payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تیبر شناخته شده است. آندره‌آ فولویو، انسان‌شناس و عتیقه‌شناس، اولین کسی بود که در سال ۱۵۲۷ آن را به عنوان یک خدای رودخانه شناسایی کرد. "مارفوی" از اواخر قرن دوازدهم میلادی یک بنای تاریخی در رم بود. پوجیو براچولینی از آن به عنوان یکی از مجسمه‌های بازمانده از دوران باستان یاد کرده است، و در اوایل قرن شانزدهم هنوز در نزدیکی طاق سپتیموس سوروس قرار داشت، جایی که نویسندگان مختلف آن را گزارش کرده‌اند. ریشه نام آن محل بحث است. این مجسمه با یک حوضچه گرانیتی که کتیبه "دریا در سوراخ" روی آن حک شده بود، کشف شد اما
"دریا در سوراخ" روی آن حک شده بود، کشف شد اما ممکن است نام خود را از نام لاتین منطقه‌ای که در آن کشف شده یا از خانواده ماریولی (یا مارفولی) که مالک املاکی در نزدیکی زندان مامرتین، همچنین در نزدیکی همین فروم بودند، گرفته باشد، جایی که مجسمه تا سال ۱۵۸۸ در آنجا قرار داشت. پاپ سیکتوس پنجم در سال ۱۵۸۸ این مجسمه را به میدان سن مارکو (در رم) و سپس در سال ۱۵۹۲ به میدان کامپیدوگلیو منتقل کرد، جایی که این مجسمه، فواره‌ای را که توسط جیاکومو دلا پورتا طراحی شده بود، بر روی دیوار کلیسای سانتا ماریا در آرا کوئلی،
بر روی دیوار کلیسای سانتا ماریا در آرا کوئلی، روبروی کاخ کنسرواتوار، تزئین می‌کند. بخشی از صورت، پای راست و دست چپ که صدفی را در دست دارد، در سال ۱۵۹۴ مرمت شدند. در سال ۱۶۴۵، ساختمان کاخ نوئوو، فواره را در حیاط خود محصور کرد.
مارزوکو شیر نشان فلورانس است و ظاهراً اولین مجسمه سکولار عمومی بود که در اواخر قرن چهاردهم توسط جمهوری فلورانس سفارش داده شد. این شیر در قلب شهر در میدان سینیوریا در انتهای سکویی متصل به کاخ وکیو به نام "رینگیرا" قرار داشت که سخنرانان به‌طور سنتی از آنجا برای جمعیت سخنرانی می‌کردند. این مجسمه اکنون از بین رفته و با گذشت زمان به توده‌ای غیرقابل تشخیص از سنگ تبدیل شده است. شناخته‌شده‌ترین نسخه از این اثر، اثر دوناتلو است که در سال‌های ۱۴۱۸ – ۱۴۲۰ ساخته شده است. "مارزوکوی" دوناتلو در سال ۱۸۱۲ در میدان سینیوریا
"مارزوکوی" دوناتلو در سال ۱۸۱۲ در میدان سینیوریا قرار داده شد، اما در سال ۱۸۸۵ به بارگلو منتقل شد و با نسخه‌ای که تا به امروز می‌بینیم جایگزین شد. اولین مارزوکو. مجسمه اصلی که از (شاید) سال ۱۳۷۷ میلادی پابرجا بود و اکنون گم شده است، ظاهراً از نظر طراحی شبیه مجسمه دوناتلو بوده است، هرچند کاملاً طلاکاری شده بود و ممکن است روی یک گرگ مطیع که نمایانگر رقیب بزرگ فلورانس، سینا، بود، چمباتمه زده باشد. این مجسمه را می‌توان در پس‌زمینه چندین نقاشی و چاپ مشاهده کرد، هرچند تا زمانی که جایگزین شد، آنقدر فرسوده شده بود
تا زمانی که جایگزین شد، آنقدر فرسوده شده بود که (چون فقط مربوط به قرون وسطی بود، نه کلاسیک) ارزش نگهداری نداشت و ناپدید شد. حدود سال ۱۴۶۰ میلادی، یک پایه مجسمه‌سازی غنی با نقوش دولایه شبیه به ستون‌های بلند در گوشه‌ها به آن داده شد. "رینگیرا"، که زمانی سکویی بود که "سینیوریا" از روی آن با مردم صحبت می‌کرد و سپس کانونی برای آشوب عمومی بود، همزمان با جایگزینی مجسمه با مجسمه دوناتلو بر روی یک پایه در سال ۱۸۱۲، برداشته شد. نام. نام مبهم "مارزوکو"، که برای برخی از محققان غیرقابل درک است، توسط برخی دیگر از "مارت"
محققان غیرقابل درک است، توسط برخی دیگر از "مارت" (مریخ) گرفته شده است، که مجسمه رومی آن، معروف به «خدای جنگ رومی»، که توسط دانته ذکر شده و در سال ۱۳۳۳ توسط سیل آرنو با خود برده شد، قبلاً نماد فلورانس بود. شیر نشسته است و با یک پنجه، نشان ملی فلورانس، گل زنبق ("il giaggiolo)" را نگه داشته است. "مارزوکو" در شعار جنگی فلورانس و در شعر «به نبرد» اثر جنتیله آرتینو به تصویر کشیده شده است. نماد. "مارزوکو" چنان نماد قدرتمندی از جمهوری فلورانس بود که سربازان جمهوری‌خواه فلورانس در محاصره فلورانس (۱۵۲۹–۱۵۳۰) به
فلورانس در محاصره فلورانس (۱۵۲۹–۱۵۳۰) به عنوان "مارزوکچی"، «پسران مارزوکو»، شناخته می‌شدند و محاصره‌کنندگان طرفدار مدیچی شهر در سال ۱۵۳۰ مراسم تشییع جنازه‌ای برگزار کردند و نمادی از آن را به‌طور آیینی با به صدا درآوردن ناقوس‌ها به خاک سپردند. اسیران جنگی اهل پیزا در سال ۱۳۶۴ مجبور به بوسیدن آن شدند. در آنگیاری، که از سال ۱۳۸۵ تابع فلورانس بود، کاخ دل مارزوکوی قرن پانزدهمی رو به کلیسا قرار دارد؛ در مونته‌پولچیانو ستون "مارزوکو" قرار دارد؛ در ولترا، "مارزوکو" در مقابل کاخ دی پریوری، مقر حکومت، ایستاده است؛
در مقابل کاخ دی پریوری، مقر حکومت، ایستاده است؛ در لیورنو، "توره دل مارزوکوی" قرن پانزدهمی ("تصویر، سمت راست") از ورودی بندر محافظت می‌کند؛ و در پیتراسانتا یک فواره "مارزوکو" مربوط به قرن شانزدهم و ستون "مارزوکو" وجود دارد که در سال ۱۵۱۳، زمانی که پاپ لئو دهم، کمون را به فلورانس اعطا کرد، ساخته شد. در قلمرو تحت سلطه پیزا، هنگامی که چارلز هشتم فرانسه در سال ۱۴۹۴ وارد سارتسانا شد، پیزایی‌ها "مارزوکو"، نماد انقیاد خود به فلورانس، را برداشتند و آن را به رودخانه آرنو انداختند. شیرهای زنده از قرون وسطی تا زمان
آرنو انداختند. شیرهای زنده از قرون وسطی تا زمان تبعیدشان در سال ۱۷۷۱ با هزینه کمون نگهداری می‌شدند. دوناتلو. "مارزوکو" اثر دوناتلو توسط جمهوری فلورانس برای آپارتمان پاپ مارتین پنجم در سانتا ماریا نوولا سفارش داده شد، جایی که این "نشان" سنتی دفاع جمهوری‌خواهان در بالای ستونی در پای پله‌هایی که به «آپارتمان‌های "پاپ"» در صومعه منتهی می‌شد، نگهبانی می‌داد. این اثر از ماسه‌سنگ خاکستری ریزدانه توسکانی به نام پیترا سرنا تراشیده شده است. پاپ پس از ترک شورای کنستانس در طول انشعاب غربی در فلورانس اقامت گزید. این
در طول انشعاب غربی در فلورانس اقامت گزید. این راه‌پله، شاید تا سال ۱۵۱۵، تخریب شد.
مجسمه دانته آلیگیری () بنای یادبود دانته آلیگیری در میدان سانتا کروچه، بیرون از کلیسای سانتا کروچه، در فلورانس، ایتالیا است. این بنا که در سال ۱۸۶۵ ساخته شده، اثر مجسمه‌ساز انریکو پاتزی است. تاریخچه. در اوایل دهه ۱۸۵۰، پروژه‌ای برای ساخت مجسمه دانته در میدانی در راونا رد شد. پاتزی با پروژه‌های خصوصی کوچک برای بناهای آرامگاهی و تزئینات خانه امرار معاش می‌کرد. او سفارشی برای جووانی دوپره برای یک صحنه میلاد مسیح تکمیل کرد که قرار بود برای سینیورا بیانکی از سینا ساخته شود؛ با این حال، او در دریافت دستمزد مشکل
ساخته شود؛ با این حال، او در دریافت دستمزد مشکل داشت. در سال‌های ۱۸۵۷–۱۸۵۹، اقدامی برای تکمیل مجسمه دانته انجام شد، اما این بار برای فلورانس. پازی میهن‌پرست، ماجرای ناگواری را به یاد می‌آورد که در آن شاهزاده لئوپولد، کنت سیراکوز (برادر پادشاه ناپل) به همراه وزیر کشور لئوپولد دوم، دوک بزرگ توسکانی، از کارگاه دانته بازدید کردند. شاهزاده بازدیدکننده پرسید که چرا دانته توسط حیوانات احاطه شده است. پازی اشاره کرد که شیرها، "مارزوکی" هستند که مدت‌ها نماد مدیچی فلورانس بود. با این حال، وقتی از او پرسیده شد که چرا
بود. با این حال، وقتی از او پرسیده شد که چرا عقاب دو سر ندارد، نماد سلسله هابسبورگ، پازی با گستاخی پاسخ داد که این یک عقاب رومی است که از خاکستر امپراتوری سقوط کرده روم برخاسته است. با این کار، همراهان آنجا را ترک کردند. تقریباً نیم دهه طول کشید تا مجسمه پازی در میدان نصب شود. این مجسمه در سال ۱۸۶۵ به مناسبت ششصدمین سالگرد تولد دانته ساخته شد. پایه آن توسط لوئیجی دل سارتو طراحی شده بود. ساخت مجسمه‌ای از یک فلورانسی مشهور توسط یک مجسمه‌ساز اهل راونا، سر و صداهایی را برانگیخت. فلورانس و راونا سال‌ها بر سر
صداهایی را برانگیخت. فلورانس و راونا سال‌ها بر سر اینکه چه کسی باید بقایای دانته را در خود جای دهد، اختلاف نظر داشتند: شهر زادگاهش یا شهر تبعیدش. کلیسای سانتا کروچه، که در همان میدان این مجسمه قرار دارد، یک بنای یادبود مقبره‌ای باشکوه اما خالی برای این شاعر دارد. این پایه دارای چهار شیر "مارزوکو" با سپرهایی است که نام آثار فرعی دانته و نمادهای شهرهای مختلف ایتالیا که در هزینه ساخت مجسمه مشارکت داشته‌اند را در خود جای داده‌اند. مجسمه‌ای که در ابتدا در مرکز میدان قرار داشت، پس از سیل نوامبر ۱۹۶۶ به موقعیتی
میدان قرار داشت، پس از سیل نوامبر ۱۹۶۶ به موقعیتی در جلوی نمای کلیسا منتقل شد.
حزب لیبرال ملی (به آلمانی: " – NLP") حزبی لیبرال در دوران کنفدراسیون شمال آلمان و امپراتوری آلمان بود که در سال‌های ۱۸۶۶/۱۸۶۷ از انشعاب جناح راست «حزب ترقی آلمان» (') پدید آمد و در سال ۱۹۱۸ در حزب خلق آلمان (') ادغام شد. برنامه سیاسی. محورهای اصلی برنامه حزب، وحدت ملی بود ــ که نمایندگان حزب برای دستیابی به آن حتی روی همکاری با بیسمارک حساب می‌کردند ــ همچنین ایجاد یک دولت حقوقیِ پارلمانی و مشروطه، و تبدیل امپراتوری آلمان به یک کشور مدرن صنعتی. حزب لیبرال ملی عمدتاً نمایندهٔ منافع طبقهٔ متوسط تحصیل‌کرده و
عمدتاً نمایندهٔ منافع طبقهٔ متوسط تحصیل‌کرده و مالکِ پروتستان با گرایش‌های ملی و/یا لیبرال، و نیز بورژوازی بزرگ صنعتی بود. به‌عنوان ارگان رسمی، نشریه‌ای با عنوان Nationalliberale Correspondenz منتشر می‌شد. تاریخچه. حزب ملی‌لیبرال در سال‌های ۱۸۶۶/۱۸۶۷ در آغاز به‌عنوان یک انشعاب از حزب ترقی آلمان پدید آمد، اما خیلی زود از مناطق تازه‌ضمیمه‌شده‌ی پروس مانند هانوفر یا کورهِسِن، و همچنین از ایالات غیرپروسیِ کنفدراسیون تازه‌تأسیس آلمان شمالی، پشتیبانی و اعضای تازه جذب کرد. همچنین «کنگرهٔ اقتصاددانان آلمانی» در
جذب کرد. همچنین «کنگرهٔ اقتصاددانان آلمانی» در براونشوایگ در اوت ۱۸۶۶ در شکل‌گیری حزب ملی‌لیبرال مشارکت داشت.انگیزهٔ انشعاب، «لایحه رفع مسئولیت» ("Indemnitätsvorlage") اتو فون بیسمارک بود. پس از آنکه بخش‌های بزرگی از اپوزیسیون لیبرال بر حق پارلمانیِ تصویب بودجه پافشاری کردند، آن دسته از لیبرال‌ها که می‌خواستند به‌طور پسینی به بیسمارک بابت حکمرانی‌اش بدون بودجهٔ قانونی «مصونیت» بدهند، در ۱۷ نوامبر ۱۸۶۶ در مجلس نمایندگان پروس به‌عنوان «فراکسیون حزب ملی» با ۱۹ عضو (از جمله کارل توستن، ادوارد لاسکر و فریدریش
عضو (از جمله کارل توستن، ادوارد لاسکر و فریدریش هاماخر) تشکیل جلسه دادند. هدف آن‌ها همکاری با بیسمارک برای تحقق وحدت آلمان با بیشترین عناصر لیبرال ممکن بود. در پایان فوریهٔ ۱۸۶۷ بیش از هفتاد نماینده در «رایشستاگ شمال آلمان» به «فراکسیون حزب لیبرال ملی» پیوستند. برنامهٔ رسمی تأسیس حزب در ۱۲ ژوئن ۱۸۶۷ تصویب شد.
لطیف الدین زکی کاشغری شاعر ایرانی قرن ششم بود. با این که اصالت او به مراغه می رسید ولی در کاشغر به دنیا آمده بود.
جان لیدن (; – ) هندشناس، خاورشناس، نویسنده و مترجم اسکاتلندی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او همچنین ترجمه‌هایی از اشعار فاسی و عربی انجام داد. زندگی‌نامه. لیدن در دنهولم در کنار رود تیویوت، نزدیک هاویک زاده شد. پدرش که چوپان بود، ترتیبی داد تا او برای تحصیلات دینی مسیحیت در به دانشگاه ادینبرو برود. لیدن دانشجویی کوشا اما تا اندازه‌ای بی‌نظم بود و ظاهراً همه چیز را می‌خواند جز الهیات که انگار علاقه‌ای به آن نداشت. با اینکه دورهٔ الهیات خود را به پایان رساند و در سال ۱۷۹۸ از سوی هیئت رئیسهٔ
به پایان رساند و در سال ۱۷۹۸ از سوی هیئت رئیسهٔ سنت اندروز مجوز موعظه گرفت، اما خیلی زود روشن شد که منبر کلیسا پیشه او نیست. در سال ۱۷۹۴، لیدن با دکتر رابرت اندرسون، ویراستار «شاعران بریتانیا» و «مجلهٔ ادبی» آشنا شد. این اندرسون بود که بعدها او را به دکتر الکساندر موری شناساند و احتمالاً موری بود که او را به پژوهش در زبان‌های شرقی کشاند. آنها دوستانی گرم و رقیبانی بزرگوار شدند؛ هرچند لیدن شاید در فراگیری سریع زبان‌های نو و آشنایی با ادبیاتشان برتری داشت، در حالی که موری زبان‌شناسی علمی‌تر بود. از راه
در حالی که موری زبان‌شناسی علمی‌تر بود. از راه اندرسون همچنین با ریچارد هبر آشنا شد و از سوی او مورد توجه والتر اسکات قرار گرفت که در آن زمان سرگرم گردآوری مطالبی برای کتابش «نغمه‌سرایی مرزهای اسکاتلند» (۱۸۰۲) بود. لیدن برای یاری در این گونه کارها بسیار مناسب بود، زیرا خود مرزنشین بود و دلبستهٔ پرشور بالادهای کهن و فولکلور بود. اسکات نقل می‌کند که چگونه در یک مورد، لیدن ۴۰ مایل پیاده رفت تا دو بیت آخر یک بالاد را به دست آورد و نیمه‌شب بازگشت و تمام راه آن را با صدای بلند و خشن خود می‌خواند که مایهٔ شگفتی و
با صدای بلند و خشن خود می‌خواند که مایهٔ شگفتی و هراس شاعر و خانواده‌اش شد. دیگر کارهای او دربارهٔ آداب و رسوم اسکاتلندی دربرگیرندهٔ ویرایش رسالهٔ سدهٔ شانزدهم «گلایه اسکاتلند»، افزودن مقاله‌ای دربارهٔ موسیقی و آداب و رسوم مردمی اسکاتلند، چاپ مجموعه‌ای از اشعار توصیفی اسکاتلندی و تقریباً به پایان رساندن «صحنه‌های کودکی»، شعری پراکنده بر پایهٔ صحنه‌ها و سنت‌های مرزی است. لیدن در همین حال، کتابی با نام «اکتشافات و سکونتگاه‌های اروپاییان در شمال و غرب آفریقا» را به پیشنهاد سفرهای مانگو پارک گردآوری کرد. او
را به پیشنهاد سفرهای مانگو پارک گردآوری کرد. او همچنین ترجمه‌هایی از اشعار فارسی و عربی انجام داد. سرانجام دوستانش برای او در هند در کادر پزشکی شغلی گرفتند که او با یک سال کار سخت، شایستگی آن را به دست آورد. در سال ۱۸۰۳، او با کشتی به چنای رفت و در بیمارستان عمومی آنجا مشغول به کار شد. او به مقام کارشناس تاریخ طبیعی برای کمیسیونرهایی که برای پیمایش میسور می‌رفتند، ارتقا یافت و در سال ۱۸۰۷، دانش او از زبان‌های هند باعث شد تا به عنوان استاد زبان هندوستانی در کلکته منصوب شود؛ او خیلی زود از این سمت برای رسیدن
منصوب شود؛ او خیلی زود از این سمت برای رسیدن به مقام قضاوت استعفا داد و دوباره در سال ۱۸۰۵ آن را برای کمیسیونر شدن در دادگاه دادخواست‌ها رها کرد، سمتی که نیازمند آشنایی با چندین زبان شرقی بود. در اکتبر ۱۸۰۵، لیدن برای بهبودی پس از یک بیماری به پنانگ (که جزیرهٔ پرنس ولز نیز نامیده می‌شود) رسید. آنجا بود که با استامفورد رافلز که در آن زمان دستیار دبیر زیر نظر جناب فیلیپ دونداس، فرماندار پنانگ بود، آشنا شد. لیدن باقی‌ماندهٔ اقامت خود در پنانگ را در خانهٔ رافلز گذراند و شیفتهٔ اولیویا رافلز شد و اشعار خود
گذراند و شیفتهٔ اولیویا رافلز شد و اشعار خود «کریسمس در پنانگ» و «مرثیهٔ سال گذشته» را به او تقدیم کرد. شعر دوم به دلیل کاربرد اولیهٔ واژهٔ «مالایای بریتانیا» برای اشاره به شبه‌جزیرۀ مالایی قابل توجه است. لیدن و رافلز علاقهٔ مشترکی به زبان‌های شرقی داشتند و در همین اقامت کوتاه بود که لیدن روی ترجمهٔ انگلیسی سالنامه مالایی کار کرد که پس از مرگش با مقدمه‌ای از رافلز در سال ۱۸۲۱ منتشر شد. او پس از ترک جزیره در ۱۷ ژانویهٔ ۱۸۰۶ به مکاتبات خود با رافلز ادامه داد. لیدن در زمانی که در کلکته بود، رافلز را به گیلبرت
لیدن در زمانی که در کلکته بود، رافلز را به گیلبرت الیوت، فرماندار کل هند، شناساند و بعدها زمینه‌ساز رویدادهای تهاجم بریتانیا به جاوه در سال ۱۸۱۱ شد. او در نامه‌اش به اولیویا رافلز، به تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۸۱۰، فاش کرد که به جای مقام قضاوت، به سمت سنجشگر در ضرابخانۀ کلکته ارتقا یافته است. او همچنین با رافلز توافق کرده بود که وقتی رافلز فرماندار جاوه شد، او به عنوان منشی منصوب شود. در سال ۱۸۱۱، لیدن در لشکرکشی به جاوه به گیلبرت الیوت و استامفورد رافلز پیوست. پس از ورود به کتابخانه‌ای که گفته می‌شد حاوی
پس از ورود به کتابخانه‌ای که گفته می‌شد حاوی دست‌نوشته‌های شرقی فراوانی است، بدون اینکه هوای آنجا تهویه شده باشد، به بیماری باتاویا (احتمالاً مالاریا یا تب دنگی) دچار شد و پس از سه روز بیماری در ۲۸ اوت ۱۸۱۱ درگذشت. او را در همان جزیره، زیر کلونی کوچکی از کرم‌های شب‌تاب به خاک سپردند که تا امروز سنگ گور او باقی مانده است. لیدن برای پنجاب و جامعهٔ سیک‌ها اهمیت دارد. دست‌نوشته‌هایی که اخیراً در کتابخانهٔ بریتانیا پیدا شده‌اند، نشان می‌دهند که او آثار پنجابی را به انگلیسی ترجمه کرده است. این آثار توسط مورخ
را به انگلیسی ترجمه کرده است. این آثار توسط مورخ سیک، گوریندر سینگ مان از لستر انگلستان، مورد شرح و بررسی قرار گرفته‌اند. انجمن فرهنگی پنجاب در نوامبر ۲۰۱۱ وب‌سایت www.drleyden.co.uk و کتابچه‌ای دربارهٔ این پروژه ایجاد کرد. دست‌نویس «سفرنامهٔ گشتی در ارتفاعات اسکاتلند و جزایر غربی اسکاتلند در سال ۱۸۰۰» اثر لیدن پس از مرگش در سال ۱۹۰۳ منتشر شد. این اثر توسط عتیقه‌شناس، جیمز سینتون، ویرایش و کتاب‌شناسی جامعی از آثار و دست‌نوشته‌های لیدن به آن افزوده شد.
شاهزاده عباس حلمی (به عربی: الأمير عباس حلمي بن الأمير محمد عبد المنعم بن الخديوي عباس حلمي باشا الثاني؛ زادهٔ ۱۶ اکتبر ۱۹۴۱) شاهزاده و مدیر مالی مصری و عثمانی است. او یکی از اعضای خاندان محمد علی، تنها پسر شاهزاده محمد عبدالمنعم و همسر عثمانی او، شاهدخت فاطمه نسل‌شاه سلطان، و نوه خدیو عباس حلمی دوم است. اوایل زندگی. شاهزاده عباس حلمی که در سال ۱۹۴۱ در قاهره متولد شد، به نام پدربزرگ پدری‌اش عباس حلمی دوم، آخرین خدیو مصر، نامگذاری شد. خاندان آنها ارشدترین شاخه مردانه از تبار خدیو اسماعیل پاشا بود و بنابراین
مردانه از تبار خدیو اسماعیل پاشا بود و بنابراین طبق قوانین جانشینی سال ۱۸۶۶، اولین نفر در خط جانشینی تاج و تخت مصر محسوب می‌شد. با این حال، این قوانین توسط بریتانیایی‌ها پس از اعلام تحت‌الحمایه بودن بر مصر در سال ۱۹۱۴ به حالت تعلیق درآمد. عباس حلمی دوم برکنار شد و پسرش محمد عبدالمنعم جایگاه خود را به عنوان وارث بلافصل از دست داد. تاج و تخت به عموهای عباس حلمی دوم، حسین کامل و فؤاد یکم، رسید. فرمان سلطنتی ۱۳ آوریل ۱۹۲۲، عباس حلمی دوم را به طور خاص از جانشینی مستثنی کرد، اگرچه تصریح کرد که «این استثنا شامل
مستثنی کرد، اگرچه تصریح کرد که «این استثنا شامل پسران و نوادگان او نخواهد شد.» این بدان معنا بود که شاهزاده محمد عبدالمنعم و پسرش شاهزاده عباس حلمی همچنان واجد شرایط تاج و تخت بودند و در ترتیب تقدم پادشاهی مصر، جایگاه ارشد خود را حفظ کردند. دو جد بزرگ شاهزاده عباس حلمی از طرف مادر، محمد ششم، آخرین سلطان عثمانی، و عبدالمجید دوم، آخرین خلیفه عثمانی بودند. اگر سلطنت عثمانی در سال ۱۹۲۲ منحل نمی‌شد، شاهزاده عباس حلمی علاوه بر عنوان شاهزاده مصری خود (عربی: أمیر)، عنوان عثمانی سلطانزاده را نیز دریافت می‌کرد که به
عنوان عثمانی سلطانزاده را نیز دریافت می‌کرد که به پسران شاهدخت امپراتوری عثمانی داده می‌شد. در ژوئیه ۱۹۵۲، افسران آزاد انقلابی را آغاز کردند که منجر به کناره‌گیری اجباری ملک فاروق از مصر به نفع پسر نوزادش ملک فواد دوم شد. به دلیل سن کم فواد دوم، شاهزاده محمد عبدالمنعم توسط حاکمان نظامی جدید به عنوان نایب‌السلطنه انتخاب شد، ابتدا به عنوان رئیس یک نهاد موقت نایب‌السلطنه و بعداً به عنوان تنها نایب‌السلطنه. با این حال، او مدت زیادی در این سمت دوام نیاورد، زیرا سلطنت مصر رسماً در ۱۸ ژوئن ۱۹۵۳ لغو شد. شاهزاده
سلطنت مصر رسماً در ۱۸ ژوئن ۱۹۵۳ لغو شد. شاهزاده محمد عبدالمنعم و همسرش نسل‌شاه در سال ۱۹۵۷ دستگیر و به شرکت در یک توطئه ضد ناصر متهم شدند. روابط تیره آنها با رژیم انقلابی جدید آنها را مجبور به تبعید کرد. در نتیجه، پسرشان شاهزاده عباس حلمی بیشتر عمر خود را در انگلستان و فرانسه گذراند. فعالیت‌های فرهنگی. شاهزاده عباس حلمی از زمان بازگشتش به مصر در سال ۱۹۹۴، زمان قابل توجهی را به حفاظت از میراث معماری خانواده‌اش اختصاص داده است. او در تأمین بودجه لازم برای بازسازی مقبره پدربزرگش خدیو توفیق پاشا در سال‌های
بازسازی مقبره پدربزرگش خدیو توفیق پاشا در سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ نقش مهمی داشت، جایی که او قطعه زمینی برای دفن خود رزرو کرده است. در سال ۲۰۰۶، او انجمن دوستان کاخ و موزه منیل را تأسیس کرد که به دنبال حفظ کاخ عموی بزرگش شاهزاده محمد علی است. ازدواج و فرزندان. در سال ۱۹۶۹، شاهزاده عباس حلمی با مدیحه ممتاز (متولد ۱۹۴۵) ازدواج کرد. مراسم مذهبی در ۱ ژوئن در استانبول برگزار شد و ازدواج رسمی در ۲۰ ژوئن در دفتر ثبت کنزینگتون در لندن انجام شد. مدیحه نوه مادری احمد مدحت عباس یغن، از نوادگان یکی از خواهران محمدعلی
مدحت عباس یغن، از نوادگان یکی از خواهران محمدعلی پاشا، بنیانگذار خانواده سلطنتی مصر است. بنابراین، شاهزاده عباس حلمی و همسرش مدیحه از نظر شجره‌نامه با هم مرتبط هستند، همانطور که در شجره‌نامه زیر نشان داده شده است. این زوج یک دختر به نام صبیحه فاطمه (متولد ۱۹۷۴) و یک پسر به نام داوود عبدالمنعم (متولد ۱۹۷۹) دارند. از سال ۲۰۰۵، تنها خواهر شاهزاده عباس حلمی، اقبال (متولد ۱۹۴۴)، در استانبول با مادرشان نسل‌شاه (۱۹۲۱-۲۰۱۲) و همسرش که در سال ۲۰۰۰ ازدواج کرده بودند، زندگی می‌کرد.
رود تیویوت () رودخانه‌ای در منطقهٔ شورایی اسکاتیش بوردرز در جنوب اسکاتلند است و بزرگ‌ترین شاخهٔ رود توئید به‌شمار می‌رود. این رود از دامنه‌های تپهٔ کامب (Comb Hill) در مرز میان مناطق دامفریس و گالووی و اسکاتیش بوردرز سرچشمه می‌گیرد و سپس در جهت شمال‌شرق در دره‌ای به نام تیویوت‌دیل (Teviotdale) جریان می‌یابد. رود تیویوت در مسیر خود از شهرک‌های مهمی همچون هاویک، دنهولم و روستای آنکروم می‌گذرد و سرانجام در نزدیکی جنوب‌غربی شهر کلسو به رود توئید می‌پیوندد. طول این رودخانه حدود ۶۰ کیلومتر (۳۷ مایل) است و
طول این رودخانه حدود ۶۰ کیلومتر (۳۷ مایل) است و شاخه‌های اصلی آن شامل رودهای جِد واتر (Jed Water)، بورثویک واتر (Borthwick Water) و اسلیتریگ واتر (Slitrig Water) می‌شوند. رود تیویوت برای حیات‌وحش، به‌ویژه آزادماهی اطلس، اهمیت زیادی دارد و به دلیل زیبایی دره و مسیرش شناخته شده است.
عدنان البرش (۱۷ سپتامبر ۱۹۷۴ ۱۹ آوریل ۲۰۲۴) یک جراح ارتوپد فلسطینی و رئیس بخش ارتوپدی در بزرگترین مرکز پزشکی نوار غزه، بیمارستان الشفا، بود. او پس از چهار ماه بازداشت در طول جنگ غزه، پس از شکنجه در زندان اسرائیل درگذشت. در جریان حمله اسرائیل به نوار غزه، البرش توسط ارتش اسرائیل دستگیر و در زندان عوفر اسرائیل در کرانه باختری اشغالی نگهداری شد. برخی از زندانیانی که او را می‌شناختند و بعداً آزاد شدند، گفته‌اند که البرش پیش از مرگ در بازداشت، تحت شکنجه‌های شدید قرار داشت و از گرسنگی رنج می‌برد. مقامات فلسطینی و
داشت و از گرسنگی رنج می‌برد. مقامات فلسطینی و گروه‌های حقوق بشری مرگ او را نتیجه شکنجه و بدرفتاری در زندان دانسته‌اند و دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر هم تأیید کرده که آثار شکنجه بر بدن او دیده می‌شود.
نوربرتو بوبیو (۱۸ اکتبر ۱۹۰۹ – ۹ ژانویه ۲۰۰۴) فیلسوف حقوق، اندیشمند علوم سیاسی و تاریخ‌نگار اندیشه سیاسی ایتالیایی بود. او همچنین به‌طور منظم در روزنامهٔ تورینی "لا استامپا" می‌نوشت. بوبیو از مهم‌ترین چهره‌های روشنفکری ایتالیا در قرن بیستم به‌شمار می‌آید. زندگی اولیه. بوبیو در تورین به دنیا آمد. پدرش پزشک بود و خانواده‌اش از طبقه متوسط به‌شمار می‌رفتند. او در کودکی به شعر گفتن علاقه‌مند شد و از موسیقی باخ و اپرای "لا تراویاتا" جوزپه وردی لذت می‌برد. بوبیو در دبیرستان لیچه‌و ماسیمو داتزیلیو تحصیل کرد، جایی
دبیرستان لیچه‌و ماسیمو داتزیلیو تحصیل کرد، جایی که با چزاره پاوزه، لئونه جینتسبورگ و ویتوریو فوآ آشنا شد. مانند بسیاری از جوانان زمان خود، او در سال ۱۹۲۸ به حزب فاشیست ملی پیوست؛ هرچند بعدها از مهم‌ترین منتقدان فاشیسم و اقتدارگرایی شد. فعالیت سیاسی و دیدگاه‌ها. در دوران جنگ جهانی دوم و تحت رژیم بنیتو موسولینی، بوبیو در سال ۱۹۴۲ به حزب عمل پیوست که در آن زمان غیرقانونی بود. او در سال‌های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴ به دلیل فعالیت سیاسی زندانی شد. در انتخابات مجلس مؤسسان ایتالیا (۱۹۴۶) نامزد شد اما موفق به کسب کرسی نشد.
ایتالیا (۱۹۴۶) نامزد شد اما موفق به کسب کرسی نشد. بوبیو از نظریه‌پردازان مهم تمایز چپ و راست سیاسی بود. او استدلال می‌کرد که «چپ» در پی کاهش یا حذف نابرابری‌های اجتماعی است، در حالی که «راست» این نابرابری‌ها را ناشی از تفاوت‌های طبیعی و غیرقابل رفع می‌داند. او از مدافعان سرسخت حاکمیت قانون، تفکیک قوا و محدودیت قدرت سیاسی بود. هرچند سوسیالیست محسوب می‌شد، اما با گرایش‌های اقتدارگرایانهٔ مارکسیسم مخالفت می‌کرد و از «مصالحه تاریخی» میان حزب کمونیست ایتالیا و دموکراسی مسیحی (ایتالیا) حمایت کرد. بوبیو همچنین از
مسیحی (ایتالیا) حمایت کرد. بوبیو همچنین از منتقدان جدی سیلویو برلوسکونی بود. فعالیت دانشگاهی و افتخارات. بوبیو فلسفهٔ حقوق را نزد آموخت و سپس در دانشگاه‌های کامرینو، سیه‌نا، پادووا و سرانجام در تورین به تدریس پرداخت. از ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۴ استاد علوم سیاسی در تورین بود. او عضو آکادمی لینچه‌ای و همکار خارجی آکادمی بریتانیا (از ۱۹۶۶) بود و در ۱۹۸۴ به پیشنهاد ساندرو پرتینی به مقام سناتور مادام‌العمر رسید. از جوایز مهم او می‌توان به جایزه بالزان (۱۹۹۴) و جایزه هگل (۲۰۰۰) اشاره کرد. گرامیداشت. برای صدمین سال تولد
(۲۰۰۰) اشاره کرد. گرامیداشت. برای صدمین سال تولد نوربرتو بوبیو در سال ۲۰۰۹، کمیته‌ای متشکل از بیش از صد نهاد فرهنگی، دانشگاهی و شخصیت‌های برجسته ایتالیایی و بین‌المللی تشکیل شد. این کمیته برنامه‌ای گسترده از نشست‌ها، کنفرانس‌ها و فعالیت‌های فرهنگی را برای ترویج گفت‌وگو درباره اندیشهٔ بوبیو و آیندهٔ دموکراسی، فرهنگ و تمدن سامان داد. مراسم رسمی گشایش در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۹ در دانشگاه تورین برگزار شد. آثار برجسته. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به این موارد اشاره کرد: بوبیو همچنین آثار متعددی درباره توماس هابز،
کرد: بوبیو همچنین آثار متعددی درباره توماس هابز، گائتانو موسکا و ویلفردو پارتو نوشت و بر اندیشه سیاسی مدرن تأثیر گذاشت.
داستان‌های ایران باستان کتابی است از احسان یارشاطر که سالِ ۱۳۳۶ در ایران منتشر شد. این کتاب در ۱۱ بخش مختلف بوده و اصل داستان­‌ها به زبان­‌هایی است که پس از حملهٔ اعراب به ایران دیگر رایج نیستند.
المَقلوبه به معنای «واژگون» یا «وارونه»، یک فروچاله با مساحت حدود ۴۷۶۵ متر مربع است که در روستای قرندی در مالت قرار دارد. المقلوبه یک منطقۀ ویژۀ حفاظتی و بخشی از سایت‌های ناتورا ۲۰۰۰ در اتحادیۀ اروپا است و همچنین عنوان «مقصد برتر اروپایی» را از کمیسیون گردشگری اتحادیۀ اروپا دریافت کرده است. ورود بازدیدکنندگان به پایین‌ترین سطح فروچاله ممنوع است، اما تماشا از سکوی نیمه‌راه ممکن است. تشکیل زمین‌شناختی. این حفره در نتیجۀ فروریختن یک کفۀ سنگ آهکی که بالای حفره‌ای در محیط کارستی قرار داشت، شکل گرفت. قطر آن حدود
در محیط کارستی قرار داشت، شکل گرفت. قطر آن حدود ۵۰ متر، ژرفا ۱۵ متر و پیرامون آن ۳۰۰ متر است. فروچاله از رس آبی و سنگ آهک گلوبیژرینا روی سنگ آهک مرجانی «زونقور» ساخته شده است. در دهۀ ۱۹۳۰ پس از بارندگی شدید تقریباً پر از آب می‌شد، اما آب پس از چند روز به کارست زیرزمینی نفوذ می‌کرد. پدید آمدن حفره. این فروچاله به‌طور ناگهانی در ۲۳ نوامبر ۱۳۴۳ در جریان یک طوفان شدید یا احتمالاً زمین‌لرزه پدید آمد. افسانه‌ها. بر اساس یک افسانه، مردمی که در این مکان زندگی گناه‌آلودی داشتند، پس از هشدار بی‌توجه ماندند و خداوند
داشتند، پس از هشدار بی‌توجه ماندند و خداوند دهکده را بلعید و تنها همسایۀ درستکار را نجات داد. سپس فرشتگان قطعه‌ای را به دریا انداختند و جزیرۀ فیلفلا پدید آمد. روایت دیگر از نجات یک راهبه در کلیسای کوچک سان ماتئو سخن می‌گوید. کلیسای کوچک. کلیسای کوچک سنت متیو (ایز-زغیر) در لبهٔ فروچاله ساخته شده و دست‌کم از سدۀ چهاردهم وجود داشته و احتمالاً پیشینۀ آن به سدۀ یازدهم بازمی‌گردد. گیاهان و جانوران. درختان غالب عبارتند از برگ بو، انجیر، انار، خرنوب، زالزالک، نی و تمشک. درخت سندروس تنها در مقلوبه، ایجیه‌باء و
و تمشک. درخت سندروس تنها در مقلوبه، ایجیه‌باء و ملیها در مالت یافت می‌شود. همچنین گیاهانی مانند گزنه، علف هفت‌بند، علف شور مالتی، کبر و گلابی خاردار در این منطقه روییده‌اند. در میان جانوران می‌توان به گونه‌های بومی سوسک، لیسه، مورچه‌های کمیاب، یک گونه خرخاکی کمیاب و همچنین خفاش گوش‌دراز خاکستری و خفاش‌های دم‌آزاد اشاره کرد. محیط طبیعی. این تنها فروچالهٔ مالت است که با رسوبات پوشیده نشده و در فهرست ناتورا ۲۰۰۰ ثبت شده است. پوشش گیاهی آن شامل برگ بو، سندروس و علف شور مالتی است. همچنین مکان آشیانه‌سازی طرقه
و علف شور مالتی است. همچنین مکان آشیانه‌سازی طرقه کبود، پرندۀ ملی مالت، به شمار می‌رود.