payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شاهزاده اوژن ساووی بپردازد. مقر مقدس دوک را از پرداخت این مبلغ منع کرد، اما در آن شرایط، او چاره‌ای نداشت. در سال ۱۷۰۹، امپراتور، واگذاری شهرهای خود را به عنوان تیول‌های امپراتوری تحمیل کرد. فرانسیس هرگز این وضعیت را نپذیرفت، که در سال ۱۷۱۱ با مرگ امپراتور تغییر کرد. چارلز هابسبورگ جانشین او شد و تاج و تخت اسپانیا را به فیلیپ پنجم واگذار کرد. اتحاد با اسپانیا. پس از مرگ دوک وندوم، کاردینال آلبرونی به عنوان نماینده دوک پارما در مادرید منصوب شد و کنت را ایجاد کرد. در چارچوب سیاست اروپا، قدرت‌ها اکنون به
کرد. در چارچوب سیاست اروپا، قدرت‌ها اکنون به دنبال کوچک کردن امپراتوری به نفع اسپانیا بودند و خانواده فارنیز نیز در این تلاش وارد شدند. آنها در صلح اوترخت در سال ۱۷۱۳ حضور داشتند و برای ادعای کاسترو و رونسیلیونه بازگشتند، اما فایده‌ای نداشت. با این حال، ایتالیا در قربانگاه اتریش قربانی شد. پس از مرگ همسر فیلیپ پنجم، آلبرونی با کمک پرنسس دِ اورسین، یک اورسینی فرانسوی، پادشاه اسپانیا را متقاعد کرد که با الیزابت فارنیز، دخترخوانده و خواهرزاده دوک، ازدواج کند. الیزابت دختر دوروتیا سوفی و ادوارد دوم بود. اکنون
الیزابت دختر دوروتیا سوفی و ادوارد دوم بود. اکنون با حمایت اسپانیا، دوک سیاستی به شدت ضد اتریشی را آغاز کرد که منجر به لشکرکشی‌های ناموفق اسپانیا در ساردینیا و سیسیل شد که در نهایت به اخراج آلبرونی انجامید. در سال ۱۷۱۷، دوک در جنگ ونیز علیه ترک‌ها شرکت کرد و یک هنگ کنستانتینی را به دالماتیا فرستاد. این هنگ تا پایان جنگ شجاعانه جنگید. با این حال، بزرگ‌ترین نگرانی فرانچسکو، نداشتن وارث و بی‌میلی برادرش آنتونیو به ازدواج بود؛ بنابراین، پس از صلح لاهه و پیمان لندن در سال ۱۷۱۸، او چارلز، پسر الیزابت و فیلیپ
لندن در سال ۱۷۱۸، او چارلز، پسر الیزابت و فیلیپ پنجم را به عنوان وارث خود برگزید - جانشینی که هم پاپ و هم امپراتور با آن مخالف بودند. مرگ. برای تحکیم جبهه ضد اتریشی، دیپلماسی فارنیز تلاش کرد تا اختلاف بین فرانسه و اسپانیا را حل کند، اما پیش از آنکه بتواند کار خود را به پایان برساند، مرگ بر آن غلبه کرد. ۲۶ فوریه ۱۷۲۷ بود. دوک بر اثر یک بیماری ارثی خانوادگی درگذشته بود: چاقی. دوک فرانچسکو فارنیز هیچ فرزندی نداشت. پس از مرگ او، دوک‌نشین به برادرش آنتونیو رسید. ارزیابی سلطنت او. سلطنت او روشنگرانه بود. او به
ارزیابی سلطنت او. سلطنت او روشنگرانه بود. او به هر قیمتی به دنبال صلح بود، هزینه‌های دربار را محدود کرد تا مردمش را زیر بار مالیات نکشاند، عرضه مواد غذایی را افزایش داد و بار مالیاتی را عادلانه‌تر توزیع کرد. او یک سیستم هیدرولیک برای محافظت از شهر پیاچنزا در برابر فرسایش رودخانه پو ساخت. او از گسترش دانشگاه پارما و کالج نوبل حمایت کرد و مطالعه حقوق عمومی، تاریخ، زبان‌ها و جغرافیا را تشویق کرد. او همچنین از هنرمندان، نویسندگان، موسیقیدانان و نمایشنامه‌نویسان حمایت کرد. در سال ۱۷۱۲، او نوسازی قلعه کولورنو را
حمایت کرد. در سال ۱۷۱۲، او نوسازی قلعه کولورنو را آغاز کرد که در سال ۱۷۳۰ به پایان رسید.
«آنا وینتور» ترانه‌ای از خواننده و رپر آمریکایی آزیلیا بنکس می‌باشد که در ۶ آوریل سال ۲۰۱۸ از ئی‌وان و سوی کیاس اند گلوری منتشر گردید و قرار بود تک‌آهنگ اصلی میکس‌تیپ او با نام "فانتسی دو: موج دوم" باشد. تهیه‌کنندگی این ترانه بر عهدهٔ جونیور سانچز بود، متن ترانه نیز توسط بنکس، سانچز، دوریان استریکلند، کوین جیمز و «شاگ» نوشته شد. این ترانه به نام آنا وینتور، سردبیر مجله "وگ"، نام‌گذاری شده و موضوع آن به توانمندسازی فردی می‌پردازد. موزیک ویدئوی این ترانه در ۲۴ مهٔ سال ۲۰۱۸ منتشر گردید و در عرض ۴۸ ساعت بیش از
مهٔ سال ۲۰۱۸ منتشر گردید و در عرض ۴۸ ساعت بیش از ۱ میلیون بازدید دریافت کرد.
ادوارد فارنیزی (; – ) پسر ارشد دوک رانوچیو دوم فارنزه، دوک پارما و پیاچنزا بود. اودورادو از بدو تولد تا زمان مرگش شاهزاده موروثی پارما بود. او پدر الیزابت، ملکه اسپانیا که به سلطه‌گری معروف بود، بود. زندگی‌نامه. اودورادو در ۲۱ اوت ۱۶۶۶ در کاخ دوک‌نشین کولورنو در کولورنو، در خارج از شهر پارما متولد شد. پدرش، دوک رانوچیو دوم فارنزه، دوک پارما و پیاچنزا بود. مادرش، ایزابلا دِسته، دختر فرانچسکو اول دِسته، دوک مودنا و ماریا کاترینا فارنزه بود؛ بنابراین، والدین اودورادو پسرعموی یکدیگر بودند. او سومین فرزند
اودورادو پسرعموی یکدیگر بودند. او سومین فرزند والدینش بود و دو خواهر بزرگتر داشت، مارگاریتا ماریا فارنزه، همسر آینده فرانچسکو دوم دِسته، دوک مودنا، و ترزا فارنزه، که هرگز ازدواج نکرد اما راهبه بندیکتین و راهبه صومعه سنت آلساندرو در پارما شد. مادر اودورادو، ایزابلا دِسته، حدود دوازده روز پس از به دنیا آوردن او درگذشت. او همسر دوم پدرش بود. پدر اودورادو قبلاً با پرنسس مارگارت یولاند ساووی، پسرعموی اول لویی چهاردهم، ازدواج کرده بود، اما این ازدواج هیچ فرزندی به دنیا نیاورد (فقط دو نوزاد مرده به دنیا آمده). پس
دنیا نیاورد (فقط دو نوزاد مرده به دنیا آمده). پس از مرگ مادر اودورادو، پدرش همسر سومی گرفت و با خواهر کوچکتر همسر مرحومش ازدواج کرد؛ بنابراین، نامادری اودورادو عمه خودش بود. این ماریا دِسته بود و نه فرزند دیگر، از جمله دو پسر زنده برای دوک به دنیا آورد. در میان آنها فرانچسکو فارنزه، دوازده سال جوان‌تر از اودورادو، بود که با دوروتیا سوفی، بیوه اودورادو، ازدواج کرد، ناپدری فداکار و محبوب الیزابت فارنزه، دختر اودورادو، شد و پس از مرگ پدرشان، دوک‌نشین پارما را به ارث برد. ازدواج و فرزندان. اودورادو فارنزه در ۳
ارث برد. ازدواج و فرزندان. اودورادو فارنزه در ۳ آوریل ۱۶۹۰ با کنتس پالاتین دوروتیا سوفی از نویبورگ، از طریق وکالت ازدواج کرد. این زوج در ۱۷ مه ۱۶۹۰ در کلیسای جامع پارما به‌طور علنی ازدواج کردند. این ازدواج توسط کنت فابیو پرلتی - سفیر و مشاور رانچیو دوم - مذاکره شد. عروس که ارتباط خوبی با خانواده سلطنتی اروپا داشت، جهیزیه بسیار زیادی نیز برای خانواده فارنزه به ارمغان آورد. دوروتیا سوفیا دختر فیلیپ ویلهلم، منتخب پالاتین و الیزابت آمالی فون هسه-دارمشتات بود. سه خواهر بزرگتر او در آن زمان، همسر ملکه مقدس روم،
خواهر بزرگتر او در آن زمان، همسر ملکه مقدس روم، ملکه پرتغال و ملکه اسپانیا بودند. اوداردو قبل از پدرش درگذشت و بنابراین هرگز حکومت نکرد. بیوه جوان او، دوروتیا سوفی نویبورگ، سپس در ۸ دسامبر ۱۶۹۵ با فرانچسکو فارنزه، برادر ناتنی اوداردو، ازدواج کرد. فرانچسکو پس از مرگ پدرشان در سال ۱۶۹۴، دوک شد. با این حال، این ازدواج بدون فرزند ماند و دوک‌نشین به کوچک‌ترین برادر ناتنی اوداردو، آنتونیو، رسید. آنتونیو نیز بدون فرزند ماند و بنابراین تصمیم گرفته شد که دوک‌نشین به نوه اوداردو، فیلیپ، که یکی از پسران کوچکتر دختر
نوه اوداردو، فیلیپ، که یکی از پسران کوچکتر دختر اوداردو، الیزابت فارنزه، ملکه اسپانیا بود، منتقل شود.
جوزپه بوتای (رم، ۳ سپتامبر ۱۸۹۵ - ، ۹ ژانویه ۱۹۵۹) روزنامه‌نگار ایتالیایی و عضو حزب ملی فاشیست بنیتو موسولینی بود. سال‌های نخستین. بوتای در رم متولد شد و پسر لوئیجی بوتای، یک تاجر شراب با گرایش‌های جمهوری‌خواهانه، و النا کورتسیا بود. او از لیسئو تورکواتو تاسو فارغ‌التحصیل شد و تا سال ۱۹۱۵، زمانی که ایتالیا به قدرت‌های مرکزی اعلام جنگ کرد، در دانشگاه ساپینزا رم تحصیل کرد. در همان سال، تحصیلات خود را رها کرد تا در ارتش سلطنتی ایتالیا ثبت نام کند. او که در نبرد زخمی شده بود، پس از جنگ جهانی اول مدال شجاعت
نبرد زخمی شده بود، پس از جنگ جهانی اول مدال شجاعت نظامی دریافت کرد. در سال ۱۹۱۹، بوتای در جریان یک نشست فوتوریست‌ها با بنیتو موسولینی ملاقات کرد و در تأسیس فاشیای ایتالیایی مبارزه (Fasci Italiani di Combattimento) مشارکت داشت. در سال ۱۹۲۱، بوتای تحصیلات خود را در دانشکده حقوق به پایان رساند و به عنوان یک فراماسون و عضو گران لوجا دیتالیا (Gran Loggia d'Italia) درآمد. در همان زمان، او همچنین حرفه روزنامه‌نگاری را در «مردم ایتالیا»، روزنامه حزب ملی فاشیست تازه تأسیس، آغاز کرد. در طول راهپیمایی به سوی رم،
تازه تأسیس، آغاز کرد. در طول راهپیمایی به سوی رم، بوتای به همراه اولیسه ایلیوری (Ulisse Igliori ) و جینو کالزا-بینی (Gino Calza-Bini)، رئیس اسکادران رومی، از خشونت سیاسی پیراهن سیاه‌ها حمایت کردند. حرفه سیاسی. پس از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۲۱، بوتای به عضویت مجلس نمایندگان بلوک‌های ملی انتخاب شد. در سال ۱۹۲۳، او رهبر جناح سرسخت سندیکالیست ملی و انقلابی فاشیسم شد. بوتای برای حمایت از ایده‌های خود، نشریه فرهنگی Critica fascista (منتقد فاشیست) را تأسیس کرد و با دیگر فاشیست‌های چپ‌گرا مانند فیلیپو دِ
کرد و با دیگر فاشیست‌های چپ‌گرا مانند فیلیپو دِ پیسیس، رناتو گوتوزو و ماریو مافای همکاری کرد. او از سال ۱۹۳۰ با مجله سیاسی و مالی «لو استاتو» (Lo Stato) همکاری می‌کرد. بوتای از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۲ در وزارت شرکت‌ها مشغول به کار بود و منشور کار را معرفی کرد و یک قطب دانشگاهی شرکتی را در پیزا برنامه‌ریزی کرد، تا اینکه توسط موسولینی از این وزارتخانه کنار گذاشته شد. در سال ۱۹۳۳، بوتای مؤسسه ملی تأمین اجتماعی (ایتالیایی: Istituto nazionale della previdenza sociale, INPS) را تأسیس و ریاست آن را بر عهده گرفت. او به
INPS) را تأسیس و ریاست آن را بر عهده گرفت. او به عنوان فرماندار رم (۱۹۳۵–۱۹۳۶) منصوب شد، اما برای جنگیدن در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی با درجه سرگردی استعفا داد. در ۵ مه ۱۹۳۶، بوتای و پیترو بادولیو وارد آدیس آبابا شدند و بوتای به عنوان معاون فرماندار منصوب شد. پس از جنگ، بوتای به عنوان وزیر آموزش و پرورش به رم بازگشت. بوتای در دوران وزارت خود، قانونی (قانون بوتای) را در مورد حفاظت از میراث عمومی و فرهنگی و حفظ زیبایی‌های طبیعی اعلام کرد. او همچنین با منتقدان هنری جولیو کارلو آرگان و چزاره برندی برای بهبود
هنری جولیو کارلو آرگان و چزاره برندی برای بهبود زندگی فرهنگی ایتالیا همکاری کرد. در اواخر دهه ۱۹۳۰، بوتای رادیکال‌تر و آلمان‌دوست‌تر شد. در سال ۱۹۳۸، او از قوانین نژادی علیه یهودیان ایتالیایی حمایت کرد و در سال ۱۹۴۰ مجله‌ای به نام «اولویت» (Primato) را تأسیس کرد که از برتری نژاد آریایی و مداخله‌گری در جنگ حمایت می‌کرد. بوتای معتقد بود که «انقلاب فاشیستی» ناقص است و آنچه مورد نیاز است، بازگشت به فاشیسم اولیه و «خالص‌تر» است. جنگ جهانی دوم. مداخله ایتالیا در جنگ جهانی دوم منجر به فاجعه شد. لشکرکشی در جبهه
جنگ جهانی دوم منجر به فاجعه شد. لشکرکشی در جبهه شرقی باعث مرگ یا جراحت تقریباً ۷۷۰۰۰ سرباز و بیش از ۳۹۰۰۰ زخمی شد. بوتای در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ پس از آشکار شدن شکست ایتالیا، به دستگیری موسولینی که توسط دینو گراندی پیشنهاد شده بود، رأی داد. در سال ۱۹۴۴، جمهوری سوسیال ایتالیا، بوتای را در جریان دادگاه ورونا به اعدام محکوم کرد، اما بوتای در یک صومعه رومی پنهان شد. در سال ۱۹۴۴، بوتای با نام مستعار آندره‌آ باتالیا در لژیون خارجی فرانسه ثبت نام کرد. او در عملیات دراگون و سپس در حمله متفقین غربی به آلمان در پرووانس
و سپس در حمله متفقین غربی به آلمان در پرووانس جنگید. اواخر عمر. پس از جنگ، بوتای در فرانسه ماند و تا سال ۱۹۴۸ به خدمت در لژیون خارجی ادامه داد و در آن سال از خدمت مرخص شد. به دلیل نقشی که در مراحل پایانی جنگ جهانی دوم داشت، به خاطر نقشش در فاشیسم عفو عمومی دریافت کرد. بوتای در سال ۱۹۵۳ به ایتالیا بازگشت و نشریه ABC (که نباید با مجله‌ای با همین نام اشتباه گرفته شود) و «مردم رم» (Il Popolo di Roma ) را تأسیس کرد که توسط ویتوریو چینی، فاشیست سابق، که از دیدگاه‌های میانه‌رو و محافظه‌کار حمایت می‌کرد، تأمین
میانه‌رو و محافظه‌کار حمایت می‌کرد، تأمین مالی می‌شد. بوتای در سال ۱۹۵۹ در رم درگذشت. در مراسم تشییع جنازه او، آلدو مورو، که مانند پدر مورو، دوست و دستیار بوتای در دوران حرفه‌ای‌اش بود، حضور داشت.
سپر مالیاتی (از ایتالیایی scudo /ˈsku:dəʊ/ (=سپر) و financiale /ˈfiska:le/ (=مالی)) که با نام «سپر مالیاتی» نیز شناخته می‌شود، عفو مالیاتی ایتالیا است که توسط وزیر دارایی ایتالیا اعلام شد. عفو مالیاتی. عفو مالیاتی، فرصتی محدود و موقتی است که به گروه مشخصی از مؤدیان مالیاتی اجازه می‌دهد با پرداخت مبلغی معین، از بدهی‌های مالیاتی گذشته خود—شامل اصل مالیات، بهره و جریمه‌ها—رهایی یابند، بدون آن‌که با خطر پیگرد کیفری مواجه شوند. هدف اصلی این سیاست، کاهش زیان‌های ناشی از انتقال غیرقانونی سرمایه به خارج از کشور
ناشی از انتقال غیرقانونی سرمایه به خارج از کشور است. بر اساس قوانین مالیاتی ایتالیا، نهادها و افراد موظف‌اند در اظهارنامه مالیاتی سالانه خود، دارایی‌ها، سرمایه‌ها و درآمدهای خارجی را در صورتی که از ۱۰٬۰۰۰ یورو فراتر رود، اعلام کنند. این الزام قانونی باعث شده بود که حجم عظیمی از سرمایه‌ها از ایتالیا خارج شود و هرگز مشمول مالیات نگردد. در جریان اجرای طرح سپر مالیاتی در سال ۲۰۰۱، حدود ۵۶ میلیارد یورو سرمایه از سوئیس به ایتالیا بازگردانده شد. این بازگشت سرمایه، درآمدی معادل ۱٫۴ میلیارد یورو برای خزانه دولت
درآمدی معادل ۱٫۴ میلیارد یورو برای خزانه دولت ایتالیا به همراه داشت. این رقم نشان‌دهنده موفقیت نسبی طرح در جذب سرمایه‌های خارجی و افزایش درآمدهای مالیاتی بود، هرچند همچنان بحث‌هایی دربارهٔ عدالت مالیاتی و پیامدهای بلندمدت چنین سیاست‌هایی وجود دارد. سپر مالیاتی وقوع. ۲۰۰۱. گزارش اسکودو فیشال سال ۲۰۰۱ نشان داد که ۷۸ میلیارد یورو توسط ایتالیایی‌ها در سوئیس نگهداری می‌شود. ۲۰۰۹. عفو مالیاتی مربوط به فرارهای مالیاتی‌ای بود که تا تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۰۸ رخ داده بودند و اجرای آن تنها در بازه زمانی ۱۵ سپتامبر تا ۱۵
و اجرای آن تنها در بازه زمانی ۱۵ سپتامبر تا ۱۵ دسامبر ۲۰۰۹ صورت گرفت. قانون مربوط به این عفو شناخته می‌شد، که به‌معنای «مالیات فوق‌العاده بر بازگرداندن دارایی‌های مالی و سرمایه‌ای نگهداری‌شده خارج از قلمرو کشور» است. بر اساس این قانون، مؤدیان مالیاتی موظف بودند فهرست کامل دارایی‌ها و سرمایه‌هایی را که خارج از ایتالیا نگهداری می‌کردند، ارائه دهند. این فهرست با عنوان «اظهارنامه محرمانه» شناخته می‌شد و از نظر ساختار، شباهت‌هایی با اظهارنامه مالیاتی سالانه داشت. پس از ارائه این فهرست، مؤدیان باید مالیات
داشت. پس از ارائه این فهرست، مؤدیان باید مالیات ویژه‌ای معادل ۵٪ از مجموع دارایی‌های خارجی خود پرداخت می‌کردند. مؤسسه مالی واسط، متعهد می‌شد که این مالیات را به اداره مالیات ایتالیا منتقل کند، بدون آن‌که هیچ‌گونه اطلاعاتی دربارهٔ هویت پرداخت‌کننده افشا شود. در مقابل، پرداخت‌کننده سندی دریافت می‌کرد که پرداخت مالیات را تأیید می‌نمود و تضمین می‌کرد که هیچ‌گونه تحقیقات یا مجازات‌های بیشتری در رابطه با آن دارایی‌ها صورت نخواهد گرفت. به همین دلیل، این طرح با عنوان «سپر مالیاتی» یا "Scudo" شناخته شد، چرا که نوعی
«سپر مالیاتی» یا "Scudo" شناخته شد، چرا که نوعی محافظت قانونی در برابر پیگردهای مالیاتی آینده فراهم می‌کرد. این سیاست، بخشی از تلاش دولت ایتالیا برای بازگرداندن سرمایه‌های خارج‌شده از کشور و افزایش درآمدهای مالیاتی بود، در حالی که هم‌زمان به مؤدیان فرصت می‌داد تا بدون ترس از مجازات، وضعیت مالی خود را با قانون تطبیق دهند.
مارس توسکانی () این منطقه، بخشی از قلمرو پادشاهی ایتالیا و امپراتوری مقدس روم در قرون وسطی بود. این منطقه که در شمال غربی ایتالیای مرکزی واقع شده بود، از جنوب با ایالت‌های پاپ، از غرب با دریای لیگوریا و از شمال با لومباردی هم‌مرز بود. این منطقه شامل مجموعه‌ای از شهرستان‌ها بود که عمدتاً در دره رودخانه آرنو قرار داشتند و در ابتدا در لوکا متمرکز بودند. تاریخچه. این منطقه، ساخته و پرداختهٔ کارولنژی‌ها و جانشین دوک‌نشین توسکای لومبارد بود. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، توسکا از سال ۵۶۸ بخشی از پادشاهی
روم غربی، توسکا از سال ۵۶۸ بخشی از پادشاهی ایتالیایی لومباردها (لانگوباردیا ماژور) بود تا اینکه در سال ۷۵۴، پادشاهان فرانکی در درگیری با پاپ استفان دوم مداخله کردند. با اهدای پپین، بخش جنوبی توسکای اطراف ویتربو بخشی از ایالت‌های تازه تأسیس پاپ شد، در حالی که بخش شمالی (یا توسکانی لومبارد) پس از آنکه شارلمانی سرانجام در سال‌های ۷۷۳/۷۴ پادشاهی لومباردها را فتح کرد، به منطقهٔ امپراتوری توسکانی تبدیل شد. لومباردی به همراه سرحدات توسکانی و ورونا به هسته اصلی پادشاهی امپراتوری ایتالیا تبدیل شد. اولین مرزبان
پادشاهی امپراتوری ایتالیا تبدیل شد. اولین مرزبان توسکانی، آدالبرت اول بود که در سال ۸۴۶ این عنوان را دریافت کرد. پیش از او، پدر و پدربزرگش، کنت بونیفاس اول لوکا و بونیفاس دوم، که احتمالاً اصالتاً باواریایی بودند، بیشتر شهرستان‌های منطقه را کنترل می‌کردند و عناوین بالاتری نیز داشتند، مانند بخشدار کورسیکا یا دوک لوکا. بونیفاس‌ها تا سال ۹۳۱ این مرزبان را در اختیار داشتند. در اواخر قرن نهم و اوایل قرن دهم، حمایت مرزبانان توسکانی برای هر نامزدی که قصد پادشاهی ایتالیا را داشت، بسیار مهم بود. در سال ۹۳۱، هیو از
را داشت، بسیار مهم بود. در سال ۹۳۱، هیو از آرل، که خود را پادشاه ایتالیا کرده بود، در تلاش برای ادغام تمام املاک مهم ایتالیا در دست بستگانش، بونیفاس‌ها را از قدرت خلع کرد. او توسکانی را به برادرش بوسو اعطا کرد. این دوک‌نشین تا سال ۱۰۰۱ میلادی در دست اعضای خانواده‌ای به نام بوزونیدها باقی ماند. همچنین نفوذ خود را در انتخابات سلطنتی حفظ کرد. تا اواخر سال ۱۰۲۷، رینیر توسط امپراتور مقدس روم، کنراد دوم، به دلیل مخالفت با او به عنوان پادشاه، از حکومت برکنار شد. در سال ۱۰۲۷، این دوک‌نشین به کنت‌های کانوسا اعطا
در سال ۱۰۲۷، این دوک‌نشین به کنت‌های کانوسا اعطا شد. بونیفاس سوم از عنوان دوکس و مارکیو: دوک و مارگراف استفاده می‌کرد. او متحد امپراتوران مقدس روم بود، اما قدرت او آنقدر زیاد بود که امپراتوران ایتالیا را تهدید می‌کرد. او میراث کانوسا را که عمدتاً در امیلیا بود، به توسکانی متحد کرد و آن را به دخترش ماتیلدا منتقل کرد. علاوه بر سرزمین‌های وسیع امیلیا، بزرگ‌ترین دارایی او توسکانی بود که در تصرف فئودال‌ها بود و او آن را به نفع پاپ در مناقشه اعطای مقام به کار گرفت. با مرگ ماتیلدا در سال ۱۱۱۵، دوران فئودال‌ها در
با مرگ ماتیلدا در سال ۱۱۱۵، دوران فئودال‌ها در شمال ایتالیا به پایان رسید و جای خود را به سلطهٔ دولت‌شهرها، جمهوری‌های دریایی و کمون‌ها داد. خاندان بونیفاس. اینان در اصل کنت‌های لوکا بودند که قدرت خود را بر شهرستان‌های همسایه گسترش دادند. خاندان بوسو. اینان (عمدتاً نامشروع) خویشاوندان هیو آرل، پادشاه ایتالیا بودند که او پس از برکناری سلسله بونیفاس، آنها را به این سمت منصوب کرد. خاندان کانوسا. اینان نوادگان کنت‌های کانوسا بودند. پس از این، توسکانی بین جمهوری‌های رقیب فلورانس، پیزا، سینا، آرتزو، پیستویا و
رقیب فلورانس، پیزا، سینا، آرتزو، پیستویا و لوکا تقسیم شد. از قرن ۱۴، فلورانس بر پیستویا (۱۳۰۶، رسماً ضمیمه ۱۵۳۰)، آرتزو (۱۳۸۴)، پیزا (۱۴۰۶) و سینا (۱۵۵۹) تسلط یافت. لوکا تا دوره ناپلئون در قرن ۱۹ یک جمهوری مستقل بود.
مارک چائو (؛ زادهٔ ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۴) بازیگر تایوانی–کانادایی است. او فعالیت بازیگری خود را با مجموعهٔ تلویزیونی سیاه و سفید (۲۰۰۹) آغاز کرد که برای آن جایزهٔ ناقوس طلایی بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد. پس از همکاری با کارگردان دوز نیو در فیلم‌های "مونگا" (۲۰۱۰) و "عشق" (۲۰۱۲)، مسیر حرفه‌ای خود را به چین منتقل کرد و در آثاری همچون فیلم‌های "گرفتار در وب" (۲۰۱۲)، "خیلی جوان" (۲۰۱۳)، "" (۲۰۱۳)، "سالنامهٔ قبیلهٔ ارواح" (۲۰۱۵)، "داستان او" (۲۰۲۴) و همچنین مجموعه تلویزیونی "عشق ابدی" (۲۰۱۷) نقش‌آفرینی کرد. چائو
تلویزیونی "عشق ابدی" (۲۰۱۷) نقش‌آفرینی کرد. چائو در فهرست ۱۰۰ سلبریتی چینی "فوربز"، در سال ۲۰۱۱ رتبهٔ ۱۰۰ و در سال ۲۰۱۷ رتبهٔ ۳۶ را کسب کرد. اوایل زندگی. چائو پسر آلن چائو، بازیگر و مجری تلویزیون است. او از دانشگاه ویکتوریا در کانادا با مدرک کارشناسی دوگانه در رشته‌های جامعه‌شناسی و اقتصاد فارغ‌التحصیل شد. پس از پایان تحصیل، فعالیت خود را در صنعت سرگرمی تایوان آغاز کرد.
الساندرو فارنیزی، شاهزاده پارما (؛ ۱۰ ژانویه ۱۶۳۵ – ۱۸ فوریه ۱۶۸۹) یک رهبر نظامی ایتالیایی بود که از سال ۱۶۷۸ تا ۱۶۸۲ فرماندار هابسبورگ هلند بود. او را نباید با جد بزرگ و شناخته‌شده‌ترش، الکساندر فارنزه، دوک پارما، اشتباه گرفت. این الساندرو اغلب الساندرو دی اوداردو (پسر اوداردو) نامیده می‌شد. برادر بزرگترش رانچیو دوم، ششمین دوک پارما و پیاچنزا بود. زندگی‌نامه. او در پارما متولد شد، پسر دوم اوداردو فارنزه، پنجمین دوک پارما، و مارگریتا د مدیچی. آلساندرو فارنزه پسر دوم اودورادو اول فارنزه (۲۸ آوریل ۱۶۱۲ - ۱۱
پسر دوم اودورادو اول فارنزه (۲۸ آوریل ۱۶۱۲ - ۱۱ سپتامبر ۱۶۴۶) و همسرش مارگریتا د مدیچی (۳۱ مه ۱۶۱۲ - ۶ فوریه ۱۶۷۹) بود. او همچنین برای جلوگیری از اشتباه گرفته شدن با پدربزرگش، آلساندرو فارنزه (۲۷ اوت ۱۵۴۵ - ۳ دسامبر ۱۵۹۲)، با نام آلساندرو دی اودورادو شناخته می‌شود. فارنزی در طول دوران حرفه‌ای خود، مناصب سیاسی و نظامی متعددی را بر عهده داشت. از سپتامبر ۱۶۵۶ تا ۱۶۵۸، او به عنوان ژنرال شوالیه‌های ونیزی خدمت کرد. در پایان جنگ بین ونیز و امپراتوری عثمانی، او به ارتش اسپانیا پیوست. در آنجا، در ۱۷ نوامبر ۱۶۶۴،
ارتش اسپانیا پیوست. در آنجا، در ۱۷ نوامبر ۱۶۶۴، ژنرال شوالیه‌های ایتالیایی شد. در سال ۱۶۷۵، او نایب‌السلطنه ناوار شد و نشان پشم طلایی را دریافت کرد. در ۲۵ ژوئیه ۱۶۷۶، او از مقام خود کناره‌گیری کرد و تا ۲۵ مه ۱۶۷۷ به عنوان نایب‌السلطنه کاتالونیا خدمت کرد. او به هلند اسپانیا فرستاده شد، جایی که از سال ۱۶۷۸ تا ۱ آوریل ۱۶۸۲ به عنوان فرماندار خدمت کرد. سپس از ۲۱ دسامبر ۱۶۸۲ تا ۱۶۸۷ دوباره به عنوان ژنرال برای ونیزی‌ها جنگید. در سال ۱۶۸۷، او به عنوان دریاسالار بزرگ ناوگان اسپانیا منصوب شد و همچنین مشاور ولیعهد
ناوگان اسپانیا منصوب شد و همچنین مشاور ولیعهد شد. او در ۱۸ فوریه ۱۶۸۹ در مادرید درگذشت. او ژنرال ارتش ونیز بود که با ترک‌ها می‌جنگید و بعداً دریاسالار نیروی دریایی اسپانیا شد. او پس از جنگ فرانسه و هلند، فرماندار هلند جنوبی شد. الکساندر در سال ۱۶۸۹ در مادرید درگذشت. خانواده. ماریا د لائو و کاریلو توسط معشوقه خود دارای فرزندان زیر است:
عشق ابدی (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی چینی محصول سال ۲۰۱۷ به کارگردانی لین یوفن و با بازی یانگ می و مارک چائو است. این مجموعه بر پایهٔ رمان ژانر شیانشیا با همین نام از نویسنده تانگ‌چی گونگ‌زی (۲۰۱۵) اقتباس شده است. پخش این مجموعه از ۳۰ ژانویه تا ۱ مارس ۲۰۱۷ در شبکه‌های ژجیانگ تی‌وی و دراگون تی‌وی انجام گرفت. تا ۱ اوت ۲۰۱۸، این مجموعه به ۵۰ میلیارد بار تماشا رسید و به پرمخاطب‌ترین مجموعهٔ تلویزیونی جهان تبدیل شد.
«کارلو تینگو» (آدریا، ۱ آوریل ۱۸۹۲ - پائولو، ۱۱ مه ۱۹۴۵) سیاستمدار و کارمند دولت فاشیست ایتالیایی، وزیر شرکت‌های پادشاهی ایتالیا از فوریه تا آوریل ۱۹۴۳ و عضو اتاق فاشیسم و ​​شرکت‌ها بود. او همچنین به عنوان بخشدار در چندین شهر ایتالیا، از جمله تریسته، میلان و تورین خدمت کرد. زندگینامه. او در سال ۱۸۹۲ در آدریا متولد شد، پسر جووانی باتیستا تینگو و معلم مدرسه، ولیا گوسلا بود. در جوانی یکی از بنیانگذاران صلیب سبز آدریا بود و در رشته حقوق از دانشگاه پادوا فارغ‌التحصیل شد، جایی که به عضویت یک گروه طرفدار الحاق به
شد، جایی که به عضویت یک گروه طرفدار الحاق به نام "گردان سن گیوستو" درآمد. او با درجه سروانی در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در ژانویه ۱۹۱۸ به خاطر تصرف یک پاسگاه دشمن در مونته آسولونه (کوه‌های مونته گراپا) مدال نقره شجاعت نظامی را دریافت کرد. او که دارای ایده‌های جمهوری‌خواهانه بود، مدتی به همراه جووانی مارینلی در محافل سوسیالیست-جمهوری‌خواه در آدریا رفت و آمد داشت، اما پس از شرکت در یک گردهمایی که توسط بنیتو موسولینی برگزار شده بود، در حالی که به طور اتفاقی خود را در میلان یافت، در آوریل ۱۹۲۱ به گروه‌های رزمی
را در میلان یافت، در آوریل ۱۹۲۱ به گروه‌های رزمی ایتالیایی پیوست. سپس او "جوخه‌های عملیاتی" را در پولسینه رهبری کرد و در راس لژیون "پولسانا" در راهپیمایی به سمت رم شرکت کرد. برای مدت کوتاهی، از ژانویه تا مارس ۱۹۲۵، او عضو دبیرخانه فدرال حزب ملی فاشیست روویگو بود و پس از تأسیس شبه‌نظامیان داوطلب برای امنیت ملی، به آن پیوست و به درجه سرتیپ رسید. در ۱۶ دسامبر ۱۹۲۶، تینگو به عنوان بخشدار درجه دو منصوب شد و پس از آن از ۱۶ دسامبر ۱۹۲۶ تا ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۷ بخشدار سوندریو و بعداً از ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۷ تا ۱۶ دسامبر ۱۹۳۰
و بعداً از ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۷ تا ۱۶ دسامبر ۱۹۳۰ بخشدار پیاچنتسا شد. در ژانویه ۱۹۳۱، او به رهبری بخشدار گوریتزیا فراخوانده شد و در ۱۶ اکتبر ۱۹۳۲ به بخشدار درجه یک ارتقا یافت و از ۱۶ ژانویه ۱۹۳۳ تا ۳۱ ژوئیه ۱۹۳۶ به عنوان بخشدار تریسته خدمت کرد. در طول دوران تصدی خود در گوریتزیا، او با اسقف اعظم اسلوونیایی سالخورده گوریتزیا، فرانچسکو بورگیا سِدِج (Francesco Borgia Sedej)، و بعداً با اسقف تریسته، لوئیجی فوگار (Luigi Fogar)، درگیر شد. هر دو اسقف در سال‌های امپراتوری هابسبورگ تشکیل شده بودند و بنابراین، به ویژه به
هابسبورگ تشکیل شده بودند و بنابراین، به ویژه به دلیل مخالفت آشکارشان با سیاست ایتالیایی‌سازی، مورد سوءظن رژیم فاشیستی قرار داشتند. این امر منجر به مذاکراتی بین دولت و کلیسا شد که در اکتبر ۱۹۳۶ منجر به استعفای فوگار شد. فوگار به رم منتقل شد و در آنجا به عنوان اسقف اعظم اسقف‌نشین پاتراس منصوب و به کلیسای سن جیووانی در لاترانو منصوب شد. در همین حال، تینگو در ۱ آگوست ۱۹۳۶ به بخشدار بولونیا منتقل شد، اما تنها دو هفته در این سمت باقی ماند و سپس به عنوان بخشدار تورین منصوب شد و جایگزین بخشدار قبلی شد که با دبیر
منصوب شد و جایگزین بخشدار قبلی شد که با دبیر فدرال بخش محلی حزب ملی فاشیست، پیرو گازوتی (Piero Gazzotti)، درگیر شده بود. تینگو تا ۱ فوریه ۱۹۴۱ در این سمت باقی ماند. در فوریه ۱۹۴۱، او به عنوان فرماندار میلان منصوب شد و جایگزین جووانی باتیستا مارتزیالی شد؛ او این سمت را تا ۷ فوریه ۱۹۴۳ حفظ کرد. در همان دوره، او همچنین عضو اتاق فاشیست‌ها و شرکت‌ها بود؛ پس از تصدی سمت‌های مختلف در رأس مدیریت دولت و رده‌های رژیم، در فوریه ۱۹۴۳ به عنوان وزیر شرکت‌ها منصوب شد و بدین ترتیب عضو شورای عالی فاشیسم شد. او پس از دو ماه
ترتیب عضو شورای عالی فاشیسم شد. او پس از دو ماه به دلایل سلامتی استعفا داد و پس از آن به وزارت دارایی قرار رفت و سمت کمیسر کاغذ و سلولز و سپس ریاست مؤسسه ملی مدیریت مالیات بر مصرف را بر عهده گرفت. او در اوت ۱۹۴۳ به دلایل سلامتی بازنشسته شد. تینگو در دوران جمهوری سوسیال ایتالیا هیچ سمتی نداشت و تا سال ۱۹۴۵ که به میلان نقل مکان کرد، بی‌سروصدا با خانواده‌اش در آدریا زندگی می‌کرد. در روزهای پیش از فروپاشی جمهوری سوسیال ایتالیا، تینگو در جلسه‌ای که به میزبانی کاردینال ایلدفونسو شوستر در اسقف‌نشین میلان در صبح
ایلدفونسو شوستر در اسقف‌نشین میلان در صبح ۲۵ آوریل ۱۹۴۵ بین موسولینی و رهبران کمیته محلی آزادی ملی در تلاش نهایی برای متقاعد کردن دوچه به تسلیم برگزار شد، حضور داشت. به گفته ساندرو پرتینی، که او نیز در این جلسه حضور داشت، تینگو در برهم زدن مذاکرات نقش مهمی داشت. به گفته آکیله ماراتزا، یکی دیگر از نمایندگان CLN که در جلسه شرکت کرده بود، و ژنرال رنتزو مونتانیا، که عضوی از هیئت RSI بود، تینگو سخنان پرتینی را که به کاردینال در مورد قصدش مبنی بر عدم رعایت پیشنهادهای ارائه شده به موسولینی برای تحویل او به متفقین
ارائه شده به موسولینی برای تحویل او به متفقین غربی می‌گفت، شنید و به دیکتاتور هشدار داد و بدین ترتیب مذاکرات پایان یافت. تینگو در پروازش به سمت شمال در اواخر همان شب، موسولینی را دنبال نکرد و در ۱۱ مه ۱۹۴۵ در پائولو مرده پیدا شد؛ در دستش تکه کاغذی پیدا شد که روی آن با مداد نوشته بود «من کارلو تینگو هستم». منابع و مآخذ. Luigi Tavano, I cattolici isontini nel XX secolo: II. Dal 1918 al 1934 Nicola Berti, Per conoscere Marino Marin: il poeta di Adria e della terra polesana Aldo Rondina, Giovanni Marinelli:
terra polesana Aldo Rondina, Giovanni Marinelli: Una carriera nell'ombra del regime ([1]) Guido Botter, Luigi Fogàr Annamaria Vinci, Sentinelle della Patria, Editori Laterza, Bari, 2011 Salvatore Lupo, Il fascismo, Feltrinelli, Milano, 2013