payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تاد و شهر گمشده () یک فیلم انیمیشن کمدی اسپانیایی محصول سال ۲۰۱۲ است که توسط تله‌سینکو سینما، ال تورو پیکچرز، لایت‌باکس انترتینمنت، ایکیرو فیلمز، تلفونیکا استودیوز و میدیا نت‌ورکس تولید و توسط پارامونت پیکچرز توزیع شده است. این فیلم توسط انریکه گاتو کارگردانی و توسط خاویر باریرا، گورکا ماگالون، ایگناسیو دل مورال، جوردی گاسول و نیل لاندو نوشته شده است. قسمت دوم این فیلم در سال ۲۰۱۷ و با نام "تاد جونز 2 راز پادشاه میاداس" ساخته و منتشر شد. قسمت سوم این فیلم با نام "کاوشگر گم شده تاد و نفرین مومیایی" ساخته و
نام "کاوشگر گم شده تاد و نفرین مومیایی" ساخته و منتشر شد. بازخورد. پاسخ انتقادی. گریس مونتگومری از رسانه کامن سنس مدیا به این فیلم از هر ۵ ستاره ۲ ستاره اهدا کرد.
نیپونزان-میوهوجی-دایسانگا ، اغلب به عنوان نیپونزان میوهوجی یا ژاپن بودا سانگها شناخته می‌شود، یک جنبش مذهبی جدید ژاپنی یا ادیان جدید ژاپنی و گروه فعالی که در سال ۱۹۱۷ توسط Nichidatsu Fujii تأسیس شد، که از بودیسم بوداگرایی نیچیرن پدید آمد. نیپونزان میوهوجی یک راسته کوچک بودایی نیچیرن است که حدود ۱۵۰۰ نفر شامل رهبانان و افراد غیر روحانی را شامل می‌شود.
احساسات ضد کره‌ای در ژاپن، به مخالفت، خصومت، نفرت، بی‌اعتمادی، ترس و بیزاری عمومی از مردم کره‌ای یا فرهنگ این مردم در ژاپن اشاره دارد. روابط بین ژاپن و کره می‌تواند به دو هزار سال قبل بازگردد که عمدتاً از طریق مبادلات فرهنگی و تجارت دیپلماتیک تعریف شده است. با این حال، رویدادهای مهمی که شامل تهاجم نظامی و اختلافات سیاسی می‌شود، عامل کلیدی در ایجاد احساسات منفی است. بیشتر احساسات ضد کره‌ای کنونی از سیاستمداران محافظه‌کار و گروه‌های راست افراطی (اویوکو دانتای) ناشی می‌شود. دوران باستان. طبق سوابق تاریخی چین،
ناشی می‌شود. دوران باستان. طبق سوابق تاریخی چین، ژاپن و کره باستان، روابط بین ژاپن باستان و کره حداقل به قرن چهارم میلادی برمی‌گردد. طبق "کتاب سوئی"، سیلا و بکجه برای روابط با دوره کوفون وا بسیار ارزش قائل بودند و پادشاهی‌های کره تلاش‌های دیپلماتیکی برای حفظ جایگاه خوب خود با ژاپنی‌ها انجام دادند.
زوال شناختی ناشی از تشعشعات ()، ارتباط احتمالی بین پرتودرمانی و اختلال شناختی را شرح می‌دهد. پرتودرمانی عمدتاً در درمان سرطان استفاده می‌شود. پرتودرمانی می‌تواند برای درمان، مراقبت یا کوچک کردن تومورهایی که کیفیت زندگی را مختل می‌کنند، استفاده شود. گاهی پرتودرمانی به تنهایی استفاده می‌شود؛ گاهی همراه با شیمی‌درمانی و جراحی استفاده می‌شود. برای افراد مبتلا به تومورهای مغزی، پرتودرمانی می‌تواند یک درمان مؤثر باشد زیرا شیمی‌درمانی اغلب به دلیل سد خونی-مغزی کمتر مؤثر است. متأسفانه برای برخی از بیماران، با گذشت
مؤثر است. متأسفانه برای برخی از بیماران، با گذشت زمان، افرادی که پرتودرمانی دریافت کرده‌اند ممکن است دچار نقص در توانایی‌های یادگیری، حافظه و پردازش اطلاعات مکانی شوند. توانایی‌های یادگیری، حافظه و پردازش اطلاعات مکانی به عملکرد مناسب هیپوکامپ وابسته هستند؛ بنابراین، هرگونه اختلال در عملکرد هیپوکامپ منجر به نقص در توانایی یادگیری، حافظه و پردازش اطلاعات مکانی خواهد شد. هیپوکامپ (⎘ هیپوکامپ) یکی از دو ساختار دستگاه عصبی مرکزی است که در آن نوروژنز (عصب‌زایی) پس از تولد ادامه می‌یابد. ساختار دیگری که تحت
پس از تولد ادامه می‌یابد. ساختار دیگری که تحت نوروژنز قرار می‌گیرد، پیاز بویایی است؛ بنابراین، پیشنهاد شده است که نوروژنز نقشی در عملکرد مناسب هیپوکامپ و پیاز بویایی دارد. برای آزمایش این پیشنهاد، گروهی از موش‌ها با نوروژنز هیپوکامپ طبیعی (گروه کنترل) تحت یک تمرین تشخیص مکان قرار گرفتند که برای تکمیل آن به عملکرد صحیح هیپوکامپ نیاز بود. پس از آن، گروه دوم موش‌ها (گروه آزمایش) تحت همان تمرین قرار گرفتند، اما در آن آزمایش، نوروژنز آنها در هیپوکامپ متوقف شد. مشخص شد که گروه آزمایش قادر به تشخیص بین قلمرو آشنا
شد که گروه آزمایش قادر به تشخیص بین قلمرو آشنا و ناشناخته خود نبود. گروه آزمایش زمان بیشتری را صرف کاوش در قلمرو آشنا کرد، در حالی که گروه کنترل زمان بیشتری را صرف کاوش در قلمرو جدید کرد. نتایج نشان می‌دهد که نوروژنز در هیپوکامپ برای حافظه و عملکرد صحیح هیپوکامپ مهم است.
سنفرکا یکی از پادشاهان دوره آغازین دودمانی مصر بود که ممکن است در پایان دودمان نخست مصر حکومت کرده باشد. طول دقیق سلطنت او مشخص نیست، اما تصور می‌شود بسیار کوتاه بوده و جایگاه زمانی او نیز نامشخص است. منابع نام. نام سِرِخ سنفرکا موضوع پژوهش‌های کنونی است، زیرا ترتیب غیرمعمول نشانه‌های هیروگلیف درون سِرِخ باعث برداشت‌های متفاوتی از آن شده است: این نام به صورت‌های سِنفرکا، اسنفرکا، نفرکائس، نفرسکا و سکانفر خوانده شده است. نام سِرِخ «سنفرکا» بر روی چند ظرف ساخته‌شده از شیست و مرمر گچی ظاهر شده است. یکی از
ساخته‌شده از شیست و مرمر گچی ظاهر شده است. یکی از آن‌ها در مصطبهٔ مقام عالی‌رتبه‌ای به نام مرکا، که در دوران پادشاه قاعا خدمت می‌کرد، یافت شده است؛ مورد دوم در گالری‌های زیرزمینی هرم پلکانی شاه جوسر (از دودمان سوم مصر) کشف شده و سومین نمونه در مصطبه‌ای گمنام، نیز در سقاره یافت شده است. شیء چهارمی که نام سنفرکا را دارد در مجموعه خصوصی ژرژ-میشایلدیس نگهداری می‌شود، اما اصالت آن از سوی باستان‌شناسان و مصرشناسان مورد تردید است، چرا که منشأ آن مشخص نیست. افزون بر این، کتیبه روی شیء متعلق به میشایلدیس، یک سِرِخ
این، کتیبه روی شیء متعلق به میشایلدیس، یک سِرِخ بدون شاهین حوروس است که برای آثار مصر باستان در آن دوره، امری بسیار غیرمعمول به‌شمار می‌رود. هویت. در کنار سرخاسنفرکا، نوشته‌هایی دیده می‌شود که به چند نهاد و مکان اشاره دارند که پیش‌تر در یافته‌های مربوط به دوران سلطنت قاعا شناخته شده‌اند. این مکان‌ها با نام‌های «قائو-نچرو» (به معنای «بلندی‌های خدایان») و «آه-نچرو» («کاخ الهی») شناخته می‌شوند و در چند کتیبه روی ظروف سنگی در آرامگاه قاعا در ابیدوس دیده شده‌اند. مصرشناسانی چون پیتر کاپلونی نتیجه می‌گیرند که
مصرشناسانی چون پیتر کاپلونی نتیجه می‌گیرند که این کتیبه‌ها نشانگر نزدیکی زمانی سنفرکا به پادشاه قاعا هستند یا اینکه «سنفرکا» نام جایگزینی بوده که قاعا برای مدت کوتاهی از آن استفاده می‌کرده است. مصرشناس کیم ریولت بر این باور است که سنفرکا در میانه‌های دودمان دوم مصر حکومت کرده و باید با نفرکارع یکم، که در منابع رامسس دوم ذکر شده، یکی دانسته شود. او به این نکته اشاره می‌کند که کاتبان رامسسی اغلب به نام‌های پادشاهان اولیه نماد خورشید را می‌افزودند، بی‌توجه به اینکه خورشید در آن دوران هنوز موضوع پرستش الهی
به اینکه خورشید در آن دوران هنوز موضوع پرستش الهی نبوده است. برای تأیید دیدگاه خود، ریولت به نام‌هایی چون نفرکارع دوم و نب‌کارع اول اشاره می‌کند که به پادشاهان اولیه تعلق دارند اما به‌طور متناقضی نماد خورشید را در نام خود دارند. مصرشناس آیدان دادسون نیز دیدگاهی مشابه دارد و به این نکته اشاره می‌کند که تقریباً همهٔ سرخ‌های مربوط به سنفرکا بر روی «پاک‌کرده‌ها» (نوشته‌های از بین‌رفته قبلی) ساخته شده‌اند، که این امر نشانگر آن است که سنفرکا ظروف مربوط به قاعا را غصب کرده است. این رفتار معمولاً مربوط به
قاعا را غصب کرده است. این رفتار معمولاً مربوط به پادشاهانی است که اندکی پس از مالک اصلی آثار به سلطنت رسیده‌اند و مدت کوتاهی حکومت کرده‌اند. نبرد احتمالی با حوروس پرنده. دو اثر با منشأ متفاوت سرخی را نشان می‌دهند که نام پادشاهی را دربردارد، اما نام این پادشاه به‌شدت مورد بحث است، زیرا نشانه هیروگلیفی که برای نوشتن نام او استفاده شده، تقریباً ناخواناست. از آن‌جا که دست‌کم تصویر یک پرنده در آن تشخیص داده شده، این پادشاه با نام «هوروس پرنده» شناخته می‌شود. مصرشناسانی چون ولفگانگ هلک و پیتر کاپلونی بر این
مصرشناسانی چون ولفگانگ هلک و پیتر کاپلونی بر این باورند که سنفرکا و «هوروس پرنده» با یکدیگر برای تصاحب تاج و تخت مصر جنگیده‌اند. اوج این درگیری‌ها به غارت گورستان سلطنتی ابیدوس انجامید، که در نتیجه آن متروکه شد. احتمال دارد که این کشمکش‌ها با آغاز سلطنت بنیان‌گذار دودمان دوم مصر، یعنی پادشاه حتپ‌سخم‌وی، پایان یافته باشد. یکی از شواهد مؤید این نظریه، نام هوروسی حتب‌سخموی است که به معنای «دو قدرت آشتی یافتند» است و می‌تواند به وحدت دوباره مصر پس از یک دوره ناآرامی اشاره داشته باشد.
هیروشیما ()، کتابی است که در سال ۱۹۴۶ توسط نویسنده آمریکایی جان هرسی نوشته شده است. این کتاب داستان شش بازمانده از بمب اتمی که بر هیروشیما انداخته شد را روایت می‌کند. این کتاب به عنوان یکی از اولین نمونه‌های روزنامه‌نگاری نوین شناخته می‌شود که در آن تکنیک‌های داستان‌سرایی با گزارش‌های غیرداستانی تطبیق داده می‌شوند. پیشینه. هرسی پیش از نوشتن دربارهٔ هیروشیما، خبرنگار جنگی در میدان جنگ بود و برای مجله لایف و روزنامه نان در جبهه اقیانوس آرام می‌نوشت و در جزایر سلیمان، ستوان جان اف کندی را دنبال می‌کرد. هرسی،
سلیمان، ستوان جان اف کندی را دنبال می‌کرد. هرسی، یکی از اولین روزنامه‌نگاران غربی که پس از بمباران، ویرانه‌های هیروشیما را دید، توسط ویلیام شان از نیویورکر مأمور شد تا با استفاده از روایت‌های شاهدان، مقالاتی دربارهٔ تأثیر انفجار هسته‌ای بنویسد، موضوعی که عملاً توسط روزنامه‌نگاران دست نخورده باقی مانده است. هرسی با بسیاری از شاهدان مصاحبه کرد؛ او مقاله خود را به‌طور خاص بر شش نفر متمرکز کرد. انتشار در نیویورکر. مقاله هرسی در شماره ۳۱ اوت ۱۹۴۶ منتشر شد و از جایی شروع شد که ستون «صحبت‌های شهر» مجله معمولاً
جایی شروع شد که ستون «صحبت‌های شهر» مجله معمولاً شروع می‌شد. در پایین صفحه، سردبیران یادداشت کوتاهی اضافه کردند: «به خوانندگان ما. نیویورکر این هفته تمام فضای سرمقاله خود را به مقاله‌ای در مورد نابودی تقریباً کامل یک شهر توسط یک بمب اتمی و آنچه برای مردم آن شهر اتفاق افتاد اختصاص می‌دهد. این کار را با این اعتقاد انجام می‌دهد که تعداد کمی از ما هنوز قدرت مخرب باورنکردنی این سلاح را درک کرده‌ایم و همه ممکن است برای بررسی پیامدهای وحشتناک استفاده از آن وقت بگذارند. سردبیران.» یکی از معدود افرادی که به غیر از
سردبیران.» یکی از معدود افرادی که به غیر از سردبیران اصلی نیویورکر به انتشار آینده این مقاله اشاره کرد، نویسنده اصلی مجله، ای.بی. وایت، بود که هارولد راس برنامه‌های خود را به او سپرده بود. راس به وایت در مین نوشت: «هرسی سی هزار کلمه در مورد بمباران هیروشیما نوشته است (که حالا می‌توانم آن را به شیوه‌ای جدید و فانتزی تلفظ کنم)» «یک داستان فوق‌العاده، و ما داریم فکر می‌کنیم که در مورد آنچه باید بکنیم… [ویلیام شان، سردبیر نیویورکر] می‌خواهد مردم را بیدار کند، و می‌گوید ما افرادی هستیم که شانس انجام این کار را
می‌گوید ما افرادی هستیم که شانس انجام این کار را داریم، و احتمالاً تنها افرادی هستیم که اگر قرار باشد این کار را انجام دهیم، آن را انجام خواهیم داد.»
یوسوکه یاماهاتا ؛ ۶ اوت ۱۹۱۷ – مرگ ۱۸ آوریل 1966 &lt;/ref&gt; عکاس اهل ژاپن بود که بیشتر به خاطر عکاسی گسترده از ناگاساکی روز پس از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی شهرت داشت. زندگی‌نامه. یاماهاتا در سنگاپور در ۶ اوت ۱۹۱۷ متولد شد؛ پدرش، شوگیوکو یاماهاتا (، که بعدها به عنوان عکاس شناخته شد) در آنجا شغلی مرتبط با عکاسی داشت. او در سال ۱۹۲۵ به توکیو رفت و در نهایت در دانشگاه هوسی (توکیو) شروع به تحصیل کرد، اما در سال ۱۹۳۶ برای کار در جی.تی. سان (، "Jīchīsan Shōkai،" با نام مستعار Graphic Times Sun)، یک شرکت
با نام مستعار Graphic Times Sun)، یک شرکت عکاسی که توسط پدرش اداره می‌شود. (او در سال ۱۹۴۷ رئیس آن شد، از Yahata44 در چین به عنوان عکاس ارتش، به عنوان یک عکاس نظامی در چین) تایوان، هندوچین فرانسه و سنگاپور و سایر نقاط آسیا خارج از ژاپن؛ او در سال ۱۹۴۲ به ژاپن بازگشت.
اسلی-زی دومین میکس‌تیپ از رپر آمریکایی آزیلیا بنکس می‌باشد که به‌صورت مستقل و رایگان در ۲۴ مارس سال ۲۰۱۶ منتشر گردید. این پروژه که دارای هشت قطعه می‌باشد شامل همکاری‌هایی با ریک راس و نینا اسکای است و تهیه‌کنندگی آن‌را گروهی از موسیقی‌دانان، از جمله بنگا، کوکی، ان اکسپرسو و کیترانادا، بر عهده داشته‌اند. در ۱۲ ژوئیهٔ سال ۲۰۱۷ این اثر مجدداً از سوی شرکت ضبط موسیقی بنکس به‌نام کیاس اند گلوری رکوردینگز در فروشگاهٔ آی‌تیونز و دیگر فروشگاه‌های آنلاین موسیقی منتشر گردید. پس‌زمینه. پس از بروز چندین اختلاف با
منتشر گردید. پس‌زمینه. پس از بروز چندین اختلاف با اینترسکوپ رکوردز، بنکس نخستین آلبوم خود تحت عنوان "بی‌پول با سلیقهٔ پرهزینه" را در نوامبر سال ۲۰۱۴ از سوی پراسپکت پارک منتشر نمود. این آلبوم بلندمدت با سبک‌های متنوع نقدهای مثبتی از سوی منتقدان موسیقی دریافت کرد، و در رتبهٔ ۳۰ جدول "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده قرار گرفت. در ژوئیهٔ سال ۲۰۱۵ بنکس جدایی خود از شرکت مذکور را اعلام نمود؛ با این حال، در ماهٔ بعد فاش کرد که قراردادش با پراسپکت پارک او را از انتشار موسیقی جدید تا مارس ۲۰۱۶ منع کرده بود. بنکس در ابتدا
جدید تا مارس ۲۰۱۶ منع کرده بود. بنکس در ابتدا "اسلی-زی" را به‌عنوان ادای احترام به رپر آمریکایی جی-زی درست کرده بود. قطعهٔ «نمی‌تونی مثل من انجامش بدی» در آغاز با هدف همکاری با خوانندهٔ آمریکایی ریانا نوشته شده بود اما در نهایت به‌صورت انفرادی منتشر شد. ورس ریک راس در قطعهٔ «لاف زدن» ابتدا قرار بود برای ریمیکس قطعهٔ «پرنسس یخی» از بنکس استفاده شود، اما به‌خاطر مشکلات مربوط به شرکت ضبط این ورس به‌صورت مجدد برای "اسلی-زی" به‌کار گرفته شد. در ۲ مارس سال ۲۰۱۶ بنکس قطعهٔ «به تنها بودن عادت کردم» را برای پخش
بنکس قطعهٔ «به تنها بودن عادت کردم» را برای پخش آنلاین منتشر نمود.
حوروس پرنده () که با نام حوروس-با نیز شناخته می‌شود، ممکن است یکی از فرعون‌هایی بوده باشد که برای مدت بسیار کوتاهی میان دودمان نخست و دودمان دوم مصر سلطنت کرده است. محل دفن حوروس پرنده ناشناخته باقی مانده است. منابع نام. منابع قابل‌اعتماد اندکی برای نام حوروس پرنده وجود دارد: از آن‌جا که نشانه هیروگلیفی به‌گونه‌ای بسیار نامنظم نوشته شده، قرائت دقیق آن همچنان نامشخص است. در حالی که مصرشناسانی مانند ولفگانگ هلک و پیتر کاپلونی این تصویر را غاز تشخیص می‌دهند و نام را «سا» (که آن را «پسر حوروس» می‌سازد) یا «گب
نام را «سا» (که آن را «پسر حوروس» می‌سازد) یا «گب (ب)» (که معنای «وارث حوروس» را می‌دهد) می‌خوانند، مصرشناس نبیل سویلیم در عوض تصویر را لک‌لک نوک‌زینی می‌داند و آن را «با» (یعنی «روح حوروس») می‌خواند. هویت. اطلاعات اندکی دربارهٔ پادشاه حوروس-پرنده در دست است. شواهد اندک باستان‌شناسی اشاره به وجود یک یا چند فرمانروای کوتاه‌مدت پس از مرگ قاعا و پیش از سلطنت حتپ‌سخم‌وی دارند که حوروس پرنده ممکن است یکی از آن‌ها بوده باشد. مصرشناسانی چون یاروسلاو چرنی و کاپلونی بر این باورند که حوروس پرنده ممکن است با پادشاهی
بر این باورند که حوروس پرنده ممکن است با پادشاهی به‌همان اندازه کم‌ذکرشده به نام حوروس-با یکی باشد. در واقع، این پادشاه نام خود را با نشانه پا، یا پا به همراه قوچ، که به صورت «با» خوانده می‌شود، نوشته است. چرنی و کاپلونی معتقدند که پرنده در سرخ حوروس-پرنده همان نشانه غاز با تلفظ «با» است. در این صورت، حوروس-با و هوروس «پرنده» ممکن است یک شخصیت تاریخی باشند. با این حال، نظریه چرنی و کاپلونی به‌طور گسترده پذیرفته نشده است؛ زیرا وجود سرخ هوروس پرنده در آرامگاه قاعا بیشتر به دوره‌ای گذرا میان دودمان اول و دوم
قاعا بیشتر به دوره‌ای گذرا میان دودمان اول و دوم اشاره دارد که حوروس پرنده در آن حکومت می‌کرده است. نبرد احتمالی با سنفرکا. مصرشناسانی چون ولفگانگ هلک و پیتر کاپلونی بر این باورند که حوروس پرنده و سنفرکا برای تصاحب تخت پادشاهی مصر با یکدیگر جنگیده‌اند. اوج این درگیری‌ها به غارت گورستان سلطنتی ابیدوس منتهی شد که در نتیجه آن متروکه گردید. احتمال دارد که این کشمکش‌ها با آغاز سلطنت بنیان‌گذار دودمان دوم مصر، یعنی پادشاه حتپ‌سخم‌وی پایان یافته باشد. یکی از شواهد تأییدکننده این نظریه، نام حوروسی حتپ‌سخم‌وی است
تأییدکننده این نظریه، نام حوروسی حتپ‌سخم‌وی است که به معنای «دو قدرت آشتی یافته‌اند» است و می‌تواند به اتحاد دوباره قلمرو مصر پس از دوره‌ای از ناآرامی اشاره داشته باشد.
اسکادران بمب افکن ۳۹۳ ()، بخشی از بال ۵۰۹ بمب در پایگاه هوایی وایت‌من، میسوری است. این هواپیمای بمب افکن استراتژیک با قابلیت هسته ای را اداره می‌کند. این اسکادران برای اولین بار در مارس ۱۹۴۴ به عنوان اسکادران بمباران ۳۹۳ سازماندهی شد. در نوامبر ۱۹۴۴، اسکادران به گروه کامپوزیت ۵۰۹ منتقل شد و آموزش برای تحویل جنگ‌افزار هسته‌ای را آغاز کرد. در مه ۱۹۴۵، در جزایر ماریانا مستقر شد، جایی که تنها واحدی بود که از جنگ‌افزار هسته‌ای در پیکار استفاده می‌کرد، زمانی که هواپیمای آن، بمب‌های اتمی را بر روی بمباران اتمی
هواپیمای آن، بمب‌های اتمی را بر روی بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در ۶ اوت ۱۹۴۵ و ۹ اوت ۱۹۴۵ انداخت سپس به ایالات متحده بازگشت و در زمین هوایی ارتش راسول، نیومکزیکو مستقر شد.
کمیته موقت ()، یک گروه مخفی در سطح بالا بود که در می ۱۹۴۵ توسط وزیر جنگ ایالات متحده آمریکا، هنری استیمسون به اصرار رهبران پروژه منهتن و با تأیید رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا هنری استیمسون مربوط به انرژی هسته‌ای. کمیته موقت متشکل از شخصیت‌های برجسته سیاسی، علمی و صنعتی، وظایف گسترده‌ای داشت که شامل مشاوره به رئیس‌جمهور در مورد کنترل‌های زمان جنگ و انتشار اطلاعات و ارائه توصیه‌هایی در مورد کنترل‌ها و سیاست‌های مربوط به انرژی هسته‌ای پس از جنگ، از جمله قانون‌گذاری بود. اولین وظیفه آن مشاوره در مورد نحوه
بود. اولین وظیفه آن مشاوره در مورد نحوه استفاده از سلاح‌های هسته ای (جنگ‌افزار هسته‌ای) علیه ژاپن بود. بعداً در مورد قوانینی برای کنترل و تنظیم انرژی هسته ای توصیه کرد. نام آن «موقعی» بود و انتظار داشت یک بدنه دائمی که بعداً پس از جنگ جایگزین آن شود، جایی که توسعه فناوری هسته‌ای کاملاً تحت کنترل غیرنظامیان قرار می‌گرفت. کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۴۶ برای انجام این وظیفه به تصویب رسید. ترکیب. خود استیمسون رئیس بود. سایر اعضا عبارت بودند از: جیمز اف. بیرنز، سناتور سابق ایالات متحده و به
از: جیمز اف. بیرنز، سناتور سابق ایالات متحده و به زودی وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا به عنوان نماینده شخصی رئیس‌جمهور ترومن. Ralph A. Bard، معاون وزیر نیروی دریایی؛ ویلیام ال. کلیتون، دستیار وزیر امور خارجه؛ ونیوار بوش، مدیر دفتر تحقیقات و توسعه علمی و رئیس بنیاد کارنگی برای علوم؛ کارل تیلور کامپتون، رئیس دفتر خدمات میدانی در دفتر تحقیقات و توسعه علمی و رئیس مؤسسه فناوری ماساچوست؛ جیمز برایانت کونانت، رئیس کمیته تحقیقات دفاع ملی و رئیس دانشگاه هاروارد؛ و جرج ال. هریسون، دستیار استیمسون و رئیس شرکت
و جرج ال. هریسون، دستیار استیمسون و رئیس شرکت بیمه عمر نیویورک. هریسون در غیاب استیمسون ریاست کمیته را بر عهده داشت، اما بیرنز، به عنوان نماینده شخصی رئیس‌جمهور، احتمالاً تأثیرگذارترین عضو آن بود.
بمباران منطقه‌ای در هوانوردی نظامی، نوعی از بمباران هوایی است که در آن بمب‌ها بر فراز منطقه عمومی یک هدف رها می‌شوند. اصطلاح «بمباران منطقه‌ای» در طول جنگ جهانی دوم برجسته شد. بمباران منطقه‌ای نوعی بمباران استراتژیک است. این اصطلاح می‌تواند چندین هدف درهم‌تنیده را دنبال کند: مختل کردن تولید تدارکات جنگی، مختل کردن خطوط ارتباطی، منحرف کردن منابع صنعتی و نظامی دشمن از میدان نبرد اصلی به دفاع هوایی و تعمیر زیرساخت‌ها، و تضعیف روحیه جمعیت دشمن (به بمباران تروریستی مراجعه کنید). بمباران فرشی، یک نمونه اولیه از
مراجعه کنید). بمباران فرشی، یک نمونه اولیه از این استفاده از «بمباران فرشی» از سال ۱۹۴۲ است: که با نام‌های «بمباران اشباع» و «بمباران محوکننده» نیز شناخته می‌شود، به نوعی بمباران منطقه‌ای اشاره دارد که هدف آن نابودی کامل منطقه هدف با انفجار بمب در هر بخش از آن است. بمباران منطقه‌ای در تضاد با بمباران دقیق است. مورد دوم به سمت یک هدف انتخاب شده - نه لزوماً یک هدف کوچک و نه لزوماً یک هدف تاکتیکی، زیرا می‌تواند یک فرودگاه یا یک کارخانه باشد - هدایت می‌شود و قصد ایجاد خسارت گسترده را ندارد. بمباران منطقه‌ای به
ایجاد خسارت گسترده را ندارد. بمباران منطقه‌ای به سمت یک هدف انتخاب شده - نه لزوماً یک هدف کوچک و نه لزوماً یک هدف تاکتیکی، زیرا می‌تواند یک فرودگاه یا یک کارخانه باشد - هدایت می‌شود و قصد ندارد خسارت گسترده‌ای وارد کند. بمباران دقیق به سمت یک هدف انتخاب شده هدایت می‌شود.
هغینه گریگوری کاتساخیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) موسیقی‌شناس و کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱ ژانویهٔ ۱۹۰۸ (۱۹۰۹) در تفلیس به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۳۱) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون آموزگار شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۰) شده است. وی در ۱۳ سپتامبر ۱۹۸۶ در سن ۷۸ سالگی در ایروان درگذشت.
معبد ساننو ، واقع در حدود ۸۰۰ متری جنوب شرقی هیپومرکز بمب اتمی (کانون زمین‌لرزه) در ناگاساکی، به دلیل سنگ‌های یک‌پایه‌اش (توری‌ئی) در ورودی حرم مورد توجه است. توری‌ئی. معروف‌ترین طاق معروف حاصل انفجار بمب اتمی در ۹ اوت ۱۹۴۵ بود. مرکز نیروی مخرب بمب تقریباً ۸۰۰ متر از معبد فاصله داشت. یکی از ستون‌های نگهدارنده فرو ریخت؛ اما ستون دیگر به نحوی پابرجا ماند و دروازه را سرپا نگه داشت، اما عملاً آن را به دو نیم کرد. نیروی موج ضربه، "توری‌ئی" را حدود ۳۰ درجه روی پایه‌اش چرخاند. قسمت مرکزی معبد درست پشت سر عکاس
پایه‌اش چرخاند. قسمت مرکزی معبد درست پشت سر عکاس تصویر در سمت راست قرار دارد.
آلاوردی هاسراتی فایرویان (؛ زادهٔ تاریخ نامعلوم - درگذشته تاریخ نامعلوم) کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در سال‌های نسل‌کشی ارمنی‌ها والدینش را از دست داد. به نحوی به ارمنستان شرقی نقل مکان کرد و تا سال ۱۹۲۹ در پرورشگاه‌ها زندگی کرد. در سال 1929 از آموزشگاه علوم پرورشی لنیناکان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون آموزگار شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۰)، نشان لنین و نشان جنگ میهنی (درجه دو) شده است. سال درگذشت نامعلوم است
حکم اوبیتر ()، (معمولاً به صورت جمع، obiter dicta استفاده می‌شود) عبارتی لاتین به معنای «بیان ضمنی» است، یعنی هر اظهارنظری در یک نظر حقوقی که توسط قاضی یا داور «بیان ضمنی» می‌شود.
گار آلپروویتز (؛ زادهٔ ) اقتصاددان، مورخ، و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده است. تحصیلات و اوایل کار. آلپروویتز در سال ۱۹۳۶ در راسین، ویسکانسین متولد شد و در دبیرستان ویلیام هورلیک تحصیل کرد. او در سال ۱۹۵۹ از دانشگاه مدیسون-ویسکانسین با مدرک تاریخ آمریکا و در سال ۱۹۶۰ از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی با مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد فارغ‌التحصیل شد. او برای ادامه تحصیل در مقطع دکترای اقتصاد سیاسی در مدرسه اقتصاد لندن، بورسیه مارشال دریافت کرد و بعداً
اقتصاد لندن، بورسیه مارشال دریافت کرد و بعداً برای تحصیل زیر نظر اقتصاددان نظری جون رابینسون که استاد راهنمای پایان‌نامه دکترای او بود، به دانشگاه منتقل شد. آلپروویتز پایان‌نامه خود را در مورد نقش بمب اتم در ایجاد نظم اقتصادی پس از جنگ نوشت. او همزمان با تکمیل تحصیلات دکترای خود، به مدت دو سال در مجلس نمایندگان ایالات متحده به عنوان دستیار قانونگذاری رابرت کاستن‌مایر کار کرد. او در سال ۱۹۶۴ به عنوان عضو کالج کینگ، دانشگاه کمبریج، منصوب شد.
ریوایچی شیمودا علیه ایالت ()، این پرونده، پرونده‌ای ناموفق بود که توسط گروهی متشکل از پنج بازمانده از حملات اتمی به هیروشیما و ناگاساکی در دادگاه منطقه‌ای توکیو مطرح شد. این گروه ادعا کردند که این اقدام طبق قوانین جنگ غیرقانونی بوده و از دولت ژاپن به این دلیل که از حق دریافت غرامت از دولت ایالات متحده طبق پیمان سانفرانسیسکو در سال ۱۹۵۱ صرف نظر کرده است، خواستار غرامت شدند. پس زمینه. از زمانی که بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در جنگ جهانی دوم، بحث حقوقی در مورد این اقدام وجود دارد. در ۱۰ اوت ۱۹۴۵، دولت
در مورد این اقدام وجود دارد. در ۱۰ اوت ۱۹۴۵، دولت ژاپن در نامه ای به کمیته بین‌المللی صلیب سرخ خواست تا دولت ایالات متحده را به عنوان جنایتی تحت قوانین بین‌المللی محکوم کند. به دنبال تسلیم ژاپن و فرود اشغال ژاپن، نخست‌وزیر شاهزاده ناروهیکو هیگاشیکونی پیشنهاد داد که در صورت موافقت دولت ایالات متحده با صرف نظر از تقاضای محاکمه جنایتکاران جنگی ژاپنی، هیچ شکایتی در رسانه‌ها یا نهادهای قانونی در مورد استفاده از سلاح هسته ای مطرح نشود. در جریان دادگاه جنایات جنگی توکیو، برخی از وکلای مدافع تلاش کردند تا دادگاه
توکیو، برخی از وکلای مدافع تلاش کردند تا دادگاه نظامی بین‌المللی خاور دور را متقاعد کنند تا تحقیقات حقوقی در مورد مشروعیت استفاده اولیه از سلاح‌های هسته‌ای را آغاز کند، اما درخواست‌های آنها نادیده گرفته شد.
هیروشیمای خشمگین، ناگاساکی دعاکننده یا هیروشیما شهر خشم و ناگاساکی شهر دعا ، عبارتی است که بیانگر نگرش شهروندان ژاپنی هیروشیما و ناگاساکی نسبت به بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی و جنبش ضد هسته‌ای است. نمای کلی. درک «هیروشیمای خشمگین» دشوار نیست. این عبارت به معنای واقعی کلمه حس خشم را منتقل می‌کند: «بمب اتمی هرگز بخشیده نخواهد شد.» در مقابل، ناگاساکی تصویری نسبتاً بی‌سروصدا دارد. ناگاساکی، به عنوان یک شهر بمباران شده اتمی دیگر، باید مأموریتی برای انتقال وحشت سلاح‌های هسته‌ای و حمایت از لغو سلاح‌های هسته‌ای
سلاح‌های هسته‌ای و حمایت از لغو سلاح‌های هسته‌ای و صلح داشته باشد. با این حال، در مقایسه با هیروشیما، ناگاساکی تصویر آرام‌تری دارد. این آرامش و تصویر آن به عنوان یک شهر مسیحی برای ناگاساکی دعاگو مناسب است، اما دو کلمه کلیدی خاص وجود دارد که به نظر می‌رسد این عبارت را تداعی می‌کنند: «نظریه قربانی سوختنی اوراکامی» و «از دست دادن کلیسای جامع سابق اوراکامی». «نظریه قربانی سوختنی اوراکامی» توسط تاکاشی ناگای، یک پزشک کاتولیک از منطقه اوراکامی ناگاساکی، مرکز انفجار بمب اتمی، مطرح شد. «قربانی سوختنی» آیینی است که
بمب اتمی، مطرح شد. «قربانی سوختنی» آیینی است که در آن یک حیوان قربانی بر روی محراب سوزانده می‌شود تا به خدا تقدیم شود. ناگای استدلال می‌کرد که بمباران اتمی «مشیت الهی» بوده و قربانیان بمباران در اوراکامی «قربانی سوختنی بره معصوم» بوده‌اند. ناگای آن را به عنوان آزمایشی که خدا برای مردم اوراکامی به منظور دستیابی به صلح انجام داده است، تفسیر کرد. این نظریه مورد انتقاد قرار گرفته است زیرا می‌توان از آن برای توجیه بمباران اتمی استفاده کرد. نکته کلیدی دیگر، وجود کلیسای جامع سابق اوراکامی (اوراکامی تنشودو) است.
کلیسای جامع سابق اوراکامی (اوراکامی تنشودو) است. اوراکامی، مرکز انفجار، یک سکونتگاه مسیحی بود و کلیسای مرکزی آن کلیسای جامع اوراکامی بود. بمب اتمی توسط ایالات متحده، یک ملت مسیحی، بر روی یک شهر مسیحی انداخته شد. این کلیسای جامع که پس از بمباران به صورت ویرانه باقی ماند، قرار بود به یک گنبد بمب اتمی دیگر تبدیل شود. با قضاوت از عکس‌های آن زمان، کلیسای جامع که به طرز وحشیانه‌ای تخریب شده بود، می‌توانست به بنایی قابل مقایسه با گنبد بمب اتمی تبدیل شود. و با توجه به اینکه عامل این فاجعه یک کشور مسیحی، ایالات
به اینکه عامل این فاجعه یک کشور مسیحی، ایالات متحده، بود، باید تأثیری حتی بیشتر از گنبد بمب اتمی می‌داشت. با این حال، کلیسای جامع تخریب شد و کلیسای جدیدی در همان مکان ساخته شد. در مقایسه با آسیب نسبتاً جزئی در مرکز شهر ناگاساکی، حوضه رودخانه اوراکامی، مرکز بمباران اتمی، آسیب بیشتری متحمل شد. منطقه نزدیک مرکز انفجار بمب اتمی در بخش شمالی شهر ناگاساکی به دلیل جمعیت زیاد کاتولیک آن شناخته شده است. این واقعیت که بسیاری از مسیحیان مؤمن اهل ناگاساکی قربانی بمب اتمی شدند و در سکوت برای روح قربانیان دعا کردند،
اتمی شدند و در سکوت برای روح قربانیان دعا کردند، صرفاً دلیل ظاهری «ناگاساکی دعاکننده» است. در پشت این موضوع، یک مشکل پیچیده و منحصر به فرد برای ناگاساکی نهفته است. این واقعیت که مرکز انفجار بمب اتمی در منطقه اوراکامی بود، جایی که ۸۰٪ مسیحیان ژاپن در آن زندگی می‌کردند. از طرف دیگر این عبارت رفتار همه شهروندان هیروشیما و ناگاساکی را توصیف نمی‌کند. به عنوان مثال، سنجی یاماگوچی که قربانی بمب اتمی در ناگاساکی بود و به عنوان رئیس شورای قربانیان بمب اتمی ناگاساکی به همراه دو عضو دیگر خانواده قربانیان بمب اتمی