payamvha/North_RAG huggingface dataset:
طبیعی استفاده می‌کند. به‌طور کلی کلمه اونسن (چشمه آب‌گرم) به این معنی است که مرکز حمام حداقل یک حمام پر از آب گرم چشمه طبیعی دارد. سنتوها در منطقه کانسای که به چشمه آب گرم دسترسی دارند، اغلب با داشتن «چشمه آب گرم طبیعی» (天然温泉) در جایی روی تابلوی خود متمایز می‌شوند. چیدمان و ویژگی‌های معماری. منطقه ورودی. طرح‌بندی‌های مختلفی برای حمام عمومی ژاپنی «سنتو» یا حمام عمومی وجود دارد. با این حال، اکثر «سنتوهای» سنتی بسیار شبیه به طرح نشان داده شده در سمت راست هستند. ورودی از بیرون تا حدودی شبیه به یک معبد است، با
ورودی از بیرون تا حدودی شبیه به یک معبد است، با یک پرده ژاپنی (暖簾، "نورن (پرده)") در سراسر ورودی. پرده معمولاً آبی است و کانجی 湯 یا هیراگانا ゆ ("یو"، آب گرم) را نشان می‌دهد. بعد از ورودی، محوطه ای با کمدهای کفش و به دنبال آن دو پرده یا در بلند، یکی در هر طرف وجود دارد. اینها به «داتسویجو» (脱衣場، اتاق رختکن)، که به ترتیب برای مردان و زنان «داتسویبا» نیز شناخته می‌شود، منتهی می‌شوند. قسمت مردانه و زنانه بسیار شبیه به هم هستند و فقط اندکی با هم تفاوت دارند. رختکن. یک مرکز حمام عمومی در ژاپن به‌طور معمول دارای
یک مرکز حمام عمومی در ژاپن به‌طور معمول دارای یکی از دو نوع ورودی است. یکی از انواع میز جلو، که در آن یک مسئول در یک میز در جلوی ورودی نشسته است، به اختصار به آن " جلو ". نوع ورودی دیگر سبک باندایی است. در توکیو، ۶۶۰ مرکز sentō دارای ورودی از نوع "جلو" هستند، در حالی که تنها ۳۱۵ مورد هنوز ورودی سنتی تر به سبک «باندای» را دارند. در داخل، بین ورودی‌ها «بندای» (番台) قرار دارد، جایی که یک متصدی که پول جمع می‌کند می‌نشیند. «بندای» یک سکوی مستطیلی یا نعل اسبی با نرده است که معمولاً حدود ۱٫۵ تا ۱٫۸ متر ارتفاع
با نرده است که معمولاً حدود ۱٫۵ تا ۱٫۸ متر ارتفاع دارد. بالای «بندای» معمولاً یک ساعت بزرگ است. بلافاصله در جلوی «بندای» معمولاً یک در ابزاری قرار دارد که فقط توسط متصدیان استفاده می‌شود. اتاق رختکن تقریباً ۱۰ در ۱۰ متر است، گاهی تا حدی با تاتامی پوشانده شده است و دارای کمدهایی برای لباس است. سقف بسیار بلند است، حدود ۳ تا ۴ متر. اتاق رختکن نیز اغلب به یک باغ ژاپنی بسیار کوچک با حوض و یک توالت غیر غربی دسترسی دارد. تعدادی میز و صندلی از جمله صندلی‌های ماساژ سکه ای وجود دارد. معمولاً برای اندازه‌گیری وزن و
سکه ای وجود دارد. معمولاً برای اندازه‌گیری وزن و گاهی قد ابزارهایی نیز وجود دارد. کسب و کاران محلی اغلب در «سنتو» تبلیغ می‌کند. طرف خانم‌ها معمولاً چند تخت نوزاد دارد و ممکن است آینه‌های بیشتری داشته باشد. شیر در سنتو از نوشیدنی‌های مورد علاقه سنتی است و گاهی بستنی وجود دارد. منطقه حمام. قسمت داخلی حمام با یک در کشویی از قسمت تعویض لباس جدا می‌شود تا گرما را در حمام نگه دارد. مورد استثناء حمام در استان اوکیناوا است که آب و هوای آن گرمتر است و نیازی به نگه داشتن هوای گرم در حمام نیست. سنتو در اوکیناوا
نگه داشتن هوای گرم در حمام نیست. سنتو در اوکیناوا معمولاً هیچ جدایی بین اتاق رختکن و منطقه حمام ندارد یا فقط یک دیوار کوچک با دهانه ای برای عبور از آن وجود دارد. محل استحمام معمولاً کاشی‌کاری شده است. در نزدیکی محوطه ورودی، چهارپایه‌ها و سطل‌های کوچک وجود دارد. تعدادی محل‌های شستشو خصوصی در کنار دیوار و گاهی در وسط اتاق وجود دارد که هر کدام معمولاً دارای دو شیر آب هستند («کاران»، カラン، بعد از زبان هلندی به معنی شیر آب)، یکی برای آب گرم و یکی برای آب سرد و یکی در بالا برای دوش گرفتن. برای دکوراسیون. اغلب این
در بالا برای دوش گرفتن. برای دکوراسیون. اغلب این کوه فوجی است، اما ممکن است یک منظره عمومی ژاپنی، یک منظره اروپایی (ساختگی)، یک صحنه رودخانه یا اقیانوس باشد. در موارد نادرتر، ممکن است گروهی از جنگجویان یا یک زن برهنه را در سمت مرد نشان دهد. بازی بچه‌ها یا یک زن زیبا اغلب طرف زنان را تزئین می‌کند. در انتهای اتاق خزینه‌های هستند، معمولاً حداقل دو یا سه خزینه با دمای آب متفاوت.
فیزیک پستان یا فیزیک جیگِل (جنبش) یا فیزیک سینه انسان شاخه‌ای است از دینامیک نرم-بدن ☃☃ و در بازی‌های ویدیویی و سینما، ویژگی‌ای است که باعث می‌شود سینه‌ شخصیت‌های زن هنگام حرکت (گاهی حتی به صورت اغراق‌آمیز یا غیرطبیعی) تاب بخورد و جنب و جوش داشته باشد. تاریخچه. اولین بازی ویدیویی که "فیزیک سینه" در آن استفاده شده بود، بازی مبارزه ای خشم مرگبار ۱۹۹۲ بود که مبارز مؤنثی با نام مای شیرانوی را به نمایش می‌گذاشت که سینه‌هایش به طرز قابل توجهی لرزش و جنب و جوش داشت. فیزیک برجستهٔ سینه از آن زمان به عنوان یکی از
فیزیک برجستهٔ سینه از آن زمان به عنوان یکی از ویژگی‌های اصلی بسیاری از بازی‌های مبارزه‌ای باقی مانده است، شاید تا حدی به این دلیل است که از آنجا که این بازی‌ها دارای مدل‌های شخصیتی کمتری نسبت به سایر بازی‌ها هستند، بنابراین طراحان می‌توانند زمان بیشتری را صرف جزئیات حرکتی شخصیت‌های خود کنند. به‌عنوان مثال فیزیک «انفعالی» حرکات رزمی و فیزیک سینهٔ شخصیت‌های زن بازی، در سری بازی‌های "مرده یا زنده" (۱۹۹۶ تاکنون)، با هم عجین شده است. در واقع اصطلاح فیزیک سینه توسط توسعه دهنده این بازی یعنی تیم نینجا ایجاد شده
توسعه دهنده این بازی یعنی تیم نینجا ایجاد شده است. گاهی، این جنبه از بازی‌های مبارزه ای توجه خاصی را به خود جلب کرده است، مانند زمانی که در بازی مبارز خیابانی ۵ "Street Fighter V" در سال ۲۰۱۶، سینهٔ کاراکتر مبارز چون لی مانند "بادکنک‌های بزرگ پر از آب" حرکت می‌کرد و او به عنوان شخصیت بازیکن دوم در صفحه گزینش، انتخاب شد. اگرچه این رفتار حتی قبل از انتشار بازی مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت، اما در نسخه منتشر شدهٔ بازی همچنان وجود داشت. ناشر بازی کپ‌کام Capcom آن را به یک اشکال نرم‌افزاری (باگ) نسبت داد و
آن را به یک اشکال نرم‌افزاری (باگ) نسبت داد و بعدها توسط یک رایانش (پچ) آن را حذف کرد. واکنش‌ها. در واکنش به رواج یافتن پستان بزرگ و پر و پیمان در بازی‌های ویدیویی، جن فرانک نویسنده بازی‌ها در سال ۲۰۱۳ نهضتی با نام "وضع بغرنج پستان" (بوب جم boob jam) را بنیان گذاشت، هدف از این ابتکار، خلق بازی‌هایی بود که به ویژگی‌های دیگر پستان زنانه خارج از جذابیت جنسی آن، بپردازند.
هاداکا نو تسوکی‌آی ، به معنی همراهی برهنه ایده ای در ژاپن است که گذراندن وقت با هم برهنگی امکان گفتگوی بازتر و صادقانه تر را می‌دهد. هاداکا نو تسوکی‌آی روابط عشق افلاطونی به جای جنسی است. یک خانواده، گروهی از زنان خانه‌دار از همان محله، گروهی از تاجران، یا گروهی از همکلاسی‌ها ممکن است زمانی را برهنه در یک حمام سنتو (حمام ژاپنی)، در چشمه آب گرم اونسن با هم بگذرانند، یا در یک باشگاه سلامت این به فرصت‌هایی برای پیوند اجتماعی اجازه می‌دهد.
آگَمه () در آیین بودا، آگمه به مجموعه‌ای از متون اولیه بودایی اشاره دارد که حاوی آموزه‌ها و گفتارهای بودا و شاگردان اصلی اوست. این متون به زبان پالی نوشته شده‌اند و مشابه «سوترا» در زبان سانسکریت هستند. آگمه‌ها منبع مهمی برای شناخت آموزه‌های اولیه بودایی و تاریخچه این دین هستند. آنها همچنین درک بهتری از زندگی و تعالیم بودا به ما می‌دهند. در سنت ترواده که یکی از قدیمی‌ترین مکاتب بودایی است، آگمه‌ها به عنوان بخش اصلی متون مقدس شناخته می‌شوند و راهبان و پیروان این مکتب برای مطالعه و تعمق در آنها وقت زیادی صرف
این مکتب برای مطالعه و تعمق در آنها وقت زیادی صرف می‌کنند. در مکاتب دیگر بودایی مانند مهایانه، آگمه‌ها همچنان مورد احترام هستند، اما متون دیگری نیز به عنوان متون مقدس به آنها اضافه شده است. پنج آگمه در کنار هم سوته‌پیتکه مکاتب اولیه بودایی را تشکیل می‌دهند. در سنت ترواده، این متون با اصطلاح نیکایه شناخته می‌شوند و واژه آگمه در آن استفاده نمی‌شود. آگمه به مجموعه‌ای از آموزه‌های اولیه بودا اشاره دارد که به‌طور عمده در ترجمه‌های چینی محفوظ مانده‌اند و بخش‌هایی نیز در پراکریت، سانسکریت و تبت باقی مانده‌اند.
نیز در پراکریت، سانسکریت و تبت باقی مانده‌اند. این متون به چهار نیکایای نخست (و بخش‌هایی از نیکایای پنجم) در سوته‌پیتکه شباهت دارند. آگمه (مجموعه شمالی) و نیکایه (مجموعه جنوبی) در محتوا تا حدی متفاوت‌اند و بخش‌هایی از انگوتره نیکایه و سامیوتا نیکایه در آگاما نیامده‌اند. آگمه گاهی به یک دسته از متون اشاره دارد و می‌تواند شامل سوته‌پیتکه شود که در سنت ترواده به عنوان نمایشی تاریخی و دقیق از آموزه‌های بودا در نظر گرفته می‌شود. در قرن چهارم، آسنگا این مجموعه را شراوکاپیتکه نامید و آن را با شراوکاها و
مجموعه را شراوکاپیتکه نامید و آن را با شراوکاها و پراتیِکابوداها مرتبط دانست و سوتره‌های مهایانه را به بودیساتواپیتکه نسبت داد. برخی از مکاتب اولیه مانند سرواستیواده، کاسیپیه، مهاسانگهیکه و دارماگوپته نسخه‌های متفاوتی از چهار آگامای پراکریت/سانسکریت داشتند. پژوهشگران این متون را با نیکایای کانون پالی مقایسه کرده‌اند تا تغییرات و ریشه‌های آنها را بررسی کنند. چهار مجموعه آگمه موجود به‌طور کامل در ترجمه چینی حفظ شده‌اند. این پنج آگاما شامل: دیرگا آگمه، مدیاما آگمه، سامیوکتا آگمه، اکوترا آگمه و کادرا آگمه یا
آگمه، سامیوکتا آگمه، اکوترا آگمه و کادرا آگمه یا کادرا پیتکه هستند. آگمه‌های دیگر نیز وجود دارند که به‌صورت متون پراکنده در زبان‌های کهن مانند سانسکریت و گنداری حفظ شده‌اند و در متون مهایانه و آبهیدارما نیز اشاره‌هایی به آنها شده است. کلیات. آگمه یکی از چهار بخش متون مقدس بودایی به زبان سانسکریت است که با بخش‌های متون پالی مطابقت دارد. به این ترتیب، دیگها آگمه سانسکریت معادل دیگها نیکایه پالی، مدیاما آگمه معادل مجیما نیکایه، سامیوکاتا آگمه معادل سامیوتا نیکایه، و اکوتارا (یا اکوتاریکا) آگمه معادل آنگوتارا
و اکوتارا (یا اکوتاریکا) آگمه معادل آنگوتارا نیکایه است. اگرچه این مجموعه‌ها به‌طور کلی با هم همخوانی دارند، اما کاملاً یکسان نیستند. توجه داشته باشید که دلیلی وجود ندارد که تصور کنیم یک «متن مقدس سانسکریت» واحد وجود داشته است. سارواستیوادی‌ها متون مقدس خود را به زبان سانسکریت داشتند، اما لوکوتاراوادی‌ها و احتمالاً مکاتب دیگر نیز متون مقدس خود را به زبان سانسکریت داشتند. بعضی مکاتب دیگر ممکن است متون مقدس خود را به زبان‌های میانه هندی مانند گندهاری داشته باشند. معلوم نیست که چند مکتب معادل پنجمین نیکایه
باشند. معلوم نیست که چند مکتب معادل پنجمین نیکایه متون پالی، یعنی خودکه نیکایه، را داشته‌اند، اما هیچ‌کدام از آنها به زبان سانسکریت باقی نمانده است. بوداغوشا در متون پالی از واژه آگمه و نیکایه به جای یکدیگر استفاده کرده است. تقریباً به‌طور قطع، معرفی واژه آگمه با افزایش تسلط فرهنگی سانسکریت به وجود آمده است.
لیل آرتی (زاده ژوئن ۲۰۱۴) یک رپر آمریکایی اهل آتلانتا، جورجیا است. او پس از انتشار آهنگ «۶۰ مایل» در یوتیوب مورد توجه قرار گرفت. مفسران محافظه کار از او و والدینش به دلیل محتوای صریح و مضامین بزرگسالانه در موسیقی‌اش انتقاد کرده‌اند. در ژوئن ۲۰۲۴، ویدئویی از جشن تولد ۱۰ سالگی او در رسانه‌های اجتماعی منتشر شد. این فیلم زنان بالغی را در حال رقصیدن و توورکینگ برای لیل آرتی به تصویر می‌کشد. برخی از کاربران خواستار برخورد قانونی با والدین او شدند.
مسجد قلعهٔ کهنه مسجدی است که در محوطه قلعه کهنه (پورانه قلعه) در دهلی، پایتخت هند، واقع شده است. پس از آنکه شیرشاه سوری، نصیرالدین همایون را شکست داد، قلعهٔ کهنه را اشغال کرد. او در آنجا مسجدی برای استفاده شخصی خود ساخت که به «نمادی از آرزوی سلطنتی او» تبدیل شد. اعتقاد بر این است که این مسجد در {سال ۱۵۴۱ میلادی ساخته شده است. موقعیت. این مسجد در داخل دژ شیرشاه سوری در محلهٔ قلعه کهنه، واقع شده است که پس از فتح دهلی به استحکامات او تبدیل شد. این مسجد یکی از سازه‌های کنار شیر مندل در این قلعه است. این قلعه در
کنار شیر مندل در این قلعه است. این قلعه در نزدیکی باغ وحش دهلی واقع شده است. شیرمندل به عنوان کتابخانه نصیرالدین همایون شناخته می‌شود. تاریخچه. تاریخچه این مسجد از روایت‌های مختلف مورخان معاصر گرفته شده است. تاریخ شیر شاهی، نوشته عباس سروانی، می‌گوید که شیرشاه سوری این مسجد را در سال ۱۵۴۰، از «طلا، لاجورد» و سایر سنگ‌های قیمتی ساخته است. گفته می‌شود که او این مسجد را برای «احیای» جایگاه شهر «به عنوان یک شهر بزرگ» ساخته است. مورخ «ام‌سی جوشی» استدلال می‌کند که اگرچه شیرشاه این مسجد را تکمیل کرد، اما در اصل
که اگرچه شیرشاه این مسجد را تکمیل کرد، اما در اصل توسط نصیرالدین همایون «طراحی» شده و ساخت آن آغاز شده بود. جوشی معتقد است که شیرشاه قسمت بالایی مسجد را که شامل گنبد می‌شد، ساخته است. آثار سنگ مرمر دیوارهای بیرونی را می‌توان به پسرش اکبر کبیر نسبت داد، زیرا آثار هندسی مربوط به زمان اوست و نه مربوط به دوران پیش از اکبر. بهره‌گیری از نیم‌گنبد و طاق‌های نوک‌تیز نشان‌دهندهٔ «ارتباط تنگاتنگ سبک آن با گورکانیان» است. همایون به «معرفی پرچین‌کاری» در ایوان و محراب مسجد مشهور است. ویژگی‌ها. این مسجد به سبک
و محراب مسجد مشهور است. ویژگی‌ها. این مسجد به سبک افغانستانی مسجد جامع ساخته شده است. این مسجد نمادی از سنت معماری «مسجد پنج دهانه» است، مفهومی که در زمان سلسله سید و لودی توسعه یافت. این مسجد فاقد هرگونه کتیبه است. طول و عرض آن به ترتیب و است. ارتفاع آن است (که شامل گنبد می‌شود). این مسجد با «مصالح بنایی هسته‌ای» با قلوه‌سنگ «متصل شده با ملات آهک» ساخته شده است. بلوک‌های کوارتزیت، سنگ مرمر و ماسه‌سنگ قرمز نیز در فرایند ساخت استفاده شده است. سالن مستطیلی داخلی به صورت جانبی توسط پنج طاق تقسیم شده است. نمای
به صورت جانبی توسط پنج طاق تقسیم شده است. نمای بیرونی شامل همان تعداد طاق است. طاق مرکزی «در یک فرورفتگی قوسی» فرورفته است که در یک جبهه مستطیلی به نام ایوان قرار دارد. در ابتدا قرار بود این مسجد از سنگ مرمر ساخته شود، اما از آنجایی که سنگ مرمر تمام شد، مجبور شدند از ماسه‌سنگ قرمز استفاده کنند. از ایوان، گنبدی که به سبک لودی ساخته شده است، بالا می‌آید که توسط مناره‌های کوچکی به نام گلدسته احاطه شده است. گنبد در دهانه مرکزی دارای یک پایانهٔ "کلاش" در بالا است. همچنین «دهانه‌های متعدد» در «طبل» برای تهویه
است. همچنین «دهانه‌های متعدد» در «طبل» برای تهویه وجود دارد و با کاشی کاری‌های پیچیده تزئین شده است. قسمت داخلی مسجد دارای پنج محراب مسجد است که در هر دهانه یکی وجود دارد که مربوط به نمای بیرونی است. "محراب‌ها" با سنگ‌های متناوب تیره و روشن، شبیه به مسجد عطاالله در جونپور هستند. گنبدهای مسطح در «دهانه‌های ماقبل آخر» وجود دارد. دهانه‌های انتهایی به شکل مستطیل هستند اما دهانه‌های ماقبل آخر به شکل مربع هستند. دو نیم‌طاق در دهانه آخر وجود دارد که به‌طور مماس از «شانه‌های طاق‌های جانبی» بیرون می‌آیند و در نتیجه
«شانه‌های طاق‌های جانبی» بیرون می‌آیند و در نتیجه سه فضا ایجاد می‌شود که با آرایش دنده‌ای متقاطع پوشانده شده‌اند. در فضای مرکزی یک گنبد کم‌عمق وجود دارد، در حالی که طاق‌های شرقی و غربی دارای نیم‌گنبدهایی هستند که بر روی «طاق‌های معلق» قرار دارند. دو برجک هشت ضلعی به انتهای دیوار پشتی متصل شده‌اند که «هم کاربردی و هم ساختاری هستند». در این بنا، اشیایی یادآور معماری تغلق‌شاهیان (زهوارهای تزئینی با پنجره‌های ارسی، سایبان، برجک‌های باریک) یافت می‌شود. دیوارها با نقوش ستاره ای شش ضلعی که دارای الگوهای هندسی
با نقوش ستاره ای شش ضلعی که دارای الگوهای هندسی رنگی هستند تزئین شده‌اند. دیوارها پر از خوشنویسی است. این مسجد دارای دو راه پله داخلی است که در دهانه‌های انتهایی قرار دارند. از آنها برای رسیدن به تراس و برجک‌ها استفاده می‌شد. همچنین دارای ورودی‌های خصوصی در ضلع شمالی و جنوبی بود که در حال حاضر بسته هستند. این مسجد همچنین دارای «طاق‌های ورودی لبه دار» است، ویژگی رایج در زمان سلطنت علاءالدین خلجی.
گایا جیراچه (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "دوست نابغه من" اشاره نمود.
تسوجیگیری ()، به معنای واقعی کلمه کشتن در چهارراه یک اصطلاح ژاپنی برای تمرینی است که یک سامورایی، پس از دریافت یک کاتانای جدید یا پیشرفت در یادگرفتن یک سبک جدید مبارزه یا سلاح، کارایی خود را با حمله به حریف انسانی، معمولاً یک رهگذر بی دفاع تصادفی، در بسیاری از موارد در طول شب آزمایش می‌کرد. به خود تمرین‌کننده «تسوجیگیری» نیز گفته می‌شود.
ادواردو اسکارپتا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "دوست نابغه من"، "مادر مافیا" و "کاپری-انقلاب" اشاره نمود.
فوروشیکی (، پارچه‌های بسته‌بندی سنتی ژاپنی هستندکه به‌طور سنتی برای بسته‌بندی و/یا برای حمل و نقل کالا استفاده می‌شود. این نوع بسته‌بندی از نظر زیبایی‌شناسی مورد توجه قرار می‌گیرد، پارچه ممکن است گران‌قیمت و دارای طرح‌های نقاشی شده با دست باشد. با این حال، فوروشیکی‌ها بسیار کم ارزش تر از فوکوسا‌ها هستند و معمولاً برای ارائه هدایای رسمی استفاده نمی‌شوند. در حالی که آنها در اندازه‌های مختلف هستند، معمولاً تقریباً مربع هستند.
فوکوسا ، نوعی از منسوجات ژاپنی هستند که برای بسته‌بندی هدیه (فوروشیکی) یا برای تصفیه تجهیزات در طول مراسم چای ژاپنی استفاده می‌شود. فوکوسا تکه‌های مربع یا تقریباً مربعی پارچه آستردار هستند که اندازه آن‌ها در حدود ۹ تا ۳۶ اینچ (۲۳۰ تا ۹۱۰ میلی‌متر) در امتداد یک طرف است. آنها معمولاً از ابریشم خوب ساخته می‌شوند و ممکن است با گل‌دوزی در طرح‌های زیبا تزئین شوند. صحنه یا نقوش به تصویر کشیده شده در فوکوسا برای نشان دادن موقعیتی که هدیه برای آن اهدا می‌شود یا به این دلیل که برای یکی از جشنواره‌های ژاپن مناسب هستند
دلیل که برای یکی از جشنواره‌های ژاپن مناسب هستند هنگام مبادله هدایا انتخاب می‌شوند. غنای تزئینات فوکوسا نشان دهنده چگونگی ثروت و زیبایی‌شناسی هدیه دهنده است.
دورا رومانو (؛ زادهٔ ۳۰ اوت ۱۹۵۵) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "پدر ماتئو"، "دوست نابغه من"، "قتل"، "جایی در آفتاب"، "زیبایی زنان"، "معصوم"، "اولین طالع نحس"، "مادر مافیا"، "دست خدا"، ""، "الهه بخت" و "خورشید در شب" اشاره نمود.
کافه گربه () یک تم کافه است که جذابیت آن گربه‌هایی است که می‌توان با آن تماشا کرد و بازی کرد. مشتریان معمولاً به صورت ساعتی هزینۀ پوشش می‌پردازند و بنابراین کافه‌های گربه را می‌توان به عنوان نوعی از اجارۀ حیوانات خانگی تحت نظارت در نظر گرفت.
چراغ رومیزی تولومئو یا چراغ رومیزی بطلمیوس ؛ چراغ رومیزی رشته‌ای تولومئو نمادی از طراحی مدرن ایتالیایی است. این چراغ توسط میکله د لوکی و جانکارلو فاسینا در سال ۱۹۸۶ میلادی برای شرکت اَرتمیده طراحی شد. در سال ۱۹۸۹ میلادی برندهٔ جایزهٔ طراحی پرگار طلا شد. این یک چراغ بازویی-متعادل با کابل‌های کششی فولادی خارجی است که به فنرهای پنهان در داخل بازوها متصل شده است. پیکربندی اولیهٔ آن یک چراغ رومیزی با پایهٔ سنگین، دو بخش بازوی مفصلی آلومینیومی صیقلی مستقیم (هر یک تقریباً با طول ۴۵ سانتی‌متر) و یک سر بازتابندهٔ
تقریباً با طول ۴۵ سانتی‌متر) و یک سر بازتابندهٔ آلومینیومی مات بود که می‌تواند ۳۶۰ درجه بچرخد. در حال حاضر انواع مختلفی از آن جمله چراغ‌های کف و چراغ‌های دیوارکوب تولید می‌شود. تولومئو نام ایتالیایی بطلمیوس است. گاهی اوقات به عنوان جانشین چراغ تیتسیو محصول دیگر اَرتمیده در نظر گرفته می‌شود، با مزیت یک سایه‌انداز گردان. در دوره حباب دات-کام، از آن به عنوان نمادی از مصرف‌گرایی خودنمایانه و هوشیاری بالای طراحی نام برده می‌شود که این محصول به سرعت در شرکت‌های فناوری پیشرفته و همچنین در دفاتر طراحی معماری و
فناوری پیشرفته و همچنین در دفاتر طراحی معماری و گرافیک محبوب شد.
بنیاد ژاپن ، در سال ۱۹۷۲ توسط یک قانون دایت ملی به عنوان یک نهاد حقوقی ویژه برای انتشار بین‌المللی فرهنگ ژاپنی تأسیس شد و در ۱ اکتبر ۲۰۰۳ تحت قانون بنیاد نهاد مستقل اداری ژاپن، به یک نهاد اداری مستقل تحت صلاحیت وزارت امور خارجه تبدیل شد.
الههٔ بخت () یک فیلم کمدی-درام ایتالیایی به کارگردانی فرزان ازپتک است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد.
باربارا کیکیارلی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی دانش‌آموختهٔ دانشگاه ساپینزای رم و آکادمی ملی هنرهای نمایشی سیلویو دامیکو است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "الههٔ بخت" اشاره نمود.
کریستینا بوگاتی (؛ زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۷۶) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "الهه بخت" اشاره نمود.
پادشاه یوکای ()، یک فیلم اکشن فانتزی ژاپنی با بازی شین کویامادا است. این فیلم بر اساس موجودات ماوراء طبیعی به نام یوکای از فولکلور ژاپنی ساخته شده است. این فیلم عمدتاً به زبان انگلیسی در مکان‌های مختلف استان اوکیناوا در ژاپن فیلم‌برداری شده است.
والنتینا رومانی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. او در رشته‌های بازیگری و همچنین مطالعات ارتباطی تحصیل کرده است. وی بازیگری را از سن ۶ سالگی و رقص باله را از سن ۱۳ سالگی آغاز کرده بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "دروازه سرخ" و "فردایی روشن‌تر" اشاره نمود.
سابقه مصور زیارتگاه سووا ، مجموعه دوازده جلدی (در ابتدا ده) از اماکیمونو یا دست‌نوشته‌های نقاشی شده بود که در دوره آنیون در سال ۱۳۵۶ در طول دوره دوره نانبوکوچو تکمیل شد. در اصل توصیف و به تصویر کشیدن افسانه‌های مربوط به زیارتگاه بزرگ سووا در ولایت شینانو (استان امروزی استان ناگانو) و خدای آن و همچنین جشن‌های مذهبی مختلف آن که در طول دوره در قرون وسطی، طومارهای اصلی حاوی تصاویر در نهایت گم شدند و تنها متن در دست نوشته‌های مختلف حفظ شده است.
کودو ()، هنر قدردانی از عود ژاپنی است و شامل استفاده از بخور در ساختاری از رفتارهای مرتبت است. «کودو» شامل تمام جنبه‌های فرایند بخور دادن است، از ابزارها بخور ک، تا فعالیت‌هایی مانند بازی‌های مقایسه بخور دادن "کومیکو" () و گنجیکو(). "Kōdō" به عنوان یکی از سه هنر کلاسیک ژاپنی پالایش، همراه با "ایکبانا" برای گل‌آرایی و "مراسم چای ژاپنی" برای چای و مراسم چای به حساب می‌آید.
مارتسیا اوبالدی (؛ ۲ ژوئن ۱۹۳۸ – ۲۱ اکتبر ۲۰۲۳) بازیگر، خواننده و صداپیشه اهل ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۲۰۲۳ میلادی فعالیت می‌کرد و دوبلور ایتالیایی بازیگرانی چون جنا رولندز (در فیلم "زنی دیگر")، مگی اسمیت، آن بنکرافت، ونسا ردگریو و ژن مورو بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "عشق نازی کمپ ۳۷"، "افسون" و "الیسا" اشاره کرد.
دریاچه ایکدا ، یک دریاچه دهانه آتشفشان واقع در ۴۰ کیلومتری (۲۵ مایل) جنوب شهر کاگوشیما; جزیره کیوشو، ژاپن است. شاید بیشتر برای گردشگران به عنوان محل مشاهده هیولایی به نام ایسه و به عنوان بزرگ‌ترین دریاچه در جزیره کیوشو با مساحت ۱۱ کیلومتر مربع (۴٫۲ مایل مربع) و طول خط ساحلی ۱۵ کیلومتر شناخته شده است. (۹٫۳ مایل).
یاماتو ناده‌شیکو ، یک اصطلاح در زبان ژاپنی به معنای یک زن ژاپنی آرمانی است. این اصطلاح کهن الگوی زنانگی محافظه‌کار و سنتی است. منشأ و معانی نام. یاماتو (大和) نامی باستانی برای ژاپن بود و بنابراین دارای مفاهیم ملی‌گرایانه است. این نام همچنین حاوی استعاره به یک گل به نام سوپرباس دیانتوس است. کلمه ناده‌شیکو به یک میخک صورتی پر مانند اشاره دارد. کلمه ناده‌شیکو (撫子) همچنین به معنای کودک عزیز (به معنای "نوازش کودک"). ترکیب این دو معنی نشان دهنده گلی از مردم ژاپن است، یعنی معیار زیبایی زنانه که منحصراً ژاپنی است.
یعنی معیار زیبایی زنانه که منحصراً ژاپنی است. در حالی که این اصطلاح به آرمان‌های ژاپنی زنانگی، برخورداری از ظرافت و زیبایی اشاره دارد، همچنین قدرت درونی یاماتو ناده‌شیکو را توصیف می‌کند. یاماتو ناده‌شیکو ظرافت و احترام، و همچنین عزم آرام را نشان می‌دهد. اعتقاد بر این است که یاماتو ناده‌شیکو، هم باوقار و متواضع، هم ویژگی‌های ظرافت و شکنندگی، و همچنین ظرافت و استحکام را توأم دارد. اگرچه ظاهراً مطیع و فرمانبر است، اما در درون قوی است. از آنجایی که یاماتو ناده‌شیکو شخصیتی بالغ است، شخصیتی پرورش‌دهنده و در عین
شخصیتی بالغ است، شخصیتی پرورش‌دهنده و در عین حال سازش‌ناپذیر دارد. استفاده مدرن از اصطلاح. اصطلاح یاماتو ناده‌شیکو اغلب برای توصیف یک زن جوان فرومایه و در زمینه معاصر، نوستالژی زنان با ویژگی‌های خوب که به‌طور فزاینده ای نادر شناخته می‌شوند، استفاده می‌شود. رسانه مدرن. اگرچه یاماتو ناده‌شیکو دیگر ایده‌آلی برای زنان در نظر گرفته نمی‌شود، اما همچنان در رسانه‌های فرهنگ پاپ مانند رمان‌ها، مانگا، انیمه، درام‌های تلویزیونی و فیلم‌ها به آن اشاره می‌شود. معمولاً برای اشاره به شخصیت‌های مؤنثی استفاده می‌شود که دارای
اشاره به شخصیت‌های مؤنثی استفاده می‌شود که دارای ویژگی‌های بلوغ، فروتنی، ملایمت، لطف، عزم سازش‌ناپذیر و در عین حال پرورش‌دهنده هستند. نوع شخصیت یاماتو ناده‌شیکو اغلب در انیمه به تصویر کشیده می‌شود. او که به دلیل داشتن شخصیت بالغ‌تر از سایر شخصیت‌ها جذاب است، اغلب کمی مسن‌تر است، حتی گاهی به عنوان یک معلم یا یک مادر معرفی می‌شود. جذابیت او در بلوغ جنسی و فضایل سنتی ژاپنی همراه با دلسوز بودن و در عین حال مطیع بودن او نهفته است.
سوپرباس دیانتوس () یک گیاه باغی محبوب از راسته میخک‌سانان است. اهمیت فرهنگی. "یاماتو ناده‌شیکو" ("D. superbus longicalycinus") به‌طور استعاری با زیبایی سنتی و ایده‌آل زنانه در فرهنگ ژاپنی مرتبط است.
چیندوگو ، عمل ابداع ابزارکهای مبتکرانه روزمره است که به نظر راه حل‌های ایده‌آلی برای مشکلات خاص هستند، اما ممکن است بیشتر از آن که حل کنند، مشکلاتی را ایجاد کنند. این اصطلاح ریشه ژاپنی دارد. برای نمونه: ده اصل چیندوگو. انجمن چیندوگو ده اصل از چیندوگو را توسعه داد که اصول (معنی) را توضیح می‌دهد که محصول‌های چیندوگو باید بر اساس آنها باشد و طراحان و کاربران را به فکر کردن در مورد هسته عمیق طراحی به‌طور کلی تشویق می‌کند. اصول مستلزم یک چیندوگو
کوکتل شیکر ()، وسیله ای است که برای مخلوط کردن نوشیدنی ها (معمولاً نوشیدنی الکلی) توسط تکان دادن استفاده می شود. هنگامی که یخ در شیکر قرار می گیرد، این امکان را فراهم می کند تا نوشیدنی قبل از سرو سریعتر خنک شود.
بولُس شِحاده (۱۸۸۲ – ۱ اوت ۱۹۴۳) روزنامه‌نگار و سیاستمدار فلسطینی بود.او یکی از مشهورترین روزنامه‌نگاران فلسطینی در دوران سرپرستی بریتانیا بود و در بیشتر نقش‌های جنبش ملی فلسطین در بین دو جنگ جهانی مشارکت داشت. در مواضع خود به معتدل بودن و طرفدار اصل «بده و بگیر» تمایل داشت. در سال ۱۹۰۷ به دلیل مخالفت با مقامات عثمانی به اعدام محکوم شد، برای فرار از مجازات مقامات به قاهره پناه برد. در سال ۱۹۱۹، او یکی از اولین روزنامه‌نگارانی بود که در دوران سرپرستی، روزنامه تأسیس کرد؛ او «مرأة الشرق» (به فارسی: آینهٔ شرق)
تأسیس کرد؛ او «مرأة الشرق» (به فارسی: آینهٔ شرق) را در قدس منتشر کرد که تا سال ۱۹۳۹ ادامه یافت، زمانی که دولت سرپرستی پس از مشارکت این هفته‌نامه با دیگر مطبوعات فلسطین در ضبط وقایع انقلاب ۱۹۳۶–۱۹۳۹، آن را تعطیل کردند. در دههٔ بیست میلادی در نهضت سیاسی فعال بود و در تأسیس احزاب سیاسی معتدل بین سالهای ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۵ مشارکت داشت و از طرفداران بلوک «مخالفان» بود. او با ایدهٔ ایجاد یک وطن ملی برای یهودیان در فلسطین مبارزه کرد. در سال ۱۹۳۴ در تأسیس حزب دفاع ملی شرکت کرد و سیاست او در حمله به بریتانیا و صهیونیست‌ها
کرد و سیاست او در حمله به بریتانیا و صهیونیست‌ها جسورتر شد. زندگی و پیشه. او در سال ۱۸۸۲ در رام‌الله، متصرفیه قدس، امپراتوری عثمانی، متولد شد، تحصیلات متوسطه خود را در مدرسهٔ صهیون در قدس گذراند جایی که دیپلم دبیرستان را گرفت. سپس تحصیلات عالی خود را در کالج انگلیسی جوانان (الشباب) ادامه داد. او زبان عربی را نزد استاد معروف نخله زریق آموخت. به زبان‌های عربی و انگلیسی متسلط شد و در نوشتن آن‌ها تبحر داشت. تحصیلاتش را هنوز تمام نکرده بود که با چندین روزنامهٔ عربی مکاتبه کرد و مقالاتی تحت عنوان «خار و گل» (به