payamvha/North_RAG huggingface dataset:
"فتوای" اوت ۱۹۹۶ بود و دیگری "فتوای" کوتاه‌تر در فوریه ۱۹۹۸. هر دو سند ابتدا در روزنامه عربی‌زبان قدس عربی در لندن منتشر شدند. فتوای سال ۱۹۹۸ بن لادن بیان می‌کرد: «حکم به کشتن آمریکایی‌ها و متحدانشان – غیرنظامی و نظامی – یک وظیفه فردی برای هر مسلمانی است که می‌تواند این کار را در هر کشوری که امکان دارد انجام دهد، تا مسجدالاقصی و مسجدالحرام [مکه] را از چنگ آن‌ها آزاد کند، و برای اینکه ارتش‌هایشان از تمام سرزمین‌های اسلام خارج شوند، در حالی که شکست‌خورده و ناتوان از تهدید هیچ مسلمانی باشند. این مطابق با کلام
از تهدید هیچ مسلمانی باشند. این مطابق با کلام خداوند متعال است که می‌فرماید: «و با مشرکان همگی بجنگید، چنانکه آنان همگی با شما می‌جنگند» و «با آنان بجنگید تا دیگر فتنه‌ای نباشد و عدالت و ایمان به خدا حاکم شود.»» فتوای مذکور همچنین حضور نیروهای آمریکایی در عربستان سعودی را محکوم کرد و مدعی شد که آمریکایی‌ها با هدف تضمین «بقا و حیات اسرائیل» در تلاشند تا جهان عرب را بالکانیز و بی‌ثبات کنند: «...بیش از هفت سال است که ایالات متحده، سرزمین‌های اسلام را در مقدس‌ترین مکان‌ها، یعنی شبه‌جزیره عربستان، اشغال کرده
مکان‌ها، یعنی شبه‌جزیره عربستان، اشغال کرده است، ثروت‌های آن را به غارت می‌برد، به حاکمانش دیکته می‌کند، مردمش را تحقیر می‌کند، همسایگانش را می‌ترساند، و پایگاه‌هایش در این شبه‌جزیره را به سرنیزه‌ای برای جنگ با مردم مسلمان همسایه تبدیل کرده است.» پس از حملات، بن لادن و ایمن الظواهری ده‌ها نوار ویدئویی و صوتی منتشر کردند که بسیاری از آن‌ها به تشریح انگیزه‌های حملات می‌پرداختند. دو مورد از نشریات مهم‌تر، "نامه به مردم آمریکا" بن لادن در سال ۲۰۰۲ و یک نوار ویدئویی در سال ۲۰۰۴ از سوی بن لادن بود. علاوه بر
ویدئویی در سال ۲۰۰۴ از سوی بن لادن بود. علاوه بر اعلامیه‌های مستقیم بن لادن و القاعده، تحلیلگران سیاسی متعددی نیز انگیزه‌هایی را برای این حملات مطرح کرده‌اند. انگیزه‌های بیان‌شده. حمایت اسرائیل از سوی ایالات متحده. در "نامه‌ای به مردم آمریکا"، بن لادن حمایت ایالات متحده از اسرائیل را به عنوان یکی از انگیزه‌ها چنین توصیف کرد: گسترش اسرائیل یکی از بزرگ‌ترین جنایات است و شما رهبران جنایتکاران آن هستید. و البته نیازی به توضیح و اثبات میزان حمایت آمریکا از اسرائیل نیست. ایجاد اسرائیل جنایتی است که باید پاک شود.
نیست. ایجاد اسرائیل جنایتی است که باید پاک شود. هر فردی که دست‌هایش در ارتکاب این جنایت آلوده شده است، باید بهای آن را بپردازد، و بهای سنگینی بپردازد. در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۰، بن لادن دوباره بر ارتباط بین حملات ۱۱ سپتامبر و حمایت ایالات متحده از اسرائیل تأکید کرد. حمایت از اسرائیل حتی پیش از حملات نیز در "فتوای" سال ۱۹۹۸ القاعده مطرح شده بود: هدف [ایالات متحده] همچنین خدمت به کشور کوچک یهودیان و منحرف کردن توجه از اشغال اورشلیم و قتل مسلمانان در آنجاست. بهترین گواه این امر، اشتیاق آن‌ها برای نابودی عراق،
گواه این امر، اشتیاق آن‌ها برای نابودی عراق، قوی‌ترین کشور عربی همسایه، و تلاششان برای تجزیه تمام کشورهای منطقه مانند عراق، عربستان سعودی، مصر و سودان به دولت‌های کوچک و بی‌اهمیت است تا از طریق تفرقه و ضعف آن‌ها، بقای اسرائیل و تداوم اشغال وحشیانه صلیبی شبه‌جزیره را تضمین کنند. استراتژی بن لادن برای گسترش انتفاضه الاقصی. خیزش انتفاضه الاقصی در سال ۲۰۰۰ در فلسطین، به یک الهام‌بخش قوی برای بن لادن جهت آغاز حملات ۱۱ سپتامبر تبدیل شد. با تشدید "انتفاضه"، بن لادن دستوری را به خالد شیخ محمد و محمد عطا صادر کرد
دستوری را به خالد شیخ محمد و محمد عطا صادر کرد تا اجرای حملات را در تاریخی زودتر آغاز کنند. این دستور حداقل در دو موقعیت صادر شد. نخستین بار در جریان بازدید بحث‌برانگیز آریل شارون از حرم شریف که در سراسر جهان اسلام محکوم شد و به آغاز "انتفاضه الاقصی" انجامید؛ و دومین بار هنگامی که آریل شارون در مارس ۲۰۰۱ از کاخ سفید بازدید کرد. در طول این دوره، القاعده به شدت جنایات صهیونیستی علیه فلسطینیان را محکوم و ایالات متحده را به همدستی مستقیم در سرکوب فلسطینیان توسط اسرائیل متهم می‌کرد. پوشش رسانه‌ای جهان عرب از
اسرائیل متهم می‌کرد. پوشش رسانه‌ای جهان عرب از انتفاضه دوم، که جنایات اسرائیل را در سراسر جهان پخش می‌کرد، به عنصری مهم در موفقیت القاعده تبدیل شد. رهبران القاعده به طور مرتب بیانیه‌های متعددی صادر می‌کردند و جهاد را برای آزادسازی فلسطین، وظیفه همه مسلمانان اعلام می‌کردند. بن لادن دائماً تأکید می‌کرد که امنیت آمریکا به دلیل نقشش در به خطر انداختن امنیت فلسطینی‌ها، به خطر خواهد افتاد. در مصاحبه‌ای که در ۲۱ اکتبر ۲۰۰۱ با تیسیر علونی داشت، بن لادن اظهار داشت: «جهاد وظیفه‌ای است برای آزادسازی الاقصی و کمک به
«جهاد وظیفه‌ای است برای آزادسازی الاقصی و کمک به ناتوانان در فلسطین، عراق، لبنان و در هر کشور مسلمان. شکی نیست که آزادسازی شبه‌جزیره عربستان از کافران نیز یک وظیفه است... انتفاضه پربرکت سال گذشته به ما کمک کرد تا مسئله فلسطین را بیشتر به جلو ببریم. این فشار به مسائل دیگر هم کمک می‌کند. حمله به آمریکا به مسئله فلسطین یاری می‌رساند و بالعکس... ناگهان بوش و بلر اعلام کردند: «زمان آن فرا رسیده است که یک کشور مستقل برای فلسطین تشکیل شود.» در تمام سال‌های گذشته، این زمان نرسیده بود تا اینکه بعد از این حملات،
این زمان نرسیده بود تا اینکه بعد از این حملات، برای تشکیل دولت فلسطینی وقت پیدا کردند. آن‌ها فقط زبان حملات و کشتار را می‌فهمند.» تحریم‌ها علیه عراق. در ۶ اوت ۱۹۹۰، چهار روز پس از تهاجم عراق به کویت، شورای امنیت سازمان ملل متحد (یوان‌اس‌سی) قطعنامه ۶۶۱ را تصویب کرد که تحریم‌های اقتصادی را علیه عراق اعمال می‌کرد. این تحریم‌ها شامل تحریم تجاری می‌شد که اقلام پزشکی و مواد غذایی را «در شرایط بشردوستانه» مستثنی می‌کرد، هرچند واردات آنها به شدت کنترل می‌شد. پس از پایان جنگ خلیج فارس و خروج عراق از کویت، تحریم‌ها
پایان جنگ خلیج فارس و خروج عراق از کویت، تحریم‌ها با قطعنامه ۶۸۷ به موضوع حذف جنگ‌افزارهای کشتارجمعی گره خوردند. در فتوای سال ۱۹۹۸، القاعده تحریم‌های عراق را به عنوان دلیلی برای کشتن آمریکایی‌ها عنوان کرد: با وجود ویرانی بزرگی که ائتلاف صلیبی-صهیونیستی بر مردم عراق تحمیل کرده و با وجود تعداد بسیار زیاد کشته‌شدگان که از یک میلیون نفر فراتر رفته... با وجود همه اینها، آمریکایی‌ها یک بار دیگر تلاش می‌کنند تا کشتارهای وحشتناک را تکرار کنند، گویی به محاصره طولانی‌مدتی که پس از جنگ وحشیانه اعمال شد یا به تجزیه و
که پس از جنگ وحشیانه اعمال شد یا به تجزیه و ویرانی [این کشور] قانع نیستند... بر این اساس، و در اطاعت از دستور خدا، ما فتوای زیر را برای همه مسلمانان صادر می‌کنیم: حکم به کشتن آمریکایی‌ها و متحدانشان – غیرنظامی و نظامی – یک وظیفه فردی برای هر مسلمان است... در ویدئوی سال ۲۰۰۴ اسامه بن لادن، او این تحریم‌ها را «بزرگترین کشتار دسته‌جمعی کودکان که بشر تاکنون شناخته" توصیف می‌کند». حضور نیروهای آمریکایی در عربستان سعودی. پس از پایان جنگ خلیج فارس، ایالات متحده ۵۰۰۰ نیرو را در عربستان سعودی مستقر کرد. یکی از
۵۰۰۰ نیرو را در عربستان سعودی مستقر کرد. یکی از مسئولیت‌های این نیرو، عملیات دیده‌بان جنوبی بود که منطقه پرواز ممنوع در جنوب عراق را که پس از سال ۱۹۹۱ تعیین شده بود، اجرا می‌کرد. همچنین، صادرات نفت این کشور از طریق خطوط کشتیرانی خلیج فارس توسط ناوگان پنجم ایالات متحده که در بحرین مستقر است، محافظت می‌شود. از آنجایی که عربستان سعودی مقدس‌ترین مکان‌های اسلام (مکه و مدینه) را در خود جای داده است، بسیاری از مسلمانان از حضور نظامی دائمی آمریکا ناراحت بودند. بن لادن به شدت عصبانی بود. پیش از آغاز جنگ خلیج فارس،
به شدت عصبانی بود. پیش از آغاز جنگ خلیج فارس، بن لادن سعی کرد شاهزاده سلطان، وزیر دفاع عربستان را متقاعد کند که عربستان سعودی می‌تواند با کمک عرب‌های افغان از خود دفاع کند، اما ایده‌های او جدی گرفته نشد. در سال ۱۹۹۲، پس از اینکه بن لادن نتوانست شاهزاده نایف، وزیر کشور عربستان را متقاعد به خروج نیروهای آمریکایی کند، او را خائن به اسلام نامید که این امر باعث شد ملک فهد، او را عنصر نامطلوب اعلام کند. سپس بن لادن خواستار سرنگونی دولت عربستان شد و حملات تروریستی متعددی در سال‌های آینده در عربستان سعودی را
متعددی در سال‌های آینده در عربستان سعودی را پیش‌بینی کرد. حضور مستمر نیروهای آمریکایی در عربستان سعودی پس از جنگ خلیج فارس، یکی از انگیزه‌های اعلام شده برای حملات ۱۱ سپتامبر و بمب‌گذاری برج‌های خبر بود. علاوه بر این، تاریخ انتخاب شده برای بمب‌گذاری ۱۹۹۸ سفارت ایالات متحده (۷ اوت)، دقیقاً هشت سال پس از اعزام نیروهای آمریکایی به عربستان سعودی بود. بن لادن روایت‌های منسوب به محمد را اینگونه تعبیر می‌کرد که «حضور دائمی کافران در شبه‌جزیره عربستان» را ممنوع می‌داند. در سال ۱۹۹۶، بن لادن که در آن زمان در
می‌داند. در سال ۱۹۹۶، بن لادن که در آن زمان در افغانستان مستقر بود، فتوایی صادر کرد که در آن علیه ایالات متحده اعلان جنگ کرد و خواستار خروج نیروهای آمریکایی از عربستان سعودی شد. در فتوای سال ۱۹۹۸، القاعده نوشت: «بیش از هفت سال است که ایالات متحده سرزمین‌های اسلام را در مقدس‌ترین مکان‌ها، یعنی شبه‌جزیره عربستان، اشغال کرده است، ثروت‌هایش را غارت می‌کند، به حاکمانش دیکته می‌کند، مردمش را تحقیر می‌کند، همسایگانش را می‌ترساند و پایگاه‌هایش در شبه‌جزیره را به سرنیزه‌ای برای مبارزه با مردم مسلمان همسایه تبدیل
سرنیزه‌ای برای مبارزه با مردم مسلمان همسایه تبدیل کرده است.» در مصاحبه‌ای در دسامبر ۱۹۹۹ با رحیم‌الله یوسف‌زی، بن لادن گفت که احساس می‌کند آمریکایی‌ها «بیش از حد به مکه نزدیک هستند» و این را یک اقدام تحریک‌آمیز علیه تمام جهان اسلام می‌داند. تخریب محیط زیست. در "نامه‌ای به مردم آمریکا"، بن لادن از ایالات متحده به دلیل داشتن بالاترین میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای در جهان و همچنین عدم تصویب پیمان کیوتو انتقاد کرد: شما طبیعت را با پسماندهای صنعتی و گازهای خود بیش از هر ملت دیگری در تاریخ نابود کرده‌اید. با این
از هر ملت دیگری در تاریخ نابود کرده‌اید. با این حال، شما از امضای توافق‌نامه کیوتو سر باز می‌زنید تا بتوانید سود شرکت‌ها و صنایع حریص خود را تضمین کنید. ایمن الظواهری، گرمایش جهانی را بازتابی از «وحشی‌گری و حرص دنیای صلیبی غرب، با آمریکا در رأس آن» دانست. بن لادن همچنین برای مقابله با گرمایش جهانی، خواستار نابودی اقتصاد آمریکا شده است. بی‌اخلاقی آمریکایی. در نامه ذکر شده به مردم آمریکا، بن لادن از رفتارهای «غیراخلاقی» که در ایالات متحده به یک هنجار تبدیل شده بود، به عنوان عامل انگیزه‌بخش در تصمیم خود برای
بود، به عنوان عامل انگیزه‌بخش در تصمیم خود برای آغاز حملات گله کرد: دومین چیزی که شما را به آن فرا می‌خوانیم، توقف ستم، دروغ، بی‌اخلاقی و فسادی است که در میان شما گسترش یافته است. ما شما را به مردمی با آداب، اصول، شرافت و پاکی فرامی‌خوانیم؛ تا اعمال غیراخلاقی زنای غیرمحصنه، همجنس‌گرایی، مواد مست‌کننده، قمار و تجارت ربوی را کنار بگذارید. درگیری در سومالی، چچن، کشمیر، لبنان و فیلیپین. بندهای ۱بی ۴ و ۵ از بیانیه اسامه بن لادن چنین بیان می‌کنند: «شما در سومالی به ما حمله کردید؛ از جنایات روسیه علیه ما در چچن،
به ما حمله کردید؛ از جنایات روسیه علیه ما در چچن، از سرکوب ما توسط هند در کشمیر، و از تجاوزات یهودیان علیه ما در لبنان حمایت کردید... همچنین به شما توصیه می‌کنیم که از حمایت از اسرائیل دست بردارید، و به حمایت خود از هندی‌ها در کشمیر، روس‌ها علیه چچنی‌ها پایان دهید و نیز از حمایت از دولت مانیل علیه مسلمانان در جنوب فیلیپین دست بکشید... همچنین به شما توصیه می‌کنیم وسایل خود را جمع کرده و از سرزمین‌های ما خارج شوید. ما خیر، هدایت و درستکاری شما را می‌خواهیم، پس ما را مجبور نکنید که شما را به صورت محموله در
پس ما را مجبور نکنید که شما را به صورت محموله در تابوت برگردانیم.» آزادسازی سرزمین‌های اسلامی. نفوذ سلطه‌جویانه آمریکا در نظام سیاسی بین‌الملل به شدت توسط القاعده محکوم شد. رهبری القاعده ادعا می‌کرد که آمریکا به دلیل سیاست‌های خصمانه دولت‌هایش، مانند حمایت از صهیونیسم، تجاوز نظامی به کشورهای سراسر جهان اسلام، حمایت از رژیم‌های سرکوبگر، امپریالیسم فرهنگی آمریکا و غیره، به هدفی مشروع برای حمله تبدیل شده است. القاعده به دنبال همکاری با کشورهایی بود که از دخالت در امور مسلمانان و امپریالیسم آمریکا پرهیز
دخالت در امور مسلمانان و امپریالیسم آمریکا پرهیز می‌کردند. در سخنرانی‌ای که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، اسامه بن لادن اظهار داشت: «آزادگان امنیت خود را از دست نمی‌دهند، برخلاف ادعای بوش که ما از آزادی متنفریم. اگر اینطور است، پس بگذارید او به ما توضیح دهد که چرا ما مثلاً به سوئد حمله نمی‌کنیم؟ و ما می‌دانیم که متنفران از آزادی، روحیه‌های سرکشی مانند آن ۱۹ نفر – رحمت خدا بر آنها باد – ندارند. نه، ما می‌جنگیم، زیرا ما آزادگانی هستیم که تحت ستم به خواب نمی‌رویم. ما می‌خواهیم آزادی را به ملت خود بازگردانیم، همان‌طور
آزادی را به ملت خود بازگردانیم، همان‌طور که شما ملت ما را ویران می‌کنید. ما نیز ملت شما را ویران خواهیم کرد. هیچ‌کس جز یک دزد احمق با امنیت دیگران بازی نمی‌کند و سپس خود را متقاعد می‌سازد که در امان خواهد بود. در حالی که افراد متفکر، هنگامی که فاجعه‌ای رخ می‌دهد، اولویت خود را یافتن علل آن قرار می‌دهند تا از وقوع دوباره‌اش جلوگیری کنند.» انگیزه‌های استنباطی. تحلیلگران سیاسی، انگیزه‌هایی را برای این حملات استنباط کرده‌اند که صراحتاً توسط القاعده بیان نشده بودند، مانند جهانی شدن و تمایل به تحریک ایالات
بودند، مانند جهانی شدن و تمایل به تحریک ایالات متحده. الیوت نیمن اظهار داشت که ارتباط‌هایی که تحلیلگرانی مانند والت و میرشایمر و بسیاری از روشنفکران آلمانی بین ۱۱ سپتامبر و اسرائیل برقرار می‌کنند، غیرتاریخی هستند. او استدلال می‌کند که خود فلسطینی‌ها نیز بارها به خیانت یک رهبر عرب پس از دیگری از زمان تأسیس دولت اسرائیل اشاره کرده‌اند، و بن لادن هم از این قاعده مستثنی نیست، چرا که او هرگز هیچ نگرانی برای آرمان فلسطین نشان نداد تا زمانی که تحت تأثیر ایمن الظواهری قرار گرفت و تصمیم گرفت از فلسطینی‌ها به عنوان
قرار گرفت و تصمیم گرفت از فلسطینی‌ها به عنوان ابزاری برای جلب حمایت مسلمانان شبه‌نظامی استفاده کند. القاعده و حماس همچنان روابط پرتنش و دشواری دارند و استدلال می‌شود که اهداف متفاوتی در قبال مناقشه اسرائیل و فلسطین دنبال می‌کنند. انگیزه مذهبی. دانیل بنجامین و استیون سایمون، در کتاب خود با عنوان «عصر وحشت مقدس»، استدلال می‌کنند که حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر کاملاً مذهبی بوده‌اند. این حملات «یک آیین مذهبی... با هدف بازگرداندن نظم اخلاقی به جهان که توسط دشمنان اسلام فاسد شده بود»، تلقی می‌شوند. این اقدامات نه
اسلام فاسد شده بود»، تلقی می‌شوند. این اقدامات نه سیاسی و نه استراتژیک، بلکه «یک عمل رستگاری» بودند که به منظور «تحقیر و کشتار کسانی که حاکمیت مطلق خداوند را به چالش کشیدند» انجام شدند. ریموند ابراهیم، به عنوان پژوهشگر در کتابخانه کنگره، تفاوت قابل توجهی بین پیام‌های القاعده به زبان انگلیسی که برای مخاطبان غربی بود، و پیام‌ها و اسناد عربی القاعده که خطاب به مخاطبان مسلمان بود، کشف کرد. پیام‌های خطاب به غرب، دلایلی را برای انتقام‌جویی بر اساس «زبان 'تقابل'» فهرست می‌کردند. در مقابل، متون برای مخاطبان مسلمان
می‌کردند. در مقابل، متون برای مخاطبان مسلمان حاوی انگیزه‌های الهیاتی بودند و هیچ اشاره‌ای به اقدامات کشورهای غربی در آن‌ها وجود نداشت. جهانی شدن. برنارد لوئیس، معروف‌ترین فردی است که ایده «تحقیر» جهان اسلام را در نتیجه جهانی‌سازی مطرح کرده است. او در کتاب سال ۲۰۰۴ خود با عنوان "بحران اسلام: جنگ مقدس و ترور نامقدس"، استدلال می‌کند که خصومت نسبت به غرب، به بهترین شکل با افول امپراتوری قدرتمند عثمانی، و ترکیب آن با واردات ایده‌های غربی، همچون سوسیالیسم عربی، لیبرالیسم عربی و سکولاریسم عربی قابل درک است. در
لیبرالیسم عربی و سکولاریسم عربی قابل درک است. در طول سه قرن گذشته، جهان اسلام سلطه و رهبری خود را از دست داده و از غرب مدرن و شرق که به سرعت در حال مدرن شدن است، عقب مانده است. این شکاف فزاینده، مشکلات فزاینده‌ای را، هم از نظر عملی و هم عاطفی، ایجاد کرده است که حاکمان، متفکران و شورشیان اسلام هنوز پاسخی مؤثر برای آن‌ها نیافته‌اند. در مقاله‌ای با عنوان «روح تروریسم»، ژان بودریار، ۱۱ سپتامبر را اولین رویداد جهانی توصیف کرد که «خود فرآیند جهانی‌سازی را زیر سؤال می‌برد.» تحریک به جنگ با ایالات متحده. برخی از
می‌برد.» تحریک به جنگ با ایالات متحده. برخی از کارشناسان خاورمیانه، مانند مایکل اسکات دورن و پیتر برگن، استدلال کرده‌اند که ۱۱ سپتامبر یک روش استراتژیک برای تحریک آمریکا به جنگی بود که می‌تواند یک انقلاب پان‌اسلامی را برانگیزد. دورن معتقد است که این حملات به بهترین شکل، به عنوان بخشی از یک درگیری مذهبی در داخل جهان اسلام قابل فهم هستند. او در مقاله‌ای نوشت که پیروان بن لادن «خود را جزیره‌ای از مؤمنان واقعی می‌دانند که در دریایی از شرارت احاطه شده‌اند.» دورن همچنین استدلال کرد که بن لادن امیدوار بود که
دورن همچنین استدلال کرد که بن لادن امیدوار بود که انتقام‌جویی آمریکا، ملت‌های عرب را علیه غرب متحد کند و انقلاب‌هایی را در کشورهای عربی و جاهای دیگر شعله‌ور سازد، و ویدئوهای اسامه بن لادن تلاش داشتند تا یک واکنش غریزی در خاورمیانه ایجاد کنند که هدف آن، واکنش خشونت‌آمیز شهروندان مسلمان به افزایش دخالت آمریکا در منطقه بود. برگن استدلال کرد که حملات، بخشی از برنامه‌ای بودند تا ایالات متحده حضور نظامی و فرهنگی خود را در خاورمیانه افزایش دهد و در نتیجه مسلمانان را مجبور به مقابله با ایده یک دولت غیرمسلمان کند و
مجبور به مقابله با ایده یک دولت غیرمسلمان کند و دولت‌های اسلامی محافظه‌کار در منطقه تأسیس شوند. جرج دابلیو. بوش، رئیس‌جمهور آمریکا، در واقع جنگ علیه تروریسم را اعلام کرد که نتیجه آن از دست رفتن موقت کنترل طالبان بر افغانستان پس از دو دهه جنگ بود. با وجود انتقادها مبنی بر اینکه دولت عراق هیچ دخالتی در حملات ۱۱ سپتامبر نداشت، بوش حمله ۲۰۰۳ به عراق را بخشی از جنگ علیه تروریسم اعلام کرد. واکنش و بی‌ثباتی‌های ناشی از آن، به ظهور داعش و ایجاد موقت یک خلافت اسلامی در مناطق تحت کنترل خود در عراق و سوریه منجر شد،
در مناطق تحت کنترل خود در عراق و سوریه منجر شد، تا اینکه داعش قلمرو خود را بر اثر شکست‌های نظامی از دست داد. تحقیق در مورد تروریسم انتحاری. رابرت پیپ ۳۱۵ حادثه را شناسایی کرد که به جز ۱۴ مورد، همه آن‌ها را در ۱۸ کارزار مختلف دسته‌بندی کرد. این ۱۸ مورد، دو عنصر مشترک داشتند و همه به جز یکی، عنصر سومی را نیز دارا بودند: ۱) اشغالگری خارجی؛ ۲) توسط یک کشور دموکراتیک؛ ۳) که دینی متفاوت داشت. میا بلوم نیز با بستگان و آشنایان تروریست‌های انتحاری مصاحبه کرد. نتایج او تا حد زیادی از یافته‌های پیپ حمایت می‌کند و
او تا حد زیادی از یافته‌های پیپ حمایت می‌کند و نشان می‌دهد که بدون وجود اشغالگری خارجی، جذب افراد برای مأموریت‌های انتحاری بسیار دشوارتر است.
آلخاندرو آگیلار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کاستاریکا است که در پست مهاجم برای تیم اف‌سی آریزونا بازی می‌کند. وی در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است.
کدکس S1 (یا MS1؛ که پیش‌تر به نام کدکس ساسون -۱۰۵۳ و همچنین صفرا، JUD 002 شناخته می‌شد) یک کدکس مسورایی شامل هر ۲۴ کتاب عهد عتیق عبری است که به سده دهم میلادی نسبت داده می‌شود. این نسخه به اندازه کدکس حلب قدیمی و یک قرن قدیمی‌تر از کدکس لنینگراد (از سال 1008 میلادی)، قدیمی‌ترین نسخه کامل شناخته‌شده از کتاب مقدس عبری، در نظر گرفته می‌شود. بر اساس دیدگاهی دیگر، ممکن است این نسخه به اواخر سده نهم میلادی تعلق داشته باشد. کدکس حلب زمانی که در سال ۱۹۵۸ در اسرائیل دوباره پدیدار شد، ۴۰٪ از برگ‌های خود را از دست
دوباره پدیدار شد، ۴۰٪ از برگ‌های خود را از دست داده بود، در حالی که در کدکس ساسون - ۱۰۵۳ تنها دوازده برگ به‌طور کامل مفقود است و صدها برگ دیگر به‌صورت جزئی آسیب دیده‌اند. کاتب S1 به‌طور غیرمعمولی بی‌دقت بوده است؛ او اغلب نشانه‌گذاری، علائم اعراب و حرکات را فراموش می‌کرد و همچنین در ده‌ها مورد در نگارش همخوانی دچار خطا شده است. نام. کدکس S1 نام خود را از مالک پیشینش، دیوید سلیمان ساسون (۱۸۸۰-۱۹۴۲)، گرفته است. او همچنین مالک نسخه‌های خطی مهم دیگری بود، از جمله پنتاتوک دمشق مربوط به سده دهم (ساسون ۵۰۷) که
جمله پنتاتوک دمشق مربوط به سده دهم (ساسون ۵۰۷) که اکنون در کتابخانه ملی اسرائیل در اورشلیم نگهداری می‌شود. ویژگی‌های داخلی. کدکس S1 با سه ستون در هر صفحه نوشته شده است. مسورای کوچک (masora parva) کامل است، اما مسورای بزرگ (masora magna) تنها در چند صفحه دیده می‌شود. علائم اعراب از جمله نقطه تشخیص شین و سین، دَگِش، ماقف و پاسِق به‌طور مکرر حذف شده‌اند. هنگامی که یک حرکت روی همخوان‌های متوالی تکرار می‌شود، S1 اغلب تنها حرکت اول را نشان می‌دهد. به‌طور کلی، الف‌ها به جای حرکت حَطَف، شِوای عادی دریافت می‌کنند.
به جای حرکت حَطَف، شِوای عادی دریافت می‌کنند. در موارد اختلاف، S1 در ۴۰٪ موارد با سنت بن‌عاشر، در ۲۰٪ موارد با بن‌نفتالی، و در ۴۰٪ موارد با هیچ‌یک همخوانی ندارد. علامت «گَعیا» در هجای باز کمتر از کدکس حلب ثبت شده است. «سوف پَسوک» نیز گاه در پایان آیات فراموش می‌شود. تاریخچه و منشاء. کدکس S1 شامل یک مسورای بزرگ ناقص (تا فولیوی ۴۵۲) است که ظاهراً توسط کاتب بعدی افزوده شده و به هارون بن موسی بن عاشر و کدکس حلب اشاره دارد. این نسخه توسط مالک کنونی‌اش، جکی صفرا، با روش کربن به اواخر سده نهم تا اوایل سده دهم
با روش کربن به اواخر سده نهم تا اوایل سده دهم میلادی تاریخ‌گذاری شده است. ابعاد آن ۱۲ در ۱۴ اینچ (۳۰ × ۳۶ سانتی‌متر) است و دارای یک صحافی چرمی ساده مربوط به قرن بیستم می‌باشد. در سده‌های نخستین وجود خود، این کتاب در سراسر خاورمیانه دست‌به‌دست شد و از مالک خود، خلف بن ابراهیم، به اسحاق بن حزقیل العطار منتقل گردید و سپس به پسران او، حزقیل و میمون، رسید. در سده سیزدهم، این نسخه به کنیسه‌ای در ماکِسین (که امروزه مَرْکَده در استان حسکه سوریه است) وقف شد. پس از ویرانی کنیسه، یا به دست مغول‌ها در اواخر سده سیزدهم
کنیسه، یا به دست مغول‌ها در اواخر سده سیزدهم یا به دست تیموریان در آغاز سده پانزدهم، این کدکس به ملکیت سلمه بن ابی‌الفخر درآمد، در حالی که کنیسه در انتظار بازسازی بود؛ بازسازی‌ای که هرگز انجام نشد. ظهور عمومی دوباره. ششصد سال بعد، این کدکس دوباره پدیدار شد؛ زمانی که دیوید سلیمان ساسون آن را در سال ۱۹۲۹ به قیمت ۳۵۰ پوند از مالکی که در آنکارای امروزی ترکیه زندگی می‌کرد، خریداری کرد و برگه‌نشان کتاب خود را به صحافی داخلی نسخه افزود. هرچند این کتاب در سده بیستم برای پژوهشگران شناخته‌شده بود، اما همچنان در
برای پژوهشگران شناخته‌شده بود، اما همچنان در مالکیت خصوصی باقی ماند. این نسخه تا سال ۱۹۷۸ در تملک بازماندگان دی.اس. ساسون بود، زمانی که آن‌ها آن را از طریق ساتبیز زوریخ به صندوق بازنشستگی راه‌آهن بریتانیا فروختند. کدکس S1 تنها یک‌بار، در سال ۱۹۸۲، در موزه بریتانیا به نمایش گذاشته شد.[14] این دست‌نوشته دوباره در ۵ دسامبر ۱۹۸۹ از طریق ساتبیز به حراج گذاشته شد و به قیمت ۲,۰۳۵,۰۰۰ پوند به یک دلال فروخته شد که همان سال آن را به سرمایه‌گذار جکی صفرا واگذار کرد. این نسخه در ماه مه ۲۰۲۳ در ساتبیز نیویورک به قیمت
این نسخه در ماه مه ۲۰۲۳ در ساتبیز نیویورک به قیمت ۳۸.۱ میلیون دلار به فروش رسید. کدکس پیش از حراج در لندن، و در آنو – موزه ملت یهود (ANU) ، کتابخانه بریدوِل در دانشگاه متدیست جنوبی در دالاس، لس‌آنجلس و نیویورک به نمایش گذاشته شده بود. این نسخه توسط انجمن آمریکایی دوستان موزه ملت یهود (ANU) در تل‌آویو با کمک اهدا‌یی از آلفرد ه. موزس خریداری شد. این خرید آن را به چهارمین کتاب و نسخه خطی گران‌قیمت فروخته‌شده در تاریخ تبدیل می‌کند.
ایزابلا در لباس قرمز (همچنین با نام پرتره ایزابلا دسته) پرتره‌ای از یک زن اثر پیتر پل روبنس است که در موزه تاریخ هنر وین نگهداری می‌شود. این اثر کپی دقیقی از یک اثر اصلی گمشده اثر تیسین محسوب می‌شود. توضیحات. این زانوبند، زنی میانسال تا حدودی چاق را با لباسی از مخمل قرمز در مقابل زمینه‌ای فیروزه‌ای نشان می‌دهد. او کلاهی به شکل بالزو، اختراعی شیک از ایزابلا دِسته (از سال ۱۵۰۹) که در دهه ۱۵۳۰ به‌طور گسترده در شمال ایتالیا مورد استفاده قرار می‌گرفت، بر سر دارد. از ویژگی‌های ظاهری او می‌توان به فرهای قهوه‌ای
از ویژگی‌های ظاهری او می‌توان به فرهای قهوه‌ای مایل به قرمز، چشمان قهوه‌ای و ابروهای کمانی کلاسیک اشاره کرد. تاریخچه. در آغاز قرن هفدهم، روبنز نقاش دربار در منتووا بود. در این دوران (و بعدها در مکان‌های دیگر) او از نقاشان ایتالیایی، از جمله تیتان، کپی‌برداری می‌کرد. این آثار به‌عنوان کپی‌های نزدیک به اصل در نظر گرفته می‌شوند. تاریخ دقیق نسخهٔ روبنز مشخص نیست (ممکن است ۱۶۰۰، حدود ۱۶۰۵ یا بعدها باشد)، و همین‌طور تاریخ نقاشی اصلی تیتان نیز نامشخص است (بسته به منبع، سال‌های ۱۵۲۴ تا ۱۵۳۶ فرض می‌شوند). پس از مرگ
سال‌های ۱۵۲۴ تا ۱۵۳۶ فرض می‌شوند). پس از مرگ روبنز، دو کپی از دو پرترهٔ تیتان که ایزابلا دِ اِسته را نشان می‌دادند، در فهرست آثار او ذکر شده است. نقاشی روبنز با نام ایزابلا در لباس قرمز بعدها از مجموعهٔ آرش‌دوک لئوپولد ویلهلم اتریش به موزهٔ هنرهای زیبای وین منتقل شد. به‌طور مستقل، و از آنجا که از نظر زمانی زودتر بوده است، نسخه‌های دیگری از اثر گمشدهٔ تیتان وجود دارند، به‌ویژه: هویت فرد به تصویر کشیده‌شده. سه پرتره رنگی به عنوان هویت ایزابلا دِسته (1474-1539) در موزه تاریخ هنر به نمایش گذاشته شده است.
در موزه تاریخ هنر به نمایش گذاشته شده است. ویژگی‌های شخصی متناقض هستند (به تصویر سمت راست مراجعه کنید): به دلیل سردرگمی ناشی از این امر، تمام موزه‌های دیگر شناسایی رنگ‌ها را حذف کرده‌اند. این تفاوت‌ها را نمی‌توان با ایده‌آل‌سازی توضیح داد، زیرا "ایزابلا در سیاه" به عنوان "تغییر چهره" افراد بالای 60 سال سفارش داده شده بود و ناخوشایند خواهد بود (مثلاً رنگ چشم، بینی و ابروهای کوتاه). یکی از توضیحات قابل طرح دربارهٔ تناقض‌های موجود در شناسایی پرتره‌های ایزابلا دِاِسته، می‌تواند ناشی از اشتباهات مکرر در تعیین
دِاِسته، می‌تواند ناشی از اشتباهات مکرر در تعیین هویت باشد؛ چه در مورد پرتره‌ای که او را در لباس سیاه نشان می‌دهد، و چه در سردرگمی‌های مربوط به تصویر او در لباس قرمز و حتی در مینیاتور آمبراس. این مشکل نه‌تنها محدود به برداشت‌های هنری نیست، بلکه ریشه در اسناد تاریخی نیز دارد. مهم‌ترین نمونهٔ این امر در فهرست اموال به‌جامانده از روبنز در آنتورپ مشاهده می‌شود. در این فهرست، که پس از مرگ او تنظیم گردید، هم ایزابلا در لباس قرمز و هم ایزابلا در لباس سیاه ذکر شده‌اند. با این حال، باید توجه داشت که این فهرست در
با این حال، باید توجه داشت که این فهرست در سال ۱۶۴۰ یعنی حدود چهار نسل پس از درگذشت ایزابلا تنظیم شده و همین فاصلهٔ زمانی طولانی سبب شده است که دقت و صحت نام‌گذاری‌ها به‌شدت مورد تردید باشد. افزون بر این، باید در نظر گرفت که پرتره‌هایی با حضور بالزو – کلاه شاخص زنان اشرافی رنسانس – غالباً پس از مرگ ایزابلا به‌عنوان بازنمایی نمادین او رواج یافتند. در واقع، هنرمندان و مجموعه‌داران قرون بعد، این نوع تصویر را به‌طور سنتی به بانوی مانتوا نسبت می‌دادند، حتی اگر ارتباط مستقیمی با چهرهٔ واقعی او نداشت. از این
ارتباط مستقیمی با چهرهٔ واقعی او نداشت. از این منظر، ایزابلا به‌مرور بیش از آنکه به‌عنوان یک شخصیت تاریخی دقیق شناخته شود، به نمادی فرهنگی و هنری بدل گردید؛ زنی که به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین حامیان هنر و فرهنگ رنسانس ایتالیا شهرت داشت. بنابراین، تناقض‌های موجود در انتساب پرتره‌ها را می‌توان بازتابی از تلفیق تاریخ و اسطوره دانست: از یک‌سو اسناد ناقص و دیرهنگام که موجب ابهام در هویت‌نگاری شدند، و از سوی دیگر، تمایل نسل‌های بعدی به تثبیت ایزابلا به‌عنوان الگویی از بانوی ایدئال رنسانس که تصویر او، حتی در