایی همچنین زیستگاه مهمی برای بسیاری از گونه‌های جانوری از جمله ۹ گونه فهرست‌شده در قانون گونه‌های در خطر انقراض فراهم می‌کنند. در حالی که بیشتر تپه‌های جنگلی باقی‌مانده خارج از فلوریدا کیز اکنون حفاظت شده‌اند، تپه‌ها همچنان به‌طور قابل‌توجهی توسط توسعه در کیز تهدید می‌شوند. تپه‌های جنگلی سخت‌چوب استوایی به‌طور زیادی توسط تخریب زیستگاه، تبدیل به کشاورزی، گونه‌های
توسط تخریب زیستگاه، تبدیل به کشاورزی، گونه‌های گیاهی و حیوانی غیر بومی، فشار جمع‌آوری بر گیاهان و حیوانات، آتش‌سوزی‌های انسانی، و تغییرات در آب‌شناسی تحت تأثیر قرار گرفته‌اند. کارهای قابل توجهی برای بازسازی تپه‌های جنگلی سخت‌چوب استوایی موجود و کنترل گونه‌های گیاهی غیر بومی آغاز شده است. فرصت‌های زیادی نیز برای ایجاد یا نگهداری از تپه‌های جنگلی سخت‌چوب استوایی در چشم‌اندازهای توسعه‌یافته وجود دارد.
رصدخانه نجومی پولکوفو ()، که با نام رسمی رصدخانه مرکزی نجومی آکادمی علوم روسیه در پولکوفو شناخته می‌شود، رصدخانه اصلی آکادمی علوم روسیه است. این رصدخانه ۱۹ کیلومتر جنوب سن‌پترزبورگ و بر فراز ارتفاعات پولکوفو در ارتفاع ۷۵ متر از سطح دریا قرار دارد. این رصدخانه بخشی از محوطه تاریخی سن‌پترزبورگ و بناهای تاریخی آن در فهرست میراث جهانی یونسکو است. پیش از این، با نام رصدخانه امپراتوری پولکوفو شناخته می‌شد. سال‌های نخستین. رصدخانه در سال ۱۸۳۹ افتتاح شد. در ابتدا، این پروژه توسط فریدریش گئورگ ویلهلم فون اشترووه،
این پروژه توسط فریدریش گئورگ ویلهلم فون اشترووه، اخترشناس آلمانی-روسی که بعدها نخستین مدیر رصدخانه شد، به وجود آمد. معمار این بنا الکساندر بریولوف بود. رصدخانه با تجهیزات پیشرفته‌ای نظیر یک تلسکوپ شکستی با قطر ۱۵ اینچ، یکی از بزرگ‌ترین رفرکتورها در جهان در آن زمان، تجهیز شد (به تلسکوپ بزرگ مراجعه کنید). در سال ۱۸۸۵، رصدخانه با یک تلسکوپ شکستی ۳۰ اینچی که بزرگ‌ترین رفرکتور قابل استفاده در جهان بود، تجهیز شد، تا آنکه چند سال بعد تلسکوپ ۳۶ اینچی رصدخانه لیک در کالیفرنیا ساخته شد. هر دو تلسکوپ توسط آلوان کلارک
کالیفرنیا ساخته شد. هر دو تلسکوپ توسط آلوان کلارک و پسران در ماساچوست ساخته شدند. رصدخانه به‌طور عمده بر روی تعیین دستگاه مختصات ستارگان و ثابت‌های نجومی مانند حرکت تقدیمی، نوتاسیون، انحراف نور و شکست (امواج) تمرکز داشت و همچنین به کشف و اندازه‌گیری ستاره‌های دوگانه پرداخته بود. فعالیت‌های رصدخانه همچنین با مطالعه جغرافیای سرزمین روسیه و توسعه ناوبری مرتبط بود. کاتالوگ‌های ستاره‌ای که شامل دقیق‌ترین موقعیت‌های ۳۷۴ و سپس ۵۵۸ ستاره بودند، برای سال‌های ۱۸۴۵، ۱۸۶۵، ۱۸۸۵، ۱۹۰۵ و ۱۹۳۰ تهیه شدند. تا پنجاهمین
۱۸۶۵، ۱۸۸۵، ۱۹۰۵ و ۱۹۳۰ تهیه شدند. تا پنجاهمین سالگرد رصدخانه، آن‌ها یک آزمایشگاه اخترفیزیک با کارگاه مکانیکی ساختند و بزرگ‌ترین رفرکتور اروپا (۳۰ اینچ) را نصب کردند. تحقیقات اخترفیزیکی با انتصاب فئودور برِدیکین به عنوان مدیر رصدخانه در سال ۱۸۹۰ و انتقال آریستارخ بلیوپولسکی از رصدخانه مسکو، که متخصص در طیف‌سنجی نجومی و تحقیق بر روی خورشید بود، به‌طور جدی آغاز شد. در سال ۱۹۲۳، یک طیف‌سنج Littrow بزرگ نصب شد و در سال ۱۹۴۰ یک تلسکوپ خورشیدی افقی ساخته‌شده در یک کارخانه در سن‌پترزبورگ به آن اضافه شد. پس از
یک کارخانه در سن‌پترزبورگ به آن اضافه شد. پس از دریافت یک اخترنگار در سال ۱۸۹۴، رصدخانه به عکاسی نجومی پرداخت. در سال ۱۹۲۷، رصدخانه یک آستروگراف منطقه‌ای دریافت کرد و با کمک آن، ستارگان مناطق نزدیک به قطب سماوی را شناسایی کردند. در سال ۱۹۰۴، با ساخت تلسکوپ زنی‌ت، مشاهدات منظمی از حرکات قطب سماوی آغاز شد. در سال ۱۹۲۰، رصدخانه شروع به ارسال زمان دقیق از طریق امواج رادیویی کرد. این رصدخانه در کارهای اساسی ژئودزیک نیز مشارکت داشت، به‌ویژه در اندازه‌گیری زاویه‌های درجه‌ای از آرک مرidian از رود دانوب تا اقیانوس
درجه‌ای از آرک مرidian از رود دانوب تا اقیانوس منجمد شمالی (تا سال ۱۸۵۱) و در مثلث‌سازی جزیره اسپیتس‌برگن در سال‌های ۱۸۹۹–۱۹۰۱. کارشناسان نظامی ژئودزیست و نقشه‌نگار در رصدخانه به عنوان کارآموز فعالیت می‌کردند. مرز مرکز طول جغرافیایی از طریق مرکز ساختمان اصلی رصدخانه که در ۳۰ درجه ۱۹٫۶ دقیقه شرق گرینیچ (ناحیه) قرار دارد، بود که مبنای تهیه نقشه‌های جغرافیایی روسیه شد. برای مشاهده ستارگان جنوبی که از عرض جغرافیایی رصدخانه قابل مشاهده نبود، دانشمندان دو ایستگاه مشاهده‌ای اضافی ترتیب دادند. یکی از این
ایستگاه مشاهده‌ای اضافی ترتیب دادند. یکی از این ایستگاه‌ها یک ایستگاه اخترفیزیک در شهر سیمئیز در شبه‌جزیره کریمه بود، که در سال ۱۹۰۸ به‌طور خصوصی از سوی نیکولای مالستوف، دوست‌دار اخترشناسی، به رصدخانه پولکوفو اهدا شد. ایستگاه دیگر یک ایستگاه اخترسنجی در میکولائیف، رصدخانه‌ای از دپارتمان نیروی دریایی، بود که به رصدخانه نجومی نیکولاو تبدیل شد. تاریخچه بعدی. در دوران محاصره لنینگراد (۱۹۴۱–۱۹۴۴)، رصدخانه هدف حملات شدید آلمان از طریق حمله هوایی و توپخانه قرار گرفت. تمامی ساختمان‌ها به‌طور کامل تخریب شدند. با
گرفت. تمامی ساختمان‌ها به‌طور کامل تخریب شدند. با شرایطی بسیار دشوار، ابزار دقیق اصلی حفظ و در سنت پترزبورگ به‌طور ایمن ذخیره شدند، از جمله لنز تلسکوپ شکستی ۳۰ اینچی که تخریب شده بود، و بخش قابل توجهی از کتابخانه منحصربه‌فرد با دست‌نوشته‌ها و آثار مهم از قرن ۱۵ تا ۱۹. در تاریخ ۵ فوریه ۱۹۹۷، تقریباً ۱٬۵۰۰ از ۳٬۸۵۲ کتاب توسط آتش‌سوزی عمدی نابود شدند و باقی‌مانده کتاب‌ها و دیگر اقلام کتابخانه توسط شعله‌ها، دود یا آب آسیب دیدند. قبل از پایان جنگ، حکومت شوروی تصمیم به بازسازی رصدخانه گرفت. در سال ۱۹۴۶، عملیات
به بازسازی رصدخانه گرفت. در سال ۱۹۴۶، عملیات ساخت‌وساز پس از پاک‌سازی منطقه آغاز شد. در مه ۱۹۵۴، رصدخانه بازگشایی شد، نه تنها بازسازی شده بلکه از نظر ابزار، استخدام‌ها و موضوعات تحقیقاتی به‌طور قابل توجهی گسترش یافت. بخش‌های جدیدی مانند بخش اخترشناسی رادیویی و بخش ساخت ابزار (با کارگاه نورشناسی و مکانیکی اختصاصی خود) تأسیس شدند. ابزار قدیمی که باقی‌مانده بودند تعمیر، به‌روزرسانی و دوباره به کار گرفته شدند. همچنین ابزار جدیدی نصب شد، از جمله تلسکوپ شکستی ۲۶ اینچی، دستگاه افقی مرینی، تلسکوپ قطبی عکاسی،
۲۶ اینچی، دستگاه افقی مرینی، تلسکوپ قطبی عکاسی، تلسکوپ بزرگ زنیث، تداخل‌سنج ستاره‌ای، دو تلسکوپ خورشیدی، تاج‌نگار، رادیو تلسکوپ بزرگ و انواع تجهیزات آزمایشگاهی. تلسکوپ شکستی ۶۵ سانتی‌متری کارل زایس به‌طور اولیه به عنوان هدیه‌ای از سوی آدولف هیتلر صدراعظم آلمان به بنیتو موسولینی ایتالیایی در نظر گرفته شده بود، اما این تلسکوپ تحویل داده نشد و به جای آن توسط اتحاد جماهیر شوروی بازیابی شد. ایستگاه سیمئیز در سال ۱۹۴۵ به بخشی از رصدخانه اخترفیزیکی کریمه آکادمی علوم شوروی تبدیل شد. همچنین ایستگاه ایستگاه
علوم شوروی تبدیل شد. همچنین ایستگاه ایستگاه اخترشناسی کوه کیسلورودسک و یک آزمایشگاه در بلاگووشچنسک ساخته شدند. رصدخانه بسیاری از ماموریت‌ها را برای تعیین اختلافات طول جغرافیایی، مشاهده گذرهای زهره و خورشیدگرفتگیها، و مطالعه آسترواکلیمات انجام داد. در سال ۱۹۶۲، رصدخانه یک مأموریت به شیلی فرستاد تا ستارگان آسمان‌های جنوبی را مشاهده کند.
سن خوان د تاپیراس یک روستا در شهرداری سن خوزه د چیکیتوس در استان چیکیتوس، شهرستان سانتا کروز، بولیوی است. خرابه‌های مأموریت سن خوان باوتیستا، یکی از مأموریت‌های یسوعیان چیکیتوس، در نزدیکی این روستا قرار دارند. از آنجا که فقط خرابه‌های یک برج سنگی در نزدیکی روستای فعلی سن خوان د تاپیراس باقی مانده است، سن خوان باوتیستا یکی از شش مأموریت یسوعیان چیکیتوس نیست که به عنوان میراث جهانی یونسکو شناخته می‌شوند.
در دیوشناسی بلث (به انگلیسی:Beleth؛ همچنین نوشته‌شده مانند .Bilet, Bileth, Byleth و Bilith) یکی از پادشاهان دوزخ است که هشتاد و پنج لژیون شیاطین را فرماندهی می‌کند. بنابرگفته اکثر نویسندگان شیطان‌شناسی و معروفترین کتاب‌های جادو او سوار بر اسبی رنگ‌پریده می‌شود و از پیشاپیش حضور او موسیقی‌های مختلفی شنیده می‌شود. طبق گفته کتاب جادو «Pseudomonarchia Daemonum» حام پسر نوح اولین شخصی بود که بلث را پس از طوفان نوح فراخواند و با کمک او کتابی با موضوع ریاضیات نوشت. هنگام احضار شدن بلث خود را زننده و خشمگین به
هنگام احضار شدن بلث خود را زننده و خشمگین به نمایش می‌گذارد تا جادوگر را بترساند یا ببیند که آیا جادوگران دارای شجاعت هستند. برای کنترل بلث جادوگر باید شجاع باشد و با استفاده از عصای آیینی مثلثی را با ضربه‌زدن به سمت جنوب و شرق بکشد سپس عصای خود را به سمت بالا حرکت دهد. کتاب جادوی «Dictionnaire Infernal» بیان می‌کند که برای احضار بلث جادوگر باید یک انگشتر نقره‌ای را در انگشت وسط دست چپ در برابر صورت خود بگیرد تا به مقام پادشاهی او احترام گذاشته شود.