payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و نوزاد فلسطینی توسط اسرائیل دشوارتر شده است، گزارش‌ها و رسانه‌های معتبر اسرائیلی ادعا می‌کنند که فلسطینی‌ها در حال جعل آمار تلفات و صحنه‌سازی برای کشتن نوزادان هستند. روایت موسوم به «پالیوود» - اصطلاحی تحقیرآمیز که نشان می‌دهد فلسطینی‌ها صحنه‌های رنج را برای اهداف تبلیغاتی صحنه‌سازی می‌کنند - به موضوعی تکراری در کمپین‌های دروغ‌پراکنی علیه غزه تبدیل شده است.» حساب کاربری غزه‌وود. یک حساب کاربری اسرائیلی در ایکس به نام Gazawood در نوامبر ۲۰۲۳ ایجاد شد. این حساب کاربری با ادعای اغراق یا جعل تلفات فلسطینی‌ها،
کاربری با ادعای اغراق یا جعل تلفات فلسطینی‌ها، تلاش می‌کند آنها را بی‌اعتبار کند. تحقیقات انجام شده توسط فوربیدن استوریز، "د سونث آی" و رادیو بین‌المللی فرانسه نشان داد که این حساب کاربری توسط ایدن کنوخن، یک یهودی ارتدکس افراطی و نویسنده رمان‌های فانتزی از اورشلیم، اداره می‌شود. ریچارد لندز و یوسی کوپرواسر، مدیر کل سابق وزارت امور استراتژیک اسرائیل، نیز به عنوان افرادی مرتبط با حساب Gazawood شناسایی شدند. غسان مطر، محقق و متخصص OSINT در سازمان راستی‌آزمایی اسرائیلی در مورد این حساب کاربری گفت: «فقط حدود
اسرائیلی در مورد این حساب کاربری گفت: «فقط حدود ۵٫۷۵٪ از محتوای آن، تکذیب یا بررسی واقعیت است. محتوای دیگر فقط مسخره‌ترین اطلاعات را در داخل ویدیو پیدا می‌کند تا ادعا کند که جعلی است، که این روش بررسی واقعیت نیست.» تحلیل. روتی بلوم در سال ۲۰۰۸ نوشت که ادعاهای ریچارد لندز، که او آنها را «بسیار تند» می‌نامد، باعث شده است که او در برخی محافل به عنوان یک نظریه‌پرداز توطئه راست‌گرا شناخته شود. کریسولا لیونیس می‌نویسد که زبان لندز در رابطه با پالیوود "تمام نشانه‌های نظریه توطئه را دارد"، اما با این وجود این
نظریه توطئه را دارد"، اما با این وجود این اصطلاح "به ژانری از گزارش قربانیان فلسطینی اشاره دارد"، که تی‌جی دموس آن را "کلیشه ای و بنابراین به راحتی رد شده [...]" می‌نامد و هدف آن هم افشای حقیقت رنج آسیب‌زای ناشی از سیاست‌های سیاسی و نظامی اسرائیل و هم برانگیختن همدردی عاطفی مخاطب به عنوان راهی برای بسیج حمایت از فلسطینیان است. در سال ۲۰۱۴، لری درفنر در "۹۷۲+ مگزین" پالیوود را به عنوان «یک توهین قومی بسیار زشت» توصیف کرد. در سال ۲۰۱۸، ایال وایزمن، که کارش با معماری قانونی در اسرائیل «پالیوود» نامیده می‌شود،
معماری قانونی در اسرائیل «پالیوود» نامیده می‌شود، پاسخ داد که «آخرین خط دفاعی حرامزاده‌ها این است که آن را «اخبار جعلی» بنامند. لحظه‌ای که آنها به این استدلال برمی‌گردند، زمانی است که همه استدلال‌های دیگر را از دست داده‌اند.» در مقاله‌ای که توسط "موندویس" منتشر شد، جاناتان کوک استدلال کرد که «پالیوود» بهانه‌ای مناسب توسط اسرائیلی‌ها برای رد شواهد فیلمبرداری شده از وحشی‌گری سربازانشان بوده است. در سال ۲۰۲۴، مورخ فرانسوی ، ژان پیر فیلیو، ادعاهای پالیوود در مورد ساختگی بودن مرگ‌ها را با «دروغ‌هایی که کرملین
ساختگی بودن مرگ‌ها را با «دروغ‌هایی که کرملین هنگام حمله روسیه به یک زایشگاه در بندر محاصره‌شده ماریوپول اوکراین در مارس ۲۰۲۲ منتشر کرد» مقایسه کرد. مارک اوون جونز نوشت که پالیوود «با هدف ایجاد تردید در مورد هرگونه مدرکی مبنی بر حملات اسرائیل به غیرنظامیان، چنین گزارش‌هایی را دستکاری یا ساختگی جلوه می‌دهد. این روایت با بی‌اعتبار کردن صداهای فلسطینیان و شواهد بصری، مشروعیت شکایات فلسطینیان و تلاش‌ها برای محافظت از اقدامات اسرائیل در برابر بررسی‌های بین‌المللی را تضعیف می‌کند.» در سال ۲۰۲۵، لیلا العریان،
را تضعیف می‌کند.» در سال ۲۰۲۵، لیلا العریان، روزنامه‌نگار، گفت که پالیوود به اندازه نظریه‌های توطئه بازیگران بحران که برای رد تیراندازی‌های دسته‌جمعی در ایالات متحده استفاده می‌شوند، معتبر نیست و گفت: «اگر فلسطینی‌ها را غیرمنطقی و شیفته شهادت جلوه دهید، بحث را از استعمار شهرک‌نشینان، سرقت زمین و پاکسازی قومی منحرف می‌کنید.»
کنسولگری عثمانی در تبریز نمایندگی رسمی دیپلماتیک دولت امپراتوری عثمانی در شهر تبریز بود که از حدود ۱۲۲۶–۱۲۲۷ ق (۱۸۱۱ میلادی) فعالیت خود را آغاز کرد و تا سقوط عثمانی و تشکیل جمهوری ترکیه به کارش ادامه داد. این کنسولگری علاوه بر ارائه خدمات کنسولی، نقش مؤثری در پیوندهای تجاری–سیاسی و در تحولات انقلاب مشروطه ایران ایفا کرد؛ به ویژه زمانی که سرداران مشروطه‌خواه مانند ستارخان و باقرخان در سال ۱۳۲۷ ق در آنجا پناه گرفتند. تاریخچه. شکوفایی دیپلماتیک تبریز از دههٔ ۱۲۱۰ق (۱۸–۱۸۱۹ م) آغاز شد، زمانی که مسئولیت امور
۱۲۱۰ق (۱۸–۱۸۱۹ م) آغاز شد، زمانی که مسئولیت امور خارجه از تهران به ولیعهد استان آذربایجان، شاهزاده عباس میرزا واگذار شد. شاه در سال ۱۲۲۶ق سفیر عثمانی را رسماً به تبریز گمارد و به این ترتیب کنسولگری، در محله ارامنهٔ شهر مستقر گردید. مجاورت مجموعه و ساختمان. کنسولگری در محله ارمنی‌های تبریز قرار داشت، منطقه‌ای که جایگاه دیگر نمایندگی‌های بریتانیا، فرانسه و روسیه نیز بود. ساختمان کنسولگری ظرف دو قرن تغییر محل یا بازسازی‌های محدود داشت، ولی شرح دقیقی از معماری آن به‌جامانده نیست؛ با این حال موقعیت ثابتی در ضلع
به‌جامانده نیست؛ با این حال موقعیت ثابتی در ضلع جنوبی بازار تبریز داشته شده است. عملکرد و فعالیت‌ها. کنسولگری عثمانی، نماینده روابط رسمی با حکومت قاجار محسوب می‌شد و وظیفه نظارت بر اتباع عثمانی، سفارت حق کنسولی، تسهیل تجارت منطقه‌ای با بندرهای عثمانی (مثل ترابزون)، امور حقوقی اتباع، و ارتباط با عباس میرزا و بعداً دولت مرکزی تهران را بر عهده داشت. نقش در انقلاب مشروطه ایران. در جريان محاصره تبریز توسط قوای محمدعلی‌شاه (۱۳۲۷ق)، ستارخان و باقرخان به همراه دیگر مشروطه‌خواهان وارد کنسولگری عثمانی شدند و تقاضاى
مشروطه‌خواهان وارد کنسولگری عثمانی شدند و تقاضاى حمایت و پناهندگی سیاسی کردند. سرکنسول عثمانی در آن زمان آنان را بدون رد درخواست، پذیرفت و اعلام حمایت کرد؛ این‌گونه که نامه‌ای برای حکومت ایران و نماینده روسیه فرستاده شد که اموال آنان حفظ می‌شود و هرگونه ادعا بایستی از طریق کنسولگری عثمانی پیگیری گردد. اسناد موجود در «بایگانی عثمانی» نشان می‌دهد، در اسرع وقت، هیئت اعزامی فرستاده شده است و حتی طرح اعزام هنگی به مرز ایران جهت حفاظت احتمالی نیز مطرح شده بود. پایان فعالیت و دوران پس از قاجار. با آغاز جنگ جهانی
فعالیت و دوران پس از قاجار. با آغاز جنگ جهانی اول در تابستان ۱۹۱۴ م، نیروهای روس در پی تهدید منطقه‌ای، دفاتر دیپلماتیک عثمانی در تبریز، ارومیه و خوی را تعطیل کردند. سقوط عثمانی در ۱۹۱۸ م و پایان سلطنت قاجار در ایران (۱۹۲۵ م) و سپس ایجاد جمهوری ترکیه سبب شد کنسولگری رسماً تعطیل گردیده و وظایف آن بعدها در چارچوب یک نمایندگی جدید (کنسولگری ترکیهٔ مدرن) در همان شهر از نو آغاز شود.
گهر همایون‌پور (متولد ۱۳۳۹) نویسنده و روانکاو فعال در تهران است. او فرزند پرویز همایون‌پور مترجم آثار میلان کوندرا به فارسی است. فعالیت. همایون‌پور عضو انجمن بین‌المللی روانکاوی (IPA)، انجمن روانکاوی آمریکا (APsaA)، روانکاو و سرپرست سابق گروه فرویدی تهران و عضو هیئت علمی موزه زیگموند فروید در وین است. کتاب اول او با عنوان "«روانکاوی در تهران»" همراه با پیشگفتاری از عباس کیارستمی در سال ۲۰۱۲ از سوی انتشارات ام‌آی‌تی منتشر و در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه گرادیوا شد. این کتاب را سلمان اختر، روانکاو هندی-آمریکایی
شد. این کتاب را سلمان اختر، روانکاو هندی-آمریکایی مورد نقدوبررسی قرار داده است. دومین کتاب همایون‌پور با عنوان «"بلوز ایرانی، روانکاوی و سوگواری"» در سال ۲۰۲۲ از سوی انتشارات روتلج منتشر شد و در زمان انتشار نقد کوتاهی از جودیت باتلر، فیلسوف آمریکایی دریافت کرد.
چشمان الماسی ششمین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی آلترناتیو متال آمریکایی دفتونز می‌باشد که در ۴ مهٔ سال ۲۰۱۰ از سوی رپریز رکوردز منتشر گردید. این نخستین آلبومی بود که با حضور سرجیو وگا نوازندهٔ بیس جدید گروه منتشر شد؛ که جایگزین چی چنگ، بیسیست اصلی دیفتونز، شده بود. آلبومی با عنوان موقتی "اروس" قرار بود ششمین آلبوم استودیویی گروه پس از "مچ دست شنبه شب" (۲۰۰۶) باشد، اما به دلیل تصادف شدید چی چنگ در نوامبر سال ۲۰۰۸ که منجر به کمای طولانی‌مدت او شد، کار بر روی آن نیمه‌تمام ماند. چنگ در نهایت در سال ۲۰۱۳ بر
آن نیمه‌تمام ماند. چنگ در نهایت در سال ۲۰۱۳ بر اثر ایست قلبی درگذشت. گروه با ادامهٔ فعالیت به همراهٔ سرجیو وگا به‌عنوان جانشین او، تصمیم گرفت انتشار "اروس" را به تعویق بیندازد و به جای آن، چشمان الماسی را در ژوئن سال ۲۰۰۹ منتشر نماید.
بلاگووشچنکا () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی سرزمین آلتایی کشور روسیه است.
مالینوویه اوزرو () یک شهرک در شهرستان میخایلوفسکی سرزمین آلتایی کشور روسیه است.
استپنویه اوزرو () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی سرزمین آلتایی کشور روسیه است.
تالمنکا () یک شهرک در شهرستان تالمنسکی سرزمین آلتایی کشور روسیه است.
یوژنی بارنائول () یک شهرک در ناحیه شهری بارنائول سرزمین آلتایی کشور روسیه است.
«چشمان الماسی» ترانه‌ای از گروهٔ موسیقی آلترناتیو متال آمریکایی دفتونز و قطعهٔ عنوانی ششمین آلبوم استودیویی آن‌ها تحت عنوان "چشمان الماسی" می‌باشد. این اثر نخستین تک‌آهنگی بود که از این آلبوم منتشر شد و دومین تک‌آهنگی بود که بدون حضور بیسیست اصلی گروه، چی چنگ ضبط شد؛ چرا که او در نوامبر سال ۲۰۰۸ بر اثر یک تصادف رانندگی به کما رفته بود. سرجیو وگا بیسیست سابق گروه کوئیک‌سند، در این تک‌آهنگ و همچنین کل آلبوم "چشمان الماسی" نوازندگی بیس را بر عهده داشت. بازخوردها. «چشمان الماسی» با استقبال گسترده‌ای از سوی
«چشمان الماسی» با استقبال گسترده‌ای از سوی هواداران و منتقدان مواجه شد. این قطعه در سبک نیو متال توصیف شده و با آثار دوران "اطراف خز" مقایسه شده است. بریک‌داون پایانی این قطعه به‌عنوان سنگین‌ترین ریفی که دفتونز تاکنون نوشته‌اند، توصیف شده است.
علی بنوعزیزی (متولد ۱۳۲۵) استاد پژوهشی علوم سیاسی در بوستون کالج است. زندگی و آثار. بنوعزیز مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۶۳ از دانشگاه میشیگان، مدرک فوق لیسانس خود را در سال ۱۹۶۵ از مدرسه جدید تحقیقات اجتماعی در نیویورک و مدرک دکترای خود را در سال ۱۹۶۸ از دانشگاه ییل دریافت کرد.
پرترهٔ مردی با گچ قرمز (حدود سال ۱۵۱۰)، طراحی‌ای است که در حال حاضر در مجموعهٔ کتابخانه سلطنتی تورین نگهداری می‌شود. این اثر به‌طور گسترده—هرچند نه به‌طور همگانی—به‌عنوان خودنگاره‌ای از هنرمند عصر رنسانس والا، لئوناردو دا وینچی، پذیرفته شده است. بر این باورند که لئوناردو این خودنگاره را در حدود ۶۰ سالگی ترسیم کرده است. این پرتره بارها بازتولید شده و به تصویری نمادین از او به‌عنوان یک همه‌چیزدان یا «مرد رنسانس» بدل گشته است. با این حال، برخی تاریخ‌نگاران و پژوهشگران در مورد هویت واقعی فردِ به‌تصویر کشیده‌شده
در مورد هویت واقعی فردِ به‌تصویر کشیده‌شده اختلاف‌نظر دارند. شرح و منشأ. این پرتره با گچ قرمز بر روی کاغذ ترسیم شده است. سرِ مردی سالخورده را در نمای سه‌ربع به تصویر می‌کشد که چهره‌اش به‌سوی بیننده چرخیده است. ویژگی برجستهٔ سوژه، موی بلند و ریش موج‌دار و طویلی است که بر شانه‌ها و سینه‌اش جاری شده؛ امری که در پرتره‌های دورهٔ رنسانس چندان رایج نبوده و—چه در آن زمان و چه امروز—نشانگر خردمندی فرد تلقی می‌شود. چهره دارای بینی‌ای نسبتاً عقابی‌شکل است و خطوطی عمیق بر پیشانی و پُف‌هایی در زیر چشم‌ها دیده می‌شود.
بر پیشانی و پُف‌هایی در زیر چشم‌ها دیده می‌شود. به نظر می‌رسد که این مرد دندان‌های جلویی فک بالای خود را از دست داده است، که این موضوع موجب عمیق‌تر شدن شیارهای اطراف بینی شده. چشمان فرد به بیننده نگاه نمی‌کنند، بلکه به نقطه‌ای در پیش رو خیره شده‌اند، در حالی که زیر ابروهای بلند و افتاده پنهان مانده‌اند. طراحی با خطوطی ظریف و منحصربه‌فرد، همراه با سایه‌پردازی از طریق هاشور، و با دست چپ انجام شده است، چنان‌که در سبک معمول لئوناردو دیده می‌شود. سطح کاغذ دارای لکه‌های قهوه‌ای‌رنگ موسوم به «روباهی شدن» است که
لکه‌های قهوه‌ای‌رنگ موسوم به «روباهی شدن» است که بر اثر تجمع نمک‌های آهن ناشی از رطوبت ایجاد شده‌اند. در سال ۱۸۳۹، جیووانی ولپاتو، یک عتیقه‌فروش که احتمالاً این نقاشی را در انگلستان یا فرانسه خریداری کرده بود، آن را به همراه نقاشی‌های دیگری از هنرمندان بزرگی مانند رافائل و میکل‌آنژ به پرنس چارلز آلبرت از ساردینیا فروخت. این نقاشی در تورین، در کتابخانه سلطنتی نگهداری می‌شود و به دلیل شکنندگی و وضعیت نامناسب آن، عموماً برای عموم قابل مشاهده نیست. محققان با توصیف و تعیین کمیت رنگ‌بر مؤثر بر کاغذ، روشی غیرمخرب
و تعیین کمیت رنگ‌بر مؤثر بر کاغذ، روشی غیرمخرب برای سنجش وضعیت این نقاشی ابداع کرده‌اند. تکنیک آنها که در "Applied Physics Letters" (2014) شرح داده شده است، برای ارزیابی میزان تخریب تصویر استفاده خواهد شد و باید به برنامه‌ریزی استراتژی‌های مناسب برای حفاظت از آن کمک کند. تاریخچه و انتساب. این طراحی به حدود سال ۱۵۱۰ نسبت داده می‌شود و احتمالاً خودنگاره‌ای از لئوناردو داوینچی است. در سال ۱۸۳۹، این اثر توسط کارلو آلبرتو، پادشاه ساووآ، خریداری شد. فرضیهٔ اینکه این تصویر خودنگارهٔ لئوناردو است، در قرن نوزدهم
این تصویر خودنگارهٔ لئوناردو است، در قرن نوزدهم مطرح شد؛ بر پایهٔ شباهت چهرهٔ سوژه با پرترهٔ احتمالی لئوناردو در نقش افلاطون در نقاشی "مکتب آتن" اثر رافائل، و همچنین بر مبنای کیفیت بالای طراحی که با دیگر آثار داوینچی هم‌خوانی دارد. افزون بر این، شباهت آن با تصویر لئوناردو در صفحهٔ عنوان نسخهٔ دوم کتاب "زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران" نوشتهٔ جورجو وازاری (منتشرشده در ۱۵۶۸) نیز موجب تقویت این فرض شد. در جریان جنگ جهانی دوم، این خودنگارهٔ احتمالی به‌طور موقت از تورین به رم منتقل شد تا از
احتمالی به‌طور موقت از تورین به رم منتقل شد تا از مصادره توسط نازیسم جلوگیری شود، اما در این روند تا حدودی آسیب دید. فرانک تسولنر در سال ۲۰۰۰ چنین اظهار داشت: «این طراحی با گچ قرمز، بیش از هر چیز دیگر، تصور ما از چهرهٔ لئوناردو را شکل داده، چراکه برای مدت‌ها تنها خودنگارهٔ اصیل او تلقی می‌شد.» از اواسط تا اواخر قرن بیستم، شناسایی این نقاشی به عنوان یک خودنگاره مورد تردید قرار گرفته است. این ادعا که این نقاشی نمایانگر لئوناردو است، توسط تعدادی از محققان و متخصصان لئوناردو، مانند رابرت پین، مارتین کمپ، پیترو
لئوناردو، مانند رابرت پین، مارتین کمپ، پیترو مارانی، کارلو پدرتی، لری جی. فاینبرگ، و مارتین کلیتون مورد انتقاد قرار گرفته است. انتقادی مکرر که در اواخر قرن بیستم مطرح شدقرن این است که نقاشی مردی را با سنی بیشتر از سن خود لئوناردو نشان می‌دهد، زیرا او در سن ۶۷ سالگی درگذشت و ظاهراً این نقاشی را بین ۵۸ تا ۶۰ سالگی کشیده است. گفته شده است که مدل، پدر لئوناردو، پیرو داوینچی یا عمویش فرانچسکو را نشان می‌دهد، بر اساس این واقعیت که هر دو عمر طولانی داشتند و تا سن ۸۰ سالگی زندگی کردند. در اوایل قرن بیست و یکم، از
۸۰ سالگی زندگی کردند. در اوایل قرن بیست و یکم، از خودنگاره فرضی لئوناردو برای شناسایی موضوع نقاشی جیووانی آمبروجو فیجینو استفاده شد، که گمان می‌رود لئوناردو سالخورده‌ای را با بازوی راست بی‌حس‌شده با پارچه‌ای نشان می‌دهد. این ممکن است با روایت‌هایی مبنی بر فلج شدن دست راست لئوناردو در اواخر عمر و محل دفن بقایای فرضی او، که دانشمندان امیدوارند با آزمایش DNA مشخص کنند که آیا متعلق به لئوناردو هستند یا خیر، مطابقت داشته باشد. پرتره‌های دیگر. پرتره‌های دیگری از لئوناردو توسط خودش و دیگران وجود دارد که تصویری
لئوناردو توسط خودش و دیگران وجود دارد که تصویری متفاوت از لئوناردو را نسبت به مردی که در نقاشی با گچ قرمز نشان داده شده است، ارائه می‌دهد. یک نقاشی با گچ قرمز دیگر، یک پرتره نیمرخ در ویندزور، به شاگردش فرانچسکو ملزی نسبت داده شده است. طرحی از یک دستیار ناشناس در پشت یکی از مطالعات لئوناردو (حدود … ۱۵۱۷) نیز به عنوان یک پرتره تشخیص داده شده است. یک خودنگاره از "کتاب «متن پرواز پرندگان»" اثر لئوناردو، این هنرمند را در سن ۵۳ سالگی به تصویر می‌کشد لئوناردو همچنین ممکن است یک خودنگاره را در "«تناسب الهی»" اثر
ممکن است یک خودنگاره را در "«تناسب الهی»" اثر لوکا پاچیولی، که آن را تصویرسازی کرده است، گنجانده باشد. یک نقاشی از گابریل در سال ۱۴۷۱ دارای کتیبه‌ای است که نشان می‌دهد این یک خودنگاره از لئوناردو است؛ این قدیمی‌ترین تصویر از این هنرمند خواهد بود.
سوولاکی دومین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی راک انگلیسی اسلودایو می‌باشد. این آلبوم در سال ۱۹۹۲ ضبط و در ۱ ژوئن سال ۱۹۹۳ از سوی کریشن رکوردز منتشر گردید. زمانی که "سوولاکی" برای اولین بار عرضه شد در جدول آلبوم‌های بریتانیا به رتبهٔ ۵۱ دست یافت و بازخوردی سرد و نه‌چندان مثبت از سوی منتقدان مواجه شد. با این حال، با گذشت زمان، منتقدان نگاه تازه‌ای به آن پیدا کردند و اکنون از این آلبوم به‌عنوان یکی از آثار کلاسیک شوگیز یاد می‌شود.
سلمان اختر (متولد ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۶) روانکاو هندی-آمریکایی است که در ایالات متحده مشغول به کار است. او نویسنده و استاد روان‌پزشکی و رفتار انسان در دانشگاه توماس جفرسون در فیلادلفیا است. زندگی. سلمان اختر در خیرآباد، اوتار پرادش، از جان نثار اختر، ترانه‌سرای فیلم‌های بالیوود و شاعر اردو، و صفیه اختر، معلم و نویسنده، متولد شد. پدربزرگ او، مضطر خیرآبادی، شاعر بود در حالی که جد بزرگش، فضل الحق خیرآبادی، محقق مطالعات اسلامی و الهیات بود و نقش مهمی در شورش هند در سال ۱۸۵۷ ایفا کرد. او برادر جاوید اختر، شاعر و
در سال ۱۸۵۷ ایفا کرد. او برادر جاوید اختر، شاعر و ترانه‌سرای پیشکسوت سینما و برادر همسر بازیگر و فعال اجتماعی، شبانا عظمی، است. پسرش کبیر اختر، کارگردان تلویزیونی آمریکایی و ویراستار نامزد جایزه امی است. دخترش، نشاط اختر، هنرمند و طراح گرافیک است. تحصیلات و فعالیت حرفه‌ای. سلمان اختر پس از دریافت مدرک MBBS خود از دانشکده پزشکی دانشگاه اسلامی علیگر (JNMC) در هند، دورهٔ کارآموزی خود را در کالج پزشکی آزاد مولانا در دانشگاه دهلی در هند گذراند. او پس از فارغ‌التحصیلی، تحصیلات پزشکی خود را در روان‌پزشکی در پگیمر
تحصیلات پزشکی خود را در روان‌پزشکی در پگیمر () زیر نظر روان‌پزشک مشهور، ، به پایان رساند. در این مدت، او مقاله معروفی با عنوان «تحلیل پدیدارشناختی علائم در روان‌رنجوری وسواسی-اجباری» نوشت. او در سال ۱۹۷۳ به ایالات متحده نقل مکان کرد و آموزش روان‌پزشکی خود را در سال ۱۹۷۶ در مرکز پزشکی دانشگاه ویرجینیا تکرار کرد. او در سال ۱۹۸۶ در مؤسسه روانکاوی فیلادلفیا آموزش روانکاوی دید. در حال حاضر، او استاد روان‌پزشکی و رفتار انسان در کالج پزشکی جفرسون و روان‌پزشک در بیمارستان دانشگاه جفرسون و همچنین تحلیلگر آموزشی و
دانشگاه جفرسون و همچنین تحلیلگر آموزشی و ناظر در مرکز روانکاوی فیلادلفیا است. "" او در هیئت تحریریه "مجله بین‌المللی روانکاوی" و "مجله انجمن روانکاوی آمریکا" فعالیت کرده است. سلمان اختر بیش از ۳۰۰ اثر، از جمله ۱۰۰ کتاب دانشگاهی، را تألیف، ویرایش یا در ویرایش مشترک آنها مشارکت داشته است. او همچنین به عنوان سردبیر نقد فیلم برای "مجله بین‌المللی روانکاوی" فعالیت داشته است و در حال حاضر به عنوان سردبیر نقد کتاب برای "مجله بین‌المللی مطالعات روانکاوی کاربردی" مشغول به کار است. او همچنین هفت مجموعه شعر منتشر
مشغول به کار است. او همچنین هفت مجموعه شعر منتشر کرده و به عنوان محقق مقیم در شرکت تئاتر Inter-Act در فیلادلفیا فعالیت می‌کند.
چشم‌سفید هلیای عینک‌زرد که با نام چشم‌سفید حلقه‌زرد نیز شناخته می‌شود گونه‌ای پرنده از تیرهٔ چشم‌سفیدان است که در جزایر سوندای کوچک یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های جلگه‌ای جلگه‌ای نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
شراب موز نوعی شراب میوه‌ای است که منحصراً از موز تهیه می‌شود. در تانزانیا، شراب موز به‌صورت تجاری با تخمیر موزهای پوست‌کنده، له‌شده و رسیده و شکر تولید می‌شود. آب (برای رقیق کردن مخلوط نسبتاً غلیظ موز)، مخمر شراب و شکر به «مخلوط موز» اضافه می‌شود. فرآوری سنتی آبجو موز با فرآوری تجاری شراب موز متفاوت است. به عنوان مثال، فرایند تهیه شراب موز که توسط شرکت Banana Investment Ltd. استفاده می‌شود به شرح زیر است: در تولید تجاری، از موزهای کاوندیش استفاده می‌شود، در حالی که در تولید غیررسمی، از انواع مختلف رقم‌ها،
حالی که در تولید غیررسمی، از انواع مختلف رقم‌ها، شامل موزهای پخت و موزهای آبجو مانند موزهای مرتفع شرق آفریقا، موز تایلندی، گروس میشل و موزهای سیب استفاده می‌شود. شراب موز تولید شده به صورت تجاری، یک نوشیدنی الکلی شفاف و کمی گازدار است که عمر مفید بیشتری نسبت به آبجو موز دارد، که به راحتی فاسد می‌گردد و بنابراین برای مدت طولانی نگهداری نمی‌شود. بسته به نوع مخمر و مقدار شکر اضافه شده، شیرینی و سطح الکل در محصول نهایی متغیر است. تولید شراب موز عمدتاً در سطح کوچک انجام می‌شود، هرچند تلاش‌هایی برای ارتقاء آن به
انجام می‌شود، هرچند تلاش‌هایی برای ارتقاء آن به تولید صنعتی صورت گرفته است و تولیدکنندگان تجاری شراب موز وجود دارند (به عنوان مثال، شرکت Banana Investment Ltd مستقر در آروشا). از اوایل دهه ۲۰۰۰، تلاش‌هایی برای گسترش تولید شراب موز به کشورهای دیگر که این محصول در آنجا رایج است، صورت گرفته است. دولت فیلیپین در تلاش است تا صنعت محلی شراب موز را گسترش دهد، در حالی که هند نیز شراب‌های موز برنده جوایز و تحقیقاتی برای گسترش تولید را انجام داده است.
شراب دوهات که به آن شراب لومبوی نیز اطلاق می‌شود، یک شراب میوه‌ای فیلیپینی است که از میوه‌های آلو سیاه ("دوهات") تهیه می‌گردد. این شراب رنگ بنفش-قرمز روشن دارد و بیشتر در جنوب لوزون تولید می‌شود.
خرس قطبی یک فیلم مستند طبیعت آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ است که دربارهٔ خرس‌های قطبی می‌باشد، کارگردانی آن را الستر فوترگیل و جف ویلسون بر عهده داشته‌اند. این مستند که صداپیشگی آن را کاترین کینر انجام داده است، شانزدهمین فیلم مستند طبیعت است که تحت برند دیزنی‌نیچر منتشر می‌شود. این فیلم به عنوان فیلم اختصاصی دیزنی پلاس در روز زمین، مطابق با روز ۲۲ آوریل ۲۰۲۲ منتشر شد و نظرات مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد. پیرنگ. یک خرس قطبی مادر و توله‌اش در آب‌هایی که زمانی یخ‌های توندرای قطب شمال بودند، شنا می‌کنند و فیلم
یخ‌های توندرای قطب شمال بودند، شنا می‌کنند و فیلم ماجرای چگونگی زنده ماندن او و خانواده‌اش را در دوران جوانی‌اش، برای ما بازگو می‌کند. او عاشق بازی با برادر دوقلویش بود به خاطر اینکه مادرشان مراقب آنها بود و از آنها محافظت می‌کرد، به خاطر اینکه او به شکار فک می‌رفت و مراقب خرس‌های قطبی نری بود که تهدیدی برای توله‌ها به حساب می‌آمدند، آنها حتی با یک نهنگ مرده مواجه شدند و همراه خرس‌های دیگر، از خوردن آن لذت بردند. متأسفانه یک روز، برادرش مرد و خواهر و مادرش را تنها گذاشت، او با موفقیت یک بچه گراز دریایی را
را تنها گذاشت، او با موفقیت یک بچه گراز دریایی را که توسط مادر وحشت‌زده‌اش رها شده بود، شکار کرد. مادر خرس می‌دانست که وقت آن رسیده که دوباره از خودش مراقبت کند و آنجا را ترک کرد. خرس قطبی چند سال بود که خرس دیگری را مشاهده نکرده بود تا اینکه با خرس نر دیگری همسن خودش آشنا شد و یک روز را با هم بازی کردند. وقتی خرس قطبی نر می‌رود، خرس قطبی متوجه شد که توسط یک خرس نر بسیار بزرگتر تحت تعقیب است. با این تصور که آن خرس نر بزرگ قصد کشتن او را دارد سر موضع خود می‌ایستد اما خیلی زود متوجه می‌شود که او مورد محبت و
اما خیلی زود متوجه می‌شود که او مورد محبت و عشق‌بازی قرار گرفته است. همان‌طور که خرس نر بزرگ و ماده راه خود را از هم جدا می‌کنند، خرس قطبی به زودی صاحب یک توله می‌شود. در زمان حال، مادر و دختر روزهای خود را در قطب شمالی که در حال ناپدید شدن است سپری می‌کنند، مادر می‌داند که دخترش هر آنچه را که برای تبدیل شدن به یک خرس قطبی خوب لازم است خواهد داشت، و با این پرسش نگران کننده مواجه است که چه دنیایی به عنوان خانه در انتظار فرزندش است. فیلم با پیامی به پایان می‌رسد که می‌گوید: «قطب شمال می‌تواند تا تابستان ۲۰۴۰
که می‌گوید: «قطب شمال می‌تواند تا تابستان ۲۰۴۰ عاری از یخ شود، اقداماتی که امروز انجام می‌دهیم می‌تواند آینده خرس‌های قطبی را در جهت مثبت تغییر دهد.» تولید. صداپیشگی فیلم مستند دیزنی نیچر که دربارهٔ خرس قطبی است را کاترین کینر بر عهده داشت. الستر فوترگیل و جف ویلسون همچون فیلم مستند قبلی شرکت دیزنی‌نیچر به نام پنگوئن‌ها (۲۰۱۹) کارگردانی این فیلم را انجام دادند و همراه با کیت شولی، روی کونلی و جیسون رابرتز تهیه‌کنندگی‌اش را بر عهده داشتند. موسیقی متن فیلم را هری گرگسون-ویلیامز ساخته است. انتشار. فیلم "خرس
هری گرگسون-ویلیامز ساخته است. انتشار. فیلم "خرس قطبی" به عنوان فیلم اختصاصی دیزنی پلاس در روز زمین، مطابق با روز ۲۲ آوریل ۲۰۲۲ منتشر شد.
متیو تولماک (متولد ۱۹۶۴) تهیه‌کننده فیلم آمریکایی و رئیس سابق بخش تولید در سونی پیکچرز انترتینمنت است. زندگی. تولماک اولین بار پس از شنیدن داستان‌هایی از پدربزرگش، تهیه‌کننده و مدیر اجرایی فیلم، سم جاف، به سینما علاقه‌مند شد. او اصالتاً یهودی است. تولماک با پیج گلدبرگ، کارگردان، ازدواج کرده است. آنها یک فرزند دارند. حرفه. پس از نقل مکان به لس‌آنجلس، او به همراه فرانک مارشال برای ساخت مستندی درباره لنس آرمسترانگ به کارگردانی الکس گیبنی استخدام شد. در سال 2008، او به همراه داگ بلگراد (که از سال 2003 با او
او به همراه داگ بلگراد (که از سال 2003 با او همکاری می‌کرد) به عنوان رئیس مشترک تولید در سونی پیکچرز انترتینمنت منصوب شد و در آنجا مدیریت مجموعه فیلم‌های مرد عنکبوتی را بر عهده گرفت. در سال 2010، او سونی پیکچرز انترتینمنت را برای تولید قسمت بعدی "مرد عنکبوتی" ترک کرد. بلگراد به عنوان رئیس انحصاری استودیو و هانا مینگلا به عنوان رئیس تولید منصوب شدند.
ایدو نهوشتان (؛ زادهٔ ۱۹۵۷) سیاست‌مدار و سرلشکر بازنشسته نیروهای دفاعی اسرائیل است، که در فاصله سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ به‌عنوان شانزدهمین فرمانده نیروی هوایی اسرائیل فعالیت می‌کرد. نهوشتان فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۵ در سپاه مهندسی رزمی اسرائیل آغاز کرد، سپس به نیروی هوایی اسرائیل پیوست. وی از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ فرماندهی اسکادران ۱۴۰ را برعهده داشت، از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ فرمانده گروه اطلاعات هوایی اسرائیل بود، در فاصله سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ به‌عنوان رئیس ستاد نیروی هوایی فعالیت می‌کرد و از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ ریاست اداره
هوایی فعالیت می‌کرد و از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ ریاست اداره برنامه‌ریزی ارتش اسرائیل را برعهده داشت. زندگی‌نامه. نهوشتان، پسر یاکوف نهوشتان، اصالتاً اهل بلغارستان و مقدونیه شمالی است. نهوشتان در سال ۱۹۷۵ در سپاه مهندسی رزمی اسرائیل به نیروهای دفاعی اسرائیل پیوست و پس از یک سال خدمت، برای دوره خلبانی نیروی هوایی اسرائیل انتخاب شد. تا سال ۱۹۷۹، او با یک هواپیمای ای-۴ پرواز می‌کرد و سپس در اسکادران ۱۰۷ برای پرواز با هواپیمای اف-۴ فانتوم دوباره آموزش دید. نهوشتان در طول دوران حرفه‌ای خود، به عنوان مربی در مدرسه خلبانی،
دوران حرفه‌ای خود، به عنوان مربی در مدرسه خلبانی، سپس به عنوان معاون فرمانده اسکادران ۲۵۳ (با درجه سرگرد) و فرمانده اسکادران ۱۴۰ (با درجه سرهنگ دوم) خدمت کرد. در سال ۲۰۰۰، او به درجه سرتیپ ارتقا یافت و فرماندهی اطلاعات هوایی را بر عهده گرفت، از سال ۲۰۰۲ جانشین فرماندهی نیروی هوایی را بر عهده داشت و در سال ۲۰۰۴ رئیس ستاد نیروی هوایی شد. در ۸ ژوئن ۲۰۰۶، او به ریاست اداره برنامه‌ریزی در ارتش اسرائیل منصوب شد و با موافقت امیر پرتز، وزیر دفاع، در پاسخ به درخواست دن حالوتس، رئیس ستاد ارتش، برای ابقای او در خدمت،
دن حالوتس، رئیس ستاد ارتش، برای ابقای او در خدمت، به درجه سرلشکری ارتقا یافت. در ۱۵ فوریه ۲۰۰۸، ایهود باراک، وزیر دفاع، و گابی اشکنازی، رئیس ستاد ارتش، انتصاب نهوشتان را به فرماندهی نیروی هوایی به عنوان سرلشکر تأیید کردند. در ۴ آوریل ۲۰۰۸، پس از انتصاب به فرماندهی نیروی هوایی، امیر اشل به عنوان رئیس اداره برنامه‌ریزی جایگزین او شد. اشل چهار سال بعد جانشین نهوشتان به عنوان فرمانده نیروی هوایی شد. در آوریل ۲۰۱۲، طی مراسمی در واشینگتن، نشان لژیون شایستگی توسط ژنرال نورتون شوارتز، فرمانده نیروی هوایی ایالات