payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رالی مونت کارلو ۲۰۱۸ (به‌طور رسمی با نام ۸۶امین رالی اتومبیلرانی مونت کارلو شناخته می‌شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین ۲۵ و ۲۸ ژانویه ۲۰۱۸ برگزار شد. این هشتاد و ششمین دوره رالی مونت کارلو رقم زد و اولین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۱۸ و دسته‌های پشتیبانی آن، مسابقات قهرمانی WRC-2 و WRC-3 بود. این رویداد که در شهر گپ، اوت آلپ در بخش اتز-آلپ فرانسه، در طول هفده مرحله ویژه با مسافت رقابتی مسابقه برگزار شد.
قافیه های طغیانگر (انگلیسی: Revolting Rhymes) یک فیلم تلویزیونی درام کمدی فانتزی بریتانیایی است که برای نمایش نوشته شده و به کارگردانی یاکوب شوه و یان لاشاور بر اساس کتابی به همین نام نوشته رولد دال در سال ۱۹۸۲ و تصویرگری کوئنتین بلیک ساخته شده است. این فیلم دو قسمتی با بازگویی و در هم تنیدگی پنج داستان از شش افسانه کتاب، توسط مجیک لایت پیکچرز تولید شده است. این فیلم در برلین و کیپ تاون انیمیشن شد. این برنامه از BBC One در بریتانیا و از PBS در ایالات متحده پخش شد. یکی از قسمت ها نامزد جایزه اسکار بهترین
پخش شد. یکی از قسمت ها نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در نودمین دوره جوایز اسکار شد.
ولترین دو کلر (به انگلیسی: Voltairine de Cleyre)، زادهٔ ۱۷ نوامبر ۱۸۶۶ در لسلی میشیگان، درگذشتهٔ ۲۰ ژوئن ۱۹۱۲ در شیکاگو، شاعر و نویسندهٔ آنارشیست آمریکایی بود. او از توماس پین، مری ولستون‌کرافت، کلارنس دارو، هنری دیوید ثورو، بیگ بیل هیوود و بعدها یوجین دبز تأثیر پذیرفت و بعدها از نزدیک با مکس نتلاو، پیتر کروپتکین، لوئیز میشل و فرناندو تاریدا دل‌مارمول آشنا شد. کسی که پس از اعدام معترضان های‌مارکت در سال ۱۸۸۷، به آنارشیسم گروید و تا پایان بدان وفادار ماند. زندگی‌نامه. ولترین دو کلر در کنار لوئیز میشل، اما
زندگی‌نامه. ولترین دو کلر در کنار لوئیز میشل، اما گلدمن و لوسی پارسونز از مهمترین چهره‌های زن تاریخ آنارشیسم است. گلدمن که زندگینامهٔ دو کلر را نوشته، او را «بااستعدادترین آنارشیستی که آمریکا تا به حال پرورده است» نامید. زندگینامهٔ ولترین دو کلر با عنوان "زندگی زنی آنارشیست: ولترین دو کلر، انقلابی آمریکایی" به قلم پل آوریش منتشر شده است. آثار. مقالات اشعار
ماریا استر اِرِدیا لکارو دِ کاپوویلا (؛ – ۲۷ اوت ۲۰۰۶)) یک زن خانه‌دار ابرصدساله اهل اکوادور بود که در زمان مرگش در سن ۱۱۶ سال و ۳۴۷ روزگی، مسن‌ترین فرد زنده تاییدشدهٔ جهان شناخته می‌شد و نامش در کتاب رکوردهای جهانی گینس قرار گرفت. زندگی‌نامه. او که با نام ماریا استر اِرِدیا لکارو در گوایاکیل متولد شد، دختر یک سرهنگ ارتش بود و در میان نخبگان طبقه بالای جامعه بزرگ شد و در مراسم اجتماعی و کلاس‌های هنری شرکت کرد. او هرگز سیگار نمی‌کشید و در حد اعتدال مشروب می‌نوشید. در سال ۱۹۱۷، او با یک افسر نظامی و ملوان
در سال ۱۹۱۷، او با یک افسر نظامی و ملوان ایتالیایی‌تبار به نام آنتونیو کاپوویلا (۱۸۶۴–۱۹۴۹) ازدواج کرد. آنتونیو از تبار ایتالیایی بود و در شهر پولا واقع در امپراتوری اتریش-مجارستان (امروزه پولا در خاک کرواسی) به دنیا آمده بود. او در سال ۱۸۹۴ به شیلی و سپس در سال ۱۹۱۰ به اکوادور نقل مکان کرده بود. آنتونیو پس از مرگ همسر اولش، با ماریا ازدواج کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۹ همسر او بود. آنها با هم صاحب پنج فرزند شدند که سه نفر از آنها در زمان مرگ ماریا هنوز زنده بودند: هیلدا (۸۱ ساله)، ایرما (۷۹ ساله) و پسرش
بودند: هیلدا (۸۱ ساله)، ایرما (۷۹ ساله) و پسرش آنیبال (۷۷ ساله). او همچنین دوازده نوه، بیست نتیجه و دو نبیره داشت. حوالی ۱۰۰ سالگی، کاپوویلا در شرف مرگ بود و حتی مراسم آخرین دعا برای فرد در حال احتضار بر بالینش اجرا شد، اما نه تنها نمرد بلکه تا زمان مرگش از سلامت کامل برخوردار بود. سلامتی او در دسامبر ۲۰۰۵، که در ۱۱۶ سالکی بود داشت، برای فردی در این سن و سال بسیار خوب بود. او تلویزیون تماشا می‌کرد، روزنامه می‌خواند و بدون کمک عصا راه می‌رفت (اگرچه یک پرستار به او کمک می‌کرد). کاپوویلا در دو سال قبل از مرگش
به او کمک می‌کرد). کاپوویلا در دو سال قبل از مرگش نتوانست خانه اش را ترک کند و خانه اش را با دختر بزرگش هیلدا و دامادش به اشتراک گذاشت. در یک مصاحبه رسانه ای، کاپوویلا اظهار داشت که از این واقعیت که امروزه زنان از مردان خواستگاری می‌کنند، و نه برعکس، بیزار است. با این حال، در مارس ۲۰۰۶، سلامتی کاپوویلا رو به افول رفت و او دیگر قادر به خواندن روزنامه نبود. حرف زدنش تقریباً قطع شده بود و دیگر قادر به راه رفتن نبود مگر با کمک که دو پرستار یا همراه. با این حال، کاپوویلا می‌توانست روی صندلی‌اش بنشیند و خودش را
کاپوویلا می‌توانست روی صندلی‌اش بنشیند و خودش را باد بزند، و تا زمانی که در هفته آخر اوت ۲۰۰۶، ۱۸ روز پیش از جشن تولد ۱۱۷ سالگی، در اثر سینه‌پهلو جان به جان‌آفرین تسلیم کرد. رکوردهای سن. رکوردهای کاپوویلا در ۲۷ اوت ۲۰۰۵، دقیقاً یک سال قبل از مرگ او در سن ۱۱۵ سال و ۳۴۷ روز به گینس ارسال شد و در تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۰۵ با ۱۱۶ سال و ۸۶ روز سن، به عنوان مسن‌ترین فرد جهان در رکوردهای جهانی گینس ثبت شد که بدین ترتیب جانشین هندریکیه فان آندل-سخیپر هلندی (مسن‌ترین فرد جهان از ۲۹ مه ۲۰۰۴ تا زمان مرگش در ۳۰ اوت ۲۰۰۵) و
جهان از ۲۹ مه ۲۰۰۴ تا زمان مرگش در ۳۰ اوت ۲۰۰۵) و الیزابت بولدن آمریکایی (احتمالا مسن‌ترین فرد جهان از ۳۰ اوت ۲۰۰۵ تا ۹ دسامبر ۲۰۰۵) شد. نام کاپوویلا مجدداً در ۱۲ آوریل ۲۰۰۶ در سن ۱۱۶ سال و ۲۱۰ روز به وبسایت رکوردهای جهانی گینس اضافه شد. در زمان مرگ کاپوویلا در سن ۱۱۶ سال و ۳۴۷ روزگی، در ابتدا تصور می‌شد که چهارمین مسن‌ترین فرد تاییدشده‌ای است که تا به حال زندگی کرده است. با این حال، به دلیل تأیید اعتبار سنی دلفیا ولفورد ۱۱۷ ساله در ۲۹ آوریل ۲۰۲۳، معلوم شد که او پنجمین فرد پیر ثبتشده جهان از لحاظ سنی است.
که او پنجمین فرد پیر ثبتشده جهان از لحاظ سنی است. کاپوویلا مسن‌ترین فرد تأیید شده آمریکای جنوبی بود تا اینکه فرانسیسکا سلسا دوس سانتوس از برزیل در ۴ اکتبر ۲۰۲۱ از رکورد سنی او گذشت و یک روز بعد درگذشت. ماریا کاپوویلا همچنین آخرین فرد زنده ای بود که تأیید شد در دهه ۱۸۸۰ به دنیا آمده است. پس از مرگ او در ۲۷ اوت ۲۰۰۶، جانشین او به عنوان مسن‌ترین فرد، الیزابت بولدن بود. بولدن دومین فردی بود که در دو موقعیت مختلف زمانی به عنوان مسن‌ترین فرد جهان در نظر گرفته شد (ژان لوئیز کالمان زن فرانسوی و رکورددار سن در
شد (ژان لوئیز کالمان زن فرانسوی و رکورددار سن در تاریخ جهان، اولین نفر بود).
ناتالیا ماماتووا (متولد ۲۰ سپتامبر ۱۹۸۵) یک تکواندوکار ازبکستانی است که در ردهٔ سنگین‌وزن زنان رقابت می‌کند. او یکی از اولین تکواندوکاران تاریخ ازبکستان بود که در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ شرکت کرد و بعداً در مسابقات جهانی نظامی ۲۰۰۶ در سئول، کرهٔ جنوبی، موفق به کسب مدال نقره در بخش ۶۷- کیلوگرم شد. ماماتووا در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ آتن، پس از شکست دادن یوریکو اوکاموتو از ژاپن در مسابقات انتخابی المپیک آسیایی در بانکوک، تایلند، به تیم تکواندوی زنان ازبکستان در کلاس سنگین‌وزن (۶۷+ کیلوگرم) راه
زنان ازبکستان در کلاس سنگین‌وزن (۶۷+ کیلوگرم) راه یافت. با این حال، او در مرحلهٔ ابتدایی مسابقات با شکست ۶–۹ مقابل لارنس راس از بلژیک مواجه شد و نتوانست به مراحل بعدی صعود کند. با شکست حریف بلژیکی‌اش در مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی به ناتالیا فالاوینیا از برزیل، ماماتووا شانس خود را برای رقابت در دور رپشاژ و کسب مدال برنز المپیک از دست داد. ماماتووا همچنین در وزن ۶۷+ کیلوگرم در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ شرکت کرد. او در دور مقدماتی توسط آن کارولین گراف شکست خورد و سپس در مسابقهٔ رپشاژ توسط لی این جونگ حذف شد.
اینس اچوریا بیو (؛ ۲۲ دسامبر ۱۸۶۸ – ) نویسنده، و روزنامه‌نگار اهل شیلی بود. زندگی‌نامه. اینس اچوریا در ۲۲ دسامبر ۱۸۶۸، در خانواده‌ای از طبقه ممتاز به دیده به جهان گشود و در دامان چنین جایگاهی پرورش یافت. او تنها دختر فلیکس اچوریا والدس و اینس بیو رئیس بود و از نوادگان بزرگ آندرس بیو به‌شمار می‌رفت. اما سرنوشت چنین رقم خورد که مادرش هنگام زایمان جان بسپارد، و بدین ترتیب اینس تحت سرپرستی دولورس اچوریا، عمه پدری‌اش، بزرگ شد. اینس دخترعموی ربکا مات بیو و خواهر ناتنی ویسنته اچوریا لارائین، روزنامه‌نگار و
خواهر ناتنی ویسنته اچوریا لارائین، روزنامه‌نگار و دیپلمات، بود. او همچنین رابطه‌ای نزدیک و صمیمی با الیودورو یانز و آرتورو آلستاندری داشت که همکاری با آنان را از دهه ۱۹۱۰ آغاز کرد. حتی در اواخر قرن نوزدهم، خانواده‌های ثروتمند از معلمان خصوصی برای آموزش دختران خود استفاده می‌کردند، با وجود این که آموزش رسمی مدرسه‌ای و مجوز دسترسی زنان به دانشگاه از طریق فرمان آموناتگی در سال ۱۸۷۷ فراهم شده بود. با این حال، به دلیل ماهیت محافظه‌کارانه و مذهبی کاتولیکی خانواده اچوریا، اینس به روش قدیمی تربیت شد: آموزش در
اچوریا، اینس به روش قدیمی تربیت شد: آموزش در زمینه‌های دین، موسیقی، گلدوزی، زبان فرانسه و انگلیسی. در تاریخ ۱۰ آوریل ۱۸۹۲، اینس اچوریا با خوآکین لارائین آلکالده، یکی از افسران ارتش و پسر خوزه پاتریسیو لارائین گانداریلاس و کارولینا آلکالده ولاسکو، ازدواج کرد. این زوج در خانه پدر اینس اقامت داشتند و صاحب چهار فرزند به نام‌های ربکا، آیریس، لوز و اینسیتا شدند. در صبح روز ۱۳ ژانویه ۱۹۴۹، اینس اچوریا در زادگاهش درگذشت. آثار ادبی. اینس اچوریا از سنین نوجوانی شروع به نوشتن یک دفترچه خاطرات شخصی کرد، که در آن به
به نوشتن یک دفترچه خاطرات شخصی کرد، که در آن به زبان فرانسوی می‌نوشت. در بزرگ‌سالی، او در مصاحبه‌ای با آماندا لابارکا در سال ۱۹۱۵ اظهار داشت که این زبان را به "کاستیانو" ترجیح می‌دهد، زیرا به عقیده او، این زبان نماینده جامعه‌ای بود که زنان را محدود می‌کرد، و همچنین زبان آشپز محسوب می‌شد. با این وجود، بخش عمده‌ای از آثار او به زبان "کاستیانو" نوشته شده و او هرگز در خارج از کشور اقامت نکرد، هرچند که مدت‌های طولانی را در مکان‌های مختلف اروپا، به‌ویژه پاریس گذراند و حتی به اورشلیم نیز سفر زیارتی داشت. تا حدود
و حتی به اورشلیم نیز سفر زیارتی داشت. تا حدود ۳۰ سالگی، اینس اچوریا یک کاتولیک فعال بود، اما در ابتدای قرن بیستم، دگرگونی خود را در حوزه‌های تئوسوفی و روح‌گرایی آغاز کرد. با این وجود، او هرگز پیوند خود با شخصیت‌های مسیحی که در سال‌های اولیه زندگی‌اش نقش اساسی داشتند، از دست نداد. اینس اچوریا بیو علیه قراردادهای محافظه‌کارانه طبقه اجتماعی خود در مورد نقش زنان، شورش کرد. در سال ۱۹۰۴، او اولین کتاب خود را با عنوان "به سوی شرق" تحت نامی ناشناس منتشر کرد. بعدها او از نام‌های مستعار همچون "ایریس"، "اینس بیو" و
او از نام‌های مستعار همچون "ایریس"، "اینس بیو" و "رینبو" استفاده کرد. پس از یک سفر طولانی به اروپا و سرزمین مقدس، اینس اچوریا در سال ۱۹۰۵، به همراه تولد چهارمین و تنها دخترش و انتشار اولین کتابش، محافل ادبی را در خانه خود آغاز کرد. این محافل میزبان نخبگان روشنفکری زمان خود بود، از جمله افرادی مانند آگوستو د’هالمر، لوئیس اورگو لوکو، خوآکین ادواردز بیو، ماریانو لاتوره و فرناندو سانتیوان، در میان دیگران. در سال ۱۹۱۰، او چهار کتاب منتشر کرد که به دلیل محتوای انتقادی خود تأثیر بزرگی داشتند: "پروفایل‌های مبهم"،
خود تأثیر بزرگی داشتند: "پروفایل‌های مبهم"، "زمین بکر"، "احساسات نمایشی" و "برگ‌های افتاده". اولین آثار منتشرشده او شامل "پروفایل‌های مبهم"، گزارشی از سفرهای گسترده‌اش به اروپا، و "زمین بکر"، مطالعه‌ای دربارهٔ جنوب شیلی بودند. نوشته‌های بعدی او به شکل مجموعه‌ای از مقاله‌ها در مجلات شیلیایی منتشر شدند. در سال ۱۹۱۴، اینس اچوریا در پاریس رمان "میان دو جهان" را منتشر کرد که مورد تحسین قرار گرفت. پس از آن، در سال ۱۹۱۷، "ساعت منع عبور" را منتشر کرد، که موضوع آن بر اساس زندگی ساکنان آمریکای جنوبی در پایتخت فرانسه
اساس زندگی ساکنان آمریکای جنوبی در پایتخت فرانسه بود. در سال ۱۹۱۸، اچوریا مقاله‌هایی برای "ملت" نوشت. علاوه بر آثار یادشده و نوشته‌هایش در "ال مرکوریو"، "خانواده، زیگ‌زاگ، و حوادث،" او "احساسات نمایشی" را منتشر کرد که مجموعه‌ای از نقدهای نمایشی بود. در سال ۱۹۲۲، اینس اچوریا به عنوان نخستین زن دانشگاهی در "دانشکده فلسفه و ادبیات" دانشگاه شیلی فعالیت خود را آغاز کرد. برخی از نویسندگان آثار او را در چارچوب فمینیسم اشرافی دسته‌بندی می‌کنند؛ جریانی که شامل دیگر نویسندگانی همچون ورا زوروف، ماریانا کاکس مندز،
نویسندگانی همچون ورا زوروف، ماریانا کاکس مندز، ترزا ویلمز مونت، ماریا لوئیزا فرناندز دو گارسیا هویدوبرو و خیمنا مورلا لینچ نیز می‌شود.
دشت امام، روستایی در دهستان چاه دادخدا بخش چاه دادخدا شهرستان قلعه‌گنج در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۶ نفر (۸ خانوار) بوده‌است.
سیارک وای‌آر۴–۲۰۲۴ () سیارکی با قطر تخمینی ۴۰ تا ۹۰ متر (۱۳۰ تا ۳۰۰ فوت) است که به عنوان یک جرم نزدیک به زمین از نوع آپولو (که از مدار زمین عبور می‌کنند) طبقه‌بندی می‌شود. این جرم آسمانی از ۲۷ ژانویه تا ۲۰ فوریهٔ ۲۰۲۵ امتیاز برخورد ۳ در مقیاس تورینو داشت، با احتمال بیش از ۱ درصدی که در ۲۲ دسامبر ۲۰۳۲ با زمین برخورد کند. این احتمال تخمینی برخورد در ۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۵ به ۳٫۱ درصد رسید، اما پیش‌بینی‌های بعدی از یک برخورد غیرمنتظره به زمین رسید رتبه تورینو سیارک را به صفر کاهش داد. این سیارک همچنان شانس کمی برای
به صفر کاهش داد. این سیارک همچنان شانس کمی برای برخورد با ماه در سال ۲۰۳۲ را حفظ می‌کند. سیارک "وای‌آر۴–۲۰۲۴" توسط ایستگاه شیلیایی سیستم آخرین هشدار برخورد زمینی سیارک (ATLAS) در ریو وورتادو در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۴ کشف شد. هنگامی که مشاهدات اضافی احتمال برخورد را بیش از ۱٪ نشان داد نخستین گام در پاسخ‌های دفاعی سیاره‌ای آغاز شد، که باعث شد داده‌های اضافی با استفاده از چندین تلسکوپ بزرگ و آژانس‌های فضایی مورد تأیید سازمان ملل متحد برای شروع برنامه‌ریزی کاهش تهدید سیارک جمع‌آوری شود. ویژگی‌های فیزیکی. اندازه و جرم.
جمع‌آوری شود. ویژگی‌های فیزیکی. اندازه و جرم. قطر "وای‌آر۴–۲۰۲۴" هنوز اندازه‌گیری نشده است، اما می‌توان آن را از روشنایی آن (قدر مطلق) با استفاده از طیف وسیعی از مقادیر قابل قبول برای بازتاب سطح آن (آلبدوی هندسی) تخمین زد. اگر "وای‌آر۴–۲۰۲۴" بین ۵٪ تا ۲۵٪ از نور مرئی را بازتاب می‌دهد، همانگونه که اکثریت قریب به اتفاق سیارک‌های با آلبدوی اندازه نشان داده‌اند، قطر آن بین ۴۰ تا ۹۰ متر (۱۳۰ تا ۳۰۰ فوت) است. برآورد ناسا قطر آن را ۵۵ متر (۱۸۰ فوت) برای آلبیدوی هندسی فرضی ۰٫۱۵۴ می‌داند.این تخمین‌ها "وای‌آر۴–۲۰۲۴"
فرضی ۰٫۱۵۴ می‌داند.این تخمین‌ها "وای‌آر۴–۲۰۲۴" را تقریباً به اندازه سیارکی که باعث رخداد تونگوسکا ۱۹۰۸ شد یا سیارک آهن نیکل که ۵۰۰۰۰ سال پیش دهانه شهاب سنگ را در آریزونا ایجاد کرد، نشان می‌دهد. [۱۹] "وای‌آر۴–۲۰۲۴" به‌طور قابل توجهی کوچکتر از Dimorphos، هدف ضربه ای آزمایش تغییر جهت دوگانه سیارک ناسا (DART) در سال ۲۰۲۲ است. قطر و آلبدو "وای‌آر۴–۲۰۲۴" را می‌توان با مشاهدات مستقیم مادون قرمز حرارتی، رصدهای راداری، تصویربرداری از فضا یا فضاپیمای یک ستاره محدودتر کرد. [۲۰] جرم و چگالی 2024 YR ۴ اندازه‌گیری نشده
کرد. [۲۰] جرم و چگالی 2024 YR ۴ اندازه‌گیری نشده است، اما جرم را می‌توان با چگالی فرضی و قطر فرضی تخمین زد. با فرض چگالی 2.6 g/cm 3 (1.5 oz/cu in)، [۲۱] که در محدوده چگالی سیارک‌های سنگی مانند 243 Ida ، [۲۲] با قطر فرضی ۵۵ متر (۱۸۰ فوت) است، جدول خطر Sentry جرمی ۸٫۹ × ۱۰۲ را تخمین می‌زند. پوند). [۸] هم چگالی مفروض و هم قطر استنباط‌شده، عدم قطعیت‌های زیادی در تخمین جرم دارند، که دومی غالب است زیرا حجم سیارک به مکعب قطر بستگی دارد.
هندریکیه فان آندل-سخیپر (؛ ؛ – ۳۰ اوت ۲۰۰۵) یک زن ابرصدساله اهل هلند که ۱۱۵ سال و ۶۲ روز زندگی کرد. او پیرترین فرد هلندی است که رکورد قبلی کاترینا فان دام را در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۳ شکست و از ۲۹ مه ۲۰۰۴ مسن‌ترین فرد تأیید شده در جهان بود. او در ۱۶ فوریه ۲۰۰۱ هم با سن ۱۱۰ سال و ۲۳۲ روز، مسن‌ترین فرد زنده در هلند شد. زندگی‌نامه. فان آندل-سخیپر با نام هندریکه سخیپر در اسمیلده روستای کوچکی در درنته به دنیا آمد. او نارس به دنیا آمد و شک و تردیدهایی وجود داشت که زنده نخواهد ماند. با این حال، به لطف مراقبت مداوم
زنده نخواهد ماند. با این حال، به لطف مراقبت مداوم مادربزرگش در چهار هفته اول زندگی، او بهبود یافت و شرایط جسمی‌اش بهتر شد. در سن پنج سالگی در نخستین روز مدرسه، او دوباره بیمار شد و به توصیه یک پزشک محلی دیگر مدرسه رفت. پدرش که مدیر یک مدرسه محلی بود، به او خواندن و نوشتن آموخت. او از دوران جوانی به تئاتر علاقه داشت، اما پس از مخالفت مادرش تصمیم گرفت که حرفه بازیگری را دنبال نکند و به جای آن معلم خیاطی و سوزن‌دوزی شد. او در سن ۴۶ سالگی با شوهر آینده اش دیک فان آندل که در آمستردام کار می‌کرد، آشنا شد. او در
آندل که در آمستردام کار می‌کرد، آشنا شد. او در ۴۷ سالگی سرانجام خانه والدینش را ترک کرد و در سال ۱۹۳۹ با دیک فان آندل، بازرس مالیاتی مطلقه ازدواج کرد و نام خط خانوادگی‌اش را به فان آندل-سخیپر تغییر داد (در هلند مرسوم بود که نام خانوادگی دوشیزگی در کنار نام خانوادگی همسر قرار گرفته و با یک خط تیره از هم جدا شود). در طول جنگ جهانی دوم او و همسرش به هوخه‌فین نقل مکان کردند، که او مجبور شد جواهراتش را خرد خرد بفروشد تا در زمان اشغال آلمان به پرداخت هزینه غذای خانواده کمک کند. شوهرش در سال ۱۹۵۹ بر اثر سرطان
خانواده کمک کند. شوهرش در سال ۱۹۵۹ بر اثر سرطان درگذشت. او در سال ۱۹۹۰ پس از تشخیص سرطان پستان در ۱۰۰ سالگی تحت عمل ماستکتومی قرار گرفت. او تا پیش از نقل مکان به خانه سالمندان در سن ۱۰۵ سالگی، به تنهایی در خانه‌اش زندگی می‌کرد. فان آندل-سخیپر با مرگ «ماریا ترزا فومارولا لیگوریو» در ماه مه ۲۰۰۳ مسن‌ترین زن شناخته‌شدهٔ اروپا شد و با مرگ «جوآن ریوداوتس» در مارس ۲۰۰۴ مسن‌ترین زن تأییدشده اروپا شد. پس از مرگ شارلوت بنکنر در اوایل ماه مه ۲۰۰۴، فان آندل-سخیپر به عنوان دومین فرد مسن‌ترین شناخته شده در جهان پس از
عنوان دومین فرد مسن‌ترین شناخته شده در جهان پس از «رامونا نرینیداد ایگلسیاس-جردن» نمود که مرگش در ماه بعد، فان آندل-سخیپر را با ۱۱۳ سال و ۳۳۵ روز، ظاهراً مسن‌ترین فرد جهان باقی گذاشت. با این حال، ماریا کاپوویلا از اکوادور پیرتر از او بود، اما در آن زمان ادعای او هنوز تأیید نشده بود. فان آندل-سخیپر برای تولد ۱۱۵ سالگی خود در سال ۲۰۰۵ با عروس بئاتریکس هلند هلند و هیئتی از باشگاه فوتبال آژاکس آمستردام ملاقات کرد. آخرین باری که تیم آژاکس با او ملاقات کرد، او از این شکایت کرد که سایر ساکنان خانه سالمندان او
از این شکایت کرد که سایر ساکنان خانه سالمندان او «دهاتی‌های جاهلی هستند که فوتبال را نمی‌فهمند». او از زمانی که بیش از ۸۰ سال قبل که برای تماشای یکی از مسابقه‌های این تیم در ورزشگاه حاضر شد، طرفدار باشگاه فوتبال آژاکس آمستردام بود. در آخرین سالهای زندگی، او آخرین شهروند هلندی بود که در زمان پادشاهی ویلیم سوم که در سال ۱۸۹۰ درگذشته بود، متولد شد. فان آندل-سخیپر گفته بود که راز طول عمرش&amp; خوردن روزانهٔ یک وعده شاه‌ماهی و نوشیدن آب پرتقال است. او بعداً به شوخی «نفس کشیدن» را اضافه کرد. در موقعیتی دیگر،
شوخی «نفس کشیدن» را اضافه کرد. در موقعیتی دیگر، توصیه‌های زیر را کرد: «سیگار نکشید و الکل زیاد ننوشید. فقط مقدار اندکی آتفوکات با خامه در روزهای یکشنبه و تعطیلات و باید از لحاظ بدنی هم فعال بمانید.» مرگ. هندریکیه فان آندل-سخیپر در ۳۰ اوت ۲۰۰۵، دو ماه پس از تولد ۱۱۵ سالگی اش، در خواب درگذشت. او تا زمان مرگش هوشیاری ذهنی خود را حفظ کرده بود، اما از ضعف فزاینده جسمی رنج می‌برد. چند روز قبل از مرگش، او به مدیر خانه سالمندانش، یوهان بایرینگ گفت که «تا حالا که زندگی خوبی بوده، اما مرد طبقه بالایی می‌گوید وقت
زندگی خوبی بوده، اما مرد طبقه بالایی می‌گوید وقت رفتن است». او وقتی ۸۲ سالگه بود موافقت کرد که بدنش را به علم پزشکی تقدیم کند. کالبد شکافی در دانشگاه خرونینگن نشان داد که او بر اثر یک سرطان معده تشخیص‌داده‌نشده درگذشته و تومور درون معده او به اندازه یک مشت کوچک بود. در زمان مرگ، او دومین فرد مسن زنده جهان پس از ماریا کاپوویلا بود. در ژوئن ۲۰۰۸، گرت هولشتگ، استاد دانشگاه خرونینگن، پس از تجزیه و تحلیل مغز فان آندل-سخیپر پس از مرگش گفت که نشانه‌های ناچیزی از انواع مشکلات در مغز وجود دارد، برخی از آنها مربوط
انواع مشکلات در مغز وجود دارد، برخی از آنها مربوط به بیماری آلزایمر است که معمولاً در افرادی که تا سنین بالا زنده می‌مانند دیده می‌شود به گفته هولشتگ، مغز او اولین مغز شناخته شده در چنین سن پیشرفته ای بود که «این مشکلات را نداشت». ژنوم کامل فان آندل-سخیپر توسط مرکز پزشکی دانشگاه VU در آمستردام، که در حال تحقیق بر روی ژن‌های طول عمر هستند، تجزیه و تحلیل شده است. کالبد شکافی او هیچ اثری از زوال عقل را نشان نداد که برخی از دانشمندان آن را بخشی اجتناب ناپذیر از سیر پیری می‌دانند.
نیدل‌جویس یک ناشر موسیقی مستقل می‌باشد که در سپتامبر ۲۰۱۷ تأسیس شد و توسط آستین اشلیمن، جیس مک‌لین و برندون براون اداره می‌شود. اولین انتشار این ناشر آلبوم پولی‌گوندوانالند از گروهٔ کینگ گیذارد و لیزارد ویزارد بود.
جام فراترنیداد ۱۹۸۰ دهمین دوره جام فراترنیداد بود، رقابت فوتبال برای باشگاه‌های آمریکای مرکزی که توسط اونکاف برگزار شد.
مادی‌گرایان ، یک فیلم مستقل آمریکایی در ژانر کمدی رمانتیک به نویسندگی و کارگردانی سلین سونگ است که در سال ۲۰۲۵ منتشر شد. پس از فیلم موفق "زندگی‌های گذشته" (۲۰۲۳)، این دومین تجربه بلند سینمایی سونگ است که داستان آن دوباره با مسئله مثلث عشقی گره خورده است. داکوتا جانسون، کریس ایوانز و پدرو پاسکال بازیگران فیلم هستند. داستان فیلم در شهر نیویورک رخ داده و ماجرای زندگی یک جُفت‌جور کن جوان به نام لوسی را دنبال می‌کند که بر سر دو راهی عاطفی گیر می‌کند که یک طرف آن میلیونری بسیار موفق و جذاب است و طرف دیگر؛ یکی از
میلیونری بسیار موفق و جذاب است و طرف دیگر؛ یکی از همکاران لوسی که پیش‌تر دلباخته یکدیگر بوده‌اند. "مادی‌گرایان" در تاریخ ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵ توسط ای۲۴ و گروه سینمایی سونی پیکچرز منتشر شد. فیلم واکنش مثبت منتقدان را در پی داشت و به دلیل ساختارشکنی در روایت کمدی رمانتیک‌ها و عملکرد سه بازیگر اصلی خود تحسین شد. "مادی‌گرایان" بیش از ۱۰۱ میلیون دلار در گیشه فروش کرد که بیش‌تر از پنج برابر بودجه ۲۰ میلیون دلاری است که خرج تولید آن شده است. "مادی‌گرایان" پرفروش‌ترین فیلم مستقل سال ۲۰۲۵ و پس از "همه‌چیز همه‌جا به یکباره"
مستقل سال ۲۰۲۵ و پس از "همه‌چیز همه‌جا به یکباره" (۲۰۲۲) و "جنگ داخلی" (۲۰۲۴) سومین فیلم پرفروش تاریخ کمپانی ای۲۴ است. داستان. در این داستان عاشقانه معاصر، «لوسی میسون» بازیگر ناموفقی است که پس از کنار گذاشتن حرفه‌ی بازیگری، به یک مشاور ازدواج موفق در شرکت «Adore» در نیویورک تبدیل شده است. او که تصمیم گرفته داوطلبانه مجرد بماند، یا به‌تنهایی بمیرد یا با فردی ثروتمند ازدواج کند، با وجود موفقیت حرفه‌ای‌اش، از معیارهای غیرواقع‌گرایانه‌ی مراجعانش خسته شده است. در مراسم ازدواج یکی از موکلانش، با «هری کاستیو»،
در مراسم ازدواج یکی از موکلانش، با «هری کاستیو»، برادر داماد، آشنا می‌شود که به او علاقه‌مند می‌شود، ولی لوسی ابتدا پیشنهاد می‌دهد او مشتری شرکت شود. در عین حال، لوسی با نامزد سابقش، «جان فینچ»، دوباره برخورد می‌کند؛ بازیگری که هنوز برای رسیدن به رویاهایش تلاش می‌کند. با پیگیری‌های هری، رابطه‌ای عاشقانه بین او و لوسی شکل می‌گیرد. با این حال، پس از شکایت موکلش «سوفی» از آزار توسط یکی از تطبیق‌های پیشنهادی، اعتبار شغلی لوسی زیر سؤال می‌رود. در پی آن، او دچار تردید می‌شود و رابطه‌اش با هری نیز به بن‌بست
دچار تردید می‌شود و رابطه‌اش با هری نیز به بن‌بست می‌رسد، چراکه متوجه می‌شود آن دو فقط در ظاهر برای هم مناسب‌اند. لوسی پس از دیدار دوباره با جان، به سفری کوتاه با او می‌رود و درمی‌یابد که هنوز به او احساس دارد، گرچه نگرانی‌های مالی در گذشته میانشان فاصله انداخته بود. وقتی «سوفی» از لوسی کمک می‌خواهد، آن دو همکاری کرده و اوضاع را بهبود می‌دهند. در پایان، جان به لوسی پیشنهاد ازدواج می‌دهد و او می‌پذیرد. داستان با صحنه‌ای از گرفتن مجوز ازدواج در اداره‌ی ثبت همراه با سایر زوج‌ها به پایان می‌رسد.
جام فراترنیداد ۱۹۸۱ یازدهمین دوره جام فراترنیداد بود، رقابت فوتبال برای باشگاه‌های آمریکای مرکزی که توسط اونکاف برگزار شد.
سارا پیجون (؛ زاده ۷ ژوئیه ۱۹۹۶) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. پیجون در میشیگان بزرگ شد، جایی که در دبیرستان بیرمنگام گرووز تحصیل کرد. او در طول تعطیلات تابستانی در کمپ هنری اینترلوخن شرکت کرد و در نمایش‌هایی در خانه جامعه در بیرمنگام اجرا کرد. پیجون سپس در آکادمی هنرهای اینترلوخن حضور یافت و در سال ۲۰۱۴ فارغ‌التحصیل شد و سپس در سال ۲۰۱۸ مدرک لیسانس هنرهای زیبا را از مدرسه درام کارنگی ملون در پیتسبرگ دریافت کرد. او در فیلم لازارث بازی کرده است.
اتلتیکو مرازان یک باشگاه فوتبال هندوراسی بود. در تگوسیگالپا، هندوراس مستقر بود.
بریز ایرویز یک شرکت هواپیمایی ارزان‌قیمت آمریکایی است. دفتر اصلی بریز ایرویز در شهر کاتن‌وود هایتس، یوتا، ایالات متحده واقع شده است. این شرکت توسط دیوید نیلمن، که قبلا شرکت های هواپیمایی موریس ایر، وست جت، جت‌بلو و آزول برزیلین ایرلاینز را تاسیس کرده بود تاسیس شده استو بریز ایرویز در تاریخ ۲۷ می ۲۰۲۱ با برقراری اولین پرواز این شرکت از فرودگاه بین‌المللی تمپا به فرودگاه بین‌المللی چارلستون شروع به فعالیت کرد.
آلیس اهل دانکز فری (؛ حوالی ۱۶۸۶ (ادعاشده) – ۱۸۰۲) برده سیاه‌پوست، مأمور جمع‌آوری عوارض و زن ابرصدساله اهل ایالات متحده آمریکا بود. که «یکی از مورخان شفاهی اولیه آمریکای سیاه‌پوستان» بود. زندگی اولیه. آلیس در فیلادلفیا در خانواده‌ای برده متولد شد که از باربادوس به آمریکای شمالی مستعمراتی آورده شده بودند. او تاریخ تولد خود را حدود ۱۶۸۶ ذکر کرده است که این تاریخ باعث می‌شود او در زمان مرگش ۱۱۶ ساله باشد. او تا سن ده سالگی در فیلادلفیا زندگی کرد، سپس به دانکز فری در شهرستان باکس، پنسیلوانیا حدود ۱۷ مایل بالاتر
در شهرستان باکس، پنسیلوانیا حدود ۱۷ مایل بالاتر از رود دلاور برده شد و بقیه عمر خود را در آنجا گذراند. به مدت ۴۰ سال، او عوارض عبور از رودخانه را جمع‌آوری می‌کرد و برای اربابش به نام ساموئل کارپنتر که دوست ویلیام پن بود کار می‌کرد. تاریخ شفاهی. آلیس کم‌کم با نام «آلیس اهل دانکز فری» شناخته شد و شهرتی به عنوان یک شخصیت پرجنب‌وجوش و جذاب پیدا کرد که از به اشتراک گذاشتن خاطرات دوران اولیه زندگی خود لذت می‌برد. او شاهد رشد و تغییر فیلادلفیا از «یک شهرک رودخانه‌ای اولیه به پایتخت یک ملت نوپا» بود و تبدیل به یک
اولیه به پایتخت یک ملت نوپا» بود و تبدیل به یک تاریخ‌نگار محلی برجسته شد. جسی کارنی اسمیت نوشت که: بنابراین، آلیس یکی از اولین تاریخ‌نگاران شفاهی آمریکا شد و منبعی پرشور از اطلاعات برای کسانی که این بخت را داشتند تا با او هم‌کلام شوند. اگرچه مانند بسیاری از بردگان، او قادر به خواندن یا نوشتن نبود، اما علاقه زیادی به شنیدن قرائت کتاب مقدس داشت و به خاطر «احترام زیادی که به حقیقت قائل بود» مورد تکریم قرار گرفت. گفته می‌شود که آلیس پیپ ویلیام پن (۱۶۴۴–۱۷۱۸) بنیان‌گذار پنسیلوانیا را روشن کرده بود و با توماس
بنیان‌گذار پنسیلوانیا را روشن کرده بود و با توماس استوری آشنا بود. ایسایا توماس (بنیان‌گذار انجمن عتیقه‌شناسان آمریکا) در کتاب "زندگی‌نامه عجیب و غریب یا، یادداشت‌های شخصیت‌های برجسته زن، کهن و معاصر" نوشت که: سال‌های آخر و مرگ. مابین سنین ۹۶ تا ۱۰۰ سالگی، آلیس به تدریج بینایی خود را از دست داد، اما باوجود نابینا بودن، همچنان در صید ماهی ماهر بود: «او نمی‌توانست بیکار بماند». در حدود سن ۱۰۲ سالگی، بینایی او بازگشت و به اندازه‌ای بهبود یافت که می‌توانست اجسام متحرک را ببیند، اگرچه قادر به تشخیص افراد نبود.