payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با اسلحه‌ای که هنوز در دست داشتم شروع به دویدن در خیابان کردم... باران می‌بارید و اشک از صورتم جاری بود... بعد از اینکه از شوک اولیه عبور کردیم، به خصوص از آنجایی که بسیاری از رفقای ما دستگیر و شکنجه می‌شدند، تمام تردیدهای ما جای خود را به عزم راسخ برای مبارزه در راه آرمانمان داد.»در ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۴، کاپونی با روزاریو بنتیوگنا که با او در جبهه مقاومت جنگیده بود، ازدواج کرد. در سال ۱۹۴۵ او دختری به نام النا به دنیا آورد. این زوج بعداً در سال ۱۹۷۴ از هم جدا شدند. در سال ۱۹۵۳ او به عنوان عضو حزب کمونیست
جدا شدند. در سال ۱۹۵۳ او به عنوان عضو حزب کمونیست ایتالیا به مجلس نمایندگان انتخاب شد. او دو دوره از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۸ و بعداً از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۶ در این سمت خدمت کرد. چند ماه قبل از مرگش، خاطرات "Con cuore di donna" را منتشر کرد. او همچنین تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۰ در کمیته اجرایی انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیایی خدمت نمود. پس از مرگ جسدش را سوزانده و ابتدا در گورستان ورانو به خاک سپرده شد. در سال ۲۰۱۴، دخترش النا (که سال بعد، در سال ۲۰۱۵، در سن ۶۹ سالگی درگذشت)، که فرصت دفن والدینش را با هم پیدا نکرده بود،
که فرصت دفن والدینش را با هم پیدا نکرده بود، در ۸۰ سانتی‌متر خاک در گورستان غیر کاتولیک رم در تستاچیو ، همانطور که خودشان می‌خواستند، به وصیت آنها احترام گذاشت و خاکستر آنها را در رودخانه تیبر پراکنده کرد. کاپونی مدال طلای شجاعت نظامی را دریافت کرد. او یکی از شانزده زن ایتالیایی بود که این افتخار را دریافت کرد.
روابط برزیل و ایتالیا () روابط دیپلماتیک بین برزیل و ایتالیا است. هر دو کشور از روابط دوستانه و نیمه‌ویژه‌ای برخوردارند که اهمیت آن بر تاریخچه مهاجرت ایتالیایی‌ها به برزیل متمرکز است. حدود ۳۱ میلیون برزیلی ادعا کرده‌اند که دارای‌تبار ایتالیایی هستند (حدود ۱۵٪ جمعیت)، که این بیشترین تعداد افراد با تبار کامل یا جزئی ایتالیایی خارج از ایتالیا است، و شهر سائو پائولو پرجمعیت‌ترین شهر با جمعیت ایتالیایی در جهان محسوب می‌شود. هر دو کشور عضو گروه ۲۰، سازمان ملل متحد و سازمان تجارت جهانی هستند. تاریخ. در سپتامبر
و سازمان تجارت جهانی هستند. تاریخ. در سپتامبر ۱۸۲۲، برزیل استقلال خود را از پرتغال اعلام کرد. در سال ۱۸۲۶، دوک‌نشین پارما استقلال برزیل را به رسمیت شناخت و در سال ۱۸۲۷، یک سفیر از پادشاهی دو سیسیل به برزیل اعزام شد. در سال ۱۸۳۶، آینده متحدکننده ایتالیا جوزپه گاریبالدی به برزیل تبعید شد و در جنبش جدایی‌طلبانه ایالت ریو گرانده جنوبی همکاری کرد. در سال ۱۸۶۱، امپراتور برزیل پدروی دوم پادشاهی ایتالیا تحت سلطنت ویتوریو امانوئله دوم را به رسمیت شناخت. در نوامبر ۱۸۶۱، ایتالیا مأموریت دیپلماتیک خود را در ریو دو
۱۸۶۱، ایتالیا مأموریت دیپلماتیک خود را در ریو دو ژانیرو افتتاح کرد. در اکتبر ۱۸۷۱، امپراتور پدرو دوم به ایتالیا سفر کرد به عنوان بخشی از تور اروپایی خود. مهاجرت ایتالیایی‌ها به برزیل از سال ۱۸۷۵ آغاز شد، زمانی که برزیل برای افزایش جمعیت خود، مهاجرت به کشور را تشویق کرد و «مستعمراتی» عمدتاً در مناطق روستایی برای ایتالیایی‌ها و سایر اروپایی‌ها ایجاد کرد. بین سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۹۲۰، بیش از یک میلیون ایتالیایی به برزیل مهاجرت کردند. در سال ۱۹۲۴، شاهزاده ایتالیایی پونتیه (آینده پادشاه اومبرتوی دوم) از شهر
پونتیه (آینده پادشاه اومبرتوی دوم) از شهر سالوادور، باهیا دیدن کرد، زیرا ریو دو ژانیرو (پایتخت برزیل در آن زمان) برای شاهزاده ناامن بود و سائو پائولو به‌طور موقت توسط شورشیان اشغال شده بود. هدف اصلی سفر شاهزاده به برزیل (و سایر کشورهای آمریکای جنوبی) بخشی از برنامه سیاسی فاشیسم برای پیوند دادن ایتالیایی‌های مقیم خارج از ایتالیا با کشور مادرشان بود. در طول جنگ جهانی اول، برزیل پس از غرق و توقیف چندین کشتی تجاری برزیلی، به قدرت‌های مرکزی اعلام جنگ کرد و تنها کشور آمریکای لاتین بود که فعالانه در جنگ شرکت کرد
کشور آمریکای لاتین بود که فعالانه در جنگ شرکت کرد و هشت کشتی جنگی به اروپا و ۱۰۰ امدادگر به فرانسه اعزام کرد. در پایان جنگ، برزیل و ایتالیا هر دو در پیمان ورسای شرکت کردند. در آغاز جنگ جهانی دوم در سپتامبر ۱۹۳۹، برزیل بی‌طرف ماند، اما زیردریایی‌های آلمانی (او-بوت) شش کشتی برزیلی را در اقیانوس اطلس غرق کردند و برزیل در ۲۲ اوت ۱۹۴۲ به آلمان و ایتالیا اعلام جنگ کرد. در طول جنگ، برزیل نیروی گسیل‌شده متشکل از ۲۳٬۰۰۰ سرباز اعزام کرد که در کارزار ایتالیا (جنگ جهانی دوم) شرکت داشتند. نیروهای برزیلی عمدتاً در مناطق
دوم) شرکت داشتند. نیروهای برزیلی عمدتاً در مناطق توسکانی و امیلیا-رومانیا جنگیدند. در سال ۱۹۴۴، برزیل روابط دیپلماتیک کامل خود را با ایتالیا از سر گرفت. از پایان جنگ‌های جهانی، برزیل و ایتالیا روابط خود را با توافق بر چندین پیمان دوجانبه تقویت کرده‌اند، مانند توافقنامه مهاجرت (۱۹۷۷)، توافقنامه اجتناب از مالیات مضاعف (۱۹۷۹)، پیمان استرداد (۱۹۸۹)، پیمان همکاری قضایی در امور کیفری (۱۹۹۳)، توافقنامه همکاری علمی و فناوری (۱۹۹۷) و غیره. هر دو کشور بازیگران فعال در سازمان‌های بین‌المللی هستند و رهبران هر دو کشور
سازمان‌های بین‌المللی هستند و رهبران هر دو کشور در مناسبت‌های متعدد به صورت رسمی از یکدیگر بازدید کرده‌اند.
کانادا و ایتالیا از روابط دوستانه برخوردارند و از طریق عضویت در گروه هفت، گروه ۲۰، ناتو و سازمان توسعه و همکاری اقتصادی متحدان و شرکای نزدیکی هستند. روابط همچنین بر تاریخچهٔ مهاجرت ایتالیایی‌ها به کانادا متمرکز است؛ حدود ۱٫۵ میلیون کانادایی ادعا می‌کنند که دارای‌تبار ایتالیایی هستند (حدود ۴٫۶٪ از جمعیت). تاریخچه. اولین ایتالیایی که به کانادا رسید، کاشف جان کابوت از ونیز بود که سواحل نیوفاندلند و لابرادور را برای انگلستان کشف و تصرف کرد در سال ۱۴۹۷. در سال ۱۵۲۴، جووانی دا وراتزانو بخشی از کانادای آتلانتیک را
جووانی دا وراتزانو بخشی از کانادای آتلانتیک را برای فرانسه کشف کرد. در اوایل قرن نوزدهم، ایتالیایی‌ها شروع به مهاجرت به کانادا کردند و اکثریت آنها در اواخر دههٔ ۱۸۹۰ و اوایل دههٔ ۱۹۰۰ رسیدند. بسیاری از ایتالیایی‌ها در ساخت شهرهای کانادا، کار روی راه‌آهن، ساخت بنادر، حمل و نقل دریایی و معدن‌کاری مشارکت داشتند که همگی به شکل‌گیری مدرن کانادا کمک کرد. در بیشتر دوران جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸)، کانادا (تحت امپراتوری بریتانیا) و ایتالیا در کنار هم متحد بودند. در طول جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹–۱۹۴۵)، کانادا و ایتالیا در
جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹–۱۹۴۵)، کانادا و ایتالیا در جبهه‌های مخالف قرار داشتند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، کانادا اعلام جنگ علیه ایتالیا کرد پس از آنکه نخست‌وزیر ایتالیا بنیتو موسولینی به فرانسه و بریتانیا اعلان جنگ داد. کانادا در کارزار ایتالیا (جنگ جهانی دوم) شرکت کرد و لشکر ۱ کانادا و تیپ زرهی ۱ کانادا در حمله متفقین به ایتالیا، کارزار رود مورّو و نبرد مونته کاسینو مشارکت داشتند. بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳، حدود ۶۰۰ مرد ایتالیایی-کانادایی بازداشت و به اردوگاه‌های بازداشت فرستاده شدند به عنوان دشمنان بالقوه. پس از پایان
فرستاده شدند به عنوان دشمنان بالقوه. پس از پایان جنگ، کانادا و ایتالیا در سال ۱۹۴۷ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. کانادا و ایتالیا چندین توافق دوجانبه امضا کرده‌اند، از جمله توافق اجتناب از مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالیاتی (۱۹۷۷) و توافقنامه تأمین اجتماعی (۱۹۷۷). در ۱۹۸۱، دو کشور معاهده استرداد امضا کردند و در ۱۹۸۴، توافقنامه همکاری فرهنگی امضا شد. پروازهای مستقیم بین دو کشور توسط خطوط هوایی ایر کانادا، ایر ترنست، ایتا ایرویز و وست جت انجام می‌شود. بازدیدهای متعددی بین نخست‌وزیران کانادا و ایتالیا
بازدیدهای متعددی بین نخست‌وزیران کانادا و ایتالیا انجام شده است که بیشتر آن‌ها در نشست‌های گروه هفت، گروه هشت، G20 و اجلاس ناتو صورت گرفته‌اند.
ایدا ایرنه دالسر (۲۰ اوت ۱۸۸۰ – ۳ دسامبر ۱۹۳۷) نخستین همسر بنیتو موسولینی، دیکتاتور فاشیست ایتالیا بود. اوایل زندگی. ایدا دالسر در سوپرامونته، روستایی در نزدیکی ترنتو (ترنت) زاده شد؛ منطقه‌ای که در آن زمان بخشی از کنت‌نشین تیرول در امپراتوری اتریش–مجارستان بود. او دختر شهردار شهر بود و برای تحصیل در رشته پزشکی زیبایی به پاریس فرستاده شد. پس از بازگشت، به میلان نقل مکان کرد و یک سالن زیبایی به سبک فرانسوی افتتاح نمود. ازدواج. مشخص نیست که آیا ایدا دالسر نخستین بار بنیتو موسولینی جوان را در ترنتو ملاقات کرده
بار بنیتو موسولینی جوان را در ترنتو ملاقات کرده است، جایی که او در سال ۱۹۰۹ اولین شغلش به عنوان روزنامه‌نگار را پیدا کرده بود، یا در میلان، جایی که اندکی پس از آن نقل مکان کرد. این دو رابطه‌ای را آغاز کردند و زمانی که موسولینی به دلیل فعالیت‌های سیاسی شدیداً سوسیالیستی‌اش از یافتن کار محروم شد، او از درآمد شغل زیبایی‌اش برای تأمین هزینه‌های زندگی او حمایت کرد. بر اساس برخی منابع، آن‌ها در سال ۱۹۱۴ ازدواج کردند، و در سال ۱۹۱۵ او صاحب پسری به نام بنیتو آلبینو موسولینی شد. هرچند مأموران فاشیست تلاش کردند همهٔ
موسولینی شد. هرچند مأموران فاشیست تلاش کردند همهٔ آثار این رابطه را از بین ببرند، فرمانی از شهر میلان مبنی بر اینکه موسولینی باید به «همسرش ایدا دالسر» و فرزندشان نفقه پرداخت کند، نادیده گرفته شد. مرگ. در سال ۱۹۱۷، موسولینی از جنگ بازگشت. فعالیت سیاسی او سرعت گرفت و در سال ۱۹۱۹، فاشی ایتالیایی دی کومباتیمنتو را تأسیس کرد. در سال ۱۹۲۱، این گروه به حزب ملی فاشیست تبدیل شد و در همان سال، موسولینی همچنین به مجلس نمایندگان انتخاب شد. با راهپیمایی رم در سال ۱۹۲۲، موسولینی قدرت را به دست گرفت و به دیکتاتوری تبدیل
موسولینی قدرت را به دست گرفت و به دیکتاتوری تبدیل شد که رسماً توسط خاندان سلطنتی ساووی به رسمیت شناخته شد. پس از اینکه موسولینی به قدرت رسید، ایدا دالسر و پسرش تحت نظارت پلیس قرار گرفتند و مدارک مکتوب مربوط به رابطهٔ آن‌ها توسط مأموران دولت برای نابودی جمع‌آوری شد. او همچنان بر نقش خود به عنوان همسر دیکتاتور پافشاری می‌کرد و حتی علناً موسولینی را به خیانت متهم نمود. او اظهار داشت که در سال‌های اقامت موسولینی در میلان، او رشوه‌ای از دولت فرانسه دریافت کرده بود، در ازای فعالیت‌های سیاسی برای حمایت از مشارکت
در ازای فعالیت‌های سیاسی برای حمایت از مشارکت ایتالیا به عنوان کشور بی‌طرف در جنگ در کنار فرانسه. سرانجام، او به جزیره سان کلمانته در ونیز منتقل شد، جایی که در سال ۱۹۳۷ درگذشت. علت مرگ او رسماً «خونریزی مغزی» اعلام شد. سرنوشت بنیتو آلبینو. بنیتو آلبینو موسولینی توسط مأموران دولتی ربوده شد و به او گفته شد که مادرش فوت کرده است. در سال ۱۹۳۱، هنگامی که ۱۵ ساله بود، به عنوان یتیم توسط رئیس سابق پلیس فاشیست سوپرامونته به فرزندی پذیرفته شد. او ابتدا در یک کالج بارنابیت در مونکالیری تحصیل کرد و سپس به نیروی
بارنابیت در مونکالیری تحصیل کرد و سپس به نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا پیوست، اما همواره تحت نظارت نزدیک دولت فاشیست باقی ماند. با این حال، او همواره تأکید می‌کرد که بنیتو موسولینی پدرش است و در نهایت، به زور در یک بیمارستان روانی در مومبلو، استان میلان نگهداری شد، جایی که در ۲۶ اوت ۱۹۴۲، در سن ۲۶ سالگی، پس از دریافت مکرر تزریق‌های ایجادکننده کما، درگذشت. ایدا و بنیتو رسماً به عنوان «خطر برای خود و دیگران» توصیف شدند، اما سوابق بیمارستان نشان می‌دهد که هر دو در زمان بستری شدن هشیار بوده‌اند. در فیلم‌ها.
دو در زمان بستری شدن هشیار بوده‌اند. در فیلم‌ها. داستان اولین ازدواج بنیتو موسولینی در دوران فاشیسم سرکوب شد و عملاً سال‌ها بعد هم به‌طور گسترده شناخته نشد. در سال ۲۰۰۵، این ماجرا توسط روزنامه‌نگار ایتالیایی مارکو زنی دوباره مطرح شد و در یک مستند که از تلویزیون دولتی RAI پخش گردید، همچنین در دو کتاب با عنوان‌های L'ultimo filò و La moglie di Mussolini منتشر شد.
رابرت موزس (۱۸ دسامبر ۱۸۸۸ - ۲۹ ژوئیه ۱۹۸۱) برنامه‌ریز شهری و مقام دولتی آمریکایی بود که در اوایل تا اواسط قرن بیستم در منطقه شهری نیویورک فعالیت می‌کرد. موزس به عنوان یکی از قدرتمندترین و تأثیرگذارترین افراد در تاریخ شهر نیویورک و ایالت نیویورک شناخته می‌شود. مقیاس بزرگ پروژه‌های زیرساختی و فلسفه توسعه شهری او، نسلی از مهندسان، معماران و برنامه‌ریزان شهری را در سراسر ایالات متحده تحت تأثیر قرار داد. موزس در طول بیش از ۴۰ سال فعالیت حرفه‌ای خود، سمت‌های مختلفی را بر عهده داشت. او همزمان ۱۲ عنوان شغلی از
را بر عهده داشت. او همزمان ۱۲ عنوان شغلی از جمله کمیسر پارک‌های شهر نیویورک و رئیس کمیسیون پارک‌های ایالتی لانگ آیلند را بر عهده داشت. او با همکاری نزدیک با فرماندار نیویورک، ال اسمیت، در اوایل دوران کاری خود، به متخصصی در تدوین قوانین و هدایت در عملکرد دولت ایالتی تبدیل شد. او شرکت‌های غیرانتفاعی عام المنفعه نیمه‌مستقل متعددی را ایجاد و رهبری کرد که از طریق آنها میلیون‌ها دلار درآمد را کنترل می‌کرد و مستقیماً اوراق قرضه را برای تأمین مالی سرمایه‌گذاری‌های جدید با کمترین دخالت یا نظارت بیرونی منتشر می‌کرد.
با کمترین دخالت یا نظارت بیرونی منتشر می‌کرد. پروژه‌های موزس منطقه نیویورک را متحول کرد و انقلابی در نحوه طراحی و ساخت شهرهای ایالات متحده ایجاد کرد. موزس به عنوان کمیسر پارک ایالتی لانگ آیلند، بر ساخت پارک ایالتی جونز بیچ ، پربازدیدترین ساحل عمومی در ایالات متحده، نظارت داشت و معمار اصلی سیستم پارک وی ایالت نیویورک بود. موزس به عنوان رئیس اداره پل تریبورو ، کنترل تقریباً کاملی بر پل‌ها و تونل‌های شهر نیویورک و همچنین عوارض جمع‌آوری شده از آنها داشت. او از جمله مسئول پل تریبورو ، تونل بروکلین-باتری و پل
جمله مسئول پل تریبورو ، تونل بروکلین-باتری و پل تراگ نک و همچنین چندین بزرگراه اصلی بود. این جاده‌ها و پل‌ها، در کنار تلاش‌های نوسازی شهری که بخش‌های عظیمی از خانه‌های اجاره‌ای را تخریب و آنها را با پروژه‌های بزرگ مسکن عمومی جایگزین کرد، بافت فیزیکی نیویورک را تغییر داد و الهام‌بخش سایر شهرها برای انجام تلاش‌های توسعه‌ای مشابه شد. شهرت موزس پس از انتشار زندگینامه برنده جایزه پولیتزر رابرت کارو با "عنوان «دلال قدرت»" (۱۹۷۴) کاهش یافت، کتابی که مزایای ادعایی بسیاری از پروژه‌های موزس را زیر سؤال برد و موزس را
از پروژه‌های موزس را زیر سؤال برد و موزس را فردی نژادپرست معرفی کرد. تا حد زیادی به دلیل "کتاب «دلال قدرت»" ، امروزه موزس چهره‌ای جنجالی در تاریخ شهر نیویورک و همچنین ایالت نیویورک محسوب می‌شود. پیشینه. موسی در ۱۸ دسامبر ۱۸۸۸ در نیوهیون ، کانکتیکات، از پدر و مادر یهودی الاصل آلمانی به دنیا آمد. او نه سال اول زندگی خود را در خانه شماره ۸۳ خیابان دوایت در نیوهیون گذراند. در سال ۱۸۹۷، خانواده موزس به شهر نیویورک نقل مکان کردند، و در خانه‌ای در خیابان چهل و ششم شرقی در خیابان پنجم اقامت کردند. پدر موسی صاحب یک
شرقی در خیابان پنجم اقامت کردند. پدر موسی صاحب یک فروشگاه بزرگ موفق و دلال املاک و مستغلات در نیوهیون بود. برای اینکه خانواده به شهر نیویورک نقل مکان کنند، او املاک و مستغلات و فروشگاه خود را فروخت و سپس بازنشسته شد. مادر موزس به ساخت و ساز علاقه داشت و در جنبش شهرک‌سازی فعال بود. پس از فارغ‌التحصیلی از کالج ییل (لیسانس، ۱۹۰۹) و کالج وادهام ، آکسفورد (لیسانس، حقوق، ۱۹۱۱؛ فوق لیسانس، ۱۹۱۳) و اخذ مدرک دکترای علوم سیاسی از دانشگاه کلمبیا در سال ۱۹۱۴، موزس جذب سیاست‌های اصلاح‌طلبانه شهر نیویورک شد. در سال
جذب سیاست‌های اصلاح‌طلبانه شهر نیویورک شد. در سال ۱۹۱۵، موزس با مری لوئیز سیمز اهل داجویل، ویسکانسین ازدواج کرد. آنها صاحب دو دختر شدند ولی مری در ۶ سپتامبر ۱۹۶۶ درگذشت. موزس متعاقباً در ۴ اکتبر ۱۹۶۶ با منشی خود مری آلیشیا گریدی ازدواج کرد. آنها در گریسی تراس منهتن زندگی می‌کردند. شغل. موزس چندین طرح برای رهایی نیویورک از شیوه‌های استخدامی حمایتی تدوین کرد، از جمله تدوین پیشنهادی در سال ۱۹۱۹ برای سازماندهی مجدد دولت ایالتی نیویورک، که در نهایت تصویب نشد اما توجه بل موسکوویتز ، دوست و مشاور مورد اعتماد
اما توجه بل موسکوویتز ، دوست و مشاور مورد اعتماد فرماندار ال اسمیت ، را به خود جلب کرد. هنگامی که سمت دبیر کل ایالت به جای انتخابی، انتصابی شد، اسمیت، موزس را به این سمت منصوب کرد. او از سال ۱۹۲۷ تا۱۹۲۹ در این شغل فعالیت کرد. موزس با اسمیت که در سال ۱۹۱۸ به عنوان فرماندار انتخاب شد، به قدرت رسید و سپس دوباره در سال ۱۹۲۲ این سمت را به دست گرفت. با حمایت اسمیت، موزس تثبیت گسترده‌ای در دولت ایالت نیویورک ایجاد کرد. در طول این دوره، موزس اولین تلاش خود را برای ابتکارات عمومی در مقیاس بزرگ آغاز کرد و در عین حال
عمومی در مقیاس بزرگ آغاز کرد و در عین حال از قدرت سیاسی اسمیت برای تصویب قوانین استفاده کرد. این امر به ایجاد کمیسیون جدید پارک ایالتی لانگ آیلند و شورای ایالتی پارک‌ها کمک کرد. در سال ۱۹۲۴، فرماندار اسمیت، موزس را به عنوان رئیس شورای ایالتی پارک‌ها و رئیس کمیسیون پارک ایالتی لانگ آیلند منصوب کرد. این تمرکزگرایی به اسمیت اجازه داد تا دولتی را اداره کند که بعداً به عنوان الگویی برای دولت فدرال «نیو دیل » فرانکلین دی. روزولت مورد استفاده قرار گرفت. در زمانی که عموم مردم به فساد و بی‌کفایتی تامانی هال عادت
که عموم مردم به فساد و بی‌کفایتی تامانی هال عادت کرده بودند، موسی به عنوان ناجی دولت شناخته می‌شد. اندکی پس از مراسم تحلیف رئیس جمهور فرانکلین دی. روزولت در سال ۱۹۳۳، دولت فدرال در حالی که میلیون‌ها دلار از بودجه طرح نیو دیل را برای تخصیص داشت، اما ایالت‌ها و شهرها پروژه‌های کمی برای اجرا آماده داشتند. موزس یکی از معدود مقامات محلی بود که پروژه‌های آماده‌ای در دست داشت. به همین دلیل، شهر نیویورک توانست بودجه قابل توجهی از اداره پیشرفت کار، سپاه حفاظت غیرنظامی و سایر بودجه‌های دوران رکود بزرگ دریافت کند.
و سایر بودجه‌های دوران رکود بزرگ دریافت کند. یکی از تأثیرگذارترین و طولانی‌ترین سمت‌های او، کمیسر پارک‌های شهر نیویورک بود، نقشی که از ۱۸ ژانویه ۱۹۳۴ تا ۲۳ مه ۱۹۶۰ در آن خدمت کرد مناصب و عناوین حرفه‌ای. مناصب و عناوین حرفه‌ای متعددی که موزس در اختیار داشت، به او قدرت فوق‌العاده گسترده‌ای برای شکل‌دهی به توسعه شهری در منطقه کلان‌شهری نیویورک می‌داد. طبق گزارش پروژه بایگانی حفاظت نیویورک، این مناصب عبارتند از: نفوذ. در طول دهه ۱۹۲۰، موزس با فرانکلین دی. روزولت ، رئیس وقت کمیسیون پارک ایالتی تاکونیک ، که
، رئیس وقت کمیسیون پارک ایالتی تاکونیک ، که طرفدار ساخت سریع یک پارک وی از میان دره هادسون بود، مشاجره کرد. موزس موفق شد بودجه را به پروژه‌های پارک وی لانگ آیلند خود ( پارک وی ایالت شمالی ، پارک وی ایالت جنوبی و پارک وی ایالت وانتاگ ) اختصاص دهد. موزس چهره‌ای بسیار تأثیرگذار در آغاز بسیاری از اصلاحاتی بود که دولت ایالتی نیویورک را در دهه ۱۹۲۰ بازسازی کرد. یک «کمیسیون بازسازی» به ریاست موزس، گزارشی بسیار تأثیرگذار تهیه کرد که توصیه‌هایی را ارائه می‌داد که عمدتاً مورد پذیرش قرار گرفتند، از جمله ادغام ۱۸۷
عمدتاً مورد پذیرش قرار گرفتند، از جمله ادغام ۱۸۷ سازمان موجود تحت ۱۸ وزارتخانه، یک سیستم بودجه اجرایی جدید و محدودیت چهار ساله برای دوره فرمانداری. تأثیر توسعه و پروژه‌های شهری پس از جنگ. قدرت موزس پس از جنگ جهانی دوم ، پس از بازنشستگی شهردار لاگاردیا و موافقت مجموعه‌ای از جانشینان او با تقریباً تمام پیشنهاداتش، افزایش یافت. موزس که در سال ۱۹۴۶ توسط شهردار ویلیام اودویر به عنوان "هماهنگ‌کننده ساخت و ساز" شهر منصوب شد، نماینده "بالفعل" شهر نیویورک در واشینگتن شد. همچنین به موزز اختیاراتی در مورد مسکن عمومی
شد. همچنین به موزز اختیاراتی در مورد مسکن عمومی داده شد که در زمان لاگاردیا از او سلب شده بود. هنگامی که اودویر مجبور به استعفا شد و وینسنت آر. ایمپلیتری جانشین او شد، موزس توانست کنترل بیشتری بر پروژه‌های زیرساختی به دست گیرد. یکی از اولین اقدامات موزس پس از روی کار آمدن ایمپلیتری، متوقف کردن ایجاد طرح جامع پهنه‌بندی شهری بود که از سال ۱۹۳۸ در حال انجام بود و می‌توانست قدرت تقریباً نامحدود او را برای ساخت و ساز در داخل شهر محدود کند و در این فرآیند، کمیسر پهنه‌بندی را از قدرت برکنار کند. موزس همچنین به
پهنه‌بندی را از قدرت برکنار کند. موزس همچنین به عنوان تنها مرجع مذاکره در واشینگتن برای پروژه‌های شهر نیویورک، اختیار یافت. تا سال ۱۹۵۹، او بر ساخت ۲۸۰۰۰ واحد آپارتمانی در صدها هکتار زمین نظارت داشت. از دهه ۱۹۳۰ تا دهه ۱۹۶۰، رابرت موزس مسئول ساخت پل‌های تریبورو ، مارین پارک وی ، تراگ نک ، برانکس-وایت‌استون ، هنری هادسون و ورازانو-نروز بود. پروژه‌های دیگر او شامل بزرگراه بروکلین-کوئینز و بزرگراه استیتن آیلند (که در مجموع بیشتر بزرگراه بین ایالتی ۲۷۸ را تشکیل می‌دهند)؛ بزرگراه کراس-برانکس ؛ بسیاری از
تشکیل می‌دهند)؛ بزرگراه کراس-برانکس ؛ بسیاری از بزرگراه‌های ایالت نیویورک؛ و سایر بزرگراه‌ها بود. علاقه فدرال از سیستم‌های بزرگراه به سیستم‌های آزادراه تغییر کرده بود و جاده‌های جدید عمدتاً با چشم‌انداز جدید مطابقت داشتند و فاقد محوطه‌سازی یا محدودیت‌های ترافیک تجاری بزرگراه‌های قبل از جنگ بودند. او مبتکر ساخت ورزشگاه شیا و مرکز لینکلن بود و در ساخت مقر سازمان ملل متحد مشارکت داشت. در ۲۵ نوامبر ۱۹۵۰، فرماندار توماس ای. دیویی، موزس را به همراه وزیر جنگ سابق رابرت پی. پترسون و قاضی سابق دیوان عالی ایالت
رابرت پی. پترسون و قاضی سابق دیوان عالی ایالت نیویورک چارلز سی. لاک‌وود به عنوان عضو کمیسیون موقت راه‌آهن لانگ آیلند منصوب کرد. این کمیسیون پس از تصادف قطار ریچموند هیل در ۲۲ نوامبر ۱۹۵۰ که منجر به کشته شدن ۷۹ نفر شد، تشکیل شده بود. این کمیسیون خرید و بهره‌برداری از خدمات راه‌آهن توسط یک مرجع عمومی غیرانتفاعی را به ایالت توصیه کرد. موزس در خارج از منطقه نیویورک نیز نفوذ داشت. مقامات دولتی در بسیاری از شهرهای کوچک‌تر آمریکا او را برای طراحی شبکه‌های آزادراه در دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰ استخدام کردند. به
در دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰ استخدام کردند. به عنوان مثال، پورتلند، اورگان، موزس را در سال ۱۹۴۳ استخدام کرد؛ طرح او شامل یک حلقه در اطراف مرکز شهر بود که انشعاب‌هایی از میان محله‌ها عبور می‌کرد. از این طرح، تنها بزرگراه آی‌۴۰۵ ، پیوندهای آن با آی۵ و پل فرمونت ساخته شدند. موزس رانندگی نمی‌کرد. بزرگراه‌های که موزس در نیمه اول قرن بیستم ساخت بیشتر پارک‌وی بودند. پارک‌های روبانی منحنی و محوطه‌سازی‌شده‌ای که قرار بود علاوه بر «ریه‌های شهر»، برای سفر نیز لذت‌بخش باشند. با این حال، توسعه اقتصادی پس از جنگ جهانی
باشند. با این حال، توسعه اقتصادی پس از جنگ جهانی دوم و مفهوم شهر خودرو ، منجر به ایجاد آزادراه‌ها ، به‌ویژه در قالب شبکه وسیع بزرگراه‌های بین ایالتی با بودجه فدرال، شد. پایان دوران موزس. شهرت موزس در دهه ۱۹۶۰ رو به افول گذاشت. در این دوران او نابخردانه چندین نبرد سیاسی بحث‌برانگیز را انتخاب کرد که احتمالاً نمی‌توانست در آنها پیروز شود. به عنوان مثال، مبارزات انتخاباتی او علیه برنامه رایگان شکسپیر در پارک ، تبلیغات منفی زیادی را به همراه داشت و تلاش او برای تخریب زمین بازی سنترال پارک برای ایجاد پارکینگ
تخریب زمین بازی سنترال پارک برای ایجاد پارکینگ برای رستوران گران‌قیمت تاورن-آن-د-گرین، دشمنان زیادی را در میان رأی‌دهندگان طبقه متوسط آپر وست ساید برای او به ارمغان آورد. مخالفت‌ها بر سر تخریب ایستگاه پنسیلوانیا به اوج خود رسید، که بسیاری آن را به ذهنیت «طرح توسعه» که توسط موزس پرورش داده شده بود، نسبت دادند ، اگرچه در واقع راه‌آهن پنسیلوانیا مسئول تخریب بود. این تخریب بی‌دلیل یکی از بزرگترین بناهای معماری نیویورک، بسیاری از ساکنان شهر را بر آن داشت تا با برنامه‌های موزس برای ساخت بزرگراه منهتن جنوبی که از
موزس برای ساخت بزرگراه منهتن جنوبی که از گرینویچ ویلیج و آنچه اکنون سوهو است، عبور می‌کرد، مخالفت کنند. این طرح و بزرگراه منهتن میانی هر دو از نظر سیاسی شکست خوردند. یکی از منتقدان سرسخت او در این دوران، فعال شهری جین جیکوبز بود که کتاب او با "عنوان «مرگ و زندگی شهرهای بزرگ آمریکایی»" در تغییر نظر علیه برنامه‌های موزس نقش مهمی داشت. دولت محلی در سال ۱۹۶۴ طرح ساخت این بزرگراه را رد کرد. قدرت موزس با همکاری او با نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۶۴ بیشتر تضعیف شد. پیش‌بینی‌های او برای حضور ۷۰ میلیون نفر در
شد. پیش‌بینی‌های او برای حضور ۷۰ میلیون نفر در این رویداد بسیار خوش‌بینانه از آب درآمد و قراردادهای سخاوتمندانه برای مدیران و پیمانکاران نمایشگاه، اوضاع را از نظر اقتصادی بدتر کرد. انکارهای مکرر و قاطع موزس در مورد مشکلات مالی قابل توجه نمایشگاه، در مواجهه با شواهد خلاف آن، در نهایت باعث تحقیقات مطبوعاتی و دولتی شد که بی‌نظمی‌های مالی را نشان داد. پس از شکست مفتضحانه نمایشگاه جهانی، جان لیندسی، شهردار نیویورک، به همراه فرماندار نلسون راکفلر ، تلاش کردند تا درآمدهای عوارضی حاصل از پل‌ها و تونل‌های اداره پل
درآمدهای عوارضی حاصل از پل‌ها و تونل‌های اداره پل و تونل تریبورو (TBTA) را برای پوشش کسری بودجه در سازمان‌های آن زمان که از نظر مالی بیمار بودند، از جمله سیستم مترو ، هدایت کنند. موزس با این ایده مخالفت کرد و برای جلوگیری از آن مبارزه کرد. به همین دلیل لیندسی، موزس را از سمت خود به عنوان نماینده اصلی شهر برای بودجه بزرگراه‌های فدرال در واشینگتن برکنار کرد. مرگ. در سال‌های آخر عمرش، موزس روی عشق همیشگی‌اش، شنا، تمرکز کرد و عضو فعال باشگاه سلامت کولونی هیل بود. موزس در ۲۹ ژوئیه ۱۹۸۱ در ۹۲ سالگی در بیمارستان
موزس در ۲۹ ژوئیه ۱۹۸۱ در ۹۲ سالگی در بیمارستان گود سامری در وست ایسلیپ، نیویورک ، بر اثر بیماری قلبی درگذشت. موزس اصالتاً یهودی بود و با الهام از جنبش فرهنگ اخلاقی اواخر قرن نوزدهم، به شیوه‌ای سکولار پرورش یافت. او بعدها به مسیحیت گروید. پیکر او پس از انجام مراسم مذهبی در کلیسای اسقفی سنت پیتر کنار دریا در بی شور، نیویورک، در سردابی در یک آرامگاه عمومی روباز در گورستان وودلان در برانکس، شهر نیویورک ، به خاک سپرده شد . ارزیابی. انتقاد و "دلال قدرت". رابرت کارو زندگی موزس را در کتابی "با عنوان «دلال قدرت»"
زندگی موزس را در کتابی "با عنوان «دلال قدرت»" به تفصیل توصیف کرده است. این کتاب، شیوه موزش در شروع پروژه‌هایی را برجسته کرد که مطمئناً هزینه‌ آنها بیشتر از بودجه‌ی اولیه‌ مصوب مجلس قانونگذاری ایالت نیویورک بود. او همچنین به عنوان فردی توصیف شد که از قدرت سیاسی خود برای منفعت دوستان خود استفاده می‌کرد، از جمله موردی که در آن مخفیانه مسیر برنامه‌ریزی‌شده‌ی پارک ایالتی شمالی را برای جلوگیری از ورود به املاک ثروتمندان، به مسافت‌های طولانی تغییر داد، اما به صاحبان مزارع خانوادگی که زمین‌های خود را از دست داده
مزارع خانوادگی که زمین‌های خود را از دست داده بودند، گفت که این یک تصمیم بی‌طرفانه و مبتنی بر «ملاحظات مهندسی» بوده است. این کتاب همچنین موزس را متهم کرد که در دوران وحشت سرخ، به مقاماتی که با او مخالف بودند، افترا می‌زد و با کمونیست خواندن آنها، سعی در برکناری آنها از سمت خود داشت. این زندگینامه همچنین اشاره می‌کند که موزس به نفع ترجیح خود برای پارک‌ها، علیه مدارس و سایر نیازهای عمومی مبارزه می‌کرد. منتقدان موزس او را متهم می‌کنند که خودروها را بر انسان‌ها ترجیح می‌دهد. آن‌ها اشاره می‌کنند که او صدها هزار
ترجیح می‌دهد. آن‌ها اشاره می‌کنند که او صدها هزار نفر از ساکنان شهر نیویورک را آواره کرده و با ساخت بزرگراه‌های متعدد از طریق آنها، محله‌های سنتی را نابود کرد. این پروژه‌ها به ویرانی برانکس جنوبی و پارک‌های تفریحی کانی آیلند انجامید و باعث شد تیم‌های لیگ برتر بیسبال بروکلین داجرز و نیویورک جاینتز به ترتیب به لس‌آنجلس و سانفرانسیسکو نقل مکان کنند. ساخت بزرگراه‌های او همچنین مانع از گسترش پیشنهادی متروی شهر نیویورک از دهه ۱۹۳۰ تا دهه ۱۹۶۰ شد، زیرا پارک‌وی‌ها و بزرگراه‌هایی که ساخته شدند، حداقل تا حدی جایگزین
بزرگراه‌هایی که ساخته شدند، حداقل تا حدی جایگزین خطوط متروی برنامه‌ریزی شده شدند. امید می‌رفت برنامه اقدام ۱۹۶۸ (که هرگز تکمیل نشد) با این امر مقابله کند. منتقدان دیگر او را متهم می‌کنند که مانع استفاده از حمل و نقل عمومی شده است، که به افراد غیر مالک خودرو اجازه می‌داد از امکانات تفریحی پیچیده‌ای که او ساخته بود، لذت ببرند. نژادپرستی. کارو در "کتاب «کارگزار قدرت»" همچنین موزس را به ساخت پل‌های کوتاه در میان پارک‌ها متهم کرد تا آنها را برای اتوبوس‌های حمل و نقل عمومی غیرقابل دسترس کند و در نتیجه استفاده از