payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موافقت کرد مبلغ هنگفتی معادل ۴۳۰٬۰۰۰ دوکات با بهره سالانه ۱۰٪ به دوک آلبا قرض دهد. این وام با عوارض گمرکی جمع‌آوری‌شده در فوجیا تضمین شده بود و توافق‌نامه‌ها در ۲۳ سپتامبر و ۵ دسامبر ۱۵۵۶ امضا شدند. با این حال، هابسبورگ‌ها مصمم بودند باری را به دست آورند و قصد بازپرداخت وام را نداشتند. در ۸ نوامبر، بونا از درد معده بیمار شد. در ۱۷ نوامبر، در حالی که داشت هوشیاری خود را از دست می‌داد، درباری مورد اعتمادش، جیان لورنزو پاپاکودا، سردفتر مارکو وینچنزو د بالدیس را نزد او آورد و او آخرین وصیت‌نامه‌اش را نوشت. این
نزد او آورد و او آخرین وصیت‌نامه‌اش را نوشت. این وصیت‌نامه، باری، روسانو، اوستونی و گروتالیه را به فیلیپ دوم اسپانیا و مبالغ هنگفتی را به خانواده پاپاکودا واگذار کرد. دخترانش به جز ایزابلا یاگیلون که قرار بود سالانه ۱۰ هزار دوکات دریافت کند، ۵۰ هزار دوکات به صورت یکجا دریافت می‌کردند. تنها پسر او، شاه سیگیسموند دوم آگوستوس، به عنوان ذینفع اصلی تعیین شد، اما در نهایت، او فقط پول نقد، جواهرات و سایر اموال شخصی را به ارث برد. با این حال، روز بعد، بونا حالش بهتر شد و وصیت‌نامه جدیدی را به اسکیپیو کاتاپانی
بهتر شد و وصیت‌نامه جدیدی را به اسکیپیو کاتاپانی دیکته کرد که باری و سایر اموال را به سیگیسموند آگوستوس واگذار می‌کرد. بونا در اوایل صبح ۱۹ نوامبر ۱۵۵۷، در سن ۶۳ سالگی درگذشت. گمان می‌رود که او توسط اعضای مورد اعتماد خانواده مسموم شده باشد. او در کلیسای جامع سن نیکولا در باری به خاک سپرده شد، جایی که دخترش، آنا، مقبره‌ای به سبک رنسانس برای او ساخت. ظاهر فیزیکی. گزارش شده است که بونا موهای بور روشن، ابروهای تیره و گونه‌های گلگونی داشته است؛ در سن ۲۴ سالگی، فرستادگان لهستانی که بر نامزدی او با سیگیسموند اول
لهستانی که بر نامزدی او با سیگیسموند اول نظارت داشتند و اسقف کونارسکی که هنگام استقبال از او در کراکوف، او را با پری دریایی مقایسه می‌کرد، او را زنی فوق‌العاده زیبا می‌دانستند. از سوی دیگر، بونا از نظر دیگران زنی بسیار زشت بود، تا جایی که پیشنهاد ازدواج او و فدریکو گونزاگای چهارده ساله (که توسط ناپل مطرح شده بود) حتی توسط مادرش ایزابلا دِسته و همچنین اسقف الساندرو دی گابیونتا مورد توجه قرار نگرفت، زیرا قربانی کردن زیبایی شکوفای فدریکوی جوان را برای زنی «بالغ و زشت» مانند بونا گناه می‌دانستند. دومی، به نوبه
و زشت» مانند بونا گناه می‌دانستند. دومی، به نوبه خود، سعی کرد چهره خود را از طریق جواهرات و پارچه‌ها برازنده‌تر کند، اما با موفقیت کمی روبرو شد، زیرا «کم یا هیچ چیز او را برازنده نکرده است.» روابط. در دوران جوانی‌اش در باری، بونا اسفورزا، اتوره پیناتلی جوان را به عنوان معشوق خود برگزید. او پسر ارشد الساندرو پیناتلی بود که به نوبه خود معشوق مادرش ایزابلا داراگونا، دوشس میلان، بود. با این حال، اتوره تحت شرایط مرموزی درگذشت. اعتقاد بر این است که بونا پس از امتناع از همراهی او به لهستان، جایی که او قصد ازدواج
از همراهی او به لهستان، جایی که او قصد ازدواج با سیگیسموند را داشت، توسط او مسموم شد. بونا که در سال ۱۵۴۸ توسط شوهرش بیوه شد، درگیر یک رابطه عاشقانه با جیووانی لورنزو پاپاکودا شد. فرزندان. اگرچه بونا با شوهرش سفر نکرد و سه سال را به تنهایی در قلعه واول گذراند، اما در طول نه سال اول ازدواجش شش بار باردار شد. فرزندان او عبارتند از:
جورناله دی برشا ( یک روزنامه منطقه‌ای مستقر در برشا، ایتالیا است. این روزنامه از سال ۱۹۴۵ منتشر می‌شود. تاریخچه و مشخصات. جورنال دی بریسیا در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد. اولین شماره در ۲۷ آوریل ۱۹۴۵ منتشر شد. روزنامه عضو رسمی کمیته آزادی ملی بود. مرکز اصلی آن در برشیا است. این روزنامه در ۲۷ آوریل ۲۰۱۵، سالگرد ۷۰ سالگی خود، طراحی مجدد شد. در اواخر سپتامبر ۲۰۱۵، نونزیا والینی به عنوان مدیر روزنامه منصوب شد. او جایگزین جاکومو اسکانزی در این سمت شد. جورنال دی بریسیا ۱۴۱ داستان نوشته شده توسط انریکو موروویچ بین سال‌های
داستان نوشته شده توسط انریکو موروویچ بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۸ را منتشر کرد. روزنامه یک مکمل با عنوان تابستان گاردا را در سال ۲۰۱۵ برای ترویج گردشگری در دریاچه گاردا آغاز کرد. این یک مجله بود که در ماه‌های بهار و تابستان منتشر می‌شد. جورنال دی بریسیا به دلیل نظرات نژادپرستانه و منفی در مورد مرگ و میر ناشی از کووید ۱۹ در ایتالیا، صفحه رسمی خود را در نوامبر ۲۰۲۰ به‌طور موقت تعطیل کرد. پس از تغییر در سیاست رسانه‌های اجتماعی خود، از ۲۶ آوریل ۲۰۲۲ به ارسال در فیس بوک دوباره شروع کرد. در سال ۲۰۱۲، روزنامه برشا
بوک دوباره شروع کرد. در سال ۲۰۱۲، روزنامه برشا ۱۸٬۴۱۹٬۶۰۱ نسخه فروخته شده است.
دومانی یک روزنامه ایتالیایی است که در رم، ایتالیا منتشر می‌شود. این روزنامه توسط کارلو دی بندتی، ناشر سابق روزنامه "لا رپوبلیکا"، در بهار ۲۰۲۰، پس از آنکه این روزنامه توسط پسرانش به خانواده آنیلی فروخته شد، راه‌اندازی شد و از نظر او، این روزنامه شروع به خیانت به میراث خود به عنوان روزنامه پیشرو و مترقی ایتالیا کرده بود. "روزنامه دومانی" اولین بار در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۰ منتشر شد و از آن زمان تاکنون توسط استفانو فلتری، معاون سردبیر سابق "ایل فاتو کوتیدیانو،" ویرایش می‌شود. به گفته فلتری، یک ماه پس از تأسیس، این
می‌شود. به گفته فلتری، یک ماه پس از تأسیس، این روزنامه‌ها به‌طور متوسط ۱۴۰۰۰ نسخه چاپی در روز می‌فروشند و بیش از ۷۰۰۰ مشترک دیجیتال دارند. "روزنامه دومانی" توسط سرمقاله فردا اسپا، یک شرکت سهامی عام متعلق به دی بندتی، کنترل می‌شود، اما در اسرع وقت به یک بنیاد غیرانتفاعی واگذار خواهد شد تا استقلال و خودمختاری آن تضمین شود. در پایان اکتبر ۲۰۲۰، لوئیجی زاندا به دلیل تضاد منافع با نقش سناتور حزب دموکرات (او پیش از این از خزانه‌داری حزب استعفا داده بود تا این پست را به دست بگیرد)، از ریاست انجمن انتشارات استعفا
را به دست بگیرد)، از ریاست انجمن انتشارات استعفا داد به ویژه هنگامی که این روزنامه شروع به انتقاد شدید از کابینه دوم کونته کرد، که دموکرات‌ها شرکای کوچک آن بودند. زاندا به عنوان رئیس جایگزین آنتونیو کامپو دال‌اورتو شد. جنجال‌ها. در مارس ۲۰۲۳، کلودیو دوریگون، معاون وزیر کار و سیاست‌های اجتماعی دولت ملونی، پس از انتشار مقاله‌ای از روزنامه‌نگاران جیووانی تیزیان و نلو تروچیا، شکایتی کیفری به اتهام افترا علیه "دومانی" مطرح کرد. اندکی پس از آن، دفتر مرکزی روزنامه توسط "کارابینیری" مورد حمله قرار گرفت و آنها
توسط "کارابینیری" مورد حمله قرار گرفت و آنها نسخه‌های چاپی چنین مقاله‌ای را به دستور دفتر دادستانی رم توقیف کردند. این اقدام توسط فدراسیون روزنامه‌نگاران اروپا، مرکز اروپایی آزادی مطبوعات و رسانه‌ها و فدراسیون ملی مطبوعات ایتالیا محکوم شد.
فروریختن سد وال دی استاوا در ۱۹ ژوئیه ۱۹۸۵ رخ داد، زمانی که دو سد باطله بالای روستای استاوا، در نزدیکی تسرو، ایتالیا، شکستند. این حادثه منجر به یکی از بدترین فجایع ایتالیا شد که منجر به کشته شدن ۲۶۸ نفر، تخریب ۶۳ ساختمان و تخریب هشت پل شد. سد بالایی ابتدا شکست و منجر به فروریختن سد پایینی شد. حدود ۱۸۰٬۰۰۰ متر مکعب (۶٬۳۵۰٬۰۰۰ فوت مکعب) گل، ماسه و آب با سرعت ۹۰ به دره ریو دی استاوا و به سمت روستای استاوا رها شد. کیلومتر در ساعت (۵۶ پس از عبور از روستا، سیل ادامه یافت تا اینکه با سرعت ۴٫۲ مایل در ساعت به
ادامه یافت تا اینکه با سرعت ۴٫۲ مایل در ساعت به رودخانه آویسیو رسید. کیلومتر (۲٫۶ mi) دور می‌شود و هر چیزی را که سر راهش باشد، نابود می‌کند. علت. تحقیقات در مورد این فاجعه نشان داد که سدها به خوبی نگهداری نشده بودند و حاشیه ایمنی بهره‌برداری بسیار کم بود. لوله‌ای که در سد بالایی برای تخلیه آب استفاده می‌شد، زیر وزن رسوبات شروع به خم شدن کرده بود و باعث می‌شد زهکشی سد کمتر مؤثر باشد. در همین حال، آب همچنان به مخزن پشت سد پمپاژ می‌شد که همراه با زهکشی کمتر، به این معنی بود که فشار روی دیواره سد بالایی شروع
به این معنی بود که فشار روی دیواره سد بالایی شروع به افزایش کرد. با دنبال کردن مسیر کمترین مقاومت، آب شروع به نفوذ به دیواره کرد و باعث شد خاک داخل دیواره روان شود و دیواره را تضعیف کند تا اینکه فرو ریخت. سپس آب و باطله‌های سد بالایی به داخل سد پایینی جریان یافت که تحت فشار عظیم تولید شده، سی ثانیه بعد فرو ریخت. در ژوئن ۱۹۹۲، ۱۰ نفر به دلیل نقششان در این حادثه به جرم ارتکاب فاجعه و قتل غیرعمد متعدد محکوم و همگی به زندان محکوم شدند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles
محکوم شدند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
فوندو آمبینته ایتالیایی اعتماد ملی ایتالیا است. این سازمان در سال ۱۹۷۵ با عنوان صندوق محیط زیست ایتالیا، بر اساس مدل نشنال تراست از انگلستان، ولز، و ایرلند شمالی تأسیس شد. این سازمان یک سازمان خصوصی غیرانتفاعی است و تا سال ۲۰۱۸ بیش از ۱۹۰٬۰۰۰ عضو دارد هدف آن حفاظت از عناصر میراث فیزیکی ایتالیا است که در غیر این صورت ممکن است از بین بروند. تاریخچه. این بنیاد به ابتکار النا کروچه، دختر فیلسوف ایتالیایی ، بندتو کروچه، برمی‌گردد. النا کروچه می‌خواست مدل «بنیاد ملی اماکن تاریخی یا زیبایی‌های طبیعی بریتانیا» را
ملی اماکن تاریخی یا زیبایی‌های طبیعی بریتانیا» را در ایتالیا به کار گیرد. جولیا ماریا موزونی کرسپی، رناتو بازونی، آلبرتو پردیری و فرانکو روسولی در سال ۱۹۷۵ سند تأسیس را امضا کردند. اندکی پس از تأسیس، اولین بنیادها و کمک‌های مالی مهم خود را دریافت کرد. اولین کمک مالی در سال ۱۹۷۶ توسط وکیلی به نام پیرو د بلاسی انجام شد. او ۱۰۰۰ متر مربع زمین در پانارئا، یکی از جزایر آئولین در نزدیکی سیسیل، را به اف ای ای اهدا کرد و بدین ترتیب از ساخت و ساز و تخریب بخش زیادی از جزیره جلوگیری کرد. در سال ۱۹۷۷، امانوئلا
زیادی از جزیره جلوگیری کرد. در سال ۱۹۷۷، امانوئلا کاستلبارکو، نوه آرتورو توسکانینی، قلعه قرون وسطایی آویو در ترنتینو را به اف ای ای اهدا کرد. اف ای ای مرمت گسترده قلعه را آغاز کرد و در عین حال به خانواده کاستلبارکو اجازه داد تا همچنان در بخش‌هایی از قلعه سکونت داشته باشند. با این حال، اف ای ای به تنهایی مسئول هزینه‌های مرمت، مدیریت و بعداً افتتاح قلعه برای عموم مردم بود. بدین ترتیب اف ای ای الگوی جدیدی از حفاظت از بناهای تاریخی در ایتالیا را ایجاد کرد. همچنین در سال ۱۹۷۷، اف ای ای کار مرمت را در صومعه
همچنین در سال ۱۹۷۷، اف ای ای کار مرمت را در صومعه توربا، کاستل‌سپریو، در استان شمالی وارسه ایتالیا آغاز کرد. این صومعه در ابتدا با هزینه شخصی توسط بنیانگذار بنیاد، جولیا ماریا موتزونی کرسپی، خریداری شد و سپس برای نجات آن از فروپاشی کامل به اف ای ای اهدا شد. امروزه این مجموعه صومعه یکی از مهم‌ترین شواهد لومباردها در ایتالیا و بنابراین یک میراث جهانی یونسکو است. خواص. در اوایل سال ۲۰۰۷، این سازمان بیست و دو ملک شامل قلعه‌ها، باغ‌ها، بناهای صومعه‌ای و سایر دارایی‌های فرهنگی داشت. این املاک در سراسر ایتالیا
فرهنگی داشت. این املاک در سراسر ایتالیا پراکنده شده‌اند، اما اکثر آنها در شمال کشور قرار دارند.
ایتالیا نوسترا ("ایتالیای ما") یک سازمان غیرانتفاعی ایتالیایی است که به حفاظت و ترویج میراث تاریخی، هنری و زیست‌محیطی کشور اختصاص دارد. تاریخچه. این سازمان در ۲۹ اکتبر ۱۹۵۵ توسط اومبرتو زانوتی بیانکو، پیترو پائولو ترومپئو، جورجیو باسانی، دزیدریا پازولینی دال‌اوندا، النا کروچه، لوئیجی مانیانی، هوبرت هاوارد، و آنتونیو سدرنا، گروه کوچکی از روشنفکران رومی با هدف خاص مخالفت با تخریب پیش‌بینی‌شده بخشی از مرکز تاریخی شهر، تشکیل شد. ترویج رویکردی به برنامه‌ریزی شهری که مکان‌های معماری تاریخی را حفظ می‌کند، همچنان
که مکان‌های معماری تاریخی را حفظ می‌کند، همچنان مورد توجه این جنبش بوده است. با این حال، منافع آن در طول زمان گسترش یافته و شامل حفظ همه جنبه‌های میراث فرهنگی و زیست‌محیطی ایتالیا شده است و بیش از ۲۰۰ شعبه در سراسر کشور تأسیس شده است. از جمله موفقیت‌های این سازمان می‌توان به کمپینی اشاره کرد که منجر به تأسیس پارک منطقه‌ای آپیان وی در سال ۱۹۸۸ شد. در سال ۱۹۸۹، ایتالیا نوسترا با بازگرداندن ونوس سیرن به لیبی مخالفت کرد. در همان سال، پس از کنسرت پینک فلوید در ونیز که باعث تخریب بخشی از مکان تاریخی در شهر شد،
ونیز که باعث تخریب بخشی از مکان تاریخی در شهر شد، ایتالیا نوسترا شکایتی علیه مقامات شهر به دلیل سوء رفتار و فساد ارائه داد. در سال ۱۹۹۹، پس از آنکه کارگران هنگام ساخت پایه‌های یک پارکینگ جدید در واتیکان (ملقب به "پارکینگ خدا") دیوار یک ویلای رومی باستانی را از خاک بیرون آوردند، ایتالیا نوسترا برای توقف پروژه ساخت و ساز لابی کرد. در ژوئیه ۲۰۰۹، سازمان «ایتالیا نوسترا» به دلایل سیاسی از مدیریت غار پارکو دله در میلان دست کشید. در سال ۲۰۱۱، «ایتالیا نوسترا» با هشدار در مورد ۵۹۰۰۰ گردشگر روزانه ونیز، به مطبوعات
در مورد ۵۹۰۰۰ گردشگر روزانه ونیز، به مطبوعات یادآوری کرد که محدودیت گردشگران روزانه در این شهر از زمان مطالعه‌ای در سال ۱۹۸۸، ۳۳۰۰۰ نفر تعیین شده است. این سازمان مدت‌هاست که مخالف عبور کشتی‌های کروز بزرگ از تالاب ونیز است. ایتالیا نوسترا به عنوان بخشی از مأموریت فرهنگی گسترده‌تر خود، از برگزاری جشنواره‌های محلی که سنت‌های غنی ایتالیا را برجسته می‌کنند، مانند پالیو دی کاستلانزا، که در نشریه ۲۰۲۲ آنها با عنوان «تبلیغ جشنواره و مشارکت عمومی» به آن پرداخته شده است، حمایت کرده است. این گنجاندن، تلاش‌های مداوم
است، حمایت کرده است. این گنجاندن، تلاش‌های مداوم این سازمان برای ترویج و حفظ رویدادهای فرهنگی و تاریخی ایتالیا را برجسته می‌کند. در ماه مه ۲۰۱۹، انجمن راهنمایان گردشگری زیست‌محیطی ایتالیا و ایتالیا نوسترا تفاهم‌نامه‌ای را برای توسعه یک همکاری استراتژیک مشترک برای حفاظت و توصیف میراث میراثی ایتالیا امضا کردند. در ژوئیه ۲۰۱۹، ایتالیا نوسترا از یونسکو خواست تا ونیز و تالاب آن را در فهرست میراث جهانی در معرض خطر قرار دهد. در اکتبر ۲۰۱۹، ایتالیا نوسترا با انتقال موقت "مرد ویتروویوسی" از آکادمی هنرهای زیبای ونیز
موقت "مرد ویتروویوسی" از آکادمی هنرهای زیبای ونیز به موزه لوور در پاریس مخالفت کرد.
یواموت ()، «بیوه برادر»، که یواموس یا یاوموس نیز تلفظ می‌شود، رساله‌ای از تلمود است که در میان مفاهیم دیگر، به قوانین ییبوم (ייבום، به زبان انگلیسی به صورت آزادانه به ازدواج زن‌برادرستانی) و به‌طور خلاصه با گرویدن به یهودیت ترجمه شده است. این رساله اولین رساله در ترتیب نشیم (נשים، "زنان") است. یواموت، همراه با ارووین و نیده، یکی از سه رساله دشوار تلمود بابلی به‌شمار می‌رود. یادداشت عبری برای این سه، עני (انی، به معنای «فقر») است. محتوا. 'یبوم' قانون تورات (()) است که به موجب آن برادر مردی که بدون فرزند فوت
است که به موجب آن برادر مردی که بدون فرزند فوت کرده است، مجاز و مورد انتظار است که با بیوه ازدواج کند. این قانون فقط در مورد برادران پدری، یعنی برادران از یک پدر، اعمال می‌شود. اینکه آیا آنها مادر یکسانی دارند یا مادران متفاوتی دارند، اهمیتی ندارد. بیوه (گان) متوفی از ازدواج با هر کس دیگری در حالی که منتظر ازدواج یکی از برادران یا آزادی او با انجام مراسمی به نام هلیزا هستند، منع شده است. در هر موردی که یبوم اعمال می‌شود، می‌توان هالیتسا را به عنوان جایگزین انجام داد. موارد متعددی در این رساله مورد بحث قرار
داد. موارد متعددی در این رساله مورد بحث قرار گرفته است که در آن یبوم اعمال نمی‌شود، و بنابراین هالیسا نیز اعمال نمی‌شود. ترجمه انگلیسی برای این نوع ازدواج «ازدواج لِویرات» است که از کلمه لاتین «لِویر» به معنای برادر شوهر گرفته شده است.
الساندرو اسفورزا (; – ) یک کوندوتیروی ایتالیایی و ارباب پزارو، اولین نفر از دودمان پزارو از خانواده اسفورتزا بود. زندگی‌نامه. او در سال ۱۴۰۹ در کوتینولا به دنیا آمد، پسر نامشروع کوندوتیروی معروف، موتزیو آندتولو اسفورزا و لوسیا ترزانی (یا ترگانی) د مارتینی از تورجیانو. نام اصلی آلساندرو در ابتدا گرگوریو بود، اما بعداً به افتخار آنتی‌پاپ الکساندر پنجم به آلساندرو تغییر یافت. او کوچک‌ترین فرزند از شانزده فرزند شناخته شده‌ای بود که از ازدواج‌ها و روابط اسفورتزا متولد شده بودند. والدین آلساندرو در مجموع هفت
متولد شده بودند. والدین آلساندرو در مجموع هفت فرزند داشتند و تصور می‌شود که مادر آلساندرو از خانواده‌ای اصیل بوده، اما ثروت یا ارتباطات مهمی نداشته و با فرض اینکه آنها ازدواج خواهند کرد، با اسفورتزا وارد رابطه شده است. در عوض، اسفورتزا با آنتونیا سالیمبنی، یک زن اشرافی سینایی، ازدواج کرد. پدرش ترتیبی داد تا مادر الساندرو با یکی از مردان تحت فرمانش، کاپیتان ماریو فوگلینو اهل فرارا، ازدواج کند. بنابراین الساندرو و برادر بزرگترش در فرارا، جایی که مادرشان اقامت داشت، تحصیل کردند. حرفه نظامی. الساندرو در
اقامت داشت، تحصیل کردند. حرفه نظامی. الساندرو در لشکرکشی نظامی برادرش فرانچسکو به‌طور فعال با او همکاری کرد و به همراه او میلان، آلساندریا و پزارو را فتح کرد. در سال ۱۴۳۵، در فیوردیمونته، او در نبردی که در آن نیکولو فورتبراسیو آشوبگر کشته شد، پیروز شد. در سال ۱۴۴۲ در آسیزی، او فرماندهی نیروهایی را بر عهده داشت که توسط فرانچسکو پیچینینو، فرمانده پاپ اوژن چهارم، محاصره شده بودند. او مجبور به ترک شهر شد و شهر را در معرض ویرانی و قتل‌عام قرار داد. در سال ۱۴۴۴، او توسط گالئاتزو مالاتستا به فرمانروایی پزارو
او توسط گالئاتزو مالاتستا به فرمانروایی پزارو رسید. در اینجا او کاخ دوک را گسترش داد تا آن را با استانداردهای رنسانس مطابقت دهد. در طول جنگ‌های لمباردی در حمایت از فرانچسکو، او ریاست پارما را بر عهده داشت و در فوریه ۱۴۴۶ خود را حاکم شهر اعلام کرد. پس از فتح دوک‌نشین میلان توسط فرانچسکو، پیمان صلح لودی (۱۴۵۴) او را در پارما تثبیت کرد. در سال ۱۴۶۴، او توسط پاپ پیوس دوم، ارباب گرادارا شد، که در برابر تلاش‌های مالاتستا برای فتح مجدد از آن دفاع می‌کرد. در سال ۱۴۶۵، یاکوپو پیچینینو، کوندوتیرو، به ناپل فراخوانده
یاکوپو پیچینینو، کوندوتیرو، به ناپل فراخوانده شد تا به عنوان نایب‌السلطنه ابروزی منصوب شود و به عنوان رهبر نیروهای شاه فردیناند اول ناپل خدمت کند. در عوض، پیچینینو دستگیر شد و تحت شرایط مرموزی درگذشت. سوءظن‌ها حاکی از آن بود که مرگ او به دلیل دسیسه‌های پدرزنش فرانچسکو اسفورتاس بوده است. پیچینینو تنها نه ماه قبل با دروسیان، دختر نامشروع فرانچسکو و خواهرزاده الساندرو، ازدواج کرده بود. دروسیان با اعتقاد به گناه پدرش و باردار بودن، به عمویش در ترامو پناه برد. مرگ. او در سال ۱۴۷۳ بر اثر حمله سکته مغزی درگذشت.
مرگ. او در سال ۱۴۷۳ بر اثر حمله سکته مغزی درگذشت. پسرش کوستانزو در پزارو جانشین او شد. خانواده. او در ۸ دسامبر ۱۴۴۴ با کوستانزا وارانو (۱۴۲۸–۱۴۴۷)، دختر پیترو جنتیله اول دا وارانو، ازدواج کرد. او هنگام به دنیا آوردن کوستانزو درگذشت. سال بعد، او با اسوا دا مونته‌فلترو (۱۴۳۴–۱۴۷۸)، دختر گویدانتونیو دا مونته‌فلترو، کنت اوربینو، ازدواج کرد. در سال ۱۴۵۷، از ترس اینکه خانواده مالاتستا دوباره اربابی پزارو را به دست بگیرند، او را مجبور کرد که در صومعه‌ای در شهر راهبه شود. از کوستانزا او دو فرزند داشت، باتیستا
راهبه شود. از کوستانزا او دو فرزند داشت، باتیستا (۱۴۴۶–۱۴۷۲)، که همسر فدریکو سوم اوربینو شد، و کوستانزو. او همچنین دو دختر نامشروع داشت، ژینورا (حدود ۱۴۴۰–۱۵۰۷) و آنتونیا (حدود ۱۴۴۵–۱۵۰۰). ژینورا به عنوان حامی هنرهای تجسمی و ادبی شناخته می‌شود. او در سال ۱۴۵۴ با سانته بنتیوولیو و پس از مرگ او با جووانی دوم بنتیوولیو، دوک بولونیا ازدواج کرد. آنتونیا در سال ۱۴۶۰ با اتاویو مارتیننگو دل پاله ازدواج کرد که در سال ۱۴۸۵ در برشا درگذشت.
تثنیه ۲۲ ()، فصل بیست و دوم کتاب سفر تثنیه در کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق، کتاب مقدس مسیحیت است. این کتاب یکی از کتب تورات است. این فصل شامل مقررات مربوط به سرقت مال، حفظ جان، آداب و خشونت در روابط جنسی است. متن. متن اصلی این فصل به زبان عبری نوشته شده است. این فصل به ۳۰ آیه در کتاب مقدس انگلیسی تقسیم شده است، اما ۲۹ آیه در متن ماسورتیک با آیه ۳۰ در کتاب مقدس انگلیسی به صورت ۲۳:۱ شماره گذاری شده است.
جیووانی اسفورزا (; – ) یک کوندوتیروی ایتالیایی، ارباب پزارو و گرادارا از سال ۱۴۸۳ تا زمان مرگش بود. او بیشتر به عنوان اولین شوهر لوکرتسیا بورجا شناخته می‌شود. ازدواج آنها به دلیل ادعای ناتوانی جنسی او در مارس ۱۴۹۷ فسخ شد. زندگی و ازدواج. او پسر نامشروع کوستانزو اول سفورتزا، عضوی از خاندان قدرتمند سفورتزا، از نسل پزارو و گرادارا (سلسله میلانی‌ها در آن زمان دوک‌نشین میلان را در اختیار داشتند) بود. با مرگ پدرش در سال ۱۴۸۳، او ارباب پزارو و گرادارا را به ارث برد، اگرچه او تنها هفده سال داشت و بنابراین این
برد، اگرچه او تنها هفده سال داشت و بنابراین این اربابی در ابتدا توسط بیوه پدرش، کامیلا داراگونا، به عنوان نایب‌السلطنه اداره می‌شد. در سال ۱۴۸۹، جیووانی با مادالنا گونزاگا، دختر فدریکو اول مانتوا، ازدواج کرد، اما او سال بعد درگذشت؛ بنابراین، خانواده بورگیا او را به عنوان یک حلقه ارتباطی ارزشمند با میلان می‌دیدند. با کمک پسرعموی جیووانی، کاردینال آسکانیو اسفورتزا، خانواده در فوریه ۱۴۹۲ مذاکرات ازدواج بین جیووانی، که در آن زمان در اواسط دهه بیست سالگی خود بود، و لوکرتسیا بورگیا، دختر نامشروع دوازده ساله پاپ
و لوکرتسیا بورگیا، دختر نامشروع دوازده ساله پاپ الکساندر ششم، را نهایی کردند. در ۱۲ ژوئن همان سال، یک ازدواج وکالتی صورت گرفت، زیرا در قرارداد عروسی تصریح شده بود که لوکرتسیا در رم بماند و به مدت یک سال ازدواج نکند. مهریه او ۳۱۰۰۰ دوکات بود. ازدواج رسمی در سال ۱۴۹۳ در کاخ واتیکان جشن گرفته شد و مشهور است که یک مراسم مجلل و باشکوه بوده است. او و لوکرتسیا دو سال را در پزارو گذراندند، که در طی آن اهمیت او برای خانواده جاه‌طلب بورگیا کاهش یافت. اسفورتزا سعی کرد با جاسوسی از نزدیکی خود به بورگیاها به نفع میلان
با جاسوسی از نزدیکی خود به بورگیاها به نفع میلان استفاده کند و توسط الکساندر ششم لو رفت. در همین حال، مزایای سیاسی دیگری (به ویژه با ناپل) شکل گرفت و این ازدواج استراتژیک را بی‌فایده کرد. لوکرتسیا که به زندگی مرفه در دربار پاپ عادت داشت، با فضای ایالتی پزارو سازگار نشد. تا کریسمس ۱۴۹۵، هم جیووانی و هم لوکرتسیا دوباره در دربار رم حضور داشتند. در آن زمان، اسفورتزا می‌دانست که ثروتش متزلزل است. او رم را برای ادامه یک لشکرکشی نظامی ترک کرد و پس از بازگشت در فوریه ۱۴۹۷، به سرعت با لباس مبدل از شهر گریخت. فسخ
۱۴۹۷، به سرعت با لباس مبدل از شهر گریخت. فسخ ازدواج و اواخر عمر. پاپ در سال ۱۴۹۷ از طرف لوکرزیا درخواست فسخ ازدواج کرد (طلاق در کلیسای کاتولیک مجاز نیست). آسکانیو اسفورزا دوباره برای میانجیگری بین پسرعمویش و خانواده بورجیا فراخوانده شد و سعی کرد جیووانی را به پذیرش فسخ ازدواج متقاعد کند. جیووانی حداقل به دو دلیل از انجام این کار خودداری کرد: اول، او باید جهیزیه قابل توجه لوکرزیا را پس می‌داد و دوم، انجام این کار مستلزم امضای برگه‌ای بود که در آن ناتوانی جنسی خود را اعلام می‌کرد. برخی منابع می‌گویند که
جنسی خود را اعلام می‌کرد. برخی منابع می‌گویند که جیووانی قبل از ازدواج با لوکرزیا ازدواج کرده و حتی صاحب فرزندان نامشروع شده بود که با توجه به سن او منطقی است. اگر این منابع صحیح باشند، او همیشه ناتوان جنسی نبوده، اما ممکن است بعداً چنین شده باشد. اسفورزا در پاسخ، لوکرزیا را به زنای با محارم والدین و برادران متهم کرد. این ادعا که ابتدا منحصراً علیه پاپ مطرح شد و بعداً به همه برادران لوکرزیا تعمیم یافت، هنوز هم بر تاریخ خانواده سایه افکنده است. این موضوع بعدها به نمونه‌ای رایج از فسادی تبدیل شد که با وجود
به نمونه‌ای رایج از فسادی تبدیل شد که با وجود عدم اثبات‌پذیری آن، به این خانواده نسبت داده شد. این ازدواج سرانجام در سال ۱۴۹۷ به دلیل عدم ارضای جنسی فسخ شد. خانواده اسفورتزا در آن زمان تهدید کرده بودند که اگر جیووانی به پیشنهاد عمل نکند، از او حمایت نخواهند کرد. این پیشنهاد به او اجازه می‌داد جهیزیه را نگه دارد اما همچنان مستلزم امضای گواهی ناتوانی جنسی بود. اسفورتزا در ماه مارس یا دسامبر با شرایط موافقت کرد. شش ماه بعد، او شهادت قسم‌خورده‌ای مبنی بر باکره بودن لوکرتسیا ارائه داد. لوکرتسیا در آن زمان
بودن لوکرتسیا ارائه داد. لوکرتسیا در آن زمان ظاهراً از این دختر رومی باردار بود که برخی نسب او را به عنوان مدرکی دال بر زنای با محارم بین او و چزاره ذکر می‌کردند. مسلم است که اسفورتزا فرزند او را به دنیا نیاورده است، اما جزئیات بیشتر از آن نامشخص است. جیووانی در سال ۱۵۰۰ تکفیر شد و شهروندان یکی از شهرهایش سعی در کشتن او داشتند. او همچنین توسط چزاره بورگیا که قصد تصرف زمین‌های اسفورتزا را داشت، مورد حمله قرار گرفت و مجبور به ترک پزارو شد. او بیهوده از تمام قدرت‌های بزرگ آن زمان، از جمله فرانسه و امپراتوری
قدرت‌های بزرگ آن زمان، از جمله فرانسه و امپراتوری مقدس روم، درخواست کمک کرد. جیووانی اسفورتزا تنها پس از مرگ الکساندر ششم و بیماری چزاره بورجیا (۱۵۰۳) توانست به پزارو بازگردد. سال بعد، پاپ جدید، ژولیوس دوم، او را به عنوان نایب‌السلطنه در پزارو تأیید کرد. او دوباره با ژینورا تیپولو ازدواج کرد که برایش دو پسر به نام‌های آسکانیو (۴ نوامبر ۱۵۰۵–۲۴ نوامبر ۱۵۰۷) و کوستانزو دوم (۱۵۱۰–۱۵۱۲) به دنیا آورد که در پزارو و گرادارا جانشین او شدند. او همچنین دو دختر طبیعی داشت: باتیستا (درگذشته در سال ۱۵۰۵) و ایزابلا
داشت: باتیستا (درگذشته در سال ۱۵۰۵) و ایزابلا (۱۵۰۳–۱۵۶۱) که در ۱۸ اوت ۱۵۲۰ با سیپریانو سرنیجی (درگذشته در سال ۱۵۳۲، توسط اوتاویانو لامپونیانی کشته شد) و در ۱۵۳۴ با فرانچسکو کارمیناتی، پسر چسیلیا گالرانی، ازدواج کردند، اما این ازدواج به دلیل «خویشاوندی معنوی» باطل اعلام شد. اسفورزا در سال ۱۵۱۰ در سن ۴۴ سالگی در پزارو درگذشت. تصاویر در رسانه‌ها. در مینی سریال بی‌بی‌سی در سال ۱۹۸۱، «خانواده بورجیا»، نقش جیووانی را مارک بافری، بازیگر بریتانیایی، بازی کرد. در این اقتباس، جیووانی بسیار ترسو و فروتن به تصویر
این اقتباس، جیووانی بسیار ترسو و فروتن به تصویر کشیده شده است. در سریال «خانواده بورجیا» در سال ۲۰۱۱ از شبکه شوتایم، نقش جیووانی را رونان ویبرت، بازیگر بریتانیایی، بازی کرد. در این سریال، جیووانی بسیار بی‌رحم و سنگدل به تصویر کشیده شده است. در واقع، او در شب عروسی‌شان به لوکرزیا تجاوز می‌کند و به آزار جنسی او ادامه می‌دهد تا اینکه لوکرزیا تصادفی را ترتیب می‌دهد که در آن پایش می‌شکند. پس از لغو ازدواجش، او تحقیر می‌شود و در نهایت توسط چزاره، برادر لوکرزیا، کشته می‌شود. در سریال فرانسوی-آلمانی «بورجیا»، در
کشته می‌شود. در سریال فرانسوی-آلمانی «بورجیا»، در سال ۲۰۱۱، مانوئل روبی، بازیگر اتریشی، نقش جیووانی را بازی کرد. جیووانی در این سریال بسیار شبیه به جیووانی به تصویر کشیده شده در مینی سریال بی‌بی‌سی به تصویر کشیده شده است، اگرچه او به اندازه او فروتن نیست و در بیشتر موارد با لوکرزیا بسیار دوستانه رفتار می‌کرد. او حتی سعی می‌کند از دستورات پاپ مبنی بر عدم ازدواج با لوکرزیا سرپیچی کند، اما وقتی او و لوکرزیا بالاخره فرصتی برای همخوابگی پیدا می‌کنند، در اجرای آن مشکل دارد و همین امر باعث می‌شود لوکرزیا از پدرش
مشکل دارد و همین امر باعث می‌شود لوکرزیا از پدرش درخواست فسخ ازدواج کند. جیووانی دوباره به‌طور خلاصه در فصل دوم ظاهر می‌شود، جایی که او و همسر سوم آینده لوکرزیا، آلفونسو دِسته، به ترتیب در حال ازدواج با ژینورا گونزاگا (که در واقع ترکیبی از مادالنا گونزاگا، همسر اول جیووانی و ژینورا تیپولو، همسر سومش است) و آناماریا اسفورزا در یک مراسم عروسی دوگانه نشان داده می‌شوند. پس از آن، او ناموفق سعی می‌کند دوباره لوکرزیا را به عشق خود جلب کند، اما لوکرزیا او را رد می‌کند و به او دستور می‌دهد که به همسرش بازگردد.
کتاب مقدس کمبریج برای مدارس و دانشگاه‌ها ()، تفسیر (متن) مجموعه‌ای از تفاسیر کتاب مقدس است که در ۵۶ جلد توسط انتشارات دانشگاه کمبریج بین سال‌های ۱۸۷۸ تا ۱۹۱۸ منتشر شد. بسیاری از جلدها چندین بار تجدید چاپ شدند، در حالی که برخی از جلدها نیز از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۸، معمولاً توسط نویسنده دیگری، مورد بازنگری قرار گرفتند. جلدهای اولیه از نسخه مجاز (نسخه شاه جیمز) به عنوان متن پایه استفاده می‌کردند. جلدهای بعدی و چندین نسخه اصلاح‌شده، به جای آن از نسخه اصلاح‌شده استفاده کردند که در سه مرحله از ۱۸۸۱ تا ۱۸۹۴ منتشر شده