payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دلیل اشتباه مهندسان لاکهید مارتین در مخلوط کردن یکاهای مرسوم در ایالات متحده آمریکا با واحدهای اندازه‌گیری متریک مشهور است که باعث سوختن مدارگرد در جو مریخ شد. از ۵–۶ مأموریت ناسا در دهه ۱۹۹۰، تنها ۲ مأموریت موفق بودند: "رهیاب مریخ" و "نقشه‌بردار جهانی مریخ"، که "رهیاب مریخ" و مریخ‌نورد آن را تنها فرود موفق در دهه ۱۹۹۰ می‌کند. مارس اکسپرس و بیگل ۲. در ۲ ژوئن ۲۰۰۳، "مارس اکسپرس" متعلق به آژانس فضایی اروپا از پایگاه فضایی بایکونور به سمت مریخ پرتاب شد. فضاپیمای "مارس اکسپرس" شامل محفظه "مارس اکسپرس" و فرودگر
"مارس اکسپرس" شامل محفظه "مارس اکسپرس" و فرودگر "بیگل ۲" بود. اگرچه این فرودگر طراحی نشده بود که حرکت کند، اما دارای دستگاه حفاری، سبک‌ترین طیف‌سنج ساخته‌شده تا آن زمان و مجموعه‌ای از دستگاه‌های دیگر روی یک بازوی رباتیک بود تا خاک زیر سطح غبارآلود را با دقت تجزیه و تحلیل کند. مدارگرد در ۲۵ دسامبر ۲۰۰۳ وارد مدار مریخ شد و "بیگل ۲" نیز در همان روز باید وارد جو مریخ می‌شد. با این حال، تلاش‌ها برای تماس با فرودگر ناموفق بود. این تلاش‌ها تا ژانویه ادامه یافت، اما "بیگل ۲" در اواسط فوریه گم‌شده اعلام شد و یک
اما "بیگل ۲" در اواسط فوریه گم‌شده اعلام شد و یک تحقیق مشترک توسط بریتانیا و آژانس فضایی اروپا آغاز شد که مدیریت ضعیف پروژه توسط محقق اصلی، کالین پیلینگر، را مقصر دانست. با این وجود، مدارگرد "مارس اکسپرس" وجود یخ آب و یخ دی‌اکسید کربن در قطب جنوب مریخ را تأیید کرد. ناسا پیش‌تر وجود آن‌ها را در قطب شمال مریخ تأیید کرده بود. علائم "بیگل ۲" در سال ۲۰۱۳ توسط دوربین های‌رایز بر روی "مدارگرد شناسایی مریخ" ناسا یافت شد و وجود آن در ژانویه ۲۰۱۵، چند ماه پس از مرگ پیلینگر، تأیید شد. به نظر می‌رسد فرودگر با موفقیت
پیلینگر، تأیید شد. به نظر می‌رسد فرودگر با موفقیت فرود آمده، اما نتوانسته تمام صفحات قدرت و ارتباطات خود را باز کند. مریخ‌نوردهای کاوشگر. اندکی پس از پرتاب "مارس اکسپرس"، ناسا دو مریخ‌نورد دوقلو را به‌عنوان بخشی از مأموریت "مریخ‌نورد کاوشگر" به سمت این سیاره ارسال کرد. در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۳، مریخ‌نورد "روح" "(اسپیریت)" ناسا پرتاب شد. این مریخ‌نورد در ۳ ژانویه ۲۰۰۴ با موفقیت در دهانه گوسف (که تصور می‌شود زمانی دریاچه‌ای درون دهانه بوده است) فرود آمد. وظیفه آن بررسی خاک و سنگ‌ها برای یافتن شواهدی از تاریخچه آب در
خاک و سنگ‌ها برای یافتن شواهدی از تاریخچه آب در این منطقه بود. در ۷ ژوئیه ۲۰۰۳، مریخ‌نورد دوم، "فرصت" "(آپورچونیتی)" پرتاب شد. این مریخ‌نورد در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۴ در فلاته نیم‌روز (محل وجود رسوبات بزرگ هماتیت که نشان‌دهنده وجود آب در گذشته است) فرود آمد تا مأموریت‌های مشابهی انجام دهد. علیرغم قطع موقت ارتباط با "روح" (که ناشی از اختلالی در سامانه فایل بود) که چند روزی کاوش را به تأخیر انداخت، هر دو مریخ‌نورد سرانجام کاوش محل فرود خود را آغاز کردند. "فرصت" در مکانی جالب‌توجه، یک دهانه با سنگ‌برون‌زدها، فرود
مکانی جالب‌توجه، یک دهانه با سنگ‌برون‌زدها، فرود آمد. تیم مأموریت به‌سرعت اعلام کرد که داده‌های ارسال‌شده توسط این مریخ‌نورد نشان می‌دهد که این سنگ‌ها زمانی در آب غوطه‌ور بوده‌اند. در ۲۳ مارس مشخص شد که این سنگ‌ها زیر آب در دریایی نمکی تشکیل شده‌اند. این یافته، نخستین شواهد مستقیم قوی از وجود آب مایع در گذشته مریخ بود. در اواخر ژوئیه ۲۰۰۵، "ساندی تایمز" گزارش داد که ممکن است این مریخ‌نوردها باکتری "باسیلوس ساف" را به مریخ منتقل کرده باشند. به گفته یکی از میکروبیولوژیست‌های ناسا، این باکتری توانایی زنده
میکروبیولوژیست‌های ناسا، این باکتری توانایی زنده ماندن در طول سفر و شرایط مریخ را دارد. با وجود تلاش‌ها برای استریل کردن فرودگرها، نمی‌توانستند به‌طور کامل استریل باشند. اگرچه این مریخ‌نوردها برای مأموریت‌هایی سه‌ماهه طراحی شده بودند، هر دو بسیار بیشتر از مدت برنامه‌ریزی‌شده دوام آوردند. "روح" در مارس ۲۰۱۰، ۷۴ ماه پس از آغاز کاوش، ارتباط خود با زمین را از دست داد. "فرصت" با وجود طی مسافتی بیش از ، تا ژوئن ۲۰۱۸ و پس از ۱۷۳ ماه از آغاز مأموریت، به ارسال اطلاعات ادامه داد. این مریخ‌نوردها یافته‌های متعددی
ادامه داد. این مریخ‌نوردها یافته‌های متعددی داشتند، از جمله کشف سنگ سپر حرارتی، اولین شهاب‌سنگ شناسایی‌شده بر روی سیاره‌ای دیگر. کاوشگر فینیکس. "کاوشگر فینیکس" در ۴ اوت ۲۰۰۷ پرتاب شد و در ۲۵ مه ۲۰۰۸ در منطقه قطب شمالی مریخ فرود آمد. این کاوشگر به دلیل اینکه نخستین بار یک فضاپیما توانست فرود یک فضاپیمای دیگر را بر سطح سیاره‌ای ثبت کند، شناخته شده است. آزمایشگاه علمی مریخ. آزمایشگاه علمی مریخ (و کنجکاوی) که در نوامبر ۲۰۱۱ پرتاب شد، در محلی که اکنون "فرودجای بردبری" نامیده می‌شود، در مرداب ائولیس، بین دره پیس
نامیده می‌شود، در مرداب ائولیس، بین دره پیس و کوه ائولیس در گیل در مریخ فرود آمد. این فرود در ۶ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۱۷ به وقت هماهنگ جهانی انجام شد. محل فرود در "Quad 51" ("Yellowknife") در نزدیکی پایه «کوه ائولیس» قرار داشت. محل فرود کمتر از از مرکز هدف برنامه‌ریزی‌شده مریخ‌نورد فاصله داشت، پس از سفری به طول . ناسا در ۲۲ اوت ۲۰۱۲ محل فرود را به افتخار نویسنده ری بردبری، «فرودجای بردبری» نام‌گذاری کرد. اگزومارس اسکیاپارلی. سطح‌نشین ای‌دی‌ام اسکیاپارلی برای آزمایش فناوری‌های موردنیاز برای فرود نرم آینده در
آزمایش فناوری‌های موردنیاز برای فرود نرم آینده در سطح مریخ به‌عنوان بخشی از پروژه اگزومارس طراحی شده بود. این سطح‌نشین در ایتالیا توسط آژانس فضایی اروپا (ESA) و روسکوسموس ساخته شد. این مأموریت به همراه مدارگرد ردیاب گاز اگزومارس (TGO) در ۱۴ مارس ۲۰۱۶ پرتاب شد و تلاش کرد در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۶ فرود آید. داده‌های دورسنجی حدود یک دقیقه پیش از زمان برنامه‌ریزی‌شده فرود از دست رفت، اما تأیید شد که بیشتر عناصر برنامه فرود، از جمله عملکرد سپر حرارتی، باز شدن چتر نجات و فعال‌سازی موشک‌ها موفق بوده‌اند. مدارگرد شناسایی
فعال‌سازی موشک‌ها موفق بوده‌اند. مدارگرد شناسایی مریخ بعدها تصاویری از چیزی که احتمالاً محل سقوط "اسکیاپارلی" است، ثبت کرد. این‌سایت. فرودگر "این‌سایت" ناسا، طراحی‌شده برای مطالعه لرزه‌شناسی و جریان حرارت از اعماق مریخ، در ۵ مه ۲۰۱۸ پرتاب شد و در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۸ در Elysium Planitia مریخ با موفقیت فرود آمد. مریخ ۲۰۲۰ و تیان‌ون-۱. مأموریت مریخ ۲۰۲۰ ناسا و "تیان‌ون ۱" سازمان ملی فضایی چین هر دو در پنجره پرتابی ژوئیه ۲۰۲۰ به فضا ارسال شدند. مریخ‌نورد استقامت در ۱۸ فوریه ۲۰۲۱ با موفقیت در محلی که اکنون "Octavia
۱۸ فوریه ۲۰۲۱ با موفقیت در محلی که اکنون "Octavia E. Butler Landing" نامیده می‌شود، در دهانه جیزرو فرود آمد. نبوغ در این مأموریت مستقر شد و پروازهای متعددی را در آوریل انجام داد. فرودگر "تیان‌ون ۱" و تیان‌ون ۱ مریخ‌نورد در ۱۴ مه ۲۰۲۱ در دشت اتوپیا فرود آمدند. مریخ‌نورد در ۲۲ مه ۲۰۲۱ مستقر شد و در ۱ ژوئن ۲۰۲۱ دوربین سلفی از راه دور را روی سطح رها کرد. مأموریت‌های آینده. مریخ‌نورد "روزالیند فرانکلین"، متعلق به آژانس فضایی اروپا، برای پرتاب در اواخر دهه ۲۰۲۰ برنامه‌ریزی شده است. این مریخ‌نورد قرار است
۲۰۲۰ برنامه‌ریزی شده است. این مریخ‌نورد قرار است نمونه‌هایی از عمق خاک جمع‌آوری کند و به دنبال رد پای زیستی و زیست‌مولکولها بگردد. همچنین پیشنهادی برای یک مأموریت بازآوری نمونه مریخ توسط ESA و ناسا وجود دارد که در سال ۲۰۲۴ یا پس از آن پرتاب خواهد شد. این مأموریت بخشی از برنامه آئورا اروپا خواهد بود. سازمان پژوهش‌های فضایی هند (ISRO) نیز پیشنهاد داده است که مأموریت فرودگر مریخ خود را تا حدود سال ۲۰۳۰، نزدیک به دریاچه اریدانیا، شامل فرود یک مریخ‌نورد و یک هواپیمای مریخی کند. شناسایی محل فرود. همزمان با نزدیک
مریخی کند. شناسایی محل فرود. همزمان با نزدیک شدن فرودگر مریخی به سطح، شناسایی محل فرود ایمن از جمله نگرانی‌ها است. مکان‌های دوقلوی زمین با سایت‌های فرود مریخ. در آستانه فرود مریخ ۲۰۲۰ ناسا، کریستوفر رایلی، دانشمند سیاره‌ای سابق و فیلم‌ساز، موقعیت تمام هشت سایت فرود موفق ناسا بر مریخ را با نقاط معادل روی زمین از نظر عرض و طول جغرافیایی ترسیم کرد و جفت‌هایی از عکس‌های بین این مکان‌های دوقلوی بین‌سیاره‌ای روی زمین و مریخ ارائه کرد تا به تغییرات اقلیمی توجه بیشتری جلب کند. پس از فرود موفق استقامت ناسا در ۱۸
جلب کند. پس از فرود موفق استقامت ناسا در ۱۸ فوریه ۲۰۲۱، رایلی از داوطلبان خواست تا به مکان دوقلوی زمین آن در Andegaon Wadi, Sawali، در ایالت مهاراشترا هند (۱۸٫۴۴۵° شمال، ۷۷٫۴۵۱° شرق) سفر کرده و عکاسی کنند. در نهایت، Gowri Abhiram، یکی از شنوندگان برنامه رادیویی سرویس جهانی بی‌بی‌سی "Digital Planet" از حیدرآباد هند، این چالش را پذیرفت و در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۲ به آنجا سفر کرد و اولین فردی شد که عمداً به مکانی بر روی زمین رسید که عرض و طول جغرافیایی آن با حضور رباتیکی بر سطح سیاره‌ای دیگر تطابق دارد. مکان فرود
بر سطح سیاره‌ای دیگر تطابق دارد. مکان فرود "تیان‌ون ۱" چین با منطقه‌ای در جنوب چین، ۴۰ کیلومتری جنوب‌غربی گویلین تطابق دارد و هنوز برای این پروژه عکاسی نشده است.
ایزابل گالمیش (؛ زادهٔ ) نقشه خوان اهل فرانسه است. او به عنوان معلمی نیز فعالیت میکند. از ژانویه ۲۰۲۲ او تبدیل به نقشه‌خوان سباستین لوب برای نه مسابقه در مسابقات رالی قهرمانی جهان شده‌است.
خوزه ماریا ویلا (زاده ۱۸ اکتبر ۱۸۵۰ در سوپتران، بخش آنتیوکیا - درگذشته ۳ دسامبر ۱۹۱۳ در مدئین، بخش آنتیوکیا) مهندس و ریاضی‌دان کلمبیایی بود که در ساخت پل‌های معلق در نقاط مختلف کلمبیا فعالیت داشت و نقش عمده‌ای در توسعه کشور ایفا کرد. زندگی. خوزه ماریا ویلا در خانواده‌ای به دنیا آمد که پدرش سینفوریانو ویلا ورگارا و مادرش آنتونینا ویلا لئال بودند. اجداد او از آستوریاس اسپانیا آمده و در غرب استان آنتیوکیا ساکن شدند. دورترین اجداد شناخته‌شده او، برادران توریبیا و خوزه ایگناسیو ویلا و پوزادا بودند که از پی‌نرس،
و خوزه ایگناسیو ویلا و پوزادا بودند که از پی‌نرس، شورای لانس، آستوریاس، اسپانیا آمده و در سال ۱۶۹۸ در دره آبورا، امروزه مدئین، درگذشتند. او در «لا سیبریا»، مزرعه خانوادگی‌اش که در دامنه کوه در منطقه‌ای که امروزه در بخش «هوریزنتس» سوپتران قرار دارد و ۳۰ کیلومتر از مرکز شهر سوپتران و ۲۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا فاصله دارد، به دنیا آمد. خانه‌ای که هنوز هم وجود دارد، همان جایی است که وی چشم‌اندازهای طبیعی و زمین‌های کشاورزی را که با آنها آشنا بود، می‌دید و دوست داشت. آغاز آموزش‌های او تحت سرپرستی پزشک و معلم
داشت. آغاز آموزش‌های او تحت سرپرستی پزشک و معلم خانواده‌اش، خوان نپوموسنو ویلا ویلا بود. خوان نپوموسنو که در سال‌های متمادی به عنوان معلم خصوصی وی عمل کرده و به پرورش ذهنی و انتقادی او کمک کرد، می‌دانست که این ذهن ناب به دستاوردهایی فراتر از آنچه مردم روستا تصور می‌کردند، خواهد رسید. خوان نپوموسنو به مدت ۵ سال او را در مدرسه کالداس تعلیم داد و ۲۵ سال دیگر را در خانه‌اش تحت نظر داشت و به مدت ۴۵ سال در دلش به او علاقه و احترام می‌ورزید. این رابطه محبت‌آمیز و احترام‌آمیز که توسط عشق به علم تقویت شده بود، برای
که توسط عشق به علم تقویت شده بود، برای ذهن ناب جوان مهندس ویلا و پزشک با تجربه ویلا، همانند چشمه‌ای برای رشد و شکوفایی بود. آغاز حرفه. رودخانه کائوکا به عنوان یک مانع بزرگ شناخته می‌شد. مسافران می‌توانستند آن را با سختی و خطر زیاد با استفاده از قایق‌های ثابت، گذرگاه‌های موقتی یا شنا، هنگامی که آب اجازه می‌داد، عبور کنند. مهندس ویلا توجه خود را به حل مشکلات ارتباطی در این رودخانه بزرگ معطوف کرد. برای ایجاد نقشه‌ای مرجع که بتواند ما را در درک مشکل، چالش و راه‌حل‌های آن راهنمایی کند، باید گفت که سه رشته‌کوه
آن راهنمایی کند، باید گفت که سه رشته‌کوه کلمبیا توسط دو رودخانه عظیم از هم جدا شده‌اند: رودخانه مادالنا که رشته‌کوه مرکزی را از رشته‌کوه شرقی جدا می‌کند و رودخانه کائوکا که رشته‌کوه مرکزی را از رشته‌کوه غربی جدا می‌کند. تثبیت موقعیت. این دو پل به مردم اجازه دادند که کیفیت کار خوزه ماریا ویلا را از نزدیک مشاهده کنند، که اعتبارش از خارج از کشور به خوبی تأیید شده بود. حتی برخی از نمایندگان دولت ایالتی گفتند که کارهای این مرد از نظر کارایی، اقتصادی بودن، کیفیت و استحکام بی‌نظیر بود. آن‌ها حتی افزودند که دستمزد
استحکام بی‌نظیر بود. آن‌ها حتی افزودند که دستمزد پرداختی برای وی، فدای فداکاری‌هایی نمی‌شد که مهندس ویلا در این کار دشوار متحمل شده بود. ویلا همچنین به عنوان فردی ساده و مهربان شناخته می‌شد، با پوششی بی‌زرق و برق، اگرچه به افتخار و احترام به شخصیت مهندسی خود اهمیت می‌داد. استحکام آثارش گواهی بر استحکام شخصیت او و دانش‌هایش بود. او از دورهمی‌ها با دوستانش لذت می‌برد، در حالی که در کنار نوشیدنی‌های الکلی، به گفتمان‌های دلپذیر دربارهٔ اتفاقات اطرافشان می‌پرداختند. پل اقیانوس غربی. در ژانویه ۱۸۸۷، وزارت فقر و
پل اقیانوس غربی. در ژانویه ۱۸۸۷، وزارت فقر و استاندار مارسیلینو وِلِز به آقایان گومز برادران و براولیو چاواریاگا اجازه ساخت «یک پل معلق بر روی رودخانه کائوکا در منطقه لا پینتادا، در مسیر لومیتا به آرکیا، که از نواحی سانتا باربارا و والپارایسو عبور می‌کند» را دادند. این مکان به دلیل داشتن خانه‌ای کشاورزی نزدیک به این نام معروف بود که تنها خانه‌ای بود که نمای آن رنگ شده بود. قرارداد ساخت پل به خوزه ماریا ویلا واگذار شد. این پروژه که در سال ۱۸۹۵ به پایان رسید، ارتباط استان آنتیوکیا با جنوب کلمبیا را بهبود
ارتباط استان آنتیوکیا با جنوب کلمبیا را بهبود بخشید و حمل و نقل از جنوب غربی آنتیوکیا به مرکز کشور را تقویت کرد.
حقوق انگلستان نظام حقوقی کامن لا در انگلستان و ولز است که عمدتاً شامل حقوق کیفری و حقوق مدنی می‌شود؛ در این نظام حقوقی، هر شعبه دادگاه‌ها و رویه‌های خاص خودش را دارد.
آولا ماگنا () یک تالار کنسرت در دانشگاه مرکزی ونزوئلا است. این تالار در دانشگاه شهر کاراکاس و در کنار ساختمان کتابخانه اصلی دانشگاه قرار دارد. طراحی این سالن در دهه ۱۹۴۰ توسط معمار ونزوئلایی کارلوس رائول ویلانوئوا انجام شد و ساخت آن توسط شرکت دانمارکی Christiani &amp; Nielsen در سال‌های ۱۹۵۲–۵۳ صورت گرفت. این سالن به‌خاطر اهمیت هنری و معماری خود به عنوان میراث جهانی ثبت شده است. یکی از ویژگی‌های برجسته سالن، صوت‌شناسی «ابرها» است که هم از نظر زیبایی‌شناسی و هم از نظر عملکردی کاربرد دارند. این عنصر طراحی در
هم از نظر عملکردی کاربرد دارند. این عنصر طراحی در سالن به علم آکوستیک فضاهای داخلی کمک کرده است، اگرچه نمای خارجی ساختمان نیز از اهمیت معماری برخوردار است. آولا ماگنا به عنوان «مهم‌ترین سالن کنسرت» دانشگاه شناخته شده است. این امر تا حدی به دلیل قابلیت کاربردی آن است: این سالن بزرگ‌ترین سالن با ظرفیت ۲۷۰۰ نفر است و صندلی‌های آن قابل جابجایی هستند. اما این سالن از نظر رویدادهای علمی، هنری و سیاسی که در آن برگزار شده نیز اهمیت دارد. برخی از این رویدادها برای کشور بسیار مهم بوده و بخشی از جنبش‌های تاریخی
کشور بسیار مهم بوده و بخشی از جنبش‌های تاریخی بوده‌اند. در کاراکاس امروزی، این سالن به عنوان یک نقطه بحث سیاسی نیز شناخته شده است و از کمبود منابع مالی برای نگهداری رنج می‌برد. مدیر فعلی سالن ترینا مدینا است و روزاریو سیلوا پریتو دستیار مدیر می‌باشد. ساخت و ساز. زمانی که شهر دانشگاهی در سال ۱۹۴۳ شروع به کار کرد، کمیته‌ای برای تجزیه و تحلیل گزینه‌های طراحی تشکیل شد. علاوه بر انتخاب محل در نزدیکی مرکز کاراکاس، کمیته همچنین پیشنهاد کرد که طرح پردیس دانشگاه بر اساس مدل‌های مشابه، از جمله «پروژه شهری» لئوپولد
اساس مدل‌های مشابه، از جمله «پروژه شهری» لئوپولد روتِر در دانشگاه ملی کلمبیا در بوگوتا باشد. طراحی‌های اولیه برای مجموعه اصلی پردیس از سال ۱۹۴۴ آغاز شد، زمانی که معمار کارلوس رائول ویلانوئوا مطالعات اولیه و طرح کلی را طراحی کرد. در سال‌های بعد، مجتمع پزشکی دانشگاه ساخته شد و این امر منجر به ایجاد «تغییرات عمده» در طرح‌ها در سال ۱۹۴۹ گردید. طراحی نهایی تا سال ۱۹۵۲ کامل شد. توانایی ایجاد تغییرات در طرح‌ها تا حدی به دلیل رونق اقتصادی ونزوئلا و تا حدی به دلیل شخصیت سازگار ویلانوئوا بود. از کارهای او در این
شخصیت سازگار ویلانوئوا بود. از کارهای او در این دوره، آولا ماگنا به عنوان یک اثر نوآورانه شناخته می‌شود. ویلانوئوا قادر بود کار خود را تطبیق دهد، در حالی که به اصول نوگرایی خود وفادار باقی ماند و آماده بود تا طرح‌ها را طبق تغییرات ایده‌ها برای ساخت و ساز تغییر دهد. در راستای تم پروژه، طراحی‌های ویلانوئوا شامل ویژگی‌های غیر متعارفی است که طبیعت هنری آن‌ها را نشان می‌دهد، مانند توصیف ساختمان‌ها نه به عنوان اشیاء بلکه به عنوان «حرکات» (که آولا ماگنا IV از آن‌هاست). آولا ماگنا و پلازا کوبیرتا در مرکز پروژه
آولا ماگنا و پلازا کوبیرتا در مرکز پروژه پردیس قرار گرفتند، به عنوان اوج دیگر عناصر آن. قرارداد ساخت آولا ماگنا به شرکت کریستینی و نیلسن داده شد، که ساخت آن از ۲۸ نوامبر ۱۹۵۲ آغاز و تاریخ اتمام آن ۳۱ مارس ۱۹۵۳ تعیین شد؛ یعنی این که کار باید تنها در ۴ ماه تکمیل می‌شد. این سالن در زمان مقرر به پایان رسید، همان‌طور که توسط دیکتاتور نظامی مارکوس پرز خیمنز درخواست شده بود. این سالن ساختمان اصلی پروژه کارلوس رائول ویلانوئوا برای دانشگاه بود، پروژه‌ای که شامل ایجاد و بازطراحی پردیس دانشگاه توسط ویلانوئوا بود. این
و بازطراحی پردیس دانشگاه توسط ویلانوئوا بود. این سالن در ۳ دسامبر ۱۹۵۳ به‌طور رسمی با یک مراسم مذهبی کوچک افتتاح شد، اما به‌طور رسمی در ۲ مارس ۱۹۵۴ با افتتاح دهمین کنفرانس بین‌المللی آمریکا افتتاح گردید. در یک واقعه افسانه‌ای، زمانی که ویلانوئوا برای اولین بار وارد سالن تکمیل شده شد و ابرهای صوتی تازه رنگ‌شده را دید، دستان خود را به هوا بلند کرد و فریاد زد که این بسیار عظیم است. همکاری ویلانوئوا با الکساندر کالدر، هنرمند و مهندس آمریکایی که «ابرهای شناور» معروف سالن را طراحی و ساخته بود، آغازگر یک رابطه
معروف سالن را طراحی و ساخته بود، آغازگر یک رابطه کاری طولانی‌مدت میان این دو بود، اگرچه کالدر تنها یک بار، در سال ۱۹۵۵، سالن تکمیل شده را دید.
حسین الحبشی (متولد ۱ ژوئیه ۱۹۶۴، در عربستان سعودی) بازیکن بازنشسته فوتبال عربستان است که سابقه بازی در تیم باشگاه فوتبال الهلال عربستان را دارد.
مازمانیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
کانتربری ممنوعه () که با نام شهر رذایل () هم شناخته می‌شود، یک فیلم کمدی به کارگردانی ایتالو آلفارو است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. داستان. این فیلم، چند اپیزودی است و به چند قسمت تقسیم شده است که هر کدام، داستانی شبیه به آنچه در "حکایت‌های کنتربری" آمده است را روایت می‌کند. این اپیزودها به شرح زیر است:
فرانکو گاروفالو (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "هرکول"، "قتل در گورستان اتروسک"، "اینگرید فاحشه خیابانی"، "کانتربری ممنوعه"، "آرنا" و "قهرمانان در جهنم" اشاره کرد.
افق ذرات که (به آن افق کیهانی، افق متحرک؛ در متن اسکات دودلسون، یا افق نور کیهانی نیز گفته می‌شود) () حداکثر فاصله‌ای است که نور از ذرات می‌توانسته از آن به سوی ناظر خود در طی سن جهان بپیماید؛ بسیار شبیه مفهوم افق زمینی، این افق مرز بین مناطق قابل مشاهده و غیرقابل مشاهدهٔ جهان را نشان می‌دهد، بنابراین فاصلهٔ آن در عصر کنونی اندازهٔ جهان قابل مشاهده را مشخص می‌کند. با توجه به انبساط جهان، سن جهان صرفاً برابر سرعت نور (تقریباً ۱۳٫۸ میلیارد سال نوری) نیست، بلکه سرعت نور برابر زمان هم‌شکل است. وجود، ویژگی‌ها و
سرعت نور برابر زمان هم‌شکل است. وجود، ویژگی‌ها و اهمیت یک "افق کیهانی" به مدل خاصی از کیهان‌شناسی فیزیکی (که استفاده می‌کنیم) بستگی دارد. زمان منسجم و افق ذرات. از نظر فاصلهٔ متحرک، "افق ذرات" برابر با زمان منسجم η است که از بیگ بنگ گذشته است، برابر سرعت نور: در اینجا formula_2 ضریب مقیاس (بدون بُعد) است &gt; ضریب مقیاس متریک فریدمان-لومتر-رابرتسون-واکر، و به‌طور سنتی زمان وقوع بیگ بنگ formula_3 گرفته شده. زیرنویس 0 «امروز» را نشان می‌دهد به‌طوری که زمان مطابق امروز برابر formula_4 است. توجه شود که زمان
مطابق امروز برابر formula_4 است. توجه شود که زمان منسجم formula_5 سن جهان نیست، بلکه زمان منسجم آن مقدار از زمان است که یک فوتون برای پیمودن از جایی که ما هم‌اکنون قرار داریم تا دورترین مرز جهان قابل مشاهده، نیاز دارد با این فرض که در طول این مدت جهان انبساطی نداشته باشد؛ که چنین تعریفی از دیدگاه فیزیکی formula_6، مفهوم روشنی از زمان ندارد.
سیگرید نونز (؛ زادهٔ ) نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. او در سال ۲۰۱۸ برنده جایزه ملی کتاب آمریکا شد.
شرکت تکنپ انرژیز ان‌وی یک شرکت فرانسوی در حوزه مهندسی و فناوری صنایع انرژی و شیمیایی است که در سال ۲۰۲۱ به‌عنوان یک اسپین-آف از شرکت چندملیتی تکنیپ‌اف‌ام‌سی تأسیس شد. تکنیپ‌اف‌ام‌سی خود نتیجهٔ ادغام گروه فرانسوی تکنیپ و شرکت آمریکایی اف‌ام‌سی تکنالوجیز بود. در سال ۲۰۱۹، مدیرعامل شرکت تکنیپ‌اف‌ام‌سی اعلام کرد که شرکت به دو بخش مستقل تقسیم می‌شود: یک شرکت فناوری و خدمات با نام تکنیپ‌اف‌ام‌سی و یک شرکت مهندسی و ساخت‌وساز با نام تکنپ انرژیز.
دکامرون شماره ۲ – دیگر حکایت‌های بوکاچو () یک فیلم کمدی به کارگردانی مینو گوئرینی است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد.
فریبا بلوچ فعال حقوق بشر و فعال حقوق زنان اهل استان سیستان و بلوچستان، ایران است. در ۲۰۲۴، وی برنده جایزه بین‌المللی زنان شجاع شد. زندگی‌نامه. فریبا بلوچ در استان سیستان و بلوچستان، ایران به عنوان معلم مشغول به کار بود و بعد از آنکه به بریتانیا، مهاجرت کرد، به فعالیت در زمینه حقوق بشری رو آورد. گروگان‌گیری خانواده توسط وزارت اطلاعات. در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۳، فریبا بلوچ از لندن، در گفتگو با فرداد فرحزاد در تلویزیون ایران اینترنشنال اعلام کرد، وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران، بیش از پنج روز است که فرزند پسر و برادر
ایران، بیش از پنج روز است که فرزند پسر و برادر خود را «گروگان» گرفته است. بلوچ به فرحزاد گفت: «از طرف وزارت اطلاعات به من اعلام کردند، تا [زمانی‌که] من از فعالیت‌هایم در لندن دست برندارم، [آن‌ها] به بازداشت پسر و برادرم در ایران، ادامه می‌دهند». وزارت اطلاعات همچنین به بلوچ گفت، «حذف» او در لندن برایشان راحت است.
مارچلا دی فولکو (؛ – ) بازیگر، سیاستمدار و کنشگر حقوق ال‌جی‌بی‌تی اهل ایتالیا بود. او در آغاز با نام «مارچلو دی فولکو» در سینما فعالیت داشت و نقش مردان را بازی می‌کرد؛ اما در سال ۱۹۸۷ با عمل جراحی تغییر جنسیت داد و از آن پس نقش زنان را بازی می‌کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "چه زیباست برناردا، سراپا شبدیز، سراپا پرحرارت"، "ساتیریکون فلینی"، "رم"، "آمارکورد"، "دکامرون شماره ۲ – دیگر حکایت‌های بوکاچو"، "شهر زنان" و "نشان تو چیست؟" اشاره کرد.
دانیل آزاتی قازاریان (؛ زاده - درگذشته ) آهنگساز، رهبر گروه کر، کارشناسی آموزشی و خواننده اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در در شوشی در به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی وانو ساراجیشویلی تفلیس (۱۹۲۱) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون آموزگار شایسته ارمنستان شوروی، چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی و نشان لنین شد. وی در ۱۴ دسامبر ۱۹۵۸ در سن ۷۵ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
آزات میناسی مانوکیان (؛ زاده - درگذشته ) آهنگساز، رهبر گروه کر، کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در در به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان لنین، نشان پرچم سرخ کار و چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۵۲) چهره هنری شایسته گرجستان شوروی (۱۹۳۶)، قهرمان کار ارمنستان شوروی (۱۹۳۵) و آموزگار شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۷ مهٔ ۱۹۵۸ در سن ۷۹ سالگی در ایروان درگذشت.
آنتونلا مورجا (؛ ۲۶ ژوئن ۱۹۴۲ – ۱۰ مارس ۲۰۱۵) بازیگر اهل ایتالیا بود. وی در سال ۱۹۶۲ برندهٔ رقابت‌های «دوشیزهٔ زیبای ایتالیا» شد و همین موضوع راهش را به سمت بازیگری حرفه‌ای هموار کرد.
یوگنی آرتمی باشینجاقیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) مهندس، مکانیک اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۱ نوامبر ۱۹۲۴ در تفلیس به دنیا آمد و از (۱۹۵۰) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، نشان پرچم سرخ کار، نشان انقلاب اکتبر، نشان پیش‌کسوت کار، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، مدال بزرگداشت ۸۵۰مین سالگرد مسکو، نشان پیش‌کسوت کار، جایزه دولتی اتحاد شوروی شده است. وی در ۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۱ در سن ۹۶ سالگی درگذشت.
گریس ملونی (؛ زادهٔ ۱۹۹۵/۱۹۹۶) بازیگر اهل بریتانیا است که بیشتر بابت ایفای نقش ملکه اگنس سوئد در مجموعه تلویزیونی کبیر شناخته می‌شود. وی از سال ۲۰۱۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. ملونی فارغ‌التحصیل آکادمی موسیقی و هنرهای نمایشی لندن است.
اوسکی زاکاری سیمونیان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) تنباکوکار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۱۸ در آرنی به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، نشان پرچم سرخ کار و قهرمان کار سوسیالیست (۱۹۵۰) شده‌است. تاریخ درگذشت وی نامعلوم است.
استپان گریگوری بارخوداروف (؛ زادهٔ - درگذشته ) فرهنگ‌نویس، زبان‌شناس و کارشناس علوم پرورشی در زمینه زبان‌شناسی، استاد دانشگاه در زمینه مطالعات زبان روسی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در در باکو به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی سن پترزبورگ (۱۹۱۸) فارغ‌التحصیل گشت. وی از ۱۹۴۶ عضو مکاتبه‌ای آکادمی علوم اتحاد شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، جایزه لنین (۱۹۷۰) و نشان پرچم سرخ کار (۱۹۴۵) شده است. وی در ۳ اکتبر ۱۹۸۳ در سن ۸۹ سالگی در مسکو درگذشت.
اولگا اسپانداریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) انقلابی، روزنامه‌نگار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۹ ژوئن ۱۸۷۹ در مخاچ‌قلعه به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان لنین و نشان برجسته افتخار شده است. وی در ۷ اوت ۱۹۷۱ در سن ۹۲ سالگی در مسکو درگذشت.
سرگئی وارطانی مامیکونیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) دانشمند اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۰ مهٔ ۱۹۰۸ در شوشی به دنیا آمد و از دانشگاه فنی دولتی بائومن مسکو فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار، نشان لنین، نشان پرچم سرخ کار، نشان ستاره سرخ، جایزه دولتی اتحاد شوروی (۱۹۷۳) و شده است. وی در ۱۹۸۷ در سن ۷۹ سالگی در مسکو درگذشت.
آراکسیا هامبارتسومی گاسپاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۴ اکتبر ۱۹۲۶ در روستای آرماش به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۴۸) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان کار سوسیالیست، نشان پیش‌کسوت کار، آموزگار شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۲، نشان لنین (۱۹۶۰ و ۱۹۷۸) و مدال کارگر ممتاز شده است. وی در ۲۸ فوریهٔ ۲۰۰۱ در سن ۷۴ سالگی درگذشت.
آمالیا هایکی هاروتیونیان (؛ ; – ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۳۳ در سوکار به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان کار سوسیالیست (۱۹۸۱)، نشان پرچم سرخ کار (۱۹۷۱) و نشان لنین (۱۹۷۶; ۱۹۸۱) شده است. وی در ۱۹۹۷ در سن ۶۴ سالگی در گیومری درگذشت.
تساغکانوش کروبی گالمتریان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ارمنستان است که در ایروان زندگی می‌کند. زندگی‌نامه. وی در ۱ مه ۱۹۳۷ در کسب به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین (۱۹۶۶)، قهرمان کار سوسیالیست (۱۹۶۶)، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، نشان دوستی خلق (۱۹۸۶)، نشان پرچم سرخ کار (۱۹۸۱) و نشان پیش‌کسوت کار شده است.
دکامرون شماره ۴ – حکایت‌های دلکش بوکاچو () یا به‌طور خلاصه دکامرون ۴، یک فیلم کمدی به کارگردانی پائولو بیانکینی است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد.
هوکتمبریک مانوکی کولوزیان (؛ ؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) برزشناس و کشاورز اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۲۴ در نور آرتاگرس به دنیا آمد و از دانشگاه ملی علوم کشاورزی ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون قهرمان کار سوسیالیست (۱۹۴۹) و نشان لنین (۱۹۴۹; ۱۹۵۰) شد.
هوهانس نیکولایی ایساهاکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) دانشمند اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۸۹۱ به دنیا آمد و از و دانشگاه فنی دولتی بائومن مسکو فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و نشان پرچم سرخ کار شده است. وی در ۱۹۵۸ در سن ۶۷ سالگی درگذشت و در آرامستان ارامنه مسکو به خاک سپرده شد.