payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قرن یازدهم توسط اسحاق بن حزقیال ال-عطار خریداری شده و سپس به دو پسرش، حزقیال و میمون، به ارث رسیده است. در قرن سیزدهم، این کتاب به کنیسه‌ای در مکلله (امروزه مرکده در شمال شرق سوریه) اختصاص یافت. پس از تخریب آن کنیسه، کتاب به سلامه بن ابی‌الفخر سپرده شد تا زمانی که کنیسه بازسازی شود. این کدکس سپس برای حدود ۵۰۰ سال از سوابق تاریخی ناپدید شد و در سال ۱۹۲۹ توسط ساسون دوباره ظاهر شد. حراج و نمایش عمومی. در سال ۱۹۷۸، ورثه ساسون این کدکس را در زوریخ به قیمت ۳۲۰٬۰۰۰ فرانک سوئیس به صندوق بازنشستگی راه‌آهن بریتانیا
فرانک سوئیس به صندوق بازنشستگی راه‌آهن بریتانیا فروختند. این صندوق در سال ۱۹۸۹ کتاب را به قیمت ۲٬۰۳۵٬۰۰۰ پوند استرلینگ به یک دلال فروخت که او نیز در همان سال آن را به قیمت ۳٫۱ میلیون دلار به یک مجموعه‌دار به نام ژاکی صفرا فروخت. ژاکی صفرا این کدکس را در ۱۷ مه ۲۰۲۳ از طریق حراجی ساتبیز به فروش گذاشت. ساتبیز پیش از حراج، ارزش آن را بین ۳۰ تا ۵۰ میلیون دلار تخمین زده بود. این کدکس در نهایت به قیمت ۳۸٫۱ میلیون دلار فروخته شد و به یکی از گران‌ترین کتاب‌ها یا نسخ خطی فروخته شده در تاریخ تبدیل گردید.
مایکوپلاسما لابراتوریوم (Mycoplasma laboratorium) یا سینتیا (Synthia) به طرحی برای تولید یک سویه مصنوعی از یک باکتری اشاره دارد. پروژه ساخت این باکتری جدید از زمان آغاز دستخوش تغییراتی شده است. در ابتدا، هدف شناسایی مجموعه حداقلی از ژن‌های مورد نیاز برای حیات از ژنوم باکتری "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" (Mycoplasma genitalium) و بازسازی مصنوعی این ژن‌ها برای ایجاد یک ارگانیسم «جدید» بود. "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" در اصل به این دلیل به عنوان مبنای این پروژه انتخاب شد که در آن زمان، در میان تمام ارگانیسم‌های
شد که در آن زمان، در میان تمام ارگانیسم‌های تحلیل‌شده، کمترین تعداد ژن را داشت. بعدها، تمرکز پروژه به "مایکوپلاسما میکوئیدس" (Mycoplasma mycoides) تغییر یافت و رویکردی مبتنی بر آزمون و خطا در پیش گرفته شد. برای شناسایی ژن‌های حداقلی مورد نیاز برای حیات، هر یک از ۴۸۲ ژن "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" به صورت جداگانه حذف شد و زیست‌پذیری جهش‌یافته‌های حاصل مورد آزمایش قرار گرفت. این کار منجر به شناسایی یک مجموعه حداقلی متشکل از ۳۸۲ ژن شد که از نظر تئوری باید نمایانگر یک ژنوم حداقلی باشد. در سال ۲۰۰۸، مجموعه کامل
یک ژنوم حداقلی باشد. در سال ۲۰۰۸، مجموعه کامل ژن‌های "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" در آزمایشگاه ساخته شد و «واترمارک‌هایی» به آن افزوده شد تا این ژن‌ها به عنوان ژن‌های مصنوعی شناسایی شوند. با این حال، "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" بسیار به کندی رشد می‌کند و به همین دلیل "مایکوپلاسما میکوئیدس" به عنوان تمرکز جدید انتخاب شد تا آزمایش‌های با هدف تعیین مجموعه ژن‌های واقعاً مورد نیاز برای رشد، سرعت یابد. در سال ۲۰۱۰، ژنوم کامل زیرگونه "M. mycoides" "capri" GM12 با موفقیت از روی یک رکورد کامپیوتری سنتز شد و به یک سلول موجود
روی یک رکورد کامپیوتری سنتز شد و به یک سلول موجود از باکتری "مایکوپلاسما کاپریکولوم" که DNA آن حذف شده بود، پیوند زده شد. تخمین زده می‌شود که تولید ژنوم مصنوعی مورد استفاده برای این پروژه، ۴۰ میلیون دلار آمریکا هزینه و ۲۰۰ نفر-سال زمان برده است. باکتری جدید قادر به رشد بود و JCVI-syn1.0 یا سینتیا نام گرفت. پس از آزمایش‌های تکمیلی برای شناسایی مجموعه کوچک‌تری از ژن‌ها که بتوانند یک ارگانیسم کارا تولید کنند، JCVI-syn3.0 ساخته شد که حاوی ۴۷۳ ژن بود. عملکرد ۱۴۹ عدد از این ژن‌ها ناشناخته است. از آنجا که ژنوم
عدد از این ژن‌ها ناشناخته است. از آنجا که ژنوم JCVI-syn3.0 یک ژنوم کاملاً جدید است، این ارگانیسم به عنوان اولین موجود زنده حقیقتاً مصنوعی در نظر گرفته می‌شود. پروژه ژنوم حداقلی. تولید سینتیا، تلاشی در حوزه زیست‌شناسی مصنوعی در مؤسسه جی. کریگ ونتر توسط تیمی متشکل از تقریباً ۲۰ دانشمند به سرپرستی برنده جایزه نوبل، همیلتون اسمیت و با حضور پژوهشگر DNA، کریگ ونتر و میکروب‌شناس، کلاید ای. هاچیسون سوم است. هدف کلی این پروژه، تقلیل یک موجود زنده به اجزای ضروری آن و در نتیجه، درک این موضوع است که برای ساختن یک
آن و در نتیجه، درک این موضوع است که برای ساختن یک ارگانیسم جدید از ابتدا چه چیزی لازم است. تمرکز اولیه بر روی باکتری "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" بود؛ یک انگل اجباری درون‌سلولی که ژنوم آن از ۴۸۲ ژن شامل ۵۸۲٬۹۷۰ جفت‌باز تشکیل شده و بر روی یک کروموزوم دایره‌ای قرار گرفته است (در زمان شروع پروژه، این کوچک‌ترین ژنوم در میان موجودات طبیعی شناخته‌شده‌ای بود که می‌توانستند در کشت آزاد رشد کنند). آنها با استفاده از جهش‌زایی با ترانسپوزون، ژن‌هایی را که برای رشد ارگانیسم ضروری نبودند شناسایی کردند و به یک مجموعه حداقلی
ضروری نبودند شناسایی کردند و به یک مجموعه حداقلی ۳۸۲ ژنی دست یافتند. این تلاش به عنوان پروژه ژنوم حداقلی (Minimal Genome Project) شناخته می‌شود. انتخاب ارگانیسم. مایکوپلاسما. "مایکوپلاسما" سرده‌ای از باکتری‌ها از رده Mollicutes در شاخه Mycoplasmatota (که قبلاً Tenericutes نامیده می‌شد) است که مشخصه آن نداشتن دیواره سلولی (که آن را گرم منفی می‌کند) به دلیل سبک زندگی انگلی یا هم‌سفرگی آن است. در زیست‌شناسی مولکولی، این سرده هم به دلیل اینکه یک آلاینده بدنام با ریشه‌کنی دشوار در کشت سلول پستانداران است (به
با ریشه‌کنی دشوار در کشت سلول پستانداران است (به آنتی‌بیوتیک‌های بتالاکتام و سایر آنتی‌بیوتیک‌ها مقاوم است) و هم به دلیل کاربردهای بالقوه‌اش به عنوان یک ارگانیسم مدل به خاطر اندازه کوچک ژنومش، توجه زیادی را به خود جلب کرده است. در سال ۱۹۹۶، پس از مقایسه "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" با باکتری کوچک دیگری به نام "هموفیلوس آنفلوآنزا"، آرکادی موشگیان و یوجین کونین پیشنهاد کردند که ممکن است یک مجموعه مشترک از ۲۵۶ ژن وجود داشته باشد که می‌تواند مجموعه حداقلی ژن‌های لازم برای زیست‌پذیری باشد. انتخاب این سرده برای پروژه
برای زیست‌پذیری باشد. انتخاب این سرده برای پروژه سینتیا به سال ۲۰۰۰ بازمی‌گردد، زمانی که کارل رایش عبارت "مایکوپلاسما لابراتوریوم" را ابداع کرد. ارگانیسم‌های دیگر با ژنوم‌های کوچک. تا سال ۲۰۰۵، باکتری "پلژی‌باکتر اوبیکه" (یک آلفاپروتئوباکتریا از راسته ریکتسیالس) کوچک‌ترین ژنوم شناخته‌شده (۱٬۳۰۸٬۷۵۹ جفت‌باز) را در میان موجودات زنده آزاد داشت و یکی از کوچک‌ترین سلول‌های خودتکثیر شناخته‌شده است. این باکتری احتمالاً پرتعدادترین باکتری در جهان است (شاید ۱۰۲۸ سلول) و تخمین زده می‌شود که همراه با دیگر اعضای کلاد
و تخمین زده می‌شود که همراه با دیگر اعضای کلاد SAR11، بین یک‌چهارم تا نیمی از کل سلول‌های باکتریایی یا آرکئایی اقیانوس را تشکیل می‌دهند. این باکتری در سال ۲۰۰۲ از طریق توالی‌های rRNA شناسایی شد و در سال ۲۰۰۵ به‌طور کامل توالی‌یابی شد. کشت این گونه که در محیط آزمایشگاهی به تراکم رشد بالایی نمی‌رسد، بسیار دشوار است. چندین گونه تازه‌کشف‌شده ژن‌های کمتری نسبت به "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" دارند، اما آزادزی نیستند: بسیاری از ژن‌های ضروری که در "Hodgkinia cicadicola", "Sulcia muelleri", "Baumannia cicadellinicola"
"Sulcia muelleri", "Baumannia cicadellinicola" (همزیست‌های زنجره) و "Carsonella ruddii" (همزیست پسیل گال دمبرگ زبان‌گنجشک، "Pachypsylla venusta") وجود ندارند، ممکن است در هسته میزبان کدگذاری شده باشند. ارگانیسمی که تا سال ۲۰۱۳ دارای کوچک‌ترین مجموعه ژن شناخته‌شده است، "Nasuia deltocephalinicola"، یک همزیست اجباری است. این ارگانیسم تنها ۱۳۷ ژن و ژنومی به اندازه ۱۱۲ کیلوباز دارد. تکنیک‌ها. برای این پروژه لازم بود چندین تکنیک آزمایشگاهی توسعه داده شود یا تطبیق یابد، زیرا این پروژه نیازمند سنتز و دستکاری قطعات
یابد، زیرا این پروژه نیازمند سنتز و دستکاری قطعات بسیار بزرگی از DNA بود. پیوند ژنوم باکتریایی. در سال ۲۰۰۷، تیم ونتر گزارش داد که موفق شده‌اند کروموزوم گونه "مایکوپلاسما مایکویدس" را به "مایکوپلاسما کاپریکولوم" منتقل کنند. این کار از طریق مراحل زیر انجام شد: اصطلاح تراریختی (Transformation) برای اشاره به ورود یک وکتور به سلول باکتریایی (از طریق الکتروپوریشن یا شوک حرارتی) استفاده می‌شود. در اینجا، اصطلاح پیوند (transplantation) مشابه با انتقال هسته‌ای به کار رفته است. سنتز کروموزوم باکتریایی. در سال ۲۰۰۸،
رفته است. سنتز کروموزوم باکتریایی. در سال ۲۰۰۸، گروه ونتر تولید یک ژنوم مصنوعی را توصیف کردند که نسخه‌ای از توالی "M. genitalium" G37 L43967 بود. این کار با استفاده از یک استراتژی سلسله‌مراتبی انجام شد: ژنوم حاصل از این تلاش در سال ۲۰۰۸ با نام "M. genitalium" JCVI-1.0 در GenBank با شناسه CP001621.1 منتشر شده است. این ژنوم نباید با ارگانیسم‌های مصنوعی بعدی که JCVI-syn نامیده شده و بر پایه "M. mycoides" ساخته شده‌اند، اشتباه گرفته شود. ژنوم مصنوعی. در سال ۲۰۱۰، ونتر و همکارانش سویه "مایکوپلاسما مایکویدس"
۲۰۱۰، ونتر و همکارانش سویه "مایکوپلاسما مایکویدس" JCVI-syn1.0 را با یک ژنوم مصنوعی ایجاد کردند. در ابتدا، سازه مصنوعی کار نکرد. برای یافتن خطا — که باعث تأخیری سه‌ماهه در کل پروژه شد — مجموعه‌ای از سازه‌های نیمه‌مصنوعی ایجاد شد. علت شکست، یک جهش تغییر چارچوب (frameshift mutation) در ژن DnaA بود که یک عامل شروع همانندسازی است. هدف از ساخت یک سلول با ژنوم مصنوعی، آزمایش روش‌شناسی به عنوان گامی برای ایجاد ژنوم‌های اصلاح‌شده در آینده بود. استفاده از یک ژنوم طبیعی به عنوان الگو، منابع بالقوه شکست را به حداقل
به عنوان الگو، منابع بالقوه شکست را به حداقل رساند. ۸ قطعه ساخته شده در مخمر به هم متصل شدند تا ژنوم را تشکیل دهند. چندین تفاوت در "مایکوپلاسما مایکویدس" JCVI-syn1.0 نسبت به ژنوم مرجع وجود دارد؛ به ویژه یک ترانسپوزون IS1 از "E.coli" (یک آلودگی از مرحله ساخت قطعات ۱۰ کیلوبازی) و یک تکرار ۸۵ جفت‌بازی، و همچنین عناصری که برای تکثیر در مخمر لازم بودند و بقایای جایگاه‌های برش آنزیمی. بحث و جدل‌هایی در مورد اینکه آیا JCVI-syn1.0 یک ارگانیسم واقعاً مصنوعی است یا خیر، وجود داشته است. اگرچه ژنوم آن به صورت شیمیایی
وجود داشته است. اگرچه ژنوم آن به صورت شیمیایی و در قطعات متعدد سنتز شد، اما این ژنوم به گونه‌ای ساخته شد که شباهت زیادی به ژنوم والد داشته باشد و به سیتوپلاسم یک سلول طبیعی پیوند زده شد. DNA به تنهایی نمی‌تواند یک سلول زنده ایجاد کند: پروتئین‌ها و RNAها برای خواندن DNA ضروری هستند و غشای لیپیدی برای محصور کردن DNA و سیتوپلاسم مورد نیاز است. در JCVI-syn1.0، دو گونه‌ای که به عنوان دهنده و گیرنده استفاده شدند از یک سرده بودند که این امر مشکلات بالقوه ناشی از عدم تطابق بین پروتئین‌های سیتوپلاسم میزبان و ژنوم
عدم تطابق بین پروتئین‌های سیتوپلاسم میزبان و ژنوم جدید را کاهش می‌دهد. پال کیم (یک متخصص ژنتیک مولکولی در دانشگاه آریزونای شمالی در فلگستف) خاطرنشان کرد که «چالش‌های بزرگی پیش روی مهندسان ژنتیک برای ترکیب، تطبیق و طراحی کامل ژنوم یک ارگانیسم از ابتدا وجود دارد». واترمارک‌ها. یکی از ویژگی‌های بسیار publicized شدهٔ JCVI-syn1.0 وجود توالی‌های واترمارک است. این ۴ واترمارک (که در شکل S1 در مطالب تکمیلی مقاله نشان داده شده‌اند) پیام‌های کدگذاری‌شده‌ای هستند که به ترتیب با طول‌های ۱۲۴۶، ۱۰۸۱، ۱۱۰۹ و ۱۲۲۲ جفت‌باز
ترتیب با طول‌های ۱۲۴۶، ۱۰۸۱، ۱۱۰۹ و ۱۲۲۲ جفت‌باز در DNA نوشته شده‌اند. این پیام‌ها از کد ژنتیکی استاندارد (که در آن توالی‌های ۳تایی بازهای DNA، اسیدهای آمینه را کد می‌کنند) استفاده نمی‌کنند، بلکه از یک کد جدید که برای این منظور ابداع شده بود، بهره می‌برند و خوانندگان برای حل آن به چالش کشیده شدند. محتوای واترمارک‌ها به شرح زیر است: تکامل‌های بعدی. JCVI-syn3.0. در سال ۲۰۱۶، مؤسسه ونتر با استفاده از ژن‌های JCVI-syn1.0، ژنوم کوچک‌تری به نام JCVI-syn3.0 را سنتز کرد که شامل ۵۳۱٬۵۶۰ جفت‌باز و ۴۷۳ ژن است. در این
کرد که شامل ۵۳۱٬۵۶۰ جفت‌باز و ۴۷۳ ژن است. در این ارگانیسم جدید، تعداد ژن‌ها تنها به ۴۷۳ عدد کاهش یافته که از این تعداد، کارکرد ۱۴۹ ژن (تا سال ۲۰۱۶) کاملاً ناشناخته است. برای ساخت JCVI-syn3.0، دانشمندان از سویه‌ای به نام JCVI-syn2.0 استفاده کردند تا بررسی کنند کدام ژن‌ها را می‌توان با اطمینان حذف کرد. JCVI-syn3A. سلول‌های JCVI-syn3.0 شکننده بودند و دستکاری آنها دشوار بود. همچنین شکل‌های متغیر و نامنظمی داشتند. برای حل این مشکل، سویه جدیدی به نام JCVI-syn3A در سال ۲۰۱۷ ساخته شد که ۱۹ ژن اضافی از JCVI-syn1.0
سال ۲۰۱۷ ساخته شد که ۱۹ ژن اضافی از JCVI-syn1.0 را در خود جای داده و دو ژن دیگر را حذف کرده بود. ژن‌های اضافه‌شده شامل پروتئین‌های تقسیم سلولی FtsZ و SepF و برخی پروتئین‌ها با عملکرد ناشناخته بودند. باکتری حاصل دارای ۴۹۳ ژن (۴۵۲ پروتئین و ۳۸ RNA) بر روی یک ژنوم ۵۴۳ کیلوبازی بود. یک مدل محاسباتی کامل از تمام مسیرهای متابولیک در syn3A در سال ۲۰۱۹ منتشر شد که اولین مدل درون‌رایانه‌ای (in silico) برای یک ارگانیسم زنده حداقلی محسوب می‌شود. این مدل ۱۵۵ ژن را که ۳۳۸ واکنش شیمیایی را انجام می‌دادند، پوشش می‌داد.
۳۳۸ واکنش شیمیایی را انجام می‌دادند، پوشش می‌داد. مدل‌های آینده زیست‌زایی ریبوزوم و زیست‌زایی tRNA را نیز پوشش خواهند داد. تا سال ۲۰۱۹، ۹۱ ژن در syn3A عملکرد ناشناخته‌ای داشتند. ۸ مورد از این ژن‌ها دارای یک ارتولوگ در پایگاه داده KEGG بودند که تا حدی عملکرد احتمالی آنها را روشن می‌کند. JCVI-syn3B. JCVI-syn3B برای اولین بار در مقاله‌ای در سال ۲۰۲۱ (منتشر شده در ۲۰۲۳) دربارهٔ تکامل این سویه توصیف شد. ژنوم آن در سال ۲۰۲۴ به عنوان بخشی از مقاله‌ای منتشر شد که کاربرد آن را به عنوان یک ارگانیسم مدل برای مطالعه
کاربرد آن را به عنوان یک ارگانیسم مدل برای مطالعه تعامل بین "M. mycoides" و سلول‌های پستانداران شرح می‌داد. Syn3B قادر به اتصال به این سلول‌ها یا زندگی در درون آنها به عنوان یک انگل درون‌سلولی نبود، اما Syn1.0 این توانایی را داشت. مشخص شد که هشت ژن در Syn1.0 برای این رفتارها ضروری هستند. هنگامی که این ژن‌ها به Syn3B بازگردانده شدند، سویه تراریخته می‌توانست متصل شود اما از بیگانه‌خواری (phagocytosis) جان سالم به در نمی‌برد. ژنوم Syn3B (CP146056) بسیار شبیه به syn3A است، به استثنای چند این‌دل و افزودن یک
به syn3A است، به استثنای چند این‌دل و افزودن یک قطعه ۱۱۸۶ جفت‌بازی با منشأ مخمری که در Syn3.0 نیز وجود دارد. تلاش‌ها برای شناسایی عملکرد ژن‌های ناشناخته. به خوانندگان توصیه می‌شود برای آگاهی از تلاش‌های انجام شده برای شناسایی عملکرد ژن‌های ناشناخته در سویه‌های JCVI، به بخش مقدمه مقاله بیانکی و همکاران (۲۰۲۲) مراجعه کنند. هم روش‌های آزمایشگاه خیس و هم روش‌های بیوانفورماتیک برای روشن کردن عملکرد این ژن‌ها به کار گرفته شده‌اند. کار بیانکی و همکاران خود تلاشی برای یافتن پروتئین‌های همولوگ از طریق بیوانفورماتیک
یافتن پروتئین‌های همولوگ از طریق بیوانفورماتیک است. نگرانی‌ها و بحث‌ها. واکنش‌ها. در ۶ اکتبر ۲۰۰۷، کریگ ونتر در مصاحبه‌ای با روزنامه "گاردین" بریتانیا اعلام کرد که همان تیم، نسخه اصلاح‌شده‌ای از کروموزوم منفرد "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" را به صورت شیمیایی سنتز کرده است. این ژنوم سنتز شده هنوز به یک سلول زنده پیوند زده نشده بود. روز بعد، گروه اخلاق زیستی کانادایی، گروه ای‌تی‌سی، از طریق نماینده خود، پت مونی، بیانیه‌ای صادر کرد و گفت که «مخلوق» ونتر «شاسی است که می‌توان تقریباً هر چیزی را روی آن ساخت. این
که می‌توان تقریباً هر چیزی را روی آن ساخت. این می‌تواند کمکی به بشریت مانند داروهای جدید یا تهدیدی بزرگ برای بشریت مانند سلاح‌های بیولوژیکی باشد». ونتر در پاسخ گفت: «ما با ایده‌های بزرگ سر و کار داریم. ما در تلاشیم تا یک نظام ارزشی جدید برای حیات ایجاد کنیم. وقتی در این مقیاس کار می‌کنید، نمی‌توانید انتظار داشته باشید که همه خوشحال باشند.» در ۲۱ مه ۲۰۱۰، مجله "ساینس" گزارش داد که گروه ونتر با موفقیت ژنوم باکتری "مایکوپلاسما مایکویدس" را از روی یک رکورد کامپیوتری سنتز کرده و ژنوم سنتز شده را به سلول موجود
سنتز کرده و ژنوم سنتز شده را به سلول موجود باکتری "مایکوپلاسما کاپریکولوم" که DNA آن حذف شده بود، پیوند زده است. این باکتری «مصنوعی» زنده بود، یعنی قادر به تکثیر بود. ونتر آن را «اولین گونه‌ای که والدینش یک کامپیوتر هستند» توصیف کرد. ایجاد یک باکتری مصنوعی جدید، JCVI-3.0، در ۲۵ مارس ۲۰۱۶ در مجله "ساینس" اعلام شد. این باکتری تنها ۴۷۳ ژن دارد. ونتر آن را «اولین ارگانیسم طراحی‌شده در تاریخ» نامید و استدلال کرد که این واقعیت که عملکرد ۱۴۹ ژن از ژن‌های ضروری آن ناشناخته است، به این معناست که «کل حوزه زیست‌شناسی
است، به این معناست که «کل حوزه زیست‌شناسی یک‌سوم از آنچه برای حیات ضروری است را نادیده گرفته است». پوشش رسانه‌ای. این پروژه به دلیل نمایشگری ونتر، پوشش رسانه‌ای گسترده‌ای دریافت کرد، تا حدی که جی کیزلینگ، یکی از پیشگامان زیست‌شناسی مصنوعی و بنیان‌گذار شرکت امیریس، اظهار داشت: «تنها مقرراتی که ما نیاز داریم، کنترل دهان همکار من است.» کاربرد. ونتر استدلال کرده است که باکتری‌های مصنوعی گامی به سوی ایجاد ارگانیسم‌هایی برای تولید هیدروژن و سوخت زیستی، و همچنین برای جذب کربن دی‌اکسید و دیگر گازهای گلخانه‌ای
برای جذب کربن دی‌اکسید و دیگر گازهای گلخانه‌ای هستند. جرج ام. چرچ، یکی دیگر از پیشگامان زیست‌شناسی مصنوعی، دیدگاه مخالفی را ابراز کرده و معتقد است که ایجاد یک ژنوم کاملاً مصنوعی ضروری نیست، زیرا "اشریشیا کلی" حتی با تمام DNA اضافی خود، کارآمدتر از "M. genitalium" رشد می‌کند. او خاطرنشان کرد که ژن‌های مصنوعی برای انجام برخی از وظایف فوق به "E.coli" وارد شده‌اند. مالکیت فکری. مؤسسه جی. کریگ ونتر در سال ۲۰۰۶ پتنت‌هایی را برای ژنوم "مایکوپلاسما لابراتوریوم" («ژنوم حداقلی باکتریایی») در ایالات متحده و در سطح
حداقلی باکتریایی») در ایالات متحده و در سطح بین‌المللی ثبت کرد. گروه ETC، یک گروه اخلاق زیستی کانادایی، با این استدلال که دامنه این پتنت بیش از حد گسترده است، به آن اعتراض کرد. پروژه‌های مشابه. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۰، تیمی در آکادمی علوم مجارستان سویه‌ای از "اشریشیا کلی" به نام MDS42 ایجاد کردند که اکنون توسط شرکت Scarab Genomics در مدیسون، ویسکانسین با نام "Clean Genome. E.coli" فروخته می‌شود. در این سویه، ۱۵٪ از ژنوم سویه والد (E. coli K-12 MG1655) حذف شد تا کارایی در زیست‌شناسی مولکولی افزایش یابد. با حذف
کارایی در زیست‌شناسی مولکولی افزایش یابد. با حذف عناصر IS، شبه‌ژن‌ها و فاژها، نگهداری از ژن‌های سمی کدگذاری‌شده در پلاسمیدها، که اغلب توسط ترانسپوزون‌ها غیرفعال می‌شوند، بهبود یافت. بیوشیمی و ماشین‌آلات همانندسازی تغییر نکردند. پیوند به بیرون. توالی‌های ژنومی
یک مجموعه مانگای ژاپنی به نویسندگی و تصویرگری شیزوکی فوجیساوا است. این مانگا از اوت ۲۰۱۸ در مجله "بتسوکومی" شوگاکوکان منتشر و در ۲۰ جلد تانکوبون جمع‌آوری شد. استودیو شوکا یک مجموعه انیمه تلویزیونی از این اثر اقتباس کرد که از اکتبر تا دسامبر ۲۰۲۳ پخش شد. بعدها یک فیلم درام نیز از این مانگا اقتباس شد که از ماه مه تا ژوئیه ۲۰۲۴ از تلویوزیون ژاپن پخش شد. این مجموعه مانگا در سال ۲۰۲۱ برنده شصت و ششمین جایزه مانگای شوگاکوکان در بخش شد. خلاصه داستان. این انیمه روایتگر زندگی چهار برادر خانواده یوزوکی پس از درگذشت
زندگی چهار برادر خانواده یوزوکی پس از درگذشت والدینشان است. هایاتو، برادر بزرگ‌تر، برای حمایت از خانواده به عنوان معلم مشغول به کار است. پس از او میکوتو و میناتو قرار دارند که تنها یک سال اختلاف سنی داشته اما از نظر شخصیت بسیار متفاوت‌اند. در نهایت، کوچک‌ترین برادر، گاکوتو، دانش‌آموز کلاس اولی است که با وجود سن کم، رفتاری درسخوان‌تر و فراتر از سن خود نشان می‌دهد. بازخورد. در سال ۲۰۲۱، این مجموعه در بخش شصت‌وششمین جایزه مانگای شوگاکوکان را از آن خود کرد. از این مانگا تا ماه مه ۲۰۲۳، یک میلیون نسخه چاپ شده
این مانگا تا ماه مه ۲۰۲۳، یک میلیون نسخه چاپ شده بود.
نخست‌وزیر نپال () رئیس دولت جمهوری دموکراتیک فدرال نپال است. نخست‌وزیر ریاست شورای وزیران نپال را برعهده دارد و بالاترین مقام اجرایی کشور به‌شمار می‌رود. نخست‌وزیر باید از اکثریت و اعتماد پرادینیدی سبها برخوردار باشد تا در سمت خود باقی بماند. اگر نخست‌وزیر این حمایت را از دست بدهد، موظف به استعفا است. اقامتگاه رسمی نخست‌وزیر در بالواتار، کاتماندو قرار دارد. دفتر نخست‌وزیری از زمان چاندرا شومشر جنگ بهادر رانا (۱۹۰۱–۱۹۲۹) در سینگه دربار مستقر است. نخست‌وزیر در رتبه‌بندی تشریفاتی کشور، سومین مقام عالی نپال
در رتبه‌بندی تشریفاتی کشور، سومین مقام عالی نپال محسوب می‌شود. کی‌پی شارما اولی در ۹ سپتامبر ۲۰۲۵، پس از اعتراضات نسل Z استعفا داد. در دورهٔ دولت موقت، سوشیلا کارکی رئیس پیشین دیوان عالی نپال از ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۵ به‌عنوان نخست‌وزیر خدمت کرده است.
دبیرستان میرزا حسن رشدیه یک مدرسهٔ دولتی در ناحیهٔ ۳ شهرِ تبریز است که در خیابانِ طالقانی شمالی، نزدیکیِ تقاطعِ پاستور قرار دارد. این مدرسه به‌عنوان یک واحدِ آموزشیِ دورهٔ اول متوسطه پسرانه در منطقه شناخته می‌شود. تاریخچه. ساختمانِ مدرسه در قالبِ یک پروژهٔ نوسازی بازسازی شد و ساختمانِ جدید آن در سال ۱۳۹۸ با حضور مسئولان آموزش‌وپرورش و استاندار افتتاح گردید. بازسازی از سال ۱۳۹۷ آغاز شده بود. موقعیت و دسترسی. این مدرسه در محدودهٔ محلهٔ پاستور / هفدهٔ شهریور قرار دارد و آدرسِ ثبت‌شده در نقشه‌های محلی عبارت است
دارد و آدرسِ ثبت‌شده در نقشه‌های محلی عبارت است از: «تبریز، طالقانی شمالی، بین هاشمی و مهدیه (تقاطعِ پاستور)». دسترسی از طریق ایستگاه‌های اتوبوس محلی ممکن است؛ نقشهٔ باز و عمومیِ مدرسه در سرویس‌های نقشهٔ ایرانی مثل نشان و بلد قابل مشاهده است.
دو راه یا دو مسیر فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۹ و به کارگردانی راج کوسلا است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجش خانا، ممتاز، بالراج ساهنی، پریم چوپرا، بیندو، کامینی کاشال و وینا ایفای نقش کرده‌اند.
پیمونتی ( یا ) نژادی از گاو اهلی است که خاستگاه آن منطقه پیدمونت، در شمال غربی ایتالیا است. گوساله‌ها به رنگ فندقی روشن متولد می‌شوند و با بالغ شدن به رنگ خاکستری-سفید درمی‌آیند. گاوهای پیدمونت دارای یک جهش ژنی منحصر به فرد (همچنین در گاو آبی بلژیکی نیز وجود دارد) هستند که به عنوان یک الل غیرفعال میوستاتین شناخته می‌شود که باعث رشد عضلانی هیپرتروفی یا عضله‌سازی مضاعف می‌شود. گاوهای پیدمونت اصیل تخمیدگی هستند، به این معنی که دو آلل یکسان برای این ژن منحصر به فرد دارند. آنها توجه پرورش‌دهندگان گاو گوشتی در
فرد دارند. آنها توجه پرورش‌دهندگان گاو گوشتی در سایر نقاط جهان، از جمله آمریکای شمالی و جنوبی را به خود جلب کرده‌اند. گروه کوچکی از گاوهای نر و ماده پیدمونت منتخب در اواخر دهه ۱۹۷۰ به کانادا و در اوایل دهه ۱۹۸۰ به ایالات متحده وارد شدند و به عنوان پایه پرورش برای توسعه نژاد جدیدی از گاو گوشتی معروف به گاو پیدمونت آمریکای شمالی مورد استفاده قرار گرفتند. تاریخچه. تا اواخر سدهٔ نوزدهم، گونه‌های محلی گوناگونی از گاوهای پیمونتی وجود داشت، از جمله کاناوزه، دلا لانگا، دیمونته، اوردیناریو دی پیانورا و اسکلتای دی
دیمونته، اوردیناریو دی پیانورا و اسکلتای دی پیانورا. این گاوها سه‌منظوره بودند؛ عمدتاً به عنوان جانوران کار و برای نیروی کار کشاورزی پرورش داده می‌شدند، اما به سبب گوشت و شیر نیز ارزش داشتند. در سال ۱۸۷۷ دفتر شجره‌نامه‌ای برای آن‌ها گشوده شد و برنامهٔ اصلاح نژادی برای رسیدن به نوعی دومنظوره آغاز گردید که در پی آن، نژاد پیدمونتزی از نظر ویژگی‌ها به‌تدریج یکنواخت‌تر شد. ویژگی رشد هیپرتروفیک عضلات پس از زایمان، که به «گروپا دی کاوالو» یا «کپل اسبی» شهرت یافت، نخستین بار در سال ۱۸۸۶ در کومونهٔ گوارنه مشاهده
نخستین بار در سال ۱۸۸۶ در کومونهٔ گوارنه مشاهده شد. این ویژگی در آن زمان با استانداردهای نژادی مطابقت نداشت و تنها در مراحل بعدی توجه دامپروران و دانشمندان را به خود جلب کرد. در آغاز قرن بیستم حدود ۶۸۰٬۰۰۰ گاو پیدمونتی در ایتالیا وجود داشت؛ تا سال ۱۹۸۵ این تعداد به حدود ۶۰۰٬۰۰۰ کاهش یافت. در سال ۱۹۵۷ تعداد ثبت شده در دفتر ثبت گله ۸۵۱ بود؛ تا پایان سال ۲۰۱۱ به ۲۶۷٬۲۴۳ افزایش یافت. در سال ۲۰۰۸ تعداد کل گاوها در ایتالیا ۳۰۰٬۰۰۰ تخمین زده شد که از این تعداد ۲۳۰٬۰۰۰ گاو ثبت شده بودند. استفاده. در ایتالیا،
۲۳۰٬۰۰۰ گاو ثبت شده بودند. استفاده. در ایتالیا، گاوهای پیمونتی نژادی دو منظوره هستند: گاوها برای شیرشان پرورش داده می‌شوند که در تولید چندین پنیر سنتی منطقه از جمله کاستل ماگنو، برا، راشرا و توما پیه مونتسی استفاده می‌شود؛ و همچنین برای گوشت آنها پرورش داده می‌شوند، زیرا گوشت گاو پیدمونتی به عنوان یک محصول ممتاز در نظر گرفته می‌شود. هیپرتروفی عضلانی. گوشت گاو پیدمونتی گوشتی است که از گاوهایی با یک یا دو کپی از ژن "غیرفعال" میوستاتین تهیه می‌شود. این ویژگی نسبت چربی به چربی بالاتر و همچنین بافت گوشت کمتر را
چربی به چربی بالاتر و همچنین بافت گوشت کمتر را نسبت به گوشت گاوهایی که نسخه «فعال» این ژن را دارند، فراهم می‌کند. ژن میوستاتین فعال به عنوان «کنترل‌کننده» رشد عضلات عمل می‌کند؛ میوستاتین پروتئینی است که به عضلات دستور توقف رشد می‌دهد. در واقع، وقتی غیرفعال باشد، همان‌طور که در گاوهای پیدمونتی وجود دارد، دیگر از رشد عضلات جلوگیری نمی‌کند، که این همان چیزی است که باعث ایجاد شرایط هیپرتروفیک می‌شود که گاهی اوقات به عنوان «عضله‌سازی مضاعف» شناخته می‌شود. نژادهای حیوانی که به صورت تخمیدگی برای کمبود میوستاتین
حیوانی که به صورت تخمیدگی برای کمبود میوستاتین ایجاد می‌شوند، ممکن است به دلیل فرزندان غیرمعمول سنگین و حجیم خود، مشکلات تولید مثلی داشته باشند و به رژیم غذایی گران‌تر و مراقبت‌های ویژه، از جمله نظارت دامپزشکی، نیاز داشته باشند. این عوامل ممکن است پرورش آنها را غیراقتصادی کند. گوشت گاو پیدمونتی به دلیل خواص غیرمعمولش در بازار تخصصی جایگاهی دارد، اما ممکن است در بازار عمده فروشی در وضعیت نامساعدی قرار گیرد. پراکنش. در اصل بومی ناحیه پیه‌مونته در شمال‌غربی ایتالیا بوده، اما امروزه در بسیاری از نقاط جهان
ایتالیا بوده، اما امروزه در بسیاری از نقاط جهان پرورش داده می‌شود.
در اثر افلاطون، یعنی "جمهوری"، مفهوم دروغ شریف به معنای یک افسانه یا دروغ در یک جامعه است که یا خودبه‌خود پدید می‌آید یا به دست یک نخبه برای حفظ نظم اجتماعی یا به‌نام «خیر برتر» رواج داده می‌شود. توصیف این مفهوم دست‌کم به یونان باستان و کتاب "جمهوری" افلاطون بازمی‌گردد. افلاطون دروغ شریف (, ) را در داستان خیالیِ مشهور به افسانه یا مَثَل فلزات در کتاب سوم جمهوری مطرح کرد. در این روایت، سقراط منشأ سه طبقه اجتماعی تشکیل‌دهندهٔ جمهوری پیشنهادی افلاطون را بازگو می‌کند. سقراط پیشنهاد می‌کند و می‌گوید اگر مردم این
سقراط پیشنهاد می‌کند و می‌گوید اگر مردم این «افسانه را باور کنند…[این امر] تأثیری نیک خواهد داشت و آنان را بیشتر مایل می‌سازد تا از دولت و یکدیگر مراقبت کنند.» دروغ شریف افلاطون. در "جمهوری"، کتاب سوم، 415a–417b، افلاطون (یا سقراط در قالب گفت‌وگو) نه تنها می‌کوشد سلسله‌مراتب اجتماعی را با مفهوم «دروغ شریف» توجیه کند، بلکه راهی برای جلوگیری از دشمنی فزایندهٔ طبقات و پیوند دادن هماهنگ لایه‌های مختلف جامعه نیز می‌جوید. او می‌کوشد این کار را با تضمین مبادلهٔ نقش‌ها و بهره‌ها میان طبقات و تقسیم متعادل آن‌ها
نقش‌ها و بهره‌ها میان طبقات و تقسیم متعادل آن‌ها انجام دهد. در "جمهوری"، «زرِ روان» به معنای فلز واقعی نیست، بلکه به نجابتی اشاره دارد که در درون طبیعت باطنی نگهبانان نهفته است. در برابر، «زرِ خاک» نمایندهٔ ثروت مادی است که سرچشمهٔ حسادت، آزمندی، دسیسه و فساد به‌شمار می‌آید. بر این اساس، افلاطون استدلال می‌کند که طبقات فرمانروا و تولیدکننده باید شایستگی‌های متفاوتی داشته باشند. طبقهٔ فرمانروا که فضیلت‌هایش به «زر و سیم» در روان مانند شده، باید از دستیابی به ثروت و اندوختن دارایی‌های دنیوی محروم باشد. در