payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اجازه داد تا اراضی ضمیمه‌شده لهستان به شوروی را به اوکراین و بلاروس اضافه کند. اکثر افسران نیروهای مسلح لهستان که توسط شوروی اسیر شدند کشته شدند، در حالی که بسیاری از سربازان در سیستم گولاگ نگهداری شدند. سال‌های بعدی سرکوب مردم لهستان توسط شوروی (۱۹۳۹-۱۹۴۶), به‌ویژه کشتار جمعی و وحشیانه در ۱۹۴۰، معروف به کشتار کاتین، بیش از ۲۰٬۰۰۰ افسر لهستانی و انکار آن توسط شوروی به مدت ۵۰ سال، رویدادهای دیگری با پیامدهای طولانی برای روابط لهستان و روسیه ایجاد کرد. با این حال، لهستان و اتحاد جماهیر شوروی به‌طور اسمی پس
حال، لهستان و اتحاد جماهیر شوروی به‌طور اسمی پس از عملیات بارباروسا «متفقین جنگ جهانی دوم» شدند. در ۱۹۴۴، ارتش میهنی لهستان زمان قیام ورشو را طوری برنامه‌ریزی کرد که با تهاجم لیوبلین–بریست توسط ارتش سرخ و ارتش یکم لهستان (۱۹۴۵–۱۹۴۴) در حومه شرقی ورشو و عقب‌نشینی ورماخت همزمان شود. با این حال، ارتش سرخ در محدوده شهر توقف کرد و عمداً برای چند هفته غیرفعال باقی ماند. همچنین اتحاد جماهیر شوروی به متحدان غربی خود اجازه استفاده از فرودگاه‌های نزدیک برای پرتاب هوایی به ورشو را برای چند هفته نداد. این امر به
هوایی به ورشو را برای چند هفته نداد. این امر به نیروهای آلمان اجازه داد تا سازماندهی مجدد کنند و شهر را ویران کنند، در حالی که مقاومت لهستان را شکست داده و باعث مرگ ۱۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ غیرنظامی شد. شرایط تراژیک آزادسازی پایتخت لهستان، روابط لهستان و روسیه را بیش از پیش تنش‌آلود کرد. در نشست یالتا در فوریه ۱۹۴۵، ژوزف استالین توانست به متحدان غربی خود، فرانکلین دلانو روزولت و وینستون چرچیل، در مورد لهستان یک "fait accompli" ارائه دهد. نیروهای مسلح او کشور را اشغال کرده بودند و مأمورانش، کمونیست‌ها، اداره آن
اشغال کرده بودند و مأمورانش، کمونیست‌ها، اداره آن را در اختیار داشتند. اتحاد جماهیر شوروی در حال الحاق سرزمین‌های شرق لهستان بود، از جمله اخراج گسترده جمعیت لهستانی که بین ۱۹۳۹ و ۱۹۴۱ اشغال شده بودند، پس از تهاجم شوروی به لهستان. استالین مصمم بود که دولت جدید لهستان ابزار او برای تبدیل لهستان به یک کشور دست‌نشانده شوروی تحت کنترل کمونیست‌ها شود. او در ۱۹۴۳ روابط خود را با دولت در تبعید لهستان در لندن قطع کرده بود، اما برای خشنود کردن روزولت و چرچیل در یالتا موافقت کرد که یک دولت ائتلافی تشکیل شود. اتحاد
موافقت کرد که یک دولت ائتلافی تشکیل شود. اتحاد جماهیر شوروی از درخواست‌های لهستان برای جبران از دست دادن کرسی (سرزمین), که ۲–۳ میلیون شهروند لهستانی از آن توسط دست آلمان‌ها شرق رودخانه‌های اودر و لوسیشن نایسه اخراج شدند و ۹ میلیون آلمانی در آن زندگی می‌کردند، حمایت کرد. استالین اجازه داد مقامات کمونیست لهستان مرز اودر–نایسه را به‌عنوان مرز اداره کنند، با وجود عدم موافقت بین‌المللی با مرز جدید، تا از بازگشت آلمانی‌ها به خانه‌های سابق خود پس از تسلیم آلمان جلوگیری شود. بسیاری از لهستانی‌ها کشته شدند (مثلاً
شود. بسیاری از لهستانی‌ها کشته شدند (مثلاً در جریان بازداشت اوگوستوف) یا مهاجرت اجباری در اتحاد جماهیر شوروی. ژوزف استالین تصمیم گرفت یک دولت کمونیستی، متحد شوروی و تابع خود در لهستان ایجاد کند، که به نام جمهوری خلق لهستان شناخته شد. بدین ترتیب لهستان به بخشی از بلوک شرق تبدیل شد و به عنوان جمهوری خلق لهستان فعالیت کرد. اتحاد جماهیر شوروی نفوذ زیادی بر سیاست‌های داخلی و سیاست خارجی داشت و نیروهای ارتش سرخ در لهستان مستقر شدند (۱۹۴۵: ۵۰۰٬۰۰۰؛ تا ۱۹۵۵: ۱۲۰٬۰۰۰ تا ۱۵۰٬۰۰۰؛ تا ۱۹۸۹: ۴۰٬۰۰۰). در سال ۱۹۴۵،
تا ۱۵۰٬۰۰۰؛ تا ۱۹۸۹: ۴۰٬۰۰۰). در سال ۱۹۴۵، ژنرال‌ها و مشاوران شوروی ۸۰٪ از کادر افسران نیروهای مسلح لهستان را تشکیل می‌دادند. کمونیست‌ها اکثریت کرسی‌های کلیدی در این دولت جدید را در اختیار داشتند و با حمایت شوروی به زودی تقریباً کنترل کامل کشور را به دست آوردند و تمامی انتخابات را مهندسی کردند. ائتلاف طرفدار شوروی بین حزب سوسیالیست لهستان و حزب کارگران لهستان پس از انتخابات مجلس لهستان ۱۹۴۷ که دستکاری شده بود، قدرت را به دست گرفت. بسیاری از مخالفان آنها تصمیم گرفتند کشور را ترک کنند و دیگران در دادگاه
تصمیم گرفتند کشور را ترک کنند و دیگران در دادگاه نمایشی محاکمه و به سال‌ها زندان یا اعدام محکوم شدند. در سال ۱۹۴۷ حزب کارگران لهستان به کمینفرم شوروی پیوست و ورود خود به بلوک شرق و افزایش نفوذ شوروی در دولت لهستان را آغاز کرد. کنترل شوروی بر جمهوری خلق لهستان پس از مرگ و تشییع ژوزف استالین و ذوب گومولکا کاهش یافت و پس از انقلاب‌های ۱۹۸۹ در اواخر ۱۹۸۹ به‌طور کامل پایان یافت، اگرچه گروه شمالی نیروهای شوروی-روسی تا سال ۱۹۹۳ خاک لهستان را ترک نکرد. حضور مداوم نظامی شوروی به این کشور اجازه می‌داد تا نفوذ زیادی
شوروی به این کشور اجازه می‌داد تا نفوذ زیادی بر سیاست لهستان داشته باشد. ارتش خلق لهستان تحت سلطه اتحاد جماهیر شوروی از طریق پیمان ورشو بود و لهستان در تهاجم اعضای پیمان ورشو به چکسلواکی برای سرکوب اصلاحات بهار پراگ در جمهوری سوسیالیستی چکسلواکی شرکت کرد. پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی به دقت افزایش مخالفت سیاسی در لهستان در اواخر دهه ۱۹۷۰ و ظهور اتحادیه کارگری ضد کمونیست اتحادیه همبستگی سولیدارنوشچ پس از اعتصاب کارخانه کشتی‌سازی گدانسک در سال ۱۹۸۰ را رصد می‌کرد. روزنامه دولتی شوروی "پراودا"
۱۹۸۰ را رصد می‌کرد. روزنامه دولتی شوروی "پراودا" موافقت‌نامه گدانسک بین دولت لهستان و همبستگی را با همان لحن پوشش رسانه‌ای دولت شوروی نسبت به دولت الکساندر دوبچک در جریان بهار پراگ نقد کرد. در ادامه، دولت حزب کارگران متحد لهستان و وویچیخ یاروزلسکی تحت فشار شوروی مجبور به اعلام حکومت نظامی در لهستان شدند. نفوذ شوروی در لهستان سرانجام با توافق میزگرد سال ۱۹۸۹ که انتخابات آزاد را در لهستان تضمین کرد، انقلاب‌های ۱۹۸۹ علیه دولت‌های کمونیست تحت حمایت شوروی در بلوک شرق و سرانجام انحلال رسمی پیمان ورشو پایان یافت.
روابط هلند و روسیه () به روابط بین دو کشور، یعنی پادشاهی هلند و روسیه اشاره دارد. روسیه دارای سفارت در لاهه است و هلند دارای سفارت در مسکو، یک کنسولگری در سنت پترزبورگ و یک کنسولگری افتخاری در یوژنو-ساخالینسک می‌باشد. از سال ۲۰۱۳ روابط سیاسی به دلیل چندین درگیری و حادثه تحت فشار قرار گرفته است که برجسته‌ترین آنها الحاق کریمه توسط فدراسیون روسیه، پرواز شماره ۱۷ هواپیمایی مالزی که منجر به کشته شدن ۱۹۳ شهروند هلندی شد، جنگ در دونباس و جنگ روسیه و اوکراین در مقیاس کامل هستند. در اکتبر ۲۰۱۸، سفیر روسیه در هلند
کامل هستند. در اکتبر ۲۰۱۸، سفیر روسیه در هلند به وزارت امور خارجه احضار شد، زیرا مقامات هلند چهار نفر روس با گذرنامه دیپلماتیک را به تلاش برای حمله سایبری در آوریل به مقر سازمان منع سلاح‌های شیمیایی در لاهه متهم کردند. آنک بیجیلوِلد، وزیر دفاع پیشین در دولت مارک روته، به پخش‌کننده هلندی NPO گفت که هلند در حالت «جنگ سایبری» با روسیه قرار دارد. در سال ۲۰۲۲، هلند به عنوان عضو ناتو، حمایت قوی از اوکراین ارائه کرد، هنگامی که روسیه به این کشور حمله کرد. بیشتر روابط اقتصادی و فرهنگی قطع شد و تحریم‌های سختی اعمال
اقتصادی و فرهنگی قطع شد و تحریم‌های سختی اعمال شد. هلند همچنان از اوکراین از طریق تأمین تجهیزات نظامی، اقدامات دیپلماتیک، تحریم‌های اقتصادی علیه روسیه، کمک‌های انسانی، پذیرش پناهندگان و کمک به بازسازی حمایت می‌کند. هلند متعهد شده است وابستگی خود به انرژی روسیه را همراه با شرکای خود در اتحادیه اروپا و ناتو کاهش دهد. تاریخچه. روابط اولیه. در اواخر قرن ۱۶ و ۱۷، بازرگانان هلندی تجارت پررونقی با امپراتوری روسیه داشتند؛ کشتی‌های هلندی از طریق بندر آرخانگلسک وارد روسیه می‌شدند و چوب، پوست و سایر مواد خام را
وارد روسیه می‌شدند و چوب، پوست و سایر مواد خام را خریداری می‌کردند. در مقابل، هلندی‌ها سلاح و مواد ساخت کشتی به روس‌ها صادر می‌کردند که به مدرن‌سازی نظامی روسیه کمک کرد. پتر کبیر در جریان سفر بزرگ پتر یکم به اروپا (۱۶۹۷–۱۶۹۸) از هلند دیدن کرد و در زاندام به عنوان کشتی‌ساز فعالیت کرد. در طول اقامت خود توانست تخصص دریایی هلندی را برای نیروی دریایی روسیه تازه تأسیس جذب کند. یکی از برجسته‌ترین اعضای هلندی نیروی دریایی روسیه کاپیتان متولد نروژ Cornelius Cruys بود که پس از چند سال خدمت به درجه دریابد رسید و
بود که پس از چند سال خدمت به درجه دریابد رسید و اولین فرمانده ناوگان بالتیک شد. او با توجه به تجربیات خود بسیاری از تأثیرات اروپای غربی را به روسیه وارد کرد. به عنوان مثال، شهر جدید سنت پترزبورگ (تأسیس ۱۷۰۳) بر اساس آمستردام طراحی شد و حتی پرچم روسیه از پرچم هلند الهام گرفته شده است. جنگ‌های ناپلئونی تا انقلاب روسیه. گرنادیرهای هلندی گارد امپراتوری و دیگر واحدهای هلندی در تهاجم فرانسه به روسیه در سال ۱۸۱۲ شرکت کردند. تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه نقش مرکزی در بازسازی هلند ایفا کرد. الکساندر قول داد که
در بازسازی هلند ایفا کرد. الکساندر قول داد که از ویلم یکم حمایت کند و به بازگرداندن هلند مستقل با ویلم به عنوان پادشاه کمک نماید. نیروهای روسیه و پروس فرانسوی‌ها را در سال ۱۸۱۳ بیرون راندند. برای تقویت روابط، خواهر الکساندر، دوشس بزرگ آنا پاولونا با شاهزاده ویلم ازدواج کرد و بدین ترتیب پیوند خانوادگی بین خاندان‌های سلطنتی برقرار شد. هلند در مناقشات قرن ۱۹ بی‌طرف ماند و به‌طور مستقیم با روسیه مواجه نشد. برای مثال، در جنگ کریمه (۱۸۵۳–۱۸۵۶) بی‌طرف باقی ماند. یکی از نشانه‌های همکاری این بود که به ابتکار تزار
یکی از نشانه‌های همکاری این بود که به ابتکار تزار روسیه نیکلای دوم، کنوانسیون‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ لاهه در هلند برگزار شد. هلند در جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸) بی‌طرف ماند، در حالی که روسیه در کنار متفقین جنگ جهانی اول جنگید. از انقلاب تا جنگ سرد. از زمان انقلاب روسیه، هلند هیچ رابطه دیپلماتیکی با اتحاد جماهیر شوروی تا پایان جنگ جهانی دوم نداشت. در طول جنگ، دولت هلند در تبعید بود. در طول جنگ جهانی دوم، ۲۵٬۰۰۰ داوطلب هلندی به وافن-اس‌اس پیوستند و در جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم) علیه اتحاد جماهیر شوروی جنگیدند. آن‌ها
جهانی دوم) علیه اتحاد جماهیر شوروی جنگیدند. آن‌ها توسط دولت در تبعید حمایت نشدند. در طول جنگ سرد. در طول جنگ سرد، هر دولت هلندی اتحاد جماهیر شوروی و پیمان ورشو را به عنوان تهدیدی برای امنیت خود تلقی می‌کرد و به‌طور محکم به بلوک غرب و سازمان‌های طرفدار سرمایه‌داری پیوست. فدراسیون روسیه. با توجه به اینکه هلند عضو اتحادیه اروپا است، روابط بین روسیه و هلند به روابط روسیه و اتحادیه اروپا وابسته است. در اکتبر ۲۰۱۱، رئیس‌جمهور دمیتری مدودف با نخست‌وزیر هلند مارک روته در کرملین مسکو دیدار کرد تا دربارهٔ روابط
روته در کرملین مسکو دیدار کرد تا دربارهٔ روابط دوجانبه گفتگو کنند. علاوه بر تجارت و سیاست، نفوذ هلندی‌ها در فوتبال در روسیه نیز مشهود بوده است، به‌طوری که گاس هیدینک (۲۰۰۶–۲۰۱۰) و دیک ادووکات (۲۰۱۰–۲۰۱۲) به عنوان سرمربیان تیم ملی فوتبال روسیه فعالیت کرده‌اند. بسیاری از بازیکنان فوتبال هلندی در لیگ برتر فوتبال روسیه بازی کرده‌اند، از جمله کویینسی پرومس، الکساندر بوتنر، گوس تیل، لورنزو ابسیلیو، تونی ویلهنا و رویستون درنته. به همین ترتیب، بسیاری از روس‌ها در لیگ دسته اول فوتبال هلند بازی کرده‌اند، مانند ایگور
دسته اول فوتبال هلند بازی کرده‌اند، مانند ایگور کورنیف، Sergei Temryukov، دمیتری بولیکین و Denis Klyuyev. بسیاری از ورزشکاران روس نیز در لیگ‌های ورزشی مختلف هلند بازی کرده‌اند و بالعکس. در سال ۲۰۱۳ مجموعه‌ای از فعالیت‌های فرهنگی در هلند و روسیه برگزار شد تا چهارصدمین سالگرد روابط دیپلماتیک جشن گرفته شود. رئیس‌جمهور روسیه ولادیمیر پوتین از آمستردام دیدار کرد. در اکتبر ۲۰۱۳ روابط بین دو کشور به دلیل بازداشت گروهی از فعالان صلح سبز در اعتراض به سکوی نفتی آرکتیک متعلق به گازپروم تنش یافت. در ۹ اکتبر، مشاور
متعلق به گازپروم تنش یافت. در ۹ اکتبر، مشاور وزیر دیپلماتیک، دیمیتری بورودین، در سفارت روسیه در لاهه بازداشت شد به اتهام سوءاستفاده از فرزندانش. وزیر امور خارجه هلند Frans Timmermans بعداً برای نقض کنوانسیون وین درباره روابط دیپلماتیک عذرخواهی کرد. سپس، در ۱۵ اکتبر، دیپلمات هلندی، اونو الدرن‌بوش، در آپارتمان خود در مسکو توسط دو مرد که خود را برق‌کار معرفی کرده بودند، مورد حمله فیزیکی قرار گرفت. در طول المپیک زمستانی ۲۰۱۴، ولادیمیر پوتین از Holland Heineken House دیدار کرد و با ویلم-آلکساندر هلند نوشیدنی
House دیدار کرد و با ویلم-آلکساندر هلند نوشیدنی نوشید. از مارس ۲۰۱۴، هلند در تحریم‌های بین‌المللی در طول جنگ روسیه و اوکراین مشارکت داشت. در اوت ۲۰۱۴، روسیه تحریم متقابلی بر محصولات کشاورزی اتحادیه اروپا اعمال کرد. روابط بیش از پیش تنش یافت وقتی پرواز شماره ۱۷ هواپیمایی مالزی که حامل ۱۹۳ شهروند هلندی بود، در ژوئیه ۲۰۱۴ توسط سامانه موشکی BUK بر فراز شرق اوکراین سرنگون شد. چند سال بعد، دادگاه هلند دو روس و یک اوکراینی را محکوم کرد. احتمالاً این افراد مجازات خود را تحمل نخواهند کرد. پس از حمله روسیه به
خود را تحمل نخواهند کرد. پس از حمله روسیه به اوکراین در ۲۰۲۲، هلند به‌عنوان یکی از کشورهای اتحادیه اروپا، تحریم‌های اقتصادی گسترده‌ای علیه روسیه اعمال کرد و روسیه تمامی کشورهای اتحادیه اروپا از جمله هلند را در فهرست «فهرست کشورهای غیردوست» قرار داد. هلند در بهار ۲۰۲۲ مانند دیگر کشورها، تعدادی از دیپلمات‌های روسیه را به عنوان "Persona non grata" اعلام کرد. در مه ۲۰۲۴، وزیر امور خارجه هلند هانکه برونس اسلات اعلام کرد که اگر اوکراین از جنگنده‌های جنرال داینامیکس اف-۱۶ فایتینگ فالکن تأمین‌شده توسط هلند برای
اف-۱۶ فایتینگ فالکن تأمین‌شده توسط هلند برای حملات به اهداف نظامی روسیه استفاده کند، هلند مخالفتی نخواهد داشت. هلند فعالانه از دولت اوکراین از طریق تأمین مالی نظامی و اقدامات دیپلماتیک حمایت می‌کند. تجارت. بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۲۱، صادرات روسیه به هلند به‌طور متوسط ۱۴٫۴٪ در سال افزایش یافته است. در سال ۲۰۲۱، عدم توازن تجاری وجود داشت و هلند ۳۹ میلیارد دلار از روسیه واردات داشت، عمدتاً نفت خام و تصفیه‌شده، در حالی که صادرات آن تنها ۷٫۸ میلیارد دلار بود. در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳، اتحادیه اروپا تحریم‌هایی بر
سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳، اتحادیه اروپا تحریم‌هایی بر واردات نفت و گاز روسیه اعمال کرد که هلند از آن پیروی کرده و این امر به کاهش قابل توجه عدم توازن تجاری با روسیه کمک خواهد کرد. هلند منابع جایگزین برای واردات پتروشیمی و توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر در نظر گرفته است.
روابط مجارستان و روسیه () به روابط دو جانبه و دیپلماسی میان دو کشور، مجارستان و روسیه اشاره دارد. مجارستان دارای سفارت در مسکو و دو کنسولگری کل (در سن پترزبورگ و یکاترینبورگ) است. روسیه نیز سفارتی در بوداپست و کنسولگری کل در دبرتسن دارد. هر دو کشور عضو کامل سازمان امنیت و همکاری اروپا هستند. مجارستان به شدت به منابع انرژی وارداتی از روسیه وابسته است. در زمینه جنگ جاری روسیه و اوکراین، ویکتور اوربان، نخست‌وزیر طولانی‌مدت مجارستان، به عنوان طرفدار پوتین توصیف شده است. در طول جنگ جهانی دوم، ارتش شوروی مجارستان
است. در طول جنگ جهانی دوم، ارتش شوروی مجارستان را اشغال کرد و در سال ۱۹۴۸، اتحاد جماهیر شوروی کنترل کامل کشور را در دست گرفت. مجارستان بخشی از اتحاد نظامی پیمان ورشو و اتحادیه اقتصادی کمکان شد. روابط بین دو کشور در سال ۱۹۵۶ به دلیل مداخله نظامی شوروی در انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان دچار تنش شد. مجارستان دولت کمونیست خود را در جریان انقلاب‌های ۱۹۸۹ برکنار کرد و روابط دیپلماتیک با روسیه پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ از سر گرفته شد. تاریخچه. در قرن سیزدهم، یک راهب دومینیکن مجاری به نام جولیان برای
سیزدهم، یک راهب دومینیکن مجاری به نام جولیان برای جستجوی سرزمین اجدادی مجارها به شرق سفر کرد. در جریان و پس از شورش نوامبر ۱۸۳۰–۱۸۳۱ در لهستان علیه روسیه، شهرستان‌ها و پارلمان مجارستان از قیام لهستان حمایت کردند. انقلاب ۱۸۴۸ مجارستان تحت رهبری لایوش کشوت از سال ۱۸۴۸ تا ۱۸۴۹ حمایت گسترده‌ای در سراسر مجارستان کسب کرد. امپراتور جوان اتریش فرانتس یوزف یکم از تزار نیکلای یکم درخواست کمک کرد. او نیروی بزرگی که در پادشاهی لهستان (۱۸۱۵–۱۹۱۵) تحت کنترل روسیه مستقر بود فرستاد و شورش را سرکوب کرد. با این حال، مداخله
فرستاد و شورش را سرکوب کرد. با این حال، مداخله نظامی در میان سربازان عادی و افسران لیبرال ارتش روسیه محبوبیت نداشت و شدیداً توسط دموکرات‌هایی مانند آلکساندر هرتسن و نیکلای چرنیشفسکی مورد انتقاد قرار گرفت. چند صد داوطلب مجاری در قیام ژانویه ۱۸۶۳–۱۸۶۴ علیه روسیه در کنار لهستانی‌ها جنگیدند، و گروه بزرگی از داوطلبان خارجی را تشکیل دادند. مجارستان و اتحاد جماهیر شوروی. مجارستان در طول جنگ جهانی دوم متحد آلمان بود. هنگامی که آلمان در سال ۱۹۴۱ به اتحاد جماهیر شوروی اعلان جنگ داد، مجارستان تلاش کرد بی‌طرف باقی
اعلان جنگ داد، مجارستان تلاش کرد بی‌طرف باقی بماند. با وقوع حادثه جنجالی بمباران کاسا، دولت به سرعت اعلام کرد که وضعیت جنگ بین مجارستان و اتحاد جماهیر شوروی برقرار است، بدون آنکه موافقت پارلمان را دریافت کند. جمهوری خلق مجارستان () نام رسمی دولت مجارستان از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۹ در دوران کمونیستی تحت کنترل اتحاد جماهیر شوروی بود. پس از اشغال مجارستان توسط شوروی، شوروی‌ها سیستمی پلیسی ایجاد کردند که از طریق زور مستقیم و تبلیغات تمام مخالفان را تحت پیگرد قرار می‌داد، با این امید که این اقدامات به پیروزی
قرار می‌داد، با این امید که این اقدامات به پیروزی کمونیست‌ها در انتخابات ۱۹۴۶ منجر شود. با وجود این تلاش‌ها، حزب کمونیست مجارستان در انتخابات در جایگاه سوم قرار گرفت و شوروی‌ها سال بعد مستقیماً دولت دست‌نشانده‌ای را تحمیل کردند. چند سال بعد صرف تثبیت قدرت شد و از طریق پلیس مخفی آوش، مخالفت‌های سیاسی را با تهدید، اتهامات جعلی، زندان و شکنجه سرکوب کردند. شدیدترین سرکوب‌ها تحت حکومت ماتیاش راکوشی رخ داد. در اوج حکومت او، راکوشی کیش شخصیت قوی‌ای ایجاد کرد. با لقب «قاتل کچل»، راکوشی برنامه‌های سیاسی و اقتصادی
لقب «قاتل کچل»، راکوشی برنامه‌های سیاسی و اقتصادی استالینیسم را تقلید کرد، که باعث شد مجارستان یکی از سخت‌ترین دیکتاتوری‌های اروپا را تجربه کند. او خود را «بهترین شاگرد مجاری استالین» و «بهترین شاگرد استالین» توصیف می‌کرد. پس از گزارش "گزارش محرمانه خروشچف" نیکیتا خروشچف که کیش شخصیت استالین را محکوم کرد، راکوشی نهایتاً از قدرت برکنار شد و به جای او ایمره نادی اصلاح‌طلب که تلاش کرد مجارستان را از بلوک شوروی خارج کند، منصوب شد. این اقدام به انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان انجامید که به شدت توسط شوروی سرکوب شد. پس از
انجامید که به شدت توسط شوروی سرکوب شد. پس از انقلاب ناموفق، شوروی‌ها یانوش کادار را به عنوان رهبر مجارستان برگزیدند. پس از دوره‌ای اولیه از سرکوب انقلابیون، کادار نوعی کمونیسم معتدل‌تر را اجرا کرد که آن را "Goulash Communism" نامید. او تا سال ۱۹۸۸ حکومت کرد و درست پیش از انقلابی که کمونیسم در مجارستان را پایان داد، از قدرت برکنار شد. مجارستان و فدراسیون روسیه. ۱۹۹۱–۲۰۰۲. پس از سال ۱۹۹۱، روابط مجارستان و روسیه بهبود یافت، اما در چارچوب تعهد روزافزون مجارستان به ناتو بود. مجارستان از سال ۱۹۹۴ تحت نخست‌وزیری
به ناتو بود. مجارستان از سال ۱۹۹۴ تحت نخست‌وزیری دیولا هورن در برنامه مشارکت برای صلح ناتو شرکت کرد و در سال ۱۹۹۹ در دوره نخست‌وزیری اول ویکتور اوربان عضو کامل ناتو شد. در سال ۱۹۹۴، در دوران دولت بروس، مجارستان و روسیه توافقنامه‌ای دربارهٔ مدیریت بدهی‌های بین‌المللی بین اتحاد جماهیر شوروی و مجارستان امضا کردند. در سال ۱۹۹۵، در دوران دولت هورن، رهبران دو کشور دوباره دیدار کردند تا روند تصویب توافقات قبلی را بررسی کرده و توافقنامه‌ای دربارهٔ تقویت سرمایه‌گذاری‌های خارجی دوجانبه امضا کنند. تا زمان دولت
خارجی دوجانبه امضا کنند. تا زمان دولت مدگیشی، دیدار مهم دیگری بین رهبران روسیه و مجارستان انجام نشد. حرکت اوربان به سمت روسیه. تاریخچه نشان می‌دهد که ویکتور اوربان در گذشته به شدت ضدروسی بود. او سیاست خارجی فرنتس جورچانی را که بیش از حد به روسیه متمایل می‌دانست، شدیداً نقد می‌کرد. در سال ۲۰۰۷ او اظهار داشت که مجارستان باید در برابر کشورهایی مانند چین و روسیه سیاست‌های حمایت‌گرایانه اتخاذ کند، زیرا با وجود اینکه آن‌ها کشورهای سرمایه‌داری هستند، اما هنوز اقتدارگرا باقی مانده‌اند. بر اساس برخی گزارش‌ها،
اقتدارگرا باقی مانده‌اند. بر اساس برخی گزارش‌ها، دیدگاه‌های اوربان در زمینه ژئوپولیتیک پس از بحران مالی ۲۰۰۸ تغییر کرد، زیرا او دریافت که وضعیت غالب ایالات متحده آمریکا در سیاست جهانی پایدار نخواهد ماند و جهان چندقطبی با رقابت روسیه و چین در برابر آمریکا به هنجار تبدیل خواهد شد. پس از تغییر مواضعش از ضدروسی قوی، اوربان بارها بر اهمیت کشورهای قدرتمند شرقی تأکید کرد و در یک سخنرانی در سال ۲۰۲۴ اعلام کرد که یک نظم جهانی جدید در حال شکل‌گیری است. در سال ۲۰۱۰، نخست‌وزیر ویکتور اوربان برنامه روابط خارجی خود، تحت
ویکتور اوربان برنامه روابط خارجی خود، تحت عنوان «سیاست گشودگی به شرق» را اعلام کرد. این برنامه که در مخالفت با اتحادهای غربی مجارستان مانند اتحادیه اروپا و ناتو ایجاد شده بود، به شدت روسیه را به عنوان یک متحد بالقوه در اولویت قرار داد و تلاش‌هایی برای تثبیت این رابطه بین سال‌های ۲۰۱۳–۲۰۱۴ انجام شد. یکی از نمونه‌های مهم این سیاست، توافق دوجانبه بین دو کشور دربارهٔ نیروگاه هسته‌ای پاکش در مجارستان است که نگرانی‌هایی دربارهٔ وابستگی مالی بلندمدت مجارستان به روسیه ایجاد کرد. پس از جنگ روسیه و اوکراین در سال
روسیه ایجاد کرد. پس از جنگ روسیه و اوکراین در سال ۲۰۱۴، نخست‌وزیر ویکتور اوربان از اعمال تحریم‌های بین‌المللی در طول جنگ روسیه و اوکراین خودداری کرد، با وجود فشار اتحادیه اروپا. این امر باعث شد مقامات اتحادیه اروپا و ناتو مجارستان را به عنوان «اسب تروآ» متهم کنند که در نهایت به نفع روسیه عمل می‌کند. در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷، ولادیمیر پوتین به بوداپست سفر کرد تا با اوربان دربارهٔ روابط دوجانبه دیدار کند. در مه ۲۰۱۹، به دلیل نگرانی از روابط نزدیک مجارستان با چین و روسیه، دولت ترامپ از اوربان در واشینگتن دی.سی.
و روسیه، دولت ترامپ از اوربان در واشینگتن دی.سی. استقبال کرد، که این امر با انتقاداتی از سوی اتحادیه اروپا و سازمان ملل همراه شد.
روابط یونان و روسیه () روابط دوجانبه بین یونان و روسیه است. این دو کشور برای اولین بار در سال ۱۸۲۸ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. یونان و روسیه هر دو عضو سازمان‌ها و توافق‌های بین‌المللی از جمله سازمان ملل متحد، سازمان امنیت و همکاری اروپا و سازمان همکاری اقتصادی دریای سیاه هستند. روابط بین دولت‌های دو کشور پس از الحاق کریمه توسط فدراسیون روسیه در سال ۲۰۱۴ تیره شد، زمانی که یونان دخالت روسیه را محکوم کرد و از به رسمیت شناختن جمهوری کریمه به عنوان بخشی از روسیه خودداری نمود. در تابستان ۲۰۱۸، روابط بیش از پیش
خودداری نمود. در تابستان ۲۰۱۸، روابط بیش از پیش وخیم شد. پس از حمله روسیه به اوکراین، روابط سیاسی به پایین‌ترین سطح تاریخی خود از زمان استقلال یونان رسید. پیش از حمله روسیه به اوکراین، مردم یونان در مورد روسیه نظرات متفاوتی داشتند. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۸ نشان داد که ۵۲٪ دیدگاه مثبتی نسبت به روسیه داشتند. با این حال، حمله روسیه به اوکراین تصویر روسیه در یونان را به شدت تخریب کرد. تا سال ۲۰۲۴، تنها ۲۸٪ یونانی‌ها نظر مثبت و ۷۰٪ نظر منفی نسبت به روسیه دارند. یونان دارای سفارت یونان در مسکو و سه کنسولگری کل: در
دارای سفارت یونان در مسکو و سه کنسولگری کل: در مسکو، در سنت پترزبورگ و در نووروسیسک است. روسیه دارای سفارت در آتن و یک کنسولگری کل در سالونیک است. تاریخچه. پیش‌زمینه. یونانیان پونتیک به‌طور تاریخی در ساحل شمالی دریای سیاه و شبه‌جزیره کریمه سکونت داشتند که این منطقه در نیمه دوم قرن هجدهم به امپراتوری روسیه پیوست. در سال‌های اولیه روس کی‌یف، ولادیمیر کبیر از آنچه اکنون روسیه و اوکراین است، مأموران مختلفی برای مطالعه ادیان مختلف اعزام کرد تا دینی مناسب کشور و به‌ویژه برای خود بیابد. یکی از این مأموران به
و به‌ویژه برای خود بیابد. یکی از این مأموران به امپراتوری بیزانس سفر کرد و با مسیحیت ارتدکس شرقی که در یونان مدرن امروزی اجرا می‌شد، آشنا شد و آن را توصیف کرد به عنوان بهشت بر خشکی. این آغاز اولین پیوندها و شباهت‌های فرهنگی بین روسیه و یونان بود. روسیه پیش و در طول جنگ استقلال یونان که در ۱۸۲۱ آغاز شد، از یونانی‌ها در برابر امپراتوری عثمانی حمایت کرد. ایوانیس کاپودیستریاس، اولین فرماندار جمهوری اول یونان، پیش از آن به عنوان وزیر امور خارجه (روسیه) خدمت کرده بود. امپراتوری روسیه در ۶ سپتامبر ۱۸۲۸ روابط
کرده بود. امپراتوری روسیه در ۶ سپتامبر ۱۸۲۸ روابط دیپلماتیک با دولت یونان برقرار کرد. دومین ملکه یونان مدرن، اولگا کنستانتینوای روسیه، نوه نیکلای یکم بود. پادشاهی یونان و امپراتوری روسیه در طول جنگ جهانی اول علیه قدرت‌های مرکزی برای متفقین جنگیدند و یونان در جنگ جهانی دوم و اتحاد جماهیر شوروی علیه محور قدرت‌ها وارد جنگ شدند. در پاییز سال ۱۹۲۰، روسیه شوروی پس از امضای پیمان مسکو (۱۹۲۱) با دولت ملی مجلس بزرگ در مارس ۱۹۲۱، شروع به ارائه کمک‌های مادی، از جمله طلا و اسلحه، به رژیم مصطفی کمال آتاترک در آنکارا
طلا و اسلحه، به رژیم مصطفی کمال آتاترک در آنکارا کرد و بدین ترتیب نقش مهمی در موفقیت‌های نظامی او در جنگ یونان و ترکیه (۱۹۲۲–۱۹۱۹) در آسیای صغیر ایفا نمود، که در نتیجه آن، نسل‌کشی یونانیان در سال ۱۹۲۲ به پایان رسید. اتحاد جماهیر شوروی و پادشاهی یونان در ۸ مارس ۱۹۲۴ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. روابط رسمی در دهه ۱۹۳۰ سرد بود، به‌ویژه در دوران رژیم اقتدارگرایانه و سرسختانه ضدکمونیستی ایوانیس متاکساس، نخست‌وزیر یونان. توافق درصدها که بین ژوزف استالین و وینستون چرچیل در مسکو در اکتبر ۱۹۴۴ بسته شد و یونان را
چرچیل در مسکو در اکتبر ۱۹۴۴ بسته شد و یونان را در حوزه نفوذ بریتانیا قرار داد، منجر به عدم دخالت شوروی در حمایت از آزادسازی یونان در آتن در دسامبر ۱۹۴۴ شد، که با کمک بریتانیا سرکوب گردید و همچنین به دلیل امتناع استالین از ارائه کمک ملموس به کمونیست‌های یونان در جریان جنگ داخلی یونان که در اکتبر ۱۹۴۹ شکست خوردند. اکثر یونانیان قومی ساکن کریمه و دیگر مناطق نزدیک به دریای سیاه در اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۱۹۴۰ به شرق کشور تبعید شدند. تعداد قابل توجهی از یونانیان شوروی، به‌ویژه ساکنان جمهوری شوروی سوسیالیستی
شوروی، به‌ویژه ساکنان جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان و دیگر جمهوری‌های آسیای مرکزی شوروی، در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰، درست پیش از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، به یونان مهاجرت کردند. به گفته مقامات اطلاعاتی غربی، جامعه و ساختار سیاسی یونان به شدت توسط سازمان‌های شوروی و بعدها سازمان‌های اطلاعاتی روسیه نفوذ شده است. مناقشه دیپلماتیک ۲۰۱۸. در اوایل ژوئیه ۲۰۱۸، دولت یونان دو دیپلمات روس را اخراج و ورود دو دیپلمات دیگر را به کشور ممنوع کرد و آنان را به تلاش برای تضعیف امنیت ملی یونان متهم نمود. این
به تلاش برای تضعیف امنیت ملی یونان متهم نمود. این اقدام به صورت عمومی اعلام شد و توسط کارشناسان به عنوان اقدامی بی‌سابقه در روابط متقابل تلقی گردید. در جریان تبادل شدید بیانیه‌های رسمی بعدی، یونان وزارت امور خارجه (روسیه) را به «بی‌احترامی به یک کشور ثالث و عدم درک دنیای امروز، جایی که دولت‌ها صرف‌نظر از اندازه، مستقل هستند و می‌توانند سیاست خارجی مستقل، چندبعدی و دموکراتیک اعمال کنند» متهم نمود. پس از اقدام تلافی‌جویانه روسیه در اوایل اوت، مشخص شد یونان قصد دارد سفیر خود، آندریاس فریگاناس، که در مه ۲۰۱۶
دارد سفیر خود، آندریاس فریگاناس، که در مه ۲۰۱۶ منصوب شده بود، فراخواند. بیانیه وزارت امور خارجه یونان در ۱۰ اوت ۲۰۱۸ بیان کرد: «از زمانی که [روسیه] روابط روابط ترکیه و روسیه با ترکیه را آغاز کرده و به آن تسهیلاتی در بخش امنیتی ارائه داده است، به نظر می‌رسد به تدریج از مواضعی که شایسته سطح دوستی و همکاری است که طی ۱۹۰ سال روابط یونان و روسیه را مشخص کرده، فاصله می‌گیرد. به نظر نمی‌رسد درک کند که یونان در سیاست بین‌الملل دارای منافع و معیارهای خود است». این بیانیه روسیه را به «تلاش برای الف) رشوه دادن به