payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سوئدی را به سیبری فرستادند، جایی که شاید به ۲۵٪ جمعیت توبولسک (پایتخت استان سیبری از ۱۷۰۸) رسید و برخی به‌طور دائم در آنجا سکونت کردند. سنت پترزبورگ، که در ۱۷۰۳ در همان محل شهر سوئدی نیِن در استان اینگرمنلند تأسیس شد، تا حد زیادی توسط اسیران سوئدی تحت نظارت روسیه ساخته شد. استونی، که از ۱۵۵۸ تا ۱۷۱۰ تحت سلطهٔ سوئد بود، در ۱۷۲۱ به قلمرو روسیه تبدیل شد. در ۱۷۸۰–۱۷۸۱، امپراتریس کاترین کبیر حدود ۱٬۲۰۰ سوئدی‌های استونیایی از جزیره هیوما را به نووروسیه (امروزه اوکراین) منتقل یا تشویق کرد، جایی که آن‌ها روستای
اوکراین) منتقل یا تشویق کرد، جایی که آن‌ها روستای خود (گامالسونسکبی در منطقهٔ امروزین استان خرسون) را تأسیس کردند. جنگ روسیه–سوئد ۱۷۸۸–۱۷۹۰. پادشاه گوستاو سوم به دلایل سیاسی داخلی، جنگ روسیه–سوئد ۱۷۸۸–۱۷۹۰ را آغاز کرد. جنگ‌های ناپلئونی. در میانهٔ جنگ‌های ناپلئونی، ۱۸۰۳–۱۸۱۵، تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه جنگ فنلاند را آغاز کرد. این منطقه شامل سوئد و فنلاند امروزی بود. سوئد بر استحکامات جدید در سوئابورگ نزدیک هلسینکی متکی بود که آن را «جبل‌الطارق شمال» می‌خواندند. هرچند برای حملات سنگین و محاصره‌های
می‌خواندند. هرچند برای حملات سنگین و محاصره‌های طولانی آماده بود، اما در ۱۸۰۸ ظرف چند هفته به روس‌ها تسلیم شد، به دلیل فشار ژنرال روس Jan Pieter van Suchtelen و پاسخ ضعیف معاون دریاسالار سوئدی Carl Olof Cronstedt. پس از پایان جنگ در ۱۸۰۹، تاریخ فنلاند به روسیه واگذار شد. حملهٔ ناپلئون بناپارت به پومرانیا سوئدی در ژانویه ۱۸۱۲ منجر به نزدیکی سوئد و روسیه شد که شامل به رسمیت شناختن حکومت سوئد بر نروژ توسط روسیه بود. پس از آن دیگر جنگی بین دو کشور رخ نداد و سوئد نقش خود را به‌عنوان قدرت منطقه‌ای عمده از دست
نقش خود را به‌عنوان قدرت منطقه‌ای عمده از دست داد. قرن بیستم. دیپلمات سوئدی رائول والنبری بین ژوئیه و دسامبر ۱۹۴۴ گذرنامه‌های حفاظتی صادر کرد و یهودیان را پناه داد و ده‌ها هزار زندگی یهودی را در مجارستان نجات داد. در ۱۹۴۴ او در مجارستان دستگیر و در مسکو زندانی شد و گفته می‌شود در همان‌جا درگذشت. این وقایع در دوران اتحاد جماهیر شوروی رخ داد، اما موضوع بعدها حتی بین روسیه و سوئد نیز مورد بحث قرار گرفت. در ۲۷ اکتبر ۱۹۸۱، زیردریایی شوروی زیردریایی اس-۳۶۳، از نوعی که ناتو زیردریایی کلاس ویسکی می‌نامید، در
از نوعی که ناتو زیردریایی کلاس ویسکی می‌نامید، در آب‌های سرزمینی سوئد نزدیک کلسکرونا به گل نشست. زیردریایی در صبح روز بعد توسط ماهیگیران محلی روی صخره‌های جزایر بلیکینگ دیده شد و این حادثه به «ویسکی روی صخره» مشهور شد. در این جریان، نیروهای دریایی سوئد در حاشیهٔ آب‌های خود مستقر شدند. بعدها مشخص شد که نخست‌وزیر سوئد توربیورن فلدین به نیروی دریایی سوئد دستور شلیک در صورت ورود واحدهای نیروی دریایی شوروی به آب‌های سرزمینی سوئد را داده بود. تحقیقات دفاعی سوئد همچنین تأیید کرد که ممکن است سلاح‌های هسته‌ای روی
همچنین تأیید کرد که ممکن است سلاح‌های هسته‌ای روی زیردریایی باشد. طی سال‌ها، موارد متعددی از حوادث زیردریایی رخ داده است که اتحاد جماهیر شوروی تلاش کرده اطلاعات نظامی از سوئد جمع‌آوری کند، از جمله مشاهدهٔ زیردریایی‌های شوروی در طول ساحل سوئد و پرونده‌های جاسوسی.
روابط فرانسه–روسیه، که به عنوان روابط فرانسوی-روسی یا روابط روسی-فرانسوی نیز شناخته می‌شوند، به روابط دو جانبه بین فرانسه و روسیه اشاره دارد. فرانسه دارای سفارت در مسکو است، در حالی که روسیه در پاریس سفارت دارد. روابط تاریخی پیچیده‌ای داشته و در سال‌های اخیر نیز تنش‌های بیشتری را تجربه کرده است. تاریخ. در قرن هجدهم، روسیه روشنفکران فرانسوی را جذب کرد که بیشتر آن‌ها دیدگاهی منفی نسبت به این سرزمین کم‌معروف داشتند. در طول عصر ناپلئون (۱۷۹۹–۱۸۱۵)، هر دو کشور قصد داشتند بر اروپای مرکزی و شرقی تسلط یابند.
قصد داشتند بر اروپای مرکزی و شرقی تسلط یابند. ناپلئون در سال ۱۸۱۲ یک تهاجم فرانسه به روسیه عظیم را آغاز کرد، اما شکست آن منجر به شکست وی و تسلط روسیه در اروپای شرقی شد. روسیه همچنین قصد داشت بر امپراتوری عثمانی تسلط پیدا کند، اما فرانسه و بریتانیا با پیروزی در جنگ کریمه (۱۸۵۴–۱۸۵۶) مانع این کار شدند. در دهه ۱۸۹۰، فرانسه از نظر دیپلماتیک منزوی شد و با روسیه اتحاد فرانسه و روسیه تشکیل داد. در جریان تفاهم سه‌گانه، آن‌ها به جنگ جهانی اول بین سال‌های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۸ وارد شدند. پس از به قدرت رسیدن در انقلاب روسیه
وارد شدند. پس از به قدرت رسیدن در انقلاب روسیه ۱۹۱۷، بلشویکها با قدرت‌های مرکزی پیمان برست-لیتوفسک را در سال ۱۹۱۸ امضا کردند. در دهه ۱۹۳۰، فرانسه نتوانست علیه یک آلمان نازی رو به احیا، اتحاد تشکیل دهد. پس از سال ۱۹۴۵، اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده آمریکا قدرت‌های ابر بودند، اما در یک جنگ سرد طولانی (۱۹۴۷–۱۹۸۹) با هم مقابله کردند. فرانسه از ایالات متحده در اتحاد ناتو علیه گسترش کمونیسم حمایت کرد. از سال ۱۹۸۹ روابط رسمی ولی نه گرم بوده و مسائل متعددی آن را تحت تأثیر قرار داده است، مانند جنگ در دونباس (که
تحت تأثیر قرار داده است، مانند جنگ در دونباس (که به حمله روسیه به اوکراین منجر شد) و دخالت فزاینده روسیه در غرب آفریقا. با توجه به اینکه دولت متمرکز روسیه، شکل‌گرفته در قرن‌های ۱۵ و ۱۶، تقریباً همیشه در وضعیت تقابل دیپلماتیک و نظامی با مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی بود، حکام کاتولیک فرانسه مدت‌ها از برقراری تماس دیپلماتیک مستقیم با مسکو اجتناب کردند. علاقه واقعی فرانسه به روسیه تنها پس از انتشار اثر اوگنو مزدور ژاک مارگره در سال ۱۶۰۷ با عنوان "The State of the Russian State and the Grand Duchy of Moscow"
the Russian State and the Grand Duchy of Moscow" پدیدار شد که اطلاعات آن در "تاریخ زمانه خود" (۱۶۲۰) توسط تاریخ‌نگار مشهور Jacques Auguste de Thou (1553–1617) استفاده شد. در سال ۱۶۱۵، سفارت ایوان کوندیریف به دربار لوئی سیزدهم رسید که با شکست مواجه شد، اما پایه‌های روابط دیپلماتیک بین روسیه و فرانسه را بنا نهاد. در تابستان ۱۶۶۸، یک سفارت روسیه از اسپانیا به پاریس سفر کرد. ریاست آن را سرپرست Pyotr Potemkin بر عهده داشت که با لوئی چهاردهم و ژان-باتیست کولبرت دیدار کرد و در مورد ایجاد روابط تجاری سودمند متقابل
کرد و در مورد ایجاد روابط تجاری سودمند متقابل بین دو کشور مذاکره شد. اولین نمایندگی دیپلماتیک روسیه در فرانسه در سال ۱۷۰۲ توسط فرمان پتر کبیر تأسیس شد، که به دلیل نزدیکی بین پادشاهی انگلستان و امپراتوری سوئد، به دنبال اتحاد با لوئی چهاردهم بود. سفر پتر اول به فرانسه در سال ۱۷۱۷ نقطه شروع برقراری روابط دیپلماتیک دائمی بین دو کشور بود، که تنها با انقلاب فرانسه مختل شد. با نگرانی از تسلط تاریخ آلمانی‌ها در روسیه، اوکراین و اتحاد جماهیر شوروی در دربار امپراتریس آنا، امپراتریس روسیه (۱۷۳۰–۱۷۴۰)، دیپلماسی فرانسه
آنا، امپراتریس روسیه (۱۷۳۰–۱۷۴۰)، دیپلماسی فرانسه به‌طور فعال از کودتای کاخ ۱۷۴۱ و تاج‌گذاری الیزابت روسیه حمایت کرد، که از جوانی با فرانسه و شاه لوئی پانزدهم همدلی داشت و تلاش ناموفقی برای ازدواج با او کرده بود. نقش فعالی توسط مارکیز د لا شتاردی ایفا شد، که از ۱۷۳۹ تا ۱۷۴۴ به عنوان فرستاده دیپلماتیک در دربار روسیه خدمت کرد. با این حال، پس از تلاش‌های صدر اعظم Alexey Bestuzhev-Ryumin، د لا شتاردی به بدنامی افتاد و در سال ۱۷۴۸، نفوذ حزب طرفدار فرانسه به‌طور قابل توجهی کاهش یافت.
روابط روسیه–سوریه (؛ ) به روابط دو جانبه بین روسیه و سوریه اشاره دارد. روسیه دارای سفارت روسیه در دمشق و سوریه دارای سفارت سوریه در مسکو است. روسیه دارای روابط تاریخی قوی، پایدار و دوستانه با سوریه است، همان‌طور که با اکثر کشورهای جهان عرب تا زمان بهار عربی داشت. تنها پایگاه دریایی روسیه در مدیترانه برای نیروی دریایی دریای سیاه در بندر سوری طرطوس قرار دارد. آینده این رابطه پس از سقوط رژیم اسد نامعلوم است، اگرچه روسیه تاکنون اجازه داشته است پایگاه‌های خود را در سوریه حفظ کند. روابط دیپلماتیک بین اتحاد جماهیر
سوریه حفظ کند. روابط دیپلماتیک بین اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری نخست سوریه در ژوئیه ۱۹۴۴ برقرار شد و توافق‌نامه‌ای در فوریه ۱۹۴۶ امضا شد که حمایت شوروی از استقلال سوریه را پیش از روز استقلال (سوریه) در آوریل ۱۹۴۶ تضمین می‌کرد. در طول جنگ جهانی دوم، هر دو کشور در کنار متفقین جنگ جهانی دوم علیه نیروهای محور جنگیدند. در سال ۱۹۷۱، بر اساس توافق با رئیس‌جمهور حافظ اسد، اتحاد جماهیر شوروی پایگاه دریایی نظامی خود در طرطوس را افتتاح کرد، پایگاهی که جمهوری سابق شوروی تا امروز از آن استفاده می‌کند. در ۸ اکتبر ۱۹۸۰،
تا امروز از آن استفاده می‌کند. در ۸ اکتبر ۱۹۸۰، سوریه و اتحاد جماهیر شوروی معاهده دوستی و همکاری امضا کردند. این معاهده برای بیست سال معتبر است و به‌طور خودکار با تمدیدهای پنج ساله ادامه می‌یابد، مگر اینکه یکی از طرفین آن را فسخ کند. این توافق شامل مشاوره منظم در مسائل دوجانبه و چندجانبه، هماهنگی پاسخ‌ها در مواقع بحران و همکاری نظامی است. و تا به امروز معتبر باقی مانده است. در ژانویه ۱۹۹۲، دولت سوریه فدراسیون روسیه را به عنوان جانشین قانونی اتحاد جماهیر شوروی به رسمیت شناخت. روسیه در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ از
به رسمیت شناخت. روسیه در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ از حق وتوی خود در شورای امنیت سازمان ملل متحد علیه قطعنامه‌های پیشنهادی کشورهای غربی و عربی استفاده کرد تا از تحریم‌ها یا مداخله نظامی احتمالی علیه دولت سوریه جلوگیری کند و همچنین به تأمین مقادیر زیادی تسلیحات ادامه داد که دولت سوریه قبلاً خریداری کرده بود و برای مقابله با شورشیان مورد حمایت غرب استفاده شد. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۵، روسیه مداخله روسیه در جنگ داخلی سوریه را برای حمایت از دولت سوریه آغاز کرد که شامل حملات شدید هوایی و موشکی به چند گروه تروریستی از جمله
شدید هوایی و موشکی به چند گروه تروریستی از جمله داعش و جبهه النصره (وابسته رسمی القاعده در سوریه) بود. در فوریه ۲۰۲۲، وزیر امور خارجه سوریه فیصل مقداد اعلام کرد که سوریه از تصمیم متحد خود روسیه برای به رسمیت شناختن دیپلماتیک دو منطقه جدایی‌طلب لوهانسک و دونتسک در شرق اوکراین حمایت می‌کند. در مارس ۲۰۲۲، سوریه تنها کشور خاورمیانه (و یکی از ۵ کشور جهان) بود که به قطعنامه ES-11/1 مجمع عمومی سازمان ملل متحد علیه حمله روسیه به اوکراین رأی منفی داد و خواستار خروج کامل نیروهای روسیه شد. در ۲۹ ژوئن ۲۰۲۲، سوریه
کامل نیروهای روسیه شد. در ۲۹ ژوئن ۲۰۲۲، سوریه اعلام کرد که استقلال و حاکمیت دو منطقه جدایی‌طلب لوهانسک و دونتسک در شرق اوکراین را به رسمیت می‌شناسد. در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۲، سوریه اعلام کرد که روابط دیپلماتیک خود با روابط اوکراین و سوریه را به صورت رسمی قطع می‌کند، در پاسخ به اقدام مشابه اوکراین. با سقوط رژیم اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، اسد به روسیه فرار کرد تا پناهجو شود، در حالی که نیروهای روسیه شروع به عقب‌نشینی از کشور کردند. تاریخ. پیش از ۱۹۴۴. در سال ۱۸۹۳، امپراتوری روسیه یک کنسول (دیپلمات) در دمشق تأسیس کرد، که
روسیه یک کنسول (دیپلمات) در دمشق تأسیس کرد، که آن زمان بخشی از سوریه عثمانی بود. پس از انقلاب اکتبر (۱۹۱۷) و تأسیس اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۲۲)، حضور روسیه در سوریه پایان یافت و این وضعیت طی قیمومت فرانسه بر سوریه و لبنان (۱۹۲۳−۱۹۴۶) ادامه یافت. اگرچه اتحاد جماهیر شوروی نقش سیاسی مستقیمی در منطقه نداشت، اما در سال ۱۹۲۴ تأسیس حزب کمونیست سوریه و لبنان را ترویج کرد. ۱۹۴۴–۱۹۵۸. روابط دیپلماتیک بین اتحاد جماهیر شوروی و سوریه در ژوئیه ۱۹۴۴ برقرار شد. اتحاد جماهیر شوروی پس از جنگ جهانی دوم علاقه خود را به خاورمیانه
پس از جنگ جهانی دوم علاقه خود را به خاورمیانه نشان داد. دو کشور در ۱ فوریه ۱۹۴۶ یک توافقنامه محرمانه امضا کردند، که فرستاده شوروی در سوریه و لبنان Daniel Solod به نمایندگی از شوروی آن را امضا کرد. بر اساس این توافق، اتحاد جماهیر شوروی متعهد شد در شکل‌گیری نیروی زمینی سوریه کمک نظامی ارائه دهد و حمایت دیپلماتیک و سیاسی خود را در عرصه بین‌المللی تضمین کند. شوروی تعهد خود به این پیمان را با سخنرانی آندره ویشینسکی در شورای امنیت سازمان ملل در ۱۵ فوریه ۱۹۴۶، که خواستار خروج نیروهای بریتانیایی و فرانسوی از کشور
خواستار خروج نیروهای بریتانیایی و فرانسوی از کشور شد، نشان داد. آخرین نیروهای فرانسوی در روز استقلال (سوریه) در ۱۷ آوریل ۱۹۴۶ خارج شدند. در طول جنگ سرد (۱۹۴۷–۱۹۹۱)، پیوند سیاسی قوی‌تری شکل گرفت و سوریه به عنوان متحد شوروی در مقابل قدرت‌های غربی تلقی شد. در سال ۱۹۴۹، پس از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، سوریه شاهد چندین کودتای نظامی و ظهور حزب بعث بود. تا سال ۱۹۵۳ سه کودتای نظامی رخ داد و دو بار منجر به حکومت‌های دیکتاتوری نظامی شد. یک پیمان عدم تجاوز در ۱۰ آوریل ۱۹۵۰ امضا شد که روابط شوروی–سوریه را مستحکم‌تر
۱۹۵۰ امضا شد که روابط شوروی–سوریه را مستحکم‌تر کرد. در دوره جنگ سرد، هر جنگ یا درگیری در خاورمیانه باعث شد سوریه روابط نزدیک‌تری با اتحاد جماهیر شوروی برقرار کند. پس از کودتای نظامی ۲۵ فوریه ۱۹۵۴، حزب بعث به صحنه سیاسی سوریه وارد شد. سازمان پیمان مرکزی، الهام گرفته از غرب (۱۹۵۵)، با تلاش ناموفق برای تشکیل سازمان پیمان مرکزی، روابط دیپلماتیک شوروی–سوریه را نزدیک‌تر کرد. اوایل ۱۹۵۶، سوریه قراردادی برای خرید تسلیحات با اتحاد جماهیر شوروی امضا کرد. پس از آن، تیم‌های مختلف سوری به کشورهای بلوک شرق از جمله
تیم‌های مختلف سوری به کشورهای بلوک شرق از جمله چکسلواکی، لهستان و شوروی رفتند تا دوره‌های آموزشی سلاح، توپخانه و هواپیماهای میگ-۱۷ برای خلبانان و پرسنل زمینی بگذرانند. بسیاری از افسران و درجه‌داران سوری نیز از مارس ۱۹۵۶ دوره‌هایی تحت هدایت مربیان چکسلواکی در مصر گذراندند، از جمله آموزش استفاده از توپ‌های ۱۲۲ میلی‌متری، توپ‌های ضدتانک SU-100 و تانک‌های T-34. همزمان، تیم‌هایی از کشورهای بلوک شرق به سوریه آمدند تا به ارتش سوریه آموزش دهند. با این حال، سوری‌ها این توافق را نوعی پیمان علیه خود تلقی می‌کردند. در
توافق را نوعی پیمان علیه خود تلقی می‌کردند. در واقع، از جمله پیامدهای پیمان بغداد نه تنها تقویت روابط سوریه با شوروی بود، بلکه باعث شد کشورهای خاورمیانه در بلوک‌های شرق و غرب به متحدان خود تبدیل شوند. واکنش اتحاد جماهیر شوروی به بحران سوئز (اواخر اکتبر ۱۹۵۶) – با تهدید به استفاده از «سلاح‌های مخرب» علیه بریتانیا و فرانسه – باعث افزایش اعتبار شوروی در خاورمیانه شد. رئیس‌جمهور سوریه، که آن زمان در شوروی حضور داشت، از دولت شوروی خواست تا مداخله کند و خلبانان خود را برای افزایش روحیه اعراب اعزام نماید. وزیر
خود را برای افزایش روحیه اعراب اعزام نماید. وزیر خارجه سوریه نیز در گفت‌وگو با وزیر خارجه شوروی حتی درخواست کرد که پس از بحران سوئز، اتحاد جماهیر شوروی دو اسکادران هواپیما به همراه خلبانان خود مستقر کند. کمک‌های شوروی به سوریه شتاب گرفت و شامل توافقنامه‌های نظامی و اقتصادی شد. بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸، سوریه حدود ۲۹۴ میلیون دلار از اتحاد جماهیر شوروی برای کمک‌های نظامی و اقتصادی دریافت کرد. همزمان، حزب بعث سوسیالیست عرب (سوریه) قدرت و نفوذ خود را افزایش داد که به کودتای ۱۹۶۳ سوریه و تأسیس نظام تک‌حزبی در
که به کودتای ۱۹۶۳ سوریه و تأسیس نظام تک‌حزبی در سوریه انجامید. جناح‌های سیاست‌های چپ تندرو و نئوبعثیسم که حزب بعث سوریه را در دست داشتند، به دنبال اتحاد نزدیک با اتحاد جماهیر شوروی بودند. پس از ششمین کنگره ملی در سال ۱۹۶۳، حزب رسماً دکترین اتحاد ایدئولوژیک با بلوک شرق را پذیرفت:«حزب بعث مسئله مبارزه با امپریالیسم را در چارچوب بین‌المللی و انسانی خود قرار داده و جهان دوم را نیرویی مثبت و فعال در مبارزه علیه امپریالیسم می‌دانست… میهنی که توسط امپریالیسم سرکوب و استثمار شده، نقاط شروع بنیادین اردوگاه
سرکوب و استثمار شده، نقاط شروع بنیادین اردوگاه سوسیالیستی را با منافع جهان عرب ما هماهنگ‌تر و با مردم عرب ما همدل‌تر می‌سازد.»
آگنس فرانسه، دوشس بورگونی، دختر لوئی نهم، پادشاه فرانسه از همسرش مارگارت پرووانسی و سیاستمدار اهل پادشاهی فرانسه بود.
چین و روسیه پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ روابط دیپلماتیک برقرار کردند و یکی از مهم‌ترین روابط خارجی جهان را شکل دادند. هر دو کشور در زمینه همکاری انرژی، روابط نظامی، ثبات جهانی و همسویی ژئوپلیتیکی در مقابله با غرب منافع مشترک دارند. دو کشور دارای مرز زمینی هستند که در سال ۱۹۹۱ تعیین شد و در سال ۲۰۰۱، معاهده دوستی و همکاری را امضا کردند که در ژوئن ۲۰۲۱ برای پنج سال دیگر تمدید شد. در آستانه بازدید دولتی ۲۰۱۳ شی جین پینگ به مسکو، رئیس‌جمهور روسیه ولادیمیر پوتین اظهار داشت که دو کشور در حال
روسیه ولادیمیر پوتین اظهار داشت که دو کشور در حال شکل‌دادن یک رابطه ویژه هستند. چین و روسیه روابط نزدیک نظامی، اقتصادی و سیاسی داشته و از یکدیگر در مسائل مختلف جهانی حمایت کرده‌اند. تحلیلگران بحث کرده‌اند که آیا این شراکت استراتژیک دو جانبه یک اتحاد محسوب می‌شود یا خیر. روسیه و چین رسماً اعلام کرده‌اند که روابطشان «نه متحد، اما بهتر از متحد» است، اگرچه ولادیمیر پوتین تأکید کرده که روابط آنها در عمل یک اتحاد است. روابط بعد از حمله روسیه به اوکراین همچنان عمیق‌تر شد و روسیه به‌طور فزاینده‌ای از چین وابسته
شد و روسیه به‌طور فزاینده‌ای از چین وابسته شده است، پس از اینکه با تحریم‌های بین‌المللی گسترده مواجه شد. صادرات زغال‌سنگ روسیه در اروپا به دلیل ترکیب انتقال انرژی و تحریم‌ها بر سر اوکراین تحت فشار قرار گرفت و باعث شد روسیه تجارت زغال‌سنگ خود را به چین و سایر کشورهای آسیایی به شدت افزایش دهد. تجارت سالانه بین چین و روسیه در سال ۲۰۲۳، ۲۴۰ میلیارد دلار بوده است. تاریخچه. روابط چین و روسیه به قرن شانزدهم بازمی‌گردد، زمانی که دودمان چینگ تلاش کرد تا مهاجران روسی را از منچوری بیرون کند، که این تنش با امضای پیمان
را از منچوری بیرون کند، که این تنش با امضای پیمان نرچینسک خاتمه یافت. امپراتوری روسیه در قرن نوزدهم کنترل خود بر خاور دور روسیه را تثبیت کرد، پس از ضمیمه بخشی از منچوری چینی (۱۸۵۸–۱۸۶۰). در دوران جنگ سرد، روابط چین و شوروی به دلیل شکاف چین و شوروی در ۱۹۶۱ رقابتی شدند و برای کنترل جنبش کمونیستی جهانی به رقابت پرداختند. در اوایل دهه ۱۹۶۰ احتمال جنگی بزرگ میان دو کشور جدی بود و درگیری مرزی چین و شوروی رخ داد. این دشمنی پس از مرگ مائو تسه‌تونگ، رئیس حزب کمونیست چین در ۱۹۷۶، تا حدی کاهش یافت، اما روابط تا سقوط
چین در ۱۹۷۶، تا حدی کاهش یافت، اما روابط تا سقوط اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۹۱ ضعیف باقی ماند. در ۲۳ دسامبر ۱۹۹۲، رئیس‌جمهور روسیه بوریس یلتسین اولین سفر رسمی خود به چین را انجام داد و با جیانگ زمین، دبیرکل حزب کمونیست چین و یانگ شانگکون، رئیس‌جمهور چین دیدار کرد. در دسامبر ۱۹۹۶، در پایان سفر لی پنگ، نخست‌وزیر چین به مسکو، روسیه و چین بیانیه مشترکی صادر کردند و متعهد شدند که یک «شراکت برابر و قابل اعتماد» بسازند. در دهه ۱۹۹۰، همکاری میان چین و روسیه با تمایل متقابل دو کشور برای متوازن کردن نفوذ ایالات متحده و
دو کشور برای متوازن کردن نفوذ ایالات متحده و ایجاد نظام بین‌المللی چندقطبی تسهیل شد. در ۲۰۰۱، روابط نزدیک دو کشور با «پیمان دوستی و همکاری همسایگی خوب» رسمی شد؛ این پیمان، پیمانی استراتژیک، اقتصادی و – به شکلی بحث‌برانگیز و احتمالاً ضمنی – نظامی برای بیست سال بود. یک ماه قبل از امضای این پیمان، دو کشور همراه با شرکای خرد قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان و ازبکستان در سازمان همکاری شانگهای (SCO) عضو شدند. این سازمان که تا سال ۲۰۲۲ فعال است، انتظار می‌رود نفوذ رو به رشد برنامه نظامی ایالات متحده در آسیای مرکزی
به رشد برنامه نظامی ایالات متحده در آسیای مرکزی را مهار کند. جمهوری خلق چین خریدار و دارنده مجوز تجهیزات نظامی روسیه است که برخی از آن‌ها در نوسازی ارتش آزادی‌بخش خلق نقش داشته‌اند. چین همچنین بهره‌بردار اصلی از خط لوله نفت سیبری شرقی–اقیانوس آرام روسیه است. در طول جنگ روسیه و گرجستان، چین با نقض حاکمیت گرجستان توسط روسیه مخالفت کرد. با استناد به اصول حاکمیت، تمامیت ارضی و نظم جهانی، چین از نفوذ خود در SCO برای جلوگیری از حمایت این سازمان از روسیه استفاده کرد. وقتی چین در ۲۰۱۳ تلاش کرد روابط نزدیک‌تری با
کرد. وقتی چین در ۲۰۱۳ تلاش کرد روابط نزدیک‌تری با روسیه بسازد، دولت روسیه ابتدا تردید داشت. با این حال، تحریم‌های بین‌المللی در طول جنگ روسیه و اوکراین ناشی از الحاق کریمه توسط فدراسیون روسیه به گرمی روابط روسیه با چین کمک کرد. اگرچه برخی بانک‌ها و شرکت‌های چینی به دلیل نگرانی از تحریم‌های ثانویه با روسیه همکاری کامل نکردند، روابط اقتصادی چین و روسیه پس از آن رشد کرد، زیرا خود چین نیز نگرانی از تحریم‌ها داشت. لیام کارسون، اقتصاددان اروپایی در Capital Economics در سال ۲۰۱۹ گفت: تا سال ۲۰۱۹، هر دو کشور نسبت
در سال ۲۰۱۹ گفت: تا سال ۲۰۱۹، هر دو کشور نسبت به ایالات متحده نگرانی‌ها و نارضایتی‌های جدی داشتند. برای چین، مسائل اصلی شامل کنترل دریای چین جنوبی، سیاست‌های تجاری و سیاست فناوری بود. برای روسیه، موضوع اصلی تحریم‌های شدید اقتصادی بود که توسط ایالات متحده و اروپا برای تنبیه تصرف کریمه از اوکراین اعمال شد. با این حال، چین و روسیه در برخی سیاست‌ها با هم تفاوت دارند. چین الحاق کریمه توسط روسیه را به رسمیت نمی‌شناسد، و روسیه از اختلافات سرزمینی در دریای جنوبی چین حمایت نمی‌کند. با این حال، روابط چین و روسیه در
حمایت نمی‌کند. با این حال، روابط چین و روسیه در حال حاضر در بهترین وضعیت خود از اواخر دهه ۱۹۵۰ قرار دارد. اگرچه هیچ اتحاد رسمی وجود ندارد، دو کشور توافق غیررسمی برای هماهنگی اقدامات دیپلماتیک و اقتصادی دارند و به تقویت یک اتحاد علیه ایالات متحده می‌پردازند. یاروسلاو تروفیموف، خبرنگار ارشد امور خارجی "وال‌استریت ژورنال" در سال ۲۰۱۹ نوشت: در دوران همه‌گیری کووید-۱۹، برخی تنش‌ها در روابط چین و روسیه ایجاد شد. به عنوان مثال، در اکتبر ۲۰۲۰، با بهانه یافت شدن ویروس کرونا بر بسته‌بندی خارجی ماهی‌ها، چین واردات
کرونا بر بسته‌بندی خارجی ماهی‌ها، چین واردات محصولات دریایی روسیه را به شدت کاهش داد که باعث کاهش قابل توجه قیمت محصولات دریایی روسیه شد. محدودیت‌های چین بر عبور و مرور محموله‌های روسیه در گذرگاه‌های مرزی نیز موجب تنش شد، از جمله اعتصاب رانندگان. در فوریه ۲۰۲۴، سخنگوی وزارت خارجه چین ماو نینگ از اظهار نظر دربارهٔ مرگ آلکسی ناوالنی، سیاستمدار و زندانی سیاسی روس، خودداری کرد و آن را «مسئله داخلی روسیه» خواند. تهاجم روسیه به اوکراین. شی و پوتین در ۴ فوریه ۲۰۲۲، هم‌زمان با تجمع گسترده نیروهای روسیه در مرز با
هم‌زمان با تجمع گسترده نیروهای روسیه در مرز با اوکراین، ملاقات کردند و اعلام نمودند که دو کشور تقریباً در جهت‌گیری ضدآمریکایی متحد هستند و هر دو کشور نسبت به تعهدات خود «هیچ محدودیتی» نمی‌بینند. گزارش‌های اطلاعاتی غربی نشان داد که چین از روسیه خواسته بود تا تهاجم به اوکراین را تا پایان المپیک زمستانی ۲۰۲۲ در ۲۰ فوریه به تعویق بیندازد. پیش از تهاجم، رسانه‌های چینی بارها اظهارات روسیه مبنی بر عقب‌نشینی نیروهایش از مرز اوکراین را بازنشر می‌کردند. در ۲۲ فوریه، دو روز قبل از تهاجم روسیه به اوکراین، یک پست لو
دو روز قبل از تهاجم روسیه به اوکراین، یک پست لو رفته در "The Beijing News" Horizon News در ویئبو دستورالعمل‌هایی برای پوشش خبری جنگ روسیه و اوکراین ارائه داد؛ این پست از سردبیران خواست تا نظرات منفی را کنترل کنند، تنها از برچسب‌های مورد استفاده رسانه‌های دولتی چین بهره ببرند و اعلام کرد: «چیزی که به نفع روسیه نباشد یا طرفدار غرب باشد منتشر نکنید. اجازه دهید قبل از انتشار، من متن شما را بررسی کنم». در ۲۵ فوریه ۲۰۲۲، یک روز پس از تهاجم روسیه، پوتین در تماس تلفنی با شی اعلام کرد که روسیه تمایل دارد مذاکرات
تلفنی با شی اعلام کرد که روسیه تمایل دارد مذاکرات سطح بالا با اوکراین را آغاز کند، طبق گفته وزارت امور خارجه چین. طبق گزارش آسوشیتد پرس در آوریل ۲۰۲۲، چین از محکوم کردن تهاجم روسیه به اوکراین خودداری کرد، تبلیغات روسیه دربارهٔ جنگ را تکرار نمود، با تحریم‌های اقتصادی علیه روسیه مخالفت کرد و در رأی‌گیری‌های سازمان ملل دربارهٔ جنگ، یا ممتنع بود یا از روسیه حمایت نمود. در مارس ۲۰۲۲، روسیه تایوان را به فهرست کشورهای غیردوست افزود که «اقدامات خصمانه» علیه حمله روسیه به اوکراین انجام می‌دهند. رهبر چین، شی جین
روسیه به اوکراین انجام می‌دهند. رهبر چین، شی جین پینگ، در ژوئن به ولادیمیر پوتین اطمینان داد که چین از «حاکمیت و امنیت» روسیه حمایت می‌کند. در آوریل ۲۰۲۲، در مصاحبه‌ای با روزنامه ایتالیایی "کوریره دلا سرا"، دانشمند سیاسی روسی Sergey Karaganov که به ولادیمیر پوتین نزدیک است، گفت که روسیه «بیشتر با چین یکپارچه و وابسته خواهد شد» و افزود: «چینی‌ها متحدان و دوستان نزدیک ما هستند و بزرگ‌ترین منبع قدرت روسیه پس از مردم روسیه به‌شمار می‌آیند». در ژوئن ۲۰۲۲، حزب کمونیست چین دبیرکل حزب کمونیست چین شی جین پینگ در
کمونیست چین دبیرکل حزب کمونیست چین شی جین پینگ در تماس تلفنی با پوتین حمایت خود از روسیه در مسائل امنیتی را تأیید کرد و گفت که «تمام طرف‌ها باید مسئولانه برای حل مناسب بحران اوکراین تلاش کنند». رئیس‌جمهور اوکراین ولودیمیر زلنسکی اعلام کرد که چین قدرت اقتصادی دارد تا پوتین را به پایان دادن به جنگ مجبور کند و افزود: «مطمئنم که بدون بازار چین برای فدراسیون روسیه، روسیه کاملاً منزوی اقتصادی می‌شد. این کاری است که چین می‌تواند انجام دهد – محدود کردن تجارت با روسیه تا پایان جنگ.» در آگوست ۲۰۲۲، زلنسکی گفت که از
تا پایان جنگ.» در آگوست ۲۰۲۲، زلنسکی گفت که از آغاز جنگ، دبیرکل حزب کمونیست چین، شی جین پینگ، تمام درخواست‌های او برای مذاکرات مستقیم را رد کرده است. در فوریه ۲۰۲۳، سخنگوی پوتین دمیتری پسکوف حمایت چین از حمله روسیه به اوکراین را رد کرد و گفت: «فعلاً هیچ‌یک از شرایط لازم برای هدایت این داستان به سوی صلح را نمی‌بینیم.» در مارس ۲۰۲۳، "پلیتیکو" گزارش داد که شرکت دولتی تولید سلاح چین نورینکو بین ژوئن تا دسامبر ۲۰۲۲، تفنگ‌های هجومی، قطعات پهپاد و جلیقه ضدگلوله به روسیه ارسال کرده است و بخشی از محموله‌ها از طریق
روسیه ارسال کرده است و بخشی از محموله‌ها از طریق کشورهای ثالث مانند ترکیه و امارات متحده عربی عبور کرده‌اند. بر اساس اعلام وزارت دفاع آمریکا، مهمات چینی در میدان‌های نبرد اوکراین استفاده شده است. در ۲۰–۲۲ مارس ۲۰۲۳، شی جین پینگ از روسیه بازدید و با ولادیمیر پوتین ملاقات کرد، هم در قالب رسمی و هم غیررسمی. این اولین دیدار بین‌المللی پوتین پس از صدور بازداشت بین‌المللی از سوی دیوان کیفری بین‌المللی بود. در می ۲۰۲۳، اتحادیه اروپا شناسایی کرد که شرکت‌های چینی و امارات متحده عربی قطعات سلاح به روسیه می‌رسانند و
امارات متحده عربی قطعات سلاح به روسیه می‌رسانند و صادرات کالاهای دو منظوره به ۸ شرکت چینی را ممنوع کرد. در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۳، کنسولگری چین در اودسا، اوکراین در حمله روسیه به ترمینال غلات در بندر نزدیک و سایر مناطق شهر آسیب دید. چین بزرگ‌ترین واردکننده غلات از اوکراین بوده است. در ژوئیه ۲۰۲۳، دفتر مدیر اطلاعات ملی آمریکا گزارشی منتشر کرد که دولت چین به روسیه در دور زدن تحریم‌ها کمک می‌کند و فناوری‌های دو منظوره در اختیار آن قرار می‌دهد. در اکتبر ۲۰۲۳، وزارت بازرگانی آمریکا ۴۲ شرکت چینی را به Entity List افزود
آمریکا ۴۲ شرکت چینی را به Entity List افزود به دلیل تأمین میکروالکترونیک برای سامانه‌های هدایت موشک و پهپاد به روسیه.
کیان‌شهر یکی از محله‌های نسبتاً جدید در جنوب شرقی تهران است که در منطقه ۱۵ شهرداری قرار دارد. این محله که در دهه ۱۳۵۰ خورشیدی به عنوان یک شهرک مدرن ساخته شد، به دلیل معماری متفاوت، خیابان‌های عریض و بلوک‌های مسکونی منظم، از بافت سنتی محله‌های مجاور متمایز است. کیان‌شهر به دو فاز اصلی با ویژگی‌های معماری متفاوت تقسیم شده و امروزه به عنوان یکی از محله‌های برخوردار از دسترسی مناسب و فضای سبز قابل توجه در جنوب پایتخت شناخته می‌شود. تاریخچه و علت نام‌گذاری. اراضی کیان‌شهر تا پیش از دهه ۱۳۵۰، زمین‌های کشاورزی و