payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در پارلمان (از مجموع 535 کرسی) را به دست آورد. انجمن ملی‌گرای ایتالیایی طرفدار فاشیسم 10 کرسی را به دست آورد. اگرچه تعداد فاشیست‌ها در پارلمان کم بود، اما یکی از نمایندگان فاشیست منتخب، خود موسولینی بود و این به او بستری برای افزایش وجهه عمومی‌اش و اعمال نفوذ بیشتر بر رهبران منطقه‌ای و محلی فاشی می‌داد. همچنین به او مصونیت از پیگرد قانونی می‌داد، که مهم بود زیرا یک پرونده جنایی علیه او در جریان بود.: 43–44 چند ماه بعد، موسولینی تصمیم گرفت حزب نسبتاً غیرمتمرکز گروه‌های رزمی ایتالیایی را به یک حزب سیاسی
گروه‌های رزمی ایتالیایی را به یک حزب سیاسی سازمان‌یافته‌تر تحت کنترل خود تبدیل کند. بنابراین، در نوامبر 1921، فاشی به حزب ملی فاشیست تغییر نام داد و سازماندهی مجدد شد.
رضا سیاه مشته‌ای (زادهٔ ۳۱ تیر ۱۳۸۶) ووشوکار ایرانی در فرم دائوشو است. وی از سال ۱۳۹۶ به عضویت تیم ملی ووشو ایران درآمد و در مسابقات بین‌المللی مختلفی شرکت کرده‌است. از مهم‌ترین دستاوردهای وی می‌توان به کسب مدال نقره در مسابقات قهرمانی آسیایی ۲۰۲۵ در چین اشاره کرد. زندگی‌نامه و تحصیلات. رضا سیاه مشته‌ای در تاریخ ۳۱ تیر ۱۳۸۶ در تنکابن متولد شد. وی از سنین نوجوانی به ورزش ووشو علاقه‌مند شد و تحت نظر مربی تیم ملی احسان پیغمبری و مربی سازنده حامد سیاه مشته‌ای کار خود را آغاز کرد. دوران حرفه‌ای. رضا سیاه مشته‌ای
خود را آغاز کرد. دوران حرفه‌ای. رضا سیاه مشته‌ای از سال ۱۳۹۶ به عضویت تیم ملی ووشو ایران درآمد و در مسابقات ملی و بین‌المللی مختلفی شرکت کرد. وی در فرم دائوشو تخصص دارد و در این زمینه موفقیت‌های زیادی کسب کرده‌است. از جمله افتخارات بین‌المللی وی: مدال نقره مسابقات قهرمانی آسیایی ۲۰۲۵ در چین، شهر جیانگ‌یین.
"مانیفست چهره های ایتالیایی مبارزه" (ایتالیایی: "Il manifesto dei fasci italiani di combattimento")، همچنین به عنوان «مانیفست فاشیست» یا «برنامه سن سپولکرو» ("Programma di San Sepolcro") شناخته می شود، یک پلتفرم سیاسی است که از بیانیه های طول تاسیس گروه‌های رزمی ایتالیایی در مارس در میدان سانسپولکرو پدید آمده است. 23، 1919. این بیانیه، نخستن بیانیه موضع سیاسی جنبش «گروه‌های رزمی ایتالیایی» بود، جنبشی که در سال 1919 توسط بنیتو موسولینی در میلان تأسیس شد و از اولین تجلی‌های فاشیسم شناخته شده با نام
شد و از اولین تجلی‌های فاشیسم شناخته شده با نام «سانسه‌پولکریسمو» است. این بیانیه به طور مشترک توسط آلچسته د آمبریس، سندیکالیست ملی‌گرا، و فیلیپو توماسو مارینتی، شاعر فوتوریست، نوشته شده است. این مانیفست در ۶ ژوئن ۱۹۱۹ در روزنامه «مردم ایتالیا» منتشر شد و به چهار بخش تقسیم شده است که اهداف جنبش را در زمینه‌های سیاسی، اجتماعی، نظامی و مالی شرح می‌دهد. مانیفست در عمل. مواضع اولیه منعکس شده در مانیفست، بعدها توسط موسولینی در سال ۱۹۳۲ در «دکترین فاشیسم» به عنوان «مجموعه‌ای از نکات، پیش‌بینی‌ها و اشاراتی که،
«مجموعه‌ای از نکات، پیش‌بینی‌ها و اشاراتی که، هنگامی که از ماتریس اجتناب‌ناپذیر احتمالات رها می‌شدند، در عرض چند سال به مجموعه‌ای از مواضع عقیدتی تبدیل می‌شدند که فاشیسم را به عنوان یک دکترین سیاسی متفاوت از سایر دکترین‌ها، چه گذشته و چه حال، در رتبه‌بندی قرار می‌دادند.» از میان پیشنهادهای مانیفست، تعهد به سازماندهی شرکتی منافع اقتصادی، ماندگارترین آنها بود. مجلس به جای تبدیل شدن به واسطه‌ای برای دموکراسی گسترده، در سال ۱۹۲۹ طبق قانون به نهادی منحصراً منتخب فاشیست‌ها تبدیل شد؛ و یک دهه بعد جای خود را به
فاشیست‌ها تبدیل شد؛ و یک دهه بعد جای خود را به «اتاق شرکت‌ها» داد. روز کاری هشت ساعته در سال ۱۹۲۵ معرفی شد. سیاست خارجی صلح‌طلبانه فاشیسم در طول اولین سال حکومت ایتالیا متوقف شد. در سپتامبر ۱۹۲۳، بحران کورفو تمایل رژیم به استفاده از زور در سطح بین‌المللی را نشان داد. شاید بزرگترین موفقیت دیپلماسی فاشیستی، پیمان لاتران در فوریه ۱۹۲۹ بود که اصل عدم مداخله در امور کلیسا را ​​پذیرفت. این امر به اختلاف ۵۹ ساله بین ایتالیا و دستگاه پاپی پایان داد.
ویچنزو فازولو (۵ ژوئیه ۱۸۸۵ – ۶ نوامبر ۱۹۶۹) معمار، مهندس، برنامه‌ریز شهری و مورخ معماری اهل ایتالیا بود. او یکی از چهره‌های برجسته معماری ایتالیا در دوران مدرن و دوره پس از رنسانس به‌شمار می‌رود و آثارش ترکیبی از روش‌های مثبت‌گرا در تاریخ‌نگاری و نگرش بصری و صحنه‌پردازانه به معماری سنتی است. زندگی و حرفه. فازولو تحصیلات خود را در رم زیر نظر و گذراند و با تلفیق رویکرد مثبت‌گرایانه در تاریخ‌نگاری معماری و روش طراحی بصری و صحنه‌پردازانه، سبک منحصر به فرد خود را ایجاد کرد. از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۶۱، فازولو در
خود را ایجاد کرد. از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۶۱، فازولو در دانشکده معماری رم تدریس کرد و از ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۰ رئیس دانشکده بود. همزمان با فعالیت‌های دانشگاهی، فازولو پروژه‌های متعددی در رم طراحی کرد که شامل Casa delle Civette در ویلای تورلونیا (۱۹۱۶–۱۹۱۹)، دبیرستان مامیا‌نی (۱۹۲۴)، ایستگاه آتش‌نشانی در خیابان مارموراتا (۱۹۲۶–۱۹۲۸)، پل دوکا دئوستا (۱۹۳۶–۱۹۳۹) و مجموعه‌ای از مدارس و ساختمان‌های عمومی بود. به‌عنوان رئیس دفتر طراحی شهرداری رم (۱۹۱۲–۱۹۳۶)، فازولو نقش فعال در برنامه‌ریزی شهری داشت و دیدگاهی «رومی‌گرا» مطابق با
شهری داشت و دیدگاهی «رومی‌گرا» مطابق با رویکرد جیووانونی ارائه داد و با گرایش‌های نوگرایانه معماری مخالف بود. او عضو گروه دانشگاهی La Burbera بود و در مباحث شهری دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ شرکت داشت، اما به تدریج از پروژه‌های بزرگ دوران فاشیسم کنار گذاشته شد.
زیبایی خفته () فیلمی درام ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی مارکو بلوچیو و با بازی تونی سرویلو و ایزابل هوپر است. این فیلم برای رقابت در جایزه شیر طلایی شصت و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز انتخاب شد. مایا سانسا برای این فیلم جایزه دیوید دی دوناتلو را برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن دریافت کرد) طرح. این فیلم حول داستان واقعی الوآنا انگلارو می‌چرخد، دختری که در سال ۱۹۹۲ پس از یک تصادف رانندگی به کمای غیرقابل برگشت فرورفت و غیرقابل درمان تشخیص داده شد. پس از سال‌ها مبارزه، والدینش تصمیم گرفتند او را از
از سال‌ها مبارزه، والدینش تصمیم گرفتند او را از طریق اتانازی از بین ببرند و از مرجع ذیصلاح درخواست مجوز کردند و در سال ۲۰۰۹ آن را دریافت کردند. کلیسای کاتولیک و برخی از احزاب سیاسی در طول کابینه برلوسکونی چهارم بی‌رحمانه به آنها حمله کردند. الوآنا هرگز در فیلم نشان داده نمی‌شود، اما تصاویر برنامه‌های تلویزیونی و روزنامه‌هایی که به پرونده او اشاره می‌کنند، دائماً در پس‌زمینه وجود او را یادآوری می‌کنند و مخاطب را به حضور او ترغیب می‌کنند. طرح داستان شامل چندین داستان زنجیر شده به یکدیگر و با مضامین زندگی و
داستان زنجیر شده به یکدیگر و با مضامین زندگی و مرگ است. اولیانو نماینده پارلمان منتخب از حزب فورزا ایتالیا است که از پیوستن به این حزب خودداری می‌کند و قصد دارد علیه لایحه‌ای که اتانازی را غیرقانونی می‌کند، رأی دهد. دخترش ماریا به یک گروه دعای مسیحی ضد اتانازی در مقابل بیمارستان الوانا می‌پیوندد، اما سپس عاشق روبرتو، فعال گروه مخالف طرفدار اتانازی می‌شود که برادرش پیپینو از اختلال دوقطبی رنج می‌برد. یک بازیگر زن بزرگ فرانسوی که به عنوان «مادر الهی» شناخته می‌شود، با یک بازیگر ایتالیایی ازدواج کرده است، اما
با یک بازیگر ایتالیایی ازدواج کرده است، اما از زمانی که دخترشان رزا به کما رفته است، دیگر به شوهر، پسر و کارش اهمیت نمی‌دهد و تمام وقت خود را صرف دعا برای سلامتی‌اش می‌کند. رزا زن جوانی است که به هروئین معتاد است و تمایل به خودکشی دارد. پالیدو، پزشکی که عاشق او شده، او را نجات داده و در نهایت متقاعد به زندگی می‌کند. پذیرش. پاسخ انتقادی. "فیلم «زیبایی خفته»" در وب‌سایت جمع‌آوری نقد «راتن تومیتوز» بر اساس ۲۶ نقد، امتیاز ۸۱٪ و میانگین امتیاز ۶٫۸ از ۱۰ را کسب کرده است. اجماع منتقدان این وب‌سایت بیان می‌کند:
کرده است. اجماع منتقدان این وب‌سایت بیان می‌کند: «زیبایی خفته، اثری پیچیده و جذاب است که داستان اقتباسی از تیترهای اصلی آن شایسته آن است، اما به عنوان گواهی لذت‌بخش و پر از ابهام از کارگردان مارکو بلوکیو و بازیگران بااستعدادش عمل می‌کند.» متاکریتیک بر اساس نظر ۱۲ منتقد، میانگین امتیاز ۷۲ از ۱۰۰ را به این فیلم اختصاص داد که نشان‌دهنده «نقدهای عموماً مطلوب» است.
ویلیام بوستی (؛ زادهٔ ) که به با نام هنری ویل یا ویل بوس شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. ویلیام بوستی در ویتوریو ونه‌تو متولد شده و در ترویزو بزرگ شد. او کار خود را در سال ۲۰۱۹ آغاز کرد، او در آن زمان اولین آهنگ‌های خود را در یوتیوب منتشر نمود. در ۱۴ فوریه ۲۰۲۰، به طور مستقل اولین تک آهنگ خود را با نام «Rosso» منتشر کرد که پس از آن تک آهنگ‌های «Prima sera» و «Fiori nel deserto» منتشر شدند. در سال ۲۰۲۰، او در چهاردهمین دوره
منتشر شدند. در سال ۲۰۲۰، او در چهاردهمین دوره از برنامه استعدادیابی ایتالیایی "ایکس فاکتور" شرکت کرد و تحت راهنمایی مربی اما مارونه وارد گروه "پسران ۱۶ تا ۲۴ ساله" شد. با وجود حذف شدن در مسابقه، تک آهنگ «Estate» که قبلاً در طول تست‌ها اجرا شده بود، با فروش بیش از ۱۰۰۰۰۰ نسخه در ایتالیا، گواهی پلاتین دریافت کرد. در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۲، پس از امضای قرارداد ضبط با کپیتال رکوردز، اولین آلبوم کوتاه خود "با نام" "«Chi sono veramente» را منتشر کرد که تک‌آهنگ "Più forte di me" از آن استخراج شده است." در نوامبر ۲۰۲۲، او
di me" از آن استخراج شده است." در نوامبر ۲۰۲۲، او یکی از ۱۲ هنرمندی بود که برای رقابت در«» انتخاب شد. که یک مسابقه تلویزیونی با هدف انتخاب شش تازه وارد به عنوان شرکت کنندگان هفتاد و سومین جشنواره موسیقی سانرمو بود. با ورود قانونی به جشنواره با اثر «Le cose più importanti» موفق شد در بین شش نفر برتر قرار گیرد.
آلساندرو رینا (؛ زادهٔ ) که با نام هنری الکس وایز شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۲۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. آلساندرو رینا در تاریخ ۱۶ ژوئن ۲۰۰۰ در توراته متولد شد، حرفه موسیقی او پس از تحصیل در موسسه موسیقی مدرن بریتانیا و ایرلند در لندن ، در سال ۲۰۱۹ آغاز شد. در سال ۲۰۲۱، او در برنامه استعدادیابی "آمیچی" شرکت کرد و در ماه مه ۲۰۲۲ به فینال رسید و در جایگاه چهارم قرار گرفت. در طول این برنامه، او اولین آلبوم کوتاه خود با نام «"Non siamo soli»" را
آلبوم کوتاه خود با نام «"Non siamo soli»" را منتشر کرد که در صدر فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت و گواهی طلایی دریافت کرد. در ۴ نوامبر ۲۰۲۲، او اولین آلبوم استودیویی خود با نام «"Ciò che abbiamo dentro»" را منتشر کرد که آن هم گواهی طلایی دریافت کرد. چندین تک‌آهنگ از این آلبوم، از جمله «Mano ferma» و «Dire, fare, curare» منتشر شد. در سال ۲۰۲۴، او با آهنگ راک‌استار در جشنواره موسیقی سانرمو جیوانی شرکت کرد و موفق شد به بخش تازه‌واردان جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۵ راه پیدا کند که سرانجام در فینال مقام دوم
۲۰۲۵ راه پیدا کند که سرانجام در فینال مقام دوم را کسب کرد.
هری راسل یک بازیکن فوتبال انگلیسی بود که به عنوان مدافع کناری برای فولام بازی می‌کرد. او ۱۳۸ بازی در لیگ انجام داد و ۷ گل با پیراهن فولام به ثمر رساند. او عضو همیشگی تیم فولام بود که در سال ۱۹۱۹ به فینال جام پیروزی رسیدند، جایی که آنها ۳-۰ به چلسی باختند. راسل عضوی از گروه بازیکنان فعال و سابق فولام بود که در جنگ جهانی اول برای کشورشان جنگیدند
فرانسیس جان پن (5 آوریل ۱۸۹۶–۱۹۶۶) بازیکن فوتبال انگلیسی بود که تنها باشگاهش فولام بود. او در سال ۱۹۱۵ به این باشگاه پیوست و ۱۹ سال بعد آخرین بازی خود را برای آنها در سال ۱۹۳۴، مقابل وستهام یونایتد انجام داد. تا این زمان، او ۴۶۰ بار برای این باشگاه بازی کرده بود که در آن زمان یک رکورد باشگاهی بود، که از آن زمان تاکنون تنها سه بازیکن از آن پیشی گرفته‌اند. پن یک بازیکن چپ پا بود که به خاطر سرعت و توانایی‌اش در سانتر شناخته می‌شد و چندین گل برای باشگاه به ثمر رساند. او در حالی که هنوز بازی می‌کرد، مدرک
ثمر رساند. او در حالی که هنوز بازی می‌کرد، مدرک فیزیوتراپی گرفت و پس از بازنشستگی، مهارت‌های فیزیوتراپی خود را در اختیار باشگاه قرار داد و به مدت ۲۶ سال دیگر، از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۶۵، برای باشگاه کار کرد. زندگی شخصی. پن یک مهندسی مکانیک واجد شرایط بود و در طول جنگ جهانی اول در نیروی هوایی سلطنتی خدمت کرد.
الکساندر بالفور چاپلین (۶ فوریه ۱۸۹۲ - ۹ مارس ۱۹۸۶) یک بازیکن فوتبال حرفه‌ای اسکاتلندی بود که در پست مدافع کناری بازی می‌کرد. دوران فوتبال. چاپلین که در داندی متولد شده بود، دوران حرفه‌ای خود را با تیم داندی هیبرنیان آغاز کرد و در ماه مه ۱۹۱۴ با این باشگاه قرارداد امضا کرد. او قبل از داوطلب شدن برای خدمت سربازی، به طور منظم در فصل ۱۹۱۴/۱۹۱۵ بازی می‌کرد. در طول جنگ جهانی اول، نام او در تیم داندی ثبت بود، اما دیگر هرگز برای این باشگاه بازی نکرد و در آوریل ۱۹۱۹ از تیم جدا شد. به توصیه پت ریلی، سرمربی سابق
۱۹۱۹ از تیم جدا شد. به توصیه پت ریلی، سرمربی سابق داندی، الکس در ژوئیه ۱۹۱۹ به فولام پیوست و تا سال ۱۹۲۶ در این باشگاه بازی کرد. او ۲۵۹ بازی لیگ برای فولام انجام داد، یک گل به ثمر رساند و از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۶ به عنوان کاپیتان باشگاه خدمت کرد. او ۲۷۶ بازی در تمام مسابقات برای این باشگاه انجام داد و تنها ۸ بازی را در هفت فصل از دست داد. پس از ترک فولام، او به مدت سه سال برای نورث‌فلیت یونایتد بازی کرد و سپس از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. زندگی شخصی. برادران او جک چاپلین و جورج چاپلین، از دیگر بازیکنان حرفه‌ای
جک چاپلین و جورج چاپلین، از دیگر بازیکنان حرفه‌ای بودند. پس از بازنشستگی، او تا زمان مرگش در سال ۱۹۸۶ در منطقه فولام ماند و به عنوان عضو شورای محلی و عضو حزب کارگر خدمت کرد.[ "" ]
میشل زاریلو (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۷۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. در سال ۱۹۸۷ او در بخش تازه‌واردان جشنواره موسیقی سانرمو برنده شد. زاریلو چندین بار دیگر نیز در این مسابقه شرکت کرد که آخرین بار در سال ۲۰۲۰ با آهنگ «Nell'estasi o nel fango» بود. او ۱۳ بار در مسابقه سانرمو شرکت کرد، اما همانطور که در بالا ذکر شد، فقط یک بار برنده شده است. زندگی و حرفه. میشل زاریلو در تاریخ ۱۳ ژوئن ۱۹۵۷ در رم متولد شد، او فعالیت خود را به عنوان نوازنده در دهه ۷۰ میلادی آغاز کرد، در
را به عنوان نوازنده در دهه ۷۰ میلادی آغاز کرد، در آن زمان شروع به نواختن گیتار در گروه «Semiramis» کرد. در سال ۱۹۷۳، این گروه آلبوم «"Dedicato a Frazz» را" منتشر کرد. در همین حال، او برای هنرمندان محبوب ایتالیایی، از جمله اورنلا وانونی و رناتو زیرو ترانه نوشت. در سال ۱۹۸۲، به عنوان تک‌نواز در جشنواره موسیقی سانرمو با اجرای آهنگ «Su quel pianeta libero» شرکت کرد. سال بعد، او برای سومین بار با اجرای «Una rosa blu» در این جشنواره شرکت کرد، اما در شب اول اجرا حذف شد. این آهنگ در سال ۱۹۹۷ دوباره منتشر شد و در
حذف شد. این آهنگ در سال ۱۹۹۷ دوباره منتشر شد و در ایتالیا به یک آهنگ محبوب تبدیل شد. این آهنگ همچنین در اولین آلبوم زاریلو با نام «"Sarabanda»" که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد، گنجانده شده است. در سال ۱۹۸۷، برای سومین بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و با آهنگ «La notte dei pensieri» در بخش تازه واردان مقام اول را کسب کرد. دومین آلبوم استودیویی او با نام «"Soltanto amici»" در سال ۱۹۸۸ منتشر شد. بیشتر آهنگ‌های موجود در این آلبوم توسط وینچنزو نوشته شده است، که در بیشتر آلبوم‌های بعدی خود با زاریلو همکاری داشت.
بیشتر آلبوم‌های بعدی خود با زاریلو همکاری داشت. این آلبوم پس از شرکت در جشنواره موسیقی سانرمو در همان سال، با آهنگ «Strade di Roma» منتشر شد. در سال ۱۹۹۴، زاریلو تک‌آهنگ «پنج سال پیش» را منتشر کرد که در چهل و چهارمین جشنواره موسیقی سانرمو مقام پنجم را کسب کرد و به یکی از شناخته‌شده‌ترین آهنگ‌های او تبدیل شد. و در هفته‌های پس از انتشار، در فهرست آهنگ‌های برتر ایتالیا قرار داشت. این آهنگ همچنین در سومین آلبوم استودیویی زاریلو با نام "«بیا اینجا، با" "تو برقصم"» قرار گرفت. دو سال بعد، زاریلو آلبوم «L'elefante
قرار گرفت. دو سال بعد، زاریلو آلبوم «L'elefante e la farfalla» را منتشر کرد، که شامل آهنگی با همین عنوان بود که در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۹۶ اجرا شد. در سال ۱۹۹۷، او اولین آلبوم تلفیقی خود با "نام «عشق و عاشقی»" را منتشر کرد که از نظر تجاری موفقیت‌آمیز بود و پنج بار توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا به دلیل فروش داخلی بیش از ۵۰۰۰۰۰ نسخه، گواهی پلاتین دریافت کرد. نسخه اسپانیایی زبان این آلبوم نیز در اسپانیا منتشر شد. در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲، زاریلو دوباره با آهنگ «L'acrobata» وارد جشنواره موسیقی
دوباره با آهنگ «L'acrobata» وارد جشنواره موسیقی سانرمو شد، که در سال ۲۰۰۱ رتبه چهارم را کسب کرد. در سال ۲۰۰۳، زاریلو آلبوم «"Liberosentire»" را منتشر کرد و به دنبال آن در سال ۲۰۰۶ آلبوم «"L'alfabeto degli amanti»" را منتشر نمود که پیش از آن تک‌آهنگی با همین عنوان منتشر شد که بار دیگر در جشنواره موسیقی سانرمو به رقابت پرداخت. یازدهمین حضور زاریلو در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۰۸ بود ، او در آن جا آهنگ «L'ultimo film insieme» را اجرا کرد که در آلبوم گردآوری شده «"Nel tempo e nell'amore»" قرار داشت. در ۲۰
شده «"Nel tempo e nell'amore»" قرار داشت. در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۱، زاریلو آلبوم «"Unici al mondo»" را منتشر کرد که قبل از آن، تک آهنگ «La prima cosa che farò» منتشر شد و از طریق یک تور کنسرت در ایتالیا تبلیغ شد. در فوریه ۲۰۱۷، زاریلو در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در آنجا آهنگ «Mani nelle mani» را خواند. جایگاه نهایی او در این رقابت یازدهم شد. در طول رقابت سانرمو، آلبوم جدید او با آهنگ‌های بی‌سابقه «Vivere e rinascere» منتشر شد. او با آهنگ «Nell'estasi o nel fango» برای بار آخر در جشنواره موسیقی سانرمو در
fango» برای بار آخر در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۰ شرکت کرد.