payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باشگاه ورزشی بلو استار یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای سری‌لانکایی مستقر در کالوتارا است. این باشگاه در سوپر لیگ سری‌لانکا رقابت می‌کند.
سپهبد قاسم خزاعی(۱۲۹۴ تهران- ۱۳۷۸ تهران) فرمانده دانشکدهٔ افسری، ریاست دانشگاه پدافند ملی، ریاست اداره پنجم ستاد بزرگ ارتشتاران و معاون نخست‌وزیر از سال ۱۳۵۶ تا پایان دوران سلطنت در ایران بود. قاسم خزاعی در سال ۱۲۹۴ در تهران به دنیا آمد پدرش سرلشکر حسین خزاعی از امرای ارتش بود. وی نیز مانند پدر وارد حرفه نظامی شده و در سال ۱۳۱۳ پس از اخذ دیپلم وارد دانشکده افسر شد. پس از اتمام دانشکده افسری در سال ۱۳۱۵ به دانشکده حقوق دانشگاه تهران رفته و سپس به دانشگاه جنگ رفته و از آنجا هم فارغ‌التحصیل شد. او در ارتش
جنگ رفته و از آنجا هم فارغ‌التحصیل شد. او در ارتش مشاغلی مانند فرمانده مرکز توپخانه در اصفهان، فرمانده دانشکدهٔ افسری، ریاست دانشگاه پدافند ملی (با دره سپهبدی در سال ۱۳۴۵)، ریاست اداره پنجم ستاد بزرگ ارتشتاران (اداره دارایی) را برعهد گرفت. او در سال ۱۳۵۶ به عنوان رئیس سازمان آمادگی ملی و بسیج غیرنظامی منصوب شده و تا پیروزی انقلاب ۵۷ در این سمت باقی ماند. او پس از انقلاب نیز به همکاری با انقلابیون پرداخته و در سال ۱۳۵۸ به همراه سپهبد هوایی بازنشسته عبدالله شاپور آذربرزین به پیشنهاد وزیر دفاع وقت مصطفی چمران
آذربرزین به پیشنهاد وزیر دفاع وقت مصطفی چمران به عضویت شورای عالی دفاع و امنیت ملی منصوب و فعالیت کرد. خزاعی در زمستان ۱۳۷۸ در تهران درگذشت.
باشگاه فوتبال تایلند توباکو مونوپولی که معمولا به عنوان باشگاه فوتبال تی‌تی‌ام شناخته می‌شود، یک باشگاه فوتبال منحل شده تایلندی بود که در ابتدا در بانکوک مستقر بود. این باشگاه که در سال ۱۹۶۳ تأسیس شد، یکی از قدیمی‌ترین باشگاه‌های تایلند بود. بزرگترین دستاورد آنها کسب عنوان قهرمانی لیگ برتر تایلند در سال ۲۰۰۵ بود. این باشگاه از سال ۲۰۰۹ دستخوش چندین تغییر نام و جابجایی شد: ابتدا به باشگاه فوتبال تی‌تی‌ام ساموت ساکون، سپس برای فصل ۲۰۱۰ به باشگاه فوتبال تی‌تی‌ام پیچیت، و پس از آن تیم به استان شمالی منتقل شد.
پیچیت، و پس از آن تیم به استان شمالی منتقل شد. در سال ۲۰۱۲، این باشگاه بار دیگر به چیانگ مای نقل مکان کرد و با نام باشگاه فوتبال تی‌تی‌ام چیانگ مای شناخته شد. در سال ۲۰۱۳، آنها به لوپبوری نقل مکان کردند، سپس در سال ۲۰۱۴ به خانه اصلی خود، بانکوک، بازگشتند. در سال ۲۰۱۵، آنها نوزدهم شدند و به لیگ منطقه‌ای سقوط کردند. این باشگاه در سال ۲۰۱۵ منحل شد.
ساهاک میرزویی بازیان (بازیکیان) (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک تاریخ‌نگار ادبی و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱ ژانویهٔ ۱۹۱۴ در به دنیا آمد و از (۱۹۳۶) فارغ‌التحصیل شد. وی در های‌فیلم، و دانشگاه دولتی ایروان فعالیت می‌کرد. وی عضو (۱۹۳۹) بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۷۰) شده است. وی در ۲۶ ژوئن ۱۹۸۵ در سن ۷۱ سالگی در ایروان درگذشت.
باشگاه فوتبال مشعل مبارک یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای ازبکستانی مستقر در مبارک است.
باشگاه فوتبال لونگ آن که به سادگی با نام لونگ آن شناخته می‌شود، یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای است که در لونگ آن، ویتنام مستقر است و در وی‌لیگ ۲ رقابت می‌کند.
سوادا آلکساندری باکونتس (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک پزشک و فیزیولوژیست اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۰ اوت ۱۹۲۵ در گوریس به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۵۰) فارغ‌التحصیل شد. آکسل باکونتس پدر وی بود. وی در فعالیت می‌کرد. وی عضو مکاتبه‌ای فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۶۸) بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۴۵) شده است. وی در ۳۱ مهٔ ۱۹۸۳ در سن ۵۷ سالگی در ایروان درگذشت.
زاکار گئورگی باشینجافیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک اقتصاددان و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در در تفلیس به دنیا آمد و از (۱۹۱۷)، دانشگاه فنی گرجستان (۱۹۲۳) و انجمن استادهای سرخ (۱۹۳۳) فارغ‌التحصیل شد. گوروگ باشینجاقیان پدر و برادر وی بودند. وی در دانشگاه دولتی ایروان، و دانشگاه دولتی زبان‌ها و علوم اجتماعی بروسوف ایروان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۵۶) و نشان لنین شده است. وی در ۲ مارس ۱۹۷۱ در سن ۷۵ سالگی در ایروان درگذشت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42192655&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-07-20T19:22:44Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Luckie Luke&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;انتقال از به &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42262394&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; یکاترینا دمیترئونا بلاواتسکایا (؛ ؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) یک چشم‌پزشک اهل روسیه بود. زندگی‌نامه. در ۲۰
یک چشم‌پزشک اهل روسیه بود. زندگی‌نامه. در ۲۰ نوامبر ۱۹۱۱ در اردهان به دنیا آمد و از (۱۹۴۳) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۳) شده است.
هاروتیون بارقامی بویاخچیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک همه‌گیرشناس، دامپزشک و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۵ نوامبر ۱۹۰۷ در واغارشاپات به دنیا آمد و از انستیتو دام‌پروری و دام‌پزشکی ایروان (۱۹۳۵) فارغ‌التحصیل شد. وی در انستیتو دام‌پروری و دام‌پزشکی ایروان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۸ مارس ۱۹۹۰ در سن ۸۲ سالگی در ایروان درگذشت و در واغارشاپات به خاک سپرده شد.
سورن مکرتچی گالستیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک جراح و پزشک اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۶ سپتامبر ۱۹۱۰ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۵) و پزشک شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۱) شده است. وی در ۶ مارس ۲۰۰۰ در سن ۸۹ سالگی در ایروان درگذشت.
آرتسرونی مارتیروسی گاسپاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک شیمی‌دان و مهندس اهل ارمنستان بود. بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۸۰ ریاست دانشگاه ملی پلی‌تکنیک ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در در وان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل شد. وی در دانشگاه دولتی ایروان، انستیتو شیمی آلی ظریف و دانشگاه ملی پلی‌تکنیک ارمنستان فعالیت می‌کرد. وی عضو مکاتبه‌ای فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۶۸) بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۸)، نشان برجسته افتخار، جایزه دولتی اتحاد شوروی
نشان برجسته افتخار، جایزه دولتی اتحاد شوروی (۱۹۴۶)، جایزه استالین نشان لنین شده است. وی در ۹ ژانویهٔ ۱۹۹۴ در سن ۸۵ سالگی در ایروان درگذشت.
دانشگاه احمدآباد یک دانشگاه تحقیقاتی خصوصی، غیرانتفاعی است که در گجرات، هند واقع شده است. این دانشگاه که در سال ۲۰۰۹ توسط انجمن آموزش احمدآباد تأسیس شد، شامل شش مدرسه و ده مرکز است. این دانشگاه یک آموزش آزاداندیش در دسترس قرار می‌دهد که بر یادگیری میان‌رشته‌ای، تفکرات پژوهشی و یادگیری تجربی متمرکز است. دانشگاه احمدآباد برنامه‌های متنوعی در حوزه‌های علوم انسانی، هنر، علوم طبیعی، علوم اجتماعی، مهندسی و مدیریت ارائه می‌دهد.
نبرد صنعا (۲۰۱۴)، نبردی بود که پیشروی حوثی‌ها به صنعا، پایتخت یمن، را رقم زد و موجب آغاز تصرف مسلحانه دولت، طی ماه‌های بعد شد. درگیری‌ها در ۹ سپتامبر ۲۰۱۴ آغاز شد، زمانی که معترضان طرفدار حوثی‌ها به فرماندهی عبدالملک حوثی به سمت دفتر کابینه راهپیمایی کردند و مورد تیراندازی نیروهای امنیتی قرار گرفتند که منجر به کشته شدن هفت نفر شد. این درگیری‌ها در ۱۸ سپتامبر، زمانی که ۴۰ نفر در درگیری مسلحانه بین حوثی‌ها به رهبری فرمانده نظامی محمد علی حوثی و هواداران حزب تندروی سنی الاصلاح، درحالی‌که که حوثی‌ها سعی در تصرف
سنی الاصلاح، درحالی‌که که حوثی‌ها سعی در تصرف تلویزیون یمن داشتند، کشته شدند و در ۱۹ سپتامبر، با بیش از ۶۰ کشته در درگیری بین شبه‌نظامیان حوثی و ارتش و پلیس در شمال صنعا، تشدید شد. در نهایت تا ۲۱ سپتامبر، حوثی‌ها، مقر دولت را تصرف کرده و سقوط صنعا را رقم زدند.
نبرد صنعا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
دانشگاه ریائو یک دانشگاه دولتی است که در پکانبارو، ریائو، اندونزی واقع شده است. این دانشگاه در روز ۱ سپتامبر ۱۹۶۲ تأسیس شد.
فرمان مخفی امپراتوری بوگو یا دستور محرمانه امپراتوری بوگو، رویدادی بود که در آن امپراتور کومی شخصاً در روز ۸ از ماه هشتم ۱۸۵۸ قمری (۱۴ سپتامبر ۱۸۵۸) یک فرمان امپراتوری را به قلمرو میتو اعطا کرد و به آنها دستور داد تا دولت شوگون‌سالاری را پس از امضای پیمان دوستی و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن بدون تحریم امپراتوری اصلاح کنند. این فرمان بدون طی مراحل رسمی (بازدید کانپاکو کوجو هیساتادا) اعطا شد. این فرمان امپراتوری همچنین در ۱۰ اوت، دو روز پس از خاندان میتو، از طریق اوکوبو کازوئو، مقام دربار امپراتوری، به
از طریق اوکوبو کازوئو، مقام دربار امپراتوری، به شوگون‌سالاری ابلاغ شد. سپس نسخه‌هایی از آن توسط خانواده‌های نایب‌السلطنه (کانپاکو) و سایر افراد برای دایمیوهای قدرتمند ارسال شد. نکته قابل توجه این بود این فرمان که ابتدا به قلمرو میتو صادر شد و شوگون‌سالاری را برخلاف رویه دور زد. شوگون‌سالاری خواستار بازگرداندن فرمان امپراتوری شد، اما در ماه سپتامبر، برخی از سامورایی‌ها و شهروندان قلمرو با این امر مخالفت کردند. زمینه. زمانی قرار بود مذاکرات تجاری با سرکنسول آمریکا، هریس، انجام شود، شوگون‌سالاری از امپراتور
آمریکا، هریس، انجام شود، شوگون‌سالاری از امپراتور کومی درخواست مجوز امپراتوری برای امضای پیمان دوستی و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن کرد. با این حال، امپراتور کومی تصمیم گرفت این درخواست را به تعویق بیندازد. بی‌سابقه بود که دربار امپراتوری به درخواست شوگون‌سالاری پاسخ ندهد. شوگون‌سالاری که توسط هریس برای امضا تحت فشار قرار گرفته بود، پیمان را بدون مجوز امپراتوری امضا کرد. کومی چنان خشمگین شد که شروع به درخواست اخراج خارجی‌ها کرد. در هشتم ژوئیه، سه روز پس از آنکه توکوگاوا ناری‌آکی و ماتسودایرا شونگاکو از
از آنکه توکوگاوا ناری‌آکی و ماتسودایرا شونگاکو از میتو به دلیل «ورود بی‌موقع به قلعه» مجازات شدند، ایی نائوسوکه سمت جدیدی به نام گایکوکو بوگیو «قاضی امور خارجه» ایجاد کرد، سمتی که می‌توان گفت در دفاع ساحلی و امور خارجه تخصص دارد، و میزونو تادانوری، ناگای هیساشی، اینوئه کیونائو، هوری توشیهیرو و ایواسه را به عنوان قاضی امور خارجه منصوب کرد. همه آنها از رفقای ایواسه و از اعضای جناح هیتوتسوباشی بودند. هیچ‌کس در میان معتمدان ایی یا جناح نانکی نبود که دیپلماسی را درک کند، اما توانایی شگفت‌انگیز ایی در انجام چنین
درک کند، اما توانایی شگفت‌انگیز ایی در انجام چنین اقداماتی مشهود بود. قاضی شدن، بالاترین مقام اداری، برای همه یک ترفیع بود. به زبان امروزی، مانند «ارتقاء به معاون وزیر» است. ایواسه تاداناری رتبه‌اش ارتقا یافته بود. حداقل حقوق تضمین شده برای یک قاضی ۲۰۰۰ ککو بود. ایواسه به یک هاتاموتوی بزرگ با حقوق ۲۰۰۰ ککو و ۲۰۰ ریو تبدیل شد. با این سیستم، شوگون‌سالاری پیمان پنج کشور آنسی را یکجا منعقد کرد. ایواسه پیمان دوستی و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن را در ۱۹ ژوئن ۱۸۵۸ امضا کرد، سپس در ۸ ژوئیه سمت قاضی امور خارجه را
امضا کرد، سپس در ۸ ژوئیه سمت قاضی امور خارجه را بر عهده گرفت. دو روز بعد، در ۱۰ ژوئیه، او پیمان دوستی و تجارت بین هلند و ژاپن را امضا کرد، سال بعد در ۱۱ ژوئیه، و پیمان دوستی و تجارت بین بریتانیا و ژاپن را در ۱۸ ژوئیه امضا کرد. سپس در ۳ سپتامبر پیمان دوستی و تجارت بین فرانسه و ژاپن را امضا کرد و دو روز بعد در ۵ سپتامبر به مقام ساکوجی-بوگیو تنزل مقام یافت. حتی اگر هیچ اتفاقی نمی‌افتاد، ممکن بود ایواسه تاداناری بلافاصله تنزل مقام یابد. با این حال، در ۸ اوت (۱۴ سپتامبر ۱۸۵۸)، یک ماه پس از تأسیس قاضی خارجی،
(۱۴ سپتامبر ۱۸۵۸)، یک ماه پس از تأسیس قاضی خارجی، اتفاق باورنکردنی رخ داد. دربار امپراتوری فرمان امپراتوری را به قلمرو میتو اعطا کرد. این فرمان به اصطلاح «فرمان امپراتوری مخفی بوگو» است. بررسی اجمالی. در آخرین روزهای شوگون‌سالاری توکوگاوا، در پنجمین سال دوره آنسی (۱۸۵۸)، دربار امپراتوری فرمانی امپراتوری برای اخراج خارجی‌ها به توکوگاوا ناری‌آکی، ارباب سابق قلمرو میتو، صادر کرد. هنگامی که روابط بین شوگون‌سالاری، به نمایندگی شوگون توکوگاوا ایه‌سادا و مشاور ارشد ایی نائوسوکه و دربار امپراتوری، به نمایندگی
ارشد ایی نائوسوکه و دربار امپراتوری، به نمایندگی امپراتور کومی و نایب‌السلطنه کوجو هیساتادا، بر سر موضوع تصویب معاهده و جانشینی شوگون رو به وخامت گذاشت، سامورایی قلمرو میتو، اوکای کیچیزائمون تومونوبو و سامورایی قلمرو ساتسوما، کوساکابه ایساجیرو، که اعضای جناح هیتوتسوباشی بودند، سعی کردند وزیر چپ، کونوئه تاداهیرو، را متقاعد کنند که توکوگاوا ناری‌آکی را به اخراج خارجی‌ها متقاعد کند. در ۷ اوت، دربار امپراتوری تصمیم گرفت نه تنها فرمان امپراتوری را به قلمرو میتو، بلکه به شوگون‌سالاری نیز صادر کند و روز بعد،
بلکه به شوگون‌سالاری نیز صادر کند و روز بعد، فرمان امپراتوری به میتو به اوکای داده شد تا به سایر قلمروها ابلاغ شود و فرمان امپراتوری به شوگون‌سالاری نیز در دهم اوت صادر شد. در شوگون‌سالاری، مقام ارشد مانابه آکیکاتسو و دیگران به قلمرو میتو دستور دادند تا از انتقال پیام جلوگیری کنند و ضمن اعزام مانابه به کیوتو برای تفسیر پیمان و ترویج اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری، پاکسازی آنسی را انجام دادند. در میتو، بین کسانی که از دربار امپراتوری (جناح رادیکال طرفدار امپراتوری و جناح طرفدار ژاپن) و کسانی که از
امپراتوری و جناح طرفدار ژاپن) و کسانی که از شوگون‌سالاری حمایت می‌کردند، درگیری ایجاد شد و سال بعد، به درخواست شوگون‌سالاری، دربار امپراتوری فرمانی برای بازگرداندن فرمان امپراتوری به قلمرو میتو صادر کرد. این دستور برای بازگرداندن فرمان، اوضاع را پیچیده‌تر کرد و رونین‌های میتو تا جایی پیش رفتند که منجر به ترور ایی نائوسوکه در بیرون دروازه ساکورادامون شد (حادثه دروازه ساکورادامون). با این حال، پس از مرگ توکوگاوا ناری‌آکی بر اثر بیماری، در ژوئن ۱۸۶۲، اوهارا شیگه‌نوری، فرستاده امپراتوری، به ادو فرستاده شد تا
فرستاده امپراتوری، به ادو فرستاده شد تا در مورد سه سیاست به شوگون‌سالاری مشاوره دهد: رهبری مشترک توسط دربار و شوگون‌سالاری (اتحاد بین دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری)، اخراج کامل بیگانگان و کمک به هیتوتسوباشی یوشینوبو به عنوان سرپرست شوگون. مشاور ارشد، میزونو تادایوشی، از قلمرو میتو خواست که به جای بازگرداندن فرمان امپراتوری، آن را علنی کنند و دو قلمرو موافقت کردند که فرمان امپراتوری را بپذیرند و مسئله حل شد. نتایج. در ۵ سپتامبر ۱۸۵۸، ایواسه از سمت قاضی امور خارجه به قاضی ساخت و ساز تنزل مقام یافت. سپس،
خارجه به قاضی ساخت و ساز تنزل مقام یافت. سپس، حدود یک سال بعد، در اوت ۱۸۵۸، او از سمت خود به عنوان قاضی ساخت و ساز برکنار و در پاکسازی آنسی به «حبس دائم» محکوم شد. در آن زمان، یاسوشیما تاتواکی از قلمرو میتو و هاشیموتو سانای از قلمرو فوکوئی به اعدام محکوم شدند. دربار امپراتوری که بدون هیچ ملاحظه‌ای به قلمرو میتو فرمان امپراتوری محرمانه‌ای داده بود، به‌طور قابل درکی متزلزل شد. دربار امپراتوری با تأیید انعقاد پیمان ژاپن و آمریکا، به شوگون‌سالاری حکم امپراتوری اعطا کرد و اظهار داشت که «تردیدهای امپراتور برطرف
اعطا کرد و اظهار داشت که «تردیدهای امپراتور برطرف شده است» و «سیاست انزوای ملی و اخراج خارجی‌ها به تعویق خواهد افتاد.» این یک واقعیت تاریخی بسیار مهم در مورد تاریخ پایان دوره ادو است. شوگون‌سالاری از قلمرو میتو خواست تا فرمان امپراتوری را به شوگون‌سالاری بازگرداند و در دسامبر سال ششم آنسی، دربار امپراتوری نیز به قلمرو میتو دستور داد تا آن را به شوگون‌سالاری بازگرداند، اما جناح افراطی درون قلمرو (که بعدها به حزب تنگو معروف شد) از این امر پیروی نکرد و یک درگیری داخلی خونین بین قلمرو و حزب شوسی (شوسیتو 諸生党
داخلی خونین بین قلمرو و حزب شوسی (شوسیتو 諸生党 しょせいとう) آغاز شد که به دنبال اتخاذ سیاست همکاری با شوگون‌سالاری بود. در نتیجه این درگیری، افراط‌گرایان از قلمرو خود فرار کردند و وارد ادو شدند، جایی که باعث حمله تروریستی معروف به «حادثه ساکورادامون» شدند. دولت جدید ساتسوما-چوشو نیاز داشت «وانمود کند» که «کارآفرین» و «روشنفکر» است. آنها تاریخی نوشتند که به نظر می‌رسید این آنهار بودند که «کشور را گشوده‌اند»، نه تنها دستاوردهای مقام‌های شوگون‌سالاری با حساسیت مدرن که از «دوران مدرن توکوگاوا» حمایت می‌کردند را پنهان
از «دوران مدرن توکوگاوا» حمایت می‌کردند را پنهان کردند، بلکه وجود «دوران مدرن توکوگاوا» را نیز از بین بردند. پاکسازی آنسی. نکته قابل توجه این بود این فرمان که ابتدا به قلمرو میتو صادر شد و شوگون‌سالاری را برخلاف رویه دور زد. شوگون‌سالاری خواستار بازگرداندن فرمان امپراتوری شد، اما در ماه سپتامبر، برخی از سامورایی‌ها و شهروندان قلمرو با این امر مخالفت کردند و به‌طور دسته جمعی از میتو به ادو رفتند و بیش از ۱۰۰۰ نفر در شهر ماتسودو، چیبا در استان چیبا جمع شدند. درست زمانی که سرانجام آشوب فروکش کرد، خبر رسید که
درست زمانی که سرانجام آشوب فروکش کرد، خبر رسید که اوگای کیچیزائمون، سرپرست کیوتوی قلمرو میتو، و پسرش توسط کیوتو ماچی-بوگیو (دفتر قاضی کیوتو) بازداشت شده‌اند. این آغاز پاکسازی آنسی بود. در پاسخ به این تحولات، هزاران سامورایی و شهروند از قلمرو میتو بار دیگر به سمت ادو حرکت کردند. توکوگاوا ناری‌آکی، ارباب سابق قلمرو میتو و پدر شوگون پانزدهم و پسرش توکوگاوا یوشی‌آتسو نه تنها نامه‌ای دستورالعمل صادر کردند و سعی در آرام کردن جنبش داشتند، بلکه در اوت ۱۸۵۹ (آنسی ۶) کانه‌موتو ماگوجیرو را که در مرکز جنبش بود، توبیخ
کانه‌موتو ماگوجیرو را که در مرکز جنبش بود، توبیخ کردند. در این میان، در ۲۷ اوت همان سال، مجازات ناری‌آکی، یوشی‌آتسو و دیگران تعیین شد. مجازات‌ها شدید بودند، ناری‌آکی در میتو تحت بازداشت خانگی دائمی قرار گرفت، یوشی‌آتسو بازداشت شد، شوگون بعدی توکوگاوا یوشینوبو بازنشسته و در بازداشت خانگی قرار گرفت، إجیما تاته‌واکی ، خادم ارشد، مجبور به انجام سپوکو با شمشیر خود شد و اوگای کیچیزائمون و چینونه ایونوسوکه به اعدام محکوم شدند.
اسماعیل خان زیادخانوف یااسماعیل خان زیادخانلی ( (27) اوت 1867، یلیزاوتپول، فرمانداری تفلیس - 6 ژوئن 1920، جزیره نارگین، شهرستان باکو، جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان) — عضو دولت جمهوری آذربایجان، دیپلمات، و سرهنگ دوم ارتش جمهوری آذربایجان. یکی از پنج نماینده آذربایجانی منتخب در اولین دومای دولتی امپراتوری روسیه بود. او از بنیان‌گذاران حزب فدرالیست‌ تُرک و سازمان "مدافع" بود. در دوران کشتار مارس، در شهرستان‌های شماخی و گوی‌چای علیه نیروهای داشناک مبارزه کرد و در جنبش قره‌باغ که در سپتامبر 1918 آغاز شد،
کرد و در جنبش قره‌باغ که در سپتامبر 1918 آغاز شد، شرکت داشت. پس از اشغال آوریل، توسط بلشویک‌ها بدون محاکمه تیرباران شد. اسماعیل خان از نوادگان جواد خان، خان گنجه و نوه عباس میرزا ، ولیعهد سلطنت قاجار بود. او برادر شاهوردی خان زیادخان، افسر ارتش تزار و ارتش جمهوری آذربایجان، و عادل خان زیادخانوف، معاون وزیر امور خارجه جمهوری آذربایجان و سفیر این جمهوری در ایران بود. زندگی. دوران روسیه تزاری. اسماعیل خان زیادخانوف در 15 (27) اوت 1867 در شهر گنجه به دنیا آمد . تحصیلات ابتدایی خود را در دبیرستان پسرانه گنجه
. تحصیلات ابتدایی خود را در دبیرستان پسرانه گنجه گذراند و سپس وارد دانشکده حقوق دانشگاه امپراتوری مسکو شد . پس از فارغ‌التحصیلی، به‌عنوان معاون دادستان در دادگاه ناحیه تفلیس آغاز به کار کرد. او در سال 1904 به عضویت انجمن خیریه مسلمانان گنجه درآمد. در سال 1906، اسماعیل خان از فرمانداری الیزابتپول به‌عنوان نماینده در اولین دومای دولتی امپراتوری روسیه انتخاب شد و یکی از پنج نماینده آذربایجانی بود که به دوما راه یافت . در دوما، او عضو دفتر فراکسیون مسلمانان و حزب "آزادی مردم" بود . در دوران فعالیت خود در دوما،
"آزادی مردم" بود . در دوران فعالیت خود در دوما، او سیاست‌های مهاجرتی تزاریسم در مناطق مرزی، کشتارهای قومی در قفقاز و رویکرد روسیه نسبت به آذربایجانی‌ها را به‌شدت مورد انتقاد قرار داد . اسماعیل خان فقط به بی عدالتی‌های قفقاز اعتراض نکرد؛ همچنین نارضایتی خود را از بی‌عدالتی‌ها در مناطق بالتیک نیز اعلام کرد . اسماعیل خان زیادخانوف به دلیل امضای "بیانیه ویبورگ"، که در اعتراض به انحلال دوما توسط گروهی از نمایندگان ارائه شد، از حق انتخاب شدن در دوما محروم شد و به سه ماه حبس محکوم گردید . او دوران حبس خود را به
سه ماه حبس محکوم گردید . او دوران حبس خود را به مدت 3 ماه در زندان شکی سپری کرد . در ماه مارس 1907، در کنگره‌ای که با حضور نمایندگان مسلمانان قفقاز و کریمه در گنجه برگزار شد، به رهبری اسماعیل خان زیادخانوف، تصمیم به تأسیس "اتحادیه عمومی مسلمانان قفقاز" گرفته شد . در ماه مه همان سال، به سرپرستی اسماعیل خان، سازمانی به نام "مدافع" تأسیس شد که هدف آن ترویج دانش و فرهنگ میان مسلمانان، حمایت از حقوق، و مجازات کسانی بود که عدالت و وجدان را زیر پا می‌گذاشتند . در زمان جنگ جهانی اول، فرماندهی روسیه به منظور تقویت
زمان جنگ جهانی اول، فرماندهی روسیه به منظور تقویت نیروی انسانی ارتش ضعیف شده روسیه، تصمیم گرفت از آذربایجان نیز سرباز جذب کرده و آنها را به جنگ با ترکیه بفرستد . برای جلوگیری از اجرای این تصمیم، هیأتی متشکل از خلیل‌بیگ خاص‌محمدوف، اسماعیل خان زیادخانوف و علی‌اکبربیگ رفیع‌بیگ‌لو در تفلیس با فرماندار کل قفقاز مذاکراتی انجام دادند . در نتیجه، تصمیم گرفته شد که آذربایجانی‌ها به‌صورت داوطلبانه و نه اجباری به ارتش پیوسته و خدمت کنند. پس از انقلاب فوریه 1917 در روسیه، اسماعیل خان در گنجه کمیته اجرایی سازمان‌های
اسماعیل خان در گنجه کمیته اجرایی سازمان‌های اجتماعی را تشکیل داد و به عنوان رئیس نیروی پلیس شهر منصوب شد . در آن دوره، امنیت شهر گنجه توسط نیروهای پلیس تحت فرماندهی او تأمین می‌شد . او از بنیان‌گذاران "حزب فدرالیست تُرک" بود که در سال 1917 تأسیس شد. در 18 مارس 1918، نیروهای داشناک تحت فرماندهی استپان لالایف شهر شماخی را محاصره کرده و حمله کردند. آنها هزاران غیرنظامی را کشتند، خانه‌ها را به آتش کشیدند و بناهای تاریخی را ویران کردند. نیروهای لالایف کودکان و سالمندان را می‌کشتند، به زنان تعرض کرده و آنان را
سالمندان را می‌کشتند، به زنان تعرض کرده و آنان را از بالکن ساختمان‌ها به پایین پرتاب می‌کردند. همچنین زن‌ها و کودکانی را که در مساجد پناه گرفته بودند با به آتش کشیدن مساجد به قتل می‌رساندند . برای کمک به مردم منطقه، در 28 مارس 1918 اسماعیل خان با یک گروه 500 نفره سواره‌نظام از گنجه به شماخی رفت و شهر را از نیروهای مسلح مولاکان و ارمنی پاکسازی کرد . نیروهای ارمنی که از شهر خارج شدند به روستای مدرسه پناه بردند. اسماعیل خان آنها را تا این روستا تعقیب کرد و سپس در آنجا محاصره کرد. پس از نبردی که در اطراف روستا
در آنجا محاصره کرد. پس از نبردی که در اطراف روستا رخ داد، نیروهای ارمنی روستای مدرسه را نیز ترک کرده و به روستای قوزلوچای، محل سکونت مالاکان‌ها، پناه بردند . دوران جمهوری آذربایجان. در 28 مه 1918، در اولین کابینه تشکیل‌شده جمهوری آذربایجان، ژنرال خسروبیگ سلطانوف به‌عنوان وزیر دفاع منصوب شد. خسروبیگ این سمت را تا 11 ژوئن همان سال عهده‌دار بود. از 6 اکتبر تا 26 دسامبر همان سال، مسئولیت امور نظامی به اسماعیل خان زیادخانوف واگذار شد . او در ارتش جمهوری آذربایجان درجه سرهنگ دومی داشت . در دومین دولت جمهوری
درجه سرهنگ دومی داشت . در دومین دولت جمهوری آذربایجان، اسماعیل خان به‌عنوان نماینده امور نظامی و سپس به‌عنوان معاون اول وزیر امور خارجه منصوب شد . پس از آزادسازی باکو از اشغال در 15 سپتامبر 1918 ، در 23 سپتامبر جنبش قره‌باغ آغاز شد . نیروهای شرکت‌کننده در این جنبش شامل لشکرهای 9 و 106 ترک، گروه‌های داوطلب ملی و لشکر اول آذربایجان بودند . ارتش اسلام قفقاز در 4 اکتبر از آغدام به‌ سوی شوشا حمله کرده و در 8 اکتبر 1918، شهر شوشا را به‌ طور کامل از نیروهای ارمنی-داشناک پاکسازی کرد . اسماعیل خان زیادخانوف،
ارمنی-داشناک پاکسازی کرد . اسماعیل خان زیادخانوف، به‌عنوان نماینده دولت آذربایجان، در این نبردها حضور داشت . در 25 مارس 1919، اسماعیل خان به‌عنوان رئیس هیئت دیپلماتیک ویژه‌ای از سوی جمهوری آذربایجان به تهران فرستاده شد تا مذاکراتی با دولت قاجار انجام دهد . هدف از این ماموریت، بررسی تأسیس نمایندگی‌های دیپلماتیک جمهوری آذربایجان در تهران، تبریز، رشت و مشهد بود و همچنین تهیه پیش‌نویس معاهدات مربوط به تجارت، پست و تلگراف، گمرک، خطوط دریایی، راه‌آهن و جاده‌ها و اقدامات متقابل برای حفظ مرزها بود . در 4 ژوئن
و اقدامات متقابل برای حفظ مرزها بود . در 4 ژوئن 1919، اسماعیل خان زیادخانوف و معتصم‌السلطنه، نماینده وزارت امور خارجه دولت قاجار، پیش‌نویس توافق‌نامه‌ای 14 ماده‌ای را امضا کردند . در نتیجه این مأموریت، نمایندگی دیپلماتیک دائمی جمهوری آذربایجان در تهران و تأسیس کنسولگری‌هایی در برخی شهرهای دیگر ایران توسط دولت قاجار مورد توافق قرار گرفت . درگذشت. درباره کشته شدن اسماعیل خان زیادخانوف دیدگاه‌های مختلفی وجود دارد. انور چنگیزاوغلو در کتاب مونوگرافی خود با عنوان "اسماعیل خان زیادخانوف" بیان می‌کند که پس از
"اسماعیل خان زیادخانوف" بیان می‌کند که پس از اشغال آذربایجان توسط ارتش یازدهم سرخ، اسماعیل خان توسط دادگاه نظامی صحرایی ارتش سرخ تیرباران شد. در 5 مه 1920، با فرمان ویژه کمیته انقلابی آذربایجان، اموال و زمین‌های او مصادره شد . به گفته التفات ‌علی‌یارلی و طاهر بهبودف، اسماعیل خان زیادخانوف پس از قیام گنجه، که در اعتراض به تهاجم و اشغال ارتش سرخ به آذربایجان که در گنجه رخ داد، دستگیر و به دستور رئیس بخش ویژه اداره سیاسی ارتش یازدهم سرخ، سمیون پانکراتوف، در 6 ژوئن 1920 در جزیره نارگین تیرباران شد. خانواده.
6 ژوئن 1920 در جزیره نارگین تیرباران شد. خانواده. پدر اسماعیل خان زیادخانوف، ابوالفتح آغای زیادخانوف، در سال 1843 به دنیا آمده و نوهٔ جواد خان است . ابوالفتح آغا با آذرهمایون خانم قوانلی-قاجار، دختر بهمن میرزا قوانلی-قاجار، ازدواج کرد و از این ازدواج، سه پسر به نام‌های اسماعیل خان، شاهوردی خان و عادل خان و چهار دختر به نام‌های سلطان بیگم، فخرالتاج بیگم، شیرین بیگم، خیردا بیگم و قمرالتاج بیگم به دنیا آمدند . اسماعیل خان زیادخانوف، نوه آخرین خان خانات نخجوان، احسان خان کنگرلی، با صنوبر نخجوانسکی، دختر شاعر
احسان خان کنگرلی، با صنوبر نخجوانسکی، دختر شاعر خانبیکه خانم، دختر خورشیدبانو ناتوان و سرهنگ امان‌الله خان نخجوانسکی، ازدواج کرده است.. از این ازدواج، چهار فرزند به نام‌های ابولفتح خان، جواد خان، ملیکه و خورشید به دنیا آمدند . برادر میانسال اسماعیل خان، شاهوردی خان زیادخان، افسر ارتش تزار و ارتش جمهوری آذربایجان بود . برادر کوچک‌تر او، عادل خان زیادخانوف، معاون وزیر امور خارجه جمهوری آذربایجان و سفیر جمهوری آذربایجان در ایران بود . یادبود. محمد امین رسول‌زاده در سال 1923 در کتاب خود با عنوان "جمهوری
در سال 1923 در کتاب خود با عنوان "جمهوری آذربایجان: مراحل تشکیل و وضعیت کنونی" از اسماعیل خان زیادخانوف به عنوان شهید استقلال آذربایجان یاد کرده است . پس از بازیابی استقلال آذربایجان، یکی از خیابان‌های شهر گنجه به نام اسماعیل خان زیادخانوف نام‌گذاری شد و نقش برجسته‌ای از او بر دیوار خانه عادل خان زیادخانوف نصب گردید. این خانه از سال 1972 میزبان موزه دولتی تاریخ و مردم‌شناسی گنجه بوده است . در مجتمع یادبود نسل‌کشی قوبا، که در سال 2014 در شهر قوبا ساخته شده و به نسل‌کشی مارس اختصاص دارد، در بخشی که به منطقه
به نسل‌کشی مارس اختصاص دارد، در بخشی که به منطقه شماخی مربوط است، عکس‌های اسماعیل خان زیادخانوف و اطلاعاتی درباره مبارزات او علیه داشناک‌ها در آن دوره ذکر شده است.. در سال 2021، بر اساس تصمیم شورای علمی موسسه نسخه‌های خطی محمد فضولی وابسته به فرهنگستان ملی علوم آذربایجان، مونوگرافی *"اسماعیل خان زیادخانوف"* که توسط انور چنگیزاوغلو و آیدین زیادخانلی نگاشته شده بود، به چاپ رسید