payamvha/North_RAG huggingface dataset:
صاف به یک لبه تیز تبدیل کرد. این فرآیند همچنین باعث سخت شدن کار می شود. یک ماده ساینده ممکن است به لبه برش مالیده شود تا تیز شود. سنتی ترین ماده ساینده، سنگ طبیعی مانند ماسه سنگ یا گرانیت است. چرخ‌های سنگ‌زنی مصنوعی مدرن و سنگ‌های تیزکننده تخت را می‌توان در درجه‌های دقیق سایندگی مطابق با فرآیند مورد نظر تولید کرد. لبه تیز را میتوان با اصلاح نمود. ساینده‌های کم‌هزینه‌تر، اما سخت‌تر، مانند سنگ‌های آب مصنوعی و طبیعی ژاپنی در دسترس هستند. . این تیزکن های برقی معمولاً در آشپزخانه استفاده می شوند اما توانایی تیز
در آشپزخانه استفاده می شوند اما توانایی تیز کردن تیغه هایی مانند چاقوهای جیبی یا تاکتیکی را دارند. مزیت اصلی استفاده از تیز کن برقی سرعت در بسیاری از مدل ها است که می تواند فرآیند تیز کردن را در یک تا دو دقیقه کامل کند. نقطه ضعف این است که زاویه تیز کردن ثابت است، بنابراین برخی از چاقوهای تخصصی، مانند یک سانتوکو به سبک ژاپنی، ممکن است نیاز به توجه بیشتری برای تیز کردن به زاویه ایده آل داشته باشند. زوایه ها. چاقوهای بسیار تیز در حدود 10 d.ps (درجه در هر طرف) تیز می شوند (که به این معنی است که لبه چاقو دارای
تیز می شوند (که به این معنی است که لبه چاقو دارای زاویه 20 درجه است). به طور کلی، تیغ ها، چاقوهای پوست کنی و چاقوهای فیله گیری باید تیزترین چاقوها با زاویه 12 تا 18 درجه باشند. بیشتر چاقوهای آشپزخانه، مانند چاقوهای چندکاره/برشی، چاقوهای سرآشپز، چاقوهای استخوان گیری، چاقوهای حکاکی، باید با زاویه 15 تا 25 درجه تیز شوند. استثناء چاقوهای سبک ژاپنی هستند که معمولاً بسته به سازنده چاقو با زاویه 14 تا 16 درجه تیز می شوند. چاقوهای سبک ژاپنی از فولاد بسیار سخت تری استفاده می کنند و بنابراین شکننده تر از همتایان سبک
می کنند و بنابراین شکننده تر از همتایان سبک غربی خود هستند. این بدان معنی است که هنگام کار کردن با این چاقوها باید مراقب باشید زیرا مستعد ترک خوردن و شکستن هستند. دسته چاقوهای ورزشی، از جمله چاقوهای جیبی، چاقوهای بقا و چاقوهای شکاری، عملکرد شدیدتری دارند و باید در محدوده زاویه 25 تا 30 درجه تیز شوند. زاویه تیز کمتر به این معنی است که فلز بیشتری برای برش وجود دارد، بنابراین دوام بیشتری را در میدان ایجاد می کند. برای داشتن لبه بسیار بادوام، چاقو ، اسکنه ، چاقوی کششی یا تبر باید با زاویه 30 تا 40 درجه تیز
چاقوی کششی یا تبر باید با زاویه 30 تا 40 درجه تیز شوند تا استحکام بیشتر و ماندگاری طولانی تر تیزی را فراهم کند. لبه های مستقیم. بسیاری از ابزارها دارای لبه برشی هستند که اساساً مستقیم است. چاقو ، اسکنه ، تیغ های لبه مستقیم و قیچی نمونه هایی هستند. تیز کردن لبه مستقیم نسبتاً ساده است و می توان با استفاده از یک دستگاه تیز کن ساده که استفاده از آن بسیار آسان است اما بهترین نتیجه ممکن را به همراه نخواهد داشت و یا با استفاده ماهرانه از سنگ های آسیاب روغن یا آب، چرخ های سنگ زنی، هونس و غیره انجام می شود. برای
چرخ های سنگ زنی، هونس و غیره انجام می شود. برای برخی از کاربردها، لبه ای با مقدار مشخصی از "ناهمواری" قابل قبول یا حتی مطلوب است، زیرا باعث ایجاد یک لبه برش دندانه دار می شود. در کاربردهای دیگر لبه باید تا حد امکان صاف باشد. فولادسازی. تیز کردن لبه های مستقیم (چاقو، اسکنه و غیره) به صورت دستی را می توان به مراحل زیر تقسیم کرد. . سپس لبه را می توان با صیقل دادن لبه با مواد ساینده ریز مانند روژ یا روی یک تکه چرم محکم یا بوم . لبه های دیگر. در جایی که لبه ها صاف نیستند، تکنیک های مختلفی مورد نیاز است. ابزارها
نیستند، تکنیک های مختلفی مورد نیاز است. ابزارها و مهارت‌های ویژه اغلب مورد نیاز است، و تیز کردن اغلب توسط یک متخصص به جای استفاده‌کننده از ابزار بهتر انجام می‌شود. مثالها عبارتند از: به عنوان یک حرفه یا خدمت. تعدادی از تیغه تیزکن ها یک تجارت سیار را اداره می کنند، به مکان های مشتریان خود سفر می کنند، اغلب در وسایل نقلیه مجهز. در کشورهای توسعه یافته کمتر رایج است. هنوز در بسیاری از مناطق جهان بسیار رایج است، صنعتگران ماهر خدمات تیز کردن کنار جاده را برای چاقوها و چاقوهای آشپزخانه، قیچی، و گاهی اوقات تیغه
و چاقوهای آشپزخانه، قیچی، و گاهی اوقات تیغه های دیگر ارائه می دهند. آنها معمولاً یک "گرد" دارند که ممکن است شامل مشاغلی مانند قصابی یا آرایشگری باشد که برخی از آنها، علاوه بر استفاده از خدمات برای ابزار خود، ممکن است به عنوان "عامل" ابزار جمع آوری برای عموم مردم عمل کنند. تیزکن معمولاً یک میز کار سیار مجهز به سنگ سنباده دارد که ممکن است به صورت دستی، با مکانیزم دوچرخه یا موتور الکتریکی کار کند. علاوه بر سنگ زنی درشت، تیزکن ها معمولاً لبه های برش را با سنگ تیزکننده یا می پوشانند، دستگیره های شل را محکم یا
تیزکننده یا می پوشانند، دستگیره های شل را محکم یا جایگزین می کنند و به طور کلی توصیه و کمکی را در مورد بهترین عملکرد ارائه می دهند. برخی نیز چاقو و محصولات مرتبط می فروشند. خدمات مدرن تیز کردن ابزارهای مختلف در ون یا اتوبوس‌هایی سفر می‌کنند که داخل آنها کارگاهی وجود دارد و این امکان را فراهم می‌آورد که لبه‌های ابزارها و وسایل مختلف را سرویس کنند. دو شکل عمده از تیز کردن یا تیزکننده‌ها وجود دارد: یکی برای افرادی که به تیز کردن به عنوان یک سرگرمی می‌پردازند و آن را به کار می‌برند، و دیگری برای نهادهای صنعتی
آن را به کار می‌برند، و دیگری برای نهادهای صنعتی یا هنری که تلاش می‌کنند با سبک‌های مختلف تیز کردن آشنا شوند و نحوه عملکرد آن‌ها را در کاربردهای مختلف یاد بگیرند. منابع. Jonathan Donner (18 August 2006). "Internet use (and non-use) among urban microenterprises in the developing world: an update from India" (PDF). Microsoft Research India. pp. 8–10, 19. Retrieved 28 March 2013. Kristi Wetsch. "Entrepreneurial Skills Building". University of Montana, Rural Institute. Retrieved 28 March 2013. جان پول - صنعتگر
Retrieved 28 March 2013. جان پول - صنعتگر تیز کن و صنعتگر قیچی و کارد و چنگال - http://www . Battlebornbladesharpening.com
جوشکاری اکستروژن یکی از روش‌های جوشکاری ترموپلاست‌ها و مواد کامپوزیتی است که در دهه ۱۹۶۰ به‌عنوان تکامل‌یافته‌ی جوشکاری با گاز داغ توسعه یافت. این فرآیند می‌تواند به‌صورت دستی یا خودکار انجام شود و معمولاً در کاربردهایی با قطعات بزرگ یا ضخیم مورد استفاده قرار می‌گیرد. در این فرآیند از یک سر جوش استفاده می شود که دارای یک نازل برای هوای گرم و یک اکسترودر است که مواد پرکننده را به بیرون هل می دهد. این فرآیند مستلزم گرم کردن سطوح اتصال (فیدینگ) و افزودن مواد پرکننده مذاب یا پلاستیک شده (اکسترودیت) با اکسترود
مذاب یا پلاستیک شده (اکسترودیت) با اکسترود کردن آن از طریق یک قالب (کفش) است. این فرآیند برای اطمینان از اتصال خوب، اکسترود را با فشار اعمال می کند و سپس اجازه می دهد تا قطعه خنک شود. مراحل جوشکاری. مراحل جوشکاری اکستروژن مشابه سایر روش‌های جوشکاری پلاستیک است و شامل موارد زیر می‌شود: پیش‌گرمایش در ابتدای جوش ضروری است که معمولاً با استفاده از نازل هوای گرم انجام می‌شود. مواد پرکننده معمولاً پلیمرهایی هستند که به‌صورت رشته‌های پیچیده‌شده یا گرانول‌های کوچک عرضه می‌شوند. نحوه اتصالات. اکثر اتصالات جوش طراحی
می‌شوند. نحوه اتصالات. اکثر اتصالات جوش طراحی شده‌اند تا در یک پاس انجام شوند، اما صفحات با ضخامت بیش از ۳۰ میلی‌متر نیاز به چندین پاس دارند. طراحی اتصالات شامل موارد زیر است: • اتصالات لب به لب (Butt Joints): شامل شیار V تک یا دوگانه با زاویه ۴۵ تا ۹۰ درجه و فاصله ریشه ۰ تا ۲ میلی‌متر. • اتصالات T: معمولاً دارای یک شیب ۴۵ تا ۶۰ درجه و فاصله ریشه ۰ تا ۲ میلی‌متر هستند. • اتصالات همپوشانی (Overlap Joints): برای مواردی که نیاز به پوشش دو قطعه بر روی یکدیگر است. اتصالات TYK برای لوله‌کشی و جوش‌های گوشه‌ای نیز
اتصالات TYK برای لوله‌کشی و جوش‌های گوشه‌ای نیز قابل اجرا هستند. کاربرد ها. فرآیند جوشکاری اکستروژن برای کاربردهایی که نیاز به جوش سریع قطعات ضخیم دارند، گزینه‌ای جذاب به شمار می‌رود. در مواردی که قطعات دارای هندسه بزرگ هستند و استفاده از روش‌های سنتی مانند جوشکاری صفحه داغ ممکن نیست، این روش گاهی تنها گزینه‌ی مقرون‌به‌صرفه و عملی محسوب می‌شود. از جمله کاربردهای رایج آن می‌توان به ساخت مخازن مخصوص پسماندهای مایع، مواد خورنده و منابع آب اشاره کرد. همچنین در مواردی که نیاز به آب‌بندی وجود دارد، تا زمانی که
مواردی که نیاز به آب‌بندی وجود دارد، تا زمانی که اتصال آب‌بند برقرار باشد، قابل استفاده است. مواد اولیه. جوشکاری اکستروژن بیشترین موفقیت را در جوش دادن انواع مختلف پلی‌الفین‌ها داشته است. این دسته از پلیمرها به دلیل خواص فیزیکی و شیمیایی‌شان به‌خوبی با این روش جوش داده می‌شوند. برخی از رایج‌ترین موادی که با فرآیند جوشکاری اکستروژن جوش داده می‌شوند: تجهیزات. در حالی که انواع مختلفی از تجهیزات جوشکاری اکستروژن وجود دارد، هر سیستم جوشکاری اکستروژن معمولاً شامل سه بخش اصلی است: منبع حرارتی (برای پیش‌گرمایش
سه بخش اصلی است: منبع حرارتی (برای پیش‌گرمایش سطح)، واحد اکستروژن (برای ذوب و تزریق مواد پرکننده)، و کفشک جوشکاری (برای شکل‌دهی و هدایت مواد در محل اتصال). این اجزا با هم کار می‌کنند تا یک اتصال قوی و یکنواخت در مواد ترموپلاستیک ایجاد کنند. اکسترودر. اکسترودر بخشی از سیستم جوشکاری است که مواد پرکننده (اکسترودات) را وارد فرآیند می‌کند. بسته به اینکه این مواد به‌صورت رشته‌ای پیچیده (spooled strand) یا گرانول (pellet) باشند، نحوه‌ی تغذیه متفاوت است. رشته‌ها از طریق لوله‌ای وارد هد جوش و سپس از کفشک خارج
از طریق لوله‌ای وارد هد جوش و سپس از کفشک خارج می‌شوند. گرانول‌ها ابتدا به داخل یک مخزن ریخته شده و با کمک اکسترودر مارپیچی گرم‌شده ذوب شده و از کفشک خارج می‌شوند. استفاده از گرانول تنها در حالت‌های افقی یا تخت ممکن است. منبع حرارت تابشی. در بیشتر کاربردها، منبع گرمایش تابشی معمولاً هوای داغ است که از طریق نازل‌هایی در هد جوش به سطح اتصال دمیده می‌شود. هندسه‌ی نازل‌ها می‌تواند بر اساس نوع اتصال تغییر کند تا گرمایش موضعی یا یکنواخت‌تری فراهم شود. اگرچه نازل‌های عمومی نیز وجود دارد، نازل‌های خاص برای
نازل‌های عمومی نیز وجود دارد، نازل‌های خاص برای بهینه‌سازی گرمایش برخی اتصالات به کار می‌روند. گاهی اوقات، به‌جای هوای داغ، از لامپ‌های هالوژن برای پیش‌گرمایش سطح تماس استفاده می‌شود. کفشک جوشکاری. کفشک جوشکاری قالبی است در انتهای مسیر تغذیه که مواد پرکننده از آن خارج می‌شوند. معمولاً از پلی‌تترافلوئورواتیلن (PTFE) ساخته می‌شود به دلیل خاصیت نچسب بودن آن. شکل و اندازه کفشک بسته به نوع اتصال متفاوت است و شامل نازل‌های هدایت‌کننده‌ای نیز هست که جلوی پخش شدن مواد مذاب در جهت‌های ناخواسته را می‌گیرند.
شدن مواد مذاب در جهت‌های ناخواسته را می‌گیرند. پارامترهای جوشکاری. در فرآیند جوشکاری اکستروژن، پارامترهای مختلفی نقش مهمی دارند و هر یک تأثیر متفاوتی بر کیفیت جوش دارند. برخی از این پارامترها توسط اپراتور کنترل می‌شوند و برخی دیگر از پیش در دستگاه تنظیم می‌شوند. تعادل درست بین این پارامترها برای دستیابی به جوش‌های قوی و با ظاهر مناسب ضروری است. استفاده از اپراتور ماهر یا سیستم‌های خودکار همراه با تنظیمات صحیح، جوش‌هایی یکنواخت و قابل تکرار ایجاد می‌کند. سرعت جوشکاری. سرعت جوشکاری (یا سرعت حرکت) نرخ پیشروی
جوشکاری. سرعت جوشکاری (یا سرعت حرکت) نرخ پیشروی جوش در امتداد اتصال است. در سیستم‌های خودکار، این سرعت پیش از شروع قابل تنظیم است، اما در حالت دستی، به مهارت جوشکار بستگی دارد. سرعت زیاد باعث کم بودن ماده پرکننده و جوش ضعیف می‌شود، و گرمایش ناکافی منجر به چسبندگی بد خواهد شد. در مقابل، سرعت کم باعث تجمع بیش از حد ماده و ایجاد جوش‌های نازیبا یا پلیسه می‌شود که نیاز به حذف دارند. موقعیت سر جوش. موقعیت قرارگیری تفنگ جوشکاری نقش حیاتی در اطمینان از رسوب صحیح ماده پرکننده دارد. در حالت دستی، اپراتور باید دقت
ماده پرکننده دارد. در حالت دستی، اپراتور باید دقت کند که هد جوش به‌درستی به سمت اتصال هدف‌گیری شده باشد. در صورت ناهماهنگی بین تفنگ جوش و محل اتصال، ماده به درستی در محل مورد نظر رسوب نخواهد کرد. برای کمک به هدایت دقیق، کفشک جوش با شکل خاصی متناسب با نوع اتصال طراحی می‌شود تا موقعیت مناسب در طول فرآیند حفظ گردد. دمای اکسترود. دمای ماده‌ی پرکننده (اکسترودات) پیش از آغاز جوشکاری روی دستگاه تنظیم می‌شود. این دما باید به اندازه‌ای بالا باشد که ماده به‌خوبی جریان یابد، اما نه آن‌قدر زیاد که دچار تجزیه‌ی شیمیایی
یابد، اما نه آن‌قدر زیاد که دچار تجزیه‌ی شیمیایی شود. دمای ایده‌آل به نوع پلیمر مورد استفاده بستگی دارد. سرعت جریان هوا و دمای هوا. تحقیقات نشان داده‌اند که نرخ جریان هوا و دمای هوا دو عامل کلیدی در تقویت مقاومت خزشی (creep strength) در جوش‌های ایجادشده با اکستروژن هستند. این عوامل به شکل‌گیری لایه مذاب مناسب روی سطح اتصال کمک می‌کنند. زمانی که ضخامت این لایه به مقدار ایده‌آل برسد، استحکام جوش به‌طور چشم‌گیری افزایش می‌یابد. با این حال، دما و جریان هوای مناسب بسته به نوع پلیمر و همچنین شکل نازل مورد
مناسب بسته به نوع پلیمر و همچنین شکل نازل مورد استفاده متفاوت خواهد بود. نرخ اکستروژن. نرخ اکستروژن نشان‌دهنده میزان ماده‌ای است که در هر لحظه به داخل اتصال تزریق می‌شود. این نرخ باید با دمای اکسترودات و نرخ/دمای جریان هوا در تعادل باشد تا جوشی با کیفیت مطلوب ایجاد شود. مقدار کم ماده منجر به عدم اتصال کامل شده و مقدار زیاد می‌تواند پلیسه یا نقاط تمرکز تنش ایجاد کند که باعث کاهش مقاومت جوش در شرایط بارگذاری دینامیکی و خستگی می‌شود. مزایا و معایب. مزایا. مزیت اصلی جوشکاری اکستروژن، نرخ بالای تزریق ماده
مزیت اصلی جوشکاری اکستروژن، نرخ بالای تزریق ماده پرکننده در اتصال است که زمان چرخه را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهد. در مقایسه با جوشکاری با گاز داغ (Hot Gas Welding)، این روش می‌تواند زمان انجام جوش را تا ۵ تا ۶ برابر سریع‌تر کند، که در کاربردهای صنعتی بسیار مؤثر است. اگر پارامترهای جوشکاری به‌درستی تنظیم شوند، نواحی جوش‌خورده در یک قطعه‌ی پلیمری می‌توانند حتی قوی‌تر از سایر بخش‌ها باشند و به‌عنوان نقطه‌ی ضعف تلقی نشوند. این موضوع نشان‌دهنده‌ی کیفیت بالای اتصالات حاصل از جوشکاری اکستروژن در شرایط ایده‌آل
اتصالات حاصل از جوشکاری اکستروژن در شرایط ایده‌آل است. از آنجا که بسیاری از پارامترهای اصلی جوشکاری در دستگاه از پیش تنظیم می‌شوند، دستیابی به جوش‌هایی با کیفیت بالا و یکنواخت کاملاً امکان‌پذیر است. این قابلیت باعث کاهش خطای انسانی و افزایش قابلیت اطمینان در تولید می‌شود. معایب. در جوشکاری اکستروژن دستی، اپراتور باید مهارت قابل توجهی داشته باشد تا جوش‌های سالم و باکیفیت تولید کند، به‌ویژه در موقعیت‌های دشوار مانند جوشکاری عمودی یا بالای سر. علاوه بر این، وزن بالای دستگاه‌های دستی (گاهی تا ۱۲ کیلوگرم)
وزن بالای دستگاه‌های دستی (گاهی تا ۱۲ کیلوگرم) می‌تواند کار با آن‌ها را خسته‌کننده و دشوار کند.
حافظهٔ تراکنشی نرم‌افزاری (به انگلیسی: Software Transactional Memory یا به‌اختصار STM) یک مکانیزم کنترل همروندی در علوم رایانه است که مشابه تراکنش‌های پایگاه داده برای کنترل دسترسی به حافظهٔ مشترک در محاسبات هم‌زمان به کار می‌رود. این روش جایگزینی برای همگام‌سازی مبتنی بر قفل است و در نرم‌افزار پیاده‌سازی می‌شود، نه در سخت‌افزار. در این زمینه، "تراکنش" به قطعه‌ای از کد اطلاق می‌شود که مجموعه‌ای از خواندن‌ها و نوشتن‌ها را روی حافظهٔ مشترک انجام می‌دهد. این عملیات به‌طور منطقی در یک لحظهٔ واحد رخ می‌دهند؛
عملیات به‌طور منطقی در یک لحظهٔ واحد رخ می‌دهند؛ حالت‌های میانی برای سایر تراکنش‌ها (که با موفقیت انجام می‌شوند) قابل مشاهده نیستند. ایدهٔ پشتیبانی سخت‌افزاری از تراکنش‌ها نخستین‌بار در مقاله‌ای از تام نایت در سال ۱۹۸۶ ارائه شد. این مفهوم توسط موریس هرلیهی و جی. الیوت بی. ماس رواج یافت. در سال ۱۹۹۵، نیر شاویت و دن تویتو این مفهوم را به حافظهٔ تراکنشی صرفاً نرم‌افزاری (STM) گسترش دادند. از سال ۲۰۰۵، STM به موضوعی مهم در پژوهش‌های دانشگاهی تبدیل شده و پشتیبانی عملی از آن نیز رو به افزایش است. عملکرد. برخلاف
عملی از آن نیز رو به افزایش است. عملکرد. برخلاف تکنیک‌های قفل‌گذاری که در بیشتر برنامه‌های چندریسمانی مدرن به کار می‌رود، STM اغلب رویکردی خوش‌بینانه دارد: یک ریسمان (thread) تغییرات خود را روی حافظهٔ مشترک بدون توجه به آن‌چه سایر ریسمان‌ها انجام می‌دهند، اعمال می‌کند و همهٔ خواندن‌ها و نوشتن‌ها را در یک گزارش (log) ثبت می‌کند. در پایان تراکنش، خواننده بررسی می‌کند که آیا تغییرات دیگری از سوی ریسمان‌های دیگر بر نواحی دسترسی‌یافته وجود داشته یا نه. اگر بررسی موفق باشد، تغییرات نهایی شده و تراکنش اصطلاحاً
موفق باشد، تغییرات نهایی شده و تراکنش اصطلاحاً commit می‌شود. در غیر این صورت، تراکنش abort می‌شود و همهٔ تغییرات آن به حالت قبل بازگردانده می‌شود. مزیت این رویکرد خوش‌بینانه افزایش هم‌زمانی است: هیچ ریسمانی نیاز به صبر برای دسترسی به یک منبع ندارد و ریسمان‌های مختلف می‌توانند به‌صورت هم‌زمان بخش‌های جداگانه‌ای از ساختار داده را تغییر دهند. با این حال، در عمل، STM در مقایسه با سیستم‌های قفل‌گذاری دقیق در تعداد کم پردازنده‌ها (۱ تا ۴) ممکن است کندتر باشد، زیرا ثبت گزارش و انجام عملیات نهایی‌سازی زمان‌بر
زیرا ثبت گزارش و انجام عملیات نهایی‌سازی زمان‌بر است. با این وجود، حتی در این حالت عملکرد معمولاً بیش از دو برابر کندتر نمی‌شود. بسیاری از طرفداران STM معتقدند این هزینه در برابر مزایای مفهومی آن ارزش دارد. پیچیدگی زمانی و فضایی بدترین حالت برای n تراکنش هم‌زمان برابر O(n) است. با این حال، پیاده‌سازی‌های خاص می‌توانند با جلوگیری زودهنگام از تراکنش‌های ناکام، سربار را کاهش دهند. مزایا و معایب مفهومی. STM علاوه‌بر مزایای عملکردی، درک مفهومی برنامه‌های چندریسمانی را ساده‌تر می‌کند و نگه‌داری برنامه‌ها را
را ساده‌تر می‌کند و نگه‌داری برنامه‌ها را آسان‌تر می‌سازد، زیرا با انتزاع‌های سطح‌بالا مانند اشیا و ماژول‌ها سازگار است. در مقابل، برنامه‌نویسی مبتنی بر قفل‌گذاری با چالش‌های زیر روبرو است: در مقابل، مفهوم تراکنش حافظه بسیار ساده‌تر است، زیرا هر تراکنش را می‌توان به عنوان یک محاسبهٔ تک‌ریسمانی در نظر گرفت. مدیریت بن‌بست و گرسنگی یا به‌کلی حذف می‌شود یا به مدیر تراکنش واگذار می‌شود. وارونگی اولویت همچنان ممکن است، اما تراکنش‌های با اولویت بالا می‌توانند تراکنش‌های پایین‌تر را لغو کنند. با این حال، نیاز به
پایین‌تر را لغو کنند. با این حال، نیاز به بازاجرای تراکنش‌ها، رفتار آن‌ها را محدود می‌کند. همهٔ عملیات داخل تراکنش باید idempotent باشند، یعنی در صورت تکرار چندباره همان نتیجه را بدهند. همچنین، عملیات دارای اثرات جانبی (مثل ورودی/خروجی) باید در صورت لغو تراکنش قابل بازگردانی باشند. برای حل این مشکل، معمولاً بافرهایی برای جمع‌آوری عملیات غیرقابل بازگشت استفاده می‌شوند و این عملیات پس از موفقیت تراکنش اجرا می‌شوند. در زبان هسکل، این محدودیت در زمان کامپایل و توسط سامانهٔ نوع‌ها enforced می‌شود. عملیات های
و توسط سامانهٔ نوع‌ها enforced می‌شود. عملیات های ترکیبی. در سال ۲۰۰۵، تیم هریس، سایمون مارلو، سایمون پیتون جونز و موریس هرلیهی یک سامانهٔ STM مبتنی بر هسکل هم‌زمان معرفی کردند که اجازه می‌دهد عملیات اتمی دلخواه را به عملیات اتمی بزرگ‌تر ترکیب کرد؛ قابلیتی که در برنامه‌نویسی مبتنی بر قفل ممکن نیست. نویسندگان مقاله توضیح می‌دهند که در برنامه‌های مبتنی بر قفل، عملیات صحیح ممکن است در ترکیب با دیگر عملیات ناکارآمد یا نادرست عمل کنند. برای مثال، فرض کنید می‌خواهیم یک عنصر را از جدول درهم‌سازی t1 حذف و در t2
یک عنصر را از جدول درهم‌سازی t1 حذف و در t2 وارد کنیم، بدون آن‌که حالت میانی (که در آن عنصر در هیچ‌یک از جدول‌ها وجود ندارد) قابل مشاهده باشد. مگر آن‌که پیاده‌ساز جدول چنین سناریویی را پیش‌بینی کرده باشد، راهی برای تحقق آن نیست. اما در STM چنین ترکیبی به‌راحتی ممکن است. در سامانهٔ حافظهٔ تراکنشی نرم‌افزاری (STM)، ترکیب عملیات به‌صورت اتمی با قرار دادن آن‌ها در یک تراکنش امکان‌پذیر است. چالش اصلی، ناآگاهی کد فراخوان از زمان مناسب برای بازاجرای تراکنش ناموفق است. برای حل این مسئله، سازوکار «retry» پیشنهاد
است. برای حل این مسئله، سازوکار «retry» پیشنهاد شده که با بررسی لاگ تراکنش، تشخیص می‌دهد چه زمانی داده‌ای تغییر کرده و تراکنش باید دوباره اجرا شود. همچنین تابعی به نام codice_1 معرفی شده که اجرای چند تراکنش جایگزین را امکان‌پذیر می‌کند و در صورت شکست همه، آن‌ها را پس از تغییر مرتبطی مجدداً امتحان می‌کند. این قابلیت، مانند فراخوانی codice_2 در POSIX، امکان انتظار همزمان بر چند رویداد را فراهم می‌سازد و واسط‌های برنامه‌نویسی را ساده‌تر می‌کند. این رویکرد در کامپایلر گلاسگو برای هسکل (GHC) پیاده‌سازی شده است.
گلاسگو برای هسکل (GHC) پیاده‌سازی شده است. پشتیبانی زبان پیشنهادی. سادگی مفهومی STMها (حافظه تراکنشی نرم‌افزاری) باعث می‌شود بتوان آن‌ها را با استفاده از نگارش‌های نسبتاً ساده‌ی زبان‌های برنامه‌نویسی در اختیار برنامه‌نویس قرار داد. تیم هریس و کایر فریزر در مقاله‌ی خود با عنوان "پشتیبانی زبانی برای تراکنش‌های سبک‌وزن"، ایده‌ی استفاده از ساختار کلاسیک "ناحیه بحرانی شرطی (CCR)" را برای نمایش تراکنش‌ها مطرح کردند. در ساده‌ترین حالت، این ساختار چیزی نیست جز یک "بلوک اتمی"، یعنی یک بخش از کد که از نظر منطقی، در
اتمی"، یعنی یک بخش از کد که از نظر منطقی، در یک لحظه‌ی منفرد اجرا می‌شود: atomic { newNode-&gt;prev = node; newNode-&gt;next = node-&gt;next; node-&gt;next-&gt;prev = newNode; node-&gt;next = newNode; وقتی که اجرای بلوک به پایان می‌رسد، تراکنش در صورت امکان "تأیید (commit)" می‌شود؛ وگرنه، "باطل (abort)" شده و مجدداً تلاش می‌شود. (این صرفاً یک مثال مفهومی است و کد کاملی نیست. مثلاً اگر در حین تراکنش گره‌ی codice_3 از لیست حذف شود، این کد به‌درستی کار نخواهد کرد.) CCRها همچنین از "شرط محافظ" (guard
نخواهد کرد.) CCRها همچنین از "شرط محافظ" (guard condition) پشتیبانی می‌کنند که امکان می‌دهد تراکنش تا زمانی که کاری برای انجام دادن نداشته باشد منتظر بماند: atomic (queueSize &gt; 0) { remove item from queue and use it اگر این شرط برقرار نباشد، مدیر تراکنش منتظر می‌ماند تا یک تراکنش دیگر تغییری در شرط ایجاد کند و پس از آن، دوباره تلاش کند. این جداسازیِ ضعیف بین تولیدکننده‌ها و مصرف‌کننده‌ها باعث افزایش "ماژولار بودن" در مقایسه با سیگنال‌دهی صریح بین نخ‌ها (threads) می‌شود. در مقاله‌ی "تراکنش‌های حافظه‌ای
(threads) می‌شود. در مقاله‌ی "تراکنش‌های حافظه‌ای ترکیب‌پذیر (Composable Memory Transactions)"، این مفهوم با معرفی دستور codice_4 یک گام فراتر رفت. این دستور می‌تواند در هر لحظه، تراکنش را باطل کرده و منتظر بماند تا یکی از مقادیری که قبلاً در طول تراکنش خوانده شده تغییر کند، سپس تراکنش دوباره اجرا می‌شود. برای مثال: atomic { if (queueSize &gt; 0) { remove item from queue and use it } else { retry این توانایی برای بازآزمایی (retry) به‌صورت پویا و در میانه‌ی تراکنش، مدل برنامه‌نویسی را ساده‌تر می‌سازد و
تراکنش، مدل برنامه‌نویسی را ساده‌تر می‌سازد و امکان‌های جدیدی را فراهم می‌آورد. یکی از مسائل مهم، نحوه‌ی رفتار استثناها (exceptions) هنگام خروج از تراکنش‌هاست. در مقاله‌ی "Composable Memory Transactions"، نویسندگان تصمیم گرفتند که خروج استثنا از تراکنش باعث "باطل شدن" آن شود، چرا که در زبان Haskell همزمان (Concurrent Haskell)، استثناها معمولاً نشان‌دهنده‌ی خطاهای غیرمنتظره هستند. با این حال، استثنا می‌تواند اطلاعاتی که در طول تراکنش تخصیص داده شده یا خوانده شده را برای اهداف عیب‌یابی حفظ کند. البته، آن‌ها
شده را برای اهداف عیب‌یابی حفظ کند. البته، آن‌ها تأکید می‌کنند که در دیگر محیط‌ها ممکن است تصمیمات طراحی متفاوتی نیز منطقی باشند. قفل گذاری تراکنشی. STM (حافظه تراکنشی نرم‌افزاری) می‌تواند به‌صورت یک الگوریتم بدون قفل ("lock-free") پیاده‌سازی شود یا از قفل‌گذاری استفاده کند. دو نوع طرح قفل‌گذاری وجود دارد: ۱. قفل‌گذاری در زمان مواجهه (Encounter-time locking) که توسط "Ennals، Saha" و "Harris" معرفی شده است: در این روش، هنگام نوشتن در حافظه، ابتدا برای مکان مورد نظر یک قفل موقت گرفته می‌شود، سپس مقدار جدید
مورد نظر یک قفل موقت گرفته می‌شود، سپس مقدار جدید مستقیماً نوشته می‌شود و در لاگ بازگردانی ("undo log") ثبت می‌گردد. ۲. قفل‌گذاری در زمان تعهد (Commit-time locking): در این روش، مکان‌های حافظه فقط در "مرحله‌ی commit" قفل می‌شوند. یکی از طرح‌های مبتنی بر commit-time به نام Transactional Locking II که توسط "Dice، Shalev" و "Shavit" پیاده‌سازی شده، از "ساعت نسخه‌ی سراسری (global version clock)" استفاده می‌کند. در این روش، هر تراکنش با خواندن مقدار فعلی این ساعت آغاز می‌شود و آن را به‌عنوان نسخه‌ی خوانده‌شده
آغاز می‌شود و آن را به‌عنوان نسخه‌ی خوانده‌شده ("read-version") ذخیره می‌نماید. سپس، در هر عملیات خواندن یا نوشتن، نسخه‌ی مکان حافظه موردنظر با نسخه‌ی خوانده‌شده مقایسه می‌شود؛ و اگر نسخه‌ی آن بیشتر باشد، تراکنش باطل می‌شود. این کار تضمین می‌کند که کد در یک "عکس‌لحظه‌ی سازگار" از حافظه اجرا می‌شود. در مرحله‌ی commit، تمام مکان‌هایی که قرار است نوشته شوند، قفل می‌گردند و نسخه‌های تمام مکان‌های خوانده‌شده و نوشته‌شده دوباره بررسی می‌شوند. در نهایت، ساعت نسخه‌ی سراسری افزایش می‌یابد، مقادیر جدید از لاگ به
سراسری افزایش می‌یابد، مقادیر جدید از لاگ به حافظه بازنویسی شده و با نسخه‌ی جدید مهر زده می‌شوند مسائل مربوط به پیاده‌سازی. یکی از مشکلات پیاده‌سازی حافظه تراکنشی نرم‌افزاری (STM) با استفاده از خواندن خوش‌بینانه (optimistic reading) این است که ممکن است یک تراکنش ناقص، وضعیت ناهماهنگی را بخواند؛ یعنی ترکیبی از مقادیر قدیمی و جدید که توسط یک تراکنش دیگر نوشته شده‌اند. چنین تراکنشی در صورت تلاش برای commit، قطعاً باطل خواهد شد، بنابراین این موضوع، شرط سازگاری‌ای را که توسط سیستم تراکنشی اعمال می‌شود، نقض
را که توسط سیستم تراکنشی اعمال می‌شود، نقض نمی‌کند. اما با این حال، این وضعیت "موقتاً" ناسازگار ممکن است باعث شود که تراکنش دچار یک خطای کشنده مانند "segmentation fault" (دسترسی غیرمجاز به حافظه) شود، یا حتی وارد یک حلقه‌ی بی‌پایان گردد؛ مانند مثال ساختگی زیر که در شکل ۴ مقاله‌ی "Language Support for Lightweight Transactions" آمده است: با فرض اینکه مقدار اولیه‌ی codice_5 باشد، هیچ‌یک از تراکنش‌های بالا این نامساوی را تغییر نمی‌دهند. اما ممکن است تراکنش A، مقدار codice_6 را پس از به‌روزرسانی آن توسط تراکنش
codice_6 را پس از به‌روزرسانی آن توسط تراکنش B بخواند، اما مقدار codice_7 را پیش از به‌روزرسانی آن توسط همان تراکنش B بخواند. این وضعیت می‌تواند باعث شود که تراکنش A وارد یک حلقه‌ی بی‌پایان شود. استراتژی رایج برای مقابله با این وضعیت، گرفتن خطاهای کشنده (fatal exceptions) و ابطال تراکنش‌هایی است که معتبر نیستند. یکی از راه‌های برخورد با چنین مشکلاتی این است که تراکنش‌هایی را که عملیات غیرمجاز انجام می‌دهند یا به پایان نمی‌رسند، شناسایی کرده و آن‌ها را به‌طور تمیز (cleanly) ابطال کنیم؛ راهکار دیگر، استفاده
تمیز (cleanly) ابطال کنیم؛ راهکار دیگر، استفاده از طرح قفل‌گذاری تراکنشی (transactional locking scheme) است.
نیروگاه بادی خواف نام مزرعه تولید برق با استفاده از انرژی باد در ایران می‌باشد، که فاز نخست آن در سال ۱۴۰۲ در ۲۰ کیلومتری شهر خواف در استان خراسان رضوی راه‌اندازی گردید. در حال حاضر این مزرعه مجهز به ۴ عدد توربین ۲٫۵ مگاواتی است که توان تولید مجموعاً ۱۰ مگاوات برق را دارا بوده که در فاز دوم با افزایش تعداد توربین‌ها به ۳۰ عدد توان تولید نیروگاه به ۷۵ مگاوات و نهایتاً در فاز سوم با تعداد کل ۴۰ عدد توربین باد ۲٫۵ مگاواتی توان تولید نیروگاه به ۱۰۰ مگاوات برق خواهد رسید. ویژگی‌ها. این نیروگاه شامل ۴۰ واحد