payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هستند، بچه‌دار شوند. وی معتقد بود که «خشونت و وحشیگری پدیده‌ای وراثتی است.» او همچنین ارتباط مشکلات اجتماعی مانند الکلیسم را با وراثت می‌دانست و معتقد بود که کاهش جمعیت می‌تواند از جنگ و گرسنگی جهانی جلوگیری کند. بلانت همچنین مخالف زندگی‌های زناشویی ناموفق بود و پیشنهاد می‌کرد که دسترسی به طلاق در دادگاه‌ها آسان‌تر شود. او از تشکیل هیئت منصفه زنانه در دادگاه‌های طلاق حمایت می‌کرد. حق رأی زنان. بلانت یکی از رهبران جنبش حق رأی زنان بود. او عضو باشگاه زنان شیکاگو و باشگاه زنان قرن نوزدهم اوک پارک بود. بلانت
و باشگاه زنان قرن نوزدهم اوک پارک بود. بلانت علیه سازمان‌های باشگاهی که تلاش می‌کردند از پیوستن زنان سیاه‌پوست به این باشگاه‌ها جلوگیری کنند، سخنرانی می‌کرد. دربارهٔ مشارکت دکتر بلانت در جنبش حق رأی زنان، جنتل فورس می‌گوید: توجه داشته باشید که گریس هال همینگوی مادر نویسنده ارنست همینگوی و آنا لوید رایت مادر معمار آمریکایی فرانک لوید رایت بود. در کتاب "همینگوی جوان" مایکل رینولدز می‌گوید: «در سال ۱۹۰۷، برای سرگرمی مردان اوک پارک، کنوانسیون حق رأی برابر ایلینوی در مؤسسه اسکویلویل برگزار شد، جایی که دکتر آنا
در مؤسسه اسکویلویل برگزار شد، جایی که دکتر آنا بلانت، یک زن محلی، فکاهی‌ترین و در عین حال متقاعدکننده‌ترین سخنرانی را داشت.» دربارهٔ شهرت زیاد بلانت، در صفحات ۱۰۶–۱۰۷ رینولدز می‌نویسد:
کاس بِرد (زادهٔ ۱۹۷۴) هنرمند، عکاس و کارگردان است که در شهر نیویورک زندگی می‌کند و فعالیت دارد. نمایشگاه‌ها. برد آثار خود را به‌طور گسترده‌ای در سراسر ایالات متحده و خارج از کشور به نمایش گذاشته است. از جمله نمایشگاه‌های او می‌توان به "فمینیسم جهانی" در موزه بروکلین نیویورک (۲۰۰۷)، "یوتوپیای لزبین جی‌دی" در پروژه‌های دیچ نیویورک (۲۰۰۵) همراه با جی‌دی سمسون، "کلبه چوبی" در اسپیس آرتیستز نیویورک (۲۰۰۵)، جشنواره A&amp;C برای هنرمندان نوظهور نیویورک، "آینده ماکرو" در موزه هنر معاصر رم ایتالیا و "یک دقیقه
ماکرو" در موزه هنر معاصر رم ایتالیا و "یک دقیقه نیویورکی" در پالازو کاوور شهر تورین، ایتالیا اشاره کرد. برد همچنین در موزه بروکلین نمایشگاه داشته و آثار او در مجموعه دائمی این موزه نیز قرار دارند. او بخشی از پایگاه هنری فمینیستی مرکز الیزابت ای. سکلر برای هنر فمینیستی در موزه بروکلین بوده است. او نمایشگاه‌های انفرادی در کالونی هنری بروئری لس آنجلس و پروژه‌های دیچ نیویورک برگزار کرده است. آثار او همچنین در نمایشگاه‌های گروهی در نگارخانه اسپرینگ استریت نیویورک، کالکتیو دومبا بروکلین نیویورک، اسپیس آرتیستز،
کالکتیو دومبا بروکلین نیویورک، اسپیس آرتیستز، نیویورک، نگارخانه گریت هال کوپر یونیون نیویورک، گالری هنر زیبای یان لارسون نیویورک، مؤسسه وان، لس آنجلس و نیز جشنواره عکاسان نوظهور "آرت + کامرس" در ژاپن، مادرید و بروکلین به نمایش درآمده است. آثار برد در مجموعه دائمی موزه بروکلین و موزه هنر کالج اسمیت نگهداری می‌شوند. او در حال حاضر در نیویورک زندگی می‌کند و فعالیت دارد. عکاسی. کَس برد هنرمند، عکاس و کارگردان آمریکایی است که با آثار جسورانه‌اش در مد و هنر معاصر، نگاه نوینی به زنانگی و هویت ارائه می‌دهد. برد
نگاه نوینی به زنانگی و هویت ارائه می‌دهد. برد به‌عنوان عکاس مد، با نشریاتی چون "مجله نیویورک تایمز"، "رولینگ استون"، "جی‌کیو"، "نایلون"، "اوت" و "پیپر" همکاری کرده است. از دیگر مشتریان تجاری او می‌توان به شرکت عینک واربی پارکر، گپ، لیوایز، رَنگلر، ترو ریلیجن، نایکی و چمپیون اشاره کرد. او از بازیگران، مدل‌ها و موسیقی‌دانان، همچنین دوستان و خانوادهٔ خود عکاس گرفته است. از سوژه‌های شناخته‌شدهٔ او می‌توان به جی-زی، ام.آی.ای، پاز د لا هوئرتا، لی‌لی آلن، کارن السون، دنیل ردکلیف، فریا بی‌ها اریکاسن، داریا ورباوی،
دنیل ردکلیف، فریا بی‌ها اریکاسن، داریا ورباوی، اندرو گارفیلد، آدام درایور و ویگو مورتنسن اشاره کرد. او به‌صورت جهانی توسط شرکت آرت + کامرس نمایندگی می‌شود. فیلم. برد نخستین تجربهٔ کارگردانی خود را با فیلمی برای برند مد "سوفومور" آغاز کرد. او سپس پروژه‌هایی برای لیوایز، جی. کرو، اربن اوت‌فیترز، رَنگلر، لیسی ترالی، ریوونتس، کدز، و اسکای فریرا تولید کرد. او همچنین فیلم‌هایی با حضور سوژه‌هایی مانند جی-زی، کیت بلانشت، و سلما هایک کارگردانی کرده است. انتشارات. در فوریهٔ ۲۰۱۲، برد کتابی با عنوان "بازوحشی‌سازی" با
فوریهٔ ۲۰۱۲، برد کتابی با عنوان "بازوحشی‌سازی" با همکاری ناشر دامیانی منتشر کرد. عکاس‌های این کتاب در طی دو هفته در تابستان‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ گرفته شدند و تمرکز آن بر محیط طبیعی جامعه‌ای هنری در تنسی است. سالی سینگر از مجلهٔ "ووگ" مقدمهٔ این کتاب را نوشته است. سینگر کتاب را این‌گونه معرفی می‌کند: «جشنی لطیف و زیرکانه برای زنانگی‌ای با نوارهایی بسیار مدرن.» زندگی شخصی. از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۲، کَس برد با نماینده رزرو استعداد، علی برد، در رابطه بود. آن‌ها با هم دو فرزند به نام‌های لئو و مِی دارند. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳،
فرزند به نام‌های لئو و مِی دارند. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، برد در اینستاگرام رابطه‌اش با جنا لیونز را اعلام کرد.
هایدی بی. همل (؛ زادهٔ ) یک ستاره‌شناس سیاره‌ای آمریکایی است که به‌طور گسترده بر روی نپتون و اورانوس مطالعه کرده است. او بخشی از تیم تصویربرداری از نپتون توسط ویجر ۲ در سال ۱۹۸۹ بود. او تیم استفاده از تلسکوپ فضایی هابل را برای مشاهده برخورد شومیکر-لوی ۹ با مشتری در سال ۱۹۹۴ رهبری کرد. او از تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ کک برای مطالعه اورانوس و نپتون استفاده کرده و اطلاعات جدیدی دربارهٔ لکه‌های تاریک، طوفان‌های سیاره‌ای و حلقه‌های اورانوس کشف کرده است. در سال ۲۰۰۲، او به عنوان دانشمند میان‌رشته‌ای برای تلسکوپ
او به عنوان دانشمند میان‌رشته‌ای برای تلسکوپ فضایی جیمز وب انتخاب شد. همل زمان بیشتری را به عنوان یک مروج علم صرف می‌کند. او دریافت‌کننده مدال کارل ساگان در سال ۲۰۰۲ است که به دانشمندی اعطا می‌شود که ارتباطات او درک عمومی از علوم سیاره‌ای را به‌طور قابل توجهی افزایش داده است. او در سال ۲۰۰۳ یکی از ۵۰ زن مهم در علم از مجله دیسکاور بود. علاوه بر کار عمومی او در ناسا، او در سال ۲۰۱۰ معاون اجرایی انجمن دانشگاه‌های تحقیقات نجوم (AURA) شد. همل در ایالت کالیفرنیا متولد شد و مادر سه فرزند است. تحصیلات. همل مدرک
متولد شد و مادر سه فرزند است. تحصیلات. همل مدرک کارشناسی خود را از مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) در سال ۱۹۸۲ و دکترای خود را در فیزیک و نجوم از دانشگاه هاوایی در سال ۱۹۸۸ دریافت کرد. پس از یک موقعیت پسادکتری در آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا در پاسادنا، کالیفرنیا، همل به MIT بازگشت، جایی که نزدیک به نه سال به عنوان دانشمند ارشد تحقیقات در گروه علوم زمین، جو و سیارات گذراند. حرفه. همل معاون اجرایی انجمن دانشگاه‌های تحقیقات نجوم (AURA) است، یک کنسرسیوم متشکل از ۴۴ عضو آمریکایی (دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزشی و
از ۴۴ عضو آمریکایی (دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزشی و غیرانتفاعی) و ۵ وابسته بین‌المللی. AURA رصدخانه‌های نجومی در سطح جهانی از جمله تلسکوپ فضایی هابل، رصدخانه ملی نجوم نوری، رصدخانه ملی خورشیدی و رصدخانه جمنی را اداره می‌کند. همل در سال ۲۰۱۰ معاون اجرایی انجمن دانشگاه‌های تحقیقات نجوم (AURA) شد. همل می‌گوید حدود ۱۵ سال پس از شروع حرفه‌اش متوجه شد که جامعه علمی به افرادی نیاز دارد که برای آینده علم برنامه‌ریزی و تلاش می‌کنند. او گفت: «چند سال پیش متعهد شدم که از انجام تحقیق به امکان‌سازی تحقیق حرکت کنم…
که از انجام تحقیق به امکان‌سازی تحقیق حرکت کنم… می‌خواهم مطمئن شوم که… جوانان با ابزارهای جدیدی که هم‌اکنون در حال توسعه آن هستیم، فرصت‌هایی برای پیشبرد مرزهای علم دارند.» پیش از انتصاب در AURA، همل به عنوان دانشمند ارشد تحقیقات و معاون تحقیقات در مؤسسه علوم فضایی در بولدر، کلرادو مشغول به کار بود. در سال ۲۰۰۲، او به عنوان دانشمند میان‌رشته‌ای برای جانشین تلسکوپ فضایی هابل، تلسکوپ فضایی جیمز وب انتخاب شد که در سال ۲۰۲۱ پرتاب شد. او همچنین عضو گروه کاری علوم برای تلسکوپ آینه غول‌پیکر بخش‌بندی شده بود. او در
برای تلسکوپ آینه غول‌پیکر بخش‌بندی شده بود. او در کارگروه مشترک ناسا/بنیاد ملی علوم برای سیارات فراخورشیدی خدمت کرد و در تیم تعریف علوم و فناوری برای مأموریت تاج‌نگار یابنده سیاره زمینی ناسا بود. حوزه‌های اصلی علاقه همل، مشاهدات نجومی زمینی و فضایی از جو سیارات بیرونی و قمرهای آنها در طول‌موج‌های مرئی و مادون قرمز نزدیک با استفاده از فناوری اپتیک تطبیقی (AO) است.
روزاموند برنیه (۱۹۱۶–۲۰۱۶) روزنامه‌نگار و سخنرانی بود که به‌خاطر بنیان‌گذاری مجلهٔ مستقر در پاریس و ارائه‌هایش دربارهٔ تاریخ هنر در "موزه متروپولیتن هنر" شناخته می‌شد. زندگی و حرفه. برنیه با نام کامل "روزاموند مارگارت روزنبام" در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به‌دنیا آمد. به دعوت پدرش، که رئیس هیئت‌مدیرهٔ "ارکستر فیلادلفیا" بود، افراد مشهوری در زمینهٔ موسیقی کلاسیک به خانهٔ آن‌ها رفت‌وآمد داشتند، از جمله آهنگ‌ساز "سرگئی راخمانینف" و رهبر ارکستر "لئوپولد استوکوفسکی". او در دوران کالج و در جریان سفری به مکزیک، در یکی
او در دوران کالج و در جریان سفری به مکزیک، در یکی از تمرین‌های "کارلوس چاوس" با "آرون کوپلند" که در حال نواختن پیانو بود، و همچنین نقاش دیواری "دیه‌گو ریورا" و نقاش "فریدا کالو" آشنا شد و با همهٔ آن‌ها دوستی برقرار کرد. او کالج "سارا لارنس" را رها کرد و در سال ۱۹۴۶ به فرانسه نقل‌مکان کرد و به‌عنوان نخستین "سردبیر مطالب ویژهٔ اروپا" در مجلهٔ "ووج" مشغول به کار شد. دو سال بعد، با روزنامه‌نگار "ژرژ برنیه" ازدواج کرد. در سال ۱۹۵۵، آن‌ها مجلهٔ "ال‌اولی" را که یک ژورنال هنری انگلیسی‌زبان مستقر در پاریس بود،
یک ژورنال هنری انگلیسی‌زبان مستقر در پاریس بود، بنیان گذاشتند. این مجله آثار اصیل هنرمندان مشهور را منتشر می‌کرد، از جمله برخی از آن‌ها که برنیه در خاطرات خود با عنوان «ماتیس، پیکاسو، میرو: آن‌گونه که می‌شناختمشان» در سال ۱۹۹۱، از دوستی با ایشان یاد کرده است. یک زیرمجموعه از این مجله، ۱۶ کتاب هنری را تحت برند "برنیه" منتشر کرد. در سال ۱۹۷۰، آن‌ها پس از ۲۰ سال زندگی مشترک طلاق گرفتند و برنیه به ایالات متحده نقل‌مکان کرد. در جستجوی شغلی جدید، دوستی که در کالج ترینیتی تدریس می‌کرد پیشنهاد داد که او تدریس
کالج ترینیتی تدریس می‌کرد پیشنهاد داد که او تدریس تاریخ هنر را آغاز کند. او ابتدا در کالج ترینیتی شروع کرد و سپس به دانشگاه رایس منتقل شد و در نهایت به نیویورک رفت. در آنجا، او حرفه‌ای جدید به‌عنوان گوینده حرفه‌ای دربارهٔ هنر و هنرمندان در "موزه متروپولیتن هنر" آغاز کرد. سخنرانی‌های او در ساعت ۸ شب، که بدون یادداشت و با لباس شب کامل ارائه می‌شد، ماه‌ها پیش از تاریخ برگزاری به‌طور کامل فروخته می‌شد. در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰، او با هنرمندان مصاحبه کرد و مستندهایی را برای شبکه‌های تلویزیونی از جمله
و مستندهایی را برای شبکه‌های تلویزیونی از جمله سی‌بی‌اس و پی‌بی‌اس روایت کرد. در سال ۱۹۷۵، او با "جان راسل" منتقد هنر "نیویورک تایمز" که پیش از این نویسندهٔ همکار مجله "ال‌اولی" بود، ازدواج کرد؛ در این مراسم، "آرون کوپلند" و "لئونارد برنشتاین" نقش‌های مرکزی را ایفا کردند و معمار "فیلیپ جانسون" میزبان مراسم بود. پس از حدود ۲۵۰ اجرا، برنیه در سال ۲۰۰۸ که سال مرگ راسل بود، تدریس را متوقف کرد. در سخنرانی وداعی او، قبل از دریافت تشویق ایستاده، برنیه دربارهٔ تاریخ مد صحبت کرد و در پایان از موزه، مخاطبان و همسرش
مد صحبت کرد و در پایان از موزه، مخاطبان و همسرش تشکر کرد و گفت: «او هرگز اعتراف نخواهد کرد، اما برخی از بهترین جملات من را او نوشته است.» به‌خاطر کمک‌هایش به فرهنگ فرانسه، در سال ۱۹۸۰ از سوی دولت فرانسه به عنوان افسرِ «"ordres des Arts et des Lettres»" منصوب شد و در سال ۱۹۹۹ به عنوان شوالیه لژیون دونور شناخته شد. در همان سال، پادشاه "خوان کارلوس اول" از اسپانیا به‌خاطر مشارکت‌هایش در فرهنگ اسپانیایی، به او «صلیب ایزابلای کاتولیکا» را اهدا کرد. در سال ۱۹۹۸، او و "جان راسل" هرکدام به‌عنوان «اعضای افتخاری
او و "جان راسل" هرکدام به‌عنوان «اعضای افتخاری مادام‌العمر» از سوی "موزه و مدرسه هنرهای زیبا" نام‌گذاری شدند. در سال ۲۰۰۴، آن‌ها به‌عنوان «گنجینه‌های ملی» از سوی "جامعه هنری شهری نیویورک" معرفی شدند. سخنرانی‌ها. سیزده سخنرانی او در "موزه متروپولیتن هنر" ضبط شده و برای توزیع تجاری منتشر شده است. اولین مجموعهٔ پنج برنامهٔ یک‌ساعته‌اش دربارهٔ ماتیس، پیکاسو و میرو و مجموعهٔ دوم چهارقسمتی‌اش دربارهٔ "امپرسیونیسم فرانسوی" در تلویزیون عمومی ملی پخش شده است.
آن سول یانگ (؛ ۲ ژانویه ۱۸۷۱ – ) یک ستاره‌شناس آمریکایی بود. او به مدت ۳۷ سال استاد نجوم در کالج مونت هولیوک بود. تأثیر او بر برنامه نجوم در مونت هولیوک عمیق بود و بسیار فراتر از دوران فعالیتش به عنوان یکی از هشت عضو انجمن آمریکایی رصدکنندگان ستارگان متغیر (AAVSO) ادامه یافت. زندگی اولیه. آن سیول یانگ در ۲ ژانویه ۱۸۷۱ در بلومینگتون، ویسکانسین متولد شد. پدرش کشیش آلبرت آدامز یانگ و مادرش مری سیول بود. یانگ از خانواده‌ای با سنت قوی و ارتباط عمیق با نجوم برخاست. پدربزرگش، پروفسور آیرا یانگ، کرسی فلسفه طبیعی و
پدربزرگش، پروفسور آیرا یانگ، کرسی فلسفه طبیعی و نجوم را در کالج دارتموث داشت و پدربزرگ بزرگ و عمویش همگی از ستاره‌شناسان مورد احترام دارتموث بودند. حتی عموی بزرگش رصدخانه دارتموث را طراحی کرده بود. تحصیلات. او در سال ۱۸۹۲ مدرک کارشناسی (B.L.) را از کالج کارلتون در مینه‌سوتا دریافت کرد. سپس به والا والا، واشینگتن رفت و به مدت سه سال ریاضیات در کالج ویتمن تدریس کرد قبل از اینکه به کارلتون بازگردد و مدرک کارشناسی ارشد (M.S.) خود را در سال ۱۸۹۷ دریافت کند. او دکترای خود را در سال ۱۹۰۶ از دانشگاه کلمبیا اخذ
دکترای خود را در سال ۱۹۰۶ از دانشگاه کلمبیا اخذ کرد. رساله دکترای او به ارزیابی اندازه‌گیری‌های عکس‌های اولیه پرداخت و مشخص کرد که صورت فلکی برساووش دو برابر بیشتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد ستاره دارد. حرفه. یانگ کار خود را در کالج مونت هولیوک در سال ۱۸۹۸ آغاز کرد. او به عنوان مدیر رصدخانه جان پایسون ویلیستون منصوب شد، جایی که برنامه رصدی برای ردیابی لکه‌های خورشیدی را سرپرستی می‌کرد. او رویدادهایی را در رصدخانه برای دانشجویان مونت هولیوک ترتیب داد و در سال ۱۹۲۵ برنامه‌ریزی کرد تا دانشجویان با قطار به مرکز
۱۹۲۵ برنامه‌ریزی کرد تا دانشجویان با قطار به مرکز کانتیکت بروند تا خورشیدگرفتگی کامل را مشاهده کنند. در سال ۱۹۲۹، یانگ دنباله‌دار 31P/شواسمن-وارچمن را با شیئی که در سال ۱۹۰۴ به اشتباه به عنوان سیاره کوچک «آدلاید» (A904 EB) شناسایی شده بود، مطابقت داد. یانگ با کمک جی اوتا از رصدخانه کیوتو در ژاپن، A904 EB را در دانشگاه کالیفرنیا ردیابی کرد. یانگ علاقه‌ای ویژه به ستارگان متغیر داشت و در این مورد با ادوارد چارلز پیکرینگ، مدیر رصدخانه کالج هاروارد، مکاتبه می‌کرد. او یکی از هشت عضو مؤسس انجمن آمریکایی
می‌کرد. او یکی از هشت عضو مؤسس انجمن آمریکایی رصدکنندگان ستارگان متغیر (AAVSO) بود و در طول ۳۳ سال بیش از ۶۵۰۰ مشاهده ستاره متغیر به این سازمان ارائه داد. او در سال ۱۹۲۳ به عنوان رئیس این سازمان انتخاب شد. یکی از نقاط برجسته دوران حرفه‌ای او سازماندهی یک قطار ویژه برای انتقال دانشجویان مونت هولیوک و سایر کالج‌های زنان به یک زمین گلف در کانتیکت برای مشاهده خورشیدگرفتگی کامل ۲۴ ژانویه ۱۹۲۵ بود. چند سال بعد آخرین سال‌های فعالیت یانگ قبل از بازنشستگی در سال ۱۹۳۶ بود. او به روال عادی خود یعنی تدریس، انجام رصدها
بود. او به روال عادی خود یعنی تدریس، انجام رصدها و سخنرانی برای گروه‌های نجوم آماتوری ادامه داد. آخرین گزارش سالانه بخش او از این واقعیت ابراز تاسف می‌کرد که از آنجا که دانشجویان دیگر ملزم به گذراندن ریاضیات نبودند، بی‌میلی فزاینده‌ای در میان بسیاری برای انتخاب دروس مرتبط با ارقام وجود داشت. او در پایان با تواضع گفت که اگرچه همیشه از آنچه امیدوار بود به دست آورد کوتاه آمده، اما دستاوردهایش عمدتاً به لطف حمایت همکارانش بوده است. او خوشحال بود که می‌تواند بخش را به دستان توانمند آلیس فارنزورث بسپارد.
لوتی ایزابل بلیک (؛ ۱۰ ژوئن ۱۸۷۶ – ۱۶ نوامبر ۱۹۷۶) پزشک و مبلغ مذهبی و آموزگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. بلیک نخستین زن آفریقایی‌تبار از کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم بود که پزشک شد. او به خاطر موفقیت انقلابی‌اش در آب‌درمانی که در آن زمان یک درمان پزشکی پیشرفته محسوب نمی‌شد، به یاد مانده است. لوتی بلیک به همراه همسرش دکتر دیوید امانوئل بلیک، به عنوان مبلغ پزشکی و با هزینهٔ خودشان، به پاناما، هائیتی و جامائیکا سفر کرده و در آنجا فعالیت می‌کردند. در طول زندگی خود، دکتر لوتی بلیک مجوز پزشکی در ایالت‌های
زندگی خود، دکتر لوتی بلیک مجوز پزشکی در ایالت‌های اوهایو، تنسی، آلاباما، پاناما، ویرجینیای غربی و پنسیلوانیا را دریافت کرد. بلیک درمانی برای «ذات‌الریه شهرهای دودآلود» که ناشی از دود و آلودگی هوا در پیتسبرگ پنسیلوانیا بود، پیدا کرد. پس از پنجاه سال خدمت، لوتی بلیک در سن ۸۱ سالگی از سوی انجمن پزشکی آمریکا مورد تقدیر قرار گرفت. اوایل زندگی. لوتی ایزبل بلیک در آپوماتوکس واقع در شهرستان اپوماتوکس زاده شد و دختر فانی و توماس ایزبل بود. زمانی که لوتی سه ساله بود، خانواده ایزبل از ویرجینیا به کلمبوس اوهایو نقل
خانواده ایزبل از ویرجینیا به کلمبوس اوهایو نقل مکان کردند. توماس ایزبل نجار بود و فانی ایزبل در حین تربیت لوتی و نه خواهر و برادرش به تأسیس «کلیسای باپتیست گروو» کمک کرد. کودکان ایزبل بیشتر دوران کودکی خود را به عنوان باپتیست بزرگ شدند، اما زمانی که لوتی بیست ساله شد، او، مادرش و خواهرش مِـیمی به کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم پیوسته و به این مذهب گرویدند. تحصیلات. پس از اتمام دبیرستان، بلیک در سن ۲۰ سالگی گواهی‌نامه تدریس خود را دریافت کرد. اگرچه او برای معلم شدن تحصیل کرده بود، اما به جای آن به آموزش و کار
شدن تحصیل کرده بود، اما به جای آن به آموزش و کار به عنوان پرستار در آسایشگاه مسلولین بتل کریک واقع در بتل‌کریک، میشیگان پرداخت، که توسط اعضای کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم تأسیس شده بود. دکتر جان هاروی کلوگ، مدیر آسایشگاه باتل کریک، که با او زندگی کرده و کار می‌کرد، به عنوان یک راهنما در طول سال‌های پرستاری بلیک او را همراهی کرد. با تشویق دکتر کلوگ، بلیک سپس وارد دانشکده پزشکی شد. او در سال ۱۹۰۲، در سن ۲۶ سالگی از کالج پزشکی میشنری آمریکا فارغ‌التحصیل شد و اولین زن سیاه‌پوست معتقد به کلیسای ادونتیست‌های روز
زن سیاه‌پوست معتقد به کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم بود که پزشک شد. اوایل کار. در ابتدا، کارهای مبلغی بلیک در ایالات جنوبی آمریکا متمرکز بود. او به عنوان مدیر بیمارستان راک سیتی در نشویل، تنسی و پزشک فعال در برمینگم، آلاباما مشغول به کار بود. جامعه سیاه‌پوست در نشویل احساس می‌کرد که درمان‌های بلیک، کمتر از آنچه که آنها در جامعه خود بدان عادت داشتند، پیشرفته و مؤثر بوده و آن‌ها این درمان‌ها را «درمان‌های کهنه» نامیدند. وی پس از احساس طرد شدن از نشویل، کار خود را به جامعه روستایی هیل‌کرست در شمال نشویل منتقل
را به جامعه روستایی هیل‌کرست در شمال نشویل منتقل کرد. اما در آنجا هم دوباره با مقاومت روبه‌رو شد. پس از شیوع یک بیماری همه‌گیر در یتیم‌خانه‌ای در هانتسویل، آلاباما، بلیک به آنجا نقل مکان کرد تا به کمک بپردازد. او سپس در مدرسه آموزش صنایع دستی اوک‌وود در هانتسویل، آلاباما که اکنون دانشگاه اوک‌وود است، کار کرد و اولین عضو هیئت علمی سیاه‌پوست با مدرک دکترا بود. در آنجا او برنامه آموزشی پرستاری را در دانشگاه اوک‌وود راه‌اندازی کرد که همچنان امروز به فعالیت خود ادامه می‌دهد. در سال ۱۹۰۴، او مجوز پزشکی خود را در
می‌دهد. در سال ۱۹۰۴، او مجوز پزشکی خود را در ایالت آلاباما دریافت کرد. پس از ازدواج با شوهرش، دکتر دیوید امانوئل بلیک در ۱۸ سپتامبر ۱۹۰۷، این زوج به نشویل نقل مکان کردند، جایی که لوتی اتاق‌های «درمان طبیعی» را در بیمارستان راک سیتی راه‌اندازی کرد، در حالی که شوهرش دیوید در حال تحصیل پزشکی در «کالج پزشکی مِـهاری» بود. آنها تا فارغ‌التحصیلی دیوید در سال ۱۹۱۲ در آنجا کار کردند، و سپس در همان سال به کلمبوس اوهایو نقل مکان کنند. سال‌های آخر. انجمن پزشکی آمریکا لوتی را به خاطر بیش از ۵۰ سال فعالیت حرفه‌ای‌اش در
را به خاطر بیش از ۵۰ سال فعالیت حرفه‌ای‌اش در زمینه پزشکی مورد تقدیر قرار داد. در سال‌های بازنشستگی، او به مطالعه‌های مذهبی و آموزش ادبیات دینی به کسانی که خواهان یادگیری از او بودند، ادامه داد. او در سال‌های آخر زندگی‌اش با دخترش، آلیس اوِولین، در هانتسویل، آلاباما سکونت گزید.. دکتر لوتی بلیک در تاریخ ۱۶ نوامبر ۱۹۷۶ در سن ۱۰۰ سالگی بر اثر علل طبیعی درگذشت. میراث. امروزه از دکتر لوتی بلیک به عنوان یک پزشک مبلغ مذهبی، مربی و پیشگام در حوزه خدمات پزشکی یاد می‌شود. با وجود چالش‌هایی که در طول دوران فعالیت خود
با وجود چالش‌هایی که در طول دوران فعالیت خود با آن‌ها روبه‌رو بود، خدمت او در عرصه پزشکی نقطه عطفی در این زمینه، به‌ویژه برای آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در جنوب آمریکا بود. او اولین پزشک زن سیاه‌پوست در آلاباما و اولین سیاه‌پوست عضو کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم بود که موفق به دریافت مدرک پزشکی شد. او میراثی از ایمان قوی، قدرت در آموزش و عزم راسخ برای خدمت به جامعه سیاه‌پوستان و آفریقایی‌تباران و درمان آن‌ها از خود برجا گذاشت.
شریل ماری باوئرز (۱۱ سپتامبر ۱۹۳۸ – ۱۵ ژانویه ۲۰۱۷)، که با نام سیل برگمن شناخته می‌شد، یک نقاش آمریکایی با اصالت سوئدی بود. آثار او که به عنوان پست‌مدرن شناخته می‌شود، بر محیط زیست و همچنین آگاهی زنانه تمرکز دارد. دوران حرفه‌ای اولیه. برگمن، که در آن زمان با نام شریل باوئرز شناخته می‌شد، ابتدا آموزش‌های لازم برای پرستار روان‌شناسی را دیده بود. در دهه ۱۹۶۰، او تحصیلات خصوصی خود را نزد نقاشان پرتره پیتر بلو و وینسنت پرز آغاز کرد، در حالی که به عنوان یک پرستار ثبت‌نام‌شده در زایمان مشغول به کار بود. او جایزه
ثبت‌نام‌شده در زایمان مشغول به کار بود. او جایزه نخست نقاشی را در مسابقه جک لندن، اوکلند، دریافت کرد و سپس به تحصیلات خود ادامه داد. در سال ۱۹۷۳، او مدرک هنرهای زیبا در نقاشی با افتخار از مؤسسه هنر سان‌فرانسیسکو تحت نظر فرد مارتین دریافت کرد، در حالی که در سمینارهای تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی با رابرت هادسون و پیتر پلگنز شرکت می‌کرد. آثار. آثار برگمن عمدتاً شامل نقاشی‌ها، طرح‌ها، چاپ‌ها، عکاسی‌ها، ساختارها و نثرهایی است که از استعاره‌های آب، گل سرخ و گلبرگ‌های گل سرخ استفاده می‌کند.
آب، گل سرخ و گلبرگ‌های گل سرخ استفاده می‌کند. نقاشی‌های او در اواسط دهه ۱۹۸۰ جنبه‌هایی از الهه‌ها را با استفاده از نمادهای ناخودآگاه جمعی به تصویر کشید. در سال ۱۹۸۷، برگمن به افزایش نگرانی‌ها دربارهٔ بازیافت پلاستیک در اثر خود با عنوان «دریای ابرها، چه کاری می‌توانم انجام دهم»، که در انجمن هنر معاصر سانتا باربارا به نمایش درآمد، پرداخت. این چیدمان فراگیر، تمام فضای گالری را با هفت کانتینر پر از زباله پلاستیکی غیرقابل تجزیه که از چهار مایل از ساحل سانتا باربارا در طول سه یا چهار ماه جمع‌آوری شده بود، پر
در طول سه یا چهار ماه جمع‌آوری شده بود، پر کرده بود. این نصب شامل نقاشی‌های دیواری، صدا، ویدئویی که توسط هنرمند نوشته و فیلم‌برداری شده بود، عکاسی، دایره مدیتیشن، نوشتار و یک معبد نیایش با چوب‌های دعا و مشارکت تعاملی بازدیدکنندگان از نمایشگاه بود. این چیدمان شبیه یک سایت خاکستر پس از هسته‌ای بود: کف گالری پر از توده‌های پراکنده پلاستیک بود که از سقف آویزان شده بودند و با آرد پاشیده شده بود. پس از بسته شدن نمایشگاه، شش کانتینر برای جمع‌آوری زباله‌ها نیاز بود. پلاصفالت. برگمن با درک این که پلاستیک، مانند
بود. پلاصفالت. برگمن با درک این که پلاستیک، مانند آسفالت، یک محصول نفتی است، نظریه‌ای مطرح کرد که پلاستیک می‌تواند بازیافت شده و برای ساخت بزرگراه‌ها استفاده شود. او این ایده را به شریک سابق خود گری فیشبک مطرح کرد که این ایده را تحت نام تجاری پلاصفالت™ ثبت کرد. پلاصفالت از پلاستیک بازیافتی ساخته می‌شود که به ماده‌ای برای جذب گرما تبدیل شده و به آسفالت افزوده می‌شود تا جایگزینی برای مواد آلاینده نفتی و هیدروکربنی باشد. با اینکه در آن زمان ۱۰٪ گران‌تر از آسفالت معمولی بود، اما پلاصفالت ۲۵٪ عمر طولانی‌تری
معمولی بود، اما پلاصفالت ۲۵٪ عمر طولانی‌تری داشت. در سال ۲۰۰۲، از پلاصفالت برای تقویت یک بخش دو مایلی از بزرگراه آی-۲۵ در ایالت نیومکزیکو استفاده شد. این پروژه و مواد آن را فیشبک و اریک باوئرز (پسر برگمن) از شرکت فناوری تیوا توسعه دادند و موفق شدند ۲۷٪ از کل زباله‌ها را به‌جای دفن، در ساخت بزرگراه به‌کار ببرند. در آن زمان، بهترین منابع تأمین محلی تیوا شامل شرکت‌هایی مانند فیلیپس، اینتل، کوکاکولا و آزمایشگاه‌های ملی سندیا بودند. . متأسفانه به دلیل عدم حمایت دولت محلی، شرکت ورشکست شد. با این حال، پلاصفالت
دولت محلی، شرکت ورشکست شد. با این حال، پلاصفالت اکنون برای ساخت جاده‌ها در چین و هند استفاده می‌شود. طبق گفته مایکل والنتی، نویسنده کتاب "پلاستیک به‌علاوه آسفالت می‌شود «پلاصفالت»" مزیت استفاده از پلاستیک در آسفالت این است که نفوذناپذیری پلاستیک موجب بهبود ضدآب بودن پلاصفالت می‌شود، که آن را مقاوم‌تر در برابر باران، برف یا یخ می‌سازد. یکی از مزایای فرایند پلاصفالت این است که به خوبی با پلاستیک‌های مخلوط‌شده مانند پلی‌اتیلن با چگالی بالا و پلی‌تترافلورواتیلن کار می‌کند. همچنین نیاز به جداسازی پرزحمت انواع
کار می‌کند. همچنین نیاز به جداسازی پرزحمت انواع مختلف پلاستیک‌ها ندارد، مانند سایر تکنیک‌های بازیافت. طبق گفته دنیس ایگان، مهندس مکانیک در شرکت پلاصفالت پروجکت لیمیتد، برای پخش یک مایل جاده به ۱۰۰ تا ۲۰۰ تن پلاصفالت نیاز است. موقعیت‌های دانشگاهی. پس از تدریس در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ و آموزش در دانشگاه اورگن از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۶، برگمن استاد تمام در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا شد و از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۴ در آنجا تدریس کرد. او در دوران حضورش در دانشگاه سانتا باربارا، عضو کمیته اقدام
حضورش در دانشگاه سانتا باربارا، عضو کمیته اقدام مثبت سنای علمی بود و در زمینه آموزش و استخدام زنان فعالیت داشت. زندگی شخصی. برگمن از ازدواج خود با لین فرانکلین باوئرز، صاحب دو فرزند شد. در سال ۱۹۸۸، این هنرمند تصمیمی معنوی و ضروری گرفت و در پنجاه‌سالگی، نام خود را به‌صورت قانونی از شریل ماری باوئرز به سیل برگمن تغییر داد تا از مادربزرگ سوئدی‌اش، اما جوزفین برگمن، تجلیل کند. در اثر "خون، شیر، آب"، پژوهشگر دکتر وندی استاینر توضیح می‌دهد: «نام او خود نشان‌دهنده چنین تغییری است - از شریل باوئرز به سیل برگمن -
چنین تغییری است - از شریل باوئرز به سیل برگمن - که به چشم‌اندازی از آسمان و کوه تبدیل می‌شود، که پس‌زمینه‌ای معمول در نقاشی‌های اوست.»
زویی بلاف (متولد ۱۹۵۸) هنرمندی است که در نیویورک زندگی می‌کند و عمدتاً در زمینه‌های هنر چیدمان، فیلم‌سازی و نقاشی فعالیت می‌کند. زندگی‌نامه. زویی بلاف در ادیبرو، اسکاتلند بزرگ شد. در سال ۱۹۸۰ به نیویورک نقل مکان کرد و چند سال بعد موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشته فیلم از دانشگاه کلمبیا شد. یکی از آثار اولیه او در سال ۱۹۸۶، اقتباس فیلمی غیرمجاز از رمان جی. جی. بالارد به نام "تصادف" بود که یک فیلم کوتاه به نام "فرشته شب" بود و او این فیلم را به همکاری با سوزان امرلینگ ساخت. کارهای بلاف به شدت با تاریخ
سوزان امرلینگ ساخت. کارهای بلاف به شدت با تاریخ درگیر است و گاهی او را در زمینه باستان‌شناسی رسانه قلمداد می‌کنند. او معمولاً آثارش را طوری می‌سازد که در گذشته دخالت می‌کنند و فناوری‌ها، مفاهیم و مواد جدید و قدیم را در روایت‌هایی که واقعیت و خیال را در هم می‌آمیزند، به هم می‌بندد. او به‌ویژه به تاریخ روان‌تحلیلگری و پدیده‌های فراطبیعی علاقه دارد. در دهه ۱۹۹۰، او سریالی وبی به نام "فراز" ("Beyond)" ساخت تا با تعاملات ممکن میان ذهن، فناوری، فراطبیعی، الکترومغناطیس، زبان و تمایلات بازی کند. یکی از بزرگ‌ترین