payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که آن را تحت سلطهٔ رئیس‌جمهور مسیحی زامبوانگا درآورد، از پرویی‌ها و جنوایی‌های پاناما ویجو استفاده کرد. جالب اینجاست که زبان چاواکانو کریول زامبوانگا، واژگان و ریشه‌های ایتالیایی دارد. در طول تأسیس جمهوری اول فیلیپین، ایتالیایی‌ها به ارتش انقلابی فیلیپین پیوستند، یکی از این ایتالیایی‌ها کاپیتان کامیلو ریچاردی بود که تحت ریاست جمهوری امیلیو آگوینالدو کار می‌کرد. بعدها، انقلاب قدرت مردم در سال ۱۹۸۶ آغاز گسترش روابط دوجانبه بین دو کشور بود. ایتالیا اولین کشوری بود که ریاست جمهوری کرازون آکینو را در فیلیپین به
بود که ریاست جمهوری کرازون آکینو را در فیلیپین به رسمیت شناخت. ایتالیا و فیلیپین چندین توافق‌نامه امضا کرده‌اند، از جمله در زمینه همکاری‌های علمی و فنی، خدمات هوایی، مالیات، سرمایه‌گذاری، همکاری‌های توسعه‌ای، فرهنگ، امنیت اجتماعی، شرکت‌های کوچک و متوسط، حمل و نقل و ارتباطات و دفاع. فیلیپین از یک هیئت تجاری بزرگ ایتالیایی استقبال کرده است. کنفدراسیون صنایع ایتالیا، بزرگ‌ترین انجمن شرکت‌های تولیدی و خدماتی ایتالیا. این هیئت همچنین برنامه‌های موازی در بخش‌های تجاری، زیرساخت‌ها و انرژی داشت. جلسات تجاری بین
تجاری، زیرساخت‌ها و انرژی داشت. جلسات تجاری بین شرکت‌های ایتالیایی و فیلیپینی نیز ترتیب داده شد. در دسامبر ۲۰۱۵، یک توافق‌نامه حمل و نقل هوایی دوجانبه بین دو کشور در جریان سفر رئیس‌جمهور فیلیپین، بنیگنو آکینو، به رم امضا شد تا امکان گسترش روابط تجاری و گردشگری فراهم شود. فیلیپینی‌ها در ایتالیا. فیلیپینی‌ها پس از جوامع رومانیایی، آلبانیایی و شمال آفریقا، چهارمین جامعه بزرگ مهاجران در ایتالیا را تشکیل می‌دهند. ایتالیا همچنین بزرگ‌ترین مقصد مهاجرت اروپایی برای فیلیپینی‌ها است. رم، پایتخت ایتالیا، محل
برای فیلیپینی‌ها است. رم، پایتخت ایتالیا، محل بزرگ‌ترین جامعه فیلیپینی است. تقریباً ۱۰۸۰۰۰ فیلیپینی به صورت قانونی به عنوان کارگر موقت یا مقیم دائم در ایتالیا اقامت دارند و تخمین‌ها در مورد تعداد فیلیپینی‌های غیرقانونی از ۲۰۰۰۰ تا ۸۰۰۰۰ متغیر است. در سال ۲۰۰۸، مؤسسه ملی آمار، دفتر آمار ایتالیا، گزارش داد که ۱۱۳۶۸۶ فیلیپینی ثبت شده در ایتالیا زندگی می‌کنند، در حالی که این تعداد در سال ۲۰۰۷، ۱۰۵۶۷۵ نفر بوده است. ۶۳٪ از ایتالیایی‌های فیلیپینی زن هستند و بیشتر آنها به عنوان دستیار خانگی کار می‌کنند. وزارت کار
آنها به عنوان دستیار خانگی کار می‌کنند. وزارت کار و اشتغال فیلیپین می‌گوید که ایتالیا به ۵۰۰۰ کارگر غیر فصلی/عادی اجازه کار می‌دهد، که این تعداد در سال ۲۰۰۷، ۳۰۰۰ نفر بود وزارت کار و اشتغال فیلیپین اعلام کرد که این تغییر «نشانه‌ای از قدردانی از همکاری خوب دوجانبه با فیلیپین در مسائل مهاجرتی» است. تقریباً ۶۰ سازمان فیلیپینی در ایتالیا وجود دارد که اکثر آنها مبتنی بر کلیسا هستند، اگرچه چندین گروه فرهنگی و مدنی نیز وجود دارد. یکی از این گروه‌ها، شورای زنان فیلیپینی است که هدف آن آموزش زنان مهاجر فیلیپینی در
است که هدف آن آموزش زنان مهاجر فیلیپینی در مورد حقوقشان و لابی‌گری از طرف آنهاست. در سال ۲۰۰۷، ایتالیا به فیلیپینی‌هایی که گواهینامه رانندگی فیلیپینی داشتند، گواهینامه رانندگی رایگان ایتالیایی داد. ایتالیایی‌ها در فیلیپین. از زمان استعمار اسپانیا، تعدادی از ایتالیایی‌ها به فیلیپین مهاجرت کرده‌اند، عمدتاً برای کارهای تبلیغی. و همچنین تعداد کمی ایتالیایی در فیلیپین ساکن شده‌اند. طبق سرشماری سال ۲۰۱۰، حدود ۱۴۵۹ ایتالیایی در فیلیپین زندگی می‌کردند. جوردانو آنسالونه. آنسالونه در سانتو استفانو کیسکینا در سیسیل
آنسالونه در سانتو استفانو کیسکینا در سیسیل متولد شد. پس از ورود به فرقه دومینیکن و تکمیل تحصیلات خود در سالامانکا، در سال ۱۶۲۵ به همراه بسیاری دیگر به عنوان مبلغ مذهبی به جزایر فیلیپین اعزام شد. در حالی که به عنوان کشیش در بیمارستانی برای چینی‌ها و ژاپنی‌ها در مانیل خدمت می‌کرد، زبان‌های آنها را آموخت. در سال ۱۶۳۱، او پیشنهاد داد که به ژاپن برود و در سال ۱۶۳۲، همزمان با شروع آزار و اذیت، به آنجا رسید. او با لباس مبدل به شکل یک بونزه، در سراسر کشور سفر کرد و مراسم مذهبی کاتولیک را اجرا نمود. او در ۴ اوت
و مراسم مذهبی کاتولیک را اجرا نمود. او در ۴ اوت ۱۶۳۴ دستگیر شد و هفت روز تحت شکنجه قرار گرفت. او را مجبور کردند شاهد سر بریدن همراهش، توماس اهل سنت هیاسینت، و شصت و نه مسیحی دیگر باشد. در ۱۸ نوامبر، او در ناگازاکی، ژاپن، با آویزان کردن سرش از تخته‌ای تا زمان مرگش در حالی که سرش در زمین دفن شده بود، اعدام شد.
دختران کوچک عجیب یک آلبوم مفهومی از خواننده-ترانه‌پرداز توری ایموس می‌باشد که در سال ۲۰۰۱ منتشر گردید. این آلبوم حاوی ۱۲ قطعه می‌باشد که همگی بازخوانی ترانه‌هایی هستند که توسط مردان نوشته و اجرا شده بودند و ایموس آن‌ها را از دیدگاهٔ یک زن بازتفسیر کرده است. ایموس برای هر قطعه شخصیتی زنانه طراحی کرد (یکی از ترانه‌ها دوقلو داشت) و خود او به عنوان هر شخصیت عکاسی شد، آرایش او را کوین آکوین انجام داده بود. این آلبوم در ایالات متحده با چهار جلد متناوب منتشر شد که ایموس را در نقش شخصیت‌هایی نشان می‌داد که
شد که ایموس را در نقش شخصیت‌هایی نشان می‌داد که ترانه‌های «شادکامی سلاحی گرم است»، «دختر کوچک عجیب»، «زمان» و «خون می‌بارد» را می‌خوانند. جلد پنجم با شخصیت ترانهٔ «من دوشنبه‌ها را دوست ندارم» نیز در بریتانیا و سایر مناطق منتشر شد. متنی که همراه با عکس‌ها و ترانه‌ها ارائه شد، توسط نویسنده نیل گیمن نوشته شده بود؛ داستان‌های کوتاهٔ کامل این متون در کلکسیون ۲۰۰۶ گیمن با نام "چیزهای شکننده" یافت می‌شوند.
روابط دوجانبه بین ایتالیا و ویتنام نسبتاً قوی و دوستانه تلقی می‌شود. ایتالیا سفارت خود را در هانوی و ویتنام سفارت خود را در رم حفظ کرده است. تاریخچه. در طول جنگ ویتنام، ایتالیا فقط ویتنام جنوبی را به عنوان متحد غرب به رسمیت شناخت. با این وجود، در سال ۱۹۶۶، سفیر ایتالیا در هوشی‌مین، جیووانی دورلاندی، با دیپلمات لهستانی یانوش لواندوفسکی از لهستان کمونیست که روابط دوستانه‌ای با ویتنام شمالی داشت، همکاری کرد تا آنها را به صلح کامل و پایان جنگ ویتنام ترغیب کند. عملیات ماریگولد یکی از بهترین فرصت‌ها برای پایان
عملیات ماریگولد یکی از بهترین فرصت‌ها برای پایان دادن به جنگ تلقی می‌شد، اما به دلیل افزایش تنش‌ها بین ایالات متحده و ویتنام شمالی، که منجر به تصمیم بعدی برای بمباران ویتنام شمالی توسط رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون شد، این عملیات محقق نشد. روابط مدرن. از زمان پایان جنگ سرد، روابط ایتالیا و ویتنام شاهد تجدید حیات بوده است. در این دوره، دو کشور روابط و همکاری‌های نزدیکی را توسعه داده‌اند. ایتالیا به‌طور فعال از همکاری بیشتر بین ویتنام و اتحادیه اروپا و عادی‌سازی روابط بین ویتنام و مؤسسات مالی، تجاری و پولی
روابط بین ویتنام و مؤسسات مالی، تجاری و پولی بین‌المللی حمایت کرده است. تجارت دو جانبه بین ویتنام و ایتالیا در سال ۲۰۱۵ به ۴٫۳ میلیارد دلار آمریکا رسید. دو کشور در تلاش برای رسیدن به ۵ میلیارد دلار در سال هستند. در سال ۲۰۰۵، رئیس‌جمهور چان دوک‌لیونگ، در جریان سفر فردیناندو کازینی، رئیس مجلس علیای ایتالیا به هانوی، به او اطمینان داد که ویتنام مایل به توسعه روابط چندجانبه با ایتالیا مطابق با شرایط فعلی جهان و منطقه است. ساندرا اسکالیوتی، مدیر مرکز مطالعات ویتنام در تورین ایتالیا، اظهار داشت: «ویتنام و
ویتنام در تورین ایتالیا، اظهار داشت: «ویتنام و ایتالیا در حال گذراندن پررونق‌ترین دوره روابط خود، در زمینه‌های سیاست، اقتصاد، تبادل فرهنگی و همکاری‌های امنیتی هستند.»
سه آر یا ۳ آر (انگلیسی: Three Rs) اصول راهنمایی هستند برای استفادهٔ اخلاقی‌تر از حیوانات در آزمایش‌های محصول و پژوهش‌های علمی. این اصول نخستین‌بار در سال ۱۹۵۹ توسط ویلیام راسل و رکس برچ معرفی شدند. این سه اصل عبارت‌اند از: کاربرد سه آر تنها به تشویق یافتن جایگزین برای آزمایش روی حیوانات محدود نمی‌شود، بلکه هدف آن ارتقای رفاه حیوانات و کیفیت علمی در مواردی است که استفاده از حیوان اجتناب‌ناپذیر باشد. در بسیاری از کشورها این سه اصل به‌طور صریح در قوانین مربوط به استفاده از حیوانات گنجانده شده‌اند. معمول است که
استفاده از حیوانات گنجانده شده‌اند. معمول است که حرف نخست هر یک از این اصول (یعنی «جایگزینی»، «کاهش» و «بهبود») با حروف بزرگ در زبان اصلی نوشته شود تا هم تمایز مشخص باشد و هم اشارهٔ مستقیم به اصول سه آر روشن گردد. تاریخچه. در سال ۱۹۵۴، فدراسیون دانشگاهی برای رفاه حیوانات (UFAW) تصمیم گرفت پژوهشی نظام‌مند را دربارهٔ پیشرفت روش‌های انسانی در آزمایشگاه حمایت کند. در اکتبر همان سال، ویلیام راسل ــ که از او به‌عنوان یک جانورشناس جوان و درخشان یاد شده است و در عین حال روان‌شناس و پژوهشگر متون کلاسیک نیز بود ــ
حال روان‌شناس و پژوهشگر متون کلاسیک نیز بود ــ به همراه رکس برچ، میکروب‌شناس، مأمور شدند تا مطالعه‌ای نظام‌مند دربارهٔ جنبه‌های اخلاقی فنون آزمایشگاهی آغاز کنند. در سال ۱۹۵۶، آن‌ها گزارشی کلی برای کمیته‌های فدراسیون آماده کردند و این گزارش هستهٔ اصلی کتابی شد که در آغاز سال ۱۹۵۸ تکمیل گردید. در بخش بزرگی از این دوره، آنان با یک «کمیتهٔ مشورتی ویژه» به ریاست استاد پیتر مداوَر همکاری داشتند. به‌عنوان سهمی در بزرگداشت صدمین سال انتشار کتاب "خاستگاه گونه‌ها"، نقل‌قول‌های آغاز هر فصل کتاب همگی از آثار چارلز
نقل‌قول‌های آغاز هر فصل کتاب همگی از آثار چارلز داروین انتخاب شدند.
روابط آلبانی و ایتالیا، روابط دوجانبه بین آلبانی و ایتالیا است. به دلیل حضور پررنگ آلبانیایی‌ها در ایتالیا و حضور تاریخی مردم آربرش در آنجا، امروزه دو کشور از روابط دیپلماتیک بسیار دوستانه‌ای برخوردارند. تماس‌های مکرری در سطح بالا بین دولت‌های آلبانی و ایتالیا وجود دارد. هر دو کشور عضو بسیاری از سازمان‌های بین‌المللی هستند و دیدگاه‌های سیاسی مشترکی در مورد بالکان و جهان دارند، و ایتالیا حامی قوی نامزدی آلبانی در اتحادیه اروپا است. در جریان سفر ماتئو رنتسی، نخست‌وزیر ایتالیا، به تیرانا، آلبانی از سوی رنزی به
ایتالیا، به تیرانا، آلبانی از سوی رنزی به عنوان نزدیکترین شریک ایتالیا در منطقه در نظر گرفته شد. شباهت‌های تاریخی و فرهنگی زیادی بین آلبانیایی‌ها و ایتالیایی‌ها وجود دارد که به روابط فرهنگی کمک زیادی کرده است. آلبانی همچنین محل زندگی ۲۰٬۰۰۰ مهاجر ایتالیایی و ۵۰۰۰ جامعه بومی ایتالیایی است. این کشورها همچنین عضو ناتو، سازمان امنیت و همکاری اروپا و شورای اروپا هستند. ایتالیا به عنوان یکی از اعضای اتحادیه اروپا و بنیانگذار آن، از آلبانی در مسیر پیوستن به یورو حمایت می‌کند و یکی از قوی‌ترین حامیان آلبانی محسوب
می‌کند و یکی از قوی‌ترین حامیان آلبانی محسوب می‌شود.[ "" ] تاریخچه. تاریخ مدرن. روابط رسمی بین دو کشور در سال ۱۹۱۲ آغاز شد، زیرا پادشاهی ایتالیا از اعلامیه استقلال آلبانی در آن سال حمایت کرد. سیاست‌های ایتالیا در آن زمان در قبال آلبانی به عنوان وزنه تعادلی در برابر فشار اتریش در بالکان اتخاذ شد. در طول جنگ جهانی اول، تحت الحمایه ایتالیا بر آلبانی توسط پادشاهی ایتالیا در تلاشی برای تأمین یک آلبانی مستقل و قانونی تحت کنترل ایتالیا تأسیس شد. این قیمومیت از ۲۳ ژوئن ۱۹۱۷ تا تابستان ۱۹۲۰ وجود داشت. از ۴ ژوئن تا
ژوئن ۱۹۱۷ تا تابستان ۱۹۲۰ وجود داشت. از ۴ ژوئن تا ۳ سپتامبر ۱۹۲۰، مجموعه‌ای از نبردها بین نیروهای ایتالیایی مستقر در سراسر منطقه ولوره و ملی‌گرایان آلبانیایی که به گروه‌های کوچک مبارز تقسیم شده بودند، رخ داد و این نبردها بعداً به عنوان جنگ ولوره شناخته شدند که به تحت الحمایه ایتالیا پایان داد.[ "" ] بعدها در دوران سلطنت و سلطنت زوغو یکم، ایتالیا به نزدیکترین متحد آلبانی تبدیل شد و آن را عملاً به یک کشور تحت الحمایه تبدیل کرد. اقتصاد به شدت به وام‌ها و کمک‌های مالی ایتالیا وابسته بود. در بهار ۱۹۲۵ دو امتیاز
مالی ایتالیا وابسته بود. در بهار ۱۹۲۵ دو امتیاز مهم با ایتالیا امضا شد؛ اولین امتیاز، حق تأسیس یک بانک ملی و دومین امتیاز، تأیید تأسیس یک شرکت ایتالیایی برای توسعه اقتصاد آلبانی بود. بعداً بانک آلبانی با سرمایه ایتالیا تأسیس شد و ایتالیا به انتشار و معرفی پول رسمی آلبانی، لک، کمک کرد. در ۷ آوریل ۱۹۳۹، نیروهای موسولینی به آلبانی حمله کردند و آن را دوباره به عنوان تحت‌الحمایه ایتالیا اعلام کردند. با وجود برخی مقاومت‌های سرسختانه، به ویژه در دراج، ایتالیایی‌ها کار آلبانیایی‌ها را به پایان رساندند. زوغو یکم
کار آلبانیایی‌ها را به پایان رساندند. زوغو یکم مجبور به تبعید شد و این کشور به عنوان یک پادشاهی جداگانه در اتحاد شخصی با تاج ایتالیا، بخشی از امپراتوری ایتالیا شد.[ "" ] پس از تسلیم ایتالیا در سال ۱۹۴۳، روابط بین ایتالیا و آلبانی قطع شد. در طول حکومت کمونیستی در آلبانی، این کشور منزوی بود و هیچ رابطه‌ای با کشورهای غربی، از جمله ایتالیا، نداشت.[ "" ] روابط پس از فروپاشی کمونیسم در آلبانی دوباره برقرار شد. پس از فروپاشی رژیم کمونیستی، ایتالیا هدف اصلی مهاجرت آلبانیایی‌هایی بود که کشور خود را ترک می‌کردند.
آلبانیایی‌هایی بود که کشور خود را ترک می‌کردند. این به دلیل نزدیکی جغرافیایی و به این دلیل بود که بسیاری از آلبانیایی‌ها ایتالیا را به عنوان نمادی از غرب در دوره کمونیسم می‌دیدند. از مارس ۱۹۹۷، ایتالیا گشت‌زنی دقیقی در دریای آدریاتیک انجام داد تا مهاجرت آلبانیایی‌ها را مهار کند. و از آن زمان، ایتالیا در این دوره گذار به اقتصاد آلبانی کمک کرده است. ایتالیا همچنین از طریق عملیات آلبا به بازگرداندن قانون و نظم در آلبانی پس از شورش ۱۹۹۷ کمک کرده است.[ "" ] در مارس ۲۰۲۰، در جریان موج اول دنیاگیری کووید-۱۹ در
مارس ۲۰۲۰، در جریان موج اول دنیاگیری کووید-۱۹ در ایتالیا، آلبانی ۹۰ پزشک و پرستار را برای مقابله با فشاری که سیستم بهداشت و درمان ایتالیا متحمل می‌شد، به ایتالیا اعزام کرد. این اقدام همبستگی، روابط خوب بین دو ملت را بیش از پیش تقویت کرد. به عنوان بخشی از جیرو دیتالیای ۲۰۲۵، آلبانی میزبان بخش "گرند پارتنزا" از این مسابقه خواهد بود. این اولین باری خواهد بود که یک گرند تور در این کشور برگزار می‌شود. روابط اقتصادی. ایتالیا شریک اصلی صادرات آلبانی است، به طوری که ۴۵٫۳۳٪ از صادرات آلبانی در سال ۲۰۲۰ به ایتالیا
که ۴۵٫۳۳٪ از صادرات آلبانی در سال ۲۰۲۰ به ایتالیا صادر شده است، و همچنین شریک اصلی واردات آلبانی است، به طوری که ۲۵٫۲۵٪ از کل محصولات وارداتی آلبانی از ایتالیا بوده است. ایتالیا یکی از بزرگ‌ترین اهداکنندگان مالی آلبانی و همچنین حامی بزرگ ادغام یورو-آتلانتیک جمهوری آلبانی است.[ "" ] هر دو کشور مرز آبی مشترک دارند و یک منطقه انحصاری اقتضادی بین آنها وجود دارد. ایتالیا پروژه‌های مختلفی را در زمینه‌های مختلف، مانند سیاسی، قضایی، انرژی و گردشگری، تأمین مالی کرده است. بازدیدهای سطح بالا. در ۲۴ نوامبر ۲۰۰۸،
کرده است. بازدیدهای سطح بالا. در ۲۴ نوامبر ۲۰۰۸، سیلویو برلوسکونی، نخست‌وزیر وقت ایتالیا، طی سفری رسمی به تیرانا، با همتای خود، سالی بریشا، نخست‌وزیر، دیدار کرد. در طول این سفر، توافق‌نامه‌ای در مورد ساخت دو نیروگاه زغال‌سنگی با تأمین مالی ایتالیا امضا شد که به تقویت اقتصاد آلبانی کمک خواهد کرد. جورجو ناپولیتانو، رئیس‌جمهور سابق ایتالیا، در ۴ مارس ۲۰۱۴ از تیرانا بازدید کرد و در آنجا با رئیس‌جمهور، نخست‌وزیر و رئیس مجلس دیدار کرد و همچنین با جامعه ایتالیایی ساکن تیرانا دیداری داشت. بعداً در ۱۰ مارس،
ساکن تیرانا دیداری داشت. بعداً در ۱۰ مارس، دولت‌های هر دو کشور توافق‌نامه‌ای در مورد همکاری در زمینه انرژی امضا کردند که اتصال و ادغام سیستم‌های انرژی برق و گاز طبیعی را در هر دو کشور ارتقا می‌دهد. این تصمیم مهمی برای پروژه خط لوله ترانس آدریاتیک بود که گاز طبیعی را از یونان از طریق آلبانی و دریای آدریاتیک به ایتالیا و سپس به اروپای غربی منتقل خواهد کرد. در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۴، نخست‌وزیر ایتالیا، ماتئو رنتسی، طی یک سفر رسمی به آلبانی سفر کرد و با ادی راما، نخست‌وزیر آلبانی، بویار نیشانی، رئیس‌جمهور و اعضای
آلبانی، بویار نیشانی، رئیس‌جمهور و اعضای جامعه ایتالیایی در تیرانا دیدار کرد. در این دیدار، توافق‌نامه‌ای در مورد به رسمیت شناختن حقوق بازنشستگی امضا شد. نخست‌وزیر رنزی در سخنرانی خود گفت که آلبانی نزدیکترین متحد ایتالیا در منطقه است و ایتالیا کاملاً از ادغام آینده آلبانی در اتحادیه اروپا حمایت می‌کند. در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۶، لورا بولدرینی، رئیس مجلس نمایندگان ایتالیا، از تیرانا بازدید کرد و بار دیگر از مسیر ادغام آلبانی و اصلاحات قضایی که اخیراً توسط پارلمان تصویب شده بود، حمایت کرد. پیوندهای حمل و نقل. ایر
تصویب شده بود، حمایت کرد. پیوندهای حمل و نقل. ایر آلبانیا، ایتا ایرویز، رایان‌ایر و ویز ایر پروازهایی بین آلبانی و ایتالیا انجام می‌دهند.
سابا یا ساپا، نوعی چاشنی معمولی است که در امیلیا، رومانیا، مارکه، اومبریا، ابروتزو، آپولیا و ساردینیا سرو می‌شود. سابا شربت غلیظ انگور است که از انگور تازه سفید یا قرمز به دست می‌آید؛ انواع آن شامل مواردی چون «موستوکوتو»، «وینو کوتو» یا «میله دووا» است. انگور را به همراه مقداری گردوی کامل در یک قابلمه مسی می‌ریزند که با چرخاندن گردو در حین جوشیدن آرام، به نچسبیدن انگور به کف قابلمه کمک می‌کنند. وقتی مقدار آن به یک سوم مقدار اولیه‌اش کاهش یابد، آماده است. سابا بسیار شیرین است و به دلیل داشتن قند، ماندگاری
بسیار شیرین است و به دلیل داشتن قند، ماندگاری خوبی دارد. ریشه‌شناسی. «سابا» و «ساپا» هر دو ریشه لاتین (sàpor) دارند. استفاده در آشپزخانه. سابا، در زمانی که شکر نیشکر یا چغندر ناشناخته یا بسیار گران بود، همراه با عسل و آب‌میوه‌هایی که در اثر پختن رقیق می‌شدند، مصرف می‌شد. این ماده هم برای شیرینی‌های خانگی و هم برای طعم دادن به غذاهای کم‌طعمی مانند پولنتا یا برای سس پیادینا یا نوکو فریتو استفاده می‌شد. همچنین از سابا به عنوان سس سالاد و سس خامه و بستنی استفاده می‌شود. در تابستان، به آب اضافه شده و نوشیده
می‌شود. در تابستان، به آب اضافه شده و نوشیده می‌شود. قبلاً از سابا برای خیساندن سابادونی، راویولی تهیه شده با سیب و گلابی به، هم استفاده می‌شد. همچنین برای نرم نگه داشتن نان کریسمس معمولی مودنا استفاده می‌شود. در استافولو، آپیرو و چینجولی، در استان ماچراتا، از ساپا برای تهیه یکی از خاص‌ترین شیرینی‌های دوره زمستان استفاده می‌شود: کاوالوچی، کروسانی پر از سایا و میوه خشک که می‌توان آن را برای مدت طولانی نگهداری کرد. در روسورا، در استان آنکونا، در نیمه دوم اکتبر، جشنواره‌ای مختص ساپا برگزار می‌شود. سابا که در
جشنواره‌ای مختص ساپا برگزار می‌شود. سابا که در اینجا موستو کوتو هم نامیده می‌شود، برای تهیه محصولات مرسوم استفاده می‌شود. به عنوان مثال، در ترنی، سابا یکی از مواد مهم پامپه‌پاتو (شیرینی کریسمس) است، در حالی که در آسیزی به عنوان چاشنی برای بسیاری از غذاها، مانند کباب‌ها، استفاده می‌شود. سابایی که از انگور فرنگی یا از میوه‌های گلابی خاردار (سابا د فیگو موریسکا) یا به ندرت از درخت توت فرنگی به دست می‌آید، معمولاً در تهیه شیرینی‌های مرسوم استفاده می‌شود. در بارباگیا، لوگودورو و آنگلونا، سابا (یا ساپا) از انگور
لوگودورو و آنگلونا، سابا (یا ساپا) از انگور فرنگی به دست می‌آید، در اوریستانو به جای آن بیشتر از سابای گلابی خاردار استفاده می‌شود. سابا در این‌جا «وینکوتو» نامیده می‌شود و ممکن است از ترکیبانجیرهایی که مستقیماً از درخت جمع‌آوری شده و با انجیرهای رسیده مخلوط می‌شوند به دست بیاید و تا زمانی که مایع به رنگ کهربایی درآید، مخلوط شود. کل میوه در پارچه‌های بزرگ با بافت متوسط قرار داده شده و فشرده می‌شود تا مایعی که روی حرارت ملایم غلیظ‌تر می‌شود، به دست آید. سابا همچنین به‌طور گسترده در شیرینی‌پزی سنتی آپولیا،
همچنین به‌طور گسترده در شیرینی‌پزی سنتی آپولیا، هم برای غوطه‌ور کردن کارتلات و کالزونچلی و هم به عنوان ماده‌ای برای مخلوط کردن ساسانلی و موستاچیولی، استفاده می‌شود. پکمز ترکی. پکمز ترکی که از زمان امپراتوری عثمانی مورد استفاده قرار می‌گرفته، مشابه سابا است اما به دلیل نوع میوه مورد استفاده، به روش متفاوتی تهیه می‌شود. آب انگور، انجیر یا غیره جوشانده شده و به عنوان شربت شیرین، همراه با ارده برای صبحانه یا به عنوان ماده‌ای برای بسیاری از دستورهای شیرینی‌پزی استفاده می‌شود.
شیخ‌ زاده مینیاتوریست قرن شانزدهمی در هرات دوران صفوی بود. او به‌طور خاص روی "حافظ کارتیه"، نسخه‌ای از "دیوان حافظ" اثر شاعر قرن چهاردهم، کار می‌کرد. آثار. شیخ زاده در هرات کار می‌کرد و اغلب با سلطان محمد در تبریز همکاری داشت و احتمالاً این دو از طریق پیک با هم در ارتباط بوده‌اند. در اواخر دهه ۱۵۲۰، شیخ زاده دو مینیاتور را از "حافظ" خلق کرد. اولی "خطبه در مسجد" که با یک گرافیتی کوچک امضا کرده بود و دومی صحنه چوگان که اکنون گم شده است. حامی شیخ زاده، حاکم هرات، حسین خان شاملو بود که احتمالاً در این دو
هرات، حسین خان شاملو بود که احتمالاً در این دو مینیاتور به صورت مردی بالغ با سبیل پر به تصویر کشیده شده است. شیخ زاده فکر می‌کد قدرش دانسته نشده است؛ بنابراین هرات را به مقصد خانات بخارا ترک کرد.
روابط ایتالیا و بلغارستان، روابط خارجی بین ایتالیا و بلغارستان است. هر دو کشور در سال ۱۸۷۹ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. بلغارستان یک سفارت در رم و یک کنسولگری عمومی در میلان دارد. ایتالیا یک سفارت در صوفیه دارد. هر دو کشور عضو کامل اتحادیه اروپا، ناتو، سازمان امنیت و همکاری اروپا، شورای اروپا و سازمان تجارت جهانی هستند. ایتالیا از عضویت بلغارستان در اتحادیه اروپا و ناتو کاملاً حمایت کرده است. تاریخچه. سرزمین‌های کشورهای مدرن بلغارستان و ایتالیا بخشی از امپراتوری روم باستان را تشکیل می‌دادند. نیروهایی از
روم باستان را تشکیل می‌دادند. نیروهایی از بلغارستان و ایالت‌های ایتالیایی ونیز، جنوا و ساووی به عنوان بخشی از یک ائتلاف بزرگتر اروپایی در نبرد نیکوپولیس در سال ۱۳۹۶ میلادی در تلاش برای متوقف کردن تهاجم عثمانی به بلغارستان، با هم جنگیدند. در سال ۱۴۴۴ میلادی، شورشیان بلغاری فروژین و نیروهایی از ایالات پاپی ایتالیا در نبرد وارنا، همچنین به عنوان بخشی از یک ائتلاف بزرگتر اروپایی، در تلاش برای دفع تهاجم عثمانی به اروپا و آزادسازی کشورهای از پیش فتح شده اروپای جنوب شرقی، از جمله بلغارستان، با هم جنگیدند. هر دو
شرقی، از جمله بلغارستان، با هم جنگیدند. هر دو کشور در طول جنگ جهانی دوم عضو نیروهای محور، متحدان آلمان نازی و امپراتوری ژاپن بودند، اما در نهایت هر دو به متفقین پیوستند. روابط اقتصادی. ایتالیا یکی از شرکای تجاری اصلی بلغارستان است. در سال ۲۰۱۹، ایتالیا سومین منبع بزرگ واردات و سومین مقصد صادرات بلغارستان بود.
روابط ایتالیا و جمهوری چک، روابط دوجانبه بین جمهوری چک و ایتالیا است. هر دو کشور عضو کامل اتحادیه اروپا، ناتو، سازمان همکاری و توسعه اقتصادی، سازمان امنیت و همکاری اروپا، شورای اروپا، سازمان تجارت جهانی و سازمان ملل متحد هستند. تاریخچه. روابط به قرون وسطی برمی‌گردد و در سال ۱۲۷۲، حکومت بوهمیا (چک) پس از آنکه شاه پرمیسل اوتاکار دوم منطقه فریولی را به دست آورد و "عملاً" مدیر اسقف‌نشین آکویلیا شد، به شمال شرقی ایتالیا نیز رسید. پادشاهی بوهم و ایالات پاپی بخشی از ائتلاف چندین کشور اروپایی در جنگ صلیبی وارنا در
ائتلاف چندین کشور اروپایی در جنگ صلیبی وارنا در سال‌های ۱۴۴۳–۱۴۴۴ بودند که هدف آن دفع تهاجم عثمانی به اروپا و آزادسازی کشورهای فتح‌شدهٔ اروپای جنوب شرقی بود. پس از فتوحات و الحاقات اتریش، هم بوهم و هم بخش‌هایی از ایتالیا تا پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸ به امپراتوری اتریش (از سال ۱۸۶۷ اتریش-مجارستان) تعلق داشتند. مبارزان آزادی ایتالیایی، معروف به کاربوناری، مبارزان آزادی مجارستانی و لهستانی بودند که توسط اتریشی‌ها در قلعه اشپیلبرک در برنو زندانی شدند. در میان زندانیان، شاعر ایتالیایی سیلویو پلیکو نیز
در میان زندانیان، شاعر ایتالیایی سیلویو پلیکو نیز حضور داشت. در این مکان یادبودی برای کاربوناری وجود دارد. در طول جنگ جهانی دوم، ایتالیایی‌ها در میان اسرای جنگی متفقین بودند که توسط اشغالگران آلمانی در اردوگاه‌های اسرای جنگی استالاگ ۴-سی و استالاگ ۳۵۹ و در چندین اردوگاه فرعی اردوگاه کار اجباری فلوسنبورگ در چک امروزی نگهداری می‌شدند.
حسین‌خان شاملو (متوفی ۱۵۳۵)، پسر عبدی بیگ شاملو، عضوی از قبیله ترکمان ایل شاملو و از سال ۱۵۲۴–۲۵ فرماندار صفوی هرات بود. او برادرزاده شاه اسماعیل اول بود، پدرش با خواهر شاه ازدواج کرده بود. او همچنین برادر دورمیش خان شاملو بود که پس از مرگش به عنوان فرماندار هرات جایگزین او شد. حسین‌خان شاملو، "لله" (سرپرست) شاهزاده جوان سام میرزا بود و یکی از دخترانش را به عقد سام میرزا درآورد. آنها دختری داشتند که با شاهزاده جسی از کاختی، حاکم گرجستان، ازدواج کرد. در سال‌های ۱۵۲۵–۱۵۲۶ و ۱۵۲۶–۱۵۲۷، حسین‌خان شاملو در برابر
۱۵۲۵–۱۵۲۶ و ۱۵۲۶–۱۵۲۷، حسین‌خان شاملو در برابر حمله ازبک‌ها به هرات مقاومت کرد و هفت ماه در محاصره ماند تا اینکه نیروهای امپراتوری او را آزاد کردند. اما در سال ۱۵۲۹، او مجبور شد هرات را به عبیدخان ازبک تسلیم کند. هم حسین خان شاملو و هم سام میرزا در آن زمان از هرات گریختند. در سال ۱۵۳۳، شاه تهماسب یکم حسین‌خان شاملو را به ظن تلاش برای به تخت نشاندن سام میرزا اعدام کرد. حسین‌خان شاملو احتمالاً در دو مینیاتور از "حافظ کارتیه" که شیخ‌زاده در هرات در حدود سال ۱۵۲۷ نقاشی کرده است، تصویر شده است: "خطبه در مسجد" و
نقاشی کرده است، تصویر شده است: "خطبه در مسجد" و "صحنه چوگان که" اکنون از بین رفته است. حسین‌خان شاملو حامی شیخ‌زاده نگارگر بود و در این دو مینیاتور به عنوان مردی بالغ با سبیل پر به تصویر کشیده شده است.
حسین‌خان شاملو، یا حسین‌خان عبدالله شاملو، والی صفوی هرات (حکومت: ۱۵۹۸–۱۶۱۸) و یکی از قدرتمندترین حاکمان ایران در آن زمان بود. او ترکمنی از قبیله شاملو بود. پسرش حسن خان شاملو جانشین او به عنوان والی هرات شد. پیش از این انتصاب، حسین خان شاملو حداقل از سال ۱۵۹۱–۱۵۹۲ والی قم بود. حسین خان شاملو همچنین به خاطر مجموعه تصویر باشکوهی "به نام مرقع"، ، که حدود سال ۱۶۰۰ در هرات (افغانستان امروزی) خلق شده است، شناخته می‌شود. این مجموعه برای او گردآوری شده است. این مجموعه نمونه‌ای از گرایش معاصر به سمت آثار تک صفحه‌ای
نمونه‌ای از گرایش معاصر به سمت آثار تک صفحه‌ای است که از مینیاتورهای مصور فاصله گرفته و اغلب جوانان ایده‌آل را به تصویر می‌کشد. پس از مرگ اسماعیل شاه، آفرینش هنری متمرکز در امپراتوری صفوی عملاً بین مناطق مختلف تقسیم شده است. حسین‌خان شاملو از زمان اقامتش در قم، هنرمندی به نام حبیب‌الله ساوایی را حمایت مالی کرده بود که پس از او به هرات رفت. حبیب‌الله ساوایی بعدها از حدود سال ۱۶۰۶ در دربار صفوی اصفهان مشغول به کار شد.
لور (به انگلیسی: "ساعت") یک روزنامه سیسیلی بود که در پالرمو منتشر می‌شد. این روزنامه در سال ۱۹۰۰ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۲ انتشار آن متوقف شد. در دهه‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰، این روزنامه عصر به خاطر گزارش‌های تحقیقی خود در مورد فساد سیاسی در پالرمو و مافیای سیسیل، زمانی که حزب کمونیست ایتالیا مالکیت آن را به دست گرفت، شناخته می‌شد. مافیا آن را هدف قرار داد: در سال ۱۹۵۸ بمبی در اتاق مطبوعات منفجر شد و روزنامه‌نگاران آن، کوزیمو کریستینا و جیووانی اسپامپیناتو، در سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۲ به قتل رسیدند، در حالی که خبرنگار
۱۹۶۰ و ۱۹۷۲ به قتل رسیدند، در حالی که خبرنگار تحقیقی، مائورو د مائورو، در سال ۱۹۷۰ بدون هیچ اثری ناپدید شد. پایه و سال‌های اولیه. این روزنامه به ابتکار خانواده کارآفرین فلوریو از پالرمو با علایقی در زمینه کشتیرانی، کشتی‌سازی، تجارت و صنعت شراب، شیلات، معدن، متالورژی و سرامیک تأسیس شد. اولین شماره در ۲۲ آوریل ۱۹۰۰ منتشر شد. مالک رسمی آن کارلو دی رودینی، پسر نخست‌وزیر سابق ایتالیا ، آنتونیو دی رودینی بود، اما سهامدار و سرمایه‌گذار اصلی آن ایگنازیو فلوریو جونیور بود. اولین سردبیر این روزنامه تا سال ۱۹۰۲
جونیور بود. اولین سردبیر این روزنامه تا سال ۱۹۰۲ وینچنزو مورلو، یکی از محترم‌ترین روزنامه‌نگاران سیاسی ایتالیایی آن زمان بود. مورلو پیش از هدایت "لور"، برای "لا تریبونا"، که در آن زمان گسترده‌ترین روزنامه در مرکز-جنوب ایتالیا بود، کار می‌کرد. دیگر همکاران او ناپلئون کولاجانی، فرانچسکو ساوریو نیتی و لوئیجی کاپوآنا بودند. از سال ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۷، این روزنامه توسط ادواردو اسکارفوگلیو، بنیان‌گذار و سردبیر روزنامه "ایل ماتینو" در ناپل، ویرایش می‌شد. "لورا" به روزنامه‌ای با رویکرد اروپایی تبدیل شد و توافق‌نامه‌هایی