payamvha/North_RAG huggingface dataset:
منتشر شد، چندین بار تجدید چاپ شد و به کتاب درسی استانداردی بدل گشت. سهم علمی. بووین یک لگن‌سنج جدید و یک اسپکولوم واژینال اختراع کرد که برای گشاد کردن واژن و معاینه دهانه رحم استفاده می‌شد. اختراعات او نه تنها به بیماران زن کمک کرد، بلکه برای پزشکان نیز مفید بود. او یکی از نخستین افرادی بود که از گوشی پزشکی برای شنیدن صدای قلب جنین استفاده کرد. او برای کشف علت برخی از انواع خونریزی، سقط جنین و بیماری‌های جفت و رحم مورد تقدیر قرار گرفت. رادکلیف بیان کرد که او «در حال انجام درمان‌های جراحی‌ای بود که در
که او «در حال انجام درمان‌های جراحی‌ای بود که در کشورهای دیگر مختص مردان بودند.» بووین همچنین یکی از نخستین جراحانی بود که دهانه رحم را به علت توده سرطانی قطع کرد. چون بووین جراحی نوآور و ماهر در حوزه زنان بود، دانشگاه‌های آلمان نسبت به پذیرش ایده مهارت زنان در جراحی زنان و زایمان گشاده‌روتر شدند. بین سال‌های ۱۸۱۲ تا ۱۸۲۳، بووین آثار زیادی از جمله آثار اصلی و ترجمه‌ای منتشر کرده است.
کارمن پدارو (زاده ۱۰ مه ۱۹۹۰) یک مدل اهل استونی است. او به‌ویژه به خاطر همکاری طولانی‌مدتش با مایکل کورس شناخته شده است. زندگی شخصی. پدارو در کهرا، استونی به دنیا آمد. او پس از مرگ مادرش وقتی پنج ساله بود، توسط مادربزرگش بزرگ شد. او در یک خانواده ورزشی به دنیا آمد و از سنین پایین به ورزش علاقه‌مند شد. از سن شش سالگی، او به ورزش‌های مختلفی مانند بسکتبال، فوتبال و هندبال می‌پرداخت. او برای یک سال در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال استونی به عنوان دروازه‌بان بازی کرد و سپس برای دنبال کردن مدلینگ از فوتبال کناره‌گیری
و سپس برای دنبال کردن مدلینگ از فوتبال کناره‌گیری کرد. حرفه. پدارو در سال ۲۰۰۵ و در سن ۱۵ سالگی در تئاتر درامات تئاتر تالین کشف شد. پس از آن، او با Next Models قرارداد بست و در یک ویراستاری برای "Teen Vogue" حضور یافت. اولین حضور او روی باند مد در سال ۲۰۰۷ و در نمایش بهار کریستوفر جان کین بود. فرصت بزرگ او در نمایش‌های پاییز ۲۰۰۸ در هفته مد نیویورک بود؛ او در نهایت ۴۳ نمایش را راه رفت و در نمایش‌هایی مانند مارک جیکوبز، دانا کرن، ژیوانشی و Dries Van Noten شرکت کرد. از آن زمان، پدارو در تبلیغات برندهایی
شرکت کرد. از آن زمان، پدارو در تبلیغات برندهایی مانند , Gucci, Jill Stuart, Missoni, Nicole Farhi, Ralph Lauren و Derek Lam حضور داشته است. در سال ۲۰۱۱، او جایگزین مدل استونیایی دیگر، کارمن کاس، به عنوان چهره جدید مایکل کورس شد، که ظاهر او را «ورزشی، سکسی و شیک» توصیف کرد. از مارس ۲۰۱۴، پدارو در لیست "Top 50 Models" که توسط Models.com منتشر شده بود، رتبه ۴ را کسب کرده است. او در حال حاضر به عنوان یک Industry Icon و Money Girl رتبه‌بندی شده است.
نانا الکساندریا (, "Nana Giorgis asuli Aleksandria"; زادهٔ ۱۳ اکتبر ۱۹۴۹) یک بازیکن شطرنج از گرجستان است. او سه‌بار قهرمان شطرنج زنان شوروی شد و در دو مسابقه برای قهرمانی شطرنج زنان جهان چالش‌کننده بود. حرفه. الکساندریا در سال‌های ۱۹۶۶، ۱۹۶۸ (مشترکاً) و ۱۹۶۹ قهرمان شطرنج زنان شوروی شد و تا سن ۲۰ سالگی سه بار قهرمان شوروی شد. او در سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۸۱ چالش‌کننده قهرمانی شطرنج زنان جهان بود. در سال ۱۹۷۵ به نونا گاپرینداشویلی باخت (+۳ =۱ −۸). در سال ۱۹۸۱ با مایا چیبوردانیدزه تساوی کرد (+۴ =۸ −۴)، که عنوان
مایا چیبوردانیدزه تساوی کرد (+۴ =۸ −۴)، که عنوان قهرمانی خود را حفظ کرد. الکساندریا در المپیاد شطرنج زنان شوروی در سال‌های ۱۹۶۹، ۱۹۷۴، ۱۹۷۸، ۱۹۸۰، ۱۹۸۲ و ۱۹۸۶ برای تیم ملی شوروی بازی کرد. او یکی از بازیکنان تیم شوروی بود که در دهه ۱۹۸۰ بر المپیادهای زنان تسلط داشت. فیده به او عنوان WIM را در سال ۱۹۶۶ و عنوان WGM را در سال ۱۹۷۶ اعطا کرد. الکساندریا همچنین در سال ۱۹۹۵ عنوان داور بین‌المللی را دریافت کرد. او از ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۱ رئیس کمیسیون زنان فیده بود. زندگی شخصی. او مادر گیگا بکریا، سیاستمدار گرجی است. در سال
او مادر گیگا بکریا، سیاستمدار گرجی است. در سال ۲۰۲۱، الکساندریا در مستند "Glory to the Queen" همراه با نونا گاپرینداشویلی، مایا چیبوردانیدزه و نانا یوسلیانی حضور یافت. جوایز. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی و نشان برجسته افتخار شده است.
ساندرا الیزابت روئلوفس-ساکاشویلی (همچنین به شکل ساکاشویلی نوشته می‌شود؛ ؛ زادهٔ ۲۳ دسامبر ۱۹۶۸) یک فعال و دیپلمات مردم هلندی-گرجستان است که از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۳، زمانی که همسرش میخیل ساکاشویلی رئیس‌جمهور گرجستان بود، بانوی اول گرجستان بود. زندگی‌نامه. روئلوفس در ترنئوزن، هلند به دنیا آمد. در سال ۱۹۹۱، او مدرک خود را در رشته زبان‌های فرانسوی و آلمانی از اراسموس هاگسکول در بروکسل گرفت و در سال ۱۹۹۳ در دوره‌های مؤسسه بین‌المللی حقوق بشر در استراسبورگ شرکت کرد. او در سال ۱۹۹۳ با میخیل ساکاشویلی در استراسبورگ
او در سال ۱۹۹۳ با میخیل ساکاشویلی در استراسبورگ آشنا شد و در همان سال به نیویورک رفت و در آنجا در دانشگاه کلمبیا و یک شرکت حقوقی هلندی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۹۶، این زوج به گرجستان رفتند، جایی که روئلوفس برای کمیته بین‌المللی صلیب سرخ و کنسولگری پادشاهی هلند در تفلیس کار کرد. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳، روئلوفس به عنوان مدرس زبان فرانسوی در دانشگاه دولتی تفلیس فعالیت کرد و همچنین به عنوان خبرنگار رادیویی برای رادیو هلند کار می‌کرد. روئلوفس به جز زبان مادری‌اش زبان هلندی، به زبان‌های فرانسوی، انگلیسی، آلمانی،
زبان هلندی، به زبان‌های فرانسوی، انگلیسی، آلمانی، روسی و زبان گرجی تسلط دارد. روئلوفس در ژانویه ۲۰۰۸ تابعیت گرجی را به دست آورد و هم‌اکنون شهروند دوگانه هلندی-گرجستانی است.
نینو خورستیدزه (۲۸ اوت ۱۹۷۵ – ۲۲ آوریل ۲۰۱۸) بازیکن شطرنج اهل گرجستان بود. او در سال ۱۹۹۳ عنوان بانوی گراندمستر (WGM) و در سال ۱۹۹۹ عنوان استاد بین‌المللی (IM) را دریافت کرد. او در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۵ قهرمان مسابقات شطرنج قهرمانی جوانان جهان شد. خورستیدزه همچنین در سال ۱۹۹۱ در گواراپواوا، برزیل، قهرمان مسابقات شطرنج دختران زیر ۱۶ سال جهان شد، در سال ۱۹۹۲ قهرمان قهرمانی شطرنج دختران زیر ۲۰ سال اروپا شد، در سال ۱۹۹۸ قهرمان قهرمانی شطرنج مردان گرجستان شد (اولین و تنها بازیکن زن گرجی که چنین افتخاری را کسب کرد)
و تنها بازیکن زن گرجی که چنین افتخاری را کسب کرد) و پنج بار قهرمان قهرمانی شطرنج زنان گرجستان شد (در سال‌های ۱۹۸۹، ۱۹۹۳، ۲۰۰۵، ۲۰۰۶ و ۲۰۱۳). حرفه. او در مسابقات اینترزونال زنان در سال ۱۹۹۳ در جاکارتا، اندونزی و در سال ۱۹۹۵ در کیشیناو، مولداوی شرکت کرد. این رویدادها بخشی از چرخه قهرمانی شطرنج زنان جهان در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۹ بودند. در سال ۱۹۹۸ او در روتردام قهرمان مسابقات شطرنج زنان برای دانشگاه‌ها شد که توسط فدراسیون بین‌المللی ورزش‌های دانشگاهی سازماندهی شده بود.
الن گدوانیشویلی (، زادهٔ ۷ ژانویه ۱۹۹۰) ورزشکار پیشین اسکیت نمایشی اهل گرجستان است. او دو بار مدال برنز مسابقات قهرمانی اسکیت نمایشی اروپا (در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۰) را کسب کرده است. با کسب مدال در سال ۲۰۱۰، گدوانیشویلی اولین اسکیت‌باز اهل گرجستان بود که موفق به کسب مدال در مسابقات قهرمانی ISU شد. او در سه المپیک زمستانی شرکت کرده است: تورین ۲۰۰۶، ونکوور ۲۰۱۰ و سوتی ۲۰۱۴. زندگی شخصی. الن گدوانیشویلی در تفلیس، جمهوری شوروی سوسیالیستی گرجستان زاده شد. او خواهر بزرگتر دیمیتری گدوانیشویلی، اسکی‌باز آلپاین رقابتی
دیمیتری گدوانیشویلی، اسکی‌باز آلپاین رقابتی است. او در بهار ۲۰۱۹ از دانشگاه ایالتی پلیموث با مدرک کارشناسی در رشته روان‌شناسی ورزش فارغ‌التحصیل شد. گدوانیشویلی هم‌اکنون به عنوان مربی اسکیت روی یخ در آکادمی اسکیت کاتینگ اج، یک مرکز آموزش هاکی روی یخ در الموود پارک، نیوجرسی، مشغول به کار است.
فرانچسکا ماریا باربارا دونر (به کره ای: 프란체스카 도너؛ رومانیایی: Peurancheseuka Doneo) متولد ۱۵ ژوئن ۱۹۰۰ و درگذشته ۱۹ مارس ۱۹۹۲، بانوی اول کره جنوبی از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ بود. او به عنوان همسر دوم لی سینگمن (رئیس‌جمهور اول کره جنوبی) این سمت را بر عهده داشت. دوران اولیه زندگی و تحصیل. بر اساس اسناد رسمی تولد، نام اصلی وی فرانزیسکا دونر ثبت شده است. وی در دوره‌های بعدی از املاهای متفاوتی برای نام خود استفاده می‌کرد که شامل فرانزیسکا دونر (حتی در اسناد رسمی) می‌شد. با این حال، رایج‌ترین شکل نوشتاری نام او، به صورت
با این حال، رایج‌ترین شکل نوشتاری نام او، به صورت ایتالیایی آن، یعنی فرانچسکا بود. این نسخه در تمامی اسناد رسمی کرهٔ جنوبی مربوط به او (از جمله گذرنامه‌اش) به کار رفته است. فرانچسکا دونر در منطقه اینزردورف - که اکنون بخشی از شهر وین محسوب می‌شود - در خانواده‌ای از صاحبان صنعت آب گازدار متولد شد. والدین او فرانزیسکا (با نام خانوادگی گرهارتل) و رودولف دونر بودند. وی پس از اخذ مدرک دکترا از دانشگاه وین و تسلط به چندین زبان، در مقام مترجم و دیپلمات مقدماتی در جامعه ملل ژنو مشغول به کار شد. آشنایی او با لی
در جامعه ملل ژنو مشغول به کار شد. آشنایی او با لی سینگمن، سیاستمدار کره‌ای، در سال ۱۹۳۳ و در هتلی در ژنو اتفاق افتاد. در آن زمان لی مقیم ایالات متحده بود و به منظور شرکت در جلساتی به ژنو سفر کرده بود. [۲] پس از این ملاقات، لی به اتریش بازگشت و خواستار ازدواج با دونر شد. دونر به آمریکا رفت و این زوج در سال ۱۹۳۴ در نیویورک ازدواج کردند. این ازدواج برای هر دوی آنها دومین تجربه زناشویی محسوب می‌شد. شغلی. فرانچسکا دونر و لی سینگمن ابتدا در نیویورک و واشینگتن دی‌سی سکونت گزیدند و سپس به هاوایی نقل مکان کردند -
سکونت گزیدند و سپس به هاوایی نقل مکان کردند - منطقه‌ای که میزبان جامعه بزرگ و فعال تبعیدیان کرهای بود. [۱] در طول اقامت در ایالات متحده، دونر به عنوان منشی شخصی لی فعالیت می‌کرد و به ویژه در تهیه و تدوین کتاب تأثیرگذار «ژاپن از درون بیرون» (منتشرشده در ۱۹۴۰) نقش کلیدی ایفا نمود. پس از سقوط ژاپن در جنگ جهانی دوم، لی سینگمن در اکتبر ۱۹۴۵ با پشتیبانی دولت آمریکا به کره بازگشت. فرانچسکا دونر چند ماه پس از او، در سال ۱۹۴۶، به کره جنوبی عزیمت کرد تا به همسرش بپیوندد. در مارس ۱۹۴۸، لی سینگمن به عنوان نخستین
بپیوندد. در مارس ۱۹۴۸، لی سینگمن به عنوان نخستین رئیس‌جمهور کره جنوبی انتخاب شد و این مقام را تا سال ۱۹۶۰ حفظ کرد. فرانچسکا ری در این دوره دوازده ساله (۱۹۴۸–۱۹۶۰) به عنوان اولین بانوی اول کره جنوبی فعالیت می‌کرد. [۱] وی به عنوان همراهی وفادار، در اکثر رویدادهای رسمی و عمومی در کنار همسرش حضور فعال داشت. این همراهی مستمر نقش مهمی در شکل‌دهی به تصویر عمومی دولت جدید کره جنوبی ایفا می‌کرد. پس از تبعید اجباری لی سینگمن در سال ۱۹۶۰، این زوج در هاوایی اقامت گزیدند. دونر در این دوران نقش پرستاری دلسوزانه را ایفا
دونر در این دوران نقش پرستاری دلسوزانه را ایفا کرد و تا لحظه مرگ همسرش در ۱۹ ژوئیه ۱۹۶۵، از او که دچار سکته مغزی شده بود، مراقبت نمود. [۱] پس از درگذشت همسر، دونر به زادگاهش اتریش بازگشت و بقیه عمر خود را در آنجا سپری کرد. بعدها زندگی و مرگ. فرانچسکا دونر پس از سه دهه دوری از اتریش و پنج سال اقامت مجدد در این کشور، در سال ۱۹۷۰ به کره جنوبی بازگشت. او از این تاریخ تا زمان درگذشتش در سال ۱۹۹۲ در سئول زندگی کرد، که بیشتر این دوره را در ایهواجانگ - اقامتگاه سابق ری سینگمن - به سر برد. در این سال‌ها، دونر به
ری سینگمن - به سر برد. در این سال‌ها، دونر به همراه پسرخوانده‌اش ری این-سو [کو] و خانواده او در این مکان زندگی مشترک داشتند. این دوره ۲۲ ساله آخر عمرش، پیوند دوباره‌ای با کشوری بود که زمانی بانوی اول آن بود.
ماری کولینت (زادنام فابری؛ ; ۱۵۶۰–۱۶۴۰) مامای جراح بود که استفاده از گرما برای اتساع و تحریک رحم در هنگام زایمان را معرفی کرد. علاوه بر این، او سزارین را با موفقیت انجام داد و همچنین نخستین فردی بود که از آهن‌ربا برای بیرون آوردن یک قطعه فلزی از چشم بیمار استفاده کرد. پیشینه. ماری کولینت در دهه ۱۵۶۰ در ژنو، جمهوری ژنو، متولد شد. او دختر یک چاپگر ژنوی بود. فعالیت‌های حرفه‌ای‌اش به اواخر قرن شانزدهم و اوایل قرن هفدهم میلادی بازمی‌گردد. کولینت در آغاز، ماما در ژنو بود. در ۲۵ ژوئیه ۱۵۸۷، در کلیسای سن ژروه در
ژنو بود. در ۲۵ ژوئیه ۱۵۸۷، در کلیسای سن ژروه در ژنو، با جراحی به نام ویلهلم فابری (که با نام‌های ویلیام فابری، گیوللموس فابریکیوس هیلدانوس، یا فابریکیوس فون هیلدن نیز شناخته می‌شود، زاده ۲۵ ژوئن ۱۵۶۰، درگذشته ۱۵ فوریه ۱۶۳۴، که اغلب «پدر جراحی آلمان» خوانده می‌شود) ازدواج کرد. ویلهلم فابری به برجسته‌ترین جراح آلمان در قرن هفدهم تبدیل شد و آثار پزشکی متعددی نوشت. شوهرش به او جراحی آموخت، اما طبق اعتراف خودش، کولینت از او پیشی گرفت. ویلهلم فابری گفته بود که همسرش «منبعی همیشگی از یاری و شادی» برای او بود.
همسرش «منبعی همیشگی از یاری و شادی» برای او بود. اسناد مربوط به محل زندگی او پس از مرگ شوهرش هنوز یافت نشده‌اند. از سال ۱۶۰۲ تا ۱۶۱۰، خانواده فابری در پایرن، کانتون وو، ساکن بودند و پس از آن در سوئیس، هلند و منطقه راین سفر کردند و سرانجام در سال ۱۶۱۵ در برن مستقر شدند، جایی که هر دو با دریافت شهروندی مورد شناسایی قرار گرفتند. او مادر هشت فرزند بود که تنها یکی از آن‌ها، یوهانس (که بعدها خود جراح شد)، از او بیشتر زیست. حرفه. کولینت ماما و جراحی ماهر بود که بسیاری از بیماران را در سراسر آلمان درمان کرد. او
بسیاری از بیماران را در سراسر آلمان درمان کرد. او اقدامات پزشکی متعددی را از جراحی‌های جزئی تا زایمان سزارین انجام داد. کولینت به عنوان «مشهورترین مامای سوئیس» شناخته می‌شد و نخستین سزارین موفق را در سال ۱۶۰۳ انجام داد. بر پایه آموزش‌هایش، کولینت مامای-جراحی بود که تکنیک‌های زایمان به روش سزارین را در آلمان بهبود داد. او علاوه بر مامایی، متخصص زایمان و چشم‌پزشک نیز بود. همچنین به شوهرش در کار جراحی یاری می‌رساند و در غیاب او، از بیمارانش مراقبت می‌کرد. او از جراحی‌های کوچک تا سزارین و نیز درمان شکستگی‌ها
از جراحی‌های کوچک تا سزارین و نیز درمان شکستگی‌ها را انجام می‌داد. نقطه اوج حرفه‌ای او زمانی رقم خورد که با بیماری مواجه شد که بینایی‌اش در خطر بود، به دلیل وجود قطعه‌ای فلزی در چشم. سهم علمی. در سال ۱۶۲۴، پس از آن‌که شوهرش در بیرون آوردن قطعه فلزی از چشم بیماری ناموفق بود، کولینت ایده استفاده از آهن‌ربا را مطرح کرد—روشی که در آن زمان مؤثر بود و امروزه نیز همچنان کاربرد دارد. اگرچه شوهرش به‌طور کامل این نوآوری را به او نسبت داد، اما اغلب خود او برای این تکنیک مورد ستایش قرار می‌گیرد. کولینت از گرما برای
مورد ستایش قرار می‌گیرد. کولینت از گرما برای گشاد کردن و تحریک رحم در زمان زایمان استفاده می‌کرد، سزارین انجام می‌داد و با موفقیت قطعات فلزی را از چشم خارج می‌کرد. در یک مورد به‌ویژه دشوار از بیماری با دو دنده شکسته، او مجبور شد قفسه سینه بیمار را باز کرده و قطعات استخوان را با سیم به هم متصل کند. پس از بستن مجدد زخم، روی آن ترکیبی از روغن گل سرخ و ضمادی از آرد جو، گل‌های کوبیده‌شده رز و گل‌های انار وحشی، آمیخته با مغز سرو و تخم‌مرغ خام قرار داد. سپس با آتل‌های نرم آن را بست. پس از آن رژیم غذایی بیمار را
نرم آن را بست. پس از آن رژیم غذایی بیمار را تنظیم کرد و تا ده روز در کنار او ماند. بیمار پس از چهار هفته بهبود یافت. ضمادهای گیاهی پیچیده او مانع عفونت شده و فرایند ترمیم را تسهیل می‌کرد. شوهرش در کتاب «قرن» خود، شرح دقیقی از این روش نوشت که در آن مهارت همسرش در جا انداختن استخوان و تهیه پانسمان مؤثر با روغن را ستود.
ماری جی. مرگلر (؛ ۱۸۱۸ مه ۱۸۵۱ – ۱۸ مه ۱۹۰۱ (۵۰ سالگی) پزشک، جراح و نویسنده پزشکی آلمانی-آمریکایی در قرن نوزدهم بود. او در سال ۱۸۸۱ یک مطب عمومی در شیکاگو افتتاح کرد، و سپس در رشته‌های جراحی زنان و زایمان تخصص یافت. مرگلر به جراح زبردست زنان تبدیل شد و در این زمینه در میان برجسته‌ترین افراد حرفه‌اش در آنچه که آن زمان «شمال‌غربی ایالات متحده» خوانده می‌شد، قرار گرفت. او در مؤسسه مادر خود به‌عنوان مدرس، استاد، دبیر و رئیس مشغول به کار شد. مرگلر از زمان فارغ‌التحصیلی‌اش با کالج پزشکی زنان شیکاگو همکاری داشت و
با کالج پزشکی زنان شیکاگو همکاری داشت و برای سال‌ها به‌عنوان یکی از مدیران اجرایی این مؤسسه خدمت کرد، جایی که کرسی زنان‌پزشکی بالینی و عملی را نیز بر عهده داشت. در سال ۱۸۹۹، مرگلر به‌عنوان رئیس این مدرسه انتخاب شد و جانشین ایزاک اِن. دنفورث شد که استعفا داده بود. در نوامبر ۱۸۹۵، او به‌عنوان پزشک و جراح ارشد در بیمارستان ماری تامپسون برای زنان و کودکان انتخاب شد، اما دو سال بعد از این سمت استعفا داد. او برای سال‌ها جراح حاضر در بیمارستان زنان شیکاگو بود، و همچنین در کادر درمانی مدرسه فوق‌لیسانس پزشکی قرار
همچنین در کادر درمانی مدرسه فوق‌لیسانس پزشکی قرار داشت، جایی که یک کلینیک در زمینه جراحی زنان اداره می‌کرد. بزرگ‌ترین دستاورد او در کمک به زنان برای دستیابی به بهترین فرصت‌های ممکن جهت دریافت آموزش پزشکی کامل در کالج پزشکی زنان شیکاگو بود. اوایل زندگی و تحصیلات. ماری ژوزفا مرگلر در ۱۸ مه ۱۸۵۱ در ماین‌اشتاکهایم، بایرن، متولد شد. او کوچک‌ترین فرزند از سه فرزند بود. پدرش، فرانسیس آر. مرگلر، فارغ‌التحصیل دانشگاه وورتسبورگ بود. مادرش، هانریته، از نوادگان خاندان فون ریترهاوزن آلمان بود. زمانی که تقریباً یک ساله
فون ریترهاوزن آلمان بود. زمانی که تقریباً یک ساله بود، والدینش به ایالات متحده مهاجرت کردند و در ویلینگ، ایلی‌نوی، ساکن شدند، جایی که پدرش حرفه پزشکی خود را ادامه داد. مدتی بعد، آن‌ها به پالَتین، ایلی‌نوی، نقل مکان کردند، جایی که او تا زمان مرگش به طبابت پرداخت. به‌دلیل محدود بودن امکانات مدرسه ناحیه‌ای، فرانسیس مرگلر شخصاً آموزش ابتدایی فرزندانش را بر عهده گرفت، و زمانی که به‌خاطر مسئولیت‌های شغلی دیگر قادر به ادامه این کار نبود، معلمین خصوصی جایگزین شدند. در سن هفده سالگی، مرگلر از مدرسه نرمال کوک کانتی
در سن هفده سالگی، مرگلر از مدرسه نرمال کوک کانتی (که اکنون دانشگاه ایالتی شیکاگو است) فارغ‌التحصیل شد و یک سال بعد وارد مدرسه نرمال ایالتی اوزویگو در نیویورک (اکنون دانشگاه ایالتی نیویورک در اوزویگو) شد، جایی که در سال ۱۸۷۱ از رشته کلاسیک فارغ‌التحصیل شد. سپس مرگلر به‌عنوان معاون دبیرستان انگلوود منصوب شد، سمتی که برای چهار سال در اختیار داشت. با این حال، با توجه به اینکه حرفه تدریس برایش محدود بود، تصمیم گرفت حرفه پزشکی را دنبال کند؛ چرا که به این موضوع علاقه‌مند شده بود و گه‌گاه به پدرش در طبابت کمک
علاقه‌مند شده بود و گه‌گاه به پدرش در طبابت کمک می‌کرد. او در سال ۱۸۷۶ وارد کالج پزشکی زنان شیکاگو شد. در طول دوران دانشجویی، به ویلیام اچ. بایفورد، بنیان‌گذار این مدرسه، در برخی از جراحی‌هایش کمک کرد. مرگلر در سال ۱۸۷۹ از این کالج با رتبه اول کلاس خود فارغ‌التحصیل شد. در آن کلاس، تنها سه زن دیگر حضور داشتند. مرگلر بلافاصله به‌عنوان مدرس داروشناسی منصوب شد، اما برای یک سال به او مرخصی مطالعاتی داده شد. او نخستین زن فارغ‌التحصیل بود که توانست با فارغ‌التحصیلان دیگر کالج‌های پزشکی شیکاگو برای پذیرش به‌عنوان
دیگر کالج‌های پزشکی شیکاگو برای پذیرش به‌عنوان کارورز در بیمارستان شهرستان کوک در دانینگ رقابت کند، و در آزمون رقابتی، رتبه دوم را کسب کرد. او این سمت را به‌دست‌آورد، اما اجازه نیافت آن را اشغال کند. این سمت به مردی داده شد که حتی در آزمون شرکت نکرده بود. مرگلر سپس به سوئیس سفر کرد، جایی که برای یک سال در دانشگاه زوریخ، به تحصیل آسیب‌شناسی و پزشکی بالینی پرداخت. در سال ۱۸۸۱، مرگلر به شیکاگو بازگشت و یک مطب عمومی راه‌اندازی کرد. در کالج پزشکی زنان، او سمت‌های مختلفی را عهده‌دار شد، از جمله مدرس داروشناسی،
مختلفی را عهده‌دار شد، از جمله مدرس داروشناسی، مدرس بافت‌شناسی، مدرس داروشناسی و درمان‌شناسی، مربی بالینی در زنان‌پزشکی، و استاد یار زنان‌پزشکی. پس از درگذشت ویلیام اچ. بایفورد، او به‌عنوان جانشین وی در سمت استاد زنان‌پزشکی منصوب شد.
در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۷، یک اتوبوس اسرائیلی ایگد که از نتانیا به سمت اورشلیم در حرکت بود، مورد حمله شبه‌نظامیان عرب قرار گرفت و به دنبال آن به اتوبوس دیگری حمله شد که به کشته شدن هفت یهودی انجامید. این اولین حمله پس از تصویب طرح تقسیم سازمان ملل برای فلسطین توسط سازمان ملل بود که یک روز قبل انجام شده بود. رویدادها. اولین اتوبوس، اتوبوس ایگد شماره ۲۰۹۴ به اورشلیم بود که حدود ساعت ۷:۳۰ صبح با ۲۱ مسافر از نتانیا خارج شده بود. اتوبوس در حال عبور از روستای خالی از سکنه فجه بود که توسط سه عرب که راننده اتوبوس تصور
سکنه فجه بود که توسط سه عرب که راننده اتوبوس تصور می‌کرد هیچ‌هایکر هستند، با دست تکان دادن آن را متوقف کردند. هنگامی که او سرعت خودرو را کاهش داد، با شلیک گلوله مواجه و اتوبوس از جاده خارج شد. مهاجمان به اتوبوس هجوم بردند و چندین نفر را تیرباران کردند. پنج یهودی کشته شدند از جمله یک زن ۲۲ ساله در راه عروسی‌اش و مردی که در تلاش برای محافظت از جان همسرش، کشته شد. بیست و پنج دقیقه بعد، اتوبوس دومی که به حدره می‌رفت، با حمله مشابهی مواجه شد. دو مسافر نیز در این اتوبوس کشته شدند. مردخای اولمرت، پدر نخست‌وزیر
اتوبوس کشته شدند. مردخای اولمرت، پدر نخست‌وزیر آینده ایهود اولمرت یکی از افرادی بود که از حمله دوم جان سالم به در برد. پیامدها و زمینه تاریخی. این حمله یک روز پس از رای سازمان ملل به ایجاد طرح تقسیم فلسطین رخ داد که شامل تقسیم منطقه تحت مدیریت بریتانیا به دو کشور بود: یک کشور عربی و یک کشور یهودی یک اعتصاب عمومی عربی آغاز شد و به بحران دامن زد. این حمله همچنین اولین حمله در طول جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در فلسطین تحت قیمومت بود. آژانس خبری تلگراف یهودی این حملات را در بحبوحه خشونت اعراب علیه یهودیان در ۳۰
حملات را در بحبوحه خشونت اعراب علیه یهودیان در ۳۰ نوامبر، مانند قتل موشه گلدمن در تظاهرات ضد تقسیم در حیفا، تحت عنوان «کشته شدن شش یهودی در واکنش اعراب به تقسیم؛ کمیته عالی فراخوان اعتصاب عمومی داد» گزارش کرد. با این حال، بنی موریس، مورخ نوین، این روایت را به چالش کشید و استدلال کرد که دلایل آن نامشخص است و این نظریه را به‌طور بالقوه انتقامی برای ترور خانواده شوبکی، کشتن پنج عرب فلسطینی توسط لیحی در نزدیکی هرزلیا، ده روز قبل از حادثه (که به نوبه خود انتقام می‌گرفتند، به خاطر اینکه یکی از اعضای خانواده
می‌گرفتند، به خاطر اینکه یکی از اعضای خانواده انگلیسی‌ها را در جریان فعالیت‌های لیحی قرار داده بود) بود. به گفته موریس، نظر اکثریت سرویس اطلاعاتی هاگانا این بود که انگیزه اصلی مهاجمان، انتقام از قتل شوباکی بوده است. به گفته صالح عبدالجواد مورخ فلسطینی، مورخان جنگ ۱۹۴۸ از جمله بسیاری از مورخان عرب قبول دارند که جنگ در ۳۰ نوامبر آغاز شد. با این حال، او همچنین بیان می‌کند که گویاست که اسرائیلی‌ها و شبکه همدستان عرب آنها اطلاعاتی در مورد هویت یا انگیزه باند فلسطینی که ظاهراً مسئول این حمله هستند ارائه
باند فلسطینی که ظاهراً مسئول این حمله هستند ارائه نمی‌دهند. وی همچنین بیان می‌کند که برخی منابع اسرائیلی حتی می‌گویند که این حملات ممکن است ارتباطی با طرح تقسیم نداشته باشد. به گفته رونن برگمان، روزنامه‌نگار تحقیقی اسرائیلی، این حمله توسط نیروهای وفادار به شورشیان فلسطینی حسن سلامه انجام شد.
مری هریس تامپسون (; – ) بنیان‌گذار، پزشک ارشد و جراح بیمارستان زنان و کودکان شیکاگو بود که پس از مرگ او در سال ۱۸۹۵ به نام بیمارستان مری هریس تامپسون تغییر نام داد. او یکی از نخستین زنانی بود که در شیکاگو به طبابت پرداخت و در ارتقای سلامت خانواده‌های کهنه‌سربازان جنگ داخلی نقش داشت. در طول زندگی خود، او مشارکت‌های بی‌شماری در زمینه علم و آموزش انجام داد که اثراتی ماندگار برجای گذاشت. اوایل زندگی و تحصیلات. تامپسون در ۱۵ آوریل ۱۸۲۹ در فورت آن، شهرستان واشینگتن، نیویورک به دنیا آمد. او دختر جان هریس و کالیستا
نیویورک به دنیا آمد. او دختر جان هریس و کالیستا کوربین تامپسون بود. تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه‌ای محلی آغاز کرد و سپس به مؤسسه فورت ادوارد در نیویورک منتقل شد که کلاس‌های آمادگی دانشگاهی و سایر دوره‌ها را ارائه می‌داد. او تحصیلات خود را در آکادمی کنفرانس تروی، یک مدرسه متدیست در وست پالتنی، ورمانت ادامه داد و در سال ۱۸۶۰ در کالج پزشکی زنان نیوانگلند در بوستون ثبت‌نام کرد؛ این کالج به‌عنوان قدیمی‌ترین مؤسسه پزشکی اختصاصی برای آموزش زنان شناخته می‌شود. در این زمان، او یک سال کارآموزی در درمانگاه نیویورک
این زمان، او یک سال کارآموزی در درمانگاه نیویورک برای زنان و کودکان گذراند؛ این درمانگاه توسط پزشکان امیلی و الیزابت بلک‌ول تأسیس شده بود. الیزابت بلک‌ول افتخار داشت که نخستین زنی باشد که در آمریکا وارد مدرسه پزشکی شد و راه را برای نسل‌های بعدی زنان در پزشکی، از جمله تامپسون، هموار کرد. تامپسون در سال ۱۸۶۳ از اولین مدرسه پزشکی مختص زنان، مدرک پزشکی خود را دریافت کرد. در سال ۱۸۹۰، کالج پزشکی شیکاگو مدرک افتخاری اد اندم به تامپسون اعطا کرد. حرفه. پس از فارغ‌التحصیلی از کالج پزشکی زنان نیوانگلند، تامپسون به
از کالج پزشکی زنان نیوانگلند، تامپسون به شیکاگو نقل‌مکان کرد؛ شهری که تنها سی سال از تأسیس آن می‌گذشت و رقابت اندکی برای یک پزشک زن وجود داشت. او در ابتدا در شعبه شیکاگو کمیسیون بهداشتی شمال‌غرب (یکی از شاخه‌های کمیسیون بهداشتی ایالات متحده) برای ویلیام جی. دیاس و میراندا دیاس کار می‌کرد و به خانواده‌های کهنه‌سربازان جنگ داخلی در شیکاگو خدمات درمانی ارائه می‌داد. در این مرحله از حرفه‌اش، تامپسون در توانایی مراقبت از بیماران با محدودیت مواجه بود؛ زنان هنوز اجازه عضویت در کادر درمانی بیمارستان‌های شیکاگو را
عضویت در کادر درمانی بیمارستان‌های شیکاگو را نداشتند و دست‌کم یک بیمارستان منطقه‌ای حتی از پذیرش بیماران زن نیز امتناع می‌کرد. سپس او با کمک کشیش ویلیام آر. رایدر که برای پروژه کمک مالی جمع‌آوری کرد، بیمارستان خودش را تأسیس کرد. در ماه مه ۱۸۶۵، بیمارستان زنان و کودکان شیکاگو افتتاح شد و تامپسون به‌عنوان جراح ارشد، پزشک و رئیس کادر درمانی منصوب شد – سمَت‌هایی که تا پایان عمر در اختیار داشت. او خیلی زود به تنها زنی در شیکاگو تبدیل شد که عمل‌های جراحی عمده انجام می‌داد. در کنار جراح و پزشک بودن، تامپسون در
می‌داد. در کنار جراح و پزشک بودن، تامپسون در عرصه پزشکی مشارکت‌های دیگری نیز داشت؛ از جمله اختراع ابزارهای جراحی مانند سوزن شکمی، که مورد استفاده بسیاری از متخصصان پزشکی دیگر قرار گرفت. در سال ۱۸۷۰، تامپسون کالج پزشکی بیمارستان زنان را تأسیس کرد. او به‌سرعت یکی از نه عضو اولیه هیئت علمی این کالج شد و تا سال ۱۸۷۹، زمانی که کالج از بیمارستان جدا شد، در این نقش خدمت کرد. در سال ۱۸۷۴، او هدایت یک مدرسه پرستاری در داخل بیمارستان را آغاز کرد و در سال ۱۸۹۲، به‌عنوان استاد بالینی زنان‌پزشکی به هیئت علمی مدرسه
استاد بالینی زنان‌پزشکی به هیئت علمی مدرسه پزشکی زنان دانشگاه نورث‌وسترن پیوست.
مایک دیکسون ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مری پونن لوکوز (; – ) یک متخصص زنان و زایمان هندی و نخستین زن «جراح کل» در هند بود. او بنیان‌گذار آسایشگاه سل در ناگارکویل و مؤسسه اشعه ایکس و رادیوم در تریواندروم بود، ریاست اداره بهداشت در ایالت شاهزاده‌نشین تراوانکور را بر عهده داشت و نخستین زن قانون‌گذار در این ایالت به‌شمار می‌رفت. دولت هند در سال ۱۹۷۵، چهارمین نشان عالی غیرنظامی کشور، پادما شری، را به او اعطا کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. مری پونن در ۲ اوت ۱۸۸۶ در خانواده‌ای ثروتمند و مسیحی سریانی انگلیکانی به دنیا آمد. او تنها فرزند خانواده بود و در
به دنیا آمد. او تنها فرزند خانواده بود و در آیمنام – دهکده‌ای کوچک که بعدها به دلیل قرار گرفتن در مرکز داستان رمان «خدای چیزهای کوچک» شهرت یافت – در ایالت شاهزاده‌نشین تراوانکور (واقع در کرالای امروزی در هند تحت استعمار بریتانیا) زاده شد. پدرش، دکتر تی.ای. پونن، پزشک بود؛ نخستین فارغ‌التحصیل پزشکی در تراوانکور و پزشک سلطنتی در این ایالت. مادرش به دلیل مشکلات جسمی قادر به نگهداری از مری نبود و به همین دلیل او توسط پرستاران انگلیسی بزرگ شد. مری تحصیلات ابتدایی خود را در دبیرستان صومعه فرشتگان مقدس در