payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شماری از روزنامه‌نگاران، پژوهش‌گران حقوق بشر و حقوق‌دانان راه‌اندازی شده است. اخبار و گزارش‌های سازمان دفاع از جریان آزاد اطلاعات، به دو زبان فارسی و انگلیسی در وبسایت‌های این سازمان منتشر می‌شود. گزارش‌های این نهاد حقوق بشری دربارهٔ سرکوب مطبوعات در ایران، منبع بسیاری از سازمان‌ها، نهادها و رسانه‌های ایرانی و بین‌المللی است. وزارت خارجه آمریکا، روزنامه هارتص اسرائیل، اداره فدرال مهاجرت و پناهندگان آلمان، اندیشکده شورای سیاست‌گذاری ایالات متحده آمریکا، صدای آمریکا، ایران اینترنشنال، دویچه وله آلمان،
صدای آمریکا، ایران اینترنشنال، دویچه وله آلمان، بی‌بی‌سی، رادیو اروپای آزاد و ده‌ها رسانه و نهاد دیگر از جمله نهادها و رسانه‌هایی هستند که گزارش‌های دفای را مورد استناد قرار داده‌اند. سرکوب رسانه‌ها و روزنامه‌نگاران در ایران. وزارت خارجه‌ی آمریکا در گزارش سالانه‌ی وضعیت حقوق بشر در ایران در سال ۲۰۲۴ -که بخش‌هایی از آن با استناد به گزارش‌های تحقیقی سازمان دفاع از جریان آزاد اطلاعات منتشر شد- بر وضعیت‌ نگران‌کننده‌ی سرکوب آزادی بیان و اختلال در اطلاع‌رسانی آزاد در ایران تاکید کرد. براساس این گزارش، جمهوری
آزاد در ایران تاکید کرد. براساس این گزارش، جمهوری اسلامی با اعمال سانسور شدید، بازداشت خودسرانه روزنامه‌نگاران و تهدید و اعمال خشونت علیه آنها، فضای رسانه‌ای این کشور را به شدت محدود کرده است. همزمان قوانین سختگیرانه به ابزاری برای ساکت کردن صداهای منتقد تبدیل شده، سانسور محتوا، مسدودسازی وب‌سایت‌های خبری و فیلترینگ گسترده اینترنت، دسترسی شهروندان به اطلاعات آزاد را دشوار کرده و نهادهای متعدد دولتی و حاکمیتی فضای خفقان‌آوری را برای فعالان رسانه‌ای ایجاد کرده‌اند. روز ۲۲ اسفند ۱۴۰۳ (۱۲ مارس ۲۰۲۵)، «مای
کرده‌اند. روز ۲۲ اسفند ۱۴۰۳ (۱۲ مارس ۲۰۲۵)، «مای ساتو»، حقوق‌دان و گزارش‌گر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران، در گزارشی که برای ارائه به نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد تهیه و منتشر شد، با استناد به گزارش سازمان دفاع از جریان آزاد اطلاعات، وضعیت سرکوب آزادی بیان در ایران را نگران‌کننده توصیف کرد. در بند ۴۱ از صفحه ۹ از این گزارش که با عنوان «آزادی بیان، اجتماع و تجمع مسالمت‌آمیز» منتشر شد، گزارش‌گر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران، با استناد به گزارش دفای نوشت: «گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد
به گزارش دفای نوشت: «گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد نگرانی جدی خود را در مورد تداوم محدودیت‌های گسترده در حق آزادی عقیده و بیان و آزادی تجمع مسالمت‌آمیز در جمهوری اسلامی ایران ابراز می‌کند. بازجویی، دستگیری، بازداشت و محکومیت برگزارکنندگان کارگری، فعالان حقوق فرهنگی، مدافعان حقوق بشر و روزنامه‌نگاران نه تنها آزادی بین این افراد را مستقیماً محدود می‌کند، بلکه تأثیر منفی بر اعمال آزادی بیان در کشور نیز می‌گذارد.» پیش‌تر دفاع از جریان آزاد اطلاعات با انتشار گزارشی با عنوان «بررسی شاخص‌های آزادی مطبوعات در ۱۰۰
با عنوان «بررسی شاخص‌های آزادی مطبوعات در ۱۰۰ روز نخست ریاست جمهوری مسعود پزشکیان» نوشته بود: «در ۱۰۰ روز نخست ریاست جمهوری مسعود پزشکیان نه‌تنها تغییری معنادار در شاخص‌های آزادی مطبوعات در ایران مشاهده نشد بلکه اختلال سازمان‌یافته در اطلاع‌رسانی آزاد ادامه پیدا کرد، الگوی‌های سرکوب آزادی بیان توسعه یافت و ۷۸ رسانه و روزنامه‌نگار برخوردهای قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی را تجربه کردند.» دفاع از جریان آزاد اطلاعات (DeFFI)، در گزارش سالانه سال ۲۰۲۴ میلادی خود درباره سرکوب روزنامه‌نگاران و رسانه‌ها در ایران نیز
سرکوب روزنامه‌نگاران و رسانه‌ها در ایران نیز که بر پایه ۳۴۴ پرونده مستندشده توسط پژوهش‌گران این سازمان منتشر شد، اعلام کرد: «در سال ۲۰۲۴ میلادی، دست‌کم ۲۵۶ روزنامه‌نگار و رسانه برخورد قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی را تجربه کردند، احکام زندان صادرشده علیه ۱۱ روزنامه‌نگار اجرا شد، دست‌کم ۳۶ روزنامه‌نگار و فعال رسانه‌ای بازداشت شدند، مجموعا ۶۹ سال و ۱۰ ماه زندان، ۱۱۰ ضربه شلاق و بیش از ۲۰۰ میلیون تومان جزای نقدی علیه روزنامه‌نگاران و فعالان رسانه‌ای صادر شد و نشر اکاذیب با ۲۰۵ بار، پرتکرارترین اتهام منتسب‌شده
اکاذیب با ۲۰۵ بار، پرتکرارترین اتهام منتسب‌شده به روزنامه‌نگاران و رسانه‌ها بود.» بر پایه گزارش سازمان DeFFI، در شش ماهه نخست سال ۲۰۲۵، سرکوب اطلاع‌رسانی آزاد که از زمان انتخاب مسعود پزشکیان به ریاست جمهوری ابعادی جدید و پیچیده یافته بود، توسعه یافت، شاخص‌های آزادی بیان سطحی کم‌سابقه از سقوط را ثبت کرد، دست‌کم ۹۵ روزنامه‌نگار و رسانه‌ برخورد قضایی و امنیتی را تجربه کردند، مجموعا ۲۲ سال و سه ماه زندان و بیش از ۵۰ میلیون تومان جزای نقدی علیه اهالی رسانه صادر شد و جمهوری اسلامی تهدیدات فرامرزی علیه خبرنگاران
شد و جمهوری اسلامی تهدیدات فرامرزی علیه خبرنگاران ایرانی را با تصاعدی نگران‌کننده افزایش داد. پرونده‌سازی علیه پژوهشگر ارشد سازمان DeFFI. در پی شکایت سازمان اطلاعات سپاه، قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران پرونده‌ای با اتهاماتی سنگین را علیه پرویز یاری، روزنامه‌نگار و پژوهشگر ارشد سازمان دفاع از جریان آزاد اطلاعات (DeFFI)، تشکیل داد. دویچه وله با انتشار این خبر اعلام کرد که دادگاه انقلاب زنجان پرویز یاری را به "تشکیل جمعیت غیرقانونی و تبانی علیه امنیت کشور" (ماده ۴۹۸)، "همکاری با دول متخاصم" (ماده ۵۰۸) و
(ماده ۴۹۸)، "همکاری با دول متخاصم" (ماده ۵۰۸) و "تبلیغ علیه نظام" (ماده ۵۰۰ قانون مجازات اسلامی) متهم کرده است. به نوشته دویچه وله با استناد به این اتهامات سنگین، قاضی می‌تواند پرویز یاری را به بیش از ۲۰ سال زندان محکوم کند. سازمان دفاع از جریان آزاد اطلاعات در واکنش به پرونده‌سازی علیه پرویز یاری با انتشار بیانیه‌ای با اعلام حمایت از پژوهشگر ارشد خود نوشت: «سازمان دفاع از جریان آزاد اطلاعات (DeFFI)، با اعلام حمایت از پرویز یاری، پرونده گشوده شده علیه پژوهشگر ارشد این سازمان را یکی از مصادیق تلاش‌های
پژوهشگر ارشد این سازمان را یکی از مصادیق تلاش‌های سازمان‌یافته جمهوری اسلامی برای به سکوت واداشتن روزنامه‌نگاران و مختل کردن اطلاع‌رسانی آزاد می‌داند. دِفای از قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران می‌خواهد، اجازه دسترسی وکیل آقای یاری به محتویات و مصادیق پرونده را بدهد، مانع از اعمال نفوذ سازمان اطلاعات سپاه در دادرسی پرونده شود، پرونده را برای رسیدگی در اختیار دادگاه صالح (دادگاه مطبوعات) قرار دهد و دادگاه را به شکل علنی و با حضور هیات منصفه برگزار کند.»
آنتونیو لیگابوئه (؛ ۱۸ دسامبر ۱۸۹۹ – ۲۷ مه ۱۹۶۵) نقاش اهل ایتالیا بود. وی را یکی از مهم‌ترین نقاشان هنر نائیف و متاثر از آنری روسو می‌دانند. او در ۱۸ دسامبر ۱۸۹۹ در زوریخ، سوئیس به دنیا آمد. نام مادرش «الیزابتا کوستا» از اهالی چنچنیگه آگوردینو بود و ظاهراً پدرش «بونفیلیو لاکابوئه» نام داشت (هنوز هویت واقعی پدرش مشخص نیست) که بومی رجو نل امیلیا بود. مادرش الیزابتا و سه برادرش در سال ۱۹۱۳ بر اثر مسمومیت غذایی درگذشتند. آنتونیو در سال ۱۹۴۲، نام‌خانوادگی خود را از «لاکابوئه» به «لیگابوئه» تغییر داد، احتمالاً به
«لاکابوئه» به «لیگابوئه» تغییر داد، احتمالاً به دلیل نفرت نسبت به پدرش، که او را در قتل عمدی مادر و برادرشان مقصر می‌دانست. در سپتامبر ۱۹۰۰ او را به زن و شوهری سوئیسی به نام «یوهانس والنتین گوبل» و «الیزه هانسلمان» سپردند. او گهگاه در مزرعه‌ای کار می‌کرد و زندگی سرگردانی داشت. او پس از درگیری با مادر رضاعی خود، در یک کلینیک روان‌پزشکی بستری شد. در سال ۱۹۱۹، به دنبال شکایت الیزه هانسلمان، آنتونیو از سوئیس اخراج شد. او از Chiasso شهر کیاسو به گوالتیری در استان رجو امیلیا، روستای زادگاه پدر خوانده‌اش نقل مکان
رجو امیلیا، روستای زادگاه پدر خوانده‌اش نقل مکان کرده بود، اما از آنجایی که یک کلمه هم ایتالیایی نمی‌دانست، سعی کرد تا به سوئیس برگردد. لیگابوئه با حمایت نوانخانه گدایان شهرداری زندگی می‌کرد. او نقاشی را در سال ۱۹۲۰ شروع کرد. در سال ۱۹۲۸ با مارینو ماتساکوراتی آشنا شد که از توانایی‌های هنری او را کشف کرد و به او نقاشی رنگ روغن را آموخت. در آن سال‌ها لیگابوئه خود را وقف نقاشی کرد و همچنان بی هدف در امتداد رودخانه پو سرگردان بود. وی در سال ۱۹۳۷ به دلیل خودزنی در بیمارستان روان‌پزشکی رجو نل امیلیا بستری شد. در
بیمارستان روان‌پزشکی رجو نل امیلیا بستری شد. در سال ۱۹۴۱ «آندره‌آ موتسالی» به او کمک کرد تا از بیمارستان روان‌پزشکی خارج شود و او را به خانه‌اش در گواستالا در نزدیکی رجو نل امیلیا برد. در طول جنگ جهانی دوم لیگابوئه در ارتش ایتالیا به عنوان مترجم برای سربازان آلمانی خدمت کرد. در سال ۱۹۴۵، پس از ضرب و شتم یک سرباز آلمانی با شیشه، وی را در یک بیمارستان روان‌پزشکی بستری کردند که به مدت سه سال در آنجا ماند. لیگابوئه از سال ۱۹۴۸ با شدت و تمرکز بیشتری به نقاشی پرداخت و روزنامه‌نگاران، منتقدان و دلالان آثار هنری
و روزنامه‌نگاران، منتقدان و دلالان آثار هنری به او علاقه‌مند شدند. در سال ۱۹۵۷ «سِوِرو بوسکی»، روزنامه‌نگار روزنامه «"رِستو دِل کارلینو"» و عکاس آن «آلدو فراری» برای ملاقات با او به گوالتیری رفتند. نتیجهٔ این ملاقات، شناخته شده‌ترین عکس موجود از لیگابو است. او در سال ۱۹۶۱ نخستین نمایشگاه انفرادی خود در «گالری بارکاچا» در رم برگزار شد. کمی بعد او در یک سانحه تصادف با موتورسیکلت دچار آسیب‌دیدگی شدید و یک سال بعد به‌طور کامل فلج شد. گواستالا در سال ۱۹۶۳ یک مراسم بزرگ مرور بر آثار و زندگی او برگزار کرد. از او
بزرگ مرور بر آثار و زندگی او برگزار کرد. از او که ضعیف و بیمار بود، خواسته شد که در کلیسای کاتولیک حاضر شود و اندکی پس از غسل تعمید و تأیید کشیش، لیگابوئه در ۲۷ مه ۱۹۶۵ در سن ۶۵ سالگی درگذشت. پس از مرگ لیگابوئه، در سال ۱۹۶۵ مروری دیگر بر زندگی و آثار او در چارچوب «نهمین چهارسالانه رم» برگزار شد.
آلبانیایی‌های کوزوو (به ، که بیشتر آلبانیایی‌های کوزوو یا کوزووها نیز نامیده می‌شوند، بزرگ‌ترین گروه قومی در کوزوو را پدیدآورده اند. آلبانیایی‌های کوزوو به زیرگروه آلبانیایی‌های شمالی (گگ) وابستگی دارند، و در شمال آلبانی، شمال رودخانه اشکومبین، کوزوو، جنوب صربستان و بخش‌های غربی مقدونیه شمالی زندگی می‌کنند. آنها به زبان آلبانیایی گگ سخن می‌گویند. فرهنگ و زبان. سنت‌ها و آداب و رسوم آلبانیایی‌ها از شهری به شهر دیگر در خود کوزوو نیز ناهمسان است. هر چند فرهنگ آلبانیایی‌های کوزوو بسیار نزدیک به آلبانیایی‌های
آلبانیایی‌های کوزوو بسیار نزدیک به آلبانیایی‌های کشور آلبانی است. زبان آلبانیایی دارای دو گویش شمالی و جنوبی است. گویش گفتاری آن‌ها گِگی (گویش شمالی) است، اما زبان مؤسسات دولتی، آموزش و پرورش، کتاب‌ها، رسانه‌ها و روزنامه‌ها گویش استاندارد آلبانیایی است که به گویش توسکی (گویش جنوبی) نزدیکتر است. هنر. کوزوافیلم صنعت فیلمسازی کوزو بود که فیلم‌هایی را به زبان آلبانیایی منتشر می‌کرد که توسط فیلمسازان آلبانیایی کوزوو ساخته شده بودند. تئاتر ملی کوزوو اصلی‌ترین تئاتری است که در آن نمایش‌ها به‌طور منظم بدست
تئاتری است که در آن نمایش‌ها به‌طور منظم بدست هنرمندان آلبانیایی و بین‌المللی نمایش داده می‌شود.
خدمتکار منزل () فیلمی کمدی-درام به کارگردانی جووانی گریمالدی است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. این فیلم برپایهٔ نمایشنامه‌ای از ویتالیانو برانکاتی ساخته شد و با موفقیت عظیمی در گیشه مواجه شد؛ به‌نحوی که ۱٫۸ میلیارد لیره ایتالیا فروش داشت.
پائولو بارکا، معلم مدرسه و برهنه‌گرای آخر هفته () یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی فلاویو موگرینی است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. این فیلم در ایتالیا موفقیت بزرگی به‌دست‌آورد و در اولین ماه اکران خود ۱٫۲ میلیون دلار در ۱۶ شهر برتر ایتالیا فروخت.
دوست داشتن اوفلیا () یک فیلم کمدی ایتالیایی به کارگردانی فلاویو موگرینی است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. رناتو پوتستو بابت نقش‌آفرینی در این فیلم برندهٔ روبان نقره‌ای بهترین بازیگر مرد شد.
حسن باجولوند (زادهٔ ۱۵ اسفند ۱۳۶۳) در شهرستان پلدختر ورزشکار پرتاب دیسک پارالمپیک کم شنوایان است.
یادبود آبشار برای قربانیان سرکوب شوروی () یا به اختصار «یادبود آبشار»، بنای یادبودی در ایروان، ارمنستان است که بنای خارق‌العاده به یاد قربانیان قتل‌ها، تبعیدها و سرکوب‌های دوران شوروی اختصاص دارد که این بنا در بالای آبشار ایروان، در کنار ابلیسکی که یادبود ۵۰ سال ارمنستان شوروی است، قرار دارد. بر اساس تحقیقات فعلی، یادبود کاسکاد توسط جیم توروسیان، معمار اصلی ایروان بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۱ طراحی شد و در اواخر دهه ۱۹۸۰ ساخته شد که در نهایت در سال ۲۰۰۸ تکمیل شد. در داخل سازه بتنی بزرگ، یک تخته یادبود وجود دارد
در داخل سازه بتنی بزرگ، یک تخته یادبود وجود دارد که دارای کتیبه «به همه جان‌هایت در آتش» است، از شعر «توده‌های دیوانه» که شاعر و نویسنده آن یقیشه چارنتس خودش قربانی سرکوب‌ها در سال ۱۹۳۷ شد. پدر جیم توروسیان، پتیک توروسیان، نیز در دهه ۱۹۳۰ دستگیر و اعدام شد. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ هزاران ارمنی تبعید و اعدام شدند. در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۲، تعداد انگشت شماری از فعالان در این یادبود آبشار جمع شدند تا در یک رویداد متحرک ادای احترام کنند. همان‌طور که آن رویداد مناسب بود، دسترسی محدودی داشت. کمتر از ۳۰ نفر در آن شرکت
دسترسی محدودی داشت. کمتر از ۳۰ نفر در آن شرکت کردند و نشان می‌دهد که تاریخ سرکوب شوروی تا چه حد در مشارکت عمومی به حاشیه رفته است. شرکت کنندگان اسامی برخی از قربانیان را با رویکرد یادبودی توسط سازمان مشهور حقوق بشر روسیه، جامعه یادبود، قرائت کردند. انجمن یادبود این «بازگشت نام‌ها» را در سال ۲۰۰۷ راه اندازی کرد که شامل خواندن اسامی افرادی بود که به ناحق تحت پیگرد قانونی اتحاد جماهیر شوروی قرار گرفتند. این رویکرد به عنوان یک آیین، فردیت افراد را در مواجهه با حذف تمامیت‌خواهانه مجدداً تأیید می‌کند. اخلاق
با حذف تمامیت‌خواهانه مجدداً تأیید می‌کند. اخلاق بزرگداشت سیاسی می‌تواند به مفهوم سازی مجدد این رویکرد در بزرگداشت کمک کند. با تمرکز بر یادبود آبشار و روز یادبود ۱۴ ژوئن، ارامنه، به رهبری و حمایت فعالان یادبود، می‌توانند این مکان برجسته را زنده تر کنند. پیوند دادن بازدیدها به تجربه بخشی از زنجیره بزرگتر برانگیختن نام قربانیان، استراتژی دیگری است. از سال ۲۰۲۳، وضعیت رسمی یادبود آبشار همچنان نامشخص است و هیچ نهادی مسئولیت یا مالکیت آن را بر عهده نگرفته است. در حال حاضر گروهی از فعالان متولی اصلی این امر
در حال حاضر گروهی از فعالان متولی اصلی این امر هستند. یادبود آبشار دارای یک مراسم یادبود کوچک است که در ۱۴ ژوئن، روز رسمی یادبود قربانیان سرکوب شوروی برگزار می‌شود. اگرچه سال‌ها به روی بازدیدکنندگان بسته بود، اما اخیراً بازگشایی شده است (در ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۴ تأیید شد) و ارزش بازدید را دارد. پیشنهادهایی برای ایجاد سیستم‌های دسترسی وجود دارد که بازدیدکنندگان را ملزم می‌کند تا نام قربانی‌ها را بخوانند تا در مراسم بزرگداشت شرکت کنند. تا آگوست ۲۰۲۳، یادبود آبشار فاقد توضیحات در گوگل مپ و سایر راهنمایان گردشگری بود.
توضیحات در گوگل مپ و سایر راهنمایان گردشگری بود. تحقیقات نشان می‌دهد که این بنا، علی‌رغم وسعت و موقعیت برجسته، برای ساکنان ایروان به سختی شناخته شده است. این بنای تاریخی در سال ۲۰۰۸ توسط رئیس‌جمهور وقت ارمنستان افتتاح شد، اما از آن زمان تاکنون بازدیدهای رسمی کمی داشته است. در پایان، ممکن است زمان آن فرا رسیده باشد که بر پایه‌های موجود بنا نهاده و مستقیم‌تر با گذشته ارتباط برقرار کنیم تا راهی به سوی آینده‌ای بادوام‌تر و فراگیرتر را ترسیم کنیم.
سیاست ویزا در ارمنستان به مجموعه‌ای از سیاست‌های کشور ارمنستان اطلاق می‌شود که بازدیدکنندگان از ارمنستان باید برای ورود و ماندن در این کشور رعایت کنند. بازدیدکنندگان از ارمنستان باید ویزا از یکی از وابسته‌های دیپلماتیک ارمنستان دریافت کنند، مگر اینکه شهروند یکی از کشورهای معاف از ویزا، یا شهروندانی باشند که می‌توانند ویزای ورود در مرز دریافت کنند یا شهروندانی که واجد شرایط دریافت ویزای الکترونیکی (e-Visa) هستند. شهروندان کشورهای مستقل مشترک‌المنافع و شهروندان تمام کشورهای عضو اتحادیه اقتصادی اوراسیا و
تمام کشورهای عضو اتحادیه اقتصادی اوراسیا و اتحادیه اروپا می‌توانند بدون ویزا وارد ارمنستان شوند. سیاست‌های ویزا و سایر سیاست‌های مهاجرتی ارمنستان مطابق با ترتیبات حقوق جابجایی درون کشورهای مستقل مشترک‌المنافع و قوانین اتحادیه اقتصادی اوراسیا اجرا می‌شوند. معافیت از ویزا. پاسپورت‌های عادی. دارندگان پاسپورت‌های عادی اگر جزو کشورهای زیر باشند، می‌توانند بدون ویزا وارد ارمنستان شوند و برای مدت زمان مشخص شده در این کشور اقامت کنند: کارت شناسایی - ممکن است با کارت شناسایی به جای گذرنامه وارد شوند اگر مستقیماً از
شناسایی به جای گذرنامه وارد شوند اگر مستقیماً از گرجستان وارد شوند. پاسپورت داخلی - ممکن است با پاسپورت داخلی به جای گذرنامه وارد شوند اگر از طریق هوایی وارد شوند. ۱ - شهروندان آذربایجان باید مجوز ویژه ورود داشته باشند. پاسپورت‌های غیرعادی. علاوه بر کشورهایی که شهروندانشان از ویزا معاف هستند، دارندگان پاسپورت‌های دیپلماتیک، رسمی یا خدماتی، ممکن است بتوانند بدون ویزا وارد ارمنستان شوند و برای مدت زمان مشخص شده‌ای در این کشور بمانند: د - فقط برای پاسپورت‌های دیپلماتیک. توافقی با تونس در دسامبر ۲۰۲۳ برای
دیپلماتیک. توافقی با تونس در دسامبر ۲۰۲۳ برای تسهیل ورود شهروندان تونسی به ارمنستان امضا شد و در حال تصویب است. ویزای ورود در مرز. بازدیدکنندگانی که به عنوان گردشگر از کشورهای زیر به ارمنستان سفر می‌کنند، می‌توانند ویزای ورود در مرز برای مدت اقامت حداکثر ۱۲۰ روز با هزینه ۱۵٬۰۰۰ درام را دریافت کنند. آن‌ها همچنین می‌توانند پیش از سفر به ارمنستان ویزای الکترونیکی (e-Visa) دریافت کنند. ویزای ورود در مرز مشروط. شهروندان کشورهای زیر تنها در صورتی می‌توانند برای ویزای ورود در مرز اقدام کنند که ویزای معتبر یا مجوز
ورود در مرز اقدام کنند که ویزای معتبر یا مجوز اقامت دائم معتبر (کارت اقامت) صادر شده توسط استرالیا، بلاروس، کانادا، کشورهای شورای همکاری خلیج فارس، ژاپن، نیوزیلند، روسیه، سنگاپور، کره جنوبی، کشورهای عضو اتحادیه اروپا / منطقه شنگن، پادشاهی متحده یا ایالات متحده را داشته باشند. در صورت واجد شرایط بودن، آن‌ها می‌توانند پیش از سفر نیز برای اخذ ویزای الکترونیکی (e-Visa) اقدام کنند. ویزای الکترونیکی (e-Visa). تمامی شهروندان خارجی (به‌جز آن‌هایی که نیاز به ویزای پیش از سفر دارند) همچنان واجد شرایط دریافت ویزای
پیش از سفر دارند) همچنان واجد شرایط دریافت ویزای الکترونیکی (e-Visa) هستند. در صورت تأیید، ویزای الکترونیکی به دارندگان اجازه می‌دهد تا برای مدت حداکثر ۱۲۰ روز یا ۱۴۱ روز با هزینه ۳۴ یورو (برای اعتبار ۱۲۰ روز) یا ۷ یورو (برای اعتبار ۲۱ روز) در کشور اقامت کنند. درخواست باید حداقل ۳ روز کاری قبل از سفر ارسال شود. ویزای مورد نیاز پیش از سفر. شهروندان کشورهای زیر باید برای دریافت ویزا پیش از سفر به سفارت یا کنسولگری ارمنستان مراجعه کنند و فقط با دعوت‌نامه امکان دریافت ویزا را دارند: محدودیت‌های ورود. ورود و
دریافت ویزا را دارند: محدودیت‌های ورود. ورود و ترانزیت برای شهروندان کوزوو حتی در صورتی که از هواپیما خارج نشوند و با همان پرواز ادامه دهند، ممنوع است. ارمنستان همچنین گذرنامه کشورهای آبخازیا، صحراوی، سومالی‌لند، اوستیای جنوبی و ترانس‌نیستریا را به رسمیت نمی‌شناسد. آمار بازدیدکنندگان. هر ساله تعداد زیادی از بازدیدکنندگان از ارمنستان بازدید می‌کنند که می‌توان آمارها را در جدول زیر مشاهده کرد. به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ و جنگ دوم قره‌باغ اطلاعات دقیقی از ورود بازدیدکنندگان به ارمنستان در سال ۲۰۲۰ در دسترس
بازدیدکنندگان به ارمنستان در سال ۲۰۲۰ در دسترس نیست:
کریستوفر پیتر آتامیان () منتقد ادبی، نویسنده، مترجم، کیوریتور و فیلمساز مستقر در نیویورک است که در سال ۲۰۱۵ مدال افتخار جزیره الیس را دریافت کرد. او آثار مختلفی را از زبان فرانسوی و ارمنی به انگلیسی ترجمه کرده است. "بوا دو ونسن" (۲۰۱۳)، "آینده گلگون جنگ" (۱۹۹۹)، "پنجاه سال ادبیات ارمنی در فرانسه" (۲۰۱۶)، و "سرزمین زباله" (۲۰۲۳) از آثار او هستند. کریستوفر که از والدینی مهاجر به دنیا آمده بود، در ایالات متحده بزرگ شد و تحصیل کرد و مدرک کارشناسی خود را در رشته ادبیات از دانشگاه هاروارد و مؤسسه فناوری فدرال
ادبیات از دانشگاه هاروارد و مؤسسه فناوری فدرال سوئیس زوریخ به عنوان یک فولبرایت دریافت کرد. سپس در مدرسه هنرهای سینمایی USC و مدرسه کسب و کار کلمبیا تحصیل کرد و در آنجا مدرک MBA در رسانه‌های بین‌المللی را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳، او جایزه ادبی تولوولیان را برای ترجمه "بوا دو ونسن" اثر نیگوغوس سرافیان دریافت کرد و در سال ۲۰۱۷ جایزه ادبی تولوولیان دوم خود را برای اولین مجموعه شعرش "شاعری در واشنگتن هایتس" (۲۰۱۸) دریافت کرد. زندگی‌نامه. اوایل زندگی: پیشینه و تحصیلات. کریستوفر پیتر آتامیان در نیویورک سیتی از
تحصیلات. کریستوفر پیتر آتامیان در نیویورک سیتی از والدینی مهاجر سوئیسی-ایتالیایی و لبنانی-ارمنی به دنیا آمد. او در لیسه فرانسوی نیویورک تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۵ از مدرسه کالجییت فارغ‌التحصیل شد،جایی که او یک نیمه‌نهایی بورسیه ملی بود. آتامیان مدرک کارشناسی خود را در رشته ادبیات از دانشگاه هاروارد (۱۹۸۵–۱۹۸۹) دریافت کرد. او بعداً به پلی‌تکنیک ملی سوئیس در زوریخ به عنوان یک فولبرایت رفت. او همچنین فارغ‌التحصیل مدرسه فیلم USC و مدرسه کسب و کار کلمبیا است، جایی که او MBA خود را در رسانه‌های بین‌المللی دریافت
که او MBA خود را در رسانه‌های بین‌المللی دریافت کرد. پیشرفت شغلی: کیوریتوری و فیلمسازی. آتامیان یکی از بنیان‌گذاران و کیوریتور "عملکرد کیوریتوری آتامیان هووسپیان"، یک گالری و مرکز فرهنگی واقع در نیویورک سیتی است. AHCP به دنبال نمایش طیف کامل خالقان از جمله زنانLGBTQ+، BIPOC، SWANA و دیگر هنرمندان و روش‌هایی است که روش‌ها، فرم‌ها و بیان‌هایشان نادیده گرفته شده یا به حاشیه رانده شده است. آتامیان ویدئوها و فیلم‌های کوتاهی از جمله "آرزوی سرافیان"، یک ویدئوی کوتاه بر اساس ترجمه او از "بوا دو ونسن" اثر نیگوغوس
بر اساس ترجمه او از "بوا دو ونسن" اثر نیگوغوس سرافیان را کارگردانی و تولید کرده است. کار او همچنین در بینال هنر ونیز ۲۰۰۹ به عنوان بخشی از پاویون دیاسپورای ارمنی "Voulu/Obligé" به نمایش درآمده است که بخشی از مجموعه هنرمندان در حال ساخت برلین است. آتامیان هم‌تولیدکننده نمایشنامه برنده جایزه OBIE "مشکل در بهشت (۲۰۰۶)"، "عزیز ارمن" (۲۰۱۴)، ویدئوهای موسیقی MTV، فیلم رقص "استخراج داده‌های روانی" و یک فیلم تجربی "برای تو، پدربزرگ و مادربزرگ عزیزم"، که در جشنواره بین‌المللی فیلم ایروان ۲۰۰۵ (که اکنون به نام
بین‌المللی فیلم ایروان ۲۰۰۵ (که اکنون به نام جشنواره بین‌المللی فیلم زردآلوی طلایی شناخته می‌شود) به نمایش درآمد. آتامیان چندین فیلمنامه نوشته است، از جمله "پلاژیاریست"، "افسانه رستاخیز"/"هارنوومی آراس‌بل" که در جشنواره بین‌المللی فیلم ARPA 2021 (Arpa IFF)، جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه توکیو 2021 و جایزه "شنیده شوید!" بنیاد کالوست گلبنکیان 2020 را دریافت کرد. حرفه نویسندگی. نویسندگی خلاق. اولین کتاب شعر آتامیان "شاعری در واشنگتن هایتس" جایزه ادبی تولوولیان ۲۰۱۷ را دریافت کرد. مقالات او در؛ "معیار جدید"،
۲۰۱۷ را دریافت کرد. مقالات او در؛ "معیار جدید"، "مجله های-فن"، "رستد رادیشز: مجله ادبی و هنری بیروت"، "بررسی کتاب‌های لس آنجلس"، "بررسی هیبریدی هارپی" و "مجله ایروان" منتشر شده است. مقاله او "همان‌طور که در حال مرگ بودم: ایدز و اندوتیک پرک" جایزه دوم را در مسابقه بین‌المللی مقاله "قاشق‌های خود را سوال کنید"، که به طور مشترک توسط IALA و دانشگاه آکسفورد برگزار شد، دریافت کرد. روزنامه‌نگاری و نقد. آتامیان هم‌ناشر و ویراستار "مجله KGB" بود. او منتقد رقص سابق "نیویورک پرس" است و برای "بررسی کتاب نیویورک تایمز"،
پرس" است و برای "بررسی کتاب نیویورک تایمز"، "ووگ"، "نیویورک"، "مجله رقص"، "ریل بروکلین"، "هاف‌پست"، "رسانه صحنه‌ها"، "آینه ارمنی"، و مجله هفتگی آنلاین غیرانتفاعی "گزارش ایروان" نوشته است. دیدگاه. ارمنی و LGBTQ. آتامیان حامی جامعه ال‌جی‌بی‌تی بوده و به عنوان رئیس AGLA NY (سازمانی که به پل زدن شکاف درک بین جوامع ال‌جی‌بی‌تی در ارمنستان و دیاسپورای ارمنی و جوامع مربوطه آن‌ها کمک می‌کند) برای دو دوره متوالی خدمت کرده است. او در "100 زندگی جایزه آرورا" به عنوان یکی از برجسته‌ترین اعضای دیاسپورای ارمنی معرفی شده
از برجسته‌ترین اعضای دیاسپورای ارمنی معرفی شده است. جوایز و کمک‌ها. آتامیان در سال ۲۰۱۵ مدال افتخار جزیره الیس را دریافت کرد. او همچنین دو کمک مالی از بنیاد کالوست گلبنکیان برای ترجمه دریافت کرده است. در سال ۲۰۱۳، او جایزه ادبی تولوولیان را برای ترجمه "بوا دو ونسن" اثر نیگوغوس سرافیان دریافت کرد.
دخترخاله () یک فیلم عاشقانه ایتالیایی به کارگردانی آلدو لادو است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد و دربارهٔ زندگی عاشقانه چند جوان در دههٔ ۱۹۵۰ در سیسیل است.
کمیته دائمی ادغام اروپا (به ارمنی: Եվրոպական ինտեգրման հարցերի մշտական հանձնաժողով) یک کمیته تخصصی در پارلمان ارمنستان است که نظارت بر مدیریت روابط بین ارمنستان و اتحادیه اروپا را بر عهده دارد و از ادغام اروپای تدریجی این کشور حمایت می‌کند. تاریخ. کمیته دائمی ادغام اروپا که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد، یکی از یازده کمیته دائمی مجلس ملی جمهوری ارمنستان است. اعضای کمیته اعضای منتخب پارلمان هستند که نمایندگان اکثر احزاب سیاسی با نمایندگی در پارلمان را شامل می‌شود. با این حال، رهبران و نمایندگان احزاب سیاسی
با این حال، رهبران و نمایندگان احزاب سیاسی فراپارلمانی غالباً به عنوان ناظر یا شرکت‌کنندگان منظم در جلسات حضور می‌یابند. این کمیته ماهانه تشکیل جلسه می‌دهد و پیشنهادها، به‌روزرسانی‌ها و گزارش‌هایی به نیکول پاشینیان، نخست‌وزیر ارمنستان، ارائه می‌کند. چندین حزب سیاسی برای نظارت به کمیته برگزیده شده‌اند. حزب جمهوری‌خواه طرفدار اروپاگرایی و حزب اروپایی ارمنستان به عنوان ناظر در این کمیته شرکت می‌کنند. در ۷ فوریه ۲۰۲۲، تیگران خزامالیان، رئیس حزب اروپایی ارمنستان، اظهار داشت: در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۴، آرمان یغوپیان در
اظهار داشت: در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۴، آرمان یغوپیان در مجلس ملی جلسه‌ای را برگزار کرد که توسط پلتفرم متحد نیروهای دموکراتیک برگزار شد؛ در خصوص برگزاری یک رفراندوم برای ارائه درخواست عضویت ارمنستان در اتحادیه اروپا. یغوپیان گفت: در ۹ سپتامبر ۲۰۲۴، نخست‌وزیر نیکول پاشینیان تأیید کرد که موضوع آغاز روند عضویت در اتحادیه اروپا به بخشی از دستورکار سیاسی ارمنستان تبدیل شده است. پاشینیان در دیدار با معاون رئیس‌جمهور کمیسیون اروپا مارگاریتیس شیناس اظهار داشت: اهداف. اهداف اصلی کمیته عبارتند از توسعه بیشتر روابط ارمنستان و
کمیته عبارتند از توسعه بیشتر روابط ارمنستان و اتحادیه اروپا، تضمین اجرای توافق‌نامه مشارکت جامع و تقویت‌شده ارمنستان-اتحادیه اروپا (CEPA)، و ادامه هماهنگی تدریجی قوانین ارمنستان و مقررات آن با اعمال حقوقی دست‌آوردهای اتحادیه اروپا. در ۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، رئیس کمیته آرمان یغوپیان در کنفرانس خبری اظهار داشت: «ارمنستان از سال ۱۹۹۱ در فرایند ادغام اروپایی است و ارمنستان ممکن است در آینده برنامه‌ای برای پیوستن به اتحادیه اروپا داشته باشد.» در ۱۵ مارس ۲۰۲۴، معاون وزیر امور خارجه ارمنستان پاروییر هوهانیسیان در جریان
امور خارجه ارمنستان پاروییر هوهانیسیان در جریان نشست کمیته دائمی اعلام کرد که ارمنستان در حال تدوین توافق‌نامه جدید همکاری با اتحادیه اروپا است و هدف این است که آن را تا ژوئیه ۲۰۲۴ نهایی و امضاء کند. هوهانیسیان اظهار داشت: «اگر توافق‌نامه مشارکت جامع و تقویت‌شده بین ارمنستان و اتحادیه اروپا به‌طور کامل اجرا شود، ما قطعاً وضعیت یک کشور متقاضی عضویت در اتحادیه اروپا را خواهیم داشت.» روز بعد، سخنگوی امور خارجه و سیاست امنیتی کمیسیون اروپا پیتر استانو در پاسخ به این سؤال که آیا درهای اتحادیه اروپا به روی
به این سؤال که آیا درهای اتحادیه اروپا به روی ارمنستان باز است، گفت: «کشورها حق دارند برای آینده بهتر برای مردم خود تلاش کنند. آن‌ها آزاد هستند که تصمیم بگیرند چگونه چنین آینده‌ای را تضمین کنند. در خصوص عضویت در اتحادیه اروپا، هر کشور اروپایی—مردم و دولت آن—باید تصمیم بگیرند که آیا می‌خواهند برای عضویت در اتحادیه اروپا درخواست دهند یا خیر.»