payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خامنه‌ای» را گسترش دهد. انتشار این نامه واکنش‌های گسترده‌ای در رسانه‌های فارسی‌زبان و شبکه‌های اجتماعی برانگیخت. در پی آن، ۳۱۷ فعال سیاسی دیگر در بیانیه‌ای جداگانه امضاکنندگان نامه را متهم کردند که با این اقدام، به دنبال «تند شدن فضا، تشدید تحریم‌ها و احتمالاً برخورد نظامی» هستند. علاوه بر این، او به عنوان تحلیلگر اقتصادی و مالی، در روزنامه‌ها و رسانه‌های بین‌المللی از جمله ایندیپندنت فارسی مقالاتی منتشر کرده است. بازداشت و آزادی موقت. در ۱۲ اسفند سال یک هزار و سیصد و هشتاد و هشت، احمدی بازداشت شد و به بند
و سیصد و هشتاد و هشت، احمدی بازداشت شد و به بند «۲‌الف» زندان اوین منتقل گردید، و پس از گذشت تقریباً ۵ ماه، با تودیع وثیقه ۱۵۰ میلیون تومانی آزاد شد. آثار و نوشته‌ها. احمدی در یادداشتی پیرامون «دفترچه دوران اضطرار»، طرح پیشنهادی رضا پهلوی در چارچوب «پروژه شکوفایی ایران»، دیدگاه‌های خود را درباره اداره کشور در دوران گذار پس از سقوط جمهوری اسلامی بیان کرده است. رسانه‌ها. از عبدالرضا احمدی مقالاتی در حوزه سیاست، اقتصاد و جامعه در رسانه‌هایی چون رادیو زمانه، رادیو فردا وبی بی سی منتشر شده است. او همچنین به
رادیو فردا وبی بی سی منتشر شده است. او همچنین به عنوان کارشناس و تحلیلگر در زمینه سیاست و اقتصاد ایران با رسانه‌های مختلف فارسی‌زبان خارج از کشور همکاری داشته است. پادکست‌ زبان زد. احمدی تهیه‌کننده و مجری پادکست «زبان‌زد» است. این پادکست یک برنامه فرهنگی و سیاسی است که در آن به بررسی و تحلیل موضوعات مختلف مرتبط با جنبش‌های ملی ایرانیان، مفاهیم سیاسی همچون لیبرالیسم، و همچنین بررسی واقعیت‌ها و شایعات (فکت‌چک) پرداخته می‌شود. هدف این پادکست، ارتقاء آگاهی و درک عمومی از مسائل مهم و تأثیرگذار در جامعه ایران و
عمومی از مسائل مهم و تأثیرگذار در جامعه ایران و جهان و ترویج سبک زندگی براندازی عنوان شده است.
جیرولامو زنتی (ویتِربو حدود ۱۶۰۹ - پاریس حدود ۱۶۶۶) (همچنین: جیرولاما دِ زنتی، جرولامو دِ سِنتیس، هیرونیموس دِ زنتی) سازنده هارپسیکورد و ارگ ایتالیایی در قرن هفدهم بود. او به عنوان مخترع احتمالی اسپینتِ خم‌شده و به دلیل سفرهای غیرمعمول و گسترده‌اش برای انجام حرفه خود در دربارهای اروپا، از جمله رم، فلورانس، پاریس، لندن و استکهلم، شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. زندگی بنتیو زنتی، سازندهٔ برجستهٔ سازهای شستی‌دار در قرن هفدهم، با اطلاعات پراکنده و گاه مبهم در منابع تاریخی ثبت شده است. او در شهر ویتربو، نزدیک رم، به
ثبت شده است. او در شهر ویتربو، نزدیک رم، به دنیا آمد و تا سال ۱۶۳۸ میلادی به‌عنوان سازگر رسمی در پایتخت پاپی ثبت شده بود. زنتی شاگرد جووانی باتیستا بونی بود و پس از درگذشت استادش در سال ۱۶۴۱، کارگاه او را به‌دست گرفت و مسیر حرفه‌ای خود را با استقلال ادامه داد. در سال ۱۶۵۳، دعوتی از دربار سوئد دریافت کرد و برای چند سال در خدمت ملکه کریستینا قرار گرفت، دوره‌ای که احتمالاً با ساخت و تنظیم سازهای مجلسی همراه بود. در سال ۱۶۶۰، پروژه‌ای برای ساخت ارگ در رم آغاز کرد، اما پیش از تکمیل آن، به پاریس رفت و کار را
کرد، اما پیش از تکمیل آن، به پاریس رفت و کار را ناتمام گذاشت. در سال ۱۶۶۴، در دربار تازه احیاشدهٔ انگلستان تحت سلطنت چارلز دوم مشغول به کار شد و عنوان رسمی «سازندهٔ ویرجینال پادشاه» را دریافت کرد، اما پیش از پایان همان سال به رم بازگشت. دو سال بعد، بار دیگر در پاریس حضور یافت و در همان‌جا در سال ۱۶۶۶ درگذشت. در مقطعی از زندگی‌اش، احتمالاً در خدمت خاندان مدیچی در فلورانس نیز بوده است، چرا که در فهرستی که هنگام ورود بارتولومئو کریستافوری به فلورانس در سال ۱۷۰۰ تهیه شد، شش ساز متعلق به زنتی ثبت شده‌اند. این
تهیه شد، شش ساز متعلق به زنتی ثبت شده‌اند. این نشانه‌ای از اعتبار و گسترهٔ تأثیر او در میان دربارهای اروپایی است، هرچند رد پای زندگی‌اش در تاریخ همچنان پراکنده و گاه محو باقی مانده است. زنتی و اسپینتِ خم‌شده. هنوز به‌طور قطعی ثابت نشده است که زِنتی مخترع «اسپینت خمیده» بوده باشد، اما قدیمی‌ترین نمونهٔ باقی‌مانده از این ساز که تاریخ آن به سال ۱۶۳۱ بازمی‌گردد، ساختهٔ اوست. همین امر باعث شده است بسیاری او را دست‌کم در گسترش و تکامل این ساز دخیل بدانند. پس از سفرهای زِنتی به بریتانیا، «اسپینت خمیده» در آن‌جا
سفرهای زِنتی به بریتانیا، «اسپینت خمیده» در آن‌جا محبوبیت فراوانی یافت و به‌سرعت جایگاهی ویژه در موسیقی خانگی و اشرافی پیدا کرد. نشانهٔ دیگری که این نظریه را تقویت می‌کند آن است که در فرانسه، این ساز با نام «اسپینت ایتالیایی» شناخته می‌شد؛ عنوانی که به‌روشنی پیوند آن با خاستگاه ایتالیایی و احتمال نقش زِنتی در معرفی و ترویج آن را نشان می‌دهد. سازهای بازمانده. از دوران فعالیت بنتیو زنتی در شمال اروپا هیچ‌گونه سازی کشف نشده است، اما حدود دوازده ساز از ایتالیا به او نسبت داده شده‌اند، هرچند تنها دو مورد با
به او نسبت داده شده‌اند، هرچند تنها دو مورد با اطمینان کامل قابل انتساب‌اند: یک اسپینت خمیده و یک هارپسیکورد. مشهورترین اثر او بدون تردید اسپینت خمیده‌ای است که در سال ۱۶۳۱ ساخته شده و اکنون در بروکسل نگهداری می‌شود. این ساز، نمونه‌ای اصیل از طراحی درونی با دیواره‌های نازک از چوب سرو است که درون جعبه‌ای تزئینی قرار دارد و دارای مقیاس منفردی از جنس برنج است. هارپسیکوردی دیگر، متعلق به سال ۱۶۶۶ که سال درگذشت زنتی است، در موزه هنر متروپولیتن نیویورک نگهداری می‌شود. این ساز دارای یک صفحهٔ کلید منفرد و دو ردیف
این ساز دارای یک صفحهٔ کلید منفرد و دو ردیف سیم ۸ فوتی است و ساختار آن نیز از نوع درونی-بیرونی اصیل است. این ساز به‌طور برجسته توسط شاگرد کریستوفوری، جووانی فرینی، بازسازی شده و کتیبه‌ای بر آن نقش بسته که تاریخ ساخت و بازسازی را ثبت کرده است. در همین موزه، اسپینت اکتاو کوچکی نیز نگهداری می‌شود که احتمالاً توسط زنتی ساخته شده و به‌سبب اندازهٔ غیرمعمولش، شاید برای کودک طراحی شده باشد. در موزه آلمان در مونیخ نیز سازی وجود دارد که بر اساس شواهد سازشناسی به زنتی نسبت داده شده، اما متأسفانه قربانی اقدامات
زنتی نسبت داده شده، اما متأسفانه قربانی اقدامات تقلب‌آمیز لئوپولدو فرانچولینی، دلال آثار عتیقه در اواخر قرن نوزدهم شده است. او با افزودن دو صفحه‌کلید اضافی به ساز، تلاش کرد ارزش آن را به‌طور مصنوعی افزایش دهد، که این اقدام موجب آسیب جدی به اصالت و ساختار تاریخی ساز شد. این مجموعه از آثار، با وجود پراکندگی و آسیب‌های تاریخی، همچنان گواهی بر مهارت، نوآوری و تأثیر زنتی در هنر ساخت سازهای شستی‌دار در اروپا باقی مانده‌اند.
مایکل چزنا (Michele di Cesena یا Michele Fuschi) ( 1270) – ۲۹ نوامبر ۱۳۴۲) یک فرانسیسکن ایتالیایی، وزیر کل آن فرقه و متخصص الهیات بود. حمایت او از فقر انجیلی او را با پاپ ژان بیست و دوم درگیر کرد. این دیدگاه، که ریشه در آموزه‌های فرانسیس آسیزی داشت، به‌ویژه در زمینهٔ رد مالکیت کلیسا و روحانیون، با مواضع رسمی پاپ ژان بیست‌ودوم در تضاد قرار گرفت. اختلاف میان میشل و پاپ، نه‌تنها به مناقشات الهیاتی دامن زد، بلکه به بحران سیاسی و مذهبی درون کلیسا نیز انجامید. میشل از مشروعیت پاپ انتقاد کرد و در نهایت از مقام خود
از مشروعیت پاپ انتقاد کرد و در نهایت از مقام خود برکنار شد، اما همچنان به دفاع از آرمان‌های خود ادامه داد و در تبعید، آثار مهمی در نقد مالکیت کلیسا و دفاع از فقر انجیلی نگاشت. زندگی‌نامه. از دوران کودکی و نوجوانی او اطلاعات کمی در دست است. او در چزنا متولد شد. پس از ورود به فرقه فرانسیسکن، در پاریس تحصیل کرد و در سال ۱۳۱۶ مدرک دکترای الهیات گرفت. او در بولونیا الهیات تدریس کرد و چندین تفسیر بر کتاب مقدس و "جملات پیتر لومبارد" نوشت. در نشست عمومی فرقهٔ فرانسیسکن که در روز ۳۱ مه ۱۳۱۶ در ناپل برگزار شد، مایکل
که در روز ۳۱ مه ۱۳۱۶ در ناپل برگزار شد، مایکل اهل چزنا در غیاب خود به‌عنوان وزیر کل انتخاب شد و بلافاصله به آسیزی رفت تا فصلی جدید از بررسی و بازنگری در قانون‌نامه‌های فرقه را آغاز کند. پس از بازگشت به بولونیا، در تاریخ ۲۱ اوت همان سال، سندی صادر کرد که همراه با مجموعه‌ای از مقررات دیگر دربارهٔ مسئلهٔ فقر، واکنش پاپ ژان بیست‌ودوم را برانگیخت. در پاسخ، پاپ در تاریخ ۷ اکتبر ۱۳۱۷ فرمانی صادر کرد که هدف آن تبیین احکام پیشین پاپ نیکلاس سوم در فرمان(۱۳ اوت ۱۲۷۹) و پاپ کلمنت پنجم در فرمان (۶ مه ۱۳۱۲) بود. این
و پاپ کلمنت پنجم در فرمان (۶ مه ۱۳۱۲) بود. این فرمان، روحانیون شورشی را موظف می‌کرد که از جدل دست بردارند و از مافوق‌های خود اطاعت کنند. از آن‌جا که فرمان پاپی صادرشده مستقیماً به فصل اصلی قانون‌نامهٔ فرقهٔ فرانسیسکن مربوط می‌شد، واکنش‌های گسترده‌ای درون این فرقه برانگیخت و موجب آشفتگی و اختلاف نظر شد. پیش‌تر، در تلاش برای پایان دادن به منازعات میان دو جناح فرقه پاپ گرگوری نهم حکمی صادر کرده بود که بر اساس آن، تمامی اموال اهداشده به فرانسیسکن‌ها به مالکیت سریر مقدس درمی‌آمد و تنها حق استفاده از آن‌ها به
سریر مقدس درمی‌آمد و تنها حق استفاده از آن‌ها به راهبان داده می‌شد. این اصل بعدها توسط پاپ نیکلاس سوم نیز تأیید شد و به‌صورت رسمی در ساختار حقوقی کلیسا تثبیت گردید. اما پاپ ژان بیست‌ودوم در فرمانی که در تاریخ ۸ دسامبر ۱۳۲۲ صادر شد، این دیدگاه را به‌کلی رد کرد. او اظهار داشت که ادعای تعلق هر لقمهٔ غذایی که راهبان مصرف می‌کنند به پاپ، مضحک و غیرواقعی است. بر همین اساس، او از پذیرش مالکیت اموال فرانسیسکن‌ها در آینده سر باز زد و آنان را از قاعدهٔ سخت‌گیرانه‌ای که هرگونه مالکیت را ممنوع می‌کرد، معاف ساخت. این
که هرگونه مالکیت را ممنوع می‌کرد، معاف ساخت. این تصمیم، راهبان را عملاً مجبور به پذیرش مالکیت کرد و اصل بنیادین فقر انجیلی را که سنگ‌بنای معنوی فرقه بود، به چالش کشید. میشل اهل چزنا و هوادارانش با قاطعیت در برابر فرمان پاپ ژان بیست‌ودوم ایستادگی کردند و تأکید داشتند که پذیرش فقر مطلق، همان‌گونه که میشل در نامه‌های خود بر آن پافشاری کرده بود، پیروی مستقیم از آموزه‌ها و شیوهٔ زندگی مسیح و حواریون است. آنان بر این باور بودند که چون مسیح و شاگردانش هیچ‌گونه مالکیتی نداشتند، کلیسا نیز نباید صاحب اموال باشد. این
نداشتند، کلیسا نیز نباید صاحب اموال باشد. این دیدگاه، اصل بنیادین فقر انجیلی را به‌عنوان الگویی الهی مطرح می‌کرد و کلیسا را به بازنگری در ساختار دارایی و قدرت خود فرا می‌خواند. در نتیجه، مناقشه از سطح اجرایی و حقوقی به حوزهٔ الهیات نظری کشیده شد و پرسشی بنیادین در میان متفکران کاتولیک مطرح گردید: آیا این باور که مسیح و حواریون هیچ‌گونه مالکیتی نداشتند، با ایمان کاتولیکی هم‌خوانی دارد یا نه؟ در مناظرهٔ مشهور ناربون در سال ۱۳۲۱، بازرس کلیسا، ژان اهل بلنا، این دیدگاه را بدعت‌آمیز دانست و آن را در تضاد با
این دیدگاه را بدعت‌آمیز دانست و آن را در تضاد با آموزه‌های رسمی کلیسا معرفی کرد. در مقابل، برنگاریوس اهل پرپینیان، آن را آموزه‌ای اصیل و کاملاً منطبق با احکام پاپ نیکلاس سوم و کلمنت پنجم دانست. این اختلاف نظر، نه‌تنها شکاف میان اصلاح‌طلبان و ساختار رسمی کلیسا را آشکار ساخت، بلکه نشان داد که مسئلهٔ مالکیت در کلیسا، به‌ویژه در نسبت با الگوی زندگی مسیح، می‌تواند به بحرانی الهیاتی و سیاسی بدل شود که مرزهای ایمان، قدرت و تاریخ را درنوردد. پس از طرح این موضوع نزد یوحنای بیست و دوم، تلاش دیگری برای حل و فصل
نزد یوحنای بیست و دوم، تلاش دیگری برای حل و فصل مناقشه با تمایز قائل شدن بین سلطه و استفاده ساده انجام شد، به طوری که هر دو گزاره، یعنی مسیح و حواریون هیچ مالکیتی نداشتند، یعنی سلطه بر اموال، و مسیح و حواریون دارای مالکیت بودند، یعنی استفاده از اموال، درست بودند. پاپ در بیانیه (۲۶ مارس ۱۳۲۲) اعلام کرد که صرفاً قصد دارد احکام پیشینیان خود را توضیح دهد و هر کسی را که سعی در تفسیر نادرست معنای قانون اساسی پاپ داشت، تکفیر "کرد". در ژوئن همان سال، یک جلسه عمومی از این فرقه در پروجا تشکیل شد و تصمیم گرفت که
از این فرقه در پروجا تشکیل شد و تصمیم گرفت که ادعای اینکه مسیح و حواریونش هیچ دارایی دنیوی ندارند، نه تنها بدعت نیست، بلکه صحیح و مطابق با آموزه‌های کاتولیک است. در همان زمان، بوناگراتیا از برگامو مأمور شد تا نماینده این فرقه در برابر کوریای پاپ در آوینیون باشد. احضار به آوینیون. اختلاف و جنجال پیرامون این موضوع همچنان ادامه داشت تا این‌که در سال ۱۳۲۷، مایکل برای حضور در حضور پاپ در اَوینیون احضار شد. او ابتدا با تظاهر به بیماری و ایجاد تأخیر، از رفتن سر باز زد، اما نهایتاً موافقت کرد و به حضور در دادگاه
زد، اما نهایتاً موافقت کرد و به حضور در دادگاه پاپی رفت. پس از آن، پاپ او را موظف ساخت که تحت تهدید مجازات شدید کلیسایی از اوینیون خارج نشود. به همین دلیل، مایکل نتوانست در کاپیتول یا جلسه عمومی فرقه که در ماه مه سال بعد (۱۳۲۸) در بولونیا برگزار شد، حضور یابد. با این حال، باوجود غیاب او و اعتراض نمایندهٔ پاپ، مایکل بار دیگر به عنوان وزیر کل فرقه انتخاب شد، چرا که جلسهٔ کاپیتول تصمیم گرفت اتهامات مطرح‌شده علیه او برای سلب مقامش کافی نیستند. این رویداد نشان می‌دهد که قدرت و اعتبار مایکل در میان اعضای فرقه
می‌دهد که قدرت و اعتبار مایکل در میان اعضای فرقه بسیار بالا بود و حتی محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی پاپ نیز نتوانست جایگاه او را تضعیف کند. میخائیل موفق شد ویلیام اوکام را به سمت خود جلب کند. چندین اسقف و شاهزاده از طرف چزنا به پاپ نامه نوشتند. در سال بعد، میخائیل چزنا، ویلیام اوکام و چند نفر دیگر از فرانسیسکن‌های عالی‌رتبه از دربار پاپ گریختند. ظاهراً آنها می‌خواستند از پادشاه رابرت ناپل (که از نظرات آنها حمایت می‌کرد) درخواست حمایت کنند، اما طوفانی در مدیترانه، کشتی آنها را مجبور به بازگشت به بندر
در مدیترانه، کشتی آنها را مجبور به بازگشت به بندر ایگوس-مورتس کرد، جایی که آنها به کشتی دیگری که توسط مأموران لویی چهارم، امپراتور مقدس روم اداره می‌شد، منتقل شدند و به پیزا برده شدند. شهادت‌نامه. در پیزا، آنها توسط حزب لویی پذیرفته شدند و تعدادی دیگر از انشعابیون به آنها پیوستند. امپراتور ژان بیست و دوم را معزول اعلام کرد. پاپ میخائیل چزنا را تکفیر کرد. او درخواست رسمی از پاپ به شورا (۱۲ دسامبر ۱۳۲۸) را منتشر کرد و آن را بر سر در کلیسای جامع نصب کرد. جلسه عمومی پاریس (۱۱ ژوئن ۱۳۲۹)، که کاردینال برتراند
عمومی پاریس (۱۱ ژوئن ۱۳۲۹)، که کاردینال برتراند ریاست آن را بر عهده داشت، میخائیل را از رهبری فرانسیسکن‌ها عزل کرد، نوشته‌ها و رفتار او و پیروانش را محکوم کرد و ژرار اودون را به عنوان وزیر کل فرقه فرانسیسکن انتخاب نمود. پاپ نامه‌ای اعظمی صادر کرد و مؤمنان را نسبت به مایکل هشدار داد و او در پاسخ دو اثر نوشت. نخست اثر با عنوان یادبود همیشگی که در آن خود را معرفی کرده و تاریخ آن بیست و پنجم نوامبر هزار و سیصد و سی ذکر شده بود و دوم اثری با عنوان بنیان ایمان مسیحی که در آن پاپ را به ارتداد و گمراهی در سه فرمان
که در آن پاپ را به ارتداد و گمراهی در سه فرمان قبلی متهم کرد. علاوه بر این، مایکل برای دفاع از خود نوشته‌های دیگری فراهم آورد که شامل نامه‌های متعدد استادان و نوشته‌ای با عنوان شاهد سلیمان بود. تمامی این اسناد و نوشته‌ها در گفتگوی ویلیام اوکام جمع‌آوری شده و تصویر روشنی از منازعه فکری و مذهبی میان مایکل و پاپ ارائه می‌دهند، منازعه‌ای که نه تنها بر ساختار فرقه و کلیسا تأثیر گذاشت، بلکه مباحث الهیاتی و قانونی زمان خود را نیز به شدت تحت تأثیر قرار داد. زندگی بعدی. فرقه پرپینیان (۲۵ آوریل ۱۳۳۱) او را از فرقه
بعدی. فرقه پرپینیان (۲۵ آوریل ۱۳۳۱) او را از فرقه اخراج و به حبس ابد محکوم کرد. او تا پایان عمر به مبارزه برای درک فقر انجیلی ادامه داد و در سال ۱۳۳۸ علیه بندیکت دوازدهم، که جانشین ژان بیست و دوم شده بود، درخواست تجدیدنظر کرد. او در مونیخ درگذشت و در همان‌جا در صومعه فرانسیسکن، بارفوسرکیرشه، به خاک سپرده شد. در سال ۱۳۵۹ رسماً از او اعاده حیثیت شد. منابع فرهنگی. میخائیل چزنایی یکی از شخصیت‌های تاریخی رمان "«نام گل سرخ»" اثر اومبرتو اکو است. نویسنده با مهارتی خاص، زندگی و اندیشه‌های این راهب فرانسیسکن را در
خاص، زندگی و اندیشه‌های این راهب فرانسیسکن را در بستر داستانی پیچیده و فلسفی بازآفرینی کرده است. بخش قابل توجهی از تاریخ و دیدگاه‌های او از خلال گفت‌وگوهای میان ویلیام باسکرویل، راهب فرهیخته و عقل‌گرا، و آدسو، شاگرد جوان و راوی داستان، روایت می‌شود. در این رمان، مایکل نماد مقاومت در برابر اقتدار کلیسا و مدافع آرمان فقر انجیلی معرفی می‌شود. اکو با بهره‌گیری از منابع تاریخی و الهیاتی، شخصیت او را نه‌تنها به‌عنوان یک مخالف سیاسی، بلکه به‌عنوان اندیشمندی درگیر با پرسش‌های بنیادین ایمان، قدرت، و حقیقت ترسیم
با پرسش‌های بنیادین ایمان، قدرت، و حقیقت ترسیم می‌کند. حضور او در «نام گل» فراتر از یک اشارهٔ تاریخی است؛ او درون‌مایهٔ اصلی منازعهٔ عقل و ایمان، سنت و اصلاح، و حقیقت و قدرت را در دل روایت زنده نگه می‌دارد. این تلفیق تاریخ و داستان، از ویژگی‌های منحصربه‌فرد سبک اکو در بازآفرینی قرون وسطی است.
سن کارلونه یا سانکارلونه یا غول سن کارلو بورومئو، مجسمه مسی عظیمی است که توسط جووانی باتیستا کرسپی ساخته شده و بین سال‌های ۱۶۱۴ تا ۱۶۹۸ در نزدیکی آرونا ، ایتالیا ساخته شده است. این مجسمه ، چارلز بورومئو ، قدیس کاتولیک و اسقف اعظم سابق میلان را نشان می‌دهد. به گفته مجسمه‌ساز ، فردریک آگوست بارتولدی، «مجسمه سنت چارلز بورومئو اولین نمونه شناخته شده از مجسمه مسی برجسته است که با چکش در داخل و خارج ساخته شده و آزادانه بر روی تیرهای آهنی قرار گرفته است». امروزه، این مجموعه توسط کتابخانه آمبروزیانا میلان نگهداری
این مجموعه توسط کتابخانه آمبروزیانا میلان نگهداری می‌شود. پیشینه. چارلز بورومئو ، کاردینال و اسقف اعظم میلان، در ۲ اکتبر ۱۵۳۸ در قلعه آرونا ( ) مشرف به دریاچه ماجیوره متولد شد. او در ۴ نوامبر ۱۵۸۴ در میلان درگذشت. ترویج فرقه او تقریباً یک شبه آغاز شد و تنها شانزده سال بعد، در ۱ نوامبر ۱۶۱۰، توسط پاپ پل پنجم به مقام قدیسی رسید. مروج اصلی آیین قدیسی شارل بورومئو، پسرعموی او فدریکو بورومئو بود که بین سال‌های 1564 تا 1631 زیست و خود نیز کاردینال و اسقف اعظم میلان بود. فدریکو نقشی کلیدی در تثبیت جایگاه معنوی و
بود. فدریکو نقشی کلیدی در تثبیت جایگاه معنوی و فرهنگی شارل ایفا کرد و با نگاهی هنرمندانه و الهیاتی، پروژه‌هایی را در راستای بزرگداشت او به اجرا گذاشت. از جمله مهم‌ترین این اقدامات، نظارت بر خلق مجموعه‌ای از نقاشی‌های مذهبی با عنوان «کوادرونی شارل» بود که در دو چرخهٔ روایی تنظیم شدند: «وقایع زندگی شارل مبارک» و «معجزات شارل». این آثار در سال 1602، هم‌زمان با مراسم تبرک شارل، سفارش داده شدند و تا امروز در کلیسای جامع میلان آویخته‌اند، به‌عنوان گواهی بصری از زندگی، کرامت و تأثیر معنوی او. فدریکو همچنین از
زندگی، کرامت و تأثیر معنوی او. فدریکو همچنین از ساخت کلیسای «سن شارل آل کورسو» در رم حمایت کرد، پروژه‌ای که در سال 1610 آغاز شد و به‌عنوان نمادی از ارادت و پیوند میان هنر، ایمان و معماری در دوران باروک شناخته می‌شود. اقدامات فدریکو، تلفیقی از تعهد خانوادگی، بینش الهیاتی و حمایت از هنر مذهبی بود که در تثبیت جایگاه شارل بورومئو به‌عنوان قدیسی محبوب و الگوی اصلاحات کلیسایی نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کرد. با این حال، پروژه مورد علاقه فدریکو در آرونا به خانه‌اش نزدیک‌تر بود. فدریکو، شاید در اوایل سال ۱۵۹۸، ساخت یک
بود. فدریکو، شاید در اوایل سال ۱۵۹۸، ساخت یک "ساکرو مونته" یا کوه مقدس را به یاد سنت چارلز و با بلندترین مجسمه جهان در بالای آن، در نظر داشت. طرح اولیه، ساخت پانزده کلیسای کوچک را پیش‌بینی می‌کرد که از مسیری از دریاچه به میدان مجسمه امتداد داشتند و هر کدام از طریق مجسمه‌ها و نقاشی‌های دیواری ، رویدادی مهم در زندگی این قدیس را به تصویر می‌کشیدند. فدریکو اولین سنگ ساکرو مونته را در ۱۳ ژوئیه ۱۶۱۴ گذاشت و یک مدرسه علمیه بین سال‌های ۱۶۲۰ تا ۱۶۴۳ ساخته شد. با این حال، تا سال ۱۶۵۶، تنها چهار کلیسای کوچک به پایان
حال، تا سال ۱۶۵۶، تنها چهار کلیسای کوچک به پایان رسید. طرح بزرگ ساکرو مونته سنت چارلز هرگز تکمیل نشد - اما خود مجسمه به موفقیت چشمگیری دست یافت. تاریخچه بنای یادبود. حدود سال ۱۶۱۰ (زمانی که چارلز بورومئو قدیس اعلام شد)، پدر مارکو اورلیو گراتارولا ایده ساخت یک کلیسای جامع به نام سنت چارلز را در تپه‌ای پشت شهر زادگاهش در سر داشت. هدف از این کار، بزرگداشت اسقف اعظم میلان در قلمرو خانواده‌اش بود. عظمت این چهره الهام‌بخش ایده ساخت مجسمه‌ای عظیم بود که از سمت مقابل دریاچه ماجیوره قابل مشاهده باشد. این ابتکار از
دریاچه ماجیوره قابل مشاهده باشد. این ابتکار از حمایت فدریکو بورومئو، که جانشین پسرعمویش به عنوان اسقف اعظم میلان شد، برخوردار شد. این مجسمه توسط جیوان باتیستا کرسپی (معروف به "ایل سرانو" ) طراحی و توسط سیرو زانلا از پاویا و برناردو فالکونه از لوگانو نصب شد. زانلا و فالکونه ورق‌های مسی را قالب‌گیری کردند و پروژه اصلی را کمی تغییر دادند و مجسمه را بزرگتر کردند. ساخت آن در سال ۱۶۱۴، اندکی پس از تقدیس سنت چارلز بورومئو، آغاز شد و در سال ۱۶۹۸ به پایان رسید. در ۱۹ مه ۱۶۹۸ توسط اسقف اعظم میلان، کاردینال فدریکو
۱۹ مه ۱۶۹۸ توسط اسقف اعظم میلان، کاردینال فدریکو کاچا، وقف شد. کلیسای مجاور که به سنت چارلز اختصاص داده شده بود، بین سال‌های ۱۷۲۵ تا ۱۷۲۸ تکمیل شد. با احتساب پایه، ارتفاع مجسمه عظیم سن کارلو بورومئو به سی و پنج متر و ده سانتی‌متر می‌رسید و این مجسمه به مدت نزدیک به دو قرن به‌عنوان بلندترین مجسمه جهان شناخته می‌شد که بازدیدکنندگان می‌توانستند از درون آن دیدن کنند. ساخت این اثر از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود، زیرا نمایانگر مهارت‌های برجستهٔ مجسمه‌سازان و مهندسان زمان خود بود و توانسته بود در طول سال‌ها توجه
زمان خود بود و توانسته بود در طول سال‌ها توجه جهانیان را جلب کند. از زمان تکمیل این مجسمه در سال هزار و ششصد و نود و هشت، تا سال هزار و هشتصد و هشتاد و شش که مجسمه آزادی در ایالات متحده آمریکا ارتفاع آن را پشت سر گذاشت، سن کارلو بورومئو همچنان عنوان بلندترین مجسمه قابل بازدید در جهان را حفظ کرد و به نمادی از هنر و اقتدار برنزی بدل شد. اگرچه امروزه مجسمه‌های برنزی یا برنزی بلندتری ساخته شده‌اند، مانند مجسمه عظیم اوشیکو دایبوتسو در ژاپن با ارتفاع یکصد و بیست متر که امکان بازدید از داخل آن نیز فراهم است، اما
متر که امکان بازدید از داخل آن نیز فراهم است، اما جایگاه تاریخی و ارزش فرهنگی سن کارلو بورومئو در تاریخ هنر مجسمه‌سازی و معماری همچنان بی‌بدیل باقی مانده است. این مجسمه نمونه‌ای از تلفیق مهندسی، هنر و نمادگرایی مذهبی است که توانسته است نسل‌ها را مجذوب خود کند و اهمیت تاریخی خود را حفظ نماید. توضیحات. تندیس عظیم سن شارل بورومئو بر فراز تپه‌ای مشرف به دریاچهٔ ماجیوره ساخته شده و در نزدیکی قلعهٔ نیاکانی خاندان بورومئو قرار دارد. این مجسمه، که از دوردست‌ها قابل مشاهده است، نه‌تنها یادبودی از قدیسی برجسته، بلکه
مشاهده است، نه‌تنها یادبودی از قدیسی برجسته، بلکه نمادی از ایمان، قدرت معنوی و پیوند تاریخی میان خانوادهٔ بورومئو و کلیسای کاتولیک به‌شمار می‌رود. در کنار این تندیس، طرحی مذهبی برای ساخت مجموعه‌ای از نمازخانه‌ها شکل گرفت که هدف آن روایت زندگی شارل و فراهم‌سازی فضایی برای مراقبه و زیارت بود. این مجموعه قرار بود به‌صورت یک «کوه مقدس» طراحی شود. سنتی دیرینه در معماری مذهبی ایتالیا که با ترکیب طبیعت، هنر و ایمان، زائران را در مسیر معنوی همراهی می‌کرد. با این حال، از آن مجموعهٔ برنامه‌ریزی‌شده، تنها سه نمازخانه
از آن مجموعهٔ برنامه‌ریزی‌شده، تنها سه نمازخانه ساخته شد. این محدودیت، هرچند مانع تحقق کامل طرح شد، اما همچنان روح پروژه را حفظ کرد و فضایی برای تأمل در زندگی و آموزه‌های شارل بورومئو فراهم آورد. این مکان، تا امروز، نقطه‌ای از تلاقی تاریخ، هنر و دیانت در چشم‌انداز شمال ایتالیاست. این مجسمه ۲۳.۵ متری از ورق‌های مسی برجسته‌کاری شده ساخته شده است که با نیزه و تیرهای آهنی به هسته داخلی آجری که تا گردن مجسمه امتداد دارد، متصل شده‌اند. «مس کمی نازک است و ضخامت آن تنها یک میلی‌متر است، اما با این حال کل اثر تا به
تنها یک میلی‌متر است، اما با این حال کل اثر تا به امروز، یعنی به مدت دو قرن، پابرجا مانده است.» سر و دست‌های مجسمه از برنز است. این مجسمه بر روی یک پایه گرانیتی به ارتفاع ۱۱.۵ متر قرار دارد. سنت چارلز در حالی که با قبا ، روچت و موتزتای خود ایستاده است، در حالی که با دست راست خود شهر آرونا را متبرک می‌کند و در حالی که کتابی در دست چپ خود دارد، به تصویر کشیده شده است. بازوی متبرک این قدیس یک سازه فلزی پیچیده است که به طور ویژه برای مقاومت در برابر بادهای شدید این منطقه ساخته شده است. در پشت پایه، دو راه پله
این منطقه ساخته شده است. در پشت پایه، دو راه پله مارپیچ به بالکن منتهی می‌شود که دری پنهان در چین‌های ردای قدیس به یک راه پله مارپیچ دیگر و پله‌های عمودی شیب‌دار که در بالای مجسمه قرار دارند، منتهی می‌شود. از اینجا می‌توان از طریق مجموعه‌ای از دریچه‌ها که محل قرارگیری چشم‌ها، گوش‌ها و سوراخ‌های بینی هستند، یا از طریق برخی روزنه‌ها در امتداد پشت، منظره را تماشا کرد. فردریک آگوست بارتولدی ، هنرمند فرانسوی که مجسمه آزادی را طراحی کرد، در سال ۱۸۶۹ در راه بازگشت از مصر برای مطالعه ساختار مجسمه از آرونا بازدید
از مصر برای مطالعه ساختار مجسمه از آرونا بازدید کرد. غول آرونا بر روی پلاکی که در پای مجسمه آزادی قرار دارد، ذکر شده است. چیزهای بی اهمیت. در فیلم "" ، بانوی مشعل از لوگوی کلمبیا پیکچرز در مجسمه سنکارلونه محو می‌شود. [ " – بحث کنید" ]
فرانچسکو روبا (۱ مه ۱۶۹۸–۲۴ ژانویه ۱۷۵۷) مجسمه‌ساز ایتالیایی از دوره باروک از ونیز بود. زندگی. فرانچسکو روبا در ونیز متولد شد. او از سال ۱۷۱۱ تا ۱۷۱۶ در کارگاه مجسمه‌ساز ونیزی، پیترو باراتا، آموزش دید. در سال ۱۷۲۰، او برای کار در فرقه ژزوئیت به لیوبلیانا نقل مکان کرد. در آنجا در ۱۶ آوریل ۱۷۲۲ با ترزا میسلج، دختر سنگ‌تراش محلی، لوکا میسلج، ازدواج کرد. در این دوره اولیه، اولین مجسمه‌ها و نقش برجسته‌های مرمرین او هنوز هم منعکس کننده تأثیر پیترو باراتا هستند. هنگامی که میسلج در سال ۱۷۲۷ درگذشت، روبا کارگاه و
هنگامی که میسلج در سال ۱۷۲۷ درگذشت، روبا کارگاه و مشتریان او را به دست گرفت. خیلی زود روبا شروع به کسب شهرت کرد و از سوی حامیان کلیسایی، اشرافی و بورژوا سفارش‌هایی دریافت کرد. پیش از این در سال ۱۷۲۹، فرانچسکو ساوریو بارچی، رئیس کالج یسوعیون در زاگرب، در نامه‌ای به شاهزاده امریش استرهازی، اسقف اعظم اسزترگوم، از کار او تمجید کرده بود. از سال ۱۷۲۷ به بعد، آثار او گواه اعتماد به نفس فزاینده‌ای است. مهارت فنی او در بیان احساسات و فرم‌های ظریف مجسمه‌هایش آشکار می‌شود. در طول اقامتش در لیوبلیانا، ارتباطش با ونیز
در طول اقامتش در لیوبلیانا، ارتباطش با ونیز را از دست نداد، زیرا چندین بار به شهر زادگاهش سفر کرد. این امر به او اجازه داد تا با مجسمه‌سازی باروک ونیز، مرکز ایتالیا و رم آشنا بماند. دیدگاه غالب این بوده است که در سال ۱۷۵۵، روبا لیوبلیانا را به مقصد زاگرب، کرواسی ترک کرد و در ۲۴ ژانویه ۱۷۵۷ در آنجا درگذشت. بر اساس مقاله‌ای که در سال ۲۰۰۱ توسط بلاژ رسمن منتشر شد، اسناد جدید نشان داده است که اگرچه روبا در سفری کوتاه به زاگرب درگذشت، اما محل اقامت و کارگاه او در لیوبلیانا باقی ماند. آثار. شناخته‌شده‌ترین اثر
در لیوبلیانا باقی ماند. آثار. شناخته‌شده‌ترین اثر فرانچسکو روبا، فواره سه رودخانه کارنیولا (۱۷۵۱) است که نمایانگر لیوبلیانیسا، ساوا و کرکا است. این اثر با الهام از فواره چهار رودخانه برنینی در میدان ناوونا و فواره میدان روتوندا، هر دو در رم، خلق شده است. از دیگر آثار او می‌توان به فواره نارسیس (لیوبلیانا)، محراب اصلی و مجسمه‌ها (۱۷۳۲) در کلیسای سنت جیمز (لیوبلیانا)، محرابی در کلیسای جامع لیوبلیانا، بخش عمده‌ای از محراب اصلی در کلیسای فرانسیسکن بشارت (لیوبلیانا)، مجسمه‌ای از سنت جان نپوموک در کلاگنفورت
مجسمه‌ای از سنت جان نپوموک در کلاگنفورت (اتریش) و محرابی در کلیسای محلی در ورانسکو اشاره کرد. فرانچسکو روبا همچنین خالق محراب اصلی کلیسای اورسولین تثلیث مقدس در لیوبلیانا و احتمالاً مجسمه مرمری بنای یادبود تثلیث مقدس که در مقابل آن قرار دارد نیز می‌باشد. آثار فرانچسکو روبا در یک سمپوزیوم علمی بین‌المللی که در نوامبر ۱۹۹۸ در لیوبلیانا برگزار شد، مورد توجه قرار گرفت. آثار او در نمایشگاه بزرگ باروک در سال ۲۰۲۵ در گالری ملی لیوبلیانا به نمایش گذاشته شده است.