payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متعدد، ظهور کردند. این دو برادر توسط امپراتور از مقام نیابت خود محروم و توسط پاپ گرگوری یازدهم به عنوان مرتد محکوم شدند. متعاقباً آنها از مرز شرقی (توسط کنت ساووی) و از بولونیا (توسط نیروهای پاپ-فلورانسی) مورد تهاجم نظامی قرار گرفتند که بدون تأثیر قابل توجهی پایان یافت. صلح با پاپ و آشتی با کنت ساووی در حالی دنبال شد که فلورانس در جنگی جدید علیه پاپ قیام کرد. گسترش سیاست‌های زناشویی آنها همچنین سال‌های برنابئو و گالئاتزو دوم را مشخص کرد. ازدواج دختران و پسران آنها، ویسکونتی را به نخبگان اشراف اروپایی:
پسران آنها، ویسکونتی را به نخبگان اشراف اروپایی: خاندان‌های سلطنتی فرانسه و انگلیس و چندین خانواده شاهزاده آلمانی متصل کرد. ناکارآمدی سیاست‌های امپراتوری و پاپ علیه ویسکونتی و عدم وجود درگیری‌های داخلی که پس از دستگیری برنابئو در سال ۱۳۸۵ رخ داد، سیاست توسعه‌طلبانه جان گالئاتزو را تشویق کرد. ابتکارات نظامی و دیپلماتیک به‌طور مداوم توسط جان گالئاتزو از قلعه‌اش در پاویا انجام می‌شد و شخصاً توسط او هدایت می‌شد. یک لشکرکشی نظامی بین سال‌های ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۸ با فتح قلمروهای دلا اسکالا و دا کارارا در ورونا و پادوا
قلمروهای دلا اسکالا و دا کارارا در ورونا و پادوا به پایان رسید. بین سال‌های ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۸، حملات جان گالئاتزو با مخالفت قدرت‌های محلی شمال و مرکز ایتالیا روبرو شد؛ جنگ‌ها علیه فلورانس و مانتوا بی‌اثر بود و حتی منجر به از دست دادن پادوا شد. در سال ۱۳۹۹، بدون استفاده از زور، جان گالئاتزو پیزا و سینا را تصرف کرد و پس از آن در سال ۱۴۰۰ پروجا را نیز تصرف کرد. در ژوئیه ۱۴۰۲، پس از پیروزی در نبرد کازالکیو علیه ارتش بولونیایی-فلورانسی، او حکومت بولونیا را به دست گرفت. مرگ ناگهانی او در سپتامبر ۱۴۰۲ مانع از حمله
گرفت. مرگ ناگهانی او در سپتامبر ۱۴۰۲ مانع از حمله پیش‌بینی‌شده او به فلورانس شد. جان گالئاتزو گسترش ارضی را با اصلاحات اداری و عدالت کیفری همراه کرد. ارتقای او به مقام دوک، قلمرو میلان (بین رودخانه‌های تیچینو و آدا) را به یک دوک‌نشین تبدیل کرد. بحران عمیقی که پس از مرگ جان گالئاتزو ایجاد شد، به کمبود زمان لازم برای تضمین قدرت در قلمروهای به سرعت در حال رشد نسبت داده می‌شود. وحدت ارضی ایالت ویسکونتی به شدت تحت تأثیر قرار گرفت و شورای نیابت سلطنت، که برای غلبه بر سن کم پسران جیان گالئاتزو ایجاد شده بود،
غلبه بر سن کم پسران جیان گالئاتزو ایجاد شده بود، نتوانست نیروهای تفرقه‌انگیزی را که دوباره ظهور کرده بودند، متوقف کند و باعث فروپاشی سیستم حکومتی ساخته شده توسط او شد. فیلیپو ماریا اساس ایالت ویسکونتی را احیا کرد و ازدواج دخترش بیانکا ماریا با فرانچسکو اسفورتزا راه را برای یک دولت قدرتمند تجدید شده هموار کرد. با این حال، در طول قرن پانزدهم، قلمرو تحت کنترل میلان به دوک‌نشین میلان محدود شد و بعداً هرگز گسترشی را که در زمان حکومت ویسکونتی به دست آمده بود، بازنگرداند. در قرن شانزدهم، قدرت مطلق ایجاد شده توسط
در قرن شانزدهم، قدرت مطلق ایجاد شده توسط ویسکونتی با فرانچسکو دوم، آخرین دوک اسفورتزا، پایان یافت. شاخه‌ها. شاخه‌های خانوادگی از زمان ظهور نام خانوادگی ویسکونتی در میلان در سال ۱۰۷۵، پیوسته در حال ظهور بوده‌اند. در طول نسل‌های اول، گمان می‌رود که فرزند ارشد در میان برادران، نقش برجسته‌ترین عضو خاندان را دریافت می‌کرده است. بر این اساس، خانواده اسقف اعظم اوتون و نوه برادر او ماتئو، اولین اربابان میلان در نیمه دوم قرن سیزدهم، از نوادگان آریپراندو ویسکونتی اول در امتداد یک خط پدری ارشد در طول حدود دو قرن در
در امتداد یک خط پدری ارشد در طول حدود دو قرن در نظر گرفته می‌شوند. برادران کوچکتر، شاخه‌های دانشجویی را که در میلان به زندگی خود ادامه دادند و در زندگی سیاسی کمون میلان شرکت داشتند، به وجود آوردند. شاخه‌های ورگانته (از قرن دوازدهم). در سال ۱۱۳۴، گوئیدو ویسکونتی (یکی از اعضای خاندان ارشد) قلعه ماسینو واقع در منطقه ورگانته بر روی تپه‌های مشرف به دریاچه ماجیوره را از راهب بزرگ سنت گال به دست آورد. اولین فرزند گوئیدو ویسکونتی، اوتونه، در نیمه دوم قرن دوازدهم در میلان حضور داشت و نقش‌های برجسته‌ای در زندگی
در میلان حضور داشت و نقش‌های برجسته‌ای در زندگی عمومی کمون میلان ایفا کرد. سایر نوادگان او زندگی در ورگانته را آغاز کردند و شاخه‌های کادت ویسکونتی دی ماسینو، ویسکونتی دی اینوریو و ویسکونتی دی اولجیو کاستلو را به وجود آوردند. اوبرتو پیکو به ویسکونتی دی ماسینو تعلق داشت که اتفاقاً با اوبرتو ویسکونتی، برادر ماتئو لرد میلان، اشتباه گرفته می‌شد. جیووانی، لرد بولونیا (۱۳۵۵–۱۳۶۰) و فرمو از اعضای ویسکونتی دی اولجیو کاستلو بودند. او به اشتباه پسر نامشروع اسقف اعظم جیووانی ویسکونتی در نظر گرفته می‌شد. نوادگان پیترو
ویسکونتی در نظر گرفته می‌شد. نوادگان پیترو (از قرن سیزدهم). از اوتونه، پسر گویدو ویسکونتی، خانواده اسقف اعظم اوتونه و برادرزاده‌اش تبالدو، که در سال ۱۲۷۶ توسط جناح مخالف حامی خانواده دلا توره اعدام شد، منشعب می‌شوند. پس از مرگ تبالدو، در سال ۱۲۸۸ تقسیم ارث خانواده بین پسرانش (ماتئو و اوبرتو) و پیترو (برادرزاده دیگر اسقف اعظم اوتونه) صورت گرفت. هدف از این تقسیم، زمین‌ها و قلعه‌های بین دریاچه ماجیوره و گالاراته (منطقه‌ای که از دیرباز متعلق به ویسکونتی بود)، محوطه خانوادگی در مرکز میلان و سایر املاک بود.
محوطه خانوادگی در مرکز میلان و سایر املاک بود. سرزمین‌های نزدیک گالاراته، که با قلعه‌های پراکنده در تپه‌های محلی مستحکم شده بودند، به پیترو و اوبرتو و بخش‌های باقی‌مانده به او رسید. در میان نوادگان پیترو، تقسیمات دیگری نیز رخ داد: ابتدا بین پسرانش، لودریسیو و گاسپار، و یک نسل بعد در میان نوه‌هایش. اعضای فرزندان آنها نام سرزمین‌های به ارث رسیده را به نام خانوادگی خود اضافه کردند. از پسران لودریسیو (آمبروجیو، استورولو) ویسکونتی دی کرنا و ویسکونتی دی بسناته به وجود آمدند؛ از پسران گاسپاره (آزو، آنتونیو و
به وجود آمدند؛ از پسران گاسپاره (آزو، آنتونیو و جیووانی)، ویسکونتی دی جراگو، ویسکونتی دی اوراگو و ویسکونتی دی فونتانتو. این شاخه‌ها در قرن‌های بعدی منقرض شدند و قلعه‌ها و زمین‌های آنها به خانواده‌های دیگر رسید. نوادگان اوبرتو، برادر ماتئو (از قرن چهاردهم). یک نسل پس از جدا کردن زمین‌های واگذار شده به پیترو، تقسیم ارثی دیگری بین ماتئو و اوبرتو، پسران تبالدو، رخ داد. ماتئو ارباب میلان شد، در حالی که اوبرتو (حدود ۱۲۸۰–۱۳۱۵) قلعه‌های سیسلاگو و سوما لومباردو را به همراه زمین‌های تابع آنها دریافت کرد و شاخه‌های
به همراه زمین‌های تابع آنها دریافت کرد و شاخه‌های دیگر کادت را به وجود آورد. ورچلینو، فرزند اول اوبرتو، پودستا از ورچلی (۱۳۱۷) و نووارا (۱۳۱۸–۱۳۲۰) بود. از ورچلینو، در قرن پانزدهم، جیامباتیستا ویسکونتی، شوهر پائولا بنزونی، به دنیا آمد. در سال ۱۴۷۳، پس از مرگ او، قلعه سوما لومباردو بین پسرانش، فرانچسکو و گویدو، تقسیم شد. فرزندان فرانچسکو و گویدو با نام خانوادگی ویسکونتی دی سوما شناخته شدند. چندین شاخه از آنها سرچشمه گرفتند: در میان نوادگان فرانچسکو، ویسکونتی دی سن ویتو و ویسکونتی دلا موتا؛ از گویدو،
دی سن ویتو و ویسکونتی دلا موتا؛ از گویدو، ویسکونتی دی مودرون و ویسکونتی دی سیسلاگو. ویسکونتی دی سن ویتو. یکی از نوادگان فرانچسکو ویسکونتی دی سوما در قرن هفدهم، فرانچسکو ماریا بود. در سال ۱۶۲۹، او عنوان مارکی سن ویتو را از پادشاه اسپانیا دریافت کرد. شاخه ویسکونتی دی سن ویتو از او سرچشمه گرفت. بین قرن‌های نوزدهم و بیستم، ویسکونتی دی سن ویتو اموال قلعه سوما لومباردو را که پس از تقسیم سال ۱۴۷۳ تکه‌تکه شده بود، دوباره متحد کرد. ویسکونتی دی سن ویتو در سال ۱۹۹۸ منقرض شد. آخرین عضو آنها تصدی سوما لومباردو را به
منقرض شد. آخرین عضو آنها تصدی سوما لومباردو را به بنیادی به نام خود واگذار کرد که بعداً قلعه را برای عموم مردم گشود. ویسکونتی دی مدرونه. از نوادگان گویدو ویسکونتی دی سوما، شاخه جانبی ویسکونتی دی مدرونه (مارکی‌های ویمودرونه از سال ۱۶۹۴، و بعداً دوک‌های ویمودرونه از سال ۱۸۱۳) به وجود آمد. کارگردانان فیلم، لوکینو ویسکونتی دی مدرونه و اریپراندو ویسکونتی دی مدرونه، از این خانواده بودند. لوکینو یکی از برجسته‌ترین کارگردانان سینمای نئورئالیسم ایتالیا بود.
آزون ویسکونتی (؛ ۷ دسامبر ۱۳۰۲ – ۱۶ اوت ۱۳۳۹) از سال ۱۳۲۹ تا زمان مرگش، حاکم میلان بود. پس از مرگ عمویش، مارکو ویسکونتی، او تهدید به تکفیر شد و مجبور شد تسلیم پاپ ژان بیست و دوم شود. آزونه زمین‌های خانوادگی‌اش را بازسازی کرد و شهرهای متعددی را تصرف کرد. او در سال ۱۳۳۹ درگذشت. زندگی‌نامه. او که در فرارا متولد شده بود، تنها پسر مشروع گالئاتزو اول ویسکونتی و بئاتریس دِسته بود. در سال ۱۳۲۲ او فرمانروای پیاچنزا بود، اما در همان سال، به همراه پدرش، مجبور به فرار شد. در سال ۱۳۲۵، آزونه فرماندهی نیروها را در
فرار شد. در سال ۱۳۲۵، آزونه فرماندهی نیروها را در نبردهای آلتوپاشیو و زاپولینو بر عهده داشت که هر دو پیروزی بر گوئلف‌ها را به همراه داشت. در سال ۱۳۲۷، پدرش گالئاتزو و سایر اعضای برجسته خانواده ویسکونتی به ظن ترور برادر کوچکتر گالئاتزو، استفانو، دستگیر شدند. قلمروهای آنها توسط امپراتور مصادره شد و خانواده‌های محلی کنترل بسیاری از شهرهایی را که مدت‌ها به ویسکونتی‌ها وابسته بودند، به دست گرفتند. خود میلان توسط یک منصوب جدید امپراتوری و شورایی که با ویسکونتی‌ها دشمن بود، اداره می‌شد؛ بنابراین، هنگامی که
دشمن بود، اداره می‌شد؛ بنابراین، هنگامی که گالئاتزو در اواخر همان سال درگذشت، قدرت ویسکونتی در پایین‌ترین سطح خود قرار داشت. آزون بلافاصله درگیر مبارزه با عمویش مارکو برای کنترل میلان شد. در سال ۱۳۲۹، با حمایت عموی دیگرش، جیووانی، عنوان جانشین امپراتوری میلان را از امپراتور لویی چهارم به مبلغ ۶۰۰۰۰ (یا ۱۲۵۰۰۰) فلورین خریداری کرد. (در همان زمان، جیووانی توسط نیکلاس پنجم، ضد پاپ امپراتوری، به چندین مقام عالی منصوب شد) آزون تنها ۱۲۰۰۰ فلورین وعده داده شده را پرداخت کرد، زیرا لویی ضعیف قادر به پرداخت آن
را پرداخت کرد، زیرا لویی ضعیف قادر به پرداخت آن نبود.[نیازمند منبع] در همان سال‌ها، مارکو کشته شد و آزون به عنوان یکی از قاتلان معرفی شد، اما او هرگز محکوم نشد. این مانور خشم پاپ ژان بیست و دوم را برانگیخت، که آزون را تکفیر کرد، شهر میلان را تحت تحریم قرار داد و متحدان فرانسوی خود را به حمله تهدید کرد. تحت این فشار، آزونه مجبور شد تسلیم پاپ شود و از مقام نیابت امپراتوری خود صرف نظر کند، اگرچه قدرت سیاسی را در میلان حفظ کرد و در ۱۵ مارس ۱۳۳۰ به عنوان رئیس میلان منصوب شد. در سال ۱۳۳۱، آزونه با کاترین
رئیس میلان منصوب شد. در سال ۱۳۳۱، آزونه با کاترین ساووی-واد، دختر لویی دوم وو، ازدواج کرد. در اوت همان سال، او با تئودور اول، مارکی مونتفرات، علیه شاه رابرت آنژو متحد شد تا متصرفات او را در شمال غربی ایتالیا تصرف کند. در سال ۱۳۳۲، او همچنین برگامو و پیتزیگتونه را فتح کرد و در سال ۱۳۳۵ با لودی، کرما و دیگر سرزمین‌های لومباردی که خود را به ایالات پاپی واگذار کرده بودند، و همچنین ورچلی و کرمونا ادامه داد. تا فوریه ۱۳۳۹، آزونه از نقرس رنج می‌برد. او که با شورش لودریسیو ویسکونتی، که گروهی از سربازان مزدور را
لودریسیو ویسکونتی، که گروهی از سربازان مزدور را استخدام کرده بود، مواجه شده بود، لوچینو ویسکونتی را به فرماندهی ارتش میلان گماشت. لودریسیو در نبرد پارابیاگو از میلانی‌ها شکست خورد و در قلعه سن کلمبانو آل لامبرو زندانی شد. آزونه در ۱۶ اوت ۱۳۳۹ بر اثر حمله نقرس درگذشت و در کلیسای سن گوتاردو که چند سال قبل دستور ساخت آن را داده بود، به خاک سپرده شد. او هیچ وارث مرد نداشت (و تنها یک دختر به نام لوچینا داشت) و جیووانی و عموی دیگرش، لوچینو، جانشین او به عنوان حاکم میلان شدند. علاوه بر حرفه سیاسی و نظامی، او به
میلان شدند. علاوه بر حرفه سیاسی و نظامی، او به خاطر کارهای ساختمانی بزرگش در میلان و سایر شهرهای لومباردی به یاد آورده می‌شود.
گالئاتزو اول ویسکونتی (؛ ۲۱ ژانویه ۱۲۷۷ – ۶ اوت ۱۳۲۸) از سال ۱۳۲۲ تا ۱۳۲۷ فرمانروای میلان بود. پس از انتخاب به عنوان کاپیتان میلان، دو ارتش پاپ را شکست داد و توسط پاپ ژان بیست و دوم تکفیر شد. گالئاتزو که به جرم قتل موقتاً زندانی شده بود، به پسیا پناه برد و در اوت ۱۳۲۸ درگذشت. گالئاتزو پسر ماتئو اول ویسکونتی و بوناکوسا بوری بود. در ۲۴ ژوئن ۱۳۰۰ با بئاتریس دِسته، دختر اوبیزو دوم دِسته، ازدواج کرد. با این حال، سال بعد، ویسکونتی‌ها مجبور به ترک میلان شدند و او چندین سال در دربار استه و بوناکولی زندگی کرد. در
چندین سال در دربار استه و بوناکولی زندگی کرد. در سال ۱۳۲۲، گالئاتزو در میلان به عنوان کاپیتان مردم منصوب شد و ارتش پاپ-آنژوین را در باسینانا شکست داد. او در مارس ۱۳۲۳ توسط پاپ ژان بیست و دوم تکفیر شد و ناآرامی‌ها در میلان اقتدار او را تضعیف کرد. با حمایت امپراتور لویی چهارم، گالئاتزو در مونزا ارتشی را که ژان بیست و دوم علیه او فرستاده بود، شکست داد. در سال ۱۳۲۸، پس از اتهامات خیانت از سوی برادرش مارکو، و همچنین ترور برادرش استفانو ویسکونتی، امپراتور او را در مونزا زندانی کرد. گالئاتزو در مارس ۱۳۲۸ آزاد شد
مونزا زندانی کرد. گالئاتزو در مارس ۱۳۲۸ آزاد شد و تحت نظر دیگر رهبر گیبلین‌های ایتالیا در آن زمان، کاستروچیو کاستراکانی، قرار گرفت. با این حال، او در اوت ۱۳۲۸ در پسیا درگذشت. پسرش آزونه در میلان جانشین او شد. دخترش ریکاردا با توماسو دوم دی سالوتزو ازدواج کرد. زندگی‌نامه. جوانی. گفته می‌شود گالئاتزو در همان روزی که عموی بزرگش اوتونه ویسکونتی، جناح گوئلف دلا توره را در نبرد دسیو شکست داد، متولد شد. شغل سیاسی. در سال ۱۲۹۸، گالئاتزو به عنوان پادِستای نووارا منصوب شد، سمتی که تا سال بعد در اختیار داشت. در سال
شد، سمتی که تا سال بعد در اختیار داشت. در سال ۱۳۰۰، پدرش تصمیم گرفت او را با دولت میلان مرتبط کند. در سال ۱۳۰۲، در راس ارتش میلان، پاویا را محاصره کرد، اما دفع شد. با این حال، در همان زمان، خانواده دلا توره و حزب گوئلف، ویسکونتی‌ها را از شهر لومبارد بیرون راندند. در حالی که پدرش ماتئو به همراه اسکالیگری در موته جیانا پناه گرفته بود، گالئاتزو برای زندگی با پدرزنش به فرارا رفت، جایی که فرزندانش در آنجا به دنیا آمدند. در سال ۱۳۱۰، او پادِستای ترویجی شد. وقتی پدرش در سال ۱۳۱۱ به لطف حمایت امپراتور هنری هفتم،
پدرش در سال ۱۳۱۱ به لطف حمایت امپراتور هنری هفتم، دوباره بر میلان حکومت کرد، گالئاتزو به عنوان جانشین امپراتوری در کرمونا منصوب شد و سال بعد توسط گوگلیلمو کاوالکابو، رهبر گوئلف‌ها، که در سال ۱۳۱۳ به عنوان جانشین امپراتوری پیاچنزا منصوب شد، اخراج شد. تصرف پیاچنزا به او اجازه داد تا در سال ۱۳۲۱، خانواده کاوالکابو، اربابان کرمونا، را شکست دهد و آن شهر را بازپس گیرد. در طول این درگیری‌ها، در سپتامبر ۱۳۲۱، گالئاتزو محاصره کرما و کرمونا را رهبری کرد و در نوامبر بعد، گوئلف‌های پیاچنزا و لودی را در نبرد باردی شکست
گوئلف‌های پیاچنزا و لودی را در نبرد باردی شکست داد. در ۲۴ ژوئن ۱۳۲۲، پدرش ماتئو ویسکونتی در کرشنزاگو درگذشت. گالئاتزو شورای عمومی شهر را تشکیل داد که به اتفاق آرا او را به عنوان جانشین پدرش به عنوان فرمانروای میلان و کاپیتان مردم به مدت یک سال منصوب کرد. او حکومت پیاچنزا را به همسرش بئاتریس دِسته و پسرش آزونه واگذار کرد. اوضاع وخیم بود: ارتش‌های وفادار به پاپ، ارتش‌های فلورانس و پادشاه ناپل، رابرت آنژو، قدرت ویسکونتی را تهدید می‌کردند. در سمت او، گیبلین کانگرانده دلا اسکالا، فرمانروای ورونا، و کاستروچیو
دلا اسکالا، فرمانروای ورونا، و کاستروچیو کاستراکانی، فرمانروای لوکا، قرار داشتند. در پایان ژوئن ۱۳۲۲، ریموند کاردونا، ستوان آنژوین در لومباردی، روستای مستحکم باسینانا را محاصره کرد. گالئاتزو بلافاصله واکنش نشان داد و به برادرش مارکو دستور داد تا او را دفع کند. مارکو پیش از این به همراه گراردینو اسپینولای جنوایی، فرمانده ارتشی که توسط ناوگانی در رودخانه پو پشتیبانی می‌شد، به نزدیکی پیاچنزا پیشروی کرده بود. در ۶ ژوئیه، حدود ساعت سه بعد از ظهر، مارکو هم از طریق خشکی و هم از طریق رودخانه به دشمن حمله کرد.
طریق خشکی و هم از طریق رودخانه به دشمن حمله کرد. ناوگان شکست خورد، اما ارتش توانست پیروزی پرهزینه‌ای را به دست آورد، زیرا، حداقل طبق گفته گوئلف ویلانی، ویسکونتی‌ها حدود سیصد نفر و دشمن نیز نیمی از آنها را از دست دادند. مشخص نیست که آیا کاردونا اسیر و سپس فرار کرد یا خیر، اما او موفق شد به والنزا فرار کند، اما قبل از آن سیصد شوالیه را برای محافظت از شهر باقی گذاشت. باسیگنانا با این وجود چند روز بعد تسلیم شد. به دنبال توطئه‌هایی که گالئاتزو علیه همسرش بیانچینا ترتیب داده بود، در ۹ اکتبر، ورگوسیو لندی، با ۴۰۰
ترتیب داده بود، در ۹ اکتبر، ورگوسیو لندی، با ۴۰۰ پیاده‌نظام و ۲۰۰–۴۰۰ شوالیه، مخفیانه وارد پیاچنزا شد و کنترل شهر را به دست گرفت. گفته می‌شود بئاتریس دِسته با پرتاب سکه از کاخ محل اقامتش، حواس دشمن را پرت کرد و به پسرش آزونه اجازه داد با همراهی دوازده مرد فرار کند. در پایان ماه، سفیران میلان پیشنهاد صلح نماینده پاپ را به گالئاتزو گزارش دادند، اما او شرایط را غیرقابل قبول دانست. لودریسیو ویسکونتی، فرانچسکو دا گاربانات، دوست نزدیک پدرش ماتئو، و سیمون کریولی، که رهبران برجسته سربازان مزدور آلمانی و بخشی از
که رهبران برجسته سربازان مزدور آلمانی و بخشی از مردم میلان را در کنار خود داشت، با موضع او مخالفت کردند. تنش‌ها تا جایی افزایش یافت که در ۸ نوامبر، سه درگیری مسلحانه در داخل شهر رخ داد که در آن سربازان گالئاتزو شکست خوردند، به طوری که او مجبور شد میلان را ترک کند و به خانواده ویستارینی در لودی پناه ببرد. با تأیید نماینده پاپ، فرمانروایی شهر به مدت یک سال به ژان دو شاتیون، دوک بورگوندی، اعطا شد. وقتی خبر اخراج گالئاتزو ویسکونتی به پاپ ژان بیست و دوم رسید، او به نماینده پاپ اجازه داد تا ممنوعیت میلان را لغو
به نماینده پاپ اجازه داد تا ممنوعیت میلان را لغو کند. در ۲۷ نوامبر، کاردونا شهرهای پیاچنزا و پارما را که داوطلبانه تسلیم پاپ شده بودند، تصرف کرد. لرد میلان. در اوایل نوامبر، گوئلف‌ها به رهبری تگناکا و استرازا پاراویچینی ارتش کوچکی را در منطقه مارتسانا برای تصرف مونزا استخدام کرده بودند. ساکنان مونزا پیک‌هایی را برای درخواست کمک به میلان فرستادند، اما پاگانو دا کاساته، که به او دستور مداخله داده شده بود، تعلل کرد (بونینکونترو موریگیا ادعا می‌کند که او مشغول خوردن لازانیا بوده است). بنابراین، پاراویچینی‌ها
خوردن لازانیا بوده است). بنابراین، پاراویچینی‌ها به لطف گوزینو کاوازا که دروازه‌ها را به روی آنها باز کرد، موفق به ورود و تصرف شهر شدند. لودریسیو و فرانچسکو دا گارباگناته از سایر شهرهای متحد، به ویژه روسکونی کومو و تورنلی نووارا، درخواست کمک کردند. پس از جمع‌آوری ارتش، آنها بیهوده تلاش کردند تا با کاوازا و پاراویچینی‌ها مذاکره کنند. لودریسیو سپس سربازان را به حمله به شهر ترغیب کرد و قول داد که سه روز شهر را غارت کند. در ۱۶ نوامبر، ارتش ویسکونتی به شهر حمله کرد که به سرعت سقوط کرد و غارت شد (به استثنای
کرد که به سرعت سقوط کرد و غارت شد (به استثنای مونزا)، زیرا شبه‌نظامیان گوئلف، که عمدتاً از افراد عادی با آموزش نظامی کم تشکیل شده بودند، مقاومت کمی نشان دادند. لودریسیو خود را به عنوان پودستا (رئیس شهر) منصوب کرد و دستور تخریب بخشی از دیوارهای رو به میلان را داد. در همین حال، مذاکرات صلح به نتیجه نرسید. در آغاز دسامبر، او با گالئاتزو به توافق رسید و در شب بین ۹ و ۱۰ دسامبر، او را به میلان آورد، در حالی که ژان دو شاتیون اخراج شد و اشراف میلانی که از شورش‌های ماه قبل حمایت کرده بودند، با او گریختند. در ۲۸ یا
ماه قبل حمایت کرده بودند، با او گریختند. در ۲۸ یا ۲۹ دسامبر، گالئاتزو بار دیگر به عنوان ارباب میلان شناخته شد و بلافاصله مارکو ویسکونتی را از لیگوریا فراخواند. نبرد گورگونزولا. در فوریه ۱۳۲۳، ریموندو دِ کاردونا، به تحریک اشراف میلانی که از شهر گریخته بودند، نیروهای خود را به دو ارتش تقسیم کرد. یکی را شخصاً فرماندهی می‌کرد و به سمت شهرهای آلساندریا و تورتونا پیشروی کرد که بدون درگیری تسلیم شدند. ارتش دیگر، به رهبری برادرزاده‌اش، گاستونه دا لوماگرا، شامل ۶۰۰۰ تا ۱۲۰۰۰ پیاده‌نظام و ۲۰۰۰ تا ۴۰۰۰ سواره نظام، به
تا ۱۲۰۰۰ پیاده‌نظام و ۲۰۰۰ تا ۴۰۰۰ سواره نظام، به سمت گرا دادا پیشروی کرد و در کاراواجو اردو زد. در میان این نیروها، نیروهای پیاچنزا به رهبری ورگوسیو لاندی، فلورانسی‌ها به رهبری فیلیپو گابریلی و آلمانی‌ها به رهبری هنری فلاندرز، که به هزینه ویستارینی‌ها از پاپ به عنوان جانشین لودی تأییدیه گرفته بود، حضور داشتند. گوئلف‌ها، از طریق نمایندگان خود، روحانیون میلان را به ترک شهر ترغیب کردند و چندین راهب و روحانی میلانی به این فراخوان پاسخ دادند، همان‌طور که بسیاری از اعضای مهم اشراف شهر نیز در ۱۵ فوریه در اردوگاه
از اعضای مهم اشراف شهر نیز در ۱۵ فوریه در اردوگاه کاراواجو حاضر شدند. در همان زمان، ژان بیست و دوم جنگ صلیبی جدیدی را علیه ویسکونتی‌ها اعلام کرد. در ۲۵ فوریه، ۵۰۰ شوالیه تحت فرماندهی فرانچسکو دا گاربانات و سیمون کریولی از آدا، دو مایلی شمال ترتزو، عبور کردند. رودخانه که معمولاً غیرقابل عبور بود، احتمالاً به دلیل زمستان سخت یخ زده بود. آنها خیلی زود مورد حمله سربازان مارکو ویسکونتی قرار گرفتند که آنها را شکست داد و هر دو فرمانده را دستگیر و شخصاً اعدام کرد. هنگامی که بخش اصلی ارتش گوئلف از رودخانه عبور کرد،
که بخش اصلی ارتش گوئلف از رودخانه عبور کرد، مارکو خود را به شدت کم‌تعداد یافت و مجبور شد روز بعد به ویمرکاته و در ۲۷ به مونزا عقب‌نشینی کند و به دشمن اجازه داد هر سه پل روی آدا در استان میلان: ترتزو، واپریو و کاسانو را تصرف کند. در ماه آوریل، کاردونا به بقیه ارتش پیوست، که در همین حال از بسیاری از شهرهای لومباردی، پیمونت و امیلیا نیروهای کمکی قابل توجهی دریافت کرده بود. از سوی دیگر، گالئاتزو نیروهای محدودی داشت، زیرا بسیاری از اربابان گیبلین متحد او با پاپ آشتی کرده بودند و تنها می‌توانستند با ساختن یک
آشتی کرده بودند و تنها می‌توانستند با ساختن یک سنگر در خارج از حومه شهر، میلان را تقویت کنند. پادشاه آلمان، لویی باواریایی، بیهوده تلاش کرد تا نماینده پاپ را متقاعد کند که از این اقدام دست بردارد، اما توانست خانواده‌های اسکالیگری، بوناکولسی و استه را متقاعد کند که از ویسکونتی حمایت کنند. در ۱۹ آوریل، مارکو و لوچینو ویسکونتی، با فرماندهی ۲۰۰۰ پیاده‌نظام و ۱۰۰۰ سواره نظام، از میلان خارج شدند و در اواخر بعد از ظهر با ارتشی از گوئلف‌ها متشکل از تقریباً ۴۰۰۰ نفر و ۲۰۰۰ سواره نظام در نزدیکی ترچلا درگیر شدند.
نفر و ۲۰۰۰ سواره نظام در نزدیکی ترچلا درگیر شدند. نبرد با فرارسیدن شب با پیروزی گوئلف‌ها به پایان رسید، گوئلف‌ها کنترل میدان نبرد را حفظ کردند اما تلفات آنها دو برابر شد. لوچینو به شدت زخمی شد. سپس مارکو تصمیم گرفت به میلان عقب‌نشینی کند. محاصره میلان. کاردونا علی‌رغم اصرار اشراف میلانی، از موقعیت متزلزل گالئاتسو ویسکونتی استفاده نکرد. در ۱۱ ژوئن، او ارتشی متشکل از ۳۰۰۰۰ مرد و ۸۰۰۰ شوالیه را در مقابل مونزا مستقر کرد و سپس به سمت میلان حرکت کرد. دو روز قبل، ۴۰۰ تا ۸۰۰ شوالیه از ورونا، مانتوا و فرارا به
۴۰۰ تا ۸۰۰ شوالیه از ورونا، مانتوا و فرارا به همراه هزاران پیاده‌نظام از شهرهای متحد برای تقویت ارتش ویسکونتی وارد شهر شده بودند. مارکو ویسکونتی در ابتدا تلاش کرد تا مسیر گوئلف‌ها را در نزدیکی سستو مسدود کند، اما با توجه به برتری عددی آنها، تصمیم گرفت به درون دیوارهای میلان عقب‌نشینی کند. در ۱۹ ژوئن، گوئلف‌ها موفق شدند به دژ بیرونی نفوذ کنند و محله‌های پورتا کوماسینا، پورتا نووا و پورتا اورینتاله را به آتش کشیدند و ساکنان آنها را قتل‌عام کردند. فلورانسی‌ها به تمسخر، جشن پالیو را درست در بیرون دیوارهای شهر
به تمسخر، جشن پالیو را درست در بیرون دیوارهای شهر برگزار کردند. کاردونا سپس در صومعه باسیلیکای سن سیمپلیچیانو و برادرزاده‌اش گاستون در صومعه سانتو اسپیریتو اقامت گزیدند، پس از آنکه پانصد نفر را به محاصره پورتا ورچلینا هدایت کردند. گویی این کافی نبود، گاسپار گراسی با مساعد دانستن اوضاع، علیه گالئاتزو شورش کرد و خود را ارباب کانتو نامید، در حالی که مزدوران آلمانی مدافع میلان شورش کردند و تنها با امتیاز شش هزار فلورین آرام شدند. در روزهای بعد، کاردونا با یک گربه سعی کرد به پورتا کوماسینا حمله کند که توسط
گربه سعی کرد به پورتا کوماسینا حمله کند که توسط مدافعان آتش زده شد، در حالی که گالئاتزو موفق شد مقداری آذوقه که برای تأمین یک حمله هوایی برای گوئلف‌ها در نظر گرفته شده بود را تصاحب کند. در ماه ژوئیه، به دلیل گرما و شرایط غیربهداشتی، یک بیماری (شاید طاعون) شیوع یافت و سیصد سرباز گوئلف، از جمله برادرزاده کاردونا، گاستون، را کشت و هشتصد نفر دیگر را آلوده کرد. عصر روز ۲۵ ژوئیه، کاردونا محاصره را شکست و به مونزا عقب‌نشینی کرد. در ۹ اکتبر، پاپ، لویی باواریایی را به دلیل کمک به ویسکونتی‌ها تکفیر کرد. نبرد واپریو.
دلیل کمک به ویسکونتی‌ها تکفیر کرد. نبرد واپریو. از ماه اوت (به گفته دیگر وقایع‌نگاران، سپتامبر) تا نوامبر، خانواده ویسکونتی مونزا را بدون موفقیت محاصره کردند، اما در ژانویه ۱۳۲۴ موفق به تصرف ترتزو و کاسانو شدند. برای بیرون راندن گوئلف‌ها از مونزا، گالئاتزو و مارکو ویسکونتی تصمیم گرفتند به واپریو، آخرین پل باقی‌مانده در دست دشمن، حمله کنند. کاردونا طعمه را گرفت و با توریانی و ارتش به سمت آن روستا حرکت کرد. دو ارتش نیروهای قابل مقایسه‌ای داشتند که شامل چندین هزار پیاده‌نظام و هزار سواره نظام بود. مارکو
هزار پیاده‌نظام و هزار سواره نظام بود. مارکو ویسکونتی متوجه شد که واپریو از دفاع ضعیفی برخوردار است و توانست تعداد انگشت‌شماری از مردان را با دستور آتش زدن خانه‌ها و ایجاد هرج و مرج وارد کند. وقتی گوئلف‌ها متوجه شدند که واپریو به شدت خشمگین است، روحیه‌شان فرو ریخت و به سمت آدا عقب‌نشینی کردند. با این حال، ویسکونتی‌ها سواره‌نظامی را برای قطع مسیر آنها و گروه‌هایی از کمانداران را که در جنگل پنهان شده بودند، برای مختل کردن صفوف آنها فرستاده بودند. بدون هیچ راه فراری، بسیاری از سربازان گوئلف کشته، در رودخانه
فراری، بسیاری از سربازان گوئلف کشته، در رودخانه غرق یا اسیر شدند. میلانی‌ها همچنین بسیاری از پرچم‌های دشمن را به اسارت گرفتند. سیمونه دلا توره در نبرد کشته شد، ریموندو د کاردونا اسیر شد و هنری فلاندرز به سختی توانست به مونزا فرار کند. محاصره و تصرف مونزا. پس از پیروزی در واپریو، مارکو ویسکونتی می‌خواست فوراً به مونزا حمله کند، اما گالئاتزو نظر مخالفی داشت و با وجود اینکه در کونکورتزو، تنها سه مایل از شهر، اردو زده بود، تصمیم گرفت به میلان بازگردد؛ بنابراین هنری فلاندری فرصت داشت تا شهر را تقویت کند، شهری
هنری فلاندری فرصت داشت تا شهر را تقویت کند، شهری که وقتی ارباب میلان در ماه آوریل با ارتشی بزرگتر برای محاصره آن بازگشت، آماده بود. مردم مونزا موفق شدند یک حمله هوایی انجام دهند، موتورهای محاصره دشمن را آتش زدند و غرفه‌های آنها را غارت کردند و آنها را مجبور به عقب‌نشینی موقت کردند. با این حال، آنها به زودی محاصره را از سر گرفتند و این بار گالئاتزو تصمیم گرفت تمام تدارکات را قطع کند. او پانصد پیاده‌نظام و سیصد سواره نظام را به فرماندهی پسر عمویش ورچلینو ویسکونتی با دستور تقویت دسیو و جلوگیری از هرگونه تلاش
با دستور تقویت دسیو و جلوگیری از هرگونه تلاش امدادی از غرب فرستاد. در ۲۷ آوریل، این ارتش کوچک توسط پانصد شوالیه تحت فرماندهی هنری فلاندری متوقف شد و به شدت شکست خورد، به طوری که بیشتر سربازان کشته یا اسیر شدند. قلمرو شمال مونزا، به ویژه اطراف قلعه تگنوسو توسط خانواده‌های متحد ویسکونتی اداره می‌شد. پاسرینو دلا توره، به همراه الیا دلا روکا و ارتشی متشکل از ۱۲۰۰ پیاده‌نظام و به همان تعداد شوالیه، به آن حمله کردند و به دلیل عدم حمایت بخشی از سربازان مارکو ویسکونتی که در ویمرکاته در همان نزدیکی اردو زده بودند،