payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برقراری رابطه جنسی کتک بزند. تأثیر آموزش در نرخ مرگ‌ومیر نوزادان ماداگاسکار دیده شده است. طبق گفته‌های مری‌آن شارپ و یوانا کروس از بانک جهانی، مادرانی که تحصیلات متوسطه خود را به پایان رسانده‌اند، مرگ‌ومیر نوزادان کمتری (چهل تا پنجاه درصد کمتر) نسبت به زنانی با سطح تحصیلات کمتر تجربه می‌کنند. زنان جوان‌تر نیز احتمال کمتری دارند که فرزندانی داشته باشند که در سنین پایین فوت کنند. میانگین نرخ مرگ‌ومیر پیرامون تولد از سال ۲۰۰۳ کاهش یافته است. میزان مرگ‌ومیر مادران در ماداگاسکار کمتر از میانگین آفریقای جنوب
مادران در ماداگاسکار کمتر از میانگین آفریقای جنوب صحرا است و به میزان ۴۹۸ مرگ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده می‌رسد. این نرخ مرگ‌ومیر بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹ ثابت باقی مانده است. این رقم تحت تأثیر عوامل متعددی قرار گرفته است. با اینکه ۸۶ درصد از زنان مراقبت‌های پیش از زایمان دریافت می‌کنند، ۴۹ درصد از آنها در مورد عوارض بارداری مطلع نمی‌شوند. حدود ۴۶ درصد از مادران جدید کمتر از چهار جلسه مراقبت‌های پسازایمان دریافت می‌کنند. بیشتر زنان خارج از مراکز درمانی زایمان می‌کنند و تعداد کسانی که در هنگام زایمان کمک
می‌کنند و تعداد کسانی که در هنگام زایمان کمک دریافت می‌کنند، در حال کاهش است؛ طبق گفته‌های شارپ و کروس، ۳۵ درصد از زنان ماداگاسکاری که خارج از مراکز درمانی زایمان می‌کنند، خدمات درمانی دریافت نمی‌کنند. سقط جنین‌های ناشی از بارداری‌های ناخواسته نیز یکی از عوامل اصلی است.
ناتالی جی. آن استاد شیمی و زیست‌شیمی در دانشگاه کلرادو در بولدر است. پژوهش او بر درک سازوکارهای پیام‌دهی سلولی متمرکز است، با تخصصی در زمینهٔ فسفریلاسیون و سرطان‌ها. کار آن با بهره‌گیری از ابزارهای «شیمی کلاسیک» بر درک کد ژنتیکی و چگونگی تأثیر ژنتیک بر فرایندهای زندگی تمرکز دارد. او از سال ۲۰۰۳ استاد دانشگاه کلرادو در شهر بولدر است و اکنون استاد ممتاز این دانشگاه است. وی در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۴ پژوهشگر مؤسسه پزشکی هاوارد هیوز نیز بوده است. او در سال ۲۰۱۸، به عضویت آکادمی ملی علوم برگزیده شد و به
۲۰۱۸، به عضویت آکادمی ملی علوم برگزیده شد و به عنوان عضو آکادمی آمریکایی هنرها و علوم نیز انتخاب شد. زندگی‌نامه. تحصیلات، پژوهش‌ها و جوایز پیشین. آن در سال ۱۹۷۹ مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ شیمی از دانشگاه واشینگتن، سیاتل دریافت کرد. او در آزمایشگاه «لایل جنسن» تحقیقاتی را در زمینهٔ پراش پرتو ایکس انجام داد. مشارکت آن در این پژوهش‌ها به درک بهتر از تاخوردگی پروتئین و مشاهدهٔ ساختار سه‌بعدی پروتئین‌ها با بهره‌گیری از روش‌های رایانشی همراه با پراش پرتو ایکس کمک کرد. افزون بر این، آن به‌عنوان دستیار پژوهشی
کمک کرد. افزون بر این، آن به‌عنوان دستیار پژوهشی دوره کارشناسی در آزمایشگاه «دیوید تلر» فعالیت داشت؛ آزمایشگاهی که به بررسی هیدرودینامیک پروتئین می‌پرداخت، یعنی مطالعهٔ حرکت پروتئین‌ها نسبت به محیط آبی اطرافشان، که در آن می‌توانند معلق یا محلول باشند. در سال ۱۹۸۵، آن دکترای خود را در رشتهٔ شیمی از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دریافت کرد. او در این‌جا با «جودیت کلینمن» همکاری می‌کرد و در زمینهٔ آنزیم‌شناسی پژوهش می‌نمود. نخستین شغل پسادکترای آن، پژوهش دربارهٔ پیوند گیرندهٔ هورمونی در دانشگاه واشینگتن با «کریستف
گیرندهٔ هورمونی در دانشگاه واشینگتن با «کریستف ده هن» بود. سپس او به آزمایشگاه «ادوین کربس» رفت، جایی که فعالیت حرفه‌ای‌اش را در زمینهٔ انتقال پیام سلولی آغاز کرد. او در این آزمایشگاه «یکی از نخستین کسانی بود که کینازهای MAP و کینازهای MAP کیناز را توصیف کرد.» آن در سال ۱۹۹۲ به عضویت هیئت علمی دانشگاه کلرادو بولدر درآمد. او در سال ۱۹۹۳ بخشی از برنامه بورسیه سیرل برای حمایت از پژوهشگران جوان بود. آن یکی از هشت پژوهشگر همکار پروژه‌ای بود که موفق به دریافت کمک‌هزینه از بنیاد وی. ام. کک برای شناسایی پروتئینها
از بنیاد وی. ام. کک برای شناسایی پروتئینها در یک نوع سلول منفرد شدند. در سال ۲۰۱۲، او به‌عنوان استاد برجستهٔ دانشکده در دانشگاه کلرادو معرفی شد. در سال ۲۰۱۴، آن به تیم «پان‌اومیک‌های زیرسلولی برای ارزیابی تهدید سریع پیشرفته» (به انگلیسی"Subcellular Pan-Omics for Advanced Rapid: Threat Assessment") پیوست که پروژه‌ای زیست‌شیمیایی تحت حمایت آژانس پروژه‌های پژوهشی پیشرفته دفاعی (DARPA) بود. تحقیقات کنونی. آن در حال حاضر در دانشگاه کلرادو مشغول به فعالیت است و بر روی پژوهش‌هایی در زمینهٔ پیام‌رسانی سلولی،
و بر روی پژوهش‌هایی در زمینهٔ پیام‌رسانی سلولی، اطلاعات و پروتئومیک، و بیوفیزیک مولکولی کار می‌کند. موضوعات خاص پژوهش‌های او شامل موارد زیر هستند: خدمات اجتماعی. آن در تابستان سال ۲۰۱۵ به‌عنوان رئیس انجمن بیوشیمی و زیست‌مولکولی آمریکا (ASBMB) انتخاب شد. او پیش‌تر عضو شورای این انجمن بود. آن از زمان دانشجویی در مقطع دکترا در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، در نشست‌های سالانهٔ انجمن بیوشیمی و زیست‌مولکولی آمریکا شرکت می‌کرد و نخستین ارائهٔ عمومی پژوهش خود را در یکی از همین نشست‌ها انجام داد.
زنان در تانزانیا از قرن بیستم تاکنون پیشرفت‌های قابل توجهی را تجربه کرده‌اند. این پیشرفت‌ها با ریاست سامیه سلوحو حسن – اولین رئیس‌جمهور زن این کشور – نمایان شده است. با این حال، بازمانده‌هایی از یک جامعه به شدت پدرسالار سابق همچنان باقی است (به ویژه در رابطه با برخی قوانین زناشویی که از سنت‌های اسلامی و مسیحی حمایت می‌کنند). اما مناطق مدرن‌تر مانند دارالسلام و آروشا داستان پیشرفت و حرکت رو به جلو را روایت می‌کنند. بازدیدکنندگان طولانی‌مدت از مناطق لیبرال‌تر، تعداد قابل توجهی از زنان کارآفرین، مدیران
تعداد قابل توجهی از زنان کارآفرین، مدیران میان‌رده و حتی نگهبانان امنیتی را مشاهده می‌کنند. با این حال، نرخ نسبتاً بالای خشونت علیه زنان، و موانع موجود در مسیر تحقق حقوق کامل قانونی و آموزشی، هنوز فضای زیادی برای بهبود باقی گذاشته‌اند. اما نمی‌توان گفت که این مسائل دیگر مشخصه تجربه معمول زنان در تانزانیا هستند. نقش‌های جنسیتی. جایگاه در جامعه تانزانیا از بدو تولد و به شدت بر اساس جنسیت تعیین می‌شود. نوزادان دختر عنوانی دریافت می‌کنند که بر اساس جنسیتشان است و آن‌ها را فوراً مشمول هویت اجتماعی‌شان می‌کند.
و آن‌ها را فوراً مشمول هویت اجتماعی‌شان می‌کند. دخترها "hheekuuso'oo" یا "کودکی که آب می‌آورد" نامیده می‌شوند، در حالی که پسرها "hee sla/a" یا "muk sla/a" به معنی "کودک طبیعت" نام‌گذاری می‌شوند. منطق پشت این سنت این است که آئین گذر زنان مادر شدن است و بنابراین باید برای جلوگیری از آلودگی محیطی و حفظ باروری خود، نزدیک به خانه بمانند. اما در دهه ۸۰، زنان شروع به ابراز نارضایتی از توزیع نامناسب وظایف در روستاهایشان کردند و دریافتند که آن‌ها نسبت به مردان روستا بیشتر کار می‌کنند. در سال ۲۰۰۶، یک سازمان محلی
بیشتر کار می‌کنند. در سال ۲۰۰۶، یک سازمان محلی تانزانی با انجام یک نظرسنجی این باور را تأیید کرد. مشخص شد که گرچه پسران و دختران در کنار هم در مزارع کار می‌کنند، دخترها همچنین آشپزی، آوردن آب و انجام کارهای خانگی را ادامه می‌دهند در حالی که پسران برای روز استراحت می‌کنند و منتظر غذا می‌مانند. تفاوت‌های خانوادگی. به‌طور سنتی، وقتی دختران جوان به همسران تبدیل می‌شوند، بخشی از زمین از همسرشان برای تولید غذا به آن‌ها داده می‌شود. علاوه بر تمام وظایف خانه‌داری، مراقبت از کودکان و سالمندان، زنان تمام علف‌های
مراقبت از کودکان و سالمندان، زنان تمام علف‌های هرز، کاشت و برداشت را انجام می‌دهند، در حالی که مردان تنها برای انجام کارهای سنگین نیاز بودند. هر زمان که شوهر برای مدت طولانی برای پیدا کردن کار خانه را ترک می‌کند، زن مسئولیت کامل نگهداری از محصولات زراعی را بر عهده داشت. با وجود این، زمین تقریباً به‌طور کامل توسط مردان کنترل می‌شد و استقلال اقتصادی زنان به فروش محصولات اضافی محدود می‌شد. خشونت جنسیتی که زنان تجربه می‌کنند از پویایی در ازدواج ناشی می‌شود. با محبوبیت چندهمسری و مبادله زنان برای کالاها و پول
محبوبیت چندهمسری و مبادله زنان برای کالاها و پول (در روستایی‌ترین بخش‌های کشور)، آن‌ها به عنوان اشیاء تلقی می‌شدند. این فرهنگ باعث شد ۲۱٪ از زنان ادعا کنند که یا خشونت فیزیکی یا تهدید به چنین اعمالی را تجربه کرده‌اند – از جمله تجاوز جنسی (که معمولاً توسط همسرشان انجام می‌شود). متأسفانه، برخی از قوانین موجود در تانزانیا توانایی زنان را برای خروج از این ازدواج‌های خشونت‌آمیز محدود می‌کنند. حقوق قانونی و نمایندگی در پارلمان. قانون اساسی ۱۹۷۷ تانزانیا تضمین می‌کند که زنان از حمایت برابر تحت قانون برخوردار
می‌کند که زنان از حمایت برابر تحت قانون برخوردار باشند و تبعیض بر اساس جنسیت را ممنوع می‌کند. قانون ازدواج ۱۹۷۱، سن قانونی ازدواج را برای دختران ۱۵ سال و برای پسران ۱۸ سال تعیین کرد. اگرچه هدف از این تفاوت، در نظر گرفتن تفاوت در مسئولیت‌های زناشویی بین مردان و زنان بود، در سال ۲۰۱۶، پرونده‌ای برای افزایش سن قانونی ازدواج دختران به ۱۸ سال توسط ربکا گیومی، بنیان‌گذار و مدیر اجرایی ابتکار مسیچانا – یک سازمان غیردولتی که از حقوق زنان حمایت می‌کند – مطرح شد. دادگاه عالی بدون هیچ راه‌حل قانونی برای مخالفان، دولت
عالی بدون هیچ راه‌حل قانونی برای مخالفان، دولت را موظف کرد که سن قانونی ازدواج دختران را به ۱۸ سال افزایش دهد تا با سن قانونی پسران برابر شود. دولت در سال ۲۰۱۹ درخواست تجدیدنظر داد، اما دادگاه عالی حکم خود را تأیید کرد. تانزانیا آمار رسمی در مورد ازدواج کودکان ندارد، اما سازمان‌های حقوق بشری تخمین می‌زنند که این کشور همچنان یکی از بالاترین نرخ‌های ازدواج کودکان در جهان را دارد. قانون مقررات ویژه جرایم جنسی تانزانیا به طور صریح تجاوز زناشویی را به عنوان یک جرم کیفری مستثنی می‌کند. از سوی دیگر، در سال ۱۹۸۵،
کیفری مستثنی می‌کند. از سوی دیگر، در سال ۱۹۸۵، تانزانیا یکی از اولین کشورهایی بود که سهمیه‌ای برای زنان در پارلمان تعیین کرد و تعداد کرسی‌های رزرو شده و نمایندگان زن پارلمان از آن زمان به طور پیوسته افزایش یافته است. نمایندگان زن پارلمان به طور غیرمستقیم انتخاب می‌شوند: احزاب سیاسی فهرستی از نامزدهای زن خود را قبل از انتخابات به کمیسیون انتخابات ارائه می‌دهند و توزیع کرسی‌های رزرو شده به طور نسبی بین تمام احزابی که بیش از ۵٪ از آراء عمومی را کسب می‌کنند، انجام می‌شود. این سیستم سهمیه‌بندی قرار نبود به طور
می‌شود. این سیستم سهمیه‌بندی قرار نبود به طور دائمی برقرار باشد و سیاستمداران زن می‌توانند در انتخابات بعدی از کرسی رزرو شده به کرسی حوزه انتخابیه تغییر کنند. با این حال، در تمام انتخابات گذشته، تعداد زنانی که کرسی حوزه انتخابیه به دست آورده‌اند، به طور قابل توجهی کمتر از تعداد زنانی بوده است که کرسی رزرو شده کسب کرده‌اند. با این وجود، در ۱۹ مارس ۲۰۲۱، سامیه سلوحو حسن اولین رئیس‌جمهور تانزانیا شد – که بار دیگر این کشور را حداقل در نمایش تلاش برای توانمندسازی زنان، جلوتر از بسیاری از کشورهای دیگر قرار داد.
ویویان مراد (۱۲ ژوئیه ۱۹۸۰) خوانندهٔ لبنانی است. اولین تک آهنگ خود را به نام «هیچیم نیست» در سال ۲۰۰۸ بیرون داد. اولین آلبوم او «بالاتر از کلام» تولید ۲۰۱۱ است و پس از آن کارهای هنری او ادامه یافت. یکی از اعضای سندیکای هنرمندان حرفه‌ای در لبنان است. او به پنج زبان روان می‌خواند: فرانسوی، انگلیسی، اسپانیایی و ایتالیایی، علاوه بر عربی. زندگی و پیشه. ویویان مراد در ۱۲ ژوئیه ۱۹۸۰ در استان بقاع به دنیا آمد. تحصیلات خود را در مدرسه قلب مقدس دریافت کرد. صدای او تا مدت‌ها به ویژه در کنسرت‌های مدرسه مورد توجه
او تا مدت‌ها به ویژه در کنسرت‌های مدرسه مورد توجه خانواده، معلمان و همکلاسی‌هایش قرار گرفت.پس از اتمام تحصیلات دبیرستان، به دانشکده مهندسی کشاورزی دانشگاه لبنان پیوست، اما عشق به هنر باعث شد تا به مدت ۵ سال به پاریس سفر کند و آواز بخواند و در آنجا آواز خواندن به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی و ایتالیایی را فرا گرفت. پس از بازگشت، در سال ۲۰۰۸ به دبی رفت و اولین تک آهنگ خود را به نام «هیچ چی نیست» به نویسندگی احمد عبدالنبی، آهنگسازی جاد مهنا منتشر کرد و آن را به صورت ویدیو کلیپ به کارگردانی رندلی قدیح
آن را به صورت ویدیو کلیپ به کارگردانی رندلی قدیح فیلمبرداری کرد.پس از سال‌ها زندگی در امارات و پاریس، جایی که فعالیت هنری خود را آغاز کرد، برای اجرای اولین آلبوم خود به بیروت بازگشت. او در سال ۲۰۱۱ اولین آلبوم خود را با نام «بالاتر از کلام» منتشر کرد که شامل ده آهنگ متنوع با لهجه‌های مصری، لبنانی و خلیجی است. او در این آلبوم با گروهی از شاعران و آهنگسازان از جمله محمد رفاعی، ایهاب عبده و احمد عبدالنبی همکاری کرد.او اصرار داشت که یک کلیپ با رنده علم فیلمبرداری کند، بنابراین بیش از پنج ماه منتظر بازگشت او از
کند، بنابراین بیش از پنج ماه منتظر بازگشت او از آمریکا بود. او علاوه بر زبان عربی به خوانندگی بر پنج زبان فرانسوی، انگلیسی، اسپانیایی و ایتالیایی مسلط است. در طول حرفهٔ هنری خود مجموعهٔ بزرگی از آهنگ‌ها را ارائه کرد که موفقیت‌های زیادی در بین مخاطبان عرب به دست آورد. او به لهجه‌های لبنانی، مصری، عراقی و خلیجی آواز خوانده است. از معروف‌ترین آهنگ‌هایی که او اجرا کرده است: «مصر بزرگه» ، «چت شده» ، «فقط احساس» ، «روزگار» ، «بالاتر از کلام» ، «بهت زنگ زدم،» ، «نزدیکیِ تو رفت» ، «ازت راضی‌ام» ، «زیباترین کلمات
تو رفت» ، «ازت راضی‌ام» ، «زیباترین کلمات عاشقانه» ، «وقتی چشامو می‌بندم» ، «عصبانی شو و صبر کن» . ویویان به لطف کنسرت‌هایش در اروپا و آمریکا یکی از خوانندگان شناخته‌شدهٔ لبنانی در خارج از کشور است و معمولاً در جشنواره‌های تابستانی لبنانی شرکت می‌کند. در تاریخچهٔ کنسرت‌های خود در خارج از کشور، کنسرت‌های مهمی با خوانندگانی از جمله جورج وسوف، فارس کرم و مروان خوری برگزار کرد. از جمله خوانندگانی که بیشتر دوستشان دارد، ماجد المهندس، محمد عبده، شیرین عبدالوهاب و حسین الجسمی هستند. زندگی شخصی. او مسیحی است. در
و حسین الجسمی هستند. زندگی شخصی. او مسیحی است. در سال ۲۰۲۳، ویویان مراد بعد از یک رابطهٔ عاشقانه ۱۱ ساله از ازدواج خود با مرد جوانی با تابعیت اسپانیا خبر داد و تأیید کرد که مراسم عروسی در لبنان در فضایی خاص و با حضور تعدادی از دوستان نزدیک برگزار شد.مراد با اشاره به اینکه شوهرش از خارج از جامعهٔ هنری است از افشای هویت خودداری کرد. او تصمیم گرفته بود که در سال ۲۰۱۹ ازدواج کند، اما همه‌گیری جهانی کووید و شرایط دشواری که لبنان در آن زمان تجربه می‌کرد، او را وادار کرد تا این ازدواج را تا زمان مناسب به تعویق
وادار کرد تا این ازدواج را تا زمان مناسب به تعویق بیندازد. در مصاحبهٔ اوت ۲۰۱۷ با "الشرق الأوسط" تصریح کرد هیچگاه به دنبال شهرت یا ثروت نبوده است و از آغاز تا امروز شخصیت طبیعی خود را حفظ کرده است و این چیزی است که واقعاً برای او مهم است. او گفت: «زمانی که در لبنان شروع به آواز خواندن کردم، قبلاً ثروت قابل ملاحظه‌ای از کار کردن در خارج از کشور به مدت یازده سال جمع‌آوری کرده بودم؛ برای من پول یک وسیله است نه یک هدف. امروز، من با گام‌های ثابت و آرام، بدون اینکه به کمک کسی نیاز داشته باشم، راه می‌روم و به این
به کمک کسی نیاز داشته باشم، راه می‌روم و به این افتخار می‌کنم.» او دوست دارد شخصاً با مردم ارتباط برقرار کند. این ویژگی را از راغب علامه یادگرفته است، کسی که با او دوستی نزدیک دارد و علامه معمولاً به او مشورت می‌دهد. ویویان مراد هر از گاهی از خوانندگی استراحت می‌کند تا خود را وقف امور معنوی کند. در پی بحران سیاسی ۲۰۱۹ لبنان، او خواستار استقلال لبنان از رهبران و احزاب فاسد آن شد و بیان داشت که ما همۀ ما متعلق به یک پرچم و یک کشور واقعاً مستقل هستیم.
در طول تاریخ اریتره، زنان نقش فعالی ایفا کرده‌اند. زنان در دوران جنگ استقلال (۱۹۶۱–۱۹۹۱). زنان اریتره‌ای ۳۰ درصد از نیروهای جبهه آزادی‌بخش خلق اریتره (EPLF) را در طول جنگ ۳۰ ساله برای استقلال تشکیل می‌دادند. این جنگ علیه نیروهای اتیوپی برای بازپس‌گیری حاکمیت اریتره از الحاق اتیوپی به پا خواست. اریتره در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۲، پس از فشارهای هایله سلاسی بر مجمع اریتره، به‌طور رسمی ملحق شد و این فدراسیون منحل گردید و اریتره به‌طور مستقیم به اتیوپی ضمیمه شد. با این الحاق، زبان ملی اریتره به آمهری تغییر یافت و آن‌ها به
زبان ملی اریتره به آمهری تغییر یافت و آن‌ها به عنوان بخشی از دولت اتیوپی تلقی شدند. مبارزه برای استقلال به سرعت پس از الحاق شدت گرفت و جنگ به مدت ۳۰ سال ادامه یافت. تا پایان این مبارزه ۳۰ ساله، زنان حدود یک‌سوم از نیروی نظامی ۹۵٬۰۰۰ نفری را تشکیل می‌دادند. تا ۳۰٬۰۰۰ زن مبارز، در طول این درگیری‌ها زندگی‌های جدیدی آغاز کردند. (Iyob 1997)، زنان مبارز در تمامی ظرفیت‌ها در کنار مردان خدمت می‌کردند. جنگ در سال ۱۹۹۱ پایان یافت و استقلال رسماً در سال ۱۹۹۳ محقق شد. رهایی زنان محور اصلی انقلاب فرهنگی بود که توسط
رهایی زنان محور اصلی انقلاب فرهنگی بود که توسط جبهه آزادی‌بخش خلق اریتره (EPLF) و ایدئولوژی مارکسیستی-لنینیستی آن‌ها ترویج می‌شد. در صفوف خود، جبهه تلاش کرد تا برابری جنسیتی را در طول جنگ ۳۰ ساله عملی کند. مناطق تحت تسلط جبهه آزادی‌بخش خلق اریتره که از سلطه اتیوپی آزاد شده بودند، مرکز این انقلاب فرهنگی بودند. در این مناطق، آن‌ها تلاش کردند تا سنت‌های ازدواج اتیوپیایی مانند ازدواج اجباری، ازدواج قراردادی، پرداخت مهریه، ازدواج کودکان و حاشیه‌نشینی عروس‌های غیر باکره را اصلاح کنند. جبهه آزادی‌بخش خلق اریتره
باکره را اصلاح کنند. جبهه آزادی‌بخش خلق اریتره ازدواج را به‌عنوان شراکت میان زن و مردی که هر دو فرد آزاد هستند و حق انتخاب دارند، تعریف کرد. به گفته EPLF، این نوع ازدواج به‌عنوان «ازدواج دموکراتیک» (Silkin 1989:148) و «ازدواج‌هایی که فقط بر اساس عشق رفاقتی است» (انجمن زنان اریتره ۱۹۷۹:۱۸) توصیف شده است. EPLF همچنین به مبارزان وسایل جلوگیری از بارداری ارائه می‌داد، چیزی که در جامعه سنتی اتیوپیایی معمول نبود. زنان در EPLF حق انتخاب داشتند، هم برای شروع روابط و هم برای پایان دادن به آن‌ها، که این امر در جامعه
هم برای پایان دادن به آن‌ها، که این امر در جامعه روستایی و سنتی اتیوپی در دهه ۱۹۶۰ معمول نبود. مبارزان EPLF گزارش دادند که طلاق آسان، رایج و غالباً توسط زنان در طول جنگ آغاز می‌شد. آنچه معمولاً بر اساس ایده‌های سنتی دربارهٔ پاکی و باکرگی به‌عنوان رسوایی تلقی می‌شد، در مناطق آزاد شده جبهه آزادی‌بخش خلق اریتره تحمل می‌شد. نقش زنان مبارز در طول جنگ ۳۰ ساله استقلال، کلیشه‌های جنسیتی معمول و نقش جنسیتی را به چالش کشید. زنان در جنگ معمولاً فقط به‌عنوان قربانیان تصور می‌شوند، که اغلب از تجاوز رنج می‌برند و
تصور می‌شوند، که اغلب از تجاوز رنج می‌برند و به‌عنوان بی‌دفاع و غیرفعال در این دوره‌ها به تصویر کشیده می‌شوند. این تصویربرداری جنسیتی از زنان بی‌دفاع در جنگ به‌طور کامل در طول جنگ بازسازی شد، و نیروهای زن اریتره‌ای در خط مقدم این درگیری‌ها بودند. این امر فرصت‌هایی را برای بازسازی کلیشه‌های جنسیتی «پذیرفته‌شده» با به چالش کشیدن مستقیم آن‌ها ایجاد کرد. فرض اینکه زنان ذاتاً صلح‌جوتر از مردان هستند، سایر نقش‌ها و رفتارهایی را که زنان می‌توانند به عنوان افرادی با درجات مختلفی از پرخاشگری و قاطعیت بپذیرند،
با درجات مختلفی از پرخاشگری و قاطعیت بپذیرند، نادیده می‌گیرد. شکستن کلیشه‌ها و نقش‌های جنسیتی برای ایجاد شرایط اجتماعی سالم برای زنان اهمیت داشت. تصاویری که زنان را به عنوان افرادی پایین‌تر، کم‌توان‌تر، مطیع، احساسی، کم‌هوش‌تر و آرام‌تر نشان می‌دهند و مردان را به عنوان افرادی برتر، شایسته‌تر، غالب، منطقی و هوشمند ترسیم می‌کنند، می‌توانند زمینه‌ساز فرض‌های جنسیت‌زده‌ای شوند که در جامعه بازتولید شده و به ضرر زنانی باشد که باید روزانه با این فرضیات مواجه شوند. (NW, All)
تانیا اِی. بیکر یک زیست‌شیمی‌دان آمریکایی است که در حال حاضر استاد زیست‌شناسی در مؤسسه فناوری ماساچوست است و پیش‌تر ریاست دانشکده زیست‌شناسی این مؤسسه را بر عهده داشته است. او مدرک کارشناسی خود را در رشته بیوشیمی از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن و دکترای خود را در رشته بیوشیمی از دانشگاه استنفورد زیر نظر آرتور کورنبرگ دریافت کرد. بیکر در سال ۱۹۹۲ به هیئت علمی مؤسسه فناوری ماساچوست پیوست و پژوهش‌های او بر سازوکار و تنظیم جابه‌جایی عناصر ژنتیکی و پروتئین‌های شاپرون متمرکز است. او عضو فرهنگستان ملی علوم ایالات متحده
است. او عضو فرهنگستان ملی علوم ایالات متحده آمریکا، هموند فرهنگستان آمریکایی علوم و هنرها و از سال ۱۹۹۴ یکی از پژوهشگران مؤسسه پزشکی هوارد هیوز (HHMI) بوده است. تحصیلات. تانیا بیکر فعالیت‌های پژوهشی اصلی خود را زمانی آغاز کرد که دانشجوی تحصیلات تکمیلی در دانشگاه استنفورد شد. در زمان ورود او به استنفورد، پژوهش‌هایی برای جداسازی ۲۵ آنزیم و پروتئین مختلف انجام شده بود. مشخص شده بود که نقش این آنزیم‌ها و پروتئین‌ها، کمک به رونویسی دی‌ان‌ای در توالی‌های خاصی از کروموزوم است، اما نقش دقیق هر یک از آنزیم‌ها و
از کروموزوم است، اما نقش دقیق هر یک از آنزیم‌ها و پروتئین‌ها هنوز مشخص نشده بود. آزمایش‌هایی برای بررسی این موضوع در شرایط "برون‌تنی" انجام شده بود، اما هنوز آزمایش‌هایی در شرایط "درون‌تنی" انجام نگرفته بود. بیکر در نهایت به کشف مراحل متوالی‌ای کمک کرد که هر آنزیم و پروتئین برای آغاز رونویسی دی‌ان‌ای درون‌تنی انجام می‌دهند. او این پژوهش‌ها را در دوره کارشناسی ارشد و دکترای خود انجام داد. حرفه. او پژوهش‌های پسادکترای خود را با کیوشی میزواوچی در مؤسسه ملی سلامت ایالات متحده انجام داد. این بار، پژوهش او بر
ایالات متحده انجام داد. این بار، پژوهش او بر روی ترانسپوزون‌های دی‌ان‌ای متمرکز بود. ترانسپوزون‌های دی‌ان‌ای، که به آن‌ها «ژن‌های پرنده» نیز گفته می‌شود، می‌توانند در کروموزوم جابه‌جا شوند و خود را در توالی‌های متفاوت دی‌ان‌ای وارد کنند. این توانایی برای انعطاف‌پذیری دی‌ان‌ای و تضمین تنوع ترکیب‌های ژنی بسیار مهم است. این ترانسپوزون‌ها همچنین می‌توانند منبع جهش‌ها باشند، اما گاهی موجب پایداری بیشتر برخی توالی‌های دی‌ان‌ای نیز می‌شوند. یکی از جنبه‌های مهم برخی ترانسپوزون‌ها این است که می‌توانند به باکتری‌ها
ترانسپوزون‌ها این است که می‌توانند به باکتری‌ها در تبادل ژن‌های مقاومت به آنتی‌بیوتیک کمک کنند. بیکر روی یکی از این ترانسپوزون‌ها به نام ترانسپوزون "مو" که در ئی. کولی یافت می‌شود تمرکز کرد. بیکر در نهایت مؤسسه ملی سلامت را ترک کرد تا به عنوان پژوهشگر مستقل در مؤسسه فناوری ماساچوست فعالیت کند. او در آن‌جا کشف کرد که ترانسپوزون‌های "مو" رفتاری مشابه ترانسپوزون‌ها و رتروترانسپوزون‌هایی دارند که با مقاومت باکتری‌ها مرتبط هستند. رتروترانسپوزون‌ها ابتدا توالی ژنی متحرک را به آران‌ای رونویسی می‌کنند و سپس این
ژنی متحرک را به آران‌ای رونویسی می‌کنند و سپس این آران‌ای دوباره به دی‌ان‌ای بازنویسی می‌شود، و این دی‌ان‌ای جدید در نقطه‌ای دیگر از کروموزوم وارد می‌شود. بیکر از طریق پژوهش بر روی این ترانسپوزون‌های مختلف، بررسی خود را به سوی "آن‌فولدازها" گسترش داد؛ این‌ها نوعی از پروتئین‌های شاپرون هستند. آن‌فولدازها وظیفه دارند پروتئین‌های درون سلول را باز کرده یا تجزیه کنند. برخی از آن‌فولدازها با ترانسپوزون‌ها مرتبط‌اند، چرا که پروتئین‌هایی آزاد می‌کنند که در فرایند جابه‌جایی ژنتیکی کمک می‌کنند. زمانی که این
فرایند جابه‌جایی ژنتیکی کمک می‌کنند. زمانی که این پروتئین‌ها آزاد می‌شوند، جابه‌جایی توالی دی‌ان‌ای متوقف می‌شود و بیکر می‌خواست بداند چه عاملی باعث رها شدن این پروتئین‌ها از دی‌ان‌ای می‌شود. در حال حاضر، تمرکز اصلی پژوهش‌های بیکر بر روی همین آن‌فولدازها است. او به‌طور ویژه روی خانواده آن‌فولدازهای AAA+ کار می‌کند و پژوهش‌های گسترده‌ای دربارهٔ آن‌فولداز ClpX انجام داده است. در کنار آن‌فولدازها، او بر روی "آداپتورها" نیز کار می‌کند که نوعی از پروتئین‌ها هستند و به آن‌فولدازها کمک می‌کنند. خانواده AAA+ در
و به آن‌فولدازها کمک می‌کنند. خانواده AAA+ در تمام موجودات زنده وجود دارد و نقش مهمی در تنظیم فعالیت پروتئین‌ها درون سلول‌ها ایفا می‌کند. آن‌فولدازها به نابودسازی پروتئین‌هایی که آسیب دیده‌اند یا بیش از اندازه تجمع یافته‌اند کمک می‌کنند. آن‌ها برای اطمینان از بازیافت درست پروتئین‌ها و کاهش نیاز سلول‌ها به اسیدآمینه‌های تازه بسیار اهمیت دارند. بیکر تلاش دارد تا درک کند که این آن‌فولدازها چگونه کار می‌کنند و چگونه توسط سلول‌ها کنترل می‌شوند.
در سال ۲۰۱۷، ۱٫۱ میلیون زن در لسوتو زندگی می‌کردند که ۵۱٫۴۸٪ از جمعیت را تشکیل می‌دادند. ۳۳٪ از زنان زیر ۱۵ سال سن داشتند، ۶۱٫۴٪ بین ۱۵ تا ۶۴ سال سن داشتند و ۵٫۳٪ بالای ۶۴ سال بودند. آن‌ها در سال ۲۰۰۸ با تصویب قانون پس‌انداز و توسعه بانک لسوتو ۲۰۰۸ وضعیت کامل قانونی دریافت کردند. زنان در لسوتو به‌طور نامتناسبی از ایدز می‌میرند. از نظر تاریخی، زنان به عنوان سرپرست خانوار قدرت داشته‌اند و کنترل تصمیمات مالی خانواده را در دست داشته‌اند. دولت اقداماتی برای تضمین نمایندگی برابر جنسیت‌ها در دولت از طریق سهمیه‌ها
نمایندگی برابر جنسیت‌ها در دولت از طریق سهمیه‌ها انجام داده است، و زنان در لسوتو بیش از مردان تحصیل کرده‌اند. با این حال، سوءاستفاده خانگی، خشونت جنسی، نبود تحرک اجتماعی، و بحران‌های بهداشتی ذکر شده همچنان مشکلات مداوم هستند. جنبش‌های اجتماعی و اقتصادی، مانند مهاجرت گسترده مردان به آفریقای جنوبی و ظهور صنعت پوشاک، هم به پیشرفت و هم به مشکلاتی که زنان در لسوتو امروز با آن روبرو هستند، کمک کرده‌اند. برابری جنسیتی. آموزش. لسوتو در این زمینه منحصربه‌فرد است که برخلاف بیشتر کشورهای در حال توسعه که سیستم‌های
که برخلاف بیشتر کشورهای در حال توسعه که سیستم‌های آموزشی به نفع مردان دارند، زنان در لسوتو نرخ دستاوردهای آموزشی بالاتری نسبت به مردان دارند. در آموزش متوسطه، به ازای هر مرد ۱٫۶ زن وجود دارد، که این نسبت بالاترین نسبت در جهان برای دستاوردهای آموزشی زنان است. از سال ۲۰۰۰، دولت لسوتو تلاش‌های هماهنگی برای تشویق آموزش زنان و سوادآموزی ملی انجام داده است و بالاترین درصد از تولید ناخالص داخلی خود را به آموزش اختصاص داده است که از هر کشور دیگری در جهان بیشتر است. آن‌ها موفق به دستیابی به نرخ سوادآموزی ۹۵٪ برای
آن‌ها موفق به دستیابی به نرخ سوادآموزی ۹۵٪ برای زنان شده‌اند (در حالی که نرخ مردان ۸۳٪ است). اگرچه این یک دستاورد است، اما طبق پروژه جهانی آموزش یونسکو برای دختران و زنان، بسیاری از پیشرفت‌ها در دستاوردهای آموزشی زنان را می‌توان با مهاجرت مردان به آفریقای جنوبی به دلیل مشکلات اقتصادی مرتبط دانست. نسبت ۱٫۶ بیشتر منعکس‌کننده جامعه‌ای است که در آن زنان از نظر جمعیتی بیشتر از مردان هستند تا پیشرفت‌های قابل‌توجه در آموزش. برخی از مشکلات باقی‌مانده در آموزش زنان شامل نرخ‌های بالای ترک تحصیل، عملکرد پایین‌تر در
شامل نرخ‌های بالای ترک تحصیل، عملکرد پایین‌تر در مدرسه و هزینه‌های آموزشی است. طبق گزارش یونسکو، «در سال ۲۰۰۹، ۲۵٪ از دختران در سطح ابتدایی و ۶۴٪ در سطح متوسطه از مدرسه خارج شده بودند.» علاوه بر این، در حالی که در سال ۲۰۰۰ زنان در ریاضیات و علوم دیگر بهتر از مردان عمل می‌کردند، تا سال ۲۰۱۰ فاصله عملکرد در حوزه STEM به نفع مردان تغییر کرد. اقتصاد. برای دهه‌ها، اقتصاد لسوتو با نرخ بالای بیکاری، کاهش درآمد خانوار و حدود ۶۰٪ از جمعیت زیر خط فقر ملی مبارزه کرده است. به‌طور تاریخی، زنان در لسوتو در اقتصاد
کرده است. به‌طور تاریخی، زنان در لسوتو در اقتصاد غیررسمی فعال بوده‌اند. اگرچه محدود به حوزه داخلی بودند، اما در صنایعی مانند کشاورزی، پرورش حیوانات و تولیدات صنایع دستی به اقتصاد ملی کمک می‌کردند. با این حال، با گذشت زمان زنان به تعداد بیشتری وارد نیروی کار رسمی شده‌اند. نرخ بیکاری زنان در سال ۲۰۱۷ حدود ۳۰٪ بود که بالاتر از کمترین مقدار تاریخی آن یعنی ۲۶٪ در سال ۲۰۱۲ است. با این حال، این بخشی از یک روند کلی نزولی از دهه ۱۹۹۰ است، جایی که نرخ بیکاری زنان به اوج ۴۸٫۴۸٪ رسید. در سال ۲۰۱۷، زنان تقریباً ۴۷٪ از