payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به مواضع اتریش-مجارستان در تپه سانتا لوسیا، نزدیک تولمین، زخمی شد و به همین دلیل مدال نقره شجاعت نظامی به او اعطا شد. از ۱۰ مارس تا ۳۱ دسامبر ۱۹۱۷ او فرماندهی گردان سوم از هنگ ۲۵۳ پیاده‌نظام را بر عهده داشت و به خاطر رفتارش در راس نیروهایش در نبردهای نزدیک گوریزیا، مدال نقره دیگری از شجاعت نظامی دریافت کرد. پس از پایان جنگ، در سال ۱۹۱۹، او دوباره به لیبی اعزام شد و تا سال ۱۹۲۰ در آنجا ماند. سپس او فرمانده گردان دوم از هنگ ۳۱۳ پیاده‌نظام (از ۱ آوریل ۱۹۲۲ تا ۱۵ اکتبر ۱۹۲۳) شد و سپس به هنگ ۵۵ پیاده‌نظام منصوب
اکتبر ۱۹۲۳) شد و سپس به هنگ ۵۵ پیاده‌نظام منصوب شد. پس از ارتقاء به درجه سرهنگ دومی در ۱۴ آگوست ۱۹۲۶، او از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۹ در یک دوره افسری ستاد در مدرسه جنگ ارتش شرکت کرد. پس از مدتی خدمت در ستاد سپاه ارتش ورونا، او رئیس ستاد لشکر نهم پیاده‌نظام پاسوبیو مستقر در ورونا شد و از ۱ ژانویه ۱۹۳۳ به فرماندهی سپاه افسران ستاد در وزارت جنگ در رم منصوب شد. در سال ۱۹۳۵ او رئیس ستاد لشکر ۲۱ گراناتیری دی ساردنیا شد و تا ۱۶ سپتامبر بعد در آنجا ماند. پس از ارتقاء به درجه سرهنگی در ۱ ژانویه ۱۹۳۶، او فرماندهی هنگ ۲۳۱
درجه سرهنگی در ۱ ژانویه ۱۹۳۶، او فرماندهی هنگ ۲۳۱ پیاده‌نظام «آولینو» را تا ۱۵ اکتبر ۱۹۳۷ بر عهده داشت، زمانی که به عنوان رئیس ستاد سپاه ارتش بولزانو، با ستاد مرکزی در مران، منصوب شد و در سازماندهی و بسیج واحدهای سپاه داوطلبانه که در جنگ داخلی اسپانیا می‌جنگیدند، مشارکت داشت. به همین دلیل، در ۳۱ ژوئیه ۱۹۳۹ به او نشان شوالیه نظامی ساووی اعطا شد. در سال ۱۹۳۹، او رئیس دفتر خدمات در ستاد کل ارتش شد، پستی که پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم (۱۰ ژوئن ۱۹۴۰) و ارتقاء به سرتیپ (۱ ژانویه ۱۹۴۱) و سرلشکر (۵ نوامبر
به سرتیپ (۱ ژانویه ۱۹۴۱) و سرلشکر (۵ نوامبر ۱۹۴۲) نزدیک به چهار سال در اختیار داشت. از ۱۵ مه ۱۹۴۳، او جایگزین ژنرال آدولفو نالدی در فرماندهی لشکر ۲۹ پیاده‌نظام پیمونته مستقر در پاتراس، در یونان اشغالی، شد. پس از آتش‌بس کاسیبیله، او در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط آلمانی‌ها در مقر خود در پاتراس دستگیر شد. طبق گزارش‌ها، او در حمام خود دستگیر شد، زیرا پس از ضیافتی که عصر روز قبل با حضور افسران ایتالیایی و آلمانی برگزار شده بود، احساس بیماری می‌کرد. او به اوفلاگ ۶۴ در شوکن، لهستان فرستاده شد و در ۱ اکتبر به آنجا رسید.
لهستان فرستاده شد و در ۱ اکتبر به آنجا رسید. در طول اسارت، او بارها پیشنهادهای پیوستن به جمهوری اجتماعی ایتالیا را رد کرد. سلامتی او به سرعت رو به وخامت گذاشت و در ۱۶ اکتبر در درمانگاه وولشتین بستری شد، جایی که بیماری او رو به وخامت گذاشت تا اینکه در شب ۲۲ نوامبر ۱۹۴۴ درگذشت. او پس از یک مراسم تشییع جنازه رسمی، در گورستان سالکا، نزدیک یک کلیسای کوچک و جنگل‌های مجاور خود اردوگاه، به خاک سپرده شد. به دلیل پایبندی به سوگند خود و امتناع از همکاری با نازی‌ها و فاشیست‌ها، که به قیمت جانش تمام شد، پس از مرگش
و فاشیست‌ها، که به قیمت جانش تمام شد، پس از مرگش سومین مدال نقره شجاعت نظامی به او اهدا شد.
الساندرو گلوریا (; – ) ژنرال ایتالیایی در طول جنگ جهانی دوم بود. زندگی‌نامه. گلوریا در ۷ ژوئیه ۱۸۸۳ در رم، فرزند گاسپار گلوریا و ماریا ساکی، متولد شد. پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی ایتالیا، در ۳ نوامبر ۱۹۰۱ در آکادمی نظامی سلطنتی توپخانه و مهندسان در تورین ثبت نام کرد و در ۷ سپتامبر ۱۹۰۳ با درجه ستوان دوم توپخانه فارغ‌التحصیل شد. پس از ارتقاء به درجه ستوان و بعداً به درجه کاپیتانی، او در طول جنگ ایتالیا و عثمانی (۱۹۱۱–۱۹۱۲) با هنگ هفتم توپخانه صحرایی در لیبی جنگید و در اکتبر ۱۹۱۱ برای عملیات در نزدیکی طرابلس
و در اکتبر ۱۹۱۱ برای عملیات در نزدیکی طرابلس مدال برنز شجاعت نظامی و بعداً در جنگ جهانی اول با هنگ سی و دوم توپخانه صحرایی، در ژانویه ۱۹۱۶ در جبهه ایسونزو به شدت زخمی شد و دو مدال برنز شجاعت نظامی دیگر دریافت کرد. پس از ارتقاء به درجه سرگردی در پایان جنگ، او به خدمت در نوزدهمین هنگ توپخانه سنگین صحرایی ادامه داد و در سال ۱۹۲۰ به ستاد لشکر نظامی تورین منتقل شد. پس از مدت‌ها تدریس در مدرسه جنگ محلی، در سال ۱۹۳۰ به درجه سرهنگ دومی و سپس سرهنگی رسید و در اختیار فرماندهی سپاه ارتش تورین قرار گرفت. او بعداً
فرماندهی سپاه ارتش تورین قرار گرفت. او بعداً فرماندهی هشتمین هنگ توپخانه سنگین صحرایی را بر عهده گرفت و از ۱ ژوئیه ۱۹۳۱ تا ۱۰ فوریه ۱۹۳۳ قاضی جایگزین در دادگاه نظامی منطقه‌ای رم شد. بین ۲۶ ژوئن ۱۹۳۳ و ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۵، او در ستاد کل ارتش در رم خدمت کرد و از ۱ اکتبر ۱۹۳۵ تا ۱ فوریه ۱۹۳۷، فرمانده هفدهمین هنگ توپخانه «اسفورتسکا» بود و سپس به سپاه ارتش آلساندریا منصوب شد. پس از ارتقاء به سرتیپ در ۱ ژوئیه ۱۹۳۷، به فرماندهی بخش مرزی سوم منصوب شد و این سمت را تا ۱۰ آوریل ۱۹۳۸، زمانی که معاون فرمانده تیپ سوم
تا ۱۰ آوریل ۱۹۳۸، زمانی که معاون فرمانده تیپ سوم پیاده‌نظام «مونفراتو» شد، حفظ کرد. در ۳۱ مارس ۱۹۳۹، به فرماندهی توپخانه ضدهوایی جنوا منصوب شد. در ۱ ژانویه ۱۹۴۰ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و فرماندهی لشکر ۳۷ پیاده‌نظام مودنا به او واگذار شد. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن، او در عملیات مرز غربی آلپ رهبری آن را بر عهده داشت و مدال برنز شجاعت نظامی دیگری را دریافت کرد. در ۲۴ نوامبر ۱۹۴۰، او به همراه لشکر خود به جبهه آلبانی منتقل شد، جایی که پنج روز بعد در جریان یک عملیات شناسایی به شدت زخمی شد
روز بعد در جریان یک عملیات شناسایی به شدت زخمی شد و موقتاً جای خود را به ژنرال لوئیجی تریونفی داد. پس از بهبودی از جراحاتش، در ۱ فوریه ۱۹۴۱ فرماندهی لشکر «مودنا» را دوباره به دست گرفت و تا پایان عملیات علیه یونان آن را رهبری کرد و آخرین مدال برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد. در ۵ مه، او به‌طور موقت فرماندهی سپاه بیست و ششم ارتش را بر عهده گرفت. در ۲۵ اوت ۱۹۴۱ به لیبی منتقل شد و فرماندهی لشکر ۲۵ پیاده‌نظام بولونیا به او سپرده شد، که در طول محاصره طبرق، عملیات صلیبی، نبرد علم حلفا و دومین نبرد العلمین رهبری آن
نبرد علم حلفا و دومین نبرد العلمین رهبری آن را بر عهده داشت. در اکتبر ۱۹۴۲ نیز به‌طور موقت فرماندهی سپاه بیست و یکم به او واگذار شد که لشکر «بولونیا» بخشی از آن بود. پس از نابودی لشکرش در العلمین، در ۶ دسامبر به وطن بازگردانده شد و نه روز بعد به درجه سپهبدی ارتقا یافت و تا ۹ ژانویه ۱۹۴۳ در اختیار وزارت جنگ باقی ماند، زمانی که فرماندهی سپاه پنجم ایتالیا که در دالماتیا فعالیت می‌کرد به او واگذار شد. در ۵ مه همان سال، فرماندهی سپاه پنجم را رها کرد و به رم بازگشت و تا ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۳ در آنجا ماند، زمانی که
بازگشت و تا ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۳ در آنجا ماند، زمانی که فرماندهی سپاه سی و پنجم ارتش در تیرول جنوبی با ستاد مرکزی در بولزانو به او واگذار شد. اگرچه مارشال ایتالیا، پیترو بادولیو، بلافاصله پس از سقوط رژیم فاشیستی در ۲۵ ژوئیه اعلام کرده بود که جنگ در کنار آلمان ادامه خواهد یافت، اما اکنون برای آلمانی‌ها روشن شده بود که دولت ایتالیا در حال مذاکره برای تسلیم با متفقین است. برای جلوگیری از این امر، نیروهای آلمانی شروع به عبور از مرز ایتالیا و تصرف گذرگاه‌ها و دره‌های آلپ کردند و مهم‌ترین مکان‌های استراتژیک را اشغال
آلپ کردند و مهم‌ترین مکان‌های استراتژیک را اشغال کردند. گلوریا سعی کرد با این امر مخالفت کند، اما نتوانست جلوی آلمانی‌ها را بگیرد، که آنها نیز مایل بودند برای رسیدن به اهداف خود - با وجود اینکه دو کشور هنوز متحد بودند - با ایتالیایی‌ها درگیر درگیری مسلحانه شوند. با این حال، هنگامی که فرمانده لشکر تازه تأسیس پیاده‌نظام مونیخ، ژنرال والنتین پیتر فوئرشتاین، از اینسبروک، به گلوریا اطلاع داد که لشکر ۴۴ پیاده‌نظام وارد خاک ایتالیا خواهد شد، او پاسخ داد که این واحد نمی‌تواند وارد شود و تهدید به مداخله مسلحانه
واحد نمی‌تواند وارد شود و تهدید به مداخله مسلحانه برای مخالفت با آن کرد. پس از آتش‌بس کاسیبیل، در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی در ستاد فرماندهی‌اش در بولزانو دستگیر شد و سپس در اردوگاه اسرای جنگی افسری ۶۴ در شوکن (امروزه اسکوکی) لهستان زندانی شد. او پس از پایان جنگ، در اکتبر ۱۹۴۵، به ایتالیا بازگشت و در ۷ ژوئیه ۱۹۵۶ از ارتش مرخص شد. او در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۰ در جنوا درگذشت.
امیلیو باتیستی (; – ) ژنرال ایتالیایی در طول جنگ جهانی دوم بود. زندگی‌نامه. او در ۲۲ دسامبر ۱۸۸۹ در میلان، فرزند سیلویو باتیستی و جوزپینا آکونچی، متولد شد. پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی ایتالیا، به عنوان دانشجوی افسری در آکادمی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره نظام در مودنا شرکت کرد و در سال ۱۹۱۰ با درجه ستوان دومی در سپاه آلپینی فارغ‌التحصیل شد. او به گردان آلپینی «وستون» از هنگ هشتم آلپینی منصوب شد و چند ماه بعد، در سال ۱۹۱۱، در طول جنگ ایتالیا و ترکیه برای جنگ در لیبی عازم آنجا شد و دو نشان صلیب جنگی برای شجاعت
لیبی عازم آنجا شد و دو نشان صلیب جنگی برای شجاعت نظامی دریافت کرد. او تا سال ۱۹۱۳ در شمال آفریقا ماند و سپس به وطن خود بازگردانده شد. در طول جنگ جهانی اول، با درجه سروانی، فرمانده گروهان ۲۴۱ از گردان آلپینی «وال بالتئا» تحت فرماندهی هنگ چهارم آلپینی بود که در ۱۵ ژوئن ۱۹۱۷ کورنو دی کاونتو را فتح کرد. پس از ارتقاء به درجه سرگردی در اکتبر همان سال، تا پایان جنگ در گردان آلپینی «تبعیدیان» از هنگ سوم آلپینی بود. او در نبردهای مرزلی، وودیل، آداملو، کروزون دی لارس و لوبی شرکت کرد و به دریافت مدال نقره (برای فتح
و لوبی شرکت کرد و به دریافت مدال نقره (برای فتح کورنو دی کاونتو) و مدال برنز شجاعت نظامی مفتخر شد. پس از جنگ، او یکی از اعضای بنیانگذار انجمن ملی آلپینی شد و در سال ۱۹۲۰ اولین فرمانده گردان تازه تأسیس آلپینی «ترنتو» مستقر در گمونا دل فریولی بود. در ژانویه ۱۹۳۶، با درجه سرهنگی و فرمانده هنگ هفتم آلپینی (بخشی از لشکر پنجم آلپین پوستریا)، به شرق آفریقا رفت و در فتح اتیوپی شرکت کرد. او در جریان عملیات جنگی خود را متمایز کرد و به خاطر نقشش در نبرد مایچو، دومین مدال برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد و در سال ۱۹۳۷
مدال برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد و در سال ۱۹۳۷ به ایتالیا بازگشت. در سال ۱۹۳۸، او داوطلب جنگیدن در جنگ داخلی اسپانیا شد و در آنجا با درجه سرهنگی سرتیپ، فرماندهی لشکر لژیونر «بیست و سومین مرزو فیامه نره» از سپاه نیروهای داوطلب و سپس لشکر فلخاس وردس را بر عهده گرفت. در پایان جنگ، در سال ۱۹۳۹، او به خاطر شجاعت نظامی به دو مدال نقره دیگر مفتخر شد و به خاطر شایستگی‌های جنگی به درجه سرتیپ ارتقا یافت. با ورود پادشاهی ایتالیا به جنگ جهانی دوم، که در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ رخ داد، او به عنوان رئیس ستاد گروه ارتش غرب منصوب
رخ داد، او به عنوان رئیس ستاد گروه ارتش غرب منصوب شد و در عملیات جبهه فرانسه شرکت کرد. بین ۱ دسامبر ۱۹۴۰ و ۹ مارس ۱۹۴۱، او فرمانده لشکر ۴۹ پیاده‌نظام پارما بود که در جنگ یونان و ایتالیا می‌جنگید. در مارس ۱۹۴۱، او به عنوان فرمانده لشکر چهارم آلپاین کونینس منصوب شد که او نیز در جبهه آلبانی می‌جنگید. در ماه بعد، این لشکر در حمله محور به یوگسلاوی شرکت کرد و پس از آن تا بهار ۱۹۴۲ در شمال آلبانی مستقر بود، زمانی که برای آماده شدن برای انتقال به جبهه شرقی به عنوان بخشی از ارتش ایتالیا به کشور بازگردانده شد.
عنوان بخشی از ارتش ایتالیا به کشور بازگردانده شد. باتیستی در طول نبردهای رودخانه دن در تابستان و پاییز ۱۹۴۲، رهبری «کونینس» را بر عهده داشت؛ هنگامی که خطوط محور در زمستان توسط عملیات ساتورن کوچک شکسته شد و ارتش سرخ عقب‌نشینی دلخراش خود را از طریق استپ آغاز کرد، او از تخلیه با هواپیمایی که توسط فرماندهی آلمان در اختیارش قرار گرفته بود، خودداری کرد و تصمیم گرفت سرنوشت آلپینی خود را با او شریک شود. در شب بین ۲۶ و ۲۷ ژانویه ۱۹۴۳، ستاد لشکر توسط نیروهای شوروی محاصره شد و پس از شکست هر تلاشی برای نفوذ، تمام
محاصره شد و پس از شکست هر تلاشی برای نفوذ، تمام اعضای آن اسیر شدند. «کونینس» در این عقب‌نشینی کاملاً نابود شد و تنها ۱۶۰۰ نفر از ۱۷۰۰۰ نفر توانستند از محاصره فرار کنند. باتیستی ابتدا در زندان شوروی نگهداری شد، جایی که مدتی با فیلد مارشال آلمانی فریدریش پائولوس هم‌سلولی بود و سپس بیش از هفت سال در اردوگاه اسرای جنگی بود. او تنها در سال ۱۹۵۰ آزاد شد و در ۱۵ مه همان سال به همراه ژنرال‌های اومبرتو ریکانیو و اتل‌ولدو پاسکولینی و سی سرباز اس‌اس از تیرول جنوبی به ایتالیا بازگشت. سپس او با درجه سپهبدی به خدمت در
ایتالیا بازگشت. سپس او با درجه سپهبدی به خدمت در ارتش ایتالیا پس از جنگ بازگشت. او فرمانده ششمین فرماندهی نظامی منطقه‌ای (کومیلیتر) شد و در سال ۱۹۵۲ به عنوان رئیس شورای عالی نیروهای مسلح و فرمانده مرکز ارتش سوم در بولونیا منصوب شد. او در ۲۲ دسامبر ۱۹۵۳ بازنشسته شد و به عنوان رئیس افتخاری مادام‌العمر بخش بولونیا-رومانیا ارتش ملی ایتالیا منصوب شد. او تا زمان مرگش در بولونیا در ۲۳ نوامبر ۱۹۷۱ به شدت در فعالیت‌های ارتش ملی ایتالیا مشارکت داشت. مراسم تشییع جنازه او توسط کشیش نظامی انلیو فرانزونی، که او نیز در
او توسط کشیش نظامی انلیو فرانزونی، که او نیز در روسیه زندانی بود و مدال طلای شجاعت نظامی دریافت کرده بود، برگزار شد. در سال ۱۹۸۳، بقایای او طبق آخرین وصیتش، به آرامگاه کشته‌شدگان لشکر کونینس، واقع در کوله دی ناوا، منتقل شد.
آلساندرو گویدو الکس بارونی (; – ) خواننده اهل ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۲ میلادی فعالیت می‌کرد. او در طول زندگی خود چهار آلبوم منتشر کرد. زندگی و حرفه. الکس بارونی در تاریخ ۲۲ دسامبر ۱۹۶۶ در میلان از کارلوی فیزیکدان و مارینا ریاضیدان متولد شد. والدینش اشتیاق خود به علم را به او و برادر کوچکترش گویدو منتقل کردند. در واقع الکس در رشته شیمی از دانشگاه میلان فارغ‌التحصیل شد و در آغاز کار خود به عنوان یک موسیقیدان، چندین سال به عنوان معلم شیمی در مؤسسات فنی دولتی و خصوصی کار کرد، در حالی که گویدو در
فنی دولتی و خصوصی کار کرد، در حالی که گویدو در رشته مهندسی مکانیک فارغ‌التحصیل شد و کرسی استادی را در گروه الکترونیک و مهندسی زیستی دانشگاه پلی‌تکنیک میلان به دست آورد. الکس از سنین بسیار پایین علاقه ذاتی به موسیقی نشان داد؛ او این علاقه را در سن ۱۷ سالگی، پس از یک تصادف موتورسیکلت، در خود پرورش داد. او به خاطر آن تصادف مجبور بود یک سال تمام در رختخواب بماند. در پایان مدت طولانی بستری در بیمارستان، که در آن آواز خواندن را عامل اصلی حواس‌پرتی از بی‌تحرکی اجباری یافت، از لوکا یورمان درس گرفت، با برخی از
اجباری یافت، از لوکا یورمان درس گرفت، با برخی از دوستانش گروهی تشکیل داد و شروع به اجرا در کلوپ‌های مختلف میلان کرد و آهنگ‌های فانک، سول و بلوز ساخته شده توسط هنرمندان آمریکایی و ایتالیایی، به ویژه پینو دانیله را بازخوانی کرد. بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ با جورجیا وارد رابطه شد. وی در اوایل سال ۲۰۰۲ در یک سانحه رانندگی در کمربندی رم، در بیمارستان بستری شد؛ و چند هفته بعد، در ۱۳ آوریل ۲۰۰۲ درگذشت.
جان کاستر-مولن (; – ) عکاس، و راننده کامیون اهل ایالات متحده آمریکا بود. یک عکاس صنعتی، راننده کامیون و باستان‌شناس هسته‌ای آمریکایی بود که نقش مهمی در ایجاد یک سند عمومی از طراحی اولین بمب‌های اتمی (جنگ‌افزار اتمی) ایفا کرد. او به خاطر کتاب (خود-منتشر شده خود با عنوان «بمب‌های اتمی: راز برتر، داستان درونی پسر کوچک و مرد چاق» شناخته می‌شود.
لدا باتیستی (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه‌سرای اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. باتیستی که در پوجیو بوستونه متولد شد، در رشته گیتار کلاسیک در کنسرواتوار ریتی فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۹۲ برنده مسابقه تلویزیونی «دوبل» با اجرای پیپو بائودو شد. پس از ثبت نام در یک مدرسه موسیقی که توسط موگول تأسیس و مدیریت می‌شد، و پس از چندین همکاری مهم از جمله اوتمار لیبرت در سال ۱۹۹۸، وی اولین موفقیت خود را با آهنگ «بیا بیابان» کسب کرد. باتیستی در همان سال در نسخه اصلی فیلم انیمیشن "لاکی و زوربا،" لاکی را دوبله کرد و همچنین آهنگ
"لاکی و زوربا،" لاکی را دوبله کرد و همچنین آهنگ بدون آواز را که بخشی از موسیقی متن فیلم است، ضبط کرد. در سال ۱۹۹۹، با آهنگ «Un fiume in piena» وارد جشنواره موسیقی سانرمو شد و در بخش تازه واردان رتبه سوم را کسب کرد و جایزه منتقد را از آن خود کرد. در سال ۲۰۰۶، در برنامه واقع‌نمای «"Music Farm»" بازی کرد. در سال ۲۰۰۷ به جشنواره سانرمو بازگشت و این بار با آهنگ «Senza me ti pentirai» وارد بخش هنرمندان بزرگ شد. او در سال ۲۰۱۲، در موسیقی متن فیلم انیمیشن "پینوکیو" ساخته لوسیو دالا همکاری کرد. ترانه‌شناسی. آلبوم
ریچارد جی. هیولت (; – ) مورخ عمومی اهل ایالات متحده آمریکا بود که بیشتر به خاطر کارش به عنوان مورخ ارشد کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. هیولت در سال ۱۹۲۳ در تولدو، اوهایو متولد شد.
کاترین وستفال (؛ زادهٔ) مورخ است. یک مورخ آمریکایی تاریخ علم است که به خاطر کارهایش در زمینه مستندسازی تاریخچه آزمایشگاه‌های ملی وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا شناخته شده است. تحصیلات و حرفه. وستفال مدرک دکترا را در سال ۱۹۸۸ از دانشگاه ایالتی میشیگان دریافت کرد؛ تز دکترای او «اولین آزمایشگاه واقعاً ملی: تولد فرمی لب» بود. وستفال علاوه بر کار در آزمایشگاه‌ها برای مستندسازی تاریخ آنها، از سال ۲۰۰۸ در کالج لیمن بریگز دانشگاه ایالتی میشیگان تدریس می‌کرد. کتاب‌ها. وستفال به همراه لیلیان هادسون و آدرین کولب،
وستفال به همراه لیلیان هادسون و آدرین کولب، نویسنده مشترک کتاب «آزمایشگاه فرمی: فیزیک، مرز و ابرعلم» (انتشارات دانشگاه شیکاگو، ۲۰۰۸) است. او به همراه هادسون، پاول دبلیو. هنریکسن و راجر ای. مید، نویسنده مشترک «مجمع انتقادی: تاریخچه فنی لوس آلاموس در طول سال‌های اوپنهایمر، ۱۹۴۳-۱۹۴۵» (انتشارات دانشگاه کمبریج، ۱۹۹۳) است. تقدیر. در سال ۲۰۰۹، وستفال پس از نامزدی از سوی انجمن تاریخ فیزیک APS، به عنوان عضو انجمن فیزیک آمریکا (APS) معرفی شد، «به خاطر تحقیقات تاریخی پیشگامانه‌اش در پنج آزمایشگاه ملی آمریکا و به
پیشگامانه‌اش در پنج آزمایشگاه ملی آمریکا و به خاطر کار سازمانی‌اش در تاریخ فیزیک، به ویژه در مجموعه‌ی پربار و مداوم کنفرانس‌های تاریخ آزمایشگاه».
استیون جی. زالوگا (; –) مورخ نظامی، مورخ، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. او کتاب‌های زیادی در مورد فناوری نظامی مدرن، و به ویژه تانک‌ها و جنگ‌افزارهای زرهی شوروی و CIS منتشر کرده است. او تحلیلگر ارشد گروه تیل است.
متئو بکوچی (؛ زادهٔ ) خواننده پاپ و نوازنده اهل ایتالیا است. وی بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می‌کرد. او بیشتر به خاطر برنده شدن در فصل دوم مسابقه خوانندگی ایکس فاکتور در سال ۲۰۰۹ شناخته می‌شود. زندگی و حرفه. متئو بکوچی در تاریخ ۴ اوت ۱۹۷۰ در لیورنو متولد شد، در سال ۱۹۹۰، در سن ۲۰ سالگی، اولین اجرای خود را با اجراهایی در زادگاهش، به همراه ریچارد تاورز و کلودیو فابیانی انجام داد. سه سال بعد، به گروه «Rien à faire» پیوست که در سال ۱۹۹۵ منحل شد. بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵، چند کنسرت برای سرجیو کاپوتو
سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵، چند کنسرت برای سرجیو کاپوتو اجرا کرد. در سال ۱۹۹۵، با فرانکو چِکانتی یک گروه دونفره به نام «Check-Back» تشکیل داد که در سال ۱۹۹۷، زمانی که بِکوچی شروع به همکاری با گروه آقای پیتیفول سول کرد، منحل شد و در سال ۲۰۰۶ به پایان رسید. در سال ۲۰۰۰، آلبوم "«Come una cosa andrò»" را برای موسیقی متن فیلم «نه مثل یه انفجار» ساخته ماریانو لامبرتی منتشر کرد. در سال ۲۰۰۳، آلبوم «"Liberi di mente»" را که اولین آلبوم خواننده لگهورن بود، منتشر کرد. از سال ۲۰۰۷ او صدای مرد گروه «بابلز مونتنیسا بند»، یک
۲۰۰۷ او صدای مرد گروه «بابلز مونتنیسا بند»، یک گروه ده نفره بود که تا سال ۲۰۰۸ با آنها همکاری داشت. او در سال ۲۰۰۸، توسط مورگان برای شرکت در دومین فصل ایتالیایی اکس فاکتور انتخاب شد و در طول فینال، تک‌آهنگ «"Impossibile»" را که با همکاری برنده بلژیکی اکس فاکتور نوشته شده بود، اجرا کرد. در ۱۹ آوریل ۲۰۰۹، تنها با ۱۶ رأی بیشتر، از "گروه" "«The Bastard Sons of Dioniso»" برنده اکس فاکتور اعلام شد و قراردادی به ارزش ۳۰۰۰۰۰ یورو با سونی موزیک منعقد کرد. در ۲۴ آوریل ۲۰۰۹، پس از پیروزی در اکس فاکتور، اولین آلبوم
۲۰۰۹، پس از پیروزی در اکس فاکتور، اولین آلبوم کوتاه خود با نام «"Impossible»" را منتشر کرد که عنوان خود را از تک‌آهنگ منتشر شده گرفته و جایزه طلا را از آن خود کرد. این خواننده در آخرین اثر خود، موفقیت آلبوم کوتاه منتشر شده در فینال ایکس فاکتور را تکرار نمی‌کند؛ تصمیم می‌گیرد آهنگی را برای "جشنواره" "موسیقی سانرمو" معرفی کند، اما از این کار کنار گذاشته می‌شود. در سال ۲۰۱۰، تصمیم گرفت تئاتر موزیکال را امتحان کند: نقش یهودا را در تئاتر موزیکال «Jesus Christ Superstar» بازی کرد.
گوین لانگ (; – ) روزنامه‌نگار، و مورخ اهل استرالیا بود. او سردبیر کل مجموعه تاریخ رسمی «استرالیا در جنگ ۱۹۳۹–۱۹۴۵» و نویسنده سه جلد از بیست و دو جلد آن بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون افسر نشان امپراتوری بریتانیا شده است. اوایل زندگی. گوین لانگ در ۳۱ مه ۱۹۰۱ در فاستر، ویکتوریا به دنیا آمد، او بزرگ‌ترین فرزند از شش فرزند جورج مریک لانگ، یک روحانی، و همسرش، فلیسی الکساندرا جویس بود.
جووانی جانی بلا (; ) خواننده و آهنگساز اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۶۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. بلا که در کاتانیا متولد شده بود، کار خود را به عنوان آهنگساز برای خواهرش مارچلا بلا آغاز کرد و چندین آهنگ موفق برای جانکارلو بیگاتسی ساخت. در دهه ۷۰ میلادی، او خود به عنوان خواننده شروع به کار کرد و اولین موفقیت بزرگ خود را در سال ۱۹۷۴ با آهنگ «Più ci penso» به دست آورد که در فهرست آهنگ‌های برتر ایتالیا رتبه دوم را کسب کرد. در سال نیز ۱۹۷۶، او در صدر فهرست آهنگ‌های برتر قرار گرفت و با
او در صدر فهرست آهنگ‌های برتر قرار گرفت و با آهنگ «Non si può morire dentro» که در ابتدا قرار بود توسط خواهرش خوانده شود، در مسابقه فستیوال‌بار برنده شد. در سال ۱۹۸۱، با آهنگ «Questo amore non si tocca» در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۷، پنج بار دیگر به سانرمو بازگشت، که سه بار آن به همراه خواهرش مارچلا بود. در سال ۱۹۸۳، بلا همکاری با بیگاتسی را متوقف کرد و در کنار موگول مرحله جدیدی را آغاز کرد. بین اواخر دهه ۹۰ میلادی، این زوج موفقیت‌های فروش فوق‌العاده‌ای را برای آدریانو
زوج موفقیت‌های فروش فوق‌العاده‌ای را برای آدریانو چلنتانو امضا کردند. در ژانویه ۲۰۱۰، او دچار سکته مغزی شد و قدرت تکلم و استفاده از یک پایش را از دست داد.
مارک سلدن (؛ زادهٔ ) مورخ، و جامعه‌شناس اهل ایالات متحده آمریکا است. هماهنگ‌کننده ژورنال دسترسی آزاد مجله آسیا-اقیانوسیه: تمرکز بر ژاپن، یک همکار ارشد تحقیقاتی در برنامه شرق آسیا در دانشگاه کرنل است. کتابشناسی. او متخصص ژئوپلیتیک مدرن و معاصر، اقتصاد سیاسی و تاریخ چین، ژاپن و آسیا-اقیانوسیه است و آثارش به مضامین جنگ و انقلاب، نابرابری، توسعه، تغییرات اجتماعی منطقه‌ای و جهانی و حافظه تاریخی پرداخته است.
کیوکو ایریه سلدن (; – ) متخصص ادبیات، و مترجم بود.
ریچارد رودز (; – ) نویسنده، مورخ اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ملی کتاب، کمک‌هزینه گوگنهایم، و جایزه پولیتزر برای ادبیات غیرداستانی عمومی شده است. بیوگرافی. ریچارد رودز در سال ۱۹۳۷ در کانزاس سیتی، کانزاس متولد شد. پس از خودکشی مادرش در ۲۵ ژوئیه ۱۹۳۸، رودز و برادر بزرگترش استنلی در منطقه کانزاس سیتی، میسوری، توسط پدرش، که یک سازنده دیگ بخار راه آهن با تحصیلات کلاس سوم بود، بزرگ شدند. وقتی رودز ده ساله بود، پدرشان دوباره ازدواج کرد. همسر جدید، بچه‌ها را گرسنگی می‌داد، مورد
کرد. همسر جدید، بچه‌ها را گرسنگی می‌داد، مورد استثمار و آزار و اذیت قرار می‌داد. روزی استنلی وارد یک ایستگاه پلیس شد و شرایط زندگی آنها را گزارش داد. برادران از حضانت پدرشان خارج و به موسسه اندرو درام، موسسه‌ای برای پسران که در سال ۱۹۲۸ در ایندیپندنس، میسوری تأسیس شده بود، فرستاده شدند. پذیرش برادران کمی غیرعادی بود زیرا این موسسه برای پسران یتیم یا بی‌بضاعت طراحی شده بود و آنها در هیچ یک از این دسته‌ها قرار نمی‌گرفتند. موسسه درام هنوز هم در حال فعالیت است و اکنون هم پسران و هم دختران را می‌پذیرد. رودز در
و اکنون هم پسران و هم دختران را می‌پذیرد. رودز در سال ۱۹۹۱ عضو هیئت امنا شد.
ساموئل برسانی (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه‌سرای اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او در سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۲ به ترتیب با آهنگ‌های «Replay» و «Un pallone» جایزه منتقدان را در جشنواره موسیقی سانرمو دریافت کرد. از جمله شناخته‌شده‌ترین آهنگ‌های او می‌توان به «Giudizi universali» که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد و در سال ۲۰۱۷ به عنوان تک‌آهنگ پرفروش پلاتینیوم توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا تأیید شد و «Spaccacuore» که بعداً توسط خواننده ایتالیایی لائورا پائوزینی بازخوانی شد، اشاره کرد.
ایتالیایی لائورا پائوزینی بازخوانی شد، اشاره کرد. او در سال ۲۰۰۰، موسیقی متن فیلم "«از من بپرس که آیا خوشحالم؟»" را ضبط کرد. در سال ۲۰۰۷، برنده جایزه عفو بین‌الملل ایتالیا برای «Occhiali rotti» شده که به یاد روزنامه‌نگار انزو بالدونی نوشته شد. او "در سینما ساموئله" جایزه تارگا تنکو را برای بهترین آلبوم در سال ۲۰۲۱ دریافت کرد. زندگینامه. ساموئل برسانی در ۱ اکتبر ۱۹۷۰ در ریمینی در منطقه امیلیا-رومانیا ایتالیا متولد شد. پدرش معلم موسیقی و مادرش کارمند بود. او در "لیسئوم کلاسیک" تحصیل کرد، اما چند ماه قبل از
در "لیسئوم کلاسیک" تحصیل کرد، اما چند ماه قبل از فارغ‌التحصیلی مدرسه را ترک کرد. برسانی در نوجوانی در چندین گروه محلی نوازندگی کرد و در مسابقات آواز محلی شرکت کرد. در سال ۱۹۹۱، قبل از کنسرتی که قرار بود دالا در سن بندتو دل ترونتو در مرکز ایتالیا برگزار کند، با خواننده و ترانه‌سرای ایتالیایی لوچو دالا ملاقات کرد. برسانی از دالا خواست تا به ضبط آهنگ اصلی او «Il mostro» گوش دهد و چند دقیقه بعد، تهیه‌کنندهٔ دالا رنزو کرمونینی به او گفت که کنسرت را با اجرای این آهنگ آغاز کند. بعد از آن، برسانی به عنوان خواننده
آهنگ آغاز کند. بعد از آن، برسانی به عنوان خواننده آغازین کنسرت‌های باقی‌مانده از تور کامبیو دالا انتخاب شد. اولین آلبوم برسانی به نام «"C'hanno preso tutto»" در نوامبر ۱۹۹۲ منتشر شد. این آلبوم شامل آهنگ «Il mostro» و همچنین تک آهنگ «Chiccho e Spillo» بود که به برسانی اجازه داد توجه رسانه‌ها را به خود جلب کند، به یک آهنگ موفق رادیویی تبدیل شود و از فروش آلبوم که بیش از ۲۰۰۰۰ نسخه در ایتالیا فروخته شد، حمایت کند. در سال ۱۹۹۵، او دومین آلبوم خود به نام «"Freak»" را منتشر کرد. تک آهنگ اصلی این آلبوم در فوریه
را منتشر کرد. تک آهنگ اصلی این آلبوم در فوریه همان سال منتشر شد، اما برخی از ایستگاه‌های رادیویی ایتالیا به دلیل اشاره به ائتلاف محافظه‌کاران ایتالیا و حزب کمونیست ایتالیا، تصمیم به پخش آن نگرفتند، که این امر نقض قانون «par condicio» محسوب می‌شد، که برای ایستگاه‌هایی که در طول مبارزات انتخاباتی قبل از انتخابات منطقه‌ای ایتالیا، آهنگ‌هایی از جمله پیام‌های سیاسی را پخش می‌کردند، هزینه دریافت می‌کرد. در نتیجه، ناشر آثار برسانی تصمیم گرفت انتشار دومین تک‌آهنگ از آلبوم«Spaccacuore» را انجام دهد. هر دو آهنگ
از آلبوم«Spaccacuore» را انجام دهد. هر دو آهنگ «Freak» و «Spaccacuore» بعداً توسط برسانی در طول برنامه تلویزیونی سیار فستیوال‌بار در تابستان ۱۹۹۵ اجرا شدند. این آلبوم یک موفقیت تجاری بود و با فروش بیش از ۱۳۰،۰۰۰ نسخه در ایتالیا، گواهی پلاتینیوم دریافت کرد.
فرانچسکو بیانکونی (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او خواننده اصلی گروه ایندی راک ایتالیایی است. زندگی و حرفه. فرانچسکو بیانکونی در تاریخ ۲۵ مه ۱۹۷۳ در مونته پولچیانو متولد شد، در دبیرستان علمی آنتونیو دا سانگالو تحصیل کرد و در رشته علوم ارتباطات از دانشگاه سیه‌نا فارغ‌التحصیل شد. در دهه ۹۰ میلادی، او گروه باوستله را تأسیس کرد و اولین آلبوم خود "با نام" "«Sussidiario illustrato della giovinezza»" را در سال ۲۰۰۰ منتشر کرد.