payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به رهبری مارگراف آدالبرت اول ایوریا از رودولف خواستند تا از طرف آنها در ایتالیا علیه امپراتور برنگار مداخله کند. او پس از ورود به ایتالیا، در پاویا در کلیسای سن میشل ماجوره تاجگذاری کرد. در ۱۷ ژوئیه ۹۲۳، برنگار را در نبرد فیورنزولا شکست داد؛ برنگار سال بعد، احتمالاً به تحریک رودولف، به قتل رسید. سپس پادشاه بر بورگوندی علیا و ایتالیا را با هم اداره کرد و به‌طور متناوب در هر دو پادشاهی اقامت داشت. با این حال، در سال ۹۲۶ اشراف ایتالیایی علیه او شوریدند و از هیو آرل، نایب‌السلطنه پادشاهی بورگوندی سفلی، خواستند
آرل، نایب‌السلطنه پادشاهی بورگوندی سفلی، خواستند که به جای او بر آنها حکومت کند. پدرزن رودولف، دوک بورچارد دوم سوابیا، برای حمایت از او آمد؛ با این حال، او در نزدیکی نووارا توسط نووارا توسط نووارا مورد حمله قرار گرفت و کشته شد. پادشاه برای محافظت از خود به بورگوندی علیا بازگشت و در این فرایند تاجگذاری هیو را به عنوان پادشاه ایتالیا تضمین کرد. در سال ۹۲۶ یا ۹۳۵، رودولف نماد سلطنتی نیزه مقدس را در ازای املاک بازل سوابیا به پادشاه فرانک شرقی، هنری فاولر، اهدا کرد. در سال ۹۲۸، پادشاه لویی کور بورگوندی سفلی
کرد. در سال ۹۲۸، پادشاه لویی کور بورگوندی سفلی درگذشت و حکومت بر آن قلمرو به پادشاه هیو ایتالیا، رقیب رودولف، به ارث رسید. هوگ برای تثبیت جایگاه خود در ایتالیا، موافقت کرد که در ازای چشم‌پوشی رودولف از هرگونه ادعای ایتالیایی، از ادعاهای خود دست بکشد و بر بورگوندی سفلی حکومت کند. بر این اساس، توافقی حاصل شد و دو قلمرو بورگوندی (علیا و سفلی) از سال ۹۳۳ تحت حکومت رودولف متحد شدند. او در سال ۹۳۷ درگذشت و پسرش کنراد جانشین او شد. پس از مرگ او در سال ۹۳۷، دخترش آدلاید با پسر هوگ، لوتار، ازدواج کرد، در حالی که
آدلاید با پسر هوگ، لوتار، ازدواج کرد، در حالی که هوگ با بیوه رودولف، برتا، ازدواج کرد. آدلاید بعدها همسر دوم اتوی کبیر، امپراتور مقدس روم در سال ۹۶۲، و مادر امپراتور اتوی دوم شد. به گفته مورخ فرانسوی، پل فورنیه، پادشاهی آرل دولتی بود که از اراده سیاسی زاده شده بود. جمعیت‌های مختلفی که در این قلمرو حضور داشتند، هیچ پیوند محکمی با هم نداشتند، ساختار پادشاهی چنان مصنوعی بود که پذیرش خود پادشاهی، حتی به نامش، زمان می‌برد. سلطنت نه تنها فاقد عنوان، بلکه فاقد قدرت واقعی نیز بود. قدرت در دست اربابان کلیسایی
قدرت واقعی نیز بود. قدرت در دست اربابان کلیسایی بزانسون، لیون و وین، سپس در شهرستان‌های وین، مورین و پرووانس و سرانجام، در اواخر قرن نیز در شهرستان بورگوندی (فرانش-کنته) و در مارکیزات پرووانس بود. حتی برای پایتخت نیز اقامتگاه ثابتی وجود نداشت: آرل مورد بی‌توجهی قرار گرفت و پادشاهان ترجیح می‌دادند در وین اقامت کنند، در حالی که وقتی به بورگوندی می‌رفتند، گاهی در بازل اقامت می‌کردند، اما صومعه‌ها و دیرهایی مانند سنت موریس آگونه را ترجیح می‌دادند. با این حال، پرووانس به زودی به دست هیو بازگشت و هنگامی که
پرووانس به زودی به دست هیو بازگشت و هنگامی که رودولف درگذشت، طبق گفته فلودوارد وقایع‌نگار در اواخر سال ۹۳۷، پادشاهی آرل را به عنوان ارث برای پسرش کنراد، که هنوز خردسال بود، که تحت سرپرستی پادشاه جدید آلمان، اتو اول، حکومت می‌کرد، باقی گذاشت، اتحاد دو پادشاهی حداقل تا زمان مرگ هیو (۹۴۷) فقط در حد تئوری بود. پس از مرگ رودولف دوم، در همان سال ۹۳۷، در ۱۲ دسامبر، طبق گفته لیوتپراند، بیوه او، برتا از سوابیا، با هیو از پرووانس ازدواج کرد، در حالی که آدلاید از بورگوندی، دختر رودولف دوم و برتا، به عقد پسر هیو،
بورگوندی، دختر رودولف دوم و برتا، به عقد پسر هیو، لوتار، درآمد. خاستگاه. پسر کنت و سپس پادشاه بورگوندی ترانسجوران، رودولف اول و همسرش، ویلا از پرووانس (۸۷۳–۹۲۹، دختر پادشاه پرووانس بوسو (اینکه او دختر بوسو بوده است. پادشاه آرل، کنراد اول، از برادرزاده ویلا، چارلز کنستانتین، نام می‌برد و او را از بستگان خود می‌نامد) و همسر اولش که نه جزئیات شخصی و نه اجداد او مشخص نیست (وجود این همسر توسط آنال فولدنسه تأیید شده است، که بیان می‌کند کنت پرووانس، بوسو، همسر (اول) خود را مسموم کرد و نه (همان‌طور که برخی به
(اول) خود را مسموم کرد و نه (همان‌طور که برخی به اشتباه ادعا می‌کنند) ارمنگارد ایتالیا، دختر امپراتور لویی جوان و انگلبرگا از آلزاس. رودولف اول پسر کنت اوسر و سپس کنت بورگوندی ترانسژوران، کنراد دوم (حدود ۸۳۵–۸۷۶) و والدرادا بود، همان‌طور که از خاطرات مربوط به تاریخ مدنی و کلیسای اوسر و اسقف‌نشین باستانی او برمی‌آید، که در آن پادشاه جدید فرانک‌های غربی، لویی لکنت‌دار، پس از مرگ همسرش، مالکیت او را بر صومعه سن ژرمن اوسر، که اجدادش ناشناخته هستند، تأیید کرد.
هیو دی ایتالیا (; ۸۸۰ – ۱۰ آوریل ۹۴۸) پادشاه ایتالیا از سال ۹۲۶ تا ۹۴۷ و نایب‌السلطنه بورگونی سفلی و پرووانس از سال ۹۱۱ تا ۹۳۳ بود. او از خانواده بوسونید بود. در طول سلطنت خود در ایتالیا، به قیمت تضعیف اشراف، خویشاوندان خود را قدرتمند کرد و سعی در ایجاد رابطه با امپراتوری بیزانس داشت. او در دفاع از قلمرو در برابر دشمنان خارجی موفق بود، اما عادات و سیاست‌های داخلی او دشمنان داخلی زیادی ایجاد کرد و او قبل از مرگش از قدرت برکنار شد. اوایل زندگی. هیو از آرل در سال ۸۸۰/۸۸۵ به دنیا آمد، بزرگ‌ترین پسر بازمانده کنت
۸۸۰/۸۸۵ به دنیا آمد، بزرگ‌ترین پسر بازمانده کنت تئوبالد از آرل و برتا از لوتارینگیا. او به ارث برده، کنت آرل و وین بود، که او را به یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین اشراف در پادشاهی بورگوندی سفلی (پرووانس) تبدیل کرد. پس از آنکه پادشاه و امپراتور لویی سوم در سال ۹۰۵ دستگیر، نابینا و از ایتالیا به بورگوندی عقب‌نشینی کرد، هیو مشاور ارشد او در بورگوندی سفلی و پرووانس شد. تا سال ۹۱۱، بیشتر امتیازات سلطنتی توسط هیو به عنوان نایب‌السلطنه اعمال می‌شد و لویی عناوین دوکس پرووانس و مارکیو وینوا را به او واگذار کرد. او
پرووانس و مارکیو وینوا را به او واگذار کرد. او پایتخت را به مقر اصلی خانواده‌اش در آرل منتقل کرد و در سال ۹۱۲ با ویلا، بیوه شاه رودولف اول بورگوندی، ازدواج کرد. سپس هیو تلاش ناموفقی برای گرفتن بورگوندی از پسر رودولف، رودولف دوم، انجام داد. در تاریخی نامعلوم، ارتشی از پروانس به رهبری هیو، برادرش بوسو و هیو تایفر با حمایت مادر هیو به لمباردی حمله کردند. بر اساس روایت کنستانتین پورفیروژنیتوس، این رویداد به اواخر سال‌های ۹۲۳–۹۲۴ برمی‌گردد، اما روایت لیوتپراند از کرمونا این رویداد را زودتر، بین سال‌های ۹۱۷ تا
از کرمونا این رویداد را زودتر، بین سال‌های ۹۱۷ تا ۹۲۰، نشان می‌دهد. حدود سال ۹۲۲، گروه قابل توجهی از اشراف ایتالیایی علیه امپراتور وقت، برنگار، شورش کردند و رودولف دوم را به عنوان پادشاه خود برگزیدند. این امر آغازگر یک جنگ داخلی بود که منجر به مرگ برنگار در سال ۹۲۴ شد. پادشاه ایتالیا. پارتیزان‌های برنگار به جای پذیرش رودولف، اکنون هیو را به عنوان پادشاه انتخاب کردند (۹۲۵). رودولف در سال ۹۲۶ از ایتالیا اخراج شد و هیو برای تاجگذاری از آلپ عبور کرد. در غیاب او، پادشاه لویی کور، شهرستان وین خود را به
غیاب او، پادشاه لویی کور، شهرستان وین خود را به چارلز-کنستانتین واگذار کرد. لویی در ۵ ژوئن ۹۲۸ درگذشت و هیو برای تعیین جانشینی به پرووانس بازگشت. به هر دلیلی نه چارلز کنستانتین و نه هیو به عنوان پادشاه انتخاب نشدند، اما هیو پادشاهی را عملاً به ایتالیا ضمیمه کرد و از دفتردار ایتالیایی خود به سبک سلطنتی، دیپلمات‌هایی در مورد پرووانس صادر کرد. او همچنین حق اعطای تیول در پرووانس را به دست گرفت. در سال‌های اولیه سلطنت خود، هیو تا حدودی مدیریت مرکزی پادشاهی را بهبود بخشید و در برابر حملات مجارها که چندین دهه
بهبود بخشید و در برابر حملات مجارها که چندین دهه ایتالیا را به ستوه آورده بودند، به موفقیت‌های بیشتری (هرچند نه کامل) دست یافت. در سپتامبر ۹۲۸، هیو با رودولف فرانسوی و هربرت دوم ورماندو در بورگوندی ملاقات کرد. هیو در مخالفت با چارلز کنستانتین، به پسر هربرت، اودو وین، مقام سلطنت اعطا کرد. او هنوز با رودولف بورگوندی در تضاد بود و امیدوار بود با پادشاه فرانسه علیه پادشاه بورگوندی متحد شود. با این حال، تا سال ۹۳۰، چارلز کنترل کامل وین را در دست داشت و تا سال ۹۳۱، رودولف فرانسوی ادعای حاکمیت بر وینواها و
سال ۹۳۱، رودولف فرانسوی ادعای حاکمیت بر وینواها و لیون‌ها را داشت. با توجه به این عقب‌نشینی‌ها در سیاست ماورای آلپی خود، هیو توجه خود را به تثبیت حکومت خود در ایتالیا و دریافت تاج امپراتوری معطوف کرد. او اشراف ایتالیایی را ترغیب کرد تا پسرش لوتار را به عنوان پادشاه بعدی خود به رسمیت بشناسند و در آوریل ۹۳۱ او را تاجگذاری کرد. در همان سال، او برادر ناتنی خود، لمبرت توسکانی، را به توطئه برای تاج و تخت - شاید با حمایت گروهی از اشراف - متهم کرد و او را برکنار کرد و نشان مارس توسکانی را به برادرش بوسو اعطا کرد.
و نشان مارس توسکانی را به برادرش بوسو اعطا کرد. با این حال، هیو دلایل دیگری برای عزل لمبرت داشت، که مانعی برای ازدواج دوم او با ماروزیا بود. هواداران لمبرت، رودولف بورگوندی را فراخواندند، که هیو او را با هدیه وینوا و لیون، که رودولف با موفقیت آنها را اشغال کرد، تطمیع کرد. در سال ۹۳۳، رودولف از تمام حقوق خود در ایتالیا چشم‌پوشی کرد. در سال ۹۳۶، هیو، بوسو توسکانی را با پسر خود هامبرت جایگزین کرد. او اکتاویون را در وینوا به هیو تایفر واگذار کرد و در تلاش نهایی برای حفظ نفوذ در پرووانس، روابط خود را با چارلز
برای حفظ نفوذ در پرووانس، روابط خود را با چارلز کنستانتین ترمیم کرد. ازدواج دوم. با این حال، تلاش هیو برای تقویت بیشتر قدرت خود از طریق ازدواج دوم به طرز فاجعه‌باری شکست خورد. عروس او ماروزیا، سناتور و حاکم مؤثر روم و بیوه آلبریک اول اسپولتو و سپس برادر ناتنی خود هیو، گای توسکانی، بود. با این حال، این واقعیت آخر به این معنی بود که این ازدواج طبق قانون کلیسا غیرقانونی بود، زیرا رابطه خویشاوندی بین آنها وجود داشت - موضوعی که هیو سعی کرد با طرد و حذف فرزندان ازدواج دوم مادرش و دادن توسکانی به یکی از بستگان
ازدواج دوم مادرش و دادن توسکانی به یکی از بستگان خانواده پدری‌اش، بوسو، از آن جلوگیری کند. با این حال، این به نوبه خود، آلبریک دوم، پسر نوجوان یا پسرخوانده ماروزیا از ازدواج اولش را نگران کرد، که با توسل به بی‌اعتمادی رومی‌ها به سربازان خارجی که هیو با خود آورده بود، در طول جشن‌های عروسی کودتایی را آغاز کرد. هیو موفق شد با پایین آمدن از طناب از قلعه فرار کند و دوباره به ارتش خود بپیوندد، اما ماروزیا تا زمان مرگش چند سال بعد زندانی شد. قدرت هوگ در ایتالیا با این وقایع آسیب دید اما از بین نرفت. برای تقویت
با این وقایع آسیب دید اما از بین نرفت. برای تقویت نفوذ خود در امور میلان، او پسر نامشروع کوچکترش، تبالد، را به عنوان اسقف اعظم میلان منصوب کرد. با این حال، روحانی قدیمی، آردریک، که او را منصوب کرده بود، بیست و دو سال دیگر زنده ماند. او به سازماندهی مبارزه علیه مجارها و دزدان دریایی اندلسی مستقر در فراکسینت در پرووانس ادامه داد. دیپلماسی فعال، اگرچه گاهی اوقات مشکوک، نتیجه داد. او در سال ۹۳۳ با رودولف پیمانی منعقد کرد که به موجب آن رودولف در ازای واگذاری پرووانس بر سر وارثان لویی نابینا و ازدواج آدلاید،
پرووانس بر سر وارثان لویی نابینا و ازدواج آدلاید، دختر رودولف، با لوتار، پسر هوگ، از ادعاهای خود بر ایتالیا دست کشید. روابط دوستانه با امپراتوری بیزانس حفظ شد و در سال ۹۴۲، هوگ حتی با آلبریک، که با یکی از دختران هوگ ازدواج کرد، به توافق رسید. در داخل پادشاهی، هوگ عادت موجود خود را در دادن هرگونه مقام یا زمین موجود به اقوام، از جمله فرزندان مشروع و نامشروع متعدد خود و حلقه کوچکی از دوستان قدیمی و مورد اعتماد، تشدید کرد. تأثیر این امر بر اشراف ایتالیایی که این را تهدیدی می‌دیدند، در نهایت منجر به شورش شد. در
را تهدیدی می‌دیدند، در نهایت منجر به شورش شد. در سال ۹۴۱، هوگ، برنگار ایوریایی را از ایتالیا اخراج کرد و رژه ایوریایی را لغو کرد. در سال ۹۴۵، برنگار از تبعید در آلمان بازگشت و هوگ را در نبرد شکست داد. با تشکیل یک گردهمایی از اشراف در میلان، هوگ از سلطنت خلع شد و به پرووانس گریخت، در حالی که لوتار به عنوان پادشاه در ایتالیا باقی ماند. تا سال ۹۴۶، هوگ موفق شد با مخالفان خود به توافق برسد و به‌طور اسمی تاج و عنوان رکس (پادشاه) را برای خود نگه دارد و بنابراین به ایتالیا بازگشت و به پسرش در آنجا پیوست. در سال
به ایتالیا بازگشت و به پسرش در آنجا پیوست. در سال ۹۴۷، هوگ تصمیم به بازنشستگی گرفت و لوتار را به عنوان تنها پادشاه ایتالیا باقی گذاشت، اما بخش زیادی از قدرت واقعی در دستان برنگار بود. در بهار ۹۴۷، هیو به پرووانس رفت و در ۱۰ آوریل ۹۴۸ در آنجا درگذشت. خانواده. هیو از چهار همسر و حداقل چهار معشوقه، هشت فرزند به جا گذاشت. از همسر اولش، ویلا از پرووانس، هیو فرزندی نداشت. تنها فرزندان مشروع او هر دو از همسر دومش، آلدا یا هیلدا، با اصالت آلمانی بودند که قبل از سال ۹۲۴ با او ازدواج کرده بود. از همسر سومش، ماروزیا،
۹۲۴ با او ازدواج کرده بود. از همسر سومش، ماروزیا، و همسر چهارمش، برتا از سوابیا، بیوه رودولف دوم، هیو فرزندی نداشت. هیو چندین فرزند نامشروع از چندین معشوقه داشت. از یک زن اشرافی به نام واندلمودا: از معشوقه پست به نام پزولا، که مردم او را ونرم می‌نامیدند: روترودا از پاویا، که مردم او را یونونم می‌نامیدند و بیوه ژیزلبرت اول از برگامو بود: زنی رومی به نام استفانی، که مردم به او لقب سملن دادند: معشوقه‌ای ناشناس: یک خدمتکار جوان که در دربار هیو در پایتخت سنتی لومبارد، پاویا، تحصیل کرده بود، بزرگ شد و به
سنتی لومبارد، پاویا، تحصیل کرده بود، بزرگ شد و به لیوتپراند، اسقف کرمونا و وقایع‌نگار قرن دهم تبدیل شد. وفاداری او به یاد هیو ممکن است به تشدید برخی از تلخی‌های حزبی او در وقایع‌نگاری وارثان هیو کمک کرده باشد.
لوتار دوم ایتالیا (؛ ۹۲۶/۸ – ۲۲ نوامبر ۹۵۰) از سال ۹۴۷ تا زمان مرگش پادشاه ایتالیا بود. او از تبار اشرافی فرانکی بوسونیدها بود که از نسل بوسو بزرگ بودند. پدر و سلف او هوگ پرووانس، نوه لوتار دوم، پادشاه لوتارینگیا، و مادرش یک شاهزاده خانم آلمانی به نام آلدا (یا هیلدا) بود. اگرچه او عنوان رکس ایتالیا را داشت، اما هرگز موفق به اعمال قدرت در آنجا نشد. در سال ۹۳۱، پدر لوتار، هوگ، او را به عنوان نایب السلطنه مشترک منصوب کرد. او در ۱۲ دسامبر ۹۴۷ با آدلاید پانزده ساله، دختر با روحیه و باهوش رودولف دوم بورگوندی و
ساله، دختر با روحیه و باهوش رودولف دوم بورگوندی و برتا سوابیا، ازدواج کرد. ازدواج آنها بخشی از یک توافق سیاسی بود که برای انعقاد صلح بین پدر و پدرش طراحی شده بود. در سال ۹۳۳، هوگ از آرل پادشاهی خود (پرووانس) را به دشمن دیرینه‌اش رودولف دوم واگذار کرد، که دو پادشاهی را در پادشاهی جدید بورگوندی ادغام کرد، اما در سال ۹۳۷ درگذشت. این زوج دختری به نام اما داشتند که در اوایل سال ۹۴۸ به دنیا آمد و در سال ۹۶۶ با لوتار کارولینجیایی فرانسه ازدواج کرد. قدرت لوتار در ایتالیا صوری بود. از زمان قیام موفقیت‌آمیز اشراف در
صوری بود. از زمان قیام موفقیت‌آمیز اشراف در سال ۹۴۵، زمانی که هوگ مجبور به تبعید شد، برنگار از ایوریا تمام قدرت و حمایت واقعی را در دست داشت. در سال ۹۵۰، لوتار در تورین درگذشت، شاید توسط برنگار مسموم شده باشد، که سعی داشت قدرت سیاسی غصب شده خود را در لمباردی با مجبور کردن بیوه لوتار به ازدواج با پسرش آدالبرت تثبیت کند. در عوض، او از اتو اول آلمان که با او ازدواج کرده بود، درخواست حمایت کرد. لوتار به‌طور خلاصه در بخش مربوط به آدلاید در گشتا اوتونیس، شعری حماسی دربارهٔ اتو اول آلمان، شعری حماسی دربارهٔ سروده
دربارهٔ اتو اول آلمان، شعری حماسی دربارهٔ سروده شده در حدود ۹۶۰ توسط هروشویتا از گاندرشیم، حضور دارد.
برنگار دوم ایتالیا (; ۹۰۰ - اوت ۹۶۶) او از سال ۹۵۰ تا زمان عزلش در سال ۹۶۱ پادشاه ایتالیا بود. او از نسل سلسله‌های آنسکاری و اونروچینگ بود و نامش از پدربزرگ مادری‌اش، برنگار یکم ایتالیا، گرفته شده بود. او حدود سال ۹۲۳ جانشین پدرش به عنوان مرزبان ایوریا شد (از این رو اغلب به عنوان برنگار ایوریا شناخته می‌شود) و پس از سال ۹۴۰ رهبری مخالفان اشرافی را در برابر پادشاهان هوگ و لوتار دوم بر عهده داشت. در سال ۹۵۰ جانشین دومی شد و پسرش، آدالبرت، را به عنوان فرمانروای مشترک با خود تاجگذاری کرد. در سال ۹۵۲ او حاکمیت
مشترک با خود تاجگذاری کرد. در سال ۹۵۲ او حاکمیت اتوی یکم پادشاه آلمان را به رسمیت شناخت، اما بعداً به شورشی علیه او پیوست. در سال ۹۶۰ به ایالات پاپی حمله کرد و سال بعد پادشاهی او توسط اتو فتح شد. برنگار تا زمان تسلیم شدنش در سال ۹۶۴ متواری ماند. او دو سال بعد در آلمان در زندان درگذشت. زندگی‌نامه. پسر آدالبرت اول ایوریا و گیسلا، دختر برنگار اول، پادشاه و امپراتور ایتالیا، در سال ۹۵۰، پس از مرگ لوتار دوم، برنگار دوم تاج ایتالیا را برای خود و پسرش آدالبرت در کلیسای سن میشل در پاویا به دست آورد. موقعیت سیاسی
کلیسای سن میشل در پاویا به دست آورد. موقعیت سیاسی آنها به دلیل سوءظن به مسموم کردن سلف خود توسط این دو نفر تضعیف شد، بنابراین برنگار تلاش کرد تا با مجبور کردن بیوه لوتار به ازدواج با آدالبرت، مشروعیت این انتصاب را تقویت کند. در آلمان، آنها به غصب قدرت متهم شدند که این امر باعث مداخله پادشاه وقت آلمان، اتو، شد. او آنها را مجبور به فرار کرد و عنوان پادشاه فرانک‌ها و ایتالیایی‌ها را به خود گرفت (۹۵۱)، مقدمه‌ای بر درخواست او برای اعطای رسمی عنوان سلطنتی ایتالیا. دو مارکیز متعاقباً با اتو به توافق رسیدند که در
دو مارکیز متعاقباً با اتو به توافق رسیدند که در سال ۹۵۲ جانشینی آنها را تأیید کرد. نگرش و اقدامات سیاسی آنها نارضایتی رهبران پادشاهی را برانگیخت، که بارها از حاکم آلمان درخواست مداخله کردند: رویدادی که تنها در سال ۹۵۶–۹۵۷، به دست لیودولف، پسر اتو و دوک سوابیا، به وقوع پیوست و با توافقی که عنوان سلطنتی و قدرت آنسکاری‌ها را در ایتالیا تأیید می‌کرد، به پایان رسید. در سال ۹۵۹، برنگار و پسرش آدالبرت مجموعه‌ای از پاکسازی‌ها را علیه طرفداران اتونی آغاز کردند. یکی از قربانیان، تئوبالد دوم، دوک اسپولتو و مارکی
یکی از قربانیان، تئوبالد دوم، دوک اسپولتو و مارکی کامرینو، از سلسله هوکپولدینگی بود که برنگار دوم علیه او لشکرکشی‌ای را با هدف تصرف دارایی‌هایش ترتیب داد. دوک آینده پیترو چهارم کاندیانو نیز در این لشکرکشی شرکت کرد. پس از آن، برنگار سیاست تهاجمی نسبت به دستگاه پاپی اتخاذ کرد، که باعث شد ژان دوازدهم از اتو بخواهد به ایتالیا برود. در سال ۹۶۱، پادشاه آلمان برای دومین بار به ایتالیا رسید. سربازان برنگاریوس از جنگیدن امتناع کردند و پدر و پسر را مجبور کردند که در قلعه سن لئو سنگر بگیرند. اتو رسماً آنها را از
در قلعه سن لئو سنگر بگیرند. اتو رسماً آنها را از عناوین سلطنتی خود خلع کرد و توسط ژان دوازدهم به عنوان امپراتور تاجگذاری شد. پس از سقوط سن لئو در سال ۹۶۳، برنگار دستگیر و به همراه همسرش ویلا به بامبرگ تبعید شد و تحت محافظت مرزبان نورگاو، برتولد شواینفورت، قرار گرفت. آنها صاحب دختری شدند که ملکه آینده فرانسه، روزالا، شد. حاکم ایوریا (۹۲۳–۹۵۰). برنگار پسر مارگراف آدالبرت اول ایوریا و همسرش ژیزلا فریولی، دختر پادشاه اونروچینگ، برنگار اول ایتالیا بود. او حدود سال ۹۲۳ جانشین پدرش به عنوان مارگراف شد و با ویلا،
۹۲۳ جانشین پدرش به عنوان مارگراف شد و با ویلا، دختر مارگراف بوسونی توسکانی و خواهرزاده شاه هیو ایتالیا، ازدواج کرد. لیوتپراند کرمونا، وقایع‌نگار، که در دربار برنگار در پاویا بزرگ شده بود، چندین روایت بسیار واضح از شخصیت او ارائه می‌دهد. حدود سال ۹۴۰، برنگار شورشی از اشراف ایتالیایی را علیه حکومت عمویش رهبری کرد. برای فرار از حملهٔ مزدوران هیو، او که توسط پسر جوان پادشاه، لوتار، از قبل هشدار داده شده بود، مجبور شد به دربار شاه اتو اول آلمان فرار کند. اتو از جانبداری خودداری کرد. با این وجود، در سال ۹۴۵،
از جانبداری خودداری کرد. با این وجود، در سال ۹۴۵، برنگار توانست با سربازان اجیر شده به ایتالیا بازگردد و مورد استقبال اشراف محلی قرار گرفت. هوگ شکست خورد و به آرل عقب‌نشینی کرد و لوتار رسماً جانشین او شد. از زمان قیام موفقیت‌آمیز برنگار، تمام قدرت و حمایت واقعی در پادشاهی ایتالیا در دستان او متمرکز شد و پسر هوگ، لوتار، به عنوان پادشاه اسمی منصوب شد. سلطنت کوتاه لوتار با مرگ زودهنگامش در سال ۹۵۰، احتمالاً مسموم، پایان یافت. حاکم بر ایتالیا (۹۵۰–۹۶۱). برنگار سپس عنوان سلطنتی را به همراه پسرش آدالبرت به عنوان
عنوان سلطنتی را به همراه پسرش آدالبرت به عنوان حاکم مشترک به دست گرفت و در پاویا، در کلیسای سن میشل ماجوره تاجگذاری شد. او تلاش کرد تا با مجبور کردن آدلاید، بیوه لوتار، دختر، عروس و بیوه سه پادشاه آخر ایتالیا، به ازدواج با آدالبرت، سلطنت خود را مشروعیت بخشد. با این حال، زن جوان به شدت امتناع کرد و پس از آن برنگار او را در قلعه گاردا زندانی کرد، که گفته می‌شود توسط ویلا، همسر برنگار، مورد آزار و اذیت قرار گرفته است. با کمک کنت آدالبرت آتو از کانوسا، او موفق به فرار شد و از پادشاه اتو آلمان درخواست حمایت
به فرار شد و از پادشاه اتو آلمان درخواست حمایت کرد. اتو، که خود از سال ۹۴۶ بیوه شده بود، از این فرصت برای به دست آوردن تاج آهنین لومباردی استفاده کرد: درخواست‌های آدالاید برای مداخله منجر به حمله او به ایتالیا در سال ۹۵۱ شد. برنگار مجبور شد در سن مارینو مستقر شود، در حالی که اتو مورد احترام اشراف ایتالیایی قرار گرفت، با آدلاید ازدواج کرد و عنوان پادشاه لومباردها را به خود گرفت. او سپس به آلمان بازگشت و دامادش کنراد را به عنوان نایب‌السلطنه ایتالیا در پاویا منصوب کرد. برنگار به نمایندگی از کنراد در رایشتاگ
منصوب کرد. برنگار به نمایندگی از کنراد در رایشتاگ ۹۵۲ در آگسبورگ حاضر شد و به اتو ادای احترام کرد. او و پسرش آدالبرت به عنوان دست نشانده اتو، پادشاهان ایتالیا باقی ماندند، اگرچه مجبور شدند قلمرو مارش سابق فریولی را که پادشاه آلمان آن را به برادر کوچکترش دوک هنری اول باواریا به عنوان مارش امپراتوری ورونا واگذار کرده بود، به او واگذار کنند. هنگامی که اتو مجبور شد در سال ۹۵۳ با شورش پسرش، دوک لیودولف سوابیا، مقابله کند، برنگار به مارش ورونی حمله کرد و همچنین قلعه کانوسا کنت آدالبرت آتو را محاصره کرد. از دست
قلعه کانوسا کنت آدالبرت آتو را محاصره کرد. از دست دادن کنترل و مرگ (۹۶۱–۶۶). در سال ۹۶۰، برنگار به ایالات پاپی تحت رهبری پاپ ژان دوازدهم حمله کرد، که در نهایت به درخواست او، شاه اتو، با هدف تاجگذاری به عنوان امپراتور مقدس روم، دوباره به ایتالیا لشکرکشی کرد. سربازان برنگار او را ترک کردند و اتو تا کریسمس ۹۶۱ به‌طور غیابی پاویا را تصرف و برنگار را خلع شده اعلام کرد. او به رم رفت و در ۲ فوریه ۹۶۲ به عنوان امپراتور تاجگذاری کرد. سپس او بار دیگر علیه برنگار که در سن لئو محاصره شده بود، وارد مذاکره شد. در همین
در سن لئو محاصره شده بود، وارد مذاکره شد. در همین حال، پاپ ژان با پسر برنگار، آدالبرت، وارد مذاکره شد که در سال ۹۶۳ باعث شد اتو به رم نقل مکان کند، جایی که پاپ را خلع و پاپ لئو هشتم را انتخاب کرد. سال بعد، برنگار سرانجام تسلیم نیروهای اتو شد. او در بامبرگ آلمان زندانی شد و در اوت ۹۶۶ در آنجا درگذشت. همسرش ویلا بقیه عمرش را در یک صومعه آلمانی گذراند.
آدالبرت (; ۹۳۲ – ۹۷۵) از سال ۹۵۰ تا ۹۶۱ پادشاه ایتالیا بود و به‌طور مشترک با پدرش، برنگار دوم، حکومت می‌کرد. پس از عزل آنها، آدالبرت تا زمان شکستش در نبرد توسط نیروهای اتو اول در سال ۹۶۵، ادعای پادشاهی ایتالیا را ادامه داد. از آنجایی که او دومین آدالبرت در خانواده‌اش، آنسکاریدها، بود، گاهی اوقات آدالبرت دوم نامیده می‌شود. نام او گاهی اوقات، به ویژه در آثار قدیمی‌تر، به صورت خلاصه آلبرت نوشته می‌شود. سلطنت. آدالبرت بین سال‌های ۹۳۲ تا ۹۳۶، پسر برنگار، مرزبان وقت ایوریا، و ویلا، دختر بوسو، مرزبان توسکانی،
وقت ایوریا، و ویلا، دختر بوسو، مرزبان توسکانی، متولد شد. در سال ۹۵۰، او و پدرش به‌طور همزمان توسط اشراف عالی‌رتبه برای جانشینی شاه لوتار دوم ایتالیا انتخاب شدند. آنها در ۱۵ دسامبر با هم در کلیسای سنت مایکل در پاویا تاجگذاری کردند. برنگار سعی کرد آدلاید، بیوه لوتار، را مجبور به ازدواج با آدالبرت کند و ادعای خود را برای پادشاهی مشترک تثبیت کند. اگرچه روایات بعدی از ازدواج سخن می‌گویند، آدلاید از ازدواج خودداری کرد و به کانوسا گریخت. او ردیابی و به مدت چهار ماه در کومو زندانی شد. حمله آلمان. در سال ۹۵۱، شاه
در کومو زندانی شد. حمله آلمان. در سال ۹۵۱، شاه اتو اول آلمان به ایتالیا حمله کرد و آدلاید را مجبور به آزادی کرد و خودش با او ازدواج کرد. با این حال، او هیچ تلاشی برای برکناری پادشاهان ایتالیا نکرد. در عوض، آدالبرت و برنگار مجبور شدند در اوت ۹۵۲ در مجلس آگسبورگ آلمان شرکت کنند، جایی که اتو رسماً آنها را به پادشاهی ایتالیا منصوب کرد و بدین ترتیب پادشاهی را تابع آلمان نمود. بین سال‌های ۹۵۳ تا ۹۵۶، آدالبرت و برنگار، کنت آدالبرت آزو از کانوسا را در قلعه‌اش، جایی که آدلاید در سال ۹۵۱ به آن پناه برده بود، محاصره
که آدلاید در سال ۹۵۱ به آن پناه برده بود، محاصره کردند. در سال ۹۵۶، دوک لیودولف از سوابیا، پسر اتو، با ارتشی بزرگ وارد ایتالیا شد تا اقتدار پدرش را دوباره به دست آورد. آدالبرت نیروی بزرگی را برای مقابله با او جمع‌آوری کرد. او لیودولف را شکست داد، اما پیش از آنکه لیودولف بتواند به آلمان بازگردد، در سپتامبر ۹۵۷ درگذشت. پس از این پیروزی، آدالبرت با کمک دوک هیو از توسکانی، علیه دوک تئوبالد دوم از اسپولتو لشکرکشی کرد. در طول این لشکرکشی، نیروهای او حتی در سال ۹۶۰ به خاک روم تجاوز کردند. پاپ ژان دوازدهم از
۹۶۰ به خاک روم تجاوز کردند. پاپ ژان دوازدهم از پادشاه آلمان در برابر آدالبرت درخواست کمک کرد. اتو در سال ۹۶۱ وارد ایتالیا شد، در حالی که آدالبرت ارتش بزرگی را در ورونا گرد هم آورده بود. طبق منابع معاصر، این ارتش ۶۰۰۰۰ نفر بود، اگرچه این یک اغراق آشکار است. بسیاری از خانواده‌های اشرافی برجسته از پیوستن به دفاع از ایتالیا خودداری کردند، مگر به شرطی که برنگار به نفع پسرش کناره‌گیری کند. پادشاه بزرگتر از انجام این کار خودداری کرد و بنابراین آدالبرت نتوانست به‌طور مؤثر با تهاجم آلمان مخالفت کند. اتو بدون هیچ
مؤثر با تهاجم آلمان مخالفت کند. اتو بدون هیچ مخالفتی به میلان رفت، جایی که در ماه نوامبر توسط اسقف اعظم والبرت به عنوان پادشاه تاجگذاری شد و از آنجا به رم رفت، جایی که در ۳ فوریه ۹۶۲ توسط پاپ به عنوان امپراتور تاجگذاری شد. آدالبرت و برنگار پنهان شدند. تبعید. پس از تاجگذاری امپراتوری، اتو قلعه‌های مختلف وفادار به آدالبرت و برنگار را محاصره کرد. در پاییز ۹۶۲، آدالبرت ایتالیا را ترک کرد و به اعراب فراکسینتوم در جنوب بورگوندی پناه برد. از آنجا به کورسیکا رفت. از کورسیکا مذاکراتی را با ژان دوازدهم آغاز کرد و
از کورسیکا مذاکراتی را با ژان دوازدهم آغاز کرد و پیشنهاد اقدام مشترک علیه اتو را داد. او به ایتالیا سفر کرد و در چیویتاوکیا پیاده شد. در آنجا با نمایندگان پاپ ملاقات کرد که او را تا رم همراهی کردند. اتو، که برنگار را مجبور به تسلیم کرده بود، سپس به رم لشکرکشی کرد. پس از یک دفاع بی‌سروصدا، آدالبرت و پاپ فرار کردند. آدالبرت در دومین تبعید خود به کورسیکا بازگشت. او تا پس از بازگشت اتو به شمال آلپ، سعی در بازپس‌گیری ایتالیا نکرد. وقتی سرانجام در ۹۶۵ بازگشت، سعی کرد پاویا، پایتخت ایتالیا، را تصرف کند، اما توسط
کرد پاویا، پایتخت ایتالیا، را تصرف کند، اما توسط ارتش دیگری از سوابیا، این بار به فرماندهی دوک بورچارد سوم، شکست خورد. در ۲۵ ژوئن، بورچارد او را در نبرد بین پارما و پیاچنزا شکست داد. برادران آدالبرت در کنار او می‌جنگیدند: کنراد، کنت میلان، که در ابتدا با اتو صلح کرده بود، و گای، مرزبان ایوریا، که در جنگ کشته شد. آدالبرت که در دومین تلاش خود برای بازپس‌گیری پادشاهی خود شکست خورد، مذاکرات طولانی با امپراتوری بیزانس را آغاز کرد، که توسط نقشه‌های اتو در جنوب ایتالیا تهدید می‌شد. وقتی این مذاکرات به نتیجه