payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سالازو از دروازه دیگری وارد شدند. فرانسیس، لویی دوم دو لا ترِمویل را به عنوان فرماندار شهر منصوب کرد. با اصرار بونیوِه و برخلاف توصیه سایر فرماندهان ارشدش که طرفدار تعقیب شدیدتر لانویِ در حال عقب‌نشینی بودند، ارتش پادشاه سپس به سمت پاویا پیشروی کرد، جایی که آنتونیو دو لیوا با یک پادگان قابل توجه باقی ماند. بخش اصلی نیروهای فرانسوی در 24 اکتبر به پاویا رسیدند. محاصره پاویا. تا 2 نوامبر، مونمورنسی از رودخانه تیچینو عبور کرده و از جنوب به پاویا حمله کرده و محاصره خود را تکمیل کرده بود. در داخل شهر حدود 9000
خود را تکمیل کرده بود. در داخل شهر حدود 9000 مرد، عمدتاً مزدور، حضور داشتند که آنتونیو د لیوا مجبور شد با ذوب کردن گنجینه‌های طلا و نقره کلیساهای شهر، به آنها پول بدهد. بمباران پاویا توسط فرانسوی‌ها در 6 نوامبر آغاز شد. در 21 نوامبر، فرانسیس از طریق دو رخنه به شهر حمله کرد، اما با تلفات سنگین عقب رانده شد. فرانسوی‌ها که به دلیل هوای بارانی و کمبود باروت با مشکل مواجه شده بودند، تصمیم گرفتند منتظر بمانند تا مدافعان از گرسنگی بمیرند. در اوایل دسامبر، یک نیروی اسپانیایی به فرماندهی هوگو از مونکادا در نزدیکی
اسپانیایی به فرماندهی هوگو از مونکادا در نزدیکی جنوا پیاده شد و قصد داشت در درگیری بین جناح‌های طرفدار والوا و طرفدار هابسبورگ در شهر مداخله کند. فرانسیس نیروی بزرگتری را به فرماندهی میشل آنتونیو اول از سالوتزو برای مقابله با آنها اعزام کرد. نیروهای اسپانیایی که با تعداد بیشتری از فرانسوی‌ها روبرو شده بودند و با ورود ناوگان طرفدار والوا به فرماندهی آندره‌آ دوریا ، بدون پشتیبانی دریایی رها شده بودند، تسلیم شدند. در ژانویهٔ ۱۵۲۵، فرمانده امپراتوری، لانوآ، با رسیدن نیروهای تازه‌نفس به رهبری گئورگ
لانوآ، با رسیدن نیروهای تازه‌نفس به رهبری گئورگ فروندسبرگ—شامل لاندسکنشت‌ها و سواره‌نظام—توانست حملات خود را از سر گیرد. نیروهای امپراتوری پایگاه فرانسوی سن‌آنجلو را تصرف کردند و با این اقدام، خطوط ارتباطی میان پاویا و میلان را قطع نمودند. هم‌زمان، ستون جداگانه‌ای از لاندسکنشت‌ها به سوی بلجویوزو پیشروی کرد و با وجود آن‌که برای مدتی کوتاه توسط حمله‌ای به رهبری مدیچی و بونووه عقب رانده شدند، در نهایت شهر را اشغال کردند. در ۲۲ ژانویه، ارتش اصلی امپراتوری در لودی حمله‌ای ساختگی به میلان ترتیب داد تا فرانسوی‌ها
حمله‌ای ساختگی به میلان ترتیب داد تا فرانسوی‌ها را از پاویا منحرف کند، اما این ترفند موفق نبود. در ۲۵ ژانویه، فرماندهان امپراتوری با ۲۲٬۰۰۰ نیروی پیاده، ۲٬۳۰۰ سواره‌نظام، و ۱۷ توپ جنگی از لودی به سوی پاویا حرکت کردند. در اوایل فوریه ۱۵۲۵، هزار سرباز ایتالیایی پیش از آن‌که بتوانند به نیروهای فرانسوی در پاویا بپیوندند، در آلساندریا شکست خوردند. موقعیت فرانسه با بازگشت مدیچی به پاویا در ۸ فوریه و رساندن باروت به پادگان—که توسط دوک فرارا تأمین شده بود—تا حدی تقویت شد، اما این تقویت دیری نپایید. به‌زودی، ۲٬۰۰۰
شد، اما این تقویت دیری نپایید. به‌زودی، ۲٬۰۰۰ سرباز آلمانی از ارتش فرانسه جدا شدند و نزدیک به ۵٬۰۰۰ مزدور سوئیسی از منطقهٔ گریسون نیز پس از تصرف شهر کیاوِنا توسط نیروهای میلان، به کانتون‌های خود بازگشتند تا از سرزمین‌شان دفاع کنند. فرانسوای اول همراه با بخش عمده‌ای از نیروهایش در پارک دیواردار میرابلو، خارج از دیوارهای شهر پاویا، اردو زده بود؛ موقعیتی که آنان را میان پادگان تحت فرمان لِیوا و ارتش امپراتوری در حال نزدیک شدن قرار می‌داد. در ۴ فوریه، حمله‌ای به پارک توسط نیروهای امپراتوری دفع شد. در طول ماه،
پارک توسط نیروهای امپراتوری دفع شد. در طول ماه، پادگان پاویا به‌طور مداوم دست به حملات پراکنده و شبیخون زد. مدیچی در یکی از این درگیری‌ها به‌شدت زخمی شد و برای بهبود به پیاچنزا عقب‌نشینی کرد. این امر فرانسوا را مجبور ساخت تا بخش‌هایی از پادگان میلان را فراخواند تا جای خالی «گروه سیاه» را پر کند. در ۲۱ فوریه، نیروهای امپراتوری بار دیگر تلاش کردند دروازه‌های پارک را بشکنند، اما با مقاومت فرانسوی‌ها روبه‌رو شدند و عقب رانده شدند.. پیشروی آلبانی به سمت ناپل. پس از شکست مأموریت صلح پیشنهادی پاپ کلمنت هفتم ،
پس از شکست مأموریت صلح پیشنهادی پاپ کلمنت هفتم ، فرانسیس و پاپ مخفیانه برای اتحاد مذاکره کردند. مذاکرات در 12 دسامبر 1524 به پایان رسید و در 5 ژانویه پیمانی مخفی توسط پاپ امضا شد. کلمنت متعهد شد که در ازای کمک فرانسیس در فتح ناپل با دادن گذرگاه آزاد به آلبانی از طریق سرزمین‌هایش، به چارلز کمک نکند. در عوض، فرانسیس قول داد که زمین‌هایی را واگذار کند و حکومت مدیچی را در فلورانس حفظ کند. پاپ به دلیل خطرات ذاتی جنگ در ماه‌های زمستان، سعی کرد فرانسیس را از اقدام فوری بازدارد. برخلاف توصیه پاپ و مشورت فرماندهان
فوری بازدارد. برخلاف توصیه پاپ و مشورت فرماندهان ارشد خودش، فرانسیس تقریباً بلافاصله بخشی از نیروهای خود را به فرماندهی دوک آلبانی جدا کرد و 5000 پیاده نظام و 500 سواره نظام را برای کمک به پاپ در حمله به ناپل به جنوب فرستاد. با پیوستن سربازان تازه استخدام شده ایالت‌های پاپ و پیاده نظام فرانسوی به رهبری "کوندوتیروی" ایتالیایی (کاپیتان مزدور ایتالیایی)، رنزو دا سری، به ارتش، اندازه آن افزایش یافت . نقشه فرانسیس در رسیدن به هدفش که هدایت اسپانیایی‌ها برای ترک شمال ایتالیا بود، شکست خورد زیرا فرماندهان
ترک شمال ایتالیا بود، شکست خورد زیرا فرماندهان امپراتوری در نهایت تصمیم گرفتند به آلبانی حمله نکنند و بر آزادسازی پاویا تمرکز کنند لانوی تلاش کرد تا در نزدیکی فیورنزولا جلوی این لشکرکشی را بگیرد، اما با مداخله گروه‌های سیاه جیووانی د مدیچی که تازه به خدمت فرانسه درآمده بودند، متحمل تلفات سنگینی شد و مجبور به بازگشت به لودی شد . نبرد پاویا. در شب 23 فوریه، توپخانه امپراتوری بمباران را برای منحرف کردن توجه فرانسوی‌ها آغاز کرد، در حالی که بقیه ارتش امپراتوری از اردوگاه خود حرکت کردند تا از کنار نهری که دو
از اردوگاه خود حرکت کردند تا از کنار نهری که دو ارتش را از هم جدا می‌کرد، عبور کنند. پیشاپیش آنها، سربازان حفاری بودند که بخشی از دیوار پارک را تا حد امکان بی‌سروصدا تخریب کردند، در عملیاتی که بیشتر شب طول کشید. سپس ستون‌هایی از سربازان امپراتوری وارد پارک شدند. همزمان، لیوا به همراه باقیمانده‌ی پادگان از پاویا حرکت کرد. در عملیات چهار ساعته بعدی در این نبرد، سواره نظام سنگین فرانسه با پیشروی سریع، توپخانه خود را پنهان کرد و توسط ... محاصره و تکه تکه شد. "لندسکنخت" و هزار تفنگدار اسپانیایی انبوه، که از
"لندسکنخت" و هزار تفنگدار اسپانیایی انبوه، که از مواضع پنهان در جنگل‌های پارک به فرانسوی‌ها حمله کردند. شوالیه‌های فرانسوی با لباس‌های زرهی خود به راحتی مورد اصابت گلوله قرار گرفتند و بعداً با خنجر قصابی شدند. مجموعه‌ای از درگیری‌های طولانی پیاده‌نظام منجر به شکست پیاده‌نظام سوئیسی و فرانسوی شد. فرانسوی‌ها تلفات سنگینی متحمل شدند و اکثر ارتش خود را از دست دادند. بونیو، ژاک دو لا پالیس ، لا ترموئی و ریچارد دو لا پول کشته شدند، در حالی که دو مونمورنسی، دو لا مارک و خود فرانسیس به همراه جمعی از اشراف
دو لا مارک و خود فرانسیس به همراه جمعی از اشراف کم‌اهمیت‌تر به اسارت درآمدند. مارس ۱۵۲۵ مه ۱۵۲۶. زندانی شدن و آزادی فرانسیس اول. شب پس از نبرد پاویا، فرانسیس نامه‌ای به لانوی داد تا به مادرش در پاریس برساند، که در آن آنچه را که برایش اتفاق افتاده بود شرح داده بود: «برای اطلاع شما از چگونگی ادامه‌ی بخت بد من، همه چیز از دست رفته است، جز آبرو و جان، که در امان است.» بقایای متلاشی‌شده‌ی نیروهای فرانسوی، به جز یک پادگان کوچک که برای نگهداری قصر سفورزا در میلان باقی مانده بود، تحت فرماندهی صوری ... از آلپ
باقی مانده بود، تحت فرماندهی صوری ... از آلپ عقب‌نشینی کردند. چارلز چهارم آلانسون، تا مارس 1525 به لیون رسید. پس از پاویا، سرنوشت پادشاه فرانسه و خود فرانسه، موضوع مانورهای دیپلماتیک شدیدی شد. چارلز پنجم، که بودجه‌ای برای پرداخت هزینه‌های جنگ نداشت، در پی ازدواج با ایزابلا از پرتغال برآمد، که جهیزیه قابل توجهی با خود می‌آورد. در همین حال، بوربون با هنری دوم برای حمله و تجزیه فرانسه نقشه کشید، و همزمان با صدراعظم میلان، به داوالوس پیشنهاد داد که ایتالیایی‌ها را علیه ستمگرانشان رهبری کند و تاج و تخت ناپل را
را علیه ستمگرانشان رهبری کند و تاج و تخت ناپل را برای خود تصاحب کند. لوئیز ساووی ارتش کوچکی و بودجه‌ای را برای دفاع از فرانسه در برابر حمله احتمالی نیروهای انگلیسی به مرزهای شرقی آن فراهم کرد. او همچنین اولین هیئت فرانسوی را به نزد سلیمان یکم فرستاد و درخواست کمک کرد، اما این هیئت در مسیر خود در بوسنی گم شد. در دسامبر 1525، هیئت دوم به رهبری جان فرانگیپانی، نجیب‌زاده کروات، اعزام شد که توانست با نامه‌های مخفی به قسطنطنیه برسد و خواستار آزادی فرانسیس و حمله به خاندان هابسبورگ شود. فرانگیپانی در 8 فوریه با
به خاندان هابسبورگ شود. فرانگیپانی در 8 فوریه با پاسخی از سلیمان که هیچ وعده‌ای نداشت، قسطنطنیه را ترک کرد. اسیرکنندگان فرانسیس، که نگران نجات او توسط یک لشکرکشی نظامی فرانسوی یا فرار او بودند، تصمیم گرفتند که اگر او را در جای دیگری اسیر کنند، امن‌تر خواهد بود. فرانسیس متقاعد شده بود که اگر ملاقات حضوری با چارلز داشته باشد، دوباره آزادی خود را به دست خواهد آورد و به لانوی که قصد داشت پادشاه را به قلعه نووو در ناپل منتقل کند، فشار آورد تا او را به اسپانیا بفرستد. لانوی موافقت کرد و در 31 مه 1525 او را با
بفرستد. لانوی موافقت کرد و در 31 مه 1525 او را با کشتی از جنوا بردند، زیرا به او گفته شده بود که به ناپل برده می‌شود. فرانسیس در 19 ژوئن به بارسلونا رسید. فرانسیس ابتدا در قلعه تاراگونا نگهداری می‌شد، سپس به والنسیا و سپس به ویلایی در همان نزدیکی در بنیسانو منتقل شد، اما چارلز، که توسط مونتمورنسی و لانوی، که معتقد بودند ایتالیایی‌ها به زودی به اتحاد امپراتوری خود خیانت خواهند کرد، برای مذاکره در مورد توافق تحت فشار قرار گرفت، دستور داد پادشاه را به مادرید بیاورند و در ارگ آنجا زندانی کنند. چارلز هیچ تمایلی
و در ارگ آنجا زندانی کنند. چارلز هیچ تمایلی به پذیرش شخصی فرانسیس نشان نداد. در همین حال، هنری دوم ناوار ، که در کنار فرانسیس در پاویا جنگیده بود و در مادرید نیز زندانی شده بود، در دسامبر 1525 فرار کرد. فتح ناوار ایبری توسط اسپانیا ادامه یافت، چارلز ناوار را اشغال کرد و هنری پس از فرار از اسارت امپراتوری، متواری ماند. پیمان مادرید (۱۵۲۶). شارل پنجم پس از پیروزی در نبرد پاویا، خواسته‌هایی بسیار سنگین از فرانسوای اول مطرح کرد: نه‌تنها واگذاری لمباردی، بلکه همچنین تسلیم بورگونی و پرووانس. فرانسوا در پاسخ، به
تسلیم بورگونی و پرووانس. فرانسوا در پاسخ، به قوانین فرانسه استناد کرد و اظهار داشت که بر اساس حقوق سلطنتی، هیچ قلمرویی که تحت مالکیت تاج باشد نمی‌تواند بدون تأیید پارلمان واگذار شود—تأییدی که به‌وضوح در کار نبود. در همین حال، تا آغاز سال ۱۵۲۶، شارل پنجم با فشارهایی از سوی ونیز و پاپ کلمنت هفتم مواجه شد؛ آنان خواستار بازگرداندن فرانچسکو دوم اسفورزا به مقام دوک میلان بودند. این فشارها، همراه با نگرانی از آغاز جنگی تازه، شارل را به سوی مصالحه با فرانسه سوق داد. این مرحله از بحران، نقطهٔ تلاقی منافع سلطنتی،
این مرحله از بحران، نقطهٔ تلاقی منافع سلطنتی، حقوق داخلی، و دیپلماسی بین‌المللی بود—جایی که فرانسوا با بهره‌گیری از ساختار قانونی فرانسه و حمایت ضمنی پاپ و دولت‌شهرهای ایتالیایی، توانست در برابر خواسته‌های امپراتوری مقاومت کند و زمینه‌ساز شکل‌گیری اتحاد کوگناک شود. فرانسیس، که بدون نتیجه برای حفظ بورگوندی تلاش کرده بود، آماده بود تا آن را تسلیم کند تا به آزادی خود دست یابد. در 14 ژانویه 1526، چارلز و فرانسیس پیمان مادرید را امضا و با آن موافقت کردند. پادشاه فرانسه از تمام ادعاهای خود در ایتالیا، آرتوا و
فرانسه از تمام ادعاهای خود در ایتالیا، آرتوا و فلاندرز صرف نظر کرد. او بورگوندی را به چارلز تسلیم کرد، موافقت کرد که دو پسرش را به عنوان گروگان به دربار اسپانیا بفرستد، و سرزمین‌هایی را که از او گرفته شده بود به بوربون بازگرداند. او همچنین موافقت کرد که هنری را متقاعد کند تا تاج و تخت ناوار را به نفع چارلز واگذار کند "تا اشتباهات فرقه لوتری و بقیه فرقه‌های محکوم شده را ریشه کن کند"، و درخواست ازدواج با خواهر چارلز، النور، را کرد . پس از پیمان. فرانسیس در 6 مارس آزاد شد. در 17 مارس، او از بیداسوآ به سمت
6 مارس آزاد شد. در 17 مارس، او از بیداسوآ به سمت شمال به فرانسه عبور کرد، در حالی که همزمان دوفین و برادرش، که توسط لوئیز و لوترک به بایون آورده شده بودند، به اسپانیا رفته و اسیر شدند. در این زمان، فرانسیس با پیمان همپتون کورت که توسط وولسی و سفیر فرانسه در کاخ همپتون کورت تهیه شده بود، با انگلستان صلح کرده بود. این پیمان - که در آن فرانسه و انگلستان توافق کردند که به طور مستقل با امپراتوری متحد نشوند - در اوت 1526 امضا شد. کلمنت هفتم متقاعد شد که قدرت رو به رشد امپراتور تهدیدی برای موقعیت خودش در ایتالیا
رشد امپراتور تهدیدی برای موقعیت خودش در ایتالیا است و فرستادگان ونیزی و پاپ نزد فرانسیس رفتند و پیشنهاد اتحاد علیه چارلز را دادند. فرانسیس هرگز قصد نداشت از مفاد باقی مانده پیمان مادرید پیروی کند. در 10 مه 1526، شورای سلطنتی تصمیم به لغو پیمان گرفت. مشخص شد که پادشاه به این پیمان پایبند نخواهد بود زیرا این پیمان زمانی امضا شده بود که او زندانی بود و تحت فشار برای دادن وعده‌ها قرار داشت. در ژوئن 1526، فرانسیس و پاپ، به همراه شهرهای شمالی ایتالیا، میلان، ونیز، فلورانس و جنوا، جنگ اتحادیه کنیاک را در آنگولم
فلورانس و جنوا، جنگ اتحادیه کنیاک را در آنگولم آغاز کردند تا قلمرویی را که فرانسوی‌ها به امپراتوری از دست داده بودند، بازپس گیرند. هنری، که به عنوان "محافظ" اتحادیه نامگذاری شده بود، رسماً درگیر نشد. فرانسیس و جانشینش، هنری دوم ، در طول جنگ‌های ایتالیا به ادعای خود بر میلان ادامه دادند و تنها پس از صلح کاتئو-کامبرزی در سال 1559 از آن دست کشیدند. فرانسه نتوانست هیچ یک از متصرفات سابق خود در لومباردی را پس بگیرد؛ شرایط صلحی که به جنگ‌های ایتالیا پایان داد، کنترل میلان، ناپل، سیسیل، ساردینیا، ساووی و پیمونت
میلان، ناپل، سیسیل، ساردینیا، ساووی و پیمونت را به اسپانیا واگذار کرد.
گروه‌های سیاه ( (که گاهی اوقات با نام باندهای سیاه جیووانی شناخته می‌شود) گروهی از مزدوران ایتالیایی بود که توسط جیووانی دِ مدیچی در طول جنگ‌های ایتالیا تشکیل و فرماندهی می‌شد. نام آنها از رنگ‌های سیاه عزاداری‌شان برای مرگ پاپ لئو دهم گرفته شده است. این گروه که عمدتاً از تفنگداران - از جمله اولین تفنگداران سواره نظام اروپا - تشکیل شده بود، در جنگ ایتالیا در سال ۱۵۲۱ ، به عنوان بهترین نیروهای ایتالیایی موجود در نظر گرفته می‌شد. این گروه که در ابتدا در خدمت شارل دو لانوی و پاپ بود، در سال ۱۵۲۲ در بیکوکا و در
دو لانوی و پاپ بود، در سال ۱۵۲۲ در بیکوکا و در سال ۱۵۲۳ در سزیا جنگید. اختلاف بر سر دستمزد منجر به انتقال وفاداری آن به فرانسیس اول فرانسه شد. این گروه در نبرد پاویا تحت فرماندهی ریچارد دو لا پول (درگذشته ۱۵۲۵)، معروف به "رز سفید"، شرکت کرد. علاوه بر واحدهای ایتالیایی، مزدوران آلمانی در خدمت فرانسیس اول نیز "باندهای سیاه آلمانی" نامیده می‌شدند. این گروه‌ها نه‌تنها از نظر تاکتیکی پیشرو بودند، بلکه نمادی از گذار نظامی اروپا از جنگجویان سنتی به واحدهای تخصصی و مزدوران حرفه‌ای محسوب می‌شوند—تحولی که ساختار
و مزدوران حرفه‌ای محسوب می‌شوند—تحولی که ساختار ارتش‌ها و شیوهٔ جنگ‌افروزی در قرن شانزدهم را دگرگون ساخت. نقطه قوت این گروه حضور گسترده تیراندازان مسلح به آرک‌بوز بود — یعنی تفنگ‌های دست‌پرِ اولیهٔ عصر رنسانس. آن‌ها حتی یکی از نخستین یگان‌هایی بودند که سواران مسلح با آرک‌بوز را به کار گرفتند، و همین ترکیب آتش‌برآمده و تحرک سبب شد توان رزمیِ گروه نسبت به پیاده‌نظام سنتی برتری پیدا کند. این آرک‌بوزها در برد کوتاه تا متوسط مؤثر و در نبردهای نامنظم و ضدزره‌های سبک کارآمد بودند، اما بارگذاری آهسته و دقت کم‌شان
سبک کارآمد بودند، اما بارگذاری آهسته و دقت کم‌شان هم محدودیت‌هایی ایجاد می‌کرد. در آغاز جنگ اتحادیه کنیاک ، گروهان‌ها تلاش کردند تا در برابر پیشروی سپاهیان سلطنتی گئورگ فروندزبرگ به لومباردی مقاومت کنند. جووانی در اوایل سال ۱۵۲۶ بر اثر اصابت گلوله توپ در نزدیکی مانتوا کشته شد. این گروهان با حمایت فرانسه و پاپ به جنگ ادامه داد و در لشکرکشی به ناپل به رهبری اودت دو فوآ، ویکونته دو لوترک شرکت داشت. این گروهان به همراه باقی‌مانده ارتش فرانسه - که بر اثر طاعون فلج شده بودند - از محاصره عقب‌نشینی کرد و در اواخر
شده بودند - از محاصره عقب‌نشینی کرد و در اواخر سال ۱۵۲۸ به نیروهای سلطنتی تسلیم شد و اندکی پس از آن منحل شد. پایان گروه‌های سیاه، نمادی از گذار از دوران فرماندهی فردی و افتخارآمیز به واقعیت‌های بی‌رحم جنگ‌های مزدورانه و بیماری‌های همه‌گیر بود—دوره‌ای که در آن وفاداری، مرگ، و سیاست در هم تنیده شده بودند.
تئاتر پمپی () این بنا که با نام‌های دیگری نیز شناخته می‌شود، سازه‌ای در روم باستان بود که در اواخر دوران جمهوری روم توسط پمپئی کبیر ساخته شد. این بنا که در سال ۵۵ پیش از میلاد تکمیل شد، اولین تئاتر دائمی ساخته شده در روم بود. ویرانه‌های آن در لارگو دی توره آرژانتینا واقع شده است. در میان رواق‌های ستون‌دار بزرگ، یک مجموعه باغ وسیع شامل فواره‌ها و مجسمه‌ها قرار داشت. در امتداد طاق سرپوشیده، اتاق‌هایی به نمایش آثار هنری و سایر آثار جمع‌آوری‌شده توسط پمپئی در طول لشکرکشی‌هایش اختصاص داده شده بود. در انتهای دیگر
لشکرکشی‌هایش اختصاص داده شده بود. در انتهای دیگر مجموعه باغ، کوریای پمپئی برای جلسات سیاسی قرار داشت. سنا اغلب از این ساختمان به همراه تعدادی معبد و سالن که الزامات جلسات رسمی آنها را برآورده می‌کرد، استفاده می‌کرد. کوریا به عنوان مکانی که جولیوس سزار در ۱۵ مارس ۴۴ پیش از میلاد توسط بروتوس و کاسیوس در طول جلسه سنا ترور شد، بدنام است. نام‌ها. تئاتر پمپئی نام‌های لاتین متعددی داشت. تئاتروم پمپئی رایج‌ترین تئاتر بود، اما به آن تئاتر پمپئی، تئاتر مرمر و به‌طور خلاصه تئاتر نیز می‌گفتند، زیرا «همیشه مهم‌ترین
خلاصه تئاتر نیز می‌گفتند، زیرا «همیشه مهم‌ترین تئاتر رم» بود. تاریخچه. پمپئی برای این تئاتر هزینه کرد تا در طول دومین دوره کنسولی خود محبوبیت سیاسی کسب کند. به گفته پلوتارک، پمپئی از بازدیدش در سال ۶۲ قبل از میلاد از یک تئاتر یونانی در موتیلنه الهام گرفته بود. با این حال، این احتمالاً اشتباه است، زیرا تئاتر موتیلنه در دامنه تپه ساخته شده بود و برخلاف تئاتر پومپئی، صحنه نداشت. اگر الهامی از تئاتر آنجا گرفته شده باشد، باید تا حد زیادی بازسازی یا کنار گذاشته شده باشد، زیرا جغرافیای شهری رم چنین پروژه‌ای را
شده باشد، زیرا جغرافیای شهری رم چنین پروژه‌ای را غیرقابل تطبیق می‌کرد. ساخت و ساز حدود سال ۶۱ قبل از میلاد آغاز شد. پیش از ساخت آن، ساخت تئاترهای سنگی دائمی ممنوع بود، و بنابراین، پمپئی برای طفره رفتن از این موضوع، این سازه را در کامپوس مارتیوس، خارج از پومریوم یا مرز مقدس، که شهر را از آگِر رومانوس (قلمرو بلافاصله خارج از شهر) جدا می‌کرد، ساخت. پمپئی همچنین معبدی برای ونوس ویکتوریکس در نزدیکی بالای صندلی‌های تئاتر ساخته بود؛ پمپئی سپس ادعا کرد که «او یک تئاتر نساخته است، بلکه معبدی از ونوس است که من
یک تئاتر نساخته است، بلکه معبدی از ونوس است که من پله‌های یک تئاتر را به آن اضافه کرده‌ام». به گفته ترتولیان، این کار برای جلوگیری از سرزنش انجام شده است، اما این ادعا احتمالاً به شوخی بوده است. منابع مربوط به تقدیم این بنا متناقض هستند. پلینی از تقدیم آن در سال ۵۵ قبل از میلاد، سال دومین کنسولی پمپئی، خبر می‌دهد. با این حال، گلیوس نامه‌ای از تیرو، بنده آزاد شده سیسرو، را حفظ کرده است که تاریخ تقدیم آن را به سومین کنسولی پمپئی در سال ۵۲ قبل از میلاد نسبت می‌دهد. در این نامه، پومپی درخواست می‌کند که در مورد
در این نامه، پومپی درخواست می‌کند که در مورد اینکه آیا باید consult tertio یا consult tertium را بنویسد، توضیح داده شود. با این حال، ممکن است بخش‌های مختلف تئاتر - خود تئاتر، صحنه و معبد مجاور - در زمان‌های مختلف تکمیل شده باشند. دو اجرا با این مراسم تقدیم مرتبط هستند: کلیتمنسترا اثر آکیوس، و اکوئوس ترویانوس یا توسط لیویوس آندرونیکوس یا گنائوس نائویوس. کلودیوس آیسوپوس، بازیگر مشهور تراژدی، برای بازی در نمایش افتتاحیه تئاتر از بازنشستگی خارج شد. این نمایش همچنین با مسابقات گلادیاتوری با حضور حیوانات عجیب و
با مسابقات گلادیاتوری با حضور حیوانات عجیب و غریب همراه بود. نمایش کلیتمنسترا فرصتی را برای پومپی فراهم کرد تا پیروزی سه‌گانه خود را از سال ۶۱ پیش از میلاد دوباره به صحنه بیاورد و خود را هم به عنوان اسکندر کبیر و هم به عنوان آگاممنون نشان دهد. رویدادهای دیگری نیز در این جشن‌ها در سطح شهر برگزار می‌شد، از جمله مسابقات موسیقی و ژیمناستیک به همراه مسابقات اسب‌دوانی. پس از پمپئی و امپراتوری روم. پس از شکست پمپئی و ترور متعاقب آن در سال ۴۸ پیش از میلاد در طول جنگ داخلی بزرگ روم (۴۹–۴۵ پیش از میلاد)، سزار از این
داخلی بزرگ روم (۴۹–۴۵ پیش از میلاد)، سزار از این تئاتر برای جشن گرفتن پیروزی بر نیروهای پمپئی در آفریقا استفاده کرد. خود تئاتر محل ترور سزار بود. در آن زمان، سنای روم از مکان‌های مختلفی برای انجام امور تجاری استفاده می‌کرد، زیرا خود مجلس سنا در حال بازسازی بود. به مدت چهل سال، این تئاتر تنها تئاتر دائمی واقع در رم بود، تا اینکه لوسیوس کورنلیوس بالبوس جوان، تئاتر بالبوس را در سال ۱۳ پیش از میلاد در محوطه دانشگاه مارتیوس ساخت. صرف نظر از این، تئاتر پمپئی همچنان به دلیل شکوه و اندازه‌اش، محل اصلی نمایش‌ها
به دلیل شکوه و اندازه‌اش، محل اصلی نمایش‌ها بود. در واقع، این مکان اغلب در تمام طول عمر خود به عنوان تئاتر برتر در نظر گرفته می‌شد. دیگران که به دنبال ارتباط با تئاتر بزرگ بودند، تئاترهای خود را در داخل و اطراف منطقه پمپی ساختند. این امر در نهایت منجر به تأسیس یک منطقه تئاتر، به معنای واقعی کلمه، شد. اکتاویان، در سال ۳۲ قبل از میلاد، تئاتر را بازسازی کرد و مجسمه پمپی را که سزار در آن به قتل رسیده بود، از کوریا به سکونا منتقل کرد. تئاتر در سال ۲۱ میلادی سوخت و پس از آن، تیبریوس بخش‌های تخریب شده را بازسازی
و پس از آن، تیبریوس بخش‌های تخریب شده را بازسازی کرد. در طول بازسازی‌ها، مجسمه‌ای از سژانوس به دستور سنا در تئاتر نصب شد، اما از سقوط سژانوس جان سالم به در نبرد. مرمت‌های تیبری در زمان کالیگولا تکمیل شد، اما توسط کلودیوس تقدیم شد. در طول مرمت‌های کلودیوس، نام او - همراه با نام تیبریوس - در کنار نام پمپی حک شد. رواق‌ها و تئاتر برای قرن‌ها نگهداری شدند. اکتاویان بخش‌هایی از این مجموعه را در سال ۳۲ پیش از میلاد مرمت کرد و در سال ۲۱ میلادی، تیبریوس بازسازی بخشی از تئاتر را که در آتش‌سوزی ویران شده بود، آغاز
از تئاتر را که در آتش‌سوزی ویران شده بود، آغاز کرد که در دوران سلطنت کالیگولا تکمیل شد. کلودیوس معبد ونوس ویکتوریکس را دوباره وقف کرد؛ نرون فضای داخلی معبد را برای بازدید تیریداتس در سال ۶۶ میلادی طلاکاری کرد. صحنه تئاتر در سال ۸۰ میلادی در آتش‌سوزی بزرگی سوخت و توسط دومیتیان مرمت شد. مرمت‌های بیشتری در زمان سپتیموس سوروس انجام شد؛ در کتیبه‌ای از کوینوس آسیلیوس فوسکوس به عنوان فرماندار اپرای تئاتر پمپئیانی یاد شده است. آتش دوباره در سال ۲۴۷ میلادی شعله‌ور شد و بعدها در زمان امپراتوران دیوکلتیان و
شعله‌ور شد و بعدها در زمان امپراتوران دیوکلتیان و ماکسیمیان، امپراتوران هونوریوس و آرکادیوس، و بعدها توسط سیماکوس مرمت شد. کاتالوگی که در پایان قرن چهارم گردآوری شده، ظرفیت صندلی‌های این تئاتر را ۲۲۸۸۸ نفر ثبت کرده است. تخمین مدرن از ظرفیت، در فرهنگ لغت جدید توپوگرافی روم باستان در سال ۱۹۹۲، ظرفیت آن را ۱۱۰۰۰ نفر اعلام می‌کند. پس از سقوط امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶ میلادی، تئاتر پمپی همچنان مورد استفاده قرار گرفت و هنگامی که شهر رم تحت سلطه پادشاهی اوستروگوتیک قرار گرفت، این سازه بار دیگر بین سال‌های ۵۰۷
قرار گرفت، این سازه بار دیگر بین سال‌های ۵۰۷ تا ۵۱۱ میلادی بازسازی شد. با این حال، این بازسازی آخرین بازسازی آن بود. پس از جنگ ویرانگر گوتیک (۵۳۵–۵۵۴) نیازی به یک تئاتر بزرگ نبود زیرا جمعیت رم به شدت کاهش یافته بود. به همین دلیل، تئاتر اجازه داده شد که رو به زوال برود. از قرون وسطی تا به امروز. در اوایل قرون وسطی، از پوشش مرمری تئاتر به عنوان مصالحی برای نگهداری سایر ساختمان‌ها استفاده می‌شد. با توجه به اینکه این ساختمان در نزدیکی رودخانه تیبر قرار داشت، مرتباً دچار سیل می‌شد که باعث آسیب بیشتر می‌شد. با
دچار سیل می‌شد که باعث آسیب بیشتر می‌شد. با این وجود، هسته بتنی ساختمان در قرن نهم میلادی پابرجا ماند، زیرا یک کتاب راهنمای زائران از آن زمان، هنوز این مکان را به عنوان یک تئاتروم فهرست کرده است. تا قرن دوازدهم، ساختمان‌ها شروع به تجاوز به بقایای آن کردند؛ دو کلیسا، سانتا باربارا و سانتا ماریا در گروتا پینتا، در این مکان ساخته شدند که احتمالاً کلیسای دوم بر روی یکی از راهروهای دسترسی تئاتر ساخته شده بود. با این حال، نقشه کف تئاتر قدیمی هنوز قابل تشخیص بود. در سال ۱۱۴۰، یک منبع از این ویرانه‌ها به عنوان
در سال ۱۱۴۰، یک منبع از این ویرانه‌ها به عنوان تئاتروم پمپئی یاد کرد، در حالی که منبع دیگری از آن به عنوان «معبد سنوس پمپئی» یاد کرد. در سال ۱۱۵۰، یوهانس دِ سِکا به فروش یک تریلیوم یا سازه گرد (یعنی منحنی تئاتر) به یکی از اجداد خانواده اورسینی مشهور است. در سال ۱۲۹۶، محل تئاتر توسط اورسینی‌ها به یک قلعه تبدیل شد. بعدها در قرون وسطی، میدان کامپو دِ فیوری ساخته شد و بخش‌های باقی‌مانده تئاتر برای تأمین سنگ بسیاری از ساختمان‌های جدیدتر که هنوز در رم مدرن وجود دارند، استخراج شدند. امروزه، چیز زیادی از تئاتر
دارند، استخراج شدند. امروزه، چیز زیادی از تئاتر باقی نمانده است، زیرا بقایای این بنا کاملاً توسط سازه‌هایی که بین کامپو د فیوری و لارگو دی توره آرژانتین قرار دارند، پوشیده شده است. بزرگ‌ترین بخش‌های سالم تئاتر در پالازو دلا کانسلریا یافت می‌شود که از تراورتن استخوانی رنگ برای نمای بیرونی خود از تئاتر استفاده کرده است. ستون‌های بزرگ قرمز و خاکستری که در حیاط آن استفاده شده‌اند، از رواق‌های صندلی‌های سرپوشیده بالایی تئاتر هستند. با این حال، آنها در ابتدا برای ساخت کلیسای قدیمی سنت لورنزو از تئاتر گرفته
برای ساخت کلیسای قدیمی سنت لورنزو از تئاتر گرفته شده‌اند و در حالی که خود تئاتر دیگر قابل تشخیص نیست، اما هنوز هم می‌توان رد پای خود ساختمان را تشخیص داد. شکل نیم‌دایره‌ای سازه را امروزه می‌توان با قدم زدن به سمت شرق از کامپو د فیوری از طریق پالازو اورسینی پیو ریگتی ردیابی کرد. مسیر خیابان گروتا پینتا، نزدیک خیابان چیاواری، نیز تقریباً از طرح کلی صحنه اصلی تئاتر پیروی می‌کند. در اعماق فرورفتگی‌های زیرزمین‌ها و انبارهای شراب ساختمان‌های واقع در میدان کامپو د فیوری، طاق‌ها و قطعاتی از دیوارها و پایه‌های
د فیوری، طاق‌ها و قطعاتی از دیوارها و پایه‌های تئاتر هنوز هم دیده می‌شوند. نقشه زمین کاخ پیو همچنین نشان می‌دهد که بسیاری از پره‌های نگهدارنده تئاتر به دیوارهایی برای اتاق‌های جدید تبدیل شده‌اند. طاق‌هایی که پس از متروکه شدن تئاتر باقی ماندند، حتی منجر به نام سانتا ماریا دی گروتا پینتا (یعنی "غار نقاشی شده") که قبلاً ذکر شد، شدند. کاوش و مطالعه. یکی از اولین افرادی که ویرانه‌های تئاتر را به تصویر کشید، جیووانی باتیستا پیرانزی بود که دو حکاکی قابل توجه از این تئاتر در اواسط قرن هجدهم میلادی خلق کرد. اولین
تئاتر در اواسط قرن هجدهم میلادی خلق کرد. اولین حکاکی با عنوان «نمایشی از بقایای فعلی تئاتر پمپئی»، نمایی از ویرانه‌ها را از هر دو منظر بالا به پایین و برش عرضی نشان می‌دهد. این تصویر نشان می‌دهد که تنها بقایای سازه‌ای که زمانی در قرن هجدهم بسیار بزرگ بود، بخش‌هایی از صندلی‌های نزدیک به ارکستر یا همان ایما کاویا بود. پیرانزی به‌طور خاص اشاره می‌کند که چهار در بزرگ (استفراغ) که تماشاگران از طریق آنها وارد مجموعه می‌شدند، هنوز حفظ شده‌اند. با این حال، بخش زیادی از ارتفاع ساختمان مدت‌ها پیش از بین رفته بود. یک