payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کوزوو آن را به طور گسترده به تبلیغات صربستان نسبت می‌دهند. در روز اعلام این خبر، معاون نخست وزیر، انور خوجهاج، علناً توییت کرد: "صربستان به تبلیغات تهاجمی خود علیه کوزوو در مرحله بین‌المللی ادامه می‌دهد. [...] برای دفاع از منافع حیاتی ما، دولت کوزوو امروز تصمیم گرفته است که تعرفه گمرکی را به 100٪ افزایش دهد. [...]" در اول آوریل 2020، کوزوو مالیات 100 درصدی را لغو کرد. جداسازی شبکه‌های انتقال انرژی. در آوریل 2020، اپراتور سیستم انتقال کوزوو، KOSTT ، رسماً از طریق رأی‌گیری توسط شبکه اروپایی اپراتورهای سیستم
طریق رأی‌گیری توسط شبکه اروپایی اپراتورهای سیستم انتقال برق، ENTSO-E ، از شرکت Elektromreža Srbije جدا شد و راه را برای تبدیل شدن کوزوو به یک منطقه نظارتی مستقل برای برق هموار کرد. این توافق در صربستان مورد انتقاد قرار گرفت و آنها پریشتینا و تیرانا را به دنبال کردن "آلبانیای بزرگ انرژی" متهم کردند. مارکو جوریچ، رابط دولت صربستان برای کوزوو، بیانیه‌ای منتشر کرد و گفت: "صربستان مالک و سازنده شبکه‌های برق در کوزوو و متوهیا است که شواهد فراوانی برای آن وجود دارد." توافقنامه واشنگتن ۲۰۲۰. نوشتار اصلی:
وجود دارد." توافقنامه واشنگتن ۲۰۲۰. نوشتار اصلی: توافق‌نامه‌های عادی‌سازی اقتصادی کوزوو و صربستان در 4 سپتامبر 2020، تحت توافقی که با میانجیگری ایالات متحده حاصل شد ، صربستان و کوزوو توافق کردند که روابط اقتصادی خود را عادی‌سازی کنند. این توافق شامل ترانزیت آزادتر، از جمله از طریق راه‌آهن و جاده خواهد بود، در حالی که هر دو طرف موافقت کردند که با بانک صادرات-واردات ایالات متحده و شرکت مالی توسعه بین‌المللی ایالات متحده همکاری کنند و به منطقه شنگن کوچک بپیوندند ، اما همچنین ارتباطات ریلی بین آنها مانند نیش -
، اما همچنین ارتباطات ریلی بین آنها مانند نیش - پریستینا و پریشتینا- مرداره را آغاز کنند و شبکه ریلی بلگراد-پریستینا را با یک بندر عمیق در سواحل دریای آدریاتیک متصل کنند. آنها همچنین یک مطالعه امکان‌سنجی با وزارت انرژی ایالات متحده در مورد دریاچه مشترک گازیوودا که در مرز بین دو کشور قرار دارد، انجام خواهند داد . علاوه بر توافق اقتصادی، صربستان موافقت کرد که سفارت خود در اسرائیل را از ژوئن 2021 از تل‌آویو به اورشلیم منتقل کند و اسرائیل و کوزوو موافقت کردند که یکدیگر را به رسمیت بشناسند . مذاکرات بروکسل
که یکدیگر را به رسمیت بشناسند . مذاکرات بروکسل ۲۰۲۰. در 7 سپتامبر، الکساندر ووچیچ ، رئیس جمهور صربستان، و عبدالله هوتی ، نخست وزیر کوزوو، برای مذاکراتی در بروکسل به میزبانی جوزپ بورل تحت نظارت اتحادیه اروپا دیدار کردند . در یک کنفرانس مطبوعاتی پس از مذاکرات، نماینده ویژه اتحادیه اروپا برای گفتگوی صربستان و کوزوو، میروسلاو لایچاک ، اظهار داشت که "پیشرفت کاملی" در زمینه‌های همکاری اقتصادی، افراد مفقود و آوارگان حاصل شده است. قرار بود ووچیچ و هوتی در 28 سپتامبر 2020 دوباره در بروکسل دیدار کنند که در آنجا در
2020 دوباره در بروکسل دیدار کنند که در آنجا در مورد ترتیبات مربوط به جوامع اقلیت، حل و فصل دعاوی مالی متقابل و املاک بحث خواهند کرد و تلاش خواهند کرد تا به سمت یک توافق جامع‌تر پیشرفت کنند. جلسه دوم بعداً به تعویق افتاد، تا حدی به دلیل امتناع کوزوو از بحث در مورد تشکیل انجمن/جامعه شهرداری‌های با اکثریت صرب. تنش‌های ۲۰۲۲. نوشتار اصلی: بحران کوزوو شمالی ۲۰۲۲ در 31 ژوئیه، آژیرهای خطر در شمال کوزوو به صدا درآمدند که منجر به مسدود شدن جاده نزدیک گذرگاه مرزی جارینیه (واقع در شهرداری لپوساویچ ) توسط صرب‌های کوزوو
(واقع در شهرداری لپوساویچ ) توسط صرب‌های کوزوو شد. الکساندر ووچیچ، رئیس جمهور صربستان ، به رسانه‌ها گفت که صربستان «هرگز در موقعیتی پیچیده‌تر و دشوارتر [در رابطه با کوزوو] نسبت به امروز نبوده است». در 27 آگوست، گفتگوی تسهیل‌شده توسط اتحادیه اروپا بین جمهوری صربستان و جمهوری کوزوو، اختلاف در مورد اسناد شناسایی را حل و فصل کرد. صربستان موافقت کرد که اسناد ورود و خروج را برای دارندگان کارت شناسایی کوزوو لغو کند، در حالی که کوزوو متعهد شد از اجرای چنین اقداماتی برای دارندگان کارت شناسایی صربستان خودداری کند.
برای دارندگان کارت شناسایی صربستان خودداری کند. الکساندر ووچیچ، رئیس جمهور صربستان، اظهار داشت که مسئله کارت شناسایی "یک مشکل کوچک" است، اما مشکل پلاک خودرو "بسیار پیچیده‌تر" است. در 3 اکتبر 2022، حزب راست افراطی سوگند یاد کننده صربستان به همراه حزب مردم ، حزب دموکراتیک نوین صربستان و دووری ، بیانیه مشترکی را برای «ادغام مجدد کوزوو در نظم قانونی و قانون اساسی صربستان» در اکتبر 2022 امضا کردند. توافق‌نامه اوهرید ۲۰۲۳. نوشتار اصلی: توافق‌نامه اوهرید ۲۰۲۳ در دسامبر 2022، اتحادیه اروپا پیش‌نویس توافق‌نامه‌ای
دسامبر 2022، اتحادیه اروپا پیش‌نویس توافق‌نامه‌ای را در اجلاس اتحادیه اروپا و بالکان غربی در تیرانا به مقامات صربستان و کوزوو ارائه داد. این توافق‌نامه پیشنهادی بر اساس پیش‌نویس قبلی است که توسط دولت‌های فرانسه و آلمان در اوایل سال 2022 تهیه شده بود. طبق مفاد پیش‌نویس توافق‌نامه، هر دو طرف موافقت می‌کنند که «روابط همسایگی عادی و حسن همجواری را بر اساس حقوق برابر با یکدیگر توسعه دهند» و «هر دو طرف اسناد و نمادهای ملی یکدیگر، از جمله گذرنامه‌ها، دیپلم‌ها، پلاک‌های خودرو و مهرهای گمرکی را به رسمیت بشناسند.»
خودرو و مهرهای گمرکی را به رسمیت بشناسند.» پیش‌نویس توافق‌نامه همچنین می‌افزاید که صربستان با عضویت کوزوو در هیچ سازمان بین‌المللی مخالفت نخواهد کرد و کوزوو «سطح مناسبی از خودمدیریتی را برای جامعه صرب‌ها در کوزوو» تشکیل خواهد داد. هر دو طرف در پایتخت‌های مربوطه خود، مأموریت‌های دائمی را مبادله خواهند کرد. این پیشنهاد همچنین امکان تشکیل یک کمیسیون مشترک به ریاست اتحادیه اروپا را برای نظارت بر اجرای آن فراهم می‌کند. اتحادیه اروپا امیدوار است که این توافق‌نامه تا پایان سال 2023 امضا شود و انتظار می‌رود
تا پایان سال 2023 امضا شود و انتظار می‌رود مذاکرات در مورد توافق‌نامه پیشنهادی در اواسط ژانویه آغاز شود. گزارش شده است که متن نهایی، که با عنوان «توافقنامه در مسیر عادی‌سازی روابط بین کوزوو و صربستان» شناخته می‌شود، در اصل توسط آلبین کورتی ، نخست‌وزیر کوزوو ، و الکساندر ووچیچ ، رئیس‌جمهور صربستان، در 27 فوریه 2023 در نشستی در بروکسل با جوزپ بورل، نماینده عالی اتحادیه اروپا در امور خارجه و سیاست امنیتی و میروسلاو لایچاک ، نماینده ویژه اتحادیه اروپا برای گفتگوی بلگراد-پریستینا، مورد توافق قرار گرفته است .
بلگراد-پریستینا، مورد توافق قرار گرفته است . کورتی و ووچیچ در 18 مارس دوباره در اوهرید ، مقدونیه شمالی، دیدار کردند و به صورت شفاهی نقشه راهی را برای اجرای این توافق‌نامه پذیرفتند. نامزدی کوزوو برای عضویت در شورای اروپا. از سال 2022، کوزوو در تلاش برای پیوستن به شورای اروپا بوده است . در اوایل ماه مارس، با پایان دادن به بن‌بست هشت ساله و اعطای 24 هکتار زمین مورد مناقشه به صومعه ارتدکس دکانیان صربستان، شانس عضویت خود را افزایش داد . در اواخر همان ماه، کمیته امور سیاسی و دموکراسی مجمع پارلمانی شورای اروپا ،
امور سیاسی و دموکراسی مجمع پارلمانی شورای اروپا ، علیرغم مخالفت شدید صربستان، به توصیه پیوستن کوزوو به این سازمان بین‌المللی حقوق بشر رأی داد. در پاسخ، صربستان تهدید کرد که در صورت پذیرش کوزوو، پس از بیش از 20 سال عضویت، از شورای اروپا خارج خواهد شد. الکساندر ووچیچ، رئیس جمهور صربستان، دورا باکویانیس، گزارشگر شورای اروپا را به دلیل توصیه عضویت کوزوو در پیش‌نویس نظر خود به مجمع، "زن شرم‌آوری" خواند. در آوریل 2023، صربستان به همراه آذربایجان ، قبرس ، گرجستان ، مجارستان ، رومانی و اسپانیا به عضویت کوزوو در
، مجارستان ، رومانی و اسپانیا به عضویت کوزوو در شورای اروپا رأی منفی دادند . با رأی منفی به عضویت کوزوو و تشویق سایر کشورها به این کار، به نظر می‌رسد صربستان مفاد توافقنامه اوهرید 2023 را نقض کرده است . دوره اخیر. در فوریه 2024، کوزوو سیاست فقط یورو را اجرا کرد. این امر اعتراضاتی را در شمال میتروویکا برانگیخت ، زیرا ارز دینار هنوز توسط صرب‌های کوزوو ، به ویژه در شمال با اکثریت صرب، روزانه استفاده می‌شد. پس از محکومیت توسط جامعه بین‌المللی، پریشتینا تصمیم گرفت یک دوره انتقالی سه ماهه ارائه دهد. بلگراد از
گرفت یک دوره انتقالی سه ماهه ارائه دهد. بلگراد از استفاده از یورو در روابط کوزوو و صربستان خودداری کرد و گفت که همچنان به تأمین مالی صرب‌های کوزوو با دینار ادامه خواهد داد. دولت کوزوو اعلام کرده است که این اقدامات به مبارزه با پولشویی و تروریسم کمک خواهد کرد . در 20 مه، پلیس در راستای سیاست خود مبنی بر غیرقانونی اعلام کردن ادامه استفاده از واحد پول صربستان در کوزوو، شش دفتر بانک پس‌انداز پست تحت مدیریت صربستان را در شمال تعطیل کرد. این عملیات چند روز پس از آن انجام شد که نشست دیگری که با تسهیل اتحادیه
از آن انجام شد که نشست دیگری که با تسهیل اتحادیه اروپا در بروکسل بین کوزوو و صربستان برگزار شد، نتیجه‌ای نداشت. در ماه اوت، پلیس کوزوو نه دفتر پستی که توسط پست صربستان ( Pošta Srbije ) اداره می‌شد را در شمال کوزوو تعطیل کرد. ایالات متحده، اتحادیه اروپا و صربستان این اقدامات را محکوم کردند و آنها را تلاشی برای شعله‌ور کردن درگیری خواندند. کارشناسان می‌گویند که به نظر می‌رسد گفتگو در مورد عادی‌سازی روابط بین کوزوو و صربستان به سمت یک سناریوی نگران‌کننده پیش می‌رود که در آن «هیچ راه‌حلی، راه‌حل نیست» ممکن است
که در آن «هیچ راه‌حلی، راه‌حل نیست» ممکن است به موضع پیش‌فرض جامعه بین‌المللی تبدیل شود. در ماه اکتبر، دولت کوزوو تصمیم گرفت ممنوعیت کالاهای صربستانی را که در ژوئن 2023 اعمال شده بود، در یک گذرگاه مرزی لغو کند. این امر بلوک تجارت آزاد در منطقه را مطابق با CEFTA آزاد کرد . نمایندگی. طبق مفاد توافقنامه بروکسل که در سال ۲۰۱۳ امضا شد، دولت‌های صربستان و کوزوو موافقت کردند که افسران رابط را در پایتخت‌های یکدیگر مستقر کنند. دفتر رابط کوزوو در بلگراد نماینده دولت کوزوو در صربستان است و به همین ترتیب دفتر رابط
کوزوو در صربستان است و به همین ترتیب دفتر رابط صربستان در پریشتینا نماینده دولت صربستان در کوزوو است. هر دوی این مأموریت‌ها توسط اتحادیه اروپا میزبانی می‌شوند . طبق مفاد توافقنامه اوهرید ۲۰۲۳ که توسط هر دو طرف پذیرفته شد، دفاتر رابط در هر کشور باید به مأموریت‌های دائمی ارتقا یابند. اقلیت ها. نوشتار‌های اصلی: آلبانیایی های صربستان از زمان بمباران یوگسلاوی در سال ۱۹۹۹، بخش بزرگی از صرب‌های کوزوو، مانند سایر اقلیت‌ها در سراسر استان، از خانه‌های خود آواره شده‌اند. بخش قابل توجهی از کلیساهای ارتدکس صربستان، و
بخش قابل توجهی از کلیساهای ارتدکس صربستان، و همچنین گورستان‌ها و خانه‌های صرب‌ها، تخریب یا ویران شده‌اند. دولت صربستان به کارگران زندانی صرب که از زندان لیپلیان اخراج شده بودند، قول داد که در صورت ترک مؤسسات کوزوو که در آنها کار می‌کردند، به آنها پول پرداخت کند و آنها نیز این کار را کردند. با این حال، هرگز پولی به آنها پرداخت نشد، بنابراین محاصره مرکز هماهنگی در گراچانیکا ادامه یافت . آنها ادعا می‌کنند که بلگراد ، به ویژه وزارت کوزوو، پولی را که برای ترک مؤسسات کوزوو به آنها وعده داده شده بود، پرداخت نکرده
کوزوو به آنها وعده داده شده بود، پرداخت نکرده است. صرب‌ها نیز با تشکیل مجلس خود به این موضوع واکنش نشان داده‌اند . در سال 2013، دولت صربستان به عنوان بخشی از توافق با دولت کوزوو ، مجامع اقلیت صرب در میتروویکای شمالی ، لپوساویچ ، زوچان و زوبین پوتوک را منحل کرد. در همان زمان، رئیس جمهور کوزوو قانونی را امضا کرد که به صرب‌های قومی در کوزوو به دلیل اقدامات گذشته مقاومت در برابر مقامات اجرای قانون کوزوو، عفو عمومی اعطا می‌کرد. کوزوو توجه قابل توجهی به اقلیت آلبانیایی تبار در صربستان دارد . اقلیت آلبانیایی تبار
تبار در صربستان دارد . اقلیت آلبانیایی تبار در صربستان از حقوق بیشتر مطابق با حقوق صرب ها در کوزوو حمایت کرده است. در سال 2013، عیسی مصطفی، که در آن زمان یکی از رهبران اپوزیسیون در کوزوو بود، با اشاره به توافق بروکسل گفت: "پس از اتمام برنامه اجرای این توافق، کوزوو و صربستان باید بحثی را در مورد موضوع حقوقی که آلبانیایی تبارهای ساکن پرشوو و صربستان از آن برخوردارند، آغاز کنند."
شکارچیان آلپ (ایتالیایی: Cacciatori delle Alpi) یک تیپ نظامی از داوطلبانی بود که توسط جوزپه گاریبالدی در ۲۰ فوریه ۱۸۵۹ در کونئو ایجاد شد تا به ارتش منظم ساردنی در آزادسازی در شمال لمباردی ایتالیا در جنگ دوم استقلال ایتالیا کمک کند. همانطور که از نامشان پیداست، پنج هنگ داوطلب این سپاه در آلپ فعالیت می‌کردند. از جمله پیروزی‌های آنها در جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹، می‌توان به پیروزی بر اتریشی‌ها در نبرد وارزه و نبرد سان فرمو اشاره کرد. این نام متعاقباً به واحدهایی از ارتش ایتالیا که سنت‌های آن را تداوم
واحدهایی از ارتش ایتالیا که سنت‌های آن را تداوم بخشیدند، منتقل شد؛ سپاهی که شامل پیاده‌نظام و واحدهای توپخانه خودکششی و صحرایی بود و با یونیفرم‌های معمولی و رسمی و کراوات‌های قرمز خود متمایز می‌شدند. آنها همچنین در طول جنگ سوم استقلال ایتالیا، بین ژوئن و ژوئیه ۱۸۶۶، در یک کارزار موفق در کنار پروس علیه اتریشی‌ها در جنوب غربی ترنتینو جنگیدند. در این رویداد، ۴۰ هزار داوطلب با دستیابی به یک پیروزی قاطع در نبرد بزسکا (۲۱ ژوئیه ۱۸۶۶) و در نتیجه رسیدن به شهر ترنتو، ارزش خود را نشان دادند. زمینه و قانون اساسی. در
ارزش خود را نشان دادند. زمینه و قانون اساسی. در سال ۱۸۵۹، پیه‌مونته شاهد هجوم قابل توجهی از تبعیدیان از دوک‌نشین‌های امیلیا، لومباردی-ونیتیا و ترنتینو بود که بسیاری از آنها مشتاق بودند زیر پرچم پادشاه ساردینیا ثبت نام کنند. تا ژوئن، پس از شروع جنگ، این تعداد به نزدیک به ۴۰ هزار نفر رسیده بود. گاریبالدی در خاطرات خود، به راهپیمایی معمول تبعیدیان از لومباردی-ونیتیا اشاره می‌آورد: این راهپیمایی از کومو، در امتداد مسیرهای قاچاق، با هدایت اسکورت‌های قاچاقچیان، عبور کرد و از مرز به کانتون مطیع تیچینو، که توسط یک
کرد و از مرز به کانتون مطیع تیچینو، که توسط یک دولت لیبرال نزدیک به کاوور اداره می‌شد، عبور کرد. تبعیدیان با عبور از مناطق لوگانو و مگادینو، از لوکارنو به صورت رایگان با کشتی‌های کوچک بخار مووم به «واپرت» به آرونا منتقل شدند، و از آنجا با قطار از طریق پیه‌مونته به ایستگاه پورتا سوسا تورین ادامه دادند. پس از ورود به تورین، مهاجران توسط کمیسیون استخدام مورد بررسی قرار می‌گرفتند که مناسب‌ترین افراد ۱۸ تا ۲۶ ساله را در ارتش سلطنتی ثبت نام می‌کرد. بقیه، از جمله کسانی که ایمان‌شان به جمهوری ثابت شده بود، به سپاه
که ایمان‌شان به جمهوری ثابت شده بود، به سپاه داوطلبان تازه تأسیس گاریبالدی اعزام می‌شدند. از ۲۰ فوریه ۱۸۵۹، نخستین انبار شکارچیان در کونئو، در صومعه سانتا کیارا، تأسیس شد. انبار دوم در ۲۰ مارس، در ساویلیانو، در صومعه سانتا مونیکا (که اکنون شعبه‌ای از دانشگاه تورین است) اضافه شد. این انبارها در واقع، پادگان‌هایی مجهز به محل اقامت و تسلیحات بودند. تشکیل سپاه داوطلب یا سپاه آزاد، آنطور که در آن زمان نامیده می‌شدند، در کنوانسیون نظامی دسامبر ۱۸۵۸ بین فرانسه و پادشاهی ساردینیا به صراحت ممنوع شده بود، اما کاوور
ساردینیا به صراحت ممنوع شده بود، اما کاوور یک راه گریز ابداع کرد: در فوریه ۱۸۵۹، او ماده‌ای را در اصلاحیه‌های قانون گارد ملی موجود گنجاند که به دولت اجازه می‌داد سپاه ویژه‌ای را با داوطلبانی که در فهرست گارد ملی ثبت شده بودند، تشکیل دهد. در نتیجه، با فرمان سلطنتی ۱۷ مارس، شکارچیان استورا به عنوان واحدی از گارد ملی تشکیل شدند و بدین ترتیب رسماً پیمان را نقض نکردند. بدیهی است که ناپلئون سوم حداقل مجبور بود این آزمایش را تحمل کند. بنابراین، شکارچیان در ابتدا به جای وزارت جنگ، تحت نظر وزارت کشور قرار گرفتند.
به جای وزارت جنگ، تحت نظر وزارت کشور قرار گرفتند. نکته قابل توجه این است که انبار ساویلیانو و انبار کونئو تحت فرماندهی سه نفر از گاریبالدی‌ها (نیکولا آردوینوی فراموش‌شده از دیانو مارینا، یکی از بنیانگذاران انجمن ملی تیراندازی، و جاکومو مدیچی، اولی، و انریکو کوزنتس و مدیچی، دومی) قرار گرفته بودند، هرچند گاریبالدی تا 17 مارس فرماندهی رسمی را بر عهده نگرفت. به همین دلیل، دو نفر اول به سرهنگ دومی در ارتش سلطنتی و سومی به سرلشکری (با حکم 25 آوریل 1859) ارتقا یافته بودند. آغاز خصومت‌ها. در 16 مارس 1859، انبار
بودند. آغاز خصومت‌ها. در 16 مارس 1859، انبار کونئو شروع به ثبت نام برای تشکیل هنگ اول کرد. در 7 آوریل، هنگ دوم شکارچیان آلپ تشکیل خود را آغاز کرد و در 17 آوریل، هنگ شکارچیان آپنین (Apennine) (در یک انبار جدید در آوکی (Acqui)) تشکیل شد. ژنرال چالدینی به همراه چندین افسر برسالیری که توسط آنها آموزش دیده بودند، تحت فرماندهی دو سرهنگ دوم، کوزنتس و مدیچی که قبلاً به آنها اشاره شد، با درجه سرهنگ دومی، از فرماندهان آنها، مسئول سازماندهی آنها شدند. پس از اعلام جنگ اتریش در 24 آوریل، یک دسته از راهنمایان سواره نظام
در 24 آوریل، یک دسته از راهنمایان سواره نظام و یک دسته از کارابینیرهای جنوایی به هنگ اول کوزنتس و هنگ دوم مدیچی پیوستند. این یک تیپ سبک وزن بود، تقریباً 1100 نفر در هر هنگ، بدون توپ یا سواره نظام (به استثنای اسکادران راهنمایان سواره نظام)، با تسلیحات و تجهیزات ضعیف اما با لباس فرم ارتش پیه‌مونته، با روحیه جنگی قوی و رهبری افسران باتجربه، که همگی کهنه سربازان جنگ‌های 1848-1849 بودند. در طول درگیری، این تیپ به تدریج گسترش یافت. در ۴ مه، تشکیل سومین هنگ شکارچیان آلپ (تحت فرماندهی آردوینو) آغاز شد که در ۸ مه
آلپ (تحت فرماندهی آردوینو) آغاز شد که در ۸ مه به تیپ گاریبالدی پیوست. در ۱۴ مه، با گسترش واحد کارابینیری جنوایی، گروهان اول برسالیری تشکیل شد. در ۲۷ مه، گروه‌های آمبولانس و پرستاری در کونئو تشکیل شدند. در ۳۰ مه، توپخانه و واحد قطار تشکیل شدند. در ۶ ژوئن، یک گروهان مهندس حفاری در کونئو تشکیل شد. با تقویت‌های جدید که اکنون کاملاً مجهز بودند، این تیپ به ۳۵۰۰ نفر رسید. در ۲ ژوئن، شکارچیان آپنین، متشکل از یک هنگ چهار گردان و تقریباً ۱۸۰۰ نفر، اضافه شدند. در اول ژوئیه، به هنگ چهارم شکارچیان آلپ (تحت فرماندهی
ژوئیه، به هنگ چهارم شکارچیان آلپ (تحت فرماندهی کامیلو بالدونی) تغییر نام داد و تنها در ۸ ژوئیه، روز آغاز دورهای مقدماتی آتش‌بس ویلافرانکا که سه روز بعد، در ۱۱ ژوئیه، امضا شد، به سوندریو رسید و تحت فرماندهی ژنرال گاریبالدی قرار گرفت. در ۲۱ ژوئن، یک گردان از نوجوانان در سه گروهان سازماندهی شد. ورود به نبرد. در ۲۹ آوریل ۱۸۵۹، اتریشی‌ها با استناد به امتناع پیه‌مونته‌ها از توقف ثبت نام تبعیدیان، به پادشاهی ساردینیا اعلام جنگ کردند. کاچاتوری‌ها در ابتدا در کازاله مستقر شدند و بخش عمده‌ای از ارتش پیه‌مونته بین
مستقر شدند و بخش عمده‌ای از ارتش پیه‌مونته بین آلساندریا، والنزا و کازاله منتظر ماندند. هنگامی که اتریشی‌ها در ۸ مه از نووارا به سمت تورین پیشروی کردند، داوطلبان در چیواسو مستقر شدند. هنگامی که مهاجمان در ۱۰ مه شروع به عقب‌نشینی به سمت لومباردی کردند، آنها را از نزدیک، از طریق بیلا و بورگومانرو، دنبال کردند تا اینکه در ۲۲ مه به آرونا رسیدند، جایی که گاریبالدی با تظاهر، اردوگاه‌هایی را برای فریب اتریشی‌ها انتخاب کرد. از آنجا، در شب ۲۲-۲۳ مه، دو گروهان از رودخانه تیچینو در کاستلتو عبور کردند و به طور
از رودخانه تیچینو در کاستلتو عبور کردند و به طور غیرمنتظره‌ای سستو کالنده را اشغال کردند. در آنجا، پل شناور روی رودخانه تیچینو دوباره برقرار شد و کل تیپ از آن عبور کرد و وارد لومباردی شد. پس از اشغال وارزه، در ۲۶ مه با ستوان مارشال کارل فون اوربان که از کومو خارج شده بود، روبرو شدند و با تلفات عقب‌نشینی کردند (نبرد وارزه). اوربان ۲۲ کشته، ۶۲ زخمی و یک اسیر از دست داد، در حالی که تقریباً ۸۵ داوطلب، از جمله زخمی‌ها و مفقودین، از جمله ارنستو کایرولی از پاویا، اولین نفر از چهار برادر کایرولی که در نبرد کشته
اولین نفر از چهار برادر کایرولی که در نبرد کشته شدند، در این نبرد شرکت داشتند. هدف استراتژیک گاریبالدی. گفتنی است که در ۲۰ مه (نبرد مونته‌بلو)، اتریشی‌ها هنوز در موقعیت خوبی در آن سوی رودخانه پو در قلمرو پیه‌مونته قرار داشتند و در ۳۰ مه، اتریشی‌ها در نبرد پالسترو، درست آن سوی ورچلی، در اعماق پیه‌مونته، به پیه‌مونته‌ها حمله می‌کردند. اتریشی‌ها قطعاً تنها در ۴ ژوئن، روز نبرد ماژنتا، از رودخانه تیچینو عبور می‌کردند. بنابراین، گاریبالدی نه برای حمایت از پیشروی فرانسوی-پیه‌مونته آمد و نه (به دلیل خصومت سیاسی با
آمد و نه (به دلیل خصومت سیاسی با جنگ انقلابی) برای تحریک شهرهای لومبارد به شورش، بلکه هدف او، ترساندن اتریشی‌ها و مجبور کردن آنها به اعزام نیرو به جبهه ثانویه بود که به خوبی در این امر موفق شد. اگر قرار بود اتفاقی بیفتد، این اتریشی‌ها بودند که نگران قیام‌های شهری بودند و از خاطره پنج روز میلان، ده روز برشا که به همان نسبت خونین‌تر بود و قیام‌های مشابه در سایر شهرهای لومبارد وحشت داشتند. راهپیمایی به سوی کومو. در ۲۷ مه، داوطلبان به سمت کومو، که در آن زمان مهم‌ترین شهر در شمال لمباردی و پایگاه اتریش بود،
مهم‌ترین شهر در شمال لمباردی و پایگاه اتریش بود، حرکت کردند. دو مسیر در دسترس بود: مسیر جنوبی، از طریق مالناته، سولبیاته و اولگیاته، از جنوب وارد کومو می‌شد؛ مسیر شمالی (که اکنون مسیر «گاریبالدینا» نامیده می‌شود) از مالناته به سمت شمال به اوگیاته منشعب می‌شد و از طریق کاوالاسکا، از تپه‌های مجاور شهر از غرب، از طریق گذرگاهی باریک به سمت شمال در کنار مرز سوئیس (که اکنون برای علاقه‌مندان به جیرو دی لمباردیا به عنوان گذرگاه سان فرمو شناخته می‌شود) وارد کومو می‌شد. در این شرایط نامعلوم، اوربان نیروهای خود را
در این شرایط نامعلوم، اوربان نیروهای خود را بین سان فرمو در شمال و چیولو در جنوب مستقر کرده بود، با پاسگاه‌هایی در رودخانه لورا، شش کیلومتری غرب به سمت وارزه، و نیروهای ذخیره در مرکز نزدیک مونتانو لوچینو. علاوه بر تیپ روپرشت که در وارزه جنگیده بود، اوربان می‌توانست تیپ آگوستین را که در این میان به عنوان نیروی کمکی رسیده بود، مستقر کند. گاریبالدی از وارزه، از طریق مالناته و بیناگو تا اولگیاته شروع به پیشروی کرد و این تصور را ایجاد کرد که می‌خواهد از جنوب عبور کند، اما از آنجا از طریق پاره و کاوالاسکا به سمت
کند، اما از آنجا از طریق پاره و کاوالاسکا به سمت شمال و به سمت سن فرمو تغییر مسیر داد. نبرد سان فرمو. گاریبالدی پس از رسیدن به کاوالاسکا، ستاد مرکزی خود را در آنجا مستقر کرد. گاریبالدی از کاوالاسکا تصمیم گرفت به مواضع اتریشی‌ها در سان فرمو حمله کند و پیروزی آشکاری به دست آورد. در میان کشته‌شدگان در صفوف کاچاتوری، کاپیتان کارلو د کریستوفوریس، که رهبری حمله به روستای سان فرمو (نبرد سان فرمو) را بر عهده داشت، حضور داشت. اوربان، با توجه به شورشی که تنها ۱۱ سال قبل منجر به تسلیم نیروهای اتریشی معادل نیروهای
قبل منجر به تسلیم نیروهای اتریشی معادل نیروهای خودش شده بود (پنج روز کومو)، به مونتزا عقب‌نشینی کرد. وقتی خبر این وقایع به لکو، که از نیروهای اتریشی محروم شده بود، رسید، معاونان شهرداری، کامپلی و کوریونی، به همراه ۱۹ عضو شورا، به سند الحاق به پادشاهی ساردینیا رأی دادند. میراث. لشکر بیست و دوم پیاده نظام «شکارچیان آلپ» در جنگ جهانی دوم به نام واحد شکارچیان آلپ نامگذاری شد. مطالب مرتبط. هنگ ۵۲ پیاده نظام "آلپی" حمله به ترنتینو (۱۸۶۶) شکارچیان آفریقا
محدودیت‌های دینی بر حقوق انسانی زنان به بررسی حقوقی می‌پردازد که در ادیان مختلف از زنان سلب یا محدود شده است. این محدودیت‌ها بیشتر در زمینه‌های آزادی پوشش، حق ارث، شهادت زنان، حق طلاق، حق مسافرت، حق مسکن و مشارکت اجتماعی و مذهبی دیده می‌شود. جمع‌بندی. بررسی ادیان نشان می‌دهد که محدودیت‌هایی بر حقوق زنان، به‌ویژه پس از ازدواج، در حوزه‌هایی چون مسافرت، سکونت، مالکیت، طلاق، شهادت و پوشش دیده می‌شود. شدت و نوع این محدودیت‌ها در هر دین متفاوت است، اما در همهٔ موارد، جنبش‌های نوین حقوق زنان و اصلاحات قانونی تلاش
جنبش‌های نوین حقوق زنان و اصلاحات قانونی تلاش کرده‌اند این محدودیت‌ها را کاهش دهند یا برطرف کنند.
سیمونه چینکوگرانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای اینتر میلان زیر ۲۳ سال در پست مدافع بازی می‌کند. دوران باشگاهی. ساسولو. چینکوگرانو در سن ۱۷ سالگی به آکادمی جوانان ساسولو پیوست. او در ابتدا به عنوان مهاجم به کار گرفته می‌شد اما به تدریج و به لطف ویژگی‌های فیزیکی‌اش به یک مدافع کناری تهاجمی تبدیل شد که توانایی خلق پاس گل و همچنین گلزنی را داشت. او همراه با "نرووردی" موفق به کسب دو دوره جام ویارجو شد و نقشی کلیدی در قهرمانی کمپیوناتوی پرایماورا ۱ فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۴ ایفا کرد و در ۳۵
پرایماورا ۱ فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۴ ایفا کرد و در ۳۵ بازی پنج گل و یک پاس گل به ثبت رساند. قرض به ریمینی. در ۲ اوت ۲۰۲۴، چینکوگرانو نخستین انتقال حرفه‌ای خود را انجام داد و به صورت قرضی به ریمینی در سری سی پیوست. او در مدت حضورش در این تیم کمک کرد تا ریمینی نخستین عنوان تاریخی کوپا ایتالیا سری سی خود را به دست آورد. قرض به اینتر میلان زیر ۲۳ سال. در ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۵، چینکوگرانو به اینتر میلان زیر ۲۳ سال، تیم ذخیره تازه‌تأسیس اینتر میلان پیوست. این انتقال به صورت قرضی و با گزینه خرید دائمی صورت گرفت. زندگی شخصی. او در
با گزینه خرید دائمی صورت گرفت. زندگی شخصی. او در ایتالیا متولد شد و به دلیل ریشه‌های آرژانتینی دارای تابعیت دوگانه است.
کیک پنیر باسکی، همچنین به عنوان کیک پنیر سن سباستین یا کیک پنیر سوخته باسکی شناخته می‌شود (به باسکی: "euskal gazta-tarta"، به اسپانیایی: "tarta de queso vasca")، یک کیک پنیر بدون پایه است که از سرزمین باسک، اسپانیا منشأ گرفته است. این کیک دارای پوسته‌ای کاراملی و تقریباً سوخته و داخلی خامه‌ای و شبیه به کرم (کاستارد) است که با پختن در دماهای بالا به دست می‌آید. تاریخچه. چیزکیک باسک در سال ۱۹۸۸ توسط سانتیاگو ریورا در بار پینتچوی او، لا وینیا، در سن سباستین، شهری ساحلی در سرزمین باسک، اسپانیا، ابداع شد. این
شهری ساحلی در سرزمین باسک، اسپانیا، ابداع شد. این کیک در دهه ۲۰۱۰ به لطف دستور پخت منتشر شده توسط نویسنده بریتانیایی غذا ، نایجلا لاوسون، به محبوبیت آنلاین دست یافت. در سال ۲۰۲۱، چیزکیک باسک به‌طور گسترده در اینستاگرام به اشتراک گذاشته شد و در بریتانیا «همه‌گیر» گشت. در همان سال، "نیویورک تایمز" آن را به عنوان «طعم سال» فهرست کرد. آماده‌سازی. کیک پنیر باسکی دارای پوسته‌ای کاراملی و تقریباً سوخته و داخلی خامه‌ای و شبیه به کرم است که با پخت در دماهای بالا به دست می‌آید. طعم آن به‌طور ملایمی شیرین است و دارای
می‌آید. طعم آن به‌طور ملایمی شیرین است و دارای نت‌های کاراملی و نشانه‌هایی از تلخی ناشی از رویه قهوه‌ای شده است. سرآشپزها مواد افزودنی مانند وانیل، پوست مرکبات یا سس شیرین‌دار را به آن اضافه کرده‌اند.
ادواردو پیرانیولو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای ساسولو در پست مدافع بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. پیرانیولو که محصول آکادمی پادوا برای ۶ سال بود، در سال ۲۰۱۸ به آکادمی نوجوانان ساسولو پیوست. در ۲۰ دسامبر ۲۰۲۲، او اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با ساسولو تا سال ۲۰۲۷ امضا کرد. در ۸ ژوئیه ۲۰۲۳، او به صورت قرضی برای یک فصل به رجانا در سری بی پیوست. او اولین بازی خود برای رجانا را در پیروزی ۶–۲
او اولین بازی خود برای رجانا را در پیروزی ۶–۲ در کوپا ایتالیا مقابل پسکارا در ۶ اوت ۲۰۲۳ انجام داد. پس از فصل موفقیت‌آمیز در رجانا با ۴ گل در ۳۴ بازی، پیرانیولو در ۶ ژوئن ۲۰۲۴ برای فصل بعدی به ساسولو بازگشت. در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۴، قرارداد حرفه‌ای خود را تا سال ۲۰۲۹ تمدید کرد. او به ساسولو کمک کرد تا قهرمان سری بی ۲۰۲۴–۲۵ شود و تیم را به سری آ صعود دهد. دوران ملی. پیرانیولو در مه ۲۰۲۴ برای حضور در تورنوی موریس رولو ۲۰۲۴ به تیم زیر ۲۱ سال ایتالیا دعوت شد. افتخارات. ساسولو