payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و اردوگاه‌های مرگ فرستاده شدند. شناخته‌شده‌ترین قربانی این دوره آنه فرانک است که خانواده یهودی آلمانی‌اش به آمستردام گریخته بودند. موزه پیشینه یهودیان در آمستردام، که در ساختمانی که پیش‌تر کنیسه بود قرار دارد، مجموعه‌ای بزرگ از تاریخ یهودیان در هلند را در خود جای داده است. از اواخر قرن بیستم، مکان‌های عمومی رسمی برای یادبود هولوکاست در هلند تأسیس شده‌اند؛ از جمله موزه ملی هولوکاست هلند که در سال ۲۰۲۴ توسط پادشاه هلند گشایش یافت. پیش از جمهوری هلند. احتمالاً نخستین یهودیان در دوران تصرف رومی‌ها، در آغاز عصر
نخستین یهودیان در دوران تصرف رومی‌ها، در آغاز عصر میلادی وارد منطقه «سرزمین‌های پست» (بلژیک و هلند کنونی) شدند. اطلاعات اندکی دربارهٔ این ساکنان اولیه در دست است و به‌نظر می‌رسد که تعدادشان کم بوده است. برای مدتی، حضور یهودیان تنها به چند خانواده پراکنده و جوامع کوچک محدود می‌شد. اسناد معتبر تاریخی از قرن دوازدهم میلادی در دست است که نشان می‌دهد یهودیان در این منطقه مورد آزار قرار می‌گرفتند و به‌طور مکرر اخراج می‌شدند. منابع قرن یازدهم و دوازدهم به مناظره‌های رسمی میان مسیحیان و یهودیان اشاره دارند که در
رسمی میان مسیحیان و یهودیان اشاره دارند که در آن‌ها تلاش می‌شد یهودیان به پذیرش مسیحیت ترغیب شوند. شواهدی از حضور آنان در مناطق دیگر این سرزمین در زمان‌های پیش‌تر نیز وجود دارد، به‌ویژه پس از اخراج آن‌ها از فرانسه در سال ۱۳۲۱ و آزار و اذیت در کنتی هنو و استان‌های کرانه راین. نخستین یهودیان در استان خلدرلاند در سال ۱۳۲۵ گزارش شده‌اند. سکونت یهودیان در نیمیخن (قدیمی‌ترین سکونتگاه)، دوس‌بورخ، زوتفن و آرنهم از سال ۱۴۰۴ به ثبت رسیده است. از قرن سیزدهم، منابعی وجود دارد که نشان می‌دهد یهودیان در مناطقی مانند
وجود دارد که نشان می‌دهد یهودیان در مناطقی مانند برابانت و لیمبورخ، به‌ویژه در شهرهایی چون بروکسل، لوون، تینه‌ن و خیابان یهودیان ماستریخت (با املا: Jodenstraat (Maastricht)) از سال ۱۲۹۵ میلادی زندگی می‌کرده‌اند. منابعی از قرن چهاردهم نیز به حضور یهودیان در شهرهای آنتورپ، مشلن و شمال خلدر اشاره دارند. میان سال‌های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۱، مرگ سیاه سراسر اروپا را درنوردید. این فاجعه به موج جدیدی از یهودستیزی در قرون وسطی دامن زد. یهودیان متهم شدند که عامل این بیماری هستند و چاه‌ها و منابع آب را برای مسیحیان مسموم
هستند و چاه‌ها و منابع آب را برای مسیحیان مسموم کرده‌اند. تواریخ قرون وسطی، مانند نوشته‌های رادالفوس د ریو (درگذشته حدود ۱۴۰۳) از تونگرن، به قتل یهودیان در برابانت و زوله به‌دلیل اتهام انتشار طاعون اشاره دارند. این اتهامات در کنار تهمت‌های سنتی مانند تهمت خون قرار گرفتند — اتهاماتی چون سوراخ‌کردن نان مقدس (هاستل) و کشتن کودکان مسیحی برای استفاده از خون آنان در پسح یهودی. این اتهامات منجر به پوگروم‌هایی شد که طی آن، جوامع یهودی به‌طور کامل یا جزئی قتل‌عام یا تبعید شدند. در مه ۱۳۷۰، شش یهودی در بروکسل به
یا تبعید شدند. در مه ۱۳۷۰، شش یهودی در بروکسل به اتهام سرقت و بی‌احترامی به نان مقدس زنده‌زنده سوزانده شدند. همچنین مدارکی دربارهٔ توهین و آزار یهودیان در شهرهایی مانند زوتفن، دونتر و اوترخت وجود دارد، به‌دلیل اتهام بی‌حرمتی به نان مقدس. در پی این حملات، بسیاری از یهودیان کشته شدند و بازماندگان از منطقه اخراج شدند. در سال ۱۳۴۹، دوک خلدرلاند با مجوز لودویگ چهارم، امپراتور مقدس روم از امپراتوری مقدس روم اجازه یافت تا یهودیان را در قلمرو خود بپذیرد. یهودیان در آنجا خدمات ارائه می‌دادند، مالیات می‌پرداختند و
آنجا خدمات ارائه می‌دادند، مالیات می‌پرداختند و تحت حمایت قانون بودند. در شهر آرنهم، که نام یک پزشک یهودی در منابع آمده، مقامات شهری از او در برابر حملات مردم دفاع کردند. زمان دقیق سکونت یهودیان در قلمرو اسقفی اوترخت مشخص نیست، اما اسناد ربانی دربارهٔ قوانین کوشر گمان می‌کنند که جامعه یهودی این منطقه به دوران روم باستان بازمی‌گردد. در سال ۱۴۴۴، یهودیان از شهر اوترخت اخراج شدند و تا سال ۱۷۸۹ اجازه نداشتند شب‌هنگام در شهر بمانند. آنان در روستای مارسسن – در دو ساعتی شهر – تحمل می‌شدند، گرچه شرایط خوبی
– در دو ساعتی شهر – تحمل می‌شدند، گرچه شرایط خوبی نداشتند. با این حال، جامعه یهودی مارسسن یکی از مهم‌ترین اجتماعات یهودی در هلند شد. آلبرت، دوک باواریا، نیز ورود یهودیان به زیلاند را مجاز دانست. در سال ۱۴۷۷، با ازدواج ماری بورگوندی با آرشیدوک ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم (فرزند فریدریش سوم، امپراتور مقدس روم)، هلند به امپراتوری اتریش پیوست و بعدها تحت سلطه اسپانیا قرار گرفت. در قرن شانزدهم، به‌دلیل آزارهای دینی کارل پنجم و فلیپه دوم، هلند وارد مبارزاتی سخت و قهرمانانه علیه سلطه سیاسی و دینی کاتولیک
سخت و قهرمانانه علیه سلطه سیاسی و دینی کاتولیک شد. در سال ۱۵۲۲، کارل پنجم فرمانی در خلدرلاند و اوترخت صادر کرد که علیه مسیحیان مشکوک به سستی در دین کاتولیک و همچنین یهودیانی که غسل تعمید نیافته بودند، بود. او این فرمان‌ها را در سال‌های ۱۵۴۵ و ۱۵۴۹ نیز تکرار کرد تا با گسترش اصلاحات پروتستانی مقابله کند. در سال ۱۵۷۱، دوک آلبا به مقامات آرنهم اطلاع داد که باید تمام یهودیان ساکن آنجا را دستگیر و تا تعیین تکلیف در بازداشت نگه دارند. به درخواست هلندی‌ها، ماتیاس، امپراتور مقدس روم صلح مذهبی را در بیشتر استان‌ها
امپراتور مقدس روم صلح مذهبی را در بیشتر استان‌ها برقرار کرد. در دوران جمهوری هلند. دوران طلایی هلند در قرن هفدهم، همچنین دوران شکوفایی یهودیان پرتغالی در این کشور بود. از مهاجرت اولیه یهودیان پرتغالی و شکل‌گیری جامعه سفاردی در آمستردام، تا رونق بازرگانی و شبکه‌های تجاری که این شهر را به دنیای آتلانتیک پیوند می‌داد، و نهایتاً سقوط این جامعه پس از جنگ‌های انگلستان و هلند در اواخر قرن هفدهم، آمستردام به «اورشلیم هلندی» معروف شد. مهاجرت به هلند. دو رویداد موجب مهاجرت یهودیان به هلند شد: نخست، اتحادیه اوترخت در
یهودیان به هلند شد: نخست، اتحادیه اوترخت در سال ۱۵۷۹ که آزادی وجدان را در ماده ۱۳ تضمین کرد. دوم، اعلام استقلال استان‌های متحد هلند در سال ۱۵۸۱ با صدور اعلامیه کناره‌گیری که طی آن، فلیپه دوم از سلطنت خلع شد. فلیپه دوم، مدافع سرسخت کاتولیسیزم، هم‌زمان پادشاه پرتغال نیز بود و تفتیش عقاید پرتغالی را شدت بخشید. در نتیجه، یهودیان پرتغالی به دنبال پناهگاه مذهبی و نیز فرصت‌های بازرگانی، به سمت شمال هلند جذب شدند. در اواخر قرن شانزدهم، هنوز در هلند جامعه یهودی تثبیت‌شده‌ای برای نو مسیحیان پرتغالی ("کونفرسوس") وجود
برای نو مسیحیان پرتغالی ("کونفرسوس") وجود نداشت تا پس از ترک ظاهری مسیحیت، دوباره یهودیت را احیا کنند. تاریخ اولیه شکل‌گیری جامعه سفاردی در هلند، به‌گفته مورخان، «تا حدی در هاله‌ای از گمانه‌زنی» است، اما ریشه در تاریخ مذهبی اسپانیا و پرتغال دارد. در اسپانیا، پس از فرمان الحمرا در سال ۱۴۹۲ و اخراج یهودیان که از پذیرش مسیحیت سرباز زدند، بسیاری به پادشاهی پرتغال که مدارای بیشتری داشت، پناه بردند. اما با آزارهای مذهبی مانوئل یکم در سال‌های ۱۴۹۶ و ۱۴۹۷، یهودیان وادار به گرویدن به مسیحیت شدند و خروج از کشور نیز
وادار به گرویدن به مسیحیت شدند و خروج از کشور نیز بر آن‌ها ممنوع شد. در اسپانیا، یهودیان تازه‌مسیحی‌شده یا "کونفرسوس" زیر نظر تفتیش عقاید اسپانیایی بودند که با شدت تمام، ادامه پنهانی مناسک یهودی ("یهودیت مخفی" یا "مارانو") را پیگیری می‌کرد. در مقابل، پرتغال در آن زمان تفتیش عقاید رسمی نداشت، بنابراین یهودیان مجبورشده به مسیحیت تا مدتی می‌توانستند در خلوت، یهودیت را تمرین کنند. مردان یهودی پرتغالی مهاجر به آمستردام که بسیاری از آن‌ها پیشاپیش بازرگان بودند، در مقایسه با مردان هلندی در جامعه آمستردام، نرخ
در مقایسه با مردان هلندی در جامعه آمستردام، نرخ سواد بسیار بالایی داشتند. بازرگانان یهودی پرتغالی پیش از این نیز در آنتورپ در منطقه هلند اسپانیا ساکن شده بودند؛ بندری مهم برای تجارت کالاهای شبه‌جزیره ایبری مانند شکر، نقره، ادویه و تنباکو. آنان در فرانسه، هامبورگ و شماری هم در لندن نیز ساکن شدند. در اواخر قرن شانزدهم، آمستردام لزوماً نخستین گزینه مهاجرت برای بازرگانان یهودی نبود. اما با تبدیل شدن هلند اسپانیا به مرکزی برای تجارت بین‌المللی، یهودیان پرتغالی ابتدا به آنتورپ و سپس برای استفاده از فرصت‌های
ابتدا به آنتورپ و سپس برای استفاده از فرصت‌های تجاری به آمستردام مهاجرت کردند. با تبدیل شدن استان‌های شمالی هلند به دژ پروتستان‌ها، شورشیان هلندی برای استقلال از اسپانیا جنگیدند و اصل تحمل مذهبی را نیز در دستور کار خود قرار دادند. آن‌ها در نهایت به خودمختاری دست یافتند که در سال ۱۶۴۸، پس از جنگ هشتادساله، رسماً از سوی اسپانیا به رسمیت شناخته شد. در اواخر قرن شانزدهم، برخی سفاردی‌ها از شبه‌جزیره ایبری ("سفارد" نام عبری ایبریاست) به هلند، به‌ویژه آمستردام مهاجرت کردند و جای پایی در آنجا یافتند، هرچند موقعیت
کردند و جای پایی در آنجا یافتند، هرچند موقعیت حقوقی آن‌ها مشخص نبود. چند اشکنازی نیز در دهه ۱۵۷۰ از آلمان به منطقه «اوملاندن» مهاجرت کردند. در اواسط تا اواخر قرن هفدهم، موج بزرگ‌تری از اشکنازی‌ها از اروپای مرکزی به هلند آمدند. با اینکه در اروپای مرکزی مورد آزار بودند، اما پیش از مهاجرت به هلند، به‌عنوان یهودی در جوامع خود زندگی کرده بودند. نخستین گروه پرشمار یهودیان در استان گرونینگن در سال ۱۵۶۳ در شهر اپینگدام مستقر شدند، جایی که بر سر فروش گوشت و پارچه با صنف‌های هلندی درگیر شدند. شهر اِمدن نخستین خاخام
صنف‌های هلندی درگیر شدند. شهر اِمدن نخستین خاخام جامعه یهودیان پرتغالی مهاجر در آمستردام را فراهم کرد: موسی آوری هالوی (معروف به فیلیپس یوستن) که تا پیش از تربیت خاخام‌های پرتغالی، هدایت مذهبی آن‌ها را بر عهده داشت. این دو جامعه یهودی (اشکنازی و سفاردی) از نظر قومی متمایز بودند و سازمان‌های مذهبی جداگانه‌ای داشتند. تحمل مذهبی و شکل‌گیری جوامع یهودی. استان‌های هلند شرایط نسبتاً مساعدی را برای یهودیان دیندار فراهم کردند تا بتوانند جامعه مذهبی خود را شکل دهند و آیین‌هایشان را به‌صورت خصوصی اجرا کنند. اما برای
آیین‌هایشان را به‌صورت خصوصی اجرا کنند. اما برای تشکیل جامعه‌ای منظم، نیاز به حضور خاخامی در آمستردام بود؛ زیرا در میان کونفرسوس‌های پرتغالی (یهودیان نوکیش) خاخامی وجود نداشت. آنان که مایل به بازگشت به یهودیت تحت نظارت مذهبی بودند، باید مناسک دینی و فرهنگی یهودی را از نو می‌آموختند. نخستین خاخام موسی آوری هالوی از اِمدن بود که با طومار توراتی به آمستردام آمد و در نبود فضای عبادت رسمی، آیین‌های مذهبی را پایه‌گذاری کرد. ایجاد مکان مقدس برای عبادت یهودیان، در ابتدا با مشکل مواجه شد؛ چون مقامات آمستردام تصور
ابتدا با مشکل مواجه شد؛ چون مقامات آمستردام تصور نمی‌کردند که یهودیان مشمول مفهوم تحمل مذهبی باشند. یعقوب تیرادو (یا جیمز لوپس دا کوستا) مجوزی دریافت کرد تا بتواند در خانه‌اش آیین‌های یهودی را برگزار کند، ولی نه به‌صورت علنی. تیرادو نقش مهمی در تأسیس جامعه یهودیان پرتغالی داشت. در اوایل قرن هفدهم، سه جماعت یهودی پرتغالی تشکیل شدند که در اواخر همان قرن با یکدیگر ادغام شده و کنیسه بزرگ اسنوگا را ساختند که هنوز فعال است. برای تشکیل جامعه‌ای فعال، قبرستان یهودی نیز ضروری بود. در سال‌های ۱۶۰۶ و ۱۶۰۸، یهودیان در
نیز ضروری بود. در سال‌های ۱۶۰۶ و ۱۶۰۸، یهودیان در آمستردام اجازه ساخت قبرستان دریافت نکردند و اجساد را در شهر گروت به خاک سپردند. سرانجام، زمینی در اودرکرک آن در آمستل برای دفن یهودیان پرتغالی به‌دست آمد. این قبرستان پنج مایل با مرکز آمستردام فاصله داشت. ماجرای دفن انریکه گارسس (مشهور به باروخ سینیور)، پدربزرگ مادری باروخ اسپینوزا، نکاتی دربارهٔ معیارهای عضویت در جامعه یهودی ارائه می‌دهد. گارسس پس از مهاجرت از آنتورپ به آمستردام، خواستار دفن در این قبرستان شد، اما نه به جماعت‌های یهودی وقت پیوسته بود و نه
شد، اما نه به جماعت‌های یهودی وقت پیوسته بود و نه هرگز ختنه شده بود. او را پس از مرگ به‌صورت نمادین ختنه کردند و در بخشی خارج از محوطه رسمی قبرستان دفن کردند؛ جایی که مخصوص افراد «غیرختنه و حاشیه‌ای» بود که به‌طور کامل عضوی از جامعه محسوب نمی‌شدند. سنگ‌قبرهای فراوانی در قبرستان‌های یهودی اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ افراد و جوامع یهودی تا سال ۱۷۹۶ ارائه می‌دهند، زمانی که یهودیان شهروند رسمی شدند و از وضعیت جداسازی خارج شدند. اصل تحمل مذهبی در جمهوری هلند به‌طور دقیق در قوانین رسمی قید نشده بود. تنها قانونی که
دقیق در قوانین رسمی قید نشده بود. تنها قانونی که به‌طور مشخص به این موضوع پرداخت، فرمان شهرداران آمستردام در سال ۱۶۱۶ بود که تا زمان آزادی کامل یهودیان در سال‌های ۱۷۹۵–۹۶ پابرجا ماند. بر اساس این فرمان، یهودیان: همین ممنوعیت‌ها باعث تدوین قانون سال ۱۶۱۶ شد. موارد بسیاری از شکایت زنان مسیحی از مردان یهودی پرتغالی برای دریافت هزینه زایمان یا نفقه کودکان وجود دارد. برخلاف دیگر نقاط اروپا، در آمستردام یهودیان اجازه داشتند خدمه مسیحی استخدام کنند و بازدیدکنندگان آلمانی به این نکته اشاره کرده‌اند. صمیمیت فضای
آلمانی به این نکته اشاره کرده‌اند. صمیمیت فضای خانه‌ها زمینه‌ساز روابط جنسی بود. همچنین، هیچ قانونی مانع ازدواج زنان یهودی با مردان مسیحی نبود. آمستردام در آن زمان محله‌ای ویژه برای سکونت یهودیان نداشت، چرا که یهودیان گروه مهاجر تازه‌واردی به این شهر بودند. خودِ شهر مملو از مهاجرانی از نواحی دیگر بود و بنابراین، یهودیان در ابتدا چندان جلب توجه نمی‌کردند. در آمستردام، یهودیان گرایش داشتند که در ناحیه‌ای خاص در کنار هم زندگی کنند، اما محدود به آن منطقه نبودند. طبق رویه هلندی، یهودیان برای اقامت باید مجوز
طبق رویه هلندی، یهودیان برای اقامت باید مجوز سکونت دریافت کرده و سالانه مبلغی به‌عنوان هزینه اقامت پرداخت می‌کردند. برخی از یهودیان پرتغالی ثروتمند در قرن هفدهم، در میان بازرگانان بسیار مرفه هلندی خانه داشتند. مشاغل و حرفه‌ها. در دوره ۱۶۵۵ تا ۱۶۹۹، مردان یهودی پرتغالی اغلب در حوزه‌ای محدود از مشاغل فعالیت داشتند؛ عمده‌ترین آن‌ها بازرگانی بود که ۷۲٪ (۴۹۸ نفر از ۶۹۳ مردی که شغل آن‌ها ثبت شده) را شامل می‌شد. پس از آن ۳۱ نفر دلال بودند. در حرفه‌های دیگر نیز شماری به‌چشم می‌خورند: آموزگاران (۲۲ نفر)، پزشکان (۱۰
به‌چشم می‌خورند: آموزگاران (۲۲ نفر)، پزشکان (۱۰ نفر)، جراحان (۱۰ نفر). همچنین، ۲۰ نفر برش‌دهنده و صیقل‌دهنده ماهر الماس، ۱۳ فروشنده خرده‌فروشی تنباکو و ۱۳ کارگر مرتبط با تنباکو وجود داشتند. پزشکانی چون ساموئل آبرآوانل، داوید نیتو، الیاهو مونتالتو و خانواده بونو از جمله چهره‌های برجسته بودند. یوسف بونو در سال ۱۶۲۳ هنگام بیماری شاهزاده موریس مشاور پزشکی او بود. یهودیان اجازه داشتند به دانشگاه بروند، ولی تنها شاخه‌ای از علوم که عملاً برایشان مفید بود، پزشکی بود؛ زیرا اجازه وکالت نداشتند، چون برای وکیل شدن
بود؛ زیرا اجازه وکالت نداشتند، چون برای وکیل شدن باید سوگند مسیحی یاد می‌کردند. همچنین، اجازه عضویت در اصناف را نداشتند؛ چنان‌که در قطعنامه‌ای در سال ۱۶۳۲ در شهر آمستردام این موضوع به تصویب رسید (شهرهای هلندی عمدتاً خودمختار بودند). با این حال، مجاز به فعالیت در برخی مشاغل بودند: چاپ، فروش کتاب، فروش گوشت، مرغ، خواربار و دارو. در سال ۱۶۵۵، یک یهودی سفاردی استثنائاً مجاز شد که پالایشگاه شکر با روش‌های شیمیایی راه‌اندازی کند. در سدهٔ هفدهم، شماری از یهودیان برجسته سفاردی در آمستردام فعال بودند، از جمله شائول
سفاردی در آمستردام فعال بودند، از جمله شائول لوی مورتیرا، خاخام و منتقد مسیحیت. رقیب او، خاخام معروف مناسسه بن اسرائیل بود که مکاتبات گسترده‌ای با رهبران مسیحی داشت و در بازگشت یهودیان به انگلستان نقش مهمی ایفا کرد. نامدارترین چهره باروخ اسپینوزا بود؛ فیلسوفی که در جامعه یهودیان پرتغالی آمستردام پرورش یافت، اما در سال ۱۶۵۶ به دلیل باورهای تندرو و مخالفت با اقتدار ربانی از جامعه یهودی طرد شد. او با دیدگاه‌های نامتعارف دربارهٔ ذات خدا، منشأ الهی کتاب مقدس و شریعت موسی مخالفت کرد. در سال ۱۶۷۰ بخشی از
مقدس و شریعت موسی مخالفت کرد. در سال ۱۶۷۰ بخشی از اندیشه‌هایش را به‌صورت ناشناس به زبان لاتین منتشر کرد و پس از مرگش در ۱۶۷۷، همه آثارش چاپ و گسترده منتشر شد. زنان یهودی. همانند بیشتر زنان غیر یهودی در آن دوران، زنان یهودی معمولاً در مشاغل بیرون از خانه فعالیتی نداشتند. دربارهٔ زنان مهاجر اطلاعاتی در دست است. در سال‌های ابتدایی شکل‌گیری جامعه، کمبود عروس وجود داشت و مردان برای ازدواج به جوامع یهودی دیگر مراجعه می‌کردند. آنتورپ یکی از منابع تأمین همسر بود و به نظر می‌رسد زنان یهودی این شهر از جایگاه اجتماعی
نظر می‌رسد زنان یهودی این شهر از جایگاه اجتماعی بالاتری برخوردار بودند؛ چرا که نرخ سواد در میان آن‌ها بالاتر بود. در سال‌های ۱۵۹۸ تا ۱۶۹۹، نرخ بی‌سوادی در میان زنان یهودی زاده آنتورپ تنها ۷٫۳٪ بود (۳ نفر از ۴۱)، در حالی که این رقم در هامبورگ ۱۸٫۲٪ بود (۱۰ از ۵۵). زنان متولد آمستردام با ۲۲۷ نفر از ۷۲۵ زن (۳۱٫۸٪) بیشترین تعداد را داشتند که نسبت به ۶۸٪ بی‌سوادی در میان زنان هلندی آمستردامی، رقم بهتری محسوب می‌شود. یکی از منابع بررسی سواد، دفاتر ازدواج است که امضای فرد نشانگر سواد بوده. کاهش سواد در میان زنان
فرد نشانگر سواد بوده. کاهش سواد در میان زنان یهودی آمستردامی احتمالاً به دلیل بی‌اهمیتی سواد زنانه در جامعه یهودی بوده است. در عرصه دینی، زنان برای تشکیل "مینیان" (حد نصاب نماز) شمار نمی‌شدند و حق مسلم شرکت در نماز کنیسه را نداشتند. زنان و مردان مجرد حق عضویت در نهاد اداره‌کننده کنیسه، یعنی "ماحماد"، را نداشتند. بیوه‌ها و دختران یتیم از سوی خیریه‌های یهودی حمایت می‌شدند. روابط غیررسمی میان مردان و زنان یهودی با برخورد "ماحماد" مواجه می‌شد، از جمله در موارد چندزنی یا ازدواج بدون اجازه والدین. در این موارد،
چندزنی یا ازدواج بدون اجازه والدین. در این موارد، حتی شاهدان مراسم نیز مجازات می‌شدند. زنانی که شوهران‌شان آن‌ها را رها کرده بودند، گاه در روابط زناکارانه با مردان یهودی باردار می‌شدند. در قرن هجدهم، "ماحماد" پس از اطلاع، فرزندان این روابط را در دفتر ثبت تولد، نامشروع معرفی می‌کرد. بازرگانان یهودی پرتغالی و شکوفایی هلند. هیچ منع قانونی برای مشارکت یهودیان در فعالیت‌های اقتصادی وجود نداشت و بازرگانان یهودی پرتغالی نقش پررنگی در آمستردام داشتند. شهر به‌سبب تحمل مذهبی رونق گرفت، و باروخ اسپینوزا،
به‌سبب تحمل مذهبی رونق گرفت، و باروخ اسپینوزا، شناخته‌شده‌ترین چهره یهودی‌زاد این شهر، نوشت: شهر آمستردام از این آزادی وجدان، بهره فراوان می‌برد؛ در رفاه بسیار است و مورد ستایش مردمان دیگر. در این شهر پررونق و درخشان، مردمانی از هر ملت و مذهب با صلح و صفا زندگی می‌کنند… دین افراد اهمیتی ندارد: نزد قاضیان اثری ندارد که موجب برد یا باخت شود؛ و هیچ فرقه‌ای آن‌قدر خوار نیست که پیروانش، مادامی که کسی را آزار ندهند، حق دیگران را بدهند و درستکارانه زندگی کنند، از حمایت قانونی محروم شوند. یهودیان پرتغالی، پس از
حمایت قانونی محروم شوند. یهودیان پرتغالی، پس از استقرار در شهر، تخصص‌های جدید بازرگانی و شبکه‌های تجاری تازه‌ای با خود آوردند. آن‌ها دانش ناوبری و فنی دریانوردی را از پرتغال به هلند منتقل کردند که به این کشور کمک کرد تا در رقابت با مستعمرات اسپانیایی و پرتغالی وارد تجارت فراآتلانتیک شود. «یهودیان ملت پرتغال» همراه با مردم آمستردام برای توسعه کشور تلاش کردند و از حامیان پرقدرت دودمان اورانیه-ناسائو بودند و استادهاودر از آن‌ها حمایت می‌کرد. در دوران آتش‌بس ۱۲ ساله، تجارت در جمهوری هلند به‌شدت رونق گرفت و
۱۲ ساله، تجارت در جمهوری هلند به‌شدت رونق گرفت و دوره‌ای از توسعه فراگیر آغاز شد، به‌ویژه در آمستردام که مارانو‌ها بندر اصلی و پایگاه عملیاتی خود را آنجا بنا کردند. آن‌ها روابط تجاری فعالی با مناطق مدیترانه‌ای مانند ونیز، سرزمین شام و مراکش داشتند. سلطان مراکش نماینده‌ای به نام ساموئل پالاشه در لاهه داشت که در سال ۱۶۲۰ میان هلند و ساحل بربر توافق تجاری برقرار کرد. یهودیان سفاردی آمستردام همچنین روابط تجاری با دیگر کشورهای اروپایی برقرار کردند. در اوایل دهه ۱۶۲۰، شماری از یهودیان از هلند به منطقه آلبر سفلا
۱۶۲۰، شماری از یهودیان از هلند به منطقه آلبر سفلا مهاجرت کردند. در نامه‌ای به تاریخ ۲۵ نوامبر ۱۶۲۲، شاه کریستیان چهارم از یهودیان آمستردام دعوت کرد تا در گلوک‌اشتات ساکن شوند، جایی که به آن‌ها از جمله آزادی کامل اجرای آیین‌های دینی‌شان وعده داده شد. تجارت میان هلندی‌ها و امپراتوری اسپانیا توسط همین یهودیان ایبریایی پایه‌گذاری شد. آنان همچنین در تأسیس کمپانی هند غربی هلند در سال ۱۶۲۱ مشارکت داشتند و برخی از آنان عضو هیئت مدیره آن بودند. برنامه‌های جاه‌طلبانه هلند برای تسخیر برزیل توسط فرانسیسکو ریبیرو،
هلند برای تسخیر برزیل توسط فرانسیسکو ریبیرو، ناخدای پرتغالی که گفته می‌شود بستگان یهودی در هلند داشت، عملی شد. یهودیان سفاردی آمستردام قویاً از جمهوری هلند در نبرد با پرتغال برای تصاحب برزیل، که در رسیفی با ورود کنت یوهان موریس از ناسائو-زیگن در سال ۱۶۳۷ آغاز شد، حمایت کردند. چند سال بعد، هلندی‌های برزیل خواستار حضور بیشتر صنعت‌گران و کارگران متخصص شدند، و بسیاری از یهودیان به این درخواست پاسخ مثبت دادند. در سال ۱۶۴۲ حدود ۶۰۰ یهودی به همراه دو دانشمند برجسته، اسحاق آبواع دا فونسکا و موسی رافائل د آگیلار از
اسحاق آبواع دا فونسکا و موسی رافائل د آگیلار از آمستردام به برزیل مهاجرت کردند. پس از آنکه پرتغالی‌ها در سال ۱۶۵۴ منطقه قندخیز پیرامون رسیفی را بازپس گرفتند، این یهودیان به مستعمرات دیگر هلند، از جمله جزیره کوراسائو در دریای کارائیب و نیو آمستردام (منهتن) در آمریکای شمالی، پناه بردند. اشکنازی‌ها. در قرن هفدهم، جامعه سفاردی از نظر مالی ثروتمندتر و از نظر نهادی استوارتر از یهودیان اشکنازی بود. یهودیان پرتغالی از بالا به اشکنازی‌های فقیرتر و کم‌سوادتر که از شمال و مرکز اروپا می‌آمدند، نگاه می‌کردند. موج
از شمال و مرکز اروپا می‌آمدند، نگاه می‌کردند. موج مهاجرتی بزرگی از لیتوانی در دهه ۱۶۵۰، فشار زیادی بر سامانه کمک به نیازمندان که توسط سفاردی‌ها تأسیس شده بود، وارد کرد. بسیاری از اشکنازی‌ها که تحت تعقیب مذهبی قرار داشتند، به دلیل تحمل مذهبی جمهوری هلند به این کشور آمدند، به‌ویژه از اواسط قرن هفدهم به بعد. نمونه‌ای از این افراد می‌تواند حاخام تسوی اشکنازی باشد. برخلاف یهودیان ایبریای مرکزی، اغلب آنان از گتوهای یهودی آمده بودند و از آزارها و خشونت‌هایی چون جنگ سی‌ساله (۱۶۱۸–۱۶۴۸) یا قیام خملنیتسکی در لهستان
سی‌ساله (۱۶۱۸–۱۶۴۸) یا قیام خملنیتسکی در لهستان شرقی گریخته بودند. این مهاجران فقیر معمولاً با استقبال مواجه نمی‌شدند. ورود انبوه آن‌ها به‌ویژه در آمستردام تهدیدی برای وضعیت اقتصادی محسوب می‌شد و اغلب به آن‌ها اجازه ورود داده نمی‌شد. آن‌ها معمولاً در مناطق روستایی ساکن می‌شدند و مردان به‌طور معمول به کار دوره‌گردی یا دستفروشی مشغول می‌شدند. در نتیجه، جوامع یهودی کوچک‌تری در سراسر استان‌های هلند شکل گرفت. با گذشت زمان، بسیاری از یهودیان آلمانی از طریق تجارت خرده‌فروشی به رفاه رسیدند و در برش و فروش الماس
خرده‌فروشی به رفاه رسیدند و در برش و فروش الماس تخصص یافتند. تا حدود سال ۱۸۷۰، آن‌ها در این حرفه انحصار داشتند. یهودیان و دولت هلند. هنگامی که ویلیام چهارم، شاهزاده اورانژ در سال ۱۷۴۷ به‌عنوان استادهولدر منصوب شد، یهودیان حامی جدیدی یافتند. او روابط نزدیکی با سرپرست خانواده دِپینتو داشت و بارها با همسرش به ویلای او، «تولپنبورخ» در نزدیکی اودرکرک، سر زد. در سال ۱۷۴۸، هنگامی که ارتش فرانسه در مرز مستقر بود و خزانه کشور خالی، دِپینتو مبلغ زیادی گردآوری کرد و به دولت اهدا نمود. دبیر دولت، فان هوخندورپ، به او
به دولت اهدا نمود. دبیر دولت، فان هوخندورپ، به او نوشت: «تو کشور را نجات دادی». در سال ۱۷۵۰، دِپینتو ترتیب داد که بدهی ملی از نرخ ۴٪ به ۳٪ تبدیل شود. در دوران حکومت ویلیام پنجم، شاهزاده اورانژ، کشور دچار کشمکش‌های داخلی شد. اما یهودیان همچنان به او وفادار ماندند. در ۸ مارس ۱۷۶۶، روزی که ویلیام پنجم به بلوغ قانونی رسید و وارد مجلس شد، در کنیسه‌ها آیین شکرگزاری برگزار شد. او در ۳ ژوئن ۱۷۶۸ از هر دو کنیسه آلمانی و پرتغالی بازدید کرد و در مراسم ازدواج فرزندان خانواده‌های برجسته یهودی نیز شرکت جست. جمهوری باتاو
برجسته یهودی نیز شرکت جست. جمهوری باتاو و رهایی یهود. سال ۱۷۹۵، دستاوردهای انقلاب فرانسه به هلند رسید، از جمله رهایی یهود که به آن‌ها حق کامل شهروندی اعطا کرد. مجلس ملی در ۲ سپتامبر ۱۷۹۶ اعلام کرد: «هیچ یهودی نباید از حقوق یا مزایایی که با شهروندی در جمهوری باتاو همراه است، محروم شود، مشروط بر اینکه خواهان بهره‌مندی از آن‌ها باشد.» موسی مورسکو به عضویت شهرداری آمستردام درآمد و موسی آسر عضو دادگاه شد. محافظه‌کاران قدیمی، به رهبری خاخام اعظم یاکوب موسی لوونشتام، چندان خواهان این حقوق نبودند. در واقع، این
چندان خواهان این حقوق نبودند. در واقع، این حقوق برای آنان مزایای نامشخصی داشت؛ زیرا از نظر فرهنگی به حدی نرسیده بودند که بتوانند در جامعه عمومی حضور یابند؛ افزون بر این، آزادی‌های جدید از سوی حزبی به آنان پیشنهاد می‌شد که شاهزاده محبوب اورانژ را تبعید کرده بود؛ شاهزاده‌ای که یهودیان نسبت به او وفادار بودند. خاخام اعظم لاهه، سارکو، به «مُبلغ اورانژ» معروف بود و محافظه‌کاران به‌طور تحقیرآمیزی «گاوهای اورانژ» نامیده می‌شدند. با این حال، انقلاب فرانسه وضعیت یهودیان را به‌طور محسوسی بهبود بخشید. در سال ۱۷۹۹،
را به‌طور محسوسی بهبود بخشید. در سال ۱۷۹۹، جماعت‌های یهودی، مانند مسیحیان، از خزانه دولت کمک مالی دریافت کردند. در سال ۱۷۹۸، یوناس دانیل مایر در دفاع از تاریخ یهودیان در آلمان به وزیر خارجه فرانسه متوسل شد و در ۲۲ اوت ۱۸۰۲، سفیر هلند، روتخر یان شیمیل‌پنینک، یادداشتی در این باره به وزیر فرانسه تسلیم کرد. سده نوزدهم تا ۱۹۴۰. دوره‌ای از تاریخ هلند که میان پایان جمهوری هلند، شکوفایی یهودیان در این کشور، و آغاز جنگ جهانی دوم قرار دارد ــ که طی آن هولوکاست تأثیری نامتناسب و شدید بر هلند گذاشت ــ در شیوه روایت
نامتناسب و شدید بر هلند گذاشت ــ در شیوه روایت تاریخ این دوران نقش داشته است. پس از رهایی یهود در هلند، یهودیان بیش از پیش در جامعه هلند ادغام و جذب شدند و همانند کل جامعه هلند، سکولارتر شدند. یهودیان، مانند دیگر گروه‌های مذهبی یا اجتماعی در هلند، یک «ستون» جداگانه تشکیل ندادند، بلکه به بخشی از دیگر ستون‌ها بدل شدند. هرچند بسیاری از آنان دیگر پایبندی دینی یا ارتباط فرهنگی چشمگیری با یهودیت نداشتند، اما جمعیت غیر یهودی هلند همچنان آن‌ها را گروهی متمایز می‌دانست. یهودیان بیشتر در برخی بخش‌های اقتصادی متمرکز
یهودیان بیشتر در برخی بخش‌های اقتصادی متمرکز بودند، از جمله صنعت الماس، که به‌طور سنتی در آن فعالیت داشتند، و صنعت نساجی، که در آن برخی کارآفرینان یهودی کوچک به صنعتگران بزرگ بدل شدند. هر دو صنعت در اقتصاد عمومی هلند در آن دوره نقش مهمی ایفا می‌کردند. پادشاهی هلند. از سال ۱۸۰۶ تا ۱۸۱۰، پادشاهی هلند (۱۸۱۰–۱۸۰۶) توسط برادر ناپلئون، لویی بناپارت اداره می‌شد که قصد داشت وضعیت یهودیان را به‌گونه‌ای اصلاح کند که حقوق تازه‌کسب‌شده آن‌ها معنای عملی بیابد؛ اما دوران کوتاه سلطنتش مانع تحقق برنامه‌هایش شد. برای
دوران کوتاه سلطنتش مانع تحقق برنامه‌هایش شد. برای نمونه، او پس از آن‌که در شهرهایی چون اوترخت و روتردام روز بازار را از شنبه به دوشنبه منتقل کرد، کاربرد سوگند یهودی را در دادگاه‌ها لغو کرد و همان سوگندنامه‌ای را که مسیحیان ادا می‌کردند برای یهودیان نیز اجرا کرد. برای عادت‌دادن یهودیان به خدمت نظامی، دو گردان نظامی از ۸۰۳ نفر و ۶۰ افسر، همگی یهودی، تشکیل داد که تا آن زمان حتی اجازه خدمت در نگهبانی شهر را هم نداشتند. تلاش لویی ناپلئون برای وحدت اشکنازی‌ها و سفاردی‌ها در عمل به نتیجه نرسید. او درصدد تأسیس
و سفاردی‌ها در عمل به نتیجه نرسید. او درصدد تأسیس مدارس ویژه کودکان یهودی بود، زیرا آنان از حضور در مدارس عمومی محروم بودند؛ حتی انجمن Maatschappij tot Nut van 't Algemeen که در سال ۱۷۸۴ بنیان‌گذاری شد، تمایلی به پذیرش یهودیان به عنوان عضو نداشت. از جمله چهره‌های برجسته یهودی این دوره می‌توان به مایر لیتوالد لِهِمون، ، کاپادوزی و پزشکانی چون دیوید هایلبورن، داویدس (که واکسیناسیون را معرفی کرد)، و اشتاین فان لون (کارشناس تلوریم) اشاره کرد. یهودیان در دوران سلطنت هلند تا جنگ جهانی دوم. اندکی پس از آن‌که ویلم