payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در سال ۱۹۴۲، در جریان یکی از بمباران‌های شهر توسط متفقین در طول جنگ جهانی دوم، ساختمان تا حدی آسیب دید، به ویژه بین بدنه مرکزی و بال غربی. دوران معاصر. در طبقه اصلی، که به اصطلاح «نوبیله پیانو» نامیده می‌شود، تالارهای نقاشی‌شدهٔ «"مجیور» و «کونسیلیو» کوچک" قرار دارند که بسیاری از رویدادهای عمومی در آنها برگزار می‌شود. کاخ دوک‌ها در سال ۱۹۹۲، به مناسبت جشن‌های کریستف کلمب و پانصدمین سالگرد کشف قاره آمریکا، مرمت شد. پس از مرمت، این کاخ به روی عموم مردم گشوده شد و به عنوان موزه و کاخ فرهنگ مورد استفاده قرار
شد و به عنوان موزه و کاخ فرهنگ مورد استفاده قرار گرفت. از ۸ فوریه ۲۰۰۸، این کاخ توسط «بنیاد فرهنگی جنوا پالازو دوکاله» اداره می‌شود. علاوه بر برخی فعالیت‌های تجاری، به صورت دوره‌ای میزبان رویدادها، کنفرانس‌ها و نمایشگاه‌های هنری مهم است. در ژوئیه ۲۰۰۱، این کاخ میزبان اجلاس سران گروه هشت بود.
آهنگ رها از بند (به انگلیسی: Unchained Melody) ترانه‌ای است مربوط به سال ۱۹۵۵ که موسیقی آن توسط الکس نورث و شعر آن توسط‌های زارت نوشته شد. نورث این موسیقی را به‌عنوان تم اصلی فیلم زندان‌محور Unchained (۱۹۵۵) ساخت؛ و به همین دلیل ترانه این نام را گرفته است. تاد دانکن آواز این ترانه را برای موسیقی متن فیلم اجرا کرد. این ترانه از آن زمان به بعد به یکی از استانداردهای موسیقی و از پرضبط‌ترین ترانه‌های قرن بیستم تبدیل شد؛ مشهورترین اجرای آن توسط برادران رایتیوس در سال ۱۹۶۵ انجام شد. طبق گفتهٔ مدیر انتشار ترانه،
سال ۱۹۶۵ انجام شد. طبق گفتهٔ مدیر انتشار ترانه، بیش از ۱۵۰۰ نسخهٔ ضبط‌شده از «ملودی رهاشده» توسط بیش از ۶۷۰ هنرمند و به زبان‌های مختلف جهان وجود دارد. در سال ۱۹۵۵، سه نسخه از این ترانه (توسط لس بَکستر، آل هیبلر و روی همیلتون) در فهرست ۱۰ ترانهٔ برتر "بیلبورد" در ایالات متحده جای گرفتند و چهار نسخه (توسط آل هیبلر، لس بکستر، جیمی یانگ و لیبراچی) همزمان در فهرست ۲۰ ترانهٔ برتر بریتانیا ظاهر شدند که رکوردی برای هر ترانه‌ای بود. این ترانه در قرن ۲۱ نیز همچنان در جدول‌های موسیقی جای گرفت و تنها ترانه‌ای بود که
جدول‌های موسیقی جای گرفت و تنها ترانه‌ای بود که با چهار ضبط متفاوت به رتبهٔ نخست در بریتانیا رسید، تا این‌که در سال ۲۰۱۴ با انتشار نسخهٔ «بند اید ۳۰» از ترانهٔ «آیا می‌دانند کریسمس است؟» در این رکورد همراه شد. از میان صدها ضبط انجام‌شده، نسخهٔ گروه برادران رایتیوس با اجرای تک‌خوانی بابی هتفیلد پس از انتشار به معیار اصلی در دستگاه‌های پخش موسیقی (jukebox) تبدیل شد. هتفیلد در بیت پایانی ملودی را تغییر داد و بسیاری از نسخه‌های بازخوانی بعدی این ترانه بر اساس اجرای او شکل گرفتند. ضبط برادران رایتچس دور دوم
اجرای او شکل گرفتند. ضبط برادران رایتچس دور دوم محبوبیت گستردهٔ خود را زمانی تجربه کرد که در فیلم روح (Ghost) در سال ۱۹۹۰ استفاده شد. در سال ۲۰۰۴، این ترانه در جایگاه ۲۷ فهرست ۱۰۰ سال… ۱۰۰ ترانه به انتخاب بفا مؤسسه فیلم آمریکا (AFI) از برترین ملودی‌های تاریخ سینمای آمریکا قرار گرفت.
امارت باری () یک دولت اسلامی کوتاه‌مدت در آپولیا (در ایتالیای امروزی) بود که توسط بربرها اداره می‌شد. این امارت که از شهر باری در جنوب ایتالیا کنترل می‌شد، حدود سال ۸۴۷ میلادی، زمانی که منطقه از امپراتوری بیزانس گرفته شد، تأسیس شد، اما ۲۴ سال بعد، در سال ۸۷۱، به دست ارتش امپراتور کارولنژی لویی دوم افتاد. این امارت به عنوان تنها دولت مسلمانی که تاکنون در سرزمین اصلی ایتالیا تأسیس شده است، قابل توجه است: ۲۰۸ بنیاد. باری اولین بار در اواخر سال ۸۴۰ یا اوایل سال ۸۴۱ هدف حملات اغلبیان قرار گرفت و برای مدت کوتاهی
۸۴۱ هدف حملات اغلبیان قرار گرفت و برای مدت کوتاهی اشغال شد. به گفته بلاذری، باری در حدود سال ۸۴۷ توسط کالفون، "مولای" - شاید خدمتکار یا برده فراری - امیر اغلبیان آفریقا، از امپراتوری بیزانس فتح شد. کالفون (خلفون) احتمالاً از نژاد بربر و احتمالاً در اصل اهل امارت سیسیل بود. این فتح از نظر مسلمانان معاصر بی‌اهمیت تلقی می‌شد، زیرا توسط یک شخصیت فرعی و بدون حمایت هیچ دولت مسلمان دیگری انجام شده بود. با این حال، مفرغ بن سلام، جانشین کالفون، درخواست‌هایی را برای خلیفه عباسی متوکل در بغداد و همچنین برای فرماندار
خلیفه عباسی متوکل در بغداد و همچنین برای فرماندار استان مصر خود فرستاد و خواستار به رسمیت شناختن این فتح با عنوان "والی"، فرمانداری که بر استانی از خلافت حکومت می‌کرد، شد که این عنوان به او اعطا شد. مُفرَج نفوذ مسلمانان را گسترش داد و قلمرو امارت را گسترش داد. حکومت سودان. سومین و آخرین امیر باری، ساودان (که با نام سولدان نیز شناخته می‌شود) بود، که حدود سال ۸۵۷ پس از قتل سلف خود، مُفرَغ، به قدرت رسید. او به سرزمین‌های شاهزاده‌نشین لومبارد بنونتو حمله کرد و شاهزاده عادلخیس را مجبور به پرداخت خراج نمود. در
شاهزاده عادلخیس را مجبور به پرداخت خراج نمود. در سال ۸۶۴، او سرانجام نشان رسمی را که در ابتدا توسط مُفرَغ درخواست شده بود، به دست آورد. در اواسط دهه ۸۶۰، یک راهب فرانکی به نام برنارد و دو همراهش در سفری زیارتی به اورشلیم در باری توقف کردند. آنها با موفقیت از ساودان درخواست امان‌نامه در تمام طول مصر و سرزمین مقدس کردند. طبق "سفرنامه برناردی"، گزارش برنارد از این رویداد، باری، "شهر ساراسنوروم"، قبلاً متعلق به «بنونتان‌ها» بود. در وقایع‌نگاری عبری "احیمعاز" آمده است که ساودان، آخرین امیر باری، شهر را با
آمده است که ساودان، آخرین امیر باری، شهر را با خردمندی اداره می‌کرد و با دانشمند برجسته یهودی، ابو هارون، روابط خوبی داشت. با این حال، وقایع‌نگاری‌های رهبانی مسیحی، این امیر را به عنوان "nequissimus ac sceleratissimus" به معنای «غیرممکن‌ترین و شرورترین» به تصویر می‌کشند. مطمئناً حملات مسلمانان به مسیحیان (و یهودیان) در دوران سلطنت ساودان متوقف نشد. [ "" ] شواهدی مبنی بر تمدن پیشرفته در باری در این برهه وجود دارد. جوسوئه موسکا اظهار می‌کند که این امارت برای اقتصاد منطقه موهبتی بوده و در این مدت تجارت برده،
اقتصاد منطقه موهبتی بوده و در این مدت تجارت برده، تجارت شراب و تجارت سفال رونق داشته است. در زمان ساودان، شهر باری با مسجد، کاخ‌ها و بناهای عمومی تزئین شده بود. در سال ۸۵۹، لامبرت اول اسپولتو به جرارد، کنت مارسی، مایلپوتو، گستالد تله‌زه و واندلبرت، گستالد بویانو پیوست تا از ورود مجدد ساودان به باری پس از لشکرکشی علیه کاپوآ و سرزمین لاورو جلوگیری کند. با وجود نبردی خونین، امیر با موفقیت وارد پایتخت خود شد. امارت باری به اندازه کافی دوام آورد تا با همسایگان مسیحی خود وارد روابط شود. طبق کرونیکن
با همسایگان مسیحی خود وارد روابط شود. طبق کرونیکن "سالرنیتانیوم"، سفیران ("legati") به سالرنو فرستاده می‌شدند و در کاخ اسقفی اقامت می‌کردند، که این امر باعث ناراحتی اسقف شد. باری همچنین به عنوان پناهگاهی برای حداقل یک رقیب سیاسی امپراتور کارولنژی لویی دوم، مردی از اسپولتو که در جریان یک شورش به آنجا گریخته بود، عمل می‌کرد. پاییز. در سال ۸۶۵، لویی دوم، شاید تحت فشار کلیسا، که همیشه از وجود یک دولت مسلمان در میان ایتالیا ناراحت بود، با صدور فرمانی از مردان جنگجوی شمال ایتالیا خواست تا در بهار ۸۶۶ در لوسرا
جنگجوی شمال ایتالیا خواست تا در بهار ۸۶۶ در لوسرا برای حمله به باری گرد هم آیند. از منابع معاصر مشخص نیست که آیا این نیرو هرگز به باری لشکرکشی کرده است یا خیر، اما در تابستان همان سال، امپراتور به همراه ملکه خود، انگلبرگا، در حال گشت و گذار در کامپانیا بود و از سوی شاهزادگان لمباردی - آدلخیس از بنونتو، گایفر از سالرنو و لندولف دوم از کاپوا - به شدت تشویق می‌شد تا دوباره به باری حمله کند. تا بهار ۸۶۷ طول کشید تا لویی علیه امارت اقدام کند. او بلافاصله ماترا و اوریا را که اخیراً فتح کرده بود، محاصره کرد و
و اوریا را که اخیراً فتح کرده بود، محاصره کرد و اولی را به آتش کشید. اوریا قبل از فتح مسلمانان، منطقه‌ای مرفه بود؛ بنابراین باربارا کروتز حدس می‌زند که ماترا در برابر لویی مقاومت می‌کرد در حالی که اوریا از او استقبال می‌کرد: بنابراین اولی ویران شد. این امر ممکن است ارتباطات بین باری و تارانتو، قطب دیگر قدرت مسلمانان در جنوب ایتالیا، را قطع کرده باشد. لویی پادگانی در کانوسا در مرز بین بنونتو و باری تأسیس کرد، اما تا مارس ۸۶۸ به اولی عقب‌نشینی کرد. احتمالاً در همین زمان بود که لویی با امپراتور جدید بیزانس،
در همین زمان بود که لویی با امپراتور جدید بیزانس، باسیل اول، وارد مذاکره شد. احتمالاً ازدواج بین ارمنگارد، دختر لویی، و کنستانتین، پسر ارشد باسیل، در ازای کمک دریایی بیزانس در تصرف باری مورد بحث قرار گرفت. "کرونیکون سالرنیتانوم" به‌طور متناقضی ابتکار عمل چنین گفتگوهایی را به لویی و سپس به باسیل نسبت می‌دهد. حمله مشترک برای اواخر تابستان ۸۶۹ برنامه‌ریزی شده بود و لویی تا اواخر ژوئن در بنونتو در حال برنامه‌ریزی بود. ناوگان بیزانس - اگر به "سالنامه برتینیانی" اعتماد کنیم، شامل چهارصد کشتی - تحت فرماندهی
اعتماد کنیم، شامل چهارصد کشتی - تحت فرماندهی نیکتاس با این انتظار که لویی دخترش را فوراً تحویل دهد، وارد شد. او از انجام این کار خودداری کرد، بدون هیچ دلیل مشخصی، اما شاید به این دلیل که نیکتاس از به رسمیت شناختن عنوان امپراتوری او خودداری کرده بود، زیرا لویی بعداً در نامه‌ای به «رفتار توهین‌آمیز» فرمانده اشاره می‌کند. با این حال، شاید ناوگان خیلی دیر و در پاییز رسیده باشد. در سال ۸۷۰، مسلمانان باریوت حملات خود را افزایش دادند و تا آنجا پیش رفتند که شبه جزیره گارگانو از جمله پناهگاه مونته سنت آنجلو را
جزیره گارگانو از جمله پناهگاه مونته سنت آنجلو را ویران کردند. امپراتور لویی پاسخی ترتیب داد و با جنگیدن تا اعماق آپولیا و کالابریا پیش رفت، اما مراکز جمعیتی اصلی مانند باری یا تارانتو را دور زد. ظاهراً چند شهر از کنترل مسلمانان آزاد شدند و گروه‌های مختلف مسلمان که با آنها روبرو شدند، به‌طور کلی شکست خوردند. احتمالاً با دلگرمی از این موفقیت‌ها، لویی با نیروی زمینی فرانک‌ها، ژرمن‌ها و لومباردها و با کمک ناوگانی از "اسکلاوینی‌ها" به باری حمله کرد. در فوریه ۸۷۱، ارگ سقوط کرد و ساودان اسیر و به زنجیر کشیده شد و
ارگ سقوط کرد و ساودان اسیر و به زنجیر کشیده شد و به بنونتو برده شد. گزارش موجود در کتاب "«اداره امپراتوری»" کنستانتین پورفیروژنیتوس مبنی بر اینکه بیزانسی‌ها نقش عمده‌ای در سقوط شهر داشتند، احتمالاً ساختگی است. در محاصره عرب باری (۸۶۸–۸۷۱) و دوماگوج با ناوگان راگوسا شرکت کردند که طبق گفته کنستانتین هفتم ، کروات‌ها و دیگر آرکون‌های اسلاو را با کشتی‌های خود به لونگوباردیا منتقل کردند. کتابشناسی. منابع اولیه. موارد زیر به‌عنوان بخشی از منابع تاریخ لمبارد در انستیتوی تحقیق قرون وسطی موجود است: همچنین به نامه
تحقیق قرون وسطی موجود است: همچنین به نامه امپراتور لویی دوم به امپراتور باسیل اول که در سال ۸۷۱ پس از تصرف باری نوشته شده و ترجمه انگلیسی آن موجود است، مراجعه کنید.
«من از تو نمی‌ترسم» تک‌آهنگی از خواننده-ترانه‌سرای ایتالیایی اِما مارونه است که در ۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۶ به‌عنوان سومین قطعه از چهارمین آلبوم استودیویی‌اش با نام "Adesso" منتشر شد. این ترانه سپس به‌عنوان موسیقی متن فیلم "Girotondo" به کارگردانی تونینو آباله انتخاب شد. توضیحات. هشتمین قطعهٔ آلبوم، «من از تو نمی‌ترسم» تقدیمی است به زنانی که می‌دانند «نه» بگویند و زندگی خود را به دست بگیرند؛ بدون آن‌که زیر بار خشونت و ترس بروند، و به‌ویژه به زنانی که دیگر از کمک خواستن، زندگی کردن و نفس کشیدن شرم ندارند. در این
خواستن، زندگی کردن و نفس کشیدن شرم ندارند. در این باره، خود اِما اظهار داشته است: غریزهٔ بقا ما را وادار می‌کند از چیزی یا کسی که از او می‌ترسیم فرار کنیم. ما فرار می‌کنیم، چون می‌ترسیم شجاعت نداشته باشیم و به اندازهٔ کافی قوی نباشیم که بمانیم و با «شیاطین» خود روبه‌رو شویم. این داستانِ آگاهی یافتن از خویشتن است؛ جایی که میل به رهایی از ستم‌ها و زندان‌های روح، از هر چیز دیگری نیرومندتر می‌شود. تبلیغات. در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۶، این خواننده ترانه را در یک اجرای دونفره با الودی در آمفی‌تئاتر ورونا به‌مناسبت
دونفره با الودی در آمفی‌تئاتر ورونا به‌مناسبت کنسرت-رویداد «Amiche in Arena» اجرا کرد. این نسخه در آلبوم زندهٔ «Amiche in Arena» که در ۱۱ نوامبر همان سال منتشر شد، گنجانده شد. بازخورد. در بررسی آلبوم، ماتیا مارزی از وب‌سایت Rockol نوشت که این ترانه «مثل یک ترانه عاشقانه آغاز می‌شود و به موضوع ترس در روابط دو نفره می‌پردازد، که نوعی بازتاب کوچک از جامعه است». او صدای ترانه را «مستقیم، با درام‌های ضربان‌دار، و در بخش کر، جایی که صفحه‌کلیدها جای خود را به یک ارکستر باشکوه می‌دهند» توصیف کرده و اجرای خواننده
ارکستر باشکوه می‌دهند» توصیف کرده و اجرای خواننده را ستوده است. موزیک ویدیو. موزیک ویدیو این ترانه، به کارگردانی لوئیزا کارکاواله، در ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۱۶ به‌صورت پیش‌نمایش در وب‌سایت کوریره دلا سرا منتشر شد و روز بعد در کانال Vevo هنرمند قرار گرفت. در این ویدئو، بازیگر فرانچسکو آرکا نیز حضور داشت.
دفترهای زندان () مجموعه‌ای از مقالات نوشته شده توسط آنتونیو گرامشی، مارکسیست ایتالیایی است که از زندان رژیم فاشیستی ایتالیا، از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۵ به نگارش درآمده‌اند. گرامشی در این نوشته‌ها به بسیاری از جنبه‌های سیاسی نظر می‌اندازد و هرچند این دفترها به شکلی غیرنظاممند نوشته شده‌اند، اما سهم بسیار بدیعی در نظریه سیاسی قرن بیستم دارند. گرامشی بینش‌های خود را از منابع مختلفی -نه تنها مارکسیست‌های دیگر-، بلکه از متفکرانی مانند نیکولو ماکیاولی، ویلفردو پارتو، ژرژ سورل و بندتو کروچه - گرفته است. دفترچه‌های او طیف
سورل و بندتو کروچه - گرفته است. دفترچه‌های او طیف گسترده‌ای از موضوعات، از جمله تاریخ و ملی‌گرایی ایتالیا، انقلاب فرانسه، فاشیسم، تیلوریسم و فوردیسم، جامعه مدنی، فولکلور، دین و فرهنگ والا و عامه را پوشش می‌دهند. تاریخچه. یک سوء قصد فرضی به جان بنیتو موسولینی در ۳ اکتبر ۱۹۲۶، منجر به ایجاد قدرت‌های پلیس مخفی در رژیم موسولینی شد. و گرامشی، علی‌رغم مصونیت پارلمانی او، توسط این نیرو دستگیر شد. پس از یک محاکمه نمایشی در ماه مه ۱۹۲۸، گرامشی به بیست سال زندان محکوم و به زندانی در توری منتقل شد، جایی که پنج سال
و به زندانی در توری منتقل شد، جایی که پنج سال اول محکومیت خود را گذراند. در اینجا وی در فوریه ۱۹۲۹شروع به نوشتن «یادداشت‌های زندان» کرد. در این زمان سلامتی او رو به وخامت گذاشته بود. و با بدست آوردن سلامتی‌، گرامشی بیشتر وقت خود در زندان را صرف خواندن متون مارکسیستی و تفسیر آنها کرد، هرچند این امر آسانی نبود و دسترسی به این متون توسط زندان سانسور می‌شد. لوازم تحریر و دفترچه‌ها توسط دوست او، پیرو سرافا، تهیه می‌ شد. گرامشی در این دوره به طور گسترده نوشت و حاصل دوران زندان، بیش از ۳۰ دفترچه و ۳۰۰۰ صفحه تاریخ
دوران زندان، بیش از ۳۰ دفترچه و ۳۰۰۰ صفحه تاریخ و تحلیل است، که با توجه به اینکه گرامشی، دفترچه‌های خود را با دست‌خط ریز پر کرد می‌توان به حجم عظیم این کار پی برد. این دفترچه‌ها در ابتدا به طور قاچاقی از زندان خارج شدند. توسط تاتیانا شوخت، خواهرزن گرامشی، فهرست‌بندی و برای نگهداری به مسکو فرستاده شدند. آنها پس از جنگ جهانی دوم به ایتالیا بازگردانده شدند و از آن زمان در «بنیاد گرامشی» (Fondazione Gramsci) در رم نگهداری می‌شوند. اولین نسخه آن در سال ۱۹۴۷ منتشر شد و چند ماه بعد جایزه ویارجو (Viareggio) را از
شد و چند ماه بعد جایزه ویارجو (Viareggio) را از آن خود کرد. به دنبال اهدای جایزه ویارجو پس از مرگ گرامشی، یادبودی از مجلس مؤسسان ایتالیا در ۲۸ آوریل ۱۹۴۷ منتشر شد. اولین ترجمه‌های منتشر شده به زبان انگلیسی از برخی از این دفترچه‌ها توسط لوئیس مارکس در سال ۱۹۵۷ انجام شد و گزیده‌های گسترده‌تری از دفترچه‌های زندان با ترجمه کوینتین هوار و جفری نوول-اسمیت در سال ۱۹۷۱ چاپ شد. محتوا. ایده‌هایی در نظریه مارکسیستی، نظریه انتقادی و نظریه آموزشی که با نام گرامشی مرتبط هستند عبارتند از: هژمونی فرهنگی به عنوان وسیله‌ای
هستند عبارتند از: هژمونی فرهنگی به عنوان وسیله‌ای برای حفظ دولت سرمایه‌داری نیاز به آموزش عمومی کارگران برای تشویق به پرورش روشنفکران از طبقه کارگر. تمایز بین جامعه سیاسی (پلیس، ارتش، نظام حقوقی و غیره) که مستقیماً و به اجبار تسلط دارد، و جامعه مدنی (خانواده، نظام آموزشی، اتحادیه‌های کارگری و غیره) که در آن رهبری از طریق ایدئولوژی یا به وسیله رضایت شکل می‌گیرد. "تاریخ‌گرایی مطلق". نقدی بر جبر اقتصادی که با تفاسیر جبرگرایانه از مارکسیسم مخالف است. نقدی بر ماتریالیسم فلسفی.
جیمز اور (؛ زادهٔ ) عضو هیئت علمی، و فیلسوف است. او در حال حاضر دانشیار فلسفه دین در دانشکده الهیات دانشگاه کمبریج است. پیش از این، چهار سال به عنوان پژوهشگر پسادکتری مک‌دونالد در الهیات، اخلاق و زندگی عمومی در کلیسای مسیح، کرایست چرچ، آکسفورد گذرانده است.
زلزلهٔ کنر در سپتامبر ۲۰۲۵ یکی از مرگبارترین زمین‌لرزه‌های اخیر در افغانستان بود که در تاریخ ۱ سپتامبر ۲۰۲۵، ولایت‌های شرقی این کشور را لرزاند. این زمین‌لرزه به کشته شدن صدها نفر و زخمی شدن هزاران نفر انجامید. جزئیات زمین‌لرزه. بر اساس گزارش مرکز زمین‌شناسی ایالات متحده (USGS)، زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۶٫۲ ریشتر در ساعت ۲۳:۴۷ به وقت محلی در ولایت کنر رخ داد. این زمین‌لرزه در عمق ۱۰ کیلومتری زمین ثبت شد و پس‌لرزه‌هایی با بزرگی ۵٫۲ ریشتر در روزهای بعدی گزارش شدند. تلفات و خسارات. سخنگوی دولت طالبان اعلام کرد که
تلفات و خسارات. سخنگوی دولت طالبان اعلام کرد که در این زمین‌لرزه، ۸۰۰ نفر جان باخته و ۲۵۰۰ نفر زخمی شده‌اند. با این حال، منابع محلی در ولسوالی نورگل ولایت کنر ادعا کردند که تنها در این منطقه، ۴۵۷۰ نفر جان باخته و نزدیک به ۱۳۰۰۰ نفر زخمی شده‌اند. ولایت‌های اصلی: کنر، ننگرهار، لغمان، نورستان و پنجشیر مناطق بحرانی: ولسوالی نورگل در کنر که تقریباً به‌طور کامل ویران شده است ساختمان‌های تخریب‌شده: حدود ۹۸٪ از ساختمان‌ها در مناطق آسیب‌دیده تخریب یا آسیب جدی دیده‌اند واکنش‌ها و امدادرسانی. عملیات امدادرسانی با
واکنش‌ها و امدادرسانی. عملیات امدادرسانی با چالش‌های فراوانی مواجه بود، از جمله مسدود بودن راه‌ها و قطع ارتباط مخابراتی با روستاهای ویران‌شده. سازمان‌های امدادی بین‌المللی خواستار افزایش کمک‌های جهانی به افغانستان شدند و اعلام کردند که کمک‌های فعلی ناکافی است.
هجینگ یا پوشش ریسک (به انگلیسی: "Hedging") راهبردی در بازارهای مالی است که برای کاهش یا جبران ریسک ناشی از نوسانات قیمت دارایی‌ها به‌کار می‌رود. در این روش، سرمایه‌گذار یا معامله‌گر با باز کردن موقعیتی در یک دارایی یا ابزار مالی دیگر، زیان احتمالی ناشی از تغییرات نامطلوب قیمت را پوشش می‌دهد. هجینگ بیشتر در فارکس، بورس کالا، بازار سهام و مشتقات مالی کاربرد دارد.
پیپ (به انگلیسی: "Pip") مخفف عبارت "Percentage in Point" یا "Price Interest Point" است و کوچک‌ترین واحد تغییر قیمت در بازار فارکس به‌شمار می‌آید. پیپ معمولاً برابر با ۰٫۰۰۰۱ (یک ده‌هزارم) تغییر در نرخ جفت‌ارزها است. به‌عنوان مثال، اگر نرخ یورو/دلار آمریکا از ۱٫۱۰۵۰ به ۱٫۱۰۵۱ تغییر کند، گفته می‌شود که یک پیپ جابه‌جا شده است. در جفت‌ارزهایی که ین ژاپن (JPY) ارز دوم باشد، پیپ معادل ۰٫۰۱ است. ارزش پیپ. ارزش دلاری هر پیپ بستگی به اندازه لات (Lot) و جفت‌ارز مورد معامله دارد. برای مثال: تفاوت با پیپت. برخی بروکرها
دارد. برای مثال: تفاوت با پیپت. برخی بروکرها نرخ ارز را با پنج رقم اعشار نمایش می‌دهند. در این حالت، رقم پنجم اعشار «پیپت» (Pipette) نامیده می‌شود که معادل یک‌دهم پیپ است.
میکر و تیکر (به انگلیسی: "Maker" &amp; "Taker") دو نقش اصلی در بازارهای مالی و به‌ویژه در صرافی ارز دیجیتال و بورس هستند که نحوهٔ ایجاد یا برداشت نقدینگی را مشخص می‌کنند. میکر (Maker). "میکر" به معامله‌گری گفته می‌شود که با ثبت سفارش محدود (Limit Order) نقدینگی جدیدی به دفتر سفارش ها (Order Book) اضافه می‌کند. تیکر (Taker). "تیکر" به معامله‌گری گفته می‌شود که با پذیرش سفارش‌های موجود در بازار (Market Order یا اجرای فوری Limit Order) نقدینگی را از دفتر سفارش ها برمی‌دارد. کارمزدها. بیشتر صرافی‌ها و بازارها
ها برمی‌دارد. کارمزدها. بیشتر صرافی‌ها و بازارها از مدل کارمزد میکر–تیکر استفاده می‌کنند:
نقدینگی (به انگلیسی: "Liquidity") در بازارهای مالی به توانایی خرید یا فروش سریع یک دارایی بدون ایجاد تغییر قابل توجه در قیمت آن گفته می‌شود. بازاری که نقدینگی بالایی دارد، بازاری است که در آن تعداد زیادی خریدار و فروشنده فعال وجود دارند و معامله ها با سرعت و هزینهٔ کم انجام می‌شوند. برعکس، بازار کم‌نقدینگی مستعد نوسان های شدید قیمتی و اسپرد بالا است.
تس هوبریک (زاده ) بازیگر و مدل استرالیایی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های ولورین، ، فولاد خونین و اسپایدرهد اشاره کرد.
وزارت کشور نوار غزه، دفتری است که در ژوئن ۲۰۰۷، پس از تصرف نوار غزه توسط حماس، ایجاد شد. این اقدام، نسخهٔ مستقر در رام‌الله از تشکیلات خودگردان فلسطین را به عنوان رهبری فلسطینی‌ها تنها در کرانه باختری اشغالی و دولتی به رهبری حماس را در کنترل نوار غزه باقی گذاشت. این وزارتخانه مسئول امنیت و آمار مردم نوار غزه است. در ژوئن ۲۰۰۷، سعید صیام، به عنوان بخشی از اولین دولت حماس در ژوئن ۲۰۰۷ به رهبری اسماعیل هنیه، وزیر کشور غزه بود. پس از ترور صیام در ژانویه ۲۰۰۹، در جریان جنگ غزه، فتحی حمد در آوریل ۲۰۰۹ به این سمت
جریان جنگ غزه، فتحی حمد در آوریل ۲۰۰۹ به این سمت منصوب شد حمد در دومین دولت هنیه در سپتامبر ۲۰۱۲ نیز در این سمت باقی ماند. وزیر کشور همچنین ریاست اداره امور عمومی حماس و مدیر تلویزیون الاقصی، ایستگاه تلویزیونی تحت مدیریت حماس، را بر عهده دارد.
انریکو کُرادینی (زادهٔ ۲۰ جولای ۱۸۶۵- مرگ ۱۰ دسامبر ۱۹۳۱) رمان‌نویس، مقاله‌نویس، نمایشنامهنویس، روزنامه‌نگار و چهره سیاسی ملی‌گرای ایتالیایی بود. زندگی. کورادینی در نزدیکی مونتلوپو فیورنتینو، توسکانی متولد شد. او از پیروان گابریل دآنونتزیو بود، که در فاصله ۱۹۰۳-۱۹۰۵، با همراهی روشنفکرانی چون جووانی پاپینی، ویلفردو پارتو و جوزپه پرتزولینی، روزنامه «ایل رگنو» [پادشاهی] ("Il Regno") را تأسیس کرد. این روزنامه به سرعت به یکی از ارکان اصلی اندیشه‌های رادیکال و الحاق‌طلبانه تبدیل شد که با فاشیسم درآمیخت. در سال
تبدیل شد که با فاشیسم درآمیخت. در سال ۱۹۱۰، از رهبرانی بود که «انجمن ملی‌گرای ایتالیا» (Associazione Nazionalista Italiana, ANI) را تأسیس کردند. این انجمن پس از حمایت کامل از امپریالیسم ایتالیا و جنگ ایتالیا و ترکیه در سال ۱۹۱۱، نامی برای خود بهم زد (کورادینی دو مقاله سیاسی «آرزوی ایتالیا» (Il volere d'Italia) و «لحظه طرابلس»‌(L'ora di Tripoli) درین باره نوشت.) او چنین نظریه‌های جنگ‌طلبانه‌ای را در هفته‌نامه «ایده ملی» (L'Idea Nazionale) که توسط او و با همراهی آلفردو روکو و لوئیجی فدرزونی تأسیس شده بود،
آلفردو روکو و لوئیجی فدرزونی تأسیس شده بود، گسترش داد. وی همچنین بین سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۱ مقالاتی را در هفته‌نامه «لا لوپا»‌ (La Lupa) مستقر در فلورانس منتشر می‌کرد. «ایده ملی» به روزنامه‌ای تبدیل شد که از سوی طرفداران طبیعی نظامی‌گری -نظامیان و تولیدکنندگان سلاح- تامین مالی می‌شد. کورادینی و روزنامه‌اش پس از اتخاذ رویه عوام‌گرایی و ​​ابرشرکت‌محوری، یک نظریه ملی‌گرایانه عمومی ایجاد کردند، در حالی که از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول -در ابتدا در کنار اتحاد سه‌گانه (قدرت‌های مرکزی که ایتالیا خود را به آن
سه‌گانه (قدرت‌های مرکزی که ایتالیا خود را به آن متعهد کرده بود) و سپس در کنار متفقین سه‌گانه (که قول داده بودند تمام خواسته‌های ارضی ایتالیا را به آن اعطا کنند)- حمایت می‌کردند. این گروه همچنین بر یک کمپین مطبوعاتی خشونت‌آمیز علیه نخست‌وزیر جووانی جولیتی و دیگر حامیان بی‌طرفی تمرکز کردند. کرادینی مفهوم ملی‌گرایی پرولتری را در سال ۱۹۱۹ مطرح کرد: ما باید با تشخیص این واقعیت شروع کنیم که ملت‌های پرولتری و همچنین طبقات پرولتری وجود دارند؛ به عبارت دیگر، ملت‌هایی وجود دارند که شرایط زندگی آنها... تابع شیوه
وجود دارند که شرایط زندگی آنها... تابع شیوه زندگی سایر ملت‌ها است، همانطور که طبقات تابع هستند. وقتی این واقعیت درک شود، ملیگرایی باید قاطعانه بر این حقیقت پافشاری کند: ایتالیا، از نظر مادی و اخلاقی، یک ملت پرولتری است." (گزارش به اولین کنگره ملی، فلورانس، ۳ دسامبر ۱۹۱۹) در حقیقت،‌ملت پرولتاریا اصطلاحی بود که توسط روشنفکران ملی‌گرای ایتالیایی قرن بیستم از جمله کورادینی برای اشاره به ایتالیا و سایر ملت‌هایی که آنها را مولد، از نظر اخلاقی نیرومند و متمایل به اقدامات جسورانه می‌دانستند، به کار می‌رفت، که
به اقدامات جسورانه می‌دانستند، به کار می‌رفت، که آنها را از ویژگی‌های مرتبط با پرولتاریا می‌دانستند. کرادینی جنبش‌های انقلابی پرولتاریا مانند سندیکالیسم را به خاطر تاکتیک‌هایشان تحسین می‌کرد، اگرچه با اهداف آنها مخالف بود و می‌خواست یک جنبش ملی‌گرای رادیکال را الهام بخشد که از تاکتیک‌های مشابهی در خدمت اهداف مختلف استفاده کند: جنبشی که به جای انقلاب طبقاتی، از جنگ امپریالیستی حمایت کند، در حالی که همان روش‌های «حداکثر انسجام، تمرکز نیروها، انضباط آهنین و بی‌رحمی مطلق» را حفظ کند. کرادینی مفهوم پرولتاریا را
مطلق» را حفظ کند. کرادینی مفهوم پرولتاریا را با عملکرد اقتصادی تولید مرتبط می‌دانست و استدلال می‌کرد که همه تولیدکنندگان از نظر اخلاقی پرولتاریا هستند (نه تنها کارگران، بلکه صاحبان و کارآفرینان مولد)؛ و او معتقد بود که همه تولیدکنندگان باید در خط مقدم یک ملت پرولتاریای امپریالیستی جدید باشند. پس از جنگ، ANI توسط کورادینی به ادغام با «حزب ملی فاشیست» (PNF) هدایت شد. با این وجود، کورادینی در حالی که توسط بنیتو موسولینی، نامزد سنای ایتالیا شده بود و در سال ۱۹۲۸ به دولت او پیوست، مطمئن شد که خود را از اقدامات
به دولت او پیوست، مطمئن شد که خود را از اقدامات بحث‌برانگیزتر پیراهن سیاه‌ها جدا نگاه دارد. در زمینه ادبی هم، کورادینی، هم به عنوان رمان‌نویس و هم به عنوان نمایشنامه‌نویس از موفقیت برخوردار بود. نمایشنامه‌ها و رمان‌های اولیه او به شیوه‌ای دانونزیایی بودند و بر دغدغه‌های وجودی متمرکز بودند. در فضای اجتماعی جدید دوران جولیتی، نوشته‌های خلاقانه او به شدت ناسیونالیستی شدند. دو اثر ادبی آخر او که همچنین شناخته‌شده‌ترین آثار وی نیز به شمار میروند، رمان‌های «سرزمین پدری دور»‌ (La patria lontana) (۱۹۱۰) و «جنگ
پدری دور»‌ (La patria lontana) (۱۹۱۰) و «جنگ دوردست»‌ (La guerra lontana) (1911)، ابزارهایی برای یک ایدئولوژی حیات‌گرا (vitalist)، ضد دموکراتیک و امپریالیستی هستند. کورادینی در ۱۰ دسامبر ۱۹۳۱ در رم درگذشت.
فتحی احمد حماد (زادهٔ ۳ ژانویهٔ ۱۹۶۱) سیاستمدار فلسطینی و عضو دفتر سیاسی حماس است. او از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴ وزیر کشور نوار غزه تحت کنترل حماس بود. زندگی‌نامه. در سال ۱۹۸۳، حماد به اخوان‌المسلمین پیوست. او بنیان‌گذار و معاون رئیس دارالقرآن است. از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴، حماد در زندان اسرائیل بود. او همچنین سه بار توسط تشکیلات خودگردان فلسطین دستگیر شد و ۲ سال را در زندان‌های فلسطینی گذراند. حماد در سال ۲۰۰۶ به عنوان نماینده شهر بیت‌لاهیا در شمال غزه، عضو وابسته به حماس در مجلس قانون‌گذاری فلسطین شد. او همچنین ریاست
در مجلس قانون‌گذاری فلسطین شد. او همچنین ریاست اداره امور عمومی حماس و رئیس شرکت ارتباطات و تولیدات هنری الرباط را بر عهده دارد - شرکتی تحت مدیریت حماس که ایستگاه رادیویی حماس، رادیو صدای الاقصی، ایستگاه تلویزیونی آن، تلویزیون الاقصی و روزنامه دوهفته‌نامه آن، "پیام"، را تولید می‌کند. تحت مدیریت او، این ایستگاه تلویزیونی برنامه کودکانه «پیشگامان فردا» را پخش کرد که به دلیل محتوای یهودستیزانه و اسلام‌گرایانه‌اش با انتقادات شدیدی روبرو شد. حماد از محتوای این برنامه دفاع کرد و اظهار داشت: «این برنامه هیچ معیار
دفاع کرد و اظهار داشت: «این برنامه هیچ معیار اخلاقی یا حرفه‌ای را نقض نمی‌کند.» در آوریل ۲۰۰۹، حمد به عنوان وزیر کشور نوار غزه تحت کنترل حماس منصوب شد و جایگزین سعید صیام شد که در جریان جنگ غزه (۲۰۰۸–۲۰۰۹) توسط اسرائیل ترور شده بود. او در ژوئن ۲۰۱۴ با تشکیل دولت وحدت فتح–حماس از سمت وزیر کشور کناره‌گیری کرد.[ "" ] به گفته آمریکا، حماد از سمت خود به عنوان وزیر کشور برای «هماهنگی هسته‌های تروریستی» استفاده کرده است. در نوامبر ۲۰۰۹، وعد، یک مؤسسه خیریه غزه به ریاست حماد، جایزه‌ای ۱٫۴ میلیون دلاری برای هر