payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سپس هنگامی که به سلطنت رسید، او را آزاد نموده و جزو امیران قرار داد. پس از درگذشت سلطان قلاوون، جانشین او (سلطان اشرف خلیل) او را دستگیر و مدتی زندانی نمود، اما سپس او را مورد بخشش قرار داد. پس از کشته شدن سلطان اشرف خلیل، هنگامی که برادر کوچک‌تر او (ناصرالدین محمد بن قلاوون) جانشین او شد، با توجه به کم بودن سن او که نه‌ساله بود، کتبغا نایب‌السلطنه گردید و به‌همراه امیر سنجر شجاعی که وزیر محمد بن قلاوون بود، فرمانروای اصلی مصر به‌شمار می‌رفت.
پرنده یک فیلم درام محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی آندریا آرنولد با بازی نیکیا آدامز، بری کیوگن و فرانتس روگوفسکی است. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در هفتاد و هفتمین جشنواره فیلم کن در ۱۶ مه ۲۰۲۴ انجام داد. این فیلم در ۸ نوامبر ۲۰۲۴ توسط موبی در ایالات متحده و بریتانیا اکران شد. نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد و از سوی هیئت ملی بازبینی به عنوان یکی از ۱۰ فیلم مستقل برتر سال ۲۰۲۴ معرفی شد. خلاصه داستان. فیلم در مورد دختری ۱۲ ساله به نام بیلی است که همراه با پدر مجردش باگ و برادرش هانتر در شمال
که همراه با پدر مجردش باگ و برادرش هانتر در شمال کنت زندگی می‌کند. در این میان باگ وقت زیادی برای فرزندانش ندارد و بیلی که به سن بلوغ نزدیک شده است، توجه و ماجراجویی را در جای دیگری جستجو می‌کند و… شرح داستان. بیلی، دختر دوازده‌ساله‌ای است که همراه با پدرش، باگ، و نابرادری‌اش، هانتر، در ساختمانی فرسوده زندگی می‌کند. یک روز، باگ اعلام می‌کند که با زنی به نام کیلی، که تنها سه ماه است با او آشنا شده، نامزد کرده و مراسم ازدواجشان شنبهٔ آینده برگزار خواهد شد. بیلی که شوکه و ناراحت شده، می‌گوید در مراسم شرکت
بیلی که شوکه و ناراحت شده، می‌گوید در مراسم شرکت نخواهد کرد و از خانه بیرون می‌زند. همان روز، هانتر به بیلی می‌گوید که با دوستانش در یک گروه خودجوش عدالت‌خواه عضو است. بیلی که کنجکاو شده، آن‌ها را دنبال می‌کند و شاهد می‌شود که گروه پسران به خانه‌ای حمله کرده و مردی را با یک تیغ موکت‌بُر تهدید می‌کنند. پلیس سریعاً در محل حاضر می‌شود و بیلی به دشتی خلوت فرار می‌کند و همان‌جا شب را به خواب می‌رود. صبح روز بعد، مردی مرموز که خود را «برد» معرفی می‌کند، او را بیدار می‌کند. بیلی او را دنبال می‌کند تا به مجتمع
بیدار می‌کند. بیلی او را دنبال می‌کند تا به مجتمع آپارتمانی می‌رسند که برد در جست‌وجوی زنی است که قبلاً در آنجا زندگی می‌کرده، اما موفق نمی‌شود او را پیدا کند. بیلی آنجا را ترک می‌کند، اما قبل از رسیدن باگ و بردن او به خانه، برد را روی پشت‌بام می‌بیند. باگ به دلیل شب‌ماندن بیلی در بیرون، او را تنبیه می‌کند. بیلی می‌فهمد که برد به‌دنبال مادرش بوده که سال‌ها پیش در آن مجتمع زندگی می‌کرده و در کودکی ناپدید شده است. بیلی که کم‌کم با برد صمیمی شده، پیشنهاد می‌دهد که مادر خودش، پیتن، که قبلاً در آن مجتمع زندگی
که مادر خودش، پیتن، که قبلاً در آن مجتمع زندگی می‌کرده، شاید بتواند کمک کند. در خانهٔ پیتن، بیلی و برد درباره ساکنان قدیمی سؤال می‌کنند، اما دوست‌پسر پیتن، اسکیت، با رفتار تندش آن‌ها را قطع می‌کند. دعوایی بین بیلی و اسکیت درمی‌گیرد و بیلی از او فیلم می‌گیرد. اسکیت تهدید می‌کند که اگر فیلم را به مقامات نشان دهند، پیتن را خواهد کشت. با این حال، پیتن موفق می‌شود نام پدر برد را به یاد بیاورد. بیلی فیلم را برای هانتر می‌فرستد و او قول می‌دهد که با گروهش به اسکیت حمله کرده و مادر و خواهر و برادر ناتنی‌اش را نجات
حمله کرده و مادر و خواهر و برادر ناتنی‌اش را نجات دهند. بعدها، هانتر از بیلی می‌خواهد یادداشتی را به دوست‌دخترش، مون، برساند و از او بخواهد که با هم به اسکاتلند فرار کنند، چرا که خانواده‌اش با بارداری تازه‌کشف‌شده‌اش مخالف هستند. در مسیر، کلاغی بیلی را دنبال کرده و به او کمک می‌کند که یادداشت را یواشکی به مون برساند. روز بعد، وقتی هانتر و دوستانش در حال برنامه‌ریزی برای حمله هستند، بیلی خواهر و برادرهای ناتنی‌اش را بیرون می‌برد تا در جریان درگیری قرار نگیرند. برد دوباره ظاهر می‌شود تا به بیلی کمک کند و
برد دوباره ظاهر می‌شود تا به بیلی کمک کند و آن‌ها را به ساحل می‌برد، جایی که تلاش می‌کند پدرش را پیدا کند. وقتی به آپارتمان مردی می‌رسند، او وجود فرزندی به نام برد را انکار می‌کند. بعدها، همان مرد حرفش را پس می‌گیرد و اعتراف می‌کند که با مادر برد بوده و پسری داشته‌اند، اما به دلیل وضعیت روانی بد مادر، آن‌ها را ترک کرده است. بیلی، برد گریان را دلداری می‌دهد و همه با هم به خانه برمی‌گردند. کمی بعد، اسکیت با زور وارد خانه‌شان می‌شود. پیتن نمی‌تواند جلوی او را بگیرد و او را مورد ضرب‌وشتم قرار می‌دهد. بیلی تلاش
و او را مورد ضرب‌وشتم قرار می‌دهد. بیلی تلاش می‌کند مانع شود، اما اسکیت او را بیهوش می‌کند. برد وارد خانه می‌شود و می‌خواهد از پیتن دفاع کند، اما اسکیت به شدت به سر او ضربه می‌زند. بیلی که در حال به‌هوش‌آمدن است، می‌بیند که برد به موجودی با پر، بال‌های بزرگ و چشمانی شبیه پرندگان تبدیل می‌شود. او دوباره با اسکیت درگیر می‌شود، این بار او را به بیرون می‌برد، بیهوش می‌کند و با چنگال‌هایش بلند می‌کند و پروازکنان با پیکرش دور می‌شود. صبح روز بعد، بیلی متوجه می‌شود که هانتر از خانه رفته است. او با باگ به ایستگاه
که هانتر از خانه رفته است. او با باگ به ایستگاه قطار می‌رود و آن‌جا هانتر را تنها و غمگین می‌یابد، چرا که مون طبق برنامه با او نیامده است. باگ هانتر را دلداری می‌دهد و به او می‌گوید که برای پدر شدن هنوز خیلی جوان است. این سه نفر به خانه برمی‌گردند و در مراسم ازدواج باگ و کیلی شرکت می‌کنند و بیلی با روحیه‌ای بهتر در مراسم حضور می‌یابد. در جشن، برد بی‌خبر می‌آید و بیلی را در آغوش می‌گیرد و خداحافظی می‌کند. هنگام رفتن او، چشمان بیلی آشکار می‌شوند که همانند چشمان پرنده‌مانند برد شده‌اند. ساخت. فیلمبرداری اصلی
پرنده‌مانند برد شده‌اند. ساخت. فیلمبرداری اصلی در جنوب انگلستان با مکان‌های فیلمبرداری از جمله گریوزند، دارتفورد و اشفورد، کنت در ژوئن ۲۰۲۳ انجام شد.
آرتور کاپل (۲۸ مارس ۱۹۰۲ – ۱۰ اوت ۱۹۸۶) یک زبان‌شناس استرالیایی بود که کمک‌های بزرگی به مطالعه زبان‌های بومی استرالیا، زبان‌های آسترونزیایی و زبان‌های پاپوآیی کرد. زندگی اولیه. کاپل در سال ۱۹۰۲ در نیوتاون، نیو ساوت ولز به دنیا آمد. او تنها فرزند سارا آن (با نام خانوادگی اسکات) و همسرش، هنری کاپل بود. او در دبیرستان پسرانه شمال سیدنی تحصیل کرد. حرفه. کاپل در سال ۱۹۲۲ از دانشسرای سیدنی در رشته زبان‌های معاصر دانش‌آموخته شد و در همان سال از دانشگاه سیدنی با مدال دانشگاهی در رشته زبان‌های کلاسیک دانش‌آموخته شد.
دانشگاهی در رشته زبان‌های کلاسیک دانش‌آموخته شد. او به مدت سه سال در دبیرستان‌های متوسطه پسرانه کانتربری و دبیرستان تم‌ورث تدریس کرد. او در سال ۱۹۲۵ به‌عنوان شماس و در ۱۹۲۶ به‌عنوان کشیش در کلیسای انگلیکن استرالیا منصوب شد. او یک دهه در نیوکاسل، نیو ساوت ولز فعالیت کرد و به‌عنوان دستیار کشیش در کلیسای سنت پیتر در همیلتون (۱۹۲۶–۱۹۲۸)، کشیش مسئول کلیسای آل‌سینتز در بلمانت، نیو ساوت ولز (۱۹۲۸–۱۹۲۹)، و معلم مدرسه بروتون برای پسران در نیوکاسل (۱۹۲۹–۱۹۳۲) مشغول به کار بود. در این دوره، او با آ.پی. الکین،
مشغول به کار بود. در این دوره، او با آ.پی. الکین، انسان‌شناس و کشیش، آشنا شد و به‌عنوان دستیار کشیش او در کلیسای سنت جیمز مورپث (۱۹۳۲–۱۹۳۵) فعالیت کرد. او به‌صورت شخصی به مطالعات زبان‌شناسی پرداخت و در سال ۱۹۳۱ مدرک ام‌ای خود را در رشته کلاسیک‌ها از دانشگاه سیدنی دریافت کرد. با تشویق الکین، او در سال ۱۹۳۵ برنامه دکتری خود را در دانشگاه لندن آغاز کرد و سال بعد مدرک پی‌اچ‌دی خود را از دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی با پایان‌نامه‌ای با عنوان "موقعیت زبانی جنوب شرقی قلمرو پاپوآ" که در سال ۱۹۴۳ به‌صورت کتاب
شرقی قلمرو پاپوآ" که در سال ۱۹۴۳ به‌صورت کتاب منتشر شد، دریافت کرد. علاقه اصلی او زبان‌های اقیانوسیه و گینه نو بود و گفته می‌شود که تحقیقات او دربارهٔ زبان‌های بومی استرالیا بیشتر به‌عنوان کاری آخر هفته انجام می‌شد، بااین‌حال، او دوره‌های طولانی‌مدت را به تحقیقات میدانی در کیمبرلی و آرنهم‌لند اختصاص داد. هنگامی که الکین، که در آن زمان کشیش انگلیکن در مورپث بود، به استادی انسان‌شناسی در سیدنی منصوب شد، کاپل به‌عنوان جانشین او در این ناحیه فعالیت کرد. در بازگشت به مورپث، الکین تحت تأثیر استعدادهای زبان‌شناسی
به مورپث، الکین تحت تأثیر استعدادهای زبان‌شناسی کاپل قرار گرفت و در نهایت برای او یک کرسی استادی زبان‌شناسی فراهم کرد. کاپل در سال ۱۹۴۵ به‌عنوان مدرس منصوب شد و در سال ۱۹۴۸ به سمت دانشیار ارتقا یافت. او تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۶۷ در این سمت باقی ماند. او در سال ۱۹۵۶ به‌عنوان کشیش افتخاری کلیسای جامع سنت پیتر و پل در دوگورا منصوب شد. علی‌رغم کار گسترده آرتور کاپل در زمینه زبان‌های پاپوآیی و پلی‌نزیایی، از جمله نگارش فرهنگ‌نامه‌های زبان فیجیایی، زبان پالائویی و فوتونا غربی، او موفق شد کمک‌های مهمی به
و فوتونا غربی، او موفق شد کمک‌های مهمی به زبان‌شناسی استرالیا انجام دهد. یکی از دستاوردهای برجسته او کشف زبان‌های شمال غربی استرالیا بود که از نظر نوع‌شناسی متمایز بوده و نمی‌توانستند به خانواده استاندارد زبان‌های پاما-نیونگایی تعلق یابند. زندگی شخصی. کاپل به شوخی‌های کلامی علاقه داشت، برای مثال، او معناشناسی را به‌صورت "some antics" تلفظ می‌کرد. وقتی خدمتکار او بیمار شد، فرد دیگری را برای مراقبت از او استخدام کرد و وقتی نفر دوم نیز بیمار شد، کاپل از هر دوی آن‌ها مراقبت کرد. او در سال ۱۹۸۶ و در سن ۸۴ سالگی
آن‌ها مراقبت کرد. او در سال ۱۹۸۶ و در سن ۸۴ سالگی درگذشت. او ازدواج نکرده بود. میراث. دانشگاه سیدنی هر سال جایزه‌ای به نام کاپل برای بهترین مقاله در زمینه زبان‌شناسی استرالیا و اقیانوس آرام اهدا می‌کند. موزه استرالیا مجموعه عکس‌های جزایر سلیمان کاپل را در اختیار دارد. اسناد کاپل دیجیتالی شده و در کتابخانه ملی استرالیا نگهداری می‌شوند. در برخی موارد، اسناد او تنها منابع باقی‌مانده از زبان‌های از بین رفته هستند. خانه کاپل در مدرسه گرامر نورتهولم، آرکادیا به افتخار او نام‌گذاری شده است.
عشق لعنتی یک فیلم هندی دلهره‌آور عاشقانه هندی_زبان است. کارگردان فیلم چراغ روپارل (Cherag Ruparel) بود و تهیه‌کنندگی آن را جایانتیلا گادا و آمریش پوری فیلمز بر عهده داشتند.بازیگران اصلی فیلم، وردان پوری نوه آمریش پوری که اولین تجربه بازیگری او بود، و شیوالیکا اوبروی هستند.این فیلم ابتدا قرار بود در روز ۲۲ نوامبر ۲۰۱۹ اکران شود. اما مدتی بعد به روز ۲۹ نوامبر ۲۰۱۹ موکول شد.
کلیسای قبرس ( ) یکی از کلیساهای ارتدکس یونانی است که به همراه سایر کلیساهای ارتدوکس شرقی جامعه کلیسای ارتدکس شرقی را تشکیل می دهند. این کلیسا یکی از قدیمی ترین کلیساهای خودمختار ارتدکس شرقی است. ادعا می کند که همیشه مستقل بوده است، اگرچه ممکن است قبل از به رسمیت شناختن خودمختاری کلیسای انطاکیه در سال ۴۳۱ در شورای افسس، تابع کلیسای انطاکیه بوده است. اسقف پایتخت باستانی، سالامیس (که توسط امپراتور کنستانتیوس دوم به "کنستانسیا" تغییر نام داد) توسط امپراتور زنون ، با عنوان "اسقف اعظم،" متروپولیتن شد.
حکایت‌های ناپسند (؛ ) یک فیلم کمدی گروتسک ایتالیایی به کارگردانی سرجو چیتی است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد.
کاخ عَظْم یک کاخ متعلق به قرن ۱۸م از دوران سوریه عثمانی در حماه، سوریه است که در مرکز شهر و در کنار رود عاصی، حدود جنوب قلعه حماه قرار دارد. راس برنز، نویسنده کتاب "یادمان‌های سوریه" (۱۹۹۹)، به‌طور گزارش‌شده کاخ عظم را «یکی از زیباترین ساختمان‌های مسکونی عثمانی در سوریه» دانسته است. این کاخ از سال ۱۹۵۶ به‌عنوان موزه باستان‌شناسی منطقه‌ای مورد استفاده قرار گرفته است. تاریخ. کاخ عظم در حماه در سال ۱۷۴۲ توسط فرماندار امپراتوری عثمانی، اسعد پاشا العظم به‌عنوان محل اقامت شخصی او ساخته شد. این کاخ تا پایان دوران
اقامت شخصی او ساخته شد. این کاخ تا پایان دوران حکومت خاندان عظم در قرن ۱۹م محل سکونت فرمانداران عظم در حماه بود. کاخی بزرگ‌تر با همان طرح اولیه، که به‌عنوان کاخ العظم نیز شناخته می‌شود، در دمشق توسط اسعد پاشا زمانی که در سال ۱۷۴۳ فرماندار این شهر شد، ساخته شد. کاخ از سال ۱۹۵۶ به‌عنوان موزه مورد استفاده قرار گرفته است. این کاخ در طول کشتار ۱۹۸۲ حماة به‌شدت آسیب دید، اما پس از آن به‌طور عمده بازسازی شد. معماری. برخلاف کاخ عظم در دمشق، کاخ عظم در حماه دو حیاط دارد که هرکدام در یک طبقه قرار دارند. حیاط طبقه
دارد که هرکدام در یک طبقه قرار دارند. حیاط طبقه همکف یک فواره در وسط دارد و با درختانی که برای فراهم آوردن سایه کاشته شده‌اند، تزئین شده است. یک "ایوان" سه‌جانبه در یک انتهای حیاط قرار دارد تا محل نشستن برای ساکنان فراهم آورد. هدف حیاط طبقه دوم استفاده از بادها و هوای خنک است. پله‌ها به حیاط بالایی می‌برند، جایی که یک اتاق پذیرایی بزرگ وجود دارد؛ برای محافظت از نما، یک پرتیکوی قوسی شکل ساخته شده است و هر سطح داخلی ساختمان با کارهای چوبی رنگ‌شده، سنگ‌کاری راه‌راه، و مرمر الگودار تزئین شده است. یک گنبد بزرگ
و مرمر الگودار تزئین شده است. یک گنبد بزرگ بالای ناحیه مرکزی قرار دارد. اتاق‌های دیگر در داخل نیز با فواره‌ها و لت‌های رنگ‌شده از پرندگان و درختان تزئین شده‌اند. علاوه بر این، اتاق‌هایی که به حیاط بالایی باز می‌شوند، نمایش‌هایی از «سنت‌های مردمی» دارند که در آن‌ها مانکن‌هایی با لباس‌های محلی صحنه‌های روزمره زندگی سوریه را به نمایش می‌گذارند. نزدیک به منطقه ورودی، "گرمابه" خصوصی کاخ عظم قرار دارد. با این حال، به‌نظر می‌رسد که این "گرمابه" برای استفاده عمومی نیز در دسترس بوده است. حیاط کوچک‌تر در طبقه پایین
نیز در دسترس بوده است. حیاط کوچک‌تر در طبقه پایین به‌عنوان "اندرونی" یا بخش‌های خانوادگی و زنان مورد استفاده قرار می‌گرفت. برنز می‌گوید که "اندرونی" به‌ویژه قابل توجه است. کاخ یک بخش مهمان یک‌طبقه در طرف غربی، بخش‌های خدماتی طاق‌دار در طرف شرقی دارد و طبقه دوم محل اقامت خانواده بود. ورودی مستقیمی به سکو و ایوان جنوبی وجود دارد که همچنین به بخش خدماتی و مقبره خانواده عظم می‌رسد. موزه. از سال ۱۹۵۶، این کاخ به‌عنوان یک موزه باستان‌شناسی نمایشگر یافته‌های باستان‌شناسی از مکان‌های مختلف در اطراف حماه، از جمله
از مکان‌های مختلف در اطراف حماه، از جمله قلعه، بوده است. یکی از نمایش‌های مهم، موزاییکی از مریمین، حمص است که ارگ بادی، دولوآلوس، سنج‌های شاخه‌دار و معمولی، کیتارا (نوعی چنگ رومی) و "اکسیوافی" (که در اینجا شامل هشت کاسه فلزی زرد است که با دو چوب به صدا درمی‌آیند) را به نمایش می‌گذارد.
در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، جمهوری عربی سوریه تحت رهبری بشار اسد، در میان حملات گسترده اپوزیسیون سوریه به رهبری هیئت تحریر شام، به عنوان بخشی از جنگ داخلی سوریه که در سال ۲۰۱۱ آغاز شد، فروپاشید. سقوط دمشق، پایان رژیم خانواده اسد بود که از زمان روی کار آمدن حافظ اسد در سال ۱۹۷۱ در نتیجهٔ کودتای نظامی، به عنوان یک دیکتاتوری موروثی توتالیتر بر سوریه حکومت می‌کردند. با حمله اتاق عملیات جنوب به دمشق در حالی که تلاش می‌کرد رئیس‌جمهور سابق را پیدا کند، گزارش‌هایی منتشر شد مبنی بر اینکه اسد، با هواپیما از پایتخت، گریخته است.
بر اینکه اسد، با هواپیما از پایتخت، گریخته است. شورشیان سوری متعاقباً در تلویزیون دولتی اعلام کردند که بر رژیم پیروز شده‌اند، در حالی که وزارت خارجه روسیه، استعفای اسد و خروج وی از سوریه را اعلام کرد. روسیه متعاقباً گزارش داد که به اسد و خانواده‌اش در مسکو، پناهندگی سیاسی داده است.
سوریه بعثی ، با نام رسمی جمهوری عربی سوریه، حکومت سوریه بین ۱۹۶۳ تا ۲۰۲۴ تحت حاکمیت حزب بعث بود که از ۱۹۷۱ تا زمان فروپاشی آن، خانواده اسد بر آن حاکم بود و به همین دلیل معمولاً به عنوان رژیم اسد شناخته می‌شد. این حکومت پس از کودتای ۱۹۶۳ سوریه به وجود آمد و توسط افسران نظامی علوی، رهبری می‌شد. رئیس‌جمهور، صلاح جدید، توسط حافظ اسد، در انقلاب اصلاحی ۱۹۷۰، سرنگون شد. مقاومت در برابر حکومت اسد نیز منجر به کشتار ۱۹۸۲ حماة شد. حافظ اسد در سال ۲۰۰۰ درگذشت و پسرش بشار اسد، جانشین وی گردید. اعتراضات علیه حکومت بعث در
اسد، جانشین وی گردید. اعتراضات علیه حکومت بعث در سال ۲۰۱۱ در بهار عربی، منجر به جنگ داخلی سوریه شد که در نهایت در دسامبر ۲۰۲۴، با مجموعه‌ای از حملات گروه‌های شورشی در سراسر سوریه، منجر به سقوط رژیم اسد شد.
گودزور یک محوطه باستانی ماقبل تاریخ است که در حدود ۱٫۵ کیلومتری غرب روستای آنگغاکوت در استان سیونیک ارمنستان واقع شده است. آبادی نرکین گودزور در تنگه رودخانه وروتان و در ارتفاع ۱۸۰۰ متری قرار دارد. سنگ نگاره‌ها مهمی در نزدیکی این منطقه کشف شده است. مطالعات باستانشانی بر روی یافته‌ها نشان می‌دهد این منطقه یک سکونتگاه فصلی بود که دامداران از آن استفاده می‌کردند، این منطقه در طول زمستان پوشیده از برف است. نشانه‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد سکونت انسان در این بخش‌ها در پایان هزاره پنجم قبل از میلاد آغاز شده
بخش‌ها در پایان هزاره پنجم قبل از میلاد آغاز شده است، اما، طبق آزمایش‌ها رادیو کربن، فعالیت‌های اصلی در بازه زمانی بین ۳۶۵۰ و ۳۳۵۰ پیش از میلاد مسیح محاسبه شده است. همچنین در حدود ۱۵ کیلومتری شرق گودزور، در نزدیکی شهر سیسیان، یک سایت باستان‌شناسی ماقبل تاریخ در کاراهونج قرار دارد که به دلیل شباهت زیاد به «استون هنج انگلستان به استون هنج ارمنی شهرت یافته است. این منطقه در سال ۱۹۹۴ کشف شد و قدمت این بناهای سنگی ممکن است به عصر برنز یا قبل از آن برگردد. یافته‌های این منطقه شامل مصنوعات ابتدایی از سنگ‌های
این منطقه شامل مصنوعات ابتدایی از سنگ‌های سیاه، سفال و کشاورزی بوده است. این منطقه باستانی به عنوان یکی از قدیمی‌ترین نواحی در شناسایی کشاورزی و سفال‌گری شناخته می‌شود. مطالعات باستانشناسی. در سال ۲۰۰۳، یک بررسی باستان‌شناسی، ذخایر فرهنگی ماقبل تاریخ را در این منطقه نشان داد که با صنعت سنگ و سرامیک متمایز می‌شدند. این محوطه در ساحل چپ رودخانه است. بخش‌هایی از سایت متأسفانه در اثر فعالیت‌های کشاورزی اخیر تخریب شده بود. کاوش‌های تکمیلی در این منطقه دو سال بعد از تأیید باستانی بودن منطقه در سال ۲۰۰۵ آغاز شد.
از تأیید باستانی بودن منطقه در سال ۲۰۰۵ آغاز شد. سنگ در مطالعات سال ۲۰۰۵ میلادی مصنوعات مختلفی از جنس سنگ‌های ابسیدین در گودزور یافت شد. موقعیت این سایت برای دسترسی به ذخایر مهم ابسیدین سیونیک در بالادست رودخانه وروتان مساعد است و احتمالاً این مصنوعات از آن منطقه به اینجا منتقل شده باشند. یافتن این دستسازه‌ها باعث پیدا شدن شواهدی از سبک زندگی ساکنان این ناحیه و ارتباط آن‌ها با سایر انسان‌های هم عصر خود شد. برای مثال ابسیدین سیونیک در بسیاری از آثار باستانی از خاور نزدیک شناسایی شده است. به ویژه در منطقه
از خاور نزدیک شناسایی شده است. به ویژه در منطقه مطالعه شده در نزدیکی دریاچه ارومیه در ایران. این شباهت‌ها باعث شد محققان در مطالعات بعدی یافته‌ها را با دیگر مطالعات در ایران به صورت تطبیقی مقایسه کنند. نتایج این پژوهش یافته‌های بسیار ارزشمندی بود از جمله اینکه آثار این گروه عمدتاً از شمال غربی ایران می‌آیند و در بافت‌های هزاره ششم قبل از میلاد در تپه‌های حاجی فیروز، یانیک تپه یا هزاره‌های پنجم تا چهارم پیش از میلاد در داوا گوز، کوشالی تپه، کول تپه (هادیشهر) شباهت دارد. در بخش‌هایی از تاریخ گودزور مرکز بزرگ
شباهت دارد. در بخش‌هایی از تاریخ گودزور مرکز بزرگ تجارت ابسیدین در قفقاز جنوبی بود. سفال در ویژگی‌های فرهنگی گودزور یک قرابت آشکار میان ساکنان آن با گروه‌های انسانی پیش از تاریخی خاورمیانه وجود دارد. سفال‌ها پیوندهایی با فرهنگ ایران نشان می‌دهند، این اطلاعات اگرچه جامع نیستند. اما نشانه‌هایی از برخی تحولات محلی در این منطقه در حاشیه حوزه فرهنگی ایران، سیر و بین‌النهرین وجود دارد. در سایت باستانی گودزور، تمام سفال‌های کالکولیتیک دست‌ساز هستند و رایج‌ترین نوع سفال‌ها، سفال‌های چف‌مدور است. کشاورزی و دامداری
سفال‌ها، سفال‌های چف‌مدور است. کشاورزی و دامداری پژوهشگران دریافته‌اند که کشاورزی به عنوان یک شیوه تولید غذای مردم گودزور نقش مهمی ایفا می‌کرده‌اند. شواهد گیاه‌شناسی فراوانی در اینجا توسط باستان‌شناسان پیدا شد که نوع و میزان محصول کشاورزی و زمان زراعت آن‌ها را قابل حدس کرده است. برای مثال محصولات غلات غالب بودند و نسبت بین گندم و جو حدود ۶ به ۴ بوده است. به نظر می‌رسد که برخی از محصولات قبل از آمدن زمستان کاشته شده‌اند و هنگامی که قبایل در بهار با گله‌های خود بازگشتند، این محصولات از قبل آماده برداشت
خود بازگشتند، این محصولات از قبل آماده برداشت بودند. طبق مطالعات در محدوده گودزور نگهداری پنج حیوان اهلی از جمله گاو، گوسفند، بز، خوک و سگ تأیید شده است. بزها رایج‌ترین گونه بودند و گاوها از نظر اهمیت در رتبه دوم قرار داشتند. همچنین بر اساس بقایای موجود مشخص شد ۱۵ گونه جانوری وحشی نیز توسط آن‌ها شکار شده است. گودزور نوعی تداوم ساختاری و اقتصادی بین اقتصادهای دوره کالکولیتیک پسین، که به آن تعلق دارد، و فرهنگ‌های کورا-آراکس که بعداً در همان مناطق مرتفع توسعه یافت را نشان می‌دهد. از جمله این نشانه‌های تداوم،
یافت را نشان می‌دهد. از جمله این نشانه‌های تداوم، کشاورزی متمرکز بر غلات بود که برای اولین بار در مناطق کوهستانی توسط مردمان کالکولیتیک معرفی شد.
پارک ۲۸۰۰ سالگی ایروان یک پارک عمومی در منطقه اداری کنترون در شهر ایروان پاییتخت ارمنستان است که با نام پارک واردانیان نیز شناخته می شود، این پارک در ۱۰ می ۲۰۱۹ به مناسبت دو هزار و هشتصد سالگی شهر ایروان افتتاح شد. رسانه‌ها از این پارک به عنوان هدیه‌ای از طرف میکائیل و کارن واردانیان دو بازرگان و نیکوکار ارمنی به شهر ایروان یاد کرده‌اند. پارک مذکور در حد فاصل خیابان‌های ایتالیا، بیروت، خورناتسی و سنت گریگور لوساوریچ قرارگرفته است. محوطه این پارک بین مجسمه‌های استپان شاومیان و الکساندر میاسنیکیان امتداد
استپان شاومیان و الکساندر میاسنیکیان امتداد دارد.. تاریخچه. پیش از ساخته شدن پارک ۲۸۰۰ سالگی ایروان، این منطقه بخشی از حاشیه‌ی پارک انگلیسی بود. پس از ساخت خیابان ایتالیا در سال ۲۰۰۲، به نظر می رسید این مکان به یک جزیره تبدیل شده است. به دلیل عدم نگهداری از منطقه و وضعیت نامناسب آن، فعالیت آن به عنوان منطقه پارک عمومی متوقف شد. در آن زمان درختان پارک، بیمار، کهنه و پوسیده بودند، نیمکت‌ها آسیب دیده، فواره‌ها تخریب شده و کار نمی‌کردند. در همین منطقه بود که ساخت پارک ۲۸۰۰ سالگی ایروان در ابتدای سال ۲۰۱۸ آغاز
پارک ۲۸۰۰ سالگی ایروان در ابتدای سال ۲۰۱۸ آغاز شد و در سال ۲۰۱۹ به پایان رسید. ساخت این پروژه شش ماه و تکمیل ساخت پارک یک سال و نیم دیگر طول کشید. طراحی و اجرای این پارک دارای ویژگی‌های معماری مدرن است. بر اساس پروژه معماری جدید، در طول ساخت و ساز همه چیز در پارک از جمله جایگزینی خاک محوطه پارک تغییر کرده است. مراسم افتتاحیه این پارک که در ۱۰ می ۲۰۱۹ برگزار شد که به دلیل حضور نخست وزیر ارمنستان، شهردار ایروان و مهمانان متعدد دیگر مورد توجه قرار گرفت. گفته می‌شود برای اجرای این پروژه مبلغ ۵ میلیون و ۳۰۰
می‌شود برای اجرای این پروژه مبلغ ۵ میلیون و ۳۰۰ هزار دلار آمریکا هزینه شده است. این پارک به طور کامل با حمایت مالی بنیاد خیریه «خانواده وردانیان» ساخته شده است. ایده پرداز این پروژه کارن واردانیان بود. علاوه بر ساخت پارک، از سال ۲۰۱۹ توسط بنیاد خیریه «خانواده وردانیان» هزینه‌های مراقبت و نگهداری پارک برای 99 سال آینده از سوی آن‌ها تامین خواهد شد. فضای سبز. مساحت سرسبز پارک ۷۵۰۰ متر مربع است که شامل ۳۶۹ درخت از ۷۰ گونه گیاهی می‌شود. دیگر فضاها در پارک با گل‌های مختلف پوشش داده شده است. این پارک از دو طرف
مختلف پوشش داده شده است. این پارک از دو طرف توسط حصاری از بوته‌های گونه برگ نو احاطه شده است. مناطق سبز توسط یک سیستم خودکار قطره ای و بارانی آبیاری می شوند. آبیاری فقط در شب انجام می شود تا مزاحمتی برای بازدیدکنندگان ایجاد نشود. معماری. استفاده از فواره و آبنما در این پارک بر مبنای شرایط اقلیمی صورت می‌گیرد. آبنماهای این پارک در اوایل اردیبهشت روشن می‌شوند و بسته به شرایط آب و هوایی تا پایان اکتبر خاموش می‌شوند. همه فواره‌ها همه روزه از ساعت ۱۱ صبح تا نیمه‌شب و در ماه‌های می و اکتبر تا ساعت ۹ شب کار
نیمه‌شب و در ماه‌های می و اکتبر تا ساعت ۹ شب کار می‌کنند. نور فواره ها در هنگام غروب به طور خودکار روشن می شود و در نیمه شب خاموش می شود. در پارک ۵ نوع فواره با نور چند رنگ و حوض های گرانیتی وجود دارد: پیاده، با آب های بالارونده، چرخان، درخشان و قوسی. حوض تمام آبنماهای پارک از کاشی های گرانیتی ۲ رنگ ساخته شده است. کاشی های گرانیتی این پارک با تزئینات سنتی ارمنی حکاکی شده است. مجموعه فواره شامل ۲۸۰۰ فواره تزئین شده از جنس آلومینیوم با تزئینات ارمنی است. در دو طرف مجموعه آب خوری وجود دارد. طراحی الگوهای
در دو طرف مجموعه آب خوری وجود دارد. طراحی الگوهای گرانیتی و آلومینیومی برای هر یک از ۱۰ حوض منحصر به فرد و تکرار نشدنی است. در قسمت مرکزی پارک نقشه ای از کوارتزیت صورتی با نام های حکاکی شده از 12 منطقه اداری ایروان وجود دارد. نقشه توسط فواره ها احاطه شده است. سنگفرش بلوک پارک از ۵۰۰۰۰ قطعه سنگ فرش گرانیتی هفت رنگ در ابعاد ساخته شده است. نقش‌های سنگفرش پارک تقریباً به طور کامل از تزئینات فرش های سنتی ارمنی باستان گرفته شده است و بخشی از تزئینات الگوهای قلعه اربونی دوره اورارتویی را تکرار می کند. در مرکز
اربونی دوره اورارتویی را تکرار می کند. در مرکز سنگفرش یک مسیر فرش باریک و مستطیلی وجود دارد که با نقش و نگارهای فرش ارمنی تزئین شده است. سیستم تزیین قالی‌ها به‌ویژه از نوع چارتار که با زنجیره‌های به هم پیوسته آفریده‌های بزرگ الماس شکل مشخص می‌شود، در پایه ساختار قالی قرار دارد. ترکیب اصلی فرش اژدها دوره متاخر از نوع «خندزورسک» نشان داده شده است. این شامل نماد خورشید است که نشان دهنده تضاد ابدی بین خیر و شر و هشت سبک سازی از اژدها در اطراف خورشید است. الگوهای "درخت زندگی" که از نماد خورشید آغاز شده است نشان
"درخت زندگی" که از نماد خورشید آغاز شده است نشان دهنده پیروزی خیر و ایده زندگی ابدی است. نسخه خطی بخش مرکزی فرش اژدها "گوهر" بافته شده در سال 1680 در مرکز تزیینات الماس شکل بزرگ قرار دارد. گوشه‌ها با نقش‌های اژدهای تلطیف‌شده مخصوص قالی‌های اژدهای متاخر از نوع «مسیاتسوتن» و با نقش‌های پلکانی الماسی شکل معمولی فرش‌های «چارتار» تزئین شده‌اند. در انتهای پارک مجسمه الکساندر میاسنیکیان (مجسمه ساز آرا شیراز ، معمار جیم توروسیان) وجود دارد که در سال ۱۹۸۰ ساخته شده است. با این حال مجسمه الکساندر میاسنیکیان هیچ
شده است. با این حال مجسمه الکساندر میاسنیکیان هیچ ارتباطی با پارک ۲۸۰۰ ساله ی ایروان که زیر نظر شهرداری ایروان است، ندارد. این مجسمه توسط وزارت فرهنگ ارمنستان نگهداری می شود.
سید کودک دانشمند یا سید کودک دانشمند جیم هنسن، سریال تلویزیونی کودکانهٔ آموزشی تهیه‌شده توسط شرکت جیم هنسن با همکاری پی‌بی‌اس می‌باشد که از ۱ سپتامبر سال ۲۰۰۸ تا ۱۵ نوامبر سال ۲۰۱۲ در پی‌بی‌اس کیدز در حال پخش می‌بود.
موسیقی محلی ارمنی () یک گونه از موسیقی ارمنی است. معمولاً در این نوع موسیقی از سازهایی نظیر دودوک، کمانچه و عود استفاده می‌شود. موسیقی محلی ارمنستان شباهت زیادی به موسیقی محلی قفقاز دارد. همچنین از آهنگ‌ها و سنت‌های مشابهٔ با کشورهای اطراف ارمنستان، یعنی گرجستان و آذربایجان بهره می‌برد. این سبک از موسیقی ارتباطات گسترده‌ای نیز با هنر در منطقه ایران و بالکان دارد. پیشینه. بر اساس برخی نظرات قدمت موسیقی محلی ارمنستان به دوران باستان بازمی‌گردد. تاریخچه علمی قابل توجه آن بیش از سه هزار سال تخمین زده شده است و
توجه آن بیش از سه هزار سال تخمین زده شده است و شکل کنونی موسیقی محلی ارمنستان قبلاً در قرن ۱۸ قبل از میلاد آغاز شد. یافته‌های باستان‌شناسی در سرزمین کوهستانی ارمنستان (منطقه جغرافیایی و فرهنگی که در محدوده آن قوم زایی ملت ارمنی اتفاق افتاد) آثار بسیاری یافت شده که گواه آن است که هنر موسیقی در اینجا در قبل از میلاد حداقل از هزاره دوم رونق داشته است. این گونه مصنوعات آلات موسیقی باستانی کشف شده توسط باستان‌شناسان و همچنین تصاویر مختلفی از مردم در حال نواختن موسیقی (از جمله سنگ نگاره‌ها) و بناهای مکتوب