payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(۱۵۶۴). در یک جلسه رسمی آکادمی فلورانس، سالویاتی، که در آن زمان بیست و چهار ساله بود، با هدف اعلام شده ایجاد تغییر اساسی در نگرش دانشگاهیان، به زبان خود ادای احترام کرد. اصل استدلال او این بود که فضیلت ذاتی یا یک سنت ادبی برجسته برای شکوفایی و رونق یک زبان کافی نیست. گفتار فلورانس زبانی زنده با نویسندگانی از جمله «آن شگفتی و معجزه»، دانته، بود. با این حال، یک زبان تنها در صورتی تأیید می‌شود که گوینده از ارزش آن آگاه باشد و اگر افراد دارای موقعیت و اقتدار به شناخت و انتشار آن متعهد باشند. گفتار فلورانس در
شناخت و انتشار آن متعهد باشند. گفتار فلورانس در آغاز قرن شانزدهم توسط پیترو بمبو «از خواب» بیدار شده بود، اما اکنون به یک قهرمان جدید نیاز داشت تا آن را پیش ببرد. این باید نقش آکادمی فلورانس باشد که مستقیماً توسط کوزیمو د مدیچی، «یکی از شاهزادگان بزرگ مسیحیت» اداره می‌شود. او استدلال کرد که نقش آکادمی تعیین قوانین زبان خواهد بود. سپس هر اثر پزشکی، حقوقی یا الهیاتی به زبان فلورانسی ترجمه و خوانده می‌شد. این امر عملاً ارسطو را به شهروند فلورانس تبدیل می‌کرد و هر بخش از فلسفه او به‌طور کامل به زبان محاوره‌ای
هر بخش از فلسفه او به‌طور کامل به زبان محاوره‌ای شهر ترجمه می‌شد. تفسیری بر شعرشناسی. سالویاتی کار بر روی شرحی بر فن شعر ارسطو را در سال ۱۵۶۶ آغاز کرد، اما این احتمال وجود دارد که تنها اولین کتاب از چهار کتاب به پایان رسیده باشد، کتابی که هنوز در کتابخانه مرکزی ملی فلورانس (Ms. II.II .11) نگهداری می‌شود و مجوز آن درخواست و تنها ده سال بعد اعطا شد. اما یک دهه پس از این، گفته می‌شود که سالویاتی هنوز روی آن کار می‌کند؛ مقالات منتشر نشده او برای انتشار به باستیانو دِ روسی با تقدیم به آلفونسو دوم دِسته واگذار
دِ روسی با تقدیم به آلفونسو دوم دِسته واگذار شد. این نسخه خطی، که عمدتاً نه با دستخط، بلکه با اصلاحات نویسنده از نویسنده است، بیش از ۶۰۰ صفحه دارد و به سوالات مهم تفسیری می‌پردازد. یک مقاله مقدماتی در مورد ساختار، بخش‌ها و واژگان بحث می‌کند. قصد اعلام‌شدهٔ سالویاتی این بود که زیبایی سنت ادبی فلورانس را نشان دهد و خوانش متفاوتی از فن شعر را ممکن سازد، با ارائه، در کنار متن یونانی، یک ترجمهٔ تحت‌اللفظی ایتالیایی، «کلمه به کلمه»، یک تفسیر و یک تفسیر، که «مطالب را روان‌تر و مفاهیم را از هم جدا می‌کند، کلمات را
را روان‌تر و مفاهیم را از هم جدا می‌کند، کلمات را تجزیه و تحلیل می‌کند و در صورت لزوم آنها را روشن می‌سازد.» دکامرون. "کتاب دکامرون" اثر بوکاچیو در سال ۱۵۵۹ در فهرست کتاب‌های مرجع قرار گرفت: در سال ۱۵۶۴، پس از ویرایش و بازنگری مناسب، در فهرست کتاب‌هایی قرار گرفت که کلیسا پس از انجام ویرایش و بازنگری مناسب، خواندن آنها را برای کاتولیک‌ها مجاز می‌دانست. سپس کلیسا از تعدادی نسخه اصلاح‌شده حمایت مالی کرد که کاتولیک‌ها می‌توانستند آنها را بخوانند. اولین نسخه از این نسخه‌ها، در سال ۱۵۷۳، (معروف به "نسخه
نسخه از این نسخه‌ها، در سال ۱۵۷۳، (معروف به "نسخه نمایندگان") که توسط وینچنزو بورگینی تهیه شده بود، به سادگی تمام شخصیت‌ها و بخش‌هایی از داستان‌ها را به نامطلوب‌ترین شکل ممکن حذف کرد. اگرچه کلیسا در سال ۱۷۹۳ چاپ نسخه نمایندگان را مجاز دانست، اما خیلی زود به این نتیجه رسید که این نسخه به هیچ وجه رضایت‌بخش نیست و نسخه نمایندگان نیز در فهرست کتاب‌های مرجع قرار گرفت. سپس گراند دوک کوزیمو مداخله کرد و در سال ۱۵۸۰، با تأیید کلیسا، وظیفه معتبر تولید نسخه جدیدی را که برای دادگاه تفتیش عقاید قابل قبول باشد، به
را که برای دادگاه تفتیش عقاید قابل قبول باشد، به سالویاتی سپرد. نسخه‌ای که او تهیه کرد، که گاهی به عنوان نسخه «پاکسازی‌شده» (۱۵۸۲) شناخته می‌شود، تفاوت بسیار اساسی‌تری با متون منبع نسبت به نسخه بورگینی داشت؛ در واقع برخی از معاصران سالویاتی آن را به عنوان «تحریفی از بوکاچیو» محکوم کردند. سالویاتی "دکامرون را" ویرایش کرد تا آن را با اخلاق مسیحی هماهنگ کند. در نسخه او، شخصیت‌های نکوهیده خلق شده توسط بوکاچیو به عنوان روحانی به افراد غیر روحانی تبدیل شدند. او همچنین زبان متن را به‌طور کامل ویرایش و اصلاح کرد.
زبان متن را به‌طور کامل ویرایش و اصلاح کرد. سالویاتی مانند دیگر اعضای آکادمی خود معتقد بود که نوشتن باید از تلفظ پیروی کند؛ «باید از املاهایی که با نحوه صحبت توسکانی‌ها مطابقت ندارند، اجتناب کرد… تلفظ توسکانی از تلاش و خشونت جلوگیری می‌کند.» سالویاتی دکامرون را در درجه اول به عنوان یک مرجع زبانی معتبر می‌دید، بنابراین آن را به آنچه که او و همکارانش معتقد بودند اشکال «مناسب» هستند، ویرایش کرد. سالویاتی تعدادی از نسخه‌های خطی "دکامرون" را بررسی کرد، اما عمدتاً به مجموعه قوانین مانلی متکی بود. نه تنها
عمدتاً به مجموعه قوانین مانلی متکی بود. نه تنها تفاوت‌های زبانی قابل توجهی بین نسخه‌های خطی وجود داشت، بلکه ناسازگاری‌ها و تغییراتی در خود مجموعه قوانین مانلی نیز وجود داشت. سالویاتی تصمیم گرفت تا حد زیادی از تغییرات موجود در مجموعه قوانین مانلی به دلیل اصالت آوایی آنها پیروی کند «زیرا احتمالاً آنها صرفاً متفاوت نیستند، بلکه از یک شکل مشترک ناشی می‌شوند و ما نمی‌توانیم به سادگی یکی از آنها را ترجیح دهیم». او در جنبه‌های دیگر ویرایش خود کمتر محافظه‌کار بود؛ قرار دادن علائم نگارشی، حذف لاتین‌گرایی‌ها (به جای
دادن علائم نگارشی، حذف لاتین‌گرایی‌ها (به جای «bascio» (بوسه) و «camicia» به جای «camiscia» پیراهن). رویکرد او به املا در واقع راهی میانه بین نوشتار کلاسیک و گفتار مدرن بود، بدون اینکه به پیشنهادهای رادیکال برای یک سیستم نوشتاری کاملاً جدید که توسط جیان جورجیو تریسینو، کلودیو تولومی و جورجیو بارتولی ارائه شده بود، تمایل داشته باشد. قوانین سخنرانی و "اظهارات توسکانی در مورد دکامرون". «"قواعد گفتار توسکانی»" (۱۵۷۶–۱۵۷۷) یک راهنمای دستور زبان بود که سالویاتی برای ارکول کورتیل، سفیر دِسته در دربار مدیچی، نوشت،
ارکول کورتیل، سفیر دِسته در دربار مدیچی، نوشت، به این امید که مسیر او را برای انتصاب در دربار فرارا هموارتر کند. اگرچه این اثر بسیار مختصرتر از "«ملاحظات»" بعدی و پخته‌تر است، اما جامع‌تر است و به تمام اجزای کلام می‌پردازد و به ویژه بر فعل تمرکز دارد. سالویاتی به پیروی از استادش بندتو وارکی، فعل را از نظر زمان، وجه و وجه مورد بررسی قرار داد. «"ملاحظاتی در باب دکامرون»،" ویرایش جدید "دکامرون را" به عنوان نقطه شروع خود در نظر گرفته و به بسیاری از جنبه‌های مهم بحث پیرامون زبان می‌پردازد. این کتاب در دو جلد
بحث پیرامون زبان می‌پردازد. این کتاب در دو جلد منتشر شد، جلد اول در ونیز (چاپ شده توسط گوئرا در سال ۱۵۸۴) و جلد دوم در فلورانس (چاپ شده توسط جیونتی ۱۵۸۶). جلد اول به سه کتاب تقسیم شده است که به ترتیب به مسائل زبان‌شناسی مربوط به ویرایش ۱۵۸۲، قواعد دستور زبان و تلفظ و املا می‌پردازند. در این جلد، که به حامی خود، ژاکوپو بونکامپانی، دوک سورا، تقدیم شده است، سالویاتی اصل اصلی خود را مطرح می‌کند: «قوانین گفتار رایج ما باید از نویسندگان قدیمی ما گرفته شود، یعنی از کسانی که از قرن سیزدهم تا قرن چهاردهم می‌نوشتند:
کسانی که از قرن سیزدهم تا قرن چهاردهم می‌نوشتند: زیرا قبل از این زبان هنوز به نقطه اوج شکوفایی زیبای خود نرسیده بود و پس از این بدون شک ناگهان محو شد.» جلد اول با متن دکامرون اول، جلد نهم، به پایان می‌رسد و پس از آن دوازده ترجمه از همان متن به دوازده گویش مختلف ایتالیایی ارائه می‌شود تا برتری زبان بوکاچیو نشان داده شود. یکی از دوازده نسخه، به زبان رایج فلورانسی بود که به فردی بی‌سواد نسبت داده شده بود: این نسخه تفاوت چندانی با نسخه بوکاچیو ندارد و بدین ترتیب برتری «طبیعی» زبان فلورانسی را نشان می‌دهد.
ترتیب برتری «طبیعی» زبان فلورانسی را نشان می‌دهد. سالویاتی معتقد بود که استفاده از کلمات تا حد امکان از زبان فلورانسی قرن چهاردهم ضروری است، اما با این وجود باید به گفتار مدرن به عنوان راهنمایی برای تلفظ (و بنابراین برای املا) تکیه کرد. او دیدگاهی «طبیعت‌گرایانه» اتخاذ کرد که او را به حمایت از «حاکمیت مردمی در کاربرد زبانی، اولویت گفتار یعنی بر شکل نوشتاری در استفاده از زبان، خلوص زبانی به عنوان موهبتی طبیعی از فلورانسی» سوق داد. خصومت او با گرایش قرن پانزدهم به لاتینیسم، که آن را مصنوعی و تحقیرآمیز نسبت
به لاتینیسم، که آن را مصنوعی و تحقیرآمیز نسبت به خلوص اولیه زبان می‌دانست، او را بر آن داشت تا از تاسو انتقاد کند. جلد دوم، که به فرانچسکو پانیگارولا اختصاص داده شده است، به مسائل دستوری، به ویژه اسم‌ها، صفت‌ها، حروف تعریف و حروف اضافه، با جزئیات بیشتری نسبت به آنچه در "«قوانین گفتار توسکانی»" بیان کرده بود، می‌پردازد.
کایو سزار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال برزیل بازی کرده است.
نمادهای ملی ایتالیا، نمادهایی هستند که به‌طور منحصر به فرد ایتالیا را شناسایی می‌کنند و بازتابی از تاریخ ایتالیا و فرهنگ در ایتالیا هستند. این نمادها برای نمایش ملت از طریق نشانها، استعارهها، تشخیصها و تمثیلهایی استفاده می‌شوند که در میان تمامی مردم ایتالیا مشترک است. برخی از این نمادها رسمی هستند، یعنی توسط مقامات دولتی ایتالیا به رسمیت شناخته شده‌اند، در حالی که برخی دیگر بخشی از هویت کشور هستند بدون اینکه توسط قانون تعریف شده باشند. توضیحات. سه نماد اصلی رسمی، که نوع آن‌ها در نمادشناسی همه ملت‌ها مشاهده
رسمی، که نوع آن‌ها در نمادشناسی همه ملت‌ها مشاهده می‌شود، عبارتند از: از میان این نمادها، تنها پرچم به‌طور صریح در قانون اساسی ایتالیا ذکر شده است؛ این درج قانونی، پرچم را تحت حفاظت قانون قرار می‌دهد و امکان اعمال مجازات کیفری برای توهین یا بی‌احترامی به آن را فراهم می‌کند. سایر نمادهای رسمی که توسط ریاست جمهوری ایتالیا گزارش شده‌اند، عبارتند از: آموزش در مدارس دربارهٔ Il Canto degli Italiani، بررسی رویدادهای وحدت ایتالیا و پذیرش پرچم ایتالیا، طبق قانون شماره ۲۲۲ مورخ ۲۳ نوامبر ۲۰۱۲ الزامی شده است. همچنین
۲۲۲ مورخ ۲۳ نوامبر ۲۰۱۲ الزامی شده است. همچنین نمادها یا آرم‌های دیگری نیز وجود دارند که گرچه توسط قانون تعریف نشده‌اند، بخشی از هویت ایتالیا به‌شمار می‌روند: نمادها. محراب میهن. بنای یادبود ویتوریو امانوئله دوم () یا ویتوریانو، یا همچنین Altare della Patria (زبان انگلیسی: "Altar of the Fatherland"), بنایی است که به افتخار ویتوریو امانوئله دوم، نخستین پادشاه وحدت ایتالیا ساخته شده و در رم، ایتالیا واقع شده است. این بنا بین Piazza Venezia و تپه کاپیتولین قرار دارد. این بنای یادبود توسط جوزپه ساکونی ساخته
دارد. این بنای یادبود توسط جوزپه ساکونی ساخته شده است. در حال حاضر تحت مدیریت Polo Museale del Lazio، وزارت دفاع ایتالیا و Museo Centrale del Risorgimento Italiano قرار دارد. از نظر معماری، به‌عنوان یک "فروم" مدرن طراحی شده است، یک آگورا سه سطحی که توسط راه‌پله‌ها به هم متصل شده و با یک رواق مشخص‌شده توسط سایه‌گذر احاطه شده است. فرایند پیچیده وحدت ملی و آزادی از سلطه خارجی که توسط پادشاه ویتوریو امانوئله دوم ساووی انجام شد و این بنای یادبود به او اختصاص دارد، ارزش نمادین و نمایشی بزرگی دارد و از نظر معماری
ارزش نمادین و نمایشی بزرگی دارد و از نظر معماری و هنری بر وحدت ایتالیا متمرکز است: به همین دلیل ویتوریانو به‌عنوان یکی از نمادهای ملی ایتالیا شناخته می‌شود. همچنین، محراب میهن () را حفظ می‌کند، که ابتدا یک قربان‌گاه روما و سپس یک "محراب" برای سرباز گمنام ایتالیایی بوده و بدین ترتیب عملکرد یک لائیسیته پرستشگاه اختصاص‌یافته به ایتالیا را بر عهده دارد. به دلیل ارزش نمایشی بالای آن، کل ویتوریانو اغلب به نام Altare della Patria نامیده می‌شود، اگرچه این آخرین تنها بخشی از آن است. این بنا در مرکز روم باستان واقع
بخشی از آن است. این بنا در مرکز روم باستان واقع شده و به کمک خیابان‌هایی که از Piazza Venezia منشعب می‌شوند، به قسمت مدرن متصل است و به یک ارزش نمادین گسترده تقدیس شده است که - به دلیل حضور شخصیت ویتوریو امانوئله دوم و ساخت Altare della Patria - به‌صورت استعاری یک معبد لائیسیته اختصاص‌یافته به ایتالیا آزاد، متحد و جشن‌گیرنده است - با توجه به دفن سرباز گمنام - نماد فداکاری برای میهن و آرمان‌های مرتبط. کاکل ایتالیا. کاکل ایتالیا () نشان ملی ایتالیا است که با تا کردن روبانی به رنگ‌های سبز، سفید و قرمز به شکل
تا کردن روبانی به رنگ‌های سبز، سفید و قرمز به شکل و با تکنیکی به نام (چین‌دادن) ساخته می‌شود. این نشان یکی از نمادهای ملی ایتالیا است و از رنگ‌های ملی ایتالیا در پرچم ایتالیا تشکیل شده است؛ به‌طوری که رنگ سبز در مرکز، سفید در اطراف آن و قرمز در لبه قرار دارد. کاکل با جایگاه معکوس رنگ‌های قرمز و سبز متعلق به ایران است. کاکل، به‌عنوان نماد بارز انقلاب، در قیام‌هایی که وحدت ایتالیا را شکل دادند نقش اصلی را داشت و توسط بسیاری از وطن‌پرستان این دوره از تاریخ تاریخ ایتالیا، به شکل سه‌رنگ، روی ژاکت یا کلاه‌ها نصب
ایتالیا، به شکل سه‌رنگ، روی ژاکت یا کلاه‌ها نصب می‌شد. این دوران منجر به اتحاد ملی شبه‌جزیره ایتالیا شد و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ با اعلام پادشاهی ایتالیا به اوج خود رسید. در ۱۴ ژوئن ۱۸۴۸، کاکل سه‌رنگ جایگزین کاکل آبی در یونیفورم برخی واحدهای ارتش سلطنتی ساردینیا شد (که در ۱۸۶۱ به ارتش سلطنتی ایتالیا تبدیل شد) و در ۱ ژانویه ۱۹۴۸، با تولد جمهوری ایتالیا، به‌عنوان نشان ملی جای خود را گرفت. کاکل سه‌رنگ ایتالیا برای اولین بار در جنوآ در ۲۱ اوت ۱۷۸۹ ظاهر شد، و با آن رنگ‌های سه‌گانه ملی ایتالیا معرفی شد، هفت سال پیش از
سه‌گانه ملی ایتالیا معرفی شد، هفت سال پیش از نخستین پرچم نظامی سه‌رنگ که توسط لژیون لومباردی در میلان در ۱۱ اکتبر ۱۷۹۶ به کار گرفته شد، و هشت سال پیش از تولد پرچم ایتالیا بود که برای نخستین بار در ۷ ژانویه ۱۷۹۷ به عنوان پرچم ملی یک دولت ایتالیایی، جمهوری سیسپادان، به کار گرفته شد. کاکل سه‌رنگ ایتالیا یکی از نمادهای نیروی هوایی ایتالیا است و به‌طور گسترده بر روی تمامی هواگردهای دولتی ایتالیا، اعم از نظامی و غیرنظامی، استفاده می‌شود، و پایه حاشیه زینتی رژه Bersaglieri، هنگ‌های سواره‌نظام، کارابینیری و
رژه Bersaglieri، هنگ‌های سواره‌نظام، کارابینیری و Guardia di Finanza است. نسخه‌ای از این کاکل از پارچه روی پیراهن تیم‌های ورزشی که Coppa Italia () را کسب کرده‌اند دوخته می‌شود و در رویدادهای مختلف ورزش در ایتالیا استفاده می‌شود. سنت بر این است که برای مهم‌ترین مقامات دولت، به جز رئیس‌جمهور ایتالیا، یک کاکل سه‌رنگ در طول رژه نظامی "Festa della Repubblica" که هر سال در ۲ ژوئن برگزار می‌شود، بر روی کت آنها نصب شود. نشان ملی ایتالیا. نشان ملی ایتالیا () در ۵ مه ۱۹۴۸ به‌طور رسمی توسط ایتالیا تازه تأسیس پذیرفته
۱۹۴۸ به‌طور رسمی توسط ایتالیا تازه تأسیس پذیرفته شد. اگرچه اغلب به عنوان نشان (یا به ایتالیایی) نام برده می‌شود، اما از نظر فنی یک نشان مشابه با نمادهای دولت سوسیالیستی است زیرا طراحی آن با قوانین سنتی نشان‌شناسی مطابقت ندارد. این نشان شامل یک ستاره پنج‌پر سفید، "Stella d'Italia"، با حاشیه باریک قرمز است که بر روی یک چرخ‌دنده پنج پر قرار گرفته و بین یک شاخه زیتون در سمت چپ و یک شاخه بلوط در سمت راست قرار دارد؛ شاخه‌ها به نوبه خود با روبان قرمز به هم بسته شده‌اند که روی آن نوشته شده "" ("جمهوری ایتالیاً به
که روی آن نوشته شده "" ("جمهوری ایتالیاً به زبان ایتالیایی، اما با الفبای لاتین با سبک روم باستان). این نشان به‌طور گسترده توسط دولت ایتالیا استفاده می‌شود. نشان خانوادگی دودمان ساووی، با طراحی "gules a cross argent"، قبلاً توسط پادشاهی ایتالیا استفاده می‌شد؛ پشتیبان‌ها، در دو طرف "a lion rampant Or" بودند که در دوران فاشیسم ایتالیایی با "تبرپوش" (به‌طور تحت‌الفظی بسته‌هایی از تبردار) جایگزین شدند. جشن جمهوری. جشن جمهوری یا "Festa della Repubblica" روز ملی و روز جمهوری ایتالیا است که هر سال در ۲ ژوئن
ملی و روز جمهوری ایتالیا است که هر سال در ۲ ژوئن برگزار می‌شود و مراسم اصلی آن در رم برگزار می‌گردد. "جشن جمهوری" یکی از نمادهای ملی ایتالیا به‌شمار می‌رود. این روز یادبود همه‌پرسیی برگزار شده توسط حق رأی عمومی در سال ۱۹۴۶ است که مردم ایتالیا برای تعیین نوع حکومت پس از جنگ جهانی دوم و سقوط فاشیسم ایتالیایی به پای صندوق‌های رأی فراخوانده شدند. مراسم این رویداد در رم شامل گذاشتن تاج گل به عنوان ادای احترام به قبر سرباز گمنام در Altare della Patria توسط رئیس‌جمهور ایتالیا و برگزاری رژه نظامی در طول Via dei
ایتالیا و برگزاری رژه نظامی در طول Via dei Fori Imperiali در رم است. پرچم ایتالیا. پرچم ایتالیا (, )، که در ایتالیایی اغلب به آن "il Tricolore" () گفته می‌شود، پرچم ملی ایتالیا است. این پرچم یک سه‌رنگ عمودی با سه نوار عمودی هم‌اندازه به رنگ‌های سبز، سفید و قرمز، رنگ‌های ملی ایتالیا دارد که سبز در سمت میله قرار دارد، همان‌طور که در ماده ۱۲ قانون اساسی ایتالیا تعریف شده است. قانون ایتالیا استفاده و نمایش آن را تنظیم می‌کند، از آن محافظت می‌کند و مجازات توهین به آن را تعیین می‌نماید؛ همچنین آموزش آن همراه با
به آن را تعیین می‌نماید؛ همچنین آموزش آن همراه با دیگر نمادهای ملی ایتالیا در مدارس اجباری است. روز سه‌رنگ، روز پرچم، که به پرچم ایتالیا اختصاص دارد، توسط قانون شماره ۶۷۱ در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۶ تأسیس شد و هر سال در ۷ ژانویه برگزار می‌شود. این جشن نخستین پذیرش رسمی سه‌رنگ به عنوان پرچم ملی توسط یک دولت ایتالیایی مستقل، جمهوری سیسپادان، یک جمهوری خواهر ناپلئونی از جمهوری نخست فرانسه، که در رجو نل امیلیا در ۷ ژانویه ۱۷۹۷ انجام شد را گرامی می‌دارد، بر اساس رویدادهای پس از انقلاب فرانسه (۱۷۸۹–۱۷۹۹) که از جمله
پس از انقلاب فرانسه (۱۷۸۹–۱۷۹۹) که از جمله آرمان‌های آن تعیین سرنوشت ملی بود. رنگ‌های ملی ایتالیا برای نخستین بار در جنوآ بر روی کاکل سه‌رنگ در ۲۱ اوت ۱۷۸۹ ظاهر شدند، هفت سال پیش از نخستین پرچم نظامی سبز، سفید و قرمز ایتالیا که توسط لژیون لومباردی در میلان در ۱۱ اکتبر ۱۷۹۶ به کار گرفته شد. پس از ۷ ژانویه ۱۷۹۷، حمایت مردمی از پرچم ایتالیا به تدریج افزایش یافت تا جایی که تبدیل به یکی از مهم‌ترین نمادهای وحدت ایتالیا شد که در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ با اعلام پادشاهی ایتالیا به اوج رسید و سه‌رنگ به پرچم ملی آن تبدیل شد.
به اوج رسید و سه‌رنگ به پرچم ملی آن تبدیل شد. پس از پذیرش، سه‌رنگ به یکی از شناخته‌شده‌ترین و شاخص‌ترین ویژگی‌های دولت متحد ایتالیا در دو قرن بعدی تاریخ ایتالیا تبدیل شد. پیکان‌های سه‌رنگ. "پیکان‌های سه‌رنگ" (؛ به معنای تحت‌الفظی "پیکان‌های سه‌رنگ")، به‌طور رسمی با نام "۳۱۳° Gruppo Addestramento Acrobatico, Pattuglia Acrobatica Nazionale (PAN) Frecce Tricolori" ("۳۱۳مین گروه آموزش آکروباتیک، تیم ملی آکروباتیک هوایی (PAN) پیکان‌های سه‌رنگ") شناخته می‌شود و تیم نمایشی آکروجت نیروی هوایی ایتالیا است که در
و تیم نمایشی آکروجت نیروی هوایی ایتالیا است که در پایگاه هوایی ریولتو، استان اودینه، در منطقه شمال‌شرقی فریولی ونتسیا جولیا مستقر است. این تیم در سال ۱۹۶۱ پس از تصمیم همان نیروی هوایی برای ایجاد یک گروه دائم برای آموزش آکروباتیک هوایی جمعی خلبانانش تشکیل شد. آن‌ها در سال ۱۹۶۱ به عنوان یک تیم نیروی هوایی شکل گرفتند و جایگزین تیم‌های غیررسمی شدند که از اوایل دهه ۱۹۳۰ توسط فرماندهی‌های مختلف حمایت می‌شدند. این تیم با هواپیمای آئروماکی ام بی-۳۳۹، یک هواپیمای جنگنده-آموزشی دو نفره با سرعت ۸۹۸ کیلومتر در ساعت در
دو نفره با سرعت ۸۹۸ کیلومتر در ساعت در سطح دریای آزاد پرواز می‌کند. با ده هواپیما، نه هواپیما در آموزش و یک تک‌خلبان، آن‌ها بزرگ‌ترین تیم آکروباتیک هوایی جهان هستند و برنامه پروازشان که شامل حدود بیست حرکت آکروباتیک و نیم ساعت پرواز است، آن‌ها را به مشهورترین تیم در جهان تبدیل کرده است. الهه روما. در دین رومی، روما یک الوهیت زن بود که شهر رم و گسترده‌تر، دولت روم را شخصیت‌بخشی به ملیت می‌کرد. او خلق و ترویج شد تا نماینده و منتشرکننده برخی از ایده‌های روم دربارهٔ خود باشد و حکومت آن را توجیه کند. او در
دربارهٔ خود باشد و حکومت آن را توجیه کند. او در سکه‌ها، مجسمه‌ها، طراحی‌های معماری و در بازی‌ها و جشن‌های رسمی به تصویر کشیده می‌شد. در رم، امپراتور هادریان معبدی عظیم به نام "Roma Aeterna" ("رم ابدی") برای او و به همراه "ونوس" ("ونوس، آورنده بخت نیک") ساخت که بر جنبه مقدس، جهانی و ابدی امپراتوری تأکید می‌کرد. پرستش رسمی روما به پیشبرد پیام تبلیغاتی روم امپراتوری کمک می‌کرد. در هنر روم و سکه‌ها، او معمولاً به صورت نظامی با کلاه‌خود و سلاح‌ها نمایش داده می‌شد. در استان‌های شرقی روم، اغلب با تاج دیواری یا
در استان‌های شرقی روم، اغلب با تاج دیواری یا شاخ نعمت یا هر دو نشان داده می‌شد. تصویر او به ندرت در زمینه‌های عمومی یا خانگی یافت می‌شود. روما احتمالاً توسط نمایندگان عالی‌رتبه امپراتوری روم در خارج ترجیح داده می‌شد و نه عموم مردم روم. او بر روی جام‌های نقره، طاق‌ها و مجسمه‌ها، از جمله پایه ستون ستون آنتونینوس پیوس نشان داده شده است و تا دوره مسیحیت به عنوان تجسم دولت روم باقی ماند. تصویر او نشسته با سپر و نیزه بعداً بر بریتانیا، تجسم بریتانیا، تأثیر گذاشت. قربان‌گاه میهن مشهورترین بخش Altare della Patria
قربان‌گاه میهن مشهورترین بخش Altare della Patria در رم است و اغلب با آن شناسایی می‌شود. در بالای پلکان ورودی، توسط مجسمه‌ساز برزیسی Angelo Zanelli طراحی شد، کسی که در مسابقه‌ای ویژه در سال ۱۹۰۶ برنده شد. این بخش از طرف قبر سرباز گمنام ایتالیا که به سمت بیرون ساختمان قرار دارد تشکیل شده است (طرف دیگر که به داخل ویتوریانو نگاه می‌کند، در یک زیرزمین است)، از "sacellum" مجسمه روما (که دقیقاً بالای قبر سرباز گمنام است) و دو نقش‌برجسته عمودی مرمرین که از لبه‌های aedicula حاوی مجسمه الهه روما پایین می‌آیند و به
aedicula حاوی مجسمه الهه روما پایین می‌آیند و به صورت جانبی تا قبر سرباز گمنام امتداد دارند. مجسمه روما در ویتوریانو سنتی را که تا قرن نوزدهم رایج بود و در آن نماینده این موضوع فقط ویژگی‌های جنگی داشت، شکسته است. آنجلو زانلی در اثر خود تصمیم گرفت که مجسمه را بیشتر شخصیت‌بخشی کند و به آتنا، اسطوره‌شناسی یونانی خرد و هنرها و همچنین جنگ ارجاع دهد. مجسمه بزرگ الهه از زمینه‌ای طلایی برجسته می‌شود. حضور الهه روما در ویتوریانو اراده غیرقابل انکار میهن‌پرستان وحدت ایتالیا را برای داشتن رم به عنوان پایتخت ایتالیا
ایتالیا را برای داشتن رم به عنوان پایتخت ایتالیا برجسته می‌کند، مفهومی اساسی که مطابق احساس عمومی، از تاریخ شبه‌جزیره و جزایر فرهنگ در ایتالیا ناشی می‌شود. سرود ملی ایتالیا. «سرود ملی ایتالیا» (; "سرود مردم ایتالیا") یک کانتو است که توسط گوف‌فردو ماملی نوشته شده و در سال ۱۸۴۷ توسط Michele Novaro آهنگسازی شده است، و سرود ملی فعلی ایتالیا است. این سرود در میان ایتالیایی‌ها بیشتر با نام "Inno di Mameli" (، "سرود ماملی")، به افتخار نویسنده متن، یا "Fratelli d'Italia" (، "برادران ایتالیا")، از خط آغازین آن
d'Italia" (، "برادران ایتالیا")، از خط آغازین آن شناخته می‌شود. این قطعه، یک میزان در سی بمل ماژور است و شامل شش استروف و یک بند برگردان است که در پایان هر استروف خوانده می‌شود. گروه ششم ابیات که تقریباً هرگز اجرا نمی‌شود، متن استروف اول را یادآوری می‌کند. این سرود در زمان وحدت ایتالیا و در دهه‌های بعد بسیار محبوب بود، اگرچه پس از اعلام پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱)، "Marcia Reale" (مارش سلطنتی)، سرود رسمی دودمان ساووی که در سال ۱۸۳۱ به دستور پادشاه چارلز آلبرت ساردینیا ساخته شده بود، به عنوان سرود پادشاهی
ساردینیا ساخته شده بود، به عنوان سرود پادشاهی ایتالیا انتخاب شد. در واقع "Il Canto degli Italiani" نسبت به وضعیت سیاسی زمان، محافظه‌کاری کمی داشت: "Fratelli d'Italia" با صبغه جمهوری‌خواه و ژاکوبینی، با نتیجه وحدت ایتالیا که یک سلطنت بود، به سختی قابل سازگاری بود. پس از جنگ جهانی دوم، ایتالیا به جمهوری تبدیل شد، و "Il Canto degli Italiani" در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۶ به عنوان سرود ملی موقت انتخاب شد، نقشی که بعداً حفظ کرد و به عنوان سرود دفاکتو جمهوری ایتالیا باقی ماند. در طول دهه‌ها تلاش‌های ناموفقی برای رسمی کردن آن
در طول دهه‌ها تلاش‌های ناموفقی برای رسمی کردن آن انجام شد، اما نهایتاً در ۴ دسامبر ۲۰۱۷ به وضعیت "دوژور" دست یافت. ایتالیا توریتا. "Italia turrita" (؛ "ایتالیا با برج‌ها") شخصیت‌بخشی به ملیت یا تمثیل ایتالیا است، به شکل یک زن جوان با سر احاطه‌شده توسط تاج دیواری که با برجها کامل شده است (از این رو "turrita" یا "با برج‌هاً در زبان ایتالیایی). معمولاً همراه با "Stella d'Italia" ("ستاره ایتالیا") است که از آن اصطلاحاً "Italia turrita e stellata" ("ایتالیا با برج و ستاره‌دار") گرفته شده است، و با دیگر نمادهای
و ستاره‌دار") گرفته شده است، و با دیگر نمادهای اضافی، رایج‌ترین آن‌ها شاخ نعمت است. نمای تمثیلی با برج‌ها، که ریشه آن به روم باستان بازمی‌گردد، در نشان‌شناسی شهری ایتالیا رایج است، به‌طوری که تاج دیواری همچنین نماد فهرست شهرهای ایتالیا است. "Italia turrita"، که یکی از نمادهای ملی ایتالیا است، قرن‌هاست که در زمینه‌های هنر، سیاست و ادبیات به تصویر کشیده شده است. کلاسیک‌ترین نمای آن، که از اسطوره اولیه الهه مادر گرفته شده و در گذر قرن ۱۶ و ۱۷ توسط Cesare Ripa به‌طور نهایی مشخص شد، قصد دارد نمادیناً سلطنت و
به‌طور نهایی مشخص شد، قصد دارد نمادیناً سلطنت و نجابت شهرهای ایتالیا (با حضور تاج توریتا)، فراوانی محصولات کشاورزی شبه‌جزیره ایتالیا (نمایش داده‌شده توسط شاخ نعمت) و سرنوشت درخشان ایتالیا (نمادگذاری شده توسط "Stella d'Italia") را منتقل کند. گنجشک ایتالیایی. گنجشک ایتالیایی به عنوان پرنده ملی ایتالیا در نظر گرفته می‌شود. از نظر ظاهر، میان گنجشک خانگی و گنجشک سینه‌سیاه است، گونه‌ای مدیترانه‌ای و آسیای مرکزی که به گنجشک خانگی نزدیک است. گنجشک ایتالیایی در شمال ایتالیا و مناطق همجوار یافت می‌شود، با نمونه‌های
ایتالیا و مناطق همجوار یافت می‌شود، با نمونه‌های واسطه با گنجشک خانگی در یک ناحیه تماس بسیار محدود در آلپ، تدریج آهسته‌ای از ظاهر گنجشک ایتالیایی به گنجشک اسپانیایی در سراسر ایتالیا مرکزی و جنوبی، و تعداد بیشتری از پرندگان با ظاهر واسطه در مالت، کرت و دیگر بخش‌های مدیترانه. گرگ ایتالیایی. گرگ ایتالیایی در فرهنگ‌های لاتین و ایتالیایی برجسته است، مانند افسانه پیدایش رم. به‌طور غیررسمی به عنوان فهرست جانوران ملی ایتالیا در نظر گرفته می‌شود. گرگ ایتالیایی ("Canis lupus italicus" یا "Canis lupus lupus"), همچنین
lupus italicus" یا "Canis lupus lupus"), همچنین به عنوان "گرگ آپنینی" شناخته می‌شود، فهرست زیرگونه‌های گرگ بومی شبه‌جزیره ایتالیا است. زیستگاه آن کوهستان آپنینی و آلپ غربی است، هرچند در حال گسترش به سمت شمال و شرق می‌باشد. تا سال ۲۰۱۹، جمعیت گرگ ایتالیایی حدود ۱۵۰۰–۲۰۰۰ فرد برآورد شده است. از دهه ۱۹۷۰ در ایتالیا به شدت محافظت شده است، زمانی که جمعیت آن به ۷۰–۱۰۰ فرد کاهش یافت. جمعیت در حال افزایش است، اگرچه شکار غیرقانونی و آزار و اذیت همچنان تهدید محسوب می‌شود. از دهه ۱۹۹۰، گستره گرگ ایتالیایی به جنوب
می‌شود. از دهه ۱۹۹۰، گستره گرگ ایتالیایی به جنوب غربی فرانسه و سوئیس گسترش یافته است. اگرچه به‌طور جهانی به عنوان یک زیرگونه مجزا شناخته نمی‌شود، اما دارای دی‌ان‌ای میتوکندریایی هاپلوتیپ منحصربه‌فرد و ریخت‌شناسی جمجمه متمایز است. رنگ‌های ملی ایتالیا. رنگ‌های ملی ایتالیا شامل سبز، سفید و قرمز هستند که در زبان ایتالیایی به‌طور جمعی "il Tricolore" (, ) نامیده می‌شوند. سه رنگ ملی ایتالیا برای نخستین بار در جنوآ در ۲۱ اوت ۱۷۸۹ روی cockade of Italy پس از آغاز انقلاب فرانسه ظاهر شدند، و در ۱۱ اکتبر ۱۷۹۶ برای
انقلاب فرانسه ظاهر شدند، و در ۱۱ اکتبر ۱۷۹۶ برای اولین بار در میلان روی پرچم جنگ استفاده شدند، و در ۷ ژانویه ۱۷۹۷ در رجو نل امیلیا روی پرچم ایتالیا دیده شدند. در ورزش در ایتالیا به جای آن از آبی ساووی، یک تن کروماتیک که برای اولین بار در سال ۱۹۱۰ روی یونیفرم‌های تیم ملی فوتبال ایتالیا اتخاذ شد و نامش به دلیل تعلق به دودمان ساووی، پادشاهی ایتالیا از ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶، انتخاب شده، به‌طور گسترده استفاده می‌شود. این رنگ با یکپارچگی ایتالیا (۱۸۶۱) رنگ ملی شد و استفاده از آن حتی پس از تبدیل ایتالیا به جمهوری (۱۹۴۶)