payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او سخنگوی شبکه پشتیبانی چفیق بود، آن شبکه به دست یک ترورست مراکشی بود که پلیس مراکش هویتش را به‌طور علنی فاش کرد. زندگی شخصی. ابتسام با دوست پسرش در رباط زندگی می‌کند. دوست پسرش نیز یک آتئیست می‌باشد.
کنزه التازی (عربی: كنزة التازي؛ زادهٔ ۶ فوریه ۱۹۹۶) اسکیباز آلپاین مراکشی-آمریکایی است که در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۴ به نمایندگی از مراکش در رشته‌های اسلالوم و اسلالوم غول‌پیکر شرکت کرد. اوایل زندگی. کنزه التازی در ۶ فوریهٔ ۱۹۹۶ در بوستون، ماساچوست متولد شد. او از سه‌سالگی اسکی کردن را آغاز کرد و در دوازده‌سالگی به اولین باشگاه اسکی خود پیوست. تازی در این باره گفته است: «خانواده‌ام هر سال در فصل زمستان مرا برای یک هفته به اسکی می‌بردند و همین سفرها عشق من به این ورزش را بیشتر کرد.» حرفه اسکی. تازی پس
من به این ورزش را بیشتر کرد.» حرفه اسکی. تازی پس از رقابت در پیست اسکی بین‌المللی، رتبه‌بندی بالایی کسب کرد و توانست برای بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۴ در سوچی روسیه واجد شرایط شود. این موفقیت پس از بهبودی او از آسیب رباط صلیبی به دست آمد که یک سال قبل در آنسل دچارش شده بود. او که مراکشی‌الاصل و متولد ایالات متحده است، با استعدادهای خود به عنوان نمایندهٔ مراکش در المپیک زمستانی ۲۰۱۴ انتخاب شد و همراه اسکی‌باز همتیمی‌اش، آدام لامحمدی، در این مسابقات حضور یافت. تازی اعتراف کرد که انتظار مدال‌آوری نداشت و گفت:
تازی اعتراف کرد که انتظار مدال‌آوری نداشت و گفت: سعی می‌کنم از مسابقه لذت ببرم. نه تکنیک مدال‌آوری دارم و نه تجربهٔ حضور در چنین رویداد ورزشی بزرگی را، بنابراین اهدافم متفاوت است. من بیشتر برای اسکی کردن و تقویت مهارت‌هایم اینجا هستم. او در اسلالوم غول‌پیکر زنان به رتبهٔ ۶۲ و در اسلالوم معمولی به جایگاه ۴۵ رسید.
سلما رشید (به عربی: سلمی رشید، تلفظ مراکشی:ˈsælmæ ɾɑʃi:d]) خواننده و بازیگر پاپ مراکشی است که در ۱۳ ژوئن ۱۹۹۴ متولد شد.او در ۱۸ سالگی با شرکت در فصل دوم مسابقه عرب آیدل که از شبکه MBC پخش می‌شد، به شهرت رسید. راشید که جوانترین شرکتکننده این مسابقه بود، موفق به کسب مقام پنجم شد و به خاطر قدرت صدا، تسلط بر سبکهای مختلف موسیقی و جذابیتش مورد تحسین قرار گرفت.هوادارانش به او لقب السلطنه داده‌اند و او ام کلثوم را یکی از الهامبخشهای اصلی خود می‌داند. اوایل زندگی. سلما که اصالتاً اهل واحه تافلالت، منطقه‌ای در جنوب
که اصالتاً اهل واحه تافلالت، منطقه‌ای در جنوب شرقی مراکش است، در محله حی محمدی، واقع در منطقه عین سبعا-های محمدیِ کازابلانکا به دنیا آمد و بزرگ شد. او از همان کودکی عشق عمیقی به موسیقی، طراحی و مد داشت. در مصاحبه‌ای با ام‌بی‌سی اعتراف کرد که گاهی لباس‌های خانواده را برمی‌داشت، آن‌ها را تکه‌تکه می‌کرد و دوباره می‌دوخت تا طرح‌های جدید خلق کند. همچنین در همان گفت‌وگو فاش کرد که در جوانی لحظاتی مرگ‌بار را تجربه کرده؛ زمانی که نزدیک بود در یک سانحه رانندگی جان خود را از دست بدهد، اما بهترین دوستش با فداکاری او
را از دست بدهد، اما بهترین دوستش با فداکاری او را نجات داد و در این راه جانش را از دست داد. سلما در ژوئن ۲۰۱۲ از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد، مدرک لیسانس گرفت و سپس در دانشگاه پذیرفته شد تا اقتصاد بخواند. شرکت در عرب آیدل. در ۱۸ سالگی، سلما تصمیم گرفت فرصت را غنیمت بشمارد و در آزمون مرحله دوم برنامه عرب آیدل شرکت کرد. آزمون بازیگری در کازابلانکا برگزار شد، جایی که او آهنگ یمنی «یا منیاتی» را اجرا کرد. ترانه‌ای که در سراسر خلیج فارس محبوبیت زیادی داشت. او در مقابل هیئت داورانی متشکل از چهره‌های سرشناس عرب، از
هیئت داورانی متشکل از چهره‌های سرشناس عرب، از جمله راغب علامه، احلام، نانسی عجرم و تهیه‌کننده مصری حسن الشافعی، ظاهر شد. داوران تحت تأثیر اجرای او قرار گرفتند و سلما به بیروتِ لبنان رفت تا مراحل بعدی انتخاب را پشت سر بگذارد. در ادامه، سلما قطعه الورد جمیل از ام کلثوم را به همراه پنج شرکت‌کننده دیگر اجرا کرد و سپس با خواندن اول مره از عبدالحلیم حافظ، توانست در میان ۲۷ فینالیست راه‌یافته به مرحله نهایی قرار بگیرد. در اولین اجرای تک‌نفره، او زمان السمت از طلال مداح را خواند. بااین‌که داوران از صدای زیبا و
مداح را خواند. بااین‌که داوران از صدای زیبا و پرقدرتش تحت تأثیر قرار گرفتند، اما تفسیر او را بیش از حد تهاجمی ارزیابی کردند. احلام به او گفت: اگر کمی متمرکزتر باشد و در اجراها غرق نشود، می‌تواند جهان عرب را به عنوان صدای جدید موسیقی عربی فتح کند. متأسفانه، سلما آرای کافی را کسب نکرد و به همراه هشت شرکت‌کننده دیگر، برای اجرای ویلدکارت (شانس دوباره) انتخاب شد. راغب علامه او را برگزید و سلما با اجرای یا مسهرنی از ام کلثوم، توانست در مسابقه بماند. در نهایت، او و حنانه ردا (شرکت‌کننده بحرینی) نجات پیدا کردند و
و حنانه ردا (شرکت‌کننده بحرینی) نجات پیدا کردند و این پیروزی، سلما را به جمع سیزده فینالیست رساند. سلما در طول مسابقه، طیف گسترده‌ای از آهنگ‌ها را اجرا کرد؛ از آثار خوانندگان کلاسیکی مانند صباح، ام‌کلثوم و مایادا الحناوی گرفته تا ترانه‌های محلی فؤاد قاضی و قطعات پاپ عربی هنرمندانی مثل سمیرا سعید و شرین. نکته جالب توجه در مسیر او این بود که با وجود عدم کسب آرای کافی در ابتدا، به لطف حامیان رو به رشدش، اغلب در منطقه امن باقی می‌ماند. هر هفته، تحسین داوران و تماشاگران را برمی‌انگیخت، تا جایی که محمد منیر،
و تماشاگران را برمی‌انگیخت، تا جایی که محمد منیر، اسطوره موسیقی عرب، به او گفت: تو چیزی نادر در جهان عرب داری: صدایی خارق‌العاده با کاریزمایی فوق‌العاده. چهره‌های سرشناس موسیقی عرب نیز از او تقدیر کردند، از جمله رویده عطیه (خواننده سوری) و سلیم عساف (ترانه‌سرای لبنانی که برای ستاره‌هایی مثل کارول سماحه، نجوا کرم و رامی ایاش نوشته بود). عساف حتی قول داد ترانه‌ای مخصوص سلما بنویسد. همچنین، بسیاری از هنرمندان و شخصیت‌های مراکشی از او حمایت کردند و استعداد بی‌نظیرش را ستودند. در هفتمین اپیزود، سلما قطعهی
بی‌نظیرش را ستودند. در هفتمین اپیزود، سلما قطعهی «Nawaylak Ala Niya» از احلام را اجرا کرد. سپس در یک اجرای گروهی به همراه دیانا حداد (خوانندهی پاپ لبنانی)، آهنگ محلی بین العصر و المغرب را خواند که ادای احترامی بود به سمیرا توفیق، ستارهی موسیقی بادیه نشین. او همچنین در اجرای کالت «Mistaniyak» با دو گروه دیگر از رقابت‌کنندگان مراکشی همکاری کرد. در ۸ ژوئن ۲۰۱۳، سلما به همراه پرواس حسین (شرکت‌کنندهی کرد) در رتبهی پنجم مسابقه قرار گرفت. باوجود حذف از رقابت، هیئت داوران او را به عنوان شگفتی‌ساز این فصل و صاحب
داوران او را به عنوان شگفتی‌ساز این فصل و صاحب صدایی نادر توصیف کردند. قرارداد و آیندهی هنری براساس توئیت حسن الشافعی (عضو هیئت داوران)، سلما قراردادی ۱۰ ساله با پلاتینیوم رکوردز (شرکت ضبط موسیقی وابسته به MBC تحت مدیریت راشد المجد، ستارهٔ سعودی) امضا کرد. برنامه‌های آیندهٔ او شامل: تورهای مشترک با راغب علامه در کنسرت‌هایش همکاری با محمد عساف (فلسطین)، احمد جمال (مصر) و فرح یوسف (سوریه) در تورهای موسیقی در سراسر جهان عرب این همکاری‌ها نشان می‌دهد که سلما، علیرغم رتبه‌اش در مسابقه، به عنوان یک استعداد
علیرغم رتبه‌اش در مسابقه، به عنوان یک استعداد درخشان در عرصهٔ موسیقی عرب شناخته شده است. منابع. .girls give stellar performance on an exciting arab idol episode
ماری میسامو (۱۶ نوامبر ۱۹۷۴–۱۶ ژانویه ۲۰۱۶) با نام اصلی ماری میسامو نگولو، خواننده و آهنگساز اهل کنگو بود. او در ۱۶ نوامبر ۱۹۷۴ در کینشاسا به دنیا آمد و در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۶ در همان شهر درگذشت. اوایل زندگی. ماری میسامو از یک خانواده هشت‌فرزندی بود. او از ۱۱ سالگی خوانندگی را آغاز کرد. پس از مدرسه، دوستانش دور او جمع می‌شدند تا به صدای زیبایش گوش دهند. بعدها، او سبک گاسپل را همراه با اوانجلیست دبابا پرورش داد. او در آلبوم برادر دل (موسامالیه) همکاری کرد و سپس با خود دبابا آلبوم نظیره، آن دختر کیست؟ را منتشر
با خود دبابا آلبوم نظیره، آن دختر کیست؟ را منتشر نمود. در این آلبوم، آهنگ Reconnaissance باعث شد ماری میسامو در میان مردم جمهوری دموکراتیک کنگو، کنگو-برازاویل و دیگر کشورها شناخته شود. او در ۱۹ سالگی ازدواج کرد و در مه ۱۹۹۴ دخترش روث را به دنیا آورد. با انتشار آلبوم نظیره، آن دختر کیست؟، ماری میسامو نامی برای خود ساخت و به موفقیت دست یافت. صدای منحصربه‌فرد، سوابق درخشان، سبک متمایز و استعداد چندبعدی‌اش، او را فراتر از مرزهای کنگو مشهور کرد. سباستین فتح، مورخ، او را «پیشگام بزرگ این تاریخ جدید انجیل
مورخ، او را «پیشگام بزرگ این تاریخ جدید انجیل آفریقایی که روزی نوشته خواهد شد» می‌دانست. در اوایل سال ۲۰۱۶، او در برنامه‌ای از BestAfrica Radio که از B-One TV پخش می‌شد، بازنشستگی و احساس ناامنی خود را اعلام کرد. متأسفانه، او در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۶ بر اثر بیماری قلبی درگذشت. ماری میسامو علاوه بر موسیقی، یک صاحب‌سبک، مدل‌ساز، خیاط و دکوراتور بود. او حتی در یک فیلم نیز بازی کرد و در آن با فلیکس وازکوا همکاری داشت. پس از مرگش، در جمهوری دموکراتیک کنگو بحث‌هایی دربارهٔ تفاوت بین موسیقی مذهبی (مسیحی) و موسیقی
دربارهٔ تفاوت بین موسیقی مذهبی (مسیحی) و موسیقی غیرمذهبی (موسیقی جهانی) شکل گرفت، چرا که ماری میسامو با هر دو حوزه درگیر بود و از استقبال هنرمندان غیرمذهبی که به او ادای احترام می‌کردند، شگفت‌زده می‌شد. حرفه موسیقی. ماری میسامو پس از همکاری با برادر دیکا امباکی کلود، معروف به برادر دبابا، و شرکت در چندین کنسرت، تصمیم گرفت مسیر حرفه‌ای انفرادی را دنبال کند. او در سال ۲۰۰۳ آلبوم «Béatitudes, est-ce que?» را منتشر کرد که به دلیل ماهیت بین‌المللی‌اش موفقیت چندانی کسب نکرد. در سال ۲۰۰۴، فعالیت انفرادی او با
کسب نکرد. در سال ۲۰۰۴، فعالیت انفرادی او با انتشار آلبوم «Mystère du Voile» شتاب گرفت. این آلبوم شامل ترانه‌هایی مانند «Eh Yahweh» (با همراهی مایک کالامبای)، «Reconnaissance", "Bilaka» و دیگر قطعات بود. این اثر که به زبان لینگالا ضبط شده بود، به‌عنوان یکی از بهترین آلبوم‌های موسیقی مسیحی در جمهوری دموکراتیک کنگو شناخته شد و به کشورهای دیگر جهان نیز راه یافت. این موفقیت باعث شد ماری میسامو در سال ۲۰۰۵ به رویداد «Muana Mboka Awards» در کینشاسا دعوت شود. در سال ۲۰۰۶، ماری میسامو برای ترویج پیام الهی و متحد
سال ۲۰۰۶، ماری میسامو برای ترویج پیام الهی و متحد کردن مسیحیان، به توری بین‌المللی رفت. پس از بازگشت به کینشاسا، او در چهارمین دوره این رویداد برای دومین بار مورد تقدیر قرار گرفت. او در سال ۲۰۰۸ آلبوم «Mystère du Voile (جلد ۲)» را منتشر کرد که شامل ترانه‌هایی مانند «Salela ngai bikamwa", "Masolo ya kati", "Associé» و دیگر قطعات بود. او در این دوران با هنرمندانی مانند چارلز مومبایا همکاری کرد و کنسرت‌هایی در آفریقا و اروپا برگزار نمود. ماری میسامو تا سال ۲۰۱۴ آلبوم جدیدی منتشر نکرد تا اینکه سومین قسمت این
آلبوم جدیدی منتشر نکرد تا اینکه سومین قسمت این مجموعه با عنوان «Mystère du Voile, جلد ۳: La Resurrection» را عرضه کرد. در این آلبوم، او در ترانه «Resurrection» همراه با دخترش روث میسامو خواند. از دیگر قطعات این آلبوم می‌توان به «Saison", "Reconnaissance» و «Nzambe ya Ba defis» اشاره کرد که برخی از آن‌ها دارای موزیک‌ویدئو بودند. ماری میسامو در طول زندگی حرفه‌ای خود هفت آلبوم انفرادی منتشر کرد: Nazhirea، آن دختر کیست؟ Vallée ya Bacca Beatitudes, est-ce que? Mystère du Voile Mystère du Voile (جلد ۲) Face B
Mystère du Voile Mystère du Voile (جلد ۲) Face B Elonga (100% Adoration) Mystère du Voile: La Resurrection علاوه بر این‌ها، او در بیش از ۹ آلبوم دیگر به‌عنوان همکار یا مهمان حضور داشت و میراثی غنی از موسیقی مذهبی و الهام‌بخش را از خود به جای گذاشت. دیسکوگرافی. آلبوم‌های استودیویی
قانون نیروهای مسلح ملی اندونزی ()، به‌طور رسمی قانون شماره ۳۴ سال ۲۰۰۴ در خصوص نیروهای مسلح ملی اندونزی ()، قانونی است که سازمان، نقش، وظایف نیروهای مسلح ملی اندونزی (TNI) و روابط آن با سایر سازمان‌ها را تنظیم می‌کند. این قانون جانشین قانون سربازان نیروهای مسلح در سال ۱۹۸۸ است و با توجه به جنبش اصلاحات در اندونزی که بسیاری از نقش‌های غیرنظامی نیروهای مسلح را از بین برد، لغو شد.
زویلا آرورا کاسرس مورنو (۱۸۷۷–۱۹۵۸) نویسنده پروئی-اروگوئه‌ای بود که با جنبش ادبی مدرنیسمو (مدرنیسم اسپانیایی) مرتبط است. او که بیشتر عمر خود را در اروپا گذراند، آثاری در قالب رمان، مقاله، ادبیات سفر و همچنین زندگینامه همسرش انریکه گومنس کاریو (رمان‌نویس گواتمالایی) خلق کرد. زندگی. کاسرس در سال ۱۸۷۷ به عنوان دختر آندرس آولینو کاسرس (رئیس‌جمهور سابق پرو) و آنتونیا مورنو لیوا (بانوی اول پرو) متولد شد. زندگی او به شدت تحت تأثیر رویدادهای تاریخی پرو از جمله: جنگ اقیانوس آرام (۱۸۷۹-۱۸۸۳) جنگ داخلی پرو در ۱۸۹۵
اقیانوس آرام (۱۸۷۹-۱۸۸۳) جنگ داخلی پرو در ۱۸۹۵ تبعید روشنفکران به پاریس قرار گرفت. در طول جنگ اقیانوس آرام، خواهرش هنگام فرار خانواده از دست نیروهای شیلیایی کشته شد. پدرش که در آن زمان سرهنگ ارتش پرو بود، جنگ چریکی علیه اشغالگران شیلیایی را رهبری می‌کرد. پس از شکست پرو و بولیوی در این جنگ و اشغال لیما توسط شیلی، ژنرال کاسرس به عنوان دیپلمات به اروپا رفت، سپس به ریاست جمهوری رسید و نهایتاً پس از کودتای خونین ۱۸۹۵ تبعید شد. کاسرس که ابتدا در آلمان تحت آموزش راهبه‌ها قرار گرفته بود، بعدها در دانشگاه سوربن
راهبه‌ها قرار گرفته بود، بعدها در دانشگاه سوربن پاریس تحصیل کرد. او با چهره‌های برجسته جنبش مدرنیسمو از جمله آمادو نروو، روبن داریو و همسرش انریکه گومنس کاریو ارتباط نزدیکی داشت نوشته ها. کاسرس مسیرهای سیاسی متنوعی را پیمود و در زمینه‌های مختلف نویسندگی فعال بود. به گفته سزار لوانو، او: در ۱۹۱۱ جنبش تکامل زنانه را پایه‌گذاری کرد در ۱۹۱۹ اعتصاب زنان برای دسترسی به غذا را سازماندهی نمود در ۱۹۲۴ سازمان "فمینیسم پرو" را تأسیس کرد او از مدافعان سرسخت حق رأی زنان بود و با آنجلا راموس همکاری نزدیکی داشت. بعدها با
بود و با آنجلا راموس همکاری نزدیکی داشت. بعدها با سازمان ضد فاشیست اقدام زنانه نیز همکاری کرد. مقالات او اخیراً مورد توجه محققانی قرار گرفته که سعی در درک مدرنیسم از منظر جنسیت دارند. رمان "لا روزا موئرتا" (رز مرده) او که پس از نزدیک به یک قرن فراموشی مجدداً کشف شده، نخستین بار در ۱۹۱۴ در پاریس منتشر شد. کاسرس در این اثر که ویژگی‌های سبکی مدرنیسمو را دارد، با پارامترهای ایدئولوژیک این جنبش مردانه به چالش برخاست. ویژگی‌های بارز رمان: شخصیت اصلی زن که هم تصویر آرمانی زن مدرنیستا را تجسم می‌بخشد و هم کنترل
آرمانی زن مدرنیستا را تجسم می‌بخشد و هم کنترل فعال زندگی جنسی خود را به دست می‌گیرد. استفاده نمادین از ابزارهای ارتباطی و پزشکی (به جای انسان‌ها) به عنوان اشیاء محوری داستان که بازتابی از اوج عصر صنعتی است. فضاسازی داستان بین برلین و پاریس (مکان‌های محبوب مدرنیست‌ها) ارائه تصویری زنانه از روابط زن و مرد که پارادایم ادبی مدرنیسموی مردانه را گسترش می‌دهد مردان آرمانی داستان نه شوهران سنتی، بلکه پزشکان و دانشمندان فارغ از نگرش‌های شوونیستی هستند شخصیت اصلی رمان به یکی از متخصصان زنان خود علاقه‌مند می‌شود و
به یکی از متخصصان زنان خود علاقه‌مند می‌شود و صحنه‌هایی در کلینیک پاریس می‌آفریند که برای خوانندگان سال ۱۹۱۴ بسیار جسورانه و رسوایی‌آمیز محسوب می‌شد. این اثر نمادین، رویکرد نوگرایانه کاسرس به مسائل جنسیتی و اجتماعی عصر خود را به خوبی نمایان می‌سازد.
آنتونیا زگرز اوپورتوت (متولد ۲۹ ژوئن ۱۹۷۲)، بازیگر سرشناس شیلیایی است که با حضور در آثار سینمایی مطرحی مانند تونی مانرو (۲۰۰۸)، پس از مرگ (۲۰۱۰)، "L vida de los peces (۲۰۱۰)، شماره (۲۰۱۲)، باشگاه (۲۰۱۵) و یک زن شگفت‌انگیز (۲۰۱۷) به شهرت بین‌المللی دست یافت. فیلم یک زن شگفت‌انگیز موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی زبان در سال ۲۰۱۷ شد. زندگی و حرفه. آنتونیا دختر فرناندو زگرز هوچیلد (متخصص زنان برجسته) و مونیکا اوپورتوت سالباخ (عکاس ماجراجو و بودایی) است. او تحصیلات خود را در مدرسه سنت جورج سانتیاگو
است. او تحصیلات خود را در مدرسه سنت جورج سانتیاگو آغاز کرد و سپس در مدرسه تئاتر گوستاوو مزا (که اکنون با نام تئاتر تصویر شناخته می‌شود) به تحصیل هنر پرداخت. آنتونیا یک خواهر کوچکتر به نام امیلیا دارد. حرفه تلویزیونی او با بازی در تله‌نوول‌های شبکه ملی شیلی مانند: Iorana La Fiera Romané Pampa Illusion El circo de las Montini Puertas adentro Los Pincheira Amor por accidente آغاز شد. خود آنتونیا اشاره کرده که از میان تمام نقش‌هایش، شخصیت‌های آسونسیون در Los Pincheira و ماریا جاکوبه در Romané را بیشتر دوست
Pincheira و ماریا جاکوبه در Romané را بیشتر دوست دارد. اولین حضور سینمایی آنتونیا در سال ۱۹۹۵ با فیلم En tu casa a las ocho ساخته کریستین لوکاس بود. از آن زمان او در دوازده فیلم سینمایی ظاهر شده که اغلب آنها آثار پابلو لارین (کارگردان سرشناس شیلیایی) و همچنین فیلم‌هایی از کارگردانان مطرح دیگری مانند ماتیاس بیزه و مارالی ریواس بوده‌اند. آنتونیا برای بازی در فیلم Los perros جایزه ستاره هاوانا برای بهترین بازیگر زن از نوزدهمین جشنواره فیلم هاوانا نیویورک را دریافت کرد. از جمله نمایش‌های مهمی که آنتونیا در
دریافت کرد. از جمله نمایش‌های مهمی که آنتونیا در آن‌ها ایفای نقش کرده می‌توان به: استان مرکزی پکادو مادر نومانسیا فین دل کسوف، اشاره کرد. زندگی شخصی. آنتونیا بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ با بازیگر ریکاردو فرناندز رابطه داشت. در سال ۲۰۰۶ با کارگردان مشهور پابلو لارین آشنا شد و در ۲۰۰۸ با او ازدواج کرد. این زوج که دو فرزند به نام‌های خوانا و پاسکوال دارند، در اواخر سال ۲۰۱۴ از هم جدا شدند. منابع. Cine Chile
اندرو دیوید هوبرمن (زاده ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۵) عصب‌شناس و پادکست‌ساز آمریکایی است. او دانشیار نوروبیولوژی و چشم‌پزشکی در دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد است. از سال ۲۰۲۱، او میزبان پادکست "آزمایشگاه هوبرمن" با تمرکز بر سلامت و علم بوده است. این پادکست به دلیل ترویج ادعاهایی ضعیف در زمینهٔ سلامت مورد انتقاد قرار گرفته است.
ایوُنکا سورویلا (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل بلاروس و کانادا است و همچنین رئیس دولت در تبعید «رادای جمهوری دموکراتیک بلاروس»، یک دولت در تبعید بلاروسی است. اوایل زندگی. ایونکا سورویلا به نام اصلی ایوونکا شیمانیتس در شهر استووبتسی که در آن زمان بخشی از جمهوری دوم لهستان (بلاروس غربی) بود به دنیا آمد. پدرش اولادزیمیر شیمانیتس یک مهندس و مادرش اِوِلینا شیمانیتس (نام خانوادگی دوشیزگی پاشکیویچ) نام داشتند. در سال ۱۹۴۰، پس از الحاق بلاروس غربی به اتحاد جماهیر شوروی، اولادزیمیر شیمانیتس توسط شوروی دستگیر و به پنج سال
شیمانیتس توسط شوروی دستگیر و به پنج سال زندان در گولاگ محکوم شد. او در جریان تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی توانست فرار کند. در سال ۱۹۴۴ خانواده از طریق پروس خاوری به همراه هزاران پناهنده دیگر به غرب گریختند و در نهایت به کشور دانمارک رسیدند و در آنجا برای چندین سال متمادی، در کمپ پناهندگان زندگی کردند. در راه این مهاجرت، خواهر کوچکتر ایونکا درگذشت. در سال ۱۹۴۸ خانواده او به فرانسه نقل مکان کردند و در پاریس ساکن شدند. اعضای خانواده شیمانیتس از اعضای فعال در جامعه محلی بلاروس‌ها بودند. شیمانیتس در مدرسه
در جامعه محلی بلاروس‌ها بودند. شیمانیتس در مدرسه عالی ملی هنرهای زیبا تحصیل کرد و سپس از دانشکده علوم انسانی سوربن فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۵۹ ایونکا شیمانیتس با یانکا سورویلا، اقتصاددان، فعال سیاسی و مجری رادیویی بلاروسی ازدواج کرد و با او به مادرید نقل مکان کرد و درآنجا یک برنامه رادیویی به زبان بلاروسی را اجرا کردند که توسط اسپانیای فرانکو حمایت می‌شد. در کانادا. پس از بسته شدن ایستگاه رادیویی در سال ۱۹۶۵، یانکا و ایونکا سورویلا در سال ۱۹۶۹ به کانادا مهاجرت کردند، و در آنجا ایونکا به عنوان مترجم رسمی
کردند، و در آنجا ایونکا به عنوان مترجم رسمی برای دولت فدرال شروع به کار کرد. او سرانجام رئیس بخش خدمات ترجمه در وزارت بهداشت کانادا شد. در کانادا، ایونکا سورویلا یکی از اعضای فعال سازمان‌های محلی بلاروس شد. در سال ۱۹۸۹، ایونکا سورویلا با کمک همسرش یانکا سورویلا و دوستانش زینیدا گیمپلویچ و پائولین پازکیویچ اسمیت، صندوق امداد کانادایی را برای قربانیان فاجعهٔ چرنوبیل در بلاروس ایجاد کرد. این مؤسسه خیریه کمک‌های پزشکی را به اشکال مختلف، از جمله بازدید متقابل کادر پزشکی بین کانادا و بلاروس، کمک‌های غذایی و
کادر پزشکی بین کانادا و بلاروس، کمک‌های غذایی و فراهم آوردن امکانات بهداشتی برای کودکان در مکان‌های مختلف در داخل کانادا ارائه کرده است. در نقش رئیس‌جمهور. ایونکا سورویلا در سال ۱۹۹۷ به عنوان رئیس‌جمهور «رادای جمهوری دموکراتیک بلاروس» انتخاب شد. او نخستین رئیس‌جمهور زن رادا و نخستین رئیس‌جمهور منتخب پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی و ایجاد جمهوری مستقل بلاروس محسوب می‌شود. سورویلا به‌طور منظم در ۲۵ مارس و مناسبت‌های دیگر برای جامعه بلاروسی کانادا سخنرانی می‌کند. او یکی از امضاکنندگان مؤسس اعلامیه پراگ
می‌کند. او یکی از امضاکنندگان مؤسس اعلامیه پراگ دربارهٔ وجدان اروپایی و کمونیسم است. در سال ۲۰۱۳ او نشان الماس کانادایی جوبیلی ملکه الیزابت دوم را برای «کار مادام‌العمر خود در بازگرداندن دموکراسی به بلاروس» دریافت کرد. زندگی خصوصی. ایونکا سورویلا دو دختر دارد. یکی از دخترانش، ماریا پائولا سورویا (۱۹۶۴–۲۰۲۰) استاد موسیقی‌شناسی قومی در کالج وارتبورگ در واورلی، آیووا بود. همسرش یانکا سورویلا در سال ۱۹۹۷ در اتاوا درگذشت. سورویلا نقاشی هم می‌کرد و به عنوان یک نقاش در بیش از ۳۰ نمایشگاه مشارکت هنری داشته است.
باشگاه ورزشی ایسیدرو متاپان که به طور خلاصه ایسیدرو متاپان شناخته می‌شود، یک باشگاه ورزشی السالوادوری مستقر در متاپان، سانتا آنا، السالوادور است. این تیم بیشتر به خاطر تیم فوتبال حرفه‌ای‌اش که در لیگ برتر فوتبال السالوادور بازی می‌کند شناخته می‌شود. آنها ۱۰ عنوان لیگ ملی را در فوتبال السالوادور کسب کرده‌اند. ایسیدرو متاپان در سال ۲۰۰۰ پس از ادغام ایسیدرو منندز و متاپان اف‌سی تاسیس شد. این باشگاه بزرگترین موفقیت خود را در دهه ۲۰۰۰ داشت. از زمان تشکیل فصل‌های آغازین و پایانی، ایسیدرو متاپان یک باشگاه غالب در
آغازین و پایانی، ایسیدرو متاپان یک باشگاه غالب در فوتبال السالوادور بوده و ۱۰ قهرمانی را به دست آورده است. رقبای محلی سنتی آنها فاس هستند.
الژبیتا ایزابلا دوروتا چارتوریسکا (ِ – ) با نام خانوادگی دوشیزگی فلمینگ یک شاهدخت لهستانی، نویسنده، کلکسیونر آثار هنری و از چهره‌های برجسته عصر روشنگری کشور لهستان بود. او همسر آدام کاژمیش چارتوریسکی و یکی از اعضای حزب سیاسی با نفوذ "فامیلیا" بود. او همچنین به دلیل بنیان‌گذاری نخستین موزه لهستان، یعنی «موزه چارتوریسکا» که اکنون در شهر کراکوف قرار دارد، شناخته شده است. زندگی‌نامه. او دختر کُنت گئورگ دتلف فون فلمینگ (لهستانی: هرابیا یژی دتلف فلمینگ) و پرنسس آنتونینا چارتوریسکا بود. در ۱۸ نوامبر ۱۷۶۱، در شهر
چارتوریسکا بود. در ۱۸ نوامبر ۱۷۶۱، در شهر ووچین، او با شاهزاده آدام کاژمیش چارتوریسکی ازدواج کرد، بنابراین یک شاهزاده خانم شد. پسرش آدام یرژی چارتوریسکی در خاطرات خود نوشت که قبل از ازدواج، ایزابلا به آبله مبتلا شد و عمه او، الژبیتا ایزابلا لوبومیرسکا، در وحشت از چهره چال و چوله‌دار آبله‌ای عروس، تلاش کرد از ازدواج او با برادرش جلوگیری کند که البته به جایی نرسید. شایعه شده بود که او با سفیر روسیه در لهستان، نیکولای واسیلیویچ رپنین، که گفته می‌شد پدر واقعی پسرش آدام گئورگ چارتوریسکی بوده، رابطه عاشقانه
پسرش آدام گئورگ چارتوریسکی بوده، رابطه عاشقانه نامشروع داشته است. او همچنین رابطه‌ای با ارمان-لوئی دو گنتو بیرون داشت، که خودش در «خاطرات» خود می‌گوید پدر پسر دومش کنستانتی آدام است. در پاریس در سال ۱۷۷۲، او با بنجامین فرانکلین که بعدها یکی از رهبران انقلاب آمریکا شد، و فیلسوفان فرانسوی ژان-ژاک روسو و ولتر که ایده‌های جدیدی را به نظم قدیم می‌آوردند، ملاقات کرد. در سال ۱۷۷۵، چارتوریسکا به همراه همسرش، کاخ چارتوریسکی در پوواوه را به‌طور کامل به یک محفل ادبی و مکان اجتماعات فکری و سیاسی تبدیل کردند. دربار او
مکان اجتماعات فکری و سیاسی تبدیل کردند. دربار او یکی از لیبرال‌ترین و مترقی‌ترین دربارهای مشترک المنافع بود، اگرچه برخی از جنبه‌های رفتار او باعث برخی شایعات و رسوایی‌ها نیز شد. ایزابلا استعداد نقاش جوان الکساندر ارووسکی را کشف کرد و از او حمایت مالی کرد. هنگامی که به همراه دخترش ماریا ویرتمبرسکا برای ازدواج او در پروس بود، او ترس خود را از مسموم شدن همسرش به فردریک کبیر گفت که همین موضوع باعث اختلاف سیاسی بین او و فردریک کبیر شد. فردریک خندید و به او گفت که فقط پادشاهان مسموم می‌شوند و به گفته ویریدیانا
که فقط پادشاهان مسموم می‌شوند و به گفته ویریدیانا فیزروا، گفتگو را در دربارش در جهت تمسخر ایزابلا پخش کرد. ایزابلا در سال ۱۷۸۴ به حزب میهن‌پرستان پیوست. پس از سرکوب قیام کوشچوشکو پسران او آدام کئورگ و کنستانتی آدام توسط امپراتور روسیه کاترین دوم به عنوان گروگان سیاسی گرفته شدند. در سال ۱۷۹۶، ایزابلا دستور بازسازی کاخ ویران شده در پوواوه را داد و موزه ای را راه اندازی کرد. از جمله نخستین اشیایی که گنجانده شد غنائمی از امپراتوری عثمانی بود که توسط نیروهای پادشاه لهستان ژان سوم سوبیسکی در نبرد وین در سال ۱۶۸۳
لهستان ژان سوم سوبیسکی در نبرد وین در سال ۱۶۸۳ به غنیمت گرفته شده بود. گنجینه‌های سلطنتی لهستان و میراث تاریخی خانواده لهستانی نیز شامل موارد به نمایش‌درآمده در این موزه می‌شد. در سال ۱۸۰۱ ایزابلا «معبد سیبیل» را که «معبد حافظه» نیز نامیده می‌شود، افتتاح کرد. این موزه شامل اشیایی با اهمیت احساسی مربوط به شکوه‌ها و بدبختی‌های زندگی بشر بود. در جریان شورش نوامبر در سال ۱۸۳۰، موزه بسته شد. آدام گئورگ چارتوریسکی، پسر ایزابلا، که به تبعید در پاریس رفت، اشیای باقی مانده از موزه را به اوتل لامبر منتقل کرد.
باقی مانده از موزه را به اوتل لامبر منتقل کرد. سرانجام پسرش ووادیسواف چارتوریسکی این موزه را در سال ۱۸۷۸ در کراکوف، به شکل کنونی‌اش بازگشایی کرد.
ماریا لوئیز کروز (؛ – ) که بیشتر با نام ساشین لیتل‌فدر () شناخته می‌شود، بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا و فعال حقوق مدنی بومیان آمریکا بود. پس از مرگ او، برخی اعضای خانواده خودش و همچنین بعضی روزنامه‌نگاران او را متهم کردند که به دروغ خود را از تبار بومیان و سرخپوستان آمریکا جا زده است. لیتل‌فدر در چهل و پنجمین دوره جوایز آکادمی (که بیشتر به عنوان جوایز اسکار شناخته می‌شود) در سال ۱۹۷۳ نماینده مارلون براندو بود، جایی که او - از طرف براندو - جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را که برای بازی در فیلم پدرخوانده کسب
بازیگر مرد را که برای بازی در فیلم پدرخوانده کسب کرده بود، رد کرد. براندو که از برندگان محبوب این جایزه بود، این مراسم را به عنوان اعتراضی به نحوه به‌تصویر کشیدن بومیان آمریکا توسط هالیوود و برای جلب توجه به «تسخیر ووندید نی» تحریم کرد. در طول سخنرانی او، واکنش حضار به تحریم براندو بین هو کردن یا تشویق تقسیم شده بود. پس از سخنرانی جوایز اسکار لیتل‌فدر در حوزه مراقبت تسکینی مشغول به کار شد. او به فعالیت خود برای مسائل بومیان آمریکا از جمله مراقبت‌های بهداشتی و بیکاری ادامه داد و فیلم‌هایی در مورد بومیان
و بیکاری ادامه داد و فیلم‌هایی در مورد بومیان آمریکا تولید کرد. در ژوئن ۲۰۲۲، آکادمی اسکار یک بیانیه عذرخواهی برای لیتل‌فدر کرد که به‌طور کامل در مراسم "شبی با ساشین لیتل‌فدر" در ۱۷ سپتامبر، دو هفته قبل از مرگش قرائت شد. لیتل‌فدر گفت پدرش از نژاد آپاچی و یاکی و مادرش اروپایی‌تبار بود. مدت کوتاهی پس از مرگ لیتل‌فدر، ژاکلین کیلر، نویسنده و فعال ناواهو، با دو خواهر لیتل‌فدر مصاحبه کرد. آنها گفتند که خانواده آنها از سرخ‌پوستان ایالات متحده آمریکا نیستند و لیتل‌فدر اصل و نسب بومی آمریکایی خود را جعل کرده است.