payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هلیکوپتر تهاجمی بل یواچ-۱بی ویواچ-۱اچ ایروکوای را دریافت نمود. نیروی هوایی هندوراس همچنین سازماندهی مجدد شد، چندین پایگاه هوایی جدید ایجاد شد. لازم است ذکر شود که این هواگردهای دریافتی در دهه ۱۹۸۰ در رویارویی با دولت ساندینیستا در نیکاراگوئه مورد استفاده قرار گرفتند. بعداً در همان دهه، هواگردهای مذکور با تعدادی از هواپیماهایی که سابقاً در خدمت نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بودند شامل ۱۱ فروند سسنا اوای/ای-۳۷ بی، ۱۲ فروند جنگنده رهگیر نورثروپ اف-۵ ئی/اف تایگر-۲، و همچنین ۱۲ فروند هواپیمای آموزشی-تهاجمی
تایگر-۲، و همچنین ۱۲ فروند هواپیمای آموزشی-تهاجمی جدیدامبرائر تی-۲۷ توکانو و چهار فروند هواپیمای آموزشی کاسا ۱۰۱ بی بی-۰۲جایگزین شدند. این هواپیماها با چند هواگرد دیگر از ناوگان سابق نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا از جمله ۵ فروند سی-۱۳۰ ای، بالگردهای چندمنظوره شامل پنج فروند ام دی۵۰۰دی مسلح شده و همچنین ۱۰ فروند بل -۲۱۴ پی نو، همراه شدند، که اکثراً هنوز در خدمت هستند. در اکتبر ۲۰۱۴ هندوراس یک هواپیمای ترابری وی آی پی با ۱۶ صندلی از نوع امبرائر لجسی ۶۰۰ به ارزش ۱۴ میلیون دلار، را دریافت نمود. این هواپیما
ارزش ۱۴ میلیون دلار، را دریافت نمود. این هواپیما که بعداً با کد (FAH-001) ثبت شد، در ۱۵ اکتبر وارد فرودگاه تونکنتین شد، توسط تایوان به نیروی هوایی هندوراس اهدا شد. هواپیمای وی آی پی همچنین برای کاربردهای پزشکی در مواقع اضطراری در دسترس خواهد بود. طرح‌هایی برای خرید دو جنگنده سبک جدید برزیلی امبرائر ئی‌ام‌بی ۳۱۴ سوپر توکانو نیز توسط وزارت خارجه هندوراس اعلام شد. پایگاه‌ها. نیروی هوایی هندوراس از چهار پایگاه هوایی در تگوسیگالپا، سن پدرو سولا، کومایاگوا و لا سیبا به انجام عملیات می‌پردازد. سه ایستگاه هوایی
سیبا به انجام عملیات می‌پردازد. سه ایستگاه هوایی واقع در فرودگاه‌های کاتاکاماس، آلتو آگوان (محدوده بمب) و پوئرتو لمپیرا به عنوان سایت عملیات خط مقدم عمل می‌کنند. همچنین یک ایستگاه رادار در قله لامولمشغول به فعالیت می‌باشد. همه پایگاه‌ها دارای کاربری دوگانه هوانوردی غیرنظامی و نظامی می‌باشند. کومایاگوا محل آکادمی نیروی هوایی هندوراس (کاپینان رائول روبرتو باراونا لاگوس) می‌باشد.
استیون کالابریسی (؛ زادهٔ ) وکیل، و استاد اهل ایالات متحده آمریکا است. یک محقق حقوقی آمریکایی است که استاد حقوق کلیتون جی و هنری آر باربر در دانشگاه نورث وسترن است. او رئیس مشترک جامعه فدرالیست است. او برادرزاده کالابریسی گیدو، یک قاضی دادگاه استیناف حوزه دوم ایالات متحده آمریکا و رئیس سابق مدرسه حقوق ییل است.
جنگل آسفالت نام یک مجموعه نمایش خانگی در ژانر درام اجتماعی به کارگردانی پژمان تیمورتاش، تهیه‌کنندگی اسماعیل عفیفه است، پژمان تیمورتاش و مهدی اسدزاده نویسندگی این سریال را برعهده دارند، از بازیگران این سریال می‌توان به نوید محمدزاده، امیر جعفری، مریلا زارعی، فرشته حسینی، علیرضا جعفری، ریما رامین‌فر، نازنین فراهانی، محسن بهرامی، دیبا زاهدی، آزاده صمدی و صفا آقاجانی اشاره کرد. خلاصهٔ داستان. هنگامه برای نجات جان برادرش نیاز به پول دارد. او برای آماده کردن این پول دست به خطر بزرگی می‌زند و… فصل دوم. در برخی از
دست به خطر بزرگی می‌زند و… فصل دوم. در برخی از صفحات مجازی به این نکته اشاره شد که «جنگل آسفالت» با پلتفرم پخش‌کننده‌اش (نماوا) درگیر مشکلات مالی است و اولاً ساخت ادامه آن متوقف شده و ثانیاً قرار است به پلتفرم دیگری (فیلم نت) منتقل شود. اما اسماعیل عفیفه تهیه‌کنندهٔ این سریال به خبرنگار تسنیم گفت: چنین خبرهایی صحت ندارند. ادامه این سریال ساخته می‌شود؛ چرا که برای ما احترام به حقوق مخاطبینی که این سریال را در فصل اول دنبال کردند حائز اهمیت است و از طرفی دیگر، داستان «جنگل آسفالت» پرسش‌هایی در ذهن مخاطب
دیگر، داستان «جنگل آسفالت» پرسش‌هایی در ذهن مخاطب ایجاد کرده که طبیعتاً باید در فصل دوم به آنها پاسخ داده شود و خوشبختانه ما بازخوردهای خوبی داشتیم که تصمیم بر ادامه این سریال گرفته شد اما بعد از مدتی ساخت فصل دوم سریال منتفی شد.
تروفوبلاست (از یونانی : برای تغذیه؛ و : germinator) لایه بیرونی سلول‌های بلاستوسیست است. تروفوبلاست‌ها چهار روز پس از لقاح در انسان وجود دارند. آنها مواد مغذی را برای جنین فراهم می‌کنند و به بخش بزرگی از جفت تبدیل می‌شوند. آنها در مرحله اول بارداری تشکیل می‌شوند و نخستین سلول‌هایی هستند که از تخم بارورشده متمایز می‌شوند و به ساختارهای خارج جنینی تبدیل می‌شوند که مستقیماً به جنین کمک نمی‌کنند. پس از بلاستولاسیون، تروفوبلاست با اکتودرم جنین به هم پیوسته است و به آن تروفکتودرم می‌گویند. پس از نخستین تمایز،
و به آن تروفکتودرم می‌گویند. پس از نخستین تمایز، سلول‌های جنین انسان توان سلولی کامل خود را از دست می‌دهند، زیرا دیگر نمی‌توانند تروفوبلاست تشکیل دهند. آنها به سلول‌های بنیادی پرتوان تبدیل می‌شوند.
سلستین بوگل (؛ ۱ ژوئن ۱۸۷۰ – ۲۵ ژانویه ۱۹۴۰) فیلسوف و جامعه‌شناس فرانسوی بود که به‌دلیل نقشش به‌عنوان یکی از همکاران امیل دورکیم و عضوی از مجله علمی "L'Année Sociologique" شناخته می‌شود.
گوستاوو بوئنو (; – ) فیلسوف، و استاد دانشگاه اهل اسپانیا بود. او بنیان‌گذار یک دکترین فلسفی بود که توسط خودش «ماتریالیسم فلسفی» نامیده می‌شود. راه فلسفی بوئنو شاگرد سنتیاگو مونترو دیاز سندیکالیسم ملی، به آمیزه‌ای از مکتب ارسطویی-تومیستی متأثر از مکتب کاتولیک سالامانکا و مارکسیسم-لنینیسم در طول سال‌های فرانکویسم متأخر رسید.
قلعه شامبلی دژی تاریخی در منطقه شهرستانی لا واله-دو-ریشلیو در استان کبک کانادا است که به عنوان یک مکان تاریخی ملی کانادا شناخته شده است. این قلعه که پیش‌تر به نام قلعه سن لویی معروف بود، بخشی از مجموعه‌ای پنج‌گانه از استحکامات نظامی بود که در امتداد رودخانه ریشلیو ساخته شدند تا از مسافران رودخانه در برابر حملات بومیان ایروکوا محافظت کنند. این منطقه به طور غیررسمی به «دره قلعه‌ها» شهرت دارد. قلعه شامبلی در پایین آبشارهای شامبلی بر روی رود ریشلیو در کبک کانادا واقع شده و در سال ۱۷۱۱ توسط فرانسویان ساخته شد.
واقع شده و در سال ۱۷۱۱ توسط فرانسویان ساخته شد. این قلعه، سومین و آخرین دژی بود که در این مکان بنا شد. نخستین قلعه - که در آن زمان قلعه سن لویی نامیده می‌شد - در سال ۱۶۶۵ توسط کاپیتان ژاک دو شامبلی برای محافظت از فرانسه نو (مستعمره فرانسه در آمریکای شمالی) در برابر حملات ایروکوا ساخته شد. پس از تعمیرات جزئی، قلعه در سال ۱۷۰۲ توسط بومیان به آتش کشیده شد، اما همان سال بازسازی گردید. در آن زمان، این استحکام به قلعه شامبلی معروف شده بود. با این حال، پس از پیمان صلح بزرگ مونترال در سال ۱۷۰۱، جنگ میان فرانسویان
صلح بزرگ مونترال در سال ۱۷۰۱، جنگ میان فرانسویان و ایروکوا به پایان رسید. همزمان، جنگ جانشینی اسپانیا آغاز شد و به مستعمرات فرانسه و انگلستان نیز سرایت کرد. بنابراین، برای دفاع در برابر حملات قدرتمندتر اروپایی، از جمله تهدید آتش توپخانه، فرماندار فیلیپ دو ریگو وودروی دستور داد تا قلعه در سال ۱۷۰۹ از سنگ بازسازی شود. مهندس مسئول طراحی و ساخت قلعه جدید، ژوزوئه بوآبرتلو دو بوکور بود. او همچنین بر بهسازی‌های عمده‌ای که بین سال‌های ۱۷۱۸ تا ۱۷۲۰ در قلعه انجام شد، نظارت داشت؛ اصلاحاتی که به اعتقاد او، قدرت دفاعی
نظارت داشت؛ اصلاحاتی که به اعتقاد او، قدرت دفاعی قلعه را به میزان قابل توجهی افزایش می‌داد. برای سال‌های متمادی، قلعه شامبلی مهم‌ترین پایگاه زنجیره دفاعی استحکامات در امتداد رودخانه ریشلیو بود که آسان‌ترین مسیر نفوذ به نیو فرانس محسوب می‌شد. با این حال، پس از ساخت قلعه سن فردریک (۱۷۳۱) و قلعه سن ژان (۱۷۴۸) در جنوب، قلعه شامبلی بخش عمده‌ای از کارکرد دفاعی خود را از دست داد و به انباری و محل تجمع سربازان تبدیل شد، هرچند هرگز به طور کامل رها نشد. با آغاز جنگ هفت ساله، قلعه شامبلی یک بار دیگر مستحکم و بازسازی
ساله، قلعه شامبلی یک بار دیگر مستحکم و بازسازی شد، اگرچه نتوانست مانع پیشروی بریتانیایی‌ها به سمت مونترال و کبک سیتی شود. ساختار سنگی مستحکمی که امروزه همچنان پابرجاست، در آگوست ۱۷۶۰ طی عملیات نظامی مونترال در جریان جنگ فرانسویان و سرخپوستان، به دست بریتانیایی‌ها افتاد. در ۲۰ اکتبر ۱۷۷۵، در جریان تهاجم آمریکایی‌ها به کانادا (۱۷۷۵-۱۷۷۶)، نیروهای آمریکایی قلعه را تصرف کردند و تا بهار ۱۷۷۶ آن را در اختیار داشتند. سپس هنگام عقب‌نشینی به سمت جنوب و قلعه تایکوندروگا، قلعه را تخلیه و به آتش کشیدند. متعاقباً،
قلعه را تخلیه و به آتش کشیدند. متعاقباً، اسرای جنگی از ارتش قاره‌ای، از جمله سرهنگ ویلیام استیسی، تا پایان جنگ انقلاب آمریکا در قلعه شامبلی نگهداری شدند. در طول اشغال قلعه، اولین هنگ کانادایی توسط جیمز لیوینگستون برای حمایت از تلاش‌های استعماری در جنگ انقلاب آمریکا در جریان تهاجم به کبک تشکیل شد. لیوینگستون از سپتامبر ۱۷۷۵ شروع به جذب نیرو از شامبلی کبک کرد، اما تشکیل رسمی هنگ توسط ریچارد مونتگومری در ۲۰ نوامبر ۱۷۷۵ صورت گرفت و در ۸ ژانویه ۱۷۷۶ مورد تأیید دومین کنگره قاره‌ای قرار گرفت. این هنگ که هرگز به
دومین کنگره قاره‌ای قرار گرفت. این هنگ که هرگز به اندازه مجاز خود یعنی ۱۰۰۰ نفر نرسید، عمدتاً در صحنه نبرد کانادا و نیویورک فعالیت داشت و در ۱ ژانویه ۱۷۸۱ منحل شد. پس از حملات فنیان در دهه ۱۸۶۰، که طی آن قلعه مجدداً مورد استفاده قرار گرفت، اجازه داده شد تا به تدریج ویران شود. در سال ۱۸۸۱، یکی از شهروندان شامبلی به نام ژوزف-اکتاو دیون، شخصاً اقدام به تعمیر و بازسازی این مکان کرد. در قرن بیستم، دولت کانادا ارزش فرهنگی و تاریخی قلعه شامبلی را به رسمیت شناخت و نگهداری از آن را بر عهده گرفت. بین سال‌های ۱۹۶۵ تا
از آن را بر عهده گرفت. بین سال‌های ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۵ کاوش‌های باستان‌شناسی گسترده‌ای در این محل انجام شد و امروزه نسخه‌ای کاملاً بازسازی شده از آخرین مرحله قلعه شامبلی (۱۷۱۸-۱۷۲۰) توسط سازمان پارک‌های کانادا نگهداری می‌شود و به عنوان مکان تاریخی ملی قلعه شامبلی کانادا برای بازدید عموم باز است.
لوییز آنتونی () فیلسوف آمریکایی است که استاد فلسفه در دانشگاه ماساچوست آمهرست است. او در معرفت‌شناسی و نظریه فمینیستی تخصص دارد.
دبیپراساد چاتوپادیایا (؛ زاده ۱۹ نوامبر ۱۹۱۸ – درگذشته ۸ مه ۱۹۹۳) مورخ، فیلسوف، و نویسنده اهل راج بریتانیا بود. او در کاوش جریان ماتریالیستی در فلسفه هند باستان مشارکت داشت. او برای "لوکایاتا: مطالعه‌ای در ماتریالیسم هند باستان"، که شرح او از فلسفه چارواکا است، شناخته شده است. همچنین به‌دلیل کار در تاریخ علم و روش علمی در هند باستان، به ویژه کتاب "علم و جامعه در هند باستان در" سال ۱۹۷۷ در مورد پزشکان باستانی کاراکا و سوشروتا شناخته‌شده است. او پس از مرگ در سال ۱۹۹۸ نشان پادما بوشان، سومین نشان عالی غیرنظامی
۱۹۹۸ نشان پادما بوشان، سومین نشان عالی غیرنظامی هند را دریافت کرد.
جفری کلارک دیویس (زاده ۲۶ اکتبر ۱۹۵۸) تاجر، سیاستمدار و نماینده سابق ایالات متحده در است که از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲ خدمت کرده است. او یکی از اعضای حزب جمهوری‌خواه است. این ناحیه شامل ۲۴ شهرستان در بخش شمال شرقی ایالت است که از حاشیه منطقه لوئیزویل تا مرز ویرجینیای غربی امتداد دارد. با این حال، اکثر آرای آن در شهرستان‌های هم‌مرز با سینسیناتی داده می‌شود. در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۱، دیویس اعلام کرد که به دنبال انتخاب مجدد در سال ۲۰۱۲ نخواهد بود. او در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۲ استعفای خود را از کنگره اعلام کرد. دیویس در مونترال، کبک،
خود را از کنگره اعلام کرد. دیویس در مونترال، کبک، کانادا از پدر و مادر آمریکایی به دنیا آمد. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، در ارتش ایالات متحده ثبت نام کرد و بعداً برای آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت قرار گرفت. در وست پوینت، دیویس امنیت ملی و امور بین‌الملل و همچنین زبان عربی را مطالعه کرد. او در ارتش ایالات متحده به عنوان افسر هوانوردی خدمت کرد و در نهایت فرمانده پرواز هلیکوپتر تهاجمی در لشکر ۸۲ هوابرد شد. دیویس همچنین عملیات هوایی ارتش ایالات متحده را برای اجرای صلح بین اسرائیل و مصر اداره
متحده را برای اجرای صلح بین اسرائیل و مصر اداره می‌کرد. در طول دوران حرفه ای خود در ارتش ایالات متحده، او به هر دو مدرک چترباز ارشد و تکاور دست یافت.
مرکز کشتار هادامار یک مرکز کشتار بود که در برنامه اتانازی اجباری نازی‌ها به نام عملیات تی۴ شرکت داشت. این مرکز در یک بیمارستان روانی واقع در شهر هادامار آلمان، نزدیک به لیمبورگ در هسن قرار داشت. از سال ۱۹۳۹، نازی‌ها از هادامار و پنج مکان دیگر به عنوان مراکز کشتار برای عملیات تی۴ استفاده کردند، که در آن‌ها عقیم‌سازی‌های جمعی و قتل‌عام اعضای «نامطلوب» جامعه آلمان، به ویژه کسانی که دارای ناتوانی‌های جسمی و ذهنی بودند، انجام می‌شد. در مجموع، تخمین زده می‌شود که ۲۰۰,۰۰۰ نفر در این مراکز به قتل رسیدند، از جمله
۲۰۰,۰۰۰ نفر در این مراکز به قتل رسیدند، از جمله هزاران کودک. این اقدامها با ایده‌های نازی‌ها درباره به‌نژادی همخوانی داشت. نزدیک به ۱۵,۰۰۰ شهروند آلمانی به این بیمارستان منتقل و در آنجا به قتل رسیدند، بیشتر آن‌ها در اتاق گاز و بقیه با تزریق مرگبار و گرسنگی. علاوه بر این، صدها کارگر اجباری از لهستان و دیگر کشورهای اشغال شده توسط نازی‌ها در آنجا به قتل رسیدند. اگرچه به‌طور رسمی در سال ۱۹۴۱ پایان یافت، این برنامه تا تسلیم آلمان در سال ۱۹۴۵ ادامه داشت. هادامار و بیمارستان آن پس از جنگ در منطقه اشغال آمریکا
و بیمارستان آن پس از جنگ در منطقه اشغال آمریکا قرار گرفتند. بیمارستان همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهد. این بیمارستان دارای یک یادبود برای قتل‌های اتانازی و همچنین یک نمایشگاه درباره برنامه نازی‌ها است. پیش‌زمینه. از اواخر قرن نوزدهم، پزشکان و دانشمندان نظریه‌هایی درباره خلوص نژادی بر اساس به‌نژادی توسعه داده بودند، مفهومی که در آن زمان محبوب بود و از چندین رشته از جمله تاریخ اجتماعی، زیست‌شناسی، انسان‌شناسی و ژنتیک توسعه یافته بود. از پایان جنگ جهانی اول چندین جنبش در آلمان وجود داشت که نگران «انحطاط»
چندین جنبش در آلمان وجود داشت که نگران «انحطاط» خلوص نژادی آلمان بودند که با تأسیس مؤسسه کایزر ویلهلم برای انسان‌شناسی، وراثت انسانی، و اصلاح نژاد در سال ۱۹۲۷ به اوج خود رسید. اگرچه از اوایل دهه ۱۹۲۰ درخواست‌هایی برای قانون‌گذاری در مورد عقیم‌سازی و اتانازی وجود داشت، این درخواست‌ها رد شدند زیرا اعتقاد بر این بود که به‌نژادی مثبت نمایانگر ساختارهای سیاسی وایمار و نیازهای اجتماعی کشور است. این رویکرد در سال ۱۹۳۳ پس از به قدرت رسیدن نازی‌ها در آلمان پایان یافت، که برنامه به‌نژادی بر اساس نظریه‌های نژادی
یافت، که برنامه به‌نژادی بر اساس نظریه‌های نژادی شبه‌علمی خود اجرا کردند. در ژوئیه ۱۹۳۳، نازی‌ها «قانون پیشگیری از نسل‌های بیمار ارثی» را تصویب کردند که عقیم‌سازی اجباری برای افرادی با شرایط پزشکی که به‌طور ارثی تلقی می‌شدند، مانند اسکیزوفرنی و «حماقت» را تجویز می‌کرد. تخمین زده می‌شود که ۳۶۰,۰۰۰ نفر تحت این قانون بین سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۹ عقیم‌سازی شدند. مرحله اول عملیات تی۴. از اواخر سال ۱۹۳۹، هیتلر شخصاً دستوری را بر روی کاغذ شخصی خود صادر کرد که به فیلیپ بوهلر و کارل برانت اجازه می‌داد برنامه «اتانازی»
بوهلر و کارل برانت اجازه می‌داد برنامه «اتانازی» را برای دادن «مرگ رحمت» به «بیماران لاعلاج» آغاز کنند. این برنامه که توسط ویکتور براک توسعه یافت، با عقیم‌سازی‌های گسترده کودکان که «نامناسب» برای تولید مثل تلقی می‌شدند، آغاز شد. پس از آن، کارکنان بیمارستان کودکان را که نامناسب تشخیص داده شده بودند، از بین بردند و برنامه بعداً به بزرگسالان گسترش یافت. تا ژانویه ۱۹۴۰، نازی‌ها اولین تأسیسات کشتار خود را راه‌اندازی کرده بودند. کلینیک هادامار، که یک مرکز روان‌پزشکی را در خود جای داده بود، آخرین شش تأسیساتی بود
را در خود جای داده بود، آخرین شش تأسیساتی بود که برای اجرای برنامه راه‌اندازی شد و قتل‌ها در ژانویه ۱۹۴۱ آغاز شد. در طول مرحله اول عملیات (ژانویه تا اوت ۱۹۴۱)، ۱۰،۰۷۲ مرد، زن و کودک با مونوکسید کربن در یک اتاق گاز به عنوان بخشی از برنامه «اتانازی» نازی‌ها به قتل رسیدند. گاز از سیلندرهای استانداردی که توسط شرکت شیمیایی ایی‌گه فاربن تأمین می‌شد، به دست می‌آمد. در تابستان ۱۹۴۱، دود غلیظی از کوره بیمارستان بر فراز هادامار می‌پیچید، در حالی که کارکنان با آبجو و شراب جشن سوزاندن ۱۰،۰۰۰ مین بیمار خود را برگزار
و شراب جشن سوزاندن ۱۰،۰۰۰ مین بیمار خود را برگزار کردند. تا ۱۰۰ قربانی هر روز با اتوبوس‌های پستی می‌رسیدند. به آن‌ها گفته می‌شد که برای «معاینه پزشکی» لباس‌های خود را درآورند. هر یک از آن‌ها در مقابل یک پزشک قرار می‌گرفت و به عنوان یکی از ۶۰ بیماری کشنده ثبت می‌شد، زیرا «بیماران لاعلاج» باید «مرگ رحمت» دریافت می‌کردند. پزشک هر فرد را با چسب‌های رنگی مختلف برای یکی از سه دسته شناسایی می‌کرد: قتل؛ قتل و برداشتن مغز برای تحقیق؛ قتل و استخراج دندان‌های طلا. خانواده‌های قربانیان «نامه‌های تسلی» با دلایل جعلی
قربانیان «نامه‌های تسلی» با دلایل جعلی مرگ دریافت می‌کردند. خانواده‌ها همچنین می‌توانستند درخواست یک گلدان خاکستر کنند، اما خاکسترها متعلق به عضو خانواده آن‌ها نبود. اعتراضات. علیرغم اقدامهای احتیاطی بیمارستان برای پنهان کردن عملیات تی۴، جمعیت محلی کاملاً از وقایع بیمارستان آگاه بودند. افرادی که در بیمارستان هادامار به قتل رسیدند، با قطار و اتوبوس آورده شدند و ظاهراً پشت حصارهای بلند سایت ناپدید می‌شدند. از آنجا که کوره‌های سوزاندن اجساد اغلب با دو جسد به‌طور همزمان تغذیه می‌شدند، فرایند سوزاندن کمتر از حد
همزمان تغذیه می‌شدند، فرایند سوزاندن کمتر از حد مطلوب بود. این اغلب منجر به دود غلیظ و تند مذکور می‌شد که بر فراز شهر معلق بود. بر اساس نامه‌ای که اسقف آنتونیوس هیل‌فریش از اسقف‌نشین لیمبورگ در اوت ۱۹۴۱ به وزیر دادگستری رایش ارسال کرد، کودکان محلی یکدیگر را با کلمات «تو خیلی باهوش نیستی؛ تو به هادامار و به کوره‌ها خواهی رفت» مسخره می‌کردند. با آگاهی مردم از این فعالیت‌ها، به ویژه نقش «اتوبوس‌های خاکستری» ("Gekrat)" در جمع‌آوری قربانیان، مخالفت‌ها افزایش یافت. از ترس ناآرامی‌های عمومی، هیتلر رسماً در اوت
از ترس ناآرامی‌های عمومی، هیتلر رسماً در اوت ۱۹۴۱ اعلام کرد که فعالیت‌های «اتانازی» متوقف شده است. مرحله دوم عملیات تی۴. پس از تقریباً یک سال تعلیق، قتل «نامطلوب‌ها» در اوت ۱۹۴۲ از سر گرفته شد، در مرحله‌ای که به عنوان «اتانازی غیرمتمرکز» از عملیات تی۴ شناخته می‌شود، جایی که قتل‌های «"اتانازی» بدون هماهنگی متمرکز از برلین انجام می‌شد. پزشکان مقیم و کارکنان، به سرپرستی پرستار ایرمگارد هابر، اکثریت این قربانیان را مستقیماً به قتل رساندند، که در میان آنها بیماران آلمانی با ناتوانی‌ها، افراد مسن دچار اختلالات
آلمانی با ناتوانی‌ها، افراد مسن دچار اختلالات ذهنی از مناطق بمباران شده، کودکان «نیمه یهودی» از مؤسسات رفاهی، کارگران اجباری با ناتوانی‌های روانی و جسمی و کودکانشان، سربازان آلمانی و سربازان وافن-اس‌اس که به لحاظ روانی غیرقابل درمان تشخیص داده شده بودند، بودند. از آنجا که اتاق گاز تخریب شده بود، پرسنل پزشکی و کارکنان در هادامار تقریباً همه این افراد را با دوزهای کشنده دارو یا غفلت عمدی و سوءتغذیه به قتل رساندند. اگرچه جنگ در آلمان در ۸ می ۱۹۴۵ به پایان رسید، مؤسسات نابودسازی نازی‌ها به قتل بیماران ناتوان
مؤسسات نابودسازی نازی‌ها به قتل بیماران ناتوان با دارو یا محروم کردن آنها از غذا ادامه دادند. آخرین بیمار شناخته شده‌ای که در هادامار به قتل رسید، یک پسر چهار ساله با ناتوانی ذهنی بود که در ۲۹ می ۱۹۴۵ کشته شد. در طول مرحله دوم «غیرمتمرکز» از عملیات تی۴، تخمین زده می‌شود که ۴،۵۰۰ قربانی در هادامار به قتل رسیدند. در ۲۶ مارس ۱۹۴۵، لشکر دوم پیاده‌نظام ایالات متحده شهر هادامار را تصرف کرد و مقامهای آمریکایی شروع به تحقیق در مورد قتل‌هایی که در بیمارستان آن انجام شده بود، کردند. استفاده پس از جنگ از سایت.
انجام شده بود، کردند. استفاده پس از جنگ از سایت. امروزه، این سایت میزبان یک بیمارستان روانپزشکی به نام "Vitos Klinik für Psychiatrie und Psychotherapie Hadamar" به همراه موزه یادبود هادامار است که شامل یک یادبود برای قربانیان و یک نمایشگاه در مورد قتل‌عام‌هایی است که در این سایت رخ داده‌اند. هر دو کلینیک و موزه توسط ایالت هسن اداره می‌شوند.
هنری لوییس ویویان دروزیو (; – ) آموزگار، و شاعر، و دستیار رئیس دانشکده هندو در کلکته بود. او یک متفکر رادیکال زمان خود و یکی از اولین مربیان هندی بود که دانش و علم غربی را در میان مردان جوان بنگال منتشر کرد.
نیکلاس اِوِریت (؛ زادهٔ۲۱ اکتبر ۱۹۴۳) فلسفه، نویسنده خداناباور انگلیسی است که در معرفت‌شناسی و فلسفه دین تخصص دارد.
پل درٍیپر (؛ زاده ۱۹۵۷) فیلسوف اهل ایالات متحده آمریکا بود، که به‌خاطر کارهایش در فلسفه دین شناخته‌شده است. کار او در مورد مسئله شر در خداناباوری بسیار تأثیرگذار بوده است. او در حال حاضر استاد دانشگاه پردو است. همچنین یکی از ویراستاران مباحث فلسفه دین برای دانشنامه فلسفه استنفورد است.
فریدریش کارل فوربرگ (; – ) کتابدار، فیلسوف، و استاد دانشگاه آلمانی بود.
ربکا گلدشتاین (؛ زادهٔ ) فیلسوف، نویسنده، زندگی‌نامه‌نویس، رمان‌نویس و روشنفکر اهل ایالات متحده آمریکا است. او دارای مدرک پی‌اچ‌دی در فلسفه علم از دانشگاه پرینستون است. گلدشتاین ده کتاب داستانی و غیرداستانی نوشته است و در رده رمان‌نویسانی مانند ریچارد پاورز و الن لایتمن گروه‌بندی می‌شود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ریچارد داوکینز، کمک‌هزینه گوگنهایم، و بورسیه مک‌آرتور شده است.
آجیتا کساکامبالی () فیلسوف اهل هند در قرن ششم پیش از میلاد بود. او را اولین مدافع ماتریالیسم هندی و پیشرو مکتب چارواکا می‌دانند. او احتمالاً معاصر بودا و مهاویرا بوده است. بارها اشاره شده است که آموزه‌های مکتب چارواکا از آموزه‌های آجیتا استخراج شده است.
باغ گیاه‌شناسی مادیرا (پرتغالی:Jardim Botânico da Madeira) یک باغ گیاه‌شناسی در شهر فونشال، منطقه خودمختار مادیرا است که در سال ۱۹۶۰ برای بازدید عمومی افتتاح شد. در سالهای قبل، این منطقه بخشی از املاک خانواده ویلیام رید، مؤسس هتل رید بود. مجموعه‌ها. باغ به شش ناحیه تقسیم شده است: درختستان در بخش شمالی، گیاهان گوشتی در مرکز به سمت شرق، گیاهان کشت و صنعت در مرکز، نخلیان در سمت جنوب باغ واقع شده‌اند. بخش‌های باقی مانده باغ را، گل‌های سایر گونه‌های گیاگان دربر گرفته است. باغ دارای یک باغ پرندگان و نیز یک موزه
گرفته است. باغ دارای یک باغ پرندگان و نیز یک موزه تاریخ طبیعی است که مشتمل بر سه اتاق می‌باشد. پارک پرندگان شامل حدود ۳۰۰ پرنده غیربومی و کم‌نظیر، از جمله مکائو زرد و آبی، طوطی‌کاکلی، طوطی و شهدطوطی‌تباران است.
کورلیس لامونت (ِ؛ – ) فیلسوف سوسیالیست و اومانیست آمریکایی و مدافع جناح چپ و آزادی مدنی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۸ تا ۱۹۹۵ میلادی فعالیت می‌کرد. او به‌عنوان بخشی از فعالیت‌های سیاسی خود، از اوایل دهه ۱۹۴۰، رئیس شورای ملی دوستی آمریکا و شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه صلح گاندی شده است.
فئودور یاکوولویچ آلکسیف ( روسی : Фёдор Яковлевич Алексеев؛ حدود ۱۷۵۳–۱۷۵۵ – ۲۳ نوامبر ۱۸۲۴) نقاش روسی بود. وی را به‌دلیل تبحرش در خلق آثار در ابعاد بزرگ کانالتو روسی می‌نامیدند.
میخائیل ایوانوویچ تربینوف( ; ۶ سپتامبر ۱۷۹۵ – ۲۵ دسامبر ۱۸۶۴) نقاش پرتره روسی و از اعضای آکادمی امپریال هنر سن پترزبورگ بود.
پیتر لیپتون (؛ ۹ اکتبر ۱۹۵۴ – ۲۵ نوامبر ۲۰۰۷ (۵۳ سال)) فیلسوف، استاد دانشگاه، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. او رئیس گروه تاریخ و فلسفه علم در دانشگاه کمبریج، و یکی از اعضای کالج کینگ بود.
کازیمیرز لیشچینسکی (; – ) قاضی، فیلسوف، نویسنده، و پرسنل نظامی اهل مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی بود. او یک شلختا بود که در صفوف خانواده ساپیها در سال ۱۶۸۹ به‌دلیل خداناباوری متهم، محاکمه و اعدام شد. او به‌مدت هشت سال به‌عنوان یک یسوعی به تحصیل فلسفه پرداخت و سپس در پرونده‌های حقوقی علیه یسوعیان در مورد املاک قاضی شد. او رساله‌ای با عنوان "درباب عدم وجود خدا" نوشت و بعداً به اتهام الحاد اعدام شد. محاکمه او مورد انتقاد قرار گرفته است
تاد گیفورد می (زاده ۱۳ مه ۱۹۵۵) فیلسوف، استاد دانشگاه، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. او یک فیلسوف سیاسی است که در مورد موضوعات آنارشیسم، پساساختارگرایی و آنارشیسم پساساختارگرا می‌نویسد. اخیراً کتاب‌هایی در زمینه اگزیستانسیالیسم و فلسفه اخلاق منتشر کرده است. او در حال حاضر استاد فلسفه در کالج وارن ویلسون است.
جان مک‌تاگارت الیس مک‌تاگارت (؛ ۳ سپتامبر ۱۸۶۶ – ) فیلسوف، متافیزیکدان ایدئالیست و استاد دانشگاه اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. مک‌تاگارت در بیشتر عمر خود همکار و مدرس فلسفه در کالج ترینیتی کمبریج بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون عضو آکادمی بریتانیا شده است. او یکی از نمایندگان فلسفه گئورگ ویلهلم فردریش هگل و از برجسته‌ترین ایدئالیست‌های بریتانیایی بود. مک‌تاگارت با مقاله «غیرواقعی بودن زمان» (۱۹۰۸) شناخته می‌شود، که در آن استدلال می‌کند که زمان غیرواقعی است. این اثر در قرن بیستم و تا قرن
زمان غیرواقعی است. این اثر در قرن بیستم و تا قرن بیست و یکم مورد بحث قرار گرفته است.
عزیز، عزیز و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی مانی بهاراتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون شمس‌الدین ابراهیم، میناکشی، مانوراما و رامیا کریشنان ایفای نقش کرده‌اند.
کرستی پیرس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان است که در پست هافبک و مدافع برای ردینگ بازی می‌کرد. در سال ۲۰۱۵، او کاپیتان باشگاه برای رفتن به سوپر لیگ زنان انگلستان و پس از بازنشستگی در پایان فصل ۱۹-۲۰۱۸ برای دو فصل بعد، مدیر کل تیم بود.
موراگ پیرس (؛ زادهٔ) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان است. او در مسابقات اروپایی فوتبال زنان ۱۹۸۴ شرکت کرد که در آن انگلیس در فینال مقابل سوئد شکست خورد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان انگلستان بازی کرده است. منابع. در حال تهیهٔ متن مقاله، کمی صبر کنید
گریسی پیرس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست مدافع برای باشگاه تاتنهام هاتسپر در سوپر لیگ زنان انگلستان بازی می‌کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان انگلستان بازی کرده است.
صومعه باتالها (به پرتغالی: Mosteiro da Batalha) یک صومعه دومینیکنی در شهرستان باتالها، استان تاریخی بیرا لیتورال، در منطقه مرکزی پرتغال است. این صومعه به نام اصلی و رسمی صومعه سنت مریم پیروزی (به پرتغالی: Mosteiro de Santa Maria da Vitória) شناخته می‌شود و به یادبود نبرد آلجوبروتا در سال ۱۳۸۵ بنا شده است و به عنوان کلیسای دفن خاندان سلطنتی آویس در قرن پانزدهم استفاده می‌شد. این صومعه یکی از بهترین و اصیل‌ترین نمونه‌های معماری گوتیک فلاویانت متأخر در پرتغال است که با سبک مانوئلین آمیخته شده است. این صومعه یک
که با سبک مانوئلین آمیخته شده است. این صومعه یک اثر تاریخی و فرهنگی است و در سال ۱۹۸۳ به عنوان یکی از میراث‌های جهانی یونسکو ثبت شد. تاریخچه. صومعه باتالها به منظور تشکر از مریم مقدس برای پیروزی پرتغالی‌ها بر کاستیل‌ها در نبرد آلجوبروتا در سال ۱۳۸۵ و در پی عملی کردن وعده شاه ژان اول پرتغال ساخته شد. این نبرد به بحران ۱۳۸۳–۱۳۸۵ پایان داد. ساخت این صومعه بیش از یک قرن طول کشید و از سال ۱۳۸۶ آغاز و در حدود سال ۱۵۱۷ به پایان رسید و دوران حکومت هفت پادشاه را دربر گرفت. این کار نیاز به تلاش‌های گسترده‌ای داشت و
گرفت. این کار نیاز به تلاش‌های گسترده‌ای داشت و از منابع انسانی و مادی فوق‌العاده‌ای استفاده شد. تکنیک‌ها و سبک‌های هنری جدیدی که تاکنون در پرتغال ناشناخته بودند، به کار گرفته شدند. کار ساخت در سال ۱۳۸۶ توسط معمار پرتغالی آلفونسو دومینگوس آغاز شد که تا سال ۱۴۰۲ ادامه یافت. او طرح صومعه را تهیه کرد و بسیاری از ساختارهای کلیسا و صومعه نتیجه کار اوست. سبک او به‌طور اساسی گوتیک شعاعی بود؛ با این حال، تأثیراتی از دوره عمودی انگلیسی نیز در کارهای او دیده می‌شود. شباهت‌هایی با نمای کلیسای جامع یورک و ناو و