payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اَریج احمد الحَمّادی (۱۳ فوریهٔ ۱۹۸۶) بازیکن فوتبال اماراتی است که در پست‌های هافبک، مهاجم و وینگر بازی می‌کند و در حال حاضر برای تیم پریسیشن به میدان می‌رود. او پیش‌تر برای تیم‌های الوحده و ابوظبی بازی کرده و نمایندهٔ تیم ملی فوتبال زنان امارات نیز بوده است. اریج با کسب تمامی جوایز مهم ملی باشگاهی به‌عنوان بازیکن، به‌طور گسترده به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین بازیکنان فوتبال زنان در امارات شناخته می‌شود. دوران باشگاهی. اریج الحمادی فعالیت فوتبالی خود را با بازی در جمع خانواده و شرکت در مسابقاتی که امکان حضور
در جمع خانواده و شرکت در مسابقاتی که امکان حضور زنان در آن فراهم بود آغاز کرد. سپس برای تیم زنان دانشگاه خود بازی کرد و پس از آن در لیگ‌های هفت نفره محلی، مانند انجمن فوتبال زنان دبی حضور یافت، جایی که توسط تیم ملی شناسایی شد. او به صورت حرفه‌ای، با تیم الوحده بازی را آغاز کرد و در ژوئیه ۲۰۱۶ به باشگاه فوتبال زنان شهر ابوظبی منتقل شد. الحمادی در قهرمانی باشگاه‌های زنان غرب آسیای ۲۰۱۹ در عقبه، اردن با تیم ابوظبی حضور یافت و با به ثمر رساندن دو گل، تیمش را در آخرین بازی گروهی به پیروزی رساند. او همچنین با
در آخرین بازی گروهی به پیروزی رساند. او همچنین با تیم فیولیز در مسابقات نیمار جونیورز فایو، یک تورنمنت پنج نفره، بازی کرد. در سال ۲۰۲۲، الحمادی با تیم اونیکس در لیگ فوتبال زنان امارات بازی کرد و تیمش در جایگاه دوم قرار گرفت. در فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۴، او با تیم پریسیشن حضور داشت و بار دیگر در لیگ فوتبال زنان امارات به رتبهٔ دوم رسید. دوران جهانی. در اوت ۲۰۱۵، اریج الحمادی اولین کاپ ملی خود را برای تیم ملی فوتبال زنان امارات متحده عربی کسب کرد. او در مسابقاتی همچون جام آفرودیت زنان در قبرس، مرحله انتخابی جام ملت‌های
آفرودیت زنان در قبرس، مرحله انتخابی جام ملت‌های آسیا زنان ۲۰۱۸ در تاجیکستان و قهرمانی باشگان‌های زنان غرب آسیا ۲۰۱۹ در بحرین حضور داشت. الحمادی همچنین در مرحله انتخابی جام ملت‌های آسیا زنان ۲۰۲۲ شرکت کرد، اگرچه تیم امارات موفق به صعود به مرحله نهایی نشد. او علاوه بر فوتبال، برای تیم ملی فوتسال زنان امارات نیز تمرین و بازی کرده است. رکوردها. اریج الحمادی دارندهٔ دو رکورد جهانی گینس در زمینهٔ ورزش است. یکی از این رکوردها مربوط به هات‌استپینگ در سال ۲۰۲۰ است.
موریتانی بزرگ ( عربی : موریتانیا الکبرى ) اصطلاحی است برای ادعای الحاق‌طلبانه موریتانی که عموماً شامل صحرای غربی و دیگر مناطق صحرانشین در صحرای غربی می‌شود. این اصطلاح در ابتدا توسط اولین رئیس جمهور موریتانی ، مختار ولد دادا ، استفاده شد، زیرا او حتی قبل از استقلال موریتانی در سال ۱۹۶۰ ، ادعای مالکیت بر سرزمینی را که در آن زمان صحرای اسپانیا نامیده می‌شد، آغاز کرد . ایدئولوژی‌های رقیب اصلی آن بربریسم ، ملی‌گرایی صحراوی ، الحاق‌گرایی مراکشی ، فدراسیون‌گرایی مالی و ملی‌گرایی طوارق بوده‌اند . تاریخچه و پیشینه.
و ملی‌گرایی طوارق بوده‌اند . تاریخچه و پیشینه. این ایده در دهه ۱۹۵۰ میلادی در واکنش به ایده‌های مراکش بزرگ که در بالا به آنها اشاره شد، تکامل یافت . طرفداران اصلی آن در میان جامعه "بیدانه" (پوست روشن) بودند. در سال ۱۹۵۷، مختار ولد دادا ، اولین رئیس جمهور آینده موریتانی ، اظهار داشت: مبنای ادعای او پیوندهای نزدیک قومی و فرهنگی بین موریتانیایی‌ها و صحراوی‌های صحرای اسپانیا بود که در واقع دو زیرمجموعه از جمعیت قبیله‌ای عرب-بربر را تشکیل می‌دادند . منطقه موریتانی بزرگ تا حد زیادی با منطقه حسنیه که به زبان عربی
بزرگ تا حد زیادی با منطقه حسنیه که به زبان عربی صحبت می‌کند، هم‌مرز است و از نظر تاریخی بخشی از بلاد شنقیط ( به عربی : بلاد شنقیط ، "بلاد شنقیط" ) پیش از دوران مدرن، سرزمین شنقیط ، یک مرکز مذهبی در موریتانی معاصر، بوده است. ادعاهای مالی. در مالی ، که در آن زمان سودان فرانسه بود ، سیاستمداران "بیدانه" طرح «موریتانی بزرگ» را تدوین کردند که شامل مناطق شمال غربی سودان فرانسه که در "بیدانه ساکن بودند، به همراه موریتانی و صحرای غربی می‌شد. این ایده از" سلسله المراوید در قرن یازدهم الهام گرفته شده بود که در
المراوید در قرن یازدهم الهام گرفته شده بود که در موریتانی امروزی ظهور کرد و بعداً بیشتر شمال غربی آفریقا، از جمله سرزمین‌های امروزی موریتانی ، مراکش ، صحرای غربی ، ازواد و شبه جزیره ایبری را در بر گرفت . در نتیجه این طرح، برخی حتی معتقد بودند که موریتانی بزرگ باید مراکش را نیز شامل شود و بنابراین اساساً با ادعاهای ارضی الحاق‌گرایانه مراکشی‌ها برابری می‌کرد. در هر صورت، برخی از "بیدانه‌ها" آرزو داشتند که منطقه آنها به موریتانی ملحق شود. این گروه توسط حزب رنسانس ملی موریتانی نمایندگی می‌شد که در اوت ۱۹۵۸ در
ملی موریتانی نمایندگی می‌شد که در اوت ۱۹۵۸ در اتار ، موریتانی تأسیس شد و بعداً شعبه‌های محلی آن در مناطق مختلف سودان فرانسوی اضافه شد. این سازمان توسط زیرمجموعه‌ای از انجمن جوانان موریتانی ( به فرانسوی : "Association de la Jeunesse Mauritanienne ) تأسیس شد که در طول" جنگ ایفنی گرایش‌های طرفدار مراکشی داشت . این گرایش‌ها هم برای مقامات فرانسوی و هم برای برخی از مقامات سودانی فرانسوی نگران‌کننده بود. حزب سیاسی مسلط مالی، US-RDA ، ادعای مالکیت بخش‌هایی از موریتانی را مطرح کرد و همچنین برای بازگرداندن محفل
را مطرح کرد و همچنین برای بازگرداندن محفل "تیمبدغه" که در سال ۱۹۴۴ به صورت اداری به موریتانی منتقل شده بود، تلاش می‌کرد . US-RDA برای این کار حمایت بسیاری از نخبگان "بیدانه" در تیمبدغه را به دست آورد که باعث خشم ولد دادا شد. با این وجود، تا سال ۱۹۵۹، ولد دادا هژمونی تک حزبی را در موریتانی تضمین کرده بود و این سازمان‌های طرفدار مراکش و طرفدار مالی همگی منحل شدند. با این وجود، علیرغم انحلال فدراسیون مالی در سال ۱۹۶۰، دولت مالی همچنان از ادعاهای مراکش بر موریتانی حمایت می‌کرد و درگیر درگیری‌های مرزی بود، به
حمایت می‌کرد و درگیر درگیری‌های مرزی بود، به طوری که دولت موریتانی، هورما ولد بابانا ، که هنوز در مراکش تبعید شده بود، را به توطئه برای ترور یک مدیر عشایری در "دایره" نعما در سال ۱۹۶۱ متهم کرد . علاوه بر این، موریتانیایی‌ها مالی را به حمایت از ولد بابانا متهم کردند. با این وجود، مالی و موریتانی سرانجام در فوریه 1963 یک توافق مرزی مشترک امضا کردند. ادعاهای مراکش. «مراکش بزرگ» اولیه نه تنها شامل صحرای غربی، بلکه شامل کل موریتانی نیز می‌شد، که مراکش از زمان استقلال خود در سال ۱۹۶۰ از به رسمیت شناختن آن
استقلال خود در سال ۱۹۶۰ از به رسمیت شناختن آن خودداری کرد. سی. آر. پنل می‌نویسد که در عوض، با این وجود، تامپسون و آدلوف می‌نویسند که، ادعای مالکیت صحرای اسپانیا دوباره توسط رژیم در اوایل دهه 1970 مطرح شد، زمانی که اسپانیا آماده خروج از مستعمره می‌شد . موریتانی در آن زمان از گسترش مراکش به سمت مرزهای خود، در پس زمینه ادعای " مراکش بزرگ "، بیم داشت. با این حال، دولت‌های مراکش، الجزایر و موریتانی توانستند راه‌هایی برای همکاری در این زمینه پیدا کنند و اگرچه روابط مراکش و موریتانی در اوایل سال 1969 برقرار شده
مراکش و موریتانی در اوایل سال 1969 برقرار شده بود، مراکش رسماً در ژوئن 1970 پس از امضای پیمان دوستی با موریتانی، ادعاهای خود بر موریتانی را کنار گذاشت. نتایج و میراث. بنابراین، ادعاهای موریتانی بر این سرزمین برای دفع تهدید توسعه‌طلبی مراکش و ترغیب اسپانیا به تقسیم این سرزمین بین مراکش و موریتانی در توافق‌نامه‌های مادرید مورد استفاده قرار گرفت . با این حال، این توافق‌نامه، نظر مشورتی دیوان بین‌المللی دادگستری (ICJ) را که در اواخر سال 1975 تصمیم گرفته بود که مردم صحرای غربی حق تعیین سرنوشت خود را دارند و
که مردم صحرای غربی حق تعیین سرنوشت خود را دارند و می‌توانند آزادانه آن را به شکل انتخاب بین ادغام با یک یا هر دو موریتانی و مراکش یا تشکیل یک کشور مستقل اعمال کنند، در نظر نگرفته بود. بخش موریتانیایی این سرزمین، که مربوط به نیمه جنوبی ریو دو اورو یا یک سوم کل سرزمین بود، رسماً به تیریس الغربیه تغییر نام داد . این تصرف با مخالفت شدید یک جنبش استقلال‌طلب بومی از پیش موجود، جبهه پولیساریو ، که از الجزایر حمایت می‌شد، مواجه شد . جنگ متعاقب آن برای موریتانی بد پیش رفت و دولت مختار ولد دادا در سال 1978 سقوط کرد
رفت و دولت مختار ولد دادا در سال 1978 سقوط کرد . این کشور سال بعد (1979) تیریس الغربیه را تخلیه و ترک کرد و از تمام ادعاهای خود نسبت به هر بخشی از صحرای غربی صرف نظر کرد و جبهه پولیساریو را به عنوان نماینده مشروع مردم خود به رسمیت شناخت. روابط با رباط به سرعت رو به وخامت گذاشت و در بحبوحه ادعاهای حمایت مراکش از کودتاهای ناموفق و درگیری‌های مسلحانه جزئی، موریتانی به الجزایر و پولیساریو نزدیک‌تر شد. دولت بعداً روابط رسمی با دولت در تبعید جبهه ، جمهوری دموکراتیک عربی صحرا ، به عنوان یک حاکمیت شناخته شده بر
عربی صحرا ، به عنوان یک حاکمیت شناخته شده بر این سرزمین برقرار کرد. آرمان موریتانی بزرگ در موریتانی امروز جذابیت چندانی ندارد و توسط هیچ جناح سیاسی عمده‌ای دنبال نمی‌شود. موریتانی در حالی که هنوز جمهوری صحرا را به رسمیت می‌شناسد ، روابط خود را با مراکش تا حد زیادی بهبود بخشیده و اکنون به طور کلی تلاش می‌کند تا از مناقشه صحرای غربی که همچنان حل نشده است، دوری کند.
هامبرت دوم، کنت ساووی (; 1065 – ) آریستوکرات اهل ایتالیا بود. از سال ۱۰۸۰ تا زمان مرگش در سال ۱۱۰۳، کنت ساووی بود. او پسر آمادئوس دوم ساووی بود. پیشینه. به گفته مورخ ساموئل گویچنون، اومبرتو پسر ارشد مارکیز تورین، کنت ساووی و کنت آئوستا و مورین، آمادئوس دوم، و جوآنا از ژنو، همسر جنوا، همسر ژِرِلا دوم، کنت او بود. آمدئو دوم ساووا، همیشه طبق گفته ساموئل گیشنون، پسر دوم کنت موریانا، کنت آئوستا و کیابلس، اودونه و مارگراوین تورین و شوش، آدلاید بود که از خاندان آردوینیچی‌تبار بود و طبق گفته ساموئل گیشنون، دختر
آردوینیچی‌تبار بود و طبق گفته ساموئل گیشنون، دختر مارگراو تورین و شوش، اولدریکو مانفردی دوم و کنتس برتا دگلی اوبرتنگی بود که طبق گفته مورخ لودوویکو آنتونیو موراتوری، دختر اوبرتو دوم، مارگراو میلان، تورتونا و جنوا بود. زندگی‌نامه. در ۹ آگوست ۱۰۷۸، عمویش، مارکی تورین، کنت ساووی و کنت آئوستا و موریانا، پتر اول، درگذشت، همان‌طور که مورخ سی. دبلیو. پرویته-اورتون در کتاب «تاریخ اولیه خاندان ساووی (۱۰۰۰–۱۲۳۳)» تأیید کرده است. به گفته مورخ و تبارشناس مجارستانی، شابولکس د واجای، در کتاب «استودیوس ژنئالوجیکوس،
شابولکس د واجای، در کتاب «استودیوس ژنئالوجیکوس، هرالدیکوس وای نوبیلیاریوس»، هنگام صحبت از ملکه برتا از آراگون، او اظهار می‌کند که مرگ پتر خشونت‌آمیز بوده است (با او مشورت نشده است). پس از مرگ پتر، مسئله جانشینی بین دختر پتر، اگنس، و برادر پتر، پدرش، آمادئوس، مطرح شد. به نظر می‌رسد که این مسئله طبق قانون سالیک حل شده است، همان‌طور که مورخ دومنیکو کاروتی نیز در کتاب «کنت اومبرتو اول (بیانکامانو) و شاه آردوینو: تحقیقات و اسناد» به آن اشاره کرده است. جانشین پیترو، در عناوین او، برادرش، آمدئو دوم بود. با این
در عناوین او، برادرش، آمدئو دوم بود. با این حال، حکومت پدرش، آمادئوس دوم، اسمی بود، زیرا حکومت همچنان در دست مادرش، مادربزرگ اومبرتو، آدلاید، باقی ماند، تا جایی که مورخ فرانسوی، ویکتور فلور دو سنت ژنیس، در کتاب «تاریخ ساووا»، از آمادئوس دوم با نام آدلائو یاد می‌کند. پدرش، آمادئوس دوم، در سال ۱۰۸۰ درگذشت و در کلیسای جامع سن جیووانی دی موریانا در ساووا به خاک سپرده شد. کمیته ثبت احوال مرگ آمادئوس را در ۲۶ ژانویه (هفتم فوریه، مصادف با آمدئوس دو سابودیا) گزارش می‌دهد. ویکتور فلور دو سنت ژنی، در کتاب «تاریخ
می‌دهد. ویکتور فلور دو سنت ژنی، در کتاب «تاریخ ساوا»، مرگ آمادئوس را در اواخر قرن، حدود سال ۱۰۹۷ گزارش می‌دهد و در یادداشت پیوست، یادآوری می‌کند که مورخان مختلف، مرگ آمادئوس را حتی قبل از سال ۱۰۸۰ ذکر کرده‌اند. در نهایت، او به یاد می‌آورد که مورخ فرانسیسکوس گیلیمانی، در کتاب «د هلوتیا»، آمادئوس را به عنوان یکی از شرکت‌کنندگان در اولین جنگ صلیبی پس از برادر پادشاه فرانسه، فیلیپ اول، هیو کبیر و گادفری بویون، ذکر می‌کند. اومبرتو، که هنوز کودک بود، تحت عنوان اومبرتو دوم، تحت نیابت مادربزرگش، آدلاید، جانشین
اومبرتو دوم، تحت نیابت مادربزرگش، آدلاید، جانشین آمادئوس دوم شد، که او نیز به همراه فردریک مونتبلیار، شوهر خواهرزاده‌اش، اگنس ساووی (دختر پسرش پیتر اول)، بر مستعمرات ایتالیا حکومت می‌کرد. مادربزرگ موفق شد مستعمرات ایتالیا را گسترش دهد؛ در واقع گزارش می‌دهد که در سال ۱۰۹۱، همان سال با مرگ کنتس آدلاید، در ماه مارس، شهر آستی بخشی از فرمانروایی او بود. امپراتور هنری چهارم همچنین مالکیت آدلاید را به رسمیت شناخت. مرگ آدلاید در ۱۹ دسامبر ۱۰۹۱ گزارش شده است. کنت‌های ساووی بار دیگر مرگ آدلاید را در دسامبر ۱۰۹۱ با
ساووی بار دیگر مرگ آدلاید را در دسامبر ۱۰۹۱ با دو آگهی درگذشت متفاوت گزارش می‌کند: در ۲۵ دسامبر و در ۱۹ دسامبر. پس از مرگ مادربزرگش، امبرتو با اموالی در ساووی، شهرستان آئوستا و در منطقه مارکیز تورین، دره شوش باقی ماند. بقیه مارکیز نزد وارثان فدریکو دی مونتبلیار، آخرین مارکیز تورین، رفتند، که باید از تهاجم آلمان به دستور امپراتور هنری چهارم که در سال ۱۰۹۲، مارس تورین را مجدداً تصاحب کرد، رنج می‌برد. هجوم امپراتور هنری چهارم به مارش تورین را تأیید می‌کند. در همان زمان، برادرزاده آدلاید (پسر خواهرش برتا)،
در همان زمان، برادرزاده آدلاید (پسر خواهرش برتا)، بونیفاسیو دل واستو (که با آلیس، دختر پیتر اول ساووی ازدواج کرده بود)، نیز به سرزمین‌های ساووی حمله کرد و ادعای تسلط بر مارس تورین را مطرح کرد. حمله نیروهای آلمانی به ادعاهای وارثان فردریک پایان داد، اما دولت اومبرتو دوم را تضعیف کرد. بونیفاسیو دل واستو بعداً در جریان جنگی علیه آستی شکست خورد. در خاطراتی برای تاریخ کلیسایی اسقف‌نشین‌های ژنو نوشته مورخ ساوایی، ژوزف آنتوان بسون، سه سند وجود دارد که در آنها از هامبر یاد شده است: اومبرتو دوم بر حکومتی حکومت
از هامبر یاد شده است: اومبرتو دوم بر حکومتی حکومت می‌کرد که مصمم به بازپس‌گیری سرزمین‌های از دست رفته در طول تهاجمات بود. با این حال، او در سنین جوانی درگذشت، بدون اینکه هرگز بتواند قلمروهای متعلق به مادربزرگش را بازپس گیرد. او اولین کنت ساووی بود که خود را کنت موریانا و مارکی ایتالیا نیز نامید. در سند شماره پنجم از کمیته رگستا سابودیه، اومبرتو خود را اینگونه تعریف می‌کند (اومبرتوس موریاننسیس می‌آید و ایتالیا مارشیو). سایر اسناد از کمیته رگستا سابودیه به حضور و فعالیت اومبرتو بین سال‌های ۱۰۹۸ تا ۱۱۰۳ گواهی
و فعالیت اومبرتو بین سال‌های ۱۰۹۸ تا ۱۱۰۳ گواهی می‌دهند. با وجود سرزمین‌های از دست رفته متعدد، او موفق شد دره شوش را تحت اختیار خود درآورد، که برای کنترل ترافیک ویا فرانسیسگنا از طریق گذرگاه مونت سنیس بسیار مهم بود. این امر به او اجازه داد تا اولین ضرابخانه ساووی را در شوش تأسیس کند و سکه‌های سگوزینی را ضرب کند. اومبرتو در سال ۱۱۰۳ درگذشت. در ۱۹ سپتامبر او را در کلیسای جامع موتیه، در ساووا، در ورودی تارنتایز به خاک سپردند. پسر اولش آمادئو جانشین اومبرتو شد. خانواده. او با ژیزلا از بورگوندی، دختر ویلیام
شد. خانواده. او با ژیزلا از بورگوندی، دختر ویلیام اول، کنت بورگوندی، ازدواج کرد و هفت فرزند داشت:
کلیسای آموتغ (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر اوریکان، استان کاشاتاق جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (سده ۱۷ میلادی، آوان) (؛ Ավանի ծխական եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در ناحیه آوان، شهر ایروان ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
موشک طلائیه (به انگلیسی: "Talaiyeh missile") با نام کامل «سامانه موشک کروز راهبردی طلائیه»، یک سامانه موشکی ایرانی است که بردی بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر دارد. این موشک از نوع هوشمند بوده و توانایی تغییر هدف در میانه مأموریت را داراست. این موشک توانایی انتخاب هدف مورد نظر را به‌طور مستقل از طریق سامانه‌های درونی خود دارد. این سامانه همچنین توان بالایی برای غافلگیر کردن اهداف خود دارد.
سدید-۱ (همچنین با نام‌های سدید-۳۶۱، فتح ۳۶۲ و سدید-۳۴۲ شناخته می‌شود) یک موشک ضدتانک هدایت‌شونده تلویزیونی ایرانی است که از موشک‌های توفان مشتق شده است. تاریخچه. نمونه اولیه سدید-۱ نخستین‌بار در نمایشگاه هوایی کیش در سال ۲۰۱۰ به نمایش گذاشته شد. تا سال ۲۰۱۶، سامانه هدایت، جستجوگر لیزری/تلویزیونی و بخش پیشران آن همچنان در حال توسعه گزارش می‌شد. طراحی. اطلاعات دقیق دربارهٔ سدید-۱ منتشر نشده است؛ با این حال، باور بر این است که این موشک حدود ۱۴۰ سانتی‌متر طول، بردی نزدیک به ۴۰۰۰ متر و حداکثر زمان پرواز حدود ۳۰
نزدیک به ۴۰۰۰ متر و حداکثر زمان پرواز حدود ۳۰ ثانیه دارد. دماغه این موشک در ابتدا فاقد دوربین و حسگر حرارتی بود و از یک هدایتگر لیزری استفاده می‌کرد. بر پایه گزارش‌های مختلف، این موشک از نظر طراحی شباهت زیادی به موشک اسرائیلی اسپایک-ای‌آر دارد و قرار بود به عنوان سلاح اصلی پهپاد شاهد ۱۲۹ به‌کار گرفته شود.
سوئیچ‌بلید ایرووایرونمنت یک پهپاذ کوچک است که توسط شرکت ایرووایرونمنت طراحی شده و در چندین شاخهٔ ارتش ایالات متحده مورد استفاده قرار می‌گیرد. این پهپاد به اندازه‌ای کوچک است که در یک کوله‌پشتی جا می‌گیرد. شیوهٔ عملکرد آن به این صورت است که از یک پرتابگر لوله‌ای شلیک می‌شود، به سوی منطقهٔ هدف پرواز می‌کند و با برخورد به هدف، کلاهک انفجاری خود را منفجر می‌سازد. نام "سوئیچ‌بلید" (به معنای چاقوی ضامن‌دار) از نحوهٔ باز شدن بال‌های فنری آن گرفته شده‌است؛ به‌گونه‌ای که بال‌ها درون لوله تا می‌شوند و پس از رها شدن
که بال‌ها درون لوله تا می‌شوند و پس از رها شدن باز می‌گردند. این پهپاد نخستین بار در سال ۲۰۱۱ معرفی شد. پس از رونمایی از نمونهٔ بسیار بزرگ‌تر و متفاوت‌تر ضدزره به نام سوئیچ‌بلید ۶۰۰ در سال ۲۰۲۰، نمونهٔ اولیه با نام سوئیچ‌بلید ۳۰۰ بازشناسی شد. گونهٔ بدون سلاح آن با نام بلک‌وینگ در سال ۲۰۱۵ عرضه گردید. پس از یورش ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین، ایالات متحده بیش از ۷۰۰ فروند سوئیچ‌بلید ۳۰۰ را در قالب بسته‌های کمک نظامی به نیروهای مسلح اوکراین تحویل داد.
کلیسای مریم مقدس (اورتاگیوغ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در اورتاکوی بشیکتاش (استانبول)، شهر استانبول ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (کیوراتاغ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کیوراتاغ، استان هادروت جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (تاناکرت) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تاناکرت، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (ولیکو ترنوو) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ولیکو ترنوو، استان ولیکو تارنوو بلغارستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (سیلیسترا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سیلیسترا، استان یامبول بلغارستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (جاگیر) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر جاگیر، شهرستان شمکر جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (میریک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر میریک، استان کاشاتاق جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
شاهزاده فردیناندو، دوک جنووا (; – ) بنیانگذار شاخه جنوایی دودمان ساووی بود. زندگی‌نامه. شاهزاده فردیناندو در فلورانس به عنوان پسر دوم چارلز آلبرت، شاهزاده کاریگنانو و ماریا ترزا از اتریش متولد شد. پدرش رئیس خاندان ساووی-کاریگنانو، شاخه‌ای از خاندان ساووی بود. دودمان ارشد این خاندان در سال ۱۸۳۱ منقرض شد و پدرش به عنوان پادشاه ساردینیا جانشین او شد. با به سلطنت رسیدن پدرش، او به عنوان دوک جنوا منصوب شد. در طول جنگ‌هایی که در شبه جزیره ایتالیا در سال‌های ۱۸۴۸ و ۱۸۴۹ رخ داد، شاهزاده فردیناندو فرماندهی یک لشکر
و ۱۸۴۹ رخ داد، شاهزاده فردیناندو فرماندهی یک لشکر ارتش را بر عهده داشت. پس از برقراری صلح در ایتالیا، او به فرماندهی کل توپخانه منصوب شد و شروع به انجام پیشرفت‌هایی کرد. در نتیجه انقلاب استقلال سیسیل، او نامزد تاج و تخت شد. او قابل قبول‌ترین نامزد برای بریتانیا بود و وزیر بریتانیا در تورین به او اطلاع داد که به محض تصاحب تاج و تخت، او را به عنوان پادشاه به رسمیت خواهند شناخت. در ۱۱ ژوئیه ۱۸۴۸، مجلس ملی سیسیل به اتفاق آرا به پیشنهاد تاج و تخت به او رأی داد. هنگامی که هیئت سیسیلی برای پیشنهاد تاج و تخت به او
که هیئت سیسیلی برای پیشنهاد تاج و تخت به او رسید، او در ستاد سلطنتی غایب بود زیرا فرماندهی لشکری در ارتش را بر عهده داشت. پس از شکست ساردینیا توسط نیروهای امپراتوری اتریش به فرماندهی جوزف رادتزکی فون رادتز، او احساس کرد که مجبور است فرصت پادشاه شدن سیسیل را رد کند. مجسمه فردیناندو ساووی، اثر آلفونسو بالزیکو، تورین، قرن نوزدهم. در طول جنگ کریمه، قرار بود به فرماندهی سپاه کمکی پادشاهی ساردینیا منصوب شود، اما وضعیت سلامتی رو به وخامت او به این معنی بود که نمی‌تواند این سمت را بر عهده بگیرد. سلامتی او بهبود
این سمت را بر عهده بگیرد. سلامتی او بهبود نیافت و در سن سی و دو سالگی در تورین درگذشت. او در سردابه سلطنتی کلیسای سوپرگا به خاک سپرده شده است. پسر یک ساله‌اش توماس، عنوان دوک جنوا را به دست آورد. دوران کودکی. فردیناند ساووی در ۱۵ نوامبر ۱۸۲۲ در فلورانس، فرزند چارلز آلبرت ساووی و ماریا ترزا از هابسبورگ-توسکانی، متولد شد. او برادر کوچکتر ویکتور امانوئل ساووی، پادشاه آینده ایتالیا بود. با به تخت نشستن پدرش در ساردینیا در سال ۱۸۳۱، او دوک جنوا لقب گرفت. پادشاه سیسیل. پس از آنکه پادشاهی ساردینیا در ۲۳ مارس ۱۸۴۸
پس از آنکه پادشاهی ساردینیا در ۲۳ مارس ۱۸۴۸ علیه امپراتوری اتریش اعلام جنگ کرد، چارلز آلبرت فرماندهی توپخانه را به فردیناند سپرد و با کمک ژنرال آگوستینو چیودو، او را مأمور رهبری محاصره پشیرا کرد. در ۱۸ مه، او به روی نیروهای اتریشی مستقر در پشیرا دل گاردا آتش گشود. پس از سه روز بمباران، ارتش ساووی بلافاصله نیروهای دشمن را با مشکل جدی مواجه کرد. در ۲۶ مه، فردیناند تسلیم بی‌قید و شرط را به ژنرال فون رات پیشنهاد داد، اما پس از ۲۴ ساعت مهلت داده شده، رات امتناع کرد و به لطف حمایت ژنرال جوزف رادتزکی که از ریوولی
و به لطف حمایت ژنرال جوزف رادتزکی که از ریوولی ورونزه رسیده بود، به مقاومت خود ادامه داد. در ۲۹ مه، نبرد کرتاتونه و مونتانارا رخ داد. ستونی از سربازان اتریشی از ریوولی رسیدند، اما از رسیدن به مقصد خود بازماندند، زیرا منطقه به خوبی توسط داوطلبان ایتالیایی محافظت می‌شد؛ بنابراین اتریشی‌ها مجبور به عقب‌نشینی شدند. هنگامی که خبر تسلیم اتریش به چارلز آلبرت رسید، پادشاه بلافاصله به پِشیِرا دِل گاردا رفت و در آنجا به پسرش فردیناند ادای احترام کرد و به او مدال طلا برای شجاعت نظامی اعطا کرد. در شب بین ۱۱ و ۱۲ ژوئیه
شجاعت نظامی اعطا کرد. در شب بین ۱۱ و ۱۲ ژوئیه ۱۸۴۸، پارلمان سیسیل، در جریان انقلاب سیسیل در سال ۱۸۴۸، فردیناند را با نام «آلبرتو آمِدئو اول» به عنوان پادشاه سیسیل منصوب کرد تا او را از پادشاه قبلی، فردیناند دوم بوربون متمایز کند. با این حال، او از تاج و تخت پادشاهی سیسیل چشم‌پوشی کرد تا ارتش پیدمونت درگیر در جنگ اول استقلال را که هنوز در وضعیت شکننده‌ای بود و به تازگی در کاستوزا شکست خورده بود، رها نکند. در مارس ۱۸۴۹، او در نبرد بیکوکا علیه اتریشی‌ها، جایی که فرمانده لشکر چهارم بود، خود را متمایز کرد.
که فرمانده لشکر چهارم بود، خود را متمایز کرد. ازدواج و فرزندان. شاهزاده فردیناندو در ۲۲ آوریل ۱۸۵۰ در درسدن در کلیسای جامع درسدن با پرنسس الیزابت ساکسونی، دختر پادشاه جان ساکسونی و پرنسس آمالی باواریا ازدواج کرد. آنها صاحب دو فرزند شدند: سال‌های پایانی و مرگ. در طول جنگ کریمه در سال ۱۸۵۵، قرار بود فرماندهی نیروی اعزامی پیدمونت را بر عهده بگیرد، اما وخامت حالش مانع از پذیرش این سمت شد. وضعیت سلامتی او بهبود نیافت و در ۱۰ فوریه ۱۸۵۵ در تورین درگذشت. او در سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا، بر روی تپه‌های بالای
سلطنتی باسیلیکای سوپرگا، بر روی تپه‌های بالای پایتخت پیدمونت، آرمیده است. یکی از دو مجسمه قرن نوزدهمی که در کنار ورودی کاخ سیویکو در تورین و پل کورسو جولیو چزاره که بر روی رودخانه استورا دی لانزو قرار دارد، و همچنین مجسمه سوارکاری در میدان سولفرینو، به او تقدیم شده‌اند. تا پایان جنگ جهانی دوم، تورین همچنین خیابانی را در محله کروچتا به او اختصاص داد که اکنون کورسو استاتی یونیتی نام دارد. در پالرمو، خیابانی به نام او، کورسو آلبرتو آمادئو، نامگذاری شد؛ نامی که بعدها به عنوان پادشاه سیسیل برای خود برگزید.
شاهزاده توماسو، دوک جنووا (; – ) که با نام توماس آلبرت ویکتور ساووی نیز شناخته می‌شود، یک شاهزاده سلطنتی ایتالیایی، برادرزاده ویتوریو امانوئله دوم، پادشاه وقت ساردینیا بود که در ۱۸ فوریه ۱۸۶۱ اولین پادشاه ایتالیای متحد شد. پسر عمو و برادرزن او، اومبرتو اول، و برادرزاده‌اش ویکتور امانوئل سوم، پادشاهان بعدی ایتالیا شدند. زندگی‌نامه. شاهزاده توماس در سال ۱۸۵۴ در تورین به عنوان فرزند دوم و تنها پسر شاهزاده فردیناند ساووی، اولین دوک جنوا، پسر دوم چارلز آلبرت، پادشاه ساردینیا (۱۷۹۸–۱۸۴۹، کناره‌گیری در ۱۸۴۸) و
پادشاه ساردینیا (۱۷۹۸–۱۸۴۹، کناره‌گیری در ۱۸۴۸) و همسرش ماریا ترزا از اتریش-توسکانی (۱۸۰۱–۱۸۵۵) متولد شد. مادر پرنس توماس، پرنسس الیزابت ساکسونی (۱۸۳۰–۱۹۱۲)، دختر شاه جان اول ساکسونی (۱۸۰۱–۷۳) و پرنسس آمالی باواریا (۱۸۰۱–۷۷) بود. کمتر از یک سال پس از تولد او، در ۱۰ فوریه ۱۸۵۵، پدرش درگذشت و پرنس توماس عنوان او را به ارث برد و دومین دوک جنوا شد. او در هارو تحصیل کرد. با به تخت نشستن ویکتور امانوئل دوم در سال ۱۸۶۱، شاهزاده توماسو، به همراه تمام اعضای خانواده، شاهزاده ایتالیا شد. در طول جنگ جهانی اول، ویکتور
شاهزاده ایتالیا شد. در طول جنگ جهانی اول، ویکتور امانوئل سوم، پادشاه، وظایف فرمانده عالی نیروهای مسلح را بر عهده گرفت و دوک جنوا را به عنوان لوگوتننته منصوب کرد، که در این سمت، او امور مدنی پادشاهی را در طول جنگ مدیریت می‌کرد. with Collar, "15 May 1902" خواهر بزرگتر شاهزاده توماس، پرنسس مارگاریتا از ساووی-جنوا (۱۸۵۱–۱۹۲۶) با شاه اومبرتو اول ایتالیا ازدواج کرد. تنها فرزند او، شاه ویکتور امانوئل سوم ایتالیا بود که از زمان قتل پدرش در سال ۱۹۰۰ سلطنت کرد. شاهزاده توماس در سال ۱۹۳۱ درگذشت و شش فرزند بزرگسال از
توماس در سال ۱۹۳۱ درگذشت و شش فرزند بزرگسال از خود به جا گذاشت. او آخرین نوه بازمانده چارلز آلبرت از ساردینیا بود. تحصیلات. توماسو از ساووی-جنوا در ۶ فوریه ۱۸۵۴ در کاخ چیابلسه در تورین، فرزند فردیناند از ساووی-جنوا و الیزابت از ساکسونی، متولد شد. او برادر کوچکتر مارگاریتا از ساووی، ملکه آینده ایتالیا، بود. توماسو که تنها در یک سالگی پدرش را از دست داده بود و پس از جانشینی او به عنوان دوک جنوا، تحت سرپرستی عمویش، ویکتور امانوئل دوم، قرار گرفت که بر آموزش او نظارت داشت و او را به مدرسه هارو در لندن فرستاد.