payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است. بقایایی مربوط به شینسنگومی وجود دارد، از جمله زخم شمشیری که گفته می‌شود هنگام ترور سریزاوا کامو ایجاد شده است. شینسنگومی و شینتوکو-جی. معبد شینتوکو-جی همچنین به عنوان اولین صحنه برایشینسنگومی‌ها شناخته می‌شود، کسانی که در اواخر دوره ادو (پایان شوگون‌سالاری توکوگاوا) فعال بودند. در سالن اصلی معبد شینتوکو-جی بود که کیوکاوا هاچیرو، رهبر روشی-گومی، سلف شینسنگومی، که به کیوتو آمده بود، روشی‌ها (رونین‌ها) را جمع کرد و سخنرانی بزرگی ایراد کرد. کیوکاوا و افرادش به ادو بازگشتند و گفتند که از سوننو-جوئی («به
به ادو بازگشتند و گفتند که از سوننو-جوئی («به امپراتور احترام می‌گذارند و بربرها را بیرون می‌کنند») پیروی می‌کنند، اما گروه کوندو ایسامی که در اقامتگاه یاگی اقامت داشتند، روشی-گومی به رهبری کیوکاوا را ترک کردند و گفتند: «نقش ما حفظ قدرت شوگون‌سالاری است» و در کیوتو ماندند. این تولد شینسنگومی بود. در ۲۳ فوریه ۱۸۶۳، کوندو ایسامی و هفت عضو دیگر از خاندان شیئیکان که به عنوان بخشی از روشیگومی (گروهی از سامورایی‌های بدون ارباب) به کیوتو آمده بودند، به همراه سریزاوا کامو، نیمی نیشیکی، هیرایاما گورو، هیرایاما
کامو، نیمی نیشیکی، هیرایاما گورو، هیرایاما جوسوکه و نوگوچی کنجی، در این مهمانخانه اقامت کردند. پس از آن، هنگامی که روشیگومی‌ها به ادو عقب‌نشینی کردند، ۱۳ نفر از جمله سریزاوا کامو و کوندو ایسامی در اقامتگاه یاگی‌ها باقی ماندند و در ۱۶ مارس همان سال، تابلویی با عنوان «اقامتگاه‌های شینسنگومی در قلمرو ماتسودایرا هیگونوکامی» بر روی تیر دروازه سمت راست اقامتگاه یاگی‌ها آویزان شد. در ۱۸ سپتامبر همان سال، سریزاوا کامو، هیرایاما گورو و دو نفر دیگر در اتاق داخلی اقامتگاه یاگی ترور شدند. در ۱ ژوئن ۱۹۸۳، این بنا توسط
یاگی ترور شدند. در ۱ ژوئن ۱۹۸۳، این بنا توسط شهر کیوتو به عنوان یک دارایی فرهنگی ملموس تعیین شد.
اوکیتا میتسو ; – ) خواهر بزرگ سوجی اوکیتا، فرمانده واحد اول شینسنگومی اهل ژاپن بود.
سابینا گادکی (زاده ) بازیگر و مدل آمریکایی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های شگفت‌انگیز عجیب، دارودسته و به ویلیتس خوش آمدید اشاره کرد.
کیدو ماتسوکو ( یا ایکوماتسو; – ) یک گیشا اهل ژاپن بود. او معشوقه (و بعدها همسر) کاتسورا کوگورو (بعدها کیدو تاکایوشی) بود که یکی از سه قهرمان برجسته نوسازی میجی شد.
ماینوئومی شوهی (؛ زادهٔ ) ریکیشی اهل ژاپن است. بازنشستگی از سومو. مینومی پس از بازنشستگی از رینگ، تصمیم گرفت که به عنوان مربی در سومو باقی نماند، تصمیمی که باعث ایجاد برخی ناآرامی‌ها در انجمن سومو در زمانی شد که محبوبیت این ورزش در پایین‌ترین حد خود بود. در عوض، او حرفه جدیدی را به عنوان یک شخصیت تلویزیونی آغاز کرد. هنوز هم می‌توان صدای او را در حال تفسیر برنامه‌های سوموی ان‌اچ‌کی شنید. او پیشنهادهای بسیاری از احزاب سیاسی را برای نامزدی به عنوان کاندیدای آنها رد کرده است. او در فیلم هالیوودی خاطرات یک گیشا
رد کرده است. او در فیلم هالیوودی خاطرات یک گیشا (فیلم) محصول ۲۰۰۵ به عنوان یک کشتی‌گیر سومو، با نام واقعی شوهی ناگائو، ظاهر شد. او همچنین در اصطبل ساکایگاوا (که توسط هم‌تمرینی سابقش، ریوگوکو، اداره می‌شد) به عنوان دستیار مربی کار کرده است. در سال ۲۰۱۵، او کتابی با عنوان «"چرا ژاپنی‌ها نمی‌توانند یوکوزونا شوند؟"» منتشر کرد. که در آن او استدلال کرد که به دلیل سبک زندگی غنی‌شان، جوانان ژاپنی فاقد «روحیه تشنه» کشتی‌گیران مغولی هستند که بر رده‌های بالای کشتی تسلط یافته بودند.
دایشی نوبویوکی (؛ زادهٔ ) ریکیشی، و خواننده اهل ژاپن است.
قانون تابعیت لسوتو توسط قانون اساسی لسوتو (پس از اصلاحات)، فرمان تابعیت لسوتو و اصلاحات آن، قانون پناهندگان ۱۹۸۳، و همچنین معاهدات بین‌المللی که این کشور به آن‌ها پیوسته است، تنظیم می‌شود. این قوانین مشخص می‌کنند که چه کسانی تابع لسوتو هستند یا واجد شرایط تابعیت این کشور به شمار می‌روند. راه‌های قانونی برای کسب تابعیت، که به معنای عضویت رسمی حقوقی در یک کشور است، با رابطه داخلی حقوق و وظایف بین یک تبعه و کشورش که به آن شهروندی گفته می‌شود، تفاوت دارد. تابعیت رابطه فرد با دولت تحت حقوق بین‌الملل را توصیف
رابطه فرد با دولت تحت حقوق بین‌الملل را توصیف می‌کند، در حالی که شهروندی رابطه داخلی فرد با کشور است. در بریتانیا و به تبع آن در کشورهای مشترک‌المنافع، اگرچه این دو اصطلاح در خارج از حقوق اغلب به صورت مترادف استفاده می‌شوند، تحت قوانین متفاوتی قرار دارند و توسط مراجع مختلفی تنظیم می‌شوند. تابعیت باسوتو معمولاً بر اساس اصل خاک (متولد شدن در لسوتو) یا اصل خون (متولد شدن در لسوتو یا خارج از کشور از والدینی که تابعیت باسوتو دارند) به دست می‌آید. همچنین ممکن است تابعیت به افرادی که به کشور وابستگی دارند یا به
تابعیت به افرادی که به کشور وابستگی دارند یا به ساکن دائمی که برای مدت مشخصی در کشور زندگی کرده، از طریق اعطای تابعیت اعطا شود. کسب تابعیت. تابعیت در لسوتو از طریق تولد یا با تبعیه در مراحل بعدی زندگی قابل کسب است. از طریق تولد. افراد زیر در هنگام تولد تابع لسوتو شناخته می‌شوند: کودکانی که در قلمرو لسوتو و از یکی از والدین باسوتو به دنیا آمده باشند، مشروط بر اینکه والدین دارای مصونیت دیپلماتیک نباشند یا «بیگانهٔ دشمن» تلقی نشوند؛ کودکانی که در خارج از کشور از یکی از والدین دارای تابعیت اصلی باسوتو متولد
از یکی از والدین دارای تابعیت اصلی باسوتو متولد شوند؛ کودکانی که در غیر این صورت، بدون تابعیت خواهند ماند. از طریق تبعیه. تابعیت اکتسابی در لسوتو ممکن است به افرادی اعطا شود که: به مدت حداقل پنج سال در لسوتو اقامت داشته باشند؛ با زبان‌های سوتو یا انگلیسی و همچنین سنت‌ها و آداب و رسوم کشور آشنایی کافی داشته باشند؛ دارای حسن شهرت، اهلیت قانونی و تمکن مالی باشند. افراد زیر نیز می‌توانند تحت شرایط خاصی تابعیت بگیرند: کودکانی که به‌طور قانونی توسط یکی از اتباع باسوتو به فرزندی پذیرفته شده‌اند، به شرط درخواست
باسوتو به فرزندی پذیرفته شده‌اند، به شرط درخواست تابعیت در زمان کامل‌شدن فرایند پذیرش؛ همسر یک فرد باسوتو، پس از پنج سال زندگی مشترک در لسوتو و ادای سوگند وفاداری؛ کودکان خردسال، در صورتی که والدین آن‌ها تابعیت کسب کرده باشند؛ پناهندگانی که مجموعاً پنج سال و به‌صورت پیوسته یک سال پیش از درخواست، در کشور اقامت داشته‌اند؛ افراد بدون تابعیت یا اتباع کشورهای مشترک‌المنافع با شرایط ساده‌تر. سلب تابعیت. شهروندان باسوتو می‌توانند تابعیت خود را با رضایت دولت، داوطلبانه ترک کنند. اشخاصی که تابعیت لسوتو را از طریق
ترک کنند. اشخاصی که تابعیت لسوتو را از طریق تبعیه کسب کرده‌اند، ممکن است در موارد زیر تابعیت خود را از دست بدهند: ارتکاب جرایم علیه دولت یا امنیت ملی؛ ارتکاب جرایم عادی؛ اقامت در خارج از کشور برای مدتی طولانی؛ ارائه اطلاعات نادرست، پنهان‌کاری یا تقلب در هنگام درخواست تابعیت. افرادی که در گذشته تابعیت لسوتو را داشته‌اند و آن را داوطلبانه به‌علت داشتن تابعیت مضاعف از دست داده‌اند، می‌توانند برای بازگرداندن تابعیت خود درخواست ارائه دهند. تابعیت دوگانه. تابعیت دوگانه در لسوتو معمولاً مجاز نبود، مگر در مواردی
دوگانه در لسوتو معمولاً مجاز نبود، مگر در مواردی که فرد به‌طور خودکار از طریق ازدواج تابعیت کشور دیگری را به دست می‌آورد. در سال ۲۰۰۵، دادگاه عالی لسوتو رأی داد که افراد دارای تابعیت اصلی باسوتو، اگر تابعیت کشور دیگری را صرفاً به دلایل اقتصادی و بدون قصد ترک اقامتگاه یا حق اقامت خود کسب کرده باشند، نمی‌توانند از تابعیت باسوتوی خود محروم شوند. اما حکم متضادی در سال ۲۰۰۸ از سوی دادگاه تجدیدنظر لسوتو صادر شد که بر اساس آن، کسب داوطلبانه تابعیت کشور دیگر می‌تواند دلیلی برای سلب تابعیت تلقی شود. در سال ۲۰۱۸،
دلیلی برای سلب تابعیت تلقی شود. در سال ۲۰۱۸، قانون اساسی اصلاح شد و تابعیت دوگانه به‌طور رسمی در لسوتو به رسمیت شناخته شد. تاریخچه. امپراتوری‌های آفریقایی و تماس با اروپایی‌ها (۱۶۰۰–۱۸۶۷). از قرن پانزدهم میلادی، مردمان سسوتو‌زبان که از گروه‌های سِتوانا‌زبان جدا شده بودند، به سوی فلات هایولد جنوبی مهاجرت کردند. در طول قرن بعد، سکونتگاه‌های بزرگی ساختند که معمولاً بیش از ۱٬۰۰۰ نفر جمعیت داشتند. با مهاجرت به سوی حوضه رود کالدون، ساختارهای اجتماعی سیاسی کوچکتری شکل گرفت، که دلیل آن تفاوت‌های جغرافیایی و
شکل گرفت، که دلیل آن تفاوت‌های جغرافیایی و بوم‌شناختی بود. این جوامع کوچک، عمدتاً ایزوله بودند و به شکل رئیس‌نشینی‌های کشاورزی اداره می‌شدند. روستاها تحت رهبری رئیس قبیله و شبکه خویشاوندی او بودند و زمین‌ها بر اساس نظامی فئودالی میان اهالی تقسیم می‌شد که در ازای وفاداری و کار، امنیت و زمین دریافت می‌کردند. قبایل باسوتو از شمال با قبایل سِتوانا روابط تجاری داشتند و از قرن هجدهم با بازرگانان اروپایی در سرزمین ستوانا برخورد کردند؛ اما اروپاییان تا قرن نوزدهم وارد دره کالدون نشدند. حدود سال ۱۸۲۰، موشوشو اول،
وارد دره کالدون نشدند. حدود سال ۱۸۲۰، موشوشو اول، قبیله‌ای جدید در دامنه کوه بوتا-بوتا بنیان گذاشت. در جریان ناآرامی‌های دیفاکانه، مهاجمان تحت فرمان شاکا، پادشاه زولو، به منطقه حمله کردند و ساختارهای اجتماعی-سیاسی را بر هم زدند. موشوشو با استفاده از دیپلماسی (پرداخت خراج) و همچنین حملات نظامی راهبردی، توانست ائتلاف‌هایی با سایر رؤسا ایجاد کند. در سال ۱۸۲۴، وی همراه بیش از ۱۰۰ نفر از پیروانش به فلات تابا بوسیو نقل مکان کرد. تا سال ۱۸۳۳، موشوشو توانست بسیاری از ریاست‌های منطقه را متحد کرده و به عنوان «مورنا
از ریاست‌های منطقه را متحد کرده و به عنوان «مورنا اِ موهولو» یا رئیس بزرگ منطقه شناخته شود. از دهه ۱۸۵۰ میلادی، با گسترش مهاجرت و نفوذ اروپایی‌ها به منطقه، زمین‌های باسوتوها به تدریج اشغال شد. برای جلوگیری از فروپاشی حاکمیت خود، موشوشو در سال ۱۸۶۷ از دولت بریتانیا تقاضای حمایت کرد. در ۹ دسامبر، دولت بریتانیا پذیرفت که منطقه باسوتولند به مستعمره ناتال ضمیمه شود. دوران بریتانیا (۱۸۶۸–۱۹۶۶). در ۱۲ مارس ۱۸۶۸، باسوتولند تحت الحمایه بریتانیا شد و اهالی آن به‌طور رسمی اتباع بریتانیا تلقی شدند. پس از درگذشت موشوشو
اتباع بریتانیا تلقی شدند. پس از درگذشت موشوشو در ۱۸۷۰، باسوتولند به اداره مستعمره کیپ واگذار شد، اما در سال ۱۸۸۴ اداره آن به دولت مرکزی بریتانیا بازگردانده شد. تابعیت در امپراتوری بریتانیا عمدتاً بر اساس اصل «تبعیت» بود و تولد در قلمرو بریتانیا، عامل اصلی کسب تابعیت محسوب می‌شد. در سال ۱۹۱۴، «قانون تابعیت بریتانیا و وضعیت بیگانگان» تصویب شد که نظامی یکپارچه برای تابعیت در سراسر امپراتوری ایجاد کرد. این قانون باعث شد زنان متأهل تابعیت شوهر خود را بگیرند و تابعیت مادر به فرزندان منتقل نشود مگر در موارد خاص.
مادر به فرزندان منتقل نشود مگر در موارد خاص. در سال ۱۹۴۸، «قانون تابعیت بریتانیا» تابعیت اتباع مستعمرات، از جمله باسوتولند، را به «شهروندی بریتانیا و مستعمرات» (CUKC) تبدیل کرد. پس از استقلال (۱۹۶۶ تاکنون). در ۴ اکتبر ۱۹۶۶، باسوتولند به‌عنوان پادشاهی لسوتو مستقل شد. مطابق قانون اساسی استقلال، همه کسانی که تابعیت بریتانیایی خود را از طریق تولد یا تابعیت در لسوتو کسب کرده بودند، شهروند لسوتو شدند و تابعیت بریتانیایی خود را از دست دادند. در سال ۱۹۷۱، «فرمان تابعیت لسوتو» تصویب شد که بسیاری از مفاد قانون اساسی
لسوتو» تصویب شد که بسیاری از مفاد قانون اساسی پیشین را تکرار می‌کرد. اصلاحات سال‌های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۳، به ترتیب، شرط تابعیت حداقل یکی از والدین و امکان انتقال تابعیت از مادر به فرزند را در قوانین گنجاندند. در سال ۲۰۱۸، قانون اساسی اصلاح شد تا تابعیت دوگانه و انتقال تابعیت از زنان به همسران‌شان نیز مجاز شود. لایحه «مهاجرت و تابعیت ۲۰۱۸» برای جایگزینی قوانین پیشین تدوین شد، اما وضعیت نهایی آن تا سال ۲۰۲۱ هنوز نهایی نشده بود.
سید عیسی حسینی بای (زاده ۱ اردیبهشت ۱۳۳۲ - بهمن ۱۴۰۱)، یکی از شخصیت‌ها و فرماندهان تکاور برجسته نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است. او در تاریخ ۱ اردیبهشت ۱۳۳۲ در استان گلستان متولد شد. وی در ۱۳۴۹ به استخدام ارتش شاهنشاهی ایران درآمد و همچنین اولین فرمانده تکاوران نیروی دریایی ارتش پس از انقلاب سال ۵۷ در خرمشهر بود که با استقرار در خرمشهر در برقراری نظم و جلوگیری از تفرقه افکنی عناصر جدایی‌طلب در خوزستان نقش اساسی ایفا نمود و از معدود فرماندهان جنگ ایران و عراق می‌باشد که ۸ سابقهٔ حضور کامل در جبهه
و عراق می‌باشد که ۸ سابقهٔ حضور کامل در جبهه را در کارنامهٔ خود ثبت نموده است. درجهٔ نظامی او دریادار (معادل سرتیپ) می‌باشد. زندگی‌نامه. دریادار عیسی حسینی بای در تاریخ ۱ اردیبهشت ۱۳۳۲ در آزادشهر (پیشتر: شاهپسند) استان گلستان متولد شد. پدر او از خیرین، معتمدین و باغداران بزرگ منطقهٔ شاهپسند (آزادشهر)، رامیان و گنبد بود که نقش مهمی در توسعهٔ اقتصادی و فرهنگی آن منطقه و همچنین تأسیس شهرداری شاهپسند (آزادشهر) در سال ۱۳۴۳ ایفا نمود. تحصیل در کالج سلطنتی رویال مارین انگلستان. او که از دوران نوجوانی به دلیل
مارین انگلستان. او که از دوران نوجوانی به دلیل داشتن تبحر در چند رشتهٔ ورزشی دارای اندامی ورزیده بود، تحصیلات خود را ابتدا در رشتهٔ مکانیک ماشین‌آلات کشاورزی دنبال می‌نمود؛ منتهی به دلیل علاقهٔ وافر به حوزهٔ دریانوردی و علوم نظامی، در سال ۱۳۴۹ با پذیرفته‌شدن در دورهٔ بورسیهٔ اعزامی دانشکدهٔ افسری نیروی دریایی شاهنشاهی در کالج سلطنتی رویال مارین انگلستان به تحصیل در رشتهٔ مدیریت و کمیسری دریایی مشغول می‌گردد و پس از دیدن آموزش‌های ویژهٔ تکاوری در زمینهٔ جنگ‌های دریایی–هوایی–زمینی و عملیات‌های ویژه مفتخر به
دریایی–هوایی–زمینی و عملیات‌های ویژه مفتخر به اخذ کلاه سبز تکاوری به‌عنوان افسر عملیات ویژهٔ Special Boat Service (SBS) (تکاوران ویژهٔ دریایی ارتش ملقب به کلاه‌سبزها با نام سازمانی S.B.S – نیروهای ویژهٔ ایران) شده و با درجهٔ ستوانی (ناوبان) به خدمت در ارتش مشغول می‌شود. کالج سلطنتی رویال مارین انگلستان (Royal Marines Commando Training Centre) مهم‌ترین، نخبه‌ترین و قدیمی‌ترین مرکز آموزشی عملیات ویژهٔ نیروی دریایی در جهان است که به آموزش فرماندهان و افسران ارشد نظامی از کشورهای مختلف جهان می‌پردازد و
ارشد نظامی از کشورهای مختلف جهان می‌پردازد و به‌عنوان یکی از سخت‌ترین واحدهای نظامی جهان شناخته می‌شود. دوره‌های تخصصی طی‌شده توسط عیسی حسینی بای در انگلستان. - عملیات آبی‌خاکی (عملیات آمفیبی) - جنگ نامتقارن - ضدتروریسم و رهایی گروگان - هفتهٔ جهنم (Hell Week): انجام تمرین بدون وقفه با کمترین خواب و حداکثر فشار فیزیکی - دورهٔ حمله تارزان (Tarzan Assault Course): عبور از موانع زیر آتش - زنده‌ماندن و بقا در شرایط سخت (کوهستان، جنگل، کویر، سرما و یخبندان) - دورهٔ تخصصی ۱۸ ماهه (جنگ شهری، غواصی نظامی، چتربازی
تخصصی ۱۸ ماهه (جنگ شهری، غواصی نظامی، چتربازی پیشرفته) خدمت در نیروی دریایی. او پس از بازگشت به ایران و خدمت در مراتب مختلف فرماندهی، با تشکیل گردان تکاوران دریایی بوشهر، به آنجا منتقل شد. عیسی حسینی بای، پیش از شروع جنگ ایران و عراق، به‌عنوان اولین فرماندهٔ تکاوران در خرمشهر حضور یافت و به مدت یک سال قبل از جنگ در آنجا مشغول به خدمت بود. او در زمان جنگ در خط مقدم جبهه و در عملیات‌های دریایی و زمینی حضور فعال داشت. پیش از شروع جنگ ایران و عراق. پس از وقوع انقلاب در سال ۱۳۵۷، برخی استان‌ها از جمله خوزستان
انقلاب در سال ۱۳۵۷، برخی استان‌ها از جمله خوزستان دچار آشوب شدند. در اهواز، حزب خلق عرب ادعای جدایی و پیوستن به عراق را داشت. بمب‌گذاری و خرابکاری آنها مدتی مردم شهر خرمشهر را عاصی کرده بود. در خرمشهر و اهواز، گروه جدایی‌طلب جبههٔ خلق عرب شورش‌هایی کرده بود و به کمک صدام حسین برای مدتی در شهرهای استان خوزستان بمب‌گذاری می‌کرد و در جاده‌های مرزی مین ضدنفر یا ضدخودرو می‌گذاشت. در بهار ۱۳۵۸، تیمسار احمد مدنی، استاندار وقت استان خوزستان، از فرماندهٔ منطقهٔ دوم نیروی دریایی در بوشهر تقاضای اعزام یک گروهان تکاور
دریایی در بوشهر تقاضای اعزام یک گروهان تکاور برای تأمین امنیت خرمشهر و آبادان کرد. با ورود خرداد ۵۸، هرج‌ومرج بیداد می‌کرد و نیروهای ضدانقلاب و خلق عرب در خرمشهر شورش کردند و با حمله به مقر فرماندهی سپاه، محمد جهان‌آرا، فرماندهٔ سپاه خرمشهر، و ۱۷ نفر دیگر از فرماندهان سپاه را به گروگان گرفته بودند. از بوشهر یک گروهان تکاور به فرماندهی ناوبان عیسی حسینی‌بای به خرمشهر گسیل شد تا با خرابکارها مقابله کند. تکاورها مقدار زیادی از بمب‌ها و مین‌های کارگذاری‌شده را خنثی کردند و با کمک مردم بومی اقدام به شناسایی و
خنثی کردند و با کمک مردم بومی اقدام به شناسایی و دستگیری خرابکارها نمودند. ستوان عیسی حسینی‌بای و تکاورهایش موفق شدند طی یک عملیات کماندویی ویژه، گروگان‌ها شامل جهان‌آرا و دوستانش را از محاصره نجات دهند و در نهایت امنیت را به خرمشهر بازگردانند. به همین خاطر فرماندار وقت خرمشهر در تقاضایی ضمن تقدیر از عملکرد تکاوران، خواستار تمدید مأموریت تکاوران به فرماندهی عیسی حسینی بای در خرمشهر شد. شروع جنگ و دوران حضور در جنگ ۸ سالهٔ ایران و عراق. حدود ۳ ماه پیش از آغاز جنگ و بنا بر درخواست مصطفی چمران، با توجه به
آغاز جنگ و بنا بر درخواست مصطفی چمران، با توجه به شناختی که از تجربه، مهارت‌ها و دانش نظامی ستوان عیسی حسینی بای داشتند، حکم امریهٔ انتقال ایشان از بوشهر به تهران و وزارت دفاع صادر شد. ستوان حسینی بای در تاریخ ۳۱ شهریور ماه در فرودگاه بوشهر به انتظار پرواز به تهران جهت طی مراحل بعدی خدمت بودند که در همان روز دو فروند هواپیمای میگ عراقی به خاک ایران تجاوز کرده و فرودگاه بوشهر و چند نقطهٔ دیگر را مورد هدف قرار دادند. ایشان که از نزدیک شاهد این واقعه بودند، بلافاصله با یک دستگاه جیپ نظامی به مقر فرماندهی
بلافاصله با یک دستگاه جیپ نظامی به مقر فرماندهی پایگاه دریایی بوشهر بازمی‌گردند و از رفتن به تهران امتناع کرده و ضمن هماهنگی با ناخدا رزمجو، فرماندهٔ منطقهٔ نیروی دریایی بوشهر، و ناخدا صمدی، فرماندهٔ گردان تکاوران دریایی بوشهر (که حکم بازنشستگی ایشان نیز صادر شده بود)، شبانه به همراه تیم کماندویی تحت فرمان خود عازم خرمشهر می‌شوند. هوشنگ صمدی در کتاب «تکاوران نیروی دریایی در خرمشهر» در خاطرات خود در شرح آن روز نقل می‌کند: «از افسران لایق و شجاع و کاردان من در گردان تکاوران، ستوان حسینی بای بود که ماه‌ها در
گردان تکاوران، ستوان حسینی بای بود که ماه‌ها در خرمشهر خدمت کرده بود. امریهٔ انتقالش از بوشهر به تهران آمده بود و داشت تسویه‌حساب می‌کرد. به او گفتم: «چه کار می‌کنی؟ می‌روی یا می‌مانی؟» آن افسر ایران‌دوست گفت: «دیگر تمایل ندارم به تهران بروم. هرجا که واحد برود، من هم می‌روم.» لبخندی از سرِ شادی و رضایت زدم و گفتم: «پس خودت را آمادهٔ رفتن به خرمشهر کن! امشب می‌رویم.» بعد از این جلسهٔ کوتاه، فرماندهان گروهان‌ها شروع به جمع‌آوری پرسنل تحت امر خود کردند. افسری که در گردان و بوشهر می‌ماند، ستوان عابدی بود که
که در گردان و بوشهر می‌ماند، ستوان عابدی بود که باید کارهای تدارکاتی و نیازهای ما در خرمشهر را در پایگاه پیگیری می‌کرد. ما از مدت‌ها قبل خودمان را آمادهٔ این کارزار کرده بودیم. تا به کارها سر و سامان بدهم و گردان یکم تکاوران را که حدود ششصد نفر بودند آمادهٔ اعزام به آبادان و خرمشهر کنم؛ چند ساعت طول کشید.» عملیات انهدام چشم دشمن، معروف به پایگاه جهنمی. عملیات انهدام چشم دشمن – معروف به پایگاه جهنمی و ساخت فیلم سینمایی از روی این عملیات عملیات انهدام چشم دشمن یک عملیات نفوذی در خاک عراق بود که یک تیم
دشمن یک عملیات نفوذی در خاک عراق بود که یک تیم کماندویی به فرماندهی دریادار تکاور حسینی بای پس از انجام چند مرحله مأموریت شناسایی و سپس اجرای عملیات نهایی انجام شد. این عملیات مبنای ساخت فیلم پایگاه جهنمی قرار گرفت. ۱۸ اسفند ۱۳۹۵ در حاشیه افتتاح دفتر نمایندگی نیروی دریایی در گرگان، دریادار شهرام ایرانی با اشاره به این عملیات بیان می‌دارد "شهید زنده دریادار تکاور عیسی حسینی‌بای از استان گلستان یکی از اسطوره‌های تاریخی دفاع مقدس است" وی افزود: "این شهید زنده بزرگوار به شکل نفوذی نیروی دریایی به خاک‌های دشمن
بزرگوار به شکل نفوذی نیروی دریایی به خاک‌های دشمن نفوذ می‌کرد و ماموریت‌های زیادی را در دوران دفاع مقدس انجام داد و براساس دلاورمردی‌های این شهید زنده بزرگوار فیلم سینمایی پایگاه جهنمی ساخته شد." مصاحبه با انصاف نیوز در حمایت از دریادار سیاری و انتقاد از صدا و سیما. در ۲۴ خرداد ۱۳۹۹، پس از مصاحبهٔ دریادار حبیب‌الله سیاری با خبرگزاری ایرنا و سپس حذف آن از وب‌سایت این خبرگزاری و حاشیه‌های ایجادشده پیرامون آن، پایگاه خبری "انصاف نیوز" با دریادار عیسی حسینی‌بای به مصاحبه پرداخت. حسینی‌بای در این مصاحبه ضمن
به مصاحبه پرداخت. حسینی‌بای در این مصاحبه ضمن تأیید و حمایت از گفته‌های سیاری، با بیان اینکه «شک می‌کنیم شاید اصلاً ما نبودیم که جنگیدیم!» و «یک تعدادی از مسئولین در آن زمان می‌آمدند عکس یادگاری بگیرند که ما اینجا بودیم» به طرح انتقادات جدیدتری نسبت به افرادی پرداخت که به گفتهٔ وی تنها برای گرفتن عکس یادگاری در بزنگاه‌ها حضور پیدا می‌کردند و سپس منطقه را ترک می‌نمودند. در بخش‌هایی از این مصاحبه، وی صراحتاً از محمد غرضی، استاندار وقت خوزستان، به دلیل جدی نگرفتن نشانه‌های آغاز جنگ انتقاد کرد: «متأسفانه در
نشانه‌های آغاز جنگ انتقاد کرد: «متأسفانه در اوایل، عده‌ای بودند که فاقد دانش نظامی بودند و هیچ آگاهی و اطلاعاتی از وضعیت و تاکتیک دشمن نداشتند و همچنین در منطقه نظریه‌پرداز هم بودند، از جمله آقای غرضی استاندار وقت خوزستان که قبل از آغاز جنگ به ایشان هشدار داده بودیم و جدی نگرفتند.» او همچنین افزود: «در همان زمان، ما اعلام کردیم که عراق دارد تجهیزات سنگینش را به مرز می‌آورد و هواپیماهایش هم هر روز در منطقه گشت می‌زند و این نشان‌دهندهٔ این است که احتمال دارد عراق به ما حمله کند. حتی خودم مستقیماً این را به
عراق به ما حمله کند. حتی خودم مستقیماً این را به آقای غرضی گفتم؛ به ایشان گفتم عراق دارد خودش را آماده می‌کند تا به ما حمله کند، اما پاسخ داد که از این خبرها نیست و خیلی شوخی گرفتند و ما پشیمان شدیم که چرا به ایشان موضوع را گفته‌ایم.» این مصاحبه در همان تاریخ توسط "رادیو بین‌المللی فرانسه" بازنشر داده شد. درگذشت. دریادار عیسی حسینی بای از جانبازان جنگ هشت ساله ایران و عراق بود که چندین نوبت از نقاط مختلف بدن شامل سر، کتف، شکم و پا مورد اصابت ترکش و گلوله قرار گرفت به طوری که تعدادی از این ترکش‌ها تا پایان
گرفت به طوری که تعدادی از این ترکش‌ها تا پایان عمر ایشان در بدنشان باقی مانده بود در بهمن ماه سال ۱۴۰۱ بدلیل جراحات وارده در شهر گرگان جان باخت. پیکر وی طی برگزاری مراسم تشیع رسمی و ادای احترام با حضور جمعی از همرزمان وی در قطعه جانبازان گرگان به خاک سپرده شد.
والاس کریستوفر ووزنکرفت (۱۹۵۴–۲۰۰۷) جانورشناس آمریکایی بود که در پستانداران گوشتخوار کوچک تخصص داشت. او استاد زیست‌شناسی در کالج بتل (ایندیانا) بود و ریاست کمیته پستانداران گوشتخوار را در اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت و منابع طبیعی بر عهده داشت. او نویسنده‌ی آثاری در رشته‌ی خود است. ووزنکرفت در ۲۵ مه ۱۹۵۳ در تالسا، اوکلاهما متولد شد و در ۶ ژانویه ۲۰۰۷ از دنیا رفت.
مجازات اعدام در لسوتو از لحاظ قانونی مجاز است. با این حال، این کشور با وجود نداشتن تعلیق رسمی در اجرای حکم اعدام، از دههٔ ۱۹۹۰ میلادی تاکنون هیچ موردی از اجرای این مجازات را ثبت نکرده‌است. به همین دلیل، لسوتو در زمرهٔ کشورهای «عملاً لغوکنندهٔ مجازات اعدام» قرار می‌گیرد. قانون مجازات اعدام. در نظام حقوقی لسوتو، مجازات اعدام به‌عنوان کیفر اجباری برای جرایم مستوجب اعدام در نظر گرفته شده‌است، که قاضی موظف به صدور آن است مگر اینکه عوامل تخفیف‌دهنده وجود داشته باشد. با این حال، قضات لسوتویی به‌ندرت حکم اعدام صادر
با این حال، قضات لسوتویی به‌ندرت حکم اعدام صادر می‌کنند و محاکم تجدیدنظر نیز به‌طور معمول چنین احکامی را تأیید نمی‌کنند. در سال ۲۰۲۱، تنها دو نفر در صف اعدام در کشور بودند، اگرچه در سال‌های اخیر، صف اعدام در این کشور عمدتاً خالی مانده‌است؛ دلیل آن نیز هم امتناع قضات از صدور حکم اعدام و هم عدم تأیید این احکام در دادگاه‌های تجدیدنظر بوده‌است. با وجود اینکه لسوتو در عمل کشور لغوکنندهٔ اعدام به‌شمار می‌رود، اما به هیچ‌یک از پروتکل‌های بین‌المللی سازمان ملل در زمینهٔ لغو مجازات اعدام، از جمله میثاق بین‌المللی
زمینهٔ لغو مجازات اعدام، از جمله میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی و پروتکل اختیاری دوم میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی که ناظر به لغو اعدام در مرزهای کشورهای عضو است، نپیوسته‌است. همچنین، لسوتو در رأی‌گیری پیرامون قطعنامه تعلیق مجازات اعدام در سازمان ملل متحد رأی ممتنع داده‌است. این کشور در تمامی چهار قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل دربارهٔ توقف جهانی استفاده از مجازات اعدام نیز رأی ممتنع داده و توصیه‌های شورای حقوق بشر سازمان ملل در زمینهٔ رسمی‌سازی تعلیق، لغو مجازات اعدام یا اصلاح قوانین مربوط به آن
لغو مجازات اعدام یا اصلاح قوانین مربوط به آن مطابق با تعهدات بین‌المللی خود را رد کرده‌است. اعدام در لسوتو از طریق دار زدن انجام می‌شود. با این حال، لسوتو جلاد حرفه‌ای یا رسمی ندارد؛ در آخرین مورد اعدام در این کشور، مسئولان برای اجرای حکم، یک جلاد را از کشور دیگر فراخواندند. تمامی احکام اعدام در لسوتو به‌طور خودکار به فرآیند تجدیدنظر ارجاع می‌شوند. این احکام ابتدا در دیوان عالی صادر شده و سپس در دادگاه تجدیدنظر بررسی می‌شوند. بسیار نادر است که یک حکم اعدام در این کشور پس از طی روند تجدیدنظر پابرجا بماند؛
در این کشور پس از طی روند تجدیدنظر پابرجا بماند؛ بیشتر این احکام در تجدیدنظر لغو می‌شوند. تاریخچه پیش از استقلال. یکی از نمونه‌های برجستهٔ تاریخیِ مربوط به صدور حکم اعدام در لسوتو پیش از استقلال این کشور از بریتانیا به سال ۱۹۴۸ بازمی‌گردد؛ در این سال، رئیس برنگ گریفیث لروتولی، رئیس اصلی منطقه فامونگ، و رئیس گاباشانه ماسوفا، رئیس اصلی 'ماماته در منطقه برئا، به جرم ارتکاب قتل آیینی از نوع قتل دارویی یا "دی‌رِتلو"، به مرگ محکوم شدند. قربانی این قتل مردی به نام 'ملکه نتای بود که در تاریخ ۴ مارس ۱۹۴۸ به قتل
نام 'ملکه نتای بود که در تاریخ ۴ مارس ۱۹۴۸ به قتل رسید. پس از صدور حکم اعدام در ۱۵ نوامبر ۱۹۴۸، این دو رئیس در سحرگاه ۳ اوت ۱۹۴۹ با چوبهٔ دار اعدام شدند. این اعدام‌ها در زندانی در مازرو، پایتخت لسوتو که در آن زمان باسوتولند نامیده می‌شد، انجام گرفت. این دو رئیس با همکاری چند هم‌دست قتل را مرتکب شده بودند که برخی از هم‌دستان نیز اعدام شدند. اعدام علنی و رسانه‌ای‌شدهٔ این دو رئیس بلندپایه با این امید انجام شد که به‌عنوان عامل بازدارنده‌ای در برابر جرایم مشابه عمل کند، اما قتل‌هایی از این نوع همچنان، هرچند با
عمل کند، اما قتل‌هایی از این نوع همچنان، هرچند با فراوانی کمتر، ادامه یافتند. یکی دیگر از موارد صدور حکم اعدام پیش از استقلال در دههٔ ۱۹۵۰ رخ داد، زمانی که یک رئیس برجستهٔ دیگر به همراه هم‌دست خود، در نوامبر ۱۹۵۳ به دلیل ارتکاب قتل داروییِ مردی به نام ماکوتومانه موکاله به اعدام محکوم شدند. در ۹ فوریه ۱۹۶۲، گروهی متشکل از هشت نفر – چهار مرد و چهار زن – دختربچه‌ای دوساله را از خانه‌اش ربوده و به روستای دیگری منتقل کردند. آن‌ها به مدت دو هفته کودک را شکنجه دادند و در نهایت به قتل رساندند. انگیزهٔ این قتل نیز
و در نهایت به قتل رساندند. انگیزهٔ این قتل نیز تهیه دارو از بدن کودک بود. عاملان این جنایت با نام‌های تسیو لتولا، موکامیلی لتولا، متسوانا لتولا، ماسائِمونه لتولا، مافولو لتولا، تبه‌ته ماهالیزا، مامولیِکی ماهالیکا، و مالتولا لتولا شناسایی و دستگیر شدند. دادگاه عالی مازرو در تاریخ ۸ فوریه ۱۹۶۳ همهٔ این افراد را به اعدام محکوم کرد و روز بعد، در تاریخ ۵ مارس، روزنامهٔ "Basutoland News" خبر صدور احکام را منتشر کرد. دادگاه تجدیدنظر لسوتو نیز در ژوئن همان سال این احکام را تأیید کرد. با این حال، مشخص نیست که آیا و