payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کورمونس آتش‌بس امضا کردند و به جنگ پایان دادند. مفاد پیمان. در جریان مذاکرات پیمان صلح، امپراتوری اتریش پذیرفت که سرزمین‌های جمهوری ونیز—شامل مناطق امروزی ونتو و فریولی—و همچنین استان مانتوا را واگذار کند. این تصمیم بخشی از توافقات دیپلماتیک پیچیده‌ای بود که در سایه تحولات جنگ اتریش و پروس شکل گرفت. دیپلمات‌های ایتالیایی تلاش کردند تا منطقه ترنتینو را تا مرز سالورنو نیز به دست آورند، اما این خواسته با مخالفت اتریش مواجه شد، زیرا دولت اتریش به مفاد آتش‌بس کورمونز پایبند ماند؛ آتش‌بسی که مرز میان دو کشور را
پایبند ماند؛ آتش‌بسی که مرز میان دو کشور را بر اساس قلمرو سابق پادشاهی لومباردی–ونتیا تعیین کرده بود. این موضع‌گیری موجب شد مناطق ایتالیایی‌زبان گوریتسیا و تریسته نیز از توافق خارج شوند و همچنان تحت سلطه اتریش باقی بمانند. پیش از این، امپراتور فرانتس ژوزف موافقت کرده بود که ونتیا و مانتوا را به فرانسه واگذار کند، مشروط بر آن‌که فرانسه در جنگ اتریش و پروس مداخله نکند. فرانسه که نقش میانجی میان اتریش و پروس را ایفا می‌کرد، در تاریخ ۱۹ اکتبر این مناطق را به ایتالیا منتقل کرد. این واگذاری در چارچوب یک پیمان
ایتالیا منتقل کرد. این واگذاری در چارچوب یک پیمان محرمانه صورت گرفت که در آن، ایتالیا پیش‌تر با الحاق ساووا و نیس به فرانسه موافقت کرده بود. در متن پیمان صلح تصریح شده بود که الحاق این مناطق به ایتالیا تنها پس از برگزاری همه‌پرسی و اعلام نظر مردم اجرایی خواهد شد. این همه‌پرسی در روزهای ۲۱ و ۲۲ اکتبر برگزار شد و نتیجه آن به‌طور قاطع به نفع پیوستن به پادشاهی ایتالیا بود. علاوه بر واگذاری سرزمین‌ها، پیمان صلح دولت ایتالیا را موظف ساخت تا برای هر دژ اتریشی موجود در ونتیا غرامت نقدی پرداخت کند. همچنین، ایتالیا
در ونتیا غرامت نقدی پرداخت کند. همچنین، ایتالیا موظف شد بدهی‌های دولتی انباشته‌شده در دوران سلطه اتریش بر ونتیا را تقبل کند. یکی دیگر از مفاد نمادین این پیمان، الزام اتریش به شناسایی رسمی پادشاهی ایتالیا بود—گامی مهم در تثبیت جایگاه بین‌المللی دولت جدید ایتالیا. افزون بر این، اتریش موظف شد تاج آهنین لومباردی را نیز به ایتالیا تحویل دهد؛ تاجی تاریخی که در قرون وسطی توسط پادشاهان لومباردی استفاده می‌شد و نمادی از مشروعیت سلطنتی و میراث تاریخی شمال ایتالیا به‌شمار می‌رفت. این مجموعه توافقات، نه تنها به گسترش
می‌رفت. این مجموعه توافقات، نه تنها به گسترش قلمرو ایتالیا انجامید، بلکه نقطه عطفی در روند وحدت ملی و تثبیت حاکمیت آن در برابر قدرت‌های بزرگ اروپا بود. هم‌زمان، این تحولات نشانه‌ای از افول تدریجی امپراتوری هابسبورگ و ظهور ایتالیا به‌عنوان یکی از قدرت‌های نوظهور قاره اروپا بود. پیامدهای پیمان. پیمان وین، همراه با صلح پراگ که میان اتریش و پروس امضا شد، برای امپراتوری اتریش به‌عنوان یک شکست ملی و تحقیرآمیز تلقی گردید. یکی از ژنرال‌های اتریشی با تلخی اظهار داشت: «ما [اتریش] به سطح ترکیه سقوط کرده‌ایم» —بیانی
«ما [اتریش] به سطح ترکیه سقوط کرده‌ایم» —بیانی که عمق ناامیدی و احساس سقوط جایگاه امپراتوری را در آن دوران بازتاب می‌دهد. شکست هم‌زمان از دو جبهه، پروس در شمال و ایتالیا در جنوب، نه تنها اعتبار سیاسی اتریش را خدشه‌دار کرد، بلکه موجب شد دولت اتریش با بدهی عظیم دولتی مواجه شود و ساختار حکومتی آن دچار بحران گردد. در شرایطی که امپراتوری در آستانه فروپاشی قرار داشت، دولت وین ناگزیر شد در سال ۱۸۶۷ به مصالحه‌ای تاریخی با مجارستان تن دهد—مصالحه‌ای که به «سازش اتریش-مجارستان» معروف شد. این توافق، دولت اتریش را
معروف شد. این توافق، دولت اتریش را مجبور ساخت تا خودمختاری قابل توجهی به بخش مجارستانی امپراتوری اعطا کند. نتیجه این سازش، تغییر ساختار سیاسی امپراتوری و تبدیل آن به "امپراتوری اتریش-مجارستان" بود؛ ساختاری دوگانه که در آن، توازن بیشتری میان جمعیت‌های آلمانی‌زبان و مجارستانی‌زبان برقرار شد و هر یک از دو بخش امپراتوری دارای نهادهای حکومتی مستقل شدند. از سوی دیگر، با واگذاری ونتیا به ایتالیا، نفوذ اتریش در شبه‌جزیره ایتالیا—که از زمان کنگره وین در سال ۱۸۱۵ برقرار شده بود—به پایان رسید. این تحول، نمادی از افول
شده بود—به پایان رسید. این تحول، نمادی از افول قدرت اتریش در جنوب اروپا بود و نشان داد که امپراتوری دیگر قادر به حفظ جایگاه خود در میان قدرت‌های بزرگ نیست. مجموعه این شکست‌ها و تحولات ساختاری، تصویری از اتریش به‌عنوان یک قدرت درجه دوم در اروپا ترسیم کرد؛ کشوری که دیگر نمی‌توانست در معادلات سیاسی و نظامی قاره نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کند. این دوره، نقطه عطفی در تاریخ اتریش بود که آغازگر تغییرات عمیق در ساختار داخلی و جایگاه بین‌المللی آن شد. این پیمان برای دولت ایتالیا اعتبار بیشتری به ارمغان آورد و جایگاه
ایتالیا اعتبار بیشتری به ارمغان آورد و جایگاه دیپلماتیک آن را در اروپا به عنوان یک قدرت بزرگ ارتقا داد. با این حال، به دلیل عملکرد ضعیف ایتالیا در جنگ، اتریش توانست چندین گذرگاه کوهستانی استراتژیک و قله‌های کوهستانی در آلپ را حفظ کند. این امر پیامدهای استراتژیک جدی برای ایتالیا در طول جنگ جهانی اول، هنگام جنگ در جبهه آلپ علیه اتریش، داشت. اتحاد ایتالیا. پیمان وین نقطه عطفی در روند وحدت ملی ایتالیا بود؛ پیمانی که با الحاق ونیز و منطقه ونتو به قلمرو پادشاهی ایتالیا، گامی بزرگ در تحقق آرمان وحدت سرزمینی
ایتالیا، گامی بزرگ در تحقق آرمان وحدت سرزمینی برداشت. با این حال، پس از پایان جنگ، پادشاه ویکتور امانوئل جمله‌ای تاریخی بیان کرد: «ایتالیا ساخته شد، اما کامل نیست» —بیانی که بازتابی از احساس ناتمام بودن پروژه وحدت در میان رهبران و مردم بود. اگرچه این پیمان منطقه ونتیا را برای ایتالیا تضمین کرد، اما بخش‌هایی از دولت و بسیاری از ملی‌گرایان ایتالیایی، از جمله جوزپه گاریبالدی، احساس می‌کردند که این دستاورد کافی نیست. آن‌ها امیدوار بودند که این توافق شامل مناطق ترنتینو و تریسته نیز شود، و حتی برخی تا جایی پیش
ترنتینو و تریسته نیز شود، و حتی برخی تا جایی پیش رفتند که خواستار الحاق نواحی جنوب تیرول، فیومه (رییکا)، و سواحل دالماسی شدند—مناطقی که از نظر زبانی، فرهنگی یا تاریخی با هویت ایتالیایی پیوند داشتند. این احساس ناکامی، به تدریج به نیروی محرکه‌ای برای شکل‌گیری جنبش "ایرِدِنتیسم" تبدیل شد—جنبشی که در اواخر قرن نوزدهم خواستار بازپس‌گیری «سرزمین‌های گمشده» بود. همین آرمان‌ها، به‌ویژه تمایل به تصرف تریسته و ترنتینو، یکی از دلایل اصلی ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول در برابر امپراتوری اتریش-مجارستان شد. پس از پایان
در برابر امپراتوری اتریش-مجارستان شد. پس از پایان جنگ و در جریان پیمان سن-ژرمن در سال ۱۹۱۹، بخشی از این آرزوها تحقق یافت: ترنتینو-جنوب تیرول و تریسته به ایتالیا واگذار شدند. با این حال، تحقق کامل اهداف سال ۱۸۶۶ تنها در دوران حکومت ایتالیای فاشیست موسولینی صورت گرفت، زمانی که ایتالیا سواحل دالماسی را اشغال کرد—اقدامی که پس از شکست فاشیسم و پایان جنگ جهانی دوم لغو شد. این فراز و نشیب‌ها نشان می‌دهند که وحدت ایتالیا نه تنها یک پروژه نظامی و دیپلماتیک بود، بلکه آرمانی تاریخی و فرهنگی بود که نسل‌ها از
بود، بلکه آرمانی تاریخی و فرهنگی بود که نسل‌ها از ملی‌گرایان ایتالیایی را به خود مشغول داشت و در تحولات سیاسی قرن بیستم نقشی تعیین‌کننده ایفا کرد.
اتحاد ایتالیا-پروس یک پیمان نظامی بود که در ۸ آوریل ۱۸۶۶ توسط پادشاهی ایتالیا و پادشاهی پروس امضا شد. این پیمان شرایطی را که دو کشور بر اساس آن علیه اتریش وارد جنگ می‌شدند و غرامت‌های مربوطه را در صورت پیروزی تعیین می‌کرد. برای ایتالیا، این ونتو و برای پروس، سایر سرزمین‌های اتریش بود. این اتحاد منجر به جنگ اتریش-پروس شد که در جبهه ایتالیا نام سومین جنگ استقلال ایتالیا را به خود گرفت. در پایان این درگیری، به لطف پیروزی‌های پروس، ایتالیا ونتو را به دست آورد در حالی که پروس خود را در رأس کنفدراسیون آلمان شمالی
حالی که پروس خود را در رأس کنفدراسیون آلمان شمالی قرار داد. پیشینه. ابتکارات کاوور و لا مارمورا. پس از آتش‌بس ویلافرانکا که به دومین جنگ استقلال ایتالیا پایان داد و تأیید کرد که ونتو همچنان اتریشی باقی خواهد ماند، نخست‌وزیر ایتالیا، کاوور، متوجه شد که کشورش ممکن است بتواند از طریق توافق با پروس، خروج اتریش از این استان را تضمین کند. در ژانویه ۱۸۶۱، چند ماه قبل از مرگش، کاوور ، آلفونسو لا مارمورا را به برلین فرستاد تا رسماً نماینده پادشاهی ایتالیا در مراسم تاجگذاری قیصر ویلهلم اول باشد. با این حال، این
تاجگذاری قیصر ویلهلم اول باشد. با این حال، این مأموریت همچنین هدف مخفیانه‌ای برای بررسی نیات دولت پروس در مورد توافق احتمالی علیه اتریش داشت. این مأموریت نتیجه مثبتی نداشت، به ویژه به دلیل محافظه‌کاری پروس که از اتحاد با کشوری که در سیاست‌هایش بیش از حد لیبرال می‌دانست، محتاط بود. بین سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۶، دولت تازه‌تأسیس پادشاهی ایتالیا تلاش‌های دیپلماتیک متعددی برای به‌دست آوردن منطقه ونتو از امپراتوری اتریش انجام داد. از آن‌جا که اتریش حاضر به شناسایی رسمی پادشاهی ایتالیا نبود، مذاکرات مستقیم ممکن نبود
پادشاهی ایتالیا نبود، مذاکرات مستقیم ممکن نبود و ایتالیا ناچار بود از طریق میانجی‌گری فرانسه یا بریتانیا وارد گفتگو شود. نخستین گام در این مسیر توسط جوزپه پازولینی در دسامبر ۱۸۶۳ برداشته شد، و تلاش دوم در نوامبر ۱۸۶۴ توسط لا مارمورا صورت گرفت. با وجود امیدواری‌های اولیه، هیچ‌یک از این تلاش‌ها به نتیجه ملموسی نرسید و اتریش همچنان بر مواضع خود پافشاری می‌کرد. در اکتبر ۱۸۶۵، دیپلماسی ایتالیا آخرین تلاش خود را برای دستیابی به ونتو بدون توسل به جنگ انجام داد. لا مارمورا مأموریت محرمانه‌ای را به کنت الساندرو
لا مارمورا مأموریت محرمانه‌ای را به کنت الساندرو مالاگوتسی والری سپرد تا با دولت اتریش وارد مذاکره شود. در این مذاکرات، پیشنهاد شد که در ازای واگذاری منطقه ونتو، مبلغ قابل توجهی به اتریش پرداخت شود. با این حال، این مأموریت نیز با شکست مواجه شد، زیرا اتریش همچنان به مفاد آتش‌بس کورمونز و مرزهای تعیین‌شده در آن پایبند بود و حاضر به واگذاری ونتو نبود. این ناکامی‌های دیپلماتیک نشان‌دهنده محدودیت‌های ایتالیا در آن دوران بود؛ کشوری که هنوز جایگاه بین‌المللی تثبیت‌شده‌ای نداشت و برای تحقق اهداف وحدت ملی خود،
نداشت و برای تحقق اهداف وحدت ملی خود، ناگزیر به اتکا به قدرت‌های بزرگ‌تر بود. در نهایت، دستیابی به ونتو تنها از طریق جنگ و پیمان‌های پس از آن ممکن شد، و این تجربه به‌عنوان بخشی از مسیر پرچالش وحدت ایتالیا در تاریخ ثبت گردید. مانورهای بیسمارک. در سال ۱۸۶۵، اتو فون بیسمارک، صدراعظم پروس، تصمیم گرفت با شکست دادن آلمان در جنگ، به نفوذ اتریش بر این کشور پایان دهد؛ بنابراین، او تماس‌های اکتشافی با فرانسه و ایتالیا را آغاز کرد. در پایان ژوئیه ۱۸۶۵، او یکی از دیپلمات‌های خود، ، را مأمور کرد تا از نخست‌وزیر لا
خود، ، را مأمور کرد تا از نخست‌وزیر لا مارمورا بپرسد که ایتالیا در صورت بروز درگیری بین اتریش و پروس چه موضعی خواهد داشت. پاسخ لا مارمورا محتاطانه بود: برای اینکه متحد قدیمی خود را از دست ندهد، اعلام کرد که نمی‌تواند بدون اطلاع از نیات ناپلئون سوم فرانسه، تعهدی بدهد. در ۱۳ اوت ۱۸۶۵، سفیر ایتالیا در پاریس، کوستانتینو نیگرا، در این مورد از وزیر امور خارجه فرانسه ، دروین دو لویس، سؤال کرد و او گزارش داد که فرانسه در صورت وقوع جنگ اتریش و پروس بی‌طرف خواهد ماند و با دخالت ایتالیا به نفع پروس مخالفتی نخواهد
و با دخالت ایتالیا به نفع پروس مخالفتی نخواهد کرد. در سپتامبر ۱۸۶۵، اتو فون بیسمارک، صدراعظم پروس، به نماینده ایتالیا در برلین، کویگینی پولیکا، تأیید کرد که برخورد نهایی با امپراتوری اتریش همچنان در دستور کار قرار دارد. با این حال، بیسمارک به‌خوبی آگاه بود که ورود به جنگ با اتریش می‌تواند خطر حمله از سوی قدرت‌های همسایه را به همراه داشته باشد؛ بنابراین، پیش از هر اقدام نظامی، او باید از بی‌طرفی روسیه و بی‌تفاوتی بریتانیا اطمینان حاصل می‌کرد. پس از تثبیت این مواضع، بیسمارک به سراغ فرانسه رفت و در اکتبر و
مواضع، بیسمارک به سراغ فرانسه رفت و در اکتبر و نوامبر همان سال، دیدارهایی با ناپلئون سوم در بیاریتز و پاریس ترتیب داد. در این مذاکرات، امپراتور فرانسه تأکید کرد که در صورت وقوع جنگ میان پروس و اتریش، فرانسه موضع بی‌طرفی اتخاذ خواهد کرد. این تضمین دیپلماتیک از سوی فرانسه، برای بیسمارک اهمیت حیاتی داشت، زیرا به او اجازه می‌داد بدون نگرانی از مداخله قدرت‌های بزرگ، برنامه‌ریزی نظامی خود را برای مقابله با اتریش پیش ببرد. این مرحله از دیپلماسی پیش‌دستانه بیسمارک، بخشی از استراتژی بزرگ‌تر او برای تضعیف اتریش و
بخشی از استراتژی بزرگ‌تر او برای تضعیف اتریش و تقویت موقعیت پروس در آلمان و اروپا بود—استراتژی‌ای که در نهایت به جنگ اتریش-پروس در سال ۱۸۶۶ و تحولات بنیادین در ساختار سیاسی آلمان منجر شد. هم‌زمان، این تحولات زمینه‌ساز نزدیکی بیشتر میان پروس و ایتالیا شد، زیرا هر دو کشور اهداف مشترکی در تضعیف سلطه اتریش داشتند. بیسمارک پس از بازگشت از فرانسه، روابط اتریش و پروس را رو به وخامت گذاشت. ابتدا او باعث بروز حوادثی در دوک‌نشین‌های سابق دانمارکی شلسویگ و هولشتاین شد که پس از جنگ دوم شلسویگ بین پروس و اتریش تقسیم
شد که پس از جنگ دوم شلسویگ بین پروس و اتریش تقسیم شده بودند. سپس، در ۲۶ ژانویه ۱۸۶۶، او یادداشت اعتراضی تندی به اتریش فرستاد و آن را به توطئه با آگوستنبرگ‌ها، مدعیان تاج و تخت دوک‌نشین‌ها، متهم کرد. در ۷ فوریه، وزیر امور خارجه اتریش، الکساندر فون منسدورف، به نوبه خود به دخالت پروس در اداره دوک‌نشین هولشتاین و علیه فضای غیرقابل تحملی که پروس ایجاد کرده بود، اعتراض کرد. سرانجام، در برلین، در ۲۸ فوریه ۱۸۶۶، شورای سلطنتی پروس به نفع جنگ علیه اتریش و تشکیل اتحاد با ایتالیا تصمیم گرفت. مذاکرات نهایی. در همان
با ایتالیا تصمیم گرفت. مذاکرات نهایی. در همان نشست کلیدی شورای سلطنتی پروس، تصمیم گرفته شد تا برای بررسی مسائل نظامی مرتبط با اتحاد احتمالی میان پروس و ایتالیا، هر دو کشور افسرانی را به پایتخت‌های یکدیگر اعزام کنند. بر این اساس، دولت پروس از ایتالیا خواست تا یک افسر ارشد را به برلین بفرستد تا دربارهٔ جزئیات همکاری نظامی مذاکره کند، و در مقابل، یک افسر پروسی نیز به فلورانس اعزام می‌شد—پایتخت پادشاهی ایتالیا در آن زمان. از سوی ایتالیا، ژنرال جوزپه گووونه مأمور انجام این مأموریت حساس شد. او در ۱۰ مارس ۱۸۶۶
انجام این مأموریت حساس شد. او در ۱۰ مارس ۱۸۶۶ وارد برلین شد تا مذاکرات نظامی را آغاز کند. گوونه، که پیش‌تر در مأموریت‌های دیپلماتیک و نظامی نقش فعالی ایفا کرده بود، در این مأموریت نیز نقش کلیدی در تنظیم مقدمات اتحاد نظامی میان دو کشور داشت. حضور او در برلین، گامی مهم در هم‌سویی استراتژیک ایتالیا با پروس بود، که در نهایت به اتحاد نظامی علیه امپراتوری اتریش و آغاز جنگ اتریش-پروس در همان سال انجامید. این همکاری نظامی، بخشی از دیپلماسی فعال بیسمارک برای منزوی کردن اتریش و تقویت موقعیت پروس در آلمان و اروپا
کردن اتریش و تقویت موقعیت پروس در آلمان و اروپا بود، و برای ایتالیا نیز فرصتی فراهم کرد تا با حمایت یک قدرت بزرگ، گام دیگری در مسیر وحدت ملی و گسترش قلمرو بردارد. ژنرالی که فلورانس را با دستورالعمل‌های «چندگانه و کلی» ترک کرد، از اولین گفتگویش با بیسمارک برداشت چندان دلگرم‌کننده‌ای نداشت. در واقع، صدراعظم ابتدا یک معاهده عمومی با ایتالیا پیشنهاد داد که فاقد هرگونه جزئیات نظامی بود و به نظر می‌رسید بیشتر برای ارعاب اتریش به منظور کسب امتیاز در مسئله شلسویگ و هولشتاین مناسب باشد تا هر چیز دیگری. این به این
و هولشتاین مناسب باشد تا هر چیز دیگری. این به این دلیل بود که طرح‌های بیسمارک در دربار ویلهلم یکم، امپراتور آلمان مورد مخالفت قرار گرفت، این امر او را قادر ساخت تا فوراً یک معاهده نظامی متقابل با ایتالیا منعقد کند، چیزی که لا مارمورا می‌خواست. با این حال، تشویق ناپلئون سوم برای استفاده از فرصت و انعقاد پیمان، ایتالیایی‌ها را متقاعد کرد که ملاحظات خود را کنار بگذارند. کوستانتینو نیگرا در ۲۳ مارس ۱۸۶۶ از پاریس به روزنامه لا مارمورا نوشت که امپراتور به ایتالیا توصیه کرده است که اتحاد با پروس را بپذیرد و اگر
توصیه کرده است که اتحاد با پروس را بپذیرد و اگر پروس از درگیری عقب‌نشینی کند، اجازه حمله اتریش به ایتالیا را نخواهد داد. پیمان. پس از بررسی پیش‌نویس معاهده از بیسمارک، در ۲۸ مارس ۱۸۶۶، لا مارمورا به نماینده خود در برلین، جولیو دو بارال، تلگرافی ارسال کرد تا برداشت مطلوبی را که این پیشنهاد در فلورانس دریافت کرده بود به او اطلاع دهد. در روز ۳۱ام، پیام دیگری از نیگرا به لا مارمورا ارسال شد که تمایل ناپلئون سوم را برای آغاز جنگ به منظور یافتن راهی برای گسترش مرزهای فرانسه در راین نشان می‌داد؛ و همچنین اطمینان
فرانسه در راین نشان می‌داد؛ و همچنین اطمینان می‌داد که اگر اتریش ابتدا به ایتالیا حمله کند، فرانسه علیه اتریش مداخله خواهد کرد. در این مرحله کاری جز نتیجه‌گیری باقی نمانده بود. بر این اساس، پیمان اتحاد ایتالیا و پروس در ۸ آوریل ۱۸۶۶ در برلین توسط دو بارال و گووونه از طرف ایتالیا و توسط بیسمارک از طرف پروس امضا شد. متن آن مقرر می‌داشت: توافق میان پروس و ایتالیا برای اتحاد علیه اتریش در سال ۱۸۶۶، به‌صورت محرمانه صورت گرفت و هر دو طرف متعهد شدند که مفاد آن را فاش نکنند. این محرمانگی بخشی از استراتژی بیسمارک
فاش نکنند. این محرمانگی بخشی از استراتژی بیسمارک بود تا بتواند در فضای دیپلماتیک اروپا، بدون تحریک زودهنگام قدرت‌های دیگر، برنامه‌های خود را پیش ببرد. بلافاصله پس از امضای این پیمان، بیسمارک طرحی را به مجلس فرانکفورت ارائه داد که هدف آن تأسیس کنفدراسیون جدیدی از دولت‌های آلمانی بود—کنفدراسیونی که اتریش از آن کنار گذاشته می‌شد. این پیشنهاد، در ظاهر گامی برای بازسازی ساختار سیاسی آلمان بود، اما در واقع تلاشی بود برای تضعیف جایگاه اتریش به‌عنوان رهبر سنتی کنفدراسیون آلمان و ایجاد سردرگمی در میان مقامات
کنفدراسیون آلمان و ایجاد سردرگمی در میان مقامات اتریشی. با این حال، واکنش مجلس فرانکفورت به این پیشنهاد، آن‌گونه که بیسمارک انتظار داشت پیش نرفت. نمایندگان با بی‌اعتمادی و حتی طعنه به این طرح نگاه کردند، و بسیاری آن را اقدامی حساب‌شده برای تحریک درگیری و بی‌ثباتی تلقی کردند. این واکنش نشان داد که بیسمارک هنوز باید مسیر دیپلماتیک پیچیده‌ای را طی کند تا بتواند حمایت داخلی و منطقه‌ای لازم برای اجرای برنامه‌های خود را به دست آورد. با وجود این، طرح بیسمارک در نهایت بخشی از روند بزرگ‌تر تحول سیاسی آلمان شد، که
بخشی از روند بزرگ‌تر تحول سیاسی آلمان شد، که با جنگ اتریش-پروس و تأسیس کنفدراسیون شمال آلمان در سال‌های بعد به ثمر نشست. این مرحله، آغازگر پایان سلطه اتریش بر جهان آلمانی‌زبان و مقدمه‌ای برای وحدت آلمان تحت رهبری پروس بود. تحولات پس از پیمان. پیشنهاد اتریش برای فروش ونتو. با انتشار خبر اتحاد میان ایتالیا و پروس در سال ۱۸۶۶، امپراتوری اتریش تلاش‌های دیپلماتیک متعددی برای شکستن این اتحاد انجام داد. مهم‌ترین و جسورانه‌ترین اقدام اتریش، پیشنهاد واگذاری منطقه ونتو به فرانسه بود—اقدامی که به‌طور غیرمستقیم هدفش
به فرانسه بود—اقدامی که به‌طور غیرمستقیم هدفش جلب بی‌طرفی فرانسه و ایتالیا در صورت وقوع جنگ میان اتریش و پروس بود. از آن‌جا که اتریش به‌طور رسمی پادشاهی ایتالیا را به رسمیت نمی‌شناخت، نمی‌توانست مستقیماً با دولت ایتالیا مذاکره کند؛ بنابراین، فرانسه به‌عنوان واسطه انتخاب شد. اتریش پیشنهاد کرد که ونتو را به فرانسه واگذار کند، مشروط بر آن‌که فرانسه و ایتالیا در درگیری احتمالی میان اتریش و پروس بی‌طرف باقی بمانند. این پیشنهاد، در واقع تلاشی بود برای منزوی کردن پروس و جلوگیری از شکل‌گیری جبهه‌ای متحد علیه
کردن پروس و جلوگیری از شکل‌گیری جبهه‌ای متحد علیه اتریش. با این حال، این ابتکار دیپلماتیک موفقیت‌آمیز نبود. فرانسه، که پیش‌تر در مذاکرات با بیسمارک بی‌طرفی خود را اعلام کرده بود، حاضر نشد نقش فعال‌تری در حمایت از اتریش ایفا کند. ایتالیا نیز، با وجود وسوسه دریافت ونتو بدون جنگ، به اتحاد با پروس پایبند ماند، زیرا این اتحاد را راهی مطمئن‌تر برای تحقق آرمان‌های ملی خود می‌دانست. این شکست دیپلماتیک، یکی دیگر از نشانه‌های افول قدرت چانه‌زنی اتریش در اروپا بود و نشان داد که حتی واگذاری سرزمینی مهم مانند ونتو
و نشان داد که حتی واگذاری سرزمینی مهم مانند ونتو نمی‌تواند مانع از شکل‌گیری ائتلاف‌های جدید و مؤثر علیه آن شود. در نهایت، جنگ اتریش-پروس آغاز شد و با شکست اتریش، مسیر وحدت آلمان و گسترش قلمرو ایتالیا هموارتر شد. این پیشنهاد توسط دولت اتریش به ناپلئون سوم ارائه شد که در ۴ مه ۱۸۶۶ به نیگرا اطلاع داد. دومی، روز بعد، به لا مارمورا تلگراف زد. این پیشنهاد مشروط به عدم مداخله فرانسه و ایتالیا به نفع پروس بود و شامل نکات زیر بود. در ابتدا، این پیشنهاد برای لا مارمورا جالب به نظر می‌رسید، به خصوص از آنجایی که پیمان
جالب به نظر می‌رسید، به خصوص از آنجایی که پیمان تازه منعقد شده با پروس، پروس را ملزم به کمک به ایتالیا در صورت حمله اتریش نمی‌کرد. با این حال، این پیشنهاد خالی از اشکال نبود. اول از همه، این پیشنهاد نقض پیمان با پروس بود که می‌توانست به دشمن ایتالیا تبدیل شود. ثانیاً، ایتالیا به خاطر واگذاری ونتو به فرانسه بدهکار می‌شد. ثالثاً، پیشنهاد وین با اشغال سیلزی توسط اتریش مرتبط بود که کاملاً بعید به نظر می‌رسید. لا مارمورا می‌خواست واکنش احتمالی پروس را در صورت حمله پیشگیرانه اتریش به ایتالیا بررسی کند تا بتواند
پیشگیرانه اتریش به ایتالیا بررسی کند تا بتواند با آرامش خاطر بیشتری در مورد پیشنهاد وین تصمیم بگیرد. در ۷ مه، او پاسخی از سفیر دو بارال دریافت کرد مبنی بر اینکه بیسمارک و ویلیام اول، با وجود اینکه معاهده صراحتاً چنین چیزی را پیش‌بینی نکرده بود، تضمین داده‌اند که پروس در صورت حمله اتریش به کمک ایتالیا خواهد آمد. بدین ترتیب، پس از تبادل نظر ثمربخش بین گووونه و نیگرا در پاریس (که هر دو مخالف پذیرش پیشنهاد بودند)، لا مارمورا با اطمینان خاطر تصمیم گرفت پیشنهاد اتریش را رد کند «[...] دولت فلورانس مصمم است در
اتریش را رد کند «[...] دولت فلورانس مصمم است در مورد تعهدات پذیرفته شده با پروس، فراتر از محدودیت‌هایی که پروس مایل به انجام آن است، در مورد تعهدات پذیرفته شده با ایتالیا مصالحه نکند»، همان‌طور که به گووونه اطلاع داد، که پس از ورود به پایتخت، عصر روز چهاردهم دوباره به مقصد پاریس حرکت کرد. مانورهای ناپلئون سوم. با کنار گذاشته شدن پیشنهاد اتریش برای واگذاری ونتو به فرانسه، اتحاد میان ایتالیا و پروس با آزمون دیپلماتیک تازه‌ای روبه‌رو شد. ناپلئون سوم، امپراتور فرانسه، که به‌تدریج نسبت به منافع کشورش از جنگ
فرانسه، که به‌تدریج نسبت به منافع کشورش از جنگ میان اتریش و پروس دچار تردید شده بود، پیشنهاد تشکیل یک کنگره اروپایی را مطرح کرد. هدف این کنگره، حل‌وفصل تنش‌های موجود در اروپا بود—از جمله مسئله ونتو، مناقشه شلسویگ-هولشتاین، و اصلاح ساختار کنفدراسیون آلمان. علاوه بر این، ناپلئون سوم قصد داشت در این کنگره موضوع تأسیس یک دولت بی‌طرف در منطقه راین را نیز مطرح کند؛ طرحی که منافع استراتژیک فرانسه را در برابر قدرت‌های آلمانی تأمین می‌کرد. اتریش، که در ازای این طرح وعده‌هایی مبهم برای جبران دریافت کرده بود، با این
وعده‌هایی مبهم برای جبران دریافت کرده بود، با این حال بر این باور بود که تنها از طریق جنگ می‌تواند منطقه سیلزی را بازپس گیرد و ونتو را حفظ کند؛ بنابراین، پیشنهاد تشکیل کنگره را رد کرد و ابتکار دیپلماتیک فرانسه ناکام ماند. با وجود این شکست، ناپلئون سوم موفق شد در تاریخ ۱۲ ژوئن ۱۸۶۶ توافقی محرمانه با وین به دست آورد: در صورت پیروزی اتریش بر پروس، ونتو به فرانسه واگذار می‌شد. در مقابل، فرانسه تعهد می‌داد که در جنگ مداخله نکند و ایتالیا را نیز به اتخاذ موضع بی‌طرفی ترغیب کند. این توافق، بخشی از بازی پیچیده
بی‌طرفی ترغیب کند. این توافق، بخشی از بازی پیچیده قدرت‌ها در آستانه جنگ اتریش-پروس بود—جایی که هر کشور تلاش می‌کرد با مانورهای دیپلماتیک، موقعیت خود را تثبیت کند و از درگیری‌های آتی بیشترین بهره را ببرد. در نهایت، با آغاز جنگ و شکست اتریش، این توافق نیز بی‌اثر شد و مسیر واگذاری ونتو به ایتالیا از طریق فرانسه، همان‌طور که در پیمان وین مشخص شد، عملی گردید. این رویدادها نشان‌دهنده پیچیدگی روابط بین‌الملل در قرن نوزدهم و نقش محوری دیپلماسی در شکل‌گیری مرزهای جدید اروپا بودند. شیوع جنگ. در ۱۲ ژوئن (روز توافق با
اروپا بودند. شیوع جنگ. در ۱۲ ژوئن (روز توافق با فرانسه)، وین روابط دیپلماتیک خود را با برلین قطع کرد و در ۱۴ ژوئن، پیشنهادی برای بسیج فدرال علیه پروس به مجلس آلمان ارائه داد. سپس برلین اعلام کرد که کنفدراسیون آلمان منحل شده است و در پانزدهم ژوئن ارتش خود را به سمت جنوب پیشروی کرد و به پادشاهی ساکسونی که از اتریش حمایت کرده بود، حمله کرد. در شانزدهم ژوئن، نبرد عملاً آغاز شد. لا مارمورا در ۲۰ ژوئن ۱۸۶۶ اعلامیه جنگ ایتالیا را به وین مخابره کرد و آغاز خصومت‌ها را برای ۲۳ ژوئن تعیین کرد. در همین حال، در ۲۱
را برای ۲۳ ژوئن تعیین کرد. در همین حال، در ۲۱ ژوئن، نیروهای پروس به مرز شمالی اتریش رسیده بودند. در فلورانس، لا مارمورا به عنوان رئیس ستاد منصوب شد و بتینو ریکاسولی جایگزین او در دولت شد. سپس لا مارمورا به میدان فرستاده شد و در ۲۴ ژوئن توسط اتریشی‌ها در کاستوزا شکست خورد. با این حال، در ۳ ژوئیه، پروسی‌ها در نبرد سادووا پیروز شدند و ارتش اصلی اتریش را از کار انداختند. میانجیگری فرانسه و پایان اتحاد. روز قبل از شکست در سادووا، اتریشی‌ها دومین تلاش خود را برای شکستن اتحاد ایتالیا-پروس آغاز کرده بودند.
را برای شکستن اتحاد ایتالیا-پروس آغاز کرده بودند. امپراتور اتریش، فرانتس جوزف اول، که ژنرال بندیک از فاجعه نظامی قریب‌الوقوع در شب بین ۲ و ۳ ژوئیه ۱۸۶۶ هشدار داده بود، به این فکر افتاد که فوراً و بدون قید و شرط ونتو را به ناپلئون سوم پیشنهاد دهد تا آتش‌بس با ایتالیا برقرار شود. پس از سادووا، در روز چهارم، او بر اساس این فکر که عصر همان روز به سفیر اتریش در پاریس ابلاغ شده بود، عمل کرد. ناپلئون سوم، که کم‌کم داشت به‌طور جدی از عواقب یک موفقیت چشمگیر و قاطع پروس می‌ترسید، در ۵ ژوئیه به ویکتور امانوئل دوم
پروس می‌ترسید، در ۵ ژوئیه به ویکتور امانوئل دوم تلگراف زد و پیشنهاد داد که در ازای صلح با اتریش، ونتو را به او پیشنهاد دهد. همزمان، او خبر این پیشنهاد را در روزنامه Le Moniteur Universel منتشر کرد تا فشار بیشتری ایجاد کند. دولت ایتالیا واکنش بسیار سردی به ابتکار امپراتور فرانسه نشان داد، اگرچه پاریس همچنان به فلورانس فشار می‌آورد. برای نخست‌وزیر ریکاسولی، رد کامل میانجیگری فرانسه غیرممکن بود، اما او با خرید زمان، عملیات نظامی را با حداکثر انرژی تا حد امکان ادامه داد. ناپلئون همچنین به پروس پیشنهاد
امکان ادامه داد. ناپلئون همچنین به پروس پیشنهاد میانجیگری داد که بیسمارک، با اطمینان از دستیابی به اهداف جنگ، آن را پذیرفت. این امر منجر به توافق اصولی بین اتریش و پروس شد که ایجاد کنفدراسیون آلمان شمالی تحت رهبری پروس و محرومیت اتریش از تمام امور آلمان را در پی داشت. پس از پذیرش این طرح توسط وین و برلین، آتش‌بس برقرار شد. در این میان، ارتش ایتالیا، ونتو را که توسط اتریشی‌ها رها شده بود، اشغال کرده بود و اکنون در ترنتو در حال پیشروی بود. آتش‌بس بین اتریشی‌ها و پروسی‌ها در ۲۱ ژوئیه منعقد شد و از ظهر ۲۲
و پروسی‌ها در ۲۱ ژوئیه منعقد شد و از ظهر ۲۲ ژوئیه معتبر بود. دولت فلورانس خبر این توافق را تنها به‌طور غیرمستقیم، از طریق فرانسه، دریافت کرد. با این حال، ایتالیا به دنبال پیروزی نظامی بود و در پاسخ به درخواست‌های ناپلئون سوم برای صلح، در ابتدا پاسخ داد که منتظر ابلاغ رسمی مستقیم از متحد پروسی خود است. با این حال، در ۲۲ ژوئیه، خبر شکست قاطع نیروی دریایی ایتالیا توسط اتریش در نبرد لیسا رسید و روز بعد ایتالیا نیز با آتش‌بس موافقت کرد. آتش‌بس از صبح روز ۲۵ ژوئیه آغاز شد. در آن تاریخ، نیروهای ایتالیایی بخشی از