payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تیام با کسب سه عنوان قهرمانی المپیک در مسابقات هفتگانه موفق‌ترین ورزشکار این رشتهٔ ورزشی است، او در کنار جکی جوینر-کرسی تنها ورزشکاران مسابقات ترکیبی با سه مدال المپیک هستند. در سال ۱۹۱۲، تورپ توسط گوستاو پنجم سوئدی به عنوان " بزرگترین ورزشکار جهان " انتخاب شد و از آن زمان تاکنون، این عنوان به‌طور سنتی در رسانه‌ها به قهرمان ده‌گانه المپیک اعطا می‌شود. دو مدال طلای تورپ در سال ۱۹۱۳ میلادی به این دلیل که او قوانین آماتوری را زیر پا گذاشته بود (به دلیل گرفتن پول برای بازی بیسبال) از او پس گرفته شد، اما کمیته
برای بازی بیسبال) از او پس گرفته شد، اما کمیته بین‌المللی المپیک او را در سال ۱۹۸۲، ۳۰ سال پس از مرگش، به عنوان قهرمان بازشناخت و البته دیگر مدال آوران تنزل رتبه نیافتند. بازی‌های بین‌المللی ۱۹۰۶ که اکنون به عنوان یک رویداد المپیک رسمی در نظر گرفته نمی‌شود، رویدادی مبتنی بر پنج‌گانه المپیک باستان را به نمایش گذاشت که چهار مسابقه دو و میدانی را با یک مسابقه کشتی ترکیب می‌کرد. خلاصه مدال. هفتگانه زنان. مدال آوران با چند عنوان. هفت زن در مسابقات هفت‌گانه المپیک مدال‌های متعددی کسب کرده‌اند، در حالی که یک نفر
مدال‌های متعددی کسب کرده‌اند، در حالی که یک نفر هشتم در پنج‌گانه المپیک قبلی به این موفقیت دست یافت. از این تعداد، تنها جکی جوینر-کرسی و نفیساتو تیام موفق به کسب سه مدال شده‌اند. فقط نفیساتو تیام سه عنوان قهرمانی را کسب کرد. رویدادهای منحله. مردان همه ادوار. متشکل از دوی ۱۰۰ یارد، پرتاب تیر، پرش ارتفاع، ۸۸۰ پیاده‌روی، پرتاب چکش، پرش با نیزه، ۱۲۰ با مانع، پرتاب وزنه، پرش طول و دوی مایل. سه‌گانه مردان. شامل پرش طول، پرتاب تیر و دوی ۱۰۰ یارد. پنج‌گانه مردان. شامل پرش طول، پرتاب نیزه، ۲۰۰ متر، پرتاب دیسک و
شامل پرش طول، پرتاب نیزه، ۲۰۰ متر، پرتاب دیسک و ۱۵۰۰ متر بود. ایرو لهتونن موفق‌ترین ورزشکار در تاریخ سه دوره این رویداد بود که دو مدال از سه مدال طلای ممکن را به دست آورد و تنها فردی بود که دو بار به سکو رسید. پنج‌گانه زنان. شامل ۱۰۰ متر با مانع، پرتاب نیزه، پرش ارتفاع، پرش طول و ۲۰۰ متر است. در سال ۱۹۸۰، ۲۰۰ متر با ۸۰۰ متر جایگزین شد. بورگلند پولاک، برنده مدال برنز در سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶، تنها زنی بود که در طول تاریخ پنج دوره المپیک، دو مدال پنج‌گانه المپیک را کسب کرد.
باشگاه اتومبیل‌رانی غرب ، که گاهی به اختصار ACO نامیده می‌شود، بزرگ‌ترین گروه خودروسازی در فرانسه است. این شرکت در سال ۱۹۰۶ توسط علاقه مندان به اتومبیل سازی و مسابقات اتومبیلرانی تأسیس شد و بیشتر به دلیل برگزاری مسابقه سالانه لمانز ۲۴ ساعته مشهور است. این باشگاه همچنین به نمایندگی از رانندگان فرانسوی در مورد مسائلی مانند ساخت و نگهداری جاده‌ها، در دسترس بودن آموزشگاه‌های رانندگی و کلاس‌های ایمنی جاده‌ها، و ادغام نوآوری‌های فنی در وسایل نقلیه جدید لابی می‌کند. این باشگاه زیر نظر فدراسیون اتومبیلرانی فرانسه
این باشگاه زیر نظر فدراسیون اتومبیلرانی فرانسه فعالیت می‌کند. تاریخچه. تاریخچه این باشگاه با باشگاه اتومبیل د لا سارته، شرکت مادر این باشگاه، که در شهر لومان تأسیس شد، آغاز می‌شود. در سال ۱۹۰۶، اعضای این گروه شامل آمدی بولی و پل جمین، بودند. با کمک باشگاه بزرگ‌تر اتومبیلرانی فرانسه، مسابقه‌ای را در جاده‌های عمومی محلی، در مسیری مثلثی ۶۵ مایلی (حدود ۱۰۵ کیلومتر) که لومان را به سن کاله و لا فرته-برنارد متصل می‌کرد، ترتیب دادند. مسابقه ۱۲ دور و با عنوان جایزه بزرگ l'ACF (به انگلیسی: Grand Prix de l'ACF,)، طی
بزرگ l'ACF (به انگلیسی: Grand Prix de l'ACF,)، طی دو روز برگزار شد. برنده این مسابقه فرانس سیز با خودرو رنو بود، این مسابقه، اولین جایزه بزرگ فرانسه بود که در نهایت تبدیل به جایزه بزرگ فرانسه کنونی شد. پس از جنگ جهانی اول، باشگاه اتومبیلرانی غرب توجه خود را به طراحی یک پیست کوتاه‌تر در جاده‌های عمومی در جنوب شهر معطوف کرد. ژرژ دورانددبیر ارشد سازمان، به همراه سردبیر مجله، چارلز فاروکس از "خودروسازی لا وی" و تولیدکننده لاستیک، امیل کوکیل، ایده یک مسابقه ۲۴ ساعته را مطرح کردند. اولین لمان ۲۴ ساعته در ۲۶ مه
ساعته را مطرح کردند. اولین لمان ۲۴ ساعته در ۲۶ مه ۱۹۲۳ برگزار شد. اولین خودرو ورودی توسط جان داف با یک بنتلی در این باشگاه ثبت نام شد. جنگ جهانی دوم و پس از آن. پیست لومان در سال ۱۹۴۰ توسط نیروی هوایی سلطنتی و سپس در پایان همان سال توسط آلمانی‌ها اشغال شد. لومان در اوت ۱۹۴۴ توسط ارتش آزادیخواهان فرانسه آزاد شد، اما تقریباً پنج سال زمان برد تا بار دیگر لمانز ۲۴ ساعته دوباره برگزار شود. پس از جنگ، زمین‌های باشگاه اتومبیلرانی غرب و پیست به دلیل بمب‌های ریخته شده توسط متفقین و آلمان خا در آن مکان به‌طور کامل
شده توسط متفقین و آلمان خا در آن مکان به‌طور کامل خراب شده بود، باشگاه اتومبیلرانی غرب با کمک وزیر دولت و معاون لا سارت، کریستین پینو که اولین میلیون را فراهم کرده بود، وظیفه بازسازی را به عهده گرفت و آغاز کرد. علاوه بر این، باشگاه اتومبیلرانی غرب یک وام را نیز برای بازسازی این پیست گرفت. در سال ۱۹۴۶، باشگاه رانندگان مسابقات اتومبیلرانی بریتانیا یک «صندوق لمانز» را به نفع باشگاه اتومبیلرانی غرب افتتاح کرد و در مجموع ۳۵۸ پوند و ۱۱ شیلینگ جمع‌آوری کرد تا به بازسازی امکانات در پیست لمانز کمک کند. بازسازی این
امکانات در پیست لمانز کمک کند. بازسازی این پیست در ۷ فوریه ۱۹۴۹ آغاز شد و اولین رویداد پس از جنگ جهانی دوم را در لمانز در ۲۵–۲۶ ژوئن همان سال برگزار شد. پینو که در کنار چارلز فارو ایستاده بود، پرچم شروع مسابقه را تکان داد. دو جایگاه تماشاگر جدید برای رانندگان مسابقه و مبارزان مقاومت رابرت بنویست و ژان پیر ویمیل نامگذاری شد. فاجعه لمانز ۱۹۵۵. در جریان رویداد ۲۴ ساعته لمانز در سال ۱۹۵۵، تصادفی رخ داد که در آن ۸۴ نفر کشته شدند که به عنوان بدترین تصادف در تاریخ ورزش موتوراسپورت شناخته می‌شود. این امر منجر به
ورزش موتوراسپورت شناخته می‌شود. این امر منجر به اقدامات زیادی توسط باشگاه اتومبیلرانی غرب برای تغییر ساختمان‌ها و رویه‌های مورد استفاده در پیست و همچنین طراحی مجدد پیت لین و ورودی جلویی در محل حادثه شد. همچنین منجر به تغییر قوانین برای نوع خودروهای مجاز در مسابقات ۲۴ ساعته لمان در سال‌های بعد و همچنین اعمال فرمول مصرف سوخت نیز شد. مسابقات. جایزه بزرگ فرانسه ۱۹۶۷ یک مسابقه فرمول یک بود که در پیست بوگاتی، لمانز، در ۲ ژوئیه ۱۹۶۷ برگزار شد. این باشگاه به عنوان یک نهاد حاکم برای سری‌های مسابقه، به‌ویژه سری‌های
یک نهاد حاکم برای سری‌های مسابقه، به‌ویژه سری‌های خودروهای ورزشی، مسئول است. این باشگاه مسابقات یا سری مسابقات زیر را مدیریت، اجرا کرده یا از آنها حمایت کرده است:
ماراتن در مسابقات جهانی دو و میدانی از اولین دورهٔ آن، در سال ۱۹۸۳ میلادی، در دو بخش مردان و زنان به رقابت گذاشته شده است. این مسابقات از لحاظ ارزشمندی، دومین تورنمنت معتبر جهانی در این رشته (پس از ماراتن در المپیک) است. از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۱ میلادی، این تورنمنت میزبان مسابقات تیمی جام جهانی ماراتن هم بود. در حال حاضر بخشی از برنامه و تقویم کلان ماراتن‌های جهانی است که شامل شش مسابقه برتر سالانه است. فرمت مسابقات دارای مسابقات جداگانه مردان و زنان است که هر دو به عنوان یک فینال مستقیم عمل می‌کنند. تعداد
هر دو به عنوان یک فینال مستقیم عمل می‌کنند. تعداد شرکت‌کنندگان معمولاً بین شصت تا هشتاد دونده در هر مسابقه است. این رویداد معمولاً در استادیوم اصلی شروع شده و همان‌جا به پایان می‌رسد و بقیهٔ مسیر مسابقه در جاده‌های اطراف شهر میزبان برگزار می‌شود. رکوردهای قهرمانی این رویداد عبارتند از ۲:۰۶:۵۴ ساعت برای مردان، که توسط آبل کیروی در سال ۲۰۰۹، و ۲:۲۰:۵۷ ساعت برای زنان، توسط پائولا رادکلیف در سال ۲۰۰۵ ثبت شد. رکورد جهانی هرگز در مسابقات توسط مردان یا زنان شکسته نشده است یا با آن برابری نکرده است، که نشان دهنده
نشده است یا با آن برابری نکرده است، که نشان دهنده فقدان ضربان ساز و رویکرد تاکتیکی بیشتر ورزشکاران به مسابقات قهرمانی است. کاترین ندربا و ادنا کیپلاگات موفق‌ترین ورزشکاران این رویداد هستند که هر کدام دو مدال طلا و یک مدال نقره در ماراتن زنان کسب کرده‌اند. علاوه بر این، کیپلاگات در پنج ماراتن پیاپی قهرمانی دو و میدانی جهان، از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۹، به پنج نفر نخست راه یافت. سه ورزشکار دیگر دو بار برنده ماراتن مسابقات جهانی شده‌اند: آبل آنتون، جواد غریب، و آبل کیروی - که همه آنها به همراه ادنا کیپلاگات پیروزهای
- که همه آنها به همراه ادنا کیپلاگات پیروزهای متوالی داشتند. کنیا با کسب ۱۰ مدال طلا طی ادوار مختلف (پنج مدال مردان و پنج مدال زنان)، موفق‌ترین کشور در تاریخ این مسابقات است. اتیوپی با ۶ مدال طلا (سه طلای مردان و سه طلای زنان) در رتبه بعدی قرار دارد. در میان کشورهای اروپایی نیز، اسپانیا با کسب پنج مدال طلا، بهترین نتایج را کسب کرده است. در بین کشورهای آسیایی هم ژاپن با یک طلای مردان و دو طلای زنان، پیشتاز است. رکوردهای سنی. پاتریک دوپوی از پلی‌نزی فرانسه در سال ۲۰۰۷ با ۴۶ سال و ۸۵ روز مسن‌ترین مرد تاریخ
در سال ۲۰۰۷ با ۴۶ سال و ۸۵ روز مسن‌ترین مرد تاریخ مسابقات قهرمانی جهان شد. طبق مقررات فعلی، رکوردهای جوان‌ترین شرکت کنندگان قبت نمی‌ماند؛ زیرا هر ورزشکاری در رده نوجوانان (زیر ۲۰ سال) یا کمتر، در آن سال واجد شرایط شرکت در ماراتن نیست. دوپینگ. اولین محرومیت دوپینگ در ماراتن قهرمانی جهان در سال ۲۰۰۱ بود، زمانی که روبرتو باربی، دونده ایتالیایی که نفر شصتم در مسابقه مردان بود، به وسیلهٔ تست دوپینگ محروم شد. نایلیا یولامانوا، که نفر هشتم در مسابقه زنان ۲۰۰۹ بود، نخستین زنی بود که به علت دوپینگ محروم گردید و
نخستین زنی بود که به علت دوپینگ محروم گردید و میخائیل لمایف، ورزشکار روس، نتیجه‌اش در همان دوره از مسابقات، از جدول نهایی مسابقه مردان پاک شد. بی‌نظمی‌های مربوط به پاسپورت بیولوژیکی باعث شد که نامزدی‌های عبدالرحیم گمری در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱ به صورت گذشته‌نگر باطل شوند. برنامهٔ ضد دوپینگ، در مسابقات قهرمانی سال ۲۰۱۳ میلادی باعث شد جرمیاس سالوژ از مسابقات ماراتن مردان به علت مثبت شدن دوپینگ او، محروم شود.
مفت‌بر فیلمی به کارگردانی عادل تبریزی، نویسندگی نیما نافع و الهه سعادتی و تهیه‌کنندگی عبدالله علیخانی و محمدحسین فرح‌بخش محصول سال ۱۴۰۲ است.
گوتیتوم گبرسلاسه (زاده ۱۵ ژانویه 1995) یک دونده دوی استقامت زنان از کشور اتیوپی است. او مدال طلای ماراتن مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۲ را به دست آورد. در سال ۲۰۲۱، در اولین حضور خود در رقابت‌های ماراتن، گبرسلاسه در مسابقه زنان در ماراتن برلین، در آلمان، به قهرمانی دست یافت. او در ماراتن تأخیری ۲۰۲۱ توکیو شرکت کرد و با زمان ۲:۱۸:۱۸ سوم شد. او همچنین در ماراتن شهر نیویورک ۲۰۲۲ به مقام سوم رسید. فعالیت حرفه‌ای. گوتیتوم گبرسلاسه ۱۶ ساله در مسابقات دو و میدانی قهرمانی جوانان جهان در سال ۲۰۱۱ که در لیل متروپول
قهرمانی جوانان جهان در سال ۲۰۱۱ که در لیل متروپول فرانسه برگزار می‌شد، در ماده ۳۰۰۰ متر دختران مدال طلای این رقابت‌ها را به دست آورد. یک سال بعد، او مدال برنز ماده ۵۰۰۰ متر زنان را در مسابقات قهرمانی آفریقا در دو و میدانی ۲۰۱۲ در شهر پورتو نوو، در بنین، به دست آورد. در سال ۲۰۱۳، گوتیتوم گبرسلاسه در مسابقات قهرمانی جهانی کراس کانتری (صحرانوردی) که در شهر بیدگوشچ، در لهستان، برگزار می‌شد، در مسابقه نوجوان زنان شرکت کرد. او در سال ۲۰۱۵ میلادی نیز در بازی‌های آفریقایی در برازاویل، جمهوری کنگو در ماده ۵۰۰۰ متر
در برازاویل، جمهوری کنگو در ماده ۵۰۰۰ متر زنان به مقام چهارم دست یافت.
جودیت جپتوم کوریر (زاده ۱۲ دسامبر ۱۹۹۵) یک دونده ماراتن زنان از کنیا است. کوریر در ماراتن ابوظبی ۲۰۲۱ با زمان ۲:۲۲:۳۰ قهرمان شد. او در ماراتن پاریس ۲۰۲۲ پیروز شد و یک رکورد جدید و بهترین رکورد زمان شخصی ۲:۱۹:۴۸ را ثبت کرد. کوریر توسط کنیا برای شرکت در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۲ - ماراتن زنان انتخاب شد که در آن دوم شد و با بهترین زمان شخصی جدید ۲:۱۸:۲۰ به مدال نقره رسید. کوریر در ماراتن لندن ۲۰۲۳ در جایگاه ششم قرار گرفت.
جنگل اورشلیم یک جنگل شهری (Municipal forest) کاج است که در جبال الخلیل در حومه اورشلیم قرار دارد. اطراف آن را مناطق بیت هاکرم، یافه نوف (Yefe Nof)، عین کرم، هر نوف (Har Nof)، گیوات شاول و روستای بیت زایت احاطه کرده است. این جنگل در طول دهه ۱۹۵۰ توسط صندوق ملی یهودیان و با حمایت مالی اهداء کنندگان خصوصی ایجاد شد. تاریخچه. در سال‌های اولیه تأسیس این کشور، صندوق ملی یهودیان هزاران درخت را در امتداد حاشیه غربی اورشلیم کاشت و یک کمربند سبز ایجاد کرد. اولین درخت جنگل اورشلیم در سال ۱۹۵۶ توسط دومین رئیس‌جمهور
جنگل اورشلیم در سال ۱۹۵۶ توسط دومین رئیس‌جمهور اسرائیل، اسحاق بن زوی کاشته شد. در اوج دوران خود، مساحت جنگل ۴۷۰ هکتار بود. در طول سال‌ها، مرزهای جنگل به دلیل گسترش مناطق شهری کاهش یافت و اکنون تنها ۱۲۵ هکتار را پوشش داده است. موزه هولوکاست ید وشم در جنگل پایین کوه هرتسل واقع شده است. جنگل به عنوان پناهگاهی برای حیات وحش عمل می‌کند و دسته‌هایی از شغال‌ها‌ در این جنگل زندگی می‌کنند.
بازی‌های پان‌هِلِنیک اصطلاح جمعی برای چهار جشن مذهبی جداگانه است که در یونان باستان برگزار می‌شد و به‌ویژه به دلیل مسابقات ورزشی که شامل آن‌ها می‌شد، شهرت داشت. این چهار جشنواره عبارت بودند از: بازی‌های المپیک که به افتخار زئوس در المپیا برگزار می‌شد، بازی‌های پیتیان که در دلفی برگزار شد و آپولو را گرامی می‌داشت، بازی‌های نِمِی، که در نِمِئا رخ می‌داد و به احترام زئوس برپا می‌د، و سرانجام بازی‌های ایستمی در شهر ایستمی و به افتخار پوزئیدون. مکان‌هایی که این بازی‌ها در آن برگزار می‌شدند «چهار مکان مقدس بزرگ
بازی‌ها در آن برگزار می‌شدند «چهار مکان مقدس بزرگ پان‌هلنیک» در نظر گرفته می‌شدند. هر یک از این بازی‌ها در یک دوره چهار ساله برگزار می‌شد که با المپیک شروع شده و به ترتیب هر سال یکی از آن‌ها را جشن می‌گرفتند. ورزشکاران همراه با شهرت و آوازهٔ پیروزی در بازی‌های باستانی، تاج‌های برگ متفاوتی را از بازی‌های مختلف کسب می‌کردند. از بازی‌های المپیک، فرد پیروز یک تاج گل زیتون، از بازی‌های پیتیان یک تاج گل بو، از بازی‌های نِمِن تاجی از برگ‌های کرفس کوهی، و از بازی‌های ایستمی تاجی از کاج می‌برد. توضیحات. المپیاد
ایستمی تاجی از کاج می‌برد. توضیحات. المپیاد چرخه‌ای چهار ساله بود که با بازی‌های المپیک شروع می‌شد، این مسابقات از روش‌هایی بود که یونانیان باستان زمان را اندازه‌گیری می‌کردند. بازی‌ها در یک چرخه چهار ساله برگزار می‌شد که با بازی‌های المپیک در سال اول آغاز می‌شد. بازی‌های نمیان در سال دوم، بازی‌های پیتیان در سال سوم و بازی‌های ایستمی در سال چهارم برگزار می‌شد. ساختار بازی‌ها به این شکل بود که ورزشکاران فردی بتوانند در همه بازی‌ها شرکت کنند. شرکت کنندگان می‌توانستند از سراسر جهان یونانی، از جمله مستعمرات
از سراسر جهان یونانی، از جمله مستعمرات مختلف یونان از آسیای صغیر تا ایبریا برای شرکت در بازی‌ها بیایند. برای پرداخت هزینه‌های آموزشی، حمل و نقل، اسکان و سایر هزینه‌ها به ثروت قابل توجهی نیاز بود. با این حال، رقبا اغلب توسط شهر خود یا اسپانسرهای خصوصی تأمین مالی می‌شدند، و بسیاری از آنها با هم از مسابقه‌ای به مسابقه‌ای دیگر سفر می‌کردند و جوایز نقدی را به دست می‌آوردند. رویدادهای اصلی در هر یک از بازی‌ها مسابقه ارابه‌رانی، کشتی، بوکس، پانکریشن، "استادیون" و مسابقات مختلف پیاده‌روی، و پنج‌گانه (شامل کشتی،
و مسابقات مختلف پیاده‌روی، و پنج‌گانه (شامل کشتی، "استادیون"، پرش طول، پرتاب نیزه، و پرتاب دیسک) بود. به جز مسابقه ارابه‌رانی، همه مسابقات دیگر برهنه انجام شد. به گفته یانگ، از آنجایی که بازی‌های المپیک اصلی و اوج همه بازی‌ها در این مدار بود، هر جشنواره ممکن بود رویدادهای خاص خود را داشته باشد اما باید شامل همه رویدادهایی می‌بود که در المپیک رخ می‌داد. این شیوه به ورزشکاران این فرصت را می‌داد تا در مسابقات اصلی همگی حضور یابند و در تمام بازی‌های پان‌هلنیک دیگر هم شرکت کنند. به گفته جیسون کونیگ، مورخ معاصر،
هم شرکت کنند. به گفته جیسون کونیگ، مورخ معاصر، بازی‌ها نه تنها به خاطر مسابقات ورزشی سه روزه‌شان، بلکه به این دلیل که تماشاگران زیادی را از سراسر جهان به خود جذب می‌کردند، بسیار محبوب بودند. این به مردم اجازه می‌داد تا در فعالیت‌های دیگری مانند رویدادهای مذهبی، سخنرانی‌ها و حتی اجراهای موسیقی نیز شرکت کنند. بازی‌های المپیک قدیمی‌ترین بازی‌ها بود که گفته می‌شود در سال ۷۷۶ قبل از میلاد آغاز شده است. اگرچه احتمال بیشتری وجود دارد که آنها در اواخر قرن هفتم قبل از میلاد تأسیس شده باشند. چنین بازیهایی تا به قدرت
میلاد تأسیس شده باشند. چنین بازیهایی تا به قدرت رسیدن امپراتور مسیحی روم، تئودوسیوس، در سال ۳۹۳ پس از میلاد دوام آوردند و در آن هنگام به عنوان رسوم بت‌پرست ملغی شدند. بازی‌های پیتیان، نمیان و ایستمی به احتمال زیاد زمانی در ربع اول یا دوم قرن ششم قبل از میلاد آغاز شده و به المپیک پیوستند. بازی‌های المپیک به عنوان بازی‌های استفانیتیک نیز شناخته می‌شوند (برگرفته از "استفانوس،" کلمه یونانی آتیک به معنای تاج)، زیرا برندگان فقط یک حلقه تاج برای پیروزی خود دریافت می‌کردند. بر خلاف سایر مسابقات ورزشی یا هنری یونان
بر خلاف سایر مسابقات ورزشی یا هنری یونان باستان، مانند بازی‌های پان‌آتنایک، که در آن به برندگان آمفوره‌های زیادی از روغن زیتون درجه یک آتن اهدا می‌شد، در المپیک هیچ جایزه مالی یا مادی اعطا نمی‌شد. اگرچه برندگان هیچ جایزه مادی در بازی‌ها دریافت نمی‌کردند، اما در بازگشت به پولیس خود اغلب با هدایا و افتخارات مواجه می‌شدند. چهار بازی. بازی‌های المپیک. طبق گزارش المپین ۱ پیندار، منشأ بازی‌های المپیک باستان را می‌توان در پلوپس، پسر تانتالوس جستجو کرد. پلوپس به دنبال به دست آوردن هیپودامیا برای ازدواج بود. پادشاه
به دست آوردن هیپودامیا برای ازدواج بود. پادشاه اونومائوس، پدر هیپودامیا، از پیشگویی خبر داشت که مرگ او را به دست دامادش می‌دانست. پادشاه اونومائوس تصمیم می‌گیرد تنها راه برای ازدواج با دخترش شرکت در مسابقه ارابه‌رانی باشد که بسیاری از خواستگاران را به کشتن داد. پلوپس به درگاه پوزئیدون دعا می‌کند تا ارابه‌ای به‌قدری سریع به او عطا کند که او را پیروز گرداند. پوزئیدون یک ارابه طلایی و اسب‌های بالدار به او عطا کرد. پلوپس با این ارابه پیروز مسابقه شد و توانست با هیپودامیا ازدواج کند. همچنین ادعا شده است که
با هیپودامیا ازدواج کند. همچنین ادعا شده است که پلوپس میرتیلوس را مجبور به دستکاری ارابه پادشاه اونومائوس کرد که باعث شد او مسابقه را از دست بدهد و در پایان این بازی بمیرد. پس از پیروزی، پلوپس جشنواره‌ای را برای ادای احترام به خدایان و احترام به پادشاه اونومائوس در المپیا با ارابه‌سواری و سایر بازی‌ها ترتیب داد. بازی‌های المپیک هر چهار سال یکبار در محل المپیا در یونان برگزار می‌شد. تصور می‌شود که اولین بازی‌های ثبت‌شده در سال ۷۷۶ قبل از میلاد بوده‌اند، اما به گفته محقق معاصر، دیوید سی یانگ، این امکان وجود
به گفته محقق معاصر، دیوید سی یانگ، این امکان وجود دارد که سال‌ها پیش از این نیز وجود داشته باشند. بازی‌های المپیک اولین بازی‌هایی بودند که تقریباً ۲۰۰ سال قبل از ایجاد بازی‌های پان‌هلنیک وجود داشتند. از آنجایی که بازی‌ها در المپیا برگزار می‌شد، در کنار آن جشنواره برگزار می‌شد و قربانی‌ها/پیشنهادها به افتخار زئوس اهدا می‌شدند و برنده بازی‌ها تاج گل زیتون دریافت می‌کرد. تاج زیتون از این افسانه (به گفته پاوسانیاس) ناشی می‌شود که هراکلس بازی‌های المپیک را آغاز کرد و درخت زیتونی کاشت که برای یونانیان مقدس شد و
کرد و درخت زیتونی کاشت که برای یونانیان مقدس شد و تاج گل‌های فاتحان المپیک از آن درخت بریده می‌شد. در نسخه پیندار از بازی‌های المپیک، مسابقه ارابه‌رانی اولین رویداد در زمان خلقت بود. در نسخه‌های پاوسانیاس، مسابقه پیاده‌روی تنها رویداد تا چهاردهمین جشنواره المپیک است. سپس یک مسابقه دیگر اضافه می‌شود که از مسابقهٔ اصلی طولانی‌تر است. به گفته یانگ، از آنجایی که بازی‌های المپیک اصلی و اوج همه بازی‌های این چهارگانه بود، هر جشنواره ممکن بود رویدادهای خاص خود را داشته باشد، اما باید شامل همه رویدادهایی می‌بود که
باشد، اما باید شامل همه رویدادهایی می‌بود که در المپیک رخ می‌داد. داستان منشأ دیگری از پاوسانیاس نقل شده است که هراکلس برادران کوچکتر خود را به مسابقه پیاده‌روی دعوت کرد. برنده مسابقه یک شاخه زیتون را به عنوان جایزه دریافت می‌کرد، زیرا تعدادشان زیاد بود. پاوسانیاس افسانه دیگری را به زئوس نسبت می‌دهد. تصور می‌شود که او بازی‌های المپیک را به افتخار پیروزی‌اش در شکست دادن پدرش کرونوس آغاز کرد. بازی‌های پیتیان. بازی‌های پیتیان در سال ۵۸۲ قبل از میلاد در دلفی برای بزرگداشت خدای آپولو تأسیس شد. در اصل، این
برای بزرگداشت خدای آپولو تأسیس شد. در اصل، این بازی‌ها هر هشت سال یکبار برگزار می‌شد و فقط یک مسابقه برگزار می‌شد: آواز خواندن برای آپولو با سیتارا. بازی‌های پیتیان دومین بازی‌های مهم پان‌هلنیک بود و در اواخر آگوست سال سوم هر المپیاد برگزار می‌شد. با این حال، بحث‌هایی در مورد شروع جشنواره پیتیان در میان مورخان وجود دارد. برخی از مورخان معتقدند پاوسانیاس تاریخ اولین جشن پیتی‌ها را به ۵۸۶ قبل از میلاد می‌رساند. این استدلال به این دلیل است که ارجاعات کمی به تاریخ در اشعار پیندار وجود دارد در حالی که پاوسانیاس
در اشعار پیندار وجود دارد در حالی که پاوسانیاس جشنواره‌های شماره گذاری شده را به وضوح بیان می‌کند. این بازی‌ها شامل ترکیبی از رویدادهای ورزشی که در بازی‌های المپیک قبلی رخ داده‌اند و رویدادهای موسیقی بود. جایزه برنده بازی‌های پیتیان یک تاج گل بو است در "توصیف یونان" توسط پاوسانیاس، او کلیستنس سیکیونی را به عنوان برنده اولین مسابقه ارابه سواری بازی‌های پیتیان معرفی می‌کند. همچنین کلیستنس را به خلق بازی‌های پیتیان نسبت می‌دهند. او برای کسانی که خود را شایسته ازدواج با دختر محبوبش می‌دانستند، مسابقات ورزشی
ازدواج با دختر محبوبش می‌دانستند، مسابقات ورزشی ترتیب داد. این مسابقات به جشنواره Pythian تبدیل شد. بازی‌های نِمِئان. بازی‌های نمیان در سال ۵۷۳ قبل از میلاد در پناهگاه زئوس در نمئا تأسیس شد. این بازی‌ها یک سال در میان، هر سال دوم و چهارم، در همان سال‌هایی که بازی‌های ایستمی برگزار می‌شد، هر چند در زمان‌های مختلفی از این سال‌ها برگزار می‌شد. بازی‌های نمیان در ماه جولای برگزار می‌شد، در حالی که بازی‌های ایستمی در آوریل یا می برگزار می‌شد. بازی‌های نمئا دو داستان اصلی دارند. پاوسانیاس از شناخته‌شده‌ترین
داستان اصلی دارند. پاوسانیاس از شناخته‌شده‌ترین افسانه می‌گوید که بازی‌ها در اصل بازی‌های تشییع جنازه برای گرامیداشت مرگ نوزاد اوفلتس، پسر شیرخوار لیکورگوس و اوریدیس بودند. به لیکورگوس یک پیشگویی گفته شد که پسرش تا زمانی که راه نرود نمی‌تواند زمین را لمس کند. لیکورگوس برده‌ای را گماشت تا از پسرش مراقبت کند و از سرنگونی او جلوگیری کند. روزی هفت نفر دشمن تبس به برده و نوزاد اوفلتس برخورد کردند و از او نوشیدنی خواستند. غلام نوزاد را در میان کرفس وحشی روی زمین گذاشت تا به هفت نفر کمک کند. افلتس مورد حمله مار
گذاشت تا به هفت نفر کمک کند. افلتس مورد حمله مار قرار گرفت و کشته شد و بدین ترتیب پیشگویی محقق شد. بازی‌های نمیان به افتخار او برگزار شد و جایزه برنده تاج گل کرفس وحشی بود. در منشأ دوم اساطیری، هراکلس اولین فرمان از ده دستور پادشاه اوریستئوس را انجام می‌دهد. او وظیفه داشت پوست شیری را که در تپه‌های نمئا تعقیب می‌کرد، بازگرداند. هراکلس به روستایی به نام کلئونا آمد و در آنجا با مولورکوس ملاقات کرد. مولورکوس پذیرفت که در صورت عدم بازگشت هراکلس پس از ۳۰ روز برای زئوس قربانی کند. هراکلس شیر را پیدا کرد و به
برای زئوس قربانی کند. هراکلس شیر را پیدا کرد و به دنبال او تا غارش رفت. او ورودی را مسدود کرد و سپس به دنبال شیر رفت و به آن حمله کرد. هراکلس در روز سی ام به خانه مولورکوس بازگشت و آنها برای زئوس قربانی کردند. گفته می‌شود که این بازی‌ها هر سال به افتخار زئوس و هراکلس برگزار می‌شود. بازی‌های ایستمی. بازی‌های ایستمی در سال ۵۸۲ قبل از میلاد در نزدیکی کورنت آغاز شد، یعنی همان سالی که بازی‌های پیتی در دلفی آغاز شد. ایستمی را هر سال دوم و چهارم برگزار می‌کردند، درست مانند بازی‌های نمئان، اما در بهار (آوریل یا
درست مانند بازی‌های نمئان، اما در بهار (آوریل یا می). برنده بازی‌های ایستمی در ابتدا یک تاج کاج دریافت می‌کرد، اما در دوره متأخرتر کرفس خشک جایگزین شد. پاوسانیاس منشأ بازی‌ها را به سیزیف پادشاه کورنت نسبت می‌دهد. سیزیف بازی‌ها را در مراسم تشییع جنازه ای به افتخار ملیکرتس، پسری که در خلیج غرق شد (و بعداً به پالیمون تغییرنام یافت)، برگزار کرد. به گفته پاوسانیاس، پالیمون به این دلیل کشته شد که هرا متوجه شد والدینش در حال بزرگ کردن کودک دیونیزوس هستند که خشم او را به همراه داشت. پلوتارک و آپولودور منشأ
خشم او را به همراه داشت. پلوتارک و آپولودور منشأ بازی‌های ایستمی را به تسئوس نسبت می‌دهند. تسئوس در حال سفر به آتن بود که نام سینیس را شنید. سینیس یک فاتح و دزد بود. او قربانیان خود را با به بالای درختان صنوبر می‌بست و پایین می‌کشید، سپس به آنها اجازه می‌داد به عقب برگردند که باعث می‌شد قربانی به هوا پرتاب شود و روی زمین بیفتد و بمیرد. تسئوس به همین ترتیب سینیس را کشت. وی سپس مراسم تشییع جنازه را به احترام آن مرحوم برگزار کرد. پلوتارک همچنین تئوس را به برگزاری بازی‌ها به افتخار پوزئیدون نسبت می‌دهد، زیرا
بازی‌ها به افتخار پوزئیدون نسبت می‌دهد، زیرا بازیها معمولاً در پناهگاه او در کورنت برگزار می‌شدند.
«بلبلِ سرگشته» یک حکایت کهن ایرانی است از گونهٔ بین‌المللیِ «درختِ ارس» (ATU 720). ثبت کتبی. مشهورترین نسخهٔ مکتوب این قصه کار صادق هدایت است. در ادبیات و هنر نوین. علی نصیریان نمایشنامه‌ای به همین نام از روی این افسانه نوشته است.
زمین‌لرزه کاشمر ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
درختِ ارس یا درختِ عرعر یک افسانه آلمانی است که توسط برادران گریم در قصه‌های برادران گریم با شماره ۴۷ در سال ۱۸۱۲ منتشر شد. این داستان شامل مضامین کودک‌آزاری، قتل، آدمخواری و ، تناسخ، و نمادگرایی دینی است و یکی از افسانه های تیره‌تر و بالغ‌تر برادران گریم است. این داستان در دسته‌بندی آرنه–تامپسون-اوتر از نوع ۷۲۰ است. یکی دیگر از این داستان‌ها داستان انگلیسی درخت رز است، اگرچه جنسیت‌های درخت عرعر را برعکس می‌کند. درخت عرعر از الگوی رایج‌تر پسر بودن کودک مرده پیروی می کند. خلاصهٔ داستان. روزی روزگاری مرد و
پیروی می کند. خلاصهٔ داستان. روزی روزگاری مرد و زنی ثروتمند و مؤمن زندگی می‌کردند. آنان سال‌ها دعا کردند تا خداوند کودکی به آنان عطا کند. روزی در زمستان، زن در حیاط خانه زیر درخت عرعر نشسته بود و هنگام پوست کندن سیب، انگشت خود را برید و قطره‌ای خون روی برف ریخت. او در دل آرزو کرد فرزندی داشته باشد که پوستش مانند برف سپید و گونه‌هایش چون خون سرخ باشد. پس از گذشت شش ماه، زن از خوردن توت‌های درخت عرعر بیمار شد و در آستانهٔ مرگ از شوهرش خواست در صورت مرگ، جنازه‌اش را زیر همان درخت دفن کند. اندکی بعد پسری با
را زیر همان درخت دفن کند. اندکی بعد پسری با همان ویژگی‌ها به دنیا آورد و با لبخندی از خوشی درگذشت. مرد به وصیتش عمل کرد و همسرش را زیر درخت عرعر دفن کرد. سال‌ها بعد مرد دوباره ازدواج کرد و همسر جدیدش دختری به نام مارلینشن (یا مارلنه) به دنیا آورد. اما زن ناپدری از پسر اول شوهرش متنفر بود و می‌خواست تمام ارثیه را به دخترش برساند. روزی، ناپدری پسرک را به بهانهٔ آوردن سیب به اتاقی کشاند و زمانی که او برای برداشتن سیب خم شد، درِ صندوق را محکم بست و سر او را قطع کرد. سپس جسد را با پارچه‌ای بست و او را روی صندلی
کرد. سپس جسد را با پارچه‌ای بست و او را روی صندلی نشاند و سیبی روی دامانش گذاشت. مارلینشن از او خواست سیبی بدهد، اما پسر پاسخ نداد. مادرش او را مجبور کرد او را "کمی بزند"، و با این کار سر پسر از بدن جدا شد. مارلینشن گریه می‌کرد، اما ناپدری گوشت پسر را پخت و آن را به پدر خانواده داد. پدر، بی‌خبر از واقعیت، غذا را خوشمزه دانست و همه‌اش را خورد. مارلینشن استخوان‌های برادر را جمع کرد و در دستمالی ابریشمی زیر درخت عرعر دفن کرد. ناگهان مهی بلند شد و پرنده‌ای زیبا از درخت بیرون آمد و آواز خواند: «مادرم مرا کشت،