payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که این خصیصه «هن خوب و هم بد» است، نه کاملاً خوب، و نه کاملاً بد. نکته اصلی او این است که ایدئولوژی بی‌طرفی جنسیتی، هم واقعیتِ ویژگی‌های خاص جنس و هم اجزای ارزشمند این ویژگی‌ها را انکار می‌کند و به ضرر جامعه است. منسفیلد، ظهور ایدئولوژی بی‌طرفی جنسیتی را در درجه اول به فردریش نیچه، کارل مارکس و ژان پل سارتر و سپس به فمینیست‌هایی نسبت می‌دهد که این ایده‌ها را به عنوان بخشی از یک برنامه‌ی سیاسی، دوباره مطرح کردند. او از سیمون دوبوار، بتی فریدان و ژرمن گریر نام می‌برد. خلاصه محتوا. منسفیلد، مردانگی را به آن
می‌برد. خلاصه محتوا. منسفیلد، مردانگی را به آن شکلی که در تمدن غرب تعریف و فضائل مربوطش مشخص می‌شدند، ارج می‌نهد. منسفیلد از تام آشبروک (Tom Ashbrook) از ان‌پی‌آر نقل می‌کند:«برخی می‌گویند مردانگی وجود ندارد، برخی می‌گویند وجود دارد و خیلی بد است؛ من می‌گویم وجود دارد و هم خوب است … و هم بد است.» منسفیلد با نظر به علم، ادبیات و فلسفه‌ی کلاسیک، مردانگی را فضیلتی می‌نامد که با جنس مذکر مرتبط دانسته می‌شده و آن را بر ایدئولوژی نهادی بی‌طرفی جنسیتی، ترجیح می‌دهد. نویسنده در آغاز با اشاره به یافته‌های تازه‌ی
نویسنده در آغاز با اشاره به یافته‌های تازه‌ی علوم، چگونگی تأثیر واقعیاتِ (آبجکتیوِ) زیست‌شناختی بر هویت جنسیتی و نقش جنسیتی را توضیح می‌دهد و سپس در حوزه‌ی ادبیات، با اشاره به هُمِر، رودیارد کیپلینگ و ارنست همینگوی می‌کوشد این تزش را توجیه کند که مردانگی همواره جزءِ مانای رفتار و جسمِ مذکر بوده است. او در پایان کتاب، تحلیلی از جریان تاریخیِ سده‌ی نوزدهم و ابتدای سده‌ی بیستم میلادی، با نویسندگانی مانند سیمون دوبوار، بتی فریدان و ژرمن گریر، ارائه می‌کند و این جریان را عامل سَلّاخیِ مفهوم مردانگی می‌داند. به
جریان را عامل سَلّاخیِ مفهوم مردانگی می‌داند. به زعم منسفیلد، نویسندگان این جریان، از کارل مارکس، پیش‌فرضِ «استثمار اقتصادی» و از نیچه، اشتغال ذهنی به نهیلیسم را گرفته بودند. در نهایت، برای شناسایی ویژگی «شجاعت فلسفی» به ارسطو به عنوان مفسر کهن الگوی مردانگی روی می‌آورد، که منسفیلد آن را درک ایده‌آل از مردانگی می‌داند.
یک نیروی دریایی محصور در خشکی، نیروی دریایی‌ای است که توسط کشوری اداره می‌شود که خط ساحلی ندارد. اگرچه این کشورها قادر به توسعه یک نیروی دریایی آب‌های آبی نیستند، اما همچنان می‌توانند نیروهای مسلح خود را در دریاچه‌ها یا رودخانه‌های بزرگ مستقر کنند. چنین نیروهایی اغلب به‌عنوان نیروی دریایی آب‌های قهوه‌ای شناخته می‌شوند. دلایل متعددی وجود دارد که یک کشور محصور در خشکی ممکن است انتخاب کند نیروی دریایی داشته باشد. اگر یک رودخانه یا دریاچه مرز ملی را تشکیل دهد، کشورها ممکن است نیاز داشته باشند برای حفاظت و
کشورها ممکن است نیاز داشته باشند برای حفاظت و گشت‌زنی از آن مرز نیروی نظامی به‌کار گیرند. در برخی مناطق، جاده‌ها ممکن است غیرقابل اعتماد یا پرپیچ‌وخم باشند و یک رودخانه یا دریاچه ساده‌ترین راه برای جابجایی نیروهای نظامی در سراسر کشور باشد. گاهی اوقات، مالکیت یک پهنه آبی ممکن است مورد مناقشه قرار گیرد – برای نمونه، کشورهایی که در اطراف دریای خزر محصور قرار دارند دیدگاه‌های متفاوتی در مورد نحوه تقسیم مالکیت آن دارند. قایق گشتی‌ها در انواع مختلف، رایج‌ترین شناورها در میان نیروهای دریایی محصور در خشکی هستند.
در میان نیروهای دریایی محصور در خشکی هستند. برخی از این نیروهای دریایی همچنین دارای شناورهای حمل نیرو یا وسایل نقلیه‌اند که به نیروهای زمینی امکان می‌دهد از یک دریاچه یا رودخانه عبور کرده یا در طول آن جابجا شوند. به‌کارگیری نیروهای نظامی در دریاچه‌ها و رودخانه‌ها محدود به کشورهای محصور در خشکی نیست. بسیاری از کشورها این نیروها را علاوه بر نیروی دریایی آب‌های آزاد خود حفظ می‌کنند. این نیروها ممکن است بخشی از همان سازمان باشند (برای نمونه ناوگان خزر روسیه) یا مستقل عمل کنند (برای نمونه گارد ساحلی ایالات
یا مستقل عمل کنند (برای نمونه گارد ساحلی ایالات متحده). کشورهای محصور در خشکی با واحدهای دریایی غیرمستقل. سایر کشورها نیروهای نظامی مبتنی بر آب را بدون ایجاد یک نیروی دریایی مستقل اداره می‌کنند؛ در عوض، مسئولیت آن ممکن است به شاخه‌ای از یک خدمت نظامی دیگر واگذار شود.
کن کارسن (به انگلیسی: Ken Carson) با نام کامل کنِت کارسون (Kenneth Carson)، رپر، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا است که در سبک‌های هیپ‌هاپ، ترپ و ریج رپ فعالیت می‌کند. او یکی از اعضای اصلی لیبل موسیقی اوپیوم به مدیریت پلی‌بوی کارتی است و به‌واسطه سبک پرانرژی، جلوه‌های صوتی خشن و زیبایی‌شناسی آوانگارد شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. کن کارسن در تاریخ ۱۱ آوریل ۲۰۰۰ در شهر آتلانتا، ایالت جورجیا به دنیا آمد. او از نوجوانی به موسیقی علاقه‌مند شد و فعالیت خود را با ساخت بیت و نوشتن تکست آغاز کرد.
فعالیت خود را با ساخت بیت و نوشتن تکست آغاز کرد. در سال ۲۰۱۵، با نام هنری Ken the Men در فضای آنلاین شناخته شد و به‌تدریج با انتشار قطعات مستقل در پلتفرم‌هایی مانند SoundCloud توجه مخاطبان را جلب کرد. در سال ۲۰۱۹، کن کارسن به‌عنوان یکی از اولین هنرمندان به لیبل اوپیوم پیوست و تحت حمایت مستقیم پلی‌بوی کارتی فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد. فعالیت حرفه‌ای. ۲۰۱۵–۲۰۱۹: آغاز مسیر هنری و ورود به صحنه زیرزمینی. کن کارسن فعالیت موسیقی خود را در سال ۲۰۱۵ آغاز کرد، زمانی که با تهیه‌کننده مشهور TM88 از گروه مافیا ۸۰۸
که با تهیه‌کننده مشهور TM88 از گروه مافیا ۸۰۸ آشنا شد و به‌عنوان رپر به این مجموعه پیوست. او در سال‌های ابتدایی فعالیت، آثار خود را عمدتاً در پلتفرم SoundCloud منتشر می‌کرد و به‌تدریج در صحنه زیرزمینی آتلانتا شناخته شد. در سال ۲۰۱۷، کارسن با انتشار قطعات مستقل و همکاری با هنرمندان محلی، توجه مخاطبان جوان را جلب کرد. سبک او در این دوره ترکیبی از ترپ مینیمال، وکال‌های اتوتیون‌شده و فضاسازی تاریک بود که بعدها به‌عنوان پایه‌ای برای سبک «ریج رپ» شناخته شد. در سال ۲۰۱۹، پس از جلب توجه پلی‌بوی کارتی، کن کارسن
سال ۲۰۱۹، پس از جلب توجه پلی‌بوی کارتی، کن کارسن به‌عنوان نخستین هنرمند رسمی به لیبل اوپیوم پیوست. این همکاری نقطه عطفی در مسیر حرفه‌ای او بود و دسترسی‌اش به تهیه‌کنندگان برجسته، منابع تولید حرفه‌ای و شبکه گسترده‌تری از مخاطبان را فراهم کرد. ۲۰۲۰–۲۰۲۲: پروژه‌های Teen X و ورود به جریان اصلی. در سال ۲۰۲۰، کن کارسن دو ای‌پی با عنوان‌های "Boy Barbie" و "Teen X" منتشر کرد که سبک صوتی خاص او را تثبیت کردند. این آثار با ریتم‌های سنگین، جلوه‌های صوتی خشن و حال‌وهوای پرتنش، در میان طرفداران موسیقی تجربی محبوبیت
پرتنش، در میان طرفداران موسیقی تجربی محبوبیت یافتند. در سال ۲۰۲۱، او نسخه گسترش‌یافته‌ای از پروژه Teen X با عنوان "Teen X: Relapsed" منتشر کرد و سپس نخستین آلبوم استودیویی خود با نام "Project X" را عرضه کرد. این آلبوم با وجود نقدهای متفاوت، در فضای زیرزمینی موفق ظاهر شد و جایگاه او را به‌عنوان یکی از چهره‌های نوظهور تثبیت کرد. در فوریه ۲۰۲۲، کن کارسن در قطعه "Gëek high" از آلبوم "2 Alive" متعلق به ییت حضور یافت که همکاری مهمی در مسیر حرفه‌ای او محسوب می‌شود. در ژوئیه ۲۰۲۲، دومین آلبوم استودیویی او با عنوان
در ژوئیه ۲۰۲۲، دومین آلبوم استودیویی او با عنوان "X" منتشر شد. این آلبوم در رتبه ۱۱۵ جدول بیلبورد ۲۰۰ و رتبه ۵۰ جدول R&amp;B/هیپ‌هاپ قرار گرفت. نسخه لوکس این آلبوم با عنوان "Xtended" در اکتبر همان سال منتشر شد و شامل قطعه "MDMA" با همکاری دستروی لونلی بود. ۲۰۲۳–۲۰۲۴: تثبیت جایگاه و موفقیت تجاری. در ژانویه ۲۰۲۳، موزیک‌ویدئوی "Freestyle 2" منتشر شد که به‌سرعت در فضای مجازی وایرال شد. این قطعه در ژوئن ۲۰۲۴ توسط انجمن RIAA گواهی طلایی دریافت کرد و نخستین اثر طلایی کن کارسن شد. در اکتبر ۲۰۲۳، او در تور جهانی
طلایی کن کارسن شد. در اکتبر ۲۰۲۳، او در تور جهانی "Antagonist Tour" به همراه پلی‌بوی کارتی، دستروی لونلی و Homixide Gang اجرا کرد. این تور در اروپا آغاز شد و سپس به ایالات متحده گسترش یافت، و نقش مهمی در تثبیت جایگاه بین‌المللی او داشت. در آوریل ۲۰۲۴، کن کارسن سومین آلبوم استودیویی خود با عنوان "A Great Chaos" را منتشر کرد. این آلبوم در رتبه ۱۱ جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت و نقدهای مثبتی از رسانه‌هایی چون Pitchfork و Billboard دریافت کرد. قطعه "Overseas" از نسخه لوکس این آلبوم، نخستین ورود او به جدول
از نسخه لوکس این آلبوم، نخستین ورود او به جدول Billboard Hot 100 را رقم زد. ۲۰۲۵: موفقیت بی‌سابقه با آلبوم More Chaos. در ۱۱ آوریل ۲۰۲۵، هم‌زمان با تولد ۲۵ سالگی‌اش، کن کارسن چهارمین آلبوم خود با عنوان "More Chaos" را منتشر کرد. این آلبوم در هفته نخست انتشار در رتبه نخست جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت و به موفق‌ترین پروژه حرفه‌ای او تبدیل شد. منتقدان از بلوغ هنری، تنوع صوتی و انسجام مفهومی آلبوم تمجید کردند. او همچنین در سال ۲۰۲۵ در چندین فستیوال بین‌المللی از جمله Rolling Loud، Clout Festival و Wireless حضور
جمله Rolling Loud، Clout Festival و Wireless حضور یافت و اجراهای پرانرژی‌اش با استقبال گسترده‌ای مواجه شد. سبک موسیقایی. موسیقی کن کارسن عمدتاً در سبک ریج رپ طبقه‌بندی می‌شود؛ سبکی که با ریتم‌های سنگین، افکت‌های صوتی خشن، و حال‌وهوای پرتنش شناخته می‌شود. آثار او اغلب دارای ساختار مینیمال، بیس‌های عمیق و استفاده از اتوتیون در وکال هستند. این سبک تحت تأثیر موسیقی پانک، الکترونیک و هیپ‌هاپ مدرن شکل گرفته و با زیبایی‌شناسی تصویری خاصی همراه است. کن کارسن همچنین به‌خاطر اجراهای پرانرژی، لباس‌های آوانگارد و
به‌خاطر اجراهای پرانرژی، لباس‌های آوانگارد و طراحی‌های گرافیکی سوررئال شناخته می‌شود که بخشی از هویت هنری لیبل Opium را شکل می‌دهند. همکاری‌ها. کن کارسن با هنرمندانی مانند پلی‌بوی کارتی، دستروی لونلی، Homixide Gang و تهیه‌کنندگانی چون F1lthy و Lil 88 همکاری داشته است. او همچنین در تور جهانی "Antagonist Tour" در کنار اعضای لیبل Opium به اجرا پرداخت. جایگاه فرهنگی و تأثیرگذاری. کن کارسن به‌عنوان یکی از چهره‌های پیشرو در نسل جدید موسیقی آتلانتا شناخته می‌شود. او با ترکیب موسیقی تجربی، زیبایی‌شناسی تصویری خاص
او با ترکیب موسیقی تجربی، زیبایی‌شناسی تصویری خاص و اجرای پرانرژی، توانسته است طرفداران وفاداری در میان نسل جوان جذب کند. منتقدان او را به‌عنوان نماینده سبک ریج رپ معرفی کرده‌اند که مرزهای موسیقی هیپ‌هاپ را گسترش داده است.
مینسترونه یا مینسترونه دی وردوره یک سوپ سبزیجات غلیظ با اصالت ایتالیایی است. این سوپ معمولاً شامل پیاز، هویج، کرفس، سیب‌زمینی، کلم، گوجه‌فرنگی و اغلب حبوبات، مانند لوبیا، نخود یا باقلا، و گاهی پاستا یا برنج است، و به خاطر ترکیب مختلف سبزیجات و تکه‌های نه چندان ریز آن مشخص می‌شود (در غیر این صورت به آن گفته می‌شود). مینسترونه به‌طور سنتی بدون گوشت تهیه می‌شود، اما دستور خاصی ندارد و می‌توان آن را با مواد مختلف زیادی تهیه کرد. ریشه‌شناسی. مینسترونه، به معنای یک سوپ سبزیجات غلیظ، از سال ۱۸۷۱ در زبان انگلیسی
یک سوپ سبزیجات غلیظ، از سال ۱۸۷۱ در زبان انگلیسی ثبت شده است. این واژه از ایتالیایی "minestrone"، که شکل افزایشی "minestra" به معنای 'سوپ' است، گرفته شده و به‌طور دقیق‌تر به معنای 'چیزی که سرو می‌شود' است، از "minestrare" به معنای 'سرو کردن'، و هم‌ریشه با "administer" به معنای 'تجویز دارو' است. به دلیل ریشه‌های منحصر به فرد آن و عدم وجود یک دستور ثابت، مینسترونه در سراسر ایتالیا بسته به زمان‌های پخت سنتی، مواد اولیه و فصل، به‌طور گسترده‌ای متفاوت است. این سوپ می‌تواند از یک بافت غلیظ و متراکم با سبزیجات
سوپ می‌تواند از یک بافت غلیظ و متراکم با سبزیجات کاملاً پخته شده تا یک سوپ آبکی‌تر با مقادیر زیادی سبزیجات خرد شده و به آرامی پخته شده متغیر باشد؛ همچنین ممکن است شامل انواع گوشت‌ها نیز باشد. در زبان ایتالیایی مدرن، سه واژه وجود دارد که به واژه انگلیسی "soup" مربوط می‌شود: "zuppa"، که در معنای سوپ گوجه‌فرنگی یا سوپ ماهیبه کار می‌رود؛ "minestra"، که در معنای یک سوپ غلیظ‌تر مانند سوپ سبزیجات و همچنین برای سوپ‌های «خشک»، یعنی غذاهای پاستا، استفاده می‌شود؛ و "minestrone"، که به معنای یک سوپ یا خورشت بسیار غلیظ
که به معنای یک سوپ یا خورشت بسیار غلیظ یا بزرگ است، هرچند که اکنون این معنی به این غذا خاص مرتبط شده است. تاریخچه. مینسترونه یکی از قدیمی‌ترین ریشه‌های خود را قبل از گسترش قبایل لاتین رم به آنچه که به پادشاهی روم (بعداً جمهوری روم و امپراتوری روم) تبدیل شد، دارد، زمانی که رژیم غذایی محلی «به ضرورت گیاه‌خواری» بود و عمدتاً شامل سبزیجاتی مانند پیاز، عدس، کلم، سیر، باقلا، قارچ، هویج، مارچوبه و شلغم می‌شد. در این زمان، غذای اصلی یک وعده غذایی "پولته" بود، که یک فرنی ساده اما سیرکننده از آرد گندم اسپلت پخته شده
فرنی ساده اما سیرکننده از آرد گندم اسپلت پخته شده در آب نمک بود، که به آن هر نوع سبزی که در دسترس بود اضافه می‌شد. تا قرن دوم پیش از میلاد، زمانی که رم، ایتالیا را فتح کرده و شبکه‌های تجاری و جاده‌ای را در انحصار خود درآورده بود، تنوع زیادی از محصولات به پایتخت سرازیر شد و شروع به تغییر رژیم غذایی آنها و به تبع آن، رژیم غذایی ایتالیا کرد، به‌ویژه با گنجاندن بیشتر گوشت‌ها، که به عنوان یک عصاره برای سوپ‌ها مورد استفاده قرار گرفت. آرد گندم اسپلت نیز از سوپ‌ها حذف شد، زیرا نان توسط یونانی‌ها به رژیم غذایی
حذف شد، زیرا نان توسط یونانی‌ها به رژیم غذایی رومی‌ها توسط یونانی‌ها معرفی شده بود و "پولته" به غذایی عمدتاً برای فقرا تبدیل شد. رومی‌های باستان فواید سلامتی یک رژیم غذایی ساده یا «صرفه‌جو» (از لاتین "fruges"، نام عمومی داده شده به غلات، سبزیجات و حبوبات) را شناسایی کردند و سوپ‌های غلیظ سبزیجات و سبزیجات همچنان یک غذای اصلی باقی ماندند. کتاب آشپزی باستانی مارکوس آپیشیوس "De Re Coquinaria" سوپی به نام "پولوس" را توصیف می‌کند که به سال ۳۰ میلادی برمی‌گردد و از فاررو، نخود و باقلا، با پیاز، سیر، چربی و
و از فاررو، نخود و باقلا، با پیاز، سیر، چربی و سبزیجات تهیه می‌شد. مینسترونه با تغییر عادات غذایی و مواد اولیه در ایتالیا تغییر کرد. آپیشیوس "پولت‌ها" و "پولتیکولاها" را با تزئینات مجلل مانند مغزهای پخته و شراب به‌روز کرد. پس از معرفی گوجه‌فرنگی به ایتالیا از جهان جدید در قرن پانزدهم، این گیاه به عنوان یکی از مواد اولیه در مینسترونه گنجانده شد. سنت از دست ندادن ریشه‌های روستایی تا به امروز ادامه دارد و مینسترون اکنون در ایتالیا به عنوان غذایی متعلق به سبک آشپزی به نام "cucina povera" (آشپزی فقرا) شناخته
آشپزی به نام "cucina povera" (آشپزی فقرا) شناخته می‌شود، به معنای غذاهایی که ریشه روستایی و روستایی دارند، در مقابل "cucina nobile" (آشپزی اشراف) یا سبک آشپزی اشراف و نجیب‌زادگان. سنت عدم از دست دادن ریشه‌های روستایی تا به امروز ادامه دارد و مینسترونه اکنون در ایتالیا به سبک پختی که به آن غذاهای دهقانی ('آشپزی فقرا') گفته می‌شود، تعلق دارد، به معنای غذاهایی که ریشه‌های روستایی و محلی دارند، در مقابل "cucina nobile" ('آشپزی اشرافی')، یا سبک پخت اشراف و نجبا قرار می‌گیرد. تغییرات منطقه‌ای. "مینسترونه آلا
قرار می‌گیرد. تغییرات منطقه‌ای. "مینسترونه آلا جنووسی" نوعی از پاستای مخصوص لیگوریا است که در آن از گیاهان دارویی، از جمله پستو، بیشتر استفاده می‌شود. "امباکباکا" یا "مباکباکا" نوعی خورش در لیبی است که با پاستا، نخود، ادویه بازار و گوشت تهیه می‌شود. این غذا از زمان استعمار ایتالیا رواج داشته است.
دستروی لونلی (به انگلیسی: Destroy Lonely) با نام اصلی بابی واردل سندیمانی سوم (Bobby Wardell Sandimanie III)، رپر، خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی است که در سبک‌های هیپ‌هاپ، ترپ، ریج رپ و ایمو رپ فعالیت می‌کند. او یکی از اعضای برجسته لیبل موسیقی اوپیوم به مدیریت پلی‌بوی کارتی است و به‌واسطه سبک صوتی پرتنش، زیبایی‌شناسی تاریک و اجراهای پرانرژی شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. بابی سندیمانی در تاریخ ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۱ در شهر آتلانتا، ایالت جورجیا به دنیا آمد. او فرزند رپر آمریکایی I-20 است که با لیبل Disturbing tha Peace
آمریکایی I-20 است که با لیبل Disturbing tha Peace متعلق به لوداکریس همکاری داشته است. Destroy Lonely از تبار لیبریایی است و دوران نوجوانی‌اش را عمدتاً در انزوا گذراند؛ او نام هنری خود را از همین تجربه‌ها الهام گرفته است: «Destroy» به‌دلیل مبارزه با اعتیاد به زاناکس در دوران دبیرستان، و «Lonely» به‌دلیل احساس تنهایی در دوران رشد. فعالیت حرفه‌ای. ۲۰۱۵–۲۰۱۹: آغاز مسیر هنری و پروژه‌های اولیه. Destroy Lonely فعالیت موسیقی خود را در سن ۱۴ سالگی آغاز کرد، زمانی که نخستین قطعاتش را در استودیوی مدرسه ضبط کرد. در
که نخستین قطعاتش را در استودیوی مدرسه ضبط کرد. در همین دوران با دو تهیه‌کننده به نام‌های Texaco و Nezzus آشنا شد که نقش مهمی در شکل‌گیری صدای اولیه او داشتند. نخستین پروژه مشترک او با Nezzus با عنوان "NezzusDestroyed" در سال ۲۰۱۸ منتشر شد و توجه مخاطبان زیرزمینی را جلب کرد. در سال ۲۰۱۹، او نخستین میکس‌تیپ خود با نام "Darkhorse" را منتشر کرد که شامل همکاری‌هایی با تهیه‌کنندگان AltoSGP و Chris Surreal بود. همچنین در همان سال دو پروژه دیگر با عنوان "Sometimes U Lose" و "Forever, ILY" منتشر کرد که به تثبیت
U Lose" و "Forever, ILY" منتشر کرد که به تثبیت جایگاه او در صحنه موسیقی زیرزمینی آتلانتا کمک کردند. قطعه "Bane" که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد، نقطه عطفی در مسیر حرفه‌ای او بود و باعث شد توجه بیشتری از سوی مخاطبان و رسانه‌ها به او جلب شود. ۲۰۲۰–۲۰۲۲: تثبیت سبک شخصی و پیوستن به Opium. در سال ۲۰۲۰، Destroy Lonely سه میکس‌تیپ منتشر کرد: "Underworld"، "&lt;/3" (Broken Hearts) و "Overseas". این آثار با حال‌وهوای تاریک، ریتم‌های سنگین و جلوه‌های صوتی خاص، سبک شخصی او را تثبیت کردند. نسخه لوکس میکس‌تیپ "&lt;/۳" با عنوان
تثبیت کردند. نسخه لوکس میکس‌تیپ "&lt;/۳" با عنوان "&lt;/۳²" نیز در همان سال منتشر شد. در سال ۲۰۲۱، او به لیبل Opium به مدیریت پلی‌بوی کارتی پیوست و به‌عنوان دومین هنرمند رسمی این لیبل پس از کن کارسن شناخته شد. این همکاری باعث شد Destroy Lonely به منابع تولید حرفه‌ای‌تر، تهیه‌کنندگان برجسته و شبکه گسترده‌تری از مخاطبان دسترسی پیدا کند. در همین سال، او مینی‌آلبوم "XO" را منتشر کرد که شامل تهیه‌کنندگی از LOESOE و Clayco بود و سبک صوتی تجربی‌تری نسبت به آثار قبلی داشت. در اوت ۲۰۲۲، میکس‌تیپ "No Stylist" منتشر
داشت. در اوت ۲۰۲۲، میکس‌تیپ "No Stylist" منتشر شد که شامل همکاری با کن کارسن و تهیه‌کنندگانی چون Cxdy, Lil88، TM88 و Jonah Abraham بود. این پروژه در رتبه ۹۱ جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت و نخستین ورود رسمی او به فضای جریان اصلی موسیقی آمریکا محسوب می‌شود. نسخه لوکس این پروژه در نوامبر همان سال منتشر شد. ۲۰۲۳–۲۰۲۴: آلبوم استودیویی و تثبیت جایگاه در صنعت موسیقی. در مارس ۲۰۲۳، Destroy Lonely تک‌آهنگ "If Looks Could Kill" را منتشر کرد که به‌عنوان قطعه پیش‌درآمد آلبومی به همین نام شناخته شد. این قطعه با ترکیب
آلبومی به همین نام شناخته شد. این قطعه با ترکیب گیتارهای shoegaze و درام‌های ترپ، سبک صوتی منحصربه‌فردی را معرفی کرد. در ۵ مه ۲۰۲۳، نخستین آلبوم استودیویی او با عنوان "If Looks Could Kill" منتشر شد. این آلبوم در رتبه ۱۸ جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت و نقدهای مثبتی از رسانه‌هایی چون Pitchfork, Billboard و Rolling Stone دریافت کرد. منتقدان از فضاسازی تاریک، ساختار صوتی تجربی و زیبایی‌شناسی تصویری آلبوم تمجید کردند. در سال ۲۰۲۴، Destroy Lonely دومین آلبوم استودیویی خود با عنوان "LOVE LASTS FOREVER" را منتشر کرد.
خود با عنوان "LOVE LASTS FOREVER" را منتشر کرد. این آلبوم شامل همکاری‌هایی با هنرمندانی چون لیل اوزی ورت بود و در قالب نسخه‌های مختلف عرضه شد. آلبوم مذکور با استقبال گسترده‌ای مواجه شد و در فضای مجازی میلیون‌ها بازدید کسب کرد. او همچنین در تور جهانی "Antagonist Tour" در کنار اعضای لیبل Opium از جمله پلی‌بوی کارتی، کن کارسن و Homixide Gang به اجرا پرداخت. این تور در اروپا آغاز شد و سپس به ایالات متحده گسترش یافت. سبک موسیقایی. موسیقی Destroy Lonely عمدتاً در سبک ریج رپ و ایمو رپ طبقه‌بندی می‌شود. آثار او با
سبک ریج رپ و ایمو رپ طبقه‌بندی می‌شود. آثار او با ریتم‌های سنگین، افکت‌های صوتی خشن، و فضاسازی تاریک شناخته می‌شوند. منتقدان سبک او را «دینامیک و پرخاشگر» توصیف کرده‌اند که با لباس‌های تیره، برندهای لوکس و جلوه‌های تصویری خاص همراه است. او همچنین از عناصر موسیقی پانک، الکترونیک و هیپ‌هاپ تجربی در آثارش بهره می‌برد و با استفاده از اتوتیون، وکال‌هایی با حال‌وهوای روان‌پریشانه خلق می‌کند. این سبک به‌ویژه در میان نسل جوان طرفداران زیادی دارد. همکاری‌ها و اجراهای زنده. Destroy Lonely با هنرمندانی مانند کن
زنده. Destroy Lonely با هنرمندانی مانند کن کارسن، Homixide Gang، پلی‌بوی کارتی و Lil Uzi Vert همکاری داشته است. او در تور جهانی "Antagonist Tour" در سال ۲۰۲۳ در کنار اعضای لیبل Opium به اجرا پرداخت. جایگاه فرهنگی و تأثیرگذاری. Destroy Lonely به‌عنوان یکی از چهره‌های پیشرو در نسل جدید موسیقی آتلانتا شناخته می‌شود. او با ترکیب موسیقی تجربی، زیبایی‌شناسی تاریک و اجراهای پرانرژی، توانسته است طرفداران وفاداری در میان نسل جوان جذب کند. منتقدان او را به‌عنوان نماینده سبک ریج رپ معرفی کرده‌اند که مرزهای موسیقی
سبک ریج رپ معرفی کرده‌اند که مرزهای موسیقی هیپ‌هاپ را گسترش داده است. زندگی شخصی. Destroy Lonely دو خواهر ناتنی کوچک‌تر و یک برادر ناتنی بزرگ‌تر دارد و از تبار لیبریایی است. او در دوران دبستان به‌صورت خانگی آموزش دید و سپس در دبیرستان به مدرسه عمومی بازگشت. در سال ۲۰۲۴، اتهاماتی مبنی بر خشونت خانگی از سوی یکی از شریکان سابقش مطرح شد که او آن‌ها را رد کرد. همچنین در نوامبر همان سال، ویدیویی از مشاجره او با شریک جدیدش Shannade Clermont در یک پمپ بنزین منتشر شد که واکنش‌های زیادی در فضای مجازی به‌همراه داشت.
فتیش دستکش نوعی فتیش جنسی است که با علاقه‌ جنسی به انواع دستکش‌ها مشخص می‌شود. افراد دارای این فتیش ممکن است با دیدن، پوشیدن یا تعامل با دستکش یا دست‌های دستکش‌دار، از نظر جنسی برانگیخته شوند. این فتیش می‌تواند مختص دستکش‌هایی باشد که از مواد خاصی مانند چرم، پنبه، لاتکس، نیتریل، پی‌وی‌سی، ساتن یا نایلون ساخته شده‌اند. حرکات انجام شده توسط انگشتان یا دست‌های دستکش‌دار می‌تواند برای فرد، محرک بصری و برانگیختگی جنسی ایجاد کند. علاوه بر این، بسیاری از افراد گزارش می‌دهند که از فعالیت‌های جنسی که در آن شریک جنسی
می‌دهند که از فعالیت‌های جنسی که در آن شریک جنسی آن‌ها دستکش به دست دارد، تحریک جنسی دریافت می‌کنند که می‌تواند بخش بزرگی از این فتیش باشد. تاریخچه. یک مقاله با عنوان دستکش به عنوان شیء فتیش در داستان‌ها و فرهنگ قرن هجدهم در سال ۲۰۱۹ در نشریه‌ای از انتشارات دانشگاه تورنتو منتشر شده است.
یک نیروی دریایی آب‌های ساحلی یا نیروی دریایی رودخانه‌ای، به‌طور کلی، نیروی دریایی‌ای است که قادر به انجام عملیات نظامی در آب‌های داخلی (رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و دریای داخلی) و مناطق ساحلی نزدیک به ساحل است. این اصطلاح در نیروی دریایی ایالات متحده طی جنگ داخلی آمریکا پدید آمد، زمانی که به نیروهای اتحادیه اشاره داشت که در رود می‌سی‌سی‌پی گل‌آلود گشت می‌زدند، و از آن زمان برای توصیف ناوچهها و قایق گشتیهای کوچک که معمولاً در رودخانه‌ها استفاده می‌شوند به‌کار رفته است، همراه با «کشتی‌های مادر» بزرگ‌تری که از
رفته است، همراه با «کشتی‌های مادر» بزرگ‌تری که از آن‌ها پشتیبانی می‌کردند. نیروهای دریایی آب‌های ساحلی معمولاً تنها برای گشت‌زنی و اعمال قانون در آب‌های داخلی استفاده می‌شوند، در مقابل نیروی دریایی آب‌های آبی که قادر است به‌طور مستقل در اقیانوس‌های آزاد عملیات انجام دهد و قدرت خود را دور از ساحل اعمال کند. نیروی دریایی آب‌های سبز، که عمدتاً در خورهای آب شور، خور ها و دریاهای کم‌عمق نسبتاً نزدیک به ساحل (معمولاً در محدوده منطقه انحصاری اقتصادی) فعالیت می‌کنند، شکاف عملیاتی بین نیروهای دریایی آب‌های ساحلی و
شکاف عملیاتی بین نیروهای دریایی آب‌های ساحلی و آب‌های آزاد را پر می‌کنند.
تولیو چیانتی (; – ) در ماپوتو، موزامبیک) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که به‌خاطر فعالیت‌هایش در اتحادیه‌های کارگری شناخته می‌شد. پسر یک کشاورز بود. چیانتی در سال ۱۹۱۷ سربازگیری شد و تا سال ۱۹۲۱ به‌عنوان ستوان در ارتش ایتالیا خدمت کرد. پس از بازگشت به آسیزی، به‌عنوان معلم کار کرد و هم‌زمان در تأسیس فاشیو در شهر مشارکت داشت و در سال ۱۹۲۲ دبیر آن شد. او به ترنی منتقل شد تا اتحادیه را سازمان‌دهی کند، پیش از آنکه به درجه سروان ارتقا یافته و در سال ۱۹۲۴ به‌عنوان دبیر منطقه‌ای اتحادیه‌ها در اومبریا منصوب شود.
دبیر منطقه‌ای اتحادیه‌ها در اومبریا منصوب شود. همان سال برای مدتی پس از مرگ جاکومو ماتئوتی از فاشیسم فاصله گرفت و گمانه‌هایی مطرح شد که او بیش‌ازحد چپ‌گراست. با این حال، تا سال ۱۹۲۵ او به‌عنوان دبیر اتحادیه‌ها در سیراکوزا بازگشت، پیش از آنکه به درجه سرگردی ارتقا یابد و سپس نقش‌های مشابهی را در کارارا، مسینا، ماترا و تره‌ویزو بر عهده بگیرد. در سال ۱۹۳۱ او به درجه سرهنگی ارتقا یافت و به‌عنوان دبیر فدراسیون ملی معدن‌کاران و سنگ‌بُران منصوب شد و در این نقش برای دستمزدهای بالاتر تلاش کرد. با این‌که گاهی تمایل
دستمزدهای بالاتر تلاش کرد. با این‌که گاهی تمایل داشت با دولت درگیر شود، همچنان در حال افزایش نفوذ بود و به‌عنوان دبیر کنفدراسیون فاشیستی اتحادیه‌های کارگری صنعتی و نایب‌رئیس مؤسسه بیمه اجتماعی خدمت کرد. به‌عنوان رئیس کنفدراسیون، چیانتی در سال ۱۹۳۷ با رابرت لای توافقی امضا کرد که به کارگران ایتالیایی اجازه می‌داد برای کار به آلمان نازی بروند. رهبران جبهه کارگری آلمان آن‌قدر برای او احترام قائل بودند که کارخانه اصلی فولکس‌واگن حتی یک مجموعه تفریحی به نام «تالار چیانتی» به افتخارش ساخت. رشد چیانتی ادامه یافت،
چیانتی» به افتخارش ساخت. رشد چیانتی ادامه یافت، هنگامی‌که در نوامبر ۱۹۳۴ به درجه ژنرالی ارتقا یافت و به شورای عالی فاشیسم منصوب شد و در سال ۱۹۳۹ به‌عنوان معاون وزارت شرکت‌ها انتخاب گردید. او در آوریل ۱۹۴۳ به اوج رسید، زمانی‌که به درجه مارشالی ارتقا یافت و وزیر شرکت‌ها شد. با این حال، گرایش‌های مخالف او ادامه پیدا کرد، زیرا چیانتی به نفع دینو گراندی و طرح برکناری موسولینی رأی داد، پس از آنکه گراندی به او گفته بود تمام کاری که می‌کند این است که شاه را در بار سنگین حکومت با موسولینی شریک می‌کند. چیانتی
بار سنگین حکومت با موسولینی شریک می‌کند. چیانتی بلافاصله پس از آن نامه‌ای برای "ایل دوچه" نوشت و عذرخواهی کرد. چیانتی یکی از فاشیست‌هایی بود که همراه با گالئاتسو چیانو در محاکمه ورونا در ۸ تا ۱۰ ژانویه ۱۹۴۴ محاکمه شد. با این حال، از میان همه متهمان، او تنها کسی بود که شرایط مخففه عمومی به او اعطا شد و بنابراین از اعدام معاف گردید و به‌جای آن به ۳۰ سال زندان محکوم شد. نامه عذرخواهی که او به موسولینی نوشته بود، جانش را از اعدام نجات داد. پس از آزادی، او آزاد شد و به تبعید در موزامبیک پرتغالی رفت.
پائولو چیرینو پومیچینو (؛ زادهٔ ) پائولو چیرینو پومچینو (زادهٔ ۳ سپتامبر ۱۹۳۹) یک سیاستمدار اهل ایتالیا است که در انتخابات سراسری ۲۰۰۶ ایتالیا به مجلس نمایندگان انتخاب شد و نمایندهٔ دموکراسی مسیحی برای خودمختاری‌ها بود. زندگی‌نامه. پومچینو در ناپل به دنیا آمد. او در رشتهٔ پزشکی و جراحی فارغ‌التحصیل شد و به حزب دموکراسی مسیحی پیوست که در آن نخست عضو شورای شهر ناپل و سپس در سال ۱۹۷۶ عضو مجلس نمایندگان ایتالیا شد؛ مقامی که تا سال ۱۹۹۴ در اختیار داشت. او عضو جریان جولیو آندره‌اوتی بود و در فاصلهٔ ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹
جولیو آندره‌اوتی بود و در فاصلهٔ ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ معاون وزیر وظایف عمومی و در فاصلهٔ ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲ وزیر بودجه بود. او به نام مستعار "o' ministro" (به معنی «وزیر» در گویش ناپلی) شناخته می‌شد. در دوران عضویت او در حزب دموکراسی مسیحی، وی به جرم تأمین مالی غیرقانونی محکوم شد (یک سال و هشت ماه زندان) و همچنین برای فساد و وجوه پنهان با مذاکره به دو ماه حبس (با پذیرش جرم) محکوم شد. او همچنین در رسوایی مدیریت بودجهٔ بازسازی پس از زمین‌لرزه ۱۹۸۰ ایرپینیا دخیل بود. پیش‌تر او نمایندهٔ پارلمان اروپا برای منطقهٔ جنوبی بود