payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کم در طول سال. میانگین بارندگی در منطقه کوهستانی توندرای ترنس بایکال حدود ۱۲۱ میلی‌متر در سال است. میانگین دما در مرکز این منطقه اکولوژیکی در ژانویه است. و در ماه جولای. گیاهان و جانوران. به‌طور کلی، قله‌های مرتفع در بلندترین و بادخیزترین نقاط خود، صخره‌های برهنه هستند. در ارتفاعات پایین‌تر، خزه و گلسنگ روی خاک نازک و لایه منجمد دائمی، حصیرها را تشکیل می‌دهند. این پوشش گیاهی کم‌ارتفاع، به دلیل سرمای شدید، بادهای مداوم و کمبود مواد مغذی، به‌صورت فشرده و نزدیک به سطح زمین رشد می‌کند. چنین ساختاری به حفظ گرما
به سطح زمین رشد می‌کند. چنین ساختاری به حفظ گرما و مقاومت در برابر شرایط سخت کمک می‌کند و زیستگاه مناسبی برای گونه‌های کوچک جانوری مانند جوندگان و حشرات سردزی فراهم می‌سازد. پستانداران این منطقه شامل موش خرما، گوزن شمالی و آهوی مشک هستند. محافظت‌ها. چندین منطقه حفاظت‌شده ملی مهم وجود دارد که به این منطقه اکولوژیکی می‌رسند، از جمله پارک‌های طبیعی، ذخیره‌گاه‌های زیستی و مناطق ممنوعه شکار:
شارلوت، شاهدخت ولز ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
از سال ۱۹۱۸، نام مکانی «آذربایجان» موضوع اختلاف نام‌گذاری بین منطقه آذربایجان در ایران و جمهوری آذربایجان در قفقاز جنوبی بوده است. این نام مکانی از نظر تاریخی متعلق به منطقه آذربایجان در شمال غربی ایران (شامل استان‌های آذربایجان شرقی، غربی و اردبیل)، در جنوب رود ارس است. در حالی که مورخان و جغرافی‌دانان معمولاً به منطقه شمال رود ارس، به عنوان "اَران" یا "آران" اشاره می‌کردند، هرچند که نام آذربایجان، گاهی اوقات به این منطقه نیز تعمیم داده می‌شد. در ۲۸ می ۱۹۱۸، پس از فروپاشی امپراتوری روسیه، جمهوری دموکراتیک
پس از فروپاشی امپراتوری روسیه، جمهوری دموکراتیک آذربایجان در شمال ارس اعلام شد که این اختلاف را برانگیخت. ریشه‌شناسی و شواهد پیش از اسلام. نام مکانی آذربایجان از فارسی باستان آتورپاتکان (Ātṛpātakāna) که در منابع یونانی به عنوان Atropatene شناخته می‌شود، می‌آید که نام پادشاهی است که توسط آتروپات (Ātṛpāta) تأسیس شد و مطابق با منطقه امروزی آذربایجان در کشور ایران است. نام منطقه‌ای در شمال رود ارس که امروزه به عنوان جمهوری آذربایجان شناخته می‌شود، پیش از این موجودیت نامرتبطی بود که توسط جغرافی‌دانان و مورخان
نامرتبطی بود که توسط جغرافی‌دانان و مورخان یونان باستان، آلبانیای قفقاز نامیده می‌شد. به عنوان مثال، استرابون، جغرافی‌دان یونانی (۶۴ یا ۶۳ پیش از میلاد - حدود ۲۴ میلادی)، آلبانیای قفقاز را به عنوان سرزمینی متمایز از آتروپاتنه معرفی می‌کند و آن را «سرزمینی که از دریای خزر تا رود آلازانی و سرزمین ماد آتروپاتنه در جنوب امتداد دارد» توصیف می‌کند. مووسس کاغانکاتواتسی، نویسنده "کتاب «تاریخ کشور آلبانی»" که دوره بین قرن‌های چهارم تا دهم میلادی را پوشش می‌دهد، مرزهای آلبانیای قفقاز را فراتر از رودخانه ارس توصیف
آلبانیای قفقاز را فراتر از رودخانه ارس توصیف نمی‌کند. دوره اسلامی. علاوه بر یونانیان، جغرافی‌دانان و مورخان مسلمان متعددی، اطلاعاتی در مورد مرزهای جغرافیایی اران و آذربایجان ارائه داده‌اند. به عنوان نمونه، ابن حوقل، جغرافی‌دان قرن دهم، نقشه‌ای از آذربایجان و اران را ترسیم می‌کند که در آن رودخانه ارس مرز طبیعی بین این دو منطقه است. یکی دیگر از جغرافی‌دانان قرن دهم، اصطخری، اران و آذربایجان را دو منطقه جداگانه معرفی می‌کند. یاقوت حموی، جغرافی‌دان و شرح حال‌نویس قرن چهاردهم، در کتاب خود "«معجم البلدان"» به
قرن چهاردهم، در کتاب خود "«معجم البلدان"» به وضوح مرزهای جغرافیایی اران و آذربایجان را از هم جدا می‌کند: همچنین در قرن چهاردهم، مورخ ابوالفدا تصریح می‌کند که آذربایجان و اران دو منطقه متفاوت هستند. برهان خلف تبریزی، نویسنده قرن هفدهم، در کتاب خود "«برهان قاطع»" می‌نویسد که «ارس نام رودخانه‌ای معروف است» که «اران را از آذربایجان جدا می‌کند.»"" هم چنین یاقوت حمی در معج البلدان در مورد شروان نیز چنین گفته است: امتداد به سمت شمال ارس. در گزارش‌های محقق قرن سیزدهم، یاقوت حموی (که خاویر دو پلانول از آن به عنوان
یاقوت حموی (که خاویر دو پلانول از آن به عنوان «اطلاعات نادقیق و گاه متناقض یاد می‌کند)، آذربایجان تا ارزنجان در غرب امتداد داشت. با این حال، در موارد دیگر، یاقوت، آران و دشت مغان را به عنوان بخشی از آذربایجان در نظر می‌گیرد و مرز آن را تا رودخانه کورا می‌رساند. این امر نشان می‌دهد که از حدود این زمان، تعریف آذربایجان تمایل به گسترش به شمال ارس داشته و معنای آن به سرعت در حال تغییر بوده است. در دوران امپراتوری صفویه، نام «آذربایجان» به تمام خانات تحت حکومت مسلمانان قفقاز شرقی، در کنار منطقه جنوب رودخانه
مسلمانان قفقاز شرقی، در کنار منطقه جنوب رودخانه ارس، اطلاق می‌شد. پس از جنگ روسیه و ایران در سال‌های ۱۸۲۶–۱۸۲۸، زمانی که امپراتوری روسیه سرزمین‌های شمال ارس را به خاک خود ضمیمه کرد، الکساندر گریبایدوف، دیپلمات روسی، «قانون حکومت آذربایجان» و «قوانین عمومی برای عملکرد اداره آذربایجان» را تدوین کرد. ژنرال‌های امپراتوری روسیه مانند پاول تسیتسیانوف و دیمیتری اوستن-ساکن از آن زمان تاکنون، از «آذربایجان» برای نامیدن سرزمین‌های شمال ارس استفاده کرده‌اند. تأسیس جمهوری دموکراتیک آذربایجان در سال ۱۹۱۸. پس از جنگ‌های
دموکراتیک آذربایجان در سال ۱۹۱۸. پس از جنگ‌های روسیه و ایران در قرن نوزدهم، و معاهده ترکمنچای در سال ۱۸۲۸، رود ارس به عنوان مرز بین ایران و روسیه تعیین شد. در نتیجه، قفقاز به امپراتوری روسیه الحاق شد. با توجه به ضعف نظامی ایران، مسلمانان ترک‌زبان قفقاز، که از روسیه ناراضی بودند و هیچ امیدی به حمایت از ایران نداشتند، به امپراتوری عثمانی روی آوردند. امپراتوری عثمانی که ادعا می‌کرد قهرمان جهان اسلام است، حمایت خود از مسلمانان قفقاز را افزایش داد. در همان زمان، در اواخر قرن نوزدهم، اندیشه‌های وحدت اسلامی و
در اواخر قرن نوزدهم، اندیشه‌های وحدت اسلامی و وحدت ترکی در میان روشنفکران عثمانی محبوبیت یافته بود. این امر منجر به تأسیس کمیته اتحاد و ترقی در سال ۱۸۸۹ شد که خواستار حفظ همه اقوام تحت امپراتوری عثمانی بر محور سه رکن اسلام، ترکیت و خلافت بود. در سال ۱۹۱۱، گروهی از روشنفکران مسلمان ترک‌زبان حزب دموکرات مسلمان مساوات را تأسیس کردند، سازمان کوچک و مخفی زیرزمینی برای کار در جهت وحدت سیاسی میان مسلمانان و اقوام ترک‌زبان. تحت تأثیر اندیشه‌های جوان ترک‌ها، رهبران سازمان‌ها با پان‌ترکیسم همدردی داشتند. در اکتبر
سازمان‌ها با پان‌ترکیسم همدردی داشتند. در اکتبر ۱۹۱۷، مردم باکو هنوز علاقه‌ای به اشاره به منطقه قفقاز جنوبی به عنوان آذربایجان نداشتند. مردم محلی اغلب تحت عناوینی مانند "ملت ترک" و "قفقازیه مسلمان خالص" قرار می‌گرفتند. حتی نام اولین مجلس مؤسسان، که در ۲۹ آوریل ۱۹۱۷ در باکو تأسیس شد، مجمع عمومی مسلمانان قفقازی بود. در ۱۷ ژوئن ۱۹۱۷، مساوات با حزب فدرالیست‌های ترک، سازمان دیگر ملی-دموکراتیک راست، ادغام شد و نام جدیدی به نام حزب مساوات فدرالیست‌های ترک اتخاذ کرد. در این زمان، هدف اصلی رهبران مساوات ایجاد دولت
در این زمان، هدف اصلی رهبران مساوات ایجاد دولت متحد مسلمان تحت حمایت امپراتوری عثمانی بود. پس از انقلاب اکتبر در ۱۹۱۷، زمانی که رهبران مساوات نتوانستند با بلشویکهای قفقازی به توافق برسند، تصمیم گرفتند دولت خود را تشکیل دهند و استقلال اعلام کنند؛ بنابراین، در ۲۸ می ۱۹۱۸، رهبران مساوات استقلال را تحت نام جمهوری خلق آذربایجان اعلام کردند. برخی از محققان معتقدند که دلیل انتخاب نام آذربایجان به جای آران، خواسته‌های ترک‌های عثمانی بود که نفوذ عمیقی بر رهبران مساوات داشتند. نامگذاری آران به عنوان آذربایجان
مساوات داشتند. نامگذاری آران به عنوان آذربایجان می‌توانست توجیه کافی برای وحدت سیاسی مردم ترک‌زبان قفقاز جنوبی و شمال غربی ایران تحت نام آذربایجان فراهم کند. این امر می‌توانست روند الحاق آذربایجان به امپراتوری عثمانی (که بعدها ترکیه شد) را تسهیل کند. سیاستمدار آذربایجانی، محمد امین رسول‌زاده، خاطرنشان کرد که «آذربایجان» اصطلاح جدیدی برای این منطقه است که تنها پس از انقلاب روسیه مورد استفاده قرار گرفته است. واسیلی بارتولد، شرق‌شناس برجسته شوروی، در تعدادی از سمینارها در دانشگاه دولتی باکو در نوامبر و دسامبر
سمینارها در دانشگاه دولتی باکو در نوامبر و دسامبر ۱۹۲۴، در مورد هدف مطرح شده توسط این نامگذاری صحبت کرد:"«با این حال، اصطلاح آذربایجان انتخاب شد، زیرا وقتی جمهوری آذربایجان تأسیس شد، قرار بود که ایران و این آذربایجان یک موجودیت را تشکیل دهند، زیرا شباهت بسیار زیادی در ترکیب جمعیت خود دارند.»"پیش از آغاز شوروی‌سازی قفقاز جنوبی توسط شوروی، منابع روسی، جمعیت مسلمان ترک‌زبان آن را «تاتار» می‌نامیدند. منابع ایرانی، مردم شمال ارس را بر اساس موقعیت مکانی‌شان، مانند ایروانی‌ها (اهل ایروان)، گنجوی‌ها (اهل گنجه) و
ایروانی‌ها (اهل ایروان)، گنجوی‌ها (اهل گنجه) و غیره، نامگذاری می‌کردند. شوروی ملی‌گرایان آذری را تشویق کرد تا الفبای «آذری» بر اساس لاتین ایجاد کنند که جایگزین خط عربی-فارسی شود تا تاریخ و هویت ملی آذربایجانی را بر اساس مفهوم سرزمینی یک ملت ایجاد کنند و نفوذ ایران و اسلام را کاهش دهند. در دهه ۱۹۳۰، دولت شوروی به تعدادی از مورخان شوروی، از جمله شرق‌شناس روسی، ایلیا پاولوویچ پتروشفسکی، دستور داد تا این ایده کاملاً تأیید نشده را بپذیرند که قلمرو خانات سابق - به استثنای ایروان که به ارمنستان شوروی تبدیل شده
به استثنای ایروان که به ارمنستان شوروی تبدیل شده بود - بخشی از یک ملت آذربایجانی بود. در نتیجه، آذربایجان و آذربایجانی‌ها در دو مطالعه مهم پتروشفسکی دربارهٔ قفقاز جنوبی، که دوره زمانی قرن شانزدهم تا نوزدهم را پوشش می‌دهند، مورد استفاده قرار گرفته‌اند. واکنش‌ها در ایران. نامگذاری آران به عنوان آذربایجان باعث تعجب، سردرگمی و خشم در ایران، به ویژه در میان روشنفکران آذری ایرانی شد. محمد خیابانی، فعال سیاسی آذری ایرانی و برخی دیگر از روشنفکران آذری ایرانی، در اعتراض به تغییر نام، تغییر نام آذربایجان ایران به
اعتراض به تغییر نام، تغییر نام آذربایجان ایران به آزادیستان (سرزمین آزادی) را توصیه کردند. احمد کسروی، مورخ آذری ایرانی، نیز وقتی از تغییر نام مطلع شد، شگفت‌زده شد، اگرچه به نظر می‌رسد که از انگیزه‌های پشت انتخاب نام آذربایجان بی‌اطلاع بوده است. او در کتاب خود، "شهریاران گمنام"، نوشت:"شگفت است که آران را که اکنون آذربایجان می‌خوانند، با آن که آذربایجان یا آذربایگان نام سرزمین دیگریست که در پهلوی آران و بزرگتر و شناستر از آن می‌باشد و از دیرین زمان که آگاهی در دست هست همواره این دو سرزمین از هم جدا بوده و
در دست هست همواره این دو سرزمین از هم جدا بوده و هیچگاه نام آذربایگان بر آران گفته نشده است. ما تا کنون ندانسته‌ایم که برادران آرانی ما که حکومت آزادی برای سرزمین خود برپا کرده، می‌خواستند نامی نیز بر آنجا بگذارند، برای چه نام تاریخی و کهن خود را کنار نهاده، دست یغما به سوی نام آذربایگان دراز کردند؟! و چه سودی را از این کار شگفت خود امیدوار بودند؟!"تصمیم به استفاده از نام «آذربایجان» اعتراضاتی را از سوی ایران برانگیخت. به گفته حمید احمدی: "اگرچه دولت ضعیف ایران [قاجار] در دوره گذار قرار داشت و با سلطه
ایران [قاجار] در دوره گذار قرار داشت و با سلطه خارجی دست و پنجه نرم می‌کرد، نخبگان سیاسی و روشنفکر ایرانی در تهران و تبریز، پایتخت آذربایجان ایرانی، به زودی علیه چنین نام‌گذاری اعتراض کردند. تقریباً برای یک سال، رسانه‌های چاپی در تهران، تبریز و سایر شهرهای بزرگ ایرانی از یک طرف و رسانه‌ها در باکو، پایتخت جمهوری تازه مستقل آذربایجان، از طرف دیگر، استدلال‌های خود را برای اثبات اینکه چنین نام‌گذاری اشتباه یا درست است ارائه کردند. ایرانیان عموماً به انتخاب باکو مشکوک بودند و مصادره نام تاریخی استان شمال غربی
مشکوک بودند و مصادره نام تاریخی استان شمال غربی ایران را توطئه پان‌ترکیستی می‌دانستند که توسط ترک‌های جوان عثمانی، که در آن زمان در باکو فعال بودند، برای هدف نهایی‌شان که تشکیل موجودیت پان‌ترک (توران) از آسیای مرکزی تا اروپا بود، برنامه‌ریزی شده بود. با نامیدن آذربایجان واقعی تاریخی واقع در ایران به آذربایجان جنوبی، پان‌ترکیست‌ها می‌توانستند ضرورت متحد کردن جمهوری آذربایجان و آذربایجان جنوبی در توران آینده خود را ادعا کنند. شیخ محمد خیابانی، عضو محبوب نخبگان سیاسی آذربایجان ایرانی و رهبر حزب دموکرات [فرقه
سیاسی آذربایجان ایرانی و رهبر حزب دموکرات [فرقه دموکرات]، از ترس چنین تهدیدهایی نام استان را به آزادستان (سرزمین آزادی) تغییر داد. طبق گفته احمد کسروی، معاون خیابانی در آن زمان، دلیل اصلی چنین تغییری جلوگیری از هرگونه ادعای آینده توسط عثمانی‌های پان‌ترکیست بر آذربایجان ایرانی بر اساس شباهت نام‌ها بود."طبق گفته تادئوش سویتوخوفسکی: "اگرچه اعلامیه، ادعای خود را به سرزمین شمال رود ارس محدود کرد، اما استفاده از نام آذربایجان به زودی اعتراض‌هایی از ایران به همراه آورد. در تهران، این سوءظن پدید آمد که جمهوری
آورد. در تهران، این سوءظن پدید آمد که جمهوری آذربایجان به عنوان ابزار عثمانی برای جدا کردن استان تبریز از ایران عمل می‌کند. به همین ترتیب، جنبش انقلابی ملی جنگلی در گیلان، در حالی که از استقلال هر سرزمین مسلمان به عنوان منبع شادی استقبال می‌کرد، در روزنامه خود پرسید که آیا انتخاب نام آذربایجان به معنای تمایل جمهوری جدید برای پیوستن به ایران است. اگر چنین است، گفتند، باید به وضوح بیان شود، در غیر این صورت، ایرانیان با نامیدن آن جمهوری آذربایجان مخالف خواهند بود. در نتیجه، برای برطرف کردن ترس‌های ایرانی،
بود. در نتیجه، برای برطرف کردن ترس‌های ایرانی، دولت آذربایجان برای سازگاری اصطلاح آذربایجان قفقازی را در اسناد خود برای انتشار در خارج از کشور به کار می‌برد." «آذربایجان جنوبی» و «آذربایجان شمالی». «آذربایجان جنوبی» کلمه‌ای است که در دوره شوروی اختراع شده است، که در ابتدا برای طرح ادعای ارضی اتحاد جماهیر شوروی بر منطقه تاریخی آذربایجان ایران در راستای یک کمپین تبلیغاتی برای ساختن یک روایت ملی استفاده می‌شد. اگرچه اسناد نشان می‌دهد که مسکو در پشت دستور دادن به چنین کار تبلیغاتی بوده است، شواهدی از مخالفت
به چنین کار تبلیغاتی بوده است، شواهدی از مخالفت داخلی شوروی با این سیاست نیز وجود دارد، زیرا سرگئی کاوتارادزه به ویاچسلاو مولوتف هشدار داد که «"تغییر نام آذربایجان ایران به آذربایجان جنوبی… نامناسب و مملو از خطر عواقب ناخواسته خواهد بود"». شوروی‌ها حتی پس از مرگ جعفر پیشه‌وری و دولت دست نشانده حکومت خلق آذربایجان، به ترویج این کلمه ادامه دادند. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در اواخر قرن بیستم، موضوع «آذربایجان جنوبی» دوباره احیا شد. استفاده از این اصطلاح بخش جدایی‌ناپذیری از تلاش جمهوری آذربایجان امروزی
بخش جدایی‌ناپذیری از تلاش جمهوری آذربایجان امروزی و دولت آن برای ملت‌سازی بوده است. تفکر تاریخ رسمی در مدارس و دانشگاه‌ها تمایل دارد جدایی ملت را در زمان جنگ‌های روسیه و ایران در اوایل قرن نوزدهم دوباره کشف کند و تفسیری تجدیدنظرطلبانه از وقایع را برای نشان دادن «مبارزه مداوم آذربایجانی‌ها برای وحدت خود» ارائه دهد. در نتیجه، استفاده از اصطلاح آذربایجان ایرانی به‌طور خودکار جمهوری آذربایجان را با ایران تطبیق می‌دهد و توجیه استقلال جمهوری آذربایجان را تضعیف می‌کند، و بنابراین برخی محافل سیاسی در باکو از "جنبش
و بنابراین برخی محافل سیاسی در باکو از "جنبش بیداری ملی آذربایجان جنوبی" موسوم به گاموح استقبال می‌کنند. تعدادی از سیاستمداران جمهوری آذربایجان، تغییر نام آن به جمهوری آذربایجان شمالی را هم پیشنهاد کرده‌اند.
منطقه اکولوژیکی جنگل‌های مخروطی ترانس بایکال (شناسه ووف: پی آ ۰۶۰۹) ۱۰۰۰ هکتار را پوشش می‌دهد. کیلومتر در ۱۰۰۰ کیلومتر مربع از منطقه کوهستانی تایگای جنوبی که از شرق و جنوب از سواحل دریاچه بایکال در منطقه سیبری جنوبی روسیه امتداد یافته و شامل بخشی از شمال مغولستان نیز می‌شود. از نظر تاریخی، این منطقه "داوریاً یا ترانس بایکال ("سرزمین آن سوی دریاچه بایکال") نامیده شده است. این منطقه در قلمرو پالئارکتیک و عمدتاً در جنگل‌های شمالی/ زیست‌بوم تایگا با آب و هوای نیمه قطبی و مرطوب قرار دارد. این منطقه پوشش می‌دهد.
قطبی و مرطوب قرار دارد. این منطقه پوشش می‌دهد. . مکان و توضیحات. این منطقه اکولوژیکی در مرکز کوه‌های یابلونی قرار دارد، رشته‌کوهی که ارتفاع آن به می‌رسد. و از جنوب غربی به شمال شرقی، به موازات دریاچه بایکال امتداد دارد. لبه غربی این منطقه، ساحل شرقی دریاچه بایکال و رشته کوه بارگوزین است. شهر چیتا در شمال شرقی منطقه و شهر اولان‌باتور، مغولستان، درست در خارج از نقطه جنوبی منطقه قرار دارد. در جنوب ، کوه‌های خنتی در مغولستان قرار دارند. در شرق، علفزارهای معتدل منطقه اکولوژیکی استپ جنگلی داوریان قرار دارند. در
منطقه اکولوژیکی استپ جنگلی داوریان قرار دارند. در شمال، فلات ویتیم قرار دارد. رشته‌کوه‌های موازی این منطقه، مرز قاره‌ای بین رودخانه‌هایی که به اقیانوس منجمد شمالی (از طریق دریاچه بایکال و رودخانه لنا) و اقیانوس آرام (از طریق رودخانه آمور) می‌ریزند را تشکیل می‌دهند. آب و هوا. آب و هوای این منطقه اکولوژیکی، نیمه قطبی با زمستان خشک (سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن دی دبلیو سی) است. این آب و هوا با زمستان‌های طولانی و بسیار سرد و تابستان‌های خنک، اما با برف کم در زمستان مشخص می‌شود. پرفشار سیبری (که آنتی‌سیکلون
زمستان مشخص می‌شود. پرفشار سیبری (که آنتی‌سیکلون سیبری نیز نامیده می‌شود) این منطقه را به ویژه در زمستان خشک نگه می‌دارد. در طول تابستان، کم فشار آسیایی هوای گرم را از بیابان‌های چین و مغولستان می‌آورد و دما را در ترانس بایکال افزایش می‌دهد. در شرق منطقه، آب و هوا به آب و هوای خشک و مرطوب قاره‌ای (دی دبلیو سی) با تابستان‌های طولانی‌تر تغییر می‌کند. در جنوب منطقه اکولوژیکی در مغولستان، آب و هوا به آب و هوای نیمه خشک سرد با بارندگی کمتر از ترانس بایکال تغییر می‌کند. میزان بارندگی در ترانس بایکال از متغیر
می‌کند. میزان بارندگی در ترانس بایکال از متغیر است. در سال در مناطق مرتفع، تا / سال در مناطق پست‌تر و جنوبی‌تر. فلورا. این منطقه عمدتاً در زیر سطح ۱۴۰۰ متر پوشیده از جنگل است. درختان شاخص در سمت گرم‌تر و مرطوب‌تر غربی رشته‌کوه یابلونوفسکی، کاج داهوریان (سیاه‌کاج داهوری) و کاج سیبری (کاج سیبری) هستند. در شرق گرم‌تر و خشک‌تر رشته‌کوه، کاج با کاج اسکاتلندی (کاج اسکاتلندی) مخلوط شده است. درختان با خزه و گلسنگ پوشیده شده‌اند. فلور منطقه ترانس بایکال، پهنه‌بندی ارتفاعی را نشان می‌دهد. در پایین‌ترین سطوح در
ارتفاعی را نشان می‌دهد. در پایین‌ترین سطوح در دره‌های رودخانه‌ای و زمین‌های پست (۰ تا ۶۰۰ متر)، پوشش گیاهی مشخص آن، پوشش گیاهی استپ‌ها است: علف خوشه (استپی موئین)، فسکو، یونگراس علف تابستانی (سرده) و فیلیفولیوم (تاناستوم سیبریکوم). سطح بعدی (۶۰۰ تا ۱۱۰۰ متر) سطح استپی جنگلی است و از ۱۱۰۰ تا ۱۸۰۰ متر سطح جنگلی با گونه‌های لاریکس جمیلی و کاج سیلوستریس وجود دارد. بالاتر از ارتفاع ۱۸۰۰ متر، سرزمین بوته‌ای کاج کوتوله سیبری کاج کوتوله سیبری، توس کوتوله (توس کوتوله) و ارس (سرده) قرار دارد. برخلاف کوه‌های سایان و
و ارس (سرده) قرار دارد. برخلاف کوه‌های سایان و آلتای در غرب، آب و هوای ترانس بایکال برای پشتیبانی از مراتع آلپی بسیار شدید است؛ پوشش گیاهی مستقیماً از جنگل به درختچه‌های ارتفاعات بالاتر می‌رود. جانوران. پوشش گسترده درختان، زیستگاه خوبی برای گوزن، گوسفند کوهی، خرس، گراز وحشی و سایر پستانداران بزرگ فراهم می‌کند. اکوسیستم‌های آب شیرین. منطقه اکولوژیکی زمینی ترانس بایکال، منطقه اکولوژیکی آب شیرین «دریاچه بایکال» (شناسه ووف: ۶۰۶) را پوشش می‌دهد. این منطقه اکولوژیکی آب شیرین، زیستگاهی «دریاچه‌های بزرگ» را برای
آب شیرین، زیستگاهی «دریاچه‌های بزرگ» را برای حیات آبزی فراهم می‌کند که تمرکز اصلی مطالعات علمی بر روی خود دریاچه بایکال و ماهی‌هایی است که در رودخانه‌هایی که به آن می‌ریزند (مانند رودخانه بارگوزین در ترانس بایکال) تخم‌ریزی می‌کنند. محافظت‌ها. منطقه دریاچه بایکال در لبه غربی منطقه اکولوژیکی، یک برنامه انسان و زیست‌کره است. این منطقه همچنین یک میراث جهانی یونسکو است. سه منطقه حفاظت شده بزرگ فدراسیون روسیه در منطقه زیست‌محیطی ترانس بایکال عبارتند از: دو منطقه حفاظت‌شده بزرگ از ترانس بایکال در مغولستان قرار
حفاظت‌شده بزرگ از ترانس بایکال در مغولستان قرار دارند: تهدیدها. آتش‌سوزی جنگل‌ها همیشه تهدیدی برای مناطق خشک و جنگلی است؛ خشکسالی در سال‌های اخیر خطر آتش‌سوزی‌های جنگلی را افزایش داده است. این منطقه همچنین از شیوع آفات و قطع بی‌رویه درختان رنج می‌برد. همچنین در این منطقه معدن طلا وجود دارد که تهدیدی برای نهرها و باتلاق‌ها محسوب می‌شود. مناطق شهری و سکونتگاه‌ها. شهرهای اصلی این منطقه اکولوژیکی عبارتند از اولان-اوده و پتروسک-زایبایکالسکی در جمهوری بوریاتیا، و چیتا و خیلوک در سرزمین زابایکالسکی. در غیر این
و چیتا و خیلوک در سرزمین زابایکالسکی. در غیر این صورت، این منطقه جمعیت کمی دارد. راه‌آهن سراسری سیبری این منطقه را از غرب به شرق به دو قسمت تقسیم می‌کند.
قوم واردمن () گروه کوچکی از بومیان جزیره استرالیا هستند که حدود ۱۴۵ کیلومتر در جنوب‌باختری کاترین، در محدودهٔ «زمین‌های مورد اعتماد بومیان مننگن» در قلمرو شمالی استرالیا زندگی می‌کنند. زبان. زبان واردمن زبانی غیر از زبان‌های پاما-نیونگایی است. هرچند در آستانهٔ تبدیل شدن به یک زبان درخطر قرار دارد، تا اوایل دههٔ ۱۹۹۰ میلادی یکی از پرگویشورترین زبان‌های بومی استرالیا در کاترین، قلمرو شمالی بود و برآورد می‌شد که حدود ۳۰ نفر گویشور و شاید بیش از ۲۰۰ نفر توانایی درک آن را داشتند. سرزمین. بر پایهٔ گفتهٔ نورمن
درک آن را داشتند. سرزمین. بر پایهٔ گفتهٔ نورمن تیندیل، قلمرو واردمن‌ها حدود ۷۲۵۰ کیلومتر مربع وسعت داشت که از سرچشمه‌های شاخه‌های جنوبی بخش بالایی آغاز می‌شد و تا باختر، تا پایگاه رود ویکتوریا ادامه می‌یافت. مرزهای جنوبی این سرزمین حوالی «جاسپر گورج» بود. حضور واردمن‌ها در ایستگاه دلامیر در دوران پس از تماس با اروپایی‌ها رخدادی تازه در تاریخ آنان به‌شمار می‌رود. تاریخ تماس. تماس اروپایی‌ها با واردمن و گروه‌های مرتبط مانند داگومن و یانگمن از همان آغاز با خشونت چشمگیر همراه بود. در نهایت، با واگذاری
با خشونت چشمگیر همراه بود. در نهایت، با واگذاری سرزمین‌های قبیله‌ای به اجاره‌های دامداری، مردان به کارهایی مانند راندن گاو مسلط شدند و زنان نیز به کارهای خانگی و خدماتی مشغول گشتند. هنر صخره‌ای. واردمن‌ها دو گونه هنر را متمایز می‌کنند: آثاری که توسط موجودات آفرینشگر در روزگار رؤیا ساخته شده و «بوواراجا» نام دارد، و آثاری که انسان‌ها ساخته‌اند که «بولاوولا» خوانده می‌شود. آثار دستهٔ دوم به رویدادهای تاریخی نزدیک‌تر می‌پردازد، از جمله رخدادهایی که پس از اشغال سرزمین توسط سفیدپوستان رخ داد و موضوعاتی چون
سرزمین توسط سفیدپوستان رخ داد و موضوعاتی چون اسلحه و راندن گاو را نشان می‌دهد. طرح‌های «بوواراجا» انتزاعی‌تر بوده و پیشینه‌ای بسیار کهن دارند، برخی از آن‌ها دست‌کم به ۵ هزار سال پیش بازمی‌گردند. اسطوره‌شناسی. افسانه‌های واردمن در مورد روزگار رؤیا از «یاگجگبولا» و «جابیرینگی» سخن می‌گویند که به «برادران آذرخش» معروف‌اند و با آغاز باد موسمی پیوند دارند. آن‌ها در هنر صخره‌ای مقدس واردمن، مانند «ییوارلارلای» به تصویر کشیده شده‌اند. برادر کوچک‌تر، یاگجگبولا، بلندقد و خوش‌چهره است و همسرش «گولیریدان» نام دارد.
و خوش‌چهره است و همسرش «گولیریدان» نام دارد. جابیرینگی کوتاه‌تر و ساده‌چهره‌تر است و همسرش «گانایاندا» نام دارد. ماجرای اسطوره‌ای خیانت همسر جابیرینگی به برادر کوچک‌تر و نبرد خونین بین آن‌ها، با رعد و برق و باران، بخشی مهم از این روایت است. تصویر این نبرد در ییوارلارلای بیش از ۴ متر ارتفاع دارد و از بزرگ‌ترین انسان‌انگاری‌ها در جهان به‌شمار می‌آید. امروز. امروزه جامعهٔ واردمن در کاترین در دو اردوگاه در جنوب و باختر شهر متمرکز است. یکی در «بونجارّی» (بینجارا) در ایستگاه «منبولو» حدود ۷٫۵ مایل از کاترین
در ایستگاه «منبولو» حدود ۷٫۵ مایل از کاترین فاصله دارد و دیگری در «راک‌هول» در کنار بزرگراه فلورینا، اندکی بیش از ۶ مایل بیرون از شهر است.
منطقه اکولوژیکی جنگل‌های مخروطی کوه‌های دا هینگگان-دژاگدی (شناسه ووف: پی آ ۰۵۰۵) کوه‌های بزرگ خینگان در شمال شرقی چین را پوشش می‌دهد و در امتداد مرز شمالی تا خاور دور روسیه امتداد می‌یابد، جایی که ۵۰۰ متر دیگر در امتداد خط الراس کوه امتداد می‌یابد. کیلومتر به سمت شرق. جنگل‌های کوهستانی، جامعه‌ای از گیاهان به نام «گیاهان دوریان» را به نمایش می‌گذارند که ترکیبی از تایگای سیبری در شمال و گونه‌های گیاهی منچوری در جنوب است. دامنه‌های شرقی شیب‌دار و زهکشی شده توسط رودخانه‌های زیادی هستند، دامنه‌های غربی
شده توسط رودخانه‌های زیادی هستند، دامنه‌های غربی ملایم‌ترند و در برخی از دامنه‌ها علفزار وجود دارد. این منطقه اکولوژیکی در قلمرو پالئارکتیک با آب و هوای نیمه قطبی قرار دارد. این منطقه پوشش می‌دهد. مکان و توضیحات. این منطقه اکولوژیکی، کوه‌های بزرگ کینگان در شمال شرقی چین را پوشش می‌دهد و از رودخانه آمور به سمت شمال و به رودخانه ژاگدی در روسیه می‌پیوندد. این ناحیه، گذرگاهی طبیعی میان دو کشور محسوب می‌شود و شامل جنگل‌های متراکم مخروطی با گونه‌هایی مانند کاج سیبری، نراد و صنوبر است. توپوگرافی کوهستانی، همراه
نراد و صنوبر است. توپوگرافی کوهستانی، همراه با اقلیم سرد و مرطوب، شرایطی مناسب برای حفظ تنوع زیستی فراهم کرده و زیستگاه گونه‌های جانوری نادری چون خرس قهوه‌ای، گوزن شمالی و سیاه‌گوش را در خود جای داده است. در چین، این منطقه در بخش‌های شمالی منطقه خودمختار مغولستان داخلی و استان هئی‌لونگ‌جیانگ قرار دارد. در روسیه، بیشتر این منطقه در استان آمور واقع شده است. این گستره مرزی، با اکوسیستم‌های پیوسته و مشابه، نقش مهمی در مهاجرت جانوران، تبادل گونه‌های گیاهی و همکاری‌های حفاظتی بین‌المللی ایفا می‌کند. آب و هوا. به
حفاظتی بین‌المللی ایفا می‌کند. آب و هوا. به دلیل ارتفاع و فاصله از اقیانوس، این منطقه اکولوژیکی دارای "آب و هوای نیمه قطبی با زمستان‌های خشک" است (طبقه‌بندی اقلیمی کوپن، آب و هوای نیمه قطبی (دی دبلیو سی). این آب و هوا با تابستان‌های معتدل (فقط ۱ تا ۳ ماه بالاتر از مشخص می‌شود) و زمستان‌های سرد با بارندگی ماهانه کمتر از یک دهم مرطوب‌ترین ماه تابستان. این مناطق آب و هوایی معمولاً در ارتفاعات بالاتر در وسط قاره‌ها یافت می‌شوند و تفاوت‌های زیادی بین دمای روز و شب دارند. گیاهان و جانوران. از آنجا که این منطقه
شب دارند. گیاهان و جانوران. از آنجا که این منطقه اکولوژیکی یک منطقه گذار بین تایگای شمالی (سیبری) و گونه‌های گیاهی جنوبی (منچوری) را تشکیل می‌دهد، نمونه‌هایی از هر دو را در خود جای داده است - تقریباً دو سوم از ۱۲۰۰ گونه محلی گیاهان آوندی، سیبریایی و یک سوم دیگر، منچوری، دائوری و مغولی هستند. این ترکیب از جوامع گل گاهی به عنوان «گیاهان دائوری» شناخته می‌شود. درختان غالب، کاج دائوری ("سیاه‌کاج داهوری") با توده‌های کاج و صنوبر هستند. بلوط مغولی (بلوط مغولی)، فندق، توسکا، توس، صنوبر و نارون نیز در ارتفاعات
فندق، توسکا، توس، صنوبر و نارون نیز در ارتفاعات پایین‌تر یافت می‌شوند. این منطقه یکی از معدود جنگل‌های بزرگ باقی مانده در چین است، اما همچنین صحنه بزرگ‌ترین آتش‌سوزی جنگلی در تاریخ مدرن چین (بیش از ۱ میلیون هکتار در سال ۱۹۸۷) بوده است. این حادثه نه‌تنها خسارات گسترده‌ای به پوشش گیاهی و جانوری وارد کرد، بلکه موجب جابجایی هزاران نفر و تغییرات بلندمدت در ساختار اکولوژیکی منطقه شد. محافظت‌ها. مناطق حفاظت‌شده فدرال در این منطقه عبارتند از:
چوب تجه یا چوب کندن، که چوب حفاری و چوب زمین‌کَنی است، ابزاری چوبی است که در درجهٔ نخست توسط فرهنگ‌های اقتصاد معیشتی برای بیرون آوردن خوراک‌های زیرزمینی مانند ریشه‌ها و تجه‌ها، خاک‌ورزی خاک یا کندن لانه زیرزمینی و کلنی مورچه به‌کار می‌رود. این اصطلاح در باستان‌شناسی و انسان‌شناسی برای توصیف ابزارهای مشابه استفاده می‌شود که معمولاً چیزی بیش از یک ترکه محکم نیست که تراشیده یا تیز شده و گاهی با قرار دادن موقت در آتش سخت شده است. این ابزار که گاهی با دسته‌هایی برای کشیدن یا هل دادن ساخته می‌شد، گونه‌ای ابتدایی