payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از دستورالعمل‌های رایج برای DMLS آورده شده است. اندازه. اندازه قطعه‌ای که می‌توان چاپ کرد، به ابعاد چاپگر مورد استفاده بستگی دارد. با توجه به فناوری‌های فعلی، حداکثر ابعاد ساخت در حدود ۲۲۸ × ۲۲۸ × ۳۰۴ میلی‌متر است؛ بنابراین، هنگام طراحی قطعه، باید اطمینان حاصل شود که ابعاد آن در محدوده قابل چاپ قرار دارد. همچنین، DMLS دارای حداقل عرض تف‌جوشی است که به قطر لیزر بستگی داشته و معمولاً بین ۰٫۶ تا ۰٫۹ میلی‌متر متغیر است. این مقدار، حداقل اندازه ویژگی خارجی قابل چاپ را تعیین می‌کند؛ بنابراین، طراحی‌هایی که شامل
چاپ را تعیین می‌کند؛ بنابراین، طراحی‌هایی که شامل جزئیاتی با ابعادی کمتر از این مقدار هستند، باید اصلاح شوند یا از آن‌ها اجتناب شود تا چاپ به درستی انجام شود و کیفیت نهایی قطعه حفظ گردد. دقت. دقت و زبری سطح قطعه در تف‌جوشی لیزری مستقیم فلز (DMLS) به اندازه دانه‌های پودر فلز بستگی دارد که معمولاً در بازه ۵۰ تا ۱۰۰ میکرومتر قرار می‌گیرد. همچنین، ضخامت هر لایه که بین ۰٫۰۲ تا ۰٫۰۵ میلی‌متر متغیر است، میزان وضوح در جهت عمودی را تعیین می‌کند. به همین دلیل، بخش‌هایی از قطعه که نیاز به دقت بالا دارند، باید با در
از قطعه که نیاز به دقت بالا دارند، باید با در نظر گرفتن تلرانس ۰٫۱ تا ۰٫۵ میلی‌متر طراحی شوند. پس از چاپ، می‌توان با استفاده از فرایندهای تکمیلی ثانویه مانند ماشین‌کاری یا پرداخت سطحی، دقت موردنیاز را به دست آورد و کیفیت نهایی قطعه را بهبود بخشید. برآمدگی. در تف‌جوشی لیزری مستقیم فلز (DMLS)، بستر پودر نقش تکیه‌گاه را ایفا کرده و قطعات را در جای خود نگه می‌دارد. با این حال، برای بیشتر سطوحی که در زاویه‌ای کمتر از ۴۵ درجه نسبت به بستر پودر قرار دارند، ساختارهای حمایتی به‌طور صریح موردنیاز است. دلیل این امر
حمایتی به‌طور صریح موردنیاز است. دلیل این امر این است که بستر پودر به‌تنهایی قادر به نگه‌داشتن فاز مایع فلز که در اثر اسکن لیزر ایجاد می‌شود، نیست. علاوه بر این، ساختارهای حمایتی برای جلوگیری از انحنا و اعوجاج پودر ذوب‌شده که در اثر اختلاف دمای بالا رخ می‌دهد، ضروری هستند. به همین دلیل، در مرحله طراحی، بهتر است تا حد امکان از ایجاد بخش‌های معلق با زاویه کمتر از ۴۵ درجه اجتناب شود. مزیت اصلی این کار کاهش مصرف مواد و کاهش نیاز به فرایندهای پس‌پردازش برای حذف ساختارهای حمایتی از قطعه نهایی است. ارتفاع. تعداد
ساختارهای حمایتی از قطعه نهایی است. ارتفاع. تعداد کل لایه‌های مورد نیاز برای ساخت یک قطعه، به‌طور مستقیم به ارتفاع آن در جهت ساخت بستگی دارد. برای چاپ هر لایه از قطعه در فرایند چاپ سه‌بعدی مبتنی بر پودر، ابتدا یک لایه نازک و فشرده از پودر با استفاده از غلتک پهن می‌شود. سپس، لیزر بر اساس داده‌های سه‌بعدی وارد شده به دستگاه، مسیر موردنظر را در سطح افقی ردیابی می‌کند. پس از آن، بستر پودر کمی پایین آورده می‌شود تا لایه بعدی روی آن قرار گیرد. از آنجا که این فرایند برای هر لایه تکرار می‌شود، هرچه ارتفاع قطعه
برای هر لایه تکرار می‌شود، هرچه ارتفاع قطعه بیشتر باشد، تعداد لایه‌های مورد نیاز افزایش یافته و زمان ساخت نیز بیشتر خواهد شد؛ بنابراین، طراحی قطعات با ارتفاع کمتر می‌تواند زمان تولید را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. برای بهینه‌سازی این فرایند، باید جهت‌گیری قطعه در بستر چاپ به گونه‌ای باشد که ارتفاع آن در راستای ساخت حداقل شود، تا از افزایش بی‌رویه تعداد لایه‌ها جلوگیری شود. ناهمسانگردی. جهت اصلی جریان حرارت تولیدشده توسط لیزر در قسمت بالایی، در راستای ساخت است، زیرا بستر پودری که در پایین قرار دارد،
ساخت است، زیرا بستر پودری که در پایین قرار دارد، به‌عنوان جذب‌کننده اصلی حرارت عمل می‌کند. در فرایند ذوب مستقیم فلز با لیزر (DMLS)، افزودن لایه‌ای مواد به‌صورت مرحله‌ای و جهت‌گیری مشخص جریان حرارت باعث رشد دانه‌های ریزساختاری در راستای ساخت شده و در نتیجه، خواص مکانیکی در این جهت ناهمگن (ناهمسانگرد) می‌شود. این موضوع باعث می‌شود که ساختار چاپ شده از طریق DMLS دارای خواص ضعیف تری در جهت ساخت است. برای رفع این ناهمسانگردی، می‌توان از فرآیندهای عملیات حرارتی استفاده کرد، اما این روش‌ها نیازمند مصرف انرژی زیاد
کرد، اما این روش‌ها نیازمند مصرف انرژی زیاد و هزینه‌بر هستند؛ بنابراین، توصیه می‌شود که ناهمسانگردی از همان مرحله طراحی در نظر گرفته شود و جهت اعمال بیشترین تنش در ساختار، در صفحه افقی قرار گیرد تا استحکام قطعه بهینه شود. پیچیدگی. در ساخت افزایشی با روش ذوب مستقیم فلز با لیزر (DMLS)، پیچیدگی طراحی قطعه تأثیری بر هزینه تولید ندارد. برخلاف روش‌های سنتی که هرچه شکل قطعه پیچیده‌تر باشد، نیاز به ابزارهای خاص و مراحل ساخت بیشتری دارد، در DMLS تنها حجم کلی قطعه و تعداد لایه‌های موردنیاز تعیین‌کننده هزینه و زمان
تعداد لایه‌های موردنیاز تعیین‌کننده هزینه و زمان تولید هستند. یکی از مزایای مهم این روش، حذف نیاز به قالب‌سازی و ابزارهای ویژه است که در روش‌های سنتی برای تولید قطعات ضروری است. اما در مقابل، فناوری‌های ساخت افزایشی مانند DMLS برخلاف تولید سنتی، از صرفه‌جویی در مقیاس بهره نمی‌برند؛ یعنی تولید تعداد بیشتری از یک قطعه، هزینه ساخت هر واحد را به میزان قابل‌توجهی کاهش نمی‌دهد، زیرا هر قطعه همچنان باید لایه‌به‌لایه ساخته شود. برای بهینه‌سازی هزینه و زمان در این روش، توصیه می‌شود که قطعات با حداقل حجم اضافی طراحی
توصیه می‌شود که قطعات با حداقل حجم اضافی طراحی شوند و تنها شامل بخش‌های ضروری باشند. همچنین، بهتر است از طراحی قطعاتی که نیاز به مونتاژ دارند پرهیز شود. با پیشرفت این فناوری، اکنون می‌توان زیرمجموعه‌های پیچیده را به‌صورت یکپارچه چاپ کرد و نیاز به سرهم‌بندی قطعات جداگانه را کاهش داد، که علاوه بر کاهش هزینه، استحکام و دقت قطعه نهایی را نیز بهبود می‌بخشد. پیوند به بیرون. تف جوشی یا زینترینگ و مکانیزم‌های آن مروری بر فناوری تف جوشی لیزری مستقیم فلزات (DMLS) پرینت سه بعدی تف جوشی لیزری مستقیم فلزات (DMLS)
پرینت سه بعدی تف جوشی لیزری مستقیم فلزات (DMLS) Design Rules for DMLS Direct Metal Laser Sintering (DMLS)
پافنوتیای باکره (؛ فعال در حدود سال ۳۰۰ دوران مشترک) یک کیمیاگر مصری بود که در حوالی سال ۳۰۰ میلادی زندگی می‌کرد و در نامه‌های میان کیمیاگر زوسیموس پانوپولیس و خواهرش تئوسبیا (که احتمالاً خودش نیز کیمیاگر بود) به او اشاره شده است. در این نامه‌ها، زوسیموس از تئوسبیا انتقاد می‌کند که با پافنوتیا صحبت کرده و ایده‌ها را با او تبادل می‌کند، زیرا او را فردی بی‌سواد می‌داند که کیمیاگری را به‌طور نادرست انجام می‌دهد. اطلاعات زیادی از این کیمیاگر باستانی در دست نیست، جز اینکه گفته می‌شود پافنوتیا ممکن است به مکتب
جز اینکه گفته می‌شود پافنوتیا ممکن است به مکتب کیمیاگر رقیب زوسی‌موس مرتبط بوده باشد یا ممکن است او نیز یک کشیش بوده باشد.
رائیس قدیس (؛ سدهٔ سوم پس از میلاد – ۳۰۳ پس از میلاد) که با نام‌های دیگری چون ایریس، ایرائیدا، هرائیس و راییس هم شناخته می‌شود، یک قدیس مسیحی و شهیدی است که توسط کلیساهای کاتولیک رومی و کلیساهای ارتدکس شرقی مورد احترام قرار می‌گیرد. طبق یک روایت، او دختر یک کشیش مسیحی به نام پیتر بود که در اسکندریه واقع در استان رومی مصر زندگی می‌کرد. در سن دوازده سالگی، او را برای زندگی در صومعه زنانه به شهر باستانی تمان فرستادند. روزی در سال ۳۰۳ پس از میلاد، در زمان آزار و شکنجه گسترده مسیحیان در زمان امپراتور روم
آزار و شکنجه گسترده مسیحیان در زمان امپراتور روم دیوکلتیان، او با راهبه‌های دیگر به چاهی رفت تا آب بکشد. در راه، یک کشتی را با گروهی راهبه، راهبان و دیگر مسیحیان در زنجیر دیدند که توسط لوکیانوس و افرادش مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. رائیس متجاوزان را مورد سرزنش قرار داد و اصرار داشت که اگر مسیحیان را می‌کشند، او را نیز بکشند. او را به بازداشتگاه بردند. وقتی کشتی به آنتینوپولیس رسید، رائیس یکی از اولین کسانی بود که کشته شد. زمانی که لوکیانوس فریاد زد: «من بر خدای مسیحی تف می‌کنم»، رائیس اعتراض کرد، پا شد و
خدای مسیحی تف می‌کنم»، رائیس اعتراض کرد، پا شد و آب دهانش را به صورت ظالم تف کرد. لوکیانوس سپس دستور داد دختر را شکنجه کرده و سر بریدند.
دستکش لاستیکی نوعی دستکش است که از لاستیک طبیعی یا مصنوعی ساخته می‌شود. منظور از «لاستیک» ماده‌ای بادوام، ضد آب و کشسان است که از لاتکس طبیعی یا مصنوعی تهیه می‌شود. دستکش‌های لاستیکی می‌توانند به‌صورت بدون آستر (فقط از لاستیک) یا با آستر (روکش لاستیکی روی دستکش پارچه‌ای) باشند. هدف اصلی این دستکش‌ها، محافظت از دست‌ها هنگام انجام کارهایی است که با مواد شیمیایی سروکار دارند. از دستکش‌های لاستیکی می‌توان هنگام ظرف‌شویی استفاده کرد تا از تماس دست با مواد شوینده جلوگیری شده و امکان استفاده از آب داغ‌تر فراهم
جلوگیری شده و امکان استفاده از آب داغ‌تر فراهم شود. گاهی اوقات مراقبان کودک، هنگام تعویض پوشک از دستکش لاستیکی استفاده می‌کنند تا از تماس با مدفوع یا ادرار کودک جلوگیری شود. متخصصان سلامت در زمان انجام عمل جراحی به‌جای دستکش‌های لاستیکی، از دستکش‌های پزشکی استفاده می‌کنند. خاستگاه. در سال ۱۸۹۴، ویلیام استوارت هالستد، نخستین رئیس بخش جراحی در بیمارستان جانز هاپکینز، دستکش‌های لاستیکی را برای همسرش کارولین همپتون اختراع کرد. او متوجه شده بود که دست‌های همسرش بر اثر انجام جراحی‌های روزانه آسیب دیده‌اند و
بر اثر انجام جراحی‌های روزانه آسیب دیده‌اند و همچنین می‌خواست از ابتلای کارکنان پزشکی به درماتیت ناشی از مواد شیمیایی جراحی جلوگیری کند. با این حال، اولین دستکش یک‌بارمصرف مدرن در سال ۱۹۶۵ توسط شرکت آنسل رابر اختراع شد. استفاده خانگی. از دهه ۱۹۶۰، دستکش‌های لاستیکی خانگی برای شستن ظروف و تمیزکاری در خانه مورد استفاده قرار گرفته‌اند. انواع مختلفی از این دستکش‌ها با طراحی‌ها و رنگ‌های گوناگون در دسترس بوده‌اند، اما طراحی‌های سنتی معمولاً به رنگ زرد یا صورتی و با سرآستین‌های بلند هستند. اگرچه این طرح‌ها هنوز
با سرآستین‌های بلند هستند. اگرچه این طرح‌ها هنوز هم محبوب‌ترین نوع محسوب می‌شوند، اما امروزه دستکش‌هایی با اندازه‌های مختلف، از مچ‌دست تا روی شانه، قابل تهیه هستند. حتی مدل‌هایی وجود دارد که به پیراهن یا لباس‌های یک‌سره متصل شده‌اند تا محافظت بیشتری فراهم کنند. دستکش‌های لاستیکی بهتر است کاملاً اندازه دست باشند تا ضمن فراهم کردن امکان تنفس برای پوست، گرفتن و کنترل اشیاء آسان‌تر شود. معمولاً کف دست و انگشتان این دستکش‌ها دارای طرح‌های برجسته‌ای هستند که به گرفتن بهتر اجسام کمک می‌کند. استفاده از این
که به گرفتن بهتر اجسام کمک می‌کند. استفاده از این دستکش‌ها، از پوست دست در برابر مواد شوینده قوی و سایر محصولات تمیزکننده که در خانه یا محیط‌های دیگر استفاده می‌شوند، محافظت می‌کند. این دستکش‌ها به‌طور سنتی توسط افرادی که در خانه مشغول تمیزکاری هستند استفاده می‌شوند و در میان نظافتچی‌های حرفه‌ای و برای تمیزکاری در فروشگاه‌ها، کافه‌ها و سایر اماکن عمومی نیز محبوب هستند. ضخامت این دستکش‌ها و سرآستین‌های بلند آن‌ها محافظت بسیار خوبی را در برابر وظایف عمومی نظافت فراهم می‌کنند و برای تمام کارهایی که نیاز به
فراهم می‌کنند و برای تمام کارهایی که نیاز به فرو بردن دست در آب دارند، همچنین هنگام جاروبرقی کشیدن، گردگیری و برق انداختن سطوح، بسیار مفید هستند. رایج‌ترین ماده برای ساخت دستکش‌های خانگی، لاتکس است که نوعی از لاستیک محسوب می‌شود. معمولاً داخل این دستکش‌ها با آستر نخی (فلاک) پوشانده شده تا پوشیدن و درآوردن آن‌ها آسان‌تر شود. این دستکش‌ها در طیف وسیعی از رنگ‌ها و اندازه‌های مختلف سرآستین عرضه می‌شوند. از جمله مشکلات لاستیک لاتکس می‌توان به واکنش‌های آلرژیک و محافظت ضعیف در برابر موادی مانند حلال‌ها اشاره
و محافظت ضعیف در برابر موادی مانند حلال‌ها اشاره کرد. برای رفع این مشکلات، از مواد دیگری مانند پی‌وی‌سی، نیتریل و نئوپرین استفاده می‌شود. لاستیک طبیعی که به‌طور شیمیایی پردازش شده باشد تا میزان محرک‌های آنتی‌بادی‌زا را کاهش دهد، مانند لاتکس طبیعی وایتکس، می‌تواند برای تولید دستکش‌هایی به کار رود که خواص لاستیک سنتی را حفظ کرده و در عین حال میزان آلرژن‌های لاتکس را به‌طور چشم‌گیری کاهش می‌دهد. در صنعت خدمات، از دستکش‌ها برای کاهش تماس مستقیم با غذاهای آماده مصرف استفاده می‌شود. به‌طور کلی، کارکنان حوزه
مصرف استفاده می‌شود. به‌طور کلی، کارکنان حوزه خدمات غذایی موظف‌اند قبل از شروع کار یا پوشیدن دستکش‌های یک‌بارمصرف، دست‌های خود را بشویند. به دلیل شیوع آلرژی به لاتکس، بسیاری از افراد استفاده از دستکش‌های وینیل یا نیتریل را جایگزین کرده‌اند. دستکش‌های پلی‌اتیلن نیز جایگزینی بسیار ارزان‌قیمت محسوب می‌شوند. دستکش‌های لاتکس، وینیل و نیتریل هم به‌صورت پودردار و هم بدون پودر در دسترس هستند. پودری که در این دستکش‌ها استفاده می‌شود معمولاً از نشاسته ذرت تأییدشده توسط یواس‌دی‌ای تهیه می‌شود. دستکش‌های بدون پودر
توسط یواس‌دی‌ای تهیه می‌شود. دستکش‌های بدون پودر معمولاً گران‌تر هستند، زیرا برای جدا کردن دستکش از قالب تولید، به پودر نیاز است و حذف این مرحله هزینه‌برتر است. بیشتر دستکش‌های یک‌بارمصرف در کشورهای چین، مالزی، اندونزی و ویتنام تولید می‌شوند. همچنین در مراقبت از کودک، از دستکش‌های یک‌بارمصرف هنگام تعویض پوشک یا رفتن کودک به دستشویی استفاده می‌شود تا از تماس مراقب با مدفوع یا ادرار کودک جلوگیری شود، چرا که مدفوع می‌تواند ناقل بسیاری از بیماری‌ها باشد. بسیاری از مراقبان هنگام تمیز کردن یا استفاده از کرم روی
از مراقبان هنگام تمیز کردن یا استفاده از کرم روی نشیمنگاه یا اندام تناسلی کودک از دستکش استفاده می‌کنند. این دستکش‌ها معمولاً از جنس لاتکس، وینیل یا نیتریل ساخته می‌شوند. هنگامی که افراد به نظافت سرویس‌های بهداشتی می‌پردازند، مثلاً در مواقعی که توالت گرفته باشد، برخی از آن‌ها برای محافظت، دستکش‌های لاتکس می‌پوشند و سپس دست خود را داخل توالت می‌برند تا آن را تمیز کنند. استفاده از دستکش‌های لاتکس هنگام تمیز کردن توالت‌ها، رویکردی چندوجهی نسبت به بهداشت و ایمنی را نشان می‌دهد. این دستکش‌ها به‌عنوان مانعی
ایمنی را نشان می‌دهد. این دستکش‌ها به‌عنوان مانعی محافظتی بین پوست و مجموعه‌ای از مواد بالقوه مضر موجود در چنین محیط‌هایی عمل می‌کنند–موادی که می‌توانند شامل باکتری‌ها، ویروس‌ها و مواد شیمیایی قوی تمیزکننده باشند–و از این رو، نقش مهمی در حفظ سلامت فردی ایفا می‌کنند. علاوه بر این، استفاده از دستکش‌ها باعث می‌شود که کار با آلودگی‌ها و پسماندها آسان‌تر و مؤثرتر انجام شود و فرایند تمیزکاری با کارایی و دقت بیشتری صورت گیرد. چه در محیط‌های خانگی و چه در مکان‌های حرفه‌ای، به‌کارگیری دستکش‌های لاتکس نشان‌دهنده
حرفه‌ای، به‌کارگیری دستکش‌های لاتکس نشان‌دهنده تعهد به حفظ استانداردهای بالای پاکیزگی و بهداشت است. استفاده برای مخفی کردن اثر انگشت. گاهی مجرمان هنگام ارتکاب جرم از دستکش استفاده می‌کنند تا از برجای گذاشتن اثر انگشت جلوگیری کنند؛ چرا که اثر انگشت می‌تواند به‌عنوان مدرکی علیه آن‌ها مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، اگر دستکش نازک باشد، ممکن است اثر انگشت از طریق آن منتقل شده و به صورت اثر دستکش روی سطوح باقی بماند، و در نتیجه اثر انگشت فرد از روی دستکش عبور کرده و به سطح تماس منتقل شود. همچنین، ممکن است
کرده و به سطح تماس منتقل شود. همچنین، ممکن است اثر انگشت روی خود دستکش نیز باقی بماند و در صورت یافتن دستکش در صحنه جرم یا نزدیکی آن، می‌توان اثر انگشت پنهان را از روی آن استخراج کرد. حتی جنسیت فردی که دستکش را پوشیده نیز می‌تواند از طریق اثر دستکش با دقت بالا تشخیص داده شود. محدودیت‌ها. کارن وترهاهن بر اثر مسمومیت با جیوه کشته شد، پس از آن‌که چند قطره از دی‌متیل جیوه هنگام یک آزمایش، روی دستکش او ریخت. آزمایش‌ها بعداً نشان دادند که دی‌متیل جیوه که یک مولکول کوچک و غیرقطبی است، می‌تواند خیلی سریع از انواع
کوچک و غیرقطبی است، می‌تواند خیلی سریع از انواع مختلف دستکش‌های لاتکس عبور کرده و در مدت حدود ۱۵ ثانیه وارد پوست شود. مرگ وترهاهن باعث افزایش چشمگیر آگاهی نسبت به مشکل نفوذپذیری دستکش‌ها در ایمنی شیمیایی شد و به دنبال آن، استفاده از دستکش‌های با لایه‌های پلاستیکی چندگانه (سیلورشیلد) برای کار با دی‌متیل‌جیوه الزامی شد. این حادثه موجب بهبود قابل توجه و ماندگاری در ایمنی آزمایشگاهی شد.
ناریا، مجموعه تلویزیونی ایرانی به کارگردانی جواد افشار و نویسندگی حمید رسول هدایتی‌پور است که در مرکز معاونت برون مرزی سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران تولید شده است. این مجموعه از ۳۰ فروردین تا ۷ تیر ۱۴۰۴ از شبکه یک پخش شد. خلاصه داستان. هوژان، دختر نخبه و دانشمند ایرانی به دنبال اختراع پدیده‌ای است که ایران را از واردات محصولی استراتژیک بی‌نیاز کند. در این میان گروهی از تبهکاران و گنگسترهای داخلی و خارجی به دنبال مانع‌تراشی و جلوگیری از تحقق این اختراع هستند.
نیروی هوایی نهم () یا نیروی هوایی مرکزی ایالات متحده آمریکا، یک نیروی هوایی شماره‌دار در مجموعه نیروی هوایی آمریکا است، که ستاد فرماندهی آن در پایگاه نیروی هوایی شاو، کارولینای جنوبی مستقر می‌باشد. این یگان وظایف نیروی هوایی را در فرماندهی مرکزی ایالات متحده آمریکا برعهده دارد و یک فرماندهی یکپارچه رزمی در مجموعه وزارت دفاع آمریکا است که مسئول منافع امنیتی ایالات متحده در ۲۷ کشور می‌باشد و محدودهٔ فعالیت آن از شاخ آفریقا تا منطقه خلیج فارس تا آسیای مرکزی امتداد دارد. نیروی هوایی مرکزی ایالات متحده آمریکا در
دارد. نیروی هوایی مرکزی ایالات متحده آمریکا در ۸ آوریل ۱۹۴۲ به‌عنوان نهمین نیروی هوایی فعالیت خود را آغاز کرد و در خلال جنگ جهانی دوم در کارزار صحرای غربی در مصر و لیبی فعال بود، همچنین به‌عنوان یگان رزمی تاکتیکی نیروی هوایی ایالات متحده در اروپا، حضور داشت. نیروی هوایی نهم در طول جنگ سرد، یکی از دو نیروی هوایی شماره‌دار فرماندهی هوایی تاکتیکی بود.
تئوکلیای قدیس ( یک شهید و قدیس مصری از قرن چهارم میلادی بود. تئوکلیای قدیس همسر «یوستوس قدیس» بود. آنها در اسکندریه از هم جدا شدند، در این هنگام یوستوس قدیس به آنتینوپولیس فرستاده شد و در آنجا در نهایت به شهادت رسید، در حالی که تئوکلیای قدیس به سائیس فرستاده شد. فرماندار شهر تلاش کرد تا او را متقاعد کند که از مسیحیت دست بکشد، اما او امتناع کرد. او سپس به شدت شکنجه شد تا جایی که پوست بدنش کنده شد و پس از آن به زندان انداخته شد. در روایت قدیس‌نگاری او آمده که فرشته‌ای در زندان ظاهر شد، او را تسلی داد و
که فرشته‌ای در زندان ظاهر شد، او را تسلی داد و زخم‌هایش را شفا بخشید. بسیاری از زندانیانی که این معجزه را دیدند، مسیحی شدند و بعدها به شهادت رسیدند. تئوکلیای قدیس در نهایت در تاریخ «۱۱ پاشون» از گاه‌شماری قبطی سر بریده شد.
بنی حسن ()، آرامگاهی باستانی که در ۲۰ کیلومتری جنوب المنیا امروزی که درگذشته بخشی از مصر میانی و حدفاصل اسیوط و منف قرار گرفته است. ای آرامگاه در دوره پادشاهی میانه مصر مورد استفاده قرار می‌گرفته است. هرچند مقبره‌هایی از پادشاهی کهن نیز در این آرمگاه یافته شده است. در جنوب این آرامگاه نیز معبدی توسط حتشپسوت و تحوتموس سوم برای پکهت، از خدایان محلی مصر، ساخته شده است که در منابع یونانی با نام غار آرتمیس نیز شناخته می‌شود.
تماده اسکندریه (؛ سدهٔ پنجم میلادی – ۴۷۶ پیش از میلاد) یک قدیس و شهید مسیحی است، او در ۱۴ آوریل در کلیسای کاتولیک رومی و کلیسای ارتدکس شرقی مورد تجلیل و تکریم قرار می‌گیرد. اوایل زندگی. تماده در سدۀ پنجم میلادی متولد شد و بومی اسکندریه مصر بود. سرانجام، تماده با یک ماهیگیر ازدواج کرد، پدرشوهرش به زودی شیفته تماده شد و سعی کرد او را برای نزدیکی جنسی اغوا کند. او در حالی که از پاکدامنی خود دفاع می‌کرد، توسط پدرشوهرش با ضربات چاقو کشته شد. پس از این حادثه پدرشوهرش نابینا شد. او محاکمه و محکوم شد و دیری نپایید
نابینا شد. او محاکمه و محکوم شد و دیری نپایید که به دلیل جنایت خود، به قطع سر محکوم شد.
پارک ملی رأس محمد ()، پارکی ملی در کشور مصر و جنوب شبه‌جزیره سینا، در کناره خلیج سوئز از سمت غرب و خلیج عقبه از سمت شرق است. این پارک مبدل به مرکز اکوتوریسم در ناحیه سینا شده است.
قایتبای (; ح. ۱۴۱۶/۱۴۱۸ – ۷ اوت ۱۴۹۶ )، هجدهمین سلطان ممالیک برجی مصر و سوریه از سال ۸۷۲ تا ۹۰۱ هجری قمری (۱۴۶۸-۱۴۹۶) بود. وی اصالتا چرکس بود که توسط نهمین سلطان برسبای خریداری شد و در دوره جقمق آزاد شد.
قدریجان (۱۹۱۱ – ۹ اوت ۱۹۷۲) شاعر، سیاستمدار، داستان‌نویس، مقاله‌نویس و مترجم کرد بود. او در سال ۱۹۱۱ در شهر دیرک در نزدیکی ماردین به دنیا آمد. او به عنوان پدر شعر نو کردی شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. قدریجان در سال ۱۹۱۱ در خانواده کرد در شهر دریک استان ماردین به دنیا آمد او تحصیلات ابتدایی خود را در محل زندگی خود گذراند و سپس به برای ادامه تحصیل به قونیه رفت او پس شکست شورش شیخ سعید به همراه خانواده خود به سوریه گریخت و در آنجا به تدریس زبان کردی پرداخت او در سوریه با دیگران روشنفکران کرد که در سوریه بودن
در سوریه با دیگران روشنفکران کرد که در سوریه بودن مانند عثمان صبری و جگرخوین و عبدالرحمان قاسملو ارتباط برقرار کرد و همچنین او یکی از نویسندگان مجله هاوار بود و با مجله روناهی نیز هکاری داشت اشعار او گاه در این دو مجله چاپ میشدن قدریجان یکی از اولین شاعران کرد بود که به سبک شعر آزاد مدرن شعر سرود. شعر او شبیه مایاکوفسکی و ناظم حکمت است و با شعرش سوسیالیسم را ترویج می‌کند. او علاوه بر شعر، داستان‌های کوتاه و زندگی‌نامه نیز می‌نوشت. او در سال ۱۹۷۲ در دمشق از دنیا رفت در همان‌جا نیز به خاک سپرده شد.
تئودورا اهل حمص عضوی از یک گروه فکری از نوافلاطونیان در اواخر سدهٔ پنجم و اوایل سدهٔ ششم میلادی در اسکندریه و از شاگردان ایزیدور بود. داماسکیوس کتاب "زندگی ایزیدور" خود را که به عنوان "تاریخ فلسفی" نیز شناخته می‌شود، به تئودورا تقدیم کرد و به درخواست او، آن را نوشت. زندگی‌نامه. تئودورا دختر کایرینا و دیوژن بود و همچون یامبلیخوس از تبار سلطنتی حمص محسوب می‌شد. مکتب نوافلاطونی آتن در اواخر سدهٔ پنجم در میان مکتب مشرک سوری و مصری طرفدارانی پیدا کرده بود و تئودورا به همراه خواهران کوچک‌ترش در مدرسه ایزیدور در
به همراه خواهران کوچک‌ترش در مدرسه ایزیدور در اسکندریه فلسفه خوانده بودند. این می‌تواند در دهه ۴۸۰ میلادی باشد، که ایزیدور از مدت‌های پیش در محیط روشنفکر اسکندریه تثبیت شده بود، یا شاید در دهه ۴۹۰ میلادی پس از بازگشت از آتن. او همچنین در شعر و دستور زبان ورزیده بود و ریاضیدانی متبحر در هندسه و محاسبات عالی محسوب می‌شد. او یک فیلسوف نوافلاطونی از نوع یامبلیخوس و بنابراین یک پاگانیست معتقد بود. به گفته فوتیوس اول، سه قرن بعد، او مناسک پاگانیسم و کرامات را انجام می‌داد: فوتیوس اول او را به عنوان یک یونانی با
می‌داد: فوتیوس اول او را به عنوان یک یونانی با اقناع مذهبی توصیف می‌کند، و اجدادش را به عنوان «همه آنها برنده جایزه اول در کار نکوهیده بت‌پرستانه» توصیف می‌کند. کتاب "زندگی ایزیدور" به قلم داماسکیوس نشان می‌دهد که حلقه فلسفی که تئودورا به آن تعلق داشت در اواخر سدهٔ پنجم و اوایل سدهٔ ششم میلادی بین آتن، اسکندریه و آفرودیسیاس بدون هیچ دردسر و مشکلی در جابجایی و حرکت بود. هیچ گزارشی مبنی بر فرار تئودورا به ایران پس از دستور ژوستینین یکم مبنی بر بستن مدرسه افلاطونی در آتن در سال ۵۲۹ به همراه ایزیدور،
افلاطونی در آتن در سال ۵۲۹ به همراه ایزیدور، داماسکیوس، سیمپلیکیوس، پیریسکیانوس لیدیایی، یولامیوس فریگیه، هرمیاس فنیقیه و دیوژن فنیقیه وجود ندارد.
تئودورا اهل اسکندریه () شهید و قدیس مسیحی اهل امپراتوری بیزانس بود که در سدهٔ پنجم میلادی و در دوران سلطنت امپراتور زنون در اسکندریه زندگی می‌کرد. قدیس‌نگار بریتانیایی سیبین بیرینگ-گلد اظهار می‌کند که در روایت داستان تئودورا ممکن است زیاده‌روی شده باشد و زندگینامه او احتمالاً از زندگی‌های دیگر قدیسان، مانند «مارینای راهب» ساخته شده باشد که قدیس دیگری از سدهٔ پنجم بیزانسی بود که به‌صورت یک مرد در میان راهبان زندگی می‌کرد و متهم به همان اتهامات تئودورا بود و تنها پس از مرگش تبرئه شد. بر اساس یک منبع، تئودورا
پس از مرگش تبرئه شد. بر اساس یک منبع، تئودورا «با زیبایی ظاهری آراسته بود و به شوهر دین‌دار خود وفادار بود» اما اشتباه بزرگی مرتکب شد و به او را خیانت کرد. طبق افسانه، شوهر او گریگوری (یا پافنوتیوس)، بخشدار مصر و «مردی دیندار و محترم» بود که تئودورا وی را «به دلیل ندامت ناشی از زنا با مردی دیگر» ترک کرد و «برای توبه از گناهی که مرتکب شده بود» تا شوهرش او را پیدا نکند. او لباس مردانه پوشید، خود را «تئودور» نامید و به عنوان یک خواجه خود را پنهان کرده و بقیه عمر خود را به عنوان راهب در یک صومعه در ثباید زندگی
خود را به عنوان راهب در یک صومعه در ثباید زندگی کرد. او ریاضت می‌کشید، کارهای خوار و خفیف انجام می‌داد و به شدت دعا می‌کرد تا خدا او را ببخشد و به عفت بازگرداند. به گفته سیبین بیرینگ-گلد وی «با تعدادی شتر به اسکندریه فرستاده شد» و شوهرش گریگوری او را شناخت. تئودورا با این حال بر بازگشت به صومعه پافشاری کرد و باقی عمر خود را به عنوان یک راهب و عابد تنها زندگی کرد. پس از دو سال، فردی تئودورا را متهم به پدر بودن برای فرزندی از یک زن در روستای مجاور نمود؛ به جای دفاع از خود و افشای هویت خود، او پذیرفت که از
جای دفاع از خود و افشای هویت خود، او پذیرفت که از صومعه برای هفت سال اخراج شود و در «فقر شدید» فرزند را به عنوان فرزند خود بزرگ کند. او به ریاضت خود ادامه داد و فرزند را بزرگ کرد تا زمانی که درگذشت. هویت او به عنوان یک زن کشف نشد و افترا علیه او تا پس از مرگش آشکار نشد. او وقتی متوجه شد که در حال مرگ است، شوهرش را بر بالین بیماری فرا خواند، اما شوهرش بعد از مرگش رسید؛ شوهرش در مراسم تشییع جنازه او شرکت کرد، دارایی‌های خود را به فقرا تقسیم کرد و به صومعه نقل مکان کرد. تصویری نادر از تئودورا در هنر غربی،
نقل مکان کرد. تصویری نادر از تئودورا در هنر غربی، چاپی است از برناردینو کاپیتلی که در سال ۱۶۲۷ برای تئودورا کوستا دال پوزو ساخته شد و این قدیسه را در حالی نشان می‌دهد که به شکل یک راهب مرد درآمده و از کودکی که متهم به پدری او شده بود، مراقبت می‌کند، (وین: مجموعه گرافیک آلبرتینا). تئودورا با یک جشن کوچک (همراه با سارای بیابان و سینکلتیکا از اسکندریه) در تقویم اسقفی در کلیسای اپیسکوپال در ۵ ژانویه و در ۱۱ سپتامبر در کلیسای ارتدکس شرقی و یونانی آمریکا مورد تکریم قرار می‌گیرد.
تقلیدگر یا شخصیت‌دهنده فردی است که رفتار، گفتار یا ظاهر شخص دیگری را برای اهداف گوناگون تقلید می‌کند. دلایل مختلفی برای تقلید از دیگران وجود دارد: تقلیدگران افراد مشهور. بدل‌کاران مشاهیر کسانی هستند که شباهت زیادی به افراد مشهور دارند و با پوشیدن لباس و اتخاذ حرکات و سبک گفتار آنان، آن‌ها را تقلید می‌کنند. این افراد معمولاً به‌عنوان «شبیه‌خوان»، «شبیه‌نما»، «تقلیدگر» یا «هنرمند ادای احترام» شناخته می‌شوند. تقلید از الویس پریسلی از نمونه‌های معروف در این زمینه است. ادوارد ماس در فیلم‌ها و برنامه‌های
این زمینه است. ادوارد ماس در فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی نقش مایکل جکسون را ایفا کرده‌است. بدل‌های تام جونز نیز در کشورهای مختلف، از آمریکا گرفته تا جنوب شرق آسیا و بریتانیا، فعالیت دارند و از نظر صدا و حرکات، او را تقلید می‌کنند. تقلیدگری جنایی. در انگلستان و ولز، طبق قانون اصلاح فقرای سال ۱۸۵۱، جعل هویت در انتخابات جرم محسوب می‌شود. در پروندهٔ معروف Whiteley v Chappell (۱۸۶۸)، دادگاه با تفسیر لغوی قانون به این نتیجه رسید که فرد مرده «شخصی دارای حق رأی» نیست، بنابراین فرد متهم تبرئه شد. در کلرادو،
رأی» نیست، بنابراین فرد متهم تبرئه شد. در کلرادو، مهاجری که از شمارهٔ تأمین اجتماعی فرد دیگری استفاده کرده بود به جعل هویت متهم شد، اما برخی دادگاه‌ها حکم دادند که اگر این کار موجب ضرر به فرد دیگر نشده باشد، ممکن است جرم محسوب نشود. بدل‌کاری با استفاده از فناوری دیپ‌فیک. دیپ‌فیک صوتی در کلاهبرداری‌ها مورد استفاده قرار گرفته‌اند. در سال ۲۰۱۹، مدیرعامل یک شرکت انرژی در بریتانیا با استفاده از تماس تلفنی که از طریق تقلید صدای رئیس شرکت مادر انجام شده بود، مبلغ ۲۲۰٬۰۰۰ یورو به یک حساب منتقل کرد، در حالی‌که تماس
یورو به یک حساب منتقل کرد، در حالی‌که تماس جعلی بوده است. در سال ۲۰۲۳، با ترکیب فناوری دیپ‌فیک صوتی و ابزارهای هوش مصنوعی مولد، کلاهبرداری‌های جدیدی با تقلید صدای دوستان یا بستگان قربانیان گسترش یافته است.