payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گفته‌ها صحت ندارند و افرادی که این خبر را منتشر کرده‌اند، از سوی «قدرت‌های خارجی» هدایت شده‌اند. جزئیات این ماجرا بعداً تأیید شد و واکنش‌های بیشتری را برانگیخت، به‌ویژه هنگامی که مشخص شد او و کارگردان مشهور، چانگ کای، خواهر و برادر بودند. خبر درگذشت زودهنگام او توجهات گسترده‌ای را به خود جلب کرد، زیرا گزارش شده بود که تمام چهار عضو خانواده او به دلیل کمبود تخت‌های بیمارستانی بر اثر همان بیماری جان خود را از دست داده‌اند، درحالی‌که تنها پسرش که در بریتانیا تحصیل می‌کرد از این سرنوشت جان سالم به در برد و
تحصیل می‌کرد از این سرنوشت جان سالم به در برد و وصیت‌نامه‌ای که با لحنی تند و عاطفی خطاب به شرایطش نوشته شده بود، توسط دوستانش منتشر شد. یکی دیگر از جنجال‌های مرتبط با مرگ او زمانی بروز کرد که بیمارستانش به «اقدامات ضد انسانی»، «تحقیر سازمان یافته پرستاران» و «سرزنش ضمنی او برای مرگش» متهم شد. عباراتی که توسط بیمارستان در یک مصاحبه استفاده شد، مانند «او فقط یک پرستار تزریقات بود»، «بیمارستان او را در یک شغل خط مقدم قرار نداده بود» و «بیمارستان به شدت از تمامی کارکنان می‌خواهد که از خود مراقبت کنند»، با
تمامی کارکنان می‌خواهد که از خود مراقبت کنند»، با انتقادات شدید مواجه شد. دولت شهر ووهان مجبور شد بیانیه‌ای عمومی برای پاسخ‌گویی به شرایط او منتشر کند.
«خیلی کندی» سروده و خوانده‌شده توسط رپر و خوانندهٔ آمریکایی اودتاری می‌باشد که در ۲۹ مارس سال ۲۰۲۳ از سوی اودتاری رکوردز منتشر گردید و سپس در ۱۸ مهٔ سال ۲۰۲۳ مجدداً منتشر گردید. این ترانه در تیک‌تاک و دیگر رسانه‌های اجتماعی به محبوبیت بزرگی دست یافته‌است. آهنگسازی. «خیلی کندی» در گام مینور سی بمل با تمپو ۱۶۲ ضرب در دقیقه نوشته شده‌است. زمینه. «خیلی کندی» از شخصیت بازی ویدئویی سونیک خارپشت الهام گرفته و عنوان آن نیز به یکی از جملات معروف وی اشاره دارد. متن ترانه روحیهٔ رقابتی را منتقل می‌کند و در آن تمایل به
روحیهٔ رقابتی را منتقل می‌کند و در آن تمایل به سریع بودن مانند سونیک پرداخته شده‌است. اودتاری در این ترانه با عبارات «Try and keep up with me now» و «Keep up, keep up» سرعت خود را به چالش می‌کشد. دست‌اندرکاران. اعتبارات از تیدال گرفته‌شده است.
دَعْد حدّاد (۱۴ آوریل ۱۹۳۷ – ۱۳ مارس ۱۹۹۱) شاعر و نمایش‌نامه‌نویس سوری بود. در لاذقیه به دنیا آمد. تحصیلات خود را در دانشگاه دمشق به پایان نرساند. از سال‌های جوانی شروع به نوشتن شعر کرد. به عنوان روزنامه‌نگار در مجلهٔ «جیش الشعب» کار کرد، کارمند ادارهٔ مرکزی آمار در دمشق شد و به عنوان مصحح زبانی و ادبی در چاپخانه‌های وزارت فرهنگ، تا زمان مرگش باقی ماند. در طول حیات ادبی خود سه مجموعه شعر و پنج نمایشنامه نوشت که آخرین مجموعه شعرش چندماه پس از درگذشتش چاپ شد. زندگی و پیشه. دعد محمد رشاد حداد در ۱۴ آوریل ۱۹۳۷
زندگی و پیشه. دعد محمد رشاد حداد در ۱۴ آوریل ۱۹۳۷ در لاذقیه در خانواده‌ای سرشناس و تحصیل‌کرده به دنیا آمد. در دوران کودکی به مطالعه زیاد پرداخت و پس از مطالعات، شروع به نوشتن شعر موزون و سپس نثر کرد، مانند بسیاری از معاصرانش. دربارهٔ مسیر شعری‌اش گفته است که: «از اوایل جوانی شعر می‌گفتم و با شعرهای قافیه‌دار کلاسیک شروع می‌کردم، سپس از بحور و اوزان شعری شدم و به سمت شعر آزاد رفتم… گاهی شعر قافیه‌دار می‌گویم، اما نمی‌دانم چگونه به شعر منثور تبدیل می‌شود.» تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسهٔ فرانسیسکن در لاذقیه
ابتدایی خود را در مدرسهٔ فرانسیسکن در لاذقیه گذراند و پس از آن، او و خانواده‌اش اول به دمشق رفتند سپس به لاذقیه برگشتند، به دلیل کار پدرش. در لاذقیه دبیرستان را پایان برد. به دمشق بازگشت و به دانشکدهٔ ادبیات - گروه زبان عربی - دانشگاه دمشق پیوست، اما تحصیلات دانشگاهی خود را به پایان نرساند. بر تسلط بر زبان‌های فرانسوی و آلمانی تمرکز کرد. در طی زندگی حرفه‌ای خود، به هنرهای گوناگونی روی آورد. داستان‌های کودکانه و نمایشنامه نوشت و مجسمه‌سازی و نواختن موسیقی را تمرین کرد. با این حال، شعر در رأس علایقش جای
را تمرین کرد. با این حال، شعر در رأس علایقش جای داشت. دربارهٔ اشتیاقش به شعر، یک بار گفت: «شعر، این وابستگی زیبا، لذت‌بخش‌ترین وابستگی‌هاست، این دنیای من است که دوستش دارم… من در شعرم به دنبال قاره‌ای از آزادی مطلق هستم.» حداد به عنوان مصحح زبانی و ادبی در چاپخانه‌های وزارت فرهنگ کار کرد. او عضو انجمن شعر اتحادیهٔ نویسندگان عرب در دمشق بود. همچنین به عنوان روزنامه‌نگار برای مجلهٔ نظامی «جیش الشعب» کار کرد، سپس کارمند در ادارهٔ مرکزی آمار شد. در سال ۱۹۸۱ اولین اثر شعری او به نام «اصلاح خطای مرگ» منتشر شد که
اثر شعری او به نام «اصلاح خطای مرگ» منتشر شد که واکنشی به مرگ خواهرش، شاعر نبیهه حداد بود. این مجموعه بین سالهای ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۷ نوشته شده است. حداد به نمایشنامه‌نویسی روی آورد و آثار بسیاری در این ژانر نوشت که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به «دوتا روی زمین، یکی در آسمان»، «فروشندهٔ گل‌های خشک‌شده»، «حباب صابون»، «داستانم را به تو خواهم گفت» و «فرود با چتر بسته» اشاره کرد. در سال ۱۹۸۷ دومین مجموعه شعر او با نام «لقمه نانی برایم کافی است» در ۱۹۸۱ منتشر شد. سومین و آخرین مجموعه شعر او، «درختی که به زمین خم می‌شود»
آخرین مجموعه شعر او، «درختی که به زمین خم می‌شود» تا چند ماه پس از مرگش در ۱۹۹۱ منتشر نشد. در این مجموعه، نوشت: «هیچ چیز قوی‌تر از بوی مرگ در بهار نیست». بندر عبدالحمید اولین کسی بود که در سال ۱۹۷۳ دربارهٔ حداد مقاله‌ای نوشت. او مقدمهٔ آثار کامل چاپ‌شده حداد را در سال ۲۰۱۷ با عنوان «منم آن که از شدت شعر گریانم» نوشت. در این مجموعه، عبدالحمید چهارمین مجموعه شعری را که حداد برایش فرستاده بود رونمایی کرد و او آن را با عنوان «آنجا نور هست» در آن گنجاند که حداد در طی ژوئیه و اوت ۱۹۸۷ نوشته بود. در «معجم
حداد در طی ژوئیه و اوت ۱۹۸۷ نوشته بود. در «معجم البابطین برای شاعران عربی در دو قرن نوزدهم و بیستم» دربارهٔ او آمده است: «در اشعارش رؤیای آزادی و آرزوی رهایی با اندوهی پنهان و احساس از دست دادن روبرو می‌شود… عناوین مجموعه‌های شعرش، نظام انسانی است که در برابر عوامل ناامیدی‌هایی که در کلمات و تصاویر او وجود دارد، مقاومت می‌کند. شعر آزاد و فارغ از قیود وزن سرود، به صداقت احساس و نوسان صداها بسنده کرد و دنیای درونی اشباع‌نشده‌اش را بیان نمود، اما از ادامه زندگی دست نکشید.» دعد حداد در ۱۳ مارس (برخی منابع ۲۷
دست نکشید.» دعد حداد در ۱۳ مارس (برخی منابع ۲۷ یا ۲۹ آوریل) ۱۹۹۱ در دمشق درگذشت. زندگی شخصی. حداد هرگز ازدواج نکرد. او همسایهٔ شاعر بندر عبدالحمید در خیابان العابد در منطقهٔ صالحیه در مرکز دمشق بود. دوستی آن‌ها به اوایل دههٔ ۱۹۷۰ برمی‌گشت. در دمشق در انزوا زندگی می‌کرد، در منطقه‌ای بین منطقه السبع بحرات، میدان نجمه و مرجه. برادرش مروان حداد (۱۹۳۵ – ۲۰۱۷)، کارگردان و خواهرش شاعر نبیهه حداد (۱۹۲۹ – ۱۹۷۷) شاعر بود. آثار. از مجموعه شعرهای وی: نمایش‌نامه‌ها:
«جی‌ام‌اف‌یو» (به ؛ کوته‌نوشت Got Me Fucked Up) ترانه‌ای از خوانندگان آمریکایی اودتاری و برلی‌هیومن می‌باشد که در آلبوم چندآهنگهٔ اودتاری تحت عنوان "سیزده غم" و ئی‌پی "معتاد مای‌اسپیس" اثر برلی‌هیومن قرار دارد. این ترانه توسط هردو خواننده نوشته و توسط منتقدان «تاریک» و «خارج از عرف» توصیف شده‌است. این اثر به‌عنوان دومین تک‌آهنگ هردو پروژه‌های مذکور هر دو هنرمند در ۲۶ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۳ از سوی آرتیست پارتنر گروپ منتشر گردید.
«اختلال شخصیت خودشیفته» تک‌آهنگی از اودتاری می‌باشد که در آلبوم چندآهنگهٔ او تحت عنوان "سیزده غم" قرار دارد. این ترانه در جدول ترانه‌های برتر رقص/الکترونیک ایالات متحده به رتبهٔ ۱۱ دست یافته‌است.
ربکا استیونز «بکی» هالستد (متولد ۱۹۵۹) افسر سابق ارتش ایالات متحده و اولین زن فارغ‌التحصیل وست پوینت است که افسر عمومی شد. او سی و چهارمین رئیس مهمات و فرمانده مرکز مهمات و مدارس ارتش ایالات متحده در آبردین پرووینگ گراند، مریلند بود. اوایل زندگی. هالستد در سال ۱۹۵۹ در ویلسی‌ویل، نیویورک متولد شد و در سال ۱۹۷۷ از دبیرستان کاندر فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۸۱ با مدرک کارشناسی علوم از آکادمی نظامی ایالات متحده فارغ‌التحصیل شد و عضو کلاس دوم آکادمی بود که شامل زنان بود. اوایل خدمت. هنگامی که او به سپاه مهمات
زنان بود. اوایل خدمت. هنگامی که او به سپاه مهمات منصوب شد، مناصب اولیه او عبارت بودند از: رهبر دسته، افسر عملیات و افسر اجرایی در شرکت ۶۹ مهمات، گروه توپ‌خانه ۵۵۹ در ویچنزا، ایتالیا. فرمانده، ستاد فرماندهی و گروهان، گردان مهمات ۸۰، فورت لوئیس، واشینگتن؛ فرمانده، گروهان مهمات ۶۳، گردان مهمات ۸۰، فورت لوئیس، واشینگتن; و افسر مواد، گردان مهمات ۸۰، فورت لوئیس، واشینگتن. توپخانه مأموریت‌های بعدی او نیز عبارت بودند از: افسر مأموریت، شاخه مهمات، فرماندهی پرسنل ارتش، الکساندریا، ویرجینیا؛ کمک‌کننده در اردوگاه
ارتش، الکساندریا، ویرجینیا؛ کمک‌کننده در اردوگاه نظامی، فرماندهی پشتیبانی تسلیحات ترکیبی و فورت لی، ویرجینیا؛ افسر عملیات پشتیبانی و افسر اجرایی گردان، گردان پشتیبانی پیشروی ۵۲۶، لشکر ۱۰۱ هوابرد، فورت کمبل، کنتاکی؛ افسر ستاد تدارکات و دستیار افسر اجرایی معاون رئیس ستاد تدارکات ارتش ایالات متحده؛ فرمانده، گردان پشتیبانی ۳۲۵، لشکر ۲۵ پیاده، پادگان اسکوفیلد، هاوایی؛ فرمانده، فرماندهی پشتیبانی لشکر ۱۰ کوهستان (DISCOM)، فورت درام، نیویورک، ازجمله وظیفه به‌عنوان افسر ستاد تدارکات (C-4) برای نیروهای ائتلاف در
افسر ستاد تدارکات (C-4) برای نیروهای ائتلاف در افغانستان در طول عملیات آزادی پایدار. و افسر اجرایی فرمانده رزمنده، فرماندهی جنوبی ایالات متحده، میامی، فلوریدا. اواخر خدمت. در سپتامبر ۲۰۰۳ هالستد به‌عنوان معاون فرماندهی پشتیبانی ۲۱ تئاتر در آلمان منصوب شد. در سپتامبر ۲۰۰۴ او به‌عنوان فرمانده فرماندهی پشتیبانی سپاه سوم (COSCOM) منصوب شد، ازجمله اعزام به عراق برای جنگ عراق. در ژانویه ۲۰۰۵، او به درجه سرتیپی ارتقا یافت، اولین زن فارغ‌التحصیل وست پوینت که به درجه افسر ژنرال دست یافت. در سال ۲۰۰۶ هالستد به‌عنوان
افسر ژنرال دست یافت. در سال ۲۰۰۶ هالستد به‌عنوان رئیس مهمات و فرمانده ارتش، مرکز مهمات ارتش ایالات متحده و آموزشگاه نظامی در آبردین پروینگ گراند، مریلند منصوب شد. در طول تصدی خود، او در برنامه‌ریزی تلاش ارتش برای ساده‌سازی زمینه‌های حرفه‌ای مهمات، حمل‌ونقل و تأمین با ایجاد یک شعبه تدارکات ترکیبی شرکت کرد. به‌عنوان بخشی از ابتکار عمل تنظیم مجدد و بسته شدن پایگاه (BRAC)، این ساده‌سازی شامل بسته شدن مرکز مهمات در میدان آزمایش آبردین و انتقال آن به فورت لیبود. او در ژوئن ۲۰۰۸ از ارتش بازنشسته شد. تحصیلات.
او در ژوئن ۲۰۰۸ از ارتش بازنشسته شد. تحصیلات. هالستد فارغ‌التحصیل دوره‌های مقدماتی افسران مهمات ارتش و دوره‌های پیشرفته افسری است. او در سال ۱۹۹۳ مدرک کارشناسی ارشد هنر و علوم نظامی را از کالج فرماندهی و ستاد کل ارتش ایالات متحده در فورت لیونورث، کانزاس دریافت کرد و در سال ۲۰۰۰ مدرک کارشناسی ارشد علوم را در استراتژی منابع ملی از کالج ملی جنگ، فورت مک‌نیر، واشینگتن دی.سی. دریافت کرد افتخارات و نشان‌ها. افتخارات نظامی هالستد عبارتند از: مدال خدمات برجسته؛ مدال خدمات برتر دفاعی؛ دو جایزه لژیون افتخار; مدال
خدمات برتر دفاعی؛ دو جایزه لژیون افتخار; مدال ستاره برنزی؛ پنج جایزه مدال خدمات شایسته؛ دو جایزه مدال تقدیر ارتش؛ و مدال دستاورد ارتش. او همچنین نشان حمله هوایی و نشان شناسایی کارکنان ارتش را به دست آورد. پس‌از بازنشستگی. پس‌از بازنشستگی، هالستد به‌عنوان رئیس انجمن سپاه مهمات ارتش ایالات متحده انتخاب شد و به‌عنوان مدیر اجرایی برای توسعه رهبر به گروه پراویوس، یک شرکت مشاوره مستقر در ویرجینیا پیوست. او بعداً شرکت مشاوره خود را با نام «رهبری استوار» تأسیس کرد. علاوه‌بر این، او سخنگوی بنیاد پیشرفت کایروپراکتیک
علاوه‌بر این، او سخنگوی بنیاد پیشرفت کایروپراکتیک است. دیگر افتخارات. هالستد در سال ۲۰۰۷ جایزه پروژه ملی تاریخ زنان را برای «نسل‌های زنان درحال حرکت تاریخ به جلو» دریافت کرد. در سال ۲۰۱۱ او اولین زنی بود که اتاقی به نام او در هتل وست پوینت تایر وجود داشت. او همچنین در سال ۲۰۱۱ عضو تالار مشاهیر سپاه مهمات شد. در سال ۲۰۱۳ او به تالار مشاهیر زنان نیوجرسی معرفی شد. در سال ۲۰۲۱، هالستد به تالار مشاهیر ملی زنان نیز راه یافت.
«داده‌های هیپنوتیک» ترانه‌ای سروده، تهیه‌شده و با صدای خوانندهٔ آمریکایی اودتاری می‌باشد که در ۱۳ سپتامبر سال ۲۰۲۳ با "سیزده غم" منتشر گردید.
فلورس سیرا ای فورتونی (زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۹۶۳ – درگذشته در ۱۸ ژانویه ۱۹۹۷) پرستار اسپانیایی و کارگر امدادی برای پزشکان بدون مرز بود که در رواندا توسط جبهه میهن‌پرستان رواندا (RPF) همراه با دو تن از همکارانش، مانوئل مادرازو و لوئیس والتوئنا به قتل رسید. این قتل‌ها همزمان با آغاز محاکمه‌های مربوط به نسل‌کشی رواندا در سال ۱۹۹۴ بود. زندگی‌نامه. فلورس سیرا در ترمپ به دنیا آمد و در لاس پالماس زندگی می‌کرد، جایی که به عنوان پرستار در مرکز بهداشتی اسکالریتاس مشغول به کار بود. در سال ۱۹۹۴، او در کمپ پناهندگان موگونا در
بود. در سال ۱۹۹۴، او در کمپ پناهندگان موگونا در شرق زئیر، فعالیت می‌کرد. او توسط پزشکان بدون مرز که یک سازمان غیردولتی بود، برای کار در رواندا انتخاب شد به دلیل صلاحیت‌های حرفه‌ای بالا و تجربه‌های پیشین در کمک‌رسانی به رواندا اعزام شد. او در نوامبر ۱۹۹۶ به منطقه دریاچه بزرگ آفریقا منتقل شد تا در یک اقدام اضطراری شرکت کند. او همراه با یک پزشک به نام مانوئل مادرازو از سویل و یک عکاس به نام لوئیس والتوئنا از مادرید کار می‌کرد. پس از اتمام مأموریت، او خواست تا در منطقه بماند و بر روی پروژه‌ای برای کمک به
تا در منطقه بماند و بر روی پروژه‌ای برای کمک به بیمارستان‌های کوچک در آفریقا و به‌ویژه در رواندا که کشوری در وضعیت سیاسی و اجتماعی سختی قرار بود، کار کند. محاکمه‌ها برای جرایم انجام شده در نسل‌کشی رواندا آغاز شده بود. اوایل سال ۱۹۹۷، کشور هنوز درگیر جنگ اول کنگو بود و به نیروهای لوران کابیلا کمک می‌کرد. قتل. در شب ۱۸ ژانویه ۱۹۹۷، فلورس سیرا، مانوئل مادرازو و لوئیس والتوئنا (که به عنوان مدیر امور اداری و لجستیک فعالیت می‌کرد) در خانه جدیدی که در روهنگری در شمال‌غرب رواندا، نزدیک مرز با زئیر و اوگاندا مستقر
رواندا، نزدیک مرز با زئیر و اوگاندا مستقر شده بودند، به ضرب گلوله کشته شدند. تعداد نامشخصی از رواندی‌ها نیز در این حمله کشته شدند. سوسورو آویدیلو، چهارمین عضو تیم اسپانیایی، جان سالم به در برد زیرا در گومه، زئیر حضور داشت. افتخارات و یادبودها. در اکتبر ۱۹۹۷، دیانگو یک آلبوم جدید با همکاری جاکومو آراگال منتشر کرد و آهنگ «Quan l'amor és tan gran» (وقتی عشق اینقدر بزرگ است) را به یاد لوئیس والتوئنا اجرا کرد. در سال ۲۰۰۳، یک سازمان مستقر در مانرسا که به پروژه‌های همبستگی اختصاص داشت، با نام «خانه فلورس سیرا
همبستگی اختصاص داشت، با نام «خانه فلورس سیرا برای همبستگی و صلح» ایجاد شد. این سازمان هدف دارد فرهنگ صلح را ترویج دهد و فضایی برای پروژه‌های همبستگی شهر فراهم کند. در سال ۲۰۰۵، شورای شهر ترمپ یک پارک عمومی را به افتخار او نام‌گذاری کرد. در آوریل ۲۰۰۷، مانرسا با شرکت پاول روسساباگینا، مدیر هتل د میل کولین در کیگالی، که هزاران رواندی را از نسل‌کشی نجات داد و الهام‌بخش فیلم ۲۰۰۴ "هتل رواندا" بود، به فلورس سیرا ادای احترام کرد. در سال ۲۰۱۵، خانواده فلورس سیرا جایزه سانتی ویدال را از صلیب سرخ مانرسا دریافت
جایزه سانتی ویدال را از صلیب سرخ مانرسا دریافت کردند که به افراد و نهادها برای تجربه‌هایشان در زمینه همبستگی اهدا می‌شود. جایزه بین‌المللی عکاسی انسانی لوئیس والتوئنا. از سال ۱۹۹۷، سازمان غیردولتی پزشکان بدون مرز (شاخه اسپانیایی پزشکان بدون مرز) به‌طور سالیانه جایزه بین‌المللی عکاسی انسانی لوئیس والتوئنا را به یاد لوئیس والتوئنا، مانوئل مادرازو و فلورس سیرا که در رواندا در سال ۱۹۹۷ به قتل رسیدند و مرسدس ناوارو، کارگر امدادی که در بوسنی در سال ۱۹۹۵ به قتل رسید، اهدا می‌کند.
«فاحشه‌های خوب وفادار» نخستین ترانهٔ سروده و تهیه‌شده با صدای رپر و خوانندهٔ آمریکایی اودتاری می‌باشد که در ۱۵ مارس سال ۲۰۲۳ از سوی اودتاری رکوردز منتشر گردید. این ترانه بعدها در ۱۸ مهٔ سال ۲۰۲۳ از سوی آرتیست پارتنر گروپ منتشر گردید. این ترانه به‌عنوان تک‌آهنگ اصلی ئی‌پی "سیزده غم" (۲۰۲۳) اثر اودتاری منتشر شده‌است.
کرسی‌های تسطیح (دانمارکی: tillægsmandat، سوئدی: utjämningsmandat، نروژی: utjevningsmandater، ایسلندی: jöfnunarsæti، آلمانی: Ausgleichsmandat)، که معمولاً به عنوان کرسی‌های هموارساز نیز شناخته می‌شود، یک سازوکار انتخاباتی است.هدف از این کرسی‌های اضافی این است که اطمینان حاصل شود که سهم هر حزب از کل کرسی‌ها تقریباً با سهم کل آرای حزب در سطح ملی متناسب است. کشور هایی همچون دانمارک ، سوئد ، نروژ ، ایسلند و آلمان از این سازوکار استفاده می کنند.
«جون بکن» ترانه‌ای سروده‌شده و با صدای اودتاری و آیشا اروتیکا می‌باشد که در ۱۷ آوریل سال ۲۰۲۴ از سوی آرتیست پارتنر گروپ منتشر گردید. دست‌اندرکاران. اعتبارات از تیدال گرفته‌شده است.
لوئیس مارتین لورت کنرینگ (زادهٔ ۱ مارس ۱۸۲۴ – درگذشته در ۱ آوریل ۱۸۹۱) سرپرست، بازرس بیمارستان، شبان‌خواهر و پرستار دانمارکی بود. او که از سوی شاهزاده لوئیز مأمور شد تا مؤسسه‌های شبان‌خواهران در آلمان، سوئد و فرانسه را بررسی کند، با هدف ایجاد چنین مؤسسه‌ای در دانمارک، اولین زن دانمارکی بود که در رشته پرستاری آموزش دید. در نهایت، از سال ۱۸۶۳ ریاست مؤسسه شبان‌خواهران در کپنهاگ را بر عهده گرفت. زندگی‌نامه. لوئیس کنرینگ در ۱ مارس ۱۸۲۴ در رونگستد در بخش هرشلم به دنیا آمد. او دختر آگوستو گئورگ کارل کنرینگ و همسرش
آمد. او دختر آگوستو گئورگ کارل کنرینگ و همسرش هانه کریستیانه برائم بود. وی کودکی نحیف بود که زمستان‌های خود را بیشتر در خانه پدر و مادرش در رندزبرگ، واقع در شلسویگ دانمارک، که پدرش در آنجا به عنوان مأمور گمرک فعالیت می‌کرد، سپری می‌کرد و تابستان‌ها را در مزرعه پدربزرگ و مادربزرگش در رونگستد که در شمال کپنهاگ قرار داشت، می‌گذراند. به دلیل وضعیت نامناسب سلامتی، او به‌ندرت به مدرسه می‌رفت و در خانه تحت تعلیم مادر و دیگر معلمان خصوصی و خواهرش قرار داشت. از ۱۳ سالگی، او به‌طور منظم در مراسم کلیسا شرکت می‌کرد و
او به‌طور منظم در مراسم کلیسا شرکت می‌کرد و پس از درگذشت مادرش در ۱۸۳۹، به دین و مذهب پایبندتر شد. در جریان جنگ اول شلسویگ، وی سه سال را (۱۸۴۸–۱۸۵۱) در کپنهاگ گذراند و در آنجا در محافلی که او را به فعالیت‌های خیریه ترغیب می‌کردند، پذیرفته شد. او به انجمن‌های پرستاری و مراقبت از کودکان ملکه کارولین آمالیه پیوست. پس از چند سال اقامت در نوی‌اشتات در زاکسن، به کپنهاگ بازگشت و به عنوان بازرس و مدیر انجمن مراقبت از کودکان منصوب شد و مسئولیت ۴۰۰ کودک را بر عهده گرفت. او نخستین زنی در دانمارک بود که چنین سمتی را
او نخستین زنی در دانمارک بود که چنین سمتی را دریافت کرد. این کار آسان نبود و او از محافل مختلف درخواست کمک کرد که در این میان با شاهزاده لوئیز آشنا شد. کنرینگ در دوران اقامتش در نوی‌اشتات، به فردی نیکوکار به نام آمالیه زیویکینگ در کمک به فقرا در هامبورگ یاری می‌رساند. همچنین از خانه شبان‌خواهران در کایزرس‌ورت، در نزدیکی دوسلدورف که در ۱۸۳۶ توسط تئودور فلیدنر و همسرش فریدریکه تأسیس شده بود، بازدید کرد. او از شیوه شبان‌خواهران که به زنان اجازه می‌داد ضمن مراقبت از بیماران، الهیات و مهارت‌های پرستاری را نیز
از بیماران، الهیات و مهارت‌های پرستاری را نیز بیاموزند، الهام گرفت. پس از فلیدنر، خانه‌های شبان‌خواهران نیز در نروژ و سوئد تأسیس شدند. در ۱۸۶۱، شاهزاده لوئیز در جستجوی زنی دانمارکی بود که بتواند یک مؤسسه شبان‌خواهران را در دانمارک اداره کند. به توصیه نیکولای گوتلیب بلادل، کشیش کلیسای گارنیزون، کپنهاگ، کنرینگ را انتخاب کرد که پس از بازدید از مؤسسه شبان‌خواهران در استکهلم این سمت را پذیرفت. در مارس ۱۸۶۳، او نخستین شبان‌خواهر دانمارکی شد که توسط فلیدنر در کایزرس‌ورت منصوب گردید. تحت رهبری کنرینگ، نخستین مؤسسه
منصوب گردید. تحت رهبری کنرینگ، نخستین مؤسسه شبان‌خواهران در اسمالگاده، فردریکسبر در ۲۶ مه ۱۸۶۳ افتتاح شد. در ابتدا چهار خواهر (پرستار) در آن فعالیت می‌کردند، اما این مؤسسه به‌سرعت رشد کرد و طی دو سال نخست، ظرفیت ۶۳ بیمار و ۱۷ خواهر را فراهم نمود. در ۱۸۶۵، مکان جدیدی برای این مؤسسه خریداری شد و در ۱۸۷۳، ساختمان امروزی مؤسسه شبان‌خواهران افتتاح گردید. کنرینگ در اداره این مؤسسه، شیوه‌ای سخت‌گیرانه و سنتی داشت و در برخورد با بیماران مرد مشکل داشت. دو همکار مرد او در اعتراض به این اوضاع مؤسسه را ترک کردند، اما
او در اعتراض به این اوضاع مؤسسه را ترک کردند، اما او همچنان احترام همکاران زن خود را حفظ می‌کرد و با توصیه ملکه لوئیز، شیوه مدیریت خود را تعدیل نمود. لوئیس کنرینگ در ۱ آوریل ۱۸۹۱ در منطقه فردریکسبر در کپنهاگ درگذشت. پس از او، سوفی زارتمن جانشینش شد. او مؤسسه‌ای پویا را به یادگار گذاشت که در سراسر کشور از شبکه‌ای گسترده از حمایت‌ها برخوردار بود.
ایولین پاتریشیا فوت (زاده ۱۹ مه ۱۹۳۰) افسر بازنشسته ارتش ایالات متحده است. او از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۸۹ خدمت کرد و در سال ۱۹۸۶ به درجه سرتیپی رسید و مقام‌های بسیاری را برای زنان در ارتش ایالات متحده دارد. اوایل زندگی و تحصیل. پت فوت در ۱۹ مه ۱۹۳۰ در دورهام، کارولینای شمالی متولد شد. والدین او، اولین سیدنا ووماک فوت و هنری الکساندر فوت ارشد، هر دو در زمانی که فوت کودک بود برای شرکت تنباکو آمریکا کار می‌کردند. در سال ۱۹۴۵، خانواده فوت به واشینگتن دی.سی. نقل‌مکان کردند و پت فوت از دبیرستان مرکزی در سال ۱۹۴۷
کردند و پت فوت از دبیرستان مرکزی در سال ۱۹۴۷ فارغ‌التحصیل شد. او در دانشگاه ویک فارست تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۳ لیسانس هنر را در رشته جامعه‌شناسی گرفت. فوت همچنین دارای مدرک کارشناسی ارشد در اداره امور عمومی و دولتی از دانشگاه شیپنسبورگ و دکترای افتخاری حقوق از دانشگاه ویک فارست است. او همچنین فارغ‌التحصیل سال ۱۹۸۰ از برنامه اجرایی دانشگاه ویرجینیا و فارغ‌التحصیل سال ۱۹۸۵ از مرکز رهبری خلاق است. تحصیلات نظامی او شامل تکمیل دوره پایه افسری ارتش زنان، دوره پیشرفته افسری ارتش آجودان، دانشکده فرماندهی و ستاد کل
افسری ارتش آجودان، دانشکده فرماندهی و ستاد کل ارتش ایالات متحده و کالج جنگ ارتش است. خدمات نظامی. فوت پست‌های فرماندهی و ستادی مختلفی داشت که در انتصاب او به‌عنوان ژنرال فرماندهی فورت بلوار، ویرجینیا به اوج رسید. بلافاصله قبل از آن، او معاون بازرس کل (بازرسی) وزارت ارتش بود. سایر وظایف کلیدی شامل فرماندهی گردان آموزش پایه دوم، مدرسه و مرکز آموزشی پلیس نظامی ارتش ایالات متحده، فورت مک کللان، آلاباما. خدمت به‌عنوان مدیر سیستم‌های مدیریت پرسنل، گروه فرماندهی و مدیریت، کالج جنگ ارتش ایالات متحده، پادگان
و مدیریت، کالج جنگ ارتش ایالات متحده، پادگان کارلایل، پنسیلوانیا؛ و فرمانده، تیپ ۴۲ پلیس نظامی، ارتش ایالات متحده، اروپا و ارتش هفتم ایالات متحده. در سایر مأموریت‌های کلیدی، فوت در سال ۱۹۶۷ در دفتر اطلاعات در ستاد ارتش ایالات متحده، ویتنام خدمت کرد و پس از بازگشت به ایالات متحده، وظایف افسر اجرایی، شاخه سپاه ارتش زنان با اداره پرسنل افسری، دفتر عملیات پرسنل را بر عهده گرفت. او در طول انتقال به نیروی کاملاً داوطلبانه و در سال‌های اولیه افزایش استفاده از زنان در ارتش، افسر طرح‌ها و برنامه‌ها با دفتر مدیر،
در ارتش، افسر طرح‌ها و برنامه‌ها با دفتر مدیر، سپاه ارتش زنان بود. پس از آن، او به‌عنوان آخرین مشاور ستادی نیروهای ارتش زنان برای فرمانده کل فرماندهی نیروهای ارتش ایالات متحده و به‌عنوان افسر اجرایی اداره منابع انسانی آن فرماندهی خدمت کرد. دستاوردها، جوایز و تزیینات. فوت در طول دوران حرفه‌ای خود دستاوردهای قابل توجه زیادی داشت. در سال ۱۹۶۷ او به اولین افسر زن روابط عمومی در ویتنام تبدیل شد. در سال ۱۹۷۹ او اولین عضو هیئت علمی زن در آموزشگاه جنگ ارتش ایالات متحده شد. فوت همچنین اولین فرمانده تیپ زن در اروپا
شد. فوت همچنین اولین فرمانده تیپ زن در اروپا بود و در سال ۱۹۸۶ اولین بازرس زن در ارتش شد. هنگامی که فوت در سال ۱۹۸۶ به درجه سرتیپی ارتقا یافت، او یکی از تنها چهار ژنرال زن در ارتش ایالات متحده شد. او همچنین اولین فرمانده زن فورت بلوار، ویرجینیا بود. جوایز و تزیینات فوت شامل مدال خدمت برجسته ارتش، لژیون افتخار با خوشه برگ بلوط، مدال ستاره برنزی، مدال خدمات شایسته با دو خوشه برگ بلوط، مدال تقدیر ارتش با خوشه برگ بلوط، و نشان شناسایی ستاد کل ارتش است. دولت آلمان نشان Erste Klasse و نشان افتخار شایستگی جمهوری
نشان Erste Klasse و نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را به‌خاطر خدماتش به‌عنوان فرمانده گروه ۴۲ پلیس نظامی، از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ به او اعطا کرد. بازنشستگی و فراخوان. فوت در ۱ سپتامبر ۱۹۸۹ از خدمت بازنشسته شد. در دسامبر ۱۹۹۶، او دوباره به وظیفه فراخوانده شد تا به‌عنوان معاون دبیر هیئت بررسی ارشد ارتش در مورد آزار جنسی خدمت کند. در ۱ اکتبر ۱۹۹۷، فوت به وضعیت بازنشستگی بازگشت و تا ژوئیه ۱۹۹۸ به‌عنوان مشاور در دفتر وزیر ارتش خدمت کرد و به رهبران نظامی و سازمان‌های مختلف در مورد گزارش هیئت بررسی ارشد، یافته‌ها
مختلف در مورد گزارش هیئت بررسی ارشد، یافته‌ها و توصیه‌های آن توضیح داد. از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۷، او به‌عنوان رئیس اتحاد برای دفاع ملی، یک سازمان غیرانتفاعی که از زنان در ارتش حمایت می‌کند، خدمت کرد. او همچنان یکی از سخنگویان فعال ارتش و سایر سازمان‌ها در رابطه با نقش زنان در خدمات نظامی است. از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱ و دوباره از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲، فوت در کمیسیون یادبودهای نبرد آمریکا خدمت کرد.
«دوستت دارم هرزه» ترانهٔ مقدماتی ئی‌پی همکاری اودتاری و ۹لایوز تحت عنوان "۳×۳" و همچنین ششمین قطعهٔ ئی‌پی "از در تا شفق" اثر اودتاری می‌باشد.
«همگام شو» ترانه‌ای سروده، تهیه‌شده و با صدای رپر و خوانندهٔ آمریکایی اودتاری می‌باشد که در ۱۷ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۴ در کنار «یخ‌زندگی» منتشر گردید. این ترانه در جدول‌های بین‌المللی ظاهر شد از بین این کشورها می‌توان از ایالات متحده نام برد که این ترانه پس از استفاده شدن از آن به‌صورت وایرال در ویدئوهای تیک‌تاک و یوتیوب شورتس تبدیل به نخستین ترانهٔ جدولی وی شد.
موریل اودسا نلی ویکس (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۸۹۶درگذشته در ۱۱ مه ۱۹۹۰) پرستار و ماما از باربادوس بود که در زمینهٔ حقوق زنان فعالیت داشت. او که برای دستمزد بیشتر و پروژه‌های رفاه اجتماعی تلاش می‌کرد، در دهه ۱۹۴۰ به سیاست روی آورد، این درحالی بود که در آن زمان اکثر زنان در باربادوس فعالیت سیاسی نداشتند. هرچند او سه بار در دهه ۱۹۴۰ برای کسب کرسی در مجلس نمایندگان باربادوس نامزد شد اما موفقیتی به دست نیاورد، با این حال در سال ۱۹۵۸ به عضویت "وِستری کریست‌چرچ" درآمد و سال‌ها در این سمت خدمت کرد. زندگی اولیه. موریل اودسا
در این سمت خدمت کرد. زندگی اولیه. موریل اودسا نلی والکات در ۲۶ اوت ۱۸۹۶ در منطقه سنت مایکل، باربادوس در مستعمره باربادوس از هند غربی بریتانیا زاده شد. والدینش مالک و گردانندهٔ یک فروشگاه خواربار بودند. او در مای لردز هیل، سنت مایکل، باربادوس به همراه ۱۲ خواهر و برادرش رشد یافت و در دبستان بل‌مونت تحصیل کرد. پس از اتمام آموزش متوسطه در دبیرستان لینچ، او در حالی که در بیمارستان عمومی قدیمی باربادوس کار می‌کرد، پرستاری آموخت و دوره مامایی را در آسایشگاه سنت مایکل گذراند. حرفه. والکات به عنوان پرستار و ماما
مایکل گذراند. حرفه. والکات به عنوان پرستار و ماما فعالیت داشت. با هدف بهبود مراقبت‌های درمانی، او مدرسه پرستاری بالینی و مدرسه آشپزی برای زنان را تأسیس کرد. او همچنین در گروه کُر برای شادی‌بخشی به بیماران که توسط هارولد راک تأسیس شده بود، مشارکت داشت. این گروه از طریق موسیقی‌درمانی بیماران بستری در خانه‌های کودکان، بیمارستان‌ها، خانه‌ها یا زندان‌ها را تشویق می‌کرد. او در پروژه‌های مختلف رفاه اجتماعی، از جمله لیگ دورکاس که مهارت‌های شغلی را برای کارگران ترویج می‌داد و انجمن پیشرفت همگانی سیاهان مشارکت داشت