payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۲ هسته اصلی چیزی را تشکیل داد که بعدها به منطقه پشتیبانی عقب (RMA) گروه ارتش ۲۱ تبدیل شد. تا ۲۶ ژوئیه، ۶۷۵٬۰۰۰ نفر پرسنل، ۱۵۰٬۰۰۰ وسیله نقلیه و ۶۸۰۰۰۰ تن بزرگ تدارکات و ۶۸۰۰۰ تن بزرگ بنزین فله‌ای تخلیه شده بود. مصرف مهمات بالا بود، که از سهمیه روزانه برای توپ‌های صحرایی ۲۵ پاوندر ۸ درصد و برای توپ‌های متوسط ۵٫۵ اینچی ۲۴ درصد فراتر رفت. اولویت بیشتری به حمل و نقل مهمات داده شد و در مقابل، حمل و نقل سوخت، روغن و روان‌کننده (POL) کاهش یافت. در ۲۵ ژوئیه، ارتش یکم ایالات متحده عملیات کبرا، یعنی شکستن خطوط دفاعی
ایالات متحده عملیات کبرا، یعنی شکستن خطوط دفاعی در نرماندی، را آغاز کرد. در ۲۶ اوت، گروه ارتش ۲۱ دستور پیشروی به سمت شمال برای تصرف آنتورپ، بلژیک را صادر کرد. پس از یک پیشروی سریع، لشکر زرهی گارد بریتانیا بروکسل، پایتخت بلژیک، را در ۳ سپتامبر آزاد کرد و لشکر ۱۱ زرهی روز بعد آنتورپ را تصرف کرد. پیشروی بسیار سریع‌تر از حد انتظار بود و افزایش سریع طول خطوط ارتباطی چالش‌های لجستیکی را به وجود آورد که همراه با افزایش مقاومت آلمان‌ها، تهدید به توقف ارتش‌های متفقین کرد. تا اواسط سپتامبر، متفقین بیشتر فرانسه و
کرد. تا اواسط سپتامبر، متفقین بیشتر فرانسه و بلژیک را آزاد کرده بودند. موفقیت گروه ارتش ۲۱ تا حد زیادی به دلیل لجستیک آن بود که به فرماندهان عملیاتی ظرفیت عظیم و انعطاف‌پذیری فوق‌العاده‌ای را ارائه می‌داد. پیش‌زمینه. بین دو جنگ جهانی، ارتش بریتانیا دکترین خود را بر اساس استفاده از ماشین‌آلات به عنوان جایگزینی برای نیروی انسانی توسعه داد. به این ترتیب، امید می‌رفت که تحرک به میدان نبرد بازگردانده شود و از تلفات عظیم جنگ بزرگ جلوگیری شود. ارتش، حمل و نقل موتوری و مکانیزاسیون را به عنوان ابزاری برای افزایش
و مکانیزاسیون را به عنوان ابزاری برای افزایش سرعت عملیات پذیرفت. مکانیزاسیون کامل پیاده‌نظام و توپخانه در سال ۱۹۳۴ دستور داده شد و تا سال ۱۹۳۸، ارتش بریتانیا تنها ۵٬۲۰۰ اسب داشت، در مقایسه با ۲۸٬۷۰۰ اسب در آستانه جنگ بزرگ در سال ۱۹۱۴. در جنگ جهانی دوم، ارتش به‌طور کامل به حمل و نقل موتوری برای انتقال تدارکات بین پایانه‌های راه‌آهن و انبارهای لشکری متکی بود. فرانسه در ژوئن ۱۹۴۰ پس از پیروزی آلمان در نبرد فرانسه به اشغال آلمان درآمد. یک عامل مهم در این شکست، نقص سیستم لجستیکی نیروی اعزامی بریتانیا بود که
نقص سیستم لجستیکی نیروی اعزامی بریتانیا بود که بسیار کند به پیشروی سریع آلمان پاسخ داد. پس از آن، چشم‌انداز یک ارتش بریتانیا برای حمله و آزادسازی فرانسه دور از ذهن بود، و ارتش بریتانیا بر دفع حملات کانال مانش به جای سازماندهی آن تمرکز کرد. در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۰، ژنرال سر جان دیل دستور داد که تمام واحدهای خطوط ارتباطی که برای دفاع از کشور مورد نیاز نیستند، منحل شوند و هیچ واحد جدیدی تشکیل نشود. در صورت تهاجم به بریتانیا، نیروهای داخلی برنامه‌ریزی کرده بودند که برای حمل و نقل، ارتباطات و نگهداری به منابع غیرنظامی
حمل و نقل، ارتباطات و نگهداری به منابع غیرنظامی تکیه کنند. در مارس ۱۹۴۱، کابینه جنگ تصمیم گرفت که ارتش به حداکثر اندازه خود رسیده است. از این پس، اگرچه «سقف» نیروی انسانی کمی افزایش یافت، اما این به آن معنی بود که تشکیل واحدهای لجستیکی بیشتر نیاز به تبدیل واحدهای دیگر داشت. در این زمان، لشکرهای نیروهای داخلی یک «بخش لشکری» (پرسنل لشکر به علاوه واحدهای عملیاتی و لجستیکی پشتیبانی در سطح لشکر و ارتش) از ۲۵٬۰۰۰ نفر داشتند، اما عملیات‌های خارج از کشور به یکی از ۳۶٬۵۰۰ تا ۳۹٬۰۰۰ نفر نیاز داشت. تهاجم آلمان به
از ۳۶٬۵۰۰ تا ۳۹٬۰۰۰ نفر نیاز داشت. تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی در ژوئن ۱۹۴۱ نیروهای آلمانی را از غرب دور کرد، و حمله ژاپن به پرل هاربر در دسامبر ۱۹۴۱، در حالی که اثر فوری منحرف کردن نیروها از جنگ علیه آلمان را داشت، ایالات متحده را وارد جنگ کرد، با چشم‌انداز منابع قابل توجه در بلندمدت. این امر برنامه‌ریزی واقع‌بینانه برای حمله به فرانسه را ممکن ساخت. یک مطالعه ستاد دفتر جنگ در مه ۱۹۴۲ برای عملیات پتک، یک حمله به فرانسه در سال ۱۹۴۲، نشان داد که یک نیروی اعزامی شش لشکری به تمام واحدهای لجستیکی در
نیروی اعزامی شش لشکری به تمام واحدهای لجستیکی در بریتانیا نیاز خواهد داشت، اما تا ۱۸ دسامبر ۱۹۴۲ تصمیم نهایی گرفته نشد که تهاجم آلمان به بریتانیا در سال ۱۹۴۳ بسیار بعید است، و سازماندهی مجدد نیروها در بریتانیا برای تهاجم به فرانسه می‌تواند آغاز شود. عملیات پتک با عملیات راندآپ، طرحی برای تهاجم به فرانسه در سال ۱۹۴۳، جایگزین شد. در ژانویه ۱۹۴۳، فرمانده کل قوای نیروهای داخلی، ژنرال سر برنارد پاژت، تخمین زد که یک نیروی اعزامی از یازده لشکر بریتانیایی و پنج لشکر کانادایی می‌تواند تا اوت ۱۹۴۳ جمع‌آوری شود، اما
کانادایی می‌تواند تا اوت ۱۹۴۳ جمع‌آوری شود، اما انحراف منابع به جبهه مدیترانه به این معنی بود که تا اوت تنها واحدهای لجستیکی کافی برای پشتیبانی از پنج لشکر وجود داشت، و کل نیرو تا آوریل ۱۹۴۴ جمع‌آوری نخواهد شد. تا نوامبر ۱۹۴۳، نیروی اختصاص یافته برای فرانسه به دوازده لشکر بریتانیایی و کانادایی کاهش یافته بود، اما نخست‌وزیر، وینستون چرچیل، احساس می‌کرد که از آنجا که آمریکایی‌ها پانزده لشکر را کمک می‌کنند، باید با آن مطابقت داده شود؛ بنابراین سه لشکر از مدیترانه خارج شدند. دکترین اداری ارتش بریتانیا در نبرد
خارج شدند. دکترین اداری ارتش بریتانیا در نبرد صحرای غربی، جایی که درس‌هایی آموخته شد و کارکنان اداری و واحدهای لجستیکی رویه‌های مؤثری را از طریق آزمون و خطا توسعه دادند، بهبود یافت. دکترین مبتنی بر جنگ در اروپا که دارای آب و هوای معتدل و زیرساخت‌های جاده‌ای و ریلی توسعه‌یافته بود، کنار گذاشته شد و ساختارهای سازمانی و لجستیکی جدیدی مانند مرکز نگهداری صحرایی (FMC) توسعه یافت. تا سال ۱۹۴۴، مهارت ارتش بریتانیا در زمینه لجستیک به وضعیت کارایی بالایی رسیده بود و پشتیبانی از ایالات متحده از طریق قانون وام و اجاره
از ایالات متحده از طریق قانون وام و اجاره مقادیر عظیمی از ماتریل را در دسترس قرار داد. مکانیزاسیون و قدرت آتش فوق‌العاده از زیرساخت‌های لجستیکی ارتش بسیار طلب می‌کرد. خوشبختانه، ارتش بریتانیا ۲۰۰ سال تجربه مبارزه در کمپین‌های دور از خانه را داشت. برنامه‌ریزی. طرحی برای یک حمله از طریق کانال مانش توسط یک ستاد به رهبری رئیس ستاد تعیین شده برای فرمانده عالی متفقین (COSSAC) تهیه شد و در کنفرانس کبک در اوت ۱۹۴۳ تأیید شد. نام رمز آن عملیات اورلرد بود. COSSAC همچنین طرح‌هایی را برای عملیات رنکین، یک طرح اضطراری
طرح‌هایی را برای عملیات رنکین، یک طرح اضطراری برای فروپاشی ناگهانی آلمان، به ارث برد و توسعه داد. ستاد نیروهای داخلی در مه ۱۹۴۳ به دو بخش تقسیم شد تا یک ستاد اعزامی، گروه ارتش ۲۱، ایجاد کند. از ژانویه ۱۹۴۴، این گروه ارتش، متشکل از ارتش دوم بریتانیا و ارتش یکم کانادا، توسط ژنرال برنارد مونتگومری فرماندهی می‌شد. این دو ارتش شامل شش لشکر زرهی (از جمله لشکر زرهی اول لهستان 🇵🇱)، ده لشکر پیاده، دو لشکر هوابرد، نه تیپ زرهی مستقل و دو تیپ کماندویی بودند. اگرچه این نیرو شامل پرسنلی از بسیاری از کشورها بود، پشتیبانی
شامل پرسنلی از بسیاری از کشورها بود، پشتیبانی لجستیکی آن بریتانیایی بود. تقریباً هیچ سازمان پشتیبانی کانادایی جداگانه‌ای به جز آنچه در خود ارتش یکم کانادا وجود داشت، وجود نداشت. اکثر نیازهای کانادایی‌ها از منابع بریتانیایی تأمین می‌شد. کل قدرت اجزای بریتانیایی و کانادایی گروه ارتش ۲۱ حدود ۸۴۹٬۰۰۰ نفر بود، که از این تعداد ۶۹۵٬۰۰۰ نفر ارتش بریتانیا، ۱۰۷٬۰۰۰ نفر ارتش کانادا و ۴۷٬۰۰۰ نفر اعضای نیروی هوایی سلطنتی (RAF) و نیروی هوایی سلطنتی کانادا (RCAF) بودند. از نیروهای بریتانیایی در گروه ارتش ۲۱، ۵۶ درصد در
از نیروهای بریتانیایی در گروه ارتش ۲۱، ۵۶ درصد در یگان‌های رزمی و پشتیبانی رزمی، توپخانه، پیاده‌نظام، زرهی، مهندسی و مخابرات بودند. ۴۴ درصد در خدمات شامل ۱۵ درصد در لشکر سلطنتی خدمات ارتش (RASC)، ۱۰ درصد در سپاه پیشگامان، ۵ درصد در مهندسان مکانیک و برق سلطنتی (REME)، ۴ درصد در لشکر سلطنتی پزشکی ارتش (RAMC)، لشکر سلطنتی دندانپزشکی ارتش و سرویس پرستاری نظامی سلطنتی امپراتوری ملکه الکساندرا (QAIMNS) و ۱۰ درصد در سایر خدمات، مانند لشکر سلطنتی مهمات ارتش (RAOC) و سپاه پلیس نظامی (CMP) بودند. واحدهای لجستیکی
و سپاه پلیس نظامی (CMP) بودند. واحدهای لجستیکی شامل شش ستاد واحد پشتیبانی، ۲۵ انبار پشتیبانی پایگاه (BSDs)، ۸۳ انبار توزیع جزئیات (DIDs)، ۲۵ نانوایی صحرایی، ۱۴ قصابی صحرایی و ۱۸ گروهان بندری بودند. این تعداد کمتر از آن چیزی بود که برنامه‌ریزان درخواست کرده بودند، زیرا واحدهای لجستیکی کمتری از مدیترانه بازگشتند. در آوریل ۱۹۴۴، RASC، که مسئول اکثر اشکال پشتیبانی و حمل و نقل در ارتش بریتانیا بود، حدود ۱۵٬۰۰۰ نفر کمبود داشت. حدود ۹٬۰۰۰ نفر از واحدهای ضدهوایی، ۱٬۰۰۰ نفر از نیروهای داخلی و ۱٬۰۰۰ نفر از واحدهای
۱٬۰۰۰ نفر از نیروهای داخلی و ۱٬۰۰۰ نفر از واحدهای خاورمیانه منتقل شدند. این به آن معنی بود که آن‌ها در پایان ماه مه هنوز ۴٬۰۰۰ نفر کمبود داشتند و این باید پذیرفته می‌شد. واحدهای در نظر گرفته شده برای کار در ساحل، آموزش‌های اضافی را در مراکز آموزشی ستاد عملیات ترکیبی دریافت کردند. یازده گروهان حمل و نقل عمومی با DUKWs تجهیز شدند و در مرکز آموزش آبی‌خاکی RASC در تووین در ولز آموزش دیدند. ارتش یکم ایالات متحده نیز برای مرحله حمله به گروه ارتش ۲۱ اختصاص داده شد و اگرچه ارتش ایالات متحده یک سازمان پشتیبانی
شد و اگرچه ارتش ایالات متحده یک سازمان پشتیبانی جداگانه را حفظ کرد، یک سرتیپ آمریکایی به عنوان معاون سرلشکر اداره (MGA) گروه ارتش ۲۱ منصوب شد و نمایندگانی از بخش‌های G-1 و G-4 آمریکایی به همتایان خود در گروه ارتش ۲۱، ستادهای A و Q، پیوستند. MGA، سرلشکر مایلز گراهام، سه معاون اصلی داشت: معاون تدارک عمومی (DQMG) برای برنامه‌ریزی و نگهداری، سرتیپ راندل فیلدن؛ یک DQMG برای جنبش‌ها و حمل و نقل، سرتیپ ال.ال.اچ. مک‌کیلوپ؛ و یک معاون ژنرال آجودان (DAG)، سرتیپ سیریل لوید، مسئول پرسنل و خدمات اداری. یک ستاد (HQ)
لوید، مسئول پرسنل و خدمات اداری. یک ستاد (HQ) خطوط ارتباطات از ستاد لشکر ۵۴ پیاده (انگلیان شرقی) منحل شده تشکیل شد. اکثر مناطق و زیرمجموعه‌های تشکیل‌دهنده آن برای این عملیات تشکیل شدند. این ستاد توسط سرلشکر فرانک نیلر، معاون سابق QMG در دفتر جنگ، فرماندهی می‌شد. در حمله، ۱۰۱ و ۱۰۲ زیرمجموعه ساحلی از لشکر یکم پشتیبانی می‌کردند، در حالی که ۱۰۴ زیرمجموعه ساحلی از لشکر ۳۰ پشتیبانی می‌کرد. هر زیرمجموعه ساحلی دو گروه ساحلی را کنترل می‌کرد. این‌ها تشکیلات سه‌سرویسی با واحدهایی از مهندسان سلطنتی، RAMC, REME, RAOC,
با واحدهایی از مهندسان سلطنتی، RAMC, REME, RAOC, RASC، سپاه پیشگامان و پلیس نظامی بودند. نیروی دریایی سلطنتی به هر یک از آن‌ها یک کماندوی ساحلی نیروی دریایی سلطنتی و یک واحد مخابراتی ارائه می‌داد؛ RAF دفاع ضدهوایی ساحلی را فراهم می‌کرد. هر گروه ساحلی همچنین یک گردان پیاده‌نظام برای پاکسازی هرگونه مقاومت و سپس عمل به عنوان نیروی کار داشت. یک گروه ساحلی حدود ۳٬۰۰۰ مرد داشت. زیرمجموعه‌های ساحلی تحت کنترل منطقه ۱۱ خطوط ارتباطات قرار می‌گرفتند، هنگامی که ستاد ارتش دوم به نرماندی رسید و آن نیز به نوبه خود تحت
ارتش دوم به نرماندی رسید و آن نیز به نوبه خود تحت کنترل ستاد خطوط ارتباطات قرار گرفت، هنگامی که ستاد گروه ارتش ۲۱ رسید. برنامه‌ها خواستار چهار روز تدارکات مهمات، سوخت برای تمام وسایل نقلیه به میزان و دو روز تدارکات برای نیروهای در ساحل تا D+3 (یعنی سه روز پس از روز دی) بودند، که به تدریج به ذخیره دو هفته‌ای از تمام کالاها تا D+41 افزایش می‌یافت. در ابتدا، مجروحین با کشتی‌های پیاده‌سازی یا کشتی‌های بیمارستانی کوچک به بریتانیا تخلیه می‌شدند. هنگامی که بیمارستان‌ها در ساحل مستقر شدند، تنها مجروحینی که به بیش
در ساحل مستقر شدند، تنها مجروحینی که به بیش از هفت روز درمان نیاز داشتند به بریتانیا بازگردانده می‌شدند. این تعداد بعداً با استقرار بیمارستان‌های بیشتر در قاره افزایش یافت. تعداد بر اساس جداول دفتر جنگ که به نام نرخ‌های اِوِتس شناخته می‌شد، پیش‌بینی شده بود، که پس از سرلشکر جان فولرتون اوتس، دستیار رئیس ستاد کل (بریتانیا)، که آن‌ها را ابداع کرد، نامگذاری شد. برای اهداف برنامه‌ریزی، فرض بر این بود که تلفات در روز دی با نرخ فوق‌العاده بالا ("دو برابر شدید") خواهد بود. در واقع، این‌گونه نبود. یک ویژگی خاص،
خواهد بود. در واقع، این‌گونه نبود. یک ویژگی خاص، تهیه "کیت‌های نجات‌یافته" در انبارهای ساحلی بود. این‌ها کیسه‌هایی بودند که با یک مجموعه کامل از تجهیزات و لباس سرباز بسته‌بندی شده بودند، که می‌توانستند به افرادی که تمام وسایل خود را به دلیل غرق شدن کشتی یا قایق پیاده‌سازی خود از دست داده بودند، داده شود. اسیران جنگی (POWs) قرار بود به اردوگاه‌هایی در انگلستان تخلیه شوند. دو نهاد هماهنگ‌کننده مهم ایجاد شد. سازمان کنترل تقویت (BUCO) در ۲۰ آوریل ۱۹۴۴ در ستاد عملیات ترکیبی (اگرچه بخشی از آن نبود) تشکیل شد. این
ترکیبی (اگرچه بخشی از آن نبود) تشکیل شد. این سازمان مسئولیت تنظیم تقویت وسایل نقلیه و پرسنل را با تخصیص اولویت‌ها برای حمل و نقل در دسترس بر عهده داشت. هنگامی که برنامه‌های نهایی برای پیاده‌سازی ترسیم شد، تمام تغییرات بعدی باید توسط BUCO اجرا می‌شد. کنترل حرکت (MOVCO) مسئول حرکت واحدها به مناطق ساحلی و بنادری بود که از آن‌ها سوار می‌شدند. مانند BUCO، این سازمان دارای ستادهای جداگانه برای مناطق آمریکایی و بریتانیایی بود که به‌طور مستقل عمل می‌کردند. همچنین سازمان کنترل گردش (TURCO) وجود داشت که گردش حمل و
سازمان کنترل گردش (TURCO) وجود داشت که گردش حمل و نقل در بنادر بارگیری را کنترل می‌کرد؛ سازمان تعمیرات عملیات ترکیبی (COREP) که تعمیرات کشتی‌ها و قایق‌های پیاده‌سازی آسیب دیده را مدیریت می‌کرد؛ سازمان قایق یدک‌کش ترکیبی (COTUG) ناوگانی از قایق‌های یدک‌کش را مدیریت می‌کرد. هدف این عملیات، تأمین یک منطقه نفوذ در سرزمین اصلی اروپا بود که از آنجا عملیات‌های بعدی می‌توانست انجام شود. منطقه نفوذ باید به اندازه کافی بزرگ می‌بود و دارای امکانات بندری کافی برای نگهداری بین بیست و شش تا سی لشکر، با لشکرهای اضافی که
بین بیست و شش تا سی لشکر، با لشکرهای اضافی که با نرخ سه تا پنج در ماه وارد می‌شدند. متفقین باید نیروی حمله‌ای کافی برای غلبه بر مقاومت اولیه را پیاده می‌کردند و آن را سریع‌تر از پاسخ آلمان‌ها تقویت می‌کردند. طرح عملیات شامل پیاده‌سازی در نرماندی، و سپس پیشروی به سمت جنوب بود. بنادر بریتانی تصرف می‌شدند، و سپس ارتش‌های متفقین به شرق می‌چرخیدند و از سن عبور می‌کردند. برای اهداف برنامه‌ریزی اداری، فرض بر این بود که بنادر برتون و لوآر تا D+40 و سن تا D+90 تصرف خواهند شد. مونتگومری انتظار نداشت که عملیات طبق
خواهند شد. مونتگومری انتظار نداشت که عملیات طبق برنامه پیش برود و خود را به یک جدول زمانی متعهد نکرد. او در ۸ مه خاطرنشان کرد: «اینکه آیا عملیات طبق این خطوط پیش خواهد رفت یا نه، البته بستگی به وضعیت خودمان و دشمن دارد که در حال حاضر نمی‌توان با دقت پیش‌بینی کرد.» حمله باید ۲۴ ساعت به تعویق می‌افتاد اما برنامه‌های اضطراری وجود داشت که این موضوع و یک تعویق ۴۸ ساعته را پوشش می‌داد. حمله. پیاده‌سازی در روز دی، ۶ ژوئن، موفقیت‌آمیز بود. حدود ۲٬۴۲۶ کشتی پیاده‌سازی و قایق پیاده‌سازی توسط نایب‌دریاسالار سر فیلیپ
و قایق پیاده‌سازی توسط نایب‌دریاسالار سر فیلیپ وایان برای پشتیبانی از نیروهای بریتانیایی و کانادایی به کار گرفته شد، شامل ۳۷ کشتی پیاده‌سازی پیاده‌نظام (LSI)، ۳ کشتی پیاده‌سازی داک (LSD)، ۱۵۵ قایق پیاده‌سازی پیاده‌نظام (LCI)، ۱۳۰ کشتی پیاده‌سازی تانک (LST) و ۴۸۷ قایق پیاده‌سازی تانک (LCT). در حالی که نبرد در برخی مناطق شدید بود، به سختی که از آن بیم می‌رفت نبود. شیب سواحل تند نبود؛ گرادیان‌ها از ۱:۱۰۰ تا ۱:۲۵۰ متغیر بودند، با محدوده جزر و مد حدود . برای قایق‌های پیاده‌سازی دشوار بود که وسایل نقلیه را در
پیاده‌سازی دشوار بود که وسایل نقلیه را در هنگام جزر تخلیه کنند، یا در هنگام جزر به ساحل برسند. این به آن معنی بود که به جز در جزر کامل، قایق‌های پیاده‌سازی و LSTها به ساحل می‌نشستند. جاده‌هایی برای تخلیه آن‌ها ساخته شد. کشتی‌هایی که تدارکات حمل می‌کردند باید تا از ساحل لنگر می‌انداختند، که منجر به زمان‌های برگشت طولانی برای DUKWها و سایر قایق‌های تخلیه می‌شد. ساحل گلد هدف برای ۱۰۴ زیرمجموعه ساحلی بود، که با لشکر ۵۰ پیاده‌نظام به ساحل آمد. قرار بود ساحل کینگ توسط ۹ گروه ساحلی توسعه یابد، اما خاک رس و لجن آن
توسط ۹ گروه ساحلی توسعه یابد، اما خاک رس و لجن آن بسیار نرم تشخیص داده شد و رها شد، به جز یک جاده پل‌مانند برای پیاده‌سازی پرسنل. سواحل پیاده‌سازی به مناطق پیاده‌سازی قرمز و سبز تقسیم شدند. یک نقطه پیاده‌سازی LCT در ساحل لاو گرین ایجاد شد. به همین دلیل در D+1، ۵۳۶ گروهان DUKW RASC به فرماندهی سرگرد پرستون جان هورمن نیز در لاو گرین، نزدیک لا ریویر و یک انبار داخلی در کرپون، که در اوایل روز دی در کینگ رد به ساحل آمده بود، مستقر شد. ساحل‌های آیتم رد و جیگ گرین توسط ۱۰ گروه ساحلی، طبق برنامه، توسعه یافتند.
توسط ۱۰ گروه ساحلی، طبق برنامه، توسعه یافتند. انبارهای اصلی تا ۸ ژوئن آماده دریافت تدارکات نبودند، بنابراین در این مدت، تدارکات در مکان‌های موقت نزدیک ساحل انباشته شدند. پیاده‌سازی ۱۰۲ زیرمجموعه ساحلی با لشکر ۳ کانادا در ساحل جونو توسط دریاهای پرتلاطم به تأخیر افتاد و توسعه ساحل مایک توسط ۷ گروه ساحلی توسط آتش از ووکس-سور-اور به تأخیر افتاد. پایگاه آلمانی در آنجا در ۸ ژوئن توسط ۷ گروه ساحلی، با پشتیبانی زرهی، نابود شد. آب و هوای بد ورود چهار کوستر از انگلستان در روز دی و هفت تای دیگر در ۷ ژوئن را به تأخیر
در روز دی و هفت تای دیگر در ۷ ژوئن را به تأخیر انداخت. این امر با تصرف بندر کوچک کورسول-سور-مر در روز دی جبران شد، که اجازه داد ۱۰۰۰ تن بزرگ در روز در آنجا تخلیه شود، اما برای کوسترها نامناسب بود و در ۱۰ ژوئن رها شد. در ساحل سوورد، ۱۰۱ زیرمجموعه ساحلی با لشکر سوم بریتانیا، ۵ گروه ساحلی با تیپ حمله‌اش و ۶ گروه ساحلی با تیپ پشتیبانی‌اش به ساحل آمدند. چهار LCT، هر کدام با ۲۰۰ تن بزرگ از تدارکات با اولویت بالا بارگیری شده بودند، به ساحل آمدند و به سرعت در انبارهای موقت نزدیک سواحل تخلیه شدند. این‌ها برای
انبارهای موقت نزدیک سواحل تخلیه شدند. این‌ها برای استفاده فقط در روز دی در نظر گرفته شده بودند اما منطقه نگهداری ساحلی در نظر گرفته شده تصرف نشده بود و تا ۹ ژوئن برای دریافت تدارکات آماده نبود. اگرچه بندر کوچک اویسترئام در روز دی سالم تصرف شد، اما به دلیل آتش توپخانه آلمان از اطراف کان نمی‌توانست استفاده شود. حملاتی توسط ای-بوتها و یک حمله هوایی آلمان در ۸ ژوئن به منطقه نگهداری ساحلی، بنزین و ۴۰۰ تن بزرگ مهمات را نابود کرد. جایگزین‌ها با اولویت بالا سفارش داده شدند. به دلیل این اختلال، ۱۰۱ زیرمجموعه ساحلی
شدند. به دلیل این اختلال، ۱۰۱ زیرمجموعه ساحلی کمترین میزان دریافت تدارکات را ثبت کرد؛ ساحل سوورد در ۱۲ ژوئیه بسته شد. مین‌روبی در اویسترئام تا ۲۱ اوت آغاز نشد و تا ۳ سپتامبر برای حمل و نقل باز نشد. نیروی پشتیبانی. بایه در ۷ ژوئن تصرف شد اما منطقه نفوذ کوچک‌تر از حد انتظار بود، با مقاومت آلمانی‌های مصمم مواجه شد. بین ۱۶ و ۳۰ ژوئن، ارتش دوم بریتانیا یک سری عملیات برای تصرف کان انجام داد، اما این شهر در دست آلمانی‌ها باقی ماند. سرانجام، پس از یک بمباران توسط ۴۲۰ بمب‌افکن سنگین از فرماندهی بمب‌افکن نیروی هوایی
بمب‌افکن سنگین از فرماندهی بمب‌افکن نیروی هوایی سلطنتی در ۷ ژوئیه، کان در ۹ ژوئیه تصرف شد. عملیات گودوود در ۱۸ ژوئیه آغاز شد و برای مهار نیروهای بریتانیایی و کانادایی، تقریباً تمام زرهی آلمان در شرق رود اورن متمرکز شد، که راه را برای یک پیشروی موفق در بخش آمریکایی هموار کرد. سازمان‌دهی. ستادهای اداری سپاه و لشکر در روز دی به ساحل آمدند. ستادهای ارتش دوم روز بعد به ساحل آمدند، که به آن اجازه داد کنترل اداری را در ۱۱ ژوئن به دست بگیرد، اما منطقه نفوذ محدود، ستادهای سپاه را از واگذاری کنترل انبارها و دپوها در
سپاه را از واگذاری کنترل انبارها و دپوها در اطراف سواحل بازداشت. فرماندهان زیرمجموعه ساحلی خود را پاسخگو به سپاه، ارتش و هنگامی که رسید، منطقه ۱۱ خطوط ارتباطات یافتند. در ۱۴ ژوئن، با عمق منطقه نفوذ با جبهه‌ای به طول ، ارتش دوم فرماندهی زیرمجموعه‌های ساحلی را به عهده گرفت، که پایان مرحله حمله اورلرد را نشان می‌داد. دو پایگاه لجستیکی ارتش ایجاد شد: پایگاه لجستیکی شماره ۱ برای لشکر یکم، و پایگاه لجستیکی شماره ۲ برای لشکر ۳۰. هنگامی که ارتش یکم کانادا کنترل لشکر یکم بریتانیا را در ۲۱ ژوئن به دست گرفت، پایگاه
یکم بریتانیا را در ۲۱ ژوئن به دست گرفت، پایگاه لجستیکی شماره ۱ نیز به کنترل آن منتقل شد. از این پس پایگاه‌های لجستیکی با شماره فرد به ارتش یکم کانادا و پایگاه‌های با شماره زوج به ارتش دوم بریتانیا خدمت می‌کردند. پایگاه لجستیکی شماره ۲ هسته اصلی چیزی را تشکیل داد که به منطقه نگهداری عقب (RMA) گروه ارتش ۲۱ تبدیل شد. در RMA، یک فرمانده، واحدهای پشتیبانی RASC (CRASC) وجود داشت که هشت BSD، هشت DID، ۱۳ نانوایی صحرایی و دو قصابی صحرایی داشت. همچنین یک تأسیسات بنزین CRASC وجود داشت که فرماندهی آن شامل ۲۸ انبار
CRASC وجود داشت که فرماندهی آن شامل ۲۸ انبار بنزین و دوازده مرکز سوخت‌گیری سیار بنزین (MPFCs) بود. هر MPFC می‌توانست تا ۸٬۰۰۰ گالن در روز را پر کند. در ۱۵ ژوئن، ۱۵۱ منطقه نگهداری پیشرو توسط لشکر ۳۰ افتتاح شد. مفهوم FMA، که با موفقیت در جبهه مدیترانه استفاده شده بود، بخشی از دکترین بریتانیا نبود. برخلاف لشکرها، که واحدهای لجستیکی را در خود داشتند، یک سپاه یک تشکیلات صرفاً عملیاتی بود و بخشی از طرح لجستیکی نبود. دکترین خواستار استفاده از قطارهای بسته‌بندی، قطارهای ریلی بود که تدارکات چند روزه را مستقیماً به
ریلی بود که تدارکات چند روزه را مستقیماً به یک لشکر تحویل می‌دادند. این‌ها در جنگ بزرگ به خوبی کار کرده بودند اما در خاورمیانه غیرعملی بودند و هرگز به‌طور جدی برای اورلرد در نظر گرفته نشدند. FMA تنها چند مایل از پایگاه لجستیکی شماره ۲ فاصله داشت، اما ستاد لشکر ۳۰ با توجه به تجربه رزمی خود در نبرد شمال آفریقا و تهاجم متفقین به سیسیل، معتقد بود که بهترین راه را می‌داند. سایر سپاه‌های ارتش دوم نیز به همین ترتیب عمل کردند و FMAs خود را ایجاد کردند. تحت طرح FMA، لشکرها نگهداری را از FMA به جای پایگاه لجستیکی
لشکرها نگهداری را از FMA به جای پایگاه لجستیکی دریافت می‌کردند. FMA به یک سپاه اجازه می‌داد تا واحدهای اداری تازه‌وارد را آموزش دهد، استفاده از مهمات توسط لشکرها را کنترل کند و ازدحام ترافیک در اطراف بایه را کاهش دهد. ارتش دوم بریتانیا پشتیبانی ضمنی از این عمل را ارائه داد و دستوری صادر کرد که FMAs به نام مراکز نگهداری صحرایی (FMCs) نامیده شوند، که اصطلاح اصلی در مدیترانه بود. از این پس، ارتش دوم پایگاه لجستیکی ارتش را تأمین می‌کرد و FMCs را به سپاه‌ها واگذار کرد. FMCs با استفاده از منابع سپاه تأمین
واگذار کرد. FMCs با استفاده از منابع سپاه تأمین می‌شدند؛ هر یک دو DID، یک انبار بنزین، یک گروهان حمل و نقل و دو گروهان ترکیبی RASC را از نیروهای ترکیبی سپاه داشتند. در صورت امکان، یک MPFC به هر FMC متصل می‌شد. گاهی اوقات آن‌ها باید با برخی از گروهان‌های حمل و نقل اضافی از ارتش دوم تقویت می‌شدند. این سازمان اجازه می‌داد یک FMC در حالی که دیگری تأسیس می‌شد، به کار خود ادامه دهد. هر FMC دو روز جیره و یک روز تدارکات نگهداری، دو یا سه روز بنزین، که حدود بود و ۳۵۰۰ تن بزرگ مهمات را نگهداری می‌کرد. خدمات سپاه
۳۵۰۰ تن بزرگ مهمات را نگهداری می‌کرد. خدمات سپاه مانند مرکز تقویت، واحد نجات، اسکادران تحویل تانک و پارک مهمات صحرایی تمایل داشتند در اطراف FMC جمع شوند. تا ۲۶ ژوئیه، ۶۷۵٬۰۰۰ نفر پرسنل، ۱۵۰٬۰۰۰ وسیله نقلیه، ۶۸۰۰۰۰ تن بزرگ تدارکات و ۶۸۰۰۰ تن بزرگ بنزین فله‌ای به ساحل آورده شده بود. ۲۳ روز ذخیره تدارکات و ۱۶ روز ذخیره بنزین وجود داشت، با یک روز عرضه بنزین که به عنوان کافی برای راندن هر وسیله نقلیه به میزان در نظر گرفته می‌شد. نیروهای بریتانیایی در برابر دفاع‌های عمیق آلمان، به قدرت آتش هوایی و توپخانه تکیه
عمیق آلمان، به قدرت آتش هوایی و توپخانه تکیه کردند. هر باتری توپخانه آلمانی، پس از شناسایی، می‌توانست به‌طور متوسط ۲۰ تن بزرگ گلوله دریافت کند. ذخایر مهمات از پنج روز عرضه برای توپ‌های متوسط ۵٫۵ اینچی تا ۳۰ روز عرضه برای توپ‌های ضدتانک ۱۷ پاوندر متغیر بود. مصرف از سهمیه هفتاد گلوله در روز برای توپ‌های ۲۵ پاوندر به میزان شش گلوله در روز و سهمیه پنجاه گلوله در روز برای توپ‌های ۵٫۵ اینچی به میزان دوازده گلوله در روز فراتر رفت. نگرانی‌ها از اینکه منطقه نفوذ شلوغ یک هدف جذاب برای "لوفت‌وافه" خواهد بود، منجر به
یک هدف جذاب برای "لوفت‌وافه" خواهد بود، منجر به ذخیره بیش از حد مهمات ضدهوایی شد. محموله‌های بعدی مهمات ضدهوایی لغو و انواع دیگر مهمات توپخانه جایگزین شدند. نیاز به مهمات تانک و ضدتانک نیز بیش از حد تخمین زده شد. در حالی که به نظر آلمانی‌ها می‌رسید که ارتش بریتانیا عرضه نامحدودی از مهمات دارد، این‌گونه نبود و یکی از دلایل استفاده از بمب‌افکن‌های سنگین برای تقویت توپخانه در عملیات گودوود بود. بندر مالبرگ. انتظار نمی‌رفت که هیچ بندر اصلی در مراحل اولیه اورلرد به جز شربورگ تصرف شود. انتظار می‌رفت که تصرف آن
به جز شربورگ تصرف شود. انتظار می‌رفت که تصرف آن سه هفته طول بکشد و بندر به اندازه کافی بزرگ نبود تا نیازهای متفقین را برآورده کند. تا زمانی که یک بندر اصلی تصرف می‌شد، نگهداری باید از طریق سواحل باز انجام می‌شد که در برابر آب و هوا آسیب‌پذیر بودند. دو بندر مصنوعی مالبرگ برنامه‌ریزی شده بودند: مالبرگ A برای بخش آمریکایی و مالبرگ B برای بخش بریتانیایی. کار در سال ۱۹۴۲ آغاز شد و نمونه‌های اولیه در سال ۱۹۴۳ آزمایش شدند. مالبرگ A قرار بود ظرفیت ۵۰۰۰ تن بزرگ در روز و مالبرگ B ظرفیت ۷۰۰۰ تن بزرگ در روز را داشته
روز و مالبرگ B ظرفیت ۷۰۰۰ تن بزرگ در روز را داشته باشد. هر کدام روزانه ۱٬۲۰۰ وسیله نقلیه را جابه‌جا می‌کردند و پناهگاهی برای قایق‌های کوچک فراهم می‌کردند. موج‌شکن‌های مالبرگ شامل کشتی بلوکه، شمع‌های بتنی معروف به موج‌شکن‌های فینیکس و موج‌شکن‌های شناور معروف به موج‌شکن بومباردون بودند. ساخت آن‌ها ده‌ها هزار تن فولاد مصرف کرد و ۲۵ میلیون پوند هزینه داشت. هر بندر سه اسکله داشت، یک اسکله باربری و یک اسکله LST، هر کدام با یک جاده، و یک اسکله تدارکاتی با دو جاده شناور. هنگامی که طرح اورلرد در سال ۱۹۴۴ گسترش
شناور. هنگامی که طرح اورلرد در سال ۱۹۴۴ گسترش یافت، برای بزرگ کردن بندرهای مالبرگ خیلی دیر بود، بنابراین پناهگاه‌های قایق‌های کوچک اضافی معروف به گوس‌بریز فراهم شدند، یکی برای هر ساحل تهاجم. گوس‌بریزهای بریتانیایی شماره ۳ در آرومانش در ساحل گلد، شماره ۴ در کورسول در ساحل جونو و شماره ۵ در اویسترئام در ساحل سوورد بودند. ساخت مالبرگ B نزدیک آرومانش در ساحل گلد در ۹ ژوئن آغاز شد و کار بر روی موج‌شکن‌ها در ۱۲ ژوئن شروع شد. در یک باد شدید در ۲۲ ژوئن، سه موج‌شکن بومباردون غرق شدند. موج‌شکن‌های فونیکس در ۲۰ ژوئن
بومباردون غرق شدند. موج‌شکن‌های فونیکس در ۲۰ ژوئن به ساحل رسیدند و تا ۲۶ ژوئن در موقعیت قرار گرفتند. در ۳۰ ژوئن، دو روز پس از آنکه بندر به صورت جزئی آماده شد، یک توفان در حال حرکت از ایسلند به سمت شمال بریتانیا بود و بادهای قوی‌تری را به سمت جنوب در کانال مانش می‌فرستاد. در ۱ ژوئیه، بادها به سرعت رسیدند، با تندبادهایی تا .3 این امر مانع از تخلیه کشتی‌ها از طریق بندر و استفاده از اسکله‌ها برای کشتی‌ها می‌شد. با این حال، نیروهای مهندسی در حال کار بر روی بندر بودند و توانستند کار را در طول طوفان ادامه دهند و
بودند و توانستند کار را در طول طوفان ادامه دهند و پس از طوفان، آسیب‌های وارد شده را برطرف کنند. داده‌های اصلی در مورد این طوفان توسط افسران نیروی دریایی بریتانیا (RN) و افسران آب‌وهوا از نیروی هوایی سلطنتی (RAF) و خدمات هوایی ارتش (AAS) جمع‌آوری شد. آن‌ها از ایستگاه‌های آب و هوایی در نزدیکی سواحل استفاده می‌کردند تا اطلاعات مربوط به باد، باران و دما را جمع‌آوری کنند. این اطلاعات توسط آن‌ها برای پیش‌بینی شرایط آینده استفاده می‌شد.