payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نداشت. در عوض، تئاتر یک کت خز گران‌قیمت را که از یک انبار شوروی حاوی اقلام مصادره شده از افراد ثروتمند در طول انقلاب گرفته شده بود، به چالیاپین پیشنهاد داد. چالیاپین این کت را در بازدید از کوستودیف پوشید تا از او دعوت کند تا آثار هنری را برای اجرا طراحی کند. کوستودیف در آن زمان بیمار بود و قادر به راه رفتن نبود. وقتی کوستودیف از تاریخچه کت که از صاحب قبلی آن مصادره شده بود مطلع شد، قصد خود را برای نقاشی پرتره چالیاپین با این کت اعلام کرد. بدین ترتیب یک کار دوگانه آغاز شد: فئودور چالیاپین، کوستودیف را برای
دوگانه آغاز شد: فئودور چالیاپین، کوستودیف را برای کار روی صحنه به تئاتر آورد و کوستودیف پرتره چالیاپین را در خانه نقاشی کرد. دولت شوروی فقط یک اتاق کوچک را به کوستودیف اختصاص داده بود و فضای کافی برای کار روی یک بوم وجود نداشت. در عوض، کوستودیف آن را به صورت تکه‌تکه نقاشی کرد. شالیاپین هنگام ژست گرفتن دربارهٔ خودش صحبت می‌کرد و گاهی اوقات با هم آواز می‌خواندند. "پرتره چالیاپین" نمونه‌ای از سبک کوستودیف است و در پس‌زمینه‌ای از جشن و سرور، به ویژه سنت‌های روسی "ماسلنیتسا"، قرار گرفته است. کوستودیف عنوان
روسی "ماسلنیتسا"، قرار گرفته است. کوستودیف عنوان تصویر را "شهر جدید" گذاشت و شهری را به تصویر کشید که چالیاپین برای اولین بار در طول تور به آنجا رسیده بود. اما این نام ماندگار نشد و تصویر به عنوان "پرتره چالیاپین" شناخته شد. این تصویر پر از نمادگرایی است. چالیاپین بر فراز مردمی که از آنها ظهور کرده بود، ایستاده است. او کت و شلوار شیکی پوشیده و عصایی در دست دارد، همان‌طور که در آن زمان مد بود. کوستودیف سگ مورد علاقه چالیاپین را در این صحنه گنجانده است. در گوشه پایین سمت چپ تصویر، کوستودیف دختران چالیاپین،
پایین سمت چپ تصویر، کوستودیف دختران چالیاپین، مری و مارتا، را نقاشی کرده است که در میدان جشن قدم می‌زنند و دوست صمیمی‌شان، منشی خواننده، آی. دووریچچین، آنها را همراهی می‌کند. آنها در نزدیکی یک پوستر تئاتر که کنسرت چالیاپین را تبلیغ می‌کند، نشان داده شده‌اند. در سال ۱۹۲۲، شالیاپین از روسیه مهاجرت کرد و این پرتره را نیز با خود برد. در همان سال، کوستودیف یک کپی مینیاتوری از این پرتره ساخت که اکنون در موزه دولتی روسیه، سنت پترزبورگ، به نمایش گذاشته شده است. این نسخه کوچک‌تر با حفظ جزئیات چهره و لباس، نمونه‌ای
نسخه کوچک‌تر با حفظ جزئیات چهره و لباس، نمونه‌ای از مهارت کوستودیف در بازآفرینی آثارش محسوب می‌شود و جایگاه ویژه‌ای در مجموعه آثار پرتره‌ای موزه دارد. نسخه اصلی اکنون در موزه دولتی تئاتر و موسیقی سنت پترزبورگ قرار دارد.
عبدالله بن جعفر صادق بزرگترین فرزند جعفر صادق است که فرقه ای از شیعیان به نام فطحیه باور دارند که وی پس از پدرش به امامت شیعیان رسیده است. منابع شیعه می‌گویند که جایگاه او نزد پدرش به اندازه دیگر پسرانش بالا نبود و او متهم به اختلاف عقیده با پدرش بود. گفته می‌شود که او با اهل ظاهر معاشرت داشت و به مکتب مرجئه گرایش داشت. او پس از پدرش ادعای امامت کرد و استدلال کرد که او بزرگترین برادر از میان برادران باقی‌مانده‌اش است، بنابراین گروهی از اصحاب جعفر صادق از ادعای او پیروی کردند. فرقه فطحیه، که از فرقه‌های
ادعای او پیروی کردند. فرقه فطحیه، که از فرقه‌های منقرض شده شیعه است، به امامت او اعتقاد داشتند.
پرتره جک هانتر () نقاشی از هنرمند روسی-آمریکایی نیکولای فچین (۱۸۸۱–۱۹۵۵) از مجموعه موزه دولتی روسیه در سن پترزبورگ است. این نقاش، جک آر. هانتر، کارمند شرکت بیمه آمریکایی و کلکسیونر را به تصویر کشیده است. این پرتره برای مجموعه موزه روسیه ارزش ویژه‌ای دارد، زیرا نمایانگر دوره آمریکایی آثار این هنرمند است. پیشینه. هنرمند نیکولای فچین، شاگرد ایلیا رپین، در ۱ اوت ۱۹۲۳ به همراه همسرش الکساندرا نیکولاونا و دخترش ایا وارد نیویورک شد. "پرتره جک آر. هانتر"، مربوط به سال ۱۹۲۳، یکی از اولین آثاری است که این هنرمند پس
سال ۱۹۲۳، یکی از اولین آثاری است که این هنرمند پس از مهاجرت به ایالات متحده نقاشی کرده است. جک آر. هانتر به عنوان کارمند یک شرکت بیمه بزرگ در پیتسبورگ کار می‌کرد و به جمع‌آوری آثار هنری علاقه داشت. در سال ۱۹۲۳، جک هانتر بیش از ده سال به صورت غیابی با فچین آشنا بود. از سال ۱۹۱۰ تا شروع جنگ جهانی اول، فچین به‌طور منظم در نمایشگاه‌های هنری بین‌المللی در پیتسبورگ که مؤسسه کارنگی سالانه برگزار می‌کرد، شرکت می‌کرد. چندین نقاشی عالی از ن. فچین وجود داشت، از جمله "«برهنه»" (۱۹۱۱، مجموعه خصوصی، ایالات متحده
جمله "«برهنه»" (۱۹۱۱، مجموعه خصوصی، ایالات متحده آمریکا)، "«پرتره پ. آبرامیچف"» (۱۹۱۲، مجموعه خصوصی، ایالات متحده آمریکا)، "«پرتره ان.ان. بلکوویچ»" (۱۹۱۳، موزه دانشگاه اوکلاهما، ایالات متحده آمریکا) که تا سال ۱۹۲۳ در مجموعه جی. هانتر نگهداری می‌شد. از سال ۱۹۲۱، جک آر. هانتر و یکی دیگر از مجموعه‌داران مشهور آمریکایی آثار فچین، ویلیام اس. استیمل، برای آماده‌سازی مهاجرت فچین به آمریکا تلاش می‌کردند. هانتر نقش اصلی را در تهیه اسناد لازم برای ورود خانواده فچین به ایالات متحده ایفا کرد. به لطف تلاش‌های جک هانتر،
ایالات متحده ایفا کرد. به لطف تلاش‌های جک هانتر، استفن جی. پورتر، رئیس کمیته امور خارجه، در این امر به آنها کمک کرد. سهمیه مهاجرت برای روس‌ها در آن زمان ۵۰۰۰ نفر در سال بود. علاوه بر این، ایالات متحده روسیه شوروی را به رسمیت نمی‌شناخت و ویزای آمریکا نمی‌توانست در گذرنامه شوروی فچین قرار گیرد. با کمک هانتر، خروج از طریق ریگا سازماندهی شد. فچین توصیه‌نامه‌های لازم را برای کنسول‌های مختلف آمریکایی داشت. به درخواست ویلیام استیمل و جک هانتر، خانواده فچین در بندر نیویورک توسط هنرمند مهاجر روسی، آرون هری گورسون،
نیویورک توسط هنرمند مهاجر روسی، آرون هری گورسون، که او نیز فچین‌ها را در هتلی اسکان داد و سپس برای آنها آپارتمانی اجاره کرد، مورد استقبال قرار گرفتند. خیلی زود جی. هانتر به نیویورک آمد و اولین ملاقات شخصی آنها با فچین انجام شد. فچین ابراز تمایل کرد که به پاس قدردانی از کمک جک آر. هانتر در انتقال خانواده‌اش به آمریکا، پرتره‌ای از او بکشد و این کار انجام شد. از سال ۱۹۲۳ تا همین اواخر "، پرتره جک آر. هانتر" در خانواده یک مجموعه‌دار نگهداری می‌شد. در سال ۱۹۵۸، اندکی پس از مرگ فچین، جک هانتر خاطرات خود از فچین
اندکی پس از مرگ فچین، جک هانتر خاطرات خود از فچین را به درخواست اییا نیکولایونا فشین-برانهام، دختر فچین، نوشت. خرید روسیه. در اواسط سال ۲۰۱۰، "تابلوی «پرتره جک آر. هانتر»" در بازار هنر ظاهر شد و توسط یکی از گالری‌های نیومکزیکو (ایالات متحده) برای فروش گذاشته شد. در سال ۲۰۱۶، این تابلو توسط خانم النا بوختینا، مالک «گالری تالار آبی» از سن پترزبورگ روسیه، واقع در ساختمان اتحادیه هنرمندان سن پترزبورگ در خیابان بولشایا مورسکایا، پلاک ۳۸، خریداری شد. این تابلو رسماً در ۳۱ اوت ۲۰۱۶ به روسیه وارد شد. طی دو روز
رسماً در ۳۱ اوت ۲۰۱۶ به روسیه وارد شد. طی دو روز بعد، کارشناسان موزه روسیه نقاشی را بررسی کردند که نشان داد اثر ن. فچین است. در ۳ سپتامبر ۲۰۱۶، النا بوختینا هنگام تلاش برای صادرات غیرقانونی "«پرتره جک آر. هانتر»" به چین، توسط مأموران گمرک در فرودگاه پولکوو بازداشت شد. بوختینا تصویر اعلام نشده را در یک چمدان پنهان کرده بود. او مجوز صادرات نقاشی‌ها و همچنین مدارک مربوط به پرداخت عوارض صادرات را نداشت. به گفته وی. کراوسکی، بازپرس ارشد پرونده‌های بسیار مهم اداره FSB برای سن پترزبورگ و منطقه لنینگراد، «نقشه
FSB برای سن پترزبورگ و منطقه لنینگراد، «نقشه جنایت بسیار ساده و پیش پا افتاده بود. قانون‌شکن عکس را در چمدان خود گذاشت و بدون ارائه هیچ مدرکی، از راهروی «سبز» عبور کرد.» در ابتدا، النا بوختینا (که با نام النا لیساک نیز شناخته می‌شود) سعی کرد گناه و دخالت خود در این حادثه را انکار کند. بعداً او به‌طور کامل به گناه خود اعتراف کرد، توبه کرد و درخواست محاکمه ویژه برای این پرونده را داد. در پایان آوریل ۲۰۱۷، دادگاه ناحیه مسکو در سن پترزبورگ، بوختینا را بر اساس تحقیقات پرونده جنایی علیه ای. بوختینا (ماده ۲۲۶٫۱
تحقیقات پرونده جنایی علیه ای. بوختینا (ماده ۲۲۶٫۱ بخش ۱ قانون جزای فدراسیون روسیه (انتقال غیرقانونی اموال فرهنگی از مرز گمرکی فدراسیون روسیه، که در رابطه با آن قوانین ویژه جابجایی وضع شده است) به سه سال حبس با دوره آزمایشی سه ساله محکوم کرد. بر اساس همان تصمیم دادگاه، "پرتره جک آر. هانتر" اثر نیکولای فشین، به عنوان اموال دولتی اعلام شد. در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۷، مراسم انتقال "پرتره جک آر. هانتر" به مجموعه‌های موزه روسیه در کاخ میخائیلوفسکی در سن پترزبورگ برگزار شد. در حال حاضر، مجموعه موزه روسیه شامل حدود ده اثر
در حال حاضر، مجموعه موزه روسیه شامل حدود ده اثر از ن. فچین است که همگی مربوط به دوره روسیه هستند و قبل از انتقال به ایالات متحده نقاشی شده‌اند. "پرتره جک آر. هانتر" اولین نمونه از دوره آمریکایی فچین در مجموعه موزه است. به گفته‌ای. پترووا، معاون مدیر کارهای علمی، این نقاشی بدون شک برای موزه روسیه ارزش دارد.
باشگاه ورزشی سیتیزن که به اختصار با نام سیتیزن یا تی‌سی‌ای‌ای شناخته می‌شود، یک باشگاه ورزشی در هنگ کنگ است. تیم فوتبال آن در حال حاضر در لیگ دسته اول هنگ کنگ رقابت می‌کند. این باشگاه سابقه طولانی در بازی در سطح اول هنگ کنگ دارد، اما پس از امتناع از شرکت در لیگ برتر تازه تأسیس هنگ کنگ، در فصل ۱۴–۲۰۱۳ تصمیم به سقوط گرفت.
مرحله پلی آف مقدماتی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۲ بین دو تیم (هر دو از منطقه غرب آسیا) برگزار شد. قرعه‌کشی مرحله پلی آف مقدماتی در تاریخ ۶ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۰۰ به در مقر کنفدراسیون فوتبال آسیا در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. در این قرعه‌کشی، میزبان مسابقه پلی‌آف که در ۱۸ فوریه ۲۰۱۲ برگزار شد، مشخص گردید. در صورت لزوم، برای تعیین برنده، از وقت اضافه و ضربات پنالتی استفاده می‌شد. برنده به مرحله گروهی راه پیدا می‌کرد تا به جمع ۲۸ تیمی که مستقیماً وارد مرحله گروهی شده بودند و ۳ تیم بازنده دور نهایی پلی آف مقدماتی لیگ
بودند و ۳ تیم بازنده دور نهایی پلی آف مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۲ بپیوندد. مسابقات. !colspan="3"|منطقه غرب آسیا منطقه شرق آسیا. دو تیم زیر در ابتدا قرار بود وارد پلی آف مقدماتی در منطقه شرق آسیا شوند: پس از انصراف لیائونینگ هووین و رد صلاحیت پرسیپورا جایاپورا از پلی آف مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۲ منطقه شرق آسیا، تنها سه تیم باقی ماندند، به این معنی که تنها یک تیم بازنده دور نهایی به جای دو تیم، وارد ای‌اف‌سی کاپ در منطقه شرق آسیا می‌شد. در نتیجه، هیچ پلی آف مقدماتی برای منطقه شرق آسیا لازم نبود و هر
پلی آف مقدماتی برای منطقه شرق آسیا لازم نبود و هر دو نماینده دوم مالزی (ترنگانو) و میانمار (آیه‌یاوادی یونایتد) که در ابتدا قرار بود وارد پلی‌آف مقدماتی ای‌اف‌سی کاپ شوند، به طور خودکار به مرحله گروهی راه یافتند. پرسیپورا جایاپورا بعداً به طور موقت به لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۲ بازگردانده شد، اما ای‌اف‌سی تصمیم گرفت که بازنده مسابقه پلی آف مقدماتی بین آدلاید یونایتد و پرسیپورا جایاپورا به مرحله گروهی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۲ راه پیدا نکند.
پمرحله گروهی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۲ با حضور ۳۲ تیم (۲۰ تیم از منطقه غرب آسیا و ۱۲ تیم از منطقه شرق آسیا) برگزار شد. این ۳۲ تیم عبارتند از: قرعه‌کشی مرحله گروهی در تاریخ ۶ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۰۰ به در مقر کنفدراسیون فوتبال آسیا در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۳۲ تیم در هشت گروه چهار تیمی قرار گرفتند. باشگاه‌های یک کشور ممکن است در یک گروه قرار نگیرند. در هر گروه، تیم‌ها به صورت رفت و برگشت با یکدیگر بازی می‌کردند. روزهای مسابقه ۶-۷ مارس، ۲۰-۲۱ مارس، ۳-۴ آوریل، ۱۰-۱۱ آوریل، ۲۴-۲۵ آوریل و ۸-۹ مه ۲۰۱۲ بود.
۱۰-۱۱ آوریل، ۲۴-۲۵ آوریل و ۸-۹ مه ۲۰۱۲ بود. تیم‌های اول و دوم هر گروه به مرحله حذفی راه یافتند. معیارهای تساوی‌شکن. باشگاه‌ها بر اساس امتیاز رتبه‌بندی می‌شوند و معیارهای تساوی‌شکن به ترتیب زیر است:
مرحله حذفی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۲ با حضور ۱۶ تیم (۱۰ تیم از منطقه غرب آسیا و ۶ تیم از منطقه شرق آسیا) برگزار شد. این ۱۶ تیم شامل ۸ تیم صدرنشین گروه‌ها و ۸ تیم دوم گروه‌ها از مرحله گروهی بودند. هر دور از این مسابقات تک‌حذفی طی یک یا دو مسابقه برگزار می‌شد. در مرحله یک‌هشتم نهایی، هر مسابقه در یک بازی برگزار می‌شد که میزبان آن برندگان هر گروه در مقابل تیم‌های دوم گروه دیگر بودند. در مراحل یک‌چهارم نهایی و نیمه نهایی، هر مسابقه طی دو بازی رفت و برگشت برگزار می‌شد. فینال به میزبانی یکی از فینالیست‌ها برگزار می‌شد که
به میزبانی یکی از فینالیست‌ها برگزار می‌شد که با قرعه‌کشی مشخص می‌شد. قانون گل زده در خانه حریف (برای بازی‌های رفت و برگشت)، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه اعمال نمی‌شود) و در صورت لزوم ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می‌شد. مسابقات مرحله یک‌هشتم نهایی قبل از قرعه‌کشی مرحله گروهی مشخص شد. پس از اتمام مرحله یک‌هشتم نهایی، قرعه‌کشی مراحل یک‌چهارم نهایی، نیمه نهایی و فینال در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۲ در کوالا لامپور، مالزی در ساعت ۱۵:۰۰ به وقت برگزار شد. در این قرعه‌کشی، قانون «حفاظت از کشور» اعمال شد:
در این قرعه‌کشی، قانون «حفاظت از کشور» اعمال شد: اگر دقیقاً دو باشگاه از یک کشور وجود داشته باشند، نمی‌توانند در مرحله یک‌چهارم نهایی با یکدیگر روبرو شوند. با این حال، اگر بیش از دو باشگاه از یک کشور وجود داشته باشند، می‌توانند در مرحله یک‌چهارم نهایی با یکدیگر روبرو شوند. نمودار. در حالی که جدول زیر کل مرحله حذفی را نشان می‌دهد، قرعه‌کشی مسابقات مرحله یک‌هشتم نهایی در زمان قرعه‌کشی گروهی مشخص شد. قرعه‌کشی مرحله یک‌چهارم نهایی و پس از آن، پس از پایان مرحله یک‌هشتم نهایی، به طور جداگانه برگزار شد. یک‌هشتم
یک‌هشتم نهایی، به طور جداگانه برگزار شد. یک‌هشتم نهایی. این مسابقات در تاریخ ۲۲ و ۲۳ مه ۲۰۱۲ برگزار شد. یک‌چهارم نهایی. بازی‌های رفت در ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۲ و بازی‌های برگشت در ۲۵ و ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۲ برگزار شدند. بازی برگشت. "اربیل در مجموع ۶–۲ برنده شد." "الکویت در مجموع ۳–۰ برنده شد." "الاتفاق در مجموع ۴–۰ برنده شد." "چونبوری در مجموع ۵–۴ برنده شد." نیمه نهایی. بازی‌های رفت در ۲ اکتبر ۲۰۱۲ و بازی‌های برگشت در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۲ برگزار شدند. بازی برگشت. "اربیل در مجموع ۸–۲ برنده شد." "الکویت در مجموع ۶–۱ برنده شد."
۸–۲ برنده شد." "الکویت در مجموع ۶–۱ برنده شد." فینال. فینال ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۲ به میزبانی یکی از فینالیست‌ها برگزار شد که با قرعه‌کشی مشخص شد. طبق قرعه‌کشی ۱۴ ژوئن ۲۰۱۲، برنده بازی نیمه‌نهایی ۲ میزبان فینال خواهد بود. بنابراین، اربیل میزبان بود.
قیرخلار ( به معنای «چهل ها یا چله ها») یک گورستان کهن در شهر دربند، در داغستان روسیه است و کهن‌ترین گورستان فعال مسلمانان در روسیه محسوب می‌شود. تاریخچه. بر اساس منابع عربی قرون وسطی و تاریخ‌نامهٔ محلی "دربندنامه"، این محل دفن با اولین لشکرکشی مسلمانان به قفقاز به فرماندهی صحابه سلمان بن ربیعهٔ باهلی مرتبط است. در جریان پیشروی به سوی خاقانات ترک غربی بخشی از سپاه عرب در نبرد کشته شدند که در میان آن‌ها ۴۰ صحابهٔ محمد بودند. این ۴۰ صحابی در گورستان قیرخلار دفن شده‌اند، و نام گورستان از همین‌جا گرفته شده است.
شده‌اند، و نام گورستان از همین‌جا گرفته شده است. در سده‌های بعد، این گورستان پیوسته گسترش یافته است. به‌عنوان محل دفن شهیدان، به مکانی برای زیارت مسلمانان تبدیل شد. مشخصات. این گورستان کمتر از یک کیلومتر شمال دروازهٔ قیرخلار-قاپی قرار دارد. گورستان با حصاری دو متر ارتفاع، دو طبقه و ساخته‌شده از سنگ‌های خوش‌تراش که ظاهراً چندین بار بازسازی شده‌اند، محصور شده است. در سمت شمال حصار یک ورودی طاق‌دار وجود دارد. قیرخلار بخشی از گورستان شمالی شهر است. این گورستان از دو مستطیل تشکیل شده که ضلع‌های بلند آن‌ها به هم
دو مستطیل تشکیل شده که ضلع‌های بلند آن‌ها به هم چسبیده و شامل بخش بزرگ و کوچک است. در بخش بزرگ ۴۰ سنگ‌قبر کهن به‌شکل صندوقچه وجود دارد، که در سه ردیف قرار گرفته‌اند و بخش کوچک یک ردیف دارد. تابوت‌سنگ‌ها تا ۳٫۲ متر طول، ۸۰ سانتی‌متر ارتفاع، ۷۰ سانتی‌متر عرض و ۱۰ تا ۱۲ سانتی‌متر ضخامت دارند. درون بخش بزرگ، یک سازهٔ مستطیل کوچک به ارتفاع ۱۸۵ سانتی‌متر وجود دارد. این سازه با گنبدی پایان می‌یابد و دارای طاقچه‌ای قوسی برای نذورات است.
مادونا با گل میخک که با نام‌های مادونا با گلدان، مادونا با کودک یا مریم با گل نیز شناخته می‌شود، یک نقاشی رنگ روغن دوره رنسانس اثر لئوناردو دا وینچی است که در حدود سال‌های ۱۴۷۸ تا ۱۴۸۰ میلادی خلق شده است. این اثر به‌صورت دائمی در نگارخانه آلته پیناکوتک در مونیخ، آلمان به نمایش گذاشته شده است. نقش‌مایه مرکزی و مرکزی، مریم مقدس جوان است که با کودکی مسیح بر روی زانوانش نشسته است. مریم با لباس‌ها و جواهرات مجلل به تصویر کشیده شده و در دست چپش یک گل میخک (قرمز، تداعی‌کننده خون و مصائب عیسی) را در دست دارد.
تداعی‌کننده خون و مصائب عیسی) را در دست دارد. چهره‌ها در نور قرار گرفته‌اند در حالی که سایر اشیاء تیره‌تر هستند، به عنوان مثال گل با سایه پوشیده شده است. کودک به بالا و مادر به پایین نگاه می‌کند، بدون تماس چشمی. صحنه این پرتره، اتاقی با دو پنجره در هر طرف چهره‌ها است. در ابتدا تصور می‌شد که این نقاشی توسط آندرئا دل وروکیو خلق شده است، اما مورخان هنری بعدی موافقند که این اثر لئوناردو است که احتمالاً در دوران شاگردی او نزد وروکیو خلق شده است. موهای مریم مقدس، دست چپ، پارچه‌ها و گل‌ها شبیه به عناصر "تابلوی
دست چپ، پارچه‌ها و گل‌ها شبیه به عناصر "تابلوی بشارت" لئوناردو هستند.
جینوِورا دِ بنچی ( به ایتالیایی: Ginevra de' Benci) یک نقاشی پرتره اثر لئوناردو داوینچی از اشراف‌زاده فلورانسی قرن پانزدهم، جینوِورا دِ بنچی (متولد است). این اثر در فوریه ۱۹۶۷ توسط گالری ملی هنر در واشینگتن دی سی، ایالات متحده، از فرانتس یوزف دوم، شاهزاده لیختن اشتاین، با قیمتی رکوردشکن برای یک نقاشی بین ۵ تا ۶ میلیون دلار خریداری شد. این تنها نقاشی از لئوناردو داوینچی است که در قاره آمریکا در معرض دید عموم قرار دارد. موضوع. جینوِورا دِ بنچی، یک بانوی جوان و شناخته‌شده فلورانسی، به‌طور گسترده به‌عنوان سوژه
شناخته‌شده فلورانسی، به‌طور گسترده به‌عنوان سوژه این پرتره شناخته می‌شود. لئوناردو دا وینچی این پرتره را بین سال‌های ۱۴۷۴ تا ۱۴۷۸ میلادی در فلورانس کشید، احتمالاً به‌منظور بزرگداشت ازدواج جینوورا با لوئیجی دی برناردو نیکولینی در سن ۱۶ سالگی. با این حال، به‌احتمال بیشتر، این اثر به مناسبت نامزدی او خلق شده است. در آن دوران، پرتره‌های زنان معمولاً به مناسبت یکی از دو رویداد مهم سفارش داده می‌شدند: نامزدی یا ازدواج. پرتره‌های ازدواج معمولاً به صورت دوگانه کشیده می‌شدند، به‌طوری که زن در سمت راست تصویر و رو به
می‌شدند، به‌طوری که زن در سمت راست تصویر و رو به چپ قرار می‌گرفت؛ از آنجا که در این پرتره، چهره به سمت راست است، به احتمال زیاد این اثر به نامزدی اشاره دارد. بوته ارس که سر جینوِورا را احاطه کرده و بخش زیادی از پس‌زمینه را پر کرده است، چیزی بیش از صرفاً اهداف تزئینی را دنبال می‌کند. دررنسانس ایتالیا، ارس نمادی از پاکدامنی زنانه محسوب می‌شد، در حالی که کلمه ایتالیایی معادل ارس، "ژینپرو"، نیز با نام ژینورا بازی می‌کند. تصویر و متنی که در پشت تخته نقاشی دیده می‌شود — شاخهٔ سرو که با حلقه‌ای از برگ بو و نخل
می‌شود — شاخهٔ سرو که با حلقه‌ای از برگ بو و نخل احاطه شده و به‌وسیلهٔ شعار لاتین Virtvtem Forma Decorat («زیبایی، فضیلت را زینت می‌دهد») ثبت شده است — شناسایی سوژه پرتره را بیشتر تأیید می‌کند. این عبارت به عنوان نمادی از رابطه پیچیده بین فضیلت عقلانی و اخلاقی جینوِرا از یک سو، و زیبایی جسمانی او از سوی دیگر فهمیده می‌شود. شاخه سرو، همراه با حلقه‌ای از برگ‌های درخت کرنت و نخل، اشاره‌ای به نام او دارد. برگ‌های کرنت و نخل در نشان شخصی برناردو بامبو، سفیر ونیزی در فلورانس، دیده می‌شوند؛ رابطه افلاطونی بامبو
در فلورانس، دیده می‌شوند؛ رابطه افلاطونی بامبو با جینوِرا در اشعاری که بین آن‌ها رد و بدل شده، آشکار شده است. بررسی‌های مادون قرمز نشان داده که شعار بامبو «فضیلت و افتخار» زیر نوشته جینوِرا قرار دارد که این موضوع احتمال دخالت بامبو در سفارش این پرتره را بسیار محتمل می‌سازد. این پرتره یکی از برجسته‌ترین آثار گالری ملی هنر به‌شمار می‌آید و به خاطر تصویرسازی دقیق خلق و خوی جینوِرا مورد تحسین بسیاری قرار گرفته است. جینوِرا زیباست، اما باوقار و سختگیر؛ لبخندی در چهره‌اش دیده نمی‌شود و نگاهش، اگرچه مستقیم به جلو
چهره‌اش دیده نمی‌شود و نگاهش، اگرچه مستقیم به جلو است، اما نسبت به بیننده بی‌تفاوت به نظر می‌رسد.
جرج جولوان (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسته نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در فاصله سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ به‌عنوان یازدهمین فرمانده عالی متفقین اروپا فعالیت می‌کرد و فرماندهی اروپایی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت. جولوان فعالیت نظامی را از سال ۱۹۶۱ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ فرماندهی تیپ ۲ پیاده را برعهده داشت، از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ مدیر توسعه نیروی وزارت نیروی زمینی بود و در فاصله سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ به‌عنوان معاون عملیات نیروی زمینی آمریکا در اروپا فعالیت می‌کرد. وی از ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹
آمریکا در اروپا فعالیت می‌کرد. وی از ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ فرمانده لشکر ۳ زرهی بود، در فاصله سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۱ به‌عنوان فرمانده سپاه پنجم آمریکا فعالیت می‌کرد و از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳ فرماندهی جنوبی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت.
کاخ سفید (، رسماً خانه دولت فدراسیون روسیه ( کاخ سفید روسیه (همچنین به عنوان کاخ سفید روسیه و قبلاً به عنوان خانه شوراهای روسیه شناخته می‌شود) یک ساختمان دولتی در مسکو است. این ساختمان در کنار رودخانه کراسنوپرسننسکایا قرار دارد. این ساختمان به عنوان دفتر اصلی دولت روسیه و محل کار رسمی نخست‌وزیر است. این بنا از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۱ طبق طرح معمار دیمیتری چچولین برای استقرار کمیته کنترل خلق و شورای عالی روسیه ساخته شد. در طول کودتای اوت ۱۹۹۱، این ساختمان به مرکز مقاومت در برابر کمیته دولتی وضعیت اضطراری تبدیل شد.
در برابر کمیته دولتی وضعیت اضطراری تبدیل شد. این سازه در طول بحران قانون اساسی ۱۹۹۳ به شدت آسیب دید و متعاقباً تعمیر شد. تاریخچه. ساخت و استفاده در اتحاد جماهیر شوروی. در سال ۱۹۶۵، ساخت خانه شوراها برای اسکان نهادهای اداری جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه (آر اس اف اس آر) در این مکان آغاز شد. طرح بازسازی این منطقه توسط گروهی از معماران معروف به موسپروکت-۱ به رهبری دیمیتری چچولین، پاول اشتلر، ولادیمیر لوکیانوف و دیگران، به همراه تیمی از مهندسان تهیه شد. طرح کلی از طرح چچولین در سال ۱۹۳۴ برای ساختمان
طرح کلی از طرح چچولین در سال ۱۹۳۴ برای ساختمان آئروفلوت پیروی می‌کند. در ابتدا، چچولین پیشنهاد ساخت ساختمان در میدان تاگانکا را داد که بر فراز بخش قابل توجهی از شهر قرار دارد، زیرا محل آن در خاکریز کراسنوپرسننسکایا به دلیل ساختمان‌های مجاور نامناسب بود. با این حال، به دلیل چشم‌انداز خوب در کنار ساحل مرتفع رودخانه مسکو، مکان فعلی به جای آن انتخاب شد. خانه شوراها اولین ساختمان چند طبقه بود که در آن از یک قاب بتنی مسلح پیش‌ساخته با شکل یکنواخت و هسته‌های سفت و سخت یکپارچه استفاده شده بود. در بیرون، سازه با
و سخت یکپارچه استفاده شده بود. در بیرون، سازه با پنل‌های بتنی سفالی منفرد که قبلاً با سنگ مرمر روکش شده بودند، پوشانده شده بود. مساحت کل این مجموعه ۷۳۲۰۰۰ متر مربع و مساحت کل فضای اداری حدود ۱۳۲۰۰۰ متر مربع بود. این ساختمان با یک سیستم پیچیده سه طبقه از طبقات زیرزمینی طراحی شده بود که در آن پارکینگ، انبارها، اتاق‌های تهویه و تجهیزات تبرید قرار داشتند. این سازه به یک فاضلاب جداگانه و یک سیستم منبع تغذیه مستقل مجهز شده بود. نظریه‌ای وجود دارد که ساختمان از طریق معابر زیرزمینی به تونل‌های مترو متصل است، اما
معابر زیرزمینی به تونل‌های مترو متصل است، اما منابع رسمی این اطلاعات را تأیید یا رد نمی‌کنند. طبق خاطرات یکی از سازندگان، فلیکس میخائیلوویچ آشوروف، هنگام نصب میله پرچم، دیمیتری چچولین دستور داد که آن را سه متر کوتاه‌تر کنند تا ترکیبی هماهنگ‌تر از تناسبات ایجاد شود؛ با این حال، به دلیل تأخیرهای احتمالی، به کارگران دستور داده شد که میله از قبل آماده شده را مخفیانه از معمار در طول یک آخر هفته نصب کنند. ساخت و ساز در سال ۱۹۸۱ با هزینه کل بیش از ۹۴ میلیون روبل به پایان رسید. پس از اتمام پروژه، دیمیتری چچولین،
به پایان رسید. پس از اتمام پروژه، دیمیتری چچولین، سرپرست تیم، ویتالی مازورین، معمار و یوری دیخوویچنی، طراح، جایزه لنین را دریافت کردند. از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۳، شورای عالی روسیه که تا آن زمان جلسات خود را در کاخ بزرگ کرملین برگزار می‌کرد، از کاخ سفید استفاده کرد. شورای عالی روسیه تا پایان اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ و همچنین در سال‌های اول فدراسیون روسیه در این ساختمان باقی ماند. در سال ۱۹۹۱، اتحاد جماهیر شوروی یک تمبر ۵۰ کوپکی با تصویر کاخ سفید و به افتخار مقاومت در برابر کودتای ۱۹۹۱ شوروی منتشر کرد. نقش
مقاومت در برابر کودتای ۱۹۹۱ شوروی منتشر کرد. نقش در کودتای ۱۹۹۱. در اوت ۱۹۹۱، مجلس شوراها به مرکز رویارویی علیه کمیته دولتی وضعیت اضطراری تبدیل شد. رهبری مخالفان را بوریس یلتسین، رئیس‌جمهور روسیه، بر عهده داشت که در حمایت از او تجمعات گسترده‌ای در اطراف ساختمان برگزار شد. در این دوره، یلتسین بارها با حضار صحبت کرد و مشهورترین سخنرانی او در ۱۹ اوت از یک تانک لشکر تامان ایراد شد. در آن زمان، ساختمان توسط زنجیره‌ای از اهالی مسکو که از رئیس‌جمهور حمایت می‌کردند، احاطه شده بود. با استفاده از موادی مانند سطل‌های
احاطه شده بود. با استفاده از موادی مانند سطل‌های زباله، نرده‌های پارک‌های اطراف، نیمکت‌ها و درختان اره شده، یک مانع بداهه در اطراف ساختمان ساخته شد. معترضان همچنین نقاشی‌های دیواری با موضوعات سیاسی بر روی دیوارهای ساختمان کشیدند. تا ۲۰ آگوست، تقریباً دویست هزار نفر در اطراف این سازه جمع شده بودند، از جمله چهره‌های سیاسی و مردمی مانند روسلان خاسبولاتوف، ایوان سیلایف، الکساندر روتسکوی، ادوارد شواردنادزه، میخائیل خودورکوفسکی، مستیسلاو روستروپوویچ، آندری ماکارویچ و دیگران. احتمالاً به دلیل تعداد احتمالی تلفات
و دیگران. احتمالاً به دلیل تعداد احتمالی تلفات غیرنظامیان و نظامیان، به ساختمان حمله نشد. بعدها، وقایعی که در نزدیکی دیوارهای خانه شوراها و جاهای دیگر در اتحاد جماهیر شوروی رخ داد، به عنوان کودتای اوت تعریف شد. در این دوره بود که نام «کاخ سفید» به ساختمان اختصاص داده شد که به‌طور گسترده توسط رسانه‌های دولتی مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۹۲، این ساختمان به افتخار «پیروزی نیروهای دموکراتیک» و سالگرد حاکمیت دولتی روسیه، در پشت سکه‌های یادبود به تصویر کشیده شد. انحلال اجباری شورای عالی روسیه. در بحبوحه
شد. انحلال اجباری شورای عالی روسیه. در بحبوحه بحران قانون اساسی سال ۱۹۹۳، بوریس یلتسین فرمان شماره ۱۴۰۰ را برای انحلال کنگره نمایندگان خلق و شورای عالی روسیه صادر کرد. ارتباط مجلس شوراها با تلویزیون و رادیو قطع شد. طبق نتیجه دادگاه قانون اساسی، اقدامات رئیس‌جمهور غیرقانونی و مغایر با قانون اساسی ۱۹۷۸ روسیه بود. جلسه اضطراری شورای عالی تشکیل شد که طی آن، از جمله موارد دیگر، تصمیم گرفته شد که از ساختمان در برابر محاصره احتمالی محافظت شود. این وقایع باعث تجمع خودجوش در نزدیکی دیوارهای ساختمان شد. گروه‌های
خودجوش در نزدیکی دیوارهای ساختمان شد. گروه‌های محافظ امنیتی، غیرنظامیان، تشکل‌های داوطلب قزاق و پرسنل نظامی بازنشسته در مجلس شوراها سازماندهی شدند. اطلاعات مربوط به سلاح‌های ذخیره شده در ساختمان متفاوت است. از ۲۳ سپتامبر تا ۴ اکتبر ۱۹۹۳، دهمین جلسه کنگره نمایندگان خلق فدراسیون روسیه در این ساختمان برگزار شد، زیرا سالن کنفرانس کاخ بزرگ کرملین برای تعمیر بسته شده بود. کنگره و شورای عالی، خاتمه اختیارات رئیس‌جمهور بوریس یلتسین و انتقال آنها به معاون رئیس‌جمهور الکساندر روتسکوی را اعلام کردند. در این دوره،