payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قابل استفاده است، تا گیگابیت بر ثانیه در ارتباطات ABS-شبکه بک‌هال یا ABS-ABS. از آنجا که این ارتباطات عمدتاً تحت تأثیر مولفه خط دید (LoS) قرار دارند، استفاده از پهنای باند میلی‌متری به عنوان یک راه‌حل برجسته برای تأمین نیاز ظرفیت بالا شناخته می‌شود. -ملاحظات در مورد جایگذاری مسئله یافتن مکان بهینه و/یا برنامه‌ریزی مسیر برای ABSها به مراتب چالش‌برانگیزتر از ایستگاه‌های پایه زمینی متداول است. از یک طرف، ABSها می‌توانند به‌طور آزادانه در فضای سه‌بعدی حرکت کنند بدون هیچ‌گونه محدودیتی، و از طرف دیگر، مجموعه‌ای
بدون هیچ‌گونه محدودیتی، و از طرف دیگر، مجموعه‌ای از محدودیت‌های عملیاتی وجود دارد که باید در نظر گرفته شوند، مانند حفظ اتصال خط دید (LoS)، محدودیت‌های انرژی و اجتناب از برخورد با موانع، که بسیاری از این موارد وابسته به زمان هستند و پیش‌بینی آن‌ها دشوار است. در بیشتر مواقع، راه‌حل به‌دست آمده وابسته به کاربرد خاص است. برای مثال، در صورت پوشش‌دهی سلولی با پشتیبانی ABSها، راه‌حل معمولاً استقرار ABS ثابت است که در بالای مرکز منطقه تحت پوشش قرار می‌گیرد. در مورد کاربردهای زمان واقعی یا دستگاه‌های متحرک،
در مورد کاربردهای زمان واقعی یا دستگاه‌های متحرک، منطقی‌تر است که بیش از یک ABS برای دستیابی به ارتباطات با تأخیر کم و قابلیت اطمینان بالا به‌طور مشترک استفاده شود. همچنین، در صورت استقرار آگاهانه انرژی، چندین ABS باید با هم همکاری کنند تا اجازه دهند یک ABS برای شارژ مجدد انرژی از منطقه سرویس خارج شود، در حالی که شکاف‌های ارتباطی توسط ABSهای مجاور پر می‌شوند، برای مثال، از طریق افزایش توان انتقال و/یا تنظیم موقعیت‌های هواپیما.
خلیج یانا () یک خلیج در جمهوری یاقوتستان کشور روسیه است.
خلیج سلیاخ () یک خلیج در جمهوری یاقوتستان کشور روسیه است.
رود سلیاخ () یک رودخانه در جمهوری یاقوتستان کشور روسیه است.
خلیج اومولیاخ () یک خلیج در جمهوری یاقوتستان کشور روسیه است.
اوموک-کیویول () یک دریاچه در جمهوری یاقوتستان کشور روسیه است.
کوارتت کومیتاس یک کوارتت زهی و گروه موسیقی است که در نوامبر ۱۹۲۴ در مسکو بنیان‌گذاری شد و قدیمی‌ترین کوارتت زهی در جهان است که همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهد. این گروه اکنون شامل اعضای نسل سوم و چهارم است. تاریخچه. در اواخر دههٔ ۱۹۲۰، فعالیت‌های این کوارتت مورد تحسین چهره‌هایی همچون م. ایپولیتوف-ایوانوف، ک. ایگومنوف، س. واسیلنکو، ر. گلیئر و ک. ساراژیان قرار گرفت. از سال ۱۹۳۱، این گروه به عنوان کوارتت دولتی ارمنستان شوروی شناخته شد و یک سال بعد، به افتخار «کومیتاس»، نام آن به کوارتت کومیتاس تغییر یافت. از
نام آن به کوارتت کومیتاس تغییر یافت. از سال ۱۹۳۲، این گروه کنسرت‌هایی را در جمهوری‌های مختلف اتحاد جماهیر شوروی برگزار کرد. در سال ۱۹۳۳، پس از درگذشت ل. اوهانجانیان، گ. سارابیان به عنوان نوازندهٔ دوم ویولن به گروه پیوست و از سال ۱۹۳۸، ن. بالابانیان این نقش را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۳۴، به این کوارتت عنوان «گروه شایستهٔ جمهوری شوروی ارمنستان» اعطا شد. در سال ۱۹۳۸، این گروه در مسابقهٔ سراسری کوارتت‌های زهی موفق به کسب جایزه شد. در سال ۱۹۳۹، کوارتت کومیتاس جایزهٔ نخست (مشترک با کوارتت تئاتر بزرگ) را دریافت
نخست (مشترک با کوارتت تئاتر بزرگ) را دریافت کرد. همچنین، این گروه در سال‌های ۱۹۳۹ و ۱۹۵۶ در دهه‌های هنر ارمنی در مسکو شرکت کرد و اجراهایی برجسته از آثار موسیقی روسی، اروپایی و ارمنی ارائه داد. در سال ۱۹۳۸، به اعضای کوارتت عنوان «هنرمند شایستهٔ جمهوری شوروی ارمنستان» اعطا شد. در سال ۱۹۴۵ نیز به آن‌ها عنوان «هنرمند خلق جمهوری شوروی ارمنستان» داده شد و در سال ۱۹۴۶، این گروه موفق به کسب جایزهٔ دولتی اتحاد جماهیر شوروی شد. از سال ۱۹۵۳، کوارتت کومیتاس به‌طور منظم در تورهای بین‌المللی شرکت کرد و در کشورهایی مانند
در تورهای بین‌المللی شرکت کرد و در کشورهایی مانند آلمان، انگلستان، ژاپن، ایالات متحده، کانادا، هلند، نروژ، فرانسه و دیگر کشورها به اجرا پرداخت. در طول این سال‌ها، هنرمندان بزرگی همچون آ. گلدن‌ویز، ک. ایگومنوف، گ. نیگائوز، س. ریختر، د. شستاکوویچ، ا. گیله‌لز، و. مرژانوف، م. گرینبرگ و س. کنوشویتسکی با این کوارتت همکاری داشتند. در سال ۱۹۶۵، این گروه موفق به دریافت جایزهٔ دولتی جمهوری شوروی ارمنستان شد. هاکوب خانجیان دربارهٔ این کوارتت چنین گفته است: در تاریخ ۲۷ نوامبر ۲۰۱۴، با تصمیم دولت ارمنستان، به این
۲۷ نوامبر ۲۰۱۴، با تصمیم دولت ارمنستان، به این کوارتت عنوان «ملی» اعطا شد. ترکیب اولیه. اعضای بنیان‌گذار این گروه چهار دانشجوهای ارمنی از کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو بودند: این گروه اولین اجرای عمومی خود را در فوریه ۱۹۲۵ انجام داد. ریشه‌ها. این گروه که شناخته‌شده‌ترین گروه موسیقی ارمنی است، نام خود را از کومیتاس (سوغومون سوغومونیان، ۱۸۶۹–۱۹۳۵) گرفته است. این کوارتت با سویاتوسلاو ریختر، نینا دورلیاک، امیل گیللس، دمیتری شوستاکوویچ، مستیسلاو روستروپوویچ، ویکتور مرژانوف، کنستانتین ایگومنوف، والتر زویفرت،
ویکتور مرژانوف، کنستانتین ایگومنوف، والتر زویفرت، ماریو برونلو، آناهید نرسسیان و دیگر موسیقی‌دانان برجسته اجرا داشته است. ضبط‌ها. کوارتت کومیتاس مجموعه‌ای از ضبط‌ها را در اتحاد جماهیر شوروی انجام داد و آلبوم‌های متعددی را در روسیه، بریتانیا، فرانسه و ایالات متحده منتشر کرد. جدیدترین آلبوم‌های این گروه در سه سال اخیر منتشر شده‌اند. در سال ۲۰۰۷، آلبوم استودیویی «آهنگسازان معاصر ارمنی» توسط شرکت وِم منتشر شد. در سال ۲۰۰۲، آلبوم «در چهلمین روز» توسط شرکت ترادیشنال کراس‌رودز در نیویورک منتشر شد که شامل قطعه «دو
کراس‌رودز در نیویورک منتشر شد که شامل قطعه «دو نیایش» اثر آهنگساز واچه شارافیان بود. نسخه بعدی آلبوم «مینیاتورهای فولکلور ارمنی» در نوامبر ۲۰۱۰ با حمایت مالی وزارت فرهنگ ارمنستان منتشر شد.
دریاچه نرپیچه () یک دریاچه در جمهوری یاقوتستان کشور روسیه است.
دریاچه موگوتویوو () یک دریاچه در جمهوری یاقوتستان کشور روسیه است.
دریاچه بوستاخ () یک دریاچه در جمهوری یاقوتستان کشور روسیه است.
یومسبورگ () یک دژ نیمه‌افسانه‌ای وایکینگ‌ها در سواحل جنوبی دریای بالتیک (وندلند قرون وسطایی، پومرانی امروزی) بود که بین دهه ۹۶۰ و ۱۰۴۳ وجود داشت. ساکنان آن به عنوان وایکینگ‌های یومسی شناخته می‌شدند. محل دقیق یومسبورگ یا وجود آن هنوز مشخص نشده است، اگرچه اغلب گفته می‌شود که یومسبورگ در خروجی شرقی رودخانه اودر واقع شده است. تاریخدان لاوریتز وایبول یومسبورگ را افسانه‌ای می‌داند. این قلعه، که بندری بزرگ و مجهز نیز داشت، به عنوان پایگاه اصلی وایکینگ‌های یومسی شناخته می‌شد. وایکینگ‌های یومسی جنگجویان ورزیده‌ای
می‌شد. وایکینگ‌های یومسی جنگجویان ورزیده‌ای بودند که به قوانین خاصی پایبند بودند و به رهبر خود وفاداری مطلق داشتند. در سال ۱۰۴۳، یومسبورگ توسط نیروهای دشمن نابود شد و بسیاری از وایکینگ‌های یومسی جان باختند. در سال‌های اخیر، کشف دیسکی طلایی با کتیبه‌ای مبنی بر ارتباط هارالد دندان‌آبی، پادشاه دانمارک، با یومسبورگ، بحث‌های زیادی را دربارهٔ صحت و سقم این کشف و محل دقیق یومسبورگ برانگیخته است. همچنین، تاریخ‌نامه‌ای قدیمی نیز به یومسبورگ اشاره کرده و موقعیت جغرافیایی آن را مشخص می‌کند. با این حال، بسیاری از
آن را مشخص می‌کند. با این حال، بسیاری از محققان دربارهٔ اعتبار این کشف و تاریخ‌نامه تردید دارند و معتقدند که ممکن است جعلی باشند. محل. تنها منبعی که به محل دقیق یومسبورگ (۵۳°۵۱′۵۰″ شمالی ۱۴°۴۳′۰۵″ شرقی) اشاره می‌کند، گستا وولیننسیس اکلسیه پونتفیوم بحث‌برانگیز است که در پاییز ۲۰۲۱ کشف شد. یومسبورگ اغلب با شهر امروزی وولین در نوک جنوب شرقی جزیره وولین در شمال غربی لهستان، احتمالاً در تپه اسربنا گورا در شمال شهر، یکسان دانسته می‌شود. در اوایل قرون وسطی، وولین امروزی محل یک امپیوریوم چند قومیتی (سپس به نام
امروزی محل یک امپیوریوم چند قومیتی (سپس به نام یومنه یا یولین شناخته می‌شد) بود. ساگاهای نورس منحصراً از «یومسبورگ» استفاده می‌کنند، در حالی که تاریخ‌های قرون وسطایی آلمان از «یومنه» یا «یولین» استفاده می‌کنند، با نام‌های جایگزین، که برخی از آنها ممکن است متغیرهای املایی باشند، «ویمنه»، «ویمنه»، «یومنتا»، «یومینم»، «یولینوم»، «وینت»، «وینت» و «وینتا». در سال ۱۹۳۱/۳۲، تاریخدان پومرانی، آدولف هوفمایستر (۱۸۸۳–۱۹۵۶)، با مقایسه رویدادهای گزارش‌شده توسط وقایع‌نامه‌های مختلف، پیشنهاد کرد که همه این اصطلاحات همان
مختلف، پیشنهاد کرد که همه این اصطلاحات همان مکان را توصیف می‌کنند، که در نزدیکی شهر امروزی وولین است. با این حال، این به هیچ وجه به‌طور جهانی پذیرفته نشده است. استیون فنینگ، استاد و مورخ، می‌نویسد: «قلعه‌های نوع تره‌لبورگ دانمارک به عنوان نمونه‌های واقعی از اردوگاه‌های سبک جنگجویان یومسبورگ در نظر گرفته شده‌اند و وولین در لهستان به عنوان یومسبورگ واقعی تصور می‌شد. با این حال، همه این تلاش‌ها برای یافتن یومسبورگ یا اردوگاه‌های وایکینگ‌های یومسی شکست خورده است، که بسیاری را به این باور می‌اندازد که
خورده است، که بسیاری را به این باور می‌اندازد که وایکینگ‌های یومسی هرگز خارج از ادبیات وجود نداشته‌اند.» به گفته ولادیسلاو فیلیپوویاک، چندین منبع تاریخ‌دار وجود دارد که از حضور گروهی از وایکینگ‌های مسلح در اواخر قرن دهم در وولین، که ممکن است توسط پادشاه لهستانی بولسلاو شجاع به عنوان مزدور در آنجا مستقر شده باشند، شهادت می‌دهد. خرابه‌های کشف شده در وولین در سال ۲۰۲۳ به عنوان محل احتمالی یومسبورگ مورد بررسی قرار می‌گیرند. نظریه‌های دیگر یومسبورگ را در شمال غربی جزیره همسایه یوزدوم، در زمین‌های اکنون غرق‌شده
جزیره همسایه یوزدوم، در زمین‌های اکنون غرق‌شده می‌بینند. جزایر کوچک در این منطقه بقایای یک قطعه طولانی زمین بین یوزدوم و روگن هستند که در اوایل سدهٔ چهاردهم قربانی سیل‌های طوفانی شدند. مکان‌های مشکوک در این منطقه زمین‌های وریتاس بین جزایر کوچک رودن و گریفسوالدر اویه و آب‌های کم‌ژرفای پنمونده هستند. اگرچه جواهرات عصر وایکینگ‌ها در این محل یافت شده است، اما ارزیابی باستان‌شناسی این نظریه‌ها هنوز امکان‌پذیر نبوده است.
دریاچه بولشویه مورسکویه () یک دریاچه در جمهوری یاقوتستان کشور روسیه است.
پست‌بوم آبی () یک دشت در جمهوری یاقوتستان کشور روسیه است.
خلیج خروما () یک خلیج در جمهوری یاقوتستان کشور روسیه است.
سورینگدا () یک خلیج در سرزمین کراسنویارسک کشور روسیه است.
نجیب نَصّار (۱ ژانویه ۱۸۶۵ – ۱۲ مارس ۱۹۴۸) روزنامه‌نگار و سیاستمدار عثمانی-فلسطینی بود. در روستای عین عنوب در ولایت بیروت عثمانی به دنیا آمد و از دانشکدهٔ داروسازی از دانشگاه آمریکایی بیروت فارغ‌التحصیل شد. او علی‌رغم علاقه‌اش به رشته‌های آموزش، داروسازی و کشاورزی، از سال ۱۹۰۵ به امور سیاسی مشغول شد. در سال ۱۹۰۸ روزنامه «الکَرمِل» را در حیفا تأسیس کرد. نجیب نصار یکی از برجستگان روزنامه‌نگاری سیاسی در فلسطین بود و «شیخ» آن نامیده می‌شد. از پیشگامان صهیونیسم‌ستیزی در مطبوعات عربی فلسطین در روزگار عثمانی و
در مطبوعات عربی فلسطین در روزگار عثمانی و قیمومیت بریتانیا شمرده می‌شود. به عرب‌گرایی خود می‌بالید و نام «مفلح الغسانی» را به خود می‌گرفت، نامی که برخی از نوشته‌های خود را با آن امضا می‌کرد. زندگی و پیشه. او در ۱ ژانویه ۱۸۶۵ در روستای عین عنوب در نزدیکی الشویفات در ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در آنجا گذراند، تحصیلات متوسطه را در سوق الغرب به پایان رساند، سپس وارد دانشگاه آمریکایی بیروت شد و در رشتهٔ داروسازی فارغ‌التحصیل شد. برای آموزش، به داروخانهٔ برادرش به صفد رفت و پس
برای آموزش، به داروخانهٔ برادرش به صفد رفت و پس از آن مدت کوتاهی به عنوان دستیار داروساز در بیمارستان اسکاتلندی در طبریه مشغول به کار شد. نصار داروسازی را رها کرد و به قدس رفت و در آنجا به عنوان معلم در چندین مدرسه مشغول به کار شد تا اینکه تصمیم گرفت در کشاورزی کار کند. چند دونوم زمین در طبریه خرید. در نتیجه، از نزدیک با روش‌های اسکان اولیهٔ صهیونیست‌ها و تأثیر آن بر شرایط کشاورزان آشنا شد. در سال ۱۹۰۵، او به مدخل «صهیونیسم» در دانشنامهٔ یهودی نگاه کرد، آن را مطالعه کرد و کارزاری را برای انتشار واقعیت آن
را مطالعه کرد و کارزاری را برای انتشار واقعیت آن از دیدگاه شخصی خود با مقالاتی در روزنامه‌های «المقطّم» در قاهره و «لسان الحال» در بیروت آغاز کرد. نصار پس از اعلام بازگرداندن قانون اساسی عثمانی، هر چه داشت فروخت و یک دستگاه چاپ از بیروت خرید. او در سال ۱۹۰۸ به حیفا نقل مکان کرد و روزنامه «الکرمل» را تأسیس کرد که بعدها هفته‌ای دو بار منتشر شد. وی در صفحات آن روزنامه، نسبت به آنچه «تهدید صهیونیستی که قصد غصب فلسطین و اخراج مردم آن را دارد که جنبش نوظهور عربی را به شدت تهدید می‌کند»، هشدار داد. . مقامات
عربی را به شدت تهدید می‌کند»، هشدار داد. . مقامات عثمانی در ژوئن ۱۹۰۹ روزنامهٔ او را به مدت دو ماه تعلیق کردند. وی همچنین در روزنامه‌های مصر و لبنان به مدافعان صهیونیسم پاسخ داد و ایدهٔ توافق سران صهیونیست و عرب را مورد حمله قرار داد؛ ایده‌ای که در صفحات روزنامه‌های «المقطّم» و «الاهرام» در سال‌های ۱۹۱۳ و ۱۹۱۴ ارائه شد. کارزار او پایان نیافت تا اینکه ایدهٔ نزدیکی کنار گذاشته شد و گروه‌های ملی‌گرای عرب برای مقابله با صهیونیسم موافقت کردند. او مجموعه‌ای از این مقالات را در کتاب خود با عنوان «صهیونیسم: تاریخ،
مقالات را در کتاب خود با عنوان «صهیونیسم: تاریخ، هدف و اهمیت آن» منتشر کرد. در سال ۱۹۱۰، وزارت دادگستری عثمانی در استانبول دستور محاکمهٔ او را صادر کرد، پس از آن که جامعهٔ یهودی علیه او به «تفرقه‌افکنی و تحریک افکار» متهم شد، اما دادگاه او را از این اتهام تبرئه کرد. در سال ۱۹۱۳، او خواستار برگزاری کنفرانسی شد که از آن یک انجمن ملی غیرصهیونیستی با مرکزیت نابلس پدید آید تا کشور را برای مردمش «از طریق ارتقای امور کشاورزی، اقتصادی و علمی آن‌ها» حفظ سازد و برای ایجاد «وفاق اجتماعی بین آنان» تلاش کند. در تابستان
«وفاق اجتماعی بین آنان» تلاش کند. در تابستان ۱۹۱۴، نصار از جوانان فلسطینی خواست که مستقل از رهبران سنتی کار کنند و در تلاش‌های خود برای بهبود شرایط کشور و اعمال نفوذ اخلاقی بر زمین‌داران عرب برای جلوگیری از واگذاری زمین‌هایشان به یهودیان، به خود تکیه کنند. او با پیوستن ترکیه به آلمان در جنگ جهانی اول مخالفت کرد و مجبور شد نزد خانواده الفهوم در ناصره و سپس نزد عرب‌های السردیه در شرق اردن مخفی شود و تقریباً دو سال و نیم در آنجا به عنوان گله‌دار گوسفند کار کرد. مقامات نظامی عثمانی در جریان جنگ جهانی اول او را
مقامات نظامی عثمانی در جریان جنگ جهانی اول او را تعقیب کردند و مدتی ناپدید شد. سپس خود را تسلیم کرد و در سال ۱۹۱۸ به زندان دادگاه عرفی دمشق بردند و در آنجا ماند تا اینکه مجلس عرفی حکم به بیگناهی وی داد. سپس به فلسطین بازگشت و به روزنامه‌نویسی در «الکرمل» پرداخت. پس از اشغال فلسطین توسط بریتانیا، نصار در صفحات روزنامهٔ «الکرمل» که بازچاپش کرد، خواستار تأسیس انجمن نهضت اقتصادی عربی شد. او در اوایل نوامبر ۱۹۱۸ در تأسیس حزبی به نام حزب عرب شرکت کرد که دوام چندانی نداشت. نصار سپس به انجمن‌های اسلامی-مسیحی که در
نداشت. نصار سپس به انجمن‌های اسلامی-مسیحی که در شهرهای فلسطین شروع به شکل‌گیری کردند، پیوست. او در سال ۱۹۲۰ خواهان ایجاد دفتر تبلیغاتی عربی در اروپا برای مقابله با صهیونیسم شد و صدای خود را نسبت به فروش زمین‌ها بلند کرد و خواستار اتحاد ملی در فلسطین شد. با شماری از روشنفکران و روزنامه‌داران برای ایجاد انجمن‌هایی برای مقاومت در برابر صهیونیسم در داخل و خارج فلسطین همکاری کرد. در سومین کنفرانس عرب فلسطین که در دسامبر ۱۹۲۰ در حیفا برگزار شد، به عنوان نمایندهٔ انجمن مسیحیان اسلامی در طبریه شرکت کرد؛ وی در آن
انجمن مسیحیان اسلامی در طبریه شرکت کرد؛ وی در آن کنفرانس بر ضرورت تشکیل نهادهای کارگری و دهقانی برای مقابله با شهرک‌سازی صهیونیست‌ها تأکید کرد.او همچنین در چهارمین کنفرانس عرب فلسطین که در ماه مه تا ژوئن ۱۹۲۱ در قدس برگزار شد، به عنوان نمایندهٔ انجمن اسلامی-مسیحی در حیفا شرکت کرد. نجیب نصار در طول سالهای قیمومیت به مبارزه با صهیونیسم در صفحات روزنامه خود ادامه داد. همسرش، ساذِج نصار، یکی از پیشگامان امور زنان در فلسطین، با او در چاپ «الکرمل» همکاری داشت؛ او در سال ۱۹۳۸ حدود یک سال در بیت لحم به اتهام کمک
در سال ۱۹۳۸ حدود یک سال در بیت لحم به اتهام کمک تسلیحاتی برای انقلاب دستگیر شد. مقامات قیمومیت بریتانیا بیش از یک بار از انتشار «الکرمل» جلوگیری کردند و آن را در سال ۱۹۴۴ تحت حکومت عرفی که در زمان جنگ جهانی دوم اجرا می‌شد، برای همیشه تعطیل کردند. نجیب نصار در سال‌های دههٔ ۱۹۴۰ که بستگانش از خانوادۀ وهبه که باغ موز داشتند، بین خانه‌اش در روستای بلد الشیخ در حیفا و بیسان رفت و آمد می‌کرد. پس از شدت گرفتن بیماری به ناصره رفت و در آنجا در روز ۱۲ مارس ۱۹۴۸، درگذشت. زندگی شخصی. برادرانش رشید، ابراهیم، نقولا،
زندگی شخصی. برادرانش رشید، ابراهیم، نقولا، اسبیر؛ خواهرانش لیدیا و امیلی بودند. همسرش ساذج نصار بود و پسرش فاروق نام داشت. آثار. وی کتابهای متعددی از خود به جای گذاشته است که عناوین عربی آن‌ها عبارت‌اند از:
پیلیودا () یک رودخانه در استان ایرکوتسک کشور روسیه است.
اورا () یک رودخانه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
رشته‌کوه ینی‌سئی () یک رشته‌کوه در سرزمین کراسنویارسک کشور روسیه است.
رود ایچرا () یک رودخانه در استان ایرکوتسک کشور روسیه است.
دریاچه ائیک () یک دریاچه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
رود دربا () یک رودخانه در یاقوتستان کشور روسیه است.
رود بیریوک () یک رودخانه در یاقوتستان کشور روسیه است.
رود چرندی () یک رودخانه در یاقوتستان کشور روسیه است.
الی قدوری (۲۵ ژانویه ۱۹۲۶، بغداد – ۲۹ ژوئن ۱۹۹۲، واشینگتن) مورخ و شرق‌شناس یهودی عراقی ساکن بریتانیا بود. او به دلیل رد آنچه او «نسخه چتم هاوس» از تاریخ می‌خواند، مشهور بود و روشنفکران چپ غربی را دارای دیدگاهی دوستانه نسبت به اسلام می‌دانست. او انگلستان را سرزنش می‌کرد که با ایجاد ملی‌گرایی عربی و تأسیس کشور عراق یک جامعه متکثر قبلی را به جامعه ای نابردبار تبدیل کرد و باعث قتل و کوچ اجباری یهودیان أشوریان و دیگر اقلیتهای این جامعه شد. زندگی. در بغداد به دنیا آمد و در محله یهودیان اورشلیم بزرگ شد و در مدرسه
آمد و در محله یهودیان اورشلیم بزرگ شد و در مدرسه ابتدایی Alliance Israelite Universelle و سپس مدرسه Shamash تحصیل کرد. او در مدرسه اقتصاد لندن، جایی که مدرک لیسانس خود را دریافت کرد، و در کالج سنت آنتونی، آکسفورد، جایی که برای دکترای فلسفه کار کرد، تحصیل کرد. تز دکترایش انگلستان و خاورمیانه انتقادی از نقش بریتانیا در فاصله بین جنگ اول و دوم در عراق بود. سیاستگذاران بریتانیایی را به دلیل تشویق ملی‌گرایی عربی مورد انتقاد قرار داد و حاوی دیدگاه بسیار منفی نسبت به تی.ای. لارنس بود. به سیاستگذاران بریتانیایی
به تی.ای. لارنس بود. به سیاستگذاران بریتانیایی حمله کرد که ابتدا در سال ۱۹۲۱ پادشاهی عراق را از ولایات (استان‌های) عثمانی سابق موصل، بغداد و بصره ایجاد کردند و سپس «یک رژیم ملی‌گرای تندروی عرب را بر جامعه‌ای متنوع تحمیل کردند». تاریخچه شخصی او به توضیح دیدگاه او کمک می‌کند. از اولین فرمانروای عراق، ملک فیصل اول تا به امروز، عراقی بودن به عنوان عرب و اسلامی بودن تعریف شد و به عنوان یک یهودی عراقی، قدوری در این تعریف نمی‌گنجید. بیشتر یهودیان عراق برای فرار از آزار و اذیت به اسرائیل گریختند. برای قدوری، این
آزار و اذیت به اسرائیل گریختند. برای قدوری، این ایده که شخصی مانند لارنس یک قهرمان رمانتیک است، پوچ بود، زیرا او را به عنوان یک ماجراجوی غیرمسئول می‌دید که با تشویق ناسیونالیسم عربی، کشور جدیدی را ایجاد کرده بود که دیگر متکثر نبود و افرادی مانند او به آن تعلق نداشتند. از نظر او تصادفی نبود که در کمتر از یک سال پس از اعطای استقلال در اکتبر ۱۹۳۲، یکی از اولین اقدامات دولت عراق «مسئله آشور» بود، و دولت اقلیت آشوری را نابود کرد. او ظهور ناسیونالیسم در خاورمیانه را یک سیر قهقرایی می‌دید. او بسیاری از مستشرقان
را یک سیر قهقرایی می‌دید. او بسیاری از مستشرقان غربی را به داشتن دیدگاه آرمانی نسبت به جهان عرب متهم کرد و استدلال کرد که تمدن غربی آنقدر که مستشرقان می‌گویند فاسد نیست، و همچنین خاورمیانه قربانی معصوم امپریالیسم غرب نیست به آن شکل که مورخانی مانند آرنولد جی توینبی به دنبال ارائه آن بودند. زندگی شخصی. او با یکی از محققین تاریخ خاورمیانه، سیلویا قدوری ازدواج کرد.
انتخابات هفتمین دورهٔ شوراهای اسلامی شهر و روستا، انتخاباتی است که همزمان با انتخابات‌های میان دوره‌ای مجلس شورای اسلامی و نخستین انتخابات میان دوره‌ای مجلس خبرگان رهبری در تاریخ ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ برگزار می‌شود. شیوه برگزاری و مدت فعالیت شوراها. براساس قانون برگزاری انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا مصوب ۲۰ اسفند ۱۴۰۳ مجلس شورای اسلامی، انتخابات شوراها از انتخابات ریاست‌جمهوری ایران تفکیک شده و مدت فعالیت ششمین دورهٔ شوراهای اسلامی شهر و روستا و شهردارها و دهیارها به مدت ۱۰ ماه تا ۲۷ خرداد ۱۴۰۵ تمدید شد.
دهیارها به مدت ۱۰ ماه تا ۲۷ خرداد ۱۴۰۵ تمدید شد. همچنین تاریخ آغاز فعالیت هفتمین دورهٔ شوراهای اسلامی شهر و روستا و شهردارها و دهیارها از ۲۸ خرداد ۱۴۰۵ و مدت فعالیت شوراها مانند دوره‌های گذشته ۴ ساله می‌باشد، همچنین در این دوره انتخابات به شیوه تناسبی برگزار می‌شود و رای‌دهندگان قادر به رای دهی به یک حزب یا جریان بوده یا می‌توانند به یک نفر رای دهند در صورت رای به نامزدی از یک حزب آن رای برای کل حزب محسوب می‌گردد. براساس قانون این شیوه از برگزاری در این دوره از انتخابات به صورت آزمایشی و تنها در شهر تهران
از انتخابات به صورت آزمایشی و تنها در شهر تهران برگزار می‌شود و از انتخابات دوره هشتم شوراها در تمامی شهرهای بالای ۴۰۰ هزار نفر این شیوه انتخاباتی انجام خواهد شد. با اعلام وزارت کشور انتخابات هفتمین دورهٔ شوراهای اسلامی شهر و روستا در تاریخ ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ برگزار شده و فرایند برگزاری انتخابات کاملاً الکترونیکی خواهد بود.
تان‌ماهیان (Tanichthys) یک سرده از ماهیان آب شیرین از خانواده کپور (کپورماهیان) از راسته کپورماهی‌سانان است. آنها بومی رودخانه ها و نهرهای چین و ویتنام هستند. تا همین اواخر تصور بر این بود که مینوی کوهی ابر سفید یا همان دانیو ابر سفید، تنها گونه شناخته شده بود. با این حال، در سال 2001 یک گونه جدید و بسیار مشابه به نام "T. micagemmae" از رودخانه Ben Hai در ویتنام توصیف شد. مینوی کوهی ابر سفید یا دانیو ابر سفید نام "Tanichthys" از نام رهبر پیشاهنگی چینی، Tan Kam Fei گرفته شده است که اولین نمونه را کشف کرد.
اسکالیستی گولتس () یک کوه در یاقوتستان کشور روسیه است.
شبه‌جزیره کیگیلیاخ () یک شبه‌جزیره در شمال استان یاقوتستان کشور روسیه است.
دهانه ماچا () یک دهانه برخوردی در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
دهانه بینچیم-سالاآتین () یک دهانه برخوردی در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
تینسینا (Tincinae) یک زیرتیره مشکوک از پرتوبالگان آب شیرین از خانواده کپورماهیان است، این ماهی از ترکیب لای‌ماهی اوراسیا و مینو های آسیای شرقی تشکیل شده است. طبق ویرایش پنجم مرجع "ماهی‌های جهان"، دو جنس وجود دارد که در زیرتیره ماهیان تینسینا طبقه‌بندی می‌شوند، اگرچه در طبقه‌بندی‌های دیگر این زیرخانواده یا مترادف با زیرخانواده‌های دیگر در کپورماهیان یا به عنوان یک خانواده به تنهایی در نظر گرفته می‌شود. در کل وضعیت این ماهی ها مورد بحث و مناقشه میباشد.
زنوسیپرینا (Xenocyprinae)، یک زیرخانواده مناقشه‌برانگیز از خانواده کپورماهیان، خانواده کپور و مینو میباشد در اصل خاستگاه آن آسیای شرقی است. جنس. ویرایش پنجم "ماهی‌های جهان" جنس‌های زیر را به این زیرخانواده اختصاص می‌دهد: طبقه بندی کپورماهیان تا حدودی بحث برانگیز و مورد اختلاف است، به عنوان مثال جنس های زیر به زیر خانواده زنوسیپرینا در Fishbase یا مطالعه فیلوژنتیک ۲۰۱۸ اختصاص داده شده اند:
سیگرید برنسون (زاده ) خواننده سوئدی است.
توکیو ()، یک گروه موسیقی راک/موسیقی پاپ تشکیل شده توسط شرکت جانی و همکاران است که در سال ۱۹۹۴ شروع به کار کرد.
آنا دیاز با نام کامل آنا گابریلا اسمرالدا دیاز مولینا (زاده ) خواننده سوئدی است.
مسعود جعفری جوزانی جایزه‌های عمدتاً سینماییِ فراوانی به دست آورده است. اینک فهرستی از این جایزه‌ها:
دماغه سویاتوی نوس () یک دماغه در ناحیه یاقوتستان کشور روسیه است.
رود فارس () یک رودخانه در استان آدیغیه کشور روسیه است.
رود لابا () یک رودخانه در استان آدیغیه کشور روسیه است.
مجموعه آسیاب‎های تمبی مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان مسجد سلیمان، بخش مرکزی، دهستان جهانگیری، روستای تمبی واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۳۹۷ با شمارهٔ ثبت ۳۲۰۳۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
رود خودز () یک رودخانه در استان آدیغیه کشور روسیه است.
رود کیشا () یک رودخانه در استان آدیغیه کشور روسیه است.
رود چوخراک () یک رودخانه در استان آدیغیه کشور روسیه است.
بولشوی زلنچوک () یک رودخانه در سرزمین استاوروپول کشور روسیه است.
بولشایا لابا () یک رودخانه در استان قره‌چای و چرکس کشور روسیه است.
رود کوردژیپس () یک رودخانه در سرزمین کراسنودار کشور روسیه است.
رود پسفیر () یک رودخانه در سرزمین کراسنودار کشور روسیه است.
رود پشیش () یک رودخانه در استان آدیغیه کشور روسیه است.
رود ساخرای () یک رودخانه در استان آدیغیه کشور روسیه است.
رود اوروپ () یک رودخانه در سرزمین کراسنودار کشور روسیه است.
رود تبردا () یک رودخانه در استان آدیغیه کشور روسیه است.
یرگنی () یک دشت و تپه در استان قالموقستان کشور روسیه است.
فرورفتگی کوما-مانیچ () یک پست‌بوم و فرورفتگی در ناحیه قفقاز شمالی و استان قالموقستان و سرزمین استاوروپول کشور روسیه است.
رود سال () یک رودخانه در استان روستوف کشور روسیه است.
یگورلیک () یک رودخانه در استان روستوف کشور روسیه است.
رود مانیچ شرقی () یک رودخانه در سرزمین استاوروپول کشور روسیه است.
رود بوی () یک رودخانه در سرزمین پرم کشور روسیه است.
کارخانۀ برق تمبی مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان مسجدسلیمان، روستای تمبی واقع شده و این اثر در تاریخ ۱ خرداد ۱۳۹۶ با شمارهٔ ثبت ۳۱۷۲۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
میاموتو موساشی یا موساشی، یک رمان ژاپنی حماسی نوشته ایجی یوشیکاوا، دربارهٔ زندگی و اعمال شمشیرباز افسانه‌ای ژاپنی میاموتو موساشی (شینمن تاکه‌زو) است. این کتاب به دنبال شینمن تاکه‌زو است که پس از نبرد سکیگاهارا شروع می‌شود و رشد شخصیت او را تصویر می‌کشد. این داستان زندگی او را پس از آن دنبال می‌کند که راهب تاکوآن سوهو او را مجبور می‌کند تا خود را به عنوان «میاموتو موساشی» دوباره از نو بسازد. او در سراسر ژاپن پرسه می‌زند و دانش‌آموزان جوان را آموزش می‌دهد، با سامورایی‌ها و مدارس هنرهای رزمی درگیر می‌شود و راه
و مدارس هنرهای رزمی درگیر می‌شود و راه خود را در زندگی عاشقانه‌اش پیدا می‌کند. این یک رمان تاریخی است که توسط ایجی یوشیکاوا نوشته شده اما بسیاری از محتواها، مانند وجود معشوقه دوران جوانی «اوتسو» و دوست صمیمی او «ماتاهاچی» یا برخورد او با راهب مشهور فرقه رینزای، تاکوآن سوهو تخیلی است. همچنین در رمان آمده است که او در نبرد سکیگاهارا طرفدار خاندان تویوتومی بوده است اما به احتمال زیاد موساشی تاریخی به همراه پدرش شینمن مونیسای به عنوان بخشی از ارتش شرقی شرکت کرد. با این حال، تصویر میاموتو موساشی که از این رمان
با این حال، تصویر میاموتو موساشی که از این رمان برگرفته شده بود، به گونه‌ای در بین عموم پخش شد که گویی یک واقعیت تاریخی است. در ابتدا به عنوان یک سریال در روزنامه ژاپنی "روزنامه آساهی" بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ منتشر شد. در قالب کتاب مجدداً منتشر شد (اولین انتشار کامل توسط فومیکو یوشیکاوا در سال ۱۹۷۱). که مجموعه‌ای از چندین جلد است که در تعداد زیادی از نسخه‌های روزنامه گردآوری شده است. با فروش تخمینی ۱۲۰ میلیون نسخه، این رمان یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های تاریخ است. تمام ۶ جلد از مارس ۱۹۴۹ - تا آوریل ۱۹۵۰،