payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لی و شاخه‌های آن منطقه‌ای از گویلین تا یانگشوو را زهکشی می‌کنند و از ارتفاع در گویلین به در یانگشوو کاهش ارتفاع می‌دهد. میانگین جریان در گویلین ۲۱۵ متر مکعب در ثانیه است و آبرفت‌های آن شامل شن‌های درشت مرتب‌شده‌ای است که توسط ماسه سیلتی پوشانده شده‌اند و در مسیر خود دشت‌های سیلابی و تراس‌هایی را شکل می‌دهند. با این حال، وجود از سنگ‌های آهکی دوونین و کربنیفر و زمین‌های کارستی در حوضه گویلین، منظره‌ای چشم‌گیر به این منطقه بخشیده است. دو نوع کارست متمایز در این منطقه وجود دارد: فنگ‌کونگ و فنگ‌لین که در طول ۱۰
منطقه وجود دارد: فنگ‌کونگ و فنگ‌لین که در طول ۱۰ تا ۲۰ میلیون سال گذشته در دوران نوزیستی تکامل یافته‌اند. کارست فنگ‌کونگ که مسیر رود لی را احاطه کرده، به‌عنوان مجموعه‌ای از تپه‌های آهکی با یک پایه مشترک و دره‌های عمیق (یا "دولین") بین قله‌ها تعریف می‌شود و گاهی به آن کارست خوشه‌ای قله‌ای می‌گویند. صدها غار در این ناحیه وجود دارند که ۲۳ مورد آن‌ها دارای گذرگاه‌هایی با طول بیش از ۱ کیلومتر در امتداد تنگه رود لی هستند. طولانی‌ترین این غارها سامانه غاری گوآنیان است که از کائوپینگ تا نانشو امتداد دارد. کارست
است که از کائوپینگ تا نانشو امتداد دارد. کارست فنگ‌لین که در منطقه یانگشوو و جنوب گویلین غالب است، به‌عنوان تپه‌های آهکی جدا از هم که با سطح آهکی مسطحی از هم جدا شده‌اند تعریف می‌شود و معمولاً توسط رسوبات سست پوشانده شده‌اند. این نوع کارست گاهی به‌عنوان دشت جنگلی قله‌ای شناخته می‌شود. مشهورترین فنگ‌لین، کارست برجی در اطراف یانگشوو است. این برج‌ها از سنگ آهک محکم و انبوهی تشکیل شده‌اند که سطوح تقریباً عمودی دارند و قطر پایه آن‌ها کمتر از ۱٫۵ برابر ارتفاع‌شان است. ارتفاع این برج‌ها در حوضه مرکزی بین ۳۰ تا ۸۰
است. ارتفاع این برج‌ها در حوضه مرکزی بین ۳۰ تا ۸۰ متر متغیر است، اما در نزدیکی فنگ‌کونگ ممکن است تا ۳۰۰ متر هم برسد. فنگ‌لین از طریق بالاآمدگی زمین‌ساختی آرام و پیوسته، مرتبط با زون کوهزایی هیمالیا، و فرسایش تدریجی برج‌ها تکامل می‌یابد. غارهای نمایشی مشهور در منطقه گویلین شامل چی‌شینگ دونگ و لوتی دونگ هستند.
کلیسای روسی () یک کلیسای ارتدوکس روسی است که در جاده روسی در سمت شمالی گردنه ورشیچ در شمال غربی اسلوونی واقع شده است. این کلیسا، که به سن ولادیمیر اختصاص داده شده، توسط روسی‌ها (در واقع اعضای چندین قوم اسلاوی و آلمانی‌های ولگا که بخشی از امپراتوری روسیه بودند) زندانیان جنگ که در دوران جنگ جهانی اول به کار اجباری در این منطقه مشغول بودند، ساخته شده است. این کلیسا به عنوان یک یادبود جنگ و یک ارتباط نمادین بین اسلوونی و روسیه خدمت می‌کند.
دره یارلونگ () توسط یارلونگ چو، یکی از شاخه‌های رود تسانگپو در لهوکا در منطقه خودمختار تبت، چین شکل گرفته است. این نام به‌ویژه به ناحیه‌ای اطلاق می‌شود که در آن یارلونگ چو به رود چونگیه می‌پیوندد و به دشتی بزرگ به عرض حدود ۲ کیلومتر گسترش می‌یابد، پیش از آنکه به رود تسانگپو بپیوندد. این در منطقه ندونگ از استان شنان قرار دارد و شامل پایتخت این استان، تسیتانگ، یکی از بزرگ‌ترین شهرهای تبت، در ۱۸۳ کیلومتری جنوب‌شرقی لاسا است. در گذشته، این منطقه پوشیده از جنگل بوده و برای کشاورزی مناسب بوده است. منطقه تسیتانگ
بوده و برای کشاورزی مناسب بوده است. منطقه تسیتانگ به دلیل تولید سیب و گلابی شهرت دارد. یارلونگ و دره مجاور دره چونگیه، محل اصلی سلسله یارلونگ پادشاهان تبت بودند و مسیرهای تجاری مهمی به هند و بوتان (کشور) را تحت کنترل داشتند. نخستین امپراتور تبت، سونگتسن گامپو (۶۰۵ یا ۶۱۷؟ - ۶۴۹)، پس از گسترش گسترده قلمرو و قدرت خود، پایتخت را به لهاسا منتقل کرد. توصیف. این دره، که اغلب به عنوان «گهواره تمدن تبتی» شناخته می‌شود، تنها ۷۲ کیلومتر (۴۵ مایل) طول دارد اما شامل قلعه‌ها، صومعه‌ها، معابد، غارهای مراقبه، قله‌ها و
قلعه‌ها، صومعه‌ها، معابد، غارهای مراقبه، قله‌ها و استوپاهای مهمی است. سه مکان مشهور قدرت ("ne-sum") در این منطقه وجود دارند: شلدراک، ترادروک و یومبو لاگانگ یا (کاخ یونگبولاکانگ). همچنین، سه استوپای اصلی که به عنوان مخازن آثار مقدس ("ten-sum") عمل می‌کنند، عبارتند از: تاکچن بومپا، گونتانگ بومپا و تسه‌چو بومپا. در پایین شهر تسیتانگ، زمانی یک پل معلق آهنی متعلق به قرن چهاردهم روی رود یارلونگ تسانگپو یا رود براهماپوترا وجود داشت که توسط مهندس معروف تانگتونگ گیالپو ساخته شده بود و طول آن بین ۱۵۰ تا ۲۵۰ متر بود،
ساخته شده بود و طول آن بین ۱۵۰ تا ۲۵۰ متر بود، اما امروزه تنها پنج پایه سنگی بزرگ از آن باقی مانده است. یک پل مدرن چند کیلومتر پایین‌تر در نیائو ساخته شده است. حتی زمانی که سارات چاندرا داس در سال ۱۸۷۹ از آنجا بازدید کرد، این پل در وضعیتی نامناسب بود و او مجبور شد با یک قایق بزرگ، همراه با تاجران و الاغ‌هایشان، از رود عبور کند.
تنگه‌های یانگ‌تسه () یا سه‌دره () سه درهٔ مجاور و متوالی در امتداد بخش میانهٔ رودخانه یانگ‌تسه هستند که در درون سرزمین چین قرار دارند. این دره‌ها با آب و هوای موسمی نیمه‌گرمسیری، به خاطر مناظر طبیعی‌شان شناخته شده‌اند. سه‌دره شامل دره قوتانگ، که به دنبال آن دره وو و در نهایت دره شی‌لینگ قرار دارد، در مجموع را پوشش می‌دهد که از شهر بایدی در چونگ‌چینگ در غرب آغاز شده و در پاس نانجینگ در ایچانگ، هوبئی در شرق پایان می‌یابد. در بین این دو نقطه، کوه‌های فنگ‌جی و کوه‌های وو در چونگ‌چینگ و همچنین بادونگ، زیگوی و
کوه‌های وو در چونگ‌چینگ و همچنین بادونگ، زیگوی و ایچانگ در استان هوبئی قرار دارند. مسیر رودخانه یانگ‌تسه. بعد از رسیدن به ایبلین ()، در سیچوآن ()، رودخانه یانگ‌تسه () از منطقه جیانگجین () در چونگ‌چینگ به ایچانگ () در هوبئی () جریان می‌یابد و این بخش از رودخانه به نام "چوانجیانگ" () یا «رودخانه سیچوآن» شناخته می‌شود. در گذشته، این تنها مسیر آبی بود که سیچوآن و گوئیژو را به مناطق شرقی چین متصل می‌کرد. (رودخانه وو () از گوئیژو عبور کرده و در منطقه فولینگ () در چونگ‌چینگ وارد یانگ‌تسه می‌شود). در جریان
() در چونگ‌چینگ وارد یانگ‌تسه می‌شود). در جریان پایین‌تر، چوانجیانگ از کوه‌های وو—دومین پله از خشکی اصلی چین—عبور کرده و دره قوتانگ ()، دره وو () و دره شی‌لینگ () را در امتداد رودخانه یانگ‌تسه شکل می‌دهد که به این منطقه نام سه‌دره داده است. منطقه سه‌دره. سه‌دره از شهر غربی و بالادستی شهرستان فنگجیه در چونگ‌چینگ تا شهر شرقی و پایین‌دستی ایچانگ در هوبئی کشیده شده‌اند. منطقه مخزن سه‌دره تقریباً طول دارد، در حالی که سه‌دره خود حدود از این منطقه را دربر می‌گیرد: این امر توجه جهانی را به سد سه‌دره جلب کرده و
این امر توجه جهانی را به سد سه‌دره جلب کرده و فرهنگ و محیط زیست منطقه را تغییر داده است. اگرچه این منطقه بیشتر به خاطر مناظر طبیعی خود معروف است، اما منطقه سه‌دره از نظر تاریخی و فرهنگی نیز در چین اهمیت دارد. بسیاری از شهرها و سایت‌های باستان‌شناسی توسط مخزن بالادستی سد سه‌دره زیر آب رفته‌اند.
گودال بهشتی () یا فروچاله ژائوژای تیانکنگ ()، که به عنوان چاله آسمانی ژائوژای نیز شناخته می‌شود، عمیق‌ترین فروچاله در جهان است. این فروچاله در شهرستان فنگجیه در چونگ‌چینگ، چین قرار دارد. ابعاد. فروچاله ژائوژای تیانکنگ طول، عرض و عمقی بین دارد، با دیواره‌های عمودی. حجم آن ۱۱۹٬۳۴۹٬۰۰۰ مترمکعب و مساحت دهانه‌اش ۲۷۴٬۰۰۰ مترمربع است. این ماده توسط رودخانه حل و منتقل شده است. فروچاله ساختار دوجداره‌ای دارد—کاسه بالایی عمق دارد، کاسه پایینی عمق دارد و این دو کاسه به‌طور متوسط عرض دارند. بین این دو مرحله، لبه‌ای
به‌طور متوسط عرض دارند. بین این دو مرحله، لبه‌ای شیب‌دار وجود دارد که به دلیل تجمع خاک در سنگ آهک شکل گرفته است. در فصل بارانی، آبشاری در دهانه فروچاله قابل مشاهده است. کشف. فروچاله ژائوژای تیانکنگ از زمان‌های باستان برای مردم محلی شناخته شده بود. ژائوژای نام یک روستای متروکه نزدیک است که به معنای «روستای کوچک» است، و «تیانکنگ» به معنای چاله آسمانی است، که یک نام منحصربه‌فرد منطقه‌ای برای فروچاله‌ها در چین می‌باشد. یک پله‌برقی ۲٬۸۰۰ پله‌ای برای تسهیل گردشگری در این منطقه ساخته شده است. رودخانه زیرزمینی و
در این منطقه ساخته شده است. رودخانه زیرزمینی و غار. فروچاله تیانکنگ بر روی غار دیفنگ شکل گرفته است که به نوبه خود توسط یک رودخانه قدرتمند زیرزمینی شکل گرفته که هنوز هم زیر فروچاله جریان دارد. رودخانه زیرزمینی از دره شکاف تیانجین آغاز می‌شود و به یک صخره عمودی بالای رودخانه میگونگ می‌رسد، جایی که یک آبشار تشکیل می‌شود. طول این رودخانه زیرزمینی تقریباً است و در طول این ۸٫۵ کیلومتر، سقوط می‌کند. جریان متوسط سالانه این رودخانه ۸٫۷۷ مترمکعب در ثانیه است، اما نرخ جریان آن می‌تواند به ۱۷۴ مترمکعب بر ثانیه برسد.
جریان آن می‌تواند به ۱۷۴ مترمکعب بر ثانیه برسد. هم رودخانه و هم غار دیفنگ توسط پروژه غارهای چین در سال ۱۹۹۴ کاوش و نقشه‌برداری شده‌اند. زیست بوم. ۱٬۲۸۵ گونه گیاهی، از جمله کهن‌دار (سرده), و بسیاری از حیوانات نادر، مانند پلنگ ابری و سمندر غول‌پیکر چینی، در این فروچاله پیدا شده‌اند.
وقت تنگ است () با نام اصلی روزهای به‌شماره‌افتاده () یک فیلم دلهره‌آور اسپانیایی به کارگردانی ایمانول اوریبه است که در سال ۱۹۹۴ منتشر و در همان سال برندهٔ جایزه گویا برای بهترین فیلم شد.
ایان اپلیارد (; – ) پرنده‌شناس، اسکی‌باز آلپاین، و راننده رالی اهل بریتانیا بود.
پاتریشیا سی کوین (؛ زادهٔ ) راننده مسابقه‌ای رالی اهل انگلستان است که بیشتر با نام همسر سابق خود پت اپلیارد شناخته می‌شود ، او دختر بنیانگذار‌ جگوار کارز، ویلیام لیونز است.
رود نانشی () در شهرستان یونگجیا، ونژو، استان ژجیانگ در شرق چین قرار دارد و یکی از شاخه‌های اصلی رود او (ژجیانگ) است. منطقه دیدنی رود نانشی () در سال ۱۹۸۸ به دلیل چشم‌انداز طبیعی و فرهنگ محلی منحصربه‌فردش، از سوی شورای دولتی چین به عنوان منطقه گردشگری ملی معرفی شد. این رودخانه ۲۳ کیلومتر از ونژو فاصله دارد، در شرق کوه‌های یاندانگ، شمال شهرستان شیانجو و غرب شهرستان شیاندو واقع شده است. رود نانشی ۱۵۰ کیلومتر طول و حوضه آبریز آن ۲۴۲۹ کیلومترمربع وسعت دارد. این رودخانه از شمال به جنوب جریان دارد و به رود او
رودخانه از شمال به جنوب جریان دارد و به رود او (ژجیانگ) می‌ریزد که در نهایت به دریای چین شرقی منتهی می‌شود. رود نانشی دارای ۳۶ پیچ و ۷۲ ساحل است. از جمله جاذبه‌های اصلی منطقه رود نانشی می‌توان به آبشار بایژانگ، صخره مثلثی فورونگ، آبشار حوض تنگشی، دوازده قله، غار تائوگونگ، انبار زیر صخره، دهکده باستانی فورونگ و صخره شیر اشاره کرد. لایه‌های زمین‌شناسی کوه‌های این منطقه عمدتاً از توف (سنگ)، ریولیت و گرانیت تشکیل شده‌اند. این رودخانه در منطقه‌ای با اقلیم موسمی نیمه‌گرمسیری قرار دارد و تحت تأثیر اقلیم اقیانوسی
نیمه‌گرمسیری قرار دارد و تحت تأثیر اقلیم اقیانوسی است. آب‌وهوا در طول سال گرم و مرطوب است. دمای هوا بین متغیر است و میانگین سالانه دما می‌باشد. محبوب‌ترین فعالیت در این رودخانه، قایق‌سواری است. افراد روی یک کلک بامبویی نشسته و با جریان سریع رودخانه حرکت می‌کنند. از روی کلک، مناظر روستاهای باستانی، کوه‌های دوردست پوشیده از مه و مردم محلی که در کنار رود مشغول شست‌وشو هستند، قابل مشاهده است. بومیان منطقه برای حمل چوب از جنگل، از این رودخانه استفاده می‌کنند؛ تنه‌های درختان از مناطق بالادست شناور شده و در
تنه‌های درختان از مناطق بالادست شناور شده و در پایین‌دست جمع‌آوری می‌شوند. وضعیت میراث جهانی. این منطقه در ۲۹ نوامبر ۲۰۰۱ در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو در دسته‌بندی ترکیبی (فرهنگی و طبیعی) ثبت شد.
ماجی‌شان () یا غارهای مایجی‌شان ()، که پیش‌تر به‌صورت مایچی‌شان رومی‌سازی شده بود، مجموعه‌ای از ۱۹۴ غار صخره‌ای هستند که در تپهٔ مایجی‌شان در تیانشوی، استان گانسو در شمال غربی چین ایجاد شده‌اند. این غارها شامل بیش از ۷۲۰۰ مجسمه بودایی و بیش از ۱۰۰۰ متر مربع نقاشی دیواری هستند. نام "مایجی‌شان" از سه واژهٔ چینی () تشکیل شده است: "مای" () که اصطلاح عمومی برای اکثر غلات است، "جی" () به معنای «توده» یا «انباشته»، و "شان" () به معنای «کوه». "مایجی‌شان" اغلب به‌صورت «کوه انباشتهٔ گندم» یا «کوه توده‌ای ذرت» ترجمه
«کوه انباشتهٔ گندم» یا «کوه توده‌ای ذرت» ترجمه می‌شود. این کوه از ماسه‌سنگ سرخ مایل به بنفش تشکیل شده است. ساخت غارها در دورهٔ چین پسین (۳۸۴–۴۱۷ میلادی) آغاز شد. در سال‌های ۱۹۵۲–۱۹۵۳، تیمی از باستان‌شناسان چینی از پکن نخستین بررسی مدرن این غارها را انجام دادند و سیستم شماره‌گذاری که امروزه نیز استفاده می‌شود را ایجاد کردند. غارهای شماره ۱ تا ۵۰ در بخش غربی صخره و غارهای شماره ۵۱ تا ۱۹۱ در بخش شرقی آن قرار دارند. بعدها، این غارها توسط مایکل سالیوان و دومینیک داربوا عکاسی شدند و آنان نخستین اثر مهم
و دومینیک داربوا عکاسی شدند و آنان نخستین اثر مهم انگلیسی‌زبان دربارهٔ این غارها را منتشر کردند. غارهای مایجی‌شان تنها یکی از مجموعه‌ای از غارهای بودایی در این منطقه از شمال غرب چین هستند که تقریباً در مسیر اصلی اتصال چین و آسیای مرکزی قرار دارند. این مکان‌ها، همراه با دیگر محوطه‌های باستان‌شناسی در امتداد جاده ابریشم شرقی، در سال ۲۰۱۴ به عنوان بخشی از «» در یونسکو میراث جهانی ثبت شدند. تاریخچه. مایجی‌شان در نزدیکی مسیر شرقی-غربی که شی‌آن را به لانژو و در نهایت دون‌هوانگ متصل می‌کند، و همچنین در مسیر جنوبی
دون‌هوانگ متصل می‌کند، و همچنین در مسیر جنوبی که شی‌آن را به چنگدو در سیچوآن و مناطق جنوبی تا هند متصل می‌سازد، قرار دارد. در این تقاطع، برخی از مجسمه‌های مایجی‌شان که متعلق به حدود قرن ششم میلادی هستند، دارای ویژگی‌های هندی و جنوب شرق آسیایی هستند که احتمالاً از طریق همین مسیرهای شمالی-جنوبی به اینجا رسیده‌اند. بااین‌حال، نخستین تأثیر هنری از سمت شمال غربی و آسیای مرکزی از طریق جاده ابریشم وارد شد. در دوران دودمان‌های سونگ و مینگ، در جریان بازسازی‌ها، تأثیرات هنری از مناطق مرکزی و شرقی چین افزایش یافت و
هنری از مناطق مرکزی و شرقی چین افزایش یافت و مجسمه‌ها بیشتر رنگ و بوی چینی به خود گرفتند. به نظر می‌رسد که غارهای نیایشگاهی در چین دو کاربرد داشتند: پیش از ورود بودیسم به چین، ممکن بود به عنوان مکان‌های پرستش اجداد یا خدایان طبیعت مورد استفاده قرار گیرند. با ورود بودیسم و تأثیر سنت کهن غارهای نیایشگاهی هندی (مانند غارهای آجانتا) و آسیای مرکزی (عمدتاً افغانستان)، این غارها بخشی از معماری مذهبی چین شدند. طراحی. این غارهای مربوط به دودمان وی شمالی طراحی ساده‌ای دارند و عمدتاً شامل یک بودای نشسته در میان
دارند و عمدتاً شامل یک بودای نشسته در میان بوداسف‌ها و همراهان دیگر، گاه همراه با راهبان یا عبادت‌کنندگان غیرروحانی هستند. متداول‌ترین بودا، آمیتابه، بودای اصلی سرزمین پاک است که امکان تولد مجدد تمامی پیروان خود را در بهشت «سرزمین پاک» فراهم می‌کند. این مکتب در دورهٔ موردنظر یکی از مکاتب محبوب بودیسم مهایانه بود. بوداسف‌هایی که او را همراهی می‌کنند معمولاً آوالوکیته‌سورا در سمت راست و ماهاستاما پرابتا در سمت چپ هستند. آوالوکیته‌سورا را می‌توان از روی تاج او که حاوی تصویر کوچکی از بودای آمیتابه است و همچنین
که حاوی تصویر کوچکی از بودای آمیتابه است و همچنین از طریق همراه داشتن یک کوزهٔ کوچک تشخیص داد. ماهاستاما پرابتا شناسایی دشوارتری دارد، اما معمولاً با آوالوکیته‌سورا جفت می‌شود. آوالوکیته‌سورا در چند قرن بعدی تغییر جنسیت داده و به گوان یین، الههٔ رحمت، تبدیل می‌شود. در نزدیکی درگاه‌ها، اغلب جفتی از دوراویراپالاها یا چهار پادشاه آسمانی ("لوکاپالا") ایستاده‌اند که از بودا و همراهانش محافظت می‌کنند. تقریباً تمامی پیکره‌های مایجی‌شان از خاک رس به همراه نوعی مادهٔ چسباننده برای افزایش ماندگاری ساخته شده‌اند.
چسباننده برای افزایش ماندگاری ساخته شده‌اند. هنگامی که مجسمه‌های سنگی در برخی غارها (مانند غارهای ۱۱۷، ۱۲۷، ۱۳۳ و ۱۳۵) مشاهده می‌شوند، معمولاً از جنس ماسه‌سنگ هستند و بسیاری از آن‌ها بسیار ظریف ساخته شده‌اند. گزارش شده است که این ماسه‌سنگ بومی نیست و منشأ آن نامعلوم است. همچنین مشخص نیست این مجسمه‌ها در کجا ساخته شده‌اند یا چگونه به داخل غارها منتقل شده‌اند. غار ۱۳۳ با ۲۳ استلای سنگی، از نمونه‌های برجستهٔ این مجموعه است.
کیت بالسات (; – ) اتومبیل‌ران فرمول ۱، رالی و مسابقات استقامتی اهل بریتانیا بود.
بولا () یک فیلم درام اسپانیایی به کارگردانی آچرو مانیاس است که در سال ۲۰۰۰ منتشر و در همان سال برندهٔ جایزه گویا برای بهترین فیلم شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به خوان خوزه بایستا (در نقش پسر ۱۲ ساله‌ای به نام «بولا») و آنا واگنر اشاره کرد.
دریاچه اره () یا اِرهای یا دریاچهٔ اِر ()، یک دریاچهٔ گسلی در اقلیم آلپی دالی (شهر) در ولایت خودمختار دالی بای، یون‌نان، چین است. در گذشته، این دریاچه با نام‌های یِیوژه () یا دریاچهٔ کونمینگ () نیز شناخته می‌شد. ریشه‌شناسی. حرف چینی "洱" (اِر) معنای گوش (耳) را ندارد. از دوران دودمان هان تا دودمان تانگ، قوم باستانی‌ای به نام "Kunming Yi" یا "کونمینگ بربر" () در نزدیکی دریاچهٔ ارهای زندگی می‌کردند، ازاین‌رو، این دریاچه را "دریاچهٔ کونمینگ" نیز می‌نامیدند. "Kunming Yi" نام دیگری نیز داشت که "Kun-mi" () بود. در
Yi" نام دیگری نیز داشت که "Kun-mi" () بود. در متون چینی بعدی، نام "昆弥" به "昆弭" (Kun-mi) تغییر یافت، زیرا "弭" گونه‌ای دیگر از نگارش "弥" محسوب می‌شد. همچنین، نام دریاچه به "渳" (می) تغییر یافت که دارای رادیکال آب () بود. فانگ گوویو معتقد است که نام "洱" (اِر) از "渳" ساده‌سازی شده است و پس از آن، نام "دریاچهٔ ارهای" تا امروز باقی مانده است. بر اساس پژوهش‌های دانشمندان قوم بای، واژهٔ "Yeyu" در نام چینی "Yeyuze" (که "ze" [泽] به معنای دریاچه است) از زبان بای مشتق شده و به معنای "آب پایین" است. تلفظ این واژه در
شده و به معنای "آب پایین" است. تلفظ این واژه در الفبای آوانگاری بین‌المللی به‌صورت نوشته می‌شود. در گویش دالی (شهر) از زبان بای، واژهٔ "پایین" () همچنین به‌صورت تلفظ می‌شود. شو لین معتقد است که نام چینی "洱" از مشتق شده است. جغرافیا. دریاچهٔ ارهای در ارتفاع از سطح دریا قرار دارد. این دریاچه از شمال به جنوب طول و از شرق به غرب بین عرض دارد. مساحت آن است که پس از دریاچهٔ دیان‌چی، دومین دریاچهٔ بزرگ فلاتی در چین محسوب می‌شود. محیط پیرامونی آن ، عمق متوسط آن و ظرفیت ذخیره‌سازی کل آن است. این دریاچه، منظره‌ای
ظرفیت ذخیره‌سازی کل آن است. این دریاچه، منظره‌ای زیبا برای دالی (شهر) ایجاد کرده و در غرب، شهر دالی را به دامنهٔ کوه کانگ محدود کرده است. سرچشمهٔ دریاچه در شهر شانگوان در شمالی‌ترین نقطهٔ آن قرار دارد و جنوبی‌ترین نقطهٔ آن در شهر شی‌گوان است. این دریاچه از رودهای میجو و میسی در شمال، رود بولوی در شرق و جریان‌های کوچکی از کوه‌های کانگ در غرب تغذیه می‌شود. در جنوب، رود یانگ‌بی از این دریاچه خارج شده و در نهایت به رودخانهٔ مکونگ می‌ریزد. جاذبه‌ها. ساحل دریاچه را می‌توان با پیاده‌روی کاوش کرد. از جاذبه‌های مهم
می‌توان با پیاده‌روی کاوش کرد. از جاذبه‌های مهم می‌توان به پارک ارهای و چشمه‌های پروانه‌ای در ساحل غربی اشاره کرد. همچنین جزایری همچون گوآن‌یین گه، جزیرهٔ جین‌سو ()، جزیرهٔ فرهنگ عامهٔ نانژائو () و جزیرهٔ شیاوپوتو () قابل بازدید هستند. این دریاچه منبع غذایی مهمی برای مردم محلی (قوم بای) محسوب می‌شود که به روش سنتی ماهیگیری خود مشهورند: آنان باکلان‌ها را آموزش می‌دهند تا ماهی شکار کرده و به ماهیگیران بازگردانند. حلقه‌هایی که دور گردن پرندگان قرار داده می‌شود، از بلعیدن ماهی‌ها جلوگیری می‌کند. تنوع زیستی.
از بلعیدن ماهی‌ها جلوگیری می‌کند. تنوع زیستی. دریاچه ارهائی دارای تنوع زیستی غنی‌ای بود یا همچنان هست. این دریاچه یکی از سه دریاچه مهم یون‌نان با تعداد بالای بوم‌زادی است؛ دو دریاچه دیگر فوکسیان و دیان (دیانچی) هستند. از میان ۲۳ گونه و زیرگونه ماهی شناسایی‌شده در ارهائی، ۸ گونه بومی هستند: "Cyprinus barbatus", "C. daliensis", "C. longipectoralis", "C. megalophthalmus", "Paracobitis erhaiensis", "Poropuntius daliensis" (مترادف: "Barbodes daliensis"), "P. exiguus" (مترادف: "B. exigua") و "Zacco taliensis"
(مترادف: "B. exigua") و "Zacco taliensis" (مترادف: "Schizothorax taliensis"). از میان این‌ها، تنها "C. barbatus" و "C. longipectoralis" از سال ۲۰۰۰ تاکنون ثبت شده‌اند؛ بقیه گونه‌ها برای چندین دهه مشاهده نشده‌اند و احتمالاً منقرض شده‌اند. همچنین، برخی از گونه‌های غیربومی نیز از این دریاچه دچار انقراض محلی شده‌اند. در مقابل، بیش از ۱۰ گونه معرفی‌شده ماهی اکنون در این دریاچه زندگی می‌کنند. چندین گونه گیاه آبزی بومی نیز از این دریاچه ناپدید شده‌اند. این دریاچه در گذشته به‌عنوان شکارگاه سلطنتی پادشاهی نانژائو
در گذشته به‌عنوان شکارگاه سلطنتی پادشاهی نانژائو مورد استفاده قرار می‌گرفت.
میراث جهانی در کاستاریکا تا ژانویه ۲۰۲۵ شامل ۴ اثر در این کشور است. کاستاریکا همچنین دارای یک سایت دیگر در فهرست آزمایشی است. اولین مکان ثبت شده در کاستاریکا پارک جهانی لا امیستاد، در سال ۱۹۸۳ بود. کشور کاستاریکا در تاریخ ۲۳ اوت ۱۹۷۷ پیمان را پذیرفت، و این امر باعث شد سایت‌های آن واجد شرایط قرارگیری در فهرست شوند. سایت‌های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح
میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. میراث فرهنگی شامل بناهای تاریخی مانند آثار معماری، مجسمه‌ها، کتیبه‌ها، مجموعه‌های ساختمانی و محوطه‌های باستانی است. از سوی دیگر، میراث طبیعی به ویژگی‌های فیزیکی و زیستی، شکل‌های زمین‌شناسی و زیستگاه گونه‌های در خطر انقراض حیوانات و گیاهان اطلاق می‌شود. همچنین مکان‌هایی که از نظر علمی، حفاظتی یا زیبایی طبیعی اهمیت دارند، جزو میراث طبیعی به‌شمار می‌روند. کاستاریکا این کنوانسیون را در ۲۳ اوت ۱۹۷۷ تصویب کرد. در سال ۱۹۹۰، این مکان گسترش یافت تا شامل
کرد. در سال ۱۹۹۰، این مکان گسترش یافت تا شامل مکان‌های موجود در پاناما شود. جدیدترین مکان ثبت شده، محوطه‌های رئیس‌نشینی پیش کلمبیایی با کره‌های سنگی دیکیس، در سال ۲۰۱۴ بود. این تنها مکان فرهنگی در کاستاریکا است، میراث جهانی. یونسکو سایت‌ها را تحت ده معیار فهرست می‌کند؛ هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را برآورده کند. معیارهای i تا vi فرهنگی هستند و معیارهای vii تا x طبیعی. فهرست آزمایشی. علاوه بر سایت‌هایی که در فهرست میراث جهانی ثبت شده‌اند، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی نگهداری کنند
می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی نگهداری کنند که ممکن است برای نامزدی در نظر گرفته شوند. نامزدی‌ها برای فهرست میراث جهانی فقط در صورتی پذیرفته می‌شود که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی قرار گرفته باشد. کاستاریکا یک سایت در فهرست آزمایشی خود دارد.
دینگ‌سون () روستایی قدیمی است که در شین‌چنگ ()، شهرستان شیانگفن، در حدود ۲۸ کیلومتری جنوب لینفن، در جنوب شانشی، چین قرار دارد. توضیحات سایت. حیاط‌های تاریخی مسکونی در دینگ‌سون شامل مجموعه‌ای از حیاط‌های «چهارگوش» است که در چهار جهت دارای ساختمان‌هایی از جمله تالارهای اصلی، اتاق‌های جانبی در بخش‌های شرقی و غربی، راهروها و ورودی‌ها هستند. در مجموع، ۴۰ مجموعه کامل از حیاط‌های «چهارگوش» در این منطقه وجود دارد که شامل ۵۹۸٫۵ "جیان" (کوچک‌ترین واحد ساختمانی، تقریباً معادل ۱۵ متر مربع) بوده و مساحتی در حدود ۴۸٬۰۰۰
معادل ۱۵ متر مربع) بوده و مساحتی در حدود ۴۸٬۰۰۰ متر مربع را پوشش می‌دهد. تاریخچه. قدیمی‌ترین حیاط‌ها در سال بیست‌ویکم از دوران سلطنت وان‌لی (۱۵۹۳) از دودمان مینگ ساخته شدند و جدیدترین آن‌ها متعلق به اوایل دوره جمهوری‌خواهی است. به‌طور کلی، این مجموعه به سه بخش تقسیم می‌شود: حیاط‌های شمالی، حیاط‌های میانی و حیاط‌های جنوبی. هر یک از این بخش‌ها شامل ساختمان‌هایی از دوران دودمان مینگ، دوره‌های اولیه و میانی دودمان چینگ و دوره‌های پایانی دودمان چینگ است. این مجموعه یکی از نمونه‌های شاخص معماری مردمی از دوران
یکی از نمونه‌های شاخص معماری مردمی از دوران مینگ و چینگ در شمال چین محسوب می‌شود. از آنجا که این ساختمان‌ها در دوره‌های مختلف ساخته شده‌اند، طراحی و سبک آن‌ها نیز متفاوت است. وضعیت میراث جهانی. این سایت در تاریخ ۱۲ فوریه ۱۹۹۶ در فهرست موقت یونسکو برای میراث جهانی در دسته فرهنگی ثبت شد.
دانگجیاچون یا روستای دانگ‌جیا () در شی‌ژوانگ ()، در شمال شرقی هانچنگ، واینان، استان شنشی قرار دارد. این روستا ۹ کیلومتر از جنوب غربی شهر جدید هانچنگ، ۱٫۵ کیلومتر از غرب جاده ملی ۱۰۸ و ۳٫۵ کیلومتر از شرق رود زرد فاصله دارد. روستای دانگ‌جیا در سال ۱۳۳۱ تأسیس شده و در دره‌ای به شکل کدو در جهت شرق-غرب قرار گرفته است. این روستا از بالا شبیه یک قایق به نظر می‌رسد و طرح ساخت خانه‌های آن مطابق با اصول سنتی یین و یانگ و باگوا است. در آن زمان، روستا شامل بیش از ۳۳۰ خانوار و ۱۴۰۰ نفر جمعیت بود. امروزه تعداد حیاط‌های
و ۱۴۰۰ نفر جمعیت بود. امروزه تعداد حیاط‌های مسکونی موجود در آن به ۱۲۳ عدد رسیده است. در آوریل ۱۹۸۹، یکی از ساختمان‌های تئاتر ۳۰۰ ساله این روستا تخریب شد. مهم‌ترین بناهای موجود در این روستا شامل سنگ‌فرش‌های قدیمی، ساختمان‌های مختلف، معبد اجدادی باشکوه، برج بلند و راست‌قامت ون‌ژینگ‌گه و خانه‌های حیاط‌دار است. همچنین این ساختمان‌ها با سردرهای نفیس، کنده‌کاری‌های چوبی و آجری تزئین شده‌اند. افزون بر این، سیستم‌های دفاعی قدیمی همچون دیوارهای شهر، دژ بی‌یانگ و نگهبانی میان‌طبقه‌ای نیز در این روستا وجود دارند.
نگهبانی میان‌طبقه‌ای نیز در این روستا وجود دارند. ارزش مطالعاتی روستای دانگ‌جیا عمدتاً در جنبه‌های زیر نهفته است: نخست، این روستا نمایانگر ترکیب عملکردهای سکونتی، تولیدی و دفاعی در سکونتگاه‌های روستایی چین باستان است. دوم، جداسازی «ژای-بائو» (Zhai-Baos) از روستا، که تاکنون به عنوان منحصربه‌فردترین شکل روستا در چین شناخته شده است. سوم، در خانه‌های حیاط‌دار هانچنگ، ازجمله در دانگ‌جیا، اتاق‌های میانی و فوقانی (اتاق نشیمن) نه به عنوان فضای زندگی روزمره، بلکه به عنوان فضایی رسمی و روشن برای آیین‌های تشریفاتی و
عنوان فضایی رسمی و روشن برای آیین‌های تشریفاتی و نیایش استفاده می‌شده است. همچنین، طرح «یک اتاق روشن و دو اتاق تاریک مجزا» که در خانه‌های شمال چین رایج بوده، در هانچنگ کمتر مورد استفاده قرار گرفته است.
دریاچه باریک غربی () که به نام چینی معیار خود شوکسیهو و نام‌های دیگر نیز شناخته می‌شود، یک دریاچه دیدنی در منطقه هانجیانگ در مرکز یانگژو، چین است. این دریاچه از خندق‌های شهری دودمان تانگ یانگژو توسعه یافته است. در دوران دودمان چینگ فهرست دودمان‌های تاریخ چین، کرانه رودخانه آن محل استقرار عمارت‌های متعدد ثروتمندان منطقه از جمله دانش‌پژوه-رسمیها و تاجران نمک بود. این دریاچه و برخی از جاذبه‌های آن به عنوان یک پارک ملی و جاذبه گردشگری بازسازی شده‌اند. نام‌ها. در تاریخ چین، دریاچه باریک غربی کنونی به عنوان بخشی
تاریخ چین، دریاچه باریک غربی کنونی به عنوان بخشی از رودخانه شناخته می‌شد و با نام‌های گوناگونی همچون پائوشان، چانگچون، بائویانگ یا نهر بائوژانگ خوانده می‌شد. تا اواخر قرن هفدهم، این منطقه به‌طور گسترده به عنوان دریاچه باریک غربی شناخته شد و این نام در اثر "Yángzhōu Gǔchuī Cíxù" که توسط وو چی (۱۶۱۹۱۶۹۴) گردآوری شده بود، ثبت شد. این نام در سال ۱۷۳۶ در شعر چینی «در ستایش رود بائوژانگ (, "Yǒng Bǎozhàng Hé") که توسط وانگ هنگ (, "Wāng Hàng"; 1704۱۷۸۴) نوشته شد، بیشتر رواج یافت. وانگ شاگرد لی ئه بود که پیش از آن
رواج یافت. وانگ شاگرد لی ئه بود که پیش از آن اثر خود را دربارهٔ "سوابق دریاچه غربی" (, "Xīhú Zhì") دربارهٔ تاریخ هانگژو به پایان رسانده بود. در شعر وانگ، این شهر به عنوان مکانی مرفه و جذاب توصیف شده است. جغرافیا. دریاچه باریک غربی بین هانجیانگ و گوانگلینگ در مرکز یانگژو در جیانگسو و شرق چین واقع شده است. این دریاچه در ابتدا بخشی از خندق‌های کانال‌ها و نهرهای اطراف یانگژو بود و در شمال‌غربی استحکامات مربوط به دوران سونگ، مینگ و چینگ این شهر قرار دارد. این دریاچه از دریاچه بائوژانگ در شمال تا بقایای خندق