payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در یا در نوشته شده هست. بقیه قطعه در میزان‌نما هست؛ برخلاف دیگر بالاد‌های شوپن که در نوشته شده هست. قطعه با معکوس اول آکورد لا بمل ماژور آغاز می‌شود که نوعی آکورد شش ناپلی هست. این شروع به بالاد فضای باشکوهی میدهد؛ و این فضا با آکورد ناملایمی به پایان می‌رسد که از نواختن نت‌های ر، سل، و می بمل با دست چپ ایجاد و تا مدتی در طول قطعه حل نمی‌شود. درباره این آکورد ناملایم تا حدودی اختلاف نظر هست. اگرچه در پیش‌نویس اصلی شوپن، نت می بمل مشخصا به عنوان نت بالا علامت‌گذاری‌ شده بود، در برخی از نسخه‌ها از آکورد
علامت‌گذاری‌ شده بود، در برخی از نسخه‌ها از آکورد جایگزین ر، سل و ر استفاده شده هست؛ مانند نسخه «کارل کلیند ورت». ("Karl Klindworth") بخش اصلی بالاد از دو تم اصلی تشکیل شده هست. مقدمه کوتاه قطعه، به تدریج تا میزان هشتم، به تم اول در سل مینور تبدیل می‌شود. تم دوم پس از بسط و گسترشی چشمگیر، در میزان ۶۸ و در می بمل مینور به آرامی آغاز می‌شود. بخش گشایش نیز به بسط و گسترش ختم می‌شود، و دو تم مذکور به تونیک (مرکز تونال) دیگری منتقل (لا مینور و لا ماژور) و دستخوش تغییراتی می‌شود. سپس دو تم اصلی در گام‌های اولیه
تغییراتی می‌شود. سپس دو تم اصلی در گام‌های اولیه و اصلی خود تکرار می‌شود؛ ولی این تکرار در ترتیب برعکسی رخ می‌دهد. کودا با آکورد رعد آسایی آغاز می‌شود و تندا آن «"Presto con fuoco"» هست.( به معنی بسیار سریع و پرشور و شوق). در کودا، مجددا هارمونی ناپلی اولیه پديدار می‌شود که با شدت ثابتی، در قطعه پیش‌روی می‌کند؛ و در نهایت با دوبل اکتاو مهیجی، قطعه را به پایان می‌رساند. بالاد شماره ۱، از هر دو جنبه فنی و موسیقایی، از دشوار‌ترین آثار شوپن محسوب می شود. در فرهنگ عامه. بالاد شماره ۱ در فیلم‌های متعددی، از جمله
عامه. بالاد شماره ۱ در فیلم‌های متعددی، از جمله چراغ گاز، پیانیست، و بداهه به کار رفته هست.
میدای‌دوکوروهای شوگون‌سالاری توکوگاوا ، میدای‌دوکورو یک عنوان افتخاری است که برای همسران وزرا و شوگون‌ها استفاده می‌شد و در دوره ادو، این عنوان عمدتاً به عنوان سی‌شیتسو (همسر اصلی) شوگون شوگون‌سالاری توکوگاوا استفاده می‌شد.
ارمنستان شرقی () بخش شرقی ارتفاعات ارمنستان، وطن سنتی مردم ارمنی را در بر می‌گیرد. بین قرون چهارم و بیستم میلادی، سرزمین ارمنستان چندین بار تقسیم شد و اصطلاحات ارمنستان شرقی و غربی برای اشاره به بخشهای مربوطه آن تحت اشغال یا کنترل خارجی به کار رفته است، اگرچه مرز مشخصی بین این دو وجود نداشته است. این اصطلاح برای اشاره به موارد زیر استفاده شده است: برای مطالعه بیشتر. Riegg, Stephen Badalyan. "Russia's Entangled Embrace: The Tsarist Empire and the Armenians, 1801-1914" (Ithaca, NY: Cornell University Press,
1801-1914" (Ithaca, NY: Cornell University Press, 2020). ISBN 978-1-5017-5011-3. Suny, Ronald Grigor. "Looking toward Ararat: Armenia in Modern History" (Bloomington, IN: Indiana University Press, 1993). ISBN 978-0-253-20773-9.
سعید اسماعیلی لیوسی (زاده ۲۴ تیر ۱۳۸۲) کشتی‌گیر فرنگی‌کار ایرانی است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال طلا در المپیک ۲۰۲۴ پاریس و قهرمانی در مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۲۴ و مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۵ زاگرب کرواسی اشاره کرد. زندگی ورزشی. قهرمانی نوجوانان جهان ۲۰۱۹. اسماعیلی کار خود در تیم ملی را در رده نوجوانان آغاز کرد و در مسابقات قهرمانی نوجوانان جهان به مدال طلا رسید. قهرمانی جوانان جهان ۲۰۲۱. او در اولین دوره حضورش در مسابقات جوانان جهان در فینال به مدال نقره رسید. قهرمانی جوانان جهان ۲۰۲۲. اسماعیلی با
نقره رسید. قهرمانی جوانان جهان ۲۰۲۲. اسماعیلی با قهرمانی در وزن ۶۰ کیلوگرم قهرمانی جوانان جهان ۲۰۲۲، اولین گام برای رسیدن به بالاترین سطوح کشتی فرنگی ایران را برداشت. قهرمانی آسیا ۲۰۲۴. اسماعیلی کار خور را در وزن ۶۷ کیلوگرم آغاز کرد. او پیش از فینال در سه مرحله با امتیاز عالی به پیروزی رسید و هیچ امتیازی به حریفان خود نداد. در مسابقه فینال هم مقابل رزاق بیشکیف از قرقیزستان تنها یک امتیاز با اخطار از دست داد و با نتیجه ۳ بر ۱ پیروز شد و به قهرمانی آسیا رسید. مسابقات رنکینگ مجارستان ۲۰۲۴. اسماعیلی پس از
مسابقات رنکینگ مجارستان ۲۰۲۴. اسماعیلی پس از قهرمانی در جام تختی، جام وهبی امره و قهرمانی آسیا در چرخه انتخابی المپیک رقیب محمدرضا گرایی شد. با نظر کادر فنی، این دو کشتی‌گیر به مسابقات رنکینگ مجارستان اعزام شدند تا با توجه به نتایج کسب شده توسط این دو، کشتی‌گیر اعزامی به المپیک را انتخاب کنند. با توجه به این که محمدرضا گرایی در مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۳ سهمیه این وزن را برای ایران کسب کرده بود، اگر سعید اسماعیلی در مسابقات مجارستان مدالی کسب نمی‌کرد یا گرایی نتیجه بهتری از اسماعیلی می‌گرفت، گرایی نماینده
نتیجه بهتری از اسماعیلی می‌گرفت، گرایی نماینده این وزن در المپیک می‌شد؛ هر کدام هم که مدال طلا کسب می‌کردند راهی المپیک می‌شدند. به غیر از این موارد اگر اسماعیلی نتیجه بهتری از گرایی کسب می‌کرد یک دیدار انتخابی بین این دو کشتی‌گیر برای تعیین نماینده ایران در المپیک برگزار می‌شد و اگر هر دو کشتی‌گیر مدال برنز کسب می‌کردند، دیدار انتخابی بین این دو به نحوی برگزار می‌شد که گرایی در صورت یک بار پیروزی در برابر اسماعیلی راهی المپیک می‌شد اما اسماعیلی به دو پیروزی در برابر گرایی نیاز داشت. در مرحله نیمه‌نهایی
در برابر گرایی نیاز داشت. در مرحله نیمه‌نهایی مسابقات، گرایی شکست خورد و به رده‌بندی راه یافت. حریف اسماعیلی در دیگر نیمه‌نهایی این وزن، لوئیس اورتا بود که یک سال قبل مدال طلای مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۳ را به دست آورده بود. اسماعیلی در ادامه درخشش‌های خود در این وزن در آستانه پیروزی در مقابل این کشتی‌گیر بود اما با یک اشتباه در آخرین ثانیه‌های کشتی شکست خورد و مانند گرایی به رده‌بندی رفت. این اشتباه او و رها کردن کشتی در چند ثانیه پایانی، از صحنه‌های خبرساز این مسابقات بود که مورد واکنش بسیاری واقع شد و تا
این مسابقات بود که مورد واکنش بسیاری واقع شد و تا مدت‌ها در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شد. اسماعیلی با این شکست عجیب نه تنها یک برد ارزشمند مقابل قهرمان جهان را از دست داد، بلکه با عدم راه‌یابی به فینال شانس کسب مدال طلا و حضور مستقیم در المپیک را از دست داد. حالا در مرحله رده‌بندی، بدون توجه به نتیجه کسب شده توسط گرایی، درصورت عدم کسب مدال توسط اسماعیلی، او شانس حضور در المپیک را از دست می‌داد. روند مسابقه رده‌بندی برای اسماعیلی برخلاف نیمه‌نهایی پیش رفت و او در حالی که تا آخرین ثانیه‌ها از حریف خود عقب
و او در حالی که تا آخرین ثانیه‌ها از حریف خود عقب بود این بار موفق به کسب پیروزی شد تا شانس حضور در المپیک همچنان برای او باقی بماند. در دیگر دیدار رده‌بندی گرایی هم به مدال برنز رسید تا دیدار انتخابی المپیک با شرط یک پیروزی برای گرایی و دو پیروزی برای اسماعیلی برگزار شود. اسماعیلی با پیروزی در هر دو دیدار نخست مقابل گرایی، شگفتی‌ساز شد و با حذف گرایی، قهرمان المپیک ۲۰۲۰، در آستانه ۲۰ سالگی به المپیک ۲۰۲۴ راه یافت. این بار به جای صحنه شکست اسماعیلی مقابل اورتا، خبر این پیروزی و راه‌یابی او به المپیک در
اورتا، خبر این پیروزی و راه‌یابی او به المپیک در رسانه‌ها خبرساز شد. المپیک ۲۰۲۴ پاریس. در وزن ۶۷ کیلوگرم که ۱۶ نفر حضور داشتند، سعید اسماعیلی در دور نخست با نتیجه ۱۰ بر صفر مقابل اسحاق قایو از الجزایر به پیروزی رسید. وی در دور بعد هم با نتیجه قاطع ۸ بر صفر لوئیس اورتا قهرمان جهان و المپیک از کوبا را شکست داد و راهی نیمه‌نهایی شد. اسماعیلی در این مرحله هم در یک کشتی زیبا و پر اُفت و خیز مقابل اسلاویک گالستیان از ارمنستان به برتری رسید و گام به فینال گذاشت. این نتیجه در حالی رقم خورد که اسماعیلی در تایم اول
نتیجه در حالی رقم خورد که اسماعیلی در تایم اول مسابقه در حالی که با نتیجه ۵ بر ۲ از حریفش پیش بود، ضربه شد، اما با اعتراض به موقع و تیزبینی حسن رنگرز داوران نتیجه را برگرداندند و رأی به نفع نماینده کشورمان دادند. اسماعیلی در فینال به مصاف پرویز نصیب‌اف از اوکراین رفت و با نتیجه ۶ بر ۵ از سد حریفش گذشت و دومین مدال طلا را برای کاروان ایران به ارمغان آورد. پیش از او محمدهادی ساروی ایران را صاحب اولین مدال طلا کرده بود. قهرمانی آسیا ۲۰۲۵. وزن ۶۷ کیلوگرم سعید اسماعیلی پس از استراحت در دور اول، در دور دوم با
اسماعیلی پس از استراحت در دور اول، در دور دوم با نتیجه ۱۰ بر ۴ سون مان-گوانگ از کره شمالی را شکست داد و به مرحله نیمه نهایی راه یافت. وی در این مرحله با نتیجه ۸ بر صفر نظیم جان بایکازیف از ازبکستان را مغلوب کرد و به دیدار فینال راه یافت. اسماعیلی در این دیدار با نتیجه ۳ بر صفر رازاک بیشیکیف از قرقیزستان را شکست داد و به مدال طلا دست یافت.
آشور یا یاسور پسر سام و نوه نوح و برادر عیلام و لود و آرام و ارفکشاد و زن مدای بود،مورخ یوسف فلاوی می نویسد که آشور در نینوا زندگی می کرد و رعایای خود را آشوریان نامید. آشور ۳ پسر نام های فارس و موکیل و میروس داشت.
ایچیجو میکاکو یا میکا-نو-کیمی، نام دوران کودکی نوبوکیمی؛ (تولد ۱۸۳۵ – مرگ ۱۸۹۴)، یک زن در دوره ادو، زن اصلی (سی‌شیتسو) یا میدای‌دوکورو شوگون پانزدهم توکوگاوا یوشینوبو بود. پدر اصلی او ایماده‌گاوا کینهیسا نام داشت. ایچیجو تروکو پدرخواندهٔ او بود. سال ۱۸۵۲، میگا-نو-کیمی ۲۱ ساله با یوشینوبو که در آن زمان ۱۹ سال داشت ازدواج کرد. ظن رابطه یوشینوبو با توکوشین-این. به نظر می‌رسد میکاکو چندین بار از یوشینوبو به خاطر رفت و آمدهای مکررش به توکوشین-این (بیوه ارباب رئیس قبلی خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا) شکایت کرده بود،
قبلی خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا) شکایت کرده بود، اما یوشینوبو هیچ توجهی به او نمی‌کرد. این شایعه یا واقعیت که شوهر جوان‌ترش با یک زن مسن‌تر، رابطهٔ نزدیکی داشت، غرور میکاکو را به شدت جریحه‌دار کرد. روزی توکوشین-این، شعر نو را در حضور او به یوشینوبو آموزش می‌داد. میکاکو که شاهد رابطهٔ صمیمانه بین این دو بود، نتوانست مقاومت کند و «فوراً با خشم به سوی شوهرش فریاد زد»، که ثبت شده است. در آن زمان برای یک زن غیرقابل تصور بود که در ملاء عام بر سر شوهرش، رئیس خانواده، فریاد بزند. شایعاتی مبنی بر اقدام به خودکشی و
فریاد بزند. شایعاتی مبنی بر اقدام به خودکشی و خیانت یوشینوبو. در ژوئن ۱۸۵۶، حدود شش ماه پس از ازدواج، دوازدهمین شوگون دوازدهم، توکوگاوا ایه‌یوشی، اندکی پس از ورود کشتی‌های سیاه، در صحنه سیاسی عمومی درگذشت. جانشین او، سیزدهمین شوگون، توکوگاوا ایه‌سادا، از نظر سلامتی ضعیف بود و قادر به اداره امور دولتی نبود. او فرزندی نداشت، بنابراین این تقاضا مطرح شد که «هیتوتسوباشی یوشینوبو باید جانشین شوگون باشد»، آشوبی در درون خانواده هیتوتسوباشی درگرفت. در همین هنگام میکاکو اقدام به خودکشی کرد. شیمازو ناری‌آکیرا، ارباب
اقدام به خودکشی کرد. شیمازو ناری‌آکیرا، ارباب قلمرو ساتسوما که از هیتوتسوباشی یوشینوبو به عنوان شوگون بعدی حمایت می‌کرد، نامه زیر را به رفیقش، ماتسودایرا یوشیناگا (شونگاکو)، ارباب قلمرو اچیزن، فرستاد: «در ۱۶ ژوئن، میکاکو، همسر کیکی، اقدام به خودکشی کرد، اما به نحوی نجات یافت.» اقدام به خودکشی همسر یوشینوبو، میکاکو، با شوکی برای اطرافیانش گزارش شد. سیشوئین، مادر واقعی ماتسودایرا کیناگا، میکاکو را «زنی حسود» توصیف کرد و نوشت: «آیا ممکن است بین یوشینوبو و توکوشین-این رابطه‌ای وجود داشته باشد؟ من شک دارم که
رابطه‌ای وجود داشته باشد؟ من شک دارم که اینطور باشد، اما اختلاف سنی زیادی بین آنها وجود ندارد…» و در مورد احتمال رابطه بین یوشینوبو و توکوشین-این نوشت. به عبارت دیگر، فقط میکاکو نبود که به رابطه بین یوشینوبو و توکوشین-این مشکوک بود. اتفاقاً، ماتسودایرا یوشیناگا برادر کوچکتر شوهر فقید توکوشین-این، هیتوتسوباشی یوشیتوشی، بود بنابراین توکوشین-این همسر برادر او بود. او چه واکنشی به شایعات رسواکننده بین همسر برادرش و هیتوتسوباشی یوشینوبو، که او از او به عنوان شوگون بعدی حمایت می‌کرد، نشان داد؟ ماتسودایرا
شوگون بعدی حمایت می‌کرد، نشان داد؟ ماتسودایرا یوشیناگا همچنین این حادثه را به داته مونه‌ناری، ارباب قلمرو اوواجیما در آیو (استان اهیمه امروزی)، که او نیز از هیتوتسوباشی یوشینوبو به عنوان شوگون بعدی حمایت می‌کرد، گزارش داد و پاسخ زیر را از داته مونه‌ناری دریافت کرد: «به نظر می‌رسد شما (کیناگا) معتقدید که اقدام به خودکشی اخیر همسر لرد یوشینوبو به دلیل رابطه بین لرد یوشینوبو و توکوشین-این بوده است. ظاهر همسر برادر شما کاملاً با همسر لرد یوشینوبو متفاوت است، بنابراین باید برای برادر مرحومتان بسیار ناراحت
بنابراین باید برای برادر مرحومتان بسیار ناراحت باشید.» به عبارت دیگر، داته مونه‌ناری تا حدودی از وجود رابطه بین یوشینوبو و توکوشینین مطمئن بود و می‌گفت: «توکوشینین بسیار زیباتر از میگا-نو-کیمی است، بنابراین اشتباهاتی از این دست احتمالاً رخ می‌دهد» و حرف‌های بسیار بی‌ادبانه‌ای به میکاکو زد. برخی معتقدند که اقدام به خودکشی میکاکو یک نمایش بوده است. او از همان ابتدا قصد مردن نداشت و با ایجاد جنجال و هیاهو سعی در انتقام گرفتن از شوهرش داشت. در هر صورت، شکی نیست که رابطه نزدیک یوشینوبو و توکوشین-این در آن زمان،
که رابطه نزدیک یوشینوبو و توکوشین-این در آن زمان، میکاکو را عذاب می‌داد. حبس خانگی کیکی. با این حال، این آشفتگی در سال ۱۸۵۸ به‌طور غیرمنتظره‌ای پایان یافت. به یوشینوبو دستور داده شد که در حبس خانگی قرار گیرد و در اتاقی در جلوی عمارتش محبوس شود و دیگر قادر به ملاقات با میکاکو یا توکوشین-این نبود. در همان سال، ای نائوسوکه، که به عنوان مشاور ارشد شوگون‌سالاری یا تایرو منصوب شده بود، بدون کسب اجازه از دربار امپراتوری، پیمان دوستی و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن را امضا کرد. او همچنین تصمیم گرفت که جانشین
ژاپن را امضا کرد. او همچنین تصمیم گرفت که جانشین سیزدهمین شوگون، ایه‌سادا، که موضوع اختلاف نظرهای زیادی بود، توکوگاوا ایه‌موچی از قلمرو کیشو باشد که رقیب او هیتوتسوباشی یوشینوبو محسوب می‌شد. در ماه ژوئن، یوشینوبو به قلعه ادو رفت تا از ای نائوسوکه در مورد بی‌احترامی نشان داده شده به دربار امپراتوری هنگام امضای پیمان سؤال کند. با این حال، ای نائوسوکه به طرز ماهرانه‌ای طفره رفت و ماه بعد یوشینوبو از رفتن به قلعه منع شد و به او دستور بازنشستگی و حبس خانگی داده شد. از دیدگاه ای، با مجازات یوشینوبو، او توانست
شد. از دیدگاه ای، با مجازات یوشینوبو، او توانست مسئله جانشین شوگون را حل و فصل کند. اتفاقاً، ماتسودایرا یوشیناگا و داته مونه‌ناری، که از یوشینوبو به عنوان شوگون بعدی حمایت کرده بودند، نیز به بازنشستگی و حبس خانگی محکوم شدند. در واقع، در ماه ژوئیه همان سال، درست پس از آنکه به یوشینوبو دستور داده شد که دیگر به قلعه نرود، میکاکو یک دختر به دنیا آورد. امید می‌رفت که تولد فرزند یوشینوبو به احیای رابطه بین این زوج کمک کند، اما دختر بچه تنها ۲۰ روز پس از تولدش درگذشت. حبس یوشینوبو حدود دو سال ادامه یافت و او
درگذشت. حبس یوشینوبو حدود دو سال ادامه یافت و او سرانجام در سپتامبر ۱۸۶۰، شش ماه پس از ترور ای تایرو در بیرون دروازه ساکورادامون، آزاد شد. با این حال، او هنوز اجازه ملاقات یا مکاتبه با اقوام یا دیگران را نداشت و طبیعتاً، میکاکو نیز نمی‌توانست با وجود حضور در عمارت، او را ملاقات کند. این ممنوعیت تا آوریل ۱۸۶۲، دو سال بعد، ادامه یافت. با این حال، توانایی میکاکو برای ملاقات با یوشینوبو کوتاه مدت بود. در پایان همان سال، یوشینوبو پیش از شوگون ایه‌موچی به کیوتو رفت که در آشفتگی بود. جدایی‌های بعدی. از آن به بعد،
که در آشفتگی بود. جدایی‌های بعدی. از آن به بعد، یوشینوبو بیشتر وقت خود را در کیوتو به مدت شش سال بعدی تا سال ۱۸۶۸ گذراند. به عبارت دیگر، از سال ۱۸۵۸، زمانی که یوشینوبو توسط ای تایرو از ورود به قلعه منع شد، می‌توان گفت که میکاکو تقریباً هیچ فرصتی برای گذراندن وقت با یوشینوبو نداشت. گفته می‌شود میکاکو در دورانی که مسئول عمارت هیتوتسوباشی بود، تمایل به افسردگی داشت. با این حال، ممکن است رابطه او با توکوشین-این، که در همان عمارت زندگی می‌کرد، به تدریج بهبود یافته باشد. تنها کاری که میکاکو و توکوشین-این
یافته باشد. تنها کاری که میکاکو و توکوشین-این می‌توانستند انجام دهند، تماشای دوران آشفته از درون عمارت، بدون حضور یوشینوبو بود. در ژوئیه ۱۸۶۶ (کیو ۲)، چهاردهمین شوگون، ایه‌موچی، بر اثر بیماری در قلعه اوساکا درگذشت. او در میانه رهبری اولین لشکرکشی چوشو بود. در پاسخ به این موضوع، بزرگان شوگون‌سالاری توصیه کردند که هیتوتسوباشی یوشینوبو، که در آن زمان سمت فرمانده کل گارد امپراتوری را بر عهده داشت و حضور پررنگی در کیوتو داشت، مناسب‌ترین فرد برای شوگون بعدی باشد. در دسامبر همان سال، یوشینوبو به عنوان پانزدهمین
در دسامبر همان سال، یوشینوبو به عنوان پانزدهمین شوگون در کیوتو منصوب شد. به عبارت دیگر، میکاکو همسر شوگون شد. همسر شوگون باید در اواوکوی قلعه ادو (حرمسرای شوگون) می‌بود و حضور مرکزی در اواوکو بود. در آن زمان، اواوکو توسط تنشو-این (آتسوهیمه)، بیوه سیزدهمین شوگون، ایه‌سادا، و همچنین توسط چیکاکو، شاهدخت کازو، بیوه چهاردهمین شوگون، ایه‌موچی، اداره می‌شد. با این حال، یوشینوبو از قلعه ادو دور بود و بدون شوگون، میکاکو نمی‌توانست وارد اواوکو شود. در اکتبر سال بعد، ۱۸۶۷، یوشینوبو قدرت را به دربار امپراتوری در کیوتو
یوشینوبو قدرت را به دربار امپراتوری در کیوتو بازگرداند. این امر منجر به لغو شوگون‌سالاری ادو شد و یوشینوبو دیگر شوگون نبود. به عبارت دیگر، یوشینوبو هرگز به عنوان شوگون وارد قلعه ادو نشد و میکاکو به همسر شوگونی تبدیل شد که هرگز وارد اواوکو نشد. زندگی با کیکی. در ژانویه ۱۸۶۸، پس از شکست از نیروهای دولتی جدید در نبرد توبا-فوشیمی، یوشینوبو به عنوان دشمن دربار ژاپن اعلام شد و به ادو بازگشت. با توجه به اینکه یوشینوبو هدف انقیاد قرار گرفته بود و نیروهای دولتی جدید به ادو هجوم آورده بودند، مشخص نیست که آیا میکاکو
به ادو هجوم آورده بودند، مشخص نیست که آیا میکاکو توانسته با یوشینوبو ملاقات کند یا خیر. حتی اگر آنها می‌توانستند ملاقات کنند، احتمالاً فقط برای مدت کوتاهی بود. در ماه فوریه، یوشینوبو قلعه ادو را ترک کرد و وارد معبد کانئی در اوئنو شد، جایی که دوره حبس خانگی خود را آغاز کرد. سپس، در ۱۴ آوریل، هنگامی که قلعه ادو بدون خونریزی تسلیم شد، یوشینوبو به سمت قلمرو میتو حرکت کرد و در آنجا در میتو، جایی که دوران کودکی خود را گذرانده بود، تحت بازداشت خانگی قرار گرفت. در ماه ژوئیه، او به شیزوئوکا، جایی که خانواده اصلی
ماه ژوئیه، او به شیزوئوکا، جایی که خانواده اصلی توکوگاوا نیز به آنجا منتقل شده بودند، نقل مکان کرد و دوره حبس خود را در معبد هودای-این، که با خاندان توکوگاوا ارتباط داشت، ادامه داد. در این مدت، میکاکو اقامتگاه هیتوتسوباشی در نزدیکی قلعه ادو را ترک کرد و به نظر می‌رسد زمانی را با توکوشین-این و مادر یوشینوبو، تیهو-این (شاهدخت یوشیکو)، در اقامتگاه میتو در کویشیکاوا، ادو گذرانده است. در پایان سپتامبر ۱۸۶۹، سرانجام حبس یوشینوبو برداشته شد و او از هودای-این به محل اقامت سابق قاضی در شیزوئوکا نقل مکان کرد. در این
اقامت سابق قاضی در شیزوئوکا نقل مکان کرد. در این زمان، میکاکو با کمک مادرشوهرش و توکوشین-این، میکاکو به شیزوئوکا رفت و با یوشینوبو زندگی کرد. میکاکو ۳۵ ساله بود. در همین حال، یوشینوبو دختران دو سامورایی را به عنوان همسر غیراصلی گرفت و یکی پس از دیگری صاحب فرزند شد. تعداد کل فرزندان ۱۰ پسر و ۱۱ دختر بود. با این حال، یوشینوبو اصرار داشت که میکاکو همسر قانونی اوست و مادر فرزندانش میکاکو است. پس از آن، مادر یوشینوبو، سادایوشی-این، و توکوشین-این برای ملاقات به شیزوئوکا می‌آمدند و هر بار یوشینوبو و میکاکو از
شیزوئوکا می‌آمدند و هر بار یوشینوبو و میکاکو از آنها استقبال گرمی می‌کردند. روزهای او در شیزوئوکا احتمالاً آرام‌ترین و شادترین دوران زندگی‌اش بود. در سال ۱۸۹۴، میکاکو به سرطان پستان مبتلا شد و برای جراحی به توکیو سفر کرد، اما مدت کوتاهی پس از آن در محل اقامت توکوگاوا ایساتو در سنداگایا (یکی از محله‌های توکیو) درگذشت. او ۶۰ سال داشت. شعر واکا که او برای یوشینوبو، که او را در شیزوئوکا بدرقه می‌کرد، فرستاد، آخرین کلام او شد. «پس با جاده خداحافظی می‌کنم، تنها ردپای سفرمان برف سفیدی است که بر لبهٔ آن نقش بسته.»
سفرمان برف سفیدی است که بر لبهٔ آن نقش بسته.» میکاکو اکنون در گورستان یاناکا در کنار یوشینوبو آرام گرفته است.
آکیکوجوئو نام دوران کودکی آسامیاکو؛ (تولد ۱۸۳۵ – مرگ ۱۸۹۴)، یک زن در دوره ادو، زن اصلی (سی‌شیتسو) یا میدای‌دوکورو شوگون چهارم توکوگاوا ایه‌تسونا بود.
تاکاتسوکاسا نوبوکو ، نام بودایی جوکو-این؛ (تولد ۱۶۵۱ – مرگ ۱۷۰۹ میلادی)، یک زن در دوره ادو، زن اصلی (سی‌شیتسو) یا میدای‌دوکورو شوگون پنجم توکوگاوا تسونایوشی بود. او دختر یک اشراف درباری یا کوگیو ، تاکاتسوکاسا نوریهیرا و خواهر تاکاتسوکاسا فوساسوکه سشو (از ۱۶۶۴ تا ۱۶۶۸) و کانپاکو (از ۱۶۶۸ تا ۱۶۸۲) بود.
هالی مورگان (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان است که در پست مدافع برای لستر سیتی در سوپر لیگ زنان اتحادیه فوتبال انگلیس بازی می‌کرد. او در سال ۲۰۰۴ در سن ۱۱ سالگی به لستر پیوست.
الا موریس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست مدافع برای باشگاه ساوتهمپتون در لیگ قهرمانی زنان انگلستان بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان انگلستان, زیر ۱۹ سال زنان انگلستان، و زیر ۲۳ سال زنان انگلستان بازی کرده است.
ورزشگاه سلطان ابراهیم یک ورزشگاه فوتبال در شهر اسکندر پوتری، ایالت جوهر، مالزی است. این ورزشگاه به افتخار حاکم کنونی ایالت، سلطان ابراهیم ابن المرحوم سلطان اسکندر نامگذاری شده است. این ورزشگاه از سال ۲۰۲۰، به عنوان زمین خانگی جدید باشگاه جوهور دارالتعظیم در سوپر لیگ مالزی، جایگزین ورزشگاه لارکین شد که از سال ۱۹۶۴ میزبان تیم فعلی و تمام تیم‌های فوتبال جوهر در سالهای قبل بود. کل هزینه ساخت و ساز بالغ بر ۲۰۰ میلیون رینگیت مالزی برآورد شده بود. این استادیوم با ظرفیت ۴۰٬۰۰۰ تماشاگر در ۲۲ فوریه ۲۰۲۰ افتتاح شد.
ظرفیت ۴۰٬۰۰۰ تماشاگر در ۲۲ فوریه ۲۰۲۰ افتتاح شد. طراحی. طرح ورزشگاه که از برگ موز الهام گرفته شده است، به عنوان ایده و طرح نهایی تأیید شده، توسط تونکو اسماعیل ادریس در مراسمی که در شهر اسکندر پوتری، ایالت جوهر برگزار شد، رونمایی گردید. گستردگی ورزشگاه بالغ بر ۱۴۰٬۰۰۰ متر مربع است و مساحت کل ساخته شده ۷۰٬۰۰۰ متر مربع است که دارای ظرفیت ۴۰٬۰۰۰ تماشاگر است. ال‌ئی‌دی‌هایی به رنگ قرمز، آبی و سفید (رنگ پرچم ایالت جوهر) در نمای بیرونی ورزشگاه به منظور روشنایی هنگام شب نصب گردیده است. ساخت. به منظور ساخت ورزشگاه
شب نصب گردیده است. ساخت. به منظور ساخت ورزشگاه جدیدی که هزینه آن ۲۰۰ میلیون رینگیت برآورد شده بود، سلطان ایالت جوهر با ساخت ورزشگاه جدید موافقت کرد و هزینه ساخت آن را متقبل شد. ساخت ورزشگاه جدید به شرکت خصوصی با مسئولیت محدود کانتری گاردن پاسیفیک‌ویو واگذار شد. در ماه ژانویه ۲۰۱۷، باشگاه اعلام کرد که در پی اصلاحات انجام گرفته توسط تونکو اسماعیل در مکان ساخت و تغییرات فنی و طراحی بر روی آن، ساخت ورزشگاه چند ماه به تأخیر خواهد افتاد و انتظار می‌رود ساخت ورزشگاه تا بین ماه ژوئیه و اواخر سال ۲۰۱۸، تکمیل گردد.
دانیل مورفی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان است. که در پست مدافع یا هافبک برای میلوال لاینز، چارلتون اتلتیک، واتفورد و بارنت بازی می‌کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان انگلستان بازی کرده است. او ۲۳ بازی ملی برای انگلیس در سطح بین‌المللی بزرگسالان انجام داد.
امیلی مورفی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست مهاجم برای تیم فوتبال زنان ویک فورست دمون دیکنز بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان انگلستان و زنان جمهوری ایرلند بازی کرده است.
خاندان سرابندی یا سربندی یکی از طوایف بزرگ سیستانی است که در یک دوره طولانی از قدرتمندترین طوایف سیستان بوده‌اند و از وابستگان طایفه براهویی (محمدحسنی) به‌شمار می‌آیند. این طایفه همراه با نادرشاه در تسخیر هندوستان شرکت داشتند و بعدها در حکومت نادرشاه، فراز و فرودهایی داشتند تا این که بارها کردن خانه به دوشی به زندگی کشاورزی روآوردند. آنها خود را بازماندگان خاندان سورن در سیستان می‌دانند که نسل به نسل مرزبانان و فرماندهان و حاکمان سیستان بوده‌اند. مؤلف کتاب نوزدهم بهمن جواد محمدی خمک می‌نویسد من اولین بار
نوزدهم بهمن جواد محمدی خمک می‌نویسد من اولین بار نام آنها را همراه نام شهرکی‌ها، به تاریخ سلطنت شاه تهماسب اول صفوی، در احیاء الملوک دیده‌ام که در آن زمان همراه ایل شهرکی در رامرود و زره سیستان (سمت چپ سرشیله و جنوب تاسوکی کنونی یا به عبارتی دیگر در دلتای جنوبی هیرمند)، جمعی از آنها بود و باش داشته‌اند و بزرگانشان اختیار دار این منطقه بوده و هرگز به حاکم برگزیده شده از سوی حکومت صفوی دخل نمی‌داده‌اند و در میانشان نقیب محمد شاهی ملا (به احتمال ملاشاهی‌های امروزی)، مشهور به سخت کمان و، نقیب جمال، هردو
امروزی)، مشهور به سخت کمان و، نقیب جمال، هردو سربندی، و نقیب رئیس شهرکی: «هرگز هیچ‌کس را از طوایف اتراک گماشتگان حکومت صفوی به ایشان دست نبود» سربندی‌ها منسوب به ناحیه سربند سیستان‌اند و محل آن در ناحیهٔ جنوب شهر زابل کنونی در بخش سفرنامه اسمیت ذکر شده است. ریشه‌شناسی. بزرگان این طایفه خود را از قوم سیستانی و سیستانی الاصل می‌داند، که در سیستان مرزدار بودند، نیروی متمرکز آن‌ها موجب شد، که یک بار در زمان دیلمیان و بار دیگر در زمان تیمور به نقاط دیگر ایران تبعید شوند، ولی هربار پس از افول قدرت تبعیدکنندگان
شوند، ولی هربار پس از افول قدرت تبعیدکنندگان سربندی‌ها به وطن خود بازگشتند. محمد رضا خان آخرین رئیس طایفه سربندی، این طایفه و طایفه براهوئی از اعقاب مالک اشتر نخعی هستند، که در زمان خلافت عمر به ایران آمده می‌داند. شهرت این طایفه به نخعی بنا به قول راوی بستگی آن‌ها به مالک اشتر است. نامبرده می‌گوید: این طایفه بعد از آمدن به ایران نخست با نام نخعی در کردستان ایران ساکن شدند، ولی بعدها به عراق عجم و حدود اراک امروزی مهاجرت کرده و در کوه‌هایی به نام سربند مسکن گزیدند، و از آن زمان این طایفه به علت سکونت در
گزیدند، و از آن زمان این طایفه به علت سکونت در ناحیه سربند (که درحوزه سیرآخوراست) به طایفه سربندی شهرت یافتند. به نظر یکی از بزرگان این طایفه اگر برخی از سرداران این طایفه خود را از نسل عرب دانسته‌اند، به علت سیاست حاکم بر زمان بوده که عرب‌ها مصدر قدرت بوده‌اند، و سران طایفه برای حفظ خود از صدمه آنان خودرا عرب قلمداد کرده‌اند. کرزن می‌نویسد: تیمور سربندی‌ها را از سیستان به همدان انتقال داد، ولی نادرشاه و شاهرخ آن‌ها را برگردانید. به نظر سایکس سربندی‌ها ساکنین قدیمی سیستان بوده‌اند. تیمور لنگ آن‌ها را به
قدیمی سیستان بوده‌اند. تیمور لنگ آن‌ها را به بروجرد کوچ داد ولی نادرشاه دوباره آن‌ها را به وطن خود بازگردانید. وی در جای دیگر می‌نویسد: سربندی‌ها یعنی مقتدرترین ایلات این ناحیه می‌باشند، تیمور این طایفه را قلع و قمع نمود، و معدودی را که باقی مانده بودند، به بروجرد کوچ داد، و نادرشاه نیز بعدها عده‌ای از سربندی‌ها را که در حدود سه هزار خانوار بودند، به سیستان فرستاد. بسیاری از منابع انتقال سرابندی‌ها به سیستان را از جانب نادر دانسته‌اند، اما به‌طوری که تاریخ شفاهی این طایفه نشان می‌دهد ، انتقال سربندی‌ها به
شفاهی این طایفه نشان می‌دهد ، انتقال سربندی‌ها به سیستان توسط نادرشاه حقیقت ندارد، زیرا سربندی‌ها قبل از نادر هم در سیستان مقیم و صاحب قدرت بوده‌اند، و حتی وقتی درسال ۱۱۵۰ نادر برای تسخیر قندهار اقدام کرد، زمانی که برای انتظام اموریه سیستان رفت، رئیس و بزرگ طایفه سربندی میرقنبرخان بود، نادرشاه او را باخود به قندهار برد، میرقنبرخان درگرفتن قندهار خدمت نموده اعتبار در حضور نادرشاه پیداکرد. حکومت در سیستان. مقر اصلی سرابندی‌ها در سیستان، «سه کوهه» نام داشت. رئیس آنان فردی به نام میرقنبر(قمبر) بود که کلانتر
رئیس آنان فردی به نام میرقنبر(قمبر) بود که کلانتر این منطقه محسوب میشد. پس از او قدرت وی در خانواده‌اش به ارث ماند.