payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میلیارد نفر بود. هزینه بلیط ورودی ۱۵ روبل بود. در روز اول جشنواره، گروه بون جووی و در روز دوم گروه اسکورپیونز اجرای اصلی را بر عهده داشتند. سفر به اتحاد جماهیر شوروی، الهام‌بخش گروه اسکورپیونز برای نوشتن آهنگ معروف «باد دگرگونی» شد. در سال ۲۰۰۸، این کنسرت در ۴ دی‌وی‌دی دوباره منتشر شد. تاریخچه آماده‌سازی و فضاسازی. کمی قبل از جشنواره، دکتر مک‌گی، مدیر برنامه‌های بون جووی و دیگر گروه‌های محبوب، به جرم توزیع «مواد مخدر سبک» به زندان افتاد؛ او برای جلوگیری از زندان، متعهد شد که بنیاد «ایجاد تغییر» را تأسیس و
زندان، متعهد شد که بنیاد «ایجاد تغییر» را تأسیس و تأمین مالی کند. طبق گزارش کانال تلویزیونی «مسکو ۲۴»، ستاس نامین در ابتدا قصد داشت یک جشنواره کوچک مبارزه با مواد مخدر با حضور چند ستاره غربی در مجموعه ورزشی المپیک برگزار کند، اما کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی از تأیید این جشنواره خودداری کرد و اظهار داشت که «اعتیاد به مواد مخدر در اتحاد جماهیر شوروی هنوز به چنان مشکلی تبدیل نشده است که لازم باشد ورزشکاران خارجی را به اینجا بکشاند.» در همان زمان، مرکز تولید نامین در حال انجام مذاکرات دشوار در
مرکز تولید نامین در حال انجام مذاکرات دشوار در مورد کنسرت بون جووی در لوژنیکی بود. در نتیجه، هر دو ایده در یک جشنواره ترکیب شدند. مطبوعات مسکو پیش‌بینی کردند که این جشنواره شکست خواهد خورد و استدلال کردند که جوانان موسیقی راک داخلی را با اشعار حساس اجتماعی ترجیح می‌دهند. قبل از کنسرت، برگزارکنندگان بلیط‌ها را با قیمتی سه برابر کمتر از قیمت اسمی - ۳ روبل - فروختند و سود دلالان را از بین بردند و حضور را بیشتر کردند. در نتیجه، در مجموع ۱۲۰٬۰۰۰ تماشاگر در طول دو روز در این جشنواره شرکت کردند. برگزارکنندگان یک
روز در این جشنواره شرکت کردند. برگزارکنندگان یک بوئینگ ۷۵۷ کرایه کردند که هنرمندان را از ایالات متحده به روسیه بیاورد و همچنین در مسیر، گروه اسکورپیونز را از لندن سوار کرد. طبق خاطرات راب افوسو، نوازنده درامز گروه اسکید رو، حدود دویست نفر وارد شدند، کاروانی از لیموزین‌های سیاه شوروی در فرودگاه منتظر آنها بودند و افسران متعدد کا گ ب هنرمندان را در سطح شهر همراهی می‌کردند، که شبیه یک سریال جاسوسی طنز بود. ۲۸ سال بعد، در مصاحبه‌ای با مجله رولینگ استون، شرکت‌کنندگان جشنواره به طعنه به یاد آوردند که چگونه در یک
جشنواره به طعنه به یاد آوردند که چگونه در یک ساختمان بلند استالینیستی با فضای داخلی قدیمی و تخت‌های کوچک - هتل اوکراین - اسکان داده شدند، جایی که خدماتی که به آن عادت داشتند وجود نداشت، دستمال توالت کم بود و کارکنان کند بودند، اما آن‌ها به فراوانی غذاهای دریایی در رستوران محلی اشاره کردند. تجهیزات موسیقی و هر آنچه برای اجراها لازم بود، از جمله آب آشامیدنی، در ۶۴ کامیون از خارج از کشور تحویل داده شد. به ویژه، یخ برای نوشیدنی‌ها از سوئد وارد شد. غذا برای گروه‌های خارجی، از نوشابه گرفته تا ران مرغ در
گروه‌های خارجی، از نوشابه گرفته تا ران مرغ در بسته‌بندی‌های پلمپ‌شده، از خارج از کشور آورده می‌شد. به دلیل غیرحرفه‌ای بودن مأموران امنیتی محلی (و دستور از بالا مبنی بر اینکه «زیاده‌روی نکنید»)، پشت صحنه هرج‌ومرج بود - افراد خارجی در اطراف پرسه می‌زدند و موفق می‌شدند آبجویی را که برای نوازندگان آماده شده بود، بنوشند. کنسرت‌های روزانه ۱۲ ساعته با اجرای مشترک قطعات کلاسیک لد زپلین و دیپ پرپل به پایان رسید. طبق گزارش درگاه Звуки. ру، شرکت‌کنندگان در جشنواره با شوک‌های زیادی روبرو شدند. آزی آزبورن یک سطل آب را
شوک‌های زیادی روبرو شدند. آزی آزبورن یک سطل آب را روی ردیف‌های جلویی هواداران ریخت. علاوه بر این، در طول اجرای او، مانیتورها خاموش شدند (به همین دلیل آزبورن با تکنسین‌های صدابرداری گروه اسکورپیونز درگیر شد). بطری‌های شیشه‌ای به روی صحنه پرتاب شدند. تامی لی (برخی منابع به اشتباه از نیکی سیکس نام می‌برند) باسن خود را به تماشاگران نشان داد. جان بون جووی کلاه پلیسی به سر گذاشت و برای ابراز همدردی با تماشاگران در سراسر زمین ورزشگاه راه رفت. برنامه «الف» () برنامه‌ای مختص به این جشنواره تهیه کرد که در ۱۲ اوت
مختص به این جشنواره تهیه کرد که در ۱۲ اوت ۱۹۸۹ پخش شد. به دستور کمیته صلح شوروی، استانیسلاو رازدورسکی، کارگردان، مستندی بلند دربارهٔ این جشنواره با عنوان «آزی، اسکورپیونز، بون جووی… فرود در لانه گلاسنوست» (با مدیریت فیلمبرداری والری نیکونوف) ساخت. مجله «کروگوزور» قطعاتی از برخی از ساخته‌های این جشنواره را در صفحه هفتم صوتی شماره ۱۲ سال ۱۹۸۹ قرار داد.
نقاشی رنسانس ایتالیا به نقاشی دوره‌ای اطلاق می‌شود که از اواخر قرن ۱۳ آغاز شده و از اوایل قرن ۱۵ تا اواخر قرن ۱۶ شکوفا گردید، و در شبه‌جزیره ایتالیا که در آن زمان به ایالات سیاسی متعدد تقسیم شده بود، برخی مستقل و برخی تحت کنترل قدرت‌های خارجی، رواج داشت. نقاشان رنسانس ایتالیا، اگرچه اغلب وابسته به دربارهای خاص و وفادار به شهرهای معین بودند، اما به طول و عرض ایتالیا سفر می‌کردند و گاهی دارای جایگاه دیپلماتیک بوده و ایده‌های هنری و فلسفی را منتقل می‌کردند. شهر فلورانس در توسکانی به عنوان زادگاه رنسانس و
شهر فلورانس در توسکانی به عنوان زادگاه رنسانس و به‌ویژه نقاشی رنسانس شناخته می‌شود، هرچند در اواخر دوره، رم و ونیز اهمیت فزاینده‌ای در نقاشی پیدا کردند. زمینه‌ای دقیق در مقالات همراه هنر رنسانس و معماری رنسانس ارائه شده است. نقاشی رنسانس ایتالیا معمولاً به چهار دوره تقسیم می‌شود: پرو-رنسانس (۱۳۰۰–۱۴۲۵)، رنسانس اولیه (۱۴۲۵–۱۴۹۵)، رنسانس والا (۱۴۹۵–۱۵۲۰) و تکلف‌گرایی (۱۵۲۰–۱۶۰۰). این تاریخ‌ها روند کلی نقاشی ایتالیا را نشان می‌دهند و شامل تمام نقاشان نمی‌شوند، زیرا زندگی و سبک شخصی هنرمندان با این دوره‌ها
زیرا زندگی و سبک شخصی هنرمندان با این دوره‌ها همپوشانی دارد. پرو-رنسانس با زندگی حرفه‌ای نقاش جوتو آغاز می‌شود و شامل تادئو گادی، اورکانیا و آلتیچیرو است. سبک رنسانس اولیه توسط مازاتچو آغاز شد و سپس توسط فرا آنجلیکو، پائولو آچلو، پیرو دلا فرانچسکا، ساندرو بوتیچلی، آندرئا دل وروکیو، دومنیکو گیرلاندایو و جووانی بلینی توسعه یافت. دوره رنسانس والا مربوط به لئوناردو داوینچی، میکل‌آنژ، رافائل، آندریا دل سارتو، آنتونیو دا کورجو، جورجونه، آثار پایانی جووانی بلینی و تیسین است. دوره تکلف‌گرایی، که در مقاله‌ای
و تیسین است. دوره تکلف‌گرایی، که در مقاله‌ای جداگانه بررسی شده، شامل آثار پایانی میکل‌آنژ و همچنین پونتورمو، پارمیجانینو، برونتسینو و تینتورتو بود. تأثیرات. تأثیرات بر توسعه نقاشی رنسانس در ایتالیا همان‌هایی هستند که معماری، مهندسی، فلسفه، زبان، ادبیات، علوم طبیعی، سیاست، اخلاق، الهیات و سایر جنبه‌های رنسانس ایتالیا را نیز تحت تأثیر قرار دادند. خلاصه‌ای از نکات بیشتر در مقالات اصلی که بالاتر ذکر شد ارائه می‌شود. فلسفه. تعدادی از متون کلاسیک که برای قرن‌ها از دسترس دانشمندان اروپای غربی دور بودند، دوباره در
دسترس دانشمندان اروپای غربی دور بودند، دوباره در دسترس قرار گرفتند. این متون شامل فلسفه، شعر، نمایشنامه، علم، رساله‌ای دربارهٔ هنرها و الهیات مسیحی اولیه بود. علاقه تازه به فلسفه انسان‌گرایی به معنای آن بود که رابطه انسان با بشریت، جهان و خدا دیگر انحصار کلیسا نبود. توجه دوباره به مطالعات کلاسیک باعث شد نخستین مطالعات باستان‌شناسی روی آثار روم باستان توسط معمار فیلیپو برونلسکی و مجسمه‌ساز دوناتلو انجام شود. احیای سبک معماری بر اساس الگوهای کلاسیک، کلاسیک‌گرایی متقابلی در نقاشی ایجاد کرد که از دهه ۱۴۲۰ در
متقابلی در نقاشی ایجاد کرد که از دهه ۱۴۲۰ در نقاشی‌های مازاتچو و پائولو آچلو ظاهر شد. علم و فناوری. همزمان با دسترسی به متون کلاسیک، اروپا به ریاضیات پیشرفته‌ای دست یافت که ریشه آن در آثار یونانیان بیزانس و دانشمندان اسلامی بود. ورود نوع متحرک چاپ در قرن پانزدهم امکان انتشار آسان ایده‌ها را فراهم کرد و تعداد بیشتری کتاب برای عموم نوشته شد. توسعه رنگ روغن و ورود آن به ایتالیا تأثیر ماندگاری بر هنر نقاشی داشت. جامعه. تأسیس بانک مدیچی و تجارت پس از آن، ثروت بی‌سابقه‌ای به یک شهر ایتالیایی، فلورانس، آورد.
بی‌سابقه‌ای به یک شهر ایتالیایی، فلورانس، آورد. کوزیمو د مدیچی استاندارد جدیدی برای حمایت از هنر ایجاد کرد که مرتبط با کلیسا یا سلطنت نبود. حضور یافتن تصادفی در منطقه فلورانس افراد با نبوغ هنری، از جمله جوتو، مازاتچو، برونلسکی، پیرو دلا فرانچسکا، لئوناردو داوینچی و میکل‌آنژ، فرهنگی ایجاد کرد که بسیاری از هنرمندان کمتر شناخته‌شده را به خلق آثار فوق‌العاده باکیفیت تشویق نمود. میراث مشابهی از دستاوردهای هنری در ونیز از طریق خانواده بااستعداد یاکوپو بلینی، همسران تأثیرگذارشان آندرئا مانتنیا، جورجونه، تیسین و
تأثیرگذارشان آندرئا مانتنیا، جورجونه، تیسین و تینتورتو شکل گرفت. موضوعات. بخش زیادی از نقاشی‌های دوره رنسانس به سفارش یا برای کلیسای کاتولیک انجام شد. این آثار غالباً در ابعاد بزرگ و اغلب به صورت چرخه‌های فرسکو از "زندگی مسیح"، "زندگی مریم مقدس" یا زندگی یک قدیس، به ویژه فرانسیس آسیزی بودند. همچنین بسیاری از نقاشی‌های تمثیل دربارهٔ رستگاری و نقش کلیسا در دستیابی به آن وجود داشت. کلیساها همچنین قطعه محراب سفارش می‌دادند که در ابتدا با چسب‌رنگ روی تخته نقاشی و بعدها با رنگ روغن روی کرباس نقاشی می‌شد. علاوه
و بعدها با رنگ روغن روی کرباس نقاشی می‌شد. علاوه بر قطعات بزرگ محرابی، تصاویر کوچک مذهبی نیز در تعداد زیادی تولید می‌شدند، هم برای کلیساها و هم برای افراد خصوصی، که رایج‌ترین موضوع آن "مادونا و کودک" بود. در طول این دوره، سفارش‌های شهری نیز اهمیت داشتند. ساختمان‌های اداری محلی با فرسکوها و سایر آثار تزئین می‌شدند، هم دنیوی، مانند "تمثیل حکومت خوب و بد" اثر آمبروجو لورنزتی، و هم مذهبی، مانند فرسکوی "مائستا" اثر سیمونه مارتینی در کاخ عمومی، سیه‌نا. پرتره‌نگاری در قرن ۱۴ و اوایل قرن ۱۵ رایج نبود و عمدتاً
در قرن ۱۴ و اوایل قرن ۱۵ رایج نبود و عمدتاً محدود به تصاویر یادبودی شهری مانند پرتره‌های سوارکاری گیدوریکیو دا فولیانو اثر سیمونه مارتینی، ۱۳۲۷، در سیه‌نا و از اوایل قرن ۱۵، جان هاوک‌وود اثر پائولو آچلو در کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره و پرتره همراه نیکولو دا تولنتینو اثر آندره‌آ دل کاستانیو بود. در قرن ۱۵، پرتره‌نگاری رایج شد، ابتدا اغلب پرتره‌های پروفایل رسمی اما به تدریج پرتره‌های سه‌چهارم، نیم‌تنه. حامیان آثار هنری مانند قطعات محرابی و چرخه‌های فرسکو اغلب در صحنه‌ها گنجانده می‌شدند، نمونه برجسته
اغلب در صحنه‌ها گنجانده می‌شدند، نمونه برجسته شامل حضور خانواده‌های ساسِتی و دودمان مدیچی در چرخه دومنیکو گیرلاندایو در کلیسای ساسِتی است. پرتره‌نگاری موضوع مهمی برای نقاشان رنسانس والا مانند رافائل و تیسین شد و در دوره تکلف‌گرایی در آثار هنرمندانی مانند برونتسینو ادامه یافت. با رشد انسان‌گرایی رنسانس، هنرمندان به موضوعات کلاسیک روی آوردند، به ویژه برای اجرای سفارش‌ها جهت تزئین خانه‌های حامیان ثروتمند، معروف‌ترین نمونه "زایش ونوس" اثر ساندرو بوتیچلی برای مدیچی بود. به تدریج، موضوعات کلاسیک همچنین به عنوان
بود. به تدریج، موضوعات کلاسیک همچنین به عنوان محتوای تمثیلی مناسب برای سفارش‌های شهری تلقی می‌شدند. انسان‌گرایی همچنین بر نحوه نمایش موضوعات مذهبی تأثیر گذاشت، به ویژه در "سقف کلیسای سیستین" اثر میکل‌آنژ. موضوعات دیگر از زندگی معاصر گرفته شده بودند، گاهی با معناهای تمثیلی و گاهی صرفاً تزئینی. وقایع مهم برای یک خانواده خاص ممکن بود ثبت شود، مانند موارد موجود در "تالار نقاشی" که آندرئا مانتنیا برای خانواده Gonzaga در منتووا نقاشی کرد. به تدریج، طبیعت‌گرایی و صحنه‌های تزئینی از زندگی روزمره نیز نقاشی می‌شدند،
تزئینی از زندگی روزمره نیز نقاشی می‌شدند، مانند "کنسرت" اثر لورنتسو کوستا حدود ۱۴۹۰. رویدادهای مهم غالباً در نقاشی‌ها ثبت یا گرامی داشته می‌شدند، مانند "نبرد سان رومانو" اثر آچلو، و همچنین جشن‌های مذهبی محلی مهم. تاریخ و شخصیت‌های تاریخی اغلب به گونه‌ای نمایش داده می‌شدند که به وقایع جاری یا زندگی مردم معاصر مرتبط باشد. پرتره‌ها غالباً از معاصران با نقش شخصیت‌هایی از تاریخ یا ادبیات کشیده می‌شد. نوشته‌های دانته آلیگیری، "افسانه طلایی" اثر Voragine و "دکامرون" اثر جووانی بوکاچو منابع مهم موضوعات بودند. در
اثر جووانی بوکاچو منابع مهم موضوعات بودند. در تمام این موضوعات، به تدریج و در آثار تقریباً همه نقاشان، تمرین‌های زیرساختی نقاشی مانند مشاهده طبیعت، مطالعه آناتومی، نور و پرسپکتیو توسعه می‌یافتند. نقاشی پیشا-رنسانس. سنت‌های نقاشی توسکانی قرن ۱۳. هنر منطقه توسکانی در اواخر قرن ۱۳ تحت سلطه دو استاد سبک ایتالو-بیزانسی، چیمابوئه از فلورانس و دوچو از سیه‌نا بود. سفارش‌های آنان عمدتاً نقاشی‌های مذهبی بودند، که برخی از آن‌ها قطعات محرابی بسیار بزرگی با موضوع مادونا و کودک بودند. این دو نقاش، همراه با معاصرانشان،
و کودک بودند. این دو نقاش، همراه با معاصرانشان، Guido of Siena, Coppo di Marcovaldo و نقاش مرموزی که سبک مدرسه ممکن است بر اساس او شکل گرفته باشد، معروف به استاد سن برناردینو، همگی به شیوه‌ای بسیار رسمی و مبتنی بر سنت قدیمی نقاشی آیکون کار می‌کردند. در این نقاشی‌های چسب‌رنگ بسیاری از جزئیات به شدت توسط موضوع مشخص می‌شد، برای مثال موقعیت دقیق دستان مادونا و کودک مسیح توسط طبیعت برکتی که نقاشی برای بیننده ایجاد می‌کرد، تعیین می‌شد. زاویه سر و شانه‌های مریم، چین‌های حجاب او و خطوط تعریف‌کننده ویژگی‌های
چین‌های حجاب او و خطوط تعریف‌کننده ویژگی‌های چهره‌اش همگی در تعداد بی‌شماری از چنین نقاشی‌هایی تکرار شده بودند. چیمابوئه و دوچو قدم‌هایی به سمت طبیعت‌گرایی بیشتر برداشتند، همانند معاصرشان، پیترو کاوالینی از رم. جوتو. جوتو (۱۲۶۶–۱۳۳۷)، طبق سنت، پسری چوپان از تپه‌های شمال فلورانس، شاگرد چیمابوئه شد و به برجسته‌ترین نقاش زمان خود تبدیل شد. جوتو، احتمالاً تحت تأثیر پیترو کاوالینی و دیگر نقاشان رومی، شخصیت‌های نقاشی خود را بر اساس هیچ سنت نقاشی موجود قرار نداد، بلکه بر اساس مشاهده زندگی طراحی کرد. برخلاف
نداد، بلکه بر اساس مشاهده زندگی طراحی کرد. برخلاف هم‌عصران بیزانسی او، شخصیت‌های جوتو سه‌بعدی و محکم هستند؛ آن‌ها روی زمین مستحکم ایستاده‌اند، آناتومی قابل تشخیص دارند و لباس‌هایشان وزن و ساختار واقعی دارد. اما بیش از هر چیز، چیزی که شخصیت‌های جوتو را از هم‌عصرانش متمایز می‌کرد، احساسات آن‌هاست. در چهره شخصیت‌های جوتو شادی، خشم، ناامیدی، شرم، کینه و عشق دیده می‌شود. چرخه فرسکوی "زندگی مسیح" و "زندگی مریم مقدس" که در نمازخانه اسکروونی در پادووا نقاشی کرد، استاندارد جدیدی برای تصاویر روایی ایجاد کرد.
کرد، استاندارد جدیدی برای تصاویر روایی ایجاد کرد. "مادونای اوگنیسانتی" او در اوفیتزی فلورانس آویخته است، در همان اتاق با "مادونای سانتا ترینیتا" چیمابوئه و "مادونای روچلای" دوچو، که مقایسه سبک‌شناختی میان سه نقاش به راحتی قابل انجام است. یکی از ویژگی‌های برجسته در آثار جوتو، مشاهده پرسپکتیو واقع‌گرایانه است. او به عنوان پیش‌گام رنسانس شناخته می‌شود. معاصران جوتو. جوتو تعدادی معاصر داشت که یا زیر نظر او آموزش دیده و تحت تأثیرش بودند، یا مشاهده طبیعت آن‌ها را به مسیر مشابهی هدایت کرده بود. اگرچه چندین شاگرد
به مسیر مشابهی هدایت کرده بود. اگرچه چندین شاگرد جوتو مسیر هنری او را جذب کردند، هیچ‌کدام به اندازه او موفق نشدند. تادئو گادی نخستین نقاشی بزرگ یک صحنه شب را در "بشارت به چوپانان" در کاپلا بارونسلی کلیسای سانتا کروچه فلورانس خلق کرد. نقاشی‌های "کلیسای بالا" در باسیلیکای سن فرانچسکو د آسیزی نمونه‌هایی از نقاشی واقع‌گرایانه آن دوره هستند که اغلب به جوتو نسبت داده می‌شوند، اما احتمالاً کار هنرمندان پیرامون پیترو کاوالینی بوده است. یک نقاشی دیرهنگام از چیمابوئه در "کلیسای پایین" آسیزی، با موضوع "مادونا و سنت
در "کلیسای پایین" آسیزی، با موضوع "مادونا و سنت فرانچسکو"، نیز طبیعت‌گرایی بیشتری نسبت به تابلوهای پنلی او و باقی‌مانده فرسکوی‌های اولیه‌اش در کلیسای بالا نشان می‌دهد. مرگ و رستگاری. یکی از موضوعات رایج در تزئین کلیساهای قرون وسطی، روز حساب بود که در کلیساهای شمال اروپا معمولاً در بالای دروازه غربی به صورت حجاری قرار می‌گرفت، اما در کلیساهای ایتالیایی مانند نمازخانه اسکروونی جوتو روی دیوار غربی داخلی نقاشی می‌شد. مرگ سیاه ۱۳۴۸ بازماندگان را واداشت تا بر نیاز به مواجهه با مرگ در حال توبه و آمرزش تمرکز کنند.
به مواجهه با مرگ در حال توبه و آمرزش تمرکز کنند. حتمیت مرگ، پاداش برای توبه‌کنندگان و مجازات گناهکاران در تعدادی از فرسکوها برجسته شد که با توصیف‌های هولناک از رنج‌ها و تصاویر سوررئال عذاب‌های دوزخ شگفت‌آور هستند. این آثار شامل "پیروزی مرگ" شاگرد جوتو، اورکانیا، اکنون در حالت قطعه‌ای در موزه سانتا کروچه، و "پیروزی مرگ" در گورستان مشاهیر پیزا توسط نقاشی ناشناس، احتمالاً فرانچسکو ترینی یا بونامیکو بوفالماکو است که روی سه نقاشی دیگر از مجموعه‌ای با موضوع رستگاری کار کرده‌اند. تاریخ دقیق آغاز این فرسکوها مشخص
کار کرده‌اند. تاریخ دقیق آغاز این فرسکوها مشخص نیست، اما به‌طور کلی فرض می‌شود که پس از ۱۳۴۸ ساخته شده‌اند. دو نقاش فرسکوی مهم در اواخر قرن ۱۴ در پادووا فعال بودند، آلتیچیرو و گیوستو دمنابوی. شاهکار جیستو، تزئین Baptistery پادووا است که موضوع آفرینش، سقوط و رستگاری انسان را دنبال می‌کند و همچنین چرخه نادر آخرالزمان را در محراب کوچک دارد. در حالی که کل اثر از نظر گستردگی، کیفیت و حفظ کامل بی‌نظیر است، برخورد با احساسات انسانی نسبت به "مصلوب شدن" آلتیچیرو در کلیسای جامع آنتونی مقدس پادووا محافظه‌کارانه است.
کلیسای جامع آنتونی مقدس پادووا محافظه‌کارانه است. اثر جیستو بر حرکات رسمی متکی است، در حالی که آلتیچیرو وقایع پیرامون مرگ مسیح را با درام انسانی و شدت زیادی بیان می‌کند. در فلورانس، در کاپلا اسپانیایی باسیلیکای سنت ماریا نولا، آندریا دی بونایوتو مأمور شد تا نقش کلیسا در فرایند رستگاری، به ویژه نقش دومینیکن‌ها را نشان دهد. فرسکوی او "تمثیل کلیسای فعال و پیروز" برای نمایش کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره، کامل با گنبد که تا قرن بعد ساخته نشد، برجسته است. گوتیک بین‌المللی. در اواخر قرن ۱۴، گوتیک بین‌المللی
بین‌المللی. در اواخر قرن ۱۴، گوتیک بین‌المللی سبکی بود که بر نقاشی توسکانی غالب شد. می‌توان تا حدودی آن را در آثار پیترو لورنزتی و آمبروجو لورنزتی مشاهده کرد که با شیرینی و ظرافت رسمی در شکل‌ها و لطافت گوتیک دیرهنگام در پارچه‌ها مشخص می‌شود. این سبک به‌طور کامل در آثار سیمونه مارتینی و جنتیله دا فابریانو توسعه یافته است و دارای ظرافت و غنای جزئیات و کیفیت آرمانی است که با واقعیت‌های خشن نقاشی‌های جوتو سازگار نیست. در اوایل قرن ۱۵، نقاشی‌های فرا آنجلیکو پل ارتباطی بین گوتیک بین‌المللی و رنسانس را تشکیل
پل ارتباطی بین گوتیک بین‌المللی و رنسانس را تشکیل می‌دهند. بسیاری از این آثار، که تابلوهای محرابی با تمپرای رنگی هستند، عشق گوتیک به تزئینات، ورق طلا و رنگ‌های درخشان را نشان می‌دهند. در فرسکوهای او در صومعه سانت مارکو، فرا آنجلیکو خود را شاگرد هنری جوتو نشان می‌دهد. این نقاشی‌های عبادتی که سلول‌ها و راهروهای محل سکونت راهبان را زینت می‌دهند، صحنه‌هایی از زندگی عیسی را به تصویر می‌کشند که بسیاری از آن‌ها صحنه‌های تصلیب عیسی هستند. این آثار به‌طرز برجسته‌ای ساده، محدود به رنگ و شدید از نظر حال و هوا هستند،
ساده، محدود به رنگ و شدید از نظر حال و هوا هستند، زیرا هنرمند تلاش می‌کرد تا مکاشفات معنوی را به واقعیت بصری تبدیل کند. نقاشی آغازین رنسانس. فلورانس. اولین تصاویر واقعاً رنسانس در فلورانس مربوط به سال ۱۴۰۱ هستند، اگرچه آن‌ها نقاشی نبودند. در آن سال مسابقه‌ای بین هفت هنرمند جوان برگزار شد تا هنرمندی برای خلق یک جفت درب برنزی برای غسل تعمید فلورانس، قدیمی‌ترین کلیسای باقی‌مانده در شهر، انتخاب شود. هر شرکت‌کننده باید یک پانل برنزی با شکل و اندازه مشابه طراحی می‌کرد که «قربانی کردن اسحاق» را نشان دهد. دو پانل
که «قربانی کردن اسحاق» را نشان دهد. دو پانل از این مسابقه باقی مانده‌اند، یکی اثر لورنتسو گیبرتی و دیگری فیلیپو برونلسکی. هر پانل شامل موتیف‌هایی با گرایش کلاسیک است که جهت‌گیری هنر و فلسفه در آن زمان را نشان می‌دهد. گیبرتی از شکل برهنه اسحاق برای ایجاد یک تندیس کوچک به سبک کلاسیک استفاده کرد. این شکل بر روی مقبره‌ای با تزئینات پیچک آکانتوس قرار دارد که همچنین ارجاعی به هنر روم باستان است. در پانل برونلسکی، یکی از شخصیت‌های اضافی صحنه یادآور یک تندیس برنزی معروف رومی از پسری است که خار از پای خود بیرون
معروف رومی از پسری است که خار از پای خود بیرون می‌کشد. اثر برونلسکی در شدت دینامیک خود چالش‌برانگیز است. کمتر ظریف از اثر گیبرتی، اما بیش‌تر بر درام انسانی و تراژدی قریب‌الوقوع تمرکز دارد. گیبرتی برنده مسابقه شد. اولین مجموعه درهای غسل تعمید او ۲۷ سال طول کشید تا کامل شود و پس از آن مأموریت ساخت مجموعه دیگری به او سپرده شد. در مجموع ۵۰ سالی که گیبرتی روی آن‌ها کار کرد، این درها محل آموزشی برای بسیاری از هنرمندان فلورانس بود. به دلیل موضوع روایی و به‌کارگیری مهارت در آرایش ترکیب‌های شکل‌دار و همچنین مهارت
مهارت در آرایش ترکیب‌های شکل‌دار و همچنین مهارت رو به رشد ژرفانمایی, این درها تأثیر عظیمی بر توسعه هنر نقاشی فلورانسی داشتند. نمازخانه برانکاچی. اولین فرسکوها یا نقاشی‌های آغازین رنسانس در سال ۱۴۲۵ آغاز شد، زمانی که دو هنرمند چرخه‌ای از نقاشی‌های «زندگی سنت پیتر» را در نمازخانه خانواده برانکاچی، در کلیسای کارملیت فلورانس، شروع کردند. هر دو هنرمند نام توماسو داشتند و به آن‌ها لقب مازاتچو و ماسولینو دا پانیکال، توماس شلخته و توماس کوچک، داده شد. بیش از هر هنرمند دیگری، مازاتچو تأثیرات آثار جوتو را درک کرد.
دیگری، مازاتچو تأثیرات آثار جوتو را درک کرد. او روش نقاشی از طبیعت را ادامه داد. فرسکوهای او فهمی از آناتومی، پرسپکتیو کوتاه و خطی، نور و مطالعه پارچه را نشان می‌دهند. در نمازخانه برانکاچی، فرسکوی "پرداخت خراج" یک نقطه گریز دارد و از تضاد شدید نور و تاریکی برای ایجاد سه‌بعدی بودن اثر استفاده شده است. همچنین، شکل‌های "آدم و حوا که از بهشت رانده می‌شوند"، در کنار طاق نمازخانه، شکل و احساس انسانی را به‌صورت واقعی نمایش می‌دهند. این آثار با شکل‌های لطیف و زیبا که ماسولینو در سمت مقابل نقاشی "آدم و حوا در حال
که ماسولینو در سمت مقابل نقاشی "آدم و حوا در حال دریافت میوه ممنوعه" خلق کرده بود، در تضاد هستند. نقاشی نمازخانه برانکاچی با مرگ مازاتچو در ۲۶ سالگی در ۱۴۲۸ نیمه‌تمام ماند. فرسکوی "پرداخت خراج" توسط ماسولینو کامل شد و بقیه آثار نمازخانه توسط فیلیپینو لیپی در دهه ۱۴۸۰ تکمیل شد. آثار مازاتچو منبع الهام بسیاری از نقاشان بعدی، از جمله لئوناردو داوینچی و میکل‌آنژ شد. تکامل ژرفانمایی خطی. در نیمه اول قرن پانزدهم، ایجاد تأثیر فضای واقع‌گرایانه در نقاشی از طریق استفاده از ژرفانمایی یکی از دغدغه‌های اصلی بسیاری از
از ژرفانمایی یکی از دغدغه‌های اصلی بسیاری از نقاشان و همچنین معمارانی مانند فیلیپو برونلسکی و لئون باتیستا آلبرتی بود که هر دو دربارهٔ این موضوع نظریه‌پردازی کردند. برونلسکی به‌خوبی شناخته شده است که مطالعات دقیقی بر روی میدان و غسل تعمید هشت‌ضلعی مقابل کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره انجام داد و گمان می‌رود در خلق «تلهٔ فریب چشم» معروف مازاتچو اطراف "تثلیث مقدس" در باسیلیکای سنت ماریا نولا به او کمک کرده باشد. به گفته وازاری، پائولو آچلو به حدی شیفته پرسپکتیو بود که به چیز دیگری فکر نمی‌کرد و در بسیاری
بود که به چیز دیگری فکر نمی‌کرد و در بسیاری از نقاشی‌هایش آزمایش‌هایی انجام داد. مشهورترین آن‌ها سه نقاشی "The Battle of San Romano" (تکمیل شده در دهه ۱۴۵۰) هستند که با استفاده از سلاح‌های شکسته روی زمین و دشت‌های دوردست، تأثیر پرسپکتیو را القا می‌کنند. در دهه ۱۴۵۰، پیرو دلا فرانچسکا در نقاشی‌هایی مانند "شلاق زدن مسیح" تسلط خود بر پرسپکتیو خطی و همچنین علم نور را نشان داد. نقاشی دیگری، یک منظره شهری، توسط هنرمند ناشناسی، احتمالاً پیرو دلا فرانچسکا، وجود دارد که نوع آزمایشی را که برونلسکی انجام داده بود،
که نوع آزمایشی را که برونلسکی انجام داده بود، نشان می‌دهد. از این زمان به بعد، پرسپکتیو خطی فهمیده شد و به‌طور منظم به‌کار گرفته شد، مانند نقاشی‌های پیترو پروجینو در "کلیسای سیستین" (۱۴۸۱–۸۲) در کلیسای سیستین. درک نور. جوتو از تنالیته برای ایجاد فرم استفاده می‌کرد. تادئو گادی در صحنه شبانه خود در نمازخانه بارونسلی نشان داد که چگونه می‌توان از نور برای ایجاد درام بهره برد. صد سال بعد، پائولو آچلو با تأثیر نور در برخی فرسکوهای تقریباً تک‌رنگ خود آزمایش کرد. او تعدادی از این آثار را در "ترا ورده" ("زمین سبز")
تعدادی از این آثار را در "ترا ورده" ("زمین سبز") خلق کرد و ترکیب‌های خود را با لکه‌هایی از رنگ قرمز زنده کرد. مشهورترین اثر او پرتره سوارکاری جان هاوک‌وود بر روی دیوار کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره است. هم در این اثر و هم در چهار سر پیامبری که اطراف ساعت داخلی کلیسا نقاشی کرد، از تنالیته‌های با کنتراست قوی استفاده کرد، به‌طوری که گویی هر شخصیت توسط منبع نور طبیعی روشن می‌شود، گویی آن منبع نور یک پنجره واقعی در کلیسا است. پیرو دلا فرانچسکا مطالعه نور را فراتر برد. در نقاشی "شلاق زدن" او نشان می‌دهد که
فراتر برد. در نقاشی "شلاق زدن" او نشان می‌دهد که نور چگونه از نقطه منشأ خود به نسبت توزیع می‌شود. در این نقاشی دو منبع نور وجود دارد، یکی داخلی ساختمان و دیگری خارجی. دربارهٔ منبع داخلی، اگرچه نور خود نامرئی است، موقعیت آن با قطعیت ریاضی قابل محاسبه است. لئوناردو داوینچی آثار پیرو دربارهٔ نور را ادامه داد. مادونای مقدس. مریم، که در سراسر جهان توسط کلیسای کاتولیک مورد احترام است، به‌ویژه در فلورانس ستایش می‌شد، جایی که تصویری معجزه‌آسا از او روی ستونی در بازار غلات وجود داشت و هم کلیسای جامع "Our Lady of
غلات وجود داشت و هم کلیسای جامع "Our Lady of the Flowers" و هم کلیسای بزرگ دومینیکن باسیلیکای سنت ماریا نولا به افتخار او نام‌گذاری شده بودند. تصویر معجزه‌آسا در بازار غلات در آتش سوخت، اما در دهه ۱۳۳۰ با تصویری جدید توسط برناردو دادی جایگزین شد که در یک سایبان پیچیده و تزئین‌شده توسط Orcagna قرار داشت. طبقه باز پایین ساختمان محصور شد و به Orsanmichele اختصاص یافت. تصاویر مدونا در فلورانس بسیار محبوب بودند. این آثار از پلاک‌های کوچک سرامیکی تولید انبوه گرفته تا قطعات عظیم محرابی مانند آثار چیمابوئه، جوتو و
تا قطعات عظیم محرابی مانند آثار چیمابوئه، جوتو و مازاتچو را شامل می‌شدند. در قرن ۱۵ و نیمه اول قرن ۱۶، یک کارگاه بیش از سایرین در تولید مادوناها برتری داشت: خانواده دلا روبیا، که نقاش نبودند بلکه مجسمه‌ساز گل بودند. لوکا دلا روبیا، مشهور به "cantoria gallery" در کلیسا، اولین مجسمه‌سازی بود که سرامیک لعاب‌دار را برای مجسمه‌های بزرگ به‌کار برد. بسیاری از آثار بادوام این خانواده تا به امروز باقی مانده است. مهارت دلا روبیاها، به‌ویژه آندره‌آ دلا روبیا، در دادن طبیعی‌بودن زیاد به کودکان مدل شده به عنوان عیسی و
طبیعی‌بودن زیاد به کودکان مدل شده به عنوان عیسی و نشان دادن چهره‌های با تقوا و شیرینی به مادونا بود. آن‌ها استانداردی ایجاد کردند که دیگر هنرمندان فلورانس سعی در الگوبرداری از آن داشتند. از جمله کسانی که مادوناهای مذهبی را در دوران رنسانس اولیه نقاشی کردند می‌توان به فرا آنجلیکو، فلیپو لیپی، آندرئا دل وروکیو و Davide Ghirlandaio اشاره کرد. این سنت توسط بوتیچلی ادامه یافت که طی بیست سال برای دودمان مدیچی مجموعه‌ای از مادوناها خلق کرد؛ پیترو پروجینو که مادوناها و قدیسانش به دلیل شیرینی‌شان مشهورند؛ و
مادوناها و قدیسانش به دلیل شیرینی‌شان مشهورند؛ و لئوناردو داوینچی که تعدادی مادونای کوچک منتسب به او مانند "مادونای بنوآ" باقی مانده است. حتی میکل‌آنژ، که عمدتاً مجسمه‌ساز بود، ترغیب شد "خانواده مقدس" را نقاشی کند، و برای رافائل، مادوناها از محبوب‌ترین و پرشمارترین آثار او هستند. نقاشی رنسانس اولیه در دیگر نقاط ایتالیا. آندره‌آ مانتنیا در پادووا و مانتوا. یکی از تأثیرگذارترین نقاشان شمال ایتالیا، آندرئا مانتنیا از پادووا بود که خوش‌شانس بود در دوران نوجوانی خود هم‌زمان با فعالیت مجسمه‌ساز بزرگ فلورانسی