payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گردید. او کاملاً به موسولینی وفادار ماند و با یک درخواست سازش‌ناپذیر - «همه و همه چیز برای جنگ» - مقام خود را به دست گرفت. اسکورزا با وجود شور و شوقش، در تلاش‌هایش برای احیای حزب شکست خورد. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، دینو گراندی، رئیس مجلس زمان جنگ ایتالیا، پیشنهادی برای برکناری موسولینی از سمت خود به شورای عالی فاشیسم ارائه داد. اسکورتزا، که سمت دبیر شورای عالی را نیز بر عهده داشت، به آن رأی منفی داد، اما این پیشنهاد تصویب شد و موسولینی توسط کارابینیری دستگیر شد. پس از آتش‌بس کاسیبیله، اسکورتزا در جمهوری سوسیال
پس از آتش‌بس کاسیبیله، اسکورتزا در جمهوری سوسیال ایتالیا که تحت کنترل نازی‌ها بود، دستگیر شد. او به دلیل عدم مقابله با کودتای ضد فاشیستی به خیانت متهم شد، اما در آوریل ۱۹۴۴ توسط دادگاه ویژه تبرئه شد. اواخر عمر. در پایان جنگ جهانی دوم، اسکورتزا به آرژانتین گریخت. او به صورت غیابی توسط متفقین محاکمه و به سی سال زندان محکوم شد. بعداً مورد عفو قرار گرفت و در سال ۱۹۵۵ به ایتالیا بازگشت. اسکورزا در ۲۳ دسامبر ۱۹۸۸ در فلورانس درگذشت.
اودونه بلوتسی ("Odone Belluzzi"؛ ۱ فوریهٔ ۱۸۹۲ – ۲۴ اوت ۱۹۵۶) مهندس عمران و آکادمیک ایتالیایی بود. او به‌ویژه به‌خاطر تألیف کتاب چهارجلدی "علم سازه‌ها" شناخته می‌شود که طی چند دهه در ایتالیا و کشورهای دیگر به‌عنوان مرجع اصلی آموزش مهندسی سازه به‌کار می‌رفت. زندگی‌نامه. بلوتسی در خانواده‌ای متوسط در بولونیا به دنیا آمد. پدرش در کودکی او درگذشت و مادرش به‌تنهایی مسئولیت خانواده را بر عهده گرفت. مشکلات مالی باعث شد که او از نوجوانی مجبور به کار شود، اما علاقهٔ شدیدش به ریاضیات و فیزیک سبب شد تحصیلات خود را
شدیدش به ریاضیات و فیزیک سبب شد تحصیلات خود را شبانه ادامه دهد. او ابتدا در مؤسسهٔ فنی آلدینی-والریانی بولونیا تحصیل کرد و سپس در دوره‌های آزاد دانشگاه مردمی ("Università Popolare") حضور یافت. در خلال جنگ جهانی اول به‌عنوان افسر توپخانه خدمت کرد. پس از بازگشت، در سال ۱۹۲۱ موفق به اخذ مدرک مهندسی از پلی‌تکنیک تورین شد. در سال ۱۹۲۸ به پیشنهاد استاد آلبنگا، به تدریس در رشتهٔ علم سازه‌ها در دانشگاه بولونیا پرداخت. او در سال ۱۹۳۱ به‌طور رسمی کرسی «علم سازه‌ها» ("Scienza delle Costruzioni") را بر عهده گرفت.
("Scienza delle Costruzioni") را بر عهده گرفت. بلوتسی در طول زندگی حرفه‌ای خود بارها از سوی بنیادهای علمی ایتالیا، از جمله بنیاد السساندرو ولتا و بنیاد والائوری تقدیر شد. او همچنین عضو انجمن‌های علمی بین‌المللی در حوزهٔ مهندسی عمران بود و مقالاتی در مجلات علمی اروپا منتشر کرد. در تابستان ۱۹۵۴ برای برگزاری دوره‌های آموزشی و کنفرانس‌های تخصصی به برزیل سفر کرد. گرمای شدید باعث بیماری او شد و پس از بازگشت به بولونیا، تحت عمل جراحی قرار گرفت. با وجود ضعف جسمی، تا واپسین ماه‌های عمر به تدریس ادامه داد. آخرین درس
واپسین ماه‌های عمر به تدریس ادامه داد. آخرین درس خود را در ماه مهٔ ۱۹۵۶ ارائه کرد و با تشویق ایستادهٔ شاگردانش روبه‌رو شد. او در ۲۴ اوت ۱۹۵۶ در بولونیا درگذشت. آثار. مهم‌ترین اثر بلوتسی کتاب چهارجلدی "علم سازه‌ها" ("Scienza delle Costruzioni") بود که توسط انتشارات زانیکلی در بولونیا منتشر شد. این مجموعه، مفاهیم پایه و پیشرفتهٔ مقاومت مصالح، تحلیل سازه‌ها و مکانیک محیط‌های پیوسته را پوشش می‌داد و به‌مدت بیش از نیم قرن کتاب درسی اصلی در دانشگاه‌های ایتالیا بود. این اثر بعدها به زبان‌های اسپانیایی و پرتغالی
این اثر بعدها به زبان‌های اسپانیایی و پرتغالی ترجمه شد و در آمریکای لاتین نیز به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار گرفت. میراث. بلوتسی نه‌تنها یک پژوهشگر برجسته، بلکه معلمی محبوب نیز بود. روش آموزشی او به‌گونه‌ای بود که مفاهیم پیچیدهٔ تحلیل سازه را از ساده‌ترین اصول آغاز می‌کرد و با تمرین‌ها و مثال‌های عملی به دانشجویان انتقال می‌داد. همین روش سبب شد که نسل‌های متوالی از مهندسان ایتالیایی خود را شاگرد او بدانند. امروزه نام او در میان بنیان‌گذاران آموزش مدرن مهندسی سازه در ایتالیا ذکر می‌شود و آثارش همچنان در
سازه در ایتالیا ذکر می‌شود و آثارش همچنان در کتابخانه‌های تخصصی مهندسی مورد استفاده قرار می‌گیرند. یادبودها. پس از درگذشت اودونه بلوتسی، جامعهٔ علمی و دانشگاهی ایتالیا کوشید میراث او را زنده نگه دارد. دانشگاه بولونیا در سال ۱۹۵۷ «کرسی یادبود بلوتسی» ("Cattedra Commemorativa Belluzzi") را تأسیس کرد که هدف آن ادامهٔ پژوهش‌ها در زمینهٔ مکانیک سازه‌ها و آموزش نسل‌های جدید مهندسان بود. از دههٔ ۱۹۶۰، انجمن مهندسان عمران بولونیا همایش سالانه‌ای را با نام «روز بلوتسی» ("Giornata Belluzzi") برگزار می‌کند که طی آن
("Giornata Belluzzi") برگزار می‌کند که طی آن پژوهشگران جوان نتایج تازهٔ خود در حوزهٔ تحلیل سازه‌ها و مقاومت مصالح را ارائه می‌دهند. این رویداد به یکی از مهم‌ترین گردهمایی‌های علمی مهندسی سازه در شمال ایتالیا تبدیل شده است. در بولونیا، یک دبیرستان فنی به نام «"Istituto Tecnico Industriale Odone Belluzzi"» به افتخار او نام‌گذاری شد. این مؤسسهٔ آموزشی، که از دههٔ ۱۹۷۰ فعالیت می‌کند، در رشته‌های مهندسی مکانیک، الکترونیک و ساختمان به آموزش دانش‌آموزان می‌پردازد و خود را وارث سنت آموزشی بلوتسی می‌داند. کتابخانهٔ
خود را وارث سنت آموزشی بلوتسی می‌داند. کتابخانهٔ فنی دانشگاه بولونیا نیز بخشی از مجموعهٔ «"Scienza delle Costruzioni"» را به آثار و دست‌نوشته‌های بلوتسی اختصاص داده است. این مجموعه شامل دست‌نوشته‌های اولیهٔ او بر روی جلد اول "علم سازه‌ها" و نیز مکاتبات علمی او با همکارانش در تورین و فلورانس است. به پاس خدمات علمی او، یکی از خیابان‌های اصلی ناحیهٔ دانشگاهی بولونیا به نام «ویا اودونه بلوتسی» ("Via Odone Belluzzi") نام‌گذاری شد. این خیابان امروزه محل رفت‌وآمد دانشجویان و استادان دانشگاه است و در میان نمادهای
دانشجویان و استادان دانشگاه است و در میان نمادهای شهری بولونیا جایگاهی ویژه یافته است. یادبود بلوتسی تنها محدود به ایتالیا نمانده است. در برزیل، که او در سال ۱۹۵۴ در آنجا دوره‌های آموزشی برگزار کرد، برخی از دانشگاه‌ها در سائوپائولو و ریو دو ژانیرو ترجمهٔ آثار او را همچنان در برنامه‌های درسی خود نگه داشته‌اند. انجمن مهندسان برزیل نیز در ۱۹۸۲ همایشی به مناسبت یک‌صدمین سال تولد او برگزار کرد. امروزه، میراث بلوتسی به‌عنوان پلی میان سنت علمی ایتالیا و آموزش مدرن مهندسی در جهان تلقی می‌شود و نام او همچنان در
مهندسی در جهان تلقی می‌شود و نام او همچنان در تاریخ آموزش مهندسی سازه زنده است.
برونو بالتازار (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل پرتغال است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال دیگنیس آکریتاس، باشگاه ورزشی رئال، باشگاه فوتبال باریرنسه، باشگاه فوتبال مارگیت، و باشگاه فوتبال درسدنر اشاره کرد.
روی آلمیدا (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل پرتغال است. وی سرمربی تیم‌هایی همچون باشگاه فوتبال ستاره سرخ، باشگاه فوتبال باستیا، باشگاه فوتبال تروا، باشگاه فوتبال کان بوده است.
جوزپه آلبنگا (؛ زادهٔ ۹ ژوئن ۱۸۸۲ – درگذشتهٔ ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۵۷) مهندس عمران، استاد دانشگاه و مورخ مهندسی عمران ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. آلبنگا شاگرد کامیلو گوئیدی بود و در سال ۱۹۰۴ از پلی‌تکنیک تورین در رشتهٔ مهندسی عمران فارغ‌التحصیل شد. او از ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۵ به عنوان استاد فوق‌العادهٔ راه‌سازی و راه‌آهن در دانشگاه بولونیا و از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ در دانشگاه پیزا تدریس کرد. از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۸ استاد علم سازه‌ها در بولونیا بود. در سال ۱۹۲۸ به کرسی پل‌سازی در پلی‌تکنیک تورین رسید و بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۲ به عنوان رئیس
رسید و بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۲ به عنوان رئیس این دانشگاه خدمت کرد. او در همان سال در کنگره بین‌المللی ریاضیدانان در بولونیا به‌عنوان سخنران دعوت‌شده حضور داشت. آلبنگا نقش مهمی در توسعهٔ نظریه و عمل پل‌سازی و همچنین تاریخ مهندسی داشت و از نخستین پژوهشگرانی بود که روند تحول بتن مسلح را به‌صورت نظام‌مند مطالعه کرد. از میان شاگردان او می‌توان به اودونه بلوتسی، لوییجی استابیلینی، لترّیو فرانچسکو دوناتو، آگوستو کاوالاری مورات، جولیوس پیتزتی و ریکاردو بالداتچی اشاره کرد. یادبود و میراث. پس از درگذشت آلبنگا در ۱۹
کرد. یادبود و میراث. پس از درگذشت آلبنگا در ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۵۷، بسیاری از مؤسسات دانشگاهی ایتالیا مقالات و شماره‌های ویژه‌ای را به کارنامهٔ علمی او اختصاص دادند. پلی‌تکنیک تورین در آرشیو مجازی خود بخشی ویژه به نام «موزهٔ مجازی آلبنگا» ایجاد کرده است که آثار و دست‌نوشته‌های او را نگهداری می‌کند. در بولونیا و تورین نیز خیابان‌هایی به نام او نامگذاری شده‌اند و مجموعه‌ای از پل‌های طراحی‌شده توسط او هنوز هم مورد استفاده قرار می‌گیرند.
آدلچی سرنا () (لاکوئیلا ۲۷ دسامبر ۱۸۹۵ - ، ۲۹ ژانویه ۱۹۷۰) یک مقام دولتی ایتالیایی و سیاستمدار فاشیست بود. او از اکتبر ۱۹۴۰ تا دسامبر ۱۹۴۱ دبیر حزب ملی فاشیست (ایتالیایی: Partito Nazionale Fascista, PNF) بود. زندگینامه. آدلکی سرنا در سال ۱۸۹۵ در لاکوئیلا متولد شد. پس از اتمام امتحانات قضایی، به عنوان وکیل مشغول به کار شد. در سال ۱۹۱۵، او داوطلبانه به ارتش سلطنتی ایتالیا پیوست و در جنگ جهانی اول شرکت کرد و به خاطر شجاعت نظامی مدال گرفت. در سال ۱۹۲۱، به جنبش فاشیستی پیوست و عضو حزب ملی فاشیست ایتالیا شد. در
فاشیستی پیوست و عضو حزب ملی فاشیست ایتالیا شد. در سال ۱۹۲۲، دبیر حزب شد و در سال ۱۹۲۶ به عنوان شهردار لاکوئیلا نامزد شد. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۹، او به عنوان معاون در مجلس سفلی مجلس پادشاهی ایتالیا، اتاق نمایندگان، خدمت کرد. از سال ۱۹۳۲، او عضو هیئت مدیره حزب ملی فاشیست ایتالیا بود و در سال‌های ۱۹۳۴-۱۹۳۷ و در سال‌های ۱۹۴۰-۱۹۴۱ عضو شورای عالی فاشیسم بود. از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۹، او معاون آکیله استاراچه، دبیر ملی حزب ملی فاشیست ایتالیا، بود. از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹، او تبلیغات فعالی را برای جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی
او تبلیغات فعالی را برای جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی رهبری کرد. در سال ۱۹۳۹، او وزیر امور عمومی شد. در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۰، او جانشین اتوره موتی به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست شد. در ۲۶ دسامبر ۱۹۴۱، آلدو ویدوسونی جایگزین او شد. پس از سقوط رژیم فاشیستی در ایتالیا در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، سیاست را ترک کرد و به زندگی خصوصی روی آورد. او در سال ۱۹۷۰ در رم درگذشت.
دنیل ژاندوپو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مریی فوتبال اهل سوئیس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال لشو دو فوند، باشگاه فوتبال زوریخ، و باشگاه فوتبال بوردو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
اوجنیو برگاماسکو (؛ ۱۵ آوریل ۱۸۵۸ – ۱۱ ژوئن ۱۹۴۰) مهندس و سیاستمدار ایتالیایی بود. او به‌عنوان یکی از اعضای حزب سوسیالیست اصلاح‌طلب ایتالیا، مناصب مختلف دولتی را برعهده داشت و از جمله وزیر نیروی دریایی ایتالیا شد. زندگی و تحصیلات. برگاماسکو در ورچلی (استان نووارا) در ۱۵ آوریل ۱۸۵۸ زاده شد. او تحصیلات عالی خود را در مؤسسه عالی فنی میلان گذراند و مدرک کارشناسی مهندسی عمران دریافت کرد. در همین دوره علاقه‌مندی او به علوم فنی و اجتماعی پایه‌گذار ورودش به عرصه سیاست شد. حرفه. برگاماسکو در ۱۸۹۴ «بانک تعاونی
سیاست شد. حرفه. برگاماسکو در ۱۸۹۴ «بانک تعاونی کشاورزی لوملینا» را بنیان‌گذاری کرد که خود نیز ریاست آن را برعهده داشت. او همچنین در ۱۸۹۸ «کنسرسیوم کشاورزی لوملینا» را تأسیس کرد و ریاست آن را پذیرفت. وی در ۱۹۰۸ به ریاست شورای استانی پاویا انتخاب شد و سپس به‌عنوان شهردار کانتیا لوملینا خدمت کرد. میان سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۹ او نماینده پارلمان ایتالیا بود. در نوامبر ۱۹۱۳ به عضویت سنا از طرف حزب دموکرات‌های لیبرال انتخاب شد و سه دوره در این مقام باقی ماند. بعدها به «اتحاد دموکراتیک» پیوست و نایب‌رئیس آن شد.
به «اتحاد دموکراتیک» پیوست و نایب‌رئیس آن شد. برگاماسکو در کابینه لوتساتی (۲ آوریل ۱۹۱۰ – ۲۹ مارس ۱۹۱۱) و کابینه چهارم جولیتی (۳۰ مارس ۱۹۱۱ – ۲۴ نوامبر ۱۹۱۳) به‌عنوان دبیر دولتی در وزارت نیروی دریایی ایتالیا خدمت کرد. در ۴ ژوئیهٔ ۱۹۲۱ او به وزارت نیروی دریایی در کابینهٔ فرانچسکو ساوریو نیتی منصوب شد. دوران وزارت او تا ۲۶ فوریهٔ ۱۹۲۲ ادامه یافت. زندگی شخصی و درگذشت. برگاماسکو ازدواج کرده و دارای چهار فرزند پسر بود. او در ۱۱ ژوئن ۱۹۴۰ در میلان درگذشت. افتخارات. برگاماسکو در طول زندگی سیاسی و حرفه‌ای خود به
برگاماسکو در طول زندگی سیاسی و حرفه‌ای خود به نشان‌ها و افتخارات زیر نایل آمد:
اَمبرین راضیه (؛ زادهٔ ۱۹۹۲) بازیگر و نویسنده اهل بریتانیا است. راضیه در سال ۱۹۹۲ در جنوب لندن و در خانواده‌ای تک‌والد پاکستانی متولد شد. او نام خانوادگی خود را از نام مادربزرگش، راضیه، گرفته است و یک خواهر بزرگ‌تر دارد. راضیه در سال ۲۰۱۳ مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه وست لاندن دریافت کرد و در مدرسهٔ بازیگری آیدنتیتی (IDSA) آموزش دید. پیش از آن، در کالج کینگستون تحصیل کرده و در رشتهٔ هنرهای نمایشی مدرک کاردانی آموزش کسب‌وکار و فناوری (Btec) گرفته بود. همچنین در مدرسهٔ ریکاردز لُدژ در جنوب غرب لندن تحصیل
در مدرسهٔ ریکاردز لُدژ در جنوب غرب لندن تحصیل کرده است. در سال ۲۰۱۵، راضیه نمایش تک‌نفرهٔ خود با عنوان «"دفترچه خاطرات دختری از هانسل"» را در تئاتر اووال هاوس لندن نوشت و بازی کرد. او این نمایش را در سال ۲۰۱۶ در یک تور سراسری در بریتانیا اجرا کرد. در همان سال، راضیه به عنوان بهترین تازه‌وارد در جوایز رسانه‌ای آسیایی شناخته شد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "تد لاسو"، "سازمان" و "آینه سیاه" اشاره کرد. در سال ۲۰۲۳، راضیه قراردادی برای توسعهٔ یک مجموعهٔ کمدی-درام با
قراردادی برای توسعهٔ یک مجموعهٔ کمدی-درام با کمپانی اکسپکتیشن انترتینمنت امضا کرد. این مجموعه با عنوان "از دست‌رفته" دربارهٔ رابطهٔ یک مادر و دختر مهاجر جنوب آسیایی است.
انریکو بیانکینی (؛ ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۰۳ – ۲۴ اکتبر ۱۹۷۱) مهندس عمران ایتالیایی بود. آثار او در بخش رقابت معماری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ به نمایش درآمد. زندگی و حرفه. بیانکینی در روبیو (استان پاویا) در ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۰۳ زاده شد. تحصیلات ابتدایی خود را در ماسا (توسکانی) گذراند و در فاصلهٔ ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ در دانشگاه پیزا به تحصیل تاریخ هنر پرداخت. سپس وارد دانشکده مهندسی رم شد و در ۲۲ آوریل ۱۹۲۶ در رشته مهندسی عمران فارغ‌التحصیل شد. از اوت همان سال، همکاری خود را با شرکت مهندسی «پوگی، گائودنتسی و شرکا» آغاز کرد و در
مهندسی «پوگی، گائودنتسی و شرکا» آغاز کرد و در ۱۹۲۷ به‌عنوان طراح و مدیر کارگاه استخدام شد؛ سمتی که تا ۱۹۳۸ در آن باقی ماند. در این دوره او پروژه‌های متعددی از جمله ساختمان‌های صنعتی، سینماها و پل‌ها را طراحی و نظارت کرد. میان سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۱ او در ساخت عناصر هنری بزرگراه A11 با شرکت ساوریو پاریزی همکاری کرد. بیانکینی نزدیک به دو دهه با رافائلو فاگنونی، معمار برجسته ایتالیایی، همکاری داشت. حاصل این همکاری تدوین طرح‌های شهری برای پیزا، فااِنزا و آستی؛ مشارکت در ساخت ورزشگاه موسولینی در تورین و ورزشگاه
در ساخت ورزشگاه موسولینی در تورین و ورزشگاه پورتا الیزا در لوکا؛ مرمت بناهای تاریخی؛ و طراحی پروژه‌های عمومی همچون پادگان‌های کارابینیری و ایستگاه‌های راه‌آهن بود. بیانکینی تخصص ویژه‌ای در سازه‌های بتن مسلح داشت و آثاری چون ساختمان دانشگاه تریسته و پروژه‌های دوره فاشیستی در فلورانس و شهرهای دیگر را به‌انجام رساند. پس از ۱۹۳۸، او به سمت مدیر فنی شرکت ساختمانی SACIP منصوب شد. پس از جنگ جهانی دوم، بیانکینی مسئولیت پروژه‌های صنعتی، مسکونی و عمومی را برعهده گرفت که شامل کارخانه‌ها، ورزشگاه‌ها، خانه‌های دولتی و
که شامل کارخانه‌ها، ورزشگاه‌ها، خانه‌های دولتی و نیروگاه‌ها در سراسر توسکانی بود. علاوه بر آن، به‌طور مستقل بر طراحی ویلاها و مجموعه‌های مسکونی نیز کار می‌کرد.
پورتا ماجیوره () یکی از دروازه‌های شرقی در دیوارهای باستانی اما به خوبی حفظ شدهٔ قرن سومی اورلیان رم است. دو جاده باستانی از میان این دروازه می‌گذشت: ویا پرنستینا و ویا لابیکانا. ویا پرنستینا جادهٔ شرقی به شهر باستانی پرنسته (پالسترینای امروزی) بود. ویا لابیکانا (که اکنون ویا کازیلینا نامیده می‌شود) از جنوب شرقی شهر می‌گذرد. تاریخچه. پورتا ماجیوره توسط امپراتور کلودیوس در سال ۵۲ میلادی ساخته شد و بعداً حدود ۲۰ تا ۳۰ سال پس از ساخت آن توسط وسپاسیان و تیتوس مرمت شد. در دههٔ ۲۷۰ میلادی، پورتا ماجیوره به
مرمت شد. در دههٔ ۲۷۰ میلادی، پورتا ماجیوره به دروازه‌ای در دیوارهای اورلیان تبدیل شد. در قرن نوزدهم، برخی از آجرهای پرکننده برای کاهش حجم زیادی از ترافیک عبوری از دروازه برداشته شدند. دوره اولیه امپراتوری. این بنا در زمان امپراتور کلودیوس در سال ۵۲ میلادی ساخته شد تا به قنات کلودی اجازه دهد از جاده‌های پرانستینا و لابیکانا که از جاده واحدی که از دروازه اسکوئیلین خارج می‌شد، منشعب می‌شد، عبور کند؛ بنابراین، این بنا بخش عظیمی از خود قنات را تشکیل می‌داد (همان‌طور که از کانال‌های قابل مشاهده در بخش اتاق زیر
که از کانال‌های قابل مشاهده در بخش اتاق زیر شیروانی مشهود است). این بنا کاملاً از تراورتن اوپوس کوادراتوم با بلوک‌های روستایی (ناتمام) به سبک آن دوره ساخته شده است. این بنا یک سازه بزرگ و واحد با دو طاق است که پنجره‌هایی روی پایه‌ها دارد و در ستون‌های مدور با ستون‌های تیمپانوم و نیم ستون‌های سبک کورینتی قرار گرفته‌اند. نام فعلی آن هیچ توجیه تاریخی یا لجستیکی ندارد، اما به نظر می‌رسد صرفاً از استفاده رایج آن توسط مردم روم، به دلیل عظمتش، یا شاید از این واقعیت که دو جاده کنسولی رومی از آن جدا می‌شدند، نه فقط
که دو جاده کنسولی رومی از آن جدا می‌شدند، نه فقط یک جاده، مانند اکثر دروازه‌های دیگر، یا از نزدیکی نسبی آن به کلیسای سانتا ماریا ماجوره، گرفته شده است. این دو طاق امکان عبور از ویا لابیکانا (در سمت چپ)، که اکنون ویا کازیلینا است، و ویا پرنستینا (در سمت راست) را فراهم می‌کردند. اتاق زیر شیروانی توسط رشته‌های طناب به سه نوار تقسیم شده است. دو نوار بالایی مربوط به کانال‌های آنیو نووس (مرتفع‌ترین) و قنات آکوا کلودیا هستند. ساخت دیوارهای اورلیان. هنگامی که اورلیان ساخت دیوارهای شهر را در سال ۲۷۱ میلادی آغاز
ساخت دیوارهای شهر را در سال ۲۷۱ میلادی آغاز کرد، دو طاق قنات، که در نقطه‌ای که از ویا لابیکانا و ویا پرنستینا عبور می‌کردند، به بنای یادبود تبدیل شدند، به یک دروازه واقعی تبدیل شدند و (همان‌طور که برای هرم سستیوس اتفاق افتاد) در طرح دیوارهای اورلیان گنجانده شدند و نام پورتا پرنستینا یا لابیکانا را به خود گرفتند. این دروازه در زمان سلطنت امپراتور هونوریوس تقویت شد، که در سال ۴۰۲، دو دهانه را به سمت بیرون گسترش داد و یک سنگر در مقابل خود دروازه ساخت و آن را به دو دروازه مجزا تقسیم کرد: پرنستینا در سمت راست و
دو دروازه مجزا تقسیم کرد: پرنستینا در سمت راست و لابیکانا در سمت چپ (که کمی بعد بسته شد). این دروازه‌ها، در درجه اول برای اهداف دفاعی، توسط برج‌های مربعی در طرفین و یک سنگر استوانه‌ای در مرکز، که بر روی بقایای «پاناریوم» (مقبره اوریسیاس) ساخته شده بود، تقویت شدند. پنجره‌های قوسی کوچک، چهار در پرنستینا و پنج در لابیکانا، بر فراز آنها قرار داشتند. با این حال، این بنا سازه‌ای کاملاً نامتقارن و فاقد تعادل معماری بود، نقص‌هایی که تقریباً به‌طور قطع به دلیل سطوح مختلف دو جاده (لابیکانا پایین‌تر بود) بود، به این
مختلف دو جاده (لابیکانا پایین‌تر بود) بود، به این معنی که برج‌ها تراز نبودند و پنجره‌ها، به همراه اتاق‌های کنترل مرتبط با آنها، خارج از تراز بودند. از قرن پنجم به بعد و حداقل تا قرن پانزدهم، عمل واگذاری یا فروش دروازه‌های شهر به افراد خصوصی و دریافت عوارض برای عبور آنها به عنوان یک عمل عادی تأیید می‌شد. سندی از سال ۱۴۶۷ حاوی اطلاعیه‌ای است که روش‌های حراج دروازه‌های شهر را برای مدت یک سال مشخص می‌کند. از سندی از سال ۱۴۷۴ متوجه می‌شویم که قیمت قرارداد برای پورتا ماجیوره برابر با "۹۶ فلورین، ۱۳ سولیدی، ۴ دن
ماجیوره برابر با "۹۶ فلورین، ۱۳ سولیدی، ۴ دن به ازای هر سیکستاریا" ("قسط شش ماهه") بوده است. این قیمت بسیار بالایی بود (گران‌ترین قیمت در فهرست تعرفه‌های موجود در سند)، و بنابراین ترافیک شهری برای آن گذرگاه نیز باید زیاد می‌بود تا سود مناسبی برای خریدار تضمین شود. سودی که توسط جداول دقیقی که مربوط به قیمت هر نوع کالا بود تنظیم می‌شد، اما با توجه به تعداد اعلامیه‌ها، فرمان‌ها و تهدیدهایی که صادر می‌شد، به وفور با سوءاستفاده‌های مختلف جبران می‌شد. در سال‌های ۵۳۷–۵۳۸، در طول محاصره گوت‌ها به رهبری ویتیگس، این
در طول محاصره گوت‌ها به رهبری ویتیگس، این دروازه مانند سایر دروازه‌ها بسته شد تا تعداد دهانه‌های قابل دفاع محدود شود. شاید در قرن ششم، طاق لابیکان دیوارکشی شد و تنها دروازه پرانستین باقی ماند. این دروازه دوباره در سال ۹۶۶ بسته شد، به جز دروازه لابیکان، که به نظر می‌رسد تقریباً همیشه بسته بوده است، احتمالاً تا بعد از کار هونوریوس. تخریب توسط گرگوری شانزدهم. در سال ۱۸۳۸، پاپ گرگوری شانزدهم دروازه را بازسازی کرد و سازه هونوریان را تخریب کرد (شاید به این دلیل که فاقد تقارن و تعادل تلقی می‌شد) و احتمالاً سازه
که فاقد تقارن و تعادل تلقی می‌شد) و احتمالاً سازه باستانی اورلیان را بازسازی کرد، همان‌طور که او با دقت در کتیبه‌ای در سمت چپ به آن اشاره می‌کند. با این حال، طاق‌ها آنقدر بزرگ بودند (حدود ۶ متر عرض و ۱۴ متر ارتفاع) که هرگونه دفاعی از این دهانه‌ها می‌توانست مشکل‌ساز باشد؛ بنابراین، هر دو ورودی با ساخت دو بال کنگره‌دار باریک شدند که جلوه زیبایی‌شناختی آنها با سازه هونوریان که حذف شده بود، قابل مقایسه بود. در طول مداخله ۱۸۳۸، مقبره م. ویرجیلیو اوریساچه، یک نانوا (احتمالاً یک آزاد شده که ثروتمند شد) و همسرش
(احتمالاً یک آزاد شده که ثروتمند شد) و همسرش آتیستیا، که قدمت آن به حدود ۳۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد، کشف شد، در حالی که در برج استوانه‌ای بین دو طاق باقی مانده بود و اکنون بلافاصله از بیرون دروازه قابل مشاهده است. در سال ۱۹۱۵، شهر رم کارهای بیشتری را برای بازسازی میدان انجام داد و سازه باقی‌مانده ساخته شده توسط گرگوری شانزدهم را تخریب کرد. با این حال، تا سال ۱۹۵۶، پس از کار معمار پتریگنانی، دروازه به طرح اولیه خود و میدان به سطح اولیه خود بازگردانده نشد و سنگفرش دو خیابان و بقایای پیش تالار نمایان
نشد و سنگفرش دو خیابان و بقایای پیش تالار نمایان شد. شیارهای بزرگی که از عبور ارابه‌ها به جا مانده بود، هنوز روی تخته‌های بازالت سنگفرش که هنوز در زیر دروازه قرار دارند، قابل مشاهده است. دروازه. پورتا ماجیوره بدون شک یک مکان شهری مهم برای بازدید و درک و مشاهده قنات‌های باستانی است. این یک طاق دوتایی یادبود است که از سنگ تراورتن سفید ساخته شده است. در ابتدا با نام پورتا پرنستینا شناخته می‌شد، شاید اشاره‌ای به جاده‌ای که از آن عبور می‌کند (ویا پرانستینا). این «دروازه» که در سال ۵۲ میلادی توسط امپراتور
این «دروازه» که در سال ۵۲ میلادی توسط امپراتور کلودیوس ساخته شد، در ابتدا برای ایجاد یک بخش تزئینی برای پشتیبانی از دو قنات، آکوا کلودیو و آنیو نووس، در نظر گرفته شده بود. در آن زمان، این قنات‌ها از جاده‌های باستانی ویا لابیکانا و پرانستینا عبور می‌کردند و بدین ترتیب فرصتی برای ایجاد نوعی طاق نصرت در این مکان برای فتح طبیعت و فاتح آن، امپراتور کلودیوس، فراهم می‌کردند. دو کانال این قنات‌ها (آکوا کلودیا و آکوا آنیو نووس)، که یکی روی دیگری قرار دارد، هنگام مشاهده مقطع عرضی که از طریق اتاق زیر شیروانی تراورتن
مقطع عرضی که از طریق اتاق زیر شیروانی تراورتن در بالای دروازه عبور می‌کند، قابل مشاهده است. این دروازه در سال ۲۷۱ میلادی توسط امپراتور اورلیان در دیوار اورلیان گنجانده شد و در واقع آن را به ورودی (دروازه) شهر تبدیل کرد. کارشناسان از این به عنوان نمونه اولیه «بازیافت معماری» یاد می‌کنند، که اساساً یک سازه موجود را برای استفاده دیگری تطبیق می‌دهد، در این مورد از یک قنات به عنوان دیوار استفاده می‌کند. این دروازه زمانی که امپراتور هونوریوس در سال ۴۰۵ دیوارها را تکمیل کرد، بیشتر اصلاح شد. پایه‌های یک نگهبانی که
تکمیل کرد، بیشتر اصلاح شد. پایه‌های یک نگهبانی که توسط هونوریوس اضافه شده است، هنوز قابل مشاهده است، در حالی که قسمت بالایی دروازه، همان‌طور که توسط هونوریوس ساخته شده است، به سمت چپ دروازه منتقل شده است. در حال حاضر به عنوان دروازه ماجوره شناخته می‌شود، که احتمالاً به دلیل جاده‌ای که از دروازه عبور می‌کند و به کلیسای سانتا ماریا ماجوره منتهی می‌شود، به این نام نامگذاری شده است. این کلیسا مکان مهمی برای نیایش است که به مریم مقدس تقدیم شده است. کتیبه‌های زیر در ستایش امپراتوران کلودیوس، وسپاسیان و تیتوس به
در ستایش امپراتوران کلودیوس، وسپاسیان و تیتوس به دلیل کارشان بر روی قنات‌ها به‌طور برجسته در اتاق زیر شیروانی پورتا ماگیوره نمایش داده شده است: در سال ۵۲ پس از میلاد امپراتور کلودیوس، آب کلودیا را از چشمه‌هایی به نام آبی و کورتیوس در نقطه عطف ۴۵ به روم آورد، و همچنین آنیو نوواس را از نقطه عطف ۶۲، هر دو با هزینه شخصی خود به رم آورد. در سال ۷۱ پس از میلاد، امپراتور وسپاسیان با هزینهٔ خود آب‌های کورتین و کرول را به شهر بازگرداند که توسط کلودیوس خدایی شده به شهر هدایت شده بود، اما به مدت نه سال به‌طور متناوب
هدایت شده بود، اما به مدت نه سال به‌طور متناوب مورد استفاده قرار گرفت و از بین رفت. در سال ۸۱ میلادی امپراتور تیتوس با هزینه شخصی خود، آب‌های کرتیان و کارولین را که توسط کلودیوسِ خداگونه به شهر آورده شده و سپس توسط وسپاسیان، پدر خداگونه تیتوس، برای شهر تعمیر شده بود، با سازه‌های جدید، از سرچشمه آن، پس از آنکه قنات به مرور زمان تا پایه‌هایش ویران شده بود، بازسازی کرد. بقایای باستان‌شناسی در نزدیکی. در نزدیکی دروازه، درست بیرون دیوار، مقبره غیرمعمول نانوا قرار دارد که توسط مارکوس ویرژیلیوس اوریساکوس ساخته
دارد که توسط مارکوس ویرژیلیوس اوریساکوس ساخته شده است. در سال ۱۹۱۷، یک کلیسای زیرزمینی پورتا ماجوره نئوفیثاغورثی در نزدیکی ویا پرانستینا کشف شد که قدمت آن به قرن اول میلادی برمی‌گردد. نقشه زمین سه شبستان و یک محراب را نشان می‌دهد، طرحی مشابه طرحی که در قرن چهارم در کلیساهای مسیحی به کار گرفته شد. طاق‌ها با گچ‌بری‌های سفید که نماد باورهای نئوفیثاغورثی هستند، تزئین شده‌اند، اگرچه معنای دقیق عناصر این تزئینات همچنان موضوع بحث است.
آدامو بوئاری ( – ) مهندس عمران و معمار ایتالیایی سبک آرت نوو و آرت دکو بود. او بخش مهمی از فعالیت حرفه‌ای خود را در مکزیک گذراند و به دلیل طراحی و اجرای بناهای شاخص در معماری تاریخ‌گرای این کشور شناخته می‌شود. زندگی. بوئاری در فرارا زاده شد. او در دانشگاه فرارا و سپس دانشگاه بولونیا تحصیل کرد و در سال ۱۸۸۶ فارغ‌التحصیل شد. پس از طراحی چند پروژه برای نمایشگاه ملی معماری در تورین، در ۱۸۸۹ به برزیل رفت و به عنوان مدیر پروژه در نمایشگاه بین‌المللی فعالیت کرد. پس از سفر به شهرهای مختلف آمریکای جنوبی از جمله
پس از سفر به شهرهای مختلف آمریکای جنوبی از جمله بوئنوس آیرس و مونته‌ویدئو و بهبود از بیماری تب زرد، به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در شیکاگو ساکن شد. در ۱۸۹۹ مجوز فعالیت حرفه‌ای معماری در آمریکا را دریافت کرد. او در ۱۹۰۳ به دعوت دولت پورفیریو دیاس رئیس‌جمهور مکزیک، به این کشور رفت و چندین پروژه مهم از جمله کلیسای جامع ماتئوالا (۱۸۹۸)، معبد توبه‌خانه عشای ربانی در گوادالاخارا (۱۸۹۹) و یادبودی برای پورفیریو دیاس (۱۹۰۰) را طراحی کرد. به او همچنین طراحی کلیسای سن آنتونیو لیمون در وراکروز نسبت داده می‌شود.
سن آنتونیو لیمون در وراکروز نسبت داده می‌شود. خانهٔ شخصی او در محلهٔ کولونیا رومای مکزیکوسیتی ساخته شد که در سال ۱۹۴۰ تخریب گردید. در مکزیکوسیتی او دو پروژهٔ شاخص یعنی کاخ پست مکزیک (به پایان رسیده در ۱۹۰۷) و کاخ هنرهای زیبا را آغاز کرد. هرچند آغاز ساخت کاخ هنرهای زیبا از ۱۹۰۱ بود، اما با شروع انقلاب مکزیک و بروز مشکلات فنی و مالی، بوئاری نتوانست آن را به پایان برساند. با این حال، نقش او در شکل‌گیری معماری این بنا بسیار برجسته بود. او همچنین مدتی در دفتر فرانک لوید رایت نیز همکاری داشت. بوئاری در ۱۹۱۶ به