payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برنامه‌هایی برای آموزش زنان روستایی و عشایری جهت ورود به استارتاپ‌ها و بهره‌برداری از فضای مجازی برای فروش محصولاتشان اجرا شده است. ​ همچنین، آمارها نشان می‌دهد که استان لرستان با ۳۲ درصد، بالاترین میزان مشارکت زنان در مدیریت شرکت‌های دانش‌بنیان را دارد، در حالی که این میزان در تهران ۱۶ درصد است. این تفاوت‌ها نشان‌دهنده نیاز به برنامه‌ریزی منطقه‌ای و محلی برای افزایش حضور زنان در حوزه‌های نوآوری و فناوری است.​ چالش‌ها و موانع. با وجود دستاوردهای چشمگیر، زنان ایرانی در مسیر پیشرفت علمی و فناورانه با چالش‌ها
ایرانی در مسیر پیشرفت علمی و فناورانه با چالش‌ها و موانعی متعددی مواجه هستند. محدودیت‌های فرهنگی، نگرش‌های سنتی نسبت به نقش جنسیتی، عدم دسترسی برابر به منابع و فرصت‌های تحقیقاتی از جمله این موانع به شمار می‌آیند. علاوه بر این، مشکلات مربوط به تأمین مالی پروژه‌های تحقیقاتی و حمایت‌های دولتی نیز از دیگر مسائلی هستند که بر رشد زنان در این حوزه تأثیرگذارند. جمع‌بندی. زنان در دانش و فناوری ایران همواره نمونه‌ای از پشتکار، نوآوری و مشارکت فعال در توسعه علمی و اقتصادی کشور بوده‌اند. از طریق تحصیل در دانشگاه‌ها،
کشور بوده‌اند. از طریق تحصیل در دانشگاه‌ها، ثبت اختراعات، شرکت در پژوهش‌های علمی و تأسیس استارتاپ‌های نوآورانه، آنان نشان داده‌اند که می‌توان با غلبه بر موانع و چالش‌های موجود، به دستاوردهای چشمگیری دست یافت. نقش آنان نه تنها در ارتقای سطح علمی کشور، بلکه در ایجاد تحولات اجتماعی و اقتصادی نیز مشهود است.
باشگاه فوتبال بیجینگ گوان تلنت سنگاپور () یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای چینی بود که برای بازی به عنوان یک تیم خارجی در اس-لیگ سنگاپور در سال ۲۰۱۰ تشکیل شد. این باشگاه یک تیم اقماری از باشگاه بیجینگ گوان در سوپر لیگ چین بود. بازیکنان تیم‌های جوانان بیجینگ گوان، تیم اس-لیگ آن را تشکیل دادند. بیجینگ گوان (سنگاپور) نهمین تیم خارجی شد که در اس-لیگ شرکت کرد. در سال ۲۰۱۱، اتحادیه فوتبال سنگاپور تصمیم گرفت تانجونگ پاگار یونایتد را جایگزین آنها کند.
برمودا هاگز یک تیم فوتبال اهل برمودا بود که در همیلتون، برمودا واقع شده بود. این تیم که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد، در لیگ برتر توسعه یواس‌ال (پی‌دی‌ال)، رده چهارم هرم فوتبال آمریکا، در بخش اقیانوس اطلس میانی کنفرانس شرق بازی کرد. در ۲۸ مه ۲۰۱۳، باشگاه اعلام کرد که به دلیل مشکلات مالی از لیگ خارج شده است.
فدراسیون فوتبال برونئی یک تیم را وارد مسابقات فوتبال مالزی می‌کرد. این تیم در سال ۱۹۹۹ قهرمان جام حذفی مالزی شد. این تیم در ورزشگاه ملی ۳۵٬۰۰۰ نفری حسنال بولکیاه در بندر سری بگاوان بازی می‌کرد.
باشگاه فوتبال بوزینگن یک باشگاه فوتبال آلمانی مستقر در برون‌بوم بوزینگن است که در سیستم فوتبال سوئیس رقابت می‌کند و تنها باشگاه آلمانی است که این کار را انجام می‌دهد. این باشگاه در سال ۱۹۲۴ تأسیس شد و در حال حاضر، تا سال ۲۰۰۸، حدود ۲۱۵ عضو دارد.
اولگا آقاجانی آرزومانیان (؛ ) زبان‌شناس اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۲۸ در استپاناوان به دنیا آمد. در ۱۹۵۳م رشتهٔ زبان‌شناسی شرقی را در دانشگاه دولتی ایروان به پایان برد و در ۱۹۶۵م، از رسالهٔ دکتری خود با نام جمله‌های پرسشی در زبان فارسی معاصر دفاع کرد. آن‌گاه در بخش زبان‌شناسی فارسی فرهنگستان ملی علوم ارمنستان به کار پرداخت و کارمند علمی دانشکدهٔ شرق‌شناسی شد. تالیفات. از آثارش به زبان روسی: جملهٔ پرسشی در زبان فارسی معاصر (مسکو، ۱۹۶۵)؛ چکیدهٔ رسالهٔ علمی (مسکو، ۱۹۶۵). مقاله‌هایی از او با نام‌های
علمی (مسکو، ۱۹۶۵). مقاله‌هایی از او با نام‌های «دربارهٔ انواع ساختاری-معنایی جمله‌های پرسشی در زبان فارسی معاصر» در ایزوستیا (ایروان، ۱۹۶۵م، شمارهٔ ۸، ۲۲ ۸۱–۹۲)، «نتایج پژوهش‌های تجربی دربارهٔ آهنگ جمله‌های پرسشی در زبان فارسی معاصر» در کتاب فیلولوژی ایرانی (تاشکند، ۱۹۶۶م، صص ۶۰–۷۷) و «دربارهٔ ادات پرسشی در زبان فارسی معاصر» در بخش چهارم کتاب کشورها و ملت‌های شرق (ایروان، ۱۹۶۹م، صص ۲۱۹–۲۳۴) به چاپ رسیده است.
سوزان آن ادسون (؛ – ) پزشک اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی یکی از اولین زنانی بود که به دانشکده پزشکی رفت، به عنوان پرستار ارتش جنگ داخلی خدمت کرد، و دوست و پزشک شخصی پرزیدنت جیمز آبرام گارفیلد و همسرش لوکریشا گارفیلد بود. اوایل زندگی و تحصیلات. سوزان آن ادسون در ۴ ژانویه ۱۸۲۳ در فلمینگ، نیویورک زاده شد. او دختر جان جوی ادسون و سارا ئی. بارنز بود. خواهرش سارا فیلنا ادسون (متولد ۱۸۱۸) با استرن جان ویتون آندرهیل ازدواج کرد. پس از طلاق، سارا حضانت فرزندان را حفظ کرد. سارا نام خانوادگی پدری خود را حفظ کرد و
حفظ کرد. سارا نام خانوادگی پدری خود را حفظ کرد و شکوائیه‌ای به دادگاه ارسال کرد تا نام خانوادگی فرزندانش را هم به ادسون تغییر دهد که برای آن زمان غیرمعمول بود. سارا یک روزنامه مختص حقوق زنان منتشر می‌کرد. سوزان آن ادسون در دو دانشکده، یعنی «کالج اکلکتیک سینسیناتی» و «کالج هومیوپاتی کلیولند» درس خواند. او در سال ۱۸۵۳ از کالج اکلکتیک سینسیناتی فارغ‌التحصیل شد و سپس در ۱ مارس ۱۸۵۴ مدرک دورهٔ تکمیلی خود را از کلیولند دریافت کرد. او یکی از اولین زنانی بود که وارد دانشکده پزشکی شد. گزارش‌ها نشان می‌دهد که او
وارد دانشکده پزشکی شد. گزارش‌ها نشان می‌دهد که او ممکن است هفتمین زنی در ایالات متحده باشد که مدرک پزشکی دریافت کرده است. حرفه. پس از فارغ‌التحصیلی، سوزان ادسون یک مطب را در کلیولند یا در زادگاهش در نیویورک افتتاح کرد. هنگامی که جنگ داخلی آمریکا آغاز شد، ادسون همراه با خواهرانش به سپاه پرستاری پیوست. او در واشینگتن، دی.سی. و همچنین در فورت مونرو، یک پاسگاه کوچک اتحادیه که توسط ایالات مؤتلفه آمریکا احاطه شده بود، خدمت کرد. سوزان ادسون همچنین در طول جنگ در بیمارستان هتل یونیون در وینچستر، ویرجینیا خدمت کرد.
هتل یونیون در وینچستر، ویرجینیا خدمت کرد. ادسون مراعات اصول بهداشت را بهبود بخشید و میزان مرگ و میر را به‌طور قابل توجهی در بیمارستان کاهش داد. بلافاصله پس از جنگ، سوزان ادسون به خانه خود در بالاایالت نیویورک بازگشت و یک مطب را در آنجا باز کرد. در ۲۳ مه ۱۸۷۲، او به واشینگتن، دی.سی. بازگشت و تا پایان عمر در آنجا ماند. در واشینگتن او یک مطب بزرگ را اداره می‌کرد، و گفته شد که او به قدری برای ویزیت‌های خانگی به منزل بیماران می‌رفت که «بیش از هر پزشک دیگری در شهر اسب و کالسکه مستهلک کرده بود.» ادسون در درمان
شهر اسب و کالسکه مستهلک کرده بود.» ادسون در درمان بیماری‌های زنان متخصص بود. زندگی شخصی. ادسون هرگز ازدواج نکرد. او از دوستان نزدیک کارولین بی. وینسلو بود. آنها با هم به دانشکده پزشکی رفتند، در طول جنگ داخلی با هم خدمت کردند، و هر دو پس از جنگ به واشینگتن نقل مکان کردند. وینسلو و ادسون با هم برای حق رای زنان فعالیت کردند. رابطه با خانوادهٔ گارفیلد. در میان بیماران سوزان ادسون در واشینگتن از نِدی گارفیلد، پسر جیمز ای. گارفیلد، نماینده وقت کنگره می‌توان نام برد که در آن زمان به شدت بیمار شده بود. جیمز آبرام
که در آن زمان به شدت بیمار شده بود. جیمز آبرام گارفیلد و همسرش لوکریشا گارفیلد در این مدت به سوزان ادسون نزدیک شدند و غم خود را پس از مرگ نِدی با او در میان گذاشتند. رابطه حرفه‌ای آنها پس از انتخاب گارفیلد به عنوان رئیس‌جمهور در سال ۱۸۸۰ ادامه یافت. لوکریشا گارفیلد ضعیف بود و به مراقبت‌های پزشکی مکرر نیاز داشت. ادسون به چهره‌ای آشنا در کاخ سفید مبدل شد، زیرا او از بانوی اول ایالات متحده آمریکا در طول یک حمله مالاریا در مه ۱۸۸۱ مراقبت می‌کرد. تنها چند ماه بعد، در ژوئیه ۱۸۸۱، رئیس‌جمهور جیمز آبرام گارفیلد
بعد، در ژوئیه ۱۸۸۱، رئیس‌جمهور جیمز آبرام گارفیلد به‌دست چارلز جی. گیتو ترور شد. تیمی از پزشکان به رهبری دکتر ویلارد بلیس برای کمک به رئیس‌جمهور فراخوانده شدند. همچنین سوزان ادسون و پسر عموی گارفیلد، سیلاس ای. بوینتون که پزشک بود، برای کمک دعوت شدند. ادسون بیش از هر پزشک دیگری در کنار گارفیلد بود که با اصرار و حمایت لوکریشا و کودکانی که ادسون را با نام «دکتر ادسون، پر از مدسین!» خطاب می‌کردند، در کنار گارفیلد بود. اگرچه لوکریشا گارفیلد اصرار داشت که ادسون بر بالین گارفیلد باشد، اما حضور ادسون توسط بلیس
بر بالین گارفیلد باشد، اما حضور ادسون توسط بلیس محدود شد. در طی یک دوره سه‌ماهه درمان پزشکی به گارفیلد، بلیس یک بار توصیه ادسون را نپذیرفت. در این توصیه، ادسون و بوینتون در مورد درمان نادرست گارفیلد در رابطه با بیماری زمینه‌ای قبلی او نظری داده بودند. هم ادسون و هم بوینتون، به سبب نزدیک قبلی با گارفیلد، از عوارض قبلی معده او آگاهی داشتند که بلیس آشکارا آن نادیده گرفته شد، و باعث ایجاد خطر بیشتر برای گارفیلد و ادامه روش‌های درمانی شد که با توجه به وضعیت رئیس‌جمهور خطرناک‌تر تلقی می‌شد. با بدتر شدن وضعیت
خطرناک‌تر تلقی می‌شد. با بدتر شدن وضعیت گارفیلد و اصرار مکرر بلیس به درمان ناکارآمد و رد کردن مکرر نطرات حرفه‌ای ادسون و بوینتون، ادسون البرون، نیوجرسی را ترک کرد. بقیه پزشکان، از جمله بوینتون و بلیس، تا زمان مرگ نهایی او در سپتامبر ۱۸۸۱ بر بالین گارفیلد ماندند. پس از مرگ گارفیلد، تیمی از پزشکان، از جمله ادسون، بوینتون، و بلیس، درخواست پرداخت دستمزد خود را به کنگره برای خدمات پزشکی خود به رئیس‌جمهور فرستادند. ادسون و بوینتون به درخواست لوکریشا گارفیلد توانستند بخش‌هایی از پول را دریافت کنند. در ابتدا، بلیس
بخش‌هایی از پول را دریافت کنند. در ابتدا، بلیس ۲۵٬۰۰۰ دلار، ادسون ۱۰٬۰۰۰ دلار و بوینتون ۴٬۵۰۰ دلار درخواست کردند. به دلیل برخورد جنجالی بلیس با رئیس‌جمهور، کنگره این درخواست را رد کرد و در نتیجه بلیس تنها $۶٬۵۰۰ دلار و ادسون تنها ۳٬۰۰۰ دلار دریافت کردند. برای همان خدمات، ۶ پزشک مردی که در کنار ادسون کار می‌کردند، همگی، به استثنای بوینتون، بیش از دو برابر آنچه ادسون گرفته بو، دریافت کردند. مرگ و دفن. سوزان ادسون در ۱۳ نوامبر ۱۸۹۷ درگذشت که دلیل آن «بیماری قلبی» ذکر شد. در آگهی‌های ترحیم منتشر شده در زمان
قلبی» ذکر شد. در آگهی‌های ترحیم منتشر شده در زمان مرگ او، او را «یکی از شناخته شده‌ترین پزشکان در ایالات متحده» نامیدند. او را فردای همان روز در ۱۴ نوامبر در گورستان راک کریک در واشینگتن، دی.سی. به خاک سپردند.
ویکتوریا آلکساندری آراکلوا (؛ ) استاد، نویسنده و فارسی‌پژوه اهل ارمنستان است. زندگی. وی در ۱۹۶۸ در گنجه به دنیا آمد وی پس از اتمام دورهٔ دبیرستان وارد دانشگاه زبان‌های بیگانهٔ کیسلوودسک در روسیه شد و تحصیلات خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات انگلیسی تا پایان دورهٔ کارشناسی ارشد (۱۹۹۰) پی گرفت. سپس به ارمنستان رفت و از کرسی ایران‌شناسی دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۹۸) نیز موفق به دریافت دانشنامهٔ کارشناسی ارشد در رشتهٔ ایران‌شناسی شد. ویکتوریا استادیار دانشکدهٔ خاورشناسی و معاون بنیاد ایران‌شناسی در قفقاز است. آثار.
و معاون بنیاد ایران‌شناسی در قفقاز است. آثار. از آثارش: اصول تشیع؛ متون دینی یزیدیان
کارولین براون وینسلو (؛ – ) پزشک اهل ایالات متحده آمریکا بود. او پنجمین زن در ایالات متحده بود که در رشته پزشکی فارغ‌التحصیل شد. اوایل زندگی. کارولین براون در ۱۹ نوامبر ۱۸۲۲ در شهر اپلدور، کنت در انگلستان زاده شد. پدر او ساموئل براون (متوفی ۱۸۵۷) نام داشت. خانواده در سال ۱۸۲۶ به ایالات متحده آمریکا نقل مکان کردند. در سال ۱۸۵۰، او آناتومی بدن انسان را زیر نظر پزشکی به نام ریچل بروکس گلیسون در گلن هیون، نیویورک فرا گرفت و در دسامبر ۱۸۵۱، وارد کالج پزشکی اکلکتیک، در سینسیناتی، اوهایو شد و در ژوئن ۱۸۵۳
اکلکتیک، در سینسیناتی، اوهایو شد و در ژوئن ۱۸۵۳ فارغ‌التحصیل شد. او اولین زنی بود که از آن کالج فارغ‌التحصیل شد و همچنین پنجمین زن در ایالات متحده بود که در رشته پزشکی فارغ‌التحصیل شد. حرفه. کارولین بی. وینسلو از سال ۱۸۵۳ تا ۱۸۵۹ با موفقیت در سینسیناتی طبابت کرد و با علاقه‌مندی به هومئوپاتی در سال ۱۸۵۶ از کالج وسترن هومیوپاتی در کلیولند فارغ‌التحصیل شد. او سپس به خانه والدینش در یوتیکا، نیویورک رفت و بیش از هفت سال در آنجا ماند. در آوریل ۱۸۶۴، پس از مرگ والدینش، او به واشینگتن، دی.سی. رفت و در آنجا به
والدینش، او به واشینگتن، دی.سی. رفت و در آنجا به عنوان یک پزشک معمولی در بیمارستان‌های نظامی تحت نظارت آژانس ایالتی نیویورک خدمت کرد. پس از جنگ داخلی، او هشت ماه را در بالتیمور، مریلند گذراند، و سپس در واشینگتن، دی.سی. مستقر شد و در آنجا یک مطب هومیوپاتی راه اندازی کرد. در نوامبر ۱۸۸۲، او به همراه سوزان آن ادسون داروخانه رایگان هومیوپاتی را افتتاح کرد که نخستین داروخانه هومیوپاتی در واشینگتن محسوب می‌شد و تا چندین سال رونق داشت. این اولین مکان حرفه‌ای بود که در آن پزشکان زن می‌توانستند در کنار همکاران مرد
در آن پزشکان زن می‌توانستند در کنار همکاران مرد خود طبابت کنند. او به مدت چهارده سال رئیس انجمن آموزش اخلاق واشینگتن بود. او به مدت سیزده سال "آلفا"، مجله آن انجمن را سردبیری کرد. او یک فعال مدنی حق رأی زنان و مدافع آموزش عالی برای همه بود. او همچنین از از مدافعان حق رأی عمومی بود و همراه با سوزان آن ادسون کنفرانس سال ۱۸۶۹ انجمن جهانی حق رأی عمومی را برنامه‌ریزی کرد. در سال ۱۸۹۳، مجسمه‌ساز آمریکایی آدلاید جانسون تندیسی از کارولین براون وینسلو ساخت که در تالار گنبددار ساختمان زن در شیکاگو در جریان «نمایشگاه
گنبددار ساختمان زن در شیکاگو در جریان «نمایشگاه جهانی شیکاگو» به نمایش گذاشته شد. زندگی شخصی. کارولین براون در ۱۵ ژوئیه ۱۸۶۵، زمانی که وینسلو ۴۳ ساله بود، با یک استادکار و صنعتگر به نام «آستین کرازبی وینسلو» ازدواج کرد. وینسلو دوست مادام العمر سوزان آن ادسون بود. آنها احتمالاً در کالج پزشکی اکلکتیک ملاقات کردند که هر دو در آن دانشجو بودند. در طول جنگ داخلی آمریکا، آنها به عنوان پرستار کار می‌کردند، زیرا آنها اجازه نداشتند به عنوان پزشک طبابت کنند. پس از جنگ، وینسلو و ادسون با هم به واشینگتن، دی.سی. نقل
جنگ، وینسلو و ادسون با هم به واشینگتن، دی.سی. نقل مکان کردند و مطاب‌های خصوصی خود را تأسیس کردند. آنها با هم نامه ای تحت عنوان "حق زنان برای رأی دادن" خطاب به کنگره نوشتند. وینسلو خواهرزاده خود، «مری براون مک‌فرسون جنی» (۱۸۵۳–۱۹۲۸) را پس از مرگ خواهرش به فرزندی پذیرفت. کارولین بی. وینسلو در ۷ دسامبر ۱۸۹۶ درگذشت. سوزان آن ادسون هم یک سال بعد، در سال ۱۸۹۷ درگذشت. هر دو در قبرستان راک کریک در واشینگتن، دی.سی. به خاک سپرده شدند.
ریچل بروکس گلیسون (؛ – ۱۳ مارس ۱۹۰۵) پزشک اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی چهارمین زنی بود که در ایالات متحده آمریکا مدرک پزشکی دریافت کرد. اوایل زندگی. ریچل اینگال بروکس در ۲۷ نوامبر ۱۸۲۰ میلادی در روستای وینهال واقع در شهرستان بنینگتن، ورمانت دیده به جهان گشود. پدر او روبن بروکس و مادرش لوسی موزی نام داشتند. او دو خواهر و برادر داشت: جان کوئینسی بروکس و لوسی زیپورا بروکس. در دوران جوانی او، هیچ دانشکده‌ای برای زنان وجود نداشت، اما گلیسون از کتاب‌های درسی کالج که در خانه مطالعه می‌کرد، تحصیلات دانشگاهی قابل
که در خانه مطالعه می‌کرد، تحصیلات دانشگاهی قابل قبولی پیدا کرد. همسرش سیلاس او. گلیسون که پزشک بود، زمانی که استاد بهداشت در کالج پزشکی مرکزی در راچستر، نیویورک شد، موفق شد استادان و متولیان این دانشگاه را متقاعد کند که درهای دانشکده را به روی زنان هم بازکنند و آنها را به‌عنوان دانشجو بپذیرند. ریچل بروکس گلیسون زیر نظر همسرش تحصیل کرد و در سال ۱۸۵۱ در رشته پزشکی فارغ‌التحصیل شد. او چهارمین زنی بود که مدرک پزشکی در ایالات متحده گرفت. او پیش از ورود به دانشکده پزشکی مدتها دستیار همسرش در طب آلوپاتی بود.
پزشکی مدتها دستیار همسرش در طب آلوپاتی بود. حرفه. پس از فارغ‌التحصیلی، گلیسون سه سال در یک آسایشگاه در آبادی گلن هِـیو واقع در نیویورک و یک سال در ایتاکا طبابت کرد. او بیش از چهل سال سرپرست درمانگاه آب‌درمانی المایرا، نیویورک بود که در سال ۱۸۵۲ افتتاح شد و بعدها به عنوان بیمارستان مسلولین گلیسون در المیرا نیویورک شناخته شد. استراحتگاه بهداشتی هیدروپاتیک به زنان ثروتمند و طبقهٔ بالای اجتماع خدمات می‌داد و تخصص آنها «بیماری‌های بانوان» بود. خانوادهٔ گلیسون این محل کسب‌وکار را در سال ۱۸۹۹ فروختند و تمام
این محل کسب‌وکار را در سال ۱۸۹۹ فروختند و تمام ساختمان‌ها در سال ۱۹۵۹ تخریب شدند. او یک کار مشاوره‌ای بزرگ هم داشت که به اکثر شهرهای ایالت ارائه می‌شد. کتاب او در مورد درمان خانگی معلولان، "با بیماران من صحبت می‌کند: نکاتی در مورد خوب شدن و خوب ماندن" (نیویورک، ۱۸۷۰) به چاپ هشتم رسید. پس از فارغ‌التحصیلی در رشته پزشکی، او سخنرانی‌هایی در مورد فیزیولوژی و بهداشت برای زنان ارائه کرد، که با کمک بهترین الگوها و نمودارهایی که در آن زمان وجود داشت صورت پذیرفت. ریچل بروکس گلیسون به مدت بیست و پنج سال هر شنبه
ریچل بروکس گلیسون به مدت بیست و پنج سال هر شنبه کلاس‌های انجیل و دعا برگزار می‌کرد. او از اوایل دوران دختری مدافع اصلاح نحوه لباس و پوشش زنان و همچنین آزادی بیشتر آنان بود. او از طریق کالج‌های پزشکی به هجده دانشجوی زن کمک کرد که همگی از نظر حمایت مالی به او وابسته بودند و بیشتر آنها از معلولیت نجات یافتند. بسیاری از این دانشجویان، افراد برجسته‌ای شدند و همگی پزشکان شایسته‌ای بودند. گلیسون قبل از جنگ داخلی آمریکا یک کنشگر مؤثر ضد برده‌داری بود و پس از آن به‌طور مداوم به مدارس فریدمن کمک کرد. زندگی شخصی.
به‌طور مداوم به مدارس فریدمن کمک کرد. زندگی شخصی. گلیسون تا زمان ازدواجش در ۳ ژوئیه ۱۸۴۴ با سیلاس اورسموس گلیسون (۱۸۱۸–۱۸۹۹) به انتخاب خودش (و نه از روی ضرورت) یک آموزگار بود. آنها دو فرزند داشتند: ئی.بی. گلیسون و آدل آملیا گلیسون (درگذشته در سال ۱۹۳۰). گلیسون در ۱۳ مارس ۱۹۰۵ درگذشت و در گورستان وودلاون در المایرا، نیویورک به خاک سپرده شد.
راسل گویرتز (انگلیسی: Russell Gewirtz) فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی است که بیشتر به خاطر نوشتن فیلمنامه فیلم "نفوذی" محصول سال ۲۰۰۶ به کارگردانی اسپایک لی شهرت دارد.
لیره بانیوش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان اتلتیک بیلبائو بازی می‌کند. باشگاه فوتبال زنان اتلتیک بیلبائو در لیگا اف، بالاترین سطح لیگ فوتبال حرفه‌ای زنان در کشور اسپانیا اشتغال دارد. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال زنان رئال سوسیداد، لوانته و اتلتیک بیلبائو اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا و تیم ملی محلی ایالت باسک، که به ندرت فعالیت دارد، بازی کرده است. دوران باشگاهی. لیره بانیوش دوران حرفه‌ای خود
است. دوران باشگاهی. لیره بانیوش دوران حرفه‌ای خود را در ۱۵ سالگی با باشگاه فوتبال زنان اویارتزون آغاز کرد. او به سرعت توسط باشگاه فوتبال زنان رئال سوسیداد جذب شد و بلافاصله به ترکیب این تیم اضافه شد – اگرچه اغلب به عنوان بازیکن تعویضی وارد می‌شد، که در حدود یک چهارم از ۲۰۰ بازی لیگ برتر فوتبال زنان اسپانیا که برای این تیم نماینده سن سباستیان در طول هشت فصل انجام داد، به این صورت بود. او در رئال سوسیداد به یکی از چهره‌های ثابت خط میانی بدل شد و به خاطر استقامت، توانایی بازی‌سازی و تعهد تاکتیکی‌اش شناخته شد.
توانایی بازی‌سازی و تعهد تاکتیکی‌اش شناخته شد. در سال ۲۰۱۹، بانیوش در تمامی دقایق فینال جام ملکه بازی کرد و پاس گل پیروزی را داد تا باشگاه فوتبال زنان رئال سوسیداد اولین عنوان بزرگ خود، قهرمانی جام ملکه فوتبال زنان ۲۰۱۹–۲۰۱۸ را با پیروزی ۲–۱ بر باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید در ورزشگاه لوس کارمنس شهر گرانادا به دست آورد. او همچنین نقش مهمی در دو قهرمانی پیاپی جام اوسکال هریا در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ مقابل رقیب دیرینه اتلتیک بیلبائو ایفا کرد، که در آن مسابقات با عملکرد دفاعی منسجم و دوندگی بی‌وقفه تحسین
با عملکرد دفاعی منسجم و دوندگی بی‌وقفه تحسین بسیاری را برانگیخت. او در آوریل ۲۰۱۹ قرارداد خود را با رئال سوسیداد تمدید کرد تا تا ژوئن ۲۰۲۱ در باشگاه بماند. پس از پایان قرارداد، در تابستان همان سال با تیم هم‌رده باشگاه فوتبال زنان لوانته قرارداد بست و به شهر والنسیا نقل مکان کرد. او به سرعت در ترکیب اصلی لوانته جا افتاد و در دو فصل نخست خود، در ۵۸ مسابقه رسمی به میدان رفت و ۵ گل به ثمر رساند. در فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۲، تیم موفق به کسب جایگاه سوم در لیگا اف شد و به لیگ قهرمانان زنان اروپا راه یافت – هرچند در دور اول
قهرمانان زنان اروپا راه یافت – هرچند در دور اول در برابر باشگاه فوتبال زنان توئنته از دور رقابت‌ها کنار رفت. در فصل بعد، آن‌ها رقابت نزدیکی با اتلتیکو مادرید برای حفظ سهمیه اروپایی داشتند اما با تنها یک امتیاز اختلاف عقب ماندند. در ژوئن ۲۰۲۴، بانیوش با قراردادی سه‌ساله به اتلتیک بیلبائو پیوست، تیمی که سال‌ها رقیب سنتی او بود و حالا به خانه جدیدش تبدیل شد. او فصل ۲۰۲۵–۲۰۲۴ را با ۲۳ بازی در ترکیب اصلی آغاز کرد و به عنوان یکی از رهبران میانی میدان در پروژه بازسازی تیم بیلبائو، جایگاهی کلیدی به خود اختصاص داد.
تیم بیلبائو، جایگاهی کلیدی به خود اختصاص داد. دوران ملی. در سطح بین‌المللی، لیره بانیوش عضو تیم‌های پایه تیم ملی فوتبال زنان اسپانیا بود و در ترکیب تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال زنان اسپانیا در دو دوره متوالی قهرمانی زنان زیر ۱۹ سال اروپا حضور داشت. این رقابت‌ها در سال ۲۰۱۴ در نروژ و ۲۰۱۵ در اسرائیل برگزار شدند، که در هر دو آن‌ها تیم اسپانیا به فینال راه یافت و به مقام نایب‌قهرمانی رسید. بانیوش در هر دو فینال به میدان رفت و نقش پررنگی در مسیر موفقیت تیم داشت. او به خاطر بازی درخشانش در خط میانی و ثبات عملکرد،
به خاطر بازی درخشانش در خط میانی و ثبات عملکرد، از جمله چهره‌های کلیدی تیم محسوب می‌شد. علاوه بر این، او برای تیم ملی فوتبال زنان ایالت باسک که یک تیم غیررسمی و منتخب منطقه‌ای است و تنها به صورت پراکنده مسابقه می‌دهد، نیز به میدان رفته است. حضور در این تیم بازتابی از ریشه‌های منطقه‌ای و هویت فرهنگی او در فوتبال باسک بود. شیوه بازی. بانیوش به عنوان یکی از بازیکنان کلیدی در خط میانی تیم‌های خود شناخته می‌شود. توانایی او در کنترل بازی و ارسال پاس‌های دقیق از ویژگی‌های بارز بازی اوست. در دوران حضورش در رئال
ویژگی‌های بارز بازی اوست. در دوران حضورش در رئال سوسیداد، به یکی از بازیکنان محبوب هواداران تبدیل شد و نقش مهمی در موفقیت‌های این تیم ایفا کرد. حضور او در تیم ملی جوانان اسپانیا و کسب عناوین نایب‌قهرمانی در مسابقات اروپایی، نشان‌دهنده کیفیت بالای فنی این بازیکن است.
آینیزه باریا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر از آغاز فصل ۲۰۲۲-۲۰۲۱ برای باشگاه فوتبال زنان اتلتیک بیلبائو در پست مهاجم بازی می‌کند. دوران باشگاهی. آینیزه باریا دوران حرفه‌ای خود را در سی‌دی اوگائو (مستقر در اوگائو-میرابالس در جنوب بیسکای) آغاز کرد. به دلیل حضور دو بازیکن دیگر با نام آینیزه در این باشگاه، او به لقب «پکه» ملقب شد که اشاره به قد ۱۵۳ سانتی‌متری‌اش داشت. اوگائو در لیگ منطقه‌ای باسک رقابت می‌کرد و باریا هشت سال را در آن تیم گذراند، جایی که پایه‌های فنی و ذهنی فوتبالش را
گذراند، جایی که پایه‌های فنی و ذهنی فوتبالش را شکل داد. توانایی‌های فردی و پشتکار او باعث شد توجه تیم‌های دسته‌بالایی را جلب کند. در ادامه، باریا به باشگاه فوتبال زنان سانتا ترسا پیوست که در لیگ برتر فوتبال زنان اسپانیا رقابت می‌کرد و در شهر باداخوس واقع بود. با وجود استعداد و تلاش فراوان، دو فصل حضور او در سانتا ترسا تحت‌تأثیر مصدومیت‌های مکرر از جمله آسیب‌دیدگی زانو قرار گرفت. با این حال، باشگاه‌ها همچنان به پتانسیل بالای او باور داشتند. در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۷، باریا با باشگاه فوتبال زنان دپورتیوو لاکرونیا
باریا با باشگاه فوتبال زنان دپورتیوو لاکرونیا قرارداد امضا کرد و به یکی از بازیکنان کلیدی تیم بدل شد. او در دپورتیوو درخشش بی‌نظیری داشت و در ۱۰۶ بازی رسمی، ۸۴ گل به ثمر رساند. این عملکرد چشمگیر او را به یکی از گلزنان برتر فوتبال زنان اسپانیا تبدیل کرد. توانایی او در موقعیت‌سازی، تمام‌کنندگی دقیق، و تحرک بالا در زمین باعث شد تا در خط حمله تیم نقش تعیین‌کننده‌ای داشته باشد. علاوه بر گلزنی، باریا در خلق موقعیت برای هم‌تیمی‌ها نیز مؤثر بود و توانست به یکی از محبوب‌ترین بازیکنان دپور در میان هواداران تبدیل
محبوب‌ترین بازیکنان دپور در میان هواداران تبدیل شود. در ژوئیه ۲۰۲۱، باریا به باشگاه فوتبال زنان اتلتیک بیلبائو پیوست، تیمی ریشه‌دار که سابقه‌ای غنی در فوتبال زنان باسک دارد. پیوستن به اتلتیک برای او نه تنها یک جهش حرفه‌ای بلکه بازگشت به زادگاهش نیز بود. در بیلبائو، او بلافاصله در ترکیب اصلی قرار گرفت و با سبک بازی پرانرژی و گلزنی‌های به‌موقع، جای خود را در قلب هواداران تثبیت کرد. در فصل‌های ابتدایی، باریا در بازی‌های حساس مانند دربی باسک مقابل رئال سوسیداد نقش مهمی ایفا کرد. دوران ملی. باریا اولین دعوت خود
مهمی ایفا کرد. دوران ملی. باریا اولین دعوت خود به تیم ملی فوتبال زنان اسپانیا را در سپتامبر ۲۰۲۰ برای بازی مقدماتی قهرمانی اروپا ۲۰۲۲ زنان مقابل تیم ملی فوتبال زنان مولداوی دریافت کرد. با این حال، در آن مسابقه به میدان نرفت. با وجود این، دعوت شدن به تیم ملی بزرگسالان نشان‌دهنده رشد قابل توجه او در سطح باشگاهی بود. پس از آن نیز در اردوهای تمرینی تیم ملی و فهرست‌های پیش‌مقدماتی حضور یافت، اگرچه هنوز فرصت بازی رسمی در ترکیب اصلی را پیدا نکرده است. همچنین، باریا در دیدارهای غیررسمی با تیم ملی فوتبال زنان ایالت
در دیدارهای غیررسمی با تیم ملی فوتبال زنان ایالت باسک نیز به میدان رفته و به‌عنوان نماینده‌ای از هویت فوتبال باسک ایفای نقش کرده است. زندگی شخصی. باریا تا ۱۲ سالگی هم فوتبال و هم پیلوتای باسکی بازی می‌کرد. خانواده او همواره از فعالیت ورزشی‌اش حمایت کرده‌اند. در سال ۲۰۱۹، او در اعتصابی برای بهبود دستمزد بازیکنان زن در اسپانیا شرکت کرد. باریا یک فوتبالیست حرفه‌ای است و تمام درآمدش از این ورزش تأمین می‌شود.
آرتی پرابهاکار (؛ زادهٔ ) مهندس و مقام رسمی آمریکایی است. از ۳ اکتبر ۲۰۲۲ تا ۲۰ ژانویه ۲۰۲۵، او به عنوان دوازدهمین مدیر دفتر سیاست علم و فناوری کاخ سفید و مشاور علمی رئیس‌جمهور خدمت کرد. از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷، پرابهکار به عنوان دهمین مدیر مؤسسه ملی استاندارد و فناوری (NIST) خدمت کرد و اولین زنی بود که این سمت را بر عهده گرفت. پرابهکار از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷ به عنوان بیستمین مدیر دارپا (آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی ایالات متحده) خدمت کرد. در سال ۲۰۱۹، او سازمان غیرانتفاعی اکتوت را که بر مسائل مرتبط با داده‌ها
غیرانتفاعی اکتوت را که بر مسائل مرتبط با داده‌ها تمرکز دارد تأسیس کرد و به عنوان مدیرعامل آن فعالیت نمود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون عضو پیوسته انجمن مهندسان برق و الکترونیک شده است. اوایل زندگی و تحصیلات. خانواده پرابهکار هنگامی که او سه سال داشت از دهلی نو، هند، به ایالات متحده مهاجرت کردند. مادرش برای تحصیل در مقطع پیشرفته در رشته مددکاری اجتماعی در شیکاگو بود. پرابهکار از ده سالگی در لابوک، تگزاس بزرگ شد. مادرش از همان دوران کودکی او را به کسب مدرک دکترا تشویق می‌کرد. در سال ۱۹۷۹، او مدرک کارشناسی
دکترا تشویق می‌کرد. در سال ۱۹۷۹، او مدرک کارشناسی در رشته مهندسی برق را از دانشگاه فناوری تگزاس در لابوک، تگزاس دریافت کرد. او در سال ۱۹۸۰ مدرک کارشناسی ارشد در مهندسی برق و در سال ۱۹۸۴ مدرک دکترا در فیزیک کاربردی را از مؤسسه فناوری کالیفرنیا (کلتک) کسب کرد. او اولین زنی بود که از کلتک مدرک دکترا در فیزیک کاربردی دریافت می‌کرد. حرفه. پس از دریافت مدرک دکترا، او از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶ به عنوان همکار کنگره در دفتر ارزیابی فناوری در واشینگتن دیسی مشغول به کار شد. پرابهکار سپس از ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۳ در دارپا کار کرد،
پرابهکار سپس از ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۳ در دارپا کار کرد، ابتدا به عنوان مدیر برنامه و بعدها به عنوان مدیر مؤسس دفتر فناوری میکروالکترونیک دارپا. در سن ۳۴ سالگی، پرابهکار به عنوان رئیس مؤسسه ملی استاندارد و فناوری (NIST) منصوب شد و از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ این سمت را بر عهده داشت. پس از NIST، او از ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۸ به عنوان مدیر ارشد فناوری و معاون ارشد شرکت رایکم فعالیت کرد. سپس از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ به عنوان معاون و بعداً رئیس شرکت اینتروال ریسرچ خدمت نمود. او از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱ به یو.اس. ونچر پارتنرز پیوست و بر سرمایهگذاری در