payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نویسندهٔ فهرست پادشاهان تورین چرخهٔ ۲ ساله شمارش گاوها را در نظر نگرفته و در واقع ۲۳ شمارش گاو را به خوفو نسبت داده است، که معادل ۴۶ سال سلطنت است. جشنواره ایپت. جشنواره اوپت (به مصری باستان: Heb-nefer-en-Ipet) یک جشن سالانه در مصر باستان بود که در تبس (اقصر)، به ویژه در دوران پادشاهی نوین و دوره‌های بعدی، در ماه دوم فصل آخت یعنی در فصل طغیان نیل، برگزار می‌شد. استدلال می‌کند که اولین جشن ایپت در ماه دوم آخت سال پانزدهم سلطنت توتموس سوم انجام شد و ۱۱ روز طول کشید. با آغاز دوران سلطنت رامسس سوم، این جشنواره
کشید. با آغاز دوران سلطنت رامسس سوم، این جشنواره تا ۲۴ روز نیز طول می‌کشید. این جشنواره شامل یک پیاده‌روی آیینی با قایق کوچک قابل حمل بنام اوسرهت (قایق تشریفاتی که برای حمل مجسمه‌های خدایان و الهه‌ها استفاده می‌شد) که روی آن مجسمه «آمون-رع، همسرش موت و پسرش خونسو» قرار داشت، بود. مسیر این پیاده‌روی به مسافت ۲ کیلومتر از معبد کارناک تا معبد اقصر بود. تاریخچه برگزاری جشنواره ایپت. جشنواره ایپت در اوایل پادشاهی نوین (حدود ۱۵۳۹ تا ۱۰۷۵ پیش از میلاد) با به قدرت رسیدن دودمان هجدهم، به یک جشنواره اصلی تبدیل شد.
رسیدن دودمان هجدهم، به یک جشنواره اصلی تبدیل شد. پس از بیرون راندن مهاجمان هیکسوس که به مدت ۲۰۰ سال بخش شمالی رود نیل را اشغال کرده بودند. حاکمان جدید مصر بدون اتلاف وقت، پایتخت خود، تبس، را به صحنه‌ای عظیم برای برگزاری مراسم جشن تثبیت قدرت تبدیل کردند و جشنواره ایپت در مرکز توجه قرار گرفت. در زمان سلطنت توتمس سوم (۱۴۵۸–۱۴۲۶ پیش از میلاد)، این جشنواره ۱۱ روز طول می‌کشید. با آغاز حکومت رامسس سوم در سال ۱۱۸۷ پیش از میلاد، مدت این جشن به ۲۴ روز افزایش یافت؛ و با مرگ او در ۱۱۵۶ پیش از میلاد، این مدت به ۲۷ روز
با مرگ او در ۱۱۵۶ پیش از میلاد، این مدت به ۲۷ روز رسید. بازتاب اجتماعی جشنواره ایپت در جامعه. جامعه مصر در دوران پادشاهی نوین برای اطمینان از برآورده شدن نیازهای خودشان به سخاوت خدایان وابسته بود. از آنجا که مصریان فاقد درک و دانش علمی برای توضیح وقایع طبیعی بودند، هر رویداد طبیعی را به عنوان نشانه یا مداخله‌ای از سوی خدایی خاص می‌دیدند که می‌خواست نظم طبیعی جهان یا ماآت را حفظ کنند. برای خشنود کردن خدایان، مصریان به‌طور معمول به خدایان قربانی تقدیم می‌کردند. در این رابطه همزیستی، جشن‌های بزرگداشت خدایان
در این رابطه همزیستی، جشن‌های بزرگداشت خدایان به مصریان اطمینان خاطر می‌داد و به آنها اجازه می‌داد بدون ترس از مداخله خدایان در روند طبیعی زندگی خود را بگذرانند. نقش فرعون در جشنواره ایپت. مردم عادی تقریباً هیچ نقش خاصی در برگزاری این مراسم مذهبی نداشتند؛ برگزاری این مراسم یکی از مسئولیت‌های مقدس محوله به کاهنان بود. فرعون در حین مراسم به عنوان واسطه بین مردم جامعه مصر و خدایان مصری عمل می‌کرد. فرعون از این فرصت برای تثبیت مجدد حق خود برای حکومت بر مصر استفاده می‌کرد. مراسم ازدواج فرعون با خدایان «که سبب
می‌کرد. مراسم ازدواج فرعون با خدایان «که سبب می‌شد روح آمون از نو در قالب بدن فرعون حالت جسمانی بگیرد و در عین حال به معنای تأیید او نیز بود» تضمین می‌کرد که مصر با یک سال حاصلخیز دیگر از طریق افزایش جمعیت، رونق کشاورزی و طغیان رود نیل روبرو خواهد شد. هر ساله نقش مذهبی فرعون در جشنواره ایپت تقویت می‌شد، زیرا نقش آنها را به عنوان «رابط میان مردم و آمون-رع» که مقدس‌ترین عنوان در مصر بود را مجدداً تأیید می‌کرد. این جشنواره، اعتبار دودمان سلطنتی فرعون را تقویت می‌کرد، زیرا «جشن تجدید نیروی کا آمون و انتقال روح
زیرا «جشن تجدید نیروی کا آمون و انتقال روح پادشاهی» بود و به خانواده سلطنتی اجازه می‌داد تا قدرت خود را بر طبقات اجتماعی خود حفظ کنند. جشنواره سِد: جشنی برای ادامه‌دار شدن سلطنت فرعون. جشنواره سد (همچنین با نام هِب سد یا جشن دم شناخته می‌شود) یک مراسم در مصر باستان بود که به مناسبت ادامه حکومت یک فرعون برگزار می‌شد. این نام از نام یک خدای مصری گرفته شده است که یکی از نام‌های اوپوآوت یا سِد بود.نام غیررسمی‌تر این جشن، جشن دُم، از نام دم حیوانی گرفته شده است که پوستش معمولاً در دوره‌های اولیه تاریخ مصر به
که پوستش معمولاً در دوره‌های اولیه تاریخ مصر به پشت لباس فرعون متصل می‌شد. این دم ممکن است بقایای یک ردای تشریفاتی قبلی باشد که از پوست کامل حیوان ساخته شده است. هدف برگزاری این جشن ممکن است برای جایگزینی با آیینی کهن‌تر-که در آن فرعون را به دلیل کهولت سن و ناتوانی در اداره حکومت به قتل می‌رسانند- بوده باشد. جشن‌های سد، جشن‌هایی بودند که پس از سی سال سلطنت یک فرعون و سپس هر سه یا چهار سال پس از آن برگزار می‌شدند. این جشنواره، در درجه اول، برای تأیید و احیای مجدد اقتدار فرعونی بود. جشنواره‌های سد شامل
احیای مجدد اقتدار فرعونی بود. جشنواره‌های سد شامل آیین‌های معبدی پیچیده‌ای بودند و شامل راهپیمایی‌ها، نذورات و اعمال مذهبی مانند بالا بردن تشریفاتی یک جِد- یک عمود با استخوان خاجی ستون فقرات گاو که نمایانگر «قدرت و مدت زمان حکومت فرعون» است- می‌شد. این جشن همچنین شامل تأیید نمادین مجدد حکومت فرعون بر مصر علیا و سفلی و اتحاد آن دو بود. فراعنه‌ای که تا ۳۰ سال سلطنت نمی‌کردند، باید به وعده «میلیون‌ها جشن» در زندگی پس از مرگ بسنده می‌کردند. با وجود قدمت جشن سد و صدها اشاره به آن در طول تاریخ مصر باستان،
سد و صدها اشاره به آن در طول تاریخ مصر باستان، دقیق‌ترین اسناد مربوط به این مراسم به غیر از دوران سلطنت آمنهوتپ سوم، عمدتاً از نقش برجسته‌های نیوسررع اینی -پادشاه سلسله پنجم- در معبد خورشید در ابوغراب، نقش برجسته‌های آخناتون در شرق کارناک و نقش برجسته‌های ، پادشاه سلسله بیست و دوم در تپه بسطه به دست آمده است. دوره دودمانی آغازی و پادشاهی کهن. شواهد روشنی وجود دارد که نشان می‌دهد فراعنه اولیه، مانند فرعون دن از سلسله اول و فرعون جوزر از سلسله سوم، مراسم سد را جشن می‌گرفتند. دو نشانگر سنگی در معبد هب سد او
را جشن می‌گرفتند. دو نشانگر سنگی در معبد هب سد او وجود دارد که در داخل مجموعه هرم جوزر او قرار دارد. جوزر همچنین در حال اجرای مراسم جشن هب در یک در داخل هرم خود نشان داده شده است. این دو نشانگر سنگی به عنوان یادآوری‌ای از سلطه جوزر بر مصر علیا و سفلی عمل می‌کردند. قرار دادن آنها در مجموعه آرامگاه او به جوزر این امکان را می‌داد که پس از مرگش، جشن سد را برای همیشه انجام دهد. یکی از اولین جشن‌های سد که شواهد قابل توجهی از آن وجود دارد، مربوط به دودمان ششم، پپی یکم در سند سنگی جنوب سقاره است؛ این سند، علیرغم
یکم در سند سنگی جنوب سقاره است؛ این سند، علیرغم آسیب‌های وارده، سلطنت حداقل ۴۰ ساله او را تأیید می‌کند. علاوه بر این، ظروف مرمرینی وجود دارد که یادبود اولین جشنواره سد پپی یکم بر روی آنها حک شده است و جشن سد را گرامی می‌دارند. در دوره نخست میانی، فقدان بناهای تاریخی معاصر آن دوره، خلأ هرگونه مدرکی از جشنواره سد پس از سلسله ششم را ایجاد می‌کند. پادشاهی میانی. در دوران پادشاهی میانی، قدرت فرعون بار دیگر افزایش یافت و تثبیت شد و ساخت بناهای یادبود مانند دوران پادشاهی کهن آغاز شد. آمنمحات یکم، بر اساس شواهد
پادشاهی کهن آغاز شد. آمنمحات یکم، بر اساس شواهد موجود در هرم او، به نظر می‌رسد که به همراه پسرش سنوسرت اول حکومت می‌کرده است. بر اساس گاهشماری ارائه شده توسط این بنای یادبود، بیست و نهمین سال سلطنت آمنمحات اول، دهمین سال سلطنت پسرش بوده است. بنابراین، آمنمحات اول، حداقل طبق سنت و عرف سلطنتی، واجد شرایط برگزاری جشن سد نبوده است. سنوسرت اول در دوران سلطنت مستقل از پدر خود، هم به خاطر ساخت معبد سفید -جایی که برای بزرگداشت جشن سد او در نظر گرفته شده بود- و هم به خاطر برگزاری جشن سد در سی و یکمین سال سلطنتش، به
خاطر برگزاری جشن سد در سی و یکمین سال سلطنتش، به جای سی‌امین سال، در تاریخ قابل توجه است. نکته قابل توجه این است که آمنمحات دوم، با وجود اینکه به نظر می‌رسد تقریباً ۳۵ سال حکومت کرده است ولی به نظر می‌رسد که هیچ نوع جشن سدی نداشته است. پادشاهی نوین. با قضاوت بر اساس کتیبه‌های باقی‌مانده، مجلل‌ترین جشن‌های سد، مربوط به آمنهوتپ سوم (حدود ۱۳۶۰ پیش از میلاد) و رامسس دوم (که اولین جشن خود را تقریباً در ۱۲۴۹ پیش از میلاد برگزار کرد) بود. به نظر می‌رسد چندین فرعون، شرط ۳۰ ساله بودن سلطنت را نادیده گرفته‌اند؛
شرط ۳۰ ساله بودن سلطنت را نادیده گرفته‌اند؛ به‌ویژه دو فرعون از دودمان هجدهم یعنی حتشپسوت و آخناتون. سلسله‌ای که در آن دوره، مصر در حال بهبود اوضاع خود پس از اشغال توسط بیگانگان، بازسازی خود و تعریف مجدد بسیاری از سنت‌ها بود. حتشپسوت جشن سد خود را در تبس برگزار کرد، اما او این کار را با احتساب زمانی که همسر شوهرش بود انجام داد و برخی تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که او از اقتداری که معمولاً در دوران سلطنت همسرش برای او باقی مانده بود، استفاده می‌کرد. پس از مرگ شوهرش (توتموس دوم)، تنها مرد واجد شرایط در خانواده
(توتموس دوم)، تنها مرد واجد شرایط در خانواده سلطنتی، پسرخوانده و برادرزاده او یعنی توتموس سوم بود که در آن زمان کودک بود. حتشپسوت همسر او شد و اندکی پس از آن، او به عنوان فرعون تاجگذاری کرد. برخی از مصرشناسان، مانند در کتاب خود «"گاهشماری فراعنه مصر"»، گمان می‌کنند که حتشپسوت ممکن است اولین جشن سد خود را به مناسبت گذشت ۳۰ سال از مرگ پدرش، توتموس اول -کسی که تمام مشروعیت خود را برای حکومت بر مصر از او گرفته بود- جشن گرفته باشد، توتموس یکم دخترش را به بالاترین مقام اداری در دولت خود منصوب کرده بود و به او
مقام اداری در دولت خود منصوب کرده بود و به او تجربه مشترک نایب‌السلطنه بودن در اداره بسیاری از جنبه‌های حکومتی خود را داده بود. این رفتار توتموس یکم منعکس کننده یک ادعای افسانه ای است که توسط کاهنان آمون-رع گفته می‌شد مبنی بر اینکه پدرش، حتشپسوت را به عنوان وارث تاج و تخت خودش نامیده است. آخناتون تغییرات زیادی در آداب و رسوم مذهبی ایجاد کرد تا نفوذ کاهنان آمون-رع را که آنها را فاسد می‌دانست، کاهش دهد. اصلاحات مذهبی او ممکن است با تصمیم او برای برگزاری اولین جشن سد در سومین سال سلطنتش آغاز شده باشد. هدف او
جشن سد در سومین سال سلطنتش آغاز شده باشد. هدف او ممکن است کسب امتیاز در برابر معبد قدرتمند آمون بوده باشد، زیرا جشن سد یک جشن سلطنتی بود که برای تقویت قدرت الهی و رهبری مذهبی فرعون در نظر گرفته شده بود. در همان زمان، آخناتون پایتخت مصر را نیز به عمارنه منتقل کرد. آخناتون عمارنه را برای پرستش انحصاری آتون تأسیس کرد؛ اقدامی بی‌سابقه از سوی یک فرعون، که می‌تواند توضیح دهد که چرا او می‌خواست قدرت مذهبی و سیاسی را تحکیم کند. این در تضاد با پدر آخناتون، آمنهوتپ سوم، است که در جشنواره سد خود بر چندخدایی تأکید
سوم، است که در جشنواره سد خود بر چندخدایی تأکید کرده بود. دوره سوم میانی. جشن‌های سد هنوز توسط پادشاهان بعدی دوران لیبی مانند شوشنق سوم، شوشنق پنجم، اوسورکن یکم -که دومین هب سد خود را در سی و سومین سال سلطنتش داشت- و اوسورکُن دوم که معبدی عظیم در بوباستیس ساخت که دارای دروازه‌ای از گرانیت قرمز بود و با صحنه‌هایی از این جشن که برای بزرگداشت جشن سد خود تزئین شده بود، برگزار می‌شد.
آرکادی پاولوویچ راگوزین (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک اقتصاددان، و سیاستمدار اهل اتحاد شوروی بود که از تاریخ ۱۹۷۲ تا تاریخ ۱۹۷۵ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۸ نوامبر ۱۹۱۸ در آستانه به دنیا آمد . وی در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۹۸ در سن ۷۹ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان ترویکوروفسکوی به خاک سپرده شد.
آلکساندر کنستانتینوویچ شنئور (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی، حشره‌شناسی، خزنده‌شناسی و سیاستمدار اهل روسیه-ارمنستان بود که از تاریخ تا تاریخ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در در سنت پترزبورگ به دنیا آمد . وی برنده جوایزی همچنین نشان آنای مقدس (سنت آنا) شده است. وی در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۷ در سن ۹۳ سالگی در سان فرانسیسکو درگذشت.
واهاگن مورادیان (؛ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ سپتامبر ۱۹۱۹ تا تاریخ آوریل ۱۹۲۰ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت.
تیگران دئویان (؛ ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ آوریل تا تاریخ نوامبر ۱۹۲۰ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت.
نیکلای آیوازیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ دسامبر ۱۹۲۰ تا تاریخ ژانویه ۱۹۲۱ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۸۸۹ به دنیا آمد . وی در ۱۹۳۷ در سن ۴۸ سالگی درگذشت.
شاوارش مهرابی آمیرخانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک انقلابی، و سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ژانویه ۱۹۲۱ تا تاریخ ۱۹۲۴ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۸۹۴ در کوتی به دنیا آمد و از مدرسه نرسیسیان فارغ‌التحصیل شد. وی در ۱۹۵۹ در سن ۶۵ سالگی در ایروان درگذشت.
سرگئی ملیک-هوسپیان (ملیک-اوسیپوف) (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ژوئیه ۱۹۲۷ تا تاریخ دسامبر ۱۹۲۸ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۸۸۲ به دنیا آمد . وی در ۱۹۳۷ در سن ۵۵ سالگی درگذشت.
ستراک مارگاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ فوریه ۱۹۲۹ تا تاریخ نوامبر ۱۹۲۹ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۸۹۸ به دنیا آمد . وی در ۱۹۳۷ در سن ۳۹ سالگی درگذشت.
هایک پطروسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ نوامبر ۱۹۲۹ تا تاریخ مه ۱۹۳۰ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۸۹۷ به دنیا آمد . وی در ۱۹۳۸ در سن ۴۱ سالگی درگذشت.
ستراک اوتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ مه ۱۹۳۰ تا تاریخ اکتبر ۱۹۳۰ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۸۹۸ به دنیا آمد . وی در ۱۹۳۷ در سن ۳۹ سالگی درگذشت.
خاچیک خلقارتی موقدوسی (خاچاطور آستواتساتوروف) (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی، و سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۳۴ تا تاریخ ۱۹۳۷ سمت رئیس سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در سپتامبر ۱۸۹۸ در شهر نخجوان به دنیا آمد . وی برنده جوایزی همچنین نشان لنین و نشان پرچم سرخ کار ارمنستان شوروی شده است. وی در ۸ فوریه ۱۹۳۸ در سن ۴۰ سالگی در مسکو تیرباران شد و به خاک سپرده شد . از وی اعاده حیثیت نشده است.
ویکتور خووروستیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ نوامبر ۱۹۳۷ تا تاریخ مارس ۱۹۳۹ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۹۰۳ به دنیا آمد . وی در ۱۹۳۹ در سن ۳۶ سالگی درگذشت.
آلکسی کوروتکوف (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۳۹ تا تاریخ ۱۹۴۱سمت رئیس سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۹۰۶ در به دنیا آمد . وی برنده جوایزی همچنین نشان ستاره سرخ (۱۹۴۰ و ۱۹۴۴) و نشان پرچم سرخ (۱۹۴۳) شده است. وی در ۱۶ مارس ۱۹۴۵ در سن ۳۹ سالگی درگذشت.
نیکیتا آرکادویچ کریمیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی، و سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۴۵ تا تاریخ ۱۹۴۶ سمت رئیس سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۹۱۳ در قارص به دنیا آمد . وی برنده جوایزی همچنین نشان جنگ میهنی (درجه یک) (۱۹۴۵)، نشان پرچم سرخ کار (۱۹۴۳ و ۱۹۴۵)، مدال برای پیروزی بر آلمان در جنگ بزرگ میهنی ۱۹۴۱-۱۹۴۵ و نشان ستاره سرخ (۱۹۳۷ و ۱۹۴۹) شده است. وی در ۱۹۵۵ در سن ۴۲ سالگی در تفلیس تیرباران شد و پس از مرگ به وی اعاده حیثیت نشده است.
سرگئی کورخمازیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۴۷ تا تاریخ ۱۹۵۲ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۹۱۲ در قارص به دنیا آمد . وی برنده جوایزی همچنین نشان ستاره سرخ، نشان پرچم سرخ، نشان بودان خملنیتسکی درجه دو، نشان کوتوزوفدرجه دو شده است. وی در ۱۹۷۴ در سن ۶۲ سالگی درگذشت.
هرایر میکائلیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ تا تاریخ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۹ مهٔ ۱۹۲۰ در روستای تولورس به دنیا آمد و از و فارغ‌التحصیل شد. وی در ۱۹۹۵ در سن ۷۵ سالگی در [[ایروان]] درگذشت. منابع. [[رده:اهالی استان سیونیک]] [[رده:درگذشتگان ۱۹۹۵ (میلادی)]] [[رده:رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان]] [[رده:زادگان ۱۹۲۰ (میلادی)]] [[رده:سیاستمداران اهل ارمنستان]] [[رده:اعضای حزب کمونیست اتحاد شوروی]]
وودانگ‌چوان () یک شاخه از هنرهای رزمی چینی است. در چین معاصر، سبک‌های مختلف هنرهای رزمی چینی معمولاً به دو گروه عمده تقسیم می‌شوند: وودانگ (یا ووتانگ)، که نام خود را از کوهستان وودانگ گرفته است؛ و شائولین کونگ‌فو که برگرفته از معبد شائولین است. در حالی که شاخه شائولین شامل سبک‌های رزمی گوناگونی است، وودانگ‌چوان تنها شامل چند هنر رزمی است که در آن‌ها از ذهن متمرکز برای کنترل بدن استفاده می‌شود. این سبک‌ها معمولاً تای چی چوان، شینگی‌چوان و باگوآژانگ را در بر می‌گیرند، اما در بیشتر موارد، باجی‌چوان و شمشیر
می‌گیرند، اما در بیشتر موارد، باجی‌چوان و شمشیر وودانگ نیز جزو آن‌ها محسوب می‌شوند. ارتباط وودانگ با یک افسانه رایج چینی آغاز شد که بر پایه آن، تای‌چی، شمشیر وودانگ، و دیگر هنرهای رزمی درونی توسط یک زاهد تائویست نامیرا به نام ژانگ سانفنگ ابداع شده‌اند. اصطلاحات «وودانگ» و «شائولین» در اوایل قرن بیستم توسط نخستین مورخان مدرن هنرهای رزمی چین برای تمایز میان هنرهای رزمی درونی و بیرونی انتخاب شدند. با این حال، آنان و همچنین مورخان بعدی هیچ‌گونه ارتباط تاریخی میان این دسته‌بندی‌های کلی و مکان‌های یادشده
میان این دسته‌بندی‌های کلی و مکان‌های یادشده نیافته‌اند. از آن زمان، واژه «وودانگ‌چوان» اغلب به‌طور مترادف با «نِی‌جیا» به کار رفته است، اما اصطلاح نی‌جیا همه‌ی هنرهای رزمی درونی و همچنین چی کونگ (که یک هنر رزمی نیست) را نیز در بر می‌گیرد. اصطلاح «نِی‌جیا» و تمایز میان هنرهای رزمی درونی و بیرونی نخستین‌بار در «سنگ‌نوشته‌ی وانگ ژنگ‌نان» به قلم هوانگ زونگ‌شی در سال ۱۶۶۹ ظاهر شد.
آمورفیس (به انگلیسی: Amorphis) یک گروه پراگرسیو متال فنلاندی است که توسط یان رچبرگر، تامی کویوساری و اسا هالوپاینن در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد. در ابتدا، سبک گروه یک دث متال بود، اما در آلبوم‌های بعدی آنها با نواختن سبک‌های دیگر، به پراگرسیو متال، فولک متال و ملودیک دث متال تبدیل شدند. آنها اغلب از کالوالا، شعر حماسی فنلاند، به عنوان منبعی برای اشعار خود استفاده می‌کنند. سبک موسیقی. گروه آمورفیس کار خود را به عنوان یک گروه دث متال و دث-دوم آغاز کرد و بعدها به سبک‌های دیگری مانند پراگرسیو متال، ملودیک دث متال، و
دیگری مانند پراگرسیو متال، ملودیک دث متال، و فولک متال روی آورد.
جام قهرمانان ای۳ ۲۰۰۵ سومین دوره جام قهرمانان ای۳ بود که از ۱۳ تا ۱۹ فوریه ۲۰۰۵ در سوگویپو، کره جنوبی برگزار شد. جدول رده بندی. نتایج مسابقات. تمامی زمان‌ها به زمان استاندارد کره، هستند.
معماری اسلامی مغربی () یا معماری سرزمین‌های اسلامی غربی () یا معماری موری () سبکی درون معماری اسلامی است که در جهان اسلام غربی شکل گرفت، از جمله در اندلس (شبه‌جزیره ایبری) و مناطقی که امروزه شامل مراکش، الجزایر و تونس (بخشی از مغرب) می‌شوند. منابع علمی در زمینه معماری اسلامی معمولاً از این سنت معماری با عباراتی مانند «معماری جهان اسلام غربی» یا «معماری سرزمین‌های اسلامی غربی» یاد می‌کنند. این سنت معماری، تأثیراتی از معماری‌های پیشااسلامی رومی، بیزانسی و ویزیگوت‌ها، جریان‌های هنری جاری در خاورمیانه اسلامی و
جریان‌های هنری جاری در خاورمیانه اسلامی و همچنین سنت‌های بربرهای شمال آفریقا را در هم آمیخت. مراکز اصلی رشد هنری در پایتخت‌های اصلی امپراتوری‌ها و دولت‌های مسلمان در طول تاریخ این منطقه قرار داشتند، از جمله کوردوبا، قیروان، فاس، مراکش، سویا، گرانادا و تلمسان. در سده‌های هشتم تا دهم میلادی، قیروان و کوردوبا از مهم‌ترین مراکز محسوب می‌شدند. در ادامه، به لطف امپراتوری‌های مرابطون و موحدون ــ که بیشتر مناطق مغرب و اندلس را در قرون یازدهم تا سیزدهم میلادی زیر سلطه داشتند ــ یک سبک منطقه‌ای گسترده‌تر پدید آمد و
داشتند ــ یک سبک منطقه‌ای گسترده‌تر پدید آمد و در سراسر این مناطق رواج یافت. با وجود این، همچنان تفاوت‌هایی میان سبک‌های معماری در ناحیه شرقی‌تر افریقیه (تقریباً منطبق بر تونس امروزی) و سبک مشخص‌تری در مغرب غربی (مراکش و غرب الجزایر کنونی) و اندلس وجود داشت؛ که گاهی با اصطلاحاتی چون «هیسپانو-موری» یا «هیسپانو-مغربی» از آن یاد می‌شود. این سبک معماری ویژگی‌های شاخصی را در بر گرفت؛ از جمله قوس نعل‌اسبی، باغ‌های ریاض (باغ‌های حیاطی با تقسیم‌بندی متقارن چهار قسمتی)، مناره‌های مکعبی‌شکل، و نقوش پیچیده هندسی و
مناره‌های مکعبی‌شکل، و نقوش پیچیده هندسی و اسلیمی در چوب، گچ‌بری و کاشی‌کاری (به‌ویژه کاشی‌کاری زلیج). در گذر زمان، استفاده از تزئینات سطحی در این سبک افزایش یافت، در حالی که سنت تمرکز بر فضای داخلی ساختمان‌ها در مقابل نمای بیرونی آن‌ها حفظ شد. برخلاف معماری اسلامی در شرق، معماری اسلامی غربی از طاق‌ها و گنبدهای بزرگ به‌صورت برجسته استفاده نمی‌کرد. حتی پس از پایان حکومت مسلمانان در شبه‌جزیره ایبری، سنت‌های معماری موری در شمال آفریقا ادامه یافت، و در اسپانیا نیز در قالب سبک مودخار ــ که فنون و طراحی‌های موری
در قالب سبک مودخار ــ که فنون و طراحی‌های موری را برای حامیان مسیحی اقتباس می‌کرد ــ به حیات خود ادامه داد. در الجزایر و تونس، سبک‌های بومی از قرن شانزدهم به بعد تحت تأثیر معماری عثمانی و تغییرات دیگر قرار گرفتند، در حالی که در مراکش، سبک پیشین هیسپانو-مغربی تا دوران مدرن با تأثیرات بیرونی کمتر، تداوم یافت. در قرن نوزدهم و پس از آن، سبک موری به‌طور گسترده‌ای در قالب معماری نئوموری یا احیای سبک موری در اروپا و آمریکا تقلید شد، از جمله سبک نئومودخار در اسپانیا. برخی منابع علمی، اصطلاح «موری» یا «سبک موری» را
برخی منابع علمی، اصطلاح «موری» یا «سبک موری» را بیشتر به این گرایش قرن نوزدهمی در معماری جهان غرب اطلاق می‌کنند.
بانوی گوآدالوپه‌ای ما () که با عنوان دوشیزه گوادالوپه (اسپانیایی: Virgen de Guadalupe) نیز شناخته می‌شود، عنوانی کاتولیک برای مریم مقدس است که با چهار تجلی مریم برای خوان دیه‌گو و یک ظهور برای عموی او، خوان برناردینو، در دسامبر ۱۵۳۱ مرتبط است؛ زمانی که سرزمین‌های مکزیک بخشی از امپراتوری اسپانیا بودند. تصویری مورد احترام از این ظهور که بر روی ردایی ("تیلماتلی") نقش بسته، در زیارتگاه بانوی گوآدالوپه‌ای ما در مکزیکوسیتی نگهداری می‌شود. پاپ لئون سیزدهم در ۸ فوریه ۱۸۸۷ فرمان تاج‌گذاری شرعی برای این تصویر را صادر
۱۸۸۷ فرمان تاج‌گذاری شرعی برای این تصویر را صادر کرد. آیین تاج‌گذاری در ۱۲ اکتبر ۱۸۹۵ توسط اسقف اعظم پیشین مکزیک، «پروسپرو آلارکون ئی سانچس دِ لا بارکرا» اجرا شد. پاپ پل ششم در ۶ اکتبر ۱۹۷۶ این زیارتگاه را از طریق فرمان پاپی با عنوان «"آن معبد مقدس"» به مرتبه باسیلیکای کوچک ارتقا داد. این مکان، پربازدیدترین زیارتگاه کاتولیک در جهان و سومین مکان مقدس پربازدید در سطح جهان است.
بانوی گوآدالوپه‌ای ما در اکسترمادورا () یک زیارتگاه مریم مقدس در شهر کاسرس اسپانیا است که تاریخ آن به پادشاهی قرون‌وسطایی کاستیا بازمی‌گردد. این تصویر در صومعه سانتا ماریا د گوادالوپه، در بخش خودمختار اکسترمادورای اسپانیا نگهداری می‌شود و به‌عنوان مهم‌ترین زیارتگاه ماریایی کشور شناخته می‌شود. این مجسمه یکی از پانزده بانوی سیاه‌چهره در اسپانیاست. این تندیس در ۱۲ اکتبر ۱۹۲۸ توسط پاپ پیوس یازدهم به‌طور شرعی تاج‌گذاری شد؛ تاجی که طراحی و ساخت آن را پدر فلیکس گرندا بر عهده داشت و مراسم تاج‌گذاری در حضور شاه
گرندا بر عهده داشت و مراسم تاج‌گذاری در حضور شاه آلفونسوی سیزدهم اسپانیا برگزار شد.
باب الودایه (؛ ) که با نام "باب الکبیر" نیز شناخته می‌شود (در عربی به‌معنای «دروازه بزرگ»)، دروازه‌ای یادمانی از قصبه الاودایه در رباط مراکش است. این دروازه که در اواخر قرن دوازدهم میلادی ساخته شده، در گوشهٔ شمال‌غربی قصبه، بالاتر از مدینهٔ رباط قرار دارد. از آن اغلب به‌عنوان یکی از زیباترین دروازه‌های معماری موحدون و معماری مراکشی یاد می‌شود.
آرتمی هوهانیسیان (؛ ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۸ اوت ۱۹۱۸ تا تاریخ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در در سن سالگی در درگذشت. --&gt;
سِرِخ (؛ ) در هیروگلیف مصری یک قاب مستطیلی است که نمای شیاردار یا دروازه‌دار یک کاخ را نشان می‌دهد و معمولاً با شاهین حوروس در بالای آن همراه است؛ این نشان می‌دهد که متنی که درون قاب قرار دارد، نامی شاهانه است. سِرِخ نخستین شیوهٔ قراردادی در پیکره‌نگاری مصر باستان برای متمایز کردن نام پادشاهی بود که چهار دودمان و حدود پنج تا هفت‌صد سال پیش از کارتوش‌های شناخته‌شده و متأخرتر به‌کار می‌رفت. ظاهر. سِرِخ یک نقش تزئینی ترکیبی بود که نمایی از نمای بیرونی کاخ و نقشه‌ای از حیاط سلطنتی (نمای بالا) را در هم می‌آمیخت.
از حیاط سلطنتی (نمای بالا) را در هم می‌آمیخت. واژهٔ «سِرِخ» از واژهٔ مصری برای «نمای ساختمان» یا «روکار» گرفته شده است. سِرِخ‌ها که بر روی اشیای گوناگون دیده می‌شوند، تنوع بی‌شماری در تزئینات و پیچیدگی نمای کاخ از خود نشان می‌دهند. به نظر می‌رسد که هیچ قواعد هنری سخت‌گیرانه‌ای برای طراحی خود سِرِخ وجود نداشته است. تاریخچه. سِرِخ نخستین‌بار در اواخر فرهنگ گرزه به‌صورت نگاره‌ای تزیینی و مینیاتوری ظاهر شد، زمانی که صرفاً به‌عنوان نشان سلطنتی به‌کار می‌رفت. از دوره پادشاهی کهن مصر به بعد، نخستین کاربردهای
از دوره پادشاهی کهن مصر به بعد، نخستین کاربردهای واژهٔ کاملِ نوشته‌شده نیز در پاپیروس‌های قدیمی دیده می‌شود. سِرِخ معمولاً به‌عنوان نشان شاهانه استفاده می‌شد تا نام فرعون را برجسته کرده و گرامی بدارد. کاربرد آن به فرهنگ جرزه (حدود ۳۴۰۰ پیش از میلاد) بازمی‌گردد. هیروگلیف‌های تشکیل‌دهندهٔ نام شاه در بخشی مستطیلی‌شکل در بالای سِرِخ قرار می‌گرفتند که نماد حیاط سلطنتی بود. افزون بر این، شاهینِ خدای حوروس ــ یا در موارد اندکی، حیوان سِت ــ بر بالای سِرِخ نقش می‌بست، تا پشتیبان آسمانی پادشاه نام‌برده را نشان دهد.
تا پشتیبان آسمانی پادشاه نام‌برده را نشان دهد. اگر واژهٔ «سِرِخ» به‌صورت کامل نوشته می‌شد (همان‌گونه که در کادر اطلاعاتی بالا دیده می‌شود)، گاه همراه با نگاره‌ای کوچک از خودِ سِرِخ، می‌توانست در متن نیز به‌کار رود. یکی از مهم‌ترین عناصر نمایش و هویت سلطنتی در مصر باستان، نام شاه بود؛ چراکه فرعون‌ها مشتاق بودند نسل‌های آینده از دوران حکومت‌شان آگاه باشند. این سنت از حاکمان دودمان صفرم آغاز شد و در طول تاریخ مصر باستان ادامه یافت. برای نمونه، یک سِرِخ متعلق به سنوسرت یکم ــ یکی از پادشاهان دودمان دوازدهم ــ
سنوسرت یکم ــ یکی از پادشاهان دودمان دوازدهم ــ یافت شده و اکنون در موزه هنر متروپولیتن نیویورک نگهداری می‌شود. سِرِخ‌هایی از پادشاهان دودمان سی‌ام نیز شناخته شده‌اند. سِرِخ نمایی از کاخ شاه را در ترکیبی از نمای روبرو و پلان از بالا نشان می‌داد. بخش مستطیلی، نقشهٔ حیاط بود و ناحیهٔ تزیین‌شده، نمای بیرونی را نشان می‌داد. سِرِخی که بر ظرفی حکاکی یا با جوهر نقاشی شده بود، نشان‌دهندهٔ آن بود که محتویات ظرف، محصول یا دارایی دربار سلطنتی است. سِرِخی که دربردارندهٔ نام شاه بود، بر روی انواع اشیا به‌کار می‌رفت و
نام شاه بود، بر روی انواع اشیا به‌کار می‌رفت و بیانی بنیادی از ایدئولوژی سلطنتی به‌شمار می‌رفت. نام شاه با هیروگلیف نوشته می‌شد و شاهین حوروس، که اشاره به خدای آسمانی حوروس داشت، معمولاً در بالای آن قرار می‌گرفت. نام حوروس نخستین عنوان از پنج عنوان سلطنتی بود که از دودمان پنجم به‌کار گرفته شدند. عنوان دوم، «او از جانب دو بانو» است، که پادشاه را به‌عنوان تجلّی و تحت حمایت الهه‌های نخبت از الکاب و هیراکن‌پولیس در مصر علیا، و بوتو (اسطوره) در مصر سفلی نشان می‌دهد. عنوان سوم، «حوروسِ زرین» است که شاهین حوروس