payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اداره کل آثار باستانی عراق کاوش شد. فصل‌های اول، سوم و چهارم به سرپرستی بهنام ابوالسوف، فصل دوم با مدیریت خالد احمد الاعظمی، و فصل‌های ششم و هفتم توسط ولید یاسین انجام شد. «دانی جورج یوکانا» در سال ۱۹۸۵ مدتی کوتاه در این محل کار کرد. در سال‌های ۱۹۸۸ و ۱۹۸۹ نیز کاوش‌هایی توسط سی. برنیکه برای هیئت باستان‌شناسی فرانسه در عراق انجام شد.
فرهنگ حَسونه () یک فرهنگ باستان‌شناختی متعلق به دوران نوسنگی در ناحیهٔ جزیره است که به اوایل هزاره ششم پیش از میلاد بازمی‌گردد. این فرهنگ نام خود را از محوطه شاخص تل حسونه در عراق گرفته است. مواد فرهنگی مربوط به حسونه در محوطه‌های دیگری مانند تل شمشاره نیز یافت شده‌اند. توصیف. در حدود ۶۰۰۰ پیش از میلاد، مردمانی به کوهپایه‌های شمالی‌ترین بخش بین‌النهرین کوچ کردند، جایی که بارندگی کافی امکان دیم‌کاری را در برخی مناطق فراهم می‌کرد. این گروه، نخستین کشاورزان در شمالی‌ترین منطقهٔ میان‌رودان به‌شمار می‌روند.
در شمالی‌ترین منطقهٔ میان‌رودان به‌شمار می‌روند. آن‌ها سفال‌هایی به سبک حسونه تولید می‌کردند (سفال با پوشش کرمی و نقوش خطی قرمز). مردمان حسونه در روستاها یا دهکده‌هایی به مساحت حدود زندگی می‌کردند. در تل حسونه، خانه‌های خشتی که به گرد حیاط‌های مرکزی ساخته شده بودند جای لایه‌های پیشین با سفال‌های خام‌دستانه را گرفتند. تبرهای دستی، داس‌ها، سنگ‌های ساب، انبارها، اجاق‌های پخت‌وپز و استخوان‌های متعدد جانوران اهلی نشانگر سبک زندگی کشاورزی استقراری هستند. تندیس‌های زنانه را با آیین‌های پرستشی مرتبط دانسته‌اند و
زنانه را با آیین‌های پرستشی مرتبط دانسته‌اند و دفن‌های درون خمره که در آن‌ها غذا قرار می‌گرفت، به باور به زندگی پس از مرگ نسبت داده می‌شود. شباهت سفال حسونه به سفال‌های اریحا نشان می‌دهد که فرهنگ روستایی در حال گسترش بوده است. پیشاآغازحسونه. در سال‌های اخیر، مفهوم دورهٔ «پیشا-آغاز-حسونه‌ای» توسط برخی پژوهشگران مطرح شده است؛ این امر ناشی از کشف سنت‌های سفالی قدیمی‌تری است. پیش از حسونهٔ اولیه به دورهٔ نوسنگی پسین در ناحیهٔ جزیره اشاره دارد که در آن زمان ظروف سفالی به‌تازگی وارد فرهنگ مادی شده بودند. در این
سفالی به‌تازگی وارد فرهنگ مادی شده بودند. در این سکونت‌گاه‌های اولیه، تعداد ظروف سفالی اندک بود و تمرکز اصلی بر سفال‌هایی با افزودنی‌های معدنی بود، برخلاف سفال‌های دارای الیاف گیاهی که در دوره‌های بعدی رایج شدند. بازهٔ زمانی این دوره حدود ۷۰۰۰ تا ۶۷۰۰ پیش از میلاد بوده است، و در این دوران، همچنان از ظروف سنگی و سفال سفید در کنار سفال استفاده می‌شد. به‌دلیل تمرکز منطقه‌ای بسیاری از مطالعات سفال‌شناسی، این سنت‌های نخستین در متون علمی ممکن است با نام‌های زیر شناخته شوند: با این‌حال، همهٔ این نام‌گذاری‌ها ممکن
شوند: با این‌حال، همهٔ این نام‌گذاری‌ها ممکن است به انواعی بسیار مشابه از سفال اشاره داشته باشند، بسته به منطقهٔ جغرافیایی خاص در میان‌رودان بالا. آغازحسونه. این دوره نشان‌دهندهٔ استفادهٔ گسترده‌تری از سفال نسبت به دورهٔ پیشاآغازحسونه است. محوطهٔ ام دباغیه در همین منطقه از عراق، دارای قدیمی‌ترین سفال شناخته‌شده در این ناحیه است و گاه به‌عنوان سایتی از «فرهنگ آغاز-حسونه» توصیف می‌شود. دیگر محوطه‌های مرتبط در این منطقه شامل «سوتو» و «یاریم تپه I» هستند که ۵۸۵ قطعه سفال از آن‌ها ثبت شده است. این یافته‌ها توسط
قطعه سفال از آن‌ها ثبت شده است. این یافته‌ها توسط باستان‌شناس آ.آ. بابرینسکی کشف شده‌اند. محوطه‌های دیگر شامل تل مغزلیه (پیش‌حسونه یا آغازحسونه) و گینینگ هستند که در آن‌ها نیز سفال‌هایی با ویژگی‌های مشابه شناسایی شده‌اند. بازهٔ زمانی این دوره حدود ۶۷۰۰ تا ۶۳۰۰ پیش از میلاد است. حسونه کهن. «حسونهٔ کهن» عنوان دوره‌ای تازه‌تعریف‌شده است که از نظر زمانی پس از پروتو-حسونه قرار می‌گیرد. در این دوره، غلظت کود حیوانی در ترکیب سفال‌ها کاهش یافته و استفاده از صفحات دوجداره در ساخت‌وساز افزایش یافته است (هرچند این
دوجداره در ساخت‌وساز افزایش یافته است (هرچند این روش پیش از این نیز کاربرد داشته). در همین زمان، کوره‌های سفال‌پزی در بسیاری از محوطه‌ها ظاهر می‌شوند. دگرگونی در الگوهای سفال‌سازی ممکن است با افزایش تبادل فرهنگی نیز در ارتباط باشد. محوطه شاخص تل حسونه نیز دارای آثار مربوط به این دوره است. بازهٔ زمانی این دوره حدود ۶۳۰۰ تا ۶۰۰۰ پیش از میلاد است.
اندرو کیم (متولد ۱۲ ژوئیه۱۹۸۲) سیاستمدار و دیپلمات سابق آمریکایی است که از سال ۲۰۲۴ به عنوان سناتور جونیور از ایالت نیوجرسی خدمت می‌کند. او که یکی از اعضای حزب دموکرات است، از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ به عنوان نماینده از حوزه انتخابیه سوم نیوجرسی خدمت کرد. کیم در دوران دولت اوباما به عنوان مشاور غیرنظامی در وزارت امور خارجه ایالات متحده در افغانستان فعالیت داشت. او در سال ۲۰۱۸ با شکست تام مک‌آرتور متصدی، به مجلس نمایندگان راه یافت. در حالی که سناتور متصدی باب منندز با اتهامات فساد و رشوه مواجه بود، کیم در ماه
با اتهامات فساد و رشوه مواجه بود، کیم در ماه سپتامبر ۲۰۲۳ نامزدی خود را برای حضور در انتخابات مجلس سنای ایالات متحده اعلام کرد. او در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها پیروز شد. کیم در انتخابات اصلی ۲۰۲۴ پیروز شد و به اولین فرد آمریکایی کره‌ای‌تبار در سنا و اولین سناتور آمریکایی-آسیایی ایالات متحده از نیوجرسی تبدیل شد. دوران اولیه زندگی و حرفه. کیم در روز ۱۲ ماه ژوئیه ۱۹۸۲ در شهر بوستون، ایالت ماساچوست، از پدر و مادر مهاجر کره‌ای به دنیا آمد و در جرسی جنوبی بزرگ شد. پدرش متخصص ژنتیک و مادرش پرستار بود. کیم در
شد. پدرش متخصص ژنتیک و مادرش پرستار بود. کیم در بخش مارلتون شهر ایوشیم، نیوجرسی بزرگ شد و قبل از اینکه به شهر چری هیل نقل مکان کرده و از دبیرستان چری هیل شرقی در سال ۲۰۰۰ فارغ‌التحصیل شود، به مدرسه ابتدایی رایس رفت پس از دو سال تحصیل در کالج دیپ اسپرینگز، به دانشگاه شیکاگو منتقل شد و در سال ۲۰۰۴ از انجمن فی بتا کاپا با دریافت مدرک دانشگاهی در رشته علوم سیاسی فارغ‌التحصیل شد. در دوران کالج، کیم کارآموز آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده و ائتلاف شیکاگو برای بی‌خانمان‌ها بود. او بعداً بورسیه رودز و بورسیه
بی‌خانمان‌ها بود. او بعداً بورسیه رودز و بورسیه هری ترومن را برای تحصیل در روابط بین‌الملل در کالج مگدالن، آکسفورد دریافت کرد. در آکسفورد، کیم با پیت بودجج محقق دانشگاه رودز، وزیر ترابری آینده ایالات متحده از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵، دوست شد. کیم در وزارت خارجه آمریکا فعالیت داشت. او قبل از فعالیت به عنوان مشاور امنیت ملی در دوره ریاست جمهوری باراک اوباما، به عنوان مشاور غیرنظامی ژنرال دیوید پترائوس و جان آر. آلن در افغانستان خدمت کرد. کیم به عنوان یکی از مقامات شورای امنیت ملی ایالات متحده خدمت می‌کرد. پس از
شورای امنیت ملی ایالات متحده خدمت می‌کرد. پس از کشتار سنجار، کیم برنامه‌ای را نوشت که اوباما برای حمله به داعش اجرا کرد. مجلس نمایندگان ایالات متحده. انتخابات ۲۰۱۸ کیم که ساکن شهر باردنتاون، ایالت نیوجرسی است، بعد از برنده شدن در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات، جهت شرکت در انتخابات مجلس نمایندگان ایالات متحده ۲۰۱۸، برابر رقیب جمهوری‌خواه خود تام مک‌آرتور قرار گرفت که دو دوره قبلی متصدی این جایگاه بود. نامزدی کیم از سوی باراک اوباما، معاون سابق رئیس‌جمهور جو بایدن، فرماندار نیوجرسی فیل مورفی و بازیگر پایپر
بایدن، فرماندار نیوجرسی فیل مورفی و بازیگر پایپر پرابو مورد حمایت قرار گرفت. او گفت که تلاش‌های مک‌آرتور جهت لغو قانون مراقبت به صرفه به او انگیزه حضور در انتخابات داده است. کیم با برتری تعدادی کمتر از ۴٬۰۰۰ رای، یا به عبارتی اندکی بیش از ۱ درصد آراء اخذ شده، نسبت به آراء مک‌آرتور برنده انتخابات شد و این نزدیکترین رقابت کنگره‌ای در نیوجرسی بود. کیم به اولین نماینده آسیایی آمریکایی ایالات متحده از نیوجرسی تبدیل شد. ۲۰۲۰ کیم برای انتخابات ۲۰۲۰ دوباره نامزد شد. در انتخابات اصلی او کاندیدای جمهوری‌خواه دیوید
در انتخابات اصلی او کاندیدای جمهوری‌خواه دیوید ریکتر (David Richter) را در پیش رو داشت. ریکتر در اصل برنامه‌ریزی کرده بود تا در حوزه انتخابیه دوم با جف ون درو دموکرات رقابت کند اما بعد از اینکه ون درو از حزب دموکرات جدا شد و به جمهوری‌خواهان پیوست، ریکتر تصمیم گرفت در حوزه انتخابیه سوم با کیم به رقابت بپردازد. با وجود اینکه پیش‌بینی شده بود این رقابت نزدیکی باشد ولی کیم با به دست آوردن ۵۳ درصد آراء در برابر ۴۵ درصد آراء رقیب خود، پیروز شد. ۲۰۲۲ بعد از تقسیم‌بندی مجدد حوزه‌های انتخابیه در سال ۲۰۲۰، حوزه
مجدد حوزه‌های انتخابیه در سال ۲۰۲۰، حوزه انتخابیه کیم به‌طور قابل ملاحظه‌ای با افزایش هواداران دموکرات مواجه شد. کیم با برتری ۱۱٫۸ درصد آراء نسبت به رقیب جمهوری‌خواه (کسب ۵۵٫۴ درصد آراء در برابر ۴۳٫۶ درصد آراء) رابرت هیلی، که سازنده قایق تفریحی بود را شکست داد. مجلس سنا. انتخابات انتخابات مقدماتی در روز ۴ ژوئن، کیم با کسب حدود ۷۵ درصد آراء و شکست دادن پاتریشیا کامپوس-مدینا و لری هام در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات، پیروز شد. زندگی شخصی. کیم در سال ۲۰۱۲ با کامی لای (Kammy Lai)، که یک وکیل امور مالیاتی بود،
لای (Kammy Lai)، که یک وکیل امور مالیاتی بود، ازدواج کرد. آنها دو پسر دارند که در سال ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ به دنیا آمدند خانواده او با کمی فاصله از خانه دوران کودکی‌اش در همان خیابان، در شهر مورستاون جرسی جنوبی زندگی می‌کنند. کیم یک پرسبیترینیسم است. یکی از علایق کیم درست کردن بیگل است و او گفته است که اگر سیاستمدار نبود، مغازه شیرینی پزی خودش را راه‌اندازی می‌کرد. او در آوریل ۲۰۲۱ در تلاش جهت جمع‌آوری پول برای کمپین انتخاب مجدد خود در سال ۲۰۲۲، با ایجاد کلاس‌های ساخت شیرینی از طریق ارتباط تصویری توسط زوم، به تدریس
شیرینی از طریق ارتباط تصویری توسط زوم، به تدریس این امر پرداخت.
لی جاف (متولد 1950) هنرمند، عکاس، فیلمساز، موسیقی دان و تهیه کننده آمریکایی است. نوه او بازیگر میا گاث است. اوایل زندگی. جافه که در برانکس در یک خانواده یهودی متولد شده، در شهر نیویورک بزرگ شد. Jaffe پس از برآورده کردن شرایط دبیرستان خود در سن شانزده سالگی، نیویورک را ترک کرد تا در دانشگاه پن استیت تحصیل کند و در آنجا تاریخ و ادبیات آمریکا، تاریخ هنر و فلسفه مدرن را مطالعه کرد. فیلم های اولیه و هنر مفهومی. Jaffe در سن 19 سالگی ایالت پن را ترک کرد، برای مدت کوتاهی به نیویورک بازگشت و در گروه‌های مختلف
مدت کوتاهی به نیویورک بازگشت و در گروه‌های مختلف سازدهنی و گیتار زد و سپس به طور ناگهانی به برزیل نقل مکان کرد. از طریق صحنه موسیقی آنجا، او به حلقه دوستانی که فیلم های تجربی می‌ساختند معرفی شد. او در آنجا فیلم هایی مانند فیلم 16 میلی متری نه راه مردن را کارگردانی کرد که در کوه های دورافتاده برزیل ساخته شد. جافه به فیلمساز بانفوذ برزیلی نویل دی آلمیدا و هنرمند هلیو اوتیتیکا نزدیک شد و در نمایشگاه آوریل 1970 "از بدن تا زمین" در بلو هوریزونته با آنها همکاری کرد. هنگامی که جافه در سال 1971 به نیویورک بازگشت،
هنگامی که جافه در سال 1971 به نیویورک بازگشت، به ساختن فیلم هایی مانند Impact با هنرمند مفهومی ویتو آکونچی و بروکلین بریج با گوردون ماتا کلارک ادامه داد. در سال 1971، او همچنین در نمایشگاه مفهومی برجسته "پروژه ها: اسکله 18" برای موزه هنر مدرن نیویورک، به سرپرستی Willoughby Sharp شرکت کرد. حرفه موسیقی و اقامت در جامائیکا. در سال 1972، در حالی که با Island Records کار می کرد، باب مارلی را در اتاق هتلی در نیویورک ملاقات کرد. او پس از مارلی به جامائیکا بازگشت که در ابتدا یک تعطیلات دو هفته ای بود، اما در نهایت
در ابتدا یک تعطیلات دو هفته ای بود، اما در نهایت برای پنج سال آینده ماند. Jaffe با مارلی زندگی می‌کرد. Jaffe همچنین با پیتر توش ملاقات کرد، و او آلبوم خود را Legalize It تولید کرد و جلد نمادین آن را در سال 1977 ثبت کرد. نقاشی. جافه در سال 1977 به نیویورک بازگشت، در حالی که هنوز با پیتر توش کار می کرد. در سال 1983 جافه به نقاشی روی آورد. آثار او به‌عنوان «مجموعه تاریخی چندرسانه‌ای در مقیاس بزرگ» شناخته می‌شوند. او از طریق آثارش موضوعات مختلفی از حاشیه‌نشینی در تاریخ آمریکا را بررسی کرده است، مانند «استثمار
در تاریخ آمریکا را بررسی کرده است، مانند «استثمار بازیگر سیاه‌پوست در آمریکا، ظلم صنعت خز، رابطه بومیان آمریکا با محیطش، ابهام جابیت‌ها و خائنان بزرگ آمریکا. کار اخیر. در اواسط دهه 80، Jaffe برای جو هیگز، پیشگام رگی، The Wailing Souls نامزد جایزه گرمی و Barrington Levy مبتکر سالن رقص، رکوردهایی تولید کرد. او در سال 2003 کتاب ONE LOVE: Life with Bob Marley and the Wailers را نوشت. این کتاب نوعی زندگی‌نامه است که در آن جافه جزئیات گرانبهایی را در مورد ملاقات‌ها و روابط خود با باب مارلی و دیگر هنرمندان
و روابط خود با باب مارلی و دیگر هنرمندان خارق‌العاده از جمله پیتر توش، هلیو اوتیسیکا، ویتو آکونچی و ژان میشل باسکیا نشان می‌دهد. جافه امروز در نیویورک زندگی می‌کند، جایی که به تولید فیلم و خلق نقاشی و مجموعه‌های خود ادامه می‌دهد.
لوئیس همیلتون یک راننده مسابقه‌ای بریتانیایی است. او در طول دوران حرفه‌ای خود در رده‌های پایه، قهرمان مسابقات فرمول رنو ۲٫۰ بریتانیا (۲۰۰۳)، سوپرجایزه بحرین (۲۰۰۴)، سری قهرمانی فرمول ۳ اروپا (۲۰۰۵)، رقابت مسترز فرمول ۳ (۲۰۰۵) و سری مسابقات جی‌پی۲ (۲۰۰۶) شد. در دوران فعالیتش در فرمول یک، همیلتون موفق به کسب هفت عنوان قهرمانی جهان شده است؛ رکوردی که با راننده آلمانی، میشائیل شوماخر، مشترک است. پیروزی‌ها. توضیحات:
تَلِّ حَسونه () یک تل یا تپهٔ استقراری در استان نینوا در عراق است که حدود ۳۵ کیلومتر جنوب‌غرب نینوا واقع شده است. این محوطه به‌عنوان محوطه شاخص فرهنگ حسونه (اوایل هزاره ششم پیش از میلاد) شناخته می‌شود. تاریخچهٔ پژوهش‌های باستان‌شناسی. تل حسونه در سال ۱۹۴۲ توسط فؤاد صفار شناسایی شد و در سال‌های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴ توسط تیمی از اداره کل آثار باستانی عراق به سرپرستی سیتون لوید کاوش شد. این کاوش‌ها نشان داد که در این منطقه زمانی فرهنگ روستایی پیشرفته‌ای وجود داشته که در سراسر منطقه موسوم به جزیره گسترش یافته بوده است.
سراسر منطقه موسوم به جزیره گسترش یافته بوده است. در حسونه شش لایهٔ متفاوت از خانه‌ها کشف شد که در آن‌ها ظروف و سفال‌هایی مربوط به حدود ۵۶۰۰ تا ۵۳۵۰ پیش از میلاد یافت شد و هر لایه از نظر ساختاری کامل‌تر از لایهٔ پیشین بود. ظروف مشابهی در سراسر خاور نزدیک یافت شده‌اند که گواهی بر وجود شبکهٔ گسترده‌ای از تجارت در همین اوایل هزاره ششم پیش از میلاد است. تل حسونه و محیط پیرامون آن. تل حسونه در حدود جنوب‌غرب شهر امروزی موصل و در کرانهٔ غربی دجله واقع شده است. این محوطه، نسبتاً کوچک و حدود وسعت و حدود ارتفاع دارد.
نسبتاً کوچک و حدود وسعت و حدود ارتفاع دارد. حسونه یکی از نخستین فرهنگ‌های شمال میان‌رودان بود. پیش از آن، جنوب میان‌رودان به‌عنوان گهوارهٔ تمدن شناخته می‌شد. اما با آغاز شکل‌گیری استقرارگاه‌هایی در شمال مانند حسونه، قلعه جرمو، سامرا و تپه حلاف، این منطقه به جایگاهی مهم در توسعهٔ تمدن بدل شد. معماری در حسونه با خشت‌فشرده ساخته می‌شد و ضخامت دیوارها بین ۲۰ تا ۵۰ سانتی‌متر متغیر بود. فن‌آوری خشت خام احتمالاً در جنوب میان‌رودان پدید آمده بود، جایی که آجر گلی در نیمهٔ نخست هزاره ششم پیش از میلاد متداول بود.
در نیمهٔ نخست هزاره ششم پیش از میلاد متداول بود. تاریخ استقرار. در حدود ۶۰۰۰ پ. م، مردم به کوهپایه‌های شمال میان‌رودان کوچ کردند و به کشاورزی دیم پرداختند. این افراد نخستین کشاورزان شناخته‌شده در این منطقه بودند و حسونه یکی از کهن‌ترین مراکز برای شکل‌گیری اقتصادهای تولیدی نظیر زراعت و دامداری بود. شواهد این موضوع در لایه‌های کهن حسونه دیده می‌شود. ساکنان حسونه همچنین پیشگام در بهبود کشاورزی، سکونت در دره‌های رودخانه‌ای، آغاز آبیاری و پیشرفت در شاخه‌های مختلف تولید و فرهنگ بودند. در همین زمان، خانه‌های خشتی
تولید و فرهنگ بودند. در همین زمان، خانه‌های خشتی گرداگرد حیاط‌هایی باز ساخته می‌شدند و سفال‌های رنگ‌آمیزی‌شدهٔ زیبا جایگزین سفال‌های خام‌دستانهٔ پیشین شده بودند. تبرهای دستی، داس‌ها، سنگ‌های ساب، انبارها، اجاق‌های پخت‌وپز و استخوان‌های فراوان جانوران اهلی نمایانگر زندگی کشاورزی استقراری هستند. ابزار سنگی یافت‌شده در تل حسونه نسبت به دیگر محوطه‌های فرهنگ حسونه مانند قلعه جرمو ساده‌تر به‌نظر می‌رسند و عمدتاً از سنگ آتش‌زنه و ابسیدین ساخته شده‌اند. تندیس‌های زنانه نیز در ارتباط با آیین‌های پرستشی و تدفین در
زنانه نیز در ارتباط با آیین‌های پرستشی و تدفین در خمره استفاده می‌شدند، درون این خمره‌ها غذا قرار می‌دادند که نشانه‌ای از باور به زندگی پس از مرگ بوده است. سفال‌گری. سفال‌های یافت‌شده در تل حسونه را می‌توان به سه دسته تقسیم کرد: حسونه کهن، حسونه معیار، و سفال سامرایی. این مجموعه‌ها شامل سفال‌های رنگ‌شده، کنده‌کاری‌شده و ترکیبی از رنگ و کنده‌کاری هستند. سفال ظریف رنگ‌شدهٔ سامرایی. تزئینات سفال‌های ظریف رنگ‌شدهٔ سامرایی همواره تک‌رنگ هستند، اما به‌نظر می‌رسد سه نوع رنگ در آن‌ها به کار رفته باشد: سیاه‌عاجی،
سه نوع رنگ در آن‌ها به کار رفته باشد: سیاه‌عاجی، قهوه‌ای بنفش تیره، و قهوه‌ای شکلاتی متوسط. شرایط پخت و غلظت رنگ در تغییر رنگ‌ها نقش داشته‌اند، چنان‌که مثلاً پخت اکسیداتیو ظروفی که با رنگ سیاه‌عاجی رنگ شده‌اند، رنگ قرمز هندی ایجاد کرده است. در کل، نقوش این سفال‌ها با دقت ترسیم شده‌اند. با این حال، گاه خطوط موازی کمی به یکدیگر نزدیک یا از هم دور شده‌اند و ضخامت برخی خطوط متفاوت است، که احتمالاً ناشی از استفاده از قلم‌موی نرم بوده است. نقوش لبهٔ بیرونی ظرف‌ها با گروه‌هایی از خطوط افقی مرزبندی و فاصله‌گذاری
با گروه‌هایی از خطوط افقی مرزبندی و فاصله‌گذاری شده‌اند.
سیتون هوارد فردریک لوید (; – ) (۳۰ مهٔ ۱۹۰۲ – ۷ ژانویهٔ ۱۹۹۶) یک باستان‌شناسی انگلیسی بود. او رئیس مدرسهٔ باستان‌شناسی بریتانیا در عراق، مدیر مؤسسهٔ باستان‌شناسی بریتانیا در آنکارا (رئیس، ۱۹۴۸–۱۹۶۱)، و استاد باستان‌شناسی آسیای غربی در مؤسسهٔ باستان‌شناسی دانشگاه لندن (۱۹۶۲–۱۹۶۹) بود. زندگی‌نامه. لوید در ۳۰ مهٔ ۱۹۰۲ در بیرمنگام، انگلستان زاده شد. او پس از تحصیل در مدرسه آپینگهم، در مدرسه معماری انجمن معماری لندن آموزش دید و در سال ۱۹۲۶ به‌عنوان معمار صلاحیت حرفه‌ای یافت. نخستین تجربهٔ باستان‌شناسی او در
حرفه‌ای یافت. نخستین تجربهٔ باستان‌شناسی او در عمارنه رقم خورد، جایی که هنری پل فرانکفورت برای انجمن اکتشافی مصر در حال کاوش بود. در سال ۱۹۳۰، فرانکفورت از لوید دعوت کرد تا در کاوش‌های بعدی‌اش زیر نظر مؤسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو وابسته به دانشگاه شیکاگو شرکت کند. این کاوش‌ها در چند محوطه در درهٔ رود دیاله بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۷ انجام شد. لوید در سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ با جان گارستنگ در مرسین در جنوب ترکیه برای دانشگاه لیورپول به کاوش پرداخت. در سال ۱۹۳۹، لوید به‌عنوان مشاور باستان‌شناسی در ادارهٔ آثار
لوید به‌عنوان مشاور باستان‌شناسی در ادارهٔ آثار باستانی عراق منصوب شد؛ جایی که در تأسیس موزه ملی عراق و سامان‌دهی مجدد موزه گرترود بل نقش کلیدی داشت. او با تربیت باستان‌شناسان عراقی و همکاری با همکاران عراقی در چندین پروژهٔ مهم کاوش، از جمله در تل عقیر، اریدو، دور شاروکین از دوره امپراتوری آشور، و آباره سناخریب در جروان مشارکت داشت. او جانشین مکس مالوان به‌عنوان رئیس مدرسه باستان‌شناسی بریتانیا در عراق شد. در سال ۱۹۴۸، او مدیر مؤسسهٔ باستان‌شناسی بریتانیا در آنکارا شد. وی با پژوهشگرانی چون جیمز ملارت، یکی
آنکارا شد. وی با پژوهشگرانی چون جیمز ملارت، یکی از نخستین پژوهشگران این مؤسسه، در کاوش‌های تپه بیجه‌سلطان در غرب آناتولی همکاری کرد. همچنین در پولاتلی، هاران، سلطان‌تپه و دیگر محوطه‌های آناتولی نیز کاوش‌هایی انجام داد. پس از او، مایکل گاف مدیریت مؤسسهٔ آنکارا را بر عهده گرفت. او در ۷ ژانویهٔ ۱۹۹۶ در فارینگدون، انگلستان درگذشت.
نبرد سلیمانیه یکی از بزرگ‌ترین نبردهای خیزش شعبان در عراق بود. شهر سلیمانیه با جمعیتی صد هزار نفری از کردها، نخستین شهری بود که توسط شورشیان آزاد شد و آخرین شهری بود که بار دیگر به‌دست ارتش عراق افتاد. زمینه‌سازی. پس از شکست توافق خودمختاری در سال ۱۹۷۴، کردها درگیر شورش مسلحانه علیه رژیم صدام حسین شدند. پس از آن‌که جنگ خلیج فارس به‌شدت توان نظامی عراق را تضعیف کرد و در جنوب عراق نیز شورشی آغاز شد، اعضای جاش (میلیشیای کرد وابسته به رژیم صدام که علیه پیشمرگ‌ها می‌جنگید) از ارتش جدا شده و با حمایت مردم محلی،
می‌جنگید) از ارتش جدا شده و با حمایت مردم محلی، کنترل شهر رانیه را در دست گرفتند. بسیاری از اعضای جاش به صف پیشمرگه‌ها پیوستند. احساسات انقلابی به دیگر مناطق کردستان گسترش یافت؛ مردم به خیابان‌ها آمدند و پیشمرگ‌ها وارد شهرها شده و کنترل رانیه، چاورقورنه، کویسنجق، سلیمانیه، حلبچه، عربات، اربیل، دهوک، زاخو و کرکوک را به‌دست گرفتند. شورش. یورش پیشمرگ‌ها. شورش از ۷ مارس آغاز شد، هنگامی که نیروهای سبک‌اسلحهٔ پیشمرگ وارد سلیمانیه شدند و نیروهای دولتی را بیرون راندند. مردم محلی نیز به آن‌ها پیوستند، به خیابان‌ها
مردم محلی نیز به آن‌ها پیوستند، به خیابان‌ها آمدند و به همراه پیشمرگ‌ها به ساختمان‌های دولتی و زندان‌ها یورش بردند و صدها زندانی سیاسی را آزاد کردند. آخرین و مهم‌ترین نقطهٔ مقاومت نیروهای امنیتی عراق، اداره امنیت بود که به‌شدت مستحکم شده بود. اعضای حزب بعث بیش از دو ساعت در برابر کردها مقاومت کردند، اما در نهایت پیشمرگه‌ها و مردم خشمگین وارد ساختمان شدند و تا ۸ مارس، کل شهر در اختیار پیشمرگه‌ها قرار گرفت. بسیاری از اعضای حزب بعث زنده توسط جمعیت خشمگین تکه‌تکه شدند؛ برخی دیگر سوزانده یا با اره تکه‌تکه شدند.
شدند؛ برخی دیگر سوزانده یا با اره تکه‌تکه شدند. بر اساس گزارش دیده‌بان حقوق بشر، حدود ۷۰۰ نفر از نیروهای امنیتی بعثی در این اعدام‌های مردمی کشته شدند، اما سربازان عادی عمدتاً بخشوده شده و اجازه یافتند به خانه بازگردند. ضدحمله دولت. پس از شکست شورش در جنوب و بازپس‌گیری تمامی شهرهای جنوبی توسط نیروهای امنیتی عراق، دولت به سمت شمال متوجه شد و برای مقابله با پیشمرگه‌ها، هواپیما، توپخانه سنگین و تانک به منطقه گسیل داشت. در شرایطی که پیشمرگه‌ها با کمبود غذا و بدون حمایت بین‌المللی روبه‌رو بودند، بیش از سه‌چهارم
حمایت بین‌المللی روبه‌رو بودند، بیش از سه‌چهارم ارتش عراق در حومه سلیمانیه مستقر شد و تنها ۲۰٬۰۰۰ نفر پیشمرگه از شهر دفاع می‌کردند. درگیری‌های شدید در اطراف شهر رخ داد. پیشمرگه‌ها پس از تحمل یورش ده‌روزه توسط بیش از ۹۰٬۰۰۰ سرباز عراقی با پشتیبانی تانک و هواپیما، ناچار به عقب‌نشینی به مرکز شهر شدند. تلفات در هر دو سو سنگین بود؛ پیشمرگه‌ها با از دست دادن ۶٬۰۰۰ نفر از نیروی ۲۰٬۰۰۰ نفری خود، و ارتش عراق به‌دلیل فقدان آموزش تاکتیکی، با از دست دادن حدود ۱۷٬۰۰۰ نیرو روبه‌رو شد. در ۳۱ مارس، ضدحمله دولت علیه خود
نیرو روبه‌رو شد. در ۳۱ مارس، ضدحمله دولت علیه خود شهر آغاز شد. این عملیات از غرب شهر آغاز شده و محله‌های غیرنظامی بختیاری و رزگاری را هدف قرار داد. محله آزادی نیز به‌شدت گلوله‌باران شد و مورد حمله بالگردها قرار گرفت. در ۱ آوریل، پیشمرگه‌ها از تپه‌های مشرف به بختیاری، تانک‌های عراقی را هدف قرار دادند و یک‌چهارم آن‌ها را نابود کردند؛ اما تا ۲ آوریل، پیشمرگه‌ها از غیرنظامیان خواستند شهر را ترک کرده و به سمت شمال بگریزند. در آخرین تلاش برای حفظ شهر، پیشمرگه‌ها عملیاتی انتحاری موسوم به «یورش شهید محمود» را اجرا
انتحاری موسوم به «یورش شهید محمود» را اجرا کردند و چندین خط از نیروهای پیاده ارتش عراق را نابود کردند و تا پایان ۲ آوریل، جاده سنندج را به کنترل خود درآوردند. برای پرهیز از نابودی کامل، باقی‌مانده نیروهای پیشمرگه به کوه قندیل عقب‌نشینی کردند. در ۳ آوریل، ارتش عراق کنترل شهر را به‌دست گرفت؛ شهری که به‌شکلی کامل از سکنه خالی شده بود، چراکه همهٔ غیرنظامیان از بیم انتقام دولت گریخته بودند. به همین دلیل، هرچند بافت شهری نسبتاً دست‌نخورده باقی ماند، اما سربازان عراقی دست به غارت گسترده زدند. پس از نبرد. پس از
عراقی دست به غارت گسترده زدند. پس از نبرد. پس از آن‌که بسیاری از کردها به خانه‌های خود بازگشتند، پیشمرگه‌ها در ژوئیه تصمیم گرفتند بار دیگر با ارتش عراق روبه‌رو شوند. در ۲۰ ژوئیه، نیروهای حزب دموکرات کردستان (عراق) (KDP) و اتحادیه میهنی کردستان (PUK) به‌طور مشترک به شهرهای اربیل، دهوک و سلیمانیه یورش بردند. تا اکتبر ۱۹۹۱، آتش‌بسی برقرار شد و دولت، کنترل حدود از خاک کشور را به پیشمرگه‌ها واگذار کرد. این منطقه به‌طور دوفاکتو به عنوان دولت کردی درون عراق عمل می‌کرد و از سوی صدام حسین به‌طور کامل محاصره و از
می‌کرد و از سوی صدام حسین به‌طور کامل محاصره و از دیگر نقاط کشور جدا شده بود.
مسابقات قهرمانی جوانان آسیا در سال ۱۹۷۷ به میزبانی ایران در شهر تهران برگزار شد.این آخرین میزبانی ورزشگاه آریامهر از یک رقابت های بین المللی قبل انقلاب بود.از این مسابقات دو تیم فینالیست مستقیم به جام جهانی نوجوانان راه پیدا کردند عراق در ورزشگاه آریامهر تهران با نتیجه ۴ بر ۳ در مقابل جوانان ایران و در حضور ۱۰۰ هزار تماشاگر پیروز شد.هر دو تیم به مسابقات قهرمانی جوانان جهانی تونس در سال ۱۹۷۷ راه یافتند. تیم ملی جوانان ایران و عراق از قاره آسیا نخستین نماینده های آسیا در جام جهانی جوانان بودند. مرحله گروهی.
های آسیا در جام جهانی جوانان بودند. مرحله گروهی. Group A. 8 - 0 3 - 0 0 - 0 Group B. 4 - 0 3 - 0 4 - 0 Group C. 5 - 0 1 - 1 3 - 1 Group D. 2 - 0 0 - 0 0 - 0 1 - 1 3 - 0 3 - 0 یک چهارم نهایی. 3 - 0 5 - 1 0 - 0 3-1 after penalties 2 - 2 5-6 after penalties نیمه نهایی. 2 - 1 3 - 0 رده بندی. 3 - 1 راهیابی به مسابقات قهرمانی جوانان جهان. جام جهانی 1977
مسجد جامع سلیمانیه ()، که با نام مسجد بزرگ () نیز شناخته می‌شود، مسجدی تاریخی در شهر سلیمانیه در اقلیم کردستان عراق است. این مسجد همچنین با نام مسجد شیخ احمد نیز شناخته می‌شود، زیرا آرامگاه حاجی کاکه احمد، روحانی کرد نیکوکار که به بخشش غذا به نیازمندان معروف بود، در آن قرار دارد. مسجد در سال ۱۷۸۴ میلادی بنیان نهاده شد و در سال ۱۷۸۵ به‌دست ابراهیم پاشای بابان، از امیران خاندان بابان، ساخته شد. همچنین در این مسجد آرامگاهی برای محمود برزنجی، یکی از رهبران کردها که علیه قیمومت بریتانیا بر عراق جنگید، بنا شده
که علیه قیمومت بریتانیا بر عراق جنگید، بنا شده است. این مسجد به‌عنوان نخستین مسجد شهر سلیمانیه شناخته می‌شود. در کنار ساختمان مسجد، آرامگاه خاندان بابان نیز قرار دارد؛ این خاندان قدرتمند که در جنگ چالدران به امپراتوری عثمانی یاری رساندند، بنیان‌گذاران شهر امروزی سلیمانیه نیز به‌شمار می‌روند. تاریخچه. این مسجد در آغاز با خشت گِلی و گل ساخته شده بود. در سال‌های ۱۹۴۰، ۱۹۵۰ و سرانجام در ۱۹۶۸، این مسجد به‌طور کامل با آجر بازسازی شد، با حفظ نقشهٔ اصلی و برخی جزئیات سازهٔ اولیه. منارهٔ مسجد در سال ۱۸۸۰ به دستور
سازهٔ اولیه. منارهٔ مسجد در سال ۱۸۸۰ به دستور سلطان عبدالحمید دوم به آن افزوده شد. حاجی کاکه احمد در سال ۱۸۲۰ و در دوران بحران اقتصادی، یک غذاخوری در کنار مسجد افتتاح کرد تا غذای رایگان عرضه کند. او در سال ۱۸۸۷ درگذشت و در گوشه‌ای از مسجد به خاک سپرده شد، و آن گوشه بعدها به زیارتگاهی برای وی بدل شد. معماری. ورودی مسجد در شمال آن قرار دارد و به حیاط باز می‌شود. سپس در سمت شمالی مسجد، راهرویی طولانی واقع شده است. نمازخانه‌ای نیز ویژه فصل تابستان ساخته شده و در سمت چپ آن، اتاقی برای مدرسان علوم دینی و همچنین
سمت چپ آن، اتاقی برای مدرسان علوم دینی و همچنین کتابخانه‌ای بزرگ وجود دارد که دربردارندهٔ کتاب‌های ارزشمند دینی است. شبستان اصلی مسجد در گسترش‌های بعدی با پیروی از الگوی معماری کلاسیک اسلامی ساخته شد و هم‌زمان یادآور سبک خشت‌گِلی بنای اولیه است. آیات قرآنی بر نمای آن نوشته شده‌اند. در کنار شبستان، گذرگاهی به سوی آرامگاه شاهی خاندان بابان وجود دارد که گنبدی بر فراز آن قرار دارد. آرامگاه حاجی کاکه احمد و نوه‌اش محمود برزنجی نیز در اتاقی در یکی از گوشه‌های مسجد واقع شده و ضریحی برای آن‌ها ساخته شده است.
مسجد واقع شده و ضریحی برای آن‌ها ساخته شده است. کاربری. مسجد همچنان برای اقامهٔ نمازهای روزانه فعال است. غذاخوری وابسته به مسجد هنوز دایر است و به نیازمندان غذا می‌رساند. این مکان در ماه رمضان نیز وعده‌های افطار را فراهم می‌کند. در حال حاضر، سرپرستی مسجد را محمد شیخ سالار، از نوادگان حاجی کاکه احمد، بر عهده دارد.