payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از جانشین او، لئو دهم، است. سبک رافائل در اینجا از «"استانزا دلا سگناتورا» تغییر کرد." او به جای تصاویر ثابت کتابخانه پاپ، روایت‌های دراماتیکی برای به تصویر کشیدن داشت و رویکردش به حداکثر رساندن جلوه‌های بیانی نقاشی‌های دیواری بود. او چهره‌های کمتر و بزرگتری را به تصویر کشید تا اعمال و احساسات آنها تأثیر مستقیم‌تری بر بینندگان داشته باشد و از جلوه‌های نورپردازی تئاتری برای برجسته کردن چهره‌های خاص و افزایش تنش استفاده کرد. اخراج هلیودوروس از معبد. در "نقاشی «اخراج هلیودوروس از معبد»،" رافائل قسمتی از کتاب
«اخراج هلیودوروس از معبد»،" رافائل قسمتی از کتاب مقدس از کتاب دوم مکابیان (۳:۲۱–۲۸) دربارهٔ هلیودوروس را به تصویر کشیده است. هلیودوروس فرستاده شده بود تا گنجی را که در معبد اورشلیم نگهداری می‌شد، تصاحب کند، اما وقتی دعای کاهن معبد توسط فرشتگانی که متجاوز را شلاق زدند و یک سوار فرشته‌مانند که او را از معبد بیرون راند، پاسخ داده شد، متوقف شد. این ترکیب‌بندی به‌طور قابل توجهی دراماتیک‌تر از نقاشی‌های دیواری قبلی رافائل در «استانزا دلا سگناتورا» است. اگرچه نقطه کانونی تصویر، پیکره بی‌حرکت کاهن در حال دعا است،
کانونی تصویر، پیکره بی‌حرکت کاهن در حال دعا است، هلیودوروس و فرشتگان به فضا هجوم می‌آورند و تهدید می‌کنند که از نقاشی بیرون می‌ریزند. در سمت چپ، ژولیوس دوم، که توسط گارد سوئیسی بر روی صندلی حمل می‌شود، شاهد این رویداد است. حضور او در اینجا به نبردهای او برای جلوگیری از غصب سرزمین‌های پاپ توسط رهبران سکولار اشاره دارد. مراسم عشای ربانی در بولسنا. "مراسم عشای ربانی در بولسنا" داستان یک کشیش بوهمیایی را به تصویر می‌کشد که در سال ۱۲۶۳، وقتی دید نان در مراسم تقدیس شروع به خونریزی می‌کند، دیگر در مورد آموزهٔ
تقدیس شروع به خونریزی می‌کند، دیگر در مورد آموزهٔ استحالهٔ جوهر شک نکرد. پارچه‌ای که به خون آغشته شده بود، به عنوان یک یادگار در شهر مجاور، اورویتو، نگهداری می‌شد. ژولیوس دوم در سال ۱۵۰۶ از اورویتو بازدید کرده و بر روی این یادگار دعا خوانده بود. پاپ به عنوان یکی از شرکت‌کنندگان در مراسم عشای ربانی و شاهد معجزه به تصویر کشیده شده است. او در سمت راست محراب زانو زده و اعضای کوریا (همچنین پرتره‌ها) پشت سر او ایستاده‌اند. رافائل شاهدان «واقعی» قرن سیزدهم را از کسانی که معاصر پاپ هستند، بر اساس میزان مشارکتشان
کسانی که معاصر پاپ هستند، بر اساس میزان مشارکتشان در این رویداد متمایز می‌کند. دومی‌ها با آرامش بر روی ژولیوس که در برابر نیایش‌هایش زانو زده بود تمرکز می‌کنند تا اینکه به معجزه پاسخ دهند. اتاق آتش بورگو. «"استانزا دل‌اینسندیو دل بورگو»" به خاطر "آتش موجود در نقاشی دیواری بورگو" نامگذاری شده است که پاپ لئو چهارم را در حال نشان دادن صلیب برای خاموش کردن آتشی شعله‌ور در منطقه بورگو در رم، نزدیک واتیکان، نشان می‌دهد. این اتاق به عنوان اتاق موسیقی برای جانشین ژولیوس، لئو دهم، آماده شده بود. این نقاشی‌های
ژولیوس، لئو دهم، آماده شده بود. این نقاشی‌های دیواری وقایعی از زندگی پاپ‌های لئون سوم و لئو چهارم را به تصویر می‌کشند. نقاشی‌های دیگر این اتاق عبارتند از ": سوگند لئو سوم"، "تاجگذاری شارلمانی توسط لئو سوم" و "نبرد اوستیا". اگرچه "آتش در بورگو" بر اساس طرح‌های پخته رافائل ساخته شده است، اما توسط دستیارانش اجرا شده است که سه نقاشی دیگر را بدون راهنمایی او نقاشی کرده‌اند. آتش‌سوزی در بورگو. "آتش‌سوزی در بورگو" رویدادی را نشان می‌دهد که در کتاب "Liber Pontificalis" مستند شده است: آتش‌سوزی‌ای که در سال ۸۴۷ در
مستند شده است: آتش‌سوزی‌ای که در سال ۸۴۷ در بورگو در رم رخ داد. طبق گفته کلیسای کاتولیک، پاپ لئو چهارم با دعای خیر خود آتش را مهار کرد. نبرد اوستیا. "نبرد اوستیا" با الهام از پیروزی دریایی لئو چهارم بر ساراسن‌ها در اوستیا در سال ۸۴۹ میلادی شکل گرفت.
انریکو نیجیوتی (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه‌سرای اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. نیجیوتی که به عنوان شرکت‌کننده در برنامه‌های استعدادیابی ایتالیایی "ایکس فاکتور" به شهرت رسیده بود، چهار آلبوم استودیویی و چندین تک‌آهنگ منتشر کرد. او دو بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و برای چندین خواننده از جمله لائورا پائوزینی و اروس راماتسوتی آهنگ نوشت. حرفه. پس از امضای قرارداد با «Sugar Music» اولین تک‌آهنگ خود با نام «Addio» را در سال ۲۰۰۸ منتشر کرد. بین سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰، در
سال ۲۰۰۸ منتشر کرد. بین سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰، در نهمین سری از برنامه استعدادیابی ایتالیایی «"Amici di Maria De Filippi»" شرکت کرد. او تصمیم گرفت از رقابت خارج شود تا در دور حذفی در مقابل دوست دختر آن زمانش النا داماریو، اجتناب کند. آلبوم کوتاه او که با نام خودش شناخته می‌شود، در ۲۶ مارس ۲۰۱۰ توسط Sugar منتشر شد و وارد ۵۰ آلبوم برتر جدول آلبوم‌های ایتالیایی فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا شد. در سال ۲۰۱۵ در بخش تازه‌واردان شصت و پنجمین جشنواره موسیقی سانرمو با اجرای آهنگ «Qualcosa da decidere» شرکت کرد. پس از
اجرای آهنگ «Qualcosa da decidere» شرکت کرد. پس از صعود از دور اول حذفی، او در یکی از دو نیمه‌نهایی توسط برنده نهایی جیووانی کاکامو حذف شد. این آهنگ به عنوان تک‌آهنگ اصلی از اولین آلبوم استودیویی کامل او، با عنوان «"Qualcosa da decidere»" و توسط لیبل «Go Wild» متعلق به گروه موسیقی یونیورسال منتشر شد. در سال ۲۰۱۷ برای یازدهمین فصل "اکس فکتور" تست داد. او در فینال سوم شد و با سونی موزیک ایتالیا قرارداد امضا کرد. تک‌آهنگ او با نام «L'amore è» در جدول تک‌آهنگ‌های برتر ایتالیا به رتبه ۴ رسید. او در سال ۲۰۱۸ به
برتر ایتالیا به رتبه ۴ رسید. او در سال ۲۰۱۸ به عنوان ترانه‌سرا، آهنگ‌هایی برای لائورا پائوزینی و اروس راماتسوتی نوشت. در فوریه ۲۰۱۹، او با آهنگ «Nonno Hollywood» در شصت و نهمین جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد که جایزه لونزیا را برای بهترین ارزش موسیقی-ادبی در بین آثار شرکت‌کننده در مسابقه دریافت کرد. او با آهنگ «Baciami adesso» در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۰ شرکت کرد. این آهنگ در چهارمین آلبوم استودیویی نیجیوتی با نام "نیجیو که در" "۱۴ فوریه ۲۰۲۰ منتشر شد،" گنجانده شده است. در سال ۲۰۲۱ او در فصل اول
شد،" گنجانده شده است. در سال ۲۰۲۱ او در فصل اول برنامه تلویزیونی «"The Band" 1» در شبکه رای ۱ برنده این برنامه شد. پس از یک سال وقفه در ضبط، در سال ۲۰۲۴ سه تک آهنگ «In punta di piedi»، «Occhi grandi» و «Tu sei per me» را منتشر کرد که مورد آخر را با نومی در برنامه تلویزیونی «"This Is Me»" اجرا کرد.
فلیکس (به انگلیسی: Flakes) یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۲۰۰۷ به کارگردانی مایکل لمان با بازی آرون استنفورد و زویی دشانل است. خلاصه داستان. یک مدیر بار غلات با رؤیای تبدیل شدن به یک ستاره راک، مورد تحسین مردم محلی شهر قرار می‌گیرد تا اینکه یک سرمایه‌دار حریص، کسب و کار کارآفرینی او را می‌دزدد. بازخوردها. تا آگوست ۲۰۲۱، این فیلم بر اساس ۱۸ نقد و بررسی با میانگین امتیاز ۴٫۴ از ۱۰ و دارای ۲۲ درصد از رأی‌دهندگان را در سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز به خود اختصاص داده است. گیشه. این فیلم در ۱۹ دسامبر ۲۰۰۷ در
داده است. گیشه. این فیلم در ۱۹ دسامبر ۲۰۰۷ در یک سینما اکران شد. در آخر هفته افتتاحیه، این فیلم با ۳۱۱ دلار در رتبه ۷۶ قرار گرفت. این فیلم ۹ روز اکران داشت و تنها توانست ۷۷۸ دلار فروش داشته باشد.
تئاتر لیریکو ، تئاتری در در خیابان راسترلی (Via Rastrelli) میلان، ایتالیا است، که تا سال ۱۸۹۴ با نام تئاتر آلا کانوبیانا (Teatro alla Canobbiana) شناخته می‌شد. اپرای مطرح متعددی در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در این تئاتر به صحنه رفتند، از جمله از جمله اولین نمایش‌های جهانی اپرای «اکسیر عشق» اثر گائتانو دونیزتی و اپرای «فدورا» اثر اومبرتو جوردانو. این تئاتر در پی مشکلات مالی در سال ۱۹۹۸ تعطیل شد. با این حال، یک پروژه مرمت در آوریل ۲۰۰۷ آغاز شد و سرانجام در دسامبر ۲۰۲۱ با نام تئاتر لیریکو جورجو گابر
در دسامبر ۲۰۲۱ با نام تئاتر لیریکو جورجو گابر بازگشایی شد. «استیج انترتینمنت»، بازسازی تئاتر را ادامه داد و تمام کارهای آغاز شده توسط دولت «استان میلان» را به پایان رساند. تاریخچه. تئاتر رِجو دوکاله، تئاتر درباری کاخ سلطنتی میلان، در 26 فوریه 1776 در آتش سوخت. با محروم شدن شهر از تنها تئاتر خود، جوزپه پیرمارینی مأمور شد تا دو تئاتر جدید را در زمین‌های اطراف کاخ طراحی و احداث کند. برای همین منظور، کلیسای سانتا ماریا دلا اسکالا برای ساخت تئاتر لا اسکالا تخریب شد. تئاتر دوم نیز در همان نزدیکی، در محل مدرسه
شد. تئاتر دوم نیز در همان نزدیکی، در محل مدرسه کانوبیان ساخته شد و تئاتر آلا کانوبیانا نامیده شد. تئاتر آلا اسکالا برای مخاطبان اشرافی‌تر در نظر گرفته شده بود، در حالی که کانوبیانا تئاتری برای عموم مردم در نظر گرفته می‌شد. این بنا در ۲۱ آگوست ۱۷۷۹ (کمی بیش از یک سال پس از افتتاح لا اسکالا) با یک اپرا بوفا و باله اثر آنتونیو سالیری افتتاح شد. پلان آن همانند لا اسکالا و بسیاری از ساختمان‌های اپرای ایتالیایی آن زمان، به شکل نعل اسب و با گنبدی بر فراز آن ساخته شد و شامل چهار ردیف جایگاه و یک گالری (یا ایوان
شد و شامل چهار ردیف جایگاه و یک گالری (یا ایوان سرپوشیده) بود. برای نزدیک به یک قرن، این بنا دومین ساختمان اپرای میلان به شمار می رفت. در دهه ۱۸۸۰، با کمبود فزاینده بودجه عمومی و کاهش روزافزون حق اشتراک‌های خصوصی، تئاتر آلا کانوبیانا دچار گرفتاری شد. در سال ۱۸۹۴، ادواردو سونزونیو (Edoardo Sonzogno) آن را تصاحب کرد و نام آن را به تئاتر لیریکو بین‌المللی (Teatro Lirico Internazionale) تغییر داد، که در میان مردم شهر به شکل «تئاتر لیریکو» باب شد. این تئاتر تا قرن بیستم برای اپرا، باله و نمایش مورد استفاده قرار
بیستم برای اپرا، باله و نمایش مورد استفاده قرار می‌گرفت، اما در سال ۱۹۲۶ توسط شهرداری میلان تصاحب شد و پس از آن به طور روزافزون به عنوان محلی برای مجامع عمومی مورد استفاده قرار گرفت. جالب آنکه بنیتو موسولینی، یکی از اولین سخنرانی‌های عمومی خود در سال ۱۹۲۱ و آخرین سخنرانی عمومی و پخش رادیویی خود در سال ۱۹۴۴ را در همین ساختمان انجام داد. ساختمان در سانحه آتش‌سوزی سال ۱۹۳۸ به شدت آسیب دید، اما به موقع تعمیر شد تا بتواند میزبان نمایش‌های فصل ۱۹۴۳ باشد، چرا که تئاتر لا اسکالا تا حد زیادی بر اثر بمباران هوایی
تئاتر لا اسکالا تا حد زیادی بر اثر بمباران هوایی میلان توسط ارتش ایالات متحده آمریکا در خلال جنگ جهانی دوم ویران شد، و تئاتر لیریکو برای مدتی عملاً جایگزین آن شد. پس از خاتمه جنگ، اجراهای تئاتری و جلسات عمومی از سر گرفته شد و برای مدتی در دهه ۱۹۶۰، تئاتر لیریکو، محل تئاتر کوچک میلان (Piccolo Teatro di Milano) جورجو استرلر بود. در سال ۱۹۹۸، در پی مشکلات مالی که میلان با آن دست به گریبان بود، امکان پرداختن هزینه اداره تئاتر ممکن نبود و و در نبود بودجه خارجی، کار به تعطیلی این تئاتر کشید. در آوریل ۲۰۰۷، پس از
به تعطیلی این تئاتر کشید. در آوریل ۲۰۰۷، پس از چندین شروع ناموفق، کار بازسازی و مدرن‌سازی تئاتر با حفظ نمای پیرمارینی و طراحی اولیه فضای داخلی اصلی آغاز شد. در افتتاح دوباره آن، به افتخار خواننده، ترانه‌سرا، بازیگر و نمایشنامه‌نویس میلانی، جورجو گابر، که از اوایل دهه ۱۹۶۰ تا زمان تعطیلی تئاتر لیریکو در سال ۱۹۹۸ بارها در آن اجرا داشت، این مکان «تئاتر لیریکو جورجو گابر» نامیده شد. چرا که «بنیاد جورجو گابر» از زمان تاسیس آن در ۲۶ آوریل ۲۰۰۶، نقش کلیدی در پروژه بازسازی این تئاتر داشته و به همین دلیل ساختمان
بازسازی این تئاتر داشته و به همین دلیل ساختمان تئاتر پس از تکمیل بازسازی،‌به عنوان مقر این بنیاد در نظر گرفته شده و به ترویج این هنرمند از طریق فعالیت‌های مداوم از جمله جشنواره‌ها، کنفرانس‌ها، نمایشگاه‌ها، ابتکارات آموزشی، انتشارات و اجراها و همچنین البته ایجاد آرشیو کاملی از آثار او اختصاص می‌یابد. اولین نمایش‌های جهانی. اپرا. طلسم، اثر سالیری – ۲۱ آگوست ۱۷۷۹ رومئو و ژولیت، اثر واکایی (Vaccai) – ۳۱ اکتبر ۱۸۲۵ فراری سوئیسی، اثر چزاره پونی – ۱۸۳۱ مصالح و ناملایمات تئاتر، اثر دونیزتی (نسخه دو پرده‌ای) – ۲۰
تئاتر، اثر دونیزتی (نسخه دو پرده‌ای) – ۲۰ آوریل ۱۸۳۱ اکسیر عشق، اثر دونیزتی – ۱۲ مه ۱۸۳۲ لارلسیانا، اثر فرانچسکو چیلئا – ۲۷ نوامبر ۱۸۹۷ فدورا، اثر جوردانو – ۱۷ نوامبر ۱۸۹۸ زازا، اثر روجرو لئونکاوالو – ۱۰ نوامبر ۱۹۰۰ آدریانا لکوورور، اثر چیلئا – ۶ نوامبر ۱۹۰۲ مارچلا، اثر جوردانو – ۹ نوامبر ۱۹۰۷ ژیگولت، اثر فرانتز لهار – دسامبر ۳۰، ۱۹۲۶ باله. نبوغ کوهستان، اثر آمیلکاره پونکیلی، فوریه ۱۸۷۴ پانویس. منابع. منابع بیشتر
آرامگاه آرامگاه آنتی‌پاپ جان بیست و سوم (بالداساره کوسا، حدود ۱۳۶۰–۱۴۱۹) از مرمر و برنز توسط دوناتلو و میکلوتزو برای تعمیدگاه فلورانس در مجاورت کلیسای جامع ساخته شد. این بنا پس از مرگ کوسا در ۲۲ دسامبر ۱۴۱۹ توسط مجریان وصیت‌نامه‌اش سفارش داده شد و در دهه ۱۴۲۰ تکمیل شد و آن را به عنوان یکی از اولین نشانه‌های رنسانس فلورانس تثبیت کرد. به گفته فردیناند گرگوروویوس، این مقبره «همزمان آرامگاه انشعاب بزرگ در کلیسا و آخرین آرامگاه پاپ است که خارج از خود رم قرار دارد». کوسا تاریخچه‌ای طولانی داشت؛ این آرامگاه و
دارد». کوسا تاریخچه‌ای طولانی داشت؛ این آرامگاه و ارتباط بین کوسا و فلورانس به عنوان بی‌اعتنایی به جانشین کوسا ، پاپ مارتین پنجم یا «خودنمایی مدیچی» نیابتی تفسیر شده است، زیرا چنین آرامگاهی برای یک شهروند فلورانسی غیرقابل قبول تلقی می‌شد. طراحی بنای آرامگاه شامل پیکره‌هایی از سه فضیلت در طاقچه‌ها، نشان خانوادگی کوسا، یک پیکره روی تابوت خوابیده در بالای یک تابوت سنگی کتیبه‌دار که بر روی براکت‌های پیش‌آمده قرار گرفته است، و بالای آن یک مدونا در یک نیم‌دایره، با یک سایبان بر روی همه آنها بود. در زمان تکمیل
با یک سایبان بر روی همه آنها بود. در زمان تکمیل آن، این بنای یادبود بلندترین مجسمه در فلورانس، و یکی از معدود مقبره‌های درون تعمیدگاه کلیسای دومو در همسایگی آن بود. بنای آرامگاه اولین همکاری از چندین همکاری بین دوناتلو و میکلوتزو بود و انتساب عناصر مختلف آن به هر یک از آنها توسط مطالعات تاریخ هنر مورد بحث قرار گرفته است، همان‌طور که تفسیرهای طراحی و شمایل‌نگاری آن نیز مورد بحث قرار گرفته است. آنتی‌پاپ ژان بیست و سوم. آنتی‌پاپ ژان بیست و سوم زندگی، میراث و رابطه پیچیده‌ای با شهر فلورانس داشت. بالداساره کوسا
پیچیده‌ای با شهر فلورانس داشت. بالداساره کوسا یک نجیب‌زاده ناپلی بود که در بولونیا بزرگ شده بود. پاپ بونیفاس نهم در سال ۱۳۹۶ کوسا را به اسقف‌نشین بولونیا ارتقا داد و در سال ۱۴۰۲ او را به مقام کاردینالی رساند. پس از شورای پیزا در سال ۱۴۰۹، کوسا شورش علیه پاپ گرگوری دوازدهم را که از استعفا خودداری کرده بود، تشویق کرد. کوسا از مقام کاردینالی خود محروم شد، اما آنتی‌پاپ الکساندر پنجم که توسط شورا انتخاب شده بود، آن را احیا کرد. کوسا در سال ۱۴۱۰ با عنوان ژان بیست و سوم جانشین الکساندر پنجم شد. ژان بیست و سوم
و سوم جانشین الکساندر پنجم شد. ژان بیست و سوم توسط فرانسه، انگلستان، بوهمیا، پروس، پرتغال، بخش‌هایی از امپراتوری مقدس روم و بسیاری از ایالت‌های شمال ایتالیا، از جمله فلورانس و ونیز، به عنوان پاپ شناخته می‌شد؛ با این حال، پاپ آوینیون، بندیکت سیزدهم، توسط پادشاهی‌های آراگون، کاستیا و اسکاتلند به عنوان پاپ شناخته می‌شد و گرگوری دوازدهم همچنان مورد توجه شاه لادیسلاوس ناپل، کارلو اول مالاتستا، شاهزادگان باواریا، لویی سوم از پالاتینات و بخش‌هایی از آلمان و لهستان بود. هنگامی که لادیسلاوس ناپل در سال ۱۴۱۳ رم را
بود. هنگامی که لادیسلاوس ناپل در سال ۱۴۱۳ رم را فتح کرد، ژان بیست و سوم مجبور به فرار به فلورانس شد. زیگیسمونت، امپراتور مقدس روم او را مجبور کرد تا در سال ۱۴۱۴ شورای کنستانس را تشکیل دهد، اگرچه وقتی تهدیدی برای مقام پاپی و احتمالاً شخص او آشکار شد، در سال ۱۴۱۵ فرار کرد. اگرچه او انتظار داشت که رفتنش باعث پراکندگی شورا شود، اعضایی که او فراخوانده بود تا تحت حمایت دوک فردریک چهارم اتریش به او بپیوندند، شورا در همان جایی که بودند به فعالیت خود ادامه داد. هنگامی که ژان بیست و سوم سعی کرد به سمت قلمرو دوک جان
که ژان بیست و سوم سعی کرد به سمت قلمرو دوک جان نترس بورگوندی حرکت کند، فردریک چهارم او را به سیگیسموند و شورا تسلیم کرد و او توسط لویی سوم زندانی شد. در همین حال، شورا در ۲۹ مه ۱۴۱۵ ژان بیست و سوم را عزل کرد و در ۱۱ نوامبر ۱۴۱۷ پاپ مارتین پنجم را برگزید؛ مارتین پنجم در فوریه ۱۴۱۹ به فلورانس رفت. کوسا در سال ۱۴۱۹ توسط جمهوری فلورانس باج داده شد (لویی سوم در سال ۱۴۱۷ از وفاداری به زیگیسموند دست کشیده بود)، که توسط جیووانی دی بیچی د مدیچی هماهنگ شده بود. باج او ممکن است پاداشی برای کمک‌های گذشته به فلورانس یا
ممکن است پاداشی برای کمک‌های گذشته به فلورانس یا مانوری برای اعمال فشار بر مارتین پنجم (که هنوز در فلورانس بود؛ او در سپتامبر ۱۴۲۰ به رم می‌رسید) یا هر دو بوده باشد. کوسا در سال ۱۴۰۵ به عنوان نماینده پاپ در بولونیا به فلورانس در فتح پیزا کمک کرده بود و به عنوان پاپ، بانک مدیچی را به عنوان سپرده عمومی برای امور مالی پاپ تعیین کرده بود. در فلورانس، کوسا در ۱۴ ژوئن ۱۴۱۹ تسلیم مارتین پنجم شد و در ۲۶ ژوئن کلاه کاردینالی به عنوان پاداش دریافت کرد، اما در ۲۲ دسامبر درگذشت. اگرچه عنوان کاردینال اسقف توسکولوم به
درگذشت. اگرچه عنوان کاردینال اسقف توسکولوم به کوسا داده شده بود، اما او خود را «کاردینال فلورانس» می‌نامید. مراسم تشییع جنازه. جسد کوسا به تعمیدگاه منتقل شد و مراسم تشییع جنازه نه روزه، همان‌طور که تجویز شده بود، با حضور گسترده نخبگان فلورانس و دربار پاپ برگزار شد. جسد کوسا در طول مراسم تشییع جنازه که کاملاً در داخل تعمیدگاه و دومو برگزار شد، با تاجی سفید و کلاه کاردینالی در پاهایش بر روی تابوت تشییع جنازه پوشانده شد. سه روز اول مراسم به ترتیب به نقش کوسا به عنوان کاردینال و پاپ، نقش او به عنوان متحد
به عنوان کاردینال و پاپ، نقش او به عنوان متحد فلورانس و نقش او به عنوان یک شهروند عادی اختصاص داده شد. او تا زمان تکمیل مقبره به‌طور موقت دفن شد. ساخت بنا. سفارش ساخت بنای یادبود آرامگاه کوسا حدود یک دهه پس از مرگ کوسا مورد مذاکره قرار گرفت. آخرین وصیت‌نامه کوسا - که در بستر مرگش در ۲۲ دسامبر ۱۴۱۹ نوشته شد - شامل چندین مورد از میراث‌های مدنی مرسوم فلورانس، اعمال خیریه و آداب و رسوم کلیسایی بود، اما بخش عمده‌ای از دارایی‌های او به برادرزاده‌هایش میشل و جیووانی واگذار شد. میراث‌های برادرزاده‌هایش در اولویت
واگذار شد. میراث‌های برادرزاده‌هایش در اولویت قرار گرفتند و دارایی‌های او در حالی که مقبره در حال تکمیل بود، مورد اختلاف طلبکاران مختلف باقی ماند. کوسا چهار فلورانسی برجسته را به عنوان مجریان خود تعیین کرد: بارتولومئو دی تالدو والوری، نیکولو دا اوتزانو، جیووانی دی بیچی د مدیچی و ویری گوادانی، به هر دو نفر از مجریان اجازه داد تا از طرف هر چهار نفر عمل کنند، همان‌طور که به نظر می‌رسد والوری و مدیچی این کار را انجام داده‌اند. والوری در ۲ سپتامبر ۱۴۲۷ درگذشت، که در آن زمان گوادانی نیز درگذشته بود و اوتزانو
که در آن زمان گوادانی نیز درگذشته بود و اوتزانو مدت‌ها علاقه خود را از دست داده بود و کار باقی مانده سفارش را به‌طور کامل به جیووانی، یا - به احتمال بیشتر - کوزیمو د مدیچی، واگذار کرده بود. مجریان وصیت ادعا کردند که کوسا تمایل خود را برای دفن در تعمیدگاه به آنها گفته بود، اما آنقدر فروتن بود که در وصیت‌نامه‌اش این درخواست را مطرح نکرد. اکثر محققان بعدی این شهادت مجریان وصیت‌نامه را می‌پذیرند و کوسا را به «تدبیر و تدبیر» نسبت می‌دهند، اگرچه حداقل یکی از آنها فرض کرده است که مجریان وصیت‌نامه محل تعمیدگاه را
فرض کرده است که مجریان وصیت‌نامه محل تعمیدگاه را برخلاف میل کوسا انتخاب کرده‌اند. اسناد نشان می‌دهد که در ۹ ژانویه ۱۴۲۱، پالا استروزی، به نمایندگی از انجمن صنفی آرته دی کالیمالیا، که مسئول نگهداری از تعمیدگاه بود، اجازه ساخت بنای یادبود «کوچک و نامحسوس» را در تعمیدگاه صادر کرد، اما نه کلیسای کوچکی که کوسا درخواست کرده بود؛ تحقیقات فعلی ادعای استروزی را مبنی بر اینکه دفن در تعمیدگاه افتخار قابل توجهی بوده است، شاید فراتر از شأن کوسا، می‌پذیرد. پس از این جلسه، هیچ سندی از کالیمالیا در مورد مقبره باقی نمانده
هیچ سندی از کالیمالیا در مورد مقبره باقی نمانده است، زیرا بخش عمده‌ای از اسناد مربوط به دهه ۱۴۲۰ از بین رفته است، اگرچه یادداشت‌های سناتور کارلو استروزی، که اسناد را بررسی کرده است، موجود است. رضایت کالیمالا به‌طور سنتی با اهدای انگشت اشاره دست راست یحیی تعمید دهنده توسط کوسا (و ۲۰۰) توضیح داده می‌شود. فلورین برای یک صندوقچه مناسب) به تعمیدگاه. اعتقاد بر این بود که یحیی با این انگشت به عیسی اشاره کرده و در گفته است: «اینک بره خدا» (Ecce Agnus Dei). تاریخچه طولانی و پیچیده این اثر باستانی، تنها جایگاه
طولانی و پیچیده این اثر باستانی، تنها جایگاه افسانه‌ای این انگشت را افزایش می‌داد: فیلوتئوس کوکینوس، پاتریارک قسطنطنیه، آن را در سال ۱۳۶۳ به پاپ اوربان پنجم تقدیم کرد که آن را به جانشینانش، پاپ گریگوری یازدهم و اوربان ششم، سپرد. گرگوری یازدهم و اوربان ششم در جریان محاصره نوچرا از آن محروم شدند و پس از آن، ژان بیست و سوم آن را به قیمت ۸۰۰ خریداری کرد. فلورین و قبل از پنهان کردن آن در صومعه سانتا ماریا دگلی آنجلی، آن را به خود می‌پوشاند. تکمیل بنا. تاریخ تکمیل بنای آرامگاه دقیقاً مشخص نیست، اما می‌توان
تکمیل بنای آرامگاه دقیقاً مشخص نیست، اما می‌توان بخش‌هایی از آن را از منابع مختلف تعیین کرد. طبق اشاره گذرای یک دفتردار فلورانسی، در سال ۱۴۲۴ (طبق تقویم فلورانسی) بخشی از آرامگاه نصب شد. "کاتاستو" اثر میکلوتزو از ژوئیه ۱۴۲۷ نشان می‌دهد که میکلوتزو حدود دو سال شریک دوناتلو بوده است (" "due anni o incircha" ") و سه چهارم از ۸۰۰ بودجه‌ای معادل فلورین خرج شده بود. برای هماهنگ‌کردن این روایت‌ها، باید نتیجه گرفت که یا گاه‌شماری میکلوتزو دقیق نبوده، یا دوناتلو قبل از تشکیل شرکت، سفارش را دریافت کرده، یا اینکه
قبل از تشکیل شرکت، سفارش را دریافت کرده، یا اینکه تاریخ ۱۴۲۴ در تقویم فلورانس در سال ۱۴۲۵ در تقویم مدرن قرار می‌گیرد. در ۲ فوریه ۱۴۲۵، بارتولومئو والوری و کوزیمو د مدیچی درخواست ۴۰۰ عدد از ۸۰۰ عدد را کردند. فلورین‌هایی که نزد کالیمالا سپرده شده بود، احتمالاً برای کاری که قبلاً تکمیل شده بود. این سپرده، بیمه‌ای بود برای مواقعی که مجریان، مقبره را ناتمام رها می‌کردند و کالیمالا مجبور به پرداخت هزینه تکمیل آن می‌شد، همان‌طور که با صندوق امانت انگشتی موظف به این کار شده بود. این درخواست همچنین مستقیم‌ترین مدرک
کار شده بود. این درخواست همچنین مستقیم‌ترین مدرک برای دخالت کوزیمو در سفارش ساخت بنا است. با وجود این سند، ادعای واساری در کتاب "«زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران»" در سال ۱۵۵۰ مبنی بر اینکه کوزیمو مسئول رسیدگی به سفارش بوده، مورد تردید قرار گرفته است. احتمالاً این تابوت سنگی در تاریخ ۲ مه ۱۴۲۶ یا کمی قبل از آن نصب شده است، زمانی که کالیمالا با دو کشیش قرارداد بست تا روزانه برای روح کوسا مراسم عشای ربانی برگزار کنند. سوابق کارگاه دوئومو نشان می‌دهد که در ۲۸ ژانویه ۱۴۲۷، والوری چهار بلوک مرمر
که در ۲۸ ژانویه ۱۴۲۷، والوری چهار بلوک مرمر سفید برای مقبره خریداری کرد. تاریخ دقیق تکمیل بنا مشخص نیست، اما باید قبل از مرگ پاپ مارتین پنجم در سال ۱۴۳۱، که گفته می‌شود از مقبره تکمیل‌شده بازدید کرده است، تکمیل شده باشد. نشانه‌های دیگر ممکن است این تاریخ را به‌طور قابل توجهی به دهه ۱۴۲۰ میلادی عقب‌تر ببرند. قابل اعتمادترین این شواهد این است که در سپتامبر ۱۴۲۸، یاکوپو دلا کوئرسیا به بولونیا بازگشت و مقبره‌ای دیواری با نقش‌های فضایل ساخت که با جزئیات دقیق، فضایل کوسا را منعکس می‌کرد. واساری اظهار می‌کند که
کوسا را منعکس می‌کرد. واساری اظهار می‌کند که هزینه ساخت مقبره از بودجه تعیین‌شده فراتر رفته و ۱۰۰۰ دلار بوده است. فلورین، اگرچه مشخص نیست چه کسی این مازاد را پرداخت کرده است. اگرچه منبع اصلی این ادعا ناشناخته است، اما با توجه به اینکه هزینه ساخت مجسمه به تنهایی ۵۰۰ فلورین بوده است، مورد اعتماد محققان مدرن قرار گرفته است. فلورین، با این حال، دقت آن را می‌توان با کمی تردید پذیرفت. طراحی. باتیستری پیش‌تر سه گور سنگی داشت: گور اسقف رانیری (متوفی ۱۱۱۳) و دو تابوت رومی استفاده مجدد شده. با این حال، این آرامگاه
رومی استفاده مجدد شده. با این حال، این آرامگاه که ۷٫۳۲ متر (۲۴٫۰۲ فوت) ارتفاع دارد، بدون شک بلندترین بنای موجود در باتیستری و در زمان خود در فلورانس بود. کلیسای دوئومو تعداد کمی آرامگاه دارد، با چند استثناء قابل توجه، مانند مقبره آلدوبراندینو اتوبوئونی. بنای یادبود مقبره با شرایط تحمیل شده توسط کالیمالا سازگار شد و با فضای داخلی تعمیدگاه ادغام گردید. قرار بود مقبره دیواری بین دو شیوه کورینتی موجود - ستون‌های بین درهای شمالی گیبرتی و تریبون غربی - که یک سوم یکی از دیوارهای هشت ضلعی را تشکیل می‌دهند، نزدیک
یکی از دیوارهای هشت ضلعی را تشکیل می‌دهند، نزدیک محراب و رو به درهای شرقی گیبرتی قرار گیرد. این محیط، بنای یادبود مقبره را از نور محروم می‌کند، به خصوص هنگامی که درهای تعمیدگاه بسته هستند، که معمولاً همین‌طور است. اگر دیوار پشتی «پرده» که بیرون زده است، نبود، تاریک‌تر هم می‌شد. از دیوار تعمیدگاه. سنگ مرمر سفید و قهوه‌ای (و قهوه‌ای مایل به سفید) این سازه را با رنگ‌های سفید و سبز چندرنگ فضای داخلی تعمیدگاه بیشتر ادغام می‌کند. برخی از محققان طرح رنگی بووناکورسو گیربرتی را به عنوان مدرکی مبنی بر اینکه «چندرنگی
گیربرتی را به عنوان مدرکی مبنی بر اینکه «چندرنگی محو اولیه» مقبره یکپارچه‌تر بوده است، می‌پذیرند، اگرچه برخی دیگر معتقدند که این طرح بسیار نادرست است. تعامل سایبان با ستون‌ها و تصور پشتیبانی از آن توسط قرنیز تعمیدگاه، بنای آرامگاه را بیشتر «با معماری اطرافش پیوند می‌دهد»، حتی اگر این پیوند ازدواج ناهم‌تراز باشد. به غیر از پیکره روی تابوت، تمام پیکره‌های دیگر حجاری شده در نقش برجسته هستند. اگرچه سبک این اثر کاملاً کلاسیک است، اما شکل کلی آن منعکس‌کننده باشکوه‌ترین نوع مقبره دیواری ایتالیایی قرون وسطی است که
نوع مقبره دیواری ایتالیایی قرون وسطی است که در آن انباشت عمودی مجموعه‌ای از عناصر مختلف از ویژگی‌های آن است. مجسمه‌سازی گوتیک ایتالیایی همیشه عناصر قابل توجهی از کلاسیک‌گرایی را حفظ کرده است و لازم نبود دوناتلو و میکلوتزو یک طرح کلی کاملاً بدیع از آثار تینو دی کاماینو (حدود …) اقتباس کنند. ۱۲۸۵–۱۳۳۷)، مجسمه‌ساز سیه‌نایی که مقبره‌های دیواری‌اش یک قرن قبل در سراسر ایتالیا بسیار تأثیرگذار بود. یک پیکره مرمری در اندازه واقعی که بر روی یک تابوت برجسته و بیرون‌زده قرار دارد، بسیار رایج است. طرح پرده‌ها در بالا
قرار دارد، بسیار رایج است. طرح پرده‌ها در بالا اغلب در بناهای تاریخی با استفاده از جزئیات تزئینی گوتیک یافت می‌شود و شکل آن یادآور سقف‌های شیروانی مثلثی بناهای تاریخی به سبک گوتیک‌تر است؛ سایر بناهای تاریخی دارای پرده‌هایی هستند که اغلب توسط فرشتگان باز نگه داشته می‌شوند و سپس مجسمه‌هایی در بالا قرار دارند. بنای کوسا اغلب با بنای یادبود دوک توماسو موچنیگو از ونیز، مربوط به سال ۱۴۲۳، مقایسه می‌شود که دارای نقوش برجسته قدیسان در طاقچه‌های صدفی روی و بالای تابوت است که بالای آن یک جفت پرده بزرگ تا یک انتهای
است که بالای آن یک جفت پرده بزرگ تا یک انتهای واحد امتداد دارد. با این حال، جزئیات معماری در اینجا گوتیک است. طرح خود مقبره کوسا توسط همان تیم برای کاردینال برانکاچی در ناپل، در مقبره به تفصیل شرح داده شد و با قراردادهای محلی تطبیق داده شد، و بر بنای یادبود لئوناردو برونی اثر برناردو روسلینو، با حدود ۲۰ متر مربع، تأثیر گذاشت. سال‌ها بعد، در کلیسای سانتا کروچه، فلورانس.
ما به شما اعتماد نداریم یک آلبوم استودیویی مشترک در سبک هیپ‌هاپ و ترپ است که توسط فیوچر و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی مترو بومین منتشر شد. این آلبوم در تاریخ ۲۲ مارس ۲۰۲۴ از طریق شرکت‌های Freebandz، Boominati Worldwide و Republic Records منتشر شد و شامل ۱۷ قطعه است. این آلبوم به‌عنوان بخش اول از یک پروژهٔ دو قسمتی معرفی شد و قسمت دوم آن با عنوان "We Still Don’t Trust You" در ۱۲ آوریل ۲۰۲۴ منتشر گردید. پیش‌زمینه و تولید. همکاری میان فیوچر و مترو بومین سابقه‌ای طولانی دارد و به آثار موفقی مانند «Jumpman»، «Mask Off»