payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد. برای چند سال بعد، او و خانواده‌اش تحت سرپرستی عمویش هنری دوم، دوک جدید نمورس، بودند، اگرچه ماری ژان باپتیست بسیاری از منابع درآمد پدرش را به ارث برده بود. با مرگ هنری در سال ۱۶۵۹، دوک‌نشین نمورس به سلطنت بازگشت، اما ماری ژان باپتیست همچنان درآمد را دریافت می‌کرد. مادرش، الیزابت، با دو دختر خردسال، برای تأمین مسکن مناسب آنها به خانواده مادری‌اش چشم دوخته بود. مادر الیزابت، شاهزاده خانم لورن بود. مذاکرات ازدواج. خانواده او می‌خواستند با شارل امانوئل دوم، دوک ساووی، که پسر کریستین ماری فرانسه (عمه ناتنی
دوک ساووی، که پسر کریستین ماری فرانسه (عمه ناتنی الیزابت) بود، ازدواج کنند. کریستین ماری، ماری ژان باپتیست، مادر و خواهرش را در سال ۱۶۵۹ برای بررسی به تورین فراخواند. شارل امانوئل علاقه زیادی به ماری ژان به عنوان همسر بالقوه نشان داد. با این حال، کاردینال مازارین به مادرش در مورد طبیعت جاه‌طلب ماری ژان باپتیست هشدار داده بود و همین امر باعث شد که او این ازدواج را رد کند. کریستین ماری ترتیب ازدواج پسرش با فرانسواز مادلین د'اورلئان را داد که برای مادر سلطه‌گر، مطیع و آرام بود. این عروسی در سال ۱۶۶۳ برگزار
مطیع و آرام بود. این عروسی در سال ۱۶۶۳ برگزار شد. مادموازل دو نمورس پس از بازگشت به فرانسه، توجه شاهزاده جذاب چارلز لورن، وارث دوک لورن، را به خود جلب کرد. دربار پرتغال پیش از این از او درخواست ازدواج کرده بود، اما او پس از کمی مشورت در مورد این موضوع، این درخواست را رد کرد. رتبه شارل مشابه دوک ساووی بود و این وصلت توسط مادر ماری ژان باپتیست پیگیری شد. او در ۴ فوریه ۱۶۶۲ با شارل نامزد شد. این وصلت در دربار فرانسه محبوب بود و ملکه آن (مادر لویی چهاردهم) از این وصلت حمایت کرد. با این حال، هنگامی که دو روز
این وصلت حمایت کرد. با این حال، هنگامی که دو روز بعد پیمان مونمارتر امضا شد، دوک‌نشین‌های لورن و بار به لویی چهاردهم تسلیم شدند. این امر دوک لورن را بی‌زمین گذاشت و او را به پیوستن به دربار امپراتوری سوق داد. در نتیجه، شارل از نامزدی منصرف شد. ازدواج بین ماری ژان باپتیست و شارل به انجام نرسیده بود و لغو شد. در تورین، کریستین ماری در ۲۷ دسامبر ۱۶۶۳ درگذشت و عروسش فرانسواز مادلین در ۱۴ ژانویه ۱۶۶۴ درگذشت. این امر باعث شد شارل امانوئل دوم مجرد و بدون وارث بماند. پیشنهادهایی از خواهران فرانسواز مادلین ارائه شد
پیشنهادهایی از خواهران فرانسواز مادلین ارائه شد اما رد شدند. مشخص شد که شارل امانوئل دوم می‌خواهد با ماری ژان باپتیست، که عضوی از خاندان خودش بود، ازدواج کند. این وصلت توسط لویی چهاردهم حمایت شد. او نمی‌خواست شارل امانوئل دوم با یک آرشیدوشس اتریش ازدواج کند، زیرا می‌ترسید نفوذش را در دوک‌نشین از دست بدهد. مذاکرات بیش از یک سال طول کشید تا اینکه ماری ژان باپتیست در ۱ مه ۱۶۶۵ به همراه مادربزرگش فرانسواز لورن برای ملاقات با همسر آینده‌اش به آنسی رفت. ماری ژان باپتیست در ۲۰ مه ۱۶۶۵ در میان جشن و سرور فراوان در
در ۲۰ مه ۱۶۶۵ در میان جشن و سرور فراوان در قلعه والنتینو با شارل امانوئل دوم ازدواج کرد. جهیزیه بزرگ او شامل استان‌های مرزی ژنووا، فوسینی و بوفورت بود که بعدها به دارایی خاندان اصلی ساووی تبدیل شد. دوشس ساووی. در ساووی نام او به ایتالیایی به ماریا جیووانا باتیستا دی ساوویا تبدیل شد و او را مادام رئاله می‌نامیدند. این نام اشاره‌ای به سبک مادام رویال از زادگاهش فرانسه بود و توسط کریستین ماری فقید استفاده می‌شد. ماری ژان باپتیست به عنوان زنی جذاب و باهوش مورد ستایش قرار می‌گرفت. تقریباً یک سال پس از ازدواج،
ستایش قرار می‌گرفت. تقریباً یک سال پس از ازدواج، دوشس ۲۱ ساله در ۱۴ مه ۱۶۶۶ پسری به دنیا آورد که به افتخار ویکتور آمادئوس اول، پدربزرگ کودک، دوک ساووی و شوهر کریستین ماری، ویکتور آمادئوس نامیده شد. در همان سال، خواهرش ماری فرانسواز با آفونسو ششم پرتغال ازدواج کرد. این دو خواهر در تمام طول زندگی خود با هم صمیمی ماندند. پیش از مرگ همسرش، ماری ژان باپتیست نقش کمی در سیاست آن زمان داشت. در دوران سلطنت او، شوهرش بهسازی‌های مختلفی را در اقامتگاه‌های سلطنتی انجام داد و میراث معماری بزرگی را در ساووی به جا گذاشت.
داد و میراث معماری بزرگی را در ساووی به جا گذاشت. این زوج همچنین دستور ساخت کلیساهای مختلفی در تورین را دادند. شوهرش معشوقه‌ها و فرزندان نامشروع مختلفی نیز داشت که ماری ژان باپتیست مجبور به نادیده گرفتن آنها شد. در سال ۱۶۷۲، هورتنس مانچینی، در حالی که از شوهرش فرار می‌کرد، از چارلز امانوئل دوم درخواست حمایت کرد و این حمایت را دریافت کرد. ماری ژان باپتیست با وجود ناراحتی فراوان، معشوقه دائمی او شد و کاخ شامبری به او داده شد. ماری ژان باپتیست تا زمان مرگ چارلز امانوئل نتوانست او را از آنجا خارج کند. در ۱۲
امانوئل نتوانست او را از آنجا خارج کند. در ۱۲ ژوئن ۱۶۷۵، چارلز امانوئل پس از یک سری تب‌های تشنجی، ناگهان در سن چهل سالگی در تورین درگذشت. او در بستر مرگ، همسرش را به عنوان نایب‌السلطنه ساووی بر پسر و وارث خود اعلام کرد. نایب‌السلطنه ساووی. او که نایب‌السلطنه قلمرو پسر یازده ساله‌اش اعلام شده بود، مسئولیت جدید خود را با علاقه و جاه‌طلبی فراوان پذیرفت. او کار شوهرش را در املاک ساووی ادامه داد و از پروژه‌های ساختمانی، سازمان‌های هنری و مؤسسات آموزشی حمایت کرد. او از کار الساندرو استرادلا حمایت کرد و از او
او از کار الساندرو استرادلا حمایت کرد و از او هنگام فرار از ونیز به تورین محافظت کرد. او به تأمین مالی و حمایت از کار گوارینو گوارینی ادامه داد، که کلیسای کوچک کفن تورین و یک کالج ژزوئیت را تحت حکومت او تکمیل کرد. او همچنین برای گسترش شهر تورین تا رودخانه پو تلاش کرد. او تلاش کرد تا دانشگاهی در شامبری تأسیس کند، اما موفق نشد. او برای حفظ ارتباط با همسایه قدرتمند خود فرانسه، که هم متحد و هم خانواده بود، کارهای زیادی انجام داد. او به دلیل تمایل بیش از حد به حفظ قدرت و به عنوان عروسک خیمه‌شب‌بازی لویی چهاردهم
قدرت و به عنوان عروسک خیمه‌شب‌بازی لویی چهاردهم مورد انتقاد قرار گرفت. با این حال، او همچنین برای حفظ و توسعه روابط با دربارهای سلطنتی اسپانیا، انگلستان و امپراتوری تلاش کرد. مردم موندووی سال‌ها در برابر اقتدار او مقاومت کردند و تنها در زمان پسرش بود که سرانجام تسلیم شدند. رابطه او با تنها پسرش همیشه پرتنش بود. این تنش به جاه‌طلبی او برای حفظ قدرت برای خودش نسبت داده شده است. ماری ژان باپتیست بیشتر وقت خود را صرف کار در امور دولتی می‌کرد که از آن لذت می‌برد و زمان کمی برای تنها فرزندش داشت. او پسرش را تحت
و زمان کمی برای تنها فرزندش داشت. او پسرش را تحت نظر دقیق داشت تا مطمئن شود که سعی نمی‌کند قدرت را از او بگیرد. با وجود رابطه بد با پسرش، او آشکارا معشوقه‌هایی را در دربار نگه می‌داشت. در سن سی و سه سالگی، او با کنت سنت موریس، حدود ده سال کوچکتر از خودش، در رابطه بود. رابطه ماری ژان باپتیست و سنت موریس حدود چهار سال طول کشید تا اینکه تمام خانواده‌اش به دلیل شکست پدرش در یک رشته روابط دیپلماتیک، با رسوایی او را ترک کردند. در سال ۱۶۷۷، ماری ژان باپتیست به دنبال ترتیب دادن ازدواج برای پسرش بود که در ماه مه
ترتیب دادن ازدواج برای پسرش بود که در ماه مه ۱۶۸۰ به سن قانونی می‌رسید. نامزدهای محبوب، آرشیدوشس ماریا آنتونیا، پسرعمویش در پرتغال، ماریا سوفیا از پالاتینات-نوبورگ یا آن ماری اورلئان فرانسوی‌الاصل بودند. ماری ژان باپتیست ابتدا به خواهرش در لیسبون که تنها دخترش، اینفانتا ایزابل لوئیزا، وارث قلمرو پدرش بود، روی آورد. قانون پرتغال تصریح می‌کرد که وارث تاج و تخت باید در کشور بماند و با یکی از خویشاوندان خود ازدواج کند. ماری ژان باپتیست مذاکراتی را با پرتغال آغاز کرد تا اینفانتا را به ازدواج پسرش درآورد. این
کرد تا اینفانتا را به ازدواج پسرش درآورد. این وصلت معتبر، ماری ژان باپتیست را برای همیشه در کنترل ساووی قرار می‌داد و ویکتور آمادئوس دوم در پرتغال زندگی می‌کرد. برنامه‌هایی برای ورود ویکتور آمادئوس به لیسبون تدوین شد و یک حزب سیاسی در مخالفت با این وصلت تأسیس شد. ویکتور آمادئوس دوم که آشکارا از این وصلت بیزار بود و به اکثریت خود نزدیک می‌شد، تصمیم گرفت ازدواج را دو سال به تعویق بیندازد. ماری ژان باپتیست سپس به دوک‌نشین بزرگ توسکانی روی آورد که آنا ماریا لوئیزا د مدیچی را به عنوان عروس پیشنهاد داد. مذاکرات
د مدیچی را به عنوان عروس پیشنهاد داد. مذاکرات از فرانسه مخفی نگه داشته شد. این وصلت محبوب بود زیرا می‌توانست متحد قدرتمندی در ایتالیا باشد و حتی مورد علاقه ویکتور آمادئوس دوم نیز بود. مکاتبات مخفی بین ساووی و توسکانی از آن زمان گم شده است و این وصلت هرگز محقق نشد. اگرچه دوره نیابت سلطنت ماری ژان باپتیست رسماً در سال ۱۶۸۰ به پایان رسید، اما تا سال ۱۶۸۴ که پسرش او را مجبور به این کار کرد، قدرت را واگذار نکرد. لویی چهاردهم مشتاق بود نفوذ قابل توجه خود را در ساووی حفظ کند و به همین دلیل به خواهرزاده‌اش آن ماری
حفظ کند و به همین دلیل به خواهرزاده‌اش آن ماری د اورلئان پیشنهاد ازدواج داد. آن ماری دختر فیلیپ فرانسوی، دوک اورلئان و همسر اولش هنریتا انگلیسی بود. ویکتور آمادئوس با این ازدواج موافقت کرد و در ۶ مه ۱۶۸۴ شخصاً با آن ماری ازدواج کرد. بازنشستگی و زندگی بعدی. ویکتور آمادئوس در آغاز سال ۱۶۸۴ کنترل کامل دوک‌نشین را به دست گرفت. او تصمیم گرفت مادرش را از هرگونه نفوذ مستقیم در دربار محروم کند. او در کاخ ماداما در شهر تورین، روبروی کاخ دوکال تورین، جایی که دربار بیشتر سال در آن اقامت داشت، بازنشسته شد. این ساختمان
سال در آن اقامت داشت، بازنشسته شد. این ساختمان در دوران بیوگی کریستین ماری و در زمان ماری ژان باپتیست، خانه او بود و تحت نظارت فیلیپو جووارا که مورد علاقه پسرش بود، گسترش یافت. در سال ۱۶۸۶، او دوک‌نشین اوماله را به لویی آگوست دو بوربون، پسر نامشروع لویی چهاردهم و مادام دو مونتسپان، فروخت. اوماله از سال ۱۶۵۹ و پس از مرگ پدرش، ملک شخصی او بود. ماری ژان باپتیست همچنین آخرین کنتس ژنو بود. این شهرستان پس از مرگ او با ساووی متحد شد. ازدواج پسرش حدود هشت فرزند به همراه داشت که چهار نفر از آنها فرزندان دیگری نیز
همراه داشت که چهار نفر از آنها فرزندان دیگری نیز داشتند. ماری ژان باپتیست به عنوان مادرخوانده نوه بزرگش پرنسس ماریا آدلاید عمل می‌کرد. او همچنین دوستی خوبی با عروسش آن ماری داشت. ماریا آدلاید و خواهرش ماریا لوئیزا رابطه نزدیکی با مادربزرگ خود داشتند و هر دو هفتگی به کاخ ماداما سر می‌زدند. رابطه او به ویژه با ماریا آدلاید در نامه‌هایی که این دو پس از سال ۱۶۹۶، زمانی که پرنسس جوان با لویی فرانسه ازدواج کرد، برای یکدیگر فرستادند، ثبت شده است. ماریا لوئیزا در ۱۱ سپتامبر ۱۷۰۱ به وکالت با فیلیپ پنجم، برادر لویی،
سپتامبر ۱۷۰۱ به وکالت با فیلیپ پنجم، برادر لویی، ازدواج کرد. متأسفانه ماریا آدلاید در سال ۱۷۱۲ در ورسای سرخک درگذشت. این دو ازدواج معتبر توسط لویی چهاردهم برای جلب حمایت ساوویار در طول جنگ جانشینی اسپانیا طراحی شده بود. در طول این جنگ، ماری ژان باپتیست مجبور شد جواهرات خود را برای تأمین مخارج خانواده‌اش در طول نبرد تورین در سال ۱۷۰۶ بفروشد. او و نوه‌هایش در طول درگیری مجبور شدند به جنوا فرار کنند. به لطف پیمان اوترخت در سال ۱۷۱۳، به پاس قدردانی از خدماتش به چارلز ششم، امپراتور مقدس روم در جنگ جانشینی
به چارلز ششم، امپراتور مقدس روم در جنگ جانشینی اسپانیا، پادشاهی سیسیل به پسرش داده شد. پسرش در دسامبر ۱۷۱۳ در کلیسای جامع پالرمو به عنوان پادشاه سیسیل تاجگذاری شد. ویکتور آمادئوس دوم از مادرش خواست تا در غیاب او حکومت را اداره کند، اما او نپذیرفت و نوه‌اش ویکتور آمادئوس، شاهزاده پیدمونت، به جای او نایب‌السلطنه شد. ماه‌ها بعد، دربار ساوویارد متوجه مرگ ماریا لوئیزا شد که در فوریه ۱۷۱۴ درگذشته بود و یک سال بعد شاهزاده پیدمونت بر اثر آبله درگذشت. سه مرگ در چهار سال باعث شد مادر و پسر به هم نزدیک‌تر شوند. با
سال باعث شد مادر و پسر به هم نزدیک‌تر شوند. با مرگ شاهزاده پیدمونت، کوچک‌ترین نوه‌اش، چارلز امانوئل، دوک آئوستا، وارث بلافصل قلمرو پدرش شد. ماری ژان باپتیست در مارس ۱۷۲۴ در سن ۷۹ سالگی در پالازو ماداما درگذشت.
سوزانا کوتینی (متولد آرتزو، ایتالیا، ۱۹۶۲) روزنامه‌نگار، سرآشپز و محقق دستورهای غذایی ایتالیایی است. او به عنوان متخصص تاریخ آشپزی در دانشگاه سیه‌نا کار می‌کند و برنامه‌هایی در شبکه‌های رای و اسکای ایتالیا دارد. زندگی‌نامه. سوزانا کوتینی فعالیت حرفه‌ای خود را در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ آغاز کرد و تمرکز اصلی‌اش بر حوزهٔ ارتباطات مرتبط با تاریخ خوراک‌شناسی و فنون آشپزی بود. او در مجموعه‌ای از رسانه‌ها از جمله روزنامه‌ها، مصاحبه‌های رادیویی و برنامه‌های تلویزیونی حضور یافت و تلاش کرد تا پلی میان سنت‌های آشپزی و
حضور یافت و تلاش کرد تا پلی میان سنت‌های آشپزی و نوآوری‌های معاصر برقرار کند. رویکرد او مبتنی بر بازخوانی میراث غذایی ایتالیا و تلفیق آن با تکنیک‌های مدرن بود، به‌گونه‌ای که هم اصالت حفظ شود و هم پاسخ‌گوی سلیقه‌های جدید باشد. کوتینی با بهره‌گیری از زبان رسانه‌ای، توانست مفاهیم پیچیدهٔ تاریخی و فرهنگی مرتبط با غذا را برای مخاطبان عمومی قابل‌فهم و جذاب سازد. او نه‌تنها به معرفی دستورهای سنتی پرداخت، بلکه به تحلیل ریشه‌های اجتماعی و نمادین غذاها نیز توجه داشت. از نقش خوراک در آیین‌ها و جشن‌ها گرفته تا تأثیر
از نقش خوراک در آیین‌ها و جشن‌ها گرفته تا تأثیر آن بر هویت منطقه‌ای و خانوادگی. این تلفیق میان روایت‌گری فرهنگی و نوآوری آشپزی، جایگاه او را به‌عنوان یکی از چهره‌های تأثیرگذار در حوزهٔ ارتباطات غذایی تثبیت کرد. در دهه ۲۰۰۰، او در دانشگاه سیه‌نا در دانشکده علوم انسانی و فلسفه آرتزو با استاد "لو روت دل گوستو" همکاری داشت. او مدیر و یکی از بنیانگذاران مجله taccuinistorici.it بود، و آزمایشگاه‌های آشپزی ایتالیایی Gastronomy Historical را مدیریت می‌کند. او همچنین دوره‌های آشپزی اجتماعی ایتالیایی برای غذا و فراتر
دوره‌های آشپزی اجتماعی ایتالیایی برای غذا و فراتر از آن را تأسیس کرد. در سال ۲۰۱۱، کوتینی جایزه بین‌المللی ونوس نقره‌ای اریچه (تراپانی) را در بخش «ادبیات آشپزی» از آن خود کرد. انتشارات. او نویسندهٔ مقالاتی در مورد دستورهای غذایی تاریخی و سنتی است و برای مجموعه «بی‌صدا» که توسط انتشارات Ali&amp;no منتشر می‌شود، مطلب نوشته است
آلیس کاربون تنچ نویسنده و کارآفرین آشپزی متولد ایتالیا است که در لس‌آنجلس زندگی می‌کند. شغل. در سال ۲۰۱۰، پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه تورین (ایتالیا) در رشته زبان‌ها و ادبیات خارجی، و پس از کار به عنوان مترجم شفاهی و کتبی در زادگاهش آویلیانا (تورین، ایتالیا)، به لس‌آنجلس نقل مکان کرد. اندکی پس از ورودش، او کار خود را به عنوان روزنامه‌نگار و خبرنگار خارجی برای چندین مجله ایتالیایی، از جمله "ونیتی فیر"، خبرگزاری ایتالیایی آنسا و مجله آنلاین "Fine Dining Lovers" آغاز کرد. در سال ۲۰۱۱، وبلاگی با عنوان مرگ
آغاز کرد. در سال ۲۰۱۱، وبلاگی با عنوان مرگ سرزمین عجایب راه‌اندازی کرد تا تجربه‌های خود از زندگی در ایالات متحده را با دوستان و خانواده‌اش در ایتالیا به اشتراک بگذارد. این وبلاگ در ابتدا فضایی شخصی و روایی داشت، جایی برای بازتاب روزمرگی‌ها، تفاوت‌های فرهنگی، و تأملاتی دربارهٔ سبک زندگی آمریکایی در مقایسه با سنت‌های ایتالیایی. او از طریق نوشته‌های خود، تلاش کرد تا پل ارتباطی میان دو جهان بسازد. جهانی که در آن نوآوری، تنوع، و تجربه‌های تازه با خاطرات، ریشه‌ها، و ارزش‌های بومی در گفت‌وگو قرار می‌گیرند. با
و ارزش‌های بومی در گفت‌وگو قرار می‌گیرند. با گذشت زمان، "وبلاگ" فراتر از یک دفتر خاطرات دیجیتال رفت و به منبعی غنی از روایت‌های فرهنگی، تحلیل‌های اجتماعی، و تأملات شخصی بدل شد. این تحول، زمینه‌ساز شکل‌گیری یک کتاب شد که محتوای آن برگرفته از مطالب وبلاگ بود. کتابی که نه‌تنها تجربهٔ مهاجرت و زیست فرامرزی را مستند می‌کرد، بلکه نشان‌دهندهٔ قدرت روایت‌گری در بازسازی هویت و پیوندهای انسانی بود. وبلاگ کوتینی، نمونه‌ای از آن است که چگونه رسانه‌های شخصی می‌توانند به ابزارهای فرهنگی و ادبی تبدیل شوند، و تجربهٔ فردی
ابزارهای فرهنگی و ادبی تبدیل شوند، و تجربهٔ فردی را به حافظهٔ جمعی پیوند زنند. در سال ۲۰۱۲، او ملاقاتی سرنوشت‌ساز با لئونارد کوهن داشت که خیلی زود با او مدیر برنامه‌های مشترکی شد؛ این دو نفر برای او ویزای هنرمند O-1B گرفتند تا بتواند در آمریکا بنویسد. اولین رمان او توسط انتشارات Rare Bird Books در ژوئیه ۲۰۱۵ منتشر شد. از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵، او میزبان پادکست مصاحبه‌ای «"قهوه با آلیس»" بود که مهمانانی چون بنمونت تنچ، جکسون براون، موبی، بیل پولمن، جانت فیچ، مایک کمپبل، فیل هندری و بسیاری دیگر در آن حضور داشتند.
کمپبل، فیل هندری و بسیاری دیگر در آن حضور داشتند. کاربون تنچ با جورج کریستی، یکی از بدنام‌ترین و جنجالی‌ترین چهره‌های گروه «فرشته‌های جهنم» مصاحبه کرد. پس از دریافت صدها پاسخ منفی از سوی نمایندگان نشر، تنچ تصمیم گرفت مسیر حرفه‌ای خود را از دنیای کتاب فراتر ببرد و در جهتی تازه حرکت کند. نتیجهٔ این تصمیم، تولد پلتفرمی با عنوان "اینستاگرام تا میز" متولد شد. فضایی چندوجهی که شامل وبلاگ، گفتگوها، سرگرمی و الهام‌بخشی می‌شود و در کنار داستان‌های زندهٔ محبوب او در اینستاگرام، بستری پویا برای تبادل و ارتباط از
در اینستاگرام، بستری پویا برای تبادل و ارتباط از دریچهٔ غذا با مخاطبانش فراهم می‌سازد. این پلتفرم، نه‌تنها جایگزینی برای انتشار سنتی کتاب بود، بلکه به عرصه‌ای تبدیل شد که در آن تجربه‌های شخصی، روایت‌های فرهنگی، و خلاقیت‌های آشپزی در قالبی زنده و تعاملی به اشتراک گذاشته می‌شدند. تنچ با بهره‌گیری از قدرت رسانه‌های اجتماعی، توانست جامعه‌ای از دنبال‌کنندگان وفادار ایجاد کند که در گفتگوهای روزانه، دستورهای غذایی، و تأملات سبک زندگی او مشارکت فعال داشتند. این پلتفرم به‌تدریج به فضایی بدل شد که در آن مرز میان
پلتفرم به‌تدریج به فضایی بدل شد که در آن مرز میان نویسندگی، اجرا، و تعامل اجتماعی از میان رفت و غذا به زبان مشترک میان او و مخاطبانش تبدیل شد. در تابستان سال ۲۰۱۹ تنچ فرایند طراحی قالبی چندرسانه‌ای را آغاز کرد تا پروژهٔ «درک واقعیت» را به تلویزیون، رادیو و اجراهای زنده منتقل کند. این پروژه، که در ابتدا بر پایهٔ گفت‌وگوهای فلسفی و اجتماعی بنا شده بود، به‌تدریج به بستری برای بیان شخصی و فرهنگی بدل شد. در جریان این تحول، تنچ بیش از پیش به غذا و آشپزی روی آورد—نه صرفاً به‌عنوان موضوعی سرگرم‌کننده، بلکه
آورد—نه صرفاً به‌عنوان موضوعی سرگرم‌کننده، بلکه به‌عنوان ابزاری برای بیان نیاز به اجتماع، پیوند با میراث ایتالیایی‌اش، و نوعی مراقبت تغذیه‌ای که در مسیر بهبود از اختلال تغذیه‌ای‌اش نقشی حیاتی ایفا کرد. غذا برای او به زبان طبیعی ارتباط تبدیل شد. زبانی که از طریق آن می‌توانست با دیگران ارتباط برقرار کند، خاطرات را بازآفرینی کند، و احساسات پیچیده را به شکلی ملموس و انسانی بیان نماید. این رویکرد، نه‌تنها به پروژهٔ رسانه‌ای او عمق و اصالت بخشید، بلکه نشان داد که چگونه تجربهٔ زیسته، درمان فردی، و روایت فرهنگی
که چگونه تجربهٔ زیسته، درمان فردی، و روایت فرهنگی می‌توانند در قالبی واحد گرد هم آیند. تنچ با بهره‌گیری از آشپزی به‌عنوان رسانه، توانست پلی میان خود، مخاطبان، و ریشه‌های فرهنگی‌اش بسازد. کتاب خاطرات آشپزی آلیس با عنوان «دوباره غذا خوردن، دستور پخت‌هایی که مرا شفا دادند» در فوریه ۲۰۲۲ توسط انتشارات هلیوتروپ بوکز منتشر شد. این کتاب جایزه «کتاب هفته منتخب PW» را از سوی نشریه تجاری صنعتی "پابلیشرز ویکلی" دریافت کرد که این کتاب را «اولین اثر درخشان» نامید. در سال ۲۰۲۳، او شرکت «ایتالیایی کوکی» را راه‌اندازی
سال ۲۰۲۳، او شرکت «ایتالیایی کوکی» را راه‌اندازی کرد، یک شرکت تولیدکنندهٔ مخلوط کوکی ارگانیک، وگان و بدون گلوتن که فقط از آردهای ارگانیک تازه و پایدار کشاورزانی مانند آنسون میلز که برای حفظ غلات اصیل تلاش می‌کنند، استفاده می‌کند. حضور در رسانه‌ها. کاربون تنچ در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۵ در "مجله ووگ ایتالیا" در مقاله‌ای دربارهٔ زنان قوی که کشور خود را برای دنبال کردن یک رؤیا ترک می‌کنند، معرفی شد. او در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۵ توسط دیوید هنری استری برای "هافینگتون پست" مصاحبه‌ای انجام داد و در مورد اولین رمانش، روند نوشتن به
انجام داد و در مورد اولین رمانش، روند نوشتن به زبان دوم و مسیر بهبودی‌اش صحبت کرد. اخیراً، او مهمان برنامهٔ سیارهٔ سبز» کانال ۵ KTLA بود تا دربارهٔ خاطرات آشپزی‌اش، «دوباره غذا خوردن»، صحبت کند. زندگی شخصی. او به همراه همسرش بنمونت تنچ (کیبوردیست و عضو بنیانگذار تام پتی و د هارت‌بریکرز) و دخترشان کاترین گابریلا وینتر در لس‌آنجلس زندگی می‌کند. تنچ به‌صورت علنی دربارهٔ گذشتهٔ خود درگیر با اختلالات تغذیه‌ای، افسردگی، اعتیاد به الکل و مواد مخدر سخن گفته است. او با صداقت و شجاعت، این تجربه‌های دشوار را به‌عنوان
با صداقت و شجاعت، این تجربه‌های دشوار را به‌عنوان بخشی از مسیر زندگی‌اش به اشتراک گذاشته تا نه‌تنها از بار شرم و سکوت بکاهد، بلکه بستری برای گفت‌وگوی عمومی دربارهٔ سلامت روان و جسم فراهم آورد. او اکنون به‌عنوان یکی از مدافعان بهبود و بازیابی شناخته می‌شود و تلاش می‌کند زنان را توانمند سازد تا با بدن خود احساس راحتی کنند، فارغ از فشارهای تصویری و معیارهای تحمیلی زیبایی. پیام او بر این اصل استوار است که ارزش واقعی انسان در آینه تعریف نمی‌شود، بلکه در تجربه، ارتباط، و خودشناسی ریشه دارد. وی با بهره‌گیری از
ارتباط، و خودشناسی ریشه دارد. وی با بهره‌گیری از رسانه‌های اجتماعی، روایت‌گری شخصی، و فعالیت‌های فرهنگی، فضایی ایجاد کرده که در آن آسیب‌پذیری نه نشانهٔ ضعف، بلکه دریچه‌ای به سوی قدرت، همدلی، و تحول است. او با تبدیل دردهای گذشته به ابزارهای آگاهی‌بخش، به بسیاری از مخاطبان خود کمک کرده تا مسیر بهبود را با امید، صداقت، و حمایت جمعی دنبال کنند.
کارلوتا نوبیله (رم، ۲۰ دسامبر ۱۹۸۸ - بنونتو، ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۳) مورخ هنر ایتالیایی، نوازنده ویولن، نویسنده، وبلاگ نویس و مدیر هنری ارکستر مجلسی آکادمی سانتا سوفیا در بنونتو از سپتامبر ۲۰۱۰ تا زمان مرگش بود. او یک هنرمند و محقق چندوجهی، از محبوب‌ترین ویولنیست‌های جوان ایتالیایی زمان خود بود، او همچنین به خاطر شهادت شجاعتش در مبارزه با سرطان و تجربه عمیق در کلیسای کاتولیک که در ماه‌های آخر زندگی‌اش، که در سن ۲۴ سالگی به پایان رسید، به دست آورد، شناخته می‌شد. در فوریه ۲۰۱۸، او در میان «شاهدان جوان» شورای اسقف‌ها
۲۰۱۸، او در میان «شاهدان جوان» شورای اسقف‌ها در سال ۲۰۱۸ با موضوع «جوانان، ایمان و تشخیص شغلی» که توسط پاپ فرانسیس اعلام شد، قرار گرفت. او کاندیدای احتمالی برای تقدیس شدن است. . فرایندی که نشان‌دهندهٔ عمق ایمان، فداکاری، و الهام‌بخشی زندگی کوتاه اما پربار اوست. کارلوتا نوبیله، با تلفیق هنر، اندیشه، و ایمان، چهره‌ای ماندگار در فرهنگ معاصر ایتالیا باقی مانده است. شغل. کارلوتا نوبیله در خانواده‌ای اصیل و ریشه‌دار چشم به جهان گشود. او در سن تنها ۱۷ سالگی از کنسرواتوار بنونتو در رشتهٔ ویولن فارغ‌التحصیل شد و
بنونتو در رشتهٔ ویولن فارغ‌التحصیل شد و موفق به دریافت درجهٔ ممتاز با افتخار شد. افتخاری که تحت هدایت استاد برجسته‌اش، ماسیمو باچی، به دست آمد. این موفقیت زودهنگام، آغازگر مسیری کوتاه اما پرفروغ در زندگی هنری او بود. در ادامهٔ مسیر حرفه‌ای‌اش، نوبیله در دوره‌های تخصصی متعددی شرکت کرد تا مهارت‌های خود را در نوازندگی ویولن ارتقا دهد. او نزد پیر آمویال در دانشگاه موتسارتئوم سالزبورگ آموزش دید، با پاول ورنیکوف در آکادمی بین‌المللی پورتوگروارو و مدرسهٔ موسیقی فیه‌زوله کار کرد، و همچنین تحت تعلیم اوژن سِربو در
کار کرد، و همچنین تحت تعلیم اوژن سِربو در لندن قرار گرفت. این دوره‌ها نه‌تنها مهارت فنی او را غنا بخشیدند، بلکه افق‌های هنری‌اش را گسترش دادند و او را به یکی از چهره‌های برجستهٔ نسل جوان موسیقی کلاسیک ایتالیا تبدیل کردند. نوبیله با تلفیق استعداد ذاتی، آموزش‌های سطح بالا، و روحیهٔ پژوهشگرانه، توانست در مدت زمانی کوتاه جایگاهی متمایز در فضای هنری کشورش به‌دست‌آورد—جایگاهی که با مرگ زودهنگامش، به اسطوره‌ای از نبوغ، ایمان، و شجاعت بدل شد. کارلوتا نوبیله در طول زندگی کوتاه اما درخشان خود، موفق به کسب جوایز
طول زندگی کوتاه اما درخشان خود، موفق به کسب جوایز متعدد ملی و بین‌المللی شد که جایگاه او را به‌عنوان یکی از استعدادهای برجستهٔ موسیقی کلاسیک ایتالیا تثبیت کرد. او برندهٔ مطلق بسیاری از رقابت‌های ملی بود، از جمله جایزهٔ نخست مطلق در مسابقهٔ ملی ویولن «فریتز کرایسلر» در ماترا (۲۰۰۶)، جایزهٔ نخست مطلق در مسابقهٔ ملی «شهر ویتربو» (۲۰۰۸)، و جایزهٔ نخست در مسابقهٔ ملی «ریویرا دلا ورسیلیا» (۲۰۰۵). در عرصهٔ بین‌المللی نیز درخشید: در سال ۲۰۰۷ جایزهٔ «موسیقیدان برجسته» را در رقابت معتبر دریافت کرد، و در سال ۲۰۰۸
را در رقابت معتبر دریافت کرد، و در سال ۲۰۰۸ موفق به کسب «تقدیر ویژه ارنست بلوخ» در همان رقابت شد. این افتخارات، نه‌تنها گواهی بر مهارت فنی و هنری او بودند، بلکه نشان‌دهندهٔ تعهد عمیقش به موسیقی، پشتکار بی‌وقفه، و روحیهٔ پژوهشگرانه‌ای بودند که در تمام جنبه‌های زندگی‌اش جاری بود. مارچلو آبادو دربارهٔ او گفت: "«یک موسیقیدان استثنایی، دختری شیرین و حساس با استعدادی خارق‌العاده برای موسیقی»". مارتین برکفسکی، که نوبیله با او به صورت دونفره می‌نواخت، اعلام خواهد کرد: "«کنسرت ما بزرگ‌ترین و شگفت‌انگیزترین تجربه
کرد: "«کنسرت ما بزرگ‌ترین و شگفت‌انگیزترین تجربه موسیقایی بود که من در هفتاد سال زندگی‌ام داشتم.»" او موسیقی را با اشتیاق خود به هنر ترکیب کرد و در سال ۲۰۱۰ مدرک لیسانس خود را با رتبه عالی در رشته مطالعات تاریخ هنر از دانشگاه ساپینزا رم دریافت کرد و در سال ۲۰۰۹ در دانشگاه کمبریج (دوره‌های تابستانی بین‌المللی تاریخ هنر) شرکت کرد، در سال ۲۰۱۰ در دوره هنر معاصر در مؤسسه هنر ساتبیز نیویورک شرکت کرد و در سال ۲۰۱۱/۲۰۱۲ مدرک کارشناسی ارشد هنر LUISS را در رم دریافت کرد. در دسامبر ۲۰۰۸، کارلوتا نوبیله نخستین کتاب
کرد. در دسامبر ۲۰۰۸، کارلوتا نوبیله نخستین کتاب خود را با عنوان "«سکوت واژه‌های پنهان»" منتشر کرد. اثری که بازتابی از حساسیت ادبی، تأملات درونی، و نگاه شاعرانهٔ او به جهان بود. این کتاب، نقطهٔ آغاز حضور او در عرصهٔ نویسندگی بود و نشان داد که نوبیله فراتر از یک نوازندهٔ برجسته، صدایی مستقل در ادبیات معاصر ایتالیا دارد. در سال ۲۰۱۲، دومین کتاب او با عنوان اکسیمورون منتشر شد. این اثر، با نگاهی فلسفی و هنری، به تضادهای درونی انسان، تجربهٔ زیسته، و پیچیدگی‌های هستی می‌پرداخت. بیانی از بلوغ فکری و عمق تأملات او
می‌پرداخت. بیانی از بلوغ فکری و عمق تأملات او در سال‌های پایانی زندگی. علاوه بر فعالیت‌های ادبی، نوبیله برای چندین سال ستون موسیقی‌ای با عنوان «خطوط صوتی» در وب‌سایت "Quaderno.it" می‌نوشت، جایی که در آن به تحلیل آثار موسیقی، تجربه‌های شنیداری، و پیوند میان صدا و معنا می‌پرداخت. نوشته‌های نوبیله، چه در قالب کتاب و چه در رسانه‌های دیجیتال و چاپی، بازتابی از ذهنی جست‌وجوگر، روحی حساس، و زبانی شاعرانه بودند. او در سال ۲۰۱۰، تنها در ۲۱ سالگی، مدیر هنری ارکستر مجلسی آکادمی سانتا سوفیا در بنونتو شد. او به عنوان
آکادمی سانتا سوفیا در بنونتو شد. او به عنوان اولین مدیر هنری، متعهد به راه‌اندازی آکادمی، همچنین با هدف صادرات آن به خارج از منطقه خود، مراقبت از برنامه کنسرت سه ساله، فرمول جدیدی در کل قلمرو ملی است. پیشنهاد او برای یک برنامه متنوع و التقاطی، از موتسارت تا بیتلز، از پیازولا تا اشتراوس، از باخ تا قرن بیستم ایتالیا و قرن هجدهم ناپلی، تحسین و موفقیت عمومی را به همراه دارد. نوبیله تا زمان مرگ نابهنگام خود به عنوان مدیر هنری سانتا سوفیا فعال خواهد ماند. کار او به پایه‌گذاری ورود سریع آکادمی به صندوق هنرهای
او به پایه‌گذاری ورود سریع آکادمی به صندوق هنرهای نمایشی (FUS) وزارت میراث فرهنگی ایتالیا کمک کرد. پس از مرگ او، آکادمی سه سال وقفه را تجربه خواهد کرد. سپس فعالیت‌های خود را تحت مدیریت هنری استاد فیلیپو زیگانته از سر گرفت. او در طول دوران حرفه‌ای خود، با استفاده از معیارهای بین‌رشته‌ای و آلودگی، به بررسی پیوندهای متقابل بین موسیقی، هنر معاصر و نویسندگی پرداخت. او در رم، به همراه چند محقق جوان دیگر، گروه «تقریباً کیوریتورها» را با هدف ایجاد ارتباط بین متخصصان هنر معاصر و عموم مردم تأسیس کرد. او به عنوان