payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیروهای پادشاهی ایتالیا و جمهوری سوسیال ایتالیا بود. کمیسیون تشخیص صلاحیت‌های پارتیزانی نقش مهمی در شناسایی و به رسمیت شناختن سهم و فداکاری‌های این گروه‌ها در آزادسازی کشور و حمایت از خانواده‌های آنان ایفا می‌کرد و به نحوی به بازسازی اجتماعی و تأمین حقوق کسانی که در مسیر مقاومت آسیب دیده بودند، کمک می‌کرد. وزارت کمک‌رسانی پس از جنگ دارای شبکه‌ای گسترده در سراسر ایتالیا بود و دفاتر آن در تمامی مراکز استان‌ها مستقر بودند تا بتوانند خدمات و حمایت‌های خود را به صورت محلی و مؤثر ارائه کنند. تا سال ۱۹۴۶، یک شاخه
صورت محلی و مؤثر ارائه کنند. تا سال ۱۹۴۶، یک شاخه مستقل از وزارتخانه در شهر میلان فعالیت می‌کرد و هماهنگی امور و برنامه‌های مرتبط با مناطق شمالی ایتالیا را بر عهده داشت. اگرچه خود وزارتخانه در سال ۱۹۴۷ رسماً منحل شد، دفاتر استانی آن همچنان تا سال ۱۹۵۴ به فعالیت ادامه دادند و خدمات حمایتی و اداری را ارائه می‌کردند. در نهایت، این دفاتر نیز منحل شدند و فعالیت‌های آن‌ها به بخش کمک‌رسانی دفاتر استان‌ها منتقل و ادغام گردید، تا مدیریت و ارائه خدمات پس از جنگ به صورت متمرکز و سازمان‌یافته‌تر ادامه یابد. این روند
متمرکز و سازمان‌یافته‌تر ادامه یابد. این روند نشان‌دهنده اهمیت حفظ ساختار محلی و انتقال تجربه و دانش عملیاتی وزارتخانه به نهادهای جایگزین برای تضمین تداوم حمایت از شهروندان بود.
گردش واژگونی اقیانوس جنوبگان () که گاهی گردش واژگونی نصف‌النهاری جنوبی (SMOC) یا گردش واژگونی جنوبگان نیز نامیده می‌شود، نیمه جنوبی گردش دماشوری جهانی است که حوضه‌های آبی مختلف در سراسر اقیانوس جهانی را به هم متصل می‌کند. همتای شمالی شناخته‌شده‌تر آن گردش واژگونی نصف‌النهاری اطلس (AMOC) است. این گردش زمانی عمل می‌کند که جریان‌های خاصی، آب گرم، اکسیژن‌دار و فاقد مواد مغذی را به اعماق اقیانوس می‌فرستند (فروچاهش)، در حالی که آب سرد، کم اکسیژن و غنی از مواد مغذی در نقاط خاصی به سمت بالا حرکت می‌کند (فراچاهش).
در نقاط خاصی به سمت بالا حرکت می‌کند (فراچاهش). گردش دماشوری نه تنها حجم عظیمی از آب گرم و سرد را در سراسر سیاره منتقل می‌کند، بلکه اکسیژن محلول، کربن آلی محلول و مواد مغذی دیگری مانند آهن را نیز جابه‌جا می‌کند. بنابراین، هر دو نیمه شمالی و جنوبی این گردش، تأثیر زیادی بر هم‌ارزی تابشی زمین و چرخه اقیانوسی کربن دشته و بنابراین نقش اساسی در سامانه اقلیمی زمین دارند.«
شورش هفت و نیم روزه (به ; ) قیامی در پالرمو بود که از ۱۶ تا ۲۲ سپتامبر ۱۸۶۶ ادامه یافت. نام آن از مدت زمان هفت روز و نیم آن گرفته شده است. معمولاً در چارچوب راهزنی پس از اتحاد ایتالیا در جنوب ایتالیا مورد بحث قرار می‌گیرد. علل. در پایان سومین جنگ استقلال ایتالیا، تظاهرات خشونت‌آمیز ضد دولتی برگزار شد. این تظاهرات توسط پارتیزان‌های سابق ناامید (که پس از ورودشان به «هزاران» به آنها پیوسته بودند و کسانی که در سال ۱۸۶۲ در آسپرومونته از جوزپه گاریبالدی پیروی کرده بودند) سازماندهی شده بود. از جمله دلایل این امر
بودند) سازماندهی شده بود. از جمله دلایل این امر می‌توان به فلاکت روزافزون مردم؛ وبا و ۳۹۷۷ قربانی آن در شهر و منطقه؛ میهن‌پرستی مقامات ایالت شمالی که «مردم پالرمو را تقریباً وحشی» می‌دانستند؛ و اقدامات سنگین پلیس و محدودیت‌های آزاردهنده‌ای که بر مردم اعمال می‌شد، اشاره کرد. شورش. هزاران نفر، بسیاری مسلح، از روستاهای مجاور قیام کردند. نزدیک به ۴۰۰۰ شورشی به فرمانداری و ستاد پلیس حمله کردند و بازرس کل پلیس دولتی را کشتند. شهر در دست شورشیان باقی ماند و شورش در روزهای بعد به شهرهای مجاور از جمله مونرئاله و
در روزهای بعد به شهرهای مجاور از جمله مونرئاله و میزیلمری نیز گسترش یافت: تخمین زده می‌شود که تعداد کل شورشیان مسلح در استان پالرمو حدود ۴۰۰۰۰ نفر بوده است. در آن روزهای درگیری، آنها بیست و یک پلیس و ده نگهبان امنیت عمومی را کشتند. پالرمو به مدت هفت روز در دست شورشیان باقی ماند. این شورش به‌طور کلی فاقد سازماندهی منسجم و هدف‌گذاری روشن بود و بیشتر از دل نارضایتی عمومی و خشم نسبت به حکومت جدید و تحولات محلی برآمد. اگرچه در گزارش‌ها و تحلیل‌های تاریخی اغلب اشاره می‌شود که شورشیان در پالرمو تحت تأثیر
اغلب اشاره می‌شود که شورشیان در پالرمو تحت تأثیر گرایش‌های طرفدار بوربون‌ها و جمهوری‌خواهی قرار داشتند، اما این انگیزه‌های سیاسی در عمل تحت‌الشعاع خشم مردمی قرار گرفت که از شرایط اجتماعی، اقتصادی و سیاسی موجود ناراضی بودند. در کنار غارت‌هایی که انگیزه سیاسی داشتند—مانند حمله به دارایی‌ها و املاک آنتونیو استارابا، که نماد وابستگی به ساختار قدرت جدید تلقی می‌شد—شاهدان عینی گزارش‌هایی ارائه داده‌اند که نشان می‌دهد شورشیان در برخی موارد از خود خویشتن‌داری نشان دادند. به‌ویژه در برخورد با مجروحان و زندانیان،
دادند. به‌ویژه در برخورد با مجروحان و زندانیان، نوعی احترام و رعایت اصول انسانی مشاهده شد که با تصویر رایج از شورش‌های خشونت‌بار تفاوت داشت. این رفتارها نشان می‌دهد که شورش، هرچند فاقد رهبری منسجم و برنامه‌ریزی دقیق بود، اما کاملاً هم از کنترل خارج نشده بود و در میان شورشیان، نوعی آگاهی اجتماعی و اخلاقی وجود داشت. این وضعیت پیچیده، بازتابی از شرایط گذار سیاسی در سیسیل و به‌ویژه پالرمو بود؛ جایی که مردم هنوز میان وفاداری‌های قدیمی، امید به اصلاحات، و خشم از ناکامی‌های حکومت جدید سرگردان بودند. شورش پالرمو
ناکامی‌های حکومت جدید سرگردان بودند. شورش پالرمو را نمی‌توان صرفاً به عنوان یک حرکت سیاسی یا اجتماعی طبقه‌بندی کرد، بلکه باید آن را به‌عنوان واکنشی چندلایه به مجموعه‌ای از عوامل تاریخی، فرهنگی، و روانی در نظر گرفت که در آن زمان در جامعه سیسیل جریان داشت. واکنش دولت. دولت ایتالیا در واکنش به شورش گسترده در پالرمو تصمیم گرفت وضعیت فوق‌العاده اعلام کند و سرکوبی شدید علیه مردم این شهر را در دستور کار قرار دهد. برای اجرای این سیاست، ارتش تحت فرماندهی رافائله کادورنا مجدداً به منطقه اعزام شد تا کنترل را
کادورنا مجدداً به منطقه اعزام شد تا کنترل را بازگرداند. هم‌زمان، کشتی‌های نیروی دریایی سلطنتی، از جمله ناو پرچمدار پادشاه اقدام به بمباران شهر کردند—اقدامی که نشان‌دهنده شدت و قاطعیت دولت در برخورد با شورش بود. پس از بمباران، نیروهای پیاده‌نظام نیروی دریایی سلطنتی در پالرمو پیاده شدند تا شورش را به‌طور مستقیم سرکوب کنند. در جریان نبردهای خانه‌به‌خانه که در سطح شهر رخ داد، بسیاری از شورشیان در آتش‌سوزی‌ها جان باختند؛ آتش‌هایی که در اثر درگیری‌های شدید و تخریب گسترده به وجود آمد و بخش‌هایی از شهر را به
تخریب گسترده به وجود آمد و بخش‌هایی از شهر را به ویرانی کشاند. این نبردها نه تنها از نظر انسانی فاجعه‌بار بودند، بلکه از نظر ساختاری نیز آسیب‌های عظیمی به پالرمو وارد کردند. برای بازپس‌گیری کامل شهر، ارتش ایتالیا مجبور شد حدود ۴۰٬۰۰۰ سرباز را به کار گیرد—رقمی که نشان‌دهنده وسعت شورش و مقاومت مردمی در برابر نیروهای دولتی بود. این عملیات نظامی گسترده، پالرمو را به صحنه‌ای از خشونت، تخریب و سرکوب تبدیل کرد و در حافظه تاریخی مردم سیسیل، به‌ویژه پالرمو، به‌عنوان یکی از تاریک‌ترین فصل‌های برخورد دولت با
به‌عنوان یکی از تاریک‌ترین فصل‌های برخورد دولت با نارضایتی‌های مردمی باقی ماند. این رخداد نه تنها پیامدهای سیاسی و اجتماعی گسترده‌ای داشت، بلکه شکاف میان دولت مرکزی و مردم جنوب ایتالیا را نیز عمیق‌تر کرد. در جریان سرکوب شورش پالرمو، بیش از ۲۰۰ نفر از نیروهای نظامی جان خود را از دست دادند که در میان آن‌ها ۴۲ نفر از نیروهای پلیس نیز حضور داشتند. این تلفات نظامی نشان‌دهنده شدت درگیری‌ها و مقاومت گسترده مردمی در برابر نیروهای دولتی بود. با این حال، هیچ آمار رسمی از تعداد قربانیان غیرنظامی در میان مردم منتشر
از تعداد قربانیان غیرنظامی در میان مردم منتشر نشد—موضوعی که همواره مورد انتقاد مورخان و ناظران قرار گرفته و به عنوان نشانه‌ای از تلاش برای پنهان‌سازی ابعاد واقعی خشونت دولتی تلقی شده است. در پی این درگیری‌ها، ۲٬۴۲۷ نفر از شهروندان بازداشت شدند. از میان این افراد، تنها ۲۹۷ نفر به‌طور رسمی تحت پیگرد قضایی قرار گرفتند و در نهایت ۱۲۷ نفر محکوم شدند. این آمار نشان می‌دهد که بخش قابل توجهی از بازداشت‌شدگان بدون محاکمه آزاد شدند یا پرونده‌هایشان به دلایل مختلف مختومه اعلام شد. چنین روندی می‌تواند بازتابی از
مختومه اعلام شد. چنین روندی می‌تواند بازتابی از آشفتگی حقوقی و سیاسی آن دوران باشد، جایی که دولت در تلاش بود تا با نمایش اقتدار، شورش را مهار کند، اما در عمل با چالش‌هایی در مدیریت قضایی و اجتماعی مواجه شد. نبود آمار دقیق از تلفات غیرنظامی، در کنار حجم بالای بازداشت‌ها، تصویری از فضای سرکوب و بی‌ثباتی ارائه می‌دهد که در آن مرز میان نظم و خشونت دولتی به‌وضوح تضعیف شده بود. این رخداد، نه تنها پیامدهای انسانی سنگینی داشت، بلکه در حافظه تاریخی مردم پالرمو و سیسیل به‌عنوان نمادی از مقاومت و رنج باقی مانده است.
به‌عنوان نمادی از مقاومت و رنج باقی مانده است. در ادبیات. جوزپه ماجوره رمان تاریخی خود با عنوان (هفت و نیم) را به این واقعه اختصاص داد—شورشی که در پالرمو رخ داد و با خشونت گسترده و سرکوب شدید همراه بود. این اثر نه تنها بازتابی ادبی از آن رویداد تاریخی است، بلکه تلاشی برای مستندسازی احساسات، انگیزه‌ها و پیامدهای اجتماعی آن شورش از منظر انسانی و فرهنگی نیز به‌شمار می‌رود. ماجوره با بهره‌گیری از روایت داستانی، توانست لایه‌های پیچیده‌ای از نارضایتی مردمی، سیاست‌های سرکوبگرانه دولت، و فضای پرتنش آن دوران را به
سرکوبگرانه دولت، و فضای پرتنش آن دوران را به تصویر بکشد. این واقعه همچنین در مقدمه کتاب "زندگینامه"—زندگی‌نامه‌ای که توسط پسر ماجوره نوشته و توسط آندره‌آ کامیلری، نویسنده و فیلمنامه‌نویس برجسته ایتالیایی، ویرایش شده—ذکر شده است. در این مقدمه، به نقش ماجوره در ثبت و بازنمایی تاریخی آن شورش اشاره می‌شود، و اهمیت رمان "هفت و نیم" به‌عنوان سندی ادبی و تاریخی مورد تأکید قرار می‌گیرد. آندره‌آ کامیلری، که خود از چهره‌های برجسته ادبیات معاصر ایتالیاست، با ویرایش این زندگی‌نامه، به نوعی بر ارزش فرهنگی و تاریخی آثار
زندگی‌نامه، به نوعی بر ارزش فرهنگی و تاریخی آثار ماجوره مهر تأیید زده است. این پیوند میان تاریخ، ادبیات، و حافظه جمعی، نشان‌دهنده قدرت روایت در حفظ و انتقال تجربه‌های اجتماعی است؛ تجربه‌هایی که فراتر از آمار و گزارش‌های رسمی، در قالب داستان‌ها و زندگی‌نامه‌ها، به نسل‌های بعدی منتقل می‌شوند و درک عمیق‌تری از گذشته فراهم می‌سازند.
آتش‌بس کورمونس در ۱۲ اوت ۱۸۶۶ در کورمونس بین پادشاهی ایتالیا (به نمایندگی ژنرال کنت آگوستینو پتیتی باگلیانی دی رورتو) و امپراتوری اتریش (به نمایندگی ژنرال بارون ) امضا شد و مقدمه‌ای بر پیمان وین بود که به سومین جنگ استقلال ایتالیا پایان داد. در ۲۱ ژوئیه ۱۸۶۶، پروس پیروز، که به تازگی شکست قاطعی را بر ارتش اتریش در نبرد کونیگراتس وارد کرده بود، آتش‌بس نیکلسبورگ را امضا کرد (بدون مشورت با متحدان ایتالیایی). در همان روزها ، نیروی دریایی ایتالیا در نبرد لیسا شکست خورد. برعکس ، ارتش سلطنتی ایتالیا از استقرار مجدد
خورد. برعکس ، ارتش سلطنتی ایتالیا از استقرار مجدد بسیاری از واحدهای اتریشی در جبهه شمالی بهره می‌برد. داوطلبان گاریبالدی، که توسط واحدهای منظم تقویت شده بودند، با حمله به ترنتینو، زمین‌هایی را تصرف کردند و در بزکا به پیروزی رسیدند. ارتش اصلی ایتالیا به رهبری ژنرال انریکو چالدینی به اودین رسید، در حالی که یک ارتش فرعی به رهبری ژنرال آلفونسو لا مارمورا همزمان برخی از نیروهای اتریشی را در قلعه‌های کوادریلاترو مسدود می‌کرد. پس از امضای آتش‌بس نیکولسبورگ در سال ۱۸۶۶، ستاد کل ارتش ایتالیا دستور عقب‌نشینی از
سال ۱۸۶۶، ستاد کل ارتش ایتالیا دستور عقب‌نشینی از منطقه ترنتینو را صادر کرد—منطقه‌ای که با امپراتوری هابسبورگ پیوندهای تاریخی، فرهنگی و سیاسی عمیقی داشت و در آن زمان امکان الحاق آن به قلمرو ایتالیا وجود نداشت. این تصمیم در چارچوب توافقات دیپلماتیک و ملاحظات بین‌المللی اتخاذ شد، هرچند برای بسیاری از نیروهای ملی‌گرا و متحدان گاریبالدی، عقب‌نشینی از ترنتینو به‌مثابه عقب‌نشینی از آرمان وحدت کامل ایتالیا تلقی می‌شد. در واکنش به این دستور، جوزپه گاریبالدی—رهبر برجسته جنبش وحدت‌طلبی و فرمانده نیروهای داوطلب—تنها
جنبش وحدت‌طلبی و فرمانده نیروهای داوطلب—تنها با یک واژه پاسخ داد: «اطاعت می‌کنم». این پاسخ کوتاه، که از طریق تلگراف ارسال شد، به سرعت به جمله‌ای نمادین در تاریخ ایتالیا تبدیل شد. در عین سادگی، این واژه حامل معنایی عمیق بود: پذیرش نظم و فرماندهی نظامی، حتی در برابر تصمیمی که با آرمان‌های شخصی و ملی‌گرایانه گاریبالدی در تضاد بود. «اطاعت می‌کنم» به نمادی از وفاداری به ساختار ملی و احترام به تصمیمات کلان سیاسی بدل شد، و در حافظه تاریخی ایتالیا جایگاهی ویژه یافت. این جمله نه تنها نشان‌دهنده بلوغ سیاسی گاریبالدی
این جمله نه تنها نشان‌دهنده بلوغ سیاسی گاریبالدی بود، بلکه به‌عنوان الگویی از انضباط، فداکاری و تعهد به وحدت ملی در فرهنگ سیاسی ایتالیا باقی ماند. اندکی پس از امضای صلح پراگ میان پروس و اتریش، صلح نهایی میان ایتالیا و امپراتوری اتریش در تاریخ ۳ اکتبر ۱۸۶۶ با پیمان وین به تصویب رسید؛ پیمانی که با میانجی‌گری ناپلئون سوم، امپراتور فرانسه، به نتیجه رسید. در چارچوب این توافق، امپراتوری اتریش به‌طور رسمی پادشاهی ایتالیا را به رسمیت شناخت—گامی مهم در روند تثبیت وحدت ملی ایتالیا در عرصه بین‌المللی. بر اساس مفاد
وحدت ملی ایتالیا در عرصه بین‌المللی. بر اساس مفاد این پیمان، اتریش منطقه ونتیا را که شامل استان منتووا، دره ونتو و بخش غربی فریولی بود، به امپراتوری فرانسه واگذار کرد. فرانسه نیز این منطقه را به ایتالیا منتقل کرد، اقدامی که به‌عنوان راه‌حلی دیپلماتیک برای اجتناب از واگذاری مستقیم از سوی اتریش به ایتالیا در نظر گرفته شد. این انتقال، نقطه پایانی بر موجودیت پادشاهی لمباردی-ونیز بود؛ ساختاری سیاسی که از زمان سلطه اتریش بر شمال ایتالیا شکل گرفته بود. پیش‌تر، در سال ۱۸۵۹ و بر اساس پیمان زوریخ، بخش اصلی لومباردی
سال ۱۸۵۹ و بر اساس پیمان زوریخ، بخش اصلی لومباردی (به‌جز استان مانتوا) به پادشاهی ساردینی-پیه‌مونت واگذار شده بود. با واگذاری ونتیا در سال ۱۸۶۶، آخرین بقایای این پادشاهی منحل شد و قلمرو ایتالیا گام دیگری به سوی وحدت کامل برداشت. این تحولات نه تنها از نظر جغرافیایی و سیاسی اهمیت داشتند، بلکه از نظر نمادین نیز نشان‌دهنده پایان سلطه اتریش بر بخش‌های وسیعی از شمال ایتالیا و تثبیت حاکمیت ملی ایتالیا بودند. روند وحدت ایتالیا، که با تلاش‌های گاریبالدی، کاوور و ویکتور امانوئل دوم آغاز شده بود، با این توافق‌ها وارد
امانوئل دوم آغاز شده بود، با این توافق‌ها وارد مرحله‌ای تازه از انسجام و مشروعیت بین‌المللی شد.
یک آشکارساز نوری فروسرخ با چاه کوانتومی (کیودبلیوآی‌پی) یک آشکارساز نوری فروسرخ است که از گذارهای بین‌زیرباندی الکترونیکی در چاه‌های کوانتومی برای جذب فوتون‌ها استفاده می‌کند. برای استفاده در آشکارِش فروسرخ، پارامترهای چاه‌های کوانتومی در آشکارساز نوری فروسرخ چاه کوانتومی طوری تنظیم می‌شوند که اختلاف انرژی بین حالت‌های کوانتیده اول و دوم آن با انرژی فوتون فروسرخ ورودی مطابقت داشته باشد. کیودبلیوآی‌پی‌ها معمولاً از گالیوم آرسنید ساخته می‌شوند، ماده‌ای که معمولاً در تلفن‌های هوشمند و تجهیزات مخابراتی پرسرعت
در تلفن‌های هوشمند و تجهیزات مخابراتی پرسرعت یافت می‌شود. بسته به ماده و طراحی چاه‌های کوانتومی، سطوح انرژی کیودبلیوآی‌پی را می‌توان برای جذب تابش در ناحیه فروسرخ از ۳ تا ۲۰ میکرومتر تنظیم کرد. کیودبلیوآی‌پی‌ها یکی از ساده‌ترین ساختارهای افزاره مکانیک کوانتومی هستند که می‌توانند تابش فروسرخ با طول‌موج متوسط و طول‌موج بلند را آشکار کنند. آن‌ها به دلیل پایداری، یکنواختی بالای پیکسل به پیکسل و قابلیت‌عملکرد بالای پیکسل شناخته شده‌اند. تاریخچه. در سال ۱۹۸۵، استفن اگلاش و لارنس وست گذار بین‌زیرباند قوی را در
اگلاش و لارنس وست گذار بین‌زیرباند قوی را در چاه‌های کوانتومی چندگانه (اِم‌کیودبلیو) مشاهده کردند که باعث شد توجه جدی‌تری به استفاده از چاه‌های کوانتومی برای آشکارسازهای فروسرخ شود. پیش از این، تلاش‌ها برای استفاده از چاه‌های کوانتومی برای آشکارسازی فروسرخ مبتنی‌بر جذب آزاد در چاه‌های کوانتومی بود که الکترون‌ها را از بالای سَدها عبور می‌داد. با این حال، آشکارسازهای حاصل حساسیت پایینی نشان می‌دادند. تا سال ۱۹۸۷، اصول اولیه عملکرد یک آشکارساز نوری فروسرخ با چاه کوانتومی که آشکارسازی حساس فروسرخ را نشان
با چاه کوانتومی که آشکارسازی حساس فروسرخ را نشان می‌داد، تدوین شد. در سال ۱۹۹۰، حساسیت دمای پایین این فناوری با افزایش ضخامت سَد، که جریان تونل‌زنی را سرکوب می‌کرد، بیشتر بهبود یافت. در این مرحله، این افزاره‌ها رسماً به عنوان آشکارسازهای نوری فروسرخ با چاه کوانتومی شناخته می‌شدند. در سال ۱۹۹۱، اولین تصویر فروسرخ با استفاده از این رویکرد به دست آمد. در سال ۲۰۰۲، محققان آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش ایالات متحده (اِی‌آراِل) یک کیودبلیوآی‌پی دو-رنگ قابل‌تنظیم با ولتاژ با قابلیت تغییر طول‌موج مؤثر برای سنجش دما از
با قابلیت تغییر طول‌موج مؤثر برای سنجش دما از راه دور توسعه دادند. این افزاره، هنگامی که الکترون‌ها در یکی از چاه‌های کوانتومی قرار داشتند، طول‌موج آشکارش (detection) پیک ۷٫۵ میکرومتر را برای بایاس مثبت در دمای ۱۰ کلوین نشان داد و هنگامی که الکترون‌ها به چاه دیگر منتقل شدند در یک بایاس منفی زیاد، به ۸٫۸ میکرومتر تغییر یافت. با این حال، علیرغم استفاده از فناوری کیودبلیوآی‌پی در کاربردهای غیرنظامی، ارتش ایالات متحده آن را برای استفاده نظامی ناکافی می‌دانست. در آن زمان، آشکارسازهای نوری تنها می‌توانستند
در آن زمان، آشکارسازهای نوری تنها می‌توانستند کوانتش یک بعدی را زمانی که نور به موازات لایه‌های ماده حرکت می‌کرد، حس کنند، که معمولاً زمانی رخ می‌داد که نور به لبه آشکارساز تابیده می‌شد. در نتیجه، فناوری کیودبلیوآی‌پی تنها ۵ درصد بازدهی کوانتومی داشت. علاوه بر این، توری‌های بازتابش که معمولاً در صنعت برای رفع این مشکل استفاده می‌شوند، از ستون‌های دوره‌ای بسیار ریز ساخته شده بودند و تولید آنها در قالب‌های بزرگ دشوار بود. برای حل این مشکل، محققان آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش در سال ۲۰۰۸ آشکارساز نوری فروسرخ
تحقیقاتی ارتش در سال ۲۰۰۸ آشکارساز نوری فروسرخ کوانتومی موج‌دار (سی-کیودبلیوآی‌پی) را توسعه دادند که از ریزآینه‌ها روی آشکارساز نوری برای افزایش اثربخشی هدایت نور به ناحیه چاه کوانتومی در هر طول‌موجی استفاده می‌کرد. در اصل، دیواره‌های جانبی آشکارساز با شیب ۴۵ درجه اجازه می‌دادند که نور به موازات لایه‌های ماده بازتاب شود و یک سیگنال الکتریکی تولید کند. آزمایش‌های انجام شده توسط محققان اِی‌آراِل و اِل-۳ "کامونیکیشن سینسیناتی الکترونیکس" مشخص کرد که سی-کیودبلیوآی‌پی پهنای‌باندی بیش از ۳ میکرومتر را نشان
پهنای‌باندی بیش از ۳ میکرومتر را نشان می‌دهد که ۵ برابر عریض‌تر از کیودبلیوآی‌پی تجاری در آن زمان بود. از آنجایی که سی-کیودبلیوآی‌پی‌ها را می‌توان با استفاده از گالیوم آرسنید تولید کرد، آنها به عنوان جایگزینی مقرون به صرفه‌تر برای آشکارسازهای فروسرخ معمولی برای هلیکوپترهای ارتش بدون کاهش وضوح و نیاز به کالیبراسیون و نگهداری کمتر عمل کردند. در فوریه ۲۰۱۳، ناسا ماهواره‌ای را به فضا پرتاب کرد که به عنوان بخشی از ماموریت تداوم داده‌های لندست، مجهز به ابزار حسگر فروسرخ گرمایی (تی‌آی‌آراِس) بود. تی‌آی‌آراِس از
فروسرخ گرمایی (تی‌آی‌آراِس) بود. تی‌آی‌آراِس از سه سی-کیودبلیوآی‌پی طراحی شده توسط آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش برای آشکار کردن طول‌موج‌های بلند نور گسیل شده از زمین و ردیابی نحوه استفاده از آب و خشکی سیاره استفاده می‌کرد. این کاربرد اولین باری بود که کیودبلیوآی‌پی در فضا مورد استفاده قرار گرفت. عملکرد. آشکارسازهای فروسرخ عموماً با آشکارسازی تابش گسیل شده از یک جسم کار می‌کنند و شدت تابش توسط عواملی مانند دما، فاصله و اندازه جسم تعیین می‌شود. برخلاف اکثر آشکارسازهای نوری فروسرخ، کیودبلیوآی‌پی‌ها مستقل از شکاف
نوری فروسرخ، کیودبلیوآی‌پی‌ها مستقل از شکاف باند ماده آشکارسازی هستند، زیرا بر اساس گذار نوری در یک باند انرژی واحد عمل می‌کنند. در نتیجه، می‌توان از آن برای آشکار کردن اجسام با تابش انرژی بسیار پایین‌تر از آنچه قبلاً امکان‌پذیر بود، استفاده کرد. عناصر اساسی یک کیودبلیوآی‌پی، چاه‌های کوانتومی هستند که توسط سَدهایی از هم جدا شده‌اند. چاه‌های کوانتومی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که یک حالت محدود در داخل چاه و یک حالت برانگیخته اول که با بالای سَد همسو می‌شود، داشته باشند. چاه‌ها به صورت آلایش-n شده‌اند به طوری
باشند. چاه‌ها به صورت آلایش-n شده‌اند به طوری که حالت پایه با الکترون‌ها پُر شده است. سَدها به اندازه کافی عریض هستند تا از تونل‌زنی کوانتومی بین چاه‌های کوانتومی جلوگیری کنند. کیودبلیوآی‌پی‌های معمولی از ۲۰ تا ۵۰ چاه کوانتومی تشکیل شده‌اند. هنگامی که یک ولتاژ بایاس به کیودبلیوآی‌پی اعمال می‌شود، کل نوار هدایت کج می‌شود. بدون نور، الکترون‌های موجود در چاه‌های کوانتومی فقط در حالت پایه قرار می‌گیرند. هنگامی که کیودبلیوآی‌پی با نوری با انرژی برابر یا بالاتر از انرژی گذار بین‌زیرباند روشن می‌شود، یک الکترون
از انرژی گذار بین‌زیرباند روشن می‌شود، یک الکترون برانگیخته می‌شود. هنگامی که الکترون در حالت برانگیخته قرار دارد، می‌تواند به درون محیط پیوسته فرار کند و به عنوان جریان‌نوری اندازه‌گیری شود. برای اندازه‌گیری جریان‌نوری به‌طورخارجی، الکترون‌ها باید با اعمال میدان الکتریکی به چاه‌های کوانتومی استخراج شوند. بازدهی این فرایند جذب و استخراج به چندین پارامتر بستگی دارد. جریان‌نوری با فرض اینکه آشکارساز با شار فوتون formula_1 نور داده می‌شود (تعداد فوتون‌ها در واحد زمان)، جریان‌نوری formula_2 است formula_3 که در
زمان)، جریان‌نوری formula_2 است formula_3 که در اینجا formula_4 بار بنیادی است، formula_5 بازدهی جذب است و formula_6 بهره فوتورسانشی است. formula_5 و formula_6 احتمالاتی هستند که یک فوتون می‌تواند یک الکترون به جریان‌نوری اضافه کند، که به آن بازده کوانتومی نیز می‌گویند. formula_5 احتمال برانگیختگی الکترون توسط یک فوتون است، و formula_6 به خواص انتقال الکترونیکی بستگی دارد. بهره فوتورسانشی بهره فوتورسانایی (Photoconductive gain) formula_6 احتمال این است که یک الکترون برانگیخته در جریان‌نوری نقش داشته باشد -
الکترون برانگیخته در جریان‌نوری نقش داشته باشد - یا به‌طور کلی‌تر، تعداد الکترون‌های موجود در مدار خارجی، تقسیم بر تعداد الکترون‌های چاه کوانتومی که یک فوتون را جذب می‌کنند. اگرچه در ابتدا ممکن است خلاف شهود باشد، اما برای formula_6 بزرگتر از یک باشد، امکان‌پذیر است. هر زمان که یک الکترون برانگیخته و به صورت جریان‌نوری استخراج شود، یک الکترون اضافی از اتصال مخالف (امیتر) تزریق می‌شود تا اتلاف الکترون‌ها از چاه کوانتومی را متعادل کند. به‌طور کلی احتمال گرفتن formula_13 بنابراین، یک الکترون تزریق‌شده ممکن
formula_13 بنابراین، یک الکترون تزریق‌شده ممکن است گاهی از چاه کوانتومی عبور کرده و به اتصال مخالف وارد شود. در این صورت، یک الکترون دیگر از اتصال امیتر برای متعادل کردن بار تزریق می‌شود و دوباره به سمت چاه می‌رود که ممکن است در آنجا گیر بیفتد یا نیفتد و به همین ترتیب ادامه می‌یابد تا درنهایت یک الکترون در چاه گیر بیفتد. به این ترتیب، formula_6 می‌تواند بزرگتر از یک شود. مقدار دقیق formula_6 با نسبت احتمال گرفتن formula_16 و احتمال فرار formula_17 تعیین می‌شود. formula_18 که در اینجا formula_19 تعداد
می‌شود. formula_18 که در اینجا formula_19 تعداد چاه‌های کوانتومی است. تعداد چاه‌های کوانتومی فقط در مخرج ظاهر می‌شود، زیرا احتمال گرفتن formula_16 را افزایش می‌دهد، اما نه احتمال فرار formula_17 را.
پیمان وین ۱۸۶۶ توافق‌نامه‌ای بود که در ۳ اکتبر ۱۸۶۶ امضا و در ۱۲ اکتبر توسط پادشاهی ایتالیا و امپراتوری اتریش تصویب شد و به خصومت‌های جنگ سوم استقلال ایتالیا، صحنه‌ای از جنگ همزمان اتریش و پروس، پایان داد. پیمان وین که در پی آتش‌بس کورمونس در ۱۲ اوت ۱۸۶۶ منعقد شد، مفاد آن آتش‌بس را تأیید کرد و به انتقال منطقه ونتو بخش اعظم فریولی به امپراتوری دوم فرانسه انجامید. فرانسه پس از دریافت این مناطق، آن‌ها را به پادشاهی ایتالیا واگذار کرد، اما این واگذاری تنها پس از برگزاری همه‌پرسی و کسب رضایت ساکنان منطقه صورت
از برگزاری همه‌پرسی و کسب رضایت ساکنان منطقه صورت گرفت—رویکردی که مشروعیت مردمی این الحاق را تقویت کرد و به روند وحدت ملی ایتالیا جنبه‌ای دموکراتیک بخشید. این انتقال، آخرین گام در تقسیم کامل پادشاهی لومباردی–ونتیا تحت سلطه هابسبورگ‌ها بود. پیش‌تر، در پیمان زوریخ سال ۱۸۵۹، نیمه لومباردی این پادشاهی (به‌جز استان مانتوا) به امپراتوری فرانسه واگذار شده بود و سپس توسط فرانسه به پادشاهی ساردینی–پیه‌مونت منتقل شد. با واگذاری ونتیا در سال ۱۸۶۶، ساختار سیاسی این پادشاهی منحل شد و سلطه اتریش بر شمال ایتالیا به پایان
منحل شد و سلطه اتریش بر شمال ایتالیا به پایان رسید. پیمان وین همچنین دولت اتریش را مجبور ساخت تا حاکمیت پادشاهی جدید ایتالیا را به رسمیت بشناسد—گامی مهم در تثبیت جایگاه بین‌المللی ایتالیا. این تحول، در کنار شکست نظامی اتریش از پروس در جنگ سال ۱۸۶۶، نشانه‌ای آشکار از افول قدرت امپراتوری هابسبورگ در اروپا بود. از سوی دیگر، این پیمان نماد ظهور ایتالیا به‌عنوان قدرت بزرگ جهانی تلقی شد؛ کشوری که با پشت سر گذاشتن مراحل دشوار وحدت، اکنون در کنار قدرت‌های بزرگ مانند فرانسه، بریتانیا، پروس، روسیه و اتریش، جایگاهی
فرانسه، بریتانیا، پروس، روسیه و اتریش، جایگاهی معتبر در عرصه دیپلماتیک و نظامی اروپا به دست آورده بود. این نقطه عطف تاریخی، نه تنها پایان یک دوره سلطه امپراتوری‌ها بر شبه‌جزیره ایتالیا را رقم زد، بلکه آغاز فصل جدیدی از مشارکت فعال ایتالیا در سیاست بین‌المللی بود. پیشینه. از سال ۱۸۴۸، جوامع ملی‌گرای ایتالیایی و پادشاهی پیدمونت-ساردنی تلاش می‌کردند تا کشورهای ایتالیایی پس از ناپلئون را به یک ملت واحد ایتالیایی تبدیل کنند. مانع اصلی وحدت ایتالیا، سلطنت هابسبورگ بود که به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم بخش بزرگی از
بود که به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم بخش بزرگی از ایتالیا را کنترل می‌کرد و به‌طور فعال در تقسیم ایتالیا سرمایه‌گذاری می‌کرد. برای غلبه بر قدرت نظامی اتریش، پیدمونت (که از سال ۱۸۶۱ ایتالیا نامیده می‌شد) باید به مداخله خارجی سایر کشورهای اروپایی برای غلبه بر اتریش متکی بود. برای این منظور، نخست‌وزیر پیدمونت، کامیلو بنسو، کنت کاوور، با فرانسه اتحادی تشکیل داد و موافقت کرد که استان فرانسوی زبان ساووی و استان نیس را در ازای حمایت نظامی علیه اتریش به فرانسه واگذار کند. این حمایت برای موفقیت ایتالیا در جنگ دوم وحدت
این حمایت برای موفقیت ایتالیا در جنگ دوم وحدت ایتالیا حیاتی بود، که منجر به واگذاری لومباردی توسط اتریشی‌ها به پیدمونت شد. در اواسط ژوئن ۱۸۶۶، جنگ بین اتریش و پروس بر سر اداره شلسویگ و هولشتاین و آینده کنفدراسیون آلمان درگرفت. ایتالیا با جانبداری از پروس در این درگیری، از این موقعیت استفاده کرد و در ۲۰ ژوئن به اتریش اعلام جنگ داد. دولت ایتالیا امیدوار بود که نبرد مداوم اتریش-پروس به ارتش‌های آنها اجازه دهد تا از پهلو به نیروهای اتریشی حمله کنند و ونیز، فریولی، ترنتینو و تریسته را با کمترین مشکل تصرف کنند.
ترنتینو و تریسته را با کمترین مشکل تصرف کنند. نیروهای اتریشی ارتش ایتالیا را در نبرد کاستوزا و نیروی دریایی ایتالیا را در نبرد لیسا شکست دادند. با این حال، در این میان، داوطلبان جوزپه گاریبالدی در حمله به ترنتینو به سمت ترنتو پیشروی کرده و در نبرد بزسکا پیروز شدند. بعداً، هابسبورگ‌ها به دلیل فروپاشی ارتش‌های شمالی خود پس از نبرد سرنوشت‌ساز سادووا و پیشروی سریع پروس به بوهمیا و به سمت وین، مجبور به درخواست آتش‌بس با ایتالیا شدند. در ۱۲ اوت، اتریش و ایتالیا در کورمونس آتش‌بس امضا کردند و به جنگ پایان دادند.