payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مختصات همگن یا مختصات تصویری در ریاضیات که نخستین بار توسط آگوست فردیناند موبیوس در اثر سال ۱۸۲۷ خود با عنوان "Der barycentrische Calcul" معرفی شد، یک دستگاه مختصات مورد استفاده در هندسه تصویری هستند؛ همان‌گونه که مختصات دکارتی در هندسه اقلیدسی به‌کار می‌روند. مزیت این دستگاه در آن است که مختصات نقاط، از جمله نقاط در بی‌نهایت را می‌توان با استفاده از مختصات متناهی نمایش داد. فرمول‌هایی که از مختصات همگن استفاده می‌کنند معمولاً ساده‌تر و متقارن‌تر از همتایان دکارتی خود هستند. مختصات همگن دامنه‌ای از کاربردها
خود هستند. مختصات همگن دامنه‌ای از کاربردها دارند، از جمله در گرافیک رایانه‌ای و بینایی رایانه‌ای سه‌بعدی، جایی که امکان نمایش سادهٔ تبدیل‌های آفین و به‌طور کلی تبدیل‌های تصویری را با یک ماتریس فراهم می‌کنند. همچنین این مختصات در الگوریتم‌های بنیادین رمزنگاری منحنی بیضوی نیز به کار می‌روند. اگر مختصات همگن یک نقطه در یک عدد اسکالر ناصفر ضرب شوند، مختصات حاصل همچنان همان نقطه را نمایش می‌دهند. از آنجا که به نقاط بی‌نهایت نیز مختصات همگن نسبت داده می‌شود، تعداد مختصات مورد نیاز برای این گسترش یک واحد بیشتر
مختصات مورد نیاز برای این گسترش یک واحد بیشتر از بُعد فضای تصویری مورد نظر است. برای نمونه، برای مشخص کردن یک نقطه روی خط تصویری به دو مختصات همگن نیاز است و برای مشخص کردن یک نقطه در صفحه تصویری به سه مختصات همگن نیاز خواهد بود.
صومعه مریم مقدس (آراپگیر) (؛ Վանքային համալիր ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آراپگیر، استان ملطیه ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
آگاراک (ونسار) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هالیدزور، استان سیونیک ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه منجی مقدس (پوغوساگومر) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر پوغوساگومر، استان مارتاکرت جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
هرکول فارنس () یک مجسمه باستانی از هرکول است که در اوایل قرن سوم میلادی ساخته شده و توسط گلیکون امضا شده است، که در غیر این صورت ناشناخته است؛ او یک آتنی بود اما ممکن است در رم کار کرده باشد. مانند بسیاری دیگر از مجسمه‌های روم باستان، این یک کپی یا نسخه از یک اصل یونانی بسیار قدیمی‌تر است که به خوبی شناخته شده بود، در این مورد یک برنز توسط لیسیپوس (یا یکی از حلقه‌های او) که در قرن چهارم پیش از میلاد ساخته شده است. این اصل بیش از ۱۵۰۰ سال باقی ماند تا اینکه توسط صلیبیون در سال ۱۲۰۵ در جریان غارت قسطنطنیه ذوب
صلیبیون در سال ۱۲۰۵ در جریان غارت قسطنطنیه ذوب شد. نسخه بزرگ شده برای حمام‌های کاراکالا در رم (که در سال ۲۱۶ میلادی وقف شده بود) ساخته شد، جایی که مجسمه در سال ۱۵۴۶ بازیابی شد، و اکنون در موزه باستان‌شناسی ملی در ناپل است. "هرکول" با مقیاس قهرمانانه یکی از مشهورترین مجسمه‌های دوران باستان است، و تصویر این قهرمان اسطوره‌ای را در تخیل اروپایی تثبیت کرده است. "هرکول فارنِس" یک مجسمه مرمرین عظیم است که از روی یک نمونه اصلی گمشده که از طریق روشی به نام ریخته‌گری مومی از جنس برنز ریخته‌گری شده بود، ساخته شده
مومی از جنس برنز ریخته‌گری شده بود، ساخته شده است. این مجسمه، هرکول عضلانی اما خسته را نشان می‌دهد که به گرز خود تکیه داده است و پوست شیر نیمیایی روی آن کشیده شده است. در اسطوره‌های مربوط به هرکول، کشتن شیر اولین وظیفه او بوده است. او به تازگی یکی از آخرین خوان‌های دوازده‌گانه را انجام داده است که با سیب‌های هسپریدس که پشت خود نگه داشته، تداعی می‌شود. این نوع در دوران باستان به خوبی شناخته شده بود، و در میان بسیاری از نسخه‌های دیگر، یک نسخه برنزی هلنیستی یا رومی که در فولینو یافت شده، در موزه لوور قرار
یا رومی که در فولینو یافت شده، در موزه لوور قرار دارد. یک نسخه کوچک مرمری رومی را می‌توان بر فراز موزه آگورای باستانی، آتن مشاهده کرد (به تصویر مراجعه کنید). توضیحات. هرکول در لحظه‌ای از استراحت، اما سرشار از قدرت به تصویر کشیده شده است. او در حالی که بر گرز گره‌دار خود که در پوست شیر نیمیایی فرورفته است تکیه داده، سیب‌های طلایی دزدیده شده از هسپریدس را در دست راست خود گرفته و آنها را در پشت خود پنهان کرده است. تاریخچه. مجسمه کشف‌شده به سرعت به مجموعه کاردینال الساندرو فارنزه، نوه پاپ پل سوم، راه یافت.
الساندرو فارنزه، نوه پاپ پل سوم، راه یافت. الساندرو فارنزه در موقعیت مناسبی قرار داشت تا یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های مجسمه‌سازی کلاسیک را که از دوران باستان گردآوری شده بود، تشکیل دهد. این مجسمه نسل‌ها در اتاق مخصوص خود در کاخ فارنزه، رم، قرار داشت، جایی که مجسمه با تصاویر نقاشی‌شده از شاهکارهای اسطوره‌ای قهرمان احاطه شده بود که توسط آنیباله کاراچی و استودیوی او در دهه ۱۵۹۰ خلق شده بودند. مجسمه فارنزه در سال ۱۷۸۷ به همراه بیشتر مجموعه فارنزه به ناپل منتقل شد و اکنون در موزه باستان‌شناسی ملی آنجا به نمایش
شد و اکنون در موزه باستان‌شناسی ملی آنجا به نمایش گذاشته شده است. این مجسمه به تدریج دوباره مونتاژ و مرمت شده است. طبق نامه‌ای از گولیلمو دلا پورتا، سر مجسمه به‌طور جداگانه از چاهی در تراستوره کشف شده و از طریق نمایندگی دلا پورتا برای فارنیز خریداری شده است. پاهای ساخته شده برای تکمیل مجسمه آنقدر مورد توجه قرار گرفتند که وقتی پاهای اصلی از کاوش‌های مداوم در حمام‌های کاراکالا کشف شدند، پاهای دلا پورتا به توصیه میکل‌آنژ نگه داشته شدند، تا حدی برای نشان دادن اینکه مجسمه‌سازان مدرن می‌توانند مقایسه مستقیمی با
مجسمه‌سازان مدرن می‌توانند مقایسه مستقیمی با مجسمه‌سازان باستانی داشته باشند. پاهای اصلی، از مجموعه بورگزه، تا سال ۱۷۸۷ به مجسمه متصل نشدند. گوته، در "سفر ایتالیایی" خود، برداشت‌های متفاوت خود را از دیدن هرکول با هر جفت پا بازگو می‌کند و از برتری آشکار پاهای اصلی شگفت‌زده می‌شود. هرکول در لحظه‌ای نادر از آرامش گرفتار شده است. او در حالی که بر گرز برجسته خود که با پوست شیر نیمیایی پوشیده شده است تکیه داده، سیب‌های هسپریدس را در دست دارد، اما آنها را در پشت خود پنهان کرده و در دست راستش قرار داده است.
پشت خود پنهان کرده و در دست راستش قرار داده است. حکاکی‌ها و حکاکی‌های چوبی بسیاری شهرت هرکول فارنسی را گسترش دادند. تا سال ۱۵۶۲، این یافته در مجموعه حکاکی‌های "Speculum Romanae Magnificentiae" ("آینه شکوه روم") گنجانده شده بود و متخصصان، هنرمندان و گردشگران با حیرت به مجسمه اصلی که در حیاط کاخ فارنسی، تحت حفاظت طاق، قرار داشت، خیره شده بودند. در سال‌های ۱۵۹۰–۹۱، هندریک گولتزیوس در طول سفر خود به رم، طرح مجسمه را در حیاط کاخ کشید. بعدها (در سال ۱۵۹۱)، گولتزیوس نمای عقب کمتر رایج را در یک حکاکی جسورانه
نمای عقب کمتر رایج را در یک حکاکی جسورانه ("تصویر، سمت راست") ثبت کرد، که بر فرم عضلانی اغراق‌آمیز با خطوط متورم و مخروطی که بر روی خطوط محیطی جریان دارند، تأکید می‌کند. روبنس جوان طرح‌های سریعی از سطوح و حجم مجسمه هرکول کشید. قبل از عکاسی، چاپ تنها راه برای قرار دادن تصویر در دست بسیاری بود. این مجسمه از همان ابتدا مورد تحسین قرار گرفت، و تردیدهایی در مورد ساختار عضلانی اغراق‌آمیز آن تنها در اواخر قرن هجدهم مطرح شد. ناپلئون به آنتونیو کانووا خاطرنشان کرد که حذف آن از موزه‌ای که او در پاریس جمع‌آوری کرده
که حذف آن از موزه‌ای که او در پاریس جمع‌آوری کرده بود، مهم‌ترین شکاف در مجموعه بود. بیش از یک بار، مجسمه قبل از فرار رژیم ناپلئون از ناپل، در جعبه قرار داده شد و برای ارسال به پاریس آماده شد. فهرست دیگر نسخه‌های باستانی. این مجسمه که در محل برجسته‌ای قرار گرفته بود، مورد علاقه رومیان باستان بود و کپی‌هایی از آن در کاخ‌ها و ورزشگاه‌های رومی یافت شده است: یک کپی دیگر، که زمخت‌تر است، در حیاط کاخ فارنیز قرار داشت؛ یکی با کتیبه ساختگی (اما احتمالاً باستانی) «لیکیپوس» از قرن شانزدهم در حیاط کاخ پیتی، فلورانس،
از قرن شانزدهم در حیاط کاخ پیتی، فلورانس، قرار داشته است. کپی‌های باستانی این مجسمه عبارتند از: نسخه‌های بعدی. پس از کشف مجدد هرکول فارنس، کپی‌هایی از آن در باغ‌های قرن شانزدهم و هجدهم در سراسر اروپا ظاهر شد. در طول ساخت آلامدا د هرکول (۱۵۷۴) در سویل، قدیمی‌ترین باغ عمومی حفظ شده در اروپا، در ورودی آن دو ستون از یک معبد رومی نصب شد، عناصری از یک ساختمان که هنوز در "مارمولز" حفظ شده است، که نشانهٔ بی‌چون و چرایی از تحسین مکان‌های باستان‌شناسی رومی است. بر روی آنها دو مجسمه توسط دیه‌گو د پسکوئرا، در سال
روی آنها دو مجسمه توسط دیه‌گو د پسکوئرا، در سال ۱۵۷۴، قرار داده شد که هرکول را به عنوان بنیان‌گذار شهر و ژولیوس سزار، مرمت‌کنندهٔ هیسپالیس، به رسمیت می‌شناخت. اولین مورد، کپی از هرکول فارنس بود که تقریباً به اندازهٔ بنای اصلی بود. در ویلهلمشوهه، نزدیک کاسل، یک نسخه عظیم به ارتفاع ۸٫۵ متر که توسط یوهان یاکوب آنتونی، ۱۷۱۳–۱۷۱۷، ساخته شده بود، به نمادی برای شهر تبدیل شده است. آندره لو نوتر یک نسخه طلاکاری شده در اندازه کامل را در انتهای منظره اصلی در وو-لو-ویکومت در مقابل خط افق قرار داد. در کاخ ورسای،
در مقابل خط افق قرار داد. در کاخ ورسای، نسخه‌ای از ژان کورنو (۱۶۸۴–۱۶۸۶) وجود دارد. در اسکاتلند، نسخه‌ای که در سال ۱۷۴۳ توسط جان چیر با سرب ساخته شده است، به‌طور نامتناسبی در ارتفاعات مرکزی، مشرف به باغ هرکول که اخیراً در محوطه قلعه بلر بازسازی شده است، قرار دارد. یک نسخه سربی دیگر مربوط به اوایل قرن هجدهم را می‌توان در انگلستان، در معدن سنگ در شروزبری یافت. مجموعه‌داران ثروتمند قادر به تهیه هر یک از کپی‌های برنزی متعدد بودند که در اندازه‌های مختلف برای نمایش مستقل یا رومیزی ساخته شده بودند. این مجسمه در
مستقل یا رومیزی ساخته شده بودند. این مجسمه در فیلم "سفر به ایتالیا" محصول سال ۱۹۵۴ به همراه گاو نر فارنیز به نمایش گذاشته شده است. یک ماکت با عنوان "هراکلس در ایتاکا ۱"، در سال ۱۹۸۹ در محوطه دانشگاه کرنل در ایتاکا، نیویورک نصب شد. این مجسمه هدیه‌ای از مجسمه‌ساز آن، جیسون سلی، استاد هنرهای زیبا بود. سلی این مجسمه را در سال ۱۹۸۱ از سپرهای کرومی خودرو ساخت. این مجسمه الهام‌بخش هنرمندانی مانند جف کونز و متیو داربی‌شایر بوده است تا به ترتیب نسخه‌های خود را با گچ و پلی‌استایرن خلق کنند. استفاده آنها از مواد سفید
و پلی‌استایرن خلق کنند. استفاده آنها از مواد سفید برای بازسازی مجسمه توسط ایمی هیندز، هنرمند کلاسیک، به عنوان تداوم رنگ‌گرایی در هنر کلاسیک تفسیر شده است. یک کپی از این مجسمه در میان ده مجسمه‌ای است که حیاط جلویی کاخ اشلوس‌گارتن در کارلسروهه، آلمان را زینت می‌دهند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
کلیسای رسولان مقدس (سوداک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سوداک، شبه جزیره کریمه اوکراین می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
الزا اسکیاپارلی (۱۰ سپتامبر ۱۸۹۰ – ۱۳ نوامبر ۱۹۷۳) یک طراح مد ایتالیایی از اشراف ایتالیایی بود. او در سال ۱۹۲۷ خانه مد اسکیاپارلی را در پاریس بنیان گذاشت و از دههٔ ۱۹۳۰ تا دههٔ ۱۹۵۰ مدیریت آن را برعهده داشت. اسکیاپارلی فعالیتش را با بافتنی آغاز کرد و طراحی‌هایش بازتابی از فراواقع‌گرایی و مدهای نامتعارف بود. مجموعه‌های او به‌خاطر مضامین غیرعادی و هنری چون بدن انسان، حشرات یا فریب چشم و همچنین استفاده از رنگ‌های درخشان مانند «صورتی شوکه‌کننده» شهرت یافتند. اسکیاپارلی به‌طور مشهور با سالوادور دالی و ژان کوکتو
به‌طور مشهور با سالوادور دالی و ژان کوکتو همکاری کرد. او همراه با کوکو شنل، بزرگ‌ترین رقیبش، به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین چهره‌های اروپایی مد میان دو جنگ جهانی شناخته می‌شود. مشتریان او شامل وارث‌نشین دیسی فلووز و بازیگر می وست بودند. زندگی اولیه. الزا لوئیزا ماریا اسکیاپارلی در قصر کورسینی، رم به دنیا آمد. مادرش، جوزپه ماریا د دومینیکیس، یک اشراف‌زادهٔ ناپلی بود. پدرش، ، که اهل پیه‌مونته بود، دانشمندی برجسته با حوزه‌های مطالعاتی گوناگون بود. پژوهش‌های او بر دنیای اسلامی و دوران قرون وسطی متمرکز بود و
او بر دنیای اسلامی و دوران قرون وسطی متمرکز بود و علاوه‌برآن در زبان سانسکریت تخصص داشت و سرپرست نسخه‌های خطی قرون وسطایی بود. او همچنین به‌عنوان رئیس دانشگاه ساپینزای رم خدمت کرد و اسکیاپارلی بعدها در همان‌جا به تحصیل فلسفه پرداخت. برادر او، ستاره‌شناس جووانی اسکیاپارلی، کانال‌های مشهور مریخی را کشف کرد و الزای جوان اغلب به‌همراه عمویش آسمان را مطالعه می‌کرد. یکی از پسرعموهای این دو، ارنستو اسکیاپارلی، مصرشناس برجسته‌ای بود که آرامگاه نفرتاری را کشف کرد و مدیر موزه مصرشناسی تورین در تورین بود. پیشینهٔ
و مدیر موزه مصرشناسی تورین در تورین بود. پیشینهٔ فرهنگی و دانش اعضای خانواده‌اش قوهٔ تخیل سال‌های کودکی او را برانگیخت. او شیفتهٔ افسانه‌های فرهنگ‌های باستانی و آیین‌های مذهبی شد. این علاقه او را بر آن داشت تا مجموعه‌ای از اشعار با عنوان "آرتوسا" را بر اساس اسطورهٔ یونانی باستان دربارهٔ شکار بنویسد. محتوای این اشعار چنان حساسیت‌های محافظه‌کارانهٔ والدینش را برانگیخت که آنان برای مهار دنیای خیالی او، وی را به مدرسه شبانه‌روزی صومعه‌ای در سوئیس فرستادند. اما اسکیاپارلی در برابر انضباط سخت مدرسه شورش کرد و
اسکیاپارلی در برابر انضباط سخت مدرسه شورش کرد و دست به اعتصاب غذا زد و والدینش ناچار شدند دوباره او را به خانه بازگردانند. اسکیاپارلی از سبک زندگی مرفه اما محدود خود دل‌زده بود و آن را ناکافی می‌دانست. میل او به ماجراجویی و کشف دنیای گسترده‌تر سبب شد تصمیم بگیرد راهی برای رهایی بیابد و هنگامی که دوستی به او شغلی در نگهداری از کودکان یتیم در یک خانه روستایی انگلیسی پیشنهاد کرد، آن را فرصتی برای ترک یافت. بااین‌حال این کار برای او مناسب نبود و اسکیاپارلی در ادامه تصمیم گرفت به جای بازگشت به رم و خانواده‌اش،
تصمیم گرفت به جای بازگشت به رم و خانواده‌اش، راهی شهر توقفی پاریس شود.
کریستینا آدریانا کیارا اسکابیا (زادهٔ ۶ ژوئن ۱۹۷۲) خواننده ایتالیایی است. او یکی از دو خوانندهٔ اصلی گروه گوتیک متال لاکونا کویل است. اسکابیا زمانی ستون مشاوره‌ای در مجلهٔ راک "Revolver" همراه با موسیقیدان وینی پال می‌نوشت. او در ترانه‌ای از مگادث با نام «همه دنیا» حضور یافت. او همچنین در آلبوم "نظریه همه‌چیز" از پروژه ارین به سرپرستی آرین آنتونی لوکاسن حضور یافت و در آن نقش مادر را ایفا کرد. اسکابیا همچنین در ترانهٔ «S.O.S. (Anything But Love)» از آپوکالیپتیکا و نسخه‌ای دیگر از ترانهٔ «Watch Over You» از
و نسخه‌ای دیگر از ترانهٔ «Watch Over You» از گروه آلتر بریج حضور داشت. او با امیلیانو اودیسو، خوانندهٔ پیشین Linea 77، دوئت «Beautiful Lie» را اجرا کرد که بخشی از موسیقی متن فیلم ایتالیایی "Passione sinistra" در سال ۲۰۱۳ شد. لاکونا کویل. در سال ۱۹۹۱، اسکابیا خوانندگی حرفه‌ای را به‌عنوان خوانندهٔ همراه در تورهای دیگر گروه‌ها و ارائهٔ همخوانی آغاز کرد. در همان سال، او با آندره‌آ فرو، خوانندهٔ مرد، و مارکو کوتی زلاتی، نوازندهٔ باس لاکونا کویل، در باشگاه میدنایت میلان آشنا شد و پس از آن با مارکو وارد رابطه شد.
میلان آشنا شد و پس از آن با مارکو وارد رابطه شد. در آن زمان نام گروه «اترئال» بود و از اسکابیا خواسته شد تا همخوانی کند. او بر روی نوارهای دمو خواند و سپس به‌عنوان عضو دائمی دعوت شد. پس از چندین تغییر در ترکیب گروه، اعضا به فرو، کوتی زلاتی و اسکابیا محدود شدند. آنان یک دموی دوترکه در مه ۱۹۹۶ ضبط کردند و به‌سرعت توسط شاخهٔ آلمانی سنچری مدیا رکوردز قرارداد بستند و سپس به شاخهٔ آمریکایی این لیبل پیوستند. پس از عقد قرارداد، گروه نام خود را به لاکونا کویل تغییر داد زیرا گروهی یونانی که با همان لیبل همکاری
داد زیرا گروهی یونانی که با همان لیبل همکاری می‌کرد نام «اترئال» را از پیش برگزیده بود. با اضافه شدن اعضای تازه، لاکونا کویل نخستین آلبوم خود را در سال ۱۹۹۹ منتشر کرد.
جیانا برتا مولا (۴ اکتبر ۱۹۲۲ – ۲۸ آوریل ۱۹۶۲) پزشک کودکان بود. مولا با آگاهی از پیامدهای احتمالی مرگبار، در دوران بارداری چهارمین فرزندش، هم سقط جنین و هم هیسترکتومی را رد کرد تا جان فرزندش را حفظ کند. مولا در حرفه پزشکی خود آموزه‌های کلیسای کاتولیک را دنبال کرد و باور داشت که باید با پیروی از وجدانش به یاری کسانی بشتابد که به کمک نیاز دارند. او همچنین خود را وقف فعالیت‌های خیریه در میان سالمندان کرد و در اَسیزی کاتولیک مشارکت داشت و به انجمن سن ونسان دو پل برای رسیدگی به نیازمندان یاری رساند. بئاتیفیه
پل برای رسیدگی به نیازمندان یاری رساند. بئاتیفیه مولا در سال ۱۹۹۴ برگزار شد و او یک دهه بعد، در میانه سال ۲۰۰۴ در میدان سن پیترو به مقام قدیسان رسید. زندگی. جیانا برتا در ماجنتا، لمباردی در ۴ اکتبر ۱۹۲۲، همزمان با جشن فرانسیس آسیزی، به دنیا آمد. او دهمین فرزند از ۱۳ کودک بود که تنها هشت نفرشان تا بزرگسالی زنده ماندند. والدینش ماریا د میکلی (حدود ۱۸۸۷ – ۱ مه ۱۹۴۲) و آلبرتو برتا (درگذشته ۱ سپتامبر ۱۹۴۲) از اعضای سومین انجمن فرانسیس آسیزی بودند. یکی از برادرانش خادم خدا انریکو برتا (۱۹۱۶–۲۰۰۱) بود. عمویش
خادم خدا انریکو برتا (۱۹۱۶–۲۰۰۱) بود. عمویش مونسیگور جوزپه برتا و یکی از بستگانش پدر جووانی باتیستا برتا بودند. دیگر خواهر و برادرانش جوزپه (کشیش)، ویرجینیا و آمالیا (۱۹۳۷–۱۹۱۰) بودند. او در ۱۱ اکتبر غسل تعمید گرفت. وقتی سه ساله بود، خانواده‌اش به برگامو نقل مکان کردند و او همان‌جا بزرگ شد. او نخستین عشای ربانی خود را در ۴ آوریل ۱۹۲۸ و تأیید (مسیحیت) را در ۹ ژوئن ۱۹۳۰ در کلیسای جامع برگامو از دست اسقف لوئیجی ماریا مارلی دریافت کرد. پس از مرگ خواهرش آمالیا در سال ۱۹۳۷، خانواده به جنوآ رفتند و در محله
در سال ۱۹۳۷، خانواده به جنوآ رفتند و در محله کوئینتو آل مار ساکن شدند و او در آنجا به مدرسه رفت. او در فعالیت‌های کلیسای سن پیترو مشارکت داشت و اسقف ماریو ریگتی نقش مهمی در شکل‌گیری معنوی او ایفا کرد تا اینکه خانواده در اکتبر ۱۹۴۱ به برگامو بازگشتند و نزد پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌اش در سن ویجیلیو سکونت کردند. از ۱۶ تا ۱۸ مارس ۱۹۳۸ او تمرینات معنوی انجام داد، اما در سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۳۹ به دلیل بیماری، تحصیلش متوقف شد. در سال ۱۹۴۲، او تحصیل پزشکی را در میلان آغاز کرد. خارج از دانشگاه، در جنبش Azione
میلان آغاز کرد. خارج از دانشگاه، در جنبش Azione Cattolica (اَسیزی کاتولیک) فعال بود. او در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۹ از دانشگاه پاویا مدرک پزشکی گرفت و در ۱۹۵۰ مطب خود را در مسه‌رو افتتاح کرد و در آنجا در رشته کودکان تخصص یافت. او امیدوار بود به برادرش جوزپه، کشیشی در مأموریت‌های برزیل، بپیوندد و خدمات زنان و زایمان را به زنان فقیر ارائه کند، اما بیماری مزمن مانع شد؛ بنابراین به کار در مطب ادامه داد. از ۷ ژوئیه ۱۹۵۲، در دانشگاه میلان در رشته کودکان تخصص گرفت. در دسامبر ۱۹۵۴، با پیئترو مولا (۱۹۱۲–۲۰۱۰)، مهندس، آشنا شد
۱۹۵۴، با پیئترو مولا (۱۹۱۲–۲۰۱۰)، مهندس، آشنا شد و در ۱۱ آوریل نامزد کردند. آن دو در ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۵ در ماجنتا، لمباردی ازدواج کردند و در ماه عسل به میدان سن پیترو رفتند. ثمره ازدواجشان چهار فرزند بود: خواهرشوهرهایش لویجیا (یک راهبه) و ترزینا (درگذشته ۱۹۵۰) بودند. در سال ۱۹۶۱، در ماه دوم بارداری چهارم، پزشکان تشخیص دادند که او فیبرومایی در رحم دارد. پس از معاینه، سه گزینه پیش رویش گذاشتند: سقط جنین، هیسترکتومی کامل یا برداشتن فیبروما به تنهایی. مولا گزینه سوم را انتخاب کرد زیرا می‌خواست جان فرزندش را حفظ
سوم را انتخاب کرد زیرا می‌خواست جان فرزندش را حفظ کند. او به پزشکان گفت که زندگی فرزندش از زندگی خودش مهم‌تر است. صبح شنبه مقدس، ۲۱ آوریل ۱۹۶۲، او به بیمارستان منتقل شد و چهارمین فرزندش، جیانا امانوئلا، با عمل سزارین به دنیا آمد. اما دردهای شدید ادامه یافت و او یک هفته بعد، در صبح شنبه پاک، ۲۸ آوریل، بر اثر پریتونیت عفونی درگذشت. تا ، دخترش جیانا امانوئلا پزشک سالمندان است. شوهرش در آوریل ۱۹۷۱ زندگی‌نامه‌ای از او نوشت و آن را به فرزندانشان تقدیم کرد. او اغلب به جیانا امانوئلا می‌گفت که انتخاب مادرش ناشی از
به جیانا امانوئلا می‌گفت که انتخاب مادرش ناشی از وجدان او به‌عنوان یک مادر مهربان و یک پزشک بوده است.
گالا ریتزاتو (؛ زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۷۵)، که با نام تک‌واژه‌ای گالا شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌سرای پاپ اهل ایتالیا است. نخستین آلبوم او با نام "Come into My Life" شامل تک‌آهنگ‌های چندپلاتینهٔ "Freed from Desire", "Let a Boy Cry" و "Come into My Life" بود که به رتبهٔ سه‌تای نخست جدول‌های موسیقی در اروپا، آمریکای جنوبی، روسیه و خاورمیانه رسیدند. گالا بیش از شش میلیون نسخه از آثار خود را در سراسر جهان فروخته است. در سال ۲۰۱۴ گزارش شد که او در بروکلین، نیویورک، ایالات متحده زندگی می‌کند. زندگی‌نامه.
نیویورک، ایالات متحده زندگی می‌کند. زندگی‌نامه. ۱۹۹۶–۲۰۰۱: آغاز حرفهٔ موسیقی. پیش از آغاز فعالیت حرفه‌ای در موسیقی، گالا در مدارس هنری در ایالات متحده آمریکا تحصیل کرد و در همان‌جا نخستین نوار دموی خود را ضبط کرد. در سال ۱۹۹۶، مجلهٔ "Musica e Dischi" او را به‌عنوان «بهترین خواننده زن سال» در ایتالیا انتخاب کرد. در ژوئیهٔ ۱۹۹۷، او جایزهٔ «Italian Dance Award» را به‌عنوان بهترین هنرمند پاپ-دنس سال دریافت کرد. گالا در فرانسه گواهی‌نامه فروش موسیقی ضبط‌شده دریافت کرد، همچنین در کشورهای بنلوکس و بریتانیا موفق
کرد، همچنین در کشورهای بنلوکس و بریتانیا موفق به کسب گواهی‌نامه فروش موسیقی ضبط‌شده شد. در همان سال، او برای دریافت جایزهٔ «Best Dance Act» در جوایز موبو بریتانیا در کنار پرادیجی، کمیکال برادرز و اوربیتال (گروه موسیقی) نامزد شد. در ژوئیهٔ ۱۹۹۷، او جایزهٔ «بهترین هنرمند خارجی سال» را در Midem کن در فرانسه دریافت کرد. میان سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸، گالا در برنامه‌های "بهترین‌های پاپ" شبکهٔ بی‌بی‌سی بریتانیا، "Taratata" در فرانسه، "Les Années Tubes"، برنامهٔ "Hit Machine" در ام ۶ (کانال تلویزیون)، همچنین در
"Hit Machine" در ام ۶ (کانال تلویزیون)، همچنین در ام‌تی‌وی آلمان و سالن‌هایی مانند آکور آرنا در پاریس و لاس ونتاس در مادرید اجرا کرد. آلبوم "Come into My Life" در ۱۷ نوامبر ۱۹۹۷ منتشر شد و چهار تک‌آهنگ آن در میان ۲۰ آهنگ برتر اروپا جای گرفتند. این آلبوم تا سال ۱۹۹۸ بیش از شش میلیون نسخه در سراسر جهان فروخت. در سال ۱۹۹۸، هنگام اجرای آهنگ "Let a Boy Cry" در برنامهٔ "Taratata"، او با استیو فارگنولی مدیر برنامه‌های پرینس آشنا شد و او مدیریت گالا را بر عهده گرفت. در همان سال، گالا با یونیورسال رکوردز در ایتالیا
در همان سال، گالا با یونیورسال رکوردز در ایتالیا قرارداد بست. پس از مرگ استیو فارگنولی بر اثر سرطان در سال ۲۰۰۱، گالا قرارداد خود با یونیورسال رکوردز را فسخ کرد و به نیویورک بازگشت.
آنا تاتانجلو (زادهٔ ۹ ژانویه ۱۹۸۷) خوانندهٔ موسیقی عامه‌پسند و شخصیت تلویزیونی اهل ایتالیا است. او در ۱۵ سالگی به‌عنوان جوان‌ترین فرد موفق شد جایزهٔ بخش «نوقام» را در جشنواره موسیقی سانرمو دریافت کند. رپرتوار او عمدتاً شامل موسیقی عامه‌پسند است و در برخی آثار ساخته‌شده برای او توسط جیجی دالسیو عناصر سبک نوآهنگین دیده می‌شود و همچنین در آلبوم‌های ترکیبی پنجم "Progetto B" این تأثیرات مشاهده شد. او در ترانه‌های خود به مسائل اجتماعی و معاصر مانند توانمندسازی زنان، تبعیض علیه همجنس‌گرایان، بی‌اشتهایی عصبی و
زنان، تبعیض علیه همجنس‌گرایان، بی‌اشتهایی عصبی و خشونت علیه زنان پرداخته است. از سال ۲۰۰۷ او خود نیز ترانه سروده است. تاتانجلو طی ده سال شش بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد؛ او در سال ۲۰۰۲ با ترانهٔ «دوپیامانته فراتیل» برنده شد و سه بار دیگر مقام کسب کرد: در سال ۲۰۰۵ با ترانهٔ «رگاتزا دی پریفریا» سوم شد، در ۲۰۰۶ سوم کلی و نخست در بخش زنان با ترانهٔ «اِسِرِ اونا دونا» شد و در ۲۰۰۸ با ترانهٔ «ایل میو آمیچو» به مقام دوم رسید. آخرین حضور او در ۲۰۱۱ با ترانهٔ «باستاردو» ثبت شد. او از فوریهٔ ۲۰۰۵ تا مارس
«باستاردو» ثبت شد. او از فوریهٔ ۲۰۰۵ تا مارس ۲۰۲۰ با خواننده جیجی دالسیو رابطهٔ عاشقانه داشت. تاکنون نزدیک به یک میلیون نسخه از آثار او در سراسر جهان فروخته شده است. زندگی‌نامه. آنا تاتانجلو در شهر سورا در خانواده‌ای تولیدکنندهٔ چامبلا، نان حلقه‌ای سنتی سورانا، به دنیا آمد. از سال ۱۹۹۴ و در ۷ سالگی، او در نمایش‌ها و رقابت‌های استانی و منطقه‌ای شرکت کرد و جوایز بسیاری کسب کرد. در سال ۱۹۹۹، در مسابقهٔ «مینیفستیوال دلا کانزونه» شهر ویتربو دوم شد و سال بعد همان رقابت را برنده شد. در سال ۲۰۰۱ او در کنسرت «لا
رقابت را برنده شد. در سال ۲۰۰۱ او در کنسرت «لا نوتا د'اورو دی بلرا» شرکت کرد، در توقف «براویسی‌می این تور» در سورا برنده شد و در فینال ملی کاسانو نیز پیروز شد. او همچنین در فینال رقابت «اونا وُچه پر …» دوم شد و در «کاستلّیری این موزیکا» نیز مقام نخست را کسب کرد. در اوت همان سال، در ۱۴ سالگی، توسط رای برای برنامهٔ «جروفستیوال» انتخاب شد و نخستین ترانهٔ خود با عنوان «دووئه ایل کوراجیو» («کجاست شجاعت») را اجرا کرد و در بخش نوقام سوم شد و برای حضور در جشنوارهٔ «نُووه وُچه پر سانرمو» (صداهای نو برای سانرمو) در
«نُووه وُچه پر سانرمو» (صداهای نو برای سانرمو) در گروپارلو انتخاب شد. برای همان ترانه نخستین ویدئوی موسیقی خود را ساخت و با شرکت CSB Italy – Casalba نخستین قرارداد ضبط موسیقی خود را امضا کرد. او سبک هنری خود را در آکادمی موسیقی سورا کامل کرد و در گروه کر جوانان آن اجرا داشت. در سپتامبر همان سال، او در جشنوارهٔ «سانگ آف سانرمو» آکادمی شرکت کرد و با اجرای ترانهٔ «آنجلو» از سوریه پیروز شد. این موفقیت باعث شد تا او به‌طور مستقیم وارد بخش جوانان جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۰۲ شود.
فرانکا رامِه (۱۸ ژوئیه ۱۹۲۹ – ۲۹ مه ۲۰۱۳) بازیگر تئاتر، نمایشنامه‌نویس و فعال سیاسی ایتالیایی بود. او با نمایشنامه‌نویس جایزه نوبل ادبیات داریو فو ازدواج کرد و مادر نویسنده ژاکوپو فو بود. فو جایزهٔ نوبل خود را به او تقدیم کرد. زندگی‌نامه. فرانکا رامِه در سال ۱۹۲۹ در پارابیاگو، لمباردی، ایتالیا، در خانواده‌ای با سنت طولانی در تئاتر متولد شد. او در سال ۱۹۵۱ اولین تجربهٔ تئاتری خود را انجام داد. اندکی پس از آن، با داریو فو آشنا شد و در سال ۱۹۵۴ با او ازدواج کرد. پسرشان، ژاکوپو، در ۳۱ مارس ۱۹۵۵ به دنیا آمد. در
پسرشان، ژاکوپو، در ۳۱ مارس ۱۹۵۵ به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۸، او شرکت تئاتر «داریو فو–فرانکا رامِه» را در میلان تأسیس کرد که فو مدیر و نویسنده بود و رامِه بازیگر اصلی و مدیر شرکت بود. رامِه همچنان با فو در بسیاری از نمایش‌ها و شرکت‌های تئاتری همکاری کرد و موفقیت عمومی و سانسور دولتی را تجربه کرد. او در سازمان «کمک سرخ» فعال بود، نامه نوشت، کتاب برای زندانیان فراهم کرد و به خانواده‌ها و وکلا کمک کرد. در دههٔ ۱۹۷۰، رامِه شروع به نوشتن نمایشنامه‌های خود کرد (اغلب تک‌گوییهای صحنه‌ای) مانند «چاق زیباست!» و «همه
تک‌گوییهای صحنه‌ای) مانند «چاق زیباست!» و «همه خانه، تخت و کلیسا»، که رویکردی مشخص به فمینیسم نشان دادند. در مارس ۱۹۷۳، فاشیست‌هایی که گفته می‌شود به دستور مقامات ارشد کارابینیری میلان عمل می‌کردند، رامِه را ربودند، او را تهدید به اسلحه کردند و در ون رها کردند. آن‌ها او را مورد تجاوز قرار دادند، کتک زدند، با سیگار سوزاندند، با تیغ بریدند و در پارکی رها کردند. او پس از دو ماه با تک‌گویی‌های ضد فاشیستی جدید به صحنه بازگشت. رامِه در سال ۱۹۶۷ عضو حزب کمونیست ایتالیا شد. او نمایندهٔ سنای جمهوری ایتالیا از حزب
شد. او نمایندهٔ سنای جمهوری ایتالیا از حزب ایتالیا ارزش‌ها (IdV) بود. در سال ۲۰۰۶، رهبر IdV، آنتونیو دی پیترو، او را به عنوان نامزد رئیس‌جمهور ایتالیا معرفی کرد، اما او در اولین رأی‌گیری تنها ۲۴ رأی کسب کرد. از سال ۲۰۱۰، او همراه با داریو فو، عضو مستقل حزب بازآفرینی کمونیست شد. او در سال ۲۰۱۳ در میلان درگذشت و در گورستان یادمانی این شهر به خاک سپرده شد.