payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایده را ارائه می‌دهد و آن را اجرا می‌کند، رقابت می‌کنند. سازمان. جانکشن سازمانی غیرانتفاعی و داوطلبانه است که عمدتاً از دانشجویان دانشگاه‌های مختلف فنلاند تشکیل شده است. این سازمان متعلق به بنیاد غیرانتفاعی Startup Säätiö است، اما تمام بودجه خود را از قراردادهای مشارکتی بین شرکت‌های همکار خود تأمین می‌کند.
کروم ریموت دسکتاپ (به انگلیسی: "Chrome Remote Desktop") نرم‌افزاری از شرکت گوگل است که امکان کنترل دسکتاپ یک کامپیوتر از راه دور را از طریق مرورگر یا اپلیکیشن فراهم می‌کند. این ابزار از پروتکل اختصاصی‌ای به نام «Chromoting» استفاده می‌کند که رویدادهای کیبورد و ماوس را از کلاینت به سرور و به‌عکس منتقل می‌کند. تاریخچه و توسعه. در ابتدا، کلاینت کروم ریموت دسکتاپ به‌صورت افزونه‌ای برای مرورگر کروم عرضه شد، اما اخیراً افزونه منسوخ شده و دسترسی از طریق پورتال وب در آدرس remotedesktop.google.com انجام می‌شود. برای
آدرس remotedesktop.google.com انجام می‌شود. برای استفاده از این ابزار، مرورگر باید از فناوری WebRTC و امکانات مدرن وب پشتیبانی کند. برای کامپیوتری که قرار است به آن دسترسی داده شود، بستهٔ سرور بر روی آن نصب می‌شود و باید از مرورگر مبتنی بر کرومیوم مانند گوگل کروم یا مایکروسافت اج استفاده شود. امنیت. تمام نشست‌های ریموت دسکتاپ توسط رمزنگاری محافظت می‌شوند. برای حالت دستیار از راه دور، از کدهای موقتی استفاده می‌شود که تنها یک‌بار عمل می‌کنند. در حالت اتصال بدون حضور فیزیکی معمولاً از روش‌های احراز هویت مانند
حضور فیزیکی معمولاً از روش‌های احراز هویت مانند پین یا توکن استفاده می‌شود. پلتفرم‌ها. کروم ریموت دسکتاپ در سیستم‌عامل‌های زیر در دسترس است:
جووانی جوریاتی (ونیز،‌ ۴ اوت ۱۸۷۶ – رم، ۶ مه ۱۹۷۰) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود. زندگینامه. جوریاتی در سال ۱۸۷۶ در ونیز متولد شد. او که فارغ‌التحصیل حقوق و وکیل بود، در سال ۱۹۰۳ با گروه «ترنتو و تریسته» ("Trento e Trieste" ) (مناطقی که هدفشان جدایی از اتریش-مجارستان بود) همکاری کرد و خیلی زود رئیس آن شد. در اوایل سال ۱۹۱۵، او کمک‌های ایتالیایی‌های اتریش را به شهر زلزله‌زده آوتزانو منتقل کرد و به عنوان سرباز داوطلب در جنگ جهانی اول شرکت کرد. در اولین نبرد ایسونزو و بار دیگر در سومین نبرد زخمی شد و دو بار
ایسونزو و بار دیگر در سومین نبرد زخمی شد و دو بار نشان افتخار دریافت کرد. او با پایان جنگ به حرفه حقوقی خود بازگشت، اما تصمیم گرفت از جنبش شبه‌نظامی گابریل دانونزیو پیروی کند، زیرا این جنبش تلاش می‌کرد بندر «بازپس‌گرفته» و مورد مناقشه فیوم (رییکا کنونی) را تصرف کند. وقتی جوریاتی به فیوم رسید، دانونزیو او را نخست‌وزیر خود کرد، اما او استعفا داد و قبل از سقوط فیوم، آنجا را ترک کرد، زیرا نتوانسته بود دانونتزیو را متقاعد کند که طرح سازش پیشنهادی دولت ایتالیا را بپذیرد. دانونزیو فرماندهی لژیون کارنارو در زادار
بپذیرد. دانونزیو فرماندهی لژیون کارنارو در زادار را به جوریاتی سپرد و در فوریه ۱۹۲۰، در تلاشی بیهوده برای پذیرش در کنفرانس صلح، به عنوان نماینده دولت نظامی فیوم، او را به پاریس فرستاد. جوریاتی سپس برای تأسیس اتحادیه فیوم، در مخالفت با جامعه ملل، تلاش کرد تا نماینده همه مردم و منافع قربانی شده در ورسای باشد. نیروهای فیومه در دسامبر ۱۹۲۰ توسط نیروهای منظم ایتالیایی شکست خوردند، پس از آنکه آنها مفاد پیمان راپالو را نادیده گرفته و حتی به ایتالیا اعلام جنگ کردند. با این وجود، جوریاتی پس از کودتا علیه دولت ایالت
با این وجود، جوریاتی پس از کودتا علیه دولت ایالت آزاد فیومه در مارس ۱۹۲۲، برای مدت کوتاهی به عنوان رئیس جمهور موقت این منطقه خدمت کرد. در همین حال، او به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست و در سال ۱۹۲۱ به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. پس از راهپیمایی به سوی رم، جووانی جوریاتی وزیر سرزمین‌های آزاد شده در دولت بنیتو موسولینی شد و در سال ۱۹۲۵ وزارت امور عمومی را بر عهده گرفت. او بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴ رئیس مجلس نمایندگان و از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۱ دبیر ملی حزب فاشیست ایتالیا بود. در دسامبر ۱۹۳۱، آشیل استاراچه جانشین او
بود. در دسامبر ۱۹۳۱، آشیل استاراچه جانشین او در سمت دبیری حزب شد. جایگزینی او به عنوان دبیر، عمدتاً به دلیل پاکسازی بی‌ملاحظه اعضای حزب (۱۲۰،۰۰۰ نفر اخراج) و درگیری با کلیسا بر سر اقدام کاتولیک بود. در ژانویه ۱۹۳۴، او علیرغم درخواست موسولینی، تصمیم گرفت که دیگر برای مجلس نمایندگان نامزد نشود و همچنین از انتصاب به عنوان سفیر در برلین خودداری کرد. در سال ۱۹۴۱، در طول جنگ جهانی دوم، او به عنوان رئیس کمیته قانونگذاری نیروهای مسلح سنا خدمت کرد. در ۲۶ فوریه ۱۹۴۳، در سن ۶۷ سالگی، به عنوان سرتیپ ذخیره منصوب شد. پس
در سن ۶۷ سالگی، به عنوان سرتیپ ذخیره منصوب شد. پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، در کورتینا دامپتزو مستقر شد: پاوولینی و بوفارینی گوئیدی از او خواستند که وزیر امور خارجه جدید جمهوری سوسیال ایتالیا شود، اما او نپذیرفت. در ژوئیه ۱۹۴۴، از سمت سناتور پادشاهی برکنار شد. در سال ۱۹۴۳، او به جمع محکوم‌کنندگان مشارکت ایتالیا در جبهه محور پیوست و با کودتای انجام شده توسط دینو گراندی در شورای عالی فاشیسم موافقت کرد. جمهوری سوسیال ایتالیا، یک دولت فاشیستی که توسط آلمان نازی در شمال ایتالیا بازسازی شده بود، محاکمه غیابی ورونا را
ایتالیا بازسازی شده بود، محاکمه غیابی ورونا را علیه گراندی و همدستان طرفدار متفقین او ترتیب داد که در طی آن جوریاتی به اعدام محکوم شد. او از موج سرکوب فرار کرد و در ایتالیای آزاد شده ماند. از اتهامات فساد سیاسی که در پایان جنگ جهانی دوم علیه او مطرح شده بود، تبرئه شد. از آن لحظه به بعد، به رم نقل مکان کرد و دیگر درگیر سیاست نشد. وی در ۱۹۷۰ در رم درگذشت.
وفا بلال (؛ زادهٔ ) هنرمند و استاد دانشگاه آمریکایی-عراقی است.
وجد سنت ترزا (، که با نام "Saint Teresa in Ecstasy" نیز شناخته می‌شود؛ یا ) یک گروه مجسمه‌ای قطعه محراب از مرمر سفید است که در یک aedicule مرتفع در نمازخانهٔ کورنارو در کلیسای سانتا ماریا دلا ویتوریا در رم قرار دارد. طراحی و کَندهٔ اثر کار جان لورنتسو برنینی، برجسته‌ترین مجسمه‌ساز زمان خود، است که چینش نمازخانه را نیز با مرمر، استاکو و رنگ طراحی کرد. این سفارش در ۱۶۵۲ تکمیل شد. در دو سوی مجموعه، دو دستهٔ تصویر اهداکننده اعضای خانوادهٔ کورنارو دیده می‌شود که گویی چون تماشاگران در جعبه‌های یک تئاتر، گروه
که گویی چون تماشاگران در جعبه‌های یک تئاتر، گروه مرکزی را می‌نگرند. این گروه به‌طور کلی یکی از شاهکارهای مجسمه‌سازی باروک بلندمرتبه رومی شمرده می‌شود. مجسمه بالای محراب سنت ترزا آویلا، راهبه‌ای کرملی اسپانیایی (۱۵۱۵–۱۵۸۲) را نشان می‌دهد که در حال خلسۀ دینی بی‌خود می‌شود و فرشته‌ای با نیزه بر بالین او ایستاده است؛ بر پایهٔ روایت خود او از یک رؤیا. مجموعه. تمام مجموعه به دست برنینی پُخته و در دوران پاپی پامفیلی زیر نظر اینوسنت دهم به پایان رسید. هنگامی که اینوسنت بر تخت پاپی نشست، از خدمات هنری برنینی روی
بر تخت پاپی نشست، از خدمات هنری برنینی روی برتافت؛ زیرا برنینی هنرمند محبوب پاپ پیشین و ولخرجِ باربرینی، یعنی اوربان هشتم، بود. در نبود حامی پاپی، خدمات کارگاه برنینی برای سفارش‌دهندگانی چون کاردینال فدریکو کورنارو (۱۵۷۹–۱۶۵۳)، اشراف‌زادهٔ ونیزی، در دسترس قرار گرفت. کورنارو کلیسای تا آن زمان کم‌اهمیت کرملی‌های پابرهنه را برای نمازخانهٔ تدفینی خود برگزیده بود. جایگاه برگزیده در جناح چپ بود که پیش‌تر تصویری از «سنت پل در خلسه» در آن قرار داشت و با دراماتیزه‌سازی برنینی از تجربه‌ای دینی که نخستین قدیسهٔ
برنینی از تجربه‌ای دینی که نخستین قدیسهٔ کرملی‌های پابرهنه تجربه و روایت کرده بود—که اندکی پیش، در ۱۶۲۲، به مقام قدیسی رسیده بود—جایگزین شد. این کار در ۱۶۵۲ و با بهای شاهزادگانهٔ ۱۲هزار اسکودی کامل شد. یک مدل کوچک سفالی به ارتفاع حدود میان ۱۶۴۴ و ۱۶۴۷ ساخته شد. این مجسمه نخستین تجسم پروژه را نشان می‌دهد و رد انگشتان برنینی هنوز بر آن پیداست. این مدل در مجموعهٔ ارمیتاژ نگهداری می‌شود. گروه مجسمه‌سازی و محیط آن. دو پیکر مرکزی—راهبهٔ مدهوش و فرشته با نیزه—از روایتی می‌آیند که سانتا ترسا، راهبه‌ای عارف و
روایتی می‌آیند که سانتا ترسا، راهبه‌ای عارف و اصلاح‌گرِ کرملی‌های پابرهنه و عابدِ گوشه‌نشین، در زندگینامه‌اش، "زندگی ترزای عیسی"، بازگو کرده است. او تجربهٔ خلسهٔ دینی‌اش در دیدار با فرشته را چنین توصیف می‌کند: گروه با نور طبیعی که از پنجره‌ای پنهان در گنبد aedicule پیرامون می‌تابد روشن می‌شود و پرتوهای زراندود استاکویی آن را برجسته‌تر می‌کند. ترزا بر ابرکی آرمیده است که نشان می‌دهد با تجلّی‌ای الهی روبه‌رو هستیم. گواهان دیگر بر دیوارهای جانبی پدیدار می‌شوند؛ نقش‌برجسته تمام‌قدِ تصویر اهداکننده مردان
نقش‌برجسته تمام‌قدِ تصویر اهداکننده مردان خانوادهٔ کورنارو—برای نمونه کاردینال فدریکو کورنارو و دوج جووانی یکم کورنارو—حاضرند و گویی در جعبه‌هایی چون تماشاخانه مشغول گفت‌وگو دربارهٔ رویدادند. با آنکه پیکره‌ها از مرمر سفید تراشیده شده‌اند، aedicule، قابهٔ دیوارها و جعبه‌های تئاتر از مرمرهای رنگین ساخته شده‌اند. در بالا، سقف نمازخانه با آسمانی پُر از کروبیان و فرودیِ نور روح‌القدس—که به شکل کبوتری نمادپردازی شده—به‌صورت تَزئینات نقاشیِ وهم‌انگیز آراسته شده است. مورخ هنر رودلف ویتکوور نوشته است: تفسیرها.
است. مورخ هنر رودلف ویتکوور نوشته است: تفسیرها. اثرات، نمایش‌گونه‌اند، خانوادهٔ کورنارو چنان می‌نمایند که گویی از جعبه‌های خود در حال تماشای صحنه‌اند، و نمازخانه لحظه‌ای را به تصویر می‌کشد که در آن امر قدسی بر پیکر زمینی فرود می‌آید. کارولاین ببکاک از درآمیختن لذت شهوانی و روحانی نزد برنینی سخن می‌گوید و آن را هم آگاهانه و هم اثرگذار بر هنرمندان و نویسندگان عصر خود می‌شمارد. اروینگ لوین گفته است: «خلسه مذهبی به نقطهٔ تماس زمین و آسمان، ماده و روح بدل می‌شود». چنان‌که زندگی‌نامه‌نویس برنینی فرانکو مورماندو
چنان‌که زندگی‌نامه‌نویس برنینی فرانکو مورماندو خاطرنشان کرده، گرچه نقطهٔ آغاز برنینی برای بازنمایی تجربهٔ عرفانی ترزا توصیف خود او بود، بسیاری از جزئیات این تجربه ("مثلاً" وضعیت بدن او) را هرگز خود او معین نکرده و برنینی آزادانه از خیال هنری خویش افزود تا نیروی اغواگرانه و تقریباً مرزشکنانهٔ صحنه را بیفزاید: «بی‌گمان هیچ هنرمندی، در بازنمایی این صحنه، پیش یا پس از برنینی، تا این اندازه در دگرگون کردن چهرهٔ قدیسه جسارت به خرج نداد.» نقد. برخی پژوهشگران بر این باورند که در اثر دلالت‌های جنسی وجود دارد. از آن
باورند که در اثر دلالت‌های جنسی وجود دارد. از آن به‌عنوان اثری «به‌راستی (sic) جسورانه از منظر عفت» یاد شده؛ «شگفت‌انگیزترین نمایش چشم‌چرانی در هنر»؛ و «زننده‌ترین و موهن‌ترین نمونهٔ هنر باروک.» برخی نویسندگان استدلال کرده‌اند که محبوبیت اثر «بسیار به امر جنسی مربوط است.» و با جای دادن مجسمه در بستری تئاتری، این ایراد گرفته شده که برنینی «لحظه‌ای خصوصی را به نمایشی بس عمومی بدل کرده است.» منتقد هنری ویکتوریایی آنا جیمسون می‌خواست آن را نابود کنند: «حتی آنان که کمترین سختگیری را در امور هنر دارند، در اینجا
که کمترین سختگیری را در امور هنر دارند، در اینجا با کمال میل سنگ اول را خواهند انداخت.» در برابر استدلال‌های نافی دلالت‌های جنسی، فرانکو مورماندو گفته است «هیچ‌یک از این دفاعیه‌ها کاملاً دقیق نیست.» و سایمون شاما استدلال کرده است: «منتقدان و پژوهشگران خود را به زحمت می‌اندازند تا از بیان بدیهی‌ترین نکته بپرهیزند.» دیگر پژوهشگران می‌گویند که هیچ محتوای جنسی‌ای در تندیس نیست و استدلال می‌کنند که:
سید رفعت احمد (زاده ۲۸ دسامبر ۱۹۵۸) وکیل و حقوقدان بنگلادشی است و در حال حاضر به عنوان بیست‌وپنجمین رئیس دیوان عالی بنگلادش فعالیت می‌کند. پیش از این، او ارشدترین قاضی در شعبه دادگاه عالی دیوان عالی بنگلادش بود.
Augusto Turati (16 April 1888 – 27 August 1955) was an Italian journalist and Fascist politician. آگوستو توراتی (پارما، ۱۶ آوریل ۱۸۸۸ – رم، ۲۷ اوت ۱۹۵۵) روزنامه‌نگار و سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود. زندگینامه. توراتی که در پارما متولد شده بود، پس از نقل مکان به برشا در جوانی، در روزنامه‌ها به عنوان روزنامه‌نگار مشغول به کار شد و یکی از سردبیران روزنامه لیبرال استان برشا شد؛ او در کلاس‌های حقوق شرکت کرد، اما هرگز فارغ‌التحصیل نشد. او که طرفدار الحاق و طرفدار ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول بود، در سال ۱۹۱۵
ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول بود، در سال ۱۹۱۵ داوطلبانه به جبهه رفت. در سال ۱۹۱۸، به عنوان سردبیر اصلی همان روزنامه به برشا بازگشت. در سال ۱۹۲۰، او به حزب فاشیست ملی ایتالیا (Fasci Italiani di Combattimento) پیوست - یک سال بعد، به حزب ملی فاشیست (PNF). توراتی که در اتحادیه‌های کارگری برای شرکت‌های تحت حمایت رژیم فعال بود، دبیر حزب فاشیست ملی برشا (Brescia Fascio) بود. در سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۰، او دبیر حزب ملی فاشیست بود و به تثبیت حکومت بنیتو موسولینی کمک کرد. او این وظیفه را با سمت‌های رهبری در ورزش دو
کرد. او این وظیفه را با سمت‌های رهبری در ورزش دو چندان کرد: رئیس فدراسیون تنیس، رئیس فدراسیون فوتبال ایتالیا و رهبر کمیته ملی المپیک ایتالیا (مشاغل در سال‌های ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۰). در سال ۱۹۲۸، او و لاندو فرتی یک مجله ورزشی به نام Lo Sport Fascista تأسیس کردند. در سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۱، او عضو کمیته بین‌المللی المپیک بود. توراتی همچنین مخترع یک ​​ورزش تیمی کوتاه‌مدت و ظاهراً منحصر به فرد ایتالیایی بود که آن را «وُلاتا» (volata) نامید. بین سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۴، توراتی در مجلس نمایندگان ایتالیا خدمت کرد؛ در سال‌های
در مجلس نمایندگان ایتالیا خدمت کرد؛ در سال‌های ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۲، او سردبیر روزنامه «لا استامپا» (La Stampa.) بود. توراتی که به توطئه علیه سایر اعضای حزب ملی فاشیست ایتالیا متهم شده بود، از سمت‌های رسمی خود برکنار شد و در سال ۱۹۳۳ در رودز (که در آن زمان جزو مناطق ایتالیا بود) زندانی شد. در سال ۱۹۳۷، پس از بازخرید، آزاد شد و وظیفه انجام یک آزمایش کشاورزی گسترده در اتیوپی (بخشی از آفریقای شرقی ایتالیا) به او محول شد. پس از شکست پروژه در سال بعد، او مجبور شد به ایتالیا بازگردد. توراتی از صحنه سیاست دوری گزید و به
بازگردد. توراتی از صحنه سیاست دوری گزید و به عنوان مشاور حقوقی مشغول به کار شد. با این حال، او با ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم و همچنین جمهوری سوسیال ایتالیا که تحت الحمایه نازی‌ها بود، مخالف بود. با این وجود، در پایان جنگ، او با محاکمه روبرو شد، اما از همه اتهامات تبرئه شد. او در ۲۷ آگوست ۱۹۵۵ در رم درگذشت. پانویس.
کدگذاری چهره فرایند اندازه‌گیری احساسات انسانی از طریق پایش حالات چهره است. این احساسات را می‌توان با استفاده از الگوریتم‌های کامپیوتری تشخیص خودکار شناسایی کرد؛ الگوریتم‌هایی که حالات چهره را از طریق وب‌کم ثبت و تحلیل می‌کنند. این روش برای فهم بهتر واکنش افراد نسبت به محرک‌های بصری و ارزیابی پاسخ‌های عاطفی آنان به‌کار می‌رود. تاریخچه. در سال ۱۸۷۲، چارلز داروین کتاب "بیان هیجان‌ها در انسان و جانوران" را منتشر ساخت. او در این اثر، با مقایسه تصاویر گوناگونی از انسان‌ها و حیوانات در حالت‌های احساسی متفاوت،
از انسان‌ها و حیوانات در حالت‌های احساسی متفاوت، استدلال کرد که برخی احساسات بنیادین همچون خشم، ترس و اندوه، جهانی بوده و در میان قومیت‌ها، فرهنگ‌ها و حتی گونه‌های مختلف وجود دارند. به باور داروین، حالات چهره امری ذاتی و نه اکتسابی‌اند و میان انسان‌ها و حیوانات اشتراک دارند. وی همچنین خاطرنشان کرد که برخی ویژگی‌های انسانی ـ مانند فشردن دندان‌ها در هنگام خشم یا جاری شدن اشک هنگام غم ـ ریشه‌ای حیوانی دارند. با وجود نظریه داروین، در دهه ۱۹۵۰ باور غالب بر این بود که حالات چهره بیشتر تحت تأثیر پیشینه فرهنگی و
بود که حالات چهره بیشتر تحت تأثیر پیشینه فرهنگی و فرآیندهای یادگیری شکل می‌گیرند. در دهه ۱۹۶۰، پل اکمن، روان‌شناس آمریکایی، به منظور مطالعه رفتارهای غیرکلامی در فرهنگ‌های مختلف، به دیدار افراد از ملل گوناگون، از جمله یک قبیله بومی منزوی در پاپوآ گینه نو، پرداخت. تحقیقات او یافته‌های داروین را تأیید کرد و نشان داد که حالات چهره و احساسات در سطح جهانی قابل تشخیص هستند، زیرا افراد با پیشینه‌های فرهنگی متفاوت، تفسیرهای مشابهی از حالات چهره در تصاویر ارائه می‌دادند. همچنین، مطالعات اکمن وجود هفت احساس اساسی را
همچنین، مطالعات اکمن وجود هفت احساس اساسی را مشخص ساخت: شادی، تعجب، ترس، خشم، انزجار، غم و حالت خنثی. در سال ۱۹۷۸، پل اکمن و والاس فریزن سیستم کدگذاری حرکات صورت (FACS) را که در ابتدا توسط آناتومیست سوئدی کارل-هرمان هجورتسجو طراحی شده بود، بازبینی و تکمیل کردند. این سیستم ابزاری علمی برای طبقه‌بندی تمامی حالات چهره‌ای انسان به‌شمار می‌رود. در چارچوب FACS، هر جزء از حرکت‌های صورت به‌عنوان یک واحد حرکتی (AU) تعریف می‌شود. به این ترتیب، تمام حالات چهره را می‌توان به ترکیب‌های مختلفی از این واحدها تقسیم کرد.
به ترکیب‌های مختلفی از این واحدها تقسیم کرد. اکمن و فریزن در نسخه خود از این سیستم، ۴۶ واحد حرکتی مجزا را برای توصیف حرکت‌های مختلف صورت شناسایی و تعریف کردند. فناوری. الگوریتم‌های کامپیوتری طراحی‌شده برای کدگذاری چهره، با استخراج ویژگی‌های کلیدی صورت ــ مانند دهان، ابروها، چشم‌ها و خطوط کلی صورت ــ حرکت‌ها، تغییر شکل‌ها و بافت‌های این نواحی را تحلیل می‌کنند تا واحدهای حرکتی (AU) شناسایی شوند. از این طریق، حتی ریزحرکات عضلات صورت نیز قابل ردیابی است و می‌توان آن‌ها را به حالات چهرهٔ جهانی ترجمه کرد؛
می‌توان آن‌ها را به حالات چهرهٔ جهانی ترجمه کرد؛ حالت‌هایی که احساساتی همچون شادی، تعجب، غم، خشم و دیگر عواطف انسانی را منتقل می‌کنند. به‌عنوان نمونه، الگوریتمی که توسط شرکت آی‌سی توسعه یافته، قادر است هفت احساس متمایز را شناسایی کند: شادی، تعجب، سردرگمی، انزجار، ترس، غم و حالت خنثی. نتایج. نتایج حاصل از کدگذاری چهره با ثبت و تحلیل خودکار حالات چهره در طول فرایند مشاهده، امکان دستیابی به بینشی عمیق از واکنش‌های خودجوش و فیلترنشدهٔ افراد نسبت به محتوای بصری را فراهم می‌سازد. این فناوری قادر است اندازه‌گیری
را فراهم می‌سازد. این فناوری قادر است اندازه‌گیری لحظه‌به‌لحظهٔ معیارهای احساسی و شناختی را ممکن سازد. در این روش، حالات چهره از طریق نقاط کلیدی صورت به‌طور بلادرنگ ردیابی می‌شوند و در نتیجه مجموعه‌ای غنی از وضعیت‌های احساسی و شناختی ــ از جمله لذت، توجه و سردرگمی ــ شناسایی می‌گردد. نکته حائز اهمیت آن است که بسیاری از این واکنش‌ها به‌قدری سریع و زودگذر رخ می‌دهند که خود افراد نه‌تنها به یاد نمی‌آورند، بلکه قادر به گزارش عینی و دقیق آن نیز نخواهند بود؛ در حالی‌که کدگذاری چهره این داده‌های نامحسوس را آشکار
کدگذاری چهره این داده‌های نامحسوس را آشکار می‌سازد. کاربرد. پیشرفت‌های اخیر در فناوری کدگذاری چهره و سهولت دسترسی به آن، زمینه را برای استفاده گسترده در مطالعات بازار فراهم کرده است. از این ابزار می‌توان برای آزمون و ارزیابی ارتباطات بازاریابی نظیر تبلیغات، کمپین‌های شاپر و دیجیتال، فروشگاه‌های آنلاین، پیش‌نمایش فیلم‌ها، وب‌سایت‌ها و حتی بازاریابی مستقیم استفاده نمود. در این فرایند، پاسخ‌دهندگان در معرض محرک‌های بصری قرار می‌گیرند، در حالی که الگوریتم‌های کدگذاری چهره، حالات آنها را به‌طور خودکار از طریق
کدگذاری چهره، حالات آنها را به‌طور خودکار از طریق وب‌کم ثبت و تحلیل می‌کنند. داده‌های حاصل به پژوهشگران امکان می‌دهد تا ظرفیت واکنشی در طول زمان، میزان تعامل، اوج‌های احساسی و همچنین فرصت‌های بهبود محتوای بازاریابی را شناسایی کنند. در عمل، برخی سازمان‌ها این روش را به‌صورت داخلی به کار می‌گیرند، در حالی‌که گروهی دیگر ترجیح می‌دهند با شرکت‌های متخصص در حوزه کدگذاری چهره ــ از جمله افکتیوا، ریلایز و آی‌سی ــ همکاری داشته باشند.
اسلاش رویدادی استارتاپی و مرتبط با فناوری است که سالانه در هلسینکی فنلاند برگزار می‌شود. اسلاش جلسات بین بنیانگذاران استارتاپ‌ها و سرمایه‌گذارانی مانند سرمایه‌گذاران خطرپذیر را تسهیل می‌کند و از طریق رویدادهایی مانند مسابقات مچ‌میکینگ و ارائه ایده انجام می‌شود. هدف اسلاش ایجاد جامعه‌ای استارتاپی و جهانی است. در سال ۲۰۲۱، اسلاش ۸۸۰۰ شرکت‌کننده از سراسر جهان را برای شرکت در این جشنواره شبکه‌سازی جهانی گرد هم آورد. از سال ۲۰۱۵، اسلاش رویدادهایی را در سراسر جهان برگزار می‌کند. این رویدادها شامل رویدادهای قبلی
برگزار می‌کند. این رویدادها شامل رویدادهای قبلی مانند اسلاش توکیو، اسلاش شانگهای و Slush Small Talks می‌شود. از سال ۲۰۲۱، Slush'D به عنوان مسیر اصلی برای شاخه‌های بین‌المللی رویداد اصلی هلسینکی عمل کرده است. اسلاش محصولات و منابع متنوعی را هم در تمام طول سال برای پشتیبانی و اطلاع‌رسانی به بنیانگذاران و سرمایه‌گذاران ایجاد کرده است. از جمله این محصولات می‌توان به Soaked by Slush که پلتفرمی رسانه‌ای برای استارتاپ‌هاست و در سال ۲۰۱۹ تأسیس شده، و "Node by Slush"، که جامعه‌ای استارتاپی و سرمایه‌گذاری است و یک
که جامعه‌ای استارتاپی و سرمایه‌گذاری است و یک سال بعد تأسیس شده، اشاره کرد. گردش مالی اسلاش بیش از ده میلیون یورو تخمین زده شده است. تاریخچه. اسلاش را هلن آورامو، ویل وسترینن، کای لمتی، پیتر وسترباکا و تیمو آیریستو در سال ۲۰۰۸ تأسیس کردند. این رویداد از رویدادی کوچک با چند صد بازدیدکننده به رویدادی شناخته‌شده و بین‌المللی با جذب بیش از ۱۰۰۰۰ بازدیدکننده از سراسر جهان تبدیل شده است. در کاپلیته داس، ۲۰۰۹–۲۰۱۵. اسلاش اولین بار در سال ۲۰۰۸ در Kulttuuritehdas Korjaamo برگزار شد. در سال ۲۰۰۹، این رویداد به
Korjaamo برگزار شد. در سال ۲۰۰۹، این رویداد به کاپلیتداس منتقل شد. در سه سال اول، هدف این رویداد کارآفرینان و سرمایه‌گذاران محلی بودند. بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، تعداد شرکت‌کنندگان از ۲۵۰ به ۵۰۰ نفر افزایش یافت. برندگان مسابقات پرتاب اسلاش در آن سال‌ها Illtags, Sibesonke و Dealmachine بودند. رویداد سال ۲۰۱۱ شامل ۱۵۰۰ شرکت‌کننده، ۱۵۰ شرکت رشد و ۱۵ شرکت سهام خصوصی بود. مسابقه ارائه را Ovelin (که اکنون یوزیکیان نام دارد)، توسعه‌دهنده فناوری‌های مرتبط با موسیقی، برنده شد. در سال ۲۰۱۱، میکی کووسی مدیرعامل شد و
برنده شد. در سال ۲۰۱۱، میکی کووسی مدیرعامل شد و به همراه آته هوجانن و ینی کاریایینن این رویداد را در کاپلیتداس با ۱۵۰۰ شرکت‌کننده سازماندهی کردند. این رویداد را عمدتاً داوطلبان دانشجویی از آلتو (انجمن کارآفرینی آلتو) دانشگاه آلتو برگزار کردند. در سال ۲۰۱۲، ۳۵۰۰ نفر، ۵۶۰ شرکت رشد و ۴۱ شرکت سهامی خصوصی در اسلاش شرکت کردند. فیش برین، رسانه‌ای اجتماعی که ماهیگیران را هدف قرار داده بود، برنده مسابقه ارائه سال شد. در سال ۲۰۱۳، در رویداد اسلاش در مجموع ۷۰۰۰ نفر، ۱۲۰۰ شرکت رشد و ۱۲۰ شرکت سرمایه‌گذاری خصوصی در
۱۲۰۰ شرکت رشد و ۱۲۰ شرکت سرمایه‌گذاری خصوصی در کاپلیتداس جمع شدند. این رویداد توجه بین‌المللی زیادی را به خود جلب کرد و در فهرست نیویورک تایمز و وال استریت ژورنال و دیگر رسانه‌ها قرار گرفت. سخنرانان این رویداد شامل توماس هندریک ایلوز (رئیس‌جمهور سابق استونی)، جان ریکیتیلو (مدیرعامل الکترونیک آرتز) و نیکلاس زنستروم (بنیانگذار اسکایپ) بودند. مسابقهٔ ارائهٔ ایده سال ۲۰۱۳ را شرکت ویکدان (Weekdone) برنده شد، که در حال توسعهٔ ابزاری برای ردیابی شغل برای تیم‌ها است. در Messukeskus، ۲۰۱۴ - اکنون. در سال ۲۰۱۴،
است. در Messukeskus، ۲۰۱۴ - اکنون. در سال ۲۰۱۴، ۱۴۰۰۰ نفر از ۷۹ کشور از اسلاش بازدید کردند. در این رویداد حدود ۱۴۰۰ شرکت در حال رشد، ۷۵۰ سرمایه‌گذار، ۷۰۰ تأمین‌کننده و ۱۴۰ شرکت سهامی خصوصی حضور داشتند. سخنرانان این رویداد مارتین لورنتزون (بنیانگذار اسپاتیفای)، وانگ یانگ (معاون نخست‌وزیر چین)، لیلاند ملوین (فضانورد ناسا) و اسا-پکا سالونن (رهبر ارکستر و آهنگساز) بودند. نوکیا در این رویداد از اولین تبلت اندرویدی خود، نوکیا ان۱، رونمایی کرد. این رویداد در سال ۲۰۱۴ بزرگ‌ترین رویداد فنی در تاریخ فنلاند بود که از
بزرگ‌ترین رویداد فنی در تاریخ فنلاند بود که از مسابقه آواز یوروویژن که در سال ۲۰۰۷ در فنلاند برگزار شد هم پیشی گرفت رقابت ارائه سال ۲۰۱۴ را Enbrite.ly، که خدمات مدیریت ترافیک اینترنت را توسعه می‌دهد، برنده شد. اسلاش ۲۰۱۵ از ۱۱ تا ۱۲ نوامبر برگزار شد. Slush Hacks برای اولین بار با مشارکت Ultrahack، جانکشن، Industryhack و AEC (Architecture, Engineering, Construction) Hackathon برگزار شد. برندگان هر چالش توانستند ایده‌های خود را در صحنه اسلاش ارائه دهند و بهترین ایده/تیم ۲۰٬۰۰۰ یورو برنده شد. اسلاش در نوامبر
ایده/تیم ۲۰٬۰۰۰ یورو برنده شد. اسلاش در نوامبر ۲۰۱۵ برنده جایزه بین‌المللی‌سازی رئیس‌جمهور جمهوری شد. در سال ۲۰۱۶، رویداد اسلاش از ۳۰ نوامبر تا ۱ دسامبر در مرکز نمایشگاه هلسینکی برگزار شد. رویداد خواهرخوانده جدید، اسلاش موزیک بود که انتظار می‌رفت ۱۵۰۰ متخصص فناوری و موسیقی را به مدت یک روز به کارخانه کابل بیاورد. اسلاش با همکاری فین‌ایر، پروازی مستقیم و برنامه‌ریزی‌شده از سانفرانسیسکو به هلسینکی ترتیب داد. لقب «پرنده نرد» نیز برای پروازهای برنامه‌ریزی‌شده استفاده می‌شود. رویداد سال ۲۰۱۷ در تاریخ ۳۰ نوامبر
می‌شود. رویداد سال ۲۰۱۷ در تاریخ ۳۰ نوامبر و ۱ دسامبر برگزار شد. روندهای اصلی این رویداد شامل تجزیه و تحلیل و هوش مصنوعی بودند. رویداد اسلاش سال ۲۰۱۸ با حضور ۲۰٬۰۰۰ بازدیدکننده برگزار شد. محتوای این رویداد بر برجسته کردن بازیگران و افراد تأثیرگذار در شرکت‌های فناوری متمرکز بود که معمولاً به صورت عمومی معرفی نمی‌شوند. کارآفرینان باتجربه و همچنین مدیرانی مانند ورنر وگلز (مدیر ارشد فناوری آمازون) در این رویداد سخنرانی کردند. در سال ۲۰۱۹، تعداد شرکت‌کنندگان اسلاش به ۲۵۰۰۰ نفر رسید و اسلاش همچنین رویدادهای
اسلاش به ۲۵۰۰۰ نفر رسید و اسلاش همچنین رویدادهای جانبی مهمی در مورد مدیریت محصول و توسعه بازی و موارد دیگر ترتیب داد. این رویداد ۲۰۰ سخنران از جمله سرمایه‌گذار مایکل موریتز و بنیانگذار استرایپ، جان کالیسون، داشت.
دینشاو مانکجی پتیت، بارونت اول (۳۰ ژوئن 1823) ۵ مه ۱۹۰۱) صنعتگر و نیکوکاری هندی بود که اولین کارخانه‌های نساجی را در هند تأسیس کرد. او عضوی از خانواده پتیت بود و اولین بارونت پتیت شد. او در سال ۱۸۵۴ «صندوق بهبود وضعیت زرتشتیان ایران» (Persian Zoroastrian Amelioration Fund) را تأسیس کرد و عضو شورای قانونگذاری فرماندار کل بود. زندگی و پیشینه. دینشاو مانکجی پتیت در بمبئی، استان بمبئی، هند بریتانیا از خانواده Maneckji Nusserwanjee Petit و Humabai Petit متولد شد. او برادری به نام نوسروانجی مانکجی پتیت داشت.
شد. او برادری به نام نوسروانجی مانکجی پتیت داشت. دینشاو در سال ۱۸۳۷، با ساکاربای پاندی ازدواج کرد، و از او صاحب ۱۴ فرزند، شش پسر و هشت دختر شد. از جمله فرزندان او می‌توان به روتونبای پتیت پاندی، جیجیبوی فرامجی پتیت، بومانجی دینشاو پتیت، هیرابای پتیت و کواسجی دینشاو پتیت اشاره کرد. پسران او جیجیبوی فرامجی پتیت، بارونت دوم، و بومانجی دینشاو پتیت، در ادامه تجارت او موفق بودند. نوه او، میتوبن هورموشجی پتیت، فعال زنی در جنبش استقلال هند بود. نوه دیگر او، فالی، بعدها سر دینشاو مانکجی پتیت، بارونت سوم شد و با
بعدها سر دینشاو مانکجی پتیت، بارونت سوم شد و با سیلا تاتا، یکی از اعضای خانواده تاتا، ازدواج کرد. خواهر فالی، راتانبای پتیت، همسر بنیانگذار پاکستان، محمد علی جناح، بود. نوه دیگر او جهانگیر بومانجی پتیت، صنعتگر بود. نتیجه بزرگ او، دینا وادیا، با نویل وادیا، رئیس رنگرزی بمبئی، ازدواج کرده بود و نتیجه بزرگ او ، هومی جی. بهابها، دانشمند هسته‌ای بود. پسر دیگر، دینشاو مانکجی پتیت، به دلیل فرار مالیاتی و تمایلش به تأسیس شرکت‌های صوری برای کاهش بدهی مالیاتی خود، بدنام شد. پرونده دینشاو مانکجی پتیت یکی از معدود
بدنام شد. پرونده دینشاو مانکجی پتیت یکی از معدود مواردی است که دولت به دلیل ماهیت فاحش فرار مالیاتی، صلاح دیده است که پرده از روی شرکت‌ها بردارد. زندگی حرفه‌ای. پتیت به عنوان دلال شرکت‌های اروپایی، در دوره سفته‌بازی در بمبئی در زمان جنگ داخلی آمریکا، ثروت زیادی جمع کرد. او کارخانه‌های ریسندگی و بافندگی مانوکجی پتیت را تأسیس کرد. در سال ۱۸۵۴، پتیت «صندوق بهبود وضعیت زرتشتیان ایران» را با هدف بهبود شرایط همکیشان زرتشتی کم‌درآمد در ایران تأسیس کرد. این صندوق موفق شد تعدادی از زرتشتیان ایرانی را به مهاجرت به