payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آن اعتراض داشتند. پایان دوره مأموریت. با اعلام بریتانیا مبنی بر خروج یکجانبه از فلسطین تا ۱۵ مه ۱۹۴۸، گروه‌های مختلف در منطقه مانورهایی را برای تضمین مواضع و اهداف خود در خلأ قدرت ناشی از پایان کنترل بریتانیا آغاز کردند. هدف کشورهای عربی اطراف برای تصرف کل فلسطین در ۱۲ آوریل ۱۹۴۸، زمانی که اتحادیه عرب اعلام کرد، مشخص شد:ارتش‌های عرب برای نجات فلسطین وارد آن خواهند شد. اعلیحضرت (ملک فاروق، نماینده اتحادیه) مایلند به روشنی تفهیم کنند که چنین اقداماتی باید موقت و عاری از هرگونه جنبه اشغال یا تقسیم فلسطین تلقی
و عاری از هرگونه جنبه اشغال یا تقسیم فلسطین تلقی شوند و پس از تکمیل آزادسازی آن، آن کشور به صاحبانش تحویل داده خواهد شد تا به هر شکلی که می‌خواهند حکومت کنند.اسرائیل استقلال خود را در ۱۴ مه ۱۹۴۸، یک روز قبل از انقضای قیمومیت (زیرا ۱۵ مه روز شبات یهودیان بود) اعلام کرد. در ۱۵ مه ۱۹۴۸، ارتش مصر از جنوب به قلمرو تحت قیمومیت سابق بریتانیا حمله کرد و جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل آغاز کرد. تشکیل دولت سراسری فلسطین. یک دستور وزارتی مصر به تاریخ ۱ ژوئن ۱۹۴۸ اعلام کرد که تمام قوانینی که در طول دوره قیمومت در نوار غزه
که تمام قوانینی که در طول دوره قیمومت در نوار غزه اجرا می‌شدند، همچنان لازم‌الاجرا خواهند بود. در ۸ ژوئیه ۱۹۴۸، اتحادیه عرب تصمیم گرفت یک دولت مدنی موقت در فلسطین تأسیس کند که مستقیماً در برابر اتحادیه عرب مسئول باشد. این طرح با مخالفت شدید عبدالله یکم، پادشاه اردن، مواجه شد و تنها حمایت نیم‌بند کمیته عالی عرب را که خود در سال ۱۹۴۵ توسط اتحادیه عرب تأسیس شده بود، دریافت کرد. دولت جدید هرگز به درستی مستقر نشد. دستور دیگری که در ۸ اوت ۱۹۴۸ صادر شد، اختیارات کمیسر عالی را به یک مدیر کل مصری واگذار کرد. دولت
کمیسر عالی را به یک مدیر کل مصری واگذار کرد. دولت مصر که به نیات ملک عبدالله و قدرت رو به رشد او در فلسطین مشکوک بود، پیشنهادی را به جلسه اتحادیه عرب که در ۶ سپتامبر ۱۹۴۸ در اسکندریه افتتاح شد، ارائه داد. این طرح، دولت موقت مدنی را که در ماه ژوئیه بر سر آن توافق شده بود، به یک دولت عربی با مرکزیت غزه برای کل فلسطین تبدیل می‌کرد. اعلام رسمی تصمیم اتحادیه عرب برای تشکیل دولت سراسری فلسطین در ۲۰ سپتامبر صادر شد. مصر در ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۸ تشکیل تحت‌الحمایه سراسری فلسطین را اعلام کرد. دولت سراسری فلسطین تحت رهبری
فلسطین را اعلام کرد. دولت سراسری فلسطین تحت رهبری اسمی محمد امین الحسینی، مفتی اعظم بیت‌المقدس، تشکیل شد. احمد حلمی عبدالباقی نخست‌وزیر شد. کابینه حلمی عمدتاً از بستگان و پیروان امین الحسینی تشکیل شده بود، اما نمایندگانی از سایر جناح‌های طبقه حاکم فلسطین نیز در آن حضور داشتند. جمال الحسینی وزیر امور خارجه، رجا الحسینی وزیر دفاع، مایکل ابکاریوس وزیر دارایی، عونی عبدالهادی وزیر امور اجتماعی و انور نسیبه دبیر کابینه شدند. حسین فخری الخالدی نیز عضو آن بود. در مجموع دوازده وزیر، از کشورهای مختلف عربی، برای تصدی
دوازده وزیر، از کشورهای مختلف عربی، برای تصدی سمت‌های جدید خود عازم غزه شدند. تصمیم به تشکیل دولت سراسری فلسطین، کمیته عالی عرب را بی‌اهمیت کرد، اما امین الحسینی همچنان به اعمال نفوذ در امور فلسطین ادامه داد. شورای ملی سراسری فلسطین در ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۸ به ریاست امین الحسینی در غزه تشکیل جلسه داد. شورا مجموعه‌ای از قطعنامه‌ها را تصویب کرد که در ۱ اکتبر ۱۹۴۸ با اعلام استقلال بر کل فلسطین، به پایتختی اورشلیم، به اوج خود رسید. اگرچه دولت جدید ادعای صلاحیت بر کل فلسطین را داشت، اما هیچ اداره، خدمات ملکی، پول و
فلسطین را داشت، اما هیچ اداره، خدمات ملکی، پول و ارتش واقعی از خود نداشت. این کشور رسماً پرچم انقلاب عربی را که از سال ۱۹۱۷ توسط ملی‌گرایان عرب استفاده می‌شد، پذیرفت و ارتش جنگ مقدس را با هدف اعلام شده آزادسازی فلسطین احیا کرد. عبدالله تلاش برای احیای ارتش جهاد الحسینی را چالشی برای اقتدار خود دانست و در ۳ اکتبر، وزیر دفاع او دستور داد تمام گروه‌های مسلح فعال در مناطق تحت کنترل هنگ عربی منحل شوند. جان بگوت گلاب دستور را بی‌رحمانه و به‌طور مؤثر اجرا کرد. اثر مجموع این بود که:«رهبری حاج امین الحسینی و کمیته
مجموع این بود که:«رهبری حاج امین الحسینی و کمیته عالی عرب، که از دهه ۱۹۲۰ بر صحنه سیاسی فلسطین تسلط داشت، با فاجعه ۱۹۴۸ ویران شد و به دلیل ناتوانی در جلوگیری از آن، اعتبار خود را از دست داد.» پس از آنکه اسرائیل در ۱۵ اکتبر ۱۹۴۸ ضدحمله‌ای را در جبهه جنوبی آغاز کرد، دولت سراسری فلسطین به سرعت توسط شش کشور از هفت عضو آن زمان اتحادیه عرب: مصر، سوریه، لبنان، عراق، عربستان سعودی و یمن به رسمیت شناخته شد، اما اردن آن را به رسمیت نشناخت. توسط هیچ کشور دیگری به رسمیت شناخته نشد. فعالیت‌های دولت سراسری فلسطین. پس از
شناخته نشد. فعالیت‌های دولت سراسری فلسطین. پس از اعلامیه. دولت سراسری فلسطین، علیرغم اعلامیه‌ها و اهداف والای خود، عموماً ناکارآمد بود. اعراب فلسطینی و جهان عرب به‌طور کلی، از سرعت و وسعت پیروزی‌های اسرائیل و عملکرد ضعیف ارتش‌های عربی شوکه شدند. این امر، همراه با طرح‌های توسعه‌طلبانه ملک عبدالله، رهبری اعراب فلسطین را دچار آشفتگی کرد.تصمیم به تشکیل دولت تمام فلسطین در غزه و تلاش ضعیف برای ایجاد نیروهای مسلح تحت کنترل آن، به اعضای اتحادیه عرب این امکان را داد که از مسئولیت مستقیم در ادامه جنگ شانه خالی کنند
که از مسئولیت مستقیم در ادامه جنگ شانه خالی کنند و ارتش‌های خود را از فلسطین خارج کنند و تا حدودی در برابر اعتراضات مردمی از خود محافظت کنند. آینده بلندمدت دولت عربی فلسطین هرچه که باشد، هدف فوری آن، آنطور که حامیان مصری‌اش تصور می‌کردند، ایجاد نقطه کانونی مخالفت با عبدالله و ابزاری برای خنثی کردن جاه‌طلبی او برای فدرال کردن مناطق عربی با «ماوراء اردن» بود. سال‌های اول. جنگ اعراب و اسرائیل با توافقنامه‌های آتش‌بس ۱۹۴۹ که مرزهای نوار غزه را تعیین می‌کرد، به پایان رسید. دولت فلسطین نه طرف این توافق بود و نه
پایان رسید. دولت فلسطین نه طرف این توافق بود و نه در مذاکرات آن نقشی داشت. نوار غزه تنها منطقه از قلمرو سابق تحت قیمومیت بریتانیا بود که تحت کنترل اسمی دولت سراسری فلسطین قرار داشت. بقیه سرزمین‌های تحت قیمومیت بریتانیا یا بخشی از اسرائیل شد یا کرانه باختری رود اردن، که توسط ماوراء اردن الحاق شده بود (اقدامی که از نظر بین‌المللی به رسمیت شناخته نشد). در واقع، نوار غزه تحت اداره مصر بود، هرچند مصر هرگز ادعایی نسبت به هیچ‌یک از سرزمین‌های فلسطینی نداشت یا آن را ضمیمه خاک خود نکرد. مصر به فلسطینی‌ها شهروندی
را ضمیمه خاک خود نکرد. مصر به فلسطینی‌ها شهروندی ارائه نداد. تحت سیاست‌های ناصر. پس از انقلاب ۱۹۵۲ مصر و به قدرت رسیدن جمال عبدالناصر، حمایت مصر از پان‌عربیسم و آرمان فلسطین افزایش یافته است. با این حال، قانون جدید به‌طور فزاینده‌ای در جهت تضعیف خودمختاری فلسطین عمل کرد. در سال ۱۹۵۲، اتحادیه عرب، فلسطین را رسماً تحت "نظارت" مصر قرار داد. در سال ۱۹۵۳، دولت سراسری فلسطین رسماً منحل شد، به جز سمت نخست‌وزیری حلمی که به نمایندگی از فلسطین در جلسات اتحادیه عرب شرکت می‌کرد. در جریان بحران سوئز در سال ۱۹۵۶،
عرب شرکت می‌کرد. در جریان بحران سوئز در سال ۱۹۵۶، اسرائیل به نوار غزه و شبه جزیره سینای مصر حمله کرد. اسرائیل سرانجام از سرزمین‌هایی که اشغال کرده بود عقب‌نشینی کرد و دولت سراسری فلسطین همچنان حاکمیت رسمی خود را در غزه حفظ کرد. در سال ۱۹۵۷، قانون اساسی غزه یک شورای قانونگذاری تأسیس کرد که می‌توانست قوانینی را تصویب کند که برای تأیید به مدیر کل عالی ارائه می‌شدند. انحلال. اوضاع پس از اتحاد مصر و سوریه در سال ۱۹۵۸ و تشکیل جمهوری متحد عربی، دوباره تغییر کرد. در ژوئن ۱۹۵۹، جمال عبدالناصر رسماً با صدور فرمانی
در ژوئن ۱۹۵۹، جمال عبدالناصر رسماً با صدور فرمانی دولت سراسری فلسطین را لغو کرد، با این استدلال که دولت سراسری فلسطین در پیشبرد آرمان فلسطین شکست خورده است. علاوه بر این، ناصر قصد خود را برای تشکیل یک دولت جدید فلسطینی که برای «آزادسازی تمام فلسطین» مبارزه کند، اعلام کرد. این طرح با مخالفت دولت اردن که در آن زمان کرانه باختری را تحت کنترل خود داشت، مواجه شد. در آن زمان، امین الحسینی از مصر به لبنان نقل مکان کرد و نوار غزه مستقیماً توسط مصر اداره شد. در مارس ۱۹۶۲، دولت مصر قانون اساسی نوار غزه را صادر کرد و
۱۹۶۲، دولت مصر قانون اساسی نوار غزه را صادر کرد و یک شورای قانونگذاری جدید تأسیس نمود. اداره مصر و همچنین عملکرد آن شورای قانونگذاری در ژوئن ۱۹۶۷، زمانی که نوار غزه در جنگ شش‌روزه توسط اسرائیل تصرف شد، به پایان رسید.
بنیاد آقاخان برای فرهنگ (AKTC) یکی از نهادهای وابسته به شبکۀ توسعۀ آقاخان است؛ شبکه‌ای از مؤسسات که توسط آقاخان چهارم با مأموریت‌هایی متمایز اما مکمل برای بهبود رفاه و آینده مردم در کشورهای در حال توسعه، به‌ویژه در آسیا و آفریقا، تأسیس شده است. تمرکز اصلی این بنیاد بر احیای همه‌جانبه جوامع در دنیای اسلام از جنبه‌های فیزیکی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی است. در سال ۱۹۸۸ تأسیس شده و به عنوان یک بنیاد خیریهٔ خصوصی و غیر وابسته به مذهب خاص، در ژنو، سوئیس به ثبت رسیده است. بنیاد آقاخان برای فرهنگ را آقاخان چهارم در
است. بنیاد آقاخان برای فرهنگ را آقاخان چهارم در سال ۱۹۸۸ در ژنو بنیان نهاد. هدف آن ترویج آگاهی نسبت به اهمیت محیط‌های شهری و معماری، هم در بستر تاریخی و هم معاصر، و تلاش برای دستیابی به تعالی در معماری است. آقاخان منابع چشمگیری را وقف ترویج درک بهتر از اسلام کرده است؛ نه صرفاً به عنوان یک دین، بلکه به عنوان یک تمدن جهانی بزرگ که دارای گوناگونی سنت‌ها، و بیان‌های اجتماعی، فکری و فرهنگی است. در راستای این اهداف، آقاخان چهارم مجموعه‌ای از برنامه‌های خلاقانه را راه‌اندازی کرده است. مهم‌ترین نهاد در این زمینه،
راه‌اندازی کرده است. مهم‌ترین نهاد در این زمینه، بنیاد آقاخان برای فرهنگ است که مسئولیت‌هایی چون:جایزهٔ آقاخان برای معماری؛ برنامهٔ معماری اسلامی آقاخان (تأسیس‌شده در سال ۱۹۷۹ در دانشگاه هاروارد و مؤسسه فناوری ماساچوست) برای آموزش معماران و شهرسازان در راستای پاسخ‌گویی به نیازهای جوامع مسلمان معاصر؛ و برنامه شهرهای تاریخی (تأسیس‌شده در سال ۱۹۹۱) برای حفظ و باززنده‌سازی ساختمان‌ها و فضاهای عمومی در شهرهای تاریخی اسلامی، مانند قاهره که در آن پارک الازهر ساخته شد و نیز موزهٔ آقاخان در تورنتو را برعهده دارد.
شبیه‌سازی نظامی () که به طور غیررسمی با عنوان بازی جنگ نیز شناخته می‌شوند، شبیه‌سازی‌هایی هستند که در آن‌ها می‌توان نظریه‌های جنگ را بدون نیاز به خصومت‌های واقعی آزمایش و اصلاح کرد. شبیه‌سازی‌های نظامی به عنوان راهی مفید برای توسعه راه‌حل‌های تاکتیکی، دکترین نظامی و استراتژیکی دیده می‌شوند، اما منتقدان استدلال می‌کنند که نتیجه‌گیری‌های حاصل از چنین مدل‌هایی، به دلیل ماهیت تقریبی مدل‌های مورد استفاده، ذاتاً ناقص هستند. شبیه‌سازی‌های نظامی در اشکال مختلف و با درجات مختلفی از واقع‌گرایی وجود دارند. در دوران
درجات مختلفی از واقع‌گرایی وجود دارند. در دوران اخیر، دامنه این شبیه‌سازی‌ها گسترش یافته است و نه تنها عوامل نظامی، بلکه عوامل سیاسی و اجتماعی را نیز شامل می‌شود که به طور جدایی‌ناپذیری در یک مدل جنگ واقع‌گرایانه در هم تنیده شده‌اند. در حالی که بسیاری از دولت‌ها از شبیه‌سازی، چه به صورت فردی و چه به صورت مشارکتی، استفاده می‌کنند، اطلاعات کمی در مورد آن در خارج از محافل حرفه‌ای وجود دارد. با این حال، مدل‌سازی اغلب وسیله‌ای است که دولت‌ها از طریق آن سیاست‌های نظامی و سیاسی خود را آزمایش و اصلاح می‌کنند.
سید سهراب ولی بدخشانی عالم دینی نزاری اسماعیلی در سدهٔ پانزدهم میلادی/ نهم هجری قمری و نویسنده‌ای از بدخشان بود که به‌عنوان مشهورترین هم‌عصران خود در دوران اولیه پس از سقوط الموت شناخته می‌شود. وی در خانواده‌ای غیر اسماعیلی زاده شد، اما اندکی پس از رسیدن به دوازده‌سالگی به اسماعیلیه گروید و باقی عمر خود را در بدخشان سپری کرد. او به دعوت شاخهٔ محمدشاهی از اسماعیلیهٔ نزاری پیوست، شاخه‌ای که در آن زمان بر دعوت شاخهٔ قاسم‌شاهی غالب بود. اثری که او با عنوان «سی و شش صفحه» (که گاه «صحیفة الناظرین» نیز نامیده
و شش صفحه» (که گاه «صحیفة الناظرین» نیز نامیده می‌شود) نوشت و در سال ۸۵۶ هجری/۱۴۵۲ میلادی به پایان رساند، یکی از اندک آثار باقی‌مانده از اسماعیلیهٔ نزاری در آن دوران مبهم تاریخی به‌شمار می‌رود. تاریخ وفات او مشخص نیست، اما به‌احتمال زیاد مدت زیادی پس از سال ۸۵۶ق/ ۱۴۵۲م نبوده است. زندگی. نخستین و مهم‌ترین زندگینامهٔ قدیسانه از سیّد سهراب، «سِلکِ گوهرریز» نام دارد که توسط خواجه احرار ــ که مدعی بود از نوادگان سیّد سهراب است ــ حدود سال ۱۲۵۱ هجری قمری / ۱۸۳۵ میلادی در شهر «جرم»، واقع در منطقه‌ای که اکنون
میلادی در شهر «جرم»، واقع در منطقه‌ای که اکنون ولایت بدخشان افغانستان است، نگاشته شد. این متن، سیّد سهراب را از نسل پیامبر اسلام و موسی کاظم معرفی می‌کند. در آن آمده است که پدر سیّد سهراب، شخصی به نام میر سیّد حسن بوده است. میر از وجود ناصر خسروِ نام‌آور آگاه می‌شود و درویشی برجسته به نام بابا حیدر را مأمور می‌کند تا سیّد سهرابِ چهار ساله را نزد ناصر ببرد. سیّد سهراب در کنار عمر یمگی به تحصیل می‌پردازد، اما ناصر، سهراب را به‌عنوان شاگرد و جانشین اصلی خود برمی‌گزیند (که به‌احتمال، بازتاب‌دهندهٔ سیاست‌های
برمی‌گزیند (که به‌احتمال، بازتاب‌دهندهٔ سیاست‌های معنوی جامعهٔ اسماعیلی‌ای است که این متن را پدیدآورد، نه بازتابی از واقعیت تاریخی). سید سهراب، که شخصیتی کاریزماتیک داشته، در ادامه پیروان بسیاری برای خود گرد آورد. بسیاری از خانواده‌های اسماعیلی آسیای مرکزی هنوز هم سیّد سهراب را نیای خود و سرچشمهٔ اقتدار معنوی‌شان می‌دانند. قدیس‌نگاری برجستهٔ دیگری از سیّد سهراب با عنوان «بحر الاخبار» شناخته می‌شود. به‌گفتهٔ دانیال بِبِن، «گسترهٔ حضور سیّد سهراب در سنت‌های شجره‌نامه‌ای منطقهٔ بدخشان نشان می‌دهد که نام او
شجره‌نامه‌ای منطقهٔ بدخشان نشان می‌دهد که نام او دست‌کم با شخصیتی تاریخی مرتبط بوده است».او استدلال می‌کند که با وجود پیوند سنتی میان سیّد سهراب و ناصر خسرو ــ که دلالت بر قرن دوازدهم میلادی دارد ــ اما شجره‌نامه‌ها در واقع تاریخ تولدی در حدود سال ۱۴۰۰ میلادی را برای سیّد سهراب نشان می‌دهند. از آنجا که متن اسماعیلی «صحیفهٔ ناظِرین» در اغلب نسخه‌های موجود به سیّد سهراب نسبت داده شده، اما در یک روایت دیگر به غیاث‌الدین علی اصفهانی از قرن پانزدهم میلادی منسوب است، بِن حتی این احتمال را مطرح کرده که سیّد سهراب
بِن حتی این احتمال را مطرح کرده که سیّد سهراب در اصل، همان غیاث‌الدین علی بوده باشد.
جنگ در هوای سرد () با نام‌های جنگ منطقه سرد، جنگ قطب شمال یا جنگ زمستانی نیز شناخته می‌شود، شامل عملیات نظامی تحت تأثیر برف، یخ، شرایط ذوب شدن یخ یا سرما، چه در خشکی و چه در دریا، همچنین استراتژی‌ها و تاکتیک‌های مورد استفاده نیروهای نظامی در این موقعیت‌ها و محیط‌ها می‌شود. شرایط هوای سرد در تمام طول سال در ارتفاعات یا عرض‌های جغرافیایی بالا رخ می‌دهد و در جاهای دیگر به صورت فصلی در طول دوره زمستان تحقق می‌یابد. جنگ کوهستانی اغلب در هوای سرد یا در زمینی که تحت تأثیر یخ و برف است، مانند آلپ و هیمالیا، رخ
تحت تأثیر یخ و برف است، مانند آلپ و هیمالیا، رخ می‌دهد. از نظر تاریخی، بیشتر این عملیات‌ها در طول زمستان در نیم‌کره شمالی انجام شده است. برخی از آنها در بالای دایره قطب شمال رخ داده‌اند که در آن برف، یخ و سرما ممکن است در طول سال رخ دهد. گاهی اوقات، سرما یا پیامدهای آن، مانند ذوب شدن یخ، عامل تعیین‌کننده‌ای در شکست یک لشکرکشی بوده است، مانند حمله فرانسه به روسیه در سال ۱۸۱۲، حمله شوروی به فنلاند در سال ۱۹۳۹ و حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ جهانی دوم.
استرومسو () برنامۀ تلویزیونی فنلاندی (به زبان سوئدی) است. این برنامه شنبه‌ها از شبکۀ اوله یک (Yle TV1) پخش می‌شود و یکشنبه‌ها از شبکۀ Yle Fem تکرار می‌شود. این برنامه که از سال ۲۰۰۲ تولید می‌شود، به کارهای مختلف خانه مانند آشپزی، صنایع دستی، باغبانی و سرگرمی‌ها می‌پردازد. استرومسو یکی از محبوب‌ترین برنامه‌های Yle Fem است و در بین بینندگان فنلاندی زبان و همچنین در سوئد و نروژ نیز محبوب است. استرومسو از ۲۹ اوت ۲۰۰۲ تاکنون پخش می‌شود. این برنامه در ویلای استرومسو (که نام برنامه از آن گرفته شده است)، ویلایی در
(که نام برنامه از آن گرفته شده است)، ویلایی در شمال شهر واسا، ساخته می‌شود. این ویلا در دهه ۱۸۶۰ ساخته شد و حدود ۱۰۰ سال به عنوان اقامتگاه تابستانی یک خانوادۀ تاجر اهل واسا مورد استفاده قرار می‌گرفت. استرومسو در سال ۲۰۰۹ جایزۀ تلویزیون طلایی را گرفت. آخرین قسمت این برنامه به شکل فعلی به علت صرفه‌جویی‌های اوله و تعدیل نیروها در مه ۲۰۲۵ فیلم‌برداری شد. این برنامه دیگر هر هفته تولید نخواهد شد.
مجوز امنیتی () یا گواهی امنیتی وضعیتی است که به افراد اعطا می‌شود و به آنها اجازه می‌دهد پس از تکمیل بررسی کامل سوابق، به اطلاعات طبقه‌بندی‌شده (اسرار محرمانه دولتی یا سازمانی) یا به مناطق محدود دسترسی داشته باشند. اصطلاح «گواهی امنیتی» گاهی در سازمان‌های خصوصی که فرایند رسمی برای بررسی دسترسی کارمندان به اطلاعات حساس دارند نیز استفاده می‌شود. مجوز امنیتی به خودی خود معمولاً برای دسترسی کافی نیست؛ سازمان همچنین باید تعیین کند که فرد دارای مجوز امنیتی باید چه اطلاعات خاصی را بداند. در سیستم‌های امنیتی، قرار
اطلاعات خاصی را بداند. در سیستم‌های امنیتی، قرار نیست به هیچ فردی صرفاً به دلیل رتبه، موقعیت سازمانی یا مجوز امنیتی، دسترسی خودکار به اطلاعات طبقه‌بندی‌شده اعطا شود.
تنوع زیستی حشرات بخش بزرگی از کل تنوع زیستی روی کره زمین را تشکیل می‌دهد - بیش از نیمی از ۱٫۵ میلیون گونه ارگانیسم توصیف شده، به عنوان حشرات طبقه‌بندی می‌شوند. تنوع گونه‌ای. تخمین‌ها دربارهٔ تعداد کل گونه‌های حشرات یا گونه‌های مربوط به راسته‌های خاص اغلب بسیار متغیر هستند. به‌طور میانگین، پیش‌بینی‌های جهانی حاکی از آن است که حدود ۱٫۵ میلیون گونه سوسک و ۵٫۵ میلیون گونه حشره وجود دارد، در حالی که در حال حاضر تنها حدود ۱ میلیون گونه حشره شناسایی و توصیف شده‌اند. از میان تمام گونه‌های جانوری توصیف‌شده، بین ۹۵۰
از میان تمام گونه‌های جانوری توصیف‌شده، بین ۹۵۰ هزار تا ۱ میلیون گونه به حشرات تعلق دارد؛ بنابراین، بیش از ۵۰ درصد از تمام یوکاریوتهای توصیف‌شده (معادل ۱٫۸ میلیون گونه)، حشرات هستند (به تصویر مراجعه شود). با در نظر گرفتن تنها ۹۵۰ هزار گونه غیرحشره‌ای شناخته‌شده، اگر تعداد واقعی گونه‌های حشرات ۵٫۵ میلیون باشد، این گروه ممکن است بیش از ۸۰ درصد از کل گونه‌ها را تشکیل دهند. با توجه به اینکه سالانه تنها حدود ۲۰ هزار گونه جدید از تمام موجودات زنده توصیف می‌شوند، به احتمال زیاد بیشتر گونه‌های حشرات ناشناخته باقی
به احتمال زیاد بیشتر گونه‌های حشرات ناشناخته باقی خواهند ماند، مگر آن‌که سرعت توصیف گونه‌ها به‌طور چشم‌گیری افزایش یابد. از میان ۲۴ راسته شناسایی‌شده حشرات، پنج راسته از نظر تعداد گونه‌های توصیف‌شده غالب هستند؛ این راسته‌ها عبارت‌اند از: قاب‌بالان، پروانه‌سانان و شب‌پره، مگس و پشه، مورچه‌ها، زنبورها، زنبور بی‌عسل و اره‌مگس و نیم‌بالان که شامل حشرات مکنده واقعی مانند جیرجیرک‌ها، شته‌ها، زنجره‌ها، ساس‌ها و حشرات شکاری می‌شوند. دست‌کم ۹۰۰٬۰۰۰ گونه توصیف‌شده — معادل حدود ۹۰ درصد از تمام حشرات شناخته‌شده— به
— معادل حدود ۹۰ درصد از تمام حشرات شناخته‌شده— به این پنج راسته تعلق دارند که هر یک بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ گونه دارند؛ در حالی‌که راسته ششم از نظر تنوع، یعنی راسته راست‌بالان که شامل ملخ آفت، ملخ‌ها و جیرجیرک‌هامی‌شود، کمتر از ۲۴٬۰۰۰ گونه دارد. شواهد فسیلی مربوط به حشرات به صدها میلیون سال پیش بازمی‌گردد. این شواهد نشان می‌دهند که در طول زمان، همواره سطحی از گونه‌زایی و انقراض گونه‌های قدیمی در جریان بوده است. گاهی نیز این رکورد فسیلی نشانه‌هایی از انقراض‌های دسته‌جمعی حشرات را نشان می‌دهد. رویداد انقراض
دسته‌جمعی حشرات را نشان می‌دهد. رویداد انقراض پرمین–تریاس بیشترین میزان کاهش جمعیت حشرات را در پی داشته و رویداد انقراض کرتاسه–پالئوژن رتبه را از این نظر داراست. پس از این انقراض‌های بزرگ، تنوع حشرات دوباره احیا شده است؛ زیرا در دوره‌هایی خاص، نرخ پیدایش گونه‌های جدید افزایش یافته است — هرچند این روند بازیابی ممکن است میلیون‌ها سال به طول بینجامد. حفاظت. در حالی که کاهش تنوع زیستی یک مشکل جهانی به‌شمار می‌رود، حفاظت از زیستگاه‌های مربوط به گونه‌های حشرات نادر بوده و معمولاً در اولویت‌های پایین قرار دارد،
بوده و معمولاً در اولویت‌های پایین قرار دارد، اگرچه استثناهایی نیز وجود دارد. در اغلب موارد، حفاظت از حشرات به‌صورت غیرمستقیم انجام می‌شود؛ یا از طریق اختصاص دادن بخش‌های وسیعی از زمین با هدف «حفاظت از مناطق بکر طبیعی»، یا از طریق حفاظت از مهره‌داران کاریزماتیک (جاندارانی که توجه عمومی را جلب می‌کنند). برخی مطالعات برآورد می‌کنند که جمعیت جهانی حشرات به‌سرعت در حال کاهش است — شاید تا ۸۰٪ در چند دهه اخیر. پدیده‌ای به نام پدیده شیشه جلو خودرو به این موضوع اشاره دارد که افراد هنگام رانندگی‌های طولانی، متوجه
دارد که افراد هنگام رانندگی‌های طولانی، متوجه می‌شوند که حشرات بسیار کمتری به شیشه جلوی خودرو برخورد می‌کنند؛ و این ممکن است بازتابی از کاهش چشمگیر جمعیت حشرات در سراسر جهان باشد. حفاظت از یک گونه خاص از حشرات می‌تواند به‌طور غیرمستقیم منجر به حفظ گونه‌های دیگر نیز شود؛ این نوع حفاظت ناخواسته با عنوان گونه چتر شناخته می‌شود. حشراتی که ظاهر جذاب و چشم‌نواز دارند، مانند پروانه‌ها یا سوسک‌های بزرگ و رنگارنگ، می‌توانند به عنوان گونه پرچم عمل کرده و موجب افزایش آگاهی عمومی و کمک‌های مالی برای تلاش‌های حفاظتی
آگاهی عمومی و کمک‌های مالی برای تلاش‌های حفاظتی شوند. کشورهای ثروتمندی مانند ایالات متحده آمریکا گونه‌های در معرض تهدید را فهرست می‌کنند و گاه حشرات را نیز در فهرست گونه‌های در خطر انقراض قرار می‌دهند. در سال ۲۰۱۷، بیش از ۸۰ گونه حشره در این فهرست به عنوان گونه‌های در معرض خطر ثبت شده بودند که اکثراً از میان سوسک‌ها یا پروانه‌ها بوده‌اند؛ درصد قابل توجهی از این گونه‌های ثبت‌شده، بومی انحصاری جزایر هاوایی هستند. گونه‌های مهاجر مانند پروانه شهریار نیازمند روش‌های حفاظتی ویژه هستند. یک گونه مهاجر ممکن است
روش‌های حفاظتی ویژه هستند. یک گونه مهاجر ممکن است برای دوره‌های مختلف مهاجرتی خود، به چندین زیستگاه در نقاط مختلف نیاز داشته باشد.
جنگل‌های نانتاکت تاریخچهٔ غیرمعمولی دارند. بادهای مداوم اشباع‌شده با نمک و خاک‌های فقیر از نظر مواد مغذی، محدودیت‌های شدیدی را بر رشد درختان و محصولات چوبی که ممکن است هم توسط مردم بومی و هم توسط مهاجران استعماری قابل دسترسی باشد، اعمال می‌کنند. درختان کوتاه و الوارهای کوتاه. جزیره نانتاکت در ۴۸ کیلومتری ساحل جنوبی کیپ کاد، ماساچوست واقع شده است. در سال ۱۷۷۵، نانتاکت بزرگ‌ترین بندر صید نهنگ در جهان و سومین بندر بزرگ در ماساچوست بود. با این حال، تسلط بر این ماجراجویانه‌ترین، خطرناک‌ترین و بالقوه پرسودترین
ماجراجویانه‌ترین، خطرناک‌ترین و بالقوه پرسودترین تجارت دریایی، توسط یک صنعت کشتی‌سازی گسترده و محلی پشتیبانی نمی‌شد. جنگل‌های اولیه نانتاکت غیرمعمول بودند و دامنه ساخت کشتی‌های چوبی بومی و استعماری را در جزیره نانتاکت تعیین می‌کردند. علیرغم اظهارات متعدد در مورد جنگل‌های جزیره‌ای به عنوان منبع چوب (به گزارش ۱۸۸۹ سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده که فقط سنت شفاهی محلی را تکرار می‌کند مراجعه کنید)، می‌توان با قاطعیت گفت که نانتاکت در ۴۰۰۰ سال گذشته، حداقل از نظر آنچه معمولاً به عنوان جنگل در نظر گرفته می‌شود -
آنچه معمولاً به عنوان جنگل در نظر گرفته می‌شود - درختان بلند متعدد با ارتفاع ۵۰ فوت یا بیشتر - جنگلی نداشته است. بازدیدکنندگان از نانتاکت در اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹، این جزیره را تقریباً بدون درخت توصیف می‌کنند. با این حال، بسیاری از نشریات از جنگل‌های پس از یخبندان متشکل از بلوط، به همراه مقداری راش، کاج، افرا و گردوی آمریکایی نام می‌برند.این درختان وجود داشتند اما تعدادشان کم بود و ارتفاعشان به شدت کاهش یافته بود. آنها در دهه‌های پس از سکونت در سال ۱۶۵۹ برای هیزم، تیرهای حصار و الوارهای کوتاه
سال ۱۶۵۹ برای هیزم، تیرهای حصار و الوارهای کوتاه ساختمانی قطع شدند. گمانه‌زنی‌ها مبنی بر اینکه پس از قطع درختان جزیره، خاک غنی آن در اثر فرسایش شسته شده و از بین رفته است، قابل تأیید نیست. نانتاکت دره‌های خشک و کوچک زیادی دارد که به دریا راه ندارند و خاک لوم غنی در این مناطق یافت نمی‌شود. جنگل‌های قدیمی در طول ۲۰۰۰ سال گذشته یا بیشتر وجود نداشته‌اند، کپک برگ غنی و عمیق وجود ندارد و عمق خاک کافی برای ایجاد لنگرگاه ریشه برای درختان بزرگ وجود ندارد. این عکس از یک دشت امروزی در نانتاکت، منظره‌ای را با درختان
یک دشت امروزی در نانتاکت، منظره‌ای را با درختان کم نشان می‌دهد که هیچ‌کدام خیلی بلند نیستند و تنه‌های صافی هم ندارند که بتوان از آنها الوارهای بلند برای کشتی‌سازی یا ساخت خانه ساخت. این جزئیات اشاره‌ای مرتبط به تاریخ جنگل‌های نانتاکت دارند. چوب بلوط برای ساخت خانه‌ها و کشتی‌ها نمی‌توانسته از درختان جزیره تولید شده باشد. جزیره نانتاکت محیطی کم‌ارتفاع و پوشیده از تپه‌های شنی با باتلاق‌های زغال‌سنگ باستانی متعدد و بادهای مداوم اشباع‌شده از نمک است. بلندترین نقاط جزیره نانتاکت، تپه فولگر با ارتفاع ۱۰۹ فوت (۳۲۰
جزیره نانتاکت، تپه فولگر با ارتفاع ۱۰۹ فوت (۳۲۰ متر) از سطح دریا و صخره آلتار با ارتفاع ۱۰۸ فوت (۴۲۰ متر) هستند. در اواسط قرن بیستم، تنها دو نوار کوچک از خاک رس خوب در جزیره قابل شناسایی بود و هر دو کم‌عمق بودند. شواهد نشان می‌دهد که آخرین درختان بلند جنگلی در نانتاکت حداقل ۲۰۰۰ سال پیش از بین رفته‌اند، بخش‌هایی از تنه‌های آنها در باتلاق‌های باستانی تورب حفظ شده است. اینها بقایای تنه درختانی هستند که حداکثر قطر آنها ۱۲ فوت و ارتفاع تنه آنها تنها چند فوت از سطح زمین بوده است. درختانی با ارتفاع 20 – ۲۵ فوت
سطح زمین بوده است. درختانی با ارتفاع 20 – ۲۵ فوت نشان داده شده‌اند، ارتفاعی که به دلیل قرار گرفتن مداوم در معرض بادهای نمکی، به ندرت می‌توان از آن فراتر رفت. بقایای تنه درختان یافت شده در این باتلاق‌های باستانی متعلق به تنها سه گونه درخت است که می‌توانند در چنین محیط‌هایی به مدت طولانی دوام بیاورند: سرو، سرو قرمز و سرو سفید. این گونه‌های درختی به آب شیرین نیاز دارند، دیگر در نانتاکت رشد نمی‌کنند و هرگز برای ساختمان‌های بلند یا الوارهای کشتی در دسترس و مناسب نبوده‌اند.قرار گرفتن مکرر در معرض بادهای شدید و
نبوده‌اند.قرار گرفتن مکرر در معرض بادهای شدید و نمک دمیده شده، حداکثر ارتفاع ممکن را برای گونه‌های درختان پهن‌برگ و مخروطی به شدت محدود می‌کند. طوفانی با نمک اشباع شده، بادهایی با سرعت ۶۰ – ۸۰ درجه سانتیگراد سرعتش شاخه‌های بالایی درخت را از جا می‌کند. دمیدن نمک همچنین به پوست و برگ‌ها می‌چسبد و بی‌وقفه به چوب نفوذ می‌کند تا باعث پوسیدگی و مرگ بافت شود.درختان در مکان‌های حفاظت‌شده‌تر، بیش از چند متر ارتفاع دارند. با این وجود، بادهای بی‌وقفه و اشباع‌شده از نمک، آنها را مجبور به پذیرش الگوی رشدی نامتعادل
نمک، آنها را مجبور به پذیرش الگوی رشدی نامتعادل می‌کند. حداکثر ارتفاع به شدت کاهش یافته است، و نیمرخ آنها همان‌طور که در نقاشی تئودور رابینسون که در سال ۱۸۸۲ کشیده شده است، دیده می‌شود، بسیار متمایز است. «در نانتاکت، بلوط، کاج و راش می‌توانند تنها به ارتفاع چند فوت برسند، البته با تنه‌های کج و معوج که عرض آنها نشان دهنده یک درخت بلند با ارتفاع معمول است. یک بلوط سیاه معمولی ("Quercus velutina") که به این شکل شکل گرفته است، ممکن است قطر تنه ۲۰ اینچ داشته باشد، اما مورفولوژی آن به شدت توسط «هرس باد» محدود
اما مورفولوژی آن به شدت توسط «هرس باد» محدود شده و در نتیجه کمتر از یک فوت ارتفاع دارد و شاخه‌های آن در امتداد زمین دفن شده یا رشد می‌کنند؛ یا به‌طور جایگزین، عرض پایه آن در پایه چندین فوت است، اما ارتفاع آن تا شاخه‌های تنه که شاخه‌ها در آن شکل می‌گیرند، کمتر از دو فوت است.» ریشه‌های سدر می‌توانند روی زمین پخش شوند و به هم بپیوندند و توده بزرگی از چوب ایجاد کنند که تقریباً هیچ ارتفاعی ندارد و تنه درخت نیست. تپه‌های کم ارتفاع در بخش شمال شرقی جزیره در گذشته از هرس شدید باد محافظت می‌کردند، اما فرسایش شدید