payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دادند و عنوان سلطنتی خود را رها کردند اما لقب ("بدخش"، به معنی «نایب السلطنه» یا «مرزبان») را بر خود نهادند. سپس، به گفته تومانوف، پس از پذیرش مسیحیت در ارمنستان، آرتسرونی‌ها با نسبت دادن خود به اسطوره‌ای که از کتاب مقدس برگرفته شده بود، ریشه‌های اورونتی خود را پنهان کردند. تاریخچه. در طول سلطنت سلسله اشکانیان بر ارمنستان، آرتسرونی‌ها بر املاک شاهزادگان آغبک بزرگ و کوچک در واسپوراکان (در اطراف باش‌قلعه امروزی در ترکیه)، در جنوب شرقی دریاچه وان، حکومت می‌کردند و به تدریج قلمرو اطراف را ضمیمه خود کردند. در
و به تدریج قلمرو اطراف را ضمیمه خود کردند. در اواسط قرن چهارم میلادی این دودمان از حکومت خلع شد. چاوش زنده ماند و قدرت را بازیافت. در سال ۳۶۹ میلادی، حکومتی که توسط مروژان آرتسرونی رهبری می‌شد نیروهای ایرانی را به ارمنستان هدایت کرد و مسیحیت را با مزدیسنا جایگزین نمود و ژنرال (سپاراپت) مامیکنیان را شکست داد. با این حال، تخت برگشت و پس از مدت کوتاهی مامیکنیان قدرت را بازیافت و مروژان را به قتل رسانید. در حدود سال ۷۷۲ میلادی آرتسرونی بر خاندان‌های آماتونی، رشتونی، ترونی داروینک (قبل از تصرف باگراتونی‌ها)
رشتونی، ترونی داروینک (قبل از تصرف باگراتونی‌ها) ریاست یافت و بر مناطق ماکو، آرتاز، دره زاب بزرگ و رود وان حکومت می‌کرد. در همان قرن هشتم میلادی، سلسله باگراتی، پادشاهی ارمنستان را دوباره احیاء کرد و آرتسرونی‌ها «از قدرتمندترین دست‌نشاندگان و رقبای آن‌ها شدند». زمانی که قلمرو ارمنستان تاریخی، حدود یک قرن بعد، توسط چندین زیرمجموعه (که هر یک توسط «شاهزاده‌های کوچکتر» اداره می‌شدند) جانشین شد، منطقه واسپوراکان تحت فرمانروایی آرتسرونی‌ها قرار گرفت و در سال ۹۰۸ میلادی حکومت جدید آرتسرونی تأسیس گشت و آنان از
میلادی حکومت جدید آرتسرونی تأسیس گشت و آنان از حمایت خلافت عباسیان برخوردار شدند. بنابراین، خاچک-گاگیک دوم آرتسرونی اولین کسی از آرتسرونی‌ها بود که تحت فرمانروایی عباسیان بر واسپوراکان حکومت کرد. گاگیک اول واسپوراکان از سلسله باگراتونی تا زمان مرگش در سال ۹۳۶ یا ۹۴۳ میلادی، لقب «پادشاه ارمنستان» داشت. در آغاز قرن یازدهم میلادی، آرتسرونی‌ها در کاپادوکیه به سمت غرب مستقر شدند و از مهاجمان شرقی عقب‌نشینی کردند. امپراتور بیزانس، باسیل دوم در سال ۱۰۲۱ میلادی شهرهای سباست، اِودوکیا، و احتمالاً آماسیا را به
شهرهای سباست، اِودوکیا، و احتمالاً آماسیا را به سنکریم-هوانس واسپوراکان بخشید. او و ۱۴۰۰۰ نفر از نگهبانانش در تم سباستیا ساکن شدند و در عوض سراسر واسپوراکان به ایالتی از بیزانس تبدیل شد و تا سال ۱۰۷۱ میلادی، به مدت پنجاه سال، زیر نظر بیزانس اداره می‌شد. میراث فرهنگی. آرتسرونی‌ها حامیان هنر بودند؛ به گفته تومانوف، «آثار باشکوه معماری قرن دهم و نقاشی‌های دیواری و مینیاتوری به ویژه در کاخ و کلیسای آختامار» مشهود است. این دو بنا به دستور خاچیک گاگیک دوم ساخته شد. در قرن نهم و دهم میلادی، یکی از اعضای این
شد. در قرن نهم و دهم میلادی، یکی از اعضای این سلسله، تووما آرتسرونی، "تاریخ خاندان آرتسرونی" را نوشت. در فرهنگ عامه. اومبرتو اکو در رمان خارق‌العاده‌اش "بائودولینو"، شخصیت آرتسرونی، نجیب‌زاده و کیمیاگر کیلیکیه را به قلم آورد.
کمیسیون پیل که به طور رسمی با نام کمیسیون سلطنتی فلسطین شناخته می شود، یک کمیسیون تحقیق سلطنتی بریتانیا به ریاست لرد پیل بود که در سال 1936 پس از اعتصاب عمومی شش ماهه اعراب، برای بررسی علل درگیری در فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا منصوب شد. در 7 ژوئیه 1937، کمیسیون گزارشی را منتشر کرد که برای اولین بار بیان کرد که قیمومیت جامعه ملل غیرقابل اجرا شده است و تقسیم بندی را توصیه کرد. کابینه بریتانیا اصولاً طرح تقسیم را تأیید کرد، اما اطلاعات بیشتری را درخواست کرد. در سال 1938 کمیسیون وودهد تشکیل شد تا آن را با
در سال 1938 کمیسیون وودهد تشکیل شد تا آن را با جزئیات بررسی کند و یک طرح تقسیم واقعی را توصیه کند. رهبری عرب با طرح تقسیم مخالفت کرد. کمیته عالی عرب با ایده یک کشور یهودی مخالفت کرد و خواستار تشکیل کشور مستقل فلسطین، «با حمایت از تمامی حقوق قانونی یهودیان و سایر اقلیت ها و حفظ منافع معقول بریتانیا» شد. آنها همچنین خواستار توقف مهاجرت یهودیان و خرید زمین شدند. آنها استدلال کردند که ایجاد یک کشور یهودی و فقدان فلسطین مستقل، خیانت به قولی است که بریتانیا داده است. رهبران رژیم صهیونیستی بر سر این طرح به شدت
است. رهبران رژیم صهیونیستی بر سر این طرح به شدت اختلاف داشتند. در قطعنامه ای که در کنگره 1937 رژیم صهیونیستی به تصویب رسید، نمایندگان طرح خاص تقسیم را رد کردند. با این حال، به طور کلی تصور می شود که اصل تقسیم توسط هیچ جناح بزرگی "پذیرفته شده" یا "به طور کامل رد نشده است": نمایندگان به رهبری اختیار دادند تا مذاکرات آینده را دنبال کند. شورای آژانس یهود بعداً درخواستی برای تشکیل کنفرانسی برای بررسی یک حل و فصل صلح آمیز از نظر فلسطین تجزیه ناپذیر پیوست.[4] به گفته بنی موریس، بن گوریون و وایزمن آن را "به عنوان
بنی موریس، بن گوریون و وایزمن آن را "به عنوان پله ای برای گسترش بیشتر و تصرف نهایی کل فلسطین" می دانستند. تاریخچه. با فروپاشی امپراتوری عثمانی در پایان جنگ جهانی اول، بریتانیا از سوی جامعه ملل مأموریت یافت تا منطقه موسوم به فلسطین را اداره کند. این فرمان تا زمانی که بریتانیا در سال 1948 از آن خارج شد، به قوت خود ادامه داد. با این حال، این راه حل به مشکلات دیگری منجر شد، زیرا بریتانیا به دنبال احترام به بیانیه بالفور و در عین حال محافظت از حقوق ساکنان قبلی قلمرو بود. دولت بریتانیا احتمالات متعددی از جمله
قلمرو بود. دولت بریتانیا احتمالات متعددی از جمله تقسیم را برای منطقه بررسی کرد. این کمیسیون در زمان افزایش خشونت ایجاد شد. درگیری های جدی بین اعراب و یهودیان در سال 1936 آغاز شد. در 11 نوامبر 1936، کمیسیون برای بررسی دلایل قیام وارد فلسطین شد. وظیفه این کمیسیون تعیین علت شورش ها و قضاوت در مورد شکایات دو طرف بود. حییم وایزمن به نمایندگی از یهودیان سخنرانی کرد. در 25 نوامبر 1936، وایزمن در اظهارات خود در برابر کمیسیون پیل گفت که در اروپا شش میلیون یهودی وجود دارد... "جهان برای آنها به مکان هایی تقسیم شده
دارد... "جهان برای آنها به مکان هایی تقسیم شده است که آنها نمی توانند زندگی کنند و مکان هایی که نمی توانند وارد شوند." مفتی بیت المقدس حاج امین الحسینی در مقابل کمیسیون شهادت داد و با هرگونه تقسیم سرزمین های عربی با یهودیان مخالفت کرد. او خواستار توقف کامل مهاجرت یهودیان شد. اگرچه اعراب به تحریم رسمی کمیسیون ادامه دادند، اما احساس فوریت برای پاسخ به درخواست وایزمن برای بازگرداندن آرامش وجود داشت. شهردار سابق اورشلیم، راغب بیگ النشاشیبی که رقیب مفتی در عرصه داخلی فلسطین بود، از طریق کانال های غیررسمی برای
داخلی فلسطین بود، از طریق کانال های غیررسمی برای توضیح دیدگاه اعراب فرستاده شد. در سال 1981 فاش شد که اداره سیاسی آژانس یهود میکروفون‌هایی را در اتاقی که کمیسیون در آن جلسه تشکیل می‌داد نصب کرده بود و بن گوریون می‌توانست رونوشت‌های شواهدی را که در دوربین نگه داشته شده بود بخواند.
توفیق فیّاض (۱۹۳۹) رمان‌نویس فلسطینی است.از سال ۱۹۶۰ به نوشتن رمان، نمایشنامه، داستان و ادبیات کودک روی آورد و ادبیات خود را وقف ارائهٔ شخصیت فلسطینی و مسئلهٔ او کرد. او به عرب‌های اسرائیل تعلق دارد. در سال ۱۹۶۹–۱۹۷۰ به اتهام جمع‌آوری اطلاعات برای مصر دستگیر شد و چهار سال زندانی بود تا اینکه در تبادل زندانیان آزاد شد. به مصر رفت و از قاهره ماه‌ها بعد به بیروت نقل مکان کرد. در آنجا به سازمان آزادیبخش فلسطین پیوست. سپس به تونس مهاجرت کرد و سی سال در آنجا اقامت داشت. او پس از ۴۱ سال مهاجرت اجباری در ژوئن ۲۰۱۵
داشت. او پس از ۴۱ سال مهاجرت اجباری در ژوئن ۲۰۱۵ به میهن خود بازگشت. زندگی و پیشه. او در سال ۱۹۳۹ در المقیلبه نزدیکی حیفا، ناحیهٔ لیدا، قیمومیت بریتانیا بر فلسطین، به دنیا آمد، تحصیلات خود را در آنجا و در ناصره گذراند و سپس به بیروت رفت. او در یک محیط خانوادگی متلاطم میان مادرش که می‌خواست او در مدرسه راهبات آلمانی بیاموزد و پدربزرگش که می‌خواست به او تربیت دینی بدهد تا بتواند قرآن را حفظ کند، زندگی کرد. دولت اسرائیل در سال ۱۹۶۹ او را به اتهام جاسوسی برای یک کشور دشمن در آن زمان، یعنی مصر و سوء استفاده از
کشور دشمن در آن زمان، یعنی مصر و سوء استفاده از کارش در گمرک بندر حیفا برای قاچاق دستگاه‌های شنود مصری که برای عبدالرحیم قرمان (از مأموران اطلاعاتی مصر) فرستاده شده بود، به هشت سال زندان محکوم کرد. اسرائیل در سال ۱۹۷۴ در یک قرارداد مبادلهٔ زندانیان با مصر او را آزاد کرد. از قاهره ماه‌ها بعد به بیروت نقل مکان کرد. در بیروت به سازمان آزادیبخش فلسطین پیوست و در آنجا همسرش در جریان تهاجم اسرائیل به لبنان در سال ۱۹۸۲ کشته شد. به تونس نقل مکان کرد و سی سال در آنجا اقامت داشت. او پس از ۴۱ سال تبعید در ژوئن ۲۰۱۵
اقامت داشت. او پس از ۴۱ سال تبعید در ژوئن ۲۰۱۵ به میهن خود بازگشت. وکیلان محمد دحله و سهاد حمود (دحله) بیش از ۱۵ سال مبارزه قانونی برای بازگرداندن فیاض از مهاجرت اجباری را آغاز کردند. پس از مکاتبات و رایزنی‌های طولانی مدت با وزارت کشور اسرائیل، ادارهٔ دادخواست‌های دادگاه عالی اسرائیل و دادستانی و در پی ارائه دادخواست قبلی در این زمینه، موفق به کسب موافقت برای بازگشت وی شدند. در ادبیات. او از سال ۱۹۶۰ و در دوران دبیرستان شروع به نوشتن داستان کرد، اما آنها را منتشر نکرد. اولین رمان خود را با نام
اما آنها را منتشر نکرد. اولین رمان خود را با نام «تحریف‌شدگان» در سال ۱۹۶۴ چاپ کرد که در آن به زندگی جوانان عرب در سرزمین‌های اشغالی می‌پردازد که سیاست‌های مقامات اسرائیلی، آنها را از ادامه تحصیل بازمی‌داشت. سپس نمایشنامه «خانهٔ دیوانگی» یا «وصیت قهرمان» را در سال ۱۹۶۵ منتشر کرد. پس از آن فعالیت رمان‌نویسی خود ادامه داد و «گروه ۷۷۸» (۱۹۷۴)، «میلیشیای محبوب من» (۱۹۷۶)، «بهلول» (۱۹۷۸) و «وادی گفتگوها» (۱۹۹۴) را منتشر کرد. در اولین رمان او با نام «تحریف‌شدگان» انتقادی از جامعهٔ عرب داشت و به صراحت به جنبه‌های
انتقادی از جامعهٔ عرب داشت و به صراحت به جنبه‌های منفی آن اشاره کرد. توفیق منتقدان بسیاری گرد آورد به ویژه معلمانی که از آنها انتقاد می‌کرد. در اولین نمایشنامه او، «خانهٔ دیوانگی»، احساس نویسنده از انزوای ادبی و انزوای مردم فلسطین که بار اشغال و مبارزه را به دوش کشیدند و به تنهایی نبرد کردند، را بیان می‌کند. سپس با نام‌های مستعار «ابن الشاطئ» و «ایاد احمد» نوشت. در سال ۱۹۷۰ داستان‌های خود را در مجموعه‌ای به نام «خیابان زرد» منتشر کرد. در این مجموعه، این ایده را مطرح کرد که فلسطین با وجود رنجش همچنان استوار
را مطرح کرد که فلسطین با وجود رنجش همچنان استوار است و حتی به درختی سرسبز تبدیل شده است که با خون «شهیدانش» سبز و بزرگ شده است. او در حین زندان رمان دیگری به نام «گروه ۷۷۸» نوشت که در آن مبارزات مردم فلسطین را از سال ۱۹۱۷ ارائه کرد. از طریق آن، با گوش دادن به هر آنچه که زندانیان فلسطینی می‌گفتند، تجربه را در قالب یک اثر داستانی قرار داد. به گفتهٔ محمد شاهین «آثار او پژواک رنج مردم فلسطین تحت اشغال اسرائیل و تلاشی برای ابراز امیدواری برای پایان دادن به ظلم و تجسم قهرمانی فلسطینیان از سال ۱۹۱۷ تا جنگ ژوئن
و تجسم قهرمانی فلسطینیان از سال ۱۹۱۷ تا جنگ ژوئن ۱۹۷۰ است.» زندگی شخصی. فیاض در بیروت با یک دختر لبنانی ازدواج کرد اما در بمباران اسرائیلی در سال ۱۹۸۲ که به خانهٔ خانواده در بیروت اصابت کرد، کشته شد. پس از اقامت در تونس با دختری سوری ازدواج کرد که حاصل آن دو پسر و یک دختر بود. آثار. از جمله رمان‌های او: دیگر آثار:
نشان ملی اریتره در ۲۴ مه ۱۹۹۳ به مناسبت اعلام استقلال اریتره از اتیوپی به تصویب رسید. نشان ملی عمدتاً شتری نشان می‌دهد که با یک تاج گل زیتون احاطه شده است.
آخرین نفس یک فیلم بقا و دلهره‌آور محصول ۲۰۲۵ به کارگردانی الکس پارکینسون و نویسندگی میچل لافورچون، پارکینسون و دیوید بروکس است. این اثر یک بازسازی از یک فیلم بلند مستندی به همین نام در سال ۲۰۱۹ می‌باشد که پارکینسون با همکاری ریچارد دا کوستا آن را کارگردانی کرد. این فیلم در ۲۸ فوریه ۲۰۲۵ در ایالات متحده و بریتانیا اکران شد. این فیلم به‌طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد. خلاصه داستان. گروهی از تفنگداران دریایی در یک زیردریایی قصد دارند تا یکی از همرزمان خود را از یک حادثه غواصی نجات دهند.
کالج لین () یک کالج عمومی در اوکلند، کالیفرنیا است. لین بزرگ‌ترین کالج از چهار کالج منطقه کالج اجتماعی پرالتا است که در شمال شهرستان آلامدا خدمت می‌کند. کالج لین به نام جوزف کلارنس لین نامگذاری شده است.
سیم سو بونگ (زادهٔ ) خواننده و ترانه‌پرداز اهل کره جنوبی است. وی از سال ۱۹۷۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
بدریچ بنس (؛ زادهٔ ) دانشمند حوزه الکترونیک اهل ایالات متحده آمریکا است.
ژانگ لوئی (؛ زادهٔ ) بازیگر و کارگردان چینی است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
Gore-Tex نام تجاری W. L. Gore &amp; Associates برای غشای پارچه ای ضدآب و قابل تنفس است که در سال 1969 اختراع شد. گورتکس مایع را مسدود می کند در حالی که اجازه می دهد بخارات از آن عبور کند و پارچه ای سبک وزن و ضد آب برای استفاده در تمام آب و هوا است. این ماده از PTFE منبسط شده (ePTFE) تشکیل شده است، یک شکل کشیده از ترکیب PFAS پلی تترا فلوئورواتیلن (PTFE). تاریخچه. گورتکس توسط Wilbert L. Gore و پسر Gore، Robert W. Gore اختراع شد. در سال 1969، باب گور میله های گرم شده پلی تترا فلوئورواتیلن (PTFE) را کشیده و پلی
شده پلی تترا فلوئورواتیلن (PTFE) را کشیده و پلی تترا فلوئورواتیلن منبسط شده (ePTFE) ایجاد کرد. کشف او از شرایط مناسب برای کشش PTFE یک حادثه خوشحال کننده بود که تا حدی ناشی از ناامیدی بود. او به جای کشش آهسته مواد گرم شده، یک انقباض ناگهانی و شتاب‌دهنده را اعمال کرد. PTFE جامد به طور غیرمنتظره ای حدود 800% کشیده شد و ساختاری ریز متخلخل را تشکیل داد که حدود 70% هوا بود.[1] تحت نام تجاری Gore-Tex به عموم معرفی شد. گور به سرعت برای ثبت اختراعات زیر درخواست داد و به دست آورد: ثبت اختراع ایالات متحده 3953566،
و به دست آورد: ثبت اختراع ایالات متحده 3953566، معتبر از 27-04-1976 تا 27-04-1993 برای شکل متخلخل پلی تترا فلوئورواتیلن با ساختار میکرو که توسط گره های متصل به فیبریل مشخص می شود. ثبت اختراع ایالات متحده 4،187،390، معتبر از 1980-02-05 تا 1997-02-05 ثبت اختراع ایالات متحده 4،194،041، معتبر از 1980-03-18 تا 1998-06-29 برای 'ورقه ورقه ضد آب'، همراه با ساموئل آلن شکل دیگری از نوار PTFE کشیده قبل از Gore-Tex در سال 1966 توسط John W. Cropper از نیوزیلند تولید شد. کراپر ماشینی را برای این استفاده توسعه داده و
شد. کراپر ماشینی را برای این استفاده توسعه داده و ساخته بود. با این حال، کراپر تصمیم گرفت که روند ایجاد PTFE گسترش یافته را به عنوان یک راز تجاری نزدیک نگه دارد و به این ترتیب، منتشر نشده باقی مانده بود. خواص. با توجه به میزان سختی کاری بالای PTFE، ePTFE به طور قابل توجهی قوی تر از مواد بدون کشش است. در سطح میکروسکوپی، این سخت شدن کاری با افزایش کریستالینی PTFE مطابقت دارد، زیرا فیبرها بر اساس اعمال یک تنش خارجی گره می خورند و جهت می یابند. ePTFE استحکام کششی نهایی فوق العاده بالایی (50-800 مگاپاسکال) نسبت
نهایی فوق العاده بالایی (50-800 مگاپاسکال) نسبت به همتای چگالی کامل خود (20-30 مگاپاسکال) به دلیل بلورینگی بالا دارد. این رفتار همچنین به دلیل گسترش ePTFE در تمام جهات، نسبت پواسون منفی را به همراه دارد، که در مقابل کاهش بیشتر مورد انتظار در جهات عمود بر تنش در موارد با حفظ حجم است. ePTFE بر اساس شرایط پردازش دارای تخلخل قابل تنظیم است و می تواند در برابر بخارات و گازهای خاصی نفوذ کند. با این حال، نسبت به اکثر مایعات، از جمله آب، نفوذ ناپذیر است، خاصیتی که در کاربردهای خاصی مانند کت های بارانی مورد استفاده
کاربردهای خاصی مانند کت های بارانی مورد استفاده قرار می گیرد. این خواص اضافی در ترکیب با خواص ذاتی مواد مبتنی بر PTFE به طور کلی (بی اثری شیمیایی، پایداری حرارتی) ePTFE را به یک ماده همه کاره برای طیف وسیعی از کاربردها تبدیل می کند. کابردها. پزشکی. برای جایگزینی رباط ها در جراحی زانو و بخیه های طبی چون خنثی است و استحکام بالایی دارد صنعت. ماهیت ریز متخلخل گورتکس کاربرد های فیلتراسیون در صنعت برای کاهش آلودگی هوا استفاده شده است. می تواند جریان های گاز گیاهی حاوی مواد شیمیایی خورنده مانند اسید سولفوریک و
حاوی مواد شیمیایی خورنده مانند اسید سولفوریک و جامدات قلیایی قوی را فیلتر کند.
ماریا خوزه گویانس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "زندگی من در ویرانه‌ها" اشاره کرد.
هزار تو ۳ یک فیلم هندی کمدی ترسناک زبان هندی است که در سال ۲۰۲۴ اکران شد، کارگردان فیلم آنیس بازمی بود و نویسندگی آن را آکاش کاوشیک بر عهده اشت، فیلم محصول شرکت‌های تی-سریز فیلمز و سینِ ۱ استودیوز (Cine1 Studios) است. این فیلم سومین قسمت از فرنچایز با یک نام، پس از فیلم‌های "هزارتو" (۲۰۰۷) و "هزار تو ۲" (۲۰۲۲) است. بازیگران اصلی آن کارتیک آریان، ویدیا بالن، مادهوری دیکشیت و تریپتی دیمری هستند که در کلکته، بنگال غربی می‌گذرد. این فیلم به‌طور رسمی در ماه مارس ۲۰۲۳ معرفی شد. فیلم‌برداری اصلی از ماه مارس تا
۲۰۲۳ معرفی شد. فیلم‌برداری اصلی از ماه مارس تا سپتامبر ۲۰۲۴ در بمبئی، کلکته، اورچا و له انجام گرفت که فیلمبردار آن مانو آناند بود. "هزار تو ۳" در روز ۱ نوامبر ۲۰۲۴ همزمان با جشن دیوالی در سینماها اکران شد. فیلم نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد. این فیلم تا ماه نوامبر ۲۰۲۴، بیش از ۴۱۱ کرور روپیه در سراسر جهان درآمد داشت و تا همین تاریخ عنوان دومین فیلم هندی پرفروش در سال ۲۰۲۴ را در اختیار داشت. انتشار. سینما "هزار تو ۳" در روز ۱ نوامبر ۲۰۲۴ مصادف با برگزاری جشن دیوالی اکران شد. حقوق پخش اکران
با برگزاری جشن دیوالی اکران شد. حقوق پخش اکران سینمایی در سراسر جهان را شرکت ای‌ای فیلمز در دست گرفت. آنیل تادانی، توزیع کننده، حقوق تک نمایش (single screens) فیلم را تضمین کرده بود. این فیلم و فیلم "دوباره سینگهام" در یک روز به اکران در آمدند. فیلم در عربستان سعودی به دلیل اشاره به همجنس‌گرایی ممنوع شده است. رسانه خانگی حقوق پخش دیجیتالی فیلم توسط نتفلیکس به دست آمد.
چه افتضاحی! () یک فیلم کمدی مکزیکی است که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد.
شیم مین کیونگ (؛ زادهٔ ۱۱ ژوئیه ۱۹۵۵) که به‌طور حرفه‌ای با نام شیم سو بونگ () شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌پرداز اهل کره جنوبی است. او در سال ۱۹۷۹، از طریق مسابقات آهنگ کالج ام‌بی‌سی فعالیت خود را آغاز کرد.
جیانگ یی یان (؛ زادهٔ ) بازیگر و خواننده اهل چین است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "حکمرانی ظالمان" اشاره کرد.
پس از کاهش قابل توجه در دهه‌های قبل، نرخ تولد در ارمنستان اندکی از ۱۳٫۰ (به ازای هر ۱۰۰۰ نفر) در سال ۱۹۹۸ به ۱۴٫۲ در سال ۲۰۱۵ افزایش یافت. این بازه زمانی نیز مسیر مشابهی را در نرخ خام مرگ و میر نشان داد که از ۸٫۶ به ۹٫۳ افزایش یافته است. ارمنستان در میان کشورهای پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۲۰۱۴ با امید به زندگی در بدو تولد با ۷۴٫۸ سال در رتبه چهارم این کشورها قرار دارد. ابتکار اندازه‌گیری حقوق بشر (Human Rights Measurement Initiative) نشان می‌دهد که ارمنستان ۷۴٫۶٪ از آنچه را که برای حق سلامت با
که ارمنستان ۷۴٫۶٪ از آنچه را که برای حق سلامت با توجه به سطح درآمد خود باید انجام دهد، محقق کرده است. با توجه به حق سلامت کودکان، ارمنستان ۹۷٫۵٪ از انتظارات بر اساس درآمد فعلی خود را برآورده می‌کند. در مورد حق سلامت در میان جمعیت بزرگسال، این کشور ۹۱٫۳٪ از انتظارات را با توجه به سطح درآمد خود محقق می‌کند. اما ارمنستان در زمینه حق سلامت باروری در دسته‌بندی «بسیار بد» قرار می‌گیرد، زیرا تنها ۳۵٫۱٪ از انتظارات بر اساس منابع (درآمد) موجود را برآورده کرده است. سیستم بهداشت و درمان و بودجه. در زمان استقلال
سیستم بهداشت و درمان و بودجه. در زمان استقلال ارمنستان در سال ۱۹۹۱، هیچ اثری از سنت‌های نظام سلامت پیش از شوروی مشاهده نمی‌شد. نظام سلامت شوروی بسیار متمرکز بود و کل جمعیت بدون توجه به وضعیت اجتماعی خود، از خدمات پزشکی رایگان برخوردار بودند و به طیف گسترده‌ای از خدمات مراقبت‌های ثانویه و ثالثیه دسترسی داشتند. پس از استقلال، ارمنستان قادر به ادامه تأمین مالی این سیستم نبود. پس از اجرای برنامه اصلاحات، تمامی بیمارستان‌ها، پلی‌کلینیک‌ها، واحدهای سلامت روستایی (شامل مراکز سلامت روستایی) و پست‌های بهداشتی از
(شامل مراکز سلامت روستایی) و پست‌های بهداشتی از سیستم قبلی به فعالیت خود ادامه دادند. بیمارستان‌هایی که پیش‌تر به اداره‌های محلی و در نهایت به وزارت بهداشت پاسخگو بودند، اکنون به‌طور مستقل عمل کرده و به‌طور فزاینده‌ای مسئول مدیریت و بودجه خود هستند. یک بسته مزایای اساسی در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد. این خدمات ویژه مراقبت‌های بهداشتی، از جمله دارو، را برای اقشار آسیب‌پذیر مردم، از جمله کودکان، سالمندان و معلولان، افراد فقیر و پرسنل نظامی مجروح ارائه کرد. از سال ۲۰۰۶، خدمات مراقبت‌های بهداشتی اولیه رایگان بوده است.
خدمات مراقبت‌های بهداشتی اولیه رایگان بوده است. در سال ۲۰۰۹، بیش از نیمی از بودجه ملی سلامت ارمنستان صرف بیمارستان‌ها شد. در سطح جامعه محلی، سیستم سلامت ضعیف بود و در مناطق روستایی اغلب به‌طور کامل وجود نداشت. بهبودهای گسترده‌ای در خدمات بهداشتی ارمنستان در قرن ۲۱ صورت گرفت که عمدتاً شامل دسترسی آسان‌تر به خدمات بهداشتی و اجرای برنامه «ثبت‌نام آزاد» بود که به ارمنی‌ها اجازه می‌دهد ارائه‌دهنده خدمات بهداشتی خود را آزادانه انتخاب کنند. هزینه‌های سلامت به‌عنوان درصدی از مخارج دولتی در دوره ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴
درصدی از مخارج دولتی در دوره ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴ چهارمین میزان پایین در میان گروه مشابه بود، اما نسبت به همتایان خود در قفقاز جنوبی عملکرد بهتری داشت. هزینه‌های سلامت به ازای هر نفر (بر اساس برابری قدرت خرید با دلار ثابت سال ۲۰۰۵) تقریباً به‌طور مداوم در سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۴ پنجمین مقدار پایین در این گروه بود. هزینه‌های مستقیم سلامت از جیب افراد در سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ چهارمین میزان بالا در این گروه را داشت. در سال ۲۰۱۴، ۴٫۳٪ از هزینه‌های سلامت از منابع خارجی تأمین شد. در سال ۲۰۱۵، هزینه‌های جاری
منابع خارجی تأمین شد. در سال ۲۰۱۵، هزینه‌های جاری سلامت به‌عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی به ۱۰٫۱٪ رسید، در حالی که ۸۱٫۶٪ از کل هزینه‌های سلامت به‌صورت مستقیم از جیب افراد پرداخت شد. هر دو رقم از زمان در دسترس بودن داده‌ها از سال ۲۰۰۰، رکورد بالایی را ثبت کردند. شهروندان ارمنستانی که از بسته مزایای پایه برخوردار هستند، بدون نیاز به پرداخت هزینه یا خدمات یارانه ای، پوشش کاملی را دریافت می‌کنند و دولت بخشی از هزینه‌ها را پرداخت می‌کند، اما شهروندان موظف به پرداخت مابقی هزینه هستند. اکثر خدمات بهداشتی
به پرداخت مابقی هزینه هستند. اکثر خدمات بهداشتی کاملاً خصوصی هستند و شهروندان مسئولیت کامل پرداخت را دارند. در سال ۲۰۱۹، مراقبت‌های بهداشتی برای همه شهروندان زیر ۱۸ سال رایگان شد. همچنین تعداد افرادی که تحت بسته مزایای پایه خدمات درمانی رایگان یا یارانه ای دریافت می‌کنند و همچنین تعداد خدمات ارائه شده در این برنامه افزایش یافت. در سال ۲۰۲۳، دولت ارمنستان طرحی را برای معرفی تدریجی مراقبت‌های بهداشتی همگانی تصویب کرد. بر اساس این طرح، پوشش سلامت به صورت مرحله‌ای گسترش می‌یابد تا زمانی که کل جمعیت در سال ۲۰۲۷
گسترش می‌یابد تا زمانی که کل جمعیت در سال ۲۰۲۷ بیمه شوند فساد در نظام سلامت. از زمان استقلال، سیستم بهداشت ملی ارمنستان به دلیل فساد گسترده در بین پزشکان و سایر کارکنان بیمارستان با انتقاداتی مواجه شد. به دلیل کاهش بودجه عمومی پس از فروپاشی اقتصادی دهه ۱۹۹۰، بسیاری از کارمندان مجبور به گرفتن رشوه و سوء استفاده از موقعیت قدرت خود در محل کار خود برای امرار معاش شدند. این مشکل تا امروز همچنان پابرجاست و یکی از دغدغه‌های اصلی منتخبان است. بیماری‌های خاص. اچ‌آی‌وی. ارمنستان که گواهینامه سازمان جهانی بهداشت
ارمنستان که گواهینامه سازمان جهانی بهداشت (WHO) را دریافت کرده است، اولین کشور در منطقه اروپا بود که موفق به حذف انتقال ویروس اچ‌آی‌وی از مادر به کودک شد. تا اکتبر ۲۰۱۷، این کشور یکی از ۱۰ کشور جهان (که هفت تای آن‌ها جزیره هستند) بود که این موفقیت را به دست آورد. در سال ۲۰۱۰، شیوع HIV در بین بزرگسالان ۱۵ تا ۴۹ ساله ۰٫۲ درصد برآورد شد. فلج اطفال. از سال ۲۰۰۲ که داده‌ها در دسترس قرار گرفته‌اند، هیچ موردی از بیماری فلج اطفال (پولیومیلیت) در ارمنستان ثبت نشده است. مالاریا. از سال ۲۰۰۶ هیچ مورد جدیدی از مالاریا
مالاریا. از سال ۲۰۰۶ هیچ مورد جدیدی از مالاریا مشاهده نشد
بای بایه (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل چین است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "زندگی"، "شکار هیولا"، "شکار هیولا ۲، و "بازگشت به گذشته" اشاره کرد." وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه صد گل شده است.
قدمت تئاتر ارمنی به قبل از دوران روم باستان می‌رسد و یکی از قدیمی‌ترین سنت‌های تئاتر اوراسیا است. در کنار تئاترهای یونانی و رومی، یکی از باستانی‌ترین تئاترهای جهان است. شکل باستانی و محبوب هنر نمایشی، درام غنایی است که تأثیر خود را بر فرهنگ عامه مردم خاور نزدیک، بالکان و آپنین گذاشته است. در این بستر فرهنگی، نمایش عرفانی و عامیانه ارمنی که با عناصر رقص آن مشخص می‌شود، شکل گرفت. اگرچه سیستم تئاتر باستانی حفظ نشده است، اما آثار زبانی خود را به جای گذاشته است. تاریخچه. تئاتر باستانی ارمنی. تئاتر ارمنستان ریشه
تاریخچه. تئاتر باستانی ارمنی. تئاتر ارمنستان ریشه در تئاتر یونان باستان دارد و به‌طور طبیعی از آیین‌های مذهبی باستانی تکامل یافت. در این مراسم، گوسان‌ها (نقالان حرفه‌ای) به ستایش اجداد نجیب‌زادگان در قالب اشعار طولانی می‌پرداختند. خوانندگان مرثیه یا تراژدی‌سرایان به نام وُغبرگوس شناخته می‌شدند، و کسانی که در مراسم جشن شرکت می‌کردند کاتاکاگوسان (کمدین‌ها) نامیده می‌شدند. تاریخ تئاتر واقعی ارمنستان به حدود سال ۷۰ پیش از میلاد بازمی‌گردد. به گفته پلوتارک، نخستین تئاتر شناخته‌شده تاریخی در ارمنستان در دوران
تئاتر شناخته‌شده تاریخی در ارمنستان در دوران حکومت تیگران بزرگ ساخته شد. در سال ۶۹ پیش از میلاد، او یک تئاتر عمومی بزرگ در شهر دیاربکر تأسیس کرد، که چهارده سال پیش از اولین تئاتر عمومی پمپئی در رم بود. پسر تیگران، آرتاوازد دوم، چندین تراژدی یونانی، خطابه و تفاسیر تاریخی نوشت که تا قرن دوم میلادی باقی ماندند. آرتاوازد دوم دومین تئاتر عمومی دائمی ارمنستان را در پایتخت قدیمی آرتاشات ساخت. در این تئاتر، تراژدی‌های اوریپید و کمدی‌های مناندر به‌طور منظم اجرا می‌شدند. آرتاوازد به عنوان اولین نمایشنامه‌نویس و
می‌شدند. آرتاوازد به عنوان اولین نمایشنامه‌نویس و کارگردان تئاتر کلاسیک ارمنی شناخته می‌شود. پلوتارک اشاره می‌کند که نمایش باخای اوریپید به کارگردانی آرتاوازد در سال ۵۳ پیش از میلاد در این تئاتر به اجرا درآمده است. تئاتر ارمنی در قرون وسطی. پس از پذیرش مسیحیت به عنوان دین دولتی در سال ۳۰۱ و تقویت حکومت استبدادی، مخالفت کلیسا با هنر تئاتر آشکار شد. به عنوان مثال، خطبه‌های کاتولیکوس هوهانس مانداکونی (قرن پنجم) که هنر تئاتر را هدف قرار داده است، به خوبی مستند است. با این حال، تولیدات تئاتری بر اساس آثار
است. با این حال، تولیدات تئاتری بر اساس آثار درام‌نویسان باستانی مانند مناندر و اوریپید به همراه اجراهای کمدین‌ها و تراژدی‌سرایان ارمنی ارائه می‌شد. هوهان مانداکونی تأیید کرد که بر اساس مدل آمفی‌تئاترهای باستانی، یک ساختار تئاتری اختصاصی با صندلی‌های جداگانه برای زنان نیز تأسیس شد. محبوبیت اجراهای تئاتری باعث شد که روحانیون عناصر تئاتری را به آیین‌های مذهبی کلیسا اضافه کنند. پیشرفت‌های بزرگی در تمام زمینه‌ها پس از ترجمه کتاب مقدس (۴۱۰ میلادی) در ارمنستان صورت گرفت، از جمله در تئاتر. اما پیشرفت‌های فرهنگی