payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این نباید با حرکت دام‌ها به‌دلیل کاهش زمین‌های چراگاه خارج از پارک اشتباه گرفته شود، که باعث می‌شود دام‌ها برای چرا وارد پارک شوند. خانه‌های مردم باله به شکل دایره‌ای بوده و به‌طور محلی به آن‌ها «منا سیتا» گفته می‌شود. از درختان ژونیپر و گاهی اکالیپتوس برای ساخت دیوارها و سقف‌ها استفاده می‌شود. سقف با علف‌های پوشالی از «سیتا» (علف‌های توده‌ای) یا باقی‌ماندهٔ محصولاتی همچون جو پوشیده می‌شود و توسط یک ستون چوبی که در وسط کف قرار دارد، نگهداری می‌شود. خانه به بخش‌هایی تقسیم می‌شود که دیوارهای آن از بامبو یا
بخش‌هایی تقسیم می‌شود که دیوارهای آن از بامبو یا گل مخلوط با باقی‌ماندهٔ جو یا علف ساخته شده‌اند. تهدیدات. پارک ملی کوه‌های باله با تهدیدات زیادی مواجه است که به‌دلیل توسعه مداوم و افزایش جمعیت اتیوپی ایجاد می‌شود. یکی از بزرگ‌ترین تهدیدات برای پارک، چراگاه‌ها است. به‌عنوان مثال، در دره وب که یکی از زیستگاه‌های اصلی گرگ اتیوپی است، تراکم دام‌ها در حدود ۲۵۰ رأس در هر کیلومتر مربع تخمین زده می‌شود. تهدیدات دیگر شامل افزایش سکونتگاه‌ها در داخل پارک است. در حال حاضر بیش از ۴۰٬۰۰۰ نفر در محدوده پارک زندگی
حال حاضر بیش از ۴۰٬۰۰۰ نفر در محدوده پارک زندگی می‌کنند که فشار زیادی بر منابع طبیعی منطقه وارد کرده و زیستگاه‌های طبیعی جانوران وحشی را کاهش می‌دهد. با این سکونت‌ها سگ‌های خانگی نیز وارد منطقه می‌شوند که تهدید بزرگی برای گرگ اتیوپی به‌شمار می‌روند. سگ‌ها می‌توانند بیماری‌هایی مانند هاری و دیستمپر را منتقل کنند و در سال ۲۰۱۰، ۱۰۶ نفر از گرگ‌های اتیوپیایی (تقریباً ۴۰٪ از جمعیت گرگ‌های باله) را به‌قتل رساندند. تهدیدات جدی دیگر شامل استفاده از زیستگاه گرگ‌ها برای چراگاه دام است که به‌شدت منابع غذایی موش‌ها را
چراگاه دام است که به‌شدت منابع غذایی موش‌ها را کاهش می‌دهد. بیش از ۱۲ میلیون نفر، دام‌های آن‌ها و محیط‌زیست در جنوب اتیوپی و همچنین کشورهای همسایه مانند سومالی و شمال کنیا به آب‌های حاصل از کوه‌های باله وابسته هستند. استفاده غیرپایدار و آلودگی این منابع تهدیدات عمده‌ای به‌شمار می‌آید. محافظت‌گران محیط‌زیست پیشنهاد می‌کنند که اگر تلاش‌های حفاظتی در کوه‌های باله موفقیت‌آمیز نباشد و مردم به بهره‌برداری غیرپایدار از منابع ادامه دهند، ممکن است گونه‌های بیشتری از پستانداران در این منطقه به انقراض برسند.
سیتوز () یک پسوند است که به جنبه‌های خاصی از سلول، مانند فرایند یا پدیده سلولی اشاره دارد و گاهی به غلبه نوع خاصی از سلول‌ها دلالت دارد. این پسوند به معنای «مربوط به سلول» است. گاهی این واژه به‌صورت کوتاه شده به شکل -وز (مانند نکروز (بافت‌مردگی)، آپوپتوز) یا مشابه برخی فرایندها که با -زیس تمام می‌شوند (مانند دیاپدزیس (تراگذری) یا امپریپولسیس، سیتوکینز) دیده می‌شود. سه نوع اصلی سیتوز وجود دارد: اندوسیتوز (درون‌بَری، ورود به سلول)، اگزوسیتوز (برون‌رانی، خروج از سلول) و ترانسیتوز (ترارانی، عبور از سلول، ورود و
سلول) و ترانسیتوز (ترارانی، عبور از سلول، ورود و خروج). ریشه‌شناسی و تلفظ. واژه "cytosis" () از ترکیب "cyto-" و "-osis" گرفته شده است و به سلول اشاره دارد. این اصطلاح اولین بار در سال ۱۹۶۱ توسط نوویکوف ابداع شد. فرآیندهای مرتبط با ورود یا خروج زیرسلولی. اندوسیتوز. اندوسیتوز فرآیندی است که طی آن سلول یک مولکول، مانند پروتئین، را از خارج سلول جذب کرده و با غشای سلولی آن را احاطه می‌کند. این فرایند در اکثر سلول‌ها استفاده می‌شود، زیرا بسیاری از مواد حیاتی به دلیل قطبیت شیمیایی بزرگ خود نمی‌توانند از غشای سلول
قطبیت شیمیایی بزرگ خود نمی‌توانند از غشای سلول عبور کنند. دو نوع اصلی اندوسیتوز عبارت‌اند از پینوسیتوز و فاگوسیتوز. پینوسیتوز. پینوسیتوز (قطره‌خواری)، یا "نوشیدن سلولی"، جذب ذرات آبی کوچک به همراه گیرنده‌های غشایی است که این ذرات را شناسایی می‌کنند. این فرایند نمونه‌ای از اندوسیتوز فاز مایع است و معمولاً یک فرایند مداوم در سلول است. این ذرات از طریق حفره‌های پوشیده‌شده با کلاترین جذب می‌شوند. این حفره‌ها کوتاه‌مدت هستند و تنها برای تشکیل یک وزیکول برای انتقال ذرات به لیزوزوم خدمت می‌کنند. حفره پوشیده‌شده
ذرات به لیزوزوم خدمت می‌کنند. حفره پوشیده‌شده با کلاترین به سیتوزول فرورفته و یک وزیکول پوشیده‌شده با کلاترین را تشکیل می‌دهد. سپس پروتئین‌های کلاترین از وزیکول جدا می‌شوند. آنچه باقی می‌ماند به‌عنوان اندوزوم اولیه شناخته می‌شود. اندوزوم اولیه با یک اندوزوم ثانویه ادغام می‌شود. این وزیکول اجازه می‌دهد ذرات جذب‌شده به لیزوزوم منتقل شوند، جایی که آنزیم‌های هیدرولیتیک محتویات اندوزوم ثانویه را تخریب می‌کنند. گاهی به‌جای تخریب، گیرنده‌هایی که همراه با لیگاند اندوسیتوز شده‌اند، به غشای پلاسما بازمی‌گردند تا
اندوسیتوز شده‌اند، به غشای پلاسما بازمی‌گردند تا فرایند اندوسیتوز ادامه یابد. اندوسیتوز وابسته به گیرنده: این نوع از اندوسیتوز نوعی پینوسیتوز است. پروتئین‌های پوشش کلاترین روی غشای پلاسما تمایل به اتصال و به دام انداختن ماکرومولکول‌ها یا لیگاندها دارند. بااین‌حال، گیرنده‌ها در حفره دلیل ایجاد پینوسیتوز نیستند. وزیکول‌ها صرف‌نظر از حضور یا عدم حضور گیرنده‌ها و لیگاندها تشکیل می‌شوند. به همین دلیل، پینوسیتوز یک رویداد مداوم و غیرتحریکی است، برخلاف فاگوسیتوز که در زیر توضیح داده می‌شود. فاگوسیتوز. فاگوسیتوز
که در زیر توضیح داده می‌شود. فاگوسیتوز. فاگوسیتوز (بیگانه‌خواری)، یا "خوردن سلولی"، جذب ذرات بزرگ‌تر مانند باکتری‌ها به سیتوزول است. در موجودات تک‌سلولی کوچک، این فرایند روشی برای تغذیه است. در موجودات چندسلولی بزرگ‌تر، این فرایند راهی برای تخریب سلول‌های قدیمی یا آسیب‌دیده یا بلعیدن مهاجمان میکروبی است. در مورد بلعیدن باکتری، باکتری توسط پادتنها در محیط آبی به دام می‌افتد. هنگامی‌که این پادتن به گیرنده روی سطح سلول برخورد می‌کند، غشای پلاسما با گسترش خود، باکتری را احاطه می‌کند؛ بنابراین، فاگوسیتوز یک
باکتری را احاطه می‌کند؛ بنابراین، فاگوسیتوز یک رویداد تصادفی نیست. بلکه توسط اتصال یک لیگاند به گیرنده آغاز می‌شود. برخی سلول‌ها به‌طور ویژه برای فاگوسیتوز طراحی شده‌اند. این سلول‌ها شامل سلول‌های کشنده طبیعی، ماکروفاژها و نوتروفیل‌ها هستند که همگی در پاسخ ایمنی نقش دارند و برای تخریب مواد خارجی یا آنتی‌ژنی خدمت می‌کنند. اگزوسیتوز. اگزوسیتوز (برون‌رانی) فرآیندی است که طی آن یک سلول محتوای ترشح وزیکول را به خارج از غشای سلولی هدایت می‌کند. وزیکول‌ها با غشای سلولی ترکیب می‌شوند و محتوای خود را که معمولاً
سلولی ترکیب می‌شوند و محتوای خود را که معمولاً پروتئین است، به خارج از سلول آزاد می‌کنند. دو نوع اگزوسیتوز وجود دارد: ترشح دائمی و ترشح تنظیم‌شده. در هر دو نوع، یک وزیکول از دستگاه گلژی جدا شده و به غشای پلاسمایی منتقل می‌شود تا از سلول آزاد شود. اگزوسیتوز لیزوزوم‌ها معمولاً برای ترمیم نواحی آسیب‌دیده غشای پلاسمایی با جایگزینی دولایه لیپیدی استفاده می‌شود. ترشح دائمی (اگزوسیتوز غیرتنظیم‌شده). این حالت زمانی است که وزیکولی که از دستگاه گلژی جدا می‌شود، حاوی پروتئین‌های محلول و همچنین لیپیدها و پروتئین‌هایی
پروتئین‌های محلول و همچنین لیپیدها و پروتئین‌هایی است که پس از ترکیب وزیکول با غشای پلاسمایی روی آن باقی می‌مانند. این نوع ترشح غیرتنظیم‌شده است. وزیکول در نهایت به غشای پلاسمایی منتقل شده و با آن ترکیب می‌شود. محتوای سلول به فضای خارج‌سلولی آزاد می‌شود، درحالی‌که اجزای غشای وزیکول (لیپیدها و پروتئین‌های غشای پلاسمایی) به‌عنوان بخشی از غشای پلاسمایی سلول باقی می‌مانند. ترشح تنظیم‌شده (اگزوسیتوز تنظیم‌شده). در این حالت، سلول سیگنالی از فضای خارج‌سلولی دریافت می‌کند، مانند یک ناقل عصبی یا هورمون، که ترکیب
می‌کند، مانند یک ناقل عصبی یا هورمون، که ترکیب وزیکول با غشای پلاسمایی و آزادسازی محتوای آن را تنظیم می‌کند. وزیکول به غشای پلاسمایی منتقل می‌شود و تا زمانی که سیگنالی برای ترکیب با غشا و آزادسازی محتوا دریافت نکند، در آنجا باقی می‌ماند. ترانسیتوز. ترانسیتوز نوعی از سیتوز است که به ذرات اجازه می‌دهد از یک غشا به غشای دیگر منتقل شوند. برای مثال، زمانی که یک گیرنده معمولاً روی غشای قاعده‌ای یا جانبی یک سلول پوششی قرار دارد، اما نیاز به انتقال به سمت غشای رأسی دارد، این کار فقط از طریق ترانسیتوز و به دلیل
دارد، این کار فقط از طریق ترانسیتوز و به دلیل اتصالات محکم امکان‌پذیر است که مانع حرکت از یک ناحیه غشایی به ناحیه دیگر می‌شود. این نوع سیتوز معمولاً در اپیتلیوم، سلول‌های روده‌ای و مویرگ‌های خونی رخ می‌دهد. مولکول‌ها یا موجودات بیماری‌زا نیز ممکن است از ترانسیتوز برای نفوذ به سلول‌ها استفاده کنند. برخی مطالعات نشان داده‌اند که باکتری‌ها می‌توانند از طریق ترانسیتوز سلول‌های جامی به راحتی به داخل روده نفوذ کنند. از سوی دیگر، برخی تحقیقات در حال بررسی این ایده هستند که ترانسیتوز ممکن است به داروها اجازه عبور
هستند که ترانسیتوز ممکن است به داروها اجازه عبور از سد خونی مغزی را بدهد و این ویژگی برای بهبود اثر درمانی برخی داروها استفاده شود.
پرواز فراآتلانتیک پروازی است که در آن یک هواپیما از اقیانوس اطلس عبور می‌کند و از اروپا، آفریقا، جنوب آسیا یا خاورمیانه به سمت شمال آمریکا، آمریکای لاتین یا بالعکس می‌رود. چنین پروازهایی توسط هواپیماهای بال ثابت، کشتی‌های هوایی، بالون‌ها و سایر انواع هواپیماها انجام شده‌اند. موتورهای اولیه هواپیما به اندازه کافی قابل اعتماد و توانمند نبودند تا سوخت مورد نیاز برای انجام یک پرواز فراآتلانتیک را حمل کنند. همچنین مشکلاتی در زمینه مسیریابی بر فراز این گستره وسیع دریایی وجود داشت، و وضعیت آب و هوا، به‌ویژه در
دریایی وجود داشت، و وضعیت آب و هوا، به‌ویژه در شمال اقیانوس اطلس، پیش‌بینی‌ناپذیر بود. با این حال، از اواسط قرن بیستم به بعد، پروازهای فراآتلانتیک به یک امر عادی تبدیل شده است و برای اهداف تجاری، نظامی، دیپلماتیک و... مورد استفاده قرار می‌گیرد.
چشم‌انداز فرهنگی گدئو () ناحیه‌ای در منطقه گدئو است که بخشی از استان جنوبی اتیوپی در جنوب‌مرکز اتیوپی می‌باشد. این منطقه در امتداد شیب شرقی گسل اصلی اتیوپی قرار دارد و ارتفاع آن از بالاتر از سطح دریا متغیر است. منطقه خانه حدود ۲۵۰٬۰۰۰ نفر از قوم گدئو است. این منطقه که پر از جنگل‌های مقدس و بناهای سنگی بزرگ است، هزاران سال است که خانه مردم گدئو بوده است. مردم گدئو در این منطقه به دارکشت‌ورزی سنتی مشغول هستند. به‌دلیل این شیوه‌های سنتی، تاریخ طولانی سکونت و اهمیت فرهنگی این منطقه، چشم‌انداز فرهنگی گدئو در سال
فرهنگی این منطقه، چشم‌انداز فرهنگی گدئو در سال ۲۰۲۳ در فهرست میراث جهانی به ثبت رسید. تاریخ. منطقه گدئو هزاران سال است که مسکونی بوده است؛ شواهد سکونت به دوران دوران نوسنگی بازمی‌گردد. هزاران بنای سنگی (سنگ یادبود) در حدود ۱۰۰ سایت مختلف در سراسر این چشم‌انداز شناسایی شده‌اند. بزرگ‌ترین این استلاها حدود ۸ متر ارتفاع و ۱ متر قطر دارند و تصاویری انسان‌نما و تناسلی بر روی آن‌ها حک شده است. همچنین چندین محل دفن و یک شهر مردگان کشف شده است و نقوش حکاکی شده بر روی سنگ‌ها نیز رایج هستند. اولین بررسی‌های
شده بر روی سنگ‌ها نیز رایج هستند. اولین بررسی‌های باستان‌شناسی اروپایی در این منطقه در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ انجام شد. کشاورزی جنگلی. فعالیت‌های آتشفشانی در دوران میوسن و کواترنری و وجود رودخانه‌های آلیویال، این منطقه را بسیار حاصلخیز کرده است. بیش از ۹۰٪ از مساحت منطقه گدئو با کشاورزی جنگلی پوشیده شده است و محصولات اصلی کشاورزی شامل موز اتیوپی و قهوه هستند. مزارع به صورت عمودی طبقه‌بندی شده‌اند، به طوری که گیاهان انست و قهوه زیر درختان بومی بالغ کشت می‌شوند. سبزیجات ریشه‌ای مانند کاساوا و حبوبات نیز زیر
سبزیجات ریشه‌ای مانند کاساوا و حبوبات نیز زیر محصولات اصلی کشت می‌شوند. برای جلوگیری از اثرات منفی فرسایش در زمین‌های پله‌ای، تقریباً هیچ‌گونه شخم‌زنی انجام نمی‌شود و مزارع اغلب در محل‌هایی که کشت می‌شود، چرخش دارند، به طوری که برخی از مناطق به حالت آیش باقی می‌مانند. دانش فرهنگی در زمینه مدیریت و حفاظت از سیستم کشاورزی جنگلی از آداب و اعتقادات مردم گدئو نشأت می‌گیرد و منجر به یک رابطه متقابل انسان و محیط زیست شده است. این منطقه دارای چندین جنگل مقدس است که برداشت از آن‌ها ممنوع است. پنجاه گونه مختلف از
که برداشت از آن‌ها ممنوع است. پنجاه گونه مختلف از گیاهان چوبی بومی در این مزارع سنتی شناسایی شده‌اند که ۲۲ مورد از آن‌ها از نظر حفاظت اهمیت ویژه‌ای دارند. رایج‌ترین گیاهان بومی شامل ساقه‌خونی‌ها و Cordia africana هستند و گیلاس آفریقایی نیز در این جنگل‌ها رشد می‌کند.
امپریپولسیس ()به حضور یک سلول سالم و دست‌نخورده در سیتوپلاسم سلول دیگر گفته می‌شود. این اصطلاح از ریشه یونانی گرفته شده است، جایی که «en» به معنای «داخل» و «peripoleomai» به معنای «چرخیدن» است. امپریپولسیس یک فرایند زیستی نادر است که می‌تواند فیزیولوژیک (طبیعی) یا پاتولوژیک (بیمارگونه) باشد. این فرایند با پریپولسیس مرتبط است، که به اتصال یک سلول به سلول دیگر اشاره دارد. امپریپولسیس با فاگوسیتوز متفاوت است. در فاگوسیتوز، سلول بلعیده‌شده توسط آنزیم‌های لیزوزومی ماکروفاژ از بین می‌رود. اما در امپریپولسیس، سلول
ماکروفاژ از بین می‌رود. اما در امپریپولسیس، سلول بلعیده‌شده زنده باقی می‌ماند و می‌تواند در هر زمانی بدون ایجاد آسیب ساختاری یا عملکردی برای هیچ‌یک از سلول‌ها از سلول دیگر خارج شود.
داگلاس کوریگان (زادهٔ ۲۲ ژانویه ۱۹۰۷ – درگذشتهٔ ۹ دسامبر ۱۹۹۵) یک هوانورد آمریکایی بود که در سال ۱۹۳۸ با لقب «راه اشتباهی» مشهور شد. پس از پروازی فراساحلی از لانگ بیچ، کالیفرنیا، به نیویورک سیتی در ژوئیه، او پروازی از فرودگاه فلوید بنت در بروکلین به ایرلند انجام داد، در حالی که برنامه پروازی‌اش برای بازگشت به لانگ بیچ ثبت شده بود. کوریگان ادعا کرد که پرواز غیرمجازش از اقیانوس اطلس ناشی از یک اشتباه ناوبری بوده است. او توضیح داد که پوشش ابری سنگین که نقاط مرجع را پنهان کرده بود و شرایط کم‌نور باعث شده بود که
را پنهان کرده بود و شرایط کم‌نور باعث شده بود که قطب‌نما را اشتباه بخواند. با این حال، او مکانیک هواپیمای ماهری بود (و در ساخت هواپیمای «روح سنت لوئیس» چارلز لیندبرگ مشارکت داشت) و تغییراتی در هواپیمای خود برای آماده‌سازی آن برای پرواز فراساحلی انجام داده بود. او اجازه پرواز غیرمستقیم از نیویورک به ایرلند را نداشته و اشتباه «ناوبری» او به عنوان اقدامی عمدی تلقی شد. با این حال، او هیچ‌گاه به طور عمومی اذعان نکرد که پروازش به ایرلند عمدی بوده است.
ملکا کنتوره ()() یک سایت پارینه‌سنگی در دره بالایی آواش، اتیوپی است. این سایت ۵۰ کیلومتر جنوب آدیس آبابا و در آن سوی رود آواش از روستای ملکا آواش قرار دارد. سه آبشار در پایین‌دست پل عبوری از رود آواش قرار دارند که دسترسی به جنوب و به سوی بوتاجیرا را فراهم می‌آورد. این سایت در سال ۲۰۲۴ به عنوان میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. مساحت سطح حوضه این سایت حدود ۳٬۰۰۰ کیلومتر مربع است و توسط آتشفشان‌های پلیوسن محدود شده است. مراکز آتشفشانی اصلی شامل واچچا و فوری در شمال، بوتی و آگویابی در جنوب هستند. مرز شرقی آن با
بوتی و آگویابی در جنوب هستند. مرز شرقی آن با شکاف اصلی گسل رفی اتیوپی مشخص می‌شود که بخشی از سیستم بزرگ &lt;bdi&gt;کافت شرق آفریقا&lt;/bdi&gt; است. منطقه ملکا کنتوره از دره‌هایی تشکیل شده است که طبقات داخلی آن‌ها در برابر فرسایش مقاومت کرده‌اند. ضخامت قابل مشاهده این رسوبات حدود ۳۰ متر است، اما ضخامت تجمعی سطوح مختلف حدود ۱۰۰ متر می‌باشد. رویکرد ساختاری، تفروس‌تراتیگرافیک و لیتوستراتیگرافیک اخیر دیدگاه‌های جدیدی را در مورد تکامل زمینه زیست‌محیطی فعالیت‌های انسان‌تباران در این منطقه فراهم کرده است. دره رود
انسان‌تباران در این منطقه فراهم کرده است. دره رود آواش از حدود ۴ تا ۵ میلیون سال پیش به عنوان مرکز سکونت انسان‌تباران بوده است. رود آواش پس از هر دوره آتشفشانی مهم مسیر خود را دوباره برقرار کرده و هر بار سطح جدیدی از فرسایش پایه‌ای را ایجاد کرده است. جریان آب این رودخانه و شاخه‌های آن زمینه رسوبی مواد آتشفشانی بازسازی‌شده‌ای را فراهم کرده‌اند که سایت‌های باستان‌شناسی موجود در سازند ملکا کنتوره را دفن و حفظ کرده‌اند. تاریخچه پژوهش‌ها. سایت ملکا کنتوره که در سال ۱۹۶۳ توسط ژرار دکر کشف شد، در سال ۱۹۶۴ توسط
سال ۱۹۶۳ توسط ژرار دکر کشف شد، در سال ۱۹۶۴ توسط ژرار بایلود مورد بررسی قرار گرفت و سپس به‌طور سیستماتیک توسط یک مأموریت فرانسوی به رهبری ژان شاویون (۱۹۶۵–۱۹۸۲ / ۱۹۹۳–۱۹۹۵) کاوش شد. از سال ۱۹۹۹، یک مأموریت ایتالیایی به رهبری مارچلو پیپرنو برای وزارت امور خارجه ایتالیا و دانشگاه رم «لا ساپینزا» در این سایت فعالیت کرده است و این همکاری با سازمان تحقیق و حفاظت از میراث فرهنگی وزارت فرهنگ و گردشگری اتیوپی و دفتر فرهنگ و گردشگری اورومیا انجام می‌شود. توالی‌های باستان‌شناسی. در این سایت بیش از ۳۰ مکان اقامت
باستان‌شناسی. در این سایت بیش از ۳۰ مکان اقامت باستانی کشف شده است. تاریخ‌گذاری این یافته‌ها از طریق لایه‌های آتشفشانی به جا مانده از فوران‌های کوه زوکوالا، در شمال شرقی ملکا کونتوره انجام شده است. تحلیل‌های محیط‌شناسی دیرینه نشان می‌دهد که این سایت یک زیستگاه مرتفع مختلط بوده است. پیشنهاد شده بود که آثار باستانی الدوایی و اوایل آشولی از ملکا کونتوره به قدمت ۲ میلیون سال پیش بازمی‌گردد، اگرچه با تحلیل‌های دقیق کرونوستراتیگرافی این فرضیه به‌طور قطعی رد شده است. توالی باستان‌شناسی با سایت اولدوایی کاره آغاز
توالی باستان‌شناسی با سایت اولدوایی کاره آغاز می‌شود که حدود ۱٫۷ میلیون سال قدمت دارد و می‌توان آن را به سطح B گومبوره I که در کرانه راست رود آواش واقع شده مرتبط دانست. سایت اولدوایی هم‌زمان احتمالی دیگری در گاربا IV مستند شده است. توالی مغناطیسی-استراتیگرافیک جارامیلو بین توف A، که بر روی سایت‌های اولدوایی قرار دارد، و توف B قرار دارد که تاریخ‌گذاری آن بین ۱٫۰ و ۰٫۸۴ میلیون سال پیش است. برخی سایت‌های مهم مانند گاربا XII و سیمبرو III که به فاز انتقالی از اواخر اولدوایی به آغاز آشولی (گاربا XII) یا به فاز
اولدوایی به آغاز آشولی (گاربا XII) یا به فاز باستانی آشولی (سیمبرو) قابل تاریخ‌گذاری هستند، نیز در این بازه زمانی قرار دارند. فاز بعدی آشولی آفریقایی به خوبی در چندین سایت در منطقه گومبوره II (تاریخ‌گذاری شده به حدود ۰٫۸ میلیون سال پیش) نمایان است. جدیدترین سایت آشولی، گاربا I است که تاریخ‌گذاری آن به حدود ۰٫۵ میلیون سال پیش می‌رسد، در حالی که پایان این توالی طولانی در ملکا کنتوره با سایت گاربا III نشان داده می‌شود که تاریخ‌گذاری آن به حدود ۰٫۲ میلیون سال پیش است و می‌توان آن را به عنوان یک سایت انتقالی به
است و می‌توان آن را به عنوان یک سایت انتقالی به دوران سنگی میانه در نظر گرفت. برخی از سطوح فهرست‌شده در بالا بقایای انسان‌های مختلف را به همراه داشته‌اند: یک قطعه استخوان بازو از «H". cf. "erectus» در گومبوره I؛ یک‌نیمه فک از یک کودک «H." cf. "erectus» در گاربا IV؛ دو قطعه جمجمه انسان راست‌قامت در گومبوره II؛ و سه قطعه جمجمه انسان خردمند باستانی در گاربا III. دوران سنگی جدید شرق آفریقا در ملکا کنتوره به‌طور ضعیفی مستند شده است و تاکنون تنها برخی یافته‌ها از سایت‌های ووفی و کلا را شامل می‌شود. کمتر از ۷
از سایت‌های ووفی و کلا را شامل می‌شود. کمتر از ۷ کیلومتر از ملکا کنتوره، در سایتی به نام بالچیت، برش‌های عظیمی از ابسیدین وجود دارد. همان‌طور که تجزیه و تحلیل‌های اخیر از نمونه‌هایی از چندین سایت در ملکا کنتوره نشان می‌دهند، این برش‌ها از ابتدای فازهای اولدوایی به عنوان منبع مهمی از مواد خام مورد استفاده قرار گرفته‌اند. استخراج ابسیدین در منطقه ملکا تا دوره‌های تاریخی ادامه یافت و انبوه‌های وسیعی از ده‌ها هزار تیغه، هسته و آثار این سنگ آتشفشانی به جا گذاشته است. نمایشگاه‌ها. یک موزه در سایت توسط کمیسیون
است. نمایشگاه‌ها. یک موزه در سایت توسط کمیسیون فرهنگ و گردشگری اورومیا با کمک مالی از اتحادیه اقتصادی اروپا ساخته شده است که شامل چهار ساختمان با نمایشگاه‌ها است—یکی در مورد آفریقا پیش‌تاریخ، دیگری در مورد زمین‌شناسی و آتشفشان‌شناسی، سومی در مورد پالیوان‌انرولوژی، و چهارمی در مورد پیش‌تاریخ ملکا کنتوره. همچنین یک «موزه فضای باز» وجود دارد که حفاری‌های دو سایت آشولی که به ۰٫۸ میلیون سال پیش تاریخ‌گذاری شده‌اند را نمایش می‌دهد. در حال حاضر (مه ۲۰۱۶) یک موزه جدید در حال ساخت است که توسط بانک جهانی تأمین مالی
در حال ساخت است که توسط بانک جهانی تأمین مالی می‌شود.
آشپزی الجزایری شامل طعم‌ها و تأثیرات متعددی است که تاریخ و موقعیت این کشور را در چهارراه مدیترانه منعکس می‌کند. این بر اساس هر دو محصولات زمینی و دریایی است. فتوحات یا حرکت جمعیتی به سمت قلمرو الجزایر دو عامل اصلی مبادلات بین اقوام و فرهنگ‌های مختلف بود. برای مکان آن، سنت‌های آشپزی الجزایری تلفیقی آمازیغ، اندلسی، عربی، عثمانی، مدیترانه‌ای است. آشپزی الجزایری بسته به منطقه و فصل، غذاهای متنوعی ارائه می‌دهند، اما سبزیجات و غلات در هسته آن باقی می‌مانند. بیشتر غذاهای الجزایری حول محور نان، گوشت (گوشت بره، گوشت
الجزایری حول محور نان، گوشت (گوشت بره، گوشت گاو یا مرغ)، روغن زیتون، سبزیجات و سبزی‌های تازه است. سبزیجات اغلب برای سالاد، سوپ، طاجین، کوسکوس و غذاهای مبتنی بر سس استفاده می‌شود. از بین تمام غذاهای سنتی الجزایری، معروف‌ترین آن کوسکوس است که از زمان پادشاهی نومدیا به عنوان یک غذای ملی شناخته شده است. مواد اولیه. الجزایر، مانند سایر کشورهای مغرب عربی، دامنه وسیعی از میوه‌ها و سبزیجات مدیترانه‌ای و حتی برخی میوه‌های گرمسیری تولید می‌کند. گوشت بره به‌طور معمول مصرف می‌شود. غذاهای دریایی مدیترانه‌ای و ماهی نیز
مصرف می‌شود. غذاهای دریایی مدیترانه‌ای و ماهی نیز خورده می‌شود. گوشت‌ها. الجزایری‌ها مقدار زیادی گوشت مصرف می‌کنند و این ماده غذایی تقریباً در هر وعده غذایی وجود دارد.. گوشت میش پر مصرف‌ترین گوشت در این کشور است. مرغ و گوشت گاو نیز استفاده می‌شود؛ انواع دیگر گوشت که کمتر رایج هستند شامل گوشت شکار، پرندگان و گوشت گوزن به عنوان خوراکی‌های لوکس در نظر گرفته می‌شوند. در جنوب، گوشت شتر نیز خورده می‌شود. "مرقاز" نوعی سوسیس است که از مردم بربر نشأت گرفته است. سبزیجات. سبزیجاتی که معمولاً استفاده می‌شوند شامل
سبزیجات. سبزیجاتی که معمولاً استفاده می‌شوند شامل سیب‌زمینی ("باتاتا"/"بتته"), هویج ("زرودیا"/"سناریه"), شلغم ("لفت"), پیاز ("بسل"/"بسلّا"), گوجه‌فرنگی ("توماتیش"/"تومتیش"/"ت‌ماتم"), کدو ("کُرجت"/"قرع"/"خیار"), سیر ("اتوم"), کلم ("کرومب"), بادنجان ("بیدنجان"), زیتون ("زیتون"), نعناع ("فلیو"), کنگر ("کرشف"), لوبیا ("فول"), نخود ("حمص"), آرتیشو ("قرنّون") و فلفل تند ("فلفل") هستند. سبزیجات معمولاً در خورشت‌ها ("تاجین"/"جواز"/"دجوئیزا") و سوپ‌ها ("چوربا"/"حریره"/"جاری") استفاده می‌شوند یا به سادگی سرخ یا
استفاده می‌شوند یا به سادگی سرخ یا بخارپز می‌شوند. ماهی و غذاهای دریایی. ساردین، هیک ("Merluccius merluccius"), میگو، اختاپوس، تن ماهی و ماهی کاد از جمله مواد اصلی دریایی هستند که معمولاً در آشپزی الجزایری و عمدتاً در خورشت‌ها یا سرخ شده مصرف می‌شوند. ادویه‌ها. در آشپزی الجزایری، بسیاری از ادویه‌جات مورد استفاده می‌شود، از جمله فلفل قرمز خشک (از انواع مختلف)، زیره، زردچوبه، دارچین، زنجبیل، پاپریکا، گشنیز، زعفران، ماسه، میخک، رازیانه، انیس، جوز هندی، فلفل کاین، شنبلیله و فلفل سیاه. برخی از مخلوط‌های ادویه
شنبلیله و فلفل سیاه. برخی از مخلوط‌های ادویه نیز در منطقه شمال آفریقا سنتی هستند، مانند "راس الحانوت" که می‌تواند از حداکثر ۲۷ ادویه تشکیل شود. "حرور" یک مخلوط ادویه است که به‌طور خاص در آشپزی الجزایری استفاده می‌شود و عمدتاً از زنجفیل، کوب، جوز هندی و دارچین تهیه می‌شود، اما دستورها ممکن است متفاوت باشند و شامل ادویه‌ها و گیاهان بیشتری مانند رازیانه یا شیرین بیان باشند. غذاها. پیش غذا. برخی از پیش‌غذاهای کوچک می‌توانند قبل از غذای اصلی خورده شوند (که به‌طور سنتی در ماه رمضان تهیه می‌شوند). این پیش‌غذاها
سنتی در ماه رمضان تهیه می‌شوند). این پیش‌غذاها معمولاً سوپ‌ها هستند (که معروف‌ترین آن "چوربا" است) همچنین شامل ""، برخی از خوراک‌ها از آب‌گوشت (مانند جگر یا قلوه) یا هویج با زیره ("زرودیا مخارملّا") می‌شوند. برخی از سالادهای سنتی مانند "چلاتا فلفل" (سالادی از فلفل‌های کبابی/دودی، گوجه‌فرنگی، پیاز یا پیازچه و سیر با روغن زیتون و سرکه، که معمولاً سرد سرو می‌شود)، "زالوک" (یک نوع راتاتویی از بادنجان و گوجه‌فرنگی که معمولاً گرم یا سرد سرو می‌شود) یا سالادهایی که با چغندر، ذرت، خیار، گوجه‌فرنگی و تخم‌مرغ تهیه
که با چغندر، ذرت، خیار، گوجه‌فرنگی و تخم‌مرغ تهیه می‌گردند نیز می‌توانند قبل از وعده غذایی سرو شوند. غذاهای اصلی. یکی از غذاهای رایج و محبوب در آشپزی الجزایری کوسکوس است. سمولینا به‌طور سنتی از گندم تهیه می‌شود اما می‌تواند از جو نیز درست شود. دانه‌ها همچنین می‌توانند تخمیر شوند تا "ال حموم" کوسکوس تهیه شود. این غذا می‌تواند به روش‌های مختلفی تهیه شود، معمولاً با سس و گوشت گاو یا گوشت بره و کدو، هویج، نخود و لوبیا سبز، مرغ، عدس و لوبیا چشم بلبلی. کوسکوس همچنین می‌تواند به صورت "مصفوف" (یا "ثامقفولت" در
همچنین می‌تواند به صورت "مصفوف" (یا "ثامقفولت" در کابیله) مصرف شود، که نوع خشک بدون سس و سبزیجاتی مانند لوبیا، نخود یا همچنین با کشمش و خرما است، که به‌طور سنتی همراه با شیر تخمیر شده سرو می‌شود. در آشپزی سنتی الجزایری، چندین نوع غذا با ماکارونی وجود دارد: "رشتا"، "چخچوخه"، "برکوقس"، ' (که همچنین ' نامیده می‌شود)، ' و ' یا "". این غذاهای سنتی از ماکارونی معمولاً در خورشتی قرمز تهیه می‌شوند، به جز رشتا که معمولاً در خورشتی سفید در الجزایر درست شده و با گوشت و سبزیجات سرو می‌شود. غذاهای گیاهی نیز بخش مهمی از
سبزیجات سرو می‌شود. غذاهای گیاهی نیز بخش مهمی از رژیم غذایی الجزایری هستند، مانند "کارنتیتا" (فلان نخود)، "" (خورش سبزیجات)، شاکشوکا، "زالوک" (راتاتویی از بادنجان و گوجه‌فرنگی که معمولاً گرم یا سرد سرو می‌شود). این غذاها معمولاً با نان مصرف می‌شوند. "تاجین" یا "djouez" غذاهای سنتی هستند که در خورش تهیه می‌شوند یا به روشی مشابه پخته می‌شوند که در اصل در قابلمه سفالی هستند. آنها می‌توانند گیاهخوار باشند، اما به‌طور کلی از گوشت (یا بره یا مرغ) و سبزیجات درست می‌شوند. "تاجین‌های" خاصی که در سس قرمز درست
درست می‌شوند. "تاجین‌های" خاصی که در سس قرمز درست می‌شوند، "chtitha" نامیده می‌شوند (برای مثال "chtitha djaj" یک غذای مرغ است که در سس قرمز با نخود پخته می‌شود). سایر غذاهای معروف عبارتند از "کوبب" (مرغ پخته شده در سس سفید با دارچین و نخود و با سیب زمینی سرخ شده غلیظ و جعفری سرو می‌شود)، "زویتی"، "" (مخصوص تلمسان). "طاجین" یا "دژوئز" غذاهای سنتی هستند که در خورش یا به شیوه‌ای مشابه تهیه می‌شوند و در ابتدا در یک ظرف سفالی پخته می‌شدند. این غذا می‌توانند گیاهی باشند، اما معمولاً از گوشت (یا بره یا مرغ) و
باشند، اما معمولاً از گوشت (یا بره یا مرغ) و سبزیجات تهیه می‌شوند. طاجین‌های خاصی که در سس قرمز تهیه می‌شوند "شتیحه" نامیده می‌شوند (به عنوان مثال "شتیحه دجاج" یک غذا از مرغ است که در سس قرمز با نخود پخته می‌شود). دیگر غذاهای معروف شامل "کوبب" (مرغ پخته شده در سس سفید با دارچین و نخود و سرو شده با سیب‌زمینی سرخ‌کرده ضخیم و جعفری)، "زویتی" و "" (مخصوص تلمسان) هستند. برخی از غذاهای دیگر عبارتند از: سوپ‌ها. الجزایر چهار سوپ سنتی معروف دارد که در سرتاسر کشور مصرف می‌شود: "چوربا فریک" (که در برخی مناطق به جای
می‌شود: "چوربا فریک" (که در برخی مناطق به جای "فریک" با "کنافه" پخته می‌شود)، "حریره"، "جاری" و "تچیچا". این سوپ‌های سنتی الجزایری در ابتدای وعده غذایی به عنوان پیش‌غذا سرو می‌شوند و عمدتاً از گوشت بره، گوشت گوسفند یا مرغ، نخود، گوجه‌فرنگی، ورمیشل، گندم، ادویه‌جات و سبزیجات و حبوبات مختلف تهیه می‌شوند. این سوپ‌های متنوع در ماه رمضان بسیار محبوب هستند. "گاسپاشو اورانیس" نسخه الجزایری غذای مانچگو است. "چوربا" یک نوع دیگر نیز دارد، "چوربا بیدا" (چوربای سفید) که با مرغ، "کادایف"، نخود و جعفری بدون هیچ
سفید) که با مرغ، "کادایف"، نخود و جعفری بدون هیچ گوجه‌فرنگی پخته می‌شود. این سوپ به‌طور سنتی با لیمو ترش سرو می‌شود.