payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قرون وسطایی، و سانتا اسکالا یا «پله‌های مقدس» بزرگ‌ترین آنها هستند. این‌ها اکنون در یک ساختمان جداگانه در آن سوی میدان، روبروی کاخ اصلی، گنجانده شده‌اند. پس از پیمان لاتران در سال ۱۹۲۹، کاخ و کلیسای مجاور آن، جزو اموال فراسرزمینی سریر مقدس محسوب می‌شود. تاریخچه. کاربری پیش از پاپ. مکانی که کلیسای سن جیووانی در لاترانو در آن قرار دارد، در اوایل امپراتوری روم توسط خاندان پلوتی لاترانی اشغال شده بود. لاترانی‌ها به عنوان مدیران چندین امپراتور خدمت کردند؛ گفته می‌شود جد آنها، لوسیوس سکستیوس لاترانوس، اولین پلبی
جد آنها، لوسیوس سکستیوس لاترانوس، اولین پلبی بود که در سال ۳۶۶ قبل از میلاد به مقام کنسولی رسید. یکی از لاترانی‌ها، پلوتیوس لاترانوس، کنسول منصوب، به دلیل متهم شدن توسط نرون به توطئه علیه امپراتور مشهور شد. این اتهام منجر به مصادره و توزیع مجدد اموال او شد. دوران کنستانتین. دوموس لاترانی زمانی به مالکیت امپراتور درآمد که کنستانتین اول با همسر دومش فاوستا، خواهر ماکسنتیوس، ازدواج کرد. حدود سال ۳۱۲، کنستانتین پادگان‌های سواره‌نظام امپراتوری مجاور کاخ را که در این زمان به عنوان دوموس فاوستا یا «خانه فاوستا»
این زمان به عنوان دوموس فاوستا یا «خانه فاوستا» شناخته می‌شد، ویران کرد. آگوستی‌های متفقین از ماکسنتیوس در برابر کنستانتین حمایت کرده بودند. او دستور ساخت کلیسای جامع سن جیووانی در لاترانو را در این مکان صادر کرد. دوموس لاترانی سرانجام توسط کنستانتین اول به اسقف روم داده شد. اعتقاد بر این است که این اتفاق در زمان پاپ میلتیادس رخ داده است، درست زمانی که در سال ۳۱۳ میزبان شورای اسقف‌ها بود که برای به چالش کشیدن دوناتیست‌ها تشکیل شد. کاخ قرون وسطایی. با کاهش توانایی بیزانس در جلوگیری از تهاجم لومبارد، دستگاه
بیزانس در جلوگیری از تهاجم لومبارد، دستگاه پاپی استقلال بیشتری از امپراتوری پیدا کرد. قبل از اوایل قرن هشتم، محل اقامت اسقف‌های رم کاخ نامیده نمی‌شد، بلکه «پاتریارک لاتران» (پاتریارکیوم) نامیده می‌شد. انگیزه برای بازسازی پاتریارک لاتران به عنوان یک کاخ واقعی، ایجاد یک اقامتگاه امپراتوری بود که از آنجا پاپ بتواند نه تنها اقتدار معنوی، بلکه اقتدار دنیوی را نیز اعمال کند. کاخ پاپ در لاتران در رم در اواخر قرن هشتم توسط پاپ هادریان اول (۷۷۲–۷۹۵) و پاپ لئو سوم (۷۹۵–۸۱۶) به‌طور گسترده تکمیل شد. پاپ هادریان اول
(۷۹۵–۸۱۶) به‌طور گسترده تکمیل شد. پاپ هادریان اول رواق کنار راه پله ورودی (رواق زکریا) را بازسازی کرد و برج دیگری در کنار آن ساخت که به عنوان فضای مسکونی عمل می‌کرد. این رواق برای توزیع صدقات استفاده می‌شد و همچنین محل مجسمه گرگ کاپیتولین و میزهای لکس د ایمپریو وسپاسیانی بود. پاپ لئو سوم حدود سال ۸۰۰ دو تریکلینیا (که اولی به سادگی با نام تریکلینیوم یا تریکلینیوم مأیوس و دومی با نام آئولا کانسیلی شناخته می‌شد) ساخت تا به عنوان قلب مراسم پاپ عمل کند. از نظر معماری، آنها یادآور ساختمان‌های امپراتوری بیزانس در
آنها یادآور ساختمان‌های امپراتوری بیزانس در قسطنطنیه بودند. هر دو تریکلینیا با موزاییک و فواره تزئین شده بودند و محل برگزاری مراسم، ضیافت‌ها و جلسات پاپ بودند. تزئینات آشکارا مضمونی سیاسی داشتند و قرار بود نمادی از قدرت و اقتدار پاپ باشند. تریکلینیوم لئونی یا تریکلینیوم مأیوس یکی از مشهورترین تالارهای کاخ باستانی و تالار ضیافت دولتی بود که با موزاییک پوشیده شده بود. این بنا دو طبقه بود و از ابتدا تا انتها ۵۰ متر طول داشت. طبقه بالا از یک تالار اصلی بزرگ به طول ۲۶ متر با یک محراب اصلی در انتها و یک محراب در
۲۶ متر با یک محراب اصلی در انتها و یک محراب در هر طرف و یک پیش تالار ورودی مستطیل شکل، شاید با یک رواق، تشکیل شده بود. نقاشی‌های دیواری دو محراب بیرون زده از تالار اصلی و دو محراب در پیش تالار را پوشانده بودند، در حالی که محراب اصلی با موزاییک پوشیده شده بود و میزبان تخت پاپ بود. چیزی از این باقی نمانده است، اما در سال ۱۷۴۳ کپی‌هایی از موزاییک‌ها از روی نقاشی‌ها ساخته شد و در یک سازه مخصوص روبروی کاخ قرار گرفت. سازه موجود باستانی نیست، اما نمایشی از موزاییک‌های اصلی در یک موزاییک سه قسمتی حفظ شده است: در
اصلی در یک موزاییک سه قسمتی حفظ شده است: در مرکز، مسیح مأموریت خود را به حواریون می‌دهد؛ در سمت چپ، او کلیدهای سنت پیتر و لاباروم را به کنستانتین می‌دهد؛ در حالی که در سمت راست، سنت پیتر، استول را به لئو سوم و پرچم را به شارلمانی می‌دهد، تصویری که قرار بود نشان دهنده وظیفه پادشاه فرانکی برای محافظت از کلیسا باشد. دومین تریکلینیوم ساخته شده توسط لئو سوم، که با نام آئولا کونسیلی ("تالار شورا") نیز شناخته می‌شود، در کنار باسیلیکا و عمود بر آن قرار داشت. این یک تالار مستطیلی باشکوه (۵۳ متر طول و ۱۳ متر عرض) با
تالار مستطیلی باشکوه (۵۳ متر طول و ۱۳ متر عرض) با یازده محراب بود، محراب اصلی در یک انتها و پنج محراب در هر طرف. محراب‌های جانبی قطر ۶٫۷ متر داشتند و ۲٫۳۴ متر از هم فاصله داشتند، در حالی که محراب‌های انتهایی ۴٫۴۷ متر از دیوارهای جلویی و انتهایی فاصله داشتند. یک فواره بزرگ پورفیری در جلوی محراب اصلی قرار داده شده بود که فواره‌های آب را از لوله‌های تحت فشار آکوا کلودیا بازسازی‌شده، که یک شگفتی فنی برای تحت تأثیر قرار دادن بازدیدکنندگان بود، به بیرون می‌پاشید. هر یک از ۱۰ محراب جانبی، آکوبیتا را برای
هر یک از ۱۰ محراب جانبی، آکوبیتا را برای ضیافت‌ها، بر اساس مدل تالار پذیرایی ۱۹ آکوبیتا در کاخ بزرگ قسطنطنیه، نگه می‌داشتند. محراب اصلی با موزاییکی تزئین شده بود که مسیح و مریم را به همراه قدیسان پطرس و پولس و سه چهره دیگر نشان می‌داد، در حالی که هر یک از ده محراب جانبی با نقاشی‌های دیواری که یک حواری را در حال موعظه به غیریهودیان نشان می‌داد، تزئین شده بود. در سمت چپ محراب اصلی، راه‌پله‌ای بود که به باسیلیکا منتهی می‌شد. تالار با ستون‌ها، ستون‌نماها و یک کف به سبک اوپوس سکتایل تزئین شده بود. نقاشی از
یک کف به سبک اوپوس سکتایل تزئین شده بود. نقاشی از پومپئو اوگونیو (BAV، کد بارب. lat. 2160، برگ 157v) به عنوان شاهدی بر ساختار و تزئینات آن باقی مانده است. لئو سوم و جانشینش پاسکال اول (۸۱۷–۸۲۴) سانکتا سانکتوروم ("قدس الاقداس"، کلیسای خصوصی پاپ) را با گنجینه‌های جواهرنشان جدید و یک صندوقچه گنجینه که از روی صندوق عهد الگوبرداری شده بود، تزئین کردند. این صندوقچه برخی از گرانبهاترین آثار باستانی رم را در خود جای داده بود. در حدود دهه ۸۲۰، لیبر پونتیفیکالیس شروع به نامیدن این مجموعه به عنوان کاخ، پالاتیوم، کرد.
به نامیدن این مجموعه به عنوان کاخ، پالاتیوم، کرد. آپارتمان‌های خصوصی پاپ‌ها در این کاخ بین تریکلینیوم و دیوارهای شهر قرار داشت. بعدها به دلیل نقش آن به عنوان محل برگزاری جلسات، آئولا کونسیلی ("تالار شورا") نامیده شد. در قرن دهم، سرگیوس سوم پس از یک آتش‌سوزی فاجعه‌بار، کاخ را مرمت کرد و بعدها توسط اینوسنت سوم به طرز چشمگیری تزئین شد. این دوره، دوران اوج شکوه و جلال کاخ بود، زمانی که دانته از آن به عنوان فراتر از تمام دستاوردهای بشری یاد می‌کند. در این زمان، مرکز میدان توسط کاخ و برج خانواده آنیبالدی اشغال
مرکز میدان توسط کاخ و برج خانواده آنیبالدی اشغال شده بود. پس از جدایی بزرگ‌سال ۱۰۵۴، کاخ لاتران محل برگزاری اولین شورای جهانی بود که در سال ۱۱۲۳ در اروپای غربی برگزار شد. چهار شورای جهانی دیگر (در سال‌های ۱۱۳۹، ۱۱۷۹، ۱۲۱۳ و ۱۵۱۲) نیز در این مکان برگزار شدند. بین این کاخ و کلیسای جامع لاتران، مجسمه سوارکاری مارکوس اورلیوس قرار داشت که در آن زمان به اشتباه تصور می‌شد که نمایانگر امپراتور مسیحی کنستانتین است (که احتمالاً همین ارتباط باعث حفظ آن شده است). یک کپی از مجسمه سوارکار اکنون در مرکز میدان کاپیتولین
از مجسمه سوارکار اکنون در مرکز میدان کاپیتولین قرار دارد، در حالی که نمونه اصلی آن برای نمایش در موزه‌های کاپیتولین به‌طور ایمن نگهداری می‌شود. بونیفاس هشتم، ایوان بزرگ بندیزیونی را به ضلع شمالی تالار کنفرانس اضافه کرد. به جای آن، ابلیسک لاتران نصب شد. این ابلیسک که در ابتدا به دستور فرعون توتموز سوم از سلسله هجدهم ساخته شده بود، توسط نوه‌اش توتموز چهارم تکمیل شد. این ابلیسک با ارتفاع ۳۲٫۱۸ متر (۴۵٫۷۰ متر شامل پایه) بلندترین ابلیسک در رم و بزرگ‌ترین ابلیسک ایستاده مصر باستان در جهان است که بیش از ۲۳۰ تن
ایستاده مصر باستان در جهان است که بیش از ۲۳۰ تن وزن دارد. پس از الحاق مصر به امپراتوری، این ابلیسک از معبد آمون در کارناک گرفته شد و توسط کنستانتیوس دوم به همراه ابلیسک دیگری به اسکندریه آورده شد. از آنجا در سال ۳۵۷ به تنهایی به رم آورده شد تا اسپینای سیرکوس ماکسیموس را تزئین کند. با این حال، تقدیم روی پایه، شکوه را به کنستانتین اول می‌دهد، نه به پسرش که آن را به رم آورد. مقام پاپی آوینیون. سقوط کاخ از این جایگاه باشکوه، نتیجهٔ خروج پاپ‌ها از رم در دوران پاپی آوینیون بود. دو آتش‌سوزی مخرب، در سال‌های ۱۳۰۷
آوینیون بود. دو آتش‌سوزی مخرب، در سال‌های ۱۳۰۷ و ۱۳۶۱، خسارات جبران‌ناپذیری به بار آورد و اگرچه مبالغ هنگفتی از آوینیون برای بازسازی ارسال شد، اما کاخ دیگر هرگز شکوه سابق خود را به دست نیاورد. در این برهه، کاخ دارای عناصر معماری گوتیک بود. هنگامی که پاپ‌ها به رم بازگشتند، ابتدا در کلیسای سانتا ماریا در تراستوره، سپس در کلیسای سانتا ماریا ماجوره اقامت گزیدند و در نهایت محل اقامت خود را در واتیکان تثبیت کردند. کلیسای سنت پیتر، که آن هم توسط کنستانتین ساخته شده بود، تا آن زمان عمدتاً به عنوان یک کلیسای زیارتی
بود، تا آن زمان عمدتاً به عنوان یک کلیسای زیارتی عمل می‌کرد. سیکتوس پنجم، که بیشتر به برنامه‌ریزی شهری منطقی توجه داشت تا حفظ آثار باستانی، در سال ۱۵۸۶ آنچه را که هنوز از کاخ باستانی لاتران باقی مانده بود، ویران کرد و تنها سانکتا سانکتوروم را حفظ کرد و بنای بسیار کوچک‌تر فعلی را که توسط معمار مورد علاقه‌اش، دومنیکو فونتانا، طراحی شده بود، به جای آن بنا کرد. ساختمان قرن شانزدهم. معماری که او بلافاصله پس از انتخابش استخدام کرد، دومنیکو فونتانا بود که همزمان مشغول تغییرات در کلیسای جامع بود. سبک قوی و محدود
مشغول تغییرات در کلیسای جامع بود. سبک قوی و محدود فونتانا تحت تأثیر جیاکومو ویگنولا بود و از پالاتزو فارنزه به دلیل نمای اصلی منظم و هماهنگ، هرچند تا حدودی ملایم، الگوبرداری شده بود. اساس مهندسی قوی فونتانا و قدرت هماهنگی یک برنامه معماری پیچیده در یک مکان کاملاً محدود، که سیکتوس با حداکثر سرعت آن را پیش می‌برد، قابل توجه تلقی شده است. اطلاعیه‌ای در ۲۹ اوت ۱۵۸۹ اعلام کرد که کار تکمیل شده است: «کاخ بزرگی در میدان لاتران توسط سیکتوس پنجم تکمیل شده است.» فونتانا نقوش کاخ لاتران را در بخشی از کاخ واتیکان که
نقوش کاخ لاتران را در بخشی از کاخ واتیکان که شامل آپارتمان‌های فعلی پاپ بود، که بعداً آن را به عهده گرفت، و در الحاقات خود به کاخ کوئیرینال، دوباره به کار برد. نمای شرقی در زمان کلمنت دوازدهم به پایان رسید، که در سال ۱۷۳۵ با نشان سلطنتی خود بر آن افزود. از بناهای قدیمی لاتران، سه بنای تاریخی باقی مانده است که دو تا از آنها در یک ساختمان که توسط دومنیکو فونتانا در سال ۱۵۸۹ روبروی کلیسای لاتران ساخته شده است، قرار دارند. این بناها عبارتند از اسکالا سانتا و کلیسای کوچک سانکتا سانکتوروم. استفاده مدرن. لاتران
کوچک سانکتا سانکتوروم. استفاده مدرن. لاتران تا زمان رشد روم مدرن در اواخر قرن نوزدهم، در محیطی حومه شهر، احاطه شده توسط باغ‌ها و تاکستان‌ها، باقی ماند. با این حال، محل آن در تابستان‌های مالاریاخیز روم ناسالم تلقی می‌شد. در اواخر قرن هفدهم، اینوسنت دوازدهم، در بخشی از آن، آسایشگاهی برای یتیمانی که در یک کارخانه ابریشم کوچک مشغول به کار بودند، قرار داد. در قرن نوزدهم، گرگوری شانزدهم و پیوس نهم در لاتران موزه‌ای از هنر مذهبی و فرهنگ بت‌پرستی برای سرریز از گالری‌های واتیکان تأسیس کردند. در سال ۱۹۲۵، پیوس
گالری‌های واتیکان تأسیس کردند. در سال ۱۹۲۵، پیوس یازدهم یک موزه مردم‌شناسی اختصاص داده شده به آثار باستانی ارسالی توسط مبلغان مذهبی تأسیس کرد. در ۱۱ فوریه ۱۹۲۹، پیمان لاتران در اینجا امضا شد که سرانجام روابط بین سریر مقدس و دولت ایتالیا را تنظیم می‌کرد. این امر ثابت کرد که هم کلیسای جامع و هم کاخ لاتران، دارایی‌های فراسرزمینی سریر مقدس هستند و از امتیازاتی مشابه سفارتخانه‌های خارجی در خاک ایتالیا برخوردارند. در طول جنگ جهانی دوم، لاتران و ساختمان‌های مرتبط با آن، پناهگاهی امن در برابر نازی‌ها و فاشیست‌های
با آن، پناهگاهی امن در برابر نازی‌ها و فاشیست‌های ایتالیایی برای تعدادی از یهودیان و سایر پناهندگان فراهم کردند. در میان کسانی که در آنجا پناه گرفتند، می‌توان به آلسید د گاسپری، پیترو ننی، ایوانوئه بونومی و دیگران اشاره کرد. به دختران خیریه سنت وینسنت دو پل و شصت پناهنده یتیمی که از آنها مراقبت می‌کردند، دستور داده شد که صومعه خود را در خیابان کارلو امانوئله ترک کنند. خواهران ماریا بامبینا، که در آشپزخانه مدرسه علمیه بزرگ رومی در لاتران کار می‌کردند، بخشی از صومعه خود را ارائه دادند. این محوطه همچنین محل
از صومعه خود را ارائه دادند. این محوطه همچنین محل اسکان سربازان ایتالیایی بود. پدران وینچنزو فاگیولو و پیترو پالازینی، معاون رئیس مدرسه علمیه، به دلیل تلاش‌هایشان برای کمک به یهودیان توسط ید واشم مورد تقدیر قرار گرفتند. مقر اسقف‌نشین رم. پاپ ژان بیست و سوم با تثبیت مقر اسقف‌نشین و دفاتر اسقف‌نشین رم، برخی از کارکردهای روحانی را به کاخ بازگرداند. او مجموعه‌های موزه لاتران را به واتیکان منتقل کرد. از سال ۱۹۸۷، کاخ لاتران میزبان موزه استوریکو واتیکان بوده است که در سال ۱۹۹۱ افتتاح شد و تاریخ ایالات پاپی را به
در سال ۱۹۹۱ افتتاح شد و تاریخ ایالات پاپی را به تصویر می‌کشد. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۹۳، انفجار بمبی نمای ساختمان اسقف‌نشین رم در کلیسای جامع سنت جان لاتران را ویران کرد. به‌طور گسترده فرض می‌شود که این حمله کار مافیای ایتالیا بوده است، هشداری علیه اظهارات مکرر ضد مافیایی پاپ ژان پل دوم. تعمیرات در ژانویه ۱۹۹۶ به پایان رسید. این کاخ دفاتر اسقف‌نشین رم و محل زندگی کاردینال جانشین را در خود جای داده است. گردشگران می‌توانند معمولاً صبح‌ها از آپارتمان‌های پاپ بازدید کنند. در فرهنگ عامه. در بازی کیش یک آدمکش: انجمن
کنند. در فرهنگ عامه. در بازی کیش یک آدمکش: انجمن برادری (۲۰۱۰)، کلیسای جامع کاخ به عنوان سازه‌ای مخروبه که طوماری از رومولوس را در خود جای داده است، به تصویر کشیده شده است.
ازکیل آگیره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در پست وینگر برای باشگاه فوتبال دفنسورس د بلگرانو بازی می‌کند. آگیره فوتبال خود را در رده سنی جوانان باشگاه ریور پلاته آغاز کرد و در مسابقات کوپا لیبرتادورس زیر ۲۰ سال ۲۰۱۲ با انجام پنج بازی و یک گل زده، به همراه تیمش قهرمان این رقابت‌ها شد.
برنامه شفرونی یک رئالیتی شو ایرانی است که با اجرای نیما شعبان نژاد و تهیه کنندگی حسین ربانی غریبی و کارگردانی رضا مهرانفر از فیلیمو پخش می شود. این برنامه بر پایه دعوت از دو بازیگر برای رقابت بر سر درست کردن غذا در رستوران شفرونی طراحی شده است که یک مهمان مخفی به آن ها چالش هایی را می دهد که مسیر آشپزی آنها را دشوار تر می کند. حاشیه ها. در ابتدای شروع خبر ها از احسان علیخانی به عنوان مجری یا تهیه کننده یاد می کردند که البته در هیچ منبع رسمی تایید یا رد نشد.
دکل‌های مسینا دو برج فولادی مستقل هستند، یکی سیسیلی در توره فارو و دیگری کالابریایی در ویلا سن جیووانی . آنها از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۹۴ برای انتقال یک خط برق ۲۲۰ کیلوولت (تا سال ۱۹۷۱، ۱۵۰ کیلوولت) از طریق تنگه مسینا ، بین پست برق اسکیلا در کالابریا در سرزمین اصلی ایتالیا، مورد استفاده قرار می‌گرفتند. طراحی. برج‌های انتقال برق در تنگهٔ مسینا، که در سال ۱۹۵۵ ساخته شدند، از لحاظ مهندسی و طراحی، یکی از برجسته‌ترین سازه‌های قرن بیستم به‌شمار می‌روند. این دو دکل فولادی مستقل، هر یک با ارتفاع ۲۳۲ متر، بر پایه‌هایی
مستقل، هر یک با ارتفاع ۲۳۲ متر، بر پایه‌هایی صلیبی‌شکل به ارتفاع ۸ متر قرار گرفته‌اند. در ارتفاع ۲۱۲ متری، یک تیر افقی چهار رشتهٔ اصلی برق را حمل می‌کند، و در رأس برج، یک سازهٔ V‌شکل دو رشتهٔ اضافی و سیم‌های زمین را نگه می‌دارد. بر خلاف طراحی‌های متعارف دکل‌های برق، گوشه‌های این برج‌ها به‌صورت مورب نسبت به مسیر خط انتقال چیده شده‌اند—ویژگی‌ای که هم از نظر زیبایی‌شناسی و هم از نظر پایداری سازه‌ای، نوآورانه محسوب می‌شود. دکل‌های مسینا الگویی برای پروژهٔ "Elbe Crossing 1" در آلمان بودند و تا زمان ساخت "Elbe
Crossing 1" در آلمان بودند و تا زمان ساخت "Elbe Crossing 2"، بلندترین دکل‌های انتقال برق در جهان به‌شمار می‌رفتند. در زمان ساخت، این دکل‌ها طولانی‌ترین دهانهٔ انتقال برق در پروژه‌های آبی را داشتند—۳۶۴۶ متر—که بعدها توسط دهانهٔ "Ameralik Span" در گرینلند با طول ۵۳۷۶ متر پشت سر گذاشته شد. امکان ایجاد چنین دهانهٔ عظیمی به دلایل زیر فراهم شد: این پروژه، نه‌تنها دستاوردی فنی در زمینهٔ انتقال برق بود، بلکه نمادی از جسارت مهندسی در عبور از موانع طبیعی و طراحی سازه‌های عظیم در دورهٔ پس از جنگ جهانی دوم به‌شمار
عظیم در دورهٔ پس از جنگ جهانی دوم به‌شمار می‌رود. پس از تکمیل آنها، نوسان سازه‌ها و حداکثر انحراف آنها به روشی بسیار غیرمعمول تعیین شد: مهندسان سه موشک با نیروی رانش ۹۸۰۰ کیلونیوتن را بر روی تیرک‌ها نصب کرده و آنها را مشتعل کردند. در دو انتهای دهانهٔ انتقال برق تنگهٔ مسینا، ایستگاه‌های کلیدزنی مستقر بودند که نقش حیاتی در کنترل و تثبیت جریان برق ایفا می‌کردند. در سمت کالابریا، ایستگاه کانیتلو (با مختصات )، رشته‌های برق به‌طور محکم به یک سازهٔ کششی متصل شده بودند—سازه‌ای فولادی که وظیفهٔ تحمل و تثبیت فشار
بودند—سازه‌ای فولادی که وظیفهٔ تحمل و تثبیت فشار مکانیکی رشته‌ها را بر عهده داشت. در سمت سیسیل، ایستگاه "برج فانوس دریایی" ()، از سامانه‌ای پیشرفته‌تر استفاده شده بود: رشته‌ها توسط دستگاهی با نیروی کشش ثابت کنترل می‌شدند که درون ساختمانی با دو برج چشمگیر قرار داشت. این برج‌ها، معروف به "برج‌های موراندی"، توسط مهندس برجستهٔ ایتالیایی، ریکاردو موراندی طراحی شده بودند—شخصیتی که به‌خاطر نوآوری‌های سازه‌ای‌اش در بتن پیش‌تنیده و طراحی پل‌های بزرگ شناخته می‌شود. برج‌های موراندی، علاوه بر عملکرد فنی، از نظر
برج‌های موراندی، علاوه بر عملکرد فنی، از نظر زیبایی‌شناسی نیز الهام‌بخش بودند و به‌عنوان نمادی از تلفیق مهندسی و معماری مدرن در پروژه‌ای زیرساختی شناخته می‌شوند. این ترکیب عملکرد دقیق مکانیکی با طراحی معمارانه، بازتابی از روح پروژه‌های بزرگ دههٔ ۱۹۵۰ در ایتالیاست. هادی‌ها. تا سال ۱۹۷۱، سامانهٔ انتقال برق در تنگهٔ مسینا تنها شامل یک مدار سه‌فاز جریان متناوب با ولتاژ ۱۵۰ کیلوولت بود. در این پیکربندی، چهار رشتهٔ هادی بر روی تیر افقی دکل نصب شده بودند که یکی از آن‌ها به‌عنوان پشتیبان در نظر گرفته می‌شد—نوعی
از آن‌ها به‌عنوان پشتیبان در نظر گرفته می‌شد—نوعی تدبیر برای افزایش پایداری و انعطاف‌پذیری در شرایط اضطراری. در سال ۱۹۷۱، با هدف افزایش ظرفیت انتقال و بهبود بهره‌وری، ولتاژ سیستم به ۲۲۰ کیلوولت ارتقا یافت. هم‌زمان، دو رشتهٔ هادی اضافی در بخش پایینی سازهٔ V‌شکل رأس دکل‌ها نصب شدند. این تغییرات، ظرفیت انتقال کل را به ۳۰۰ مگاوات رساند—افزایشی چشمگیر که نشان‌دهندهٔ تحول در نیازهای انرژی و توانایی مهندسی برای پاسخ‌گویی به آن‌ها بود. این ارتقا نه‌تنها از نظر فنی اهمیت داشت، بلکه بازتابی از روند نوسازی
نظر فنی اهمیت داشت، بلکه بازتابی از روند نوسازی زیرساخت‌های انرژی در ایتالیا در دههٔ ۱۹۷۰ بود؛ دوره‌ای که تقاضا برای برق در حال رشد بود و پروژه‌های بزرگ انتقال، نقش کلیدی در اتصال مناطق مختلف کشور ایفا می‌کردند. هادی‌های متشکل از فولاد و آلومینیوم با قطر ۲۷.۸ میلی‌متر استفاده شد. آنها دارای مقطع آلومینیومی ۴۵ بودند. میلی‌متر مربع و مقطع فولادی 305 میلی‌متر مربع . حداقل ارتفاع هادی‌ها بر فراز تنگه مسینا ۷۰ متر بود تا کشتی‌های بزرگ بتوانند با خیال راحت از زیر آن عبور کنند. این، همراه با طول ، به نیروی کششی
آن عبور کنند. این، همراه با طول ، به نیروی کششی ۶۰۸ نیاز داشت N/ mm² در کابل‌های هادی. از طناب‌های ضد ارتعاش برای میرا کردن نوسانات استفاده شد. در اوایل دهه ۱۹۸۰، این ظرفیت انتقال دیگر کافی نبود. با استفاده از هادی‌های دسته‌ای یا کابل‌های رساناتر، افزایش این ظرفیت امکان‌پذیر نبود، زیرا هادی‌های دسته‌ای معمولاً نوسانات ناشی از باد بسیار بیشتری نسبت به هادی‌های تکی دارند که می‌تواند منجر به اتصال کوتاه در چنین فاصله طولانی شود. خطوط هوایی معمولی از کابل‌های رسانا با بخش آلومینیومی بزرگتر استفاده می‌کنند، اما
با بخش آلومینیومی بزرگتر استفاده می‌کنند، اما این کابل‌ها استحکام کششی لازم برای این فاصله را ندارند. در سال ۱۹۸۵، یک کابل ۳۸۰ کابل زیردریایی AC سه فاز کیلوولت با حداکثر ظرفیت انتقال ۱۰۰۰ MW در زیر تنگه مسینا قرار داده شد. این گذرگاه الکتریکی در سال ۱۹۹۳ از رده خارج شد و هادی‌ها یک سال بعد برداشته شدند. امروز. پس از حذف خطوط برق، دکل‌ها به عنوان بناهای تاریخی با وضعیت حفاظت‌شده باقی می‌مانند و برای اندازه‌گیری‌های هواشناسی ، آموزش نجات از راه دور و ارتباطات از راه دور استفاده می‌شوند. در سال 2006، راه پله
از راه دور استفاده می‌شوند. در سال 2006، راه پله به بالای دکل سیسیلی برای مدت کوتاهی برای عموم باز شد، اما دسترسی عمومی به این سازه اکنون ممنوع است. راه پله به بالا تقریباً 1250 پله دارد. [ "" ] ایستگاه‌های کلیدزنی در دو سوی دهانهٔ انتقال برق تنگهٔ مسینا همچنان پابرجا هستند و به‌عنوان یادگارهایی از یکی از بلندپروازانه‌ترین پروژه‌های مهندسی برق قرن بیستم باقی مانده‌اند. در سمت کالابریا، "ایستگاه" کانیتلو هنوز دارای سازهٔ کششی اصلی است که در گذشته برای تثبیت مکانیکی رشته‌های برق به‌کار می‌رفت. این سازه، با
مکانیکی رشته‌های برق به‌کار می‌رفت. این سازه، با وجود توقف فعالیت خط، همچنان به‌صورت فیزیکی حفظ شده است. در سوی سیسیل، "ایستگاه فانوس دریایی" دیگر سامانهٔ کشش دینامیکی خود را ندارد؛ این سیستم که در گذشته درون ساختمان برج‌های موراندی قرار داشت، اکنون برچیده شده است. با این حال، خود برج‌ها به‌عنوان سازه‌های معماری و صنعتی همچنان پابرجا هستند و ارزش تاریخی دارند. خط انتقال برق از "پست" اسکایلا به کانیتلو هنوز به‌صورت بلااستفاده باقی مانده است—نوعی زیرساخت خاموش که روزگاری بخشی از شبکهٔ حیاتی انرژی کشور بود.
که روزگاری بخشی از شبکهٔ حیاتی انرژی کشور بود. در مقابل، خط انتقال ممکن است به‌طور کامل برچیده شده باشد، هرچند اطلاعات موجود در این زمینه اندکی مبهم است و نیاز به بررسی میدانی یا مستندات فنی دارد. در 10 ژوئیه 2024، ورزشکار استونیایی، جان روس، با عبور از تنگه مسینا با اسلک‌لاین که بین دو برج کشیده شده بود، از این تنگه عبور کرد. او طولانی‌ترین مسافت پیموده شده با اسلک‌لاین قبلی به طول 2710 متر را پشت سر گذاشت و مسافت 3600 متر را طی کرد. کابل زیردریایی تنگه مسینا. کابل زیردریایی عبوری از تنگهٔ مسینا که در سال
کابل زیردریایی عبوری از تنگهٔ مسینا که در سال ۱۹۸۵ نصب شد، نقطهٔ عطفی در توسعهٔ زیرساخت‌های انتقال برق در جنوب ایتالیا به‌شمار می‌رود. این کابل، با ظرفیت انتقال ۱۰۰۰ مگاوات، بخشی از خط انتقال تک‌مداره با ولتاژ ۳۸۰ کیلوولت است که پست ریزیکونی در سرزمین اصلی کالابریا را به پست منبع در سیسیل متصل می‌کند. مسیر این کابل به‌دقت طراحی شده و شامل مراحل زیر است: این کابل، نه‌تنها از نظر فنی دستاوردی مهم محسوب می‌شود، بلکه از نظر ژئوپولیتیکی نیز نقش کلیدی در اتصال پایدار و پرظرفیت میان سیسیل و سرزمین اصلی دارد.
پایدار و پرظرفیت میان سیسیل و سرزمین اصلی دارد. طراحی آن با در نظر گرفتن شرایط جغرافیایی و عمق نسبی تنگه، امکان انتقال انرژی با حداقل تلفات و حداکثر ایمنی را فراهم ساخته است. این کابل از 4 هادی تشکیل شده است که یکی از آنها به عنوان ذخیره عمل می کند. کابل دوم ۳۸۰ کیلوولت. در ژوئیه ۲۰۱۰ برنامه‌هایی برای ساخت دومین ۳۸۰ اعلام شد. خط انتقال برق کیلوولت بین سورگنته و ریتزکونی در سال ۲۰۱۵. این خط ظرفیت انتقال ۲۰۰۰ مگاوات و خواهد بود. طول، با بخش زیر دریا به طول . در ماه مه ۲۰۱۶، یک نیروگاه دو مداره ۳۸۰ سیستم کابل
ماه مه ۲۰۱۶، یک نیروگاه دو مداره ۳۸۰ سیستم کابل زمینی و زیردریایی kV HVAC (جریان متناوب ولتاژ بالا) به شرکت برق تحویل داده شد. این سیستم در امتداد مسیری به طول تقریبی ۴۴ کیلومتر نصب شد. کیلومتر بین نیروگاه‌های ویلافرانکا تیرنا در سیسیل و سیلا در کالابریا. ساختارهای مشابه. بزرگترین دکل‌های سیستم برق‌رسانی هوایی جزیره ژوشان، طراحی بسیار مشابهی دارند، اما از جنس فولاد شبکه‌ای لوله‌ای هستند.
میس بنی با نام کامل بنی جین پیرس (زاده ) بازیگر، خواننده و یوتیوبر آمریکایی است. او یک زن ترنس است.
طلعت کرمی مهندس شیمی، پژوهشگر قرآنی و مربی ایرانی است. او در سال ۲۰۰۸ به عنوان عضو تیم دانشگاه اراک موفق به کسب مقام دوم جهانی در مسابقات بین‌المللی «کمیکار» در چین شد. زندگی و تحصیلات. کرمی دانش‌آموخته رشته مهندسی شیمی در دانشگاه اراک است. او همچنین در حوزه علمیه جامعه‌الزهرا قم تحصیل کرده و حافظ قرآن کریم است.
فدراسیون انجمن‌های زرتشتیان آمریکای شمالی (فزانا) سازمانی مادر است که نماینده و متحدکننده انجمن‌های زرتشتیان در آمریکای شمالی محسوب می‌شود. اهداف اصلی این فدراسیون که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد، شامل ترویج مطالعه و درک دین، فرهنگ و تاریخ زرتشتی و همچنین تسهیل ارتباط و همکاری بین انجمن‌های عضو آن است. فزانا همچنین برای حمایت از فعالیت‌های خیریه و پروژه‌های توسعه اجتماعی در جامعه زرتشتی و فراتر از آن فعالیت می‌کند. تاریخچه. در سال ۱۹۸۶، همایشی برای زرتشتیان آمریکای شمالی در شیکاگو برای سازماندهی این فدراسیون برگزار
در شیکاگو برای سازماندهی این فدراسیون برگزار شد. این فدراسیون در سال ۱۹۸۷ به عنوان شرکتی خیریه تحت قانون ایلینوی ثبت شد انجمن‌های عضو. فزانا شامل چندین انجمن عضو در سراسر آمریکای شمالی است. برخی از انجمن‌های عضو برجسته عبارتند از: انجمن زرتشتیان کالیفرنیا (ZAC). انجمن زرتشتیان کالیفرنیا در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد و در جنوب کالیفرنیا مستقر است. این انجمن به حفظ و ترویج ارزش‌های مذهبی، فرهنگی و اجتماعی زرتشتیان اختصاص دارد. انجمن زرتشتیان کلان‌شهر شیکاگو (ZAMC). انجمن زرتشتیان کلان‌شهر شیکاگو در سال ۱۹۷۵ تأسیس شد
زرتشتیان کلان‌شهر شیکاگو در سال ۱۹۷۵ تأسیس شد و به جامعه زرتشتیان در منطقه شهری شیکاگو خدمت می‌کند و منابع مذهبی، فرهنگی و آموزشی را برای اعضای خود فراهم می‌کند. زرتشتیان اولیه در قرن بیستم از آسیا به آنجا آمدند. در سال ۱۹۸۳، اولین مرکز عبادت ("دهرب مهر") در آمریکای شمالی را ZMAC افتتاح کرد. انجمن زرتشتیان نیویورک بزرگ (ZAGNY). انجمن زرتشتیان نیویورک (ZAGNY) در سال ۱۹۷۳ تأسیس شد. این انجمن نیازهای جامعه زرتشتیان در منطقه نیویورک بزرگ را برآورده می‌کند. این انجمن رویدادهای مختلف فرهنگی، اجتماعی و مذهبی را
انجمن رویدادهای مختلف فرهنگی، اجتماعی و مذهبی را برای اعضای خود سازماندهی می‌کند. انجمن زرتشتیان هوستون (ZAH). انجمن زرتشتیان هوستون در سال ۱۹۷۶ تأسیس شد. این انجمن به جامعه زرتشتیان در هوستون، تگزاس خدمت می‌کند و هدف آن ارتقای درک دینی و فرهنگی در میان اعضای خود و جامعه وسیع‌تر است. در دهه ۱۹۷۰، زرتشتیان شروع به ورود به هوستون کردند. در ابتدا آنها در خانه‌های خود عبادت می‌کردند. علاوه بر انجمن زرتشتیان هوستون، مرکز میراث و فرهنگی زرتشتیان، در جنوب غربی هوستون، در دهه ۱۹۹۰ افتتاح شد. از میان گروه‌های
هوستون، در دهه ۱۹۹۰ افتتاح شد. از میان گروه‌های زرتشتی در هوستون، تا سال ۲۰۰۰، گروه‌های اصلی ایرانیان و پارسیان بودند. در آن سال، تعداد کل ایرانیان در هوستون از همه ادیان، به نسبت ۱۰ به ۱، بیشتر از کل جمعیت پارسیان بوده است. تا سال ۲۰۰۰ در هوستون حدود ۱۲ روحانی زرتشتی وجود داشت. یزدی رستمجی، نویسنده کتاب "«مرکز زرتشتیان: یک دین باستانی در دیاسپورا"»، گفته است که آنها «در مورد ارتدکس زرتشتی به طرق مختلف تقسیم شده‌اند.» از سال ۲۰۰۰، اکثریت اعضای این انجمن پارسی هستند. رستم‌جی نوشته است که به دلیل این موضوع و