payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مورد تحولات منطقه خود تبادل نظر کردند. رئیس‌جمهور سنگاپور تونی تان کنگ یام و نخست‌وزیر لی از کمک‌های جامعه ارمنی به توسعه اولیه سنگاپور ادای احترام کردند. وزرای خارجه دو کشور تفاهم نامه همکاری فرهنگی را امضا کردند که هدف آن تقویت همکاری‌ها و تفاهم بین فرهنگی بیشتر بین ارمنستان و سنگاپور و توافق‌نامه ای در مورد شرایط لغو متقابل شرایط روادید برای دارندگان مدارک دیپلماتیک و رسمی است. در ژوئیه ۲۰۱۷، توافقنامه ای بین ارمنستان و سنگاپور برای ایجاد ترافیک هوایی بین دو کشور امضا شد. در مارس ۲۰۱۸، ارمنستان قانون
بین دو کشور امضا شد. در مارس ۲۰۱۸، ارمنستان قانون جهت ورود بدون ویزا برای شهروندان سنگاپور معرفی کرد. روابط اقتصادی. در سال ۲۰۱۴، سنگاپور حدود ۱۳٬۸۱۱٬۱۰۰ دلار آمریکا کالا به ارمنستان صادر کرد، در حالی که ارمنستان ۲٬۷۸۷٬۵۰۰ دلار آمریکا به سنگاپور صادر داشته است. ارمنستان عمدتاً رایانه، تلفن و سایر تجهیزات مکانیکی را به سنگاپور صادر می‌کرد، در حالی که صادرات سنگاپور به ارمنستان شامل ماشین آلات، تجهیزات، مواد غذایی، ابزارآلات و غیره بود. شرکتی فناوری سنگاپور زمانی قصد داشت در ارمنستان سرمایه‌گذاری کند. روابط
قصد داشت در ارمنستان سرمایه‌گذاری کند. روابط فرهنگی. کلیسای ارمنی‌ها قدیمی‌ترین کلیسای سنگاپور است. این اولین ساختمان دارای برق در سنگاپور بود و در سال ۱۹۷۳ توسط مقامات سنگاپور به عنوان یک اثر ملی ثبت شد. خیابان ارمنی سنگاپور به نام کلیسا نامگذاری شده است. بسیاری از ارمنی‌ها سرشناس سنگاپور در باغ یادبود کلیسای ارمنی‌ها به خاک سپرده شدند. در سپتامبر ۲۰۱۴، کاتولیکوس همه ارمنی‌ها کارکین دوم از سنگاپور دیدن کرد. وی در جریان بازدید خود یک خاچکار ارمنی را در مقابل کلیسا قرار داد تا یاد قربانیان نسل‌کشی ارمنی‌ها
کلیسا قرار داد تا یاد قربانیان نسل‌کشی ارمنی‌ها را گرامی بدارد. در سال ۲۰۱۹، اعلام شد که جامعه ارمنی‌ها سنگاپور کشیش خود را خواهد داشت.
روابط دیپلماتیک بین ارمنستان و عربستان سعودی در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۳ رسمی شد. پیش از این، روابط دو کشور از دهه ۲۰۱۰ شاهد گرم شدن قابل توجهی بوده است که احتمالاً به دلیل مخالفت مشترک با افزایش نفوذ ترکیه بوده است.
ارمنستان و ازبکستان دارای روابط نسبتاً قوی هستند که گاهی به عنوان یکی از غنی‌ترین روابط بین ارمنستان و یک کشور ترک تلقی می‌شود. سفارت دو کشور در مسکو نماینده دارند. تاریخچه. ارمنی‌ها از دوران باستان در آسیای مرکزی حضور طولانی داشته‌اند، که در آن ارمنی‌ها، عمدتاً بازرگان، با ترک‌های آسیای مرکزی پیوندهای تجاری و اقتصادی برقرار کردند. با وجود اینکه ارمنستان به دست امپراتوری بیزانس، دودمان صفوی و امپراتوری روسیه متأخر افتاد، با وقفه اندکی ادامه می‌یافت. مواد تحقیقاتی ارمنی و روسی نشان می‌دهد که در سال ۱۸۹۰ بیش
ارمنی و روسی نشان می‌دهد که در سال ۱۸۹۰ بیش از ۴۰۰۰ ارمنی در آسیای مرکزی زندگی می‌کردند که بسیاری از آنها در ازبکستان امروزی و کشورهای همسایه آن هستند. طبق همین منابع، این رقم در سال ۱۸۹۷ به ۵۰۰۰ نفر و در سال ۱۹۱۷ به بیش از ۲۵۰۰۰ رسید. جوامع اصلی ارمنی‌ها در شهرهای بخارا، خیوا، اندیجان، کوکند و تاشکند ازبکستان بودند. حضور مهاجران ارمنی به‌ویژه در طول جنگ جهانی اول که نسل‌کشی ارمنی‌ها رخ داد، تعداد زیادی به منطقه آسیای مرکزی نقل مکان کردند. به عنوان بخشی از روسیه تزاری و بعداً اتحاد جماهیر شوروی، ارمنی‌های
روسیه تزاری و بعداً اتحاد جماهیر شوروی، ارمنی‌های قومی به مهاجرت مداوم به منطقه اعتماد داشتند و مهاجرت ارمنی‌ها نیز با مقاومت کمی از سوی ازبک‌های محلی مواجه شد. ازبک‌ها و ارمنی‌ها تا زمان ظهور ناسیونالیسم قومی در دهه ۱۹۹۰ که شاهد درگیری‌هایی بین ارمنی‌ها و مردم مسلمان، عمدتاً تاجیک‌ها و همچنین اقلیتی از ازبک‌ها بود، توانستند به خوبی با یکدیگر کنار بیایند. با این حال، با شروع جنگ داخلی تاجیکستان، ازبکستان تازه استقلال یافته، ارمنی‌ها را که در جنگ علیه نیروهای تحت حمایت تاجیکستان، عمدتاً اسلامگرایان،
نیروهای تحت حمایت تاجیکستان، عمدتاً اسلامگرایان، می‌جنگند، تحمل کرد. در نتیجه، ازبکستان شبه‌نظامیان ارمنی خود را داشت که در کنار تاشکند می‌جنگیدند و به دلیل تلاش‌هایش، خیلی زود در میان شهروندان ازبکستانی شناخته شد. دوران کنونی. ارمنستان و ازبکستان با داشتن این نزدیکی، پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی روابط رسمی برقرار کردند. این روابط نزدیک با استقبال اقلیت قومی ارمنی در ازبکستان همراه شد و اقلیت ارمنی آن جشنواره‌های سالانه را در این کشور برگزار می‌کند. ازبکستان بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین جامعه ارمنی‌ها در
ازبکستان بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین جامعه ارمنی‌ها در آسیای مرکزی است. در حال حاضر بین ۴۰۰۰۰ تا ۷۰۰۰۰ ارمنی در آنجا زندگی می‌کنند. چندین کلیسای ارمنی در ازبکستان وجود دارد که هر دو به خوبی توسط کشور میزبان درک شده‌اند. در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۹، نیکول پاشینیان، نخست‌وزیر ارمنستان و شوکت میرضیایف، رئیس‌جمهور ازبکستان، برای اولین بار مذاکرات رسمی بین دو کشور دیدار کردند. در بیانیه دولت ارمنستان متعاقباً آمده است که میرضیایف و پاشینیان برای گسترش روابط بین کشورهای خود توافق کردند. در همین راستا، میرضیایف پیشنهاد ایجاد یک
کردند. در همین راستا، میرضیایف پیشنهاد ایجاد یک کمیسیون بین دولتی ازبکستان و ارمنستان در زمینه همکاری‌های اقتصادی را مطرح کرد. مناقشه قره باغ کوهستانی. در سال ۲۰۱۸، سفیر ازبکستان در جمهوری آذربایجان گفت که ازبکستان در زمان اسلام کریم اف از برقراری روابط دیپلماتیک با ارمنستان تا حل و فصل نهایی مناقشه خودداری کرده و همواره ازجمهوری آذربایجان در عرصه بین‌المللی حمایت کرده است. در سال ۲۰۲۰، سازمان دولت‌های ترک، ازبکستان به عنوان کشور عضو، حملات موشکی گنجه ۲۰۲۰ را محکوم کرد.
روابط ارمنستان و امارات متحده عربی روابط دیپلماتیک بین ارمنستان و امارات متحده عربی است. روابط رسمی بین دو کشور از سال ۱۹۹۸ برقرار است. ارمنستان یک سفارت در ابوظبی و یک کنسولگری در دبی دارد. امارات متحده عربی در ایروان سفارت دارد.
روابط دیپلماتیک دوجانبه بین ارمنستان و ترکمنستان وجود دارد. ارمنستان در عشق آباد سفارت دارد. ترکمنستان در ایروان سفارت دارد.
جمهوری ارمنستان و جمهوری اسلامی پاکستان هرگز روابط دیپلماتیک رسمی نداشته‌اند. یلوفر بختیار وزیر جهانگردی پاکستان در نشست خبری با اشاره به وضعیت گردشگری پاکستان و ارمنستان گفت: جمهوری اسلامی پاکستان ارمنستان را حتی به خاطر آذربایجان به عنوان یک کشور به رسمیت نمی‌شناسد، اگرچه اکثر مردم پاکستان از این واقعیت آگاه نیستند. این کشور به دلیل درگیری قره باغ کوهستانی بین ارمنستان و آذربایجان، این موضع را حفظ کرده است، علیرغم این واقعیت که ارمنستان و جمهوری آذربایجان از زمانی که هر دو در جریان انحلال اتحاد جماهیر
از زمانی که هر دو در جریان انحلال اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ استقلال یافتند، همیشه یکدیگر را به عنوان کشورهای مستقل به رسمیت می‌شناسند. پاکستان که در سال ۱۹۹۱ حاکمیت جمهوری آذربایجان را به رسمیت شناخت، اعلام کرده است که به رسمیت شناختن ارمنستان منوط به این خواهد بود که ارمنی‌ها از ادعای خود در قبال قره باغ کوهستانی دست بکشند و همچنین به حضور ارمنستان در آن منطقه مورد مناقشه پایان دهند. به همین ترتیب، پاکستان آشکارا از جمهوری آذربایجان در طول جنگ اول قره باغ کوهستانی و جنگ دوم قره باغ کوهستانی حمایت
قره باغ کوهستانی و جنگ دوم قره باغ کوهستانی حمایت کرد. این کشور قویاً از کنترل کامل جمهوری آذربایجان بر قره باغ کوهستانی، که از لحاظ تاریخی دارای اکثریت ارمنی بوده است، حمایت کرده است، اگرچه در سطح بین‌المللی به عنوان بخشی از جمهوری آذربایجان شناخته شده است. در بحبوحه حمله ۲۰۲۳ جمهوری آذربایجان به قره‌باغ کوهستانی، بیش از ۱۰۰۰۰۰ ارمنی از قره باغ کوهستانی آواره شدند، که باعث فروپاشی جمهوری آرتساخ تحت حمایت ارمنستان شد. سازمان ملل بر اساس گزارش‌های محلی اعلام کرده است که بین ۵۰ تا ۱۰۰۰ ارمنی در منطقه باقی
کرده است که بین ۵۰ تا ۱۰۰۰ ارمنی در منطقه باقی مانده‌اند. در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۳، یک روز پس از آغاز تهاجم آذربایجان، وزارت امور خارجه پاکستان بیانیه ای رسمی منتشر کرد که در آن مجدداً «حمایت بی‌دریغ پاکستان از حاکمیت و تمامیت ارضی آذربایجان» در قره باغ کوهستانی را تأیید کرد. در مورد موضع پاکستان در رابطه با برقراری روابط دیپلماتیک با جمهوری پیشین آرتساخ، به نظر نمی‌رسد که تاکنون موضع رسمی یا مشخصی اتخاذ کرده باشد. به‌طور تاریخی، پاکستان هیچ‌گاه جمهوری آرتساخ را به‌عنوان یک کشور مستقل به رسمیت نشناخته و همواره
به‌عنوان یک کشور مستقل به رسمیت نشناخته و همواره از تمامیت ارضی آذربایجان حمایت کرده است. سیاست خارجی پاکستان معمولاً بر اساس اصل عدم به‌رسمیت‌شناسی برای مناطق تجزیه‌طلب است، مگر اینکه به‌طور مشخص با منافع ژئوپولتیکی آن هم‌راستا باشد. تاریخچه. پاکستان پس از ترکیه و رومانی سومین کشوری بود که جمهوری آذربایجان را به رسمیت شناخت و روابط نزدیکی با آن به دلیل درگیری در منطقه قره باغ کوهستانی دارد. پاکستان در جنگ اول قره باغ از آذربایجان حمایت کرده بود. در سال ۲۰۱۵، پاکستان اعلام کرد که به رسمیت شناختن استقلال
پاکستان اعلام کرد که به رسمیت شناختن استقلال ارمنستان منوط به خروج ارمنستان از قره باغ است. در سال ۲۰۲۰، پاکستان از آذربایجان در جنگ ۲۰۲۰ قره باغ کوهستانی حمایت کرد و از آتش‌بس متعاقب آن که دستاوردهای ارضی آذربایجان را به ارمغان آورد، استقبال کرد. ۲۴ نوامبر، نیکول پاشینیان، نخست‌وزیر ارمنستان، اعلام کرد که ارمنستان می‌خواهد و تلاش می‌کند روابط خوب و دوستانه‌ای با تمامی کشورهای جهان برقرار کند. در یک کنفرانس خبری آنلاین، یکی از اعضای عمومی از نخست‌وزیر پرسید که آیا ارمنستان قصد برقراری روابط با پاکستان را
که آیا ارمنستان قصد برقراری روابط با پاکستان را دارد یا خیر. پاشینیان در پاسخ گفت: «این منطق ما است و ما همچنین یک مقررات قانونی داریم که جمهوری ارمنستان تلاش خواهد کرد و می‌خواهد روابط دوستانه با تمامی کشورهای جهان برقرار کند. من فرض می‌کنم که کار دیپلماتیک مشخصی در این راستا نیز انجام می‌شود، البته نه در سطح بالا، و این روند ادامه خواهد داشت. پروسه‌های سی سال گذشته مشخص است؛ آن‌ها استقلال ما را به رسمیت نشناخته‌اند و روابط دیپلماتیک برقرار نکرده‌اند. ما باید دلایل این موضوع را درک کنیم و بدانیم چگونه
باید دلایل این موضوع را درک کنیم و بدانیم چگونه می‌توانیم در این وضعیت که آسان نیست، پیشرفت کنیم. زمانی که موفق به امضای توافق صلح با آذربایجان شویم، آن موقع این وضعیت نیز به عنوان یک استدلال برای برقراری روابط دیپلماتیک، از جمله با پاکستان، کمک خواهد کرد.» ارمنستان، پاکستان و هند. در پایان سال ۲۰۱۶، روابط ارمنستان و پاکستان بیشتر تیره شد و ارمنستان درخواست پاکستان برای کسب وضعیت ناظر در مجمع پارلمانی سازمان پیمان امنیت جمعی (CSTO) تحت رهبری روسیه را وتو کرد. در سال ۲۰۱۹ پس از مصاحبه با ویون، نخست‌وزیر
کرد. در سال ۲۰۱۹ پس از مصاحبه با ویون، نخست‌وزیر ارمنستان نیکول پاشینیان اظهار داشت که ارمنستان از هند در درگیری کشمیر بین هند و پاکستان حمایت می‌کند. هند به‌طور فعال در حال نظامی‌سازی ارمنستان است و این کشور را به بزرگ‌ترین خریدار سلاح‌های هندی تبدیل کرده است. بر اساس گزارش خبرگزاری هندی IADN، حجم تحویل تسلیحات به ارمنستان در سال مالی ۲۰۲۴–۲۰۲۵ به ۶۰۰ میلیون دلار رسیده و این رقم احتمالاً افزایش خواهد یافت. این موضوع نه تنها جاه‌طلبی‌های نظامی ارمنستان را برجسته می‌کند بلکه منافع استراتژیک هند را برای
را برجسته می‌کند بلکه منافع استراتژیک هند را برای تقویت موقعیت ژئوپولیتیکی خود در منطقه نیز نشان می‌دهد. هند با مسلح کردن ارمنستان به دنبال اهداف استراتژیک خود است. هدف اصلی آن مقابله با نفوذ پاکستان، شریک استراتژیک طولانی‌مدت آذربایجان است. در سال ۲۰۱۷، آذربایجان، ترکیه و پاکستان یک توافق سه‌جانبه امضا کردند که هدف آن تقویت روابط اقتصادی و نظامی و ایجاد موضع مشترک در مسائل بین‌المللی بود. این سه کشور چندین مانور نظامی مشترک انجام داده‌اند و اعلامیه‌هایی مانند اعلامیه‌های اسلام‌آباد و باکو را امضا کرده‌اند
اعلامیه‌های اسلام‌آباد و باکو را امضا کرده‌اند که هدف آن تقویت روابط دوجانبه است. پس از شکست ارمنستان در جنگ دوم قره‌باغ، هند یک توافق دفاعی به ارزش ۴۰ میلیون دلار با ارمنستان برای تأمین رادارهای سواثی امضا کرد. این حرکت با سیاست هند برای تقویت موقعیت‌های خود در منطقه هم‌راستا است. حمایت سیاسی هند از ارمنستان یک پدیده جدید نیست و از سال ۲۰۰۸، هند مخالف قطعنامه‌ای بود که توسط آذربایجان در سازمان ملل در مورد وضعیت قره‌باغ پیشنهاد شده بود، که این موضوع هم‌دلی هند در این مناقشه را نشان می‌دهد. با توجه به روابط
در این مناقشه را نشان می‌دهد. با توجه به روابط بحرانی ارمنستان با آذربایجان، ترکیه و پاکستان، هند همچنان از ارمنستان به عنوان ابزاری برای تحریک تنش‌ها در منطقه استفاده می‌کند. این امر می‌تواند منجر به درگیری‌های جدیدی شود که نه تنها ثبات در قفقاز جنوبی را تهدید می‌کند، بلکه منافع اقتصادی هند و آذربایجان را نیز تحت خطر قرار می‌دهد. ادامه تسلیح ارمنستان ممکن است منجر به یک موج جدید از تنش‌ها در قفقاز جنوبی شود، جایی که وضعیت ژئوپولیتیکی هم‌اکنون پیچیده است. تشدید درگیری‌ها می‌تواند پیامدهای فاجعه‌بار نه تنها
درگیری‌ها می‌تواند پیامدهای فاجعه‌بار نه تنها برای ارمنستان بلکه برای تمام منطقه به همراه داشته باشد، که به عنوان یک هاب مهم حمل و نقل و انرژی بین شرق و غرب شناخته می‌شود. خطرات درگیری‌های احتمالی می‌تواند وضعیت را به‌طور قابل توجهی بی‌ثبات کند و بر مسیرهای تجاری بین‌المللی که از آذربایجان عبور می‌کنند تأثیر منفی بگذارد. در تاریخ ۱۲ نوامبر، هند نخستین محموله از سیستم دفاع هوایی آکاش را به ارمنستان ارسال کرد. سیستم آکاش، که توسط سازمان پژوهش و توسعه دفاعی هند (DRDO) توسعه یافته است، یک موشک سطح به هوا است
(DRDO) توسعه یافته است، یک موشک سطح به هوا است که قادر است اهداف را در فاصله ۲۵ کیلومتری هدف قرار دهد. ارمنستان در سال ۲۰۲۲ سفارش خرید ۱۵ سامانه موشکی آکاش به ارزش حدود ۶۰۰۰ کرور روپیه را ثبت کرده بود. جالب این است که این تحویل به فاصله کمی پس از جشن چهارمین سالگرد پیروزی آذربایجان در ۸ نوامبر ۲۰۲۰، که جنگ بر سر منطقه مناقشه‌انگیز قره‌باغ کوهستانی با ارمنستان را پایان داد، انجام شده است. چهار سال پیش در همین روز، نیروهای آذربایجانی پایتخت قره‌باغ کوهستانی را از ارمنیان بازپس گرفتند. این رویداد همچنین
را از ارمنیان بازپس گرفتند. این رویداد همچنین به‌طور ویژه در پاکستان جشن گرفته شد. هماهنگ‌کننده نخست‌وزیر در امور تغییرات اقلیمی، رومینا خورشید عالم، فرماندار سیند کامران تسوری و رئیس کمیسیون آموزش عالی پاکستان مختار احمد در این مراسم حضور داشتند. مهمان ویژه این مراسم در اسلام‌آباد، وزیر فدرال مسکن و امور عمومی، میا ریاض حسین پیرزادا، در مورد برادرانه بودن روابط پاکستان و آذربایجان با تأکید بر پیوندهای تاریخی، فرهنگی و مذهبی مشترک صحبت کرد. تأیید شده است که مزدوران پاکستانی در جنگ به نفع آذربایجان شرکت
که مزدوران پاکستانی در جنگ به نفع آذربایجان شرکت داشته‌اند. از زمان جنگ، روابط بین دو کشور با دیدارهای سطح بالا و مانورهای نظامی مشترک گرم‌تر شده است. اخیراً رئیس‌جمهور آذربایجان، الهام علی‌اف، به پاکستان سفر کرد. هدف از این سفر تقویت قرارداد خرید ۸ جنگنده JF-17C Block-III به ارزش ۱٫۶ میلیارد دلار بود که بزرگ‌ترین سفارش دفاعی پاکستان تا کنون است. پاکستان همچنین مهمات، از جمله موشک‌های هوا به سطح، به آذربایجان تأمین خواهد کرد. علاوه بر این، پاکستان نیروهای نظامی آذربایجان را آموزش می‌دهد.
روابط خارجی بین ارمنستان و لبنان وجود دارد. لبنان میزبان هشتمین جمعیت ارامنه در جهان است و اولین کشور عضو اتحادیه عرب بود که نسل‌کشی ارامنه را به رسمیت شناخت.
روابط ارمنستان و فلسطین به روابط ارمنستان و فلسطین اشاره دارد. ارمنستان از تشکیل دولت فلسطین حمایت می‌کند. ارمنستان یکی از کشورهای ناظر اتحادیه عرب است که فلسطین نیز عضو کامل آن است. سرژ سارگسیان رئیس‌جمهور پیشین ارمنستان در مصاحبه با المیادین اعلام کرد که ارمنستان از تعیین سرنوشت مردم فلسطین حمایت می‌کند. محمود عباس، رئیس‌جمهور فلسطین نیز اعلام کرده است که از گسترش ارمنستان حمایت می‌کند و ارامنه را متحد بزرگ فلسطین خوانده است. در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۴، دولت ارمنستان کشور فلسطین را به رسمیت شناخت. تاریخچه. دهه ۲۰۱۰.
کشور فلسطین را به رسمیت شناخت. تاریخچه. دهه ۲۰۱۰. در ۲۰ ژوئن ۲۰۱۱، نبیل شعث، نماینده فتح، با ادوارد نالباندیان وزیر امور خارجه دیدار کرد تا از حمایت ارمنستان در درخواست فلسطین برای عضویت در سازمان ملل متحد حمایت کند. پس از آن، شعث اعلام کرد که تعدادی از کشورها به او اطلاع داده‌اند که فلسطین را در هفته‌های آینده به رسمیت می‌شناسند و انتظار دارد ارمنستان اولین کشور باشد. با این حال، دولت ارمنستان هیچ بیانیه ای در رابطه با این دیدار منتشر نکرد. وضعیت فلسطین از نظر دولت ارمنستان مشابه مناقشه قره باغ کوهستانی
نظر دولت ارمنستان مشابه مناقشه قره باغ کوهستانی بود و هر گونه به رسمیت شناختن کشور فلسطین از سوی ارمنستان، سابقه ای برای حق تعیین سرنوشت در آن منطقه ایجاد می‌کند. در مورد موقعیت‌های مشابه، رئیس‌جمهور سرژ سرکیسیان قبلاً اظهار داشت: «با وجود مناقشه قره باغ کوهستانی، ارمنستان تا زمانی که جمهوری قره باغ کوهستانی را به رسمیت نشناسد، نمی‌تواند موجودیت دیگری را در همان وضعیت به رسمیت بشناسد.» دهه ۲۰۲۰. در ژانویه ۲۰۲۰، آرمن سرکیسیان، رئیس‌جمهور ارمنستان از بیت لحم دیدن کرد و با محمود عباس، رئیس‌جمهور فلسطین دیدار
دیدن کرد و با محمود عباس، رئیس‌جمهور فلسطین دیدار کرد. در نوامبر ۲۰۲۱، آرارات میرزویان وزیر امور خارجه ارمنستان با همتای فلسطینی خود در پاریس دیدار کرد. در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۳، ارمنستان یکی از ۱۲۱ کشوری بود که به قطعنامه مجمع عمومی که خواستار آتش‌بس فوری در جنگ بین اسرائیل و غزه بود رای مثبت داد. در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۴، دولت ارمنستان کشور فلسطین را مطابق با موارد فوق و در راستای تعهد خود به قوانین بین‌المللی، برابری، حاکمیت و همزیستی مسالمت آمیز مردمان به رسمیت شناخت. در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۴، در حاشیه نشست سطح عالی مجمع
در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۴، در حاشیه نشست سطح عالی مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک، محمد مصطفی نخست‌وزیر کشور فلسطین و آرارات میرزویان، وزیر امور خارجه ارمنستان، بیانیه مشترکی را دربارهٔ برقراری روابط دیپلماتیک امضا کردند. روابط فرهنگی. خارج از روابط دولتی، بسیاری از ارامنه و فلسطینی‌ها به دلیل سیاست خارجی و بدرفتاری اسرائیل به یکدیگر به صورت همبستگی نگاه می‌کنند. برای سال‌های متمادی، احساسات ضد ارمنی (اغلب با احساسات ضد مسیحی آمیخته) در اسرائیل در حال رشد بود که همزمان با رشد عمومی ناسیونالیسم صهیونیستی
بود که همزمان با رشد عمومی ناسیونالیسم صهیونیستی بود. این در گزارشی در سال ۲۰۰۹ دیده می‌شود که ادعا می‌کند که ارمنی‌ها اغلب توسط یهودیان حردی و ارتدوکس با پرت کردن آب دهان تحقیر می‌شوند. در سال ۲۰۲۳، نفرت ضد مسیحی، در کنار نفرت ضد فلسطینی، به سطوحی افزایش یافت که قبلاً دیده نشده بود. یک مسئله دیرینه بین ارمنستان و اسرائیل که به همبستگی بیشتر اشاره می‌کند، مسئله دیرینه اسرائیل با نسل‌کشی ارمنی‌ها است. موضع دولت این کشور از به رسمیت شناختن اجتناب کرده است تا به روابطش با ترکیه و جمهوری آذربایجان آسیبی وارد
به روابطش با ترکیه و جمهوری آذربایجان آسیبی وارد نشود. به همین ترتیب، ارسال تسلیحات اسرائیل به جمهوری آذربایجان روابط بین دو کشور را به ویژه به دلیل پاکسازی قومی ارمنی‌ها از قره‌باغ کوهستانی تیره کرده است. ارامنه در فلسطین. در حال حاضر ۴۵۰۰ ارمنی در فلسطین زندگی می‌کنند. در سال ۱۹۴۸، کل جمعیت ارامنه در فلسطین ۱۵۰۰۰ نفر بود. بسیاری از ارامنه در دهه‌های اخیر به دلیل درگیری‌ها و کشمکش‌های اقتصادی مهاجرت کرده‌اند و هزاران نفر در طول جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ به جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان بازگشته
۱۹۴۸ به جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان بازگشته اند یا به کشورهای دیگر مهاجرت کرده‌اند. حضور ارامنه در محله ارامنه اورشلیم به قرن چهارم پس از میلاد برمی گردد و پاتریارک ارمنی اورشلیم از سال ۶۳۸ پس از میلاد تأسیس شد. تجارت. تجارت بین ارمنستان و فلسطین در سال‌های اخیر افزایش یافته است. صادرات از فلسطین به ارمنستان شامل داروهای بسته‌بندی شده و صادرات از ارمنستان به فلسطین شامل آب میوه و شکلات می‌باشد.
روابط دوجانبه بین ارمنستان و فیلیپین وجود دارد. روابط دو کشور از زمان تأسیس در ۲۰ مه ۱۹۹۲ و پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به تدریج بهبود یافته است. ادوارد نالبندیان وزیر امور خارجه در سال ۲۰۱۲ از فیلیپین دیدن کرد و او را به بالاترین مقام دولتی ارمنستان تبدیل کرد که تا به امروز از فیلیپین دیدن کرده است. روابط ارمنستان و فیلیپین پس از دیدار رایسا واردانیان سفیر غیر مقیم ارمنستان از آلبرت دل روزاریو وزیر امور خارجه در ۱۹ مارس ۲۰۱۵ تقویت شد. آخرین تعامل دیپلماتیک شامل تعهد به افزایش تجارت، سرمایه‌گذاری و
شامل تعهد به افزایش تجارت، سرمایه‌گذاری و همکاری‌های آموزشی و علمی بین دو کشور بود. روابط تجاری بین ارمنستان و فیلیپین به تدریج در حال گسترش است، هرچند که حجم تجارت بین دو کشور هنوز در مقایسه با دیگر کشورها کم است. فرصت‌های سرمایه‌گذاری در بخش‌های مختلفی مانند کشاورزی، فناوری اطلاعات و گردشگری وجود دارد که می‌تواند به توسعه این روابط کمک کند. همچنین، احتمال انعقاد توافق‌نامه‌های اقتصادی برای تسهیل تجارت و کاهش تعرفه‌ها وجود دارد. با این حال، چالش‌هایی مانند فاصله جغرافیایی و تفاوت‌های زبانی و فرهنگی ممکن
فاصله جغرافیایی و تفاوت‌های زبانی و فرهنگی ممکن است مانع از گسترش سریع روابط تجاری شوند. برگزاری نمایشگاه‌های تجاری و رویدادهای مرتبط نیز می‌تواند به تقویت این روابط و ایجاد فرصت‌های جدید کمک کند. هر دو کشور در حال حاضر سفیران غیر مقیم دارند. سفیر ارمنستان از هانوی در مانیل و سفیر فیلیپین از مسکو در ایروان دارای اعتبار هستند. از نظر تاریخی، ارمنی‌ها نقش مهمی در تجارت و تجارت در فیلیپین داشتند. کشیش یسوعی موریلو ولارده خاطرنشان کرد که ارمنی‌ها به همراه سایر مسیحیان ارتدوکس در اوایل سال ۱۶۱۸ در مانیل حضور
مسیحیان ارتدوکس در اوایل سال ۱۶۱۸ در مانیل حضور داشتند. در قرن هجدهم، ارمنی‌ها در مانیل که برخی از آنها از چنای در هند آمده بودند، جایی که جامعه ارمنی عمده ای در آن حضور دارند، تجارت بین جزایر فیلیپین و هند را آسان کردند. مهاجرت. طبق گزارش سفارت فیلیپین در مسکو، حداقل ۳۰۰ فیلیپینی در ایروان، پایتخت ارمنستان ساکن هستند، اما تنها ۷۰ نفر در سفارت در سال ۲۰۱۸ ثبت نام کرده‌اند. بر اساس گزارش کمیته گردشگری این کشور، تعداد گردشگران فیلیپینی در ارمنستان نیز از ۶۷۴ نفر در سال ۲۰۱۴ به ۲۲۰۰۷ در سال ۲۰۱۷ افزایش یافته
نفر در سال ۲۰۱۴ به ۲۲۰۰۷ در سال ۲۰۱۷ افزایش یافته است. در فیلیپین، تعداد گردشگران ارمنی نیز از ۸۴ نفر در سال ۲۰۱۲ به بیش از ۱۰۰ نفر در سال ۲۰۱۶ افزایش یافته است. ارمنی‌ها فیلیپین. ارمنی‌ها یکی از اقلیت‌های قومی در فیلیپین هستند که تاریخچه‌ای غنی در فیلیپین دارند. از زمان اشغال فیلیپین توسط اسپانیایی‌ها، ارمنی‌ها و یونانی‌ها اولین مسیحیان ارتدوکس در لوزون بوده‌اند. ارمنی‌ها در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به فیلیپین مهاجرت کردند. بسیاری از آن‌ها به عنوان بازرگان و کارآفرین به این کشور آمدند. سندی در قرن
بازرگان و کارآفرین به این کشور آمدند. سندی در قرن هجدهم که توسط پدرو موریلو ولارده، مورخ یسوعی نوشته شده است، که در آن تلاش‌های تبلیغی گروه آنها در فیلیپین را شرح می‌دهد، حضور چنین مهاجرانی را در مانیل در اوایل سال ۱۶۱۸ ثبت کرده است. اگرچه تعداد ارمنی‌ها فیلیپین مشخص نیست، اما حدود ۱۱۴ نفر تخمین زده می‌شود. روابط تجاری و اقتصادی. داده‌های نمودار بالا حجم تجارت بین ارمنستان و فیلیپین از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ می‌باشد را نشان می‌دهد.
هیچ روابط دیپلماتیکی بین ارمنستان و آذربایجان وجود ندارد. دو کشور همسایه بین سالهای ۱۹۱۸ و ۱۹۲۱، در طول استقلال کوتاه خود از امپراتوری فروپاشیده روسیه، به عنوان جمهوری اول ارمنستان و جمهوری دموکراتیک آذربایجان، روابط رسمی دولتی داشتند. این روابط از دوره پس از انقلاب روسیه تا زمان اشغال و ضمیمه شدن توسط اتحاد جماهیر شوروی و تبدیل شدن به جمهوری‌های تشکیل دهنده ارمنستان شوروی و آذربایجان شوروی وجود داشت. به دلیل پنج جنگی که این کشورها در قرن گذشته به راه انداختند - یکی از سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۱، دیگری از سال
- یکی از سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۱، دیگری از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴، و آخرین جنگ در سال‌های ۲۰۱۶، ۲۰۲۰ و ۲۰۲۳ - روابط دو کشور تیره شده است. در پی خصومت‌ها، حافظه اجتماعی زندگی مشترک دوران شوروی به‌طور گسترده از طریق سانسور و انگ سرکوب می‌شود. تاریخچه. دوران امپراتوری روسیه. در کشتارهای ارمنی–تاتاری ۱۹۰۵–۱۹۰۷، ارمنی‌ها و تاتارهای قفقازی (که بعداً به عنوان مردم آذری شناخته شدند) یکدیگر را کشتند و خانه‌ها را ویران کردند که منجر به مرگ تا ۱۰٬۰۰۰ نفر و تخریب ۲۸۶ روستا در سرتاسر قفقاز روسیه شد. بین ۱۹۱۸ و ۱۹۲۱. پس از
در سرتاسر قفقاز روسیه شد. بین ۱۹۱۸ و ۱۹۲۱. پس از فروپاشی جمهوری فدرال دموکراتیک ماوراء قفقاز با اعلام جمهوری دموکراتیک مستقل گرجستان در ۲۶ مه ۱۹۱۸، هر دو کشور آذربایجان و ارمنستان استقلال خود را در همان روز، ۲۸ می ۱۹۱۸ اعلام کردند. ارمنستان و آذربایجان هر دو ادعای سرزمینی داشتند که از نظر تاریخی و قومی متعلق به آنها بود. این اختلافات ارضی به جنگ ارمنستان و آذربایجان بین سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۰ منجر شد، مجموعه‌ای از درگیری‌ها که تنها زمانی پایان یافت که ارمنستان و آذربایجان به اتحاد جماهیر شوروی ملحق شدند.
و آذربایجان به اتحاد جماهیر شوروی ملحق شدند. دوران اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۲۲–۱۹۹۱). با تأسیس اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۲۲، جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی و جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان، ابتدا به عنوان بخشی از جمهوری فدراتیو سوسیالیستی قفقاز جنوبی شوروی، و از سال ۱۹۳۶ به عنوان واحدهای جداگانه در اتحادیه، به ایالت‌های تشکیل دهنده تبدیل شدند. روابط بین مقامات آذربایجان و ارمنستان، از جمله در منطقه خودمختار قره باغ کوهستانی (NKAO)، در حالی که تمام نهادهای شوروی، عموماً صلح آمیز و دوستانه بود. در دسامبر
شوروی، عموماً صلح آمیز و دوستانه بود. در دسامبر ۱۹۴۷، رهبران کمونیست ارمنستان و آذربایجان نامه ای مشترک به جوزف استالین رهبر عالی شوروی ارسال کردند. در این نامه، رهبران دو جمهوری موافقت کردند که ۱۳۰۰۰۰ آذربایجانی را از ارمنستان به آذربایجان منتقل کنند و بدین ترتیب برای ارمنی‌هایی که از خارج به ارمنستان می‌آیند، جای خالی ایجاد شود. گرچه درگیری‌های گاه به گاه رخ می‌داد، به‌ویژه تظاهرات عمومی ۱۹۴۸ و ۱۹۶۴ در ارمنستان که منجر به مهاجرت تعداد زیادی از آذری‌ها شد، به دلیل سانسور شدید شوروی، برای عموم مردم
شد، به دلیل سانسور شدید شوروی، برای عموم مردم ناشناخته ماند. بر اساس سرشماری شوروی (۱۹۷۹)، ۱۶۰۸۴۱ آذری در ارمنستان و ۳۵۲۴۱۰ ارمنی در آذربایجان خارج از قره باغ کوهستانی زندگی می‌کردند. سرشماری شوروی (۱۹۸۹) کاهش این اقلیت‌ها را به ۸۴۸۶۰ آذری در ارمنستان و ۲۴۵۰۴۵ ارمنی در آذربایجان خارج از قره باغ کوهستانی نشان داد. جنگ اول قره باغ کوهستانی. در سال ۱۹۸۸، ارمنی‌ها قره باغ رای به جدایی و پیوستن به ارمنستان دادند. این امر با پوگروم (حمله) ارمنی‌ها عمدتاً در سه شهر آذربایجان سومگایت، باکو، کیروآباد روبرو شد. این
آذربایجان سومگایت، باکو، کیروآباد روبرو شد. این حملات منجر به درگیری نظامی شد که به جنگ قره باغ معروف شد. دولت شوروی در مسکو ابتدا از آذربایجان در ازای حمایت آذربایجان از تلاش‌های میخائیل گورباچف برای حفظ اتحاد جماهیر شوروی حمایت کرد. نیروهای آذربایجان و شوروی هر دو به زور غیرنظامیان ارمنی را در بخشی از قره باغ کوهستانی در جریان عملیات حلقه بیرون کردند. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، جنگ به وضوح به یک درگیری بین‌المللی بین دولت‌های مستقل تبدیل شد. از ۱۹۹۴–۲۰۱۵. پس از جنگ، روابط بین ارمنستان و آذربایجان