payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که به سبب بام پوشالی‌اش استثنایی است. مانند باغ رمانتیک پیرامون، طرح خانه کار آندریاس کیرکرپ بود—از برجسته‌ترین معماران منظر آن روزگار. این مکان را به‌عنوان اقامتگاه تابستانی برای آنتوان دولاکالمت، فرماندار جزیره، و همسرش «لیزه» ساختند. بنا نقشه T دارد: اتاق‌های اصلی در طبقه همکف و طبقه اول با نه خوابگاه. درون‌مایه احتمالاً به دست یوزف کریستیان لیلیه، تزیین‌کار نامدار آن زمان، آراسته شد. سده نوزدهم. کلاسیک‌گرایی. پس از درگذشت هارسدورف، چهره اصلی کلاسیک‌گرایی کریستین فردریک هانسن بود که سبکی سخت‌گیرانه‌تر
کریستین فردریک هانسن بود که سبکی سخت‌گیرانه‌تر با فرم‌های پاک و ساده و سطوح یک‌دست پروراند. از ۱۸۰۰، سرپرست پروژه‌های بزرگ ساختمانی کپنهاگ شد و عمارت شهرداری و دادگستری کپنهاگ (۱۸۰۵–۱۸۱۵) را در نیتورو طرح کرد. او همچنین بازسازی کلیسای بانوی ما ("Vor Frue Kirke") و سامان‌دهی میدان پیرامون (۱۸۱۱–۱۸۲۹) را بر عهده داشت. در ۱۸۰۰، هانسن مأمور بازسازی کاخ کریستینسبورگ شد که در ۱۷۹۴ سوخته بود؛ اما کاخ در ۱۸۸۴ باز هم در آتش سوخت. آنچه برجا مانده، نیایشگاه باشکوه کاخ است که با ستون‌های ایونیک، حال و هوای باستانی
کاخ است که با ستون‌های ایونیک، حال و هوای باستانی می‌دهد. مایکل گوتلیب بیندس‌بل بیش از هر چیز با طراحی موزه توروالدسن شناخته می‌شود. او در ۱۸۲۲، در جوانی، با کلاسیک‌گرایی کارل فریدریش شینکل در آلمان و فرانسه آشنا شد و با معمار و باستان‌شناس آلمانی‌تبار «فرانتس گاو» دیدار کرد که او را با معماری رنگین باستان آشنا ساخت. عمویش «یوناس کولین» —مدیر فعال هنر و فرهنگ در عهد فردریک ششم—دل پادشاه را برای ساخت موزه‌ای برای برتل توروالدسن نرم کرد و از بیندس‌بل خواست طرح‌هایی فراهم کند. چون طرح‌های او با دیگران تفاوت
فراهم کند. چون طرح‌های او با دیگران تفاوت آشکار داشت، مأمور شد «اصطبل کالسکه سلطنتی و کارگاه نقاشی دکور تئاتر» را به موزه بدل کند. او با الگوگیری از ارختیون و پارتنون به‌صورت بناهایی آزاد و رها از بافت خیابانی بسته، کار را در ۱۸۴۸ به پایان رساند. او همچنین از عناصر احیای مصری الهام گرفت؛ با این همه «طرح کلی… نه مصری است و نه یونانی؛ کار خود بیندس‌بل است». تاریخ‌گرایی. با پیدایش تاریخ‌گرایی در نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم، توجه ویژه‌ای به استانداردهای بالای صنعتگری و استفادهٔ درست از مصالح شد. نمونهٔ آن را می‌توان
و استفادهٔ درست از مصالح شد. نمونهٔ آن را می‌توان در کتابخانه دانشگاه کپنهاگ (۱۸۶۱) دید که به‌دست یوهان دانیل هرهولد طراحی شد و الهام‌گرفته از کلیسای سن فرمو در ورونا بود. ویلهلم دالروپ یکی از پرکارترین معماران سدهٔ نوزدهم بود. شاید بیش از هر کس دیگر، او در شکل‌گیری سیمای امروز کپنهاگ سهم داشت. مهم‌ترین بناهای او شامل هتل دَنگِلتر (۱۸۷۵) و نگارخانه ملی دانمارک (۱۸۹۱) در کپنهاگ است. او با پشتیبانی شرکت کارلسبرگ، گلیپتوتک نو کارلسبرگ (۱۸۹۷) و چندین ساختمان پرزرق‌وبرق در محوطهٔ کارخانه آبجوسازی کارلسبرگ را
پرزرق‌وبرق در محوطهٔ کارخانه آبجوسازی کارلسبرگ را طراحی کرد که اکنون به منطقه‌ای تازه در کپنهاگ بازسازی می‌شود. فردیناند ملدال، از دیگر هواداران تاریخ‌گرایی، بازسازی کاخ فردریکس‌بورگ را پس از آتش‌سوزی ۱۸۵۹ تکمیل کرد و ساختمان پارلمان ایسلند در ریکیاویک (در آن زمان مستعمرهٔ دانمارک) را طراحی کرد. بزرگ‌ترین دستاورد او اما تکمیل کلیسای فردریک در کپنهاگ بود. این مکان پس از توقف کار بر روی طرح اصلی ژاردن در ۱۷۷۰ به ویرانه‌ای بدل شده بود. طرح‌های ملدال با طرح ژاردن تفاوت زیادی داشت: برج‌های جانبی حذف شدند، گنبد
تفاوت زیادی داشت: برج‌های جانبی حذف شدند، گنبد کوتاه‌تر بود و ستون‌ها از شش به چهار در ورودی اصلی کاهش یافت. با این‌حال، به لطف فانوسک و منارهٔ بلندتر، ارتفاع کلی تقریباً برابر با طرح ژاردن شد. این ساختمان که با نام «کلیسای مرمرین» شناخته می‌شود، در ۱۸۹۴ و بیش از ۱۵۰ سال پس از طرح اولیهٔ آیگتود تکمیل شد. رمانتیسم ملی. مارتین نیروپ از چهره‌های اصلی سبک رمانتیسم ملی بود. هدف اصلی او استفاده از نقش‌مایه‌های شاخص کشورهای نوردیک از گذشتهٔ دور بود، همان‌گونه که در ساختمان شهرداری کپنهاگ که در ۱۹۰۵ تکمیل شد،
که در ساختمان شهرداری کپنهاگ که در ۱۹۰۵ تکمیل شد، به‌روشنی پیداست. این بنا بی‌گمان یادمانی‌ترین و اصیل‌ترین ساختمان کپنهاگ در ربع پایانی سدهٔ نوزدهم است، با نمایی باشکوه، تندیس طلایی ابسالن بالای ایوان و برج ساعت باریک و بلند آن. این ساختمان از شهرداری سیه‌نا الهام گرفته بود. از دیگر چهره‌های رمانتیسم ملی هاک کامپمان بود که تئاتر آرهوس را در سبک هنر نو در واپسین سال‌های سدهٔ نوزدهم طراحی کرد. توسعهٔ شهری. شهر بندری سووندبورگ در جنوب‌شرق جزیرهٔ فونن به سدهٔ سیزدهم برمی‌گردد. رونق واقعی در سدهٔ نوزدهم پدید
سیزدهم برمی‌گردد. رونق واقعی در سدهٔ نوزدهم پدید آمد، زمانی‌که کشتی‌سازی و بازرگانی به موتورهای اصلی رشد تبدیل شدند. سپس شهر دوره‌ای از بازسازی را گذراند که طی آن ساختمان‌های آجری و سنگی تازه در خیابان‌های باریک ساخته شدند. بخش کهن شهر اکنون یکی از جاذبه‌های مهم گردشگری است. سبک معماری ویژهٔ اسکاگن در شمالی‌ترین نوک یوتلاند بسیار متمایز است. از سدهٔ نوزدهم به بعد، خانه‌ها سفیدکاری شده و سقف‌های سفال‌قرمز داشتند. رنگ‌های زرد و قرمز غالب بودند، با دودکش‌های سفید و تزیینات بام. این سنت‌ها تنها در محله‌های
سفید و تزیینات بام. این سنت‌ها تنها در محله‌های قدیمی شهر یافت نمی‌شوند، بلکه در نواحی نوساز نیز حفظ شده‌اند. چندین ساختمان شاخص از آغاز سدهٔ بیستم را اولریک آدولف پلسنر طراحی کرد و برخی دیگر به‌دست معماران نامداری چون توروالد بیندسبال ساخته شدند. سدهٔ بیستم. کلاسیک‌گرایی نوردیک. نئوکلاسیک‌گرایی یا همان کلاسیک‌گرایی نوردیک در آغاز سدهٔ بیستم تا حدود ۱۹۳۰ به رونق خود ادامه داد، چنان‌که در ساختمان‌های مسکونی «هورنبایخوس» اثر کی فیسکر (۱۹۲۳) و ساختمان مرکزی پلیس اثر هاک کامپمان (۱۹۲۴) دیده می‌شود. این جریان
اثر هاک کامپمان (۱۹۲۴) دیده می‌شود. این جریان پدیده‌ای جداافتاده نبود و هم بر پایهٔ سنت‌های موجود معماری کلاسیک در کشورهای نوردیک و هم از اندیشه‌های تازه در فرهنگ‌های آلمانی‌زبان تأثیر پذیرفت. از این رو می‌توان آن را آمیزه‌ای از تأثیرهای مستقیم و غیرمستقیم معماری بومی (نوردیک، ایتالیایی و آلمانی) و معماری نئوکلاسیک دانست. گرچه این جنبش بیشترین موفقیت خود را در سوئد داشت، چندین معمار برجستهٔ دانمارکی هم به آن پیوستند، از جمله ایوار بنتسن، کاره کلینت، آرنه یاکوبسن، کارل پترسن و استین آیلر راسموسن. بنتسن با
کارل پترسن و استین آیلر راسموسن. بنتسن با همکاری تورکیل هنینگسن نخستین خانه ردیفی دانمارک را در منطقهٔ بله‌هوی کپنهاگ طراحی کرد. کلینت نیز همراه با بنتسن، طرح بیمارستان فردریک را برای موزه طراحی دانمارک دگرگون کرد. مهم‌ترین دستاورد کارل پترسن، موزهٔ فابورگ بود که برای مجموعه‌های هنری فونن ساخته شد. راسموسن بیش از همه به خاطر فعالیت‌هایش در شهرسازی و مشارکت در «آزمایشگاه شهرسازی دانمارک» به یاد آورده می‌شود. هیجان‌نمایی. کلیسای گروندتویگ در بیسپه‌بیرگ کپنهاگ به نام فیلسوف و کشیش دانمارکی ان. اف. اس.
کپنهاگ به نام فیلسوف و کشیش دانمارکی ان. اف. اس. گروندتویگ نام‌گذاری شده است، کسی که بیشتر دانمارکی‌ها او را به‌خاطر سرودهای پرطنینش می‌شناسند که اکنون بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ ملی شده‌اند. به‌دلیل ظاهر غیرمعمولش، این کلیسا مشهورترین نمونهٔ معماری اکسپرسیونیستی (هیجان‌نمایی) در دانمارک است. این بنا به‌دست پدر ویلهلم ینسن-کلینت طراحی شد و به‌شدت بر سنت‌های معماری گوتیک آجری اسکاندیناوی، به‌ویژه کلیساهای روستایی دانمارک با شیب‌پلکانی، تکیه داشت. ینسن-کلینت شکل‌های هندسی نوین اکسپرسیونیسم آجری را با خط
شکل‌های هندسی نوین اکسپرسیونیسم آجری را با خط عمودی کلاسیک معماری گوتیک درهم آمیخت. ساخت بنا در ۱۹۲۱ آغاز شد اما پس از مرگ او، پسرش کاره کلینت آن را در ۱۹۴۰ تکمیل کرد. چشمگیرترین بخش بنا نمای غربی آن است که یادآور یک وست‌ورک یا نمای بیرونی یک ارگ کلیساست. کارکردگرایی. کارکردگرایی، که در دههٔ ۱۹۳۰ آغاز شد، بر معماری عقلانی متکی بود و از آجر، بتن، آهن و شیشه استفاده می‌کرد، ترجیحاً برای پاسخ به نیازهای اجتماعی. چهره‌های اصلی این سبک در دانمارک فریتس شلگل، موگنس لاسن، ویلهلم لوریتسن و به‌ویژه آرنه یاکوبسن
موگنس لاسن، ویلهلم لوریتسن و به‌ویژه آرنه یاکوبسن بودند که مجموعه مسکونی بلاویستا را در شمال کپنهاگ طراحی کرد. از دیگر شاهکارهای یاکوبسن تالار شهر آرهوس بود که همراه با اریک مولر در ۱۹۳۷ طراحی و در ۱۹۴۸ تکمیل شد. برج آن ۶۰ متر ارتفاع دارد و صفحهٔ ساعت برج به قطر هفت متر است. ساختمان از بتن ساخته و با سنگ مرمر پورشگرن نروژ پوشیده شده است. رویکردی سنتی‌تر از سوی کی فیسکر دنبال شد که همراه با سی. اف. مولر از ۱۹۳۱ به بعد ساختمان‌هایی برای دانشگاه آرهوس طراحی کردند. نوین‌گرایی. پس از جنگ جهانی دوم، کارکردگرایی
نوین‌گرایی. پس از جنگ جهانی دوم، کارکردگرایی از گرایش‌های مدرنیسم آمریکایی تأثیر گرفت که با نقشه‌های نامنظم، سقف‌های تخت، پلان آزاد داخلی و نماهای شیشه‌ای شناخته می‌شد. نمونه‌های خوب آن شامل خانه اوتزن در هلبک (۱۹۵۲) در حومهٔ هلبک نزدیک هلسینگور است که در آن از مصالح ارزان مناسب برای خانه‌سازی پس از جنگ استفاده شد؛ و خانه‌های کینگو (۱۹۵۶–۵۸) در هلسینگور که شامل ۶۳ خانهٔ ال‌شکل بر پایهٔ الگوی خانه‌های روستایی دانمارک بودند. پروژهٔ دیگر، موزه هنر مدرن لوئیزیانا (۱۹۵۸) در هوملبک بود که توسط یورگن بو و ویلهلم
(۱۹۵۸) در هوملبک بود که توسط یورگن بو و ویلهلم وولرت طراحی شد و به‌خاطر پیوند میان معماری و چشم‌انداز شناخته می‌شود. در این دوره، آرنه یاکوبسن به معمار برجستهٔ معماری مدرن دانمارک بدل شد، از جمله با طراحی هتل رادیسون سلطنتی کپنهاگ (۱۹۶۰). تالار شهر رودووره که در ۱۹۵۶ تکمیل شد، نشان می‌دهد چگونه یاکوبسن در به‌کارگیری مصالح گوناگون مانند سنگ ماسه، دو نوع شیشه، فلز نقاشی‌شده و فولاد زنگ‌نزن مهارت داشت. با ادامهٔ راه یاکوبسن، معماران دانمارکی در معماری سدهٔ بیستم به موفقیت‌های چشمگیری رسیدند. مهم‌ترین نمونه،
به موفقیت‌های چشمگیری رسیدند. مهم‌ترین نمونه، یورن اوتزن و تالار اپرای سیدنی بود که به‌عنوان بنایی نمادین، او را به دومین شخصی بدل کرد که اثرش در زمان حیات به‌عنوان میراث جهانی شناخته شد. کلیسای بگسورد (۱۹۶۸–۷۶) در کپنهاگ نیز نمونه‌ای برجسته از منطقه‌گرایی انتقادی به‌شمار می‌رود، زیرا میان فرهنگ جهانی و فرهنگ منطقه‌ای پیوندی نو آفریده است. پیروزی یوهان اتو فون اشپرکلسن در مسابقه طراحی معماری برای تاق بزرگ در لا دفانس پاریس، شهرتی جهانی برای او به همراه آورد. هنینگ لارسن پُرکار نیز ساختمان وزارت خارجه را در
هنینگ لارسن پُرکار نیز ساختمان وزارت خارجه را در ریاض و چندین بنای شاخص در اسکاندیناوی، از جمله تالار اپرای کپنهاگ، طراحی کرد. موفقیت خیابان استروگت در تبدیل به پیاده‌راه در دههٔ ۱۹۶۰ و کتاب اثرگذار «زندگی میان ساختمان‌ها» باعث شد یان گل در طراحی شهری به شهرت جهانی برسد. او در پروژه‌های بسیاری در شهرهایی مانند ملبورن، لندن و نیویورک مشاوره داده است. آثار او اغلب بر پایهٔ تجربهٔ کپنهاگ و فرهنگ دوچرخه‌سواری آن برای ارتقای کیفیت فضاهای عمومی در مراکز شهری بوده است. پسانوین‌گرایی. پسامدرنیسم و معماری پست‌مدرن
است. پسانوین‌گرایی. پسامدرنیسم و معماری پست‌مدرن نیز بر معماری دانمارک اثر گذاشته‌اند؛ از جمله پروژه‌های بزرگ و شاخصی مانند ایستگاه قطار Høje-Taastrup در سال ۱۹۸۶ اثر Jacob Blegvad، تالار چندمنظورهٔ اسکالا در مرکز کپنهاگ روبه‌روی باغ‌های تیولی که در سال ۱۹۸۹ بر پایهٔ طرح معمار و استاد Mogens Breyen بازتوسعه شد اما در ۲۰۱۲ فروریخته شد، و نیز Scandinavian Center در آرهوس اثر Friis &amp; Moltke از سال ۱۹۹۵. چندین پروژهٔ مسکونی در دانمارک، به‌ویژه پروژه‌های بزرگ مسکن اجتماعی در دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ نیز
مسکن اجتماعی در دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ نیز از جریان پست‌مدرن آن زمان الهام گرفتند. از نمونه‌های شاخص می‌توان به مجموعهٔ آپارتمانی کوچک «Det Blå Hjørne» (گوشهٔ آبی) در Christianshavn اثر Tegnestuen Vandkunsten و نیز پروژهٔ بزرگ‌تر و بسیار جدیدتر Bispebjerg Bakke در Bispebjerg در سال ۲۰۰۶ اشاره کرد که با همکاری هنرمند Bjørn Nørgaard طراحی شد. دورهٔ معاصر. از آغاز هزارهٔ جدید، معماری دانمارک هم در داخل و هم در خارج شکوفا شده است. دو پهنهٔ مهم در کلان‌منطقهٔ کپنهاگ فرصت‌های چشمگیری برای توسعه‌های معماری
کپنهاگ فرصت‌های چشمگیری برای توسعه‌های معماری در داخل کشور فراهم کرده‌اند و در عین حال شماری از شرکت‌ها با کسب سفارش‌های مهم در خارج، به شناخته‌شدن بین‌المللی دست یافته‌اند. برای برخی، پروژه‌های برون‌مرزی به اندازهٔ پروژه‌های داخل دانمارک اهمیت یافته‌اند. در سال‌های اخیر همچنین چند شرکت تازهٔ معماری پدید آمده‌اند که هم در دانمارک و هم در سطح بین‌المللی فعالیت می‌کنند. توسعه‌های شهری اخیر. Ørestad ناحیه‌ای نوین در جنوب‌شرق مرکز شهر کپنهاگ است. خاستگاه آن با ساخت پل اورسوند که کپنهاگ را به مالمو در سوئد
با ساخت پل اورسوند که کپنهاگ را به مالمو در سوئد پیوند می‌دهد و در سال ۲۰۰۰ تکمیل شد، گره خورده است. پس از مراحل برنامه‌ریزی در دههٔ ۱۹۹۰، نخستین ساختمان اداری در ۲۰۰۱ تحقق یافت. تا سال ۲۰۱۰ این ناحیهٔ پیوسته‌گسترنده بیش از ۳۰۰۰ آپارتمان و ۱۹۲٬۱۰۰ مترمربع فضای اداری داشت. خود کپنهاگ نیز در سال‌های اخیر با تشویق پروژه‌های گوناگون در امتداد آب‌نما دگرگونی‌های مهمی را تجربه کرده است. بر پایهٔ برنامه‌ریزی‌های آغازین در دههٔ ۱۹۸۰، این پهنه شاهد برآمدن چندین بنای حیثیتی بوده است؛ از جمله بخش افزودهٔ کتابخانهٔ
حیثیتی بوده است؛ از جمله بخش افزودهٔ کتابخانهٔ ملی بلک دایموند (۱۹۹۹)، تالار اپرای کپنهاگ (۲۰۰۰) و Royal Danish Playhouse (۲۰۰۴). حضور بین‌المللی. Henning Larsen Architects به سرپرستی Louis Becker اکنون بیرون از دانمارک نیز فعال است. از پروژه‌های بین‌المللی آنان می‌توان به تالار کنسرت هارپا در ریکیاویک (۲۰۱۱؛ ۲۰۱۳ European Union Prize for Contemporary Architecture), اشپیگل در هامبورگ (۲۰۱۱)، و Quay Quarter Tower در سیدنی (۲۰۲۱) اشاره کرد. 3XN تالار برندهٔ جوایز موزیک‌خِباو در آمستردام و موزهٔ لیورپول را
جوایز موزیک‌خِباو در آمستردام و موزهٔ لیورپول را طراحی کرده است. از پروژه‌های تازه‌تر می‌توان به برج Quay Quarter در سیدنی، ساختمان کمیته بین‌المللی المپیک در لوزان (۲۰۱۹) و SAP Garden در مونیخ (۲۰۲۴) اشاره کرد. اشمیت همر لاسن نیز در لندن و اسلو دفتر گشوده است. افزون بر پروژه‌های بسیار در کشورهای نوردیک، کارهای بین‌المللی آنان شامل کالج وست‌مینستر در لندن، کتابخانه‌ای نو برای دانشگاه ابردین، و ساختمان دیوان کیفری بین‌المللی در بروکسل (۲۰۱۵) است. در میان پروژه‌های بین‌المللی برجستهٔ C. F. Møller Architects
بین‌المللی برجستهٔ C. F. Møller Architects می‌توان به بخش‌های افزودهٔ موزه تاریخ طبیعی لندن و موزه ملی دریانوردی لندن در لندن (۲۰۰۹–۲۰۱۱) اشاره کرد. آن‌ها همچنین در دریافت سفارش ساخت بیمارستان دانشگاهی آکِرشوس در اسلو موفق بودند. Dissing+Weitling پس از تکمیل حدود ۲۲۰ پروژه در سراسر جهان، به‌عنوان طراحان پل به‌خوبی شناخته می‌شوند. از جملهٔ این‌ها پل ثابت کمربندی بزرگ میان شیلند و فونن، Queensferry Crossing در اسکاتلند، Nelson Mandela Bridge در آفریقای جنوبی و Stonecutters Bridge در هنگ کنگ است. پل ثابت
و Stonecutters Bridge در هنگ کنگ است. پل ثابت کمربندی بزرگ که در ۱۹۹۸ تکمیل شد، سومین پل بزرگ جهان است. با درازی و دهانهٔ آزاد ، ارتفاع آزاد برای عبور کشتی‌ها است. Lundgaard &amp; Tranberg طراح Royal Danish Playhouse و مجتمع خوابگاهی دانشجویی Tietgenkollegiet هستند؛ هر دو از موفق‌ترین ساختمان‌های نوین کپنهاگ به‌شمار می‌آیند. از پروژه‌های اخیرشان می‌توان به Pier47 و Axel Towers اشاره کرد. دفترهای نوظهور. روند دیگر در معماری معاصر دانمارک ظهور نسل تازه‌ای از دفترهای موفق جوان است که بیش از آنکه از سنت
از دفترهای موفق جوان است که بیش از آنکه از سنت مدرن‌گرایی اسکاندیناوی اثر بگیرند، از گرایش‌های بین‌المللی الهام می‌گیرند. پیشاهنگ این نسل بیارکه اینگلس است که شرکت BIG (گروه بیارکه اینگلس) را در ۲۰۰۶ بنیان گذاشت و به‌سرعت به دفتری جاافتاده بدل شد. BIG از آغاز برای چند پروژه، از جمله Mountain Dwellings در Ørestad، بازشناسی بین‌المللی به‌دست‌آورد. از نظر ایدئولوژیک و مفهومی، کار این دفتر به شرکت‌های هلندی مانند OMA—جایی که اینگلس میان ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ کار می‌کرد—و MVRDV نزدیک‌تر است تا به آثار معماران دانمارکی.
MVRDV نزدیک‌تر است تا به آثار معماران دانمارکی. جهش بزرگ بین‌المللی BIG در ۲۰۰۹ رقم خورد. از پروژه‌های اجراشدهٔ آن‌ها می‌توان به Amager Bakke در کپنهاگ (۲۰۱۳)، VIA 57 West در نیویورک (۲۰۱۶)، CapitaSpring در سنگاپور (۲۰۲۱) و Sluishuis در آمستردام (۲۰۲۳) اشاره کرد. چهار دفتر جوان، CEBRA, Cobe, Transform و Effekt در پروژهٔ «CO-EVOLUTION: همکاری دانمارکی/چینی در توسعهٔ شهری پایدار در چین» مشارکت کردند که در ۲۰۰۶ در دوسالانه معماری ونیز برندهٔ شیر طلایی شد. این پروژه به سفارش Danish Architecture Centre و با
پروژه به سفارش Danish Architecture Centre و با کیوریتوری معمار-شهرساز دانمارکی Henrik Valeur و UiD انجام شد. هر چهار دفتر بعدتر در رقابت‌های مهمی در دانمارک و خارج پیروز شدند. Cobe طرح‌های جامع بازتوسعهٔ Nordhavnen در کپنهاگ و Nyhavna در تروندهایم را تهیه کرده است. دیگر پروژه‌های آن‌ها شامل توسعهٔ چندمنظورهٔ Papirøen در کپنهاگ و مرکز بازدیدکنندگان تازهٔ آدیداس در هرتسوگن‌آوراخ آلمان (۲۰۱۴) است. پروژه‌های بین‌المللی CEBRA شامل طرح جامع «الحصن» در ابوظبی و توسعهٔ مختلط «Mount Tirana» در تیرانا (۲۰۲۲) است.
توسعهٔ مختلط «Mount Tirana» در تیرانا (۲۰۲۲) است. Effekt نیز برندهٔ رقابت طراحی ساختمان تازهٔ آکادمی هنر استونی در تالین شد، و Transform پروژه‌ای در میدان تالار شهر کپنهاگ دارد. Dorte Mandrup Wadden Sea Centre را در یوتلاند طراحی کرده است. او همچنین برندهٔ رقابت طراحی مرکز «آیس‌فیورد» در گرینلند (۲۰۱۶)، مرکز فرهنگی «نهنگ» در شمال نروژ، و یک «مرکز میراث اینوئیت» در شمال کانادا شده است. از دیگر دفترهای نوظهور دانمارکی می‌توان به Aart, NORD Architects و Werk Architects اشاره کرد.
لو اسپورت فاشیستا (به ایتالیایی: Lo Sport Fascista) یک مجله ورزشی ماهانه بود که در میلان، ایتالیا، در دوران حکومت فاشیست‌ها به عنوان ارگان رسمی دولت فاشیست منتشر می‌شد. این مجله بین سال‌های ۱۹۲۸ تا ۱۹۴۳ در گردش بود. تاریخچه و مشخصات. "نشریه لو اسپورت فاشیستا" در سال ۱۹۲۸ منتشر شد و اولین شماره آن در ژوئن ۱۹۲۸ منتشر شد. در همان سال، رژیم فاشیستی نشریات ورزشی تبلیغاتی دیگری از جمله باشگاه فاشیست، گران اسپورت و شبه‌نظامیان و ورزش را نیز منتشر کرد. بنیانگذاران لو اسپورت فاشیستا آگوستو توراتی و لاندو فرتی بودند
اسپورت فاشیستا آگوستو توراتی و لاندو فرتی بودند که تلاش کردند یک مجله ورزشی محبوب برای ورزشکاران و طرفداران ورزش ایجاد کنند. دومی همچنین مدیر این نشریه بود. این مجله توسط دفتر چاپ کارگران آفریقای جنوبی در میلان به صورت ماهانه منتشر می‌شد. "لو اسپورت فاشیستا" توسط حکومت فاشیستی برای گسترش شخصیت رومی ورزش به عنوان وسیله‌ای برای آموزش توده مردم مورد استفاده قرار گرفت. یکی دیگر از ماموریت‌های "لو اسپورت فاشیستا" نشان دادن دستاوردهای فاشیسم در توسعه یک زیبایی‌شناسی ورزشی جدید بود؛ بنابراین، این مجله ترکیبی از
ورزشی جدید بود؛ بنابراین، این مجله ترکیبی از اطلاعات در مورد ورزش و تبلیغات ارائه می‌داد. ویتوریو واراله، لئون بوکالی و فیلیپو موتزی از جمله نویسندگان دائمی بودند. این مجله در همان آغاز دهه ۱۹۳۰، زمانی که ورزشکاران ایتالیایی در معتبرترین رویدادهای ورزشی بین‌المللی مدال کسب می‌کردند، از تیراژ بالایی برخوردار بود. "لو اسپورت فاشیستا" در ژوئن ۱۹۴۳ منحل شد.
لو استاتو (به ایتالیایی: "دولت") یک مجله ماهانه سیاسی و مالی بود که در ایتالیای فاشیست بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۳ منتشر می‌شد. عنوان فرعی آن مجله علم "سیاسی و حقوقی" بود. تاریخچه و مشخصات. "لو استاتو" در سال ۱۹۳۰ در رم آغاز به کار کرد. بنیانگذاران آن اتوره روسبوخ و کارلو کاستامانیا بودند. از بین آنها، اولی یک اقتصاددان برجسته بود. این مجله ابتدا به صورت دوماهنامه منتشر می‌شد، اما از سال ۱۹۳۱ به صورت ماهانه منتشر شد. نویسندگان اصلی آن اقتصاددانان ایتالیایی از جمله سلستینو آرنا، جینو آریاس، جینو بورگاتا، جوزپه
سلستینو آرنا، جینو آریاس، جینو بورگاتا، جوزپه بوتای، گوستاوو دل وکیو، جوزپه اوگو پاپی و فرانکو مودیلیانی بودند. "لو استاتو" فاشیسم را به عنوان یک رژیم دیکتاتوری و تمامیت‌خواه تعریف کرد که از لیبرالیسم و کمونیسم برتر بود. نویسندگان این مجله، به ویژه کارل اشمیت، نظریه‌ای در مورد دولت تمامیت‌خواه ارائه دادند. لو استاتو در سال ۱۹۴۳ فولد شد.
تمپو یک مجله خبری هفتگی مصور بود که بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۷۶ در میلان، ایتالیا منتشر می‌شد و انتشار آن در طول جنگ جهانی دوم موقتاً متوقف شد. تاریخچه و مشخصات. "تمپو" اولین بار در ۹ ژوئن ۱۹۳۹ منتشر شد، که اولین مجله مصور تمام رنگی ایتالیایی بود. عنوان فرعی آن هفته نامه سیاست", اطلاعات، ادبیات و هنر" بود. شرکت بنیان‌گذار ، موندادوری بود. این مجله با الگوبرداری از مجلات آمریکایی "لایف" و "نیوزویک" منتشر شد. دفتر مرکزی "تمپو" در میلان بود. تا سال ۱۹۴۲، این مجله نسخه‌هایی به هشت زبان مختلف منتشر می‌کرد، از جمله
نسخه‌هایی به هشت زبان مختلف منتشر می‌کرد، از جمله آلبانیایی، کرواتی، فرانسوی، یونانی، رومانیایی، اسپانیایی، آلمانی و مجارستانی. نسخه آلمانی بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ وجود داشت و توسط موندادوری نیز منتشر می‌شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، انتشار "تمپو" پس از اشغال شمال ایتالیا توسط ارتش آلمان در طول جنگ جهانی دوم متوقف شد. موندادوری این مجله را در سال ۱۹۴۶ به آلدو پالاتزی فروخت. سپس این مجله دوباره راه‌اندازی شد و هم متعلق به پالاتزی بود و هم توسط آن منتشر می‌شد. در این دوره، این مجله موضع سیاسی میانه‌روانه‌ای داشت.
دوره، این مجله موضع سیاسی میانه‌روانه‌ای داشت. در دهه ۱۹۵۰، "تمپو" کمتر احساساتی بود و موضع سیاسی مترقی و سکولاری اتخاذ کرد. "تمپو" در سال ۱۹۵۵، ۵۰۰۰۰۰ نسخه فروخت و به یکی از پرخواننده‌ترین مجلات ایتالیا تبدیل شد. در دهه ۱۹۶۰، این مجله اغلب مقالات سیاسی و خبری با لحنی میانه‌رو و محافظه‌کارانه منتشر می‌کرد. در سال ۱۹۷۶، انتشار این مجله متوقف شد. ویراستاران و مشارکت‌کنندگان. "تمپو" توسط آلبرتو موندادوری، پسر آرنولدو موندادوری، ویرایش می‌شد. ایندرو مونتانلی اولین سردبیر این مجله بود. از زمان آغاز به کار آن در
سردبیر این مجله بود. از زمان آغاز به کار آن در سال ۱۹۳۹ تا سپتامبر ۱۹۴۳ ، برونو موناری به عنوان مدیر هنری این مجله و یکی دیگر از نشریات موندادوری، "گراتزیا"، فعالیت می‌کرد. همکاران اولیه "تمپو" ماسیمو بونتمپلی، کرتزیو مالاپارته، لامبرتی سورنتینو و سالواتوره کازیمودو بودند. در اواخر دهه ۱۹۶۰ ، پیر پائولو پازولینی سردبیر ستون مشاوره‌ای به نام هرج و مرج (به ایتالیایی: Chaos) بود. این مجله همچنین شامل آثار عکاسانی مانند جان فیلیپ که قبلاً برای "مجله لایف" کار می‌کردند و فدریکو پاتلانی بود. محتوا. بخش‌های اصلی
و فدریکو پاتلانی بود. محتوا. بخش‌های اصلی این مجله شامل سیاست، اخبار، ادبیات و هنر بود. اگرچه این مجله از "مجله لایف" الگوبرداری شده بود، اما برخلاف آن "، تمپو" موضوعات سیاسی بسیار بیشتری را پوشش می‌داد. جلد شماره بیست و دوم آن (مورخ ۱۶ تا ۲۲ ژوئن ۱۹۴۶) به نماد جمهوری تازه اعلام شده ایتالیا تبدیل شد. این عکس که توسط عکاس مجله، فدریکو پاتلانی (۱۹۱۱–۱۹۷۷)، گرفته شده است، زن جوان خندانی را نشان می‌دهد که شماره‌ای از روزنامه "کوریره دلا سرا" با تیتر "È nata la repubblica Italiana" (به ایتالیایی: جمهوری ایتالیا
Italiana" (به ایتالیایی: جمهوری ایتالیا متولد شد) را در دست دارد و سرش از روزنامه بیرون آمده است. این زن در سال ۲۰۱۶ به عنوان آنا ایبرتی (۱۹۲۲–۱۹۹۷) شناسایی شد که در آن زمان به عنوان کارمند اداری در روزنامه سوسیالیستی آوانتی کار می‌کرد. در سال ۱۹۴۸، "تمپو" مصاحبهٔ روزنامه‌نگار آمریکایی مایکل استرن با راهزن ایتالیایی ، سالواتوره جولیانو، را منتشر کرد که در ابتدا در سال ۱۹۴۷ در مجلهٔ "ترو" منتشر شده بود.
تیرامولا یک شخصیت کمیک ایتالیایی است که در سال ۱۹۵۲ توسط روبرتو رنزی و جورجو ربوفی خلق شد. تیرامولا (به انگلیسی: Stretch-Spring) یک ابرقهرمان است که شبیه یک آدمک چوبی با بدنی کشیده، پاهای بلند، سری استوانه‌ای و کمانی است. در نتیجه افتادن در یک ظرف بزرگ لاستیک، تیرامولا توانایی کشش دلخواه خود را حتی تا چندین کیلومتر به دست آورد. او برای اولین بار در اوت ۱۹۵۲ به عنوان یک شخصیت فرعی در مجموعه کمیک توله سگ و بپه، در مجله توله، در داستان "راز ویلا" (به زبان ایتالیایی "Mystero of the Villa") ظاهر شد. اولین
ایتالیایی "Mystero of the Villa") ظاهر شد. اولین کارتونیست او جورجو ربوفی بود. در ۱۵ ژوئیه ۱۹۵۹، تیرامولا ستاره یک مجله مستقل با همین نام شد که توسط نسخه‌های آلپ منتشر می‌شد. اومبرتو مانفرین به عنوان نویسنده به ربوفی پیوست و بعداً با نام مستعار مامبرتو کارتونیست شد. شخصیت‌های جدیدی معرفی شدند: "سائتا"، پیشخدمت، "اولااو، سگ"، "دریاسالار"، "کائوچیو"، نوه تیرامولا که همان قدرت‌های عمویش را دارد، شخصیت شرور "آقای جادو" و دیگر شخصیت‌های الهام گرفته از طنز مانند "حسابدار روسی" (که نماد فضل‌فروشی ایتالیایی است) و
روسی" (که نماد فضل‌فروشی ایتالیایی است) و "وکیل مدافع شیطان" (با الهام از پری میسون). در کنار مجموعه‌های معمولی، سالنامه‌ها، مجموعه‌ها و چاپ‌های مجدد در یک برنامه فشرده از انتشارهای هفتگی، ماهانه و فصلی وجود داشت. در پایان دهه ۱۹۸۰، پس از مرگ سردبیر جوزپه کارگارو، تیرامولا به انتشار خود پایان داد. اندکی بعد، در آغاز سال ۱۹۹۰، تیرامولا تحت نظر ناشر جدیدی به نام والاردی دوباره منتشر شد، اما این مجله نتوانست موفقیت قبلی خود را بازیابد و سرانجام در اواسط سال ۱۹۹۳ تعطیل شد. همچنین در سال ۱۹۹۲، دن ویدیوز سریال
تعطیل شد. همچنین در سال ۱۹۹۲، دن ویدیوز سریال انیمیشنی "«ماجراهای تیرامولا»" را به کارگردانی جوزپه لاگانا تولید کرد.
کاخ دل ته () یا به اختصار پالازو ته، یک کاخ در حومهٔ مانتوا، ایتالیا است. این کاخ نمونه‌ای از سبک مانریسم در معماری محسوب می‌شود و شاهکار شناخته‌شدهٔ جولیو رومانو است. نام. این کاخ عمدتاً توسط نویسندگان انگلیسی‌زبان، به ویژه تاریخ‌نگاران هنر، با نام یاد می‌شود. در زبان ایتالیایی، نام آن امروزه معمولاً به کوتاه شده است. این کاخ در اصل به نام ، محله‌ای که در آن ساخته شده بود، نامگذاری شد. واژهٔ مکانی احتمالاً از زبان لومباردی یا گرفته شده است که به معنای «درختان لیندن» است که زمانی در این منطقه می‌رویید، یا
لیندن» است که زمانی در این منطقه می‌رویید، یا به‌طور جایگزین از لاتین به معنی «کلبه». تاریخ‌نگار هنر Giorgio Vasari نام این کاخ را نوشته است که بر اساس نام قدیمی و کهن ایتالیایی حرف T است. تاریخچه. این کاخ بین سال‌های ۱۵۲۴ تا ۱۵۳۴ به دستورمارکزی مانتوا، به عنوان یک کاخ تفریحی ساخته شد. محل انتخاب‌شده، جایگاه اصطبل‌های خانوادگی بود که او از سال ۱۵۰۲ در ، در حاشیهٔ باتلاق‌های بیرون دیوارهای شهر مانتوا ساخته بود. جولیو رومانو، شاگرد رافائل، مأمور طراحی ساختمان شد. سازهٔ اصلی کاخ که در عرض هجده ماه ساخته شد،
شد. سازهٔ اصلی کاخ که در عرض هجده ماه ساخته شد، اساساً یک خانهٔ مربعی است که حیاطی با راهرو دارد. یک باغ رسمی کاخ را تکمیل می‌کرد و توسط ساختمان‌های فرعی با ستون‌ها احاطه شده بود که در نهایت به یک ردیف نیم‌دایره‌ای ستون‌دار ختم می‌شد. پس از اتمام اسکلت ساختمان، به مدت ده سال تیمی از گچ‌کاران، کنده‌کاران و نقاشان روی گچ، تلاش کردند تا تقریباً هیچ سطحی در هیچ‌یک از لاجیاها یا سالن‌ها بدون تزئین باقی نماند. تحت نظارت رومانو، نقاشان محلی تزئینی به‌طور گسترده بر روی نقاشی‌های دیواری کار کردند. در ژوئیهٔ ۱۶۳۰،