payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لُجَین اسماعیل (زاده ۱۰ آوریل ۱۹۸۷) یک بازیگر سوری است وی متولد بلغارستان و در دمشق سوریه بزرگ شده است. او در سال ۲۰۱۴ از مؤسسه عالی هنرهای دراماتیک در دمشق فارغ‌التحصیل شد. وی در سال سوم تحصیلی خود موفق به دریافت مدرک ممتاز از این مؤسسه شد. او در تمام چهار سال تحصیل، در کلاس خود سرآمد بود. لجین اسماعیل در گفت‌وگو با سانا گفت: تاکنون در دو برنامه تلویزیونی «زوال» و «قرمز» شرکت کرده‌ام که به من اعتماد به‌نفس زیادی داده است که هر فارغ‌التحصیل تازه‌ای از مؤسسه عالی هنرهای دراماتیک به آن نیاز دارد. لجین اسماعیل
هنرهای دراماتیک به آن نیاز دارد. لجین اسماعیل در مجموعه تلویزیونی معاویه نیز نقش‌آفرینی کرده است. این سریال دارای بازیگرانی متعددی از کشورهای عربستان سعودی، سوریه، تونس، مصر و اردن است. در ابتدا، بازیگر فلسطینی علی سلیمان برای نقش معاویه انتخاب شده بود، اما بعدتر لجین اسماعیل جایگزین وی شد.
بریتنی آن بیکر (زاده ۲۳ آوریل ۱۹۹۱) یک کشتی‌گیر حرفه ای و دندانپزشک آمریکایی است. وی با ای‌ئی‌دبلیو قرارداد امضا کرده است -او اولین زنی است که در سال ۲۰۱۹ به فهرست رسمی این شرکت ملحق شده است - جایی که او با نام رینگ دکتر بریت بیکر، DMD به اجرا می‌پردازد. اوایل زندگی. بریتنی آن بیکر در پانکسسوتاونی، پنسیلوانیا در ۲۳ آوریل ۱۹۹۱ متولد شد. والدین او، معلم مدرسه ابتدایی مری آن و مدیر مراقبت‌های بهداشتی سم بیکر بودند. او یک برادر کوچکتر دارد. بیکر در دوران کودکی در رشته‌های ورزشی، بسکتبال و دو میدانی شرکت می‌کرد.
رشته‌های ورزشی، بسکتبال و دو میدانی شرکت می‌کرد. او در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا با یک خردسال در رشته رشد انسانی و مطالعات خانواده در رشته پزشکی رفتاری با رشته فرعی در توسعه انسانی و مطالعات خانواده تحصیل کرد و در سال ۲۰۱۳ فارغ‌التحصیل شد. در سال ۲۰۱۴، همزمان با آغاز تمرینات خود به عنوان یک کشتی‌گیر حرفه ای، در دانشکده پزشکی دندانپزشکی دانشگاه پیتسبورگ ثبت نام نمود و در می ۲۰۱۸ فارغ‌التحصیل شد. رسانه‌های دیگر. بیکر به عنوان یکی از بازیگران اصلی "AEW All Access" ظاهر می‌شود. او اولین بازی ویدیویی خود را به
ظاهر می‌شود. او اولین بازی ویدیویی خود را به عنوان یک شخصیت قابل بازی در "AEW Fight Forever" انجام داد. بیکر در کنار آدام کول در اپیزود ۸ می ۲۰۲۲ " کار تا مرگ " سریال واقعیت آمریکایی "Bar Rescue" ظاهر شد. او همچنین در فصل ششم سریال "کبرا کای" نقش مهمان را داشت.
سرهنگ روبی بردلی (به انگلیسی: Ruby Bradley، زاده ۱۹ دسامبر ۱۹۰۷ - درگذشته ۲۸ مه ۲۰۰۲) افسر نیروی‌های پرستاری ارتش ایالات متحده آمریکا، اسیر ژاپنی‌ها در جنگ جهانی دوم و یکی از برجسته‌ترین زنان در ارتش ایالات متحده بود. او اهل اسپنسر، ویرجینیای غربی بود، اما بیش از ۵۰ سال در فالز چرچ، ویرجینیا زندگی کرد. پیشه نظامی. بردلی در سال ۱۹۳۴ به‌عنوان یک پرستار اسکراب وارد نیروهای پرستاری ارتش ایالات متحده آمریکا شد. او در کمپ جان هی در فیلیپین خدمت می‌کرد و سه هفته پس از حمله به پرل هاربر در ۷ دسامبر ۱۹۴۱ توسط ارتش
از حمله به پرل هاربر در ۷ دسامبر ۱۹۴۱ توسط ارتش ژاپن اسیر شد. در سال ۱۹۴۳، بردلی به اردوگاه زندانیان سانتو توماس در مانیل، پایتخت فیلیپین منتقل شد. در آنجا بود که او و چند پرستار زندانی دیگر لقب «فرشتگان در خستگی» را از اسیران دیگر به دست آوردند. برای چند ماه آینده، او به زندانیان کمک پزشکی می‌کرد و سعی می‌کرد تا هر زمانی که می‌توانست با فروکردن غذا در جیب‌های خود به کودکان گرسنه غذا بدهد، و اغلب خودش گرسنه بود. با کاهش وزن زیادی که داشت، او از فضای خالی که در لباس خود به وجود آمده بود برای قاچاق تجهیزات
در لباس خود به وجود آمده بود برای قاچاق تجهیزات مورد نیاز جراحی به اردوگاه اسیران استفاده کرد. در اردوگاه او در ۲۳۰ عملیات شرکت داشت و به زایمان ۱۳ کودک نیز کمک کرد. هنگامی که سربازان ایالات متحده در ۳ فوریه ۱۹۴۵ اردوگاه را به تصرف خود درآوردند، بردلی تنها وزن داشت. او سپس به ایالات متحده بازگردانده شد و در آنجا به کار خود در ارتش ادامه داد. او در سال ۱۹۴۹ مدرک لیسانس علوم خود را از دانشگاه کالیفرنیا دریافت کرد. بردلی در جنگ کره نیز به‌عنوان پرستار ارشد بیمارستان خدمت کرد. در نوامبر ۱۹۵۰، در جریان ضدحمله
خدمت کرد. در نوامبر ۱۹۵۰، در جریان ضدحمله چین، او از فرار امتناع کرد تا زمانی که بیماران و مجروحان را در هواپیما در پیونگ‌یانگ درحالی که توسط ۱۰۰٬۰۰۰ سرباز چینی درحال پیشروی محاصره شده بود، سوار کند. درست زمانی که آمبولانس او از گلوله دشمن منفجر شد، توانست سوار هواپیما شود و جان سالم به در برد. در سال ۱۹۵۱، او به‌عنوان پرستار ارشد واحد نظامی ارتش هشتم ایالات متحده آمریکا منصوب شد، جایی که او بیش از ۵۰۰ پرستار ارتش را در سراسر کره سرپرستی کرد. بردلی در سال ۱۹۵۸ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و در سال ۱۹۶۳ از
۱۹۵۸ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و در سال ۱۹۶۳ از ارتش بازنشسته شد. اواخر زندگی و مرگ. پس از بازنشستگی در سال ۱۹۶۳، او به‌مدت ۱۷ سال به‌عنوان سرپرست پرستار غیرنظامی در شهرستان روان، ویرجینیای غربی به کارش ادامه داد. و همچنین یک مزرعه در نزدیکی خانواده‌اش خرید. بردلی موضوع گزارش ۲۳ فوریه ۲۰۰۰ "اخبار شبانه ان‌بی‌سی" توسط تام بروکا، روزنامه‌نگار و نویسنده آمریکایی در مورد قهرمانان فراموش شده ارتش بود. بردلی در سن ۹۴ سالگی به دلایل طبیعی درگذشت و در آرامستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد. میراث. پس از مرگش در
آرلینگتون به خاک سپرده شد. میراث. پس از مرگش در سال ۲۰۰۲، بردلی همچنین دریافت‌کننده قطعنامه یادبودی بود که توسط نماینده کنگره جو باکا از کالیفرنیا در رابطه با خدمات مثال زدنی او به این ملت تهیه شده بود. جوایز. سوابق نظامی بردلی شامل ۱۹ نشان، مدال و روبان جداگانه بود. این موارد عبارتند از:
در ۱۱ مارس ۲۰۲۵ رودریگو دوترته، رئیس‌جمهور سابق فیلیپین توسط پلیس ملی فیلیپین و اینترپل بر اساس حکم دیوان کیفری بین‌المللی (ICC) به اتهام جنایت علیه بشریت دستگیر شد. دوترته در ۱۱ مارس پس از شرکت در یک گردهمایی سیاسی در هنگ کنگ وارد فرودگاه بین‌المللی نینوی آکوئینو در مترو مانیل شد. پس از اجرای حکم، دوترته به پایگاه هوایی ویلامور منتقل شد و در حال حاضر به لاهه هلند منتقل می‌گردد. دوترته به اتهام جنایت علیه بشریت، شامل قتل‌های غیرقانونی در دوران تصدی شهردار داوائو سیتی و ریاست‌جمهوری فیلیپین (تا زمان خروج این
سیتی و ریاست‌جمهوری فیلیپین (تا زمان خروج این کشور از اساسنامه رم در سال ۲۰۱۹) متهم شد. او چهارمین رئیس‌جمهور فیلیپین است که پس از خوزه پی لورل در سال ۱۹۴۵، جوزف استرادا در سال ۲۰۰۱ و گلوریا ماکاپاگال آرویو در سال ۲۰۱۱ متهم و دستگیر شد. او همچنین اولین رئیس‌جمهور فیلیپین است که با دادگاه بین‌المللی روبرو می‌شود و اولین رهبر آسیایی است که در دیوان کیفری بین‌المللی محاکمه می‌شود.
غزاله آوارزمانی (؛ زادهٔ ) هنرمند و نمایشگاه‌گردان ایرانی‌الاصل اهل کانادا است که در شهرهای تورنتو و لندن به فعالیت هنری مشغول است. زندگی‌نامه. آوارزمانی متولد شهر تهران در ایران است. او در رشته نقاشی در دانشکده هنر دانشگاه آزاد تهران تحصیل کرده است. او در شهرهای دبی و لندن زندگی کرده و در آنجا مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا را در سنترال سنت مارتینز در سال ۲۰۱۳ و پیش از ورود به کانادا در سال ۲۰۱۶ دریافت کرد. او در سال ۲۰۲۱ تابعیت کانادایی خود را اخد کرده است. پیشه هنری. آثار تعاملی در مقیاس بزرگ آوارزمانی
پیشه هنری. آثار تعاملی در مقیاس بزرگ آوارزمانی به ساختارهای قدرت هژمونیک می‌پردازد و در عین حال بررسی می‌کند که چگونه ساختارهای نهادی و روش‌های آموزشی می‌توانند ساختار روانی-اجتماعی دانش را شکل دهند. او اغلب با استفاده از منابع زندگی روزمره و فرهنگ مردمی، هنرش را در فضای عمومی بروز داده و آن را گسترش می‌دهد. نمایشگاه‌های بین‌المللی آورزمانی شامل SOMA در مکزیکوسیتی (۲۰۱۸) و بنیاد دلفینا در لندن (۲۰۲۲) است. او در سال ۲۰۱۳ جایزه عمارت قرمز را دریافت کرد. آوارزمانی در سال ۲۰۱۹ برنده نمایشگاه مونوگرافی سال از
در سال ۲۰۱۹ برنده نمایشگاه مونوگرافی سال از انجمن گالری‌های هنری انتاریو شد و در سال ۲۰۲۲ در فهرست طولانی جایزه هنر سوبی قرار گرفت. آثار. از ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۱ تا ۹ ژانویه ۲۰۲۲، یکی از |آثار غزاله آوارزمانی به نام "مشربیه" در نمایشگاه GTA21 موزه هنرهای معاصر تورنتو (MOCA) نصب شد. در این نمایشگاه آثاری از بیست و یک هنرمند مرتبط با کلان‌شهر تورنتو به نمایش گذاشته شد. صفحه پنجره آبی روشن که از دیوار جلوی بیرونی گالری به عنوان اولین نشانه قابل مشاهده از نمایشگاه دیده می‌شود، به بینندگان اجازه می‌دهد به بیرون نگاه
می‌شود، به بینندگان اجازه می‌دهد به بیرون نگاه کنند، اما نه به داخل. این اثر از «مرز بین فضای عمومی و خصوصی، تعامل بین کدورت و شفافیت، توهم و سرخوردگی، و همچنین اتفاقی که می‌افتد وقتی یک نماد فرهنگی به یک ساختار عمومی خارجی منتقل می‌شود» صحبت می‌کند. اثر دیگری از او به نام Forced Afloat به مناسبت دوسالانه هنر تورنتو (۲۰۲۲) در کلیسای پنطیکاستی نصب شده است. این اثر متشکل از بیش از ۷۰۰۰ فوت مربع مالچ لاستیکی آبی - ساخته شده از لاستیک بازیافتی و لاستیک‌های مشتق شده از نفت و استفاده مکرر در زمین‌های بازی کودکان
شده از نفت و استفاده مکرر در زمین‌های بازی کودکان - که در یک قاب سیمانی مدور قرار داده شده است. این اثر توهم یک استخر را در ذهن بیننده تداعی می‌کند. نمایشگاه‌ها. آثار هنری آورزمانی بارها در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی در سطح بین‌المللی به نمایش گذاشته شده است. نمایشگاه‌های انفرادی شامل موزه آقاخان در تورنتو (۲۰۲۱، ۲۰۲۲)، گالری نیکلاس رابرت در مونترال (۲۰۲۱)، مرکز هنرهای کوفلر در تورنتو (۲۰۱۹)، گالری آب انبار در تهران (۲۰۱۶)، خانه آسیا در لندن (۲۰۱۴)، گالری نور در لندن (۲۰۱۳) و گالری اعتماد در تهران (۲۰۱۳)
نور در لندن (۲۰۱۳) و گالری اعتماد در تهران (۲۰۱۳) است. برخی نمایشگاه‌های گروهی متعدد او عبارتند از: موزه هنرهای معاصر (MOCA) تورنتو (۲۰۲۱)، هنر معاصر آرسنال در تورنتو (۲۰۲۰)، گالری هنر بوکنی در میلان (۲۰۱۸)، گالری آرتمارک در وین (۲۰۱۶)، گالری هما در تهران (۲۰۱۵)، گالری اعتماد در لندن (۲۰۱۵) و گالری گوشه در لندن (۲۰۱۱).
شاهدخت بزرگ ماریا نیکولایونا روسیه (ماریا نیکولایونا رومانووا؛ به روسی: Великая Княжна Мария Николаевна، ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸) سومین دختر تزار نیکلاس دوم روسیه و تزارینا آلکساندرا فئودوروونا بود. قتل او پس از انقلاب روسیه ۱۹۱۷ منجر به تقدیس او به عنوان یک شهید مقدس توسط کلیسای ارتدکس روسیه شد. او امیدوار بود ازدواج کند و خانواده بزرگی داشته باشد. او خواهر بزرگتر شاهدخت بزرگ آناستازیا نیکولایونا روسیه بود، که فرار او از ترور خانواده امپراتوری برای نزدیک به ۹۰ سال شایعه شده بود. با این حال، بعداً ثابت شد که
سال شایعه شده بود. با این حال، بعداً ثابت شد که آناستازیا فرار نکرده بود و کسانی که ادعا می‌کردند او هستند، جعلی بودند. در دهه ۱۹۹۰، گفته شد که ماریا ممکن است شاهدخت بزرگی باشد که بقایای او در گور رومانوف که در نزدیکی یکاترینبورگ، روسیه کشف و در سال ۱۹۹۱ نبش قبر شده. بقایای بیشتری در سال ۲۰۰۷ کشف شد، و تحلیل DNA متعاقباً ثابت کرد که کل خانواده امپراتوری در سال ۱۹۱۸ به قتل رسیده بودند. مراسم تدفین برای بقایای ماریا و آلکسی که قرار بود در اکتبر ۲۰۱۵ با خانواده‌شان دفن شوند، به‌طور نامحدود توسط کلیسای ارتدکس
دفن شوند، به‌طور نامحدود توسط کلیسای ارتدکس روسیه به تعویق افتاد، که در دسامبر بقایا را تحت حفاظت خود قرار داد و بدون توضیح اعلام کرد که این پرونده نیاز به مطالعه بیشتر دارد؛ ۴۴ قطعه استخوان ناقص همچنان در یک مخزن دولتی روسیه نگهداری می‌شوند. اوایل زندگی. ماریا در ۲۶ ژوئن ۱۸۹۹ متولد شد. او سومین فرزند و دختر امپراتور نیکلاس دوم و امپراتریس آلکساندرا بود. او در هنگام تولد ۴٫۵ کیلوگرم وزن داشت. تولد سومین دختر منجر به ناامیدی گسترده در روسیه شد. گراند دوک کنستانتین کنستانتینوویچ، پسرعموی نیکلاس، نوشت: «و
کنستانتین کنستانتینوویچ، پسرعموی نیکلاس، نوشت: «و بنابراین وارثی وجود ندارد. تمام روسیه از این خبر ناامید خواهد شد.» ویکتوریا، ملکه بریتانیا، مادربزرگ آلکساندرا و مادربزرگ بزرگ ماریا، نوشت: «من برای کشور از تولد سومین دختر متأسفم. می‌دانم که یک وارث بیشتر از یک دختر مورد استقبال قرار می‌گیرد.» نیکلاس اصرار داشت که از تولد ماریا خوشحال است، و به الکساندرا گفت: «من کمترین شکایتی ندارم، چرا که چنین خوشبختی‌ای بر روی زمین دارم، گنجی مانند تو عزیز دلم الکساندرا، و همین حالا سه فرشته کوچک.» وقتی ماریا نوپا بود،
و همین حالا سه فرشته کوچک.» وقتی ماریا نوپا بود، یک بار از حمام فرار کرد و درحالی‌که کاملاً برهنه بود، در راهروهای کاخ بالا و پایین می‌دوید. این در حالی بود که پرستار ایرلندی حواس‌پرتش، مارگارتا ایگار، که عاشق سیاست بود، با دوستی دربارهٔ ماجرای دریفوس بحث می‌کرد. عمه‌اش، گراند دوشس الگا الکساندرونا روسیه، به یاد می‌آورد: «خوشبختانه، من درست در همان لحظه رسیدم، او را بغل کردم و پیش خانم ایگار برگرداندم، که هنوز داشت دربارهٔ دریفوس صحبت می‌کرد.» خواهر و برادرهای ماریا عبارت بودند از شاهدخت بزرگ اولگا روسیه،
ماریا عبارت بودند از شاهدخت بزرگ اولگا روسیه، شاهدخت بزرگ تاتیانا روسیه، شاهدخت بزرگ آناستازیا روسیه، و الکسی نیکولایویچ روسیه. عنوان روسی ماریا ("ولیکایا کنیاژنا" Великая Княжна) دقیق‌ترین ترجمه آن «شاهدخت بزرگ» است، به این معنی که ماریا، به عنوان یک «والاحضرت امپراتوری» از نظر رتبه بالاتر از سایر شاهدخت‌ها در اروپا بود که «والاحضرت سلطنتی» بودند. «شاهدخت بزرگ» گسترده‌ترین ترجمه انگلیسی این عنوان است. با این حال، مطابق با تمایل والدینش برای تربیت ساده ماریا و خواهر و برادرهایش، حتی خدمتکاران نیز شاهدخت
و خواهر و برادرهایش، حتی خدمتکاران نیز شاهدخت بزرگ را با نام کوچک و نام پدری‌اش، ماریا نیکولایونا، خطاب می‌کردند. او همچنین با نسخه فرانسوی نامش، «ماری»، یا با نام‌های مستعار روسی «ماشا» یا «ماشکا» خوانده می‌شد. ماریا و خواهر کوچکترش، آناستازیا، در خانواده به عنوان «جفت کوچک» شناخته می‌شدند. این دو دختر یک اتاق را به اشتراک می‌گذاشتند، اغلب تغییراتی از همان لباس را می‌پوشیدند، و بیشتر وقت خود را با هم می‌گذراندند. خواهران بزرگتر آنها، اولگا و تاتیانا، نیز یک اتاق را به اشتراک می‌گذاشتند و به عنوان «جفت
یک اتاق را به اشتراک می‌گذاشتند و به عنوان «جفت بزرگ» شناخته می‌شدند. چهار دختر گاهی اوقات نامه‌ها را با استفاده از نام مستعار اوتما امضا می‌کردند، که از حروف اول نام‌های کوچک آنها گرفته شده بود. ماریا و آناستازیا برای مناسبت‌های خاص، به‌طور مشابه لباس می‌پوشیدند، زمانی که تغییراتی از همان لباس را می‌پوشیدند. او تمایل داشت تحت سلطه خواهر کوچکتر پرشور و پرانرژی خود باشد. وقتی آناستازیا افرادی را که از کنارشان می‌گذشتند زمین می‌انداخت، دیگران را مسخره می‌کرد یا با نمایش‌های دراماتیک خود صحنه‌ای ایجاد می‌کرد،
با نمایش‌های دراماتیک خود صحنه‌ای ایجاد می‌کرد، ماریا همیشه سعی می‌کرد عذرخواهی کند، اگرچه هرگز نمی‌توانست خواهر کوچکترش را متوقف کند. دوست مادرش لیلی دن گفت که اگرچه ماریا به اندازه سه خواهرش سرزنده نبود، اما ذهن خودش را می‌شناخت. ماریای جوان از عشوه‌گری‌های بی‌گناهانه با سربازان جوانی که در کاخ و در تعطیلات خانوادگی با آنها برخورد می‌کرد، لذت می‌برد. او به‌طور خاص عاشق کودکان بود و اگر شاهدخت بزرگ نبود، چیزی بیشتر از ازدواج با یک سرباز روسی و بزرگ کردن یک خانواده بزرگ را دوست نداشت. ماریا از سنین بسیار
خانواده بزرگ را دوست نداشت. ماریا از سنین بسیار پایین علاقه‌مند به سربازان بود، طبق گفته مارگارتا ایگار: تا ترور خودش در سال ۱۹۷۹، پسرعموی اول او لوئیس مونت‌باتن، ارل اول مونت‌باتن برما، عکسی از ماریا را در کنار تختش به یاد عشق یک‌طرفه‌ای که به او داشت، نگه می‌داشت. در سال ۱۹۱۰، لوئیس با خواهران رومانوف ملاقات کرد. او بعداً منعکس کرد که «آنها دوست‌داشتنی و بسیار شیرین بودند، بسیار زیباتر از عکس‌هایشان،» و گفت که «من عاشق ماری بودم و مصمم بودم با او ازدواج کنم. او فوق‌العاده دوست‌داشتنی بود.» در سن یازده
کنم. او فوق‌العاده دوست‌داشتنی بود.» در سن یازده سالگی، ماریا ظاهراً دلبستگی دردناکی به یکی از مردان جوانی که ملاقات کرده بود، پیدا کرد. «سعی کن افکارت را زیاد روی او متمرکز نکنی، این چیزی است که دوست ما گفت،» آلکساندرا در ۶ دسامبر ۱۹۱۰ به او نوشت. آلکساندرا به سومین دخترش توصیه کرد احساساتش را پنهان کند زیرا ممکن است دیگران دربارهٔ دلبستگی او چیزهای ناخوشایندی بگویند. «نباید به دیگران اجازه داد ببینند درون انسان چه احساسی دارد، وقتی می‌داند که این کار مناسب تلقی نمی‌شود. می‌دانم او تو را مثل یک خواهر کوچک
تلقی نمی‌شود. می‌دانم او تو را مثل یک خواهر کوچک دوست دارد و دوست دارد به تو کمک کند تا زیاد اهمیت ندهی، چون می‌داند تو، یک شاهدخت بزرگ کوچک، نباید این‌قدر به او اهمیت بدهی.» در سال ۱۹۱۷، شاهزاده کارول رومانی از روسیه بازدید کرد. قبل از اینکه در ۲۶ ژانویه به مسکو برود، پیشنهاد رسمی برای دست ماریا داد. نیکلاس «با خوش‌خلقی پیشنهاد شاهزاده را کنار گذاشت» زیرا ماریا «چیزی بیش از یک دختر مدرسه‌ای نبود.» ملکه ماری رومانی دربارهٔ «ازدواج کارول با یکی از دختران نیکی» امیدوار بود، و او این واقعیت را که نیکلاس این
امیدوار بود، و او این واقعیت را که نیکلاس این وصلت را «تملق‌آمیز و… یک نشانه خوب!» می‌دانست، پیدا کرد. همانند خواهر کوچکترش آناستازیا، ماریا در طول جنگ جهانی اول از سربازان زخمی در بیمارستان خصوصی واقع در محوطه کاخ تزارسکویه سلو بازدید می‌کرد. این دو نوجوان، که برای تبدیل شدن به پرستار مانند مادر و خواهران بزرگترشان بسیار جوان بودند، با سربازان بازی‌های چکرز و بیلیارد انجام می‌دادند و تلاش می‌کردند روحیه آنها را بالا ببرند. سربازی زخمی به نام دمیتری در دفتر خاطرات ماریا امضا کرد و او را با یکی از لقب‌هایش
خاطرات ماریا امضا کرد و او را با یکی از لقب‌هایش خطاب کرد: «ماندریفولی معروف». در طول جنگ، ماریا و آناستازیا همچنین از یک مدرسه پرستاری بازدید کردند و به مراقبت از کودکان کمک کردند. او به پدرش نوشت که هنگام غذا دادن به کودکان و تمیز کردن فرنی‌ای که از چانه‌شان پایین می‌ریخت با قاشق، به یاد او می‌افتاد. برای استراحت در طول جنگ، ماریا، خواهرانش و مادرش گاهی از تزار و تزارویچ آلکسی در مقر فرماندهی جنگ در موگیلف دیدن می‌کردند. در طول این بازدیدها، ماریا به نیکلاس دمیتریویچ دمنکوف، افسر روز در مقر فرماندهی
نیکلاس دمیتریویچ دمنکوف، افسر روز در مقر فرماندهی تزار، علاقه‌مند شد. وقتی زنان به تزارسکویه سلو بازمی‌گشتند، ماریا اغلب از پدرش می‌خواست سلام او را به دمنکوف برساند و گاهی به شوخی نامه‌هایش به تزار را «خانم دمنکوف» امضا می‌کرد. ظاهر و شخصیت. ماریا زیبایی برجسته‌ای بود. او موهای قهوه‌ای روشن و چشمان آبی بزرگی داشت که در خانواده به «نعلبکی‌های ماری» معروف بودند. ماریا، دوشس ساکس-کوبورگ و گوتا، عمه بزرگ ماریا، اعلام کرد که ماریا «یک زیبایی واقعی… با چشمان آبی عظیم» است. دوست مادرش، لیلی دن نوشت که او
آبی عظیم» است. دوست مادرش، لیلی دن نوشت که او «فوق‌العاده زیبا بود، با زیبایی کلاسیک رومانوف‌ها.» یکی از اشراف دربار امپراتوری گفت که ماریای نوزاد «چهره‌ای شبیه یکی از فرشتگان بوتیچلی» داشت. معلم فرانسوی او پیر ژیلیار گفت ماریا قد بلند و خوش‌اندام بود، با گونه‌های گلگون. تاتیانا بوتکینا فکر می‌کرد حالت چشمان ماریا «نرم و مهربان» بود. بارونس سوفی بوکسهوودن، ندیمه مادرش، اظهار داشت که «[ماریا] از نظر رنگ و ویژگی‌ها شبیه اولگا بود، اما همه در مقیاسی زنده‌تر. او همان لبخند دلنشین و همان شکل صورت را داشت.» او
او همان لبخند دلنشین و همان شکل صورت را داشت.» او همچنین می‌گفت که چشمانش «باشکوه، به رنگ آبی عمیق» بودند و موهایش «درخشش طلایی داشت.» مانند پدربزرگش الکساندر سوم روسیه، ماریا به‌طور غیرعادی قوی بود. او گاهی خود را با نشان دادن اینکه چگونه می‌تواند معلمانش را از زمین بلند کند، سرگرم می‌کرد. ماریا استعداد نقاشی داشت و به خوبی طراحی می‌کرد، همیشه با دست چپ خود. سوفی بوکسهوودن ماریا را تنها خواهری توصیف کرد که استعداد هنری داشت. با این حال، ماریا به کارهای مدرسه‌اش علاقه‌ای نداشت. ماریا می‌توانست لجباز و تنبل
علاقه‌ای نداشت. ماریا می‌توانست لجباز و تنبل باشد. مادرش در یکی از نامه‌ها شکایت کرد که ماریا بداخلاق است و برای افرادی که او را آزار می‌دادند «نعره می‌کشید». بدخلقی‌های ماریا همزمان با دوره قاعدگی او بود، که تزارینا و دخترانش به آن به عنوان دیدار «مادام بکر» اشاره می‌کردند. ماریا شخصیتی مهربان و شیرین داشت. گراند دوک ولادیمیر الکساندروویچ روسیه به دلیل خوش‌خلقی‌اش به او لقب «نوزاد دوست‌داشتنی» داده بود. مارگارتا ایگر گفت که «ماریا خوب به دنیا آمد… با کمترین اثر ممکن از گناه اولیه.» طبق گفته ایگر، خواهران
اثر ممکن از گناه اولیه.» طبق گفته ایگر، خواهران بزرگترش اولگا و تاتیانا یک بار از ماریا به عنوان «خواهر ناتنی» خود یاد کردند زیرا او بسیار خوب بود و هرگز به دردسر نمی‌افتاد. وقتی او بیسکویت‌هایی را از میز چای مادرش دزدید، نیکلاس گفت که خوشحال است «می‌بیند او فقط یک کودک انسانی است» زیرا «همیشه می‌ترسید بال‌هایش رشد کند.» خواهران ماریا از او سوءاستفاده می‌کردند. خواهرانش به او لقب «پاپاتال کوچولو» داده بودند. در سال ۱۹۱۰، ماریا نامه‌ای به الکساندرا نوشت و از او خواست به اولگا اتاق شخصی بدهد و اجازه دهد
و از او خواست به اولگا اتاق شخصی بدهد و اجازه دهد لباس‌هایش را بلندتر کند. ماریا سعی کرد مادرش را متقاعد کند که این ایده خودش بوده است که نامه را بنویسد، و در پایان‌نامه نوشت «پی‌نوشت: این ایده من بود که به شما بنویسم.»ماریا بسیار به پدرش نزدیک بود. ایگر متوجه شد که عشق ماریا به پدرش «مشخص» بود و او اغلب سعی می‌کرد از اتاق کودکان فرار کند تا «پیش پاپا برود». وقتی نیکلاس به حصبه مبتلا شد، او هر شب تصویر کوچکی از او را غرق بوسه می‌کرد. همان‌طور که او و خانواده‌اش منتظر بازگشت پدرش به تزارسکویه سلو پس از
منتظر بازگشت پدرش به تزارسکویه سلو پس از کناره‌گیری‌اش بودند، او به سرخک مبتلا شد. وقتی هذیان می‌گفت، مدام تکرار می‌کرد «آه، من واقعاً می‌خواستم وقتی پاپا می‌آید بیدار باشم» تا اینکه هوشیاری‌اش را از دست داد. به عنوان فرزند میانی خانواده، ماریا در مورد نقش خود احساس ناامنی می‌کرد و نگران بود که به اندازه خواهر و برادرانش دوست داشته نمی‌شود. ظاهراً او نگران بود که مادرش آناستازیا را به او ترجیح می‌دهد، زیرا الکساندرا یادداشتی برایش فرستاد «من با آناستازیا رازی ندارم، من رازها را دوست ندارم.» الکساندرا
رازی ندارم، من رازها را دوست ندارم.» الکساندرا یادداشت دیگری برای ماریا فرستاد: «فرزند شیرین، باید به من قول بدهی که دیگر هرگز فکر نکنی هیچکس تو را دوست ندارد. چطور چنین فکر فوق‌العاده‌ای وارد سر کوچکت شد؟ سریع آن را بیرون کن.» ماریا که از طرف خواهران بزرگترش طرد شده بود، سعی کرد با دخترعمویش پرنسس ایرینا الکساندروونا دوست شود، اما الکساندرا به او هشدار داد که این فقط باعث می‌شود خواهرانش «تصور کنند… که تو نمی‌خواهی با آنها باشی.» رابطه با راسپوتین. ماریا، مانند تمام خانواده‌اش، شیفته وارث مدت‌ها منتظر
مانند تمام خانواده‌اش، شیفته وارث مدت‌ها منتظر مانده تزارویچ آلکسی، یا «بیبی» بود، که از عوارض مکرر هموفیلی رنج می‌برد و چندین بار تا مرز مرگ پیش رفت. مادرش به مشاوره گریگوری راسپوتین، یک دهقان روسی و "استارتس" یا «مرد مقدس» سرگردان، متکی بود و دعاهای او را عامل نجات تزارویچ بیمار در موارد متعدد می‌دانست. به ماریا و خواهر و برادرانش نیز آموخته شده بود که راسپوتین را به عنوان «دوست ما» ببینند و رازهایشان را با او در میان بگذارند. در پاییز ۱۹۰۷، عمه ماریا دوشس بزرگ اولگا الکساندروونا روسیه توسط تزار به اتاق
بزرگ اولگا الکساندروونا روسیه توسط تزار به اتاق کودکان برده شد تا با راسپوتین ملاقات کند. ماریا، خواهرانش و برادرش آلکسی همگی لباس خواب سفید بلند خود را پوشیده بودند. «به نظر می‌رسید همه بچه‌ها او را دوست داشتند،» اولگا الکساندروونا به یاد آورد. «آنها کاملاً با او راحت بودند.» دوستی راسپوتین با فرزندان امپراتوری در پیام‌هایی که برای آنها می‌فرستاد آشکار بود. "مروارید عزیز من، م!" راسپوتین در یک تلگرام در سال ۱۹۰۸ به ماریای نه ساله نوشت. "به من بگو چگونه با دریا، با طبیعت صحبت کردی! دلم برای روح ساده تو تنگ
با طبیعت صحبت کردی! دلم برای روح ساده تو تنگ شده است. به زودی همدیگر را خواهیم دید! یک بوسه بزرگ." در تلگرام دوم، راسپوتین به کودک گفت: "م عزیز من! دوست کوچک من! خداوند به تو کمک کند تا صلیبت را با خرد و شادی در مسیح حمل کنی. این دنیا مانند روز است، نگاه کن الان شب شده است. پس با نگرانی‌های دنیا نیز چنین است." در فوریه ۱۹۰۹، راسپوتین برای همه فرزندان امپراتوری تلگرامی فرستاد و به آنها توصیه کرد «تمام طبیعت خدا را دوست داشته باشید، تمام مخلوقات او را به ویژه این زمین را. مادر خدا همیشه با گل‌ها و خیاطی
ویژه این زمین را. مادر خدا همیشه با گل‌ها و خیاطی مشغول بود.» یکی از معلم‌های دختران، سوفیا ایوانوونا تیوتچوا، در سال ۱۹۱۰ وحشت‌زده شد زیرا به راسپوتین اجازه داده شد به اتاق کودکان وقتی که چهار دختر در لباس خواب بودند، وارد شود. تیوتچوا می‌خواست راسپوتین از ورود به اتاق کودکان منع شود. در واکنش به شکایت‌های تیوتچوا، نیکولاس از راسپوتین خواست تا به بازدیدهایش از اتاق کودکان پایان دهد. «من خیلی می‌ترسم که س.ای. بتواند… دربارهٔ دوست ما چیز بدی بگوید،» خواهر دوازده‌ساله ماریا، تاتیانا، در ۸ مارس ۱۹۱۰ به مادرش
ماریا، تاتیانا، در ۸ مارس ۱۹۱۰ به مادرش نوشت، پس از اینکه از آلکساندرا خواهش کرد او را برای انجام کاری که دوست نداشت، ببخشد. «امیدوارم پرستار ما اکنون با دوست ما مهربان باشد.» آلکساندرا در نهایت تیوتچوا را اخراج کرد. تیوتچوا داستان خود را به دیگر اعضای خانواده برد، که از این گزارش‌ها شوکه شدند، هرچند تماس‌های راسپوتین با کودکان طبق همه گزارش‌ها کاملاً بی‌گناهانه بود. خواهر نیکولاس، گراند دوشس زنیا الکساندروونا روسیه از داستان تیوتچوا وحشت‌زده شد. او در ۱۵ مارس ۱۹۱۰ نوشت که نمی‌تواند «... رفتار آلکساندرا و
۱۹۱۰ نوشت که نمی‌تواند «... رفتار آلکساندرا و فرزندان نسبت به آن گریگوری شوم را درک کند (که آنها او را تقریباً یک قدیس می‌دانند، در حالی که در واقع او فقط یک "خلیست" است!) او همیشه آنجاست، به اتاق کودکان می‌رود، از اولگا و تاتیانا در حالی که آنها برای خواب آماده می‌شوند دیدار می‌کند، آنجا می‌نشیند و با آنها صحبت می‌کند و آنها را "نوازش" می‌کند. آنها مراقب هستند که او را از سوفیا ایوانوونا پنهان کنند، و کودکان جرأت نمی‌کنند با او دربارهٔ راسپوتین صحبت کنند. همه اینها کاملاً باورنکردنی و فراتر از درک است.»
همه اینها کاملاً باورنکردنی و فراتر از درک است.» یکی دیگر از معلم‌های اتاق کودکان در بهار ۱۹۱۰ ادعا کرد که توسط راسپوتین مورد تجاوز قرار گرفته است. ماریا ایوانوونا ویشنیاکووا در ابتدا از عاشقان راسپوتین بود، اما بعداً از او سرخورده شد. امپراتریس حاضر نشد ویشنیاکووا را باور کند «و گفت که هر کاری که راسپوتین انجام می‌دهد مقدس است». به گراند دوشس اولگا الکساندروونا گفته شد که ادعای ویشنیاکووا بلافاصله مورد بررسی قرار گرفته است، اما «آنها زن جوان را در بستر با یک قزاق گارد امپراتوری گرفتند.» ویشنیاکووا در سال
یک قزاق گارد امپراتوری گرفتند.» ویشنیاکووا در سال ۱۹۱۳ از سمت خود برکنار شد. در جامعه زمزمه می‌شد که راسپوتین نه تنها تزارینا بلکه چهار گراند دوشس را نیز اغوا کرده است. راسپوتین نامه‌های پرشور نوشته شده به او توسط تزارینا و چهار گراند دوشس را منتشر کرده بود. این نامه‌ها در سراسر جامعه پخش شد و به شایعات دامن زد. کاریکاتورهای مستهجن نیز پخش شد که راسپوتین را در حال رابطه جنسی با امپراتریس نشان می‌داد، با چهار دخترش و آنا ویروبووا برهنه در پس‌زمینه. نیکولاس به راسپوتین دستور داد برای مدتی سن پترزبورگ را ترک