payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دهلیز، کاوشگران یک لگن برنزی با دو دسته که به شکل سر غازها ختم می‌شدند، یک لگن برنزی دهان گشاد دیگر با دو دسته متحرک، یک سطل برنزی با دسته متحرک، یک جعبه دایره‌ای با درب لولایی، یک استخوان نازک‌نی برنزی، یک قابلمه با لب برجسته و دسته دایره‌ای، یک سطل بزرگ دیگر با دسته متحرک که به سرهای غاز وارونه ختم می‌شد و یک حلقه ثابت برای آویزان کردن در مرکز داشت، و دو آمفورای سفالی حکاکی شده پیدا کردند. یک سطل برنزی بزرگ از این نوع اغلب برای مخلوط کردن شراب با آب در آشپزخانه قبل از سرو استفاده می‌شد. سپس آن را به یک
قبل از سرو استفاده می‌شد. سپس آن را به یک پارچ منتقل می‌کردند تا شراب آب‌گرفته را در یک فنجان یا لیوان بریزند. مکعب (ج). پایه سیاه این اتاق با رنگ قرمز و اخرایی لکه‌دار شده تا مرمرکاری را شبیه‌سازی کند و با یک نوار اخرایی از قسمت اصلی سفید جدا شده است. قسمت اصلی سفید با قاب قرمز توسط خطوط عمودی سیاه با قاب‌های داخلی قرمز به پنل‌هایی با نمادهای شناور قوها در حال رقص و بزهای در حال جهیدن تقسیم شده است. پنجره‌ای روی دیوار شرقی وجود دارد که برای تأمین نور تکمیلی به قسمت بالایی امتداد می‌یابد. در دیوار شمالی،
به قسمت بالایی امتداد می‌یابد. در دیوار شمالی، طاقچه‌ای برای تخت وجود دارد که اخیراً نصب شده است، جایی که سنگفرش خاکستری کف هنوز تعمیر نشده بود. سه سوراخ، دو سوراخ در دیوار شمالی و یکی در نیمه غربی دیوار جانبی، گمان می‌رود که سوراخ‌های «دزدی» باشند که توسط مرمتگران پر شده‌اند تا از دسترسی بیشتر جلوگیری شود. یک جمجمه انسان و اسکلت ناقص در اتاق به همراه یک ابزار جراحی برنزی، یک هرم با سر زنانه و آلت تناسلی مردانه به صورت برجسته (آفرودیتوس)، یک زنگوله کوچک، یک تکه استخوان تراشیده شده با قلاب متحرک در بالای
یک تکه استخوان تراشیده شده با قلاب متحرک در بالای آن، یک قالب دوک نخ ریسی و دو وزنه هرمی شکل پیدا شد. یک کاشی تکه‌تکه شده با مارکی به زبان اوسکی نیز کشف شد. محققان آلمانی اواخر قرن بیستم گمان می‌کردند که این اسکلت احتمالاً بقایای یک غارتگر است که بر اثر ریزش آوار کشته شده است. با این حال، وجود یک ابزار جراحی، دستگاه آپوتروپیک آفرودیتوس هرم و زنگوله به همراه کشف سایر ابزارهای جراحی در محل، به این احتمال اشاره دارد که این فرد ممکن است بیماری بوده باشد که توسط یک پزشک مقیم تحت درمان قرار می‌گرفته است. مکعب
یک پزشک مقیم تحت درمان قرار می‌گرفته است. مکعب (الف). تمام دیوارهای این اتاق با ماسه سیاه زبر اندود شده بودند، در حالی که دیوار شمالی، در بالای پلکان شرقی-غربی منتهی به طبقه بالا، با ترکیبی ظریف و صورتی کم‌رنگ گچ‌کاری شده بود. این تفاوت در مصالح و رنگ‌آمیزی، نه‌تنها نشانه‌ای از تمایز فضایی است، بلکه به‌احتمال زیاد بیانگر کاربری خاص اتاق به‌عنوان محل سکونت دربان و شاید خانواده‌اش نیز بوده است. در این اتاق، یک شمعدان برنزی با طراحی منحصربه‌فرد کشف شد: به شکل درختی سه‌پایه که بر سه شاخه باریک استوار
به شکل درختی سه‌پایه که بر سه شاخه باریک استوار بود—نمونه‌ای از ذوق هنری و کاربردی در اشیای روزمره رومی. یافته‌های باستان‌شناسی همچنین شامل سکه‌ای از دوره تیبریوس، سه سکه از نرون، و یک "دوپوندیوس" ضرب‌شده در زمان وسپاسیان بود؛ مجموعه‌ای که نه‌تنها به تاریخ‌گذاری فضا کمک می‌کند، بلکه بازتابی از گردش پول و زندگی اقتصادی در آن دوره است. افزون بر این، اشیای متنوعی در اتاق یافت شد: استوانه‌ای سوراخ‌دار از جنس برنز، وزنه‌ای هرمی‌شکل از سرب، یک "اورچئو" سفالی (که اغلب برای نگهداری "گاروم"، سس ماهی رومی، استفاده
اغلب برای نگهداری "گاروم"، سس ماهی رومی، استفاده می‌شد)، کوزه‌ای بدون دسته، چراغی با دسته شکسته، نعلبکی، و بطری شیشه‌ای با گردنی پهن. آشپزخانه با سرویس بهداشتی. بقایای یک اجاق گاز در گوشه شمال غربی این فضا به همراه یک طاقچه بزرگ طاق‌دار گرد در بالای آن و یک توالت در گوشه شمال شرقی شناسایی شد. در ابتدا، یک درگاه به این فضا وجود داشت که بعدها به تابلنوم تبدیل شد، اما در مقطعی با آجر پوشانده شد. همچنین بقایای یک راه پله چوبی به طبقه بالا در امتداد دیوار جنوبی وجود داشت. تنها پوشش دیوار باقی مانده، گچ قرمز رنگ
داشت. تنها پوشش دیوار باقی مانده، گچ قرمز رنگ نشده است. در این فضا، مجموعه‌ای چشمگیر از اشیای روزمره و تخصصی کشف شده که تصویری زنده از زندگی خصوصی و حرفه‌ای در یک خانه رومی ارائه می‌دهد. از جمله یافته‌های شیشه‌ای، بطری‌های کوچک مخصوص نگهداری عطر یا روغن، یک بطری مخروطی‌شکل کوچک، بطری دیگری با شکم کروی، و یک فنجان شیشه‌ای کوچک بودند—همگی نشان‌دهنده کاربردهای آرایشی، دارویی یا آیینی در فضای خانگی. در میان اشیای فلزی، یک قفل برنزی دوزبانه، یک اسکالپل پیچ‌خورده با تیغه آهنی و دسته‌ای به شکل برگ زیتون (احتمالاً
با تیغه آهنی و دسته‌ای به شکل برگ زیتون (احتمالاً متعلق به پزشک خانه)، یک "boss" (قطعه تزئینی یا محافظ) متصل به حلقه متحرک، و یک محافظ قفل مستطیلی‌شکل یافت شد. این اشیای برنزی، به‌ویژه ابزار پزشکی، گواهی بر حضور تخصص‌های حرفه‌ای در خانه و سطح بالای مهارت‌های فنی در ساخت ابزارهای دقیق هستند. افزون بر این، ظروف سفالی متنوعی نیز کشف شد: یک ظرف سفالی با دسته و شکم برجسته، یک گلدان فنجانی‌شکل با دو دسته، و یک آمفورا. این ظروف، علاوه بر کاربردهای ذخیره‌سازی، ممکن است در آیین‌های خانگی یا صرف غذا نیز مورد استفاده
است در آیین‌های خانگی یا صرف غذا نیز مورد استفاده قرار گرفته باشند. اتاق فرعی (i) با پله (p) به طبقه بالا. در قسمت (p) فضایی که پله‌ها به طبقه بالا منتهی می‌شوند، گچ درشتی از ماسه سیاه با خرده آجر وجود دارد. روی دیوار زبانه و زیر ردیف قبلی پله‌ها. همان گچ روی دیوارهای باقی‌مانده از (i) استفاده شده است، به جز در دیوارهای جنوبی و شرقی که یک پایه گچ مایل به قرمز ظریف تا ارتفاع ۱ و ۳/۴ متر روی آن اعمال شده است. در دیوار شرقی، ستون کنار ورودی ۷ قرمز است و قسمت داخلی دیوار جداکننده مجاور با رنگ اخرایی رنگ‌آمیزی
دیوار جداکننده مجاور با رنگ اخرایی رنگ‌آمیزی شده است. کاوشگران ۵۴ وزنه تعادل مستطیلی شکل به شکل هرمی با سوراخ‌هایی برای آویزان کردن آنها در فضای زیر راه پله پیدا کردند. تریکلینیوم (ک). سنگفرش کف این فضا از نوع کوکوپوستو (cocciopesto) به رنگ قرمز ظریف است و در مرکز اتاق، یک موزاییک هندسی اوپوس سکتایل (opus sectile) متشکل از مربع‌ها و مثلث‌ها با سنگ مرمرهای رنگی مختلف قرار دارد. قرنیز گچی به‌طور کامل بر روی دیوار شرقی باقی مانده است، اما تنها بقایایی از آن در دیوار شمالی وجود دارد و در سقف گنبدی شکل طاق ضربی
دیوار شمالی وجود دارد و در سقف گنبدی شکل طاق ضربی تکه‌تکه شده است. از حاشیه‌های ملیله‌کاری متنوعی برای تعریف سه پنل از نقاشی‌های دیواری منطقه اصلی سبک چهارم در بالای یک پایه قرمز-بنفش مزین به گیاهان، پرندگان و دلفین‌ها استفاده شده است. سازه‌های معماری مصنوعی که با حلقه‌های برگ پوشانده شده‌اند و با بزها، پرندگان و گریفین‌ها، شمعدان‌های پیچ خورده و زیارتگاه‌های کوچکی که پایه‌های سر مدوسا، ابوالهول‌های جلویی یا پلنگ‌های دیونیسی با کانتاروها را دربر گرفته‌اند، منطقه بالایی را پر کرده‌اند. بر روی دیوار شرقی در
منطقه بالایی را پر کرده‌اند. بر روی دیوار شرقی در قسمت اصلی، دو شمعدان حاوی یک شمعدان پیچ خورده که با پیشانی مزین و بالای آن ماسک‌های تراژیک قرار دارد، در کنار یک نقاشی قاب شده از پاریس و هلن یا آدونیس و آفرودیت قرار دارند که الهه‌های عشق در بین آنها ایستاده‌اند. کاوشگران اولیه ایتالیایی، آگوست مائو و آنتونیو سولیانو، این زوج را پاریس و هلن معرفی کردند. ولکر مایکل استروکا، باستان‌شناس آلمانی، در بررسی سال ۱۹۸۴ خود از این سازه، با این نظر مخالفت کرد و خاطرنشان کرد که پاریس لباس شرقی نپوشیده یا هیچ ویژگی
کرد که پاریس لباس شرقی نپوشیده یا هیچ ویژگی دیگری مرتبط با پاریس ندارد و هیچ تصویری وجود ندارد که در آن پاریس و هلن با یکدیگر روبرو شوند، علیرغم نمونه‌های متعدد دیگر از این زوج در جاهای دیگر پمپئی. در عوض، استروکا گفت که شال کمر مرد جوان نشان دهنده لباس یک قهرمان است و به بقایای یک نیزه در نقاشی اشاره می‌کند. او همچنین خاطرنشان می‌کند که زنی که توسط سولیانو توصیف شده است، یک نیم‌تاج طلایی، گوشواره، گردنبند، آرمیلا و یک بند طلایی معمول که مانند تصاویر ونوس از سینه‌اش عبور می‌کند، به توصیفات متعدد
ونوس از سینه‌اش عبور می‌کند، به توصیفات متعدد آفرودیت-ونوس شباهت زیادی دارد. او سپس نتیجه می‌گیرد که از آنجایی که مرد جوان فاقد سلاح‌های معمول است که معمولاً همراه با تصویر آرس هستند، اگر زن آفرودیت باشد، تصویر باید آدونیس باشد. استروکا همچنین به دو تصویر پس از پمپئی اشاره می‌کند که مانند این نقاشی، آدونیس را در سمت چپ با شنلی پوشیده و تنها نیزه‌ای در دست دارد و آفرودیت در سمت راست تصویر شده است. در قسمت بالایی دیوار شرقی، سه پینیک مستطیلی وجود داشت که کاملاً تخریب شده‌اند، اگرچه مائو، کاوشگر اصلی، پینیک
تخریب شده‌اند، اگرچه مائو، کاوشگر اصلی، پینیک مرکزی را که در آن زمان هنوز سالم بود، توصیف کرد. او منظره‌ای شبانه را با پلی نیمه‌پوشیده بر روی رودخانه‌ای با دو قایق پاروزن و پاروزنان توصیف می‌کند. به نظر می‌رسد دو مرد دیگر روی پل در حال کمک به قایق‌ها برای فرود آمدن هستند. بر روی دیوار شمالی تریکلینیوم، دو مجسمه طاووس خیالی با طرح‌های طاووس، در دو طرف یک نقاشی قاب‌شده از پرسئوس و آندرومدا قرار دارند. پرسئوس، در سمت چپ، به طرز قهرمانانه‌ای برهنه است و سر مدوسا را بالای سر این زوج گرفته است، به طوری که تصویر
را بالای سر این زوج گرفته است، به طوری که تصویر آن در استخر آب منعکس می‌شود تا آندرومدا بتواند با خیال راحت به آن نگاه کند. فریدریش ماتز ریشهٔ این تصویر را به نقاشی‌ای یونانی ـ هلنیستی مربوط به حدود نیمهٔ سدهٔ دوم پیش از میلاد بازمی‌گرداند. او یادآور می‌شود که در آن نقاشی، اندرمدا همچون پیکره‌ای بی‌احساس، نگاهش را به سوی بیرون گردانده است و از این راه، تقلیدی از آرایش هرمی‌وارِ گروهی در سبک کلاسیک سدهٔ چهارم پیش از میلاد پدید آمده است. نگاره‌های این زوج، که نمونه‌هایی از آن در بخش‌های دیگر پمپئی نیز پیدا
نمونه‌هایی از آن در بخش‌های دیگر پمپئی نیز پیدا شده‌اند ــ از جمله در تالار بزرگِ خانهٔ ستون‌های رنگی و نیز در خانهٔ سافو ــ بازتاب‌دهندهٔ نسخه‌ای رومی هستند که در آن پرسئوس چشم به اندرمدا دوخته است، نه به تصویر آینه‌ایِ سر مدوسا. دیوارهای جنوبی و غربی در آغاز همانند دیوار شرقی آراسته شده بودند. نگارهٔ سوم بر دیوار جنوبی به‌طور کامل نابود شده است؛ به‌احتمال در پی زمین‌لرزه‌ای که در سال ۶۲ میلادی رخ داد. استروکا بر این باور است که در آن‌جا نیز تصویری از یک جفت عاشقِ قهرمان نقش بسته بود؛ زوجی که بیانگر
یک جفت عاشقِ قهرمان نقش بسته بود؛ زوجی که بیانگر رویه‌های متضاد یا درعین‌حال مکملِ عشق به‌شمار می‌آمده‌اند.یافته‌های به‌دست‌آمده از بزرگ‌ترین تالار پذیرایی، مجموعه‌ای چشمگیر از اشیای فلزی بود. در میان آن‌ها لگنی برنزی با دو دسته دیده می‌شد که بر آن نقش دلفین‌های درهم‌پیچیده با آراستگی‌های نقره‌ای کار شده بود. همچنین سبدی برنزی با دو دستهٔ متحرک کشف شد که انتهایشان به سرِ قو ختم می‌شد. از دیگر ظروف، می‌توان به گلدانی برنزی با دسته‌ای به شکل برگ نخل، و گلدانی شکم‌برجسته با دسته‌ای آراسته به سرِ قو در بالا و
شکم‌برجسته با دسته‌ای آراسته به سرِ قو در بالا و انگشت شست انسانی در میان آن، و نیز برگ‌های مو در بخش پایینی اشاره کرد. افزون بر این، گلدان دیگری از برنز با دو دستهٔ ساده وجود داشت. یک چراغ برنزی با لامپی کوچک و دسته‌ای دوپیچ مارپیچی هم در میان یافته‌ها بود. دیگر اشیا شامل چهار حلقهٔ برنزی همراه با زنجیر، حلقه‌ای دیگر با چهار زنجیر، دو میخ‌کوبِ برنزی با حلقه، چهار میخ‌کوب بزرگ برنزی بدون حلقه، یک دوک بلند، و وزنه‌ای مدور از سرب با دستهٔ برنزی بود. آپوتکا (o). تصور می‌شود این اتاق راهرو مانند، که تنها ۳۴
(o). تصور می‌شود این اتاق راهرو مانند، که تنها ۳۴ اینچ عرض و حدود ۶ و نیم فوت عمق دارد، حاوی کابینتی برای گیاهان دارویی یا ترکیبات دارویی بوده است. کف آن همان سنگفرش ایوان است و به نظر می‌رسد که عمداً هنگام ساخت اکسدرا (سه‌کلینیوم تابستانی) در ضلع جنوبی ایوان ایجاد شده است. دیوارهای آن به رنگ سفید با نوارهای جداکننده به رنگ قرمز و اُکر بالای یک پایه سیاه رنگ‌آمیزی شده است. در دیوار شرقی یک شمعدان پیچ خورده وجود دارد که با یک حاشیه ملیله‌دوزی قرمز و قطعاتی از یک روبان تزئینی قرمز، تاج گل‌برگ سبز با میوه‌های
یک روبان تزئینی قرمز، تاج گل‌برگ سبز با میوه‌های قرمز و یک شیردال سبز که در سمت چپ قرار دارد، پوشانده شده است. یک پنجره کوچک در خط دید لاراریوم در باغ قرار دارد. Exedra (تریکلینیوم تابستانی) (m). قسمت‌های اصلی و بالایی سفید، بالای یک پایه قرمز-بنفش نقاشی شده‌اند که با نقوش گلدار، دلفین‌ها و روی دیوار جنوبی یک بوکرانیوم تزئین شده و با حاشیه‌های ملیله‌کاری برجسته شده‌اند. قسمت اصلی دیوار جنوبی شامل آدیکول‌های مزین است که در کنار یک نقاشی دیواری قاب‌دار از خدای باکوس قرار دارند که عصای نمادین تیرسوس خود را در
باکوس قرار دارند که عصای نمادین تیرسوس خود را در دست گرفته و شراب را از یک کانتاروس می‌ریزد. پلنگ اغلب حاضر او در حالی که شراب به پایین می‌ریزد، آن را لیس می‌زند. باکوس به جز شنل خاکستری که روی شانه چپش انداخته شده، برهنه است. سایر حیوانات پراکنده به تصویر کشیده شده شامل قوها، بزها یا بزهای کوهی و گریفین‌ها با درختان و حلقه‌های برگ هستند. سه پینک کوچک کاملاً محو شده‌اند. یک پینک بالای باکوس قاب‌بندی شده، یک ماسک جلویی را در یک پس‌زمینه سبز نشان می‌دهد. دو پینک در سمت چپ و راست باکوس، مناظر شهری با چهره‌های
در سمت چپ و راست باکوس، مناظر شهری با چهره‌های انسانی و عناصر معماری هستند. دیوار غربی دارای تصاویر مشابهی از معماری خارق‌العاده و حیوانات به همراه نقاشی دیواری قاب‌شده‌ای از الهه ونوس است. او در حال فشردن آب دریا از موهایش نشان داده شده است، که ژستی معمول در هنر پمپئی است. او کاملاً برهنه است، به جز حلقه‌های طلایی روی مچ دست و مچ پایش، دو گردنبند طلا و دو رشته متقاطع که توسط یک سنجاق سینه به هم متصل شده‌اند. او همچنین یک تاج بر سر دارد. بالای قاب او یک سنجاق سینه قرار دارد، اما سوژه دیگر قابل تشخیص نیست.
سینه قرار دارد، اما سوژه دیگر قابل تشخیص نیست. روی دیوار شرقی، درست روبروی ونوس، یک سنجاق سینه قرار دارد که دو اروت را نشان می‌دهد که یک جعبه جواهرات را باز کرده‌اند. اروت چپ دستش را به سمت یک حلقه طلایی در جعبه دراز کرده است در حالی که اروت راست در یک آینه دستی به خودش نگاه می‌کند. یک سنجاق سینه بالای قاب مرکزی نیز دیگر قابل تشخیص نیست.یافته‌های موجود در اکسدرا شامل یک بالساماریم برنزی با دو دسته، یک ظرف برنزی به شکل شیرینی، یک لگنای شیشه‌ای با دو دسته، دو قاب آینه استخوانی، یک دوک نخ ریسی و میله دوک نخ
قاب آینه استخوانی، یک دوک نخ ریسی و میله دوک نخ ریسی، یک پیگناتینو شیاردار سفالی با یک دسته، یک ظرف سفالی ساده دیگر و یک کوزه به شکل لیوان است. از آنجایی که تصور می‌شود یک آپارتمان سه اتاقه در بالای این فضا وجود داشته است، برخی از یافته‌ها ممکن است از طبقه بالا افتاده باشند. باغ. در دیوار غربی باغ، یک لاراریوم به شکل معبد با چهار ستون گچبری شده قرار دارد. سرستون‌ها با کالاتوس‌های قرمز تیره (سبدهای میوه‌ای) و برگ‌های آبی پای خرس تزئین شده‌اند. در گوشه شمال شرقی باغ، هنوز دهانه چاه سفالی بشکه‌ای شکل دهانه آب
باغ، هنوز دهانه چاه سفالی بشکه‌ای شکل دهانه آب انبار وجود دارد. استروکا مشاهده کرد که به نظر می‌رسد صاحبان خانه آگاهانه لاراریوم را طوری قرار داده‌اند که لاراریوم بتواند به عنوان یک اقدام ضد احتقان، به هر اتاق اصلی خانه «دید» داشته باشد. در این دوره، فیلسوفان رومی، از جمله سیسرو و پلینی بزرگ، سیستم حافظه معماری را ترویج می‌کردند که در آن دکوراسیون خانه می‌توانست به عنوان یک یادیار عمل کند؛ بنابراین، منظره‌ای از لاراریوم ممکن است برای یادآوری اهمیت پیتاها به ساکنان خانه و فضیلت ساکنان به مهمانان مهمان عمل
ساکنان خانه و فضیلت ساکنان به مهمانان مهمان عمل کرده باشد. علاوه بر لاراریوم، یافته‌های باستان‌شناسی شامل یک میز مرمری ذوزنقه‌ای تکه‌تکه شده به شکل پای شیر است که به سمت بالا پهن می‌شود تا مجسمه سیلنوس را که از برگ‌های آکانتوس بیرون آمده و باکوس کوچک را در بازوی چپ خود نگه داشته است، نگه دارد. کاوشگران همچنین یک پیاله برنزی با دسته‌ای ظریف به شکل سر سگ، گلدانی با سه دهانه و دسته‌ای که سر خرگوش را نگه می‌دارد، یک آمفورای سفالی و یک دسته برنزی برای آینه کشف کردند. طبقه بالا. پس از آنکه مرمتگران سایت در اوایل
طبقه بالا. پس از آنکه مرمتگران سایت در اوایل دهه ۱۹۷۰ آنچه از طبقه فوقانی باقی مانده بود را تخریب کردند تا نصب سقف‌های جدید در سازه طبقه همکف برای محافظت از بازدیدکنندگان تسهیل شود، هیچ اثری از آن باقی نمانده است. اما حداقل دو اتاق بالای اتاق‌های (a) - (c) وجود داشت که از طریق یک راه پله چوبی در گوشه شمال شرقی دهلیز به آنها دسترسی پیدا می‌شد. در حالی که باستان‌شناس اصلی، مائو، فرض می‌کرد که یک اتاق واحد در بالای (a) و (b) با یک اتاق دوم در بالای (c) وجود دارد، باستان‌شناسان آلمانی یک اتاق بزرگ در بالای (b)
باستان‌شناسان آلمانی یک اتاق بزرگ در بالای (b) و (c) با یک اتاق انتظار در بالای (a) را پیشنهاد کردند. در سال ۱۸۹۶، قبل از تخریب، مائو بخش‌هایی از یک دیوار جنوبی و دیوار جداکننده با درب اتصال برای دو اتاق دیگر بالای (e) و (f) را مشاهده کرده بود که از طریق یک راه پله در آشپزخانه (g) قابل دسترسی بودند. راه پله در (i) به یک آپارتمان خصوصی جداگانه در بالای (i), (k) و (l) منتهی می‌شد و نه یک تراس. مائو بر اساس بقایای ناودان‌های شیروانی به این نتیجه رسید. یافته‌های به‌دست‌آمده در شمال خانه ششم ۱۵، ۶، فرض بر این
به‌دست‌آمده در شمال خانه ششم ۱۵، ۶، فرض بر این بود که از اتاق‌های بالایی خانه شاهزاده ناپل، به احتمال زیاد از این آپارتمان خصوصی، باشند. یافته‌های این کاوش شامل دو کوزه شیشه‌ای، دو گنتاریا، یک لولای برنزی، یک مجسمه برنزی بسیار کوچک از فورتونا با حلقه‌ای در پشت برای آویزان کردن به عنوان طلسم، یک ابزار جراحی برنزی کوچک با چشم در یک سر و گوی در سر دیگر، دو پاترا با دسته‌های ظریف به شکل سر قوچ، یک چشم‌بند اسب، یک آینه دایره‌ای برنزی، کف یک فنجان سفالی آرتزو با پایه مخصوص، یک لومینلوی سیاه جلا داده شده با دسته
پایه مخصوص، یک لومینلوی سیاه جلا داده شده با دسته حلقه‌ای با تصاویری از سه الهه نشسته بر روی میز و یک دوات استوانه‌ای برنزی بود. گاهشمار دکوراسیون. اگرچه هیچ گرافیتویی باقی نمانده است که به تاریخ‌گذاری آخرین تزئینات خانه شاهزاده ناپل کمک کند، باستان‌شناسان آلمانی به شباهت‌های قابل توجهی در نقوش تکرارشونده و عناصر ترکیبی با خانه عروسی نقره‌ای اشاره می‌کنند که در آن گرافیتی‌های موجود در ستون‌های شمالی به تاریخ ۶ فوریه ۶۰ میلادی برمی‌گردد. این نشان می‌دهد که این سازه و احتمالاً خانه شاهزاده ناپل آخرین بار در
سازه و احتمالاً خانه شاهزاده ناپل آخرین بار در نیمه دوم دهه ۵۰ میلادی بازسازی شده‌اند. باستان‌شناسان آلمانی این تزئینات را با توجه به استانداردهای آن زمان، ساده می‌دانستند و اظهار داشتند که متعلق به نمایندگان طبقه متوسط رو به پایین بوده است. استروکا خاطرنشان می‌کند که میزهای مرمر در دهلیز و باغ، در صورت نیاز برای مهمانان یا گردهمایی‌های خانوادگی، کمی اعتبار بیشتری ایجاد می‌کردند. او همچنین مشاهده کرد که مجموعه پراکنده نمادها و ساده‌ترین شکل نقوش و همچنین ماهیت متعارف و نه چندان پالایش‌یافته نقاشی‌ها در
ماهیت متعارف و نه چندان پالایش‌یافته نقاشی‌ها در تریکلینیوم و اکسدرا، تنها منعکس‌کننده یک موضوع ساده از عاشقان زندگی و مظهر خوشبختی بدون هیچ گونه اغراق فکری یا حتی فلسفی است. ساکنان. با مساحت کل طبقه تنها ۲۶۰ متر مربع، استروکا تعداد ساکنان را شش تا ده عضو خانواده، دو تا پنج برده و کارگر ماهر و یک خانواده اضافی حداقل چهار نفره در آپارتمان طبقه بالا، برای حداقل ۱۲ تا حداکثر حدود ۲۰ نفر تخمین زد. این بر اساس تعداد طاقچه‌های تخت و ظرفیت آنها و تخمینی بر اساس اندازه آپارتمان طبقه بالا بود که ۱۴ متر مربع فضای
اندازه آپارتمان طبقه بالا بود که ۱۴ متر مربع فضای زندگی برای هر نفر اختصاص می‌داد. بر اساس اندازه نسبتاً کوچک این خانه—کمتر از یک‌دهم وسعت خانه فاونا، بزرگ‌ترین خانه پمپئی با ۲۹۴۰ متر مربع—اشتروکا نتیجه‌گیری می‌کند که ساکنان آن احتمالاً از طبقه متوسط پایین بوده‌اند. او تأکید می‌کند که در دوره آگوستوس-تیبریوس، زمانی که خانه گسترش یا بازسازی شد، هدف اصلی افزایش فضای سکونتی نبود، بلکه افزودن باغ، رواق، و تریکلینیوم تزئینی برای تأمین نور و هوا بیشتر بود؛ تقلیدی فروتنانه از ویلاهای حومه‌ای اشراف که نشان‌دهنده
فروتنانه از ویلاهای حومه‌ای اشراف که نشان‌دهنده آرزوی فرهنگی برای ارتقاء اجتماعی بود، نه توان مالی واقعی. از آن‌جا که تعداد اتاق‌های خواب تغییر نکرد، اشتروکا استنباط می‌کند که اندازه خانواده نیز ثابت مانده و گسترش خانه بیشتر جنبه نمادین و زیبایی‌شناختی داشته است. وجود احتمالی یک کارگاه یا مغازه در بخش (i) نیز به این فرضیه قوت می‌بخشد که صاحب‌خانه احتمالاً یک صنعتگر یا تاجر خُرد بوده است. او همچنین به آرایش خاص و "آپوتروپائیک" پنجره‌ها اشاره می‌کند—چیدمانی که امکان دید مستقیم از "لاراریوم" باغ به تمام
که امکان دید مستقیم از "لاراریوم" باغ به تمام اتاق‌های اصلی را فراهم می‌کرد. این نظارت بصری با یک طاقچه ثانویه لاراریوم در آشپزخانه تکمیل می‌شد تا حضور خدایان خانگی به اتاق خواب (c)، آشپزخانه (g)، و انبار (h) نیز گسترش یابد. اشتروکا این طراحی را نشانه‌ای از ذهنیتی ساده‌نگر و خرافی می‌داند که به نقش محافظتی خدایان در زندگی روزمره باور داشتند. در نهایت، او به وضعیت مالی نه‌چندان مطلوب خانواده اشاره می‌کند؛ شواهدی چون تعمیرات زمخت و غیرحرفه‌ای ناشی از زلزله سال ۶۲ میلادی که حتی پس از گذشت ۱۷ سال همچنان به چشم
۶۲ میلادی که حتی پس از گذشت ۱۷ سال همچنان به چشم می‌آمد، گواهی بر محدودیت‌های اقتصادی و ناتوانی در بازسازی کامل بناست.
فرانسیس دوم دو سیسیل (; – ) پادشاه دو سیسیل بود. او آخرین پادشاه دو سیسیل بود، زیرا تهاجم‌های پی در پی جوزپه گاریبالدی و ویکتور امانوئل دوم از ساردینیا در نهایت به حکومت او، به عنوان بخشی از اتحاد ایتالیا، پایان داد. پس از عزل او، پادشاهی دو سیسیل و پادشاهی ساردینیا در پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا ادغام شدند. زندگی اولیه. فرانسیس دوم، تنها پسر و وارث پادشاه فردیناند دوم از دو سیسیل از همسر اولش، ماریا کریستینا از ساووی، آخرین پادشاه بوربون ناپل بود، جایی که در سال ۱۸۳۶ به دنیا آمد. تحصیلات او بسیار مورد
که در سال ۱۸۳۶ به دنیا آمد. تحصیلات او بسیار مورد بی‌توجهی قرار گرفته بود و او مردی با شخصیت ضعیف بود، که به شدت تحت تأثیر نامادری‌اش، آرشیدوشس ماریا ترزا از اتریش، که از او می‌ترسید، و همچنین کشیشان و کاماریلا، مجموعه دربار ارتجاعی، قرار داشت. در ۳ فوریه ۱۸۵۹ در باری، فرانسیس با دوشس ماریا سوفی از باواریا، از خاندان سلطنتی باواریایی ویتلسباخ (خواهر کوچکتر ملکه الیزابت «سیسی» اتریش) ازدواج کرد. با این حال، ازدواج آنها ناموفق بود. تنها دختر آنها، ماریا کریستینا پیا، ده سال پس از ازدواج والدینش به دنیا آمد و
پیا، ده سال پس از ازدواج والدینش به دنیا آمد و تنها سه ماه (۲۴ دسامبر ۱۸۶۹–۲۸ مارس ۱۸۷۰) زندگی کرد. دوران سلطنت. فرانسیس دوم در ۲۲ مه ۱۸۵۹، پس از مرگ پدرش، تاج و تخت را به دست گرفت. او بلافاصله کارلو فیلانگیری را به عنوان نخست‌وزیر منصوب کرد، کسی که اهمیت پیروزی‌های فرانکو-پیدمونت در لومباردی را درک کرده و به فرانسیس دوم توصیه کرده بود که اتحاد با پادشاهی ساردینیا را که توسط کاوور پیشنهاد شده بود، بپذیرد. در ۷ ژوئن، بخشی از گارد سوئیس شورش کردند و در حالی که پادشاه با وعده رسیدگی به شکایات آنها، آنها را
که پادشاه با وعده رسیدگی به شکایات آنها، آنها را آرام کرد، ژنرال آلساندرو نونزیانته نیروهای خود را جمع کرد که شورشیان را محاصره کرده و آنها را به ضرب گلوله کشتند. این حادثه منجر به انحلال کل گارد سوئیس شد که قوی‌ترین سنگر سلسله بوربون بود. کاوور دوباره پیشنهاد اتحاد برای تقسیم ایالات پاپی بین پیمونت و ناپل (به استثنای استان رم) را داد، اما فرانسیس این ایده را رد کرد، که از نظر او بدعت به نظر می‌رسید. فیلانگیری قویاً از قانون اساسی به عنوان تنها اقدامی که می‌توانست سلسله را نجات دهد، حمایت می‌کرد، اما با
می‌توانست سلسله را نجات دهد، حمایت می‌کرد، اما با امتناع پادشاه، استعفا داد. حمله گاریبالدی. در همین حال، احزاب انقلابی برای سرنگونی بوربون‌ها در کالابریا و سیسیل توطئه می‌کردند و جوزپه گاریبالدی در حال آماده شدن برای حمله‌ای در جنوب ایتالیا بود. توطئه‌ای در سیسیل کشف شد و توطئه‌گران با شدت بی‌رحمانه‌ای مجازات شدند، اما روزالینو پیلو و فرانچسکو کریسپی، که این جنبش را سازماندهی کرده بودند، از اعدام فرار کردند. هنگامی که گاریبالدی با لشکرکشی هزار نفری خود در مارسالا (مه ۱۸۶۰) پیاده شد، جزیره را با سهولت
در مارسالا (مه ۱۸۶۰) پیاده شد، جزیره را با سهولت شگفت‌آوری فتح کرد. این وقایع سرانجام فرانسیس دوم را به اعطای قانون اساسی ترغیب کرد، اما اعلام آن با بی‌نظمی‌هایی در ناپل و استعفای چندین وزیر همراه بود؛ لیبوریو رومانو رئیس دولت شد. فروپاشی ارتش و نیروی دریایی به سرعت پیش می‌رفت و کاوور یک اسکادران پیدمونتی حامل سربازان را برای نظارت بر این وقایع اعزام کرد. گاریبالدی از تنگه مسینا عبور کرده و به سمت شمال پیشروی می‌کرد. پس از تردیدهای طولانی و حتی درخواست از خود گاریبالدی و به توصیه رومانو، فرانسیس دوم در ۶
خود گاریبالدی و به توصیه رومانو، فرانسیس دوم در ۶ سپتامبر به همراه همسرش، ماریا سوفی، دربار و هیئت دیپلماتیک (به جز وزرای فرانسه و بریتانیا) ناپل را ترک کرد و از طریق دریا به گائتا رفت، جایی که بخش بزرگی از ارتش در آنجا متمرکز بود. روز بعد، گاریبالدی وارد ناپل شد، با شور و شوق مورد استقبال قرار گرفت و یک دولت موقت تشکیل داد. حمله پیدمونت‌ها. شاه ویکتور امانوئل دوم تصمیم به حمله به ایالات پاپی گرفته بود و پس از اشغال اومبریا و مارکه، وارد پادشاهی ناپل شد. نیروهای گاریبالدی در نبرد ولتورنو که در ۱ اکتبر ۱۸۶۰
گاریبالدی در نبرد ولتورنو که در ۱ اکتبر ۱۸۶۰ رخ داد، سلطنت‌طلبان ناپل را شکست دادند و پیدمونت‌ها کاپوا را تصرف کردند. تا اواخر ۱۸۶۰، تنها گائتا، مسینا و چیویتلا دل ترونتو هنوز مقاومت می‌کردند. محاصره گائتا توسط پیدمونت‌ها در ۶ نوامبر ۱۸۶۰ آغاز شد. فرانسیس دوم و همسرش هر دو با خونسردی و شجاعت زیادی رفتار کردند. حتی پس از عقب‌نشینی ناوگان فرانسوی، که حضورشان مانع از حمله دریایی شده بود، آنها همچنان مقاومت کردند. تا ۱۳ فوریه ۱۸۶۱، قلعه تسلیم نشد. سرنگونی. بنابراین، پادشاهی دو سیسیلی دیگر وجود نداشت و قلمرو آن
پادشاهی دو سیسیلی دیگر وجود نداشت و قلمرو آن به پادشاهی ساردینیا (که به زودی به پادشاهی ایتالیا تغییر نام داد) ملحق شد و فرانسیس دوم از سلطنت خلع شد. فرانسیس و ماریا سوفی ابتدا به عنوان مهمان پاپ در رم زندگی می‌کردند، جایی که آنها یک دولت در تبعید را اداره می‌کردند که توسط برخی از قدرت‌های کاتولیک، از جمله فرانسه، اسپانیا، اتریش-مجارستان و باواریا به رسمیت شناخته شده بود. پس از پیروزی پروس بر اتریش در سال ۱۸۶۶ و گسترش متعاقب قلمرو ایتالیا، آنها این دولت را منحل کردند و قبل از اشغال رم توسط ایتالیایی‌ها در
منحل کردند و قبل از اشغال رم توسط ایتالیایی‌ها در سال ۱۸۷۰، رم را ترک کردند. آنها از آن زمان به بعد با زندگی در اتریش، فرانسه و باواریا، زندگی سرگردانی را سپری کردند. در سال ۱۸۹۴، فرانسیس در آرکو در ترنتینو (که اکنون شمال شرقی ایتالیا است، اما در آن زمان در اتریش-مجارستان بود) درگذشت. بیوه او ۳۱ سال پس از او زنده ماند و در مونیخ درگذشت. پس از مرگ فرانسیس دوم، برادر ناتنی او، شاهزاده آلفونسو، مدعی تاج و تخت پادشاهی دو سیسیل شد. علت تقدیس و قدیس شدن. در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۰، دلیل تقدیس شاه فرانسیس دوم از دو سیسیل
۲۰۲۰، دلیل تقدیس شاه فرانسیس دوم از دو سیسیل توسط کرسنزیو کاردینال سپه، اسقف اعظم ناپل، مطرح شد. پاپ فرانسیس پادشاه را بنده خدا اعلام کرد. در فرهنگ عامه. جیانکارلو جیانینی نقش فرانسیس دوم را در فیلم «O Re» محصول ۱۹۸۹ که تا حدودی بر اساس زندگی او ساخته شده بود، بازی کرد. این فیلم با استقبال خوبی روبرو شد و جوایز متعددی را از آن خود کرد.