payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در موزه موزه ایالتی در برلین به نمایش گذاشته شده است، و خیمه‌های کوچک متعددی که مریم مقدس را با کودک و فرشتگان به تصویر می‌کشند و در موزه‌های برلین، فلورانس و … نگهداری می‌شوند، خلق کرد. میلان "اثر «مدونا با بامبینو»" (که آن هم سفالی است) که در ورودی کلیسای جامع سن جورجیو در فرارا قرار دارد، به سال ۱۴۲۷ میلادی برمی‌گردد. این اثر از یک سو اهمیت اساسی دارد، زیرا دو اثر که به‌طور سنتی به میشل نسبت داده می‌شوند، یعنی نقش برجسته‌ای که «"مدونا با بامبینو»" را در موزه مدنی پراتو به تصویر می‌کشد، از فهرست آثار او
موزه مدنی پراتو به تصویر می‌کشد، از فهرست آثار او حذف شده‌اند. (که اکنون به دوناتلو جوان نسبت داده می‌شود) و مریم مقدس کلیسای سن مارتینو، و از سوی دیگر، به دلیل پیوند دادن دست هنرمند با مجسمه‌ای با همین موضوع در بارجلو، و به اصطلاح "مریم مقدس دله لاکریمه"، که در کلیسای سانتیسیما آنونزیاتا در آرتزو به نمایش گذاشته شده است. یکی از مشهورترین آثار این هنرمند، مقبره فرانچسکو روزلی، یک حقوقدان اهل آرتین است که در زادگاهش در کلیسای کوچک خانوادگی‌اش در باسیلیکای سن فرانچسکو به خاک سپرده شده است. این بنای یادبود که
فرانچسکو به خاک سپرده شده است. این بنای یادبود که قدمت آن به حدود سال ۱۴۳۱ میلادی برمی‌گردد (این حقوقدان در ۲۷ اکتبر ۱۴۳۰ درگذشت)، برای توسکانی در آن زمان غیرمعمول است: این بنا شامل یک پنجره سه‌گوش با تزئینات غنی است که در داخل آن مجسمه غول‌پیکر متوفی قرار دارد و در پشت آن، روبروی دیوار، تصویر مصلوب شدن به همراه عزاداران قرار دارد. شاهکار بی‌چون و چرای این هنرمند، همچنان تزیین دو دیوار جانبی کلیسای کوچک پلگرینی در کلیسای سنت آناستازیا (ورونا) است که در طول اقامت مستند او در ورونا بین سال‌های ۱۴۳۳ تا ۱۴۳۸
اقامت مستند او در ورونا بین سال‌های ۱۴۳۳ تا ۱۴۳۸ خلق شده است. این اثر که به سفارش آندره‌آ پلگرینی و در حال زانو زدن و دعا کردن خلق شده است، شامل هفده نقش برجسته است که بخش‌هایی از زندگی مسیح را به تصویر می‌کشد و در میان آنها طاقچه‌هایی حاوی چهره‌های مقدسین با طومارهای تاک و نقوش گلدار که نمونه‌ای از سبک گوتیک بین‌المللی رایج در ورونا در آن زمان است، قرار دارد. سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای او در دوک‌نشین استه سپری شد، جایی که در سال ۱۴۴۰، میشل دا فیرنتزه در مودنا بود تا مجسمه موسوم به "محراب دله را" که برای
بود تا مجسمه موسوم به "محراب دله را" که برای کلیسای جامع شهر در نظر گرفته شده بود، خلق کند. در مودنا، او همچنین "مجسمه کومپیانو سول کریستو را" برای کلیسای جامع خلق کرد، که پس از مرمت، اکنون در گالری استنسی نگهداری می‌شود. این هنرمند که در دوران پیری خود تا سال ۱۴۵۳ در پزارو زندگی می‌کرد، احتمالاً در دهه ۱۴۵۰ در فلورانس درگذشته است.
فرانچسکو ناگنی (۷ فوریه ۱۸۹۷ – ۱۱ ژوئیه ۱۹۷۷) یک مجسمه‌ساز فیگوراتیو ایتالیایی قرن بیستم بود که بیشتر به خاطر مقبره پاپ پیوس یازدهم در واتیکان شناخته می‌شود. زندگی. او در ۷ فوریه ۱۸۹۷ در ویتربو متولد شد. او تقریباً تمام عمر خود را در رم گذراند و ابتدا در آکادمی سنت لوکا تحصیل کرد. پس از جنگ جهانی اول، به عنوان دستیار در آکادمی هنرهای زیبای رم مشغول به کار شد و در دوران رژیم فاشیستی موسولینی روی چندین اثر دولتی کار کرد. از جمله این آثار می‌توان به بنای یادبود آرماندو دیاز در ناپل و بسیاری از یادبودهای جنگی
آرماندو دیاز در ناپل و بسیاری از یادبودهای جنگی برای ایتالیایی‌های کشته شده در جنگ اشاره کرد. او در گروه هنرمندان ویلا استرول فرن در رم فعالیت داشت. از حدود سال ۱۹۴۰، او شروع به دریافت سفارش از واتیکان کرد و آثارش اکنون در کلیسای سنت پیتر به نمایش گذاشته شده است. آثار او مستلزم ملاقات‌های متعدد با پاپ و دیگر مقامات ارشد کلیسا بوده است. آثار او نه تنها در بخش عمومی کلیسا، بلکه به‌طور قابل توجهی شامل مقبره پاپ پیوس یازدهم در سردابه‌ها نیز می‌شود. او در ۱۱ ژوئیه ۱۹۷۷ در سن ۸۰ سالگی در رم درگذشت. حدود سال
ژوئیه ۱۹۷۷ در سن ۸۰ سالگی در رم درگذشت. حدود سال ۲۰۰۰، خانواده ناگنی ۳۴ قالب گچی ساخته ناگنی را به موزه ویتربو اهدا کردند که بیشتر آنها در بخش هنر مقدس قرار دارند. اینها قالب‌هایی هستند که آثار برنزی مختلف او از آنها ریخته‌گری شده‌اند. شناخت. در ویتربو، زادگاه او، شهرداری خیابانی در نزدیکی ایستگاه راه‌آهن را به نام ناگنی نامگذاری کرده است: خیابان فرانچسکو ناگنی. کمیسیون‌های ساخته نشده. سفارش از پاپ پیوس دوازدهم برای درهای برنزی جدید در کلیسای سنت پیتر، که قرار بود به عنوان در ایمان و در شکوه شناخته شوند،
قرار بود به عنوان در ایمان و در شکوه شناخته شوند، شامل کاری از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۰ (که اکنون در موزه واتیکان است). این درها قرار بود از چندین پنل نقش برجسته برنزی با داستان‌های مختلف مسیحی، مانند آزار و اذیت مسیحیان توسط نرون، تشکیل شوند.
الکساندر ریستیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن اهل یوگسلاوی و مربی فوتبال اهل بوسنی و هرزگوین بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال سارایوو، باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت، باشگاه فوتبال آینتراخت برانشوایگ، و باشگاه فوتبال ولژ موستار اشاره کرد.
نامه‌های سیسیلی (به سیسیلیایی: "Iddu – L'ultimo padrino"؛ به معنی «او – آخرین پدرخوانده») یک فیلم درام جنایی محصول ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی فابیو گراسادونیا و آنتونیو پیاتسا است. در این فیلم الیو جرمانو در نقش ماتئو مسینا دنارو، رئیس مافیای سیسیلی، و تونی سرویلو در نقش کاتلو، مأمور سرویس مخفی ایتالیا بازی می‌کنند. این فیلم در ۵ سپتامبر ۲۰۲۴ در هشتاد و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز به نمایش درآمد و برای دریافت شیر طلایی رقابت کرد. اکران عمومی آن در ایتالیا از ۱۰ اکتبر ۲۰۲۴ و در فرانسه از ۱۶ آوریل
ایتالیا از ۱۰ اکتبر ۲۰۲۴ و در فرانسه از ۱۶ آوریل ۲۰۲۵ آغاز شد. داستان. در اوایل دهه ۲۰۰۰، سیاستمداری به نام کاتلو که دوران حرفه‌ای‌اش رو به افول است، تلاش می‌کند با کمک به سرویس مخفی در دستگیری آخرین رئیس باقی‌مانده کوزا نوسترا، یعنی ماتئو مسینا دنارو – که از کودکی با او آشنا بوده – موقعیت خود را بازسازی کند. این دو درگیر یک بازی موش و گربه از طریق نامه‌نگاری می‌شوند. تولید. این فیلم در ابتدا با عنوان "نامه‌ها به کاتلو" معرفی شد که برگرفته از کتاب سالواتوره موگنو با نام "نامه‌ها به سوتونیو" بود. گراسادونیا
موگنو با نام "نامه‌ها به سوتونیو" بود. گراسادونیا و پیاتسا دو سال روی نگارش فیلمنامه کار کردند. فیلمبرداری در تابستان ۲۰۲۳ در تراپانی، شیاچا، سالمی و سلینونته انجام شد. اکران. "نامه‌های سیسیلی" در هشتاد و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در ۵ سپتامبر ۲۰۲۴ به نمایش درآمد. سپس در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۴ در ایتالیا و در ۱۶ آوریل ۲۰۲۵ در فرانسه اکران عمومی شد.
دادگاه کوکولو محاکمه‌ای بود علیه کامورا، یک سازمان جنایی مشابه مافیا در ناحیهٔ کامپانیا و شهر ناپل ایتالیا. جلسات این دادگاه از ۱۱ مارس ۱۹۱۱ در ویتربو آغاز شد و حکم نهایی در ۸ ژوئیه ۱۹۱۲ صادر گردید. هدف رسمی دادگاه، محاکمهٔ متهمان به قتل جنارو کوکولو – یکی از رهبران کامورا – و همسرش در سال ۱۹۰۶ بود. اما بازپرس اصلی، کاپیتان کارابینیری، کارلو فابرونی، این دادگاه را به محاکمه‌ای سراسری علیه کل کامورا تبدیل کرد تا «ضربهٔ نهایی» را به این سازمان وارد کند. پس از ۱۷ ماه، دادگاه در ۸ ژوئیه ۱۹۱۲ با صدور حکم
پس از ۱۷ ماه، دادگاه در ۸ ژوئیه ۱۹۱۲ با صدور حکم گناهکاری علیه ۴۷ متهم پایان یافت که ۲۷ نفر از آن‌ها از سران کامورا بودند. مجموع محکومیت‌ها ۳۵۴ سال زندان بود. انریکو آلفانو، متهم اصلی و رهبر ادعایی کامورا، به ۳۰ سال زندان محکوم شد. این دادگاه پرهیاهو و طولانی، توجه بسیاری از رسانه‌ها و افکار عمومی را هم در ایتالیا و هم در ایالات متحده جلب کرد، از جمله روزنامهٔ پاته. در سال ۱۹۲۷، شاهد اصلی پرونده شهادت‌های خود را پس گرفت، اما نخست‌وزیر وقت ایتالیا، بنیتو موسولینی، اجازهٔ تجدیدنظر را صادر نکرد. قتل جنارو
موسولینی، اجازهٔ تجدیدنظر را صادر نکرد. قتل جنارو کوکولو. در ۶ ژوئن ۱۹۰۶، جسد خون‌آلود جنارو کوکولو – یکی از چهره‌های معروف کامورا – در سواحل تورّ دل گریکو یافت شد، و ساعاتی بعد جسد همسرش، ماریا کوتینی، در منزل‌شان در ناپل کشف گردید. هر دو با ضربات متعدد چاقو کشته شده بودند. گزارشات معاصر حاکی است که جنارو کوکولو به همکاری با مأموران انتظامی متهم شده بود و برخی شواهد نشان می‌داد او برای کاهش نفوذ برخی سران کامورا قصد افشاگری داشت. پلیس محلی ناپل ابتدا تعداد قابل توجهی مظنون دستگیر کرد، از جمله افراد مرتبط
قابل توجهی مظنون دستگیر کرد، از جمله افراد مرتبط با کامورا که همان شب حوالی محل قتل دیده شده بودند. اما به‌علت کمبود شواهد مستقیم و اختلاف میان واحدهای قضایی، پرونده وارد بن‌بست شد. پس از چند هفته، مسئولیت پرونده به کاپیتان کارلو فابرونی واگذار گردید؛ فابرونی که به عنوان مأمور کارابینیری باور داشت این قتل می‌تواند نقطهٔ عطفی برای ضربه به ساختار کامورا باشد. او تیمی ویژه تشکیل داد و روند تحقیق را با فشار و تهدید بازجویی‌ها پیش برد. این تغییر مسیر در روند تحقیق باعث شد برخی منتقدان ادعا کنند که پرونده با
تحقیق باعث شد برخی منتقدان ادعا کنند که پرونده با انگیزهٔ سیاسی جلو رفته است. روند دادگاه. جلسات دادگاه در ویتربو – به‌دور از ناپل و فشار احتمالی کامورا – برگزار شد. رسیدگی از ۱۱ مارس ۱۹۱۱ آغاز شد و بیش از ۱۷ ماه طول کشید. در طول این مدت، ۴۲ جلسهٔ اصلی و صدها ساعت استماع برگزار گردید. دادستانی استدلال می‌کرد که قتل کوکولو به دستور مستقیم انریکو آلفانو، رئیس وقت کامورا، انجام شده است. در مقابل، وکلای مدافع مدعی بودند که پرونده بر پایهٔ شهادت‌های مشکوک بنا شده است. اصلی‌ترین شاهد، رافائله پالیزی (که بعدها
شده است. اصلی‌ترین شاهد، رافائله پالیزی (که بعدها معروف شد به «رافائلو»)، شهادت داد که شخصاً مکالمات میان آلفانو و قاتلان را شنیده است. این شهادت، اساس پرونده محسوب می‌شد. محکومیت‌ها. در ۸ ژوئیه ۱۹۱۲، پس از ۱۷ ماه دادرسی، هیئت منصفه ۴۷ متهم را گناهکار شناخت. از این میان، ۲۷ نفر از اعضای برجستهٔ کامورا بودند. مجموع احکام به ۳۵۴ سال زندان رسید. انریکو آلفانو، رهبر ادعایی سازمان، به ۳۰ سال حبس محکوم شد. سایر متهمان نیز به احکام سنگین زندان، از ۱۰ تا ۲۵ سال، محکوم گردیدند. این حکم در رسانه‌ها به‌عنوان «پایان
گردیدند. این حکم در رسانه‌ها به‌عنوان «پایان کامورا» توصیف شد، هرچند که در عمل، سازمان به‌طور کامل نابود نشد و بعدها دوباره قدرت گرفت. پیامدها. محاکمهٔ کوکولو به‌عنوان یکی از نخستین تلاش‌های گستردهٔ دولت ایتالیا برای مقابلهٔ مستقیم با مافیای محلی شناخته می‌شود. این دادگاه در سطح جهانی توجه زیادی برانگیخت و روزنامه‌های اروپایی و آمریکایی آن را با جزئیات دنبال کردند. فیلم‌های خبری پاته نیوز نیز صحنه‌هایی از جلسات را ثبت کردند. بااین‌حال، در سال ۱۹۲۷ شاهد اصلی پرونده اعترافات خود را پس گرفت و اظهار کرد که تحت
پرونده اعترافات خود را پس گرفت و اظهار کرد که تحت فشار پلیس شهادت داده بود. با وجود این، نخست‌وزیر وقت ایتالیا، بنییتو موسولینی، اجازهٔ برگزاری دادگاه تجدیدنظر را صادر نکرد و احکام همچنان پابرجا ماند.
گالاتای محتضر یا گالاتای در حال مرگ (، ) مجسمه‌ای مشهور از دوران هلنیستی است که امروزه در موزهٔ کاپیتولین در رم نگهداری می‌شود. این اثر جنگجویی گالی را در واپسین لحظات زندگی نشان می‌دهد و از شاهکارهای واقع‌گرایی هنری یونان باستان به شمار می‌رود. زمینهٔ تاریخی. در سدهٔ سوم پیش از میلاد، آتتالوس اول، پادشاه پرگامون، بر قبایل گالی پیروز شد و برای بزرگداشت این پیروزی مجموعه‌ای از تندیس‌های یادمانی سفارش داد. این مجسمه‌ها دشمنان شکست‌خورده را با حالت‌هایی تراژیک اما باوقار نشان می‌دادند. هدف از این نمایش نه‌فقط
اما باوقار نشان می‌دادند. هدف از این نمایش نه‌فقط ستایش قدرت پرگامون، بلکه تأکید بر شجاعت و انسانیت دشمنان بود. تاریخچه. اصل یونانی اثر احتمالاً به دست اپیگونوس ساخته شده بود. نسخهٔ کنونی که در رم نگهداری می‌شود، کپی رومی است که در حدود سدهٔ دوم پیش از میلاد تراشیده شد. مجسمه در قرن شانزدهم در رم کشف گردید و توجه هنرمندان و مجموعه‌داران عصر رنسانس را به خود جلب کرد. ابتدا در ویلا لودوویکو نگهداری می‌شد و بعدها به موزهٔ کاپیتولین منتقل شد، جایی که امروز نیز قرار دارد. توصیف. پیکره مردی گالی را برهنه، با
قرار دارد. توصیف. پیکره مردی گالی را برهنه، با تورک (گردنبند سلتی) نشان می‌دهد. او بر روی زمین نشسته و در حال فروپاشی از شدت جراحات است. خطوط چهره پر از رنج، اما همچنان با شکوه، و مو و ریش پرپشت او ویژگی‌های قومی گالی‌ها را بازتاب می‌دهد. نمایش جزئیات عضلانی و حالت دینامیک بدن نشان‌دهندهٔ اوج رئالیسم هلنیستی است. اثر تضادی میان قدرت جسمانی و ناتوانی در برابر مرگ ایجاد می‌کند که پیامد تراژیک آن را پررنگ‌تر می‌سازد. کشف و انتقال. هنگام کشف در سدهٔ شانزدهم، این مجسمه بخشی از موج بزرگ علاقه به آثار باستانی در
مجسمه بخشی از موج بزرگ علاقه به آثار باستانی در ایتالیا بود. مجسمه به‌سرعت وارد مجموعه‌های خصوصی شد و سپس به موزهٔ کاپیتولین راه یافت. از همان زمان، نسخه‌های متعددی از آن در قالب نقاشی، حکاکی و مجسمه‌سازی در اروپا ساخته شد. بازسازی‌ها و کپی‌ها. از سدهٔ هفدهم به بعد، نسخه‌های گچی و مرمری از این اثر در کاخ‌ها و دانشگاه‌های اروپایی قرار گرفت. نسخه‌هایی در لوور، موزه بریتانیا و آکادمی‌های هنری اروپا ساخته و نگهداری شد. این نسخه‌ها الهام‌بخش آموزش هنر و الگویی برای تمرین هنرجویان بودند. تأثیر بر هنر اروپا.
برای تمرین هنرجویان بودند. تأثیر بر هنر اروپا. هنرمندان رنسانس و نئوکلاسیک مانند میکل‌آنژ و پیتر پل روبنس از این اثر الهام گرفتند. موضوع «قهرمان شکست‌خورده» در ادبیات و هنر اروپا پژواک یافت و به نمادی از شجاعت در برابر شکست و مرگ تبدیل شد. در قرن هجدهم، این مجسمه از دید بسیاری از متفکران نشانه‌ای از «نجابت وحشیان» تلقی شد. بازنمایی در ادبیات و فرهنگ. این مجسمه در نوشته‌های لرد بایرون و دیگر شاعران رمانتیک ذکر شده است. در هنر معاصر نیز بارها به آن ارجاع داده شده و همچنان یکی از شناخته‌شده‌ترین تصاویر از
شده و همچنان یکی از شناخته‌شده‌ترین تصاویر از «دیگری» در تاریخ هنر است. تأثیر بر هنر معاصر. در سدهٔ بیستم و بیست‌ویکم، گالاتای محتضر همچنان در کانون توجه موزه‌ها و پژوهش‌های هنری باقی ماند. نسخه‌هایی از آن در نمایشگاه‌های بین‌المللی در لوور، موزه متروپولیتن هنر و موزه بریتانیا به نمایش درآمد. این مجسمه در هنر مدرن نیز الهام‌بخش بوده است. هنرمندانی مانند هنری مور و دامین هرست در آثار خود به مفهوم «جسم رنج‌کشیده» که در این مجسمه آشکار است، ارجاع داده‌اند. در عکاسی معاصر و هنرهای مفهومی، حالت بدنی و صورت
در عکاسی معاصر و هنرهای مفهومی، حالت بدنی و صورت رنج‌آلود مجسمه بارها بازسازی شده و در قالب اجراهای هنری نیز بازآفرینی شده است. در رسانه‌های عمومی و سینما، تصویر گالاتای محتضر گاهی به‌عنوان نمادی از «قهرمان شکست‌خورده» یا «نجابت دشمن» به کار رفته است. بدین ترتیب، این مجسمه نه‌فقط یادگاری از دوران هلنیستی، بلکه بخشی زنده از گفتمان هنری و فرهنگی امروز باقی مانده است.
کارولین تویگ متیوز ، کارشناسی پزشکی و جراحی (25 سپتامبر 1877-1927) یک پزشک و خبرنگار جنگی بود و به عنوان "قهرمان جنگ" لقب گرفت. او در زلزله مسینا در سال 1908 در صلیب سرخ ایتالیا و در طول جنگ بالکان و جنگ جهانی اول در بیمارستان‌های نظامی خدمت کرد و به عنوان اسیر جنگی به اسارت گرفته شد. به او مدال شاه ویکتور امانوئل ، مدال صلیب سرخ ایتالیا، مدال یادبود شاه ویکتور امانوئل و نشان مونته‌نگرو دانیلو اهدا شد. هنگامی که او درگذشت، مطبوعات او را " بلبل فلورانس بالکان" نامیدند. اوایل زندگی و تحصیلات. کارولین تویگ در
نامیدند. اوایل زندگی و تحصیلات. کارولین تویگ در 25 سپتامبر 1877، از والدین لیورپولی ، جان تویگ (1848-1908) و همسرش کارولین سارا تویگ، با نام خانوادگی سارجنت (متولد 1847)، که در منطقه واترلو شهر زندگی می‌کردند، متولد شد و در 26 ژوئن 1878 غسل تعمید داده شد. او دو برادر داشت، جان اس. تویگ (متولد 1872) که قرار بود قبل از سال 1896 به عنوان کشیش در ویورتون -کام- داندرا ، کامبریا منصوب شود و در کلیسای جامع کارلایل برای خدمت در محله ریونستوندیل ، وست‌مورلند، منصوب شود. برادر کوچکترش، هربرت ال. تویگ (متولد 1875)،
شود. برادر کوچکترش، هربرت ال. تویگ (متولد 1875)، پیش از این در سال 1901 به عنوان تاجر برنج و میوه، راه پدرشان را در پیش گرفته بود. او پیش از آغاز تحصیلات دانشگاهی، آموزش‌های خصوصی دریافت کرده بود و در سال ۱۸۹۸، در سن ۲۱ سالگی، برای تحصیل در رشته پزشکی راهی ادینبرا شد. در سرشماری سال ۱۹۰۱، محل سکونت او در منطقه نیوینگتون ثبت شده است. در طول دوران تحصیل، او در سه نشانی مختلف اقامت داشت و در نهایت در سالن ماسون واقع در میدان جورج مستقر شد. در سال تحصیلی پایانی‌اش، یعنی ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۳، خانواده‌اش تعطیلات را
یعنی ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۳، خانواده‌اش تعطیلات را به‌صورت مشترک در آبویْن، اسکاتلند گذراندند. متیوز در ژوئیه 1903، امتحانات حرفه‌ای سطح سوم در پزشکی و جراحی را با موفقیت گذراند، و در 17 اکتبر 1903، پس از تحصیل به عنوان دستیار در دانشگاه ادینبورگ، مستقر در کالج پزشکی زنان ادینبورگ ، در رشته پزشکی واجد شرایط شد. اساتید دانشگاهی او شامل شیمیدان تحلیلی، WI Macadam ، رادیولوژیست پیشگام داوسون ترنر ، دی. نوئل پاتون ، ویلیام کریگ ، ویلیام راسل ، هاروی لیتل جان و متخصص مغز و اعصاب الکساندر بروس و همچنین دکتر گریس کادل در
و اعصاب الکساندر بروس و همچنین دکتر گریس کادل در درمانگاه شهر جدید بودند. او بعداً در سال ۱۹۰۵ به عنوان یک زن مجرد تعطیلات خود را در برایتون گذراند. متیوز در ژوئیه ۱۹۰۳ موفق شد آزمون‌های حرفه‌ای سطح سوم در رشته پزشکی و جراحی را با موفقیت پشت سر بگذارد و در نهایت در تاریخ ۱۷ اکتبر همان سال به‌طور رسمی صلاحیت طبابت را کسب کرد. او این مسیر را به‌عنوان دانشجوی آزاد خارج از چارچوب رسمی دانشگاه ادینبرا طی کرد، اما آموزش‌های خود را در کالج پزشکی زنان ادینبرا دریافت نمود؛ نهادی که در آن زمان نقش مهمی در فراهم‌سازی
نمود؛ نهادی که در آن زمان نقش مهمی در فراهم‌سازی فرصت‌های تحصیلی برای زنان در رشته‌های پزشکی ایفا می‌کرد. در طول دوران تحصیل، متیوز تحت آموزش گروهی از استادان برجسته و متخصصان حوزه‌های مختلف پزشکی قرار گرفت. از جمله این افراد می‌توان به ویلیام آی. مک‌آدام، شیمی‌دان تحلیلی؛ داوسون ترنر، پیشگام در رادیولوژی؛ دی. نوئل پاتون، متخصص فیزیولوژی؛ ویلیام کریگ، داروساز و استاد بالینی؛ ویلیام راسل، آسیب‌شناس؛ هاروی لیتل‌جان، متخصص پزشکی قانونی؛ و الکساندر بروس، متخصص مغز و اعصاب اشاره کرد. افزون بر این، او در
متخصص مغز و اعصاب اشاره کرد. افزون بر این، او در درمانگاه نیو تاون تحت راهنمایی دکتر گریس کادل نیز آموزش عملی دید؛ پزشکی که خود از پیشگامان آموزش زنان در حوزه پزشکی محسوب می‌شد. شغل. فاجعه مسینا و کالابریا. متیوز داوطلبانه در زلزله مسینا در سال ۱۹۰۸ خدمت کرد، زمانی که شهر تقریباً نیمی از جمعیت خود از جمله پرستاران و پزشکان را از دست داد. او از جمله کسانی بود که در تلاش‌های امدادی بین‌المللی شرکت داشتند و مدال شاه ویکتور امانوئل را دریافت کردند. از او انتظار می‌رفت که نقشی پزشکی در یک جامعه جذامی در چین بر
می‌رفت که نقشی پزشکی در یک جامعه جذامی در چین بر عهده بگیرد، اما به آنجا نرسید، او با کشتی‌ای که به طور ویژه برای کمک به ایتالیا اجاره شده بود، از تبت بازگشت. گفته می‌شود که با متیوز به عنوان یکی از سربازان هنگام پیوستن به سرباز نارنجک‌انداز رفتار شده و در حین تلاش برای نجات جان انسان‌ها در این فاجعه ویرانگر، "وحشت‌های غیرقابل توصیف" یا "مناظر وحشتناک" از جمله "جهنمی بدتر از آنچه دانته به تصویر کشیده است" را دیده است. در سال 1910، متیوز تنها زن و تنها انگلیسی زبان در میان سربازانی بود که به غیرنظامیان در
زبان در میان سربازانی بود که به غیرنظامیان در روستای سینکفروند ، کالابریا کمک می‌کردند، جایی که عفونت آبله نیز شایع بود و شهر "زیر پرچم زرد " قرار داشت. او خودش مجبور شد قبل از بازگشت به خانه، با یک "بیماری جدی" نامشخص در رم استراحت کند. همکاران سابق او در سالن کودکان مجله "جنتل‌وومن" با لحنی نسبتاً رمانتیک درباره او نوشتند: «او، غریبه‌ای سرسخت در اردوگاه، با اراده کار می‌کرد و سختی‌های مردان را تحمل می‌کرد.» در سال ۱۹۱۱ او مفتخر به دریافت مدال صلیب سرخ ایتالیا و مدال یادبود شاه ویکتور امانوئل شد. تجربیات
و مدال یادبود شاه ویکتور امانوئل شد. تجربیات خدمت در جنگ. جنگ بالکان 1912–1913 مونته نگرو. در سال‌های ۱۹۱۲-۱۹۱۳ او به عنوان جراح در ارتش مونته‌نگرو و خبرنگار جنگی برای "روزنامه «اسفر»" مشغول به کار شد. او مفتخر به دریافت نشان دانیلو نیز شد. مقاله‌های روزنامه‌نگاری جنگی متیوز، از جمله آنچه در شماره ژانویه ۱۹۱۳ نشریه منتشر شد، جزئیات بیشتری از تجربیات او در میدان‌های نبرد را روشن می‌سازد. در یکی از این خاطرات، او شرح می‌دهد که چگونه در شبی طوفانی و برفی، هنگام حرکت برای کمک به یک افسر مجروح، در جاده‌ای
هنگام حرکت برای کمک به یک افسر مجروح، در جاده‌ای ناهموار زمین خورد. در حالی که تلاش می‌کرد از تجهیزات پزشکی‌ای که همراه داشت محافظت کند، فک‌اش شکست، چند دندانش آسیب دید و صورتش دچار بریدگی شد. با وجود این جراحات، او مسیر را ادامه داد و پای زخمی آن افسر را درمان کرد. پس از چند روز استراحت برای بهبود نسبی خود، دوباره به پست بیمارستانی‌اش بازگشت. متیوز در همان مقاله، از روحیه میهن‌پرستانه مردم مونته‌نگرو سخن می‌گوید؛ مردمی که با وجود فقر شدید و زخم‌های عمیق ناشی از جنگ، همچنان با غرور و تعهد به کشورشان پایبند
از جنگ، همچنان با غرور و تعهد به کشورشان پایبند بودند. او همچنین به وضعیت نسبی راحتی اسیران جنگی ترک اشاره می‌کند، که در مقایسه با شرایط سخت مردم محلی، در آسایش بیشتری به سر می‌بردند. در نوامبر ۱۹۱۲، در "کتاب «زن محترم" »، مطلبی با عنوان «یک پزشک خانم در جبهه»، می‌گوید که او قبل از داوطلب شدن برای کار در بیمارستان نظامی در سوریه بوده و بنابراین برای آب و هوای بالکان لباس نامناسبی پوشیده بوده است. خاطرات او جزئیات شایعه‌پراکنی از سفرش ارائه می‌دهد که با رویکردی واقع‌گرایانه به شرح جزئیات مجروحان جسمی و روحی
واقع‌گرایانه به شرح جزئیات مجروحان جسمی و روحی که در طول نگرانی‌های مربوط به بهداشت بی‌کیفیت و کمبود منابع در بیمارستان نظامی با آنها مواجه شده، در تضاد است. او می‌گوید که در هر هفته ۴۰۰۰ مجروح تحت درمان قرار می‌گرفتند و فقط پرستاران آماتور و حتی کودکان به عنوان «بهیار بخش» در آنجا بودند، اما با کمال تعجب، با وجود مشکلات زبانی خودش و عدم حمایت پزشکان روسی، تنها ۱۶ نفر جان خود را از دست می‌دادند. او همچنین شجاعت و جوانمردی مردان مجروح را ستایش می‌کند که آنها را «شجاع، صبور، سپاسگزار» می‌نامد... اما مشتاق
را «شجاع، صبور، سپاسگزار» می‌نامد... اما مشتاق است که دوباره «بیرون» رفته و در جبهه خدمت کند. جنگ جهانی اول. با شروع جنگ جهانی اول، متیوز دوباره داوطلب شد، این بار با هزینه شخصی خود در صربستان خدمت کند، و پس از رد شدن طرحش برای پیوستن به سرویس آمبولانس صحرایی صربستان، به عنوان افسر پزشکی در ارتش صربستان مشغول به کار شد. او (برخلاف بسیاری از زنان طبقه متوسط یا بالای آن زمان که فاقد تاب‌آوری او بودند) گفت که با استفاده از مهارت‌هایش، احساس می‌کند که «زندگی در این روزها ارزش زیستن دارد.» مقالات او برای "نشریه
این روزها ارزش زیستن دارد.» مقالات او برای "نشریه اسفر" یک دفتر خاطرات جنگی مصور را تشکیل می‌داد، مثلاً در ژوئیه 1915، که واحد زنان اسکاتلندی را در حال سفر به مالت برای کمک به مجروحان تخلیه شده و سپس به یونان و از آنجا به نیش ( نیش ) در صربستان توصیف می‌کرد. او به روابط بین اسیرکنندگان و اسیران جنگی اشاره می‌کند و گروه بین‌المللی زنان (و مردان) را که در بیمارستان‌های نظامی در شرایط بسیار دشوار کار می‌کردند، از جمله در طول شیوع شدید تیفوس که منجر به کشته شدن دو نفر از پزشکان بیمارستان زنان اسکاتلند شد،
شدن دو نفر از پزشکان بیمارستان زنان اسکاتلند شد، ستایش می‌کند. آخرین نقش او در میدان، داوطلب شدن برای ماندن در کنار مجروحان و مسئولیت بیمارستان نظامی اوزسیتسی، برای صلیب سرخ صربستان ، پس از عقب‌نشینی صربستان در 13 اکتبر 1915 بود، اگرچه می‌دانست که توسط نیروهای متفقین اتریشی در حال پیشروی دستگیر خواهد شد. این اتفاق در شب رخ داد، سربازان آلمانی او را هل دادند، تهدید و ارعاب کردند، ] در حالی که اتاقش را برای یافتن دارو جستجو می‌کردند. از آنجایی که او بعداً از درمان ارتش اشغالگر که پتوهای بیماران را دزدیده
از درمان ارتش اشغالگر که پتوهای بیماران را دزدیده بودند، خودداری کرد، به جاسوسی متهم شد و به عنوان زندانی به بلگراد برده شد. او سرانجام به واحد آمبولانس زنان اسکاتلندی در مجارستان منتقل شد و اجازه یافت با آنها آنجا را ترک کند، اما در سفر از طریق سوئیس با چالش‌های بیشتری روبرو شد و با «جاسوسان» آلمانی روبرو شد، که گفته می‌شود یکی از آنها را در لوسرن از قطار بیرون رانده است. تصویر متیوز پس از بازگشتش با عنوان «خانم دکتر با لباس خاکی» در صفحه اول "روزنامه شفیلد ایندیپندنت" منتشر شد. لباس او با شلوارک و کتی
ایندیپندنت" منتشر شد. لباس او با شلوارک و کتی شبیه به کت افسران، توجه‌ها را به خود جلب کرده بود، اما برای اسب‌سواری بسیار کاربردی بود. مکاتبات از جبهه. نشریه "اسفر" در تاریخ‌های ۱ و ۲۲ آوریل ۱۹۱۶، دو گزارش مصور دوصفحه‌ای از تجربیات جنگی دکتر کارولین متیوز منتشر کرد که با عنوان «در دستان دشمن – روایت شخصی دکتر کارولین متیوز» شناخته می‌شدند. در این نوشته‌ها، متیوز با صراحت از پیچیدگی‌های روانی و اخلاقی تعامل با اسیرکنندگان خود سخن گفت؛ اینکه در برخی لحظات باید شجاع و سرسخت بود، و در مواقع دیگر محتاط و فروتن،
شجاع و سرسخت بود، و در مواقع دیگر محتاط و فروتن، تا بتوان جان خود را حفظ کرد و همچنان به وظیفه انسانی خود پایبند ماند. با وجود حملات فیزیکی و رفتارهای خشونت‌آمیز، او از تصمیم راسخ خود برای جلوگیری از آنچه «رضایت مطلوب آلمانی‌ها از دیدن ترس در چشمان بریتانیایی‌ها» می‌نامید، سخن گفت. این جمله، که در متن مقاله آمده، نشان‌دهنده روحیه مقاوم و عزت‌مند او در برابر تحقیر و تهدید بود؛ روحیه‌ای که نه‌تنها از او یک پزشک متعهد، بلکه یک نماد مقاومت انسانی در شرایط جنگی ساخت. تجربیات جنگی او، که در کنار هم «شاید
جنگی ساخت. تجربیات جنگی او، که در کنار هم «شاید خارق‌العاده‌ترین دوران یک زندگی متنوع» را توصیف می‌کنند، توسط انتشارات میلز و بون در کتابی "با عنوان «تجربیات یک پزشک زن در صربستان»" در سال 1916 منتشر شد، که او آن را «با عشق و قدردانی به ایمی ام. جانز، دوستی در هزاران سال» تقدیم کرد. این کتاب توسط "روزنامه کوریر" به عنوان «یک چشم‌انداز گرافیکی» و «روایت هیجان‌انگیز» توصیف شد. او جزئیاتی را شرح داد، مانند همکاری دوستانه با افسر ارشد پزشکی مجارستان در طول شیوع مرگبار دیفتری ، که قرار بود با یک مدیر ارشد پزشکی
مرگبار دیفتری ، که قرار بود با یک مدیر ارشد پزشکی «بزدل» جایگزین شود، که وارد بخش وبا نشد، اما متیوز را مسئول گذاشت. او داستان‌های خود را از ورود دشمن، بردن تمام پتوهای بیماران برای سربازان خود و دزدیدن ابزار پزشکی و پول او با جزئیات شرح داد. اما او گفت که «با یک پرچم یونیون جک روی یک جعبه شکلات تشویق و دلگرم شده است». متیوز توضیح می‌دهد که خودش دیفتری گرفته و احساس ناامیدی کرده اما در بخش‌ها «خزیده» شده است. داستان‌های او شامل وحشیگری در شب دستگیری‌اش، سپس برده شدن در «یک گاری گاو نر، در هوای تلخ» به
سپس برده شدن در «یک گاری گاو نر، در هوای تلخ» به عنوان زندانی تحت اسکورت، و تحمل محرومیت‌های مختلف، از جمله گرسنگی شدید که حلقه ازدواجش را با شکلات معامله کرده بود، می‌شود. به گفته خودش، که در "روزنامه یورکشایر پست" نقل شده است، با وجود تجربه ارواح شیطانی در نگاه مردان، حیله‌گری و خون‌خواهی، متیوز «هرگز پیش از این چنین ابراز نفرت مطلق و شیطانی عجیبی را که آن افسران توتنی به سمت من نشانه گرفته بودند، ندیده بود.» در طول جلسه دادرسی و بازجویی در مورد اتهام ساختگی جاسوسی، متیوز با گستاخی از نحوه برخورد با خود