payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را به ایتالیا تأیید کرد و برای اولین بار حاکمیت ایتالیا بر لیبی را به رسمیت شناخت، اما هیچ منطقه ای را که تحت تأثیر اقتصادی یا اشغال نظامی در آناتولی باشد به آن اعطا نکرد. پس از پیروزی در جنگ علیه یونانی‌ها و تأسیس جمهوری ترکیه به رهبری مصطفی کمال آتاتورک، معاهده سور لغو شد و با معاهده لوزان (۱۹۲۳) جایگزین آن شد. در آخرین معاهده، ترکیه مالکیت دودکانسا را به ایتالیا واگذار کرد و برای اولین بار حاکمیت ایتالیا بر لیبی را به رسمیت شناخت، اما هیچ منطقه‌ای را برای نفوذ اقتصادی یا اشغال نظامی در آناتولی به
را برای نفوذ اقتصادی یا اشغال نظامی در آناتولی به ایتالیا واگذار نکرد.
عبدالحلیم ابوسالاموویچ سعدولایف (۲ ژوئن ۱۹۶۶ - ۱۷ ژوئن ۲۰۰۶) سیاستمدار و واعظ چچنی بود که به‌عنوان پنجمین رئیس‌جمهور جمهوری چچن ایچکریا از ۹ مارس ۲۰۰۵ تا ۱۷ ژوئن ۲۰۰۶ که در درگیری با نیروهای سازمان اطلاعاتی روسیه و نیروهای چچنی وفادار روسیه کشته شد، خدمت کرد. زندگی. اوایل زندگی. سعدولایف در شاخه بیلتوی از گروه اوسترادوی ، یک قبیله با نفوذ در شهر آرگون در دشت‌های مرکزی چچن در شرق گروزنی به دنیا آمد. پس از بزرگ شدن در آرگون، برای تحصیل در رشته زبان چچنی و روسی وارد دانشگاه گروزنی شد، اما به‌دلیل آغاز جنگ اول
وارد دانشگاه گروزنی شد، اما به‌دلیل آغاز جنگ اول چچن با فدراسیون روسیه در سال ۱۹۹۴، مجبور شد تحصیلات خود را قطع کند. او به یک شبه نظامی آرگون پیوست تا به عنوان یک مبارز داوطلب علیه روس‌ها بجنگد. سعدولایف همچنین اسلام را زیر نظر متکلمان اسلامی محلی مطالعه کرد و از سال ۱۹۹۶ به طور مرتب در تلویزیون چچن ظاهر شد و درباره اسلام صحبت کرد. او در سرتاسر چچن سخنرانی کرد و در نهایت به عنوان امام شهر، جامعه مسلمانان آرگون را رهبری کرد . سعدولایف زیارت مکه را انجام داد ، تنها زمانی که شناخته شده است وطنش را ترک کرده
، تنها زمانی که شناخته شده است وطنش را ترک کرده است. سعدولایف رهبر تنها "جماعت" آرگون در شهر خود شد که به انجام فعالیت های تبلیغی و همچنین پلیس محله ها معروف بود. بیشتر جماعت‌ها در چچن، جدای از وظایف مذهبی و مدنی‌شان، نماینده گروه‌های نظامی بودند که برای محافظت از روستاها و شهرها در برابر ارتش روسیه و راهزنان تشکیل شده بودند. در جریان درگیری بین گروهی از رادیکال‌های خارجی و مقامات چچنی در سال ۱۹۹۸، سعدولایف در برابر خبیب عبدالرحمان، رهبر اردنی یک جماعت کوچک خارجی/چچنی که در حال جمع‌آوری شبه‌نظامی و حمایت
خارجی/چچنی که در حال جمع‌آوری شبه‌نظامی و حمایت از خشونت شدید علیه مردم چچن روسی و غیراسلامی بود، طرف شد. پس از این وقایع، عبدالرحمان تابعیت چچنی خود را سلب کرد و در چچن شخصیت غیر ارادی اعلام کرد. او در سال ۲۰۰۱ هنگام جنگیدن در یکی از جماعت ها به عنوان سرباز عادی جان باخت. در سال ۱۹۹۹، اصلان مسخدوف سعدولایف را به عضویت کمیسیون اصلاحات شریعت در قانون اساسی منصوب کرد ، کمیسیونی که در آن زمان به ریاست احمد قدیروف اداره می شد و بعداً شورشیان را رد کرد و مسکو را در آغوش گرفت . مسخدوف به سعدولایف سمت رئیس دادگاه
در آغوش گرفت . مسخدوف به سعدولایف سمت رئیس دادگاه عالی شریعت چچن را پیشنهاد کرد، اما سعدولایف این پیشنهاد را رد کرد و توضیح داد که او از دانش روحانی کافی برای قضاوت در مورد افراد دیگر برخوردار نیست. هنگامی که جنگ دوم چچن آغاز شد، سعدولایف دوباره به نبرد بازگشت، و فرماندهی شبه نظامیان مردمی از آرگون را برعهده گرفت . از سال ۱۹۹۹، سعدولایف یکی از وفادارترین فرماندهان میدانی مسخادوف بود. در سال ۲۰۰۵، او توسط ماشادوف به عنوان جانشین وی به عنوان رئیس‌جمهور جمهوری چچن ایچکریا منصوب شد . ریاست جمهوری. اندکی پس از
چچن ایچکریا منصوب شد . ریاست جمهوری. اندکی پس از مرگ مسخادوف در ۸ مارس ۲۰۰۵، شورای شورشیان چچن اعلام کرد که سعدولایف سمت مسخادوف را به عهده گرفته‌است؛ اقدامی که به سرعت توسط شمیل باسایف، بالاترین فرمانده چریکی چچن تایید شد . سعدولایف پس از به دست گرفتن قدرت، خواستار گسترش مناقشه چچن به « استعمار زدایی » از مناطق مجاور تحت سلطه مسلمانان و تصویب قانون اساسی مبتنی بر قوانین اسلامی یا شریعت شد. وی همچنین گروگانگیری را به شدت محکوم کرد و گفت که پس از پایان جنگ، رئیس جمهور جدید باید به صورت دموکراتیک انتخاب شود.
جمهور جدید باید به صورت دموکراتیک انتخاب شود. سعدولایف نه تنها یک تعهد ایدئولوژیک به حفظ درگیری، بلکه شاید یک تعهد شخصی نیز داشت. منابع شورشی چچن ادعا می کنند که همسر وی در سال ۲۰۰۳، توسط نیروهای اسپتناز روسی ربوده شد و زمانی که تلاش ها برای بازخرید او شکست خورد توسط FSB کشته شد. او برای از بین بردن خشونت تروریستی کار کرده بود و باسایف و دیگر جنگ سالاران را ترغیب کرد که حملات خود را به "اهداف مشروع" (از جمله مقامات مجری قانون ، نیروهای فدرال و کارمندان محلی محلی و دفاتر آنها) هدایت کنند، و تاکید کرد که
محلی و دفاتر آنها) هدایت کنند، و تاکید کرد که حملات به چنین اهدافی باید از آسیب رساندن به غیرنظامیان جلوگیری شود . به نظر می رسید که او بسایف را که در تشکیل جبهه قفقاز نام نویسی کرده بود متقاعد کرده بود که دست کشیدن از اهداف غیرنظامی به گسترش شورش در سراسر قفقاز شمالی کمک می کند. در فوریه ۲۰۰۶، سعدولایف تغییر کابینه را با هدف قرار دادن چندین نماینده ارشد شورشیان مقیم خارج از کشور، از جمله احمد زکایف ، که از سمت معاون نخست وزیر برکنار شد، اعلام کرد. سعدولایف همچنین فرمانی را امضا کرد که به همه وزرای خود
همچنین فرمانی را امضا کرد که به همه وزرای خود دستور داد در چچن مستقر شوند. مرگ. در ۱۷ ژوئن ۲۰۰۶، سعدولایف در درگیری مسلحانه با FSB و شبه نظامیان طرفدار مسکو در آرگون کشته شد. به گفته نیکلای پاتروشف، رئیس FSB ، دو تن از نیروهای فدرال در یک درگیری که در آن سعدولایف و محافظش کشته شدند، کشته و پنج تن زخمی شدند و دو شورشی دیگر فرار کردند. در اوت ۲۰۰۶، عیسی موسکیف، فرمانده شورشیان گفت که فدرال‌ها و "کادیروتسی" پنج مرد را در تیراندازی از دست دادند. یکی از آنها توسط شخص سعدولایف تیراندازی شد و سه جنگجو فرار کردند.
شخص سعدولایف تیراندازی شد و سه جنگجو فرار کردند. جسد بعداً به زادگاه رمضان قدیروف در شهر تسنتوروی منتقل شد . قدیروف گفت که یک خبرچین پول مواد مخدر را به پلیس اطلاع داده است. قدیروف گفت که پلیس شبه‌نظامی او می‌خواست سعدولایف را دستگیر کند اما زمانی که او در برابر دستگیری مقاومت کرد مجبور شد او را بکشد، و همچنین گفت که سعدولایف در آرگون بود و "یک حمله تروریستی بزرگ" را همزمان با نشست گروه هشت در سن پترزبورگ که در ژوئیه برگزار می‌شود، سازماندهی می‌کرد. رهبران دولت رسمی استان مورد حمایت مسکو به کشته شدن شیخ
دولت رسمی استان مورد حمایت مسکو به کشته شدن شیخ عبدالحلیم اشاره کردند و مدعی شدند که به نیروهای جدایی طلب آنجا ضربه " سربریدن " وارد شده است که هرگز از آن نجات نخواهند یافت. روز بعد، ۱۸ ژوئن، معاون شورشیان و یکی از فرماندهان فعال چریک، دوکا عمروف، جانشین سعدولایف به عنوان رئیس مقاومت چچن شد . در ۲۰ ژوئن ۲۰۰۶، سازمان حقوق بشر روسیه Memorial یافته های تحقیقات خود را در وب سایت "Kavkazky Uzel" منتشر کرد . بر اساس نسخه مموریال، مرگ سعدولایف تصادفی بوده است. مقامات امنیتی نمی دانستند که او در خانه است. یادبود
امنیتی نمی دانستند که او در خانه است. یادبود گزارش می دهد که در ۱۷ ژوئن، حدود ساعت ۱۰ صبح، یک گروه ۱۲ نفره از افسران FSB و پلیس محلی به خانه امن شورشیان نزدیک شدند . آنها با ورود به حیاط بلافاصله مورد تیراندازی قرار گرفتند. دو تن از سربازان کشته شدند و گروه پس از پرتاب نارنجک دستی به پنجره خانه عقب نشینی کردند. انفجار نارنجک باعث کشته‌شدن عبدالحلیم شد. این نسخه توسط حساب رسمی در تضاد است.
دهمین مراسم سینمایی تلویزیونی دنیای تصویر (جشن حافظ) در تاریخ ۲۱ تیر سال ۱۳۸۶ در تالار وزارت کشور تهران برگزار شد. در این دوره فیلم‌های اکران شده در ابتدا تا پایان سال ۱۳۸۵ و همچنین سریال‌های پخش‌ شده در شبکه‌های تلویزیونی از نوروز ۱۳۸۵ تا پایان نوروز ۱۳۸۶ مورد بررسی قرار گرفته‌اند. بهترین فیلم و بهترین مجموعه تلویزیونی این دوره به ترتیب "خون‌بازی" و "نرگس" بودند. برندگان و نامزدها. برندگان جایزه در سطر نخست فهرست، به صورت بزرگ نوشته می‌شوند و با یک ستاره () نشان داده می‌شوند.
__تغییرمسیرثابت__ __نمایه__
پرواز یا عملیات هوایی رم - توکیو () یک سفر هوایی دوربرد بود که از شهر رم در ایتالیا آغاز می‌شد و پس از گذر از کشورهای اوراسیا به توکیو در ژاپن ختم می‌شد. این سفر که بین ۱۴ فوریه و ۳۱ مه ۱۹۲۰ (۲۴ بهمن ۱۲۹۸ و ۱۹ خرداد ۱۲۹۹) انجام شد توسط گابریله دآنونزیو و هاروکیچی شیموی سازماندهی شد و توسط هوانوردان گویدو ماسیرو و آرتورو فرارین به همراه مهندسان مربوطه‌شان، روبرتو مارتو و جینو کاپانینی به اتمام رسید. خاستگاه ایده. گابریله دآنونزیو ایده سفر رم به توکیو را در مارس ۱۹۱۹ در سر داشت: این ایده از ملاقات او با شاعر
۱۹۱۹ در سر داشت: این ایده از ملاقات او با شاعر ژاپنی هاروکیچی شیموی در طول جنگ جهانی اول، نشأت گرفت، کسی که در ارتش آردیتی خدمت کرده بود. دآنونزیو که از شرکت‌کنندگان در پرواز بر فراز وین بود، در ابتدا قصد داشت خود این مأموریت را انجام دهد و به همین دلیل از سوی دولت ایتالیا حمایت و شد، دولتی که این سفر را به عنوان یک وسیله ممکن برای منحرف کردن او از ماجرای فیومه می‌دید. همانطور که معلوم شد، دآنونزیو، از ماجرای فیومه منحرف نشد و خودش از این پرواز صرف نظر کرد. اگرچه این طرح شامل یازده هواپیما بود، اما فقط
اگرچه این طرح شامل یازده هواپیما بود، اما فقط فرارین به همراه مهندسش جینو کاپانینی در نهایت توانستند به‌طور کامل با پرواز به پایتخت ژاپن برسند، که مجموعاً شامل ۱۱۲ ساعت پرواز بود. ماسیرو و مارتو بخش بین دهلی و کلکته را با قطار و قسمت بین گوانگژو و شانگهای را با کشتی طی کردند. بقیه افراد نیز نتوانستند سفر را کامل کنند و حتی یک هواپیما سقوط کرد و دو خدمه آن کشته شدند. خدمه پروازها. افسران، درجه‌داران و سربازان انتخاب شده توسط دآنونزیو عبارت بودند از: مسیر ایتالیا تا هند. فرارین و ماسیرو در ۱۴ فوریه ۱۹۲۰ در
تا هند. فرارین و ماسیرو در ۱۴ فوریه ۱۹۲۰ در ساعت ۱۱:۰۰ از فرودگاه سنتوسل در رم پرواز خود را آغاز کردند. آن‌ها کمی بعد در پوگلیا، جیویا دل کوله مجبور به توقف شدند، چرا که هر دو هواپیما با نقص فنی مواجه شدند. آن‌ها سپس در ولوره (آلبانی) توقف کردند؛ جایی‌که پس از اشغال در سال ۱۹۱۴ هنوز نیروهای ایتالیایی در آن حضور داشتند. پس از ولوره در سالونیک (یونان) توقف کردند و از آنجا به ازمیر (ترکیه) رفتند که در آن زمان توسط یونانی‌ها اشغال شده بود. از ازمیر به سوی آنتالیا حرکت کردند، اما مشکلات فنی آنها را مجبور کرد تا
حرکت کردند، اما مشکلات فنی آنها را مجبور کرد تا در آیدین (ترکیه) فرود بیایند. سپس به آنتالیا، که در آن زمان تحت اشغال ایتالیایی‌ها بود، پرواز کردند و سپس به حلب و بغداد رفتند. در بغداد، فِرارین مجبور شد در زمینی که یک مسابقه فوتبال در آن در حال برگزاری بود، فرود آید. در ۲۳ فوریه، آنها به سمت بصره حرکت کردند، جایی که فِرارین سه روز منتظر ماسِیِرو ماند تا پرواز به سوی بندرعباس را از سر بگیرند، اگرچه شرایط بد جوی او را مجبور به فرود در بوشهر کرد. آن‌ها سرانجام به بندرعباس رسیدند، پس از یک تلاش ناموفق به دلیل
به بندرعباس رسیدند، پس از یک تلاش ناموفق به دلیل مشکلی در رادیاتور، فِرارین در نهایت موفق شد به چابهار برسد. مسیر هند تا چین. از آنجا، فِرارین قصد داشت مستقیماً به کراچی برود، اما به دلیل مشکلی در موتور، مجبور شد در نزدیکی یک روستا که توسط شورشیانی که مخالف سلطنت بریتانیا بودند، فرود بیاید. خوشبختانه، اهالی روستا پرچم سه رنگ ایتالیا را با پرچم بلغارستان اشتباه گرفتند، که در طول جنگ جهانی اول دشمن بریتانیا بود. فِرارین با بهره‌برداری از این اشتباه توانست بدون آسیب این روستا را ترک کند و سفر خود به سوی کراچی
آسیب این روستا را ترک کند و سفر خود به سوی کراچی را از سر بگیرد. در کراچی، فِرارین به ماسِیِرو پیوست که موفق شده بود مستقیماً از بندر عباس پرواز کند. فِرارین از کراچی، به سوی دهلی حرکت کرد و پس از توقفی در حیدرآباد و توقف کوتاهی در یک ایستگاه قطار، به دهلی رسید. سپس به الله‌آباد رسید و از آنجا به کلکته رفت. پس از توقف طولانی در آنجا، در حالی که بیهوده منتظر همراهان دیگر خود بود، فِرارین پرواز خود را به سوی اکیاب از سر گرفت (یک منبع اشاره می‌کند که او با هواپیمای جدیدی را پرواز می‌کرد، زیرا هواپیمای اصلی او
جدیدی را پرواز می‌کرد، زیرا هواپیمای اصلی او به دلیل بی‌دقتی کارکنان محلی به طور جبران‌ناپذیری آسیب دیده بود) و از آنجا به یانگون (میانمار)، آخرین ایستگاه تحت کنترل بریتانیا، رسید. برای بخش بغداد تا برمه، مقامات بریتانیایی حمایت کاملی از خلبانان ارائه کردند، از جمله کمک به تعمیرات و راهنمایی‌های لازم در مورد مسیریابی. ماسیرو ابتدا به یانگون رسید، سپس فِرارین راهی شد و از طریق بانکوک، اوبون راتچاتانی و هانوی به‌دنبال او رفت و موفق شد به او برسد. در ۲۱ آوریل، فِرارین دوباره حرکت کرد. او دو فرود کوتاه انجام
فِرارین دوباره حرکت کرد. او دو فرود کوتاه انجام داد، اولین فرود در یک جزیره کوچکی در دریای چین جنوبی و دومین فرود در نزدیکی ماکائو، پیش از آن‌که به گوانگ‌ژو برسد. از آنجا، او به سوی فوجو و سپس شانگهای مسیر خود را ادامه داد. از چین تا ژاپن. در شانگهای یک هفته توقف کرد و سپس به چینگدائو رفت که در آن زمان تحت اشغال نیروهای ژاپنی بود. او مورد استقبال مقامات ژاپنی قرار گرفت و به او وعده داده شد که وقتی به ژاپن برسد، یک شمشیر طلایی سامورایی به او اهدا خواهد شد و هواپیمایش در توکیو به نمایش گذاشته خواهد شد. در
و هواپیمایش در توکیو به نمایش گذاشته خواهد شد. در واقع، این هواپیما تا سال ۱۹۳۳ به نمایش درآمد، اما پس از آن به دلیل خرابی غیرقابل تعمیر نابود شد. او از چینگدائو به پایتخت چین، پکن، رفت و یک هفته را در آنجا گذراند و در آنجا مورد استقبال مردم و مقامات محلی قرار گرفت و سپس دوباره به کوو پانگتزو (Kow Pangtzu)، در نزدیکی شنیانگ و سپس به شینویجو در کره رفت، که در آن زمان بخشی جدایی‌ناپذیر از امپراتوری ژاپن بود. ایستگاه بعدی در این سفر سئول بود، مقصدی که هم از سوی مقامات ژاپنی و هم نمایندگان ایتالیا در کره به
سوی مقامات ژاپنی و هم نمایندگان ایتالیا در کره به فرارین تحمیل شده بود. او از سئول به سمت دائگو رفت که آخرین ایستگاه در خاک اصلی (سرزمین مادر) بود. طبق دستور مقامات ژاپنی، فرارین مجبور شد مسیری طولانی‌تر و شمالی‌تر از آنچه در نظر داشت را طی کند، زیرا پرواز بر فراز دژهای بوسان و تسوشیما به طور کامل ممنوع بود. با وجود این تغییر مسیر تحمیلی، فرارین در تاریخ ۳۰ مه به اوساکا رسید و مورد استقبال شهروندان قرار گرفت. با فرود آمدن در پارک یویوگی، فرارین به آخرین مرحله از سفر خود رسید: توکیو. در اینجا، علاوه بر
مرحله از سفر خود رسید: توکیو. در اینجا، علاوه بر جمعیت زیادی که از زمان ورودش به چین در تمام ایستگاه‌ها از او استقبال کرده بودند، مورد استقبال شاهزاده سلطنتی هیروهیتو و امپراتریس تی‌می قرار گیرد. فرارین در سال ۱۹۲۱ خاطرات سفر خود را در کتابی با عنوان «پرواز من از رم تا توکیو» منتشر کرد. دیگر خلبان‌ها. در مجموع یازده هواپیما به همراه خدمه‌هایشان تلاش کردند این سفر را انجام دهند، اما تنها هواپیماهای آرتورو فرارین (Arturo Ferrarin) و گویدو مازیه‌رو (Guido Masiero) به ژاپن رسیدند. سایر خدمه‌ها با حوادثی —حتی
به ژاپن رسیدند. سایر خدمه‌ها با حوادثی —حتی مرگبار— روبرو شدند که مانع از رسیدن آن‌ها به توکیو شد. نقدها. با وجود موفقیت این عملیات، این سفر در ایتالیا مورد انتقاد قرار گرفت. احزاب چپ‌گرا، در حالی که ارزش دستاورد فرارین را به رسمیت می‌شناختند، به هزینه‌های گزاف صرف‌شده از بودجه عمومی و سازماندهی ضعیف آن اعتراض کردند. میراث. در سال ۲۰۲۰، به مناسبت صدمین سالگرد این عملیات هوایی، نیروی هوایی ایتالیا طرح ویژه‌ای را به پنج فروند از هواپیماهای SIAI S.208M متعلق به اسکادران ۶۰ در گویدونیا اختصاص داد. در این طرح،
اسکادران ۶۰ در گویدونیا اختصاص داد. در این طرح، تصویر آرتورو فرارین بر روی دم هواپیماها نقش بسته بود و نشان کاکل ویژه‌ای با رنگ‌های پرچم ایتالیا و ژاپن نیز دیده می‌شد. در همان سال، شهرداری کادونگه مستندی تهیه کرد که تمرکز ویژه‌ای بر روبرتو مارتو، یکی از اهالی بومی این منطقه، داشت. در ژوئن ۲۰۲۱ نیز مراسمی در کادونگه برگزار شد که شامل فعالیت‌های گوناگونی به یاد عملیات هوایی (Raid) بود. جستارهای وابسته. پرواز بر فراز وین
کاپرونی کا.۳ یک بمب‌افکن سنگین ایتالیایی بود که در طول جنگ جهانی اول و دوره پس از آن به خدمت گرفته شد. این هواپیما نسخه‌ای بود که بیشترین تولید را در میان سری هواپیماهایی داشت که با کاپرونی کا.۱ در سال ۱۹۱۴ آغاز شده و تا مدل قدرتمندتر کاپرونی کا.۵ در سال ۱۹۱۷ ادامه یافت. این هواپیما نسخه‌ای پیشرفته از کاپرونی کا.۲ بود که اولین پرواز آن در اواخر سال ۱۹۱۶ انجام شد و به‌سرعت به تولید انبوه رسید. از این مدل بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ فروند تولید شد و در خدمت نیروی هوایی و نیروی دریایی ایتالیا قرار گرفت. همچنین، در دوران
نیروی دریایی ایتالیا قرار گرفت. همچنین، در دوران جنگ، تعداد ۸۳ فروند از این هواپیما در فرانسه تحت لیسانس ساخته شد. کاپرونی کا.۳ یک هواپیمای دوباله با سه موتور بود که بدنهٔ آن از چوب و پوشش پارچه‌ای تشکیل شده بود. این هواپیما چهار نفر خدمه داشت که شامل یک خلبان جلو، دو خلبان و یک خلبان عقب بودند. همچنین تسلیحات آن شامل دو تا چهار مسلسل روله ۶.۵ یا ۷.۷ میلی‌متری بود و بمب‌ها نیز در زیر بدنه آن قرار می‌گرفتند. کا.۳ در بسیاری از حملات بمب‌افکنی علیه پایگاه‌های هوایی و اهداف دیگر در جبهه‌های جنگ جهانی اول به
هوایی و اهداف دیگر در جبهه‌های جنگ جهانی اول به کار گرفته شد و از آن برای حملات ویژه به اهداف دشمن استفاده شد. جستارهای وابسته. کاپرونی کا.۳
توماس هینمن مورر (; – ) ادمیرال خلبان نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۴ به‌عنوان هفتمین رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد. مورر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۳۳ در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۵ فرمانده ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده بود، از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ فرماندهی نیروهای ناوگان ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت و از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰ به‌عنوان هجدهمین فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا فعالیت می‌کرد. وی در جنگ جهانی دوم و جنگ ویتنام
فعالیت می‌کرد. وی در جنگ جهانی دوم و جنگ ویتنام حضور داشت و در سال ۱۹۷۴ پس از ۴۱ سال خدمت در نیروهای مسلح آمریکا بازنشسته شد.
حتشپسوت نام یک یا چند شاهدخت در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان سیزدهم مصر بود. دستکم سه مدرک تاریخی وجود دارد که از شخصی به نام حتشپسوت نام برده‌اند. مشخص نیست که آیا این موارد به یک فرد خاص اشاره دارد یا زنانی متفاوت. نشانه‌های تاریخی در مورد شاهدخت حتشپسوت. سه مدرک تاریخی شناخته‌شده وجود دارد که به دختری به نام حتشپسوت، دختر پادشاه، اشاره دارند. به نظر می‌رسد که همه این شواهد به اوایل دودمان سیزدهم مصر تعلق دارند. سنگ یادبود نجسعنخ/ایو، همسر شاهدخت حتشپسوت. در ابیدوس، یک سنگ یادبود آهکی یافت شده که به
در ابیدوس، یک سنگ یادبود آهکی یافت شده که به دختری به نام شاهدخت حتشپسوت اشاره دارد. در این سنگ‌نبشته ذکر شده که او دختر یک همسر بزرگ سلطنتی به نام «نُفرت» بوده است. نام پدر سلطنتی او در اینجا ذکر نشده است. «ملکه نُفرت» نیز در منابع دیگر ناشناخته است. از نظر سبک‌شناسی، این سنگ‌نبشته به دودمان سیزدهم مصر تعلق دارد. این سنگ یادبود متعلق به فرمانده ناوگان سلطنتی، نجسعنخ/ایو است که دو همسر داشته: یکی حتشپسوت، دختر همسر بزرگ سلطنتی نُفرت، و دیگری زنی به نام نوبموآخ. همچنین در این سنگ یادبود از دخترش نبتی‌اونت،
همچنین در این سنگ یادبود از دخترش نبتی‌اونت، "بانوی خانه‌ها" نیز یاد شده است. متن این سنگ‌نبشته منتشر شده و در دسترس است. مُهر اسکراب دختر شاه، حتشپسوت. همچنین یک اسکراب متعلق به دختری به نام حتشپسوت شناخته شده است. ری‌هولت معتقد است که این مهر با طرح طناب مارپیچی تزئین شده و می‌توان آن را در دستهٔ «ملکه نوع اول» قرار داد؛ سبکی که پیش از سلطنت سوبک‌حتپ سوم در اوایل دودمان سیزدهم مصر رواج داشته است. اهرام دختر شاه، حتشپسوت. هرم. در دهشور هرمی متعلق به دختر شاه حتشپسوت کشف شده که به اوایل دودمان سیزدهم مصر
شاه حتشپسوت کشف شده که به اوایل دودمان سیزدهم مصر بازمی‌گردد و در سال ۲۰۱۷ کشف شد. این هرم از خشت ساخته شده و با سنگ آهک سفید پوشانده شده بود. اما با گذر زمان، سنگ‌های آهک دزدیده شدند و خشت‌ها نیز فرسوده شدند، به طوری که تنها زیرساخت آن باقی مانده است. در بیرون ورودی هرم، سنگی از جنس مرمر گچی یافت شد که روی آن، کتیبه‌های تدفینی (متون اهرام) به خط هیروگلیف حک شده بود، اما به شکلی ناشیانه اجرا شده بودند. این سنگ حاوی کارتوش شاهی «امنی کیماو» بود؛ بنابراین، به نظر می‌رسد که حتشپسوت با پادشاه امنی کیماو مرتبط
نظر می‌رسد که حتشپسوت با پادشاه امنی کیماو مرتبط بوده است. باستان‌شناس «کریس نانتون» در حفاری این محل حضور داشته است. این هرم در پایان دوره پادشاهی میانه ساخته شده و از آخرین اهرام پیش از دوره دوم میانی مصر محسوب می‌شود. اتاق تدفین. اتاق تدفینی که در زیر هرم قرار دارد، همچنان با تخته‌سنگی گرانیتی به وزن ده تن مسدود بود. اما پس از باز شدن، مشخص شد که محتویات آن از پیش به‌شدت آسیب دیده‌اند، که نشان می‌دهد اتاق پیش از آنکه مهر و موم شود، غارت شده بود. درون اتاق، جعبه‌ای چوبی و تزئین‌شده پیدا شد که احتمالاً
جعبه‌ای چوبی و تزئین‌شده پیدا شد که احتمالاً جعبهٔ کانوپی (ظروف اندام‌های داخلی) متعلق به شاهدخت حتشپسوت بوده است، اما چهار کوزهٔ کانوپی آن مفقود شده‌اند. این جعبه در ابتدا در طاقچه‌ای از اتاق قرار داشته اما بر کف زمین پیدا شد. همچنین بقایای شکستهٔ یک تابوت چوبی نیز کشف شد که بعدها تا حدودی بازسازی شد. سبک این تابوت با زنانی از طبقهٔ بالا در دوره پادشاهی میانه مصر و با مدل موهای موسوم به «کلاه‌گیس حاثور» مطابقت دارد. هیچ مومیایی‌ای یافت نشد، اما استخوان‌های یافت‌شده نشان می‌دهند که مقبره مورد استفاده قرار
یافت‌شده نشان می‌دهند که مقبره مورد استفاده قرار گرفته بوده است.
ماریو اوگو گوردسکو یک کاپیتان و خلبان ایتالیایی از نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا در دوران جنگ جهانی اول بود. او به عنوان یک پیشگام در صنعت هوانوردی ایتالیا شناخته می‌شود و یکی از چهره‌های مهم در اوایل تشکیل نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا است. اوایل زندگی. ماریو در ۱۲ دسامبر ۱۸۸۴ در آرکولا، لیگوریا به دنیا آمد. پس از اتمام خدمت نظامی در ارتش سلطنتی ایتالیا در اوایل دهه ۱۹۰۰، در سنین بسیار پایین به پاریس مهاجرت کرد. او که به خودروها علاقه زیادی داشت، با فرناند و لوئی رنو آشنا شد و توسط این تولیدکنندگان خودرو به
لوئی رنو آشنا شد و توسط این تولیدکنندگان خودرو به عنوان مدیر فنی در کارگاه‌هایشان استخدام شد. او با سفر از فرودگاه‌ها به کارگاه‌های هوانوردی، اشتیاق زیادی به پرواز پیدا کرد و در سال ۱۹۱۱ اولین گواهینامه پرواز خود را در فرانسه دریافت کرد. در حدود همین زمان، ارتش در جستجوی افراد مناسب برای پر کردن پست‌های مختلف در بخش‌های خودرویی و هوافضایی ارتش بود و در سال ۱۹۱۱، گوردسکو تصمیم گرفت دوباره در ارتش سلطنتی ایتالیا به خدمت بازگردد. در مارس همان سال، او درجه ستوان دومی را دریافت کرد و به گردان سوم برساگلیری ملحق
دومی را دریافت کرد و به گردان سوم برساگلیری ملحق شد. او در جنگ عثمانی و ایتالیا در لیبی شرکت کرد، جایی که برای اولین بار خودروها، هواپیماها و سیستم‌های رادیویی توسط ارتش در عملیات‌های جنگی به کار گرفته شدند. در مه ۱۹۱۲، او به ایتالیا بازگشت و به خدمات هوانوردی ملحق شد که آن زمان وابسته به نیروهای مهندسی (Arma del Genio) بود. او در مدرسه کاپرونی در سوما لومباردو حضور یافت و گواهینامه خلبانی خود را دریافت کرد. در اکتبر ۱۹۱۲ در ویزولا تیچینو، هنگام آزمایش یک دستگاه کاپرونی، دچار آسیب دیدگی سر شد، در حالی که
دستگاه کاپرونی، دچار آسیب دیدگی سر شد، در حالی که مهندس ارشد مدرسه، فرانچسکو پیکولی جان خود را از دست داد. سپس به عنوان مدیر فرودگاه ویزولا تیسینو منصوب شد و در سال ۱۹۱۴ به لیبی رفت، جایی که به لطف ویژگی‌های فنی و سازمانی خود توانست از کمبود هواپیماهای موجود بیشترین بهره را ببرد. سپس در تاریخ ۱۴ ژوئن ۱۹۱۴ گواهینامه خلبانی نظامی خود را در فرودگاه آویانو دریافت کرد. در ۶ ژوئیه ۱۹۱۴، او مدرسه هوانوردی نظامی را افتتاح کرد و همراه با دیگر خلبانان مدرسه آویانو، پروازهای نمایشی درخشانی انجام داد. او در همان ماه
پروازهای نمایشی درخشانی انجام داد. او در همان ماه به درجه کاپیتانی ارتقا یافت. سپس به عنوان مربی هواپیماهای جنگنده در مدرسه سن جیستو در کولتانو، مدرسه مالپنسا و کمپ آموزشی هوانوردی کاسینا کوستا در ساماراته منصوب شد و فرصتی یافت تا به بسیاری از آس‌های آینده هوانوردی آموزش دهد تا با هواپیماهای جنگنده ایتالیایی پرواز کنند. جنگ جهانی اول. زمانی که هیچ کمپ آموزشی برای تدریس در دسترس نبود، در ۱۸ اوت ۱۹۱۶، او به عنوان داوطلب در اسکادران جنگنده ۷۵ به گروه سوم (که بعدها به گروه سوم جنگنده‌های زمینی تغییر نام یافت)
به گروه سوم جنگنده‌های زمینی تغییر نام یافت) پیوست و در فرودگاه ورونا-تومبِتا به انجام مأموریت دفاع هوایی از ورونا پرداخت. او در این زمان پروازهای شناسایی و اسکورت متعددی انجام داد. مهارت و خلق‌وخوی او زبانزد بود. گفته می‌شود او در ورونا توانسته بود در بازگشت از یک ماموریت اسکورت در نزدیکی مرز یک جنگنده بمب‌افکن بر رویبر روی چند واگن قطار فرود آورد. در ژانویه ۱۹۱۷، او به اسکادران جنگنده ۷۶ منتقل شد و با هواپیمایش با نام «دو تیر» (Due di coppe) معروف شد. در مارس ۱۹۱۷، او فرمانده اسکادران شکار ۸۰ شد. سپس به
مارس ۱۹۱۷، او فرمانده اسکادران شکار ۸۰ شد. سپس به اسکادران جنگنده معروف ۸۰ منتقل شد که در ابتدا در هواپیماهای نیوپورت ۱۱ تخصص داشت، اما به دنبال انتقادهایی از سوی فرماندهی هوافضا، مدل‌های نیوپورت ۱۷ با ستاره سفید بر زمینه قرمز پذیرفته شدند. اسکادران‌های آیوو در طول نبرد دهم ایسونزو بسیار فعال بودند و کاپیتان گوردسکو در ۱۳ ژوئن ۱۹۱۷ مورد تقدیر قرار گرفت. او به خاطر احساس مسئولیت بی‌نظیر خود و این‌که روحیه‌ای شجاعانه و پرانرژی میان کارکنان ایجاد کرده بود، مورد تحسین قرار گرفت. در ۱۸ ژوئن در سانتا ماریا لا
تحسین قرار گرفت. در ۱۸ ژوئن در سانتا ماریا لا لونگا، جشنواره سالانه برساگلیری برگزار شد و گابریله د'آنونزیو برای سخنرانی دعوت شد. او در سخنرانی خود از گوردسکو نام برد. او در ۲۰ آگوست ۱۹۱۷، یک هواپیمای دشمن را در کومِن سرنگون کرد و همان روز مجبور شد سه بار در فرودگاه آیوو فرود بیاید تا بمب‌افکن خود را تعمیر کند. گوردسکو بعد از نبرد فاجعه‌بار کاپورتو، تنها فرمانده‌ای بود که با دو اسکادران در تمامی شرایط جوی و شبانه‌روز به حفاظت از پیاده‌نظام پرداخت. در اکتبر ۱۹۱۷، پس از عقب‌نشینی از جبهه، اسکادران‌ها به کمپ
۱۹۱۷، پس از عقب‌نشینی از جبهه، اسکادران‌ها به کمپ مارکون منتقل شدند و گوردسکو تا مارس ۱۹۱۸ در این کمپ به فرماندهی ادامه داد. سپس به مدرسه شکار فُربارا منتقل شد و در ژوئن ۱۹۱۸ به عنوان مربی ارشد مدرسه آکروباتیک منصوب شد. او در این مدت به تربیت خلبانانی پرداخت که بعدها در جبهه‌های فرانسوی جنگ جهانی اول نقش مهمی ایفا کردند. پرواز رم-توکیو و مرگ. پس از پایان جنگ جهانی اول، او در عملیات هوایی رم-توکیو در سال ۱۹۲۰ به رهبری گابریله د'آنونزیو شرکت کرد. در ۱۱ مارس ۱۹۲۰، یک اسکادران متشکل از ۵ هواپیمای آنسالدو
۱۹۲۰، یک اسکادران متشکل از ۵ هواپیمای آنسالدو اس‌وی‌ای ۹ از فرودگاه سنتوسل به پرواز درآمد. این اسکادران شامل ۱۱ هواپیما بود. پس از پایان جنگ جهانی اول، ماریو گوردسکو در عملیات هوایی رم-توکیو در سال ۱۹۲۰ شرکت کرد. در ۱۱ مارس ۱۹۲۰، یک اسکادران پنج‌فروندی از هواپیماهای آنسالدو اس‌وی‌ای ۹ از فرودگاه سنتوسل به پرواز درآمد که گوردسکو فرمانده آن بود. اسکادران پس از عبور از شرایط جوی دشوار، به آتن رسید و سپس به سوی ایران پرواز کرد. در نهایت، در ۱۳ آوریل ۱۹۲۰، گوردسکو در بوشهر پس از یک فرود ناموفق جان باخت و