payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در بریتانیا، دوباره راه‌اندازی کرد. رولند همیشه با پیشینه ایرلندی خود شناخته شده است و در سال ۲۰۱۶، Dexys پنجمین آلبوم خود را با نام " "Let the Record Show: Dexys Do Irish and Country Soul" " منتشر کرد که شامل اجراهایی از آهنگ‌های فولک ایرلندی مانند "Women of Ireland" و "Carrickfergus" و آهنگ‌های دیگر بود. رولند از حدود سال ۲۰۰۵، میزبان یک تور دی‌جی محبوب در کلوب‌ها و مکان‌های مختلف در سراسر بریتانیا بوده است. مجموعه گلچین‌شده‌ی او شامل آهنگ‌های مورد علاقه‌ی شخصی‌اش، آهنگ‌های سول قدیمی و پاپ از هنرمندان
شخصی‌اش، آهنگ‌های سول قدیمی و پاپ از هنرمندان برجسته‌ای مانند راکسی میوزیک، تی. رکس، Harold Melvin و the Blue Notes می‌شود. وی در تابستان ۲۰۲۰ ویدیوی جدیدی برای آهنگ "Rag Doll" منتشر کرد، تبلیغی که نوه‌اش رو، در آن حضور دارد. در سپتامبر ۲۰۲۰، آلبوم "My Beauty" توسط Cherry Red Records دوباره منتشر شد و سرانجام در ماه اکتبر به یک آهنگ پرفروش در بریتانیا تبدیل شد و در جدول آلبوم‌ها به رتبه ۷۳ رسید. ترانه‌شناسی. آلبوم‌های استودیویی تک‌آهنگ
لنارت کارل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در حال حاضر برای بایرن مونیخ در پست هافبک بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال جوانان آلمان، زیر ۱۶ سال و زیر ۱۷ سال آلمان بازی کرده است. دوران باشگاهی. کارل در سال ۲۰۱۵ به آکادمی ویکتوریا آشافنبورگ پیوست و در سال ۲۰۱۷ به آکادمی آینتراخت فرانکفورت رفت. او سپس در سال ۲۰۲۲ دوباره به ویکتوریا آشافنبورگ بازگشت، پیش از آنکه توجه بایرن مونیخ را جلب کند، و در تابستان همان سال به آکادمی آن‌ها پیوست. در فصل ۲۵–۲۰۲۴، او با تیم زیر ۱۷ سال بایرن مونیخ در گروه
۲۵–۲۰۲۴، او با تیم زیر ۱۷ سال بایرن مونیخ در گروه F لیگ نوجوانان آلمان آغاز به کار کرد و در تنها ۹ بازی، ۱۷ گل و ۸ پاس گل به ثبت رساند. در اکتبر ۲۰۲۴، باشگاه‌های بزرگ اروپایی مانند رئال مادرید و آژاکس علاقه‌مند به جذب او شدند. کارل در حالی که تنها ۱۶ سال داشت، هم‌زمان در ترکیب تیم‌های زیر ۱۷ سال و زیر ۱۹ سال باشگاه در فصل ۲۰۲۴–۲۵ بازی کرد. در ۴ آوریل ۲۰۲۵، او نخستین دعوت خود را به تیم اصلی بایرن مونیخ دریافت کرد و در بازی خارج از خانه برابر آگسبورگ در چارچوب مسابقات بوندس‌لیگا که با پیروزی ۳–۱ بایرن همراه
مسابقات بوندس‌لیگا که با پیروزی ۳–۱ بایرن همراه بود، به عنوان بازیکن ذخیره بدون حضور در زمین در فهرست قرار گرفت. دو ماه بعد، در ۱۵ ژوئن، او نخستین بازی حرفه‌ای خود را در جریان پیروزی ۱۰–۰ برابر اوکلند سیتی در جام جهانی باشگاه‌ها انجام داد. دوران ملی. کارل در تیم‌های ملی زیر ۱۵ سال آلمان، زیر ۱۶ سال و زیر ۱۷ سال بازی کرده‌است. سبک بازی. کارل یک هافبک هجومی چپ‌پا است که در نقش شماره ۱۰ بازی می‌کند؛ پشت مهاجم قرار می‌گیرد و بازی را در یک‌سوم پایانی میدان هدایت می‌کند. او اغلب از راه دور گل‌زنی می‌کند. به‌خاطر
می‌کند. او اغلب از راه دور گل‌زنی می‌کند. به‌خاطر هوش بالایش هنگام مالکیت توپ و مشارکت مؤثر در گل‌ها، با بازیکنانی مانند توماس مولر، مسعود اوزیل و باستین شواین‌اشتایگر مقایسه شده‌است.
توماس کامپانیلو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای امپولی در پست مهاجم بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال ایتالیا بازی کرده است. زندگی اولیه. کامپانیلو در ۲۹ فوریه ۲۰۰۸ به دنیا آمد. او که در چرتالدو، ایتالیا متولد شده‌است، از طریق مادرش اصالتی لهستانی دارد. دوران باشگاهی. کامپانیلو در دوران نوجوانی به آکادمی جوانان چرتالدزه جووانی پیوست. در سال ۲۰۱۵، به آکادمی جوانان امپولی ملحق شد و در سال ۲۰۲۴ به تیم اول این باشگاه راه
ملحق شد و در سال ۲۰۲۴ به تیم اول این باشگاه راه یافت. او در ۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۵، در جریان باخت ۵–۰ خانگی مقابل آتالانتا در لیگ برای نخستین‌بار به میدان رفت. سبک بازی. کامپانیلو در پست مهاجم بازی می‌کند. روزنامه ایتالیایی "ایل تیرنو" در سال ۲۰۲۵ نوشت: «هوش تاکتیکی او به وی این امکان را می‌دهد که به مناطق عقب‌تر نیز حرکت کند... با بهره‌مندی از سرعت زیاد و کنترل عالی توپ، توماس هم در حرکات بدون توپ و هم در دریبل‌زنی مهارت دارد».
سوزنی در انبار زمان فیلمی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی جان ریدلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون لسلی اودم جونیور، فریدا پینتو، اورلاندو بلوم، جیدین وانگ، هیرو کاناگاوا و آلساندرو جولیانی ایفای نقش کرده‌اند.
چونگچون، رودخانه‌ای در کره شمالی است که از کوه‌های رانگریم در استان چاگانگ سرچشمه می‌گیرد و در سینانجو به دریای زرد می‌ریزد. این رودخانه از کنار میوهیانگ-سان و از میان شهر آنجو، استان پیونگان جنوبی، می‌گذرد. طول کل آن است و حوضه‌ای با را زهکشی می‌کند.
جام حذفی فوتبال ویتنام () جام حذفی فوتبال کشور ویتنام است. این رقابت‌ها در سال ۱۹۹۲ میلادی تأسیس شده است.
پونی سفید سومین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی آلترناتیو متال آمریکایی دفتونز می‌باشد که در ۲۰ ژوئن سال ۲۰۰۰ از سوی ماوریک رکوردز منتشر گردید. این آلبوم توسط تری دیت تهیه و تولید شد؛ این فرد دو آلبوم نخست گروه، یعنی "آدرنالین" (۱۹۹۵) و "اطراف خز" (۱۹۹۷) را نیز تهیه می‌باشد. این آلبوم نقطهٔ عطفی در تکامل صدای گروه بود؛ جایی که عناصر سبک‌هایی مانند پست-هاردکور، تریپ هاپ، شوگیز، پراگرسیو راک و پست-راک را با صدای آلترناتیو متال که دفتونز با آن شناخته شده بودند، درآمیختند. "پونی سفید" همچنین اولین آلبومی بود که
درآمیختند. "پونی سفید" همچنین اولین آلبومی بود که فرانک دلگادو به‌عنوان یکی از اعضای دائم گروه در آن حضور داشت و وظیفهٔ ترن‌تیبل و سینث‌سایزر را بر عهده گرفت. او پیش‌تر به‌عنوان مهمان در دو آلبوم نخست گروه فعالیت کرده بود و در برخی ترانه‌ها افکت‌های صوتی تولید می‌کرد. این آلبوم همچنین نخستین آلبومی بود که در آن چینو مورنو شروع به نواختن گیتار ریتم در کنار خوانندگی کرد.
ماریا بودن یا ماریا () یک فیلم درام زندگینامه‌ای محصول ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی جسیکا پالود است. "ماریا" اقتباسی است از کتاب خاطرات ونسا اشنایدر با نام "دخترخاله‌ام ماریا اشنایدر" که در ۲۰۱۸ منتشر شده است. فیلم دربارهٔ ماریا اشنایدر (۱۹۵۲-۲۰۱۱) است و تجربیات او را در حین بازی در "آخرین تانگو در پاریس" (۱۹۷۲) ساختهٔ برناردو برتولوچی به نمایش می‌گذارد. آناماریا وارتولومی در نقش اصلی و ایوان آتال و مت دیلون در نقش‌های مکمل بازی می‌کنند. اولین نمایش جهانی فیلم ۲۱ مه ۲۰۲۴ در بخش غیررقابتی اولین نمایش کن در
۲۱ مه ۲۰۲۴ در بخش غیررقابتی اولین نمایش کن در هفتاد و هفتمین جشنواره فیلم کن انجام شد. داستان. ماریا اشنایدر ۱۹ ساله، دختر بازیگر فرانسوی دانیل گلین، در درام اروتیک "آخرین تانگو در پاریس" محصول ۱۹۷۲ ساختهٔ کارگردان ایتالیایی برناردو برتولوچی نقش‌آفرینی می‌کند. در این فیلم، او در کنار مارلون براندو بازیگر مشهور آمریکایی بازی می‌کند. داستان فیلم حول یک مرد آمریکایی مسن‌تر است که با یک زن جوان فرانسوی در آپارتمانی در پاریس ملاقات می‌کند و این دو در آنجا یک رابطهٔ جنسی ناشناس را آغاز می‌کنند. ماریا با ایفای
جنسی ناشناس را آغاز می‌کنند. ماریا با ایفای نقش «ژان» یک‌شبه به یک ستاره تبدیل می‌شود؛ اما برای رسوایی و شهرتی که فیلم برایش در پی دارد، آماده نیست.
مچ دست شنبه شب پنجمین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی آلترناتیو متال آمریکایی دفتونز می‌باشد که در ۳۱ اکتبر سال ۲۰۰۶ از سوی ماوریک رکوردز منتشر گردید. این آلبوم آخرین اثر دفتونز بود که در آن چی چنگ، نوازندهٔ بیس، حضور داشت؛ همچنین آخرین آلبوم در طول دوران حرفه‌ای و زندگی او بود، پیش از اینکه در سال ۲۰۰۸ در یک تصادف رانندگی جدی دچار کما شود. او نهایتاً پنج سال بعد بر اثر ایست قلبی درگذشت. "مچ دست شنبه شب" حاصل یک روند خلاقانهٔ دشوار و پرتنش بود که تقریباً دو سال به طول انجامید و روابط بین اعضای گروه را تحت
سال به طول انجامید و روابط بین اعضای گروه را تحت فشار قرار داد. الهام‌بخشی برای این آلبوم تا حد زیادی تحت تأثیر اعتیادهای دارویی چینو مورنو (خوانندهٔ گروه) و ازدواج در حال فروپاشی او بود. از همین رو، مورنو این آلبوم را ضعیف‌ترین اثر در میان آلبوم‌های دیفتونز می‌داند. با این حال، نتیجهٔ نهایی با استقبال هواداران و منتقدان مواجه شد، برخی منتقدان نیز این آلبوم را پیشرفتی نسبت به آلبوم قبلی خودعنوان گروه قلمداد کردند.
سونگ یانگ (松讓) نخستین و واپسین پادشاه پادشاهی بیریو است. او در ۳۶ پیش از میلاد پس از تسلیم شدن به گوگوریو، به ریاست سرزمین دامول منصوب گردید. تاریخچه. در سال ۳۷ قبل از میلاد، هنگام شکار ، او از رودخانه بیریو بالا رفت و از کشور بیریو بازدید نمود. جومونگ از گوگوریو و سونگ یانگ از بیریو از طریق مناظره و هنرهای رزمی برای تسلط بر یکدیگر به رقابت پرداختند، با این حال توسط امپراتور جومونگ شکست خورد. زمانی که او در سال ۳۶ قبل از میلاد تسلیم امپراتور جومونگ شد، جومونگ او را به عنوان فرماندار بیریو منصوب کرد که به
او را به عنوان فرماندار بیریو منصوب کرد که به دامولدو تغییر عنوان داد. در سال ۱۸ قبل از میلاد، او دختر خود را به عنوان همسر به پادشاه یوری از گوگوریو پیشنهاد نمود و سرانجام به ازدواج این دو ختم شد. دیدگاهی وجود دارد که «یانگ (讓)» در سونگ‌یانگ (松陽) مرتبط با نمادهای چینی «نا (那)» یا «نو (奴)» است. بر این اساس، سونگ‌یانگ می‌تواند به معنای «سرزمین سونگ (松)» یا «سونگ‌نا (松那)» و «سونگ‌نو (松奴)» تفسیر شود، که به تاریخ و فرهنگ کره اشاره دارد.
سعید ماسوری (زاده: ۱۳۴۴) یکی از قدیمی‌ترین زندانیان سیاسی است که بیش از ۲۵ سال را بدون مرخصی در زندان‌های مختلف ایران سپری کرده است. وی در سال ۱۳۷۹ به اتهام همکاری با سازمان مجاهدین خلق ایران توسط حکومت ایران دستگیر و به حبس ابد محکوم شد. وی در زندان‌های مختلف از جمله بازداشتگاه اداره اطلاعات اهواز، گوهردشت، اوین و قزلحصار محبوس بوده است. در روزهای ۲۵ و ۲۸ تیر ۱۴۰۴، تلاش‌های مأموران زندان قزلحصار و وزارت اطلاعات برای انتقال سعید به زندان زاهدان با حمله و هجوم به بند زندانیان با اعتراض و مقاومت سعید و دیگر
به بند زندانیان با اعتراض و مقاومت سعید و دیگر زندانیان سیاسی مواجه شده و انتقال متوقف شده بود. اما صبح شنبه ۴ مرداد ۱۴۰۴ مأموران زندان با یورش به زندانیان سیاسی و ضرب و شتم، آن‌ها را به سلول انفرادی بردند و صبح یکشنبه ۵ مرداد سعید را به‌طور ناگهانی از زندان قزلحصار برای تبعید به زندان زاهدان، خارج کردند. خانواده سعید ماسوری با انتشار بیانیه‌ای نسبت به تبعید این زندانی سیاسی و عدم اطلاع مکان دقیق نگهداری این زندانی سیاسی ابراز نگرانی کردند. ماسوری به دلیل نامه‌نگاری‌های انتقادی و نقش محوری در کارزار
دلیل نامه‌نگاری‌های انتقادی و نقش محوری در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» به چهره‌ای شناخته‌شده در میان زندانیان و فعالان حقوق بشر تبدیل شده است. زندگی‌نامه. سعید ماسوری در سال ۱۳۴۴ در خرم‌آباد، استان لرستان، متولد شد. او برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی به آلمان و نروژ رفت و در سال ۱۳۷۹، هنگام بازگشت به ایران، در دزفول بازداشت شد. خانواده‌اش تا اردیبهشت ۱۳۸۰ از وضعیت او بی‌اطلاع بودند. بازداشت و محاکمه. سعید ماسوری در ۱۹ دی ۱۳۷۹ به اتهام «همکاری با سازمان مجاهدین خلق» در شهر دزفول دستگیر شد. او در دور اول
خلق» در شهر دزفول دستگیر شد. او در دور اول بازداشت به مدت ۱۴ ماه در سلول انفرادی اداره اطلاعات اهواز تحت بازجویی شدید قرار گرفت و سپس به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. در سال ۱۳۸۱، دادگاه انقلاب تهران او را به اعدام محکوم کرد، اما این حکم در سال ۱۳۸۶ به حبس ابد و تبعید به زندان رجایی‌شهر تغییر یافت. او از حقوق اولیه مانند مرخصی، درمان پزشکی و تماس تلفنی محروم است. در مرداد ۱۳۹۶، همراه با دیگر زندانیان سیاسی در اعتراض به نقض حقوق زندانیان به مدت ۴۰ روز دست به اعتصاب غذا زد. سعید ماسوری در زندان‌های مختلف از
اعتصاب غذا زد. سعید ماسوری در زندان‌های مختلف از جمله اداره اطلاعات اهواز، گوهردشت کرج، اوین و قزلحصار بدون حتی یک روز مرخصی محبوس بوده است. وی بارها در اعتراض به اقدامات غیرقانونی مقامات زندان، از جمله محرومیت از درمان پزشکی با وجود آسیب‌های جسمانی، دست به اعتصاب غذا زده است. ماسوری در سال ۱۴۰۲ از زندان گوهردشت به اوین و سپس به قزلحصار تبعید شد. وضعیت او و فشارهای امنیتی در قزلحصار طی سال ۱۴۰۴ و انتقال وی به مکانی نامعلوم نگرانی‌هایی دربارهٔ نقض حقوق زندانیان سیاسی ایجاد کرده است. نامه‌ها و فعالیت‌ها علیه
سیاسی ایجاد کرده است. نامه‌ها و فعالیت‌ها علیه اعدام. سعید ماسوری در طول دوران حبس، از طریق نامه‌های سرگشاده و اعتصاب غذا به شرایط غیرانسانی زندان‌ها و نقض حقوق بشر اعتراض کرده است. در سال ۱۳۹۲، پس از محکوم کردن حمله به قرارگاه اشرف، توسط بازجوی وزارت اطلاعات تهدید به مرگ شد. ماسوری در آذر ماه ۱۴۰۳ در نامه ای که در زندان قزلحصار به مناسبت ۱۶ آذر، روز دانشجو نوشته است از دانشجویان، استادها و معلمان خواسته که به عنوان پیشتازان حمایت از برچیدن حکم اعدام و کارزار «نه به اعدام» باشند. سعید ماسوری در دی ۱۴۰۳ طی
«نه به اعدام» باشند. سعید ماسوری در دی ۱۴۰۳ طی نامه‌ای سرگشاده با شرح شکنجه‌های وارد بر خود، نوشت: «اگر زمانی هر چند هفته و ماه با اعدام مواجه بودیم اکنون به صورت متوسط هر چهار ساعت یک اعدام را شاهدیم.» … «تنها طی همین ایام کریسمس قریب به ۲۵ بی گناه را اعدام کردند یعنی تقریباً معادل هر دو و نیم ساعت یک اعدام است.» وی همچنین از دبیرکل سازمان ملل، رئیس کمیسیون اروپا و رئیس پارلمان اروپا «مصرانه» خواست تا به جز اظهار نگرانی یا محکوم کردن اعدامها، برای ممانعت اعدام‌ها توسط جمهوری اسلامی، دست به اقدامات جدی‌تری
توسط جمهوری اسلامی، دست به اقدامات جدی‌تری بزنند، شمار اعدام‌ها را تنها اعداد تصور نکنند و برای مقید کردن این «حکومت اعدام» به موازین انسانی و حقوق بشری، مراودات دیپلماتیک و سیاسی با آن را به متوقف کردن این ماشین کشتار منوط کنند. ماسوری در خردادماه ۱۴۰۴ در نامه ای از زندان قزلحصار از روند صدور و اجرای احکام اعدام در ایران، به ویژه در مورد متهمان سیاسی، انتقاد کرد که به‌دنبال آن مأموران وزارت اطلاعات ماسوری را در خصوص نامه‌هایی که دربارهٔ افزایش اعدام‌ها نوشته بود، زیر بازجویی بردند. روزنامه سان لندن در
نوشته بود، زیر بازجویی بردند. روزنامه سان لندن در گزارشی نوشت: یکی از زندانیان با سابقه ایران، سعید ماسوری، فردی که ۲۵ سال را پشت میله‌های زندان گذرانده است، در یک نامه دلخراش که از پشت میله‌های زندان بدنام قزل‌حصار در ایران به سازمان ملل نوشته است، فاش کرد که چگونه نرخ اعدام در ماه گذشته به‌شدت افزایش یافته است. وی از روند پنهانی اعدام‌ها سخن گفته است. وی نوشت: «اغلب گفته می‌شود که هر عمل مجرمانه با تدارکات جنایتکارانه همراه است که در زیر سطح پنهان شده است. به عنوان مثال، وقتی اعدامی انجام می‌شود، اقدامات
به عنوان مثال، وقتی اعدامی انجام می‌شود، اقدامات غیرانسانی و ناقض حقوق بشر که قبل از آن انجام شده است، از دید پنهان می‌ماند. مراحل رسمی مانند پیگرد قانونی، کیفرخواست و محاکمه صرفاً ظاهرسازی است. هر جزئیاتی، از الف تا ی، توسط این سازمان‌های امنیتی طراحی می‌شود. … متهمان با یک پرونده ساختگی به دادگاه کشانده می‌شوند تا پوششی از یک روند عادلانه و قانونی ایجاد کنند… هیچ گونه استدلال منطقی یا مدرک معتبری در پرونده‌ها وجود ندارد، فرصتی برای دفاع وجود ندارد (در حالی که، محاکمات به ندرت بیش از ۱۰ دقیقه طول می‌کشند)
که، محاکمات به ندرت بیش از ۱۰ دقیقه طول می‌کشند) و وکلا به مواد پرونده دسترسی ندارند. احکام از قبل تعیین شده‌اند و تنها اعلام می‌شوند… ماسوری گفت که این امر در مورد پرونده‌های مهدی حسنی و بهروز احسانی، که هر دو با اعدام قریب‌الوقوع روبرو هستند، صدق می‌کند…» اعتصاب غذا. او در طول دوران زندان چندین بار اعتصاب غذا کرده است. در مرداد ۱۳۹۶، همراه با دیگر زندانیان سیاسی در اعتراض به نقض حقوق زندانیان به مدت ۴۰ روز دست به اعتصاب غذا زد. به‌دنبال این اعتصاب سازمان عفو بین‌الملل در بیانیه خود اعلام کرد که شرایط
عفو بین‌الملل در بیانیه خود اعلام کرد که شرایط زندانیان سیاسی زندان رجایی شهر کرج به قدری بد است که زندانیان برای ساده‌ترین حقوق انسانی خود ناچار به اعتصاب غذا شده‌اند. این زندانیان به انتقال زندانیان سیاسی زندان به یک بند امنیتی خاص معترض هستند. سه‌شنبه‌های نه به اعدام. ماسوری از چهره‌های کلیدی کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» است که از بهمن ۱۴۰۲ با اعتصاب غذای هفتگی زندانیان سیاسی در اعتراض به مجازات اعدام آغاز شد. این کارزار، که به بیش از ۴۸ زندان گسترش یافته، با حمایت ۳۰۰ شخصیت بین‌المللی، از جمله
یافته، با حمایت ۳۰۰ شخصیت بین‌المللی، از جمله وکلا، قضات و فعالان حقوق بشر، به نمادی از مقاومت زندانیان علیه اعدام تبدیل شده است. به گزارش رسانه‌ها فشارها به اعضای کارزار «سه شنبه‌های نه به اعدام» افزایش یافته و سعید ماسوری در یک ماه اخیر دو بار به دفتر رئیس بند فرا خوانده شده و دو مأمور وزارت اطلاعات به صراحت او و خانواده اش را تهدید کرده بودند. انتقال و تبعید. در ۲۵ تیر ۱۴۰۴، به‌دنبال هجوم مأموران زندان و وزات اطلاعات به بند زندانیان سیاسی زندان قزلحصار کرج برای انتقال سعید ماسوری از این زندان به مکانی
کرج برای انتقال سعید ماسوری از این زندان به مکانی نامعلوم با مقاومت هم‌بندی‌هایش متوقف شد. بار دیگر در روز شنبه ۲۸ تیر ۱۴۰۴ مسئولان زندان تلاش کردند سعید ماسوری را از زندان قزلحصار کرج خارج و به زندان زاهدان تبعید کنند که با اعتراض سعید ماسوری و زندانیان سیاسی مواجه شد. اما صبح شنبه ۴ مرداد ۱۴۰۴ مأموران زندان و وزارت اطلاعات با یورش به زندانیان سیاسی و ضرب و شتم، زدن دستبند و کشیدن کیسه بر سر، آنها را به سلول انفرادی بردند و صبح یکشنبه ۵ مرداد سعید را به‌طور ناگهانی و بدون اطلاع وکیل و خانواده‌اش برای
ناگهانی و بدون اطلاع وکیل و خانواده‌اش برای انتقال به زندان زاهدان او را خارج کردند. این اقدامات مأموران زندان همزمان با اعدام دو زندانی سیاسی از سازمان مجاهدین خلق ایران، بهروز احسانی و مهدی حسنی به اجرا درآمد. این در حالی است که پس از انتقال از زندان قزلحصار کرج خانواده وی ضمن اظهار نگرانی خواستار مداخله فوری نهادهای بین‌المللی شدند. واکنش‌ها. خانواده سعید ماسوری، با انتشار بیانیه‌ای تبعید او از زندان قزلحصار کرج به زندان زاهدان را ادامه روند آزار سیستماتیک علیه وی دانسته و این اقدام را تهدیدی جدی برای
علیه وی دانسته و این اقدام را تهدیدی جدی برای سلامت و امنیت او ارزیابی کردند. آنان خواستار مداخله فوری نهادهای بین‌المللی شدند. به‌دنبال بی‌خبری از محل نگهداری سعید ماسوری خانواده وی در ۷ مرداد۱۴۰۴ با انتشار بیانیه‌ای نسبت به انتقال اجباری از زندان قزل‌حصار به زاهدان، و وضعیت کاملاً نامعلوم وی ابراز نگرانی کردند. آن‌ها خطاب به مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، هشدار داده و نوشتند: «ما به‌شدت نگران سلامت و جان آقای ماسوری هستیم. قطع کامل ارتباط با ایشان و مخفی‌نگه‌داشتن محل
قطع کامل ارتباط با ایشان و مخفی‌نگه‌داشتن محل نگهداری‌شان به‌صورت عامدانه و بدون اطلاع‌رسانی شفاف، نقض آشکار حقوق انسانی و اقدامی غیرقانونی و مصداق شکنجه روحی خانواده و خود زندانی است.»
آدرنالین نخستین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی آلترناتیو متال آمریکایی دفتونز می‌باشد که در ۳ اکتبر سال ۱۹۹۵ از سوی ماوریک رکوردز منتشر گردید. تهیه و تولید بخش عمده‌ای از آلبوم توسط تری دیت انجام شده است اما یک قطعهٔ پنهان به نام «مشت» نیز وجود دارد که توسط راس رابینسون تهیه شده‌است.
پالیوود (ترکیبی از "فلسطین" و "هالیوود")، که همچنین به عنوان غزه‌وود شناخته می‌شود، اصطلاح تحقیرآمیزی است که برای اتهام دروغ بودن ادعای فلسطینی‌ها از صحنه‌های رنج و مرگ غیرنظامی در درگیری اسرائیل و فلسطین استفاده می‌شود. این نظریه به عنوان یک تئوری توطئه و یک عنصر برجسته از دروغ‌رسانی اسرائیلی در جنگ توصیف شده است. این اصطلاح پس از کشته‌شدن محمد الدره در سال ۲۰۰۰ در جریان انتفاضه دوم، پس از آنکه برخی از مفسران طرفدار اسرائیل ادعا کردند که این حادثه یک فریب رسانه‌ای بوده است، برجسته شد. کارشناسان اسرائیلی از
بوده است، برجسته شد. کارشناسان اسرائیلی از این اصطلاح برای انکار ویدیوهایی که خشونت اسرائیل یا رنج فلسطینیان، به‌ویژه در طول جنگ غزه را نشان می‌دهند، استفاده کرده‌اند. مبدأ. این اصطلاح تا حدودی توسط ریچارد لندز، در نتیجه یک ویدیوی مستند آنلاین که در سال ۲۰۰۵ با نام "«پالیوود: به گفته منابع فلسطینی»" تهیه کرده بود، ابداع و منتشر شد و موارد خاصی از دستکاری رسانه‌ای را مطرح کرد. روتی بلوم، روزنامه‌نگار، «پالیوود» را اصطلاحی می‌داند که توسط لندز ابداع شده تا به «تولیداتی که توسط فلسطینی‌ها، در مقابل (و اغلب با
«تولیداتی که توسط فلسطینی‌ها، در مقابل (و اغلب با همکاری) گروه فیلمبرداری غربی، به منظور ترویج تبلیغات ضد اسرائیلی با پنهان کردن آن به عنوان خبر، صحنه‌سازی شده‌اند» اشاره کند. خود لندز، پالیوود را «اصطلاحی که من … برای توصیف مطالب صحنه‌سازی شده‌ای که به عنوان خبر پنهان شده‌اند ابداع کردم» توصیف می‌کند. در "پالیوود: به گفته منابع فلسطینی"، لندز به‌طور خاص بر قتل جنجالی محمد الدره، پسر ۱۲ ساله فلسطینی که در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۰ در آغاز انتفاضه دوم در نوار غزه با شلیک گلوله (که به‌طور گسترده گزارش شده است که توسط
گلوله (که به‌طور گسترده گزارش شده است که توسط اسرائیل شلیک شده است) کشته شد، تمرکز می‌کند. مرگ او توسط یک فیلمبردار آزاد فلسطینی فیلمبرداری و از کانال تلویزیونی فرانس ۲ پخش شد. لندز اصالت فیلم و اینکه آیا الدره اصلاً کشته شده است را زیر سؤال می‌برد و استدلال می‌کند که کل این حادثه توسط فلسطینی‌ها صحنه‌سازی شده است. لندز و طرفداران اسرائیل استدلال می‌کنند که دولت اسرائیل در مقابله با روایت‌های فلسطینی‌ها از وقایع درگیری اسرائیل و فلسطین به اندازه کافی قاطع و جدی نیست. لندز علاوه بر قتل الدره، انفجار ساحل
و جدی نیست. لندز علاوه بر قتل الدره، انفجار ساحل غزه در سال ۲۰۰۶ و سوءاستفاده ادعایی حماس از کمبود برق در طول جنگ اسرائیل و غزه در سال‌های ۲۰۰۷–۲۰۰۸ را نیز به عنوان حوادث پالیوود ذکر می‌کند. استفاده‌های بعدی. آنات برکو، پژوهشگر اندیشکده محافظه‌کار اسرائیلی، مؤسسه سیاست بین‌المللی برای مبارزه با تروریسم، و ادنا ارز، رئیس بخش عدالت کیفری دانشگاه ایلینوی در شیکاگو، گفتند که «پدیده ساخت اسناد دربارهٔ این درگیری به عنوان «پالیوود» (هالیوودِ فلسطین) شناخته شده است.» انستیتو مکنزی، یک اندیشکده محافظه‌کار کانادایی
انستیتو مکنزی، یک اندیشکده محافظه‌کار کانادایی در حوزه دفاع و امنیت، استدلال کرده است که با توجه به «سابقه طولانی ژست گرفتن در مقابل دوربین‌ها… لقب بدبینانه «پالیوود» از سوی روزنامه‌نگاران فریب‌خورده سابق برای سرویس‌های خبری [حامی فلسطین] قابل درک است.» دیوید فروم ادعا کرد که عکس‌های گرفته شده در طول جنگ ۲۰۱۴ غزه که دو برادر را در حال گریه و پوشیدن تی‌شرت‌های خونین پس از حمل جسد پدرشان نشان می‌داد، جعلی بوده‌اند. این تصاویر که توسط رویترز، "نیویورک تایمز" و آسوشیتدپرس منتشر شده بودند، توسط یک وبلاگ‌نویس
و آسوشیتدپرس منتشر شده بودند، توسط یک وبلاگ‌نویس طرفدار اسرائیل مورد انتقاد قرار گرفته بودند. فروم پس از رد گسترده توسط مایکل شاو، از اتهام خود عقب‌نشینی کرد و از سرگئی پونومارف، عکاس "نیویورک تایمز"، عذرخواهی کرد، اما با توصیف سایر ادعاهای «پالیوود»، «شک و تردید» خود را توجیه کرد. فروم توسط اریک ومپل، نویسنده رسانه‌ای "واشینگتن پست،" و جیمز فالوز، خبرنگار دیگر "آتلانتیک"، مورد انتقاد قرار گرفت. آنها توییت‌های فروم را «یک خطای بزرگ روزنامه‌نگاری» خواندند. در سال ۲۰۱۴، پس از مرگ دو نوجوان فلسطینی در
در سال ۲۰۱۴، پس از مرگ دو نوجوان فلسطینی در بیتونیا، مایکل اورن و سخنگوی ارتش اسرائیل استدلال کردند که فیلم دوربین امنیتی دستکاری شده و نوجوانان فقط وانمود کرده‌اند که مورد اصابت گلوله قرار گرفته‌اند. تحقیقات رسمی، سوء رفتار یک افسر پلیس مرزی را کشف کرد که به دلیل اقداماتش محاکمه شد. در جریان بحران ۲۰۲۱ اسرائیل و فلسطین، یائیر نتانیاهو ادعا کرد که نشر ویدئویی از مصر متعلق به سال ۲۰۱۳ نمونه‌ای از پالیوود بوده و فلسطینی‌ها را در حال تظاهر به تلفات خود نشان می‌دهد. تحلیل بی‌بی‌سی وریفای در سال ۲۰۲۳ نشان داد
تحلیل بی‌بی‌سی وریفای در سال ۲۰۲۳ نشان داد که استفاده از این اصطلاح در جریان درگیری‌های قبلی در مناقشه اسرائیل و فلسطین، مانند جنگ ۲۰۱۴ غزه، اعتراضات ۲۰۱۹–۲۰۱۸ مرز غزه و بحران ۲۰۲۱ اسرائیل و فلسطین، افزایش یافته است. پس از آنکه فیلم مستند "«سرزمین دیگری نیست»" محصول سال ۲۰۲۴ ، جایزه اسکار بهترین فیلم مستند بلند سال ۲۰۲۵ را از آن خود کرد، "وای‌نت" و "اسرائیل نشنال نیوز"، رسانه‌های خبری اسرائیلی، مقالاتی منتشر کردند و این فیلم را «پروپاگاندای پالیوود» خواندند. جنگ غزه. تحلیل‌های انجام شده توسط بی‌بی‌سی
جنگ غزه. تحلیل‌های انجام شده توسط بی‌بی‌سی وریفای و لاجیکالی فکتز نشان داد که استفاده از اصطلاح پالیوود پس از حملات ۷ اکتبر در رسانه‌های اجتماعی افزایش یافته است، و بی‌بی‌سی وریفای اوج استفاده از آن را در توییتر در نوامبر ۲۰۲۳ با ۲۲۰ هزار مورد مشاهده کرد. لاجیکالی فکتز همچنین دریافت که بیشترین استفاده از این اصطلاح از ایالات متحده و پس از آن هند و اسرائیل بوده است. در طول جنگ غزه، تئوری‌های توطئه مربوط به اینفلوئنسرهای آنلاین که قربانیان را مسخره می‌کردند، ادعا می‌کردند که فلسطینی‌ها از «بازیگران بحران»
ادعا می‌کردند که فلسطینی‌ها از «بازیگران بحران» استفاده می‌کنند و اغلب از اصطلاح «پالیوود» استفاده می‌کردند، در رسانه‌های اجتماعی به سرعت پخش شد. حساب رسمی اسرائیل در توییتر، غزه‌ای‌ها را به قرار دادن افراد زنده در کیسه‌های جسد متهم کرد و سپس در حالی که آیپک محتوای مشابهی را تبلیغ می‌کرد، توییت را حذف کرد. بسیاری از ویدیوهای پربازدید که برای «اثبات» وجود بازیگران بحران استفاده می‌شدند، رد شده‌اند. این اصطلاح اغلب منجر به نفرت‌پراکنی علیه مسلمانان می‌شود و به ویژه پس از اعلام برنامه‌های اسرائیل برای افزایش
ویژه پس از اعلام برنامه‌های اسرائیل برای افزایش بمباران هوایی غزه، محبوب شد. ویدئویی که کودک فلسطینی کشته شده در جریان حمله هوایی اسرائیل به زیتون در ۱۱ اکتبر را نشان می‌دهد، به دروغ ادعا شد که با استفاده از یک عروسک ساخته شده است. این ادعا توسط حساب‌های رسمی دولت اسرائیل در رسانه‌های اجتماعی، از جمله حساب‌های ایکس سفارتخانه‌های اسرائیل در فرانسه و اتریش، و همچنین حساب‌های طرفدار اسرائیل و ضد حماس، ترویج شد. در نوامبر ۲۰۲۳، صالح الجعفراوی، وبلاگ‌نویس و خواننده فلسطینی ساکن غزه، توسط چندین چهره طرفدار
خواننده فلسطینی ساکن غزه، توسط چندین چهره طرفدار اسرائیل، از جمله حساب رسمی اسرائیل در توییتر، به دروغ به «بازیگر بحران» متهم شد. این اتهام دروغین ادعا شده بود که الجعفراوی در یک ویدیو وانمود می‌کند که مجروح و در بیمارستان بستری است، در حالی که یک پست در رسانه‌های اجتماعی روز بعد او را در سلامت کامل نشان می‌داد. با این حال، ویدیوی موجود در واقع یک نوجوان فلسطینی را نشان می‌داد که در حمله‌ای به طولکرم در ژوئیه ۲۰۲۳ زخمی شده بود و به دروغ به عنوان الجعفراوی معرفی شده بود. در همان ماه، اوفیر گندلمن، دیپلمات
معرفی شده بود. در همان ماه، اوفیر گندلمن، دیپلمات اسرائیلی، کلیپی از یک فیلم کوتاه لبنانی را منتشر کرد و ادعا کرد که این فیلم مدرکی است مبنی بر اینکه فلسطینی‌ها ویدیوها را جعل می‌کنند و آن را نمونه‌ای از «پالیوود» نامید. در اوایل دسامبر ۲۰۲۳، "روزنامه جروزالم پست" مقاله‌ای منتشر کرد که به دروغ ادعا می‌کرد یک نوزاد ۵ ماهه فلسطینی از غزه یک عروسک بوده است. "جروزالم پست" بعداً با انتشار بیانیه‌ای در مورد ایکس، این گزارش را پس گرفت و گفت: «مقاله مورد بحث با استانداردهای تحریریه ما مطابقت نداشت و بنابراین حذف
تحریریه ما مطابقت نداشت و بنابراین حذف شد». این ادعای دروغین توسط افراد دیگری مانند حساب رسمی اسرائیل در توییتر، بن شاپیرو، هن مازیگ، یوسف حداد و StopAntisemitism نیز ترویج شد. حمله اسرائیل به رفح در سال ۲۰۲۴ منجر به تجدید ادعاهای پالیوود شد. پست‌های آنلاین، تصاویر پشت صحنه سریال درام فلسطینی "خاک خونین" را به اشتباه به عنوان «بازیگران بحران» در رفح نشان دادند. مارک اوون جونز در یک مقاله تحقیقاتی در سال ۲۰۲۵ نوشت: «همزمان با اینکه پنهان کردن کشتار هزاران کودک و نوزاد فلسطینی توسط اسرائیل دشوارتر شده است،