payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اول جهان را دارد. شهرهای بزرگ، از جمله کراچی و اسلام‌آباد، در قرن بیست و یکم موج‌های شدید گرمایی و سطح بالایی از آلودگی را تجربه کرده‌اند. پاکستان در مرزهای خود بوم‌سازگان‌های متنوعی از جمله دریای عرب، چندین بیابان و رودخانه اصلی و بیش از هفت هزار یخچال طبیعی دارد. پاکستان همچنین در محل تلاقی سه رشته کوه بزرگ هندوکش، هیمالیا و قراقروم جای دارد. مناطقی مانند استان سند به دلیل ذوب شدن یخچال‌های طبیعی و فوران دریاچه‌های یخچالی در معرض خطر فزاینده سیل هستند، ضمن اینکه به سبب فصل خشک و گرم‌تر، در معرض پدیده
ضمن اینکه به سبب فصل خشک و گرم‌تر، در معرض پدیده خشکسالی نیز قرار دارند. تهدیداتی مانند طوفان‌ها نیز تهدید روبه‌رشدی را برای جمعیت‌های باز ایجاد می‌کنند. سیستم «مناطق امن». جدا از کاشت درخت، دولت پاکستان اقدامات سازگار با محیط زیست دیگری، از جمله افزایش تعداد مناطق حفاظت شده، نیز انجام داده است. تا دسامبر ۲۰۲۲، ۳۹۸ منطقه حفاظت از حیات وحش در پاکستان وجود داشت. از این تعداد، ۳۱ مورد وضعیت پارک ملی داشتند. کل مساحت زمین‌های حفاظت‌شده تا سال ۲۰۲۰، ۱۳ درصد از مساحت پاکستان را تشکیل می‌داد و دولت پاکستان اعلام
پاکستان را تشکیل می‌داد و دولت پاکستان اعلام کرد که قصد دارد این میزان را تا سال ۲۰۲۳ به ۱۵ درصد افزایش دهد. یک آکادمی پارک ملی برای پارک‌های ملی زیارت و بلوچستان برنامه‌ریزی شده بود که در آن، به جوانان پس از آموزش‌های ویژه شغل داده می‌شد و قرار بود حداقل ۵۰۰۰ جوان در آن مشغول به کار شوند.
قرار گرفتن در معرض طبیعت و سلامت روان به ارتباط بین تعامل فرد با محیط‌های طبیعی و تأثیر آن بر سلامت روان فرد اشاره دارد. اکثر مطالعات هرگونه تعامل با طبیعت را به عنوان مواجهه در نظر می‌گیرند، مانند پیاده‌روی، بودن در جنگل یا مکانی با آب (مثل دریاچه، ساحل)، پیاده‌روی در پارک و غیره. در حال حاضر تحقیقات گسترده‌ای در مورد تأثیر مواجهه با طبیعت بر افراد انجام شده است که به طرق مختلف ارتباط مفیدی را نشان می‌دهد. مطالعات نشان می‌دهد که با سبک زندگی معاصر که بیشتر اوقات را در فضای بسته می‌گذرانیم و با افزایش زمان
اوقات را در فضای بسته می‌گذرانیم و با افزایش زمان صرف شده در مقابل صفحات نمایش، ارتباط انسان‌ها با طبیعت کاهش یافته است. با این حال، تعامل با طبیعت به دلیل فواید زیادی که برای سلامت روان و شناخت به همراه دارد، به عنوان یک عامل تقویت کننده سلامت عمومی در نظر گرفته شده است. در نتیجه، درمانگران از طبیعت در درمان‌های خود برای بهبود سلامت روان یا جسم استفاده می‌کنند. این درمان‌ها و تکنیک‌ها، اکوتراپی نامیده می‌شوند. سلامت روان و تأثیر عاطفی. سلامت روان به عنوان وضعیتی از رفاه روانی تعریف شده است که افراد را
وضعیتی از رفاه روانی تعریف شده است که افراد را قادر می‌سازد تا با استرس‌های زندگی کنار بیایند، توانایی‌های خود را تحقق بخشند، خوب یاد بگیرند و خوب کار کنند و به جامعه خود کمک کنند. تحقیقات در مورد قرار گرفتن در معرض محیط‌های طبیعی نشان می‌دهد که طبیعت سلامت روان ما را از طرق مختلف، مانند کاهش استرس و بهبود خلق و خو، تقویت می‌کند. علاوه بر این، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ارتباط با طبیعت با افزایش شادی، رفاه ذهنی، عاطفه مثبت، تعاملات اجتماعی مثبت و حس معنا و هدف در زندگی و همچنین کاهش پریشانی روانی
معنا و هدف در زندگی و همچنین کاهش پریشانی روانی مرتبط است. یک مثال عملی برای این موضوع، طبیعت‌گردی است. این‌ها می‌توانند فعالیت مغز را در قشر پیش‌پیشانی زیرجلدی افزایش دهند، که وقتی فرد احساس اضطراب یا افسردگی می‌کند غیرفعال می‌شود. تحقیقات نشان می‌دهد که اثرات طبیعت بر سلامت روان در تمام سنین مثبت است. در رابطه با کودکان، در دانمارک مطالعه‌ای طی هجده سال انجام شد که مقایسه‌ای بین کودکان صفر تا ده ساله که در محله‌هایی با فضای سبز بیشتر زندگی می‌کردند و کودکانی که در سطوح پایین‌تری از فضای سبز قرار داشتند،
که در سطوح پایین‌تری از فضای سبز قرار داشتند، انجام داد. مشخص شد که کودکانی که در سطوح بالاتر فضای سبز زندگی می‌کردند، ۵۵ درصد کمتر در معرض خطر ابتلا به اختلالات روانی متعدد مانند افسردگی، اسکیزوفرنی، اختلال مصرف مواد، اختلالات خوردن و اختلالات خلقی بودند. به‌طور مشابه، مطالعه دیگری که در چهار شهر اروپایی انجام شد، نشان داد بزرگسالانی که در دوران کودکی کمتر در معرض محیط‌های باز قرار داشته‌اند، در مقایسه با بزرگسالانی که در دوران کودکی بیشتر در معرض محیط‌های باز بوده‌اند، سلامت روان به‌طور قابل توجهی بدتری
باز بوده‌اند، سلامت روان به‌طور قابل توجهی بدتری داشته‌اند. یک مطالعه ۱۰ ساله در بریتانیا نشان داد که هم سرسبزی محیط اطراف خانه افراد (تا شعاع ۳۰۰ متری خانه‌شان) و هم دسترسی آنها به فضاهای سبز و آبی اطراف (مانند پارک‌ها، دریاچه‌ها و سواحل) هر دو خطر ابتلا به اضطراب و افسردگی را در افراد کاهش می‌دهد. علاوه بر این، اثرات ترمیمی طبیعت وجود دارد که از سلامت روان و رفاه سالمندان حمایت می‌کند. مطالعات نشان می‌دهد که تعامل افراد مسن با طبیعت می‌تواند با خلق و خوی بهتر، کاهش احتمال افسردگی، کاهش سطح استرس و بهبود
بهتر، کاهش احتمال افسردگی، کاهش سطح استرس و بهبود عملکرد شناختی مرتبط باشد. مشخص شده است که فضای سبز نزدیک خانه با برخی از رفتارهای پرخطر برای سلامتی، مانند سیگار کشیدن و نوشیدن الکل، ارتباط معکوس دارد و بازدید منظم از فضاهای طبیعی با شیوع کمتر سیگار کشیدن مرتبط بوده است. نتایج چنین مطالعاتی نشان می‌دهد که افزایش فضای سبز مسکونی و بازدید از طبیعت می‌تواند یک استراتژی امیدوارکننده برای کاهش رفتارهای پرخطر برای سلامتی باشد. تأثیر شناختی. شناخت به همه اشکال دانستن و آگاهی، مانند ادراک، تصور، یادآوری، استدلال،
و آگاهی، مانند ادراک، تصور، یادآوری، استدلال، قضاوت، تخیل و حل مسئله اشاره دارد. به لطف تحقیقات همبستگی و تجربی، ارتباط مثبتی بین محیط و توانایی‌های شناختی یافت شده است. برخی از مزایای اصلی که مطالعات نشان داده‌اند، بهبود عملکرد حافظه کاری، بهبود توجه، انعطاف‌پذیری شناختی و وظایف کنترل توجه است. در مقابل، قرار گرفتن در معرض محیط‌های شهری با کمبود توجه مرتبط دانسته شده است. دوره‌های کوتاه مدت قرار گرفتن در طبیعت نیز می‌تواند مزایای شناختی داشته باشد، از جمله قرار گرفتن در معرض طبیعت فقط از طریق تصاویر. در
قرار گرفتن در معرض طبیعت فقط از طریق تصاویر. در یک آزمایش کنترل توجه که توسط محققان استرالیایی انجام شد، از دانشجویان دانشگاه خواسته شد تا در یک کار کسل‌کننده و خسته‌کننده شرکت کنند که در آن باید با دیدن اعداد خاصی که روی صفحه نمایش چشمک می‌زدند، یک کلید کامپیوتر را فشار می‌دادند. در اواسط کار، شرکت‌کنندگان وقفه‌های کوتاه ۴۰ ثانیه‌ای داشتند که در آن یا منظره‌ای از شهر با بام سبز و پر از گل و گیاه یا یک بام بتنی خالی را می‌دیدند. طبق این مطالعه، شرکت‌کنندگانی که سقف سبز را مشاهده کردند، در مقایسه با
که سقف سبز را مشاهده کردند، در مقایسه با شرکت‌کنندگانی که سقف بتنی را مشاهده کردند، خطاهای حذف به‌طور قابل توجهی کمتری مرتکب شدند و پاسخ‌های منسجم‌تری به وظیفه نشان دادند. چنین تغییراتی در توجه می‌تواند، برای مثال، در چگونگی درک انسان از زمان در طبیعت در مقایسه با محیط‌های شهری منعکس شود. علاوه بر مواجهه با تصاویر طبیعت، مطالعات تجربی متعددی از طیف گسترده‌ای از انواع محرک‌ها مانند صداها و مواجهه با دنیای واقعی استفاده کرده‌اند. این مطالعات عملکرد شناختی شرکت‌کنندگان را پس از قرار گرفتن در معرض طبیعت در
شرکت‌کنندگان را پس از قرار گرفتن در معرض طبیعت در مقایسه با محیط‌های شهری مقایسه کرده‌اند. یکی از تأثیرات قابل توجهی که به‌طور مداوم در محیط‌های طبیعی کشف شده است، بهبود حافظه کاری است. این موضوع به‌طور مداوم از طریق یک تکلیف معکوس دامنه دیجیتال یافت شده است، که در آن به شرکت‌کنندگان گفته می‌شود توالی اعداد (که طول متفاوتی دارند) را به ترتیب معکوس تکرار کنند. به همین ترتیب، شرکت‌کنندگانی که در معرض محیط‌های طبیعی قرار گرفتند، عملکردشان بهبود یافت. پارک‌های شهری و سلامت روان. اگرچه بحث پیرامون قرار گرفتن در
و سلامت روان. اگرچه بحث پیرامون قرار گرفتن در معرض طبیعت و سلامت روان عموماً به دنیای طبیعی خارج از شهرها و محیط شهری می‌پردازد، اما شایان ذکر است که قرار گرفتن در معرض طبیعت در شهرها می‌تواند تأثیر مثبت زیادی بر سلامت روان و تندرستی افراد داشته باشد. به‌طور خاص، پارک‌های شهری می‌توانند تأثیر مثبت زیادی بر سلامت روان ساکنان داشته باشند - سلامت روان ساکنانی که در فاصله بیش از ۸۰۰ متری (اما کمتر از ۱٫۶ کیلومتری) از یک پارک زندگی می‌کنند، در مقایسه با ساکنانی که در فاصله ۴۰۰ متری یک پارک قرار دارند، ۴٫۵
که در فاصله ۴۰۰ متری یک پارک قرار دارند، ۴٫۵ امتیاز کاهش یافته است. نشان داده شده است که پارک‌های شهری به کاهش استرس، بازیابی روانی، رضایت از زندگی و کاهش خطر اضطراب و افسردگی کمک می‌کنند از آنجایی که بیش از نیمی از جمعیت جهان در شهرها ساکن هستند، اندیشیدن به راه‌هایی برای افزایش سلامت روان برای این جمعیت بسیار مهم است. پارک‌های شهری روش‌های مقرون‌به‌صرفه و در دسترسی را برای فراهم کردن شرایطی ارائه می‌دهند که سلامت روان را صرف نظر از هویت‌های اجتماعی-اقتصادی، نژادی یا سایر هویت‌های ساکنان بهبود می‌بخشد و
نژادی یا سایر هویت‌های ساکنان بهبود می‌بخشد و به این ترتیب می‌تواند به عنوان مسیری به سوی عدالت در سلامت روان در دسترس باشد.
باشگاه فوتبال یوونتوس ده کای (که معمولاً با نام یوونتوس ده کای شناخته می‌شود) یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مستقر در له کای، هائیتی است.
گونه‌های وابسته به حفاظت، گونه‌های جانوری یا گیاهی هستند که برای بقا، حتی زمانی که به طور خودبه‌خودی جمعیت آنها بازیابی شود، به مداخله مداوم مدیریت حیات وحش مختص به گونه مانند کنترل شکارچیان، مدیریت زیستگاه و کنترل انگل نیاز دارند. تاریخچه. اصطلاح «گونه‌های وابسته به حفاظت» از زیست‌شناسی حفاظت که توسط "قانون گونه‌های در معرض خطر در پروژه سی" (که در سال ۲۰۰۱ آغاز شد) انجام شد و توسط رهبر پروژه، جی. مایکل اسکات، رواج یافت، نشأت گرفت. اولین استفاده از آن در یک نشریه رسمی در سال ۲۰۰۵ بود. استفاده جهانی از این
نشریه رسمی در سال ۲۰۰۵ بود. استفاده جهانی از این اصطلاح هنوز توسعه نیافته است و هنوز در نشریه‌ای که خارج از آمریکای شمالی گردآوری شده باشد، منتشر نشده است. مفاد قانون گونه‌های در معرض خطر انقراض (ESA) مصوب سال ۱۹۷۳ این فرض را در خود داشت که گونه‌های در معرض خطر انقراض با بازیابی جمعیتشان از فهرست گونه‌های در معرض خطر حذف خواهند شد. فرض بر این بود که آنها تحت مقررات موجود رشد خواهند کرد و دیگر نیازی به حمایت‌های ارائه شده تحت ESA نخواهد بود. با این حال، هشتاد درصد از گونه‌هایی که در حال حاضر تحت ESA فهرست
درصد از گونه‌هایی که در حال حاضر تحت ESA فهرست شده‌اند، این فرض را برآورده نمی‌کنند. برای زنده ماندن، آنها نیاز به مداخلات حفاظتی مختص به گونه دارند (مثلاً کنترل شکارچیان، رقبا، انگل‌های لانه، سوزاندن‌های تجویز شده، تغییر فرآیندهای هیدرولوژیکی و غیره) و بنابراین وابسته به حفاظت هستند. معیارها. معیارهای ارزیابی اینکه آیا یک گونه وابسته به حفاظت است یا خیر عبارتند از: اقدامات مدیریتی. پنج حوزه اصلی اقدامات مدیریتی برای حفاظت از گونه‌های آسیب‌پذیر وجود دارد: مطالعه موردی. یک نمونه برجسته در هند است، جایی که
مطالعه موردی. یک نمونه برجسته در هند است، جایی که ببرها، یک شکارچی راس و حیوان ملی، گونه‌ای وابسته به حفاظت در نظر گرفته می‌شوند. این گونه کلیدی می‌تواند جمعیت‌های وحشی خودکفا را حفظ کند؛ با این حال، آنها نیاز به اقدامات مدیریتی مداوم دارند زیرا تهدیدها فراگیر و مکرر هستند و آنها را در معرض خطر انقراض قرار می‌دهند. ریشه این تهدیدها در تغییر ساختار اجتماعی-اقتصادی، سیاسی و فضایی جامعه در هند است. ببرها در برخی مناطق به دلیل عوامل بیرونی مانند تخریب زیستگاه، شکار غیرقانونی، بیماری، سیل، آتش‌سوزی و خشکسالی،
شکار غیرقانونی، بیماری، سیل، آتش‌سوزی و خشکسالی، کاهش گونه‌های طعمه به همین دلایل و همچنین عوامل درونی مانند تغییرات جمعیتی و زوال ژنتیکی منقرض شده‌اند. با توجه به وابستگی حفاظتی ببرها، پروژه ببر در حال ایجاد یک چارچوب ملی مبتنی بر علم برای نظارت بر روند جمعیت ببرها به منظور مدیریت مؤثرتر این گونه است. هند اکنون ۲۸ منطقه حفاظت‌شده ببر دارد که در ۱۷ ایالت واقع شده‌اند. این ذخایر را پوشش می‌دهند. شامل ۱٫۱۴٪ از کل مساحت کشور. این ذخایر از اختلالات زیستی، عملیات جنگلداری، جمع‌آوری محصولات فرعی جنگل، چرای دام و
جنگلداری، جمع‌آوری محصولات فرعی جنگل، چرای دام و مزاحمت‌های انسانی مصون نگه داشته می‌شوند. جمعیت ببرهای این مناطق حفاظت‌شده اکنون برخی از مهم‌ترین جمعیت‌های منبع ببر در کشور را تشکیل می‌دهند. آینده. بزرگی و سرعت تأثیرات انسان بر محیط زیست، پیشرفت قابل توجهی در حذف بسیاری از گونه‌ها از فهرست را بعید می‌سازد، مگر اینکه تعریف «بهبود» شامل نوعی مدیریت فعال باشد. جلوگیری از قرار گرفتن مجدد گونه‌های خارج شده از فهرست در معرض خطر انقراض ممکن است نیازمند اقدامات مدیریتی مداوم و مختص به هر گونه باشد. در نظر گرفتن
مداوم و مختص به هر گونه باشد. در نظر گرفتن «بازیابی» «گونه‌های وابسته به حفاظت» به عنوان یک پیوستار از مراحل به جای یک وضعیت ساده «بازیابی شده/بازیابی نشده» می‌تواند توانایی مدیریت چنین گونه‌هایی را در چارچوب قانون گونه‌های در معرض خطر افزایش دهد. با از دست رفتن مداوم زیستگاه‌ها، اختلال در چرخه‌های طبیعی و افزایش اثرات گونه‌های مهاجم غیربومی، احتمالاً تعداد گونه‌های وابسته به حفاظت افزایش خواهد یافت. پیشنهاد شده است که تدوین «توافقنامه‌های مدیریت بازیابی»، با قراردادهایی که از نظر قانونی و بیولوژیکی قابل
با قراردادهایی که از نظر قانونی و بیولوژیکی قابل دفاع باشند، امکان ادامه مدیریت حفاظت پس از خروج از فهرست را فراهم کند. استفاده از چنین توافق‌نامه‌های رسمی، مسئولیت‌های مدیریتی مشترک بین آژانس‌های حیات وحش فدرال و سایر آژانس‌های فدرال، و با دولت‌های ایالتی، محلی و قبیله‌ای، و همچنین با نهادهای خصوصی که توانایی برآوردن نیازهای گونه‌های وابسته به حفاظت را نشان داده‌اند، تسهیل می‌کند.
جنایت تجاوز یا جنایت علیه صلح، برنامه‌ریزی، آغاز یا اجرای یک عمل تجاوز گسترده و جدی با استفاده از نیروی نظامی یک دولت است. تعریف و دامنه این جنایت بحث‌برانگیز است. اساسنامه رم شامل فهرست جامعی از اعمال تجاوزکارانه است که می‌تواند منجر به مسئولیت جنایی فردی شود، که شامل تهاجم، اشغال نظامی، الحاق با استفاده از زور، بمباران و محاصره نظامی بندرها می‌شود. به‌طور کلی، ارتکاب عمل تجاوز، یک جرم رهبری است که تنها می‌تواند توسط کسانی ارتکاب شود که قدرت شکل‌دهی به سیاست تجاوز یک دولت را دارند، نه کسانی که آن را اجرا
تجاوز یک دولت را دارند، نه کسانی که آن را اجرا می‌کنند. پایه فلسفی درست نبودن تجاوز در نظریه جنگ عادلانه یافته می‌شود که در آن، آغاز جنگ بدون دلیل موجه برای دفاع از خود، ناعادلانه است. در پی تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ جهانی دوم، آرون ترینین، حقوقدان اهل شوروی، اولین پیشنهاد موفقیت‌آمیز برای جرم‌انگاری تجاوز را ارائه داد. منشور دادگاه نظامی بین‌المللی، مسئولیت کیفری برای شروع جنگ تجاوزکارانه را پیش‌بینی کرده بود که تمرکز اصلی محاکمه نورنبرگ بود. دیگر شرکت‌کنندگان در جنگ جهانی دوم به جرم
بود. دیگر شرکت‌کنندگان در جنگ جهانی دوم به جرم تجاوز در فنلاند، لهستان، چین، دادگاه‌های بعدی نورنبرگ و دادگاه توکیو محاکمه شدند. هیچ‌کس نه قبل و نه از دهه ۱۹۴۰ تاکنون به دلیل تجاوز تحت پیگرد قانونی قرار نگرفته است. مواردی وجود دارد که تعریف این جنایت را به‌طور ویژه مبهم می‌کند، مانند «جنگ علیه تروریسم»، که طبق تعریف آسیبی است که توسط دولت آغاز شده است. این مورد ممکن است استفاده از چارچوب‌های قانونی و اجتماعی موجود را برای «ایجاد محیطی که در آن قابلیت اعمال هنجارهای بین‌المللی مربوطه یا به شدت محدود یا
هنجارهای بین‌المللی مربوطه یا به شدت محدود یا نامشخص بود» نشان دهد و بنابراین واقعیت محض تجاوز را توجیه کند. به‌طور کلی این پذیرفته است که جرم تجاوز در حقوق بین‌الملل عرفی موجود است. تعاریف و شرایط اعمال صلاحیت دیوان کیفری بین‌المللی بر این جنایت در سال ۲۰۱۰ در کنفرانس بازنگری کامپالا توسط کشورهای عضو دیوان تصویب شد. تجاوز طبق قانون اساسی برخی کشورها جرم‌انگاری شده است و می‌تواند تحت صلاحیت جهانی تحت پیگرد قانونی قرار گیرد. تجاوز، در کنار نسل‌کشی، جرایم علیه بشریت و جرایم جنگی یکی از جرایم اصلی در حقوق
علیه بشریت و جرایم جنگی یکی از جرایم اصلی در حقوق کیفری بین‌المللی است. در سال ۱۹۴۶، دادگاه نظامی بین‌المللی حکم داد که تجاوز «عالی‌ترین جنایت بین‌المللی» است زیرا «در خود شر انباشته شده از کل را دربردارد». دیدگاه رایج این است که تجاوز، جرمی علیه دولتی است که مورد حمله قرار گرفته است، اما می‌توان آن را جرمی علیه افرادی که در نتیجه جنگ کشته یا آسیب دیده‌اند نیز در نظر گرفت.
وزارت دفاع سوئد () وزارتخانه‌ای در دولت سوئد است که مسئول سیاست‌های مربوط به دفاع ملی و دفاع مدنی است. این وزارتخانه در حال حاضر توسط وزیر دفاع، پال جانسون از حزب میانه‌رو، اداره می‌شود. این وزارتخانه در ۱ ژوئیه ۱۹۲۰ تأسیس شد، زمانی که وزارت دفاع زمینی و وزارت امور دریایی در یک وزارتخانه ادغام شدند. ستاد مرکزی این وزارتخانه در خیابان یاکوبسگاتان در شهر استکهلم واقع شده است، جایی که از سال ۱۹۶۶ در آنجا مستقر بوده است.
ساسا مونه‌کیو ، ۲۴ ژوئن ۱۶۴۰–۳۱ ژوئیه ۱۶۹۸ راهب و محقق کنفوسیوسی در اوایل دوره ادو بود. نام مستعار او جیچوکو، نام مستعارش شیبوکو، نام دوران کودکی‌اش شیماسوکه بود و معمولاً با نام سوکسابورو شناخته می‌شد. او به توکوگاوا میتسوکونی، ارباب قلمرو میتو، خدمت می‌کرد. گفته می‌شود که او الگوی ساساکی سوکسابورو، شخصیتی در داستان «میتو کومون» است.
مارویاما یوشیزومی ، تولد ۱۶۵۷ - مرگ ژوئن ۱۷۳۱ - محقق آثار کلاسیک ژاپنی، کنفوسیوس و شینتوئیسم در اوایل تا اواسط دوره ادو بود. تخلص او کاتسودو یا کونسای بود. تخلص او ناکاجی بود. او معمولاً با نام اونسن و سپس اونهان شناخته می‌شد. نام او همچنین به صورت کاشو نوشته می‌شود. او به توکوگاوا میتسوکونی، ارباب قلمرو میتو، خدمت می‌کرد. در سال ۱۶۷۴ وارد شوکوکان شد و در تدوین دای نیهون شی (تاریخ بزرگ ژاپن) نقش داشت. در سال ۱۶۸۵ به همراه ساسا مونه‌کیو و دیگران به کیوشو، چوگوکو و هوکوریکو سفر کرد و در سال ۱۶۹۱ به تنهایی به
و هوکوریکو سفر کرد و در سال ۱۶۹۱ به تنهایی به منطقه توهوکو سفر کرد. او تا سال ۱۷۳۱ به کار خود در زمینه تاریخ ژاپن ادامه داد.
آساکا تانپوکو ، متولد ۱۶۵۶ - درگذشته ۱۷۳۸، یک محقق کنفوسیوسی در اواسط دوره ادو بود. نام کوچک او کاکو، تخلصش شیسن، نام کودکی‌اش هیکوروکو، لقبش کاکوبئی، تخلص‌هایش تانپاکو[۱] و تانپاکوسای بود و در سال‌های پایانی عمرش با نام‌های روهو، روهو جوزان و روگیو شناخته می‌شد. گفته می‌شود که او الگوی آتسومی کاکونوشین است که در داستان «میتو کومون» ظاهر می‌شود. او به توکوگاوا میتسوکونی، ارباب قلمرو میتو، خدمت می‌کرد. در سال ۱۶۷۴ وارد شوکوکان شد و در تدوین دای نیهون شی (تاریخ بزرگ ژاپن) نقش داشت. در سال ۱۶۸۵ به همراه آساکا
بزرگ ژاپن) نقش داشت. در سال ۱۶۸۵ به همراه آساکا تانپوکو و دیگران به کیوشو، چوگوکو و هوکوریکو سفر کرد و در سال ۱۶۹۱ به تنهایی به منطقه توهوکو سفر کرد. او تا سال ۱۷۳۱ به کار خود در زمینه تاریخ ژاپن ادامه داد. او در سال ۱۷۱۴ از ریاست استعفا داد، اما به کار در شوکوکان ادامه داد. از سال ۱۷۱۶، او شروع به نوشتن «دای نیهونشی رونزان» کرد (که در سال ۱۷۱۶ تکمیل شد). رونزان شرحی است که نویسنده در پایان یک زندگینامه تاریخی اضافه کرده است. در سال ۱۸۰۹، رونزان حذف شد، بنابراین در دای نیهونشی تکمیل شده گنجانده نشده است.
در دای نیهونشی تکمیل شده گنجانده نشده است. در سال ۱۷۲۱، او به عنوان منشی جدید منصوب شد و در سال ۱۷۲۷، به عنوان منشی جدید منصوب شد، اما مانند قبل به کار در موزه تاریخ ادامه داد. از سال ۱۷۲۷، او مسئول ویرایش «رتسوسو شیکاکو»، زندگینامه توکوگاوا ایه‌یاسو (که در سال ۱۷۲۸ تکمیل شد) بود. او در سال ۱۷۳۳ بازنشسته شد. حتی پس از بازنشستگی، به او مقرری ده نفر داده شد و اجازه یافت در کار موزه تاریخ مشارکت داشته باشد و تا قبل از مرگش به ویرایش نسخه‌های خطی زندگینامه تاریخی ادامه داد.
کلیسای مریم مقدس (تسخینوالی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تسخینوالی، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۷۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
شوکوکان ، در طول دوره ادو، قلمرو میتو در ولایت هیتاچی، دفتر تدوین تاریخ (دفتر تاریخ) را برای تدوین دای نیهونشی تأسیس کرد. پیشینه. توکوگاوا میتسوکونی، وارث خاندان میتو توکوگاوا، علاقه زیادی به تاریخ داشت و گفته می‌شود که از جوانی در حال برنامه‌ریزی برای یک پروژه تدوین تاریخ بوده است. در سال ۱۶۵۷، میتسوکونی یک دفتر تاریخ در کاخ کاجیگویا در ویلای کوماگومه در ادو افتتاح کرد و یک کتابخانه و چندین کارمند را برای کار بر روی پروژه تدوین تاریخ به کار گرفت. با این حال، در سال ۱۶۶۱، او پس از مرگ پدرش، یوریفوسا، ارباب
در سال ۱۶۶۱، او پس از مرگ پدرش، یوریفوسا، ارباب قلمرو میتو شد و مشغول اداره قلمرو و وظایف رسمی بود.
توکاوانک (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر شهرداری آسپیندزا، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۱ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
الکترونیک خودرو () سیستم‌های الکترونیکی مورد استفاده در وسایل نقلیه، از جمله مدیریت موتور، سامانه جرقه‌زنی، رادیو، کامپیوترهای خودرو، سیستم‌های مخابراتی، سیستم‌های سرگرمی داخل خودرو و موارد دیگر هستند. سیستم‌های الکترونیکی جرقه‌زنی، موتور و گیربکس همچنین در کامیون‌ها، موتورسیکلت‌ها، خودروهای بیابانگرد و سایر ماشین‌آلات احتراق داخلی مانند لیفتراک، تراکتور و بیل مکانیکی یافت می‌شوند. عناصر مرتبط برای کنترل سیستم‌های الکتریکی مربوطه نیز در خودروهای هیبریدی و خودروهای برقی یافت می‌شوند. سیستم‌های الکترونیکی
خودروهای برقی یافت می‌شوند. سیستم‌های الکترونیکی امروزه به بخش بزرگی از هزینه یک خودرو تبدیل شده‌اند، که از تنها حدود ۱٪ از ارزش آن در سال ۱۹۵۰ به حدود ۳۰٪ در سال ۲۰۱۰ افزایش یافته‌اند. خودروهای برقی مدرن برای کنترل موتور اصلی پیشرانه و همچنین مدیریت سیستم باتری به الکترونیک قدرت متکی هستند. خودروهای خودران آینده به سیستم‌های کامپیوتری قدرتمند، مجموعه‌ای از حسگرها، شبکه و ناوبری ماهواره‌ای متکی خواهند بود که همه آنها به الکترونیک نیاز دارند.
ساسا مونه‌کیو ، (تولد ۱۶۵۳ - مرگ ۱۷۲۱) یک محقق کنفوسیوسی و سامورایی از قلمرو میتو در اواسط دوره ادو بود. او پسر موری خوان، پزشکی از تنما، ستسو بود. او پزشکی را زیر نظر فوکوزومی دوسوکه در اوساکا و کنفوسیانیسم را زیر نظر ماتسوناگا شوکی در کیوتو آموخت و در سال ۱۶۸۴ توسط توکوگاوا میتسوکونی دعوت شد، جایی که او بنیان‌گذار دای نیهونشی بعدی شد. تخلص ادبی او ریشو بود. او همچنین با نام‌های فوکان، فوسن کوجی و کانجوکو شناخته می‌شد.
موری‌یاما سنپو ، (تولد ۱۶۷۱ - مرگ ۱۷۰۶)، یک محقق و مورخ کنفوسیوسی در اواسط دوره ادو بود. نام کوچک او سوناهو[۱] و تخلص ادبی او هاکوریو یا نارینوبو بود. او معمولاً با نام گِنسوکه (گنسوکه) شناخته می‌شد. او اهل یودو، ولایت یاماشیرو، در جنوب غربی بخش فوشیمی، شهر کیوتو، استان کیوتو بود. او پسر ارشد محقق کنفوسیوسی ناگاساوا ریوستسو بود که به خاندان ایشیکاوا از قلمرو یودو خدمت می‌کرد. کوریاما نام خانوادگی عموی او بود.
میاکه کانران ، (تولد ۱۶۷۴ - مرگ ۱۷۱۸)، یک محقق کنفوسیوسی در اواسط دوره ادو بود. نام کوچک او تسوگوآکی، نام مستعارش یوکاکو، لقبش کیوجورو و نام مستعارش کانران بود. برادر بزرگترش میاکه سکیان بود که رئیس مدرسه کایتوکودو در اوساکا بود.
ام‌اوام–زد۱۴ تا ژوئن ۲۰۲۵، دورترین کهکشان شناخته شدهٔ کشف شده در جهان با انتقال به سرخ z = ۱۴٫۴۴ است که تشکیل کهکشان را حدود ۲۸۰ میلیون سال پس از بیگ بنگ قرار می‌دهد. به عنوان بخشی از جدول زمانی کیهانی، "ام‌اوام–زد۱۴" در دوران یونیزه شدن مجدد جهان اولیه تشکیل شده است، زمانی که هیدروژن خنثی به دلیل انرژی تابشی از اولین اجرام آسمانی شروع به یونیزه شدن کرد. "ام‌اوام–زد۱۴" یک کهکشان فوق‌العاده درخشان و جمع و جور است. جرم آن ۱۰۸ برابر جرم خورشید است که آن را از نظر جرم مشابه ابر ماژلانی کوچک (SMC) می‌کند. در حال
جرم مشابه ابر ماژلانی کوچک (SMC) می‌کند. در حال حاضر، این کهکشان در حال گذراندن دوره تشکیل ستاره‌های زیاد است و فوتون‌های یونیزه زیادی را آزاد می‌کند که از طریق یک محیط بین ستاره‌ای (ISM) تقریباً عاری از گرد و غبار عبور می‌کنند. محیط اطراف MoM-z14 تا حدی یونیزه شده است.
تاچیهارا سوئیکن ، (تولد ۱۷۴۴ - مرگ ۱۸۲۳)، سامورایی قلمرو میتو در اواسط تا اواخر دوره ادو بود. او به عنوان یک محقق، به دو نسل از اربابان این قلمرو، پنجمین توکوگاوا مونه‌هارو و ششمین توکوگاوا هاروموری، خدمت کرد. نام خانوادگی واقعی او خاندان تایرا بود.
توکوگاوا هاروموری ، (تولد ۱۷۵۱ - مرگ ۱۸۰۵)، ششمین ارباب قلمرو میتو در ولایت هیتاچی. گفته می‌شود او بنیان‌گذار احیای قلمرو میتو است. او با پیروی از دومین ارباب فئودال، توکوگاوا میتسوکونی، تلاش کرد تا یادگیری را تشویق کند. او تدوین متوقف‌شده‌ی دای نیهونشی را دوباره به جریان انداخت و گفته می‌شود که جیهو خودش هر روز صبح با محققان برای ویرایش دای نیهونشی همکاری می‌کرد. او همچنین با دعوت از محققان شوکوکان برای سخنرانی در قلعه برای سامورایی‌ها و با تلاش برای اجرای امتحانات دانشگاهی، روشن کرد که برای یادگیری ارزش
امتحانات دانشگاهی، روشن کرد که برای یادگیری ارزش قائل است. او مردم شهر مانند فوجیتا یوکوکو و کشاورز ناگاکوبو سکیسوی را به دلیل دانش آکادمیکشان به رتبه‌های سامورایی ارتقا داد. علاوه بر این، او سه رئیس شوکوکان، از جمله تاچیهارا سویکن، را به عنوان مشاوران سیاسی منصوب کرد و سعی کرد نظرات محققان را در سیاست واقعی منعکس کند. در این فضا، سویکن و شاگردش یوکوکو و دیگران شروع به صحبت فعالانه در مورد مسائلی چه در داخل و چه در خارج از قلمرو، مانند سیاست‌های احیای روستایی و سیاست‌های مربوط به روسیه در ازو، کردند.
کومی‌یاما ماساهیده ، (تولد ۱۷۶۴ - مرگ ۱۸۴۰)، یک محقق کشاورزی، محقق کنفوسیوسی و سامورایی قلمرو میتو در اواسط تا اواخر دوره ادو بود. نام مستعار او شیمیزو بود. نام مستعار او فوکن بود. او معمولاً با نام جیرومون و بعداً زوشونوسوکه شناخته می‌شد. نوه او سویسوکه کومی‌یاما (نانریو) بود.
آئویاما نوبویوکی ، (تولد ۱۷۷۶ - مرگ ۱۸۴۳)، یک محقق کنفوسیوسی دوره ادو و یک ارباب فئودال در قلمرو میتو بود. او رئیس ادو شوکوکان و اولین استاد ارشد کودوکان بود. او کار اصلاح و انتشار دای نیهونشی را ترویج داد. نام مستعار او شیسی، لقبش ریوسوکه (ریوسوکه) و نام‌های مستعارش سسای و اونریو بود.
فرماندار فلوریدا () رئیس دولت ایالت فلوریدای ایالات متحده آمریکا است. فرماندار، رئیس قوه مجریه دولت فلوریدا و فرمانده کل گارد ملی فلوریدا و گارد ایالتی فلوریدا است. طبق قانون اساسی فلوریدا، مسئولیت‌های فرماندار شامل تضمین اجرای قوانین ایالتی، قدرت تأیید یا وتوی لوایح مصوب مجلس قانونگذاری فلوریدا، نظارت بر سازمان‌های ایالتی، صدور فرامین اجرایی، پیشنهاد و نظارت بر بودجه ایالتی و انتصابات کلیدی در مناصب ایالتی است. فرماندار همچنین قدرت تشکیل جلسات ویژه مجلس قانونگذاری و اعطای عفو، به جز در موارد استیضاح، را
و اعطای عفو، به جز در موارد استیضاح، را دارد. هنگامی که فلوریدا برای اولین بار توسط ایالات متحده تصاحب شد، رئیس‌جمهور آینده، اندرو جکسون، به‌عنوان فرماندار نظامی آن خدمت کرد. قلمرو فلوریدا در سال ۱۸۲۲ تأسیس شد و پنج نفر طی ۶ دوره مجزا به عنوان فرماندار فعالیت کردند. اولین فرماندار منطقه‌ای، ویلیام پوپ دووال، ۱۲ سال خدمت کرد که طولانی‌ترین دوره خدمت در بین فرمانداران فلوریدا تا به امروز است. از زمان تشکیل ایالت در سال ۱۸۴۵ شمار ۴۵ نفر به‌عنوان فرماندار خدمت کرده‌اند که یکی از آنها دو دوره مجزا فعالیت کرده