payamvha/North_RAG huggingface dataset:
صخرهٔ بادبان () یا صخرهٔ پاروس، یک صخره طبیعی از جنس ماسه‌سنگ است که در ساحل دریای سیاه در سرزمین کراسنودار روسیه قرار دارد. این صخره به خاطر شباهتش به بادبان کشتی، به این نام معروف شده است. این صخره در ۱۷ کیلومتری جنوب شرقی گلنجیک، نزدیک روستای پراسکویوکا و مزرعه جانکات قرار دارد. صخره بادبان شیب عمودی تندی دارد که رو به ساحل دریا قرار گرفته و به دلیل نیروهای زمین‌شناسی، از توده اصلی سنگ جدا شده است. بیش از سه چهارم آن در هنگام جزر نمایان است و عمود بر ساحل قرار دارد. نکته قابل توجه در مورد این صخره، ابعاد
قرار دارد. نکته قابل توجه در مورد این صخره، ابعاد آن است. در حالی که ضخامت این صخره کمی بیش از یک متر است، ارتفاع آن حدود ۲۵ متر و طول آن حدود ۲۰ متر است. به همین دلیل، شکل این صخره را به شکل یک بادبان چهارگوش تشبیه می‌کنند. در ارتفاع حدود ۲٫۵ متری از سطح زمین، یک سوراخ با منشأ نامشخص در این صخره وجود دارد. بسیاری از راهنماها می‌گویند که این سوراخ در طول جنگ قفقاز، برای دفاع در برابر توپخانه کوهستان ایجاد شده است، اما این ادعا زیر سؤال است. در سال ۱۹۰۳، یک محقق پس از بررسی صخره نوشت که این سوراخ بر اثر
یک محقق پس از بررسی صخره نوشت که این سوراخ بر اثر شلیک چهار گلوله از یک کشتی جنگی ایجاد شده است، اما دیواره صخره همچنان پابرجا مانده است. پیدایش این صخره منحصر به فرد، به دلیل فرسایش ناشی از ضربات دریا به خشکی و همچنین تفاوت در مقاومت سنگ‌های تشکیل‌دهنده آن توضیح داده می‌شود. صخره بادبان در ۲۴ نوامبر ۱۹۷۱ توسط دولت گلنجیک به عنوان یک اثر طبیعی ملی اعلام شد. حفاظت از این صخره به شورای روستایی دیوْنومورسکی سپرده شد. ساحل اطراف و مناطق مجاور آن، مکانی برای تفریح و سرگرمی در فضای باز، از جمله استراحتگاه‌های
و سرگرمی در فضای باز، از جمله استراحتگاه‌های بهداشتی مجاور است. ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، نیز یک ملک بزرگ در حدود ۱٫۵ مایلی پایین ساحل دارد.
کوه‌های ماسه‌سنگی اِلبه ()یا سوئیس ساکسون (به آلمانی: Sächsische Schweiz) یک رشته‌کوه در جنوب شرقی آلمان و شمال غربی جمهوری چک است. این کوه‌ها در دو طرف رود البه قرار دارند و به خاطر صخره‌های ماسه‌سنگی عجیب، دره‌های عمیق، جنگل‌های انبوه و مناظر زیبا مشهور هستند. کوه‌های ماسه‌سنگی البه در دوره کرتاسه تشکیل شده‌اند و در طول میلیون‌ها سال توسط فرسایش باد و آب شکل گرفته‌اند. این کوه‌ها دارای تنوع زیستی غنی هستند و خانه بسیاری از گونه‌های گیاهی و جانوری کمیاب می‌باشند. کوه‌های ماسه‌سنگی البه یک مقصد محبوب برای
کوه‌های ماسه‌سنگی البه یک مقصد محبوب برای کوهنوردی، پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری و قایق‌رانی هستند. این منطقه همچنین دارای چندین قلعه و صومعه تاریخی است. برخی از جاذبه‌های گردشگری مهم در کوه‌های ماسه‌سنگی البه عبارتند از:
سَرمِناره () یا پایانهٔ ترئینی در معماری از عناصر تزئینی است که در بالای اشیاء مختلف مانند گنبدها، مناره‌ها، برج‌ها، سقف‌ها و لبه بام‌ها قرار می‌گیرد. این عناصر معمولاً از سنگ، فلز یا چوب ساخته می‌شوند و در معماری برای تأکید بر نقاط خاص ساختمان و زیبایی آن به کار می‌روند. سرمناره‌ها علاوه بر جنبه تزئینی، می‌توانند کاربردهای دیگری مانند محافظت از سازه در برابر عوامل طبیعی یا نمادگرایی مذهبی نیز داشته باشند. در معماری اسلامی، سرمناره اغلب به شکل هلال ماه است که نماد اسلام است. سرمناره همچنین می‌تواند به عنوان
نماد اسلام است. سرمناره همچنین می‌تواند به عنوان یک نقطه کانونی در طراحی یک سازه عمل کند و توجه بیننده را به خود جلب کند. در مالزی، سرمناره‌های تزئینی سقف در معماری مذهبی و مسکونی رایج هستند. مسجدهای قدیمی این کشور دارای سرمناره‌هایی با طرح‌های لایه‌ای و تاج‌دار هستند که به ماخوتا آتاپ مسجد معروفند. در مساجد جدیدتر، این سرمناره‌ها با گنبدهای پیازی شکل جایگزین شده‌اند. در معماری ژاپنی، چیگی‌ها نوعی سرمناره هستند که در بالای زیارتگاه‌های شینتو استفاده می‌شده‌اند. در جاوه و بالی اندونزی، به سرمناره پشت بام،
در جاوه و بالی اندونزی، به سرمناره پشت بام، موستاکا یا کِمونچاک می‌گویند. در تایلند نیز سرمناره‌ها در ساختمان‌های مذهبی و خانگی دیده می‌شوند. در معابد بودایی برمه، سرمناره‌هایی به نام هتی وجود دارند و در استوپاهای بودایی، چترهای لایه‌ای که نماد قلمرو بهشت‌ها هستند، به عنوان سرمناره استفاده می‌شوند. در معابد هندو، کالاشا نام سرمناره‌ای است که در بالای گنبد قرار می‌گیرد. در سبک معماری دراویدی، کالاشا روی یک گنبد با شکل گل نیلوفر آبی وارونه قرار می‌گیرد. در معماری خانگی آمریکایی نیز سرمناره‌ها در سبک‌های
معماری خانگی آمریکایی نیز سرمناره‌ها در سبک‌های مختلفی مانند استعماری فرانسوی، جرجی، ویکتوریایی و احیای رومی استفاده می‌شوند. در شرق ایالات متحده، یک باور عامیانه وجود دارد که سرمناره‌ها مانع از فرود جادوگران جاروسوار در ناحیه می‌شوند. سرمناره‌های میله‌های پرچم. یک سرمناره به شکل توپ اغلب در بالای میله پرچم ثابت نصب می‌شود. ارتش، نیروی دریایی، سپاه تفنگداران دریایی و گارد ساحلی ایالات متحده از انواع مختلف سرمناره بسته به پرچم مورد نظر استفاده می‌کنند، تفنگداران دریایی و گارد ساحلی از پروتکل‌های نیروی
تفنگداران دریایی و گارد ساحلی از پروتکل‌های نیروی دریایی پیروی می‌کنند. سرمناره در مبلمان. سرمناره‌های چوبی تراش‌خورده در قطعات مختلف مبلمان استفاده می‌شوند. در حالی که هدف سرمناره‌ها در میله‌های تخت عمدتاً تزئینی است، آنها در میله‌های پرده نیز کاربردی هستند و مانع از سر خوردن پرده از انتهای یک میله مستقیم می‌شوند. سرمناره‌های میله پرده را می‌توان مانند یک فشارسنج برای سلیقه عمومی در نظر گرفت. بسیاری از طرح‌ها به معماری گوتیک و نئو گوتیک سرمناره‌های معماری بازمی‌گردند، در حالی که سرمناره‌های معاصر دیگر
بازمی‌گردند، در حالی که سرمناره‌های معاصر دیگر منعکس‌کننده کمینه‌گرایی، هنر نو و دیگر سبک‌های سنتی دکوراسیون هستند. استفاده از مواد مختلف به اندازه طیف وسیعی از طرح‌ها با برنج، فولاد ضدزنگ، چوب‌های مختلف و آلومینیوم با انواع پرداخت‌ها مانند «فولاد ساتن» و «برنج عتیقه» به کار می‌رود. دوام، استحکام و قابلیت ماشینکاری آلیاژهای مدرن خود را به طرح‌های پیچیده و خیره کننده‌تری تبدیل کرده است. استفاده به عنوان پوشش سر. در طول سلسله‌های مختلف در چین، یک سرمناره در بالای کلاه‌هایی که مقامات کشوری یا نظامی در مراسم
بالای کلاه‌هایی که مقامات کشوری یا نظامی در مراسم رسمی دربار می‌پوشیدند، استفاده می‌شد. سرمناره برای سایر استفاده‌های روزانه (از جمله مراسم نیمه رسمی) به یک دکمه تغییر کرد. پیکلهاب یک کلاه ایمنی نظامی اروپای مرکزی با یک سرمناره است که در بالای آن یک سنبله قرار دارد.
تاجِ سَنتوری (به انگلیسی: Acroterion) یک تزئین معماری است که در بالاترین قسمت‌های ساختمان، معمولاً در گوشه‌ها یا مرکز یک شیروانی، بالای سنتوری یا بالای یک سنگ یادبود قرار می‌گیرد. این تزئینات اغلب به شکل مجسمه‌های کوچک، برگ‌های نخلی، یا دیگر نقوش تزئینی هستند. اگر تاج سنتوری به شکل پیکره باشد به آن پیکرهٔ بالاسنتوری هم می‌گویند. پیشینه. تاج‌های سنتوری در معماری یونان باستان و روم باستان بسیار رایج بودند و اغلب برای تزئین معابد، تئاترها و دیگر ساختمان‌های عمومی استفاده می‌شدند. آنها همچنین در معماری رنسانس و
استفاده می‌شدند. آنها همچنین در معماری رنسانس و باروک نیز محبوب بودند. پاپیکرهٔ بالاسنتوری، پایه‌ای تزئینی است که برای قرار دادن یک مجسمه یا تزیین در بالای پیشانی یک معبد یونانی استفاده می‌شود. در ابتدا، این تزئینات به شکل گلبرگ بودند و بر روی لبه و کناره‌های پیشانی قرار می‌گرفتند. بعدها، به گروه‌های مجسمه توسعه یافتند. جنس پاپیکره‌ها ابتدا از سفال و سپس از سنگ بود. گاهی اوقات در طراحی مبلمان نیز استفاده می‌شود. نگارخانه. &lt;gallery mode="packed" heights="170px"&gt; File:Nike of Paionios, Olympia
File:Nike of Paionios, Olympia Archaeological Museum (16309967616).jpg| پیکره بالاسنتوری یونان باستان به شکل نیکه، اثر پایونیوس، ۴۲۱ قبل از میلاد، مرمر، موزه باستان‌شناسی المپیا، المپیا، یونان File:Ancient Greece Marble Statue (28207918510).jpg| پیکره بالاسنتوری یونان باستان به شکل یکی از نرویدها سوار بر اسب، حدود ۳۸۰ قبل از میلاد، مرمر، موزه ملی باستان‌شناسی آتن، آتن Image:Marble akroterion MET DT259543.jpg| تاج سنتوری یونان باستان، ۳۵۰–۳۲۵ قبل از میلاد، مرمر، موزه هنر متروپولیتن، نیویورک File:Marble
مرمر، موزه هنر متروپولیتن، نیویورک File:Marble akroterion of the grave monument of Timotheos and Nikon MET GR97.jpg| تاج سنتوری مقبره تیموتئوس و نیکون، ۳۵۰–۳۲۵ قبل از میلاد، مرمر، موزه هنر متروپولیتن File:Artemis Temple, akroteria, 330-300 BC, AM of Epidaurus, 202546.jpg| پیکره‌های بالاسنتوری یونان باستان از یک معبد آرتمیس، ۳۳۰–۳۰۰ قبل از میلاد، مرمر، موزه باستان‌شناسی اپیداروس، اپیداروس، یونان File:Agios Athanasios, Ancient Macedonian Tomb - II (36979099971).jpg| تاج‌های سنتوری یونان باستان از مقبره III،
تاج‌های سنتوری یونان باستان از مقبره III، آیوس آتاناسیوس، تسالونیکی، یونان، ۳۲۵–۳۰۰ قبل از میلاد File:Etruscan antefix with head of Silen and anthemien nimbus, 4th century BC, from Cerveteri, Italy, ceramic, Antikensammlung TC 6681.2d, in the Neues Museum, Berlin (01).jpg| پیکره بالاسنتوری اتروسکی با یک ماسکارون از سیلنیوس، سده چهارم قبل از میلاد، سرامیک، موزه جدید (برلین)، برلین File:Βronze inscribed plaque with an honorary decree of the Eleians for the Olympic victor Demokrates from the island of
the Olympic victor Demokrates from the island of Tenedos, written in the Eleian dialect, from the Sanctuary of Zeus at Olympia, 300-250 BC (28382489002).jpg| تاج‌های سنتوری ساده شده یونان باستان بر روی یک حکم افتخاری، حدود ۳۰۰–۲۵۰ قبل از میلاد، برنز، موزه ملی باستان‌شناسی آتن، آتن File:. Statue sur le toît de l'église Saint Pierre et Paul.jpg| پیکره بالاسنتوری رومی‌وار از کلیسای سن پیر و سن پل، روزهایم، فرانسه، حدود ۱۱۵۰ file:06-Villa-Rotonda-Palladio.jpg| پیکره‌های بالاسنتوری رنسانس ویلا روتوندا، خارج از
پیکره‌های بالاسنتوری رنسانس ویلا روتوندا، خارج از ویچنزا، ایتالیا، طراحی شده توسط آندرئا پالادیو، ۱۵۶۶–۱۵۹۰ File:Lyon 5e - Cimetière de Loyasse - Allée 7 - Tombe Lupin-Roux - Façade principale.jpg| تاج‌های سنتوری نئوکلاسیک با ماسکارون‌ها بر روی آرامگاه خانواده لوپین-روکس، گورستان لویاس، لیون، حدود ۱۸۳۰ file:Blumenberg Fenster.jpg| تاج‌های سنتوری نئوکلاسیک از یک پنجره Großer Blumenberg، لایپزیگ، آلمان، طراحی شده توسط آلبرت گوتبروک اواسط قرن نوزدهم File:Grave of Alexandrina Grejdanescu and Barbu Grejdanescu
of Alexandrina Grejdanescu and Barbu Grejdanescu in the Bellu Cemetery in Bucharest, Romania (02).jpg| سنتوری نئوکلاسیک با تاج‌های سنتوری بر روی آرامگاه الکساندرینا گرجدانسکو و باربو گرجدانسکو، گورستان بلو، بخارست، رومانی، حدود ۱۸۷۱ File:Sphinx-University of Athens.jpg| پیکره بالاسنتوری ابوالهول به سبک یونانی احیا شده از آکادمی آتن، طراحی شده توسط تئوفیل هانسن، ۱۸۸۵ File:COUVERTURES EN TUILES AU JAPON Amortissements divers.png| تاج سنتوری ژاپنی، تصویرسازی توسط Abel Guérineau, 1887 File:Soleil collège
توسط Abel Guérineau, 1887 File:Soleil collège Franklin.jpg| تاج سنتوری بوزار از کالج فرانکلین (بلوار لویی چهاردهم شماره ۵)، لیل، فرانسه، حدود ۱۹۰۰ File:14 Strada Grigore Cobălcescu, Bucharest (07).jpg| تاج سنتوری بوزار در بالای پنجره‌ای از Strada Grigore Cobălcescu no. 14، بخارست، حدود ۱۹۰۰ File:2 Strada Bocșa, Bucharest (02).jpg| تاج سنتوری بوزار در بالای پنجره‌ای از Strada Bocșa no. 2، بخارست، حدود ۱۹۰۰ File:Art Nouveau polychrome tiled stove in the Mița the Cyclist House, Bucharest (04).jpg| تاج سنتوری
the Cyclist House, Bucharest (04).jpg| تاج سنتوری هنر نو یک اجاق در خانه میتا دوچرخه‌سوار (خیابان بیسریکا آمزی شماره ۹)، بخارست، احتمالاً توسط Nicolae C. Mihăescu طراحی شده است، ۱۹۰۸ File:Bucharest, Gara de Nord (15483566168).jpg| تاج سنتوری هنر دکو از ورودی Dinicu Golescu ایستگاه راه‌آهن شمالی، بخارست، طراحی شده توسط Victor Gh. Ștephănescu, 1935 Chicago (3392204396).jpg| تاج سنتوری پست‌مدرن از کتابخانه هارولد واشینگتن، شیکاگو، توسط Hammond, Beeby &amp; Babka, 1991 HoustonChildrenMuseum.JPG| تاج‌های سنتوری
1991 HoustonChildrenMuseum.JPG| تاج‌های سنتوری پست‌مدرن بر روی پیشانی موزه کودکان هوستون، هیوستون، ایالات متحده، توسط رابرت ونتوری، ۱۹۹۲&lt;ref&gt;
استار (؛ به صورت ST★R نیز نوشته می‌شود) یک مرکز محتوا در سرویس استریم دیزنی پلاس است که در ۲۳ فوریه ۲۰۲۱ راه‌اندازی شد. این وبگاه در کشورهایی که دیزنی پلاس در آنها فعالیت دارد، در دسترس است. استار دارای یک کتابخانه بزرگ از محتوای فیلم و تلویزیونی از کتابخانه‌های زیرمجموعه‌های دیزنی از جمله هولو، فریفورم، ای‌بی‌سی سیگنچر، ام‌تی‌ام اینترپرایسز، تاچ‌استون تلویژن، تلویزیون بیستم، استودیوهای قرن بیستم، انیمیشن قرن بیستم، سرچلایت پیکچرز، تاچ‌استون پیکچرز و هالیوود پیکچرز است.
برگِ کَنْگَری () یک شکل تزئینی است که از برگ‌های گیاه کنگر (پای خرس) الهام گرفته شده است. این طرح در معماری و هنرهای تزئینی، به ویژه در یونان و روم باستان بسیار رایج بود. برگ‌های برگ کنگری معمولاً به صورت پیچ‌خورده و حکاکی شده نمایش داده می‌شوند و اغلب در سرستون‌ها، قرنیزها، حاشیه‌های تزئينی و دیگر عناصر معماری یافت می‌شوند. این طرح همچنین در تزئینات مبلمان، پارچه‌ها، جواهرات و سایر اشیاء تزئینی استفاده می‌شود. شکل تزئینی برگ کنگری نمادی از زندگی، رشد و جاودانگی است و به همین دلیل در بسیاری از فرهنگ‌ها و
است و به همین دلیل در بسیاری از فرهنگ‌ها و تمدن‌ها مورد استفاده قرار گرفته است. در معماری یونان باستان، برگ‌های برگ کنگری به‌طور خاص با شیوه کورینتی مرتبط هستند، که یکی از سه شیوهٔ اصلی معماری کلاسیک است. طرح تزئینی برگ کنگری در معماری از برگ‌های گیاه مدیترانه‌ای برگ کنگری الهام گرفته شده است. این برگ‌ها دارای بریدگی‌های عمیق و شباهتی به برگ‌های خار و شقایق دارند. هر دو گونهٔ کنگر نرم و کنگر خاردار به عنوان الگوی اصلی این طرح مطرح شده‌اند، اما نمونه‌های خاص این نقش تزئینی ممکن است به یکی از این دو گونه
خاص این نقش تزئینی ممکن است به یکی از این دو گونه نزدیک‌تر باشند. رابطه بین نقش برگ کنگری و گیاه کنگر موضوع بحث‌های طولانی بوده است. آلوئیس ریگل در کتاب خود «Stilfragen» استدلال کرد که این نقش در ابتدا به عنوان یک نسخهٔ حجاری‌شده از برگ نخل بوده و بعدها به برگ کنگری خاردار شباهت پیدا کرده است. معماری یونان و روم. در معماری یونان و روم باستان، نقش برگ کنگری به‌طور گسترده‌ای در سرستون‌های سبک‌های کورینتی و آمیخته و همچنین در حاشیه‌های زینتی، دندانه‌کاری‌ها و سایر مناطق تزئینی استفاده می‌شده است. قدیمی‌ترین
سایر مناطق تزئینی استفاده می‌شده است. قدیمی‌ترین نمونه شناخته شده از ستون کورینتی در معبد آپولو اپیکوریوس در باسی در آرکادیا مربوط به حدود ۴۵۰–۴۲۰ پیش از میلاد است، اما این سبک قبل از دوره رومی‌ها در یونان به ندرت استفاده می‌شد. رومی‌ها این سبک را با پیچاندن انتهای برگ‌ها به هم توسعه دادند و آن را به سبک مورد علاقه خود برای ساختمان‌های بزرگ تبدیل کردند، به علاوه سبک آمیخته که اختراع خودشان بود و اولین بار در دوره آگوستوس دیده شد. استفاده از نقش برگ کنگری در معماری بیزانسی، رومی‌وار و گوتیک ادامه یافت و در
معماری بیزانسی، رومی‌وار و گوتیک ادامه یافت و در دوره رنسانس احیای قابل توجهی را تجربه کرد و همچنان تا به امروز مورد استفاده قرار می‌گیرد. بیزانس. برخی از جزئی‌ترین و استادانه‌ترین تزئینات برگ کنگری در ساختمان‌های مهم سنت معماری بیزانسی یافت می‌شود، که در آن برگ‌ها برش خورده، سوراخ شده و بر روی سطح وسیعی پخش شده‌اند. استفاده از این نقش در هنر سده‌های میانه، به ویژه در مجسمه‌سازی و کنده کاری روی چوب و در حاشیه‌های زینتی ادامه یافت، اگرچه معمولاً به صورت انتزاعی و کلی است، به طوری که شک و تردید وجود دارد که
و کلی است، به طوری که شک و تردید وجود دارد که هنرمندان آن را به‌طور خاص با گیاهی مرتبط دانسته باشند. پس از قرن‌ها بدون سرستون‌های تزئینی، آنها با اشتیاق در معماری رومی‌وار، اغلب با استفاده از طرح‌های شاخ و برگ، از جمله برگ کنگری، احیا شدند. برگ‌های پیچ‌خورده از نوع برگ کنگری اغلب در حاشیه‌ها و حروف اول تزئین شده نسخه‌های خطی مذهبی یافت می‌شوند و معمولاً در ترکیب با برگ نخل در پارچه‌های ابریشمی بافته شده دیده می‌شوند. در رنسانس، از مدل‌های کلاسیک پیروی شد و برگ کنگری دوباره در نمونه‌های معماری در مقیاس بزرگ
کنگری دوباره در نمونه‌های معماری در مقیاس بزرگ قابل تشخیص می‌شود. این اصطلاح اغلب برای توصیف نقوش شاخ و برگ‌های انتزاعی‌تر و کلی‌تر نیز استفاده می‌شود، جایی که شباهت به گونه‌های گیاهی کمتر است.
پایگاه دانش شخصی یا یک ابزار الکترونیکی است که توسط یک فرد برای ذخیره، پخش و بازیابی دانش شخصی استفاده می‌شود. تفاوت آن با یک پایگاه داده سنتی در این است که حاوی مطالب ذهنی خاص برای خود فرد است، که ممکن است دیگران با آن موافق نباشند و به آن اهمیت ندهند. نکته مهم این است که یک "PKB" عمدتاً از دانش تشکیل شده است تا اطلاعات. به عبارت دیگر، این مجموعه ای از اسناد یا منابع دیگری نیست که یک فرد با آن مواجه شده است، بلکه بیانگر دانشی است که مالک آن را از منابع یا جای دیگر استخراج کرده است. اصطلاح در اوایل دهه ۱۹۸۰
دیگر استخراج کرده است. اصطلاح در اوایل دهه ۱۹۸۰ ذکر شد، اما این اصطلاح در دهه ۲۰۰۰ زمانی که توسط دانشمند کامپیوتر استفان دیویس و همکارانش به‌طور مفصل توصیف شد، برجسته شد. اساسی ترین تفاوت در بین PKB ها در مدل داده است.
کُوادرانت یک مجله ادبی، فرهنگی و سیاسی محافظه‌کار استرالیایی است که به دو صورت نسخه‌های آنلاین و چاپی منتشر می‌شود. "کوادرانت" عمدتاً انتشار تفسیر، مقاله، نظرات دربارهٔ موضوعات فرهنگ، سیاست و تاریخ را دنبال می‌کرد، علاوه بر این ادبیات و شعر و روایت را در نسخه‌های چاپی منتشر کرده است. خط سرمقاله‌های آن تمرکز بر «سوگیری نسبت به آزادی فرهنگی، ضد تمامیت‌خواهی و لیبرالیسم کلاسیک» است. دستکاری رسانه‌ای. در ژانویه ۲۰۰۹، "کوادرانت" ناآگاهانه یک مقاله جعلی منتشر کرد. نویسنده، و ویراستار فعال آن، کاترین ویلسون، اظهار
نویسنده، و ویراستار فعال آن، کاترین ویلسون، اظهار داشت که هدف او نشان دادن این بود که سردبیر "کیت ویند شاتل" دارای سوگیری راست (گرایش سیاسی) است. ویلسون ادعا کرد که "کیت ویند شاتل" و "کوادرانت" مقاله‌ای نادرست منتشر می‌کنند و در صورت مطابقت با پیش فرض‌های او، پاورقی یا صحت آن را بررسی نمی‌کنند. ویلسون با استفاده از نام مستعار «بیوتکنولوژیست شارون گولد» مقاله‌ای نوشت که در آن ادعا می‌کرد سازمان پژوهش‌های علمی و صنعتی همسود برای تولید محصولات غذایی مهندسی شده با ژن‌های انسانی برنامه‌ریزی کرده است. تاریخچه.
با ژن‌های انسانی برنامه‌ریزی کرده است. تاریخچه. این مجله در سال ۱۹۵۶ در سیدنی توسط ریچارد کرایگر، یک پناهنده یهودی لهستانی که در سیاست سوسیال دموکرات در اروپا فعال بود و جیمز مک آلی تأسیس شد. جیمز یک شاعر کاتولیک، معروف به ارن مالی ضد مدرنیست بود. این مجله ابتدا با ابتکار کمیته استرالیایی برای آزادی فرهنگی آغاز شد، این کمیته یک گروه مدافع ضد کمونیستی بود که توسط سیا تأمین مالی می‌شد.
روقرنیزی () یک عنصر تزئینی در معماری است که در لبه‌های سقف‌های سفالی یا کاشی‌کاری شده قرار می‌گیرد. این عناصر معمولاً از جنس سفال یا سنگ ساخته می‌شوند و برای پوشاندن و محافظت از انتهای کاشی‌های سقف و همچنین تزئین لبه‌های قرنیز استفاده می‌شوند. روقرنیزی‌ها در معماری‌های باستانی، به خصوص در معماری یونان و روم و همچنین در معماری‌های بعدی مانند معماری رنسانس و باروک، بسیار رایج بوده‌اند. طرح‌های روقرنیزی‌ها بسیار متنوع است و می‌تواند شامل نقوش هندسی، گل‌ها، چهره‌های انسانی یا حیوانی، یا نمادهای مذهبی باشد. در
انسانی یا حیوانی، یا نمادهای مذهبی باشد. در معماری رومی، روقرنیزی‌ها معمولاً به شکل سر انسان یا حیوان بودند و گاهی اوقات با رنگ‌های روشن رنگ‌آمیزی می‌شدند. توصیف. روقرنیزی یک بلوک عمودی است که برای پوشاندن و محافظت از لبه‌های کاشی‌های سقف استفاده می‌شود. در ساختمان‌های بزرگ، سطح هر روقرنیزی سنگی معمولاً با طرح‌های گلدار یا نقوش دیگری تزئین می‌شد. در ساختمان‌های کوچک‌تر، روقرنیزی‌ها از جنس سفال بودند و با سر پیکره‌های انسانی، اساطیری یا نمادهای نجومی تزئین می‌شدند. در معابد رومی، اغلب از نقش‌های میناد و
می‌شدند. در معابد رومی، اغلب از نقش‌های میناد و ساتیر به صورت متناوب استفاده می‌شد. یکی از نمونه‌های رومی روقرنیزی، مربوط به دوره آگوستوس، سر دو بز را به هم چسبیده نشان می‌دهد که نماد صورت فلکی برج جدی است که توسط امپراتور آگوستوس به عنوان نشان خوش‌یمنی انتخاب شده بود. در باغ ویلا جولیا در رم، بازسازی یک معبد اتروسکی وجود دارد که سقف کاشی‌کاری شده آن با روقرنیزی‌ها تزئین شده است.
قَرنیز () یک عنصر معماری است که در بالای دیوارها و در زیر سقف یا بالای درب و پنجره‌ها قرار می‌گیرد. این عنصر معمولاً به صورت یک برآمدگی افقی و تزئینی طراحی می‌شود و می‌تواند از جنس سنگ، چوب، گچ یا مواد دیگر باشد. قرنیزها علاوه بر زیبایی و تزئین، می‌توانند کاربردهای دیگری نیز داشته باشند، از جمله: در معماری کلاسیک، قرنیزها اغلب به صورت بسیار تزئینی و با جزئیات فراوان طراحی می‌شدند. در معماری مدرن، قرنیزها معمولاً ساده‌تر هستند و بیشتر بر عملکرد آنها تأکید می‌شود. در زبان فارسی، قرنیز به عنوان «قرنیز»،
می‌شود. در زبان فارسی، قرنیز به عنوان «قرنیز»، «حاشیه»، «لبه تزئینی» یا «پیش‌آمدگی» نیز شناخته می‌شود. پیوند به بیرون. بررسی انواع قرنیز کابینت
طرح کله‌گاوی () یک نقش برجسته یا تزئینی است که به شکل جمجمه گاو نر، معمولاً با شاخ‌هایش، طراحی می‌شود. این طرح در معماری و هنرهای تزئینی بسیاری از فرهنگ‌ها، به ویژه در یونان و روم باستان، مورد استفاده قرار می‌گرفته است. طرح‌های کله‌گاوی اغلب در افریزها، سرستون‌ها، و دیگر عناصر معماری یافت می‌شوند و می‌توانند از جنس سنگ، فلز، چوب یا سایر مواد باشند. در برخی موارد، کله‌گاوی‌ها با گل‌ها، روبان‌ها یا دیگر تزئینات تزئین می‌شوند. در فرهنگ‌های باستانی، گاو نر اغلب نمادی از قدرت، باروری و قربانی بود و کله‌گاوی‌ها
نمادی از قدرت، باروری و قربانی بود و کله‌گاوی‌ها به عنوان نمادی از این مفاهیم در معماری و هنر استفاده می‌شدند. در معماری رومی، کله‌گاوی‌ها اغلب در تزئینات معابد، بازیلیکاها و دیگر ساختمان‌های عمومی استفاده می‌شدند.
جنگل‌های خشک حاره‌ای هاوایی () بوم‌ناحیه‌ای از نوع جنگل‌های پهن‌برگ خشک حاره‌ای و جنب‌حاره‌ای در جزایر هاوایی است. این جنگل‌ها پهنه‌ای به مساحت در جبهه پشت به باد جزیره اصلی و قله‌های نیهاو و کاهولاوی را در بر می‌گیرند. این جنگل‌ها یا فصلی هستند یا سخت‌برگ. بارندگی سالانه کمتر از است و ممکن است کمتر از نیز باشد. فصل بارانی در این بوم‌ناحیه از نوامبر تا مارس ادامه دارد.
خودِ بسته یا کلاه‌خود بسته یا باربوت () یک نوع کلاه‌خود جنگی بدون نقاب است که در قرن پانزدهم و شانزدهم میلادی در ایتالیا رایج بوده است. این کلاه خود به خاطر شکل خاص خود که شبیه به یک "T" است، شناخته می‌شود. این کلاه‌خودها اغلب دارای یک دهانه T شکل یا Y شکل متمایز برای چشم‌ها و دهان است. کلاه‌خود بسته معمولاً از جنس فولاد ساخته می‌شد و برای محافظت از سر و صورت سربازان در جنگ استفاده می‌شد. این کلاه خود دارای یک بخش اصلی بود که سر را می‌پوشاند و یک بخش جلویی که صورت را محافظت می‌کرد. بخش جلویی کلاه‌خود
که صورت را محافظت می‌کرد. بخش جلویی کلاه‌خود معمولاً دارای یک دریچه متحرک بود که به سرباز اجازه می‌داد تا در صورت نیاز، صورت خود را باز کند. خود بسته در طول قرن شانزدهم میلادی به تدریج از مد افتاد و جای خود را به کلاه‌خودهای دیگری مانند موریون داد. با این حال، این کلاه خود به عنوان یک نماد از جنگ‌های قرون وسطی و رنسانس باقی مانده است. خاستگاه. نام «باربوتا» اولین بار در یک فهرست مربوط به خاندان گونزاگا در سال ۱۴۰۷ ثبت شده است. این کلاه‌خود را می‌توان به عنوان یک شکل خاص از سالِت در نظر گرفت. هر دو نوع کلاه
یک شکل خاص از سالِت در نظر گرفت. هر دو نوع کلاه خود در نهایت از کلاه‌خود قدیمی‌تر باسینه مشتق شده‌اند. کلاه‌خود بسته شبیه کلاه‌خودهای یونان کلاسیک است و ممکن است تحت تأثیر علاقه مجدد به آثار باستانی رایج در این دوره باشد. باربوت یا باربوتا در زبان ایتالیایی به معنای «ریش‌دار» است و احتمالاً به این دلیل که ریش فرد استفاده‌کننده از این کلاه‌خود قابل مشاهده بود بدین صورت نام‌گذاری شده است. ویژگی‌ها. این نوع کلاه خود نمونه‌ای از زیبایی ظاهری است که نتیجه کارایی عملکردی است. ویژگی بارز کلاه‌خود بسته، گسترش رو
عملکردی است. ویژگی بارز کلاه‌خود بسته، گسترش رو به جلوی کناره‌های کلاه خود به سمت خط وسط است. این به کناره‌های صورت کاربر در زیر چشم‌ها محافظت می‌کند. صرف نظر از شکل ترکیب دهانه دید و نفس، T شکل، Y شکل یا قوس‌شکل، این ویژگی همیشه وجود دارد. لبه باز شدن T شکل تقریباً همیشه توسط یک لبه آهنی پرچ شده تقویت می‌شود، که معمولاً تا لبه پایینی کلاه خود امتداد می‌یابد. شکل Y اغلب شامل یک برآمدگی مشخص برای محافظت از بینی است که در غیر این صورت از دریچه ترکیبی تهویه و دید بیرون می‌زند. حداقل یک نمونه با یک بینی بسیار
دید بیرون می‌زند. حداقل یک نمونه با یک بینی بسیار دراز وجود دارد که لولایی است. کلاه‌خود بسته را می‌توان با یک گلوگیر صفحه‌ای پوشید. با این حال، این کلاه خود اغلب با یک یقه زرهی سفت شده به نام «استاندارد» پوشیده می‌شد که از گلو و گردن محافظت می‌کرد. برخی از نمونه‌های کلاه‌خود بسته، مانند تعدادی از سالِت‌های ایتالیایی، با یک پارچه تزئینی غنی، معمولاً مخمل سنگین، پوشانده شده بودند. تعدادی از کلاه‌خودهای بسته باقی‌مانده شامل یک سوراخ به شکل سوراخ کلید در بالای جمجمه برای اتصال یک تاج تزئینی هستند. یک نقاشی
جمجمه برای اتصال یک تاج تزئینی هستند. یک نقاشی معاصر که توسط فدریکو دا مونتفلترو، دوک اوربینو سفارش داده شده است، یک کلاه‌خود بسته را نشان می‌دهد که بالای آن یک تاج به شکل عقاب نشان‌شناختی قرار دارد. برخلاف سالِت، به نظر می‌رسد که کلاه‌خود بسته در خارج از ایتالیا محبوبیت چندانی نداشته است. کلاه‌خودهای بسته معمولاً از یک ورق فلز ساخته می‌شدند. با این حال، فلزکاری امروزی نشان داده است که بسیاری از کلاه‌های ایمنی رنسانس ایتالیا اساساً از آهن ساخته شده بودند که با فولاد پوشانده شده بودند.
جنگل‌های خشک حاره‌ای ماریانا () بوم‌ناحیه‌ای از نوع جنگل‌های پهن‌برگ خشک حاره‌ای و جنب‌حاره‌ای در جزایر ماریانا در غرب اقیانوس آرام است. اقلیم. اقلیم جزایر ماریانا از نوع حاره‌ای است. دما از فصلی به فصل دیگر کمی متفاوت و میانگین دمای ماهانه بین ۲۴ تا ۲۷ درجه سانتیگراد متغیر است. میانگین بارندگی سالانه ۲۰۰۰ و ۲۵۰۰ میلی‌متر است و به شدت فصلی (با فصل مرطوب از ژوئیه تا اکتبر) است. بادهای تجارتی شرقی نسبتاً ثابت و همراه با نفوذ گاه به گاه ضعیف بادهای موسمی غربی در طول ماه‌های تابستان هستند.
موریون () یک نوع کلاه‌خود نظامی است که در قرن شانزدهم و هفدهم میلادی در اروپا رایج بود. این کلاه‌خود به خاطر شکل خاص خود که دارای یک تاج بلند و نوک تیز است، شناخته می‌شود. موریون معمولاً از جنس فولاد ساخته می‌شد و برای محافظت از سر سربازان در جنگ استفاده می‌شد. این کلاه‌خود در ابتدا توسط پیاده‌نظام اسپانیایی استفاده می‌شد، اما به سرعت در سراسر اروپا محبوبیت پیدا کرد. موریون‌ها در طرح‌ها و سبک‌های مختلفی ساخته می‌شدند، اما همگی دارای تاج بلند و نوک تیز بودند. برخی از موریون‌ها دارای تزئینات پیچیده‌ای مانند
برخی از موریون‌ها دارای تزئینات پیچیده‌ای مانند پر، تاج گل یا نقش‌های برجسته بودند. این کلاه‌خود در طول قرن هفدهم میلادی به تدریج از مد افتاد و جای خود را به کلاه‌خودهای دیگری داد. با این حال، موریون به عنوان یک نماد از دوران رنسانس و جنگ‌های مذهبی اروپا باقی مانده است.