payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اوگو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. وی سابقه بازی در تیم‌های باشگاه فوتبال بوتافوگو، باشگاه ورزشی ویتوریا و باشگاه فوتبال الوصل را در کارنامه دارد.
سهیل عبدالله (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال الوصل اشاره کرد.
سرژینیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال زاده پرتغال اهل کیپ ورد است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کیپ ورد بازی کرده است.
فارس خلیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال الوصل اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال امارات متحده عربی بازی کرده است.
گابریل وارتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است.
برایان پالاسیوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کلمبیا است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال کلمبیا بازی کرده است.
نیکولاس خیمنس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین-امارات متحده عربی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال امارات متحده عربی بازی کرده است.
سالم العزیزی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال الوصل اشاره کرد.
رناتو ژونیور (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. وی سابقه بازی در تیم‌های همچون باشگاه ورزشی پورتیموننزه، باشگاه ورزشی گوییاس، باشگاه فوتبال ویبورگ و باشگاه فوتبال الوصل را در کارنامه دارد.
فونته مدوراتا، که به‌طور مستقیم به خوب متواضع ترجمه می‌شود، نام مستعار مودستای پوتزو دی فورزی است، همچنین با نام مودستو پوتزو (یا متواضع، زنانه شده متواضع)، (۱۵۵۵–۱۵۹۲) شناخته می‌شود، نویسنده و شاعر ونیزی. علاوه بر گفتگوهای منتشر شده پس از مرگش، "عدالت زنانه و شایستگی زنان" (که در "کتاب ارزش زنان، ۱۶۰۰" گردآوری شده است)، که او را بیشتر به خاطر آنها می‌شناسند، او یک رمان و شعر مذهبی نیز سروده است. جزئیات زندگی او از زندگینامه جووانی نیکولو دوگلیونی (۱۵۴۸–۱۶۲۹)، عمویش، که به عنوان مقدمه‌ای بر گفتگو گنجانده
عمویش، که به عنوان مقدمه‌ای بر گفتگو گنجانده شده است، شناخته شده است. زندگی و تاریخ. والدین پوتزو، جیرولامو دا پوتزو و ماریتا دا پوتزو ("با نام خانوادگی قبلی": دال مورو), در سال ۱۵۵۶، زمانی که پوتزو تنها یک سال داشت، بر اثر طاعون درگذشتند و او و برادر بزرگترش لئوناردو تحت مراقبت مادربزرگ مادری‌شان و شوهر دومش قرار گرفتند. او چندین سال را در صومعه سانتا مارتا گذراند، جایی که به لطف حافظه فوق‌العاده‌اش، اغلب به عنوان یک کودک نابغه به نمایش گذاشته می‌شد. او می‌توانست خطبه‌های طولانی را که فقط یک بار شنیده یا
خطبه‌های طولانی را که فقط یک بار شنیده یا خوانده بود، تکرار کند. در سن نه سالگی، او به خانواده مادربزرگش بازگردانده شد، جایی که او لاتین و آهنگسازی را از پدربزرگش، پروسپرو ساراسنی، مردی ادیب، و همچنین از برادرش لئوناردو آموخت. برادرش همچنین به او خواندن و نوشتن به زبان لاتین، نقاشی، آواز خواندن و نواختن عود و هارپسیکورد را آموخت. علاوه بر این، او به‌طور غیررسمی تحصیلات خود را تحت راهنمایی ساراسنی با اداره کتابخانه او ادامه داده بود. از سال ۱۵۷۶، در اوایل بیست سالگی‌اش، او همچنان با ساراسنی‌ها رابطه داشت،
سالگی‌اش، او همچنان با ساراسنی‌ها رابطه داشت، زیرا برای اقامت نزد دخترشان، ساراسن، می‌رفت. در ۱۵ فوریه ۱۵۸۲، در سن بیست و هفت سالگی، مدراتا با فیلیپو دِ زورزی، وکیل و مقام دولتی، ازدواج کرد که بعدها از او صاحب چهار فرزند شد. آنها دو پسر داشتند، پیترو که بزرگ‌ترین پسر بود و جیرولامو، فرزند سوم. آنها همچنین دو دختر داشتند، دومین فرزند، سیسیلیا و کوچک‌ترین که نامش هرگز فاش نشد. به نظر می‌رسید ازدواج آنها نشان دهنده برابری و احترام متقابل باشد، همان‌طور که دِ زورزی یک سال و نیم پس از عروسی جهیزیه او را
که دِ زورزی یک سال و نیم پس از عروسی جهیزیه او را بازگرداند. یک سند رسمی به تاریخ اکتبر ۱۵۸۳ بیان می‌کند که دِ زورزی جهیزیه را «به لطف مهربانی خالص و عشق و حسن نیت زیادی که نسبت به او احساس کرده و می‌کند» بازگرداند. به همین ترتیب، مدراتا فونته در یکی از نوشته‌های خود، شوهرش را مردی «با فضیلت، نیکوکار و درستکار» توصیف می‌کند. این اقدامات در این دوره زمانی قابل توجه بود، زیرا زنان معمولاً اموالی به نام خود نداشتند که بتوانند با آن اداره کنند. آثار. یکی از اولین آثار شناخته‌شده فونته، یک نمایش موزیکال است
اولین آثار شناخته‌شده فونته، یک نمایش موزیکال است "که" در سال ۱۵۸۱ در جشنواره روز سنت استفان در مقابل دوک دا پونته اجرا شد. «"جشن‌ها"» شامل حدود ۳۵۰ بیت با چندین بخش آواز است. همچنین در سال ۱۵۸۱، او شعر حماسی خود «"سیزده سرود" "فلوریدورو"» را که به بیانکا کاپلو و همسر جدیدش، فرانچسکو اول مدیچی، دوک بزرگ توسکانی تقدیم شده بود، منتشر کرد. این شعر شاید دومین اثر شوالیه‌ای منتشر شده توسط یک زن ایتالیایی، پس از "«ایل مسچینو"» اثر تولیا داراگونا باشد که در سال ۱۵۶۰ منتشر شد. فونته دو شعر مذهبی بلند "به نام‌های
منتشر شد. فونته دو شعر مذهبی بلند "به نام‌های «مصائب مسیح" "»" و "«رستاخیز عیسی مسیح، پروردگار" "ما، که در اکتاوهای مدراتا فونته پس از مصائب مقدس می‌آید"» سروده است. او در این آثار، واکنش‌های عاطفی مریم مقدس و مریم مجدلیه را به مرگ و رستاخیز مسیح به تفصیل شرح می‌دهد و اعتقاد عمیق خود را به مشارکت فعال زنان در وقایع مصائب و رستاخیز مسیح نشان می‌دهد. شاید او بیشتر به خاطر اثری که از سال ۱۵۸۸ تا ۱۵۹۲ با عنوان در باب شایستگی زنان روی آن کار کرد، شناخته شود. این اثر پس از مرگش در سال ۱۶۰۰ منتشر شد. در این اثر،
اثر پس از مرگش در سال ۱۶۰۰ منتشر شد. در این اثر، او ضمن ستایش فضایل و هوش زنان، از رفتار مردان با زنان انتقاد می‌کند و استدلال می‌کند که زنان از مردان برترند، اما تا آنجا پیش نمی‌رود که خواستار برابری جنسی شود. طبق گفتهٔ دوگلیونی، وقتی پوتزو در سال ۱۵۹۲ در سن سی و هفت سالگی درگذشت، چهار فرزند داشت: بزرگ‌ترین آنها ده ساله، دومی هشت ساله، سومی شش ساله و نوزادی که تولدش باعث مرگ او شد. شوهرش سنگ‌نبشته‌ای مرمرین بر روی مقبرهٔ او گذاشت که پوتزو را «زن بسیار دانشمند» توصیف می‌کند.
آندره‌آ دی چونه دی آرکانجلو (حدود ۱۳۰۸–۲۵ اوت ۱۳۶۸)، که بیشتر با نام اورکانیا شناخته می‌شود، نقاش، مجسمه‌ساز و معمار ایتالیایی فعال در فلورانس بود. او به عنوان مشاور در کلیسای جامع فلورانس کار می‌کرد و بر ساخت نمای کلیسای جامع اورویه‌تو نظارت داشت. خیمه مرمری پرهزینه که توسط انجمن برادری اورسانمیکله برای محافظت سفارش داده و پرداخت شده بود و مائستا توسط برناردو دادی (۱۳۴۷) در اورسانمیکله (۱۳۵۲–۱۳۵۹) ساخته شده بود، بلافاصله مورد ستایش قرار گرفت. "محراب استروزی" او (۱۳۵۴–۱۳۵۷) به عنوان تعریف‌کننده نقش جدیدی
او (۱۳۵۴–۱۳۵۷) به عنوان تعریف‌کننده نقش جدیدی برای مسیح به عنوان منبع آموزه‌های کاتولیک و اقتدار پاپ، به عنوان شخصیت مرکزی که به‌طور فعال الهیات دومینیکن یا به‌طور کلی الهیات مندکانت را به توماس آکویناس و کلیدهای کلیسا را به سنت پیتر می‌دهد، شناخته می‌شود. آثار. آثار اورکانا عبارتند از: دانش‌آموزان. از جمله شاگردان و میراث اورکانیا می‌توان به افراد زیر اشاره کرد:
ماگینو گابریلی، مایر دی گابریل ماگینو یا مازو دی گابریل، مخترع، کارآفرین، کیمیاگر و تولیدکننده ابریشم ونیزی-یهودی بود که در قرن شانزدهم میلادی زندگی می‌کرد. گابریلی در سال ۱۵۸۸ تولید شیشه و آینه کریستالی را در سراسر ایالات پاپی برای پنجره‌های کلیسا در رم آغاز کرد. او در سال ۱۵۸۷ انحصار تولید ابریشم را به دست آورد. پس از مرگ پاپ سیکتوس پنجم، او به دربار مدیچی رفت، اما با اعتراضاتی روبرو شد و استعفا داد و سرانجام به دوک‌نشین لورن نقل مکان کرد، جایی که یک شرکت تجارت شرقی تأسیس کرد. هدف او ایجاد شبکه‌ای از
تجارت شرقی تأسیس کرد. هدف او ایجاد شبکه‌ای از مراکز تجاری در سراسر سرزمین‌های ژرمنی بود، اما به ایتالیا بازگشت و اندکی پس از آن در حالی که دوک بزرگ توسکانی را در یک لشکرکشی نظامی علیه ترک‌ها همراهی می‌کرد، درگذشت. تنها اثر منتشر شده از او رساله‌ای در مورد پرورش کرم ابریشم "با عنوان «گفتگوی م. ماگنو گابریلی، هبرئو ونتیانو، دربارهٔ استفاده از اختراع در حدود مجموعه»" است که در سال ۱۵۸۸ در رم منتشر شد او با آبرامو کولورنی و جیوان باتیستا گویدوبونی همکاری کرد. او چندین حق ثبت اختراع از ونیز، فلورانس، پاپ و
او چندین حق ثبت اختراع از ونیز، فلورانس، پاپ و پادشاه اسپانیا دریافت کرد تا از اختراعات مرتبط با ابریشم خود بهره‌برداری کند. کسب و کار او شامل شبکه‌ای از مشارکت‌ها برای تولید پارچه‌های ابریشمی، پارچه‌های پشمی، نخ طلا و شیشه، با کارگاه‌هایی در لیورنو، پیزا و فلورانس بود. او همچنین صاحب یک کارخانه کاغذسازی و مزرعه‌ای برای پرورش کرم ابریشم در توسکانی بود. در سال ۱۵۹۳ او از دولت فلورانس حق ثبت اختراع برای تولید روغن کتان را دریافت کرد.
ورونیکا فرانکو (حدود ۱۵۴۶–۱۵۹۱) شاعر و زن روسپی ایتالیایی در ونیز قرن شانزدهم بود. او به خاطر مشتریان قابل توجه، حمایت از فمینیست‌ها، مشارکت‌های ادبی و نیکوکاری‌اش شناخته شده است. تحصیلات اومانیستی و مشارکت‌های فرهنگی او بر نقش زنان روسپی در اواخر رنسانس ونیزی تأثیر گذاشت. فرانکو در آثار برجسته‌اش، "Capitoli in Terze rime و Lettere familiari a diversi (" نامه‌های آشنا به افراد مختلف")"، از فضیلت، عقل و انصافِ پذیرفته‌شده برای نصیحت اشراف مرد و سایر اطرافیانش استفاده می‌کند. او به دلیل شهرت و نفوذ
اطرافیانش استفاده می‌کند. او به دلیل شهرت و نفوذ تثبیت‌شده‌اش، در نویسندگی خود نسبت به هر زن سنتی ونیزی دیگری، استقلال بیشتری داشت. زندگی. ورونیکا فرانکو در خانواده‌ای از طبقهٔ "سیتادینو" متولد شد. او جایگاه خود را در جامعهٔ ونیزی رنسانس به عنوان یک "کورتیجیانا اونستا (روسپی صادق)" توسعه داد. این روسپی‌ها، کارگران جنسی روشنفکری بودند که جایگاه خود را در جامعه از فرهیختگی و مهارت فرهنگی خود به دست می‌آوردند. آنها در تضاد با سایر کارگران جنسی مانند "کورتیجیانا دی لوم یا متریکریس" (فاحشه) بودند "که" روسپی‌های
دی لوم یا متریکریس" (فاحشه) بودند "که" روسپی‌های طبقهٔ پایین بودند. فرانکو در سنین جوانی از معلم خصوصی برادرش، که فرصتی غیرمعمول برای زنان ونیزی بود، آموزش‌های انسان‌گرایانهٔ قابل قبولی دریافت کرد. او تحصیلات خود را با معاشرت با مردان دانشمند، نویسندگان و نقاشان ادامه داد. این امر به او امکان دسترسی به دومنیکو ونیه، حامی و مشاور نویسندگان زن، را داد. او توانست از تحصیلات خود برای کمک به حوزه‌های ادبی و هنری استفاده کند. فرانکو مهارت‌های بیشتری را از مادرش، پائولا فراکاسا، آموخت که به یافتن مشتریان مناسب
پائولا فراکاسا، آموخت که به یافتن مشتریان مناسب برای او و همچنین شوهر دادن او علاقه داشت. فرانکو در دوران نوجوانی‌اش، برای مدت کوتاهی با یک پزشک بالغ و ثروتمند به نام پائولو پانیتزا ازدواج کرد. او در بیشتر عمرش به همراه خانواده‌ای از معلمان خصوصی و خدمتکاران، از فرزندانش حمایت می‌کرد. فرانکو دو جلد شعر نوشت: "قافیه‌های سوم" در ۱۵۷۵ و "نامه‌های خانوادگی به متفاوت" در ۱۵۸۰. در سال ۱۵۶۵، زمانی که ورونیکا فرانکو حدود ۲۰ سال داشت، نامش در "فهرست «کاتالوگ تمام روسپیان اصلی و محترم ونیز»" (کاتالوگ تمام روسپیان
روسپیان اصلی و محترم ونیز»" (کاتالوگ تمام روسپیان اصلی و محترم ونیز) ثبت شد، که نام، آدرس و حق‌الزحمه برجسته‌ترین روسپی‌های ونیز را ارائه می‌داد؛ مادرش به عنوان فردی که حق‌الزحمه باید به او پرداخت می‌شد ("واسطه" او) ذکر شده بود. از سوابق موجود، می‌دانیم که فرانکو تا ۱۸ سالگی برای مدت کوتاهی ازدواج کرده و اولین فرزندش را به دنیا آورده بود؛ او در نهایت صاحب شش فرزند شد که سه نفر از آنها در نوزادی درگذشتند. او در دهه ۱۵۷۰ با سالن ادبی مشهور دومنیکو ونیه در ونیز آشنا شد، کسی که نه تنها به عنوان مشاور ادبی
ونیز آشنا شد، کسی که نه تنها به عنوان مشاور ادبی نویسندگان مرد، بلکه به بسیاری از شاعران زن منطقه ونتو نیز خدمت می‌کرد. فرانکو به عنوان یکی از "اعضای افتخارآمیز کلیسای کاتولیک" در شهری ثروتمند و جهان‌وطنی، بخش عمده‌ای از زندگی کاری خود را به خوبی گذراند، اما بدون حمایت خودکاری که به زنان «محترم» اعطا می‌شد، مجبور بود راه خود را پیدا کند. او درس می‌خواند و در میان فرهیختگان به دنبال حامی می‌گشت. در سال ۱۵۷۵، در جریان همه‌گیری طاعون که شهر را ویران کرد، فرانکو مجبور به ترک ونیز شد و بخش زیادی از ثروت خود را
مجبور به ترک ونیز شد و بخش زیادی از ثروت خود را در پی غارت خانه و دارایی‌هایش از دست داد. پس از بازگشتش در سال ۱۵۷۷، او در برابر دادگاه تفتیش عقاید، جرمی که در آن روزها معمولاً علیه زنان روسپی مطرح می‌شد، از خود در برابر اتهامات جادوگری دفاع کرد. اتهامات لغو شد. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ارتباطات او در میان اشراف ونیزی به تبرئه او کمک کرده است. زندگی بعدی او تا حد زیادی مبهم است، اگرچه سوابق باقی مانده نشان می‌دهد که اگرچه او آزادی خود را به دست آورد، اما تمام دارایی‌ها و ثروت مادی خود را از دست داد.
اما تمام دارایی‌ها و ثروت مادی خود را از دست داد. سرانجام، آخرین حامی اصلی او درگذشت و او را بدون هیچ حمایت مالی رها کرد. اطلاعات کمی در مورد زندگی او پس از سال ۱۵۸۰ وجود دارد. سوابق نشان می‌دهد که او در سال‌های پایانی عمر خود کمتر مرفه بود و گمان می‌رود که در فقر نسبی درگذشته باشد.
دولچه ستیل نووُ (تلفظ ایتالیایی: [doltʃe ˌstil 'nɔːvo']، به معنای «سبک شیرین نو») یک جنبش ادبی در قرن سیزدهم و چهاردهم ایتالیا بود. هنرمندان سبک شیرین نو، "استیلنویستی" نامیده می‌شوند. مضمون اصلی این سبک که تحت تأثیر مکتب سیسیلی و شعر توسکانی قرار دارد عشق الهی است. نام دولچه ستیل نوو را برای اولین بار دانته آلیگیری در برزخ، دومین بخش کمدی الهی، استفاده کرد. در بخش برزخ از کمدی الهی، او با بوناگیونتا اوربیکیانی، شاعر ایتالیایی قرن سیزدهم، ملاقات می‌کند که به دانته می‌گوید خودِ دانته، گوئیدو گویینیزللی و
به دانته می‌گوید خودِ دانته، گوئیدو گویینیزللی و گوئیدو کاوالکانتی توانسته‌اند ژانر جدیدی خلق کنند: یک "سبک نو". شعر این مکتب با ستایش از شکل انسان، توصیفات واضح از زیبایی زنانه و مقایسه مکرر زنی مورد نظر با موجودی از بهشت مشخص می‌شود. زن به عنوان "فرشته" یا "پلی به سوی خدا" توصیف می‌شود. عشق در این سنت ادبی به جای اینکه ماهیت مادی داشته باشد، نوعی عشق الهی است. اشعار این جنبش اغلب شامل درون‌نگری عمیق نیز می‌شود. بسیاری از منتقدان ادبی معتقدند که درون‌نگری در آثار ادبی ایتالیایی ابتدا توسط شاعران این سبک
در آثار ادبی ایتالیایی ابتدا توسط شاعران این سبک معرفی شد و بعدها توسط فرانچسکو پترارکا توسعه یافت. بنابراین دو مفهوم اصلی (درون‌نگری و عشق) با ورود شاعر به دنیای درونی خود برای بیان درونی‌ترین احساسات خود، که ناشی از زیباییِ زنانه ی الهی است، گرد هم می‌آیند. اولین بیان این سبک به گوئیدو گویینیزللی و شعر او "Al cor gentil rempaira sempre amore" (به قلبِ رام، همیشه باز خواهد گشت، عشق) نسبت داده می‌شود. پیشگامان سبک شیرین نو در آثار پروانسی تروبادورها، مانند لانفرانک سیگالای جنوایی، پیدا می‌شوند. اهمیت
لانفرانک سیگالای جنوایی، پیدا می‌شوند. اهمیت «دولچه ستیل نوو» در این واقعیت نهفته است که گذشته از اینکه تجلی اولین سنت ادبی واقعی در ایتالیا بود، به زبان بومی توسکانی که بعداً به زبان ملی ایتالیا تبدیل شد، اعتلا و رونق بخشید. در "برزخ" دانته. در سرود بیست و چهارم برزخ از کمدی الهی دانته آلیگیری، در ششمین طبقه برزخ، بوناگیونتا اوربیکیانیِ شاعر، پس از تأیید اینکه دانته همان شاعری است که شعر «بانوانی که هوش عشق دارند» از محموعه‌ی زندگانی نو را سروده از عبارت dolce stil novo (سبک شیرین جدید)، که برای اولین بار
stil novo (سبک شیرین جدید)، که برای اولین بار در زبان ایتالیایی به کار رفته، برای توصیف سبک دانته به عنوان یک شاعر و اینکه چگونه این سبک، نشان‌دهنده تغییر سبک او از سبک شاعران پیش از او مانند جاکومو دا لنتینی و گیتون دآرتزو است، استفاده می‌کند. دانته‌شناسان تلاش کرده‌اند تا این «سبک شیرین نو» را تعریف کنند، و این موضوع همچنان محل بحث و جدل بسیار است. دانته، شخصیت اصلی داستان، ادعا می‌کند: «من کسی هستم که وقتی عشق به من الهام می‌بخشد، توجه می‌کنم و همانطور که او در درونم فرمان می‌دهد، آن را بیان
و همانطور که او در درونم فرمان می‌دهد، آن را بیان می‌کنم»(برزخ، سرود 24، سطرهای 52-54) معنای «عشق» در این قطعه، بسیاری از محققان دانته را دچار اختلاف کرده است، آنها این سوال را مطرح می‌کنند که آیا منظور از آمور(عشق)، خدای عشق است یا این نام دیگری برای همان خدای مسیحی است. رابرت هالندر این فرضیه را مطرح می‌کند که این عبارت را می‌توان از نظر علم کلام فهمید. دانته با استفاده از بوناگیونتا برای توصیف سبک خود به عنوان «ملایم اما نو»، خود را به عنوان چیزی بیش از یک شاعر عاشقانه معمولی معرفی می‌کند، زیرا بئاتریس
یک شاعر عاشقانه معمولی معرفی می‌کند، زیرا بئاتریس اهمیت کلامی دارد. بئاتریس مظهر عشق خدا به دانته است و بئاتریس که به عنوان راهنمای دانته عمل می‌کند، می‌تواند او را به سوی خدا هدایت کند. فوریو برونولو همچنین استدلال می‌کند که چینو دا پیستویا، که دانته معتقد بود تنها کسی است که اهمیت بئاتریس را درک کرده هم به این «مکتب» شعر تعلق دارد. در خصوص شیرین بودن این سبک باید گفت زیگموند جی. بارانسکی، دانته‌شناس، اظهار می‌کند که تعریف این عبارت را نباید در بیرون جستجو کرد، زیرا می‌توان آن را در متن خود شعر یافت: این
کرد، زیرا می‌توان آن را در متن خود شعر یافت: این سبکی است که در آن شکل و محتوا با هم هماهنگ هستند و این هماهنگی همان چیزی است که این سبک را «شیرین» می‌کند. معنایی دیگر برای dulcis وضوح است، و خود دانته معتقد بود که برای اینکه شعر شیرین باشد، باید تا حد امکان قابل فهم باشد. در قرن نوزدهم، محققان شروع به بررسی و مطالعه‌ی سبک شیرین نو به عنوان یک «مکتب» شعری کردند. محققان، برای تمایز قائل شدن بین تفاخر دانته به شیرین بودن این سبک در «برزخ» و بررسی تاریخی و غیرجانبدارانه از این جنبش ادبی، این جنبش را «سبک نو»
از این جنبش ادبی، این جنبش را «سبک نو» نامیدند.
هیل درایورز۲ (انگلیسی: "Helldivers 2)" یک بازی ویدیویی تیراندازی از بالا به پایین است که در سال ۲۰۱۵ توسط Arrowhead Game Studios توسعه داده شده و توسط Sony Computer Entertainment منتشر شده است. این بازی در مارس ۲۰۱۵ برای پلی‌استیشن ۳، پلی‌استیشن ۴ و پلی‌استیشن ویتا (با قابلیت بازی بین پلتفرمی) منتشر شد. نسخه‌ای برای ویندوز نیز در ۷ دسامبر ۲۰۱۵ منتشر شد و این اولین بازی منتشر شده توسط سونی برای رایانه‌های شخصی از زمان Twisted Metal 2 و Jet Moto در سال ۱۹۹۷ است. بازی Helldivers نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت
بازی Helldivers نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد و تا مه ۲۰۲۴ بیش از ۴ میلیون نسخه فروخت. دنباله آن، Helldivers 2، در مه ۲۰۲۳ معرفی و در ۸ فوریه ۲۰۲۴ منتشر شد. روند بازی. در بازی Helldivers، بازیکن باید در طول نبردهای پر هرج و مرج، اقدامات خود را هماهنگ کند تا به اهداف خود برسد و از تلفات ناشی از آتش نیروهای خودی جلوگیری کند. این بازی بازیکنان را در مقابل سه گونه مختلف دشمن قرار می‌دهد و از آنها می‌خواهد که بقای Super Earth را تضمین کنند. بازیکنان در ماموریت‌های تولید شده به صورتی شرکت می‌کنند که در آنها
تولید شده به صورتی شرکت می‌کنند که در آنها باید مجموعه‌ای از اهداف را انجام دهند. در شروع هر مأموریت، بازیکنان می‌توانند تجهیزات (مجموعه سلاح‌ها، تجهیزات و ادوات) و موقعیت‌های استقرار خود را انتخاب کنند. آنها همچنین می‌توانند از مکانیک استراتژی بازی برای افزایش گزینه‌های خود استفاده کنند و با طرح نقشه یا سبک بازی فردی خود مطابقت داشته باشند. به عنوان مثال، بازیکن می‌تواند استراتژی‌هایی را انتخاب کند که بر ارائه قدرت آتش یا تحرک اضافی تمرکز دارند یا به خود توانایی‌های حمایتی مانند درخواست حملات هوایی دقیق
توانایی‌های حمایتی مانند درخواست حملات هوایی دقیق می‌دهند. بازی یک حالت سختی واحد دارد، هرچند بازیکن می‌تواند برای ماموریت‌های خود سیاره‌ای سخت یا آسان را انتخاب کند. این در طول توسعه تغییر کرده است. در هر مأموریت، بازیکن باید برای تکمیل اهداف مشخص شده، با دشمن بجنگد یا مخفیانه از میان قلمرو تحت کنترل او عبور کند، سپس از طریق یک سفینهٔ دراپ‌استاپ فرار کند. این امکان وجود دارد که در برخی از اهداف مشخص شده شکست بخورد بدون اینکه بلافاصله بازی تمام شود. اغلب به نفع بازیکن است که در صورت امکان از نبرد مستقیم
به نفع بازیکن است که در صورت امکان از نبرد مستقیم اجتناب کند، زیرا دشمن دارای نیروهای کمکی بی‌نهایت است و هیچ پاداشی در بازی برای کشتن سادهٔ دشمنان وجود ندارد. بازی بسیاری از مکانیک‌های رایج در این ژانر، مانند مه جنگ و نقشه‌ای که هر دشمنی را که بازیکنان در حال حاضر می‌توانند ببینند نشان می‌دهد، را حفظ می‌کند. دشمن در قلمرو خود گشت‌زنی می‌کند و مانع تلاش بازیکن برای تکمیل اهداف مشخص شده می‌شود. واحدهای دشمنی که با بازیکنان تماس پیدا می‌کنند، سعی می‌کنند زنگ خطر را به صدا درآورند که منجر به موج‌های مداوم
خطر را به صدا درآورند که منجر به موج‌های مداوم تقویت دشمن تا زمانی که زنگ خطر فعال باشد، می‌شود. بازیکن می‌تواند در صورت امکان با اجتناب از گشت‌های دشمن از زنگ خطر جلوگیری کند و می‌تواند با شکست دادن تمام واحدهایی که در حال حاضر از بازیکن آگاه هستند یا با فرار از منطقه از درگیری بیشتر دوری کند. پس از اتمام موفقیت‌آمیز یا شکست خوردن تمام اهداف مأموریت، بازیکن موظف است یک سفینه فضایی را فراخوانده و با تمام واحدهای باقی‌مانده خود فرار کند. این کار ۹۰ ثانیه طول می‌کشد و توجه دشمن را به منطقه فرود جلب می‌کند و
می‌کشد و توجه دشمن را به منطقه فرود جلب می‌کند و منجر به نبردی سنگین می‌شود. ورود به سفینه فضایی مأموریت را کامل می‌کند.
پِریوبِراژِنْسکویه یا پِرئوبِراژِنْسکویه ، یک روستا در شرق مسکو و کرانه‌های رود یائوزا بود. این روستا نخست، ملک تابستانی و اقامتگاه آلکسی، تزار روسیه بود و دو قرن بعد در سال ۱۸۶۴ میلادی به مسکو الحاق شد. پرئوبراژنسکویه توسط تزار آلکسی میخائیلوویچ تأسیس شد که ابتدا در آنجا یک عمارت و بعداً یک سالن تئاتر ساخت. نمایش‌های تئاتری این سالن (موسوم به «تئاتر پرئوبراژنسکی») در زمان تزار فیودور سوم نیز ادامه یافت. پس از مرگ تزار آلکسی، همسر او تزارینا ناتالیا ناریشکینا و پسرش تزارویچ پتر (بعدها پتر کبیر) در
ناریشکینا و پسرش تزارویچ پتر (بعدها پتر کبیر) در پرئوبراژنسکویه زندگی می‌کردند. پتر نوجوان در اینجا سپاه بازی خود را تشکیل داد و یک قلعه مصنوعی هم به نام قلعه «پرسبورگ» جهت بازی‌ها و تمرین‌های نظامی ساخت. در نزدیکی قلعه، یک محله برای سکونت هنگ‌های سپاه او به نام «پاتیشنایا اسلوبودا» ساخته شد. تزار همچنین یک "پریکازی" جدید برای مدیریت این مکان به نام تأسیس نمود. هنگ‌های بازی پتر کبیر حتی پس از سال ۱۶۸۹ نیز در این روستا باقی ماندند. هنگ گارد پرئوبراژنسکی نام این روستا را بر خود دارد. پتر کبیر در سال ۱۶۹۲،
این روستا را بر خود دارد. پتر کبیر در سال ۱۶۹۲، کاخی برای خود در پرئوبراژنسکویه ساخت که تا دو قرن بعد از میان رفته بود. در جریان آزار و اذیت انشعابیون تحت سلطنت آنا، امپراتریس روسیه، آنها مخفیانه در پرئوبراژنسکویه برای انجام مراسمات مذهبی خود جمع می‌شدند. بعدها گورستان مشهوری هم به نام برای انشعابیون در آنجا تأسیس شد.
آدریان (۱۲ اکتبر ۱۶۲۷ – ۲۷ اکتبر ۱۷۰۰) نویسنده مذهبی و روحانی روسی در اواخر سده هفدهم میلادی بود. او همچنین از سال ۱۶۹۰ تا زمان مرگش در سال ۱۷۰۰، دهمین و آخرین پاتریارک مسکو و تمام روسیه بود که در زمان یازدهمین تزار روسیه پتر کبیر خدمت کرد. دوره زمام‌داری پاتریارک آدریان بیشتر با تنش‌هایش با تزارِ غرب‌دوست شناخته می‌شود. پس از مرگ او، پتر کبیر از تعیین پاتریارک جدید سر باز زد و نهاد پاتریارک‌سالاری در روسیه تا دو سده برچیده شد. آدریان در (طبق منابع دیگر در سال ۱۶۳۷ یا ۱۶۳۹) با نام اصلی آندری در پایتخت روسیه
۱۶۳۷ یا ۱۶۳۹) با نام اصلی آندری در پایتخت روسیه تزاری به دنیا آمد. اطلاعات زیادی از اوایل زندگی او وجود ندارد. نخستین اشاره‌ها به آدریان متعلق به دهه ۷۰ سده است؛ زمانی که او از سال ۱۶۷۸ تا ۱۶۸۶ اسقف اعظم صومعه چودوف در کرملین بود. او صومعه را طبق نقشه‌ها و با بودجه تزار فیودور سوم بازسازی کرد؛ اما دسترسی به آن را به چهار روز در هفته محدود کرد. آدریان توانست توجه پاتریارک یواکیم را به خود جلب کند و از بهار ۱۶۸۶ به مقام متروپولیت کازان و سویاژسک منصوب شد. در زمان حضورش در کازان، او به کمک‌های مالی زیادی
در زمان حضورش در کازان، او به کمک‌های مالی زیادی نمود. پس از مرگ یواکیم در سال ۱۶۹۰، آدریان (با توجه به نظر ناتالیا ناریشکینا، مادر تزار پتر) جانشین او و پاتریارک مسکو و تمام روس شد که عالی‌ترین مقام مذهبی در روسیه تزاری بود. پاتریارک آدریان کتابی در مورد نشان دادن علامت صلیب با سه انگشت (از مهم‌ترین اصول مذهبی بعد از "راسکول") و همچنین مراسمات مذهبی برای سه قدیس محترم در روسیه نوشت. آدریان در یکی از نامه‌های عمومی خود، خواستار صلح اجتماعی در میان تمام اقشار مردم شد و قول داد که جان خود را برای پیروانش فدا
مردم شد و قول داد که جان خود را برای پیروانش فدا کند. او اذعان می‌کرد: «من وظیفه دارم آزادانه در برابر تزارها صحبت کنم و شرمنده نباشم!» در سال ۱۶۹۳، آدریان ازدواج را بدون رضایت عروس و داماد ممنوع کرد. پیش از فرمان پتر کبیر مبنی بر اجبار تراشیدن ریش مردان، پاتریارک آدریان اعلامیه‌ای علیه تراشیدن ریش منتشر کرد و چنین توضیح داد که برای سومین‌بار در سده هفدهم، این مد نوظهور که از اروپا به روسیه آمده، تمایز خدادادی میان مرد و زن را نقض می‌کند. در طول لشکرکشی‌های آزوف (۱۶۹۶–۱۶۹۵) و سفارت بزرگ پتر کبیر
آزوف (۱۶۹۶–۱۶۹۵) و سفارت بزرگ پتر کبیر (۱۶۹۸–۱۶۹۷) مکاتبات بین تزار و آدریان در کلیساها خوانده می‌شد و پاتریارک به ساخت ناوگان تازه‌تاسیس روسیه کمک مالی کرد. رسیدگی او به روحانیون و ناظران امور دینی در سال ۱۶۹۷، مدیریت مذهبی کشور را بهبود بخشید و نقش کلیساها را افزایش داد. زمانی که پتر کبیر پس از بازگشت از سفارتش در سال ۱۶۹۸، مشغول انتقام گرفتن از استرلتسی‌های شورشی بود که در قیام‌شان شکست خورده بودند، پاتریارک آدریان تلاش کرد تا با موعظه و پادرمیانی اعدام‌ها را متوقف کند؛ ولی در پاسخ، پتر شورشی‌های بیشتری
را متوقف کند؛ ولی در پاسخ، پتر شورشی‌های بیشتری را سلاخی کرد. در همان سال، آدریان از انتصاب تزاریتسا اودوکیا لوپوخینا به عنوان راهبه خودداری ورزید که رابطه‌اش با پتر کبیر را تیره‌تر کرد. آدریان نتوانست در برابر غارت کلیسا و سلب امتیازات آن توسط تزار مقاومت کند؛ اما در پاسخ به اقدامات مقامات دولتی، مجموعه‌ای از اسناد مربوط به حقوق کلیسا را به ​​​​تصویب رساند. در زمان او بود که تزار گاه‌شماری جدید را در سال ۱۷۰۰ معرفی و اجرا نمود. پاتریارک آدریان که به مدت ۱۰ سال پاتریارک مسکو بود، در درگذشت و در کلیسای جامع
سال پاتریارک مسکو بود، در درگذشت و در کلیسای جامع رستاخیز (مسکو) به خاک سپرده شد.
فهرست سیاه هالیوود ، به منع کار افراد مظنون به کمونیست بودن در صنعت سرگرمی ایالات متحده در میانهٔ قرن بیستم گفته می‌شود. این فهرست هم‌زمان با آغاز جنگ سرد و موج ترس سرخ شکل گرفت و تولیدات سرگرمی در هالیوود، نیویورک و مناطق دیگر را تحت تأثیر قرار داد. بازیگران، فیلم‌نامه‌نویسان، کارگردانان، موسیقی‌دانان و دیگر حرفه‌ای‌های این صنعت صرفاً به دلیل عضویت فعلی یا گذشته در حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا یا حتی اتهام عضویت یا همدلی با آن و همچنین به علت امتناع از همکاری با تحقیقات کنگره یا اف‌بی‌آی دربارهٔ
از همکاری با تحقیقات کنگره یا اف‌بی‌آی دربارهٔ فعالیت‌های حزب، از کار محروم می‌شدند. حتی در دوره‌ای که این فهرست سخت‌گیرانه‌ترین اجرا را داشت (اواخر دههٔ ۱۹۴۰ تا اواخر دههٔ ۱۹۵۰)، به‌ندرت به شکل رسمی و آشکار اعلام می‌شد و به‌سختی قابل اثبات بود. این وضعیت در عمل نتیجهٔ تصمیم‌های متعدد مدیران استودیوها بود و پشتوانهٔ قانونی مشخصی نداشت. با این حال، فهرست سیاه مستقیماً به حرفه و درآمد ده‌ها نفر از فعالان سینما، تلویزیون و رادیو آسیب زد یا آن را از بین برد. اگرچه این فهرست تاریخ پایان رسمی نداشت اما به‌طور