payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فناوری بنیاد هو لئونگ هو لی (۲۰۰۸)، مدال افتخار، دولت سار هنگ کنگ (۲۰۰۸)، شوالیه نشان ملی شایستگی، فرانسه (۲۰۱۱)، قاضی صلح، دولت سار هنگ کنگ (۲۰۱۴)، عضو موسس، آکادمی علوم هنگ کنگ (۲۰۱۵)، دانشیار خارجی، آکادمی ملی علوم ایالات متحده (۲۰۱۶)، عضو افتخاری خارجی، آکادمی هنر و علوم آمریکا (۲۰۱۶)، ۱۰ ستاره علمی چین توسط طبیعت (۲۰۱۶)، ۱۰۰ دانشمند برتر آسیایی (۲۰۱۶)، ستاره برنز باوهینیا (BBS)، دولت سار هنگ کنگ (۲۰۱۷)، عضویت آکادمی علوم پزشکی چین (۲۰۱۹) به‌دست آورده است.
آلخاندرا کوستاماگنا (؛ زادهٔ ) نویسنده، روزنامه‌نگار اهل شیلی است. زندگی‌نامه. والدین آلخاندرا کوستاماگنا در سال ۱۹۶۷ از آرژانتین به شیلی مهاجرت کردند. او به یاد می‌آورد که نخستین تجربه‌اش با نوشتن، از طریق ثبت یادداشت‌های روزانه بود که به‌صورت نامنظم از سن ده‌سالگی آغاز کرد. در دوران نوجوانی، آلخاندرا کوستاماگنا شروع به جدی‌تر گرفتن نوشتن کرد، پس از آنکه به مدرسه فرانسیسکو میراندا وارد شد و به منطقه لا رینا نقل‌مکان کرد. در آنجا، استاد گیرمو پرز او را به خواندن آثار نرودا، میسترال، شکسپیر، چخوف و رمان
خواندن آثار نرودا، میسترال، شکسپیر، چخوف و رمان "جنایت و مکافات" نوشته داستایوسکی که تا به امروز نیز تأثیر خود را بر نوشته‌های او حفظ کرده است، توصیه کرد. علاوه بر این، مصاحبه‌ای برای او ترتیب داده شد و او به خانه همسایه‌اش نیکانور پاررا رفت، جایی که با او دربارهٔ شعر و بی‌خوابی که هر دو در آن مشترک بودند، صحبت کرد. تحصیلات آکادمیک. آلخاندرا کوستاماگنا در دانشگاه دیگو پورتالس روزنامه‌نگاری خواند و در کارگاه‌های نویسندگی به سرپرستی گیرمو بلانکو، پیا باروس، کارلوس سردا و آنتونیو اسکارمتا شرکت کرد. بعدها، او
سردا و آنتونیو اسکارمتا شرکت کرد. بعدها، او برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشته ادبیات، تحصیل در دانشگاه شیلی را آغاز کرد. آلخاندرا کوستاماگنا با مجلات "گاتوپاردو"، "رولینگ استون" و "ال مالپنسنته" همکاری کرده است. در سال ۱۹۹۴، او یک بورسیه FONDART برای نوشتن اولین رمان خود دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۳، بورسیه‌ای از برنامه بین‌المللی نویسندگی دانشگاه آیووا دریافت کرد. در سال ۲۰۱۱، آلخاندرا کوستاماگنا اظهار داشت که به سکوت علاقه دارد: «من این سکوت نیمه‌آلوده به صدای خودروها، از شهری که در فاصله دور است، را
به صدای خودروها، از شهری که در فاصله دور است، را دوست دارم. مثل تنها بودن، اما همراه بودن است. و اگر نیاز به صحبت داشته باشم، پاسکوال را دارم.» او همچنین بیان کرد که نمی‌خواهد فرزند داشته باشد: «ایده خانواده‌ای که از مادر، پدر، فرزندان، پرستاران و حیوانات خانگی تشکیل شده، برای من خیلی بسته، فقیر و محافظه‌کار به نظر می‌رسد. جدا از انتخاب شخصی من که نمی‌خواهم مادر باشم، فکر می‌کنم داشتن فرزند خیلی خوب است.» کوستاماگنا نگرانی‌ای در مورد رسیدن به موفقیت بزرگ نداشت: «دوست دارم زندگی‌ام همچنان عادی باشد، اینکه
«دوست دارم زندگی‌ام همچنان عادی باشد، اینکه نوشتن و منتشر کردن شادی من است. نمی‌خواهم کارم به مسابقه‌ای برای موفقیت تبدیل شود یا مجبور باشم به توقعات انتشاراتی پاسخ دهم. خودم را این‌گونه نمی‌بینم.» او همچنین از کلیشه‌های مربوط به زنان ابراز تاسف کرد: «این‌که زنان بیشتر گریه می‌کنند و با احساسات بیشتری می‌نویسند، کلیشه‌ای است که برای برابری جنسیتی بسیار بد است. و این موضوع شامل وظایف زنان برای ازدواج، داشتن فرزندان و تشکیل خانواده‌ای شاد نیز می‌شود.» سوابق شغلی. آلخاندرا کوستاماگنا سردبیر بخش فرهنگ و سرگرمی
آلخاندرا کوستاماگنا سردبیر بخش فرهنگ و سرگرمی روزنامه "ملت" بود. او در ایستگاه رادیویی "راک و پاپ" در برنامه‌های "افراد متفکر" و "پارک جنگلی" به‌عنوان گوینده رادیویی فعالیت داشت. در سال ۱۹۹۶، اولین رمان خود با عنوان "با صدای آرام" را منتشر کرد. در سال ۲۰۰۰، کتاب "شب‌های بد" و در سال ۲۰۱۳، کتاب "روزی روزگاری یک پرنده" از او منتشر شدند. او همچنین در تدریس کارگاه‌های ادبی فعالیت داشته است و به‌عنوان منتقد تئاتر برای روزنامه‌ها و مجلات ملی کار کرده است. علاوه بر این، به‌عنوان ستون‌نویس و نویسنده تاریخی برای
بر این، به‌عنوان ستون‌نویس و نویسنده تاریخی برای مجلات مختلف فعالیت داشته است.
موسیقی زنان گونه‌ای از موسیقی است که بر پایه ایده‌های جداگرایی فمینیستی و جداگرایی لزبین‌ها شکل گرفته و با هدف برانگیختن آگاهی فمینیسم در چارچوب موسیقی پاپ غربی، به ترویج موسیقی «زنان برای زنان» می‌پردازد. در واقع بن‌مایه تئوریک این گونه موسیقیایی، بر پایه اندیشه‌های رادیکالی شکل گرفته که معتقدند باید زنان و لزبین‌ها کاملاً جدا از اجتماع مردان و حتی زنان دگرجنس‌گرا به فعالیت بپردازند و پایگاه اجتماعی و هنری خود را تقویت کنند. این سبک در ابتدا بر مفاهیم فمینیستی‌ای متمرکز بود که نابرابری‌های اجتماعی و
فمینیستی‌ای متمرکز بود که نابرابری‌های اجتماعی و خانوادگی علیه زنان را آشکار می‌کرد. مسائلی که اغلب از سوی مردان نادیده گرفته می‌شد. اشعار استفاده شده در این سبک موسیقی، بر قدرت فردی زنان و همبستگی زنانه تأکید داشت. با گذشت زمان، این ژانر به موسیقی لزبین‌ها به عنوان شاخه‌‌ای از فمینیسم تبدیل شد. این سبک به‌عنوان بیان موسیقایی موج دوم جنبش فمینیستی شناخته شد و شامل فعالیت‌های مرتبط با حقوق کارگری زنان، جنبش‌های مدنی، و صلح‌طلبی نیز بود. پایه‌گذاران این جنبش هنرمندان لزبینی مانند کریس ویلیامسون، مگ کریستین،
هنرمندان لزبینی مانند کریس ویلیامسون، مگ کریستین، و مارجی آدام و همچنین موزیسین‌های آفریقایی-آمریکایی تباری مانند لیندا تیلری، مری واتکینز، و گوئن ایوری، و فعالانی مانند برنیس جانسون ریگا و گروهش بودند. موسیقی زنان نه تنها با اجراکنندگان زن، بلکه با تمامی زنان شاغل در صنعت موسیقی—از نوازندگان استودیویی و تهیه‌کنندگان گرفته تا مهندسان صدا، تکنسین‌ها، طراحان جلد آلبوم، توزیع‌کنندگان و برگزارکنندگان فستیوال‌ها—ارتباط دارد. تاریخچه. ریشه‌ها. در اوایل دهه ۱۹۷۰، همزمان با شکل‌گیری فمینیسم موج دوم، فمینیست‌ها
همزمان با شکل‌گیری فمینیسم موج دوم، فمینیست‌ها برای حقوق لزبین‌ها مبارزه نمی‌کردند. اگرچه شورش‌های استونوال در ۱۹۶۹ به زادگاه جنبش آزادی همجنسگرایان تبدیل شد، اما فمینیست‌های سیاسی هراس داشتند که حمایت از لزبین‌ها موجب لکه دار شدن تلاش‌های گذشته آن‌ها شود و به همین دلیل گاه نسبت به لزبین‌ها خصومت نشان می‌دادند. شکاف بیشتر بین زنان دگرجنسگرا و لزبین با رد لزبین‌ها توسط سازمان ملی زنان (NOW) تشدید شد. بتی فریدان، عضو NOW، لزبین‌ها را «تهدید بنفش» خواند. این طرد شدن باعث پیوستن بسیاری از زنان به جمعیت‌های
طرد شدن باعث پیوستن بسیاری از زنان به جمعیت‌های لزبین-فمینیست و در مواردی به گروه‌های حامی جداسازی اجتماع زنان لزبین از مردان و حتی زنان دگرجنس‌گرا منجر شد. گروه‌های موسیقی زنان هم مانند ددلی نایتشید و گروه‌های رهایی بخش زنان شیکاگو و نیوهیون، در ابتدا دیدگاه‌های فمینیستی مرسوم را بازتاب می‌دادند و مواضع لزبین‌ها را برجسته نمی‌کردند. خاستگاه موسیقی زنان. در ۱۹۶۳، لسلی گور خواننده-ترانه‌سرای آمریکایی، آهنگی با عنوان «You Don't Own Me»(تو مالک من نیستی) ضبط کرد که در آن خطاب به معشوقش می‌گوید: «مالک من
ضبط کرد که در آن خطاب به معشوقش می‌گوید: «مالک من نیستی، نباید به من بگویی چه بگویم یا انجام دهم، و نباید مرا به نمایش بگذاری». متن این ترانه الهام بخش زنان جوان شد و گاه به‌عنوان عاملی در شکل گیری فمینیسم موج دوم شناخته می‌شود. توسعه موسیقی زنان. در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰ در ایالات متحده، منتقدان و موزیسین‌ها دریافتند که «تصاویر مثبت از زنان در موسیقی پاپ» اندک است و «فرصتهای محدودی برای هنرمندان زن» وجود دارد. آن‌ها زنان را به دلیل جنسیتشان در موقعیت نامناسبی می‌دیدند. در آن زمان، کمپانی‌های بزرگ
نامناسبی می‌دیدند. در آن زمان، کمپانی‌های بزرگ ضبط موسیقی تنها با چند گروه زنانه قرارداد بسته بودند. در واکنش به این وضعیت، برخی فمینیست‌ها ایجاد فضای جداگانه برای خلق موسیقی توسط زنان را ضروری دانستند. جداگرایی لزبین و فمینیستی به‌عنوان «راهبردی برای تمرکز انرژی زنان و تقویت رشد موسیقی زنان» مورد استفاده قرار گرفت این سبک که ابتدا با عنوان «موسیقی لزبین» شناخته می‌شد، ریشه در فعالیت‌های موسیقایی دهه ۱۹۶۰ دارد و توسط هنرمندان در دهه ۱۹۷۰ تکامل یافت تا جنبشی موسیقایی با محوریت لزبین‌ها شکل گیرد از دل جنبش
موسیقایی با محوریت لزبین‌ها شکل گیرد از دل جنبش جدایی‌طلبانه، اولین نمونه‌های توزیع شده موسیقی ویژه لزبین‌ها و فمینیست‌ها پدید آمد. در ۱۹۷۲، مکسین فلدمن—که از ۱۹۶۴ به صورت آشکارا لزبین بود—اولین اثر صریحاً لزبین را با عنوان «Angry Atthis»(آتتیس خشمگین؛ اشاره به معشوقه سافو، شاعر یونان باستان) ضبط کرد. فلدمن این ترانه را از ۱۹۶۹ اجرا می‌کرد و متن آن بازتابدهنده احساسات و تجربیات شخصی او به‌عنوان یک لزبین بود. در همان سال، گروه‌های فمینیستی تماماً زن شیكاگو وومنز لیبریشن راک بند و نیوهیون وومنز لیبریشن راک
وومنز لیبریشن راک بند و نیوهیون وومنز لیبریشن راک بند آلبوم Mountain Moving Day را منتشر کردند. در ۱۹۷۳، الیکس دابکین، نوازنده فلوت کی گاردنر، نوازنده بیس و پچز اتم گروه لاوندر جین را تشکیل دادند و آلبوم Lavender Jane Love Women (لاوندر جین عاشق زنان است) را به‌عنوان اولین آلبومی که تولیدکنندگان آن لزبین بودند و تمامی قطعات آن برای بازتاب لزبین‌ها ساخته شده بود؛ ضبط کردند. این آثار اولیه از طریق فروش پستی و کتابفروشی‌های فمینیستی لزبین مانند لامبدا رایزینگ در واشنگتن توزیع میشدند. در می ۱۹۷۴، زنانی كه
در واشنگتن توزیع میشدند. در می ۱۹۷۴، زنانی كه بعدها اولین گروه راک زنان اروپا را تشکیل دادند، در فستیوال موسیقی زنان برلین اجرا کردند. آنها گروه فلایینگ لزبینز را تأسیس کردند و در ۱۹۷۵ آلبوم خود را منتشر کردند. تاثیرات اجتماعی و سیاسی. در دوره‌‌های بعدی موسیقی زنان، تمرکز بر جداگرایی لزبین‌ها افزایش یافت. اکثر فستیوال‌های موسیقی زنان با سرمایه‌های خصوصی و قراردادهای کوتاه مدت، فضایی بدون حضور مردان را ایجاد می‌کردند. برخی فستیوال‌ها مردان بالای سن خاصی را حذف می‌کردند و برخی دیگر به طور کلی ورود آن‌ها را
حذف می‌کردند و برخی دیگر به طور کلی ورود آن‌ها را ممنوع می‌دانستند. بحث برانگیزترین رویدادها مربوط به فستیوال موسیقی زنان میشیگان میشد. ایده‌های رادیکال موزیسین‌ها به موسیقی و اجراهای آن‌ها راه یافت و گاه منجر به تبعیض علیه سایر گروه‌ها شد. اهداف و تاثیرات موسیقی زنان. در موسیقی کلاسیک اروپایی، کدهای نشانه‌شناختی خاصی برای بیان زنانگی به کار می‌رود که با تغییر مفهوم زنانگی—از تصویر زن زیبا از نگاه مردانه به زنی قدرتمند با جذابیت درونی—تکامل یافته‌اند. موسیقیدانان فمینیست تلاش کردند تصویری مثبت، پویا، و
فمینیست تلاش کردند تصویری مثبت، پویا، و جسورانه از زنان ارائه دهند که نه تنها شکاف‌های جنسیتی را نقد می‌کرد، بلکه اهداف جنبش فمینیسم در زمینه عدالت اجتماعی و حقوق مربوط به سقط جنین و کنترل بارداری را نشان می‌داد. برخی زنان با به کارگیری «سبک پوشش و مدل موی مردانه» سعی در کمرنگ کردن تفاوت‌های جنسیتی داشتند. ترانه‌ها نیز اهداف فمینیستی را بازتاب می‌دادند؛ مثلاً هلن ردی در ترانه «I Am Woman» می‌خواند: «من زنم، غرش مرا بشنو... و دیگر کسی مرا سرجایم نخواهد نشاند.» لزبین‌ها از طریق موسیقی به بیان خود پرداختند.
لزبین‌ها از طریق موسیقی به بیان خود پرداختند. اِتل اسمیت، آهنگساز، تجربیات لزبینی خود را در آثارش رمزگذاری می‌کرد. آن‌ها معتقد بودند جنسیت آهنگسازان، ترانه‌سرایان و هنرمندان به صورت ناخودآگاه در نحوه استفاده از تکنیک‌های ساخت موسیقی تاثیر می‌گذارد. بنابراین زمانی که لزبین‌ها با گروه هنرمندان لزبین به ساخت اثر می‌پردازند، شکلی از ناخودآگاه آن‌ها در اثر بروز پیدا می‌کند که اگر همان شعر و نت توسط مردان یا زنان دگرجنس‌‌‌گرا نوشته و اجرا شود؛ آن کیفیت را نخواهد داشت. چنین دیدگاهی از نگرش‌های افراطی فمینیستی
داشت. چنین دیدگاهی از نگرش‌های افراطی فمینیستی آن‌ها نشات می‌گرفت. در نهایت موسیقی لزبین‌ها به شکستن انزوا و شکل گیری هویت جمعی آن‌ها کمک کرد. خانواده‌ها و دوستان لزبین‌ها در مواجهه با این آثار امکان فرایند آگاهسازی تدریجی (coming-out) را پیدا می‌کردند. جشنواره‌های موسیقی زنان. اولین فستیوال موسیقی زنان در ۱۹۷۳ در دانشگاه ایالتی ساکرامنتو برگزار شد. در می ۱۹۷۴، فستیوال ملی موسیقی زنان توسط کریستین لمس در شیکاگو راه اندازی شد. فستیوال موسیقی زنان میشیگان (۱۹۷۶) بزرگترین رویداد از این دست در ایالات متحده بود
بزرگترین رویداد از این دست در ایالات متحده بود که پس از چهل دوره در ۲۰۱۵ تعطیل شد. فستیوال‌های دیگری مانند فستیوال لزبین‌های اوهایو(از ۱۹۸۸ تاکنون) نیز شکل گرفتند. این فستیوال‌ها—علاوه بر موسیقی—با برگزاری کارگاه‌های آموزشی (مانند سلامت زنان، توانمندسازی، و حقوق رنگین پوستان) و ایجاد فضای امن برای بیان عواطف همجنسگرایانه، به تقویت هویت جمعی لزبین‌ها کمک کردند
مارگارت آن نیوْ (؛ – ) اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی دومین انسان ابرصدساله تاییدشده بعد از خیرت آدریانس بومخارت بود. او در سن پتر پورت در جزیره گرنزی در کانال مانش زندگی می‌کرد. اوایل زندگی. نیوْ در تاریخ ۱۸ مه ۱۷۹۲ (۲۳۲ سال پیش) به نام مارگریت آن هاروی زاده شد و بزرگ‌ترین فرزند از هفت بچه بود. بیشتر دوران کودکی‌اش را در گرنزی سپری کرد. او بعدها نحوه نگارش نام خود را تغییر و آن را انگلیسی‌سازی کرد. در اوایل زندگی، او از سقوط از پله‌ها جان سالم به در برد که البته باعث شد سه روز به حالت
سالم به در برد که البته باعث شد سه روز به حالت بیهوشی باقی بماند. نیوْ همان‌طور که بعدها مورد توجه همگان واقع شد، آشوب‌هایی که انقلاب فرانسه به گرنزی آورد را به یاد داشت؛ در آن زمان، پدرش فرماندهی شبه‌نظامیان جزیره را بر عهده داشت. در سال ۱۸۰۷، در سن ۱۵ سالگی، او به همراه پدرش سفری دریایی را به مقصد ویموث، دورست آغاز کرد، اما یک طوفان شدید باعث شد کشتی مجبور به توقف در سواحل چسیل گردد. نیوْ در بریستول تحصیل کرد و به ادبیات و شعر علاقه داشت. در سال ۱۸۱۵، او به یک «مدرسه تحصیلات تکمیلی» در بروکسل رفت و به
به یک «مدرسه تحصیلات تکمیلی» در بروکسل رفت و به زبان‌های فرانسه و ایتالیایی تسلط یافت و قادر به مکالمه به آلمانی و اسپانیایی هم بود. او همچنین قادر بود کتاب عهد جدید را به زبان یونانی بخواند. اندکی بعد از نبرد واترلو و زمانی که جنازه‌ها دفن شده بودند، نیوْ با مدیر مدرسه‌اش، از میدان جنگ واترلو بازدید کرد. در آنجا، مارگارت یادگارهایی را از میدان نبرد برداشت که آن‌ها را به گبهارد لبرشت فون بلوشر ژنرال پادشاهی پروس در لندن نشان داد. نیوْ با شارل فرانسوا دوموریه ژنرال جنگ‌های انقلاب فرانسه هم دیدار کرده بود،
ژنرال جنگ‌های انقلاب فرانسه هم دیدار کرده بود، کسی که نیوْ را «لا اسپریتوئل» (به معنای «انسان معنوی» یا «با روحیه») نامید. مارگارت در تاریخ ۱۸ ژانویه ۱۸۲۳ با جان نیوْ، متولد ۱۷۷۹، از تنتردن کنت (انگلستان) در کلیسای سن پتر پورت ازدواج کرد. برای ماه عسل خود، آن‌ها به میدان جنگ واترلو رفتند که این بار هشت سال پس از وقوع نبرد واترلو بود. او ۲۵ سال از زندگی مشترک خود را در انگلستان گذراند، اما پس از مرگ همسرش در سال ۱۸۴۹، به جزیرهٔ گرنزی بازگشت. آن‌ها هیچ فرزندی نداشتند. آمار سرشماری سال ۱۸۷۱ نشان می‌دهد که
نداشتند. آمار سرشماری سال ۱۸۷۱ نشان می‌دهد که مارگارت آ. نیوْ (۷۸ ساله) و خواهرش الیزابت هاروی (۷۳ ساله) در شومیر، روژ اوئی سن پتر پورت گرنزی زندگی می‌کردند. نیوْ به همراه خواهرش الیزابت به کشورهای مختلف سفر کرد. آخرین سفر آنها در سال ۱۸۷۲ بود، که او ۸۰ ساله بود و آنها به شهر کراکوف در لهستان (که در آن زمان بخشی از امپراتوری اتریش-مجارستان بود) سفر کردند. ابرصدسالگی. در تاریخ ۱۸ مه ۱۸۹۹، جشنی در «روژ اوئی» برای جشن تولد ۱۰۷ سالگی او و ورود به سال ۱۰۸ام زندگی‌اش برگزار شد. شورای شهر، قاضیان محلی (ژورات‌ها)
برگزار شد. شورای شهر، قاضیان محلی (ژورات‌ها) و سایر مقامات، و حدود ۲۵۰ نفر از ساکنان برجسته در این مراسم شرکت کردند. روز بعد یک خبرنگار از تایمز، مارگارت را علیرغم سن بالا در حال درست کردن مربای پرتقال دید. گزارش شده است که او تا سن ۱۰۵ سالگی هرگز بیمار نشده بود، اما در این سن آنفولانزا گرفت و در ۱۰۸ سالگی دچار برونشیت شد. در سن ۱۱۰ سالگی، او از درخت بالا رفت تا سیبی بچیند و توضیح داد که سیب‌ها وقتی از درخت خورده شوند، تازه و بسیار خوشمزه‌تر هستند. یک گزارش خبری در روزنامه‌ای ثبت کرده است که او هنگام صرف
خبری در روزنامه‌ای ثبت کرده است که او هنگام صرف ناهار یک و نیم لیوان شراب شِری قدیمی می‌نوشید و شب‌ها برای شام هم کمی ویسکی و آب می‌خورد. او همیشه عادت داشت که زود بیدار شود و از خوردن و نوشیدن، میان‌وعده‌های غذایی خودداری کند. برخلاف باور عمومی، او در ۱۱۰ سالگی (که در ۱۹۰۲ جشن گرفته شد) تبریکات ملکه ویکتوریا را دریافت نکرد (ملکه ویکتوریا در سال ۱۹۰۱ درگذشته بود). با این حال، خانواده هاروی (از طریق خواهرزاده نیوْ، لوئیزا) با خانواده سلطنتی مکاتبه داشتند و از عکس امضا شده‌ای که در ۴ مه ۱۸۹۶ توسط ملکه به
و از عکس امضا شده‌ای که در ۴ مه ۱۸۹۶ توسط ملکه به آنها داده شده بود، قدردانی کردند. مرگ. نیوْ در تاریخ ۴ آوریل ۱۹۰۳ در سن ۱۱۰ سال و ۱۰ ماهگی درگذشت. گزارش شده است که روز قبل از مرگش، او یکی از بندهای مزامیر را با صدای بلند تکرار کرد. به عنوان نشان احترام، پرچم‌ها در گرنزی نیمه‌افراشته شدند. خواهرزاده بزرگ نیوْ، مادر گلن‌کرن بالفور پل بود، که به عنوان سفیر بریتانیا در عراق (۱۹۶۹–۷۱)، اردن (۱۹۷۲–۷۵) و تونس (۱۹۷۵–۷۷) خدمت کرده بود. بالفور پل در یادداشت‌های خود در کتاب خاطراتش «نی‌انبان اسکاتلندی در بابل» که
در کتاب خاطراتش «نی‌انبان اسکاتلندی در بابل» که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد، نقل کرد که مادرش «آن اندازه به او نزدیک بود که برای تولد ۱۱۰ سالگی‌اش تبریکی بفرستد و از او در پاسخ یک نامه تمیز نوشته‌شده و یک عکس دریافت کند.»
یک فیلم ماجراجویی انیمه ژاپنی محصول ۲۰۲۲ ساخت استودیو مدهاوس به کارگردانی آتسوکو ایشیزوکا است. این فیلم در ۱۸ فوریه ۲۰۲۲ در ژاپن نمایش داده شد. خلاصه داستان. سه نوجوان به نام‌های روما، توتو و دراپ گروه دوستانهٔ خود را دون گلیس می‌نامند. یک روز، زمانی که این سه دوست به خاطر آتش‌سوزی جنگل‌های محلی سرزنش می‌شوند، برای اثبات بی‌گناهی خود وارد یک ماجراجویی هیجان‌انگیز و سرنوشت‌ساز شده و . . .
بچه‌های نینجا!!! فیلمی ژاپنی در سبک کمدی خانوادگی به کارگردانی تاکاشی میکه محصول سال ۲۰۱۱ است. این فیلم اقتباسی لایو اکشن از مجموعه انیمه "نینتاما رانتارو" است. انتشار. "بچه‌های نینجا!!!" در سال ۲۰۱۱ انتشار یافت و نمایش نخست جهانی آن در ۳ ژوئیه در جشنواره فیلم نیویورک ایژن و نمایش نخست آن در کانادا در جشنواره بین‌المللی فیلم فنتیژا در ۱۶ ژوئیه بود.
آلکینو-۲ () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
الکساندروفکا () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آلکینو () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
امینوو () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ارسلانوو () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
بیکولوو () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
بوچکاریوفکا () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
بوگولیوبوفکا () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
چرنیگوفکا () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
دیم () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
پنزا () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
دمیتریفکا () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
دیوما () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
دوراسوو () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
گورنی () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ایرک () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کارامالی () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کوزمینکا () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کراسنی اکتیابر () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کلیاشوو () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کاران-یلگا () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ویشنفکا () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
زوبوو () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اورازباختی () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروموسینو () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اسلاک () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
سمیونوفکا () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
سایرانوو () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
صالحوو () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
صفروو () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
رومانوفکا () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
رپیفکا () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
پروومایسکی () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نووعثمانوو () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نووترویتسکویه () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نووصفروو () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نوومیخایلوفکا () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نووموسینو () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
لئونیدوفکا () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ابراهیموو () یک شهرک در شهرستان چیشمینسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
مرتد () یک فیلم ترسناک آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی اسکات بک و برایان ودز است. سوفی تاچر و کلویی ایست نقش دو مبلغ مورمون را بازی می‌کنند که تلاش دارد دیدگاه مردی (هیو گرانت) را که خطرناک‌تر از آن چیزی است که به نظر می‌رسد، اصلاح کنند. "مرتد" در ۸ سپتامبر ۲۰۲۴ در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد و در ۸ نوامبر توسط ای۲۴ در ایالات متحده اکران شد. این فیلم با نقدهای مثبت منتقدان مواجه شد و به فروش جهانی ۵۹ میلیون دلار رسید. گرانت برای بازی خود نامزد جایزه بهترین بازیگر مرد در
برای بازی خود نامزد جایزه بهترین بازیگر مرد در گلدن گلوب و بفتا شد. این فیلم همچنین در جوایز ایندیپندنت اسپیریت نامزد بهرین فیلم‌نامه شد. داستان. دو مبلغ جوان از کلیسای LDS، خواهر پکستون مشتاق و خواهر بارنز با اعتماد به نفس، به خانه مردی منزوی و میانسال به نام آقای رید می‌رسند. رید آن‌ها را به داخل دعوت می‌کند و می‌گوید همسرش در پشت خانه در حال پختن پای بلوبری است. گفت‌وگویی دربارهٔ دین آغاز می‌شود و خواهر پکستون با لحنی شوخ‌طبعانه آرزو می‌کند که پس از مرگ، به شکل پروانه‌ای درآید که روی دستان عزیزانش
مرگ، به شکل پروانه‌ای درآید که روی دستان عزیزانش بنشیند. در طول مکالمه، رید چند نظر ناراحت‌کننده دربارهٔ ایمان آن‌ها بیان می‌کند. وقتی رید اتاق را ترک می‌کند، بارنز متوجه می‌شود که بوی پای بلوبری از یک شمع است، درِ ورودی قفل شده و هیچ سیگنال تلفنی ندارند. آن‌ها رید را تا اتاق مطالعه‌اش دنبال می‌کنند. رید سخنرانی تهدیدآمیزی ارائه می‌دهد و ادعا می‌کند که همه ادیان مدرن نسخه‌هایی از یک دین اولیه هستند و او دین حقیقی را یافته است. او به دخترها می‌گوید که درِ ورودی با تایمر قفل شده و باز نمی‌شود. سپس دو در را
با تایمر قفل شده و باز نمی‌شود. سپس دو در را نشانشان می‌دهد: یکی برای کسانی که هنوز به خدا ایمان دارند و دیگری برای کسانی که ندارند. بارنز مخالفت می‌کند و ادعاهای او را رد می‌کند. آن‌ها وارد درِ «ایمان» می‌شوند، اما بعداً می‌فهمند که هر دو در به یک سیاه‌چال ختم می‌شوند. زنی فرتوت ظاهر می‌شود، پای مسموم می‌خورد و می‌میرد. رید ادعا می‌کند که او پیامبر خداست و دخترها شاهد بازگشت او از مرگ خواهند بود. یکی از بزرگان کلیسا برای یافتن دخترها می‌آید، اما صدای فریادشان را نمی‌شنود و می‌رود. پکستون متوجه می‌شود که
را نمی‌شنود و می‌رود. پکستون متوجه می‌شود که موقعیت جسد پیامبر تغییر کرده است. پیامبر ظاهراً زنده می‌شود و توصیفی از جهان پس از مرگ ارائه می‌دهد. بارنز این توصیف را رد می‌کند و می‌گوید شبیه توهمات رایج در تجربه نزدیک به مرگ است. وقتی بارنز به پکستون علامت حمله می‌دهد، رید گلوی بارنز را می‌برد. سپس ادعا می‌کند که او نیز دوباره زنده خواهد شد. در حالی که بارنز به شدت خون‌ریزی دارد، رید شیء فلزی‌ای را از بازوی او بیرون می‌کشد و ادعا می‌کند که این یک میکروچیپ است که ثابت می‌کند بارنز واقعی نبوده و دنیا یک
است که ثابت می‌کند بارنز واقعی نبوده و دنیا یک شبیه‌سازی است. پکستون آن را به عنوان ایمپلنت ضدبارداری می‌شناسد. او درمی‌یابد که همه چیز نقشه‌ای از پیش طراحی‌شده توسط رید بوده است؛ در حالی که دخترها با ورود بزرگ کلیسا حواسشان پرت شده بود، زنی دیگر جسد پیامبر را پنهان کرده، جای او را گرفته و توصیف از جهان پس از مرگ را طبق سناریوی رید ارائه داده، با این جمله غیرمنتظره: «واقعی نیست». قتل بارنز و تلاش برای متقاعد کردن پکستون به شبیه‌سازی بودن دنیا، بداهه‌پردازی رید برای پوشاندن اشتباهات نقشه‌اش بود. پکستون یک
رید برای پوشاندن اشتباهات نقشه‌اش بود. پکستون یک مسیر زیرزمینی پیدا می‌کند که جسد پیامبر در آن پنهان شده و وارد آن می‌شود. رید قول می‌دهد که این مسیر او را به «دین حقیقی» خواهد رساند. او از مجموعه‌ای از اتاق‌ها عبور می‌کند تا به اتاقی برسد که با قفل دوچرخه‌ای که پیش از ورود به خانه رید استفاده کرده بود، بسته شده است. در آخرین اتاق، زنانی نحیف در قفس‌ها زندانی هستند. پکستون درمی‌یابد که باور شخصی رید این است: میل به کنترل دیگران، ریشه همه ادیان است. او با یک بازکن نامه رید را زخمی می‌کند، اما رید نیز هنگام
بازکن نامه رید را زخمی می‌کند، اما رید نیز هنگام فرار او را می‌زند. در حالی که هر دو در زیرزمین خون‌ریزی می‌کنند، پکستون دعا می‌خواند و به رید می‌گوید که دعا برای فکر کردن به دیگران است، نه برای رسیدن به نتیجه‌ای مادی. رید آماده می‌شود تا کار او را تمام کند. بارنز، که به طرز معجزه‌آسا هوشیاری‌اش را بازیافته، بی‌صدا به رید نزدیک می‌شود و با تخته‌ای پر از میخ، ضربه‌ای مرگبار به سر او وارد می‌کند. سپس خودش نیز فرو می‌ریزد و جان می‌سپارد. پکستون از پنجره‌ای بالا می‌رود و بیرون می‌آید. پروانه‌ای روی دستش
بالا می‌رود و بیرون می‌آید. پروانه‌ای روی دستش می‌نشیند—همان‌طور که قبلاً گفته بود اگر دوباره متولد شود، به شکل پروانه‌ای بازمی‌گردد که روی دستان عزیزانش می‌نشیند.
معزز علمیه چیغ (؛ – ) باستان‌شناس، دانشمند و متخصص تمدن سومر، آشورشناس، مؤلف و یک زن ابرصدساله اهل ترکیه بود. او متخصص مطالعات هیتی‌ها و یک متخصص تمدن سومر بود. اوایل زندگی. والدین چیغ از تاتارهای کریمه بودند که هر دو با خانواده‌یشان به ترکیه مهاجرت کرده بودند. خانواده پدر او در شهر مرزیفون و خانواده مادرش در شهر بورسا، چهارمین شهر بزرگ ترکیه، که در آن زمان مرکز اداری مهمی از امپراتوری عثمانی بود، سکونت داشتند. چیغ به نام شناسنامه‌ای معزز علمیه ای‌تیل چند هفته قبل از آغاز جنگ جهانی اول در بورسا در امپراتوری
قبل از آغاز جنگ جهانی اول در بورسا در امپراتوری عثمانی متولد شد و زمانی که او به پنجمین سالگرد تولد خود در سال ۱۹۱۹ رسید، حمله ارتش یونان به ازمیر سبب شد پدرش که معلم بود، برای حفظ جان و امنیت خانواده به شهر چوروم مهاجرت کند و در آنجا معزز جوان تحصیلات ابتدایی خود را به پایان رساند. سپس او به بورسا بازگشت و در ۱۷ سالگی در سال ۱۹۳۱ از مرکز آموزش معلمان ابتدایی آنجا فارغ‌التحصیل شد. مدارک تحصیلی. پس از تقریباً پنج سال تدریس کودکان در شهر دیگری در شمال غربی ترکیه به نام اسکی‌شهر، چیغ در سال ۱۹۳۶ تحصیلات خود