payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ملی بازیافت و جمع‌آوری بسته‌بندی‌های سلولزی (COMIECO) مدیریت می‌شود. این کنسرسیوم در سال ۱۹۸۵ به عنوان یک نهاد خصوصی توسط گروهی از شرکت‌های فعال در صنعت کاغذ با هدف ترویج مفهوم «بسته‌بندی سازگار با محیط زیست» تأسیس شد و از سال ۱۹۹۷، مطابق D.lgs. 22/1997، به عنوان کنسرسیوم ملی برای بازیافت این ماده شناخته شد و در سیستم بسته‌بندی جای گرفت. از سال ۲۰۰۳، جمع‌آوری تفکیک‌شده کاغذ و کارتن شامل بسته‌بندی‌های چندلایه با غالبیت کاغذ (مانند کارتن‌های نوشیدنی تتراپک و برخی کیسه‌های مواد غذایی که حداقل ۶۰٪ محتوای آن‌ها
کیسه‌های مواد غذایی که حداقل ۶۰٪ محتوای آن‌ها کاغذی باشد) نیز شد، زیرا این مواد در کارخانه‌های مدرن قابل بازیافت هستند. در سال ۲۰۲۳، جمع‌آوری تفکیک‌شده زباله‌های سلولزی در سطح ملی به ۳٫۷ میلیون تن رسید. بسته‌بندی‌ها و کارتن‌های نوشیدنی. این بسته‌بندی‌ها در ابتدا به دلیل ترکیب چند ماده‌ای (کاغذ، پلی‌اتیلن و آلومینیوم) و دشواری در بازیافت، جزو زباله‌های غیرقابل تفکیک محسوب می‌شدند، اما با توافقی با کنسرسیوم ملی توسعه جمع‌آوری و بازیافت بسته‌بندی‌های سلولزی، از سال ۲۰۰۳ جمع‌آوری تفکیک‌شده کاغذ و کارتن در
از سال ۲۰۰۳ جمع‌آوری تفکیک‌شده کاغذ و کارتن در ایتالیا به تدریج شامل کارتن‌های نوشیدنی نیز شد (۷۴٪ از بسته‌بندی‌های کاغذی). این بسته‌بندی‌ها معمولاً همراه با کاغذ یا کارتن جمع‌آوری می‌شوند و در موارد نادر همراه با «چند ماده‌ای» (پلاستیک، آلومینیوم، شیشه و غیره) قرار می‌گیرند. کارتن‌های نوشیدنی در یک کارخانه بازیافت کاغذ جدا شده و بازیافت می‌شوند. با یکنواختی مواد ورودی، کاغذ جدید عمدتاً برای استفاده گرافیکی تولید می‌شود که از بسته‌بندی‌های نوشیدنی بازیافت شده است. این کاغذ می‌تواند دو نوع باشد: "کارتالاته"
است. این کاغذ می‌تواند دو نوع باشد: "کارتالاته" به رنگ سفید-کرم و "کارتافرِتا" به رنگ آوانا. در این کارخانه، بر خلاف سایر کارخانه‌هایی که کارت‌های نوشیدنی جمع‌آوری‌شده را بازیافت می‌کنند، امکان بازیابی بخش پلی‌اتیلن و آلومینیوم نیز وجود دارد و با تولید مادهٔ پلاستیکی ثانویه‌ای به نام "اکوآلن"، می‌توان آن را در زمینه قالب‌گیری پلاستیک استفاده کرد. پلاستیک. قانون ۴۷۵/۱۹۸۸، کنسرسیوم ریپلاستیک را تأسیس کرد که به‌طور ویژه به جمع‌آوری و بازیافت پلاستیک مایعات (بطری‌ها و بطریچه‌ها) می‌پرداخت و در سال ۱۹۹۷، مطابق
و بطریچه‌ها) می‌پرداخت و در سال ۱۹۹۷، مطابق D.lgs. 22/1997، جای خود را به "کنسرسیوم ملی جمع‌آوری، بازیافت و بازیابی بسته‌بندی‌های پلاستیکی" (COREPLA) داد که بخشی از سیستم ملی بسته‌بندی است. در سال ۲۰۰۱، COREPLA جمع‌آوری تفکیک‌شده و بازیافت تمام بسته‌بندی‌های پلاستیکی را گسترش داد. در سال ۲۰۲۳، کورپلا تعداد ۱٫۰۴۱٫۹۷۱ تن بسته‌بندی پلاستیکی را در سراسر کشور به بازیافت رساند، از مجموع ۱٫۸۷۲٫۶۷۲ تن بسته‌بندی پلاستیکی واردشده به مصرف. علاوه بر این، ۵۱۶٫۲۵۳ تن مواد ترکیبی عمدتاً به بازیابی انرژی هدایت شد، شامل
ترکیبی عمدتاً به بازیابی انرژی هدایت شد، شامل بسته‌بندی‌های پلاستیکی سخت بازیافت‌ناپذیر و زباله‌های اشتباه‌آمیز جمع‌آوری‌شده در میان بسته‌بندی‌های پلاستیکی. مهم است که تنها بسته‌بندی‌ها در جمع‌آوری تفکیک‌شده پلاستیک قرار گیرند و سایر اشیاء پلاستیکی باید در زباله‌های غیرقابل تفکیک (اگر کوچک هستند) یا مراکز بازیافت (اگر بزرگ و حجیم هستند) قرار داده شوند. در برخی از شهرداری‌ها، در مرکز بازیافت، محفظه‌ای ویژه برای مواد پلاستیکی سخت حجیم وجود دارد. شیشه. جمع‌آوری تفکیک‌شده و بازیافت شیشه برای اولین بار با قانون
تفکیک‌شده و بازیافت شیشه برای اولین بار با قانون ۴۷۵/۱۹۸۸ وضع شد و از سال ۱۹۹۷ در ایتالیا توسط "کنسرسیوم بازیافت شیشه" (COREVE) مدیریت می‌شود، که مطابق D.lgs. 22/1997 تأسیس شده است. در سال ۲۰۲۳، در سطح ملی، ۲٫۰۴۵٫۷۶۸ تن بسته‌بندی شیشه‌ای (بطری‌ها و شیشه‌بانک‌ها) بازیافت شد که معادل ۷۷٫۴٪ از مصرف واردشده است، و این باعث صرفه‌جویی در ۳٫۹ میلیون تن مواد اولیه و ۴۱۴ میلیون مترمکعب گاز، همچنین کاهش انتشار CO2 به میزان ۲٫۴ میلیون تن شد، در مقایسه با تولید این مقدار شیشه از مواد اولیه تازه. در جمع‌آوری شیشه، تنها
شیشه از مواد اولیه تازه. در جمع‌آوری شیشه، تنها بسته‌بندی‌ها (بطری‌ها، شیشه‌بانک‌ها و غیره) باید قرار گیرند، زیرا سایر اشیاء شیشه‌ای (لیوان‌ها، ظروف فر، وسایل تزئینی، آینه‌ها، شیشه پنجره‌ها، لامپ‌ها و غیره) ممکن است حاوی مواد خارجی (مانند سرب) باشند یا نقطه ذوب بالاتری داشته باشند و کیفیت شیشه بازیافت‌شده جدید را کاهش دهند؛ بنابراین این مواد باید در زباله‌های غیرقابل تفکیک یا جزایر بازیافت قرار داده شوند. چوب و چوب پنبه. از سال ۱۹۹۷ در ایتالیا جمع‌آوری تفکیک‌شده و بازیافت چوب توسط "کنسرسیوم ملی جمع‌آوری،
و بازیافت چوب توسط "کنسرسیوم ملی جمع‌آوری، بازیابی و بازیافت بسته‌بندی‌های چوبی" مدیریت می‌شود که مطابق D.lgs. 22/1997 و در چارچوب سیستم کنسرسیوم ملی بسته‌بندی‌ها تأسیس شده است. در سال ۲۰۲۳، امکان بازیافت ۱٫۶۴۱٫۹۳۸ تن چوب و بازگردانی ۹۰۹٫۲۱۰ تن بسته‌بندی چوبی (پالت‌ها) به مصرف را فراهم کرد که موجب صرفه‌جویی ۱٫۸ میلیون تن CO2 شد. معمولاً زباله‌های چوبی (به‌ویژه جعبه‌ها و پالت‌ها) به مراکز جمع‌آوری تحویل داده می‌شوند یا از فعالیت‌های تجاری جمع‌آوری می‌شوند. همچنین نقاط جمع‌آوری برای درپوش‌های چوب‌پنبه وجود
همچنین نقاط جمع‌آوری برای درپوش‌های چوب‌پنبه وجود دارد که برای بازیافت چوب‌پنبه در نظر گرفته شده‌اند. ضایعات نساجی. از ۱ ژانویه ۲۰۲۲، همه شهرداری‌های ایتالیا موظف به راه‌اندازی جمع‌آوری تفکیک‌شده برای ضایعات نساجی هستند (که پیش از آن در بسیاری از شهرها انجام می‌شد)، که این الزام ۳ سال قبل از الزام اتحادیه اروپا از ۱ ژانویه ۲۰۲۵ اعمال شد. در سال ۲۰۲۳ در ایتالیا، ۱۷۱٫۶۰۰ تن ضایعات نساجی جمع‌آوری شد که نسبت به ۱۶۰٫۳۰۰ تن در ۲۰۲۲ و ۱۵۴٫۲۰۰ تن در ۲۰۲۱ (قبل از الزام) افزایش داشته است. جمع‌آوری ضایعات نساجی شامل
افزایش داشته است. جمع‌آوری ضایعات نساجی شامل لباس‌های قابل استفاده مجدد و همچنین لباس‌های پاره و پارچه‌ها (در صورت تمیز بودن، در غیر این صورت در زباله‌های غیرقابل تفکیک) می‌شود که می‌توانند برای بازیابی ماده مورد استفاده قرار گیرند. ضایعات آلی. بخش عمده‌ای از زباله‌های شهری شامل بخش آلی قابل تجزیه (مانند باقی‌مانده‌های غذایی، زباله‌های باغ و باغچه، دستمال‌های استفاده‌شده، کیسه‌ها و ظروف کمپوست‌پذیر، اشیاء کوچک چوبی و غیره) است که معمولاً جداگانه جمع‌آوری می‌شوند زیرا برای تولید کمپوست و بیومتان قابل
می‌شوند زیرا برای تولید کمپوست و بیومتان قابل استفاده‌اند و همچنین مناسب دفن در زباله‌دان یا بازیابی انرژی نیستند. جمع‌آوری تفکیک‌شده ضایعات غذایی و سبز (مانند بقایای باغ یا باغچه)، که در بسیاری از مناطق سال‌هاست انجام می‌شود، از ۱ ژانویه ۲۰۲۲ به صورت ملی اجباری شد، که ۲ سال زودتر از الزام اتحادیه اروپا از ۱ ژانویه ۲۰۲۴ است. با این حال، در سال ۲۰۲۲، ۶۷۵ شهرداری ایتالیا (جمعیت حدود ۹۰۰٬۰۰۰ نفر) این الزام را رعایت نکردند. جمع‌آوری و کمپوست کردن بخش آلی زباله‌های شهری در سطح ملی توسط "کنسرسیوم ایتالیایی
شهری در سطح ملی توسط "کنسرسیوم ایتالیایی کمپوسترها" (CIC) مدیریت می‌شود؛ سازمانی غیرانتفاعی که هدف آن ترویج و ارزش‌گذاری فعالیت‌های بازیافت بخش آلی زباله‌ها و تولید کمپوست و بیومتان است. زباله‌های تجهیزات الکتریکی و الکترونیکی (RAEE). جمع‌آوری تفکیک‌شده زباله‌های تجهیزات الکتریکی و الکترونیکی (RAEE) اهمیت دارد زیرا امکان بازیابی مواد اولیه ارزشمند، به ویژه فلزات و پلاستیک‌ها را فراهم می‌کند و از آلوده شدن محیط‌زیست توسط مواد خطرناک موجود در برخی تجهیزات قدیمی (مانند کلروفلوئوروکربن‌ها، پلی کلروبایفنیل‌ها
(مانند کلروفلوئوروکربن‌ها، پلی کلروبایفنیل‌ها یا آزبست، جیوه در لامپ فلورسنت، یا لیتیوم، سرب و کادمیوم در برخی باتری‌ها) جلوگیری می‌کند. به همین دلیل، D.lgs. 151/2005، مطابق با دستورالعمل‌های اروپایی ۲۰۰۲/۹۵/CE، ۲۰۰۲/۹۶/CE و ۲۰۰۳/۱۰۸/CE، جمع‌آوری تفکیک‌شده این نوع زباله‌ها را برقرار کرده است. شهروندان می‌توانند RAEE را به روش‌های زیر تحویل دهند: جمع‌آوری و بازیافت RAEE در سطح ملی توسط کنسرسیوم "مرکز هماهنگی RAEE" (CDC RAEE) مدیریت می‌شود که در سال ۲۰۲۳، ۵۱۰٫۷۰۸ تن RAEE را در ۱۰۷۱ تأسیسهٔ مجاز مدیریت کرده
تن RAEE را در ۱۰۷۱ تأسیسهٔ مجاز مدیریت کرده است. باتری‌ها. جمع‌آوری تفکیک‌شدهٔ باتری‌ها از هر نوع (از باتری خودرو تا باتری‌های قلمی یا دکمه‌ای برای استفاده خانگی) بسیار مهم است، زیرا این باتری‌ها در صورت دفع نادرست حاوی مواد خطرناک برای محیط‌زیست و سلامت هستند. علاوه بر این، سرب که عمدتاً در باتری‌های خودرو یافت می‌شود، علاوه بر سمیت، قابلیت بازیافت نیز دارد. قانون ۴۷۵/۱۹۸۸ برای اولین بار جمع‌آوری تفکیک‌شدهٔ باتری‌های سربی را الزامی کرد و برای این منظور "کنسرسیوم اجباری باتری‌های سربی مستعمل و ضایعات حاوی
اجباری باتری‌های سربی مستعمل و ضایعات حاوی سرب" را تأسیس نمود. در حال حاضر، جمع‌آوری همهٔ انواع باتری‌ها و ذخیره‌کننده‌ها توسط کنسرسیوم‌های مختلف که برای این منظور تشکیل شده‌اند، مطابق D.lgs. 188/2008 که دستورالعمل اروپایی ۲۰۰۶/۶۶/CE دربارهٔ باتری‌ها، ذخیره‌کننده‌ها و ضایعات مربوطه را اجرا می‌کند، مدیریت می‌شود. این دستورالعمل جایگزین دستورالعمل قبلی ۹۱/۱۵۷/CEE شده است. در بسیاری از فروشگاه‌ها و مکان‌های عمومی، مخازنی برای تحویل باتری‌های کوچک وجود دارد، در حالی که باتری‌های بزرگ مانند باتری خودرو و
در حالی که باتری‌های بزرگ مانند باتری خودرو و موتورسیکلت باید به مراکز جمع‌آوری تحویل داده شوند. داروها. پخش داروها در محیط‌زیست می‌تواند اثرات منفی داشته باشد، زیرا اغلب در زمان کوتاه تجزیه زیستی نمی‌شوند و در صورت داروهای حاوی آنتی‌بیوتیک یا هورمون، ممکن است مقاومت باکتری‌ها در برابر داروهای ضد میکروبی افزایش یابد، سیستم‌های اندوکرین انسان و حیوانات مختل شود و حساسیت‌هایی به ویژه در کودکان و سالمندان ایجاد گردد. به همین دلیل، داروهای منقضی یا غیرقابل استفاده نباید در زباله‌های غیرقابل تفکیک، زباله‌های
نباید در زباله‌های غیرقابل تفکیک، زباله‌های آلی یا فاضلاب دور ریخته شوند، بلکه باید در مخازن مخصوص که معمولاً در نزدیکی داروخانه‌ها یا مراکز جمع‌آوری قرار دارند، تحویل داده شوند. در این مخازن هرگز نباید بسته‌بندی خارجی، برگه‌های راهنما و ظروف خالی قرار داده شوند، زیرا این موارد باید بر اساس جنس تفکیک شوند.
جیووانی فرانچسکو جوزپه مالفاتّی, که به نام‌های جیان فرانچسکو یا جیانفرانچسکو نیز شناخته می‌شود (۲۶ سپتامبر ۱۷۳۱ – ۹ اکتبر ۱۸۰۷)، ریاضیدان ایتالیایی بود. او بیشتر به دلیل مطرح کردن مسئله مالفاتّی شناخته شده است و همچنین نخستین ریاضیدانی بود که با استفاده از یک حل‌کننده درجه شش، معادله درجه پنج را «حل» کرد. زندگی‌نامه. جیان فرانچسکو مالفاتّی در آلا, ترنتینو, امپراتوری مقدس روم به دنیا آمد. او در دانشگاه بولونیا تحصیل کرد و از شاگردان ویچنزو ریچاتی, لائورا باسی, ف. م. زانوتی و گابریله مانفردی بود. او در سال
ف. م. زانوتی و گابریله مانفردی بود. او در سال ۱۷۵۴ به فرارا نقل مکان کرد و در سال ۱۷۷۱، زمانی که دانشگاه دوباره تأسیس شد، استاد دانشگاه فرارا شد. در سال ۱۷۸۲ یکی از بنیان‌گذاران "انجمن علوم ایتالیا" بود، که توسط آنتونیو ماریا لورگنا تأسیس شد و بعدها به آکادمی ملی علوم (چهارده‌تایی) تبدیل شد. پس از حمله ناپلئون به ایتالیا، مالفاتّی با بی‌میلی با فرانسوی‌ها همکاری کرد. زمانی که ارتش اتریش-روسی فرارا را اشغال کرد، از سمت دانشگاهی خود برکنار شد. پس از نبرد مارنگو، دوباره به موقعیت‌های خود بازگردانده شد.
مارنگو، دوباره به موقعیت‌های خود بازگردانده شد. مالفاتّی در ۹ اکتبر ۱۸۰۷ در فرارا درگذشت و ۷۶ ساله بود. دستاوردها در ریاضیات. در سال ۱۸۰۳، مالفاتّی مسئلهٔ استخراج سه ستون دایره‌ای شکل از یک بلوک مثلثی مرمر را مطرح کرد، به گونه‌ای که بیشترین میزان مرمر مورد استفاده قرار گیرد، و حدس زد که سه دایرهٔ لمسی متقابل که داخل مثلث قرار می‌گیرند، بهترین راه‌حل را ارائه می‌دهند. این دایره‌های لمسی اکنون به نام دایره‌های مالفاتّی شناخته می‌شوند، هرچند ریاضیدان ژاپنی آجیما ناونو و هموطن مالفاتّی، جیلیو دی چکو دا
آجیما ناونو و هموطن مالفاتّی، جیلیو دی چکو دا مونته‌پولچیانو، پیش‌تر روی همین مسئله کار کرده بودند و گرچه این حدس بعدها نادرست از کار درآمد. چندین مرکز مثلث استخراج شده از این دایره‌ها نیز به نام‌های هر دو ریاضیدان، آجیما و مالفاتّی، نام‌گذاری شده‌اند. موضوعات دیگر در تحقیقات مالفاتّی شامل معادلات درجه پنج و ویژگی لمنیسکات برنولی بود، که بر اساس آن یک توپ که روی قوس لمنیسکات حرکت می‌کند، تحت تأثیر گرانش، زمان مشابهی برای طی مسیر خواهد داشت با توپی که روی یک خط مستقیم بین نقاط انتهایی قوس حرکت می‌کند. در
یک خط مستقیم بین نقاط انتهایی قوس حرکت می‌کند. در مطالعه‌ای که در سال ۱۷۷۱ منتشر شد، مالفاتّی با استفاده از روش حذف گرفته شده از اویلر و اتین بزو، با محاسبه یک معادله درجه پنج به حل‌کننده‌ای درجه شش رسید که به آن "حل‌کنندهٔ مالفاتّی" گفته می‌شود. در سال ۱۸۰۴، او به نقد تلاش‌های اولیه پائولو روفینی برای اثبات این که معادلات درجه بالاتر از چهار با رادیکال‌ها قابل حل نیستند پرداخت و در نتیجه به کارهای بعدی روفینی کمک کرد.
جیووانی مگلی (; – ) ژنرال ایتالیایی در طول جنگ جهانی دوم بود. زندگی‌نامه. ماگلی در ۲۷ ژوئن ۱۸۸۴ در بارسلونا پوتزو دی گوتو، فرزند دیومده ماگلی و آنتونیا کالکانیو، متولد شد. پس از گذراندن دوره سه ساله در آکادمی نظامی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره نظام مودنا، در سال ۱۹۰۸، به عنوان اولین نفر از دوره خود با درجه ستوان دوم پیاده‌نظام فارغ‌التحصیل شد و به هنگ ۴۷ پیاده «فرارا» منصوب شد. در سال ۱۹۱۱، او در طول جنگ ایتالیا و ترکیه در لیبی جنگید. او حتی پس از پایان خصومت‌ها علیه ترکیه در آنجا ماند و در عملیات ضد چریکی
علیه ترکیه در آنجا ماند و در عملیات ضد چریکی شرکت کرد و در سال ۱۹۱۳ نشان شجاعت دریافت کرد. در همان سال، او به‌طور خلاصه در مدرسه کاربردی پیاده‌نظام تدریس کرد. در آوریل ۱۹۱۵، او کاپیتان هنگ دهم پیاده‌نظام «رجینا» بود و با این واحد، پس از ورود پادشاهی ایتالیا به جنگ در ۲۴ مه، در دومین نبرد ایزونزو (از ۱۸ ژوئیه تا ۳ اوت) شرکت کرد و اولین مدال برنز شجاعت نظامی خود را در ۲۲ ژوئیه دریافت کرد. او دستیار فرمانده گردان خود شد و در طول سومین نبرد ایزونزو، مدال برنز دیگری برای شجاعت نظامی دریافت کرد. او بعداً به مدت
برای شجاعت نظامی دریافت کرد. او بعداً به مدت یک سال و نیم به ستاد کل سپاه نهم در دره کوردول علیا منتقل شد که شایسته ذکر در گزارش‌ها بود. پس از ارتقاء به درجه سرگردی، به فرماندهی عالی منتقل شد و تا پایان جنگ در آنجا خدمت کرد. در آنجا با اوگو کاوالرو دوست شد. در اوایل دوران پس از جنگ، او بخشی از کمیسیونی بود که مسئول تهیه پیش‌نویس پیمان صلح با اتریش بود و برای انجام مأموریت‌های ویژه به اتریش اعزام شد. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۵ فرماندهی یک گردان از هنگ ۴۷ پیاده‌نظام را بر عهده داشت، سپس به ستاد کل بازگشت. پس از
را بر عهده داشت، سپس به ستاد کل بازگشت. پس از ارتقاء به درجه سرهنگ دومی در سال ۱۹۲۸، رئیس ستاد لشکر نظامی مسینا شد؛ در سال ۱۹۳۲ به درجه سرهنگی رسید و فرماندهی هنگ ۸۳ پیاده‌نظام «ونیز» به او سپرده شد. در سال ۱۹۳۴ به عنوان رئیس ستاد سپاه سیزدهم ارتش در کالیاری منصوب شد و از سال ۱۹۳۵ به عنوان رئیس دبیرخانه و دفتر ستاد کل در رم خدمت کرد. در سال ۱۹۳۸ برای مطالعاتی در مورد معاهدات مربوط به سربازان و صلیب سرخ در لندن و ژنو بود. همچنین در سال ۱۹۳۸، پس از ارتقاء به درجه سرتیپ، فرماندهی لشکر ۱۳۱ زرهی سنتارو را بر
درجه سرتیپ، فرماندهی لشکر ۱۳۱ زرهی سنتارو را بر عهده گرفت که در سال ۱۹۳۹ به آلبانی اعزام شد و در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۱ در جنگ یونان و ایتالیا شرکت کرد. در طول این نبرد، او کمی زخمی شد، اما فرماندهی لشکر خود را حفظ کرد و بعداً به مدت یک ماه جایگزین فرمانده زخمی لشکر ۳۷ پیاده‌نظام مودنا شد که در بخش حساسی از جبهه مستقر شده بود و از یک بحران جدی جلوگیری کرده و حملات مکرر یونانی‌ها را دفع می‌کرد. به همین دلیل در ژوئیه ۱۹۴۱ به خاطر شایستگی جنگی به سرلشکر ارتقا یافت. در فوریه ۱۹۴۱، اوگو کاوالرو، رئیس ستاد کل، به
در فوریه ۱۹۴۱، اوگو کاوالرو، رئیس ستاد کل، به عنوان افسر ستاد به فرماندهی عالی فراخوانده شد. در پایان سال ۱۹۴۲، به دلیل انجام وظایف محوله به او به شیوه‌ای عالی، به درجه سپهبدی ارتقا یافت. او از ۲۳ فوریه ۱۹۴۱ تا ۵ فوریه ۱۹۴۳ مسئول کل ستاد کل بود. در مارس ۱۹۴۳ فرماندهی سپاه هفتم ارتش که برای انجام وظایف اشغال در کورسیکا مستقر بود به او واگذار شد و فرمانده کل نیروهای مسلح ایتالیا در کورسیکا، حدود ۸۰۰۰۰ نفر، شد. ۱۲۰۰۰ سرباز آلمانی نیز در جزیره حضور داشتند. در ۴ سپتامبر به ماگلی دستور داده شد که در صورت حمله
۴ سپتامبر به ماگلی دستور داده شد که در صورت حمله آلمانی‌ها، آنها را از کورسیکا اخراج کند. این دستور در پی آتش‌بس کاسیبیله که روز قبل امضا شده بود، صادر شد، اما تا ۸ سپتامبر همچنان مخفی نگه داشته شد. پس از اعلام آتش‌بس، پس از برخی سردرگمی‌های اولیه و مذاکرات بی‌ثمر، ماگلی دستور حمله به تیپ «رایشفورر-اس‌اس» وافن-اس‌اس را صادر کرد. سربازان ایتالیایی در کنار مقاومت کورسیکا جنگیدند و در ۱۴ سپتامبر، نیروهای فرانسه آزاد که در آژاکسیو پیاده شده بودند، به آنها پیوستند. جنگ در ۴ اکتبر ۱۹۴۳ پایان یافت، زمانی که آخرین
جنگ در ۴ اکتبر ۱۹۴۳ پایان یافت، زمانی که آخرین نیروهای آلمانی، با از دست دادن حدود ۱۴۰۰ کشته یا اسیر، کرس را به مقصد ایتالیا ترک کردند. نیروهای ماگلی ۷۰۰ تلفات متحمل شده بودند. پس از عقب‌نشینی نیروهای ایتالیایی از کرس در اواخر سال ۱۹۴۳، ماگلی فرماندهی نیروهای مسلح ساردینیا و بعداً فرماندهی سپاه سیزدهم را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۴۴، او برای انجام مأموریت‌های ویژه در اختیار وزارت جنگ قرار گرفت. ماگلی در سال ۱۹۵۷ ارتش را ترک کرد و در سال ۱۹۶۹ در باری درگذشت.
اومبرتو موندینو (; – ) ژنرال ایتالیایی در طول جنگ جهانی دوم بود. زندگی‌نامه. او در ۱۱ فوریه ۱۸۸۳ در رم متولد شد، پسر ژنرال پیدمونتی، پیر اودون موندینو، و مارکیز پارمسه، بئاتریس پالاویچینو. او که برای زمان خود فوق‌العاده قدبلند بود (تقریباً دو متر)، در ۵ اکتبر ۱۹۰۱ وارد آکادمی نظامی سلطنتی توپخانه و مهندسان در تورین شد و در ۱ اوت ۱۹۰۴ با درجه ستوان دوم توپخانه فارغ‌التحصیل شد. او در هنگ اول توپخانه دژ، هنگ اول توپخانه کوهستانی و هنگ دوم توپخانه کوهستانی خدمت کرد و به درجه ستوان و سپس کاپیتان ارتقا یافت. در
کرد و به درجه ستوان و سپس کاپیتان ارتقا یافت. در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ در جنگ ایتالیا و عثمانی شرکت کرد و در طول نبرد زنزور (۸ ژوئن ۱۹۱۲) مدال برنز شجاعت نظامی را کسب کرد. سپس به عنوان افسر ستاد در جنگ جهانی اول شرکت کرد و به درجه سرگردی و بعداً به سرهنگ دومی ارتقا یافت. در نیمه دوم دهه ۱۹۲۰، او فرمانده هنگ دوم توپخانه سنگین صحرایی و هنگ ششم توپخانه سنگین صحرایی و معاون رئیس ستاد فرماندهی سپاه اودینه بود. در سال ۱۹۲۸ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و رئیس دفتر فرماندهی سپاه تورین شد. در سال ۱۹۳۵ فرمانده توپخانه همان
سپاه تورین شد. در سال ۱۹۳۵ فرمانده توپخانه همان سپاه شد. در اول ژوئن ۱۹۳۶ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و رئیس ستاد فرماندهی ارتش تورین شد. در ۱۶ مارس ۱۹۳۹ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در اول سپتامبر همان سال فرماندهی لشکر ۴۴ کرمونا را که در پیزا مستقر بود و بعداً به ونتیمیگلیا و سانرمو منتقل شد، بر عهده گرفت. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، او در حمله علیه فرانسه به فرماندهی لشکر کرمونا شرکت کرد، که با این حال در ذخیره نگه داشته شد و در نبردها درگیر نشد. در مارس ۱۹۴۱، او با «کرمونا» به
نبردها درگیر نشد. در مارس ۱۹۴۱، او با «کرمونا» به ساردینیا نقل مکان کرد و ستاد خود را در ماکومر تأسیس کرد. در ۲۱ فوریه ۱۹۴۲، فرماندهی لشکر را به سرتیپ نینو سوزانی واگذار کرد و فرماندهی سپاه پانزدهم ارتش در پادوا را بر عهده گرفت، که در ۱۰ ژوئن همان سال به سپاه هفتم ارتش تغییر نام داد. در ۱ ژوئیه ۱۹۴۲، او به درجه سپهبدی ارتقا یافت. از ۱۰ نوامبر ۱۹۴۲، پس از تصمیم محور برای اشغال ویشی فرانسه، او بر اشغال کورسیکا (عملیات سی۲) توسط ایتالیا نظارت داشت و با هیچ مخالفتی از سوی نیروهای ناچیز ویشی فرانسه روبرو نشد و
از سوی نیروهای ناچیز ویشی فرانسه روبرو نشد و ستاد خود را در کنسولگری ایتالیا در باستیا مستقر کرد. در ۱۲ فوریه ۱۹۴۳، او فرماندهی سپاه بیست و پنجم ارتش مستقر در الباسان، آلبانی را به عهده گرفت و جایگزین ژنرال جیووانی وکی شد. بلافاصله پس از امضای آتش‌بس کاسیبیله، در شب بین ۹ تا ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳، ارتباط او با دو لشکر تحت فرماندهی‌اش، لشکر ۴۱ پیاده‌نظام فیرنزه و لشکر ۵۳ پیاده‌نظام آرتزو، که وظیفه دفاع از مسیرهای دسترسی شرقی به آلبانی در برابر پیشروی آلمان را بر عهده داشتند، قطع شد. فرماندهی سپاه ارتش در ۱۴
بر عهده داشتند، قطع شد. فرماندهی سپاه ارتش در ۱۴ سپتامبر الباسان را ترک کرد و چهار روز بعد به استروگا و سپس در ۲۱ سپتامبر به بیتولی رسید که توسط آلمانی‌ها تصرف شد. موندینو سپس به اوفلاگ ۶۴ در شوکن، لهستان فرستاده شد و تا فوریه ۱۹۴۵ در آنجا ماند، زمانی که توسط ارتش سرخ در حال پیشروی آزاد شد. او در ۱۰ اکتبر بعد به ایتالیا بازگشت. او در سال ۱۹۴۶ به نیروی ذخیره ارتش منتقل شد، در سال ۱۹۵۶ به مرخصی اجباری فرستاده شد و در سال ۱۹۶۴ در پارما درگذشت.
گولیلمو آکیلّه کاوِلّینی، که با نام GAC نیز شناخته می‌شود (برشیا، ۱۱ سپتامبر ۱۹۱۴ – برشیا، ۲۰ نوامبر ۱۹۹۰)، هنرمند و کلکسیونر هنری ایتالیایی بود. پس از فعالیت اولیه هنری به عنوان نقاش، در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ تبدیل به یکی از بزرگ‌ترین کلکسیونرهای مدرنیسم انتزاعی معاصر ایتالیا شد و با هنرمندان برجسته این جریان، رابطه‌ای عمیق از موسسه‌داری و دوستی برقرار کرد؛ تجربه‌ای که به نمایشگاه مشهور "نقاشان مدرن از کلکسیون کاولینی" در موزه ملی هنرهای معاصر رم در سال ۱۹۵۷ منجر شد. سپس کاولینی دوباره به فعالیت هنری بازگشت
منجر شد. سپس کاولینی دوباره به فعالیت هنری بازگشت با آثاری که از دادائیسم تا هنر اجرایی و هنر نامه‌نگاری متنوع بود، و با «نمایشگاه‌های درب به درب» و آثار "رفت/برگشت" به یکی از مهم‌ترین چهره‌های این حوزه تبدیل شد. در سال ۱۹۷۱، او "خودتاریخی‌سازی" را ابداع کرد. او همچنین نویسندهٔ کتاب‌های "هنر انتزاعی" (۱۹۵۹)، "انسان نقاش" (۱۹۶۰)، "دفترچهٔ یادداشت" (۱۹۷۵)، "دیدارها/درگیری‌ها در جنگل هنر" (۱۹۷۷) و "زندگی یک نابغه" (۱۹۸۹) است. زندگی‌نامه. گوگلیلمو آکیله کاولینی در ۱۱ سپتامبر ۱۹۱۴ در برشا متولد شد. والدین او
در ۱۱ سپتامبر ۱۹۱۴ در برشا متولد شد. والدین او اهل توسکانی بودند، در واقع آنها از دو روستای کوچک بالای پونترمولی، در لونیجیانا آمده بودند. پس از ازدواج و تولد دخترشان آدل (۱۹۰۰)، آنها به سوئیس نقل مکان کردند، جایی که پدر آدل به عنوان آجرچین کار می‌کرد و بعداً به عنوان دستفروش خیابانی در لومباردی کسب و کار خود را آغاز کرد. آنها مدتی در آرونا، در دریاچه ماجیوره زندگی کردند، جایی که پسر دومشان ماریو در سال ۱۹۱۱ به دنیا آمد. سرانجام تصمیم گرفتند به برشا نقل مکان کنند و در آنجا مغازه‌ای به نام بازار ۳۳، در
مکان کنند و در آنجا مغازه‌ای به نام بازار ۳۳، در خیابان مرکانزی ۴۵ افتتاح کردند. در سال ۱۹۱۸، آدل بر اثر آنفولانزای اسپانیایی درگذشت. کاولینی به مدت نه سال در کالج یسوعی چزاره آریچی تحصیل کرد. در ۱۶ سالگی در مؤسسه فنی پذیرفته شد، اما مجبور شد تحصیلات خود را قطع کند تا به والدینش در مغازه کمک کند. در دوران کودکی‌اش، او به طراحی و نقاشی، به ویژه چشم‌انداز، می‌پرداخت. در ۲۲ سالگی با لیسِتا، اولین دوست دختر و همسر آینده‌اش، آشنا شد. در ۲۵ سالگی در کورتینا دامپتزو با نقاش دومنیکو موچی آشنا شد که دوست او شد و به
با نقاش دومنیکو موچی آشنا شد که دوست او شد و به او درس نقاشی داد. در سال ۱۹۴۱ او به جنگ جهانی دوم رفت و به یک گروه پدافند هوایی در برگامو منصوب شد. در ۱۱ اوت ۱۹۴۱ با لیزتا ازدواج کرد و بعداً به دلیل زخم معده از ارتش مرخص شد. بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ او با شور و شوق طراحی و نقاشی می‌کرد. همان دوره، او از مجموعه فرولدی، مجموعه‌ای بسیار غنی که شامل "«الهه‌های نگران‌کننده»" اثر جورجو د کیریکو و آثاری از جورجو موراندی، روسو، آندره درن، آلفرد سیسلی و پل سزان بود، بازدید کرد. در همان دوره، او از ونیز بازدید کرد و
بازدید کرد. در همان دوره، او از ونیز بازدید کرد و از آنجا مناظری را نقاشی کرد و از بورانو بازدید کرد و در آنجا با نقاش فیلیپو د پیزیس آشنا شد. او در دفتر دادستانی جدید، در مقابل "تابلوی طوفان" اثر جورجونه، با هنرمند امیلیو ودووا نیز ملاقات می‌کند. ودووا به او پیشنهاد می‌دهد که نمایشگاهی در خانه‌اش در برشا ترتیب دهد که در آن جوزپه سانتوماسو نقاش و جوزپه مارچیوری و مارکو والسکی منتقدان هنری نیز حضور داشته باشند. کلکسیونر کاولینی. موفقیت این نمایشگاه باعث شد بسیاری از هنرمندان جوان با کاولینی تماس بگیرند و به
از هنرمندان جوان با کاولینی تماس بگیرند و به او پیشنهاد دهند که آثارشان را به نمایش بگذارد. کاولینی به ویژه با رناتو بیرولی دوست شد و بلافاصله "۸۶ نقاشی از جنبش مقاومت" و نقاشی "زن و ماه" را خریداری کرد. در دسامبر همان سال، بیرولی و انیو مورلوتی به لطف بورسیه تحصیلی دولت فرانسه به پاریس رفتند. در ژوئن ۱۹۴۷، کاولینی به همراه همسرش در پاریس به آنها پیوست و در آنجا از موزه‌های اصلی (لوور، پتی پاله، ژو دو پوم)، گالری‌های هنری و همچنین استودیوهای هنرمندان جینو سورینی، اسکار دومینگز، ادوارد پینیون و هنری آدام
سورینی، اسکار دومینگز، ادوارد پینیون و هنری آدام بازدید کرد. مقایسه با هنرمندان بزرگ گذشته و حال او را دلسرد می‌کند و او را متقاعد می‌کند که نقاشی را رها کند تا تمام وقت خود را به فعالیت تجاری و جمع‌آوری آثار هنری اختصاص دهد. در همان سال او دو نقاشی از رناتو گوتوزو خرید و در مارس ۱۹۴۸ به رم رفت زیرا یکی از نقاشی‌هایش در نمایشگاه ملی هنرهای تجسمی که توسط انجمن چهارساله رم در موزه ملی هنرهای معاصر در واله جولیا برگزار می‌شد، به نمایش گذاشته شده بود. در اینجا او با گوتوزو آشنا شد و با او دوست شد، و همچنین با
او با گوتوزو آشنا شد و با او دوست شد، و همچنین با لیونلو ونتوری، منتقد هنری و مورخ که اخیراً پس از تبعید در دوران فاشیسم به ایتالیا بازگشته بود. ونتوری به ارزش آثار کاولینی به عنوان یک مجموعه‌دار پی برد و در سال ۱۹۵۳ مقاله‌ای در مورد آن در "لا استامپا" منتشر کرد. به دنبال این رسوایی ناگهانی، پدر و برادرش ماریو، رئیس بازرگانان استان برشا، از او خواستند که از معاشرت با دوستان هنرمندش دست بکشد، زیرا نگران کمونیسم بودن آنها بودند. با وجود این، کاولینی جمع‌آوری را متوقف نکرد، و در واقع شروع به رفت و آمد به رم
را متوقف نکرد، و در واقع شروع به رفت و آمد به رم در آخر هفته‌ها کرد، به ویژه خانه گتوزو در Via Leccosa و استودیوی او در پارک ویلا ماسیمو. در اینجا او اغلب با هنرمندان گروه هشت (افرو باسالدلا ، آنتونیو کورپورا، جولیو تورکاتو، آلبرتو بوری، کورادو کاگلی، جوزپه کاپوگروسی، پیترو کونساگرا، نینو فرانچینا، لئونسیلو لئوناردی و میمو روتلا، از جمله آثار متعددی از جمله بورکو "روتلا)" رفت و آمد می‌کرد. هنر انتزاعی و "انسان نقاش". در ۲ ژوئن ۱۹۵۸، کاولینی اولین کتاب خود "با عنوان «هنر انتزاعی»" را منتشر کرد که توسط
خود "با عنوان «هنر انتزاعی»" را منتشر کرد که توسط جیامپیرو جیانی چاپ و در دوسالانه هنر ونیز ارائه شد. این کتاب در جایزه ویارجو شرکت کرد و به انتخاب نهایی رسید. "هنر انتزاعی" توسط الدا فزی، گویدو بالو، جورجو کایزرلیان، دویلیو موروسینی، آنجلو دراگونه، روزانا آپیسلا مورد بررسی مثبت قرار گرفت. علاوه بر این، برخی از صفحات دفتر خاطرات کلکسیونر او توسط آلفردو مزیو در مجله "موندو"، به مدیریت ماریو پانونسیو ، منتشر شد. در تابستان همان سال، او دخترش ماریلا را به لندن همراهی کرد، جایی که با نقاش جان لاتام آشنا شد و