payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را به‌عنوان هم‌حکمران جدید و فرمانبردارتر بر تخت نشاند. بطلمیوس دهم با مادر احتمالی برنیس کلئوپاترا سلن یکم ازدواج کرد و به این ترتیب ناپدری برنیس هفت‌ساله شد. احتمالاً آن‌ها پسری به دنیا آوردند که بعدها به بطلمیوس یازدهم تبدیل شد، اما حدود سال ۱۰۳ پیش از میلاد، کلئوپاترا سوم آن‌ها را مجبور به طلاق کرد تا کلئوپاترا سلن یکم با آنتیوخوس هشتم پادشاه سلوکی ازدواج کند. هم‌حکمرانی با بطلمیوس دهم (۱۰۱–۸۸ پیش از میلاد). در سال ۱۰۱ پیش از میلاد، بطلمیوس دهم دستور قتل کلئوپاترا سوم را صادر کرد. اندکی پس از آن، او با
کلئوپاترا سوم را صادر کرد. اندکی پس از آن، او با برنیس که در آن زمان سیزده‌ساله بود ازدواج کرد و او را به مقام هم‌حکمرانی ارتقا داد. این زوج در فرقهٔ دودمانی به‌عنوان "تئوئی فیلادلفوئی" (خدایان همنیادوست) شناخته شدند. در سال ۹۱ پیش از میلاد، شورشی در مصر علیا آغاز شد. این شورش، جدیدترین مورد از مجموعهٔ قیام‌های مردم بومی مصر در این منطقه بود، که پس از قیام‌های هوگرونافور (۲۰۵–۱۸۵ پیش از میلاد) و هارسیسی (۱۳۱–۱۳۰ پیش از میلاد) رخ داد. نام رهبر این شورش مشخص نیست و معلوم نیست که او نیز مانند رهبران پیشین،
نیست و معلوم نیست که او نیز مانند رهبران پیشین، عنوان فرعون را برای خود ادعا کرده بود یا نه. شورشیان شهر طیبه را تحت کنترل خود درآوردند و از حمایت کاهنان طیبه برخوردار بودند. نیروهای آن‌ها همچنین در شهرهای لاتوپولیس و پاتیریس حضور داشتند. این قیام باعث شد که بطلمیوسیان ارتباط خود را با منطقه تریاکونتاسخونوس (نوبه سفلی) از دست بدهند. مرواه کنترل این منطقه را به دست گرفت و آن را تا دوران رومیان در اختیار داشت. حدود ماه مه ۸۸ پیش از میلاد، مردم اسکندریه و ارتش علیه بطلمیوس دهم شورش کردند و او را از قدرت
ارتش علیه بطلمیوس دهم شورش کردند و او را از قدرت برکنار کردند. پس از آن، اسکندریه‌ای‌ها از بطلمیوس نهم دعوت کردند که به اسکندریه بازگردد و بار دیگر سلطنت را به دست گیرد، که او نیز این دعوت را پذیرفت. برنیس همراه با همسرش به تبعید رفت. آن‌ها نیروی دریایی‌ای گرد آوردند تا پادشاهی را بازپس بگیرند، اما در نبرد شکست خوردند. بطلمیوس دهم سپس نیرویی دیگر در شهر میرا تشکیل داد، به قبرس حمله کرد، اما در این حمله کشته شد. برنیس در مقطعی پس از مرگ بطلمیوس دهم و پیش از سال ۸۱ پیش از میلاد به مصر بازگشت، اما تاریخ دقیق
سال ۸۱ پیش از میلاد به مصر بازگشت، اما تاریخ دقیق بازگشت او مشخص نیست. سلطنت (۸۱–۸۰ پیش از میلاد). در ۵ اوت ۸۱ پیش از میلاد، بطلمیوس نهم دخترش، برنیس سوم، را که پیش‌تر همسر و هم‌حکمران بطلمیوس دهم بود، به مقام هم‌حکمرانی ارتقا داد. برخی منابع ادعا می‌کنند که بطلمیوس نهم از آغاز دومین دوره سلطنتش در سال ۸۸ پیش از میلاد برنیس را به‌عنوان هم‌حکمران خود برگزیده بود، اما تمامی شواهد مستند نشان می‌دهند که او تا این زمان به‌تنهایی حکومت می‌کرد. بطلمیوس نهم اندکی پس از این تصمیم، احتمالاً در دسامبر همان سال،
پس از این تصمیم، احتمالاً در دسامبر همان سال، درگذشت و برنیس را به‌تنهایی بر تخت سلطنت باقی گذاشت. در این زمان، او دوباره در فرقهٔ دودمانی‌اش با لقب "تئو فیلوپاتور" (الههٔ پدردوست) گنجانده شد، که آشکارا به ارث بردن قدرت از پدرش اشاره داشت. پس از چند ماه حکومت به‌تنهایی، برنیس برادر ناتنی کوچک‌تر و پسرخواندهٔ پیشین خود، بطلمیوس یازدهم، را از روم فراخواند تا به‌عنوان هم‌حکمران در کنار او حکومت کند. بر اساس نوشته‌های آپیان، این هم‌حکمرانی به درخواست دیکتاتور (روم) روم، لوکیوس کورنلیوس سولا انجام شد، زیرا او
(روم) روم، لوکیوس کورنلیوس سولا انجام شد، زیرا او امیدوار بود که بطلمیوس یازدهم یک پادشاه فرمانبردار و دولت متکی برای روم باشد. بطلمیوس یازدهم در ۳ آوریل ۸۰ پیش از میلاد تاج‌گذاری کرد، اما نوزده روز بعد برنیس را به قتل رساند. مرگ برنیس سوم باعث خشم مردم اسکندریه شد، و در پاسخ به این جنایت، مردم در ۲۲ آوریل ۸۰ پیش از میلاد شورش کردند. آن‌ها بطلمیوس یازدهم را در ژیمناسیوم به دام انداختند و او را کشتند. پس از مرگ او، تاج‌وتخت به بطلمیوس دوازدهم، که فرزند نامشروع بطلمیوس نهم و برادر ناتنی برنیس بود، رسید.
بطلمیوس نهم و برادر ناتنی برنیس بود، رسید. میراث. برنیس موضوع اپرای "برنیس" اثر جرج فردریک هندل است.
سمیّه اَکَعبون (، متولد ۱۶ فوریه ۱۹۷۴) بازیگر مغربی است. اوایل زندگی. سمیّه اَکَعبون در طنجه، مغرب به دنیا آمد و بزرگ شد. مادرش استایلیست و طراح لباس بود، در حالی که پدرش علاقهٔ زیادی به هنر داشت. او خانهٔ دوران کودکی خود را پناهگاهی برای هنرمندان و نیازمندان توصیف کرده است. در ۱۴سالگی، موریس بژارت، طراح رقص مشهور، او را کشف کرد و از او دعوت کرد تا به گروه رقص خود بپیوندد. اکعبون این پیشنهاد را پذیرفت و روزانه هشت ساعت تمرین کرد؛ دوره‌ای که به گفتهٔ خودش، شادترین زمان زندگی‌اش بود. او سپس به اروپا سفر کرد و
زمان زندگی‌اش بود. او سپس به اروپا سفر کرد و در پاریس، سپس اسپانیا و لندن، به اجرای رقص پرداخت. در طول اقامتش در لندن، او با اجرای چندین نمایش موزیکال، تمرکز خود را بر روی تئاتر گذاشت. اما در سال ۱۹۸۹، آسیب‌دیدگی از ناحیه تاندون آشیل، به حرفهٔ رقص او پایان داد. در همان لندن، آکاابون با ساندرا برنهارد آشنا شد و برنهارد از او دعوت کرد تا در برنامهٔ Up All Night و سپس در نمایش برادوی I'm Still Here...Damn It اجرا کند. پیشه. اکعبون در استودیوی Loft در رشتهٔ بازیگری آموزش دید. در سال ۲۰۱۰، او در کنار مت دیمون
آموزش دید. در سال ۲۰۱۰، او در کنار مت دیمون در فیلم منطقه سبز به ایفای نقش پرداخت. سپس در کمدی رمانتیک Playing for Keeps (۲۰۱۲) و فیلم زندگینامه‌ای لاولیس (۲۰۱۳) ظاهر شد. بین سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶، آکاابون در سریال محبوب «وادی» به کارگردانی یاسین فرحانه، نقش فطومه را بازی کرد.شخصیت او زنی بورژوا بود که در برابر بی‌عدالتی ایستادگی می‌کرد.این سریال در هر قسمت حدود ۷ میلیون بازدید داشت. در سال ۲۰۱۹، او در سریال جاسوسی در نقش مارسل ظاهر شد. اکعبون در سال ۱۹۹۹ با پیتر راجر، تهیه‌کنندهٔ فیلم، آشنا شد. این زوج پس
پیتر راجر، تهیه‌کنندهٔ فیلم، آشنا شد. این زوج پس از ازدواج، صاحب پسری به نام جاز شدند.او همچنین نامادری الیوت راجر، عامل قتل‌های ایسلا ویستا در سال ۲۰۱۴ بود.رابطهٔ او با الیوت پرتنش بود، و الیوت حتی قصد داشت کمی پیش از قتل‌ها، او را بکشد. اکعبون در اواخر سال ۲۰۱۴ به مغرب بازگشت. او به چهار زبان فرانسوی، عربی، انگلیسی و اسپانیایی مسلط است.
هوسپ گریگوری آتابکوف (؛ ؛ زاده - درگذشته ) ویروس‌شناس، پژوهشگر و میکروب‌شناس اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۷ دسامبر ۱۹۳۴ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی کشاورزی روسیه فارغ‌التحصیل شد. وی عضو آکادمی علوم روسیه، و بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی، مدال بزرگداشت ۸۵۰مین سالگرد مسکو، و جایزه دولتی فدراسیون روسیه شد. وی در ۷ آوریل ۲۰۲۱ در سن ۸۶ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان ترویکوروفسکوی به خاک سپرده شد.
آیتن امین (عربی: آیتن أمین) کارگردان، فیلمنامه‌نویس و تهیه‌کننده سرشناس مصری است که فعالیت حرفه‌ای خود را با ساخت مستندهای انقلابی در جریان تحولات سال ۲۰۱۱ مصر آغاز کرد. او بیشتر به خاطر آثار سینمایی تأثیرگذاری چون «سواد»، «ویلای ۶۹» و مستند «تحریر ۲۰۱۱: خوب، بد و سیاستمدار» شناخته می‌شود. اوایل زندگی. آیتن امین در اسکندریه مصر متولد شد. او فعالیت هنری خود را در سال ۲۰۰۵ با ساخت فیلم‌های کوتاه دربارهٔ رقص شرقی و زندگی مدیحه کامل، بازیگر مشهور مصری آغاز کرد. امین در دانشگاه آمریکایی قاهره در رشته نقد و تحلیل
در دانشگاه آمریکایی قاهره در رشته نقد و تحلیل فیلم تحصیل کرد و در همین دوران فیلم کوتاه «مرد او» (راجلها) را ساخت که در ۱۰ جشنواره بین‌المللی به نمایش درآمد. حرفه سینمایی او از سال ۲۰۰۸ با کار به عنوان دستیار کارگردان شکل جدی‌تری به خود گرفت. نقطه عطف کارنامه هنری امین در سال ۲۰۱۱ با ساخت مستند «بهار ۸۹» فرا رسید که در جشنواره معتبر کن به نمایش درآمد. پیشه. آیتن امین که در جریان تظاهرات ۲۵ ژانویه و انقلاب مصر در خیابان‌های قاهره حضور فعال داشت، این تجربه را به فیلم «تحریر ۲۰۱۱: خوب، بد و سیاستمدار» تبدیل
به فیلم «تحریر ۲۰۱۱: خوب، بد و سیاستمدار» تبدیل کرد که در سال ۲۰۱۱ کارگردانی آن را بر عهده گرفت. این مستند تأثیرگذار که با مشارکت او در بخش «بدها» همراه بود، نقطه عطفی در حرفه‌اش محسوب می‌شد و راه را برای ساخت فیلم بلند «ویلای ۶۹» و کسب موقعیت‌های مهم در نویسندگی و تهیه‌کنندگی هموار کرد. امین سپس با همکاری فیلمسازان برجسته‌ای چون هبا یسری و نادین خان، مجموعه تلویزیونی تحسین‌شده «صابع گر» را کارگردانی کرد. فیلم اجتماعی «سواد» او که در جشنواره ترایبکا ۲۰۲۱ به نمایش درآمد، در فهرست ۵۰ فیلم برتر گاردین در سال
نمایش درآمد، در فهرست ۵۰ فیلم برتر گاردین در سال ۲۰۲۱ قرار گرفت.و به عنوان نماینده مصر برای رقابت در نود و چهارمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد. امین در ادامه با همکاری حسن عصام و احمد اسماعیل، فیلمنامه «الشنب» را نوشت و کارگردانی این پروژه کمدی را نیز بر عهده گرفت که در سال ۲۰۲۳ به نمایش عمومی درآمد. استقبال. آیتن امین در فیلم «تحریر ۲۰۱۱: خوب، بد و سیاستمدار» اگرچه مشارکتی متمایز داشت، اما برخی معتقدند این اثر نتوانست از کلیشه‌های موجود فراتر رود. مصاحبه‌هایش با طرفداران مبارک بیشتر تصویری قابل‌پیش‌بینی از
با طرفداران مبارک بیشتر تصویری قابل‌پیش‌بینی از این گروه ارائه داد. در مقابل، مجموعه تلویزیونی «صابع گر» به دلیل نگاه بی‌پرده و نوآورانه‌اش به جامعه مصر، با استقبال گسترده منتقدان روبرو شد. اما نقطه اوج کارنامه امین، فیلم «سواد» بود که هم در مقام نویسندگی و هم کارگردانی، تحسین‌های فراوانی را برای او به ارمغان آورد. این فیلم نه تنها در جشنواره‌های معتبر جهانی حضور یافت، بلکه به عنوان نماینده مصر در رقابت‌های اسکار نیز انتخاب شد. زندگی شخصی. آیتن امین مسلمان است و وضعیت رابطه وی مشخص نمی‌باشد.
یارا سَلام (عربی: یارا رفعت سلّام؛ متولد ۲۴ نوامبر ۱۹۸۵) فمینیست و مدافع سرشناس حقوق بشر مصری است. او به عنوان وکیل و پژوهشگر با سازمان‌های متعدد حقوق بشری در سطح ملی و بین‌المللی همکاری داشته، از جمله با کمیسیون آفریقایی حقوق بشر و مردم (ACHPR). در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۴، یارا سلام به همراه دست‌کم ۳۰ فعال دیگر در جریان یک راهپیمایی مسالمت‌آمیز در نزدیکی کاخ اتحادیه (دفاتر ریاست جمهوری در قاهره) که در اعتراض به قانون محدودکنندهٔ حق تجمع در مصر برگزار شده بود، دستگیر شد. محاکمهٔ او به همراه ۲۲ تظاهرکننده دیگر که همگی
محاکمهٔ او به همراه ۲۲ تظاهرکننده دیگر که همگی به نقض قانون تجمع متهم شده بودند، به نمادی از مقاومت در برابر محدودیت‌های شدید اعمال‌شده بر مخالفان توسط دولت عبدالفتاح سیسی تبدیل شده است. عفو بین‌الملل این محاکمه را «نمایشی مبتنی بر مدارک ناکافی و نامعتبر» توصیف کرده که به‌عنوان اخطاری آشکار برای معترضان به قانون محدودکنندهٔ تجمعات در مصر طراحی شده است. پیشه و فعالیت. یارا سلام در محله هلیوپلیس قاهره در خانواده‌ای چپ‌گرا و فعال سیاسی متولد شد. او در این باره می‌گوید: «برای درک فمینیسم نیازی به مطالعه
باره می‌گوید: «برای درک فمینیسم نیازی به مطالعه تئوری‌ها نداشتم. در خانواده‌ای بزرگ شدم که برابری زن و مرد نه تنها یک باور که در عمل هم جاری بود.» یارا سلام در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۳ فاش کرد که علاقه‌اش به حقوق بشر از ۱۵ سالگی و همزمان با عضویتش در گروه «النُصُور الصغیره» (عقاب‌های جوان) شکل گرفت؛ گروهی که بر حقوق کودکان تمرکز داشت.به گزارش روزنامه آنلاین مدی مصر، این تشکل مورد استقبال خانواده‌های طبقه متوسط با گرایش‌های چپ قرار می‌گرفت که فرزندان خود را برای شرکت در جلسات و اردوهای دهه ۱۹۹۰ و اوایل ۲۰۰۰
شرکت در جلسات و اردوهای دهه ۱۹۹۰ و اوایل ۲۰۰۰ این گروه می‌فرستادند. النُصُور الصغیره نقش مهمی در آشنایی نسل جوان با مفاهیم حقوق بشر ایفا می‌کرد. یارا سلام تحصیلات حقوقی خود را با اخذ مدرک لیسانس حقوق از دانشگاه قاهره در سال ۲۰۰۷ و مدرک Maîtrise در حقوق تجارت از دانشگاه پانتئون-سوربون پاریس در همان سال به پایان رساند. وی سپس تحصیلاتش را در ایالات متحده ادامه داد و موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد حقوق (LL.M.) در رشته حقوق بین‌الملل بشر از دانشگاه نوتردام در سال ۲۰۱۰ شد. نکته قابل توجه اینکه سلام همزمان با
سال ۲۰۱۰ شد. نکته قابل توجه اینکه سلام همزمان با تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد، به صورت حرفه‌ای به عنوان فعال حقوق بشر در مصر فعالیت می‌کرد. او کار پژوهشی خود را در مؤسسه رشد و توسعه (اندیشکده فرانسوی) در قاهره آغاز نمود و به بررسی تأثیرات قوانین و سیاست‌های طلاق بر زندگی زنان مصری پرداخت. پس از آن به واحد آزادی‌های مدنی در «ابتکار مصر برای حقوق شخصی» (EIPR) - از گروه‌های پیشرو حقوق بشر در مصر - پیوست و تمرکز خود را بر مسائل تبعیض و خشونت علیه اقلیت‌های مذهبی معطوف کرد. حسام بغدادی، بنیان‌گذار EIPR، خاطره‌ای
معطوف کرد. حسام بغدادی، بنیان‌گذار EIPR، خاطره‌ای گویا از تعهد حرفه‌ای و انسانی سلام نقل می‌کند: «یارا این توانایی منحصر به فرد را داشت که کار حرفه‌ای را با حفظ حس انسانی ترکیب کند… به یاد دارم در سال ۲۰۰۹ پس از حمله به خانه بهائیان در روستایی نزدیک سوهاگ، وقتی به اتاق کار یارا وارد شدم، او را در حالی دیدم که همزمان با گریه، مشغول ثبت شهادت تلفنی یک زن سالخورده بود که خانه‌اش سوخته و از روستا رانده شده بود - زنی که تنها آرزویش بازگشت به خانه برای مردن در آنجا بود. یارا پس از پایان تماس، با چشمانی اشک‌بار
بود. یارا پس از پایان تماس، با چشمانی اشک‌بار بلافاصله شروع به تدوین گزارش این واقعه کرد.» یارا سلام پس از اخذ مدرک کارشناسی ارشد حقوق (LL.M.) به گامبیا رفت و به عنوان دستیار حقوقی در کمیسیون آفریقایی حقوق بشر و مردم مشغول به کار شد. او پس از انقلاب ۲۰۱۱ مصر به کشورش بازگشت و توسط سازمان نَظره برای مطالعات فمینیستی - یک نهاد فعال در زمینه حقوق زنان - استخدام شد تا برنامه «مدافعان حقوق بشر زنان» را رهبری کند. تلاشهای او در مستندسازی نقض حقوق فعالان زن، در سال ۲۰۱۳ جایزه «سپس مدافع حقوق بشر آفریقای شمالی» را
۲۰۱۳ جایزه «سپس مدافع حقوق بشر آفریقای شمالی» را از سوی شبکه مدافعان حقوق بشر پانآفریقایی برایش به ارمغان آورد.سلام در تحلیل وضعیت زنان مصر در آن دوره هشدار داد: "ما نه تنها با دولتی مواجهیم که از مسئولیت پذیری در قبال نقض حقوق بشر - از جمله خشونتهای جنسی شدید حتی با سلاحهای برنده در میدان تحریر - شانه خالی می‌کند، بلکه شاهدیم که مقامات رسمی با اظهارات خود، قربانیان را عامل تجاوز جنسی معرفی می‌کنند… نبرد ما امروز نه تنها علیه حکومت، که با بخش‌هایی از جامعه مدنی همسو با این دیدگاه‌ها نیز ادامه دارد. در ژوئن
همسو با این دیدگاه‌ها نیز ادامه دارد. در ژوئن ۲۰۱۳، یارا سلام بار دیگر به ابتکار مصر برای حقوق شخصی (EIPR) پیوست و این بار به عنوان محقق در واحد عدالت انتقالی مشغول به کار شد. در این نقش، او مسئولیت مستندسازی سرکوب خونین اعتراضات ضد دولتی در تابستان و پاییز همان سال را بر عهده گرفت - موجی از خشونت‌های حکومتی که به کشته شدن بیش از ۱۰۰۰ معترض انجامید. دستگیری و محاکمه. در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۳، عدلی منصور، رئیس‌جمهور موقت مصر، قانون جدید اعتراضات را امضا کرد. این قانون که در غیاب نهادهای دموکراتیک منتخب و از طریق
که در غیاب نهادهای دموکراتیک منتخب و از طریق فرمان اجرایی تصویب شد، به دولت اختیارات گسترده‌ای برای تصویب یا ممنوعیت هرگونه تظاهرات اعطا کرد. این قانون برای معترضانی که «موجب اخلال در منافع عمومی» شناخته شوند، مجازات ۲ تا ۵ سال حبس تعیین کرده است. این قانون به سرعت برای زندانی کردن مخالفان برجسته مانند علا عبدالفتاح و ماهینور المصری، وکیل حقوق بشر، و همچنین بسیاری دیگر از معترضان مسالمت‌جوی ضد دولتی مورد استفاده قرار گرفت. در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۴، فعالان مصری روز جهانی همبستگی علیه قانون اعتراضات را برگزار کردند.
همبستگی علیه قانون اعتراضات را برگزار کردند. در این روز، چندصد معترض در محله هلیوپولیس قاهره تجمع کرده و به سمت کاخ ریاست جمهوری حرکت کردند. مردان غیرنظامی مسلح به بطری و سنگ بدون مداخله پلیس به تظاهرکنندگان حمله کردند، درحالی که نیروهای امنیتی گاز اشک‌آور شلیک می‌کردند. نیروهای امنیتی حداقل ۳۰ معترض از جمله یارا سلام و پسرعمویش را که در حال خرید آب از یک کیوسک بودند، دستگیر کردند.پسرعموی سلام همان شب آزاد شد، اما به گزارش عفو بین‌الملل: «یارا سلام پس از شناسایی شغلش در EIPR (ابتکار مصر برای حقوق شخصی) در
شغلش در EIPR (ابتکار مصر برای حقوق شخصی) در بازداشت ماند.» بازداشت‌شدگانی که بعداً آزاد شدند به سازمان‌های حقوق بشر گزارش دادند که «برخی معترضان مورد ضرب و شتم قرار گرفته و تهدید شدند که به عضویت در اخوان‌المسلمین (گروه ممنوعه) یا جنبش ۶ آوریل متهم خواهند شد.» ۱۴ مرد و ۸ زن دستگیرشده در تظاهرات ۲۹ ژوئن - که طبق قانون اعتراضات مصر با احتمال سال‌ها حبس روبرو هستند - به دادگاه احضار شدند. (یک متهم نوجوان نیز به صورت جداگانه محاکمه می‌شود). در میان متهمان، علاوه بر یارا سلام، چهره‌های سرشناسی همچون صنعا سیف
بر یارا سلام، چهره‌های سرشناسی همچون صنعا سیف (دانشجو و فعال انقلابی، خواهر علا عبدالفتاح)، عبدالرحمن محمد (عکاس خبری) و رانیا الشیخ (عکاس) حضور دارند. در جلسه دادگاه ژوئن در محوطه امنیتی تورا (جنوب قاهره)، قاضی نه تنها آزادی مشروط متهمان را رد کرد، بلکه حتی درخواست برداشتن زنجیر از دست‌وپای مردان بازداشتی را نیز نپذیرفت. این پرونده بیش از دو ماه به تعویق افتاد. در این مدت، مردان در زندان توره (مخصوص زندانیان سیاسی پرخطر) و زنان در زندان القناطر نگهداری می‌شدند. پس از برگزاری جلسات بعدی در ۱۳ سپتامبر و ۱۱
پس از برگزاری جلسات بعدی در ۱۳ سپتامبر و ۱۱ اکتبر، دادگاه به ۱۶ اکتبر موکول شد. در این تاریخ، قاضی اعلام کرد حکم نهایی در ۲۶ اکتبر صادر خواهد شد. یارا سلام حتی در زندان نیز به دفاع از حقوق همنوعان خود ادامه داد. در ژوئیه ۲۰۱۴، هنگامی که بازرسان شورای ملی حقوق بشر مصر (NCHR) برای بررسی وضعیت زندانیان زن به زندان القناطر مراجعه کردند، سایر فعالان زن از ملاقات با آنها خودداری کردند و یارا سلام و سالوا محرز را به عنوان نماینده معرفی نمودند. این دو به بازرسان اعلام کردند: «اگر می‌خواهید از واقعیت شرایط زندان
اعلام کردند: «اگر می‌خواهید از واقعیت شرایط زندان مطلع شوید، باید با زندانیانی ملاقات کنید که در وضعیت به مراتب بدتری به سر می‌برند و خشونت بیشتری تجربه می‌کنند.»پیش از این بازداشتها، سازمانهای حقوق بشر مصری الگوی گسترده‌ای از شکنجه و سوءاستفاده جنسی از زندانیان زن در القناطر - که بسیاری از اعضای اخوان‌المسلمین نیز در آنجا نگهداری می‌شدند - را مستند کرده بودند. سرانجام در ۲۶ اکتبر، دادگاه جنحه هلیوپولیس تمام متهمان پرونده اتحادیه از جمله یارا سلام را به اتهام نقض قانون اعتراضات به سه سال حبس و پرداخت ۱۰
نقض قانون اعتراضات به سه سال حبس و پرداخت ۱۰ هزار پوند مصری جریمه محکوم کرد. عفو و آزادی ریاست جمهوری. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۵، یک روز پیش از سفر عبدالفتاح سیسی به نیویورک برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل، دولت مصر «عفو ریاست جمهوری» شامل ۱۰۰ جوان محکوم شده در پرونده‌های جنجالی با اتهامات سیاسی را اعلام کرد. این عفو شامل محکومان پرونده‌های معروفی چون «تظاهرات مقابل کاخ ریاست جمهوری» و «اعتراضات مجلس شورا» - که اتهام اصلی آنها نقض قانون اعتراضات بود - می‌شد. یارا سلام نیز در میان عفو شدگان قرار داشت. این عفو
سلام نیز در میان عفو شدگان قرار داشت. این عفو همچنین شامل زندانیان با «وضعیت سلامت بحرانی» می‌شد که سلام بر همین اساس آزاد شد.
مغول بزرگ، الماس بزرگی بود که گمان می رود در حدود سال 1650 ، به احتمال زیاد در اطراف معدن کولور در منطقه گلکوندا در جنوب هند کشف شده باشد. تاورنیه که موفق شده است الماس را از نزدیک ببیند آن را اینگونه توصیف کرده است: "شکل الماس شبیه نیمهٔ تخم مرغ نصف شده، است" تاریخچه. این الماس در ابتدا به وزن ۷۸۷ قیراط (۱۵۷/۴ گرم) به صورت تراش نخورده به شاه جهان هدیه داده شد بعدها جزئی از غنائم جنگ با هند بود که نادرشاه با خود به ایران آورد ولی بعد از ترور او و هرج و مرجی که به وقوع پیوست ناپدید شد و تا امروز گمشده باقی
که به وقوع پیوست ناپدید شد و تا امروز گمشده باقی مانده است.برخی از جواهرشناسان اعتقاد دارند که این الماس گم نشده است و همان الماس اورلف در کاخ کرملین است.
عَبله الکَحلاوی (۱۵ دسامبر ۱۹۴۸ – ۲۵ ژانویه ۲۰۲۱) پژوهشگر برجسته مصری، استاد فقه اسلامی، واعظ و چهره رسانه‌ای بود. وی به عنوان استاد دانشگاه الازهر قاهره فعالیت داشت و در این دانشگاه به ریاست دانشکده علوم اسلامی و عربی (ویژه بانوان) منصوب شد. نام وی در سال ۲۰۰۹ در میان ۵۰۰ مسلمان تأثیرگذار جهان در نسخه افتتاحیه این فهرست قرار گرفت که این انتخاب به دلیل تحقیقات پیشگامانه‌اش در حوزه دین و مطالعات زنان بود. از این محقق پرکار، آثار متعددی در زمینه زنان و فقه اسلامی به جای مانده است. الکحلاوی به عنوان خطیبی
اسلامی به جای مانده است. الکحلاوی به عنوان خطیبی توانا هم در مصر (هم از طریق برنامه‌های حضوری و هم تلویزیونی) و هم در عربستان سعودی به تبلیغ دین پرداخت. نقطه عطف فعالیت‌های تبلیغی او، اقامت دو ساله (۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹) در مسجدالحرام بود که طی آن به مدت دو سال به صورت روزانه در مقدسترین مسجد جهان اسلام به وعظ و ارشاد پرداخت. زندگی. عبله الکحلاوی در ۱۵ دسامبر ۱۹۴۸ در مصر متولد شد. پدرش، محمد الکحلاوی، از خوشنویسان سرشناس مصری بود. این عالم برجسته سرانجام در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۱ و در ۷۲ سالگی، بر اثر ابتلا به بیماری
ژانویه ۲۰۲۱ و در ۷۲ سالگی، بر اثر ابتلا به بیماری کووید-۱۹ دار فانی را وداع گفت. پیشه. الکحلاوی تحصیلات خود را در رشته حقوق اسلامی در دانشگاه الازهر قاهره به پایان رساند. او در سال ۱۹۷۴ موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد و در سال ۱۹۷۸ مدرک دکترای خود را در همین رشته دریافت کرد. حرفه علمی وی از سال ۱۹۷۹ با انتصاب به ریاست گروه شریعت در دانشکده تعلیم و تربیت دانشکده زنان مکه آغاز شد. پس از آن، به سمت ریاست مطالعات اسلامی و عربی در دانشکده زنان دانشگاه الازهر منصوب گردید. علاوه بر این، الکحلاوی تجربه تدریس در
گردید. علاوه بر این، الکحلاوی تجربه تدریس در کالج آموزش دختران ریاض در عربستان سعودی را نیز در کارنامه علمی خود دارد. الکحلاوی بین سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹ به‌صورت روزانه در مسجدالحرام، مقدس‌ترین مکان اسلامی در عربستان سعودی، به ایراد خطبه و تدریس می‌پرداخت. جلسات او با استقبال گسترده زنان زائر از سراسر جهان مواجه می‌شد.پس از این دوره، وی فعالیت تبلیغی خود را در مصر ادامه داد و در مساجد معتبری همچون الازهر، الحمد و الحصاری، و همچنین در مسجدی که پدرش بنا نهاده بود، به وعظ و ارشاد ویژه زنان پرداخت که با حضور
بود، به وعظ و ارشاد ویژه زنان پرداخت که با حضور پرشور مخاطبان همراه بود.این بانوی مبلغ، مجری چندین برنامه مذهبی پرطرفدار منطقه‌ای نیز بود که مخاطبانش با محبت او را «ماما ابله» خطاب می‌کردند. محتوای سخنرانی‌های او شامل بررسی احکام و اصول اسلامی، تفسیر متون دینی و پاسخ به پرسش‌های فقهی بود.بر اساس دایرةالمعارف اسلام و زنان آکسفورد، رویکرد پژوهشی و تبلیغی الکحلاوی به نقد تفسیرهای زن‌ستیزانه از متون اسلامی و مقابله با گرایش‌های افراطی می‌پرداخت و در عین حال از حقوق زنان در مسائل طلاق حمایت می‌کرد و ارزش‌هایی
حقوق زنان در مسائل طلاق حمایت می‌کرد و ارزش‌هایی چون مدارا، میانه‌روی، مهربانی و صلح را ترویج می‌نمود. در سال ۲۰۰۹، نام الکحلاوی در میان ۵۰۰ مسلمان تأثیرگذار جهان قرار گرفت. این فهرست که اولین ویرایش از مجموعه سالانه بود، توسط مرکز مطالعات استراتژیک سلطنتی اسلامی اردن تهیه می‌شد و هر سال با همکاری مرکز تفاهم مسلمانان و مسیحیان شاهزاده الولید بن طلال در دانشگاه جورج تاون آمریکا منتشر می‌گردید.در این فهرست از وی با عنوان «مرجع برجسته در امور زنان و رئیس یکی از معتبرترین مراکز علمی ویژه زنان مسلمان در جهان»
از معتبرترین مراکز علمی ویژه زنان مسلمان در جهان» یاد شده بود. دایرهالمعارف اسلام و زنان آکسفورد نیز او را به عنوان «یکی از سرشناسترین زنان عالم اسلامی در جهان عرب» توصیف کرده است. در سال ۲۰۰۶، الکحلاوی در جمع ۴۱ رهبر و عالم برجسته اسلامی قرار داشت که با صدور بیانیه‌ای، همزمان با محکومیت خشونت‌های ناشی از جنجال کاریکاتورهای محمد در روزنامه جیلندز-پوستن، خود این کاریکاتورها را نیز محکوم کردند. او همچنین از امضاکنندگان «نامه مشترک بین ما و شما» بود. نامه‌ای سرگشاده از سوی علمای اسلام به رهبران مسیحی که بر
سرگشاده از سوی علمای اسلام به رهبران مسیحی که بر ضرورت صلح و تفاهم بین ادیان تأکید داشت. فعالیت‌های تبلیغی الکحلاوی مورد تقدیر سوزان مبارک، بانوی اول مصر قرار گرفت که مسیر حرفه‌ای او را همچون راهپیمایی باشکوهی در مسیر خدمت خیریه و وعظ دینی توصیف کرد. الکحلاوی در مصر با تأسیس سازمان خیریه‌ای مهم در منطقه مُقطم قاهره، خدمات گسترده‌ای به یتیمان و همچنین بیماران سرطانی و مبتلایان به آلزایمر ارائه نمود. انتشارات. الکحلاوی آثار متعددی در زمینه فقه اسلامی تألیف کرده است که از جمله می‌توان به این کتاب‌ها اشاره
کرده است که از جمله می‌توان به این کتاب‌ها اشاره کرد:
استر آخنوخ فانوس یا استر فانوس (عربی: إستر فانوس‎، Ester Wissa) (زادهٔ ۱۹ فوریه ۱۸۹۵ در اسیوط، مصر – درگذشتهٔ اوت ۱۹۹۰) فمینیست و فعال حقوق زنان مصری بود. او از بنیانگذاران انجمن زنان جدید به‌شمار می‌رفت و در تأسیس کمیته مرکزی زنان وفد در سال ۱۹۲۰ نقش داشت. پسرش، هانا فهمی ویسا، در کتاب خاطرات خانوادگی خود با عنوان «اسیوط» دربارهٔ زندگی او نوشته است. زندگی. استر فهمی ویسا، دختر آخنوخ فانوس و بالسام ویسا، از یک خانواده سرشناس قبطی-مسیحی بود. فضای ملی گرایانه و مذهبی حاکم بر خانه پدری، تأثیر عمیقی بر شکل‌گیری
مذهبی حاکم بر خانه پدری، تأثیر عمیقی بر شکل‌گیری شخصیت او گذاشت. او درک خود از آزادی را از طریق گفتگوها و اندیشه‌هایی که در خانواده جریان داشت، و همچنین از طریق کتاب‌های ارزشمند کتابخانه پدرش، فراگرفت. روزی که مکرم عبید، وکیل نامدار و دوست خانواده، به خانه آنها آمد، استر فانوس متوجه شد سعد زغلول پاشا قصد دارد به همراه گروهی از یارانش به انگلستان سفر کند و خواستار پایان قیمومیت بریتانیا بر مصر شود. این اتفاق او را بر آن داشت تا در اوایل سال ۱۹۱۹ به جنبش ضداستعماری علیه حکومت بریتانیا بپیوندد. استر، هنگامی
علیه حکومت بریتانیا بپیوندد. استر، هنگامی که تظاهرات سراسر مصر را فرا گرفت و انگلیسی‌ها به روی تظاهرکنندگان آتش گشودند، در نام‌های خطاب به رئیس‌جمهور ایالات متحده وودرو ویلسون نوشت: استر به قاهره رفت تا با صفیه زغلول دیدار کند. در این ملاقات، پیشنهاد شد که سه زن پیامی اختصاصی به رئیس‌جمهور ویلسون امضا کنند. صدها زن گرد هم آمدند تا این بیانیه را امضا کرده و اعتراض خود را اعلام نمایند. سپس آنها در تظاهراتی فمینیستی شرکت کردند، پرچم‌های خود را به اهتزاز درآورده و شعارهای اعتراضی سر دادند. استر فانوس به همراه
و شعارهای اعتراضی سر دادند. استر فانوس به همراه هدی شعراوی تصمیم گرفتند کمیته‌ای را به نمایندگی از زنان مصر تشکیل دهند تا همگام با این هیئت فعالیت کنند. در کلیسای سنت مارک، جلسه‌ای با حضور زنان برگزار شد که در آن هدی شعراوی به عنوان رئیس و فکریه حسنی، احسان القوسی و استر فانوس به عنوان منشی انتخاب شدند. آن‌ها سپس یک گردهمایی سیاسی در مسجدی ترتیب دادند و برای نخستین بار در جمع مردان به سخنرانی پرداختند. در مارس ۱۹۲۳، استر فانوس به همراه گروهی از زنان پیشرو، اتحادیه فمینیست مصر را بنیان نهادند. هدف این
اتحادیه فمینیست مصر را بنیان نهادند. هدف این اتحادیه ارتقای جایگاه زنان در عرصه‌های ادبی و اجتماعی، و احقاق حقوق برابر برای آنان در تمام زمینه‌ها بود. او علاوه بر این فعالیت‌های انقلابی، در سازمان‌های مؤثری همچون انجمن مسیحی زنان جوان، انجمن کارگری مصر و چندین نهاد خیریه دیگر نیز حضوری فعال داشت. استر فانوس در اوت ۱۹۹۰ چشم از جهان فروبست، اما میراثی ماندگار از خود بر جای گذاشت. او نقشی کلیدی در تحکیم وحدت ملی مصر و پیشبرد جنبش آزادی‌بخش زنان ایفا کرد. تلاش‌های خستگی‌ناپذیرش زمینه‌ساز تحولات اجتماعی عمیقی
خستگی‌ناپذیرش زمینه‌ساز تحولات اجتماعی عمیقی شد که تا امروز در جامعه مصر تأثیرگذار است. منابع. Hanna Fahmy Wissa, "Assiout: the saga of an Egyptian family", 2000.