payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به شاهزاده‌نشین تارانتو محدود نمود. در اکتبر ۱۲۵۳، ناپل به دست کنراد افتاد. کنراد پاپ را سرپرست کنرادین، پسر نوزادش، قرار داد و مارگراف برتولد هوهنبرگ، یک بارون قدرتمند آلمانی، را به عنوان نایب‌السلطنه کنرادین منصوب کرد. در ماه مه ۱۲۵۴، کنراد در سن بیست و شش سالگی بر اثر مالاریا درگذشت. مانفرد، پس از امتناع از تسلیم سیسیل به اینوسنت چهارم، نایب‌السلطنه شدن را از طرف کنرادین پذیرفت. با این حال، پاپ که به عنوان قیم کنرادین منصوب شده بود، مانفرد را در ژوئیه ۱۲۵۴ تکفیر کرد. نایب‌السلطنه تصمیم گرفت مذاکرات را
تکفیر کرد. نایب‌السلطنه تصمیم گرفت مذاکرات را با اینوسنت آغاز کند. به عنوان بخشی از پیمانی که در سپتامبر ۱۲۵۴ منعقد شد، مانفرد تسلیم شد و عنوان جانشین پاپ در جنوب ایتالیا را پذیرفت. اما مانفرد - که سوءظن او از رفتار همراهان پاپ برانگیخته شده بود و از اشغال کامپانیا توسط نیروهای پاپ آزرده خاطر بود - در لوسرا به ساراسن‌ها گریخت. او با کمک متحدان ساراسن، ارتش پاپ را در ۲ دسامبر ۱۲۵۴ در فوجیا شکست داد و به زودی اقتدار خود را بر سیسیل و متصرفات سیسیل در سرزمین اصلی برقرار کرد. در آن سال مانفرد از کمون‌های
اصلی برقرار کرد. در آن سال مانفرد از کمون‌های گیبلین در توسکانی، به ویژه سینا، حمایت کرد و سپاهی از شوالیه‌های آلمانی را در اختیار آنها قرار داد که بعداً در شکست فلورانس در نبرد مونتاپرتی نقش مهمی داشتند؛ بنابراین او به مقام حامی اتحادیه گیبلین‌ها رسید. همچنین در همان سال، اینوسنت درگذشت و الکساندر چهارم جانشین او شد که بلافاصله مانفرد را تکفیر کرد. با این حال، در سال ۱۲۵۷، مانفرد ارتش پاپ را در هم کوبید و تمام شورش‌ها را فرونشاند، حکومت قاطع خود را بر جنوب ایتالیا تحمیل کرد و عنوان کشیش را از کنرادین
جنوب ایتالیا تحمیل کرد و عنوان کشیش را از کنرادین دریافت کرد. سلطنت. در ۱۰ آگوست ۱۲۵۸، مانفرد با سوءاستفاده از شایعه مرگ کنرادین، به عنوان پادشاه سیسیل در پالرمو تاجگذاری کرد. دروغ بودن این گزارش به زودی آشکار شد؛ اما پادشاه جدید، با حمایت صدای مردم، از کناره‌گیری خودداری کرد و به فرستادگان کنرادین لزوم وجود یک حاکم بومی قوی را خاطرنشان کرد. پاپ، که اتحاد با مسلمانان برایش توهین بزرگی بود، تاجگذاری مانفرد را باطل اعلام کرد. مانفرد که از تکفیر دلسرد نشده بود، در پی کسب قدرت در مرکز و شمال ایتالیا بود، جایی
در پی کسب قدرت در مرکز و شمال ایتالیا بود، جایی که رهبر گیبلین‌ها، اتزلینو سوم دا رومانو، ناپدید شده بود. او در توسکانی، اسپولتو، مارکه، رومانیا و لومباردی، جانشینانی منصوب کرد. این دوره شاید نقطه اوج قدرت گیبلین‌ها در ایتالیا در قرن سیزدهم پس از مرگ فردریک دوم بود. پس از مونتاپرتی، مانفرد توسط شهروندان فلورانس، که به نماینده‌اش ادای احترام می‌کردند، به عنوان محافظ توسکانی شناخته شد و توسط گروهی در شهر به عنوان «سناتور رومی‌ها» انتخاب شد. قدرت او همچنین با ازدواج دخترش کنستانس در سال ۱۲۶۲ با پیتر سوم
با ازدواج دخترش کنستانس در سال ۱۲۶۲ با پیتر سوم آراگون افزایش یافت. مانفرد با گسترش هژمونی خود در سراسر ایتالیا و حتی غرب و جنوب یونان، به نظر می‌رسید که آماده است تا به قدرت و جایگاه عظیم پدر برجسته‌اش دست یابد. تشکیلات دولتی پیچیده‌ای که توسط فردریک دوم در پادشاهی سیسیل به جا مانده بود، به خوبی روغن‌کاری شده بود و هنوز هم به‌طور مؤثر عمل می‌کرد، و حتی در بقیه ایتالیا، ساختار شکل‌دهنده برای یک رژیم متحد ایتالیایی-سیسیلی که توسط فردریک در دهه آخر عمرش شکل گرفته بود، به نظر می‌رسید که آماده است تا دوباره
گرفته بود، به نظر می‌رسید که آماده است تا دوباره تحت حکومت مانفرد با سرعت پیش برود. به نظر می‌رسید که مانفرد می‌تواند مانند پدرش، از پادشاهی سیسیل به عنوان پایگاهی تقریباً تسخیرناپذیر استفاده کند تا از آنجا قدرت استافن را بار دیگر در سراسر ایتالیا تثبیت کند و تاج امپراتوری را به دست آورد. امپراتوری مدیترانه‌ای احیا شده استافن در چشم‌انداز به نظر می‌رسید. پاپ اوربان چهارم جدید که از این موضوع وحشت داشت، او را تکفیر کرد. پاپ ابتدا سعی کرد پادشاهی سیسیل را به ریچارد کورنوال و پسرش بفروشد، اما بیهوده بود. در
ریچارد کورنوال و پسرش بفروشد، اما بیهوده بود. در سال ۱۲۶۳، او بیشترین موفقیت را با چارلز اول آنژو، برادر شاه لویی نهم فرانسه، که واگذاری پادشاهی سیسیل را به دست او پذیرفت، به دست آورد. مانفرد با شنیدن نزدیک شدن چارلز، بیانیه‌ای خطاب به رومیان صادر کرد که در آن نه تنها از حکومت خود بر ایتالیا دفاع کرد، بلکه حتی تاج امپراتوری را نیز مطالبه کرد. پاپ در ابتدا سعی کرد پادشاهی سیسیل را به ریچارد کورنوال و پسرش بفروشد، اما بیهوده بود. ارتش چارلز، با حدود ۳۰۰۰۰ نفر نیرو، در اواخر سال ۱۲۶۵ از طریق گردنه تند وارد
نیرو، در اواخر سال ۱۲۶۵ از طریق گردنه تند وارد ایتالیا شد. او خیلی زود دژهای متعدد گیبلین‌ها را در شمال ایتالیا از بین برد و در ژانویه ۱۲۶۶ در رم تاجگذاری کرد، در حالی که پاپ غایب بود. در ۲۰ ژانویه، او به سمت جنوب حرکت کرد و در رودخانه لیری به آب زد و به پادشاهی سیسیل حمله کرد. پس از چند درگیری جزئی، ارتش‌های رقیب در ۲۶ فوریه ۱۲۶۶ در نبرد بنونتو با هم روبرو شدند و ارتش مانفرد شکست خورد. خود پادشاه که از فرار امتناع ورزید، به میان دشمنانش شتافت و کشته شد. بر روی جسد او که در میدان نبرد دفن شده بود، توده
بر روی جسد او که در میدان نبرد دفن شده بود، توده عظیمی از سنگ قرار داده شد، اما پس از آن با رضایت پاپ، بقایای جسد از خاک بیرون آورده شد، از قلمرو پاپ بیرون انداخته شد و در ساحل رودخانه گاریگلیانو، خارج از مرزهای ناپل و ایالات پاپی، به خاک سپرده شد. در نبرد بنونتو، چارلز هلنا، همسر دوم مانفرد، را اسیر و زندانی کرد. او پنج سال بعد در قلعه نوسرا اینفریوره در اسارت زندگی کرد و در سال ۱۲۷۱ در آنجا درگذشت. داماد مانفرد، پیتر سوم، سرانجام از سال ۱۲۸۲، پس از آنکه نمازگزاران سیسیلی فرانسوی‌ها را دوباره از جزیره
نمازگزاران سیسیلی فرانسوی‌ها را دوباره از جزیره بیرون راندند، پادشاه پیتر اول سیسیل شد. شهر مدرن مانفردونیا توسط پادشاه مانفرد بین سال‌های ۱۲۵۶ تا ۱۲۶۳، در چند کیلومتری شمال ویرانه‌های سیپونتوم باستانی ساخته شد. آنژوین‌ها، که مانفرد را شکست داده و از پادشاهی سیسیل خلع کرده بودند، آن را سیپونتوم نوولوم ("سیپونتوم جدید") نامیدند، اما این نام هرگز تحمیل نشد. مانفرد از طریق تبادل هدایا روابط دیپلماتیک خود را با سلاطین مملوک مصر حفظ کرد. برای مثال، سلطان بیبرس زرافه‌ای را که از طریق خراج از نوبیا به دست آورده
زرافه‌ای را که از طریق خراج از نوبیا به دست آورده بود، برای او فرستاد و آن را یکی از نادرترین و خیره‌کننده‌ترین هدایایی دانست که می‌توان فرستاد. ازدواج‌ها و فرزندان. مانفرد دو بار ازدواج کرد: همسر اول او بئاتریس، دختر آمادئوس چهارم، کنت ساووی بود که از او دختری به نام کنستانس داشت که در ۱۳ ژوئن ۱۲۶۲ با وارث تاج و تخت آراگون، پادشاه آینده پتر سوم آراگون، ازدواج کرد. همسر دوم مانفرد، هلنا آنجلینا دوکاینا، دختر میخائیل دوم کومننوس دوکاس، حاکم مستبد اپیروس بود که پس از حمله مانفرد در تسالونیکی، برای اتحاد با
که پس از حمله مانفرد در تسالونیکی، برای اتحاد با او این ازدواج را انجام داد. هلنا و مانفرد چهار فرزند داشتند: بئاتریکس، هنری، آنسلم و فردریک. هلنا و تمام فرزندانش پس از مرگ مانفرد در سال ۱۲۶۶ توسط چارلز آنژو اسیر شدند. هلنا در سال ۱۲۷۱ در زندان نوسرا درگذشت. سه پسر او به همراه مانفرد - که در آن زمان تنها چهار سال داشت - تا سال ۱۲۹۹ در قلعه دل مونته زندانی بودند، تا اینکه چارلز دوم آنها را از زنجیر رها کرد و به قلعه دل اوو منتقل کرد. شرایط زندگی آنها در مقایسه با شرایط معمول برای زندانیان اشرافی به طرز
مقایسه با شرایط معمول برای زندانیان اشرافی به طرز فوق‌العاده‌ای فلاکت‌بار بود. آنها در تاریکی، در زنجیرهای سنگین و با غذای کافی برای زنده ماندن، «کور و نیمه دیوانه» شدند. استرس این جابجایی برای آزولینو بسیار طاقت‌فرسا بود و او کمی بعد (در سال ۱۳۰۱) درگذشت. هنری هجده سال دیگر زنده ماند و در ۳۱ اکتبر ۱۳۱۸ در سن ۵۴ سالگی درگذشت، «نیمه گرسنه، نیمه دیوانه و احتمالاً نابینا». بئاتریکس در مقابل به دستور فرمانده آراگونی، راجر لائوریا، پس از نبردی در نزدیکی ناپل در سال ۱۲۸۴ آزاد شده بود. او با مانفرد چهارم، مارکی
سال ۱۲۸۴ آزاد شده بود. او با مانفرد چهارم، مارکی سالوتزو، ازدواج کرد. پسر بزرگتر، فردریک، از زندان فرار کرد و به آلمان گریخت. او پیش از مرگش در مصر در سال ۱۳۱۲، مدتی را در دربارهای مختلف اروپایی گذراند. مانفرد حداقل یک فرزند نامشروع داشت، دختری به نام فلوردلیس (درگذشته ۲۷ فوریه ۱۲۹۷)، که با رانیری دلا گراردسکا، کنت دونوراتیکو و بولگری، ازدواج کرد. میراث. معاصران، شخصیت والا و بزرگوار مانفرد را که به خاطر زیبایی ظاهری و دستاوردهای فکری‌اش مشهور بود، ستایش می‌کردند. در کمدی الهی، دانته آلیگیری، مانفرد را در
در کمدی الهی، دانته آلیگیری، مانفرد را در بیرون دروازه‌های برزخ ملاقات می‌کند، جایی که روح توضیح می‌دهد که اگرچه او در در نقطه مرگ از گناهان خود توبه کرده است، اما باید قبل از ورود به برزخ، با انتظار ۳۰ سال برای هر سالی که به عنوان یک طرد شده زندگی کرده است، کفاره طاغوت خود را بپردازد. سپس او از دانته می‌خواهد که به کنستانس در مورد حضورش در برزخ بگوید. مانفرد با این جمله فاش می‌کند که اگر کسی که هنوز زنده است بتواند از طرف او دعا کند، زمان حضورش در برزخ می‌تواند کاهش یابد، که پیش‌بینی یکی از مضامین تکرار
کاهش یابد، که پیش‌بینی یکی از مضامین تکرار شونده در برزخ است. پیوندهای خانوادگی، چه از طریق خون و چه از طریق ازدواج، در سراسر این بخش از کمدی الهی به شدت مورد اشاره قرار گرفته‌اند. دانته از این روابط برای نشان دادن این نکته استفاده می‌کند که پیوندهای زمینی مانع رسیدن ارواح در برزخ به بهشت می‌شود. قرار دادن مانفرد توسط دانته در برزخ با توجه به تکفیر مانفرد توسط چندین پاپ، تعجب‌آور است. قرار دادن مانفرد در برزخ نشان دهندهٔ بیزاری دانته از استفاده پاپ‌ها از تکفیر به عنوان ابزاری سیاسی و سیاسی است. به گفتهٔ
تکفیر به عنوان ابزاری سیاسی و سیاسی است. به گفتهٔ دانته، تکفیر مانفرد، عبور او از برزخ و در نهایت ورود به بهشت را غیرممکن نمی‌کند. دانته با توصیف اینکه چگونه کلیسا دستور داد استخوان‌های مانفرد پس از مرگش از خاک بیرون آورده شده و به رودخانه‌ای در خارج از پادشاهی انداخته شوند، از ترس اینکه محل دفن او الهام‌بخش توسعهٔ فرقه‌ای پیرامون آن شود، به این توصیف مانفرد و کلیسا می‌افزاید. حضور مانفرد در برزخ همچنین دارای ارزش نمادین عمومی‌تری است. رابرت هالندر استدلال می‌کند که دوران مانفرد در برزخ را باید به عنوان
می‌کند که دوران مانفرد در برزخ را باید به عنوان نمادی از امید در نظر گرفت، با توجه به اینکه جمله پایانی مانفرد در برزخ، کانتو سوم، این است که «امید، رشته‌ای از رنگ سبز را حفظ می‌کند»، که به این صورت تفسیر می‌شود که مرگ، امید را از بین نمی‌برد، مادامی که حتی ذره‌ای امید وجود داشته باشد. معاصر. مانفرد موضوع درام‌های ای.بی.اس. رائوپاخ، او. مارباخ و اف. دبلیو. روگی بود. سه نامه نوشته شده توسط مانفرد توسط جی.بی. کاروسیوس در کتاب «کتابخانه تاریخی سیسیل» (پالرمو، ۱۷۳۲) منتشر شد. نام مانفرد توسط نویسنده انگلیسی
۱۷۳۲) منتشر شد. نام مانفرد توسط نویسنده انگلیسی هوراس والپول برای شخصیت اصلی رمان کوتاهش «قلعه اوترانتو» (۱۷۶۴) به عاریت گرفته شد. مونتاگ سامرز، در نسخه ۱۹۲۴ خود از این اثر، نشان داد که برخی از جزئیات تاریخ واقعی مانفرد سیسیلی الهام‌بخش رمان‌نویس بوده است. این نام توسط لرد بایرون برای شعر درامایی‌اش «مانفرد» (۱۸۱۷) به عاریت گرفته شد. با الهام از شعر بایرون، مانفرد در سال ۱۸۵۲ توسط روبرت شومان در اثری با عنوان «مانفرد: شعر دراماتیک با موسیقی در سه بخش» به صورت موسیقایی اقتباس شد و بعدها توسط پیوتر ایلیچ
صورت موسیقایی اقتباس شد و بعدها توسط پیوتر ایلیچ چایکوفسکی در سمفونی مانفرد (۱۸۸۵) به اجرا درآمد. شاه مانفرد (کونیگ مانفرد)، اپوس ۹۳، یک اپرای عاشقانه بزرگ در ۵ پرده اثر کارل راینکه بر اساس لیبرتوی فریدریش روبر است. این اپرا در سال ۱۸۶۶ ساخته و در سال ۱۸۶۷ به روی صحنه رفت.
پیتر دوم سیسیل (; ۱۳۰۴ – ) از سال ۱۳۳۷ تا زمان مرگش پادشاه سیسیل بود، اگرچه از سال ۱۳۲۱ به عنوان فرمانروای مشترک با پدرش در ارتباط بود. پدر پتر، فردریک سوم سیسیل و مادرش النور، دختر چارلز دوم ناپل بود. دوران سلطنت او با نزاع بین تاج و تخت و اشراف، به ویژه خانواده‌های قدیمی ونتیمیگلیا، پالیزی و کیارامونته، و جنگ بین سیسیل و ناپل مشخص می‌شد. معاصران پتر را فردی کندذهن می‌دانستند. جیووانی ویلانی در کتاب «تصورات جدید» خود، او را «تقریباً یک ابله» می‌نامد و نیکولا اسپشیاله در کتاب «تاریخ سیکولا» خود، او را «خالص
اسپشیاله در کتاب «تاریخ سیکولا» خود، او را «خالص و ساده» می‌نامد. در زمان پتر، ناپلی‌ها جزایر لیپاری را فتح کردند و شهرهای میلاتزو و ترمینی را در خود سیسیل تصرف کردند. او پس از یک بیماری کوتاه در ۸ اوت ۱۳۴۲ در کالاشیبتا درگذشت و در کلیسای جامع پالرمو به خاک سپرده شد. لویی، پسر ارشدش که تنها چهار سال داشت، جانشین او شد. زندگی‌نامه. طبق وقایع‌نامه پینیاتنس، پیتر بزرگ‌ترین پسر از سه پسر بازمانده (دو پسر دیگر جان و ویلیام) از فردریک سوم و النور بود. در زمان سقوط امپراتور هنری هفتم به ایتالیا (۱۳۱۰–۱۳۱۲)، پدرش
امپراتور هنری هفتم به ایتالیا (۱۳۱۰–۱۳۱۲)، پدرش مذاکراتی را با امپراتور برای نامزدی پیتر با کوچک‌ترین دختر هنری، بئاتریس، آغاز کرد؛ اما مذاکرات در سال ۱۳۱۲ به دلیل انتخاب هنری برای ازدواج با خاندان آنژوین به نتیجه نرسید. پارلمان سیسیل، در ۱۲ ژوئن ۱۳۱۴، با نادیده گرفتن توافق‌نامه امضا شده با صلح کالتابلوتا، فردریک را به عنوان پادشاه سیسیل تأیید کرد و پیتر را پس از مرگش به عنوان وارث تاج و تخت و بنابراین جانشین فردریک به رسمیت شناخت. بدیهی است که از همان سال به بعد، جنگ بین آنژوین‌ها و آراگونی‌ها برای تصرف
به بعد، جنگ بین آنژوین‌ها و آراگونی‌ها برای تصرف سیسیل، که با شورش وسپرها آغاز شده بود، از سر گرفته شد و در سال ۱۳۲۱، پدرش فردریک، با تصویب پارلمان سیسیل، او را به تخت سلطنت پیوند داد و تاج پادشاهی سیسیل را به او واگذار کرد و با این اقدام تأیید کرد که توافق کالتابلوتا، که بازگرداندن تاج به آنژوین‌ها را پیش‌بینی می‌کرد، قطعاً از بین رفته است. پس از این اقدام، جنگ از سر گرفته شد (ناوگان دو طرف در محاصره جنوا با یکدیگر روبرو شدند) و پاپ ژان بیست و دوم حکم منع سیسیل را صادر کرد (ژان بیست و دوم تنها در سال
منع سیسیل را صادر کرد (ژان بیست و دوم تنها در سال ۱۳۳۴، اندکی قبل از مرگش، آن را لغو کرد). اینکه پتر با تاج و تخت مرتبط بوده است. در ۲۳ آوریل ۱۳۲۲، در کاتانیا، پتر با الیزابت کارینتیا، دختر اتو سوم تیرول و یوفمیا سیلزیا-لیگنیتز، ازدواج کرد. با این حال، پتر، در واقع، تنها پس از مرگ پدرش در ۲۵ ژوئن ۱۳۳۷، عملاً بر سیسیل سلطنت کرد. دوران سلطنت پتر دوم با درگیری‌های شدیدی بین سلطنت و اشراف مشخص شد: در میان آنها، خانواده‌های قدرتمند ونتیمیگلیا، پالیزی، کیارامونته و آنتیوکیا حضور داشتند. در برخی موارد، پادشاه
و آنتیوکیا حضور داشتند. در برخی موارد، پادشاه قادر به مقابله با این خانواده‌ها نبود و مجبور شد به آنها اختیارات بیشتری و برخی از املاک دولتی اعطا کند. پیترو در ۱۵ آگوست ۱۳۴۲، در کالاشیبتا به‌طور ناگهانی درگذشت و در کلیسای جامع پالرمو به خاک سپرده شد. پسر ارشدش، لودوویکو، که هنوز کودکی حدوداً شش ساله بود، تحت سرپرستی مادرش، الیزابت کارینتیا، و عمویش، جیووانی، که نایب‌السلطنه شد، جانشین او شد. طبق «نووآ کرونیکا دی ویلانی» (کتاب دوازدهم، فصل سی و هشتم)، پادشاه قبل از ۱۵ سپتامبر ۱۳۴۱، در جریان یک لشکرکشی نظامی
قبل از ۱۵ سپتامبر ۱۳۴۱، در جریان یک لشکرکشی نظامی برای آزادسازی شهر میلاتزو، که توسط پادشاه ناپل محاصره شده بود، درگذشت: هنگامی که شهر به دلیل محاصره طولانی و دشواری خصومت مذکور نتوانست آذوقه فراهم کند، دون پیرو، که خود را پادشاه سیسیل می‌دانست، بیمار شد و درگذشت. به همین دلیل، ملاتزو در پانزدهم سپتامبر ۱۳۴۱ تسلیم دریاسالار پادشاه، روبرتو، شد. ازدواج و فرزندان. او با الیزابت کارینتیا ازدواج کرد، که از او نه فرزند داشت:
جنگ‌های دکن، که با نام جنگ‌های مغول-مراتا نیز شناخته می‌شوند، مجموعه‌ای از درگیری‌های نظامی بین مغول‌ها و مراتاها پس از مرگ مراتا چاتراپاتی شیواجی در سال ۱۶۸۰ تا مرگ امپراتور مغول اورنگ زیب در سال ۱۷۰۷ بود. شیواجی چهره اصلی آنچه که «شورش مراتا» علیه دولت مغول نامیده می‌شود، بود. او و پسرش، سمباجی (یا "شامبوجی"، معمولاً)، بین شورش علیه دولت مغول و خدمت به حاکم مغول در یک مقام رسمی در نوسان بودند. در اواخر قرن هفدهم در هند، این یک رویه رایج بود که اعضای یک خانواده حاکم از یک امیرنشین کوچک، هم با مغول‌ها
خانواده حاکم از یک امیرنشین کوچک، هم با مغول‌ها همکاری کنند و هم علیه آنها شورش کنند. پس از مرگ شیواجی در سال ۱۶۸۰، بلافاصله راجارام، پسر دوم او از همسر دومش، جانشین او شد. این جانشینی توسط سامباجی، پسر اول شیواجی از همسر اولش، مورد اعتراض قرار گرفت و به سرعت با قتل مادر راجارام و درباریان وفادار طرفدار جانشینی راجارام و زندانی شدن راجارام به مدت هشت سال، به نفع او تمام شد. اگرچه حکومت سامباجی توسط جناح‌ها دچار اختلاف شد، اما او چندین لشکرکشی نظامی در جنوب هند و گوا انجام داد. در سال ۱۶۸۱، محمد اکبر، پسر
هند و گوا انجام داد. در سال ۱۶۸۱، محمد اکبر، پسر امپراتور مغول، اورنگ زیب، که مشتاق بود با مراتاها همکاری کند تا قدرت سیاسی خود را در برابر سلطه مداوم پدر پیرش اعمال کند، با سمباجی تماس گرفت. چشم‌انداز یک اتحاد، اورنگ زیب را بر آن داشت تا خانواده، دربار و ارتش خود را به دکن منتقل کند. اکبر چندین سال را تحت حمایت سمباجی گذراند، اما سرانجام در سال ۱۶۸۶ به ایران تبعید شد. در سال ۱۶۸۹، سمباجی توسط مغول‌ها اسیر و در سن ۳۱ سالگی اعدام شد. مرگ او رویدادی مهم در تاریخ هند بود و پایان دوران طلایی پادشاهی مراتا را
هند بود و پایان دوران طلایی پادشاهی مراتا را رقم زد. همسر و پسر خردسال سمباجی، که بعدها شاهوجی نامیده شد، به اردوگاه مغول‌ها برده شدند و راجارام، که اکنون بالغ شده بود، دوباره به عنوان حاکم منصوب شد. او به سرعت پایگاه خود را به گینگی، در اعماق کشور تامیل ، منتقل کرد. از اینجا، او توانست تا سال ۱۷۰۰ پیشروی مغول‌ها به دکن را خنثی کند. در سال ۱۷۰۷، امپراتور اورنگ زیب درگذشت. اگرچه در این زمان ارتش مغول کنترل کامل سرزمین‌های دکن را به دست گرفته بود، اما قلعه‌های آنها توسط مراتهه‌های در حال خروج، خالی از اشیاء
آنها توسط مراتهه‌های در حال خروج، خالی از اشیاء قیمتی شده بود و پس از آن، آنها به صورت مستقل و با عملیات «گروه‌های سیار» به قلمرو مغول حمله کردند. در سال ۱۷۱۹، پسر سمباجی، شاهو، که در دربار مغول پرورش یافته بود، در ازای حفظ یک گروه ۱۵۰۰۰ نفری از سربازان برای امپراتور مغول، حق دریافت چاوت (مالیات سالانه ۲۵٪ از درآمد) و سردشموکی (مالیات اضافی ۱۰٪) بر شش استان دکن را دریافت کرد. ماراتاس تحت سامباجی (۱۶۸۱–۱۶۸۹). همچنین ببینید: تهاجم مغول‌ها به کنکان (۱۶۸۴) سامباجی در سال ۱۶۵۷ از شیواجی و همسر اولش، سایبای،
در سال ۱۶۵۷ از شیواجی و همسر اولش، سایبای، متولد شد. او از سنین جوانی در هنر جنگ آموزش دید و به خاطر شجاعت و مهارت‌های نظامی‌اش شناخته می‌شد. پس از مرگ شیواجی در سال ۱۶۸۰، سمباجی به تخت امپراتوری مراتا نشست، امپراتوری‌ای که در برابر سلطه مغول‌ها مقاومت می‌کرد. در نیمه اول سال ۱۶۸۱، چندین گروه مغول برای محاصره قلعه‌های مراتا در گجرات، ماهاراشترا، کارناتاکا و مادیا پرادش امروزی اعزام شدند. در آن زمان، امپراتوری مغول دچار تنش بین امپراتور اورنگ زیب و پسرش سلطان محمد اکبر بود. مراتهه چاتراپاتی سامباجی به اکبر
محمد اکبر بود. مراتهه چاتراپاتی سامباجی به اکبر پناه داد که باعث خشم پدرش شد. در ۸ سپتامبر ۱۶۸۱، پس از حل و فصل اختلاف با خاندان سلطنتی میوار، اورنگ زیب سفر خود را به دکن برای فتح سرزمین‌های مراتهه و همچنین سلطان‌نشین‌های بیجاپور و گلکنده آغاز کرد. او به اورنگ آباد، مقر مغول‌ها در دکن، رسید و آن را پایتخت خود قرار داد. تعداد نیروهای مغول در منطقه حدود ۵۰۰۰۰۰ نفر بود. این یک جنگ نامتناسب از هر نظر بود. تا پایان سال ۱۶۸۱، نیروهای مغول قلعه رامسج را محاصره کرده بودند. با وجود یورش، مراتهه‌ها در برابر حمله
کرده بودند. با وجود یورش، مراتهه‌ها در برابر حمله آماده و دفاع کردند و هفت سال طول کشید تا مغول‌ها قلعه را تصرف کنند. همچنین در دسامبر ۱۶۸۱، سمباجی به قلعه جانجیرا حمله کرد، اما اولین تلاش او شکست خورد. در همان زمان، یکی از ژنرال‌های اورنگ‌زیب، حسین علی خان، به کنکان شمالی حمله کرد. سمباجی جانجیرا را ترک کرد و به حسین علی خان حمله کرد و او را به احمدنگر عقب راند. در همین حال، اورنگ‌زیب سعی کرد قراردادی با پرتغالی‌ها امضا کند تا به کشتی‌های تجاری اجازه دهد در گوا پهلو بگیرند. این امر به او اجازه می‌داد تا
در گوا پهلو بگیرند. این امر به او اجازه می‌داد تا از طریق دریا مسیر تدارکاتی دیگری به دکن باز کند. سمباجی پس از اطلاع از این موضوع، به سرزمین‌های پرتغالی‌ها حمله کرد و آنها را مجبور به عقب‌نشینی به سواحل گوان کرد، اما نایب‌السلطنه آلور توانست از مقر پرتغالی‌ها دفاع کند. در این زمان، ارتش عظیم مغول شروع به تجمع در مرزهای دکن کرده بود. ["نیازمند منبع"] این اقدامات، منادی یک درگیری بزرگ و پایدار در جنوب هند بود. در اواخر سال ۱۶۸۳، اورنگ زیب به احمدنگر نقل مکان کرد. او نیروهای خود را به دو قسمت تقسیم کرد و دو
کرد. او نیروهای خود را به دو قسمت تقسیم کرد و دو شاهزاده خود، شاه عالم و اعظم شاه، را مسئول هر قسمت قرار داد. اورنگ زیب به شاه عالم دستور داد تا از طریق مرز کارناتاکا به کنکان جنوبی حمله کند در حالی که اعظم شاه به خندش و قلمرو شمالی مراتهه حمله خواهد کرد. این دو لشکر با استفاده از استراتژی گازانبری قصد داشتند مراتهه‌ها را از جنوب و شمال محاصره کنند تا آنها را منزوی کنند. در ابتدا، این نقشه کاملاً خوب پیش رفت. شاه عالم از رودخانه کریشنا عبور کرد و وارد بلگاوم شد. از آنجا وارد گوا شد و از طریق کنکان شروع به
شد. از آنجا وارد گوا شد و از طریق کنکان شروع به پیشروی به سمت شمال کرد. با پیشروی بیشتر، نیروهای مراتهه به‌طور مداوم او را آزار و اذیت می‌کردند، زنجیره‌های تأمین او را غارت می‌کردند و نیروهایش را تا سر حد گرسنگی می‌کشاندند. سرانجام اورنگ زیب روح‌الله خان را برای نجات او فرستاد و او را به احمدنگر بازگرداند؛ بنابراین اولین تلاش گازانبری شکست خورد. پس از باران‌های موسمی ۱۶۸۴، شهاب‌الدین خان، دیگر سردار اورنگ‌زیب، مستقیماً به پایتخت مراتهه، ریگاد، حمله کرد. فرماندهان مراتهه با موفقیت از ریگاد دفاع کردند.
فرماندهان مراتهه با موفقیت از ریگاد دفاع کردند. اورنگ‌زیب، خان جهان را برای کمک فرستاد، اما هامبیرائو موهیته، فرمانده کل ارتش مراتهه، او را در نبردی شدید در پاتادی شکست داد. لشکر دوم ارتش مراتهه در پاچاد به شهاب‌الدین خان حمله کرد و خسارات سنگینی به ارتش مغول وارد آورد. در اوایل سال ۱۶۸۵، شاه عالم دوباره از طریق مسیر گوکاک-داروار به جنوب حمله کرد، اما با تسلیم شدن دوباره در برابر آزار و اذیت مداوم نیروهای سمباجی، برای بار دوم نتوانست حلقه محاصره را ببندد. در آوریل ۱۶۸۵، اورنگ زیب استراتژی خود را تغییر داد.
آوریل ۱۶۸۵، اورنگ زیب استراتژی خود را تغییر داد. او قصد داشت با لشکرکشی به پادشاهی‌های مسلمان گلکنده و بیجاپور، که هر دو متحد مراتهه‌ها و مورد نفرت اورنگ زیب بودند، قدرت خود را در جنوب تثبیت کند. او پیمان‌های خود را با هر دو پادشاهی زیر پا گذاشت، به آنها حمله کرد و تا سپتامبر ۱۶۸۶ آنها را تصرف کرد. ["نیازمند منبع"] در طول این نبرد، مراتهه‌ها فرصتی برای حمله متقابل دیدند و حمله‌ای را در ساحل شمالی آغاز کردند و به بهاروچ حمله کردند. آنها توانستند از ارتش مغول که به سمت آنها فرستاده شده بود، فرار کنند و با
که به سمت آنها فرستاده شده بود، فرار کنند و با حداقل آسیب بازگشتند. مراتهه‌ها همچنین سعی کردند از طریق دیپلماسی میسور را فتح کنند. سردار کسوپانت پینگل مذاکرات را اداره می‌کرد، اما سقوط بیجاپور به دست مغول‌ها ورق جنگ را برگردانده بود و میسور تمایلی به پیوستن به مراتهه‌ها نداشت. با این حال، سمباجی با موفقیت چندین "سردار" بیجاپور را برای پیوستن به ارتش مراتهه متقاعد کرد. ["نیازمند منبع"] اعدام سمباجی. پس از سقوط بیجاپور و گلکنده، اورنگ زیب دوباره توجه خود را به مراتهه‌ها معطوف کرد، اما تلاش‌های اولیه او تأثیر
مراتهه‌ها معطوف کرد، اما تلاش‌های اولیه او تأثیر چندانی نداشت. در ژانویه ۱۶۸۸، سمباجی فرماندهان خود را برای یک جلسه استراتژیک در سنگامشوار در کنکان فراخواند تا در مورد ضربه نهایی برای بیرون راندن اورنگ زیب از دکن تصمیم بگیرند. برای اجرای سریع تصمیم جلسه، سمباجی بیشتر رفقای خود را پیشاپیش فرستاد و با چند نفر از افراد مورد اعتماد خود، از جمله کاوی کلاش، عقب ماند. گانوجی شیرکه، یکی از برادران همسر سمباجی، خائن شد و به فرمانده اورنگ زیب، مقرب خان، کمک کرد تا در حالی که سمباجی هنوز آنجا بود، سنگامشوار را پیدا
حالی که سمباجی هنوز آنجا بود، سنگامشوار را پیدا کند، به آن برسد و به آن حمله کند. نیروی نسبتاً کوچک مراتهه مقاومت کرد اما محاصره شد. سمباجی در ۱ فوریه ۱۶۸۹ اسیر شد و تلاش بعدی مراتهه‌ها برای نجات او در ۱۱ مارس دفع شد. ["نیازمند منبع"] او در ۱۱ مارس ۱۶۸۹ در اردوگاه اورنگ زیب شکنجه و اعدام شد . متعاقباً، همسر و پسر سمباجی (نوه شیواجی) به مدت بیست سال توسط اورنگ زیب اسیر شدند. مرگ سمباجی به مراتهه‌ها شور و شوق تازه‌ای بخشید و آنها را علیه دشمن مشترکشان، اورنگ زیب، امپراتور مغول، متحد کرد. مرگ او رویدادی مهم
زیب، امپراتور مغول، متحد کرد. مرگ او رویدادی مهم در تاریخ هند بود و با وجود تجدید حیات مراتهه که الهام‌بخش آن بود، به عنوان پایان دوران طلایی امپراتوری مراتهه در نظر گرفته می‌شود. مراتاها تحت فرمان شاه راجارام (۱۶۸۹–۱۷۰۰). در پایان سال ۱۶۸۹، اورنگ زیب مراتهه‌ها را تقریباً مرده می‌دید، اما این یک اشتباه تقریباً مهلک بود. مرگ سمباجی روحیه نیروهای مراتهه را دوباره زنده کرد، که اهداف جنگی اورنگ زیب را غیرممکن ساخت. برادر کوچکتر سمباجی، راجارام، اکنون عنوان "چاتراپاتی" (امپراتور) را دریافت کرده بود. در مارس
(امپراتور) را دریافت کرده بود. در مارس ۱۶۹۰، فرماندهان مراتهه تحت رهبری سانتاجی غورپاده جسورانه‌ترین حمله را به ارتش مغول انجام دادند و چادری را که اورنگ زیب در آن خوابیده بود، غارت کردند. اورنگ زیب در جای دیگری بود، اما نیروهای خصوصی و بسیاری از محافظانش کشته شدند. پس از آن، خیانتی در اردوگاه مراتهه رخ داد. رایگاد به خیانت سوریاجی پیسال سقوط کرد و مغولان، بیوه سمباجی، یسوبای، و پسرشان، شاهو اول را اسیر کردند. ["نیازمند منبع"] نیروهای مغول، به رهبری ذوالفقار خان، این حمله را به سمت جنوب ادامه دادند. آنها
خان، این حمله را به سمت جنوب ادامه دادند. آنها به قلعه پنهالا حمله کردند، جایی که "کیلدار" مراته (فرمانده قلعه) دفاعی را رهبری کرد که خسارات سنگینی به ارتش مغول وارد کرد. سرانجام، خود اورنگ زیب مجبور شد شخصاً در نبرد شرکت کند و پنهالا تسلیم شد. ["نیازمند منبع"] پایتخت مراتا به جینجی منتقل شد. وزرای مراتهه متوجه شدند که مغول‌ها به سمت ویشالگاد حرکت خواهند کرد. آنها اصرار داشتند که راجارام ویشالگاد را به مقصد سنجی (گینگی) (در تامیل نادوی امروزی) ترک کند، که در طول فتوحات جنوبی شیواجی تصرف شده بود و اکنون
در طول فتوحات جنوبی شیواجی تصرف شده بود و اکنون قرار بود پایتخت جدید مراتهه باشد. راجارام تحت اسکورت خاندو بالال و افرادش به جنوب سفر کرد. اورنگ زیب از فرار موفقیت‌آمیز راجارام ناامید شد. او بیشتر نیروهای خود را در ماهاراشترا نگه داشت و تعداد کمی را برای مهار راجارام فرستاد. این نیروی کوچک با حمله دو ژنرال مراتا، سانتاجی غورپاده و داناجی جادهاو، نابود شد و سپس آنها به رامچاندرا باوادکار در دکن پیوستند. باودکار، ویتوجی چاوان و راگوجی بهوساله پس از شکست در پانهالا و ویشالگاد، بیشتر ارتش مراتا را سازماندهی