payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لیکور استرگا یک لیکور گیاهی ایتالیایی است که از سال ۱۸۶۰ توسط شرکت استرگا آلبرتی بنونتو اس‌پی‌ای در بنونتو، ایتالیا تولید می‌شود. رنگ زرد متمایز آن به دلیل وجود زعفران است. استرگا با خلوص ۸۰ درصد (۴۰٪ الکل در حجم) بطری می‌شود که میزان الکل آن با اکثر مشروبات الکلی قوی قابل مقایسه است، اما شیرینی و ویسکوزیته آن مشابه لیکورها است. در میان تقریباً ۷۰ ماده گیاهی موجود در آن ، نعناع و رازیانه وجود دارد که به آن طعمی پیچیده با رایحه نعناع و برگ‌های مخروطی می‌دهد. استرگا یک مادهٔ هضم‌کننده محسوب می‌شود. از آن برای
یک مادهٔ هضم‌کننده محسوب می‌شود. از آن برای طعم دادن به "تورتا کاپریس"، نوعی کیک، استفاده می‌شود. تاریخچه. شرکت استرگا در سال ۱۸۶۰ توسط تیم پدر و پسری کارمینه وینچنزو آلبرتی و جوزپه آلبرتی توسعه یافت. این شرکت تا زمان مرگ جوزپه آلبرتی در سال ۱۸۹۴ رشد چشمگیری داشت. چهار پسر آلبرتی، اوگو، وینچنزو، فرانچسکو و لوئیجی، کنترل امور را به دست گرفتند. این شرکت حکم سلطنتی انتصاب از پادشاه ایتالیا دریافت کرد. استرگا به خاطر تبلیغات رنگارنگ و هنری‌اش به خوبی شناخته شد. یکی از پوسترها در سال ۱۹۰۶ توسط آلبرتو چوپویس به
یکی از پوسترها در سال ۱۹۰۶ توسط آلبرتو چوپویس به سبک آرت نوو طراحی شد. "استرگا" کلمه ایتالیایی به معنای " جادوگر " است و از آنجایی که افسانه‌های جادوگری در بنونتو به زمان حمله لومبارد برمی‌گردد، انتخاب طبیعی این نام برای این لیکور بوده است. جایزه استرگا. جایزه استرگا مهم‌ترین جایزه ادبی ایتالیا است. این جایزه در سال ۱۹۴۷ توسط گویدو آلبرتی، مالک وقت شرکت، به همراه دوستانش، نویسنده ماریا بلونچی و همسرش گوفردو تأسیس شد. ریشه‌های آن به گروهی از نویسندگان، روشنفکران و هنرمندان ایتالیایی پس از جنگ جهانی دوم
و هنرمندان ایتالیایی پس از جنگ جهانی دوم برمی‌گردد که با نام «دوستان یکشنبه» شناخته می‌شدند. گوفردو و ماریا بلونچی، دوستان یکشنبه را در خانه خود با هدف برانگیختن بحثی فعال در زندگی فرهنگی ایتالیا میزبانی می‌کردند. در سال ۱۹۴۷، بلونچی یک جایزه ادبی برای بهترین اثر داستانی منثور تأسیس کرد که با رأی دوستان یکشنبه انتخاب می‌شد. نام این جایزه از شرکتی که لیکور استرگا تولید می‌کند، گرفته شده است که پول جایزه را تأمین می‌کرد. جوایز. مسابقه جهانی مشروبات الکلی سانفرانسیسکو، یکی از چندین سازمان بین‌المللی رتبه‌بندی
یکی از چندین سازمان بین‌المللی رتبه‌بندی مشروبات الکلی، از سال ۲۰۰۵ تاکنون سه بار مشروبات الکلی استرگا را ارزیابی کرده است. این سازمان رتبه‌بندی در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۱ مدال طلا و در سال ۲۰۰۸ یک مدال نقره به این مشروبات الکلی اهدا کرد.
گالیانو، یک برند لیکور گیاهی شیرین است که در ایتالیا تولید می‌شود. این محصول در سال ۱۸۹۶ توسط آرتورو واکاری، تقطیرکننده و تولیدکننده برندی اهل توسکانی، ساخته شد و به نام جوزپه گالیانو، افسر ایتالیایی ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ اول ایتالیا و اتیوپی، نامگذاری شد. گالیانو شیرین است و طعم وانیل-انیسون و نت‌های زیرین مرکبات و گیاهان چوبی دارد. نت اولیه وانیلی، گالیانو را از سایر لیکورهای طعم‌دار شده با انیسون مانند بادیان رومی، سمبوکا و پاستیس و مشروبات طعم‌دار (بدون شکر افزوده) مانند اوزو متمایز می‌کند. گالیانو
شکر افزوده) مانند اوزو متمایز می‌کند. گالیانو هم به عنوان یک مادهٔ هضم‌کننده و هم به عنوان یکی از مواد تشکیل‌دهندهٔ کوکتل‌ها استفاده می‌شود، به ویژه در هاروی وال‌بنگر، یلو برد، گلدن کادیلاک، گلدن دریم، چیزکیک لیمویی و هات شات گالیانو. مواد لازم. گالیانو مواد طبیعی متعددی از جمله انیسون ستاره‌ای، انیسون مدیترانه‌ای، توت ارس، بومادران مشک، اسطوخودوس، نعناع فلفلی، دارچین و طعم وانیل مخصوص گالیانو دارد. گالیانو از وانیلین برای طعم‌دهنده و از شکر و شربت گلوکز برای شیرین کردن استفاده می‌کند. از کارامل و
گلوکز برای شیرین کردن استفاده می‌کند. از کارامل و تارترازین برای رسیدن به رنگ زرد روشن گالیانو استفاده می‌شود. الکل خنثی با عصاره گیاهان به جز وانیل دم می‌شود. مایع تقطیر شده و سپس با وانیل فشرده شده جداگانه دم می‌شود. در مرحله آخر، آب مقطر، شکر تصفیه شده و الکل خنثی خالص با پایه مخلوط می‌شوند. ترکیب اصلی با خلوص ۸۴٫۶ پروف (۴۲٫۳٪ حجمی) فرموله می‌شود، در حالی که ترکیبی با طعم برجسته‌تر وانیل با خلوص ۶۰ پروف (۳۰٪ حجمی) تولید می‌شود. همچنین دوره‌ای وجود داشت که ۷۰ پروف (۳۵٪ حجمی الکل) و ۸۰ پروف (۴۰٪ حجمی
که ۷۰ پروف (۳۵٪ حجمی الکل) و ۸۰ پروف (۴۰٪ حجمی الکل) تولید می‌شد. مالکیت برند. برند گالیانو در حال حاضر متعلق به شرکت تقطیر هلندی لوکاس بولز است و از طریق شرکت مشترک توزیع جهانی آن، ماکسیوم، به بازار عرضه می‌شود. گالیانو در بطری با شکل متمایزی بسته‌بندی می‌شود که یادآور یک ستون رومی کلاسیک است. چندین لیکور دیگر نیز تحت نام تجاری گالیانو تولید می‌شوند، از جمله سامبوکای سیاه، سامبوکای سفید و آمارتو که عمدتاً در استرالیا توزیع می‌شوند، جایی که این محصولات به صورت شات محبوب هستند. گالیانو همچنین "گالیانو
به صورت شات محبوب هستند. گالیانو همچنین "گالیانو اسپرسو"، یک لیکور با طعم قهوه و "گالیانو لاپریتیوو"، یک آماروی ایتالیایی که به همراه اسطوره میکسولوژی، آگو پرونه، توسعه یافته است، را تولید می‌کند. تولید "گالیانو بالزامیکو"، یک لیکور با طعم سرکه بالزامیک، متأسفانه به دلیل تقاضای کم بازار متوقف شد. جوایز. گالیانو مدال‌های برنز و نقره را از مسابقات جهانی مشروبات الکلی سانفرانسیسکو کسب کرده است. یکی دیگر از سازمان‌های رتبه‌بندی مشروبات الکلی، شراب "مشتاق"، در سال ۲۰۱۱ به گالیانو معتبر امتیاز "۹۰–۹۵" داد
استان‌های متحد ایتالیای مرکزی ( (همچنین با نام‌های کنفدراسیون ایتالیای مرکزی یا دولت عمومی ایتالیای مرکزی شناخته می‌شود)، یک اشغال نظامی کوتاه‌مدت بود که در سال ۱۸۵۹ توسط پادشاهی پیه‌مونت-ساردینیا تأسیس شد. این دولت پس از جنگ دوم استقلال ایتالیا، از اتحاد دوک‌نشین بزرگ سابق توسکانی، دوک‌نشین پارما، دوک‌نشین مودنا و هیئت‌های پاپ تشکیل شد. پس از همه‌پرسی در مارس ۱۸۶۰ که مردم استان‌ها به پیوستن به پادشاهی ساردینیا رأی دادند، استان‌های متحد ایتالیا مرکزی رسماً به ساردینیا ضمیمه شدند. این رویداد راه را برای
به ساردینیا ضمیمه شدند. این رویداد راه را برای اعلام پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ هموار کرد. تأسیس. پیش از تشکیل پادشاهی ایتالیا، شبه‌جزیره ایتالیا متشکل از مجموعه‌ای از دولت‌ها و استان‌های گوناگون بود و هیچ حکومت مرکزی‌ای بر آن حاکم نبود. حمایت از جنبش «تجدید حیات»، یا حرکت به سوی اتحاد ملی - از سال ۱۸۵۹ به بعد در میان ایالت‌های ایتالیا رواج یافت و به‌طور گسترده توسط سه جنگ استقلال ایتالیا تسریع شد. اولین جنگ استقلال ایتالیا از سال ۱۸۴۸ تا ۱۸۴۹ علیه اتریش در تلاش اولیه برای استقلال ایتالیا از این کشور
در تلاش اولیه برای استقلال ایتالیا از این کشور انجام شد. با این حال، این جنگ به‌طور گسترده یک شکست تلقی شد. در سال ۱۸۵۹، دومین جنگ استقلال ایتالیا در تلاشی دوباره برای مبارزه با اتریش و دستیابی به استقلال از آن، که بخش‌های وسیعی از شمال ایتالیا را در کنترل داشت، آغاز شد. جنگ دوم استقلال منجر به الحاق لومباردی به پادشاهی ساردینیا شد - اقدامی که در اتحاد ایالت‌های مختلف در یک پادشاهی متمرکز ایتالیا نقشی کلیدی داشت. همزمان با این ادغام، در ایتالیای مرکزی، کار سازماندهی برخی از استان‌های منطقه - از جمله
کار سازماندهی برخی از استان‌های منطقه - از جمله توسکانی، مودنا، پارما و سفارتخانه‌های پاپ - در قالب یک اتحادیه آغاز شده بود، که در نهایت برای الحاق به ساردینیا آماده می‌شد. در سال ۱۸۵۹، مجلسی از استان‌های مرکزی توسکانی، مودنا، پارما و هیئت‌های نمایندگی پاپ برای تشکیل جلسه و بحث در مورد اتحادیه احتمالی انتخاب شدند. نمایندگان در تالار قدیمی شهر فلورانس، در تالار باستانی کاخ وکیو، گرد هم آمدند و در آنجا تصمیم گرفته شد که اتحادیه ادامه یابد. در دسامبر ۱۸۵۹، دوک‌نشین بزرگ توسکانی با دوک‌نشین‌های مودنا، پارما و
بزرگ توسکانی با دوک‌نشین‌های مودنا، پارما و سفارت پاپ اتحادیه‌ای تشکیل داد - که رسماً کنفدراسیونی را ایجاد کرد که به عنوان استان‌های متحد ایتالیای مرکزی شناخته می‌شود. بورسیه تحصیلی پیرامون اتحاد ایتالیا. پژوهشگران به اتحاد دولت‌های ایتالیا اصطلاح ریسورجیمنتو را اطلاق می‌کنند ــ واژه‌ای ایتالیایی به معنای «احیا» که به جنبش یا دوره‌ای منتهی به تشکیل پادشاهی ایتالیا اشاره دارد. سه ایده محوری ریسورجیمنتو، استقلال، اتحاد و آزادی بودند؛ چرا که بسیاری باور داشتند این جنبش نویدبخش عصری تازه برای مناطق ایتالیا پس
این جنبش نویدبخش عصری تازه برای مناطق ایتالیا پس از دوره‌ای طولانی از ایالتی‌گرایی خواهد بود. اگرچه هیچ پژوهشگری به‌طور مشخص واژه ریسورجیمنتو را ابداع نکرد، اندیشه‌های این جنبش به‌وسیله شخصیت‌های گوناگون ایتالیایی از طریق مجموعه‌ای از روزنامه‌های مستقل منتشر و ترویج شدند. از جمله این نشریات می‌توان به روزنامه ریسورجیمنتو متعلق به سزار بالبو و کامیلو دی کاوور، به سردبیری جوزپه مازینی به مدیریت جووان باتیستا بوترّو اشاره کرد. همچنین در این دوره، انجمنی با عنوان جامعه ملی ایتالیا که از ایده ملی‌سازی ایتالیا
جامعه ملی ایتالیا که از ایده ملی‌سازی ایتالیا حمایت می‌کرد نیز فعال بود، که ۵۰ درصد اعضای آن را شهروندان توسکانی، پیمونت و لومباردی تشکیل می‌دادند. در میان شهروندان، پشتیبانی عمومی از ریسورجیمنتو بیشتر از سوی طبقات متوسطِ ثروتمند و تحصیل‌کرده دولت‌های مختلف ایتالیا برانگیخته می‌شد؛ طبقه‌ای که خواهان تجارت آزاد و کارآمد بودند. اتحاد دولت‌های ایتالیا می‌توانست به یکسان‌سازی واحد پول، اوزان و مقیاس‌ها، ایجاد شبکه‌های حمل‌ونقل نیرومندتر و لغو تعرفه‌های سنگین واردات و صادرات میان ایالت‌های ایتالیا بینجامد؛ امری
و صادرات میان ایالت‌های ایتالیا بینجامد؛ امری که برای این گروه‌ها سودآور بود. بورسیه تحصیلی چزاره کورنتی، استاد دانشگاه ایتالیایی، همان‌طور که توسط پیترو مائستری گزارش شده است، نیز نقش کلیدی در تفکر پیرامون اتحاد ایتالیا ایفا کرد کورنتی استدلال کرد که ایتالیا «در تنوع متحد» است، با شانزده منطقه متنوع در سه حوزه - قاره‌ای، شبه‌جزیره‌ای و جزیره‌ای - که هر کدام مکمل و متکامل‌کننده یکدیگر هستند، از جمله: دولت. در ابتدا، مجلس استان‌های متحد ایتالیای مرکزی، شاهزاده اوژنیو امانوئل دی ساوویا-کارینیانو (شاهزاده
اوژنیو امانوئل دی ساوویا-کارینیانو (شاهزاده کارینیان) را در نوامبر ۱۸۵۹ به عنوان نایب‌السلطنه کنفدراسیون انتخاب کرد. با این حال، هنگامی که این تصمیم به پادشاه ساردینیا، ویتوریو امانوئله دوم، ارائه شد، پادشاه درخواست انتصاب شاهزاده دی ساوویا-کاریگنانو به عنوان نایب‌السلطنه را رد کرد. شاهزاده متعاقباً پیشنهاد مجلس برای نایب‌السلطنه شدن را رد کرد و دستور داد کارلو بونکامپانی، کنت مومبلو، به عنوان نایب‌السلطنه منصوب شود. بنابراین، در طول حیات کوتاه استان‌های متحد ایتالیای مرکزی، کارلو بونکامپانی با عنوان
متحد ایتالیای مرکزی، کارلو بونکامپانی با عنوان فرماندار کل استان متحد، نیابت سلطنت را بر عهده گرفت. بونکومپانی مسئول امور نظامی و دیپلماتیک ایالت‌ها و همچنین هرگونه دستوری بود که به ژنرال کنفدراسیون، لوئیجی کارلو فارینی، و بتینو ریکاسولی، رئیس تشریفاتی توسکانی، داده می‌شد. لوئیجی کارلو فارینی به عنوان یک چهره کلیدی یا «دیکتاتور» مودنا، پارما و بولونیا شناخته می‌شد. کارلو بونکامپانی. کارلو بونکامپانی، که با نام کنت مومبلو نیز شناخته می‌شود، در ۲۵ ژوئیه ۱۸۰۴ در تورین ایتالیا متولد شد. بونکامپانی علاوه بر
در تورین ایتالیا متولد شد. بونکامپانی علاوه بر عضویت در طبقه اشراف، نماینده مجلس و رهبر سیاسی، دارای مدرک حقوق از دانشگاه تورین بود و به عنوان قاضی در ایتالیا به حرفه حقوقی اشتغال داشت. فعالیت سیاسی بونکومپانی در سال ۱۸۴۸ آغاز شد، زمانی که او به عنوان وزیر آموزش عمومی منصوب شد - نقشی که او ابتدا در دولت بالبو و سپس به‌طور متوالی در دولت پرونه پادشاهی ساردینیا قبل از اینکه برای مدتی از دولت استعفا دهد، در آن خدمت کرد. سوابق نشان می‌دهد که بونکومپانی برای مدتی پس از استعفایش از دولت، در شورای شهر تورین فعال
پس از استعفایش از دولت، در شورای شهر تورین فعال بود و در سال ۱۸۴۸ به عنوان دکوریون تورین و از سال ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۱ به عنوان عضو شورای شهر تورین خدمت کرد سپس، در سال ۱۸۵۲، بونکامپانی بار دیگر برای خدمت در دولت پادشاهی ساردینیا، این بار به عنوان وزیر آموزش عمومی و وزیر امور کلیسا و دادگستری، بازگشت. پس از به قدرت رسیدن دولت کاوور در سال ۱۸۵۲، بونکامپانی به عنوان وزیر امور کلیسا و دادگستری تا نوامبر ۱۸۵۳ به خدمت در دولت ادامه داد. در طول دهه ۱۸۵۰، بونکومپانی در نقش‌های دیپلماتیک متنوعی از جمله به عنوان فرستاده و
دیپلماتیک متنوعی از جمله به عنوان فرستاده و دیپلمات برای توسکانی، پارما و مودنا و به عنوان کمیسر فوق‌العاده ساردینیا در توسکانی خدمت کرد. شاهزاده کاریگنان معتقد بود که این نقش‌ها، کنت را در موقعیت مناسبی برای خدمت به عنوان رهبر استان‌های متحد ایتالیای مرکزی قرار می‌دهد؛ و بنابراین، هنگامی که شاهزاده کاریگنان توسط پادشاه ساردینیا به عنوان فرماندار کل استان‌های متحد منصوب شد، شاهزاده تصمیم گرفت این سمت را به بونکومپانی واگذار کند. شاهزاده کاریگنان در ۱۴ نوامبر ۱۸۵۹، در نامه‌ای برای انتصاب کارلو بونکومپانی به
۱۸۵۹، در نامه‌ای برای انتصاب کارلو بونکومپانی به عنوان نایب‌السلطنه استان‌های متحد ایتالیای مرکزی، نوشت: "«شهرت والای شما، ویژگی‌های والای قلب و ذهنتان، نشانه‌های فداکاری که به نوع و کشورتان نشان داده‌اید، تمام اعتمادی که به شما دارم و خواهشمندم که علناً به آن شهادت دهم، دلایل بسیاری برای موفقیت‌آمیز بودن مأموریت شما هستند." "»" منابع تاریخی نشان می‌دهند که بونکومپانی در واقع رهبر محبوب استان‌های متحد بود و در اتحاد موفقیت‌آمیز آنها با پادشاهی ساردینیا نقش مهمی داشت. در سال‌های بعد، پس از ادغام استان‌های
مهمی داشت. در سال‌های بعد، پس از ادغام استان‌های متحد ایتالیای مرکزی در دولت ایتالیا، بونکومپانی وارد دانشگاه شد و به عنوان استاد حقوق اساسی در دانشگاه تورین تدریس کرد و به عضویت ملی مؤسسه علمی معتبر اروپایی رم، آکادمی دی لینچی، درآمد. بونکامپانی در ۱۵ دسامبر ۱۸۸۰ در زادگاهش تورین، ایتالیا، درگذشت. نظامی. یک ارتش مشترک متشکل از نیروهایی از توسکانی، مودنا، پارما و هیئت‌های نمایندگی پاپ، مسئول دفاع از استان‌های متحد ایتالیای مرکزی در طول موجودیت آن بود. این ارتش شامل چهار هنگ سواره نظام، چهار هنگ پیاده‌نظام
شامل چهار هنگ سواره نظام، چهار هنگ پیاده‌نظام و ۱۲ گردان بود. بونکومپانی، به عنوان نایب‌السلطنه، ارشدترین مقامی بود که در طول فعالیت این ارتش مشترک، بر آن نظارت داشت. ارز. در طول وجود استان‌های متحد ایتالیای مرکزی، پادشاهی ساردینیا از لیر ساردینیا استفاده می‌کرد. به عنوان یک ایالت تحت الحمایه پادشاهی ساردینیا، احتمالاً استان‌های متحد ایتالیای مرکزی نیز به‌طور گسترده از لیر ساردینیا استفاده می‌کردند. با این حال، لازم است ذکر شود که حدود نود واحد پول مختلف توسط ایالت‌های مختلفی که بعداً ایتالیا را تشکیل
توسط ایالت‌های مختلفی که بعداً ایتالیا را تشکیل دادند، استفاده می‌شد، و توسکانی به تنهایی ۲۴ واحد پول مختلف داشت. پس از اتحاد پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱، در اوت ۱۸۶۲، لیر ساردینیا به واحد پول ملی ایتالیا تبدیل شد. الحاق توسط ساردینیا. تا سال ۱۸۶۰، نه تنها ارگان‌های دولتی، بلکه محافل خصوصی - از جمله انجمنی برای ثبت شرکت به هر قیمتی - نیز خواستار پیوستن استان‌های متحد ایتالیای مرکزی به ساردینیا بودند. استان‌های مرکزی، در کنار مناطق شمالی ایتالیا، به زودی به محرک‌های اصلی مرحله نهایی جنبش اتحاد ملی در میان
محرک‌های اصلی مرحله نهایی جنبش اتحاد ملی در میان ایالت‌های ایتالیا تبدیل شدند. خیلی زود تصمیم گرفته شد که برای تعیین اینکه آیا استان‌ها به پادشاهی ساردینیا ملحق می‌شوند یا خیر، رأی‌گیری انجام شود. کامیلو بنسو، نماینده مجلس و کنت کاوور، در اوایل سال ۱۸۶۰ به امپراتور مراجعه کرد تا ترتیب این رأی‌گیری را در استان‌ها بدهد. فارینی، که «دیکتاتور» استان‌های مرکزی ایتالیا محسوب می‌شد، نیز برای ترتیب دادن این رأی‌گیری اقدام کرد که در نهایت پس از برخی مخالفت‌ها، توسط امپراتور فرانسه، ناپلئون سوم، پذیرفته شد. یک
توسط امپراتور فرانسه، ناپلئون سوم، پذیرفته شد. یک همه‌پرسی در استان‌های متحد ایتالیای مرکزی برگزار شد و در ۱۱ مارس ۱۸۶۰، مشخص شد که با اکثریت قریب به اتفاق، مردم استان‌ها به نفع پیوستن به پادشاهی ساردینیا رأی داده‌اند. طبق سوابق انتخاباتی، ۴۲۶۰۰۰۶ شهروند به نفع الحاق توسط پادشاهی ساردینیا رأی داده بودند، و تنها ۷۵۶ رأی مخالف ادغام و به نفع یک پادشاهی مستقل ثبت شده بود. خیلی زود گام‌های رسمی برای ادغام استان‌ها با پادشاهی ساردینیا برداشته شد. در ۱۲ آوریل ۱۸۶۰، فرمان الحاق رسماً به پارلمانی متشکل از چهره‌های
فرمان الحاق رسماً به پارلمانی متشکل از چهره‌های سرشناس ساردینیا، لومباردی، امیلیا و توسکانی ارائه شد. پارلمان تقریباً به اتفاق آرا به نفع این فرمان رأی داد و در نتیجه، استان‌های متحد ایتالیای مرکزی بخشی از پادشاهی ساردینیا شدند. اتحاد با ایتالیا. تقریباً یک سال پس از آنکه استان‌های مرکزی ایتالیا جذب پادشاهی ساردینیا شدند، پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ اعلام شد. ساردینیا - از جمله خانواده سلطنتی و حکومت آن - نقش کلیدی در ساختارهای اولیه و تأسیس پادشاهی ایتالیا ایفا کرد. ویکتور امانوئل دوم، پادشاه
ایتالیا ایفا کرد. ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ساردینیا، به عنوان اولین پادشاه ایتالیا اعلام شد، و بر پادشاهی‌ای که اکنون شامل اکثریت قریب به اتفاق شبه جزیره ایتالیا، به استثنای رم و ونیز، می‌شد، حکومت می‌کرد. در همین حال، قانون اساسی ساردینیا، که به عنوان اساسنامه آلبرتین شناخته می‌شود، در میان مناطق به عنوان قانون اساسی جدید پادشاهی ایتالیا گسترش یافت و قوه مقننه تأسیس شده توسط پارلمان ساب‌آلپین یا سنای ساردینیا، در پارلمان جدید ایتالیا نیز ادامه یافت. با این حال، حتی با ادامه عناصر حکومت ساردینیا در دولت
حال، حتی با ادامه عناصر حکومت ساردینیا در دولت جدید، جامعه بین‌المللی تا سال ۱۸۶۷، در کنفرانس لندن، که در آن دولت به عنوان ششمین قدرت کشورهای اروپایی نامگذاری شد، رسماً پادشاهی ایتالیا را به رسمیت نشناخت. پس از تأسیس رسمی پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱، فرآیندهای بیشتر اتحاد نیز ادامه یافت. در سال ۱۸۶۶، ایتالیا به پروس در جنگ دیگری علیه اتریش پیوست، با هدف به دست آوردن قلمرو بیشتر. این جنگ به‌طور متناوب به عنوان جنگ اتریش-پروس، جنگ آلمان، جنگ اتحاد، جنگ داخلی آلمان، جنگ برادرانه یا سومین جنگ استقلال ایتالیا
آلمان، جنگ برادرانه یا سومین جنگ استقلال ایتالیا شناخته می‌شد. پادشاهی ایتالیا در طول این جنگ شکست‌های مختلفی را در نبرد کاستوزا متحمل شد. با این حال، در نتیجه این درگیری، پیمان پراگ در سال ۱۸۶۶ امضا شد و رسماً ونیز را به کنترل پادشاهی ایتالیا واگذار کرد. رم متعاقباً در سپتامبر ۱۸۷۰، پس از عقب‌نشینی نیروهای فرانسوی از رم و تصرف این شهر توسط نیروهای ایتالیایی، به بخشی از پادشاهی ایتالیا تبدیل شد. پس از تصرف آن، در ژوئیه ۱۸۷۱، رم به عنوان پایتخت جدید پادشاهی ایتالیا، به جای فلورانس و قبل از آن، تورین، اعلام
ایتالیا، به جای فلورانس و قبل از آن، تورین، اعلام شد. تا سال ۱۸۷۱، پادشاهی ایتالیا یک کشور متحد بود. به‌طور گسترده اعتقاد بر این است که این ادغام، پایان ساختارهای سیاسی کنفدراتیو یا امپراتوری در اروپا و ظهور یک ساختار سیاسی ملی متمرکزتر را نشان داد. تغییرات بعدی در قلمروها. اگرچه به‌طور گسترده پذیرفته شده است که فرایند اصلی اتحاد که منجر به تأسیس پادشاهی ایتالیا شد، در قرن نوزدهم تکمیل شد، پس از پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸، سرزمین‌ها و مناطق دیگری در نقاط مختلف به ایالت ایتالیا اضافه شدند پس از جنگ
نقاط مختلف به ایالت ایتالیا اضافه شدند پس از جنگ جهانی اول، در سال ۱۹۱۹، ایتالیا پیمان سنت ژرمن را امضا کرد، که به موجب آن رسماً مناطق ونیزیا تریدنتینا (که با نام ترنتینو-آلتو آدیجه یا ترنتینو-تیرول جنوبی نیز شناخته می‌شود) و ونیزیا جولیا (که با نام جولیان مارچ نیز شناخته می‌شود) را که قبلاً توسط اتریش-مجارستان در اختیار داشتند، به دست آورد. این مناطق جمعیت زیادی ایتالیایی زبان در مناطق شهری و ساحلی خود داشتند و تصور می‌شد که برای تکمیل مرز طبیعی ایتالیا، لازم است که آنها در این کشور گنجانده شوند. بعدها،
لازم است که آنها در این کشور گنجانده شوند. بعدها، تحت رژیم فاشیستی به رهبری بنیتو موسولینی، گسترش بیشتر دولت ایتالیا رخ داد، به طوری که ایتالیا در سال ۱۹۳۵ به اتیوپی حمله کرد و در سال ۱۹۳۹ آلبانی را ضمیمه خود کرد، پیش از آنکه در سال ۱۹۴۰ به نفع آلمان وارد جنگ جهانی دوم شود و سومالی‌لند بریتانیا در شرق آفریقا را اشغال کند. بعدها، در سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱، نیروهای بریتانیا و متفقین، ارتش ایتالیا را از سومالی‌لند بریتانیا و اتیوپی در شرق آفریقا بیرون راندند. در این دوره، آلمان همچنین کنترل آلبانی را به دست
در این دوره، آلمان همچنین کنترل آلبانی را به دست گرفت؛ و تمام تصرفات ایتالیا در زمان جنگ را بی‌نتیجه گذاشت. تا سال ۲۰۲۵، هیچ قلمرو یا منطقه دیگری توسط ایتالیا تصاحب نشده و هیچ تغییر دیگری در مرزهای ایتالیا رخ نداده است.
آرون آنتونوفسکی (به انگلیسی: "Aaron Antonovsky"؛ زادهٔ ۱۹ دسامبر ۱۹۲۳ – درگذشتهٔ ۷ ژوئیه ۱۹۹۴) جامعه‌شناس اسرائیلی-آمریکایی بود که به دلیل بنیان‌گذاری و توسعهٔ مفهوم سالم‌نگری (Salutogenesis) شهرت یافت. او استاد جامعه‌شناسی پزشکی در دانشگاه بن‌گوریون اسرائیل بود و پژوهش‌هایش تمرکز ویژه‌ای بر عوامل اجتماعی و روانی مؤثر بر سلامت داشت. زندگی‌نامه. آنتونوفسکی در بروکلین، نیویورک، در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. او تحصیلات عالی خود را در دانشگاه ییل در رشته جامعه‌شناسی گذراند و پس از مهاجرت به اسرائیل در دههٔ
گذراند و پس از مهاجرت به اسرائیل در دههٔ ۱۹۶۰، به هیئت علمی دانشگاه عبری اورشلیم و سپس دانشگاه بن‌گوریون پیوست. کار علمی. سالم‌نگری. مفهوم سالم‌نگری که آنتونوفسکی معرفی کرد، رویکردی در سلامت عمومی است که به جای تمرکز بر عوامل ایجاد بیماری (پاتوژنز)، به مطالعهٔ عوامل ایجاد و حفظ سلامت می‌پردازد. او این چارچوب را نخست در پژوهش بر روی زنان بازمانده از هولوکاست معرفی کرد و متوجه شد که برخی از آن‌ها علی‌رغم قرار گرفتن در شرایط سخت، از سلامت روانی بالایی برخوردارند. «احساس انسجام» (SOC). یکی از مفاهیم کلیدی در
«احساس انسجام» (SOC). یکی از مفاهیم کلیدی در سالم‌نگری «احساس انسجام» یا "Sense of Coherence" است که شامل سه مؤلفهٔ درک‌پذیری، مدیریت‌پذیری و معناداری در زندگی است. این نظریه تأثیر زیادی در حوزه‌های روان‌شناسی سلامت و ارتقای سلامت گذاشته است. میراث علمی. آثار آنتونوفسکی در حوزهٔ سلامت جهانی و پزشکی اجتماعی همچنان مورد استناد متخصصان و پژوهشگران است. او با تغییر زاویه دید از «درمان بیماری» به «تقویت سلامت»، موجب تحول در سیاست‌های بهداشت و سلامت شد.
دانشگاه بن‌گوریون اسرائیل یک دانشگاه دولتی در بئرشبع، اسرائیل است که در سال ۱۹۶۹ با هدف توسعهٔ علمی و اجتماعی منطقهٔ نقب بنیان‌گذاری شد. این دانشگاه به افتخار داوید بن گوریون، نخست‌وزیر بنیان‌گذار اسرائیل که بر اهمیت آبادانی نقب تأکید داشت، نام‌گذاری شده است. تاریخچه. ایدهٔ تأسیس این دانشگاه در دههٔ ۱۹۶۰ و به‌عنوان بخشی از طرح ملی برای توسعهٔ علمی و صنعتی جنوب اسرائیل شکل گرفت. در ابتدا با نام «دانشگاه نقب» آغاز به کار کرد و پس از درگذشت بن‌گوریون در ۱۹۷۳، به افتخار او تغییر نام یافت. پردیس‌ها و ساختار.
به افتخار او تغییر نام یافت. پردیس‌ها و ساختار. دانشگاه دارای سه پردیس اصلی است: آموزش و پژوهش. دانشگاه بن‌گوریون بیش از ۲۰٬۰۰۰ دانشجو در رشته‌های مختلف دارد و به‌ویژه در حوزه‌های علوم زیست‌محیطی، مهندسی بیومدیکال، علوم رایانه و سیاست‌گذاری عمومی فعال است. این دانشگاه با بسیاری از مراکز پژوهشی بین‌المللی و دانشگاه‌های جهان همکاری علمی دارد. جایگاه و رتبه‌بندی. در رتبه‌بندی‌های جهانی آموزش عالی، دانشگاه بن‌گوریون به دلیل پژوهش‌های نوآورانه در حوزهٔ انرژی‌های تجدیدپذیر، امنیت سایبری و فناوری‌های صحرایی
تجدیدپذیر، امنیت سایبری و فناوری‌های صحرایی شناخته می‌شود.
واپِرِتو یک اتوبوس آبی عمومی ونیزی است. 19 خط برنامه‌ریزی‌شده وجود دارد که به مردم محلی در ونیز خدمت‌رسانی می‌کنند و بین ونیز و جزایر نزدیک، مانند مورانو، بورانو و لیدو، سفر می‌کنند. نام واپِرِتو را می‌توان به عنوان "کشتی بخار کوچک" ترجمه کرد و به کشتی‌هایی با هدف مشابه در گذشته اشاره دارد که با بخار حرکت می‌کردند. ونیزی‌ها واپِرِتو را "un batèlo" یا "un vaporerino" می‌نامند. خط اتوبوس آبی توسط Azienda del Consorzio Trasporti Veneziano (ACTV)، سیستم حمل و نقل عمومی ونیز، اداره می‌شود. واپِرِتو در ونیز ضروری
عمومی ونیز، اداره می‌شود. واپِرِتو در ونیز ضروری است زیرا راه‌آهن زیرزمینی غیرممکن است و جایی برای قطارهای روی زمین وجود ندارد و کانال‌ها تنها سیستم حمل و نقل سریع قابل استفاده هستند. اکثر واپِرِتوها دسترسی معلولین را دارند. این سرویس دارای خدمات برنامه‌ریزی‌شده 24 ساعته است که فرکانس آن بسته به خط متفاوت است. خط 1 به کانال بزرگ خدمات‌رسانی می‌کند. چندین خط محدود به فصل تابستان، از آوریل تا اکتبر هستندr. ACTV بلیط‌های ۲۴، ۳۶، ۴۸ و ۷۲ ساعته و همچنین بلیط‌های تک سفره و بلیط‌های ۷ روزه می‌فروشد. شرکت خصوصی
تک سفره و بلیط‌های ۷ روزه می‌فروشد. شرکت خصوصی اکسپرس Alilaguna نیز یک سرویس اتوبوس آبی محدود، برای نمونه به فرودگاه، ارائه می‌دهد. قایق‌های آن شامل یک قایق هیبریدی برقی/دیزلی از سال ۲۰۲۲ هستند و از نظر فنی واپِرِتی محسوب نمی‌شوند. نخستین واپِرِتو در سال ۱۸۸۱، در رقابت با گاندولورانان و قایقرانان هتل، ظاهر شد. بحث‌های بعدی که در مورد چند واپِرِتوی اولیه مطرح شد، به شکل‌گیری نقش آنها به عنوان "اتوبوس‌های ونیزی" کمک کرد و همچنین به نفع قایقرانانی بود که تا به امروز به عنوان تنها کسانی که به آبراه‌های کوچک‌تر
امروز به عنوان تنها کسانی که به آبراه‌های کوچک‌تر دسترسی دارند، به کار خود ادامه می‌دهند. مسیرها. واپورتوی شماره ۱، مسیر اصلی گردشگری در ونیز محسوب می‌شود، زیرا بخش اصلی آن از کانال بزرگ عبور می‌کند. قایق‌ها از میدان روما حرکت می‌کنند و در جزیره لیدو به پایان می‌رسند. مسیر شماره ۱ در هر ایستگاه در طول مسیر توقف می‌کند. بنابراین، طی کردن مسافت از ایستگاه سانتا لوچا تا میدان سن مارکو تا ۴۵ دقیقه طول می‌کشد. توجه داشته باشید که واپورتوی این مسیر در جزیره سن جورجو ماجوره توقف نمی‌کند، با وجود اینکه بازیلیکای
ماجوره توقف نمی‌کند، با وجود اینکه بازیلیکای واقع در آنجا یکی از جاذبه‌های اصلی ونیز است. مسیر واپورتوی شماره ۲ بسیار سریع‌تر و در نتیجه راحت‌تر است. قایق‌ها می‌توانند هم از روما در امتداد کانال بزرگ به سن مارکو و هم در امتداد کانال جودکا حرکت کنند. در حالت اول، قایق در سالوت، نزدیک کلیسای معروف سانتا ماریا دلا سالوت، یا در جزیره سن جورجو ماجوره توقف نمی‌کند، برخلاف واپورتوی شماره ۲ که از کانال جودکا عبور می‌کند. ویپ شماره ۳ تنها مسیری است که مستقیماً پیازاله روما را به جزیره مورانو متصل می‌کند. بورانو،
روما را به جزیره مورانو متصل می‌کند. بورانو، ماتزوربو و تورچلو را می‌توان با ویپ شماره ۱۲ دسترسی داشت. مورانو را می‌توان با ویپ شماره ۴.۱ و ۴.۲ (غیرمستقیم) دسترسی داشت.
پیتزا دولچه دی بریده ( Pizza dolce di Beridde) که با نام پیتزا اِبریکا () نیز شناخته می‌شود) یا دیامانتی رومانی ( ، یک نان شیرین بدون مخمر است که با شهر رم، در منطقه لاتزیو ایتالیا مرتبط است. جامعه یهودیان رومی این دسر سنتی را به مناسبت مراسم ختنه "بریت" تهیه می‌کنند. ریشه‌شناسی. واژهٔ پیتزا در اینجا نه به معنای امروزی آن که از طریق زبان ناپلی به ایتالیایی سرایت کرده است، بلکه به معنای اصلی لاتین قرون وسطایی «فوکاچا» در نظر گرفته می‌شود، و بنابراین، مانند پیتزای عید پاک، منشأ باستانی این غذا را نشان می‌دهد.