payamvha/North_RAG huggingface dataset:
NAR، جورجو والی رهبر "موقعیت سوم" شد که به عنوان جبهه‌ای برای NAR استفاده می‌شد. اقدامات. بمب‌گذاری ۱۹۸۰ بولونیا. بمب‌گذاری ۱۹۸۰ ایستگاه قطار اصلی بولونیا که ۸۵ نفر کشته بر جای گذاشت، بخشی از استراتژی تنش بود و هدف آن انداختن تقصیر به گروه‌های چپگرای مسلح بود. اعضای NAR والریو فیوروانتی و فرانچسکا مامبرو در این بمب‌گذاری محکوم شدند. انبار اسلحه در وزارت بهداشت. در ۲۵ نوامبر ۱۹۸۱، مقامات ایتالیایی انبار اسلحه‌ای در زیرزمین وزارت بهداشت کشف کردند. بر اساس گفته‌های "باندلا دلا ماگیانا"، مائوریتزیو آباتینو،
"باندلا دلا ماگیانا"، مائوریتزیو آباتینو، تنها ماسیمو کارمیناتی بود که می‌توانست به راحتی به انبار اسلحه دسترسی داشته باشد. ماسیمو کارمیناتی نه تنها ارتباط نزدیکی با "باندلا دلا ماگیانا" داشت بلکه با مأموران مخفی SISMI از جمله ژنرال پیترو موزومچی و سرهنگ جوزپه بلمونته که عضو پروپاگاندا دوئه بود، نیز در ارتباط بود. ترورها. در ۲۳ ژوئن ۱۹۸۰، اعضای NAR جیلبرتو کاوالینی و لوئیجی چیواردینی (که بعداً در سال ۲۰۰۷ به ۳۰ سال زندان محکوم شد به دلیل نقششان در بمب‌گذاری بولونیا ۱۹۸۰) قاضی ماریو آماتو را ترور کردند.
بولونیا ۱۹۸۰) قاضی ماریو آماتو را ترور کردند. آماتو مسئول تحقیقات دربارهٔ راست رادیکال در ایتالیا پس از ترور قاضی ویتوریو اوکورسو در ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۶ بود (اوکورسو توسط پیئرلوییجی کونکوتلی، رهبر گروه‌های مسلح Ordine Nuovo، به ضرب گلوله کشته شد). دو عضو NAR همچنین مسئول قتل فرانچسکو اوانجلیستا در ۲۸ مه ۱۹۸۰ بودند.
رجاء عیسی القُرق کارآفرین اماراتی است. به عنوان مدیرعامل گروه عیسی صالح القرق و شرکت‌های تابعۀ آن در حوزه‌های تجارت، تولید، خرده‌فروشی، مدیریت و اعطای امتیاز و املاک فعالیت می‌کند. همچنین عضو هیئت مدیرۀ اتاق بازرگانی و صنعت دبی است.او چندین بار در فهرست‌های سالانه مجلهٔ "فوربز خاورمیانه" قرار گرفته و از جمله، سه سال متوالی ۲۰۲۰، ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ در فهرست ۵۰ زن قدرتمند خاورمیانه انتخاب شده است. همچنین در فهرست ۱۰۰ زن قدرتمند جهان مجلۀ "فوربز" در سال ۲۰۲۳ قرار گرفت. زندگی‌نامه. رجا عیسی القرق در سال ۱۹۷۷ از
گرفت. زندگی‌نامه. رجا عیسی القرق در سال ۱۹۷۷ از دانشگاه کویت فارغ‌التحصیل شد و مدرک کارشناسی در رشته ادبیات انگلیسی دریافت کرد. او همچنین دوره‌های پیشرفته‌ای در مدیریت، فروش و بازاریابی، منابع انسانی و توسعه مهارت‌های فردی گذرانده است. پیشه. لگرگ به عنوان قائم‌مقام افتخاری رئیس دانشگاه هریوت وات دبی فعالیت می‌کند. سایر سمت‌های مهم او در حوزه آموزش شامل معاون رئیس هیئت امنای دانشگاه محمد بن راشد برای علوم پزشکی و سلامت و عضو هیئت امنای دانشگاه عجمان است. او همچنین نایب‌رئیس هیئت مدیره دانشگاه حمدان بن محمد،
نایب‌رئیس هیئت مدیره دانشگاه حمدان بن محمد، عضو هیئت مدیره شرکت دبی برای خدمات بهداشتی و آموزشی و معاون رئیس دانشگاه دبی است. القرق همچنین به عنوان عضو هیئت مدیره مؤسسه مدارس امارات فعالیت می‌کند. در مارس ۲۰۲۰، بانک ملی فجیره رجا عیسی القرق را به عنوان نایب‌رئیس هیئت مدیره خود منصوب کرد. او همچنین عضو هیئت مشورتی بانک کاتس، بخش مدیریت ثروت گروه رویال بانک اسکاتلند است. القرق مؤسس شورای بانوان کارآفرین دبی است، که به توسعه شخصی و حرفه‌ای بانوان فعال در کسب‌وکار در دبی می‌پردازد. او همچنین عضو هیئت مدیره
در دبی می‌پردازد. او همچنین عضو هیئت مدیره انجمن زنان دبی است. علاوه بر این، او عضو کمیته مشاوره کسب‌وکارهای خانوادگی است، که بر فعالیت‌های مرکز کسب‌وکارهای خانوادگی دبی نظارت دارد. القرق، نیکوکار است. او رئیس بنیاد خیریه عیسی صالح القرق، همچنین به عنوان رئیس بنیاد الجلیله فعالیت می‌کند؛ یک سازمان غیرانتفاعی که به پیشبرد آموزش و تحقیقات پزشکی در امارات متحده عربی می‌پردازد. جوایز و بزرگداشت‌ها. او موفق به دریافت دکترای افتخاری در رشته اقتصاد از دانشگاه کوئینز بلفاست شدو همچنین عنوان دکترای عالی ادبیات از
بلفاست شدو همچنین عنوان دکترای عالی ادبیات از دانشگاه آمیتی هند به او اعطا شد. او در رتبهٔ دوم «قدرتمندترین بانوان کارآفرین خاورمیانه» در فهرست مجلۀ "فوربز خاورمیانه" برای سال ۲۰۲۳ قرار گرفت. در همان سال، در فهرست «۱۰۰ رهبر الهام‌بخش در خاورمیانه» توسط مجلهٔ "اِرِیبین بیزنیس" و فهرست «۱۰۰ زن قدرتمند جهان» برای سال ۲۰۲۳ توسط "فوربز" معرفی شد. در سال ۲۰۲۴، رجاء القرق در فهرست «۱۰۰ نفر از قدرتمندترین عرب‌ها» توسط مجله "گولف بیزنس" قرار گرفت. او بالاترین نشان غیرنظامی فرانسه، «لژیون دونور» (شوالیه) تقدیر شده
غیرنظامی فرانسه، «لژیون دونور» (شوالیه) تقدیر شده است، به پاس تلاش‌هایش در تقویت روابط میان امارات و فرانسه. آثار. در دسامبر ۲۰۱۹، رجا عیسی القرق خودزندگی‌نامه خود با عنوان «رجاء القرق: یک خودزندگی‌نامه» را منتشر کرد. در سال ۲۰۲۳، او کتاب «قدرت اصالت: سه اصل موفقیت در رهبری» را منتشر نمود که در آن به موانع و پیروزی‌هایی که در مسیر حرفه‌ای خود تجربه کرده، می‌پردازد.
کلیسای حواریون مقدس (قارص) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر استان قارص ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای حواریون مقدس (وان) (؛ Սուրբ Առաքյալ եկեղեցի, Սուրբ Առաքելոց վանք) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر وان، استان وان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه منجی مقدس (موکس) (؛ Ծպատի վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر موکس، استان وان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
شاهزاده آمادئو، دوک آئوستا (; – ) سومین دوک آئوستا و پسرعموی پادشاه ایتالیا، ویکتور امانوئل سوم بود. در طول جنگ جهانی دوم، او نایب‌السلطنه ایتالیا در شرق آفریقا (آفریقای شرقی ایتالیا) بود. زندگی‌نامه. آمدئو در تورین، پیمونت، از شاهزاده امانوئل فیلیبرتو، دومین دوک آئوستا (پسر آمدئو اول اسپانیا و پرنسس ماریا ویتوریا) و پرنسس هلن (دختر شاهزاده فیلیپ اورلئان و پرنسس ماری ایزابل اورلئان) متولد شد. از آنجایی که جد پدری او، پادشاه ویکتور امانوئل دوم ایتالیا بود، او عضوی از خاندان ساووی بود. او از بدو تولد با عنوان
عضوی از خاندان ساووی بود. او از بدو تولد با عنوان محترمانه دوک آپولیا شناخته می‌شد. آمدئو مردی بسیار قدبلند بود (در تضاد کامل با پادشاه که به کوتاهی قد معروف بود). به گفتهٔ آمدئو گیله، یک روزنامه‌نگار زمانی او را «اعلیحضرت» خطاب کرد (که در زبان ایتالیایی می‌تواند به معنای «قد شما» نیز باشد). دوک به شوخی پاسخ داد: «۱۹۸ سانتی‌متر [۶ فوت و ۶ اینچ]». تحصیلات و اوایل دوران نظامی. آمدئو در کالج سنت دیوید، ریگیت، ساری، در انگلستان تحصیل کرد. او آداب و رسوم بریتانیایی را پرورش داد، به زبان انگلیسی آکسفورد صحبت
را پرورش داد، به زبان انگلیسی آکسفورد صحبت می‌کرد و حتی از تفریحات شکار روباه و چوگان لذت می‌برد. آمدئو وارد نونزیاتلا، آکادمی نظامی در ناپل، شد، به ارتش سلطنتی ایتالیا (رجیو اسرسیتو) پیوست و در طول جنگ جهانی اول با افتخار در توپخانه جنگید. او در سال ۱۹۲۱ ارتش را ترک کرد و به‌طور گسترده در آفریقا سفر کرد. آمدئو متعاقباً دوباره به نیروهای مسلح ایتالیا پیوست و خلبان شد. در سال ۱۹۳۲، به نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا (رجیا آئروناتیکا) پیوست. آمدئو در مراحل بعدی به اصطلاح «آرام‌سازی لیبی» (۱۹۱۱ تا ۱۹۳۲) تحت
به اصطلاح «آرام‌سازی لیبی» (۱۹۱۱ تا ۱۹۳۲) تحت فرماندهی مارشال رودولفو گراتزیانی و فرماندار لیبی، پیترو بادولیو، خدمت کرد. آمدئو و دیگر خلبانان او، نیروهای سنوسیِ عمر مختار را از آسمان به عقب راندند. هنگامی که خصومت‌ها در لیبی در اوایل سال ۱۹۳۲ به پایان رسید، از مشارکت «دوک آپولیا» به عنوان فرمانده خلبانانی که سنوسی‌ها را مجبور به فرار از لیبی و جستجوی کمک در مصر کردند، بسیار صحبت شد. آمدئو، که توسط بازیگر قدبلند، اسکای دو مونت، به تصویر کشیده شده است، در چندین صحنه غیرپروازی با گراتزیانی در فیلم «شیر
در چندین صحنه غیرپروازی با گراتزیانی در فیلم «شیر صحرا»، دربارهٔ فتح لیبی توسط ایتالیا، ظاهر می‌شود. در ۴ ژوئیه ۱۹۳۱، پس از مرگ پدرش، آمدئو دوک آئوستا شد. نایب‌السلطنه و فرماندار کل. در سال ۱۹۳۷، پس از فتح اتیوپی توسط ایتالیا در طول جنگ دوم ایتالیا و حبشه، دوک آئوستا جایگزین مارشال گراتزیانی به عنوان نایب‌السلطنه و فرماندار کل شرق آفریقا شد. به‌طور کلی پذیرفته شد که او پیشرفت چشمگیری نسبت به گراتزیانی داشته است. او به عنوان نایب‌السلطنه و فرماندار کل، فرمانده کل تمام نیروهای نظامی ایتالیا در اریتره، اتیوپی
کل تمام نیروهای نظامی ایتالیا در اریتره، اتیوپی و سومالی‌لند نیز بود. جنگ جهانی دوم. هنگامی که ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ به بریتانیا و فرانسه اعلام جنگ کرد، او فرمانده نیروهای ایتالیایی در آنچه که به عنوان لشکرکشی شرق آفریقا در جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود، شد. او بر پیشروی‌های اولیه ایتالیا به سودان و کنیا نظارت داشت و در ماه اوت، بر حمله ایتالیا به سومالی‌لند بریتانیا نظارت داشت. در ژانویه ۱۹۴۱، بریتانیا یک ضدحمله را آغاز کرد و ایتالیایی‌ها در شرق آفریقا به حالت دفاعی درآمدند. ایتالیایی‌ها در تمام طول ماه
حالت دفاعی درآمدند. ایتالیایی‌ها در تمام طول ماه فوریه جنگیدند. اما پس از مقاومت شدید، نبرد کرن با شکست ایتالیا پایان یافت و پس از آن بقیه اریتره، از جمله بندر ماساوا، به سرعت سقوط کرد. در ۳۱ ژانویه، او گزارش داد که نیروهای نظامی ایتالیا در شرق آفریقا به ۶۷ هواپیمای عملیاتی با ذخایر سوخت محدود کاهش یافته‌اند. با کمبود آذوقه و بدون هیچ شانسی برای تأمین مجدد، او تصمیم گرفت نیروهای باقیمانده ایتالیایی را در چندین دژ متمرکز کند: گوندار، آمبا آلاگی، دسی و گیما. او خود فرماندهی ۷۰۰۰ ایتالیایی را در قلعه کوهستانی
خود فرماندهی ۷۰۰۰ ایتالیایی را در قلعه کوهستانی آمبا آلاگی بر عهده داشت. با توجه به اینکه منبع آب او به خطر افتاده بود، توسط ۹۰۰۰ سرباز بریتانیایی و کشورهای مشترک‌المنافع و بیش از ۲۰۰۰۰ نیروی نامنظم اتیوپی محاصره شده بود، او آمبا آلاگی را در ۱۸ مه ۱۹۴۱ تسلیم کرد. به دلیل مقاومت شجاعانه پادگان ایتالیایی، بریتانیایی‌ها به آنها اجازه دادند با افتخار جنگ تسلیم شوند. مرگ. کمی پس از تسلیم شدنش، او در یک اردوگاه اسرای جنگی در نایروبی، کنیا، زندانی شد. او فرماندهی سایر زندانیان را بر عهده گرفت، اما هرگز پایان جنگ
سایر زندانیان را بر عهده گرفت، اما هرگز پایان جنگ جهانی دوم را ندید. در ۳ مارس ۱۹۴۲، کمی پس از اسارت، در اردوگاه زندان درگذشت، که طبق گزارش‌ها در اثر عوارض سل و مالاریا بود. آمدئو توسط برادرش، آیمونه، چهارمین دوک آئوستا، جانشین شد.
کاپرونی سی‌ای. ۵ () یک بمب‌افکن سنگین ایتالیایی در جنگ جهانی اول و دوران پس از جنگ بود. این آخرین نسخه از سری هواپیماهایی بود که با کاپرونی سی‌ای. ۱ در سال ۱۹۱۴ آغاز شد. تاریخچه. برای افزایش عملکرد بمب‌افکن‌های سه‌موتوره خود، پس از وقفه سه‌باله Ca.40، جیووانی باتیستا «جیانی» کاپرونی خود را وقف طراحی مجدد Ca.33 برای تطبیق با موتورهای جدید ۲۰۰ اسب بخاری فیات A.12 کرد. این هواپیما که از چوب پوشیده شده با برزنت ساخته شده بود، پیکربندی دو تیرک را که از Ca.31 به کار گرفته شده بود، حفظ کرد. بدنه کوتاه مرکزی شامل
کار گرفته شده بود، حفظ کرد. بدنه کوتاه مرکزی شامل موتوری بود که یک پروانه فشاری را به حرکت درمی‌آورد، در حالی که دو بوم دم هر کدام یک موتور را که یک پروانه تراکتور را به حرکت درمی‌آورد، در خود جای داده بودند و بالای بال پایینی نصب شده بودند. بدنه مرکزی چهار خدمه را در یک کابین خلبان باز جای می‌داد. مسلسلچی در جلو قرار داشت و دو خلبان در کنار هم پشت سر او نشسته بودند. مکانیک/مسلح دوم در عقب قرار داشت. مانند Ca.32های بعدی، این مدل دارای یک برجک برجسته بود که بالای موتور نصب شده بود، راه حلی که میدان دید وسیع
موتور نصب شده بود، راه حلی که میدان دید وسیع ۳۶۰ درجه را فراهم می‌کرد. برجک معمولاً یک مسلسل تکی، گاهی دو یا سه مسلسل را نصب می‌کرد. مانند مدل‌های قبلی، این هواپیما از چوب با روکش پارچه ساخته شده بود، به جز سطوح کنترلی با ساختار فلزی. دم هواپیما تک باله بود و باله‌ها بالای پایدارکننده نصب شده بودند. سه باله متصل به هم کاملاً متحرک بودند، به جز باله مرکزی با لبه حمله ثابت. در مقایسه با Ca.33، بال‌ها کاملاً دوباره طراحی شدند و عرض و طول بال‌هایشان افزایش یافت؛ بنابراین مساحت بال از ۹۵٫۶۴ متر مربع Ca.33 به
بنابراین مساحت بال از ۹۵٫۶۴ متر مربع Ca.33 به ۱۵۰٫۰ متر مربع افزایش یافت. بدنه جدیدی با مقطع تخم‌مرغی معرفی شد. نصب رادیاتور «برج» نیز کنار گذاشته شد. در مدل‌های قبلی مجهز به موتورهای خنک‌شونده با مایع، هر رادیاتور روی پایه بین‌باله‌ای نزدیک به موتوری که به آن متصل بود نصب می‌شد. در Ca.44، از چیدمان آیرودینامیکی‌تری استفاده شد. برای دو موتور بال که در ابتدای دو بوم دم و پروانه‌های تراکتور نصب شده بودند، رادیاتورها بلافاصله پس از پروانه نصب شدند. برای موتور هل دهنده مرکزی که در عقب بدنه نصب شده بود،
موتور هل دهنده مرکزی که در عقب بدنه نصب شده بود، رادیاتور در دماغه نصب شد. ارابه فرود نیز اصلاح شد و جفت چرخ‌های نصب شده در زیر دماغه حذف شدند تا خطر واژگونی کاهش یابد. علاوه بر موتورهای فیات، هواپیماهای تولیدی، مانند سایر موتورهای سه موتوره کاپرونی، به موتورهای ایزوتا فراشینی و لیبرتی L-12 مجهز شدند. دومی، با نام Ca.46، در مجموع تقریباً پنج برابر مدل‌های اولیه Ca.31 که تنها چند سال قبل پرواز کرده بودند، قدرت خروجی داشت. توسعه. در اواخر جنگ جهانی اول، پیشرفت در فناوری هواپیما، طرح‌های بمب‌افکن قدیمی‌تر را
در فناوری هواپیما، طرح‌های بمب‌افکن قدیمی‌تر را قادر به نفوذ به اهدافی که توسط جنگنده‌های مدرن محافظت می‌شدند، نمی‌کرد. پاسخ کاپرونی به این مشکل، افزایش قابل توجه قدرت طرح موجود سی‌ای. ۳ بود، به طوری که برخی از نسخه‌های سی‌ای. ۵ در نهایت موتورهایی با قدرت تقریباً پنج برابر کل قدرت اولین Ca.1 را حمل می‌کردند. جدا از قدرت بیشتر، اصلاحات مختلفی در طرح انجام شد، از جمله اصلاحات در محفظه اصلی و ارابه فرود و بال‌های کاملاً جدید. اولین نمونه اولیه در اواخر سال ۱۹۱۷ پرواز کرد و این نوع تا سال ۱۹۲۱ در خط تولید باقی
پرواز کرد و این نوع تا سال ۱۹۲۱ در خط تولید باقی ماند. حدود ۶۵۹ فروند از تمام نسخه‌ها توسط کاپرونی ساخته شد و سه فروند دیگر تحت لیسانس در ایالات متحده ساخته شدند (دو Ca.44 توسط استاندارد و یک Ca.46 توسط فیشر). تولید تحت لیسانس برنامه‌ریزی شده در فرانسه با پایان جنگ لغو شد. در طول جنگ، کاپرونی این هواپیماها را بر اساس مجموع قدرت موتورهایشان نامگذاری کرد. پس از آن، شرکت آنها را دوباره طراحی کرد. طراحی. کاپرونی سی‌ای. ۵ یک هواپیمای دو باله سه موتوره با ساختار چوبی و روکش پارچه‌ای بود. خدمه چهار نفره در یک
چوبی و روکش پارچه‌ای بود. خدمه چهار نفره در یک محفظه مرکزی باز (توپچی جلو، دو خلبان و توپچی-مکانیک عقب) قرار داشتند. توپچی عقب، مسلسل‌های بالایی را هدایت می‌کرد که روی موتور مرکزی در یک «قفس» محافظ، درست قبل از پروانه، قرار داشتند. تسلیحات شامل دو تا چهار مسلسل رولی ۶٫۵ میلی‌متری یا ۷٫۷ میلی‌متری بود، یکی روی پایه حلقه‌ای جلویی و یک، دو یا گاهی حتی سه تا روی پایه حلقه‌ای بالایی. بمب‌ها زیر بدنه آویزان بودند. استفاده عملیاتی. در مرحله اولیه، استفاده از کاپرونی سی‌ای. ۵ به دلیل آتش‌سوزی‌های خطرناک موتورهای
سی‌ای. ۵ به دلیل آتش‌سوزی‌های خطرناک موتورهای فیات محدود بود، در حالی که هواپیماهایی که قرار بود به ایزوتا فراسچینی وی. ۶ مجهز شوند، به دلیل تأخیر در توسعه موتور، هنوز به خدمت گرفته نشده بودند. اولین کاپرونی سی‌ای. ۵ به اسکادران اول نیروی دریایی سرگرد گابریل دانونزیو اختصاص داده شدند، اما به دلیل مشکلات مداوم در توسعه، این واحد هرگز از آنها در عملیات استفاده نکرد. اولین اسکادران که از آنها استفاده کرد، اسکادران ششم بود که سه هواپیمای اول را در اوت ۱۹۱۸ دریافت کرد و سه فروند سی‌ای. ۳۳ خود را به اسکادران
کرد و سه فروند سی‌ای. ۳۳ خود را به اسکادران چهارم تحویل داد. غسل تعمید آتش کاپرونی سی‌ای. ۵ در جریان عملیاتی با هدف قرار دادن گذرگاه توناله رخ داد. اسکادران ششم تنها واحدی بود که کاملاً به کاپرونی سی‌ای. ۵ مجهز شده بود. گروه ششم، مستقر در اوپی نزدیک اوپیانو، نیز از آن به همراه هواپیماهای دوباله سری قبلی استفاده می‌کرد. گروه بمباران شمالی، یک واحد آمریکایی متشکل از پرسنل نیروی دریایی ایالات متحده و سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده که در جبهه غربی در شمال فرانسه مستقر بودند و توسط پرسنل بریتانیایی آموزش
فرانسه مستقر بودند و توسط پرسنل بریتانیایی آموزش دیده بودند، نیز کاپرونی سی‌ای. ۵ دریافت کرد. ماموریت‌های بمباران، که شامل یافتن و انهدام زیردریایی‌های یو-بوت لنگر انداخته در پایگاه‌های دریایی امپریال در سواحل بلژیک بود، کاپرونی سی‌ای. ۵های تعیین شده را در مأموریتی بر فراز اوستند در ۱۵ اوت ۱۹۱۸ به کار گرفت، با این حال، استفاده از آنها به‌طور کلی گاه به گاه باقی ماند. اسکادران چهاردهم از اکتبر به بعد در حالی که در جبهه غربی در فرانسه درگیر بود، به کاپرونی سی‌ای. ۵ها روی آورد. در میان اقداماتی که کاپرونی
سی‌ای. ۵ها روی آورد. در میان اقداماتی که کاپرونی سی‌ای. ۵ و خدمه آن را به عنوان قهرمانان خود نشان داد، موردی که شایسته ذکر ویژه است، مربوط به ۲۷ اکتبر ۱۹۱۸، کمی قبل از پایان جنگ است، زیرا مدال طلای شجاعت نظامی به یاد دیویت کولمن، یکی از معدود خارجی‌هایی که بالاترین نشان نظامی ایتالیا را دریافت کرد، اعطا شد. هواپیمای اسکادران ششم، با شماره سریال ۱۱۶۶۹، از فرودگاه ورونا-تومبتا برای عملیات در جبهه ویتوریو ونتو برخاسته بود. فرماندهی کاپرونی سی‌ای. ۵ بر عهده دی ویت و جیمز بال بود و وینچنزو کوتلو و تارسیسیو
دی ویت و جیمز بال بود و وینچنزو کوتلو و تارسیسیو کانتاروتی در آن بودند. این هواپیما توسط گشتی متشکل از پنج جنگنده اتریشی، به خلبانی رومن اشمیت و امریش فون هوروات، بر فراز پرژین والسوگانا رهگیری و سرنگون شد. اسکادران پانزدهم بمب‌افکن کاپرونی از ماه بعد از ۴ نوامبر به پرواز با کاپرونی سی‌ای. ۵ روی آورد. پس از جنگ، این هواپیمای دوباله بزرگ به سرعت از آسمان ایتالیا ناپدید شد و جای خود را به هواپیمای قابل اعتمادتر Ca.36 داد. برخی از نمونه‌ها به هواپیماهای مسافربری تبدیل شدند. نوع غیرنظامی آن در ژانویه ۱۹۱۹ با
تبدیل شدند. نوع غیرنظامی آن در ژانویه ۱۹۱۹ با پرواز رم-میلان رونمایی شد. چند ماه بعد، در اوت همان سال، یکی از این هواپیماها که بیشتر مسافران آن روزنامه‌نگار بودند، دچار سانحه‌ای شد که منجر به کشته شدن ۱۷ نفر شد و بدترین حادثه هوایی آن زمان را رقم زد. همچنین امکان تجهیز برخی از نمونه‌ها به موتور ۶ای با قدرت ۲۰۰ اسب بخار، یک موتور خطی خنک‌شونده با آب قابل اعتمادتر، مورد ارزیابی قرار گرفت.
راک آیلند آرسنال ()، شامل ۹۴۶ هکتار (۳۸۳ هکتار) واقع در جزیره آرسنال، که در اصل به عنوان جزیره راک شناخته می‌شد، در رود می‌سی‌سی‌پی بین شهرهای دونپورت (آیووا) و جزیره راک‌آیلند (ایلینوی) قرار دارد. این مرکز مقر ارتش اول ایالات متحده آمریکا و مرکز عالی ارتش ایالات متحده برای تولید افزودنی است. در طول جنگ داخلی آمریکا، ارتش برخی از تأسیسات را تغییر کاربری داد و در سال ۱۸۶۳ تأسیسات بیشتری ساخت؛ این تأسیسات در دسامبر همان سال، زمانی که اولین کنفدراسیون (ایالات مؤتلفه آمریکا) اسرای جنگی در آنجا زندانی بودند. این
آمریکا) اسرای جنگی در آنجا زندانی بودند. این ساخت و ساز موقت بود. اولین زندانیان ۴۶۸ نفر از نیروهای کنفدراسیون بودند که در نبردهای چاتانوگا (تنسی) اسیر شده بودند. در آن ماه بیش از ۵۰۰۰ نفر از نیروهای کنفدراسیون جمعیت زندان نظامی راک آیلند را افزایش دادند. آنها در ۸۴ سربازخانه نگهداری می‌شدند که هر کدام حدود ۱۰۰ زندانی را در خود جای داده بودند. در مجموع ۴۱ زندانی کنفدراسیون در طول عملیات زندان با موفقیت فرار کردند و بسیاری دیگر نیز تلاش کردند اما شکست خوردند. قدرت رودخانه می‌سی‌سی‌پی مانع آنها شد. در مجموع
قدرت رودخانه می‌سی‌سی‌پی مانع آنها شد. در مجموع ۱۹۶۴ زندانی کنفدراسیون و ۱۲۵ نگهبان اتحادیه در گورستان نظامی مجاور دفن شده‌اند. اجساد نگهبانان اتحادیه شامل ۴۹ عضو هنگ ۱۰۸ نیروهای رنگین‌پوست ایالات متحده بود که به عنوان نگهبان خدمت کرده بودند. اکثر مردان بر اثر بیماری جان باختند، زیرا بهداشت، مانند همه اردوگاه‌های ارتش، ابتدایی بود. علاوه بر این، آنها در تابستان‌ها در معرض گرما و رطوبت زیاد و در زمستان‌ها در معرض دمای بسیار پایین قرار داشتند. در سال ۱۸۶۴، آبله کشنده بیماری‌های همه‌گیر به سرعت در زندان شیوع
کشنده بیماری‌های همه‌گیر به سرعت در زندان شیوع یافت. اردوگاه زندان از دسامبر ۱۸۶۳ تا ژوئیه ۱۸۶۵، زمانی که آخرین زندانیان آزاد شدند، فعالیت داشت. پس از جنگ، تأسیسات زندان به‌طور کامل تخریب شد. در طول دو سال فعالیت، اردوگاه زندان در مجموع بیش از ۱۲۴۰۰ نفر از اعضای کنفدراسیون را در خود جای داده بود.
محاصره‌شکن () یا دورزننده محاصره، یک کشتی تجاری است که برای فرار از محاصره دریایی بندر یا تنگه (دریا) استفاده می‌شود. این کشتی معمولاً سبک و سریع است و به جای رویارویی با محاصره‌کنندگان، از مخفی‌کاری و سرعت برای شکستن محاصره استفاده می‌کند. دوندگان محاصره معمولاً محموله حمل می‌کنند، به عنوان مثال غذا یا اسلحه به یک شهر محاصره شده می‌آورند. آنها همچنین در تلاش برای برقراری ارتباط با دنیای خارج، نامه حمل می‌کردند. کشتی‌های محاصره‌کننده اغلب سریع‌ترین کشتی‌های موجود هستند و به سلاح‌های سبک و زره‌پوش مجهزند.
موجود هستند و به سلاح‌های سبک و زره‌پوش مجهزند. عملیات آنها بسیار پرخطر است زیرا ناوگان‌های محاصره‌کننده در شلیک به آنها تردید نمی‌کنند. با این حال، سود بالقوه (از نظر اقتصادی یا نظامی) حاصل از یک محاصره موفق بسیار زیاد است، بنابراین کشتی‌های محاصره‌کننده معمولاً خدمه‌های بسیار خوبی داشتند. اگرچه «روش کار» آنها شبیه به «قاچاقچیان» است، اما اغلب توسط نیروی دریایی ایالت‌ها به عنوان بخشی از ناوگان منظم اداره می‌شوند. ایالت‌هایی که آنها را اداره می‌کردند شامل «ایالات کنفدراسیون آمریکا» در طول «جنگ داخلی
شامل «ایالات کنفدراسیون آمریکا» در طول «جنگ داخلی آمریکا» و «آلمان» در طول «جنگ‌های جهانی» بودند. جنگ داخلی آمریکا. در طول جنگ داخلی آمریکا، به دلیل محاصره دریایی توسط اتحادیه به عنوان بخشی از طرح آناکوندا برای قطع تجارت خارجی کنفدراسیون، اجرای محاصره به یک اقدام مهم برای کنفدراسیون تبدیل شد. دوازده بندر اصلی و تقریباً ۳۵۰۰ مایل از خط ساحلی در امتداد کنفدراسیون توسط تقریباً ۵۰۰ کشتی نیروی دریایی اتحادیه گشت‌زنی می‌شدند. پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند نقش مهمی در اجرای محاصره توسط کنفدراسیون ایفا کرد.
مهمی در اجرای محاصره توسط کنفدراسیون ایفا کرد. بازرگانان بریتانیایی قبل از جنگ تجارت قابل توجهی با جنوب انجام داده بودند و از قحطی پنبه لانکاشر رنج می‌بردند. امپراتوری بریتانیا همچنین بسیاری از بنادر بی‌طرف در کارائیب، به ویژه باهاما و برمودا را کنترل می‌کرد. سرمایه‌گذاران بریتانیایی، هماهنگ با منافع کنفدراسیون، دستور ساخت کشتی‌های بخاری را دادند که طولانی‌تر، باریک‌تر و به‌طور قابل توجهی سریع‌تر از اکثر کشتی‌های بخار معمولی محافظ خط ساحلی آمریکا بودند و به این ترتیب آنها را قادر می‌ساختند تا از
بودند و به این ترتیب آنها را قادر می‌ساختند تا از محاصره‌کنندگان پیشی بگیرند و مانور دهند. از جمله قابل توجه‌ترین آنها یواس‌اس ادونس (۱۸۶۲) بود که قبل از تصرف، بیش از ۲۰ بار با موفقیت از محاصره اتحادیه عبور کرد.
محاصره‌شکن‌ها در جنگ داخلی آمریکا () یا دورزنندگان محاصره در جنگ داخلی آمریکا، در طول جنگ داخلی آمریکاها از محاصره‌شکنها برای دریافت تدارکات از طریق Union blockade ایالات مؤتلفه آمریکا استفاده می‌شد که حدود در امتداد خطوط ساحلی اقیانوس اطلس و خلیج مکزیک و پایین‌تر [سی[رود می‌]‌ امتداد داشت. کنفدراسیون توانایی صنعتی کمی داشت و نمی توانست مقدار تسلیحات و سایر تجهیزات مورد نیاز برای مبارزه با اتحادیه (جنگ داخلی آمریکا) را تولید کند. برای برآوردن این نیاز، سرمایه‌گذاران بریتانیایی، تعداد زیادی را که در جزایر
بریتانیایی، تعداد زیادی را که در جزایر بریتانیا ساخته می‌شدند و برای واردات اسلحه، مهمات و سایر لوازم مورد استفاده قرار می‌گرفتند، در ازای پنبه‌ای که صنایع نساجی بریتانیا نیاز زیادی داشت، تامین مالی کردند. برای نفوذ به محاصره، این کشتی‌های نسبتاً سبک با آبخور کم، که عمدتاً در کارخانه‌های کشتی‌سازی بریتانیا ساخته شده و به طور خاص برای سرعت طراحی شده بودند، اما برای حمل مقادیر زیاد پنبه مناسب نبودند، مجبور بودند بدون شناسایی شدن، معمولاً در شب، از محاصره اتحادیه عبور کنند. راهبران محاصره معمولاً کشتی‌های
عبور کنند. راهبران محاصره معمولاً کشتی‌های خصوصی بودند که اغلب با نامه ثبت اختراع صادر شده توسط دولت کنفدراسیون فعالیت می‌کردند. در صورت مشاهده، راهبران محاصره سعی می‌کردند از هر نیروی دریایی اتحادیه کشتی‌های جنگی در گشت محاصره پیشی بگیرند یا به سادگی از آنها پیشی بگیرند، که اغلب با موفقیت انجام می‌شد. برای جلوگیری از قوانین و مصادره در زمان جنگ، این کشتی‌ها محموله‌هایی را به بندرهای بی‌طرف، که عمدتاً در باهاما، برمودا و کوبا واقع شده بودند، حمل می‌کردند. کشتی‌های تجاری بی‌طرف به نوبه خود این محموله‌ها را
تجاری بی‌طرف به نوبه خود این محموله‌ها را حمل می‌کردند که معمولاً از بریتانیای کبیر یا سایر نقاط خارج از کشور می‌آمدند یا به آنجا می‌رفتند. کشتی‌های خروجی عمدتاً پنبه، تنباکو و سایر کالاها را برای تجارت و درآمد صادر می‌کردند، در حالی که نامه‌ها و مکاتبات مهم را نیز برای تأمین‌کنندگان و سایر طرف‌های ذینفع در اروپا، اغلب در انگلستان و فرانسه، حمل می‌کردند. کشتی‌های ورودی معمولاً لوازم مورد نیاز و نامه را به کنفدراسیون می‌آوردند. بسیاری از اسلحه‌ها و سایر مهمات مورد استفاده توسط ارتش ایالات مؤتلفه از طریق
مورد استفاده توسط ارتش ایالات مؤتلفه از طریق محاصره‌کنندگان از بریتانیا وارد می‌شدند. برخی از محاصره‌کنندگان حملات موفقیت‌آمیز زیادی انجام دادند، در حالی که بسیاری دیگر توسط نیروهای اتحادیه دستگیر یا نابود شدند. مورخ جان ای. کلارک از دورزنندگان محاصره به عنوان "معادل آبی مسیر هوشی مین" یاد کرد.
فیلیپ لوسانا (متولد ۱۷ دسامبر ۱۸۲۰ - سناته سوتو، ۲۵ دسامبر ۱۸۹۷) فیزیولوژیستایتالیایی بود. او در پژوهش‌های پزشکی خود به موضوعاتی همچون جایگاه‌یابی مراکز عصبی مربوط به زبان و گفتار، فیزیولوژی درد و ادراک شنیداری، دیداری و چشایی، منشأ سرگیجه و همچنین تغذیه ـ به‌ویژه در ارتباط با پلاگر ـ پرداخت. فیلیپو لوسانا نویسندهٔ بیش از دویست اثر علمی بود و برای دو پژوهش «فیبرین در خون» و «تک‌نگاری مراکز مغزی» موفق به دریافت دو مدال طلا از «انجمن سلطنتی علوم پزشکی و طبیعی بروکسل» و «آکادمی سلطنتی پزشکی بلژیک» شد. علاوه بر
و «آکادمی سلطنتی پزشکی بلژیک» شد. علاوه بر فعالیت‌های پژوهشی، فیلیپ لوسانا یک ادیب، نقاش و شاعر نیز بود. او با ترکیب هنر و علم، می‌کوشید خیال و تحلیل را در رابطه‌ای دیالکتیکی قرار دهد تا به یک هم‌نهادی عقلانی دست یابد. زندگی‌نامه. فیلیپ لوسانا در چناته سوپرا، در والپردینا، در ۱۷ سپتامبر ۱۸۲۰ و در استان برگامو، واقع در پادشاهی لومباردو-ونتو هابسبورگی زاده شد. پس از گذراندن دبستان، به کالج «آنجلو مای» در کلوزونه در درهٔ سریانا رفت و پایه‌های استواری در لاتین و فرهنگ کلاسیک به دست آورد. به مناسبت مرگ امپراتور
فرهنگ کلاسیک به دست آورد. به مناسبت مرگ امپراتور اتریش فرانچسکو یکم، در موضوع خطابه‌ای که به دانش‌آموزان با عنوان «قیصر رومی و قیصر اتریشی» داده شد، لوسانای پانزده‌ساله چنین نوشت: به دلیل چنین بی‌حرمتی‌هایی به اقتدار، او به سه روز حبس در اتاقی با نان و آب محکوم شد. با این حال، رئیس مدرسه کانتلی روحیهٔ او را درک کرد و در سراسر زندگی‌اش در آموزش ادبی، چون پدر و استاد همراه او بود. میان سال‌های ۱۸۳۹ و ۱۸۴۴ در دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه پاویا تحصیل کرد و با بالاترین نمره دانش‌آموخته شد. پس از پایان تحصیل، به‌عنوان