payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مشابه مجسمه‌های کوزیمو ریدولفی و پیترو کوپاری، که توسط خود کاروزو تحت تعقیب بودند، قرار دادند. آلکامو، شهر زادگاهش، با نامگذاری یک خیابان و نام مؤسسه فنی همنام (که اکنون ITET نام دارد) از او یاد کرده است. مشکل سیستم مزادریا در ایتالیا. در سال ۱۸۷۳، کاروسو در یکی از گزارش‌های مقدماتی خود، پیامدهای اجتماعی، اقتصادی و تولیدی "مزادریا" (که در انگلیسی به آن متایاژ می‌گویند) را به‌طور مستند شرح داد: اول از همه، از نظر اقتصادی، این امر باید وجود می‌داشت تا رابطه‌ای که بین خانواده کشاورز و زمین ایجاد می‌شد، افزایش
که بین خانواده کشاورز و زمین ایجاد می‌شد، افزایش و دسته‌بندی جمعیت روستایی را حتی در مناطق دورافتاده و کمتر قابل دسترس، علاوه بر رشد کمیت کار، ممکن سازد. با این حال، به گفتهٔ او، دلیل اصلی راحتی این سیستم نه اقتصادی، بلکه اجتماعی بود: او با پیوند با نظریه‌ای که برای ، جینو کاپونی و بتینو ریکاسولی عزیز بود، به همزیستی آشکار بین کشاورزان مساقاتصلح‌جو «که عاشق نظم، مالکیت، خانواده و قانون بودند» و خطر اجتماعی کارگران روزمزد اشاره کرد. تحقیق. وقتی او تدریس دانشگاهی خود را آغاز کرد، ابزارهای مکانیکی مدرن برای
خود را آغاز کرد، ابزارهای مکانیکی مدرن برای اشتغال در مزارع شروع به گسترش کردند؛ کاروسو علاوه بر علاقه‌مند شدن به مطالعه انواع اصلی موجود در آن زمان، نتایج اقتصادی را نیز بررسی کرد. علاقه او همچنین به مشکلات ساختار و مدیریت یک شرکت (با "کتاب «بررسی اصول ساخت و ساز روستایی»" که در فلورانس در سال ۱۸۹۴ ویرایش شد) و با مقاله "«بهره‌گیری از امکانات و توانایی‌های مدیریت کشاورزی»." او آزمایش‌های به‌یادماندنی‌ای در مورد خرمن‌کوبی مکانیکی، آسیاب‌های جدید روغن‌کشی با موتور بخار، درو-بافته‌کن آلتمن، ماشین‌های چمن‌زنی
موتور بخار، درو-بافته‌کن آلتمن، ماشین‌های چمن‌زنی جانسون و آلتمن، بذرکار کوزیمینی، ماشین پوست‌کنی ناواچی و دستگاه پرس بلانت برای نگهداری علوفه در سیلوها انجام داد. در مورد کار خاکورزی، او انواع جدید گاوآهن‌های سک و الیور و سیستم‌های جدید شخم با نیروی بخار را تجربه کرد و عمق کار، قدرت کشش مکانیکی و روش‌های اجرا در سطح و شیب را ارزیابی نمود. جیرولامو کاروسو یکی از اولین افرادی بود که کود شیمیایی را، ابتدا روی گندم، تجربه کرد و اثربخشی آن را ارزیابی کرد؛ بخش اول این تجربیات در سال ۱۸۸۸ منتشر شد. در سال ۱۸۹۰
اول این تجربیات در سال ۱۸۸۸ منتشر شد. در سال ۱۸۹۰ او با استفاده از آن روش (که امروزه روش توزین نامیده می‌شود) و تأیید لزوم پیش‌بینی عناصر کود، که در آن زمان یک نوآوری کامل بود، روش محاسبه مقدار کود حیوانی که باید تأمین شود را تعیین کرد. فعالیت مداوم تحقیقاتی او با یادداشت‌های متعدد ارائه شده در آکادمی جورجوفیلی و مقالات منتشر شده در کشاورزی ایتالیا در مورد کشت انگور و شراب‌سازی (در سال‌های ۱۸۷۸، ۱۸۹۲ و ۱۸۹۸)؛ علوفه (۱۸۹۱)؛ کودها (۱۸۸۹، ۱۸۹۰، ۱۹۰۶، ۱۹۰۹)؛ انگل‌های گیاهی (۱۸۸۸–۹۰، ۱۸۹۴–۱۸۹۷، ۱۹۰۲، ۱۹۱۵)؛ کشت
گیاهی (۱۸۸۸–۹۰، ۱۸۹۴–۱۸۹۷، ۱۹۰۲، ۱۹۱۵)؛ کشت زیتون؛ کشاورزی مکانیزه (۱۸۷۶، ۱۸۸۳، ۱۸۹۷) گواهی داده می‌شود. علاوه بر این، از آنجایی که او به‌طور شهودی به اهمیت نوع کود مورد استفاده برای خاک پی برده بود، تمام کودهای جدید تولید شده را با مقایسه آنها با کودهای مورد استفاده، به تفصیل مطالعه و توصیف کرد. در سال ۱۸۷۸، کاروسو با اطمینان از اینکه شرایط آب و هوایی مسئول نتایج کشت و زرع است، یک ایستگاه هواشناسی کوچک تأسیس کرد و از سال ۱۸۸۶ روزانه داده‌های هواشناسی به‌دست‌آمده را در مجله "کشاورزی ایتالیا" منتشر می‌کرد.
را در مجله "کشاورزی ایتالیا" منتشر می‌کرد. فعالیت علمی او در بیش از صد نشریه مهم مستند شده است؛ بیشتر آنها در "مجموعه مقالات آکادمی سلطنتی جورجوفیلی" و به‌طور خاص‌تر، در مجله ارزشمند «کشاورزی ایتالیا» که توسط او در سال ۱۸۷۵ تأسیس شد و تا پایان عمرش مدیریت آن را بر عهده داشت، گنجانده شده‌اند. جیرولامو کاروسو، بیش از هر چیز، به کشت گندم علاقه‌مند بود: او روش‌های برداشت و کاشت، کوددهی، مدیریت آفات و هزینه تولید را بررسی کرد. تحت هدایت او، مؤسسه در این زمینه تجربه بالایی کسب کرد، به طوری که در سال ۱۹۲۵، مؤسسه
بالایی کسب کرد، به طوری که در سال ۱۹۲۵، مؤسسه منطقه‌ای کشت غلات را در چارچوب مؤسسه عالی کشاورزی (مؤسسه برتر کشاورزی) پیزا تأسیس کردند. علاوه بر این، باید توجه داشت که در سال ۱۸۹۱، نازارنو استرامپلی، مهم‌ترین متخصص ژنتیک کشاورزی در نیمه اول قرن بیستم که گونه‌های جدیدی از گندم را تولید کرد، مدرک خود را از دانشگاه پیزا دریافت کرد. او این شایستگی را دارد که اولین انقلاب سبز را ممکن ساخته است، یعنی بهبود ظرفیت تولید که جمعیت ایتالیا را خودکفا کرد. کاروسو همچنین مطالعات خود را به پرورش انگور و مهم‌تر از همه، به
مطالعات خود را به پرورش انگور و مهم‌تر از همه، به برخی از انواع انگور در کشور پیزان، هرس سبز، پرورش انگور بدون پایه و پیوند زدن قلمه‌های آمریکایی برای مبارزه با موشتگان اختصاص داد. بسیاری از مطالعات او شامل مبارزه با انگل‌ها، به ویژه انگل‌های تاک و زیتون بود؛ تا نیمه اول قرن نوزدهم، تاک‌های ایتالیایی تحت تأثیر انگل‌ها قرار نگرفتند، اما در سال ۱۸۵۱ کپک پودری، در سال ۱۸۷۸ فیلوکسرا و در سال ۱۸۷۹ سفیدک کرکی راه رسیدند. جیرولامو کاروسو آزمایش‌هایی روی تمام سیستم‌های مبارزه با این انگل‌ها انجام داد و آنها را در
مبارزه با این انگل‌ها انجام داد و آنها را در توسکانی و ایتالیا به کار گرفت؛ علاوه بر این، او تجربیات مختلفی را در مورد روش‌های مبارزه با سوسک‌های غلات، پروانه انگور، مگس میوه زیتون، لارو گلابی، حشرات مضر برای دانه‌ها در انبارها، آبله زیتون و کپک مورس به ارث برد. او علاوه بر مطالعاتش در زمینه زراعت، به اقتصاد روستایی نیز علاقه‌مند بود: هزینه‌های تولید در منطقه پیزا، سودمندی کوددهی زیتون با تفاله، آزمایش‌های کوددهی و عملیات زراعی گندم، مجموعه قوانین مربوط به مزارع، سهولت و امکان‌سنجی لایحه اصلاحات ارضی
به مزارع، سهولت و امکان‌سنجی لایحه اصلاحات ارضی پیشنهادی ماجورینو فراریس و قانون مربوط به اعتبار برای بهبود زمین و پیشرفت کشاورزی به‌طور کلی. فعالیت‌ها. ۱۸۶۴ استاد کشاورزی در مدرسه کشاورزی ایالتی کورلئونه (پالرمو) ۱۸۶۷ معلم اقتصاد روستایی و ارزیابی‌های کشاورزی در دانشگاه صنعتی مسینا ۱۸۷۱ کرسی زراعت، کشاورزی و اقتصاد روستایی در دانشگاه پیزا ۱۸۷۲ به عنوان مدیر مدرسه کشاورزی و مؤسسه کشاورزی پیزا منصوب شد و کمیته کشاورزی پیزا را تأسیس کرد. ۱۸۷۴ مجله "کشاورزی ایتالیایی" را تأسیس کرد ۱۸۷۵ در چهارمین کنگره عمومی
را تأسیس کرد ۱۸۷۵ در چهارمین کنگره عمومی کشاورزان ایتالیایی در فرارا شرکت می‌کند و گزارشی در مورد سازماندهی آموزش کشاورزی تهیه می‌کند. ۱۸۷۸ سه مدرسه شراب‌شناسی در پیدمونت، در آولینو و کاتانیا تأسیس کرد و برنامه آموزش حرفه‌ای را که وزارت آموزش عمومی ترویج داده بود، اجرا نمود. ۱۸۹۰ به تأسیس یک اتحادیه کارگری تعاونی در پیزا کمک مالی می‌کند. ۱۸۸۰–۱۹۹۰ تمام تلاش خود را برای سازماندهی مجدد مدرسه عالی و مؤسسه کشاورزی انجام می‌دهد. ۱۸۹۴ - کاروسو، عضو بازنشسته آکادمی جورجوفیلی فلورانس، با آکادمی‌های مختلف دیگر نیز
جورجوفیلی فلورانس، با آکادمی‌های مختلف دیگر نیز همکاری می‌کند. ۱۸۹۴ عضو کمیته ترویج انجمن کشاورزان ایتالیایی، که بعداً در سال ۱۸۹۵ در رم تأسیس شد، و به عنوان عضو شورا انتخاب شد ۱۹۰۷ کمیته کشاورزی پیزا، بنیادی ویژه به نام کاروسو برای اقداماتی که برای پیشرفت کشاورزی پیزا در نظر گرفته شده بود، تأسیس کرد. ۱۹۱۴ ریاست کمیسیون همه‌پرسی کمیته‌های کشاورزی در مورد سازماندهی مجدد آنها را بر عهده گرفت. همچنین فعالیت‌های ارزشمند او در زمینهٔ ساماندهی مدارس متوسطه، مؤسسات فنی، مدارس تخصصی و عملی کشاورزی و غیره شایان
فنی، مدارس تخصصی و عملی کشاورزی و غیره شایان توجه است.
آمادئوس سوم، کنت ساووی (؛ ۱۰۹۵ – ۱۱۴۸) از سال ۱۱۰۳ تا زمان مرگش، کنت ساووی و مورین بود. او همچنین به عنوان یک جنگجوی صلیبی شناخته می‌شد. زندگی‌نامه. او در کاریگنانو، پیمونت، پسر هامبرت دوم ساووی و ژیزلا بورگوندی، دختر ویلیام اول بورگوندی، متولد شد. پدر او، هامبرت دوم، در سال ۱۱۰۳ درگذشت. از کمیته کنت‌های ساووی مرگ هامبرت (هامبرتوس به نام مور می‌آید) را در ۱۹ سپتامبر گزارش می‌دهد، و او در کلیسای جامع موتیه، در ساووی، در ورودی دره تارنتایز به خاک سپرده شد. آمادئوس، پسر ارشد، با عنوان آمادئوس سوم، تحت سرپرستی
پسر ارشد، با عنوان آمادئوس سوم، تحت سرپرستی کنت آیمونه از ژنو، جانشین او شد، که تا زمان رسیدن آمادئوس به سن قانونی، به عنوان نایب‌السلطنه عمل می‌کرد. در سال ۱۱۰۴، در اهدایی به کلیسای موریانا، از آمادئوس به عنوان کنت (آمادئوس به نام) یاد شده است. مادرش، جیزلا، پس از بیوه شدن، در سال ۱۱۰۵ به عنوان همسر دوم خود، مارکی رانیری اول مونتفرات، ازدواج کرد. در سال ۱۱۰۹، آمدئو پس از آنکه امپراتور هنری چهارم خودمختاری بیشتری را برای شهرداری تورین تعیین کرد، شروع به اداره متصرفات خود کرد و این امر مشکلات بزرگی را برای
متصرفات خود کرد و این امر مشکلات بزرگی را برای اهداف آمدئو ایجاد کرد. با این حال، در سال ۱۱۱۱، آمادئوس در زمان تاجگذاری هنری پنجم به عنوان امپراتور در رم، در خدمت او بود و امپراتور جدید عنوان کنت ساووی او را به رسمیت شناخت. در سال ۱۱۱۶، هنری پنجم خودمختاری شهر تورین را تأیید کرد و به اسقف شهر قدرت قابل توجهی بخشید. در ۳ آگوست ۱۱۱۵، خواهرش، آدلاید، با پادشاه فرانسه، لویی ششم ملقب به فتی (۱۰۸۱–۱۱۳۷)، پسر ارشد پادشاه فرانسه، فیلیپ اول و برتا (۱۰۵۵–۳۰ ژوئیه ۱۰۹۴) ازدواج کرد. پس از ۱۱۲۰ آمدئو با کنت ژنو درگیر
ازدواج کرد. پس از ۱۱۲۰ آمدئو با کنت ژنو درگیر شد، ابتدا آیمون که نگهبان او بود و سپس با جانشین او، آمدئو اول که به موریانا حمله کرد، شکست خورده ظاهر شد. از جمله صومعه آلتاکومبا را تأسیس کرد، جایی که اعضای خانه ساووی برای قرن‌ها در آنجا دفن شدند. از آنجایی که آمادئوس از ازدواج اولش فرزند پسری نداشت، خواهرش، آدلاید، ملکه فرانسه، و همسرش، لویی ششم ملقب به چاق، دوست داشتند که آمادئوس پسر دومشان، لویی، را به عنوان وارث خود اعلام کند، که این به ضرر برادران آمادئوس و دیگر برادرزاده‌هایش بود؛ لویی ششم برای اینکه
و دیگر برادرزاده‌هایش بود؛ لویی ششم برای اینکه او را مجبور به پذیرش کند، به بوگی حمله کرد، اما تولد پسرش، هامبرت در سال ۱۱۳۶ و مرگ لویی ششم در سال ۱۱۳۷، مشکل را حل کرد. او پس از مرگ پدرش به عنوان کنت ساووی جانشین شد. آمادئوس تمایل داشت در القاب خود اغراق کند و همچنین ادعا می‌کرد که دوک لومباردی، دوک بورگوندی، دوک شابلاس و نایب‌السلطنه امپراتوری مقدس روم است، که دومی توسط هنری چهارم، امپراتور مقدس روم، به پدرش داده شده بود. او به بازسازی صومعه سنت موریس آگئون، که پادشاهان سابق بورگوندی در آن تاجگذاری کرده
که پادشاهان سابق بورگوندی در آن تاجگذاری کرده بودند، کمک کرد و خود تا سال ۱۱۴۷ رئیس آن بود. او همچنین صومعه سنت سولپیسیوس را در بوژی، صومعه تامیه را در باوژ و صومعه اوتکومب را در لاک دو بورژه تأسیس کرد. در سال ۱۱۲۸، آمادئوس قلمرو خود را که با نام «شابله قدیمی» شناخته می‌شد، با افزودن منطقه‌ای از آروه تا درانس دابوندانس گسترش داد که بعدها «شابله جدید» با پایتخت سنت موریس نامیده شد. با وجود ازدواج با ماهوت، او همچنان با برادر همسرش گی، که در نبرد مونملیان کشته شد، جنگید. پس از این، پادشاه لویی ششم فرانسه، که
شد، جنگید. پس از این، پادشاه لویی ششم فرانسه، که با خواهر آمادئوس، آدلاید دو مورین، ازدواج کرده بود، تلاش کرد تا ساووی را مصادره کند. آمادئوس با وساطت پیتر زاهد و با وعده او برای شرکت در جنگ صلیبی برنامه‌ریزی‌شده توسط لویی نجات یافت. به گفته مورخ فرانسوی، ویکتور فلور دو سنت-ژنیس، آمادئوس سوار بر کشتی‌ای شد که قرار بود او را به جنوا ببرد، اما در سال ۱۱۴۹ در نیکوزیا، در جزیره قبرس، بر اثر خستگی مفرط درگذشت؛ به گفته ساموئل گیشنون، او در اول آوریل ۱۱۴۹ در نیکوزیا درگذشت و در کلیسای محلی «صلیب مقدس» به خاک
درگذشت و در کلیسای محلی «صلیب مقدس» به خاک سپرده شد، در حالی که به گفته چارلز ویلیام پرویته-اورتون، آمادئوس در اوایل آوریل ۱۱۴۸ در نیکوزیا درگذشت، بدون اینکه بتواند نذر خود را به عنوان یک صلیبی انجام دهد؛ سند شماره. ۲۹۷ از کنت‌های ساووی، مرگ را در سال ۱۱۴۸ در قبرس گزارش می‌کند، در اول آوریل. همچنین سیگسبرت مرگ آمادئوس در ۱۱۴۸ را گزارش می‌کند. آمدئو توسط پسر اولش، اومبرتو، به عنوان امبرتو سوم جانشین او شد، که تحت فرمانروایی آمدئو دهاتریو، راهب سیسترسیایی، اسقف لوزان، که راهبایی هاوتکامب بود و دوست خوب پدرش،
لوزان، که راهبایی هاوتکامب بود و دوست خوب پدرش، آمدئو سوم بود. جنگ صلیبی. در سال ۱۱۴۷، او برادرزاده‌اش لویی هفتم فرانسه و همسرش النور آکیتن را در جنگ صلیبی دوم همراهی کرد. او با کمک وامی که از صومعه سنت موریس دریافت کرده بود، هزینه سفر خود را تأمین کرد. در میان همراهان او، بسیاری از بارون‌های ساووا، از جمله اربابان فوسینی، سیسل، لا چمبر، میولان، مونتبل، توآر، مونتمایور، وین، ویری، لا پالود، بلونای، شورون-ویلت، چیگنین و شاتیون حضور داشتند. آمادئوس از طریق ایتالیا به سمت جنوب و به بریندیسی سفر کرد، جایی که
به سمت جنوب و به بریندیسی سفر کرد، جایی که از آنجا به دوراتزو عبور کرد و در اواخر سال ۱۱۴۷ در امتداد جاده اگناتیا به سمت شرق حرکت کرد تا در قسطنطنیه با لویی ملاقات کند. پس از عبور از آناتولی، آمادئوس که پیشتاز سپاه بود، در نزدیکی لائودیسیا از لویی جدا شد و نیروهای لویی تقریباً به‌طور کامل نابود شدند. لویی، آمادئوس و دیگر بارون‌ها در حالی که به سمت آدالیا حرکت می‌کردند، تصمیم گرفتند با کشتی به انطاکیه ادامه دهند. در طول سفر، آمادئوس در قبرس بیمار شد و در آوریل ۱۱۴۸ در نیکوزیا درگذشت. او در کلیسای سنت کروا
۱۱۴۸ در نیکوزیا درگذشت. او در کلیسای سنت کروا در نیکوزیا به خاک سپرده شد. در ساووا، پسرش هامبرت سوم، تحت نیابت اسقف آمادئوس لوزان، جانشین او شد.
پیپر تایگر بوکز، کتاب‌های ببر کاغذی ()، یک نشر بریتانیایی با مسئولیت محدود بود. این شرکت در سال ۱۹۷۶ توسط هوبرت شافسما و برادران مارتین و راجر دین (هنرمند) پس از موفقیت کتاب «دیدگاه‌ها» ی راجر دین از طریق انتشارات خواهرش، رؤیای اژدها (دراگون دریم)، تأسیس شد. هنرمندانی که آثارشان توسط Paper Tiger منتشر شده است عبارتند از کریس آکیلوس، استیون بردبری، باب اگلتون، جان هریس، پیتر اندرو جونز، جاش کربی، رادنی متیوز، کریس مور، بروس پنینگتون، بارکلی شاو، آن سودورث، جیم وارن، دیوید ای. هاردی، و پاتریک وودروف؛ و همچنین
وارن، دیوید ای. هاردی، و پاتریک وودروف؛ و همچنین عناوین متعددی از بوریس والهو و جولی بل. تاریخچه. شرکت پیپر تایگر که در ابتدا برای انتشار «آلبوم روی جلد» تأسیس شده بود، به سرعت گسترش یافت و شامل هنری شد که نه تنها به موسیقی مرتبط بود، بلکه به خیال‌پردازی، فانتزی و بهترین‌های علمی-تخیلی نیز می‌پرداخت. کارکنان این شرکت، جدا از هوبرت شافسما، مارتین و راجر دین، شامل دومینی همیلتون (دختر ریچارد همیلتون)، جیم اسلاتری، کریستین مایلز، شلی آلج و استیو هندرسون بودند.
برج پیرلی ( – که به آن «"Pirellone"» به معنای «پیرلی بزرگ» نیز گفته می‌شود) یک آسمان‌خراش ۳۲ طبقه با ارتفاع است که در میلان، ایتالیا قرار دارد. زیربنای این ساختمان ، طول آن و عرض آن است. در ساخت این ساختمان حدوداً از بتن استفاده شده است. وزن این ساختمان نزدیک به و حجم آن برابر با است. این بنا که با اسکلت سازه‌ای، نماهای دیوار پرده‌ای و دیواره‌های مخروطی شناخته می‌شود، از نخستین آسمان‌خراش‌هایی بوده است که در آن فرم بلوکی مرسوم را کنار گذاشته شد. پس از اتمام ساخت، تا سال ۱۹۶۱ که مرمت قسمت فوقانی ساختمان مول
ساخت، تا سال ۱۹۶۱ که مرمت قسمت فوقانی ساختمان مول آنتونلیانا به پایان رسید، برج پیرلی بلندترین ساختمان ایتالیا بود. حسن‌الدین خان، مورخ معماری، این برج را به‌عنوان «یکی از زیباترین ساختمان‌های بلند جهان» مورد ستایش قرار داده است. این ساختمان الهام‌بخش ساختمان پان آم در نیویورک (که اکنون ساختمان مت‌لایف نام دارد)، میدان غربی نشنال ماچوآل در اوکلند و برج بانکو د سابادل در بارسلونا بوده است. تاریخچه. در سال ۱۹۵۰، آلبرتو پیرلی، رئیس و مالک شرکت عظیم تایرسازی پیرلی، دستور داد که در منطقه‌ای که نخستین کارخانهٔ
دستور داد که در منطقه‌ای که نخستین کارخانهٔ این شرکت در قرن نوزدهم در آن قرار داشت، یک آسمان‌خراش ساخته شود. این پروژه توسط معمار جو پونتی و با کمک پی یر لوئیجی نروی و آرتورو دانوسو توسعه داده شد. ساخت این برج در سال ۱۹۵۶، زمانی که ایتالیا در حال تجربهٔ رونق اقتصادی بود، آغاز شد. قرار بود این برج توسط ساختمان‌های کم‌ارتفاع در زمینی پنج‌ضلعی احاطه شود. پس از اتمام آن در سال ۱۹۵۸، این برج نه تنها به نمادی برای میلان، بلکه به نمادی از بهبود اقتصادی ایتالیا پس از ویرانی‌های جنگ جهانی دوم تبدیل شد. این ساختمان
از ویرانی‌های جنگ جهانی دوم تبدیل شد. این ساختمان با ارتفاع ، تا سال ۱۹۹۵ پس از مول آنتونلیانا بلندترین ساختمان در ایتالیا بود. شرکت پیرلی این ساختمان را در سال ۱۹۷۸ به دولت منطقه‌ای لمباردی فروخت. حوادث. برخورد هواپیما در ۲۰۰۲. در بعدازظهر روز ۱۸ آوریل ۲۰۰۲، یک هواپیمای تک موتوره راکول کامندر ۱۱۲ که در سوئیس ثبت شده بود، به این ساختمان برخورد کرد. ظاهراً قرار بود این هواپیما از لوکارنو به میلان پرواز کند. سوخت هواپیما کم بود و فرودگاه لیناته قبل از سقوط در حال آماده شدن برای فرود اضطراری بود، اما خلبان
در حال آماده شدن برای فرود اضطراری بود، اما خلبان ناگهان منحرف شد و به ساختمان برخورد کرد. خلبان و دو نفر داخل برج در این حادثه کشته شدند. عملیات مرمت این ساختمان دارای دو هدف بود: یکی حفظ یکپارچگی ساختاری و هنری ساختمان و دیگری ارتقاء جایگاه آن به‌عنوان یک ستاد اجرایی به‌واسطهٔ معرفی خدمات پشتیبانی و سامانه‌های فناورانهٔ جدید.
پی‌تی-۷۶ یک تانک سبک آبی-خاکی شوروی است که در اوایل دهه ۱۹۵۰ معرفی شد و خیلی زود به تانک شناسایی استاندارد ارتش شوروی و سایر نیروهای مسلح پیمان ورشو تبدیل شد. این تانک به‌طور گسترده به سایر کشورهای دوست مانند هند، اندونزی، عراق، سوریه، کره شمالی و ویتنام شمالی صادر شد. نام کامل این تانک، تانک شناور-۷۶ (плавающий танк، تانک پلاویوشچی، یا ПТ-۷۶، PT-76) است. عدد ۷۶ نشان دهنده کالیبر سلاح اصلی است: توپ تانک تفنگدار سری D-56T با کالیبر ۷۶٫۲ میلی‌متر. PT-76 در نقش‌های شناسایی و پشتیبانی آتش استفاده می‌شود. شاسی
شناسایی و پشتیبانی آتش استفاده می‌شود. شاسی آن به عنوان پایه‌ای برای تعدادی از طرح‌های دیگر خودروها، از جمله نفربر زرهی BTR-50، توپ ضدهوایی خودکششی ZSU-23-4، توپ خودکششی هوابرد ASU-85 و خودروی پرتاب موشک ضدهوایی 2K12 Kub، مورد استفاده قرار گرفته است. پیشرفت. پس از جنگ جهانی دوم، مفهوم تانک‌های سبک در اتحاد جماهیر شوروی احیا شد. قرار بود از آنها در واحدهای شناسایی استفاده شود و بنابراین قابلیت آبی-خاکی ضروری بود. الزامات بیان می‌کرد که وسیله نقلیه باید بتواند با آمادگی کم از موانع آبی عبور کند. نمونه‌های
با آمادگی کم از موانع آبی عبور کند. نمونه‌های اولیه بسیاری از چنین تانک‌های سبکی در اواخر دهه ۱۹۴۰ ساخته شدند. موفق‌ترین آنها "object 740" (شی ۷۴۰) بود که توسط مهندس N. Shashmurin که در مؤسسه VNII-100 در لنینگراد (یک مؤسسه تحقیقاتی از کارخانه تانک‌سازی چلیابینسک ChTZ) در سال‌های ۱۹۴۹–۱۹۵۰ کار می‌کرد، تحت نظارت اولیه جوزف کوتین از کارخانه Kirov طراحی شد. این وسیله نقلیه به دلیل طراحی ساده، ویژگی‌های ناوبری خوب و قابلیت عبور خوب از کشور، موفق بود. در آن زمان، طراحی جت آب آن نوآورانه بود. یک نمونه اولیه در
طراحی جت آب آن نوآورانه بود. یک نمونه اولیه در کارخانه کیروف در سال ۱۹۵۰ ساخته شد و این تانک رسماً در ۶ اوت ۱۹۵۱ با نام PT-76 به خدمت گرفته شد. تولید در کارخانه تراکتور استالینگراد (STZ) آغاز شد. متعاقباً این تانک اصلاح شد. در سال ۱۹۵۷، توپ D-56T با D-56TM - با ترمز دهانه دو بافلی و دودکش - جایگزین شد و بدنه ۱۳ سانتی‌متر بلندتر شد. علاوه بر این، تانک به دستگاه‌های دید و ارتباطات جدید مجهز شد. تانک‌های سری اول متعاقباً اصلاح شدند و توپ D-56TM و تجهیزات جدید به آنها اضافه شد. در سال ۱۹۵۹، یک نوع بهبود یافته،
آنها اضافه شد. در سال ۱۹۵۹، یک نوع بهبود یافته، PT-76B، به خدمت گرفته شد و تا سال ۱۹۶۷ در خط تولید باقی ماند. (اصلی‌ترین پیشرفت‌ها، توپ D-56TS با تثبیت‌کننده و محافظت CBRN بود). در سال ۱۹۶۴، ایالات متحده یک تانک PT-76 را از طریق روش‌های نامشخصی به دست آورد. این تانک در ماه فوریه توسط مرکز تانک-خودرو ارزیابی شد و در مقایسه با تانک‌های سبک موجود آمریکایی، ضعیف‌تر تشخیص داده شد. ساختار. تانک PT-76 دارای ساختار رایج تانک است: محفظه فرمان در جلو، محفظه رزمی در مرکز و محفظه موتور در عقب. این تانک دارای سه خدمه
مرکز و محفظه موتور در عقب. این تانک دارای سه خدمه است که فرمانده نیز به عنوان اپراتور رادیویی و توپچی عمل می‌کند. این امر اثربخشی او را به عنوان ناظر کاهش می‌دهد. جایگاه‌های فرمانده و بارگذار در داخل برجک قرار دارند، فرمانده در سمت چپ توپ اصلی و بارگذار در سمت راست قرار دارد. آنها یک دریچه بزرگ بیضی شکل دوتایی دارند که به سمت جلو و بالای برجک باز می‌شود. راننده در مرکز جلوی بدنه قرار می‌گیرد و یک دریچه یک تکه دارد که به سمت راست باز می‌شود، با سه بلوک دید و پریسکوپ که در زیر توپ اصلی در بالای صفحه شیب‌دار
پریسکوپ که در زیر توپ اصلی در بالای صفحه شیب‌دار جلوی بدنه قرار دارند. زیر صندلی راننده، یک دریچه اضطراری وجود دارد که می‌تواند توسط همه اعضای خدمه استفاده شود. در شب، پریسکوپ مرکزی با یک دستگاه دید در شب TVN-2B تعویض می‌شود که به راننده دید واضح تا ۶۰ متر می‌دهد. ساز و برگ سلاح اصلی آن شامل یک توپ تانک تفنگدار سری D-56T با کالیبر ۷۶٫۲ میلی‌متر است که برد مؤثر آن تقریباً ۱۵۰۰ متر و نرخ آتش آن شش تا هشت گلوله در دقیقه است. این توپ کالیبر ۴۲ دارد. PT-76 برای توپ خود ۴۰ گلوله حمل می‌کند. یک بارگیری معمول شامل
خود ۴۰ گلوله حمل می‌کند. یک بارگیری معمول شامل ۲۴ گلوله OF-350 Frag-HE و ۴ گلوله API-T و ۸ گلوله BK-350M HEAT (در صورت وجود گلوله‌های AP-T جایگزین HVAP می‌شوند) است. این توپ در یک برجک مخروطی دایره‌ای بیضی شکل با دیواره‌های صاف و شیب‌دار نصب شده است که بر روی جفت دوم، سوم و چهارم چرخ‌های جاده نصب شده است. همه PT-76ها دارای یک دستگاه مکش دود برای توپ اصلی در عقب برجک هستند. مسلسل متوسط کواکسیال SGMT با کالیبر ۷٫۶۲ میلی‌متر و ظرفیت ۱۰۰۰ گلوله نیز روی تانک سوار می‌شود. این سلاح حداکثر برد مؤثر ۱۰۰۰ متر در
سوار می‌شود. این سلاح حداکثر برد مؤثر ۱۰۰۰ متر در حالت سکون خودرو را داشته و حداکثر برد گلوله مسلسل ۱۵۰۰ متر است. این مسلسل می‌تواند در ۲ تا ۱۰ رگبار گلوله شلیک شود و نرخ آتش عملی ۲۵۰ گلوله در دقیقه و نرخ آتش چرخه‌ای ۶۵۰ گلوله در دقیقه دارد. از سال ۱۹۶۷، این مسلسل با PKT با همان کالیبر جایگزین شد. گلوله‌ها. به دلیل اشتراک مهمات با توپ ZiS-3، توپ PT-76 می‌تواند از طیف گسترده‌ای از مهمات استفاده کند. مهماتی که PT-76 می‌تواند از آنها استفاده کند شامل گلوله‌های OF-350 HE است که می‌توانند از فاصله ۹۰۰ متری با
OF-350 HE است که می‌توانند از فاصله ۹۰۰ متری با زاویه ۱۷ درجه، ۵۰ میلی‌متر نفوذ کنند و حداکثر برد آنها ۱۲۰۰۰ متر است. گلوله‌های BR-350B APBC-HE که می‌توانند از فاصله ۵۰۰ متری ۷۵ میلی‌متر و از فاصله ۱۰۰۰ متری ۶۷ میلی‌متر نفوذ کنند و حداکثر برد آنها ۲۰۰۰ متر است. گلوله‌های BR-345P که می‌توانند از فاصله ۵۰۰ متری ۹۰ میلی‌متر و از فاصله ۱۰۰۰ متری ۶۰ میلی‌متر نفوذ کنند، با گلوله‌های BR-345N جایگزین شده‌اند که می‌توانند از فاصله ۵۰۰ متری ۱۲۵ میلی‌متر و از فاصله ۱۰۰۰ متری ۱۱۰ میلی‌متر نفوذ کنند. اگرچه PT-76 از
۱۰۰۰ متری ۱۱۰ میلی‌متر نفوذ کنند. اگرچه PT-76 از لحاظ تئوری قادر به مقابله با تانک‌های سبک غربی معاصر و حتی برخی از تانک‌های اصلی میدان نبرد بود، اما در اواخر دهه ۵۰ میلادی مشخص شد که نمی‌تواند با تانک‌های متوسط و اصلی میدان نبرد مدرن رقابت کند. زره زره PT-76 از فولاد همگن، با پیچش سرد و جوش داده شده تشکیل شده است. برجک آن دارای ۲۰ میلی‌متر در زاویه ۳۵ درجه در جلو، ۱۶ میلی‌متر در زاویه ۳۵ درجه در طرفین، ۱۱ میلی‌متر در زاویه ۳۳ درجه در عقب و ۸ میلی‌متر در زاویه ۰ درجه در بالای برجک است. بدنه از ۱۰ میلی‌متر
۰ درجه در بالای برجک است. بدنه از ۱۰ میلی‌متر در زاویه ۸۰ درجه در قسمت بالای جلو، ۱۳ میلی‌متر در زاویه ۸۰ درجه در قسمت پایین جلو، ۱۴ میلی‌متر در زاویه ۰ درجه در طرفین، ۷ میلی‌متر در زاویه ۰ درجه در عقب و ۵ میلی‌متر در زاویه ۰ درجه در زیر تشکیل شده است. این زره به تانک در برابر آتش سلاح‌های سبک ۷٫۶۲ میلی‌متری و ترکش‌های کوچک گلوله‌های توپخانه محافظت می‌کند. این زره از تانک در برابر آتش مسلسل‌های سنگین ۱۲٫۷ میلی‌متری یا کالیبر ۰٫۵۰ یا ترکش‌های بزرگتر گلوله‌ها محافظت نمی‌کند. توان جابه‌جایی در خشکی سیستم
محافظت نمی‌کند. توان جابه‌جایی در خشکی سیستم تعلیق میله پیچشی شامل شش چرخ جاده‌ای بزرگ با فاصله مساوی از لاستیک است که چرخ‌دنده محرک در عقب و هرزگرد در جلو قرار دارد. چرخ‌های جاده‌ای توخالی هستند تا وزن را به حداقل برسانند. این چرخ‌های جاده‌ای توخالی، توان شناوری تانک را تا 30٪ افزایش می‌دهند. هیچ غلتک برگشتی برای چرخ دنده وجود ندارد. چرخ‌های جاده‌ای اول و آخر دارای کمک فنر هیدرولیکی هستند و چرخ‌های فولادی نو، هر کدام 96 اتصال دارند که هر اتصال یک پین دارد. یک دامن کوچک، نازک و افقی روی هر چرخ دنده وجود
یک دامن کوچک، نازک و افقی روی هر چرخ دنده وجود دارد. موتور دیزلی 6 سیلندر خطی، 4 زمانه و خنک شونده با آب آن با نام "V-6" با نصف کردن موتور "V-12" از T-54/55 توسعه داده شده است. این موتور 240 اسب بخار (179 کیلووات) در 1800 دور در دقیقه تولید می‌کند که به آن سرعت جاده‌ای 44 کیلومتر در ساعت و برد 370 تا 400 کیلومتر می‌دهد. این وسیله نقلیه می‌تواند از موانع عمودی به ارتفاع ۱.۱ متر و گودال‌های به عرض ۲.۸ متر عبور کند و از شیب‌های ۵۲ درجه بالا برود. موتور دارای سیستم خنک‌کننده و یک بخاری اولیه است (برای استفاده
خنک‌کننده و یک بخاری اولیه است (برای استفاده در دمای هوا -۲۰ درجه سانتیگراد یا سردتر در نظر گرفته شده است). در آب PT-76 یک تانک دوزیست است، دارای بدنه صاف و قایقی شکل است که عایق بوده و در هنگام شناور بودن تانک، حداقل مقاومت را تضمین می‌کند. تانک می‌تواند پس از روشن کردن دو پمپ برقی تخلیه آب، که باعث ایجاد پره‌های تنظیم ارتفاع می‌شود، شنا کند که این امر پایداری و جابجایی تانک در آب را بهبود می‌بخشد و از ورود آب به داخل دماغه تانک جلوگیری می‌کند. تغییر پریسکوپ راننده به پریسکوپ شنا، راننده را قادر می‌سازد
راننده به پریسکوپ شنا، راننده را قادر می‌سازد تا از بالای پره‌های تنظیم ارتفاع، اطراف را ببیند.وقتی از پره‌های محافظ استفاده نمی‌شود، در جلوی دماغه، زیر لوله توپ اصلی قرار می‌گیرد و به عنوان زره اضافی عمل می‌کند. پمپ‌های تخلیه آب، مخزن را حتی در صورت نشت یا آسیب دیدن، شناور نگه می‌دارند. یک پمپ تخلیه آب دستی برای استفاده اضطراری وجود دارد. مخزن توسط دو هیدروجت، یکی در هر طرف بدنه، با ورودی‌هایی در زیر بدنه و خروجی‌هایی در عقب، در آب به حرکت در می‌آید. همچنین ورودی‌های کمکی جت آب در دو طرف بدنه بالای آخرین
ورودی‌های کمکی جت آب در دو طرف بدنه بالای آخرین چرخ‌های جاده وجود دارد. خروجی‌های عقب دارای درپوش‌هایی هستند که می‌توانند به طور کامل یا جزئی بسته شوند و جریان آب را به سمت خروجی‌های رو به جلو در طرفین بدنه هدایت کنند و در نتیجه وسیله نقلیه را قادر به چرخش یا حرکت معکوس می‌کنند. به عنوان مثال، برای چرخش به چپ، جت آب سمت چپ پوشانده می‌شود، برای چرخش به راست، جت آب سمت راست پوشانده می‌شود. برای چرخش ۱۸۰ درجه، یک جت آب، آب را مکش می‌کند در حالی که دیگری آن را به بیرون هل می‌دهد. این سیستم توسط N. Konowalow
به بیرون هل می‌دهد. این سیستم توسط N. Konowalow طراحی شده است. این همان سیستمی است که در نفربر زرهی BTR-50 که بر اساس PT-76 ساخته شده بود، استفاده می‌شد. این تانک می‌تواند با سرعت 10.2 کیلومتر در ساعت حرکت کند و برد آن 100 کیلومتر است. این تانک می‌تواند از اکثر موانع آبی عبور کند و همچنین در دریا شنا کند. با این حال، طراحی دوزیست آن باعث می‌شود که برای خودرویی با وزن خود، به طور نامتناسبی بزرگ باشد و محافظت زرهی کمتری نسبت به سایر تانک‌های سبک داشته باشد. PT-76 مجهز به دستگاه ارتباطی تانک، قطب‌نمای