payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میان کارآمدی اجرایی، مشارکت مردمی، و نظارت قانونی در فرایند قانون‌گذاری هستند. قانون اساسی ایتالیا مجموعه‌ای از اصول و قواعد است که ساختار نهادهای اصلی کشور را تعریف می‌کند و شامل ۱۳۹ ماده است که پنج مادهٔ آن بعدها لغو شده‌اند. این قانون به سه بخش اصلی تقسیم می‌شود: اصول بنیادین که شامل مفاهیم کلیدی چون حاکمیت مردم، برابری، آزادی، و صلح است؛ حقوق و وظایف شهروندان که به آزادی‌های فردی، مشارکت سیاسی، آموزش، مالکیت، و عدالت اجتماعی می‌پردازد؛ و سازمان جمهوری که ساختار نهادهای حکومتی مانند پارلمان، رئیس‌جمهور،
ساختار نهادهای حکومتی مانند پارلمان، رئیس‌جمهور، دولت، قوهٔ قضائیه، شوراهای منطقه‌ای، و روابط میان دولت مرکزی و مناطق را مشخص می‌کند. در پایان، مقررات انتقالی و نهایی به مسائل گذار از سلطنت به جمهوری، اجرای تدریجی برخی مواد، و لغو قوانین پیشین اختصاص دارد. این قانون که پس از جنگ جهانی دوم و سقوط فاشیسم تدوین شد، تلاش می‌کند اصول دموکراسی، عدالت اجتماعی، و تمرکززدایی را در ساختار حکومتی ایتالیا نهادینه کند. قانون اساسی در درجه اول شامل اصول کلی است؛ اعمال مستقیم آنها امکان‌پذیر نیست. همانند بسیاری از قوانین
آنها امکان‌پذیر نیست. همانند بسیاری از قوانین اساسی مکتوب، تنها تعداد کمی از مواد قانون اساسی به صورت خوداجرا در نظر گرفته می‌شوند. اکثریت آنها نیاز به قانونگذاری توانمندساز دارند که به عنوان "تحقق قانون اساسی" شناخته می‌شود. این فرایند دهه‌ها طول کشیده است و برخی معتقدند که به دلیل ملاحظات سیاسی مختلف، هنوز کامل نشده است. حقوق اداری. حقوق اداری، بخشی از قانون است که بر فعالیت‌های نهادهای اجرایی دولت حاکم است. در قانون ایتالیا، نهاد اصلی تنظیم‌کننده حقوق خصوصی، قانون آیین دادرسی اداری ایتالیا است که با
خصوصی، قانون آیین دادرسی اداری ایتالیا است که با فرمان قانونی شماره ۱۰۴ مورخ ۲ ژوئیه ۲۰۱۰ تصویب شد. این قانون در اجرای ماده ۴۴ قانون تفویض شده شماره ۶۹ که به دولت اجازه سازماندهی مجدد روند اداری را می‌داد، صادر و در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۰ لازم‌الاجرا شد. این قانون شامل ۱۳۷ ماده است. حقوق جزا. حقوق جزا، مجموعه قوانینی است که به جرم مربوط می‌شود. این قانون، رفتاری را که به عنوان تهدید، مضر یا به هر نحو دیگری برای اموال، سلامت، امنیت و رفاه اخلاقی افراد، از جمله خود فرد، تلقی می‌شود، تجویز می‌کند. حقوق جزا شامل
خود فرد، تلقی می‌شود، تجویز می‌کند. حقوق جزا شامل مجازات و توانبخشی افرادی است که قوانین جزایی را نقض می‌کنند. در قانون ایتالیا، نهاد اصلی تنظیم‌کننده حقوق جزا، قانون جزای ایتالیا است که همراه با قانون اساسی و قوانین ویژه، یکی از منابع حقوق جزای ایتالیا است. قانون جزای ایتالیا با فرمان سلطنتی شماره ۱۳۹۸ مورخ ۱۹ اکتبر ۱۹۳۰ تصویب شد، در ۱ ژوئیه ۱۹۳۱ لازم‌الاجرا شد و چندین بار اصلاح شده است. قانون جزای ایتالیا در سه کتاب سازماندهی شده است که به نوبه خود به عناوین، فصل‌ها، بخش‌ها، پاراگراف‌ها و مواد و همچنین
فصل‌ها، بخش‌ها، پاراگراف‌ها و مواد و همچنین ۷۳۴ ماده تقسیم می‌شوند. این سه کتاب به ترتیب به جرایم به‌طور کلی، جرایم به‌طور خاص و جنحه‌ها به‌طور خاص می‌پردازند.
جایگاه کالایی جانوران ، جایگاه قانونی آنها به عنوان دارایی اکثر جانوران ناانسانی، به‌ویژه دام‌های پرورشی، جانوران کاری و جانوران مورد استفاده در ورزش و کاربرد آنها به عنوان اشیاء تجاری است. در ایالات متحده، حیوانات آزاد ("ferae naturae") (به‌طور کلی) توسط دولت به امانت نگهداری می‌شوند. تنها در صورت اسیر شدن، می‌توان آنها را به عنوان دارایی شخصی ادعا کرد.
هرم سستیوس () هرم باستانی رومی در رم، ایتالیا، نزدیک پورتا سن پائولو و گورستان پروتستان‌ها است. این هرم به سبک اهرام نوبی به عنوان مقبره‌ای برای گایوس سستیوس، یکی از اعضای انجمن مذهبی اپولونس، ساخته شده است. این هرم در تقاطع بین دو جاده باستانی، ویا اوستیِنسیس و جاده دیگری که در امتداد خط تقریبی ویا مارموراتای مدرن به سمت غرب به سمت تیبر امتداد داشت، قرار دارد. به دلیل ادغام آن در استحکامات شهر، امروزه یکی از بهترین بناهای باستانی حفظ شده در رم است. ویژگی‌های فیزیکی. این هرم حدود ۱۸ تا ۱۲ سال قبل از میلاد
فیزیکی. این هرم حدود ۱۸ تا ۱۲ سال قبل از میلاد به عنوان مقبره‌ای برای گایوس سستیوس، قاضی و عضو یکی از چهار انجمن مذهبی بزرگ در رم، سپتمویری اپولونوم، ساخته شد. این هرم از بتن با نمای آجری پوشیده شده با تخته سنگ‌های مرمر سفید است که بر روی یک پایه تراورتن قرار دارد. این هرم در پایه ۱۰۰ فوت رومی (۲۹٫۶ متر) مربع و در ارتفاع ۱۲۵ فوت رومی (۳۷ متر) قرار دارد. در قسمت داخلی، اتاق تدفین، یک حفره مستطیلی ساده با طاق ضربی به طول ۵٫۹۵ متر، عرض ۴٫۱۰ متر و ارتفاع ۴٫۸۰ متر قرار دارد. هنگامی که در سال ۱۶۶۰ باز شد، مشخص
متر قرار دارد. هنگامی که در سال ۱۶۶۰ باز شد، مشخص شد که این اتاق با نقاشی‌های دیواری تزئین شده است که توسط پیترو سانتو بارتولی ثبت شده است. تنها آثار کمی از این نقاشی‌های دیواری باقی مانده است و هیچ اثری از محتویات دیگر وجود ندارد. مقبره هنگام ساخت، بدون ورودی خارجی، مهر و موم شده بود، اما در زمانی پس از آن، احتمالاً در دوران باستان، غارت شده بود. تا پایان کارهای مرمت در سال ۲۰۱۵، دسترسی بازدیدکنندگان به فضای داخلی امکان‌پذیر نبود، مگر با اجازه ویژه که معمولاً فقط به محققان اعطا می‌شود. از ابتدای ماه مه
فقط به محققان اعطا می‌شود. از ابتدای ماه مه ۲۰۱۵، این هرم هر ماه، دومین و چهارمین شنبه هر ماه، برای عموم باز است. بازدیدکنندگان باید بازدید خود را از قبل هماهنگ کنند. کتیبه‌ها. یک کتیبه تقدیمی بر روی هر دو وجه شمال غربی و جنوب شرقی حک شده است، به طوری که از هر دو طرف قابل مشاهده باشد. گایوس سستیوس، پسر لوسیوس، از پوبیلیا، عضو کالج اپولونس، پراتور، تریبون پلب‌ها، سپتمویر اپولونس در زیر کتیبه‌ای که فقط در وجه جنوب شرقی قرار دارد، کتیبه دومی وجود دارد که شرایط ساخت مقبره را ثبت می‌کند. این کار، مطابق با
شرایط ساخت مقبره را ثبت می‌کند. این کار، مطابق با وصیت‌نامه، در عرض ۳۳۰ روز و با تصمیم وارث [لوسیوس] پونتوس ملا، پسر پوبلیوس از کلودیا، و پوتوس، آزاد شده، تکمیل شد کتیبه دیگری در نمای شرقی، ریشه مدرن دارد و به دستور پاپ الکساندر هفتم در سال ۱۶۶۳ حک شده است. با عبارت "INSTAVRATVM · AN · DOMINI · MDCLXIII"، این کتیبه یادآور کارهای حفاری و مرمت انجام شده در داخل و اطراف مقبره بین سال‌های ۱۶۶۰ تا ۱۶۶۲ است. در زمان ساخت آن، هرم سستیوس در حومه شهر قرار داشت (مقبره‌ها در داخل دیوارهای شهر ممنوع بودند). روم در
در داخل دیوارهای شهر ممنوع بودند). روم در دوران امپراتوری به شدت رشد کرد و تا قرن سوم میلادی، هرم توسط ساختمان‌هایی احاطه شده بود. در ابتدا هرم در یک محوطه با دیوارهای کوتاه قرار داشت که در دو طرف آن مجسمه‌ها، ستون‌ها و مقبره‌های دیگری قرار داشت. در طول کاوش‌های دهه ۱۶۶۰، دوپایه مرمری در کنار هرم پیدا شد، به همراه قطعاتی از مجسمه‌های برنزی که در ابتدا بر روی آنها قرار داشتند. این امر وارثان سستیوس را به عنوان مارکوس والریوس مسالا کوروینوس، ژنرالی مشهور؛ پوبلیوس روتیلیوس لوپوس، سخنوری که پدرش همنام او در
روتیلیوس لوپوس، سخنوری که پدرش همنام او در سال ۹۰ پیش از میلاد کنسول بود؛ و لوسیوس جونیوس سیلانوس، عضوی از تیره ممتاز جونیا، معرفی می‌کند. وارثان، مجسمه‌ها و پایه‌ها را با استفاده از پولی که از فروش پارچه‌های ارزشمند (آتالیچی) به دست آمده بود، برپا کرده بودند. سستیوس در وصیت‌نامه خود اعلام کرده بود که پارچه‌ها باید در مقبره گذاشته شوند، اما این عمل با فرمانی که اخیراً توسط آئدیل‌ها صادر شده بود، ممنوع شده بود. تاریخچه. این هرم برای گایوس سستیوس آپولو، پسر لوسیوس، از قبیله پوبیلیا ساخته شد. کتیبه روی آن
لوسیوس، از قبیله پوبیلیا ساخته شد. کتیبه روی آن اشاره می‌کند که سستیوس یک پراتور، تریبون پلب‌ها و یک سپتمویر اپولون‌ها بوده است. این مقبره در ۳۳۰ روز تکمیل شد و یکی از دو مقبره هرمی شکل در شهر رم بود. ساخت آن توسط قوانین مربوط به مالیات تنظیم می‌شد که نمایش افراطی ثروت مانند جشن‌ها، لباس‌ها، مراسم تشییع جنازه و مقبره‌ها را محدود می‌کرد. در حالی که این قوانین را می‌توان به اواسط قرن پنجم قبل از میلاد نسبت داد، اما در زمان مرگ سستیوس بسیار سختگیرانه‌تر تصویب و اجرا شدند. شکل نوک تیز هرم به شدت یادآور اهرام
و اجرا شدند. شکل نوک تیز هرم به شدت یادآور اهرام نوبیا، به ویژه پادشاهی مروئه است که در سال ۲۳ قبل از میلاد توسط رم مورد حمله قرار گرفت. این شباهت نشان می‌دهد که سستیوس احتمالاً در آن لشکرکشی خدمت کرده بود و شاید قصد داشت این هرم به عنوان یادبود باشد. هرم او تنها هرم در رم نبود؛ یک هرم بزرگتر - «هرم رومولوس» - با شکلی مشابه اما منشأ ناشناخته بین واتیکان و آرامگاه هادریان قرار داشت اما در قرن شانزدهم توسط پاپ الکساندر ششم برچیده شد و سنگ مرمر آن برای پله‌های کلیسای سنت پیتر استفاده شد. برخی از نویسندگان این
کلیسای سنت پیتر استفاده شد. برخی از نویسندگان این سؤال را مطرح کرده‌اند که آیا اهرام رومی از روی اهرام مصری با نوک بسیار کمتر شیب‌دار، مانند اهرام معروف جیزه، الگوبرداری شده‌اند یا خیر. با این حال، اهرام نسبتاً کم‌عمق نوع جیزه منحصراً توسط مصریان مورد استفاده قرار نمی‌گرفتند؛ اهرام شیب‌دارتر از نوع نوبی مورد علاقه سلسله بطلمیوسی مصر بودند که با فتح روم در سال ۳۰ قبل از میلاد به پایان رسیده بودند. در هر صورت، این هرم در دوره‌ای ساخته شد که روم در حال گذر از یک مد برای همه چیز مصری بود. تلفیق سبک‌های رومی و
یک مد برای همه چیز مصری بود. تلفیق سبک‌های رومی و مصری با این واقعیت که نمای بیرونی به‌طور مشخص «مصری» است، در حالی که فضای داخلی نقاشی‌های دیواری کلاسیک رومی و سقف طاق ضربی را به نمایش می‌گذارد، بیشتر برجسته می‌شود. سیرکوس ماکسیموس توسط آگوستوس با یک هرم مصری تزئین شد و اهرام در جاهای دیگر امپراتوری روم در همین زمان ساخته شدند. در طول ساخت دیوارهای اورلیان بین سال‌های ۲۷۱ تا ۲۷۵، این هرم در دیوارها گنجانده شد تا یک دژ مثلثی شکل تشکیل دهد. این هرم یکی از سازه‌های متعدد شهر بود که برای تشکیل بخشی از
از سازه‌های متعدد شهر بود که برای تشکیل بخشی از دیوارهای جدید، احتمالاً برای کاهش هزینه و امکان ساخت سریع‌تر سازه، مورد استفاده مجدد قرار گرفت. این هرم هنوز هم بخشی از یک بخش به خوبی حفظ شده از دیوارها را تشکیل می‌دهد که در فاصله کمی از پورتا سن پائولو قرار دارد. ریشه‌های این هرم در قرون وسطی فراموش شد. ساکنان رم به این باور رسیدند که این مقبره رموس (متا رمی) است و همتای آن در نزدیکی واتیکان، مقبره رومولوس است، باوری که توسط پترارچ ثبت شده است. منشأ واقعی آن توسط کاوش‌های پاپ الکساندر هفتم در دهه ۱۶۶۰ روشن
توسط کاوش‌های پاپ الکساندر هفتم در دهه ۱۶۶۰ روشن شد، که پوشش گیاهی که هرم را پوشانده بود را پاکسازی کرد، کتیبه‌های روی سطوح آن را کشف کرد، به داخل اتاق دفن مقبره تونل زد و پایه‌های دو مجسمه برنزی را که در کنار هرم قرار داشتند، پیدا کرد. این هرم برای بسیاری از کسانی که در قرن‌های ۱۸ و ۱۹ به تور بزرگ می‌رفتند، منظره‌ای ضروری بود. این بنا مورد تحسین معماران قرار گرفت و به الگوی اصلی اهرام ساخته شده در غرب در این دوره تبدیل شد. پرسی بیش شلی در آدونائیس، مرثیه‌ای که در سال ۱۸۲۱ برای جان کیتس نوشت، آن را به
که در سال ۱۸۲۱ برای جان کیتس نوشت، آن را به عنوان «یک هرم تیز با شکوه و عظمت گوه‌ای» توصیف کرد. در عوض، توماس هاردی، رمان‌نویس و شاعر انگلیسی، در سال ۱۸۸۷ در بازدید از گورستان پروتستان در همان نزدیکی، این هرم را دید و الهام گرفت تا شعری با عنوان «رم: در هرم سستیوس در نزدیکی مقبره‌های شلی و کیتس» بنویسد که در آن از خود می‌پرسید: «پس سستیوس که بود/ و او برای من چیست؟» در سال ۲۰۰۱، ورودی و فضای داخلی هرم تحت مرمت قرار گرفت. در سال ۲۰۱۱، کار بیشتری برای تمیز کردن و مرمت روکش مرمر به شدت آسیب‌دیده هرم اعلام شد،
و مرمت روکش مرمر به شدت آسیب‌دیده هرم اعلام شد، که از طریق آن نشت آب، نقاشی‌های دیواری درون آن را به خطر انداخته است. این مرمت توسط تاجر ژاپنی یوزو یاگی حمایت مالی می‌شود که کمک مالی یک میلیون یورویی او منجر به فراخوان مناقصه برای انجام کار توسط نظارت ویژه بر میراث باستان‌شناسی رم شد که مقامات آن پروژه را تدوین کرده و به همراه وزارت میراث فرهنگی ایتالیا بر چنین مداخله‌ای نظارت دارند. کار مرمت در مارس ۲۰۱۳ آغاز شد. این هرم همنام ایستگاه هرم متروی رم است.
آرامگاه آگوستوس () مقبره بزرگی است که توسط امپراتور روم آگوستوس در سال ۲۸ پیش از میلاد در پردیس مارتیوس در رم، ایتالیا ساخته شده است. این مقبره در میدان آگوستو ایمپراتوره، نزدیک گوشه خیابان ویا دی ریپتا در امتداد رودخانه تیبر واقع شده است. محوطه آن مساحتی معادل چند بلوک شهری را در بر می‌گیرد که بین کلیسای سن کارلو آل کورسو و موزه آرا پاسیس قرار دارد. پس از چهارده سال تعطیلی برای کارهای مرمت، این مقبره در مارس ۲۰۲۱ برای عموم بازگشایی شد. توضیحات. این مقبره دارای پلان دایره‌ای شکل بود و از چندین حلقه
مقبره دارای پلان دایره‌ای شکل بود و از چندین حلقه متحدالمرکز از خاک و آجر تشکیل شده بود که نمای بیرونی آن با تراورتن پوشیده شده بود و در طبقه بالا درختان سرو کاشته شده بود. کل سازه (احتمالاً، زیرا بازسازی‌ها در بهترین حالت مطمئن نیستند) توسط یک سقف مخروطی و یک مجسمه برنزی عظیم آگوستوس پوشانده شده بود. طاق‌ها سقف را نگه می‌داشتند و فضاهای دفن زیر آن را باز می‌کردند. دو ستون هرمی شکل گرانیتی صورتی رنگ در دو طرف ورودی قوسی شکل قرار داشتند. این ستون‌ها برداشته شده‌اند؛ یکی از آنها اکنون در میدان اسکوئیلینو (در
یکی از آنها اکنون در میدان اسکوئیلینو (در ضلع شمال غربی کلیسای سانتا ماریا ماجوره) و دیگری در کنار فواره کوئیرینال قرار دارد. مقبره تکمیل شده ۹۰ متر (۲۹۵ فوت) قطر و ۴۲ متر (۱۳۷ فوت) ارتفاع داشت. یک راهرو از ورودی به قلب مقبره امتداد داشت، جایی که یک محفظه با سه طاقچه برای نگهداری کوزه‌های طلایی که خاکستر خانواده امپراتوری را در خود جای داده بودند، وجود داشت. دو ستون در دو طرف ورودی با پلاک‌های برنزی که روی آنها عبارت Res Gestae Divi Augusti حک شده بود، سندی که دستاوردها و پیروزی‌های آگوستوس را شرح می‌دهد،
که دستاوردها و پیروزی‌های آگوستوس را شرح می‌دهد، نصب شده بودند اطراف مقبره، پارکی محوطه‌سازی شده شبیه به پارک‌های عمومی مدرن وجود داشت که مکانی برای خلوت در قلب کمپس مارتیوسِ به شدت شهری شده رم فراهم می‌کرد. تاریخچه. باستان. این مقبره یکی از اولین پروژه‌هایی بود که توسط آگوستوس در شهر رم پس از پیروزی او در نبرد آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد آغاز شد. داستان سنتی این است که در سال ۴۱۰ میلادی، در جریان غارت رم توسط آلاریک، ویزیگوت‌های غارتگر به خزانه‌ها دستبرد زدند، کوزه‌ها را دزدیدند و خاکسترها را بدون آسیب
زدند، کوزه‌ها را دزدیدند و خاکسترها را بدون آسیب رساندن به سازه ساختمان پراکنده کردند. با این حال، پلاتنر و اشبی اظهار داشتند که «داستان غارت آن توسط آلاریک در سال ۴۱۰ هیچ پایه تاریخی ندارد و ما چیزی از تخریب آن نمی‌دانیم.». قرون وسطی. تا پایان قرن دهم، مقبره تا حد زیادی در زیر زمین دفن شده و با درختان پوشیده شده بود، تا جایی که به آن مونس آگوستوس می‌گفتند. افسانه‌ای از آن زمان به فرمانی منسوب به آگوستوس اشاره دارد که دستور داده بود از هر استان امپراتوری سبدی خاک بر روی مقبره‌اش ریخته شود تا بتواند بر خاک
خاک بر روی مقبره‌اش ریخته شود تا بتواند بر خاک تمام جهانی که بر آن حکومت می‌کرد، آرام گیرد. در بالای مقبره، کلیسای کوچکی برای فرشته مقرب میکائیل قرار داشت، در حالی که در کنار آن کلیسای سانتا ماریا (یا شاید مارتینا) در آگوستو (که بعدها به سن جیاکومو دگلی اینکورابیلی تبدیل شد) قرار داشت. تا قرن دوازدهم، این مقبره به عنوان یک قلعه مستحکم شده بود - همان‌طور که مقبره هادریان، که به قلعه سنت آنجلو تبدیل شد - و توسط خانواده کولونا اشغال شده بود. پس از شکست فاجعه‌بار کمون روم به دست کنت توسکولوم در سال ۱۱۶۷،
کمون روم به دست کنت توسکولوم در سال ۱۱۶۷، کولونا بی‌آبرو و تبعید شد و استحکامات آنها در کامپو برچیده شد. در طول رنسانس، این قلعه به مالکیت چندین خانواده بزرگ رومی درآمد که از آن به عنوان باغ استفاده می‌کردند. مدرن. در اوایل قرن بیستم، فضای داخلی آرامگاه به عنوان یک سالن کنسرت به نام آگوستئو مورد استفاده قرار می‌گرفت، تا اینکه بنیتو موسولینی در دهه ۱۹۳۰ دستور تعطیلی آن را داد و آن را به وضعیت یک مکان باستانی بازگرداند. بازسازی آرامگاه آگوستوس به مکانی برجسته، در طرح جاه‌طلبانه موسولینی برای سازماندهی مجدد
در طرح جاه‌طلبانه موسولینی برای سازماندهی مجدد شهر رم که تلاش می‌کرد آرمان‌های فاشیسم ایتالیایی را با افتخارات سابق امپراتوری روم پیوند دهد، برجسته شد. موسولینی خود را به ویژه با دستاوردهای آگوستوس مرتبط می‌دانست و خود را به عنوان یک «آگوستوس دوباره متولد شده» می‌دید که آماده است تا عصر جدیدی از سلطه ایتالیا را آغاز کند. این بازسازی در سال ۱۹۳۷، در دو هزارمین سالگرد تولد آگوستوس، انجام شد. مرمت. بی‌توجهی به مقبره - بسته بودن آن به روی عموم، پوشیده از پوشش گیاهی و استفاده از آن به عنوان محل دفن زباله -
گیاهی و استفاده از آن به عنوان محل دفن زباله - انتقاداتی را به ویژه پس از افتتاح موزه آرا پاسیس در آن سوی خیابان در سال ۲۰۰۶ برانگیخت. طرحی برای مرمت مقبره به موقع برای دو هزارمین سالگرد مرگ آگوستوس در سال ۲۰۱۴ به دلیل کمبود بودجه شکست خورد. در ژانویه ۲۰۱۷، مقامات ایتالیایی از کمک هزینه ۶ میلیون یورویی از شرکت مخابرات ایتالیا برای مرمت جامع مقبره آگوستوس خبر دادند که به این ترتیب برای اولین بار از دهه ۱۹۷۰ به روی عموم باز شد. قرار بود مقبره تا آوریل ۲۰۱۹ به‌طور کامل مرمت شود و شامل یک نمایشگاه چندرسانه‌ای
کامل مرمت شود و شامل یک نمایشگاه چندرسانه‌ای از روم مدرن و باستان باشد که بر روی دیوارهای داخلی سازه نمایش داده می‌شود. این برنامه محقق نشد و مهلت به اوایل سال ۲۰۲۱ تغییر یافت. هزینه‌ها به ۱۱ میلیون یورو افزایش یافت، اگرچه این هزینه تا حدی با کمک‌های مالی اضافی از سوی شرکت جانشین تلکام ایتالیا، جبران شد. این آرامگاه در سال ۲۰۲۱ به روی بازدیدکنندگان گشوده شد، اگرچه مرمت‌های اضافی - از جمله استوانه مرکزی که اتاق دفن آگوستوس را در خود جای داده است - انجام نشده باقی ماند و قرار است در سال ۲۰۲۲ تکمیل شود. تاریخ
باقی ماند و قرار است در سال ۲۰۲۲ تکمیل شود. تاریخ پیش‌بینی شده برای بازگشایی آرامگاه متفاوت بوده است و در حال حاضر، آرامگاه از ۶ ژوئن ۲۰۲۲ به‌طور موقت بسته شده است تا امکان توسعه مجدد میدان آگوستو ایمپراتوره فراهم شود. دفن‌ها. اولین کسی که در آرامگاه خانوادگی دفن شد، مارکوس کلودیوس مارسلوس جوان، برادرزاده مورد علاقه و وارث تعیین‌شده آگوستوس بود که به‌طور ناگهانی در سال ۲۳ پیش از میلاد درگذشت. پس از او، آتیا بزرگ، مادر آگوستوس، به خاک سپرده شد. سپس داماد آگوستوس، مارکوس ویپسانیوس آگریپا، پسرخوانده‌اش دروسوس
مارکوس ویپسانیوس آگریپا، پسرخوانده‌اش دروسوس بزرگ و برادرزاده‌هایش لوسیوس و گایوس سزار در آنجا دفن شدند. خود آگوستوس در سال ۱۴ پیش از میلاد با شکوه فراوان در آنجا دفن شد و مرکز آرامگاه را اشغال کرد. بعدها، خاکستر جانشینان او، امپراتوران و بستگان سلسله جولیو-کلودیان، در آنجا دفن شدند: نوه‌هایش دروسوس کوچک و ژرمانیکوس، همسرش لیویا دروسیلا، و پسرخوانده‌اش و امپراتور بعدی تیبریوس. کالیگولا خاکستر مادرش آگریپینا و برادرانش نرو سزار و دروسوس سزار را در آنجا دفن کرد. بعدها، بقایای خواهر دیگرش، جولیا لیویلا، و
کرد. بعدها، بقایای خواهر دیگرش، جولیا لیویلا، و همچنین بقایای دروسیلا، و شاید خاکستر خود کالیگولا و کلودیوس، به آنجا آورده شد. نرون جسد محبوب همسرش پوپایا سابینا را در آنجا دفن کرد، اما خود او، مانند دختر آگوستوس، جولیا بزرگ، از آرامگاه سلطنتی کنار گذاشته شد و در آرامگاه خانواده پدری‌اش، دومیتی آهنوباربی، قرار گرفت. پس از دوره پرآشوب پس از مرگ نرون، آخرین کسی که در این آرامگاه دفن شد، امپراتور سالخورده نروا در سال ۹۸ میلادی بود. مشخص نیست که وسپاسیان کجا دفن شده است. جانشین نروا، تراژان، سوزانده شد و
دفن شده است. جانشین نروا، تراژان، سوزانده شد و خاکسترش در کوزه‌ای طلایی درون ستون تراژان قرار داده شد، در حالی که هادریان آرامگاه جدید و عظیمی - که اکنون قلعه سنت آنجلو نامیده می‌شود - ساخت که خاکستر امپراتوران از قرن دوم تا سلسله سوران در آن دفن می‌شد. از جمله کسانی که بقایای آنها قبل از مرگ آگوستوس در داخل مقبره قرار داده شده بود، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: پس از مرگ آگوستوس، مقبره میزبان بقایای افراد زیر بود: مراسم تشییع جنازه آگوستوس. سوتونیوس نقل می‌کند که جسد آگوستوس از نولا (جایی که درگذشته
می‌کند که جسد آگوستوس از نولا (جایی که درگذشته بود) به بوویله، زادگاه خاندان جولیا، و سپس به رم منتقل شد. او دو خطابه تشییع جنازه دریافت کرد: یکی توسط تیبریوس در مقابل معبد جولیوس الهی، دیگری توسط دروسوس صغیر، پسر تیبریوس، از بالای روسترای باستانی. بلافاصله پس از آن، سناتورها او را بر دوش خود به کمپس مارتیوس بردند و در آنجا سوزانده شد. یک گارد سالخورده پرتورین سوگند یاد کرد که بلافاصله پس از سوزاندن جسدش، عقابی را دیده است که با روح آگوستوس به آسمان صعود می‌کند. تأثیرگذارترین چهره‌های فرقه سوارکاری، با
می‌کند. تأثیرگذارترین چهره‌های فرقه سوارکاری، با لباس‌های تونیک، بدون کمربند و پابرهنه، بقایای او را در آرامگاهی که به او اختصاص داده شده بود، قرار دادند. این آرامگاه در دوران ششمین کنسولی او بین جاده فلامینیا و سواحل تیبر ساخته شده بود و در آن زمان بیشه‌ها و مسیرهای پیاده‌روی اطراف آن را به روی عموم باز کرده بودند. میراث. شاعر رومی، مارسیال، در مورد این بنا نوشت: برای من دو پیمانه از فالرنیان، کالیستوس، بریزید، و تو آلسیموس، برف‌های تابستانی را روی آن ذوب کن، بگذار موهای براق من از عطر اضافی خیس شود،
ذوب کن، بگذار موهای براق من از عطر اضافی خیس شود، پیشانی من زیر گل رز دوخته شده خسته شود. مقبره به ما می‌گوید که زندگی کنیم، آن که در نزدیکی است، به ما می‌آموزد که خود خدایان نیز می‌توانند بمیرند. غارت و تخریب. این بنای تاریخی که احتمالاً از قبل متروکه شده بود، در جریان غارت رم توسط آلاریک در سال ۴۱۰ غارت شد. کوزه‌ها و تزئینات گرانبها به سرقت رفتند، لوح‌های برنزی Res Gestae کنده و ذوب شدند و خاکسترها پراکنده شدند. احتمالاً مقداری از سنگ مرمر مقبره در کوره‌های بندر رودخانه‌ای مجاور، ریپتا، آهک‌پزی شده است.
بندر رودخانه‌ای مجاور، ریپتا، آهک‌پزی شده است. کوزه حاوی خاکستر آگریپینا یکی از معدود آثار باستانی باقی مانده است، به لطف این واقعیت که در قرون وسطی سوراخ شده و به عنوان پیمانه غلات استفاده می‌شد. این کوزه در موزه کاپیتولین نگهداری می‌شود. در قرون وسطی، این مکان در معرض سیل تیبر قرار گرفت. در تاریخی نامعلوم، هرم‌های مصری در ورودی به صورت تکه‌تکه فرو ریختند و این بنای تاریخی به یک معدن سنگ و مرمر تبدیل شد. در طول سال‌ها، به آرامی و به‌طور سیستماتیک از سنگ مرمر و سایر مواد ارزشمند خود جدا شد و تنها پایه‌ها و
و سایر مواد ارزشمند خود جدا شد و تنها پایه‌ها و شالوده‌ها باقی ماندند. پس از گم شدن مقبره، یک تابوت مرمری رومی از قرن سوم میلادی که تصویر تجاوز به پروسرپینا را به تصویر می‌کشید، در روم به عنوان مقبره آگوستوس شناخته می‌شد. این تابوت توسط امپراتور فردریک بارباروسا به آلمان آورده شد، جایی که شارلمانی، بنیانگذار امپراتوری جدید ژرمنی، در سال ۱۱۶۷ به خاک سپرده شد. این تابوت هنوز در گنجینه کلیسای جامع آخن نگهداری می‌شود. از قلعه تا آمفی تئاتر. در طول قرن دوازدهم، خانواده کولونا سازه‌های باقی‌مانده را به یک دژ
خانواده کولونا سازه‌های باقی‌مانده را به یک دژ تبدیل کردند؛ در روم، استفاده مجدد از پایه‌های محکم بناهای باستانی برای ساخت دژهای خصوصی اشرافی، امری رایج بود. کائتانی‌ها همین کار را با مقبره سیسیلیا متلا، اورسینی با تئاتر پمپی و اورسی در تپه کاپیتولین انجام دادند. در آغاز قرن شانزدهم، این بنای تاریخی به دست اورسینی‌ها، به‌ویژه از سال ۱۵۱۲ به بعد تحت فرمان فرانسیوتو اورسینی، افتاد. در طول قرن، این محله دوباره مسکونی شد و ارزش زمین‌های مجاور افزایش یافت: گمانه‌زنی‌ها در مورد خانه‌های ساخته شده در مقابل مقبره،
در مورد خانه‌های ساخته شده در مقابل مقبره، قیمت مصالح و مجسمه‌ها را که برای فروش برداشته شده بودند، به‌طور قابل توجهی افزایش داد. در سال ۱۵۱۹، حفاری‌هایی در پای مقبره انجام شد و یکی از دو ابلیسک که ورودی دوران باستان را تزئین کرده بودند، کشف شد. در سال ۱۵۸۷، سیکتوس پنجم، ابلیسک را به کنار کلیسای سانتا ماریا ماجوره منتقل کرد. این بنا به مالکیت خانواده سودرینی درآمد و آنها آن را به یک باغ تفریحی دور از قلب شهر تبدیل کردند. مجموعه باغ و تاکستان در قرن ۱۸ با ساخت آمفی تئاتر کورئا به یک آمفی تئاتر و سالن کنسرت
آمفی تئاتر کورئا به یک آمفی تئاتر و سالن کنسرت تبدیل شد. از نیمه دوم قرن ۱۹ تا سال ۱۹۳۶، آرامگاه آگوستوس برای رومی‌ها با نام تئاتر آگوستو شناخته می‌شد. این مکان به عنوان یک سالن کنسرت و محل اصلی ارکستر سانتا چچیلیا مورد استفاده قرار می‌گرفت، به طوری که صدها اثر با مشارکت نوازندگان برجسته دوران معاصر در آنجا اجرا شد. رهبران ارکستر بزرگی مانند آرتورو توسکانینی، گوستاو مالر، ایگور فئودوروویچ استراوینسکی و پیترو ماسکانی در طول زمان در آرامگاه اجرا داشته‌اند. اولین مرمت‌ها. در طول بیست سال فاشیسم، به ویژه بین
مرمت‌ها. در طول بیست سال فاشیسم، به ویژه بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۰، ساختمان‌هایی که در اطراف و مجاور مقبره ساخته شده بودند، تخریب شدند و کار برای کشف ساختمان رومی که توسط شرکت تودینی و تالنتی انجام می‌شد، ادامه یافت. توسعه شهری منطقه اطراف مقبره که با ایجاد میدان آگوستو ایمپراتوره در سال ۱۹۳۸ به اوج خود رسید، توسط معمار ویتوریو بالیو مورپورگو مطابق با طرح جامع ۱۹۳۱ طراحی شد. مرمت‌های جدید. مرمت این مجموعه در سال ۲۰۰۸ آغاز شد و عمدتاً بر فضای داخلی از طریق حفاری لایه‌نگاری متمرکز بود که امکان ترسیم ساختار
حفاری لایه‌نگاری متمرکز بود که امکان ترسیم ساختار اصلی را فراهم کرد و در نتیجه منجر به بازیابی آن شد. مرحله اول این پروژه شامل ساخت سازه‌های موقت برای نگهداری مواد باستان‌شناسی موجود در خارج از محفظه دفن و مجموعه‌ای از حفاری‌ها بود که امکان بازسازی ظاهر سازه را از طریق بررسی عناصر کشف شده فراهم می‌کرد. مداخلات بیشتر با هدف تحکیم بخش‌های ضعیف‌تر سازه و ایمن‌سازی کل منطقه انجام شد. در مارس ۲۰۱۴، شورای شهر یک پروژه مرمت ۱۲ میلیون یورویی برای میدان اطراف تصویب کرد که هدف آن نوسازی سنگفرش و نصب تزئینات و درختان
که هدف آن نوسازی سنگفرش و نصب تزئینات و درختان جدید و همچنین ایجاد یک غار برای اجراها بود. در اوایل سال ۲۰۱۷، بنیاد تیم پروژه‌ای برای مرمت بنای یادبود راه‌اندازی کرد و یک وب‌سایت اختصاصی برای نظارت بر پیشرفت آن ایجاد کرد. این کار در سال ۲۰۲۰ به پایان رسید؛ همان‌طور که در دسامبر ۲۰۲۰ توسط شهردار رم، ویرجینیا راگی، اعلام شد، این بنای یادبود در ۱ مارس ۲۰۲۱ برای عموم بازگشایی شد و بازدید از آن فقط با رزرو قبلی و تا ۲۱ آوریل (روز تولد رم) رایگان بود. ساختار. شبیه‌سازی گرافیکی معماری اصلی آگوستئوم توسط لوئیجی
گرافیکی معماری اصلی آگوستئوم توسط لوئیجی کانینا این بنای تاریخی که در اثر قرن‌ها غارت و حذف مصالح ویران شده و سرانجام در سال ۱۹۳۶ از حفاری‌ها پاکسازی شد، با قطر ۳۰۰ فوت رومی (تقریباً ۸۷ متر)، بزرگ‌ترین مقبره دایره‌ای شناخته شده است. ساختار پیچیده سطوح همپوشانی توسط یک پایه تراورتن ۱۲ متری مشخص می‌شود که احتمالاً در بالا توسط یک کتیبه دوریک با متروپ‌ها و تریگلیف‌ها قرار دارد. این سازه، ساختمان دایره‌ای را که از هفت حلقه متحدالمرکز تشکیل شده و توسط دیوارهای شعاعی به هم متصل شده‌اند، پشتیبانی می‌کند. دو ردیف
به هم متصل شده‌اند، پشتیبانی می‌کند. دو ردیف دیوار اضافی، سری دوم اتاق‌ها را تشکیل دادند. در نهایت، اولین اتاق قابل دسترسی، در انتهای راهروی ورودی طولانی وجود داشت: یک بخش قوسی شکل، که در ابتدا توسط یک دیوار بسیار بلند و ضخیم پوشیده از تراورتن پوشانده شده بود، که در آن دو ورودی باز می‌شد. این دیوار که تنها بخش کوچکی از آن باقی مانده است، قطعاً زیربنای یک طبل را تشکیل داده است که باید از تپه بیرون آمده و سطح دومی را ایجاد کرده باشد: بنابراین ما با ساختاری پیچیده با سطوح همپوشانی روبرو هستیم. در آن سوی