payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و اریکا شدند، اما ازدواجشان در سال ۱۹۶۹ به پایان رسید. آرمی راتیا در مدرسه هنرهای کاربردی، در رشته طراحی پارچه تحصیل کرد و از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ کارگاهی کوچک برای تولید پارچه در ویپور داشت. در خلال جنگ جهانی دوم، از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱، راتیا به عنوان کارمند اداری در وزارت دفاع فنلاند مشغول به کار شد. سپس در شرکت اروا-لاتوالا (Erva-Latvala) به عنوان طراح و نویسنده مشغول به فعالیت شد. در همین حال، همسرش ویلیو راتیا تدریس تاریخ نظامی در آکادمی نظامی فنلاند را ترک کرد و به دنیای تجارت وارد شد. او با همکاری آروو نورمی،
به دنیای تجارت وارد شد. او با همکاری آروو نورمی، شرکت پرینتکس (Printex) را تأسیس کرد که در زمینه تولید پارچه‌های موم‌اندود فعالیت داشت. در سال ۱۹۴۹، آرمی راتیا علاوه بر کار خود، به همسرش در مدیریت پرینتکس کمک می‌کرد. هنگامی که فروش محصولات این شرکت در آن سال به اهداف موردنظر ویلیو راتیا نرسید، آرمی پیشنهاد کرد که به جای پارچه‌های موم‌اندود، به تولید پارچه‌های مدرن بپردازند. در ۱۹۵۱، آرمی راتیا با همکاری ریتا ایمونن، طراح مد، شرکت ماریمکو را تأسیس کرد تا پارچه‌های شرکت نساجی پرینتکس را طراحی و بازاریابی
پارچه‌های شرکت نساجی پرینتکس را طراحی و بازاریابی کند. با این حال، همسرش ویلیو راتیا نسبت به آینده این شرکت بدبین بود. او نگران بود که با ریتا ایمونن به مشکلات مالی در پرینتکس و ماریمکو بر بخوردند و در نتیجه، ویلیو راتیا به‌طور مخفیانه سهام ریتا ایمونن را خریداری کرد. شرکت پرینتکس در ۱۹۵۳ ورشکست شد، اما فعالیتش ادامه یافت و آرمی راتیا به سهامدار اصلی آن تبدیل شد. در همان سال، وُوْکو اسکولین-نورمسنیِمی به عنوان طراح نساجی در ماریمکو استخدام شد. در سال ۱۹۶۰، زمانی که ژاکلین کندی، بانوی اول آینده ایالات
زمانی که ژاکلین کندی، بانوی اول آینده ایالات متحده، در طول کارزار انتخاباتی همسرش، جان اف کندی مجذوب لباس‌های این شرکت شد و با یکی از این لباس‌ها روی جلد مجله اسپورتس ایلاستریتد ظاهر شد، ماریمکو به شهرت بین‌المللی دست یافت. در پی این موفقیت، به‌ویژه محافل فرهنگی و روشنفکری محصولات ماریمکو را به عنوان بخشی از سبک زندگی خود پذیرفتند. در اوایل دهه ۱۹۶۰، آرمی راتیا پروژه‌ای دیگر را بنیان نهاد. هدف این پروژه ایجاد یک «دهکده جهانی» بود که هم به عنوان آزمایشگاهی برای طراحی محصولات شرکت‌های پرینتکس و ماریمکو و هم
طراحی محصولات شرکت‌های پرینتکس و ماریمکو و هم به عنوان محلی برای کارکنان این شرکت‌ها عمل کند. با این حال، هزینه‌های سرسام‌آور این پروژه و سبک زندگی تجملی صاحبان آن باعث کاهش سودآوری شرکت‌های راتیا شد. در نتیجه، در سال ۱۹۶۶، دو شرکت ماریمکو و پرینتکس برای مدیریت و بازدهی بهتر با یکدیگر ادغام شدند. در اواخر دهه ۱۹۶۰، این شرکت دستخوش اصلاحات گسترده شد، اما هم‌زمان آرمی راتیا موفق شد جایزه معتبر نیمان مارکوس را که توسط زنجیره فروشگاه‌های بزرگ آمریکایی به برترین طراحان مد اهدا می‌شود، دریافت کند. در دوره‌ای که
طراحان مد اهدا می‌شود، دریافت کند. در دوره‌ای که ماریمکو با مشکلات مالی روبه‌رو شد، مجموعه لباس‌هایی که توسط آنیکا ریمالا طراحی شده بود، موفقیت بزرگی کسب کرد. در اوایل دهه ۱۹۷۰، آرمی راتیا شروع به اعطای مجوز طراحی‌های ماریمکو به شرکت‌های خارجی کرد و از این طریق ماریمکو را به یک زنجیره بین‌المللی با سیستم فرانچایز تبدیل کرد. در سال ۱۹۷۴، این شرکت وارد بورس شد. پس از درگذشت آرمی راتیا، سهام عمده ماریمکو به فرزندان او منتقل شد.
آخه! (به فرانسوی: Beurk!) یک فیلم انیمیشن کوتاه فرانسوی محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی لویک اسپوچه است. این انیمیشن ۱۳ دقیقه‌ای درباره دوران کودکی و کشف عشق برنده جوایزی در جشنواره‌های مختلف بین‌المللی فیلم از جمله جشنواره فیلم آنیما ۲۰۲۴ در بلژیک شد. همچنین در جشنواره‌های سراسر جهان، از جمله جشنواره بین‌المللی فیلم انیمیشن انسی، جشنواره بین‌المللی فیلم رود آیلند یا جشنواره بین‌المللی فیلم برلین ارائه شد. این فیلم همچنین نامزد جوایز سزار برای بهترین انیمیشن کوتاه شد. در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۵، این فیلم
انیمیشن کوتاه شد. در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۵، این فیلم همچنین نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه شد.
۴ بچه وارد بانک می‌شوند (انگلیسی: 4 Kids Walk Into a Bank) یک فیلم سرقت آمریکایی در سبک کمدی سیاه به کارگردانی فرانکی شاو (در اولین کارگردانی خود) است. در این فیلم لیام نیسون، تالیا رایدر، ویتنی پیک، جک دیلن گریزر، اسپایک فیرن، ترزا پالمر و جیم استرجس به ایفای نقش پرداخته ‌اند. ساخت. فیلمبرداری در دسامبر ۲۰۲۴ در لیمریک، ایرلند، جایی که این شهر برای ظاهر شدن در ایالات متحده در دهه ۱۹۹۰ راه اندازی شد، آغاز شد. فیلمبرداری اضافی در شهرستان کلر انجام شد. انتشار. در دسامبر ۲۰۲۴، آمازون ام‌جی‌ام استودیوز حقوق
در دسامبر ۲۰۲۴، آمازون ام‌جی‌ام استودیوز حقوق توزیع داخلی فیلم را تحت برچسب اوریون پیکچرز به دست آورد، و میرامکس به عنوان تهیه کننده و تامین کننده مالی فیلم تعیین شد.
اوزلم کایا ( ; متولد ۲۰ آوریل ۱۹۹۰ در اردهان، ترکیه) یک دونده دو نیمه استقامت اهل ترکیه است. با قد ، ورزشکار قدبلند در عضو باشگاه ورزشی شهرداری اسکوداراستانبول که آیتاچ اوزبکر آن را مربیگری می‌کند می‌باشد. کایا در المپیک ۲۰۱۲ و المپیک ۲۰۱۶ در ماده ۳۰۰۰ متر با سرعت پرش شرکت کرد. او در مسابقات قهرمانی جهانی دو و میدانی سال ۲۰۱۷ که در لندن، انگلستان برگزار شد، در ماده ۳۰۰۰ متر با سرعت پرش، زنان شرکت کرد. و نتوانست به رقابت پایانی صعود کند.
هاریت باکر (؛ – ) نقاش نروژی بود که در زمان خود به شهرت رسید و در میان هنرمندان زن در کشورهای شمال اروپا و به‌طور کلی در قارهٔ اروپا پیشگام بود. او بیشتر به خاطر صحنه‌های داخلی دقیقش که با رنگ‌های غنی و تأثیر متقابل نور و سایه خلق شده شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. باکر یکی از چهار دختری بود که در خانواده ای مرفه در هولمستران در وستفولد نروژ به دنیا آمد. پدر و مادرش نیلز باکر (۱۸۱۵–۱۸۷۷) و سوفی اسمیت پترسن (۱۸۱۹–۱۸۸۲) نام داشتند و او خالهٔ نقاش نروژی آستری ولهاون هایبرگ (۱۸۸۱–۱۹۶۷) بود. پدرش تاجر کشتی و مادرش
هایبرگ (۱۸۸۱–۱۹۶۷) بود. پدرش تاجر کشتی و مادرش از خانواده ای ثروتمند بودند. خانواده او در سال ۱۸۵۶ به کریستینیا (اسلو امروزی) نقل مکان کردند. او در مدرسه دخترانه ویلهلمینه اوتنریث (۱۸۵۷–۱۸۶۰) و مدرسه هارتویگ نیسن (۱۸۶۳) تحصیل کرد. باکر در سن ۱۲ سالگی، برای نخستین بار به یادگیری ترسیم و نقاشی نزد استادانی از جمله یواکیم کالمایر (۱۸۵۷) پرداخت. او نزد مربی هنر نروژی یوهان فردریک اکرزبرگ (۱۸۶۱–۱۸۶۵)، در برلین زیر نظر آلفونس هولندر (۱۸۶۶–۱۸۶۷) و با هنرمند دیگری به نام کریستن برون (۱۸۶۷–۱۸۶۸) تحصیل کرد و در
به نام کریستن برون (۱۸۶۷–۱۸۶۸) تحصیل کرد و در مدرسه نقاشی کنود برگسلین (۱۸۷۱–۱۸۷۴) حضور یافت. بعدها، او شاگرد ایلیف پترسن در مونیخ (۱۸۷۴–۱۸۷۸) شد. او همچنین از شاگردان لئون بونا و ژان-لئون ژروم در پاریس (۱۸۷۸–۱۸۸۰) بود. باکر همچنین یک تابستان را در شهر روشفور-آن-تر در موربیان گذراند و با لیون ژرمان پلوز که او را «خبره‌ترین مردی که تا به حال دیده‌ام» نامید. علاوه بر این، هاریت باکر به عنوان همراه خواهرش پیانیست مشهور کنسرت آگاته باکر گروندال (۱۸۴۷–۱۹۰۷)، در تورهای کنسرت خود به‌طور گسترده در سراسر اروپا سفر
تورهای کنسرت خود به‌طور گسترده در سراسر اروپا سفر کرد. او در این سفرها فنون نقاشی را بیشتر یادگرفت. از سال ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۸، او در پاریس ماند و مدتی در استودیوی مشترکی با هنرمند نروژی «کیتی لانگه شیلاند» فعالیت کرد. او همچنین با سالن ماری ترلا در پاریس در ارتباط بود. در سال ۱۸۸۸، باکر برای همیشه به نروژ بازگشت و در ساندویکا، خارج از کریستینیا ساکن شد. از سال ۱۸۸۹ تا ۱۹۱۲، او یک مدرسه هنری را اداره می‌کرد و در آنجا بر تعدادی از هنرمندان جوان از جمله ماری هوگه، لارس یورده و هنریک لوند تأثیر گذاشت. او همچنین به
لارس یورده و هنریک لوند تأثیر گذاشت. او همچنین به رمان‌نویس نروژی کورا ساندل درس‌های هنری داد. هاریت باکر فقط حدود ۱۸۰ اثر هنری خلق کرد که عمدتاً بر اساس موضوعات محلی بودند. کار او آهسته اما جامع بود. در سال ۱۸۸۰، او اولین بار در پاریس با نقاشی "تنهایی" و در سال ۱۸۸۳ "فضای داخلی آبی" را در نمایشگاه پاییز در اسلو به نمایش گذاشت. او تحت تأثیر امپرسیونیسم بود. او هرگز به هیچ مکتبی تعلق نداشت، اما کار او اغلب با کار ایلیف پترسن (۱۹۲۸–۱۸۵۲) معاصرش مقایسه می‌شود. باکر بر اساس سنت واقع‌گرایی در نقاشی کار می‌کرد و
باکر بر اساس سنت واقع‌گرایی در نقاشی کار می‌کرد و به همین دلیل او را هم واقع‌گرا و هم یکی از نخستین نقاشان امپرسیونیست می‌دانند. باکر در سال‌های ۱۸۷۸، ۱۸۷۹ و ۱۸۸۰ نشان شافرز را دریافت کرد. او موفق به کسب مدال نقره‌ای هم در نمایشگاه جهانی (۱۸۸۹) شد. باکر آثار خود را در موزه علم و صنعت شیکاگو در نمایشگاه جهانی در سال ۱۸۹۳ در شیکاگو ایلینوی به نمایش گذاشت. باکر از سال ۱۹۰۷ تا زمان مرگش در سال ۱۹۲۵، یک کمک مالی خصوصی سالانه از سرمایه‌دار هنردوست و ثروتمند، «اولاف فردریک شو» (۱۸۶۱–۱۹۲۵) دریافت می‌کرد. او در سال
فردریک شو» (۱۸۶۱–۱۹۲۵) دریافت می‌کرد. او در سال ۱۹۰۸ مدال شایستگی زرین پادشاه (Kongens fortjenstmedalje i gull) را دریافت کرد. باکر در سال ۱۹۱۲، به عضویت «انجمن شمالی‌ها» درآمد و به او نشان پتر داس اعطا شد. در سال ۱۹۲۵، او نشان درجه ۱ شوالیه سنت اولاف را هم دریافت نمود. هاریت باکر در ۲۵ مارس ۱۹۳۲ درگذشت و در «گورستان نجات دهنده ما» در اسلو به خاک سپرده شد. آدا مدسن (۱۹۱۷–۲۰۰۹) تندیس‌هایی برنزی از هریت باکر و خواهرش آگاته باکر گروندال را طراحی کرد که در سال ۱۹۸۲ در زادگاهشان هولمستران ساخته شد. تعدادی از
۱۹۸۲ در زادگاهشان هولمستران ساخته شد. تعدادی از بزرگ‌ترین موزه‌ها و مجموعه‌های هنری در نروژ آثار هنری باکر را به نمایش گذاشته‌اند؛ از جمله موزه ملی در اسلو، موزه برگن و مجموعه راسموس مایرز در موزه هنر برگن. نام و آثار هاریت باکر در نمایشگاه سال ۲۰۱۸ تحت عنوان «زنان در پاریس ۱۹۰۰–۱۸۵۰» گنجانده شد.
وقتی مارنی آنجا بود () رمانی نوشتهٔ جوآن جی. رابینسون، نویسندهٔ بریتانیایی است که نخستین بار در سال ۱۹۶۷ توسط انتشارات کالینز منتشر شد. داستان دربارهٔ دختری به نام آنا است که پس از بیمار شدن، مدتی را موقتاً برای استراحت و بهبودی در نورفک سپری می‌کند. در آنجا، آنا با دختری مرموز و سرسخت به نام مارنی آشنا می‌شود که در خانه‌ای مشرف به مرداب‌ها زندگی می‌کند. میان آنا و مارنی رابطه‌ای پنهانی شکل می‌گیرد که برای هر دو ارزشمند است. این رمان به موضوعاتی همچون بیگانگی، تنهایی و بخشش در دوران کودکی می‌پردازد. این
تنهایی و بخشش در دوران کودکی می‌پردازد. این کتاب پس از انتشار، نقدهای بسیار مثبتی دریافت کرد و منتقدان آن را به‌خاطر تصویرسازی‌های قوی از طبیعت، تعادل مناسب میان طنز و مضامین سنگین و بار احساسی آن تحسین کردند. این داستان در سال ۱۹۷۱ برای تلویزیون و در سال ۲۰۰۶ برای رادیو مورد اقتباس قرار گرفت. در سال ۲۰۱۴، استودیو جیبلی انیمیشنی به همین نام با اقتباس از این رمان منتشر کرد. پیشینه. رابینسون تا پیش از این، تنها در نوشتن کتاب‌هایی برای کودکان خردسال تجربه داشت و بیشتر به‌خاطر مجموعه‌های "تدی رابینسون" و
داشت و بیشتر به‌خاطر مجموعه‌های "تدی رابینسون" و "مری-مری" شناخته می‌شد. "تدی رابینسون" ماجراهای خیالی میان یک دختر و عروسک تدی خرسه‌اش را روایت می‌کند. پس از نوشتن آن، رابینسون مجموعهٔ "مری-مری" را نوشت که به زندگی خانوادگی و شیطنت‌های یک دختر جوان می‌پردازد. پیتر ونسیتارت این مجموعه را «کمی پخته‌تر» توصیف کرد. رابینسون نوشتن کتاب برای کودکان بزرگ‌تر را فرصتی خوشایند برای رهایی از محدودیت‌های سخت‌گیرانهٔ واژگان و موضوعات در داستان‌های کودکان خردسال می‌دانست. بنا به گفتهٔ دختر رابینسون، نوشتن "وقتی مارنی
بنا به گفتهٔ دختر رابینسون، نوشتن "وقتی مارنی آنجا بود" در طول یک تعطیلات تابستانی خانوادگی در روستای ساحلی برنهام اُوری استیث آغاز شد. رابینسون پیوندی دیرینه و دائمی با نورفک داشت و از حدود ۱۹۵۰، دارای ارتباطی ویژه با برنهام اوری بود. ویژگی‌های طبیعی مهم این منطقه شامل یک نهر و مرداب کشندی، همچنین ساحلی دورافتاده است که شن‌تپه‌ها آن را احاطه کرده‌اند. در هنگام جزر، رابینسون از ساحل، در امتداد مسیر مرداب شروع به قدم زدن کرد و به خانه‌ای با قاب‌های پنجره و درهای خاص آبی‌رنگ، به نام «انبار غله» چشم دوخت.
و درهای خاص آبی‌رنگ، به نام «انبار غله» چشم دوخت. رابینسون متوجه شد که از دور، خانه چنان در محیط اطراف محو به نظر می‌رسد که گویی ناپدید شده است؛ تا زمانی که نور کم خورشید، آجرچینی آن را به شکلی چشمگیر روشن ساخت. او به خانه نزدیک شد و از پنجرهٔ طبقهٔ بالا به داخل نگریست؛ در آنجا دختری جوان را دید که نشسته بود و کسی موهایش را شانه می‌زد. این تجربه، مشوق رابینسون برای نوشتن داستان شد. رابینسون در مدت باقی‌ماندهٔ اقامتش در روستا، زمان زیادی را در میان شن‌تپه‌ها گذراند و یادداشت‌هایی نوشت که به آفرینش شخصیت‌های
گذراند و یادداشت‌هایی نوشت که به آفرینش شخصیت‌های آنا و مارنی انجامید. موقعیت جغرافیایی برنهام اوری استیث، به‌طور مستقیم تعیین‌کنندهٔ فضای داستان شد. ویژگی‌های انبار غله بر شکل‌گیری خانهٔ خیالی «مارش هاوس» در داستان تأثیر گذاشت. ساحل، شن‌تپه‌ها، چمنزارها و مسیرهای عبوری از میان مرداب از جمله مکان‌های مهم در داستان شدند. پس از پایان آن تابستان، رابینسون به نوشتن یادداشت‌های بیشتری ادامه داد. در طول حدود ۱۸ ماه، این یادداشت‌ها جمع‌آوری و گسترش یافتند و در نهایت به دست‌نوشتهٔ داستان تبدیل شدند. خلاصهٔ داستان.
به دست‌نوشتهٔ داستان تبدیل شدند. خلاصهٔ داستان. داستان رمان دربارهٔ دختری به نام آنا است. خانم پرستون، والد موقت آنا، درحالی که آنا سوار قطاری به مقصد نورفک می‌شود، با نگرانی از او خداحافظی می‌کند. زوج مسنی به نام آقا و خانم پگ، پس از پی بردن به بیماری آنا، از او دعوت کرده‌اند که مدتی مهمان آن‌ها باشد. آنا در طول مسیر سفر، بی‌تفاوت به تنهایی‌اش و دل‌نگرانی بیش از حد خانم پرستون برای او فکر می‌کند. وقتی به مقصد می‌رسد، به سمت اسکلهٔ نزدیک خانه می‌رود و آن سوی آب، خانه‌ای قدیمی به نام «مارش هاوس» می‌بیند. در
آب، خانه‌ای قدیمی به نام «مارش هاوس» می‌بیند. در روزهای بعد، آنا بیشتر وقتش را در طبیعت می‌گذراند و در کنار ماهیگیری محلی به نام وانترمنی، همنشینی آرام و دلنشینی می‌یابد. پس از مدتی، آنا در جریان دعوا با دختری به نام ساندرا، که آنا را در مهارت‌های اجتماعی ناتوان می‌بیند، ناراحت و آزرده می‌شود. یک شب، آنا قایقی پیدا می‌کند و با آن به سمت مارش هاوس پارو می‌زند. بیرون خانه، با دختری موطلایی به نام مارنی روبه‌رو می‌شود. آنا خودش را به‌عنوان یک مهمان در این منطقه معرفی می‌کند و مارنی می‌گوید که در مارش هاوس
معرفی می‌کند و مارنی می‌گوید که در مارش هاوس زندگی می‌کند. شب بعد، مارنی دوباره آنا را پیدا می‌کند و او را به شکل یک دختر گدا درمی‌آورد؛ سپس آنا را به مهمانی باشکوهی در داخل خانه می‌برد. فضای مجلل مهمانی، آنا را مسحور می‌کند. پس از آن، آن‌ها مرتباً یکدیگر را ملاقات می‌کنند. مارنی به آنا می‌گوید که پدر و مادرش معمولاً غایب‌اند و دو خدمتکار و یک پرستار از او نگهداری می‌کنند. آنا نیز اعتراف می‌کند که به فرزندی پذیرفته شده و در حالی که اشک می‌ریزد، می‌گوید که والدینش برای نگهداری از او پول دریافت می‌کنند و شک
برای نگهداری از او پول دریافت می‌کنند و شک دارد که واقعاً او را دوست داشته باشند. مارنی با اطمینان به او قول می‌دهد که همیشه دوستش خواهد داشت. مارنی فاش می‌کند که یکی از خدمتکارانش با او بدرفتاری می‌کند و تهدیدش کرده که در آسیاب بادی متروکه‌ای در همان نزدیکی زندانی‌اش خواهد کرد. او همچنین می‌گوید که یک پسرعموی بزرگ‌تر به نام ادوارد دارد که گاهی با او وقت می‌گذراند. آنا به‌تنهایی به آسیاب بادی می‌رود، با این امید که بعداً بتواند مارنی را قانع کند که آنجا ترسناک نیست؛ اما وقتی به آنجا می‌رسد، مارنی را در
ترسناک نیست؛ اما وقتی به آنجا می‌رسد، مارنی را در وحشت می‌بیند و پس از مدتی، مارنی ناپدید می‌شود. آنا، دل‌شکسته، از آنجا بیرون می‌دود و از حال می‌رود. پس از گذراندن چند روز در بستر، آنا دوباره مارنی را می‌بیند. مارنی از او عذرخواهی می‌کند و می‌گوید که دیگر نمی‌تواند به دیدنش بیاید. آنا او را می‌بخشد، سپس در میان مرداب از حال می‌رود. وانترمنی او را نجات می‌دهد و آنا بار دیگر بستری می‌شود. آنا پس از بهبودی، روحیهٔ اجتماعی‌تری پیدا می‌کند و وقتی خانم پرستون به دیدنش می‌آید، با او آشتی می‌کند. در این میان، با
دیدنش می‌آید، با او آشتی می‌کند. در این میان، با خانوادهٔ لینزی آشنا می‌شود که قرار است به مارش هاوس نقل مکان کنند. آنا با دخترشان، سیلا، دوست می‌شود. سیلا به آنا می‌گوید که در مارش هاوس یک دفترچهٔ خاطرات پیدا کرده است. آن‌ها دفترچه را می‌خوانند و درمی‌یابند که شامل نوشته‌هایی دربارهٔ زندگی روزمرهٔ مارنی است. مادر سیلا، خانم لینزی، زبان قدیمی و وقایع دفترچه را تفسیر می‌کند و حدس می‌زند که این نوشته‌ها مربوط به دوران جنگ جهانی اول باشند. آن‌ها دفترچه را به یکی از دوستان خانوادگی‌شان، گیلی، نشان می‌دهند.
یکی از دوستان خانوادگی‌شان، گیلی، نشان می‌دهند. گیلی توضیح می‌دهد که مارنی، دوست دوران کودکی او بوده و بعدها با ادوارد ازدواج کرده و صاحب دختری به نام ازمی می‌شود. ادوارد از دنیا می‌رود و در جریان جنگ جهانی دوم، ازمی به آمریکا فرستاده می‌شود و از مارنی دور می‌ماند. ازمی ازدواج می‌کند و دختری به نام ماریانا به دنیا می‌آورد، اما در یک سانحهٔ رانندگی جانش را از دست می‌دهد. پس از مرگ ازمی، ماریانا برای مدت کوتاهی تحت سرپرستی مادربزرگش، مارنی، قرار می‌گیرد، اما مارنی نیز چند سال بعد فوت می‌کند. در نهایت،
اما مارنی نیز چند سال بعد فوت می‌کند. در نهایت، ماریانا به فرزندی پذیرفته می‌شود. حقیقت آشکار می‌شود؛ آنا، که نام اصلی‌اش ماریانا بوده، تنها نوهٔ مارنی است. آنا به آرامش می‌رسد و روزهای باقی‌مانده را با خانوادهٔ لینزی سپری می‌کند. پیش از بازگشت به خانه، او برای خداحافظی نزد وانترمنی می‌رود؛ سپس به سمت عمارت نگاه می‌کند و روح مارنی را می‌بیند که از پشت پنجره برایش دست تکان می‌دهد و خداحافظی می‌کند. انتشار. "وقتی مارنی آنجا بود" نخستین بار در سال ۱۹۶۷ توسط انتشارات کالینز منتشر شد. نخستین چاپ این کتاب با
انتشارات کالینز منتشر شد. نخستین چاپ این کتاب با تصویرگری پگی فورتنم همراه بود. طرح جلد به‌صورت رنگی بود و در سراسر کتاب، تصاویری سیاه و سفید از لحظات مختلف داستان به چشم می‌خورد. به‌عنوان مثال، یکی از تصاویر در فصل هجدهم با عنوان «وقتی ادوارد آمد»، آنا و مارنی را نشان می‌دهد که در میان علف‌های بلند دراز کشیده‌اند. این کتاب در سال ۱۹۷۱ با جلد شومیز برای بازار انبوه، توسط آرمادا لاینز تجدید چاپ شد. در سال ۲۰۱۶، حق ترجمهٔ آن به ۱۰ کشور از جمله ژاپن، ایتالیا، اسپانیا و چین فروخته شد و توسط انتشارات
ایتالیا، اسپانیا و چین فروخته شد و توسط انتشارات هارپرکالینز تجدید چاپ شد. درون‌مایه. "وقتی مارنی آنجا بود" بر تنهایی آنا، تلاش او برای پذیرش عشق و مفهوم بخشش تمرکز دارد. رابینسون این رمان را بر اساس تجربیات شخصی خود از بیگانگی و تنهایی در دوران کودکی نوشت و اظهار داشت که رابطهٔ میان آنا و مارنی را از رابطهٔ خودش با مادرش الگوبرداری کرده است. رابینسون خود را آنا می‌دید و مادرش را مارنی، که در داستان حضوری مبهم و گریزان و حالت هیجانی دست‌نیافتنی دارد. رابینسون توضیح داد که نوشتن شخصیت مارنی به او کمک کرد
توضیح داد که نوشتن شخصیت مارنی به او کمک کرد مادرش را ببخشد و بپذیرد که او نیز «آسیب‌پذیر و انسان» بوده است. روان‌شناس نوجوانان، چاو-یی لو، مهم‌ترین لحظهٔ داستان را جایی می‌داند که پیش از آنکه مارنی بگوید دیگر نمی‌تواند آنا را ببیند، آنا او را می‌بخشد؛ این لحظه آنا را از نظر عاطفی عمیقاً دگرگون می‌کند. لو اظهار کرد که «برای رشد کردن، آنا باید چیزی را رها کند، شیوهٔ قدیمی برقراری ارتباط را کنار بگذارد. او باید سوگواری کند». نویسنده، پیتر ونسیتارت نوشت که این رمان نقشی مهم در تثبیت جایگاه رابینسون به‌عنوان
رمان نقشی مهم در تثبیت جایگاه رابینسون به‌عنوان یک نویسندهٔ جدی داشت و از آثار اولیه‌اش، که برای کودکان خردسال نوشته شده بودند، فاصله گرفت. به گفتهٔ او، رابینسون در نوشتن دختران جوان تنها و حساس مهارت داشت. ونسیتارت این رمان و آثار بعدی رابینسون را نمونه‌های برجسته‌ای از توصیف صریح الگوپردازی روانی دختری می‌دانست که احساس می‌کند دیگران او را درک نمی‌کنند، همه‌چیز را خراب می‌کند، افکار انتقام‌جویانه را در خود انباشته، سرشار از رنجش است، انتظار ناامیدی دارد و «شعر رؤیایی بزرگ شدن» را متحمل می‌شود. سبک. "وقتی
«شعر رؤیایی بزرگ شدن» را متحمل می‌شود. سبک. "وقتی مارنی آنجا بود" اثری فانتزی یا «نزدیک به فانتزی» توصیف شده است. این رمان با بهره‌گیری از تصویرسازی و فضای ساحلی خود، حال و هوای داستان را کنترل می‌کند. نائومی لوئیس، نویسندهٔ بریتانیایی، در توصیف فصل‌هایی که به ناپدید شدن مارنی می‌پردازند، می‌نویسد: «بوی نمک، برخورد موج‌ها، و پرنده‌ای که گویی فریاد می‌زند «به من رحم کن!»، همگی به نظر می‌رسد با لذت و فقدان [مارنی] پیوند خورده‌اند.» محیط داستان بازتابی از وضعیت روانی آنا نیز هست. چاو-یی لو نوشت: «شوریِ هوای
روانی آنا نیز هست. چاو-یی لو نوشت: «شوریِ هوای دریایی‌اش، ریتم آرام و ملایم زندگی که تأمل را ممکن می‌سازد، حس آمدن به دورترین نقطهٔ جهان را به‌عنوان بیانی از جست‌وجوی گذشتهٔ خود می‌دهد». لوئیس این رمان را «برنامه‌ریزی شده به طرزی زیبا، نوشته‌شده به طرزی فراموش‌نشدنی» توصیف کرد. او همچنین ترکیب طنز با رفتار «اندوهگین و کم‌حرفی» آنا را ستود و پایان‌بندی داستان را در حفظ موضوع و درون‌مایهٔ داستان موفق دانست. جین مک‌گیبن اشاره کرد که برخی خطوط روایی داستان «بیش از یک نشانه از فراطبیعی بودن» در خود دارند. او
از یک نشانه از فراطبیعی بودن» در خود دارند. او آشکار شدن گذشتهٔ آنا را «نقطهٔ اوجی رضایت‌بخش» برای داستان توصیف کرد. الین ماس آن را را یک «فانتزی فوق‌العاده قوی» توصیف کرد و پایان‌بندی آن را «به‌شدت تکان‌دهنده» خواند. کلر تاملین، روزنامه‌نگار انگلیسی، این رمان را «به‌طرز استثنایی جذاب» توصیف کرد و پایان‌بندی آن را از نظر احساسی رضایت‌بخش دانست. مدلین شوفلد از «خط داستانی منسجم و جذابیت یک اثر تقریباً شبه فانتزی» تمجید کرد. "کرکس ریویوز"، مجلهٔ آمریکایی نقد کتاب، باورپذیری وقایعی را که در نهایت منجر می‌شود
کتاب، باورپذیری وقایعی را که در نهایت منجر می‌شود آنا پی ببرد مارنی مادربزرگش است، زیر سؤال برد و آن را یک «گره‌گشایی خفه‌کننده» خواند؛ در عوض، آشتی آنا با مادر موقتش را جنبهٔ ارزشمندتری از داستان دانست. بازخوردها. این رمان به‌طور کلی نقدهای مثبتی دریافت کرد و در سال ۱۹۶۷ در فهرست نهایی مدال کارنگی قرار گرفت. این کتاب توسط "مکمل ادبی تایمز"، "نیو استیتسمن"، "اسپکتیتر" و "آبزرور" مورد نقد و بررسی قرار گرفت. نقدهای آمریکایی از سال ۱۹۶۸ در "اسکول لایبرری ژورنال" و "کرکس ریویوز" شروع شد. در آگهی فوت رابینسون
و "کرکس ریویوز" شروع شد. در آگهی فوت رابینسون در "دیلی تلگراف" در سال ۱۹۸۸، از پایان‌بندی این رمان به‌عنوان «یکی از تأثیرگذارترین و رضایت‌بخش‌ترین گره‌گشایی‌ها در ادبیات کودک» یاد شد و رمان را یک کلاسیک مدرن خواندند. این رمان از سال ۲۰۱۴، با اقتباس انیمیشنی استودیو جیبلی، بار دیگر مورد توجه قرار گرفت و موج دیگری از محبوبیت را تجربه کرد. اقتباس‌ها. در سال ۱۹۷۱، بی‌بی‌سی وان این رمان را برای برنامهٔ کتاب‌خوانی کودکان، "جکنوری" به‌صورت مجموعه‌ای تلویزیونی اقتباس کرد. کتاب توسط آن بل خوانده شد و فیلم‌برداری و
کرد. کتاب توسط آن بل خوانده شد و فیلم‌برداری و عکاسی آن در برنهام اوری انجام گرفت. این مجموعه در پنج قسمت ۱۵ دقیقه‌ای، از ۸ تا ۱۲ نوامبر پخش شد. در سال ۲۰۰۶، رادیو بی‌بی‌سی ۴ این رمان را به‌عنوان نمایشی رادیویی برای برنامهٔ "نمایش شنبه" اقتباس کرد. این نمایش توسط بیتی روبنس نوشته و به کارگردانی دیوید هانتر اجرا شد. جورجینا هیگن (آنا) و ژولیت التونن (مارنی) از جمله صداپیشگان آن بودند. در سال ۲۰۱۴، استودیو جیبلی یک انیمیشن اقتباسی از این رمان منتشر کرد که داستان آن در هوکایدو جریان دارد. این انیمه به
که داستان آن در هوکایدو جریان دارد. این انیمه به کارگردانی هیروماسا یونه‌بایاشی ساخته شد. پیش از آن، هایائو میازاکی، بنیان‌گذار استودیو جیبلی، خواندن این کتاب را به کودکان پیشنهاد کرده بود.
شارلوت پوزنسکه، با نام تولد "مایر" (۱۹۳۰–۱۹۸۵)، هنرمند آلمانی مرتبط با جنبش مینیمالیست بود که بیشتر در زمینه مجسمه‌سازی فعالیت می‌کرد، آثار او که شاملنقاشی‌ها و آثار روی کاغذ نیز بودند. به بررسی سیستم‌ها و ساختارهای مرتبط با تولید انبوه و استانداردسازی می‌پرداختند. او با استفاده از هنر خود توانست تعامل میان هنر و صنعت را به شکلی نوآورانه بازنمایی کند. پس‌زمینه. شارلوت پوزنسکه در ویسبادن، آلمان، متولد شد. پدر او که یهودی بود، به دلیل آزار و اذیت یهودیان در دوران آلمان نازی، زمانی که شارلوت تنها نه سال داشت،
آلمان نازی، زمانی که شارلوت تنها نه سال داشت، دست به خودکشی زد. دو سال پس از این اتفاق تلخ، شارلوت برای فرار از این آزارها مجبور به زندگی در خفا شد. پیش از تبدیل شدن به یک نقاش و مجسمه‌ساز، پوزنسکه چندین سال به عنوان طراح صحنه و لباس کار کرد. پوزنسکه در اوایل دهه ۱۹۵۰ زیر نظر ویلی بایمایستر در آکادمی هنرهای زیبا اشتوتگارت نقاشی را آموخت. او در سال ۱۹۵۶ شروع به خلق آثار هنری خود کرد. شغل. شارلوت پوزنسکه در دهه ۱۹۶۰ به سمت هنر انتزاعی روی آورد و در طیف گسترده‌ای از رسانه‌ها فعالیت کرد. کار او با نقاشی‌های
از رسانه‌ها فعالیت کرد. کار او با نقاشی‌های اولیه در سبک «هنر غیررسمی» آغاز شد که در آن از ابزارهایی مانند کاردک و تفنگ اسپری استفاده می‌کرد. اما در سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۶۸، پوزنسکه با خلق مجسمه‌هایی از مواد صنعتی چون آلومینیوم، فولاد و مقوا، مسیر تازه‌ای را دنبال کرد. این مجسمه‌ها ساختاری ماژولار داشتند و امکان ترکیب و بازتولید آزادانه آن‌ها فراهم بود. در حالی که بسیاری از هنرمندان هم‌عصر پوزنسکه بر تولید نسخه‌های محدود از آثارشان تمرکز داشتند، او راهی متفاوت را در پیش گرفت و به هنر سریالی روی آورد؛ رویکردی
را در پیش گرفت و به هنر سریالی روی آورد؛ رویکردی که هیچ محدودیتی بر تعداد نسخه‌ها تحمیل نمی‌کرد. این نگرش دموکراتیک، او را از بازارهای هنر تجاری جدا کرد و باعث شد آثارش تنها به قیمت مواد اولیه به فروش برسند. بازسازی‌هایی که تحت نظارت املاک هنرمند انجام می‌شوند، کپی محسوب نمی‌شوند، بلکه با نمونه‌های اولیه کاملاً یکسان هستند. تنها چیزی که این آثار را متمایز می‌کند، گواهی آن‌هاست، نه امضای اثر. در سال ۱۹۶۸، پوزنسکه بیانیه‌ای در مجله آرت اینترنشنال منتشر کرد که به قابلیت تکثیر آثارش و تمایل او برای دسترسی به
به قابلیت تکثیر آثارش و تمایل او برای دسترسی به مفهوم و مالکیت اثر اشاره داشت: آثار او در دوره پلاستیکی ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ عمداً از مواد صنعتی ارزان ساخته شده‌اند. پوزنسکه این آثار را به‌صورت سری تولید کرد و به قیمت تمام شده می‌فروخت تا ماهیت کالایی هنر را برجسته کند؛ حتی به تولید انبوه هم فکر می‌کرد. او به دلیل ارث یک خانه اجاره‌ای نیازی به درآمد از هنر نداشت. وصی او، بورکهارد برون (۱۹۳۶–۲۰۲۱)، این رویکرد را ادامه داد و بر حسب نیاز نسخه‌های جدیدی از آثارش تولید کرد و آن‌ها را به قیمت گالری، بدون حاشیه سود،
کرد و آن‌ها را به قیمت گالری، بدون حاشیه سود، فروخت. به همین دلیل، هیچ مجموعه‌داری نمی‌تواند انتظار افزایش ارزش داشته باشد، زیرا بر اساس تقاضا هر زمان می‌توان نسخه‌های جدیدی تولید کرد. در حال حاضر آثار پوزنسکه توسط گالری مهدی چواکری نمایندگی می‌شود. بزرگ‌ترین نمایشگاه آثار پوزنسکه تا به حال در سال ۲۰۱۹ در موزه دیابیکن در ایالات متحده برگزار شد؛ این نمایشگاه با همکاری موزه هنر معاصر بارسلون، مجموعه هنری نوردراین-وستفالن در دوسلدورف و Mudam لوکزامبورگ برگزار شد. پوزنسکه در سال ۱۹۶۸ از کار هنری دست کشید، زیرا
پوزنسکه در سال ۱۹۶۸ از کار هنری دست کشید، زیرا دیگر معتقد نبود که هنر می‌تواند رفتار اجتماعی را تحت تأثیر قرار دهد یا به نابرابری‌های اجتماعی توجه کند. او به عنوان یک جامعه‌شناس دوباره آموزش دید و به یک متخصص در زمینه اشتغال و کارهای صنعتی، به ویژه تولید خط مونتاژ، تبدیل شد تا زمان مرگش در سال ۱۹۸۵. در طول این دوره از تبعید خودخواسته، پوزنسکه از بازدید از هر نمایشگاهی خودداری کرد و آثارش را نمایش نداد.