payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تا اواسط دهه ۱۵۵۰ به نیکودیمیسم پایبند بودند. نیکودیمیست‌ها تقریباً در تمام مبانی با باورهای پروتستان‌ها موافق بودند، به جز نیاز پروتستان‌ها به جدایی از کلیسای کاتولیک. نیکودیمیست‌ها می‌خواستند به هر قیمتی از انشعاب در کلیسا جلوگیری کنند. با این حال، آنها همچنین معتقد بودند که رستگاری را می‌توان از طریق غسل تعمید، عشای ربانی و ایمان به تنهایی به دست آورد. تا سال ۱۵۵۵، پاپ پل چهارم به عنوان رئیس کلیسای کاتولیک انتخاب شد و تقریباً بلافاصله تفتیش عقاید رومی را آغاز کرد. این تفتیش عقاید هر کسی را که علیه
را آغاز کرد. این تفتیش عقاید هر کسی را که علیه کلیسای کاتولیک سخن می‌گفت، مورد آزار و اذیت قرار می‌داد و آنها را مرتد می‌دانست. پس از این تفتیش عقاید، میکل‌آنژ نه تنها برای جان خود، بلکه برای کسانی که می‌شناخت، از جمله کسانی که با فرقهٔ روحانیان در ارتباط بودند، نگران شد. طبق این نظریه، میکل‌آنژ مجبور به پنهان‌کاری شد. او با علم به اینکه دیر یا زود توسط پاپ مورد بازجویی قرار خواهد گرفت و خودنگاره‌ای که او را به عنوان نیکودیموس نشان می‌دهد، به عنوان مدرکی واقعاً محکوم‌کننده برای اعتقاداتش استفاده خواهد شد،
محکوم‌کننده برای اعتقاداتش استفاده خواهد شد، این اثر را از بین برد. با این حال، جان ادواردز خاطرنشان می‌کند که هیچ آسیبی به چهره یا صورت «نیکودیموس» وارد نشده است، که این امر تنها عنصر محکوم‌کنندهٔ این گروه مجسمه‌سازی را در جای خود باقی گذاشته است. ادواردز ادعا می‌کند که این موضوع، در مورد ترس میکل‌آنژ از اینکه به عنوان فردی دارای دیدگاه‌های ارتدادی دیده شود، تردید ایجاد می‌کند؛ بنابراین، شناسایی چهرهٔ کلاه‌دار به عنوان نیکودیموس مورد سؤال است. هر یک از این نظریه‌ها محتمل و حتی محتمل‌تر از آن هستند، همه
نظریه‌ها محتمل و حتی محتمل‌تر از آن هستند، همه این دلایل می‌توانستند دست به دست هم داده و اوج درک زمان‌بندی ضعیف میکل‌آنژ در ساخت مجسمه به شیوه‌ای که او انجام داد را ایجاد کنند. مهم نیست که آخرین ضربه چه بود، تلاش برای تخریب، پایان مشارکت میکل‌آنژ در آن را رقم زد. سپس این اثر به عنوان هدیه به یکی از خدمتکاران میکل‌آنژ داده شد و در نهایت به فرانچسکو باندینی فروخته شد. مرمت. فرانچسکو باندینی پس از دریافت پیتا، از یک شاگرد مجسمه‌ساز جوان به نام تیبریو کالکانی خواست تا اثر را مرمت کند. کالکانی از مدل‌هایی که
خواست تا اثر را مرمت کند. کالکانی از مدل‌هایی که خود میکل‌آنژ در اختیارش قرار داده بود، برای پایه‌گذاری تعمیرات خود استفاده کرد. کالکانی در مرمت خود، اندام‌های مریم مجدلیه، انگشتان مریم مقدس، نوک سینه چپ مسیح، بازو و آرنج چپ مسیح و بازو و دست راست مسیح را دوباره به هم متصل کرد. تنها چیزی که دوباره به هم متصل نشد، پای چپ مسیح بود. کالکانی با تغییراتی که در چهره مریم مقدس ایجاد کرد، جنجال به پا کرد. اشاره شده است که قبل از تخریب پیتای فلورانسی، چهره مریم مقدس نیز منعکس کننده دردی بود که در چهره مریم مقدس
نیز منعکس کننده دردی بود که در چهره مریم مقدس دیده می‌شد. تغییر در چهره او، لحن کلی این اثر را تغییر داد. او دیگر کاملاً در عذاب نبود، بلکه اکنون از بقیه صحنه جدا شده و با آن ارتباطی نداشت. کالکانی اغلب به خاطر تناسبات عجیب و غریب و کوچک بودن چهره مگدالن در مقایسه با دیگران در ترکیب‌بندی مورد انتقاد قرار می‌گیرد، اما ترکیب و ساختار کلی مجسمه تصمیمات خود میکل‌آنژ بود. این مجسمه تا سال ۱۶۷۱ نزد خانواده باندینی در رم ماند تا اینکه به کوزیمو سوم فروخته شد. کوزیمو سوم مجسمه را به فلورانس آورد. پیه‌تای فلورانسی
سوم مجسمه را به فلورانس آورد. پیه‌تای فلورانسی در حال حاضر در موزه اپرای دومو نگهداری می‌شود، اما پیش از آن در دومو بود.
مداح در ترکیه نامی است که به قصه‌گوی سنتی ترکی داده می‌شود؛ کسی که در برابر گروهی کوچک از تماشاگران، مانند حاضران در یک قهوه‌خانه، نمایش اجرا می‌کرد. این نوع نمایش به‌ویژه از سدهٔ شانزدهم میلادی به بعد در امپراتوری عثمانی محبوبیت داشت. موضوع نمایش معمولاً پیرامون یک داستان واحد بود و مداح نقش‌های مختلفی را بازی می‌کرد و اغلب با جلب توجه به پیام اخلاقی نهفته در داستان آغاز می‌شد. مداح برای تغییر شخصیت از وسایلی چون چتر، دستمال یا کلاه‌های متفاوت استفاده می‌کرد و در تغییر صدا و تقلید لهجه‌های گوناگون مهارت
و در تغییر صدا و تقلید لهجه‌های گوناگون مهارت داشت. این نمایش‌ها محدودیت زمانی نداشتند و یک مداح توانمند قادر بود روایت خود را بسته به واکنش و تعامل با تماشاگران تنظیم کند. نمای کلی. مداح‌ها به‌طور کلی هنرمندانی دوره‌گرد بودند که مسیرشان از شهری بزرگ به شهر دیگر، از جمله در شهرهای مسیر جاده ادویه، امتداد می‌یافت. گفته می‌شود که این سنت به دوران هومر بازمی‌گردد. شیوه‌های اجرای مداح‌ها همانند روش‌های قصه‌گویان سیّار یونانی بود که حماسه‌هایی چون "ایلیاد" و "اودیسه" را روایت می‌کردند، هرچند موضوع اصلی
و "اودیسه" را روایت می‌کردند، هرچند موضوع اصلی داستان‌ها در آن زمان بیشتر "فرهاد و شیرین" یا "لیلی و مجنون" بود. مجموعهٔ داستان‌های مداح‌ها همچنین شامل روایت‌های واقعی نیز می‌شد که بسته به مخاطب، هنرمند و شرایط سیاسی دستخوش تغییر می‌گردید. مداحان استانبول به این معروف بودند که سازهای موسیقی را در داستان‌های خود ادغام می‌کنند: این تفاوت اصلی بین آنها و دنگبجین‌های شرق آناتولی بود. در سال ۲۰۰۸، هنر "مداحی" دوباره در فهرست میراث فرهنگی ناملموس بشریت ثبت شد. تاریخچه. مداح در اصل به‌عنوان راویان داستان‌های
تاریخچه. مداح در اصل به‌عنوان راویان داستان‌های مذهبی و حماسی آغاز شد و ریشه‌های آن در سنت ادبیات شفاهی ترکیه قرار دارد. گرچه این هنر به‌طور عمده بر اساس سنت‌های کوچ‌نشینی و شمنیسم ترک که از آسیای میانه آمده بود شکل گرفت و کمتر از تأثیرات خارجی بهره برد، اما روایتگری ترکی از سده‌های ۱۱ تا ۱۳ میلادی تحت تأثیر سنت‌های عربی و فارسی قرار گرفت و به شکل نوعی تئاتر تک‌نفره درآمد. این راویان که عمدتاً داستان‌های حماسی نقل می‌کردند، به نام قصه‌خوان (kıssahan) شناخته می‌شدند و داستان‌هایشان حاوی عناصر قوی اسلامی بود
می‌شدند و داستان‌هایشان حاوی عناصر قوی اسلامی بود که ایمان مسلمانان حاضر در جمع را تقویت می‌کرد و تلاش داشت غیرمسلمانان را به اسلام دعوت کند. چنین قصه‌خوان‌هایی در دوره سلجوقیان نیز وجود داشتند و معمولاً حماسه‌ها و داستان‌های عربی و فارسی، داستان‌های علی و حمزه و همچنین حکایاتی از "هزار و یک شب" را نقل می‌کردند. با گذشت زمان، این داستان‌ها گسترش یافت و شامل داستان‌هایی همچون "بتال غازی" نیز شد. سنت قصه خوان‌ها در دوره عثمانی نیز ادامه یافت، همان‌طور که اسناد "قصه خوانی" که در کاخ سلطنتی به نام مصطفی در
"قصه خوانی" که در کاخ سلطنتی به نام مصطفی در دوران سلطنت محمد دوم کار می‌کرد، گواه آن است. با گذشت زمان، همه قصه‌گوها به عنوان "مداح" شناخته می‌شدند و داستان‌های آنها بیشتر و بیشتر جنبه دنیوی پیدا می‌کرد. آنها شروع به تقلید از حیوانات و کنایه زدن برای جلب توجه مخاطبان کردند. به گفته یک محقق، این اتفاق زمانی رخ داد که «روحانیون مسلمان هرگونه اشاره به مقدسین را در نمایش‌ها ممنوع کردند». به این ترتیب، اجراهای "مداحان" به اعمال نمایشی مبتنی بر طنز تبدیل شد و مضامین آنها شامل داستان‌های قهرمانی و همچنین وقایع
آنها شامل داستان‌های قهرمانی و همچنین وقایع زندگی روزمره بود. حکایات طنزآمیز، تقلید از کلیشه‌ها و افراد آشنا، «مسخره کردن آداب و رسوم اجتماعی» و انتقاد از مقامات، گاهی حتی سلطان، به جوهره نمایش‌های آنها تبدیل شد. بین قرن‌های شانزدهم و هجدهم، "مداحان" نفوذ خود را در جامعه افزایش دادند. آنها تا قرن بیستم همچنان محبوب باقی ماندند. با این حال، سنت "مداحان" تا اواسط قرن بیستم به پایان رسید و سوروری که تا دهه ۱۹۳۰ فعال بود، آخرین نماینده این شکل از هنر در نظر گرفته می‌شد. در حالی که قصه‌گویی سنتی در جامعه ترکیه
می‌شد. در حالی که قصه‌گویی سنتی در جامعه ترکیه تضعیف شد، نقش اندک "مداحان" توسط عاشیق‌ها (عاشقان) ایفا شد. بین قرن‌های ۱۶ تا ۱۸، مداح‌ها نفوذ خود را در جامعه افزایش دادند و تا قرن بیستم همچنان محبوب بودند. با این حال، سنت مداح تا میانه قرن بیستم به پایان رسید و "سوروری" که تا دهه ۱۹۳۰ فعال بود، به‌عنوان آخرین نماینده این هنر شناخته می‌شود. در حالی که روایتگری سنتی در جامعه ترکیه ضعیف شد، نقش اندکی که مداح‌ها ایفا می‌کردند، توسط عاشیق‌ها (عاشقان) ادامه یافت.
روندانینی پیتا (Rondanini Pietà) یک مجسمه مرمری است که میکل‌آنژ از سال ۱۵۵۲ تا آخرین روزهای زندگی‌اش، در سال ۱۵۶۴، روی آن کار کرد. منابع متعددی نشان می‌دهند که در واقع سه نسخه از آن وجود داشته است که این نسخه آخرین نسخه بوده است. نام روندانینی به این واقعیت اشاره دارد که این مجسمه قرن‌ها در حیاط قرار داشته است. (همچنین با نام کاخ روندینیینی شناخته می‌شود) در رم. منابع خاصی اشاره می‌کنند که جورجیو واساری، زندگینامه‌نویس، در سال ۱۵۵۰ به این پیتا اشاره کرده است، که نشان می‌دهد نسخه اول ممکن است در آن زمان در
که نشان می‌دهد نسخه اول ممکن است در آن زمان در حال انجام بوده باشد. این اثر اکنون در موزه پیتا روندینیینی است که در سال ۲۰۱۵ در قلعه اسفورزا در میلان افتتاح شد. این مجسمه نهایی، مضمون سوگواری مریم مقدس بر پیکر نحیف مسیح مرده را که او برای اولین بار در "پیه‌تا (میکل‌آنژ)" خود در سال ۱۴۹۹ بررسی کرده بود، دوباره مورد توجه قرار داد. مانند آخرین مجموعه نقاشی‌های او از مصلوب شدن و مجسمه رسوب مسیح که برای مقبره خودش در نظر گرفته شده بود، این مجسمه نیز در زمانی ساخته شد که حس میکل‌آنژ نسبت به میرایی خود در حال رشد
شد که حس میکل‌آنژ نسبت به میرایی خود در حال رشد بود. او تمام روز، تنها شش روز قبل از مرگش، روی این مجسمه کار کرده بود. ساخت "مجسمه روندانینی پیتا" پیش از تکمیل «استناد به مسیح» در سال ۱۵۵۵ آغاز شد. میکل‌آنژ در روزهای پایانی عمرش، آنقدر روی سنگ مرمر کار کرد تا تنها بازوی راست بریده‌شده مسیح از مجسمه، آنطور که در ابتدا تصور می‌شد، باقی ماند. مریم مقدس و مسیحِ کشیده، با چهره‌های ایده‌آلی که نمونه‌ای از سبک اولیه مجسمه‌ساز بودند، فاصله دارند و گفته می‌شود که بیشتر به چهره‌های ضعیف‌شده مجسمه‌سازی گوتیک شباهت
بیشتر به چهره‌های ضعیف‌شده مجسمه‌سازی گوتیک شباهت دارند تا به چهره‌های رنسانس. برخی نیز معتقدند که چهره‌های کشیده یادآور سبک مورد استفاده در منریسم هستند. کیفیت ناتمام این اثر با پیشرفت متأخر میکل‌آنژ در فاصله گرفتن از طبیعت‌گرایی و انسان‌گرایی و گرایش به سوی نئوپلاطون‌گرایی عرفانی همخوانی دارد، که در آن او مجسمه را به عنوان چیزی نهفته در مرمر تصور می‌کرد که صرفاً نیاز به حذف مواد اضافی دارد؛ به این ترتیب، به نظر می‌رسد که او نمادهای انسانی خود را از کیفیت جسمانی محروم کرده است تا مستقیماً یک ایده کاملاً
جسمانی محروم کرده است تا مستقیماً یک ایده کاملاً معنوی را منتقل کند. همچنین پیشنهاد شده است که این مجسمه نباید ناتمام تلقی شود، بلکه اثری است که در یک فرایند مداوم توسط بیننده قابل مشاهده می‌شود، زیرا او برای دیدن آن از زوایای مختلف حرکت می‌کند. مارلین دوما، هنرمند تجسمی اهل آفریقای جنوبی، نقاشی سال ۲۰۱۲ خود "با عنوان «ادای احترام به میکل‌آنژ»" را بر اساس "مجسمه پیه‌تای روندانینی" خلق کرد.
مجسمه داوود یک مجسمه مرمری در اندازه واقعی اثر جیان لورنزو برنینی است. این مجسمه یکی از سفارش‌های متعدد برای تزئین ویلای حامی برنینی، کاردینال شیپیونه بورگزه بود – جایی که هنوز هم به عنوان بخشی از گالری بورگزه در آن قرار دارد. این مجسمه در طول هشت ماه از سال ۱۶۲۳ تا ۱۶۲۴ تکمیل شد. موضوع این اثر، داوودِ کتاب مقدس است که در شُرُف پرتاب سنگی است که جالوت را به زیر خواهد کشید و به داوود اجازه خواهد داد تا سر او را از بدن جدا کند. در مقایسه با آثار قبلی با همین مضمون (به‌ویژه "داوود" میکل‌آنژ)، این مجسمه از نظر
(به‌ویژه "داوود" میکل‌آنژ)، این مجسمه از نظر حرکت ضمنی و شدت روان‌شناختی، عرصه جدیدی را درنوردیده است. پیشینه. بین سال‌های ۱۶۱۸ تا ۱۶۲۵، برنینی مأمور شد تا کارهای مجسمه‌سازی مختلفی را برای ویلای یکی از حامیان مالی‌اش، کاردینال اسکیپیونه بورگزه، انجام دهد. در سال ۱۶۲۳ – در حالی که تنها ۲۴ سال داشت – او در حال کار بر روی مجسمه "آپولو و دافنه" بود که به دلایل نامعلومی این پروژه را رها کرد تا کار بر روی مجسمه "داوود" را آغاز کند. طبق سوابق پرداخت، برنینی تا – سال ۱۶۲۳ ساخت مجسمه را آغاز کرده بود و
تا – سال ۱۶۲۳ ساخت مجسمه را آغاز کرده بود و زندگینامه‌نویس معاصر او، فیلیپو بالدینوچی، اظهار می‌کند که او آن را در هفت ماه به پایان رساند. "داوید" آخرین سفارش سیپیونه بورگزه برای برنینی بود. حتی قبل از اتمام آن، دوست و حامی برنینی، مافئو باربرینی، با عنوان پاپ اوربان هشتم به عنوان پاپ انتخاب شد. موضوع مورد بحث. این مجسمه صحنه‌ای از کتاب اول سموئیل در عهد عتیق را نشان می‌دهد. بنی‌اسرائیل در حال جنگ با فلسطینیان هستند که قهرمان آنها، جالوت، ارتش اسرائیل را به مبارزه برای حل و فصل درگیری با نبرد تن به تن
به مبارزه برای حل و فصل درگیری با نبرد تن به تن فراخوانده است. داوود ، چوپان جوان، تازه این چالش را پذیرفته و در شُرُف کشتن جالوت با سنگی از فلاخن خود است: لباس داوود نمونه‌ای از لباس چوپانان است. در پای او زره پادشاه اسرائیل، شائول، که برای نبرد به داوود داده شده بود، قرار دارد. زره انداخته شده بود، زیرا خیلی بزرگ بود و داوود به آن عادت نداشت و بدون آن بهتر می‌توانست بجنگد. در پای او چنگ او قرار دارد که اغلب به عنوان یک وسیله نمادین از داوود در اشاره به داوود مزمورنویس و به عنوان یک چنگ‌نواز با استعداد
داوود مزمورنویس و به عنوان یک چنگ‌نواز با استعداد گنجانده شده است. تأثیرات. داوودِ کتاب مقدس موضوعی محبوب در میان هنرمندان رنسانس بود و توسط مجسمه‌سازانی مانند دوناتلو ( دهه ۱۴۴۰)، وروکیو (۱۴۷۳–۱۴۷۵) و میکل‌آنژ (۱۵۰۱–۱۵۰۴) مورد توجه قرار گرفته بود. "داوود" برنینی، اگرچه با این آثار مرتبط بود، اما از برخی جهات قابل توجه با آنها متفاوت بود. از یک طرف، این مجسمه دیگر مستقل نیست، بلکه با فضای اطراف خود در تعامل است. از زمان مجسمه‌های دوره هلنیستی، مانند پیروزی بالدار ساموتراس، مجسمه‌ها مانند مجسمه‌های برنینی
بالدار ساموتراس، مجسمه‌ها مانند مجسمه‌های برنینی درگیر محیط اطراف خود نبوده‌اند. منبع احتمالی برای پیکره برنینی، گلادیاتور بورگسی هلنیستی بوده است. حرکت گلادیاتور که برای حمله آماده می‌شود، شبیه به نحوه چرخاندن فلاخن توسط "داوود" است. تفاوت دیگر در لحظه‌ای است که برنینی برای به تصویر کشیدن انتخاب کرده است. "داوود" میکل‌آنژ با داوود دوناتلو و وروکیو متفاوت است، زیرا داوود را در حال آماده شدن برای نبرد نشان می‌دهد، نه پیروزی پس از آن. از سوی دیگر، برنینی تصمیم گرفت داوود را در حال پرتاب سنگ به تصویر بکشد.
گرفت داوود را در حال پرتاب سنگ به تصویر بکشد. این یک نوآوری بود؛ پیکره‌های پرتاب در مجسمه‌های پس از دوران باستان بسیار نادر بودند. با این حال، موتیف حرکت در نقاشی وجود داشت و یک نمونه از آن، نقاشی دیواری آنیباله کاراچی از "پلیفموس" سیکلوپس در حال پرتاب سنگ بود. برنینی احتمالاً "پلیفموس" کاراچی را می‌شناخت؛ نه تنها این نقاشی در گالری فارنیز در رم یافت می‌شد، بلکه کاراچی نقاش برنینی بود که در رتبه چهارم بزرگ‌ترین نقاشان تاریخ قرار داشت. برنینی همچنین ممکن است با نوشته‌های لئوناردو داوینچی در این زمینه آشنا
با نوشته‌های لئوناردو داوینچی در این زمینه آشنا بوده باشد. داوینچی در "رساله خود در باب نقاشی"، دقیقاً به این سؤال می‌پردازد که چگونه می‌توان یک فیگور پرتاب‌کننده را به تصویر کشید. این احتمال وجود دارد که برنینی این نظریه را در مورد "داوود" خود به کار برده باشد: یکی دیگر از نامزدهای بالقوه برای الهام گرفتن برای "مجسمه داوود" برنینی، مجسمه مشهور "دیسکوبولوس" اثر مایرون مربوط به قرن پنجم پیش از میلاد است. با این حال، مشکل این نظریه این است که "دیسکوبولوس" در اوایل قرن هفدهم فقط از طریق منابع ادبی شناخته شده
اوایل قرن هفدهم فقط از طریق منابع ادبی شناخته شده بود؛ نیم‌تنه‌های نسخه‌هایی که از آن باقی مانده بودند تا سال ۱۷۸۱ به درستی شناسایی نشده بودند هم کوینتیلیان و هم لوسیان از این مجسمه نوشته‌اند، اما توصیفات آنها به شکلی بود که کشیده یا خم می‌شد، نه در حال پرتاب کردن. سبک و ترکیب‌بندی. باروک شاهد تغییرات قابل توجهی در هنر مجسمه‌سازی بود؛ برنینی در خط مقدم این امر قرار داشت. مجسمه‌های استادان رنسانس کاملاً رو به جلو بودند و به تماشاگر دیکته می‌کردند که آن را از یک طرف و فقط از یک طرف ببیند. "مجسمه داوود"
را از یک طرف و فقط از یک طرف ببیند. "مجسمه داوود" برنینی اثری سه‌بعدی است که به فضای اطراف خود نیاز دارد و بیننده را به چالش می‌کشد تا در اطراف آن قدم بزند تا ماهیت متغیر آن را بسته به زاویه‌ای که از آن دیده می‌شود، در نظر بگیرد. این مجسمه به یک موجود نادیده – به شکل جالوت، هدف تجاوز داوود – و همچنین به تماشاگری که در میان درگیری گرفتار شده است، مربوط می‌شود. جنگجو حتی به معنای واقعی کلمه از مرزهای بین زندگی و هنر فراتر می‌رود و انگشتان پایش را از لبه پایه قرار می‌دهد. قراردادهای زمان و همچنین فضا به چالش
قرار می‌دهد. قراردادهای زمان و همچنین فضا به چالش کشیده شدند. به جای ثبات آرام، به عنوان مثال، "داوود" میکل‌آنژ، برنینی تصمیم گرفته است که کسری از زمان را در جریان یک حرکت مداوم به تصویر بکشد؛ بنابراین انرژی نهفته‌ای که در "مجسمه داوود" میکل‌آنژ نفوذ می‌کند، در اینجا در حال آزاد شدن است. از نظر احساسی، مجسمه‌های برنینی به دلیل کاوش در انواع حالات روانی شدید، مانند خشمی که در اینجا دیده می‌شود، انقلابی بودند. چهره دیوید، اخم کرده و لب پایینش را گاز گرفته، و در پرخاشگری متمرکز، از شکل افتاده است. پسر
و در پرخاشگری متمرکز، از شکل افتاده است. پسر بالدینوچی و جیان حکایتی تعریف می‌کند که چگونه باربرینی آینه‌ای را جلوی صورت برنینی می‌گرفت تا هنرمند بتواند مجسمه را از روی خودش مدل‌سازی کند. این گواه روش‌های کاری برنینی و همچنین رابطه نزدیکی است که او با پاپ آینده داشت. علاوه بر تلاش برای واقع‌گرایی، "داوود" همچنین از قراردادهای معاصر در مورد چگونگی به تصویر کشیدن یک چهره نظامی پیروی کرد. همان‌طور که آلبرشت دورر پیش از این فرض کرده بود، "vir bellicosus" — "مرد جنگجو" — به بهترین شکل با نسبت نسبتاً شدید سر به
جنگجو" — به بهترین شکل با نسبت نسبتاً شدید سر به بدن ۱:۱۰ نمایش داده می‌شد. علاوه بر این، جنگجو دارای "رخساره leonina" یا چهره شیر است که با پیشانی عقب رفته، ابروهای بیرون زده و بینی خمیده مشخص می‌شود (داوود بعداً " شیر یهودا " شد).
بالاتر و فراتر ()، یک فیلم آمریکایی جنگ جهانی دوم محصول 1952 در مورد سرهنگ دوم پال تیبتس، خلبان هواپیمایی که بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی را در ات 1945 در هیروشیما انداخت. طرح داستان. سرهنگ پاول دبلیو. تیبتس جونیور (رابرت تیلور) به ماموریتی خطرناک برای آزمایش یک بمب‌افکن جدید، بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس منصوب می‌شود. این ماموریت خطرناک باعث شده است که همسرش لوسی (النور پارکر) نگران جان او و این باشد که آیا ازدواجشان می‌تواند از جدایی‌های مداوم جان سالم به در ببرد یا خیر. پس از یک سال بررسی دقیق، سرلشکر
در ببرد یا خیر. پس از یک سال بررسی دقیق، سرلشکر ورنون سی. برنت (لری کیتینگ) که از تیبتس به عنوان خلبان آزمایشی حمایت می‌کرد، او را برای رهبری یک واحد جدید در جنگ اقیانوس آرام انتخاب می‌کند که با بی-۲۹ مسلح به یک سلاح مخفی جدید پرواز می‌کند. دانشمندان «پروژه منهتن» توضیح می‌دهند که «راز پنهان جنگ»، بمب اتمی، چیست. تیبتس به همراه سرگرد بیل اوآنا (جیمز ویتمور) تنها فرد دیگری که از جزئیات ماموریت مطلع است، موظف است نظم و انضباط دقیقی را بر پرسنلی که در یک واحد تبدیل بمب‌افکن B-29 در پایگاه نیروی هوایی ونداور،
تبدیل بمب‌افکن B-29 در پایگاه نیروی هوایی ونداور، یوتا مشغول به کار هستند، برقرار کند. وقتی خانواده‌های خدمه به وندور آورده می‌شوند، به دلیل نگرش لوسی نسبت به پنهان‌کاری شوهرش در مورد ماموریت، تنش‌هایی در خانواده تیبتس ایجاد می‌شود، زیرا تصمیم به استفاده از بمب اتمی گرفته شده است. با پرواز به پایگاه جزیره‌ای تینیان در اقیانوس آرام، هواپیمای B-29 که برای بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی طراحی شده بود، انولا گی نام گرفت. اگرچه این ماموریت موفقیت‌آمیز است، اما او با تلاش برای فرار از پس‌لرزه، هواپیما را به
او با تلاش برای فرار از پس‌لرزه، هواپیما را به عقب می‌راند، اما با دیدن نور بمب و انفجار اتمی پس از آن، تیبتس متوجه ویرانی می‌شود. در تینیان، خدمه مورد هجوم قرار می‌گیرند و اگرچه ماموریت دومی در پیش است، اما جنگ با اقدامات بمب‌افکن‌های بی-29 قطعی شده است. تیبتس سرانجام به خانه بازمی‌گردد و ابتدا به واشنگتن پرواز می‌کند و در آنجا با همسرش تجدید دیدار شادی می‌کند.
آمان ()، یک فیلم هندی ضد جنگ به کارگردانی موهان کومار محصول ۱۹۶۷ است. راجندرا کومار، سایرا بانو، بالراج ساهنی و چتان آناند در این فیلم بازی می‌کنند. این فیلم همچنین اولین فیلم نصیرالدین شاه بود که نقشی فرعی و نامشخص داشت. این فیلم همچنین دارای یک تصویر کوتاه از برنده جایزه نوبل بریتانیا برتراند راسل است. در انگلستان و ژاپن فیلمبرداری شده است.
ناقوس‌های ناگاساکی ()، فیلم اقتباسی) of the 1949 bookکتابی به همین نام در سال ۱۹۴۹ توسط تاکاشی ناگای است. این فیلم توسط هیدئو اوبا) کارگردانی شد و در ۲۳ سپتامبر ۱۹۵۰ منتشر شد. طرح. این فیلم تجربیات تاکاشی ناگای را به عنوان یک بازمانده از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی به تصویر می‌کشد.
کارتل خورشیدها () یک سازمان جنایی و تروریستی ونزوئلایی است که به رهبری اعضای عالی‌رتبه نیروهای مسلح ملی ونزوئلا در قاچاق مواد مخدر دست دارد. به گفته هکتور لاندائتا یک روزنامه‌نگار و نویسندهٔ کتاب "«چاویسمو، قاچاق مواد مخدر و ارتش»" - این پدیده زمانی آغاز شد که مواد مخدر کلمبیایی از واحدهای مرزی فاسد وارد ونزوئلا شد و «فساد به رده‌های بالاتر راه یافت.» تاریخچه. گزارش‌هایی مبنی بر اینکه اعضای ارتش ونزوئلا در قاچاق مواد مخدر دست داشته‌اند، از سال ۱۹۹۸ آغاز شد، هرچند این امر محدود به دریافت وجه و نادیده گرفتن
هرچند این امر محدود به دریافت وجه و نادیده گرفتن قاچاقچیان مواد مخدر بود. ادعا می‌شد که افسران جنبش انقلابی بولیواری-۲۰۰ هوگو چاوز که کودتای ونزوئلا در سال ۱۹۹۲ را برنامه‌ریزی کرده بودند، گروهی را ایجاد کرده‌اند که در قاچاق مواد مخدر شرکت داشته و به عنوان "کارتل بولیواریانو" یا " "کارتل بولیواری"" شناخته می‌شود. پس از کودتای سال ۱۹۹۲، "لس‌آنجلس تایمز" خاطرنشان کرد که افسران ونزوئلایی ممکن است به دنبال تصاحب دولت بوده باشند، زیرا «از فساد، به ویژه در مواد مخدر، می‌توان پول درآورد». در سال ۱۹۹۳، اصطلاح
مخدر، می‌توان پول درآورد». در سال ۱۹۹۳، اصطلاح «کارتل خورشید» یا «"کارتل خورشیدها»" برای اولین بار زمانی استفاده شد که ادعاهای دو ژنرال گارد ملی فرماندهی ملی مبارزه با مواد مخدر، رامون گیلن داویلا و اورلاندو هرناندز ویلگاس، به دلیل جرایم قاچاق مواد مخدر مورد بررسی قرار گرفت. این اصطلاح از نشان‌های عمومی که شبیه خورشید روی لباس‌هایشان بود، گرفته شده است. کشف شد که گیلن پس از درخواست سیا، حمل کوکائین از ونزوئلا به آمریکا را تأیید کرده است. ثور هالورسن، کمیسر مبارزه با مواد مخدر در ونزوئلا، از بی‌گناهی گیلن
مبارزه با مواد مخدر در ونزوئلا، از بی‌گناهی گیلن در مورد حمل کوکائین دفاع کرد. دولت بولیواری. نام «کارتل خورشید» در سال ۲۰۰۴ توسط خبرنگار و عضو شورای شهر، مائورو مارکانو، دوباره مطرح شد. مارکانو کمی قبل از قتلش، ادعا کرد که الکسیس مانیرو، رئیس گارد ملی و رئیس کل اطلاعات نظامی، در قاچاق مواد مخدر دست داشته است. طبق گزارش "وایس‌نیوز"، دولت ونزوئلا تحت رهبری هوگو چاوز، فساد را در ارتشی که از قبل فاسد بود، به «سطوح بی‌سابقه‌ای» گسترش داد. چاوز میلیون‌ها دلار برای برنامه‌های اجتماعی که ظاهراً ناپدید شده بودند،
برنامه‌های اجتماعی که ظاهراً ناپدید شده بودند، به مقامات نظامی پرداخت کرد و همچنین به مقامات قاچاق مواد مخدر مصونیت قانونی داد تا قدرت و وفاداری خود را حفظ کنند. هنگامی که چاوز در سال ۲۰۰۵ اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا را برکنار کرد، ونزوئلا به مسیری جذاب‌تر برای تجارت مواد مخدر تبدیل شد. [ '[ ' ] طبق اطلاعات کلمبیا، یک فرد دستگیر شده در زمینه مواد مخدر اظهار داشت که «چهره‌های ارشد نیروهای امنیتی رئیس‌جمهور هوگو چاوز برای ترتیب دادن حمل مواد مخدر از طریق ونزوئلا» ادعا شده است که گارد ملی با نیروهای مسلح
ونزوئلا» ادعا شده است که گارد ملی با نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا در تجارت مواد مخدر همکاری داشته است. مقامات بریتانیایی ادعا کردند که هواپیماهای کلمبیا نیز توسط پایگاه‌های نیروی هوایی ونزوئلا محافظت می‌شوند. در سال ۲۰۲۵، آمریکا، پاراگوئه، اکوادور، جمهوری دومینیکن و آرژانتین این کارتل را به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی کردند. در اوت ۲۰۲۵، ایالات متحده ۴۵۰۰ سرباز و چندین کشتی جنگی نیروی دریایی را به عنوان بخشی از یک عملیات بزرگ مبارزه با مواد مخدر با هدف مختل کردن شبکه‌های قاچاق مواد مخدر، از جمله
هدف مختل کردن شبکه‌های قاچاق مواد مخدر، از جمله گروه‌هایی مانند کارتل خورشید، به جنوب کارائیب اعزام کرد. حوادث. در سپتامبر ۲۰۱۳، حادثه‌ای که گفته می‌شود به کارتل خورشید مرتبط است و شامل افرادی از گارد ملی ونزوئلا می‌شود که ۳۱ چمدان حاوی ۱٫۳ تن کوکائین را در یک پرواز ایرفرانس قرار دادند، مقامات فرودگاه شارل دوگل پاریس را شگفت‌زده کرد، زیرا این بزرگ‌ترین توقیف کوکائین ثبت شده در سرزمین اصلی فرانسه بود. در ۱۵ فوریه ۲۰۱۴، یکی از فرماندهان گارد ملی ونزوئلا هنگام رانندگی به سمت والنسیا به همراه خانواده‌اش متوقف
رانندگی به سمت والنسیا به همراه خانواده‌اش متوقف شد و به دلیل داشتن ۵۵۴ کیلو کوکائین دستگیر شد. در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۵، مأموران DEA در هائیتی دو نفر از بستگان (یک پسرخوانده و یک برادرزاده) سیلیا فلورس، بانوی اول ونزوئلا، را در حالی که سعی داشتند ۸۰۰ کیلوگرم کوکائین را از ونزوئلا به آمریکا منتقل کنند، دستگیر کردند. منبعی از DEA به‌طور غیررسمی اعلام کرد که به دلیل فساد در دولت، مقادیر زیادی کوکائین می‌تواند از ونزوئلا عبور کند. سازمان. گروه‌هایی در شاخه‌های نیروهای مسلح ونزوئلا مانند نیروی زمینی ونزوئلا، نیروی
مسلح ونزوئلا مانند نیروی زمینی ونزوئلا، نیروی دریایی ونزوئلا، نیروی هوایی ونزوئلا و گارد ملی ونزوئلا وجود دارند؛ از پایین‌ترین تا بالاترین سطوح پرسنلی. پرسنل سطح پایین. ظاهراً، اعضای گارد ملی رده پایین برای کسب مقام در ایست‌های بازرسی مرزی رقابت می‌کنند تا بتوانند برای «تجارت غیرقانونی» رشوه دریافت کنند، اگرچه بخش بزرگی از رشوه‌ها به مافوق‌هایشان می‌رسد. ظاهراً، مقامات فاسد کارتل سانز، مواد مخدر را از کلمبیا به ونزوئلا قاچاق می‌کنند و از آنجا به صورت بین‌المللی ارسال می‌شوند. مقامات عالی‌رتبه. نیکولاس
ارسال می‌شوند. مقامات عالی‌رتبه. نیکولاس مادورو. رئیس‌جمهور ونزوئلا، نیکلاس مادورو، شخصاً افراد متهم به قاچاق مواد مخدر را به مناصب بالای دولت ونزوئلا ارتقا داده است. در ماه مه ۲۰۱۸، گفته شد که او از دیوسدادو کابلو سود قاچاق مواد مخدر دریافت کرده است. دیوسدادو کابلو. در ژانویه ۲۰۱۵، لیمسی سالازار، رئیس سابق امنیت هوگو چاوز و دیوسدادو کابلو، اتهاماتی را مطرح کرد مبنی بر اینکه کابلو رئیس کارتل سانز است. سالازار پس از همکاری با دولت و ارائه جزئیات احتمالی در مورد مشارکت کابلو در تجارت بین‌المللی مواد مخدر،
مورد مشارکت کابلو در تجارت بین‌المللی مواد مخدر، تحت حمایت شهود قرار گرفت و با کمک بخش عملیات ویژه اداره مبارزه با مواد مخدر به آمریکا گریخت. سالازار اظهار داشت که کابلو را در حال صدور دستور حمل چندین تن کوکائین دیده است. گزارش شده است که محموله‌های مواد مخدر از فارک در کلمبیا به ایالات متحده و اروپا، با کمک احتمالی کوبا، ارسال شده است. عملیات ادعایی بین‌المللی مواد مخدر احتمالاً شامل سایر اعضای ارشد دولت ونزوئلا نیز بوده است، مانند طارق ال ایسامی و خوزه دیوید کابلو، برادر دیوسدادو. در ۱۸ مه ۲۰۱۸، دفتر