payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است که در سال ۱۹۶۷ نوشته شده است. تمرکز اصلی قانون‌گذاری این موج بر تصویب اصلاحیه متمم حقوق برابر بود که برابری اجتماعی را بدون توجه به جنسیت تضمین می‌کرد. متمم حقوق برابر برای تصویب به کنگره رفت، اما تصویب نشد. گفته می‌شود که موج دوم در اوایل دهه ۱۹۸۰ با بحث در مورد جنسیت و پورنوگرافی پایان یافت، موضوعاتی که در طول موج سوم مورد بحث قرار گرفت. با فناوری پیشرفته‌تر در موج دوم، فمینیست‌ها از روزنامه‌ها، تلویزیون، رادیو و مقالات برای انتشار پیام خود استفاده کردند. قبل از سال ۱۹۶۰، هم زنان و هم مردان واقعیت
کردند. قبل از سال ۱۹۶۰، هم زنان و هم مردان واقعیت نقش‌های سنتی جنسیتی و خانوادگی را پذیرفته بودند. اما هنگامی که موج دوم فمینیسم آغاز شد، زنان این نقش‌ها را هم در خانه و هم در محل کار به چالش کشیدند. (بک، ۱۹۹۸). "راز زنانه" (۱۹۶۳) کتاب بتی فریدان، به‌دلیل بحث در مورد نارضایتی زنان (سفیدپوست طبقه متوسط) «با نقش‌های جنسیتی محدود و احساس انزوا در حومه شهر، جنبش موج دوم را تحریک کرد» (مندس، ۲۰۱۱). استفاده موج دوم فمینیسم از رسانه‌ها. در این دوره (حدود دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰) بود که تصویر زنان در تلویزیون با نمایش
و ۱۹۷۰) بود که تصویر زنان در تلویزیون با نمایش انرژی جنسی و سیاست او، در حال تغییر بود (داگلاس، ۱۹۹۴). قبل از این زمان، جنسیت زنان یک موضوع «تابو» در نظر گرفته می‌شد، و تلویزیون باعث ایجاد یک تغییر انقلابی در تصویر زنان شد. نمونه‌هایی از این نقش‌های مختلف زن عبارتند از: مورتیشیا آدامز ("خانواده آدامز")، سامانتا استیونز ("جادو شده")، و مری ریچاردز ("نمایش مری تایلر مور"). همه زنان فوق‌الذکر یا به نوعی جادوگر بودند، یا یک شخصیت زن قوی بودند که با نقش‌های کلیشه‌ای خانه‌دار در دهه ۱۹۵۰ تفاوت داشتند. علاوه بر
خانه‌دار در دهه ۱۹۵۰ تفاوت داشتند. علاوه بر این، بسیاری از نقش‌ها در این دوران، زن را مستقل نشان می‌دادند، بنابراین نیازی به مرد نداشتند. موج سوم فمینیسم. فمینیسم موج سوم از اوایل دهه ۱۹۹۰ شروع شد و تا کنون ادامه دارد. این جنبش در پاسخ به شکست‌های فرضی و انتقاد از جنبش موج دوم رشد کرد. اهداف جنبش از موج دوم گسترش یافت تا بر ایده‌هایی مانند نظریه لزبین، لغو نقش‌ها و کلیشه‌های جنسیتی، و دفاع از کار جنسی، پورنوگرافی و مثبت‌اندیشی جنسی تمرکز کند. این جنبش بر زنان همجنس‌گرا و آمریکایی آفریقایی‌تبار متمایز از
زنان همجنس‌گرا و آمریکایی آفریقایی‌تبار متمایز از فمینیست‌های سنتی تمرکز دارد و بسیاری از مفاهیم سنتی را کمرنگ کرده است، مانند مفاهیم جنسیت، دگرجنس‌گراهنجاری، و «زن بودن جهانی». این گفتگو در شبکه‌های اجتماعی در مورد زنانگی، درک «قتصاد سلبریتی» را تقویت کرده است. (کلر) استفاده موج سوم فمینیسم از رسانه. فمینیسم موج سوم برای گسترش اهداف خود بیشتر به رسانه‌های اجتماعی وابسته است. رسانه‌های اجتماعی مانند توییتر و فیس‌بوک به‌طور مداوم پیام‌های فمینیستی پوشش می‌دهند و کمپین‌هایی با هشتگ به‌طور پیوسته برای انتقال
و کمپین‌هایی با هشتگ به‌طور پیوسته برای انتقال ایده‌های فمینیستی پخش می‌شوند. بسیاری از برنامه‌های تلویزیونی همچنین زنان مسلط و قوی را به نمایش می‌گذارند و این ایده را تشویق می‌کنند که زنان با مردان برابر هستند (نشویل، نارنجی مد جدید است، و بافی قاتل خون‌آشام‌ها. پرس (۲۰۱۱) نوشت که فمینیسم موج سوم بیشتر بر آزادی جنسی زنان تمرکز دارد، که با موج دوم فمینیسم فاصله زیادی داشته است. نابرابری‌هایی مانند «شکاف ارگاسم» هنوز وجود دارد (آرمسترانگ، انگلستان و فوگارتی، ۲۰۱۰)، که نابرابری‌های جنسی بین مردان و زنان را
۲۰۱۰)، که نابرابری‌های جنسی بین مردان و زنان را در رابطه با ارضای جنسی توصیف می‌کند. رسانه‌ها همچنین به مخالفت با وجود آزادی جنسی زنان ادامه می‌دهند، و با استفاده مداوم از کلمه «فاحشه» و همچنین تأکید بر اهمیت باکرگی که اغلب در فرهنگ عامه به‌کار می‌رود، به این مخالفت اشاره می‌کنند رسانه‌های جمعی. اگرچه هدف بیشتر روزنامه‌نگاران ایجاد دیدگاهی عینی از سوژه‌های خود است، فمینیسم مدت‌هاست که به‌صورت منفی به‌تصویر کشیده شده است. تصویر فمینیسم با این ایده تقویت می‌شود که به‌نظر می‌رسد رسانه‌ها مخالفش هستند. چسباندن
که به‌نظر می‌رسد رسانه‌ها مخالفش هستند. چسباندن دوباره زنان به مردان نقش‌هایی را ایجاد می‌کند که عمدتاً منفی هستند. مطالعه‌ای توسط لیند و سایو (۲۰۰۶) نشان داد که فمینیست‌ها به‌ندرت در رسانه‌ها ظاهر می‌شوند. آنها اغلب متفاوت از زنان «معمولی» به‌تصویر کشیده می‌شوند و فعالیت‌های روزمره انجام نمی‌دهند، بلکه با فعالیت‌ها و رویدادهای عمومی مرتبط هستند. فمینیست‌ها به‌عنوان قربانی به‌تصویر کشیده نمی‌شوند و در مقایسه با زنان معمولی بیشتر با جنبش زنان و اهداف آن‌ها مرتبط هستند (به این معنی که اگر زنی برچسب «فمینیست»
هستند (به این معنی که اگر زنی برچسب «فمینیست» نداشته باشد، با وجود زن بودن، با جنبش مرتبط نیست). کریدون (۱۹۹۳) نوشت، «فمینیست‌ها دائماً منحرف جنسی، گروهی که از مردان متنفرند و از بین بردنده «ارزش‌های خانوادگی» در نظر گرفته می‌شوند.» در رسانه‌ها، اصطلاح فمینیسم اغلب با اصطلاح «خانواده» مخالف است؛ با این ایده که فمینیست‌ها نمی‌توانند زن خانواده باشند. این تصویر منفی در طول دهه‌ها باعث شده است که بسیاری از زنان جوان ایده فمینیسم را رد کنند. (جونز، ۱۹۹۲). اکثر تصمیم‌گیرندگان رسانه‌ها مرد هستند، اگرچه زنان شروع
رسانه‌ها مرد هستند، اگرچه زنان شروع به ورود به عرصه روزنامه‌نگاری کرده‌اند. جنبش زنان معاصر عمدتاً از طریق رسانه‌های جریان اصلی نادیده گرفته شده است. مسابقه دوشیزه آمریکا در سال ۱۹۶۸ یکی از اولین موارد برجسته‌ای بود که به اطلاع عموم رسید. برچسب زدن به فمینیست‌ها با عبارات تحقیرآمیز روشی برای ساکت کردن حامیان آن و ترویج ترس از صحبت کردن بوده است. فلورا دیویس (۱۹۹۱) در کتاب خود به نام "جنبش کوه: جنبش زنان در آمریکا" نوشت که پوشش رسانه‌ای جنبش فمینیستی لزوماً منفی نبود، زیرا این رسانه‌ها بودند که جنبش را در
منفی نبود، زیرا این رسانه‌ها بودند که جنبش را در سال ۱۹۶۹ مورد توجه قرار دادند. علاوه بر این، دیویس اشاره می‌کند که رسانه‌ها منبعی هستند که مسائل، قهرمانان و فعالیت‌های جنبش را تبلیغ می‌کنند و به جنبش اجازه می‌دهند تا به افرادی دسترسی پیدا کند.
بیمارستان کوالالامپور (، مخفف: HKL) بزرگ‌ترین بیمارستان عمومی دولتی مالزی در کوالالامپور، پایتخت مالزی است. این بیمارستان که در سال ۱۸۷۰ تأسیس شد، یک مؤسسه غیرانتفاعی است و به عنوان بیمارستان مرجع سیستم مراقبت‌های بهداشتی عمومی مالزی فعالیت می‌کند. بیمارستان کوالالامپور به عنوان بیمارستان مرکز مراقبت‌های عالی انجام وظیفه می‌کند. این بیمارستان در زمین باکیفیتی از شهر به مساحت ۱۵۰ هکتار قرار دارد که مشتمل بر ۸۴ بخش و ۲٬۳۰۰ تخت بوده که باعث شده تا به یکی از بزرگ‌ترین بیمارستان‌های جهان تبدیل شود. بیش از ۹۰
بزرگ‌ترین بیمارستان‌های جهان تبدیل شود. بیش از ۹۰ درصد از مجموع تخت‌ها در این بیمارستان به بیماران نیازمند یارانه دولتی اختصاص داده شده است که دسترسی به یک فرم استاندارد بین‌المللی خدمات درمانی مقرون به صرفه را فراهم می‌کند.
ویکتور لوئیس مناج (متولد ۱۵ آوریل ۱۹۲۰ - فوت ۱۱ ژوئن ۲۰۱۵) تاریخ‌دان، و ترک‌شناس بریتانیایی است که تمرکز اصلی ترکشناسی او بر اوایل دوره عثمانی بود. او جز ویراستارهای دانشنامه اسلام است. اگرچه او مخالف جنگ جهانی دوم بود، او در سال ۱۹۴۰ به عنوان داوطلب جنگ به عنوان سرباز به خدمت سرویس‌دهی آمبولانس درآمد. در انتهای جنگ او در اتیوپی مستقر شد. بعد از ترک ارتش، او سمت معلمی را در آدیس آبابا را پذیرفت. او بعدها این زمان را به عنوان شبیه‌سازی کننده و پیشگام توصیف کرد. او در انتهای همین دهه (میلادی) به مجلس بریتانیا
او در انتهای همین دهه (میلادی) به مجلس بریتانیا منتقل شد که در آنجا با همسرش یوهانن ملاقات کرد. حاصل سال‌ها تحقیقات او بر روی تاریخ عثمانی، چندین کتاب و مقاله شده است. به علاوه او به عنوان استاد تاریخ ترک در دانشگاه لندن تدریس می‌کرد و همچنین او در مدخل‌هایی در دانشنامه اسلام مشارکت داشته است. او در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۵ در ساسکس انگلیس از دنیا رفت.
جغرافیای فمینیستی () زیرشاخه‌ای از جغرافیای انسانی است که نظریه‌ها، روش‌ها و نقدهای فمینیسم را در مطالعه محیط انسانی، جامعه و فضای جغرافیایی به‌کار می‌گیرد. جغرافیای فمینیستی در دهه ۱۹۷۰ ظهور کرد، زمانی که اعضای جنبش زنان از جوامع آکادمیک خواستند زنان را هم به‌عنوان تولیدکننده و هم به‌عنوان موضوع کار آکادمیک بگنجانند. جغرافی‌دانان فمینیست قصد دارند موقعیت‌های نژاد، طبقه، توانایی و تمایلات جنسی را در مطالعه جغرافیا بگنجانند. جغرافیای زنانهمراه با جغرافیای فمینیستی. جغرافیای زنان به بررسی تأثیرات جغرافیا بر
جغرافیای زنان به بررسی تأثیرات جغرافیا بر نابرابری جنسیتی می‌پردازد و از لحاظ نظری تحت‌تأثیر جغرافیای رفاه و فمینیسم لیبرال است. جغرافی‌دانان فمینیست بر محدودیت‌های جنسیتی مختلفی که توسط فاصله و جدایی فضایی ایجاد می‌شود، تأکید می‌کنند (برای مثال، ملاحظات فضایی می‌تواند در محدود کردن زنان به مکان‌ها یا حوزه‌های اجتماعی خاص نقش داشته باشد). سیگر و جانسون در کتاب خود به‌نام "همراه با جغرافیای فمینیستی" استدلال می‌کنند که جنسیت تنها یک رویکرد تنگ‌نظرانه برای درک ستم بر زنان در طول دهه‌های تاریخ استعمار است. به
ستم بر زنان در طول دهه‌های تاریخ استعمار است. به این ترتیب، درک جغرافیای زنان مستلزم رویکردی انتقادی به مسائل مربوط به ابعاد سن، طبقه، قومیت، گرایش و سایر عوامل اجتماعی-اقتصادی است. با این حال، اعتراض‌های اولیه به مفهوم جغرافیای زنان، ادعا می‌کرد که نقش‌های جنسیتی عمدتاً از طریق نابرابری جنسیتی توضیح داده می‌شود. با این حال، فورد و گرگسون استدلال می‌کنند که ایده نقش‌های جنسیتی از یک نظریه اجتماعی ایستا بیرون می‌آید که تمرکز را بر زنان محدود می‌کند و زنان را به‌عنوان قربانی به تصویر می‌کشد، که قرائت محدودی
به‌عنوان قربانی به تصویر می‌کشد، که قرائت محدودی از فاصله به‌دست می‌دهد. آن‌ها ادعا می‌کنند که مفهوم جغرافیای زنان می‌تواند نشان دهد که چگونه محدودیت و جدایی فضایی وارد ساخت موقعیت‌های زنان می‌شود. در سال ۲۰۰۴، ادوارد سعید، نظریه‌پرداز، ایده فضاهای جغرافیایی را در چنین زمینه‌ای نقد کرد که در آن کنش‌های مربوط به شیوه‌های بازنمایی جنسیتی از طریق باورهای ایدئولوژیک مسلط ساخته می‌شوند. در پاسخ، جغرافی‌دانان فمینیست استدلال می‌کنند که بازنمایی نادرست از نقش‌های جنسیتی و جنبش‌های فمینیستی بدیهی‌انگاشته‌شده نشان
جنسیتی و جنبش‌های فمینیستی بدیهی‌انگاشته‌شده نشان می‌دهد که چالش‌های عصر استعماری در محدوده زنان به فرصت‌های فضایی محدود نهفته است؛ بنابراین، جغرافیای فمینیستی بر این اصل بنا شده است که جنسیت باید از نظر فضا به‌کار گرفته شود و توسعه یابد. جغرافیای فمینیستی سوسیالیستی. جغرافیای فمینیستی سوسیالیستی، به لحاظ نظری تحت‌تأثیر مارکسیسم و فمینیسم سوسیالیستی، به‌دنبال توضیح نابرابری، رابطه بین سرمایه‌داری و پدرسالاری، و وابستگی متقابل جغرافیا، روابط جنسیتی و توسعه اقتصادی در سرمایه‌داری است. جغرافیای فمینیستی
اقتصادی در سرمایه‌داری است. جغرافیای فمینیستی سوسیالیستی حول سؤالاتی در مورد چگونگی کاهش نابرابری جنسیتی ناشی از مردسالاری و سرمایه‌داری می‌چرخد و عمدتاً بر جدایی فضایی، مکان جنسیتی و محلی تمرکز دارد. عدم قطعیت در مورد بیان مناسب تحلیل جنسیتی و طبقاتی به یک بحث نظری کلیدی در حوزه جغرافیای فمینیستی سوسیالیستی دامن می‌زند. برای مثال، هنگام تجزیه و تحلیل زنان مهاجر چینی متأهل ساکن شهر نیویورک، زنان موضوع اصلی تحلیل باقی می‌مانند و جنسیت رابطه اجتماعی اولیه باقی می‌ماند. با این حال، جغرافی‌دانان فمینیست
باقی می‌ماند. با این حال، جغرافی‌دانان فمینیست سوسیالیست تشخیص می‌دهند که بسیاری از عوامل دیگر، مانند طبقه، بر تجربیات و شرایط زنان پس از مهاجرت تأثیر می‌گذارند. جغرافی‌دانان فمینیست سوسیالیست ابتدا در مقیاس شهری کار کردند: جغرافی‌دانان فمینیست انگلیسی-آمریکایی بر جدایی اجتماعی و فضایی خانه‌های حومه شهر از مشاغل دست‌مزدی تمرکز کردند. این امر برای توسعه روزبه‌روز و نسلی و حفظ روابط سنتی جنسیتی در جوامع سرمایه‌داری حیاتی تلقی می‌شد. جغرافی‌دانان فمینیست سوسیالیست همچنین روش‌هایی را تحلیل می‌کنند که در آن
همچنین روش‌هایی را تحلیل می‌کنند که در آن تأثیرات تفاوت‌های جغرافیایی بر روابط جنسیتی نه تنها منعکس می‌شود، بلکه تا حدودی تغییرات اقتصادی محلی را نیز تعیین می‌کند. مفهوم جودیت باتلر از «شهرت» فقدان عاملیت پیرامون تسهیل حضور زنان در رشته جغرافیا را بررسی می‌کند. متعاقباً، جغرافی‌دانان فمینیست به این نتیجه می‌رسند که هرگاه اقدامات اجرایی برای کاهش حقوق زنان در فضای جغرافیایی انجام می‌شود، کنوانسیون‌ها آن را به‌عنوان هنجار به‌نظر می‌رسانند. برای مثال، کتاب سوزان هانسون و جرالدین پرات با عنوان "جنسیت، کار و
هانسون و جرالدین پرات با عنوان "جنسیت، کار و فضا" نشان می‌دهد که چگونه عناصر جغرافیایی، مانند پیکربندی مکان‌های کار، توزیع منابع، و طراحی محیط‌های شهری و روستایی، به شکل‌دهی و تقویت نابرابری‌های جنسیتی در حوزه کار کمک می‌کنند. جغرافیای تفاوت فمینیستی. جغرافیای تفاوت فمینیستی رویکردی به جغرافیای فمینیستی است که بر ساخت هویت‌ها و تفاوت‌های جنسیتی در میان زنان متمرکز است، و بررسی جنسیت و ساختارهای طبیعت را از طریق تئوری‌های فرهنگی، پساساختاری، پسااستعماری و روان‌کاوانه و همچنین نوشته‌های زنان رنگین‌پوست، زنان
و همچنین نوشته‌های زنان رنگین‌پوست، زنان لزبین، مردان همجنس‌گرا و زنان از کشورهای جهان سوم را می‌کاود. در این رویکرد، جغرافی‌دانان فمینیست بر مطالعه ریزجغرافیای بدن، هویت‌های متحرک، فاصله، جدایی و مکان، جغرافیای خیالی، استعمار و پسااستعمار و محیط یا طبیعت تأکید دارند. از اواخر دهه ۱۹۸۰، بسیاری از جغرافی‌دانان فمینیست به سه حوزه تحقیقاتی جدید رفته‌اند: مقوله‌های جنسیت بین زن و مرد، شکل‌گیری روابط و هویت‌های جنسیتی، و تفاوت‌های بین نسبی‌گرایی و دانش موقعیتی. جغرافیای انسانی انتقادی. جغرافیای انسانی انتقادی
جغرافیای انسانی انتقادی. جغرافیای انسانی انتقادی به‌عنوان «مجموعه‌ای متنوع و به‌سرعت در حال تغییر از ایده‌ها و عملکردها در جغرافیای انسانی است که با تعهد مشترک به سیاست‌های رهایی‌بخش در داخل و خارج از رشته، به ترویج تغییرات اجتماعی مترقی و توسعه طیف وسیعی از رشته‌ها و نظریه‌های انتقادی و کاربرد آن‌ها در تحقیقات جغرافیایی و عملکرد سیاسی مرتبط است. جغرافیای انسانی انتقادی در اواسط دهه ۱۹۹۰ از حوزه جغرافیای کشورهای انگلیسی‌زبان پدیدار شد و اتحادی از رویکردهای مترقی به این رشته را ارائه می‌دهد. جغرافی‌دانان
مترقی به این رشته را ارائه می‌دهد. جغرافی‌دانان انسانی انتقادی بر آثار چاپ‌شده کلیدی تمرکز می‌کنند که دوره‌های مختلف جغرافیای انسانی انتقادی را با تکیه بر آنارشیسم، استعمارزدایی، نظریه انتقادی نژاد، محیط زیست، فمینیسم، مارکسیسم، نظریه غیربازنمایی، پسامارکسیسم، پسااستعمار، پساساختارگرایی، روان‌کاوی. نظریه کوئیر، موقعیت‌گرایی و سوسیالیسممشخص می‌کند. جغرافیای انسانی انتقادی چندگانه، پویا و مناقشه‌برانگیز درک می‌شود.
الگوی تداخل عبارتست از یک خط شکسته (و کمی منحنی) مبین اختلاف پتانسیل بین جفت الکترود در نوار عصب و عضله می‌باشد. این اختلاف پتانسیل، برآیند پتانسیل‌های عمل واحدهای حرکتی (MUAP) قسمتی از عضله مورد آزمایش در حالت انقباض کامل می باشد. تعریف دقیق. با این حال، الگوی تداخل توسط انجمن پزشکی عصبی عضلانی و الکتروتشخیص آمریکا به عنوان «فعالیت الکتریکی ثبت شده از یک عضله با الکترود سوزنی معمولاً در طول حداکثر تلاش داوطلبانه» تعریف می‌شود. یعنی حتماً باید سوزن درون عضله وارد شود و الکترود سطحی قابل قبول نیست.
فمینیسم سیاه‌پوستی () شاخه‌ای از فمینیسم است که بر تجارب زنان آفریقایی-آمریکایی تمرکز دارد و درهم‌تنیدگی نژادپرستی و جنسیت‌گرایی را به رسمیت می‌شناسد. فلسفه فمینیسم سیاه‌پوستی بر این ایده متمرکز است که «زنان سیاه‌پوست ذاتاً ارزشمند هستند، و رهایی [زنان سیاه‌پوست] یک ضرورت است؛ نه با عنوان کمک به آن‌ها، بلکه به‌دلیل نیاز انسان‌ها و برای خودمختاری». طبق فمینیسم سیاه‌پوستی، نژاد، جنسیت و تبعیض طبقاتی همگی جنبه‌های یک نظام سلسله‌مراتبی هستند که بل هوکس آن را «پدرسالاری سرمایه‌داری، برتری‌طلبی امپریالیستی
را «پدرسالاری سرمایه‌داری، برتری‌طلبی امپریالیستی سفیدپوست» می‌نامد. به دلیل وابستگی متقابل، آن‌ها با هم ترکیب می‌شوند تا چیزی بیش از تجربه نژادپرستی و تبعیض جنسی ایجاد کنند؛ بنابراین، تجربه یک زن سیاه‌پوست را نمی‌توان بر حسب سیاه‌پوست بودن یا زن بودن درک کرد، بلکه باید از طریق اینترسکشنالیتی، اصطلاحی که توسط محقق حقوقی کیمبرلی ویلیامز کرنشا در سال ۱۹۸۹ ابداع شد، روشن شود. زن بودن؛ باید هم به‌طور مستقل و هم به‌دلیل تأثیر متقابل در نظر گرفته شود، که در آن هویت‌های درهم‌تنیده عمیق‌تر می‌شوند، یکدیگر را تقویت
درهم‌تنیده عمیق‌تر می‌شوند، یکدیگر را تقویت می‌کنند و به‌طور بالقوه منجر به تشدید اشکال نابرابری می‌شوند. فمینیسم سیاه‌پوستی در ایالات متحده برای اولین بار توسط زنان سیاهپوست به‌کار گرفته شد، تا بفهمند که چگونه برتری سفیدپوستی و مردسالاری با یکدیگر تعامل دارند و تجربیات خاص زنان سیاهپوست برده‌شده را آگاه کنند. فعالان و روشن‌فکران سیاه‌پوست سازمان‌هایی مانند انجمن ملی زنان رنگین‌پوست (NACW) و شورای ملی زنان سیاه‌پوست (NCNW) را تشکیل دادند. فمینیسم سیاه‌پوستی در دهه ۱۹۶۰ به شهرت رسید، زیرا جنبش حقوق مدنی
در دهه ۱۹۶۰ به شهرت رسید، زیرا جنبش حقوق مدنی زنان را از پست‌های رهبری کنار گذاشت، و جریان اصلی جنبش فمینیستی عمدتاً دستور کار خود را بر روی موضوعاتی متمرکز کرد که عمدتاً بر زنان سفیدپوست طبقه متوسط تأثیر می‌گذاشت. از دهه ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰، فمینیست‌های سیاه‌پوست گروه‌هایی را تشکیل دادند که به نقش زنان سیاه‌پوست در ناسیونالیسم سیاه، آزادی همجنس‌گرایان و موج دوم فمینیسم پرداختند. درحالی‌که افراد مشهور سیاه‌پوست بحث جریان اصلی فمینیسم سیاه را رواج می‌دهند، آلیس واکر، بل هوکس، کیمبرلی کرنشاو، آنجلا دیویس، و
واکر، بل هوکس، کیمبرلی کرنشاو، آنجلا دیویس، و پاتریشیا هیل کالینز به‌عنوان دانشگاهیان برجسته در مورد فمینیسم سیاه‌پوست شناخته شده‌اند.
فمینیسم پساساختارگرایانه () شاخه‌ای از فمینیسم است که با بینش‌هایی از تفکر پساساختارگرایی درگیر است. فمینیسم پساساختارگرایانه بر «ماهیت تصادفی و گفتمانی همه هویت‌ها» و به‌ویژه برساخت‌گرایی اجتماعی سوبژکتیویته‌های جنسیتی تأکید دارد. مانند خود پساساختارگرایی، شاخه فمینیستی آن، تا حد زیادی ابزاری برای تحلیل ادبی است، اما به روان‌کاوی و نقد اجتماعی-فرهنگی نیز می‌پردازد و به‌دنبال کشف روابط بین زبان، جامعه‌شناسی، ذهنیت و روابط قدرت است که بر جنسیت تأثیر می‌گذارد. فمینیسم پساساختارگرایانه همچنین به‌دنبال انتقاد
فمینیسم پساساختارگرایانه همچنین به‌دنبال انتقاد از کیریارکی است، درحالی‌که به نظریه کیریارکی محدود نمی‌شود.
افسر یا رسمی فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۱ و به کارگردانی پی. واسو است. در این فیلم بازیگرانی همچون آرون پاندیان، گائوتامی، سریویدیا و پرابو دوا ایفای نقش کرده‌اند.
کاپیتان و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی جاتین بورا است. در این فیلم بازیگرانی همچون جاتین بورا، آروپ بورا، نیشیتا گوسوامی، هیرانیا دکا و چتانا داس ایفای نقش کرده‌اند.
دیلی اکسپرس یک روزنامه انگلیسی زبان در صباح، مالزی و روزنامه خواهر "آورسیز چاینیز دیلی نیوز" ("Overseas Chinese Daily New") است. این روزنامه با میانگین تیراژ ۳۳٬۷۹۰ نسخه در روز، پرتیراژ ترین روزنامه صباح می‌باشد.
دورلوباکتام () یک مهارکننده بتالاکتاماز است که در ترکیب با سولباکتام برای درمان گونه‌های حساس باکتری در جنس آسینتوباکتر به کار می‌رود.
فوس‌میدومایسین () یک داروی آنتی بیوتیک و ضد مالاریا است.
فورگاتن امپایرز () یک توسعه دهنده بازی‌های ویدیویی آمریکایی در سینسیناتی، اوهایو است که توسط برت بیکمن و رایان شپرد در سال ۲۰۱۳ تأسیس شد. این شرکت در ساخت بازی‌های استراتژی همزمان به ویژه در ژانر تاریخی تخصص دارد. اصلی‌ترین فعالیت فورگاتن امپایرز توسعه عناوین عصر فرمانروایان است. فورگاتن امپایرز در ژوئن ۲۰۲۲، توسط کی‌ورد استودیوز خریداری شد.
آزادی شناختی یا «حق تعیین سرنوشت ذهنی»، آزادی فرد برای کنترل فرآیندهای ذهنی، شناخت و آگاهی خود است. استدلال شده است که هم بسط و هم اصل زیربنای حق آزادی اندیشه است. اگرچه این موضوع اکنون یک مفهوم نسبتاً تعریف شده است، اما بسیاری از نظریه‌پردازان، «آزادی شناختی» را دارای اهمیت فزاینده‌ای می‌دانند زیرا پیشرفت‌های تکنولوژیکی در علم اعصاب اجازه می‌دهد تا توانایی روزافزونی برای تأثیر مستقیم بر آگاهی وجود داشته باشد. آزادی شناختی یک حق به رسمیت شناخته شده در هیچ‌یک از معاهدات بین‌المللی حقوق بشر نیست، اما در
از معاهدات بین‌المللی حقوق بشر نیست، اما در ایالات متحده در سطح محدودی به رسمیت شناخته شده است، و استدلال می‌شود که این اصل، زیربنای تعدادی از حقوق شناخته شده می‌باشد.
فمینیسم برابری () زیرمجموعه‌ای از جنبش کلی فمینیسم و به‌طور خاص‌تر از سنت فمینیستی لیبرال است که بر شباهت‌های اساسی بین زن و مرد تمرکز دارد و هدف نهایی آن برابری هر دو جنس در همه حوزه‌ها است. این شامل برابری اقتصادی و سیاسی، دسترسی برابر در محیط کار، آزادی از کلیشه‌های جنسیتی سرکوبگر و جهان‌بینی آندروجینی است. تئوری فمینیستی بهٰ‌دنبال ارتقای وضعیت حقوقی زنان به‌صورت برابر و متمایز از مردان است. درحالی‌که فمینیست‌های برابری تا حد زیادی موافق هستند که مردان و زنان تفاوت‌های بیولوژیکی اساسی در آناتومی و چارچوب
تفاوت‌های بیولوژیکی اساسی در آناتومی و چارچوب دارند، اما استدلال می‌کنند که در سطح روان‌شناختی، قابلیت استفاده از عقلانیت یا عقل بین زن و مرد برابر است. برای فمینیست‌های برابری، مردان و زنان از نظر توانایی استدلال، دستیابی به اهداف و پیشرفت در هر دو زمینه کار و خانه برابر هستند. فمینیسم برابری نسخه غالب فمینیسم پس از اثر مری ولستون‌کرافت، "دفاع از حقوق زنان" (۱۷۹۲) بود. ولستون کرافت ادعا کرد که برابری زنان با مردان در آموزش و حقوق کارگران تجلی می‌یابد و در ادامه نقشه راه مثلی برای زنان آینده از نظر کنش‌گری
نقشه راه مثلی برای زنان آینده از نظر کنش‌گری و نظریه‌پردازی فمینیستی تهیه کرد. از آن زمان، فمینیست‌های فعال برابری شامل سیمون دوبوار، رهبران کنوانسیون سنکا فالز، الیزابت کدی استانتون، لوکرشیا مات، سوزان آنتونی، بتی فریدان و گلوریا استاینم بودند. درحالی‌که فمینیسم برابری دیدگاه غالب فمینیسم در طول قرن ۱۹ و ۲۰ بود، دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ تمرکز جدیدی را در فمینیسم عامه‌پسند بر فمینیسم تفاوت‌گرا یا تفاوت‌های اساسی بین زن و مرد ایجاد کرد. در تقابل با فمینیسم برابری، این دیدگاه از تجلیل «زنانه» با تمرکز بر
برابری، این دیدگاه از تجلیل «زنانه» با تمرکز بر ویژگی‌های سنتی زنانه، مانند هم‌دلی، پرورش و مراقبت حمایت می‌کند. درحالی‌که فمینیست‌های برابری ماهیت انسان را اساساً آندروجینی می‌دانند، فمینیست‌های تفاوت ادعا می‌کنند که این دیدگاه «خوب» را با کلیشه‌های مردانه هم‌سو می‌کند، بنابراین در چارچوب مردسالارانه جامعه عمل می‌کند.
قرار ملاقات دو ناشناس می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته‌باشد:
توقیف کشتی ام‌اس‌سی آریس توسط ایران اشاره توقیف یک کشتی باری کانتینربر متعلق به شرکت کشتیرانی مدیترانه دارد که در ۲۵ فروردین ۱۴۰۳ توسط نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در تنگه هرمز و در نزدیکی سواحل بندر فجیره و به دلیل خاموش بودن دستگاه اعلام موقعیت و عدم پاسخ به سوالات لازم توقیف شد. این شناور با پرچم پرتغال تردد می‌کند، در اجاره ایال اوفر، تاجر اسرائیلی بود. تاریخچه تنش‌ها. از سال ۲۰۱۹، ایران اقدامات دریایی فزاینده‌ای علیه کشتی‌های اروپایی، آمریکایی و اسرائیلی انجام داده است، به‌طور مداوم به
و اسرائیلی انجام داده است، به‌طور مداوم به کشتی‌های مختلف حمله کرده و کشتی‌ها را در میان مسائل سیاسی توقیف کرده است، که در سال ۲۰۲۳ توسط رسانه‌های اسرائیلی به عنوان «دزدی دریایی» توصیف شده است. این حادثه در جریان تشدید تنش‌ها میان ایران و اسرائیل و در بحبوحه جنگ نیابتی میان اسرائیل، ایران و حماس رخ داد. رئیس‌جمهور ایالات متحده، جو بایدن، به ایران هشدار داد که وضعیت را در هفته پیش از حادثه تشدید نکند. حملهٔ موشکی و پهپادی ایران در پاسخ به حمله هوایی به کنسولگری ایران در دمشق، ساعاتی پس از توقیف این کشتی رخ
ایران در دمشق، ساعاتی پس از توقیف این کشتی رخ داد.‌‌ توقیف کشتی باری «ام‌اس‌سی آریس» در تنگه هرمز چند روز پس از تهدید فرمانده نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی رخ داد که گفته بود در صورت لزوم می‌تواند تنگه هرمز را ببندد. کشتی ام‌اس‌سی آریس. کشتی ام‌اس‌سی آریس یک کشتی کانتینری است که در سال ۲۰۲۰ ساخته شده است. از سال ۲۰۲۴، این کشتی تحت پرچم مادیرای پرتغال ثبت شده است. طول آن ۳۶۶ متر و عرض آن ۵۱ متر است. وزن ناخالص کشتی ۱۴۹,۵۲۵ تن و وزن ناخالص تابستانی آن ۱۵۸,۰۹۷ تن است. این کشتی توسط ام‌اس‌سی از
آن ۱۵۸,۰۹۷ تن است. این کشتی توسط ام‌اس‌سی از Gortal Shipping، یک شرکت تابعه از زودیاک، اجاره شده است و ام‌اس‌سی هدایت فعالیت‌های آن را بر عهده دارد. به گزارش رویترز، «زودیاک» بخشی از شرکت «اوفر گلوبال» است که ایال اوفر، تاجر اهل اسرائیل، مدیر عامل آن است. عملیات توقیف. در صبح روز ۱۳ آوریل ۲۰۲۴، سپاه پاسداران ایران با استفاده از هلی‌کوپتر به کشتی ام‌اس‌سی حمله کرده و آن را به تصرف درآورد، و ادعا کرد که این کشتی قوانین دریانوردی را نقض کرده است. این توقیف در آب‌های بین‌المللی نزدیک سواحل امارات متحده عربی رخ
بین‌المللی نزدیک سواحل امارات متحده عربی رخ داد. وزیر امور خارجه اسرائیل این اقدام ایران را به عنوان عملی از «دزدی دریایی بین‌المللی» طبق قوانین بین‌المللی خواند. ارتش ایران پس از آن کشتی و خدمه آن را به آب‌های ایران منتقل کرد. ۲۵ نفر از اعضای خدمه کشتی شامل ۱۷ هندی، ۴ فیلیپینی، ۲ پاکستانی، ۱ روسی و ۱ استونیایی بودند. در تاریخ ۲۷ آوریل، وزیر امور خارجه ایران، حسین امیرعبداللهیان اعلام کرد که ۲۴ نفر از خدمه باقی‌مانده کشتی ام‌اس‌سی به کنسولگری‌های خود دسترسی پیدا کرده و آزاد خواهند شد. در تاریخ ۳ مه، او
پیدا کرده و آزاد خواهند شد. در تاریخ ۳ مه، او اعلام کرد که خدمه آزاد شدند، اما کشتی همچنان تحت کنترل ایران باقی ماند.
ادگاردو عبدالله (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال متولد شیلی اهل فلسطین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه ورزشی پالستینو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فلسطین بازی کرده است.
خواکین عبدالله (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال متولد شیلی اهل فلسطین است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فلسطین بازی کرده است.
احمد ابوناموس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فلسطین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه ورزشی بنی یاس اشاره کرد.
پاتریسیو آسودو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال متولد شیلی اهل فلسطین بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فلسطین بازی کرده است.
محمد الغول (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال فلسطینی‌تبار اهل کرواسی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال خرواتسکی دراگوولیاتس و باشگاه فوتبال لوکوموتیو زاگرب اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال کرواسی و زیر ۲۱ سال کرواسی بازی کرده است.
احمد عواد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فلسطین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال دالکورد و باشگاه فوتبال ورنمو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فلسطین بازی کرده است.
احمد عواد (؛ زادهٔ ) جودوکار اهل مصر است.
محمد برکات (; – ) بازیکن فوتبال اهل فلسطین بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال الشعله عربستان سعودی و باشگاه ورزشی الوحدات اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فلسطین بازی کرده است.
جوانه‌های لوزالمعده شکمی و پشتی (یا دیورتیکول‌های لوزالمعده) برآمدگی‌های دوازدهه در طول جنین‌زایی انسان هستند. آنها به هم می‌پیوندند و لوزالمعده بالغ را تشکیل می‌دهند. بخش پروگزیمال جوانه لوزالمعده پشتی مجرای لوزالمعده کناری را ایجاد می‌کند، در حالی که بخش انتهایی جوانه لوزالمعده پشتی و جوانه لوزالمعده شکمی مجرای اصلی لوزالمعده را ایجاد می‌کند. جوانه شکمی لوزالمعده به سر لوزالمعده و فرایند uncinate تبدیل می‌شود.