payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رافائله کوتولو خود را مردی مقدر و دارای نیروهای ماوراءالطبیعه می‌دانست، قادر به شفا دادن زخمی‌ها و زنده کردن مردگان. ارزیابی‌های مختلف روان‌پزشکی او را روان‌پریش، هیستریک و مگالومانیا تشخیص دادند. او باور داشت که به زمین فرستاده شده تا مردم ناپل را نجات دهد. همان‌طور که در جریان یک محاکمه در سال ۱۹۸۰ گفت: در طول یک ارزیابی روان‌پزشکی، کوتولو ادعا کرد که وقتی هجده ساله بود خاله‌اش را زنده کرده است. شبی او وارد حالت به‌ظاهر غیرقابل برگشت کما شد. کوتولو به نزد او رفت و گفت: «بلند شو! پول مراسم ختمت را
به نزد او رفت و گفت: «بلند شو! پول مراسم ختمت را نداریم.» سپس او بلند شد. به گفتهٔ آدریانو باگلیو از کوریره دلا سرا، پیرزن به دلیل مراقبت اورژانسی پزشکی که با تاریخچهٔ حملات کاتاتونیک او آشنا بود به هوش آمد. اما برای کوتولو این واقعه به عنوان یک معجزه و نشانهٔ قدرت درونی او جلوه یافت. وقتی والریو فیوراونتی، نئو فاشیست و هم‌سلولی کوتولو در پوگیورهاله که به جرم تروریسم سیاسی محکوم شده بود، علت جذابیت او را پرسید، کوتولو پاسخ داد: «ناپل به اربابان و گدایان تقسیم شده است. اگر جذابیت دارم، به این دلیل است که
شده است. اگر جذابیت دارم، به این دلیل است که می‌توانم ارتقای فوری از دسته دوم به دسته اول ارائه کنم.» در زندان، کوتولو نامه‌های فراوانی از جوانانی دریافت می‌کرد که تحت تأثیر دستاوردهای او و توانایی‌اش در فریب مقامات قرار گرفته بودند. این افراد که خود را حاشیه‌ای و استثمارشده می‌دیدند، جذب شهرت، شخصیت پر زرق و برق و جذبهٔ او می‌شدند. به عنوان مثال، نامه‌ای از دو دختر نوجوان از آچرا که توسط مقامات زندان توقیف شد، چنین بود: در مصاحبه‌ای با رسانه‌ها، کوتولو دربارهٔ زندگی خود چنین گفت: مرگ. در ۱۷ فوریهٔ ۲۰۲۱،
زندگی خود چنین گفت: مرگ. در ۱۷ فوریهٔ ۲۰۲۱، کوتولو در بخش زندان بیمارستان ماجوره در پارما در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
روزتا کوتولو (؛ ۱ ژانویهٔ ۱۹۳۷ – ۱۴ اکتبر ۲۰۲۳) یک جنایتکار ایتالیایی و خواهر رئیس کامورا، رافائله کوتولو، بود که رهبر NCO بود، سازمانی که او برای نوسازی کامورا ایجاد کرده بود. از آنجا که برادرش بیشتر وقت خود را پشت میله‌های زندان می‌گذراند و دستورهایش را می‌فرستاد، ادارهٔ روزمرهٔ سازمان به خواهر بزرگترش، روزتا، سپرده شد. لقب او به معنای «چشمان یخ» بود. پیش‌زمینه. روزتا، زنی مو خاکستری و متدین به نظر، سال‌ها تنها با مادرش در اتاوویانو نزدیک ناپل زندگی می‌کرد و به گل‌های رز خود می‌رسید. او قدرت پشت برادرش
و به گل‌های رز خود می‌رسید. او قدرت پشت برادرش برای بیش از ۱۵ سال بود و دستورهای او را از زندان منتقل می‌کرد و طرفداران وفادار او را در بیرون هدایت می‌کرد. بر اساس گفتهٔ یکی از ساکنان اتاوویانو، بدون او NCO فرو می‌پاشید. در حالی که برادر مگالومانیای او با مصاحبه‌ها و سخنرانی‌هایش در دادگاه جنجال ایجاد می‌کرد، روزتا رفتار کم‌حرف و آرامی داشت. او رابطهٔ عشق و نفرتی با برادرش داشت. به گفتهٔ وکیلشان، پائولو تروفینو، رابطه‌شان طوفانی بود: «آنها اغلب دعوا می‌کنند. او فکر می‌کند او خیلی حرف می‌زند. آرزو دارد که
او فکر می‌کند او خیلی حرف می‌زند. آرزو دارد که مصاحبه ندهد.» او در مقر NCO حکومت می‌کرد: قصر مدیچئو، کاخی وسیع از قرن شانزدهم با ۳۶۵ اتاق و پارک بزرگ با زمین تنیس و استخر شنا. این قصر در آن زمان با چند میلیارد لیره خریداری شد و امکان ارتباط مستقیم کوتولو از زندان‌های پوگیورهاله و آسکولی پیچنو را فراهم می‌کرد. فراری. روزتا کوتولو که در محاسبات نابغه بود، با بارون‌های کوکائین آمریکای جنوبی مذاکره می‌کرد، تقریباً موفق به منفجر کردن مقر پلیس شد و در فیلم "استاد" نمایان شد. او در جلسه‌ای سطح بالا با نمایندگان
نمایان شد. او در جلسه‌ای سطح بالا با نمایندگان مافیا سیسیل و گروه‌های کامورا شرکت کرد تا پایان جنگ خونین بین NCO و رقبای آنها از نووا فامیلیا را با کمک دست راست کوتولو، ویچنزو کاسیلو، رقم بزند. در اکتبر ۱۹۸۱، پلیس به مقر او یورش برد در حالی که او ریاست جلسهٔ NCO را بر عهده داشت. کوتولو زیر یک قالی فرار کرد و با ماشینی که کشیش محله از ایستگاه‌ها عبور داد، فرار کرد. او بیش از ۱۰ سال در انظار عمومی دیده نشد و عملیات را از مجموعه‌ای از خانه‌های امن در شهرهای مختلف هدایت می‌کرد. دستگیری. در فوریهٔ ۱۹۹۳، او خود
هدایت می‌کرد. دستگیری. در فوریهٔ ۱۹۹۳، او خود را پس از آنکه پلیس مخفیگاهش را پیدا کرد، تسلیم کرد. کوتولو در ورودی ظاهر شد و گفت: «از فراری بودن خسته شده‌ام». این صحنه با حضور خبرنگاران و نیروهای امنیتی به‌سرعت در رسانه‌های ایتالیایی بازتاب یافت و تصویر او به‌عنوان «مادرخوانده»‌ای که سال‌ها توانسته بود از دست عدالت بگریزد، تثبیت شد. او در غیاب خود در سال ۱۹۹۰ به نه سال زندان به اتهام همکاری با مافیا محکوم شده بود که بعدها به پنج سال کاهش یافت. دادستان‌ها مدعی بودند که او سازمان برادرش را اداره می‌کرد و نقش
بودند که او سازمان برادرش را اداره می‌کرد و نقش فعالی در حفظ شبکهٔ تبهکارانه خانواده کوتولو داشته است. با این حال، از نه اتهام قتل تبرئه شد. روزتا توانسته بود مقامات را متقاعد کند که بی‌ضرر است و ظاهر ساده و بی‌آلایش او نیز به طور قطع کمک کرد. تحلیلگران حقوقی بعدها اشاره کردند که همین «ظاهر معمولی و مادرانه» یکی از عوامل اصلی سبک‌تر شدن احکام علیه او بوده است. برادرش، رافائله کوتولو، همیشه تأکید می‌کرد که روزتا هیچ اطلاعی از فعالیت‌های جنایی او نداشته و فقط همان کاری را انجام می‌داده که او خواسته است:
فقط همان کاری را انجام می‌داده که او خواسته است: «روزتا هیچ‌گاه کاموریستا نبوده است… او فقط به من گوش می‌داد و همان چند چمدان پول را برای زندانیان فرستاد که من به او گفته بودم». با این حال، روشن است که کوتولو همیشه می‌خواست سازمانی ویژهٔ مردان بر اساس اصولی مانند برادری جنایی حفظ کند، بنابراین نمی‌توانست به خواهرش نقشی بدهد. همچنین می‌توان گفت که او صرفاً نمی‌خواست او را درگیر کند و بنابراین همیشه تأکید داشت که او بی‌گناه است. این دفاع برادر، گرچه در دادگاه تأثیر کامل نداشت، اما در افکار عمومی تصویری
تأثیر کامل نداشت، اما در افکار عمومی تصویری دوگانه از روزتا ساخت: از یک سو زنی تابع و بی‌خبر، و از سوی دیگر شخصی که در عمل توانسته بود ساختار مالی و تدارکاتی سازمان را سرپا نگه دارد. نقش در NCO. بسیاری از اعضای مهم باور نداشتند که او نقش مهمی داشته باشد زیرا زن بود. به عنوان مثال، سرگرد سابق NCO و "پنتیتو" پاسکوآله بارا اظهار داشت: «روزتا کوتولو چه ارتباطی با آن دارد؟ زنان چه ارتباطی با کامورا دارند؟» با این حال، به گفتهٔ دادستان آنتونیو لوداتی که بارها کوتولو را مورد پرسش قرار داده بود، خواهرش نیروی واقعی
را مورد پرسش قرار داده بود، خواهرش نیروی واقعی پشت NCO بود: «برادرش همیشه تحت قدرت شخصیت قوی او بوده است. او ۳۰ سال در زندان بوده؛ در طول این مدت روزتا به عنوان مدیر واقعی نووا کامورا اورگانیزاتا عمل کرد.» مرگ. روزتا کوتولو در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۳، در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
هفتاد و هشتمین دوره جوایز فیلم آکادمی بریتانیا () که بیشتر با نام بفتا شناخته می‌شود، در ۱۶ فوریه ۲۰۲۵ برگزار شد و از بهترین فیلم‌های ساخته شده در هر ملیتی که در سال ۲۰۲۴ در سینماهای بریتانیا اکران شده بودند، تقدیر شد. فهرست بلند نامزدهای بفتا در ۳ ژانویه ۲۰۲۵ اعلام شد. نامزدهای جایزه ستاره نوظهور که تنها دسته‌ای است که توسط مردم بریتانیا رأی‌گیری می‌شود، در ۷ ژانویه ۲۰۲۵ معرفی شدند. نامزدهای نهایی سایر دسته‌ها نیز در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵ توسط برندگان پیشین جوایز بفتا، میا مک‌کنا بروس و ویل شارپ اعلام گردید. فیلم
میا مک‌کنا بروس و ویل شارپ اعلام گردید. فیلم اسپانیایی‌زبان فرانسوی موزیکال و جنایی "امیلیا پرز" با پانزده نامزدی در فهرست بلند پیشتاز بود و پس از آن فیلم "مجمع کاردینال‌ها" با چهارده نامزدی قرار داشت. در نهایت، بیشترین تعداد نامزدی‌ها به فیلم "مجمع کاردینال‌ها" با دوازده نامزدی تعلق گرفت، پس از آن "امیلیا پرز" با یازده نامزدی و "بروتالیست" با نه نامزدی قرار داشتند. در پایان، فیلم‌های "بروتالیست" و "مجمع کاردینال‌ها" بیشترین جوایز را با چهار جایزه هر یک به خود اختصاص دادند.
نووا کامورا اورگانیزاتا () یک کامورا و سازمان جنایی ایتالیایی بود که در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ توسط رافائله کوتولو، یکی از کاموریست‌های ناپلی، در منطقهٔ کامپانیا تأسیس شد. این سازمان همچنین با اختصار NCO شناخته می‌شد. هدف از تأسیس آن، نوسازی کامورای قدیمی روستایی بود که در زمینهٔ قاچاق سیگار و طرح‌های اخاذی در بازار میوهٔ ناپل فعالیت می‌کرد. به این منظور، کوتولو سازمانی ساختاریافته و سلسله‌مراتبی ایجاد کرد، که در تضاد کامل با خاندان‌های سنتی کامورا که معمولاً پراکنده بودند، بود. اعضای NCO اغلب توسط رقبای کاموریستی
بودند، بود. اعضای NCO اغلب توسط رقبای کاموریستی و مأموران قانون ایتالیا «کوتولیانی‌ها» نامیده می‌شدند. به گفتهٔ وزارت دادگستری ایتالیا، تا سال ۱۹۸۱ NCO به قوی‌ترین خاندان کامورا و یکی از قدرتمندترین سازمان‌های جنایی کشور تبدیل شده بود و تنها در ناحیهٔ ناپل برای حداقل ۲۰۰٬۰۰۰ نفر معیشت فراهم می‌کرد. این سازمان خصومت شدیدی با مافیای سیسیل داشت، اما با تعداد زیادی از خاندان‌های اندرا‌نگتا کالیبرایی و همچنین نووا گرانده کامورا پولیه‌زه که پیش‌درآمد ساکرا کرونا اونی‌تا در آپولیا بود، اتحاد داشت. سرانجام توسط
اونی‌تا در آپولیا بود، اتحاد داشت. سرانجام توسط نووا فامیلیا جایگزین شد، کنفدراسیونی از خاندان‌ها شامل میکله زازا (رئیس کامورا با ارتباطات قوی با کوزا نوسترا), خاندان جیونتا از توره آنونزیاتا, خاندان نوولتا از مارانو, آنتونیو باردلینو از سان چیپریانو د آورسا و کازال دی پرینچیپه, خاندان آلفیری از ساویانو به رهبری کارمین آلفیری, خاندان گالاسو از پوگیو مارینو به رهبری پاسکوال گالاسو, خاندان جولیانو از محله فورچلا در ناپل به رهبری لوییجی جولیانو و خاندان ولارو از پورتیکی به رهبری لوییجی ولارو. این سازمان در
از پورتیکی به رهبری لوییجی ولارو. این سازمان در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ منحل شد، زمانی که بسیاری از رؤسا و اعضای آن کشته یا زندانی شدند. کامورای کوتولو به عنوان «کامورای جمعی» جوانان بیکار که در اخاذی تخصص داشتند توصیف شده بود، در حالی که کامورای کارمین آلفیری به عنوان «کامورای سیاسی» شناخته می‌شد به دلیل توانایی‌اش در دریافت قراردادهای بخش عمومی از طریق ارتباطات سیاسی، و کامورای لورِنزو نوولتا به عنوان «کامورای تجاری» که سرمایهٔ مواد مخدر را پس از زلزلهٔ ۱۹۸۰ در ساخت و ساز سرمایه‌گذاری می‌کرد. تاریخچه. تشکیل.
ساخت و ساز سرمایه‌گذاری می‌کرد. تاریخچه. تشکیل. بنیان‌گذار این سازمان، رافائل کوتولو، که به نام "'o Professore" (پروفسور) نیز شناخته می‌شد، در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۱ در اوتاویانو، روستایی در حومه ناپل، به دنیا آمد. در سن ۱۸ سالگی، در ۲۴ فوریه ۱۹۶۳، اولین قتل خود را مرتکب شد و پس از آن محکوم به حبس ابد شد که پس از تجدید نظر به ۲۴ سال کاهش یافت. او به پوجوراله، زندان ناپل فرستاده شد. ورود به دنیای زندان با محکومیت قتل، کوتولو را به یک "مرد سخت‌گیر" تبدیل کرد. در زندان، کوتولو قوانین دنیای جنایت را آموخت: او به مردی
کوتولو قوانین دنیای جنایت را آموخت: او به مردی با شرافت تبدیل شد، به زندانیان قدرتمندتر احترام گذاشت و به دلیل شخصیت برجسته‌اش، شهرت و اعتبار شخصی کسب کرد. او هرگز از هدف و آرزوی خود برای تبدیل شدن به یکی از بزرگ‌ترین روسای زیرزمینی ناپلی غافل نشد. کوتولو زمانی که آنتونیو اسپاونو معروف به "'o Malommo" (مرد بد) به زندان پوجوراله منتقل شد، خود را به عنوان رهبر تثبیت کرده بود. او اسپاونو را به مبارزه با چاقو در حیاط زندان (عملی به نام "'o dichiaramento"، اعلامیه) دعوت کرد، اما اسپاونو امتناع کرد. رئیس مورد
دعوت کرد، اما اسپاونو امتناع کرد. رئیس مورد چالش قرار گرفته ظاهراً تنها پاسخ داد: "جوانان امروزی می‌خواهند به هر قیمتی زود بمیرند." اسپاونو اندکی پس از این رویداد از زندان آزاد شد. کوتولو از سلول زندان خود دستور قتل اسپاونو را صادر کرد. یک آدمکش، که ظاهراً دوست کوتولو بود، او را از فاصله نزدیک با شات‌گان به صورتش شلیک کرد. اسپاونو از حمله جان سالم به در برد، اما شلیک شات‌گان آسیب قابل توجهی به ساختار صورتش وارد کرد که نیاز به جراحی پلاستیک داشت. اسپاونو فوراً از نقش برجسته خود به عنوان رئیس کامورا استعفا
از نقش برجسته خود به عنوان رئیس کامورا استعفا داد. کوتولو از داخل زندان پوجوراله ناپل بود که NCO را بنا کرد. او با زندانیان جوانی که با زندان آشنایی نداشتند دوست شد و به آن‌ها حس هویت و ارزش داد، به گونه‌ای که وقتی آزاد می‌شدند، "گل" (یعنی پول) برای کوتولو می‌فرستادند که این امر به او امکان می‌داد شبکه خود را گسترش دهد. او به زندانیان فقیر کمک می‌کرد و برای آن‌ها از فروشگاه زندان غذا می‌خرید یا غذا از بیرون می‌فرستاد. به این ترتیب، کوتولو بدهی‌ها یا "چک‌های بارانی" ایجاد کرد که در زمان مناسب از آن‌ها
بارانی" ایجاد کرد که در زمان مناسب از آن‌ها بهره‌برداری می‌کرد. با رشد پیروانش، او همچنین انحصار خشونت را در تعدادی از زندان‌ها اعمال می‌کرد و قدرت خود را افزایش می‌داد. تا اوایل دهه ۱۹۷۰، کوتولو آنقدر قدرتمند شده بود که قادر بود تعیین کند کدام یک از پیروانش به کدام زندان منتقل شوند، از تلفن یک رئیس زندان برای تماس با هر نقطه‌ای از جهان استفاده کند و ظاهراً حتی یک بار رئیس زندان را برای جرات جستجوی سلولش سیلی بزند. پیوند کلیدی دیگر کوتولو، پرداخت منظم به خانواده‌های اعضای NCO زندانی بود که وفاداری هم
به خانواده‌های اعضای NCO زندانی بود که وفاداری هم زندانیان و هم خانواده‌هایشان را تضمین می‌کرد. کوتولو به زودی توانست گروه کوچکی از زندانیان را زیر نظر خود جمع کند که هسته‌ای بودند که بعدها به رهبری NCO تبدیل شدند. آن‌ها شامل آنتونینو کومو معروف به "'o Maranghiello" (چوبدستی)، پاسکواله بارا معروف به "'o Nimale" (حیوان)، جوزپه پوکا معروف به "'o Giappone" (ژاپنی)، پاسکواله د‌آمیکو معروف به "'o Cartunaro" (جمع‌کننده مقوا) و وینچنزو کاسیلو معروف به "'o Nirone" (سیاه بزرگ) بودند. پس از آزادی، آن‌ها اولین
(سیاه بزرگ) بودند. پس از آزادی، آن‌ها اولین فعالیت‌های جنایی خارج از زندان را راه‌اندازی کردند که مستقیماً توسط کوتولو از داخل سیستم زندان کنترل می‌شد. ساختار. NCO دو ساختار موازی توسعه داد، یکی در داخل سیستم زندان به نام "cielo coperto" (آسمان پوشیده)، و دیگری خارج از سیستم زندان به نام "cielo scoperto" (آسمان باز). از آنجا که کوتولو و بسیاری از اعضای NCO در حال گذراندن حکم حبس ابد بودند، ارتباط بین این دو ساختار اهمیت بالایی داشت. برای حفظ رهبری خود، کوتولو نیاز داشت که دستوراتش را به اعضای NCO در خارج
نیاز داشت که دستوراتش را به اعضای NCO در خارج به صورت مؤثر و قابل اعتماد برساند، در حالی که همزمان بخشی از سود حاصل از گسترش را به زندان‌ها تحویل دهد تا بتواند جذب نیرو را گسترش دهد. شرایط ویژه زندان پوجوراله، از جمله موقعیت استراتژیک آن در مرکز ناحیه غربی ناپل و جریان مداوم افراد مانند زندانیان آزادشده و بستگان زندانیان، رفت و برگشت به زندان را امکان‌پذیر کرد و باعث شد NCO بتواند فعالیت‌های جنایی خود را از مکان متمرکز هماهنگ کند. NCO از این جریان مداوم برای آوردن پول و کالا به زندان و ارسال دستورات به
برای آوردن پول و کالا به زندان و ارسال دستورات به همکاران برای عملیات خارج استفاده می‌کرد. بستگانی که می‌توانستند روزانه ملاقات کنند به عنوان پیام‌رسان اصلی استفاده می‌شدند، اما وقتی در دسترس نبودند، برخی از این همکاران به صورت کاغذی به عنوان بستگان تصدیق می‌شدند، با همکاری کارمندان شهری مختلف، به ویژه شهرداری کوتولو در اوتاویانو. همان‌طور که وزارت دادگستری در سال ۱۹۸۳ کشف کرد، کوتولو از ژوئیه ۱۹۷۷ تا دسامبر ۱۹۷۸ هر روز توسط جوزپه پوکا ملاقات می‌شد که سندی از شهرداری اوتاویانو داشت که او را به عنوان
سندی از شهرداری اوتاویانو داشت که او را به عنوان پسرعموی اول کوتولو تأیید می‌کرد. او همچنین سه بار توسط عضو دیگر NCO، جوزپه رومانو، ملاقات شد: یک بار به عنوان برادر زن کوتولو، یک بار به عنوان "compare" و نهایتاً به عنوان پسرعمو. NCO به اصل سازمان‌دهی جدیدی مبتنی بر "Comparaggio"، پسرعموها و خویشاوندان متحد تبدیل شد که به طور رسمی توسط کارمندان شهرداری نوشته شد. پس از عملیاتی شدن اولین گروه NCO و شروع تولید سود، کوتولو "soccorso verde" (صلیب سبز) را تأسیس کرد تا به جذب اعضای جدید از جمعیت زندانیان کمک کند،
تا به جذب اعضای جدید از جمعیت زندانیان کمک کند، آن‌ها را با لباس، وکیل، مشاوره حقوقی، پول برای خود و خانواده‌هایشان و حتی کالاهای لوکس تأمین کند. روند توزیع مالی به زندانیان به صورت منظم انجام می‌شد. از همان ابتدا، کوتولو از هر عملیات موفق ۵۰۰,۰۰۰ لیره برای جمعیت زندانیان کنار می‌گذاشت. این صندوق از طریق سرویس‌های مالی توسط خواهر رافائل، رزتا کوتولو و برخی از فرماندهان NCO به زندانیان NCO در سراسر ایتالیا توزیع می‌شد. NCO در تلاش برای کنترل کل منطقه، ساختار خانوادگی کامورای شهری را پشت سر گذاشت. NCO
ساختار خانوادگی کامورای شهری را پشت سر گذاشت. NCO ساختاری باز داشت و اعضای جدید با نرخ ۱,۰۰۰ نفر در سال جذب می‌شدند. عضویت برای همه باز بود و شرط اصلی وفاداری به کوتولو و مشارکت در فعالیت‌های جنایی مشترک بود. با این حال، به محض گسترش کسب‌وکار سازمان و نیاز به نیروی انسانی بیشتر، جذب نیرو تهاجمی و بعدها حتی اجباری شد. در زندان، مردم مجبور به عضویت در NCO می‌شدند و عدم تمکین اغلب منجر به قتل زندانیان می‌شد. این سازمان اتحادیه‌ای از باندهای مختلف بود که به طور متمرکز و با هدایت کوتولو فعالیت می‌کردند و به
طور متمرکز و با هدایت کوتولو فعالیت می‌کردند و به سرعت در ناپل و مناطق اطراف آن گسترش یافتند. ایده‌شناسی. کوتولو دارای یک ایدئولوژی بود، عاملی دیگر که برای جوانان بی‌ریشه و کم‌سواد جذاب بود. او NCO را در زادگاهش اوتاویانو در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۰، روز قدیس حافظ کوتولو، سان رافائل، تأسیس کرد و سازمان از یک اساسنامه شامل قوانین و مقررات استفاده می‌کرد که به‌طور عمدی شباهت زیادی به کامورای قرن گذشته داشت. به این ترتیب، کوتولو قدرتمندترین سازمانی را که تاکنون در حومه ناپل وجود داشته، ایجاد کرد. با استفاده از جذابیت
ناپل وجود داشته، ایجاد کرد. با استفاده از جذابیت شخصی و کاریزمای تقریباً جادویی خود، او توانست این کار را به تنهایی انجام دهد. پایگاه‌های NCO شهرهای شرق ناپل مانند اوتاویانو بودند. از ابتدا، NCO استفاده از منابع غیرقانونی موجود در منطقه را برای بهبود جامعه ترویج می‌کرد، نقش محافظ جامعه را بر عهده می‌گرفت و هویت منطقه‌ای قوی مبتنی بر ارزش‌های جنایی را به نمایش می‌گذاشت. او سیکلیک مافیا را متهم می‌کرد که قصد دارد ناپل و کمپانیا را استعمار کند. کوتولو بیشتر به هویت کمپانیا و نه صرفاً ناپلی تکیه داشت که شاید
هویت کمپانیا و نه صرفاً ناپلی تکیه داشت که شاید ناشی از پیشینه فقیرانه دهقانی او بود. برای مثال، کوتولو یک بار گفته بود: «روزی که مردم کمپانیا بفهمند بهتر است یک تکه نان به عنوان انسان آزاد بخورند تا یک استیک به عنوان برده، همان روز کمپانیا پیروز خواهد شد.» او درباره نیاز به بازگرداندن احترام به مردم این منطقه صحبت می‌کرد: «ما باید شکوه قدیم ناپل و کمپانیا را احیا کنیم. باید سرنوشت منطقه خود را بازگردانیم، که با نماد وزوو نمایان می‌شود.» این رویکرد باعث شد NCO به صورت آشکار با سیکلیک مافیا و سایر
باعث شد NCO به صورت آشکار با سیکلیک مافیا و سایر خانواده‌های کامورا خصومت داشته باشد و کوتولو در نتیجه اتحاد طولانی‌مدتی با 'Ndrangheta برقرار کرد، که قصد دخالت در ناپل یا کمپانیا نداشتند. کوتولو روابط قوی با 'Ndrangheta داشت. به گفته برخی پنتیتی‌ها، حرفه کوتولو با پیوستن به 'Ndrangheta آغاز شد، با حمایت روسای مهمی مانند جوزپه پی‌رومالی، پائولو دی استفانو و مامولیتی. کوتولو سازمان NCO را بر اساس مدل 'Ndrangheta، قوانین داخلی و آیین‌های آن پایه‌گذاری کرد. NCO همچنین روابط محکمی با ساکرا کرونا اونی‌تا آپولیا
همچنین روابط محکمی با ساکرا کرونا اونی‌تا آپولیا و باندای ماگلیانا رومی برقرار کرد، دو سازمان جنایی دیگر که مستقیماً در کمپانیا فعالیت نمی‌کردند. این سازمان در تاریخ کامورا منحصر به فرد بود زیرا بسیار متمرکز بود و دارای نوعی ایدئولوژی ابتدایی بود. به عنوان مثال، او به طور علنی اعلام کرده بود که کودکان نباید ربوده یا مورد آزار قرار گیرند و حداقل یک رباینده را به قتل رسانده است. شاید قدرتمندترین سلاح ایدئولوژیک، پرستش خشونت بود، که گاهی به نوعی میل به مرگ نزدیک می‌شد؛ کوتولو یک بار نوشت: «ارزش یک زندگی در
می‌شد؛ کوتولو یک بار نوشت: «ارزش یک زندگی در طول آن نیست بلکه در استفاده‌ای است که از آن می‌شود؛ اغلب مردم طولانی زندگی می‌کنند بدون اینکه واقعاً زندگی کنند. این را در نظر بگیرید، دوستان من، تا وقتی روی زمین هستید، همه چیز به اراده شما بستگی دارد، نه به تعداد سال‌هایی که زندگی کرده‌اید.» از طریق کتاب افکار و شعرهایش "Poesie e pensieri" و مصاحبه‌های متعدد با روزنامه‌نگاران، کوتولو توانست حس هویت قوی در میان اعضایش ایجاد کند. کتاب در ناپل در سال ۱۹۸۰ منتشر شد، اما هرگز به عموم توزیع نشد. کتاب شامل ۲۳۵ صفحه
اما هرگز به عموم توزیع نشد. کتاب شامل ۲۳۵ صفحه شعر و تصاویر بود و توسط پلیس توقیف و به عنوان «ترویج یک سازمان جنایی» سانسور شد. طبق وزارت دادگستری، این کتاب توسط اعضای NCO به عنوان "کتاب مقدس NCO" دیده می‌شد و به ویژه در زندان محبوب بود، زیرا کوتولو خودش آن را از طریق پست توزیع می‌کرد. کوتولو به طور آشکار از زندانیان جوان حمایت می‌کرد که با سوءاستفاده، خشونت، تجاوز و تهدید روبه‌رو بودند. او به آن‌ها مشاوره و حفاظت ارائه می‌داد و همزمان آموزش می‌دیدند که چگونه به عنوان یک "picciotto" خوب رفتار کنند،
که چگونه به عنوان یک "picciotto" خوب رفتار کنند، پایین‌ترین سطح ورود به کامورا. کوتولو روسای قدیمی کامورا را به چالش کشید و به جوانان ساختاری برای تعلق ارائه داد: «کامورای جدید باید اساسنامه، ساختار، سوگند، مراسم کامل و آیینی داشته باشد که مردم را تحریک کند تا جان خود را برای این سازمان به خطر بیندازند.» او توسط سربازانش گرامی داشته می‌شد و آن‌ها دست چپ او را می‌بوسیدند، گویی او یک اسقف است. کوتولو زمان زیادی را صرف پژوهش در مورد کامورای قرن نوزدهم کرد و آیین قدیمی آغاز عضویت کاموریستیک را بازسازی نمود. او
قدیمی آغاز عضویت کاموریستیک را بازسازی نمود. او توجه زیادی به تبدیل این آیین به یک عمل اجتماعی الزام‌آور داشت. در سلول خود مراسمی ایجاد کرد که در آن عضو جدید جایزه "primo regalo" (هدیه نخست) که همچنین "abbraccio" (آغوش) یا "fiore" (گل) نامیده می‌شد را دریافت می‌کرد. او سنت‌های قدیمی کاموریستیک را با کاتولیسیزم ترکیب کرد و آیین آغاز عضویت کامورای سنتی را بازسازی کرد. NCO اغلب به عنوان "«بیان نوعی جنبش جمعی از جوانان خشونت‌آمیز و گسسته کمپانیا»" توصیف شده است. با این حال، یک مورخ آن را صرفاً «انجمن گانگستری»
با این حال، یک مورخ آن را صرفاً «انجمن گانگستری» دانسته که نام قدیمی و تا حدودی محترم کامورا را به چپاول برده است. وقتی روزنامه‌نگار جرجیو روسی برخی اعضای جوان NCO از اوتاویانو را مصاحبه کرد، چندین شهادت ثبت شد که آن‌ها چقدر حاضرند برای رئیس و سازمان خود بمیرند. یک picciotto جوان گفت: «می‌پرسی چرا کاری که می‌کنم را انجام می‌دهم. جواب ساده است. برایم مهم نیست بمیرم یا زنده بمانم. در واقع به نوعی به دنبال مرگم هستم.» دیگری گفت: «ما به سمت مرگ خود می‌دویم. زندگی در اینجا بی‌هدف است. این زندگی بد است. زندگی
در اینجا بی‌هدف است. این زندگی بد است. زندگی اینجا صفر است. آنچه در این ۲۳ سال دیده‌ام کافی است و من قبلاً مرده‌ام. اکنون روی زمان قرضی زندگی می‌کنم. اگر بخواهند مرا بکشند، خوب است، آنچه دیده‌ام کافی است.» در یک نامه که توسط پلیس محلی کشف شد، یک «پیکچوتو» جوان به نام توریزیوسو آگریپینو به سالواتوره فدریکو نوشت: «خدای واقعی، عزیز ما رافائل کاتولو است.» یکی دیگر از اعضای جوان NCO به نام آنتونیو لوکارلی معروف به "'o Giarrone" (دزد کوچک) در یک مصاحبه تلویزیونی از حیاط خانواده کاتولو اعلام کرد که آماده است جان
از حیاط خانواده کاتولو اعلام کرد که آماده است جان خود را برای کاتولو فدا کند. کاتولو با ارسال نامه‌ای از طریق یکی از افرادش، مارکو مدا، از او قدردانی کرد: «دوست عزیزم جیاروونه، مصاحبه تو استاد را بسیار خوشحال کرد؛ او مفتخر است، در صورت نیاز، خون تو که از رگ شریف تو جاری می‌شود را در اختیار خود بپذیرد. دوست عزیزم جیاروونه، تو انسانی با کیفیتی عالی هستی.» سه ماه بعد، لوکارلی در جریان یک درگیری با یک گروه رقیب کشته شد.
از طرف خودت صحبت کن دومین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ انگلیسی ایمجن هیپ می‌باشد که در ۱۸ ژوئیهٔ سال ۲۰۰۵ در ایالات متحده منتشر گردید. این آلبوم توسط هیپ نوشته، تهیه، تنظیم و تأمین مالی این آلبوم نیز توسط خود او انجام شده بدون اینکه از هیچ ناشر موسیقی‌ای حمایت بگیرد. در این آلبوم افرادی مانند جف بک، که سولو گیتار قطعهٔ «شب‌بخیر و خداحافظی» را اجرا کرده و دوست‌پسر سابق هیپ، ریچی میلز که در قطعهٔ «لحظه‌ای که گفتم» با او به جدل می‌پردازد. به‌عنوان مهمان حضور دارند، "از طرف خودت صحبت کن" در ۲۴ دسامبر سال ۲۰۱۲ از
"از طرف خودت صحبت کن" در ۲۴ دسامبر سال ۲۰۱۲ از سوی سونی میوزیک مجدداً منتشر گردید و نسخه‌های دیلاکس و بی‌کلام آن نیز ارائه شد.
هفتاد و ششمین دوره جوایز فیلم آکادمی بریتانیا () که بیشتر با نام بفتا شناخته می‌شود، در ۱۹ فوریه ۲۰۲۳ و در سالن رویال فستیوال واقع در ساوت‌بنک سنتر، لندن برگزار شد. این مراسم به بهترین فیلم‌های ملی و خارجی سال ۲۰۲۲ اختصاص داشت. این جوایز توسط آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا اهدا شدند و شامل تقدیر از بهترین فیلم‌های بلند و مستند از هر ملیتی بود که در سال ۲۰۲۲ در سینماهای بریتانیا به نمایش درآمده بودند. نامزدها در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۳ از طریق یک پخش زنده جهانی که توسط بازیگران هایلی اتول و توهیب جیمو در
جهانی که توسط بازیگران هایلی اتول و توهیب جیمو در ساختمان تازه بازسازی‌شدهٔ دفتر مرکزی آکادمی در شماره ۱۹۵ پیکدلی لندن برگزار شد، اعلام گردیدند. نامزدهای جایزه ستاره نوظهور ــ که تنها بخشی است که توسط مردم بریتانیا رأی‌گیری می‌شود ــ دو روز پیش‌تر، در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۳ معرفی شدند. فیلم "در جبهه غرب خبری نیست"، یک درام حماسی آلمانی‌زبان با موضوع ضد جنگ، با چهارده نامزدی در صدر قرار گرفت و رکورد فیلم "ببر خیزان، اژدهای پنهان" (۲۰۰۰) را به‌عنوان بیشترین نامزدی برای یک فیلم غیر انگلیسی‌زبان در تاریخ این مراسم
برای یک فیلم غیر انگلیسی‌زبان در تاریخ این مراسم جوایز تکرار کرد. این فیلم در نهایت هفت جایزه از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردانی (ادوارد برگر) و بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان را به دست آورد و بدین ترتیب رکورد بیشترین جوایز بفتا برای یک فیلم غیر انگلیسی‌زبان را شکست. مراسم توسط بازیگر اسواتینی-انگلیسی ریچارد ئی. گرانت ــ نامزد جوایز بفتا و اسکار ــ و شخصیت تلویزیونی بریتانیایی آلیسون هموند مشترکاً اجرا شد؛ هموند همچنین مصاحبه‌های پشت صحنه را بر عهده داشت. ویک هوپ و منتقد سینمایی رادیو بی‌بی‌سی ۱ علی پلامب
هوپ و منتقد سینمایی رادیو بی‌بی‌سی ۱ علی پلامب نیز اجرای برنامهٔ پیش‌نمایش فرش قرمز را بر عهده داشتند. پخش زندهٔ مراسم از بی‌بی‌سی وان و بی‌بی‌سی آی‌پلیر در بریتانیا و هم‌زمان در هشت کشور دیگر جهان نمایش داده شد.
جان داگلاس وودوارد (; – ) که معمولاً به‌طور خلاصه J.D. یا داگلاس وودوارد نامیده می‌شود، نقاش منظره‌نگار و تصویرگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. او یکی از «مشهورترین نقاشان و تصویرگران» این کشور بود و صدها صحنه از ایالات متحده آمریکا، اروپای شمالی، سرزمین مقدس و مصر خلق کرد که بسیاری از آنها در مجلات محبوب آن زمان چاپ می‌شدند. زندگی. وودوارد در ۱۲ ژوئیه ۱۸۴۶ در شرکت میدلسکس، ویرجینیا، پسر جان پیت لی وودوارد و مری میلدرد ماینر وودوارد متولد شد. خانواده‌اش در حالی که او هنوز بسیار جوان بود، نقل مکان کردند و او