payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به عنوان سلاح در جنگ ترکیبی خود متهم کرد. فرانتکس بعد از آن اعلام کرد که اتحادیه اروپا در تأمین امنیت مرز شرقی فنلاند به این کشور کمک خواهد کرد. جمعیت‌شناسی. فرزندخواندگی. بین سال‌های ۱۹۸۷ تا ۲۰۲۱، در مجموع ۵٫۷۰۸ نفر که در کشور دیگری متولد شده بودند، در فنلاند به فرزندی پذیرفته شدند. این تعداد ۴۲٪ از کل فرزندخواندگی‌ها در این دوره زمانی را تشکیل می‌داد. فرزندخواندگی‌ها بر اساس کشور محل تولد، ۱۹۸۷–۲۰۲۱: ۶۰۸ مورد هم از کشورهای دیگر به فرزندخواندگی گرفته شده‌اند. همچنین ۱۱۹ مورد از این فرزندخواندگی‌ها مربوط
همچنین ۱۱۹ مورد از این فرزندخواندگی‌ها مربوط به کشور نامشخصی بوده است. توزیع. مهاجران در فنلاند عمدتاً در شهرها ساکن می‌شوند؛ ۸۵٪ از مهاجران این کشور در شهرها و اطراف آنها زندگی می‌کنند و تنها ۱۱٪ در روستاها زندگی می‌کنند که بیشتر آنها از کشورهای دیگر اروپایی هستند. مهاجران از خاورمیانه و آفریقا متمرکزترین گروه در شهرها هستند. اشتغال. رایج‌ترین شغل مهاجران در فنلاند در سال ۲۰۱۷، نظافتچی خانه‌ها با ۱۱٫۳۲۸ شغل بود. دومین شغل رایج در میان مهاجران، شغل رستوران با ۱۰٫۶۹۶ شغل و سومین شغل، استخدام کارگر با ۸۴۳۷
با ۱۰٫۶۹۶ شغل و سومین شغل، استخدام کارگر با ۸۴۳۷ شغل بود. مهاجران تنها ۶٫۳٪ از جمعیت این کشور را شکل می‌دهند اما ۲۶٫۹٪ از نظافتچی‌های خانه‌ها مهاجر هستند. طبق آخرین آمار حدود ۲۰٬۰۰۰ مهاجر در فنلاند به دنبال شغل هستند. حدود ۷۰٪ از مهاجران خالص در سن کار (۱۸ تا ۶۴ سال) هستند و بیشتر آنها جوانان بالغ هستند. نرخ بیکاری در میان متولدان فنلاند در سال ۲۰۲۰، ۱۲٫۴ درصد بود، اما این نرخ در میان مهاجران متولد خارج از فنلاند ۲۳٫۶ درصد بود. مهاجران از سایر کشورهای اتحادیه اروپا کمترین نرخ بیکاری (۱۶٫۹ درصد) و مهاجران
اروپا کمترین نرخ بیکاری (۱۶٫۹ درصد) و مهاجران آفریقایی بالاترین نرخ (۳۲٫۵ درصد) را داشتند. زبان‌های مهاجران. مهاجرت تعداد زبان‌های مورد استفاده در فنلاند را به میزان زیادی افزایش داده است. در سال ۱۹۹۰، ۶ زبان خارجی در فنلاند با بیش از ۱۰۰۰ گویشور وجود داشت. در سال ۲۰۲۱، این تعداد به ۴۶ زبان افزایش پیدا کرده است. زبان‌های رایج مهاجران عبارتند از روسی (۸۷٫۶۰۰)، استونیایی (۵۰٫۲۰۰)، عربی (۳۶٫۵۰۰)، انگلیسی (۲۵٫۶۰۰)، سومالیایی (۲۳٫۷۰۰)، فارسی (۱۶٫۴۰۰) و کردی (۱۶٫۰۰۰). در مجموع ۴۵۸٫۰۰۰ نفر به زبان‌های مهاجران
در مجموع ۴۵۸٫۰۰۰ نفر به زبان‌های مهاجران صحبت می‌کنند که ۸٫۳٪ از جمعیت را تشکیل می‌دهد. در سال ۱۹۹۰، بیشترین تعداد گویشوران زبان‌های خارجی روس‌زبان‌ها (۳۹۰۰)، انگلیسی‌زبان‌ها (۳۶۰۰)، آلمانی‌زبان‌ها (۲۴۰۰)، ویتنامی‌زبان‌ها (۱۶۰۰)، استونیایی‌زبان‌ها (۱۴۰۰) و عربی‌زبان‌ها (۱۱۰۰) بودند. تعداد کل گویشوران زبان‌های خارجی کمتر از ۲۵٫۰۰۰ نفر (۰٫۵٪) بود. شهروندی. بین سال‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۲۱، در مجموع ۱۵۹٬۳۴۲ خارجی تابعیت فنلاند را کسب کرده‌اند. در سال ۲۰۱۸، ۹۷٪ از خارجی‌هایی که تابعیت فنلاند را دریافت کردند، تابعیت
که تابعیت فنلاند را دریافت کردند، تابعیت قبلی خود را هم حفظ کردند. فنلاند در سال ۲۰۲۰ چهارمین نرخ بالای تابعیت (به نسبت جمعیت ساکنان غیربومی) را در اتحادیه اروپا داشت ۱۶٪ از تابعیت‌های اعطا شده در فنلاند در سال ۲۰۲۱ به شهروندان دیگر کشورهای اتحادیه اروپا اعطا شده است. اثرات مهاجرت. هزینه‌ها. مطالعه‌ای در ارتباط با اقتصاد کلان، ورود مهاجران و پناهندگان به فنلاند برای اقتصاد این کشور ظرف پنج سال پس از ورود این افراد مفید است. در مورد پناهجویان، رسیدن اثر مثبت بر اقتصاد مدت زمان بیشتری (از سه تا هفت سال) طول
بر اقتصاد مدت زمان بیشتری (از سه تا هفت سال) طول می‌کشد. در فنلاند، پناهجویان با محدودیت‌های زیادی در کار مواجه هستند که احتمال مشارکت آنها در اقتصاد را کاهش می‌دهد. بیشتر هزینه‌های مهاجرت برای جامعه فنلاند شامل مزایای رفاهی می‌شود. از آنجا که خانواده‌های مهاجر به طور متوسط فرزندان بیشتری نسبت به همتایان فنلاندی خود دارند، مزایای رفاه بیشتری دریافت می‌کنند. کمک هزینه درآمد، مزایای مسکن و مزایای بیکاری مهاجران در سال ۲۰۰۹ نزدیک به ۳۰۰ میلیون یورو هزینه داشته است و مزایای اجتماعی و بهداشتی مهاجران سالانه ۲۰۰
است و مزایای اجتماعی و بهداشتی مهاجران سالانه ۲۰۰ میلیون یورو هزینه دارد. حدود ۱۱۰ تا ۱۱۲ میلیون یورو به سهمیه پناهندگان اختصاص می‌یابد. طبق گزارش وزارت کشور (فنلاند) در سال ۲۰۰۹، پناهجویان در فنلاند در طول روند پناهندگی خود، یکی از بیشترین میزان دریافت مزایا در اروپا را داشته‌اند. جرم و جنایت. اولین سوابق جرم مهاجران به سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۲ برمی‌گردد. در این بازه ممنوعیت الکل در فنلاند آغاز شد. بیشتر الکل از استونی یا سایر کشورهای اروپایی مانند لهستان و آلمان قاچاق می‌شد. قاچاقچیان معمولاً فنلاندی،
و آلمان قاچاق می‌شد. قاچاقچیان معمولاً فنلاندی، آلمانی، سوئدی یا استونیایی بودند. در اواخر دهه ۱۹۹۰، استونی به کشور ترانزیت مواد مخدری تبدیل شد که به فنلاند آورده می‌شد. هم فنلاندی‌ها و هم استونیایی‌ها این تجارت را با هم مدیریت کرده‌اند. در ۱۰ سال گذشته جرایم مهاجران ۵۶ درصد افزایش یافته است. طبق برخی گزارش‌ها تا ۹۰ درصد سرقت‌ها در فنلاند توسط مهاجران انجام می‌شود. در سال ۲۰۱۶، غیرفنلاندی‌هایی از اروپای مرکزی مشغول فروش مواد مخدر غیرقانونی مانند ریووتریل در میدان راه‌آهن هلسینکی، ایتاکسکوس و کالیو شدند.
در میدان راه‌آهن هلسینکی، ایتاکسکوس و کالیو شدند. علاوه بر این، کشف و ضبط کوکائین در سال‌های اخیر تا حدودی افزایش یافته است. در سال ۲۰۱۱، از کل مهاجرانی که در فنلاند زندانی بودند، ۲۷٪ استونیایی، ۱۳٪ رومانیایی، ۱۰٪ روس و ۶٪ لیتوانیایی بودند. همچنین اگرچه کمتر از ۵ درصد از جمعیت فنلاند را شهروندان خارجی تشکیل می‌دهند، اما ۲۵ درصد از جرایم جنسی گزارش شده مربوط به آنهاست. در سال ۲۰۱۸، ۱۳۹۳ مورد تجاوز به پلیس گزارش شد. طبق آمار رسمی سال ۲۰۰۵، ۲۷ درصد از کل تجاوزها در فنلاند توسط خارجی‌ها انجام شده است. در آن
در فنلاند توسط خارجی‌ها انجام شده است. در آن زمان خارجی‌ها تنها ۲٫۲ درصد از جمعیت فنلاند را تشکیل می‌دادند. بسیاری از این افراد افغان، عراقی و کرد هستند. مهاجران غیرقانونی. حدود ۳٫۰۰۰ تا ۱۰٫۰۰۰ مهاجر غیرقانونی در فنلاند (در ۴۲ شهر از ۳۰۹ شهر فنلاند) زندگی می‌کنند. بیشترین تعداد مهاجران در هلسینکی زندگی می‌کنند. تبعیض. طبق مطالعه‌ای که توسط آژانس حقوق اساسی اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۷ انجام شد، ۶۰٪ از مهاجران آفریقایی ساکن در کشورهای جنوب صحرای آفریقا در فنلاند در پنج سال گذشته تبعیض را تجربه کرده‌اند. این
در پنج سال گذشته تبعیض را تجربه کرده‌اند. این رقم به طور قابل توجهی بالاتر از میانگین ۳۹٪ در اتحادیه اروپا بود. زنان و مهاجران نسل اول بیشترین تبعیض را تجربه کردند. بیشترین تبعیض مرتبط با خدمات عمومی و خصوصی است. همچنین آنها در طول تحصیل، جستجوی شغل و محل کار هم تبعیض را تجربه کرده‌اند. بیشتر تبعیض‌ها گزارش نمی‌شوند، اگرچه ساکنان فنلاند بیشترین موارد را گزارش کرده‌اند. تقریباً یک سوم از پاسخ‌دهندگان تبعیض در مورد خود را گزارش کرده‌اند. ۲۴٫۱٪ از زنان فنلاندی با پیشینه خارجی و ۳۲٫۴٪ از مردان با پیشنه خارجی
با پیشینه خارجی و ۳۲٫۴٪ از مردان با پیشنه خارجی در سال ۲۰۱۸ مورد آزار جسمی یا روانی قرار گرفته‌اند. زنان آسیایی (به استثنای غرب آسیا) کمترین میزان آزار (۱۹٫۷٪) را تجربه کرده‌اند. در مقابل مردان آفریقای سیاه بیشترین میزان آزار (۴۹٪) را تجربه کرده‌اند. آزار و اذیتی که افراد با پیشینه خارجی تجربه می‌کنند، بسته به منطقه متفاوت است. خارجی‌های اوستروبوتنیا کمترین سهم از افراد مورد آزار و اذیت قرار گرفته را داشتند (۱۵٫۲٪) اما افراد ساکن در پایجات-هام بیشترین سهم (۳۲٫۱٪) را داشتند. این منطقه که اکثریت قریب به
(۳۲٫۱٪) را داشتند. این منطقه که اکثریت قریب به اتفاق خارجی‌ها را در خود جای داده است، دومین سهم بالا (۳۰٫۳٪) را داشت. افکار عمومی. طبق یک نظرسنجی در سال ۱۹۹۳، فنلاندی‌ها بیشترین میزان پذیرش مهاجران نروژی، اینگریایی، بریتانیایی، آمریکایی و سوئدی را داشتند و کمترین میزان پذیرش را نسبت به مهاجران روسی، یوگسلاوی، ترکیه‌ای، آفریقایی، ویتنامی و شیلیایی داشتند. در نظرسنجی آنلاین دیگری در سال ۲۰۱۵ که اولیس‌رادیو انجام داد، فنلاندی‌ها بیشترین پذیرش را نسبت به مهاجران آلمانی، سوئدی، استونیایی، بریتانیایی و آمریکایی
آلمانی، سوئدی، استونیایی، بریتانیایی و آمریکایی داشتند. در همان نظرسنجی ، ایران، عراق و رومانی کمترین میزان پذیرش را برای مهاجران خارجی داشتند. طبق نظرسنجی دیگری در سال ۲۰۱۶، بسیاری از فنلاندی‌ها همزمان هم نگران مهاجران بیکار و هم نگران مهاجرانی بودند که مشاغل محلی را اشغال می‌کنند. مقایسه با سایر کشورهای اتحادیه اروپا ۲۰۲۳. طبق آمار یوروستات، در سال ۲۰۲۳، ۵۹٫۹ میلیون نفر از ساکنان اتحادیه اروپا در خارج از کشور محل اقامت خود متولد شده بودند. این تعداد معادل ۱۳٫۳۵٪ از کل جمعیت اتحادیه اروپا است. از این
۱۳٫۳۵٪ از کل جمعیت اتحادیه اروپا است. از این تعداد، ۳۱٫۴ میلیون نفر (۹٫۴۴٪) در خارج از اتحادیه اروپا و ۱۷٫۵ میلیون نفر (۳٫۹۱٪) در یکی دیگر از کشورهای عضو اتحادیه اروپا متولد شده‌اند.
خاندان جوینی یک خانواده پارسی بود که اصالتاً اهل منطقه جوین در خراسان بودند. معروف‌ترین اعضای این خانواده شمس‌الدین جوینی (درگذشته ۱۲۸۴ میلادی) و برادر بزرگ‌ترش عطاملک جوینی (درگذشته ۱۲۸۳ میلادی) بودند. این خانواده به حمایت از دانشمندان و شاعران، مانند سعدی شیرازی، همام تبریزی و خواجه نصیرالدین طوسی شهرت داشتند. این خانواده خود را از نسل فضل بن ربيع (درگذشته ۸۲۳/۴ میلادی) می‌دانستند که در زمان خلیفه عباسی هارون الرشید (حکومت ۷۸۶–۸۰۹ میلادی) در مناصب عالی خدمت کرده بود. این خانواده در دوران شکوفایی خود تحت
کرده بود. این خانواده در دوران شکوفایی خود تحت سلسله‌های مختلفی خدمت می‌کردند، از جمله زیاریان، سلجوقیان، خوارزمشاهیان و ایلخانان.
روحی مشتهی (درگذشتهٔ ۲۰۲۴) یک شبه‌نظامی فلسطینی و از اعضای بنیان‌گذار حماس بود. او رئیس دولت حماس در نوار غزه بود. در اکتبر ۲۰۲۴ اعلام شد که او سه ماه قبل در حمله هوایی اسرائیل کشته شده است. در ژانویه ۲۰۲۵، حماس مرگ او را در یک حمله هوایی توسط اسرائیل تأیید کرد. زندگی‌نامه. در سال ۲۰۱۲، مشتهی به عنوان عضو دفتر سیاسی حماس انتخاب شد. در سال ۲۰۱۵، نام او به همراه محمد ضیف و یحیی سنوار به فهرست تروریست‌های جهانی ویژه وزارت امور خارجه آمریکا اضافه شد.
دوک‌نشین اوربینو () یک دوک‌نشین مستقل در مرکز ایتالیا در دوران دوره مدرن اولیه بود که معادل نیمه شمالی منطقه مدرن مارکه بود. این دوک‌نشین در سال ۱۶۳۱ مستقیماً به ایالات پاپی الحاق شد. این دوک‌نشین از شرق با دریای آدریاتیک، از غرب با جمهوری فلورانس و از جنوب با ایالات پاپی هم‌مرز بود. در سال ۱۵۲۳، پایتخت از اوربینو به پسارو منتقل شد. پس از حکومت کوتاه چزاره بورجیا در ۱۵۰۲–۱۵۰۸، دوک‌نشین به خانواده پاپی دلا رووره رسید، که تا سال ۱۶۲۵ آن را در اختیار داشتند، هنگامی که پاپ اوربان هشتم آن را به ایالات پاپی
هنگامی که پاپ اوربان هشتم آن را به ایالات پاپی به‌عنوان ' (بعدها ') الحاق کرد. تاریخ. نامزدی پاپی شهرستان اوربینو، که در سال ۱۲۱۳ تأسیس شده بود، را به دوک‌نشینی تحت حکومت مونته‌فلترو تبدیل کرد. در واقع، پاپ اوژن چهارم در سال ۱۴۴۳، اودانتونیو دا مونته‌فلترو را به‌عنوان اولین دوک اوربینو منصوب کرد. با این حال، او کمتر از یک سال، از ۱۴۴۳ تا ۱۴۴۴، سلطنت کرد و سپس ترور شد. برادر ناتنی بزرگتر او، فدریکو، قدرت را در دست گرفت؛ یکی از بزرگ‌ترین شاهزادگان ایتالیا در آن زمان، که هم به‌عنوان فرمانده نظامی و هم
در آن زمان، که هم به‌عنوان فرمانده نظامی و هم به‌عنوان حامی هنرمندان مشهور بود. او بین کمپین‌های مهم نظامی و فعالیت‌های برجسته سیاسی خود جابجا می‌شد و همچنین به ساخت کاخ دوک‌نشین رسیدگی می‌کرد و از هنرمندان معروف در دربارش، از جمله لئون باتیستا آلبرتی، پیرو دلا فرانچسکا، پائولو اوچلو، پدرو بروگته، لوکا دلا روبیا و جاستوس ون گنت به همراه گروه بزرگی از معماران و مجسمه‌سازان که کاخ او را زینت می‌دادند، حمایت می‌کرد. فدریکو که در سال ۱۴۷۴ به‌طور رسمی دوک شد، ساخت تعداد زیادی دژ طراحی‌شده توسط فرانسیس اثر جورجو
تعداد زیادی دژ طراحی‌شده توسط فرانسیس اثر جورجو مارتینی را ترویج داد و یکی از مهم‌ترین کتابخانه‌های رنسانس را گردآوری کرد. او در سال ۱۴۵۹ با باپتیست اسفورتزا ازدواج کرد و تا زمان مرگش در ۱۴۸۲، دوک‌نشین خود را با اقتدار اداره نمود. در دوران حکومت فدریکو، دولت به بیشترین گسترش سرزمینی و رونق اقتصادی چشمگیر رسید. اهمیت دوک‌نشین به حدی بود که اوربینو در آن زمان میزبان یا جذب هنرمندانی چونپیرو دلا فرانچسکا، ملوزو دا فورلی، لوکا سیگنورلی، پروجینو، جیووانی سانتی، پینتوریکیو و فرانچسکو دی جورجیو مارتینی و همچنین
پینتوریکیو و فرانچسکو دی جورجیو مارتینی و همچنین برامانته جوان بود. از حدود سال ۱۴۸۰، شهر گوبیو به اقامتگاه دوم خانواده دوک تبدیل شد. پس از دوره‌ای از نایب‌الملک‌نشینی توسط اتاویانو اوبالدینی دلا کاردا، گویدوبالدو دا مونته‌فلترو به قدرت رسید، مردی جوان و بیمار از کودکی که به همین دلیل نتوانست به پای کارنامه نظامی پدرش برسد، اگرچه در برخی نبردها به‌عنوان فرمانده شرکت کرد. او با الیزابت گونزاگا ازدواج کرد و از هنرمندانی مانند رافائل، برامانتینو و لوکا سیگنورلی حمایت نمود. یکی از آثار ادبی مشهور در دربار او و
حمایت نمود. یکی از آثار ادبی مشهور در دربار او و همسرش، کتاب کتاب درباری اثر بالداساره کاستیلیونه است. حکومت او با مبارزات علیه ایالات پاپی مختل شد، به ویژه در برابر فتح‌هایی که هرگز پایدار نبودند و توسط برادرزادگان پاپ‌ها، مانند چزاره بورجیا و لورنتسو د مدیچیتجربه شد. گیدوبالدو بدون فرزند درگذشت، اما پیش از آن فرزند اول خواهرش، را به فرزندی پذیرفته بود که به‌عنوان چهارمین دوک اوربینو شد. فرانچسکو ماریا توانست اوربینو را از پاپ لئو دهم بازپس گیرد و همچنین توانست دولت را با سنیگالیا و به‌ویژه پزارو گسترش
توانست دولت را با سنیگالیا و به‌ویژه پزارو گسترش دهد، شهری که در سال ۱۵۲۳ به پایتخت جدید دوک‌نشین تبدیل شد. شهر اوربینو در نتیجه از نظر اقتصادی و جمعیتی متضرر شد، اما دولت تا اوایل قرن هفدهم از رفاه نسبی برخوردار بود. با همسرش به ساخت اقامتگاه‌های جدید مجلل پرداخت و از هنرمندانی ماننددوسو دوسیحمایت کرد. در سال ۱۵۳۸ پسر او به‌عنوان پنجمین دوک جانشین شد، که دو بار ازدواج کرد، با جولیا دا وارانو و ویتوریا فارنزه. بر خلاف پدرش، او زندگی در کاخ اوربینو را دوست داشت و ترتیب طبقه دوم کاخ را ترویج کرد. وزیران او
داشت و ترتیب طبقه دوم کاخ را ترویج کرد. وزیران او شامل آنتونیو استاتی، کنت مونت‌بللو و پیترو بونارلی، کنت (بعداً مارکیز)، از خانواده نجیب بونارلی در آنکونا بودند. در سال ۱۵۶۳، استان کلیسایی اسقف‌نشینی اوربینو–اوربانیا تأسیس شد که از اسقف‌نشین‌های موجود در دوک‌نشین تشکیل شده بود؛ این امر در آن زمان موردی خاص بود، زیرا اوربینو نخستین اسقف‌نشینی و نخستین استان کلیسایی تأسیس‌شده در ایالات پاپی بود که از زمان تأسیس در قرن هشتم، فئود آن بود؛ تنها مورد دیگر، بدون احتساب شهرهای «خارجی» آوینیون، استان اسقف‌نشینی
احتساب شهرهای «خارجی» آوینیون، استان اسقف‌نشینی راونا بود که در زمان امپراتوری روم تأسیس شده بود. پس از مرگ گویدوبالدو دوم در سال ۱۵۷۴، ششمین و آخرین دوک، پسرش فرانچسکو ماریا دوم دلا رووره، جانشین او شد. او شخصیتی تاریک و عبوس به سبک اسپانیایی داشت و در روابط تقریباً «دوستانه» خود با تورکواتو تاسو و فدریکو باروچی جذاب بود. او که نگران مشکل وارث بود، سرانجام در سال ۱۶۰۶ با فدریکو اوبالدو ازدواج کرد. مرد جوان با کلودیا د مدیچی ازدواج کرد و فرصت داشت تا قبل از اینکه در سال ۱۶۲۳ به طرز مرموزی درگذشت و دوک شود،
اینکه در سال ۱۶۲۳ به طرز مرموزی درگذشت و دوک شود، صاحب دختری به نام ویتوریا شود. فرانچسکو ماریای دوم پیر، بدین ترتیب تسلیم سرنوشت شد و در سال‌های آخر عمرش، برای واگذاری ایالت خود به کوریای روم تلاش کرد و در اوایل سال ۱۶۲۵ قانونی را امضا کرد. پس از مرگ او، در سال ۱۶۳۱، پاپ اوربان هشتم فرمان واگذاری دوک‌نشین به ایالات پاپی را صادر کرد و هم حقوق فئودالی که مقر مقدس بر دوک‌نشین به آن می‌بالید و هم وصیت‌نامه آخرین دوک را تأیید کرد. با این حال، تمام دارایی‌های منقول خانواده، دارایی شخصی دختر فرانچسکو، ویتوریا،
خانواده، دارایی شخصی دختر فرانچسکو، ویتوریا، باقی ماند. ویتوریا پس از ازدواج با دوک بزرگ توسکانی، فردیناندو دوم مدیچی، مجموعه‌های خارق‌العاده‌ای از نقاشی‌ها، جواهرات و اشیاء مختلف را با خود به فلورانس آورد. بلافاصله پس از ادغام دوک‌نشین، سفارت اوربینو تأسیس شد که در قرن هجدهم، نام خود را به استان پاپی با همین نام داد. آمار. در سال ۱۶۱۰، یک تخمین معاصر که توسط الزویرها چاپ شده بود، درآمد سالانه دوک‌نشین را بیش از ۲۰۰۰۰۰ اسکودی و ثروت دوک در سنت لئو را ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ اسکودی اعلام کرد. در سال ۱۶۲۴، مرکوریوس
۲٬۰۰۰٬۰۰۰ اسکودی اعلام کرد. در سال ۱۶۲۴، مرکوریوس گالیکوس درآمد دوک‌نشین را ۳۰۰۰۰۰ اسکودی تخمین زد. در مورد جمعیت، زین جمعیت دوک‌نشین را در آغاز قرن هفدهم ۱۵۰٬۰۰۰ نفر و تعداد نیروهای نظامی را ۱۰٬۰۰۰ نفر تخمین زد که نیمی از آنها سرباز و نیمی دیگر شبه‌نظامی بودند. سه چهارم نیروی نظامی دوک‌نشین برای خدمت خارجی در دسترس بود. در سال ۱۵۹۱، نیروی نظامی دوک‌نشین بالغ بر ۱۳٬۳۱۳ مرد جنگجو بود که از این تعداد ۸۳۰۰ نفر تفنگ شمخال و ۳۷۸۳ نفر ماریون به تن داشتند. یک سرشماری معاصر، جمعیت این دوک‌نشین را در سال ۱۵۹۸،
سرشماری معاصر، جمعیت این دوک‌نشین را در سال ۱۵۹۸، ۱۱۵۱۲۱ نفر اعلام کرده است. آخرین سرشماری سفارت قبل از انحلال دوک‌نشین، جمعیت را ۲۲۰۰۰۰ نفر در مساحت ۵۵۵۶ کیلومتر مربع (تقریباً ۴۰ نفر در هر کیلومتر مربع) اعلام کرد که اوربینو (منطقه شهری) ۱۲۰۰۰ نفر (۷۵۰۰ نفر در شهر اصلی و ۴۵۰۰ نفر در منطقه مجاور) داشت. در سال ۱۵۷۴، تقریباً هیچ‌یک از اشراف درآمد سالانه بیش از ۳۰۰۰ اسکودی نداشتند، اما بسیاری از زنان شهری سالانه ۳۰۰ تا ۴۰۰ اسکودی درآمد داشتند. معدود بازرگانان عمدتاً از خارج از دوک‌نشین بودند. چند سال پس از از
از خارج از دوک‌نشین بودند. چند سال پس از از دست دادن استقلال دوک‌نشین، دستگاه پاپ سالانه ۱۰۰۰۰۰ اسکودی از مالیات مستقیم و مالی برداشت می‌کرد. تعداد شبه‌نظامیان در آن زمان ۸۰۰۰ پیاده‌نظام و ۵۰۰ سواره نظام، به علاوه پادگان سینیگالیا بود. فهرست حاکمان اوربینو. لردها تا سال ۱۲۱۳، پس از آن تا سال ۱۴۴۳، و پس از آن دوک‌ها.
سامح سراج، یک شخصیت سیاسی ارشد فلسطینی و عضو دفتر سیاسی حماس بود. او همچنین بخشی از رهبری این گروه در غزه بود و بر عملیات امنیتی داخلی در نوار غزه نظارت داشت. سراج در اوت ۲۰۲۴ در بحبوحه جنگ غزه در حمله هوایی اسرائیل کشته شد. حرفه سیاسی. سراج در سال ۲۰۲۱ به عضویت دفتر سیاسی حماس انتخاب شد. او علاوه بر نقش ملی خود، در رهبری منطقه‌ای غزه نیز خدمت کرد و مسئولیت امنیت داخلی و امور مالی را بر عهده داشت. این سمت، او را تحت نظارت مستقیم یحیی سنوار، رهبر حماس در غزه، قرار می‌داد. مرگ. در ۱۵ اوت ۲۰۲۴، سراج در حمله
قرار می‌داد. مرگ. در ۱۵ اوت ۲۰۲۴، سراج در حمله هوایی ارتش اسرائیل که یک مجتمع تونل حماس را در منطقه صنعتی جنوب شهر غزه هدف قرار داده بود، کشته شد. در همین حمله، روحی مشتهی، یکی دیگر از مقامات ارشد حماس، نیز کشته شد. میراث. بنا به گزارش‌ها، سراج در مجموعه‌ای از «کارت‌های بازی حماس که توسط اسرائیل صادر شده و تحت تعقیب هستند» به عنوان «بی‌بی پیک» ظاهر شده است که نشان‌دهنده اهمیت او در رهبری این گروه است.
ناسیونالیسم باسک ( باسکی : "eusko abertzaletasuna" [eus̺ko abeɾts̻aletas̺una] ؛ اسپانیایی : "nacionalismo vasco" ؛ فرانسوی : "nationalisme basque" ) نوعی ناسیونالیسم است که ادعا می‌کند باسک‌ها ، یک گروه قومی بومی پیرنه غربی ، یک ملت هستند و وحدت سیاسی باسک‌ها را که امروزه بین اسپانیا و فرانسه پراکنده شده‌اند، ترویج می‌دهد. ناسیونالیسم باسک از زمان پیدایش خود در اواخر قرن نوزدهم، شامل جنبش‌هایی بوده است که از استقلال باسک حمایت می‌کنند . ناسیونالیسم باسک، که سه منطقه مختلف را در دو ایالت ( جامعه خودمختار
که سه منطقه مختلف را در دو ایالت ( جامعه خودمختار باسک و ناوار در اسپانیا و سرزمین باسک فرانسه در فرانسه) در بر می‌گیرد، « ماهیت الحاق‌گرایانه » دارد زیرا از اتحاد سیاسی همه استان‌های باسک‌زبان حمایت می‌کند . تاریخچه. فوئروس و کارلیسم. نوشتار اصلی: پایان حکومت خودمختار باسک در اسپانیا ناسیونالیسم باسک ریشه در کارلیسم و ​​از دست رفتن رابطه رژیم باستانی بین استان‌های باسک اسپانیا و تاج اسپانیا ، به موجب قوانین ۱۸۳۹ و ۱۸۷۶، دارد . در این دوره، جنبش ارتجاعی و لیبرال پرو- "فوئروس" ، خواستار حفظ سیستم فوئروس و
لیبرال پرو- "فوئروس" ، خواستار حفظ سیستم فوئروس و خودمختاری منطقه‌ای در برابر فشارهای تمرکزگرایانه از سوی دولت‌های لیبرال یا محافظه‌کار در مادرید بودند. دولت اسپانیا پس از جنگ سوم کارلیست‌ها، "فوئروس را" سرکوب کرد . فئوروس‌ها سیستم تصمیم‌گیری و عدالت بومی بودند که از قانون حقوقی رایج در سرزمین‌های باسک و پیرنه سرچشمه می‌گرفتند. آنها برای اولین بار در پادشاهی ناوار ثبت شده‌اند و سیستم منشور آن را در سراسر سرزمین‌های غربی باسک در طول قرون وسطی میانه نیز تأیید می‌کنند . در پی فتح گیپوسکوا ، آلاوا و دورانگو
می‌کنند . در پی فتح گیپوسکوا ، آلاوا و دورانگو توسط کاستیا (1200)، فئوروس‌ها تا حدی توسط پادشاهان کاستیا تصویب شدند و به عنوان بخشی از سیستم حقوقی باسک عمل می‌کردند که به امور مربوط به روابط سیاسی مناطق باسک با تاج و تخت می‌پرداخت. فئوروس‌ها به باسک‌ها موقعیتی جداگانه در اسپانیا با وضعیت مالیاتی و سیاسی خودشان تضمین می‌کردند. در حالی که مجموعه آن گسترده است، امتیازات موجود در آنها به گونه‌ای تعیین شده بود که باسک‌ها مشمول مالیات مستقیم ارتش کاستیا نبودند، اگرچه بسیاری از آنها داوطلب شدند. سابینو آرانا.
اگرچه بسیاری از آنها داوطلب شدند. سابینو آرانا. نهادها و قوانین بومی باسک در سال ۱۸۷۶ پس از جنگ سوم کارلیست (که در بافت باسک، جنگ دوم نامیده می‌شود) لغو و با توافق‌نامه‌های اقتصادی باسک جایگزین شدند . روند هم‌ترازی با سایر مناطق اسپانیا، باسک‌ها را نگران کرد. طبق دیدگاه‌های سابینو آرانا ، شخصیت بیسکایایی (و باسک) در ایده یک ملت انحصاری اسپانیایی که توسط مقامات مرکزگرا در مادرید پرورش داده می‌شد، تضعیف می‌شد. آرانا از برادرش لوئیس، یکی از طراحان پرچم باسک "(ikurriña" ) (۱۸۹۵) و یکی از چهره‌های اصلی ملی‌گرا
) (۱۸۹۵) و یکی از چهره‌های اصلی ملی‌گرا پس از مرگ سابینو (۱۹۰۳) الهام گرفته بود. آرانا احساس می‌کرد که نه تنها شخصیت باسک در معرض خطر است، بلکه نهادهای مذهبی سابق آن، مانند کلیسا یا انجمن عیسی ، که هنوز هم اغلب به زبان باسک با اعضای خود صحبت می‌کردند، برخلاف مدرسه یا اداره، نیز در معرض خطر هستند. سابینو، کاتولیسیسم را نوعی پناهگاه برای شخصیت باسک توصیف کرد. این موضوع به نقطه اختلاف با سایر شخصیت‌هایی تبدیل شد که دیدگاه‌های مشابهی داشتند و پیرامون مانیفست آرانا با عنوان "«بیزکایا برای استقلال » (۱۸۹۲) جمع
با عنوان "«بیزکایا برای استقلال » (۱۸۹۲) جمع شده بودند." رامون د لا سوتا ، صنعتگر و ملی‌گرای برجسته باسک، بعدها مواضع سابینو در مورد کاتولیسیسم را به عنوان ذاتی مسئله ملی رد کرد. در سال ۱۸۹۳، قیام مردمی گامازادا در ناوار علیه نقض چندین اصل از معاهدات پایان دهنده جنگ‌های کارلیست (۱۸۴۱، ۱۸۷۶) توسط دولت اسپانیا آغاز شد. آرانا با سفر به این منطقه و شرکت در آن، مشتاقانه از شورش ناوار حمایت کرد. اعتراض گسترده در ناوار، همبستگی در بیسکای را برانگیخت. در سال ۱۸۹۳، پس از یک جلسه حمایتی که در گرنیکا با حضور
۱۸۹۳، پس از یک جلسه حمایتی که در گرنیکا با حضور شخصیت‌های طرفدار "استقلال" برگزار شد ، گروهی به رهبری آرانا آشکارا اسپانیا را به خاطر وضعیت فعلی امور سرزنش کردند و پرچم اسپانیا را به آتش کشیدند. این شورش که "سانروکادا" نامیده می‌شود ، به عنوان آغاز ناسیونالیسم سیاسی باسک شناخته می‌شود. در سال ۱۸۹۵، حزب ملی‌گرای باسک در اطراف آرانا (PNV در مخفف اسپانیایی و EAJ در باسک) تأسیس شد. ملی‌گرایی او از تمرکز بر بیسکای به بقیه سرزمین‌های باسک تغییر یافت . برنامه آرانا به شرح زیر مشخص شده بود:باسک‌ها نماینده یک ملت
به شرح زیر مشخص شده بود:باسک‌ها نماینده یک ملت با تاریخ و فرهنگ خاص خود هستند. این ملت از نژاد، زبان و یک نظام سیاسی خاص "(" فرواک ")" تشکیل شده است . آزادی اوزکادی [اصطلاحی که توسط سابینو آرانا برای اشاره به کشور باسک ساخته شده است] توسط فرانسه و عمدتاً توسط اسپانیا که با زور سرزمین‌های مختلف باسک، از جمله سرزمین‌های پادشاهی سابق ناوار ، به استثنای "لا ریوخا" و همچنین "لاپوردی" و "زوبروا را" به انقیاد خود درآوردند، از بین رفته است. در نتیجه عدم استقلال کشور، این کشور دچار نوعی ناامیدی سیاسی شده است که
کشور، این کشور دچار نوعی ناامیدی سیاسی شده است که آخرین نمود آن در سرکوب قوانین سنتی باسک و نظام نهادی خاص خود، تسلیم اقتصادی در برابر فرانسه و اسپانیا و ناپدید شدن نشانه‌های هویت است. راه حل همه این مشکلات، بازگرداندن استقلال، با قطع پیوندهای سیاسی با فرانسه و اسپانیا و ایجاد یک دولت باسک با حاکمیت خاص خود است.در پایان قرن نوزدهم، آرانا آشکارا با کارلیست‌ها ، پیشینه اولیه‌اش، متفاوت بود. او دیدگاه‌های خود را با ایدئولوژی‌ای متمرکز بر خلوص نژاد باسک و برتری اخلاقی ادعایی آن بر سایر اسپانیایی‌ها (مشتق‌شده
اخلاقی ادعایی آن بر سایر اسپانیایی‌ها (مشتق‌شده از سیستم "limpieza de sangre" اسپانیای عصر مدرن ) و مخالفت عمیق با مهاجرت گسترده سایر اسپانیایی‌ها به کشور باسک همراه کرد. مهاجرت پس از رونق تولید در انقلاب صنعتی مرتبط با صادرات سنگ معدن به انگلستان و خصوصی‌سازی زمین‌های اشتراکی و بهره‌برداری‌ها (معادن) با از دست رفتن "منابع طبیعی" آغاز شده بود . آرانا در سال ۱۹۰۳، چند ماه پس از انتشار بیانیه‌ای جنجالی که در آن از عقاید سابق خود در دوران زندان به دلیل حمایت از استقلال کوبا دست کشیده بود، درگذشت. تنها چند ماه
استقلال کوبا دست کشیده بود، درگذشت. تنها چند ماه پس از آنکه رهبر باسک، تئودور روزولت، رئیس‌جمهور آمریکا، را به خاطر حمایتش از کوبا تبریک گفت . ماهیت آن سند هنوز جای بحث دارد. لوئیس آرانا رهبری حزب ملی‌گرای باسک را بر عهده گرفت. در اوایل قرن بیستم، ناسیونالیسم باسک، از هسته‌ی مشتاقان (که خود بومی باسک نبودند) در بیلبائو توسعه یافت تا کارلیست‌های کشاورز در بیسکای و گیپوزکوا را در خود جای دهد. بذرهای ناسیونالیسم باسک اولیه نیز در اوایل قرن بیستم در ناوار و آلابا (آرانزادی، ایروخو، آگیره و غیره) در گرماگرم
آلابا (آرانزادی، ایروخو، آگیره و غیره) در گرماگرم گامازادا "(" ۱۸۹۳-۱۸۹۴) شکوفا شد. [ "نیازمند منبع" ] تاریخ مدرن. این جنبش بدون هیچ مشکل عمده‌ای از دیکتاتوری میگل پریمو د ریورا تحت پوشش انجمن‌های فرهنگی و ورزشی جان سالم به در برد. حزب ملی‌گرای باسک در اوایل دهه ۲۰ میلادی دچار انشعاب شد و « "کمیون ناسیونالیستا واسکا»" ایجاد شد. ملی‌گرایان باسک در حمایت از کلیسای کاتولیک به عنوان سدی در برابر چپ‌گرایی ضد روحانیت در بیشتر استان‌های باسک، با کارلیسم متحد شدند، اگرچه با روی کار آمدن جمهوری دوم اسپانیا (۱۹۳۱)
اگرچه با روی کار آمدن جمهوری دوم اسپانیا (۱۹۳۱) اتحادها شروع به تغییر کرد. با آغاز جمهوری دوم اسپانیا ، گروه کوچکی از ملی‌گرایان سکولار باسک، بذر اتحاد باسک-اروپا را کاشته بودند ، در حالی که حزب باسک به کاتولیک‌های سنتی خود پایبند بود. با این حال، عدم حمایت جناح کارلیست از قانون باسک در سال ۱۹۳۲ و رادیکال شدن گفتمان ضد جمهوری‌خواهانه آنها، ملی‌گرایان باسک را در معرض اتحادهای جدید با احزاب جمهوری‌خواه و چپ‌گرا قرار داد و به تدریج به سمت موضع دموکرات‌های مسیحی متمایل به نوعی سازش با چپ‌ها تغییر جهت داد. در
متمایل به نوعی سازش با چپ‌ها تغییر جهت داد. در سال ۱۹۳۶، بخش اصلی حزب دموکرات مسیحی PNV در جنگ داخلی اسپانیا از جمهوری دوم اسپانیا جانبداری کرد . وعده خودمختاری بر اختلافات ایدئولوژیک، به ویژه در مورد مسائل مذهبی، ارجحیت داشت و PNV تصمیم گرفت از دولت جمهوری قانونی حمایت کند . پس از متوقف کردن شورشیان نظامی راست افراطی در اینتکسورتا (مرز بیسکای-گیپوسکوا)، در اکتبر ۱۹۳۶ خودمختاری حاصل شد . یک دولت جمهوری خودمختار باسک تأسیس شد که خوزه آنتونیو آگیره (PNV) به عنوان لهنداکاری (رئیس جمهور) و وزرایی از PNV و سایر