payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به آرامی پیش می‌رفت، به طوری که در سال ۱۶۶۶، پدر تئاتین، گوارینو گوارینی، برای این پروژه منصوب شد. این فیلسوف، ریاضیدان و معمار فرهیخته اهل مودنا در نزدیکی بود، اما پیش از آن در مسینا ساختمان‌سازی کرده و به شبه جزیره ایبری سفر کرده بود، جایی که از معماری اسلامی الهام گرفته بود، که متعاقباً تأثیر قابل توجهی بر طرح‌های او که در تورین اجرا شدند، داشت. پس از تخریب مجدد سازه موجود، کار در سال ۱۶۶۷ طبق نقشه‌های گوارینی آغاز شد. کلیسا در سال ۱۶۸۰ تقدیس شد. با این حال، ساخت نما، گروه کر (۱۷۳۰) و مبلمان تا قرن ۱۸
حال، ساخت نما، گروه کر (۱۷۳۰) و مبلمان تا قرن ۱۸ ادامه یافت. صومعه تئاتین در سال ۱۸۰۲ منحل شد. کلیسای گوارینی. تقریباً یک قرن گذشت و تنها در سال ۱۶۳۴ بود که اولین سنگ بنای توسعه‌ای که امروزه قابل مشاهده است، فراتر از کلیسای کوچک ورودی، گذاشته شد. اولین کسی که ساخت و ساز را آغاز کرد، معمار آسکانیو ویتوزی بود، اگرچه این پروژه بعداً توسط کارلو دی کاستلامونته مورد بازنگری قرار گرفت. با این حال، کلیسای باروک فعلی عمدتاً کار گوارینو گوارینی بود که از سال ۱۶۶۸ تا زمان تقدیس و افتتاح نهایی آن در ۱۲ مه ۱۶۸۰، با
تا زمان تقدیس و افتتاح نهایی آن در ۱۲ مه ۱۶۸۰، با مراسم عشای ربانی رسمی که توسط او به عنوان کشیشی از فرقه تئاتین برگزار شد، روی آن کار کرد. اگرچه گوارینی نمای کلیسا را نیز طراحی کرد، اما هرگز ساخته نشد. در واقع، کلیسا به طرز عجیبی فاقد نمای تزئین شده است و جدا از گنبد، هیچ چیز نشان دهنده حضور آن به عنوان یک ساختمان مذهبی نیست. این موضوع همیشه محل بحث بوده است؛ ساخت یک نما می‌توانست تقارن کل میدان کاستلو را از بین ببرد و بنابراین، پیوستگی فرم‌های کاخ مجاور، کاخ منطقه (مربوط به سال ۱۵۹۰، سپس بازسازی شده در
کاخ منطقه (مربوط به سال ۱۵۹۰، سپس بازسازی شده در سال‌های ۱۷۶۹ و ۱۹۴۷) در جنوب، به سادگی طراحی شده بود و در همان زمان، خط ایده‌آل کاخ چیابلسه به سمت شمال، که تنها با الحاق دروازه سلطنتی پلاگی (۱۸۴۰) قطع می‌شد، به سادگی طراحی شد. در دو برجک: در سمت چپ، در اصل احتمالاً یک ساعت آفتابی که تاریخ را نشان می‌دهد (بعداً با یک ساعت مکانیکی که هنوز وجود دارد جایگزین شده است)، در سمت راست، یک ساعت آفتابی که در اصل احتمالاً ساعات ایتالیایی را نشان می‌دهد، سپس ساعات فرانسوی و به این ترتیب در سال ۱۹۸۹ بازسازی شده است. ده
و به این ترتیب در سال ۱۹۸۹ بازسازی شده است. ده ناقوس. در تاریخ ۲۶ ژانویه ۱۹۸۳، ساعت ۵:۱۵ بعد از ظهر، انجمن ملی آلپ تورین، به یاد سربازان ایتالیایی که در لشکرکشی روسیه در جنگ جهانی دوم، که شامل ده لشکر نظامی بود، جان باختند، از یک پلاک یادبود بر روی نمای کلیسا رونمایی کرد. به همین دلیل، هر روز ساعت ۵:۱۵ بعد از ظهر، ناقوس ده بار به صدا در می‌آید. به همین ترتیب، هر ساله در آخرین یکشنبه ژانویه، به یاد نبرد خونین نیکولائوکا در ۲۶ ژانویه ۱۹۴۳، مراسم عشای ربانی ویژه‌ای برگزار می‌شود. امروزه. از سال ۲۰۱۰، از خزانه
برگزار می‌شود. امروزه. از سال ۲۰۱۰، از خزانه داخلی کلیسا به عنوان یک موزه آموزشی کوچک از کفن مقدس استفاده می‌شود. در تاریخ ۲۵ آگوست ۲۰۱۷، بخشی از نمای کلیسا فرو ریخت، خوشبختانه بدون تلفات جانی یا آسیب بیشتر. طراحی معماری. نمای پنجره‌دار، که دیگر توسط گوارینی طراحی نشده است، به‌طور نامحسوس در نماهای کاخ اطراف میدان کاخ قرار می‌گیرد. با این حال، در پشت آن، که به اندازه عرض هشتی عقب‌نشینی شده است، گنبد از بالای سقف بالا می‌رود، که ساخت خارق‌العاده آن فقط از داخل و هنگام نگاه به بالا آشکار می‌شود. طبقه همکف
داخل و هنگام نگاه به بالا آشکار می‌شود. طبقه همکف هنوز به‌طور سنتی با طرحی از بازوهای ضربدری و نمازخانه‌های گوشه‌ای مبله شده است، اما ساختار فضایی به‌طور خلاقانه‌ای با تاب‌های رو به جلو و عقب پنهان شده است. گوارینی وضوح پوسته بیرونی و افزایش نور با افزایش ارتفاع را افزایش می‌دهد. طاق‌های هندسی با مهارت در هم تنیده‌اند و یک «ستاره اسکلتی از دنده‌های کشیده کروی» را تشکیل می‌دهند، که مدل‌های آن را می‌توان در مسجد کوردوبا (۹۶۱–۹۶۵) یا نمازخانه مقبره مقدس در تورس دل ریو (قرن دوازدهم) مشاهده کرد. دنده‌های متقاطع
دل ریو (قرن دوازدهم) مشاهده کرد. دنده‌های متقاطع احتمالاً به گریلی اشاره دارند که سنت لارنس روی آن به شهادت رسید. گوارینی با جسارتی حتی بیشتر، اما با پیروی از اصولی که تنها در نگاه اول مشابه به نظر می‌رسند، گنبد کلیسای کوچک کفن در کلیسای جامع تورین را ساخت. توضیحات. این کلیسا با فقدان نما و گنبد آن مشخص می‌شود، جایی که شبکه‌ای از ۱۶ دنده به شکل ستاره‌ای شکل می‌گیرند. خطوط و دهانه‌های ماسک‌های مرتبط، یک پنج ضلعی معکوس را تشکیل می‌دهند. در سال ۱۶۶۷، گوارینی طرح صلیب لاتین اصلی را به یک طرح مرکزی تبدیل کرد که
صلیب لاتین اصلی را به یک طرح مرکزی تبدیل کرد که شامل یک فضای هشت ضلعی بزرگ محصور شده توسط یک مربع بود. از اینجا، می‌توان به یک محراب بیضی شکل عرضی کوچک دسترسی پیدا کرد که با تزئینات مرمر و طلا به گروه کر متصل است. پویایی با چرخش کلیساهای دیواری که به صورت مستقل در نظر گرفته می‌شوند، فراهم می‌شود؛ بنابراین، فضا ریتمی الاستیک و چرخشی به خود می‌گیرد. قرنیز از هشت سطح منحنی متصل به هم تشکیل شده است. کل این بنا با عدد ۴ (یعنی عناصر) اما مهم‌تر از همه، با عدد ۸ که به‌طور گسترده در تعمیدگاه‌های مسیحی استفاده
۸ که به‌طور گسترده در تعمیدگاه‌های مسیحی استفاده می‌شود و نشان دهنده روز کامل، روز بی‌نهایت، روز پیروزی و بازگشت مسیح است، تصور شده است. همچنین نشانه‌های نمادین و پنهان متعدد دیگری نیز وجود دارد. با شروع از پایین، یک فضای مرکزی تاریک کلیسا را درک می‌کنیم که نمادی از زندگی فانی است. با بالا رفتن، با چهار سطح نور روبرو می‌شویم که نشانگر عناصر طبیعت است. در سطح چهار ایوان سرلیایی، با اولین نور روبرو می‌شویم. وقتی به سمت بالا و به سمت ستون‌های سرلیایی نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که گنبد به‌طور فزاینده‌ای روشن
متوجه می‌شویم که گنبد به‌طور فزاینده‌ای روشن می‌شود. با نگاه به گنبد، ساختاری از طاق‌های متقاطع را می‌بینیم که یک گل هشت پر را تشکیل می‌دهند. چهار طاقچه، انجیل‌نویسان را با ابتدای هر انجیل به تصویر می‌کشند. کل ساختمان به ویژه از نظر ارتفاع، در چهار طاقچه بزرگ، گنبد و فانوس که به ارتفاع ۵۰ متر از زمین می‌رسد، چشمگیر است. گنبد گنبد، که توسط ستون‌های سرلیایی پشتیبانی می‌شود، توسط هشت پنجره بیضوی روشن می‌شود و توسط سیستمی از دنده‌ها که یک ستاره هشت پر را تشکیل می‌دهند (این نماد در معماری اسلامی نیز یافت
تشکیل می‌دهند (این نماد در معماری اسلامی نیز یافت می‌شود) با یک هشت ضلعی منظم در مرکز آن، عبور می‌کند. پنجره‌ها، از پایین دیده می‌شوند، چیزی را تشکیل می‌دهند که اکنون به طعنه «چهره شیطان» لقب گرفته است. برج ناقوس به هیچ وجه از گنبد متمایز نیست؛ بلکه فقط از سقف جلویی می‌توان آن را دید. گنبد. هشت طاق متقاطع، گنبد را نگه می‌دارند و یک ستاره هشت‌پر را تشکیل می‌دهند که شبیه ویژگی‌های مساجد است و پنجره‌های کوچک‌تر، فضاهای بین طاق‌ها را زینت می‌دهند. در بالا، فانوس با شکلی هشت‌ضلعی احاطه شده است. ترکیب این
فانوس با شکلی هشت‌ضلعی احاطه شده است. ترکیب این ویژگی‌های هندسی و بازتاب نور، اشکالی شبیه به چهره ایجاد می‌کند که پنجره پایینی به عنوان دهان، دهانه کوچک‌تر بالا شامل بینی و دو پنجره بالایی به عنوان چشم‌ها هستند. به دلیل موقعیت و شکل چشم‌ها و دهان، این ویژگی‌ها «چهره شیطان» ("faccia del diavolo") نامیده شده‌اند. آثار داخلی. کلیسای صلیب مقدس، اولین در سمت راست. محراب اثر خود گوارینی، که قدمت آن به سال ۱۶۷۶ برمی‌گردد، دارای یک پیشانی است که یادبود نمایشگاه ۱۵۷۸ را نشان می‌دهد. محراب اثر یسوعی آندره‌آ پوتزو،
را نشان می‌دهد. محراب اثر یسوعی آندره‌آ پوتزو، از سال ۱۶۵۹ است. در تمپانوم، می‌توانید سنت ورونیکا، اثری پس از مرگ فرانچسکو مارساگلیا از سال ۱۷۸۴ را نیز ببینید. کلیسای سنت گائتانو تین، دومین در سمت راست، دارای محرابی اثر بندتو آلفیری و برنرو، از حدود سال ۱۷۶۸ است که به بنیانگذار مقدس فرقه تئاتین تقدیم شده است. در سمت چپ، مجسمه‌های قدیسان آنتونی پادوا و رز لیما قرار دارند، در حالی که در بالای آن کتیبه لاتین «ابتدا پادشاهی خدا را جستجو کنید» قرار دارد. کلیسای کوچک «لقب معصوم»، که سومین نفر از سمت راست است،
کوچک «لقب معصوم»، که سومین نفر از سمت راست است، توسط خود گوارینی طراحی شده است؛ در واقع، حدود دو قرن قبل از اعلام عقیدهٔ «لقب معصوم مریم» (۱۸۵۴)، سنت مسیحی از قبل به این موضوع معتقد بود. این محراب اثر دومنیکو ماریا موراتوری بود که فرشته‌ای را به تصویر می‌کشد که شهر تورین را به حفاظت از مریم مقدس می‌سپارد و اطراف آن را ساوویاردز آمادئوس نهم، لودوویکا و امبرتو مقدس احاطه کرده‌اند. در کنار این کلیسا، مجسمه‌های قدیسان فرانسیس خاویر و فرانچسکا رومانا قرار دارند. نکتهٔ عجیب: حدود ظهر در اعتدالین، پرتوی خورشید
نکتهٔ عجیب: حدود ظهر در اعتدالین، پرتوی خورشید سوراخ بالای این کلیسا را روشن می‌کند و یک نقاشی دیواری پنهان را که خدای پدر را در حال برکت نشان می‌دهد، روشن می‌کند. در اوایل صبح، در همان دوره از سال، همین پدیده در بالای دو محراب جانبی دیگر میلاد مسیح و صلیب مسیح رخ می‌دهد. محراب بلند که قدمت آن به سال ۱۶۸۰ برمی‌گردد، به دلیل سبک نوآورانه‌اش، یکی از مهم‌ترین محراب‌ها در شمال ایتالیا است. درست پشت این محراب، گوارینی مراسم تقدیس کلیسا را جشن می‌گیرد. پیش‌آمدگی، اثر تانتاردینی، یادبود نذر امانوئل فیلیبرتو در
اثر تانتاردینی، یادبود نذر امانوئل فیلیبرتو در طول نبرد سن کوینتینو است. کلیسای میلاد، سومین کلیسای سمت چپ هنگام ورود، توسط گوارینی طراحی شده است، با محرابی که توسط آنتونیو بتینی از لوگانو در سال ۱۶۷۷ طراحی و توسط پیترو سومازی تزئین شده است. در عوض، محراب توسط پیترو دوفور در سال ۱۶۹۰ ساخته شده است. پیش‌آمدگی بین شاخ‌های مرمر چند رنگ از ارزش قابل توجهی برخوردار است. در طرفین، مجسمه‌های سنت جان باپتیست و مریم مجدلیه قرار دارند. منبر چوبی سمت چپ، در سال ۱۷۵۲ توسط استفانو ماریا کلمنته از یک تنه گردوی هندی چند
استفانو ماریا کلمنته از یک تنه گردوی هندی چند صد ساله تراشیده شده است. این منبر در ابتدا برای کلیسای کورپوس دومینی، به مناسبت سیصدمین سالگرد معجزه عشای ربانی، در نظر گرفته شده بود. از آنجایی که ورود به آن از طریق درب کلیسای مذکور امکان‌پذیر نیست، به همین دلیل به کلیسای سن لورنزو اهدا شد. کلیسای بشارت، دومین کلیسای سمت چپ، طراحی شده توسط گوارینی؛ گروه مرمرین اثر جوزپه ماریا کارلونه است، در حالی که محراب اثری جدیدتر است که در سال ۱۷۹۴ تکمیل شده است. همچنین شمایلی از بانوی چستوخووا، هدیه‌ای از پاپ ژان پل دوم،
از بانوی چستوخووا، هدیه‌ای از پاپ ژان پل دوم، در آن به چشم می‌خورد. در نهایت، پس از ورود، کلیسای ارواح در برزخ اولین کلیسای سمت چپ است. این کلیسا تنها در سال ۱۷۵۵ و با طرحی از آلفونسو دوپوی ساخته شده است. محراب، اثر پیترو آیرس از ساویلیانو از سال ۱۸۱۵، ارواح را در برزخ به تصویر می‌کشد، به همراه مریم مقدس، سنت آن و خدای پدر که از آنها استقبال می‌کنند، در حالی که در طرفین مجسمه‌های سنت پیتر و چارلز بورومئو قرار دارند. گچبری‌های محراب توسط شرکت فرانچسکو بیانکی، پسر ایزیدورو بیانکی از کامپیونه دیتالیا اجرا
پسر ایزیدورو بیانکی از کامپیونه دیتالیا اجرا شده‌اند. نقاشی‌های دیواری اثر دومنیکو گویدوبونی هستند که بین سال‌های ۱۷۰۳ تا ۱۷۱۰ اجرا شده‌اند، در حالی که تمام نقاشی‌های دیواری دیگر اثر پیترو فئا هستند که از سال ۱۸۲۹ به دستور شاه چارلز فلیکس اجرا شده‌اند. ستون‌ها و مرمرهای چند رنگ، در نهایت، رنگی متمایز به کل فضای داخلی می‌دهند. به لطف اندازه کوچک آن، به ویژه به خاطر فضای صمیمی و دنج آن مورد توجه قرار گرفته است. تجهیزات. اولین محراب در سمت راست، تصویر مصلوب شدن اثر آندره‌آ پوتزو (۱۶۷۸) را به تصویر می‌کشد؛
شدن اثر آندره‌آ پوتزو (۱۶۷۸) را به تصویر می‌کشد؛ محراب بلند، که توسط گوارینی (۱۶۸۰–۱۶۹۶) در گروه کر بیضی‌شکل عرضی طراحی شده است، شامل نقاشی از سنت لارنس از سال ۱۷۷۵ است. تزئینات مجسمه‌سازی عمدتاً در حدود سال ۱۷۳۸ ایجاد شده‌اند. نقاشی‌های داخل کلیسا پس از سال ۱۸۰۲ تجدید شده‌اند.
کنیا در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۷۴ ورزشکار (۷۰ مرد و ۴ زن) در ۷ رشته ورزشی شرکت کرد و با کسب ۵ مدال طلا، ۲ نقره و ۲ برنز، بهترین عملکرد تاریخ خود را در المپیک رقم زد و در جدول مدال‌ها در رتبه ۱۳ قرار گرفت.
تئاتر سلطنتی تورین () یک خانه اپرا و گروه اپرای برجسته در تورین، پیمونت، ایتالیا است. فصل اجرای آن از اکتبر تا ژوئن با ارائه هشت یا نه اپرا، از پنج تا دوازده اجرا در هر کدام، ادامه دارد. از اواسط قرن شانزدهم، چندین ساختمان، محل برگزاری اجراهای اپرا در تورین بودند، اما تا سال ۱۷۱۳، یک خانه اپرای مناسب در نظر گرفته نشد و برنامه‌ریزی آن توسط معمار فیلیپو جووارا آغاز شد. با این حال، سنگ بنای آن تا زمان سلطنت چارلز امانوئل سوم در سال ۱۷۳۸، پس از مرگ جووارا، گذاشته نشد. این کار تحت نظارت بندتو آلفیری انجام شد تا
نشد. این کار تحت نظارت بندتو آلفیری انجام شد تا اینکه تئاتر تکمیل و توسط برناردینو گالیاری تزئین شد. پوچینی اولین اجرای خود از اپرای لا بوهم را در سال ۱۸۹۶ در تئاتر رجیو انجام داد. تاریخچه. تئاترو رجیو (تئاتر سلطنتی) در ۲۶ دسامبر ۱۷۴۰ با اجرای آرساچه اثر فرانچسکو فئو افتتاح شد. این بنا با شکوه و مجلل ساخته شده بود و گنجایش ۱۵۰۰ نفر را داشت و ۱۳۹ جایگاه تماشاچی در پنج طبقه به همراه یک گالری داشت. با این حال، این تئاتر در سال ۱۷۹۲ به دستور سلطنتی تعطیل شد و به انبار تبدیل شد. با اشغال تورین توسط فرانسه در
به انبار تبدیل شد. با اشغال تورین توسط فرانسه در طول جنگ ناپلئونی، این تئاتر به تئاتر ملی تغییر نام داد و سرانجام، پس از به قدرت رسیدن ناپلئون، دوباره به تئاتر امپریال تغییر نام داد. سقوط ناپلئون در سال ۱۸۱۴ باعث شد که این تئاتر به نام اصلی خود، رجیو، بازگردد. در سال‌های بعد، این خانه اپرا چندین دوره بحران مالی را پشت سر گذاشت و در سال ۱۸۷۰ توسط شهر تصاحب شد. تئاترهای دیگری ساخته شدند و فصل‌هایی از اپرا را در تورین ارائه دادند. از جمله آنها می‌توان به تئاتر کارینیانو بازسازی‌شده در سال ۱۸۲۴ اشاره کرد. این
کارینیانو بازسازی‌شده در سال ۱۸۲۴ اشاره کرد. این تئاتر نیز در سال ۱۹۳۲ توسط شهرداری خریداری شد و پس از تخریب تئاتر رجیو در اثر آتش‌سوزی در سال ۱۹۳۶، قرار بود کارینیانو تا زمان بازگشایی رجیو در سال ۱۹۷۳، به عنوان محل اصلی اپرا در شهر مورد استفاده قرار گیرد. حتی قبل از سوختن آن، بحث‌هایی در مورد بازسازی رجیو یا ایجاد یک تئاتر کاملاً جدید، تورین را در اوایل قرن بیستم به خود مشغول کرده بود. دو طرح ارائه شد و طرحی که انتخاب شد، با حذف طبقات چهارم و پنجم باکس‌ها و ایجاد یک آمفی‌تئاتر عظیم، ظرفیت صندلی‌ها را به
و ایجاد یک آمفی‌تئاتر عظیم، ظرفیت صندلی‌ها را به ۲۴۱۵ نفر افزایش داد. کار در سال ۱۹۰۵ به پایان رسید، اما تئاتر در طول جنگ جهانی اول بسته شد و در سال ۱۹۱۹ دوباره افتتاح شد. تا فوریه ۱۹۳۶، فصل‌هایی از اپرا ارائه می‌شد تا اینکه آتش‌سوزی تمام ساختمان به جز نمای تئاتر رجیو را ویران کرد. این تئاتر به مدت سی و هفت سال بسته ماند. آرتورو توسکانینی از سال ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۸ رهبر اپرای تورین بود و در این مدت چندین اثر از آثار واگنر برای اولین بار در ایتالیا به روی صحنه رفتند. ۱۷۴۰ تا ۱۷۹۲. ریشه‌های تئاتر ریجیو فعلی به دهه
۱۷۴۰ تا ۱۷۹۲. ریشه‌های تئاتر ریجیو فعلی به دهه ۱۷۲۰ میلادی برمی‌گردد، زمانی که ویتوریو آمادئو دوم، که به تازگی پادشاه ساردینیا شده بود، به معمار فیلیپو جووارا مأموریت داد تا یک تئاتر جدید و باشکوه را برای جایگزینی تئاتر دربار قدیمی، که در آن زمان در کاخ قدیمی دوکال، معروف به پالاتزو دی سن جیووانی، قرار داشت، طراحی کند. این بخشی از یک بازسازی کلی‌تر عملکردی و شهری به اصطلاح «منطقه فرماندهی» مشرف به ضلع شمال شرقی میدان کاستلو بود. این طرح تنها چند سال بعد، در سال ۱۷۳۸، توسط جانشین او، کارلو امانوئل سوم (که
سال ۱۷۳۸، توسط جانشین او، کارلو امانوئل سوم (که در سال ۱۷۳۰ تاجگذاری کرد)، نهایی و محقق شد. پس از مرگ جووارا، او تصمیم گرفت این پروژه را به معمار اول سلطنتی جدید، بندتو آلفیری، واگذار کند و از او خواست تا یک تئاتر باشکوه و پیشرفته طراحی کند که به‌طور نمادین در ارتقای اعتبار تجدید شده‌ای که سلطنت ساووی در صحنه بین‌المللی به دست می‌آورد، نقش داشته باشد. این بنا در ۲۶ دسامبر ۱۷۴۰ با اپرای آرساچه اثر فرانچسکو فئو، به رهبری جیووانی باتیستا سومیس، مدیر کلیسای سلطنتی، با حضور جیووانی کارستینی و آنجلو آموروولی به
با حضور جیووانی کارستینی و آنجلو آموروولی به عنوان اجراکنندگان اصلی افتتاح شد. «تئاتر سلطنتی» جدید قرن هجدهمی، که از ابتدا در مدت زمان رکوردشکن تنها دو سال، همزمان با ساختمان باشکوه دبیرخانه ایالتی، که آن هم توسط آلفیری طراحی شده بود، ساخته شد. نمای بیرونی آن همان نمای ایوان‌دار ساده را داشت که به صورت عمودی قرار گرفته بود تا گوشه‌ای از میدان وسیع را تعریف کند. اگرچه گاهی اوقات برای عموم باز بود، اما همچنان ملک انحصاری خانواده سلطنتی بود، همان‌طور که از موقعیت مکانی آن که مستقیماً در مجاورت کاخ سلطنتی قرار
مکانی آن که مستقیماً در مجاورت کاخ سلطنتی قرار داشت، مشهود است. اتاق‌های مجلل دربار، که در داخل خود تئاتر و پشت صندوق سلطنتی واقع شده بودند، به نوبه خود به آپارتمان‌های سلطنتی متصل بودند. پادشاهان از طریق یک مسیر تشریفاتی به تئاتر سفر می‌کردند که از آپارتمان‌های پالاتین، از طریق گالری باشکوه ملکه و سالا دلا روتوندا، به پلکان مجلل دبیرخانه می‌رسید، جایی که با طی کردن یک گالری باشکوه ۱۲۳ متری دیگر (که در آن زمان با مجسمه‌ها و نیم‌تنه‌های باستانی تزئین شده بود)، به اتاق‌های ریدوتو در مجاورت جایگاه سلطنتی
بود)، به اتاق‌های ریدوتو در مجاورت جایگاه سلطنتی می‌رسید. این مسیر هنوز هم به‌طور کامل حفظ شده است، هرچند بین ادارات مختلف (کاخ سلطنتی، اسلحه‌خانه سلطنتی، بخشداری، استان تورین، بایگانی ایالتی) تقسیم شده است. ظرفیت فوق‌العاده سالن تئاتر - تقریباً ۲۵۰۰ صندلی که بین غرفه‌ها، پنج ردیف جایگاه و «بهشت» (گالری) بالا توزیع شده بود - با دقت هم از نظر آکوستیک و هم از نظر دید مطلوب صحنه طراحی شده بود؛ راهروهای کاربردی - دهلیزها، راه‌پله‌ها، گالری‌ها، سرسراها - تزئینات باشکوه، که در میان آنها طاق خیره‌کننده نقاشی‌شده
باشکوه، که در میان آنها طاق خیره‌کننده نقاشی‌شده توسط سباستیانو گالئوتی و میشل آنتونیو میلوکو، گچ‌بری‌های باشکوه و کنده‌کاری‌های طلاکاری‌شده، صحنه نمایش وسیع با پرده نقاشی‌شده‌اش، جایگاه باشکوه کراون و امکانات تفریحی مجاور - فروشگاه نوشیدنی، اتاق‌های بازی، اتاق‌های دادگاه و غیره - و همچنین دکورهای باشکوه و تجهیزات صحنه‌ای پیشرفته، بلافاصله به الگویی در ساخت تئاتر معاصر تبدیل شدند؛ بنابراین، نقشه‌های توضیحی این پروژه که خود بندتو آلفیری به عنوان مانیفست مصور مفاهیم نوآورانه‌اش تهیه و حکاکی کرده بود، به زودی
مفاهیم نوآورانه‌اش تهیه و حکاکی کرده بود، به زودی در میان صفحات دایرةالمعارف دیدرو و دالامبر قرار گرفت، جایی که این ساختمان به عنوان بهترین نمونه از یک خانه اپرا با جعبه یا «به سبک ایتالیایی» معرفی شد. در قرن هجدهم، تورین، به عنوان یک پایتخت مهم اروپایی، به یک توقفگاه اجباری در تور بزرگ تبدیل شده بود. در میان بسیاری از مسافران برجسته‌ای که روایت‌های کتبی از تجربیات سفر خود به جا گذاشته‌اند، می‌توانیم از شارل دو بروس فرانسوی نام ببریم که در مورد تئاتر رجیو در تورین در سال ۱۷۴۰ اظهار داشت: «تئاتری که پادشاه
تورین در سال ۱۷۴۰ اظهار داشت: «تئاتری که پادشاه به تازگی ساخته است یکی از باشکوه‌ترین و بزرگ‌ترین تئاترها در ایتالیا است.» سال‌ها بعد، ژان پیر فاورات به‌طور ویژه تحت تأثیر جنبه‌های فنی ساختمان قرار گرفت و با اشتیاق خاطرنشان کرد که واقعی‌ترین بیان تئاتر تنها با «دیدن آثار زیبا اجرا شده» قابل دستیابی است. در آن زمان است که می‌توان زیبایی صحنه را درک کرد، جایی که بیش از چهل مرد سوار بر اسب می‌توانند مانور دهند. او افزود: «در هیچ تئاتر خارجی دیگری چنین زیبایی وجود ندارد، حتی در تزئینات، که در همه جا یافت
وجود ندارد، حتی در تزئینات، که در همه جا یافت می‌شوند. جایگاه‌ها به خوبی توزیع شده‌اند و تزئینات برای موسیقی زیبا هستند.» ملاحظات متخصصی مانند ژوزف ژروم لفرانسوا دو لالاند که در کتاب «سفر یک فرانسوی به ایتالیا، در سال‌های ۱۷۶۵ و ۱۷۶۶» شش صفحه چاپی را به توصیف تنها «ریجیو دی تورینو» اختصاص می‌دهد، آن را «قابل توجه‌ترین جایی که در ایتالیا است» تعریف می‌کند و می‌گوید «این تئاتر مورد مطالعه قرار گرفته، کامل‌ترین چیزی است که تا به حال در ایتالیا دیده‌اید». سازمان اداری و مالی این «ماشین اجرا» قطعاً به خوبی
اداری و مالی این «ماشین اجرا» قطعاً به خوبی روغن‌کاری شده و روغن‌کاری شده بود و تصادفی نبود که مورد توجه سایر تئاترهای ایتالیایی و اروپایی آن زمان، مانند پارما، کالیاری، لوکا و وین قرار گرفت. آنها درخواست مشاوره در مورد مدیریت مالی، نسخه‌هایی از اساسنامه شرکت اداری و حتی مدل‌هایی از ماشین‌های تئاتر که در تئاتر ریجیو در تورین مورد تحسین قرار گرفته بودند، را داشتند و دریافت کردند. با چنین شهرت بین‌المللی که به حق به دست آمده بود، مطمئناً تصادفی نبود که در سال ۱۷۷۶، جوزپه پیرمارینی، معمار مسئول طراحی و ساخت
۱۷۷۶، جوزپه پیرمارینی، معمار مسئول طراحی و ساخت تئاتر آلا اسکالا (که در ۳ اوت ۱۷۷۸ افتتاح شد) که بعدها به تئاتر مشهور جهانی تبدیل شد، به‌طور خاص توسط مشتری اصلی، جوزف دوم، از طریق صدراعظم خود، کاونیتز، توصیه یا بهتر است بگوییم دستور داده شد که به تئاتر رجیو در تورین نگاهی بیندازد، تئاتری که خود امپراتور هابسبورگ شخصاً در سال ۱۷۶۹ هنگام بازدید از تورین برای دیدار با عمویش، پادشاه ساردینیا، چارلز امانوئل سوم، آن را تحسین کرده بود. کاونیتز در نامه‌ای از وین به کنت فیرمیان، نماینده تام‌الاختیار و فرماندار
به کنت فیرمیان، نماینده تام‌الاختیار و فرماندار لومباردی، نظر خود را اینگونه بیان کرد: «امپراتور آرزو دارد که حداقل برای اقتصاد داخلی و تناسبات تئاتر جدید میلان با آمفی‌تئاتر آن، تئاتر سلطنتی تورین به عنوان الگویی عمل کند که پلان، نما و مقاطع آن بر روی مس حکاکی شده است.» شباهت‌های قابل توجه بین تئاتر آلا اسکالا و تورین قدیمی‌تر در واقع، تئاتر توسط بسیاری از محققان معماری تئاتر از اوایل ربع آخر قرن هجدهم (جایی که ساختمان قدیمی‌تر آلفیری هنوز به تئاتر کاملاً جدید میلان ترجیح داده می‌شد، چرا که از نظر تناسبات
میلان ترجیح داده می‌شد، چرا که از نظر تناسبات هماهنگ‌تر و از نظر آکوستیک معتبرتر بود) و همچنین در قرن‌های بعدی مورد توجه قرار گرفت. هر فصل تئاتری در رجیو از ۲۶ دسامبر آغاز می‌شد و با پایان کارناوال به پایان می‌رسید. این فصل شامل دو اپرای جدید بود که به‌طور خاص برای تئاتر ساخته شده بودند، و اغلب با اجراهای خارج از فصل دیگری که بیشتر با رویدادهای خاص سلسله (ازدواج‌ها، تولدها، سالگردها) یا سیاست‌های پادشاهی (بازدید سایر حاکمان یا شاهزاده‌ها، سفارتخانه‌ها و غیره) مرتبط بودند، همراه می‌شد. در طول قرن ۱۸،
و غیره) مرتبط بودند، همراه می‌شد. در طول قرن ۱۸، آهنگسازان مشهور ایتالیایی مانند بالداساره گالوپی، نیکولو جوملی، دومنیکو سیماروسا، جووانی پایزیلو و جیاچینتو کالدرارا، و همچنین خارجی‌هایی مانند کریستوف ویلیبالد گلاک، یوهان کریستین باخ و یوهان آدولف هاسه، برای رجیو آهنگسازی می‌کردند. مشهورترین اخته‌ها و پریما دوناهای آن زمان نیز در آنجا آواز می‌خواندند و سهم بسزایی در موفقیت اجراها داشتند، اجراهایی که از مرزهای پادشاهی فراتر رفته بودند. رقصندگان نیز به همان اندازه چشمگیر بودند، که در دو رقص آنتراکت و در صحنه
چشمگیر بودند، که در دو رقص آنتراکت و در صحنه رقص نهایی که هر قطعه را همراهی می‌کرد، اجرا داشتند و شور و شوق چند صد ساله به رقص را که سنتی طولانی و معتبر در دربار تورین داشت و حداقل به قرن شانزدهم بازمی‌گشت، به نمایش گذاشتند. جیان فرانچسکو دی ماجو، در سال ۱۷۶۳ پلوپیدا اثر جوزپه اسکارلاتی، در سال ۱۷۶۵ مونتزوما اثر دی ماجو، در سال ۱۷۶۶ اورست توسط کارلو مونزا و تانکردی اثر برتونی، در سال ۱۷۶۷ میتریدات ری دی پونتو اثر کویرینو گاسپارینی و ایل مایلینفوسک ۱۷۶۷. آینیاس در کارتاژ اثر جوزپه کولا به رهبری گائتانو
آینیاس در کارتاژ اثر جوزپه کولا به رهبری گائتانو پوگنانی با پیترو بندتی، در سال ۱۷۷۰ آرمیدا اثر پاسکواله آنفوسی، در سال ۱۷۷۱ آنیباله در تورینو اثر جووانی پایزیلو (که موتسارت جوان به همراه پدرش در سفری به تورین در آن حضور داشت و سپس تئاتر و هنرمندان را با عباراتی تملق‌آمیز و تحسین‌آمیز توصیف کرد)، سپس ایسه‌آ اثر پوگنانی و آندرومدا اثر کولا با همراهی لوکرزیا آگوجاری، در سال ۱۷۷۲ آرگه‌آ اثر فلیچه آلساندری، در سال ۱۷۷۳ دیدو رها شده اثر کولا و آنتیگونا اثر میسلیوچک، در سال ۱۷۷۴ مروپه اثر پیترو آلساندرو گوگلیلمی
در سال ۱۷۷۴ مروپه اثر پیترو آلساندرو گوگلیلمی با همراهی جاکومو داوید، در سال ۱۷۷۵ جزیره آلسینا یا آلسینا و روجیرو اثر آلساندری، شفق قطبی اثر پوگنانی و کلئوپاترا اثر مونزا، در سال ۱۷۷۶ سیکوتنکال اثر جووانی مارکو روتینی و کالیپسو اثر برناردو اوتانی، در ۱۷۷۷ مدونته توسط برتونی با گاسپار پاکیروتی، در سال ۱۷۷۸ لوسیو سیلا اثر میکل مورتلاری، در سال ۱۷۷۹ فاطمه اثر اوتانی با نیکولا تاچیناردی، در سال ۱۷۸۰ مونتزوما توسط جاکومو اینسانگوئین و آندروماش توسط ویسنته ۱۸. هادریان در سوریه اثر جاکومو روست، در سال ۱۷۸۲
۱۸. هادریان در سوریه اثر جاکومو روست، در سال ۱۷۸۲ سولیمانو اثر جوزپه کورسیو، در سال ۱۷۸۳ ولوژسو از سولر و بریساید اثر فرانچسکو بیانچی با بریجیدا گیورگی بانتی، در سال ۱۷۸۴ باکو و آریانا اثر آنجلو تارچی با ژیرولامو کرسنتینی و مارچیزسی با مارچیز و آرتاسیس. ۱۷۸۵ آشیل در Sciro توسط پوگنانی و اریفله توسط مونزا، در ۱۷۸۶ پیروزی کلیا توسط تارچی با ماتئو بابینی، در سال ۱۷۸۷ ولودیمیرو توسط سیماروسا و دموفونته توسط پوگنانی، در سال ۱۷۸۸ ایفیگنیا در آئولیس توسط کروبینی، در سال ۱۷۸۹ تئودولیندا توسط گائتانو آندرئوزی به
در سال ۱۷۸۹ تئودولیندا توسط گائتانو آندرئوزی به همراه گرترود الیزابت مارنیو و توسط گرترود الیزابت ماریانو. انسانی، در سال ۱۷۹۰، ایل جولیو سابینو اثر تارچی، در سال ۱۷۹۱ شکست مورها اثر جوزپه گاززانیگا و در سال ۱۷۹۲ هانیبال در تورین توسط نیکولا آنتونیو زینگارلی. = ۱۷۹۷ تا ۱۸۱۴. تئاتر رجیو پس از پنج سال تعطیلی (۱۷۹۲–۱۷۹۶) به دلیل جنگ‌های پس از انقلاب فرانسه، با الحاق موقت پیدمونت به فرانسه، نام خود را چندین بار تغییر داد که منعکس کننده رویدادهای تاریخی در حال تحول بود: در سال ۱۷۹۸ به تئاتر ملی، در سال ۱۸۰۲ به
بود: در سال ۱۷۹۸ به تئاتر ملی، در سال ۱۸۰۲ به تئاتر بزرگ هنر و در سال ۱۸۰۴ به تئاتر امپریال تبدیل شد. در سال ۱۷۹۷ اجراها با La clemenza di Tito اثر برناردینو اوتانی از سر گرفته شد، در سال ۱۷۹۸ اولین نمایش جهانی I veri amici repubblicani توسط Zingarelli و L'Argea توسط Andreozzi و در 1802 Ginevra di Scozia ossia Ariodante e Sesostried'Esostriito. جوزپه موسکا، در ۱۸۰۵ کورادو توسط فردیناندو اورلاندی با گائتانو کریولی، در سال ۱۸۰۶ کوریولانو اثر وینچنزو لاوینیا، در سال ۱۸۰۷ هوانگو دوباره توسط لاوینیا، در سال
در سال ۱۸۰۷ هوانگو دوباره توسط لاوینیا، در سال ۱۸۰۹ پالمریو و کلودیا اثر لاویگنا و الیزابتتا توسط آدفالانووهیلتر. مالانوت و آندریا نوزاری، در سال ۱۸۱۰ داریو ایستاسپه توسط جوزپه نیکولینی و آنجلیکا و مدورو اوسیا لورلاندو اثر نیکولینی با حضور جووانی باتیستا ولوتی، در سال ۱۸۱۱ نیتتی اثر پاوزی با حضور ایزابلا کولبران و کلودیو بونولدی، در سال ۱۸۱۳ باجازت اثر پیترو جنرالی با حضور الیزابتا مانفردینی، و در ژانویه ۱۸۱۴ چزاره در اگیتتو اثر ارکوله پاگانینی. در فضای اخلاقی سال‌های جمهوری‌خواهی، قمار لغو شد و استخدام
سال‌های جمهوری‌خواهی، قمار لغو شد و استخدام کاستراتی‌ها ممنوع شد (هرچند که آنها در دوران امپراتوری بازمی‌گشتند). رپرتوار همچنان شامل اپراهای ایتالیایی بود، و لیبرتوها کم و بیش به صورت سطحی به سبک ژاکوبنی بازسازی شدند. ناپلئون بناپارت در سه نوبت که در تورین بود، در اجراها شرکت کرد و در آنها نوازندگان برجسته‌ای مانند ایزابلا کولبران، خواننده سوپرانو، نیکولا تاکیناردی، خواننده تنور و سالواتوره ویگانو، طراح رقص، حضور داشتند. ۱۸۱۵ تا ۱۸۷۰. با دوران بازسازی، تئاتر به خانواده ساووی بازگشت، که نشان سلطنتی قدیمی را