payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ممکن است به دلیل سوءاستفاده‌ها و احساس ترک‌شدگی دوران کودکی دچار اختلال دلبستگی شده باشد. برخی دیگر، اقدامات قاتل را نتیجهٔ تغییرات اجتماعی می‌دانستند که به افزایش فقر، احساس ناتوانی، انزوای فردی و شکاف بین زنان و مردان منجر شده بود. عده‌ای نیز با اشاره به علاقهٔ لپین به فیلم‌های اکشن خشن، احتمال دادند که خشونت موجود در رسانه‌ها و جامعه بر رفتار او تأثیر گذاشته باشد. پس از تیراندازی کالج داوسون در سپتامبر ۲۰۰۶، ژان وونگ، ستون‌نویس گلوب اند میل اظهار کرد که لپین به عنوان فرزند یک مهاجر ممکن است در جامعهٔ
لپین به عنوان فرزند یک مهاجر ممکن است در جامعهٔ کبک احساس بیگانگی کرده باشد؛ اظهارنظری که جنجال‌برانگیز شد، چرا که کانادا کشوری با جمعیت زیاد مهاجران است. با این حال، در سال‌های بعد، این حمله توسط افکار عمومی، دولت‌ها و رسانه‌ها به عنوان یک حملهٔ زن‌ستیزانه علیه زنان و فمینیسم شناخته شد. دانشمندان معتقدند اقدامات فرد مسلح ریشه در زن‌ستیزی گستردهٔ جامعه، از جمله تحمل خشونت علیه زنان، داشت. جرم‌شناسان این کشتار را نمونه‌ای از جنایت ناشی از نفرت یا تعصب علیه زنان می‌دانند، چرا که قربانیان صرفاً به دلیل زن
زنان می‌دانند، چرا که قربانیان صرفاً به دلیل زن بودن هدف قرار گرفته بودند. آنها این حادثه را نوعی قتل-خودکشی «کاذب-اجتماعی» و «شبه-کماندویی» طبقه‌بندی می‌کنند؛ حالتی که در آن مرتکب یک گروه خاص را در مکان عمومی هدف قرار می‌دهد و در پی آن قصد دارد در یک «اوج باشکوه» بمیرد. افراد نزدیک به این حادثه نیز نظراتی ابراز داشتند: مادر لپین این احتمال را مطرح کرد که این حمله ممکن است به‌طور نمادین متوجه خود او بوده باشد، چرا که برخی او را به عنوان یک فمینیست (به دلیل مجرد و شاغل بودن) تلقی می‌کردند. ناتالی پرووست، از
و شاغل بودن) تلقی می‌کردند. ناتالی پرووست، از بازماندگان این کشتار که در زمان حادثه فمینیست‌بودن خود را انکار کرده بود، بعدها این «عنوان زیبا» را پذیرفت و اظهار داشت که همواره این کشتار را به عنوان یک عمل ضدفمینیستی درک می‌کرده است. میراث. بازماندگان و شاهدان این حادثه از میان کارکنان و دانشجویان دانشگاه با پیامدهای جسمی، اجتماعی، وجودی، مالی و روانی متعددی، از جمله ابتلا به اختلال اضطراب پس از سانحه روبه‌رو شدند. دست‌کم دو دانشجو پس از این رویداد خودکشی کردند و یادداشت‌هایی به‌جا گذاشتند که تأیید می‌کرد
و یادداشت‌هایی به‌جا گذاشتند که تأیید می‌کرد مرگ آن‌ها ناشی از فشار روانی ناشی از کشتار بوده است. نُه سال پس از این حادثه، بازماندگان گزارش دادند که همچنان تحت تأثیر تجربیات خود هستند، گرچه برخی از اثرات آن با گذشت زمان کاهش یافته بود. اقدامات علیه خشونت علیه زنان. این کشتار، جنبش زنان در کانادا را به شدت فعال کرد و فعالان زن به‌سرعت آن را نمادی از خشونت علیه زنان دانستند. جودی ربیک، فمینیست کانادایی، به یاد می‌آورد: «مرگ آن زنان جوان بی‌نتیجه نخواهد بود، ما قول دادیم. سوگواری خود را به سازماندهی برای
ما قول دادیم. سوگواری خود را به سازماندهی برای پایان دادن به خشونت مردان علیه زنان تبدیل خواهیم کرد.» در پاسخ به این حادثه، کمیته‌ای فرعی در مجلس عوام برای بررسی وضعیت زنان تشکیل شد. این کمیته در ژوئن ۱۹۹۱ گزارشی تحت عنوان جنگ علیه زنان منتشر کرد، هرچند این گزارش مورد تأیید کامل کمیتهٔ دائمی قرار نگرفت. به دنبال توصیه‌های این گزارش، دولت فدرال در اوت ۱۹۹۱ «پنل کانادایی دربارهٔ خشونت علیه زنان» را تأسیس کرد. این پنل در ژوئن ۱۹۹۳ گزارشی نهایی با عنوان تغییر منظر: پایان دادن به خشونت – دستیابی به برابری منتشر
پایان دادن به خشونت – دستیابی به برابری منتشر کرد. پنل، یک «طرح عمل ملی» دووجهی شامل «طرح عمل برابری» و «سیاست عدم تحمل» پیشنهاد داد که هدف آن افزایش برابری زنان و کاهش خشونت علیه زنان از طریق سیاست‌های دولتی بود. با این حال، منتقدان پنل معتقد بودند که این طرح فاقد زمان‌بندی و استراتژی عملی روشن برای اجرا بود و با داشتن بیش از ۴۰۰ توصیه، بیش از حد پراکنده بود تا تأثیرگذار واقع شود. در استان کبک، خانواده‌های قربانیان بنیادی برای حمایت از سازمان‌های مبارزه با خشونت، به ویژه خشونت علیه زنان، تأسیس کردند. این
خشونت، به ویژه خشونت علیه زنان، تأسیس کردند. این بنیاد تاکنون به فعالیت خود در سطوح مختلف جامعه ادامه داده است. بازماندگان و بستگان قربانیان نیز به صحبت دربارهٔ این موضوع ادامه داده‌اند و محققان مطالعات خود در زمینهٔ خشونت خانوادگی و خشونت علیه زنان را گسترش داده‌اند. در ۶ دسامبر ۱۹۹۵، دولت کبک «سیاست مداخله در خشونت زناشویی» را با هدف شناسایی، پیشگیری و پایان دادن به خشونت خانگی تصویب کرد. کنترل اسلحه. این کشتار محرک بزرگی برای جنبش کنترل سلاح در کانادا شد. کمتر از یک هفته پس از این رویداد، دو استاد
شد. کمتر از یک هفته پس از این رویداد، دو استاد دانشگاه پلی‌تکنیک طوماری خطاب به دولت کانادا تهیه کردند و خواستار کنترل سختگیرانه‌تر اسلحه شدند. این طومار بیش از نیم میلیون امضا جمع‌آوری کرد. هایدی راتجن، دانشجویی که در یکی از کلاس‌هایی حضور داشت که لپین از آن عبور کرده بود، به همراه وندی کوکییر «ائتلاف برای کنترل اسلحه» را با هدف افزایش مقررات سلاح سازماندهی کرد. سوزان لاپلانت-ادوارد و جیم ادوارد، والدین یکی از قربانیان، نیز به‌طور فعال در این موضوع مشارکت داشتند. فعالیت‌های این افراد و دیگران منجر به
داشتند. فعالیت‌های این افراد و دیگران منجر به تصویب لایحهٔ سی-۱۷ در سال ۱۹۹۲ و لایحهٔ سی-۶۸، که معمولاً به عنوان «قانون اسلحه» شناخته می‌شود، در سال ۱۹۹۵ شد. این قوانین مقررات سخت‌گیرانه‌تری در زمینهٔ کنترل سلاح به همراه داشتند، از جمله: الزامات آموزشی برای مالکان سلاح، غربالگری متقاضیان، دورهٔ انتظار ۲۸ روزه برای خریداران جدید، قوانین مربوط به ذخیره‌سازی سلاح و مهمات، ثبت تمام سلاح‌ها، محدودیت ظرفیت خشاب‌های سلاح‌های نیمه‌اتوماتیک مرکز آتش و اعمال محدودیت‌ها و ممنوعیت‌هایی بر برخی سلاح‌ها. در سال ۲۰۰۹،
و ممنوعیت‌هایی بر برخی سلاح‌ها. در سال ۲۰۰۹، بازماندگان کشتار، خانواده‌هایشان و دانشجویان سابق و کنونی پلی‌تکنیک مونترآل با یکدیگر ائتلاف PolySeSouvient را تأسیس کردند تا علیه اقدامات دولت محافظه‌کار استیون هارپر، که هدف آن لغو سامانهٔ ثبت سلاح‌ها بود، اعتراض کنند. ثبت فدرال طولانی‌مدت سلاح‌ها در آوریل ۲۰۱۲ توسط دولت هارپر لغو شد، اما استان کبک موفق به دریافت حکمی موقت شد که مانع از حذف داده‌های ثبت سلاح‌های این استان گردید. با این حال، در مارس ۲۰۱۵، دیوان عالی کانادا به نفع دولت فدرال حکم داد و اجازهٔ
عالی کانادا به نفع دولت فدرال حکم داد و اجازهٔ نابودی کامل داده‌های ثبت فدرال را صادر کرد. در پی این تصمیم، کبک سامانهٔ ثبت سلاح‌های استانی خود را راه‌اندازی کرد. از زمان تأسیس، PolySeSouvient، با ناتالی پرووست و هایدی راتجن به عنوان سخنگویان خود، به فعالیت در زمینهٔ لابی‌گری برای کنترل سلاح و ارتقاء ایمنی در کبک و سراسر کانادا ادامه داده است. در سال ۲۰۱۸، دولت لیبرال جاستین ترودو لایحهٔ سی-۷۱ را معرفی کرد که برخی از الزامات ثبت فروش سلاح‌ها را احیا می‌کرد، اما PolySeSouvient این اقدامات را ناکافی و ناقص
اما PolySeSouvient این اقدامات را ناکافی و ناقص دانست. در سال ۲۰۲۰، پس از قتل‌عام نوا اسکوشیا و با اشاره به کشتار پلی‌تکنیک، ترودو ممنوعیتی بر حدود ۱۵۰۰ مدل از «سلاح‌های سبک حمله با درجهٔ نظامی» اعلام کرد که شامل مدلی می‌شد که در کشتار مونترآل استفاده شده بود. PolySeSouvient از این اقدام استقبال کرد، اما همزمان به امکان استفاده از ماده‌ای قانونی که به برخی مالکان اجازه می‌داد این سلاح‌ها را حفظ کنند، به عنوان تهدیدی علیه امنیت عمومی اعتراض کرد. بحث و جدل. جنبش فمینیستی به دلیل تصاحب این کشتار به عنوان
جنبش فمینیستی به دلیل تصاحب این کشتار به عنوان نمادی از خشونت مردان علیه زنان، مورد انتقاد قرار گرفته است. در سال ۱۹۹۰، روچ کوته، روزنامه‌نگار، در مقاله‌ای عنوان کرد که فمینیست‌ها از این کشتار به عنوان فرصتی برای آزاد کردن «دیوانگی‌هایشان» استفاده کرده‌اند. موافقان حقوق مردان و مخالفان فمینیسم ادعا کردند که خود فمینیسم موجب برانگیختن خشونت علیه زنان شده است. هرچند آنان به‌طور صریح این کشتار را تأیید نکردند، اما برخی آن را به عنوان ابراز افراطی ناامیدی مردان در برابر تغییرات اجتماعی تفسیر کردند. برخی ضد
در برابر تغییرات اجتماعی تفسیر کردند. برخی ضد فمینیست‌ها حتی قاتل را به عنوان قهرمان ستودند و اقدامات او را تحسین کرده و تهدید به اعمال خشونت کردند. بازماندگان مرد این کشتار نیز به دلیل عدم مداخله برای متوقف کردن تیرانداز مورد انتقاد قرار گرفتند. در مصاحبه‌ای بلافاصله پس از حادثه، یکی از خبرنگاران از یکی از بازماندگان مرد پرسید که چرا «زنان را رها کردند» در حالی که هدف تیرانداز مشخصاً زنان بود. رنه ژالبر، نگهبانی که پیش‌تر توانسته بود دنیس لورتیه را به تسلیم متقاعد کند، اظهار داشت که کسی باید مداخله می‌کرد
متقاعد کند، اظهار داشت که کسی باید مداخله می‌کرد تا دست‌کم تیرانداز را منحرف کند، اما در عین حال اذعان کرد که «شهروندان عادی نمی‌توانند انتظار داشته باشند در میانهٔ ترس به‌طور قهرمانانه واکنش نشان دهند.» مارک استین، ستون‌نویس روزنامه‌های محافظه‌کار، ادعا کرد که عدم اقدام مردان در جریان این کشتار، بازتابی از «فرهنگ انفعال» رایج در میان مردان کانادایی بود که وقوع چنین تیراندازی‌هایی را ممکن می‌سازد. برخی دانشجویان و کارکنان مرد نیز از اینکه برای متوقف کردن تیرانداز اقدامی نکرده بودند، ابراز پشیمانی کردند. با
اقدامی نکرده بودند، ابراز پشیمانی کردند. با این حال، جامعهٔ دانشجویی پلی‌تکنیک به شدت این انتقادات را رد کرد. ناتالی پرووست، یکی از بازماندگان، اظهار داشت که احساس می‌کند هیچ کاری نمی‌توانست از وقوع این تراژدی جلوگیری کند و همکلاسی‌های مرد او نباید احساس گناه داشته باشند. اسما منصور، یکی دیگر از بازماندگان، نیز بر اقدام‌های مردان برای نجات جان او و کمک به آسیب‌دیدگان تأکید کرد. گرامیداشت. از سال ۱۹۹۱، سالگرد این کشتار به عنوان «روز ملی یادبود و اقدام علیه خشونت علیه زنان» تعیین شده است؛ روزی که به عنوان
خشونت علیه زنان» تعیین شده است؛ روزی که به عنوان فراخوانی برای اقدام علیه تبعیض و خشونت علیه زنان در نظر گرفته می‌شود. کمپین روبان سفید نیز در همان سال توسط گروهی از مردان در استان انتاریو و در واکنش به این کشتار راه‌اندازی شد تا آگاهی عمومی دربارهٔ شیوع خشونت مردان علیه زنان را افزایش دهد. مکان Place du 6-Décembre-1989 در محله نوتردام دوگراس مونترال به‌عنوان یادبود قربانیان کشتار ایجاد شد. این مکان در گوشه خیابان‌های دسلز و کویین مری واقع شده و در فاصله کوتاهی از دانشگاه قرار دارد و در آن یادبود هنری
کوتاهی از دانشگاه قرار دارد و در آن یادبود هنری شبستانی برای چهارده ملکه اثر رز-ماری گول واقع شده است. در ابتدا به‌عنوان یادبودی برای یک «حادثه غم‌انگیز» توصیف شده بود، در سال ۲۰۱۹، تابلوی آن تغییر کرد تا نشان دهد که حمله ضدفمینیستی بوده و ۱۴ زن کشته شدند. هر سال در تاریخ ۶ دسامبر، رویدادهایی در سرتاسر کشور به یاد زنان کشته‌شده برگزار می‌شود و یادبودهای متعددی ساخته شده است. یادبود در ونکوور جنجال‌برانگیز شد زیرا به «تمام زنانی که توسط مردان کشته شده‌اند» اختصاص داده شده بود که منتقدان می‌گویند این ادعا به
داده شده بود که منتقدان می‌گویند این ادعا به این معناست که همه مردان بالقوه قاتل هستند. زنان مشارکت‌کننده در این پروژه تهدید به مرگ دریافت کردند و شورای پارک ونکوور برگزاری یادبودهای آینده که ممکن است گروه‌های دیگر را به چالش بکشاند، ممنوع کرد. از زمان مراسم گرامیداشت در بیست و پنجمین سالگرد کشتار در سال ۲۰۱۴، هر سال چهارده چراغ جستجو در قله کوه رویال نصب شده است که نمایانگر چهارده قربانی کشتار است. در ساعت ۵:۱۰ بعدازظهر، زمان شروع حمله، نام هر قربانی خوانده می‌شود و پرتو نوری به سمت آسمان پرتاب می‌شود.
می‌شود و پرتو نوری به سمت آسمان پرتاب می‌شود. این رویداد با حضور رهبران محلی و ملی برگزار می‌شود. در سال ۲۰۱۳، یک ساختمان جدید علوم در کالج جان ابوت به‌افتخار آن ماری ادوارد، یکی از قربانیان کشتار که در سیژپ تحصیل کرده بود، نامگذاری شد. در سال ۲۰۱۴، «سفارش گل رز سفید» تأسیس شد که یک بورسیه ملی ۳۰٬۰۰۰ دلاری برای دانشجویان زن فارغ‌التحصیل مهندسی است. کمیته انتخاب این بورسیه به‌دست میشل تیبوته-دوگیور، اولین زن فارغ‌التحصیل پلی‌تکنیک رهبری می‌شود. تصویرسازی در رسانه‌ها. این حادثه در هنرها نیز گرامی داشته شده
رسانه‌ها. این حادثه در هنرها نیز گرامی داشته شده است. فیلم تحسین‌شده پلی‌تکنیک (فیلم) به کارگردانی دنی ویلنوو در سال ۲۰۰۹ منتشر شد و بحث‌هایی دربارهٔ مطلوبیت بازسازی این تراژدی در قالب یک فیلم جریان اصلی به راه انداخت. در نمایشنامه‌ای با عنوان آنوراک نوشتهٔ آدام کلی، تماشاگران بر اساس جنسیت جدا می‌شوند؛ این اثر توسط روزنامهٔ مونترال گزت به عنوان یکی از بهترین نمایشنامه‌های سال ۲۰۰۴ انتخاب شد. نمایشنامه "مرد دسامبر" نوشته کالین مورفی، نخستین بار در سال ۲۰۰۷ در کلگری روی صحنه رفت. نمایشنامه "مته‌های" نوشته
در کلگری روی صحنه رفت. نمایشنامه "مته‌های" نوشته وجدی معواد در سال ۲۰۰۷، الهام‌گرفته از این تراژدی است و پژواک‌هایی از آن را در خود دارد. در سال ۲۰۰۹، نمایشنامه‌نویس کبکی گیلبرت تورپ، "Pur chaos du désir" را نوشت که به بررسی فروپاشی یک ازدواج در پی کشتار پلی‌تکنیک پرداخت. چندین آهنگ دربارهٔ این رویدادها نوشته شده است، از جمله "این یادآوری" اثر گروه ویرد سیتسرز، "مونترال" اثر د تراژیکالی هیت و "۶ دسامبر ۱۹۸۹" اثر خواننده استرالیایی جودی اسمال.
علم و فناوری در هلند تاریخی طولانی دارد و دستاوردها و اکتشافات زیادی در این زمینه ایجاد کرده است. این جزء مهمی از توسعه اقتصادی و اجتماعی هلند است. دولت هلند با هزینه‌های بیشتر از چهار و نیم میلیارد در سال برای علم از محرک‌های پیشرفت علم و فناوری است. این کشور رتبه هفتم را در شاخص نوآوری جهانی در سال ۲۰۲۳ بدست آورد که پایین‌تر از رتبه دوم در سال ۲۰۱۸ بود.
راشل گوپتا (؛ زاده ۲۴ ژانویه ۲۰۰۴) مدل و ملکه زیبایی اهل هند است او برنده مسابقه دوشیزه گرند اینترنشنال ۲۰۲۴ بود.
خلیفه یک فیلم کمدی بالیوودی است که در سال ۱۹۷۶ توسط پراکاش مهرا ساخته شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به راندهیر کاپور، رکا، پران، مادان پوری و آی. اس. جوهر اشاره کرد. این فیلم داستان ۲ برادر دوقلوی همسان به نام‌های وینود و راجندر است. یکی صادق و درستکار و دیگری شرور و حقه باز.
ان‌جی‌سی ۲۳۶۲ () یک خوشه باز از ستارگان در صورت فلکی سگ بزرگ است. اخترشناس ایتالیایی جووانی باتیستا اودیرنا آن را در سال ۱۶۵۴ کشف کرد.
ان‌جی‌سی ۱۴۶ () یک خوشه باز کوچک در صورت فلکی ذات‌الکرسی است و در سال ۱۸۲۹ توسط جان هرشل کشف شد.
ان‌جی‌سی ۱۵۲ () یک خوشه باز در صورت فلکی توکان است و در ۲۰ سپتامبر ۱۸۳۵ توسط جان هرشل کشف شد.
در مکانیک مداری، مدار هاله نزدیک راست‌خط () که NRHO نامیده می‌شود، یک مدار هاله است که از نزدیکی جسم کوچکتر از دو جرم آسمانی عبور می‌کند و رفتار تقریباً ثابت و پایدار دارد. مأموریت کپستون که در سال ۲۰۲۲ پرتاب شد، نخستین فضاپیمایی است که از چنین مداری در فضای ماورای جو استفاده می‌کند و این مدار ماه‌مرکزی به عنوان منطقه ای برای ماموریت‌های فضایی آینده در ماه برنامه‌ریزی شده است. برخلاف مدار ماه‌مرکزی که ناسا آن را به عنوان عمق چاه گرانشی ماه توصیف می‌کند، مدار هاله نزدیک راست‌خط (NRHO) به عنوان «متعادل در
هاله نزدیک راست‌خط (NRHO) به عنوان «متعادل در لبه» چاه گرانشی توصیف شده است. مدارهای NRHO زیرمجموعه‌ای از خانواده هاله L1 و L2 به‌شمار می‌روند. این نوع مدار می‌تواند با ریزسیاره‌های دیگر در منظومه شمسی و ماورای آن نیز استفاده شود.
ان‌جی‌سی ۱۵۶ () یک ستاره دوتایی است که در صورت فلکی نهنگ قرار دارد و در سال ۱۸۸۲ میلادی توسط ویلهلم تمپل کشف شد.
نشریه توسعه خاورمیانه یک نشریه دانشگاهی دوسالانه با داوری همتا است که مطالعات خاورمیانه از جمله اقتصاد کاربردی، علوم سیاسی و جامعه‌شناسی خاورمیانه را پوشش می‌دهد. این نشریه در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد و توسط راتلج به نمایندگی از انجمن تحقیقات اقتصادی منتشر می‌شود. چکیده و نمایه سازی. این مجله در پایگاه‌های اطلاعاتی ابسکو، اکونلیت، , و اسکوپوس، چکیده و نمایه شده است. بر اساس "گزارش‌های استنادی مجله"، این مجله دارای ضریب تأثیر 2022 xx است
جوانا هِفِرنَن (۱۸۴۳ – ۳ ژوئیه ۱۸۸۶) مدل و الاهۀ هنر ایرلندی بود که با نقاش آمریکایی جیمز مک‌نیل ویسلر و نقاش فرانسوی گوستاو کوربه رابطهٔ عاشقانه داشت. هفرنن علاوه بر مدل هنر بودن، خود طراحی و نقاشی نیز می‌کرد؛ هرچند گمان می‌رود که او هرگز آثارش را به نمایش نگذاشت. زندگی‌نامه. جوانا هفرنن در سال ۱۸۴۳ در لیمریک ایرلند از مادرش آنه هیکی و پدرش پاتریک هفرنن متولد. او و خانواده‌اش احتمالاً در طول قحطی بزرگ ایرلند (۱۸۴۵–۱۸۴۸) آنجا را به مقصد لندن ترک کرده و در آن شهر اقامت گزیدند. اشتباهات املایی در نامه‌های
آن شهر اقامت گزیدند. اشتباهات املایی در نامه‌های باقی‌مانده از او نشان می‌دهد که جوانا تحصیلات متوسطی داشته است. مادر او در سال ۱۸۶۲ (۴۴ سالگی) درگذشت. جوانا خواهری به نام بریجت اگنس هفرنن داشت که بعدها به «سینگلتون» تغییر نام داد. والتر گریوز، همدرس ویسلر در سال ۱۹۶۳ که هفرنن را خوب می‌شناخت، نوشته بود که او پسری به نام «هری» داشته است؛ اما هیچ اثری از او در اسناد رسمی وجود ندارد. ویسلر برای اولین‌بار در سال ۱۸۶۰ جوانا ۱۷ ساله را ملاقات کرد و از حدود یک سال بعد، رابطه‌ای شش ساله را با او آغاز کرد. در این
بعد، رابطه‌ای شش ساله را با او آغاز کرد. در این دوره، جوانا مدل برخی از مشهورترین نقاشی‌های زمان خود شد. او با هزینهٔ ویسلر لباس‌های خیره‌کننده می‌پوشید؛ اما شخصیت جوانا از زیبایی‌اش چشمگیرتر بود. خانوادهٔ ویسلر حضور جوانا را نمی‌پذیرفتند. او در تابستان سال ۱۸۶۱ با ویستلر در فرانسه بود و در زمستان ۶۲–۱۸۶۱ پاریس، برای ' و سه سال بعد، برای ' ژست گرفت. ممکن است این زمانی باشد که او با دوست و همکار فرانسوی مشهور ویسلر، گوستاو کوربه که بعداً مدل نقاشی‌های او نیز شد، ملاقات است. در زمان غیبت ویستلر، جوانا در سال
شد، ملاقات است. در زمان غیبت ویستلر، جوانا در سال ۱۸۶۶ به پاریس سفر کرد و در نگارهٔ "خوابیده‌ها" کوربه که دو زن برهنه و خفته در رختخواب را به تصویر می‌کشد، ژست گرفت. به احتمال زیاد او در این زمان با کوربه رابطه داشته است. اطلاعات اندکی از او پس از سال ۱۸۸۰ وجود دارد. جوانا هفرنن در ۳ ژوئیه ۱۸۸۶ و زمانی که ۴۳ ساله بود، احتمالاً به دلیل نارسایی تنفسی درگذشت.
سمفونی شماره ۸ آنتون بروکنر در دو مینور، WAB ۱۰۸، آخرین سمفونی ساخته شده توسط این موسیقدان است. این سمفونی در دو نسخه اصلی ۱۸۸۷ و ۱۸۹۰ وجود دارد. این قطعه اولین بار تحت رهبری هانس ریشتر در سال ۱۸۹۲ در باشگاه موسیقی، وین به نمایش درآمد. این سمفونی به امپراتور اتریش، فرانتس یوزف یکم تقدیم شده است. این سمفونی گاهی اوقات با نام مستعار "سمفونی آخرالزمانی" شناخته می شود، اما این نامی نبود که بروکنر بر روی این اثر گذاشته باشد.
سرگئی پروکوفیف سمفونی شماره ۳خود را در دو مینور، اپوس. ۴۴، در سال ۱۹۲۸ نوشت. این سمفونی برگرفته از اپرای فرشته آتشین پروکفیف است، یک داستان عشقی تکان دهنده که در پس زمینه تسخیر شیطانی اتفاق می‌افتد.
جام قهرمانان کونکاکاف ۱۹۹۷ سی‌ و سومین دوره مسابقات بین‌المللی فوتبال باشگاهی سالانه جام قهرمانان کونکاکاف بود که در منطقه کونکاکاف (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و دریای کارائیب) برگزار شد. تیم‌ها به ۳ منطقه (شمالی، مرکزی و کارائیب) تقسیم شدند. منطقه شمالی ۳ تیم را به طور مستقیم به یک‌چهارم نهایی فرستاد و دو تیم هم به مقابل یکدیگر در یک مرحله مقدماتی بازی کردند. منطقه مرکزی یک تورنمنت منطقه‌ای برگزار کرد تا ۳ تیم برتر را به مسابقات بفرستد. به منطقه کارائیب هم ۱ سهمیه داده شد. این اولین بار بود که تیمی از
هم ۱ سهمیه داده شد. این اولین بار بود که تیمی از طریق ام‌ال‌اس وارد مسابقات شد. تیم‌های قهرمان و نایب قهرمان جام ام‌ال‌اس امسال به مسابقات دعوت شدند. ۸ تیم در مرحله نهایی حضور داشتند که در واشنگتن دی‌سی برگزار شد. کروز آزول در دیدار فینال با نتیجه ۵–۳ مقابل لس آنجلس گلکسی برنده شد و پنجمین قهرمانی خود را بدست آورد. لس آنجلس گلکسی اولین تیم آمریکایی بود که به فینال مسابقات رسید. منطقه کارائیب. فینال تیم‌های راه یافته. منطقه آمریکای شمالی. لیگ برتر فوتبال: لیگ برتر مکزیک:
سهیل صحرایی (زاده ‎۸ خرداد ۱۳۸۲) بازیکن فوتبال اهل ایران است که برای باشگاه فوتبال پرسپولیس در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند.
واغارشاک آرشاکی آرزومانیان (؛ زادهٔ ) - درگذشته ) هنرمند سیرک و بندباز اهل ارمنستان که از سال ۱۹۱۹ تا ؟ میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۲ مارس ۱۹۰۰ در تفلیس به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان برجسته افتخار و هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۶۶) شد. وی در ۹ مه ۱۹۶۸ در سن ۶۸ سالگی در ایروان درگذشت
بی‌بی () سومین آلبوم استودیویی خواننده و ترانه‌پرداز آمریکایی بی‌بی رکسا است. این آلبوم در ۲۸ آوریل ۲۰۲۳ توسط وارنر رکوردز منتشر شد. بی‌بی رکسا این آلبوم را با همکاری تهیه‌کنندگانی همچون جاسیفر، جو جانیاگ و ایدو زیمشلنی ساخته است. این آلبوم الهام گرفته از دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ و ترکیبی از موسیقی دنس، دیسکو، یورودنس، فانک، پاپ و راک است. این آلبوم بر موضوعات توانمندسازی، خویشتن‌اندیشی و رشد شخصی تمرکز دارد.
وقار شیرینلی (; –) جودوکار پارالمپیک اهل جمهوری آذربایجان است. وی به عنوان نماینده جودوی آذربایجان در وزن ۶۰ کیلوگرم در بخش مردان در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در توکیو، پایتخت کشور ژاپن حضور یافت و برنده مدال طلا شد. ورزش حرفه‌ای. وقار شیرینلی در روز ۱۴ سپتامبر سال ۱۹۹۲ به دنیا آمد. وی در قهرمانی جودو اروپا که در سال ۲۰۱۶ در شهر کازان روسیه برگزار شد، روی تاتامی رفته و مدال برنز کسب کرد. در سال ۲۰۱۷ در وزن ۶۰ کیلوگرم در مسابقات جودوی جایزه بزرگ تاشکند برنده مدال طلا شد. در سال ۲۰۱۸ به خاطر بروز اختلالات
مدال طلا شد. در سال ۲۰۱۸ به خاطر بروز اختلالات بینایی شروع به ادامه فعالیت‌های ورزشی خود در بخش پاراجودو کرد. نشان. بنابر دستور الهام علی‌اف، ریئس جمهور آذربایجان، به تاریخ ۶ سپتامبر سال ۲۰۲۱، به وقار شیرینلی در پاس دست‌آوردهایش در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۰ و خدمتاش به پیشرفت ورزش آذربایجان نشان برای خدمت به میهن درجه یک اهدا شد.
فهرست گران‌ترین نقل و انتقالات فوتبال ایران، لیستی از بیشترین هزینه رضایت‌نامه پرداخت شده برای خرید بازیکنان ایرانی توسط باشگاه‌های خارجی را نشان می‌دهد.
تئاتر دراماتیک دولتی وارطان آجمیان گیومری (؛ ) (پیشتر تا سال ۱۹۳۸ آسکاناز مراویان) در سال ۱۹۲۸ تأسیس شد و در روز ۱ نوامبر با اجرای نمایش «شورش» اثر دیمیتری فورمانوف به کارگردانی ای. گولاکیان و نقش‌آفرینی م. آروشیان و و. شریشف رسماً افتتاح شد.
مایک پِرَت (؛ – ) بازیگر، موسیقی‌دان، ترانه‌سرا اهل بریتانیا بود. مایک پرت به‌عنوان ترانه‌سرایی موفق، با لایونل بارت و تامی استیل در بسیاری از آثار اولیه استیل در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ همکاری داشت. برای فراهم کردن امکان ساخت فیلمی دربارهٔ زندگی تامی استیل، نویسندگان مشترک یعنی استیل، بارت و پرت، دوازده ترانه را در عرض هفت روز نوشتند. یکی از همکاری‌های پرت و استیل با عنوان «چند ترانه» که در اصل در سال ۱۹۵۷ برای تامی استیل موفقیت‌آمیز بود، در اواخر دهه ۱۹۷۰ به عنوان موسیقی متن برنامه‌ای کودکانه از
دهه ۱۹۷۰ به عنوان موسیقی متن برنامه‌ای کودکانه از شبکه تلویزیونی گرانادا با همین نام انتخاب شد. آن‌ها همچنین در نوشتن ترانه «با غارنشین برقص» مشارکت داشتند. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "دادگاه جزا"، "قاتل"، "انزجار"، "تعمیرکار" و "هدف ثابت" اشاره کرد.
کاراپت تیگرانی آرتسرونیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در در سباستیا به دنیا آمد در سال ۱۹۲۲ در جریان کشتارهای ترکیه به یونان گریخت.. وی در تئاتر دراماتیک دولتی وارطان آجمیان گیومری فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۴۷) و هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۶۵) شد. وی در ۳۰ آوریل ۱۹۷۵ در سن ۶۸ سالگی در لنیناکان درگذشت.
آرمن آرمنیان (ایپکیان) (؛ زادهٔ ۱۰ سپتامبر - ) بازیگر و کارگردان فیلم اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در در کنستانتینوپل به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل گشت. وی در و تئاتر دراماتیک دولتی وارطان آجمیان گیومری فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان برجسته افتخار و هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۳۵) شد. وی در ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۶۵ در سن ۹۳سالگی در لنیناکان درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است
یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "پرتگاه (فیلم ۱۹۷۳)" اشاره کرد.
استیو دی‌استانیسلاو (؛ زادهٔ ) نوازندهٔ درام، موسیقی‌دان، تهیه‌کننده موسیقی، خواننده، کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. با آنکه او با هنرمندان بزرگی همچون دیوید کرازبی همکاری داشته است، اما شهرت بین‌المللی‌اش از زمانی آغاز شد که با دیوید گیلمور همکاری کرد. وی به‌عنوان طبل‌زن و نوازندهٔ درام در "صدای آن قفل را در بیاور"، "زنده در پمپئی" و "زنده در گدانسک" حضور داشت.
چاک لیوِل (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان، نوازنده پیانو، ترانه‌سرا و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او یکی از اعضای اصلی آلمن برادرز بند در اوج فعالیتش در دههٔ ۱۹۷۰ بود و از سال ۱۹۸۲ نیز مدیر موسیقی و نوازندهٔ کیبردز رولینگ استونز است. او به عنوان نوازنده با هنرمندان بزرگ دیگر چون اریک کلپتون، جرج هریسون، دیوید گیلمور، تِرِین، میراندا لمبرت و جان میر در تورهای بین‌المللی‌شان همکاری داشته است. وی یکی از نوازندگان اصلی آلبوم "زنده در پمپئی" (۲۰۱۷) بود.
مارگو جالالی بالاسانیان (؛ – ) یک بازیگر تئاتر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۲۶ دسامبر ۱۹۲۷ در استپاناکرت به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان (۱۹۴۹) فارغ‌التحصیل شد. وی از سال ۱۹۵۳ در تئاتر دراماتیک ارمنی دولتی استپاناکرت فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۷۸)، هنرمند مردمی جمهوری قره‌باغ کوهستانی (۲۰۰۰)، جایزه آرتاوازد (۱۹۹۸)، نشان مسروپ ماشتوتس جمهوری قره‌باغ کوهستانی (۲۰۰۳) و هنرمند مردمی آذربایجان
قره‌باغ کوهستانی (۲۰۰۳) و هنرمند مردمی آذربایجان شوروی (۱۹۷۳) شده است. وی در ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۰۷ در سن ۷۹ سالگی در استپاناکرت درگذشت.
چستر کَمِن (؛ زادهٔ ) گیتارنواز، نوازندهٔ گیتار بیس، موسیقی‌دان، خواننده، تهیه‌کننده موسیقی و ترانه‌پرداز اهل بریتانیا است که با هنرمندان بزرگی چون پل مک‌کارتنی، راجر واترز، دیوید گیلمور، مدونا، برایان فری، ناتالی ایمبرولیا، باب گلداف، رابی ویلیامز، دورن دورن، سیل، مَـسیو اَتَک و گابریل همکاری داشته است.
هایک هوهانسی بیلریان (؛ زادهٔ ) - درگذشته بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۳۱ دسامبر ۱۸۹۷ در کنستانتینوپل به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی و جایزه دولتی ارمنستان شوروی شد. وی در ۱۹۷۲ در سن ۷۵ سالگی در لنیناکان درگذشت.
بنیک پوغوسی بژیکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر و کارگردان اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۰ تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در در قارص به دنیا آمد . وی برادر بزرگتر فردیناند بژیکیان (بازیگر و کارگردان) بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۵۶) شد. وی در ۶ اوت ۱۹۷۷ در سن سالگی در ایروان درگذشت.