payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یاپ شکل گرفت و در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۵ به یک‌کم‌فشار حاره‌ای تبدیل شد. در ابتدا، برش‌های متوسط باد مانع از سازمان‌یافتگی سامانه شدند، اما روز بعد به تیفون حاره‌ای ارتقاء یافت و توسط مرکز هواشناسی ژاپن نام «راگاسا» برای آن انتخاب شد. این سامانه طی دو روز به‌تدریج تقویت شد و در ۱۹ سپتامبر به تیفون تبدیل گردید. صبح روز بعد، تیفون وارد مرحله تشدید سریع شد و در ۲۲ سپتامبر به اوج شدت خود رسید؛ با فشار مرکزی حداقل ۹۰۵ هکتوپاسکال و سرعت باد پایدار ده‌دقیقه‌ای ۲۰۵ کیلومتر بر ساعت، و همچنین سرعت باد پایدار یک‌دقیقه‌ای
بر ساعت، و همچنین سرعت باد پایدار یک‌دقیقه‌ای ۲۷۰ کیلومتر بر ساعت، که معادل رده ۵ در مقیاس سافیر–سیمپسون برای ابر تیفون‌هاست. اندکی پس از آن، راگاسا وارد چرخه جایگزینی دیواره چشم شد، در حالی که شدت خود را حفظ کرده بود. راگاسا سپس در جزیره پانویتان واقع در کالایان، استان کاگایان، به خشکی رسید و بارش‌های سنگین و بادهای شدید را به شمال جزیره لوزون آورد. بالاترین هشدار طوفان، سیگنال شماره ۵، برای جزایر بابویان صادر شد. با ورود به دریای چین جنوبی، تیفون به‌تدریج تضعیف شد و وارد دومین چرخه جایگزینی دیواره چشم
تضعیف شد و وارد دومین چرخه جایگزینی دیواره چشم گردید. سپس از جنوب هنگ‌کنگ عبور کرد، جایی که رصدخانه هنگ‌کنگ برای دومین بار در سال جاری پس از تیفون ویفا، هشدار حداکثری باد، سیگنال شماره ۱۰، را صادر کرد؛ این نخستین بار از سال ۱۹۶۴ بود که این هشدار دو بار در یک سال فعال می‌شد. راگاسا در ۲۴ سپتامبر در جزیره هایلینگ واقع در یانگژیانگ، استان گوانگ‌دونگ چین به خشکی رسید و روز بعد از مناطق ساحلی استان گوانگشی چین و استان کوانگ نین ویتنام عبور کرد و در نهایت به‌عنوان یک تیفون حاره‌ای ضعیف‌تر از بین رفت. این تیفون
یک تیفون حاره‌ای ضعیف‌تر از بین رفت. این تیفون موجب سیلاب‌های گسترده و رانش زمین در فیلیپین، تایوان و هنگ‌کنگ شد که دست‌کم ۲۷ کشته و ۲۱۳ زخمی برجای گذاشت. در تایوان، شکستن سد طبیعی در دریاچه مانع ماتای‌آن باعث مرگ ۱۶ نفر و مفقود شدن ۶ نفر شد. شرکت ای‌اوان خسارات وارده از این تیفون را بیش از ۱۰۰ میلیون دلار آمریکا برآورد کرده است.
جووانی پاچینی (۱۱ فوریه ۱۷۹۶ - ۶ دسامبر ۱۸۶۷) آهنگساز ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر اپراهایش شناخته می‌شود. پاچینی در کاتانیا، سیسیل، پسر لوئیجی پاچینی، خواننده‌ی پاپ، که قرار بود در اولین اجراهای بسیاری از اپراهای جووانی ظاهر شود، متولد شد. خانواده‌ی او اصالتاً اهل توسکانی بودند و در زمان تولد آهنگساز در کاتانیا زندگی می‌کردند. او از سال ۱۸۴۹ تا ۱۸۶۲ به عنوان اولین مدیر هنرستان موسیقی فلورانس خدمت کرد. ۲۵ اپرای اول او یا بیشتر زمانی نوشته شد که جواکینو روسینی بر صحنه اپرای ایتالیا تسلط داشت. اما آثار
روسینی بر صحنه اپرای ایتالیا تسلط داشت. اما آثار پاچینی «نسبتاً سطحی» بودند، واقعیتی که بعدها، او صادقانه در «خاطرات» خود به آن اعتراف کرد. او چندین سال سمت «مدیر تئاتر سان کارلو در ناپل را بر عهده داشت. بعدها، پاچینی که برای یافتن یک مدرسه موسیقی به ویارجو بازنشسته شد، زمانی را برای ارزیابی وضعیت اپرا در ایتالیا اختصاص داد و در دوره پنج ساله ای که آهنگسازی را متوقف کرد، ایده های خود را در خاطرات خود بیان کرد. مانند ساوریو مرکادانته، که او نیز نقاط قوت و ضعف این دوره در اپرا را دوباره ارزیابی کرد، سبک
و ضعف این دوره در اپرا را دوباره ارزیابی کرد، سبک پاچینی تغییر کرد، اما او به سرعت تحت الشعاع نفوذ رو به افزایش جوزپه وردی بر صحنه اپرای ایتالیا قرار گرفت و بسیاری از اپراهای او قدیمی به نظر می‌رسیدند و به ندرت، اگر نگوییم هرگز، در خارج از ایتالیا ظاهر می‌شدند. آثار پاچینی امروزه تا حد زیادی فراموش شده‌اند، اگرچه برخی از ضبط‌ها وجود دارند. حرفه آهنگسازی. پاچینی در طول زندگی خود حدود ۷۴ اپرا نوشت. این تعداد کمتر از تخمین‌های قبلی است که بین ۸۰ تا ۹۰ اپرا بود، زیرا اکنون مشخص شده است که بسیاری از آنها فقط
زیرا اکنون مشخص شده است که بسیاری از آنها فقط عناوین جایگزین برای آثار دیگر بوده‌اند. اشاره شده است که او «کمی به هارمونی و سازبندی اهمیت می‌داد»، واقعیتی که توسط روسینی نیز تأیید شده است، که زمانی گفته بود: «اگر او موسیقی می‌دانست، خدا به دادمان برسد. هیچ‌کس نمی‌توانست در برابر او مقاومت کند». مطمئناً، پاچینی نقاط قوت و تسلط روسینی را در این دوره تشخیص داده بود: «همه از یک مکتب، از یک مد پیروی می‌کردند و در نتیجه همه مقلد این چهره بزرگ بودند... اگر من پیرو مرد بزرگ اهل پزارو بودم، دیگران نیز همینطور
پیرو مرد بزرگ اهل پزارو بودم، دیگران نیز همینطور بودند.» پس از نقل مکان روسینی به پاریس در سال 1824، پاچینی و معاصرانش (جاکومو میربیر، نیکولا واکای، میکل کارافا، کارلو کوچیا، وینچنزو بلینی، گائتانو فریکوفربیر و لوئیجی ریچی و ساوریو مرکادانته) روی هم شروع به تغییر کردند ماهیت اپرای ایتالیایی را تغییر داد و آوازخوانی را در مسیر جدیدی قرار داد. ارکستراسیون سنگین‌تر شد، رنگ‌آمیزی، به ویژه برای صدای مردان، کاهش یافت و اهمیت بیشتری به حس غنایی داده شد. در حالی که استثنائاتی وجود داشت، لیدهای عاشقانه به تنورها
که استثنائاتی وجود داشت، لیدهای عاشقانه به تنورها اختصاص داده شدند (در زمان روسینی، آنها اغلب توسط زنان آلتو یا متزو سوپرانو خوانده می‌شدند). شخصیت‌های منفی به باس یا بعداً به باریتون تبدیل شدند (در حالی که اغلب برای روسینی تنور بودند). با گذشت زمان، تأکید بسیار بیشتری بر درام شد. نقشی که پاچینی در ایجاد این تغییرات ایفا کرد، اکنون تازه در حال شناخته شدن است. شکی نیست که پاچینی و آهنگساز معاصرش نیکولا واکای، تأثیر قوی‌تری بر بلینی نسبت به آنچه قبلاً گفته شده، داشته‌اند. این تغییر در نگرش را می‌توان به
شده، داشته‌اند. این تغییر در نگرش را می‌توان به احیای دو اثر کلیدی نسبت داد: «جولیتا و رومئو (واکای)|جولیتا و رومئو]]» اثر واکای ​​و «آخرین روز پمپئی» اثر پاچینی، که هر دو در سال ۱۸۲۵ با فاصله چند هفته از یکدیگر ساخته شدند. موفقیت بسیاری از اپراهای سبک‌تر پاچینی، به ویژه «بارون دولسهایم»، «دوست‌پسر فداکار» و «شیوا در بغداد» (که همگی بین سال‌های ۱۸۱۸ تا ۱۸۲۰ ساخته شدند) پاچینی را به یکی از برجسته‌ترین آهنگسازان ایتالیا تبدیل کرد. جایگاه او با موفقیت‌های سریع «آلساندرو نِل ایندی» (ناپل، ۱۸۲۴، ویرایش‌شده،
«آلساندرو نِل ایندی» (ناپل، ۱۸۲۴، ویرایش‌شده، میلان، ۱۸۲۶؛ اجرا و ضبط‌شده در لندن در نوامبر ۲۰۰۶)، «آمازیلیا» (ناپل ۱۸۲۴، ویرایش‌شده، وین، ۱۸۲۷) و «آخرین جادوی پمپئی» (ناپل، ۱۸۲۵) که قبلاً ذکر شد، بسیار ارتقا یافت. در اپرای «آلساندرو نل ایندی»، نقش اصلی اپرای «آلساندرو» توسط یک خواننده تنور باریتون به نام «آندره‌آ نوزاری» خلق شد، اما در اجرای مجدد اپرا در میلان، این نقش توسط «جیووانی داوید» با صدای بسیار سبک‌تر خوانده شد که نشان‌دهنده تمایل پاچینی به حرکت در مسیری جدید است. اپرای «عربی نل گالی» (میلان،
در مسیری جدید است. اپرای «عربی نل گالی» (میلان، ۱۸۲۷) به بسیاری از صحنه‌های مهم جهان راه یافت و اولین اپرای پاچینی بود که در ایالات متحده اجرا شد. این اپرا بارها در ایتالیا به روی صحنه رفت و تا سال ۱۸۳۰ طول کشید تا اولین موفقیت بلینی، «ایل پیراتا» (همچنین میلان، ۱۸۲۷)، از نظر تعداد اجرا در تئاتر آلا اسکالا، از «گلی عربی نل گالی» پیشی بگیرد. اگرچه این موضوع به طور کلی شناخته شده نیست، اما پاچینی بود که در دهه ۱۸۲۰ به جای دونیزتی، مرکادانته یا بلینی، سخت‌ترین رقابت را در ایتالیا با روسینی داشت. پس از آن
رقابت را در ایتالیا با روسینی داشت. پس از آن اپراهای زیادی ساخته شد که تقریباً به طور کامل فراموش شده‌اند. با این حال، یکی از این اپراها، «ایل کورسارو» (رم، ۱۸۳۱) ۱۷۳ سال بعد، در سال ۲۰۰۴، البته فقط با همراهی پیانو، احیا شد. این اثر از بسیاری جهات با اپرای بعدی وردی با همین نام متفاوت است. نقش اصلی، کورادو، نقشی موسیقی برای یک آلتو است و سید شرور یک تنور است. با این حال، ابتدا بلینی و سپس دونیزتی از نظر شهرت از پاچینی پیشی گرفتند. بسیاری از اپراهای بعدی او، مانند «کارلو دی بورگونی» در سال ۱۸۳۵، شکست
او، مانند «کارلو دی بورگونی» در سال ۱۸۳۵، شکست خوردند، اما این یکی از معدود اپراهای پاچینی است که در حال حاضر روی سی‌دی موجود است و نقدهای مثبت زیادی دریافت کرده است. پاچینی خودش اولین کسی بود که شکست آشکار خود را که در خاطراتش به آن اشاره شده بود، تشخیص داد: «کم‌کم متوجه شدم که باید از میدان خارج شوم. بلینی، بلینی الهی، از من پیشی گرفته است.» چند سال بعد، او آهنگسازی را از سر گرفت و پس از یک شکست دیگر، با «سافو (اپرا)|سافو]]» (ناپل، ۱۸۴۰) بزرگترین پیروزی خود را تجربه کرد. پس از «سافو»، پاچینی وارد دوره
خود را تجربه کرد. پس از «سافو»، پاچینی وارد دوره دیگری از شهرت شد. دونیزتی به پاریس رفته بود، بلینی فوت کرده بود و موفقیت‌های بزرگ مرکادانته پشت سر گذاشته شده بود، بنابراین وردی تنها رقیب مهم را ارائه داد. موفقیت های پاچینی در این دوره زمانی عبارتند از: "La fidanzata corsa" (ناپل، 1842)، "Maria, regina d'Inghilterra" (پالرمو، 1843)، "Medea" (Palermo، 3 با آخرین بازبینی در 18). 1853)، "Lorenzino de' Medici" (ونیز، 1845)، "Bondelmonte" (فلورانس، 1845)، "Stella di Napoli" (Naples,1845) (Naples,1845)
"Stella di Napoli" (Naples,1845) (Naples,1845) (Naples,1845) (Naples,1845) و 1,1845, 1,6,1,4,10,00,000 $. «آلن کامرون» (ونیز، ۱۸۴۸) قابل توجه است زیرا به دوران جوانی شاه چارلز دوم، قبل از تاجگذاری او به عنوان پادشاه انگلستان می‌پردازد. در مقابل - تا سال ۱۸۴۴ - وردی «نابوکو»، «من لومباردی» و «ارنانی» را نوشته بود و از این رو از پاچینی پیشی گرفته بود. این دوره از دستاوردها با یک افول طولانی اما آهسته همراه بود که تنها با موفقیت‌های متوسط ​​«La punizione» (ونیز، ۱۸۵۴)، «Il saltimbanco» (رم، ۱۸۵۸) و «Niccolò
۱۸۵۴)، «Il saltimbanco» (رم، ۱۸۵۸) و «Niccolò de' Lapi» (فلورانس، ۱۸۷۳) مشخص می‌شد. پاچینی در سال ۱۸۶۷ در پشیا، توسکانی درگذشت. او در طول زندگی خود، موسیقی‌های بسیار با کیفیتی تولید کرد. آثار او با بیش از ۷۰ اثر صحنه‌ای، حتی در مقایسه با روسینی (۴۱ اپرا) و هندل (۴۳ اپرا) نیز شگفت‌انگیز است و او همیشه به همراه دونیزتی، به عنوان یکی از پرکارترین آهنگسازان تاریخ اپرا به یاد خواهد ماند. پانویس. نکاتمنابع
آلفردو کاتالانی (19 ژوئن 1854 - 7 اوت 1893) آهنگساز ایتالیایی اپراتیک بود. او بیشتر به خاطر اپرای‌هایش «Loreley» (1890) و «لا والی» (1892) به یاد می‌آید. "لا والی" بر روی یک لیبرتو توسط لوییجی ایلیکا ساخته شده است و مشهورترین آریا کاتالانی "Ebben? Ne andrò lontana" را در خود دارد. این آریا، که توسط سوپرانوی آمریکایی ویلهلمنیا فرناندز خوانده شده، در قلب فیلم ژان-ژاک بینیکس با عنوان «دیوا» محصول ۱۹۸۱ قرار داشت. سایر اپراهای کاتالانی بسیار کمتر موفق بودند. زندگی و حرفه. کاتالانی که در لوکا متولد شد، از
زندگی و حرفه. کاتالانی که در لوکا متولد شد، از خانواده‌ای موسیقی‌دان بود.&lt;ref&gt;
انتخابات سراسری مالاوی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۵ برگزار شد تا رئیس‌جمهور، ۲۲۹ عضو مجلس ملی و ۵۰۹ عضو شوراهای محلی انتخاب شوند. در انتخابات ریاست‌جمهوری، پیتر موتاریکا، رئیس‌جمهور پیشین و نامزد حزب ترقی‌خواه دموکراتیک، با کسب ۵۷٪ آرا پیروز شد. رئیس‌جمهور وقت، لازاروس چاکورا از حزب کنگره مالاوی، با ۳۳٪ آرا در جایگاه دوم قرار گرفت. زمینه. این انتخابات دومین انتخاباتی بود که بر اساس نظام دو مرحله‌ای جدید برگزار شد؛ نظامی که پس از ابطال انتخابات عمومی سال ۲۰۱۹ مالاوی و برگزاری انتخابات مجدد در سال بعد، که منجر به
و برگزاری انتخابات مجدد در سال بعد، که منجر به پیروزی لازاروس چاکورا شد، به قانون اساسی افزوده شد. در ژوئیه ۲۰۲۴، جنبش تحول متحد (UTM) از ائتلاف حاکم تونسه خارج شد و حزب کنگره مالاوی (MCP) به‌تنهایی در انتخابات شرکت کرد.
پیاتزا ونیز (به ایتالیایی: Piazza Venezia "میدان ونیز") مرکز اصلی رم، ایتالیا است که در آن چندین خیابان اصلی از جمله خیابان فوری ایمپریالی و ویا دل کورسو به هم می‌رسند. نام خود را از کاخ ونیز گرفته است که توسط کاردینال ونیزی، پیترو Barbo (بعدها پاپ پل دوم) در کنار بازیلیکای سنت مارک، قدیس حامی ونیز، ساخته شده است. کاخ ونیز به عنوان سفارت جمهوری ونیز در رم خدمت می‌کرد. میدان. یک طرف میدان، محل آرامگاه سرباز گمنام ایتالیا در آلتاره دلا پاتریا، و بخشی از بنای یادبود ویتوریو امانوئل دوم، اولین پادشاه ایتالیا
یادبود ویتوریو امانوئل دوم، اولین پادشاه ایتالیا است. میدان یا میدان در پایین تپه کاپیتولین و در کنار میدان تراژان قرار دارد. شریان اصلی، خیابان ویا فوری ایمپریالی از آنجا شروع می‌شود و از کنار میدان رومی به کولوسئوم منتهی می‌شود. بیشتر گردشگران در رم از میدان ونیز دیدن می‌کنند که با پای پیاده تا چندین جاذبه گردشگری معروف رم، از جمله میدان رومی، تپه کاپیتولین، کاخ ونیز و پانتئون معروف، فاصله کمی دارد. تاریخچهه. با بهره‌گیری از این نمادگرایی مدرن و باستانی - و فضای باز مفید - میدان ونیز محل سخنرانی‌های
- و فضای باز مفید - میدان ونیز محل سخنرانی‌های عمومی دیکتاتور ایتالیایی موسولینی برای جمعیت هوادارانش در دهه‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰ بود. کاوش‌ها. در سال ۲۰۰۹، طی حفاری‌هایی در وسط میدان برای ساخت خط C متروی رم (ایستگاه ونیز)، بقایای آتنائوم امپراتور هادریان کشف شد.
ماز بارنز ابزاری است که در آزمایش‌های روان‌شناسی برای سنجش یادگیری فضایی و حافظه به‌کار می‌رود. این آزمون نخستین‌بار در سال ۱۹۷۹ توسط کارول ای. بارنز طراحی شد. موضوع آزمایش معمولاً جوندگانی مانند موش یا موش صحرایی هستند. این جوندگان یا به‌عنوان گروه کنترل به‌کار می‌روند یا دارای متغیرها و کمبودهای ژنتیکی‌اند که سبب واکنش متفاوت آن‌ها در ماز می‌شود. کارکرد اصلی ماز بارنز سنجش توانایی یک موش در یادگیری و به‌خاطر سپردن محل یک ناحیهٔ هدف است که با استفاده از نشانه‌های دیداری دوردست در اطراف محل آزمایش تعیین
نشانه‌های دیداری دوردست در اطراف محل آزمایش تعیین می‌شود. این آزمون غیرتهاجمی برای ارزیابی تأثیر مواد شیمیایی جدید بر شناخت و همچنین شناسایی نارسایی‌های شناختی در "سویه‌های تراریخت جوندگان" که مدل بیماری‌هایی چون بیماری آلزایمر هستند، سودمند است. همچنین عصب‌شناسان از آن برای بررسی اثر احتمالی آسیب خفیف مغزی بر نارسایی‌های یادگیری (مرحلهٔ اکتساب) و حفظ حافظهٔ فضایی (مرحلهٔ آزمون) در بازه‌های زمانی کوتاه‌مدت و بلندمدت بهره می‌برند. موفقیت در این آزمون وابسته به گرایش ذاتی جوندگان برای فرار از محیط ناخوشایند
به گرایش ذاتی جوندگان برای فرار از محیط ناخوشایند و نیز به حافظهٔ مرجع فضایی وابسته به هیپوکامپ است. راه‌اندازی. ماز بارنز از یک سطح دایره‌ای تشکیل شده است که تا ۲۰ سوراخ دایره‌ای در پیرامون آن قرار دارد. نشانه‌های دیداری مانند شکل‌ها یا الگوهای رنگی در اطراف میز و در معرض دید جانور قرار داده می‌شوند. سطح میز با نور شدید از بالا روشن می‌شود. در زیر یکی از سوراخ‌ها یک «جعبهٔ فرار» قرار دارد که جونده می‌تواند از طریق سوراخ بالایی به آن دسترسی پیدا کند. این مدل بر پایهٔ گرایش طبیعی جوندگان به پرهیز از فضاهای
بر پایهٔ گرایش طبیعی جوندگان به پرهیز از فضاهای باز طراحی شده است؛ گرایشی که آن‌ها را وادار می‌کند به دنبال پناهگاهی در جعبهٔ فرار باشند. یک جوندهٔ سالم معمولاً در چهار تا پنج تلاش می‌آموزد که جعبهٔ فرار را پیدا کند و سپس مستقیماً به‌سوی آن می‌رود، بدون آن‌که از سوراخ‌های نادرست عبور کند. پارامترهای گوناگونی در این آزمون اندازه‌گیری می‌شوند، از جمله زمان لازم برای فرار، طول مسیر طی‌شده، تعداد خطاها و سرعت حرکت. انتخاب سویهٔ زمینه و نوع وظایف رفتاری نقش مهمی در تعیین نتیجهٔ آزمایش دارد. این متغیرها نشان
در تعیین نتیجهٔ آزمایش دارد. این متغیرها نشان می‌دهند که میزان اضطراب ذاتی و توانایی شناختی میان سویه‌های مختلف موش تفاوت قابل‌توجهی دارد. کارکرد. کارکرد معمولاً با شمار خطاهایی که جونده مرتکب می‌شود سنجیده می‌شود؛ یعنی تعداد دفعاتی که پوزهٔ خود را درون سوراخی می‌برد که جعبهٔ فرار در آن وجود ندارد. کاهش تعداد خطاها در هر تلاش به‌عنوان منحنی یادگیری محاسبه می‌شود. همچنین شاخص‌های دیگری نیز بررسی می‌شوند، مانند طول مسیر تا جعبهٔ فرار که کوتاه‌تر بودن آن نشانهٔ خطاهای کمتر است. افزون بر این، راهبردی که هر
خطاهای کمتر است. افزون بر این، راهبردی که هر جونده به‌کار می‌برد نیز ثبت می‌شود: تصادفی (بررسی سوراخ‌ها به‌طور پراکنده)، نظام‌مند (بررسی سوراخ‌ها با یک الگو) یا فضایی (حرکت مستقیم به‌سوی سوراخ دارای جعبهٔ فرار). به‌دلیل ماهیت فضایی ماز بارنز، آسیب به هیپوکامپ موجب نارسایی در اجرای این تکلیف می‌شود. آزمایشی روی دگو نشان داد که می‌تواند تفاوت‌های جنسی در اجرای ماز بارنز وجود داشته باشد. در مرحلهٔ آموزش که مرحلهٔ رمزگذاری است، ماده‌ها بیشتر از راهبرد فضایی استفاده کردند، در حالی‌که نرها بیشتر به راهبردهای
استفاده کردند، در حالی‌که نرها بیشتر به راهبردهای متوالی، تصادفی یا متضاد گرایش داشتند. همچنین مشاهده شد که توانایی حفظ حافظهٔ فضایی در موش‌های ماده به‌طور چشمگیری به مرحلهٔ چرخهٔ فحلی آن‌ها وابسته است. این تفاوت‌ها میان نر و ماده در مرحلهٔ رمزگذاری دیده می‌شوند، اما در مرحلهٔ اندوزش مشاهده نمی‌شوند. این امر نشان می‌دهد که فرایندهای اکتساب و تحکیم حافظه در دگوها به‌طور متفاوتی تحت‌تأثیر جنسیت قرار می‌گیرند. مقایسه با مازهای دیگر. ماز بارنز از نظر کارکرد شبیه ماز آبی موریس و ماز بازویی شعاعی است، اما برخلاف
ماز آبی موریس و ماز بازویی شعاعی است، اما برخلاف آن‌ها از محرک‌های ناخوشایند شدید (مانند استرس ناشی از شنا در ماز آبی موریس) یا محرومیت (مانند محرومیت از غذا یا آب در ماز بازویی شعاعی) به‌عنوان تقویت‌کننده استفاده نمی‌کند. تکالیف رفتاری که با سطح بالایی از استرس همراه‌اند می‌توانند بر کارکرد جانور در آزمون تأثیر بگذارند، ازاین‌رو ماز بارنز برای حذف عوامل مخدوش‌کنندهٔ ناشی از استرس مناسب است. بااین‌حال، به دلیل نبود محرک‌های ناخوشایند شدید، برخی جوندگان ممکن است انگیزهٔ کافی برای کامل‌کردن تکلیف نداشته
ممکن است انگیزهٔ کافی برای کامل‌کردن تکلیف نداشته باشند. پس از خو گرفتن به ماز، احتمال دارد آزمودنی‌ها ترجیح دهند به کاوش بپردازند تا انجام تکلیف. برای پرهیز از این مشکل، تحلیل داده‌ها بر پایهٔ شاخص‌های گوناگون اهمیت دارد. در پژوهش‌ها شاخص‌هایی مانند زمان تا رسیدن به جعبهٔ فرار، طول مسیر تا جعبه و تعداد خطاها تا نخستین تلاش برای ورود به سوراخ درست به‌کار رفته‌اند. یکی دیگر از کاستی‌های ماز بارنز آن است که هنگام آزمودن چندین جانور، نشانه‌های بویایی بر جای‌مانده از جانور قبلی می‌تواند بر کارکرد جانوران بعدی
از جانور قبلی می‌تواند بر کارکرد جانوران بعدی اثر بگذارد. این مشکل به‌سادگی با پاک‌کردن ماز پس از هر تلاش برطرف می‌شود.
گاوچران باش پنجمین آلبوم استودیویی از موسیقی‌دان ایندی راک آمریکایی میتسکی می‌باشد که در ۱۷ اوت سال ۲۰۱۸ از سوی دد اوشنز منتشر گردید. تهیه و تولید این آلبوم توسط پاتریک هایلند، همکار دیرینهٔ میتسکی، انجام شده و دامنهٔ موسیقایی او را گسترش می‌دهد و با بازگشت به پیانویی که در دو آلبوم اولش حضور داشت، همراه با سینث‌سایزرها، سازهای بادی و گیتاری که به ویژگی بارز او تبدیل شده، ترکیب می‌شود. این آلبوم در بدو انتشار با استقبال گستردهٔ از سوی منتقدان موسیقی روبه‌رو شد و بعدها جزو بهترین آلبوم‌های سال ۲۰۱۸ انتخاب
شد و بعدها جزو بهترین آلبوم‌های سال ۲۰۱۸ انتخاب گردید. پیش از انتشار آلبوم، تک‌آهنگ‌های «آبفشان»، «هیچ‌کس» و «دو رقصندهٔ آهسته» منتشر شده بودند. این آلبوم اولین اثر میتسکی بود که در بیلبورد ۲۰۰ صدرنشین شد و همچنین در جداول موسیقی کانادا، ایرلند و بریتانیا نیز قرار گرفت.
کلیسای سنت مارکو (San Marco Evangelista al Campidoglio) یک باسیلیکای تیتولار در رم است که به مرقس قدیس اختصاص داده شده است و در میدان کوچک سن مارکو در مجاورت میدان ونیز واقع شده است. این کلیسا نخستین بار در سال ۳۳۶ توسط پاپ مارک تقدیس شد و در سال ۸۳۳ توسط پاپ گریگوری چهارم به شکل فعلی خود بازسازی شد. امروزه، این کلیسا کلیسای ملی ونیز در رم است. تاریخچه. ساختمان‌های اولیه. طبق "Liber pontificalis"، پاپ مارک در سال ۳۳۶ میلادی در مکانی به نام "ad Pallacinas" یک کلیسای جامع تأسیس کرد. این نخستین کلیسا بر روی
یک کلیسای جامع تأسیس کرد. این نخستین کلیسا بر روی سازه‌های از پیش موجود پیشاکنستانتینی با قدمت یا کاربرد ناشناخته ساخته شد، اما کاوش‌های اواسط قرن بیستم، یک موزاییک رومی باستانی باقی‌مانده با آکانتوس تزئینات طوماری شکل را در زیر راهروی سمت راست کلیسای امروزی آشکار کرد. نخستین کلیسای پاپ مارک دیوارهایی از این سازه قبلی را در خود جای داد و دارای یک رواق جدید، سنگفرش‌های «opus sectile» و دیوارهای دارای «فرسکو» بود که قطعه کوچکی از آن که چندین اسب را به تصویر می‌کشد، و در زیر کلیسای امروزی باقی مانده است. The
و در زیر کلیسای امروزی باقی مانده است. The synod of Pope Symmachus in 499 records the church as "Titulus Marci." احتمالاً سازه رومی باستانی قبلی در ابتدا اقامتگاهی متعلق به پاپ مارک بوده است که سپس در چند ماه اول پاپی خود، این ملک را به یک جماعت مسیحی هدیه داد. کاوش‌های باستان‌شناسی بیشتر رسوبات مرمر سوخته و خاکستر روی پیاده‌رو را نشان داد که شواهدی مبنی بر تخریب احتمالی کلیسای نخستین در آتش‌سوزی ارائه می‌دهد. کلیسای دوم احتمالاً در نیمه دوم قرن ششم ساخته شد، اما فقدان شواهد باستان‌شناسی و سوابق مکتوب،
شد، اما فقدان شواهد باستان‌شناسی و سوابق مکتوب، تاریخ‌گذاری صحیح را دشوار می‌کند. کف کلیسا یک متر بالاتر از کف کلیسای اول قرار گرفته است، که احتمالاً برای محافظت از سازه در برابر سیل، که در روم قرون وسطی رایج بود. این کلیسای دوم از طرح طبقه کلیسای اول پیروی می‌کرد، تنها با اضافه کردن یک محوطه صندوق که شبستان را تقسیم می‌کرد و فضایی برای Schola Cantorum فراهم می‌کرد.
ویرجینیا هیل (با نام اصلی اونی ویرجینیا هیل؛ ۲۶ اوت ۱۹۱۶–۲۴ مارس ۱۹۶۶) یک چهره جنایی سازمان‌یافته آمریکایی بود. او که اهل آلاباما بود، در اواسط دهه ۱۹۳۰ به عنوان پیک شیکاگو اوت‌فیت فعالیت می‌کرد. او به خاطر اینکه دوست دختر گانگستر باگزی سیگل بود، شهرت داشت. او که با نام اونی ویرجینیا هیل در ۲۶ اوت ۱۹۱۶ در لیپسکم (آلاباما) متولد شد، یکی از ده فرزند یک کارگر سنگ مرمر الکلی بود. در هشت سالگی، پس از جدایی والدینش، به همراه مادر و خواهر و برادرانش به مریتا (جورجیا) نقل مکان کرد. او در مدرسه گرامر رابرتز تحصیل
نقل مکان کرد. او در مدرسه گرامر رابرتز تحصیل کرد و کلاس هشتم را در آنجا به پایان رساند، سپس ترک تحصیل کرد. در نوامبر ۱۹۳۱، زمانی که ۱۵ ساله بود، با جورج رندل ۱۶ ساله ازدواج کرد. درگذشت. هیل در ۲۴ مارس ۱۹۶۶ در سن ۴۹ سالگی در کوپل، نزدیک زالتسبورگ، اتریش، با مصرف بیش از حد قرص خواب خودکشی کرد.
بلوغ ۲ چهارمین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه‌پرداز ایندی پاپ آمریکایی میتسکی می‌باشد که در ۱۷ ژوئن سال ۲۰۱۶ از سوی دد اوشنز منتشر گردید؛ و نخستین اثر او تحت این ناشر به شمار می‌رود. این آلبوم توسط پاتریک هایلند، همکار دیرینهٔ میتسکی، تهیه و تولید شد. این آلبوم در بدو انتشار با استقبال گستردهٔ از سوی منتقدان موسیقی روبه‌رو شد و بسیاری از آن‌ها خوانندگی احساسی میتسکی و موضوعات پیچیدهٔ شعری او را ستودند؛ این موضوعات شامل عطش، عشق، افسردگی، بیگانگی و هویت نژادی می‌شوند. قبل از انتشار آلبوم، تک‌آهنگ اصلی با
می‌شوند. قبل از انتشار آلبوم، تک‌آهنگ اصلی با نام «بهترین دختر آمریکایی تو» در ۱ مارس سال ۲۰۱۶ منتشر شد و هم‌زمان با آن انتشار آلبوم نیز اعلام گردید. تک‌آهنگ دوم «شاد»، در ۳ مهٔ سال ۲۰۱۶ منتشر شد. موزیک ویدئوی «یک تپهٔ سوزان» در ۱۱ اکتبر سال ۲۰۱۶ منتشر شد و پس از آن تور کنسرتی در آمریکای شمالی و اروپا برگزار شد.
«قلب ماشین لباس‌شویی» ترانه‌ای از خوانندهٔ آمریکایی میتسکی می‌باشد که در سال ۲۰۱۸ در آلبوم "گاوچران باش" منتشر گردید. اگرچه این اثر به‌عنوان تک‌آهنگ منتشر نشد، اما یکی از شناخته‌شده‌ترین قطعات او به شمار می‌رود. این ترانه در جدول تک‌آهنگ‌های ایرلند به رتبهٔ ۹۳ و در جدول موسیقی ایندی بریتانیا به رتبهٔ ۲۶ رسید. کیتی راف از نشریهٔ "ای.وی. کلاب" «قلب ماشین لباس‌شویی» را یک «بالاد خانگی دیوانه‌وار با ریتمی خوشایند و گیج‌کننده» توصیف کرده است.
ویلا توپلیتس (به ایتالیایی: "Villa Toeplitz") یک مجموعهٔ تاریخی شامل ویلا و باغ‌های وسیع در شهر وارزه در منطقهٔ لومباردی در شمال ایتالیا است. این ویلا در اوایل سده بیستم توسط خانوادهٔ توپلیتس، بانکداران یهودی-لهستانی که در ایتالیا ساکن شدند، ساخته شد. امروزه این مجموعه به‌عنوان پارک عمومی و مرکز فرهنگی-اجتماعی استفاده می‌شود و یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری شهر وارزه به‌شمار می‌رود. تاریخچه. خانوادهٔ توپلیتس در آغاز سده بیستم از لهستان به ایتالیا مهاجرت کردند. جوزف توپلیتس، یکی از اعضای خانواده، بانکی
کردند. جوزف توپلیتس، یکی از اعضای خانواده، بانکی معتبر در ایتالیا تأسیس کرد و در وارزه ملکی وسیع خریداری نمود. هدف آن‌ها ساخت یک اقامتگاه اشرافی به سبک ویلاهای ایتالیایی بود. این پروژه توسط معمار آرتورو ویلی طراحی شد و تا سال ۱۹۱۴ به پایان رسید. در طول دهه‌های نخست، ویلا توپلیتس به محلی برای مهمانی‌های اشرافی و گردهمایی‌های فرهنگی بدل شد. باغ‌های آن که با الهام از باغ‌های رنسانسی طراحی شده بودند، میزبان جشن‌ها و نمایشگاه‌های هنری بودند. در دههٔ ۱۹۲۰، با افزودن آبشارها و فواره‌های متعدد و همچنین الهام از
آبشارها و فواره‌های متعدد و همچنین الهام از باغ‌های شرقی، جلوه‌ای تازه یافت. در زمان جنگ جهانی دوم، این ویلا برای مدتی به‌عنوان مقر نظامی و سپس به‌عنوان بیمارستان صحرایی استفاده شد. این تغییر کاربری‌ها موجب آسیب‌هایی به ساختمان و باغ شد. پس از جنگ، بخش‌هایی از بنا بازسازی گردید. در میانهٔ سده بیستم، پس از مرگ آخرین عضو خانواده، ویلا به شهرداری وارزه واگذار شد. از آن زمان تاکنون این مجموعه به پارک عمومی، مرکز فرهنگی و یکی از نمادهای شهری بدل شده‌است. معماری و باغ‌ها. ویلا توپلیتس نمونه‌ای برجسته از معماری
و باغ‌ها. ویلا توپلیتس نمونه‌ای برجسته از معماری التقاطی اوایل سده بیستم است. نمای اصلی ترکیبی از عناصر نئورمانسک و باروک است. در طراحی داخلی، تالار مرکزی با سقف بلند و نقاشی‌های دیواری تزئین شده و پنجره‌های شیشه‌ای رنگی فضای خیره‌کننده‌ای ایجاد می‌کنند. باغ‌های ویلا وسعتی چند هکتاری دارند و به سبک باغ ایتالیایی طراحی شده‌اند. مسیرهای سنگ‌فرش، فواره‌ها و آبشارهای مصنوعی در کنار پلکان‌های عظیم، ساختاری چشمگیر به باغ بخشیده‌اند. مهندسی آب در این باغ، با کانال‌ها و حوضچه‌ها، یکی از جنبه‌های شاخص طراحی آن است.
و حوضچه‌ها، یکی از جنبه‌های شاخص طراحی آن است. در دههٔ ۱۹۲۰ بخش‌هایی با الهام از باغ‌های شرق آسیا ساخته شد که شامل پل‌های چوبی، حوضچه‌های زینتی و گونه‌های گیاهی وارداتی مانند بامبو و آزالیا بود. نقش فرهنگی و اجتماعی. امروزه ویلا توپلیتس یکی از مهم‌ترین پارک‌های عمومی وارزه است. این مجموعه نه‌تنها فضایی برای گردش و تفریح، بلکه میزبان جشنواره‌های هنری، کنسرت‌ها و نمایشگاه‌های گل و گیاه است. دانشگاه اینسوبریا نیز گاه از این باغ‌ها برای فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی در حوزهٔ گیاه‌شناسی بهره می‌گیرد. میراث فرهنگی
در حوزهٔ گیاه‌شناسی بهره می‌گیرد. میراث فرهنگی و حفاظت. ویلا توپلیتس در فهرست میراث فرهنگی منطقه لومباردی ثبت شده‌است. شهرداری وارزه با همکاری دانشگاه‌ها و نهادهای محلی پروژه‌های متعددی برای حفاظت و مرمت آن انجام داده‌است. چالش‌های اصلی حفاظت شامل افزایش شمار گردشگران و نگهداری از سیستم آبی باغ‌هاست. در سال‌های اخیر طرح‌های بازسازی فواره‌ها و مسیرهای باغ اجرا شده‌است. جایگاه در هنر و ادبیات. ویلا توپلیتس در سفرنامه‌های گردشگران اروپایی اوایل قرن بیستم ذکر شده‌است. همچنین این مکان در چندین فیلم ایتالیایی
شده‌است. همچنین این مکان در چندین فیلم ایتالیایی دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به‌عنوان لوکیشن استفاده شد. باغ‌های آن الهام‌بخش نقاشی‌ها و عکس‌های هنرمندان محلی بوده و در ادبیات معاصر ایتالیا نیز به‌عنوان نماد پیوند شرق و غرب توصیف شده‌است. نگارخانه. = جستارهای وابسته ==