payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مسابقات قایق‌رانی جمهوری‌های تاریخی دریایی (یا پالیو جمهوری‌های تاریخی دریایی) یک رویداد ورزشی با بازسازی تاریخی است. این رویداد اولین بار در سال ۱۹۵۵ با هدف یادآوری رقابت مشهورترین جمهوری‌های دریایی ایتالیا: جمهوری آمالفی، جمهوری پیزا، جمهوری جنوا و جمهوری ونیز، تأسیس شد که طی آن چهار تیم قایق‌ران به نمایندگی از هر یک از جمهوری‌ها با یکدیگر به رقابت می‌پردازند. این رویداد که تحت حمایت رئیس‌جمهور ایتالیا برگزار می‌شود، هر ساله در روزی بین پایان ماه مه و آغاز ژوئیه برگزار می‌شود و به صورت چرخشی بین این شهرها
ژوئیه برگزار می‌شود و به صورت چرخشی بین این شهرها برگزار می‌شود. پیش از این مسابقات قایق‌رانی، یک رژه تاریخی برگزار می‌شود که در طی آن، چهره‌هایی در خیابان‌های شهر رژه می‌روند که نقش شخصیت‌های باستانی هر جمهوری را بازی می‌کنند. در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۴، مسابقهٔ تاریخی با حضور خدمه‌ای کاملاً زنانه برای نخستین بار در جنوا برگزار شد. این مسابقه به‌عنوان اولین دوره از قالب جدید مسابقهٔ تاریخی در نظر گرفته می‌شود و هر دو تیم جنوایی پیروز این دوره شدند. تاریخچه. ایده برگزاری رویدادی که یادآور وقایع چهار قدرت دریانوردی
رویدادی که یادآور وقایع چهار قدرت دریانوردی قرون وسطی باشد، در اواخر دهه ۱۹۴۰ توسط شوالیه پیزایی، میرو چیاورینی، مطرح شد. این پیشنهاد ابتدا توسط کارلو والینی، رئیس هیئت گردشگری استان پیزا، مورد بررسی قرار گرفت و پس از پذیرش آن، به نوبه خود آن را به شهرداری‌های سه شهر دیگر برای شرکت در آن ارجاع داد. این ابتکار عمل به ویژه توسط وکیل فرانچسکو آمودیو، شهردار وقت آمالفی، که درخواست (و موفق به) تشکیل جلسه‌ای از نمایندگان چهار شهر درگیر برای بررسی مشترک این پیشنهاد را داد، به‌طور مثبت مورد استقبال قرار گرفت. این
را داد، به‌طور مثبت مورد استقبال قرار گرفت. این جلسه در ۹ آوریل ۱۹۴۹ در کاخ پیزا برگزار شد، اما توافق ساده نبود: در طول بحث، آقای مانزینی، مدیر دفتر شهرداری ونیز، نظر خود را علیه شرکت قایق‌رانی آرام شهر تالاب ابراز کرد، در حالی که از رژه در رژه تاریخی حمایت می‌کرد. وکیل آمودیو در سخنرانی خود در دفاع از مسابقه قایق‌رانی، سعی کرد نظر خود را تغییر دهد و بر اهمیت نه تنها تاریخی، بلکه گردشگری این رویداد تأکید کرد. با توجه به توافق قاطع آمالفی، پیزا و جنوا، نمایندگان ونیز نیز به آن توجه کردند و به این ابتکار عمل
ونیز نیز به آن توجه کردند و به این ابتکار عمل پیوستند. پس از دستیابی به توافق، فرآیندی طولانی آغاز شد که در آن اساسنامه و مقررات تدوین شد، تحقیقات در بایگانی‌های تاریخی و در میان آثار هنری عناصر لازم برای تحقق لباس‌های رژه تاریخی انجام شد، پروژه‌های قایق‌ها طراحی شدند و بودجه لازم برای سازماندهی رگاتا پیدا شد. در ۲۹ ژوئن ۱۹۵۵، یک آزمایش تجربی در جنوا با «گوزی» برای چهار پاروزن انجام شد. در ۱۰ دسامبر همان سال، در آمالفی، در سالن مورلی (موزه تاریخی فعلی پالازو سن بندتو، محل تالار شهر)، قانون اساسی که ایجاد
سن بندتو، محل تالار شهر)، قانون اساسی که ایجاد نهاد سازماندهی رگاتا را تصویب می‌کرد، امضا شد. قایق‌ها، که توسط تعاونی گوندولیری ونیز ساخته شده بودند، در ۹ ژوئن ۱۹۵۶ با دعای خیر پاتریارک ونیز، آنجلو رونکالی (که بعداً به عنوان پاپ ژان بیست و سوم انتخاب شد)، در رودخانه ریوا دی جیاردینی رئالی به آب انداخته شدند. اولین دوره این نمایشگاه در اول ژوئیه همان سال در پیزا برگزار شد؛ در میان حاضران، به ویژه رئیس‌جمهور جیووانی گرونچی و وزیر نیروی دریایی تجاری، گنارو کاسیانی، حضور داشتند. اساسنامه. مسابقات قایق‌رانی
کاسیانی، حضور داشتند. اساسنامه. مسابقات قایق‌رانی دارای اساسنامه‌ای است که اساسنامه، هدف آن (یعنی ترویج خود رویداد) و ترکیب آن را تعیین می‌کند. طبق این اساسنامه، این نهاد از سه بخش تشکیل شده است: قضات قایق‌رانی، کمیته عمومی و کمیته شهری. بخش اول، نهاد عالی این نهاد است که از شهرداران چهار شهر دریانوردی تشکیل شده و سمت آن به عنوان قاضی اول به شهردار شهر میزبان رویداد تعلق دارد؛ بخش دوم، نهاد فنی-اداری دانشگاهی است که رئیس آن (که به نوبه خود رئیس کمیته شهروندان شهر میزبان است) به‌طور قانونی نماینده نهاد است؛
شهر میزبان است) به‌طور قانونی نماینده نهاد است؛ بخش سوم، نهاد فنی است که توسط شهردار منصوب شده و به مدت چهار سال در این سمت فعالیت می‌کند و اجرای این رویداد را بر عهده دارد. آیین‌نامه. با وجود تغییرات کوچکی که در طول زمان متحمل شده است، مقررات مسابقات قایق‌رانی اساساً بدون تغییر باقی مانده است. چهار تیم در این مسابقه شرکت می‌کنند که هر کدام شامل ۸ پاروزن و یک سکاندار است، که تعدادشان بیشتر از تیم‌های ذخیره است. پیش از این، تیم‌ها توسط ورزشکارانی که در شهرها، استان‌ها و مناطق مربوطه متولد شده بودند یا حداقل
استان‌ها و مناطق مربوطه متولد شده بودند یا حداقل ده سال در آنجا ساکن بودند، آموزش می‌دیدند، اما از سال ۲۰۰۴ مقرر شده است که نیمی از آنها باید از ورزشکاران منطقه و نیمی دیگر از ورزشکاران استان تشکیل شوند. قایق‌ها باید با پارامترهای ساختاری یکسان ساخته شوند. قبل از حرکت، وزن می‌شوند و برای اینکه وزنشان (وزن کمتر از ۷۶۰ کیلوگرم) نباشد، نباید (خالی و شامل لوازم جانبی، به جز پارو) باشند. دقیقاً برای اطمینان از کارایی و سبکی بیشتر در آب (در عین حال در محدوده مجاز)، قایق‌ها که زمانی از چوب ساخته می‌شدند، امروزه
قایق‌ها که زمانی از چوب ساخته می‌شدند، امروزه از فایبرگلاس ساخته می‌شوند. چهار گالئون اصلی توسط جیووانی جیوپونی طراحی شده‌اند. هر قایق باید با رنگ‌هایی که با آنها رنگ‌آمیزی شده و با پولن یا مجسمه‌های چوبی (که اکنون نیز از جنس فایبرگلاس هستند) که روی دماغه قرار گرفته‌اند و نماد حیوانی هر شهر را نشان می‌دهند، قابل تشخیص باشند. این مجسمه‌ها در طول سال‌ها توسط پروفسور آلویو واگلینی طراحی شده‌اند. به همین دلیل، قایق آمالفی با رنگ لاجوردی و پگاسوس، قایق جنوا با رنگ سفید و اژدها (که به جرجیس، محافظ شهر اشاره
با رنگ سفید و اژدها (که به جرجیس، محافظ شهر اشاره دارد)، قایق پیزا با رنگ قرمز و عقاب (که نماد پیوند باستانی بین جمهوری پیزا و امپراتوری مقدس روم است) و قایق ونیز با رنگ سبز و شیر بالدار (که به مرقس، حامی شهر اشاره دارد) شناخته می‌شوند. این مسابقه قایق‌رانی در مسیری ۲ کیلومتری برگزار می‌شود که بسته به موقعیت مکانی متفاوت است: در آمالفی در دریای تیرنی در امتداد ساحل، در جنوا در دریای لیگوریا در حوضه بندر، در پیزا در رودخانه آرنو در خلاف جهت جریان آب و در ونیز در تالاب مشخصه دریای آدریاتیک قرار دارد. قبل از
در تالاب مشخصه دریای آدریاتیک قرار دارد. قبل از شروع مسابقه قایق‌رانی، خطوط مسابقه ترسیم می‌شوند. وسیله شروع شامل چهار لنگر ثابت است که در یک راستا قرار گرفته‌اند و مسیر توسط داور تعیین می‌شود. با این حال، هیئت منصفه رسیدن قایق را ارزیابی می‌کند و «برش» پایان مسابقه را با توجه به خط پایان هر قایق (برای آمالفی نوک سم جلوی اسب بالدار، برای جنوا نوک حوریان گریفین، برای پیزا انتهای چنگال‌های عقاب، برای ونیز نیمی از شمشیر نگه داشته شده توسط شیر بالدار) قضاوت می‌کند. در طول مسابقه، تجاوز به خط حریف ممنوع است،
در طول مسابقه، تجاوز به خط حریف ممنوع است، زیرا جریمه آن سقوط به آخرین جایگاه تعیین شده توسط هیئت منصفه است. از سوی دیگر، تغییر شماره آب فقط در صورتی مجاز است که یک تیم قایق خود را از حریف جلوتر ببرد. برندهٔ مسابقهٔ رگاتا، جامی از طلا و نقره، ساختهٔ مدرسهٔ گلداسمیت فلورانس، دریافت می‌کند که نمایانگر یک کشتی بادبانی پاروزن (مانند کشتی مورد استفاده در مسابقه) است که توسط چهار اسب‌ماهی پشتیبانی می‌شود و در زیر آنها نشان‌های چهار جمهوری دریایی دیده می‌شود. برنده، این جام را به مدت یک سال، تا زمان قرعه‌کشی جدید
این جام را به مدت یک سال، تا زمان قرعه‌کشی جدید در دورهٔ بعدی، در اختیار دارد. علاوه بر این، بر اساس این جام، مدالی با نماد شهر برندهٔ مسابقهٔ رگاتا، سال به سال نصب می‌شود؛ بنابراین به تعداد نسخه‌های مورد اختلاف، مدال وجود دارد. رژه تاریخی. پیزااین رژه تاریخی، لحظه مرکزی کل این رویداد است. از طریق آن، هر جمهوری دریایی گذشته باشکوه خود را به‌طور کامل احیا می‌کند و قسمت‌ها و شخصیت‌هایی را که تاریخ آن را رقم زده‌اند، ارائه می‌دهد. این رژه گهگاه در خارج از کشور، به ویژه در برلین و شهر نیویورک نیز برگزار شده
به ویژه در برلین و شهر نیویورک نیز برگزار شده است. آمالفی. صفوف آمالفی نمایانگر جامعه جمهوری کامپانیا در آغاز قرن یازدهم است، زمانی که به اوج خود رسید. در داخل، نمایندگان طبقات مختلف اجتماعی حضور دارند: قضات، نظامیان و مردم. به‌طور خاص، دوک (بالاترین مقام شهر) و شوالیه‌های شمشیر به دست، که لباس‌هایشان بعداً توسط اعضای فرقه شوالیه‌های مهمان‌نواز گرفته شد، رژه می‌روند. قسمت پیشنهادی، ازدواج بین جان اول، پسر و نایب‌السلطنه مشترک دوک مانسون اول، و اشراف‌زاده سلطنتی سالرنیتان است؛ این ازدواج برای جوانان به
سلطنتی سالرنیتان است؛ این ازدواج برای جوانان به منزله گذر به بزرگسالی و ورود به محیط سیاسی بود. لباس‌های صفوف آمالفی در دهه پنجاه توسط طراح صحنه، روبرتو شیلزو، از طریق تجزیه و تحلیل منابع تاریخی طراحی شد. جعبه‌های نمایش و همچنین لباس‌ها، هنوز در موزه شهرداری تالار شهر آمالفی به نمایش گذاشته شده‌اند. چیدمان رژه به شرح زیر است: ۳ پاروزن؛ ۱۰ پیشخدمت و گونفالونیر؛ ۵ شیپورچی؛ کنسول جمهوری؛ ۳ پیشخدمت کنسول؛ ۲ قاضی؛ پیشخدمت دریا؛ ۲ سفیر؛ دوک؛ ۲ پیشخدمت دوک؛ ۴ سوارکار؛ ۶ حامل؛ ۴ بانو و ۴ شوالیه دربار؛ داماد و
سوارکار؛ ۶ حامل؛ ۴ بانو و ۴ شوالیه دربار؛ داماد و عروس؛ ۶ پیشخدمت؛ ۴ نوازنده تمپان؛ ناوارا؛ ۹ ملوان؛ ۹ کماندار. جنوا. صفوف جنوایی‌ها، دوره کنسولی جمهوری لیگوریا، یا بهتر است بگوییم قبل از به قدرت رسیدن دوج‌ها را تداعی می‌کند. این قسمت، رهبر گوگلیلمو امبریاکو، ملقب به «تستا دی ماگلیو» را به تصویر می‌کشد که ناوگان جنوا را در طول جنگ صلیبی اول رهبری می‌کرد. در آن زمان، او کاتینو مقدس را به جنوا آورد که طبق سنت، توسط عیسی و حواریون در شام آخر مورد استفاده قرار می‌گرفت. یکی دیگر از شخصیت‌های مهم حاضر در این
می‌گرفت. یکی دیگر از شخصیت‌های مهم حاضر در این رژه، کافارو دی کاشفیلونه، وقایع‌نگاری است که اعمال امبریاکو را گزارش کرده است. همچنین نمایندگان طبقات اجتماعی: بازرگانان، مردان نظامی و مردم نیز حضور دارند. طرح رژه به شرح زیر است: ۱ گونفالونیر و ۲ حامل گرز؛ ۳ اسقف؛ ۳ کاپیتان؛ پرچمدار با پرچم سنت جورج؛ ۶ شیپورچی؛ اسقف با پرچم جنوا؛ ۶ دف؛ ۱ نفر مسلح به شمشیر پهن؛ ۳ نفر دستشویی؛ پرچمدار با پرچم امبریاکو؛ صفحه انگشت‌گذاری گلدوزی؛ امبریاکو؛ ۳ اسقف؛ ۳ کاپیتان؛ کافارو؛ ۳ نفر مسلح به شمشیر؛ ۸ نفر از اشراف و ۸ نفر از
۳ نفر مسلح به شمشیر؛ ۸ نفر از اشراف و ۸ نفر از اشراف‌زادگان؛ ۲ نفر کماندار؛ ۱۲ نفر از مردم عادی و مردم عادی؛ ۲ نفر کماندار؛ ۳ پاروزن؛ ۶ نفر مسلح به نیزه. پیزا. صفوف پیزا یادآور برخی از وقایع برجسته در تاریخ جمهوری آلفیا است؛ در میان این وقایع، شاهکار قهرمان زن، کینزیکا دِ سیسموندی، که در سال ۱۰۰۴ شهر را از حملهٔ مسلمانان نجات داد، برجسته است. همچنین رهبران مختلفی که در حکومت پیزا یکی پس از دیگری جانشین او شدند (کنسول‌ها، پودستا، فرماندهٔ مردم)، و همچنین سربازان (که نشان آنها عقاب سیاه، نماد امپراتوری،
سربازان (که نشان آنها عقاب سیاه، نماد امپراتوری، است)، ملوانان، شیپورچیان و نوازندگان نقاره حضور دارند. ترتیب صفوف به شرح زیر است: دارنده پرچم؛ اسکورت پرچم (۲ نفر)؛ ۳ پاروزن رژه؛ ۸ شیپورچی؛ ۱ گروهبان؛ ۱۲ پیاده‌نظام؛ ۳ خانواده؛ شهردار؛ ۱ داماد؛ کاپیتان قضات؛ ۲ سناتور؛ ۲ ارشد؛ سفیر؛ کاپیتان مردم؛ ۱ داماد؛ کنسول بازرگانان؛ ۲ رهبر هنرهای هفتگانه؛ ۸ طبل‌زن؛ ۴ اسقف؛ کینزیکا د سیسموندی سوار بر اسب؛ ۱ داماد؛ ۶ ساقدوش کینزیکا؛ دریاسالار ناوگان؛ ۲ کنسول دریا؛ ۱ حامی؛ ۲ کمیته؛ ۱۲ ملوان. در آمالفی، به مناسبت شصت و
۲ کمیته؛ ۱۲ ملوان. در آمالفی، به مناسبت شصت و ششمین مسابقه قایق‌رانی تاریخی، پیزا برای آخرین بار در صفوف معمول که داستان آن بر کینزیکا د سیسموندی متمرکز بود، رژه رفت. با شروع دوره بعدی که در سپتامبر ۲۰۲۲ در پیزا برگزار شد، لباس‌ها و نمایش مد جدید برای اولین بار به نمایش درآمدند، این نمایش به گونه‌ای طراحی شده بود که کل قوس تاریخی جمهوری پیزا و تمام چهره‌هایی را که در طول زمان آمده و رفته‌اند، برجسته کند. مسابقات قایق‌رانی خارق‌العاده. علاوه بر رویدادهای سالانه، دوره‌های فوق‌العاده‌ای از این مسابقه تاریخی
دوره‌های فوق‌العاده‌ای از این مسابقه تاریخی نیز برگزار شد:
برتراندو اسپاونتا (۲۶ ژوئن ۱۸۱۷–۲۰ سپتامبر ۱۸۸۳) فیلسوف برجسته ایتالیایی قرن نوزدهم بود که اندیشه‌هایش تأثیر مهمی بر اندیشه فلسفی در قرن بیستم و بر تحولاتی که در طول اتحاد ایتالیا رخ داد، گذاشت. زندگی‌نامه. برتراندو، برادر بزرگتر سیلویو اسپاونتا، میهن‌پرست ایتالیایی، در خانواده‌ای از طبقه متوسط و با مشکلات مالی متولد شد. مادرش، ماریا آنا کروچه، عمه بزرگ فیلسوف بندیتو کروچه بود. او در مدرسه علمیه اسقفی کیتی تحصیل کرد و در آنجا به مقام کشیشی رسید. در سال ۱۸۳۸ به همراه برادرش به مونته‌کاسینو نقل مکان کرد تا در
همراه برادرش به مونته‌کاسینو نقل مکان کرد تا در مدرسه علمیه محلی، سمت معلم ریاضیات و بلاغت را بر عهده بگیرد. در سال ۱۸۴۰ برای ادامه تحصیل به ناپل رفت. با یادگیری زبان‌های آلمانی و انگلیسی، او به یکی از اولین متفکران ایتالیایی آن دوره تبدیل شد که آثار فیلسوفان خارجی را به زبان اصلی می‌خواند. او به محافل لیبرال راه یافت و با متفکرانی مانند و نزدیک شد، مدرسه فلسفه خود را تأسیس کرد و همچنین به ویرایش "ایل نازیوناله" ("Il Nazionale")، روزنامه‌ای که توسط برادرش، سیلویو، تأسیس و ویرایش می‌شد، کمک کرد. در سال
سیلویو، تأسیس و ویرایش می‌شد، کمک کرد. در سال ۱۸۴۹، پس از لغو قانون اساسی توسط فردیناندو دوم و دستگیری سیلویو، او ناپل را ترک کرد: ابتدا به فلورانس و سپس به تورین رفت. پس از ترک مقام کشیشی، او به عنوان روزنامه‌نگار برای نشریات پیدمونتی "Il Progresso" , "Il Cimento" , "Il Piemonte" و "Rivista Contemporanea" شروع به کار کرد. اسپاونتا در تورین به ایده‌های هگل نزدیک شد، سیستم فلسفی و اندیشه سیاسی خود را توسعه داد و در مجادله‌ای با "La Civiltà Cattolica"، نشریه‌ای یسوعی، علیه این ایده که دین برای رشد انسان
یسوعی، علیه این ایده که دین برای رشد انسان ضروری است، استدلال کرد. در سال ۱۸۵۸ او کرسی فلسفه حقوق را در دانشگاه مودنا به دست آورد و پس از آن در سال ۱۸۶۰ کرسی تاریخ فلسفه را در بولونیا و سپس در سال بعد کرسی فلسفه را در دانشگاه ناپل به دست آورد. در مجموعه‌ای از سخنرانی‌ها که در سال ۱۸۶۰ در بولونیا ارائه شد، او ابتدا نظریه خود را در مورد حرکت دایره‌ای اندیشه فلسفی بین ایتالیا و اروپا شرح داد. اگرچه دیدگاه پذیرفته شده در آن زمان این بود که فلسفه ایتالیایی همیشه به سنت افلاطونی-مسیحی وفادار مانده است، اسپاونتا
به سنت افلاطونی-مسیحی وفادار مانده است، اسپاونتا در پی اثبات این بود که فلسفه مدرن، سکولار و ایده‌آلیستی در ایتالیا سرچشمه گرفته است، اگرچه در آلمان به بالاترین شکل خود رسیده بود. او وضعیت اسفناک فلسفه در ایتالیای قرن نوزدهم را به فقدان آزادی فکری پس از اصلاحات متقابل و همچنین به ظلم و ستم حاکمان مستبد نسبت داد. علاوه بر این، او تلاش کرد تا فلسفه دکارت را با فلسفه تومازو کامپانلا، فلسفه باروخ اسپینوزا را با فلسفه جوردانو برونو، فلسفه ایمانوئل کانت را با فلسفه جامباتیستا ویکو و آنتونیو روزمینی، و فلسفه
فلسفه جامباتیستا ویکو و آنتونیو روزمینی، و فلسفه ایده‌آلیست‌های آلمانی را با فلسفه وینچنزو جیوبرتی برابر بداند. هدف او از این کار، رهانیدن فلسفه ایتالیایی از کوته‌نظری و احیای آن بدون افتادن در دام ناسیونالیست‌ها بود، که علیه آنها مجادلهٔ تندی نوشت. اسپاونتا نفوذ ایده‌آلیسم هگلی را در ایتالیا گسترش داد: آثار او عمیقاً بر جووانی جنتیله و بندیتو کروچه تأثیر گذاشت، کسانی که پس از مرگ والدینشان با سیلویو اسپاونتا نقل مکان کردند و در سخنرانی‌های برتراندو شرکت کردند و آنها را به ویژه به خاطر لیبرالیسمشان دوست
کردند و آنها را به ویژه به خاطر لیبرالیسمشان دوست داشتند. از دیگر اعضای «مکتب» او می‌توان به ، ، ، و آنتونیو لابریولا اشاره کرد. برتراندو اسپاونتا همچنین سه دوره به عنوان نماینده پارلمان در پادشاهی ایتالیا از حزب راست تاریخی خدمت کرد. او از سیاست‌های سکولار، مرتبط با احساس دفاع قوی از دولت، مبتنی بر حق رأی عمومی، حمایت می‌کرد. این امر منبع الهام برای توسعه یک جامعه هماهنگ بود که در آن افراد و جامعه می‌توانستند منابع لازم برای رشد را به شیوه‌ای «منظم و عادلانه» پیدا کنند.
دانشگاه الفلاح () یک دانشگاه خصوصی است که در سال ۲۰۱۱ در جلال‌آباد، ولایت ننگرهار، افغانستان تأسیس شد. این تنها دانشگاه معتبر در استان ننگرهار در شرق افغانستان است. این مؤسسه به سرعت به یکی از بزرگ‌ترین مؤسسات آموزش عالی خصوصی در شرق افغانستان تبدیل شد. در سال ۲۰۲۰ توسط وزارت آموزش عالی به رتبه دانشگاه ارتقا یافت. این دانشگاه مرکزی برای آموزش، تحقیق، نوآوری و مشارکت عمومی است؛ این دانشگاه مدارک کارشناسی و کارشناسی ارشد را در رشته‌های مختلف ارائه می‌دهد. این مدارک شامل دوره‌های مدیریت، حقوق، روزنامه‌نگاری،
مدارک شامل دوره‌های مدیریت، حقوق، روزنامه‌نگاری، اقتصاد و مهندسی نرم‌افزار در مقطع کارشناسی و رشته‌های مدیریت بازرگانی، حقوق و شریعت در مقطع کارشناسی ارشد می‌شود.
استایلیت‌ها ( () «ساکن ستون»، برگرفته از () «ستون» و (()یا قدیس‌های ستون‌نشین نوعی زاهد مسیحی بودند که زندگی، موعظه، روزه‌داری و دعا کردن خود را بر فراز ستون‌ها انجام می‌دادند. آنان بر این باور بودند که ریاضت کشیدن بدن، موجب نجات روحشان می‌شود. این سبک زاهدانه در اوایل دوران امپراتوری بیزانس رایج شد. نخستین استایلیت شناخته‌شده، سمعان ستون‌نشین بود که در سال ۴۲۳ میلادی بر روی ستونی در سوریه رفت و تا زمان مرگش، یعنی ۳۶ سال بعد، بر همان ستون باقی ماند. پیشینه‌های تاریخی. پالادیوس غلاطیایی دربارهٔ الپیدیوس،
تاریخی. پالادیوس غلاطیایی دربارهٔ الپیدیوس، زاهدی از کاپادوکیه، روایت می‌کند که بیست‌وپنج سال در غاری واقع بر قلهٔ کوهی در نزدیکی اریحا زندگی کرد. او تنها در روزهای شنبه و یکشنبه غذا می‌خورد و شب‌ها را ایستاده به عبادت می‌گذراند. گریگوری نازیانزوس نیز از مردی گوشه‌نشین یاد می‌کند که سال‌های طولانی را در حال ایستاده و غرق در تفکر سپری کرد، بی‌آنکه حتی یک‌بار دراز بکشد. تئودورت نیز ادعا کرده است که زاهدی را دیده که ده سال تمام در وانی که از تیرک‌ها در هوا آویزان بود زندگی کرده است. سمعان ستون‌نشین و معاصران
بود زندگی کرده است. سمعان ستون‌نشین و معاصران او. در سال ۴۲۳ میلادی، سمعان ستون‌نشین بر بالای ستونی اقامت گزید. برخی منتقدان به نوشته‌ای از لوسیان در کتاب "De Syria Dea" (فصل‌های ۲۸ و ۲۹) اشاره کرده‌اند که در آن از ستونی بلند در هیراپولیس بامبیس سخن گفته می‌شود؛ جایی که مردی دوبار در سال بر فراز آن می‌رفت و یک هفته را صرف گفتگو با خدایان می‌کرد. با این حال، هربرت تورستون، کشیش انگلیسی کلیسای کاتولیک روم، معتقد است پژوهشگران به سختی می‌پذیرند که سمعان از چنین آیین بت‌پرستانه‌ای الهام گرفته باشد، زیرا این
آیین بت‌پرستانه‌ای الهام گرفته باشد، زیرا این رسم پیش از زمان او از میان رفته بود. سمعان، به‌ویژه در سوریه و فلسطین، پیروان بسیاری پیدا کرد. گفته می‌شود دانیال ستون‌نشین نخستین کسی بود که از او پیروی کرد؛ او شاگرد سمعان بود و اندکی پس از مرگ استادش، زندگی ریاضت‌کشانهٔ مشابهی را آغاز کرد. دانیال اصالتاً سوری بود، اما در نزدیکی قسطنطنیه ساکن شد؛ جایی که حتی امپراتوران لئون دوم و زنون نیز برای دیدارش رفتند. سمعان جوان هم همانند سمعان بزرگ، در حوالی انطاکیه زندگی می‌کرد. او در سال ۵۹۶ درگذشت و معاصر او، سنت
می‌کرد. او در سال ۵۹۶ درگذشت و معاصر او، سنت آلیپیوس ستون‌نشین، به همان اندازه شهرت یافت. ستون آلیپیوس در نزدیکی هادریانوپولیسِ پافلاگونیا قرار داشت. بر اساس روایت‌ها، آلیپیوس پس از ۵۳ سال ایستادن، زمانی که پاهایش دیگر توان نگهداری او را نداشتند، به جای پایین آمدن از ستون، بر پهلو دراز کشید و چهارده سال باقی‌مانده عمر خود را در همان وضعیت سپری کرد. راجر کالینز در کتاب "اروپای اوایل قرون وسطی" اشاره می‌کند که گاهی پیش می‌آمد دو یا چند قدیس ستون‌نشین با دیدگاه‌های متفاوت الهیاتی، آن‌قدر به هم نزدیک بودند که
متفاوت الهیاتی، آن‌قدر به هم نزدیک بودند که از فراز ستون‌های خود با یکدیگر مناظره می‌کردند. ستون‌نشین‌های دیگر. دانیال ستون‌نشین (حدود ۴۰۹–۴۹۳ میلادی)، پس از آنکه ردای سمعان ستون‌نشین را دریافت کرد، همان شیوهٔ زاهدانه را پیش گرفت و به مدت ۳۳ سال باقی زندگی خود را بر فراز ستونی گذراند. علاوه بر این چهره‌های مشهورتر، بسیاری دیگر نیز بودند که به زندگی ستونی روی آوردند، هرچند نامشان کمتر شناخته شده است. حتی زنانی نیز به این سبک از ریاضت روی آوردند. به نظر می‌رسد که در غرب هم یک یا دو تلاش پراکنده برای گسترش
که در غرب هم یک یا دو تلاش پراکنده برای گسترش این شیوه انجام شده، اما چندان مورد استقبال قرار نگرفته است. یکی از نمونه‌های شناخته‌شده، وولفایش، شماسی اهل لومبارد بود که بنا بر روایت گریگوری تور، در دوران اسقف‌نشینی ماگنریک (پیش از ۵۸۷ میلادی) و هم‌زمان با سلطنت شیلدبرت دوم (۵۷۶–۵۹۶)، تصمیم گرفت به‌عنوان یک ستون‌نشین در اسقف‌نشین تریر زندگی کند. در شرق، سنت ستون‌نشینی تا مدت‌ها ادامه یافت؛ مواردی از آن حتی تا اواخر قرن دوازدهم میلادی گزارش شده است. در کلیسای ارتدکس روسی این رسم تا سال ۱۴۶۱ و در میان
کلیسای ارتدکس روسی این رسم تا سال ۱۴۶۱ و در میان روتنی‌ها حتی دیرتر نیز دوام آورد. با گذشت زمان، ریاضت شدید نخستین سمعان‌ها و آلیپیوس‌ها کمی تعدیل شد. برخی از ستون‌ها دارای کلبه‌های کوچکی بودند که به عنوان پناهگاهی در برابر باران و آفتاب ساخته می‌شد. در میان میافیزها نیز، برخی زاهدان به جای قرار گرفتن بر فراز ستون، درون ستون‌های توخالی سکونت می‌کردند. با وجود این تغییرات، زندگی آنان همچنان با سختی و محرومیت‌های شدید همراه بود. در کلیسای ارتدکس سریانی نیز این سنت تا سده هشتم یا نهم میلادی ادامه یافت. نمونهٔ
سنت تا سده هشتم یا نهم میلادی ادامه یافت. نمونهٔ شاخص آن صومعهٔ مور لووزور است، جایی که راهبان به نوبت به‌عنوان گوشه‌نشین بر فراز ستون صومعه زندگی می‌کردند. در قرون اخیر، ستون‌نشینی به‌طور کامل تقریباً از میان رفته است، اما نمونه‌ای استثنایی در گرجستان باقی مانده است. ماکسیم کاواتارادزه، راهب کلیسای ارتدکس گرجی، حدود بیست سال بالای ستون کاتسخی زندگی کرده است. این ستون یک صخرهٔ طبیعی سنگی به ارتفاع تقریبی ۱۴۰ فوت (حدود ۴۰ متر) است که به شکل شگفت‌انگیزی از زمین سر برآورده. او تنها دو بار در هفته برای تأمین
سر برآورده. او تنها دو بار در هفته برای تأمین نیازهای ضروری پایین می‌آید. شواهد تاریخی نشان می‌دهد که این صخره تا اواخر سده پانزدهم نیز توسط ستون‌نشینان مورد استفاده قرار می‌گرفت. کاواتارادزه با همکاری روستاییان محلی و آژانس ملی حفاظت از میراث فرهنگی گرجستان توانست کلیسای کوچک و باستانی ۱۲۰۰ سالهٔ بالای ستون را مرمت کند. در سال ۲۰۱۳ نیز یک مستند سینمایی دربارهٔ این پروژه ساخته و تکمیل شد.
فرهنگ رسانه به محیط نمادین و بافت معنایی‌ای اشاره دارد که توسط تولید، توزیع و مصرف محصولات رسانه‌ای شکل می‌گیرد و به نوبهٔ خود بر هویت، ارزش‌ها، رفتارها و درک جمعی از واقعیت تأثیر می‌گذارد. این مفهوم بر پیوند ناگسستنی بین نظام‌های رسانه‌ای و زندگی فرهنگی مدرن تأکید دارد، جایی که رسانه‌ها تنها بازتاب‌دهندهٔ فرهنگ نیستند، بلکه فعالانه در ساخت و دگرگونی آن مشارکت می‌کنند. تعریف و ماهیت. فرهنگ رسانه را می‌توان به عنوان فضای فرهنگیِ غالب در جوامع مدرن و پسامدرن در نظر گرفت که در آن تجربهٔ زیسته تا حد زیادی توسط
نظر گرفت که در آن تجربهٔ زیسته تا حد زیادی توسط تصاویر، روایت‌ها، صداها و اسطوره‌های ارائه‌شده از طریق رسانه‌های جمعی و دیجیتال واسطه‌گری (mediated) می‌شود. این فرهنگ با ویژگی‌هایی چون تولید انبوه، مصرف گرایی، تأکید بر سبک و تصویر، و تلفیق امر واقعی و تخیلی شناخته می‌شود. تاریخچه و زمینه‌های نظری. ریشه‌ها: مکتب فرانکفورت و صنعت فرهنگ. نظریه‌پردازان مکتب فرانکفورت، مانند تئودور آدورنو و ماکس هورکهایمر، با ابداع مفهوم "صنعت فرهنگ" (Culture Industry)، نخستین چارچوب نظری انتقادی را برای تحلیل فرهنگ رسانه‌ای
چارچوب نظری انتقادی را برای تحلیل فرهنگ رسانه‌ای ارائه کردند. آن‌ها استدلال می‌کردند که صنایع فرهنگی با استانداردسازی و تولید انبوه محصولات فرهنگی، تخیل را محدود کرده و مخاطبان را منفعل و مطیع می‌سازند. توسعه: مطالعات فرهنگی بیرمنگام. مدرسه مطالعات فرهنگی بیرمنگام، به ویژه تحت رهبری استوارت هال، این دیدگاه منفعلانه را به چالش کشید. هال در مدل "رمزگذاری/رمزگشایی" (Encoding/Decoding) استدلال کرد که مخاطبان به طور یکسان پیام‌های رسانه‌ای را تفسیر نمی‌کنند و ممکن است خوانش‌های مسلط، توافقی یا مخالف از آن‌ها
ممکن است خوانش‌های مسلط، توافقی یا مخالف از آن‌ها داشته باشند. این دیدگاه، مخاطب را به عنوان عامل فعال در ساخت معنا برجسته کرد. پسامدرنیسم و وضعیت فراواقعیت. نظریه‌پردازانی مانند ژان بودریار استدلال کردند که در عصر رسانه‌ها، تمایز بین واقعیت و بازنمایی آن محو شده است. بودریار مفهوم "اَبَرْواقعیت" (Hyperreality) را مطرح کرد: وضعیتی که در آن شبیه‌سازی‌های رسانه‌ای جای واقعیت را می‌گیرند و به واقعیتی ترجیحی تبدیل می‌شوند. حوزه‌های مطالعاتی کلیدی. بازنمایی (Representation). تحلیل چگونگی بازنمایی گروه‌های
(Representation). تحلیل چگونگی بازنمایی گروه‌های اجتماعی (بر اساس نژاد، جنسیت، طبقه، قومیت، sexuality) در رسانه‌ها و تأثیر این بازنمایی‌ها بر نگرش‌ها و هویت‌های اجتماعی. مطالعات فناوری (Technology Studies). بررسی نقش فناوری‌های رسانه‌ای جدید (از چاپ تا اینترنت) در شکل‌دهی به اشکال جدید فرهنگ، شناخت و سازمان اجتماعی. مارشال مکلوهان با جملهٔ معروف «رسانه خود پیام است» بر این بعد تأکید کرد. اقتصاد سیاسی رسانه (Political Economy of Media). تمرکز بر مالکیت، کنترل و منطق سود که بر تولید فرهنگی حاکم است و چگونگی
و منطق سود که بر تولید فرهنگی حاکم است و چگونگی تأثیر این ساختارها بر تنوع و محتوای فرهنگی. مطالعات مخاطب (Audience Studies). مطالعهٔ چگونگی تعامل مخاطبان با متون رسانه‌ای، معناسازی و استفاده از آن‌ها در زندگی روزمره. این حوزه از روش‌های قوم‌نگاری استفاده می‌کند. فرهنگ رسانه در عصر دیجیتال. عصر دیجیتال ویژگی‌های فرهنگ رسانه را تشدید و دگرگون کرده است:
مارکو پراگا (میلان، ۲۰ ژوئن ۱۸۶۲؛ درگذشته ۳۱ ژانویه ۱۹۲۹ وارزه) نمایشنامه‌نویس ایتالیایی محبوب در دوران خود، و از جمله توسعه‌دهندگان جنبش وریسمو ایتالیا بود. زندگینامه. او فرزند امیلیو پراگا، نقاش و شاعر برجسته جریان اسکاپیلیاتورا بود. ورشکستگی کسب و کار خانوادگی آنها، به طلاق پدر و مادر، و فروافتادن پدر در الکل و مواد مخدر و فوت او در سال ۱۸۷۵ بر اثر سیروز کبدی شد. مارکو در این زمان سیزده ساله بود. او مجبور شد تا سال ۱۸۸۹ به عنوان حسابدار کار کند، تا اینکه موفقیت چشمگیر نمایشنامه کمدی «لو ورجینی» (Le
موفقیت چشمگیر نمایشنامه کمدی «لو ورجینی» (Le Vergini) او، با بازی بازیگر بزرگ ویرجینیا مارینی، به او اجازه داد تا خود را کاملاً وقف تئاتر کند. پس از آن، او شاهکار خود، «زن ایده‌آل» (La moglie ideale) (۱۸۹۰) را نوشت. مضامین روانشناختی عمیق‌تری در آثار دیگرش، مانند «بحران» (La crisi) (۱۹۰۴) و «درِ بسته» (La porta chiusa) (۱۹۱۳) ظاهر می‌شوند، که مهم‌ترین نمودِ به اصطلاح «تئاتر بورژوایی» است: برخلاف وریسمویی‌ها که بر زندگی طبقات محروم تمرکز داشتند، این نمایشنامه‌نویسان توجه خود را به طبقات ثروتمند معطوف کردند.
توجه خود را به طبقات ثروتمند معطوف کردند. او تا سال ۱۹۱۵ به انجام آثار برجسته ادامه داد. او در تهیه لیبرتو برای «مانون لسکو» اثر جاکومو پوچینی همکاری کرد، هرچند مانند دیگران به عنوان نویسنده آن شناخته نشد. او یک سازمان‌دهنده فعال بود و که بیشتر به واسطه فعالیت‌هایش به نمایندگی از انجمن نویسندگان و ناشران ایتالیا (SIAE) (که از سال ۱۸۹۶ تا ۱۹۱۱ مدیر آن بود) شناخته می‌شد. در این جایگاه، او به ارتقای رپرتوار ایتالیایی در برابر روندهای خارجی‌محور آن زمان کمک کرد. او حتی پس از استعفا از سمت خود به عنوان مدیر،