payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متحده آمریکا، بانک جهانی، بریتانیا، اتحادیه اروپا و آلمان. در لسوتو حدود ۶٬۰۰۰ کیلومتر جاده آسفالت‌نشده و جاده‌های مدرن با قابلیت تردد در تمام شرایط آب‌وهوایی وجود دارد. همچنین یک خط راه‌آهن کوتاه برای حمل‌ونقل بار، این کشور را به آفریقای جنوبی متصل می‌کند که به‌طور کامل متعلق به آفریقای جنوبی بوده و توسط آن اداره می‌شود. بخش‌ها. پوشاک. لسوتو با بهره‌گیری از قانون رشد و فرصت‌های آفریقا (AGOA) به بزرگ‌ترین صادرکننده پوشاک به ایالات متحده آمریکا در میان کشورهای جنوب صحرای آفریقا تبدیل شده‌است. برندها و
کشورهای جنوب صحرای آفریقا تبدیل شده‌است. برندها و خرده‌فروشان آمریکایی که از لسوتو پوشاک تأمین می‌کنند شامل فوت‌لاکر، گپ، گلوریا وندربیلت، جی‌سی‌پنی، لیوایز، ساکس فیفت اونیو، سیرز، تیمبرلند و وال‌مارت هستند. در اواسط سال ۲۰۰۴، اشتغال در این بخش به بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر (عمدتاً زنان) رسید، که برای نخستین بار تعداد کارگران بخش تولیدی را از کارکنان دولت فراتر برد. در سال ۲۰۰۸، صادرات این بخش عمدتاً به ایالات متحده، به ۴۸۷ میلیون دلار رسید. با این حال، از سال ۲۰۰۴ به بعد، به دلیل رقابت شدید بین‌المللی، اشتغال در
به بعد، به دلیل رقابت شدید بین‌المللی، اشتغال در این بخش تا اواسط ۲۰۱۱ به حدود ۴۵٬۰۰۰ نفر کاهش یافت. این صنعت در آن زمان بزرگ‌ترین کارفرمای رسمی در لسوتو به‌شمار می‌رفت. این بخش همچنین برنامه‌ای گسترده برای مبارزه با اچ‌آی‌وی/ایدز به‌نام اتحاد پوشاک لسوتو برای مبارزه با ایدز (ALAFA) راه‌اندازی کرده‌است. این برنامه در سطح صنعت، خدمات پیشگیری و درمان برای کارگران فراهم می‌کند. دامداری. دشت‌های غربی، ناحیهٔ اصلی کشاورزی در کشور هستند. نزدیک به ۵۰٪ از جمعیت از طریق کشت غیررسمی محصولات یا دامداری امرار معاش
از طریق کشت غیررسمی محصولات یا دامداری امرار معاش می‌کنند و تقریباً دو سوم از درآمد کشور از بخش کشاورزی حاصل می‌شود. حدود ۷۰٪ از جمعیت لسوتو در مناطق روستایی زندگی می‌کنند و در حوزه کشاورزی مشغول به کار هستند. زنان در اقتصاد. اگرچه دسترسی زنان به آموزش متوسطه بیشتر از مردان است، اما درآمد مردان به‌طور متوسط ۱٫۵ برابر درآمد زنان است. پیش از دههٔ ۱۹۵۰، زنان باسوتو به‌دلیل کاهش کشاورزی در کشور، برای کار به آفریقای جنوبی مهاجرت می‌کردند. بسیاری از این زنان مهاجر، مجرد بودند و برخی نیز به‌طور دائم در آفریقای
مجرد بودند و برخی نیز به‌طور دائم در آفریقای جنوبی ماندگار شدند. همچنین برخی از زوج‌های متأهل نیز با یکدیگر به آفریقای جنوبی برای کار سفر می‌کردند. در سال ۱۹۲۳، قانون گذرنامه داخلی به‌نام «قانون بومیان (مناطق شهری)» در آفریقای جنوبی تصویب شد که بر اساس آن، مردان سیاه‌پوست برای حضور در مناطق سفیدپوست‌نشین باید گذرنامه‌ای ویژه همراه داشتند. در سال ۱۹۵۲، اصلاحیه‌ای به این قانون اضافه شد که زنان را نیز مشمول آن کرد. این اصلاحیه باعث کاهش مهاجرت نیروی کار زن شد، به‌طوری‌که تا دههٔ ۱۹۷۰ تنها ۳۶٫۱٪ از زنان بالای
به‌طوری‌که تا دههٔ ۱۹۷۰ تنها ۳۶٫۱٪ از زنان بالای ۳۹ سال در لسوتو سابقهٔ کار در آفریقای جنوبی را داشتند. زنان لسوتو در معادن کار نمی‌کردند. در دههٔ ۱۹۸۰، لسوتو برای تقویت صنعت تولیدی خود، کمک‌های بین‌المللی دریافت کرد. بخش عمدهٔ نیروی کار این صنعت را زنان جوان تشکیل می‌دادند. در سال ۱۹۹۰، حدود ۹۲٪ از کارکنان صنعت نساجی و پوشاک در لسوتو را زنان تشکیل می‌دادند. در حال حاضر حدود ۸۶٪ از نیروی کار زن در لسوتو در صنعت نساجی مشغول به کار هستند. منابع طبیعی. آب و الماس تنها منابع طبیعی مهم لسوتو هستند. استخراج آب
تنها منابع طبیعی مهم لسوتو هستند. استخراج آب از طریق پروژهٔ چند میلیارد دلاری و ۳۰ سالهٔ طرح منابع آبی کوهستانی لسوتو (LHWP) انجام می‌شود که در سال ۱۹۸۶ آغاز شد. این پروژه با هدف جمع‌آوری، ذخیره‌سازی و انتقال آب از حوضهٔ رود اورنج به استان ایالت آزاد و منطقهٔ بزرگ ژوهانسبورگ در آفریقای جنوبی طراحی شده‌است؛ مناطقی که تمرکز بالایی از صنعت، جمعیت و کشاورزی آفریقای جنوبی را در خود جای داده‌اند. با تکمیل این پروژه، لسوتو باید تقریباً به خودکفایی کامل در تولید برق دست یابد و همچنین از طریق فروش برق به آفریقای
برق دست یابد و همچنین از طریق فروش برق به آفریقای جنوبی درآمد کسب کند. بانک جهانی، بانک توسعه آفریقا، بانک سرمایه‌گذاری اروپا و بسیاری از اهداکنندگان دوجانبه دیگر، تأمین مالی این پروژه را بر عهده دارند. الماس نیز در معادن لتسنگ، موتائه، لیخوبونگ و کائو استخراج می‌شود. این بخش در سال ۲۰۰۸ به‌دلیل رکود جهانی دچار افت شد، اما در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ بهبود یافت. این صنعت یکی از بخش‌های اصلی صادرات لسوتو به‌شمار می‌رود. آمارهای دیگر. جدول زیر شاخص‌های اصلی اقتصادی لسوتو را در سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۷ نشان می‌دهد:
لسوتو را در سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۷ نشان می‌دهد: درآمد یا مصرف خانوار بر حسب درصد سهم: "کم‌درآمدترین ۱۰٪:" ۰٫۹٪ "پردرآمدترین ۱۰٪:" ۴۳٫۴٪ (۱۹۸۶–۸۷) نرخ رشد تولید صنعتی: ۳٪ (۲۰۱۰) مصرف برق: ۶۲۶ گیگاوات‌ساعت (۲۰۱۰/۱۱) محصولات کشاورزی: ذرت، گندم، حبوبات، سورگوم، جو؛ دامداری واحد پول: ۱ لوتی (L) = ۱۰۰ لیسِنته؛ توجه: *مالوتی* (M) شکل جمع لوتی است. نرخ ارز: مالوتی به ازای هر دلار آمریکا – ۷٫۳۲ (۲۰۱۰)، ۶٫۱۰۹۴۸ (۱۹۹۹)، ۳٫۶۲۷۰۹ (۱۹۹۵)؛ توجه: *لوتی باسوتو* با رَند آفریقای جنوبی برابری می‌کند
خواهر ناتنی زشت () فیلمی ترسناک، کمدی و درام نروژی-لهستانی-دانمارکی-سوئدی به کارگردانی امیلیه بلیخفلدت است که در سال ۲۰۲۵ منتشر شد. این فیلم با الهام از نسخهٔ برادران گریم از داستان سیندرلا ساخته شده است که جنبه‌های تاریک‌تر و وحشت‌جسمی ماجرا را به تصویر می‌کشد. داستان. الویرا و آلما دو خواهرند که مادر بیوه‌شان، ربکا، با مرد بیوهٔ مسن‌تری به نام اتو ازدواج کرده تا به ثروت و موقعیت برسد. در این فرآیند، ربکا نامادری دختر او، اگنس، می‌شود.اگنس با خواهر های ناتنی اش باتحقیر رفتار می کنند زیبا بودن فرد دلیل بر
اش باتحقیر رفتار می کنند زیبا بودن فرد دلیل بر مهربان بودنش نیست. پس از آن‌که اتو در شب عروسی‌اش می‌میرد، خانواده درمی‌یابد که او بی‌پول بوده و برای دستیابی به ثروت ربکا با او ازدواج کرده و این‌که اگنس به ربکا و دخترانش به دلیل طبقهٔ پایین‌شان بی‌اعتنا بوده است. با نگرانی از وضعیت مالی خانه، ربکا تصمیم می‌گیرد الویرا را به ازدواج شاهزاده درآورد، چون آلما هنوز به بلوغ نرسیده است. در حالی‌که الویرا در رؤیای ازدواج با شاهزادهٔ سطحی‌نگر، جولیان، است، ربکا آگاه است که دخترش زشت‌رویی معمولی تلقی می‌شود و شانس
است که دخترش زشت‌رویی معمولی تلقی می‌شود و شانس چندانی برای جلب نظر شاهزاده ندارد، به‌ویژه اگر اگنس نیز برای توجه او رقابت کند. برای آن‌که الویرا جذاب‌تر شود، ربکا او را در معرض مجموعه‌ای از جراحی‌های زیبایی ابتدایی و دردناک قرار می‌دهد، و او برای لاغر شدن یک کرم نواری می‌بلعد. همچنین، الویرا مجبور به گذراندن آموزش‌های مدرسهٔ آداب معاشرت می‌شود، که باعث می‌شود تحسین اولیه‌اش نسبت به اگنس به رنجش تبدیل شود، چون احساس می‌کند اگنس برای زیبایی یا استعدادش تلاشی نکرده است. یک شب، الویرا اگنس را در حال رابطهٔ
نکرده است. یک شب، الویرا اگنس را در حال رابطهٔ جنسی با ایساک، کارگر اصطبل، می‌بیند و آن را به ربکا گزارش می‌دهد. ربکا با انزجار، اگنس را به خدمتکار تبدیل می‌کند و خانواده شروع به صدا زدن او با نام سیندرلا می‌کند. با نزدیک شدن مهمانی سلطنتی، الویرا دچار سوءتغذیه می‌شود، چراکه کرم نواری‌اش رشد می‌کند و موهایش هنگام شانه زدن توسط اگنس شروع به ریختن می‌کند. در حین پرو لباس با مادرش، فروشندهٔ لباس به الویرا یک کلاه‌گیس و پیراهن می‌دهد. او زیبایی اگنس را می‌بیند و به او نزدیک‌سازی نامناسب می‌کند. اگنس با انزجار
و به او نزدیک‌سازی نامناسب می‌کند. اگنس با انزجار به صورت و کف اتاق تف می‌اندازد، که ربکا به او دستور می‌دهد آن را تمیز کند. وقتی برمی‌گردند، الویرا اگنس را در حال پوشیدن لباس مهمانی می‌بیند و با عصبانیت آن را پاره می‌کند. در همین حال، آلما هنگام شروع نخستین عادت ماهانه‌اش در شب، دچار وحشت می‌شود. هنگامی‌که اگنس در حال گریه بر جسد در حال فساد پدرش است، مادر تنی‌اش که سفیدپوش است ظاهر می‌شود، به او کفش می‌دهد و هشدار می‌دهد که کالسکه تا نیمه‌شب دوباره به کدو تبدیل خواهد شد. کرم ابریشم‌ها لباس اگنس را تعمیر
تبدیل خواهد شد. کرم ابریشم‌ها لباس اگنس را تعمیر می‌کنند. در مهمانی، الویرا توجه شاهزاده جولیان را جلب می‌کند، اما نگاه او به‌سرعت توسط اگنس نقاب‌دار ربوده می‌شود. الویرا به اتاقی دیگر فرار می‌کند و تخم‌های کرم نواری را بالا می‌آورد. بعدتر، هر دو زن به خانه بازمی‌گردند. وقتی الویرا متوجه می‌شود که اگنس ناخواسته یک کفش را جا گذاشته و شاهزاده از آن برای شناسایی زن رؤیایی‌اش استفاده خواهد کرد، او اگنس را مجبور می‌کند کفش دیگر را تحویل دهد. وقتی متوجه می‌شود پای خودش برای کفش‌ها خیلی بزرگ است، شروع به بریدن
پای خودش برای کفش‌ها خیلی بزرگ است، شروع به بریدن انگشتان پای خود می‌کند. ربکا و آلما او را در این حالت پیدا می‌کنند، و آلما با وحشت می‌بیند که ربکا با آرامش به الویرا آرام‌بخش می‌زند و کار را تمام می‌کند. صبح روز بعد، الویرای زخمی صدای شیپورها را می‌شنود که خبر ورود شاهزاده را می‌دهند. او روی زمین می‌خزد، ناتوان از راه رفتن، و از پله‌ها می‌افتد، بینی‌اش می‌شکند و دندانش می‌پُرد، تا این‌که درمی‌یابد اگنس و شاهزاده یکدیگر را پیدا کرده‌اند و تلاش‌های او بیهوده بوده است. شکست‌خورده، الویرا پس از التماس آلما
بوده است. شکست‌خورده، الویرا پس از التماس آلما پادزهر می‌نوشد و کرم نواری را بالا می‌آورد. خواهرها تصمیم می‌گیرند مادرشان را ترک کنند تا آزاد از نفوذ او زندگی کنند، در حالی‌که ربکا شروع به اغوا کردن مردی می‌کند که در مهمانی با او آشنا شده بود.
مسیحیت دین غالب در لسوتو است، و پروتستانیسم و کاتولیسیزم دو شاخهٔ اصلی آن به‌شمار می‌روند. بر پایهٔ گزارش وزارت خارجه ایالات متحده در سال ۲۰۲۲، پروتستان‌ها اندکی بیشتر از کاتولیک‌ها بودند. ادیان غیرمسیحی تنها ۱٫۵٪ از جمعیت را شامل می‌شوند و ۳٫۵٪ از مردم نیز بی‌دین هستند. غیرمسیحیان عمدتاً پیرو آیین‌های سنتی آفریقایی هستند، همچنین گروه‌های کوچکی از مسلمانان، هندوها و بهاییان نیز در لسوتو حضور دارند. مسیحیت. مسیحیت دین غالب در لسوتو است و در سال ۲۰۲۰، حدود ۴۵٪ جمعیت این کشور را کاتولیک‌ها، ۳۱٪ را پروتستان‌ها
جمعیت این کشور را کاتولیک‌ها، ۳۱٪ را پروتستان‌ها و ۱۸٪ را دیگر شاخه‌های مسیحیت تشکیل می‌دادند. کلیسای کاتولیک لسوتو تحت اداره اسقف اعظم ماسرو و سه اسقف دیگر قرار دارد که همگی عضو کنفرانس اسقفی لسوتو هستند. مسیحیت در دهه ۱۸۳۰ میلادی توسط مبلغان فرانسوی و به دعوت پادشاه موشوشه اول وارد لسوتو شد. پادشاه موشوشه با وجود دعوت از مبلغان مسیحی، خود به دین سنتی‌اش وفادار ماند. اولین مأموریت کاتولیک در سال ۱۸۶۳ به رهبری اسقف آلار آغاز شد که خواهران خانواده مقدس را برای آموزش به زنان سوتو فراخواند. این مأموریت‌ها
برای آموزش به زنان سوتو فراخواند. این مأموریت‌ها تلاش داشتند تا علاوه بر جذب مسیحیان جدید، پایان چندهمسری را نیز رقم بزنند. دو شاخه اصلی مسیحیت در لسوتو با احزاب سیاسی کشور نیز ارتباط دارند؛ کلیسای کاتولیک از حزب ملی باسوتو و مبلغان پروتستان از حزب کنگره باسوتو حمایت می‌کنند. دین سنتی. دین سنتی سوتو با شواهد باستان‌شناسی به حدود قرن دهم میلادی بازمی‌گردد. این دین شباهت‌هایی با دین سنتی تسوانا دارد. رئیس یا رهبر یک جامعه سوتو همچنین رهبر روحانی آنها نیز بود. در آیین‌های سوتو، روح نیاکان که «بادیمو» نامیده
در آیین‌های سوتو، روح نیاکان که «بادیمو» نامیده می‌شوند، جایگاه مهمی داشتند و آیین‌هایی مانند رقص باران‌طلبی از رسوم بارز این جامعه بود. مردم سوتو مفهوم «مودیمو» را به عنوان موجود برتر یا خدای عالی توسعه داده بودند. بر اساس الهیات سوتو، مودیمو خدای برتر، خدایان کوچک‌تری خلق کرد که قدرت تعامل با انسان‌ها را دارند. حقوق دینی. قانون اساسی لسوتو آزادی دین و مذهب را تضمین می‌کند. در سال ۲۰۲۳، این کشور از نظر آزادی دینی امتیاز کامل ۴ از ۴ را کسب کرده است. جستارهای وابسته. کلیسای کاتولیک در لسوتو اسقفیان آنگلیکان
وابسته. کلیسای کاتولیک در لسوتو اسقفیان آنگلیکان لسوتو شورای مسیحیان لسوتو اسلام در لسوتو
وقتی آماده‌ام () فیلم رمانتیک و مهیج آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی اندرو جانسون و نویسندگی اندرو اورتنبرگ است که در کنار جان شراینر، لورن کوهن و درموت مالرونی در این فیلم بازی می‌کند. داستان. فیلم "وقتی آماده‌ام" که در پس‌زمینه‌ی یک خوشه‌ی سیارکی قرار دارد و تهدیدی برای پایان دادن به حیات روی زمین است، داستان رز و مایکل، زوج جوانی را دنبال می‌کند که برای استفاده‌ی حداکثری از روزهای پایانی عمرشان، سفری جاده‌ای را آغاز می‌کنند تا برای آخرین بار مادربزرگ رز را ملاقات کنند. در طول مسیر، آنها با شخصیت‌های
رز را ملاقات کنند. در طول مسیر، آنها با شخصیت‌های مختلفی از جمله جولیا (کوهان)، ملکه زیبایی سابق که به عشق لحظه آخری امیدوار است، و کیث (مالرونی)، یک ولگرد تنها که به دنبال هرگونه ارتباط انسانی است، روبرو می‌شوند. هر کدام در نهایت به دنبال چیز متفاوتی هستند. تولید و انتشار. این فیلم اولین تجربه کارگردانی اندرو جانسون است که پیش از این به عنوان کارگردان هنری و طراح تولید فعالیت داشته است. فیلمنامه را اندرو اورتنبرگ نوشته است که در این فیلم نیز بازی می‌کند. فیلمبرداری در اواخر سال 2022 در مکان‌های مختلفی در
در اواخر سال 2022 در مکان‌های مختلفی در ایالات متحده انجام شد تا یک سفر جاده‌ای در سراسر کشور شبیه‌سازی شود. برایان کرتیس، سردبیر ارشد رینگر و مجری برنامۀ "پرس باکس"، صداپیشگی یک دی‌جی را بر عهده دارد که از طریق رادیوی ماشین، روایتگر روزهای آخر روی زمین است. این فیلم در ۷ فوریه ۲۰۲۵ به طور مشترک توسط Briarcliff Entertainment و Quiver Distribution در سینماهای منتخب ایالات متحده اکران شد و نسخه دیجیتالی آن در ۱۴ فوریه ۲۰۲۵ منتشر شد. این فیلم در آخر هفته افتتاحیه خود در داخل کشور 8220 دلار و در مجموع 11372
خود در داخل کشور 8220 دلار و در مجموع 11372 دلار فروش داشت. آرا و نظرات. دان شاناهان از مجله‌ی Every Movie Has a Lesson آن را «ادیسه‌ای دوست‌داشتنی از گرمی در مبارزه با یاس و ناامیدی» نامید، در حالی که لیسته لانوزا سائنز از مجله‌ی Fangirlish نوشت که: «این فیلم بسیار تأثیرگذار بوده و دربارۀ یافتن شادی در حالی است که دنیای اطرافتان به معنای واقعی کلمه به پایان می‌رسد.»
طارق صالح ممکن است به یکی از این افراد اشاره داشته باشد:
رود آلبارگاس (Albarregas)، که با نام «جویبار آلبارگا» نیز شناخته می‌شود، رودی در غرب شبه‌جزیره ایبری است که به حوضه آبریز رود گوادیانا تعلق دارد و در بخشی کوتاه از مسیر پایانی خود، از درون شهر مِریدا عبور می‌کند. مسیر رودخانه. این رود از کوهستان سیرا برمخا و کُرنالوو در درون پارک طبیعی کُرنالوو سرچشمه می‌گیرد. مسیر آن از شهر تروخیانوس می‌گذرد و در نهایت در بخش شهری مِریدا، به شاخهٔ راست رود گوادیانا می‌ریزد. نام این رود برگرفته از عبور مداوم تمدن‌های گوناگون از سرزمین‌های شبه‌جزیره ایبری است. رومی‌ها آن را
از سرزمین‌های شبه‌جزیره ایبری است. رومی‌ها آن را فلومینوس باراکا می‌نامیدند و مسلمانان با افزودن پیشوند «الـ» به آن، نام امروزی‌اش را شکل دادند. در گذر از شهر مِریدا، رود آلبارگاس از زیر دو سازهٔ مهم مهندسی دوران روم باستان عبور می‌کند: آکوئدوکتو د لس میلاگروس و پل رومی آلبارگاس.
شهر سوکچو یک شهر در شمال‌شرق کره جنوبی (شرق شبه‌جزیره کره) بر روی ساحل دریای شرق کره (دریای ژاپن) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. این شهر یکی از مناطق گردشگری کره جنوبی و مقصدی با جذبه برای علاقه‌مندان به رصد طلوع خورشید بر روی آب‌های آزاد می‌باشد. تاریخ. در آوریل سال ۱۹۱۴ میلادی، در دوران حاکمیت استعماری ژاپن بر کره، در تابعیت استان (تاریخی) گانگوون، «شهرستان یانگ‌یانگ» با ۷ قصبه قرار داشت. این قصبه‌ها شامل: دوچون []، سون‌یانگ []، غربی (سو) []، گانگ‌هوین []، گونّه []، هیون‌بوک []، هیون‌نام []. در
[]، گونّه []، هیون‌بوک []، هیون‌نام []. در آن زمان، قصبهٔ «دوچون» شمالی‌ترین قصبهٔ یانگ‌یانگ و در همسایگی شهرستان (تاریخی) گوسونگ قرار داشت. قصبهٔ «دوچون» در آن زمان، با ادغام دو قصبهٔ «دومون» [] و «سوچون» [] تشکیل شد. قصبهٔ دومون متشکل از ۸ روستای تووانگ‌سونگ []، جانگهانگ []، جونگ‌گو []، دومون سفلی (هادومون)[]، دومون علیا (سانگ‌دومون)[]، دومون وسطی (جونگ‌دومون)[]، ده‌پو []، نه‌مولچی []؛ قصبهٔ سوچون متشکل از ۵ روستای اوئونگچی []، بوول []، سوکچو []، نونسان []، نو []. روستای «ده‌پو» مرکز اداری این قصبهٔ جدید
نو []. روستای «ده‌پو» مرکز اداری این قصبهٔ جدید ادغام شده شد. (مجموعا ۱۳ روستا) در مه سال ۱۹۱۹ میلادی، دو قصبهٔ «توسونگ» [] و «جوگوانگ» [] از شهرستان (تاریخی) گوسونگ (پیش از تقسیم) به شهرستان یانگ‌یانگ پیوستند و در شمال «قصبهٔ دوچون» قرار داشتند. در ژوئیه ۱۹۳۷ میلادی، قصبهٔ «دوچون» به «سوکچو» [] تغییر نام یافت در اکتبر سال ۱۹۴۲ میلادی، قصبهٔ «سوکچو» به شهرک [] ارتقاء یافته. در همان زمان، از اراضی روستای «نو» [] سه روستای جدید تاسیس، مشتمل از روستاهای ایموک []، چوکسان []، دوری‌وون []. (مجموعا ۱۶ روستا) پس
[]، چوکسان []، دوری‌وون []. (مجموعا ۱۶ روستا) پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون و از میان شهرستان یانگ‌یانگ عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. بیشتر اراضی این شهرستان، منجمله شهرک سوکچو، در شمال این مدار قرار گرفتند. این دوران کوتاه از حاکمیت کره شمالی بر سوکچو، تاثیرهای بلندمدت مختلفی را بر این شهر داشت. اولین تاثیر
بلندمدت مختلفی را بر این شهر داشت. اولین تاثیر حاکمیت دولت کمونیستی کره شمالی، تلاش‌های این حکومت در پیشبرد اصلاحات ارضی، و خلع ید کردن زمین‌داران سنتی. البته که با تغییر حاکمیت سوکچو، در نهایت، زمین‌داران این شهر پیروز شدند، اما تاثیرات کاهش انحصار اقتصادی این زمین‌داران دائمی بود، و پس از پایان جنگ نیز، طبقه‌ای جدید در اقتصاد این شهر به صحنه آمد. از جمله تاثیرات دیگر حاکمیت کره شمالی، تاکید و اصرار دولت کمونیستی کره، مانند سایر حکومت‌های کمونیستی، بر آموزش و پرورش مجانی، سراسری، و اجباری جمعیت. البته که
و پرورش مجانی، سراسری، و اجباری جمعیت. البته که این دوران کوتاه، تاثیر طولانی‌ای در دیدگاه ایدئولوژیکی مردم این شهر نداشته، اما از تاثیرات این دوران، ایجاد یک جو و انگیزهٔ گستردهٔ سوادآموزی و تحصیلات عالیه میان مردم سوکچو بوده است. پویایی اقتصادی و اجتماعی در پی این تاثیرات احتمالا در پیشبرد منافع سوکچو و نهایتا ارتقاء آن به «شهر در سطح شهرستان» مؤثر بوده. در طول جنگ کره (که در ژوئیه سال ۱۹۵۰ میلادی شروع شد)، شهر سوکچو بین طرفین چندین بار دست به دست شد، و در این حین، ساکنین این شهر بیشتر خسارات جانی و مالی
این حین، ساکنین این شهر بیشتر خسارات جانی و مالی را متحمل شدند. از جمله اتفاقات مهم، اشغال این شهر (که تا پیش از این، رسما در حاکمیت کره شمالی بوده) به مدت سه ماه بین سپتامر و دسامبر سال ۱۹۵۰ میلادی به دست قوای آمریکایی و کرهٔ جنوبی بود. در طول این دوران، شبه‌نظامیان فاشیستی «انجمن جوانان شمال‌غرب» [] دست به تعقیب و اعدام‌های صحرایی زندانیان سیاسی، منجمله فعالان کارگری و رعیتی، دولتیان و کارمندان مرتبط با حکومت کره شمالی، و هر شخصیت عمومی که احتمالا تفکرات مثبتی نسبت به کمونیسم داشت زدند. همین‌طور
تفکرات مثبتی نسبت به کمونیسم داشت زدند. همین‌طور گزارش‌های مختلف از تجاوز و خشونت علیه زنانی که با زندانیان سیاسی مرد رابطهٔ خانوادگی داشتند، هم به دست شبه‌نظامیان «انجمن جوانان شمال‌غرب» و هم به دست سربازان ارتش کرهٔ جنوبی وجود دارد. در با شروع فاز سوم جنگ، و پیشروی دوبارهٔ قوای کرهٔ شمالی (با مشارکت قوای ارتش سرخ چین)، و تغییر دست مجدد این شهر، ارتش کرهٔ جنوبی دستور تخلیهٔ ساکنین این شهر را داده و بیشتر خانه‌های آن را سوزاند و تخریب کرد. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و
در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، تمامی اراضی این شهرستان، منجمله «شهرک سوکچو» تحت حاکمیت کره جنوبی قرار گرفت. «سوکچو» یکی از بزرگترین مراکز شهری بود که با اتمام جنگ کره، حاکمیت آن از دست کره شمالی به دست کره جنوبی افتاد. در نوامبر ۱۹۵۴ میلادی، شهرک سوکچو، تحت مدیریت شهرستان یانگ‌یانگ، استان (جنوبی) گانگوون مجددا تاسیس شد. در همین زمان، از اراضی روستای «بوول»، روستای «اونجونگ» [] و از اراضی روستای «نونسان»، روستای «چونگده» [] تاسیس شدند. (مجموعا ۱۸ روستا) در سال ۱۹۶۲
[] تاسیس شدند. (مجموعا ۱۸ روستا) در سال ۱۹۶۲ میلادی، روستایی جدید در «شهرک سوکچو» با نام «شینهونگ»، در غرب آن و در دامنهٔ کوه‌های غربی، با نام «شینهونگ» [] تاسیس شد. (مجموعا ۱۹ روستا) در ژانویه سال ۱۹۶۳ میلادی، «شهرک سوکچو» از این شهرستان جدا شده و به «شهر در سطح شهرستان» ارتقاء یافت. قصبه‌های «توسونگ» و «جوگوانگ» از شهرستان یانگ‌یانگ به شهرستان گوسونگ ملحق شده. در همان زمان قصبهٔ هیون‌نام از شهرستان میونگجو به این شهرستان یانگ‌یانگ ملحق شد. در ژانویهٔ ۱۹۶۶، تقسیمات اداری «شهر سوکچو» دچار تحولات عمده شد.
تقسیمات اداری «شهر سوکچو» دچار تحولات عمده شد. در این زمان، ۱۸ روستای تابعه منحل شده، و از اراضی آن‌ها ۱۲ ناحیه تاسیس شد. روستای «سوکچو» که در عمل منطقهٔ مرکزی شهری این «شهر» بود و خود به ۶ محلهٔ تابعه تقسیم شده بود، به هفت ناحیهٔ جدید تبدیل شد. محلهٔ ۱ام سوکچو به ناحیهٔ «یونگ‌نانگ» []، ۲ام به «دونگ‌میونگ» []، ۳ام به «جونگانگ» []، ۴ام به «گومهو» []، ۵ام به «چونگهو» []، و ۶ام به دو ناحیهٔ «چونگهاک» [] و «گیو» []. چهار روستای «اونجونگ»، «چونگده»، «بوول»، «نونسان» به ناحیهٔ «جویانگ» []، ۵ روستای «ایموک»،
«نونسان» به ناحیهٔ «جویانگ» []، ۵ روستای «ایموک»، «چوکسان»، «دوری‌وون»، «شینهونگ»، «نو»، ناحیهٔ «نوهاک» []، ۳ روستای «اوئونگچی»، «ده‌پو»، «نه‌مولچی» به ناحیهٔ «ده‌پو» []، سه روستای «دومون سفلی‌(هادومون»، «دومون علیا (سانگ‌دومون)»، «دومون وسطی (جونگ‌دومون)» به ناحیهٔ «دومون» []، و نهایتا روستای «جانگهانگ» به ناحیهٔ «سوراک» [] تغییر وضعیت دادند. (مجموعا ۱۲ ناحیه) در ژوئیه سال ۱۹۷۳، در روستای «جانگچون» [] و «ساجین» [] از «قصبهٔ توسونگ»، شهرستان گوسونگ، جدا شده و به شهر سوکچو ملحق شدند. این دو روستا منحل شده و
و به شهر سوکچو ملحق شدند. این دو روستا منحل شده و «ناحیه جانگسا» [] را تشکیل دادند. (مجموعا ۱۳ ناحیه) در اکتبر سال ۱۹۹۸ میلادی، در تقسیمات اداری سوکچو تغییرات گسترده‌ای انجام شد. ۱۳ ناحیهٔ اداری سوکچو، با ادغام و انحلال‌های متعدد به ۸ عدد کاهش یافتند. حمل و نقل. حمل و نقل ریلی. در حال حاضر سوکچو به خط قطار مسافری دسترسی ندارد. اما «خط چونچون-سوکچو» [] در حال حاضر از مسیر کوهستانی در دست ساخت بوده و قرار است در سال ۲۰۲۷ میلادی راه‌اندازی شود. این خط قطار، ارتباط سریع‌السیر بین سوکچو و مرکز استان در چونچون و
سریع‌السیر بین سوکچو و مرکز استان در چونچون و سپس سئول را فراهم می‌کند. حمل و نقل جاده‌ای. شهر سوکچو محل پایان یک آزادراه سراسری ملی می‌باشد، آزادراه شمارهٔ۶۵. آزادراه شمارهٔ ۶۵، موسوم به «دریای شرقی» []، شرقی‌ترین آزادراه سراسری شمالی-جنوبی در شبه‌جزیرهٔ‌ کره می‌باشد. اما این آزادراه، آزادراهی به معنای واقعی سراسری نیست. آزادراه ۶۵ در شمال‌شرق کره جنوبی، آزادراهیست با طول حدود ۱۲۲ کیلومتر، و مطلقا در استان گانگوون. شهر سوکچو در منتهی‌الیه شمالی این آزادرا قرار دارد. این شهر گانگ‌نونگ حدود ۶۴ کیلومتر به در
دارد. این شهر گانگ‌نونگ حدود ۶۴ کیلومتر به در جنوب این آزادراه، و شهرهای دونگهه به سامچوک در جنوب‌تر از آن قرار دارند. این آزادراه با دو تقاطع غیر هم‌سطح به سوکچو متصل است. تقاطع پایانی این آزادراه، در فاصله‌ای ۶ کیلومتری با مرکز شهر، در غرب آن قرار دارد. و تقاطع یکی به آخر، در فاصله‌ای حدود ۱۰ کیلومتری در جنوب شهر، و در محدودهٔ شهرستان یانگ‌یانگ می‌باشد. نیمهٔ دیگری از آزادراه شمارهٔ ۶۵، در جنوب‌غرب کره جنوبی، به طول ۱۰۰ کیلومتر، شهرهای پوهانگ، اولسان، و بوسان را به هم متصل می‌کند. اما فاصلهٔ‌ بین این دو
را به هم متصل می‌کند. اما فاصلهٔ‌ بین این دو بخش مجزاء آزادراه، حدود ۱۶۰ کیلومتر می‌باشد. طرح‌های متعددی برای اتصال کامل این آزادراه به موازات ساحل شرقی کره وجود داشته، اما تاکنون اتفاقی در این زمینه نیوفتاده است. آزادراه سراسری شرقی-غربی شماره ۶۰، در فاصله‌ای حدود ۲۰ کیلومتری جنوب شهر سوکچو، با آزادراه ۶۵ تقاطع دارد. این آزادراه، شهرستان یانگ‌یانگ و ساحل شرقی استان گانگوون را به مرکز استان در چونچون و سپس مستقیما به سئول متصل می‌کند. فاصلهٔ سوکچو تا سئول حدود ۱۷۵ کیلومتر می‌باشد. تقسیمات اداری. شهر سوکچو
۱۷۵ کیلومتر می‌باشد. تقسیمات اداری. شهر سوکچو به ۸ ناحیهٔ تابعه تقسیم شده است. (البته که در تابعیت سوکچو، ۱۳ ناحیهٔ مدیریت شهری نیز وجود دارد که مرزهای آن، با نواحی تقسیمات اداری انطباق ندارد.)‌
جانشینی در تاج‌وتخت لسوتو بر اساس فصل پنجم قانون اساسی این کشور تعیین شده‌است. پادشاه کنونی لسوتو لتسی سوم است. ماده ۴۵ فصل پنجم قانون اساسی لسوتو چنین بیان می‌دارد: ترتیب جانشینی در پادشاهی لسوتو. بر اساس فصل پنجم قانون اساسی لسوتو، جانشینی تاج‌وتخت از طریق قانون عرفی و توسط «مجمع رؤسای قبایل» تعیین می‌شود. مطابق قانون، تنها مردان واجد شرایط، حق جانشینی دارند. سلسله جانشینی کنونی. "موشوئشوئو دوم" (۱۹۳۸–۱۹۹۶) ** لتسی سوم لسوتو (متولد ۱۹۶۳)، پادشاه کنونی *** (۱) شاهزاده لریوتو سیسو (متولد ۲۰۰۷)، ولیعهد ***
(۱) شاهزاده لریوتو سیسو (متولد ۲۰۰۷)، ولیعهد *** (۲) شاهزاده سیسیو (متولد ۱۹۶۶)، برادر پادشاه "شاهزاده موهاتو" (۱۹۴۰–۱۹۸۰)، برادر موشوئشوئو دوم ** (۵) شاهزاده دیوید موهاتو سیسو (متولد ۱۹۷۲) ** (۶) شاهزاده تابیو سیسو (متولد ۱۹۷۵)
به‌طور گسترده پذیرفته شده‌ است که تبار تکاملی گرگ خاکستری به حدود ۲ میلیون سال پیش در دورهٔ پلیستوسن آغازین و گونهٔ کنیس اتروکوس بازمی‌گردد، و پس از آن به گونهٔ کنیس موسباچنسیس در پلیستوسن میانی می‌رسد. گرگ خاکستری گونه‌ای بسیار سازگارپذیر است که در زیست‌بوم‌های گوناگون زندگی می‌کند و پراکندگی وسیعی در سراسر ناحیهٔ هولارکتیک دارد. مطالعات روی گرگ‌های خاکستری امروزی نشان داده‌اند که جمعیت‌های فرعی متمایزی وجود دارند که در نزدیکی یکدیگر زندگی می‌کنند. این تنوع در جمعیت‌های فرعی به‌طور مستقیم با تفاوت‌های
تنوع در جمعیت‌های فرعی به‌طور مستقیم با تفاوت‌های زیست‌محیطی همچون بارندگی، دما، پوشش گیاهی و تخصص در شکار طعمه مرتبط است، که بر انعطاف‌پذیری جمجمه و دندان‌ها تأثیر می‌گذارد. قدیمی‌ترین نمونه‌های گرگ خاکستری امروزی به حدود ۴۰۰۰۰۰ سال پیش، یا احتمالاً زودتر، تا ۱ میلیون سال پیش، برمی‌گردند. بیشتر گرگ‌های امروزی، بخش عمده‌ی اجداد مشترک خود را که در ۲۵ تا ۲۳۰۰۰ سال گذشته رخ داده، از جمعیت‌های اولیه‌ی گرگ‌های سیبری به اشتراک می‌گذارند. در حالی که برخی منابع اظهار داشته‌اند که این نتیجه‌ی یک تنگنای جمعیتی است،
داشته‌اند که این نتیجه‌ی یک تنگنای جمعیتی است، برخی دیگر معتقدند که این یک پیامد طبیعی جریان ژن است که ژنوم گرگ‌ها را در سراسر محدوده‌ی پراکندگی‌شان همگن می‌کند.
ناگای نائویوکی ناگای نائومونه; – ) اومه‌تسوکه، سامورایی، سیاستمدار، و پرسنل نظامی اهل ژاپن بود.
تاکه‌نوئوچی یاسونوری (؛ ۱۸۰۶ – ۳ مارس ۱۸۶۷) دیپلمات و عضو نخستین هیئت اعزامی ژاپن به اروپا (۱۸۶۲) در دوره باکوماتسو بود.
میبوروشی یا سیچوروشی یا میبو روشیگومی، گروه سلف شینسنگومی بود. تولد روشیگومی. کیوکاوا هاچیرو همراه با یامائوکا تشو در اواخر دوره ادو،روشیگومی به معنای «گروه سامورایی‌های بدون ارباب» یا مدافعان کیوتو را تشکیل داد. روشیگومی یک گروه ۲۳۴ نفری از رونین‌ها یا سامورایی‌های بدون ارباب بود که در سال ۱۸۶۲ تشکیل شد. هدف این گروه محافظت از شوگون‌سالاری توکوگاوا و شوگون بود اما مدتی پس از ورود این گروه به کیوتو روشیگومی منحل شد. یامائوکا تشو ۱۸۸ سانتی‌متر قد و ۱۰۵ کیلوگرم وزن داشت که برای آن زمان، بدنی فوق‌العاده بود.