payamvha/North_RAG huggingface dataset:
وقتی آب دریاچه‌های مورد استفاده برای تولید برق آبی کم می‌شود، از نیروگاه‌های زغال‌سنگ و گاز برای جبران این کمبود استفاده می‌شود. در سال ۲۰۲۱، دولت آردرن ۱۱٫۵ میلیون دلار برای بررسی امکان‌سنجی ذخیره‌سازی انرژی با پمپاژ آب به دریاچه اونسلو در مرکز اوتاگو سرمایه‌گذاری کرد. این دریاچه می‌تواند تا ۸ تراوات ساعت برق یا تقریباً یک پنجم مصرف کشور را ذخیره کند. این پمپاژ از انرژی‌ای که فراوان و ارزان باشد، از جمله انرژی باد، استفاده خواهد کرد. منتقدان استدلال کرده‌اند که این طرح می‌تواند با تعیین سقف برای قیمت برق،
که این طرح می‌تواند با تعیین سقف برای قیمت برق، بازار را آشفته کند.
سرمایه‌گذاری تأثیرگذار (*Impact Investing*) به سرمایه‌گذاری‌هایی گفته می‌شود که با هدف ایجاد *تأثیر اجتماعی یا زیست‌محیطی مثبت و قابل اندازه‌گیری در کنار بازدهی مالی* انجام می‌گیرند. در جوهرهٔ خود، این نوع سرمایه‌گذاری تلاشی‌ست برای هم‌راستا ساختن باورها و ارزش‌های سرمایه‌گذار با نحوهٔ تخصیص سرمایه—تا بدین طریق، مسائل اجتماعی و/یا محیط‌زیستی به‌صورت فعالانه مورد توجه قرار گیرند و حل شوند. چنین نگرشی موجب شکل‌گیری سرمایه‌گذاری‌هایی می‌شود که نه‌تنها به دنبال سود مالی هستند، بلکه در پی بهبود وضعیت جوامع
سود مالی هستند، بلکه در پی بهبود وضعیت جوامع انسانی، حفظ محیط‌زیست، و ایجاد تأثیرات مثبت بلندمدت نیز خواهند بود. سرمایه‌گذاران تأثیرگذار به‌طور فعالانه تلاش می‌کنند سرمایهٔ خود را در کسب‌وکارها، سازمان‌های غیرانتفاعی و صندوق‌هایی در صنایع مختلف—نظیر انرژی‌های تجدیدپذیر—تخصیص دهند. و آموزش هستند. تأمین مالی خرد، سرمایه‌گذاران نهادی، به‌ویژه مؤسسات مالی توسعه‌ای آمریکای شمالی و اروپا، صندوق‌های بازنشستگی و موقوفات، نقش مهمی در توسعه سرمایه‌گذاری تأثیرگذار ایفا کرده‌اند. در دوران پاپ فرانسیس، کلیسای کاتولیک
کرده‌اند. در دوران پاپ فرانسیس، کلیسای کاتولیک شاهد افزایش علاقه به سرمایه‌گذاری تأثیرگذار بود. سرمایه‌گذاری تأثیرگذار در انواع دارایی‌ها رخ می‌دهد؛ برای مثال، سهام خصوصی / سرمایه‌گذاری خطرپذیر، بدهی و درآمد ثابت. سرمایه‌گذاری‌های تأثیرگذار می‌توانند هم در بازارهای نوظهور و هم در بازارهای توسعه‌یافته انجام شوند و بسته به اهداف سرمایه‌گذاران، ممکن است دامنه‌ای از بازدهی‌ها را هدف قرار دهند—از بازدهی کمتر از سطح بازار گرفته تا بالاتر از آن. توسعه. از نظر تاریخی، مقررات - و تا حد کمتری، امور خیریه - تلاشی
مقررات - و تا حد کمتری، امور خیریه - تلاشی برای به حداقل رساندن پیامدهای اجتماعی منفی (پیامدهای ناخواسته، اثرات خارجی) فعالیت‌های تجاری بود. با این‌حال، سابقه‌ای از فعالیت سرمایه‌گذاران فردی در زمینهٔ سرمایه‌گذاری مسئولانهٔ اجتماعی وجود دارد—روشی که آن‌ها از طریق آن ارزش‌ها و باورهای شخصی خود را بازتاب می‌دهند. این نوع رفتار سرمایه‌گذاری معمولاً با پرهیز از سرمایه‌گذاری در شرکت‌ها یا فعالیت‌هایی که اثرات منفی اجتماعی یا زیست‌محیطی دارند تعریف می‌شود. همزمان، رویکردهایی مانند پیشگیری از آلودگی، مسئولیت
رویکردهایی مانند پیشگیری از آلودگی، مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها و سودآوری سه‌گانه به عنوان معیارهایی برای سنجش اثرات غیرمالی، چه در داخل و چه در خارج از شرکت‌ها، آغاز شدند.در سال ۲۰۰۰، بَروخ لو (Baruch Lev) از دانشکدهٔ کسب‌وکار استرن در دانشگاه نیویورک، مجموعه‌ای از نظریه‌ها دربارهٔ دارایی‌های نامشهود را گردآوری کرد و آن‌ها را در کتابی با همین عنوان منتشر ساخت. این اثر، اندیشه‌ورزی دربارهٔ آثار غیرمالی فعالیت‌های تولیدی شرکت‌ها را گسترش داد و نقشی مهم در شکل‌گیری فهم تازه‌ای از تأثیرات نامشهود بر ارزش
شکل‌گیری فهم تازه‌ای از تأثیرات نامشهود بر ارزش سازمان‌ها ایفا کرد. اصطلاح «سرمایه‌گذاری تأثیرگذار» (*Impact Investing*) نخستین بار در سال ۲۰۰۵ توسط مارک زاپلتال از مؤسسهٔ Wartenberg Trust مطرح شد. او این واژه را در ارائه‌ای با عنوان «سرمایه‌گذاری تأثیرگذار، دریچه‌ای به سوی نیکوکاری پایدار» در نشست Global Family Office در نیویورک معرفی کرد. صنعت. تا سال ۲۰۲۴، تعداد صندوق‌هایی که در حوزهٔ سرمایه‌گذاری تأثیرگذار فعالیت می‌کنند حدود ۳٬۹۰۷ سازمان برآورد شده است. این نهادها مجموعاً حدود ۱٫۵۷۱ تریلیون دلار
است. این نهادها مجموعاً حدود ۱٫۵۷۱ تریلیون دلار آمریکا دارایی تأثیرگذار را تحت مدیریت دارند—رقمی که در مقایسه با بازار جهانی سهام (با ارزش تقریبی ۷۸ تریلیون دلار) بسیار کوچک‌تر است. گزارش سال ۲۰۲۴ از شبکه جهانی سرمایه‌گذاری تأثیرگذار (GIIN) تخمین زده است که صنعت سرمایه‌گذاری تأثیرگذار از سال ۲۰۱۹ با نرخ رشد مرکب سالانه ۲۱ درصد رشد داشته است بزرگ‌ترین بخش‌ها از نظر تخصیص دارایی به ترتیب انرژی، مسکن، خدمات مالی (از جمله تأمین مالی خرد) و مراقبت‌های بهداشتی شناسایی شدند.
پروژه برق‌رسانی استرالیا-آسیا (AAPowerLink) یک پروژه زیرساختی برق پیشنهادی است که قرار است شامل بزرگ‌ترین نیروگاه خورشیدی جهان، بزرگ‌ترین باتری جهان و طولانی‌ترین کابل برق زیردریایی جهان باشد. طرح‌های اولیه پیش‌بینی می‌کردند که یک مزرعه خورشیدی جدید در قلمرو شمالی استرالیا تا ۲۰ گیگاوات برق تولید کند که بیشتر آن به سنگاپور و در مرحله بعدی به اندونزی، با صادر خواهد شد. ۳ خط انتقال جریان مستقیم ولتاژ بالا با توان گسیل گیگافلاپی. یک باتری بزرگ انرژی را ذخیره می‌کند تا با تغییر نور خورشید در طول روز، میزان
می‌کند تا با تغییر نور خورشید در طول روز، میزان دسترسی به انرژی را متعادل کند. پاور لینک توسط یک شرکت استرالیایی به نام سان کابل توسعه داده شده است که در ابتدا توسط اندرو فارست و مایک کنون-بروکس پشتیبانی می‌شد. پیش‌بینی می‌شد که ساخت آن در اواسط سال ۲۰۲۳ آغاز شود، بهره‌برداری از آن در اوایل سال ۲۰۲۶ آغاز و تا اواخر سال ۲۰۲۷ تکمیل شود، و تخمین زده می‌شود که ۸ میلیارد به اقتصاد قلمرو شمالی اضافه کند. این پروژه در ژانویه ۲۰۲۳، پس از آنکه سان کیبل به دنبال اختلاف نظر بین فارست و کنون-بروکس در مورد لزوم اختصاص
نظر بین فارست و کنون-بروکس در مورد لزوم اختصاص بودجه بیشتر به این پروژه، به مدیریت داوطلبانه واگذار شد، از هم پاشید. در ماه مه ۲۰۲۳، کنسرسیومی به رهبری شرکت گروک ونچرز متعلق به کنون-بروکس، مناقصه خرید سان کیبل را برنده شد و این تصاحب در ۷ سپتامبر ۲۰۲۳ نهایی شد. طرح‌های اصلاح‌شده شامل تأمین برق داروین تا سال ۲۰۳۰ و چند سال پس از آن به سنگاپور است. در نهایت، مزرعه خورشیدی شش گیگاوات برق تولید خواهد کرد. طراحی. پروژه پاور لینک با توسعه بزرگ‌ترین منطقه یکپارچه انرژی تجدیدپذیر جهان (که شامل تولید انرژی خورشیدی
انرژی تجدیدپذیر جهان (که شامل تولید انرژی خورشیدی فتوولتائیک، ذخیره‌سازی انرژی و مبدل منبع ولتاژ می‌شود) در پاول کریک در منطقه بارکلی در قلمرو شمالی، با استفاده از ماژول‌های فتوولتائیک طراحی شده توسط شرکت استرالیایی ۵بی و پیش‌ساخته شده در یک کارخانه پیشنهادی در داروین آغاز می‌شود. پنل‌های خورشیدی پوشش خواهند داد (۱۲ کیلومتر × ۱۰ کیلومتر) در منطقه‌ای با برخی از بهترین منابع خورشیدی در جهان. یک خط برق هوایی ۶٫۴ را به داروین منتقل خواهد کرد، جایی که تا ۴ گیگاوات را به منطقه پیشنهادی توسعه پایدار میدل آرم
را به منطقه پیشنهادی توسعه پایدار میدل آرم تحویل می‌دهد و سپس به منتقل می‌شود. ۱٫۷۵ خط انتقال برق زیردریایی گیگاوات به سنگاپور. این کابل زیر دریایی طولانی‌ترین کابل زیر دریایی جهان خواهد بود و از طولانی‌ترین کابل برق زیر دریایی موجود، حدود پنج برابر بزرگتر است. باتری‌های موجود در آرایه خورشیدی در داروین و سنگاپور، تعادل بار را برای ارسال مداوم روزانه فراهم می‌کنند. تا سال ۲۰۲۳، سنگاپور بیش از ۹۴ درصد از برق خود را از گاز طبیعی تولید می‌کند، اما به دنبال کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و تنوع‌بخشی به واردات
انتشار گازهای گلخانه‌ای و تنوع‌بخشی به واردات انرژی خود است. پاور لینک می‌تواند حدود ۱۵٪ از برق سنگاپور را تأمین کند و انتشار گازهای گلخانه‌ای سنگاپور را تا ۶ میلیون تن در سال کاهش دهد. در سپتامبر ۲۰۲۱، اعلام شد که قرار است اندازه پیشنهادی پروژه، از ۱۰ مورد، گسترش بیشتری پیدا کند. گیگاوات تا ۲۰ ظرفیت گیگاوات، و از ۲۰ گیگاوات ساعت به ۳۶–۴۲ گیگاوات ساعت ظرفیت باتری، با هزینه ساخت جدید تخمینی ۳۰ میلیارد دلار. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد که در طول عمر عملیاتی ۷۰ ساله آن، تا ۲ میلیارد دلار صادرات، ۱۷۵۰ شغل در ساخت
آن، تا ۲ میلیارد دلار صادرات، ۱۷۵۰ شغل در ساخت و ساز، ۳۵۰ شغل عملیاتی و ۱۲۰۰۰ شغل غیرمستقیم در سراسر استرالیا، سنگاپور و اندونزی ایجاد خواهد شد. توسعه. این پروژه در ابتدا «پیوند برق استرالیا-سنگاپور» نامیده می‌شد، زیرا این خط برق در ابتدا این دو کشور را به هم متصل خواهد کرد. بعداً به استرالیا-آسه‌آن و دوباره به استرالیا-آسیا تغییر نام داد، زیرا قرار بود برق را به اندونزی نیز منتقل کند. سان کیبل قصد داشت تا اواخر سال ۲۰۲۳ تمام بودجه را تأمین کند و ساخت و ساز را از سال بعد آغاز کند. انتظار می‌رفت هزینه آن ۳۰
را از سال بعد آغاز کند. انتظار می‌رفت هزینه آن ۳۰ میلیارد استرالیا (۲۲٫۶ میلیارد دلار آمریکا) باشد. سرمایه‌گذاری‌های اولیه توسط میلیاردرهایی به نام‌های مایک کنون-بروکس و اندرو فارست انجام شد. در ژوئیه ۲۰۱۹، این پروژه از سوی دولت قلمرو شمالی، عنوان پروژه بزرگ را دریافت کرد و حمایت محلی را در توسعه و ساخت و ساز تضمین نمود. دولت فدرال در ژوئیه ۲۰۲۰ همین وضعیت را اعطا کرد و با تسهیل هماهنگی و صدور مجوز، ساخت و ساز را تسریع بخشید. سنگاپور هنوز اجازه این پروژه را نداده بود، اما مزایای آن شامل ثبات قیمت برق در
را نداده بود، اما مزایای آن شامل ثبات قیمت برق در درازمدت، پتانسیل تبدیل شدن به مرکزی برای تجارت برق تجدیدپذیر در شبکه برق جنوب شرقی آسیا، و عمل به توافقات خود برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای تحت توافقنامه پاریس است. نقشه‌برداری زیرآبی بخش استرالیایی مسیر کابل (AAPL) در سال ۲۰۲۰ توسط شرکت ژئوماتیک گاردین تکمیل شد. در ژانویه ۲۰۲۱، یک توافقنامه توسعه پروژه بین دولت سان کابل امضا شد که زمینه مشارکت تجاری را فراهم می‌کرد. در اکتبر ۲۰۲۱، یک تیم یکپارچه تحویل پروژه (IPDT) متشکل از شرکای بین‌المللی چندرشته‌ای،
(IPDT) متشکل از شرکای بین‌المللی چندرشته‌ای، از جمله بکتلتحویل پروژه، هاتچ، مدیریت ریسک، پرایس‌واترهاوس‌کوپرز (مشاوره پروژه) و (سیستم تولید خورشیدی) اعلام شد. پیش‌بینی می‌شد که ساخت و ساز به ۱۰۰۰ شغل نیاز داشته باشد و بهره‌برداری از آن ۳۰۰ شغل در قلمرو شمالی ایجاد خواهد کرد. از سال ۲۰۲۱، انتظار می‌رفت که اولین منبع برق را در سال ۲۰۲۶ به داروین و در سال ۲۰۲۷ به سنگاپور تحویل دهد و تا پایان سال ۲۰۲۸ به ظرفیت کامل خود برسد. استرالیا بزرگ‌ترین صادرکننده زغال سنگ در جهان است. پاور لینک، به همراه قطب انرژی
سنگ در جهان است. پاور لینک، به همراه قطب انرژی تجدیدپذیر بادی و خورشیدی آسیا که در پیلبارا پیشنهاد شده است، آن را به یک «ابرقدرت صادرکننده انرژی سبز» تبدیل خواهد کرد. ۲۰۲۳: مدیریت موقت. در ژانویه ۲۰۲۳، سان کیبل به اداره داوطلبانه درآمد. "فایننشال تایمز" گزارش داد که این مدیریت پس از «اختلاف نظر سرمایه‌گذاران اصلی، فارست و کنون-بروکس… بر سر شرایط دور جدید تأمین مالی» ایجاد شد، که خود «از زمان شروع پروژه و نرسیدن به نقاط عطف» ضروری بود.
مندی جیرو با نام کامل آماندا میشل جیرو (زاده ) رقصنده، خواننده، بازیگر و دی‌جی آمریکایی است.
وزارت همکاری منطقه‌ای اسرائیل (، ) یکی از اعضای دولت اسرائیل است. این وزارتخانه که در سال ۱۹۹۹ در زمان دولت ایهود باراک ایجاد شد، توسط آریل شارون در سال ۲۰۰۳ بسته شد. با این حال، در سال ۲۰۰۹ توسط بنیامین نتانیاهو بازسازی شد.
وزارت خدمات مذهبی اسرائیل (، )، سابقاً وزارت امور مذهبی و وزارت دین، یک وزارتخانه دولتی اسرائیل است که به امور یهودیان و سایر امور مذهبی رسیدگی می کند.
رئیس ستاد نیروی هوایی پاکستان () ارشدترین جایگاه در نیروی هوایی پاکستان است، که فرماندهی و کنترل کلیهٔ یگان‌های عملیاتی، اداری، رزمی، لجستیکی و آموزشی در نیروی هوایی این کشور را برعهده دارد رئیس ستاد نیروی هوایی پاکستان یک مقام قانونی است که توسط یک مارشال ارشد هوایی در نیروی هوایی پاکستان اداره می‌شود و توسط نخست‌وزیر پاکستان با تأیید نهایی رئیس‌جمهور پاکستان منصوب می‌شود. رئیس ستاد هوایی، یک مقام نظامی ارشد در نیروهای مسلح پاکستان است که عضو ارشد کمیته ستاد مشترک می‌باشد و مشاوره لازم را به رئیس کمیته
ستاد مشترک می‌باشد و مشاوره لازم را به رئیس کمیته مشترک نیروهای مسلح پاکستان ارائه می‌دهد تا به‌عنوان مشاور اصلی نظامی نخست‌وزیر و دولت غیرنظامی آن در راستای دفاع و حراست از حریم هوایی و مرزهای هوایی کشور عمل کند.
وزارت برابری اجتماعی اسرائیل (، ) که تا آگوست ۲۰۱۵ وزارت سالمندان () نامیده می‌شد، یک وزارتخانه دولتی در اسرائیل است. این پست وزارتی پس از توافق ائتلاف بین کادیما و گیل (حزب بازنشستگان) پس از انتخابات ۲۰۰۶ ایجاد شد، اگرچه خود این وزارتخانه تا زمان رأی‌گیری تأیید کنست در ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۷ تشکیل نشد.
وزارت امور استراتژیک اسرائیل (، یا وزارت امور استراتژیک و دیپلماسی عمومی ) یک وزارتخانه در دولت اسرائیل است که مسئولیت رهبری کمپین گسترش پیمان ابراهیم و مدیریت روابط در امور کاخ سفید را بر عهده دارد. مسئولیت سابق این وزارتخانه، رهبری کمپینی علیه جنبش بایکوت، عدم سرمایه‌گذاری و تحریم اسرائیل بود.
کتاب «راهکارهای گلخانه‌ای با انرژی پایدار» نوشتهٔ مارک دیسندورف، استاد دانشگاه استرالیایی، در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. این کتاب مجموعه‌ای از سیاست‌ها و استراتژی‌ها را برای پیاده‌سازی نویدبخش‌ترین فناوری‌های انرژی پاک توسط تمام حوزه‌های دولتی، تجاری و سازمان‌های اجتماعی ارائه می‌دهد. "راهکارهای گلخانه‌ای با انرژی پایدار" نشان می‌دهد که ترکیبی از مصرف بهینه انرژی، منابع انرژی تجدیدپذیر و گاز طبیعی (به عنوان سوخت انتقالی) آینده‌ای پاک و عملی از انرژی را برای استرالیا رقم می‌زند. ساختار و مضامین. این کتاب یک راهنمای
رقم می‌زند. ساختار و مضامین. این کتاب یک راهنمای جامع برای سیستم‌های انرژی پایدار است و در سه بخش ساختار یافته است: دیزندورف معتقد است که: تغییرپذیری توان بادی. مارک دیزندورف در اوایل دوران کاری خود، دانشمند ارشد تحقیقاتی در سازمان پژوهش‌های علمی و صنعتی همسود بود و در تحقیقات اولیه در مورد ادغام انرژی باد در شبکه‌های برق مشارکت داشت. این موضوع به تفصیل در "«راهکارهای گلخانه‌ای با انرژی پایدار»" مورد بحث قرار گرفته است. دیزندورف توضیح می‌دهد که انرژی بادی در مقیاس بزرگ «متناوب» نیست، زیرا فوراً روشن یا
در مقیاس بزرگ «متناوب» نیست، زیرا فوراً روشن یا خاموش نمی‌شود. در عمل، تغییرات در هزاران توربین بادی، که در چندین مکان و رژیم باد مختلف پخش شده‌اند، هموار می‌شوند. با افزایش فاصله بین مکان‌ها، همبستگی بین سرعت باد اندازه‌گیری شده در آن مکان‌ها کاهش می‌یابد. این موضوع اخیراً توسط مطالعات انجام شده توسط گراهام سیندن از دانشگاه آکسفورد تأیید شده است. دیزندورف در ادامه می‌گوید که هر نیروگاه معمولی هر از گاهی به‌طور غیرمنتظره‌ای از کار می‌افتد و باعث از دست رفتن فوری تمام توان خود می‌شود. به گفتهٔ دیزندورف، این
فوری تمام توان خود می‌شود. به گفتهٔ دیزندورف، این تناوب واقعی است و نوع خاصی از تغییرپذیری است که بین قدرت کامل و بدون قدرت تغییر می‌کند. وقتی یک نیروگاه برق معمولی از کار می‌افتد، ممکن است برای هفته‌ها از کار بیفتد، که بسیار طولانی‌تر از دوره‌های بدون باد است. استقبال انتقادی. دیک نیکولز، در "کتاب «چپ سبز»"، اظهار می‌کند که "«راهکارهای گلخانه‌ای با انرژی پایدار»" مطالب مفید زیادی در مورد گرمایش جهانی و راه‌حل‌های ممکن ارائه می‌دهد: نیکولز معتقد است که اگر یک نقص جدی در "«راهکارهای گلخانه‌ای با انرژی
اگر یک نقص جدی در "«راهکارهای گلخانه‌ای با انرژی پایدار»" وجود داشته باشد، آن «عدم ردیابی مداوم میزان اجرای بهره‌وری انرژی و جذب منابع انرژی تجدیدپذیر برای مقابله با وضعیت اضطراری گلخانه‌ای» است. پاتریک اونیل، در "کتاب «واکنش زنجیره‌ای»"، پیشنهاد می‌کند که "«راهکارهای گلخانه‌ای با انرژی پایدار»" یک راهنمای جامع برای سیستم‌های انرژی پایدار است و خواندن این کتاب «به سادگی لذت‌بخش» است. اونیل توضیح می‌دهد که اگرچه جزئیات فنی و علمی بسیار زیادی ارائه شده است، زبان آن ساده است و کتاب به خوبی طرح‌بندی شده است.
زبان آن ساده است و کتاب به خوبی طرح‌بندی شده است. همچنین حوزه‌های اغلب نادیده گرفته شده از بحث انرژی پایدار مانند مسائل جمعیتی، اخلاق، عدالت اجتماعی و برابری را پوشش می‌دهد. در پایان، اونیل اظهار می‌کند که این کتاب «یک اثر فوق‌العاده انرژی‌بخش و فتنه‌انگیز» است که خواستار «یک استراتژی ملی هماهنگ برای اقدام غیرخشونت‌آمیز» است. جورج ویلکنفیلد، در "مجلهٔ استرالیا ریویو"، دیدگاه انتقادی‌تری دارد و معتقد است که این کتاب «به طرز عجیبی نابهنگام» به نظر می‌رسد، تا حدودی به این دلیل که با تغییرات اقلیمی به عنوان
حدودی به این دلیل که با تغییرات اقلیمی به عنوان مسئله‌ای برخورد می‌کند که می‌توان آن را از طریق فعالیت‌های مردمی یا با مخالفت جنبش‌های اعتراضی با رژیم‌های ناعادلانه حل کرد. ویلکنفیلد توضیح می‌دهد که «این نظریه تا حدودی این نکته را نادیده می‌گیرد که افزایش مداوم انتشار گازهای گلخانه‌ای جهانی نه محصول جانبی بی‌عدالتی یا سرکوب، بلکه محصول آزادی اقتصادی در غرب و رشد اقتصادی بی‌وقفه‌ای است که رژیم‌های سرکوبگری مانند چین از طریق آن مشروعیت می‌خرند. به‌طور کلی، تعداد بسیار کمی از مردم می‌خواهند از مصرف رهایی
تعداد بسیار کمی از مردم می‌خواهند از مصرف رهایی یابند - اکثر مردم آزادی مصرف بیشتر را می‌خواهند.» ویلکنفیلد در ادامه می‌گوید که دیزندورف برخی از پویایی‌های مصرف را نادیده می‌گیرد: مصرف انرژی به مردم آسایش، سرعت، حریم خصوصی و راحتی می‌دهد. بسیاری از مردم واقعاً از رانندگی لذت می‌برند و ماشین‌هایشان را دوست دارند و تا زمانی که توانایی مالی داشته باشند، حتی اگر حمل و نقل عمومی در دسترس باشد، به استفاده از آنها ادامه می‌دهند. با این وجود، در نهایت، ویلکنفیلد اذعان می‌کند که "کتاب «راهکارهای گلخانه‌ای با انرژی
می‌کند که "کتاب «راهکارهای گلخانه‌ای با انرژی پایدار»" به عنوان یک کتاب درسی یا به عنوان یک کتابچه راهنما برای فعالان، روزنامه‌نگاران یا خواننده متعهدتری که از اعداد نمی‌ترسد، بسیار مناسب است. نویسنده. مارک دیزندورف در مؤسسه مطالعات محیطی دانشگاه نیو ساوت ولز، در زمینه توسعه پایدار اکولوژیکی و راهکارهای گلخانه‌ای تدریس و تحقیق می‌کند. پیش از این، او دانشمند ارشد پژوهشی در سازمان پژوهش‌های علمی و صنعتی همسود، استاد علوم محیطی و نایب رئیس انجمن اقتصاد بوم‌شناختی استرالیا و نیوزیلند بوده است.
وزارت گردشگری اسرائیل (، ) دفتر دولتی اسرائیل مسئول گردشگری است. این دفتر در سال ۱۹۶۴ تأسیس شد و آکیوا گوورین اولین وزیر آن بود، اما بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۱ به وزارت تجارت و صنعت ملحق شد. لوگوی این وزارتخانه، جاسوسان کتاب مقدس را در حال حمل میوه از تور سرزمین مقدس نشان می‌دهد.
وزارت اقتصاد اسرائیل (، ) یکی از وزارتخانه‌های دولت اسرائیل است که بر تجارت، صنعت و کار در اسرائیل نظارت دارد.
پیش‌بینی‌های جمعیت انسانی تلاش‌هایی برای برون‌یابی چگونگی تغییر جمعیت‌های انسانی در آینده هستند. این پیش‌بینی‌ها ورودی مهمی برای پیش‌بینی تأثیر جمعیت بر این سیاره و رفاه آینده بشریت هستند. مدل‌های رشد جمعیت، روندهای توسعه انسانی را در نظر می‌گیرند و پیش‌بینی‌هایی را برای آینده اعمال می‌کنند.این مدل‌ها از فرضیه‌هایی مبتنی بر روندها استفاده می‌کنند تا پیش‌بینی کنند جمعیت‌ها چگونه به نیروهای اقتصادی، اجتماعی و فناورانه پاسخ خواهند داد. هدف آن‌ها درک تأثیر این پاسخ‌ها بر نرخ باروری و مرگ‌ومیر است—و در نهایت،
پاسخ‌ها بر نرخ باروری و مرگ‌ومیر است—و در نهایت، تحلیل رشد جمعیت را امکان‌پذیر می‌سازند. بر پایهٔ پیش‌بینی‌های سال ۲۰۲۲ «بخش جمعیت سازمان ملل متحد» (بر اساس نمودار شماره ۱)، رشد سالانهٔ جمعیت جهان در سال ۱۹۶۳ به اوج خود رسید—یعنی ۲٫۳٪ در سال. از آن زمان تاکنون این نرخ کاهش یافته و در سال ۲۰۲۳ به حدود ۰٫۹٪ رسیده است، که معادل افزایش تقریبی ۷۴ میلیون نفر در سال می‌باشد. همچنین، برآورد شده که این نرخ ممکن است تا سال ۲۱۰۰ به منفی ۰٫۱٪ نیز کاهش یابد، که نشان‌دهندهٔ آغاز کاهش تعداد جمعیت جهانی در پایان قرن است.
آغاز کاهش تعداد جمعیت جهانی در پایان قرن است. بر این اساس، سازمان ملل متحد پیش‌بینی کرد که جمعیت جهان ، ۸ میلیارد نفر خواهد بود با فرض کاهش مداوم میانگین نرخ باروری جهانی از ۲٫۵ تولد به ازای هر زن در دوره ۲۰۱۵–۲۰۲۰ به ۱٫۸ تا سال ۲۱۰۰ (پیش‌بینی با متغیر متوسط)، حدود سال ۲۰۸۴ به اوج خود یعنی حدود ۱۰٫۳ میلیارد نفر خواهد رسید، و سپس روند کاهشی آهسته‌ای را آغاز خواهد کرد. با این‌حال، برآوردهایی خارج از چارچوب سازمان ملل متحد مدل‌های جایگزینی را ارائه کرده‌اند که بر فشارهای نزولی بیشتر بر نرخ باروری استوار
که بر فشارهای نزولی بیشتر بر نرخ باروری استوار هستند—برای مثال، اجرای موفق اهداف آموزشی و برنامه‌ریزی خانواده در چارچوب اهداف توسعهٔ پایدار سازمان ملل. این مدل‌ها پیش‌بینی می‌کنند که نقطهٔ اوج جمعیت جهانی ممکن است *بین سال‌های ۲۰۶۰ تا ۲۰۷۰* رخ دهد، نه در اواخر قرن بیست‌ویکم، همان‌طور که در پیش‌بینی‌های سازمان ملل آمده است. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، تمامی رشد پیش‌بینی‌شدهٔ جمعیت جهان در بازهٔ زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۵۰ از کشورهای کمتر توسعه‌یافته خواهد بود. بیش از نیمی از این رشد نیز *مربوط به منطقهٔ آفریقای
از نیمی از این رشد نیز *مربوط به منطقهٔ آفریقای زیرصحرایی (Sub-Saharan Africa)* است—ناحیه‌ای که به دلیل سهم بالای جمعیت جوان، نرخ‌های باروری نسبتاً بالا، و بهبود نسبی در بهداشت عمومی و کاهش مرگ‌ومیر کودکان، سهم تعیین‌کننده‌ای در آیندهٔ جمعیت جهانی خواهد داشت. نیمی از این رشد تنها از هشت کشور حاصل خواهد شد که پنج کشور از آنها در آفریقا هستند. سازمان ملل متحد پیش‌بینی می‌کند که جمعیت کشورهای جنوب صحرای آفریقا تا سال ۲۰۵۰ دو برابر خواهد شد. مرکز تحقیقات پیو مشاهده می‌کند که ۵۰٪ از تولدها در سال ۲۱۰۰ در آفریقا
می‌کند که ۵۰٪ از تولدها در سال ۲۱۰۰ در آفریقا خواهد بود. سازمان‌های دیگر، به‌ویژه بر اساس بهبود آموزش زنان و اجرای موفقیت‌آمیز برنامه‌ریزی خانواده، سطوح پایین‌تری از رشد جمعیت در آفریقا را پیش‌بینی می‌کنند. در ادامهٔ قرن بیست‌ویکم، برخی کشورها با رشد جمعیت مواجه خواهند شد، در حالی‌که جمعیت برخی دیگر کاهش خواهد یافت. به‌عنوان نمونه، سازمان ملل پیش‌بینی می‌کند که نیجریه با افزایش حدود ۳۴۰ میلیون نفر—تقریباً برابر با جمعیت کنونی ایالات متحده—به سومین کشور پرجمعیت جهان تبدیل شود. در مقابل، چین پیش‌بینی می‌شود
جهان تبدیل شود. در مقابل، چین پیش‌بینی می‌شود تقریباً نیمی از جمعیت خود را از دست بدهد، کاهش شدیدی که عمدتاً ناشی از نرخ پایین باروری، پیری جمعیت و پیامدهای بلندمدت سیاست تک‌فرزندی پیشین این کشور خواهد بود. با وجود کاهش مداوم نرخ باروری جهانی، نمودار شماره ۲ نشان می‌دهد که به‌دلیل وجود «تکانهٔ جمعیتی» (*population momentum*)، جمعیت جهان همچنان به رشد خود ادامه خواهد داد—هرچند با نرخی آهسته‌تر و پیوسته—و این روند تا حدود اواسط دههٔ ۲۰۸۰ میلادی (بر اساس خط میانهٔ پیش‌بینی) ادامه خواهد داشت. عامل اصلی رشد
میانهٔ پیش‌بینی) ادامه خواهد داشت. عامل اصلی رشد جمعیت بلندمدت در آیندهٔ جهان، *تحول مداوم در نرخ‌های باروری و مرگ‌ومیر* پیش‌بینی شده است. این دو عامل—یعنی تعداد فرزندان متولدی که هر زن به دنیا می‌آورد و همچنین میانگین طول عمر افراد—نقشی کلیدی در تعیین روند تغییرات جمعیتی ایفا می‌کنند. با کاهش نرخ باروری در بسیاری از نقاط جهان و افزایش امید به زندگی، الگوهای رشد جمعیت دستخوش تغییراتی بنیادین شده‌اند. عوامل مؤثر بر تغییر جمعیت. جمعیت یک کشور یا منطقه از طریق تعامل سه عامل اصلی جمعیت‌شناختی تغییر می‌کند:
تعامل سه عامل اصلی جمعیت‌شناختی تغییر می‌کند: باروری، مرگ‌ومیر و مهاجرت. باروری. باروری معمولاً با شاخصی به‌نام نرخ باروری کل (TFR) سنجیده می‌شود—یعنی میانگین تعداد فرزندانی که انتظار می‌رود یک زن در طول عمر خود به دنیا بیاورد. از آنجا که امید به زندگی در سطح جهانی به‌سمت مقادیر یکنواخت و پایداری حرکت می‌کند، تغییرات نرخ باروری به‌عنوان عامل اصلی در تعیین روند آیندهٔ رشد جمعیت شناخته می‌شود. در واقع، تفاوت در زادآوری بیش از آنکه ناشی از طول عمر باشد، ناشی از تصمیماتی‌ست که دربارهٔ فرزندآوری گرفته می‌شود و
تصمیماتی‌ست که دربارهٔ فرزندآوری گرفته می‌شود و تحت تأثیر عوامل اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی است. در مناطقی که نرخ باروری بالا است، جمعیت‌شناسان معمولاً فرض می‌کنند که این نرخ به‌مرور کاهش می‌یابد و در نهایت "در سطحی نزدیک به دو فرزند به‌ازای هر زن تثبیت خواهد شد". در دورهٔ ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰، نرخ باروری متوسط جهانی ۲٫۵ فرزند به‌ازای هر زن بود—تقریباً نصف میزان آن در دورهٔ ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ (۵ فرزند به‌ازای هر زن). در سناریوی میانه، پیش‌بینی می‌شود که نرخ باروری جهانی تا دورهٔ ۲۰۴۵ تا ۲۰۵۰ به ۲٫۲ کاهش یابد و تا سال‌های
دورهٔ ۲۰۴۵ تا ۲۰۵۰ به ۲٫۲ کاهش یابد و تا سال‌های ۲۰۹۵ تا ۲۱۰۰ به ۱٫۸ برسد. مرگ و میر. اگر نرخ مرگ‌ومیر نسبتاً بالا باشد و در نتیجه امید به زندگی نیز پایین باقی بماند، تغییرات در مرگ‌ومیر می‌تواند تأثیری چشمگیر بر رشد جمعیت داشته باشد. اما زمانی‌که نرخ مرگ‌ومیر کاهش یافته و امید به زندگی افزایش یافته باشد، هرگونه تغییر در مرگ‌ومیر تأثیر نسبتاً اندکی بر رشد جمعیت خواهد داشت. از آنجا که مرگ و میر کودکان در چند دهه گذشته به‌طور قابل توجهی کاهش یافته است، امید به زندگی جهانی در بدو تولد، از ۴۸ سال در ۱۹۵۰–۱۹۵۵
زندگی جهانی در بدو تولد، از ۴۸ سال در ۱۹۵۰–۱۹۵۵ به ۶۷ سال در ۲۰۰۰–۲۰۰۵ افزایش یافته است، انتظار می‌رود که این افزایش ادامه یابد و در ۲۰۴۵–۲۰۵۰ به ۷۷ سال و در ۲۰۹۵–۲۱۰۰ به ۸۳ سال برسد. در مناطق توسعه‌یافته، افزایش امید به زندگی از ۷۶ سال در دورهٔ ۲۰۰۰–۲۰۰۵ به ۸۴ سال در دورهٔ ۲۰۴۵–۲۰۵۰ و به ۹۰ سال در سال‌های ۲۰۹۵–۲۱۰۰ پیش‌بینی شده است. در مقابل، در کشورهای کمتر توسعه‌یافته که امید به زندگی در دورهٔ ۲۰۰۰–۲۰۰۵ اندکی کمتر از ۶۶ سال بوده است، انتظار می‌رود این رقم به ۷۶ سال در دورهٔ ۲۰۴۵–۲۰۵۰ و به ۸۱ سال تا سال
به ۷۶ سال در دورهٔ ۲۰۴۵–۲۰۵۰ و به ۸۱ سال تا سال ۲۱۰۰ افزایش یابد. مهاجرت. مهاجرت می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر تغییر جمعیت داشته باشد. مهاجرت جهانی از جنوب به جنوب ۳۸ درصد و از جنوب به شمال ۳۴ درصد از کل مهاجرت‌ها را تشکیل می‌دهد. برای مثال، سازمان ملل متحد گزارش می‌دهد که در طول دوره ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰، چهارده کشور شاهد ورود خالص بیش از یک میلیون مهاجر بوده‌اند، در حالی که ده کشور شاهد خروج خالص با نسبت‌های مشابه بوده‌اند. بزرگترین جریان‌های مهاجرتی در پاسخ به تقاضا برای کارگران در کشورهای دیگر (بنگلادش، نپال و
برای کارگران در کشورهای دیگر (بنگلادش، نپال و فیلیپین) یا به دلیل ناامنی در کشور مبدا (میانمار، سوریه و ونزوئلا) بوده است.بلاروس، استونی، آلمان، مجارستان، ایتالیا، ژاپن، روسیه، صربستان و اوکراین طی دههٔ گذشته با خالص ورود مهاجران مواجه بوده‌اند—پدیده‌ای که تا حدی به جبران کاهش جمعیت ناشی از نرخ منفی رشد طبیعی (تولدها منهای مرگ‌ومیر) کمک کرده است.
آریا جانسون رقصنده، خواننده، ترانه‌پرداز و بازیگر آمریکایی است.
وزارت حمل و نقل و ایمنی جاده‌های اسرائیل () یا وزارت حمل‌ونقل، زیرساخت‌های ملی و ایمنی جاده‌ای (، ) یک آژانس دولتی است که به مسائل حمل و نقل و ایمنی جاده در اسرائیل رسیدگی می کند. مقر وزارت در گیوات رام، اورشلیم است.
وزیر در دفتر نخست‌وزیر اسرائیل (، ) وزیر و عضوی از کابینه اسرائیل است که توسط نخست وزیر اسرائیل منصوب می‌شود تا به نمایندگی از نخست وزیر، به امور مختلف رسیدگی کند.
کاربرد فناوری هسته‌ای—چه به‌عنوان منبع انرژی و چه به‌عنوان ابزار جنگی—همواره موضوعی بحث‌برانگیز بوده است. این جمله به نقطهٔ تلاقی دانش علمی، اخلاق، سیاست، و دغدغه‌های زیست‌محیطی اشاره دارد و در واقع دروازه‌ای‌ست به تاریخچه‌ای پرتلاطم از پیشرفت فناوری، رقابت تسلیحاتی، و پرسش‌هایی عمیق دربارهٔ آیندهٔ بشریت. دانشمندان و دیپلمات‌ها از قبل از بمباران اتمی هیروشیما در سال ۱۹۴۵، در مورد سیاست تسلیحات هسته‌ای بحث و گفتگو داشته‌اند عموم مردم از حدود سال ۱۹۵۴، پس از آزمایش‌های هسته‌ای گسترده در اقیانوس آرام، نگران