payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نشت نفت خلیج پرودو (نشت نفت آلاسکا در سال ۲۰۰۶) یک نشت نفت بود که در ۲ مارس ۲۰۰۶ در خط لوله متعلق به شرکت بریتیش پترولیوم اکسپلوریشن، آلاسکا (BPXA) در غرب خلیج پرودو، آلاسکا کشف شد. برآوردهای اولیه از نشت پنج روزه نشان می‌داد که تا در زمینی ریخته شد. که آن را به بزرگ‌ترین نشت نفت در دامنه شمالی آلاسکا تا به امروز تبدیل می‌کند. فرماندهی متحد آلاسکا حجم نفت خام نشت شده را تصویب کرد. در مارس ۲۰۰۸. این نشت از یک سرچشمه گرفته است. سوراخی به قطر قطر خط لوله. این خط لوله از رده خارج و بعداً با یک جایگزین شد. خط
خط لوله از رده خارج و بعداً با یک جایگزین شد. خط لوله‌ای به قطر با گیج بازرسی خط لوله (پیگ) مخصوص به خود، محل‌های پرتاب و بازیابی برای بازرسی آسان‌تر. در نوامبر ۲۰۰۷، شرکت BPXA به تخلیه سهل‌انگارانه نفت اعتراف کرد، که دادستان‌ها آن را نتیجه سهل‌انگاری آگاهانه بی‌پی در مورد خوردگی خطوط لوله دانستند، که طبق قانون فدرال آب پاک، تخلف محسوب می‌شود و به ۲۰ دلار آمریکا جریمه شد. میلیون. در ژوئیه ۲۰۱۱، BPXA مبلغ ۲۵ دلار پرداخت کرد. میلیون جریمه مدنی، که بزرگ‌ترین جریمه به ازای هر بشکه در آن زمان برای نشت نفت بود،
به ازای هر بشکه در آن زمان برای نشت نفت بود، را پذیرفت و موافقت کرد که اقداماتی را برای بهبود قابل توجه بازرسی و نگهداری زیرساخت خط لوله خود در شمال شیب انجام دهد تا خطر نشت نفت بیشتر را کاهش دهد. در نوامبر ۲۰۱۲، اعلام شد که ایالت آلاسکای آمریکا ۲۵۵ دلار جمع‌آوری خواهد کرد. میلیون دلار مربوط به نشت خط لوله شرکت بی‌پی و تعطیلی ناشی از آن در سال ۲۰۰۶. سهم بی‌پی ۶۶ دلار بود. میلیون دلار، زیرا قرار بود غرامت را پرداخت کند و سپس توسط شرکا، از جمله اکسون موبیل و کونوکوفیلیپس، بر اساس سهم متناسب مالکیت آنها،
و کونوکوفیلیپس، بر اساس سهم متناسب مالکیت آنها، بازپرداخت شود. میدان نفتی خلیج پرودو. میدان نفتی خلیج پرودو در اسلوپ شمالی آلاسکا واقع شده و بین ذخیره‌گاه ملی نفت آلاسکا در غرب و پناهگاه ملی حیات وحش قطب شمال در شرق قرار دارد. این مکان خانه هزاران پرنده مهاجر، گوزن شمالی و موجودات دیگر است. این میدان متعلق به ایالت آلاسکا است و بزرگ‌ترین میدان نفتی در ایالات متحده است پوشش می‌دهد. و در اصل حاوی تقریباً نفت. این میدان توسط بی‌پی اداره می‌شود و شرکای آن اکسان‌موبیل و کونوکو فیلیپس هستند. در این میدان، نفت از
و کونوکو فیلیپس هستند. در این میدان، نفت از طریق خطوط لوله از حدود ۱۰۰۰ چاه به یک ایستگاه پمپاژ در ابتدای خط لوله ترانس آلاسکا منتقل می‌شود؛ «خطوط جریان» نفت را از چاه‌ها به مراکز فرآوری محلی منتقل می‌کنند که در آنجا نفت با حذف آب و گاز برای انتقال در مسافت‌های طولانی از طریق خط لوله آماده می‌شود؛ سپس «خطوط ترانزیت» نفت را به ایستگاه پمپاژ منتقل می‌کنند. حدود ۸ مایل خط انتقال در منطقه عملیاتی غربی وجود دارد که مرکز جمع‌آوری ۲ (در انتهای غربی خط) را به مرکز جمع‌آوری ۱ متصل می‌کند و سپس به ایستگاه پمپاژ،
جمع‌آوری ۱ متصل می‌کند و سپس به ایستگاه پمپاژ، جایی که خط انتقال به پایان می‌رسد، می‌رسد. خطوط انتقال نفت باید مرتباً تمیز و از نظر خوردگی بررسی شوند. مواد شیمیایی بازدارنده خوردگی به جریان اضافه می‌شوند تا از رشد باکتری‌هایی که باعث خوردگی میکروبیولوژیکی می‌شوند، جلوگیری شود. تمیز کردن منظم با استفاده از یک «پیگ» تعمیر و نگهداری انجام می‌شود، وسیله‌ای که از طریق خط لوله عبور می‌کند و دیوارهای داخلی را تراشیده و تمیز می‌کند. علاوه بر این، تعمیر و نگهداری شامل استفاده گاه به گاه از «پیگ هوشمند» نیز می‌شود،
استفاده گاه به گاه از «پیگ هوشمند» نیز می‌شود، دستگاهی که حاوی ابزارهایی است که می‌توانند وضعیت خط لوله، از جمله تشخیص آسیب خوردگی را اندازه‌گیری و آزمایش کنند. تست اولتراسونیک و استفاده از «کوپن‌های خوردگی» نیز برای تشخیص خوردگی استفاده می‌شوند. آزمایش اولتراسونیک شامل استفاده از دستگاه اولتراسونیک برای اندازه‌گیری ضخامت دیواره خط لوله است - نازک شدن دیواره نشان دهنده وجود خوردگی است. کوپن خوردگی یک صفحه فلزی کوچک است که درون خط لوله قرار می‌گیرد و هر ۹۰ روز یکبار از نظر خوردگی بررسی می‌شود. هشدارها.
۹۰ روز یکبار از نظر خوردگی بررسی می‌شود. هشدارها. پرچم‌های قرمز و علائم هشدار دهنده در مورد خوردگی در چندین مورد، چه از درون و چه از بیرون سازمان، مطرح شده بود، اما نادیده گرفته شده بود. آزمایش‌های سال ۱۹۹۲ روی خط شرقی، وجود کلسیم را در خط نشان داده بود، اما هیچ کاری در مورد آن انجام نشد. یک گزارش شرکت در سال ۲۰۰۵ نشان داد که شرکت بی‌پی به جای نیازها، بودجه محدودی را برای مبارزه با خوردگی در نظر گرفته است. کارمندان قبل از حادثه واقعی نگرانی‌های خود را مطرح کرده بودند که توسط مدیریت بی‌پی نادیده گرفته شد.
کرده بودند که توسط مدیریت بی‌پی نادیده گرفته شد. مارک کوواچ، یکی از مقامات اتحادیه کارگران فولاد ایالات متحده که نماینده کارگران در تأسیسات بی‌پی است، در ایمیلی به وکیل شرکت در ژوئن ۲۰۰۴، مجموعه‌ای از شکایات قبلی خود را برای مدیریت ارسال کرد. یکی از این موارد، به تاریخ ۲۸ فوریه ۲۰۰۳، مربوط به «میزان کارکنان بخش نظارت بر خوردگی» بود. این خبر با این جمله شروع می‌شد: «گروه نظارت بر خوردگی به زودی از هشت نفر به شش نفر کاهش خواهد یافت.» در ابتدا، شرکت بی‌پی انجام اقدامات صرفه‌جویی در هزینه‌ها برای نگهداری خط
اقدامات صرفه‌جویی در هزینه‌ها برای نگهداری خط لوله را انکار کرد. رابرت مالون، رئیس شرکت بی‌پی آمریکا، به گزارشی که به سفارش بی‌پی تهیه شده بود، استناد کرد که در آن نتیجه‌گیری شده بود «افزایش بودجه به تنهایی نمی‌توانست از نشت نفت جلوگیری کند». او بعداً اعتراف کرد که «در واکنش به کاهش مداوم تولید در خلیج پرودو، تلاش هماهنگی برای مدیریت هزینه‌ها وجود داشته است». یکی از دلایل خرابی خط لوله، سطح ناکافی بازدارنده خوردگی بود، مایعی که در برابر خوردگی خط لوله توسط مایع خورنده، که همان آب است، مقاومت می‌کند. جان
مایع خورنده، که همان آب است، مقاومت می‌کند. جان دینگل از یک ایمیل داخلی بی‌پی خواند که می‌گفت محدودیت‌های بودجه‌ای باعث می‌شود برنامه تزریق مستقیم مهارکننده خوردگی به سیستم خط لوله متوقف شود. فرایند تزریق مستقیم بازدارنده خوردگی به خط لوله، اگرچه پرهزینه است، اما بسیار مؤثرتر از تزریق در یک کارخانه فرآوری است. در تحقیقات بعدی، کارولین مریت، مدیر اجرایی هیئت تحقیقات ایمنی و خطرات شیمیایی ایالات متحده، به کمیته گفت که «تقریباً همه» علل ریشه‌ای مشکلات در خلیج پرودو «پژواک‌های قوی» از عللی دارند که منجر به
پرودو «پژواک‌های قوی» از عللی دارند که منجر به انفجار سال ۲۰۰۵ در هوستون شدند. این موارد شامل کاهش هزینه‌ها و عدم سرمایه‌گذاری در کارخانه بود. همچنین به کمیته گفته شد که نشت نفت در زمانی رخ داده است که شرکت بی‌پی سود هنگفتی به دست می‌آورد. سیستم تشخیص نشتی، حجم سیال ورودی به هر بخش از خط لوله و حجم سیال خروجی از هر بخش را اندازه‌گیری می‌کند. اگر اندازه‌گیری‌های حجم با هم مطابقت نداشته باشند، سیستم آلارم می‌دهد. زنگ هشدار نشتی در طول هفته قبل از کشف نشتی، چهار بار به صدا درآمد، اما شرکت بی‌پی این زنگ‌های
چهار بار به صدا درآمد، اما شرکت بی‌پی این زنگ‌های هشدار نشتی را به عنوان هشدارهای کاذب تفسیر کرد. گزارش نهایی نشت نفت و فرماندهی واحد. این نشت برای اولین بار در ساعت ۵:۴۵ کشف شد. صبح، ۲ مارس ۲۰۰۶، توسط یک اپراتور بی‌پی که در جاده‌ای در امتداد خط لوله رانندگی می‌کرد و متوجه بو شد. سه روز طول کشید تا کارگران منبع نفت را کشف کنند.طبق گزارش نهایی فرماندهی متحد (متشکل از چندین گروه از جمله بریتیش پترولیوم، اداره حفاظت از محیط زیست آلاسکا و آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده)، «منبع، سوراخی به قطر یک چهارم
زیست ایالات متحده)، «منبع، سوراخی به قطر یک چهارم اینچ در موقعیت ساعت ۶ در یک خط لوله انتقال نفت خام با قطر ۳۴ اینچ روی زمین بود. این سوراخ در لوله‌ای که در یک کانال زیرزمینی (گذرگاه کاریبو) قرار داشت، کشف شد.» خط انتقال بین مرکز جمع‌آوری ۲ و مرکز جمع‌آوری ۱ امتداد داشت. بر اساس گزارش نیویورک تایمز از کنفرانس مطبوعاتی شرکت بی‌پی در مورد نشت نفت در اواسط مارس ۲۰۰۶، این نشت نفت تا پنج روز کشف نشده باقی ماند. تحقیقات بعدی نشان داد که یک لایه رسوب شش اینچی در کف قسمت لوله وجود دارد. محققان گفتند که این لجن به
قسمت لوله وجود دارد. محققان گفتند که این لجن به رشد باکتری‌های اسیدی و خوردگی کمک کرده است که در نهایت از طریق لوله نفوذ کرده‌اند. مدیران اجرایی بی‌پی گفتند که از خوردگی ایجاد شده در خطوط لوله اصلی بزرگ شگفت‌زده شده‌اند، زیرا این خطوط لوله آب زیادی مخلوط با نفت را حمل نمی‌کنند. اما آنها می‌دانستند که رسوبات جمع می‌شوند و اگر خطوط لوله به صورت دوره‌ای تمیز نشوند، فناوری نشت‌یابی کار نخواهد کرد. مقامات فدرال و ایالتی به این نتیجه رسیدند که شرکت بی‌پی پول لازم برای نگهداری لوله‌های پرودو را خرج نکرده است.
برای نگهداری لوله‌های پرودو را خرج نکرده است. گزارش‌ها در مورد حجم نشت نفت در زمان وقوع آن بسیار متفاوت بود. در ۲۵ مارس ۲۰۰۸، فرماندهی متحد برای مقابله با نشت نفت اعلام کرد که حجم نفت خام نشت شده بوده است. که آن را بیش از سه برابر بزرگتر از هر نشتی که تاکنون در دامنه شمالی گزارش شده است، می‌کند. کار پاکسازی در ۲ مه ۲۰۰۶ به پایان رسید و محل دوباره پر شد و با یک لایه ۱۰ تا ۱۵ سانتی‌متری از تکه‌های زنده و یخ‌زدهٔ توندرای گرفته شده از یک محل اهداکننده پوشانده شد و به محل نشت پیوند زده شد مقامات محیط زیست دولتی
و به محل نشت پیوند زده شد مقامات محیط زیست دولتی گفتند که بازگشت پوشش گیاهی توندرای به حالت عادی می‌تواند تا یک دهه طول بکشد. شرکت بی‌پی کل خط انتقال ۳۴ اینچی را از رده خارج کرد و آن را با یک خط ۲۰ اینچی جایگزین کرد که شامل سایت‌های پرتاب و بازیابی پیگ بود. تأثیر فوری. نشت نفت آلاسکا تأثیر عمده‌ای بر شرکت بی‌پی گذاشت، زیرا علاوه بر ضرر مالی، به وجهه آن نیز لطمه زد. این حادثه درست پس از انفجار پالایشگاه شهر تگزاس در مارس ۲۰۰۵ رخ داد. کارولین مریت، رئیس هیئت ایمنی شیمیایی ایالات متحده، در جلسه استماع کنگره
ایمنی شیمیایی ایالات متحده، در جلسه استماع کنگره گفت که شباهت‌های چشمگیری بین حوادث شهر تگزاس و خلیج پرودو وجود دارد، از جمله «تأخیر طولانی در اجرا، اسناد اداری تعطیلی حتی اگر اقدامات اصلاحی واقعاً انجام نشده باشد، یا عدم رعایت ساده» و همچنین «ارتباط ناقص درس‌های آموخته شده، عدم تمرکز بیش از حد وظایف ایمنی و گردش مالی بالای مدیریت». در ۱۵ مارس ۲۰۰۶، وزارت حمل و نقل ایالات متحده به شرکت بی‌پی دستور داد تا سه خط لوله کم‌فشار خود را در خلیج پرودو از نظر خوردگی با استفاده از یک پیگ هوشمند آزمایش کند. خط غربی
با استفاده از یک پیگ هوشمند آزمایش کند. خط غربی از سال ۱۹۹۸ تحت پیگ‌رانی هوشمند قرار نگرفته بود و بخش شرقی لوله از سال ۱۹۹۲ آزمایش نشده بود. در عوض، بی‌پی به بررسی‌های نقطه‌ای و غیردقیق خط با استفاده از روش‌هایی مانند آزمایش اولتراسوند متکی بود. در ۷ آگوست، شرکت بی‌پی اعلام کرد که داده‌های حاصل از یک عملیات پیگ‌رانی هوشمند که در اواخر جولای تکمیل شد، خوردگی شدید و ۱۶ مورد غیرعادی را در ۱۲ نقطه از خط انتقال نفت در ضلع شرقی میدان نفتی نشان می‌دهد. این شرکت اعلام کرد که این اطلاعات به همراه یک نشت کوچک دیگر
کرد که این اطلاعات به همراه یک نشت کوچک دیگر باعث شد تا میدان نفتی خلیج پرودو تعطیل شود که این امر تولید نفت آلاسکا نورث اسلوپ را حدود ۴۰۰۰۰۰ بشکه در روز کاهش می‌دهد. بعداً، شرکت بی‌پی تصمیم گرفت که بخش غربی میدان را تعطیل نکند، به این معنی که خلیج پرودو همچنان حدود ۲۰۰۰۰۰ بشکه در روز تولید خواهد کرد، که نیمی از مجموع تولید معمول آن است. درآمد نفت ۹۰ درصد از درآمد مالیاتی آلاسکا را تشکیل می‌دهد. در نتیجه اخبار تعطیلی، قیمت نفت خام در بورس کالای نیویورک با ۲٫۲۲ دلار آمریکا در هر بشکه افزایش به ۷۶٫۹۸ دلار
۲٫۲۲ دلار آمریکا در هر بشکه افزایش به ۷۶٫۹۸ دلار آمریکا در هر بشکه رسید. پس از نشت خط لوله پرودو بی در مارس ۲۰۰۶، به دلیل پیشرفت کند در متوقف کردن نشت نفت، شرکت بی‌پی مجبور شد تأسیسات نفتی پرودو بی خود را که حدود ۲٫۶ درصد از تقاضای بنزین ایالات متحده را تولید می‌کرد، تعطیل کند. این سناریو یکی از عوامل مؤثر در افزایش قیمت نفت به ۷۷ دلار در هر بشکه در اوت ۲۰۰۶ بود. تأثیر این نشت چنان شدید بود که سهام شرکت بی‌پی تقریباً ۲ درصد سقوط کرد. بی‌پی تخمین زده بود که هزینه آن ۱۰۰ دلار آمریکا خواهد بود. میلیون برای
هزینه آن ۱۰۰ دلار آمریکا خواهد بود. میلیون برای جایگزینی از خط لوله خورده شده. این شرکت مجبور بود با سوالات سختی از سوی عموم و سهامداران در مورد دلیل قیمت ۲۰۰ دلاری مواجه شود. میلیون دلار در سال که صرف تعمیر و نگهداری می‌شد، برای حفظ تولید کافی نبود. بزرگ‌ترین میدان نفتی کشور، به آرامی در حال فعالیت است. پیامدها. در آگوست ۲۰۰۶، شرکت بی‌پی یک طرح عملیاتی ارائه داد که در نامه‌ای به توماس بارت، مدیر ایمنی خطوط لوله در اداره ایمنی خطوط لوله و مواد خطرناک وزارت حمل و نقل، تشریح شده بود. استیو مارشال از شرکت
حمل و نقل، تشریح شده بود. استیو مارشال از شرکت بی‌پی اقدامات لازم برای پیگ‌زنی یا حذف باقیمانده نفت از خط لوله و روش‌های مختلف تخلیه و جداسازی قطعات را به تفصیل شرح داد. در فوریه ۲۰۰۷، مقامات بی‌پی اعلام کردند که هنوز در حال بررسی علت اصلی نشت نفت هستند. در آن زمان یافته‌های تحقیقات شامل وجود آب در سیستم، تجمع رسوب در خطوط لوله و باکتری‌ها بود. سرعت پایین در خطوط لوله نیز یک مشکل بود زیرا خطوط لوله برای سرعت‌های جریان بسیار بیشتری طراحی شده بودند، همان‌طور که در زمان افتتاح چاه‌ها وجود داشت. بی‌پی همچنین
که در زمان افتتاح چاه‌ها وجود داشت. بی‌پی همچنین بودجه برنامه‌ریزی‌شده برای تعمیر و نگهداری منطقه خلیج بزرگ پرودو را ۱۹۵ دلار اعلام کرد. میلیون دلار برای سال ۲۰۰۷، تقریباً چهار برابر آنچه در سال ۲۰۰۴ هزینه شده بود. این شرکت اعلام کرد که قصد دارد ۱۶ مایل/۲۶ کیلومتر را جایگزین کند. کیلومترها خطوط حمل و نقل با سیستم جدیدی که برای از بین بردن برخی از مشکلاتی که به خوردگی کمک می‌کردند، مانند عبور گوزن‌های کاریبو که باعث ایجاد فرورفتگی در خط می‌شوند، طراحی شده است. همچنین برنامه‌هایی برای تغییر محیط لوله‌ها با
همچنین برنامه‌هایی برای تغییر محیط لوله‌ها با افزودن مداوم مهارکننده‌های خوردگی به‌طور مستقیم به خطوط انتقال و رفع تجمع آب یا رسوب با پیگ‌رانی‌های تعمیر و نگهداری هفتگی؛ یک سیستم جدید تشخیص نشت؛ و پرتاب‌کننده‌ها و گیرنده‌های جدید پیگ در تمام بخش‌های خطوط انتقال اعلام کرد که به بی‌پی این قابلیت را می‌دهد که به‌طور منظم تعمیر و نگهداری و پیگ‌رانی‌های هوشمند را در تمام بخش‌های خطوط انتقال انجام دهد. قرار بود دو بخش از سیستم حمل و نقل عمومی در سال ۲۰۰۷ و دو بخش دیگر در زمستان ۲۰۰۸ جایگزین شوند، با این هدف که
دیگر در زمستان ۲۰۰۸ جایگزین شوند، با این هدف که کل کار ماژول تا پایان سال ۲۰۰۸ تکمیل شود. در اکتبر ۲۰۰۷، شرکت بی‌پی به پرداخت ۲۰ دلار آمریکا جریمه شد. میلیون دلار برای نشت نفت خلیج پرودو. بی‌پی ۱۲ دلار پرداخت کرد میلیون جریمه کیفری فدرال، ۴ دلار میلیون دلار غرامت کیفری به دولت، و ۴ دلار میلیون دلار برای تحقیقات قطب شمال. شرکت تابعه محلیبی‌پی به مدت سه سال به صورت مشروط آزاد شد. در سال ۲۰۰۸، شرکت بی‌پی اعلام کرد که جایگزینی ۱۶ مایل/۲۶ کیلومتر را تکمیل کرده است. کیلومتر از خطوط ترانزیت خلیج پرودو و بقیه طبق
کیلومتر از خطوط ترانزیت خلیج پرودو و بقیه طبق برنامه کار می‌کنند. نشت بعدی در سال ۲۰۰۹. در ۹ نوامبر ۲۰۰۹، نشتی از یک خط لوله مشترک سه فاز ۱۸ اینچی حامل مخلوطی از نفت خام، آب تولیدی و گاز طبیعی در میدان لیسبورن شرکت بی‌پی، بخشی از منطقه خلیج پرودو بزرگ، رخ داد. تخمین اولیه شرکت بی‌پی برای کل حجم مواد نفتی منتشر شده ۴۵۸۲۸ گالن (۱۰۹۱ بشکه) بود؛ ۱۳۵۰۰ گالن (۳۲۱ بشکه) نفت خام وجود داشت. این نشت به دلیل یخ زدگی لوله رخ داد. اگرچه حسگرها هشدارهایی در مورد دمای پایین ارائه می‌دادند، اما کارمندان بی‌پی شهادت دادند
ارائه می‌دادند، اما کارمندان بی‌پی شهادت دادند که اپراتورها از هشدارهای سرما به عنوان معیاری برای جریان استفاده نمی‌کردند، بلکه از آنها به عنوان معیاری برای اندازه‌گیری مخلوط نفت، گاز و آب استفاده می‌کردند. در نوامبر ۲۰۱۰، افسر آزادی مشروط فدرال شرکت بی‌پی، دادخواستی را برای لغو آزادی مشروط بی‌پی ناشی از اعتراف به جرم در نشت نفت سال ۲۰۰۶، که می‌توانست منجر به مجازات‌های بیشتر برای نشت نفت سال ۲۰۰۶ شود، ارائه کرد، به این دلیل که نشت نفت لیسبورن در سال ۲۰۰۹ نشان داد که بی‌پی هنوز سهل‌انگار بوده است. شرکت
نشان داد که بی‌پی هنوز سهل‌انگار بوده است. شرکت بی‌پی به لغو این حکم اعتراض کرد و طبق برنامه، این تعلیق در دسامبر ۲۰۱۱ لغو شد. دادخواست مدنی ۲۰۱۱. در حل و فصل یک دعوی حقوقی، در ژوئیه ۲۰۱۱، بازرسان اداره ایمنی خطوط لوله و مواد خطرناک وزارت حمل و نقل ایالات متحده تشخیص دادند که نشت‌های سال ۲۰۰۶ نتیجه عدم بازرسی و نگهداری صحیح خط لوله برای جلوگیری از خوردگی بوده است. یک دستور اقدام اصلاحی صادر کرد که خطرات خط لوله را مورد توجه قرار داده و دستور تعمیر یا تعویض خط لوله را داده بود. آژانس حفاظت از محیط زیست
خط لوله را داده بود. آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده میزان نشت نفت را بررسی کرده و بر پاکسازی نظارت داشته است. وقتی شرکت بی‌پی به‌طور کامل از شرایط پیروی نکرد، در مارس ۲۰۰۹ شکایتی مبنی بر نقض قانون آب پاک، قانون هوای پاک و قانون ایمنی خط لوله ثبت شد. در ژوئیه ۲۰۱۱، دادگاه منطقه‌ای ایالات متحده برای ناحیه آلاسکا، حکمی مبنی بر توافق بین ایالات متحده و بی‌پی صادر کرد که به موجب آن ادعاهای دولت حل و فصل می‌شد. طبق حکم رضایت، مبلغ ۲۵ دلار پرداخت کرد میلیون جریمه مدنی، که بزرگ‌ترین جریمه به ازای هر بشکه در
جریمه مدنی، که بزرگ‌ترین جریمه به ازای هر بشکه در آن زمان برای نشت نفت بود، را پذیرفت و موافقت کرد که اقداماتی را برای بهبود قابل توجه بازرسی و نگهداری زیرساخت خط لوله خود در شمال شیب انجام دهد تا خطر نشت نفت بیشتر را کاهش دهد. حل و فصل دعوی آلاسکا. در نوامبر ۲۰۱۲، اعلام شد که ایالت آلاسکای آمریکا ۲۵۵ دلار جمع‌آوری خواهد کرد. میلیون دلار مربوط به نشت خط لوله شرکت بی‌پی و تعطیلی ناشی از آن در سال ۲۰۰۶. سهم بی‌پی ۶۶ دلار بود. میلیون دلار، زیرا قرار بود غرامت را پرداخت کند و سپس توسط شرکا، از جمله اکسون موبیل
پرداخت کند و سپس توسط شرکا، از جمله اکسون موبیل و کونوکوفیلیپس، بر اساس سهم متناسب مالکیت آنها، بازپرداخت شود. این پرداخت که قطعی و غیرقابل تجدیدنظرخواهی بود، شامل ۲۴۵ دلار می‌شد. میلیون دلار جایزه برای حق امتیاز و بهره از دست رفته ایالتی و ۱۰ دلار میلیون دلار که شامل جریمه‌های زیست‌محیطی به ازای هر گالن برای نشت‌ها، جریمه‌های خسارات منابع طبیعی و سایر هزینه‌های مدنی برای تسویه ارزیابی‌های مدنی برای نشت‌ها می‌شد. شرکت بی‌پی استدلال کرد که هیچ پولی بابت از دست دادن تولید به دولت بدهکار نیست، اما هیئت داوری
دادن تولید به دولت بدهکار نیست، اما هیئت داوری به این نتیجه رسید که مشکلات خط لوله و عوارض مرتبط با مخزن منجر به از دست رفتن یا تعویق تولید بیش از ۳۰ میلیون بشکه شده است. میلیون بشکه نفت و مایعات گاز طبیعی تا پایان عمر میدان نفتی.
گارد گرنادیر () ارشدترین هنگ پیاده‌نظام ارتش بریتانیا است که در صدر رتبه‌بندی پیاده‌نظام قرار دارد. ریشه شکل‌گیری این هنگ به سال ۱۶۵۶ برمی‌گردد، زمانی که هنگ لرد ونت‌ورث در بروژ برای محافظت از چارلز دوم تبعیدی تشکیل شد. در سال ۱۶۶۵ این هنگ با هنگ گارد جان راسل ترکیب شد تا هنگ فعلی را که به‌عنوان هنگ اول گارد پیاده شناخته می‌شود، تشکیل دهد. از آن زمان، این هنگ هم نقش تشریفاتی و حفاظتی و هم نقش عملیاتی را ایفا کرده است. در سال ۱۹۰۰ این هنگ کادری از پرسنل را برای تشکیل گارد ایرلندی فراهم کرد. در سال ۱۹۱۵ این
تشکیل گارد ایرلندی فراهم کرد. در سال ۱۹۱۵ این هنگ همچنین پایه و اساس گارد ولزی را پس از تشکیل آنها فراهم کرد. تاریخ اولیه این هنگ نشان می‌دهد که در درگیری‌های متعددی از جمله جنگ جانشینی اسپانیا، جنگ جانشینی اتریش، جنگ هفت ساله و جنگ‌های ناپلئونی شرکت داشته است. در پایان این دوره، این هنگ با اعلام سلطنتی، عنوان «گرنادیر» را دریافت کرد. در دوران ویکتوریا، این هنگ در جنگ کریمه، جنگ انگلیس و مصر، جنگ مهدیه و جنگ دوم بوئر شرکت داشت. در طول جنگ جهانی اول، گارد گرنادیر از سه گردان به پنج گردان گسترش یافت که چهار
از سه گردان به پنج گردان گسترش یافت که چهار گردان از آنها در جبهه غربی خدمت کردند، در حالی که بعداً در طول جنگ جهانی دوم، شش گردان افزایش یافت و چندین گردان به‌عنوان بخشی از لشکر زرهی گارد به یگان زرهی تبدیل شدند. این واحدها در فرانسه، شمال غربی اروپا، شمال آفریقا و ایتالیا جنگیدند. پس از جنگ جهانی دوم، این هنگ ابتدا به سه گردان، سپس به دو گردان و در نهایت در اواسط دهه ۱۹۹۰ به یک گردان کاهش یافت. اعزام‌های عمده در این مدت شامل عملیات در فلسطین، مالایا، قبرس، ایرلند شمالی، جنگ خلیج فارس، افغانستان و عراق
ایرلند شمالی، جنگ خلیج فارس، افغانستان و عراق بوده است.
تیزشاخ عربی (نام علمی: "Oryx leucoryx") که تیزشاخ سفید نیز نامیده می‌شود، در سال ۱۹۷۲ در طبیعت منقرض شد، اما از سال ۱۹۸۲ دوباره به طبیعت معرفی شد. این معرفی مجدد عمدتاً از دو گله انجام شد: یکی «گلهٔ جهانی» که در ابتدا در سال ۱۹۶۳ در باغ وحش فینیکس و تنها با نه تیزشاخ آغاز شد و دیگری گلهٔ عربستان سعودی که در سال ۱۹۸۶ از مجموعه‌های خصوصی و برخی از ذخایر «گلهٔ جهانی» توسط مرکز تحقیقات ملی حیات وحش عربستان سعودی (NWRC) آغاز شد. معرفی‌های مجدد این گونه از سال ۲۰۰۹ در عمان، عربستان سعودی، اسرائیل، امارات متحده
در عمان، عربستان سعودی، اسرائیل، امارات متحده عربی و اردن صورت گرفته است و فهرست سرخ آی‌یوسی‌ان از سال ۲۰۱۳، این گونه را در ردهٔ آسیب‌پذیر طبقه‌بندی می‌کند.&lt;ref name="redlist/oryx/details"&gt;&lt;/ref&gt; زوال یک گونه. از اوایل دههٔ ۱۹۰۰ میلادی، جمعیت تیزشاخ عربی در شبه‌جزیره عربستان رو به کاهش بود. تا دههٔ ۱۹۳۰، دو جمعیت مجزا و جدا از یکدیگر وجود داشت. لی ام. تالبوت در سال ۱۹۶۰، گزارش داد که به نظر می‌رسد تیزشاخ عربی در محدودهٔ زیستگاه سابق خود در امتداد لبهٔ جنوبی ربع الخالی منقرض شده است. او معتقد
لبهٔ جنوبی ربع الخالی منقرض شده است. او معتقد بود اگر تیزشاخی هنوز هم وجود داشته باشد، ظرف چند سال آینده منقرض خواهد شد و توصیه کرد که یک برنامهٔ پرورش در اسارت برای نجات این گونه آغاز شود.&lt;ref name="lee/talbot2"&gt;Talbot, Lee: "A Look at Threatened Species".&lt;/ref&gt; مایکل کراوچ، که در آن زمان دستیار مشاور او در کشور تحت‌الحمایه عدن شرقی بود، توجه‌ها را به این واقعیت جلب کرد که هر بهار، گروه‌های کوچکی از تیزشاخ‌ها هنوز در دشت‌های شنی گوشهٔ شمال شرقی منطقهٔ تحت‌الحمایه ظاهر می‌شدند، جایی که او فکر
منطقهٔ تحت‌الحمایه ظاهر می‌شدند، جایی که او فکر می‌کرد تلاش برای به دام انداختن آنها امکان‌پذیر است. عملیات تیزشاخ. عملیات تیزشاخ برنامه‌ای از باغ‌وحش فینیکس و انجمن حفاظت از جانوران و گیاهان لندن (که اکنون با نام فاونا اند فلورا اینترنشنال شناخته می‌شود) با کمک مالی صندوق جهانی طبیعت بود. این برنامه که یکی از اولین برنامه‌های پرورش در اسارت بود، هدف خاص خود را نجات و سپس معرفی مجدد تیزشاخ عربی در طبیعت قرار داد. طرح اولیهٔ انجمن حفاظت از جانوران و گیاهان، ایجاد گله‌ای در کنیا بود، جایی که گونهٔ دیگری از
ایجاد گله‌ای در کنیا بود، جایی که گونهٔ دیگری از تیزشاخ از قبل در آنجا زندگی و زاد و ولد می‌کرد. این طرح به دلیل شیوع بیماری تب برفکی کنار گذاشته شد و غزال‌هایی که قرار بود به کنیا فرستاده شوند، به باغ‌وحش فینیکس منتقل شدند. در ابتدا چهار تیزشاخ اسیر و هفت تیزشاخ دیگر برای این پروژه اهدا شدند. این چهار تیزشاخ در عدن (یمن فعلی) نزدیک مرز عمان توسط یک گروه اکتشافی به رهبری سرگرد یان گریم‌وود، که در آن زمان رئیس افسران حفاظت کنیا بود، با کمک قبایل مناهیل و مهرا اسیر شدند. یکی از نرهای این گروه بعداً بر اثر
اسیر شدند. یکی از نرهای این گروه بعداً بر اثر استرس ناشی از اسارت درگذشت. یکی از هفت تیزشاخ اهدایی را باغ‌وحش لندن، دو تا را شیخ جابر عبدالله الصباح، و دو جفت از مجموعه را ملک سعود بن عبدالعزیز اهدا کرده بودند. یکی از تیزشاخ‌های شیخ جابر عبدالله الصباح نیز قبل از زایمان درگذشت و نه تیزشاخ برای شروع «گلهٔ جهانی» باقی ماند. پنج تیزشاخ عربی در سال ۱۹۶۳ به باغ‌وحش فینیکس تحویل داده شدند (چهار غزال در ژوئن و یکی در سپتامبر). در اکتبر ۱۹۶۳، یک بچه از این گله به دنیا آمد و دیگری در بهار ۱۹۶۴ زاده شد و جمعیت
به دنیا آمد و دیگری در بهار ۱۹۶۴ زاده شد و جمعیت اولیهٔ گلهٔ باغ‌وحش فینیکس را به هفت رساند. چهار تیزشاخ اهدایی ملک سعود در ژوئیه ۱۹۶۴ به باغ‌وحش فینیکس رسیدند و جمعیت «گلهٔ جهانی» را به ۱۱ رأس رساندند.&lt;ref name="colin/tudge2"&gt;&lt;/ref&gt; برنامهٔ اصلاح نژاد در باغ‌وحش فینیکس بسیار موفقیت‌آمیز بود و این باغ‌وحش در سال ۲۰۰۲، تولد دویست‌وبیست‌وپنجمین تیزشاخ خود را جشن گرفت. بعضی از این غزال‌ها برای تشکیل گله‌های جدید، از فینیکس به باغ‌وحش‌ها و پارک‌های دیگر (از جمله پارک حیوانات وحشی سن دیگو) فرستاده
دیگر (از جمله پارک حیوانات وحشی سن دیگو) فرستاده شدند. بیشتر تیزشاخ‌های عربی که امروزه در طبیعت یافت می‌شوند، اجدادی از باغ‌وحش فینیکس دارند.
مدرسه متوسطه واسا () یک مدرسه متوسطه است که در مرکز واسا واقع شده است. این مدرسه تقریباً ۸۰۰ دانش‌آموز و ۵۰ معلم دارد. تاریخچه دبیرستان واسا. مدرسه در دو ساختمان کار می کند: بین‌المللی بودن. مدرسه متوسطه واسا، به عنوان یکی از مدارس یونسکو، به آموزش بین‌المللی متعهد است. این مدرسه چندین پروژه بین‌المللی، از جمله سفرهای هنری و فرهنگی به ایتالیا، انگلستان، یونان، فرانسه، سوئیس و فرانسه، و همچنین فعالیت‌های خواهرخواندگی مدرسه با کیل آلمان را سازماندهی می‌کند. همکاری. در صورت تمایل، دانش‌آموزان مدرسه متوسطه واسا
در صورت تمایل، دانش‌آموزان مدرسه متوسطه واسا می‌توانند در برنامه‌های تحصیلی خود از سایر مؤسسات آموزشی نیز دروسی را بگذرانند: دانشگاه واسا، دانشگاه تابستانی، دانشگاه علوم کاربردی واسا، کالج کارگران واسا و سایر مؤسسات آموزش متوسطه. مدرسه متوسطه واسا، دانشگاه علوم کاربردی واسا و دانشگاه واسا یک توافق‌نامه همکاری امضا کرده‌اند که تضمین می‌کند دانش‌آموزان مدرسه متوسطه واسا در طول سال‌های دبیرستان خود فرصت‌های بهتری برای گذراندن دوره‌های دانشگاهی دارند. این دانشگاه دوره‌هایی را به دانش‌آموزان دبیرستانی ارائه
دوره‌هایی را به دانش‌آموزان دبیرستانی ارائه می‌دهد که از ترکیب ریاضی-علوم طبیعی و زبان-علوم واقعی پشتیبانی می‌کنند. جستارهای وابسته. دبیرستان واسا سونسکا
سوداگرانِ تردید: چگونه تعدادِ انگشت‌شماری از دانشمندان حقیقت را دربارهٔ مسائلی از دودِ تنباکو گرفته تا گرمایشِ جهانی پنهان کردند کتابی غیرداستانی است از دو تاریخ‌نگارِ علم اهلِ آمریکا، نائومی اورسکز و اریک ام. کانوی، که سالِ ۲۰۱۰ میلادی منتشر شد. این کتاب شباهت‌هایی را که بین جنجال گرمایش جهانی و جنجال‌های قبلی از جمله استعمال دخانیات، باران اسیدی، ددت و سوراخ لایه ازن وجود دارد، مشخص می‌کند. اورِسکز و کانوی می‌نویسند که در هر مورد، «زنده نگه داشتن بحث» با دامن زدن به تردید و سردرگمی پس از دستیابی به اجماع
زدن به تردید و سردرگمی پس از دستیابی به اجماع علمی، استراتژی اساسی مخالفان بوده است. به‌طور خاص، آنها نشان می‌دهند که فرد سیتز، فرد سینگر و چند دانشمند مخالف دیگر با اندیشکده‌های محافظه‌کار و شرکت‌های خصوصی متحد شدند تا اجماع علمی در مورد بسیاری از مسائل معاصر را به چالش بکشند. برخی از موضوعات کتاب مورد انتقاد قرار گرفته‌اند، اما اکثر منتقدان آن را مطلوب ارزیابی کرده‌اند. در سال ۲۰۱۴ از این کتاب فیلمی به نام "سوداگری تردید" به کارگردانی رابرت کنر ساخته شد. محتوا. اورسکز و کانوی می‌نویسند که تعداد