payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سونگ یونگ گیل (؛ زادهٔ ۲۱ مارس ۱۹۶۳) سیاستمدار اهل کره جنوبی است که از ۲ مهٔ ۲۰۲۱ تا ۱۰ مارس ۲۰۲۲ به عنوان رهبر حزب دموکراتیک با گرایش لیبرال میانه‌رو فعالیت می‌کرد. او نماینده مجلس ملی کره جنوبی و رئیس کمیته روابط خارجی و وحدت در بیست و یکمین دوره مجلس ملی نیز بوده است. سونگ در طول فعالیت سیاسی خود مسئولیت‌های متعددی بر عهده داشته است؛ از جمله ریاست کمیته ویژه حزب دموکراتیک در امور صلح و همکاری در شمال شرق آسیا و ریاست کمیته ریاست‌جمهوری در امور همکاری‌های اقتصادی شمالی. او پیش‌تر از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴
اقتصادی شمالی. او پیش‌تر از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ شهردار اینچئون بود. پیش از تصدی سمت شهرداری، به عنوان فعال دانشجویی در جنبش دموکراتیک فعالیت داشت و سه دوره نماینده مجلس ملی کره جنوبی بود.
کیم هه کیونگ (؛ زادهٔ ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۶) پیانیست اهل کره جنوبی و بانوی اول کنونی این کشور است. او همسر لی جه میونگ، رئیس‌جمهور کره جنوبی است که در ۴ ژوئن ۲۰۲۵ به مقام ریاست‌جمهوری رسید. کیم فارغ‌التحصیل دانشگاه زنان سوک‌میونگ است و همواره پشتیبان وفاداری برای مسیر سیاسی همسرش بوده است. این زوج در مارس ۱۹۹۱ با یکدیگر ازدواج کردند و در رسانه‌ها به‌خاطر رابطهٔ قوی و پایدارشان بارها مورد توجه قرار گرفته‌اند.
اون سو می (؛ زادهٔ ۶ دسامبر ۱۹۶۳) کنشگر و سیاستمدار اهل کره جنوبی است. او از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ عضو مجلس ملی کره جنوبی بود. در سال ۲۰۱۸ به عنوان شهردار سونگنام انتخاب شد و نخستین زنی شد که این سمت را در تاریخ این شهر بر عهده گرفت. اوایل زندگی و تحصیلات. اون سو می در جونگ‌اوپ، استان جولا شمالی، کره جنوبی متولد شد، اما در ناحیه گواناک در سئول بزرگ شد. پدرش سرباز بود. او بعدها در سال ۲۰۱۳ دوران کودکی خود را اینگونه به یاد آورد: «حدود ۲۰ سال در شیلیم دونگ زندگی می‌کردم. در آن زمان، خانواده‌ام در مقایسه با بیشتر
در آن زمان، خانواده‌ام در مقایسه با بیشتر دوستانم که در زاغه‌ها زندگی می‌کردند، احتمالاً وضع مالی بهتری داشتند. دو اتفاق تأثیرگذار را به یاد دارم؛ یکی زمانی بود که دانش‌آموز دبستانی بودم. دوستم را در حین «بازی» هل دادم و بدنش به‌طور ناخودآگاه دیوار را شکست و به خانه بغلی پرت شد. برای من بسیار شوکه‌کننده بود، چون با خانه خودمان خیلی فرق داشت. اتفاق دوم زمانی افتاد که در راهنمایی بودم. یکی از دوستانم پدرش را از دست داده بود و به خانه‌شان رفتم. آن‌جا فهمیدم خانواده‌اش در یک خانه گِلی اجاره‌ای زندگی می‌کنند.»
در یک خانه گِلی اجاره‌ای زندگی می‌کنند.» او مدرک کارشناسی جامعه‌شناسی را از دانشگاه ملی سئول دریافت کرد. در ابتدا قصد داشت راهبه شود، اما به دلیل مخالفت والدینش از این تصمیم صرف‌نظر کرد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، اون عضو ائتلاف کارگران سوسیالیست کره جنوبی بود. او در کنار چو کوک و ریو شی مین در این فعالیت‌ها شرکت داشت. به دلیل این فعالیت‌ها، در سال ۱۹۹۲ به اتهام نقض قانون امنیت ملی بازداشت شد. او بعدها اعلام کرد که توسط آژانس برنامه‌ریزی امنیت ملی شکنجه شده و به بیماری‌های مختلفی دچار شده است. در پی این رخدادها،
مختلفی دچار شده است. در پی این رخدادها، سازمان عفو بین‌الملل او را به عنوان «زندانی عقیدتی» شناسایی کرد. در سال ۲۰۰۴، او در مؤسسه کار کره مشغول به کار شد و مقالات علمی متعددی نوشت. این تجربه باعث پیشرفت حرفه‌ای‌اش شد و او را به یکی از کارشناسان شناخته‌شده حوزهٔ کار تبدیل کرد.
پارک چان ده (؛ زادهٔ ۱۰ مه ۱۹۶۷) حسابدار و سیاستمدار اهل کره جنوبی است که از ۹ آوریل ۲۰۲۵ و پس از استعفای لی جه میونگ از رهبری حزب، به عنوان رهبر موقت حزب دموکراتیک فعالیت می‌کند. او علاوه بر رهبری موقت حزب، از ۳ مه ۲۰۲۴ به عنوان رهبر پارلمانی حزب دموکراتیک نیز مشغول به کار است و از سال ۲۰۱۶ عضو مجلس ملی کره جنوبی است.
ZPU یک ریزپردازنده از نوع ماشین پشته‌ای است که توسط شرکت نروژی Zylin AS طراحی شده است تا کد نظارتی را در سیستم‌های الکترونیکی که شامل یک مدار مجتمع دیجیتال برنامه‌پذیر (FPGA) هستند، اجرا کند. ZPU یک ماشین پشته‌ای نسبتاً جدید است که جایگاه اقتصادی کوچکی دارد و تعداد کاربران و پیاده‌سازی‌های آن در حال رشد است. این پردازنده به‌گونه‌ای طراحی شده که به مقادیر بسیار کمی از منطق الکترونیکی نیاز دارد، که این امر باعث می‌شود منطق الکترونیکی بیشتری برای سایر مقاصد در FPGA در دسترس باشد. برای سهولت استفاده، یک نسخه از
در دسترس باشد. برای سهولت استفاده، یک نسخه از مجموعه کامپایلر GNU برای آن فراهم شده است. این ویژگی باعث می‌شود استفاده از آن نسبت به پردازنده‌هایی که فاقد کامپایلر هستند، بسیار ساده‌تر باشد. با فدا کردن سرعت در ازای اندازه کوچک‌تر، نتایج میانی محاسبات در حافظه و در یک پشته قرار می‌گیرند، نه در ثبات‌ها. شرکت Zylin Corp. در سال ۲۰۰۸ پردازنده ZPU را به‌طور متن‌باز منتشر کرد. استفاده. بسیاری از پروژه‌های الکترونیکی شامل منطق الکترونیکی در FPGA هستند. استفاده از یک ریزپردازنده به‌طور هم‌زمان در این پروژه‌ها هدر
یک ریزپردازنده به‌طور هم‌زمان در این پروژه‌ها هدر دادن منابع است، بنابراین معمولاً پردازنده‌ای به منطق الکترونیکی اضافه می‌شود. اغلب می‌توان از یک FPGA کوچکتر و ارزان‌تر استفاده کرد، اگر فقط پردازنده منابع کمتری مصرف کند. این دقیقاً همان مشکلی است که پردازنده ZPU برای حل آن طراحی شده است. ZPU به‌طور خاص برای انجام وظایف مختلف سیستم طراحی شده است که بهترین شیوه انجام آن‌ها از طریق نرم‌افزار است، مانند رابط کاربری. ZPU بسیار کند است، ZPU بسیار کند است، اما اندازه کوچک آن باعث می‌شود که بتوان هر الگوریتم
اندازه کوچک آن باعث می‌شود که بتوان هر الگوریتم پرسرعتی را در FPGA جای داد. یکی دیگر از مشکلات این است که بیشتر پردازنده‌ها برای FPGA‌ها بسته‌منبع هستند و فقط از یک سازنده خاص قابل دسترسی هستند. گاهی اوقات یک پروژه نیاز دارد که طراحی آن به‌طور گسترده توزیع شود، برای بازرسی‌های امنیتی، استفاده‌های آموزشی یا دلایل دیگر. مجوزهای این پردازنده‌های اختصاصی می‌توانند مانع از استفاده‌های مذکور شوند. پردازنده ZPU به‌طور متن‌باز منتشر شده است. برخی از پروژه‌ها نیاز دارند که کد آن‌ها کوچک باشد، اما باید روی
نیاز دارند که کد آن‌ها کوچک باشد، اما باید روی پردازنده‌ای اجرا شوند که ذاتاً کد بزرگ‌تری دارد. به‌طور متناوب، یک پروژه ممکن است از تنوع وسیع کدها، کامپایلرها و ابزارهای دیباگ موجود برای مجموعه کامپایلر GNU بهره‌مند شود. در این موارد، می‌توان یک شبیه‌ساز نوشت تا مجموعه دستورالعمل‌های ZPU را بر روی پردازنده هدف پیاده‌سازی کند و از کامپایلرهای ZPU برای تولید کد استفاده شود. سیستم حاصل کند است، اما کد را در حافظه‌ای کمتر از بسیاری از پردازنده‌ها فشرده می‌کند و به پروژه این امکان را می‌دهد که از انواع مختلف
و به پروژه این امکان را می‌دهد که از انواع مختلف کامپایلرها و کدها استفاده کند. ویژگی های طراحی. ZPU به‌طور خاص برای کاهش میزان منطق الکترونیکی طراحی شده است. این پردازنده مجموعه دستورالعمل حداقلی دارد، اما می‌تواند برای مجموعه کامپایلر GNU کدگذاری شود. همچنین تعداد ثبات‌هایی که باید در FPGA وجود داشته باشد را به حداقل می‌رساند و تعداد فلیپ‌فلاپ‌ها را کاهش می‌دهد. به جای استفاده از ثبات‌ها، نتایج میانی در پشته و حافظه ذخیره می‌شوند. این پردازنده همچنین کد کوچکی دارد که باعث صرفه‌جویی در حافظه می‌شود.
کد کوچکی دارد که باعث صرفه‌جویی در حافظه می‌شود. دستورالعمل‌های ماشین پشته‌ای نیازی به شامل کردن شناسه‌های ثبات ندارند، بنابراین کد ZPU کوچکتر از دیگر پردازنده‌های RISC است و گفته می‌شود که تنها حدود ۸۰٪ فضای مورد نیاز ARM Holdings Thumb2 را مصرف می‌کند. به‌عنوان مثال، عدد فوری با علامت (immediate signed) کمک می‌کند که ZPU یک مقدار ۳۲ بیتی را در حداکثر ۵ بایت از فضای دستورالعمل ذخیره کند، و حتی در حد ۱ بایت. اکثر پردازنده‌های RISC حداقل به ۸ بایت نیاز دارند. در نهایت، حدود ۲/۳ از دستورالعمل‌های آن
دارند. در نهایت، حدود ۲/۳ از دستورالعمل‌های آن می‌توانند توسط ثابت افزار پیاده‌سازی شده با استفاده از ۱/۳ باقی‌مانده دستورالعمل‌های "ضروری" شبیه‌سازی شوند. اگرچه نتیجه بسیار کند است، پردازنده حاصل می‌تواند تنها به ۴۴۶ جدول جستجو نیاز داشته باشد (که معیاری از پیچیدگی FPGA است و تقریباً معادل ۱۷۰۰ گیت منطقی الکترونیکی است). ZPU دارای یک بردار بازنشانی است که از ۳۲ بایت فضای کد تشکیل شده و از موقعیت صفر شروع می‌شود. همچنین یک وقفه حساس به لبه دارد که برداری از ۳۲ بایت فضای کد را شامل می‌شود و از آدرس ۳۲ آغاز
۳۲ بایت فضای کد را شامل می‌شود و از آدرس ۳۲ آغاز می‌شود. بردارهای ۲ تا ۶۳ هر کدام ۳۲ بایت فضا دارند، اما برای شبیه‌سازی دستورالعمل‌های ۳۳ تا ۶۳ رزرو شده‌اند. ZPU پایه دارای مسیر داده ۳۲ بیتی است. همچنین نسخه‌ای از ZPU وجود دارد که دارای مسیر داده ۱۶ بیتی است تا منطق بیشتری صرفه‌جویی شود. ابزارها و منابع. ZPU یک پورت آزمایش‌شده از مجموعه کامپایلر GNU دارد. علاقه‌مندان و مهندسان ثابت‌افزار نسخه‌های ECos، فری‌آرتی‌اواس و یوسی‌لینوکسرا پورت کرده‌اند. حداقل یک گروه از علاقه‌مندان، محیط توسعه محبوب آردوینو را
گروه از علاقه‌مندان، محیط توسعه محبوب آردوینو را کپی کرده و آن را به ZPU تطبیق داده‌اند. هم‌اکنون مدل‌های مختلفی از هسته ZPU وجود دارند. علاوه بر هسته‌های اصلی Zylin، هسته‌های ZPUino و ZPUFlex نیز موجود هستند. هسته Zylin برای استفاده از فضای حداقلی FPGA طراحی شده و شامل نسخه ۱۶ بیتی نیز می‌شود. ZPUino بهبودهای عملی برای سرعت دارد، می‌تواند دستورالعمل‌های شبیه‌سازی‌شده را با سخت‌افزار جایگزین کند و در یک چارچوب سیستم روی تراشه (SoC) جاسازی شده است. ZPUFlex برای استفاده از بلوک‌های حافظه خارجی طراحی شده و
برای استفاده از بلوک‌های حافظه خارجی طراحی شده و می‌تواند دستورالعمل‌های شبیه‌سازی‌شده را با سخت‌افزار جایگزین کند. پروژه‌های علمی شامل مطالعات و بهبودهای کارایی انرژی و مطالعات قابلیت اطمینان می‌باشند. برای بهبود سرعت، اکثر پیاده‌سازها دستورالعمل‌های شبیه‌سازی‌شده را پیاده‌سازی کرده‌اند و یک کش پشته اضافه کرده‌اند. علاوه بر این، یکی از پیاده‌سازها گفته است که یک معماری دو پشته‌ای می‌تواند اجازه دهد که پایپ‌لاینینگ انجام شود (یعنی سرعت به یک دستورالعمل در هر چرخه ساعت بهبود یابد)، اما این ممکن است نیاز به
چرخه ساعت بهبود یابد)، اما این ممکن است نیاز به تغییراتی در کامپایلر داشته باشد. یکی از پیاده‌سازها توان مصرفی را با استفاده از کش پشته و درج خودکار گیتینگ ساعت ۴۶٪ کاهش داد. مصرف توان سپس معادل با هسته Amber متن‌باز کوچک، که معماری ARM v2a را پیاده‌سازی می‌کند، بود. بخش‌های ZPU که بیشترین کمک را از نظر مقاوم‌سازی در برابر خطا دریافت می‌کنند، شامل خط باس آدرس، نشانگر پشته و شمارنده برنامه هستند. مجموعه دستورالعمل‌ها. "TOS" مخفف "Top Of Stack" (بالای پشته) است. "NOS" مخفف "Next to the top Of Stack" (بعد از
"NOS" مخفف "Next to the top Of Stack" (بعد از بالای پشته) است. مجموعه دستورالعمل‌های مورد نیاز ZPU. نقاط کد از ۳۳ تا ۶۳ ممکن است توسط کد در بردارنده‌های ۲ تا ۳۲ شبیه‌سازی شوند: LOADH و STOREH (دسترسی به حافظه ۱۶ بیتی)، LESSTHAN (مقایسه‌ها که ۱ را برای درست و ۰ را برای نادرست تنظیم می‌کند)، LESSTHANOREQUAL، ULESSTHAN، ULESSTHANOREQUAL، SWAP (تبادل TOS با NOS)، MULT، LSHIFTRIGHT، ASHIFTLEFT، ASHIFTRIGHT، CALL، EQ، NEQ، NEG، SUB، XOR، LOADB و STOREB (دسترسی به حافظه ۸ بیتی)، DIV، MOD، EQBRANCH، NEQBRANCH،
به حافظه ۸ بیتی)، DIV، MOD، EQBRANCH، NEQBRANCH، POPPCREL، CONFIG، PUSHPC، SYSCALL، PUSHSPADD، HALFMULT، CALLPCREL.
وو سانگ هو (؛ زادهٔ ۱۲ دسامبر ۱۹۶۲) کنشگر و سیاستمدار اهل کره جنوبی است که از ۷ ژوئن ۲۰۲۲ تا ۲۹ اوت ۲۰۲۲ به عنوان رئیس موقت حزب دموکراتیک خدمت کرد. او پیش‌تر از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷، رهبری پارلمانی این حزب را بر عهده داشت. وی نماینده ناحیه سوده‌مون A در مجلس ملی کره جنوبی بوده است؛ نخستین‌بار از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ و سپس از سال ۲۰۱۲ تاکنون این سمت را در اختیار داشته است. اوایل زندگی و تحصیلات. وو سانگ هو در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۲ در چوروون، استان گانگوون، کره جنوبی متولد شد. او کوچک‌ترین فرزند از سه پسر و یک دختر خانواده بود.
کوچک‌ترین فرزند از سه پسر و یک دختر خانواده بود. پدرش، پارک بیونگ هی (درگذشتهٔ ۲۰۱۳)، در یک مرکز بهداشت کار می‌کرد. پدرش که در سال ۱۹۱۶ به دنیا آمده بود، فرزند ارشد یک مالک زمین در چوروون بود و در دبیرستان چونچون تحصیل کرده بود. او همچنین در دانشگاه امپراتوری توکیو (که اکنون دانشگاه توکیو نام دارد) در ژاپن در رشته تربیت بدنی تحصیل کرده بود. با این حال، پس از تسلیم شدن ژاپن در سال ۱۹۴۵، زمین‌های او توسط حزب کارگران کره شمالی مصادره شد، زیرا چوروون در مدار ۳۶ درجه شمالی قرار داشت و تحت سلطهٔ اتحاد جماهیر
۳۶ درجه شمالی قرار داشت و تحت سلطهٔ اتحاد جماهیر شوروی قرار گرفته بود. او در جریان جنگ کره به بوسان نقل مکان کرد، اما پس از امضای توافق آتش‌بس، با پارک بیونگ هی در سئول ازدواج کرد و به چوروون بازگشت. با بازپس‌گیری چوروون توسط کره جنوبی، بخشی از زمین‌های او بازگردانده شد، اما او همه آن‌ها را فروخت و با پول حاصل از فروش، یک مدرسه ساخت. در زمان تولد فرزند کوچکش، تنها دارایی‌اش یک خانه بود. او عضو حزب جمهوری‌خواه دموکراتیک بود. ۲️⃣زمانی که وو در پایه ششم دبستان تحصیل می‌کرد، خانواده‌اش به سئول نقل مکان کردند؛
تحصیل می‌کرد، خانواده‌اش به سئول نقل مکان کردند؛ جایی که پدرش یک اتاق اجاره‌ای با شیر آب و دستشویی مشترک گرفت. او بعدها آن دوران را «بسیار فقیرانه» توصیف کرد و فاش ساخت که تا زمان ازدواج، هرگز اتاقی مستقل برای خود نداشته است. در دوران دبیرستان، به دلیل ناتوانی در پرداخت شهریه مدرسه، توسط معلم کلاسش تنبیه بدنی شد. تمامی خواهر و برادران بزرگ‌ترش با وجود داشتن نمرات عالی، به دلیل شهریه‌های سنگین از ادامه تحصیلات دانشگاهی منصرف شده بودند. از سوی دیگر، مادرش به شدت مصمم بود که وو را به دانشگاه بفرستد و برای این
مصمم بود که وو را به دانشگاه بفرستد و برای این منظور از بستگان کمک خواست. وو در سال ۱۹۸۱ از دبیرستان یونگ‌مون فارغ‌التحصیل شد. سپس وارد دانشگاه یونسه شد و در آنجا به تحصیل در رشته زبان و ادبیات کره‌ای پرداخت. در سال‌های اول و دوم دانشگاه، هدف او این بود که یا شاعر یا معلم زبان کره‌ای شود. او عضو انجمن ادبی دانشگاه یونسه بود، که یک انجمن ادبی درون دانشگاهی به‌شمار می‌آمد. در ماه مه ۱۹۸۶، جایزه شعر یون دونگ جو را دریافت کرد. در سال ۱۹۸۴، برادر دومش بر اثر تصادف رانندگی دچار معلولیت شد. او سپس دست به خودکشی
رانندگی دچار معلولیت شد. او سپس دست به خودکشی زد.
نام کیونگ پیل (؛ زادهٔ ۲۰ ژانویه ۱۹۶۵) سیاستمدار اهل کره جنوبی است که به عنوان سی و چهارمین فرماندار استان گیونگ‌گی از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ خدمت کرد. پیش از انتخاب به این سمت، او از سال ۱۹۹۸ نمایندهٔ مجلس ملی کره جنوبی از ناحیه پالدال بود. در سال ۲۰۱۶، به دلیل رسوایی رئیس‌جمهور وقت، پارک گون هه، از حزب سه‌نوری کناره‌گیری کرد و به همراه دیگر سیاستمداران محافظه‌کار منشعب‌شده از آن حزب، حزب جدید بارون را بنیان گذاشت. مجلس ملی. در ۲۱ ژوئیه ۱۹۹۸، یک انتخابات میان‌دوره‌ای در ناحیه پالدال برگزار شد تا جایگزین نمایندهٔ
در ناحیه پالدال برگزار شد تا جایگزین نمایندهٔ پیشین این حوزه، یعنی نام پیونگ وو (پدر نام کیونگ پیل) که در ۱۳ مارس ۱۹۹۸ درگذشته بود، مشخص شود. نام در این انتخابات با کسب ۲۱٬۳۵۶ رأی پیروز شد و تا ۱۵ مه ۲۰۱۴، یعنی چند هفته پیش از انتخابات فرمانداری، نمایندگی این حوزه را بر عهده داشت. انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۷. در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۷، نام کیونگ پیل اعلام کرد که در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۱۷ کره جنوبی نامزد می‌شود. یکی از وعده‌های اصلی او، تغییر نظام خدمت سربازی کره جنوبی از نظام اجباری به نظام داوطلبانه بود.
کره جنوبی از نظام اجباری به نظام داوطلبانه بود. او در مرحلهٔ مقدماتی حزب خود، از تنها رقیبش، نماینده یو سونگ مین شکست خورد.
الیزابت پتینسون (متولد ۱۴ نوامبر ۱۹۸۳) خواننده انگلیسی است. اوایل زندگی. پتینسون در ۱۴ نوامبر ۱۹۸۳ در لندن متولد شد. او دومین فرزند از سه فرزند والدینش است. پتینسون یک خواهر بزرگتر به نام ویکتوریا و یک برادر کوچکتر به نام رابرت دارد که بازیگر است. او در دبیرستان ویمبلدون لندن تحصیل کرد. شغل. پتینسون با گروه رقص بریتانیایی آرورا و گروه دونفره آلمانی میلک اند شوگر اجرا داشته است، که برای آن خواننده اصلی آهنگ « بگذار خورشید بدرخشد » از گروه دومی بود که در "بیلبورد" هات دنس کلاب پلی رتبه اول را کسب کرد. در سال
هات دنس کلاب پلی رتبه اول را کسب کرد. در سال ۲۰۰۸، پتینسون برای فیلم "گرگ و میش" ، که در آن برادرش رابرت در نقش ادوارد کالن ، خون‌آشام، بازی کرده بود، آواز پس‌زمینه ضبط کرد. در سال ۲۰۱۱، پتینسون بار دیگر با بورول برای "" در استودیوهای ابی رود آواز خواند. در سال ۲۰۱۴، او در یازدهمین سری از "مسابقات ایکس فاکتور" شرکت کرد. او در گروه خود (شرکت‌کنندگان بالای ۲۵ سال، گروه «بالای ۲۵ سال»، با راهنمایی سایمون کاول ) به جمع ۶ نفر برتر رسید.
در رایانش ، یک دستگاه اتصال و اجرا (plug and play یا به اختصار PnP) یا گذرگاه رایانه‌ای، به سخت‌افزار یا استانداردی اطلاق می‌شود که امکان شناسایی خودکار یک مؤلفهٔ سخت‌افزاری را در سیستم، بدون نیاز به پیکربندی فیزیکی دستگاه یا دخالت کاربر در حل تعارض منابع فراهم می‌سازد. اصطلاح «اتصال و اجرا» بعدها به طیف وسیعی از کاربردهایی تعمیم یافت که در آن‌ها نیز نیازی به تنظیمات دستی توسط کاربر وجود ندارد. دستگاه‌های توسعه‌یافته (expansion devices) برای کنترل و تبادل داده با سیستم میزبان، از طریق آدرس‌های تعیین‌شده در
با سیستم میزبان، از طریق آدرس‌های تعیین‌شده در فضای حافظه یا درگاه‌های ورودی/خروجی (I/O) ، کانال‌های دسترسی مستقیم به حافظه (DMA) ، خطوط درخواست وقفه (DMA) سایر سازوکارهایی عمل می‌کنند که باید به‌صورت منحصربه‌فرد به یک دستگاه خاص اختصاص یابند تا عملکرد صحیح داشته باشند. در برخی رایانه‌ها، ترکیب منحصربه‌فردی از این منابع به هر شکاف (slot) مادربرد یا صفحه پشتی (backplane) اختصاص داده می‌شد. در طراحی‌های دیگر، همهٔ منابع به‌طور یکسان به تمامی اسلات‌ها ارائه می‌شدند و هر دستگاه جانبی با استفاده از مدارات
می‌شدند و هر دستگاه جانبی با استفاده از مدارات رمزگشایی آدرس خاص خود، منابع مورد نیاز برای ارتباط با سیستم میزبان را تعیین می‌کرد. از آنجا که تخصیص منابع به‌صورت ثابت، گسترش سیستم را دشوار می‌کرد، برای تنظیم آدرس‌ها و سایر منابع، روش‌های دستی گوناگونی مانند جامپرهای سخت‌افزاری، پایه‌هایی که با سیم یا تسمه‌های جداشدنی متصل می‌شدند، یا سوئیچ‌هایی که برای تنظیم آدرس خاصی قابل تغییر بودند، به‌کار گرفته می‌شد. با رایج‌شدن ریزپردازنده‌ها و در نتیجه، دسترسی عموم مردم به رایانه‌ها، پیکربندی نرم‌افزاری دستگاه‌های
مردم به رایانه‌ها، پیکربندی نرم‌افزاری دستگاه‌های ورودی/خروجی مزیت یافت؛ زیرا امکان نصب دستگاه‌ها را برای کاربران غیرمتخصص نیز فراهم می‌ساخت. از جمله سیستم‌های اولیه برای پیکربندی نرم‌افزاری می‌توان به استاندارد MSX ،گذرگاه NuBus ،فناوری Amiga Autoconfig و معماریIBM Microchannel اشاره کرد. در ابتدا، همهٔ کارت‌های توسعهٔ رایانه‌های IBM PC نیاز به تنظیمات فیزیکی مانند تسمه‌های جامپر یا سوئیچ‌های DIP برای انتخاب پیکربندی I/O داشتند، اما به‌تدریج دستگاه‌های مبتنی بر گذرگاه ISA امکان پیکربندی نرم‌افزاری را پیدا
بر گذرگاه ISA امکان پیکربندی نرم‌افزاری را پیدا کردند. تا سال ۱۹۹۵، سیستم‌عامل مایکروسافت ویندوز شامل روشی جامع برای شناسایی سخت‌افزار در زمان راه‌اندازی (boot) و تخصیص خودکار منابع شد؛ روشی که تحت عنوان استاندارد «Plug and Play» شناخته شد. دستگاه‌های Plug and Play ممکن است تنها در زمان راه‌اندازی سیستم منابع به آن‌ها تخصیص داده شود، یا ممکن است سیستم‌هایی با قابلیت اتصال در حالت روشن (hotplug) مانند USB و IEEE 1394 (FireWire). تاریخچه پیکربندی دستگاه. برخی از دستگاه‌های جانبی اولیه برای ریزرایانه‌ها نیاز
از دستگاه‌های جانبی اولیه برای ریزرایانه‌ها نیاز داشتند که کاربر نهایی برای ایجاد تغییر در پیکربندی، برخی سیم‌ها را به‌صورت فیزیکی قطع کند و برخی دیگر را با لحیم‌کاری به‌هم متصل کند؛ نین تغییراتی به‌گونه‌ای طراحی شده بودند که برای کل دورهٔ عمر سخت‌افزار، عمدتاً دائمی باقی بمانند. با دسترسی بیشتر عموم به رایانه‌ها، نیاز شکل گرفت تا کاربران عادی – که در استفاده از هویه مهارت نداشتند – بتوانند تغییرات پیکربندی را با سهولت بیشتری اعمال کنند. به‌جای بریدن و لحیم‌کردن اتصالات، این تغییرات از طریق جامپرها یا
لحیم‌کردن اتصالات، این تغییرات از طریق جامپرها یا سوئیچ‌های DIP انجام می‌شد. در مراحل بعد، این فرایند پیکربندی خودکار شد: Plug and Play. ام اس ایکس (MSX). سیستم MSX که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد، از ابتدا به گونه‌ای طراحی شده بود که از قابلیت اتصال و اجرا (Plug and Play) پشتیبانی کند، و این هدف را با استفاده از ساختاری مبتنی بر شکاف‌ها (slots) و زیرشکاف‌ها (subslots) محقق کرد؛ به‌طوری‌که هر شکاف دارای فضای آدرس مجازی مستقل خود بود، و بدین‌ترتیب تعارض در آدرس‌دهی دستگاه‌ها از اساس حذف می‌شد. هیچ نیازی به جامپر یا
از اساس حذف می‌شد. هیچ نیازی به جامپر یا هرگونه پیکربندی دستی وجود نداشت، و فضای آدرس‌دهی مستقل برای هر شکاف اجازه می‌داد تا تراشه‌های بسیار ارزان و رایج، همراه با منطق اتصال ارزان (glue logic)، مورد استفاده قرار گیرند. در بخش نرم‌افزاری، درایورها و افزونه‌ها در حافظهٔ ROM خود کارت قرار داشتند و بنابراین نیازی به دیسک یا هیچ‌گونه دخالت کاربر برای پیکربندی نرم‌افزار وجود نداشت. افزونه‌های ROM تفاوت‌های سخت‌افزاری را انتزاع کرده و رابط‌های برنامه‌نویسی استاندارد (API) ارائه می‌دادند، همان‌طور که شرکت ASCII
(API) ارائه می‌دادند، همان‌طور که شرکت ASCII Corporation مشخص کرده بود. نوباس (NuBus). در سال 1984، معماری NuBus توسط موسسه فناوری ماساچوست (MIT) به عنوان یک رابط جانبی مستقل از پلتفرم که پیکربندی دستگاه را به طور کامل خودکار می‌کرد، توسعه داده شد. این مشخصه به‌اندازه‌ای هوشمندانه طراحی شده بود که می‌توانست با هر دو نوع معماری رایانه‌ای big endian و little endian کار کند، که پیش‌تر با یکدیگر ناسازگار بودند. با این حال، این رویکرد بی‌طرف، باعث افزایش پیچیدگی در واسط‌ها می‌شد و نیازمند تراشه‌های پشتیبان روی
در واسط‌ها می‌شد و نیازمند تراشه‌های پشتیبان روی هر دستگاه بود، که در دههٔ ۱۹۸۰ هزینه‌بر تلقی می‌شد. که در دهه ۱۹۸۰ انجام آن پرهزینه بود و جدا از کاربرد آن در اپل مکینتاش و ماشین‌های NeXT ، این فناوری به‌طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفت. تنظیمات خودکار آمیگا و باس زورو (Amiga Autoconfig and Zorro bus). در سال ۱۹۸۴، شرکت Commodore پروتکل Autoconfig و گذرگاه توسعهٔ Zorro را برای خط تولید کامپیوترهای قابل‌گسترش آمیگا خود توسعه داد. اولین نمایش عمومی آن در نمایشگاه رایانهٔ CES در لاس‌وگاس در سال ۱۹۸۵ و با
نمایشگاه رایانهٔ CES در لاس‌وگاس در سال ۱۹۸۵ و با نمونهٔ اولیه‌ای به نام «Lorraine» انجام شد. مهمانند NuBus، دستگاه‌های Zorro هیچ جامپر یا کلید DIP نداشتند. اطلاعات پیکربندی در یک دستگاه فقط‌خواندنی (ROM) روی هر سخت‌افزار جانبی ذخیره می‌شد، و در زمان راه‌اندازی سیستم، منابع درخواستی به‌طور خودکار توسط سیستم میزبان به کارت نصب‌شده تخصیص می‌یافت. معماری Zorro در بیرون از محصولات آمیگا به‌طور گسترده در دنیای رایانش گسترش نیافت، اما در نسخه‌های بعدی رایانه‌های آمیگا به Zorro II و Zorro III ارتقاء یافت. معماری
آمیگا به Zorro II و Zorro III ارتقاء یافت. معماری میکروکانال. در سال ۱۹۸۷، شرکت IBM به‌روزرسانی‌ای برای رایانهٔ IBM PC با نام سری Personal System/2 (یا به‌اختصار PS/2) معرفی کرد که از معماری Micro Channel استفاده می‌کرد. PS/2رایانه‌های PS/2 قادر به پیکربندی کاملاً خودکار بودند. هر قطعه سخت‌افزار توسعه‌ای (expansion hardware) همراه با یک دیسک فلاپی عرضه می‌شد که شامل فایلی ویژه برای پیکربندی خودکار سخت‌افزار جهت سازگاری با رایانه بود. کاربر، دستگاه را نصب می‌کرد، رایانه را روشن می‌کرد، اطلاعات پیکربندی را
رایانه را روشن می‌کرد، اطلاعات پیکربندی را از روی دیسک بارگذاری می‌کرد و سخت‌افزار به‌طور خودکار وقفه‌ها (interrupts)، کانال‌های DMA، و سایر تنظیمات مورد نیاز را دریافت می‌کرد. با این حال، در صورت آسیب‌دیدگی یا گم‌شدن دیسک‌ها، مشکلی پیش می‌آمد؛ زیرا در آن زمان تنها راه‌های جایگزین برای تهیهٔ دیسک‌ها از طریق پست یا خدمات BBS شماره‌گیری‌شونده (dial-up) IBM بود. در نبود این دیسک‌ها، هر سخت‌افزار جدید کاملاً بی‌استفاده می‌شد و گاهی اوقات رایانه حتی روشن نمی‌شد تا زمانی که دستگاه پیکربندی‌نشده از سیستم جدا
تا زمانی که دستگاه پیکربندی‌نشده از سیستم جدا گردد. معماری Micro Channel حمایت گسترده‌ای کسب نکرد، زیرا IBM قصد داشت تولیدکنندگان رایانه‌های همسان را از این پلتفرم نسل جدید رایانش کنار بگذارد. هر کسی که می‌خواست برای MCA توسعه انجام دهد، باید توافق‌نامه‌های عدم افشا امضا می‌کرد و بابت هر دستگاه فروخته‌شده، حق امتیازی به IBM می‌پرداخت؛ همین موضوع باعث افزایش قیمت دستگاه‌های MCA می‌شد. کاربران نهایی و سازندگان رایانه‌های همسان با IBM مخالفت کردند و گذرگاه استاندارد باز خود را با نام EISA توسعه دادند. در
استاندارد باز خود را با نام EISA توسعه دادند. در نتیجه، استفاده از MCA محدود شد و تنها در رایانه‌های Mainframe شرکت IBM باقی ماند. پیکربندی خودکار ISA و PCI. در طول زمان، بسیاری از کارت‌های مبتنی بر معماری استاندارد صنعتی (ISA)، از طریق روش‌های اختصاصی و متنوع، سخت‌افزاری برای پیکربندی خودکار یا فراهم‌سازی امکان پیکربندی نرم‌افزاری در خود جای دادند. اغلب، کارت‌ها همراه با یک برنامهٔ پیکربندی روی دیسک عرضه می‌شدند که می‌توانست سخت‌افزار قابل‌پیکربندی نرم‌افزاری (اما نه خودپیکربندی‌شونده) را به‌صورت خودکار
(اما نه خودپیکربندی‌شونده) را به‌صورت خودکار تنظیم کند. برخی از کارت‌ها هم‌زمان دارای جامپر و پیکربندی نرم‌افزاری بودند، و برخی تنظیمات از طریق هر کدام کنترل می‌شد؛ این راهکار میانه تعداد جامپرهای لازم را کاهش می‌داد، در حالی که از هزینه‌های زیاد برای برخی تنظیمات خاص مانند رجیسترهای غیرفرار (برای تعیین آدرس پایه) نیز جلوگیری می‌کرد. مشکلات مربوط به نیاز به جامپرها همچنان ادامه داشت، اما با افزایش تعداد دستگاه‌هایی که، چه ISA و چه از نوع دیگر، دارای سخت‌افزار پیکربندی خودکار بودند، این مشکلات به‌تدریج کاهش
پیکربندی خودکار بودند، این مشکلات به‌تدریج کاهش یافت. با این حال، این تلاش‌ها هنوز مشکل اطمینان از اینکه کاربر نهایی درایور نرم‌افزاری مناسب برای سخت‌افزار را در اختیار دارد، حل نکرده است. ISA PnP یا Plug &amp; Play ISA (legacy) یک سیستم اتصال و اجرای خودکار بود که از ترکیبی از تغییرات در سخت‌افزار، بایوس سیستم و نرم‌افزار سیستم‌عامل برای مدیریت خودکار تخصیص منابع استفاده می‌کرد. این فناوری در اواسط دهه ۱۹۹۰ با گذرگاه PCI جایگزین شد. قابلیت Plug and Play یا پیکربندی خودکار در گذرگاه PCI، بر پایهٔ مشخصات
یا پیکربندی خودکار در گذرگاه PCI، بر پایهٔ مشخصات PCI BIOS در دههٔ ۱۹۹۰ بنا شده بود. مشخصات PCI BIOS در دههٔ ۲۰۰۰ با استاندارد ACPI جایگزین شد. اتصال و اجرا (قدیمی) (Legacy Plug and Play). در سال ۱۹۹۵، شرکت مایکروسافت ویندوز ۹۵ را منتشر کرد؛ این سیستم‌عامل تلاش می‌کرد تا تشخیص و پیکربندی دستگاه‌ها را تا حد امکان به‌صورت خودکار انجام دهد، اما در صورت نیاز همچنان امکان استفاده از تنظیمات دستی وجود داشت. در طول فرآیند نصب اولیه ویندوز ۹۵، سیستم به‌طور خودکار تلاش می‌کرد تا همهٔ دستگاه‌های نصب‌شده در سیستم را
می‌کرد تا همهٔ دستگاه‌های نصب‌شده در سیستم را شناسایی کند. از آن‌جایی که فرآیند شناسایی کامل دستگاه‌ها فرایندی جدید بود و هنوز پشتیبانی کامل صنعت را نداشت، در حین فرآیند شناسایی، اطلاعات دائماً در یک فایل گزارش پیگیری پیشرفت (progress tracking log) نوشته می‌شد. در صورتی که جست‌وجوی دستگاه‌ها با شکست مواجه می‌شد و سیستم هنگ می‌کرد، کاربر می‌توانست رایانه را مجدداً راه‌اندازی کند، فرآیند شناسایی را از نو آغاز کند، و نصب‌کننده از فایل پیگیری استفاده می‌کرد تا از نقطه‌ای که باعث بروز مشکل شده بود عبور کند. در