payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به‌ حکومت‌ لارستان‌ گمارده شد، ولی‌ به‌‌محض‌ ورود به‌دست‌ یکی از دشمنانش‌ کشته‌ شد. نصیر‌خان لاری جد حاکمان موروثی لارستان بود. فرمان واگذاری حکومت بندرهای لار و محال سبعه به نصیرخان لاری در عصر زندیه. پس از قتل ابراهیم‌خان ثانی و از بین رفتن حکومت نیمه‌مستقل امرای میلادی لارستان در سال ۱۰۱۰ ه.ق توسط شاه‌عباس، بستگان و منصوبان امرای میلادی لار به منظور حفظ جان، به مناطق دوردست پناهنده شدند؛ از جمله این افراد، برادرزادگان ابراهیم‌خان ثانی بودند که تا مدت‌ها در کال و اشکنان به عسرت و بدبختی گذران زندگی
در کال و اشکنان به عسرت و بدبختی گذران زندگی کردند. بعد از سقوط صفویه و استیلای افغانان و شوریدگی ممالک ایران، نصیرخان و حاجی‌خان، فرزندان آقا رحیما که از چهار پشت به اسماعیل‌خان برادر ابراهیم‌خان ثانی می‌رسیدند، از خلا قدرت به وجود آمده، استفاده کرده و از اشکنان به محال سبعه رفته و به عنوان میرشکار در آن منطقه فعالیت می‌کردند، این دو، عده‌ای را دور خود جمع کرده بر اثر جلادت و مردانگی موفق شدند قلعه مشکوی را تصرف کنند و بر آن ناحیه مسلط گردند و سال‌ها بعد، از جانب نادرشاه افشار به لقب جلیل‌خانی و حکومت
از جانب نادرشاه افشار به لقب جلیل‌خانی و حکومت محال سبعه سرفراز شوند. با قتل میرمحمدتقی حاکم لارستان، حاجی‌خان و نصیرخان توانستند قدرت را در لارستان به دست گیرند و پس از یک قرن و نیم، حکومت اجدادی خود را در نواحی جنوبی ایران احیا و یک قرن بر پهنه وسیعی از جنوب ایران حکومت کنند. متن حکم کریم‌خان زند درباره واگذاری حکومت بندرهای، لار و محال سبعه به نصیرخان لاری بدین شرح است: «از آنجا که عالیجاه رفیع جایگاه ایالت و شوکت و اقبال پناه، بسالت و عظمت و اجلال دستگاه امیرالامراء‌العظام عقیدت و مخالصت آثاری
دستگاه امیرالامراء‌العظام عقیدت و مخالصت آثاری محمدنصیرخان لاری که سابقا دورگرد بساط اطاعت و انقیاد بود در این اوقات به رهنمایی عقل زرین سالک طریق فرمان‌برداری و متعهد خدمات این دولت ابد قرین گردیده، چون گوهر شاهوار این گفتار از صدف احوال و اطوار مشارالیه نمایان و هویداست، لهذا قطره‌ای از قطرات جویبار عنایات و توجهات خدیوانه نضارت بخش مزرع امانی و آمال عالیجاه مذکور گردیده بناءٌ عليه، از ابتدا فلان مشارالیه را به مرتبه بیگلربیگی خطه لار از سبعه و خمسه و کل محال تابعه و بندرمبارکه عباسی و جرون سرافراز
و کل محال تابعه و بندرمبارکه عباسی و جرون سرافراز فرمودیم که از روی راستی و درستی و آگاهی به ملاحظه دولت‌خواهی در رتق و فتق مهمات و وصول و ایصال مالیات عملكردی وجوه غور و خروج و عملیات و طیارات بندرعباسی و نظم و نسق زراعات و تقدیم سایر مهمات و تنبیه و تادیب اجامره و اوباش شرارت تلاش و دفع و رقع قطاع الطریق و سارقین برا و بحرا لوازم اهتمام به عمل در هر باب مراسم نیکو خدمتی را به منصه ظهور رسانند و چنانچه سرقه و متعلقه در طرف دریا از هر جایی به هم باید چون تمساح دریا شکاف ذورق خیال‌شان را مستغرق بحر فنا
تمساح دریا شکاف ذورق خیال‌شان را مستغرق بحر فنا ساخته که تجار خیریت مدار از آفات ضرر آتش شرر آن جماعت شقاوت اثر متاع جان و مال خویش به بندر سلامت رسانند. با عامه ساکنین و کامه متوطنین و ضعفا و مامورین به طریق احسن سلوک مسلوک داشته شکر و شکایت آن‌ها را درباره خود موثر دارند. اشراف و اعیان و عمال و ضابطان و ریش‌سفیدان و کدخدایان خطه لار و بندرعباسی و بلکوکات تابعه و محال جرون، عالیجاه امیرالامراء العظام محمد نصیرخان مشارالیه بیگلربیگی بالاستقلال و صاحب اختیار و اطاعت حسابی و داد و ستد وجوهات دیوانی را به او
و اطاعت حسابی و داد و ستد وجوهات دیوانی را به او محول داشته، از سخن و صلاح مشارالیه که هر آینه متضمن صلاح دولت بوده باشد بیرون نروند.
کیسه رتورت یا کیسه رتورتبل نوعی بسته‌بندی مواد غذایی است که از یک لایه از پلاستیک انعطاف‌پذیر و فویل‌های فلزی ساخته شده است. این کیسه امکان بسته‌بندی استریل طیف گسترده‌ای از مواد غذایی و نوشیدنی‌ها را که با فرآیند آسپتیک حمل می‌شوند، فراهم می‌کند و به عنوان جایگزینی برای روش‌های سنتی کنسروسازی صنعتی استفاده می‌شود. کیسه‌های رتورت در غذای کودک و نوپا، غذای کمپینگ ، جیره‌های غذایی مزرعه ، محصولات ماهی ، نودل فوری ، غذای فضایی ، تغذیه ورزشی و برندهایی مانند کپری سان و Tasty Bite استفاده می‌شوند. برخی از انواع
سان و Tasty Bite استفاده می‌شوند. برخی از انواع آن دارای یک لایه محافظ در پایین هستند و به عنوان کیسه‌های ایستاده شناخته می‌شوند. تاریخچه. در سال 1968، شرکت مواد غذایی اوتسوکا ژاپن اولین شرکتی در جهان شد که یک محصول غذایی رتورت را تجاری‌سازی کرد. این محصول یک کاری ژاپنی به نام "Bon Curry" بود. کاری به غذایی تبدیل شد که می‌توانست برای مدت طولانی نگهداری شود و مانند رشته فرنگی فوری ، پس از سه دقیقه پخت، قابل خوردن بود. از آنجایی که اطلاعات فنی دقیق در مورد کیسه رتورت، که یک فناوری نظامی بود، در دسترس عموم
کیسه رتورت، که یک فناوری نظامی بود، در دسترس عموم نبود، شرکت مواد غذایی اوتسوکا آن را با همکاری یک شرکت گروهی که داروهای داخل وریدی را با استفاده از فناوری استریلیزاسیون در دمای بالا تولید می‌کرد، توسعه داد.
پاول الکساندروویچ پراووسلاولف (روس: Павел Александрович Православлев; 4 (16) اکتبر ۱۸۷۳، در راخینکا - ۱۲ اکتبر ۱۹۴۱، در لینینگراد) یک زمین‌شناس، چینه‌شناسی و پالهونتولوژیست روسیه و شوروی بود. تحقیقات اصلی پروواسلافلوف با مطالعه استراتریگرافی و پالئونتولوژیک سپرده‌های نئوجنی و انسان در مناطق ولگا و دریای خزر کار می‌کرد. پاول پراووسلاولف پسر یک کشیش روستایی ارتدوکس بود. تربیت مذهبی او در محیطی سنتی و معنوی شکل گرفت و از کودکی با مفاهیم دینی، آیین‌های کلیسایی و ارزش‌های اخلاقی آشنا شد. این زمینه خانوادگی تأثیر
ارزش‌های اخلاقی آشنا شد. این زمینه خانوادگی تأثیر عمیقی بر دیدگاه‌های اجتماعی و فرهنگی او گذاشت و بعدها در آثار و فعالیت‌های فکری‌اش بازتاب یافت. ارتباط نزدیک با جامعه روستایی و تجربه زندگی در میان مردم ساده، به او نگاهی واقع‌گرایانه و همدلانه نسبت به مسائل انسانی بخشید که در مسیر حرفه‌ای‌اش نقش مهمی ایفا کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. در سال‌های ۱۸۹۴–۱۸۹۸ در دانشگاه وارسا تحصیل کرد، جایی که به ژئولوژی علاقه‌مند شد و به عنوان «مقدم استاد» (۱۸ فوریه ۱۸۹۹–۱۸ فوریه ۱۹۰۲) برای ادامه تحصیلات تحت نظارت ولادیمیر
فوریه ۱۹۰۲) برای ادامه تحصیلات تحت نظارت ولادیمیر امالیتسکی حفظ شد. در سال‌های ۱۹۰۲–۱۹۰۹، پروواسلاڤلوو به عنوان دستیار آزمایشگاهی در دفتر زمین‌شناسی دانشگاه وارسا کار کرد. از ۱ آوریل ۱۹۰۹ تا ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۳، او در مؤسسه پولی تکنونیک دون در نوچرکاسک به عنوان استاد زمین‌شناسی و پالئونتولوژی و رئیس بخش معدن عمل کرد. در سال ۱۹۱۳، او باقی مانده‌های خزنده‌های انقراض از منطقه رودخانه دان را در موزه بریتانیا بررسی کرد. در حالی که در لندن بود، او امضا خود را روی مبل لیڈی اسمیت ووودوارد (زن آرتور اسمیت وودوارد)
مبل لیڈی اسمیت ووودوارد (زن آرتور اسمیت وودوارد) گذاشت. پروواسلاڤلوف یکی از گونه‌ها را، الاسموسوروس آمالیتسکی، بر اساس نمونه ای که حاوی فقرات، کمربندهای استخوان و استخوان استخوان است، نامید. با این حال، پرووشوف و همکارانش ای. آمالیتسکی را یک الاسموساریدها نامحدد می‌دانند. از سال ۱۹۱۵، پروواسلافلوف در دانشگاه سنت پترزبورگ (در آن زمان دانشگاه لینینگراد) کار کرده بود. پس از مرگ امالیتسکی، پروواسلافلوف گونه‌های جدیدی از فاونا فقرات فسیل دیرین پرمیا را از رودخانه دیوا شمالی منطقه آرخانگلسک روسیه شمالی اروپا
دیوا شمالی منطقه آرخانگلسک روسیه شمالی اروپا توصیف کرد. در سال ۱۹۲۷ او اولین توصیف رسمی "انسترانسویا" را منتشر کرد، یک جنس از بین رفته از تراپسیدهای بزرگ گوشتخور. او در یک مقالهٔ خود چندین گونه اضافی را نامگذاری کرد و مورفولوژی دو اسکلت شناخته شدهٔ من. الکساندری را به‌طور دقیق بررسی کرد. از میان تمام گونه‌های نامگذاری شده، من. لاتیفرون تنها گونه ای بود که به‌طور واضح در این گونه شناخته شده است، که بر اساس جمجمه‌هایی که در آرکانگلسک اوبلاست کشف شده و همچنین یک اسکلت بسیار نامکمل از روستای زافرازیه در
یک اسکلت بسیار نامکمل از روستای زافرازیه در ولادیمیر اوبلاست است. اگرچه کار پاول پراووسلاولف اهمیت قابل توجهی داشت، اما برای گسترش درک زیست‌شناسی این حیوانات بررسی مجدد آناتومی اسکلت لازم است. او اولین کسی بود که رسوبات آتلی را که در بخش‌های پایینی رودخانه ولگا و در محل تلاقی ولگا-اورال شناسایی کرده بود، توصیف کرد. این رسوبات مربوط به یک مرحله پسروی در تاریخ اواخر پلیستوسن دریای خزر است که به عنوان پسروی آتلی شناخته می‌شود. پاول پراووسلالف در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۱ در لنینگراد درگذشت. حافظه. در سال ۱۹۴۸، فدوروف یک
در لنینگراد درگذشت. حافظه. در سال ۱۹۴۸، فدوروف یک نرم‌تن منقرض شده خزر را دیداکنا "پراووسلاوی" به نام پاول پراووسلالف نامید. در سال ۱۹۵۲، ویوچکوف یک جنس منقرض‌شده از گورگونوپسیان تراپسیدها "به نام پراوسلاولویا را" به نام او نامگذاری کرد.
بسته یا ساشه، کیسه یا کیسه کوچکی است که از کاغذ، فویل، فیلم پلاستیکی یا نوع دیگری از مواد بسته‌بندی ساخته شده و اغلب برای نگهداری مقادیر یکبار مصرف مواد غذایی یا کالاهای مصرفی مانند سس کچاپ یا شامپو استفاده می‌شود. بسته‌ها معمولاً با ایجاد یک شکاف یا پارگی کوچک در بخشی از بسته و سپس فشردن محتویات آن باز می‌شوند. موارد استفاده. چاشنی‌هایی که در بسته‌ها توزیع می‌شوند شامل کچاپ، خردل، مایونز، خامه سالاد، سس HP، سس رلیش، سس تارتار، سرکه و سس سویا هستند. این چاشنی‌ها روشی ساده و کم‌هزینه برای توزیع مقادیر کم
روشی ساده و کم‌هزینه برای توزیع مقادیر کم چاشنی با غذاهای بسته‌بندی‌شده آماده مانند هات داگ، سیب‌زمینی سرخ‌کرده یا همبرگر ارائه می‌دهند و در رستوران‌های فست فود رایج هستند. این بسته‌ها آلودگی و کثیفی کمتری نسبت به چاشنی‌های موجود در فنجان‌های یکبار مصرف کوچک یا ظروف دیگر ایجاد می‌کنند، به خصوص اگر غذا قبل از صرف غذا در حال حمل باشد. عطرهای عطر نیز در بسته‌های کوچک فروخته می‌شوند. پاکت‌های عطر با گیاهان و گل‌های معطر پر می‌شوند یا از ورمیکولیت حاوی روغن معطر استفاده می‌شود. این‌ها به عنوان بسته‌های لباس عطر
استفاده می‌شود. این‌ها به عنوان بسته‌های لباس عطر شناخته می‌شوند. در آرژانتین و اروگوئه، شیر و ماست نیز در بسته‌ها فروخته می‌شوند. در سال ۱۹۸۳، شرکت هندی کاوین کاره شروع به فروش شامپو در بسته‌های پلاستیکی کوچک به جای بطری‌های بزرگ کرد تا خرید آن برای فقرا مقرون به صرفه‌تر باشد. فروش مقادیر کم شامپو و مواد شوینده در بسته‌های پلاستیکی در سراسر فیلیپین، هند و سایر کشورهای شرقی بسیار محبوب است. در سال ۲۰۱۱، ۸۷٪ از شامپوهای فروخته شده در هند به صورت ساشه بودند. تاریخچه. بنجامین آیزنشتات پس از تلاش ناموفق برای
تاریخچه. بنجامین آیزنشتات پس از تلاش ناموفق برای بسته‌بندی و فروش چای کیسه‌ای، دستگاهی اختراع کرد که بسته‌بندی شکر مدرن را تولید می‌کرد و بعدها اقلام دیگری از جمله سس‌ها را نیز بسته‌بندی کرد. شرکت سنفورد ردموند، دستگاه No Mess DispensERpak را برای تولید ساشه مخصوص کار با یک دست طراحی کرد. این دستگاه که در سال ۱۹۹۰ وارد استرالیا شد، در کشورهای دیگر نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما این طرح به‌طور گسترده در ایالات متحده مجوز نگرفته است. در سال ۲۰۱۰، شرکت هاینز یک بسته کچاپ جدید طراحی کرد. طراحی جدید به صورت
یک بسته کچاپ جدید طراحی کرد. طراحی جدید به صورت فنجانی و به راحتی پاره می‌شد، بنابراین فرو بردن غذا بدون بشقاب را آسان‌تر می‌کرد و سه برابر کچاپ بیشتری در خود جای می‌داد. این بسته‌بندی به‌طور گسترده مورد استقبال قرار نگرفته است.
کولیچ نام زبان روسی برای نان عید پاک است. برای اسلاوهای شرقی، نان جشن به شکل گرد و بلند پخته می‌شود و روی آن با خمیر تزئین می‌گردد. شکل استوانه‌ای کیک با سنت کلیسایی پخت آرتوس مرتبط است. سنت نان پاسکا در فرهنگ‌هایی که با امپراتوری بیزانس در ارتباط بودند گسترش یافت و بخشی از فرهنگ کشورهای دارای مسیحیت ارتدکس شرقی است. این نان در کشورهایی مانند روسیه، بلاروس، اوکراین، رومانی، ارمنستان، گرجستان، مولداوی، مقدونیه شمالی و صربستان خورده می‌شود. کولیچ گونه‌ای از نان‌های عید پاک پاسکا است و نه‌تنها عید پاک بلکه
نان‌های عید پاک پاسکا است و نه‌تنها عید پاک بلکه بهار را نیز نمایندگی می‌کند. عید پاک در کشورهای اروپای شرقی جشنی بسیار مهم است، حتی مهم‌تر از کریسمس. آماده‌سازی. به‌طور سنتی پس از مراسم عید پاک، کولیچ که درون یک سبد گذاشته و با گل‌های رنگارنگ تزئین شده، توسط کشیش تبرک می‌شود. کولیچ تبرک‌شده پیش از صبحانه هر روز خورده می‌شود. هر کولیچ باقی‌مانده‌ای که تبرک نشده باشد، همراه پاسخا به‌عنوان دسر خورده می‌شود. کولیچ در قالب‌های بلند و استوانه‌ای (مانند قوطی قهوه یا آبمیوه) پخته می‌شود. پس از خنک‌شدن، روی آن را
یا آبمیوه) پخته می‌شود. پس از خنک‌شدن، روی آن را با روکش سفید (که کمی از کناره‌ها سرازیر می‌شود) و گل‌های رنگی تزئین می‌کنند. در گذشته معمولاً آن را با پنیر پاسخا که حروف ХВ (از تبریک سنتی عید پاک (، «مسیح برخاسته است»)) روی آن نوشته شده بود، سرو می‌کردند. کولیچ تنها بین عید پاک و عید پنجاهه خورده می‌شود. دستور پخت کولیچ شبیه پانِتونه ایتالیایی است، اما بافت آن متراکم‌تر و وزنش بسیار بیشتر است. خاستگاه. کولیچ نمونه‌ای شبیه به آرتوس کلیسایی است — نان بزرگ خمیرمایه‌دار که نسخه مردمی و «خانگی» آن به‌شمار
خمیرمایه‌دار که نسخه مردمی و «خانگی» آن به‌شمار می‌رود. در سنت روسی، آرتوس نانی بلند و استوانه‌ای است که در نخستین روز عید پاک و در لیتورژی پس از دعای پس از آمون تقدیس می‌شود و در شنبه روشن پس از خواندن دعا و قطعه‌کردن، میان مؤمنان توزیع می‌گردد. به‌گفتهٔ و.گ. خولودنایا، کولیچ تحت‌تأثیر سنت اسلاوی پخت نان آیینی بهاری شکل گرفته است. کولیچ عید پاک به‌عنوان نان آیینی پیش از آغاز کارهای کشاورزی و با خمیر ترش پخته می‌شد. این نان مقدس را روستاییان در آیین‌های باروری و محافظتی به کار می‌بردند و باقی‌ماندهٔ آن را
و محافظتی به کار می‌بردند و باقی‌ماندهٔ آن را برای فال‌گیری دربارهٔ محصول و زاد و ولد دام استفاده می‌کردند. و.و. پوخلیوبکین بر این باور است که در گذشته در روسیه کولیچ را دو تا سه بار در سال، یعنی نه فقط برای عید پاک، بلکه در بزرگ‌ترین جشن‌ها نیز می‌پختند. نام. در گویش‌های روسی نام‌های دیگری نیز یافت می‌شود — "کولیتسا" و "کولیچکا" (گویش پسکوف)، هرچند "کولیچکا" همچنین به معنای «واتروشکا» (گویش‌های ولادیمیر، کاستروما، یاروسلاول)، «کِرِندل خمیر بی‌مخمر» (یاروسلاول)، «پیرای عروسی» و «مجلسی که پس از مراسم ازدواج
«پیرای عروسی» و «مجلسی که پس از مراسم ازدواج برگزار می‌شود» (روستوف-یاروسلاول) نیز به کار می‌رود. در زبان اوکراینی و گویش‌های جنوب روسیه برای اشاره به کولیچ از واژهٔ "پاسکا" استفاده می‌شود. گرچه گاهی پاسکا را به‌سبب داشتن تزئینات خمیری و نداشتن روکش قندی از کولیچ متمایز می‌دانند، در عمل این دو اغلب از نظر دستور پخت و ظاهر تفاوتی ندارند (برای نمونه، در یک فروشگاه کی‌یف را ببینید). در دورهٔ شوروی. در شوروی، از حدود دههٔ ۱۹۳۰، محصول قنادی رایجی به نام کیک «بهاری» (همچنین با نام «مایوی») تولید می‌شد. این محصول
(همچنین با نام «مایوی») تولید می‌شد. این محصول از خمیر مایه‌دار همراه با کشمش و گردو تهیه و با پودر قند تزئین می‌شد. کیک «بهاری» در فصل بهار عرضه و معمولاً تا نیمهٔ ماه مه در دسترس بود. این کیک به‌طور رسمی جایگزین کولیچ عید پاک معرفی شد و با وجود سیاست الحاد دولتی در شوروی، محبوبیت زیادی یافت. در سال ۱۹۲۹، کارزار ضد مذهبی در شوروی آغاز شد که طی آن کولیچ به‌عنوان نماد آیین‌های مذهبی خانگی و قابل حذف در نظر گرفته شد. بر اساس یادداشت روزانهٔ یکی از ساکنان سن‌پترزبورگ در سال ۱۹۲۹، فشار بر مذهب سبب شد که پخت
در سال ۱۹۲۹، فشار بر مذهب سبب شد که پخت کولیچ در نانوایی‌های دولتی و خصوصی متوقف شود و حتی تلاش‌هایی برای عرضهٔ کولیچ در قالب کِرِندل صورت گیرد. کتاب «کار باشگاهی مدرسه» در سال ۱۹۳۰ پیشنهاد می‌کرد که از تصویر کولیچ در فعالیت‌های ضد مذهبی پیشاهنگان استفاده شود و خوردن کولیچ توسط پیشاهنگ تخلفی جدی و مستوجب اخراج از سازمان محسوب می‌شد. در دورهٔ شوروی، حذف کولیچ از مصرف به‌سبب ارتباطات مذهبی آن مد نظر بود. اما با نفوذ دیدگاه میخائیل کالینین که در سال ۱۹۳۳ بیان و در سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۳۶ مورد توجه قرار گرفت، کولیچ
و در سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۳۶ مورد توجه قرار گرفت، کولیچ صرفاً به‌عنوان نوعی نان در نظر گرفته شد و از بار آیینی آن کاسته شد. موضع رسمی اجازهٔ خوردن کولیچ را می‌داد، اما تقدیس آن و آیین‌های وابسته را محکوم می‌کرد. از اول مه ۱۹۳۶، روزنامهٔ «پراودا» کیک «بهاری» را به‌عنوان جایگزین روشنفکرانهٔ پخت عید پاک تبلیغ می‌کرد. در سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۳۶ بازگرداندن و بازآفرینی برخی نمادهای آیینی مانند درخت سال نو و کولیچ در قالبی جدید آغاز شد. در سال ۱۹۴۳، در بحبوحهٔ جنگ بزرگ میهنی و نزدیکی موقت دولت و کلیسا، دستور تولید کیک
میهنی و نزدیکی موقت دولت و کلیسا، دستور تولید کیک «بهاری» صادر شد که در عمل همان کولیچ بود و در دوران جنگ و پس از آن فروخته می‌شد. یادداشت روزانهٔ ۲۷ آوریل ۱۹۴۳ فروش کولیچ با کوپن نان سفید در مسکو و علاقهٔ مردم به عید پاک را تأیید می‌کند. با این حال، محدودیت بر آیین‌های مذهبی ادامه داشت، چنان‌که در سال ۱۹۵۰ به یک کارمند بوفهٔ وزارت صنایع کشتی‌سازی به‌دلیل فروش تخم‌مرغ رنگی در عید پاک تذکر داده شد. پس از جنگ، مقابله با خوراکی‌های آیینی ادامه یافت، ولی بسیاری از واحدهای تغذیهٔ عمومی همچون رستوران‌ها و
بسیاری از واحدهای تغذیهٔ عمومی همچون رستوران‌ها و کافه‌تریاها عملاً با سیاست رسمی مخالفت کرده و طرح‌های فروش خود را اجرا می‌کردند. در بهار ۱۹۵۰، دستور پخت رسمی کیک «بهاری» تهیه شد که سازشی با ایدئولوژی الحادی بود. تا آن زمان، دستور رسمی کولیچ در صنعت نان وجود نداشت. با وجود نام «کیک بهاری» طبق گُست، این محصول عملاً همان کولیچ بود و در فرهنگ تجاری شوروی نیز چنین شناخته می‌شد. با آغاز کارزار ضد مذهبی خروشچف در ۱۹۶۰، فشار بر تولید و فروش کولیچ افزایش یافت. این موضوع در یادداشت بوریس ورونسکی در ۱۹۶۱ و شعر طنز
موضوع در یادداشت بوریس ورونسکی در ۱۹۶۱ و شعر طنز مجلهٔ «کروکودیل» در ۱۹۶۲ منعکس شد. اولگا کولچینا، دبیر دوم کمیتهٔ حزبی استان مسکو، نیز در بیست و دومین کنگرهٔ حزب کمونیست اتحاد شوروی فروش کولیچ تحت عنوان «کیک بهاری» را نقد کرد. در سال ۱۹۶۱ در مسکو ۵۸۰ تُن کیک بهاری (کولیچ) پخته شد. در نسخهٔ ۱۹۳۹ کتاب «کتاب خوراکی خوشمزه و سالم»، دستور خوراک مناسب سفرهٔ عید پاک با عنوان «کیک» آمده بود. نسخهٔ ۱۹۵۲ این کتاب دستور «کولیچ» را درج کرد و این دستور در چاپ‌های بعدی دههٔ ۱۹۶۰ نیز باقی ماند، حتی در اوج کارزار ضد
دههٔ ۱۹۶۰ نیز باقی ماند، حتی در اوج کارزار ضد مذهبی. در سال‌های ۱۹۶۱–۱۹۶۲ مقامات شوروی دریافتند که کیک «بهاری» همان کولیچ سنتی است و محدودیت‌هایی موقت اعمال کردند. پس از پلنوم سپتامبر ۱۹۶۵ کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی، با تأکید بر بهره‌وری اقتصادی، تولید کولیچ با همان نام سابق از سر گرفته شد. این محصول عملاً به نشانهٔ غیررسمی فصل عید پاک تبدیل شد و حضور «کیک‌های بهاری» در بازار خبر از نزدیک‌شدن عید می‌داد، هرچند خود عید در شوروی تبلیغ نمی‌شد. به‌گفتهٔ نویسنده سرگئی افرُس در مقاله‌ای در سال ۱۹۷۶،
نویسنده سرگئی افرُس در مقاله‌ای در سال ۱۹۷۶، «کیک بهاری» فقط در دوره‌ای مشخص عرضه می‌شد، همچون نان‌های آیینی. نمونه‌های مشابه با استاندارد گُست («نان‌های مایسکی» با کشمش، کیک «اسلاوی») نقش نشانگر تقویمی را در چارچوب سنت ارتدکس بازی می‌کردند، در حالی که برای مصرف سکولار سازگار شده بودند. دستور «کیک بهاری» شامل گلازوری یا پاشیدنی بادام‌زمینی بود که آن را به کولیچ کلاسیک نزدیک می‌کرد، هرچند همه این دو را یکی نمی‌دانستند. به‌گفتهٔ افرُس، خرید چنین محصولاتی توسط افراد غیردینی شکلی غیرمستقیم از مشارکت در آیین
افراد غیردینی شکلی غیرمستقیم از مشارکت در آیین مذهبی محسوب می‌شد.
مدووکا یا مِدووُخا ( ؛ ، ; ، ، ) یک نوشیدنی الکلی بر پایهٔ عسل در میان اسلاوها است. این نوشیدنی بسیار شبیه به می‌انگبین است، اما مِدووُخا بسیار سریع‌تر تولید می‌شود (حدود کمتر از یک ماه تخمیر). واژه‌های انگلیسی "mead" و روسی "medovukha" با هم خویشاوند هستند و ریشهٔ آن‌ها به واژهٔ زبان نیا-هندواروپایی "*médʰu" (عسل) بازمی‌گردد. این نوشیدنی از زمان‌های پیش از مسیحیت در اروپای شرقی تولید می‌شده و محبوبیت خود را تا قرن نوزدهم حفظ کرد (برخلاف اروپای غربی که در قرون وسطی، می‌انگبین تا حد زیادی جای خود را به شراب
وسطی، می‌انگبین تا حد زیادی جای خود را به شراب و آبجو داده بود). مِدووُخا نوشیدنی روسی کم‌الکل با ۱٫۲ تا ۹٫۰ درصد حجم الکل الکل اتیلیک است که با روش تخمیر از آب، عسل (حداقل ۸٪) و مخمر یا با مخلوط سادهٔ آب، عسل و الکل تهیه می‌شود. این نوشیدنی در قرن هجدهم پدید آمد و هیچ ارتباطی با عسل نوشیدنی کهن روسی نداشتکه نخستین اشاره‌ها به آن در سال ۸۸۰ میلادی در سالنامه آمده است. تاریخچه. نخستین شواهد مکتوب از مصرف الکل در میان اسلاوهای شرقی در سالنامه لاورنتین مربوط به سال ۹۴۶ میلادی دیده می‌شود: «اینک نزد شما
به سال ۹۴۶ میلادی دیده می‌شود: «اینک نزد شما می‌آیم، عسل‌های فراوان در آن شهر آماده کنید، همان‌جا که شوهرم را کشتند، تا بر مزارش بگریم و برایش تریزنا برپا کنم». در قرن پانزدهم، تولید گستردهٔ عسل نوشیدنی به‌شدت کاهش یافت و در قرن شانزدهم کاملاً متوقف شد. در قرن هفدهم این نوشیدنی تنها به‌صورت پراکنده و خانگی دیده می‌شد. دلیل این امر ظهور و گسترش ودکا بود. مِدووُخا در قرن هجدهم در ولیکی نووگورود پدید آمد و در قرن بیستم محبوب شد. در سال‌های نخست حکومت شوروی، با گسترش زنبورداری، اغلب عسل نارس برداشت می‌شد که نه
گسترش زنبورداری، اغلب عسل نارس برداشت می‌شد که نه قابل نگهداری بود و نه مناسب فروش. به همین دلیل، برخی زنبورداران برای استفادهٔ مجدد آن، عسل را با آب رقیق کرده و با مخمرهای «وحشی» یا مخمر نان تخمیر می‌کردند. همچنین فناوری‌هایی توسعه یافت که امکان تخمیر عسل کامل را نیز فراهم می‌کرد، با رقیق‌سازی و جوشاندن (استریلیزاسیون) سیتای حاصل. مشهورترین سنت‌های عسل‌سازی در سوزدال و ولیکی نووگورود حفظ شده‌اند. مِدووُخا از نشانه‌های شاخص ولیکی نووگورود به‌شمار می‌رود. شیوهٔ تولید. زنبورداری وحشی یکی از نخستین حرفه‌های
تولید. زنبورداری وحشی یکی از نخستین حرفه‌های اسلاوها بود. آن‌ها دریافتند که عسل قابلیت تخمیر در فرآوری غذایی دارد و نخستین عسل تخمیری به‌عنوان یک کالای لوکس در اروپا پدید آمد که در مقادیر زیاد وارد می‌شد. فرایند تخمیر به‌طور طبیعی بین ۱۵ تا ۵۰ سال طول می‌کشید و در نتیجه محصول بسیار گران‌قیمت بود و تنها برای نجیب‌زادگی قابل دسترسی بود. با این حال، اسلاوها دریافتند که اگر مخلوط عسل را گرم کنند، تخمیر بسیار سریع‌تر انجام می‌شود و این امکان را فراهم کرد که مِدووُخا به یک نوشیدنی مردمی در قلمرو روس' تبدیل شود.
ماهواره ناهید ۲ میکروماهواره‌ای مخابراتی است که برای انجام ماموریت‌های مخابراتی در مدار مدار پایینی زمین و توسعهٔ تکنولوژی زیر سیستم‌های حساس ماهواره‌های مخابراتی مدار زمین‌آهنگ طراحی شده است. مشخصات فنی. ماهواره ناهید ۲ با جرم ۱۱۰ کیلوگرم توسط پرتابگر سیمرغ در مدار ۵۰۰ کیلومتری با شیب ۵۶ درجه تزریق خواهد شد. پرتاب. بنا به تأیید وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات کشور، پرتاب ماهواره ناهید ۲ در روز جمعه، ۳ مرداد ۱۴۰۴ (۲۵ ژوئیه ۲۰۲۵) با موفقیت انجام شد. عملیات پرتاب با استفاده از پرتابگر روسی سایوز-۲٫۱b از
پرتاب با استفاده از پرتابگر روسی سایوز-۲٫۱b از پایگاه فضایی وستوچنی در سیبری روسیه صورت گرفت. این پرتاب بخشی از یک مأموریت «اشتراک پرتاب» بود که در آن، محموله‌های اصلی دو ماهوارهٔ روسی به‌نام «یونسفر-ام» بودند و ناهید ۲ به همراه ۱۷ ماهواره کوچک دیگر به عنوان محموله‌های ثانویه پرتاب شدند.
کریل یوریویچ یسکوف ( (متولد ۱۶ سپتامبر ۱۹۵۶)، همچنین با نام مستعار کیریل اسکوف، نویسنده، زیست‌شناس و دیرینه‌شناس روسی است. او به عنوان نویسنده به خاطر "«انجیل آفرانیوس»" که در آن تفسیری الحادی از وقایع انجیل ارائه می‌دهد، و "«آخرین حامل حلقه»" که در آن "ارباب حلقه‌های" جی. آر. آر. تالکین را از دیدگاه موردوریایی بازگویی می‌کند، شناخته می‌شود. شغل. در زیست‌شناسی. یسکوف در سال ۱۹۷۹ از دانشکده زیست‌شناسی دانشگاه دولتی مسکو فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۸۶، او از پایان‌نامه خود برای دکترای علوم زیستی در مؤسسه
از پایان‌نامه خود برای دکترای علوم زیستی در مؤسسه مورفولوژی تکاملی و بوم‌شناسی حیوانات سورتسوف آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی با موضوع «عنکبوت‌های شمال سیبری (تحلیل طالع‌بینی)» دفاع کرد. علایق علمی اصلی او به عنوان یک زیست‌شناس بر عنکبوت‌های سیبری و خاور دور روسیه و به عنوان یک دیرینه‌شناس، بر دوران پالئوزوئیک و سنوزوئیک متمرکز است. او محقق ارشد آزمایشگاه بندپایان مؤسسه دیرینه‌شناسی آکادمی علوم روسیه و نایب رئیس انجمن عنکبوت‌شناسی اوراسیا است. او از سال ۱۹۸۸ در این مؤسسه مشغول به کار بوده است او ۸۶ اثر
۱۹۸۸ در این مؤسسه مشغول به کار بوده است او ۸۶ اثر علمی منتشر کرده بود. یسکوف چندین جنس جدید از عنکبوت‌ها را کشف کرده است. در میان هفت گونه‌ای که او در سال ۱۹۸۸ کشف کرد، "کیکیمورا پالوستریس" قرار دارد. این عنکبوت متعلق به خانواده لینیفییده است و در روسیه و فنلاند یافت می‌شود. نام آن از لاتین به معنای "کیکیمورای مرداب" ترجمه شده است. (کیکیمورا در اساطیر اسلاوی یک روح زن است و عبارت روسی "кикимора болотная" ("kikimora bolotnaya"، "کیکیمورای مرداب") در زبان روسی به خوبی شناخته شده است) او یک جنس از عنکبوت‌های
به خوبی شناخته شده است) او یک جنس از عنکبوت‌های لینیفیید را به نام شخصیت تالکین، "سائورون،" نامگذاری کرده است. او نویسنده کتاب "تاریخ زمین و اشکال حیات آن" است (، مسکو، ۲۰۰۸)، به عنوان کتاب درسی زیست‌شناسی برای دبیرستان‌ها در نظر گرفته شده است. به عنوان نویسنده. یسکوف به عنوان نویسنده داستان‌های تخیلی، کتاب‌های متعددی منتشر کرده است که یکی از شناخته‌شده‌ترین آن‌ها "«آخرین حامل حلقه»" ( است)، بازگویی جایگزین (یا دنباله) "ارباب حلقه‌ها" اثر جی. آر. آر. تالکین، همان‌طور که از دیدگاه نیروهای سائورون با توجه به
همان‌طور که از دیدگاه نیروهای سائورون با توجه به ضرب‌المثل «تاریخ توسط فاتحان نوشته می‌شود» روایت می‌شود. این کتاب در سال ۱۹۹۹ در سرزمین مادری‌اش «منتشر شد تا مورد تحسین قرار گیرد». ترجمه‌های این کتاب در سایر کشورهای اروپایی نیز منتشر شده است، اما ترس از خاندان هوشیار و دادخواه تالکین تاکنون مانع از انتشار آن به زبان انگلیسی شده است. با این حال، در اواخر سال ۲۰۱۰، ترجمه انگلیسی مورد تأیید یسکوف در لایو ژورنال منتشر شد. لورا میلر، روزنامه‌نگار آمریکایی، "آخرین حامل حلقه را" «یک داستان ماجراجویی پرانرژی و
حامل حلقه را" «یک داستان ماجراجویی پرانرژی و خوش‌نوشته» توصیف کرد که تفسیری جذاب از آنچه برخی منتقدان به عنوان اخلاق بیش از حد ساده‌انگارانه شاهکار تالکین توصیف کرده‌اند، ارائه می‌دهد. از دیگر کتاب‌های یسکوف می‌توان به انجیل افرانیوس (روسی: Евангелие от Афрания) اشاره کرد، تصویری دراماتیک از عیسی. در این اثر، او روایتی اسطوره‌زدایی‌شده و تاریخی از وقایع انجیل‌ها ارائه می‌دهد.
نان زنجبیلی تولا () یا پریانیک تولا (, "تولْسکی پریانیک") نوع مشهور و مُهرخورده‌ای از پریانیک روسی است که از شهر تولا می‌آید. معمولاً پریانیک تولا به شکل یک کاشی مستطیلی یا یک شکل تخت ساخته می‌شود. ساخت پریانیک مُهرخورده یک هنر به‌شمار می‌آید. نقش‌ها می‌توانند شامل طرح‌های گوناگون، نمادها، تصاویر کرملین تولا، نام‌ها یا پیام‌های تبریک باشند. پخت پریانیک تولا با آماده‌سازی خمیر آغاز می‌شود. خمیر از آرد چاودار، عسل، تخم‌مرغ، آب و ادویه‌ها تهیه می‌شود. سپس خمیر به قطعاتی تقسیم و پهن می‌گردد. هر قطعه روی یک ویژه
قطعاتی تقسیم و پهن می‌گردد. هر قطعه روی یک ویژه با نقش کنده‌کاری‌شده قرار می‌گیرد تا شکل مورد نظر به خمیر داده شود. لایهٔ نخست خمیر با لایهٔ دومی پوشانده می‌شود که در میان آن مغزی قرار می‌گیرد. برای چسبیدن دو لایه، لبه‌ها را به هم می‌فشارند. سپس کیک برگردانده می‌شود تا نقش مُهرخورده رو به بالا باشد و سطح آن با شربت قند لعاب داده می‌شود. شربت، نقش را می‌پوشاند تا پس از پخت وضوح بیشتری پیدا کند. به‌طور سنتی، هر تختهٔ کنده‌کاری‌شده تنها برای یک طرح به کار می‌رود و برای هر نقش جدید، تختهٔ تازه ساخته می‌شود. در