payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود، که «نامزدی کودکانه و خودنمایی» و «شیطانی‌های سازشکارانه» دنیزارد را شبیه به حق رأی‌های بریتانیایی می‌دانست، که کمپین‌های آن‌ها برای حقوق زنان را «غراق‌های بیمارگونه» مرتبط با «هیجان‌زدگی» ناشی از «تجرد طولانی‌مدت» می‌دانست. در میان فمینیست‌ها نیز مخالفت‌هایی ابراز شد: مارگوریت دوراند نامزدی دنیزارد را چیزی جز یک «شوخی ناگوار» مضر برای اعتبار جنبش فمینیستی نمی‌دانست. اگرچه او توجه زیادی به دنیزارد نکرد، اما مجله "لا فرانسیاس" متعلق به جین میسم همدلی بیشتری با این «نمایش سادهٔ اصول»، که «به هدف تبلیغاتی
با این «نمایش سادهٔ اصول»، که «به هدف تبلیغاتی خود دست یافت» داشت و تأکید کرد که نامزد «یک فمینیست غیور و جدی» بوده است. دنیزارد حتی برگه‌های رأی را به نام خود چاپ کرده بود و پیش‌نویسی از اعتقادات را تهیه کرده بود که آن را برای نمایندگان مجلس نیز فرستاد. "نیویورک تایمز" نامزدی او را پوشش داد. در همان ماه، او مقاله‌ای برای نشریهٔ "مبارزه فمینیستی" متعلق بهآریا لی نوشت. پس از ۱۹۱۳. در سال ۱۹۱۴، ماری دنیزارد در هفته‌نامهٔ "گریه زنان" که او سردبیری بخش ویژهٔ سم آن را بر عهده داشت، مشارکت کرد. با این حال، خیلی
آن را بر عهده داشت، مشارکت کرد. با این حال، خیلی زود با حامی روزنامه، قاضی جورج بونژان، که از پرداخت هزینه به او خودداری کرد، دچار اختلاف شد. وضعیت مالی دنیزارد متزلزل شد و او دیگر نمی‌توانست اجارهٔ آپارتمانی را که خودش و مادرش در خیابان لاوالارد در آمین در آن زندگی می‌کردند، بپردازد. او در ۶ مه ۱۹۱۴، پس از اظهارات تهدیدآمیز در خطاب به مأمور اجرائیه که توسط صاحبخانه‌اش فرستاده شده بود، دستگیر شد. او که به مدت دو هفته در زندان بود، به رفتار توهین‌آمیز و تهدید به مرگ متهم شد. آلیس برت، روزنامه‌نگار در "لا
به مرگ متهم شد. آلیس برت، روزنامه‌نگار در "لا فرانسیاس" خواستار همبستگی با این نامزد سابق ریاست‌جمهوری شد. "جنبش دفاع از زنان" یک وکیل پاریسی به نام لنوبل را برای او استخدام کرد. در نهایت، دادگاه با ملایمت با او برخورد کرد و او را به جرم تحقیر فقط به ۲۵ فرانک جریمهٔ تعلیقی محکوم کرد. بعداً در سال ۱۹۱۴، او به دلیل وقوع جنگ جهانی اول محل سکونت خود را ترک کرد و به بوردو رفت. او در این دوره اظهارات صلح‌طلبانه‌ای را مطرح کرد که مورد تأیید نخبگان سیاسی نبود. دنیزارد سپس به دلیل نارضایتی‌ای که از طردش از زندگی
سپس به دلیل نارضایتی‌ای که از طردش از زندگی سیاسی ابراز کرد، تحت نظارت اداره امنیت عمومی قرار گرفت. این نظارت پس از جنگ و بازگشت او به پاریس نیز ادامه یافت. پس از آن، دنیزارد خیلی کمتر در خبرها ظاهر می‌شد. در نوامبر ۱۹۲۲، او طوماری را به سنا ارسال کرد که در آن مدعی شد قربانی سوءاستفاده از قدرت شده است. مرگ و میراث. در سال ۱۹۲۶، به درخواست کمیسر پلیس منطقه اودئون، دنیزارد به دلیل توهمات آزار و اذیت و نیز به‌دلیل تقاضا در بیمارستان بستری شد، روان‌پزشک او به این نتیجه رسید که او به یک روان‌پریشی پیچیده دچار
این نتیجه رسید که او به یک روان‌پریشی پیچیده دچار است. در سال ۱۹۲۸، او با تشخیص پارانویا و «توهمات خواسته‌های سیاسی-اجتماعی» به یک تیمارستان در لیم منتقل شد. ماری دنیزارد در ۲۱ مهٔ ۱۹۵۹ در همان تیمارستان واقع در لیمه (لات)، پس از ۳۲ سال زندگی در آنجا، درگذشت. زندگی دنیزارد توسط مورخ پرسیلیا داسیلوا در سال ۲۰۲۴ دوباره مورد بررسی قرار گرفت. در ۲۰ مهٔ ۲۰۲۴، به‌عنوان بخشی از رویداد روزهای میراث، از یک لوح یادبود ماری دنیزارد در تالار شهر پونترو رونمایی شد.
خارج از تاریکی ()، (با عنوان قبلی منشأ) یک فیلم ماجراجویی، فیلم ترسناک فیلم دلهره‌آور بریتانیایی محصول ۲۰۲۲، به کارگردانی اندرو کامینگ در اولین فیلم بلند خود است. طرح. در پارینه‌سنگی زبرین، ۴۵۰۰۰ سال پیش، شش انسان مدرن اولیه در جستجوی زندگی بهتر به سواحل سرزمینی ناشناخته رسیدند: رهبر گروه «آدم»، همسر باردارش «آوه» Ave، برادر کوچکترش «گیر» Geirr و پسر ۱۱ ساله‌اش «هرون». «بیاح» Beyah، یک زن جوان ولگرد و «اودال»، یک مرد مسن نیز با آنها همراه هستند. همان‌طور که آنها به سمت کوه‌ها می‌روند و به دنبال غاری برای
آنها به سمت کوه‌ها می‌روند و به دنبال غاری برای سکونت هستند، گروه با موجودی مرموز روبرو می‌شوند و پسر آدم به نام «هرون» شبانه ربوده می‌شود. به دلیل اینکه «آدم» اصرار دارد که آنها را که پسرش را ربودند در جنگل تعقیب کند، گروه مجبور می‌شوند به دنبال او به داخل جنگل بروند. آن‌ها در جنگل گم می‌شوند و «آدم» تلاش می‌کند هنگام تاریکی، موجود مرموز را به تنهایی دنبال کند. او مورد حمله قرار می‌گیرد و توسط برادرش «گیر» با جراحاتی مرگبار به اردوگاه گروه بازگردانده می‌شود. زن جوان، «بیاح» رهبر گروه «آدم» را می‌کشد، و به
زن جوان، «بیاح» رهبر گروه «آدم» را می‌کشد، و به پیشنهاد او، همه جز «گیر» آأمخواری می‌کنند تا از گرسنگی نجات پیدا کنند. «گیر» ناموفق تلاش می‌کند تا گروه را در جنگل هدایت کند. «اودال» با این باور که دیو آنها را تحت تعقیب قرار می‌دهد، قاعدگی «بیاح» را مقصر می‌داند و با کمک «آوه» سعی می‌کند او را به عنوان قربانی انسانی تقدیم کند. در جریان درگیری، «گیر» بیهوش می‌شود و «بیاح» فرار می‌کند. «اودال» در عوض با ضربه چاقو سعی می‌کند که «آوه» را به عنوان جایگزین قربانی کند، اما در این روند مچ پای او را می‌شکند. با
کند، اما در این روند مچ پای او را می‌شکند. با روشنایی جنگل توسط شفق قطبی، «اودال» می‌بیند که موجودی بدن «آوه» را می‌گیرد. در سحر، «بیاح»، «گیر» را پیدا می‌کند و آنها شاهد کشتن «اودال» توسط موجودی هستند. برای گرفتن او کمین می‌کنند، اما او فرار می‌کند. آنها متوجه شدند که او یک زن نئاندرتال است که ماسک زده است. آنها او را تا کوه دنبال می‌کنند و غاری را پیدا می‌کنند که «بیاح» معتقد است نئاندرتال‌ها در آن زندگی می‌کند. پس از ورود «بیاح» به غار، توسط یک نئاندرتال نر مورد حمله قرار می‌گیرد که او را به زمین
نر مورد حمله قرار می‌گیرد که او را به زمین می‌چسباند و سعی دارد او را خفه کند. او تظاهر به مرگ می‌کند و سپس مرد نئاندرتال را با چاقو می‌زند و او را وادار می‌کند که از او دور شود. «بیاح» نیزه چوبی خود را پس می‌گیرد و نئاندرتال را به طرز فجیعی زخمی می‌کند. سپس او به داخل غار راهش را ادامه می‌دهد، جایی که یک پرنده حواصیل سالم را کشف می‌کند و با یک نئاندرتال ماده روبرو می‌شود. گیر، با شنیدن فریادهای بیاح، کار کشتن نئاندرتال مرد در حال مرگ را تمام می‌کند و از طریق غار به راهش ادامه می‌دهد تا «بیاح» را پیدا کند.
غار به راهش ادامه می‌دهد تا «بیاح» را پیدا کند. سپس زن نئاندرتال با تبر سنگی به «گیر» حمله می‌کند و او را می‌کشد. نئاندرتال ماده «بیاح» را تهدید می‌کند، که بستر خز را آتش می‌زند و «هرون» از طریق یک سوراخ عمودی کوچک در غار فرار می‌کند. نئاندرتال ماده تلاش می‌کند تا او نیز فرار کند اما در بالای دهانه گیر می‌کند، اما در حالی که هرون سعی می‌کند به او کمک کند، «بیاح» او را با سنگ می‌کشد. او به «هرون» می‌گوید که نئاندرتال‌ها هیولاهایی هستند که گروه آنها را کشتند، در حالی که او می‌گوید: «آنها مانند ما هستند» و به
در حالی که او می‌گوید: «آنها مانند ما هستند» و به این معنی است که آنها او را ربودند تا از او تغذیه و محافظت کنند. فیلم با بیان جزئیات داستان آنها به پایان می‌رسد. به نظر می‌رسد که او از کشتن نئاندرتال‌ها پشیمان است و می‌گوید که آنها فقط افرادی بودند که به اندازه گروه او از ناشناخته‌ها وحشت داشتند. هرون جسد «آوه» Ave را به «بیاح» را در غار نشان می‌دهد که توسط نئاندرتال‌ها برای مراسم خاکسپاری آماده شده بود. آن دو مرده‌ها را دفن می‌کنند، و «بیاح»، که اکنون ادعای مالکیت غار را دارد، اظهار می‌کند: «او و پسر
ادعای مالکیت غار را دارد، اظهار می‌کند: «او و پسر یادگرفتند که زنده بمانند، اولین مردم جدید.» آخرین سخن او در پاسخ به پرسش هرون: «حالا چه کنیم؟» این است که «ما دوباره تلاش می‌کنیم.»، احتمالاً با درس‌هایی که این دو آموخته‌اند. تولید. کامینگ در سال ۲۰۲۱ در گفتگو با «اسکرین اینترنشنال» این پروژه را «یک فیلم ترسناک پارینه‌سنگی» نامید. او برای اولین بار در سال ۲۰۱۵ ایده فیلم را با تهیه‌کننده الیور کاسمن در میان گذاشت و آن دو از روث گرینبرگ برای فیلمنامه این پروژه دعوت کردند. کاسمن این فیلم را برای برنامه Escape
دعوت کردند. کاسمن این فیلم را برای برنامه Escape و تهیه کنندگی اجرایی آن توسط دیوید کاپلان و سام اینتیلی به نمایندگی از Animal Kingdom انجام شد. این فیلم توسط Wendy Griffin از Selkie Productions تهیه شده است. تأمین مالی از Screen Scotland و انستیتوی فیلم بریتانیا، اهداء وجوه از National Lottery انجام شد. عکاسی اصلی در طول قرنطینه دنیاگیری کوید-۱۹ در نوامبر ۲۰۲۰ در اطراف Gairloch در اسکاتلند انجام شد. کمپانی سازنده هتل گایرلوخ را استخدام کرد و تمام فیلمبرداری در یک مایلی محل اجرا انجام شد. این فیلم کاملاً
در یک مایلی محل اجرا انجام شد. این فیلم کاملاً به یک زبان مصنوعی به نام تولا ساخته شده توسط دانیل اندرسون و بر اساس زبان عربی و زبان باسکی ساخته شده است. بازخورد. دریافت انتقادی. در یک بررسی مثبت، دنیس هاروی از «وراتی» نوشت: «آنچه روی صفحه کار می‌کند، عناصر اساسی اما باارزش تصاویر بصری قابل توجه و حالتی از خطر محسوس است که گهگاه به خشونت آشکار تبدیل می‌شود. کمک بیشتر به حفظ یک آسیب‌پذیری مضطرب، آدام جانوتا بزوفسکی است.» گلن کنی از "راجرایبرت.کام" به فیلم سه ستاره از چهار ستاره داد و نوشت: "داستانی که در
سه ستاره از چهار ستاره داد و نوشت: "داستانی که در "خارج از تاریکی" روایت می‌شود، در نهایت غم‌انگیزتر از ترسناک است، تمثیلی دربارهٔ خشونت و ریشه‌های جنگ انسانی. کوین ماهر از "تایمز" به آن ۴/۵ ستاره داد، نوشت، «اغلب اتفاق نمی‌افتد که یک فیلم ترسناک یکبار مصرف، شما را به دنبال نسخه‌ای از پرفروش‌ترین کتاب یووال نوح هراری "" ببرد، اما به نظر می‌رسد جذابیت این فیلم بی‌سر و صدای بریتانیایی، خواندن بیشتر را تقریباً ضروری کرده است.» مایکل اتکینسون از «ویلج ویس» منتقدتر بود و نوشت: «فیلم در نهایت همان فیلم ترسناکی
بود و نوشت: «فیلم در نهایت همان فیلم ترسناکی نیست که در حال عرضه به بازار است، بیشتر شبیه یک فیلم اسلشر غارنشین است، با چرخشی در اواخر بازی به سمت تحمل و بردباری و درک بین گونه‌ها که کاملاً با بدن‌های خرد شده در فیلم همخوانی ندارد.» تحسین‌ها. این فیلم در جوایز فیلم ایندیپندنت بریتانیا نامزدی دریافت کرد، از جمله بهترین کارگردانی برای کامینگ، بهترین موفقیت برای Oakley-Green، بهترین موسیقی برای آدام جانوتا بزووسکی، بهترین مو و گریم برای نیام موریسون، و بهترین فیلمنامه برای اولین بار برای Ruth Greenberg.
فیلمنامه برای اولین بار برای Ruth Greenberg. Oakley-Green برنده جایزه فیلم مستقل بریتانیا برای اجرای موفقیت‌آمیز در شب شد. یانگ و اوکلی گرین بعداً توسط بفتا اسکاتلند جایزه بهترین فیلم و بازیگر زن فیلم را برای این فیلم دریافت کردند که در مراسم جایزه بهترین فیلم بلند را دریافت کرد.
نوری کیلیگیل ، همچنین معروف به نوری پاشا (۱۸۸۹–۱۹۴۹) یک ژنرال عثمانی در ارتش عثمانی بود. او برادر ناتنی وزیر جنگ عثمانی، انور پاشا بود.
احمد نجدت سانجار (زاده ۱ مه ۱۹۱۰ – درگذشته ۲۲ فوریه ۱۹۷۵) معلم ادبیات ترکی بود که به یکی از شخصیت‌های برجسته ایدئولوژی پان‌ترکیسم تبدیل شد. او برادر کوچکتر یکی دیگر از ملی گرایان برجسته ترکیه به نام نهال آتسیز بود. سیاست. دو برادر از جهات بسیاری شباهت‌های قوی داشتند. هر دو معلم ادبیات بودند و از یک ایدئولوژی سیاسی یکسان دفاع می‌کردند. او نیز، مانند برادرش، در جریان دادگاه ترک‌چولوک داواسی (محاکمه پان‌ترکیسم) محاکمه شد. این محاکمه واکنشی از سوی دولت به افزایش قدرت جبهه ملی‌گرایان در کشور بود، زیرا ملی‌گرایان
قدرت جبهه ملی‌گرایان در کشور بود، زیرا ملی‌گرایان با سیاست‌های رئیس‌جمهور دوم ترکیه، عصمت پاشا، مخالف بودند. در نهایت، سانچار مجرم شناخته نشد و تبرئه شد. او تا پایان عمرش به ایده‌های افراطی راست‌گرایانه خود پایبند ماند.
رها آغوز تورکان (به ترکی Reha Oğuz Türkkan) (متولد 12 اکتبر 1920، استانبول – درگذشته 18 ژانویه 2010) یک آکادمیک، روزنامه نگار و یک ایدئولوگ برجسته ناسیونالیسم ترک بود . او در طول زندگی خود کتابهای زیادی منتشر کرد که در مورد ناسیونالیسم ترک و پان ترکیسم متمرکز بود. وی برادرزاده فخری پاشا بود.
اولیه ()، (همچنین با نام‌های اولیه یا اولیه گندی تارتاکوفسکی شناخته می‌شود: قصه‌های وحشی‌گری) یک مجموعه تلویزیونی، داستان اکشن، انیمیشن بزرگسالان آمریکایی (پویانمایی بزرگسالان) است که توسط گندی تارتاکوفسکی برای کارتون نت‌ورک ساخته و کارگردانی شده است. این اولین انیمیشن ترکیبی اکشن/علمی تخیلی/ترسناک از استودیوی کارتون نتورک استودیوز و ویلیامز استریت است.
علی سعاوی ( ; ۸ دسامبر ۱۸۳۹ – ۲۰ مه ۱۸۷۸) فعال سیاسی، روزنامه‌نگار، معلم، الهی‌دان و اصلاح‌طلب ترک عثمانی بود. او به خاطر نوشته هایش علیه سلطان عبدالعزیز عثمانی به کاستمونو تبعید شد. او از اولین پان ترکیست های دوره عثمانی است.
عمر فایق لومان اوغلو نمان زاده ( , ) روزنامه‌نگار و معلم آذربایجانی است. او مؤسس و صاحب نشریه غیرت و یکی از بنیان‌گذاران مجله "ملانصرالدین" بود. وی شخصیت ملی در آذربایجان محسوب می‌شود.
رضا نور (به انگلیسی: Rıza Nur) (زاده ۳۰ اوت ۱۸۷۹ - درگذشته ۸ سپتامبر ۱۹۴۲) جراح، سیاستمدار و نویسنده ترک بود. او در سال‌های بلافاصله پس از جنگ جهانی اول برجسته بود، جایی که به عنوان وزیر کابینه خدمت کرد اما متعاقباً به حاشیه رانده شد و از منتقدان آتاتورک شد. زندگی‌نامه تحسین شده او حیات و حاتیراتیم از تبعید در فرانسه و مصر به عنوان روایتی جایگزین برای سخنرانی معروف آتاتورک به نام نوتوک که بر تاریخ‌نگاری ترکیه تسلط داشت، نوشته شد. مانند هالیده ادیب و رئوف اوربای، آثار رضا نور بخشی از مجموعه ادبیات اولیه
اوربای، آثار رضا نور بخشی از مجموعه ادبیات اولیه جمهوری خواهانه است که به دنبال تکثر در جمهوری استبدادی فزاینده ترکیه بود.
شیون واکایاما (؛ زادهٔ ) صداپیشه، و بازیگر اهل ژاپن وابسته به گروه تئاتر هیماواری است. او در سه سالگی به این گروه پیوست و در سریال‌های تلویزیونی مختلف بازی کرد. او بعدها تبدیل به یک صداپیشه شد و اولین نقش اصلی خود را به عنوان شخصیت آئویی آئویی در فیلم پویانمایی "آسمان آبی او" انتخاب کرد. از دیگر نقش‌های اصلی وی می‌توان به مجموعه تلویزیونی "دان‌دادان" در نقش مومو آیاسه اشاره کرد.
دیوونشایر کوگرز یک باشگاه فوتبال مستقر در دیوونشایر، برمودا و در لیگ دسته برتر برمودا است. رنگ تیم سبز و زرد است.
باشگاه ورزشی الیت یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای از جزایر کیمن است که در وست بی واقع شده است و در حال حاضر در لیگ برتر جزایر کیمن بازی می‌کند.
باشگاه فوتبال دیفنس فورس گویان، که در زبان عامیانه به سادگی به عنوان دیفنس فورس شناخته می‌شود، یک باشگاه فوتبال گویانی در جرج‌تاون است. این باشگاه در لیگ الیت گویان، لیگ برتر فوتبال در گویان شرکت می‌کند. این باشگاه توسط نیروی دفاعی و نظامی کشور حمایت می‌شود.
باشگاه ورزشی هوبنتوت فورتونا یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مستقر در کوراسائو است. این باشگاه در شهر سرو فورتونا در شمال ویلمستاد مستقر است و در دسته اول لیگ کوراسائو بازی می‌کند.
باشگاه فوتبال ریور پلاته پورتوریکو یک تیم فوتبال حرفه‌ای پورتوریکویی است که در فاجاردو، پورتوریکو واقع شده است. این تیم که در سال ۲۰۰۷ به عنوان یک قسمت از باشگاه آرژانتینی ریور پلاته تأسیس شد، در لیگ فوتبال پورتوریکو بازی می‌کند. این تیم بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه روبرتو کلمنته در نزدیکی کارولینا انجام می‌دهد. رنگ‌های باشگاه قرمز، سفید و مشکی است. سرمربی فعلی آنها والتر زرماتن آرژانتینی است.
آدریان باکر (حدود 1635، آمستردام - مدفون در 23 مه 1684، آمستردام) یک نقاش پرتره هلندی عصر طلایی ، فعال در آمستردام و هارلم بود. زندگی‌نامه. پانویس
کیهان انیشتین: چگونه دیدگاه آلبرت انیشتین، درک ما از فضا و زمان را تغییر داد کتاب علمی عامه‌فهم نوشته میچیو کاکو است که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد. در این کتاب کاکو به کار، زندگی و نظریه‌های آلبرت انیشتین مانند E=mc² و همچنین نسبیت خاص می‌پردازد.
نئاندرتال‌ها در فرهنگ عامه ()، نئاندرتال از اوایل قرن بیستم در فرهنگ مردمی به تصویر کشیده شده است. تصویرهای اولیه مفاهیم ضرب‌المثلی خام، کم ابرو را منتقل و تداوم بخشیدند غارنشین. از اواخر قرن بیستم، برخی تصاویر، بازسازی‌های دلسوزانه‌تری از سرده «انسان (سرده)» در عصر پارینه‌سنگی میانی را الگوبرداری کردند. در اصطلاح رایج، مردم گاهی از کلمه «نئاندرتال» به عنوان توهین استفاده می‌کنند - برای این که نشان دهند فردی که چنین تعیین شده ترکیبی از کمبود هوش و تمایل به استفاده از نیروی بی رحم است. این اصطلاح همچنین ممکن
از نیروی بی رحم است. این اصطلاح همچنین ممکن است دلالت بر این داشته باشد که یک فرد قدیمی است یا به ایده‌های منسوخ وابسته است، دقیقاً مانند اصطلاحات "دایناسور" یا "یاهو". تعدادی تصویر ادبی دلسوزانه از نئاندرتال‌ها وجود دارد، مانند رمان ۱۹۵۵ وارثان (رمان طلایی) ویلیام گلدینگ، آیزاک آسیموف در ۱۹۵۸ داستان کوتاه «پسرک زشت»، یا درمان جدی تر توسط دیرینه‌شناس فنلاندی بیورن کورتن (در چندین اثر از جمله "رقص ببر" (۱۹۷۸)) - آثار غیرداستانی روان‌شناس بریتانیایی استن گوچ را در مورد نظریه منشأ ترکیبی انسان‌ها مقایسه کنید.
در مورد نظریه منشأ ترکیبی انسان‌ها مقایسه کنید. منشأ. برداشت معاصر از نئاندرتال‌ها و تصویر کلیشه ای آنها در اروپای قرن نوزدهم ریشه دارد. طبیعت‌شناسان و انسان‌شناسان با تعداد فزاینده‌ای از استخوان‌های فسیل‌شده مواجه شدند که با هیچ‌یک از آرایه (زیست‌شناسی) مطابقت نداشتند. کارل لینه' سامانه طبیعت (کتاب) در سال ۱۷۵۸، که در آن «انسان» را به عنوان گونه ای بدون تشخیص و توصیف معرفی کرد، دایرةالمعارف معتبر آن زمان بود. تصور انقراض گونه‌ها، که می‌توانست با پارادایم یک جهان تغییرناپذیر و گونه‌های تغییرناپذیر آن، که
یک جهان تغییرناپذیر و گونه‌های تغییرناپذیر آن، که همه محصولات خطاناپذیر یک خدای خالق واحد و عمدی هستند، در تضاد باشد، در آن زمان ناشناخته بود. اکثر محققان به سادگی فسیل‌های اولیه نئاندرتال را نمایندگان «نژادهای» اولیه انسان مدرن اعلام کردند. توماس هنری هاکسلی، حامی آینده چارلز داروین فرگشت، در فسیل انگیس ۲ «مردی با درجه پایین تمدن» دید. او نئاندرتال ۱ را در محدوده تنوع انسان‌های مدرن تفسیر کرد. رودلف ویرشو که بر علوم زیستی آلمان در اواسط قرن ۱۹ تسلط داشت، استخوان‌ها را به عنوان یک "پدیده فردی قابل توجه" و
را به عنوان یک "پدیده فردی قابل توجه" و "تغییر شکل فردی قابل قبول" توصیف کرد. این بیانیه منجر به این تصور برای سال‌های متمادی در کشورهای آلمانی‌زبان که ویژگی‌های نئاندرتال‌ها صرفاً نوعی تغییر اسکلت آسیب‌شناختی انسان‌های مدرن آینده است. آگوست فرانتس یوزف کارل مایر، یکی از همکاران ویرچو، بر بیماری، درد طولانی مدت و مبارزه در مقایسه با ویژگی‌های انسان مدرن تأکید کرد. او تغییرات راچیتی نئاندرتال در رشد استخوان را تأیید کرد[...]. مایر در میان چیزهای دیگر استدلال کرد که استخوان‌های ران و لگن انسان نئاندرتال
کرد که استخوان‌های ران و لگن انسان نئاندرتال مانند کسی است که تمام عمر خود را بر روی اسب گذرانده است. سمت راست شکسته شده است. بازوی فرد فقط به شدت بهبود یافته بود و خطوط نگرانی دائمی ناشی از درد دلیل برجستگی‌های برجسته ابرو بود گمان می‌رود که یک روسی سواره مردم کازاک که در سال ۱۸۱۳/۱۴ در جریان ناآرامی‌های جنگ‌های آزادیبخش از ناپلئون بناپارت در منطقه پرسه می‌زد.&lt;ref name="Schrenk/Müller"&gt; &lt;/ref&gt; آرتور کیت از بریتانیا و مارسلن بول از فرانسه، هر دو از اعضای ارشد مؤسسات دیرینه‌شناسی ملی مربوط خود و
از اعضای ارشد مؤسسات دیرینه‌شناسی ملی مربوط خود و از برجسته‌ترین دیرینه‌انتروپولوژیست‌های اوایل قرن بیستم بودند. هر دو مرد استدلال کردند که این نئاندرتال «ابتدایی» نمی‌تواند جد مستقیم انسان مدرن باشد. در نتیجه، کپی موزه از فسیل تقریباً کامل نئاندرتال لا-شاپل-او-سن به‌طور نادرست در حالتی کج‌نمایی اغراق‌آمیز با ستون فقرات تغییر شکل یافته و به شدت خمیده و پاهای خمیده نصب شد. بول اولین تصویرسازی از نئاندرتال را سفارش داد که در آن او به عنوان یک چهره مودار گوریل مانند با انگشتان پا مخالف شناخته شد، بر اساس
مانند با انگشتان پا مخالف شناخته شد، بر اساس اسکلتی که قبلاً به دلیل آرتروز منحرف شده بود.
چشم‌اندازها، انقلاب‌های علم در قرن بیست و یکم یک کتاب علمی همگان‌فهم نوشته میچیو کاکو است که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. کاکو در این کتاب به بررسی انقلاب‌های علمی بزرگی می‌پردازد که قرن بیستم را به طرز چشمگیری تغییر شکل داده‌اند یعنی مکانیک کوانتومی، زیست‌فناوری و هوش مصنوعی و همچنین نمایش می‌دهد که چگونه اینها علم و شیوه زندگی ما را تغییر خواهند داد.
غارنشین ()، یک فیلم کمدی به نویسندگی و کارگردانی کارل گوتلیب و بازیگری رینگو استار، دنیس کواید، شلی لانگ و باربارا باک است. داستان فیلم در دوران ماقبل تاریخ می‌گذرد و حول محور رقابت بین غارنشینان می‌چرخد.
راه رفتن با جانوران ()، به عنوان "راه رفتن با جانوران ماقبل تاریخ در آمریکای شمالی" به بازار عرضه شد، یک مینی سریال تلویزیونی مستند طبیعت در سال ۲۰۰۱ است که توسط ایمپاسیبل پیکچرز ساخته شده و توسط واحد علوم بی‌بی‌سی، شبکه تلویزیونی دیسکاوری، پروزیبن و تی‌وی آساهی تولید شده است.
در ۷ ژانویه ۲۰۲۵ ساعت ۰۹:۰۵ زمان استاندارد چین ()، زمین‌لرزه‌ای به بزرگی شهرستان تینگری، واقع در شهر شیگاتسه در منطقه خودمختار تبت در جنوب غربی چین را لرزاند. حداقل ۱۲۶ نفر در این منطقه کشته و ۳۳۷ نفر زخمی شدند. این زمین‌لرزه همچنین ۱۳ نفر را در نپال مجروح کرد و خسارات جزئی در شمال هند به بار آورد. لرزش در سراسر آسیای شمالی احساس شد. این زمین‌لرزه بزرگ‌ترین زمین‌لرزه چین از زمان زمین‌لرزه مادوئو در مه ۲۰۲۱ و مرگبارترین زمین‌لرزه از زمان زمین‌لرزه جیشیشان در دسامبر ۲۰۲۳ بود.
یوگنیا دوبروولسکایا (به ؛ ۲۶ دسامبر ۱۹۶۴ – ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵) بازیگر تئاتر و سینما اهل اتحاد جماهیر شوروی بود.
آژانس ضد فساد اداری جمهوری قزاقستان (Antikor , Қазақстан Республикасының ; نهادی دولتی برای مبارزه با فساد است که مستقیماً زیرمجموعه و پاسخگوی رئیس‌جمهور قزاقستان است و مسئول تشکیل و اجرای سیاست مبارزه با فساد جمهوری قزاقستان و هماهنگی در زمینه مبارزه با فساد است. تاریخچه. در ۶ اوت ۲۰۱۴، بر اساس فرمان شماره ۸۸۳ رئیس‌جمهور جمهوری قزاقستان «در مورد اقدامات برای بهبود بیشتر سیستم اداری دولتی قزاقستان» آژانس جمهوری قزاقستان برای امور خدمات ملکی و مبارزه با فساد تأسیس شد. . به جای آژانس منحل شده جمهوری قزاقستان
تأسیس شد. . به جای آژانس منحل شده جمهوری قزاقستان برای مبارزه با جرایم اقتصادی و فساد. در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۵، وزارت امور خدمات عمومی جمهوری قزاقستان به عنوان یک نهاد مجاز در زمینه خدمات عمومی و مبارزه با فساد با انتقال وظایف و اختیارات برای مدیریت اموال و امور آژانس لغو شده تأسیس شد. جمهوری قزاقستان برای خدمات عمومی و مبارزه با فساد. این آژانس به دفتر ملی مبارزه با فساد تغییر نام داد. در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۶، وزارت امور خدمات ملکی جمهوری قزاقستان به آژانس جمهوری قزاقستان برای امور خدمات ملکی و مبارزه با فساد
قزاقستان برای امور خدمات ملکی و مبارزه با فساد سازماندهی شد. اداره ملی مبارزه با فساد اداری در ساختار اداره مبارزه با فساد دارای جایگاه آژانس بود. با فرمان شماره ۱۲ رئیس‌جمهور جمهوری قزاقستان از ۱۳ ژوئن ۲۰۱۹ به منظور بهبود بیشتر سیستم خدمات دولتی و مبارزه با فساد، اداره ملی مبارزه با فساد (خدمات ضد فساد) جمهوری قزاقستان برای امور خدمات ملکی و مبارزه با فساد به آژانس جمهوری قزاقستان برای مبارزه با فساد (خدمات مبارزه با فساد)، به عنوان یک نهاد دولتی که مستقیماً زیرمجموعه آن است، تبدیل شد. و در برابر
مستقیماً زیرمجموعه آن است، تبدیل شد. و در برابر رئیس‌جمهور قزاقستان پاسخگو باشد. جوایز وزیران. بر اساس فرمان رئیس‌جمهور جمهوری قزاقستان از ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۱ شماره ۱۵۵ «در مورد نمادهای دولتی و اداره هرالدری و سایر موارد مشابه آنها، جوایز برخی از ارگان‌های دولتی، مستقیماً تابع و پاسخگوی رئیس‌جمهور جمهوری قزاقستان، شورای قانون اساسی جمهوری قزاقستان، سازمان‌های مجری قانون، دادگاه‌ها، نیروهای مسلح، سایر نیروها و ارتش تشکیلات» جوایز ادارات آژانس مبارزه با فساد (خدمات ضد فساد) در نظر گرفته می‌شود:
داوود و جاناتان نقاشی رامبرانت نقاش هلندیست که در سال ۱۶۴۲ کشیده شده است و اکنون در مجموعه موزۀ ارمیتاژ در سنت پترزبورگ روسیه قرار دارد. یکی از آثاریست که روی بلوط نقاشی شده است و به همراه مجسمۀ هلنیستی که در سال ۱۸۵۰ به دست آمد، "ونوس د تاوریدا"، که ارمیتاژ مجموعه خود را با آن در سال ۱۸۸۲ آغاز کرد. موضوع از کتاب اول سموئیل (۲۰: ۳۵-۴۲) گرفته شده است. داوود از دوستان نزدیک جاناتان، پسر شائول پادشاه بود. شائول به داوود مشکوک بود که آرزوی تاج و تخت اسرائیل را دارد، به این ترتیب قصد کشتن داوود را داشت اما زمانی
به این ترتیب قصد کشتن داوود را داشت اما زمانی که یوناتان از قصد پدرش مطلع شد، داوود را از خطر آگاه کرد. جاناتان به او توصیه کرد که فرار کند، اگرچه داوود در کنار سنگی ازل، جایی که آخرین ملاقات آنها در آنجا برگزار شد، پناه گرفت. اورشلیم در پس‌زمینه سمت چپ — درخشان — به تصویر کشیده شده است و تیری از تیرها در پای داوود به عنوان سلاح‌هایی که یوناتان پس از پیروزی بر جالوت به داوود داده تفسیر می‌شود (اول سموئیل ۱۸: ۱-۴). رامبرانت جاناتان را در حالی به تصویر می‌کشد که داوود را در آغوش خود گرفته است. در حالی که
که داوود را در آغوش خود گرفته است. در حالی که دومی بی‌اختیار گریه می‌کند: «و جاناتان داوود را وادار کرد که دوباره به عشقش به او قسم بخورد، زیرا او را همانطور که روح خود را دوست داشت دوست می‌داشت.» (‏۱ سموئیل ۲۰:‏۱۷)‏ داوود جوان نمی‌تواند اندوه خود را مهار کند. جاناتان که سال‌ها بالغ‌تر است، اشک‌هایش را نگه می‌دارد، اگرچه چهره‌اش حکایت از اندوه عمیق دارد. مضامین عشق و رنج در قلب داستان کتاب مقدس که در این نقاشی ثبت شده است نهفته. رامبرانت این تصویر را بلافاصله پس از مرگ همسر محبوبش ساسکیا ترسیم کرد و شاید
پس از مرگ همسر محبوبش ساسکیا ترسیم کرد و شاید موضوع آن با احساسات خود او مرتبط باشد. ارمیتاژ شامل آثار دیگری از رامبرانت مانند "فلورا" (۱۶۳۴)، "نزول صلیب" (۱۶۳۴)، "قربانی اسحاق" (۱۶۳۵)، "خانواده مقدس با فرشتگان" (۱۶۴۵)، و "بازگشت پسر مسرف" (۱۶۶۸-۱۶۶۸) است.
بهترین کریسمس. همیشه! فیلمی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی ماری لمبرت است. در این فیلم بازیگرانی همچون هدر گراهام، برندی نروود، مت سدنیو و جیسن بیگز ایفای نقش کرده‌اند.
کوارکوش () یک کوه در سرزمین پرم کشور روسیه است.
اوسلیانکا () یک کوه در سرزمین پرم کشور روسیه است.
چیورنیه براتیا () یک جزیره آتشفشانی در جزایر کوریل کشور روسیه است.
استودیو میثاقیه یک شرکت فیلمسازی در تهران بود که در ۱۵ آذر ۱۳۳۸ توسط مهدی میثاقیه تأسیس شده بود. فریاد نیمه‌شب اولین فیلم این استودیو در سال ۱۳۴۰ بوده است. این استودیو پس از انقلاب ۱۳۵۷ مصادره شد و ساختمان آن هم‌اکنون به‌عنوان ساختمان شماره ۲ بنیاد سینمایی فارابی استفاده می‌شود. از مطرح‌ترین فیلم‌های ساخته شده توسط این استودیو میتوان به گوزنها و سلطان قلبها اشاره کرد.
جزیره ماتوآ () یک جزیره آتشفشانی در جزایر کوریل کشور روسیه است.
جای استخوان‌ها یا محل استخوان‌ها فیلمی محصول سال ۲۰۲۴ و به کارگردانی آدری کامینگز است. در این فیلم بازیگرانی همچون هدر گراهام، تام هاپر، کورین نمک، بری روبیلارد، دونالد سرون و ری آبروزو ایفای نقش کرده‌اند.
قله ساریچف () یک قله آتشفشانی در جزایر کوریل کشور روسیه است.
بزرگنمایی بر کهکشان آندرومدا ()، که با نام گیگاپیکسل‌های آندرومدا نیز شناخته می‌شود، یک عکس ترکیبی از کهکشان آندرومدا است که در سال ۲۰۱۵ توسط تلسکوپ فضایی هابل تهیه شده است. اندازهٔ این عکس ۱٫۵ میلیارد پیکسل است و بزرگ‌ترین تصویری است که تاکنون توسط این تلسکوپ گرفته شده است. این تصویر در زمان انتشار برای عموم، یکی از بزرگ‌ترین تصاویری بود که تا آن زمان ثبت شده بود. در اواخر ۲۰۱۱، خزانهٔ پانکروماتیک هابل از آندرومدا (PHAT) راه‌اندازی شد و وظیفهٔ نقشه‌برداری از یک سوم ستاره‌های درون کهکشان آندرومدا را بر عهده