payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توسعه و معامله ابزارهای مالی جدید و تأمین مالی طرح‌های مالی هستند که دارایی‌های تنوع زیستی و اکوسیستم را به عنوان دارایی‌های مالی جدید معامله می‌کنند. برخی این را دستور کار پنهان TEEB می‌دانند، زیرا این شرکت از حمایت‌های مالی از جمله ریاست یکی از سرمایه‌گذاران سابق دویچه بانک برخوردار بوده است. کلایو اسپش از TEEB به عنوان «اقتصاد، اکوسیستم و بانکداری وحشتناک» یاد می‌کند.
تله جمعیتی، اصطلاحی است که طبق "دانشنامه توسعه بین‌المللی"، توسط جمعیت‌شناسان، «برای توصیف ترکیبی از باروری بالا (نرخ تولیدمثل) و کاهش مرگ‌ومیر (نرخ مرگ‌ومیر) در کشورهای در حال توسعه استفاده می‌شود که منجر به دوره‌ای از نرخ رشد جمعیت بالا (PGR) می‌شود». باروری بالا همراه با کاهش مرگ‌ومیر، زمانی اتفاق می‌افتد که یک کشور در حال توسعه، از گذار جمعیتی، به توسعه‌یافته‌شدن، عبور می‌کند. در طول «مرحله دوم» یعنی گذار جمعیتی، کیفیت مراقبت‌های بهداشتی بهبود و میزان مرگ‌ومیر، کاهش می‌یابد؛ اما میزان تولیدمثل، همچنان
کاهش می‌یابد؛ اما میزان تولیدمثل، همچنان بالا می‌ماند و منجر به دوره‌ای از رشد بالای جمعیت می‌شود. اصطلاح «تله جمعیتی»، توسط برخی از جمعیت‌شناسان، برای توصیف وضعیتی استفاده می‌شود که در آن، مرحله دوم، ادامه می‌یابد، زیرا «کاهش استانداردهای زندگی، باروری بالای رایج را تقویت می‌کند که به نوبه خود، کاهش استانداردهای زندگی را تشدید می‌کند». این امر، منجر به فقر بیشتر می‌شود، جایی که مردم برای تأمین امنیت اقتصادی خود، به فرزندان بیشتر، متکی هستند. جان آوری، دانشمند علوم اجتماعی، توضیح می‌دهد که این نتیجه، به
علوم اجتماعی، توضیح می‌دهد که این نتیجه، به این دلیل است که نرخ بالای تولیدمثل و نرخ پایین مرگ‌ومیر، «منجر به رشد جمعیت چنان سریعی می‌شود که توسعه‌ای که می‌توانست جمعیت را کند کند، غیرممکن است».
یاسر ابوشباب (زادهٔ ۱۹ دسامبر ۱۹۹۳) یکی از قاچاقچیان مواد مخدر در فلسطین است که رهبری گروهی مسلح به نام نیروهای مردمی را بر عهده دارد؛ این گروه که در نوار غزه تحت حمایت اسرائیل فعالیت می‌کند، مخالف حماس بوده و ارتباطاتی با گروه تروریستی داعش دارد. ابوشباب از قبیله بدوی ترابین در شهر رفح است. ارتباط با اسرائیل. آویگدور لیبرمن، سیاستمدار اسرائیلی در گفتگو با رادیو و تلویزیون اسرائیل با اشاره به این که «اسرائیل تفنگ‌های تهاجمی و سلاح‌های سبک را به شبه‌نظامیان جنایتکار در غزه منتقل کرده است»، تأکید کرد که این
جنایتکار در غزه منتقل کرده است»، تأکید کرد که این اقدام «به دستور نتانیاهو» انجام شده است. او افزود که مسلح کردن باندهای جنایتکار در غزه بدون مجوز کابینه امنیتی انجام شده است و تأکید کرد که رئیس سرویس امنیت عمومی (شین بت) از این موضوع مطلع است. لیبرمن ادامه داد: «اما مطمئن نیستم که رئیس ستاد ارتش از این موضوع خبر داشته باشد. ما داریم دربارهٔ معادل داعش در غزه صحبت می‌کنیم.» وی در ادامه هشدار داد: «هیچ‌کس نمی‌تواند تضمین کند که این سلاح‌ها علیه اسرائیل استفاده نخواهند شد. ما هیچ راهی برای نظارت بر این روند
نخواهند شد. ما هیچ راهی برای نظارت بر این روند یا پیگیری آن نداریم.» دفتر نتانیاهو سخنان وی را تکذیب نکرد و با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد که اسرائیل به توصیه همه سران نهادهای امنیتی، از طرق مختلف و با تمام اهرم‌های فشار برای شکست دادن حماس در غزه تلاش می‌کند.
سواوکجه ()، یک رسم ازدواج از امپراتوری گوگوریو و یکی از سیستم‌های داماد–همسری است. به آن خانه داماد نیز گفته میشود. در زمان‌های قدیم در گوگوریو، طبق آداب و رسوم خاصی که در بخش دونگ یی از سوابق سه پادشاهی ثبت شده، ازدواج‌ها به صورت کلامی صورت می‌گرفت. در این پروسه، خانواده عروس یک خانه کوچک به نام «خانه داماد» در پشت منزل اصلی خود می‌ساختند. پس از غروب خورشید، شوهر به خانه عروس می‌آمد و با اعلام نامش، زانو می‌زد و تعظیم می‌کرد تا از والدین همسرش اجازه ورود بگیرد. این درخواست معمولاً چند بار تکرار می‌شد و اگر
این درخواست معمولاً چند بار تکرار می‌شد و اگر والدین راضی می‌شدند، به او اجازه می‌دادند که به آن خانه جداگانه برود و شب را در کنار همسرش بگذراند. زمانی که بچه‌ای به دنیا می‌آمد و بزرگ می‌شد، شوهر همسرش را با خود به خانه خود می‌برد. این سنت نشان‌دهنده تعاملات اجتماعی و خانواده محور در آن زمان بود و به نوعی بیانگر اهمیت خانواده و پیوندهای عاطفی در جامعه گوگوریو به شمار می‌رفت. این رفتارها نه تنها نشانه‌ای از احترام به خانواده و آداب و رسوم بود، بلکه به نوعی به تداوم نسل و ارزش‌های فرهنگی نیز کمک می‌کرد.
به تداوم نسل و ارزش‌های فرهنگی نیز کمک می‌کرد. ازدواجی که به آن اشاره می‌شود، نوع خاصی از پیوند است که در آن داماد برای مدت طولانی در کنار خانواده همسرش زندگی می‌کند و به نوعی به خدمت آنها می‌پردازد. این موضوع در کتابی به نام «بانگی‌سوروک» که به دوران سلطنت پادشاه هیوجونگ در سلسله چوسان مربوط می‌شود، به وضوح بیان شده است. در این کتاب آمده که خانواده‌های اشراف معمولاً ساده و بی‌تکلف هستند و به همین دلیل، دامادها در کنار همسران خود می‌مانند. در واقع، این نوع ازدواج بیشتر از آنکه به معنای گرفتن زن باشد، به
ازدواج بیشتر از آنکه به معنای گرفتن زن باشد، به ایجاد یک پیوند عمیق و ابدی اشاره دارد. در طول تاریخ، مدت زمان اقامت دامادها برای ثبت ازدواج از چندین سال به یک تا سه سال کاهش یافته که این تغییر در اواخر سلسله چوسان رخ داده است. این تحول نشان‌دهنده تغییرات فرهنگی و اجتماعی در آن زمان است و نشان می‌دهد که چگونه ازدواج‌ها و روابط خانوادگی به تدریج دستخوش تغییراتی شدند. این نوع ازدواج، علاوه بر جنبه‌های مالی و اجتماعی، به نوعی به تقویت روابط خانوادگی و اجتماعی نیز کمک می‌کند و نقش مهمی در ساختار خانواده‌ها ایفا
کمک می‌کند و نقش مهمی در ساختار خانواده‌ها ایفا می‌نماید.
ارزشگذاری منابع طبیعی یا ارزیابی منابع طبیعی فرآیندی است که مزایا، هزینه‌ها و خسارات وارده به منابع طبیعی و زیست‌محیطی را ارائه می‌دهد. این نقش اساسی در تحلیل هزینه-فایده مسائل مربوط به سلامت، ایمنی و محیط زیست دارد. ارزیابی منابع طبیعی در چارچوب ارزیابی خسارات منابع طبیعی (NRDA) تحت قانون جامع واکنش، جبران خسارت و مسئولیت زیست‌محیطی مصوب ۱۹۸۰، قانون آلودگی نفتی (OPA) و مقررات ایالتی انجام می‌شود. همچنین در تحلیل هزینه-فایده احیای محیط زیست (ER) و مدیریت پسماند انجام می‌شود. این یک تمرین کلیدی در تحلیل
پسماند انجام می‌شود. این یک تمرین کلیدی در تحلیل اقتصادی است و نتایج آن اطلاعات مهمی در مورد ارزش کالاها و خدمات زیست‌محیطی ارائه می‌دهد. مطالعات ارزش‌گذاری منابع طبیعی اغلب با هدف ارزیابی ارزش‌های اقتصادی که نشان‌دهنده ویژگی‌های کالای عمومی سیستم‌های طبیعی هستند، انجام می‌شود. معیارهای تمایل به پرداخت معمولاً برای تخمین کالاها و خدمات خدمت بوم‌سازگان استفاده می‌شوند که نه تنها به تعداد کمی از افراد خاص، بلکه به جامعه وسیع‌تری نیز سود می‌رسانند. دو نوع ارزش‌گذاری وجود دارد که شامل ارزش‌گذاری بازار و
ارزش‌گذاری وجود دارد که شامل ارزش‌گذاری بازار و ارزش‌گذاری غیربازاری می‌شود. ارزش‌گذاری بازار، کل تمایل به پرداخت را بر اساس قیمت (تقاضا) تخمین می‌زند، در حالی که ارزش‌گذاری غیربازاری، تمایل به پرداخت را از طریق بررسی رفتار پاسخ‌دهندگان یا تقاضا برای کالاهای مرتبط تخمین می‌زند. بیشتر منابع زیست‌محیطی با استفاده از رویکرد سازنده ارزش‌گذاری می‌شوند. روش‌های متعددی در ارزش‌گذاری منابع طبیعی وجود دارد، از جمله روش ترجیح آشکار و روش ترجیح بیان‌شده. ارزش قائل شدن برای منابع طبیعی مهم است زیرا آنها به درآمد
شدن برای منابع طبیعی مهم است زیرا آنها به درآمد (حسابداری) مالی، افزایش درآمد و کاهش فقر کمک می‌کنند. بخش‌های مرتبط با استفاده از منابع طبیعی، شغل ایجاد می‌کنند و اغلب اساس معیشت در جوامع فقیرتر، به‌ویژه در مناطق روستایی، کوهستانی یا دورافتاده هستند. این منابع همچنین نقش حیاتی در امنیت غذایی، بهداشت عمومی، حفظ تنوع زیستی و پایداری محیط‌زیست ایفا می‌کنند. با توجه به این اهمیت اساسی منابع طبیعی، آنها باید به صورت پایدار، متوازن و مسئولانه مدیریت شوند. اهمیت. ارزیابی منابع به عنوان ورودی برای ارائه توصیه‌های
ارزیابی منابع به عنوان ورودی برای ارائه توصیه‌های سیاستی بهتر برای پشتیبانی از مدیریت مناطق حفاظت‌شده و ارتباط آن با فرایند برنامه‌ریزی فضایی استفاده می‌شود. مطالعات ارزیابی منابع باید در مناطق درگیری (منطقه بده بستان) انجام شود تا اطلاعاتی در مورد هزینه‌ها و مزایا به دست آید. تاریخچه. ارزش‌گذاری مشروط (CV) حدود بیست و پنج سال است که توسط اقتصاددانان برای ارزش‌گذاری کالاهای عمومی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این رویکرد، یک بازار فرضی برای یک کالای بدون قیمت را فرض می‌کند و از افراد می‌خواهد ارزشی را که برای
فرض می‌کند و از افراد می‌خواهد ارزشی را که برای تغییر پیشنهادی در کمیت، کیفیت یا دسترسی به آن قائل هستند، بیان کنند. توسعه مفهوم CV در بررسی‌های کامینگز، بروکشایر و شولز (۱۹۸۶) و میچل و کارسون (۱۹۸۹) شرح داده شده است. این رویکرد اکنون به‌طور گسترده برای ارزش‌گذاری کالاهای مختلفی که کمیت یا کیفیت آنها ممکن است تحت تأثیر تصمیمات یک سازمان دولتی یا توسعه‌دهنده خصوصی قرار گیرد، مورد استفاده قرار می‌گیرد. سه تکنیک مبتنی بر بازار که سابقه قابل توجهی در ارزیابی منابع طبیعی و زیست‌محیطی دارند، شرح داده شده‌اند؛
منابع طبیعی و زیست‌محیطی دارند، شرح داده شده‌اند؛ رویکرد قیمت بازار، روش ارزیابی و هزینه‌یابی جایگزینی منابع.ارزش‌گذاری مشروط، ارزش‌گذاری مستقیم خسارات زیست‌محیطی نیز نامیده می‌شود و به پرسش مستقیم از طرف‌های آسیب‌دیده برای ارزیابی ارزش منابع طبیعی اشاره دارد.
ماکونده یک گروه قومی در جنوب‌شرقی تانزانیا، شمال موزامبیک و کنیا هستند. مردم ماکونده فرهنگ خود را در فلات موئدا در موزامبیک شکل دادند. امروزه آن‌ها در سراسر تانزانیا و موزامبیک زندگی می‌کنند و حضور کوچکی نیز در کنیا دارند. جمعیت ماکونده‌ها در تانزانیا در سال ۲۰۰۱ حدود ۱٬۱۴۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده بود و در سرشماری سال ۱۹۹۷ در موزامبیک، جمعیت آن‌ها در این کشور ۲۳۳٬۳۵۸ نفر اعلام شد که در مجموع، جمعیت آن‌ها حدود ۱٬۳۷۳٬۳۵۸ نفر برآورد می‌شود. این گروه قومی به‌طور تقریبی توسط رود روووما از هم جدا شده‌اند. زبان این دو
توسط رود روووما از هم جدا شده‌اند. زبان این دو گروه در طول زمان توسعه‌های متفاوتی را از سر گذرانده، اما منشأ و فرهنگ مشترکی دارند. تاریخچه. ماکونده‌ها به‌طور موفقیت‌آمیزی در برابر برده‌گیران آفریقایی، عرب و اروپایی مقاومت کردند. آن‌ها تا دههٔ ۱۹۲۰ زیر سلطهٔ قدرت‌های استعماری قرار نگرفتند. در دههٔ ۱۹۶۰، انقلابی که پرتغالی‌ها را از موزامبیک بیرون راند، از سرزمین اجدادی ماکونده‌ها در فلات موئدا آغاز شد. در برهه‌ای از زمان، جنبش انقلابی جبههٔ آزادی‌بخش موزامبیک بخشی از حمایت مالی خود را از فروش کنده‌کاری‌های
بخشی از حمایت مالی خود را از فروش کنده‌کاری‌های ماکونده به‌دست می‌آورد و این گروه به ستون فقرات این جنبش انقلابی تبدیل شد. ماکونده‌های موزامبیک، به دلیل نقش‌شان در مقاومت علیه استعمار پرتغال، همچنان گروهی تأثیرگذار در سیاست این کشور به‌شمار می‌روند. آن‌ها به زبان ماکونده سخن می‌گویند که با نام چی‌ماکونده نیز شناخته می‌شود؛ زبانی از زبان‌های بانتو که با یائو نزدیکی زیادی دارد. بسیاری از ماکونده‌ها به زبان‌های دیگر نیز سخن می‌گویند، از جمله انگلیسی در تانزانیا، پرتغالی در موزامبیک، و سواحلی و ماکوا در هر دو
پرتغالی در موزامبیک، و سواحلی و ماکوا در هر دو کشور. جامعهٔ ماکونده به‌طور سنتی مادرتباری است، به این معنا که فرزندان و ارثیه به زنان تعلق دارد و شوهران به روستای همسرانشان نقل مکان می‌کنند. دین سنتی آنان شکل انیمیستی از پرستش نیاکان است که همچنان ادامه دارد، هرچند ماکونده‌های تانزانیا اسماً مسلمان و ماکونده‌های موزامبیک کاتولیک یا مسلمان هستند. در آیین‌های ماکونده، زمانی که دختری به سن زنانگی می‌رسد، «موئیدینی» بهترین رقاص در میان گروه دخترانی است که این آیین گذار را پشت سر می‌گذارند. ماکونده‌ها بیش از هر
گذار را پشت سر می‌گذارند. ماکونده‌ها بیش از هر چیز به خاطر کنده‌کاری‌های چوبی‌شان شناخته می‌شوند که عمدتاً با استفاده از چوب سیاه (یا امپینگو) ساخته می‌شوند، و نیز به‌خاطر آیین‌های بلوغی که برگزار می‌کنند. تابعیت کنیا. برخی از ماکونده‌های اهل موزامبیک در دههٔ ۱۹۵۰ به کنیا مهاجرت کرده بودند. در اوایل قرن ۲۱، تلاش‌هایی آغاز شد تا کارت هویتی کنیا برای آن‌ها صادر شود تا بتوانند از حقوق و مزایای خود به‌عنوان شهروندان کنیایی برخوردار شوند. در سال ۲۰۱۶، گروهی ۳۰۰ نفره از مردم ماکونده از کوآله تا نایروبی پیاده‌روی
از مردم ماکونده از کوآله تا نایروبی پیاده‌روی کردند. رهبری این گروه را دیانا گیچنگو، فعال حقوق اقلیت‌ها و گروه‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده، بر عهده داشت و افراد دیگری از فعالان حقوق بشر نیز آن‌ها را همراهی می‌کردند. آن‌ها به سوی کاخ ریاست جمهوری در نایروبی حرکت کردند تا رئیس‌جمهور را متقاعد کنند که از به‌رسمیت شناختن تابعیت کنیایی آن‌ها حمایت کند. رئیس‌جمهور کنیا، اوهورو کنیاتا، با گرمی از آن‌ها استقبال کرد. پس از صرف یک وعده‌ٔ غذایی کامل در روز پنجشنبه، ۱۳ اکتبر ۲۰۱۶، رئیس‌جمهور دستور داد تا وزارتخانهٔ مربوطه
۲۰۱۶، رئیس‌جمهور دستور داد تا وزارتخانهٔ مربوطه تا پایان دسامبر همان سال برای ماکونده‌ها کارت هویتی صادر کند. هنر ماکونده. ماکونده‌ها به‌طور سنتی اشیای چوبی خانگی، پیکره‌ها و نقاب‌هایی برای کاربرد آیینی می‌ساختند. پس از دههٔ ۱۹۳۰، هنر ماکونده به بخشی مهم از هنر معاصر آفریقا بدل شد. شناخته‌شده‌ترین هنرمند ماکونده در سطح بین‌المللی جورج لیلانگا بود.
باشگاه فوتبال ریمیونگسو یک باشگاه فوتبال در کره شمالی است. این تیم در رقابت‌های جام پرزیدنت آسیا ۲۰۱۴ به مقام نایب قهرمانی رسید.
لسلی مک‌نیر (; – ) یک افسر ارشد ارتش ایالات متحده بود که در جنگ جهانی اول و دوم حضور داشت. او در طول زندگی خود به درجه سپهبدی رسید. وی در طول جنگ جهانی دوم در حین نبرد کشته شد و پس از مرگ به درجه ژنرالی ارتقا یافت. مک‌نیر، اهل مینه‌سوتا و فارغ‌التحصیل سال ۱۹۰۴ از آکادمی نظامی ایالات متحده، یک افسر توپخانه صحرایی با سابقه در بخش مهمات بود. او که در اشغال وراکروز و لشکرکشی پانچو ویلا سابقه داشت، در طول جنگ جهانی اول به عنوان دستیار رئیس ستاد برای آموزش در لشکر اول و سپس رئیس آموزش توپخانه در ستاد نیروهای
لشکر اول و سپس رئیس آموزش توپخانه در ستاد نیروهای اعزامی آمریکا خدمت کرد. عملکرد برجسته او منجر به ارتقاء او به سرتیپ موقت شد. در سن ۳۵ سالگی، او دومین افسر جوان ارتش بود. تجربه بیش از ۳۰ ساله مک‌نیر در طراحی و آزمایش تجهیزات و سلاح‌ها، مهارت‌های مدیریتی و موفقیت او در زمینه‌های آموزش و تربیت نظامی منجر به انتصاب او در جنگ جهانی دوم به‌عنوان فرمانده نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا شد. در این سمت، مک‌نیر به «معمار گمنام ارتش ایالات متحده» تبدیل شد و نقش رهبری در طراحی سازمانی، تجهیز و آموزش واحدهای ارتش در
در طراحی سازمانی، تجهیز و آموزش واحدهای ارتش در ایالات متحده قبل از عزیمت آنها به نبردهای خارج از کشور ایفا کرد. در حالی که مورخان همچنان در مورد برخی از تصمیمات و اقدامات مک‌نیر، از جمله سیستم جایگزینی انفرادی برای سربازان کشته و زخمی، همچنین جنجال بر سر استفاده از تانک‌ها به عنوان سلاح‌های ضد تانک، بحث می‌کنند، تمرکز او بر آموزش پیشرفته افسران، سیستم‌های تسلیحاتی نوآورانه، بهبود دکترین، آموزش رزمی واقع‌گرایانه و توسعه تاکتیک‌های تسلیحات ترکیبی، ارتش را قادر ساخت تا در میدان نبرد جنگ جهانی دوم، جایی که
قادر ساخت تا در میدان نبرد جنگ جهانی دوم، جایی که تحرک نیروهای مکانیزه جایگزین دفاع استاتیک جنگ جهانی اول به‌عنوان ملاحظه تاکتیکی اصلی شد، نوسازی و با موفقیت عمل کند. او در حالی که در فرانسه به‌عنوان فرمانده گروه اول ارتش ایالات متحده، بخشی از عملیات فریب کوئیک‌سیلور که مکان‌های فرود واقعی برای حمله به نرماندی را پنهان می‌کرد، در حال فعالیت بود، بر اثر آتش خودی کشته شد. در جریان عملیات کبرا، یک بمب نیروی هوایی هشتم در نزدیکی سنت لو فرود آمد و ارتش تلاش کرد از بمب‌افکن‌های سنگین برای پشتیبانی هوایی نزدیک از
بمب‌افکن‌های سنگین برای پشتیبانی هوایی نزدیک از عملیات پیاده‌نظام به عنوان بخشی از نبرد نرماندی استفاده کند.
هنر ماکونده به مجسمه‌سازی‌های شرق آفریقا اشاره دارد، و گاه نیز به نقاشی‌های مدرنی که توسط صنعتگران یا هنرمندان ماکونده در شمال موزامبیک و جنوب تانزانیا (که رود روووما آن‌ها را از یکدیگر جدا می‌کند) خلق شده‌اند. تاریخ‌نگاران هنر، فروشندگان آثار هنری و مجموعه‌داران، این ژانر از هنر آفریقایی را پدید آورده‌اند؛ ژانری که می‌توان آن را به دو بخش آثار سنتی آفریقایی و آثار هنری مدرن تقسیم کرد. این ژانر به دههٔ ۱۹۳۰ بازمی‌گردد، زمانی‌که نخستین نمایشگاه مستند از هنر ماکونده در «مرکز فرهنگی دوس نووس» در مستعمرهٔ سابق
در «مرکز فرهنگی دوس نووس» در مستعمرهٔ سابق موزامبیک پرتغالی برگزار شد. سبک‌های سنتی و معاصر. هنر ماکونده را می‌توان به سبک‌های مختلفی تقسیم کرد. به‌طور سنتی، ماکونده‌ها اشیای خانگی غیرمذهبی، پیکره‌های آیینی و نقاب‌ها را می‌تراشیدند. پس از دههٔ ۱۹۳۰، استعمارگران پرتغالی و سایر مبلغین مذهبی به فلات موئدا در شمال موزامبیک آمدند. آن‌ها علاقهٔ زیادی به کنده‌کاری‌های چوبی ماکونده نشان دادند و سفارش‌های متنوعی، از چهره‌های مذهبی تا شخصیت‌های برجستهٔ سیاسی ارائه دادند. پیکرتراشان ماکونده، با مشاهدهٔ این علاقه،
دادند. پیکرتراشان ماکونده، با مشاهدهٔ این علاقه، تصمیم گرفتند مجسمه‌هایی در سبکی جدید خلق کنند و به‌جای چوب‌های نرم و بی‌دوام پیشین، از چوب «پاو-پرتو» (چوب آبنوس) و «پاو-روزا» استفاده کنند. این نخستین تماس با فرهنگ غربی را گاه به‌عنوان ورود سبک‌های اروپایی به سنت پیکرتراشی ماکونده در نظر می‌گیرند. از دههٔ ۱۹۳۰ به بعد، آنچه به‌عنوان «هنر مدرن ماکونده» شناخته می‌شود در تانزانیا شکل گرفت. یکی از گام‌های مهم در فاصله‌گرفتن از مجسمه‌سازی سنتی، خلق پیکره‌های انتزاعی بود که عمدتاً ارواح شرور را به تصویر
انتزاعی بود که عمدتاً ارواح شرور را به تصویر می‌کشیدند. این ارواح در زبان سواحلی «"شتانی"» نام دارند و در باورهای عامیانهٔ سواحلی نقش ویژه‌ای ایفا می‌کنند. سبک «شتانی» در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ توسط استاد پیکرتراش سماکی لیکانکوا خلق شد و حامی او، محمد پیرا، که نگارخانه‌داری در دارالسلام بود، نقش اساسی و تعیین‌کننده‌ای در شکل‌گیری جنبش هنر مدرن ماکونده ایفا کرد. برخی از پیکرتراشان ماکونده، که مشهورترینشان جورج لوگوانی است، سبک انتزاعی کاملی را در پیش گرفتند که فاقد پیکره‌های قابل شناسایی بود. از دههٔ ۱۹۷۰ به
فاقد پیکره‌های قابل شناسایی بود. از دههٔ ۱۹۷۰ به این‌سو، هنر مدرن ماکونده بخشی از هنر معاصر آفریقا شد که در سطح بین‌المللی شناخته‌شده است. سرشناس‌ترین هنرمند این سبک جورج لیلانگا بود که کار خود را با کنده‌کاری آغاز کرد و بعدها به‌عنوان نقاش مدرن به شهرت رسید. گونه‌ای ویژه از هنر آیینی سنتی ماکونده، ماسک‌های شاخص "ماپیکو" (جمع: "لیپیکو") هستند. این ماسک‌ها از پیش از تماس با مبلغین مذهبی در قرن نوزدهم، در رقص‌های قبیله‌ای که با آیین‌های سن بلوغ همراه بودند، مورد استفاده قرار می‌گرفتند. این ماسک‌ها از یک تکه
استفاده قرار می‌گرفتند. این ماسک‌ها از یک تکه چوب سبک (معمولاً «سوماومِیرا براوا») تراشیده می‌شدند و ممکن بود نمایانگر ارواح "شتانی"، نیاکان یا شخصیت‌های زنده (واقعی یا ایدئال) باشند. رقصندگان این ماسک‌ها را به‌گونه‌ای بر چهره می‌گذاشتند که بتوانند از دهان ماسک بیرون را ببینند، یا اینکه آن را بر روی سر خود نصب می‌کردند، به‌گونه‌ای که در هنگام خم‌شدنِ رقصنده به جلو، ماسک مستقیماً رو به تماشاگران قرار گیرد. تغییرات در قرن بیستم. هنر مدرن ماکونده آمیزه‌ای است از سنت‌های پیشین نجاری و نیازهای روزافزون جهان
از سنت‌های پیشین نجاری و نیازهای روزافزون جهان مدرن به کنده‌کاری هنری در چوب. پس از ساخت سیستم جاده‌ای در فلات‌های میان تانزانیا و موزامبیک توسط نیروهای پرتغالی در طول جنگ جهانی اول، نگرش سنتی به این هنر تغییر یافت تا با نیازهای اجتماعی و اقتصادی جدید سازگار شود. کار اجباری و مالیات‌های تحمیلی از سوی پرتغالی‌ها، پیکرتراشان ماکونده در موزامبیک را به گسترش فعالیت‌های سنتی کنده‌کاری چوب واداشت. آنچه زمانی سنتی آیینی و مختص مردان بود و از دید زنان پنهان نگاه داشته می‌شد، در نتیجهٔ تأثیرات غربی بر هنر ماکونده
می‌شد، در نتیجهٔ تأثیرات غربی بر هنر ماکونده در قرن بیستم، هم در شیوهٔ تولید و هم در هدف هنری، دگرگون شد. یکی دیگر از دلایل فعالیت پیکرتراشان ماکونده که اصالتاً اهل موزامبیک بودند اما به تانزانیا مهاجرت کرده بودند، حمایت آن‌ها از مبارزه با رژیم استعماری موزامبیک بود. از سال ۱۹۵۹، ماکونده‌های ساکن دارالسلام در تأسیس سازمانی که بعدها بخشی از جبههٔ آزادی‌بخش موزامبیک شد نقش داشتند. در حمایت از مبارزه برای آزادی، پیکرتراشان ماکونده تعاونی‌هایی تشکیل دادند و با فروش آثار هنری خود به تأمین مالی این جنبش
و با فروش آثار هنری خود به تأمین مالی این جنبش پرداختند. در واکنش به تصورات رایج دربارهٔ پیکرتراشان مدرن ماکونده به‌عنوان مردمی سنتی و روستایی، یک پژوهش پرتغالی در سال ۲۰۲۰ چنین اظهار می‌کند: «در انزوا قرار دادن کلی هنرمندان ماکونده، گوشه‌نشین دانستن آن‌ها و منتسب‌کردنشان به دل طبیعت، افسانه‌ای پدرمآبانه از غرب است». گونه‌های هنر مدرن ماکونده. اوجاما یا درخت زندگی. روبرتو یاکوبو سانگوانی در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ خانه‌اش در موزامبیک را ترک کرد و راهی تانزانیا شد. او با خود سبکی از هنر ماکونده را آورد که به‌طور
او با خود سبکی از هنر ماکونده را آورد که به‌طور رسمی «"دیموونگو"» نام داشت و به معنای «نیروی استقامت» یا «درخت زندگی» است. به‌طور سنتی، این پیکره‌ها دسته‌هایی از کشتی‌گیران به‌هم‌پیوسته را به تصویر می‌کشیدند که قهرمانی پیروز را بر دوش گرفته‌اند. به‌تدریج، چهرهٔ مرکزی در این مجسمه‌ها جای خود را به رؤسای قبیله یا چهره‌هایی داد که نماد اتحاد با اعضای جامعه یا خانواده بودند. صرف‌نظر از اینکه شخصیت اصلی مجسمه چه کسی باشد، ساختار این سبک همواره بر پایهٔ یک چهرهٔ مرکزی است که توسط دیگر پیکره‌ها احاطه و پشتیبانی
مرکزی است که توسط دیگر پیکره‌ها احاطه و پشتیبانی می‌شود. این پیکره‌ها نمود اوجاما (همبستگی اجتماعی) یا روابط درون یک جامعه هستند و احترام عمیقی را که ماکونده‌ها برای نیاکان یا جامعه‌شان قائل‌اند، بازتاب می‌دهند. شتانی. کنده‌کاری‌های چوبی سبک "شتانی" (به‌معنای «شیطان» در زبان سواحلی) بازتابی از اسطوره‌شناسی و ارواح در فرهنگ ماکونده هستند. این سبک با به‌کارگیری ویژگی‌های فیزیکی فراواقع‌گرایانه، مانند صورت‌ها یا اندام‌های بزرگ و نامتناسب و گاهی نیز عناصر حیوانی، جهان معنوی را به تصویر می‌کشد. جوهرهٔ شتانی
جهان معنوی را به تصویر می‌کشد. جوهرهٔ شتانی به‌طور کلی در پنج شکل ظاهر می‌شود: انسان، پستاندار، ماهی، پرنده و خزنده. در برخی از این مجسمه‌ها، نمادهای فرهنگی خاصی نیز به‌کار رفته‌اند؛ مانند سینه‌های مادر یا کدوتنبل‌های خشک‌شده‌ای که برای حمل آب استفاده می‌شوند. بینادامو. "بینادامو"، نوعی از هنر طبیعت‌گرایانه است که نقش‌های اجتماعی در جامعهٔ ماکونده را بازتاب می‌دهد. رایج‌ترین مضامین آن شامل تصویرهایی از مردانی در حال سیگار کشیدن و زنانی در حال انجام کارهای خانگی است. پس از تماس پرتغالی‌ها با ماکونده‌ها،
خانگی است. پس از تماس پرتغالی‌ها با ماکونده‌ها، بازار کنده‌کاری‌های چوبی ماکونده در خارج از کشور رونق گرفت. بسیاری از مردم محلی شروع به اولویت‌دادن به این حرفه کردند و مجسمه‌هایی ساختند که زندگی روزمرهٔ مردان و زنان ماکونده را به تصویر می‌کشید تا با سلیقهٔ غربی‌ها سازگار باشد. آیین‌های گذار. مدت‌ها پیش از آن‌که کنده‌کاری‌های چوبی ماکونده جنبهٔ تجاری پیدا کنند، هدف اصلی این هنر به تصویر کشیدن ارواح شرور در آیین‌های گذار بود. برجسته‌ترینِ این آیین‌ها، مراسم ورود پسران به بزرگ‌سالی است که با ختنه مشخص می‌شود.
پسران به بزرگ‌سالی است که با ختنه مشخص می‌شود. در آغاز این آیین، رقص آیینی «ماپیکو» اجرا می‌شود. در طول این رقص سه نقش فعال وجود دارد: رقصنده‌ای نقاب‌دار که نمایندهٔ مرده‌ای است که برای آزار روستا بازگشته، «ماشابیلو» که روحی شیطانی است و در پی انتشار بدی و بر هم زدن سلامت جامعه است، و در نهایت، پسر جوانی که در حال گذار به مردی بالغ است و باید بر این موجودات غلبه کند. هر دو رقصندهٔ نقاب‌دار نماد نیروهای اهریمنی‌اند که پسر باید با آن‌ها روبه‌رو شده و بر آن‌ها پیروز شود. پس از این رقص، پسر توسط «موکوکومِلا»
پیروز شود. پس از این رقص، پسر توسط «موکوکومِلا» یا «چکش‌زن» که کل مراسم را هدایت می‌کند، ختنه می‌شود. پس از ختنه، پسر به‌همراه دیگر مردان و پسران برای چند روز در پناهگاهی به نام «لیکومبی» از جامعه جدا می‌شود. در این مدت، علاوه بر التیام جسمانی، پسران نقش‌های مردانه‌شان در جامعه را نیز فرامی‌گیرند. این آموزش شامل تغییراتی جسمی مانند یادگیری شکار و کشت زمین و همچنین تغییراتی اجتماعی همچون نحوهٔ بازگشت به جامعه به‌عنوان مرد، فراگیری فضایل اخلاقی، احترام به بزرگ‌ترها و آداب روابط جنسی است. پس از بهبودی،
به بزرگ‌ترها و آداب روابط جنسی است. پس از بهبودی، لیکومبی با آتش نابود می‌شود و پسران نام‌های جدیدی دریافت می‌کنند. در آیین بلوغ دختران نیز کنده‌کاری‌های چوبی نقش دارند، اما در مرحله‌ای متفاوت نسبت به پسران. دختران نیز با رقص آیینی و دوره‌ای از انزوا به زنانگی می‌رسند، اما مجسمه‌های چوبی تنها پس از ازدواج آن‌ها ظاهر می‌شود. زن ماکونده پس از ازدواج، عروسکی چوبی را با خود حمل می‌کند تا موجب باروری شود.
بازوی رزمی () یا نیروی رزمی بخشی از نیروهای نظامی در مجموعه نیروهای مسلح ملی هستند که در نبرد زمینی تاکتیکی مستقیم شرکت می‌کنند. به طور کلی، نیروهای رزمی واحدهایی هستند که سلاح‌هایی مانند تجهیزات پیاده‌نظام، سواره‌نظام و واحدهای توپخانه را حمل یا به کار می‌گیرند. استفاده از چندین بازوی رزمی به روش‌های پشتیبانی متقابل، به‌عنوان سلاح‌های ترکیبی شناخته می‌شود. در برخی از ارتش‌ها، به ویژه ارتش بریتانیا و ارتش کانادا، واحدهای توپخانه و مهندسی رزمی به عنوان پشتیبانی رزمی طبقه‌بندی می‌شوند، در حالی که در برخی
رزمی طبقه‌بندی می‌شوند، در حالی که در برخی دیگر، مانند ارتش ایالات متحده، آنها بخشی از نیروهای رزمی در نظر گرفته می‌شوند. نیروهای زرهی در نام خود یک نیروی رزمی را تشکیل می‌دهند، اگرچه بسیاری از آنها تاریخچه‌ای مشتق شده از واحدهای سواره‌نظام دارند. توپخانه به‌عنوان یک واحد رزمی در درجه اول بر اساس تاریخچه استفاده از توپ در نبرد نزدیک و بعداً در نقش ضد تانک تا ظهور موشک‌های هدایت شونده ضد تانک گنجانده شده است. گنجاندن نیروهای ویژه در برخی از نیروهای مسلح به‌عنوان یک بازوی رزمی جداگانه اغلب بر پایه دکترین
یک بازوی رزمی جداگانه اغلب بر پایه دکترین نظامی است زیرا واحدهای نیروهای ویژه اساساً پیاده نظام تخصصی هستند که اغلب پیوندهای تاریخی با واحدهای پیاده‌نظام سبک معمولی دارند.
مستاوه، ازجمله غذاهای سنتی محبوب تاجیک‌ها در اندراب ، خوست و فرنگ و بخش هایی از تخار و بدخشان می‌باشد. این غذا که از برنج محلی، روغن، آب گوشت و مساله دیگ به ویژه (زرد چوبه ومرچ سیاه) تهیه می شود یکی از مزه‌دار ترین غذاهای مورد پسند مردم در مناطق یاد شده به حساب می‌رود. عید قربان. مستاوه را معمولا، در روزهای عید قربان با گوشت قربانی می پزند، مردم اندراب ترجیح می‌دهند در روزهای عید از مهمانان شان با این غذا خوش‌مزه پذیرایی کنند. تنها غذایی که همه از آن در روز های عید استفاده می‌کنند. عید قربان از معروف ترین
های عید استفاده می‌کنند. عید قربان از معروف ترین جشن‌های مذهبی میان مسلمانان است. مردم افغانستان نیز این عید را به گونه ویژه جشن می‌گیرند. روستاییان معمولا از سه تاپنج روز عید را جشن می‌گیرند. پس از ادای نماز عید، مخصوصا در عید قربان زودتر به خانه بر می‌گردند، و مواشی را که برای قربانی در نظر گرفته‌اند، قربانی کرده و یک مقدار گوشت خام آن را به افراد نیازمند صدقه می‌کنند. اما متباقی این گوشت را پخته کرده و درچند روز عید از مهمانان با مستاوه پذیرایی می‌کنند. برخی خانواده‌ها هم ترجیح می‌دهند از مهمانان شان