payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود. در همین حال، در سال ۸۹ قبل از میلاد، این روستا به نام "Laus Pompeia" تغییر یافت به پاس خدمات کنسول گنایوس پمپیوس استرابو، که همان سال "Lex Pompeia de Transpadanis" را تصویب کرد و به ساکنان جوامع واقع در شمال پو (رود) حق لاتین اعطا کرد—یعنی وضعیتی میان شهروندی کامل و پرگرینوس (رومی). اقدام استرابو نه تنها از نظر حقوقی، بلکه از نظر فرهنگی و شهرسازی نیز تحول اساسی ایجاد کرد: لاتین به عنوان زبان رسمی پذیرفته شد و سکونتگاه به شکل تقریبی مستطیل، با مدل "کاستروم" بازسازی شد. چهل سال بعد، مردم لودی به شهروندی
بازسازی شد. چهل سال بعد، مردم لودی به شهروندی کامل رومی دست یافتند: "Laus Pompeia" همزمان رتبه "municipium" را کسب کرد، تحت حکومت quadrumvirate و شورای شهری، هر دو انتخابی. موزه شهرداری لودی قطعه‌ای از مرمر سیاه، متعلق به قرن اول میلادی، را حفظ می‌کند که روی آن نوشته شده است: «تیبریوس، پسر آگوستوس، و Drusus Caesar، پسر آگوستوس، این دروازه را ساختند»؛ بنابراین باید دیواری وجود داشته باشد. همان‌طور که مختص هر شهر رومی بود، در Laus نیز یک فروم (روم), باسیلیکای مدنی، بازار سرپوشیده، تئاتر و حمام وجود داشت.
مدنی، بازار سرپوشیده، تئاتر و حمام وجود داشت. Laus به سرعت به یک مرکز کشاورزی، صنعتی و تجاری رونق‌یافته تبدیل شد، عمدتاً به دلیل موقعیت جغرافیایی ممتاز: شهر در بخش مرکزی دشت پو، در محل تلاقی جاده‌های رومی از "Placentia" (پیاچنتسا) و "Acerrae" (پیتزیگتونه) که به "مدیولانوم (شهر باستانی)" (میلان) می‌رفت، و همچنین در نقطه تلاقی آن‌ها با جاده "Ticinum" (پاویا) که به "Brixia" (برشا) می‌رسید، قرار داشت. نخستین صنعتگر لودنس که شواهدی از او موجود است و در تولید سفال تخصص داشت، Lucius Acilius نام داشت.
پالرمو یکی از شهرهای مهم ایتالیا و پایتخت تاریخی و اداری سیسیل است. نخستین سکونت‌ها. سکونت انسانی در منطقه پالرمو به دوران پیشاتاریخ بازمی‌گردد. این منطقه یکی از قدیمی‌ترین مکان‌ها در سیسیل را در خود جای داده است: نقاشی‌ها و خطاطی‌های دیواری جالب و نقاشی‌های پیشاتاریخی در غارهای آدائورا در سال ۱۹۵۳ توسط باستان‌شناس Jole Bovio Marconi کشف شدند. این آثار، شکل‌های رقصنده‌ای را نشان می‌دهند که یک آیین طلب باروری یا شگون را اجرا می‌کنند و احتمالاً مرتبط با شمن‌گرایی بوده‌اند. فنیقی‌ها. در قرن ۸ قبل از میلاد
بوده‌اند. فنیقی‌ها. در قرن ۸ قبل از میلاد فنیقی‌ها یک مستعمره تجاری رونق‌یافته در منطقه پالرمو تأسیس کردند. رابطه شهر جدید با سیکول‌ها، مردمانی که در شرق جزیره زندگی می‌کردند، هم تجاری و هم جنگی بود. نخستین بنایی که به زودی به یک شهر بزرگ تبدیل شد، Mabbonath نام داشت ("محل اقامت" در زبان فنیقی). خود سکونتگاه به نام Ziz (, )، به معنای «گل» بود. این مستعمره مهم‌ترین بخش از سه مستعمره‌ای بود که «مثلث فنیقی» نامیده می‌شد و توسط توسیدید ذکر شده بود، دو مستعمره دیگر موتیا و سولونتوم بودند. یونانی‌ها. بین قرن‌های
موتیا و سولونتوم بودند. یونانی‌ها. بین قرن‌های ۸ و ۷ قبل از میلاد، یونان باستان جزیره سیسیل را مستعمره‌نشین کردند. آن‌ها شهر را Panormos ("تمام بندر") نامیدند و با کارتاژی‌ها تجارت می‌کردند. این دو تمدن تا زمان فتح روم باستان در سیسیل همزیستی داشتند. سکه‌های کارتاجی از پالرمو از قرن ۵ قبل از میلاد نام یونانی Panormos را استفاده می‌کردند. مستعمره یونانی در Panormos دارای دو هسته بود: "شهر قدیم" ("Palepolis") بین دو رود Kemonia و Papirethos و "شهر جدید" ("Neapolis"). جالب این‌که، ناپل اولیه نیز به دو بخش با
جالب این‌که، ناپل اولیه نیز به دو بخش با همین نام‌ها تقسیم شده بود و نام کنونی آن از بخش دوم گرفته شده است. جنگ‌های پونی. در جریان جنگ‌های پونی، پالرمو میان کارتاجی‌ها و رومیان دست‌به‌دست شد تا اینکه در سال ۲۵۴ قبل از میلاد، ناوگان رومی شهر را محاصره کرد. در نهایت شهر تسلیم شد و جمعیت مجبور شد برای حفظ آزادی خود مالیات جنگی پرداخت کند. هسدروبال تلاش کرد آن را بازپس گیرد، اما کنسول رومی کوینتوس کائیسیلیوس متلوس او را شکست داد و حکمرانی پایدار روم را بر شهری که پانورموس نامیده می‌شد، تحمیل کرد. در سال ۲۴۷،
که پانورموس نامیده می‌شد، تحمیل کرد. در سال ۲۴۷، هامیلکار با ارتش کارتاجی در مونته پلگرینو، که آن زمان "Ercta" نام داشت، اردو زد. با این حال این تلاش بی‌ثمر بود و پالرمو به روم وفادار ماند؛ بنابراین این شهر عنوان پرایتور، عقاب طلایی و حق ضرب سکه خود را به عنوان یکی از تنها پنج شهر آزاد سیسیل دریافت کرد. دوره روم و بیزانس. "پانورموس" در دوران طلایی جمهوری و امپراتوری روم، شهری رونق‌یافته و زیبا بود. در میدان Piazza Vittoria ("میدان پیروزی") کاخ‌ها و موزاییک‌های قابل توجهی کشف شده و تئاتر بزرگی تا زمان
قابل توجهی کشف شده و تئاتر بزرگی تا زمان نورمن‌ها موجود بود. به گفته جغرافی‌دان استرابون، در دوران امپراتوری روم، این شهر مقدار زیادی گندم برای پایتخت تأمین می‌کرد. با این حال، پس از سلطنت وسپاسیان، شهر دچار زوال شد و در سال ۴۴۵ توسط پادشاه وندال‌ها در آفریقا، گایسریک غارت شد. بعدها این شهر بخشی از قلمرو اودوآکر و تئودوریک بزرگ از اوستروگوت‌ها بود. در سال ۵۳۵، ژنرال بلیساریوس بندر را در جریان برنامه ژوستینین یکم برای بازپس‌گیری ایتالیا تصرف کرد، که به زودی به جنگ گوت‌ها (۵۳۵–۵۵۴) شدید و فاجعه‌بار تبدیل شد.
جنگ گوت‌ها (۵۳۵–۵۵۴) شدید و فاجعه‌بار تبدیل شد. حکومت بیزانسی تا سال ۸۳۱ ادامه یافت، زمانی که اغلبیان مردم عرب در ماتزارا دل ولو پیاده شدند. عرب‌ها پس از محاصره‌ای یک‌ساله پالرمو را تصرف کردند و آن را پایتخت امارت سیسیل خود قرار دادند. پالرمو در دوره حکومت عرب‌ها. پس از خیانت دریاسالار یوفمیوس که در سال ۸۲۷ به تونس گریخت و از رهبر اغلبیان زیادات‌الله درخواست کمک کرد، فتح مسلمانان سیسیل آغاز شد و امارت سیسیل برقرار شد. اغلبیان مدیران خوبی بودند. تحت حکومت آن‌ها، سیسیل به سرزمینی ثروتمند و رونق‌یافته تبدیل
سیسیل به سرزمینی ثروتمند و رونق‌یافته تبدیل شد. حاکمان عرب به بومیان آزادی ادیان اعطا کردند مشروط بر اینکه جزیه پرداخت کنند. اگرچه حکومت آن‌ها کوتاه‌مدت بود، اما در این دوران بود که پالرمو (که در زبان عربی "Balharm" نامیده می‌شد) جای سیراکوز را به‌عنوان شهر اصلی سیسیل گرفت؛ گفته می‌شود که از نظر اهمیت و شکوه با کوردوبا (اسپانیا) و قاهره رقابت می‌کرد. به‌طور کلی، حکومت عرب‌ها بردبار بود و یهودیان نیز فضای خود را داشتند و اجازه رشد و شکوفایی یافتند. گفته می‌شود که عرب‌ها تأثیر ماندگاری بر فرهنگ سیسیل و به
که عرب‌ها تأثیر ماندگاری بر فرهنگ سیسیل و به ویژه «مفهوم خانواده عربی» گذاشتند. با این حال، پس از اختلافات خانوادگی، یک بازپس‌گیری مسیحی به دست نورمن‌ها از دوک‌نشین نورماندی، که از نوادگان وایکینگ‌ها بودند، انجام شد؛ خانواده‌ای که شهر را به مسیحیت بازگرداند، عمدتاً به تلاش‌های رابرت گیسکارد و ارتش او، خاندان هووتویل نامیده می‌شد. برای بیش از دویست سال، پالرمو پایتخت یک دوران طلایی اسلام رونق‌یافته در سیسیل بود. جمعیت شهر در این دوره نامشخص است، زیرا ارقام ارائه‌شده توسط نویسندگان عرب در آن زمان قابل اعتماد
توسط نویسندگان عرب در آن زمان قابل اعتماد نبود. Paul Bairoch جمعیت پالرمو را حدود ۳۵۰٬۰۰۰ نفر در حوالی قرن ۱۱ تخمین زد، در حالی که تاریخ‌نگاران دیگری مانند Stephan R. Epstein آن را نزدیک به ۶۰٬۰۰۰ نفر برآورد کردند. بر اساس گفته شمس‌الدین مقدسی که پالرمو بزرگ‌تر از قاهره قدیم بود، Kenneth Meyer Setton جمعیت را بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر اما کمتر از ۲۵۰٬۰۰۰ نفر برآورد کرد.
تقلا و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی ساسی است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیوا، ساندیا، نثار و ویشال ایفای نقش کرده‌اند.
دتوکسین (با نام علمی عصاره ) یک فرآورده گیاهی است که در کاهش علائم سندرم محرومیت از اپیوئیدها (مانند تریاک و مشتقات آن) مورد مطالعه قرار گرفته است. کاربرد بالینی. این فرآورده به‌صورت کپسول‌های ۴۰۰ میلی‌گرمی عرضه می‌شود و در کارآزمایی بالینی انجام‌شده توسط پژوهشکده گیاهان دارویی جهاد دانشگاهی، مصرف روزانه ۳ کپسول به مدت ۸ تا ۱۰ روز باعث کاهش معنی‌دار علائم ترک اپیوئیدها (مانند درد عضلانی، اسهال و اضطراب) شده است. فارماکولوژی. ترکیبات فعال. عصاره دانه تلخ‌بیان حاوی آلکالوئیدهای زیر است: عوارض جانبی. در مطالعه
حاوی آلکالوئیدهای زیر است: عوارض جانبی. در مطالعه بالینی ۸ روزه بر روی افراد بدون بیماری زمینه‌ای: مطالعات بالینی. در یک کارآزمایی دوسوکور روی ۱۰۰ معتاد به ماده مخدر تریاک (۵۰ نفر دریافت‌کننده عصاره و ۵۰ نفر دارونما):
فتالات‌ها (Phthalates) مشتقات اسید فتالیک هستند که عمدتاً به‌عنوان نرم‌کننده در پلیمرها و تثبیت‌کنندهٔ عطر در محصولات آرایشی–بهداشتی (مانند شامپو، لوسیون، کرم، عطر و لاک ناخن) به‌کار می‌روند. این ترکیبات از طریق پوست، استنشاق و بلع وارد بدن می‌شوند و به دلیل اثرات مختل‌کننده غدد درون‌ریز (EDCs) مورد توجه پژوهشگران و سازمان‌های نظارتی قرار گرفته‌اند. بعد محیط‌زیستی. فتالات‌ها در آب‌های سطحی و رسوبات گسترده‌اند و برای آبزیان ریسک مزمن ایجاد می‌کنند. DEHP به‌عنوان مادهٔ بسیار نگران‌کننده (SVHC) در اتحادیه
مادهٔ بسیار نگران‌کننده (SVHC) در اتحادیه اروپا طبقه‌بندی شده است. نتیجه‌گیری. شواهد ۲۰۲۰–۲۰۲۵ بار سلامتی و محیطی ناشی از فتالات‌ها را پررنگ‌تر کرده‌اند. اثرات قلبی–عروقی، تولیدمثلی، عصبی–شناختی و آلرژی کودکی، همراه با نگرانی‌های اکولوژیک، لزوم کاهش مواجههٔ فردی و تدوین سیاست‌های سخت‌گیرانه‌تر را برجسته می‌سازد.
گوانچاله یک فرآورده گوشتی نمک سود شده ایتالیایی است که از فک یا گونه گوشت خوک تهیه می‌شود. نام آن از گرفته شده است که به معنای "گونه" است. چربی ذوب شده آن به سس‌های پاستا طعم می‌دهد و آن را غلیظ می‌کند. تولید. معمولاً آشپزها در رم به گوانچاله فقط نمک و فلفل سیاه آسیاب شده مالیده می‌شود، اما برخی تولیدکنندگان از ادویه‌ها، گیاهان دارویی، فلفل چیلی یا فلفل قرمز و گاهی سیر استفاده می‌کنند. این محصول به مدت سه هفته یا تا زمانی که حدود ۳۰٪ از وزن اولیه خود را از دست بدهد، نمک‌سود می‌شود. طعم آن قوی‌تر از سایر
دست بدهد، نمک‌سود می‌شود. طعم آن قوی‌تر از سایر محصولات گوشتی خوک، مانند پانچتا است و بافت آن لطیف‌تر است. هنگام پخت، چربی آن معمولاً ذوب می‌شود. در آشپزی. گوانچاله ممکن است به صورت مستقیم و در قطعات کوچک بریده و خورده شود، اما اغلب به عنوان یک ماده در غذاهای پاستا مانند اسپاگتی آلا کاربونارا و سس‌هایی مانند سوگو آلا ماتریچیانا استفاده می‌شود. این محصول فرآورده‌ای ویژه از مرکز ایتالیا، ویژه اومبریا و لاتزیو است. پانچتا، یک بیکن ایتالیایی نمک‌سود شده که معمولاً دودی نمی‌شود، گاهی در زمانی که گوانچاله در
دودی نمی‌شود، گاهی در زمانی که گوانچاله در دسترس نیست، به عنوان جایگزین استفاده می‌شود.
فرانچسکا آموودا ریورز () بازیگر بریتانیایی است. او اولین حضور خود در وست اند لندن را در سال ۲۰۲۴ با ایفای نقش ژولیت در نمایش "رومئو و ژولیت" در کنار تام هالند تجربه کرد و برای این نقش جایزهٔ ایان چارلسون را دریافت نمود. همچنین در سال ۲۰۲۵ موفق به کسب جایزهٔ تئاتر حلقه منتقدان در بخش بهترین تازه‌وارد شد. اوایل زندگی و تحصیلات. فرانچسکا آموودا ریورز در برایتون، انگلستان از پدری اهل غنا و مادری اهل نیجریه متولد شد. او آموزش بازیگری خود را در تئاتر ملی جوانان بریتانیا گذراند. وی در دانشگاه آکسفورد موسیقی خواند.
گذراند. وی در دانشگاه آکسفورد موسیقی خواند. او تنها فرد سیاه‌پوست در گروه سال تحصیلی خود بود و انجمنی برای دانشجویان رنگین‌پوست تأسیس کرد که حاصل آن تولید اقتباسی از نمایش "مده‌آ" با ترکیبی از شعر و موسیقی بود. حرفه. فرانچسکا آموودا ریورز در دو فصل از سیتکام بی‌بی‌سی به نام "Bad Education" در نقش بلِسینگ و در کنار جک وایتهال ظاهر شد. او همچنین موسیقی فیلم‌های کوتاه "مده‌آ"، "دقیقه‌ها" و "مسنجر" را ساخت. وی در سال ۲۰۲۱ جایزهٔ ایونینگ استاندارد فیوچر تئاتر در بخش طراحی صوت را دریافت کرد. همچنین به‌عنوان
در بخش طراحی صوت را دریافت کرد. همچنین به‌عنوان کارآموز موسیقی در اقتباس اینوآ المز از نمایش "سه خواهر" چخوف برای تئاتر ملی سلطنتی همکاری داشت. او بر صحنهٔ تئاتر در نمایش‌های "مکبث" و "اتلو" از شکسپیر در تئاتر ملی جوانان حضور یافت، و نیز در اقتباسی از تراژدی یونانی "نتیگونه" اثر سوفوکل در تئاتر مرکوری نقش‌آفرینی کرد که "گاردین" اجرای او را به‌خاطر «بیان حساس و تأثیرگذار» تحسین نمود. در سال ۲۰۲۴، او نخستین حضور خود در وست اند را با ایفای نقش ژولیت در کنار تام هالند در نمایش "رومئو و ژولیت" در تئاتر دوک یورک
هالند در نمایش "رومئو و ژولیت" در تئاتر دوک یورک تجربه کرد. انتخاب او برای این نقش با واکنش‌های منفی همراه شد که کارگردان نمایش، جیمی لوید، آن را «سوءاستفادهٔ نژادی» توصیف کرد. بیش از ۸۰۰ بازیگر سیاه‌پوست با امضای نامه‌ای سرگشاده، همبستگی خود را با آموودا ریورز ابراز داشتند. آموودا ریورز برای بازی در این نمایش برندهٔ جایزهٔ ایان چارلسون شد، و در مارس ۲۰۲۵ نیز جایزهٔ جک تینکر برای بهترین تازه‌وارد را در جوایز تئاتر حلقهٔ منتقدان دریافت کرد. زندگی شخصی. آموودا ریورز نوازندهٔ پیانو کلاسیک و جاز است و همچنین
ریورز نوازندهٔ پیانو کلاسیک و جاز است و همچنین گیتار، باسون و طبل جمبه می‌نوازد. او در بریکستون، انگلستان زندگی می‌کند.
حساب ECN (به انگلیسی: ECN Account) نوعی حساب معاملاتی در بازار فارکس است که از طریق شبکهٔ ارتباطات الکترونیکی (ECN – Electronic Communication Network) امکان دسترسی مستقیم معامله‌گران به ارائه‌دهندگان نقدینگی مانند بانک‌ها، مؤسسات مالی و سایر فعالان بازار را فراهم می‌کند. این نوع حساب برخلاف حساب‌های مارکت میکر، دستورهای خرید و فروش معامله‌گران را به‌طور مستقیم به شبکهٔ بین‌بانکی منتقل می‌کند و بنابراین شفافیت قیمتی بیشتری دارد. ویژگی‌ها. ویژگی‌های اصلی حساب‌های ECN عبارت‌اند از: مقایسه با سایر حساب‌ها.
ECN عبارت‌اند از: مقایسه با سایر حساب‌ها. حساب‌های ECN در فارکس به دلیل شفافیت، سرعت و اسپرد پایین، یکی از گزینه‌های محبوب برای معامله‌گران حرفه‌ای هستند. با این حال به دلیل کارمزدها و حداقل سرمایهٔ بیشتر، برای همهٔ معامله‌گران مناسب نیستند.
فرانچسکو لئونتی (; – ) شاعر، رمان‌نویس، آموزگار، جنبش سیاسی اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "حکایتهای کانتربوری"، "ادیپ شهریار"، "انجیل به روایت متی، و "پرنده‌های بزرگ و پرنده‌های کوچک" اشاره کرد. آموزش و حرفه. لئونتی در کوزنزا در کالابریا به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۵ او به بولونیا نقل مکان کرد تا فلسفه بخواند. آن‌جا با پیر پائولو پازولینی و روبرتو روورسی آشنا شد و با هم مجلهٔ "Officina" را بنیان گذاشتند. او در رشتهٔ علوم رایانه در دانشگاه باری
گذاشتند. او در رشتهٔ علوم رایانه در دانشگاه باری فارغ‌التحصیل شد. او با یک مدرسهٔ تخصصی برای ناشنوایان کار کرد و به مطالعهٔ آموزش‌شناسی و شیوه‌های استفاده از چندرسانه‌ای و فناوری‌های تعاملی برای دانش‌آموزان دارای معلولیت پرداخت. پایان‌نامهٔ او با عنوان «Ipertesti, Multimedia e Interattività per la didattica agli audiolesi» (فرا‌متن‌ها، چندرسانه‌ای و تعامل‌پذیری برای آموزش ناشنوایان) بود. او در سال ۱۹۹۱ یک محیط یادگیری نمونه بر پایهٔ هایپرکارت توسعه داد. در دههٔ ۱۹۶۰ او همراه با الیو ویتورینی و ایتالو
در دههٔ ۱۹۶۰ او همراه با الیو ویتورینی و ایتالو کالوینو مجلهٔ ادبی "Il Menabò" را بنیان گذاشت. در سال ۱۹۶۳ او به نئوآوانگارد جنبش پیشرو جنبش ادبی ایتالیا پیوست. آثار. لئونتی بار دیگر در سال ۱۹۶۴ با پازولینی همکاری کرد و نقش هِرود آنتیپاس را در فیلم "انجیل به روایت متی" ایفا کرد. او همچنین صدای گنجشک را در فیلم "بازها و گنجشک‌ها" (۱۹۶۶) اجرا کرد و نقش خدمتکار لایو را در فیلم ۱۹۶۷ "ادیپ شهریار" بازی کرد. در دههٔ ۱۹۷۰ او به همراه نانی بالسترینی مجلهٔ "آلفابتا" را هم‌ویراستاری کرد. در سال ۱۹۷۴ او تک‌نگاری‌ای
را هم‌ویراستاری کرد. در سال ۱۹۷۴ او تک‌نگاری‌ای دربارهٔ پیکره‌ساز ایتالیایی آرنالدو پومودورو نوشت. از ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۵ او زیبایی‌شناسی را در آکادمی بررا در میلان تدریس کرد. او به مدت ۲۵ سال در زمینهٔ آموزش الکترونیکی کار کرد.
بمبولونی یک دونات پر شده (مشابه "برلینر" و "پاچک") است، که به عنوان یک میان‌وعده و دسر مصرف می‌شود. نام این شیرینی از "بومبا" () مشتق شده است و همین نوع شیرینی در برخی مناطق ایتالیا بومبا (: "بومبه") نامیده می‌شود. تاریخچه. اگرچه ممکن است "بمبولونی" در درجه اول به توسکانی مرتبط باشد، اما آنها، هرچند با تغییرات جزئی در دستور تهیه، در سایر مناطق ایتالیا نیز سنتی هستند. در آن مناطقی که قبلاً تحت سلطه اتریش بودند، مانند ترنتینو-آلتو آدیجه، ونتو و فریولی-ونیزیا جولیا، سنت "بمبولونی" بر این باور است که از
جولیا، سنت "بمبولونی" بر این باور است که از «کراپفن» اتریشی (یعنی "برلینر") نشأت گرفته است و دستور تهیه شامل تخم‌مرغ است که در نوع توسکانی آن یافت نمی‌شود. "شیرینی‌فروشی‌ها" گاهی برای آنها تابلوهای دست‌نویس دارند و نویسنده غذا امیلی وایز به طعنه نوشت که بازدیدکنندگان ممکن است به دونات‌های داغ پر شده در منطقه‌ای که سالامی گراز وحشی و ساندویچ‌هایی با روغن ترافل ارائه می‌شود، چندان علاقه‌مند نباشند، اما ساکنان توسکانی حتی در ساحل نیز از آنها لذت می‌برند. آنها همچنین روی چرخ‌دستی‌ها در ساحل فروخته می‌شوند و
همچنین روی چرخ‌دستی‌ها در ساحل فروخته می‌شوند و کمی با دونات‌های پر شده در کشورهای دیگر متفاوت هستند زیرا در این نوع دونات‌ها مواد پرکننده به‌جای بغل از بالا وارد آنها می‌شود که گاهی این مواد قابل مشاهد نیز هستند.
سارکوفاگ همسران () یک پیکره مقبره است که یکی از شاهکارهای هنر اتروسکایی محسوب می‌شود. اتروسک‌ها در ایتالیا بین دو رودخانه اصلی، آرنو و تیبر، زندگی می‌کردند و از طریق تجارت، عمدتاً در دوره‌های شرقی‌سازی و باستانی، با یونانیان باستان در تماس بودند. اتروسک‌ها به خاطر مجسمه‌های سفالی و هنر تشییع جنازه خود، عمدتاً تابوت‌های سنگی و کوزه‌ها، مشهور بودند. این تابوت، یک تابوت انسان‌نمای اتروسکایی مربوط به اواخر قرن ششم پیش از میلاد است که در گورستان باندیتاچیا در کائره یافت شده و اکنون در موزه ملی اتروسکایی ویلا
کائره یافت شده و اکنون در موزه ملی اتروسکایی ویلا جولیا، رم قرار دارد. توضیحات. این تابوت سنگی از جنس سفال ساخته شده و زمانی با رنگ‌های روشن نقاشی شده بود. این تابوت، مرد و زنی را نشان می‌دهد که روی یک تخت، یک کاناپه غذاخوری با کوسن‌هایی برای کمک به نگه داشتن همسران دراز کشیده‌اند و همه آنها به سبک خاصی طراحی شده‌اند. تناسب بدن مرد و زن همان‌طور که در دوره باستان رایج بود، کشیده شده است. موهای آنها به صورت بافته شده حالت داده شده است، اگرچه گیسوان زن در حالی که کلاه نرمی بر سر دارد، روی شانه‌هایش آویزان
که کلاه نرمی بر سر دارد، روی شانه‌هایش آویزان است و مرد در پشت گیسوانی دارد که روی شانه‌ها و پشتش پخش شده‌اند. چهره این زوج آنها را در حال لبخند زدن نشان می‌دهد و چشمانشان به وضوح بادامی شکل است که به آنها ظاهری شاد می‌دهد. پاهای مرد و زن از یکدیگر متمایز است، زیرا مرد پابرهنه و زن کفش‌های نوک‌تیز پوشیده است که از ویژگی‌های اتروسک‌ها است. با این حال، تضاد قابل توجه بین نیم‌تنه‌ها با برجستگی زیاد و پاهای بسیار صاف، معمولاً اتروسک است، همان‌طور که جذابیت نیمه بالایی پیکره‌ها با چهره‌ها و بازوهای بیانگرشان
بالایی پیکره‌ها با چهره‌ها و بازوهای بیانگرشان نیز به چشم می‌خورد. این تابوت سنگی از چهار قطعه جداگانه ساخته شده است که جداگانه پخته شده و بعداً مونتاژ شده‌اند. زمینه تاریخی. سوزاندن جسد. فرهنگ اتروسک برای مراقبت از بقایای عزیزان خود ارزش قائل بود؛ این امر از میزان منابعی که صرف ساخت مقبره‌ها و هنرهای تدفینی آنها می‌شد، قابل مشاهده است، تا جایی که گورستان‌های آنها اغلب «شهرهای مردگان» یا نکروپولیس نامیده می‌شدند. رسم اصلی تدفین مردگان، سوزاندن اجساد بود که در آن خاکستر و استخوان‌های عزیزان در یک کوزه مخصوص
آن خاکستر و استخوان‌های عزیزان در یک کوزه مخصوص خاکستردان یا کوزه خاکستر قرار داده می‌شد. ویلانوواها، مردمی که بخشی از فرهنگ اتروسکایی بودند، نوع متفاوتی از کوزه را ساختند که دو مخروطی بود. این کوزه دو مخروط دارد که بدون چرخ سفالگری به هم متصل شده‌اند و خاک رس را درشت و تصفیه نشده نگه می‌دارند. آنها همچنین کلبه‌های گلی برای نگهداری بقایای خود ساختند که شبیه خانه‌هایی است که در یک مکان مهم اتروسکایی، کاوالوپو، یافت شده‌اند. آنها می‌توانستند وسایل شخصی مانند سلاح برای مردان و جواهرات برای زنان را در آنها
سلاح برای مردان و جواهرات برای زنان را در آنها قرار دهند. باستان‌شناسان انواع مختلفی از کوزه‌های کلبه‌ای اتروسک‌ها را کشف کرده‌اند که حاوی خاکستر و قطعات استخوان مردان و زنان بوده‌اند، بنابراین می‌توان فرض کرد که تابوت همسران حاوی بقایای سوخته شده بوده است. آیین‌ها. آیین‌های تدفینی که اتروسک‌ها ایجاد کردند، از یک کلبه ساده و گردهمایی کوچک تا فضاهای پیچیده‌تر برای عزیزان مانند مقبره یا سایر هنرهای تدفینی یا موزاییک‌ها و مجسمه‌های برجسته متغیر بود. یکی از این مقبره‌ها را می‌توان در گورستان مونتروزی در
از این مقبره‌ها را می‌توان در گورستان مونتروزی در تارکوینیا، لاتزیو یافت که به خاطر دیوارهای نقاشی‌شده‌اش که به ما اطلاع می‌دهد که آنها برای مراسم تشییع جنازه و جامعه خود چه کرده‌اند، شناخته شده است. این مقبره سنگی زیرزمینی برای نگهداری بقایای مردگان و همچنین برای نذورات برای مردگان استفاده می‌شد. یک نقاشی دیواری روی دیوار پشتی وجود دارد که اگرچه آسیب دیده است، اما یک مهمانی شام را نشان می‌دهد، با افرادی که در موقعیت‌های مشابه آنچه در تابوت همسران دیده می‌شود، به تصویر کشیده شده‌اند. سه جفت زوج در حال لذت
به تصویر کشیده شده‌اند. سه جفت زوج در حال لذت بردن از یک مهمانی شام و لم دادن روی صندلی‌های راحتی نشان داده شده‌اند. در ضیافت‌های اتروسک، رسم رایج این بود که زن و مرد، که در جامعه خود از جایگاه برابری برخوردار بودند، این رویداد را با یکدیگر به اشتراک بگذارند، همان‌طور که در اینجا در نقاشی دیواری نشان داده شده است؛ آنها در کنار هم و با نسبت‌های یکسان و در حالت‌های مشابه نشان داده شده‌اند. هر دو طرف لبخند می‌زنند و نسبت به یکدیگر ابراز محبت می‌کنند. این نقش برجسته دیواری که همان چیدمان همسران را دارد،
نقش برجسته دیواری که همان چیدمان همسران را دارد، می‌تواند نشان دهد که آنها دیدگاه مثبتی نسبت به فرستادن عزیزان خود به زندگی پس از مرگ دارند، زیرا آخرین وعده‌های غذایی خود را برای همیشه با اعضای خانواده خود به اشتراک می‌گذارند. این امر همچنین در رسم اتروسک‌ها مبنی بر دفن کردن بخش‌هایی از غذا به همراه ظروف و وسایل مناسب برای داشتن آنها در زندگی پس از مرگ نشان داده شده است. نقاشی دیواری مقبره مونتروزی نشان می‌دهد که چگونه زوج‌ها لباس‌های رنگارنگ و روشنی دارند که می‌توان آن را با رنگی که روی تابوت سنگی بوده
که می‌توان آن را با رنگی که روی تابوت سنگی بوده مقایسه کرد. این رنگ‌های روشن آنها را به عنوان نخبگان نشان می‌دهد. آنها همچنین دو خدمتکار دارند که به ضیافت‌کنندگان خدمت می‌کنند و در کناره‌های نقاشی‌های مقبره، سرگرمی‌هایی که اتروسک‌ها در آن شرکت می‌کردند را نشان می‌دهند. به عنوان مثال، نوازندگان در حال نواختن هستند و مردم می‌رقصند. مشابه یونانیان، آنها نشان می‌دهند که چه جنسیتی با رنگی که برای پوست خود استفاده می‌کردند، به تصویر کشیده شده است، رنگ‌های روشن برای زنان و رنگ‌های تیره برای مردان. از نقاشی دیواری
زنان و رنگ‌های تیره برای مردان. از نقاشی دیواری مونتروزی می‌توان مشخص کرد که تابوت سنگی همسران یک اتفاق عادی را به تصویر می‌کشد. یک پلاک ضیافت وجود دارد که در پوجیو سیویتاته، مورلو پیدا شده است و همچنین دارای شمایل‌نگاری مشابهی از ضیافت‌هایی است که اتروسک‌ها برگزار می‌کردند - قطعه دیگری که نشان می‌دهد این ضیافت‌ها شکل مهمی از آیین برای آنها بوده است. خانواده. یکی دیگر از جنبه‌هایی که اتروسک‌ها به آن معروف بودند، پیوندهای خانوادگی‌شان بود. از آنجایی که آنها مقبره‌های بسیار باشکوهی برای عزیزان درگذشته خود
مقبره‌های بسیار باشکوهی برای عزیزان درگذشته خود می‌ساختند و تابوت سنگی بر اساس یک زوج ساخته شده است، می‌توان دریافت که پیوندهای خانوادگی در جامعه آنها مهم بوده است. استفاده از کوزه‌های تدفین و نحوه ساخت آنها، مانند همسران، به همراه مواد، مقیاس کوزه یا تابوت سنگی آنها، اگر تصاویر به آن اضافه کنند، یا نحوه ایجاد پویایی مردمشان می‌تواند پیوندهای اجتماعی را نشان دهد. همچنین ممکن است کتیبه‌هایی مانند نام خانواده یا قبیله وجود داشته باشد که یا در قسمت بیرونی مقبره یا همراه با وسایل آنها قرار دارند. یکی دیگر از
یا همراه با وسایل آنها قرار دارند. یکی دیگر از ارزش‌های خانوادگی که قبلاً در ضیافت‌ها به آن اشاره شده است، که می‌توان آن را از نقاشی دیواری و با اضافه شدن تابوت سنگی مشاهده کرد، یک شام خانوادگی ابدی را نشان می‌دهد. انواع دیگری از تابوت‌ها نیز وجود دارند که معنای خانوادگی دارند، مانند تخت‌های تدفین سنگی که در باندیتاچیا، جایی که همسران پیدا شدند، یافت شده‌اند. این تابوت‌های خاص دارای ویژگی‌های شناسایی هستند که نشان می‌دهند چه کسی مرد و چه کسی زن بوده است که در آنها دفن شده است. این تابوت‌های سنگی به شکل تخت
آنها دفن شده است. این تابوت‌های سنگی به شکل تخت هستند و اگر در سمت چپ مقبره قرار می‌گرفتند، برای مرد و در سمت راست، برای زن در نظر گرفته می‌شدند. تابوت مردانه به شکلی تراشیده می‌شد که شبیه تخت چوبی باشد، انتهای آن صاف و پایه‌ها، در صورت وجود، به صورت استوانه‌ای تراشیده می‌شدند. تابوت زنانه همان ویژگی‌های مرد را دارد، اما در ساختاری شبیه خانه محصور می‌شود و انتهای تخت به شکل مثلثی بالا می‌رود تا شبیه سقف باشد. همچنین تابوت‌های کوچک‌تری در نزدیکی محل دفن زنان یافت شده است که گمان می‌رود برای کودکان باشد.
یافت شده است که گمان می‌رود برای کودکان باشد. آنها تعداد و جنسیت افراد حاضر در بیرون مقبره را نشان می‌دادند. زنان اتروسک. شواهد محدودی در مورد آنچه اتروسک‌ها به‌طور کلی انجام می‌دادند، یافت شده است، اما از آنچه از مکان‌های باستانی مربوط به دوره شرقی‌سازی یافت شده است، زنان جامعه بالاتر اتروسک از جایگاهی مشابه مردان برخوردار بوده‌اند. همان‌طور که در گورها دیده شده است، آنها تجملاتی‌تر بوده‌اند، همچنین سفال‌هایی که کتیبه‌هایی از نام شخصی (پرانومن) و نام خانوادگی (نومن) آنها را نشان می‌دهد، اگرچه فقط زنان
(نومن) آنها را نشان می‌دهد، اگرچه فقط زنان آزاد نام شخصی داشته‌اند. نشان داده شده است که زنان جامعه بالاتر باسواد بوده‌اند و زنانی که از طریق پیوند خونی با یک مرد مرتبط بوده‌اند، مورد احترام بوده‌اند، زیرا آنها بودند که از طریق نسب خود فرزند حمل می‌کردند. تابوت‌های مشابه. یک تابوت مشابه از کایر در گورستان باندیتاچیا پیدا شد. این تابوت همچنین تابوت همسران در موزه لوور پاریس قرار دارد. این تابوت سنگی شباهت‌هایی دارد که از اندازه، شکل و عملکرد تابوت‌ها می‌توان حدس زد که در یک کارگاه ساخته شده‌اند. یک تابوت
حدس زد که در یک کارگاه ساخته شده‌اند. یک تابوت مشابه دیگر که می‌توانسته از همان کارگاه باشد، در کائر پیدا شد. کوزه مونته آباتونه که از دو کوزه دیگر کوچکتر است، از سفال ساخته شده و به سبکی مشابه روی کاناپه یا تخت قرار گرفته است. این کوزه با دو کوزه دیگر متفاوت است زیرا یک پیکره واحد از یک زن است که به گونه‌ای ژست گرفته که او را در حال ریختن مایعی، احتمالاً روغن یا عطر، در دستش نشان می‌دهد. این اثر در موزه ملی اتروسک ویلا جولیا، رم قرار دارد و در سال ۲۰۲۱ این کوزه توسط سرویس مرمت موزه‌ها در حال مرمت بوده
این کوزه توسط سرویس مرمت موزه‌ها در حال مرمت بوده است. کوزه مشابه دیگری وجود دارد که پویایی مشابهی با تابوت همسران دارد، اما نسخه کوچکتری است. این کوزه نیز یک زوج دارد، مرد با سینه برهنه زن پوشیده را در آغوش گرفته، به بالش‌ها تکیه داده، روی یک تخت دراز کشیده و پاهایشان پوشیده و کمی بیرون زده است. با این حال، این مرد ریش ندارد.