payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گونه‌های مختلفی بود که در تشکیلات سنگی جمهوری دومینیکن یافت می‌شدند. این تحقیقات منجر به انتشار یکی از آثار مهم او با عنوان «دیرینه‌شناسی نئوجن در شمال جمهوری دومینیکن ۱۸: ابرخانواده ولوتاسئا (تا حدی) (نرمتنان: شکم‌پایان)» شد. این مطالعه که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد، بر روی ابرخانواده ولوتاسئا در جمهوری دومینیکن تمرکز داشت. این تحقیق به‌طور خاص به گروهی از تاکسون‌ها می‌پرداخت که معمولاً با تاخوردگی بخش محوری پوسته مشخص می‌شوند. ووکس همچنین سردبیر نشریه گروه زمین‌شناسی دانشگاه تولین، «مطالعات زمین‌شناسی و
زمین‌شناسی دانشگاه تولین، «مطالعات زمین‌شناسی و دیرینه‌شناسی تولین» بود. امیلی ووکس و همسرش هسته اصلی برنامه تحقیقات دیرینه‌شناسی در دانشگاه تولین بودند و مجموعه‌های فسیلی آن‌ها بسیار گسترده بود. این مجموعه‌ها شامل یافته‌های تحقیقاتی از سفرها به جنوب شرقی ایالات متحده، مکزیک، جمهوری دومینیکن، آمریکای جنوبی و اروپا بودند. ووکس و همسرش از ۱۵۴۶ منطقه نمونه جمع‌آوری کردند که نمونه‌های آن‌ها فضای بیش از ۷۲ متر مربع از کابینت‌ها را پر کرده بود. تعداد زیادی از نمونه‌های آن‌ها به مؤسسه اسمیتسونین، دانشگاه فلوریدا
آن‌ها به مؤسسه اسمیتسونین، دانشگاه فلوریدا و مؤسسه تحقیقات دیرینه‌شناسی منتقل شده است. سال‌های پایانی. ووکس پس از بازنشستگی به پنچاتولا، لوئیزیانا نقل مکان کرد و در آنجا یک فروشگاه عتیقه افتتاح کرد. در سال ۲۰۱۰، ووکس در یک سفر سازماندهی‌شده توسط دانشگاه تولین به آفریقای جنوبی شرکت کرد که در آن گروه در برنامه کاشت درخت در سووتو مشارکت داشت. جوایز و میراث. دانشگاه تولین جایزه خدمات اعضای هیئت علمی امیلی ووکس را برای تقدیر از خدمات مادام‌العمر به مدرسه پیشرفت حرفه‌ای ایجاد کرد. این جایزه خدمات ووکس به آموزش
حرفه‌ای ایجاد کرد. این جایزه خدمات ووکس به آموزش مداوم در تولین، از جمله ابتکارات پیشگامانه او مانند کلاس‌های شنبه، را گرامی می‌دارد. در سال ۲۰۱۴، عنوان «استاد زمین‌شناسی ووکس» نیز به افتخار امیلی و هارولد ووکس ایجاد شد. گرانت‌های دکتران امیلی اچ. و هارولد ای. ووکس برای تحقیقات مبتنی بر مجموعه‌های دیرینه‌شناسی بی‌مهرگان به دانشجویان کارشناسی پیشرفته از سراسر ایالات متحده اعطا می‌شود که مایل به استفاده از مجموعه‌های موزه تاریخ طبیعی فلوریدا برای تحقیقات دیرینه‌زیستی هستند. فسیل موریکید شکم‌پای «Argenthina
هستند. فسیل موریکید شکم‌پای «Argenthina emilyae» نیز به افتخار او نامگذاری شده است.
نان سرخ شده یکی از غذاهای مردم بومی آمریکای شمالی است که یک نان خمیر مسطح، سرخ شده در روغن، چرب‌مایه یا چربی خوک است. نان سرخ شده با مواد ساده ای همچون آرد گندم، آب، نمک و گاهی اوقات بیکینگ پودر تهیه می‌شود، نان سرخ شده را می‌توان به تنهایی یا با مواد مختلف مانند عسل، مربا، پودر قند، گوشت گوزن یا گوشت گاو مصرف کرد. این نان پایه تاکو است. نان سرخ شده تاریخچه فرهنگی پیچیده‌ای دارد که به‌طور جدایی ناپذیری با امپریالیسم آمریکا و حذف سرخپوستان در هم آمیخته است. مواد تشکیل دهنده نان سرخ شده در اختیار بومیان
مواد تشکیل دهنده نان سرخ شده در اختیار بومیان آمریکا قرار می‌گرفت تا از گرسنگی آنها جلوگیری شود. منتقدان این کار را هم نمادی از استعمار و هم نمادی از انعطاف‌پذیری می‌دانند. تاریخچه. نان سرخ شده در سال ۱۸۶۴ با استفاده از آرد، شکر، نمک و چربی خوک که توسط ایالات متحده به ناواهو‌ها داده شد، تهیه می‌شد. زمانی که ناواهوها که در آریزونا زندگی می‌کردند، مجبور شدند سفر ۳۰۰ مایلی را به نام "پیاده روی طولانی " انجام دهند و به نیومکزیکو نقل مکان کنند. برای جلوگیری از گرسنگی بومیان آواره آمریکایی، دولت ایالات متحده
گرسنگی بومیان آواره آمریکایی، دولت ایالات متحده مجموعه کوچکی از مواد غذایی اصلی را تهیه کرد که شامل موادی بود که با آن یک نان سریع ساده درست می‌کرد. این نان در تابه ای که در آن چربی خوک داغ شده بود، روی ذغال سنگ پخته می‌شد و به عنوان نان سرخ شده شناخته می‌شد. این غذا در نهایت به قبایل دیگر سرایت کرد. مدارس شبانه‌روزی بومیان آمریکا نیز به گسترش نان سرخ شده در رژیم غذایی بومیان آمریکا کمک کردند. به گفته "مجله اسمیتسونیان"، برای بسیاری از بومیان آمریکا، «نان سرخ شده یک نسل را با نسل دیگر پیوند می‌دهد و همچنین
شده یک نسل را با نسل دیگر پیوند می‌دهد و همچنین زمان حال را به روایت دردناک تاریخ بومیان آمریکا متصل می‌کند». دستور پخت معمولی نان سرخ کردنی شامل آرد، آب، نمک، مقدار کمی روغن یا چربی خوک و گاهی بیکینگ پودر یا به ندرت مخمر است. مواد را مخلوط کرده و به صورت خمیر ساده درمی‌آوریم و به مدت ۳۰ دقیقه تا یک ساعت با پارچه می‌پوشانیم تا خمیر پف کند. سپس به صورت گلوله‌های کوچک در می‌آید و قبل از سرخ شدن در روغن داغ یا به صورت رول شده یا مسطح سرخ می‌شود.
سوزان بوکانگرا (زادهٔ ۱۹۵۷) هنرمند آمریکایی است. آثار او شامل هنر اجرایی و هنر چیدمان، همچنین هنرهای تجسمی و هنر صوتی هستند. آثار او در سطح بین‌المللی به نمایش گذاشته می‌شوند. بوکانگرا در شهر نیویورک زندگی می‌کند. زندگی و خانواده. بوکانگرا که اهل هیوستون، تگزاس است، فارغ‌التحصیل دانشگاه تگزاس و مؤسسه هنر سان‌فرانسیسکو است. او مدرک کارشناسی هنرهای زیبا را در سال ۱۹۷۹ و مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا را در سال ۱۹۸۴ دریافت کرد. او با آهنگساز دیوید لنگ ازدواج کرده است و آن‌ها دارای سه فرزند هستند. حرفه.
کرده است و آن‌ها دارای سه فرزند هستند. حرفه. نمایشگاه‌های انفرادی او شامل نمایشگاه‌هایی در نگارخانه گاند در کالج کنیون (۲۰۲۲)، موزه هنر بلنتون در دانشگاه تگزاس در آستین (۲۰۲۱)، آرت‌کیک (۲۰۱۹)، و کارگاه و موزه پارچه (۲۰۱۸) می‌شود. آثار بوکانگرا در مجموعه‌های دائمی موزه هنر مدرن، موزه هنرهای زیبا، بوستون، موزه آموزشی تانگ، موزه هنر دلاور، موزه هنرهای زیبا هیوستون و موزه گوگنهایم نگهداری می‌شوند. بوکانگرا در سال ۲۰۲۰ موفق به دریافت بورسیه گوگنهایم شد، در سال ۲۰۱۹ جایزه رابرت راوشنبرگ از بنیاد هنر معاصر را
۲۰۱۹ جایزه رابرت راوشنبرگ از بنیاد هنر معاصر را دریافت کرد، و در سال ۲۰۲۱ نیز موفق به دریافت جایزه هنر از آکادمی هنرها و ادبیات آمریکا شد. در سال ۱۹۹۱، بوکانگرا جایزه رم در رشته هنرهای تجسمی را دریافت کرد. او همچنین موفق به دریافت جوایزی از بنیاد پولاک-کرازنر (۱۹۸۸، ۱۹۹۰، ۲۰۰۳) و بنیاد هنر نیویورک (۱۹۸۹، ۱۹۹۳، ۲۰۰۱، ۲۰۰۵) شده است. بوکانگرا بورسیه‌هایی برای اقامت هنری از مک‌داول، یادو و برنامه استودیویی شارپ-والنتاس دریافت کرده است. اجراها. در سال ۲۰۱۰، موزه هنر مدرن از بوکانگرا خواست تا یک سخنرانی تصویری
هنر مدرن از بوکانگرا خواست تا یک سخنرانی تصویری دربارهٔ آثارش ارائه دهد. او تصمیم گرفت داستان چگونگی تبدیل شدنش به یک هنرمند را روایت کند و بازیگر "پل لازار" را برای اجرای این سخنرانی، به‌جای خود، دعوت کرد. نتیجه، اجرای نمایشی با عنوان «وقتی یک کشیش با یک جادوگر ازدواج می‌کند: یک سخنرانی هنری از سوزان بوکانگرا با بازی پل لازار» بود. او تاکنون سه اجرای دیگر از این مجموعه سخنرانی‌های نمایشی را نیز خلق کرده است: «"بدن‌گچ"، یک سخنرانی هنری از سوزان بوکانگرا با بازی "فرانسیس مک‌دورمند"»،
از سوزان بوکانگرا با بازی "فرانسیس مک‌دورمند"»، «"خانه‌روستایی/فاحشه‌خانه"، یک سخنرانی هنری از سوزان بوکانگرا با بازی "لیلی تیلور"» و «"افتخار"، یک سخنرانی هنری از سوزان بوکانگرا با بازی لیلی تیلور». "هلن شاو" در مجله "نیویورکر" می‌نویسد که این اجراها «سخنرانی‌های چندرسانه‌ای بامزه‌ای هستند که روی صحنه و در برابر تماشاگران ارائه می‌شوند و بر زندگی او و تاریخ هنر تمرکز دارند، گاهی هم نگاهی به گوشه‌های عجیب فرهنگ آمریکایی می‌اندازند. در هر اجرا، بوکانگرا در یک سوی صحنه پشت میزی کم‌نور نشسته و بازیگری به‌جای
سوی صحنه پشت میزی کم‌نور نشسته و بازیگری به‌جای او سخن می‌گوید. در واقع بوکانگرا متن را در میکروفونی زمزمه می‌کند و بازیگر همزمان آن را از طریق یک گیرنده صوتی در گوشش می‌شنود و بازگو می‌کند. هر قطعه با این جمله آغاز می‌شود: «سلام، من سوزان بوکانگرا هستم»، هرچند صدایی که می‌شنویم ممکن است متعلق به "لیلی تیلور" یا "فرانسیس مک‌دورمند" باشد.» بوکانگرا این سخنرانی‌های هنری را در موزه‌ها و جشنواره‌های تئاتری مختلف در سراسر ایالات متحده اجرا کرده است، از جمله در موزه متروپولیتن هنر، موزه هنر معاصر لس‌آنجلس، مرکز
متروپولیتن هنر، موزه هنر معاصر لس‌آنجلس، مرکز هنری واکر و جشنواره نکست‌ویو در آکادمی موسیقی بروکلین.
نصرت فاریا مظهر (نام تولد: فاریا شتو؛ متولد ۸ سپتامبر ۱۹۸۹) که با نام هنری نصرت فاریا شناخته می‌شود، بازیگر سینما، مدل، خواننده و مجری برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی اهل بنگلادش است. او عمدتاً در صنایع سینمایی هالیوود و تالیوود (فیلم‌های بنگالی) فعالیت دارد. نصرت فاریا فعالیت حرفه‌ای خود را با مدلینگ آغاز کرد و نخستین بار با حضور در تبلیغات تلویزیونی و کمپین‌های چاپی به شهرت رسید. نصرت فاریا اولین بازیگری خود را در دهلیوود با فیلم «آشیکی» (۲۰۱۵) انجام داد. او نقش اصلی را در مقابل انکوش حضره بازی کرد و این
او نقش اصلی را در مقابل انکوش حضره بازی کرد و این فیلم یک موفقیت تجاری بود. پس از موفقیت اولین فیلمش، نصرت در چندین فیلم محبوب دیگر ظاهر شد، از جمله: «قهرمان ۴۲۰» (۲۰۱۶)، «بادشا – دان» (۲۰۱۶)، «پرمی او پرمی» (۲۰۱۷) و «رئیس 2: بازگشت به قانون» (۲۰۱۷). نصرت فاریا در فیلم زندگینامه‌ای «بانگباندو، مجیب: ساختن یک ملت» نقش شیخ حسینه را ایفا کرد. شغلی. نصرت فاریا کار خود را به عنوان یک مناظره‌کننده با شرکت در برنامه‌های مناظره تلویزیونی بنگلادش آغاز کرد. او قهرمان مناظره ملی در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ است. او کار خود
مناظره ملی در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ است. او کار خود را در تجارت نمایش به عنوان مدل در چندین آگهی تلویزیونی آغاز کرد. او در طول زندگی حرفه‌ای خود در تبلیغات تلویزیونی و برنامه‌های رادیویی مختلف کار کرده است. در سال ۲۰۱۴، او مجری یک نمایش واقعی به نام . او با چندرسانه‌ای جز قرارداد بست تا در دو فیلم به نام‌های «آشیکی» و «قهرمان ۴۲۰» ظاهر شود. [نیازمند منبع] اولین فیلم او، «آشیکی»، در اواخر سال ۲۰۱۵ اکران شد در حالی که فیلم دوم در اوایل سال ۲۰۱۶ اکران شد. فیلم اول برای فاریا جایزه مریل پروتوم آلو را به عنوان
اول برای فاریا جایزه مریل پروتوم آلو را به عنوان بهترین تازه‌وارد در فیلم یا تلویزیون به ارمغان آورد. هر دو فیلم سرمایه‌گذاری مشترک هند و بنگلادشی بودند که توسط فیلم‌های اسکای تولید شدند. در سال ۲۰۱۶، فاریا در فیلم مشترک هند و بنگلادشی «بادشا - دن» به کارگردانی بابا یاداو ایفای نقش کرد. این فیلم که بازیگر سرشناس هندی جیتندرا را نیز در خود داشت، به عنوان نقطه عطفی در کارنامه حرفه‌ای فاریا محسوب می‌شود. این نقش برای فاریا جایزه «تلسیینه» برای بهترین بازیگر زن بنگلادشی را به همراه داشت. در سال ۲۰۱۷، فاریا پس
بنگلادشی را به همراه داشت. در سال ۲۰۱۷، فاریا پس از حضور در تولیدات مشترک هند و بنگلادش، در دو فیلم سینمایی بنگلادشی «پرمی او پرمی» و «دات تری کی» ظاهر شد. او همچنین صداپیشگی شخصیت‌ها را در اولین فیلم انیمیشن بنگلادش با عنوان «کارآگاه» بر عهده داشت. هر سه این آثار توسط شرکت مولتی‌مدیا جاز تولید شده و آریفین شوو در آنها ایفای نقش کرده است. در سال ۲۰۱۷، فاریا با تیم سازندهٔ «بادشا - دان» برای فیلم «رئیس ۲: متولد شده برای حکومت کردن» به کارگردانی بابا یاداو همکاری کرد. این فیلم توسط چندرسانه‌ای جاز تهیه شد و
کرد. این فیلم توسط چندرسانه‌ای جاز تهیه شد و جیت در آن بازی کرد. این اثر دنباله‌ای بر فیلم «رئیس: متولد شده برای حکومت کردن» محصول ۲۰۱۳ است و سابهاشری گانگولی نیز در آن ایفای نقش کرده است. این فیلم یک تولید مشترک هند و بنگلادش است که توسط والزن مدیا ورکس و شرکت تولیدی جیت، جیتز فیلمورکس ساخته شده است. فاریا ابتدا پیشنهاد بازی در این فیلم را رد کرد، اما پس از خواندن فیلمنامه موافقت کرد که در آن ظاهر شود. او شخصیت خود را پیچیده توصیف کرد و آن را فرصتی برای نمایش توانایی‌های بازیگری خود دانست. همچنین این نقش
توانایی‌های بازیگری خود دانست. همچنین این نقش را یک چالش ارزشمند نامید. در سال ۲۰۲۰، فاریا در فیلم اکشن-ماسالای «شاهنشاه» به کارگردانی شمیم احمد رونی با شکیب خان همبازی شد. فاریا به دلیل لباسش در موزیک ویدیوی آهنگ «الله مهربان» از فیلم «رئیس ۲» مورد انتقاد قرار گرفت. این آهنگ به دلیل متن اشعارش نیز جنجال‌برانگیز شد. او همچنین در موزیک ویدیوی «پاتاکا» با ترانه‌سرایی رکیب راهول و آهنگسازی پریتوم حسن حضور یافت. نصرت فاریا در سال ۲۰۲۱ موفق به اخذ مدرک لیسانس حقوق از دانشگاه لندن شد.
گُل‌گیر نام روستایی متروکه و گردشگری از توابع بخش مرکزی شهرستان خلیل‌آباد در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان رستاق قرار دارد و برپایهٔ سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن خالی از سکنه بوده است.
آنا کمپبل بلیس (۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۲۵ – ۱۲ اکتبر ۲۰۱۵) هنرمند تجسمی و معمار اهل ایالات متحده بود. آثار شاخص او ترکیبی از رنگ، نور، ریاضیات، حرکت، علم و فناوری هستند. بلیس که هنرمندی مدرنیست بود، از پیشگامان هنر رایانه‌ای در دههٔ ۱۹۶۰ به‌شمار می‌رفت و یکی از نخستین هنرمندانی بود که از فناوری رایانه در آثار خود بهره برد. نمونه‌هایی از آثار او در مجموعه‌های مؤسسه هنر شیکاگو، کلیف لاج در آلتا، کتابخانه جی. ویلارد ماریوت، موزه متروپولیتن هنر، موزه هنر معاصر یوتا و موزه هنرهای زیبای یوتا نگهداری می‌شوند. او همچنین همراه
زیبای یوتا نگهداری می‌شوند. او همچنین همراه با همسرش، معمار و استاد رابرت بلیس، از طریق دفتر معماری‌شان به‌نام «بلیس و کمپبل آرشیتکتز» خانه‌هایی طراحی کرده بود. بلیس بیشتر دوران حرفه‌ای خود را در سالتی‌لیک‌سیتی گذراند. برخی از بزرگ‌ترین و شناخته‌شده‌ترین آثار او در سرتاسر سالتی‌لیک‌سیتی و مناطق اطراف به نمایش درآمده‌اند، از جمله اولین سفارش عمومی‌اش به نام «پنجره‌ها»، یک نقاشی دیواری ۳۰ فوتی از مربع‌ها که بین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰ در مرکز پردازش دادهٔ پیشین در ساختمان کنگره ایالت یوتا نصب شد؛ «نور از رحمت»،
ساختمان کنگره ایالت یوتا نصب شد؛ «نور از رحمت»، یک دیوار شیشه‌طرحدار که در سال ۱۹۹۳ در کلیسای کاتولیک سنت توماس مور در سندی، یوتا نصب شد؛ و «چشم‌انداز گسترش‌یافته»، که بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ نصب شد، مجموعه‌ای از صفحات چاپ سیلک و حکاکی که در لابی ساختمان ریاضیات کاولز در دانشگاه یوتا به نمایش گذاشته شده‌اند. یکی از سفارش‌های بزرگ هنری بلیس شامل «کاوشگران» بود، یک نقاشی دیواری که توپوگرافی سالتی‌لیک‌سیتی را به تصویر می‌کشید و در سال ۱۹۹۶ در کانون ئی فرودگاه بین‌المللی سالتی‌لیک‌سیتی رونمایی شد. در هنگام
بین‌المللی سالتی‌لیک‌سیتی رونمایی شد. در هنگام ساخت «کاوشگران»، او نگرش‌های محافظه‌کارانه اجتماعی یوتا را با گنجاندن تصاویر برهنه در نقاشی دیواری آزمایش کرد. با این حال، همان‌طور که او در یک مصاحبه در سال ۲۰۱۲ توضیح داد، «من تصاویر برهنه را به‌طور جزئی گنجاندم، فقط برای برقراری ارتباطی بین ایده‌ها و مردم… به‌دلیل نگرش‌های محلی، نمی‌توانستم تصاویر برهنه را در نقاشی دیواری داشته باشم.» در عوض، او بنا به پیشنهاد یکی از دستیارانش، شخصیت‌های تولیدشده توسط رایانه را به نقاشی دیواری فرودگاه افزود. زندگی‌نامه.
را به نقاشی دیواری فرودگاه افزود. زندگی‌نامه. بلیس در ۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۲۵ در موریس‌تاون، نیوجرسی به‌دنیا آمد. او در کالج ولزلی تحصیل کرد و در سال ۱۹۴۶ مدرک کارشناسی خود را در تاریخ هنر و ریاضیات دریافت کرد. در سال ۱۹۵۰، کمپبل مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته معماری از دانشگاه هاروارد به پایان رساند. او که تحت تأثیر بائوهاوس بود، همچنین در مؤسسه فناوری ماساچوست زیر نظر ژورجی کِپِس نظریه هنر مطالعه کرد و بعدها در یک کارگاه در مینسوتا شاگرد جوزف آلبِرز شد. او همچنین در دانشگاه نیویورک مهندسی مطالعه کرده بود.
همچنین در دانشگاه نیویورک مهندسی مطالعه کرده بود. کمپبل، که در آن زمان ۲۲ ساله بود، در سال ۱۹۴۷ در یک مهمانی شام با همسر آینده‌اش، رابرت بلیس، که ۲۶ ساله بود، آشنا شد. آن‌ها پس از تنها سه ماه زندگی مشترک ازدواج کردند و ۶۸ سال با هم ماندند. پس از ازدواجشان به سرتاسر اروپا سفر کردند. رابرت بلیس در سال ۱۹۵۴ به‌عنوان استاد معماری در مینسوتا استخدام شد. این زوج به‌زودی دفتر معماری خود به نام «بلیس و کمپبل آرشیتکتز» را تأسیس کردند و خانه‌های مسکونی طراحی کردند که با محیط طبیعی‌شان ترکیب شده بودند. رابرت بلیس در
با محیط طبیعی‌شان ترکیب شده بودند. رابرت بلیس در سال ۱۹۶۳ به‌عنوان رئیس دپارتمان معماری دانشگاه یوتا، که اکنون به نام دانشکده معماری و برنامه‌ریزی شناخته می‌شود، منصوب شد. او از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۸۶ در این سمت خدمت کرد، که این موضوع نیاز به انتقال از مینسوتا به یوتا داشت. آنا کمپبل بلیس ابتدا از جابجایی به یوتا ناراضی بود و در سال ۲۰۱۲ به "سالت‌لیک تریبون" گفت: «من خیلی درگیر مرکز هنر واکر و صحنه هنری مینیاپولیس بودم. من آن‌گونه تحریک‌پذیری را در دنیای هنر اینجا نیافتم.» برای مقابله با این وضعیت، بلیس در
اینجا نیافتم.» برای مقابله با این وضعیت، بلیس در دوره‌های چاپ سیلک و برنامه‌نویسی رایانه ثبت‌نام کرد و همچنین در تئاتر رپرتواری رقص یوتا رقص و حرکت مطالعه کرد تا الهام بگیرد. او این تأثیرات را در آثار خود گنجاند. بلیس در دههٔ ۲۰۰۰ به‌دلیل دژنراسیون ماکولا بینایی خود را از دست داد. او از طریق مجموعه‌ای از تزریق‌های چشمی که هر شش هفته یک‌بار به مدت شش ماه در مرکز چشم موران در دانشگاه یوتا دریافت می‌کرد، بینایی خود را بازیابی کرد. فیلم‌ساز سید کالینز واکر، که مقیم یوتا و نزدیک به واشینگتن دی.سی. است، یک مستند
یوتا و نزدیک به واشینگتن دی.سی. است، یک مستند در سال ۲۰۱۰ دربارهٔ زندگی و حرفهٔ بلیس به‌نام «قوس نور: پرتره‌ای از آنا کمپبل بلیس» تولید و کارگردانی کرد. آنا کمپبل بلیس در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۵ در خانه‌اش در سالتی‌لیک‌سیتی در سن ۹۰ سالگی درگذشت. او توسط همسرش رابرت بلیس که ۶۸ سال با او زندگی کرده بود، زنده ماند. مراسم خاکسپاری او در کلیسای کاتدرال مادلین برگزار شد.
حوریه فَرغَلی (۱۸ اکتبر ۱۹۷۶) بازیگر مصری-اماراتی است. از دوران کودکی اشتیاق زیادی به سوارکاری داشت و چندین بار قهرمان شد. او پیش از ورزش سوارکاری که از طریق آن جوایز محلی و بین‌المللی زیادی را کسب کرده است، مدیریت بازرگانی را در یکی از دانشگاه‌های بریتانیا خواند. او پس از بازگشت از لندن تصمیم گرفت یک مرکز زیبایی افتتاح کند که در آن مشتریان زیادی داشت. یوسف شاهین یکی از مشتریان او بود. به او پیشنهاد ورود به عرصهٔ هنری داد و به او توصیه کرد بازیگری را بیاموزد. از آن هنگام در آثار سینمایی و سریال‌های زیادی
از آن هنگام در آثار سینمایی و سریال‌های زیادی شرکت کرده است. فرغلی در سال ۲۰۰۲ عنوان ملکۀ زیبایی مصر را از آن خود کرد، اما بعداً این عنوان را به نور السمری، نایب قهرمان، واگذار کرد. زندگی و پیشه. حوریه فرغلی متولد ۱۸ اکتبر ۱۹۷۶ در امارات متحده عربی است و ملیت اماراتی در کنار مصری را دارد. از خانواده‌ای مرفه برآمده. پدر و مادرش تنها ۴۸ ساعت پس از تولد او از هم جدا شدند و پدرش یک جراح معروف در کویت است. او از زمان تولدش پدر و مادرش را با هم ندیده است و اولین بار در سال ۲۰۰۲ در سن ۲۶ سالگی پدرش در زندگی او
بار در سال ۲۰۰۲ در سن ۲۶ سالگی پدرش در زندگی او ظاهر شد و با وجود اینکه جراح مشهوری بود، در دوران بحران سلامتی او در کنار او نبود. مدرک لیسانس مدیریت بازرگانی را از بریتانیا گرفت و سپس به امارات بازگشت. او در مسابقات ملکهٔ زیبایی مصر در سال ۲۰۰۲ شرکت کرد و عنوان آن را به دست آورد. اما پس از به دست آوردنش، آن را به رقیب خود، نور السمری واگذار کرد، چرا که این منصب مستلزم تمام وقت و تلاش‌های پیاپی بود و او نمی‌توانست. هنگامی که پس از تکمیل تحصیلات خود از لندن بازگشت، تصمیم گرفت در زمینهٔ زیبایی شروع به کار
بازگشت، تصمیم گرفت در زمینهٔ زیبایی شروع به کار کند و یک مرکز زیبایی افتتاح کند. این مرکز دروازهٔ ورود او به عرصهٔ هنر بود، چرا که دستیار کارگردان یوسف شاهین یکی از مشتریان او بود و به او پیشنهاد ورود به عرصهٔ هنری داد. فرغلی از این ایده استقبال کرد و با یوسف شاهین آشنا شد که به او توصیه کرد بازیگری را یاد بگیرد و وارد دنیای فیلم شود. فرغلی پذیرفت. او اولین گام‌های هنری خود را در سال ۲۰۱۰ با فیلم «با من صحبت کن، متشکرم» ساختهٔ کارگردان خالد یوسف، شاگرد یوسف شاهین، آغاز کرد. غاده عبدالرازق و عمرو عبدالجلیل
شاهین، آغاز کرد. غاده عبدالرازق و عمرو عبدالجلیل بازیگران این فیلم بودند. او یک سال در مدرسهٔ سینمایی مروه جبریل در رشتهٔ بازیگری تحصیل کرد و در آنجا اصول بازیگری آمریکایی را آموخت. در سال ۲۰۱۱ در سریال «خیابان‌های پشتی» شرکت کرد. نقش‌هایش از دختر مردمی تا اشرافی متفاوت بود. او سریال‌های دیگری ارائه کرد از جمله «دَوَران شبرا» (۲۰۱۱) و «حالت جی» (۲۰۱۷) را ارائه کرد. او در سریال «قصه‌های دختران» (۲۰۱۲) با بازیگر اردنی صبا مبارک و دینا الشربینی شرکت کرد که به موفقیت بزرگی دست یافت. در سریال‌های «سیدنا السید»
موفقیت بزرگی دست یافت. در سریال‌های «سیدنا السید» (۲۰۱۲)، «بدون ذکر نام» (۲۰۱۳) و «دکتر زنان» (۲۰۱۴) نیز حضور داشت. او همچنین در سریال «ساحرهٔ جنوب» (۲۰۱۵) شرکت کرد که با موفقیت زیادی همراه بود. سپس در سریال‌های «پادشاهی کولیان» (۲۰۱۹)، «روزگار ۲» (۲۰۲۲) و سریال رادیویی «آدم و حوریه» در سال ۲۰۲۲ نقش آفرید. نقش‌هایی که حوریه فرغلی بازی کرد، از راقصه در «کف القمر» تا اشراف‌زاده در بسیاری از آثارش، تا یک زن صعیدی، متفاوت بود. با وجود جنجال‌هایی که پیرامون فیلم و نقش او به وجود آمد که بسیاری از منتقدان آن را
و نقش او به وجود آمد که بسیاری از منتقدان آن را جسورانه توصیف کردند، فیلم «با من صحبت کن، متشکرم» دلیل شهرت اوست. او همچنین فیلم‌های زیادی از جمله «واکنش» (۲۰۱۲)، «رؤیای دلنشین» (۲۰۱۲)، «عکاس کشته‌شده» (۲۰۱۲)، «دلِ شیر» (۲۰۱۳) با هنرمندی محمد رمضان، «قشاق» (۲۰۱۳)، «نظریهٔ عمه‌ام» (۲۰۱۳)، «دکور» (۲۰۱۴) بازی کرد، علاوه بر فیلم‌های «سالم: پدر خواهرش» (۲۰۱۴)، «یک کیلو بامیه» (۲۰۱۵) و «زایمان القایی»(۲۰۱۸). زندگی شخصی. بیشتر عمر خود را بین امارات و لندن گذراند. به استعدادها و علایق فراوانش معروف بود و در چند
به استعدادها و علایق فراوانش معروف بود و در چند زمینه مهارت دارد. او عاشق اسب و سوارکاری است و جوایز زیادی در این رشته کسب کرد. ثروت خود را از موفقیت‌هایش در ورزش سوارکاری قبل از ورود به دنیای بازیگری گردآورده که در آن رشته جوایز و مسابقات قهرمانی را به دست آورد. جایی که بیشتر به آن سفر می‌کند، لندن است. یک مزرعه اسب آنجا دارد و این شغل دوم اوست. همچنین عضو فدراسیون سوارکاری لندن است. او با مردی از خانواده‌ای سرشناس در کویت داستان عاشقانه‌ای داشت که نامزدش یک روز قبل از عروسی در یک سانحهٔ رانندگی جان خود
یک روز قبل از عروسی در یک سانحهٔ رانندگی جان خود را از دست داد که بر وضعیت روحی او تأثیر زیادی گذاشت. در آن زمان او ۲۲ ساله بود. که باعث شد او دچار افسردگی شدید شود و از آن زمان مجرد باقی مانده است. اگرچه او با اصرار مادرش تجربهٔ ازدواج با فردی خارج از جامعهٔ هنری را دارد. با این حال، این ازدواج او تنها سه ماه به طول انجامید و از آن ازدواج ابراز پشیمانی کرد که آن را «اشتباه» توصیف کرد. او در جریان مسابقهٔ سوارکاری دچار سانحه شد. روزی در حالی که سوار بر اسب بود، از دو گربه که در زمین بازی جلوی اسب با هم
بود، از دو گربه که در زمین بازی جلوی اسب با هم می‌جنگیدند، غافلگیر شد. این امر اسب را گیج و وحشت‌زده کرد و باعث شد که از پشت به زمین بیفتد. اسب روی او افتاد و از روی او دوید و باعث شکستگی کامل بینی و کمرش شد. فرغلی وارد درگیری‌هایی با بیماری‌های جسمی و ترمیم، جراحی زیبایی و درمان شد. بلافاصله پس از این اتفاق، تحت درمان قرار گرفت و برای بازگرداندن حالت طبیعی بینی به پزشک متخصص مراجعه کرد اما باعث شد حس بویایی خود را از دست بدهد. او هزینه‌های درمان خود را برای مصدومیت خود بیان کرد و گفت که این هزینه گران
برای مصدومیت خود بیان کرد و گفت که این هزینه گران بوده و هزینه جراحی‌هایی که انجام داده بیش از ۴ و نیم میلیون پوند مصری یا تقریباً ۳۰۰ هزار دلار آمریکا در آن زمان بوده است. فرغلی از مشکلات عدیده‌ای در خصوص بینی و به‌طور کلی چهره‌اش رنج می‌برد. از آن روز، او عمل‌های زیادی انجام داده و تعداد عمل‌های انجام شده را به بیش از ۱۷ رساند که آخرین آن در سال ۲۰۲۳ بود. حوریه فرغلی همچنین تحت عمل جراحی برداشتن رحم خود قرار گرفته و گفته است وجود آن بر زندگی وی تأثیر منفی می‌گذارد و سلامت عمومی بدنش را به خطر می‌اندازد.
می‌گذارد و سلامت عمومی بدنش را به خطر می‌اندازد. او گفت که مجبور به انجام این عمل شده است اما از سرنوشت خود کاملاً راضی است. به خصوص اینکه آسیب به رحم او ناشی از یک عامل ژنتیکی در خانواده او بوده است، زیرا خواهر و مادربزرگش نیز همین عمل را انجام داده‌اند. حوریه فرغلی فاش کرد که دو کودک با نیازهای ویژه را به فرزندی پذیرفته است و این مصادف با ارائهٔ سریال «چرا نه» ی او بود که خواستار حمایت از پدیدهٔ حمایت از کودکان بی سرپرست و افراد با نیازهای ویژه است. او اظهار داشت که از آنها در خانهٔ خود میزبانی نمی‌کند.
داشت که از آنها در خانهٔ خود میزبانی نمی‌کند. او تأیید کرد که سال‌ها است که آنها را تأمین می‌کند و مسئولیت کامل آنها را بر عهده دارد و مشتاق است هر از چند گاهی از آنها دیدن کند.
مانوئل پطروسیان (؛ ؛ ) بوکسور مرد اهل ارمنستان است که در مسابقات قهرمانی بوکس آماتوری نوجوانان اروپا موفق به کسب مدال نقره شد.
آلیس اچسون (۱۲ اوت ۱۸۹۵ – ۲۰ ژانویه ۱۹۹۶) نقاش و چاپگر آمریکایی بود. زندگی. او در شارلووا، میشیگان زاده شد؛ دختر هنرمند جین سی. استنلی و نوهٔ جان میکس استنلی؛ پدرش، لوئیس استنلی، وکیل راه‌آهن بود. او در دیترویت بزرگ شد. او در کالج ولزلی در رشتهٔ هنر تحصیل کرد؛ در میان هم‌کلاسی‌هایش خواهر دین اچسون نیز حضور داشت که این دو را به یکدیگر معرفی کرد. آن‌ها در مه ۱۹۱۷، در همان ماهی که او از کالج فارغ‌التحصیل شد، ازدواج کردند. او پیش و پس از نقل‌مکان با همسرش به واشینگتن، دی.سی.، به تحصیل در رشتهٔ هنر ادامه داد و
دی.سی.، به تحصیل در رشتهٔ هنر ادامه داد و در مدرسهٔ موزه هنرهای زیبای بوستون، مدرسه هنر کورکوران و مدرسهٔ مجموعه فیلیپس آموزش دید. از سال ۱۹۱۹ به‌عنوان هنرمند در واشینگتن فعالیت می‌کرد و در نهایت به انجمن هنرمندان واشینگتن پیوست و در نمایشگاه‌های آن شرکت کرد و در سال ۱۹۴۰ تقدیرنامه‌ای نیز دریافت کرد. او همچنین عضو فعال باشگاه آبرنگ واشینگتن، انجمن هنرمندان واشینگتن و انجمن ملی زنان هنرمند بود. در طول جنگ جهانی دوم، نقاشی را کنار گذاشت تا در راستای حمایت از تلاش‌های جنگی، به کشاورزی بپردازد. همچنین به
از تلاش‌های جنگی، به کشاورزی بپردازد. همچنین به سربازان زخمی در بخش «فارست گلن» از مرکز پزشکی ارتش والتر رید، نقاشی و طراحی آموزش می‌داد. پس از آن، زمانی که همسرش به‌عنوان وزیر امور خارجه ایالات متحده منصوب شد، نقاشی را از سر گرفت؛ اما تا زمانی که همسرش به زندگی خصوصی بازنگشت، از نمایش آثارش خودداری کرد، چراکه احساس می‌کرد ممکن است شهرت همسرش به نفع حرفهٔ او تمام شود. او در زمان جنگ با ارتش زنان روستازاد آمریکا همکاری می‌کرد و ریاست کمیتهٔ مشورتی زنان آن را نیز بر عهده داشت. از آلیس اچسون به‌عنوان زنی
را نیز بر عهده داشت. از آلیس اچسون به‌عنوان زنی شیک‌پوش یاد شده است که گرچه علاقهٔ چندانی به امور خارجی نداشت، اما به همسرش وفادار بود و در برابر هرگونه احساس منفی نسبت به او از وی دفاع می‌کرد. آن‌ها سه فرزند داشتند که همگی پس از مرگ او زنده بودند، همان‌طور که شش نوه و شش نتیجه‌اش نیز در قید حیات بودند. از علاقهٔ شدید او به اسکربل و روحیهٔ مستقلش یاد شده است؛ او در ۸۵ سالگی، مهاجم نوجوانی را که قصد دزدی از او داشت، سرزنش کرد. آلیس اچسون در خانه‌اش در واشینگتن درگذشت، و در گورستان اوک‌هیل در کنار همسرش به
درگذشت، و در گورستان اوک‌هیل در کنار همسرش به خاک سپرده شد. آثار. آلیس اچسون در طول حرفهٔ خود با پاستل، آبرنگ و رنگ‌روغن کار می‌کرد و سبک او از واقع‌گرایانه به‌سمت انتزاعی پیشرفت کرد. چهار اثر از او در مجموعهٔ موزه و باغ‌مجسمه هیرشهورن نگهداری می‌شود که بخشی از اهداهای اولیهٔ جوزف هیرشهورن بودند؛ این آثار شامل یک تابلوی طبیعت بی‌جان با رنگ‌روغن پیش از سال ۱۹۵۶، یک منظرهٔ بدون تاریخ با رنگ‌روغن، یک نمای آبرنگی از پنوم‌پن مربوط به سال ۱۹۷۵، و یک کلاژ از سال ۱۹۷۰ با عنوان "شهر" هستند. دو آبرنگ بدون تاریخ از