payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آزاد به برنده و نایب قهرمان نشان شایستگی، برنده مسابقات قهرمانی گلف آزاد ژاپن ، دو بازیکنی که قبلاً از لیست پول تا مسابقات قهرمانی تور گلف ژاپن معاف نشده اند و چهار بازیکن برتر غیرمعاف از مسابقات آزاد Mizuno داده می شود . در سال ۲۰۰۰ ، این تور یک قرارداد حمایت مالی با Iiyama امضا کرد و به iiyama Tour (تور ایاما)‌ تغییر نام داد. ارزش این قرارداد طی سه سال گزارش شده است. در سال ۲۰۰۸ ، این تور برای اولین بار به خارج از ژاپن سفر کرد و در کنار تور آسیایی ، مسابقات آزاد پکن دره کاج در چین را تایید کرد. در سال
آزاد پکن دره کاج در چین را تایید کرد. در سال ۲۰۱۳ ، این تور همچنین دو رویداد را در ابتدای سال در تایلند و اندونزی همراه با تور OneAsia تصویب کرد. در دسامبر ۲۰۲۲ ، یک توافقنامه جدید شامل JGTO، تور PGA و تور اروپا اعلام شد. به عنوان بخشی از این قرارداد، از سال ۲۰۲۳ به بعد، سه نفر برتر در لیست پولی پایان فصل تور گلف ژاپن موقعیتی را کسب کردند که در تور اروپا برای فصل بعد بازی کنند. رهبران پول شغلی. جدول ده نفر از رهبران برتر پول حرفه ای در تور گلف ژاپن در طول فصل ۲۰۲۱ را نشان می دهد. ارقام نشان داده شده شامل
فصل ۲۰۲۱ را نشان می دهد. ارقام نشان داده شده شامل پول کسب شده در چهار مسابقه قهرمانی بزرگ جهانی از سال ۱۹۹۸ به بعد و در مسابقات قهرمانی گلف جهانی انفرادی از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۹ است. وب سایت تور گلف ژاپن یک لیست کامل در اینجا دارد. سوابق. جوانترین برنده: ریو ایشیکاوا (آماتور) ۱۵ سال و ۲۳۸ روز ( Munsingwear Open KSB Cup, ۲۰۰۷)
روئنا گرین متیوز (زادهٔ ۱۹۳۸) "استاد ممتاز بازنشسته" «جی. رابرت گرینبرگ» در دانشگاه میشیگان، ان‌آربر است. پژوهش او بر نقش کوآنزیم‌های آلی به‌عنوان شرکای آنزیم‌ها در انجام واکنش‌های زیستی دشوار، به‌ویژه اسید فولیک و کوبالامین (ویتامین ب۱۲) تمرکز دارد. از جمله افتخارات او می‌توان به عضویت در فرهنگستان ملی علوم در سال ۲۰۰۲ و مؤسسه پزشکی در سال ۲۰۰۴ اشاره کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. متیوز در کمبریج، انگلستان به‌دنیا آمد، در زمانی که پدرش، بیوشیمی‌دان دیوید ئی. گرین، در آنجا در فرصت مطالعاتی به‌سر می‌برد. متیوز
در آنجا در فرصت مطالعاتی به‌سر می‌برد. متیوز در سال ۱۹۶۰ مدرک کارشناسی زیست‌شناسی خود را با رتبهٔ "سوما کوم لائوده" از کالج رادکلیف دریافت کرد. او به‌عنوان دانشجوی کارشناسی، و برای سه سال پس از آن، با جورج والد همکاری داشت و به مطالعهٔ یک حدواسط جدید در بی‌رنگ شدن رنگ‌دانهٔ بینایی رودوپسین پرداخت؛ این حدواسط از نظر زمانی با آغاز تحریک بینایی هم‌زمان بود. سپس در رشتهٔ بیوفیزیک در دانشگاه میشیگان وارد تحصیلات تکمیلی شد و پژوهش پایان‌نامه‌اش را در آزمایشگاه وینسنت ماسی انجام داد. او در سال ۱۹۶۹ مدرک دکترای
وینسنت ماسی انجام داد. او در سال ۱۹۶۹ مدرک دکترای خود را دریافت کرد. فعالیت‌های دانشگاهی. پس از اتمام دورهٔ دکترای خود، ماتیوز به عنوان پژوهشگر فوق‌دکترا در آزمایشگاه چارلز ویلیامز در گروه شیمی زیستی دانشگاه میشیگان باقی ماند و در سال ۱۹۷۸ به عنوان دانشیار پژوهشی در بخش پژوهش بیوفیزیک منصوب شد. او در سال ۱۹۸۱ به مقام دانشیار ارتقا یافت، در ۱۹۸۶ استاد تمام شد و در سال ۱۹۹۵ عنوان استاد ممتاز دانشگاه «جی. رابرت گرینبرگ» را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۲، او به عنوان استاد ارشد پژوهشی و عضو بنیان‌گذار هیئت علمی مؤسسه
ارشد پژوهشی و عضو بنیان‌گذار هیئت علمی مؤسسه علوم زیستی منصوب شد. او در سال ۲۰۰۷ بازنشسته شد و عنوان استاد بازنشسته را دریافت کرد. جوایز. او در طول دوران حرفه‌ای خود افتخارات و جوایز متعددی دریافت کرد، از جمله جایزهٔ شرکت ریپلیجن که از سوی انجمن شیمی آمریکا (ACS) در سال ۲۰۰۱ اهدا شد، انتخاب به عضویت در آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۰۲، آکادمی آمریکایی میکروبیولوژی در همان سال، انستیتو پزشکی در سال ۲۰۰۴، آکادمی هنرها و علوم آمریکا در سال ۲۰۰۵ و جامعه فلسفی آمریکا در سال ۲۰۰۹. او همچنین جایزه
و جامعه فلسفی آمریکا در سال ۲۰۰۹. او همچنین جایزه ویلیام سی. رز را که از سوی انجمن آمریکایی بیوشیمی و زیست‌شناسی مولکولی اهدا می‌شود، در سال ۲۰۰۰ دریافت کرد و جایزه ریپلیجن را از انجمن شیمی آمریکا در سال ۲۰۰۱ دریافت نمود. او در سال ۲۰۰۱ سخنران افتخاری فردریک گولند هاپکینز در دوازدهمین کنفرانس بین‌المللی پترین‌ها و فولات‌ها بود، افتخاری که برای او اهمیت زیادی داشت چراکه پدرش با هاپکینز همکاری کرده بود. او عضو هیئت مشورتی پزشکی مؤسسه پزشکی هاوارد هیوز است، و در شورای آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا نیز
در شورای آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا نیز خدمت کرده است. دانشگاه میشیگان یک کرسی استادی به افتخار ماتیوز تأسیس کرده است؛ از سال ۲۰۰۹ جیمز باردول دارندهٔ کرسی استادی «روئنا جی. ماتیوز» است. پژوهش. پژوهش‌های دکتر ماتیوز بر فرایند «یک‌کربنه» متمرکز بود، به‌ویژه بر آنزیم‌هایی که تولید بازسازی گروه‌های متیل را کاتالیز می‌کنند: متونین سنتاز، یک آنزیم وابسته به ب۱۲ در انسان، و متیلن‌تتراهیدروفولات ردوکتاز. همکاری او با ژنتیک‌دان ریما روزن در دانشگاه مک‌گیل به شناسایی ژن انسانی متیلن‌تتراهیدروفولات ردوکتاز
به شناسایی ژن انسانی متیلن‌تتراهیدروفولات ردوکتاز و توصیف چندریختی C677T که با هیپرهوموسیستئینمی در انسان‌ها مرتبط است، منجر شد. این چندریختی (زیست‌شناسی) می‌تواند به افزایش مقدار هوموسیستئین در جریان خون منجر شود. غلظت بالای هوموسیستئین در پلاسما می‌تواند خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی را افزایش دهد و استفاده از اسیدفولیک نشان داده که می‌تواند این مقادیر را در انسان کاهش دهد. او به‌همراه مارتا ال. لودویگ نخستین ساختار پرتوایکس از ویتامین ب۱۲ متصل به یک پروتئین، یعنی متونین سنتاز وابسته به کوبالامین را روشن
یعنی متونین سنتاز وابسته به کوبالامین را روشن ساخت. زندگی شخصی. ماتیوز فرزند ارشد زیست‌شیمیدان دیوید ئی. گرین و خالهٔ سناتور ایالات متحده تامی بالدوین است.
لیندا سلیدا مید-تالین (زادهٔ ۱۶ اوت ۱۹۴۴) یک بیوشیمی‌دان و پژوهشگر سرطان آمریکایی است. در پژوهش‌هایش در دانشگاه آریزونا، او به بررسی آسیب به دی‌ان‌ای، رگ‌زایی، و تهاجم و متاستاز سرطان پرداخت؛ دفتر زنان در علوم و مهندسی را در این دانشگاه مدیریت کرد؛ و نخستین زن رئیس سازمان ملی پیشبرد حرفه‌ای شیمی‌دانان و مهندسان شیمی‌سیاه‌پوست (NOBCChE) بود. زندگی‌نامه و تحصیلات. مید-تالین در ۱۶ اوت ۱۹۴۴ در لندن، ویرجینیای غربی به دنیا آمد، پدرش رابرت آلفرد مید، دندان‌پزشک و کنشگر اجتماعی، و مادرش ویرجینیا می مید، معلم و
و کنشگر اجتماعی، و مادرش ویرجینیا می مید، معلم و مشاور راهنمایی بود. او در لندن بزرگ شد و در مدرسه عملکرد خوبی داشت، دوپایه را جهش کرد و در سن پایین وارد دبیرستان شد. سال اول دبیرستان او هم‌زمان با نخستین سال یکپارچه‌سازی نژادی مدرسه بود، و برای نخستین بار فرصتی برای مید-تالین و دختران هم‌کلاسش فراهم شد تا در یک دورهٔ علمی ثبت‌نام کنند. مید-تالین در سن ۱۶ سالگی وارد کالج ایالتی ویرجینیای غربی شد. او در رشتهٔ شیمی تحصیل کرد، عضو آلفا کاپا آلفا بود، و در سال ۱۹۶۴ در سن ۱۹ سالگی مدرک کارشناسی علوم خود را
سال ۱۹۶۴ در سن ۱۹ سالگی مدرک کارشناسی علوم خود را دریافت کرد. او به تحصیل در کالج هانتر ادامه داد و در سال ۱۹۶۹ مدرک کارشناسی‌ارشد علوم در رشتهٔ بیوشیمی را دریافت کرد. مید-تالین پیش از ورود به برنامهٔ دکتری در رشتهٔ شیمی در مرکز تحصیلات تکمیلی دانشگاه شهری نیویورک (CUNY)، در بیمارستان‌های هارلم و بلو کار می‌کرد. او در سن ۲۱ سالگی وارد این برنامه شد، اما پس از یک سال به بیوشیمی تغییر رشته داد، و پایان‌نامه‌اش را دربارهٔ بیان ژن در اشرشیا کلی نوشت و در سال ۱۹۷۲ مدرک دکترا دریافت کرد. ممکن است مید-تالین
۱۹۷۲ مدرک دکترا دریافت کرد. ممکن است مید-تالین نخستین زن سیاه‌پوستی باشد که از CUNY در رشتهٔ بیوشیمی دکترا گرفته است، اما چون سوابق دانشگاه نژاد را ثبت نمی‌کنند، این موضوع به‌طور رسمی تأیید نشده است. حرفه. مید-تالین سمت استادی در کالج اولد وست‌بری را پذیرفت و هم‌زمان به‌عنوان استادیار مهمان در دانشگاه راکفلر فعالیت داشت، جایی که در تیم تحقیقاتی آنتونی سرامی دربارهٔ کم‌خونی داسی‌شکل پژوهش می‌کرد. در سال ۱۹۷۵، او دورهٔ فوق‌دکترای پژوهشی در بیوشیمی را از مؤسسه ملی سلامت در دانشگاه آریزونا در توسان، آریزونا
ملی سلامت در دانشگاه آریزونا در توسان، آریزونا آغاز کرد. در آن زمان، او تنها زن سیاه‌پوستی بود که در آن‌جا رهبری یک آزمایشگاه پژوهشی زیست‌پزشکی را بر عهده داشت، و پژوهش‌هایش بر بررسی آسیب به دی‌ان‌ای، رگ‌زایی، و تهاجم و متاستاز سرطان متمرکز بود. در پژوهش‌های رگ‌زایی‌اش، او نخستین‌بار از سلول‌های درون‌پوشی میکروواسکولار انسانی برای توسعهٔ «مدلی سریع، فیزیولوژیکی‌تر و به‌شدت بازتولیدپذیر برای آزمون رگ‌زایی» استفاده کرد. پژوهشگران سپس از این مدل برای غربال‌گری گیاهان بیابانی و قارچ‌ها به‌منظور یافتن مواد مؤثر
گیاهان بیابانی و قارچ‌ها به‌منظور یافتن مواد مؤثر در داروهای ضد سرطان استفاده کردند. مید-تالین در این پژوهش با لزلی گوناتیلکا و لوک وایت‌سل همکاری داشت. در دانشگاه آریزونا، مید-تالین مدیر دفتر زنان در علم و مهندسی در گروه مطالعات زنان بود و زمان زیادی را صرف طراحی و برگزاری کارگاه‌ها و همایش‌هایی کرد که هدفشان تشویق زنان به ورود به حوزه‌های علم و مهندسی بود. او همچنین به ارائهٔ کارگاه‌هایی از سوی انجمن آمریکایی دانشکده‌های پزشکی برای رهبران دانشگاهی در پزشکی کمک کرد. مید-تالین یک سال را به‌عنوان عضو طرح
کمک کرد. مید-تالین یک سال را به‌عنوان عضو طرح توسعهٔ هیئت علمی در مدرسه پزشکی مورهاوس در آتلانتا گذراند و در سال ۱۹۹۳ به‌عنوان نخستین زن رئیس ملی سازمان ملی پیشبرد حرفه‌ای شیمی‌دانان و مهندسان شیمی‌سیاه‌پوست (NOBCChE) برگزیده شد. او در سال ۲۰۰۸ با عنوان استاد پژوهشی ممتاز بازنشسته از دانشگاه آریزونا کناره‌گیری کرد. زندگی شخصی. در زمان حضور در دانشگاه راکفلر، مید-تالین با گوردون تالین که در آن‌جا در تعطیلات تحصیلی بود، آشنا شد. در طول مدت حضور او در دانشگاه آریزونا، مید-تالین از والدین سالخورده‌اش مراقبت
آریزونا، مید-تالین از والدین سالخورده‌اش مراقبت می‌کرد. از سال ۲۰۱۲، مید-تالین که از همسرش طلاق گرفته بود، در توسون زندگی می‌کرد.
الکساندرا ناوروتسکی (؛ زادهٔ در نیویورک سیتی) شیمیدان فیزیک در زمینه نانوژئوساینس است. او عضو منتخب آکادمی ملی علوم ایالات متحده (NAS) و انجمن فیلسوفان آمریکا (APS) می‌باشد. او از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ عضو هیئت مدیره بخش علوم زمین و منابع NAS بود. در سال ۲۰۰۵، مدال یوری را از انجمن ژئوشیمی اروپا دریافت کرد. در سال ۲۰۰۶، مدال هری اچ. هس را از اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا دریافت نمود. او در حال حاضر مدیر NEAT ORU (واحد تحقیقاتی سازمان‌یافته نانومواد در محیط زیست، کشاورزی و فناوری)، یک برنامه اصلی در نانوژئوساینس است.
و فناوری)، یک برنامه اصلی در نانوژئوساینس است. او استاد ممتاز دانشگاه کالیفرنیا، دیویس بود. دکتر الکساندرا ناوروتسکی در حال حاضر استاد ریجنت در دانشگاه ایالتی آریزونا، تمپه آریزونا است. گروه تحقیقاتی او (TherMotU) به بررسی ترمودینامیک پایه در ارتباط با نانومواد، زمین‌شناسی و علم مواد می‌پردازد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بنجامین فرانکلین شده است. اوایل زندگی و تحصیلات. او از دبیرستان علوم برانکس در نیویورک فارغ‌التحصیل شد. او مدرک کارشناسی (۱۹۶۳)، کارشناسی ارشد (۱۹۶۴) و دکترای (۱۹۶۷) خود را در شیمی
ارشد (۱۹۶۴) و دکترای (۱۹۶۷) خود را در شیمی فیزیک از دانشگاه شیکاگو دریافت کرد، جایی که تحت نظر اوله جی. کلیپا تحصیل کرد. حرفه و تحقیقات. در سال ۱۹۶۷، او برای کار پسادکتری به دانشگاه فناوری کلاوستال در آلمان نزد هرمان شمالزریت رفت. او در سال ۱۹۶۸ به ایالات متحده بازگشت و کار پسادکتری خود را در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا ادامه داد. سپس به مدت حدود پنج سال متوالی به هیئت علمی شیمی در دانشگاه ایالتی آریزونا پیوست. بعدها در سال ۱۹۸۵ به گروه علوم زمین‌شناسی و ژئوفیزیک دانشگاه پرینستون نقل مکان کرد. او از سال ۱۹۸۸
دانشگاه پرینستون نقل مکان کرد. او از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱ رئیس این گروه بود. در سال ۱۹۹۷ به دانشگاه کالیفرنیا در دیویس رفت و به عنوان استاد بین‌رشته‌ای شیمی سرامیک، زمین و مواد محیطی منصوب شد. در سال ۲۰۰۱، به عنوان کرسی ادوارد روسلر در علوم ریاضی و فیزیکی انتخاب شد. از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷، به عنوان رئیس موقت علوم ریاضی و فیزیکی در کالج ادبیات و علوم در دانشگاه کالیفرنیا در دیویس خدمت کرد. او در حال حاضر استاد ریجنت در دانشگاه ایالتی آریزونا است و از سال ۲۰۱۹ مرکز ناوروتسکی-ایرینگ برای مواد جهان را هدایت می‌کند.
ناوروتسکی-ایرینگ برای مواد جهان را هدایت می‌کند. تخصص‌های او شامل: شیمی حالت جامد، سرامیک، فیزیک و شیمی کانی‌ها، ژئوشیمی می‌شود. ژئوشیمی. از سال ۱۹۹۷، او یک مرکز کالریمتری دمای بالا منحصر به فرد ساخته است. او همچنین ابزارها را طراحی و ارتقا داده است. ناوروتسکی روشی را برای اندازه‌گیری انرژی اکسیدهای بلوری شیشه‌ها، مواد بی‌شکل، نانوفاز، مواد متخلخل، فازهای آبی و کربنات‌ها و اخیراً نیتریدها و اکسی نیتریدها معرفی و به کار گرفته است. به دست آوردن داده‌های ترموشیمیایی برای درک سازگاری و واکنش‌پذیری مواد در
برای درک سازگاری و واکنش‌پذیری مواد در کاربردهای فناورانه و زمین‌شناسی استفاده می‌شود. انرژی‌ها بینشی در مورد پیوند شیمیایی، واکنش‌های نظم-بی‌نظمی و انتقال فاز ارائه می‌دهد. کالریمتری ناوروتسکی همچنین در ارائه داده‌های ترموشیمیایی برای انواع فازهای مرتبط با پرووسکایت که پیامدهای عمده‌ای برای همرفت و تکامل در مقیاس سیاره‌ای دارد، استفاده شده است. یکی از کارهای ناوروتسکی نشان داده است که بسیاری از فازهای زئولیتی و مزوحفره دارای انرژی‌هایی هستند که فقط کمی بالاتر از فازهای متراکم پایدار آنهاست. انرژی با وجود
از فازهای متراکم پایدار آنهاست. انرژی با وجود یا عدم وجود زوایای پیوند تحت فشار مرتبط است نه با چگالی.
دست‌نوشته‌های برگ نخل یا نسخه‌های خطی برگ نخل، دست‌نوشته‌هایی هستند که بر روی برگ‌های خشک‌شده نخل نوشته می‌شده‌اند. این نوع نسخه‌ها عمدتاً در جنوب آسیا، به‌ویژه در هند، سری‌لانکا، نپال، تایلند و اندونزی برای نوشتن متون مذهبی، ادبی و علمی استفاده می‌شده‌اند. استفاده از برگ نخل به‌عنوان نوشت‌افزار در شبه‌قاره هند و جنوب شرق آسیا قدمتی تا قرن پنجم پیش از میلاد دارد. این شیوه نخست در جنوب آسیا رواج یافت و سپس به مناطق دیگر گسترش پیدا کرد، به‌ویژه برای نوشتن متون روی برگ‌های خشک‌شده و دوده‌داده‌شدهٔ نخل پالمیرا
روی برگ‌های خشک‌شده و دوده‌داده‌شدهٔ نخل پالمیرا یا نخل چتری. کاربرد این نسخه‌ها تا قرن نوزدهم ادامه داشت، زمانی که چاپخانه‌ها جایگزین دست‌نویس‌ها شدند. یکی از کهن‌ترین نسخه‌های کاملِ باقی‌مانده از یک رسالهٔ برگ نخل، متنی سانسکریت در زمینهٔ شیواپرستی مربوط به قرن نهم میلادی است که در نپال کشف شده و اکنون در کتابخانه دانشگاه کمبریج نگهداری می‌شود. نسخه اسپیتزر نیز مجموعه‌ای از قطعات برگ نخل است که در غارهای قزل چین یافته شده‌اند. قدمت این قطعات به حدود قرن دوم میلادی بازمی‌گردد و به زبان سانسکریت ترکیبیِ
دوم میلادی بازمی‌گردد و به زبان سانسکریت ترکیبیِ بودایی نوشته شده‌اند. پیشینه. متن در نسخه‌های برگ نخل با قلم چاقومانند روی برگ‌های مستطیل‌شکل و آماده‌شده حکاکی می‌شد، سپس رنگی بر سطح آن کشیده و پاک می‌شد تا رنگ در شیارهای حک‌شده باقی بماند. معمولاً هر برگ دارای یک سوراخ برای عبور نخ بود و برگ‌ها از طریق این سوراخ‌ها با نخ به هم بسته می‌شدند و به شکل کتاب درمی‌آمدند. این نسخه‌ها عمری میان چند دهه تا حدود ۶۰۰ سال داشتند و پس از آن به دلیل رطوبت، حشرات، کپک و شکنندگی از بین می‌رفتند؛ بنابراین می‌بایست پیش از
شکنندگی از بین می‌رفتند؛ بنابراین می‌بایست پیش از پوسیدگی، روی برگ‌های تازه کپی می‌شدند. کهن‌ترین دست‌نوشته‌های هندی برگ نخل، بیشتر در اقلیم‌های سرد و خشک مانند نپال، تبت و آسیای مرکزی یافته شده‌اند. هر برگِ منفرد برگ نخل در سانسکریت "پاترا" یا "پارنا" (در پالی/پراکرت: "پَنّا") نام داشت و برگ آماده برای نوشتن را "تادا-پاترا" یا "تالا-پاترا" می‌نامیدند. نسخهٔ معروف به نسخه باوِر از سدهٔ پنجم میلادی که در ترکستان چین کشف شد، روی پوست درخت توسکا نوشته شده، اما به شکل برگ نخل آماده شده بود. معبدهای هندو اغلب
به شکل برگ نخل آماده شده بود. معبدهای هندو اغلب مرکز نگهداری، آموزش و استنساخ این نسخه‌ها بودند. در جنوب هند، معابد و مَت‌ها (صومعه‌های دینی) نقش حفاظتی داشتند و تعداد زیادی نسخه خطی در موضوعاتی چون فلسفه هندو، شعر، دستور زبان و دیگر علوم در آن‌ها نوشته، بازنویسی و نگهداری می‌شد. شواهد باستان‌شناسی و کتیبه‌ای نشان می‌دهد کتابخانه‌هایی به نام "سَراسواتی‌بَندارا" احتمالاً از سدهٔ دوازدهم وجود داشته‌اند و کتابداران در آن‌ها کار می‌کرده‌اند. این نسخه‌ها همچنین در معبدهای جینی و صومعه‌های بودایی نگهداری
همچنین در معبدهای جینی و صومعه‌های بودایی نگهداری می‌شدند. با گسترش فرهنگ هندی به جنوب شرق آسیا، کشورهایی چون اندونزی، کامبوج، تایلند، لائوس و فیلیپین نیز دارای مجموعه‌های بزرگی از این نسخه‌ها شدند. در بالی (اندونزی) و معابد سده دهمی کامبوج مانند انگکور وات و بانتی سری، کتابخانه‌های سنگی ویژه‌ای برای نگهداری نسخه‌های "لنتار" کشف شده‌اند. یکی از قدیمی‌ترین دست‌نوشته‌های سانسکریت روی برگ نخل، متن "پارامشوَراتنتره" از مکتب شایوای سیدهانتا است که به سدهٔ نهم میلادی و حدود ۸۲۸ میلادی بازمی‌گردد. این مجموعهٔ
میلادی و حدود ۸۲۸ میلادی بازمی‌گردد. این مجموعهٔ کشف‌شده همچنین بخش‌هایی از متنی دیگر به نام "Jñānārṇavamahātantra" را شامل می‌شود که هم‌اکنون در کتابخانه دانشگاه کمبریج نگهداری می‌شود. با معرفی چاپ فشاری در اوایل سدهٔ نوزدهم، چرخهٔ استنساخ متون از روی برگ‌های نخل تقریباً پایان یافت. امروزه دولت‌های گوناگون در حال تلاش برای حفظ اسناد باقی‌ماندهٔ برگ نخل هستند. پیوند با توسعهٔ سامانه‌های نوشتاری. طرح گرد و خطی بسیاری از خطوطی که از خطوط براهمی منشأ گرفته‌اند – مانند دیواناگری، ناندیناگری، خط کانادا، خط
– مانند دیواناگری، ناندیناگری، خط کانادا، خط تلوگو، خط لنتارا، الفبای جاوه‌ای، الفبای بالیایی، خط اودیا، خط برمه‌ای، خط تامیلی، الفبای خمری و غیره – ممکن است ناشی از سازگاری با مادهٔ برگ نخل بوده باشد، زیرا حروف زاویه‌دار ممکن بود باعث پاره شدن برگ‌ها شوند. گونه‌های منطقه‌ای. کامبوج. نسخه‌های برگ نخل که در زبان خِمِر «"سلئوْک ریث"» نامیده می‌شوند، از زمان انگکور در کامبوج رایج بوده‌اند و شواهد آن در نقش‌برجسته‌های انگکور وات دیده می‌شود. اگرچه تا قرن بیستم اهمیت بسیاری داشتند، با آغاز جنگ داخلی کامبوج، بنا
بسیاری داشتند، با آغاز جنگ داخلی کامبوج، بنا به تخمین باستان‌شناس فرانسوی اولیویه دُ برنون، حدود ۹۰٪ آن‌ها از میان رفت. نسخه‌های مدرن مانند دفترنامه یا رسانه‌های دیجیتال جایگزین شدند، اما اقدامات حفاظتی در صومعه‌هایی چون وات اونالوم در پنوم‌پن آغاز شده است. هند. در شهر تانجاوور، نسخه‌های گرانبهایی از برگ نخل نگهداری می‌شود. اودیشا. نسخه‌های برگ نخل اودیشا شامل متون مقدس، تصویرهایی از دِوَداسی‌ها و انواع مودراهای "کاما سوترا" هستند. برخی از متون مهم یافت‌شده شامل "Smaradipika", "Ratimanjari", "Pancasayaka"
شامل "Smaradipika", "Ratimanjari", "Pancasayaka" و "Anangaranga" هستند که به زبان اوریه و زبان سانسکریت نوشته شده‌اند. موزه ایالتی اودیشا در بهوبنشور دارای ۴۰٬۰۰۰ نسخهٔ برگ نخل است؛ اکثر آن‌ها به خط اودیا و زبان سانسکریت‌اند. قدیمی‌ترین نسخه به سدهٔ چهاردهم بازمی‌گردد، اگرچه متن آن به سدهٔ دوم میلادی تعلق دارد. تامیل نادو. در سال ۱۹۹۷، یونسکو مجموعهٔ نسخه‌های پزشکی تامیلی را در فهرست حافظه جهانی ثبت کرد. نمونه‌ای مشهور از نگارش تاریخ در برگ نخل، کتاب تولکاپیام (Tolkāppiyam) است؛ کتابی در دستور زبان تامیلی
(Tolkāppiyam) است؛ کتابی در دستور زبان تامیلی از حدود سدهٔ سوم پیش از میلاد. بنیاد میراث تامیل پروژه‌ای جهانی برای دیجیتالی‌سازی این نسخه‌ها راه‌اندازی کرده و آن‌ها را از طریق اینترنت در دسترس عموم قرار داده است. اندونزی. در اندونزی، نسخهٔ برگ نخل لنتار نامیده می‌شود. واژهٔ "لنتار" در زبان اندونزیایی شکل امروزی واژهٔ کاوی "رونتال" است که از دو واژهٔ قدیمی "رون" به‌معنای «برگ» و "تال" به‌معنای نخل پالمیرا تشکیل شده است. برگ‌های درخت "رونتال" برای مقاصد گوناگونی مانند بافتن حصیر، بسته‌بندی شکر پالم، و نگارش
مانند بافتن حصیر، بسته‌بندی شکر پالم، و نگارش متن استفاده می‌شدند. امروز، هنر نگارش بر "رونتال" هنوز در بالی (استان) توسط برهمنان بالیایی به عنوان وظیفه‌ای مقدس حفظ شده است. بسیاری از نسخه‌های قدیمی برگ نخل مربوط به جاوه و دورهٔ امپراتوری ماجاپاهیت (سده‌های ۱۴–۱۵ میلادی) هستند. متون قدیمی‌تری مانند "Arjunawiwaha", "Smaradahana", "Nagarakretagama" و "Kakawin Sutasoma" در جزایر بالی و لومبوک یافت شده‌اند. همچنین متون سوندایی مانند "Carita Parahyangan", "Sanghyang Siksakandang Karesian" و "Bujangga Manik" نیز
Siksakandang Karesian" و "Bujangga Manik" نیز از این دست‌اند. میانمار (برمه). در میانمار، نسخهٔ برگ نخل "پسا" (ပေစာ) نام دارد. در دورهٔ پیش از استعمار، در کنار کتاب‌های تاشو، "پسا" ابزار اصلی نگارش متون دینی، اداری و حقوقی بود. استفاده از "پسا" به سدهٔ دوازدهم و پادشاهی پاگان بازمی‌گردد، اما بیشتر نسخه‌های باقی‌مانده مربوط به سده‌های هجدهم و نوزدهم هستند. منابع تاریخی مهم همچون وقایع‌نامه‌های برمه نخست بر روی "پسا" نوشته شده‌اند. در سدهٔ هفدهم، نسخه‌های تزیینی به نام یا "کاماواسا" پدیدار شدند که با
تزیینی به نام یا "کاماواسا" پدیدار شدند که با نقش‌ونگار، مرکب، لاک و برگ طلا تزیین شده‌اند. کهن‌ترین آن‌ها متعلق به سال ۱۶۸۳ است. سبک خط آن‌ها با قلم بذر تمر هندی شبیه کتیبه‌های سنگی برمه‌ای است. تولید این نسخه‌ها تا سدهٔ بیستم ادامه داشت. کتابخانه مرکزی دانشگاه‌ها در یانگون دارای بزرگ‌ترین مجموعه نسخه‌های سنتی کشور با ۱۵٬۰۰۰ "پسا" است. از سال ۲۰۱۳، انجمن متون پالی، دانشگاه سندای و دانشگاه تورنتو پروژه‌ای برای دیجیتالی‌سازی و فهرست‌نویسی نسخه‌های برگ نخل آغاز کرده‌اند. نسخه‌های دیجیتالی‌شده در کتابخانه
آغاز کرده‌اند. نسخه‌های دیجیتالی‌شده در کتابخانه دیجیتال نسخه‌های میانمار به صورت دسترسی آزاد در دسترس‌اند. آماده‌سازی و نگهداری. ابتدا برگ‌های نخل پخته و خشک می‌شوند. سپس نویسنده با نیشک حروف را حکاکی می‌کند. بر سطح برگ، رنگ طبیعی مالیده می‌شود تا مرکب در شیارها بماند. سپس با پارچهٔ تمیز سطح را پاک می‌کنند و نسخهٔ برگ نخل آماده می‌شود.
جانیت ای. مرترز (متولد ۱۹۴۹) یک بیوشیمیک، زیست‌شناس مولکولی و پژوهشگر سرطان اهل ایالات متحده است. او هم‌اکنون استاد الیزابت مک‌کوی در انکولوژی در آزمایشگاه مک‌آردل برای پژوهش سرطان در دانشگاه ویسکانسین–مدیسن است. مرترز بیشتر به خاطر مخالفت با پیشنهاد لارنس سامرز در سال ۲۰۰۵ مبنی بر اینکه زنان فاقد استعداد ذاتی برای برجستگی در ریاضیات در بالاترین سطح هستند شناخته شده است و به خاطر کشف روشی ساده برای پیوستن دی‌ان‌ای از گونه‌های مختلف شناخته می‌شود. این کشف اخیر دوران مهندسی ژنتیک را آغاز کرد که آثار آن مبنای
دوران مهندسی ژنتیک را آغاز کرد که آثار آن مبنای علم ژنتیک مدرن و صنعت بیوتکنولوژی را شکل می‌دهند. پس از اتمام دوره‌های کارشناسی در رشته‌های زیست‌شناسی و مهندسی برق در مؤسسه فناوری ماساچوست، مرترز از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ در مقطع تحصیلات تکمیلی در دانشگاه استنفورد تحصیل کرد و دکترای بیوشیمی خود را دریافت کرد. همچنین در سال ۱۹۷۰، مرترز به آزمایشگاه پل برگ که در دپارتمان بیوشیمی دانشگاه استنفورد قرار داشت، پیوست. برگ گفت که مرترز به اندازه جهنم باهوش است. در حالی که در دوره‌ای که در آزمایشگاه کلد اسپرینگ هاربر در
در دوره‌ای که در آزمایشگاه کلد اسپرینگ هاربر در تابستان ۱۹۷۱ برگزار شد، او از برنامه‌اش برای رشد موتانت‌های آنکولوویروس، SV40، با کلون‌سازی مولکولی آن‌ها در باکتری روده انسان، "اشریشیا کلی"، سخن گفت. این رویداد ابتدا منجر به اعلام یک وقفه داوطلبانه در کلون‌سازی آنکوژنهای ویروسی و بعداً کلون‌سازی هر نوع دی‌ان‌ای که ممکن است حاوی مواد بالقوه خطرناک بیولوژیکی باشد شد تا زمانی که نگرانی‌های ایمنی نظری برطرف شود و دستورالعمل‌های استفاده ایمن از آن‌ها توسعه یابد و به اجرا درآید. در این میان، در همکاری با رونالد
و به اجرا درآید. در این میان، در همکاری با رونالد دبلیو. دیویس، مرترز کشف کرد که انتهای دی‌ان‌ای تولید شده توسط برش با آنزیم محدودکننده EcoRI چسبنده است، که این امکان را می‌دهد که هر دو دی‌ان‌ای از این نوع به راحتی دوباره ترکیب شوند. با استفاده از این کشف، در ژوئن ۱۹۷۲، او اولین دی‌ان‌ای نوترکیب را ایجاد کرد که می‌توانست در باکتری‌ها کلون‌سازی شود. موفقیت او در این پروژه به مشاور پایان‌نامه‌اش، پل برگ، کمک کرد تا در سال ۱۹۸۰ جایزه نوبل شیمی را دریافت کند. با این حال، مرترز به دلیل وقفه‌ای که در آن زمان
با این حال، مرترز به دلیل وقفه‌ای که در آن زمان اعمال شده بود، به کلون‌سازی این دی‌ان‌ای ادامه نداد و این وظیفه را به هربرت بویر، استنلی ان. کوهن و همکارانشان واگذار کرد تا در سال ۱۹۷۳ ثابت کنند که دی‌ان‌ای‌های نوترکیب ساخته شده با این روش می‌توانند واقعاً در باکتری‌ها خود-تکثیر شوند. بنابراین، بیشتر پایان‌نامه دکترای مرترز به جای آن، حول توسعه روش‌های دیگر برای ایجاد، انتخاب و رشد موتانت‌های SV40 برای مطالعه عملکردهای این ویروس و استفاده از آن به عنوان اولین بردار کلون‌سازی یوکاریوتی متمرکز بود. پتنت
اولین بردار کلون‌سازی یوکاریوتی متمرکز بود. پتنت ایالات متحده شماره ۴٬۲۳۷٬۲۲۴، فرایند تولید چیمراهای مولکولی کاربردی بیولوژیکی، که بیش از ۲۵۰ میلیون دلار درآمد از حق امتیاز و لایسنس به همراه داشت، فقط بویر و کوهِن را به عنوان مخترعان مشترک ذکر کرده است. برخی این سؤال را مطرح کرده‌اند که آیا این پتنت‌ها معتبر بودند، با توجه به انتشارهای قبلی توسط پیتر لوگان و ا. دیل کایزر و آزمایشگاه برگ که قبلاً در دامنه عمومی در زمان ثبت این درخواست در نوامبر ۱۹۷۴ قرار داشتند. پژوهش‌های بعدی و حرفه آکادمیک. مرترز ۱۵ ماه
پژوهش‌های بعدی و حرفه آکادمیک. مرترز ۱۵ ماه به عنوان پژوهشگر پسادکتری در شورای پژوهش پزشکی انگلستان گذراند. در همکاری با جان بی. گردن و ادوارد م. دی روبرتیس، او نشان داد که ماکرومولکولهای زیستی که به داخل اووسیت‌های قورباغه میکروتزریق می‌شوند، به درستی استفاده می‌شوند و این اولین روش برای مطالعه جنبه‌های مختلف بیان ژن در یوکاریوتهای بالاتر بود. مرترز از سال ۱۹۷۶ عضو هیئت علمی دانشگاه ویسکانسین–مدیسن بوده است. آزمایشگاه او روی تنظیم بیان ژن‌های ویروس‌های آنکوی دی‌ان‌ای SV40، ویروس هپاتیت B و ویروس
آنکوی دی‌ان‌ای SV40، ویروس هپاتیت B و ویروس اپشتین–بار و نقش‌های گیرنده هسته‌ای گیرنده استروژن-مرتبط α در سرطان سینه و تنظیم فعالیت‌های گیرنده استروژن α تحقیق می‌کند.
نانسی بویدا (؛ زادهٔ ) شیمیدان و سیاستمدار آمریکایی است. او نماینده سابق دموکرات مجلس نمایندگان ایالات متحده از حوزه انتخابیه دوم کانزاس بود که از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ خدمت کرد. در ۴ نوامبر ۲۰۰۸، بویدا در انتخابات مجدد برای دوره دوم توسط لین جنکینز، خزانه‌دار ایالت کانزاس شکست خورد. او نامزد دموکرات این کرسی در انتخابات ۲۰۲۴ بود که توسط نامزد جمهوری‌خواه، درک اشمیت شکست خورد. اوایل زندگی، تحصیلات و حرفه. بویدا با افتخارات از کالج ویلیام جول در لیبرتی، میزوری فارغ‌التحصیل شد، جایی که مدرک دوگانه در شیمی و آموزش
شد، جایی که مدرک دوگانه در شیمی و آموزش دریافت کرد. او حرفه خود را در سال ۱۹۷۸ به عنوان شیمیدان تحلیلی و بازرس میدانی آغاز کرد. بویدا در یک خانواده جمهوری‌خواه بزرگ و بعدها در سال ۲۰۰۳ به یک دموکرات تبدیل شد. مجلس نمایندگان ایالات متحده. انتخابات. ۲۰۰۴. در سال ۲۰۰۴، او علیه جیم رایان، نماینده جمهوری‌خواه کنگره از حوزه دوم کانزاس رقابت و بویدا از حمایت رایان از کوپن‌های مدرسه و عدم حمایت او از مدارس دولتی انتقاد کرد. او گفت که حزب جمهوری‌خواه را ترک کرده است زیرا بیش از حد محافظه‌کار شده است. رایان او را به