payamvha/North_RAG huggingface dataset:
محاصره تفلیس (۶۲۷–۶۲۸) محاصره‌ای توسط امپراتوری بیزانس و خاقانات ترک غربی در سال‌های ۶۲۷–۶۲۸ علیه شاهزاده استفن یکم، حاکم دست‌نشانده ساسانی ویروزان بود. پیش‌زمینه. در طول محاصره قسطنطنیه، هراکلیوس با مردمی که منابع بیزانسی «خزرها» می‌نامیدند، تحت رهبری تون جبغو خان، که اکنون عموماً با خاقانات ترک غربی گوک‌ترک‌ها شناسایی می‌شوند، متحد شد، و او را با هدایای شگفت‌انگیز و وعده ازدواج با "پورفیروگنیتا" اودوکسیا اپیفانیا فریفت. پیش‌تر، در سال ۵۶۸، ترکان تحت رهبری ایستمی زمانی که روابطشان با ایران بر سر مسائل
ایستمی زمانی که روابطشان با ایران بر سر مسائل تجاری تیره شد، به بیزانس روی آوردند. ایستمی هیئتی به رهبری دیپلمات سغدی مانیا مستقیماً به قسطنطنیه فرستاد که در سال ۵۶۸ وارد قسطنطنیه و نه تنها ابریشم را به عنوان هدیه به ژوستین دوم پیشنهاد کرد، بلکه پیشنهادی برای اتحاد علیه ایران ساسانی ارائه کرد. ژوستین دوم موافقت کرد و هیئتی را به خاقانات ترک فرستاد و تجارت مستقیم ابریشم چینی مورد نظر سغدی‌ها را تضمین کرد. در شرق، در سال ۶۲۵، ترکان از ضعف ساسانیان برای اشغال باختر و افغانستان امروزی تا سند استفاده کردند و
باختر و افغانستان امروزی تا سند استفاده کردند و یبغوهای تخارستان را تأسیس کردند. ترکان که در قفقاز مستقر بودند، با فرستادن ۴۰٬۰۰۰ نفر از مردان خود برای غارت ایران در سال ۶۲۶، به اتحاد پاسخ دادند و آغاز سومین جنگ ایران و ترکان را رقم زدند. رقابت مداوم بین امپراتوری‌های بیزانس و ساسانی برای برتری در قفقاز و قیام ناموفق (۵۲۳) گرجی‌ها تحت رهبری واختانگ یکم پیامدهای وخیمی برای کشور داشت. پس از آن، پادشاه ایبری فقط قدرت اسمی داشت، در حالی که کشور عملاً توسط ایرانیان اداره می‌شد. در زمان تصدی وژان برزمهر که
ایرانیان اداره می‌شد. در زمان تصدی وژان برزمهر که "مرزبان" ایبری بود، قدیس‌نامه‌های آن دوره نشان می‌داد که "پادشاهان" در تفلیس فقط مقام "ماماساخلیسی" را داشتند که به معنای "رئیس خاندان (سلطنتی)" است. هنگامی که پاکور سوم در سال ۵۸۰ درگذشت، دولت ایران تحت رهبری هرمز چهارم (۵۷۸–۵۹۰) از این فرصت برای لغو سلطنت ایبری استفاده کرد. ایبری به یک استان ایرانی تبدیل شد که از طریق حکومت مستقیم ایران و توسط "مرزبانان ایرانی" اداره می‌شد، محاصره. در سال ۶۲۷، هراکلیوس متحدان خود را در نزدیکی تفلیس ملاقات کرد و عملیات
متحدان خود را در نزدیکی تفلیس ملاقات کرد و عملیات مشترک بیزانس و گوک‌ترک را برای محاصره تفلیس آغاز کرد، جایی که بیزانسی‌ها از منجنیق‌ها برای شکستن دیوارها استفاده کردند، که یکی از اولین کاربردهای شناخته شده توسط بیزانسی‌ها بود. در پاسخ، شاه ساسانی خسرو پرویز ۱٬۰۰۰ سوار را تحت فرماندهی ژنرال شهرپلنگ برای تقویت شهر فرستاد. محاصره بدون پیشرفت چندانی ادامه یافت و با حملات مکرر از سوی محاصره‌شدگان همراه بود. پس از دو ماه، خزرها به استپ عقب‌نشینی کردند و قول دادند تا پاییز بازگردند. تون جبغو خان، بوری شاد که پسر
تا پاییز بازگردند. تون جبغو خان، بوری شاد که پسر یا برادرزاده‌اش بود را مسئول چهل هزار نفری باقی‌مانده کرد که قرار بود در طول محاصره به هراکلیوس کمک کنند. طولی نکشید که اینها نیز رفتند و بیزانسی‌ها را برای ادامه محاصره به تنهایی رها کرده و باعث تمسخر محاصره‌شدگان شدند. در اواسط سپتامبر، در حالی که محاصره ادامه داشت، هراکلیوس به سمت جنوب حرکت کرد تا پایگاه خود را در بالای دجله امن کند. در ۱۲ دسامبر، او ساسانیان را در نبرد نینوا شکست داد و به سمت تیسفون حرکت کرد، اما قبل از رسیدن به پایتخت، خسرو پرویز توسط
کرد، اما قبل از رسیدن به پایتخت، خسرو پرویز توسط پسرش قباد کشته شد و در آوریل ۶۲۸ با هراکلیوس آتش‌بس کرد. آتش‌بس شکننده بود، زیرا متحدان هراکلیوس به جنگ در قفقاز ادامه دادند. در اواخر سال ۶۲۸، متحدان تفلیس را تصرف، آن را غارت و چپاول کردند، و استفن یکم زنده زنده پوست کنده شد. هراکلیوس، آذرنرسی یکم را بر تخت سلطنت ایبری قرار داد.
اثر پارادوکس یا اثر متناقض فیلمی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی اسکات واینتروب است. در این فیلم بازیگرانی همچون هاروی کایتل، اولگا کوریلنکو، الیور ترونا و آلیس استونز ایفای نقش کرده‌اند.
درس‌های پنگوئن (به انگلیسی: The Penguin Lessons) یک فیلم کمدی درام محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی پیتر کاتانیو است. این فیلم که توسط جف پوپ از خاطرات تام میشل در سال ۲۰۱۶ اقتباس شده است، استیو کوگان را در نقش میشل، یک معلم بریتانیایی که در سال ۱۹۷۶ در آرژانتین کار می‌کند، بازی می‌کند و با نجات یک پنگوئن یتیم از ساحل، متوجه می‌شود که زندگی‌اش دگرگون شده است. این فیلم در سال ۲۰۲۳ در اسپانیا فیلمبرداری شد. این فیلم برای اولین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۴ به عنوان یک نمایش گالا به نمایش درآمد و در ۲۸
به عنوان یک نمایش گالا به نمایش درآمد و در ۲۸ مارس ۲۰۲۵ توسط سونی پیکچرز کلاسیکس در ایالات متحده منتشر شد. همچنین در ۱۸ آوریل ۲۰۲۵ توسط (لاینزگیت انگلستان) در بریتانیا و ایرلند منتشر شد.
جنیس سوپرانو () یک شخصیت خیالی در سریال تلویزیونی خانواده سوپرانو محصول شبکه اچ‌بی‌او و فیلم قدیسان فراوان نیوآرک است. این شخصیت توسط آیدا تورتورو به تصویر کشیده شده است و جنیس جوان در فلش‌بک‌هایی که مدلین بلو و جولیت فاکس به تصویر کشیده‌اند ظاهر می‌شود. او در سریال نقش خواهر بزرگتر قهرمان فیلم تونی سوپرانو را بر عهده دارد. الکساندرا اینتراتور نقش جنیس سوپرانوی جوان را در فیلم پیش‌درآمد قدیسان فراوان نیوآرک (محصول ۲۰۲۱) بازی می‌کند. پس‌زمینه. جنیس به عنوان بزرگ‌ترین فرزند رئیس اوباش جانی بوی سوپرانو و لیویا
فرزند رئیس اوباش جانی بوی سوپرانو و لیویا سوپرانو در خانواده‌ای که از طریق جرم و جنایت تأمین می‌شود متولد شد. جنیس به دلیل روحیات جنایتکارانه خانواده اش از خود راضی بار آمد. او به عنوان فردی دارای طبیعت بسیار سنگدل و سرکش به تصویر کشیده شده است. در سریال، پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، جنیس نام پارواتی واساچ را برای خود برگزید و با نام جدید خود به سراسر اروپا سفر کرد و مدتی در پاریس، فرانسه و سریلانکا اقامت کرد. او با مردی اهل کبک به نام یوجین ازدواج کرد. در این سریال، این زوج صاحب پسری به نام هارپو
کرد. در این سریال، این زوج صاحب پسری به نام هارپو «هال» شدند که نامش را برگرفته از آهنگ «بلوز هارپو» اثر فوبه اسنو بود. یوجین بعداً فرزندشان را به مونترال بازگرداند و جنیس تلاش ناموفقی برای درخواست از وزارت امور خارجه برای بازگرداندن او داشت. او به عنوان یک باربر اسباب‌کشی در یک اسپرسو بار در المپیا، واشینگتن کار می‌کرد و سرانجام برای همیشه به نیوجرسی بازگشت. از زمان بازگشت به نیوجرسی، جنیس نشان می‌دهد که خود را از یک شورشی میانسال به یک خانه‌دار ایتالیایی مادی‌گرا و سطح‌بالا تبدیل کرده است. رابطه او با
مادی‌گرا و سطح‌بالا تبدیل کرده است. رابطه او با تونی اغلب تیره است، زیرا تونی همچنان او را مسئول ازهم پاشیدن خانواده و رها کردن او برای مقابله با مادر بدسرپرست خود می‌داند. زندگی‌نامه. در فصل دوم سریال، جانیس ظاهراً با هدف مراقبت از مادر بیمارش به نیوآرک، نیوجرسی بازمی‌گردد. دوست پسر دوران دبیرستان او، ریچی آپریل (دیوید پروال)، یکی از اعضای خانواده جنایتکار دیمئو است که تقریباً در همان زمان از زندان آزاد می‌شود. وقتی تونی و ریچی شروع به دعوا می‌کنند، جانیس با گفتن اینکه تونی با ریچی ناعادلانه رفتار می‌کند،
گفتن اینکه تونی با ریچی ناعادلانه رفتار می‌کند، وضعیت را تشدید می‌کند و حتی پیشنهاد می‌کند که ریچی علیه تونی اقدام کند. ریچی در ابتدا تمایلی به این کار ندارد. ریچی مشکلاتی را برای تونی ایجاد می‌کند و با اعلام نامزدی او با جنیس شرایط پیچیده‌تر می‌شود. تونی از این نامزدی ناراضی است. جانیس و ریچی با برنامه‌ریزی یک عروسی عجیب و غریب و ارائه پیشنهاد برای خانه ای گران‌قیمت در شورت هیلز، نیوجرسی، با وجود اینکه ریچی هنوز یک شغل سطح پایین دارد و به عنوان یک ماهی فروش کار می‌کند، جدیت خود را به تونی نشان می‌دهند. پس
کار می‌کند، جدیت خود را به تونی نشان می‌دهند. پس از کشته شدن ریچی آپریل به دست جنیس، او مدتی با رالف رابطه برقرار می‌کند با کمک درمانگر فمینیست خود به زودی به این نتیجه می‌رسد که رابطه او با رالف یک اشتباه است. پس از اینکه رالف با خوشحالی به او می‌گوید که دیگر روزالی آپریل را نمی‌بیند و قصد دارد با او نقل مکان کند، جانیس دچار خشم شده و او را از پله‌ها به پایین هل می‌دهد و فریاد می‌کشد که او را ترک کند. مدتی بعد، تونی از جنیس در مورد فتیش‌های جنسی عجیب رالف، که او اخیراً از آنها آگاه شده بود، می‌پرسد. او در
که او اخیراً از آنها آگاه شده بود، می‌پرسد. او در ابتدا حاضر نمی‌شود به او چیزی بگوید، ظاهراً برای حفظ حریم خصوصی رالف. با این حال، وقتی تونی به او پیشنهاد پول می‌دهد، فوراً همه چیزهایی را که تونی می‌خواهد بداند به او می‌گوید. پس از ناپدید شدن رالف، جانیس به بابی باکالیری (استیو اسکیریپا) که به تازگی همسرش را از دست داده است وارد رابطه شد و در نهایت با او ازدواج کرد.
اعتیاد فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی ایبل فرارا است. در این فیلم بازیگرانی همچون لیلی تیلور، کریستوفر واکن، آنابلا شورا، ادی فالکو، پال کالدرون، فردرو استار، کاترین اربه و مایکل امپریولی ایفای نقش کرده‌اند.
مامی یک کلیشه تاریخی در ایالات متحده آمریکا است و زنان سیاه‌پوستی که معمولاً بردهٔ خانگی هستند را پرستار کودک نشان می‌دهد. شخصیت تخیلی مامی، اغلب زنی تیره‌پوست با ویژگی‌های مادرانه است. خاستگاه کلیشهٔ مامی، ریشه در تاریخ برده‌داری در ایالات متحده آمریکا دارد، زیرا زنان برده اغلب وظیفهٔ خانه‌داری و مراقبت از کودکان را در خانواده‌های برده‌دار آمریکایی برعهده داشتند. کاریکاتور مامی، برای ایجاد روایتی از زنان سیاه‌پوست استفاده شد که از وجود نهاد برده‌داری راضی هستند و به بردهٔ خانگی بودن قانع می‌شوند. کلیشهٔ
هستند و به بردهٔ خانگی بودن قانع می‌شوند. کلیشهٔ مامی، زنان سیاه‌پوست را با نقش‌های خانگی مرتبط می‌داند و استدلال شده است که در کنار جداسازی و تبعیض، فرصت‌های شغلی را برای زنان سیاه‌پوست در دورهٔ جیم کرو (۱۸۷۷ تا ۱۹۶۶) محدود کرده بود. تاریخ. کاریکاتور مامی، نخستین بار دههٔ ۱۸۳۰ در ادبیات پیش از جنگ داخلی آمریکا دیده شد، تا با توصیف هواداران لغو برده‌داری از وضعیت بردگان مخالفت و از برده‌داری پشتیبانی کند. یکی از قدیمی‌ترین نسخه‌های داستانی شخصیت مامی، عمه کلویی در "کلبهٔ عمو تام" (۱۸۵۲) اثر هریت بیچر استو
در "کلبهٔ عمو تام" (۱۸۵۲) اثر هریت بیچر استو است. برخی پژوهش‌گران، ریشهٔ شخصیت مامی را در تاریخ برده‌داری در ایالات متحده آمریکا می‌دانند. زنان سیاه‌پوستی که به بردگی کشیده می‌شدند، خدمتکار خانواده‌های سفیدپوست بودند. وظایف آن‌ها تهیهٔ غذا، نظافت خانه و تربیت و پرستاری از فرزندان صاحبانشان بود. تصویر مامی از این شرایط به وجود آمد. دوره جدایی نژادی و یادبود نشنال مال. شخصیت مامی در دورهٔ برده‌داری شکل گرفت، اما در دورهٔ بازسازی به شهرت رسید. پژوهش‌گران ممکن است استدلال کنند که جنوب ایالات متحده، نقش مامی را
استدلال کنند که جنوب ایالات متحده، نقش مامی را برای انکار تاریخ ایجاد کرد تا به میراث برده‌داری و تبعیض نژادی، مشروعیت ببخشد و دوباره آن‌ها را به نفع خود تفسیر کند. تصویر مامی، به ویژه در دورهٔ جدایی نژادی برجسته شد و همین‌طور که در سدهٔ بیست و یکم ادامه پیدا کرد، تکثیر می‌شود. در سال ۱۹۲۳، اتحادیهٔ دختران مؤتلفه پیشنهاد ساخت مجسمهٔ مامی در نشنال مال را داد. مجسمهٔ پیشنهادی، به «مامی سیاه جنوب» اختصاص داده می‌شد. این لایحه در مجلس سنا ایستاده مورد تشویق قرار گرفت و با اجماع دو حزب به تصویب رسید، اما پس از
گرفت و با اجماع دو حزب به تصویب رسید، اما پس از اعتراضات کتبی هزاران زن سیاه‌پوست، در کمیتهٔ مجلس نمایندگان لغو شد. نقد تاریخی. اصالت تاریخی شخصیت مامی، مورد تردید است. بنا به گزارش‌های تاریخی، بیشتر زنان خدمتکار نوجوان یا جوان بوده‌اند و مانند مامی «حالت مادربزرگانه» نداشته‌اند. ملیسا هریس پری استدلال کرده که مامی، آفریدهٔ تخیل برتری سفیدپوستان است که کنیزهای ناتوان و مجبور را زنانی آرامش‌بخش، راحت و راضی تصور می‌کرد. این در تضاد با سایر گزارش‌های تاریخی دقیق از زنان برده است، که از دست اربابان بدسرپرست
دقیق از زنان برده است، که از دست اربابان بدسرپرست برای جان خود می‌ترسیدند. در سال ۱۹۸۱، اندی وارهول مامی را در مجموعهٔ "اسطوره‌ها" در کنار دیگر شخصیت‌های اساطیری و فولکلور مانند بابا نوئل، میکی ماوس و سوپرمن قرار داد. کیمبرلی والاس سندرز در کتاب "مامی: یک سده از نژاد، جنسیت و خاطرات جنوبی" (۲۰۰۸) استدلال کرد که ویژگی‌های کلیشه‌ای مامی، به منبع الهام او اشاره دارد: «یک ازدواج طولانی‌مدت و پردردسر از ذات‌باوری نژادی و جنسیتی، اسطوره‌شناسی و نوستالژی جنوبی». تصویر خیالی مامی، در تخیل رایج ایالات متحدهٔ امروزی
خیالی مامی، در تخیل رایج ایالات متحدهٔ امروزی باقی مانده است. روان‌شناس شنه‌کوا واکر بارنز استدلال می‌کند که نزاکت سیاسی، باعث شده است که شخصیت مامی در فرهنگ سدهٔ بیست و یکم کم‌تر رایج باشد، اما کهن‌الگوی مامی همچنان بر تصویر زنان آفریقایی-آمریکایی در داستان‌ها، تأثیر می‌گذارد و آن‌ها را مراقبانی خوب، پرورش‌دهنده، فداکار، توانمند و برای قهرمانان سفیدپوست، حامی می‌داند. او میراندا بیلی، مرسدس جونز و آیوی ونتز را مثال زد. ویژگی‌های داستانی. مامی معمولاً زنی سالمند، دارای اضافه وزن و پوست تیره به تصویر کشیده
دارای اضافه وزن و پوست تیره به تصویر کشیده می‌شود. او یک مراقب ایدئال است: مهربان، وفادار، مادرانه، غیرتهدیدکننده، فرمان‌بردار و فروتن. شخصیت مامی نشان‌دهندهٔ احترام به اقتدار سفیدپوستان است. همچنین مامی در مواردی، جسارت به خرج می‌دهد. او به برده‌داران/کارفرمایان خود وفادار است و هدف اصلی او در زندگی، مراقبت از نیازهای آن‌هاست. در برخی موارد، مامی خودش خانواده‌ای دارد. اما وظایف مراقبتی او، همیشه حرف اول را می‌زنند و همین باعث می‌شود که او مادر یا مادربزرگی غافل باشد. مامی اغلب با خانوادهٔ خود بدرفتار و
غافل باشد. مامی اغلب با خانوادهٔ خود بدرفتار و نسبت به خانوادهٔ سفیدپوست خود وفادار است. علاوه بر این، او هیچ دوست سیاه‌پوستی ندارد. ملیسا هریس پری، ارتباط میان مامی و سایر آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را در "" (۲۰۱۱) اینطور خلاصه می‌کند: «مامی محافظ یا مدافع کودکان یا اجتماعات سیاه‌پوستان نبود. او نمایندهٔ یک ایدئال مادرانه بود، اما نه در مراقبت از فرزندان خودش. عشق، شیدایی، مشاوره، تأدیب و سرپرستی او منحصراً برای زنان و کودکان سفیدپوست بود.» این کلیشه در تضاد با کلیشهٔ ایزابل است، که زنان جوان
کلیشه در تضاد با کلیشهٔ ایزابل است، که زنان جوان آفریقایی-آمریکایی را اغواکننده و بی‌بندوبار نشان می‌دهد. مامی گهگاه زنی مذهبی است. در اغلب موارد، مامی یک شخصیت غیرجنسی است: «بدون هرگونه تمایل شخصی که ممکن است او را به گناه وسوسه کند». این به مامی کمک می‌کند تا هم رازدار و هم یک راهنمای اخلاقی برای جوانان باشد و آن‌ها را در راه درست نگه دارد. کیمبرلی والاس سندرز هم ویژگی‌های دیگری از مامی را ذکر کرده است: بدنی تیره و درشت، چهرهٔ گرد و خندان، صدایی عمیقاً پرطنین و آرام‌بخش، خندهٔ تند. ویژگی‌های شخصی او شامل
و آرام‌بخش، خندهٔ تند. ویژگی‌های شخصی او شامل صبر بی‌نهایت، شوخ‌طبعی خودتحقیرانه، درک و پذیرش ضمنی حقارت خود و ارادت به سفیدپوستان است. مامی همچنین سینه‌های درشت دارد، فاقد هرگونه قوهٔ جنسی است و با مردان سیاه‌پوست به‌طور بالقوه از روی دشمنی رفتار می‌کند. خیلی از این ویژگی‌ها برای برده‌های زن آفریقایی-آمریکایی انکار می‌شدند، اما دربارهٔ مامی عموماً درست بودند. پوشش. لباس مامی، اغلب نشان‌دهندهٔ بردگی اوست. مامی معمولاً مرتب و تمیز ظاهر می‌شود و لباسی می‌پوشد که برای وظایف خانگی او مناسب است. گاهی مامی
که برای وظایف خانگی او مناسب است. گاهی مامی به‌شکلی «آراسته» ظاهر می‌شود و کلاه با مانتوی مخملی از ابریشم می‌پوشد، که به برده‌دارش تعلق دارد. شرایط زندگی. وقتی مامی در خانهٔ برده‌داران حضور ندارد و مشغول رسیدگی به نیازهای فرزندانشان نیست، جداگانه زندگی می‌کند. او با شوهر و فرزندانش در کلبه‌ای زندگی می‌کرد که از نظر اندازه و ساختار، از کلبهٔ برده‌های دیگر متمایز بود. کلبه در نزدیکی خانهٔ برده‌دار قرار می‌گیرد، اما با فاصله از کلبه‌های دیگر. اگرچه وظایف او کم‌تر خسته‌کننده و سخت بودند، ساعت کاری او اغلب
کم‌تر خسته‌کننده و سخت بودند، ساعت کاری او اغلب طولانی بود و زمان کمی برای اوقات فراغت خودش باقی می‌ماند. زندگی او حول وظایفش می‌چرخید و چنان فرصتی نداشت که به کاری غیر از خدمت بپردازد. انعطاف‌پذیری در وظایفش وجود داشت که او را از یک پرستار معمولی یا یک دایه متمایز می‌کرد. در برخی از خانواده‌های ثروتمندتر، مامی دستیارانی داشت که به او کمک می‌کردند تا از فرزندان خانواده مراقبت کند. این زنان اغلب خیلی جوان‌تر از خود مامی بودند. مامی، برخلاف سایر بردگان، معمولاً برای فروش نبود و فرزندان مامی تا زمان ممکن، در
برای فروش نبود و فرزندان مامی تا زمان ممکن، در یک خانواده نگهداری می‌شدند و همان روابطی را که مامی با برده‌دار داشت، حفظ می‌کردند. مواقعی بودند که مامی، مجبور می‌شد فرزندان خود را برای نگهداری از فرزندان صاحبخانه رها کند. در خیلی از موارد، مامی ترجیح می‌دهد که از فرزندان خود چشم‌پوشی کند، تا بتواند شیر مادر را برای فرزندان برده‌دارش تأمین کند. مامی می‌ترسید که اگر به فرزندان خود شیر بدهد، شیر کافی برای فرزندان برده‌دار نماند. نقش در خانواده‌های مزرعه‌دار. نقش خیالی مامی در خانواده‌های مزرعه‌دار، ریشه در
نقش خیالی مامی در خانواده‌های مزرعه‌دار، ریشه در نقش برده‌های سیاه‌پوست در مزرعه دارد. بردگان سیاه‌پوست، نقش حیاتی در خانواده‌های مزرعه‌دار داشتند. برای مامی، بیشتر این وظایف عموماً مربوط به مراقبت از فرزندان خانواده برده‌دار می‌شود، بنابراین خانم خانه را از تمام کارهای طاقت‌فرسا رها می‌کند و این شامل مراقبت از کودک نیز می‌شود. وقتی بچه‌ها بزرگ شدند و توانستند به درستی از خودشان مراقبت کنند، نقش اصلی مامی کمک به خانم در کارهای خانه است. با افزایش سال‌های خدمت مامی به خانواده، حوزهٔ نفوذ او نیز بیشتر
خدمت مامی به خانواده، حوزهٔ نفوذ او نیز بیشتر می‌شود. او به اندازهٔ خانم خانه، اقتدار دارد و می‌تواند به همهٔ افراد خانه دستور دهد. مامی معمولاً به اندازهٔ اعضای خونی، جزئی از خانوادهٔ برده‌دارش است. اگرچه او از وضعیت پایین‌تری برخوردار است، همچنان در حلقهٔ داخلی قرار دارد. او اغلب «نوعی مادرخواندهٔ منحصربه‌فرد» دانسته می‌شود. مامی علاوه بر رسیدگی به نیازهای کودکان، وظیفهٔ آموزش آداب مناسب به آن‌ها را نیز بر عهده دارد، مثل اشاره به بزرگان مزرعه با نام‌هایی همچون «عمه» یا «عمو» در سخنرانی‌های مهم، چه
همچون «عمه» یا «عمو» در سخنرانی‌های مهم، چه مناسبتی خاص باشد یا نباشد. مامی توانایی نظم و انضباط را دارد و می‌تواند احترام کسانی که با آن‌ها کار کرده است را حفظ کند، حتی با رشد کودکان تا بزرگسالی. تبلیغات. کاریکاتور مامی برای تبلیغات شرکت‌ها، به ویژه در صنایع غذایی استفاده شده است. در سال ۲۰۲۰، برند آنت جیمیما پس از استفاده از کاریکاتور مامی در لوگوی خود برای اهداف تجاری، مورد انتقاد مردم قرار گرفت. شخصیت آنت جیمیما واقعی نبود و افراد مختلفی آن را به تصویر کشیدند: اولین آن‌ها، بردهٔ آزادشده نانسی گرین از
کشیدند: اولین آن‌ها، بردهٔ آزادشده نانسی گرین از سال ۱۸۹۳ تا ۱۹۲۳ بود و سپس آنا رابینسون (۱۹۲۳–۱۹۵۱)، ادیت ویلسون (۱۹۴۸–۱۹۶۶) و اتل ارنستین هارپر (دههٔ ۱۹۵۰). یکی از بنیانگذاران آنت جیمیما، پس از شنیدن آهنگ «عمه جیمیمای پیر» این نام را روی برند خود گذاشت. متعاقباً، شرکت‌های دیگری که از استفاده از تصاویر کاریکاتورهای سیاه‌پوست سود می‌بردند نیز مورد انتقاد قرار گرفتند، از جمله: آنکل بنس، میسز باترورث و کریم آو ویت. در سال ۲۰۲۱، کواکر اوتس، صاحبان برند آنت جیمیما، تصمیم گرفتند نام آن را به پرل میلینگ کامپنی
تصمیم گرفتند نام آن را به پرل میلینگ کامپنی تغییر دهند و لوگوی خود را از کاریکاتور مامی، به تصویری از یک ساختمان آسیاب سنتی تغییر دادند. "دستورپخت‌های عمه پریسیلا" یک ستون غذا و دستورپخت بود که دههٔ ۱۹۳۰ در "بالتیمور سان" منتشر شد. عمه پریسیلا یک کاریکاتور کلیشه‌ای از مامی بود که به خوبی آشپزی می‌کرد و گویشی شکسته و اغراق‌آمیز داشت. عمه پریسیلا در واقع نامی مستعار برای یک زن سفیدپوست به نام النور پرسل بود. پرسل همچنین چندین کتاب آشپزی را به این نام مستعار منتشر و از نام مستعار عمه آدا در ستونی از "ایونینگ
و از نام مستعار عمه آدا در ستونی از "ایونینگ سان" به نام «از عمه آدا بپرس» استفاده کرد. زنان سیاه‌پوست، چهرهٔ اصلی بیشتر این ستون‌های غذا یا خانه‌داری بودند، چون کلیشه‌هایی مانند مامی آن‌ها را مرتبط به خدمتکاری و انجام کارهای خانه می‌دانست. تصاویری مانند عمه جیمیما و عمه پریسیلا، کاریکاتورهای مامی بودند که بازنمایی منفی و محدودکننده‌ای از زنان سیاه‌پوست در حال خدمتکاری برای خانواده‌های سفیدپوست، ارائه می‌دادند. سینما. در اوایل سدهٔ بیستم، شخصیت مامی در خیلی از فیلم‌ها حضور داشت. هتی مک‌دنیل اولین آمریکایی
از فیلم‌ها حضور داشت. هتی مک‌دنیل اولین آمریکایی آفریقایی‌تبار بود که به خاطر بازی در نقش «مامی» در فیلم "بربادرفته" (۱۹۳۹) برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. در سال ۱۹۴۰، اندکی پس از دریافت جایزه، انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان نقش مک‌دنیل را مورد بررسی قرار داد و از هالیوود به دلیل نداشتن نقش‌ها و شخصیت‌های متنوع برای سیاه‌پوستان غیر از بندگی، انتقاد کرد. مک‌دنیل در پاسخ به واکنش‌ها گفت: «چرا باید از کسب درآمد ۷٬۰۰۰ دلاری در نقش یک خدمتکار شکایت کنم؟ اگر این کار را نمی‌کردم، در واقع هفته‌ای
کنم؟ اگر این کار را نمی‌کردم، در واقع هفته‌ای ۷ دلار می‌گرفتم.» برخی تصویرهای رسانه‌ای معاصر از کاریکاتور مامی را مردان سیاه‌پوست اجرا کرده‌اند. مانند فیلم "خانه مامان بزرگ" (۲۰۰۰) به کارگردانی راجا گاسنل و بازی مارتین لارنس. در این فیلم، مارتین لارنس نقش یک مأمور اف‌بی‌آی به نام مالکوم ترنر را بازی می‌کند که مخفیانه در نقش «مامان بزرگ» هتی می پیرس ظاهر می‌شود و رفتارهای کلیشه‌ای و ظاهر یک کاریکاتور مامی را به نمایش می‌گذارد. شخصیت مامان بزرگ، یک مادرسالار و خانه‌دار مسن و سیاه‌پوست با اعتقادات مذهبی آشکار
خانه‌دار مسن و سیاه‌پوست با اعتقادات مذهبی آشکار و رفتاری پرورش‌دهنده است. کلیشه دیگری که در فیلم نمایش داده می‌شود، کلیشهٔ مامایی و انجام کارهای خانه است. این ریشه در تاریخ پیرزن‌های سیاه‌پوست دارد که برای خانواده‌های مزرعه‌دار مامایی می‌کردند. "کمک" (۲۰۱۱) به کارگردانی تیت تیلور، فیلمی برپایهٔ رمان "خدمتکاران" (۲۰۰۹) اثر کاترین استاکت دربارهٔ خدمتکاران سیاه‌پوستی است که در دههٔ ۱۹۶۰ برای خانواده‌های سفیدپوست در جکسون، می‌سی‌سی‌پی کار می‌کردند. رمان و فیلم روی تجربهٔ خدمتکاران سیاه‌پوست، تحت تأثیر نویسنده
روی تجربهٔ خدمتکاران سیاه‌پوست، تحت تأثیر نویسنده و کارگردانی که هردو دایه‌های سیاه‌پوستی داشتند، تمرکز کرده‌اند. داستان از چشم‌انداز شخصیت اصلی اسکیتر است که او را هم یک دایهٔ سیاه‌پوست بزرگ کرده است. در طول فیلم، اسکیتر چندین خدمتکار سیاه‌پوست را متقاعد می‌کند تا داستان‌ها و نارضایتی‌های خود را به اشتراک بگذارند و همین منجر به غوغا می‌شود. فیلم و رمان به دلایل مختلفی مورد انتقاد قرار گرفتند: یکی از آن‌ها این بود که سفیدپوستان هم رمان و هم فیلم را ساخته و در آن‌ها اجرا کرده‌اند. عروسک‌ها و ظروف سفالی.
و در آن‌ها اجرا کرده‌اند. عروسک‌ها و ظروف سفالی. تصاویر مامی را می‌توان در قالب چندین اشیاء از جمله عروسک، ظروف سفالی، شیشه کوکی، نمک، فلفل‌پاش و سایر وسایل خانه یافت. کاریکاتور مامی، بخشی از تبلیغات پس از جنگ داخلی بود که کلیشه‌های منفی و نادرست را در مورد آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار منتشر می‌کرد. این ظروف سفالی و عروسک‌های مامی، تأثیراتی مشابه باورهای نادرست ایجادشده توسط مینسترل شو داشتند. این مجسمه‌ها، اغلب دارای ویژگی‌های اغراق‌آمیز بودند و تلاش می‌کردند تا آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را به‌طور نادرست
تا آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را به‌طور نادرست «رام، احمق و هیجانی» نشان دهند. علی‌رغم معنای نژادپرستانهٔ آن‌ها، این اقلام چون یادگاری هستند نگهداری می‌شوند. اگرچه این عروسک‌ها و ظروف سفالی، سیاه‌پوستان را از دایرهٔ انسانیت خارج می‌کنند، اما برخی از آن‌ها هنوز به ارزش صدها دلار فروخته می‌شوند. در نچیز، می‌سی‌سی‌پی، یک رستوران جاده‌ای به نام قفسهٔ مامی وجود دارد که سال ۱۹۴۰ تأسیس شد. این ساختمان به شکل کاریکاتور مامی همراه با دستمال سر و دامن بلند قرمز است. شبیه به آنت جیمیما، قفسهٔ مامی از تصاویر و
است. شبیه به آنت جیمیما، قفسهٔ مامی از تصاویر و کلیشه‌های زنان سیاه‌پوست برای تبلیغ یک تجارت استفاده می‌کند. استفاده از کاریکاتور مامی در رستوران برای به تصویر کشیدن بندگی سیاهان، یادآور نحوهٔ به تصویر کشیدن آن‌ها در جنوب قدیم است. تلویزیون. تلویزیون‌ها، تا اواسط دههٔ ۱۹۴۰ در خانه‌های ایالات متحده رایج نشدند و برنامه‌های رادیویی، سرگرمی محبوب خانواده‌های آمریکایی بودند. در سال ۱۹۳۹، بولا بوندی شخصیت رادیویی برای اولین بار در برنامهٔ "Homeward Unincorporated" حضور پیدا کرد. بولا شخصیتی بود که نقش مامی
حضور پیدا کرد. بولا شخصیتی بود که نقش مامی کلیشه‌ای را داشت. بازیگر سفیدپوست مارلین هرت، به جای این شخصیت صحبت می‌کرد. این شخصیت به خوبی در چندین برنامهٔ رادیویی دیگر حضور پیدا کرد. با گذشت زمان، سازندگان و تهیه‌کنندگان این نمایش‌ها می‌خواستند یک زن سیاه‌پوست واقعی به جای شخصیت حرف بزند. هتی مک‌دنیل، سال ۱۹۴۷ این نقش را در نسخهٔ رادیویی دریافت کرد. این برنامهٔ رادیویی، اوایل دههٔ ۱۹۵۰ به تلویزیون منتقل شد و به مدت سه فصل ادامه یافت. اتل واترز در فصل ۱ این برنامه نقش بازی می‌کرد، او بعدها برنامه را ترک کرد
نقش بازی می‌کرد، او بعدها برنامه را ترک کرد چون دیگر نمی‌خواست کلیشهٔ مامی را به تصویر بکشد. مک‌دنیل این نقش را در فصل دوم به عهده گرفت و پیش از بیمار شدنش، در ۶ قسمت حضور پیدا کرد. گفته شده است که مک‌دنیل بارها و بارها نقش‌های مامی را انتخاب کرده است، زیرا آن‌ها تنها نقش‌های قابل دسترس برای زنان سیاه‌پوست در این دوره بودند. مک‌دنیل مانند نقش خود در رادیو، ظاهر یک مامی را داشت: هیکل درشت، دهان بزرگ و پوست تیره که با دندان‌های سفید و چشمان درشتش در تضاد بودند. لوئیز بیورز هم از بازیگرانی بود که این نقش را
لوئیز بیورز هم از بازیگرانی بود که این نقش را در تلویزیون به عهده گرفتند. بولا همهٔ ویژگی‌های شخصیتی یک مامی را داشت. او همیشه مطمئن بود که از «خانواده» خود، — خانواده‌ای که او برایشان کار می‌کرد — به خوبی مراقبت می‌شود. در چندین قسمت برنامه، مامی در هر شرایطی به آن‌ها کمک می‌کرد و نیازهای آن‌ها را بالاتر از نیازهای خودش قرار می‌داد. انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان و منتقدان دیگر، تصویری را که نمایش از زنان آمریکایی آفریقایی‌تبار ارائه می‌کرد دوست نداشتند، زیرا از کلیشهٔ مامی حمایت می‌کرد. با گذشت زمان،
زیرا از کلیشهٔ مامی حمایت می‌کرد. با گذشت زمان، تصویر مامی به شکل معاصری تغییر یافت. چندتا از ویژگی‌های امروزی‌تری که مامی دریافت کرد، این‌ها بودند که دستمال سر او برداشته شد، هیکلش کوچک‌تر گشت و همچنین رنگ روشن‌تری پیدا کرد. علاوه بر این، صاحب او همیشه سفیدپوست نبود. برخی از سیتکام‌های تلویزیونی معاصر که مامی‌ها را به نمایش می‌گذارند، عبارتند از: "مود" (۱۹۷۲–۱۹۷۸)، جایی که شخصیت فلوریدا با بازی استر رول، خدمتکار یک خانوادهٔ سفیدپوست بود. یک اسپین‌آف برای این سیتکام به نام "روزگار خوب" (۱۹۷۴–۱۹۷۹) ساخته شد
سیتکام به نام "روزگار خوب" (۱۹۷۴–۱۹۷۹) ساخته شد و روی شخصیت فلوریدا و خانواده‌اش تمرکز کرد، که به خوشی در یک پروژهٔ مسکونی کم‌هزینه زندگی می‌کردند. برنامه‌های تلویزیونی دیگری که مامی از شخصیت‌های آن‌هاست، عبارتند از: "مامای خودمه" (۱۹۷۴–۱۹۷۵)، "استراحتی بهم بده!" (۱۹۸۱–۱۹۸۷) و "چه اتفاقی داره می‌افته!!" (۱۹۷۶–۱۹۷۹). وقتی مامی‌های معاصر دیگر ظهور کردند، معمولاً شغل خدمتکاری خود را نگه داشتند و تنها در ویژگی‌های فیزیکی خود دچار تغییر شدند؛ با این حال، ویژگی‌های عاطفی آن‌ها ثابت ماندند. مامی‌های معاصر تیزهوش