payamvha/North_RAG huggingface dataset:
معرفی شده بود. ادامه‌ای بر آن قسمت، مجموعه "زامبی‌های مارول" داستان گروهی از بازماندگان را دنبال می‌کند که در برابر قهرمانان و شرورهایی که به زامبی تبدیل شده‌اند، مبارزه می‌کنند. برایان اندروز به‌عنوان شورانر و کارگردان و زب ولز به عنوان نویسندهٔ اصلی در این پروژه حضور دارند. از صداپیشگان این مجموعه می‌توان به آکوافینا، دیوید هاربر، سیمو لیو، الیزابت اولسن، رندل پارک، فلورنس پیو، هیلی استاینفلد، دامینیک تورن، ایمان ولانی و تاد ویلیامز اشاره کرد که بسیاری از آن‌ها نقش‌های خود را از آثار قبلی دنیای سینمایی
آن‌ها نقش‌های خود را از آثار قبلی دنیای سینمایی مارول تکرار می‌کنند. توسعهٔ مجموعه از ژوئن ۲۰۲۱، در کنار پروژه‌های پویانمایی دیگر مارول استودیوز و به ویژه اسپین‌آفی بر اساس قسمت «چه می‌شود اگر… زامبی‌ها؟!» آغاز شد و در نوامبر همان سال رسماً اعلام شد. مجموعه با همان سبک مجموعه پویانمایی "چه می‌شود اگر… ؟" ساخته می‌شود و «استودیو استلار کریتیو لب» که در آن پروژه نیز همکاری داشت، مسئولیت پویانمایی را برعهده دارد. این مجموعه نخستین محصول مارول استودیوز انیمیشن خواهد بود که رده‌بندی سنی TV-MA دریافت کرده است.
خواهد بود که رده‌بندی سنی TV-MA دریافت کرده است. "زامبی‌های مارول" قرار است در ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۵ در دیزنی پلاس پخش شود و شامل چهار قسمت خواهد بود. این مجموعه بخشی از دنیای سینمایی مارول خواهد بود. انتشار. "زامبی‌های مارول" قرار است در ۳ اکتبر ۲۰۲۵ از دیزنی پلاس پخش شود و شامل چهار قسمت خواهد بود. در ژوئیهٔ ۲۰۲۲، انتظار می‌رفت این مجموعه در سال ۲۰۲۴ منتشر شود. در ژانویهٔ ۲۰۲۴، برایان اندروز اظهار داشت که از زمان دقیق پخش مطمئن نیست، زیرا تاریخ انتشار به‌طور مداوم تغییر می‌کرد و در آن زمان هنوز تعیین نشده بود.
تغییر می‌کرد و در آن زمان هنوز تعیین نشده بود. در پنل استودیوی انیمیشن مارول در رویداد D23 در اوت ۲۰۲۴، مجموعه‌هایی از جمله "زامبی‌های مارول" معرفی شدند که قرار بود در ۱۲ تا ۱۸ ماه آینده منتشر شوند، اگرچه به‌طور مشخص اعلام شد که "زامبی‌های مارول" «تا مدتی پخش نخواهد شد». ماه انتشار آن، اکتبر ۲۰۲۵، در اکتبر همان سال اعلام شد. این مجموعه بخشی از دنیای سینمایی مارول خواهد بود.
واندر من () با نام اصلی سایمون ویلیامز (Simon Williams) شخصیتی در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشرشده توسط مارول کامیکس است. این شخصیت توسط نویسنده استن لی و طراحان دان هک و جک کربی ساخته شد و نخستین بار در شماره ۹ از مجموعه "انتقام‌جویان" (اکتبر ۱۹۶۴) معرفی شد. واندر من ابتدا به عنوان یک ابرشرور معرفی شد که با انرژی «یونیونی» (ionic) تقویت شده بود و با انتقام‌جویان جنگید. اما پس از گذر از سلسله‌ای از اتفاقات، به عنوان یک ابرقهرمان بازآفرینی شد و به تیمی پیوست که پیش‌تر با آن دشمنی داشت. سایمون ویلیامز قرار
که پیش‌تر با آن دشمنی داشت. سایمون ویلیامز قرار است برای نخستین بار به‌صورت لایو اکشن در مجموعه اورجینال آیندهٔ دیزنی پلاس با عنوان "واندر من" که در دنیای سینمایی مارول جریان دارد، ظاهر شود. نقش او را یحیی عبدالمتین دوم ایفا خواهد کرد.
واندر من () مینی‌سریال تلویزیونی محصول ایالات متحده است که توسط دستین دنیل کرتون و اندرو گست برای سرویس استریم دیزنی پلاس ساخته شده است. این مجموعه بر پایهٔ شخصیت واندر من در مارول کامیکس ساخته شده و قرار است هفدهمین مجموعه تلویزیونی در دنیای سینمایی مارول باشد که توسط مارول استودیوز، تحت لیبل مارول تلویژن، تولید می‌شود و با فیلم‌های این فرنچایز پیوستگی دارد. اندرو گست به عنوان شورانر در پروژه فعالیت می‌کند. این مجموعه همچنین توسط شرکت‌های Family Owned و اونیکس کالکتیو تولید شده است. یحیی عبدالمتین دوم در
کالکتیو تولید شده است. یحیی عبدالمتین دوم در نقش سایمون ویلیامز / واندر من ایفای نقش می‌کند و در کنار او بازیگرانی چون بن کینگزلی، دمیتریوس گروس و اد هریس نیز حضور دارند. در دسامبر ۲۰۲۱، کرتون قراردادی کلی با مارول استودیوز برای ساخت مجموعه‌های تلویزیونی برای دیزنی پلاس امضا کرد؛ در آن زمان نیز یک مجموعه کمدی در دست توسعه بود. در ژوئن ۲۰۲۲ مشخص شد که این مجموعه بر محور شخصیت واندر من خواهد بود و گست نیز درگیر پروژه است و کرتون وظیفهٔ کارگردانی چند قسمت را بر عهده خواهد داشت. عبدالمتین در اکتبر همان سال به
عهده خواهد داشت. عبدالمتین در اکتبر همان سال به پروژه پیوست و در فوریه ۲۰۲۳ نیز اعلام شد که استلا مگی و جیمز پانسولت نیز بخشی از تیم کارگردانی خواهند بود. فیلم‌برداری این مجموعه از اوایل آوریل ۲۰۲۳ در لس آنجلس آغاز شد، اما در اواخر ماه مه به دلیل اعتصاب انجمن نویسندگان آمریکا در سال ۲۰۲۳ متوقف گردید. تولید در اوایل ژانویه ۲۰۲۴ از سر گرفته شد و تا آوریل همان سال به پایان رسید. این مجموعه به‌طور رسمی در اکتبر ۲۰۲۴ معرفی شد. انتشار "واندر من" برای دسامبر ۲۰۲۵ از دیزنی پلاس برنامه‌ریزی شده و شامل هشت قسمت
از دیزنی پلاس برنامه‌ریزی شده و شامل هشت قسمت خواهد بود. این مجموعه بخشی از دنیای سینمایی مارول است و تحت عنوان "مارول اسپات‌لایت" منتشر خواهد شد. انتشار. "واندر من" قرار است در دسامبر ۲۰۲۵ از طریق دیزنی پلاس منتشر شود و شامل هشت قسمت خواهد بود. این مجموعه در ابتدا برای فصل تلویزیونی ۲۰۲۳–۲۰۲۴ برنامه‌ریزی شده بود، اما تا سپتامبر ۲۰۲۳ به دلیل ناتمام ماندن مراحل فیلم‌برداری به دلیل اعتصابات دابلیوجی‌ای و سگ-افترا، تاریخ پخش مشخصی نداشت. در اکتبر ۲۰۲۴، دسامبر ۲۰۲۵ به عنوان زمان انتشار اعلام شد. این مجموعه
۲۰۲۵ به عنوان زمان انتشار اعلام شد. این مجموعه بخشی از دنیای سینمایی خواهد بود و تحت عنوان "مارول اسپات‌لایت" منتشر می‌شود.
ویلی دلاژو (متولد ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۲) داور بین‌المللی فرانسوی است که در لیگ ۱ قضاوت می‌کند. او داور فیفا است و به عنوان داور درجه یک یوفا رتبه‌بندی شده است. زندگی شخصی. دلاژو از اهالی کورنیه، اوت-ساووآ است و به عنوان مشاور بنگاه املاک و مستغلات کار می‌کند.
قلمرو وایومینگ () یک منطقهٔ سازمان‌یافته در غرب ایالات متحده بود که از سال ۱۸۶۸ تا ۱۸۹۰ وجود داشت، یعنی پیش از آن‌که این منطقه به‌طور رسمی تبدیل به ایالت وایومینگ شود. در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۸۶۸، کنگرهٔ آمریکا این قلمرو را با جدا کردن بخش‌هایی از قلمروهای داکوتا، یوتا و آیداهو ایجاد کرد. مرکز این قلمرو شهر شاین (Cheyenne) بود، که در آن زمان به‌دلیل توسعهٔ راه‌آهن، به‌سرعت در حال رشد بود. قلمرو وایومینگ در اواخر سدهٔ نوزدهم به‌دلیل منابع طبیعی غنی، مانند معادن و چراگاه‌های وسیع برای دامداری، مورد توجه قرار گرفت. در
وسیع برای دامداری، مورد توجه قرار گرفت. در کنار این، پروژه‌های راه‌آهن و مهاجرت گروه‌هایی از مردم، از جمله کارگران و دامداران، موجب افزایش جمعیت شد. وایومینگ همچنین از نظر تاریخی به‌دلیل نقشش در پیشگامی در حقوق زنان شناخته می‌شود؛ این قلمرو نخستین منطقه در تاریخ آمریکا بود که در سال ۱۸۶۹ به زنان حق رأی داد. به همین دلیل، گاه به وایومینگ «ایالت حقوق زنان» (Equality State) نیز گفته می‌شود. در نهایت، در ۱۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۰، وایومینگ به‌عنوان چهل‌وچهارمین ایالت به ایالات متحده پیوست و دورهٔ آن به‌عنوان قلمرو به
ایالات متحده پیوست و دورهٔ آن به‌عنوان قلمرو به پایان رسید.
یاران کلانتر یا پاسی کومیتاتوس () یک اصطلاح حقوقی قدیمی لاتین است که در اصل به معنای «نیروی مردمی همراه با کلانتر» است. در انگلیسی قرون وسطی، این اصطلاح به گروهی از شهروندان اشاره داشت که کلانتر یک شهرستان می‌توانست در مواقع اضطراری یا اجرای قانون، آنان را برای کمک به خود فرا بخواند. در آمریکا، این مفهوم تاریخی بیشتر با «قانون پاسی کومیتاتوس» (Posse Comitatus Act) شناخته می‌شود؛ قانونی فدرال که در سال ۱۸۷۸ تصویب شد و هدف اصلی آن جلوگیری از استفاده از ارتش ایالات متحده برای اجرای قوانین داخلی در داخل کشور
ایالات متحده برای اجرای قوانین داخلی در داخل کشور بود، مگر در شرایطی خاص که قانون اجازه می‌دهد. این قانون در پاسخ به دخالت‌های نظامی در امور داخلی ایالت‌ها، به‌ویژه در دوره پس از جنگ داخلی آمریکا، تصویب شد. به بیان دیگر، «یاران کلانتر» در گذشته به معنی «نیروی مردمی که یک مقام محلی برای اجرای قانون فرا می‌خواند» بود، اما امروزه این اصطلاح معمولاً در زمینهٔ قانونی به‌کار می‌رود که می‌گوید ارتش آمریکا نمی‌تواند بدون اجازهٔ خاص در امور پلیسی داخلی کشور دخالت کند. این قانون از اصول اساسی جدایی میان ارتش و پلیس
این قانون از اصول اساسی جدایی میان ارتش و پلیس در دموکراسی آمریکایی است.
سیکیوتای ، سازمانی که بخشی از ارتش سابق شوگون‌سالاری بود که در پایان دوره ادو تأسیس شد. زمینه. سلف این گروه، روشیگومی بود، گروهی از سامورایی‌های بدون ارباب که توسط شوگون‌سالاری در سال ۱۸۶۲ به پیشنهاد کیوکاوا هاچیرو، برای محافظت از چهاردهمین شوگون توکوگاوا ایه‌موچی که به کیوتو می‌رفت، گرد هم آمدند. سال بعد، روشیگومی به کیوتو رفت، اما در نهایت از هم جدا شدند و بخشی که در کیوتو باقی ماند، تحت سرپرستی ماتسودایرا کاتاموری، محافظ کیوتو، با نام جدید شینسنگومی تشکیل شد. پس از پاکسازی گروه سریزاوا و دیگران، این گروه
شد. پس از پاکسازی گروه سریزاوا و دیگران، این گروه تحت رهبری مدیر کوندو ایسامی و معاون مدیر هیجیکاتا توشیزو در کیوتو مستقر شدند و شینسنگومی نیروی شبه‌پلیسی بود که عمدتاً برای حفظ نظم عمومی در کیوتو فعالیت می‌کرد. حادثه‌ای که آنها را مشهور کرد، حادثه ایکِدایا بود. گفته می‌شود که در این حادثه سامورایی‌های رادیکال بدون ارباب نقشه می‌کشیدند تا پایتخت یعنی کیوتو را به آتش بکشند و از این آشفتگی برای ربودن امپراتور به قلمرو چوشو استفاده کنند. کوندو و افرادش که متوجه این موضوع شدند، به ایکِدایا حمله کردند، هفت نفر
این موضوع شدند، به ایکِدایا حمله کردند، هفت نفر را کشتند و ۲۳ نفر را اسیر کردند. در سال ۱۸۶۸، آنها در نبرد توبا-فوشیمی همراه با ارتش شوگون‌سالاری جنگیدند، اما شکست خوردند. پس از فرار به ادو، در جاهای مختلف جنگیدند و در آوریل همان سال، کوندو در محوطه اعدام ایتاباشی گردن زده شد و هیجیکاتا در سال ۱۸۶۹ در حومه گوریوکاکو در هاکوداته در نبرد کشته شد. تشکیل. در مارس ۱۸۶۸ (کیئو ۴)، شینسنگومی نام خود را به کویو چینبوتای تغییر داد و در نبرد کوشو کاتسونوما شرکت کرد، اما ظرف دو ساعت نبرد توسط ارتش امپراتوری توساندو،
اما ظرف دو ساعت نبرد توسط ارتش امپراتوری توساندو، فرمانده پیشتاز (نیروی اصلی، جینشوتای قلمرو توسا بود) به رهبری ایتاگاکی تایسوکه شکست خورد و عقب‌نشینی کرد. پس از بازگشت به ادو، ناگاکورا شینپاچی، سانئوسوکه هارادا و چند نفر دیگر پیشنهاد دادند که برای جنگ به قلمرو آیزو بروند، اما کوندو ایسامی، رئیس دفتر که از زمان تشکیل اتحاد رفیق آنها بود، گفت: «من نمی‌توانم به چنین پیشنهاد خصوصی بپیوندم. با این حال، اگر شما استخدام من شوید و برای من کار کنید، موافقت خواهم کرد.» این اظهار نظر همه را خشمگین کرد. ناگاکورا
کرد.» این اظهار نظر همه را خشمگین کرد. ناگاکورا خشمگین شد و گفت: «سامورایی‌ها به دو ارباب خدمت نمی‌کنند و اگرچه ما با هم متحد خواهیم شد، اما رعیت نخواهیم شد» و همه از کوندو دست کشیدند و شینسنگومی (کویو چینبوتای) را ترک کردند. کمی بعد، ناگاکورا و هارادا گروه «سیکیوتای» را با هاگا یوشیمیچی (سامورایی سابق و رئیس دوجو در فویوکی بنتن، فوکاگاوا) به عنوان فرمانده و آن دو نفر به عنوان معاون فرمانده تشکیل دادند. از شینسنگومی، یادا کنوسوکه، هایاشی شینتارو، مائونو گورو، ناکاجو تسونهاچیرو و ماتسوموتو کیجیرو نیز
گورو، ناکاجو تسونهاچیرو و ماتسوموتو کیجیرو نیز شینسنگومی را ترک کرده و به آنها پیوستند و گفته می‌شود حدود ۵۰ نفر از فراریان و سامورایی‌ها از حوزه‌های مختلف و همچنین حدود ۵۰ نفر از پیاده‌نظام شوگون‌سالاری نیز به این گروه «سیکیوتای» پیوستند.
شوئی شینسنگومی ، این واحد ویژه توسط سربازان شینسنگومی در طول نبرد هاکوداته ایجاد شد. اگر بخواهیم نام رسمی برای آن انتخاب کنیم، باید بگوییم نگهبانان شینسنگومی برای فرماندار توشیزو هیجیکاتا. فرمانده این واحد کای شیمادا بود. این واحد برای محافظت از توشیزو هیجیکاتا ساخته شده بود.
رود میستیک ( یک رودخانه به‌طول تقریباً ۷ مایل (۱۱ کیلومتر) در ایالت ماساچوست است. در زبان ماس‌چوست، واژهٔ به‌معنای «خور بزرگ» است که به ویژگی جزر و مدی این رودخانه اشاره دارد. شباهت ظاهری آن با واژهٔ انگلیسی "mystic" صرفاً تصادفی است، هرچند مهاجران اروپایی از آن پیروی کردند. رودخانهٔ میستیک در شمال بوستون قرار دارد و تقریباً موازی با بخش‌های پایینی رود چارلز جریان دارد و حوزهٔ آبخیزی به مساحت حدود ۷۶ مایل مربع را در بر می‌گیرد. این رود از دریاچهٔ میستیک پایین سرچشمه می‌گیرد و از مناطق ایست بوستون، چلسی
پایین سرچشمه می‌گیرد و از مناطق ایست بوستون، چلسی (ماساچوست), چارلزتاون (بوستون), اوریت (ماساچوست), مدفورد (ماساچوست), سامرویل (ماساچوست) و آرلینگتون (ماساچوست) عبور می‌کند و در نهایت به رود چارلز پیوسته و بندرگاه داخلی بوستون را شکل می‌دهد. این حوزهٔ آبخیز شامل ۴۴ دریاچه و برکه است که بزرگ‌ترین آن‌ها اسپات پاند در منطقهٔ ذخیره‌گاه میدلسکس فلس با مساحت ۳۰۷ جریب است. بخش‌های مهمی از سواحل رودخانه در محدودهٔ ذخیره‌گاه رودخانهٔ میستیک قرار دارد و توسط وزارت نگهداری و تفریح ماساچوست مدیریت می‌شود و شامل فضاهای
و تفریح ماساچوست مدیریت می‌شود و شامل فضاهای تفریحی گوناگون است. رودخانهٔ میستیک سابقه‌ای طولانی در استفادهٔ صنعتی دارد و همچنان با مشکلات کیفیت آب مواجه است. برخی بخش‌های آن در جریان ساخت کازینوی Encore Boston Harbor در اوریت تحت پاکسازی گسترده قرار گرفته‌اند. تاریخچه. بومیان آمریکا و مهاجران اروپایی از مشتا برای شکار شاه‌ماهی رودخانه‌ای آمریکا و کوددهی زمین‌های کشاورزی خود استفاده می‌کردند. در سال ۱۶۳۱، نخستین کشتی ساخته‌شده در ماساچوست به نام "Blessing of the Bay" از کرانه‌های این رودخانه به آب انداخته
the Bay" از کرانه‌های این رودخانه به آب انداخته شد. نخستین پل در سال ۱۶۳۷ ساخته شد و در پی آن، شهرهای اطراف بیش از یک قرن دربارهٔ هزینه‌های آن اختلاف داشتند. رودخانهٔ میستیک در انقلاب آمریکا نقش ایفا کرد؛ در ۱ سپتامبر ۱۷۷۴، گروهی متشکل از حدود ۲۶۰ سرباز بریتانیایی از بوستون با قایق به سوی ساحل نزدیک وینتر هیل حرکت کردند و پس از پیاده‌روی حدود یک مایل، به پودر هاوس رسیدند و ذخیرهٔ بزرگ باروت آمریکایی را تصرف کردند؛ این رویداد موجب بروز خیزش مردمی معروف به هشدار باروت شد. نبرد چلسی کریک در مه ۱۷۷۵ در حوزهٔ
باروت شد. نبرد چلسی کریک در مه ۱۷۷۵ در حوزهٔ آبریز همین رودخانه رخ داد و در نبرد بانکرهیل در ژوئن همان سال، نیروهای بریتانیایی از ساحل این رودخانه حمله کردند. در سال ۱۸۰۵، کانال میدلسکس، رودهای چارلز و میستیک را به رودخانهٔ مریکمک در لوول (ماساچوست) پیوند داد. در سدهٔ نوزدهم، ده کارگاه کشتی‌سازی در حاشیهٔ این رودخانه بیش از ۵۰۰ کشتی کلیپر ساختند. اوج کشتی‌سازی در دههٔ ۱۸۴۰ بود که کشتی‌های باربری چوب و ملاس را بین مدفورد و هند غربی جابه‌جا می‌کردند. تا سال ۱۹۰۹، کرانه‌های رودخانه با باتلاق‌های نمکی
تا سال ۱۹۰۹، کرانه‌های رودخانه با باتلاق‌های نمکی گسترده‌ای پوشیده بود که با ساخت نخستین قفل کراداک به باتلاق‌های آب شیرین تبدیل شد و توسعهٔ شهری ممکن شد. سد آملیا ارهارت در سال ۱۹۶۶ ساخته شد و به‌نام آملیا ارهارت نام‌گذاری گردید. پل موریس جی. توبین که چارلزتاون و چلسی را به‌هم پیوند می‌دهد نیز در سال ۱۹۵۰ به بهره‌برداری رسید. حیات وحش. در گذشته، رودخانهٔ میستیک زیستگاه گونه‌های فراوانی از ماهی مانند ماهی آزاد، شاه‌ماهی رودخانه‌ای آمریکا، شاه‌ماهی پشت‌آبی، خارماهی نواری، آبی‌ماهی، خارماهی دهان‌کوچک،
خارماهی نواری، آبی‌ماهی، خارماهی دهان‌کوچک، خارماهی دهان‌بزرگ، آبشش‌آبی و کپور بود. هرچند بسیاری از این گونه‌ها همچنان در رودخانه یافت می‌شوند، اما آلودگی و ساخت سدها جمعیت آن‌ها را به‌شدت کاهش داده است. منابع آلودگی شامل کارخانه‌ها و کارگاه‌های کشتی‌سازی در گذشته و همچنین زه‌کشی‌های شهری و تغییرات ثبت‌نشدهٔ مسیر لوله‌ها در سدهٔ بیستم به بعد بوده است. روزگاری رودخانه چنان پر از شاه‌ماهی بود که گفته می‌شد می‌توان از روی آن‌ها عبور کرد، اما اکنون تعدادشان به‌شدت کاهش یافته است. افزایش باکتری‌ها و کدورت آب،
کاهش یافته است. افزایش باکتری‌ها و کدورت آب، محیط رودخانه را برای ماهیان نامساعد کرده است. در فرهنگ عامه. در سال ۱۸۴۴، لیدیا ماریا چایلد شاعر و فعال ضد برده‌داری، عبور از رودخانهٔ میستیک برای دیدار از خانهٔ پدربزرگش را در شعر "Over the River and Through the Wood" توصیف کرد. خانهٔ پدربزرگ، که توسط دانشگاه تافتس بازسازی شده، هنوز در خیابان ساوت در مدفورد پابرجاست. رمان محبوب "The Tinkham Brothers' Tide-Mill" نوشتهٔ جان تاونسند تروبریج در سال ۱۸۸۲، در زمانی که آب شور هنوز به دریاچه‌های میستیک می‌رسید، در
که آب شور هنوز به دریاچه‌های میستیک می‌رسید، در حاشیهٔ همین رود اتفاق می‌افتد. در رمان رودخانه مرموز اثر دنیس لهان که در منطقهٔ بوستون می‌گذرد، رودخانهٔ میستیک نقش مهمی در پیشبرد داستان دارد. این رمان بعدها توسط کلینت ایستوود به فیلمی موفق تبدیل شد. در شعر «سواری پل ریویر» سرودهٔ هنری وادزورث لانگ‌فلو در سال ۱۸۶۱، پل ریویر در امتداد کرانه‌های رودخانهٔ میستیک می‌تازد.
کورنیه () یک کمون در دپارتمان اوت-ساووآ در ناحیه اوورنی-رون-آلپ در فرانسه است.
.۳۸ اسپشیال () یا به‌طور کامل‌تر .38 Smith &amp; Wesson Special یک نوع فشنگ سلاح گرم دستی (هفت‌تیر یا تپانچه) است که برای اولین بار در سال ۱۸۹۸ توسط شرکت اسمیت و وسون در ایالات متحده ساخته شد. این فشنگ به یکی از پرکاربردترین فشنگ‌های کالیبر کوچک برای هفت‌تیرها در قرن بیستم تبدیل شد و تا مدت‌ها استاندارد سلاح کمری نیروهای پلیس آمریکا و بسیاری از کشورهای دیگر بود. نام «.۳۸» به قطر تقریباً ۰٫۳۸ اینچ گلوله اشاره دارد، هرچند در واقع قطر واقعی آن نزدیک به ۰٫۳۵۷ اینچ است. دلیل این اختلاف تاریخی به نحوهٔ
۰٫۳۵۷ اینچ است. دلیل این اختلاف تاریخی به نحوهٔ اندازه‌گیری اولیه فشنگ‌های پیشین برمی‌گردد. فشنگ .۳۸ اسپشیال در مقایسه با فشنگ‌های هم‌رده خود مثل .مگنوم ۳۵۷ فشار کمتری دارد، اما دقت بالایی ارائه می‌دهد و لگد آن نسبتاً ملایم است، به همین دلیل در تمرین‌های تیراندازی، کاربردهای دفاع شخصی، و استفادهٔ آموزشی محبوب بوده است. فشنگ .۳۸ اسپشیال همچنین قابلیت شلیک در هفت‌تیرهای طراحی‌شده برای فشنگ‌های قدرتمندتر مانند .مگنوم ۳۵۷ را دارد، زیرا اندازهٔ پوکهٔ آن کوتاه‌تر است و فشار کمتری ایجاد می‌کند. این ویژگی،
است و فشار کمتری ایجاد می‌کند. این ویژگی، انعطاف‌پذیری خوبی به دارندگان این‌گونه اسلحه‌ها می‌دهد. در کنار استفادهٔ گسترده در پلیس، این فشنگ در ارتش ایالات متحده نیز در دوره‌هایی به‌کار گرفته شده، به‌ویژه در جنگ جهانی دوم، جنگ کره و حتی تا جنگ ویتنام. همچنین در ورزش تیراندازی هدف‌گیری نیز محبوب بوده و هست. امروزه، با وجود پیشرفت سلاح‌های نیمه‌خودکار،۳۸ اسپشیال همچنان یکی از فشنگ‌های متداول برای هفت‌تیرهای دفاعی، تمرینی، و خدماتی به‌شمار می‌رود.
ولتروزن () یکی از دسته‌های وزنی در ورزش‌های رزمی مانند بوکس، هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی است. این دستهٔ وزنی برای جداسازی ورزشکاران با وزن متوسط و جلوگیری از نابرابری قدرت میان رقبا طراحی شده است. در بوکس حرفه‌ای، دستهٔ ولتروزن معمولاً شامل ورزشکارانی است که وزن آن‌ها تا ۱۴۷ پوند (۶۶٫۷ کیلوگرم) باشد. در بوکس آماتور و رشته‌های دیگر ممکن است این محدوده کمی متفاوت باشد، اما معمولاً حدود همین عدد است. دستهٔ ولتروزن در طول تاریخ، یکی از پرستاره‌ترین و پرتماشاگرترین دسته‌ها بوده و بسیاری از قهرمانان مشهور تاریخ
دسته‌ها بوده و بسیاری از قهرمانان مشهور تاریخ بوکس، از جمله شوگر ری رابینسون، شوگر ری لئونارد، فلوید می‌ودر، و مانی پاکیائو در این وزن مبارزه کرده‌اند. از نظر فنی، ولتروزن بین دسته‌های سبک‌وزن و میان‌وزن قرار دارد و به‌طور معمول ورزشکاران این وزن ترکیبی از سرعت، چابکی و قدرت ضربه نسبتاً بالا را دارند. به همین دلیل، رقابت‌های ولتروزن اغلب جذاب، پرتحرک و فنی محسوب می‌شوند. ولتروزن یک دستهٔ وزنی در رشته‌های مختلف ورزش‌های رزمی است. در این دسته، وزن ورزشکار باید در محدودهٔ مشخصی قرار داشته باشد. این محدوده در
در محدودهٔ مشخصی قرار داشته باشد. این محدوده در رشته‌های گوناگون، متفاوت است. ولتروزن در ورزش‌های مختلف. در آغاز، این دستهٔ وزنی فقط در بوکس وجود داشت. اما بعدها در تکواندو، کیک‌بوکسینگ و هنرهای رزمی ترکیبی (ام‌ام‌اِی) نیز ورزشکاران بر پایهٔ وزن، طبقه‌بندی شدند. در ورزش‌هایی مانند جودو نیز دسته‌ای به نام «نیمه‌میان‌وزن» وجود دارد که حدود وزنی آن میان مردان و زنان تفاوت دارد. در بیشتر ورزش‌هایی که از اصطلاح «ولتروزن» استفاده می‌کنند، این دسته سنگین‌تر از سبک‌وزن و سبک‌تر از میان‌وزن است.
بنوا باستین (زاده ۱۷ آوریل ۱۹۸۳) داور حرفه‌ای فوتبال است. او از سال ۲۰۱۴، داور بین‌المللی فیفا است.
در ورزش‌های رزمی و رقابتی مانند بوکس، کشتی حرفه‌ای و هنرهای رزمی ترکیبی، اصطلاح کارت () به فهرست مسابقاتی اطلاق می‌شود که در یک رویداد برگزار می‌شوند. این کارت‌ها معمولاً شامل یک مسابقه اصلی (Main Event) و چندین مسابقه فرعی (Undercard) هستند که به ترتیب اهمیت و جذابیت برای تماشاگران ترتیب داده می‌شوند. به عبارتی دیگر،‌ «کارت» در ورزش به ساختار سازمان‌یافته‌ای از مسابقات در یک رویداد اطلاق می‌شود که با هدف ارائه تجربه‌ای جذاب برای تماشاگران و فرصت‌هایی برای ورزشکاران در سطوح مختلف طراحی شده است. این ساختار
ورزشکاران در سطوح مختلف طراحی شده است. این ساختار به توازن بین معرفی استعدادهای جدید و حفظ جذابیت رویداد کمک می‌کند. ساختار کارت ورزشی. هدف از برگزاری مسابقات فرعی، گرم کردن تماشاگران و ارائه فرصت به ورزشکاران کمتر شناخته‌شده برای نمایش توانایی‌هایشان است. سوپرکارت. «سوپرکارت» (Supercard) به رویدادهایی اطلاق می‌شود که شامل چندین مسابقه مهم و پرطرفدار هستند. این رویدادها معمولاً با تبلیغات گسترده همراه بوده و بلیت‌های آن‌ها با قیمت بالاتری عرضه می‌شوند. در کشتی حرفه‌ای، سوپرکارت‌ها نقش مهمی در جذب مخاطبان و
حرفه‌ای، سوپرکارت‌ها نقش مهمی در جذب مخاطبان و افزایش درآمد دارند. کارت‌های پشتیبان در سایر ورزش‌ها. در ورزش‌های موتوری مانند فرمول یک، مسابقات پشتیبان (Support Races) قبل یا بعد از مسابقه اصلی برگزار می‌شوند. این مسابقات، مانند پورشه سوپرکاپ یا فرمول ۲، به عنوان سکوی پرتابی برای رانندگان جوان به سطوح بالاتر رقابت‌ها عمل می‌کنند. در رویدادهای چندورزشی مانند جام جهانی راگبی، مسابقات پشتیبان شامل رقابت‌هایی برای تیم‌های دانشگاهی، نیروهای پلیس و نیروهای مسلح است که به عنوان مقدمه‌ای برای مسابقات اصلی برگزار
است که به عنوان مقدمه‌ای برای مسابقات اصلی برگزار می‌شوند. کاربرد در کشتی حرفه‌ای. در کشتی حرفه‌ای، کارت‌ها به دقت برنامه‌ریزی می‌شوند تا تماشاگران را از ابتدا تا انتهای رویداد درگیر نگه دارند. مسابقات فرعی به ورزشکاران فرصت می‌دهند تا محبوبیت کسب کرده و برای حضور در مسابقات اصلی آماده شوند.
جعل هویت پلیس به معنای تظاهر نادرست به افسر پلیس بودن برای فریب دیگران است. این عمل در بسیاری از کشورها جرم محسوب می‌شود و می‌تواند عواقب قانونی جدی داشته باشد. روش‌های رایج جعل هویت پلیس شامل استفاده از لباس، نشان یا تجهیزات مشابه پلیس، نصب چراغ‌های اضطراری روی خودرو، ارائه مدارک جعلی و ادعای دروغین مبنی برداشتن اختیارات قانونی است. انگیزه‌های متداول از این کار نیز ارتکاب جرایم مانند سرقت، تجاوز یا اخاذی، سوءاستفاده جنسی، کسب امتیازات یا دسترسی به اطلاعات و تمایل به قدرت یا کنترل (افراد معروف به
اطلاعات و تمایل به قدرت یا کنترل (افراد معروف به "علاقه‌مندان به پلیس") است.
نتسوکوانه ساموئل ماتکانه (زادهٔ ۱۵ مارس ۱۹۵۸) بازرگان و سیاست‌مدار لسوتویی است که هم‌اکنون به عنوان نخست‌وزیر لسوتو فعالیت می‌کند. پیش از ورود به عرصه سیاست، او ثروتمندترین فرد کشور محسوب می‌شد. ماتکانه ثروت خود را عمدتاً از طریق استخراج الماس و قراردادهای ساخت‌وساز دولتی به دست آورد. او در سال ۱۹۸۶ شرکت خود با نام «گروه شرکت‌های ماتکانه» را بنیان‌گذاری کرد. در مارس ۲۰۲۲، ماتکانه در نشستی خبری که در هتل شخصی‌اش برگزار شد، حزب جدیدی با نام انقلاب برای رفاه را تأسیس کرد. او کارزار انتخاباتی‌اش را به‌صورت شخصی
تأسیس کرد. او کارزار انتخاباتی‌اش را به‌صورت شخصی تأمین مالی نمود و با تکیه بر حضور گسترده در رسانه‌های اجتماعی، در انتخابات سراسری لسوتو (۲۰۲۲) پیروز شد. ماتکانه از طریق شرکت ماتکانه پروژه‌های متعددی را در کشور تأمین مالی کرده است. او ساخت یک ورزشگاه فوتبال، مدرسه، مرکز همایش و یک طرح اشتراکی برای کشاورزان محلی در زادگاهش، روستای مانتسون‌یانه را تأمین مالی کرده‌است. در جریان هم‌گیری کووید–۱۹، او تجهیزات آزمایش، واکسن و سایر اقلام بهداشتی مورد نیاز را تهیه و اهدا کرد. همچنین کمک‌هایی به ارزش ۸ میلیون لوتی
و اهدا کرد. همچنین کمک‌هایی به ارزش ۸ میلیون لوتی برای تهیه یونیفورم پلیس و ۲ میلیون لوتی تجهیزات برای نیروهای دفاعی لسوتو اهدا کرده‌است. اوایل زندگی. سام ماتکانه در ۱۵ مارس ۱۹۵۸ در مانتسون‌یانه (که در آن زمان بخشی از باسوتولند تحت حاکمیت بریتانیا بود، و امروزه لسوتو نامیده می‌شود) زاده شد. او هفتمین فرزند از میان چهارده فرزند خانواده‌اش بود. او دوران ابتدایی را در دبستان بوچلتسانه در باسوتولند گذراند و سپس وارد دبیرستان ماباتوانا در ماسرو شد؛ جایی که پس از سه سال، گواهی پایان دورهٔ متوسطهٔ مقدماتی را
از سه سال، گواهی پایان دورهٔ متوسطهٔ مقدماتی را دریافت کرد. پس از دریافت این مدرک، او مدرسه را ترک کرد و به فعالیت در حوزهٔ کسب‌وکار پرداخت. زندگی در روستایی دورافتاده موجب شده بود که ماتکانه هم‌زمان با تحصیل، وظایفی مانند چرای دام و کار در مزارع خانوادگی را نیز بر عهده داشته باشد. او مانند بسیاری از کودکان جامعهٔ خود، موظف بود در کارهای خانه مشارکت کند؛ وظایفی که گاهی باعث غیبت او از مدرسه می‌شد. تجارت. سام ماتکانه بنیان‌گذار و مدیرعامل «گروه شرکت‌های ماتکانه» ("Matekane Group of Companies" یا به اختصار
("Matekane Group of Companies" یا به اختصار "MGC") است. این گروه در سال ۱۹۸۶ به عنوان شرکتی برای فروش تجهیزات ساخت‌وساز پایه‌گذاری شد. فعالیت ابتدایی شرکت شامل خرید وسایل نقلیهٔ فرسوده و آسیب‌دیده از دولت، تعمیر آن‌ها و فروش دوباره به دولت بود. گروه ماتکانه از آن زمان به حوزه‌های مختلفی مانند استخراج معدن، هوانوردی، توسعه املاک، کشاورزی و حتی تأسیس هتل گسترش یافته است. رشد این گروه به‌طور گسترده‌ای از طریق مناقصه‌های دولتی پشتیبانی شده است. با این حال، مشروعیت برخی از این مناقصه‌ها با توجه به ادعاهایی
مشروعیت برخی از این مناقصه‌ها با توجه به ادعاهایی دربارهٔ رانت‌خواری و فساد سیاسی مورد سؤال قرار گرفته است. نخست‌وزیری. در مارس ۲۰۲۲، سام ماتکانه حزب «انقلاب برای رفاه» (RFP) را بنیان‌گذاری کرد و با شعارهایی چون مبارزه با فساد، نجات اقتصاد و "عظمت دوباره لسوتو" وارد رقابت‌های انتخاباتی شد. در انتخابات همان سال، حزب او اکثریت مطلق را به دست نیاورد اما با ائتلاف با دو حزب کوچک‌تر، دولت را تشکیل داد. ماتکانه برنامه‌ای ۲۰ ماده‌ای برای مقابله با فساد و کاهش کسری بودجه ارائه داد و از سرمایه‌گذاری خارجی برای
کسری بودجه ارائه داد و از سرمایه‌گذاری خارجی برای ایجاد اشتغال حمایت کرد. در حوزه امنیتی، در پی افزایش قتل‌ها و به‌ویژه پس از قتل یک روزنامه‌نگار، دولتش مقررات منع رفت‌و‌آمد شبانه وضع کرد که با انتقادهایی مواجه شد. همچنین روابط دولت با پلیس بهبود یافت، اما خشونت‌ها کاهش نیافت. از نظر سیاست خارجی، وی در مقابله با استخراج غیرقانونی معادن با آفریقای جنوبی همکاری کرد و خواستار حمایت بیشتر از کشورهای کمتر توسعه‌یافته در سازمان ملل شد. در سال ۲۰۲۳، دولت او نتوانست اصلاحات قانون اساسی پیشنهادی از سوی جامعه توسعه
اصلاحات قانون اساسی پیشنهادی از سوی جامعه توسعه آفریقای جنوبی (SADC) را تصویب کند. در اکتبر همان سال با رأی عدم اعتماد مواجه شد، اما با پیوستن حزب اپوزیسیون «اقدام باسوتو» به ائتلاف، در قدرت باقی ماند.
«دو افسانه» مجموعه‌ای از دو داستان کوتاه اثر رولد دال است که اولین بار در سال ۱۹۸۶ توسط انتشارات وایکینگ در انگلستان و در سال ۱۹۸۷ توسط انتشارات فرار، اشتراوس و ژیرو در ایالات متحده منتشر شد. شامل دو داستان زیر است: