payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باید در بیمار مورد تشویق قرار گیرد. اصلاح شیوه زندگی مانند ورزش، تغذیه سالم، مدیریت وزن و مدیریت استرس همگی در کاهش التهاب و سایر عوامل خطر برای PAD مهم هستند. درمان دارویی مانند داروهای ضد فشار خون، درمان کاهنده چربی، درمان ضد دیابت و ضدلخته‌ها را می‌توان در زمانی که اصلاح سبک زندگی به تنهایی کافی نیست در نظر گرفت. داروهای ضد پلاکتی با شواهد سطح 1C برای بیماران مبتلا به PAD علامت دار با ترجیح کلوپیدوگرل بر آسپرین توصیه می‌شود. کارآزمایی VIVA کاهش ۷ درصدی مرگ و میر ناشی از استفاده از شاخص فشار مچ پا-بازویی
و میر ناشی از استفاده از شاخص فشار مچ پا-بازویی (ABI)، مدیریت فشار خون و سونوگرافی را برای غربالگری بیماری عروقی نشان داد. درمان. معمولاً ابتدا برای جلوگیری از ایجاد لخته و کمک به کاهش ایسکمی، ضد انعقاد اولیه با هپارین توصیه می‌شود. ملاحظات در درمان. بهترین دوره درمان در هر مورد متفاوت است. قبل از تصمیم‌گیری در مورد درمان مناسب، پزشک باید جزئیات پرونده را در نظر بگیرد. هیچ درمانی برای همه بیماران مؤثر نیست. درمان به عوامل زیادی بستگی دارد، از جمله: مداخله اندوواسکولار. مداخلات اندوواسکولار برای ALI روش‌های
مداخلات اندوواسکولار برای ALI روش‌های کم تهاجمی هستند که برای بازیابی سریع جریان خون و اجتناب از جراحی‌های گسترده‌تر طراحی شده‌اند. در مداخلات اندوواسکولار، از کاتتر برای تحویل داروهایی مانند ترومبولیتیک برای حل کردن لخته استفاده می‌شود. در گذشته، استرپتوکیناز اصلی‌ترین ماده شیمیایی ترومبولیتیک بود. اخیراً داروهایی مانند فعال کننده پلاسمینوژن بافتی، اوروکیناز و آنیسترپلاز به جای آنها استفاده شده است. روش‌های مکانیکی تزریق ترکیبات ترومبولیتیک با معرفی کاتترهای اسپری پالس بهبود یافته است - که فرصت بیشتری را
اسپری پالس بهبود یافته است - که فرصت بیشتری را برای بیماران فراهم می‌کند تا از جراحی اجتناب کنند. ترومبولیز فارماکولوژیک نیاز به قرار دادن کاتتر در ناحیه آسیب‌دیده دارد، اغلب سیمی با سوراخ‌هایی به کاتتر متصل می‌شود که اجازه می‌دهد ناحیه پراکندگی وسیع‌تری از عامل ترومبولیتیک ایجاد شود. این عوامل ترومبوز ایجاد کننده ایسکمی را به سرعت و به‌طور مؤثر لیز می‌کنند. با این حال، اثربخشی درمان ترومبولیتیک به دلیل عوارض هموراژیک محدود شده است. اندازه‌گیری سطح فیبرینوژن پلاسما به عنوان پیش‌بینی کننده این عوارض خونریزی
پلاسما به عنوان پیش‌بینی کننده این عوارض خونریزی دهنده پیشنهاد شده است. با این حال، بر اساس یک بررسی سیستماتیک از متون پژوهشی موجود تا ژانویه ۲۰۱۶، ارزش پیش‌بینی پلاسما اثبات نشده است. پس از حل یا برداشتن لخته، ممکن است یک استنت یا بالون برای باز نگه داشتن شریان و جلوگیری از ایسکمی بیشتر در محل قرار داده شود. عوارض عمده ترومبولیز شامل خونریزی داخل جمجمه، خونریزی عمده، سندرم کمپارتمان و شکست ترومبولیز است. مدیریت جراحی. جراحی اغلب در افرادی با کلاس رادرفورد 2b یا بالاتر توصیه می‌شود، زیرا جریان خون عموماً
2b یا بالاتر توصیه می‌شود، زیرا جریان خون عموماً با سرعت بیشتری بازیابی می‌شود. مداخله جراحی اولیه در ایسکمی حاد اندام، آمبولکتومی اورژانسی با استفاده از کاتتر فوگارتی است، به شرطی که اندام همچنان در بازه زمانی ۴ تا ۶ ساعت زنده بماند. گزینه‌های دیگر شامل بای پس عروقی برای هدایت جریان خون در اطراف لخته است. مدیریت پزشکی. برای پیشگیری ثانویه از ALI، تجویز ضد انعقاد برای طولانی مدت و مدیریت آترواسکلروز باید در نظر گرفته شود. پیش آگهی. خطر مرگ و میر و حوادث قلبی عروقی در افراد مبتلا به ایسکمی اندام بالا است.
عروقی در افراد مبتلا به ایسکمی اندام بالا است. در بازه یک سال، حدود ۲۰–۲۵٪ از این بیماران می‌میرند و ۲۵–۳۰٪ نیاز به قطع عضو پیدا می‌کنند. اپیدمیولوژی. علت اصلی ایسکمی حاد اندام، آمبولی شریانی (۸۰٪) است، در حالی که ترومبوز شریانی مسئول ۲۰٪ موارد است. در موارد نادر، آنوریسم شریان پوپلیتئال برای ایجاد لخته خون یا آمبولی که منجر به ایسکمی می‌شود، یافت شده است.
آلفردو مارتینِس فرناندِس (؛ – ) بازیگر و سیاستمدار اهل اسپانیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "آوای وحش"، "۵۵ روز در پکن"، "شکار"، "داغ ننگ"، "یخ در بهشت نعنایی"، "دو مافیا علیه پنجه‌طلایی"، "لژیونرهای کلئوپاترا"، "ملکه باشگاه تابارن"، "حمله روبات‌ها" و "جاسوسی در لیسبون" اشاره کرد.
دم‌قطاری دم‌سبز گونه‌ای مرغ مگس در تبار خورشیدفرشته‌تباران (Lesbiini) از زیرتیرهٔ خورشیدیان (Lesbiinae) است که در بولیوی، کلمبیا، اکوادور، پرو و احتمالاً ونزوئلا یافت می‌شود.
سوفی هاردی (؛ زادهٔ ۴ اکتبر ۱۹۳۸) بازیگر اهل فرانسه است. از فیلم‌هایی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "حمله روبات‌ها" اشاره کرد.
کوه‌های دونگ فایا ین () , به‌معنای "جنگل فرمانروای سرد") رشته‌کوهی در استان پتچابون، استان چایاپوم، استان لوپبوری، استان سارابوری و استان ناکون راتچاسیما، تایلند است. از آنجا که دونگ فایا ین نسبت به رشته‌کوه‌های شمالی و جنوبی متراکم‌تر و کم‌ارتفاع‌تر است، نخستین جاده‌ها و راه‌آهن‌هایی که منطقه ایسان را به پایتخت بانکوک متصل کردند، از این کوه‌ها عبور کردند. پیش از احداث راه‌آهن در آغاز قرن بیستم، ارتباط میان این دو بخش تایلند دشوار بود. بررسی برای ساخت خط شمال‌شرقی راه‌آهن دولتی تایلند در سال ۱۸۸۷ آغاز شد.
راه‌آهن دولتی تایلند در سال ۱۸۸۷ آغاز شد. جغرافیا. رشته‌کوه دونگ فایا ین عمدتاً از مجموعه‌ای از تپه‌های پراکنده با ارتفاع متوسط تشکیل شده که از جنوب رشته‌کوه پتچابون به‌صورت قوسی شکل ادامه یافته و به سمت شمال رشته‌کوه سانکامپنگ می‌رسد. این رشته‌کوه حدود ۱۷۰ کیلومتر طول دارد و بیشینه ارتفاع آن در فو خینگ در شمالی‌ترین نقطه به ۱۱۶۷ متر می‌رسد. دیگر قله‌های مهم عبارتند از: کائو فنگ یای با ارتفاع ۹۰۰ متر، کائو خوئن لان با ارتفاع ۷۶۷ متر، کائو چام دوت با ارتفاع ۷۸۲ متر، کائو چالونگ تونگ با ارتفاع ۷۱۸ متر، کائو
۷۸۲ متر، کائو چالونگ تونگ با ارتفاع ۷۱۸ متر، کائو چان لوآنگ با ارتفاع ۷۴۵ متر، کائو لوم و کائو ساوونگ هر دو با ارتفاع ۷۲۲ متر، کائو وونگ چان دائنگ با ارتفاع ۷۲۱ متر، کائو پریک با ارتفاع ۶۸۹ متر، کائو سومفوت با ارتفاع ۶۹۵ متر، کائو کرادون با ارتفاع ۶۵۷ متر، کائو اینتایا با ارتفاع ۶۷۶ متر، کائو موت انگام با ارتفاع ۶۸۳ متر، کائو پلای خلونگ کوم با ارتفاع ۶۵۵ متر و کائو سادائو با ارتفاع ۵۷۵ متر. مرز شمالی توده‌کوه پتچابون به‌وضوح مشخص نیست، اما به‌طور تقریبی از جنوب مدار ۱۶ درجه شمالی آغاز می‌شود، جایی که
از جنوب مدار ۱۶ درجه شمالی آغاز می‌شود، جایی که رشته‌کوه‌های تشکیل‌دهنده سامانه پتچابون به گروهی از کوه‌های پراکنده و کم‌ارتفاع‌تر تبدیل می‌شوند که به‌ندرت از ۸۰۰ متر فراتر می‌روند و به‌سمت جنوب امتداد می‌یابند. زنجیره شرقی رشته‌کوه پتچابون در برخی منابع جغرافیایی به‌عنوان «رشته‌کوه فنگ هوی» ذکر شده است. این نام به‌طور کلی به بخش شمالی سامانه کوهستانی دونگ فایا ین اشاره دارد، زیرا کائو فنگ هوی قله‌ای به ارتفاع ۱۰۰۸ متر در غرب چایاپوم است که فراتر از انتهای جنوبی رشته‌کوه پتچابون و در نیمه شمالی دونگ فایا
جنوبی رشته‌کوه پتچابون و در نیمه شمالی دونگ فایا ین واقع شده است. رشته‌کوه دونگ فایا ین دره رود چائو پرایا در تایلند مرکزی را از فلات کورات در شمال‌شرق جدا می‌کند. این کوه‌ها از سمت شرق توسط شاخه‌هایی از رود چی و رود مون و از سمت غرب توسط شاخه‌هایی از رود پا ساک زهکشی می‌شوند.
رشته‌کوه سانکامپنگ () یا سانکامبنگ یا سونگومپانگ (, , ; , ) یکی از رشته‌کوههایی است که تایلند شرقی را از شمال‌شرق یا ایسان جدا می‌کند. این رشته‌کوه در استان ناکون نایوک، استان پراچینبوری، استان سا کایو، استان سارابوری و استان ناکون راتچاسیما، تایلند قرار دارد. توصیف. واژه "سانکامپنگ" در زبان تایلندی به معنای استحکامات یا پشت‌بند است که نامی مناسب برای توصیف این رشته‌کوه به‌شمار می‌رود، زیرا این رشته‌کوه در واقع یک سد طبیعی میان فلات کورات و دشت تایلند مرکزی محسوب می‌شود. این زنجیره کوهستانی در جهت شمال غربی
می‌شود. این زنجیره کوهستانی در جهت شمال غربی - جنوب شرقی امتداد دارد. بخش شمالی این رشته‌کوه با انتهای جنوبی کوه‌های دونگ فایا ین که در مرز جنوب غربی فلات کورات در جهت شمال-جنوب قرار دارند، ادغام می‌شود. در شرق، این رشته‌کوه به کوه‌های دانگرک متصل می‌شود که یک سامانه گسترده‌تر با جهت شرق-غرب بوده و تا لائوس امتداد دارد. دامنه‌های جنوبی این رشته‌کوه به رود بنگ پاکونگ تخلیه می‌شوند. این رشته‌کوه از دو توده‌کوه فشرده تشکیل شده که بلندترین ارتفاعات در بخش غربی قرار دارد. بلندترین نقطه آن خائو روم با ارتفاع
قرار دارد. بلندترین نقطه آن خائو روم با ارتفاع ۱۳۵۱ متر است که به خائو خیائو نیز معروف است. دیگر قله‌های مهم عبارتند از: خائو لائم با ارتفاع ۱۳۲۶ متر، خائو چان با ارتفاع ۱۳۱۳ متر، خائو فالامی با ارتفاع ۱۱۱۲ متر، خائو سام یوت با ارتفاع ۱۱۴۲ متر، خائو اینتانی با ارتفاع ۱۰۵۲ متر، خائو فا فا با ارتفاع ۱۰۷۱ متر، خائو کائو با ارتفاع ۱۰۱۷ متر، خائو سالات دای با ارتفاع ۸۲۱ متر، خائو سامو پون با ارتفاع ۸۰۵ متر، خائو لائم نوی با ارتفاع ۷۸۷ متر و خائو فاینگ ما با ارتفاع ۸۲۴ متر. در انتهای شرقی توده‌کوه غربی، خائو
۸۲۴ متر. در انتهای شرقی توده‌کوه غربی، خائو کامپائنگ با ارتفاع ۸۷۵ متر و خائو دان فای مای با ارتفاع ۵۵۸ متر قرار دارند که در نزدیکی دره‌ای هستند که بزرگراه ۳۰۴ تایلند (AH 19) از میان آن عبور می‌کند و شهر کابین بوری را به ناکون راتچاسیما متصل می‌کند. توده‌کوه شرقی از خائو لامانگ با ارتفاع ۹۹۲ متر، فو سام انگام با ارتفاع ۹۴۹ متر و خائو تاپ تائو با ارتفاع ۸۴۳ متر آغاز می‌شود. در این نقطه، شاخه‌ای از این توده‌کوه به سمت شمال‌شرق امتداد می‌یابد که شامل خائو چاوا با ارتفاع ۷۴۸ متر و خائو پلای لام کاتوک با ارتفاع
با ارتفاع ۷۴۸ متر و خائو پلای لام کاتوک با ارتفاع ۷۲۳ متر است که به انتهای جنوبی رشته‌کوه دونگ فایا ین متصل می‌شود. در شرق، دو کوه به نام «خائو یای» وجود دارند: یکی با ارتفاع ۷۷۶ متر در شمال خائو توآنگ با ارتفاع ۷۶۱ متر و دیگری با ارتفاع ۷۹۶ متر در جنوب آن. در ادامه، میانگین ارتفاع قله‌ها به حدود ۴۰۰ متر کاهش می‌یابد و بزرگراه ۳۴۸ تایلند در این منطقه پایین‌تر از شمال به جنوب عبور می‌کند و این رشته‌کوه را به کوه‌های دانگرک متصل می‌کند. چندین رودخانه از این رشته‌کوه سرچشمه می‌گیرند که رود مون که به سمت شرق
رشته‌کوه سرچشمه می‌گیرند که رود مون که به سمت شرق جریان دارد، بزرگ‌ترین آنهاست. رود مهم دیگر کلونگ پرپرونگ است. از نظر اداری، بیشتر منطقه این رشته‌کوه در محدوده استان پراچینبوری و استان سا کایو قرار دارد، در حالی که بخش‌های کوچکتری در استان ناکون راتچاسیما، استان ناکون نایوک و استان سارابوری قرار گرفته است. در این رشته‌کوه، ماسه‌سنگ در مناطق جنوبی و شمالی دیده می‌شود. همچنین شیل و شیست نیز در برخی بخش‌ها وجود دارند. در دامنه جنوبی، شیب‌های تندی از جنس گرانیت و جوش‌سنگ مشاهده می‌شود. سنگ آهک نیز در قسمت
و جوش‌سنگ مشاهده می‌شود. سنگ آهک نیز در قسمت شرقی، نزدیک به کوه‌های دانگرک وجود دارد. تاریخچه. حدود سال ۱۹۲۲، گروهی از ساکنان روستاهای بان تا دان و بان تا چای در استان ناکون نایوک، در بخش غربی این کوه‌ها سکونت گزیدند. تا ۳۰ خانوار در زمین‌هایی که از جنگل پاک‌سازی شده بود، کشاورزی می‌کردند. این منطقه به‌طور رسمی توسط دولت به رسمیت شناخته شد و به عنوان «تامبون خائو یای» در ناحیه پاک پلی طبقه‌بندی شد، هرچند که نزدیک‌ترین کوه به نام «خائو یای» در انتهای دیگر این رشته‌کوه قرار داشت.
دم‌قطاری دم‌سیاه گونه‌ای مرغ مگس از تیرهٔ مگس‌مرغان (Trochilidae) است. بین ۲۵۰۰ تا ۳۸۰۰ متر در کلمبیا، اکوادور و پرو یافت می‌شود. زیستگاه‌های طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری، بوته‌زارهای نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری با ارتفاع بالا و جنگل‌های پیشین به شدت دگرگون‌شده است.
پارک ملی تپ لن () در رشته‌کوه سانکامپائنگ در استان‌های استان پراچینبوری و استان ناکون راتچاسیما در تایلند واقع شده است. این پارک در ۲۳ دسامبر ۱۹۸۱ به عنوان یک پارک ملی تأسیس شد و چهلمین پارک ملی کشور بود. جاذبه‌های آن شامل جنگل لان و باغ تفریحی، آبشار تپ لان (یا آبشار هیو نوک کوک)، مخزن تپ لان، آبشار هوای یای، سد لام مون بون و ساحل چوم تاوان است. جغرافیا. با مساحتی برابر با ۱٬۳۹۷٬۳۷۵ رای ~ ، این پارک دومین پارک ملی بزرگ تایلند است. مقر اصلی پارک تپ لان در بو پرام، نادی، استان پراچینبوری قرار دارد. این پارک
پرام، نادی، استان پراچینبوری قرار دارد. این پارک شامل زیرمجموعه‌های بو پرام، نا دی، پراچینبوری؛ پاک تونگ چای، وانگ نام خائو، خون بوری و سوئنگ سانگ در استان ناکون راتچاسیما و پاکام در استان بوری‌رام است. بلندترین قله آن کائو لامانگ با ارتفاع است. زمین این منطقه شامل رشته‌کوه‌ها، دره‌ها، شکاف‌ها و آبشارها است. آب و هوا. پارک تپ لان دارای سه فصل است و میانگین دمای سالانه آن ۲۸ درجه سانتی‌گراد است. فصل بارانی از ماه مه تا اکتبر ادامه دارد و در بیشتر روزها باران می‌بارد. مرطوب‌ترین ماه، اکتبر است. در این فصل
می‌بارد. مرطوب‌ترین ماه، اکتبر است. در این فصل حدود ۲۶۹ میلی‌متر باران در پارک تپ لان می‌بارد. فصل سرد از نوامبر تا فوریه است و سردترین ماه، دسامبر، با میانگین حداکثر دمای روزانه ۲۴ درجه سانتی‌گراد است. فصل گرم از مارس تا آوریل ادامه دارد و دما در این مدت به ۳۱ درجه سانتی‌گراد می‌رسد.
دم‌قطاری‌ها یک سردهٔ کوچک از مرغ مگس است. دو عضو آن، که هر دو به عنوان دم‌قطاری شناخته می‌شوند، در مناطق گرمسیری آمریکای جنوبی یافت می‌شوند. آنها عبارتند از:
پارک ملی پنگ سیدا () یک پارک ملی در رشته‌کوه سانکامفنگ است که مساحت آن ۵۲۷٬۵۰۰ رای (~) می‌باشد در استان سا کایو در شرق تایلند واقع شده است. این پارک ۲۸ کیلومتر از شهر سا کایو، مرکز استان فاصله دارد. این پارک به همراه پارک ملی خوا یای، پارک ملی تپ لان، پارک ملی تا پرایا و پناهگاه حیات‌وحش دانگ یای، بخشی از مجموعه جنگل دانگ فایا ین در فهرست میراث جهانی یونسکو به‌شمار می‌آید که مساحت کل آن حدود ۶٬۱۰۰ کیلومتر مربع است. یکی از جاذبه‌های برجسته پارک آبشار پانگ سی‌دا است. اکولوژی. طبق اطلاعات جمع‌آوری‌شده در سال
است. اکولوژی. طبق اطلاعات جمع‌آوری‌شده در سال ۲۰۰۰ این پارک خانه ۲۷۱ گونه مهره‌دار است: ۸۱ گونه پستاندار، ۱۴۳ گونه پرنده (۱۳۱ گونه ساکن)، ۱۹ گونه خزنده، ۱۶ گونه دوزیست و ۱۹ گونه ماهی آب شیرین. تمساح سیامی "Crocodylus siamensis" که در معرض خطر انقراض قرار دارد، گزارش شده است که در این پارک زندگی می‌کند، به همراه فیل آسیایی، گاومیش هندی، سگ وحشی آسیایی (که تخمین زده شده کمتر از ۲٬۵۰۰ بزرگسال از این سگ وحشی در دنیا وجود دارد) پلنگ، خرس خورشیدی مالایایی، خرس سیاه آسیایی و گیبون دست‌سفید. حیوانات رایج‌تر شامل
آسیایی و گیبون دست‌سفید. حیوانات رایج‌تر شامل مکاک دم‌کوتاه، گوزن سمبر، گوزن فریادکش و خوک هستند. دو پرنده در معرض خطر عمده، حواصیل خاکستری و حواصیل ارغوانی، "Ardea cinerea" و "A. purpurea" هستند. منطقه پارک همچنین خانه بسیاری از گونه‌های پروانه است. در فاصله دو کیلومتری از ورودی، منطقه‌ای مخصوص پروانه‌ها وجود دارد که در فصل‌های خاصی صدها پروانه در آن جمع می‌شوند. به منظور ایمنی بازدیدکنندگان و همچنین حفاظت از محیط‌زیست، در این منطقه دروازه‌ای کنترل‌شده وجود دارد و از بازدیدکنندگان خواسته می‌شود که برای
دارد و از بازدیدکنندگان خواسته می‌شود که برای راهنمایی بیشتر به مرکز بازدیدکنندگان مراجعه کنند. حدود ۶ کیلومتر دورتر، می‌توان توقف کرده و پیاده به زمین‌های گاومیش هندی رفت، جایی که برج حیات‌وحش برای مشاهده قرار دارد. ۲۵ کیلومتر از ورودی یک دیدگاه برای مشاهده پارک وجود دارد.
کوه‌های تنسرم یا رشته‌کوه تنسرم نام جغرافیایی یک رشته‌کوه به طول تقریبی ۱٬۷۰۰ کیلومتر است که بخشی از سیستم کوهستانی هندو-مالایی می‌باشد. این کوه‌ها در جنوب شرق آسیا قرار دارند. با وجود ارتفاع نسبتاً کم خود، این کوه‌ها یک مانع مؤثر بین تایلند و میانمار در نواحی شمالی و مرکزی این دو کشور به‌شمار می‌روند. تنها دو جاده اصلی بین‌المللی و نقاط مرزی وجود دارد که در بین کانتچانابوری و تاک قرار دارند، یکی در سه معبد و دیگری در مای سو، که دومی در انتهای شمالی رشته‌کوه قرار دارد، جایی که کوه‌های تنسرم با رشته‌کوه
قرار دارد، جایی که کوه‌های تنسرم با رشته‌کوه داونا ملاقات می‌کنند. نقاط مرزی کوچکتر شامل سینگ خورن، نزدیک پراچواپ خیری خان، و همچنین بونگ تی و فو نام رون در غرب کانتچانابوری هستند. پیش‌بینی می‌شود که دومی در صورت ادامه پروژه پروژه بندر داوی و همچنین جاده و خط راه‌آهن بین بانکوک و این بندر اهمیت بیشتری پیدا کند. بخش جنوبی این رشته‌کوه وسیع، از کرای ایستمس عبور کرده و به شبه‌جزیره مالایی می‌رسد و تقریباً به سنگاپور می‌رسد. بسیاری از رودخانه‌ها منبع خود را از این کوه‌ها می‌گیرند، اما هیچ‌کدام از آن‌ها
را از این کوه‌ها می‌گیرند، اما هیچ‌کدام از آن‌ها رودخانه‌های بسیار طولانی نیستند.
امپوریس (به ) یک شهر یونان باستان در سواحل مدیترانه در کاتالونیا، اسپانیا بود. این شهر Ἐμπόριον () به معنی محل تجارت نامیده می‌شد و در سال ۵۷۵ قبل از میلادتوسط یونانیان اهل فوکیا تأسیس شد. در سال ۲۱۸ قبل از میلاد، پس از حمله به گال از ایبریا توسط هانیبال، ژنرال کارتاژی، شهر توسط رومیان (به لاتین :) اشغال شد. در اوایل قرون وسطی، موقعیت ساحلی آشکار شهر، آن را به روی غارتگران باز گذاشت و شهر رها شد. بقایای امپوریس در کمارکای کاتالان، آلت امپوردا، کوستا براوا قرار دارد. ویرانه‌ها در میانه راه بین شهر لا اسکالا
دارد. ویرانه‌ها در میانه راه بین شهر لا اسکالا و روستای کوچک سانت مارتی د امپوریس قرار دارد. تاریخچه. امپوریس در یک جزیره کوچک در دهانه رودخانه فلویا است. این شهر در سال ۵۵۰ پ‌م به نام "پالایاپولیس"، «شهر قدیمی» شناخته شده بود و ساکنان از سرزمین یونان به آنجا نقل مکان کردند و "نئاپولیس"، «شهر جدید» را ایجاد کردند. پس از فتح فوکیا توسط کوروش کبیر، پادشاه پارسیان، در سال ۵۳۰ قبل از میلاد جمعیت شهر جدید به‌طور قابل توجهی به خاطر هجوم پناهندگان افزایش یافت. در مواجهه با فشار شدید کارتاژ، شهر توانست شخصیت
در مواجهه با فشار شدید کارتاژ، شهر توانست شخصیت یونانی مستقل خود را حفظ کند. قراردادهای سیاسی و تجاری با جمعیت بومی که مدت‌ها در شهر مجاور "ایندیکا" ساکن بودند، منعقد شد. این شهر در مسیر تجاری ساحلی بین شهر یونانی‌نشین ماسالیا (مارسی کنونی) و تارتسوس در جنوب هیسپانیا قرار داشت و به یک مرکز اقتصادی و تجاری بزرگ تبدیل شد و همچنین بزرگ‌ترین مستعمره یونانی در شبه جزیره ایبری بود. در طول جنگ‌های پونیک، امپوریس با روم متحد شد و پوبلیوس کورنلیوس سیپیون در سال ۲۱۸ قبل از میلاد از طریق این شهر، با فرستادن برادرش
قبل از میلاد از طریق این شهر، با فرستادن برادرش گنائوس کورنلیوس سیپیون کالوس به همراه سربازان رومی به آنجا، شروع به فتح هیسپانیا کرد. پس از فتح هیسپانیا توسط رومیان، امپوریس یک دولت شهر مستقل باقی ماند. با این حال، در جنگ داخلی بین پومپه و ژولیوس سزار، سوی پومپیوس را گرفت و پس از شکست او از امتیاز خودمختاری سلب شد. یک "کُلونی" از کهنه سربازان رومی، به نام امپوریائه، در نزدیکی اندیکا برای کنترل منطقه ایجاد شد. از آن زمان به بعد، امپوریس شروع به افول کرد، و تحت شعاع قدرت تاراکو (تاراگونا کنونی) و بارسینو
و تحت شعاع قدرت تاراکو (تاراگونا کنونی) و بارسینو (بارسلونا کنونی) قرار گرفت. در پایان قرن سوم این شهر به یکی از اولین شهرهای اسپانیا تبدیل شد که مبشران مسیحی را پذیرفت. در همین قرن شهر یونانی متروکه شد ولی شهر رومی به عنوان ضرابخانه و مقر تشریفاتی یک شهرستان ساحلی به نام کاستیو د امپوریس تا زمان یورش وایکینگ‌ها در اواسط قرن نهم باقی بود. ضرب سکه دوباره تحت نظر هیو دوم امپوریس (۱۰۷۸–۱۱۱۷) آغاز شد. نکروپولیس (گورستان). گورستان امپوریس برای مدت طولانی، از قرن هفتم قبل از میلاد تا قرون وسطی مورد استفاده قرار
هفتم قبل از میلاد تا قرون وسطی مورد استفاده قرار گرفته، اما بسیاری از مقبره‌ها غارت شده‌اند. مارتین آلماگرو باش دو کتاب در این باره نوشت که تمام داده‌ها را در مورد اکثر گورستان‌های منطقه جمع‌آوری کرد. چهار دوره در این ناحیه وجود دارد: یونان اولیه و ایبری، اواخر جمهوری روم، اوایل امپراتوری روم و اواخر امپراتوری روم. موزه باستان‌شناسی کاتالونیا. شعبه موزه باستان‌شناسی کاتالونیا در امپوریس (MAC-Empúries) به بازدیدکنندگان تجربه تماس مستقیم با بقایای باستان‌شناسی آنجا را ارائه می‌دهد. بازدید از شهر یونانی و شهر
آنجا را ارائه می‌دهد. بازدید از شهر یونانی و شهر رومی با گشت و گذار در موزه تکمیل می‌شود، که اشیایی را از تاریخ سایت که در سال‌های حفاری در امپوریس کشف شده‌اند به نمایش گذاشته است.
پناهگاه حیات‌وحش هوای خا خانگ () در استان یوتای تانی و استان تاک، تایلند واقع شده است. این پارک در سال ۱۹۷۴ تأسیس شده و بخشی از بزرگ‌ترین مجموعه جنگل حاره‌ای موسمی سالم در هندوچین به‌شمار می‌آید. این پناهگاه همراه با پناهگاه حیات وحش سونگایایی در سال ۱۹۹۱ توسط سازمان ملل متحد به عنوان میراث جهانی اعلام شد. مجموعاً این دو پناهگاه ۶۲۲٬۲۰۰ هکتار مساحت دارند. هنوز جمعیت‌های قابل توجهی از پستانداران بزرگ در این پناهگاه وجود داشتند، از جمله گیبون‌ها، خرس‌ها، فیل‌ها و ببر هندوچین، اگرچه مانند تمام سایت‌های دیگر در
و ببر هندوچین، اگرچه مانند تمام سایت‌های دیگر در جنوب شرق آسیا، برخی از گونه‌ها (مانند کرگدن‌ها) ناپدید شده یا دچار کاهش شدید جمعیت شده‌اند. تاریخ. پس از تأسیس پناهگاه حیات وحش در ۴ سپتامبر ۱۹۷۲، این منطقه مساحتی به اندازه ۱٬۰۱۹٬۳۷۵ رای داشت ~ . سپس این پناهگاه حیات وحش دو بار گسترش یافت، اولین بار در ۲۱ مه ۱۹۸۶ به مساحت ۱٬۶۰۹٬۱۵۰ رای ~ که افزایش ۵۸۹٬۷۷۵ رای ~ بود و دومین بار در ۳۰ دسامبر ۱۹۹۲ به مساحت ۱٬۷۳۷٬۵۸۷ رای ~ که افزایش ۷۱۸٬۲۱۲ رای ~ بود. تا سال ۱۹۷۶ در این پناهگاه حیات وحش روستاهایی از مردم کارن
در این پناهگاه حیات وحش روستاهایی از مردم کارن وجود داشت. امروزه هیچ جمعیت انسانی شناخته‌شده‌ای در این منطقه سکونت ندارند. برخی از روستاهای کارن در سال ۱۹۷۶ از منطقه جنوبی‌ترین بخش به منطقه بان رای در جنوب شرق منتقل شدند. یک روستای مردم همونگ در غرب پس از سال ۱۹۸۶ جابجا شد. حیات وحش. تنوع زیادی از حیوانات و گیاهان در این پناهگاه حیات وحش یافت می‌شود که در هیچ جای دیگر وجود ندارد، با گونه‌هایی همچون گونه‌های سینو-هیمالایایی، ایندو-برمه‌ای، سوندالند و ایندو-چینی که در این پناهگاه زندگی می‌کنند. گونه‌های
که در این پناهگاه زندگی می‌کنند. گونه‌های موجود در این پناهگاه معمولاً کمیاب، در معرض خطر یا محلی هستند. تقریباً یک‌سوم از پستانداران جنوب شرق آسیا در این پناهگاه حیات وحش به‌خوبی زندگی می‌کنند. این پناهگاه مسئول حفاظت از سه گونه از جانوران ملی ذخیره‌شده تایلند است: گاومیش وحشی ("گاومیش وحشی")، سراب سرز قاره‌ای ("Capricornis sumatraensis")، و گوزن خوکی هندی ("گوزن خوکی هندی"). بسیاری از گونه‌های پرندگان، خزندگان و دوزیستان نیز گزارش شده‌اند. ۳۵۵ گونه پرنده در این پناهگاه مشاهده شده‌اند که بسیاری از این
در این پناهگاه مشاهده شده‌اند که بسیاری از این گونه‌ها اکنون در تایلند نادر و برخی در معرض خطر انقراض هستند. در حال حاضر ۹۰ ببر هندوچین در این پناهگاه وجود دارند.
پارک ملی تا پرایا () منطقه‌ای حفاظت‌شده در انتهای شرقی رشته‌کوه سانکامپنگ است که در منطقه‌ای قرار دارد که این کوه‌ها به رشته‌کوه دانگ‌ریک می‌رسند، نزدیک به مرز تایلند و کامبوج. این پارک عمدتاً در منطقه تا پرایا از استان سا کایو واقع شده است که از آن نام‌گذاری شده است، اگرچه پارک شامل بخش‌هایی از مناطق بان کروات، نون دین دنگ و لاهار سای از استان بوریرام نیز می‌شود. مساحت پارک ۳۷۱٬۲۵۰ رای (~ ۵۹۴ کیلومتر مربع) است و در شرق پارک ملی پنگ سیدا قرار دارد. این پارک در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد. ارتفاعات این پارک بین ۲۰۶
در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد. ارتفاعات این پارک بین ۲۰۶ متر تا ۵۷۹ متر متغیر است. بلندترین قله این منطقه، کوه پران نوت (ยอดเขาพรานนุช) است. همچنین در منطقه پارک، خرابه‌های معابد معماری خمر مانند پراسات کائو لان وجود دارد. بین دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۹۰ اردوگاه‌های پناهندگان کامبوجی در این منطقه مرزی وجود داشت. آب و هوا. آب و هوا معمولاً تحت تأثیر موسمی جنوب‌غربی و شمال‌شرقی قرار دارد. در موسمی جنوب‌غربی از ماه مه تا اکتبر، بادهای مرطوبی از دریای آندامان و خلیج تایلند می‌وزند که باعث بارندگی به میزان حدود در سال می‌شود. وضعیت
باعث بارندگی به میزان حدود در سال می‌شود. وضعیت آب و هوا شامل سه فصل است: تابستان از فوریه تا آوریل؛ فصل بارانی از مه تا اکتبر؛ زمستان از نوامبر تا ژانویه. دمای متوسط و کمترین دما است.
در منطق دیجیتال، مخاطره (hazard) به اثر نامطلوبی اطلاق میشود که ناشی از نقص در سیستم یا تأثیرات خارجی در هر دو مدار همزمان (synchronous) و مدارهای ناهمزمان(asynchronous) می‌باشد. خطرات منطقی نشان دهنده مشکلاتی هستند که در آن تغییرات در متغیرهای ورودی به درستی در خروجی منعکس نمیشوند، این اتفاق معمولا به دلیل تأخیرهای ناشی از عملکرد عناصر منطقی (NOT, AND, OR Gates و غیره) رخ میدهد و باعث می‌شود مدار نتواند عملکرد خود را به درستی انجام دهد. سه نوع رایج از خطرات معمولاً به عنوان خطرات ایستا یا ساکن (static)،
معمولاً به عنوان خطرات ایستا یا ساکن (static)، دینامیک یا پویا (dynamic) و عملکردی (function) شناخته می‌شوند. Glitch به عنوان نویز منطقی نیز شناخته می شود. خطرات در مدار ترکیبی به دلیل وجود اشکال ایجاد می شوند در حالت کلی مداری که احتمال ایجاد Glitch در آن هست، هازارد دارد. خطرات معمولا مشکلاتی موقتی و غیر دائم هستند، زیرا مدار منطقی در نهایت به عملکرد مورد نظر خود می‌رسد. به همین دلیل، در طراحی‌های همزمان(سنکرون) ، این یک رویه استاندارد است که خروجی یک مدار قبل از استفاده در دامنه ساعت متفاوت یا خروج از
قبل از استفاده در دامنه ساعت متفاوت یا خروج از سیستم ثبت شود تا از ایجاد مشکلات ناشی از خطرات جلوگیری گردد. اما اگر این کار انجام نشود، ضروری است که خطرات حذف شوند زیرا می‌توانند بر سایر سیستم‌های متصل تأثیر بگذارند. به عبارت دیگر یک سیستم دیجیتالی سنکرون به خوبی طراحی شده است به گونه ای که تحلیل خطر برای اکثر مدارهای آن مورد نیاز نیست.در یک سیستم سنکرون، تمام ورودی‌های یک مدار ترکیبی در یک زمان خاص تغییر می‌کنند و خروجی‌ها تا زمانی که زمان لازم برای تثبیت یک مقدار حالت پایدار را نداشته باشند، «نگاه
تثبیت یک مقدار حالت پایدار را نداشته باشند، «نگاه نمی‌شوند».تجزیه و تحلیل و حذف خطر معمولاً فقط در طراحی مدارهای متوالی ناهمزمان مورد نیاز است. مخاطره های(خطرات) استاتیک یا ایستا. یک خطر استاتیک (Static Hazard) زمانی رخ می‌دهد که وضعیت یک سیگنال به‌طور متوالی دو بار تغییر کند، در حالی که انتظار می‌رود سیگنال ثابت باقی بماند. زمانی که یکی از سیگنال‌های ورودی تغییر می‌کند، خروجی به طور موقت تغییر می‌کند قبل از اینکه به مقدار صحیح خود پایدار شود. بر اساس مقدار صحیح، دو نوع خطر استاتیک وجود دارد: در یک مدار
صحیح، دو نوع خطر استاتیک وجود دارد: در یک مدار منطقی دو سطحی AND-OR به‌طور صحیح که بر اساس یک عبارت جمع ضرب ها (Sum Of Products) شکل‌گیری شده است، هیچ خطر استاتیک(static)-0 وجود نخواهد داشت (اما ممکن است هنوز خطر استاتیک(static)-1 وجود داشته باشد). برعکس، در پیاده‌سازی OR-AND یک عبارت ضرب مجموع‌ها (Product Of Sums)، هیچ خطر استاتیک(static)-1 وجود نخواهد داشت (اما ممکن است هنوز خطر استاتیک(static)-0 وجود داشته باشد). متداول‌ترین روش برای حذف خطرات استاتیک، افزودن منطق اضافی (اصطلاحات اجماع در بیان منطق)
افزودن منطق اضافی (اصطلاحات اجماع در بیان منطق) است. مثالی از مخاطره(خطر) استاتیکی. یک مدار ناقص را در نظر بگیرید که از تأخیر در عناصر منطقی فیزیکی مانند دروازه‌های AND و غیره رنج می‌برد. مدار ساده عملکردی را انجام می‌دهد که یادداشت می‌کند: formula_1 با نگاهی به دیاگرام(نمودار)، واضح است که اگر تأخیری رخ ندهد، مدار به طور عادی عمل خواهد کرد. با این حال، هیچ دو گیت یا دروازه ای دقیقاً مشابه هم ساخته نمی‌شوند. به دلیل این نقص پیش آمده ، تأخیر برای اولین گیت AND کمی متفاوت از مشابه خود خواهد بود. بنابراین