payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خاندان ساووی-کارینیانو () شاخه‌ای از دودمان ساووی بود. این خاندان توسط توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو (۱۵۹۶–۱۶۵۶)، فرمانده نظامی ایتالیایی و پسر پنجم چارلز امانوئل اول، دوک ساووی، تأسیس شد. نوادگان او به عنوان شاهزاده‌های بیگانه در دربار فرانسه پذیرفته شدند، جایی که برخی از آنها مناصب برجسته‌ای را در اختیار داشتند. پس از انقراض خاندان اصلی ساووی، آنها سرانجام از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۶۱ به عنوان پادشاهان ساردنی و از سال ۱۸۶۱ تا زمان سقوط این سلسله در سال ۱۹۴۶ به عنوان پادشاهان ایتالیا سلطنت کردند. خانواده
به عنوان پادشاهان ایتالیا سلطنت کردند. خانواده ساووی-کارینیانو همچنین برای مدت کوتاهی یک پادشاه برای اسپانیا و کرواسی و همچنین ملکه‌های همسر برای بلغارستان و پرتغال تعیین کردند. ریشه. توماس فرانسیس ساووی، متولد تورین، کوچک‌ترین پسر از پنج پسر مشروع چارلز امانوئل اول، دوک حاکم ساووی، از همسرش، کاترین میکائلا اسپانیا (دختر پادشاه فیلیپ دوم اسپانیا و همسرش، الیزابت والوا، یک شاهزاده خانم فرانسوی) بود. او در جوانی در ایتالیا در خدمت پادشاه اسپانیا خدمت می‌کرد. اگرچه در دوران سلطنت‌های قبلی به پسران کوچکتر
اگرچه در دوران سلطنت‌های قبلی به پسران کوچکتر ساووی در سوئیس (ژنو و وو)، ایتالیا (آئوستا) یا فرانسه (نِمور و برس) اموال و دارایی‌های فراوانی اعطا شده بود، اما دوک‌های ساووی دریافتند که این امر مانع از بزرگ شدن آنها می‌شود و در عین حال نزاع‌های درون دودمانی و جدایی منطقه‌ای را تشویق می‌کند. توماس فرانسیس نه تنها برادران بزرگتری داشت، بلکه او تنها یکی از بیست و یک فرزند شناخته شده چارلز امانوئل بود. در حالی که تنها نه نفر از آنها مشروع بودند، به نظر می‌رسد بقیه، که فرزندان دوک بیوه از معشوقه‌های اشرافی
بقیه، که فرزندان دوک بیوه از معشوقه‌های اشرافی بودند، در طول زندگی پدرشان سخاوتمندانه وقف یا جهیزیه دریافت کرده بودند. تیول کارینیانو از سال ۱۴۱۸ به خاندان ساووی تعلق داشت و این واقعیت که بخشی از شاهزاده‌نشین پیه‌مونت، تنها بیست کیلومتری جنوب تورین، بود، به این معنی بود که می‌توانست فقط اسماً یک قلمرو شاهزاده‌نشینی برای توماس باشد، زیرا نه استقلالی داشت و نه درآمدی مادی. توماس به جای دریافت ارث قابل توجه، در سال ۱۶۲۵ با ماری دو بوربون، خواهر و وارث مشترک لویی، کنت سواسون، ازدواج کرد که در سال ۱۶۴۱ در حین
کنت سواسون، ازدواج کرد که در سال ۱۶۴۱ در حین تحریک شورش علیه کاردینال ریشلیو کشته شد. فرانسه. در انتظار این ارث، توماس فرانسیس و ماری در پایتخت دوک‌نشین برادرش، تورین، مستقر نشدند، بلکه در پاریس ساکن شدند، جایی که ماری از مقام والای شاهدخت دو سانگ، به عنوان پسرعموی دوم شاه لویی سیزدهم، برخوردار بود. قرار بر این بود که توماس فرانسیس، به عنوان پسر یک پادشاه در حال سلطنت، رتبه اول را در میان شاهزادگان بیگانه در دربار فرانسه داشته باشد - حتی قبل از خاندان قدرتمند سابق گیز، که خویشاوندی آنها با دوک لورن بسیار
سابق گیز، که خویشاوندی آنها با دوک لورن بسیار دورتر بود. توماس فرانسیس به عنوان استاد اعظم دربار پادشاه منصوب شد و برای مدت کوتاهی جایگزین گراند کنده خائن شد. او از خدمات کلود فاور دو وگلاس، دستوردان و درباری برجسته، به عنوان معلم خصوصی فرزندانش استفاده کرد. احتمال جانشینی نهایی ماری در قلمرو سوئیسی نوشاتل، نزدیک ساووا، در سال ۱۶۴۳ با تصمیم پادشاه مبنی بر مشروعیت بخشیدن به لویی هنری دو بوربون، شوالیه دو سواسون (۱۶۴۰–۱۷۰۳)، پسر برادر فقید ماری، نقش بر آب شد. اگرچه این امر مانع از جایگزینی ساوویار برای نفوذ
اگرچه این امر مانع از جایگزینی ساوویار برای نفوذ فرانسه در آن منطقه شد، اما توماس را با عنوان پوچ شاهزاده دو کارینینان تنها گذاشت. ماری سرانجام دارایی اصلی برادرش در فرانسه، شهرستان سواسون، را به ارث برد؛ این به عنوان یک ارث ثانویه برای شاخه فرانسوی خانواده تثبیت شد. پس از توماس فرانسیس، شاخه ارشد نوادگان او به ساووا بازگشتند و به‌طور متناوب با شاهزاده خانم‌های فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی ازدواج کردند. خدمت در اسپانیا. اولین خدمت نظامی ثبت‌شدهٔ توماس فرانسیس، فرماندهی ارتش ساوویار تحت فرمان پدرش علیه
فرماندهی ارتش ساوویار تحت فرمان پدرش علیه فرانسه در طول جنگ جانشینی مانتوان در سال ۱۶۳۰ است. کاردینال مازارین او را ترغیب کرد تا بین سال‌های ۱۶۳۰ تا ۱۶۳۲ عملاً به عنوان نمایندهٔ فرانسه در دربار ساوویار فعالیت کند. هنگامی که دوک جدید ویکتور آمادئوس اول مجبور شد اشغال پینرولو توسط فرانسه را در صلح چراسکو در سال ۱۶۳۱ بپذیرد، نارضایتی گسترده‌ای در ساوویار به وجود آمد و توماس فرانسیس به همراه برادرش، شاهزاده موریس، از دوک‌نشین عقب‌نشینی کردند تا به نیروهای اسپانیا بپیوندند و این امر ویکتور آمادئوس را بر آن داشت
بپیوندند و این امر ویکتور آمادئوس را بر آن داشت تا درآمدهای عموهایش در ایتالیا را مصادره کند. اگرچه خویشاوندی او با هر دو خانواده سلطنتی فرانسه و اسپانیا نشان می‌داد که می‌تواند برای منافع اسپانیا مفید باشد، اما توماس فرانسیس کاملاً مورد اعتماد نبود و مجبور شد همسر و فرزندانش را به عنوان گروگان به مادرید بفرستد. وقتی فرانسه جنگ فرانسه و اسپانیا (۱۶۳۵–۱۶۵۹) را آغاز کرد، توماس فرانسیس تحت فرمان کاردینال-اینفانته فردیناند، برادر فیلیپ چهارم در هلند اسپانیا، خدمت می‌کرد. ساووی با اکراه به جنگ در کنار
خدمت می‌کرد. ساووی با اکراه به جنگ در کنار فرانسوی‌ها کشیده شد، در نتیجه توماس فرانسیس کاملاً علیه سرزمین مادری خود می‌جنگید. او کاملاً شکست خورد و ارتشش کاملاً کشته، اسیر یا پراکنده شد - اولین شکست در یک دوره بی‌وقفه از شکست‌های نظامی. او موفق شد بقایای سربازان را در نامور گرد هم آورد، سپس در مقابل نیروهای فرانسوی و هلندی که از نظر عددی برتر بودند عقب‌نشینی کرد و احتمالاً بقیه لشکرکشی را در کنار فردیناند گذراند. در سال ۱۶۳۶، توماس فرانسیس با کاردینال-اینفانته فردیناند خدمت کرد که یک ارتش مشترک
فردیناند خدمت کرد که یک ارتش مشترک اسپانیایی-امپریالیستی را برای یک حمله بزرگ به فرانسه از هلند اسپانیا سازماندهی کرد. این حمله در ابتدا بسیار موفقیت‌آمیز بود و به نظر می‌رسید که می‌تواند به پاریس برسد، جایی که وحشت زیادی وجود داشت. اگر فردیناند و توماس ادامه می‌دادند، ممکن بود در این مرحله به جنگ پایان دهند. در عوض، هر دو احساس کردند که ادامه دادن به پاریس بسیار خطرناک است، بنابراین پیشروی را متوقف کردند. بعدها در طول لشکرکشی، توماس با ژنرال امپریالیست، اوتاویو پیکولومینی، که از پذیرش دستورات شاهزاده به
پیکولومینی، که از پذیرش دستورات شاهزاده به عنوان یک فرمانده اسپانیایی امتناع ورزید و استدلال کرد که نیروهای امپریالیستی او نیرویی مستقل هستند، مشکلاتی پیدا کرد. در این سال، هنگامی که برادر همسرش، لویی دو بوربون، کنت دو سواسون، پس از توطئه ناموفق خود علیه کاردینال ریشلیو از فرانسه گریخت، توماس فرانسیس به عنوان واسطه بین سواسون و اسپانیایی‌ها در مذاکراتی عمل کرد که منجر به اتحاد رسمی بین کنت و فیلیپ چهارم اسپانیا شد که در ۲۸ ژوئن ۱۶۳۷ منعقد شد، اگرچه سواسون ظرف یک ماه با فرانسه آشتی کرد. در سال ۱۶۳۸، توماس
ظرف یک ماه با فرانسه آشتی کرد. در سال ۱۶۳۸، توماس در فلاندر اسپانیا خدمت کرد و به دفاع از قلعه-شهر سنت اومر در برابر محاصره فرانسوی‌ها کمک کرد. جنگ داخلی پیدمونت. پس از جلب حمایت اسپانیا در اواخر سال ۱۶۳۸ برای اقدام علیه کریستین ساووی، نایب‌السلطنه، مادام رویال، توماس در اوایل سال ۱۶۳۹ به میلان رفت و در کنار نیروهای اسپانیایی به پیدمونت حمله کرد، جایی که بسیاری از شهرها از او استقبال کردند. او تورین را با رذالت تصرف کرد اما فرانسوی‌ها همچنان ارگ آن را کنترل می‌کردند. در سال ۱۶۴۰، او شهر را در محاصره چند
می‌کردند. در سال ۱۶۴۰، او شهر را در محاصره چند لایه تورین نگه داشت. پس از مذاکرات مکرر با نایب‌السلطنه و فرانسوی‌ها، توماس فرانسیس در نیمه اول سال ۱۶۴۲ با هر دو صلح کرد، بدون خجالت تغییر موضع داد و با فرانسوی‌ها علیه اسپانیایی‌ها جنگید. خدمت به فرانسه. در بقیه سال ۱۶۴۲ و بخشی از لشکرکشی‌های ۱۶۴۳، توماس فرانسیس فرماندهی نیروهای ساوویار را بر عهده داشت که در کنار فرانسوی‌ها تحت فرماندهی هنری دوم د اورلئان، دوک دو لونگویل، علیه اسپانیایی‌ها، عموماً در امتداد مرز پیدمونت-میلان، می‌جنگیدند. وقتی لونگویل به خانه
پیدمونت-میلان، می‌جنگیدند. وقتی لونگویل به خانه فراخوانده شد، او به عنوان فرمانده کل قوای متفقین جانشین او شد و هنری دو لا تور دوورن، ویکنته دو تورن، به عنوان جانشین او منصوب شد. توماس فرانسیس تنها به دلیل تولدش به فرماندهی عالی منصوب شد؛ یک ژنرال فرانسوی دیگر، سزار دو شوازول دو پلسیس پراسلین، چند سال بعد اظهار داشت که مارشال‌های فرانسوی فقط تحت نظر کسی خدمت می‌کنند که از نظر رتبه اجتماعی از آنها برتر باشد و توماس فرانسیس، با توجه به نسبت خونی‌اش با خانواده‌های سلطنتی فرانسه و اسپانیا، تنها نامزد این سمت
سلطنتی فرانسه و اسپانیا، تنها نامزد این سمت بود. در اواخر تابستان، توماس فرانسیس و تورن هر دو به شدت بیمار بودند و دو پلسیس پراسلین فرماندهی موقت را بر عهده داشت. توماس فرانسیس در سال ۱۶۴۴ دوباره ارتش‌های مشترک را رهبری کرد و سانتیا و آستیا را تصرف کرد. او همچنین سعی کرد فینال لیگور را تصرف کند، اما ظاهراً به این دلیل که می‌ترسید این بندر ارزشمند به جای ساوویارد، تحت کنترل فرانسه قرار گیرد، از این تلاش منصرف شد. در سال ۱۶۴۵، که اکنون فرماندهی را با دو پلسیس پراسلین بر عهده داشت، ویگِوانو را تصرف کرد و تلاش
پراسلین بر عهده داشت، ویگِوانو را تصرف کرد و تلاش اسپانیایی‌ها برای جلوگیری از عقب‌نشینی او در رودخانه مورا را دفع کرد، که نزدیکترین موفقیتی بود که او در میدان نبرد به دست آورده بود. در سال ۱۶۴۶، توماس فرانسیس فرماندهی لشکرکشی فرانسوی‌ها را که به جنوب فرستاده شده بود تا قلعه‌های توسکانی را تصرف کند، بر عهده گرفت. پس از آن قرار بود او به سمت جنوب و ناپل پیشروی کند، اسپانیایی‌ها را بیرون براند و خود را بر تخت پادشاهی بنشاند. اما این لشکرکشی دیرهنگام آغاز شد و هنگامی که او اوربتلو را محاصره کرد، ناوگان
شد و هنگامی که او اوربتلو را محاصره کرد، ناوگان فرانسوی حامی او توسط اسپانیایی‌ها شکست خورد و او مجبور شد محاصره را بشکند و عقب‌نشینی سختی انجام دهد که در آن عملکرد ضعیفی داشت. در لشکرکشی ۱۶۴۷، از توماس فرانسیس به عنوان فرمانده در کنار ژنرال فرانسوی در نیروهایی که به شمال ایتالیا فرستاده شده بودند تا با دوک مودنا فرانچسکو اول دِسته که به تازگی با فرانسه متحد شده و «جبهه دوم» علیه اسپانیایی‌ها در میلان گشوده بود، همکاری کنند، یاد شده است، اگرچه مازارین اعتراف کرد که توماس را فقط به این دلیل منصوب کرده بود
کرد که توماس را فقط به این دلیل منصوب کرده بود که می‌ترسید اگر در پیمونت رها شود، روح بی‌قرار شاهزاده دردسر بیشتری ایجاد کند. در طول غیبت او، نایب‌السلطنه کریستین کنترل قلعه‌هایی را که به عنوان بخشی از توافق جنگ داخلی پیدمونت به توماس فرانسیس اعطا شده بود، به دست گرفته بود (از نظر قانونی، این قلعه‌ها پس از رسیدن دوک به سن قانونی به کنترل دوک‌ها بازگردانده می‌شدند، که طبق قانون ساوویارد، چارلز امانوئل در سال ۱۶۴۸ این کار را انجام داد، اگرچه مادرش همچنان کنترل دولت را در دست داشت؛ کریستین، به همراه پسرش و
دولت را در دست داشت؛ کریستین، به همراه پسرش و بخشی از ارتش دوک‌ها، وارد ایوریا شد و پادگان شخصی توماس را برکنار کرد؛ او به جای آن، توماس فرانسیس را به عنوان فرماندار یا آستی و آلبا منصوب کرد، مناصبی که ضربه را شیرین‌تر می‌کرد اما کاملاً تحت کنترل دوک‌ها بود و توسط معاهده تضمین نمی‌شد. وقتی به پیدمونت بازگشت، توماس چاره‌ای جز پذیرش عمل انجام شده نداشت و کمی پس از آن برای زندگی به پاریس رفت. در طول فروند، توماس فرانسیس خود را از نزدیک با کاردینال مازارین مرتبط کرد، که اگرچه عملاً وزیر اعظم فرانسه بود، اما
کرد، که اگرچه عملاً وزیر اعظم فرانسه بود، اما مانند او یک خارجی ایتالیایی در دربار فرانسه بود. در اوایل دهه ۱۶۵۰، توماس فرانسیس به عنوان یکی از اعضای مهم حزب مازارین، که ارتباط نزدیکی با کاردینال داشت، دیده می‌شد و مرتباً در … دیده می‌شد. در گفتگو با او، و در حمایت از او فعال بود. در سال ۱۶۵۱، هنگامی که مازارین مجبور به تبعید شد، شاهزاده برای مدتی به شورای سلطنت آورده شد، و ماری دو نمورس، دوشس نمورس، که مسلماً معاصر بسیار خصمانه‌ای بود، او را به عنوان «نخست وزیر بدون اطلاع خود» توصیف کرد. پیشنهادهایی وجود
وزیر بدون اطلاع خود» توصیف کرد. پیشنهادهایی وجود داشت مبنی بر اینکه مخالفان مازارین در دربار، او را به عنوان رقیبی برای کاردینال نزد ملکه نایب‌السلطنه آن اتریش مطرح کرده بودند. این بعید است، به خصوص از آنجایی که خود مازارین از ملکه خواست که از توصیه توماس پیروی کند، و بیشتر محتمل است که مازارین از شاهزاده به عنوان کسی حمایت می‌کرد که مانع از به دست گرفتن کنترل توسط سایر رقبا در غیاب خود می‌شد، اما هرگز در فرانسه جایگاهی نداشت که خود را به عنوان جایگزین دائمی کاردینال معرفی کند. زمانی که مازارین از دومین و
کاردینال معرفی کند. زمانی که مازارین از دومین و آخرین تبعید خود در فوریه ۱۶۵۳ بازگشت، توماس فرانسیس، که دربار را برای استقبال از خانه کاردینال به سنت دنیس همراهی می‌کرد، دوباره بی‌اهمیت بود - تحلیلی از همکاران نزدیک مازارین در این زمان توسط مورخ بعدی پیر آدولف شروئل هیچ اشاره‌ای به او نکرد. در ژانویه ۱۶۵۴، هنگامی که آخرین مناصب تشریفاتی که قبلاً متعلق به رهبر شورشیان لویی دوم دو بوربون، پرنس دو کُنده، بود، واگذار شد، پرنس توماس فرانسیس به عنوان استاد اعظم منصوب شد. جنگ فرانسه و اسپانیا در شمال ایتالیا
منصوب شد. جنگ فرانسه و اسپانیا در شمال ایتالیا ادامه داشت و در اواخر سال ۱۶۵۴، خصومت فزاینده ساووی‌ها با فرمانده فعلی فرانسوی، گرانسی، منجر به جستجوی یک فرمانده کل جدید برای متفقین شد. فرانسوی‌ها ترجیح می‌دادند دوک یورک (بعدها شاه جیمز دوم) را بفرستند. از آنجایی که او برای تورین غیرقابل قبول بود، توماس فرانسیس به عنوان فرمانده مشترک منصوب شد، اگرچه همسرش به دلیل رفتار خوبش تقریباً به عنوان گروگان در فرانسه نگه داشته شد. در ۱۶ دسامبر ۱۶۵۴، او با استقبال تشریفاتی سربازان فرانسوی و پذیرایی غیرمنتظره و دوستانه
سربازان فرانسوی و پذیرایی غیرمنتظره و دوستانه دوک چارلز امانوئل به تورین رسید. پس از لشکرکشی ۱۶۵۵، توماس فرانسیس به تورین بازگشت و در ژانویه سال بعد درگذشت. نسل دوم. در میان فرزندان شاهزاده توماس فرانسیس و ماری دو بوربون-سواسون، موارد زیر وجود داشت: نسل‌های بعدی. شاهزادگان بعدی کارینیانو، به همراه تاریخ تصدی‌شان در داخل پرانتز، به شرح زیر بودند:
جرابردی آناپات (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر جرابرد، استان مارتاکرت جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
""کلیسای پوغوس-پطروس مقدس (شالوا)" (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان کاشاتاق جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
آیمونه ساووی آئوستا (؛ زادهٔ ) یک تاجر ایتالیایی و یکی از دو مدعی ریاست خاندان ساووی است. از نوامبر ۲۰۱۹، او به عنوان سفیر نشان نظامی سلطنتی مالت در روسیه خدمت کرده است. تحصیلات و حرفه. ایمونه در فلورانس متولد شد، فرزند دوم و تنها پسر شاهزاده آمادئو ساووی، دوک آئوستا و همسر اولش، پرنسس کلود اورلئان. ایمونه در مدرسه نظامی دریایی فرانچسکو موروسینی و دانشگاه بوکونی تحصیل کرد. پس از اتمام تحصیلات، ایمونه در جی‌پی‌مورگان چیس در بریتانیا مشغول به کار شد. او همچنین مدتی را در نیروهای ویژه نیروی دریایی ایتالیا خدمت
مدتی را در نیروهای ویژه نیروی دریایی ایتالیا خدمت کرد. از سال ۲۰۰۰، ایمونه رئیس عملیات پیرلی در روسیه بود. از سال ۲۰۱۲، او همچنین به عنوان مدیرعامل بخش نوردیک شرکت تایر پیرلی خدمت کرده است. سهم او در تعمیق روابط اقتصادی دوجانبه بین ایتالیا و روسیه توسط مقامات هر دو کشور، با انتصاب به نشان دوستی روسیه و نشان لیاقت جمهوری ایتالیا، مورد تقدیر قرار گرفته است. ازدواج و فرزندان. نامزدی آیمونه با پرنسس اولگا یونان، دختر شاهزاده مایکل یونان و دانمارک، در ماه مه ۲۰۰۵ اعلام شد. اولگا و آیمونه پسرعموهای درجه دو
۲۰۰۵ اعلام شد. اولگا و آیمونه پسرعموهای درجه دو هستند؛ هر دو از نوادگان شاهزاده ژان، دوک گیز، مدعی تاج و تخت فرانسوی، هستند. آنها همچنین پسرعموهای درجه دویی هستند که قبلاً از هم جدا شده بودند، زیرا جورج اول یونان جد پدری اولگا و جد بزرگ آیمونه است. چندین تاریخ عروسی که به دروغ گزارش شده بود، نامزدی سه ساله را رقم زد. این زوج سرانجام در ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۸ در سفارت ایتالیا در مسکو، شهری که آیمونه در آن مشغول به کار است، ازدواج کردند. ازدواج مذهبی آنها در ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۸ در پاتموس برگزار شد. آیمونه و اولگا سه
۲۰۰۸ در پاتموس برگزار شد. آیمونه و اولگا سه فرزند دارند، دو پسر و یک دختر: این پسران تنها اعضای جوان مرد بازمانده از دودمان ساووی هستند. مسائل مربوط به دودمان. از بدو تولد، آیمونه با عنوان دوک آپولیا شناخته می‌شد. در ۷ ژوئیه ۲۰۰۶، پدر آیمونه، شاهزاده آمدئو، دوک آئوستا، در مخالفت با پسرعمویش ویتوریو امانوئله، شاهزاده ناپل، ادعای ریاست خاندان ساووی و عنوان دوک ساووی را مطرح کرد. آمدئو آیمونه را به عنوان دوک آئوستا «در سینه» تعریف کرد. آمادئو در سال ۲۰۲۱ درگذشت. در ۳ فوریه ۲۰۲۴، ویتوریو امانوئله درگذشت و پسرش
در ۳ فوریه ۲۰۲۴، ویتوریو امانوئله درگذشت و پسرش امانوئله فیلیبرتو از ساووی را با ادعای ریاست در مخالفت با آیمونه به حال خود رها کرد.
اوستغاوانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر اوستغ، استان ارزروم ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
پیتزای عید پاک (؛ به‌معنای «پیتزای عید پاک»)، که در برخی مناطق با نام کرسی عید پاک یا کیک عید پاک نیز شناخته می‌شود، یک کیک نمکی و ورآمده سنتی در بسیاری از مناطق ایتالیای مرکزی است که بر پایهٔ آرد گندم، تخم‌مرغ، پکورینو و پنیر پارمیجانو تهیه می‌شود. این غذا به‌طور سنتی در صبح عید پاک به‌عنوان صبحانه یا به‌عنوان پیش‌غذا در ناهار عید پاک سرو می‌شود و همراه با تخم‌مرغ آب‌پز مقدس‌شده، "چائوسکولو" و شراب قرمز خورده می‌شود. همچنین در دوشنبه عید پاک در پیک‌نیک‌ها نیز استفاده می‌شود. این غذا که همانند پانِتونه
نیز استفاده می‌شود. این غذا که همانند پانِتونه قالبی گنبدی‌شکل دارد، محصولی شاخص در منطقهٔ مارکه و همچنین اومبریا است (که در این منطقه به‌عنوان یک «محصول غذایی سنتی» یا «PAT» شناخته شده است). نوع شیرین این غذا نیز وجود دارد. ویژگی خاص این محصول در قالب پخت آن است که خمیر در آن ورآمده و سپس در تنور پخته می‌شود: در گذشته از سفال و امروزه از آلومینیوم ساخته می‌شود و شکلی برافراشته دارد. ریشه‌شناسی. واژهٔ "پیتزا" در اینجا به معنای امروزی آن که از طریق زبان ناپلی در ایتالیایی رایج شده نیست، بلکه به معنای اصلی
در ایتالیایی رایج شده نیست، بلکه به معنای اصلی لاتین قرون وسطی، یعنی «فوکاچیا» (نان تخت ورآمده) اشاره دارد، که نشانگر منشأ کهن این خوراک است. واژهٔ "piza" در لاتین قرون وسطی نخستین بار در سال ۹۶۶ در ناپل و در ۹۹۷ در گائتا ثبت شده و برای نام‌گذاری خوراک‌های آیینی پخته‌شده در عید پاک، مانند پیتزای عید پاک نیز به کار می‌رفته است. آماده‌سازی‌های مشابهی همچون "پیتزا آلّا روستیکا" یا "پیتزا دی ریکوتا" را می‌توان در کتاب‌های آشپزی اوایل سدهٔ ۱۹، مانند کتاب وینچنزو آنیولتی نیز یافت. خاستگاه. بر پایهٔ سنت، "پیتزای
آنیولتی نیز یافت. خاستگاه. بر پایهٔ سنت، "پیتزای عید پاک" نخستین بار در قرون وسطی به‌دست راهبه‌های صومعه مریم مجدلیه وابسته به فرقهٔ کلاریسین‌های فقیر در سررا د کونتی، نزدیک آنکونا، تهیه شد. نام "کرسچیا" (که در سراسر منطقهٔ مارکه با این نام شناخته می‌شود) از واژهٔ "crescita" به معنای «رشد» گرفته شده است؛ یعنی رشد خمیر در جریان فرایند ورآمدن و پخت. نخستین اشاره به آماده‌سازی "پیتزای عید پاک" در یک کتاب آشپزی نوشتهٔ راهبه‌ها و مربوط به سال ۱۸۴۸ با عنوان "یادداشت‌هایی از پیتزاهای عید پاک در سال ۱۸۴۸" دیده
از پیتزاهای عید پاک در سال ۱۸۴۸" دیده می‌شود. همچنین در یک کتاب آشپزی گمنام از لورتو، مارکه به سال ۱۸۶۴ با عنوان "آشپز مارکه" نیز آمده است. دستور تهیه در گذر زمان. دستور کهن. کتاب‌های آشپزی مربوط به دههٔ ۱۸۰۰ میلادی دستور تهیه را چنین توصیف کرده‌اند: «برای ۳ "کرسچیا"، و یکی برای رهبر روحانی، ۱۶ پوند آرد، نیم شیر، ۴۰ تخم‌مرغ، ۳ اونس نمک، فلفل، یک و نیم اونس چربی خوک، ۳ پوند پنیر کهنه و ۸ پوند پنیر تازه، ۲ "فولیته" کوچک روغن، و نیم پائولو زعفران مرغوب لازم است. این میزان برای ۲۴ نفر و پدر روحانی کافی است.»
این میزان برای ۲۴ نفر و پدر روحانی کافی است.» وجود ۴۰ تخم‌مرغ در این دستور به یاد ۴۰ روز چله‌روزه بوده است. دستور دیگری که در "یادداشت‌های کرسچیاهای عید پاک در سال ۱۸۴۸" آمده، شامل این مواد است: «۵۰ پوند آرد، ۱۰ پوند پنیر کهنه رنده‌شده، مقدار مناسب پنیر تازه، ۳ و نیم کوزه شیر، ۴ و نیم پوند روغن (یا به مقدار لازم)، ۱ پوند و ۳ اونس نمک، و ۳ اونس فلفل.» دستور امروزی. مواد اصلی شامل آرد گندم، تخم‌مرغ، پکورینو رنده‌شده، پنیر پارمیجانو (یا گراناپادانو) رنده‌شده، پنیر پکورینوی خردشده، روغن زیتون، نمک، فلفل، نان
پنیر پکورینوی خردشده، روغن زیتون، نمک، فلفل، نان خمیرترش و شیر است. برخی دستورها افزودن موادی مانند زعفران یا جایگزینی مواد مشابه مانند چربی خوک یا کره به‌جای روغن، و پنیر امنتال به‌جای پکورینو را هم پیشنهاد می‌کنند. خمیر باید به‌مدت طولانی ورز داده شود تا شبکهٔ گلوتن شکل گیرد و فرایند ورآمدن بهتر انجام شود. سپس خمیر تقسیم شده و در قالب‌های ویژه قرار می‌گیرد. این قالب‌ها پوشانده شده و در محیطی مرطوب نگهداری می‌شوند تا یک فرایند ورآمدن طولانی طی شود و سپس، طبق سنت، در تنور هیزمی پخته می‌شوند (در گذشته برای
سنت، در تنور هیزمی پخته می‌شوند (در گذشته برای پخت به نانوایی نزدیک سپرده می‌شدند). سنت مذهبی و اجتماعی. بر اساس سنت مذهبی، "پیتزا دی پاسکوا" باید در پنجشنبه فرمان یا آدینه نیک برای مصرف در عید پاک آماده شود؛ پس از دورهٔ روزه‌داری و پرهیز که با چله روزه تعیین می‌شود. تا پیش از معرفی سیستم‌های گرمایشی مدرن، خمیر پیتزاها با «ایل پرته» (؛ یک سورتمهٔ چوبی و ورق‌کاری) که درون آن اخگرهای اجاق قرار داشت، ورمی‌آمد. سپس آن‌ها را برای پخت به تنور روستا می‌بردند. هنگامی که آماده می‌شد، رسم بود که "پیتزا دی پاسکوا" را
که آماده می‌شد، رسم بود که "پیتزا دی پاسکوا" را به کلیسا ببرند تا همراه با دیگر خوراکی‌هایی که قرار بود در روز عید پاک مصرف شوند، تبرک داده شود. گونهٔ شیرین. در مناطق اومبریا و مارکه گونه‌ای متفاوت از این خوراک وجود دارد که به عنوان «نوع شیرین» شناخته می‌شود. این نسخه از "پیتزا دی پاسکوا" برخلاف گونهٔ اصلی که پایهٔ آن بر استفاده از پنیرهای محلی استوار است، کاملاً بدون پنیر تهیه می‌شود. خمیر این شیرینی می‌تواند همراه با میوه آب‌نباتی (تکه‌های میوهٔ قندی و خشک‌شده) باشد یا حتی بدون آن آماده گردد. ویژگی شاخص
باشد یا حتی بدون آن آماده گردد. ویژگی شاخص این نوع در درجهٔ اول شیرین بودن آن است؛ زیرا در ترکیبات آن مقدار قابل‌توجهی شکر به کار می‌رود. علاوه بر این، در بسیاری از دستورهای سنتی برای آراستن سطح کیک از «فیئوکا» ("fiocca") استفاده می‌شود. فیئوکا در واقع لایه‌ای از مرنگ سبک و سفیدرنگ است که پس از پخت، روی شیرینی قرار می‌گیرد و سپس با لعاب براق پوشیده می‌شود. در نهایت، برای زیبایی بیشتر، دانه‌های ریز قندی رنگی یا سفید روی آن پاشیده می‌شود که به شیرینی جلوه‌ای جشن‌گونه و نمادین می‌بخشد. این گونهٔ شیرین بیشتر
جشن‌گونه و نمادین می‌بخشد. این گونهٔ شیرین بیشتر به مناسبت عید پاک در سفره‌های صبحانه یا میان‌وعده‌های خانوادگی جای دارد و به نوعی مکمل گونهٔ شور و پنیری "پیتزا دی پاسکوا" به‌شمار می‌رود؛ به‌گونه‌ای که در برخی خانواده‌ها رسم است هر دو نوع—شور و شیرین—همزمان پخته و در جشن‌های عید مصرف شوند.
کلیسای نیکوغایوس مقدس (هورادیس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هورادیس، استان وایوتس‌جور ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
شاهزاده اودون، دوک مونتفرات (; – ) انسان‌گرا و نیکوکار ایتالیایی و عضو خاندان سلطنتی ساووی بود. او چهارمین فرزند و سومین پسر بزرگ پادشاه ویکتور امانوئل دوم ایتالیا و همسرش آدلاید اتریش بود. زندگی‌نامه. او که با یک بیماری ژنتیکی جدی متولد شده بود، از دو سالگی علائم شدیداً ناتوان‌کننده‌ای (کوتولگی و ناهنجاری‌های رشدی) را نشان داد؛ بنابراین به دلیل ضعف سلامتی‌اش، از زندگی درباری در خاندان ساووی به حاشیه رانده شد. او که از هوش، تدبیر و سرزندگی فکری بی‌نظیری برخوردار بود، در طول زندگی کوتاه خود، خود را وقف
برخوردار بود، در طول زندگی کوتاه خود، خود را وقف مطالعه کرد و به موضوعات مختلف، چه علمی و چه هنری، علاقه‌مند شد. او تابستان ۱۸۶۱ را در پگلی (که در آن زمان یک شهرداری خودمختار در نزدیکی جنوا بود) گذراند، جایی که ویلا لوملینی روستان را به عنوان خانه خود انتخاب کرد. علاوه بر آب و هوای معتدل، که به وضعیت جسمی ناپایدار او کمک می‌کرد، انتخاب او ناشی از اشتیاق زیادش به دریا بود که از دوران کودکی‌اش، زمانی که خانواده سلطنتی تعطیلات را در لا اسپتزیا می‌گذراندند، در او شکل گرفته بود. بازگشت او به دربار در پاییز
در او شکل گرفته بود. بازگشت او به دربار در پاییز کوتاه بود، اما کمی بعد، با توجه به تأثیرات مثبتی که اقامتش در ریویرا بر جسم و روحش داشت، پدرش به او اجازه داد تا به‌طور دائم به جنوا نقل مکان کند و در کاخ سلطنتی اقامت کند. دوران حضور او در جنوا با مطالعه‌ای شاد و عمیق در رشته‌های فنی و هنری همراه بود: از جغرافیا گرفته تا موسیقی، از زبان‌ها گرفته تا دریانوردی (به دلیل همین علاقه، پدرش او را به نیروی دریایی سلطنتی فرستاد و به عنوان کاپیتان منصوب کرد). او که حامی و مروج هنر و آثار فکری بود، چهار جایزه سالانه
و مروج هنر و آثار فکری بود، چهار جایزه سالانه برای دانشجویان آکادمی هنرهای زیبای لیگوریا، که به عنوان رئیس افتخاری آن مورد تحسین قرار گرفت، و همچنین انجمن تاریخ ملی لیگوریا، تأسیس کرد. خانه او که دارای کتابخانه‌ای با بیش از هزار جلد کتاب بود، به زودی به مکانی برای ملاقات و کانون فرهنگی برجسته‌ترین چهره‌های هنر و علم شهر تبدیل شد: مقامات کشوری و نظامی، اساتید دانشگاه، دانشگاهیان و هنرمندان، از جمله مجسمه‌ساز سانتو وارنی، که مشاور و دوست او بود، تامار لوکسورو، و دومنیکو پاسکواله کامبیاسو. در ۵ ژوئن ۱۸۶۲، او
و دومنیکو پاسکواله کامبیاسو. در ۵ ژوئن ۱۸۶۲، او به همراه برادرانش در یک سفر آموزشی با کشتی بخار گوورنولو به شرق سفر کرد: آنها از کالیاری، پالرمو، کاتانیا، مسینا، ناپل و پمپئی بازدید کردند و در ۱۶ اوت به قسطنطنیه رسیدند، جایی که سفر به پایان رسید. مسافران سلطنتی در ۱۵ سپتامبر به جنوا بازگشتند. این سفر تأثیر عمیقی بر روحیه اودون جوان گذاشت و علاقه او را به آثار باستانی و هنر کلاسیک برانگیخت و او را قادر ساخت تا مجموعه‌ای غنی از اشیاء هنری جمع‌آوری کند. در تابستان ۱۸۶۳، او توانست سفر دیگری به ساردینیا و ناپل
۱۸۶۳، او توانست سفر دیگری به ساردینیا و ناپل داشته باشد، جایی که به باستان‌شناسی علاقه‌مند شد و کاوش‌هایی را که توسط باستان‌شناس برجسته جوزپه فیورلی هدایت می‌شد، تأمین مالی کرد. با بازگشت به جنوا، او خود را وقف مطالعه تاریخ طبیعی تحت هدایت میشل لُسِنا، به ویژه نرم‌تنان‌شناسی، کرد و مجموعه‌ای غنی از صدف‌ها، جلبک‌ها و مرغ‌های مگس‌خوار (مجموعه‌ای که اکنون در موزه تاریخ طبیعی جاکومو دوریا به نمایش گذاشته شده است) را گردآوری کرد. در تابستان ۱۸۶۴، پزشکان او به او اجازه سفر دیگری ندادند، بلکه در عوض حمام دریا را