payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است که روداری از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸ در ستون هفتگی روزنامه‌اش در واحد به آنها پاسخ می‌داد این اثر شامل سوالاتی در طیف وسیعی از موضوعات است، مانند «کدام اول آمد، مرغ یا تخم‌مرغ؟» و «چرا وقتی پیاز خرد می‌کنید، چشمانتان سوزش می‌گیرد؟» در ترجمه انگلیسی، پاسخ‌ها با تصاویر مداد رنگی جوهی یون به سبک مدرن اواسط قرن بیستم، مانند کودکان و بزرگسالان با ظاهرهای متنوع، تکمیل شده‌اند. استقبال انتقادی. "نشریه بررسی های کرکوس" در نقد خود بر ترجمه انگلیسی کتاب، «بینش‌های خوشایندی از یک نویسنده مشهور» یافت؛ این منتقد، کار
از یک نویسنده مشهور» یافت؛ این منتقد، کار تصویرگر، یون، را ستود که «تصاویر خیال‌انگیزش به متن جان بیشتری می‌بخشد.» "پابلیشرز ویکلی" نوشت که "«کتاب چراها»" اثری «همزمان تأمل‌برانگیز و خنده‌دار است که به پرسش‌هایی در مورد خیال‌پردازی و هستی معاصر می‌پردازد.» "نشریه کتابخانه مدرسه" (اس ال جی)، نشریه‌ای برای کتابداران مدارس، آن را «خرید مناسبی برای کتابخانه‌ها» دانست و آن را برای کودکان بزرگتر توصیه کرد؛ این منتقد در پاسخ‌های روداری «بخشی از واقعیت، بخشی از شعر» یافت و تصاویر را نیز به‌طور مشابه «به طرز جذابی
یافت و تصاویر را نیز به‌طور مشابه «به طرز جذابی نامتعارف» یافت. اس ال جی خاطرنشان کرد که استفاده از «منطق و غیرمنطق» در سوالات روداری با لوئیس کارول مقایسه شده است. این نویسنده در دوران حکومت دیکتاتور فاشیست بنیتو موسولینی بزرگ شد و با وجود اینکه برای یافتن کار به حزب ملی فاشیست پیوست، در برابر رژیم مقاومت کرد. "نشریه بررسی های کرکوس" نوشت که پاسخ‌های شوخ‌طبعانه روداری منعکس‌کننده این دیدگاه و دیدگاه‌های «طرفدار کارگر و ضد اقتدارگرا» ی اوست. آنتونی شوگار، مترجم، در مورد چگونگی تأثیر فعالیت‌های روداری در
مترجم، در مورد چگونگی تأثیر فعالیت‌های روداری در مقاومت ایتالیا بر نوشته‌هایش گفت: «هسته اصلی کار جیانی روداری با کودکان، چگونگی آزاد کردن تخیل است. ایده او برای کودکان، بازی با زبان و مفاهیم به گونه‌ای است که به جای القای عقاید و پیروی بی‌فکر از قوانین، آزادی را ممکن سازد.» منتقد "وال استریت ژورنال" نوشت که روداری با توجه به «معصومیت و کنجکاوی» خوانندگانش و بدون «خودشیرینی یا (عمدتاً) نشان دادن سیاست‌هایش» به طیف وسیعی از سؤالات پاسخ داده است.
«ارزش زنان» که معمولاً با عنوان «شایستگی زنان: جایی که به روشنی شرافت و برتری آنها بر مردان آشکار می‌شود» ترجمه می‌شود،" گفتگویی از مدراتا فونته است که برای اولین بار پس از مرگش در سال ۱۶۰۰ منتشر شد. این اثر گفتگویی بین هفت زن ونیزی است که در مورد ارزش زنان و تفاوت‌های بین دو جنس به‌طور کلی بحث می‌کنند. این عنوان همچنین با عنوان «شایستگی‌های زنان» ترجمه شده است." طرح. "«ارزش زنان»" گفتگویی بین هفت زن اشراف‌زاده ونیزی را در طول دو روز به تصویر می‌کشد. در روز اول، زنان در مورد خوب یا بد بودن مردان بحث می‌کنند
زنان در مورد خوب یا بد بودن مردان بحث می‌کنند و همچنین در مورد شأن و منزلت زنان بحث می‌کنند. در روز دوم، آنها مروری بر دانش عمومی در مورد تاریخ طبیعی و فرهنگ دارند، اما همچنین به بحث خود در مورد جنسیت‌ها بازمی‌گردند. هر دو روز همچنین شامل نقد و بحث در مورد ازدواج و جهیزیه است. شخصیت‌ها. آدریانا - یک بیوه پیر ویرجینیا - جوان و مجرد، دختر آدریانا لئونورا - یک بیوه جوان لوکرتیا - یک زن متأهل مسن تر کورنلیا - یک زن جوان و متأهل کورینا - یک "دیمساًی جوان هلنا - زن جوانی که اخیراً ازدواج کرده است توسعه. به گفته
زن جوانی که اخیراً ازدواج کرده است توسعه. به گفته زندگینامه‌نویس فونته، فونته "کتاب «ارزش زنان»" را درست قبل از مرگش در سال ۱۵۹۲ به پایان رساند. یکی از دختران فونته ادعا کرده است که فونته "کتاب «ارزش زنان"» را «درست یک روز قبل از مرگش هنگام زایمان» به پایان رساند. "«ارزش زنان»" به شدت تحت تأثیر "«دکامرون»"، اثری که فونته اغلب در متن به آن اشاره می‌کند، قرار گرفته است. اثر فونته همچنین به‌طور مستقیم و غیرمستقیم از «غزل ۲۶۳» پترارک و "اورلاندو فوریوسو" نقل قول می‌کند. سبک دیالوگ اثر فونته تحت تأثیر بالداساره
می‌کند. سبک دیالوگ اثر فونته تحت تأثیر بالداساره کاستیلیونه و پیترو بمبو قرار گرفته است. ویرجینیا کاکس ادعا می‌کند که این اثر تحت تأثیر اقتصاد در حال تغییر ایتالیا در اواخر قرن شانزدهم قرار گرفته است. این دوره با کاهش احتمال ازدواج برای زنان اشراف ونیزی مشخص می‌شود که منجر به افزایش تعداد زنانی شد که وارد صومعه‌ها می‌شدند. با این حال، این افزایش تعداد زنان در صومعه‌ها به این معنی بود که راهبه شدن برای زنان به‌طور فزاینده‌ای گران می‌شد. بسیاری از خانواده‌ها در آن زمان قادر به فرستادن دختران مجرد خود به
در آن زمان قادر به فرستادن دختران مجرد خود به صومعه‌ها نبودند که منجر به چیزی شد که کاکس آن را معرفی «چهره تقریباً بی‌سابقه پیردختر سکولار» توصیف می‌کند. کاکس استدلال می‌کند که این تعداد بی‌سابقه پیردختران و راهبه‌ها، زنان ونیز اواخر قرن شانزدهم را مجبور کرد تا از آسیب‌پذیری و ناتوانی خود آگاه‌تر شوند و بنابراین بر استدلال‌های فونته پیرامون جهیزیه زنان در "کتاب «ارزش زنان» تأثیر گذاشت".
الیور رجینالد هور (۱۸ ژوئیه ۱۹۴۵–۲۳ اوت ۲۰۱۸) یک دلال هنری انگلیسی بود. از او به عنوان یکی از تأثیرگذارترین دلال‌ها در دنیای هنر اسلامی یاد می‌شود. اوایل زندگی و خانواده. هور در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۵ در خانواده رجینالد هور، زمین‌دار اهل نورفولک، سرباز و مقام رسمی در وزارت جنگ بریتانیا، به دنیا آمد. او در کالج ایتون درس خواند. سپس، سفرهایی به ایران کرد و بعد در دانشگاه سوربن پاریس تحصیل کرد. فعالیت حرفه‌ای. در سال ۱۹۶۷، هور به حراجی کریستی در لندن پیوست و در ابتدا مسئول نظارت بر هنر روسیه شد. پس از آن هور چند فرش را
نظارت بر هنر روسیه شد. پس از آن هور چند فرش را که در راهرو پهن بودند به عنوان فرش‌های نفیس ایرانی تشخیص داد و از آنها به عنوان مبنایی برای یک حراجی موفق استفاده کرد. این کار او منجر به راه‌اندازی بخش هنر اسلامی حراجی کریستی شد. این بخش اولین مورد از این نوع در یک حراجی بزرگ بود. او در سال ۱۹۷۵ کریستی را ترک کرد و با همکاری دیوید سولزبرگر، گالری آهوان را در پیملیکو افتتاح کرد. هور به عنوان دلالی خصوصی، با بیشتر مجموعه‌داران و موزه‌های هنر اسلامی در سراسر خاورمیانه و همچنین در اروپا، ایالات متحده آمریکا و
و همچنین در اروپا، ایالات متحده آمریکا و ژاپن همکاری داشت. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، او در ساخت مجموعه ناصر صباح الاحمد و همسرش حساه صباح السالم الصباح برای موزه ملی کویت، از جمله خرید هنر اسلامی از مجموعه افسانه‌ای کنتس دو بهاگ، نقش مهمی ایفا کرد. هور همچنین مشاور مجموعه نهاد السعید در بیروت بود که یکی از بهترین گروه‌های فلزکاری اسلامی خصوصی بود. او در دهه ۱۹۹۰ به عنوان مشاور سعود بن محمد آل ثانی قطری، بزرگ‌ترین مجموعه‌دار زمان خود، شروع به کار کرد. هور و آل ثانی بیش از یک دهه در ساخت مجموعه‌های موزه‌ای
آل ثانی بیش از یک دهه در ساخت مجموعه‌های موزه‌ای برای قطر کار می‌کردند. موزه قطر در این مدت یک میلیارد دلار برای هنر اسلامی هزینه کرد. این پروژه زمانی متوقف شد که آل ثانی در سال ۲۰۰۵ در بحبوحه اتهامات سوء استفاده مالی در حصر خانگی قرار گرفت. این اتهامات بعداً رد شدند، اما هور پیش از آن در این ماجرا گرفتار شده بود. در سال ۱۹۹۴، او برای بازگرداندن بخشی از نسخه‌ای خطی به زبان فارسی قرن شانزدهم، شاهنامه تهماسبی فردوسی (مهم‌ترین نسخه خطی مصور خلق شده در ایران) به ایران، در ازای تابلوی "زن سوم" اثر ویلم دکونینگ
ایران، در ازای تابلوی "زن سوم" اثر ویلم دکونینگ که از زمان انقلاب اسلامی در ایران بود، مذاکره کرد. در زمانی در حدود آغاز قرن بیستم، این شاهنامه به طرز مرموزی از استانبول ناپدید شد و در سال ۱۹۰۳ در مالکیت بارون ادموند دو روچیلد دوباره پیدا شد. در سال ۱۹۵۹، آرتور هوتون جونیور آن را به دست آورد و در سال ۱۹۶۴ با هور تماس گرفت تا نسخه خطی را بفروشد و هور برای بازگرداندن آن به ایران مذاکره کرد. این اشیاء در فرودگاه وین مبادله شدند. در سال ۲۰۱۲، هور نمایشگاه کوچکی از اقلام موجود در گنجینه شخصی خود را در گالری
از اقلام موجود در گنجینه شخصی خود را در گالری ژان-کلود سیانسیمینو در پیملیکو برگزار کرد. او در سال ۲۰۱۵ با نمایشگاهی بسیار بزرگتر در میدان فیتزروی شماره ۳۳، محل سابق کارگاه‌های امگا، بازگشت. این نمایشگاه با عنوان «هر شیء داستانی می‌گوید» برگزار شد و برای اولین بار در دهه‌های گذشته بود که هور نمایشگاهی به این بزرگی برگزار کرده بود. نمایشگاه او مجموعه‌ای متنوع از اشیاء گرانبها از آثار باستانی گرفته تا استخوان‌های دودو و قلم‌زن‌های شهوانی بود. این نمایشگاه با کاتالوگی همراه بود که در آن عشق خود به
با کاتالوگی همراه بود که در آن عشق خود به داستان‌سرایی را با یادداشت‌های سرگرم‌کننده و اغلب نیمه‌خودزندگی‌نامه‌ای تمرین می‌کرد، یکی از آنها خطاب به دوست و موکل سابقش، سعود آل ثانی قطری بود که در آن «روایت دیگری» از اتهاماتی که باعث حبس خانگی شاهزاده شده بود، ارائه داد. او در این کاتالوگ نوشته بود «داستان این فاجعه باید گفته شود، زیرا دو روایت متفاوت وجود دارد.» در سال ۲۰۱۷ هور نمایشگاه دیگری، این بار در استودیوی قدیمی سر جان لاوری در کرامول پلیس برگزار کرد و در آن اشیائی متنوع از شاخ‌های تک‌شاخ گرفته تا
و در آن اشیائی متنوع از شاخ‌های تک‌شاخ گرفته تا گنجینه‌های باختری ارائه کرد. این نمایشگاه به او فرصتی برای داستان‌سرایی داد و به بازدیدکنندگان فرصت دیگری داد تا با هور، دلالی خصوصی با شخصیتی بسیار عمومی و عطش سیری‌ناپذیر برای ماجراجویی‌های جدید، آشنا شوند. زندگی شخصی. در سال ۱۹۷۶، هور با دایان دو والدنر دو فروندشتاین، که اهل خانواده‌ای ثروتمند از فرانسه بود، ازدواج کرد. مادر دایان، بارونس لوئیز دو والدنر (با نام خانوادگی اسموند، وارث ثروتمند، نوه امیل دویچ دو لا مورت و نتیجه دیوید ساسون)، از دوستان نزدیک
دو لا مورت و نتیجه دیوید ساسون)، از دوستان نزدیک ملکه مادر بریتانیا بود. هور و همسرش سه فرزند داشتند: تریستان، دامیان و اولیویا. در دهه ۱۹۹۰، او با دایانا، پرنسس ولز، رابطه داشت. شبی پلیس پس از به صدا درآمدن آژیر آتش‌نشانی در کاخ کنزینگتون، هور را در حال سیگار کشیدن و پنهان پشت درختی گلدانی دستگیر کرد. همان جایی که دایانا آپارتمان را داشت. در موردی دیگر، بعضی ادعا کرده‌اند که او را در حال ورود به صندوق عقب ماشین دایانا دیده‌اند. مرگ. هور در ۲۳ اوت ۲۰۱۸ بر اثر سرطان درگذشت.
تاج حیدری نوعی سربند بود که حدود سال‌های ۱۵۰۱–۱۵۰۲ در مراحل اولیه دودمان صفوی در ایران، زمانی که شاه اسماعیل تبریز را تصرف کرد، رواج یافت. این سربند شامل کلاهی با یک برآمدگی قرمز بلند بود که اغلب در یک عمامه سفید دور پایه آن پیچیده می‌شد. این برآمدگی قرمز بلند، به یاد دوازده امام شیعه (نمادی از تشیع دوازده امامی) ۱۲ ضلع دارد و ممکن است با یک پر قرمز در مرکز تکمیل شود. این سربند را در اصل شیخ حیدر (۱۴۵۶–۱۴۸۸)، پدر اسماعیل اول، بنیانگذار سلسله صفوی، اختراع کرد و به همین دلیل به نام او نامگذاری شد. طبق یک
کرد و به همین دلیل به نام او نامگذاری شد. طبق یک افسانه، حیدر سربند جدید را در خواب دید. "تاج حیدری" به نمادی برای اتحاد سلسله جدید تبدیل شد و همچنین نشانگر گاهشماری آثار هنری این دوره است. ترک‌ها به هواداران صفویان به علت همین تاج، «قزلباش» (به معنی سرخ‌سر) می‌گفتند. این سرپوش با "تکیه ترکمن‌ها" که شامل یک "کلاه" مخروطی شکل با عمامه بود، تفاوت دارد. "تاج عزت" مغول نیز ممکن است در پاسخ به "تاج حیدری" ساخته شده باشد.
کتاب ثروتمندترین مرد بابل، نوشتهٔ جورج اس. کلاسون در سال ۱۹۲۶، اثری است که از طریق مجموعه‌ای از مثل‌های برگرفته از بابل باستان، توصیه‌هایی در زمینهٔ مدیریت مالی و ثروت‌اندوزی ارائه می‌دهد. این کتاب که داستان‌های آن در حدود چهار هزار سال پیش روایت می‌شوند، همچنان پس از نزدیک به یک قرن از نخستین انتشار، در حال چاپ و توزیع است و جایگاه خود را به عنوان یکی از آثار کلاسیک و ماندگار در حوزهٔ راهنمایی‌های مالی شخصی حفظ کرده است. پیش‌زمینه. در این کتاب، مثل‌ها از زبان شخصیتی خیالی به نام آرکاد روایت می‌شوند؛ کاتب
شخصیتی خیالی به نام آرکاد روایت می‌شوند؛ کاتب فقیری که با پیروی از اصول مالی ساده اما مؤثر، به «ثروتمندترین مرد بابل» تبدیل می‌گردد. آموزه‌های آرکاد شامل دو بخش اصلی است: «هفت درمان» که بر روش‌های کسب و افزایش ثروت تمرکز دارد، و «پنج قانون طلا» که به حفظ، محافظت و سرمایه‌گذاری صحیح دارایی می‌پردازد. هستهٔ توصیه‌های او بر اصولی همچون «ابتدا به خود پرداختن»، «زندگی در حد توان»، «سرمایه‌گذاری در حوزه‌های آشنا و قابل‌اعتماد»، «اهمیت پس‌انداز بلندمدت» و همچنین «مالکیت خانه به عنوان پایه‌ای برای امنیت مالی»
«مالکیت خانه به عنوان پایه‌ای برای امنیت مالی» استوار است. محتوای این کتاب در اصل برگرفته از مجموعه‌ای از جزوه‌هایی بود که در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۴ توسط بانک‌ها و شرکت‌های بیمه در ایالات متحده برای آموزش اصول مالی به مشتریانشان منتشر و توزیع می‌شد. این جزوه‌ها در سال ۱۹۲۶ گردآوری، صحافی و به صورت کتاب منتشر شدند. اثر کلاسون به‌سرعت جایگاه خود را به‌عنوان یک کار کلاسیک در حوزه مشاوره مالی شخصی پیدا کرد و در بسیاری از فهرست‌های مدرن مربوط به مدیریت مالی و ثروت، همچنان به‌عنوان منبعی توصیه‌شده مطرح است.
و ثروت، همچنان به‌عنوان منبعی توصیه‌شده مطرح است. استمرار محبوبیت این کتاب موجب شده است که حتی نزدیک به یک قرن پس از نخستین انتشار، با فروش بیش از دو میلیون نسخه همچنان در بازار کتاب حضور پررنگی داشته باشد. خود جورج اس. کلاسون در سال ۱۹۳۰ نسخه‌ای مصور از کتاب را با عنوان "ثروتمندترین مرد بابل و داستان‌های دیگر" و با جلد گالینگور منتشر کرد. این نسخه امروزه به‌عنوان یک اثر کمیاب کلکسیونی شناخته می‌شود و ارزش آن در بازار کتاب‌های نایاب به حدود ۱۲۵۰ دلار آمریکا می‌رسد. ساختار غیرمعمول این کتاب، که بر پایه
می‌رسد. ساختار غیرمعمول این کتاب، که بر پایه روایت‌های تمثیلی بنا شده است، الهام‌بخش بسیاری از آثار اقتباسی مدرن شده است. این آثار با بازخوانی و گسترش مفاهیم، به بحث و ارائه بینش‌های تازه‌تری دربارهٔ همان تمثیل‌ها می‌پردازند. ساختار. کتاب اصلی، که در سال ۱۹۲۶ منتشر شد، مجموعه‌ای از تمثیل‌ها را در قالب مضامین کلی آموزه‌های اخلاقی و مالی ارائه می‌دهد. این مضامین به‌ویژه در دو بخش اصلی یعنی «هفت درمان» و «پنج قانون طلا» دسته‌بندی شده‌اند. برخی از این مضامین ممکن است با یکدیگر همپوشانی داشته باشند؛ برای مثال،
است با یکدیگر همپوشانی داشته باشند؛ برای مثال، اولین درمان از «هفت درمان» شباهت‌هایی با اولین قانون از «پنج قانون طلا» دارد. مثل‌های دیگر. فصل‌های پایانی کتاب به تمثیل‌های فردی می‌پردازد: پس از آن، بخشی غیرمعمول در کتاب وجود دارد که در آن یک باستان‌شناس معاصر پنج لوح گلی بابلی را کشف می‌کند؛ این الواح شامل کتیبه‌هایی با مثل‌های کوتاه هستند. فصل آخر کتاب نیز دربارهٔ "خوش‌شانس‌ترین مرد بابل" است.
بونا ساووی (؛ ۱۰ اوت ۱۴۴۹ – ۲۳ نوامبر ۱۵۰۳) دوشس میلان به عنوان همسر دوم گالئاتزو ماریا اسفورتزا (۱۴۴۴–۱۴۷۶)، دوک میلان، بود. پس از ترور شوهرش در سال ۱۴۷۶، او به عنوان نایب السلطنه میلان برای پسرش، جیان اسفورتزا، در دوران خردسالی‌اش از سال ۱۴۷۶ تا ۱۴۸۱ خدمت کرد. به عنوان نایب السلطنه، بونا نقش سیاسی مهمی در تلاش برای حفظ ثبات حکومت اسفورتزا در بحبوحه مبارزات داخلی بر سر قدرت ایفا کرد. او همچنین حامی اصلی کتاب ساعات اسفورتزا، یکی از بهترین کتاب‌های ساعات رنسانس باقی مانده، بود. زندگی. اوایل زندگی. بونا که در
باقی مانده، بود. زندگی. اوایل زندگی. بونا که در قلعه قدیمی آویجیانا، تورین متولد شد، دختر لویی، دوک ساووی و آن دو لوزینیان قبرس بود. او یکی از نوزده فرزند بود. خواهر و برادرهای متعدد او شامل: آمادئوس نهم ساووی، فیلیپ دوم، دوک ساووی، لویی ساووی، کنت ژنو، مارگریت ساووی و شارلوت ساووی بودند که با پادشاه لویی یازدهم ازدواج کرد. به دلیل ازدواج خواهرش شارلوت با پادشاه فرانسه و یتیم شدن آنها پس از مرگ مادرشان در سال ۱۴۶۲ و پدرشان در سال ۱۴۶۵؛ بونا و خواهرانش در دربار فرانسه بزرگ شدند. دوشس میلان. در سال ۱۴۶۴،
دربار فرانسه بزرگ شدند. دوشس میلان. در سال ۱۴۶۴، بونا قرار بود به نامزدی ادوارد چهارم انگلستان درآید، تا اینکه ازدواج مخفیانه او با الیزابت وودویل فاش شد. او در سال‌های بعد با امتناع از در نظر گرفتن ازدواج بین هر یک از دخترانش و یکی از پسران ادوارد، نارضایتی خود را نشان داد. بونا در ۹ مه ۱۴۶۸ در یک ازدواج نیابتی با گالئاتزو ماریا اسفورزا ازدواج کرد که در آن تریستانو اسفورزا، برادر ناتنی نامشروع گالئاتزو ماریا، داماد بود. مراسم ازدواج دوم در ۵ ژوئیه همان سال برگزار شد. هنگامی که بونا و همراهانش در حال سفر
برگزار شد. هنگامی که بونا و همراهانش در حال سفر از طریق آلپ برای رسیدن به میلان بودند، هنگام ورود به دوک‌نشین گالئاتزو، ماریا تصمیم گرفت با او شوخی کند و وانمود کند که برادر کوچکترش اسفورتزا ماریا است. بونا در ابتدا فریب اشارات همراهانش را خورد و گالئاتزو ماریا را از روی عکس‌هایی که برایش فرستاده بودند، شناخت. از اسب پایین آمد و با شوهر جدیدش «آنها یکدیگر را در آغوش گرفتند و بوسیدند». از اوایل سال ۱۴۶۰ شایعه اتحاد بین اسفورتزا و خاندان سلطنتی فرانسه وجود داشت و «در ژوئن ۱۴۶۴، بونا از ساووی رسماً با
وجود داشت و «در ژوئن ۱۴۶۴، بونا از ساووی رسماً با نامه‌هایی از پادشاه فرانسه و دوک ساووی به گالئاتزو پیشنهاد شد». نایب‌السلطنه میلان. شوهر بونا در ۲۶ دسامبر ۱۴۷۶ در سن ۳۲ سالگی توسط سه اشراف‌زاده جوان در ایوان کلیسای جامع سن استفانو در میلان ترور شد. گالئاتزو پس از ۱۰ سال سلطنت، پسر ۷ ساله‌اش، جیان گالئاتزو اسفورزا (۱۴۶۹–۱۴۹۴) جانشین او شد. بونا به شایستگی روشنفکرانه منشی دوک، چیکو سیمونتا، تکیه کرد و در ۹ ژانویه ۱۴۷۷ به نام پسرش به عنوان نایب‌السلطنه اعلام شد. با این حال، موقعیت او که توسط سیمونتای
اعلام شد. با این حال، موقعیت او که توسط سیمونتای توانمند تقویت شده بود، توسط برادران همسرش که مشتاق کنترل اراده دوک جوان بودند، مورد اعتراض قرار گرفت. اینان (که در میان آنها اسفورزا ماریای جاه‌طلب برجسته بود) در ماه مه ۱۴۷۷ تلاش کردند تا بونا و سیمونتا را از قیمومیت جیان گالئاتزو ماریا برکنار کنند، اما سیمونتا موفق شد آنها را از سر راه بردارد و تبعید کند (۲۵ مه). با این حال، انتقام برادران همسرش دیری نپایید: اسفورزا جوان با کمک رهبر روبرتو سانسورینو، ارتشی تشکیل داد که به دوک‌نشین حمله کرد و جنوا و تورتونا
داد که به دوک‌نشین حمله کرد و جنوا و تورتونا را بین سال‌های ۱۴۷۸ تا ۱۴۷۹ فتح کرد. سقوط تدریجی سیمونتا در برابر چشمان بونا نیز از افتخارات آنها بود. در همین حال، دومی رابطه عاشقانه‌ای را با یکی از پیشخدمت‌هایش از فرارا، آنتونیو تاسینو، آغاز کرده بود. مشخص نیست که این مرد چه زمانی معشوق بونا شد، اما پس از مرگ گالئاتزو ماریا به سرعت قدرت و نفوذ زیادی بر بونا به دست آورد و در نتیجه به دشمن شخصی چیکو تبدیل شد. پس از مرگ اسفورزا ماریا، که شاید توسط خود بونا و سیمونتا مسموم شده بود، آنتونیو تاسینو معشوق خود را
مسموم شده بود، آنتونیو تاسینو معشوق خود را متقاعد کرد که به برادرزن دیگرش، لودوویکو، اجازه بازگشت به میلان را بدهد، به این امید که این برای رهایی او از حضور ناراحت‌کننده چیکو کافی باشد. بونا درخواست او را پذیرفت و در ۸ سپتامبر، با برادرزنش آشتی کرد و عملاً چیکو سیمونتای وفادار را به مجازات اعدام محکوم کرد. با شکوه‌ترین جلال، سرم بریده خواهد شد و تو به مرور زمان دولت را از دست خواهی داد. جمله‌ای که توسط چیکو سیمونتا بیان شد، تنها می‌توانست درست باشد: اگرچه او هنوز رسماً نایب‌السلطنه باقی مانده بود و توسط
او هنوز رسماً نایب‌السلطنه باقی مانده بود و توسط صدراعظم جدید دوک، بارتولومئو کالکو، یاری می‌شد، اما لودوویکو ایل مورو اوضاع سیاسی کشور را در دست داشت. در واقع، در ۷ اکتبر ۱۴۸۰، لودوویکو، به بهانه محافظت از جان برادرزاده‌اش در برابر اهداف آنتونیو تاسینو، او را به «روچتا»، نفوذناپذیرترین منطقه قلعه اسفورتزه، منتقل کرد، سپس خواهرزن خود را مجبور کرد تا حکم تبعید آنتونیو تاسینو و خانواده‌اش را که مجبور به بازگشت به وطن خود در فرارا بودند، تعیین کند. = اواخر عمر. به دلیل جدایی اجباری از معشوقش، بونا شروع به
عمر. به دلیل جدایی اجباری از معشوقش، بونا شروع به نشان دادن علائم هیستری کرد. او خواستار ترک دوک‌نشین و بازگشت به پیمونت یا فرانسه، جایی که بزرگ شده بود، شد و وقتی لودوویکو و روبرتو سانسورینو سعی کردند مانع او شوند، تهدید به خودکشی کرد، به طوری که آن دو مجبور به تسلیم شدند. جیان گالئاتزو کوچک سندی را امضا کرد که با آن عمویش را به جای مادر غایبش، معلم خصوصی خود اعلام می‌کرد، همان‌طور که در وصیت‌نامه گالئاتزو ماریای مرحوم در صورتی که بونا نمی‌خواست یا نمی‌توانست مسئولیت نیابت سلطنت را بر عهده بگیرد، تنظیم
مسئولیت نیابت سلطنت را بر عهده بگیرد، تنظیم شده بود؛ بنابراین لودویگ تقریباً تمام قدرت سیاسی را در دستان خود متمرکز کرد. بونای ساووی کتاب ساعات اسفورزا را سفارش داد که در حدود سال ۱۴۹۰ توسط یک هنرمند مشهور دربار، جیوان پیترو بیراگو، نقاشی شد. او از این کتاب استفاده کرد که حاوی متون مذهبی بود و یکی از برجسته‌ترین گنجینه‌های رنسانس ایتالیا محسوب می‌شود. فرزندان. بونا و گالئاتزو ماریا:
قیام هرزگوین ( به صربی : Херцеговачки устанак ، "Hercegovački ustanak" ) قیامی بود که توسط جمعیت مسیحی صرب علیه امپراتوری عثمانی ، ابتدا و عمدتاً در هرزگوین (از این رو نام آن) رهبری شد و از آنجا به بوسنی و راشکا گسترش یافت . این قیام در تابستان ۱۸۷۵ آغاز شد و در برخی مناطق تا آغاز ۱۸۷۸ ادامه یافت. پس از آن قیام آوریل بلغارستان در سال ۱۸۷۶ رخ داد و همزمان با جنگ‌های صرب و ترکیه (۱۸۷۶-۱۸۷۸) بود که همه این وقایع بخشی از بحران بزرگ شرقی (۱۸۷۵-۱۸۷۸) بودند. این قیام به دلیل رفتار خشن بیگ‌ها و آغاهای استان (
قیام به دلیل رفتار خشن بیگ‌ها و آغاهای استان ( ولایت) عثمانی بوسنی تسریع شد - اصلاحات اعلام شده توسط سلطان عبدالمجید اول عثمانی ، شامل حقوق جدید برای رعایای مسیحی، مبنای جدیدی برای خدمت سربازی و پایان دادن به سیستم بسیار منفور مالیات‌ستانی ، یا توسط زمین‌داران قدرتمند بوسنیایی مقاومت یا نادیده گرفته شد. آنها اغلب به اقدامات سرکوبگرانه‌تری علیه رعایای مسیحی خود متوسل می‌شدند. بار مالیاتی بر دهقانان مسیحی دائماً افزایش می‌یافت. شورشیان با سلاح و داوطلبانی از شاهزاده‌نشین‌های مونته‌نگرو و صربستان پشتیبانی
از شاهزاده‌نشین‌های مونته‌نگرو و صربستان پشتیبانی می‌شدند . دولت‌های این دو کشور سرانجام در ۱۸ ژوئن ۱۸۷۶ به طور مشترک علیه عثمانی‌ها اعلام جنگ کردند که منجر به جنگ صربستان و عثمانی (۱۸۷۶-۱۸۷۸) و جنگ مونته‌نگرو-عثمانی (۱۸۷۶-۱۸۷۸) شد که به نوبه خود منجر به جنگ روسیه و ترکیه (۱۸۷۷-۱۸۷۸) و بحران بزرگ شرق شد . نتیجه این قیام‌ها و جنگ‌ها، کنگره برلین در سال ۱۸۷۸ بود که به مونته‌نگرو و صربستان استقلال و قلمرو بیشتری داد، در حالی که اتریش-مجارستان بوسنی و هرزگوین را به مدت ۳۰ سال اشغال کرد ، اگرچه این منطقه
را به مدت ۳۰ سال اشغال کرد ، اگرچه این منطقه "همچنان به صورت دو ژوره" در قلمرو عثمانی باقی ماند. پیشینه. در اوایل قرن نوزدهم، بیشتر بالکان تحت حکومت عثمانی بود. جوامع مسیحی صرب‌ها و یونانی‌ها، که به مدت چهار قرن تحت کنترل عثمانی بودند، قیام کردند و با استفاده از انقلاب صربستان در سال‌های 1804-1817 و جنگ استقلال یونان در سال‌های 1821-1829، به استقلال دست یافتند و شاهزاده‌نشین صربستان و جمهوری یونان را تأسیس کردند . تضعیف قدرت‌های مرکزی عثمانی در وجود اربابان جدایی‌طلب ایالتی ( پاشاها ) مشهود بود، همانطور که
جدایی‌طلب ایالتی ( پاشاها ) مشهود بود، همانطور که در پازوانت‌اوغلو ، علی پاشا ، گراداشچویچ (که رهبری شورش بیگ‌های بوسنی را در سال‌های 1831-1832 بر عهده داشت ) و محمد علی دیده می‌شود . سلطان محمود دوم عثمانی در سال 1826، در کار اصلاحات خود، موفق به لغو ینی‌چری‌های مشکل‌ساز شد . از دهه 1830، امپراتوری عثمانی از نظر بسیاری از ناظران اروپایی در آستانه فروپاشی به نظر می‌رسید. طبقه پایین مالیات دهنده ( "رایه" ، متشکل از دهقانان مسیحی و مسلمان) در ولایت بوسنی امپراتوری عثمانی در قرن گذشته شرایط اقتصادی سختی را
عثمانی در قرن گذشته شرایط اقتصادی سختی را تجربه کردند. بیگ‌های مسلمان بوسنیایی گاهی اوقات نیمی از محصول هر دهقان را سالانه دریافت می‌کردند، علاوه بر مالیات‌های مختلف بر محصولات کشاورزی و حیواناتی که دهقانان مسیحی مسئول آن بودند. علاوه بر این، کشاورزان مالیات ( "mütesellim" ) مالیات‌های اضافی بر محصول باقی مانده وضع می‌کردند. شکست محصول سال 1874 و وضعیت اسفناک دهقانان و نفوذ خارجی در پان اسلاویسم و ​​پان صربیسم و ​​همچنین آرزوهای اتریشی‌ها برای سرزمین‌های بیشتر اسلاو جنوبی، دلایل اصلی شورش بعدی بودند. از
بیشتر اسلاو جنوبی، دلایل اصلی شورش بعدی بودند. از دیگر شورش‌های قابل توجه دهقانان صرب در منطقه می‌توان به قیام هرزگوین (۱۸۵۲–۱۸۶۲) و شورش اول پچیا (۱۸۵۸) اشاره کرد. آماده‌سازی‌ها. در هرزگوین. رهبران صرب مردم هرزگوین: یووان گوتیچ ، سیمون زچویچ ، ایلیا استوانوویچ ، تریوکو گروباچیچ ، پرودان روپار و پتار رادوویچ ، در پایان ماه اوت و آغاز سپتامبر 1874، گرد هم آمدند و تصمیم گرفتند مقدمات شورش را فراهم کنند. آنها شروع به جمع‌آوری سلاح و مهمات و ایجاد مکان‌های امن کردند. با کمک مونته‌نگرو در قیام، قرار بود این
کردند. با کمک مونته‌نگرو در قیام، قرار بود این قیام در بهار 1875 آغاز شود. این گروه با نیکولا اول پتروویچ، حاکم مونته‌نگرو، وارد مذاکره شد ، اما او حاضر نبود از مواضع خود کوتاه بیاید و آمادگی روسیه را در جنگ با عثمانی‌ها به خطر بیندازد. مقدمات ادامه یافت؛ و در منطقه بیله‌چا و تربینیه، سردار تودور موجیچیچ ، گلیگور میلیچویچ ، واسیل سورجان و ساوا یاکشیچ رهبری شورش را در این مناطق بر عهده داشتند. لازار سوچیتسا قبیله پیوا را در هرزگوین قدیم رهبری می‌کرد . عثمانی‌ها از مذاکرات بین نیکولای اول مطلع شدند و سعی
از مذاکرات بین نیکولای اول مطلع شدند و سعی کردند سردسته‌های آنها را که در زمستان 1874 به مونته‌نگرو گریختند، دستگیر کنند. در سال 1875، اتریش که با منافع خود در بوسنی و هرزگوین، از عثمانی‌ها خواست تا به سردسته‌های آنها عفو عمومی بدهند، وارد ماجرا شد. عثمانی‌ها موافقت کردند که با اتریش وارد مذاکره شوند. در بوسنی. مقدمات کمی دیرتر از هرزگوین آغاز شد و نتوانست اقدامات دو منطقه را هماهنگ کند. در این مقدمات ، واسو ویدوویچ ، سیمو و جوو بیلبیجا ، اسپاسوجه بابیچ و واسو پلاگیچ حضور دارند . برنامه‌ها ابتدا با
و واسو پلاگیچ حضور دارند . برنامه‌ها ابتدا با آزادسازی روستاهای کوزارا ؛ پروسارا و موتاجیکا ، سپس حمله به ارتباطات و مسدود کردن شهرهای رودخانه ساوا و بعداً تصرف بانیا لوکا آغاز شد . شروع قیام در 18 آگوست 1875 پیش‌بینی شده بود. عثمانی‌ها کشیشان را در پرییدور زندانی کردند که فشار بیشتری بر مردم وارد کرد، بنابراین روستاییان دووریشت ، چیتلوکا ، پترینیه ، باچوانی ، پوبردانی و تاویجا در 15 آگوست به ترک‌ها در دووریشت حمله کردند. قیام به طور گسترده شعله‌ور شد و رهبر قیام، اوستوجا کورمانوش، انتخاب شد . قیام در
رهبر قیام، اوستوجا کورمانوش، انتخاب شد . قیام در هرزگوین. گابلا. جمعیت کاتولیک در منطقه گابلا از شرایط سخت زندگی در ترکیه آن زمان رنج می‌بردند. به گفته برخی مورخان، شورش در منطقه گابلا در 19 ژوئن 1875 آغاز شد، در حالی که به گفته نوئل مالکوم، این شورش در 3 ژوئیه 1875 آغاز شد. ویلیام هولمز، کنسول بریتانیا در سارایوو، در 9 ژوئیه 1875 گزارش داد که "گروهی" از شورشیان، پل روی رودخانه کروپا و جاده بین متکوویچ و موستار را مسدود کرده‌اند . در تربینیه حدود 2000 شرکت‌کننده کاتولیک و ارتدکس جمع شدند و آنها پدر ایوان
کاتولیک و ارتدکس جمع شدند و آنها پدر ایوان موزیک را به عنوان رهبر قیام انتخاب کردند. درویش پاشا، فرماندار کل بوسنی و هرزگوین در آن زمان، ادعا می‌کند که هم کاتولیک‌ها و هم ارتدکس‌ها در این شورش شرکت داشتند. به گفته ویلیام جیمز استیلمن، خبرنگار تایمز در هرزگوین، خشونت در هرزگوین با شورش "«جمعیت کاتولیک بین پوپوو و گابلا»" آغاز شد که "«مداخله اتریش را پیش‌بینی می‌کردند»" و او همچنین مشاهده کرد که کاتولیک‌ها در آن زمان "«پرشورترین افراد در شورش»" بودند . به زودی درگیری‌های جدیدی در شمال بوسنی آغاز شد و تعداد