payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یک شرکت بیمه تلاش کرد پس از اینکه مادرش به دلیل فتق دیسک از کار خود مرخصی گرفت، مزایای سلامتی را برای مادرش انکار کند، و این باعث شد نبیله اسلام پارکس از طرفداران مراقبت‌های بهداشتی گسترده تبدیل باشد.
ماهیگیری سَموری یا ماهیگیری شِنگی یک تکنیک ماهیگیری است که از سمورهای آموخته برای ماهیگیری در رودخانه‌ها استفاده می‌کند. این روش از سدهٔ ششم در نقاط مختلف جهان انجام شده است و هنوز هم در جنوب بنگلادش انجام می‌شود. ماهیگیری سموری از لحاظ تاریخی در تعدادی از مناطق از جمله اروپای مرکزی، شمال آفریقا، جزایر بریتانیا، اسکاندیناوی، آسیای جنوبی، آسیای جنوب شرقی، چین و آمریکای جنوبی انجام می‌شد.
نقاشی فراطبیعی یا هنر فراطبیعی سبکی از نقاشی بود که توسط هنرمندان ایتالیایی جورجو د کیریکو و کارلو کارا توسعه یافت. این جنبش در سال ۱۹۱۰ با د کیریکو آغاز شد. کارهای رؤیایی او با تضادهای شدید نور و سایه دارای کیفیتی مبهم و مرموز بود، «نقاشی چیزی که دیده نمی شود». د کیریکو، برادر کوچکترش آلبرتو ساوینیو و کارا مدرسه و اصول آن را در سال ۱۹۱۷ تأسیس کردند. توسعه. جورجیو د کیریکو برخلاف بسیاری از هنرمندان هم‌نسل خود، نسبت به آثار سزان و دیگر مدرنیست‌های فرانسوی چندان هم‌سو نبود، اما از نقاشی‌های آرنولد بوکلین
چندان هم‌سو نبود، اما از نقاشی‌های آرنولد بوکلین نمادگرای سوئیسی و آثار هنرمندان آلمانی مانند ماکس کلینگر الهام گرفت. نقاشی او "به نام معمای یک بعد از ظهر پاییزی" (حدود ۱۹۱۰) اولین اثر فراطبیعی او محسوب می‌شود. این اثر الهام از چیزی بود که د کیریکو آن را «مکاشفه» نامید که در پیاتزا سانتا کروچه در فلورانس تجربه کرد. در کارهای بعدی، تصاویر نگران‌کننده‌ای از میدان‌های متروک خلق کرد که غالباً با طاق‌هایی که به‌شدت عقب‌نشینی می‌کردند، در نوری شدید نشان داده می‌شدند. فیگورهای ریز در دوردست سایه‌های بلندی
می‌شدند. فیگورهای ریز در دوردست سایه‌های بلندی می‌انداختند، یا به جای فیگورها، مانکن‌های بی‌‌خاصیتی وجود دارد. این حالت باعث ایجاد حس دررفتگی در زمان و مکان می‌شود. در سال ۱۹۱۳ گیوم آپولینر برای اولین بار از اصطلاح فراطبیعی برای توصیف نقاشی‌های د کیریکو استفاده کرد. در فوریه ۱۹۱۷ کارلو کارا، نقاش فوتوریست، با د کیریکو در فرارا ملاقات کرد. هر دو در طول جنگ جهانی اول در آن‌جا مستقر بودند. کارا گونه‌ای از سبک متافیزیکی را توسعه داد که در آن پویایی کارهای قبلی او با بی‌حرکتی جایگزین شد. این دو هنرمند برای
او با بی‌حرکتی جایگزین شد. این دو هنرمند برای چندین ماه در سال ۱۹۱۷ در یک بیمارستان نظامی در فرارا با هم کار کردند. به گفته مورخ هنر جنیفر موندی «کارا از تصاویر د کیریکو از مانکن‌هایی استفاده کرد که در فضاهای کلاستروفوبیک قرار می‌گرفتند، اما آثار او فاقد حس کنایه و معمای د کیریکو بود و همیشه دیدگاه درستی داشت». پس از نمایشگاهی از آثار کارا در میلان در دسامبر ۱۹۱۷، منتقدان شروع به نوشتن درباره کاررا به‌عنوان مخترع نقاشی فراطبیعی کردند که باعث ناراحتی د کیریکو شد. کارا در کتاب "نقاشی فراطبیعی"، کتابی که در
شد. کارا در کتاب "نقاشی فراطبیعی"، کتابی که در سال ۱۹۱۹ منتشر کرد، این ایده را از بین برد و رابطه بین این دو هنرمند پایان یافت. تا سال ۱۹۱۹ هر دو هنرمند این سبک را به نفع نوکلاسیسیسم کنار گذاشتند. نقاشان دیگری که این سبک را پذیرفتند عبارتند از جورجو موراندی در حدود ۱۹۱۷-۱۹۲۰، فیلیپو د پیسیس و ماریو سیرونی. در دهه ۱۹۲۰ و بعد از آن نقاشی فراطبیعی بر آثار فلیچه کازوراتی، ماکس ارنست و دیگران تأثیر گذاشت. نمایشگاه‌های هنر فراطبیعی در آلمان در سال‌های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۴ الهام‌بخش استفاده از تصاویر مانکن در آثار گئورگه
الهام‌بخش استفاده از تصاویر مانکن در آثار گئورگه گروس و اسکار شلمر بود. بسیاری از نقاشی‌های رنه ماگریت، سالوادور دالی و سایر سوررئالیست‌ها از عناصر رسمی و موضوعی برگرفته از نقاشی فراطبیعی استفاده می‌کنند.
پائوشای (به چینی: 泡菜؛ پین‌یین: pàocài؛ وید–گیلس: p'ao4 ts'ai4؛ سبزی‌های خیس شده)، که به‌عنوان پائو تسای نیز به زبان رومی شناخته می‌شود، یک اصطلاح عمومی برای ترشی است که به‌طور خاص در آب نمک تخمیر شده است. بیش از ۱۱ نوع سبزیجات ترشی در سراسر چین وجود دارد، اما پائوشای به خودی خود معمولاً به پائو کای سیچوانی (به چینی: 四川泡菜) اشاره دارد که عمدتاً در جنوب غربی چین تولید و مصرف می‌شود. طیف گسترده‌ای از سبزیجات (از جمله کلم چینی، کلم، تربچه، ساقه خردل، لوبیا بلند، فلفل، دایکون، هویج، و زنجبیل)، همراه با ادویه جات
فلفل، دایکون، هویج، و زنجبیل)، همراه با ادویه جات ترشی جات در آب نمک چاشنی قرار داده شده و بسته نگه داشته می‌شوند. به دلیل بافت ترد، عطر خاص و فواید سلامتی ناشی از تخمیر اسید لاکتیک آن، به‌طور گسترده به عنوان غذاهای جانبی، پیش غذا، و چاشنی استفاده می‌شود.سیچوان پائوشای هم در داخل کشور در زندگی روزمره مردم محلی و هم به صورت تجاری در صنعت تولید می‌شود و در سراسر چین محبوبیت دارد. نام‌های دیگری که برای پائوشای به کار می‌رود عبارتند از ترشی سیچوان، کلم ترش چینی، کلم ترشی. تاریخچه. ادعاهای مربوط به تاریخ سیچوان
کلم ترشی. تاریخچه. ادعاهای مربوط به تاریخ سیچوان پائوشای به شکل‌های مختلفی به سلسله شانگ برمی گردد اگرچه چنین منابعیلزوماً به‌طور خاص به سیچوان اشاره نمی‌کنند. ذکر خاصی از سیچوان پائوشای در سلسله چینگ رخ می‌دهد، زمانی که گفته می‌شود مردم محلی از پائو کای به عنوان جهیزیه استفاده می‌کنند. این رسم در برخی از مناطق سیچوان تا به امروز باقی مانده است و نشان دهنده اهمیت پائو شای در زندگی مردم از دوران باستان است. در تاریخ توسعه پائوشای در چین، سیچوان پائوکای به‌طور گسترده ثبت شده است مثل، خواه آب و هوا و خاک
گسترده ثبت شده است مثل، خواه آب و هوا و خاک مناسب برای رشد سبزیجات خام برای پائو کای، فناوری تولید پائوشای، ظروف تخمیر پائوشای (به عنوان مثال. jar pao cai)، محبوبیت پائوشای یا وضعیت در صنعت پائوشای تولید. سیچوان پائوشای معمولاً از سبزیجات تازه یا شور مانند تربچه، هویج و لوبیا چشم بلبلی با تخمیر بی هوازی در دمای محیط بر اساس میکروب‌های موجود در مواد خام ساخته می‌شود. میکروب‌ها عمدتاً باکتری‌های اسید لاکتیک (LAB) هستند که ترجیحاً تحت شرایط تخمیر رشد می‌کنند. مواد خام در آب نمک (با غلظت ۶تا ۸درصد نمک) غوطه ور
خام در آب نمک (با غلظت ۶تا ۸درصد نمک) غوطه ور می‌شوند که با سس‌هایی مانند زنجبیل، فلفل چیلی، فلفل سیچوان و سیر چاشنی می‌شود.مردم محلی سیچوان از آب نمک پائو شای قدیمی برای تخمیر استفاده می‌کنند. اگر آب نمک کهنه فاسد نشده باشد یا بوی نامناسبی نداشته باشد، اغلب برای چندین سال یا حتی دهه‌ها مجدداً استفاده می‌شود آب نمک سیچوان پائوشای کهنه شده می‌تواند مقادیر زیادی باکتری اسید لاکتیک را فراهم کند، که به رشد سریع آن و تبدیل شدن به میکروارگانیسم‌های غالب کمک می‌کند. تولید سیچوان پائوشای خانگی از کوزه‌های مخصوص
تولید سیچوان پائوشای خانگی از کوزه‌های مخصوص طراحی شده استفاده می‌کند.بالای کوزه با یک بریدگی دایره ای شبیه لبه باریکه احاطه شده است و در آن مانند یک کاسه در بالای کوزه وارونه است. شکاف با آب پر می‌شود تا شیشه را ببندد و یک محیط بی هوازی برای باکتری‌های اسید لاکتیک ایجاد کند.گاز تولید شده توسط میکروب‌ها در طی فرایند تخمیر در داخل شیشه می‌تواند از طریق حل شدن در آب از شیشه خارج شود. بسیاری از خانواده‌های محلی در سیچوان کوزه‌های پائوشای در خانه دارند. در تولیدات صنعتی، سیچوان پائوشای به سه دسته تقسیم می‌شود:
صنعتی، سیچوان پائوشای به سه دسته تقسیم می‌شود: ترشی تخمیر شده، ترشی فوری و سایر ترشی‌ها.[ خیارشورهای تخمیر شده را ابتدا برای تخمیر در آب نمک خیس کرده و سپس تلخ یا محلول را در آن اضافه می‌کنند. مواد جامد کمتر از۵۰ درصد هستند و از مایع جدا نمی‌شوند. ترشی‌های فوری نیز در وهله اول در آب نمک خیس می‌شوند. سپس آنها را تغییر شکل می‌دهند، نمک زدایی می‌کنند، لباس می‌پوشند، بسته‌بندی می‌کنند و روی خط مونتاژ استریل می‌کنند. ترشی‌های دیگر علاوه بر مواد سنتی، مواد دیگری مانند قارچ، حبوبات، جلبک دریایی را انتخاب می‌کنند.
قارچ، حبوبات، جلبک دریایی را انتخاب می‌کنند. مزایای سلامتی. سیچوان پائوشای دارای فیبرهای فراوان، ویتامین‌ها، مواد معدنی و مقادیر کمی کربوهیدرات است که می‌تواند به تعادل در تغذیه رژیم غذایی کمک کند. به دلیل وجود باکتری غنی از اسید لاکتیک در سیچوان پائوشای، باکتری‌هایی که باعث بیماری‌های روده می‌شوند را می‌توان مهار کرد که منجر به تعادل میکروبیولوژیکی در روده می‌شود. در برخی از مناطق سیچوان، آب نمک سیچوان پائوشای برای درمان اسهال، سرماخوردگی و سایر بیماری‌ها استفاده می‌شود. علاوه بر این، برخی از انواع
استفاده می‌شود. علاوه بر این، برخی از انواع باکتری‌های اسید لاکتیک در سیچوان پائوشای ممکن است با تأثیر بر میکروبیوم دهان به سلامت دهان کمک کنند.همچنین، باکتری‌های اسید لاکتیک جدا شده از سیچوان پائوشای را می‌توان به دارو تبدیل کرد، به‌طور قابل توجهی تجمع چربی را کاهش می‌دهد و در نتیجه در برابر کبد چرب مقاومت می‌کند.
سالواتوره پونتیلو (؛ ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۳۵ – ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۴) بازیگر اهل ایتالیا بود. وی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ بازیگری در آکادمی ملی هنرهای نمایشی سیلویو دامیکو بود و بیشتر در فیلم‌های سبک کمدی سکسی سبک ایتالیایی بازی می‌کرد. او بابت بازی در نمایش «"فرانچسکو و پادشاه"» در کنار ناندو گادزولو شهرت دارد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "هزار و یک شب ایتالیایی"، "مارکو پولو (فیلم)"، "مارکو پولو (سریال تلویزیونی)"، "چهار سرنوشت شوم"، "هفت نت سیاه‌رنگ"، "مانایا"، "عشق و انرژی"، "قرمز
"هفت نت سیاه‌رنگ"، "مانایا"، "عشق و انرژی"، "قرمز تیره"، "مارکو پولو"، "کورلئونه"، "سرانجام… هزار و یک شب"، "شهر قمار"، "شب‌های گرم دکامرون" و "اغواگران" اشاره کرد.
شب‌های گرم دکامرون یک فیلم کمدی سکسی ایتالیایی به کارگردانی جان پائولو کالگاری است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. بنا به اظهار بازیگر زن اصلی فیلم فمی بنوسی، کارگردانی فیلم اگرچه رسماً به جان پائولو کالگاری نسبت داده می‌شود، اما در واقع توسط فیلمنامه‌نویس آن آلساندرو مورتی کارگردانی شده است. این توضیح می‌دهد که چرا در تیتراژ ابتدایی فیلم، نام مورتی (که به عنوان دستیار کارگردان نوشته شده)، در همان قاب ابتدایی در کنار جان پائولو کالگاری آمده است که نشانی از جایگاه مهم او در کارگردانی فیلم است.
کلایو جیمز (۷ اکتبر ۱۹۳۹–۲۴ نوامبر ۲۰۱۹) منتقد، روزنامه‌نگار، نویسنده و ترانه‌سرای استرالیایی بود که از سال ۱۹۶۲ تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۹ در بریتانیا زندگی و فعالیت کرد او کار خود را با نقد ادبی آغاز کرد و سپس در سال ۱۹۷۲ به منتقد تلویزیونی تبدیل شد، جایی که نام خود را به خاطر طنز خشمگینش بر سر زبان‌ها انداخت. پس از آن او به عنوان یک شاعر، ترانه‌سرا، نویسنده و طنزپرداز شهرت مستقلی به دست آورد. زندگی. جیمز ویوین لئوپولد جیمز در کوگارا، حومه جنوبی سیدنی به دنیا آمد. او در کودکی اجازه داشت نام خود را تغییر دهد
آمد. او در کودکی اجازه داشت نام خود را تغییر دهد زیرا «بعد از اینکه ویوین لی نقش اسکارلت اوهارا را بازی کرد، مهم نیست که شما چگونه آن را بنویسید، نام به‌طور غیرقابل برگشتی به یک نام دختر تبدیل شد». او «کلایو»، نام شخصیت تایرون پاور را در فیلم "«این بالاتر از همه» در" سال ۱۹۴۲ انتخاب کرد. پدر جیمز، آلبرت آرتور جیمز، در زمان جنگ جهانی دوم توسط ژاپنی‌ها اسیر شد. اگرچه او از اردوگاه اسیران جنگی جان سالم به در برد، اما زمانی که B-24 آمریکایی حامل او و دیگر اسرای آزاد شده متفقین در مسیر توفان از اوکیناوا به
آزاد شده متفقین در مسیر توفان از اوکیناوا به مانیل برخورد کرد و به کوه‌های جنوب شرقی تایوان برخورد کرد، جان باخت. او در گورستان جنگ سای وان در هنگ‌کنگ به خاک سپرده شد. جیمز بعداً اظهار داشت که بسیاری از آثار زندگی او از مرگ پدرش سرچشمه گرفته است. جیمز توسط مادرش (مینورا می)، یک کارگر کارخانه، در حومهٔ سیدنی کوگارا و جانالی بزرگ شد و چند سالی با پدربزرگ مادری انگلیسی‌اش زندگی می‌کرد. او در دانشگاه سیدنی تحصیل کرد، جایی که از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۰ زبان انگلیسی و روان‌شناسی خواند. در دانشگاه، او در روزنامه
و روان‌شناسی خواند. در دانشگاه، او در روزنامه دانشجویی، "هونی سویت" می‌نوشت و مجله سالانه اتحادیه دانشجویان را مدیریت کرد. او در سال ۱۹۶۱ با مدرک لیسانس هنرهای عالی در زبان انگلیسی فارغ‌التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی، جیمز به مدت یک سال به عنوان دستیار سردبیر برای مجله سیدنی مورنینگ هرالد کار کرد. در سال ۱۹۶۲، جیمز به بریتانیا مهاجرت کرد، جایی که تا پایان عمر خانه او شد. او در ابتدا مشاغل کوتاه‌مدت فاجعه‌بار مختلفی داشت: کارگر ورق فلز، دستیار کتابخانه، آرشیوگر عکس و پژوهشگر بازار. حتی در یکی از تعطیلات
عکس و پژوهشگر بازار. حتی در یکی از تعطیلات تابستانی، او در یک سیرک کار کرد تا پول کافی برای سفر به ایتالیا پس‌انداز کند. از معاصران او در کمبریج می‌توان به ژرمن گریر (که در سه جلد اول خاطراتش با نام «رومن رند» شناخته می‌شود)، سیمون شاما و اریک آیدل اشاره کرد. جیمز ادعا کرد که با جدیت از خواندن هر یک از مطالب درسی پرهیز کرده است اما درنهایت پایان‌نامه دکتری خود را در مورد پرسی بیش شلی نوشت. فعالیت‌های ادبی. منتقد و مقاله‌نویس. جیمز در سال ۱۹۷۲ منتقد تلویزیونی شد و تا سال ۱۹۸۲ در این سِمت باقی ماند. مارک
شد و تا سال ۱۹۸۲ در این سِمت باقی ماند. مارک لاوسون نقد جیمز را به‌قدری خنده‌دار توصیف کرد که خواندن آن در حالی که نوشیدنی داغ در دست دارید خطرناک بود. او همچنین برای روزنامه‌ها و مجلات در بریتانیا، استرالیا و ایالات متحده نقد ادبی می‌نوشت. جان گراس مقالهٔ «یک کولاک از بوسه‌های کوچک» او را در "کتاب مقالات آکسفورد" گنجاند. "منتقد متروپولیتن" (۱۹۷۴)، اولین مجموعه نقد ادبی او بود. پس از آن "در ستون‌های هرکول" (۱۹۷۹)، "از سرزمین سایه‌ها" (۱۹۸۲)، "افسونگران مار در تگزاس" (۱۹۸۸)، "شناگر رویاپرداز" (۱۹۹۲)، "حتی
در تگزاس" (۱۹۸۸)، "شناگر رویاپرداز" (۱۹۹۲)، "حتی همان‌طور که ما صحبت می‌کنیم" (۲۰۰۱)، "معنای شناخت" (۲۰۰۵) و "فراموشی فرهنگی" (۲۰۰۷) و مجموعه‌ای از زندگی‌نامه‌های فکری مینیاتوری بیش از ۱۰۰ شخصیت مهم در فرهنگ، تاریخ و سیاست مدرن را نوشت. این کتاب برای دفاع از انسان‌گرایی، لیبرال‌دموکراسی و وضوح ادبی، در فهرست بهترین‌های سال ۲۰۰۷ توسط ویلج ویس قرار گرفت. جلد دیگری از مقالات او با نام "شورش آونگ" در ژوئن ۲۰۰۹ منتشر شد. شاعر و غزل سرا. جیمز چندین کتاب شعر منتشر کرد، از جمله "شعر سال" (۱۹۸۳)، "پاسپورت های‌دیگر
کرد، از جمله "شعر سال" (۱۹۸۳)، "پاسپورت های‌دیگر (شعرهای ۱۹۵۸–۱۹۸۵)" و "کتاب دشمن من" (۲۰۰۳) که عنوان آن را از شعر «کتاب دشمن من باقی مانده است» گرفته است. او چهار شعر قهرمانانه ساختگی منتشر کرد: "سرنوشت فلیسیتی فارک در سرزمین رسانه: شعری اخلاقی" (۱۹۷۵)، "زیارت پرگرین پریکه از طریق دنیای ادبی لندن" (۱۹۷۶)، "سرگشتگی بریتانیایی برایت در بیابان وست مینستر" (۱۹۷۶) و "چالش‌های چارلز جذاب در مسیر تاج و تخت" (۱۹۸۱) و یک حماسه زندگینامه ای طولانی، "رودخانه در آسمان" (2018). در طول دهه ۱۹۷۰ او همچنین در شش آلبوم با
(2018). در طول دهه ۱۹۷۰ او همچنین در شش آلبوم با پیت اتکین به‌عنوان ترانه‌سرا همکاری کرد: او در سال ۲۰۱۳ نیز ترجمه خود از "کمدی الهی" دانته را منتشر کرد که این اثر مورد استقبال منتقدان استرالیایی قرار گرفت. رمان‌نویس و خاطره‌نویس. جیمز در سال ۱۹۸۰ اولین کتاب زندگی‌نامه خود را با "نام خاطرات غیرقابل اعتماد" منتشر کرد که زندگی اولیه او در استرالیا را بازگو می‌کرد و بیش از ۱۰۰ بار تجدیدچاپ شد. پس از آن چهار زندگینامهٔ دیگر از او منتشر شد: "سقوط به سوی انگلستان" (۱۹۸۵) که سال‌های لندن او را پوشش می‌داد. "می
(۱۹۸۵) که سال‌های لندن او را پوشش می‌داد. "می ویک در ژوئن (۱۹۹۰)" که به دوران او در کمبریج می‌پرداخت. "صورت شمالی سوهو" (۲۰۰۶) و شعلهٔ تاریکی (۲۰۰۹) جیمز همچنین چهار رمان نوشت: "موجودات درخشان" (۱۹۸۳)، "بازسازی" (۱۹۸۷)، "بررم! بررم!" (۱۹۹۱، در ایالات متحده با عنوان "مردی از ژاپن" منتشر شد) و "قلعه نقره‌ای" (۱۹۹۶). در سال ۱۹۹۹، جان گراس گزیده‌ای از "خاطرات غیرقابل اعتماد" را در "کتاب نثر انگلیسی جدید آکسفورد" گنجاند. جان کری نیز در کتاب "«لذت ناب»" (۲۰۰۰) "کتاب «خاطرات غیرقابل اعتماد» را" به عنوان یکی از ۵۰
«خاطرات غیرقابل اعتماد» را" به عنوان یکی از ۵۰ کتاب لذت‌بخش قرن بیستم انتخاب کرد. تلویزیون. جیمز حرفهٔ تلویزیونی خود را به‌عنوان مفسر مهمان در برنامه‌های مختلف گسترش داد. او برنامهٔ آی‌تی‌وی کلایو جیمز "را در تلویزیون" میزبانی کرد، که در آن برنامه‌های تلویزیونی غیرعادی یا سرگرم‌کننده از سراسر جهان به نمایش می‌گذاشت. پس از انتقالش به بی‌بی‌سی در سال ۱۹۸۸، او میزبان برنامه‌ای با فرمت مشابه به نام "شنبه شب" بود که بسیار محبوب بود. مجموعه مستند اصلی او "شهرت در قرن بیستم" (۱۹۹۳) در بریتانیا توسط بی‌بی‌سی، در
قرن بیستم" (۱۹۹۳) در بریتانیا توسط بی‌بی‌سی، در استرالیا توسط ای‌بی‌سی و در ایالات متحده توسط شبکه پی‌بی‌اس پخش شد. این مجموعه به مفهوم «شهرت» در قرن بیستم می‌پردازد و در طول هشت قسمت (هر قسمت به ترتیب زمانی و تقریباً به یک دهه از قرن، از دهه ۱۹۰۰ تا ۱۹۸۰ اختصاص دارد) بحث‌هایی در مورد افراد مشهور جهان را دنبال می‌کند. تئاتر. در سال ۲۰۰۸ جیمز دو نمایش در جشنواره ادینبورگ فرینج اجرا کرد: "کلایو جیمز در گفتگو" و "کلایو جیمز در عصر". او نمایش دوم را در یک تور محدود در بریتانیا در سال ۲۰۰۹ بار دیگر به روی صحنه
در بریتانیا در سال ۲۰۰۹ بار دیگر به روی صحنه برد. افتخارات. در سال ۱۹۹۲، جیمز به عضویت نظم استرالیا (AM) درآمد. این در مراسم افتخارات روز استرالیا در سال ۲۰۱۳ به سطح افسر (AO) ارتقا یافت. جیمز در مراسم افتخارات سال نو ۲۰۱۲ به دلیل خدمات به ادبیات و رسانه به فرماندهی سفارش امپراتوری بریتانیا (CBE) منصوب شد. در سال ۲۰۰۳ مدال یادبود فیلیپ هاجنز برای ادبیات به او اعطا شد. او دکترای افتخاری را از دانشگاه‌های سیدنی و آنگلیا شرقی دریافت کرد. در آوریل ۲۰۰۸، جیمز جایزه ویژه‌ای را برای نوشتن و پخش از سوی داوران
جایزه ویژه‌ای را برای نوشتن و پخش از سوی داوران جایزه اورول دریافت کرد. او در سال ۲۰۱۰ به عنوان عضو انجمن سلطنتی ادبیات انتخاب شد. او عضو افتخاری کالج پمبروک، کمبریج بود. در بفتای ۲۰۱۵، جیمز جایزه ویژه‌ای را به افتخار فعالیت ۵۰ ساله خود دریافت کرد. در سال ۲۰۱۴، مدال رئیس‌جمهور توسط آکادمی بریتانیا اعطا شد. کلایو جیمز با یک پلاک در پیاده‌رو نویسندگان سیدنی تجلیل می‌شود. این شامل گزیده‌ای از بندر سیدنی از "خاطرات غیرقابل اعتماد" است. دیدگاه‌های سیاسی. دیدگاه‌های سیاسی جیمز در بسیاری از نوشته‌های او برجسته
سیاسی جیمز در بسیاری از نوشته‌های او برجسته بود. در حالی که از کمونیسم به دلیل گرایش آن به توتالیتاریسم انتقاد می‌کرد، در بیشتر عمر خود با چپ همذات‌پنداری کرد. جیمز در مصاحبه‌ای در "ساندی تایمز" در سال ۲۰۰۶ دربارهٔ خود گفت: «من در چپ پرولتری بزرگ شدم و در آنجا باقی می‌مانم. عادلانه بودن برای کارگران امری اساسی است.» دیدگاه‌های بعدی او بیشتر با جناح راست سیاسی همسو بود. جیمز قویاً از حمله سال ۲۰۰۳ به عراق حمایت کرد و در سال ۲۰۰۷ گفت که «جنگ تنها چند روز طول کشید» و ادامه درگیری در عراق «صلح عراق» بود. او
کشید» و ادامه درگیری در عراق «صلح عراق» بود. او همچنین نوشت که «سیاست رسمی تجاوز به زن در مقابل خانواده‌اش» در دوران رژیم صدام حسین بوده و زنان از زمان تهاجم از حقوق بیشتری برخوردار بوده‌اند. در سال ۲۰۱۷، جیمز فصلی را در کتابی در مورد تغییرات آب و هوا منتشر کرد که توسط مؤسسه روابط عمومی منتشر شد و از انکار آب و هوا حمایت کرد. جیمز با توصیف ادیان به عنوان «آژانس‌های تبلیغاتی برای محصولی که وجود ندارد»، یک آتئیست بود و آن را به عنوان موقعیت پیش فرض و آشکار می‌دید. او همچنین حامی کمپین برمه بریتانیا بود،
می‌دید. او همچنین حامی کمپین برمه بریتانیا بود، سازمانی که برای حقوق بشر و دموکراسی در برمه مبارزه می‌کند. سلامتی و مرگ. جیمز در بیشتر عمر خود یک مشروب‌خوار و سیگاری بود. او در زمان‌های مختلف از تلاش‌هایی نوشت که به‌طور متناوب برای ترک مشروب و سیگار انجام داده است. او چندین سال در روز ۸۰ نخ سیگار می‌کشید تا اینکه بالاخره در سال ۲۰۰۵ آن را ترک کرد. در آوریل ۲۰۱۱، پس از حدس و گمان رسانه‌ها مبنی بر اینکه او دچار نارسایی کلیه شده است، جیمز در ژوئن ۲۰۱۲ تأیید کرد که لوسمی مزمن لنفاوی «او را شکست داده است» و او
که لوسمی مزمن لنفاوی «او را شکست داده است» و او «نزدیک به پایان است». او گفت که در اوایل سال ۲۰۱۰ نیز تشخیص داده شد که آمفیزم و نارسایی کلیه دارد. در ۳ سپتامبر ۲۰۱۳، مصاحبه ای با روزنامه‌نگار کری اوبراین، "کلایو جیمز: بچه‌ای از کوگارا"، توسط شرکت پخش استرالیایی پخش شد. این مصاحبه در کتابخانه کالج قدیمی او در دانشگاه کمبریج فیلمبرداری شد. در این مصاحبه، جیمز در مورد بیماری خود و مقابله با مرگ صحبت کرد. جیمز در این سال‌ها شعر «افرای ژاپنی» را نوشت که در سال ۲۰۱۴ در "نیویورکر" منتشر شد و به عنوان «شعر
سال ۲۰۱۴ در "نیویورکر" منتشر شد و به عنوان «شعر خداحافظی» او توصیف شد. "نیویورک تایمز" آن را «مراقبه‌ای تکان‌دهنده در مورد مرگ قریب‌الوقوع او» خواند. جیمز در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی، که در ۳۱ مارس ۲۰۱۵ پخش شد، خود را «نزدیک به مرگ اما شکرگزار زندگی» توصیف کرد. در اکتبر ۲۰۱۵، او اعتراف کرد که به لطف درمان آزمایشی دارویی، از زنده بودنش احساس «خجالت» کرده است. او تا ژوئن ۲۰۱۷ ستونی هفتگی با عنوان «گزارش‌های مرگ من…» برای "گاردین" نوشت. جیمز در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۹ در خانهٔ خود در کمبریج درگذشت.
جیان جورجیو تریسینو (; – ) شاعر، نویسنده، نمایشنامه‌نویس، زبان‌شناس و فیلسوف انسان‌گرای رنسانس اهل جمهوری ونیز بود. تولد، تحصیلات، و زندگی سیاسی. تریسینو در خانواده‌ای اشراف‌زاده در ویچنزا متولد شد. زمانی که قشون ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم در ژوئن ۱۵۰۹ وارد ویچنزا شد، او به‌همراه برخی از خانواده‌های اشرافی دیگر پشت امپراتور درآمد. پس از آنکه ونیز ویچنزا را در ۱۲ نوامبر ۱۵۰۹ باز پس گرفت، تریسینو به سبب این خیانت مجازات و به تبعید فرستاده شد. او سپس به آلمان و لمباردی سفر کرد و در سال ۱۵۱۶ از سوی ونیز
آلمان و لمباردی سفر کرد و در سال ۱۵۱۶ از سوی ونیز عفو شد. در نهایت تحت حمایت پاپ لئون دهم، پاپ کلمنت هفتم و پاپ پائولوس سوم قرار گرفت. تریسینو زبان یونانی را در میلان از دمتریوس چالکوکوندیلس و فلسفه را در فرارا از نیکولو لئونیسنو آموخته بود. به دلیل این آموخته‌های انسان‌گرایانه او را به پاپ لئون دهم که پاپی انسان‌گرا بود معرفی کردند و لئون او را در ۱۵۱۵ به عنوان نونسیو (رسول پاپ) به آلمان فرستاد. بعدها پاپ کلمنت هفتم نیز از او در سمت وزیر استفاده کرد. در ۱۵۳۲ امپراتور شارلکن او را به درجه کنت پلتین مفتخر
امپراتور شارلکن او را به درجه کنت پلتین مفتخر ساخت. با وجود تبعیدش از وینچنزا، در تمام ایتالیا او را به دیده احترام می‌نگریستند و هر کجا که حضور پیدا می‌کرد آنجا به تجمع شاعران، پژوهشگران و دیگر مردان فرهنگی دوران تبدیل می‌شد. تریسینو از ۱۵۳۸ تا ۱۶۴۰ به دانشگاه پادووا بازگشت تا مطالعاتش دربارهٔ افلاطون و مسئلهٔ ارادهٔ آزاد را پی گیرد. ادبیات. تریسینو در تلاش بود تا سنن ادبی یونان و روم باستان را زنده سازد. اثر تراژدی او با عنوان سوفونیسبا (۱۵۱۵) نخستین اثر تراژدی در دوران مدرن اولیه بود که به اصول کلاسیک
تراژدی در دوران مدرن اولیه بود که به اصول کلاسیک پایبندی نشان می‌داد و در کل قرن شانزدهم از آن استقبال بسیاری شد. ملن دو سن-ژله آن را به زبان فرانسوی ترجمه کرد و در ۱۵۵۶ با موفقیت بسیار روی صحنه رفت. تریسینو معتقد به رعایت اصول نظم ارسطویی بود و بر اشعار بی‌نظم و آزادی مثل اثر حماسی لودوویکو آریوستو نقد داشت. در اثر حماسی منظم خودش با عنوان "آزادی ایتالیا از گوت‌ها" (۱۵۴۷–۱۵۴۸) که دربارهٔ اردوکشی‌های بلیساریوس در ایتالیا بود تلاش کرد تا نشان دهد که می‌توان با پایبند ماندن به اصول کلاسیک در زبان‌های محلی
با پایبند ماندن به اصول کلاسیک در زبان‌های محلی شعر گفت. معماری. تریسینو نقش مهمی در ابتدای فعالیت‌های آندره‌آ پالادیو داشت و این دو با هم دوستی صمیمی و طولانی داشتند. تریسینو ابتدا هنگام ساخت ویلای کریکولی با پالادیو (که آن زمان آندریا دی پیترا دیا گاندولا نام داشت و لقب پالادیو را بر اساس شخصیتی در "آزادی ایتالیا از گوت‌ها" برگزید) آشنا شد و او را تحت حمایت خود درآورد. زبان‌شناسی. او نخستین کسی بود که پیشنهاد کرد حروف J از I و V از U در الفبای ایتالیایی از هم تفکیک شود. درگذشت. تریسینو در دسامبر ۱۵۵۰ در
هم تفکیک شود. درگذشت. تریسینو در دسامبر ۱۵۵۰ در رم درگذشت.
عشق‌بازان () با نامِ اصلیِ شب زفافِ دکتر دانیلی، کارخانه‌دار با مجموعه… عروسک‌ها () یک فیلم کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی جووانی گریمالدی است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد.
فرانسواز پرِوو (؛ – ) بازیگر اهل فرانسه بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته‌است، می‌توان به "بسوز، پسر، بسوز"، "ارواح مردگان"، "پاریس از آن ماست"، "سه تفنگدار"، "گوشه‌نشینان آلتونا"، "آن شب"، "باکره"، "عشق‌بازان" و "وقتی عشق شهوت است" اشاره کرد.
کاتیا کریستین (؛ زادهٔ ۲۱ مه ۱۹۴۶) بازیگر و مدل اهل پادشاهی هلند است که در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی در سینمای ایتالیا شهرت داشت. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "نایت رایدر"، "بدل‌کار"، "ارواح مردگان"، "ماجراجویان"، "عشق‌بازان" و "زندان زنان" اشاره نمود.
گریگوری گریگوریویچ میاسویدوف (؛ – ) نقاش رئالیست روسی بود که با جنبش پردویژنیکی ارتباط داشت. پدرش عضوی از اشراف دون پایه و نویسندۀ کتابی با عنوان "بررسی اقتصادی آماری بخش جنوبی تولا گوبرنیا" بود. او تحصیلات خود را در گیمنازیوم در اریول آغاز کرد، اما قبل از ثبت نام در آکادمی امپریال هنر، جایی که مربیان او تیموفی نف و الکسی تاراسوویچ مارکوف بودند، تحصیلات خود را کامل نکرد. در سال ۱۸۶۲، او برای نقاشی خود «پرواز گریگوری اوترپیف از مسافرخانه در مرز لیتوانی» (صحنه‌ای از "بوریس گودونوف" اثر پوشکین) مدال طلا گرفت.
انگاره یا انگاره اجتماعی مجموعه ارزش‌ها، نهادها، قوانین و نمادهایی است که از طریق آن‌ها مردم کلیت اجتماعی خود را متصور می‌شوند. مفهوم انگاره در انسان‌شناسی، جامعه‌شناسی، روان‌کاوی، فلسفه و مطالعات رسانه‌ای مورد توجه قرار گرفته است. از دید جان تامپسون انگاره اجتماعی «بعد خلاق و نمادین دنیای اجتماعی است؛ بعدی که به‌واسطه آن انسان‌ها راه‌های زندگی با یکدیگر و راه‌های ارائه زندگی جمعی خود را خلق می‌کنند».
خیابان سعدی (با نام سابق خیابان لختی‌ها) با شماره‌گذاری معابر خیابان ۲۷۵ تهران یکی از خیابان‌های قدیمی تهران است که در منطقه ۱۲ شهرداری تهران واقع شده است و جهت شمالی-جنوبی دارد. خیابان سعدی از شمال، از دروازه دولت شروع شده و در جنوب به خیابان ناصرخسرو ختم می‌شود. این خیابان در منطقه طرح ترافیک راهنمایی و رانندگی تهران بزرگ واقع شده است. پیش از آن‌که نام سعدی را بر این خیابان بگذارند، آن را به نام «لختی‌ها» می‌شناختند. این خیابان از محله‌های مختلفی عبور می‌کند و به دلیل موقعیت مرکزی خود، دسترسی مناسبی به
و به دلیل موقعیت مرکزی خود، دسترسی مناسبی به دیگر نقاط شهر دارد. اولین ساختمان برای بورس اوراق بهادار در ایران، در سال ۱۳۴۶ در خیابان سعدی دایر شد. تاریخچه. خیابان سعدی روزگاری به خیابان «لختی‌ها» معروف بود. ناصر نجمی در کتاب "ایران قدیم و تهران قدیم" دربارهٔ نام خیابان سعدی آورده است: «یکی از خیابان‌هایی که پس از احداث خیابان لاله‌زار به‌وجود آمد، خیابان لختی بود. علت این نامگذاری این بود که در بیشتر ساعات شبانه‌روز شاید به اندازه تعداد انگشتان، آدم از این خیابان عبور و مرور نمی‌کرد و نه‌تنها شب‌ها بلکه
خیابان عبور و مرور نمی‌کرد و نه‌تنها شب‌ها بلکه هنگام روز هم دزدان و شب‌روها مردم را لخت و جیب‌هایشان را خالی می‌کردند. به همین جهت به آن خیابان لختی می‌گفتند.» سعید نفیسی هم از مورخانی است که نظری مشابه او دارد و گفته است: «در گذشته این خیابان بسیار خلوت بود و رفت‌وآمد در آن کم. در سراسر آن یک دکان هم قرار نداشت. البته با توجه به سایر اسناد باید گفت این راسته در اواخر سلطنت قاجاریه و اوایل پهلوی، خیابانی خلوت و عاری از سکنه بود و رفت‌وآمد در آن محل کم بود تا آن‌جا که در روز روشن، در خیابان جیب‌برها آدم را