payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از بلوک‌های سنگی بزرگ با دقت بسیار بالا ساخته شده است. این کلیسا هماهنگی بی‌نظیری از معماری و مجسمه‌سازی مطابق با آرمان‌های باستانی دارد. از داخل، هیچ دیوار صافی وجود ندارد. در وسط کلیسا، روی محراب، تابوت مقدس جان تروگیر قرار دارد. در اطراف آن، نقش برجسته‌هایی از پوتوهایی که مشعل حمل می‌کنند، دیده می‌شود که گویی از درهای دنیای زیرین به بیرون نگاه می‌کنند. در بالای آنها، طاقچه‌هایی با مجسمه‌های مسیح و حواریون (اثر اصلی آلسی) وجود دارد که در میان آنها بتونه، پنجره‌های دایره‌ای احاطه شده با حلقه‌های میوه و
پنجره‌های دایره‌ای احاطه شده با حلقه‌های میوه و نقش برجسته‌ای از میلاد مسیح وجود دارد. همه چیز با سقف گنبدی شکل با تصویر خدا در وسط و نود و شش تصویر از سر فرشتگان پوشیده شده است. با وجود چهره‌های خندان کودکان، نمازخانه بسیار شاد به نظر می‌رسد و هیچ چیز مشابهی در هنر اروپایی آن زمان وجود ندارد. آندریا بیشتر به خاطر مجسمه‌های تجاری‌اش در آنکونا، ایتالیا و نقاشی‌های دیواری‌اش در کلیسای جامع تروگیر، به‌ویژه "تعمیدگاه تروگیر شناخته می‌شود." او غسل تعمید تروگیر را در سال ۱۴۶۷ با: اندراس الکسیس دراچینوس اپیفکس
را در سال ۱۴۶۷ با: اندراس الکسیس دراچینوس اپیفکس مککککسیی امضا کرد (اندراس الکسیس، صنعتگر از دورس، ۱۴۶۲).
پروژه اوفلیا اثر جوزپه کوارونی و مارچلو پیاچنتینی به یک بیمارستان سلامت روان نوآورانه اشاره دارد که در دهه ۱۹۱۰ در پوتنتسا، باسیلیکاتا (ایتالیا) ساخته شد. این بیمارستان در منطقه‌ای به نام سانتا ماریا ساخته شد که توسعه آن در طول زمان تا حد زیادی تحت تأثیر این پروژه بوده است. امروزه این منطقه عمدتاً از ساختمان‌های سه یا چهار طبقه با خیابان‌های عریض در بین آنها تشکیل شده است. تاریخچه. تصمیم به ساخت یک مؤسسه استانی برای سلامت روان در شهر پوتنزا به اوایل قرن بیستم بازمی‌گردد. هیئت استانی منطقه باسیلیکاتا در پی
بازمی‌گردد. هیئت استانی منطقه باسیلیکاتا در پی آن بود که هزینه‌های سنگینی را که شهرداری‌ها برای اعزام بیماران روانی به بیمارستان روان‌پزشکی آوِرسا—واقع در منطقه‌ای دیگر—پرداخت می‌کردند، کاهش دهد. در آن زمان، استان پوتنزا سالانه بین ۸۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ لیر برای درمان بیماران روانی در بیمارستان‌های سلطنتی هزینه می‌کرد. با صرف اندکی بیشتر از این مبلغ، امکان ساخت یک مؤسسه درمانی محلی فراهم می‌شد که می‌توانست به‌طور مستقیم از بیماران بومی مراقبت کند. گذشته از ضرورت‌های مالی و صرفه‌جویی در هزینه‌ها، بُعد انسانی
مالی و صرفه‌جویی در هزینه‌ها، بُعد انسانی این تصمیم نقشی تعیین‌کننده داشت. در سال‌های پیشین بارها ثابت شده بود که در مؤسسات بزرگ روان‌پزشکی، فرایند درمان و بازتوانی بیماران با دشواری‌های فراوان همراه است. در چنین مراکزی به‌سبب تمرکز بیش‌ازحد بیماران، فشار کاری بر کادر درمان افزایش می‌یافت و کیفیت مراقبت به شکل محسوسی کاهش پیدا می‌کرد. بیمار عملاً در میان جمعیت گم می‌شد و توجه ویژه‌ای که برای بازگشت به زندگی عادی لازم بود، از او دریغ می‌گردید. در نقطه مقابل، بیمارستان‌های کوچک‌تر و محلی محیطی فراهم می‌کردند
بیمارستان‌های کوچک‌تر و محلی محیطی فراهم می‌کردند که در آن بیمار نه صرفاً یک شماره در پرونده، بلکه یک فرد با نیازهای مشخص تلقی می‌شد. این امکان وجود داشت که پزشکان و پرستاران با بیماران رابطه‌ای نزدیک‌تر و انسانی‌تر برقرار کنند و مراقبت‌هایی متناسب با ویژگی‌های شخصی هر فرد ارائه دهند. چنین شرایطی احتمال بهبودی را به‌طور چشمگیری افزایش می‌داد و مسیر بازگشت به جامعه را کوتاه‌تر می‌کرد. بنابراین، ترکیب دو عامل ــ از یک سو منطق اقتصادی و ضرورت مدیریت بهینه منابع، و از سوی دیگر حساسیت اخلاقی نسبت به شأن انسانی
و از سوی دیگر حساسیت اخلاقی نسبت به شأن انسانی بیماران ــ در نهایت به تدوین طرحی انجامید که هدف آن ایجاد شبکه‌ای از مراکز درمانی مستقل و محلی در سطح استان بود؛ طرحی که می‌کوشید تعادلی میان کارآمدی مالی و کرامت انسانی برقرار کند. در سال ۱۹۰۵ مسابقه‌ای اعلام شد. جایزه ۶۰۰ لیره به جوزپه کوارونی و مارچلو پیاچنتینی برای پروژه اوفلیا اهدا شد. کوارونی، یک مهندس، و پیاچنتینی، یک معمار، هر دو اهل رم بودند و پروژه خود را به نام شخصیت هملت، اوفلیا، نامگذاری کردند که دیوانه می‌شود و خود را در تراژدی شکسپیر غرق می‌کند
می‌شود و خود را در تراژدی شکسپیر غرق می‌کند ("ای گرما، مغزم را خشک کن! اشک‌ها هفت برابر نمک، حس و فضیلت چشمم را می‌سوزانند. به بهشت، دیوانگی تو با سنگینی مجازات خواهد شد…" در پرده چهارم، صحنه پنجم). هزینه تخمینی این پروژه ۱٬۱۰۰٬۰۰۰ لیره بود که باید برای ساخت بخش‌های اصلی در عرض پنج سال هزینه می‌شد. در سال ۱۹۰۷ سنگ بنای آن گذاشته شد، اما کارها تنها در سال ۱۹۱۰ آغاز شد. متأسفانه، به دلیل هزینه‌های بالا، وقوع جنگ جهانی اول و همچنین تغییر طرح اولیه برای مقابله با هزینه‌ها، شورای استان تصمیم گرفت که دیگر
با هزینه‌ها، شورای استان تصمیم گرفت که دیگر ساختمان‌ها را برای مؤسسه روانی اختصاص ندهد. تا سال ۱۹۲۰، آنها به فکر تبدیل این مجموعه به یک بیمارستان نظامی بودند. در همین حال، از ساختمان‌ها به عنوان انبار محصولات کشاورزی یا هر وسیله ضروری دیگری استفاده می‌شد. تصمیم نهایی این بود که برخی از بخش‌ها به اقامتگاه‌های خصوصی تبدیل شوند. برخی دیگر به محل یک مدرسه ابتدایی، یک اداره پست و یک موزه تبدیل شدند. اصالت پروژه اوفلیا. پروژه اوفلیا اثر کوارونی و پیاچنتینی به طرز چشمگیری بدیع بود. پیش از این هرگز کسی بیمارستان
چشمگیری بدیع بود. پیش از این هرگز کسی بیمارستان روانی مانند این را در جنوب ایتالیا طراحی نکرده بود. در مقدمه طرح خود، دو طراح تأکید کردند که یک بیمارستان روانی باید دو نیاز اساسی را برآورده سازد: از یک سو، باید همچون یک بیمارستان معمولی باشد، زیرا مکانی برای درمان و بستری بیماران است؛ از سوی دیگر، باید ویژگی‌هایی مشابه زندان داشته باشد، چرا که لازم است تمامی بیماران تحت مراقبت شدید قرار گیرند تا از فرار یا خودکشی آنان جلوگیری شود. این نگاه دوگانه، بازتابی از تنش میان وظیفه درمانی و الزامات حفاظتی در طراحی
تنش میان وظیفه درمانی و الزامات حفاظتی در طراحی چنین مؤسساتی بود. جایی که هم باید امکان مراقبت پزشکی فراهم باشد، و هم کنترل فیزیکی و روانی بیماران در نظر گرفته شود. کوارونی و پیاتچنتینی به نکته‌ای ظریف و انسانی اشاره کردند: اگر بیماران به وضعیت «اسارت‌گونه» خود آگاه شوند، چه پیامدهایی خواهد داشت؟ برای پیشگیری از این آگاهی تلخ، آن‌ها به دنبال راه‌حلی بودند که بتواند اقامت بیماران را دلپذیرتر سازد. راه‌حل پیشنهادی آنان، جداسازی انواع مختلف بیماران در ساختمان‌های جداگانه بود؛ هر یک از این بناها در میان
جداگانه بود؛ هر یک از این بناها در میان باغ‌هایی پرگل و خیابان‌هایی سرسبز قرار می‌گرفتند تا از نیروی شفابخش طبیعت بهره‌مند شوند. این طراحی، نه‌تنها به بهبود وضعیت روانی بیماران کمک می‌کرد، بلکه تلاش داشت تا فضای بیمارستان را از حالت سرد و تنبیهی به محیطی آرام، انسانی و درمان‌محور تبدیل کند. در پی مطالعه‌ای دقیق دربارهٔ اختلال روانی، کوارونی و پیاتچنتینی طرحی را ارائه دادند که در آن بیماران روانی بر اساس ویژگی‌های رفتاری و جسمی‌شان در بخش‌های جداگانه‌ای سامان‌دهی می‌شدند. این تقسیم‌بندی، با هدف بهبود
سامان‌دهی می‌شدند. این تقسیم‌بندی، با هدف بهبود مراقبت، کاهش تنش‌های درون‌سازمانی، و فراهم‌سازی محیطی متناسب با نیازهای هر گروه صورت گرفت. بخش‌های طراحی‌شده شامل گروه‌های زیر بودند: این تفکیک، بازتابی از نگاه علمی و کاربردی طراحان به مسئله سلامت روان بود. حتی محل اقامت بیماران نیز حاصل انتخابی تصادفی نبود، بلکه با دقت و هدف‌مندی تعیین شده بود. برای نمونه، بیماران آرام و نیمه‌بی‌قرار در ساختمان‌هایی اسکان داده می‌شدند که به ایستگاه قطار یا مجموعه کشاورزی نزدیک‌تر بودند—جایی که امکان کار روی زمین یا انجام
بودند—جایی که امکان کار روی زمین یا انجام فعالیت‌های دستی برایشان فراهم بود. این تصمیم، بخشی از رویکرد توان‌بخشی طراحان بود؛ آن‌ها باور داشتند که مشارکت بیماران در کارهای روزمره، به‌ویژه فعالیت‌های کشاورزی، نه‌تنها به بهبود جسمی و روانی آنان کمک می‌کند، بلکه حس مفید بودن و تعلق اجتماعی را نیز در آنان تقویت می‌سازد. در واقع، معماری و موقعیت مکانی ساختمان‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده بود که فرایند درمان را از حالت انفعالی به تجربه‌ای فعال و انسانی تبدیل کند. یکی از مسائل مهم در طراحی بیمارستان روانی، محل قرارگیری
مسائل مهم در طراحی بیمارستان روانی، محل قرارگیری سرویس‌های بهداشتی بود. در گذشته، توالت‌های بیرونی که در فاصله‌ای دور از محل‌های رفت‌وآمد پرستاران قرار داشتند، به‌عنوان یکی از نقاط «مورد علاقه» برای اقدام به خودکشی شناخته می‌شدند. این موقعیت دورافتاده، امکان نظارت را کاهش می‌داد و خطرات جدی برای سلامت بیماران به‌همراه داشت. کوارونی و پیاتچنتینی برای رفع این مشکل، تصمیم گرفتند سرویس‌های بهداشتی را در مجاورت ساختمان‌های اصلی قرار دهند تا بیماران تحت نظارت مستقیم پرستاران و مراقبان باشند. با این حال، برای حفظ
پرستاران و مراقبان باشند. با این حال، برای حفظ بهداشت و تهویه مناسب، تعبیه پنجره‌های بزرگ و بازشوهای گسترده در این فضاها ضروری بود. افزون بر این تدبیر، طراحان برای بهبود تهویه کل مجموعه، تصمیم گرفتند سطح زمین را تا ارتفاع ۷۶۰ متر از سطح دریا بالا ببرند. این انتخاب، نه‌تنها به جریان بهتر هوا کمک می‌کرد، بلکه در هماهنگی با چشم‌انداز طبیعی و سلامت محیطی مجموعه نیز مؤثر بود. چنین جزئیاتی نشان‌دهنده دقت و حساسیت انسانی در طراحی فضایی بود که هم باید ایمن باشد، هم درمان‌محور، و هم کرامت بیماران را حفظ کند.
هم درمان‌محور، و هم کرامت بیماران را حفظ کند. بیمارستان روان‌پزشکی بر اساس دو محور اصلی سازماندهی شده بود: محور متقاطع، از شرق به غرب، به نام محور بخش و محور بلند، از شمال به جنوب، به نام محور خدمات. کل مجموعه نسبت به محور خدمات متقارن بود، جایی که ساختمان‌های خدماتی مشترک قرار داشتند، در حالی که در محور عرضی، بخش‌ها قرار داشتند. دو ورودی وجود داشت: ورودی اصلی در تقاطع بین محور خدمات و جاده استانی قرار داشت و ورودی فرعی، که ورودی خدمات نیز نامیده می‌شد، در تقاطع بین محور تأسیسات و خیابان منتهی به ایستگاه
تقاطع بین محور تأسیسات و خیابان منتهی به ایستگاه قرار داشت. هر بخش توسط تونلی به بخش‌های دیگر متصل می‌شد که برای اتصال هر ساختمان از طریق راه‌آهن دکوویل (که از ساختمان آشپزخانه شروع می‌شد) استفاده می‌شد. ورودی اصلی مجموعه با رمپی مخصوص وسایل نقلیه و دو راه‌پله مجزا در دو سوی تونل مشخص می‌شد که افراد را به میدان مرتفع بالایی هدایت می‌کرد. در این میدان، ساختمان مدیریت قرار داشت—مرکزی که مسئولیت اداره امور اداری و نظارت پزشکی بر بخش‌های مختلف بیمارستان را بر عهده داشت. همچنین، اتاق‌های ملاقات برای زنان و
بر عهده داشت. همچنین، اتاق‌های ملاقات برای زنان و مردان نیز در همین ساختمان جای گرفته بودند. میدان مرکزی از دو سو توسط ساختمان‌های پذیرش بیماران احاطه شده بود: در سمت شرق، بخش پذیرش زنان قرار داشت و در سمت غرب، بخش پذیرش مردان. این سازمان‌دهی فضایی، نه‌تنها نظم عملکردی مجموعه را تضمین می‌کرد، بلکه در هماهنگی با تفکیک جنسیتی و نیازهای خاص هر گروه طراحی شده بود. چنین ساختاری نشان‌دهنده تلاش برای ایجاد تعادل میان کارایی اداری، نظارت پزشکی، و احترام به کرامت انسانی بیماران بود. پشت ساختمان اداری، «کوچینا»
انسانی بیماران بود. پشت ساختمان اداری، «کوچینا» (ساختمان آشپزخانه) قرار داشت که شامل انبارهای بزرگی بود که مستقیماً از طریق تونل تأمین می‌شدند و اتاق‌هایی که پرسنل باید در آنها غذا می‌خوردند. «کاپلا ساکرا» (نمازخانه) و در دو طرف آن داروخانه و خانه کشیش قرار داشت که توسط یک حیاط بزرگ از هم جدا می‌شدند. آنها در مقابل «لاواندریا» (غرفه لباسشویی بخار) و «گوارداروبا» (ساختمان انبار پارچه) قرار داشتند. هر ساختمانی که برای اسکان بیماران طراحی شده بود، دارای دو طبقه بود. در طبقه همکف، فضاهایی چون انبار مواد غذایی،
بود. در طبقه همکف، فضاهایی چون انبار مواد غذایی، آشپزخانه، سالن غذاخوری، اتاق پزشک، اتاق پرستاران مرد، حمام‌ها و سرویس‌های بهداشتی قرار داشتند. در طبقه بالا، خوابگاه بیماران، اتاق پرستاران زن، و اتاق کوچکی برای نگهداری ملحفه‌ها و لوازم بهداشتی تعبیه شده بود. بسته به نوع بیماری روانی، برخی از این ساختمان‌ها فضای اضافی نیز داشتند تا بتوانند نیازهای خاص هر گروه را پاسخ دهند. در فاصله‌ای دورتر از مجموعه اصلی، بخش‌های تخصصی دیگری قرار داشتند: مجموعه کشاورزی، ساختمان بیماران واگیردار که شامل سردخانه نیز بود، و
بیماران واگیردار که شامل سردخانه نیز بود، و ساختمان ضدعفونی که در دو ناحیه جداگانه ساخته شده بود. مجموعه کشاورزی شامل طویله، انبار علوفه و محل نگهداری ابزارها بود و در نزدیکی مسیر دسترسی به خط آهن استانی قرار داشت. خانه کشاورز و خانه متصدی امور تدفین نیز در کنار ورودی خدماتی مجموعه ساخته شده بودند. نتیجه‌گیری. پروژهٔ اوفلیا در اصل شامل ۱۸ ساختمان اصلی (پاویلیون) و چند بنای فرعی بود. امروزه تنها ۸ ساختمان باقی مانده‌اند که همچنان به‌عنوان خانه‌های شخصی مورد استفاده قرار می‌گیرند: پاویلیون اداری، ساختمان
استفاده قرار می‌گیرند: پاویلیون اداری، ساختمان پذیرش زنان، ساختمان پذیرش مردان، پاویلیون بیماران زن آرام، درمانگاه زنان، آشپزخانه، انبار ملحفه، و کلنی کشاورزی. این بناها همگی اکنون به اقامتگاه‌های خصوصی تبدیل شده‌اند و در مجموع ۳۷ واحد مسکونی را در خود جای داده‌اند.
چزاره فورنی (وسپولاته، ۱۷ نوامبر ۱۸۹۰ - میلان، ۲ ژوئیه ۱۹۴۳) یک سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود. زندگی. او که در سال ۱۸۹۰ در خانواده‌ای ثروتمند از کشاورزان لوملینا متولد شد، بدون اینکه تحصیلات خود را به پایان برساند، در دانشگاه پلی‌تکنیک تورین در رشته مهندسی تحصیل کرد. او که شخصیتی بی‌قرار و سرکش داشت، با درجه ستوان در جنگ جهانی اول شرکت کرد و به درجه سروانی در یگان بمب‌افکن‌ها رسید، یگانی که مانند آردیتی، برای خطرناک‌ترین عملیات‌ها در نظر گرفته شده بود. او یک مدال نقره شجاعت نظامی و دو مدال برنز دریافت کرد.
مدال نقره شجاعت نظامی و دو مدال برنز دریافت کرد. در سال ۱۹۱۹، با متقاعد شدن توسط سروان وقت، چزاره ماریا دِ وِکی، به جوخه‌های فاشیستی پیوست و به سرعت به یکی از نمایندگان برجسته آن در پیه‌مونته تبدیل شد و همچنین روزنامه‌ای به نام «ایل ترینچریستا» ( "Il Trincerista") تأسیس کرد. در همین حال، با نقل مکان به مورتارا، مرکز سیاسی و اقتصادی لوملینا در آن زمان، خود را در رأس یک ارتش شخصی معتبر، متشکل از صدها جوخه‌دار، که عمدتاً کهنه‌سرباز بودند، قرار داد. به طور خلاصه، او به عنوان راس (رهبر فاشیست) بلامنازع کل استان
او به عنوان راس (رهبر فاشیست) بلامنازع کل استان پاویا و رئیس فدراسیون فاشیستی استانی پاویا شناخته شد. موسولینی هماهنگی تمام تیم‌ها در لومباردی و پیه‌مونته را در روزهای راهپیمایی به سمت رم در اکتبر ۱۹۲۲ به او سپرد. او نماینده رادیکال‌ترین جناح جنبش، مظهر مستقیم دنیای کشاورزی و کهنه‌سربازان افراطی بود. در سال ۱۹۲۳، او سپهبد اولین منطقه (پیمونت و لیگوریا) پیراهن سیاه‌ها بود. او که پس از راهپیمایی به سوی رم و تصرف قدرت، در میان اسکادران‌ها (squadristi) بسیار محبوب بود، به دلیل فاشیسم سازش ناپذیرش، به طور
محبوب بود، به دلیل فاشیسم سازش ناپذیرش، به طور فزاینده‌ای به عنوان شخصیتی نامناسب و سپس به دلیل حملات خشونت‌آمیزش علیه تازه‌واردان طبقه حاکم حزب، بدون سابقه‌ای از مبارزه‌طلبی متقاعدکننده در جنبش، به عنوان یک مخالف واقعی در نظر گرفته می‌شد. در فوریه ۱۹۲۳، او به عنوان رئیس جمهور (فرماندار) استان ویگِوانو انتخاب شد. او که یک سندیکالیست فاشیست بود، دلیل دیگری برای رویارویی با کادرهای حزب در عدم رعایت پیمان‌های ارضی توسط مالکان زمین پاویا یافت. او فرانچسکو جونتا، دبیر سیاسی وقت و از افراد مورد علاقه موسولینی،
دبیر سیاسی وقت و از افراد مورد علاقه موسولینی، را به مبارزه طلبید و در آوریل ۱۹۲۳ با‌او‌در رم با شمشیر به مبارزه پرداخت. این مبارزه در نهایت در پی زخمی شدن هر دو دوئل‌کننده توسط داوران به حالت تعلیق درآمد. در دسامبر ۱۹۲۳، شورای انضباطی حزب ملی فاشیست او را از تمام سمت‌هایش تعلیق کرد، فدراسیون پاویا تحت مدیریت پلیس قرار گرفت و در فوریه ۱۹۲۴ او از حزب اخراج شد. در انتخابات ۱۹۲۴ برای تجدید مجلس ایتالیا، که در ژانویه توسط ویکتور امانوئل سوم منحل شد، او به همراه ریموندو سالا، یک فهرست فاشیستی مخالف ارائه داد که
ریموندو سالا، یک فهرست فاشیستی مخالف ارائه داد که فقط در پیه‌مونته و لومباردی حضور داشت، برخلاف فهرست ملی رسمی که فاشیست‌های ملی نامیده می‌شد. در ۱۲ مارس ۱۹۲۴، فورنی در ایستگاه مرکزی میلان توسط برخی از اعضای گروه از جمله دومینی، ولپی، مالاچیا، اعضای کنسرسیوم در به اصطلاح چکای فاشیست،همان‌هایی که اندکی بعد جاکومو ماتئوتی را کشتند،‌ مورد حمله قرار گرفت. در ۲۶ آوریل ۱۹۲۴ انتخابات برگزار شد و چزاره فورنی، تنها نماینده در فهرست او، انتخاب شد. اما فورنی به موسولینی وفادار ماند و چندین بار به دولت او رأی اعتماد
وفادار ماند و چندین بار به دولت او رأی اعتماد داد، از جمله موردی که در سال 1925 توسط دوچه پس از قتل ماتئوتی درخواست شد. او در دادگاه خود را «مفسر افکار عمومی فاشیستی سالم» اعلام کرد. در سال ۱۹۲۶ به روبرتو فاریناچی التماس کرد که برای آشتی با موسولینی پادرمیانی کند. در سال‌های ۱۹۲۷و ۱۹۲۸ برای مدت طولانی به سومالی ایتالیا رفت تا برخی پروژه‌های کشاورزی را انجام دهد، اما موفق نشد. او تا سال ۱۹۲۹ نماینده مجلس باقی ماند. با این حال، ناامید و از نظر سیاسی کاملاً در حاشیه، پس از پایان دوره نمایندگی پارلمانی خود، به
حاشیه، پس از پایان دوره نمایندگی پارلمانی خود، به زندگی خصوصی روی آورد. در اوایل دهه ۱۹۳۰ به میلان نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان نماینده بیمه برای INA کار کرد. او با ماریا مادالنا پیرا دی دوگلیانی ازدواج کرد. طبق برخی منابع، در سال ۱۹۳۳ او دوباره به حزب ملی فاشیست پذیرفته شد و بعداً دوباره اخراج شد، اما طبق برخی دیگر، او دیگر به حزب ملی فاشیست پذیرفته نشد، که در واقع او را تحت نظر داشت و در سال ۱۹۴۱ برای مدت کوتاهی دستگیر شد. او در سن ۵۲ سالگی، بر اثر یک بیماری لاعلاج، در ۲ ژوئیه ۱۹۴۳ درگذشت. چند صفحه از
لاعلاج، در ۲ ژوئیه ۱۹۴۳ درگذشت. چند صفحه از دفتر خاطرات او باقی مانده است که در آن، در اواخر دهه ۱۹۳۰، او قضاوت‌های بی‌رحمانه‌ای را علیه موسولینی ترسیم کرده است. مراسم تشییع جنازه او که در کلیسای جامع سن لورنزو دی مورتارا برگزار شد، توسط هزاران نفر از لوملینی‌ها، از جمله بسیاری از مخالفان سیاسی قدیمی او، دنبال شد.
بنای یادبود بالبو شامل ستونی است که تقریباً ۲۰۰۰ سال قدمت دارد و قدمت آن به سال‌های ۱۱۷ تا ۳۸ قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد و یک پایه سنگی معاصر. این ستون توسط بنیتو موسولینی از یک شهر بندری باستانی در خارج از رم گرفته شد و در سال ۱۹۳۳ به افتخار پرواز بر فراز اقیانوس اطلس به رهبری ایتالو بالبو به نمایشگاه جهانی قرن پیشرفت، به شهر شیکاگو اهدا شد. تاریخچه. بنای یادبود بالبو شامل ستونی است که از مکانی در حدود ۲۰۰ متری خارج از پورتا مارینا در اوستیا گرفته شده است. ساختمانی که ستون از آن سرچشمه گرفته است، پروسپتو
ساختمانی که ستون از آن سرچشمه گرفته است، پروسپتو آ ماره نام دارد که به معنای چشم‌انداز دریا است. به دلیل بازسازی گسترده‌ای که در قرن دوم میلادی انجام شد، بسیاری از ساختمان‌ها در سراسر سکونتگاه اوستیا تغییر کاربری داده یا دوباره ساخته شدند. اگرچه این ساختمان سال‌ها تغییر و نوآوری را پشت سر گذاشت، اما هنوز سوابق بسیار کمی در مورد هدف اصلی ساختمان وجود دارد. پس از آنکه بنیتو موسولینی ستون را از محل اصلی خود در اوستیا برداشت، آن را به بنای یادبودی تبدیل کرد که به شهر شیکاگو اهدا نمود. این ستون با قایق به
که به شهر شیکاگو اهدا نمود. این ستون با قایق به آمریکا منتقل شد و در سال ۱۹۳۴ در جریان نمایشگاه جهانی قرن پیشرفت به شیکاگو رسید و در مقابل غرفه ایتالیا قرار گرفت. در حالی که نمایشگاه سرانجام برچیده شد، ستون در محل اصلی خود، در فاصله کمی از سواحل دریاچه میشیگان، در منطقه‌ای اغلب نادیده گرفته شده از پارک برنهام، باقی ماند. این نشان، ادای احترامی به اولین عبور از اقیانوس اطلس بود که توسط نیروی هوایی ایتالیا و ژنرال فاشیست، ایتالو بالبو، انجام شد. خلقت. رومی‌ها این ستون را از برشیا، نوعی سنگ که از ترکیب شن
این ستون را از برشیا، نوعی سنگ که از ترکیب شن زاویه‌دار و قطعات تخته‌سنگ ساخته می‌شود، ساختند. این ستون به رنگ سبز مایل به سبز، سیزده فوت ارتفاع و سه فوت قطر است. دو معمار ایتالیایی به نام‌های کاپرارو و کومار پایه این بنای یادبود را از تراورتن، نوعی سنگ آهک با رنگ روشن که اغلب در معماری رومی استفاده می‌شود، ساختند. آنها پیامی را به زبان ایتالیایی نوشتند. جنجال. این بنای یادبود بخشی از تاریخ را نشان می‌دهد، اما به عنوان یک اثر هنری نیز ارزشمند است و به عنوان نمادی که معانی بسیار متفاوتی برای گروه‌های مختلف
نمادی که معانی بسیار متفاوتی برای گروه‌های مختلف مردم دارد، قرار دارد. در زمان نصب آن، روابط بین ایتالیای فاشیست و ایالات متحده دوستانه بود، همان‌طور که در بیشتر دوران رژیم نیز چنین بود. موسولینی، گراندی، بالبو و دیگران اغلب در رسانه‌های آمریکایی با تصویر مثبت به تصویر کشیده می‌شدند، به طوری که تصویر موسولینی تا اواخر ماه مه ۱۹۴۰ روی جلد مجله "نیوزویک" چاپ می‌شد. بالبو به ویژه در شیکاگو و نیویورک بسیار محبوب بود. با این حال، حتی در آن زمان، گروه‌های ضد فاشیست محلی به این بنای یادبود اعتراض کردند، به طوری
محلی به این بنای یادبود اعتراض کردند، به طوری که فدراسیون سوسیالیست ایتالیا و لیگ حقوق بشر ایتالیا در یک اعلامیه که به‌طور گسترده توزیع شد، نوشتند: «این مایه ننگ است که این قاتل و تروریست توسط آمریکای دموکراتیک به عنوان نماینده رسمی مردم ایتالیا پذیرفته شود.» پس از پایان جنگ جهانی دوم، آلبرتو تارچیانی، سفیر ضد فاشیست ایتالیا در ایالات متحده، درخواست کرد که تندیس‌های یادبود بالبو برداشته شوند. گفته می‌شود شهردار ادوارد جی. کلی، با تعجب پرسید: «چرا؟ مگر بالبو از اقیانوس اطلس عبور نکرد؟» ستون بالبو علیرغم
از اقیانوس اطلس عبور نکرد؟» ستون بالبو علیرغم اعتراضات متناوب، پابرجا ماند. در سال ۲۰۱۷، پس از خشونت نژادپرستانه در تجمع شارلوتزویل، بحث‌هایی در مورد تغییر نام خیابان بالبو و برداشتن بنای یادبود به دلیل پیوندهای بالبو با برتری سفیدپوستان و فاشیسم، و همچنین رژیم او به عنوان فرماندار لیبی که در آن از الحاق اجباری اتیوپی به ایتالیا حمایت می‌کرد، مطرح شد. با این حال، گروه‌های مدنی ایتالیایی-آمریکایی به برداشتن این بناها اعتراض کردند و استدلال کردند که بالبو ضد نازی بوده است - بالبو با اتحاد ایتالیا با آلمان
نازی بوده است - بالبو با اتحاد ایتالیا با آلمان نازی مخالف بود - و به اهمیت او برای جوامع ایتالیایی-آمریکایی و هوانوردی اشاره کردند. در سال ۲۰۲۲، یک کمیسیون شهری در مورد بناهای یادبود، پیشنهاد برداشتن آن را داد و با اعتراضات مشابهی روبرو شد. از دسامبر ۲۰۲۴، این بنا همچنان در جای خود باقی مانده است. احساسات متفاوتی در مورد این بنای یادبود تا به امروز وجود دارد: برخی از ناظران ارتباط آن را با فاشیسم غیرقابل قبول می‌دانند، در حالی که ساکنان مسن‌تر شیکاگو خاطرات خوشی از عصر پیشرفت را حفظ کرده‌اند.
جووانی مارتینی یا جووانی مارتینی دا اودینه (۱۴۷۰/۷۵–۳۰ سپتامبر ۱۵۳۵) نقاش و مجسمه‌ساز ایتالیایی دوره رنسانس بود که بین سال‌های ۱۴۷۰ تا ۱۴۷۵ در اودینه متولد شد. او به همراه پلگرینو دا سن دانیله یکی از نمایندگان اصلی هنر رنسانس در منطقه فریولی در شمال شرقی ایتالیا است. زندگی‌نامه. جیووانی، عضوی از خانواده‌ای هنرمند، پسر مارتین و نوه دومنیکو دا تولمتزو بود. سال‌های زیادی، او به عنوان نقاشی اهل اودین شناخته می‌شد که با "یحیی تعمیددهنده" قرارداد امضا کرده و بین پایان قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم در اودین و
پایان قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم در اودین و فریولی کار کرده است. در حال حاضر، این آثار به جیووانی باتیستا دا اودین، از پیروان آلویس ویوارینی، نسبت داده می‌شود. اولین اثر امضا شده جووانی مارتینی، در سال ۱۵۰۱، تابلوی محراب "سنت مارک و سنت جان باپتیست، با حضور قدیسان استفان، جروم، ارماکور، راهب آنتونی و برتراند مقدس" است که در نمازخانه سنت مارک در کلیسای جامع اودینه واقع شده است. این اثر توسط جاکومو گوردینو، رئیس بخش کلیسای جامع، در نامه‌ای به دومنیکو گریمانی، پاتریارک آکوئیلیا، به شدت مورد انتقاد قرار
پاتریارک آکوئیلیا، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت و از جنبه رزمی که نقاش به سنت مارک داده بود، شکایت کرد. این نقاشی ممکن است پرتره آنتونیو لوردان، ستوان فریولی، باشد. یک تابلوی محراب دیگر، "تابلوی محراب سنت اورسولا"، به تاریخ ۱۵۰۷ در پشت آن، برای کلیسای سنت پیتر شهید در اودینه ساخته شد. این دو محراب، دانش مارتینی از آثار آلویس ویوارینی و سیما دا کونگلیانو را نشان می‌دهند و با سنت‌های فریولی مرتبط هستند. در سال ۱۵۰۷، او کارگاه پدر و عمویش را به ارث برد و سنت محراب‌های چوبی حکاکی‌شده را در پیش گرفت و سبک گوتیک
چوبی حکاکی‌شده را در پیش گرفت و سبک گوتیک سنتی فریولی را با سبک رنسانس ونیزی تطبیق داد. او در سال ۱۵۱۵ یک محراب چوبی برای کلیسای سانتا ماریا دله گراتزیه در پرودولونه (در سن ویتو آل تالیامنتو) تکمیل کرد. ریتم ترکیب مجسمه‌های این مجموعه، پیوندی قوی با سنت مکتب تولمز در کواتروچنتو را نشان می‌دهد. بارزترین نمونه محراب‌های چوبی مارتینی، محرابی در مورتلیانو است که او در سال ۱۵۲۶ آن را تکمیل کرد. برای این کار چشمگیر، مبلغ هنگفتی معادل ۱۱۸۰ دوکات به او پرداخت شد. این محراب که بیش از پنج متر ارتفاع دارد و بزرگ‌ترین
محراب که بیش از پنج متر ارتفاع دارد و بزرگ‌ترین محراب در فریولی است، از ۶۰ مجسمه تشکیل شده است. این محراب مانند گذشته به بخش‌های کوچک‌تر و سلول‌های جداگانه تقسیم شده است، اما از طریق ستون‌های چارچوب معماری، پیوستگی فضایی دارد، همان‌طور که به عنوان مثال می‌توان گروه "پیتا" و "دورمیتیو ویرجینیس را" به هم متصل کرد. این محراب نه تنها به عنوان شاهکار هنرمند، بلکه به عنوان یکی از والاترین جلوه‌های مجسمه‌سازی چوبی رنسانس نیز شناخته می‌شود. نمونه‌های دیگر را می‌توان در کلیساهای محلی فائدیس و رمانزاکو یافت. اودین
در کلیساهای محلی فائدیس و رمانزاکو یافت. اودین همچنین بیش از ۱۷۰ گیاه، از جمله گونه‌های دنیای قدیم و جدید، را در ویلا فارنسینا نقاشی کرد. آثار. آثار نقاشی‌شدهٔ اصلی مارتینی عبارتند از
میشل دا فلورانس (با نام اصلی میشل دی نیکولو دینی؛ فلورانس، ۱۳۸۵ - فلورانس، حدود ۱۴۵۵) یک مجسمه‌ساز ایتالیایی در نیمه اول قرن پانزدهم بود که به عنوان اولین مجسمه‌ساز فلورانسی که منحصراً در تولید آثار سفالی تخصص داشت، مشهور است. زندگی‌نامه. هویت میشل دا فلورانس که آشکارا تحت تأثیر گیبرتی بود (جای تعجب نیست که این هنرمند بین سال‌های ۱۴۰۴ تا ۱۴۰۷ عضوی از تیم بزرگی بود که روی درهای شمالی تعمیدگاه فلورانس کار می‌کردند)، در سال ۱۹۳۲ به لطف جوزپه فیوکو، اولین کسی که آثار مهمی را به این مجسمه‌ساز نسبت داد، بازیابی
آثار مهمی را به این مجسمه‌ساز نسبت داد، بازیابی شد. این هنرمند، حرفه سیار خود را با جایگزینی خیمه‌های کوچک مذهبی خصوصی با کارهای بزرگ و باشکوه، مانند تزئین دیوارهای نمازخانه پلگرینی در کلیسای ورونه سانتاناستاسیا، که شاهکار او محسوب می‌شود، مشخص می‌کرد. فعالیت اولیه تا حدودی نامشخص او توسط مورخ هنر، آلدو گالی، تشریح شده است. او گروهی منسجم از مجسمه‌ها را که به مرحله اول حرفه او، که بین فلورانس و آرتزو سپری شد، نسبت می‌دهد، شناسایی کرد: این آثار به‌طور مداوم در پایتخت بین سال‌های ۱۴۱۷ تا ۱۴۲۰ (سال دوم زمانی
در پایتخت بین سال‌های ۱۴۱۷ تا ۱۴۲۰ (سال دوم زمانی که او در کارگاه گنبد برونلسکی فعال بود) ثبت شده‌اند. در همان دوره، این هنرمند آثار مهمی مانند راهب بزرگ سنت آنتونی در موزه دولتی هنر قرون وسطی در آرتزو، که از در بیمارستان اختصاص داده شده به قدیس گرفته شده است، "صلیب مقدس" که در موزه اسقف‌نشین در آرتزو نگهداری می‌شود (نشان می‌دهد که مجسمه‌ساز احتمالاً برای مدت طولانی در اوایل دهه ۱۴۲۰ کارگاهی در آرتزو داشته است)، و همچنین چهره اسقف مقدس در یک خیمه کوچک که در موزه موزه ایالتی در برلین به نمایش گذاشته شده