payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود، وقت خود را بین رفت‌وآمد بین رصدخانه میچل و رصدخانه هاروارد می‌گذراند و کار خود را برای هر دو رصدخانه ادامه می‌داد. اگرچه در سال ۱۹۱۵ به او پیشنهاد بازگشت به رصدخانه میچل داده شد، اما تصمیم گرفت به رصدخانه لیک در کوه هامیلتون، کالیفرنیا برود، جایی که می‌توانست کار خود را ادامه دهد و همچنین برای اخذ مدرک فوق‌لیسانس نجوم تلاش کند. در سال ۱۹۱۶، هاروود در ۳۰ سالگی به عنوان مدیر رصدخانه میچل منصوب شد و تا زمان بازنشستگی خود در سال ۱۹۵۷ در آنجا کار کرد. برای سال‌ها، او اولین و تنها زنی بود که به عنوان مدیر
سال‌ها، او اولین و تنها زنی بود که به عنوان مدیر رصدخانه که به صورت مستقل تأمین مالی می‌شد، استخدام شده بود. تخصص او، فوتومتری، شامل اندازه‌گیری تغییرات نور ستارگان و سیارک‌ها بود و او آن را به ویژه در مورد سیاره کوچک ۴۳۳ اروس که در زمان حضورش در رصدخانه هاروارد کشف شده بود، به کار برد. او عضو انجمن ستاره‌شناسی آمریکا و همکار انجمن سلطنتی ستاره‌شناسی بود و سفرهای زیادی به اروپا و ایالات متحده انجام داد. در سال ۱۹۲۳، او اولین زنی شد که به رصدخانه مونت ویلسون دسترسی پیدا کرد و در سال ۱۹۲۴ اولین زنی بود که
دسترسی پیدا کرد و در سال ۱۹۲۴ اولین زنی بود که اجازه استفاده از تلسکوپ ۶۰ اینچی رصدخانه را که در آن زمان بزرگ‌ترین تلسکوپ جهان بود، به دست آورد. در سال ۱۹۱۷، هاروود سیارک ۸۸۶ واشینگتنیا را چهار روز قبل از شناسایی رسمی آن توسط جورج هنری پیترز کشف کرد. در آن زمان، «افراد ارشد اطراف او به او توصیه کردند که آن را به عنوان یک کشف جدید گزارش ندهد، زیرا مناسب نبود که یک زن با چنین ادعایی در کانون توجه قرار گیرد». با این حال، هاروود عکس‌های کشف خود را برای پیترز فرستاد تا در مطالعه خود از مدار سیارک آن‌ها را
فرستاد تا در مطالعه خود از مدار سیارک آن‌ها را بگنجاند. در سال ۱۹۶۰، یک سیارک که در رصدخانه پالومار کشف شد، به افتخار او ۷۰۴۰ هاروود نام‌گذاری شد. هاروود یک یونیتارین متعهد بود. او عضو هیئت امنا بیمارستان نانتاکت کاتج بود و در طول جنگ جهانی دوم در مؤسسه فناوری ماساچوست تدریس کرد. او در گورستان وستلون در لیتلتون به خاک سپرده شده است.
بانی اریکسون (زادهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۱) طراح آمریکایی عروسک، لباس، اسباب‌بازی و گرافیک است که بیشتر برای همکاری‌اش با جیم هن‌سون و ماپت‌ها شناخته می‌شود. از شناخته‌شده‌ترین طراحی‌های او می‌توان به میس پیگی، استتلر و والدورف و به عنوان یکی از شرکای شرکت هاریسون/اریکسون، عروسک نمادین لیگ برتر بیسبال یعنی فیلی فاناتیک اشاره کرد. زندگی‌نامه. شرکت جیم هن‌سون و ماپت‌ها. اریکسون با پیش‌زمینه‌ای در تئاتر و هنر فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد و در دانشگاه مینه‌سوتا و لیگ دانش‌آموزان هنر نیویورک تحصیل کرده بود. او پس از
دانش‌آموزان هنر نیویورک تحصیل کرده بود. او پس از کار در تئاتر رسمی به‌عنوان دستیار طراح لباس، پاتریشیا کویین استوارت، در سال ۱۹۷۰ توسط جیم هن‌سون استخدام شد تا لباس‌هایی برای شخصیت‌های ماپت در نمایش "شاهزاده قورباغه" طراحی کند. او همکاری خود را با این شرکت ادامه داد و در ساخت عروسک‌هایی از فوم تراش‌خورده مانند میس پیگی و استتلر و والدورف تخصص پیدا کرد. اریکسون به‌عنوان رئیس کارگاه ماپت برای شرکت جیم هن‌سون فعالیت کرد و در سال ۱۹۷۶ کارگاه اولیه لندن را برای برنامه "نمایش ماپت" راه‌اندازی کرد. در سال ۱۹۸۳،
برنامه "نمایش ماپت" راه‌اندازی کرد. در سال ۱۹۸۳، اریکسون به‌عنوان مشاور طراحی و مدیر کارگاه برای مجموعه "فرگل راک" از شرکت جیم هن‌سون مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۶، اریکسون به شرکت جیم هن‌سون بازگشت و به‌عنوان معاون پروژه‌های خلاقانه مشغول به کار شد، جایی که در تولیداتی مانند "داستان پیک‌نیک خرگوشه" و "اسباب‌بازی کریسمس" مشارکت داشت. اریکسون از سال ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۰ به‌عنوان مدیر خلاق بخش محصولات شرکت جیم هن‌سون و کارگاه تلویزیون کودکان فعالیت داشت. از میان محصولات زیادی که او طراحی هنری آن‌ها را بر عهده داشت،
زیادی که او طراحی هنری آن‌ها را بر عهده داشت، می‌توان به اسباب‌بازی محبوب کودکان یعنی تیکلمی المو اشاره کرد. شرکت هاریسون/اریکسون. در سال ۱۹۷۷، او و همسرش وید هاریسون شرکت هاریسون/اریکسون، اینک را تأسیس کردند، یک استودیوی طراحی و منبع بازاریابی برای تیم‌های ورزشی ملی، تولید تلویزیونی و صنایع تبلیغات و اسباب‌بازی، که شرکت جیم هن‌سون از اولین مشتریان آن‌ها بود. اریکسون بسیاری از عروسک‌های نمادین ورزشی حرفه‌ای را طراحی کرد، از جمله فیلی فاناتیک و یوپی! که اکنون در موزه ملی بیسبال و تالار مشاهیر قرار دارند.
در موزه ملی بیسبال و تالار مشاهیر قرار دارند. هاریسون و اریکسون از مدیران موزه بازی استرانگ هستند. علاوه بر تبلیغات داخلی، شرکت هاریسون و اریکسون، اینک طراحی‌ها را تولید کرده و برای مشتریان بین‌المللی در فرانسه، آلمان، مکزیک، سوئیس و ژاپن تولیدات و عملکردها را فراهم کرده است. یک سری تبلیغات «بودویزر تیست باد» به‌طور انحصاری توسط اریکسون برای شنبه شب زنده ساخته شد. او شخصیت‌هایی برای هر دو برند برگرکینگ و مک‌دونالد طراحی کرد و اولین «هپی میل» سخنگو را ایجاد کرد. میراث جیم هن‌سون. در سال ۱۹۹۴، اریکسون به
کرد. میراث جیم هن‌سون. در سال ۱۹۹۴، اریکسون به عضویت هیئت امنا میراث جیم هن‌سون درآمد، یک سازمان غیرانتفاعی که به حفظ و ادامه تأثیرات جیم هن‌سون در دنیای عروسک‌سازی، تلویزیون، سینما، جلوه‌های ویژه و فناوری رسانه‌ای اختصاص دارد. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰، او به‌عنوان رئیس و سپس مدیر اجرایی تا سال ۲۰۱۴ خدمت کرد. در دوران حضور او، او نظارت بر اهدای اشیاء از تولیدات جیم هن‌سون به مؤسسه اسمیتسونیان، مرکز هنرهای عروسک‌سازی، موزه تصویر متحرک، موزه ملی بازی استرانگ و موزه فرهنگ پاپ را بر عهده داشت. اریکسون همچنین در نصب
فرهنگ پاپ را بر عهده داشت. اریکسون همچنین در نصب مجسمه‌ای از جیم هن‌سون و کرمیت قورباغه در دانشگاه مریلند نقش داشت. عروسک کاریکاتوری جیم هن‌سون که او طراحی کرده بود، الهام‌بخش عروسک یادبود میراث جیم هن‌سون از پالیسیدز تویز شد. تئاتر زنده. کارهای اریکسون در تولید چندرسانه‌ای «آنت جنگجو» برای جشنواره «موج بعدی» در آکادمی موسیقی بروکلین در نیویورک در سال ۱۹۸۸ و در تور ملی بت میدلر با عنوان «دیوانه الوهی میس قرن جدید» در سال ۱۹۹۹ به نمایش درآمد. در سال ۲۰۱۲، اریکسون نظارت بر «دنیای موسیقایی جیم هن‌سون» را بر
نظارت بر «دنیای موسیقایی جیم هن‌سون» را بر عهده داشت، یک کنسرت دو شبانه در تالار کارنگی که با همکاری نیویورک پاپس و شخصیت‌های ماپت‌ها، خیابان سمسم و فرگل راک برگزار شد.
ماری-ژان آملی لفرانسیس دو لالاند (با نام تولد هارله؛ ; 1786 –) یک ستاره‌شناس فرانسوی بود. او همکاری کلیدی در آثار ژروم لالاند محسوب می‌شد. اعتبار او به عنوان یک زن دانشمند با حکایتی مربوط به کارل فریدریش گاوس تأیید شده است: در سال ۱۸۰۶، در طول یک لشکرکشی نظامی در پروس، او اعلام کرد که تنها یک زن فرانسوی را می‌شناسد که در علم کار می‌کند، مادام لفرانسیس دو لالاند. زندگی‌نامه. ماری-ژان هارله در سال ۱۷۶۸ در پاریس متولد شد، دختر معلمان مدرسه ژان فرانسوا هارله (متولد ۱۷۳۰) و آن الیزابت کانی (متولد ۱۷۴۴). برخی از
۱۷۳۰) و آن الیزابت کانی (متولد ۱۷۴۴). برخی از نویسندگان اولیه او را دختر نامشروع ژروم لالاند می‌دانستند. ژروم لالاند به ماری-ژان هارله نجوم آموزش داد. گفته می‌شود که ژروم لالاند هارله را به دلیل استعداد ریاضی‌اش ارزشمند می‌دانست. میشل لفرانسیس دو لالاند، برادرزاده ژروم لالاند، نیز نجوم را با عمویش آموخت و در سال ۱۷۸۸ با ماری-ژان ازدواج کرد. ژروم لالاند به میشل لفرانسیس و ماری-ژان دو لالاند به عنوان برادرزاده و خواهرزاده خود اشاره می‌کرد. میشل لفرانسیس جانشین لالاند در اکول میلتر شد و با کمک همسرش یک بررسی
لالاند در اکول میلتر شد و با کمک همسرش یک بررسی بزرگ ستاره‌ای را انجام داد، اما نام او در میان نویسندگان ذکر نشد. ماری-ژان و میشل لفرانسیس دو لالاند چهار فرزند داشتند. پسرشان ایزاک لفرانسی دو لالاند به نام ایزاک نیوتن نامگذاری شد. فرزند دوم آنها، کارولین، به نام کارولین هرشل نامگذاری شد، تاریخ تولد او ۲۰ ژانویه ۱۷۹۰ اولین روزی بود که یک دنباله‌دار کشف شده توسط هرشل از پاریس قابل مشاهده بود. کارولین در دوران نوزادی درگذشت. فرزند سوم آنها شارلوت اورانی لفرانسی دو لالاند، فرزندخوانده ستاره‌شناس ژان باتیست
دو لالاند، فرزندخوانده ستاره‌شناس ژان باتیست ژوزف دولامبر و شارلوت ساکس-ماینینگن بود. چهارمین فرزند آنها شارل آگوست فردریک ژروم لفرانسی دو لالاند نام داشت. دو لالاند در پاریس در نجوم تدریس می‌کرد. در طول انقلاب فرانسه، رصدخانه پاریس، دومینیک، کنت دو کاسینی، از ماری-ژان درخواست کمک کرد. او به پسر کاسینی آموزش داد و به او کمک کرد تا اولین مشاهدات خود را در کولژ دو فرانسه انجام دهد. دو لالاند و دوشس شارلوت ساکس-ماینینگن تنها ستاره‌شناسان زنی بودند که در اولین کنگره اروپایی ستاره‌شناسان در سال ۱۷۹۸ شرکت کردند.
اروپایی ستاره‌شناسان در سال ۱۷۹۸ شرکت کردند. در طول این سفر، دوشس نام آملی را به نام دو لالاند اضافه کرد. او در سال ۱۸۳۲ در پاریس درگذشت. آثار. او جداول ساعتی دریایی را محاسبه کرد که در اثر ژروم لالاند با عنوان «خلاصه‌ای از ناوبری تاریخی نظری و عملی با جداول ساعتی» (۱۷۹۳) منتشر شد. این محاسبات برای ژروم لالاند یکی از مدال‌های لیسه دزار را برای دانشمندان و هنرمندان برجسته به ارمغان آورد. ژروم لالاند این جایزه را به ماری-ژان دو لالاند تقدیم کرد. کار او همچنین در سالنامه سالانه ژروم لالاند «آشنایی با زمان» از
در سالنامه سالانه ژروم لالاند «آشنایی با زمان» از سال ۱۷۹۴ تا ۱۸۰۶ منتشر شد. در سال ۱۷۸۵، در مقدمه کتاب «نجوم بانوان» اثر ژروم لالاند، او ماری-ژان دو لالاند را به همراه هیپاتیا، ماریا کونیتز، الیزابت هولیوس، امیلی دو شاتله، نیکول-رین لپوت، لوئیز دو پیرری، کارولین هرشل و شارلوت ساکس-گوتا به عنوان یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌شناسان زن نام برد. در سال ۱۷۹۹، او یک کاتالوگ از ۱۰۰۰۰ ستاره را تهیه کرد. او همچنین در نوشتن کتاب «تاریخ آسمانی فرانسه» اثر لالاند که در سال ۱۸۰۱ منتشر شد همکاری داشت. این اثر موقعیت نزدیک به
منتشر شد همکاری داشت. این اثر موقعیت نزدیک به ۵۰۰۰۰ ستاره را نشان می‌داد. دهانه برخوردی چندحلقه‌ای دو لالاند در سیاره زهره به نام او نامگذاری شده است.
مری آن دلافیلد دو بوآ (زادهٔ ۶ نوامبر ۱۸۱۳ – درگذشته در ۲۷ اکتبر ۱۸۸۸) یک مجسمه‌ساز و نیکوکار آمریکایی بود. در سال ۱۸۵۴ او بنیان‌گذار مشترک بیمارستان پرورش کودکان و بیمارستان نیویورک بود و مدیر آن بیمارستان بود. زندگی اولیه. مری آن دلافیلد در ۶ نوامبر ۱۸۱۳ در لندن به دنیا آمد. او دختر یک مادر انگلیسی به نام مری (رابرتز) دلافیلد و یک پدر آمریکایی به نام جان دلافیلد (۱۷۸۶–۱۸۵۳) بود، که در دوران جنگ ۱۸۱۲ در انگلستان زندگی می‌کرد. پس از مرگ مادرش در سال ۱۸۱۹، مری آن به نیویورک سیتی نقل مکان کرد، جایی که پدرش
مری آن به نیویورک سیتی نقل مکان کرد، جایی که پدرش دوباره با هریت وادزورث تالمدج (۱۷۹۷–۱۸۵۶)، دختر نماینده کنگره ایالات متحده بنجمین تالمدج ازدواج کرد. در میان ناتنی‌های جوان‌ترش، تالمدج دلافیلد و مری فلوید دلافیلد بودند. در میان خانواده گسترده‌اش، دایی‌های او دکتر ادوارد دلافیلد، ژنرال ریشارد دلافیلد، وکیل جوزف دلافیلد و بانکدار روفوس کینگ دلافیلد بودند. نخستین پسرعموهای او دکتر فرانسیس دلافیلد بودند که پدر ادوارد هنری دلافیلد، سیاستمدار کنتیکت بود. او در سال ۱۸۲۵ به آکادمی زنان لیتچفیلد رفت. حرفه. در
در سال ۱۸۲۵ به آکادمی زنان لیتچفیلد رفت. حرفه. در دوران بحران مالی ۱۸۳۷، دو بوآ پدرشوهرش را قانع کرد که یک انبار خالی را برای اسکان مردانی که به دلیل رکود اقتصادی خانه‌نشین شده بودند، باز کند. در سال ۱۸۵۴ او و همسر یک پزشک، آنا آر. امِت، بیمارستان پرورش و بیمارستان کودکان را تأسیس کردند که بر نیازهای زنان فقیر و کودکان کوچک آنها تمرکز داشت. این بیمارستان نوزادان پیدا شده را حمایت می‌کرد، مراقبت روزانه و پرستاران شیرده را برای نوزادان زنان شاغل فراهم می‌کرد، و اولین بیمارستان در نیویورک سیتی بود که نوزادان
و اولین بیمارستان در نیویورک سیتی بود که نوزادان زیر دو سال را پذیرفت. دو بوآ و امِت بیمارستان را با بودجه شخصی و جمع‌آوری کمک‌های مالی پرانرژی از میان دوستان و جامعه وسیع‌تر، از جمله برگزاری توپ‌های خیریه، اداره می‌کردند، تا اینکه توانستند از طریق لابی‌گری در مجلس ایالتی نیویورک حمایت دریافت کنند. دایی او، ادوارد دلافیلد، اولین رئیس هیئت پزشکی بیمارستان بود و پزشک مشاور آنجا بود. او یک مدیر فعال بیمارستان بود؛ در سال ۱۸۷۰، دو بوآ پزشک اطفال آبراهام جاکوبی را از بیمارستان اخراج کرد، زمانی که او نامه‌ای
را از بیمارستان اخراج کرد، زمانی که او نامه‌ای منتشر کرد که از سیاست‌های بیمارستان انتقاد می‌کرد. بیمارستان دو بوآ در نهایت با برنامه‌های پزشکی بزرگتر ادغام شد و اکنون بخشی از بیمارستان پرسبیترین نیویورک در مرکز پزشکی ویل کورنل به حساب می‌آید. با وجود تقاضاهای ناشی از تلاش‌های نیکوکارانه‌اش، خانه‌داری بزرگ و مشکلات سلامتی (یا شاید به دلیل زندگی پرمشغله‌اش)، دو بوآ مجسمه‌سازی را به‌عنوان یک آماتور جدی دنبال کرد. او عضو انجمن هنر بروکلین بود. او تصاویر مینیاتوری ساخت، گاهی اوقات کلاس‌های هنر تدریس می‌کرد و
ساخت، گاهی اوقات کلاس‌های هنر تدریس می‌کرد و به آکادمی طراحی ملی انتخاب شد. او دوست مجسمه‌ساز ادوارد آگوستوس براکت بود. زندگی شخصی. در سال ۱۸۳۲، مری آن دلافیلد با کورنیلیوس دو بوآ (۱۸۱۰–۱۸۸۲)، وکیل و تاجر تنباکو، ازدواج کرد. آنها با هم ده فرزند داشتند که بین سال‌های ۱۸۳۳ و ۱۸۵۲ به دنیا آمدند؛ چهار نفر از آنها در دوران نوزادی فوت کردند. همسر او در سال ۱۸۸۲ درگذشت و مری آن تقریباً شش سال بعد در سال ۱۸۸۸، در سن ۷۵ سالگی، بر اثر عوارض مرتبط با دیابت درگذشت. او در گورستان ماربل نیویورک دفن شد. نسل‌ها. مری آن
در گورستان ماربل نیویورک دفن شد. نسل‌ها. مری آن مادربزرگ فیزیولوژیست یوجین فلوید دو بوآ (۱۸۸۲–۱۹۵۹) بود. یکی دیگر از نوه‌های او، دلافیلد دو بوآ، همسر نویسنده تئودورا مک‌کورمیک دو بوآ بود.
کورین می بوتز (زاده ۱۹۷۷) هنرمند بصری و استاد آمریکایی است که فعالیت‌هایش شامل عکاسی، نویسندگی و فیلم‌سازی می‌شود. آثار او که بر فضا، جنسیت و بدن تمرکز دارند، شامل "مطالعات مقبره‌های مرگ‌های غیرقابل توضیح" (انتشارات موناکلی، ۲۰۰۴)، "خانه‌های تسخیر شده" (انتشارات رندوم هاوس/موناکلی، ۲۰۱۰)، و مستندهای کوتاه برنده جایزه "سبک بیمارستانی" (۲۰۱۶) و "کارخانه شیر" (۲۰۲۱) می‌شود. پنلوپه گرین در یک مقاله برای "نیویورک تایمز" نوشت، «آثار عکاسی بوتز مانند یک دی‌اس‌ام از زندگی معاصر آمریکایی و تاریک‌ترین جنبه‌های خانگی
زندگی معاصر آمریکایی و تاریک‌ترین جنبه‌های خانگی به نظر می‌رسد.» زندگی اولیه و تحصیلات. بوتز در ریدج‌وود، نیوجرسی به دنیا آمد. زمانی که بوتز در دوران پیش‌دبیرستان در گلن راک، نیوجرسی بود، او و دو خواهرش در یک بخش از برنامه "گود مورنینگ آمریکا" به عنوان «مثال بد» در داستانی در مورد اتاق‌های نامرتب بچه‌ها ظاهر شدند. او در سال ۱۹۹۵ از دبیرستان گِلن راک فارغ‌التحصیل شد. بوتز مدرک لیسانس هنرهای زیبا را از مؤسسه هنر دانشگاه مریلند و فوق‌لیسانس هنرهای زیبا (MFA) را از مدرسه تحصیلات تکمیلی هنرهای میلٹن ایوری، کالج
از مدرسه تحصیلات تکمیلی هنرهای میلٹن ایوری، کالج بارد دریافت کرد. برای پروژه پایان‌نامه خود در بارد در سال ۲۰۰۶، او خانه‌ها و دارایی‌های افراد مبتلا به آگورافوبیا را عکاسی و ثبت کرد. حرفه. بوتز در کاتسکیل، نیویورک مستقر است. او دریافت‌کننده چندین اقامت هنری است و از بنیاد هنرهای نیویورک و بنیاد جروم کمک‌هزینه دریافت کرده است. بوتز در هیئت علمی مرکز بین‌المللی عکاسی و دانشگاه جان جی عدالت کیفری، دانشگاه شهری نیویورک تدریس می‌کند. انتشارات. "مطالعات مقبره‌های مرگ‌های غیرقابل توضیح" (انتشارات موناکلی، ۲۰۰۴).
مرگ‌های غیرقابل توضیح" (انتشارات موناکلی، ۲۰۰۴). این کتاب شامل عکاسی و نثر درباره دیوراماهای صحنه جرم است که توسط جرم‌شناس آماتور و وارث فرانسیس گلسنر لی ایجاد شده است. لوسی سانت درباره کتاب نوشت: «دیوراماهای مقبره‌ای جذاب، کمی نگران‌کننده و به طرز جالبی عجیب هستند—هیچ‌وقت به نظر نمی‌رسید که کلمات 'جنایی' و 'زیبا' در یک جمله استفاده شوند. کورین می بوتز کار بزرگی در نمایش این آثار به عموم مردم و عکاسی از آن‌ها با چنین واقع‌گرایی افراطی انجام داده است.» "خانه‌های تسخیر شده" (انتشارات موناکلی، ۲۰۱۰). این کتاب
تسخیر شده" (انتشارات موناکلی، ۲۰۱۰). این کتاب مجموعه‌ای از عکاسی‌های با فرمت بزرگ و روایت‌های شفاهی از هشتاد خانه‌ای است که ادعا می‌شود تسخیر شده‌اند. این سری از عکاسی‌ها با الهام از عکس‌های روحی اوایل قرن و داستان‌های ارواح ویکتوریایی نوشته‌شده توسط زنان به‌عنوان راهی برای بیان نارضایتی‌های خانگی شکل گرفت. با ارائه تصاویری از فضاهای خالی، بوتز به بینندگان این امکان را می‌دهد که نادیدنی‌ها را تصور کنند. آثار ویدئویی. "سبک بیمارستانی" (۲۰۱۶) بر شبیه‌سازی‌های بیمار استاندارد واقعی تمرکز دارد تا جنبه اجرایی
بیمار استاندارد واقعی تمرکز دارد تا جنبه اجرایی ملاقات‌های پزشک-بیمار و مسائلی مانند همدلی را بررسی کند. این فیلم شامل عصب‌شناس و نویسنده آلیس فلاهرتی است که نقش او از بیمار استاندارد به بیمار واقعی و سپس پزشک تغییر می‌کند. این فیلم جایزه هیئت داوران بهترین فیلم کوتاه را در سال ۲۰۱۶ برنده شد. "کارخانه شیر" (۲۰۲۱)، یک پروژه عکاسی و ویدئویی است که به بررسی کار و زحمت‌های مرتبط با مراقبت از نوزادان می‌پردازد. این ویدئو عمدتاً در اتاق شیردهی دوحزبی در مجلس نمایندگان ایالات متحده فیلمبرداری شده است، همان‌جایی
ایالات متحده فیلمبرداری شده است، همان‌جایی که قوانین مربوط به سیاست‌های والدینی و حقوق تولیدمثل تصویب می‌شود. این پروژه در دوران پاندمی کرونا منتشر شد، زمانی که کمبود حمایت از مادران شاغل بحران جهانی به وجود آورد. این پروژه برنده جایزه اول در مسابقات سالانه عکس‌های سال بین‌المللی در دسته زندگی روزمره مستند شد.
هنریتا هیل سووپ (; – ) ستاره‌شناس آمریکایی بود که در زمینه ستاره‌های متغیر مطالعه می‌کرد. او به‌ویژه رابطه دوره-درخشندگی را برای ستاره‌های قیفاووسی اندازه‌گیری کرد که ستاره‌های متغیر درخشانی هستند و دوره‌های تغییرپذیری آنها مستقیماً با درخشندگی ذاتی‌شان مرتبط است؛ بنابراین دوره‌های اندازه‌گیری شده آنها می‌تواند با فاصله‌شان مرتبط باشد و برای اندازه‌گیری اندازه کهکشان راه‌شیری و فاصله‌های کهکشان‌های دیگر استفاده شود. زندگی شخصی. او دختر ماری هیل و جرارد سووپ و خواهرزاده هربرت بایارد سووپ بود. هر دو والدینش
و خواهرزاده هربرت بایارد سووپ بود. هر دو والدینش در اواخر دهه ۱۸۹۰ در هال-هاوس در شیکاگو تدریس می‌کردند، جایی که با هم آشنا شدند. پدرش در مؤسسه فناوری ماساچوست تحصیل کرده بود و مهندس بود. او برای جنرال الکتریک کار می‌کرد و در نهایت در سال ۱۹۲۲ به ریاست شرکت رسید و این امکان را فراهم کرد که دخترش در طول زندگی‌اش از استقلال مالی برخوردار باشد. او در حالی که با خانواده‌اش در نانتاکت تعطیلات می‌گذراند، از سخنرانی‌های رصدخانه ماریا میچل مطلع شد و همراه با برادرش در یک کلاس شبانه در آنجا شرکت کرد. او همچنین
در یک کلاس شبانه در آنجا شرکت کرد. او همچنین سخنرانی هارلو شپلی، ستاره‌شناس هاروارد را شنید؛ در نهایت او برای کار بر روی ستاره‌های متغیر به همکاری با او پرداخت. تحصیلات. سووپ در کالج بارنارد تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۵ با مدرک AB در ریاضیات فارغ‌التحصیل شد. او تنها در سال آخر خود یک کلاس نجوم از هارولد جاکوبی گذراند. پس از کالج، او به شیکاگو بازگشت و در مدرسه مدیریت خدمات اجتماعی دانشگاه شیکاگو تحصیل کرد، اما تنها برای یک سال. در حالی که با هارلو شپلی کار می‌کرد، در سال ۱۹۲۸ مدرک کارشناسی ارشد نجوم را از کالج
در سال ۱۹۲۸ مدرک کارشناسی ارشد نجوم را از کالج ردکلیف دریافت کرد. تاریخچه حرفه‌ای. او فهمید که دکتر شپلی در هاروارد بورسیه‌هایی را برای زنان جهت کار بر روی یافتن ستاره‌های متغیر ارائه می‌دهد. سووپ در سال ۱۹۲۶ برای شپلی شروع به کار کرد و به همراه دیگر «دختران» برای شناسایی ستاره‌های متغیر در کهکشان راه‌شیری کار کرد. او با سیسیلیا پین-گاپوشکین و آدلاید ایمز دوست شد. او با حقوقی از هاروارد و کمکی مالی از خانواده‌اش از خود حمایت می‌کرد. او در تخمین قدر ستاره‌ها از تصاویر روی صفحات عکاسی متخصص شد. سووپ هاروارد
از تصاویر روی صفحات عکاسی متخصص شد. سووپ هاروارد را ترک کرد تا در سال ۱۹۴۲ در آزمایشگاه تابشی MIT کار کند. در تاریخ شفاهی خود می‌گوید: «... آنها پرسیدند، 'در هاروارد چقدر دریافت می‌کردی؟' و من گفتم، فکر می‌کنم ۲۰۰۰ دلار. این چیزی بود که گفتند به من می‌پردازند، آنچه دریافت می‌کردم، اما برای آنها خیلی کم بود. آنها نمی‌توانستند؛ بنابراین من نسبتاً سریع ارتقا یافتم.» از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۷، او بر روی جداول ناوبری لوران کار کرد. از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۲، سووپ نجوم را در کالج بارنارد و کالج کنتیکت برای زنان تدریس و با
کالج بارنارد و کالج کنتیکت برای زنان تدریس و با استفاده از صفحات قدیمی هاروارد دربارهٔ ستارگان تحقیق می‌کرد. در سال ۱۹۵۲، والتر باده از رصدخانه‌های مؤسسه کارنگی واشینگتن از طریق مارتین شوارتزشیلد به عنوان واسطه از او خواست تا برای کار بر روی ستاره‌های متغیر کشف شده در کهکشان‌های دیگر توسط تلسکوپ جدید ۲۰۰ اینچی هیل در رصدخانه پالومار به او بپیوندد. اگرچه او به عنوان دستیار تحقیقاتی باده استخدام شد، در گروه «مطالعات سحابی»، او به‌طور مستقل کار می‌کرد حتی تا حدی که پس از مرگ او مقالات علمی را با نام او منتشر
که پس از مرگ او مقالات علمی را با نام او منتشر می‌کرد. او برای بقیه عمر حرفه‌ای خود در مؤسسه کارنگی ماند؛ او رسماً در سال ۱۹۶۸ بازنشسته شد.
الیسا بلانت مورهد (که گاهی به صورت "بلانت-مورهد" نیز نوشته می‌شود) یک تهیه‌کننده، هنرمند، نویسنده، متصدی و مدرس ساکن بالتیمور است. او از طریق فعالیت‌های میان‌رشته‌ای خود در زمینه‌های هنرهای تجسمی، موسیقی، طراحی و فیلم، از تغییرات اجتماعی حمایت می‌کند. او از اوایل دهه ۹۰ میلادی به تولید رویدادهای هنری عمومی، نمایشگاه‌های گالری، نمایش فیلم و برنامه‌های آموزشی پرداخته است. تحصیلات و پیشینه. بلانت مورهد در بروکلین، نیویورک به دنیا آمد و رشد کرد. او در محله بدفورد–استایوسنت، بروکلین در بروکلین، نیویورک زندگی
بروکلین در بروکلین، نیویورک زندگی می‌کرد تا اینکه در سال ۲۰۱۴ به بالتیمور، مریلند نقل مکان کرد. او در دانشکده حقوق دانشگاه سیراکیوز تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۳ مدرک خود را دریافت کرد و سپس در سال ۲۰۰۷ مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا را در رشته طراحی داخلی از مدرسه طراحی پارسونز دریافت کرد. او دو فرزند به نام‌های مه‌ساتی و زیگی دارد. حرفه. بلانت مورهد از سال ۱۹۹۱ به تولید رویدادهای هنری عمومی، نمایشگاه‌های نگارخانه، نمایش فیلم و برنامه‌های آموزشی پرداخته است. بلانت-مورهد یکی از بنیان‌گذاران "رد کلی"، یک سازمان
یکی از بنیان‌گذاران "رد کلی"، یک سازمان غیرانتفاعی هنری مستقر در بروکلین است که به ارائهٔ بستری برای رسانه‌های نوظهور و بیان هنری تجربی اختصاص دارد. در "رد کلی آرتز"، او بیش از ۲۰ نمایشگاه و برنامه را در نیویورک و لندن سرپرستی و تولید کرد. این نمایشگاه‌ها شامل "رخدادهای تصادفی" (۲۰۰۵)، یک نمایشگاه چندمکانه در همکاری با "پروژهٔ تنوع"؛ "سوت‌زدن‌های خیابانی" (۲۰۰۱)، پروژه‌ای دربارهٔ آزار خیابانی در "انز ورهَوس" و موزهٔ شهر نیویورک؛ و مجموعهٔ آزمایشی آغازین "پراکتی‌کوم" در مرکز "بریک آرتز مدیا" در سال ۲۰۰۲
"پراکتی‌کوم" در مرکز "بریک آرتز مدیا" در سال ۲۰۰۲ هستند. با "رد کلی آرتز"، الیسا بلانت-مورهد به جامائیکا سفر کرد، جایی که او و تیمش به کودکان عکاسی، عکاسی خبری، هنرهای رسانه‌ای نوین و بیان هنری تجربی آموزش دادند. بلانت مورهد مدیر طراحی، برنامه‌ریزی و نمایشگاه‌ها در "مرکز یادبود ویکس‌ویل" بود. او هم‌متصدی پروژهٔ "فانک، خدا، جز و پزشکی: بروکلین رادیکال سیاه"، همکاری‌ای میان کریتیو تایم و "مرکز یادبود ویکس‌ویل" بود. این نمایشگاه هنری یک‌ماهه و قابل پیاده‌روی شامل چهار اثر هنری مبتنی بر اجتماع از زنوبیا بیلی،
چهار اثر هنری مبتنی بر اجتماع از زنوبیا بیلی، سیمون لی، گروه "اوتابِنگا جونز و همکاران" و بردفورد یانگ بود. او مدیر برنامهٔ آموزشی هنری "راش‌کیدز" در "نگارخانهٔ راش آرتز" بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ بود. بلانت مورهد دورهٔ «کثرت‌گرایی فرهنگی» را برای مدرسهٔ تحصیلات تکمیلی هنر و مدیریت فرهنگی مؤسسه پرات بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۱ طراحی و تدریس کرد و از سال ۲۰۱۲ نیز در مدرسه طراحی پارسونز در «کوپر هیویت» به تدریس پرداخت. او در سطح بین‌المللی سخنرانی می‌کند و آثارش منتشر می‌شوند که موضوعاتی چون طراحی محیطی، تاریخ و
می‌شوند که موضوعاتی چون طراحی محیطی، تاریخ و موزه‌شناسی را پوشش می‌دهند. او یکی از بنیان‌گذاران تیم هنر و کنش اجتماعی «تَندِم» و استودیوی فیلم‌سازی «تی‌اِن‌ای‌جی» است. او در سال ۲۰۱۳ همکاری خود را با فیلم‌برداران آرتور جافا و مالک سعید آغاز کرد و استودیوی فیلم «تی‌اِن‌ای‌جی» را پایه‌گذاری کرد. هدف آن‌ها توسعه و تولید فیلم‌های مستقل سیاه‌پوستان است، اما فیلم‌هایی که همچنین «درک ما را از سینمای نوین سیاه گسترش دهند و نه‌تنها روایت‌های جدید بلکه زیبایی‌شناسی و معیارهای فنی تازه‌ای را در سینمای سیاه ایجاد
و معیارهای فنی تازه‌ای را در سینمای سیاه ایجاد کنند». او می‌گوید: «به نظرم فیلم مستقل به‌طور کلی مورد توجه و حمایت بیشتری قرار گرفته است. اگر فقط به ۲۰ سال پیش نگاه کنید، اصلاً چیزی به نام آی‌اف‌سی وجود نداشت. حالا بسترهای جایگزین بیشتری وجود دارد، مثل نتفلیکس، که کارهایی را سفارش و تأمین مالی می‌کنند که مستقیماً از طریق کانال‌های خودشان پخش می‌شود ــ این‌ها راه‌هایی هستند برای ایجاد بستری برای مردم و امیدوارم برای اینکه فیلم‌سازان بتوانند صدایی خلق کنند که وابسته به جریان اصلی و انتظارات هالیوودی نباشد.»
وابسته به جریان اصلی و انتظارات هالیوودی نباشد.» بلانت مورهد در سال ۲۰۱۵ کتاب تصویری الفبای کودکان با عنوان «پی، مثل پوسی» را نوشت، که کتابی پر از کنایه‌های دوپهلو بود. در فوریهٔ ۲۰۲۴ اعلام شد که او نخستین دریافت‌کنندهٔ اقامت هنری تحت حمایت «روبی‌ها» از طریق همکاری با آرت اُمی در درهٔ هادسون است.
آنا بلانت (؛ – ) پزشک و [عال حق رأی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی یک زن پزشک از اهالی شیکاگو و اوک پارک، ایلینوی بود که در تاریخ ۱۷ ژوئن ۱۸۹۷ از دانشگاه نورث‌وسترن دکترای پزشکی خود را دریافت کرد. بلانت خدمات پزشکی خود را به‌طور داوطلبانه در هال هاوس، یک خانه‌مسکونی در شیکاگو که در سال ۱۸۸۹ تأسیس شده بود، ارائه داد. او همچنین دیگر زنان را به شغل پزشکی ترغیب می‌کرد و رئیس انجمن زنان پزشک ایالات متحده آمریکا بود. آموزش جنسی و پیشگیری از بارداری. بلانت از پیشگامان پیشگیری از بارداری و رهبر جنبش پیشگیری از
پیشگیری از بارداری و رهبر جنبش پیشگیری از بارداری در ایالات متحده آمریکا بود. او به‌طور مکرر در ژورنال علمی «"بررسی پیشگیری از بارداری"» (مرجع علمی پیشگیری از بارداری برای پزشکان این حوزه) مطلب می‌نوشت و عضو کمیته نخستین کنفرانس پیشگیری از بارداری آمریکا بود. بلانت در مدارس دبیرستانی شیکاگو، باشگاه‌ها و دانشگاه‌ها دربارهٔ «بهداشت جنسی» سخنرانی می‌کرد و جزواتی همچون «صحبتی با مادران» (A Talk With Mothers) که به استفاده از کاندوم می‌پرداخت، ایجاد کرد. او معتقد بود که پنهان‌سازی اطلاعات در مورد بیماری‌های
بود که پنهان‌سازی اطلاعات در مورد بیماری‌های آمیزشی از زنان اشتباه است. هنگامی که هنوز این اطلاعات غیرقانونی بود، بلانت به‌طور عمدی اقدام به توزیع اطلاعات در مورد پیشگیری از بارداری کرد تا این قوانین را به چالش بکشد. بلانت همچنین از ایده‌های «اصلاح نژاد» (یوجنیک) حمایت می‌کرد. او این جنبش را «مهم‌ترین حرکت دوران مدرن» می‌دانست و ریاست جامعه آموزشی اصلاح نژاد در شیکاگو را بر عهده داشت. بلانت معتقد بود که افراد باید تنها با کسانی که از نظر جسمی و روحی سالم هستند، بچه‌دار شوند. وی معتقد بود که «خشونت و