payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حمله‌ای را به تروکادرو آغاز کردند. چارلز آلبرت در رأس نیروهایی که از کانال عبور می‌کردند - تنها نقطه ورود به قلعه - جنگید. او در حالی که پرچم هنگ ششم گارد سلطنتی را در دست داشت، به آب شیرجه زد، از کانال عبور کرد و به درون سنگرهای دشمن پرید. او سعی کرد از کشته شدن اسیران دشمن جلوگیری کند، و سربازان فرانسوی سردوشی‌های افسری را که در حمله کشته شده بود به او دادند تا از یک نارنجک‌انداز معمولی متمایز شود. چارلز آلبرت تا شب در پست خود ماند و روز بعد جزو اولین کسانی بود که وارد تروکادرو شد. پادشاه فردیناند هفتم و
بود که وارد تروکادرو شد. پادشاه فردیناند هفتم و ملکه ماریا ژوزفا، پسر عمویش، آزاد شدند و با دیدن او از شادی او را در آغوش گرفتند. در ۲ سپتامبر یک رژه نظامی بزرگ برگزار شد که پس از آن دوک آنگولم به چارلز آلبرت صلیب نشان سنت لوئیس را اعطا کرد. بازدید از پاریس و بازگشت به تورین. با انحلال نیروی اعزامی، چارلز آلبرت از سویل به پاریس سفر کرد و در ۳ دسامبر ۱۸۲۳ به آنجا رسید. در پایتخت فرانسه، او در مهمانی‌ها، جشن‌ها و مهمانی‌ها شرکت کرد و رابطه نزدیکی با ماری کارولین، بیوه دوک دو بری، برقرار کرد. در ۱۵ دسامبر،
بیوه دوک دو بری، برقرار کرد. در ۱۵ دسامبر، شاه لویی هجدهم پذیرایی باشکوهی برای فاتحان تروکادرو برگزار کرد که چارلز آلبرت در میان مهمانان افتخاری آن بود. شاه چارلز فلیکس از ساردینیا تصمیم گرفت که به دلیل موفقیتش، زمان بازگشت چارلز آلبرت به تورین فرا رسیده است. شاهزاده موظف بود سوگند یاد کند که «هنگام به قدرت رسیدن، به تمام قوانین اساسی سلطنت احترام بگذارد و آنها را از نظر مذهبی رعایت کند، قوانینی که در طول قرن‌ها منجر به ثروت و شکوه شده‌اند.» در ۲۹ ژانویه ۱۸۲۴، چارلز آلبرت اجازه عزیمت به تورین را دریافت
۱۸۲۴، چارلز آلبرت اجازه عزیمت به تورین را دریافت کرد. در آخرین ملاقات با لویی هجدهم، توصیه‌هایی در مورد حکومت دریافت کرد و در نشان روح القدس، معتبرترین نشان شوالیه‌گری سلطنت فرانسه، ثبت نام شد. در ۲ فوریه، چارلز آلبرت عازم شد و در ششم فوریه به مونت سنی رسید، جایی که به او دستور داده شد شبانه وارد تورین شود تا از اعتراضات جلوگیری کند. چارلز آلبرت احتمالاً در ۲۳ فوریه این کار را انجام داد. پس از بازگشت به تورین، چارلز آلبرت عمدتاً در قلعه راکونیجی اقامت کرد، جایی که مقدمات سلطنت را آغاز کرد. او شروع به
کرد، جایی که مقدمات سلطنت را آغاز کرد. او شروع به مطالعه موضوعی کرد که در دربار توجه کمی به آن می‌شد - اقتصاد - و در سال ۱۸۲۹ اجازه بازدید از ساردینیا را دریافت کرد. در نتیجه این بازدید، او درک دقیقی از شرایط جزیره به دست آورد. او نویسنده‌ای پرکار بود. در سال ۱۸۲۷، او به همراه همسرش، ۳۸ افسانه برای فرزندانشان به زبان فرانسوی، زبانی که خانواده در خانه از آن استفاده می‌کردند، با عنوان «قصه‌های اخلاقی» نوشت. سال بعد، او در کمدی مهارت پیدا کرد و پس از آن، خود را با نقد ادبی و تاریخ مشغول کرد. او سه اثر منتشر
را با نقد ادبی و تاریخ مشغول کرد. او سه اثر منتشر کرد: یادداشت‌هایی دربارهٔ والدوسیان، گزارش‌های اندلس و سفر به ساردینیا. چارلز آلبرت از همه اینها پشیمان شد و متعاقباً دستور داد که آنها از گردش خارج شوند. او همچنین حجم زیادی از نامه‌ها و تمرین‌های ادبی نوشت. با وجود نگرش‌های محافظه‌کارانه آن دوره، چارلز آلبرت از نویسندگانی که ایده‌های لیبرال داشتند، مانند کارلو جوزپه گوگلیلمو بوتا، که کتاب‌هایش در پیمونت ممنوع شده بود، حمایت می‌کرد. او صاحب آثار آدام اسمیت و مجموعه نویسندگان کلاسیک ایتالیایی در مورد اقتصاد
مجموعه نویسندگان کلاسیک ایتالیایی در مورد اقتصاد سیاسی، ویرایش شده توسط پیترو کاستودی، از حامیان ناپلئون، بود. به تخت نشستن. در سال ۱۸۳۰، چارلز فلیکس به شدت بیمار شد. او در ۲۴ آوریل ۱۸۳۱ چارلز آلبرت را به بستر بیماری خود فراخواند. تمام اعضای دولت در اتاق حضور داشتند و پادشاه به وزرا گفت: «اینک وارث و جانشین من، مطمئنم که او به صلاح رعایای خود عمل خواهد کرد.» چارلز فلیکس در ۲۷ آوریل ساعت ۲:۴۵ بعد از ظهر درگذشت. چارلز آلبرت چشمان جسد را بست، دست او را بوسید و سپس تاج و تخت را به دست گرفت. او از مقامات دربار
سپس تاج و تخت را به دست گرفت. او از مقامات دربار استقبال کرد و پسرانش را به کاخ سلطنتی آورد. ساعت ۵ بعد از ظهر، سربازان به دستور فرماندار ایگناتسیو تائون دی روئل، که اعلامیه مربوط به این موضوع را منتشر کرد، سوگند خود را به پادشاه جدید ادا کردند. بدین ترتیب تاج و تخت به خاندان کارینیانو منتقل شد و نسل مستقیم ساووی به پایان رسید. دوره طرفداری از اتریش (۱۸۳۱–۱۸۴۵). بنابراین چارلز آلبرت در سن ۳۳ سالگی به سلطنت رسید. سلامتی او ضعیف بود؛ او بیماری کبد داشت. ایمانش به رنج‌هایش می‌افزود؛ او یک لباس مخصوص کلیسا
به رنج‌هایش می‌افزود؛ او یک لباس مخصوص کلیسا می‌پوشید و به تنهایی روی تخت آهنی می‌خوابید، هر روز ساعت ۵ صبح از خواب بیدار می‌شد و دو مراسم عشای ربانی در روز برگزار می‌کرد. او هر روز بدون وقفه از ساعت ۱۰ صبح تا ۵ بعد از ظهر کار می‌کرد. او کم غذا می‌خورد و از بحران‌های مذهبی مکرر رنج می‌برد، اما با این وجود هرگز از روابط نامشروع دست نکشید. مهم‌ترین این روابط، رابطه او با ماریا آنتونیتا دی روبیلانت (۱۸۰۴–۱۸۸۲)، دختر فریدریش تروشسس زو والدبورگ (۱۷۷۶–۱۸۴۴)، سفیر پروس در تورین و همسر مائوریتزیو دی روبیلانت
سفیر پروس در تورین و همسر مائوریتزیو دی روبیلانت (۱۷۹۸–۱۸۶۲) بود. درگیری با فرانسه تحت حکومت لویی فیلیپ. پادشاه جدید تحت تأثیر انقلاب ژوئیه قرار گرفت که چارلز دهم فرانسه را برکنار کرده و منجر به به قدرت رسیدن لویی فیلیپ، یک انقلابی سابق، شده بود و در نتیجه، تصمیم گرفت با امپراتوری اتریش متحد شود. این پیمان که در ۲۳ ژوئیه ۱۸۳۱ امضا و در ۱۸۳۶ تصویب شد، دفاع از پادشاهی ساردینیا را به اتریش واگذار می‌کرد. با این حال، در صورت جنگ، فرمانده نیروهای مشترک چارلز آلبرت بود. او به سفیر اتریش، لودویگ سنفت فون پیلساخ
بود. او به سفیر اتریش، لودویگ سنفت فون پیلساخ (۱۷۷۴–۱۸۵۳)، نوشت: «... زیباترین روز زندگی من روزی خواهد بود که با فرانسه جنگ شود و من این شانس را داشته باشم که در ارتش اتریش خدمت کنم.» طبق این موضع مشروع‌گرایانه، چارلز آلبرت در دسامبر ۱۸۲۳ از دوست نزدیکش ماری-کارولین دو بوربون-سیسیل، دوشس دو بری، حمایت کرد، زمانی که او به دنبال نشاندن پسرش، هنری، بر تخت سلطنت فرانسه بود. او بیوه دوک دو بری، پسر دوم چارلز دهم بود که پسر ارشدش، لویی آنتوان، از سلطنت کناره‌گیری کرده بود. ادعای هنری بر تخت سلطنت توسط پادشاه رد
کرده بود. ادعای هنری بر تخت سلطنت توسط پادشاه رد شده بود. با وجود توصیه سفیر فرانسه مبنی بر احتیاط، در سال ۱۸۳۲، چارلز آلبرت یک میلیون فرانک به ماری-کارولین قرض داد و یک کشتی بخار برای انتقال داوطلبان مشروع‌گرایان به فرانسه در اختیار او قرار داد. این توطئه کشف و شکست خورد؛ کشتی بخار در مارسی متوقف شد و داوطلبان در عرض چند ساعت در وانده شکست خوردند. ماری-کارولین فرار کرد، اما خیلی زود در نانت دستگیر و در قلعه بلایه، نزدیک بوردو، زندانی شد. فلسفه حکومت. شارل آلبرت نیز محافظه‌کاری مشابهی را در سیاست داخلی
آلبرت نیز محافظه‌کاری مشابهی را در سیاست داخلی نشان داد. هنگامی که وزیر جنگ، ماتئو آنیس د ژنی (۱۷۶۳–۱۸۳۱) درگذشت، او را با کارلو سن مارتینو داگلی جایگزین کرد که در آن زمان محبوبیت زیادی نداشت. او ویتوریو آمدئو سالیه دلا توره را تا سال ۱۸۳۵ به عنوان وزیر امور خارجه حفظ کرد، تا اینکه او را با کلمنته سولارو، که به شدت محافظه‌کار بود، جایگزین کرد. این انتصابات با هدف بازگرداندن الیگارشی وزارتخانه انجام شد. در سال ۱۸۳۱ او گائودنزیو ماریا کاچا، کنت رومنتینو (۱۷۶۵–۱۸۳۴) را به عنوان وزیر دارایی، جوزپه باربارو را
را به عنوان وزیر دارایی، جوزپه باربارو را به عنوان وزیر دادگستری و آنتونیو توندوتی، کنت اسکارنا (۱۷۷۱–۱۸۵۶) اصلاح‌طلب را به عنوان وزیر کشور منصوب کرد. در ۵ آوریل ۱۸۳۲، داگلی به عنوان وزیر جنگ توسط امانوئل پس دی ویلامارینا جایگزین شد. در ژوئن ۱۸۳۱، جوزپه ماتزینی، که در مارسی در تبعید بود، نامه‌ای به چارلز آلبرت به عنوان «یک ایتالیایی» نوشت و در آن او را تشویق کرد که بر اتحاد ایتالیا تمرکز کند، که البته بیهوده بود. در آن زمان، پادشاه جدید ساردینیا تقریباً به همان ایده‌های اسلاف خود پایبند بود. اصلاحات و
به همان ایده‌های اسلاف خود پایبند بود. اصلاحات و ابتکارات فرهنگی. با وجود این محافظه‌کاری، چارلز آلبرت شورایی متشکل از ۱۴ عضو تشکیل داد که قرار بود قوانین را بررسی کرده و اقداماتی را برای مدرن‌سازی کشور انجام دهند. او معافیت‌های ویژه در مورد عوارض واردات برای اعضای خانواده سلطنتی و مقامات سلطنتی را لغو کرد، شکنجه را لغو کرد، مثله کردن اجساد مجرمان اعدام شده و مصادره اموال مجرمان را ممنوع کرد. او همچنین توجه قابل توجهی به فرهنگ داشت. در سال ۱۸۳۲، او پیناکوتکا رجیا و دلا گالریا رئاله را در کاخ ماداما (که
رجیا و دلا گالریا رئاله را در کاخ ماداما (که اکنون موزه هنر باستانی شهر تورین است) و کتابخانه کاخ رئاله تأسیس کرد، چندین بنای تاریخی و کاخ ساخت، آکادمی هنر را در سال ۱۸۳۳ به عنوان آکادمیا آلبرتینا بازسازی کرد و «بنیاد سلطنتی مطالعه تاریخ سرزمین پدری» را تأسیس کرد که الگویی برای همه بنیادهای مشابه برای مطالعات تاریخی بود که در همان سال در قرن نوزدهم تأسیس شدند. چارلز آلبرت این اقدامات را با سیاست اقتصادی آزادسازی تجارت همراه کرد. در سال ۱۸۳۴، مالیات بر غلات کاهش یافت و سال بعد، صادرات ابریشم خام قانونی شد.
کاهش یافت و سال بعد، صادرات ابریشم خام قانونی شد. متعاقباً عوارض واردات مواد اولیه (زغال سنگ، فلزات، منسوجات) کاهش یافت و از خرید ماشین آلات صنعتی از خارج از کشور حمایت شد. با وجود اینکه به برخی از منابع جزئی درآمد دولت دست اندازی شده بود، تراز مالی پادشاهی از سال ۱۸۳۵ مثبت بود و امکان جاه طلبی برای بهبود کشاورزی، جاده‌ها، راه‌آهن و بنادر وجود داشت. چارلز آلبرت همچنین ارتش را اصلاح کرد، قوانین را اصلاح کرد، دادگاه تجدیدنظر را تأسیس کرد و در سال ۱۸۳۸ فئودالیسم را در ساردینیا از بین برد. او امکان افتتاح
را در ساردینیا از بین برد. او امکان افتتاح مؤسسات اعتباری را فراهم کرد، سازمان‌های دولتی و دولتی را اصلاح کرد و کنترل سلسله مراتب مذهبی را تا حدودی کاهش داد. دربار سلطنتی پر از روحانیون بود - حداقل پنجاه نفر از آنها - و دربار برای چنین پادشاهی کوچکی مجلل بود. تعداد زیادی آشپز، پیشخدمت، پیشخدمت، نجار، ملازم، غرفه‌دار، پادو، مجری مراسم و غیره وجود داشت. حمایت از مرتجعین اسپانیایی و پرتغالی. پس از مرگ پادشاه فردیناند هفتم اسپانیا، ملت به دو جناح تقسیم شد: مرتجعین ضد لیبرال که از آرمان‌های مشروع دون کارلوس
ضد لیبرال که از آرمان‌های مشروع دون کارلوس حمایت می‌کردند و مشروطه‌خواهانی که از سلطنت ماریا کریستینا به نمایندگی از ایزابلای دوم دفاع می‌کردند. اتحاد مقدس روسیه، اتریش و پروس از دون کارلوس حمایت کرد؛ بریتانیای کبیر، فرانسه و پرتغال از مشروطه‌خواهان حمایت کردند. چارلز آلبرت از گروه اول حمایت می‌کند، اما در جنگ کارلیست‌ها در سال‌های ۱۸۳۳–۱۸۴۰، مشروطه‌خواهان پیروز شدند. به‌طور مشابه، در جنگ‌های لیبرال پرتغال (۱۸۲۸–۱۸۳۴) که پس از مرگ ژان ششم رخ داد، چارلز آلبرت از مطلق‌گرایان تحت رهبری دوم میگل، که مدتی را در
از مطلق‌گرایان تحت رهبری دوم میگل، که مدتی را در پیمونت گذراند، حمایت کرد. در این مورد نیز، لیبرال‌ها، به رهبری دوم پدرو، برادر دوم میگل، از حمایت بریتانیای کبیر و فرانسه لویی فیلیپ برخوردار بودند و در نهایت موفق شدند. مخالفت با «ایتالیای جوان». در زمان به سلطنت رسیدن چارلز آلبرت در سال ۱۸۳۱، شورش‌هایی در رم، شورش کاربوناری سیرو منوتی در مودنا و قیامی در بولونیا و پارما رخ داد که منجر به فرار فرانسیس چهارم و ماری لوئیز شد. اتریش توانست نظم را برقرار کند و چارلز آلبرت تصمیم گرفت که اتحادش با هابسبورگ‌ها
و چارلز آلبرت تصمیم گرفت که اتحادش با هابسبورگ‌ها ضروری است. پادشاهی ساردینیا نیز در این سال‌ها با توطئه‌های انقلابیون و حتی با یک اقدام به تهاجم مواجه بود. در آوریل ۱۸۳۳، در جنوا، دو افسر رده پایین به دلیل درگیری دستگیر شدند و مشخص شد که آنها متعلق به ایتالیای جوان جوزپه مازینی هستند. آنها نام‌های مختلفی ارائه دادند و تحقیقات به پادگان‌های دیگر گسترش یافت. چارلز آلبرت، که انجمن مازینی را «وحشتناک‌ترین و خونین‌ترین» می‌دانست، دستور داد تحقیقات تا رسیدن به نتیجه نهایی ادامه یابد و طبق قانون اما با نهایت شدت
نهایی ادامه یابد و طبق قانون اما با نهایت شدت عمل شود. در نهایت، دوازده نفر با جوخه آتش اعدام شدند و دو نفر در زندان خودکشی کردند. بیست و یک نفر به اعدام محکوم شدند اما به دلیل فرار یا مانند مازینی، تمام مدت در خارج از کشور بودند، اعدام نشدند. چارلز آلبرت هیچ عفوی اعطا نکرد و سفیران فرانسه و بریتانیا در تورین در دادگاه به شدت مجازات و عدم وجود هرگونه رحم و شفقتی اعتراض کردند. پادشاه ساردینیا با اعطای نشان افتخار به کسانی که نقش اصلی را در سرکوب ایفا کرده بودند، از بازرسان قدردانی کرد. از آنجایی که شورش‌ها
از بازرسان قدردانی کرد. از آنجایی که شورش‌ها شکست خورده بودند، مازینی شروع به برنامه‌ریزی یک لشکرکشی نظامی کرد. در سال ۱۸۳۴، او تلاش کرد نیرویی را در سوئیس سازماندهی کند که به ساووی (که در آن زمان بخشی از ایالت ساوویارد بود) حمله کند و مردم همزمان علیه پادشاه قیام کنند. اما اطلاعات مربوط به این نقشه فاش شد و چارلز آلبرت یک کمین ترتیب داد. این حمله که در ۲ فوریه ۱۸۳۴ انجام شد، کاملاً شکست خورد. این امر تا حدودی به دلیل بی‌نظمی و تا حدی به دلیل تلاش‌های سوئیسی‌ها برای جلوگیری از لشکرکشی مازینی بود. تنها چند
برای جلوگیری از لشکرکشی مازینی بود. تنها چند توطئه‌گر به یک سربازخانه در له اشل حمله کردند. دو نفر از آنها دستگیر و با جوخه آتش اعدام شدند. کارابینیر جیووانی باتیستا اسکاپاچینو (در این جریان) کشته شد و چارلز آلبرت به افتخار او اولین مدال طلا را در تاریخ ایتالیا برقرار کرد. در همین حال، جوزپه گاریبالدی، که در حال آماده شدن برای رهبری قیامی در شهر بود، گزارشی مبنی بر پایان کار دریافت کرد و فرار کرد. او به‌طور غیابی به اعدام محکوم شد. اصلاح قانون. در این شرایط، چارلز آلبرت به لزوم اعطای اصلاحات برای مدرن‌تر
چارلز آلبرت به لزوم اعطای اصلاحات برای مدرن‌تر کردن پادشاهی و برآوردن نیازهای مردم پی برد. بلافاصله پس از به تخت نشستن، کمیسیونی را منصوب کرد که وظیفه ایجاد قوانین جدید مدنی، جزایی، تجاری و آیین دادرسی را بر عهده داشت. این روند اصلاحات مدت زمان بسیار زیادی طول کشید، اما سرانجام، در ۲۰ ژوئن ۱۸۳۷، قانون مدنی جدید، که تا حدودی از قانون ناپلئونی الهام گرفته شده بود، منتشر شد. پادشاه همچنین در تهیه پیش‌نویس قانون جزای جدید که در ۲۶ اکتبر ۱۸۳۹ منتشر شد، شرکت داشت. در طول این فرایند، چارلز آلبرت بر مفهوم عدالت
در طول این فرایند، چارلز آلبرت بر مفهوم عدالت اصلاحی اصرار داشت و مجازات اعدام را تا حد امکان محدود می‌کرد. با این وجود، او مجازات‌های بسیار شدیدی را برای کسانی که به مقدسات توهین کرده یا خودکشی می‌کردند (وصیت‌نامه‌های آنها هیچ قدرت قانونی نداشت) مقرر کرد. در سال ۱۸۴۲، سرانجام، قانون تجارت و قانون آیین دادرسی کیفری، با تضمین‌های نوآورانه حقوق متهم، منتشر شدند. آغاز بحران با اتریش. در سال ۱۸۴۰، بحران شرقی، که فرانسه لوئی فیلیپ را در تضاد با سایر قدرت‌های بزرگ اروپایی قرار داد، چارلز آلبرت را بر آن داشت تا
اروپایی قرار داد، چارلز آلبرت را بر آن داشت تا به برنامه‌ای برای گسترش ارضی در دره پو فکر کند. در همان سال، یک بحران تجاری بین تورین و وین درگرفت، در مورد یک معاهده قدیمی که در آن پادشاهی ساردینیا متعهد شده بود نمک به سوئیس صادر نکند. پس از نقض این معاهده، اتریش عوارض گمرکی شراب پیدمونتی که وارد لومباردی-ونتو می‌شد را ۱۰۰٪ افزایش داد. پاسخ چارلز آلبرت تهدید به ساخت راه‌آهن از جنوا به دریاچه ماجیوره بود تا تجارت آلمان را که از بندر تریسته اتریش برای بنادر لیگوریا پشتیبانی می‌کرد، به دست گیرد. اینها هنوز فقط
پشتیبانی می‌کرد، به دست گیرد. اینها هنوز فقط اختلافات جزئی بودند و روابط دیپلماتیک بین دو کشور به‌طور کلی خوب بود و به عروسی باشکوه پسر بزرگ چارلز آلبرت، ویکتور امانوئل، و آدلاید اتریش، دختر رانیه جوزف هابسبورگ-لورن، که نایب‌السلطنه اتریش در لومباردی-ونتو و برادرزن چارلز آلبرت بود، منجر شد، زیرا او در سال ۱۸۲۰ با خواهرش الیزابت ازدواج کرده بود؛ بنابراین ویکتور امانوئل و آدلاید پسرعموهای درجه یک بودند. حاکم لیبرال (۱۸۴۵–۱۸۴۹). در سال ۱۸۴۵، جنبش‌های انقلابی در ریمینی و در ایالات پاپی فوران کرد. چارلز آلبرت
در ریمینی و در ایالات پاپی فوران کرد. چارلز آلبرت به ماسیمو دازلیو، که برای گزارش وقایع رفته بود، گفت: «در روز درگیری با اتریش، او با پسرانش، با ارتشش، با تمام دارایی‌اش، برای مبارزه برای استقلال ایتالیا خواهد جنگید.» در ۸ ژوئن ۱۸۴۶، به دستور صدراعظم مترنیخ، سفیر اتریش در تورین، کارل فردیناند فون بول، از چارلز آلبرت خواست تا موضع خود را در مورد اینکه آیا با اتریش است یا با انقلابیون، روشن کند. پادشاه ساردینیا مردد بود. در همین حال، در ۱۶ ژوئن، پاپ پیوس نهم به عنوان پاپ انتخاب شده بود. اولین دستور کار او
به عنوان پاپ انتخاب شده بود. اولین دستور کار او اعطای عفو عمومی به محکومان به جرایم سیاسی بود. سپس پاپ جدید به دلیل اشغال فرارا، در مقر مقدس، بدون رضایت اتریش، به او اعتراض کرد. چارلز آلبرت، که در پیوس نهم راهی برای آشتی دادن وفاداری خود با ایده‌های لیبرال قدیمی‌اش می‌دید، به او نامه نوشت و حمایت خود را اعلام کرد. به همین ترتیب، در سپتامبر ۱۸۴۷، چزاره ترابوکو، منشی چارلز آلبرت، مجاز شد در ۲ سپتامبر نامه‌ای بنویسد که در آن پادشاه ابراز امیدواری کرد که خداوند به او قدرت انجام جنگ استقلال را بدهد که در آن
به او قدرت انجام جنگ استقلال را بدهد که در آن فرماندهی ارتش و آرمان گوئلف را به دست گیرد. این اعلامیه‌ها چارلز آلبرت را بسیار محبوب‌تر کرد. با این حال، او به دلیل اختلاف دربار و دولت، به سرکوب تظاهرات ضد اتریشی ادامه داد. دِ لا تور، وزیر امور خارجه سولارو دلا مارگاریتا، و اسقف اعظم لوئیجی فرانسونی سیاست ضد اتریشی را فوق‌العاده خطرناک می‌دانستند، اما وزیر جنگ امانوئل پس دی ویلامارینا، چزاره آلفیری دی سوستگنو، چزاره بالبو، ماسیمو و روبرتو دازگلیو، و کنت کاوور جوان از آن حمایت می‌کردند. در همین حال،
کنت کاوور جوان از آن حمایت می‌کردند. در همین حال، خواسته‌های مردم مبرم شد و همیشه پذیرفته نمی‌شد. به عنوان مثال، در این دوره، چارلز آلبرت هیئت نمایندگی جنوایی را که خواستار اخراج یسوعیان از پادشاهی بودند، نپذیرفت، کسانی که او قبلاً آنها را از نوشته‌های سیاسی منع کرده بود. با این حال، او در ۲۹ نوامبر ۱۸۴۷ به اصطلاح «ادغام کامل دولت ساووی» را اجرا کرد که اصلاحات انجام شده در سرزمین اصلی را به جزیره ساردینیا گسترش می‌داد. در آغاز سال ۱۸۴۸، خبر رسید که پس از آغاز بهار ملت‌ها، فردیناند دوم قانون اساسی را در
آغاز بهار ملت‌ها، فردیناند دوم قانون اساسی را در پادشاهی دو سیسیل اعطا کرده است. در تورین، تحسین‌هایی برای پادشاه ناپل و پاپ وجود داشت، در حالی که چارلز آلبرت به سوگندی که به چارلز فلیکس خورده بود، مبنی بر احترام مذهبی به تمام قوانین اساسی سلطنت و حفظ حکومت مطلقه، پایبند ماند.
گیلبرتو کاوالینی (متولد ۲۶ سپتامبر ۱۹۵۲ در میلان) که به نام گیگی و لقب "ایل نگرو" شناخته می‌شود، تروریست سابق و عضو گروه NAR بود. او در فعالیت‌های جنایی متعدد از جمله قتل دادستان جایگزین ماریو آماتو و کشتار بولونیا نقش داشت و به نه حبس ابد محکوم شد. هم‌اکنون در زندان ترنی تحت شرایط آزادی مشروط موقت نگهداری می‌شود. زندگی‌نامه. گیلبرتو کاوالینی در میلان و در خانواده‌ای با عقاید فاشیستی به دنیا آمد. در جوانی یکی از بنیان‌گذاران گروه اولتراس "Boys SAN" بود، گروهی که طرفداران اولیه باشگاه فوتبال اینتر میلان
گروهی که طرفداران اولیه باشگاه فوتبال اینتر میلان بودند. سپس فعالیت اولترا را کنار گذاشت و به جناح راست سیاسی پیوست، ابتدا در جوان ایتالیا (۱۹۵۴) و سپس در جنبش اجتماعی ایتالیا فعالیت داشت. او در رشته تکنیک الکترونیک در "مؤسسه فلتارینلی" تحصیل کرد، اما مدرسه را ترک و به یک مدرسه خصوصی منتقل شد تا دیپلم خود را دریافت کند. فعالیت تروریستی. در میلان، کاوالینی مسئول درگیری‌ها و ضرب و شتم فعالان چپ بود. اولین پروندهٔ او در ۱۹۷۴ به دلیل شلیک به یک پمپ بنزین ثبت شد. سپس در قتل دانشجوی چپ‌گرا گائتانو آموروسو در ۲۷
سپس در قتل دانشجوی چپ‌گرا گائتانو آموروسو در ۲۷ آوریل ۱۹۷۶ شرکت داشت و به همراه هشت نفر دیگر به ۱۳ سال و نیم حبس محکوم شد. او در طول انتقال به زندان برین‌دیزی در ۱۹۷۷ به طرز شگفت‌آوری فرار کرد. سپس به رم رفت و تحت نام مستعار "گیگی پاوان" زندگی کرد و با رهبران سازمان نوین و اعضای NAR تماس برقرار نمود. مبارزه مسلحانه برای NAR. او در سال ۱۹۷۹ با گروه NAR به رهبری والریو فیوروانتی ارتباط برقرار کرد. اولین اقدام قتل با این گروه در ۲۸ مه ۱۹۸۰ انجام شد و منجر به کشته شدن فرانکو ایوانجلیستا شد. در ۲۳ ژوئن ۱۹۸۰،
کشته شدن فرانکو ایوانجلیستا شد. در ۲۳ ژوئن ۱۹۸۰، کاوالینی دادستان جایگزین ماریو آمااتو را در رم به قتل رساند. وی در ادامه دست به سری اقدام‌های مسلحانه و سرقت‌های متعدد در میلان، ونتو و رم زد که منجر به کشته شدن چند مأمور پلیس و کارابینیری شد. دستگیری و حبس ابد. کاوالینی آخرین عضو NAR بود که دستگیر شد: ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۳، در یک کافه در کورسو جنووا در میلان به دام افتاد. او به زندان منتقل شد و به جرایم متعدد از جمله قتل، سرقت، نگهداری غیرقانونی سلاح و دیگر اقدامات جنایی محکوم شد. هم‌اکنون در زندان ترنی تحت
جنایی محکوم شد. هم‌اکنون در زندان ترنی تحت شرایط آزادی مشروط موقت نگهداری می‌شود، اگرچه در ۲۰۰۲ به دلیل نقض شرایط موقت، موقتاً لغو شد. کتاب‌ها. او در سال ۲۰۰۷ کتابی با عنوان "Vademecum del detenuto. Manuale per sopravvivere in un carcere italiano" منتشر کرد.
چارلز فلیکس ساردینیا (; – ) پادشاه ساردینیا و حاکم ایالت‌های ساووی از ۱۲ مارس ۱۸۲۱ تا زمان مرگش در ۱۸۳۱ بود. او آخرین عضو ذکور خاندان ساووی بود که با ویکتور آمادئوس اول آغاز شد و باعث شد که پس از مرگ فلیکس، نسل برادر کوچکتر ویکتور آمادئوس اول، توماس فرانسیس، تاج و تخت را به دست گیرد. زندگی اولیه. شارل فلیکس در تورین به عنوان یازدهمین فرزند و پنجمین پسر ویکتور آمادئوس سوم ساووی و ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا متولد شد. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او چارلز امانوئل سوم ساووی و همسر آلمانی‌اش پلیکسنا از
امانوئل سوم ساووی و همسر آلمانی‌اش پلیکسنا از هسه-روتنبرگ بودند. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او فیلیپ پنجم، پادشاه اسپانیا و همسر ایتالیایی‌اش، الیزابت فارنیز، متولد فرانسه بودند. او برادر کوچکتر دو حاکم دیگر ساووی، چارلز امانوئل چهارم و ویکتور امانوئل اول بود. او دوران کودکی خود را با خواهرش ماریا کارولینا و برادر کوچکترش، جوزپه بندتو پلاسیدو، کنت موریانا، در قلعه مونکالیری گذراند. از دوران جوانی، کارلو فلیچه شخصیتی بسیار پیچیده داشت: از یک سو ثابت قدم و انعطاف‌ناپذیر، گوشه‌گیر، بی‌اعتماد و عجول، اگر نگوییم
گوشه‌گیر، بی‌اعتماد و عجول، اگر نگوییم حساس و کینه جو؛ از سوی دیگر صادق، صمیمی و قادر به ابراز احساسات و محبت. او ذهنی باهوش داشت، و گاهی حتی طعنه آمیز. او تصوری مقدس از سلطنت و حق سلطنت داشت. در طول سال‌های انقلاب فرانسه و لشکرکشی ایتالیا، شارل فلیکس به همراه برادرش ویکتور امانوئل، همسر دومش ماریا ترزا، مائوریتزیو جوزپه دوک مونفرات و جوزپه پلاسیدو، کنت موریانا، بخشی از یک «دربار موازی» را تشکیل دادند که در مقابل حلقه شارل امانوئل چهارم قرار داشت. در این دوره، شارل فلیکس شروع به نوشتن دفتر خاطرات شخصی کرد
شارل فلیکس شروع به نوشتن دفتر خاطرات شخصی کرد که منبع مهمی برای وقایع و درگیری‌های او با دربار ساووی است. لشکرکشی به ایتالیا (۱۷۹۲–۱۷۹۸). هنگامی که جنگ با فرانسه آغاز شد، چارلز فلیکس با وجود تحصیلات نظامی، خود را به عنوان یک سرباز متمایز نکرد. در سال ۱۷۹۲، پس از اشغال دوک‌نشین ساووی و شهرستان نیس توسط فرانسه، او سربازان را تا سالوتزو دنبال کرد و در سال ۱۷۹۳، پدرش، ویکتور آمادئوس سوم، را که عملیات فتح مجدد نیس و ساووی را به همراه اتریشی‌ها به فرماندهی ژنرال جی. دو وینس، در دره شوش، پینرولو، کونئو و تنده
جی. دو وینس، در دره شوش، پینرولو، کونئو و تنده هدایت کرده بود، همراهی کرد. در هر صورت، چارلز فلیکس بسیار دور از خطوط مقدم باقی ماند. در بهار ۱۷۹۴، پس از ورود برادرش، دوک مونفرات، به آئوستا، چارلز فلیکس و جوزپه پلاسیدو برای بازپس‌گیری برخی از مواضع نسبتاً مهم استراتژیک به مورگکس رفتند، اما به چیزی دست نیافتند. در ۲۸ آوریل ۱۷۹۶، ویکتور آمادئوس سوم مجبور به امضای آتش‌بس چراسکو با فرانسوی‌ها شد که به دنبال آن در ۱۵ مه پیمان پاریس امضا شد که کنترل فرانسه بر نیس، ساووی، ژنووا و برخی از قلعه‌ها را پذیرفت. چارلز
ساووی، ژنووا و برخی از قلعه‌ها را پذیرفت. چارلز فلیکس، که لقب دوک جنوا را داشت، به عنوان غرامت از دست دادن اسمی خود، عنوان مارکی شوش را دریافت کرد. ویکتور آمادئوس سوم در اکتبر همان سال درگذشت و چارلز امانوئل چهارم به عنوان شاهزاده پیمونت جانشین او شد. رابطه بین پادشاه جدید و چارلز فلیکس هرگز خوب نبود، اما اکنون رو به وخامت گذاشته بود، زیرا پادشاه تلاش می‌کرد برادرانش را در مورد امور کشور بی‌اطلاع نگه دارد. دو سال پس از سلطنتش، چارلز امانوئل چهارم مجبور شد تمام کنترل سلطنتی بر سرزمین اصلی را واگذار کند.
تمام کنترل سلطنتی بر سرزمین اصلی را واگذار کند. چارلز فلیکس به همراه پادشاه و بقیه خانواده سلطنتی، عصر روز ۹ دسامبر ۱۷۹۸ تورین را به مقصد کالیاری ترک کرد و در ۳ مارس ۱۷۹۹ به آنجا رسیدند. نایب‌السلطنه ساردینیا (۱۷۹۹–۱۸۱۴). شارل امانوئل چهارم فرزندی نداشت و پس از مرگ همسرش، در ۴ ژوئن ۱۸۰۲ به نفع برادرش ویکتور امانوئل اول از سلطنت کناره‌گیری کرد. ویکتور امانوئل اول خود مالکیت املاک ساردینیا را به دست نگرفت و ترجیح داد آنها را به چارلز فلیکس به عنوان نایب‌السلطنه واگذار کند. حکومت چارلز فلیکس در ساردینیا
واگذار کند. حکومت چارلز فلیکس در ساردینیا نسبتاً سختگیرانه و استبدادی بود. از زمان جنبش‌های انقلابی ساردینیا در سال ۱۷۹۴، این جزیره دوره‌ای از بی‌نظمی را تجربه کرده بود که با فقر گسترده تشدید شده بود و منجر به افزایش جرم و جنایت شده بود. نایب‌السلطنه با خشونت قابل توجهی آن را سرکوب کرد و به برادرش پادشاه نوشت: «کشتار، کشتار، برای خیر نژاد بشر». چارلز فلیکس یک رژیم نظامی برقرار کرد، به طوری که رعایای ساردینیایی او را «کارلو فروچه» (شارل وحشی) می‌نامیدند. ابزار این رژیم، دادگاه ویژه هیئت نایب‌السلطنه برای
این رژیم، دادگاه ویژه هیئت نایب‌السلطنه برای بررسی روندهای سیاسی بود که بلافاصله علیه «کاپوپولو» (رهبر مردمی)، وینچنزو سولیس، اقدام کرد، که هیچ گناهی جز موفقیت بیشتر از نایب‌السلطنه در شکست دادن جنبش‌های انقلابی نداشت. هنگامی که سولیس به بیست سال زندان محکوم شد، نایب‌السلطنه آن را یک حکم سبک دانست. علاوه بر این، چارلز فلیکس در آزار و اذیت «جنایتکاران دولتی»، اتخاذ رویه‌های نظامی را مشروعیت بخشید و تمام اختیارات را به پلیس واگذار کرد، از جاسوسی گرفته تا سانسور نامه‌ها و تعیین جایزه برای مظنونین. با این حال،
نامه‌ها و تعیین جایزه برای مظنونین. با این حال، او در کار سازماندهی مجدد خود، انرژی قابل توجهی را برای کنترل استقلال قوه قضائیه و بوروکراسی محلی به کار گرفت و توانست برخی از سوءاستفاده‌های رژیم فئودالی را اصلاح کند. در واقع، هنگامی که استامنتی، پارلمان پادشاهی، به پرداخت مالیات ۴۰۰۰۰۰ لیره رأی داد، چارلز فلیکس فشار قابل توجهی را برای معافیت فقیرترین طبقات از مالیات اعمال کرد و اختلافات در حوزه قضایی فئودالی را به نفع واسال‌ها به جای اربابان فئودال قضاوت کرد. هنگامی که شورشی ضد فئودالی علیه دوک آسینارا، که
هنگامی که شورشی ضد فئودالی علیه دوک آسینارا، که از پیروی از مقررات نایب‌السلطنه امتناع ورزیده بود، رخ داد، چارلز فلیکس تصمیم گرفت هم دوک را که از اموالش محروم شده بود و هم انقلابیون را مجازات کند. با وجود اوضاع سیاسی و اجتماعی ناپایدار، چارلز فلیکس توانست پیشرفت‌هایی در کشاورزی و اقتصاد جزیره ایجاد کند. در دوران حکومت او، یک انجمن کشاورزی و دفتری برای اداره معادن سلطنتی و جنگل‌ها تأسیس شد. علاوه بر این، کشت زیتون تشویق شد و قراردادهای تجاری برای تشویق تولید محلی اعطا شد. در نهایت، او پروژه‌ای را برای