payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بودند، جان سالم به در برد. در آنجا به همراه گروه بزرگی از اعضای خانواده‌اش در حصر خانگی بود و پس از چند سال ازدواج کرد. در دسامبر ۱۹۱۸، او به همراه همسر و پدرش روسیه را ترک کرد. آنها چند سالی در پاریس، فرانسه، که جمعیت زیادی از پناهندگان روسی را در خود جای داده بود، زندگی کردند. سرانجام او در انگلستان در خانه مادرش ساکن شد. همسرش در طول جنگ جهانی دوم، قربانی حمله هوایی لندن، درگذشت. او در سال ۱۹۴۲ دوباره ازدواج کرد. او به خانه پرووندر در فاورشام، کنت، که متعلق به خانواده همسر دومش بود، نقل مکان کرد.
که متعلق به خانواده همسر دومش بود، نقل مکان کرد. الکساندروویچ تا زمان مرگش به عنوان یک ملاک انگلیسی در آنجا آرام زندگی کرد. پسرش، شاهزاده اندرو آندریویچ، تا زمان مرگش در سال ۲۰۲۱ مدعی ریاست خانواده رومانوف بود. اوایل زندگی. شاهزاده آندری الکساندروویچ در کاخ زمستانی سن پترزبورگ، فرزند دوم و پسر اول گراند دوک الکساندر میخائیلوویچ و گراند دوشس زنیا الکساندرونا از روسیه، متولد شد. اگرچه او از خاندان رومانوف و از طرف مادرش نوه امپراتور الکساندر سوم بود، اما عنوان "گراند دوک روسیه را" دریافت نکرد زیرا از طرف
"گراند دوک روسیه را" دریافت نکرد زیرا از طرف پدرش نتیجه امپراتور نیکلاس اول در نسل پسر بود. به دلیل اصرار مادربزرگش، ملکه ماریا فئودورونا، در بدو تولد با ۲۱ توپ مورد احترام قرار گرفت (که معمولاً برای گراند دوک‌ها در نظر گرفته می‌شد)، اگرچه او فقط یک شاهزاده روسیه بود (که با ۱۵ توپ مورد احترام قرار می‌گرفت). عمویش، نیکلاس دوم، به برادرش جورج نوشت: «آندروشای او پسری بزرگ و سالم است، اما هنوز هم بسیار زشت است. لطفاً این را به او زنیا نگو.» در جوانی، قبل از جنگ جهانی اول، شاهزاده آندری به همراه والدینش به
جنگ جهانی اول، شاهزاده آندری به همراه والدینش به اروپا سفر کرد. در بیاریتز، او به عموی بزرگش، شاه ادوارد هفتم، پادشاه بریتانیا، در هتل پالاس پیوست. شاهزاده آندری به نیروی دریایی روسیه پیوست و تحت فرمان پدرش ، گراند دوک الکساندر میخائیلوویچ روسیه، خدمت کرد. بعدها او به عنوان ستوان در گارد شوالیه منصوب شد که سرهنگ کل آن عمویش، امپراتور نیکلاس دوم، بود. درست قبل از انقلاب روسیه، او تنها عضو خانواده‌اش بود که ملکه الکساندرا و چهار دخترش را در آخرین بازدیدشان از کلیساهای نووگورود همراهی کرد. این آخرین باری بود
کلیساهای نووگورود همراهی کرد. این آخرین باری بود که او آنها را دید. انقلاب. با سقوط سلطنت روسیه با انقلاب فوریه در سال ۱۹۱۷، شاهزاده آندری به همراه خواهر و برادرها و والدینشان به ملک پدرش در کریمه، آی-تودور، نقل مکان کرد. گروه بزرگی از اعضای خانواده رومانوف در آنجا جمع شدند و سعی کردند از ناآرامی‌های سایر نقاط کشور فرار کنند. در ابتدا، آنها در حالی که دولت موقت روسیه در قدرت بود، بدون مزاحمت زندگی می‌کردند. در طول این دوره پرآشوب بود که شاهزاده آندری رابطه‌ای را با الیزابتا روفو-ساسو دِی دوچی دی ساسو-روفو
را با الیزابتا روفو-ساسو دِی دوچی دی ساسو-روفو دِی پرینسیپی دی سنت آنتیمو، یک زن مطلقه جوان، آغاز کرد. آنها در سال ۱۹۱۶ در سن پترزبورگ با هم آشنا شده بودند. او دختر فابریزیو روفو، دوک ساسو-روفو، و پرنسس ناتالیا الکساندرونا مسچرسکایا (از نوادگان یک خانواده مشهور استروگانوف) بود و با رومانوف‌ها نسبت دوری داشت. الیزابتا از ازدواج اولش با سرلشکر الکساندروویچ فریدریچی (۱۸۷۸–۱۹۱۶) (آنها در سال ۱۹۰۷ ازدواج کرده بودند) یک دختر به نام (الیزابت الکساندرونا فریدریچی) داشت. الیزابتا، از خاندان اشرافی روفو دی کالابریا،
الیزابتا، از خاندان اشرافی روفو دی کالابریا، پسرعموی ملکه پائولا بلژیک بود. پس از اینکه الیزابتا باردار شد، این زوج در ۱۲ ژوئن ۱۹۱۸ در کلیسای خانوادگی در آی-تودور با حضور خانواده‌اش، از جمله مادربزرگش، ملکهٔ بیوه، ازدواج کردند. شاهزاده آندری بیست و یک ساله بود و مادربزرگش او را برای ازدواج خیلی جوان می‌دانست، اما والدینش، دوشس بزرگ زنیا و دوک بزرگ الکساندر، اجازهٔ ازدواج را دادند. در این مدت آنها نتوانستند با عموی شاهزاده آندری، آخرین امپراتور حاکم، نیکلاس دوم روسیه، که در تبعید داخلی در اسارت بود، تماس
دوم روسیه، که در تبعید داخلی در اسارت بود، تماس بگیرند. یک ماه بعد، نیکلاس دوم به همراه همسر و فرزندانش در حالی که در ۱۶/۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸ در یکاترینبورگ اسیر بودند، کشته شدند. شاهزاده آندری در اواخر عمر به ندرت از آنها صحبت می‌کرد، زیرا خاطرات آن دوران را بسیار دردناک می‌دانست. وضعیت رومانوف‌ها در کریمه پس از کودتای موفقیت‌آمیز بلشویکی نوامبر ۱۹۱۷ رو به وخامت گذاشت. برای مدتی شاهزاده آندری به همراه والدینش، مادربزرگش ملکه دواگر و تعداد زیادی از دیگر اقوام رومانوف در دولبر، کاخی در کریمه که متعلق به دوک بزرگ
در دولبر، کاخی در کریمه که متعلق به دوک بزرگ پیتر نیکولاویچ روسیه بود، زندانی شد. در سال ۱۹۱۸ روسیه و آلمان هنوز در جنگ بودند. هنگامی که نیروهای آلمانی به شبه جزیره حمله کردند، رومانوف‌های در اسارت را آزاد کردند. در دسامبر ۱۹۱۸، شاهزاده آندری به همراه همسرش که باردار فرزند اولشان بود و پدرش، دوک بزرگ الکساندر میخائیلوویچ، سوار بر کشتی نیروی دریایی سلطنتی "اچ‌ام‌اس مارلبرو (۱۹۱۲)" روسیه را ترک کرد تا در کنفرانس صلح پاریس شرکت کند. او و پدرش به دنبال حمایت در اروپای غربی برای ارتش سفید بودند.
جورج میخایلوویچ، کنت براشوف ( - ۲۱ ژوئیه ۱۹۳۱) یک نجیب‌زاده روس و از نوادگان خاندان رومانوف از طریق یک خط مورگاناتیک بود. اوایل زندگی. جورج در آپارتمان مادرش در مسکو در جاده پترزبورگ، نزدیک پارک پتروسکی متولد شد. والدین او دوک بزرگ میخائیل الکساندروویچ روسیه و معشوقه‌اش، ناتالیا سرگیونا وولفرت بودند. دوک بزرگ میخائیل کوچک‌ترین پسر امپراتور الکساندر سوم روسیه و امپراتریس ماری (که قبلاً پرنسس داگمار دانمارک بود) و برادر امپراتور نیکلاس دوم بود. در زمان تولد جورج، ناتالیا هنوز به‌طور قانونی همسر دوم خود، افسر
ناتالیا هنوز به‌طور قانونی همسر دوم خود، افسر ارتش ولادیمیر ولادیمیروویچ وولفرت، بود. وولفرت و گراندوک میخائیل در یک هنگ، هنگ زره‌پوش محافظ ملکه دواگر، معروف به زره‌پوش‌های آبی، مستقر در گاتچینا در نزدیکی سنت پترزبورگ خدمت می‌کردند. پس از رسوایی ناشی از رابطه مایکل با همسر وولفرت، وولفرت به مسکو منتقل شد و میخائیل به هوسارهای چرنیگوف در اورل منتقل شد. مایکل و ناتالیا از اینکه شوهرش سعی کند حق حضانت جورج را به دست آورد، بیم داشتند و مراحل طلاق را آغاز کرده بودند، اما طلاق تنها پس از تولد جورج نهایی شد. گفته
اما طلاق تنها پس از تولد جورج نهایی شد. گفته می‌شود که وولفرت با رشوه‌ای به مبلغ ۲۰۰۰۰۰ روبل خریداری شده است، و تاریخ طلاق وولفرت‌ها به عقب برگشته است، به طوری که جورج به عنوان پسر نامشروع ناتالیا شناخته می‌شود، هرچند که جایگاه اشرافی او را به ارث می‌برد، نه فرزند مشروع وولفرت. جورج در ۲۲ سپتامبر ۱۹۱۰ در کلیسای سنت باسیل قیصریه در مسکو، توسط پدر پیتر پوسپلوف غسل تعمید داده شد و به نام عموی مرحومش، گراند دوک جورج الکساندروویچ روسیه، که در سال ۱۸۹۹ درگذشته بود، نامگذاری شد. پدرخوانده و مادرخوانده‌های او
بود، نامگذاری شد. پدرخوانده و مادرخوانده‌های او الکسی ماتویف و مارگارت آباکانوویچ بودند. ماتویف شوهر عمه مادری جورج، اولگا، بود و آباکانوویچ دوست خانوادگی بود که با آجودان میخائیل ازدواج کرده بود. آباکانوویچ غایب بود و خواهر ناتنی جورج، ناتالیا سرگیونا مامونتووا، دختر ناتالیا از ازدواج اولش، وکالت او را بر عهده داشت. در ۱۳ نوامبر ۱۹۱۰، امپراتور نیکلاس دوم فرمان داد که پسر با نام جورج میخائیلوویچ براسوو شناخته شود و نام خانوادگی او از یکی از املاک میخائیل: براسوو در نزدیکی اورل گرفته شده است. دوک بزرگ
براسوو در نزدیکی اورل گرفته شده است. دوک بزرگ میخائیل پس از برادرزاده‌اش، تزارویچ الکسی، دومین نفر در خط جانشینی امپراتوری بود، اما الکسی از هموفیلی رنج می‌برد و بیم آن می‌رفت که به اندازه کافی زنده نماند تا وارث تاج و تخت شود. طبق قانون خانه روسیه، میخائیل، به عنوان عضوی از خانواده امپراتوری، نمی‌توانست بدون رضایت پادشاه حاکم، نیکلاس دوم، ازدواج کند. با این حال، نیکلاس به میخائیل اجازه ازدواج با ناتالیا را نداد، زیرا ناتالیا دو بار مطلقه شده بود و از خانواده سلطنتی نبود. در سال ۱۹۱۲، الکسی در حالی که
سلطنتی نبود. در سال ۱۹۱۲، الکسی در حالی که خانواده در اسپالا، لهستان بودند، دچار خونریزی تهدیدکننده زندگی در ران و کشاله ران شد. میخائیل می‌ترسید که الکسی زنده نماند، که این امر او را وارث و احتمال ازدواجش با ناتالیا را حتی بعیدتر می‌کرد. در نتیجه، میخائیل تصمیم گرفت به هر حال با ناتالیا ازدواج کند. آنها در ۱۶ اکتبر ۱۹۱۲ در یک کلیسای ارتدکس صربی در وین ازدواج کردند. چند روز بعد، جورج، والدین تازه ازدواج کرده‌اش و دختر ناتالیا از ازدواج اولش در کن با هم آشنا شدند. از آنجا، میخائیل به مادر و برادرش نامه نوشت
شدند. از آنجا، میخائیل به مادر و برادرش نامه نوشت تا آنها را از ازدواج مطلع کند. خانواده امپراتوری شوکه شدند و این را خیانت به وظیفه دانستند، به خصوص که این کار در حالی انجام شد که تزارویچ در آستانه مرگ بود. میخائیل و خانواده‌اش از روسیه تبعید شدند. آنها قبل از اقامت در انگلستان در سپتامبر ۱۹۱۳، در هتل‌های بزرگ کن، پاریس، چکسبرس، باد کیسینگن و لندن اقامت داشتند دوران کودکی. در پاییز ۱۹۱۴، در آغاز جنگ جهانی اول، گراند دوک میخائیل درخواست اجازه بازگشت به روسیه برای پیوستن به ارتش را کرد که در جبهه شرقی
روسیه برای پیوستن به ارتش را کرد که در جبهه شرقی می‌جنگید. نیکلاس دوم درخواست او را پذیرفت و جورج و خانواده‌اش برای زندگی در ویلایی در خیابان نیکولاوسکایا، شماره ۲۴، گاتچینا که مایکل برای ناتالیا خریده بود، بازگشتند. (ناتالیا اجازه زندگی در هیچ‌یک از کاخ‌های امپراتوری را نداشت) معلم خصوصی انگلیسی جورج، خانم راتا، پس از ازدواج با داماد ارشد مایکل، آقای بنت، آنها را به روسیه همراهی کرد. مایکل ژنرال شد و به خاطر عملیات در کوه‌های کارپات، صلیب سنت جورج، بالاترین نشان نظامی، را دریافت کرد. مایکل به نیکلاس نامه
نشان نظامی، را دریافت کرد. مایکل به نیکلاس نامه نوشت و از او خواست که جورج را به عنوان وارث قانونی معرفی کند، به این ترتیب که به گفتهٔ او، در صورت مرگ مایکل در جبهه، از این پسر مراقبت شود. شش ماه بعد، نیکلاس با صدور فرمانی جورج را به عنوان وارث قانونی معرفی کرد و او را به مقام کنت رساند. با این حال، جورج و نوادگانش از ترتیب جانشینی مستثنی شدند. تا سال ۱۹۱۵، خانم بنت باردار بود، بنابراین خدمت در خانواده را ترک کرد و دوست و همکار انگلیسی‌اش، مارگارت نیم، جایگزین او شد. پدر جورج تا سپتامبر ۱۹۱۶ در جبهه ماند،
او شد. پدر جورج تا سپتامبر ۱۹۱۶ در جبهه ماند، اما از ماه اکتبر به دلیل زخم معده از کار افتاد و خانواده زمستان را در کریمه گذراندند تا مایکل بهبود یابد و سپس کریسمس را در براسوو گذراندند. با این حال، تعطیلات کریسمس کوتاه شد، زیرا فرزند یکی از مهمانان به دیفتری مبتلا شد و درگذشت. خانواده که در معرض خطر عفونت بودند، ملک را با سورتمه‌سواری در برف تخلیه کردند. این آخرین باری بود که هر یک از آنها براسوو را می‌دیدند.
چارلی چان (۲ فوریهٔ ۱۹۱۱) شناگر اهل چین بود. او در المپیک تابستانی ۱۹۳۶ در رشتهٔ شنای ۱۰۰ متر آزاد مردان شرکت کرد.
والریا دمیتریِونا خومیاکووا (روسی: Валерия Дмитриевна Хомякова؛ ۳ اوت ۱۹۱۴ – ۶ اکتبر ۱۹۴۲) خلبان جنگنده و افسر نظامی اتحاد جماهیر شوروی در دوران جنگ جهانی دوم بود. به گزارش منابع مختلف، او به عنوان اولین خلبان زن شناخته می‌شد که یک هواپیمای دشمن را سرنگون کرد، اما بعداً مشخص شد این عنوان مربوط به نخستین سرنگونی در یک نبرد شبانه است. خومیاکووا تنها دو هفته پس از دریافت نشان پرچم سرخ، در یک سانحه هوایی کشته شد. زندگی‌نامه. والریا دمیتریِونا خومیاکووا در سال ۱۹۱۴ در مسکو، امپراتوری روسیه، در خانواده‌ای با پدری
در مسکو، امپراتوری روسیه، در خانواده‌ای با پدری مهندس شیمی به دنیا آمد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را به پایان رساند و در سال ۱۹۳۷ از دانشگاه دولتی فناوری شیمی مندلیف روسیه فارغ‌التحصیل شد. پس از آن، به عنوان مهندس در کارخانه فرونزه در مسکو مشغول به کار شد. خومیاکووا فعالیت پروازی خود را در باشگاه محلی خلبانی آغاز کرد و به عنوان مربی پرواز گواهینامه گرفت. او بعدها به عنوان معاون فرمانده اسکادران در تیپ ۵۸۶ جنگنده زنان خدمت کرد. در سال ۱۹۴۲ و در اوج تهاجم آلمان نازی به خاک اتحاد جماهیر شوروی، خومیاکووا
آلمان نازی به خاک اتحاد جماهیر شوروی، خومیاکووا به نیروی هوایی شوروی پیوست. او به یکی از نخستین زنان خلبان جنگنده در تاریخ نیروی هوایی شوروی تبدیل شد و در مدتی کوتاه به درجه «ستوان یکم» ارتقا یافت. والریا به هنگ ۵۸۶ دفاع هوایی منتقل شد که اولین واحد کاملاً زنانه خلبانان جنگنده در جهان به‌شمار می‌رفت. در شب ۲۴ سپتامبر ۱۹۴۲، والریا خومیاکووا در حال گشت زنی شبانه بر فراز ساراتوف با یاکوولف یاک-۱ خود، یک بمب‌افکن یونکرس یو ۸۸ متعلق به لوفت وافه آلمان را سرنگون کرد. خلبان این هواپیما سرهنگ دوم گرهارد ماک، خلبان
خلبان این هواپیما سرهنگ دوم گرهارد ماک، خلبان مجرب و نشان‌دار گروهان بمب‌افکن KG 76 بود. مرگ. والریا خومیاکووا در ۶ اکتبر ۱۹۴۲ در حالی که هواپیمایش هنگام برخاستن از یک فرودگاه در منطقه ساراتوف سقوط کرد، جان باخت. این حادثه تنها دو هفته پس از سرنگونی هواپیمای یونکرس ۸۸ گرهارد ماک رخ داد. خومیاکووا که به تازگی از مسکو بازگشته بود - جایی که به پاس این موفقیت نشان پرچم سرخ را دریافت کرده بود - مأموریت یافته بود تا با پروازهای متعدد، خطوط تأمین آذوقه و پل‌های راه‌آهن بر فراز رود ولگا را محافظت کند. در شب حادثه،
بر فراز رود ولگا را محافظت کند. در شب حادثه، خومیاکووا که از خستگی مفرط در سنگر استراحت می‌کرد، توسط فرمانده خود سرگرد تامارا کازارینووا از خواب بیدار شد و علی‌رغم شرایط نامناسب جسمی، مجبور به انجام یک مأموریت دیگر شد. این تصمیم مرگبار کازارینووا با واکنش تند ژنرال میخائیل گرومادین مواجه شد. وی کازارینووا را از سمتش عزل کرد و به ستاد خود منتقل نمود.
رشاد فتال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای رئال مادرید کاستیا در پست مهاجم بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال و زیر ۲۰ سال مراکش بازی کرده است. دوران باشگاهی. آلمریا. رشاد که در تره-پاچکو، منطقه مورسیا به دنیا آمد، در سال ۲۰۲۰ پس از بازی برای باشگاه فوتبال یوکام مورسیا و مدرسه فوتبال تره-پاچکو، به بخش جوانان باشگاه فوتبال آلمریا پیوست. او نخستین بازی بزرگسالان خود را با تیم ذخیره آلمریا در سن ۱۶ سالگی و در تاریخ ۳۱ اکتبر ۲۰۲۱ انجام داد و به عنوان یک بازیکن تعویضی
اکتبر ۲۰۲۱ انجام داد و به عنوان یک بازیکن تعویضی دیرهنگام وارد زمین شد تا در پیروزی خانگی ۱–۰ برابر باشگاه فوتبال اوتر وگا در ترسرا دیویسیون RFEF به میدان برود. در ۳۰ آوریل ۲۰۲۲، رشاد یک قرارداد سه‌ساله با «سرخ‌وسفیدها» امضا کرد که گزینه تمدید برای دو سال دیگر را نیز داشت. او در فصل ۲۳–۲۰۲۲ به طور منظم در ترکیب تیم «خوابگاه جوانان» بازی می‌کرد و به تیم کمک کرد تا به فینال کوپا دل ری جوانان برسد و با پنج گل زده به عنوان بهترین گلزن مسابقات انتخاب شود، هرچند تیمش در فینال به رئال مادرید باخت. او برای کمپین
تیمش در فینال به رئال مادرید باخت. او برای کمپین ۲۴–۲۰۲۳ به طور قطعی به تیم بی ارتقا یافت و در ۱ اکتبر ۲۰۲۳، نخستین گل بزرگسالی خود را به ثمر رساند و گل تساوی را در شکست خانگی ۴–۱ برابر باشگاه فوتبال خونتود د تورمولینوس زد. او نخستین بازی خود در تیم اصلی – و لالیگا – را در ۳ دسامبر انجام داد و به جای لارگی رامازانی در تساوی خانگی بدون گل برابر باشگاه فوتبال رئال بتیس به میدان رفت. پیش از سگوندا دیویسیون ۲۰۲۵–۲۰۲۴، رشاد به طور دائمی به تیم اصلی پیوست و نخستین گل حرفه‌ای خود را در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۴ به ثمر
گل حرفه‌ای خود را در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۴ به ثمر رساند و گل تساوی را در تساوی خانگی ۲–۲ برابر باشگاه فوتبال ایبار زد. با این حال، در ژانویه ۲۰۲۵، او دچار آسیب‌دیدگی زانو شد و به مدت سه ماه از میادین دور ماند. رئال مادرید. در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۵، آلمریا انتقال رشاد به رئال مادرید را اعلام کرد. او با قراردادی سه‌ساله به این باشگاه پیوست و در ابتدا به باشگاه فوتبال رئال مادرید کاستیا در پریمرا فدراسیون ملحق شد. دوران ملی. رشاد که در اسپانیا به دنیا آمده، اصالت مراکشی دارد. او در ژانویه و آوریل ۲۰۲۳ به تیم ملی فوتبال زیر
او در ژانویه و آوریل ۲۰۲۳ به تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال اسپانیا دعوت شد و در سه بازی دو گل به ثمر رساند. در ۳۰ اوت ۲۰۲۳، رشاد به اردوی تمرینی تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا دعوت شد اما روز بعد تصمیم گرفت مراکش را نمایندگی کند پس از آنکه از تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال مراکش دعوت شد. او بخشی از ترکیب تیم زیر ۲۰ سال مراکش در تورنوآی یواف آف زیر ۲۰ سال بود.
آب‌نبات عصایی (به انگلیسی: Candy cane) نوعی آب‌نبات چوبی به شکل عصا است که اغلب با کریسمس و همچنین جشن نیکلاس قدیس مرتبط است. این نی‌ها به طور سنتی سفید با نوارهای قرمز و طعم نعناع هستند، اما این نی‌ها در طعم‌ها و رنگ‌های متنوع دیگری نیز موجود هستند. استفاده در روز نیکلاس قدیس. در جشن‌های روز نیکلاس قدیس، به کودکان آب‌نبات عصایی داده می‌شود، زیرا گفته می‌شود که این آب‌نبات‌ها نمایانگر عصای شبانی نیکلاس قدیس نیز هستند؛ صلیب‌ها به شبان نیکو اشاره دارند، نامی که گاهی اوقات برای اشاره به عیسی ناصری استفاده
که گاهی اوقات برای اشاره به عیسی ناصری استفاده می‌شود.
امیرام لوین (؛ زادهٔ ) سرلشکر بازنشسته نیروهای دفاعی اسرائیل است، که در فاصله سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ فرماندهی شمالی اسرائیل را برعهده داشت و از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ به‌عنوان جانشین رئیس موساد فعالیت می‌کرد. لوین فعالیت نظامی را از سال ۱۹۶۵ در ارتش اسرائیل آغاز کرد، از ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ فرماندهی یگان سایرت متکل را برعهده داشت و از ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸ فرمانده تیپ ۱۸۸ زرهی باراک بود. وی در فاصله سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰ به‌عنوان فرمانده لشکر ۹۸ چترباز هائش فعالیت می‌کرد، از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ فرماندهی لشکر ۳۶ زرهی گاش را برعهده داشت و از
فرماندهی لشکر ۳۶ زرهی گاش را برعهده داشت و از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ رئیس ستاد فرماندهی شمالی بود. زندگی‌نامه. لوین در کیبوتص لهاووت حباشان متولد و بزرگ شد، پدرش گیدئون لوین، مربی بود. لوین دارای مدرک لیسانس علوم سیاسی و مدیریت از دانشگاه حیفا، مدرک کارشناسی ارشد مدیریت از دانشکده بازرگانی اسلون در موسسه فناوری ماساچوست و کالج فرماندهی و ستاد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا در فورت لیون‌ورث است. او در سال ۱۹۶۵ به ارتش اسرائیل پیوست و پس از آموزش چتربازی، فعالیت خود را به عنوان تکاور در فرماندهی عملیات ویژه ارتش
را به عنوان تکاور در فرماندهی عملیات ویژه ارتش اسرائیل در تیمی تحت فرماندهی گیورا زوریا آغاز کرد. پس از اتمام دوره افسری پیاده‌نظام، فرمانده تیم شد. او در سال ۱۹۶۶ بر اثر تیراندازی سوری‌ها زخمی شد و در سال ۱۹۶۸ در یک حادثه آموزشی به شدت آسیب دید. او بعداً به عنوان فرمانده گروهان در این واحد خدمت کرد و در جنگ فرسایشی حضور داشت و در این دوره، عملیات بولموس ۳ را فرماندهی کرد. در آوریل ۱۹۷۳، او در عملیات بهار جوانی در بیروت به عنوان فرمانده یک گروهان امنیتی که محافظان یوسف النجر را مورد حمله قرار داد، شرکت
که محافظان یوسف النجر را مورد حمله قرار داد، شرکت کرد. در طول جنگ یوم کیپور، او به عنوان معاون فرمانده سایرت، گیورا زور، در عملیات زنبار شرکت کرد، که در آن نیروهای سایرت متکل با استفاده از سه هلیکوپتر یاسور، با جیپ‌های حامل نفربرهای زرهی به عمق بزرگراه سوئز-قاهره نفوذ کردند و به فرودگاه کوتمیه یورش بردند. بعداً در طول جنگ، لوین در جریان عملیات واحد در فرودگاه فاید در مصر زخمی شد و هر دو پایش شکست. با این حال، تنها به مدت یک سال بعد، فرماندهی واحدی را بر عهده داشت که قله کوه هرمون را تصرف کردند. لوین بعداً
داشت که قله کوه هرمون را تصرف کردند. لوین بعداً ادعا کرد که این نبرد یکی از مهم‌ترین نبردها در تاریخ کشور اسرائیل بوده است، اما داستان آن در سایه جنگ یوم کیپور قرار گرفته شده است. در فاجعه معالوت در ماه مه ۱۹۷۴، او فرمانده گروهی بود که برای آزادسازی گروگان‌ها وارد عمل شد. در حمله به هتل ساووی، او به محل حادثه رسید و در برنامه‌ریزی عملیات نجات شرکت داشت. وی یکی از فرماندهان واحدی بود که به هتل نفوذ کرد. او بعداً به عنوان رئیس برنامه‌ریزی عملیاتی سایرت متکل در شاخه عملیات ویژه اداره اطلاعات نظامی (با درجه
در شاخه عملیات ویژه اداره اطلاعات نظامی (با درجه سرگردی) خدمت کرد. در این نقش، او در سال ۱۹۷۶ پس از ربودن یک هواپیمای مسافربری ایرفرانس به پاریس اعزام شد تا از گروگان‌های آزاد شده بازجویی کند و اطلاعاتی را ارائه دهد که امکان آماده‌سازی عملیات جاناتان را فراهم کند. پس از مرگ یوناتان نتانیاهو در این عملیات، او به عنوان فرمانده سایرت متکل جایگزین او شد، سمتی که تا سال ۱۹۷۸ در اختیار داشت. گفته می‌شود که لوین در اولین دیدار خود با رئیس ستاد موتا گور و رئیس اداره اطلاعات نظامی شلومو گازیت، یک کره کوچک را در
اطلاعات نظامی شلومو گازیت، یک کره کوچک را در مقابل آنها قرار داد و گفت که از هر جایی که آنها نشان دهند، یگان‌های اطلاعات را خواهد آورد. دوران فرماندهی او به عنوان فرمانده سایرت متکل موفقیت‌آمیز تلقی می‌شد. لوین بعداً به سپاه زرهی اسرائیل منتقل شد و به فرماندهی گردان ۷۴ منصوب شد که آن را در جنگ اول لبنان، از جمله در نبرد کفرسیل، که در آن مانوری را آغاز کرد که نیروهای سوریه را شکست داد، رهبری کرد. لوین در این جنگ به شدت مجروح شد و چشمش آسیب دید. به دلیل شیوه فرماندهی گردان خود در نبرد، نشان آلوف به او اعطا
فرماندهی گردان خود در نبرد، نشان آلوف به او اعطا شد. او بعداً فرماندهی تیپ ۶۷۰، تیپ ۱۸۸ زرهی باراک، لشکر ۹۸ چترباز هائش و لشکر ۳۶ زرهی گاش را بر عهده داشت. او به عنوان رئیس ستاد فرماندهی شمال خدمت کرد و در مارس ۱۹۹۲ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و به فرماندهی سپاه شمال منصوب شد. در همان سال، او توسط رئیس ستاد ایهود باراک به عنوان فرمانده عملیات سایرت متکل برای از بین بردن صدام حسین منصوب شد که به فاجعه تسئلیم دوم منجر شد.
جغرافیای اینترنت، که جغرافیای سایبری نیز نامیده می‌شود، زیرشاخه‌ای از جغرافیا است که سازماندهی فضایی اینترنت را از دیدگاه‌های اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و فناوری مطالعه می‌کند. فرض اصلی جغرافیای اینترنت این است که مکان سرورها، وب‌سایت‌ها، داده‌ها، خدمات و زیرساخت‌ها، کلید درک توسعه و پویایی اینترنت است. به عنوان مثال، توپولوژی اینترنت را می‌توان با تعیین سرعت انتقال داده‌ها بین نقاط با استفاده از روش‌هایی مانند پینگ، ترسیم کرد. یکی از مباحث تحت پوشش این رشته، جغرافیای اطلاعات است. به عنوان مثال، برنامه‌هایی
جغرافیای اطلاعات است. به عنوان مثال، برنامه‌هایی که به اینترنت متصل می‌شوند، مانند موتورهای جستجو و برنامه‌های رسانه‌های اجتماعی، کاربران را قادر می‌سازند تا انبوه اطلاعات موجود در اینترنت را مرتب‌سازی و مشاهده کنند. موضوع دیگری که جغرافیای اینترنت بررسی می‌کند، شکاف‌های دیجیتالی است.
زرسر، ( به فتحه ز - zarsar or zersar) یک منطقه و محل قدیمی، در خیابان سرولات شهر چابکسر است. این محل در ورودی منطقه سرولات قرار دارد. این منطقه به دلیل باغ‌های پرتقال و مرکبات خود و همچنین موقعیت جغرافیایی‌اش که ورودی کوهستانی دره سرولات است، معروف است. آب و هوای زرسر به دلیل مجاورت با دره رودخانه آچیرود، خنک و مطبوع است و نسیم خنک شبانه از این دره می‌وزد. رودخانه آچی رود از ییلاق‌های گرده پشته سر سرچشمه می‌گیرد و تا جیردشتان و سرولات ادامه دارد. موقعیت جغرافیایی امروزی. زرسر در حال حاضر یکی از محلات منطقه
امروزی. زرسر در حال حاضر یکی از محلات منطقه شهری چابکسر بوده و در شهر واقع شده و تا روستای سرولات امتداد دارد، بخش غربی آن در دامنه شرقی کوه قلعه شاهسرش که باغات وسیع مرکبات و اراضی جنگلی هیرکانی واقع است، از غرب به بندبن شاهسرس زرسر و راه مزارع مریم بیجار شیخ زاهدمحله است، در شرق به رودخانه آچیرود متصل است و از شمال به خیابان لوله گاز و خیابان مطهری شیخ‌زاهدمحله متصل است. از جنوب در امتداد خیابان سرولات تا کارخانه شمال پلاستیک در کناره اچیرود ادامه دارد. در گذشته دوره قاجار و نیمه اول پهلوی، زرسر گذرگاهی
گذشته دوره قاجار و نیمه اول پهلوی، زرسر گذرگاهی بود بین محل های غربی اوشیان یعنی شیخ زاهدمحله و فکجور به سرولات، میانده ، کندسر و چابکسر و جنگسرا. تاريخ. نام زرسر در زیر سایه کوه شاهسرش و قلعه تاریخی آن که بر طبق احتمالات به دوران اشکانیان و یا حکومت های محلی پس از آن بازمی‌گردند به همراه کوه جنگلی مهران کوه ( کوه شرق اچیرود) وجود ریشه کهن تاریخی و وجود تمدینی دیرین در این محل را نمایش می دهد. بطور خاص در دوره قاجار زرسر هم همچون سرولات در قدیم بلوک میانده بوده و میانده مرکز مذهبی مهمی از پیش از اسلام نیز
بوده و میانده مرکز مذهبی مهمی از پیش از اسلام نیز بوده و حتی به جرائت میتوان گفت شیخ زاهدمحله و اوشیان به احتمال در زیر سایه میانده در ولایت رانکوه تنکابن بوده اند. در خوانش های اسناد، زرسر منطقه ای هم در حاشیه جنوب شرقی شیخ زاهدمحله و هم در شمال قریه سرولات واقع شده است. از دیدگاه تاریخی زرسر سرولات از نیمه اول قرن ۱۲۰۰ هجری شمسی با تاریخ کشاورزی و مرتع‌داری مواجه بوده‌اند. در پایان دوره زندیه و اوایل حکومت آقامحمدخان قاجار (حدود سال ۱۲۰۰ شمسی)، مهاجرانی به دره ها و جلگه ها و ییلاقات شرق گیلان و مازندران
دره ها و جلگه ها و ییلاقات شرق گیلان و مازندران از جمله سرولات، زرسر، شیخ زاهدمحله و دیگر نقاط آن کوچیدند. میرزا قلی خان سرولاتی (یا سیاهلاتی) به عنوان جد بزرگ بعضی خاندان‌های اصلی سرولات مانند بلوکباشی، بابایی و کهنمویی شناخته می‌شود. اینها همراه با خانواده هاو جمعی از همراهان، از موطن اصلی خود (که به طالقان، اشکور یا ییلاقات تنهجان نسبت داده می‌شود) بلوک سرولات و مراتع آن شامل مناطق فعلی زرسر، میان حصه و شاهسرس، لیکلام، گردپشته و مرگ واز مهاجرت کرده و به دامداری و کشت و زرع پرداختند. ساخت خانه‌های کاهگلی
و کشت و زرع پرداختند. ساخت خانه‌های کاهگلی لت به سر بومی، توسعه نوغانداری و توتستان، گاوپروری جنگلی، و اربا از اولین نشانه‌های تثبیت سکونت امروزی در این نقاط بود. میراث آبادانی میرزا قلی خان به فرزندانش، به ویژه پسرش ارشدش اسدالله آبادگر، ماندگاری در منطقه، ارتباطات با خاندان های حاکم و مالک منطقه، تثبیت حضور و مالکیت تجارت محلی گشت، خصوصا پس کشته شدن پسر کوچکش اقابابا برای حکومت مهدی خان خلعتبری. توسعه باغات مرکبات (مانند پرتقال و باغات نارنج و لیمو ). همزمان، بخش‌هایی از مراتع جنگلی جلگه پس از جنگل‌تراشی
بخش‌هایی از مراتع جنگلی جلگه پس از جنگل‌تراشی جلگه ای برای زغال در دوره قاجار، و تبدیل به شالیزارها شد. در دهه‌های ۱۲۵۰ تا ۱۲۷۰ شمسی (اواخر قاجار)، خاندان‌های محلی مانند مهدی خان خلابر و خاندان‌های منجم‌باشی و بلوک‌باشی سیاهکلرودی نفوذ گسترده‌ای در ساختار قدرت تنکابن و رانکوه داشتند. مردم سرولات و زرسر برای تضمین امنیت و پایداری خود، با این قدرت‌ها روابطی برقرار کرده و مالیات پرداخت می‌کردند. نسل‌های اولیه سرولاتی‌ها، از جمله مهدی قلی سرولاتی و محمدکریم سرولاتی و ملک در کنار دیگر اهالی بنام سرولات، میانده،
و ملک در کنار دیگر اهالی بنام سرولات، میانده، شیخ زاده محله و فکجور، در این دوران بر توسعه کشاورزی در مناطقی مانند میان حصه، شاهسرس، سرولات، زرسر، لیکلام، تازه‌آباد و اراضی شیخ‌زاهدمحله، فکجور، کبوترآبکش( در گذر تاریخی "کبودآب کش" )تمرکز داشتند و با بزرگان این محل‌ها روابط خانوادگی نزدیکی برقرار می‌کردند؛ در طول قرن ۱۳ شمسی، دامداری، باغات توت، مرکبات، اربه و در اواخر چای کشاورزی در این منطقه رایج بوده است. این خانواده‌ها از نسل قدیمی ملک غلامرضا اول سرولاتی کدخدا و اسدالله آبادگر سرولاتی (جد بلوکباشی
کدخدا و اسدالله آبادگر سرولاتی (جد بلوکباشی سرولات) می‌باشند که در اواسط دوران قاجار زندگی می‌کرده‌اند. مهدی قلی سرولاتی و محمدکریم سرولاتی فرزندان اسداله ابادگر سرولاتی بوده اند که تمرکز املاک و ایادی های آنها در زرسر، شاهسرس، کلهاتی، پشتاسران، میان حصه، شمشاد پشته، ترک و ماسرک، دریاپشته و مریم بیجار شیخ‌زاهدمحله بوده است. باغات مرکبات، توت و لیمو و مراتع جنگلی گاو چر در دوران آن‌ها در زرسر شکل می‌گیرد. خانواده‌های مهم و قدیمی دارای باغات منطقه زرسر شامل خانواده‌های ملکی، تقی‌پور کندسر (فرزندان اسدالله