payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چشم‌انداز بارتولمیوی جوان () یک نقاشی رنگ روغن روی بوم است که در طول سال‌های ۱۸۸۹ و ۱۸۹۰ توسط هنرمند روسی میخائیل نستروف خلق شده است. این اولین و شناخته‌شده‌ترین اثر از مجموعه آثار او دربارهٔ سرگیوس رادونژ، یک قدیس روسی قرون وسطایی، است. این نقاشی «اثر آغازین جنبش نمادگرایی روسیه» محسوب می‌شود و در مجموعه گالری ترتیاکوف در مسکو قرار دارد. تصویر سنت سرگیوس رادونژ، که با نام بارتولومیو متولد شده بود، از کودکی برای هنرمند عزیز و گرامی بود و تجسم آرمان اخلاقی برای نستروف بود. نستروف به سنت سرگیوس نقش بسیار مهمی
نستروف بود. نستروف به سنت سرگیوس نقش بسیار مهمی در بسیج مردم روسیه داد. این نقاشی بخشی از «زندگی سنت سرگیوس» اثر اپیفانیوس حکیم را به تصویر می‌کشد:روزی پدرش او را برای جستجوی کره اسب گمشده‌ای فرستاد. در راه، او با راهبی، پیر محترم، غریبه‌ای، کاهنی با ظاهری شبیه فرشته روبرو شد. این غریبه زیر درخت بلوطی ایستاده بود و با خلوص نیت و اشک فراوان دعا می‌کرد. پسر با دیدن او، فروتنانه تعظیم کرد و منتظر پایان دعاهایش ماند. راهب محترم، وقتی دعایش را به پایان رساند، نگاهی به پسر انداخت و با آگاهی از اینکه ظرف برگزیده
به پسر انداخت و با آگاهی از اینکه ظرف برگزیده روح القدس را می‌بیند، او را به کنار خود فراخواند، او را متبرک کرد، به نام مسیح او را بوسید و پرسید: «ای فرزند، به دنبال چه هستی یا چه می‌خواهی؟» پسر پاسخ داد: «روح من بیش از هر چیز می‌خواهد کتاب مقدس را بفهمد. من باید خواندن و نوشتن را بیاموزم و از اینکه نمی‌توانم این چیزها را یاد بگیرم، بسیار آزرده خاطرم. آیا شما، پدر مقدس، برای من از خدا دعا می‌کنید که به من فهم کتابخوانی را عطا کند؟» راهب دست‌ها و چشمانش را به سوی آسمان بلند کرد، آهی کشید، به خدا دعا کرد و
به سوی آسمان بلند کرد، آهی کشید، به خدا دعا کرد و سپس گفت: «آمین.» او با سه انگشت، گویی گنجی از کیفش بیرون آورد و تکه‌ای نان گندم سفید پروسفورا را به پسر داد و به او گفت: «فرزندم، این را در دهانت بگیر و بخور؛ این به عنوان نشانه‌ای از لطف خدا و برای درک کتاب مقدس به تو داده شده است. اگرچه هدیه کوچک به نظر می‌رسد، اما طعم آن بسیار شیرین است.»از آن زمان به بعد، بارتولومئو می‌توانست بخواند و بنویسد، راهب شد و نام سرگیوس را برای خود برگزید. این هنرمند طرح‌های مناظر خود را در سال ۱۸۹۹ در مجاورت ترینیتی سرگیوس
مناظر خود را در سال ۱۸۹۹ در مجاورت ترینیتی سرگیوس لاورا کشید و در روستای کومیاکوو در نزدیکی آبرامتسوو و رادونژ ساکن شد. آبرامتسوو به یکی از مکان‌های مورد علاقه او تبدیل شد. در آنجا بخش مناظر را به پایان رساند و سپس به اوفا رفت. این هنرمند عجله داشت، زیرا برای نمایشگاه هجدهم سیارگان آماده می‌شد و با وجود آنفولانزا، به‌طور فعال به کار خود ادامه داد. روزی احساس سرگیجه کرد، تلو تلو خورد (روی یک چهارپایه کوچک ایستاد)، افتاد و بوم نقاشی آسیب دید. ادامه کار غیرممکن بود، او به یک بوم جدید نیاز داشت که سرانجام آن
بود، او به یک بوم جدید نیاز داشت که سرانجام آن را آوردند. این نقاشی که بیشترین نظرات متناقض را برانگیخت، در نمایشگاه هجدهم سیارها به یک اثر جنجالی تبدیل شد و توسط پاول ترتیاکوف برای گالری‌اش خریداری شد. این هنرمند تا پایان عمرش متقاعد شده بود که «رؤیای بارتولومیو جوانی» بهترین اثر اوست. در دوران پیری، این هنرمند می‌گفت:من آن کسی نخواهم بود که زنده می‌ماند، بلکه «بارتولومیوی جوانی» زنده خواهد ماند. اگر سی، پنجاه سال پس از مرگ من، او هنوز چیزی به مردم بگوید، این یعنی او زنده است، یعنی من زنده‌ام. Жить буду
این یعنی او زنده است، یعنی من زنده‌ام. Жить буду не я. زندگی می‌کند «Otrok Varfolomey». در این صورت با سه نفر، به این معنی که سال بعد از من بگذرد، به این معنی است که می‌تواند به معنای واقعی کلمه، در زندگی، به معنای زنده و زنده بودن باشدنسخه بعدی این نقاشی که مربوط به سال ۱۹۲۲ است، در سال ۲۰۰۷ در حراجی ساتبی به قیمت ۴٫۳ میلیون دلار (معادل دلار) فروخته شد. میلیون در ).
دختری با هلو (روسی: Девочка с персиками) یک نقاشی مربوط به سال ۱۸۸۷ اثر نقاش روسی والنتین سروف است. این اثر یکی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌های نقاشی پرتره در هنر روسیه به‌شمار می‌آید و اغلب به‌عنوان نمادی از سبک واقع‌گرایانهٔ سروف در دورهٔ اولیهٔ فعالیت هنری‌اش معرفی می‌شود. نقاشی تصویر ورایرا مامتوا، دختر یکی از دوستان خانوادگی سروف را نشان می‌دهد و در گالری ترتیاکوف مسکو نگهداری می‌شود. این اثر یکی از بزرگ‌ترین آثار سروف و یکی از مشهورترین آثار او محسوب می‌شود. ایگور گرابار، دوست و زندگینامه‌نویس سروف، مورخ
ایگور گرابار، دوست و زندگینامه‌نویس سروف، مورخ هنر روسی، آن را به عنوان «شاهکار نقاشی روسیه» تحسین کرد. طبق کتاب "«۱۰۰۰ نقاشی از نبوغ"»، اگرچه سبک نقاشی (و سبک اولیه سروف به‌طور کلی) «با امپرسیونیست‌های فرانسوی اشتراکات زیادی دارد، [سروف] تا پس از کشیدن آن با آثار آنها آشنا نشد». تاریخچه. این نقاشی، ورا مامونتووا ۱۱ ساله، دختر کارآفرین و حامی برجستهٔ هنر روس، ساوا مامونتوف، را در حال نشستن در اتاقی روشن و تابستانی را به تصویر می‌کشد. این نقاشی در آبرامتسوو، ملکی نه چندان دور از مسکو، کشیده شده است.
ملکی نه چندان دور از مسکو، کشیده شده است. آبرامتسوو که تحت مالکیت نویسنده سرگئی آکساکوف بود، به یکی از مراکز فرهنگ روسیه تبدیل شده بود. مامونتوف این مکان را در سال ۱۸۷۰ خریداری کرد و این سنت را ادامه داد. در میان افرادی که در آنجا اقامت داشتند، ایلیا رپین نقاش، ایوان تورگنیف نویسنده، میخائیل وروبل نقاش و مارک آنتوکولسکی مجسمه‌ساز حضور داشتند. این مکان نه تنها مکانی راحت برای هنرمندان بود تا در آن جمع شوند و دربارهٔ موضوعات مهم بحث کنند، بلکه در آن زندگی و خلق کنند. والنتین سروف ورا مامونتووا را از دوران
خلق کنند. والنتین سروف ورا مامونتووا را از دوران کودکی‌اش می‌شناخت، زیرا مرتباً از ملک آبرامتسوو مامونتوو بازدید می‌کرد و گاهی اوقات حتی برای مدت طولانی در آنجا زندگی می‌کرد. سروف بعداً به یاد آورد، در سال ۱۸۸۷، این نقاشی جایزه اول نمایشگاه انجمن دوستداران هنر مسکو را از آن خود کرد. مدل، ورا مامونتووا، توسط ویکتور واسنتسوف در نقاشی «دختری با شاخه افرا» (۱۸۹۶) نیز نقاشی شده است. ورا با رئیس اتحادیه اشراف مسکو، که بعدها دادستان کل شورای عالی کلیسا شد و ازدواج کرد. در سال ۱۹۰۳. آنها صاحب سه فرزند شدند. در سال
کرد. در سال ۱۹۰۳. آنها صاحب سه فرزند شدند. در سال ۱۹۰۷، در سن ۳۲ سالگی، او به سینه‌پهلو مبتلا شد و تنها چند روز بعد درگذشت. او در آبرامتسوو به خاک سپرده شده است. میم اینترنتی. این نقاشی باعث ایجاد یک میم اینترنتی روسی شد، که در آن دختر در سناریوهای طنز قرار می‌گیرد یا با شخص یا شخصیت دیگری جایگزین می‌شود. یکی از تصاویر تغییر یافته، دختری را نشان می‌داد که پشت یک میز بسیار بزرگ پوشیده از انواع غذاها نشسته است و عنوان آن «دختری با هلوها: نسخه کامل» بود.
کریستیان فر (؛ زادهٔ ۱۹۶۶ میلادی) نقاش اهل بریتانیا است. در سال ۱۹۹۵ از او درخواست شد تا چهره ملکه الیزابت دوم را نقاشی کند. تحصیل. فِر در مدرسه ابتدایی لیدی‌ماونت در هزوال و کالج سنت انسلم در برکن‌هد تحصیل کرد. او بعداً یک دورهٔ مقدماتی را در کالج متروپولیتن ویرال گذراند و سپس در دانشگاه دولتی دی‌مونتفورت واقع در لستر در رشته هنرهای زیبا تحصیل کرد. شغل. در سال ۱۹۹۵، در سن ۲۸ سالگی، او از سوی «اتحادیه سلطنتی فرامرزی» مأمور شد تا پرتره‌ای از ملکه الیزابت دوم نقاشی کند. ملکه، فِر را از میان چندین هنرمند
دوم نقاشی کند. ملکه، فِر را از میان چندین هنرمند انتخاب کرد و این پرتره در کاخ باکینگهام کشیده شد. این پرتره به‌صورت دائمی در مقر اصلی اتحادیه سلطنتی فرامرزی در لندن به نمایش گذاشته شده و برای عموم قابل بازدید است. در سال ۲۰۰۲، فِر پرتره‌ای از کاردینال کورمک مورفی اوکانر برای کلیسای جامع وست‌مینستر کشید، همراه با اسقف پاتریک اودوناهیو و اسقف جُرج استک. در سال ۲۰۰۵، شرکت بریتویک از فر خواست تا تابلویی به مناسبت هفتاد سالگی نوشیدنی رابینسونز در مسابقات قهرمانی تنیس ویمبلدون روی زمین اصلی ورزشگاه سنتر کورت
تنیس ویمبلدون روی زمین اصلی ورزشگاه سنتر کورت طراحی کند. این بوم عظیم که تیم هنمن و فرد پری را به تصویر می‌کشید، با مشارکت بیش از هزار نفر در ویمبلدون تکمیل شد. نسخه اصلی این اثر در دفتر مرکزی بریتویک در بریتانیا نگهداری می‌شود. در سال ۲۰۰۸، او مأمور شد تا پرتره‌ای از سلطان بن عبدالعزیز آل سعود نقاشی کند. در سال ۲۰۱۰، فر همراه با رئیس هیئت‌مدیره، نسخه‌ای چاپی از پرتره‌اش از ملکه را در باشگاه اکسنتریک به شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرو تقدیم کرد. در نوامبر ۲۰۱۲، فر به‌عنوان هنرمند و نمایشگاه‌گردان، در نمایشگاه
فر به‌عنوان هنرمند و نمایشگاه‌گردان، در نمایشگاه هنری «عشق لیورپول» در موزه جدید لیورپول شرکت کرد؛ این نمایشگاه به نفع آسایشگاه کلر هاوس برگزار شد. این نمایشگاه شامل آثاری از یوکو اونو، سِر پیتر بلیک، دیوید مچ و بسیاری از هنرمندان برجسته صحنه هنر و موسیقی بود. در سال ۲۰۱۳، فِر نمایشگاهی از آثار نئون برگزار کرد که با همکاری کریس بریسی فقید خلق شده بود. این مجموعه با عنوان «مجموعه نئون زنده‌ماندن» به نمایش درآمد. در سال ۲۰۱۴، او به عضویت مؤسسه خیریه عمومی هنرمندان (AGBI) درآمد؛ قدیمی‌ترین نهاد خیریه در
هنرمندان (AGBI) درآمد؛ قدیمی‌ترین نهاد خیریه در بریتانیا که توسط جی.ام. دبلیو. ترنر بنیان‌گذاری شده است. فِر پرتره‌ای از توماس فن اشتراوبنزی و بانو ملیسا پرسی را تکمیل کرد که در همان سال در باشگاه هنری چلسی رونمایی شد. در سال ۲۰۱۵، او به‌عنوان عضو انجمن سلطنتی هنر انتخاب شد. آثار او در مجموعه‌های برجسته‌ای در سطح جهانی به چشم می‌خورند، از جمله در ۴۵ پارک لین، بخشی از مجموعه هتل‌های دورچستر. در سال ۲۰۱۶، فِر با ابراز نگرانی نسبت به انحصار استفاده آنیش کاپور از رنگ وانتابلک، که به‌عنوان «سیاه‌ترین سیاه»
از رنگ وانتابلک، که به‌عنوان «سیاه‌ترین سیاه» شناخته می‌شود، توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد. فِر پس از دیدن گزارشی در شبکه بی‌بی‌سی، قصد داشت از وانتابلک در مجموعه‌ای از نقاشی‌ها با عنوان «حیوانات» استفاده کند. در سال ۲۰۱۷، فر با ابودیا (عبدالله دیاراسوبا)، هنرمند معاصر آمریکایی-ساحل‌عاجی، همکاری کرد و آثاری میان نیویورک، لندن و آبیجان خلق کردند. در همان سال، فر با گِرِد منکویتز، عکاس انگلیسی، در مجموعه‌ای با عنوان «۴۵ دور در دقیقه» همکاری کرد؛ این مجموعه بازآفرینی هنری آرشیو عکاسی منکویتز بود و شامل
بازآفرینی هنری آرشیو عکاسی منکویتز بود و شامل نقاشی‌هایی از رولینگ استونز، کیت بوش، جیمی هندریکس و مرین فیث‌فول بود. مجموعه نقاشی‌های پنیر فِر که از سال ۲۰۰۵ آغاز شده بود، در سال ۲۰۱۷ در بخش فرهنگی بی‌بی‌سی معرفی شد. در سال ۲۰۱۸، فِر رنگ سیاهِ فوق‌العاده‌ای را که خود آغازگر آن بود، در موزه علوم لندن رونمایی کرد؛ این رنگ توسط دانشمندان امپریال کالج لندن، هین چون یو و فرانسوا د لوکا توسعه یافته بود. «۷سیاه» در یک اثر نئون به شکل یک عینک با عنوان «چشم سیاه – بینایی سوم» به کار رفت. فر اعلام کرد که این جسم
– بینایی سوم» به کار رفت. فر اعلام کرد که این جسم سیاه برای هر هنرمندی که بخواهد از آن استفاده کند، در دسترس خواهد بود. در سال ۲۰۱۹، فِر به‌عنوان سفیر فرهنگی کلان‌شهر مستقل ویرال منصوب شد و نمایشگاه مرور آثار میانسالی خود را در نگارخانه و موزه هنر ویلیامسون برگزار کرد. در سال ۲۰۲۲، فر از سوی هتل دورچستر در پارک لین مأمور شد تا یک تابلوی رنگ‌روغن به طول ۲٫۷ متر با موضوع دریاچه سِرپنتاین و هاید پارک خلق کند. در سال ۲۰۲۳، فر مأمور شد تا بزرگ‌ترین تابلوی خود را برای هتل سنگاپور اِدیشن در جاده اورچارد، سنگاپور
برای هتل سنگاپور اِدیشن در جاده اورچارد، سنگاپور نقاشی کند. این اثر با عنوان «ورود» یک نقاشی آکریلیک و رنگ‌روغن به ابعاد ۳ در ۴ متر بر بوم است که شبیه به یک تَپِستری طراحی شده و تصویر خیالی ورود نخستین مهاجران به سنگاپور در قرن نوزدهم را به تصویر می‌کشد.
«هومیوپاتی نگاهی به وحشت‌های آلوپاتی» یک نقاشی تمثیلی اثر هنرمند روسی الکساندر بیدمن است که در سال ۱۸۵۷ کشیده شده است. این نقاشی متعلق به نگارخانه ترتیاکوف در مسکو، روسیه است. ابعاد این تصویر ۶۵٫۵ × ۷۷٫۳ سانتی‌متر است و شماره ثبت آن ۱۷۹۵ است. در قرن نوزدهم، این نقاشی با عنوان «پیروزی هومیوپاتی» نیز شناخته می‌شد. اثر بیدمن با نگاهی انتقادی به پزشکی رایج آن دوران، یعنی آلوپاتی، خلق شده و در آن، پزشکان آلوپات در حال درمان‌های خشن و غیرانسانی به تصویر کشیده شده‌اند. در مقابل، هومیوپاتی به‌عنوان روشی ملایم‌تر و
در مقابل، هومیوپاتی به‌عنوان روشی ملایم‌تر و انسانی‌تر معرفی می‌شود. ترکیب عناصر طنز، نقد اجتماعی، و نمادگرایی در این نقاشی، آن را به یکی از آثار شاخص در زمینهٔ بازنمایی دیدگاه‌های پزشکی قرن نوزدهم تبدیل کرده است. این اثر همچنین بازتابی از مناقشات علمی و فرهنگی آن دوره درباره روش‌های درمانی است و نشان می‌دهد که چگونه هنر می‌تواند به ابزاری برای بیان دیدگاه‌های فلسفی و اجتماعی بدل شود. تاریخچه. تصویر تمثیلی "«هومیوپاتی نگاهی به وحشت‌های آلوپاتی»"توسط الکساندر بیدمن در مونیخ در سال ۱۸۵۷ نقاشی شده است. به
بیدمن در مونیخ در سال ۱۸۵۷ نقاشی شده است. به گفته هومیوپات (۱۸۶۵–۱۹۴۱)، این نقاشی به سفارش پدرش، یوجین گابریلوویچ (۱۸۳۵–۱۹۱۸)، که در آن زمان در مونیخ تحصیل می‌کرد، کشیده شد. این بوم نقاشی قبل از سال ۱۸۹۳ توسط پاول ترتیاکوف خریداری شد. در سال ۱۹۲۳، این تصویر در نمایشگاهی که به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد درگذشت پاول ترتیاکوف برگزار شد، در گالری ترتیاکوف به نمایش گذاشته شد. همچنین یک نسخه ناتمام از این نقاشی وجود دارد که تا اوایل دهه ۱۹۷۰ در اختیار بیوه نیکلاس گابریلوویچ، لاریسا ماسلووا-گابریلوویچ
بیوه نیکلاس گابریلوویچ، لاریسا ماسلووا-گابریلوویچ (۱۸۹۴–۱۹۸۵) بود و سپس به یک مجموعه خصوصی در کمروو فروخته شد. در نوامبر ۲۰۱۵، ساختمان مهندسی گالری دولتی ترتیاکوف نمایشگاهی از این نقاشی را همزمان با کنفرانس «هنر در هومیوپاتی و هومیوپاتی در هنر» برگزار کرد. توضیحات. «حد مثبت صحنه» در سمت راست نقاشی قرار دارد. در پس‌زمینه، تصویری تمثیلی از هومیوپاتی در ابرها اوج می‌گیرد. در مقابل او، خدای پزشکی، اسکولاپیوس، با شنلی قرمز، قرار دارد که دست چپش را به نشانه خشم و عصبانیت بالا برده است. پشت سر او، الهه آتنا، که
و عصبانیت بالا برده است. پشت سر او، الهه آتنا، که از علوم محافظت می‌کند، قرار دارد. در لبه سمت راست بوم، پزشک آلمانی ساموئل هانمن، بنیانگذار هومیوپاتی، قرار دارد. همه آنها با نارضایتی و خشم به کسانی که با آلوپاتی (پزشکی مدرن) در «حد منفی» مرتبط هستند، نگاه می‌کنند، که در سمت چپ نقاشی قرار دارد، جایی که پزشکان با بیمار بدرفتاری می‌کنند. یکی از پزشکان پای بیمار را اره می‌کند در حالی که همسر و فرزندان بیمار در گوشه پایین سمت چپ گریه می‌کنند، و چهره مرگ در آستانه در منتظر است. این تصویر جایگاه هومیوپاتی را در
در منتظر است. این تصویر جایگاه هومیوپاتی را در قرن نوزدهم نشان می‌دهد، زمانی که ادعا می‌شد علمی‌تر از «پزشکی قهرمانانه» به شدت جزم‌اندیش آن دوره است، پزشکی‌ای که اغلب ضررش بیشتر از فایده‌اش بود، در حالی که به قول بن گلداکر، هومیوپاتی «حداقل در هیچ‌کدام از این دو مورد هیچ کاری نکرد». بر این اساس، این نقاشی، پزشکی مرسوم را به عنوان شیاد و شارلاتان به تصویر می‌کشد.
" در تعطیلات وارد شد " () یک نقاشی رنگ روغن روی بوم اثر هنرمند شوروی، فئودور رشتنیکوف، است. این نقاشی در سال ۱۹۴۸ کشیده شده و نمونه‌ای از مضامین سوسیالیستی در هنر است. این نقاشی در گالری ترتیاکوف در مسکو قرار دارد. در سال ۱۹۴۹، به این هنرمند جایزه استالین درجه دو اهدا شد. رشتنیکوف پیش از این نقاشی به عنوان یک کاریکاتوریست محبوب شناخته می‌شد؛ بنابراین «به تعطیلات رسید» تجربه‌ای ارزشمند و موفق در هنر ژانر برای این هنرمند بود. این اثر نشان‌دهندهٔ گذار او از طنز تصویری به روایت‌های واقع‌گرایانه‌تر در قالب
طنز تصویری به روایت‌های واقع‌گرایانه‌تر در قالب نقاشی‌های روایی است. استقبال منتقدان و مخاطبان از این نقاشی، جایگاه رشتنیکوف را به‌عنوان یکی از چهره‌های برجستهٔ هنر شوروی در دههٔ ۱۹۵۰ تثبیت کرد. خود نقاشی، رویدادی شاد را به تصویر می‌کشد. خانواده‌ای به پسر جوانی، یک دانشجوی افسری سووروف که برای جشن سال نو و تعطیلات طولانی به خانه آمده است، خوشامد می‌گویند. نوه، با لباس نظامی، خوشحال است - با صورتی درخشان و لبخندی گشاده، با سلام نظامی ساختگی به پدربزرگش سلام می‌کند. پدربزرگش در حالت خبردار ایستاده و سلام
می‌کند. پدربزرگش در حالت خبردار ایستاده و سلام نظامی را می‌پذیرد. شخصیت‌های نقاشی، دانشجوی افسری سووروف، پدربزرگش و دختری با کراوات پیشگام هستند که با عشق و شوخ‌طبعی به تصویر کشیده شده‌اند. فضای جشن و سرور در خانه و جذابیت شخصیت‌ها، خوش‌بینی نقاشی را برجسته می‌کند و نشان می‌دهد که جنگ طولانی تمام شده و آینده‌ای روشن و شاد در پیش است. از سوی دیگر، این اثر همچنین حس درام دارد زیرا والدین پسر به تصویر کشیده نشده‌اند. این واقعیت که پس از جنگ، کودکانی که بستگان خود را از دست داده بودند، اغلب در مدرسه نظامی
خود را از دست داده بودند، اغلب در مدرسه نظامی سووروف ثبت‌نام می‌کردند، نشان می‌دهد که ممکن است آنها زنده نمانده باشند. «به تعطیلات رسید» برای رشتنیکوف شهرت به ارمغان آورد و به یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار او تبدیل شد. این نقاشی اغلب در کلاس‌های زبان روسی برای آموزش نوشتن انشا به دانش‌آموزان استفاده می‌شد؛ برنامه درسی مدارس شوروی سال‌ها از این نقاشی به عنوان موضوع انشانویسی استفاده می‌کرد. تیراژ کارت‌پستال‌هایی که شامل کپی این نقاشی هستند، بالغ بر ۱۳ میلیون نسخه است که بسیار بیشتر از هر کارت‌پستال دیگری در
نسخه است که بسیار بیشتر از هر کارت‌پستال دیگری در اتحاد جماهیر شوروی سابق است. نقاشی معروف رشتنیکوف در سال ۱۹۵۲ با عنوان «دوباره نمره پایین» شامل کپی از تابلوی «به تعطیلات رسیدم» روی یکی از دیوارها است. این هنرمند همچنین در نقاشی بعدی خود با عنوان «بازنگری» از کپی تابلوی «دوباره نمره پایین» استفاده کرد. بنای یادبودی که به فارغ التحصیلان مدارس نظامی سووروف و دانشجویان دانشکده افسری اختصاص داده شده است، در مدرسه نظامی سووروف سن پترزبورگ واقع در خیابان سادوویا، پلاک ۲۶، رونمایی شد. ترکیب این مجسمه، صحنه‌ای را
پلاک ۲۶، رونمایی شد. ترکیب این مجسمه، صحنه‌ای را که در نقاشی «به تعطیلات رسیده» به تصویر کشیده شده است، بازسازی می‌کند: یک مرد نظامی جوان به پدربزرگ خود سلام نظامی می‌دهد؛ قهرمانان این بنای یادبود نیز شباهتی به نمونه‌های اولیه خود دارند. این بنای یادبود به ابتکار فرمانده منطقه نظامی غرب، آناتولی سیدوروف، فارغ‌التحصیل مدرسه سووروف، ساخته شده است. مجسمه‌ساز کارن سارکیسوف بود که این بنای یادبود را به مناسبت هفتادمین سالگرد مدارس سووروف و ناخیموف در روسیه ساخت.
عملیات نیروی عمدی () یک عملیات هوایی پایدار بود که توسط ناتو، با هماهنگی عملیات زمینی نیروی حفاظت سازمان ملل متحد، برای تضعیف توانایی نظامی ارتش جمهوری صرب بوسنی انجام شد. این ارتش در طول جنگ بوسنی، «مناطق امن» تعیین شده توسط سازمان ملل در بوسنی و هرزگوین را تهدید و مورد حمله قرار داده بود و کشتار سربرنیتسا و قتل‌عام مارکاله، این مداخله را تسریع کرده بود. گلوله‌باران بازار سارایوو در ۲۸ اوت ۱۹۹۵ توسط ارتش جمهوری صرب بوسنی عامل محرک فوری تصمیم ناتو برای آغاز این عملیات تلقی می‌شود. این عملیات بین ۳۰ اوت و ۲۰
عملیات تلقی می‌شود. این عملیات بین ۳۰ اوت و ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۵ با مشارکت ۴۰۰ هواپیما و ۵۰۰۰ پرسنل از ۱۵ کشور انجام شد. این عملیات به فرماندهی ادمیرال لیتون دبلیو اسمیت جونیور، به ۳۳۸ هدف صرب بوسنیایی حمله کرد که بسیاری از آنها نابود شدند. در مجموع، در طول این عملیات ۱۰۲۶ بمب پرتاب شد که ۷۰۸ مورد از آنها هدایت‌شونده دقیق بودند. در ۱۹ مورد، از مهمات اورانیوم ضعیف‌شده علیه اهدافی در اطراف سارایوو و هان پیجساک استفاده شد. این عملیات بمباران همچنین تقریباً با عملیات میسترال ۲، دو حمله نظامی مرتبط نیروی زمینی
عملیات میسترال ۲، دو حمله نظامی مرتبط نیروی زمینی کرواسی، ارتش جمهوری بوسنی و هرزگوین و شورای دفاع کرواسی که در غرب بوسنی آغاز شد، همزمان بود. این عملیات همچنین محاصره سارایوو را شکست که منجر به راه حلی از طریق موافقت‌نامه دیتون شد.
پرتره یک زن ناشناس، همچنین با نام زن ناشناس، یک خانم یا غریبه ناشناس () یک نقاشی رنگ روغن اثر هنرمند روسی ایوان کرامسکوی است که در سال ۱۸۸۳ کشیده شده است. مدل، که هویتش ناشناخته است، زنی با «قدرت آرام و نگاهی صریح» است. این یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار هنری روسیه است، اگرچه تعدادی از منتقدان هنگام اولین نمایش این نقاشی خشمگین شدند و آنچه را که به عنوان تصویری از یک زن متکبر و غیراخلاقی می‌دیدند، محکوم کردند. محبوبیت آن با تغییر در سلیقه عمومی افزایش یافته است. این نقاشی در گالری ترتیاکوف، مسکو، آویزان است،
این نقاشی در گالری ترتیاکوف، مسکو، آویزان است، در حالی که نسخه قدیمی‌تر آن، که آن هم مربوط به سال ۱۸۸۳ است، در کونست‌هاله کیل نگهداری می‌شود. توضیحات و پذیرایی. "پرتره یک زن ناشناس" عناصر این ژانر و سنت‌های پرتره در هنر را با هم ترکیب می‌کند. او لباسی از خز سیاه و کت مخمل، کلاه خز و دستکش‌های چرمی به تن دارد. زن روی یک کالسکه روباز در پل آنیچکوف در سن پترزبورگ نشسته است. هویت این زن توسط مورخان هنر مشخص نشده است. کرامسکوی این نقاشی را "ناشناس" نامید و در هیچ یک از نامه‌ها یا خاطرات خود از او نامی نبرده
هیچ یک از نامه‌ها یا خاطرات خود از او نامی نبرده است، که منجر به گمانه‌زنی‌های زیادی شده و به شهرت بسیار مرموز این نقاشی کمک کرده است. این پرتره در اواخر زندگی کرامسکوی نقاشی شده است. او کار خود را به عنوان یک شورشی که خارج از چارچوب‌های رسمی فعالیت می‌کرد، آغاز کرده بود و خیلی زود از آکادمی روسیه اخراج شد. تا سال ۱۸۸۳، او در اوج شهرت و اعتبار خود بود و در بالاترین سطح حمایت‌ها کار می‌کرد و پرتره‌هایی از تزار الکساندر سوم و همسرش ماریا فئودوروونا خلق می‌کرد. او همچنین یکی از بنیانگذاران و رهبران گروه
او همچنین یکی از بنیانگذاران و رهبران گروه «سرگردان» بود. با این حال، "«پرتره یک زن ناشناس»" در اولین نمایش خود جنجالی به پا کرد، بیشتر به دلیل موضوع اثر تا زیبایی‌شناسی آن. تعدادی از منتقدان گمان کردند که این زن یک فاحشه است. یکی از منتقدان این نقاشی را به عنوان تصویری از «یک زن عشوه‌گر در کالسکه» توصیف کرد، در حالی که دیگری نوشت: «زنی با زیبایی تحریک‌آمیز، تماماً با مخمل و خز، که از کالسکه‌ای مجلل نگاهی شهوانی و تمسخرآمیز به شما می‌اندازد - آیا این یکی از فجایع شهرهای بزرگ نیست که به زنان حقیر اجازه
از فجایع شهرهای بزرگ نیست که به زنان حقیر اجازه می‌دهند با لباس‌هایی که به قیمت عفت زنانه‌شان خریداری شده‌اند، به خیابان‌ها بیایند؟» کرامسکوی اظهار داشت: «بعضی‌ها گفته‌اند که مشخص نیست این زن کیست. آیا او نجیب است یا خودش را می‌فروشد؟ اما در درون او یک دوره کامل وجود دارد.» پاول ترتیاکوف از خرید نقاشی برای ترتیاکوف خودداری کرد. با این حال، محبوبیت این نقاشی به سرعت افزایش یافت، تا حدی به این دلیل که زیبایی گناه به موضوعی محبوب در بین نسل بعدی هنرمندان روسی تبدیل شد. این اثر به عنوان «به‌طور غیرمعمول روشن،
تبدیل شد. این اثر به عنوان «به‌طور غیرمعمول روشن، با نقاشی متراکم و آرام توصیف شده است. کرامسکوی به وضوح سعی داشت با تسلط برجسته نقاشی خود بدرخشد.» این نقاشی به عنوان جلد برخی از نسخه‌های "آنا کارنینا" اثر لئو تولستوی استفاده شده است. در سال ۲۰۰۸، والری هیلینگز، متصدی موزه گوگنهایم، اظهار داشت که «بسیاری از مردم فکر می‌کنند که او تا حدودی شبیه آنا کارنینا است. او آن حس خاص، آن روسی بودن خاص را دارد.»
باشگاه فوتبال کلاکسویک () یک باشگاه فوتبال در شهر کلاکسویک، جزایر فارو است.این باشگاه در سال ۱۹۰۴ تأسیس شد و یکی از موفق‌ترین باشگاه‌های فوتبال جزایر فارو است. کلاکسویک تاکنون ۲۱ بار قهرمان لیگ برتر فوتبال جزایر فارو و ۶ بار قهرمان جام حذفی فوتبال جزایر فارو شده است. این تیم با لباس آبی و سفید در ورزشگاه ویدیوپومیوار بازی می‌کند. کلاکسویک نخستین باشگاه فوتبال جزایر فارو بود که به مرحله گروهی یکی از رقابت‌های اروپایی یوفا راه یافت که این اتفاق در فصل ۲۴–۲۰۲۳ لیگ کنفرانس اروپا رخ داد.
لیتون اسمیت (; – ) ادمیرال نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود. در سال ۱۹۹۴، او فرمانده نیروهای دریایی ایالات متحده اروپا و آفریقا و فرماندهی نیروی مشترک ناپل شد و در اوج جنگ‌های یوگسلاوی این فرماندهی را بر عهده داشت. او فرماندهی منطقه پرواز ممنوع مصوب ناتو (عملیات انکار پرواز) بر فراز بوسنی و بعداً عملیات بمباران علیه جمهوری صربسکا (عملیات نیروی عمدی) را در سال ۱۹۹۵ بر عهده داشت. در همان سال، او علاوه بر این، فرماندهی نیروی اجرایی به رهبری ناتو در بوسنی را با هدف نظارت بر موافقت‌نامه دیتون بر عهده گرفت.
با هدف نظارت بر موافقت‌نامه دیتون بر عهده گرفت. او هر سه سمت را تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۹۶ برعهده داشت.
«شاهزاده خانم تاراکانوا» رشتنیکوف پیش از این نقاشی به عنوان یک کاریکاتوریست محبوب شناخته می‌شد؛ بنابراین «به تعطیلات رسید» تجربه‌ای ارزشمند و موفق در هنر ژانر برای این هنرمند بود. این نقاشی، که فضای خانوادگی و لحظه‌ای از بازگشت دانش‌آموز به خانه را به تصویر می‌کشد، توانست توجه منتقدان را جلب کند و در نمایشگاه‌های متعدد داخلی و خارجی به نمایش گذاشته شود. رشتنیکوف با این اثر توانست مهارت خود را در انتقال احساسات روزمره مردم شوروی نشان دهد. استفاده فلاویتسکی از نور و سایه و توجه به جزئیات در این نقاشی، عنوان
نور و سایه و توجه به جزئیات در این نقاشی، عنوان استاد نقاشی تاریخی را برای او به ارمغان آورد و این نقاشی همچنان یکی از مشهورترین آثار اوست. طرح. طرح این نقاشی بر اساس افسانه مرگ پرنسس تاراکانووا در جریان سیل سن پترزبورگ در ۲۱ سپتامبر ۱۷۷۷ بود (سوابق تاریخی نشان می‌دهد که او دو سال قبل از این واقعه درگذشته است). این بوم، یک سنگربان را در قلعه پیتر و پاول به تصویر می‌کشد که آب سیل از بیرون دیوارها جاری است. روی تخت، زن جوانی ایستاده و سعی می‌کند از آبی که از پنجره‌ای نرده‌دار جاری است فرار کند. موش‌های خیس
پنجره‌ای نرده‌دار جاری است فرار کند. موش‌های خیس از آب بیرون می‌آیند و به سمت پاهای زندانی می‌خزند. اگرچه افسانه مرگ تاراکانووا در جریان سیل صحت ندارد، اما این روایت از مرگ او بود که به لطف فلاویتسکی در حافظه عمومی ثبت شد. به عنوان مثال، بوریس پاسترناک در شعر «روح» می‌نویسد: «شما مانند پرنسس تاراکانووا می‌جنگید که در ماه فوریه هنگام سیل راولین جنگید.» تاریخچه ایجاد. داستان پرنسس تاراکانووا، یک زن ثروتمند که ادعا می‌کرد دختر ملکه الیزابت پتروونا و خواهر یملیان پوگاچف است، مبنای خلق این نقاشی قرار گرفت. به
پوگاچف است، مبنای خلق این نقاشی قرار گرفت. به دستور ملکه کاترین دوم، او دستگیر شد و در ماه مه ۱۷۷۵ به قلعه پیتر و پاول برده شد، جایی که توسط فیلد مارشال پرنس گولیتسین تحت بازجویی‌های طولانی قرار گرفت و در طی آن شهادت‌های مختلفی داد. او در ۴ دسامبر ۱۷۷۵ بر اثر سل درگذشت و راز تولد خود را حتی از یک کشیش پنهان کرد. این نقاشی در سال ۱۸۶۴ خلق شد و برای اولین بار در همان سال در نمایشگاه آکادمی هنر به نمایش گذاشته شد. ولادیمیر استاسوف ، منتقد مشهور آن زمان که برای این نقاشی ارزش زیادی قائل بود، بوم فلاویتسکی را
این نقاشی ارزش زیادی قائل بود، بوم فلاویتسکی را «نقاشی معجزه‌آسا، شکوه مکتب ما، درخشان‌ترین اثر نقاشی روسی» نامید. این نقاشی پس از مرگ هنرمند توسط پاول ترتیاکوف برای مجموعه خود خریداری شد. نسخه‌های دیگر. در موزه هنرهای زیبای یکاترینبورگ، نسخه اصلی فرضی این نقاشی که در سال ۱۸۶۲ خلق شده است، نگهداری می‌شود. تفاوت‌ها در اندازه بوم، که ۲۱۴ × ۱۴۷ سانتی‌متر است، و در تفسیر تمثیلی نهفته است: چهره و اندام زن جوان هنوز تراژدی و ناامیدی نهایی را منتقل نمی‌کند. بنابراین، نسخه موجود در مجموعه گالری ترتیاکوف، کپی بعدی
نسخه موجود در مجموعه گالری ترتیاکوف، کپی بعدی است. نسخه دیگری از سال ۱۸۶۴ نگهداری می‌شود. پنزا. اندازه آن کوچکتر است و ۱۲۳ × ۹۴ سانتی‌متر اندازه دارد. علاوه بر این، در موزه روسیه، «سر پرنسس تاراکانووا» وجود دارد که مطالعه‌ای برای نقاشی سال ۱۸۶۳ است. این اثر ۴۴٫۵ × ۳۳٫۵ سانتی‌متر ابعاد دارد به موزه اهدا شده است. در سال ۱۹۰۳.