payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در ۲۵ سپتامبر ۱۹۱۵ در مارشال، میشیگان به دنیا آمد. والدین او کاترین ون کورت (پریچارت) رابینسون و کارل آرنولد رابینسون بودند. پدرش وکیل بود و به‌عنوان یک دموکرات به مدت ۱۵ سال در قوه مقننه ایالت میشیگان خدمت کرد. خانواده‌اش ابتدا به شیکاگو و سپس به شمال فلوریدا مهاجرت کردند و در دوران رکود بزرگ در نهایت در سال ۱۹۳۰، زمانی که او ۱۵ ساله بود، در ممفیس مستقر شدند. او در سال ۱۹۳۲ از مدرسه اسقفی سنت مری فارغ‌التحصیل شد، اما به دلیل مشکلات مالی خانواده‌اش، در ابتدا نتوانست به کالج برود. او سرانجام در دانشگاه
ابتدا نتوانست به کالج برود. او سرانجام در دانشگاه ساوت‌وسترن (که بعداً به کالج رودز تغییر نام داد) شیمی خواند و در سال ۱۹۳۷ مدرک خود را دریافت کرد. فعالیت سیاسی. علاقه اوسامب به سیاست از حرفه پدرش در میشیگان نشأت می‌گرفت. در سال ۱۹۵۶، او به‌عنوان نامزد جمهوری‌خواه برای مجمع عمومی تنسی نامزد شد، اما در این رقابت ناکام ماند. در سال ۱۹۶۷، اوسامب نخستین زنی شد که به شورای شهر ممفیس انتخاب شد. دو ماه پس از آغاز نخستین دوره‌اش، او به چهره‌ای برجسته در اعتصاب کارگران خدمات شهری ممفیس در سال ۱۹۶۸ تبدیل شد. اوسامب
خدمات شهری ممفیس در سال ۱۹۶۸ تبدیل شد. اوسامب در موقعیتی نامطلوب قرار داشت؛ او رابط شورا با شهردار هنری لوب بود، فردی که او را متهم به مانع‌تراشی در روند حل اعتصاب می‌کرد. اوسامب از نظر اصولی مخالف اتحادیه‌های کارگری شهری بود و با اعتصاب نیز مخالفت داشت. با این حال، او درک می‌کرد که این اعتصاب نابرابری اقتصادی میان آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را تشدید کرده و در تلاش برای یافتن راه‌حلی سازش‌کارانه بود، از جمله پیشنهاد افزایش فوری دستمزد. با افزایش خشونت پلیس در طول بحران، دیدگاه‌های او بیش‌ازپیش به سمت حمایت
طول بحران، دیدگاه‌های او بیش‌ازپیش به سمت حمایت از اعتصاب‌کنندگان تغییر یافت. در سال ۱۹۷۰، شورا او را به‌عنوان رئیس انتخاب کرد، سمتی که تا سال ۱۹۷۵ در اختیار داشت. در کنار بحران اعتصاب کارگران خدمات شهری، دوران پرتلاطم حضور او در شورا شامل ترور مارتین لوتر کینگ جونیور، تنش‌های ناشی از ادغام نژادی در شهر، و افزایش مشارکت زنان در سیاست بود. اوسامب در سال ۱۹۷۵ به‌عنوان نخستین مدیر اداره مسکن و توسعه شهری ممفیس منصوب شد و تا سال ۱۹۸۱ در این سمت باقی ماند. او در بازنگری به دوران فعالیت سیاسی خود، خود را
او در بازنگری به دوران فعالیت سیاسی خود، خود را «میانه‌رو» توصیف می‌کرد که نماینده تمام مردم بود و افتخار می‌کرد که توانسته بود اکثریت آرای همه حوزه‌های انتخاباتی را به‌دست‌آورد، ازجمله در مناطق عمدتاً سفیدپوست و سیاه‌پوست شهر. زندگی شخصی. گوئن رابینسون در سال ۱۹۳۷ با ولز اوسامب، پسر جرج اوسامب، معمار برجسته نروژی-آمریکایی، ازدواج کرد. آن‌ها صاحب سه فرزند به نام‌های جرج، کارل و هلن کاترین شدند. گوئن اوسامب در ۱۶ ژانویه ۲۰۰۳ در ممفیس، تنسی درگذشت. میراث. در ستون ویژه‌ای از "دیلی ممفین" که به مناسبت دویستمین
ویژه‌ای از "دیلی ممفین" که به مناسبت دویستمین سالگرد شهر منتشر شد، اوسامب در فهرست ۲۰۰ شخصیت تاریخی مهمی که «باید آن‌ها را بشناسید» قرار گرفت. در سال ۱۹۹۶، مدرسه اسقفی سنت مری جایزه فارغ‌التحصیلان برجسته خود را به او اعطا کرد. مجموعه‌ای از اسناد و مدارک تاریخی او در کتابخانه عمومی ممفیس نگهداری می‌شود که در آن از او به‌عنوان فردی با «میراثی خارق‌العاده» یاد شده است. پس از درگذشت او در سال ۲۰۰۳، مجمع عمومی تنسی قطعنامه‌ای را در گرامیداشت خدمات او به شهر ممفیس و دوران حضورش در شورا و ریاست آن تصویب کرد.
هریت «هتی» کونز ببیت (زادهٔ ۱۳ نوامبر ۱۹۴۷) وکیل و دیپلمات پیشین است که از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ به‌عنوان سفیر ایالات متحده در سازمان کشورهای آمریکایی (OAS) و از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ به‌عنوان معاون مدیر آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده (USAID) خدمت کرد. او در ایالت‌های آریزونا و واشینگتن، دی.سی. به وکالت پرداخته است. پیش از آغاز فعالیت حقوقی، در سال‌های ۱۹۷۲-۱۹۷۳ برای جک دی. اچ. هیز، رئیس وقت دیوان عالی آریزونا، به‌عنوان دستیار قضایی کار کرده است. فعالیت‌های غیرانتفاعی و دانشگاهی. ببیت در حوزه‌های مختلف بخش
غیرانتفاعی و دانشگاهی. ببیت در حوزه‌های مختلف بخش غیرانتفاعی فعالیت گسترده‌ای دارد. او در حال حاضر به‌عنوان نایب‌رئیس مؤسسه ملی دموکراتیک برای امور بین‌المللی فعالیت می‌کند و پیش‌تر از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۳ عضو هیئت مدیره این سازمان بود. او همچنین عضو هیئت مشاوران مؤسسه مطالعات دیپلماسی (ISD) در دانشکده خدمات خارجی دانشگاه جرج‌تاون است. ببیت به‌عنوان نایب‌رئیس هیئت مدیره مؤسسه منابع جهانی (WRI)، رئیس هیئت مدیره جمعیت بین‌المللی (PAI) و نایب‌رئیس هیئت اجرایی ابتکار حقوقی آمریکای مرکزی و اوراسیا در کانون وکلای آمریکا
آمریکای مرکزی و اوراسیا در کانون وکلای آمریکا (ABA-CEELI) فعالیت کرده است. علاوه بر این، از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ به‌عنوان یکی از اعضای هیئت مدیره بنیاد بین‌آمریکایی، که توسط سنا تأیید شده بود، خدمت کرد. او همچنین عضو غیرحرفه‌ای کمیته ارتباطات در آموزش پزشکی (LCME) بود که مسئول اعتباربخشی دانشکده‌های پزشکی در ایالات متحده است و به‌عنوان پژوهشگر ارشد سیاست عمومی در "مرکز بین‌المللی پژوهشگران وودرو ویلسون" در واشینگتن، دی.سی. فعالیت داشت. ببیت سابقه طولانی در حمایت از دموکراسی و حقوق بشر دارد. او در هیئت‌های
حمایت از دموکراسی و حقوق بشر دارد. او در هیئت‌های بین‌المللی متعددی برای آمادگی و نظارت بر انتخابات در سراسر جهان، از جمله مأموریت‌های سازمان‌یافته توسط مرکز کارتر، مؤسسه ملی دموکراتیک و سازمان ملل متحد حضور داشته است. در این راستا، او در سال ۱۹۹۲ به‌عنوان نماینده ایالات متحده در مأموریت سازمان ملل برای نظارت بر انتخابات آنگولا فعالیت کرد. در سال ۲۰۰۹، ببیت ریاست هیئت اعزامی رئیس‌جمهور باراک اوباما به تیمور شرقی را برای دهمین سالگرد همه‌پرسی استقلال این کشور که تحت نظارت سازمان ملل از اندونزی جدا شده بود،
که تحت نظارت سازمان ملل از اندونزی جدا شده بود، بر عهده داشت. سفیر ببیت عضو دائمی شورای روابط خارجی است. زندگی شخصی. هتی کونز در چارلستون، ویرجینیای غربی متولد شد و سپس به برانزویل، تگزاس نقل مکان کرد، جایی که در سال ۱۹۶۵ از دبیرستان برانزویل فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۶۹ مدرک کارشناسی خود را در رشته اسپانیایی از دانشگاه ایالتی آریزونا دریافت کرد و در سال ۱۹۷۲ مدرک J.D. خود را اخذ نمود. در سال ۱۹۶۸، زمانی که دانشجوی دانشگاه ایالتی آریزونا بود، با بروس ببیت ازدواج کرد. بروس ببیت از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۷ به‌عنوان
ازدواج کرد. بروس ببیت از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۷ به‌عنوان فرماندار آریزونا و از ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱ به‌عنوان وزیر کشور ایالات متحده آمریکا در کابینه رئیس‌جمهور بیل کلینتون خدمت کرد. این زوج دو پسر به نام‌های کریستوفر و تی.جی. دارند. یک خط ریلی موقت که در منطقه کلان‌شهری فینیکس فعالیت می‌کرد، به نام او نام‌گذاری شد. در پی وقوع سیلاب‌های شدید در فوریه ۱۹۸۰ که به بسیاری از پل‌های عبور از رود سالت آسیب رساند، ترافیک در این منطقه به شدت مختل شد. در واکنش به این بحران، یک خط قطار مسافری موقت بین شهرهای فینیکس، تمپی و میزا
قطار مسافری موقت بین شهرهای فینیکس، تمپی و میزا راه‌اندازی شد که از مسیرهای ریلی باری موجود و قطارهای آمتراک استفاده می‌کرد. این خط ریلی به افتخار فرماندار و بانوی اول آریزونا، «هتی بی.» نام‌گذاری شد. با ترمیم پل‌ها، این خط ریلی تعطیل شد، اما باعث افزایش علاقه عمومی به حمل‌ونقل عمومی در منطقه فینیکس شد.
کنسولو بیلی (نام پیش از ازدواج او نورثروپ بوده است)(زادهٔ ۱۹ اکتبر ۱۸۹۹ – درگذشته در ۹ سپتامبر ۱۹۷۶) یک وکیل، سیاستمدار و مقام منتخب آمریکایی بود. او نخستین زنی بود که به عنوان رئیس مجلس نمایندگان ورمانت و شصت و ششمین معاون فرماندار ورمانت خدمت کرد. همچنین، او نخستین زنی در تاریخ ایالات متحده بود که به عنوان معاون فرماندار انتخاب شد. پیشینه و اوایل زندگی. کنسولو بنتینا نورثروپ بیلی در فرفیلد، ورمانت در تاریخ ۱۹ اکتبر ۱۸۹۹ متولد شد. او دختر کاترین ای. (فلچر) نورثروپ و پیتر بنت بریگام نورثروپ بود. پدرش، پیتر
نورثروپ و پیتر بنت بریگام نورثروپ بود. پدرش، پیتر نورثروپ در مدرسه حقوق دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد اما حرفه کشاورزی را انتخاب کرد. تلاش او موفقیت‌آمیز بود و شامل یک مزرعه لبنی، کارخانه خامه‌سازی و تولید شکر افرا شد. او که یک جمهوری‌خواه فعال بود، در مناصب محلی خدمت کرد و عضو مجلس نمایندگان ورمانت شد. کنسولو بیلی در فرفیلد بزرگ شد و دوران دبستان را در شلبرن و دبیرستان را در سنت آلبنز گذراند. او در سال ۱۹۲۱ از دانشگاه ورمانت با مدرک کارشناسی در رشته فلسفه فارغ‌التحصیل شد. در دوران دانشگاه، به عضویت انجمن
فارغ‌التحصیل شد. در دوران دانشگاه، به عضویت انجمن افتخاری علمی فی بتا کاپا پذیرفته شد. بیلی یک سال در شلبرن تدریس کرد، سپس تصمیم گرفت حرفه حقوق را دنبال کند. بیلی در مدرسه حقوق دانشگاه بوستون تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۵ مدرک کارشناسی حقوق خود را دریافت کرد. در دوران تحصیل در دانشکده حقوق، کاپیتان تیم مناظره بود و در هیئت تحریریه نشریه تخصصی مدرسه، "بریف"، فعالیت داشت. او در سال ۱۹۲۵ به عضویت در کانون وکلای ورمانت پذیرفته شد. بیلی به‌عنوان دادستان عمومی شهر برلینگتون، دادستان دادگاه شهری، خدمت کرد و در سال
برلینگتون، دادستان دادگاه شهری، خدمت کرد و در سال ۱۹۲۶، نخستین زنی شد که مجوز وکالت در دیوان عالی ورمانت را دریافت کرد. او سپس نامزد دادستان ایالتی شهرستان چیتندن شد. بیلی در سال ۱۹۳۰ به سنای ورمانت راه یافت و یک دوره در آن‌جا خدمت کرد. پس از آن، به‌عنوان دبیر سناتور آمریکایی ارنست ویلارد گیبسون فعالیت داشت، اما پس از مدتی به ورمانت بازگشت و دوباره به حرفه وکالت پرداخت. در سال ۱۹۵۰، بیلی به مجلس نمایندگان ورمانت راه یافت. او از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۵ به‌عنوان رئیس مجلس نمایندگان ورمانت خدمت کرد و نخستین زنی شد که
مجلس نمایندگان ورمانت خدمت کرد و نخستین زنی شد که این سمت را بر عهده گرفت. معاون فرماندار ورمانت. در سال ۱۹۵۴، او نخستین زنی شد که به‌عنوان معاون فرماندار یک ایالت انتخاب شد. بیلی بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ به‌عنوان شصت و پنجمین معاون فرماندار ورمانت خدمت کرد. نقش‌های بعدی. بیلی از ۱۹۳۶ تا ۱۹۷۶ نماینده ورمانت در کمیته ملی جمهوری‌خواه بود. او از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۷ نایب‌رئیس و از ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۳ دبیر این کمیته بود. در دوران دبیری، وظیفه اعلام آرای هیئت‌های نمایندگی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۶۸ و ۱۹۷۲ را بر عهده داشت.
ریاست‌جمهوری ۱۹۶۸ و ۱۹۷۲ را بر عهده داشت. درگذشت و خاک‌سپاری. بیلی در تاریخ ۹ سپتامبر ۱۹۷۶ در شهر برلینگتون درگذشت و در گورستان شلدون در شلدون به خاک سپرده شد. خانواده. در سال ۱۹۴۰، بیلی با هنری ای. بیلی (۱۸۹۳–۱۹۶۱) ازدواج کرد. او وکیلی بود که در هر دو مجلس قانون‌گذاری ایالتی خدمت کرد و در دوره‌ای شهردار وینوسکی نیز بود.
لوسی جی. آکوستا (۴ اکتبر ۱۹۲۶ – ۸ مارس ۲۰۰۸) یک فعال مکزیکی-آمریکایی در لیگ شهروندان لاتین آمریکایی متحد (لولاک) بود. او به‌عنوان یک منصوب سیاسی تحت نظر شهرداران مختلف ال پاسو، تگزاس فعالیت داشت. او در سال ۱۹۸۷ به تالار مشاهیر زنان تگزاس راه یافت. جوایز بشردوستانه لوسی جی. آکوستا به افتخار او نام‌گذاری شده‌اند و از سال ۱۹۹۳ هر ساله اهدا می‌شوند. سال‌های اولیه. لوسی آکوستا با نام اصلی ماریا آنجلا سُکورو گریخالوا در ۴ اکتبر ۱۹۲۶ در میامی، آریزونا به دنیا آمد. پدرش، آپولونیو گریخالوا، سه سال پس از تولد او
پدرش، آپولونیو گریخالوا، سه سال پس از تولد او هنگام کار در یک معدن مس درگذشت. مادرش، ماریا سُکورو، از شرکت معدنی مستمری دریافت کرد و به ال پاسو نقل مکان نمود و سپس با دیوید پینیا، یک آجرچین محلی، ازدواج کرد. لوسی در مدارس عمومی محلی تحصیل کرد و در فعالیت‌های ورزشی شرکت داشت. او همچنین به شورای دانش‌آموزی دبیرستان بویی در ال پاسو، تگزاس پیوست و در سال ۱۹۴۳ در میان ده نفر برتر کلاس خود فارغ‌التحصیل شد. وی در سال ۱۹۴۵ از مدرسه بین‌المللی کسب‌وکار فارغ‌التحصیل شد. حرفه. آکوستا عضویت خود را در لولاک در سال ۱۹۵۷
حرفه. آکوستا عضویت خود را در لولاک در سال ۱۹۵۷ آغاز کرد و شورای بانوان شماره ۳۳۵ را در این سازمان بازسازی نمود. این شورا به زنان سالمند غذا می‌رساند و بورسیه‌هایی را برای دانش‌آموزان محلی تأمین می‌کرد. از طریق این شورا، او بودجه‌ای برای پرداخت مالیات‌های انتخاباتی جمع‌آوری کرد و لاتین‌تبارها را برای رأی‌دادن ثبت‌نام کرد. او در کارزار انتخاباتی ریموند تِیِس برای رسیدن به مقام اولین شهردار مکزیکی-آمریکایی ال پاسو فعالیت داشت. تیِس و شهرداران بعدی، آکوستا را به پست‌های مختلفی در دولت‌های خود منصوب کردند. در
به پست‌های مختلفی در دولت‌های خود منصوب کردند. در سال ۱۹۷۲، آکوستا به انجمن وکلای حوزه ۱۷ آزمون‌گران حقوق منصوب شد و اولین زن و غیرحقوق‌دان در تاریخ کانون وکلای تگزاس بود که این انتصاب را دریافت کرد. او همچنین اولین زنی بود که به هیئت امنای کالج اجتماعی ال پاسو انتخاب شد و نخستین زن در تاریخ ال پاسو بود که به عنوان کمیسر خدمات کشوری منصوب گردید. در سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۷۳، او به عنوان زن برجسته ملی سال در لولاک انتخاب شد. آکوستا نخستین عضو زن کمیسیون خدمات کشوری ال پاسو بود. آکوستا در سال ۱۹۷۶ پروژه آمیستاد را
ال پاسو بود. آکوستا در سال ۱۹۷۶ پروژه آمیستاد را هم‌بنیان‌گذاری کرد؛ این برنامه برجسته خدمات اجتماعی برای کمک به سالمندان و افراد دارای معلولیت در جامعه ال پاسو طراحی شده بود. او همچنین به مدت دو و نیم دهه به عنوان مدیر اجرایی این پروژه فعالیت کرد. فرماندار بیل کلمنتس در سال ۱۹۸۰ آکوستا را به کمیته مشورتی تگزاس برای کنفرانس کاخ سفید درباره خانواده‌ها منصوب کرد. در سال ۱۹۸۲، سازمان یونایتد وی او را با نخستین جایزه سالانه خدمات داوطلبانه مفتخر کرد. سایر خدمات او شامل مشارکت در سازمان‌هایی بود که بر سالمندی،
او شامل مشارکت در سازمان‌هایی بود که بر سالمندی، رفاه کودکان، آموزش و امنیت غذایی تمرکز داشتند. او همچنین دریافت‌کننده جوایز فاتح ال پاسو و رز زرد تگزاس بود. در سال ۱۹۹۳، رأی‌دهندگان شهرستان ال پاسو، آکوستا را به عنوان رئیس اداره مسکن این شهرستان انتخاب کردند. زندگی شخصی. در سال ۱۹۴۸، لوسی با آلخاندرو آکوستا، کهنه‌سرباز جنگ جهانی دوم و همکلاسی‌اش در دبیرستان بویی ازدواج کرد. او همچنین در جنگ کره خدمت کرده بود. این زوج صاحب دو پسر به نام‌های آلخاندرو جونیور و دنیل شدند. درگذشت و میراث. آکوستا در ۸ مارس ۲۰۰۸
دنیل شدند. درگذشت و میراث. آکوستا در ۸ مارس ۲۰۰۸ در ال پاسو، تگزاس درگذشت و در گورستان رستلَن پارک به خاک سپرده شد. او عضو تالار مشاهیر لولاک، تالار مشاهیر زنان تگزاس و تالار مشاهیر کمیسیون زنان ال پاسو بود. خیابانی در ال پاسو به نام لوسی آکوستا وِی به افتخار او نام‌گذاری شده است. هر سال، پروژه آمیستاد جوایز بشردوستانه لوسی جی. آکوستا را اهدا می‌کند که آخرین بار در ۲۷ آوریل ۲۰۱۸ اعطا شد و این جایزه از سال ۱۹۹۳ به نام او نام‌گذاری شده است.
ویراب آزاریان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) یک فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۸۸۹ در زیلیک به دنیا آمد وی در تاریخ نامعلوم احتمالاً در فرانسه درگذشت .
هوهانس پارونیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فدایی اهل ارمنستان بود . زندگی‌نامه. در ۲۱ آوریل ۱۸۷۸ در گوریس به دنیا آمد وی در اکتبر ۱۹۲۰ در سن ۴۲ سالگی تیرباران شد .
مارگار وارژاپت (مارگار آمیریان) (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فدایی و سیاستمدار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی مارگار آمیریان () در ۱۸۵۸ در به دنیا آمد وی عضو فدراسیون انقلابی ارمنی بود. وی در ۱۸۹۳ در سن ۳۵ سالگی در بدلیس درگذشت .
آریودز آواگ (؛ - درگذشته ) فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی عضو فدراسیون انقلابی ارمنی بود.. وی در ۱۹۰۵ در خلات درگذشت.
بالابخ کاراپت (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فدایی و انقلابی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی کاراپت در حدود ۱۸۷۸ میلادی در روستای یا Խլաթ به دنیا آمد وی عضو فدراسیون انقلابی ارمنی بود. وی در ۱۹۱۵ در سن سالگی در بدلیس اعدام شد.
سیندی لی ون دوور (زادهٔ ۱۹۵۴) استاد هاروی اسمیت در زمینهٔ اقیانوس‌نگاری زیستی و رئیس بخش علوم دریایی و حفاظت در دانشگاه دوک است. او همچنین مدیر آزمایشگاه دریایی دانشگاه دوک است. حوزهٔ اصلی پژوهشی او اقیانوس‌نگاری است، اما در زمینه‌های تنوع زیستی، بیوژئوشیمی، زیست‌شناسی حفاظت، بوم‌شناسی و علوم دریایی نیز تحقیق می‌کند. تحصیلات. ون دوور در ایتون‌تاون، نیوجرسی بزرگ شد. او در دبیرستان منطقه‌ای مانموث تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۷ با مدرک کارشناسی در علوم محیطی از دانشگاه راتگرز فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۸۵، مدرک
دانشگاه راتگرز فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۸۵، مدرک کارشناسی ارشد خود را در بوم‌شناسی از دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس دریافت کرد. او در سال ۱۹۸۹ دکترای خود را از برنامه مشترک مؤسسه فناوری ماساچوست و مؤسسه اقیانوس‌شناسی وودز هول در رشته اقیانوس‌نگاری زیستی دریافت کرد. در این برنامه، او در مأموریت‌های متعددی شرکت کرد و مقالاتی دربارهٔ راهبردهای تولیدمثلی و جذب بی‌مهرگان آب‌گرم‌دریایی، شبکه‌های غذایی این زیستگاه‌ها و توصیف‌های آرایه‌شناختی از گونه‌های جدید منتشر کرد. پس از دریافت دکترای خود در سال ۱۹۸۹، ون دوور
کرد. پس از دریافت دکترای خود در سال ۱۹۸۹، ون دوور به گروهی پیوست که زیردریایی اعماق دریا "آلوین" را اداره می‌کرد. دستاوردها. در سال ۱۹۸۲، ون دوور به نخستین مأموریت پژوهشی زیستی در بلندای شرق اقیانوس آرام پیوست و نخستین غواصی خود را در "آلوین" در شکاف گالاپاگوس در سال ۱۹۸۵ انجام داد. در سال ۱۹۹۰، او چهل و نهمین فردی شد که نشان دلفین نیروی دریایی را برای عملیات و هدایت "آلوین" دریافت کرد و نخستین زن خلبان این زیردریایی شد. او در ۴۸ مأموریت به‌عنوان خلبان فرمانده در "آلوین" شرکت کرد و در بیش از ۱۰۰ غواصی
فرمانده در "آلوین" شرکت کرد و در بیش از ۱۰۰ غواصی اکتشافی دیگر حضور داشت. در این مأموریت‌ها، او گونه‌های جدیدی از صدف‌های دوکفه‌ای، میگو، کرم لوله‌ای و باکتری‌ها را کشف کرد. پیش از نقش کنونی خود در دانشگاه دوک، ون دوور به‌عنوان پژوهشگر مدعو «مری دریکسون مک‌کردی» در آزمایشگاه دریایی دانشگاه دوک فعالیت می‌کرد. او همچنین در کالج ویلیام و مری و دانشگاه اورگن سمت‌های آموزشی داشته و در چندین موقعیت پژوهشی نیز مشغول به کار بوده است، از جمله به‌عنوان پژوهشگر فولبرایت در مرکز برس در فرانسه و مدیر علمی مرکز ملی
در مرکز برس در فرانسه و مدیر علمی مرکز ملی پژوهش‌های زیرآبی ساحل غربی. پژوهش‌های کنونی او عمدتاً بر مطالعه تنوع زیستی، زیست‌جغرافیا و ارتباط بی‌مهرگان در زیست‌بوم‌های شیمی‌ساختی و همچنین کالبدشناسی کارکردی این موجودات تمرکز دارد. افزون بر این، او در توسعه سیاست‌ها و راهبردهای مدیریتی پیش از صنعتی‌سازی برای منابع اعماق دریا فعال است. ون دوور ده‌ها کمک‌هزینه پژوهشی دریافت کرده است که بسیاری از آن‌ها از سوی بنیاد ملی علوم ایالات متحده، اداره ملی اقیانوسی و جوی ایالات متحده و سازمان ملی هوانوردی و فضایی ایالات
ایالات متحده و سازمان ملی هوانوردی و فضایی ایالات متحده تأمین شده‌اند. علاوه بر پژوهش، او یک کتاب علمی-عامه‌پسند دربارهٔ اعماق دریا و تجربیاتش به‌عنوان خلبان آلوین تألیف کرده است ("سفرهای اعماق اقیانوس"؛ آدیسون-وسلی، ۱۹۹۷، که با عنوان "باغ اختاپوس" نیز شناخته می‌شود). او همچنین نویسنده نخستین کتاب درسی دربارهٔ دهانه‌های گرمابی است ("بوم‌شناسی دهانه‌های گرمابی اعماق دریا"؛ انتشارات دانشگاه پرینستون، ۲۰۰۰)، و سرپرستی نمایشگاه سیار "فراتر از لبه دریا"، مجموعه‌ای از آثار هنری اعماق دریا با آبرنگ‌های کارن
از آثار هنری اعماق دریا با آبرنگ‌های کارن جاکوبسن را برعهده داشته است. او همچنین در توسعه "هنر و علم: تجسم ژرفای اقیانوس"، یک نمایشگاه چندرسانه‌ای، مشارکت دارد. ون دوور بیش از ۹۰ مقاله علمی منتشر کرده است و علاوه بر آن، در تهیه گزارش‌های سیاست‌گذاری، مدخل‌های دانشنامه‌ای و چکیده‌های تفصیلی نیز نقش داشته است.
الدورادو یک جامعه غیرمشمول و محدوده سرشماری‌شده (CDP) در شهرستان بلر، پنسیلوانیا، ایالات متحده است. این منطقه برای اولین بار پیش از سرشماری ۲۰۲۰ به عنوان یک محدوده سرشماری‌شده فهرست شد. جغرافیا. این محدوده سرشماری‌شده در غرب شهرستان بلر، در امتداد مرز جنوبی ناحیه لوگان قرار دارد. این منطقه از جنوب با ناحیه آلگنی و از شرق با محله الدورادو در شهر آلتونا هم‌مرز است. الدورادو در سمت جنوبی دره برگون ران، در دامنه آلگنی فرانت قرار دارد که ارتفاع آن تا در فاصله‌ای کمی بیش از در غرب افزایش می‌یابد. منحنی نعل اسبی
کمی بیش از در غرب افزایش می‌یابد. منحنی نعل اسبی در خط پیتسبورگ متعلق به راه‌آهن نورفک ساترن در فاصله به سمت شمال‌غربی، در امتداد دره برگون ران قرار دارد. آموزش. منطقه مدرسه‌ای ناحیه مدرسه‌ای آلتونا مسئول ارائه خدمات آموزشی در این منطقه است. دبیرستان دبیرستان آلتونا دبیرستان جامع این منطقه است.
گالشو مانوک (؛ زادهٔ - درگذشته ) فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. تاریخ تولد وی نامعلوم است وی در ۱۹۲۷ میلادی درگذشت
جوی اوفما، همچنین شناخته‌شده با نام جوی کانسل (زادهٔ ۱۹۴۲)، یک پرستار و مرگ‌شناس بازنشستهٔ آمریکایی است. او به دلیل فعالیت‌هایش در زمینهٔ کار با افراد مبتلا به بیماری‌های لاعلاج در ایالت پنسیلوانیا شناخته می‌شود و نخستین پرستار-مرگ‌شناس در این کشور بود. اوفما پس از پخش گزارشی دربارهٔ او در برنامهٔ "۶۰ دقیقه" مورد توجه ملی قرار گرفت. اوفما به عنوان متخصص بالینی در مطالعات مرگ‌شناسی در مرکز پزشکی آپر چساپیک و بیمارستان هارفورد مموریال فعالیت می‌کرد. لیندا لاوین در یک فیلم تلویزیونی سال ۱۹۸۱ با عنوان "مسئلهٔ
در یک فیلم تلویزیونی سال ۱۹۸۱ با عنوان "مسئلهٔ مرگ و زندگی" نقش اوفما را ایفا کرد. زندگی و تحصیلات. مادر او، سسیلیا کانسل (۱۹۱۶–۱۹۸۴) از الدورادو، پنسیلوانیا بود، و پدرش، ارنست ویکتور کانسل (۱۹۱۷–۱۹۶۵)، یک ماشین‌کار در راه‌آهن پنسیلوانیا در آلتونا بود. اوفما پس از ترک دبیرستان، در سال ۱۹۶۱ در دورهٔ آموزش پرستاری بیمارستان آلتونا مردود شد. پس از مدتی کار به عنوان کمک‌یار روان‌پزشکی در بیمارستان ایالتی وارن، به هریسبورگ بازگشت و آموزش پرستاری خود را در دانشگاه اجتماعی هریسبورگ تکمیل کرد. اوفما مدرک کارشناسی
اجتماعی هریسبورگ تکمیل کرد. اوفما مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه کلمبیا پسیفیک دریافت کرد. حرفه. علاقهٔ اوفما به کمک به بیماران در حال مرگ زمانی آغاز شد که در سال ۱۹۷۲ به عنوان پرستار اورولوژی کار می‌کرد. او پس از شنیدن سخنرانی الیزابت کوبلر-راس، بیمارستان را متقاعد کرد که اجازه دهد از بیماران لا علاج مراقبت کند. اوفما از کتاب کوبلر-راس با عنوان "دربارهٔ مرگ و مردن" به عنوان یک تأثیرگذار نام برده است. در کار خود، او چندین آرزوی آخر بیمارانش را برآورده کرد که این موضوع باعث شکایت برخی
را برآورده کرد که این موضوع باعث شکایت برخی همکارانش شد که او استقلال بیش از حدی دارد. او پس از پخش یک گزارش ۱۴ دقیقه‌ای دربارهٔ او در برنامهٔ تلویزیونی "۶۰ دقیقه" در ژانویه ۱۹۷۷، مورد توجه ملی قرار گرفت. در نتیجه، پزشکان ارجاعات بیشتری به او دادند. این برنامه توجه لیندا لاوین را جلب کرد که با او تماس گرفت تا دربارهٔ ساخت فیلمی از زندگی‌اش صحبت کند. با این حال، شهرت بیشتر اوفما باعث ایجاد تنش‌هایی با مدیریت بیمارستان شد و در سال ۱۹۷۸ از سمت خود استعفا داد. فیلمی دربارهٔ اوفما با عنوان "مسئلهٔ مرگ و زندگی"
فیلمی دربارهٔ اوفما با عنوان "مسئلهٔ مرگ و زندگی" در تاریخ ۱۳ ژانویه ۱۹۸۱ از شبکهٔ سی‌بی‌اس پخش شد. یکی از نخستین نوشته‌های اوفما، مقاله‌ای با عنوان چه بگوییم به اعضای خانواده پس از یک مرگ بود. او همچنین مقالاتی را برای مجله آمریکایی مراقبت‌‌های آسایشگاهی نوشته است. او به عنوان مدرس مهمان و مشاور در چندین مدرسه و مرکز پزشکی فعالیت داشته است. در سال ۱۹۸۴، او کتاب "همراهان کوتاه‌مدت" را دربارهٔ تجربیات خود به عنوان یک پرستار مرگ‌شناس در بیمارستان هریسبورگ منتشر کرد. در سال ۱۹۹۱، او در ویدیویی با عنوان
منتشر کرد. در سال ۱۹۹۱، او در ویدیویی با عنوان "مواجهه با مرگ و مردن" حضور داشت. در سال ۲۰۰۷، او "بینش‌هایی دربارهٔ مرگ و مردن" را منتشر کرد که مجموعه‌ای از مقالاتش از سال ۱۹۸۷ برای یک مجلهٔ پرستاری بود. او همچنین عضو انستیتوی جامعه، اخلاق و علوم زیستی، انجمن آموزش و مشاوره مرگ و کمیته اجرایی شبکه مراقبت‌های تسکینی پنسیلوانیا بوده است. اوفما یک مرکز خصوصی مشاوره مرگ در هریسبورگ تأسیس کرد که پس از یک سال فعالیت به دلیل مشکلات مالی تعطیل شد. او در مارس ۱۹۸۰ مرکز مشاوره هاسپیس شهرستان لنکستر را افتتاح کرد. او
مشاوره هاسپیس شهرستان لنکستر را افتتاح کرد. او بیماران را مصاحبه می‌کرد و تیمی از کارکنان پزشکی و سایر متخصصان را برای نظارت بر داوطلبان و هدایت گروه‌های حمایتی خانواده‌های بیماران تشکیل داد. فعالیت‌های ملی اوفما باعث شد که زمان کمتری را در لنکستر سپری کند و در اکتبر ۱۹۸۲ از او خواسته شد که از سمت خود کناره‌گیری کند. اوفما در ژوئن ۱۹۹۱ هاسپیس یورک هاوس را برای بیماران مبتلا به ایدز در مراحل پایانی بیماری خریداری کرد که شش ماه بعد آغاز به کار کرد. پس از پیشنهاد اوفما، این هاسپیس در ۲۲ نوامبر ۱۹۹۶ به دلیل
اوفما، این هاسپیس در ۲۲ نوامبر ۱۹۹۶ به دلیل مشکلات مالی تعطیل شد. اوفما پیش از بازنشستگی به عنوان متخصص بالینی مرگ‌شناسی در مرکز پزشکی آپر چساپیک در بیمارستان هارفورد وابسته به دانشگاه سیستم پزشکی مریلند کار می‌کرد. بسیاری از داوطلبان پزشکی اظهار داشته‌اند که اوفما بر انتخاب مسیر شغلی آن‌ها در این حوزه تأثیر گذاشته است. اوفما از بیماران خود دربارهٔ احساساتشان در مواجهه با بیماری سخت سؤال می‌کرد و آن‌ها را تشویق می‌کرد که کنترل باقی‌ماندهٔ زندگی خود را در دست بگیرند. او نخستین پرستار مرگ‌شناس در ایالات
دست بگیرند. او نخستین پرستار مرگ‌شناس در ایالات متحده بود. افتخارات. اوفما در سال ۱۹۸۰ جایزهٔ «پنسیلوانیایی برجسته» را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۴ نیز از سوی بنیاد منطقه مدرسه آلتونا به عنوان برندهٔ جایزهٔ «فارغ‌التحصیل برجسته» معرفی شد.
یغیشه پاهلاوونی (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی و فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱ اوت ۱۸۸۴ در ایغدیر به دنیا آمد وی عضو فدراسیون انقلابی ارمنی بود. وی در ۳ فوریهٔ ۱۹۶۱ در سن ۷۶ سالگی در تهران درگذشت و در گورستان دولاب به خاک سپرده شد.
توروس واغیناکی تساروکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۸۷۰ در گورون به دنیا آمد وی عضو حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان بود.. وی در ۱۸۹۳ در سن ۲۳ سالگی در آنکارا درگذشت .
سارگیس کوکونیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۳ ژانویهٔ ۱۸۶۳ در روستای به دنیا آمد و از مدرسه نرسیسیان (۱۸۸۴)، دانشگاه دولتی سن پترزبورگ و :دانشگاه دولتی سنت پترزبورگ فارغ‌التحصیل شد. وی فدراسیون انقلابی ارمنی بود. وی در ۲۶ نوامبر ۱۹۱۳ در سن ۵۰ سالگی در زندان اریول در اریول درگذشت.
کاراپت گولاکسزیان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) یک فدایی اهل ارمنستان بود . زندگی‌نامه. در ۱۸۶۷ در وان به دنیا آمد تاریخ درگذشت وی نامعلوم است.
گایل واهان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی میناس تولپاشیان () در ۱۸۷۲ در به دنیا آمد وی در ۱۹۰۴ در سن ۳۲ سالگی درگذشت .
یپرم کاراپتی ملکومیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۸۸۵ میلادی به دنیا آمد وی در ۱۹۵۷ در سن ۷۲ سالگی درگذشت . منابع.
موشق بیتلیستسی (؛ زادهٔ - درگذشته ) فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی موشق موشقیان () در ۱۸۶۹ در بدلیس به دنیا آمد و از دانشکده علوم الهی گئورگیان فارغ‌التحصیل شد. وی عضو فدراسیون انقلابی ارمنی بود. وی در ۱۸۹۹ در سن ۳۰ سالگی در درگذشت .
شاوارش باسه‌نتسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۸۷۴ میلادی به دنیا آمد وی در ۱۳ نوامبر ۱۹۳۷ در سن ۶۳ سالگی درگذشت .
هاکوب (گیراگوس) ساریکیان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم ) یک فرد نظامی، و فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۸۷۲ در گاندزاکار به دنیا آمد تاریخ درگذشت وی نامعلوم است.
کاراپت تورسارگسیان (؛ زادهٔ ۱۸۷۱ - درگذشته ۱۹۳۷)، نویسنده و فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۸۷۱ در Հաճըն به دنیا آمد . توروسارگسیان عضو حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان بود. وی در ۱۹۳۷ در سن ۶۶ سالگی درگذشت .