payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سال ۱۵۵۶، شهر پیاچنزا به دوک دوم، اوتاویو فارنزه، داده شد و بدین ترتیب دوک پیاچنزا نیز شد و از آن پس این ایالت به درستی با نام دوک‌نشین‌های پارما و پیاچنزا شناخته شد. خاندان فارنزه تا سال ۱۷۳۱ و مرگ آخرین دوک نرینه، آنتونیو، بر دوک‌نشین‌ها حکومت می‌کردند. پس از مرگ او، دوک‌نشین به اینفانته چارلز اسپانیایی، وارث دوک‌نشین از طریق مادرش، الیزابت فارنزه، رسید. با این حال، طبق مفاد پیمان وین (۱۷۳۸)، چارلز مجبور شد دوک‌نشین را به اتریش واگذار کند. حکومت موقت هابسبورگ‌ها. هابسبورگ‌ها تنها تا زمان انعقاد پیمان
هابسبورگ‌ها تنها تا زمان انعقاد پیمان اکس-لا-شاپل در سال ۱۷۴۸ حکومت کردند، زمانی که این دوک‌نشین توسط فیلیپ اسپانیایی، برادر کوچکتر چارلز، به بوربون‌ها بازگردانده شد. او به عنوان دوک فیلیپ، بنیانگذار خاندان بوربون-پارما شد. در سال ۱۷۹۶، این دوک‌نشین توسط نیروهای فرانسوی تحت فرمان ناپلئون بناپارت اشغال و در جمهوری سیزالپین و پادشاهی ایتالیا ادغام شد. در سال ۱۸۱۴، دوک‌نشین‌ها تحت فرمان ماری لوئیز، همسر ناپلئون، هابسبورگ، که قرار بود تا آخر عمر بر آنها حکومت کند، احیا شدند. این دوک‌نشین به دوک‌نشین پارما،
کند، احیا شدند. این دوک‌نشین به دوک‌نشین پارما، پیاچنزا و گواستالا تغییر نام داد. بازگشت به بوربون‌ها. پس از مرگ ماری لوئیز در سال ۱۸۴۷، این دوک‌نشین به خاندان بوربون-پارما که بر دوک‌نشین کوچک لوکا حکومت می‌کردند، بازگردانده شد. به عنوان بخشی از این بازگشت، دوک‌نشین گواستالا به دوک‌نشین مودنا منتقل شد. بوربون‌ها تا سال ۱۸۵۹ حکومت کردند، تا اینکه پس از پیروزی فرانکو-ساردینیا در جنگ علیه اتریش، با انقلابی از آنجا بیرون رانده شدند. دوک‌نشین‌های پارما، پیاچنزا و گواستالا و دوک‌نشین لوکا در دسامبر ۱۸۵۹ به
و گواستالا و دوک‌نشین لوکا در دسامبر ۱۸۵۹ به دوک‌نشین بزرگ توسکانی و دوک‌نشین مودنا پیوستند تا استان‌های متحد ایتالیای مرکزی را تشکیل دهند و در مارس ۱۸۶۰ به پادشاهی ساردینیا ضمیمه شدند. خاندان بوربون تا به امروز همچنان عنوان دوک پارما را برای خود حفظ کرده‌اند. کارلوس-هوگو (مدعی کارلیست تاج و تخت اسپانیا در دهه ۱۹۷۰) از سال ۱۹۷۷ تا زمان مرگش این عنوان را در اختیار داشت. پسرش اکنون این عنوان را برای خود محفوظ می‌دارد.
کارلوس، دوک پارما (؛ زادهٔ ) رئیس فعلی (از سال ۲۰۱۰) خاندان سلطنتی و دوک‌نشین بوربون-پارما است که از سال ۱۷۴۸ تا ۱۸۰۲ و از ۱۸۴۷ تا ۱۸۵۹ بر دوک‌نشین پارما و پیاچنزا (که شامل خانواده دوک‌نشین بزرگ لوکزامبورگ نیز می‌شود) حکومت می‌کرد. او عضوی از خانواده سلطنتی هلند است و از سال ۱۹۹۶ (بر اساس قانون اشراف هلندی ۱۹۹۴) با عنوان «والاحضرت سلطنتی» و عنوان شاهزاده کارلوس دو بوربون دو پارم در اشراف هلندی گنجانده شده است. او همچنین از سال ۲۰۱۰ توسط کارلیست‌ها با نام «دون کارلوس خاویر، پادشاه اسپانیا» به عنوان پادشاه
کارلوس خاویر، پادشاه اسپانیا» به عنوان پادشاه قانونی اسپانیا و رئیس خانواده سلطنتی کارلیست‌ها در نظر گرفته می‌شود و جانشین پدرش می‌شود. در اسپانیا، او همچنین از عنوان دوک مادرید (دوک دو مادرید) استفاده می‌کند. پسر ارشد کارلوس هوگو، دوک پارما و پرنسس ایرنه هلند، او همچنین در اشراف فرانسه لقب پرنس دو بوربون را دارد. او استاد اعظم نشان مقدس نظامی کنستانتینی پارمزان سنت جورج، نشان سنت لوئیس برای شایستگی مدنی، نشان مشروعیت ممنوعه و نشان سنت جورج برای شایستگی نظامی است. اوایل زندگی. شاهزاده کارلوس خاویر برناردو
است. اوایل زندگی. شاهزاده کارلوس خاویر برناردو سیکستو ماری از بوربن-پارما در ۲۷ ژانویه ۱۹۷۰ در نایمخن، هلند به عنوان فرزند ارشد و پسر کارلوس هوگو، دوک پارما، و همسرش پرنسس ایرنه هلند متولد شد. او در ۱۰ فوریه ۱۹۷۰ توسط کاردینال جوزف-چارلز لفبور در مذهب کاتولیک غسل تعمید داده شد. او دو خواهر کوچکتر به نام‌های پرنسس مارگاریتا و پرنسس کارولینا و یک برادر کوچکتر به نام شاهزاده خایمه دارد. در زمان تولدش، والدینش، کارلیست مدعی تاج و تخت اسپانیا، از ۲۰ دسامبر ۱۹۶۸ توسط رژیم فرانکو از اسپانیا اخراج شدند، همان‌طور
توسط رژیم فرانکو از اسپانیا اخراج شدند، همان‌طور که فرانکو قبلاً پدربزرگش شاهزاده خاویر از بوربن-پارما و برخی از اعضای خانواده‌اش را در ۲۵ نوامبر ۱۹۳۷ از اسپانیا اخراج کرده بود. کارلوس دوران جوانی خود را در چندین کشور از جمله هلند، اسپانیا، فرانسه، انگلستان و ایالات متحده گذراند. در سال ۱۹۸۱، زمانی که یازده ساله بود، والدینش از هم جدا شدند. او به همراه مادر و خواهر و برادرانش به کاخ سوستدیک (بارن) در هلند نقل مکان کرد. او چندین سال در این کاخ با پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌اش، ملکه جولیانا هلند و شاهزاده
و مادربزرگ مادری‌اش، ملکه جولیانا هلند و شاهزاده برنهارد زندگی کرد. تحصیلات و حرفه. شاهزاده کارلوس در دانشگاه وسلیان در کنتیکت علوم سیاسی و در دانشگاه کمبریج انگلستان جمعیت‌شناسی و فلسفه خواند؛ در سال ۱۹۹۵، مدرک کارشناسی ارشد (MPhil) جمعیت‌شناسی را از دانشگاه کمبریج دریافت کرد.[۶] او به زبان‌های اسپانیایی، هلندی، فرانسوی، ایتالیایی و انگلیسی مسلط است. کارلوس پس از اتمام تحصیلاتش، برای شرکت ای‌بی‌ان آمرو در آمستردام کار کرد، جایی که در آماده‌سازی برای معرفی یورو مشارکت داشت. سپس مدتی در بروکسل به عنوان
یورو مشارکت داشت. سپس مدتی در بروکسل به عنوان مشاور امور عمومی برای شرکت مشاوران سیاست عمومی اروپا مشغول به کار شد. او ریاست بنیاد همکاری برای توسعه اقتصادی آمریکای لاتین را بر عهده داشته و به مدت هشت سال عضو شورای CSR هلند بوده است که مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها را تضمین می‌کند. او مدیر غیر اجرایی "ASN Vermogensbeheer" و عضو هیئت مشاوره سرمایه‌گذاری مسئولانه PGGM بود. او عضو کمیته سرمایه‌گذاری صندوق انرژیک هلند جنوبی، رئیس هیئت مشاوره زنجیره‌های تأمین کوتاه‌مدت بخش کشاورزی هلند و همکار اندیشکده پروژه Ex'tax
بخش کشاورزی هلند و همکار اندیشکده پروژه Ex'tax است. از سال ۲۰۰۷، او در پروژه‌های مربوط به پایداری در دنیای تجارت مشغول بوده و به پروژه‌هایی در سراسر جهان با تمرکز بر اقتصاد چرخشی، روش‌های تولید جایگزین و سازگار با محیط زیست و گذار انرژی به سمت انرژی‌های پاک مشاوره می‌دهد. او همچنین مدیر «کومپاز»، یک بنیاد مستقل است که هدف آن ترویج نوآوری و پایداری در بخش اقتصادی است و به عنوان پلی بین بخش‌های دولتی، دانشگاهی و خصوصی عمل می‌کند و با دانش خود در ارتباطات و مدیریت موقعیت‌های درگیری پشتیبانی می‌شود. در سال
مدیریت موقعیت‌های درگیری پشتیبانی می‌شود. در سال ۲۰۲۱، او کتابی با عنوان «هیچ چیز اضافی نیست. ارزیابی مجدد طبیعت، اقتصاد و زندگی پس از کرونا» منتشر کرده است. وظایف و حضورها. کاخ سلطنتی هلند. کارلوس گاهی اوقات در مراسم‌های مربوط به خاندان سلطنتی هلند حضور دارد. در سال ۲۰۰۳، او به همراه عمه‌اش، ملکه بئاتریکس، در مراسم تحلیف «شاهزاده کلاوس لِرستول»، یک کرسی استادی که به نام همسر ملکه، شاهزاده کلاوس، نامگذاری شده است، شرکت داشت. در رویدادهای ویژه کاخ سلطنتی، او مرتباً حضور دارد. به عنوان مثال، او یکی از
او مرتباً حضور دارد. به عنوان مثال، او یکی از برگزارکنندگان جشن عروسی شاهزاده کنستانتین و پرنسس لورنتین بود. در آوریل ۲۰۱۳، شاهزاده کارلوس در مراسم تحلیف پسر عمویش، شاه ویلم-الکساندر و همسرش ملکه ماکسیما در آمستردام شرکت کرد. در اوت ۲۰۱۹، او و همسرش در مراسم تشییع جنازه عمه‌اش، پرنسس کریستینا از هلند، خواهر ملکه سابق بئاتریکس، در نزدیکی کاخ نوردینده، لاهه شرکت کردند. مدعی کارلیست. پس از مرگ پدرش کارلوس هوگو در سال ۲۰۱۰، شاهزاده کارلوس خاویر به عنوان دوک مادرید و مدعی کارلیست تاج و تخت اسپانیا جانشین او شد.
و مدعی کارلیست تاج و تخت اسپانیا جانشین او شد. او شروع به استفاده از عنوان کارلیست «ری دون کارلوس خاویر اول» (شاه دون کارلوس خاویر اول) کرد. با این حال، کارلوس خاویر در مصاحبه‌ای با روزنامه لا وانگواردیا گفت: من دعاوی دودمانی را مطرح نمی‌کنم. دوک پارما. شاهزاده کارلوس پس از مرگ پدرش در ۱۸ آگوست ۲۰۱۰، در سن ۸۰ سالگی، دوک پارما و پیاچنزا و رئیس خاندان بوربون-پارما شد. در سال ۲۰۱۶، در مراسم غسل تعمید شاهزاده کارلوس انریکه، شاهزاده کارلوس به پسرش عنوان «پرنسیپه دی پیاچنزا» (شاهزاده پیاچنزا) را اعطا کرد، که
دی پیاچنزا» (شاهزاده پیاچنزا) را اعطا کرد، که عنوان سنتی است که به ولیعهد خاندان بوربون-پارما، ادامه‌دهنده سلسله و دوک آینده پارما و پیاچنزا داده می‌شود. در سپتامبر ۲۰۱۷، دوک پارما دخترش پرنسس لوئیزا را «مارکیز کاستل آرکواتو» (مارکیز کاستل آرکواتو) نامید و خواهر کوچکترش پرنسس سسیلیا را «کنتس دی برستو» (کنتس برستو) نامید. شاهزاده کارلوس از سرزمین‌های دوک‌نشین سابق پارما و پیاچنزا بازدید کرده و مرتباً از آنها بازدید می‌کند. در سپتامبر ۲۰۱۵، او در پارما بود تا «مدال شاهزاده به مردان شایسته نقره‌ای» را به
تا «مدال شاهزاده به مردان شایسته نقره‌ای» را به آتش‌نشانانی که در جریان سیل ۲۰۱۵ که منطقه را درنوردید، خود را متمایز کردند، اعطا کند. در سپتامبر ۲۰۱۶، او از کاخ فارنسه در پیاچنزا بازدید کرد و در همان مکان برخی از نشان‌های خاندان سلطنتی را به افرادی از پیاچنزا که به خاطر شایستگی‌های شخصی خود را متمایز کرده بودند، اعطا کرد. در پایان سپتامبر ۲۰۱۷، او ریاست شعبه عمومی شوالیه‌های خاندان بوربون-پارما در پارما را بر عهده داشت تا نشان‌های دوک را به افرادی که به شایستگی‌های شخصی برای خاندان سلطنتی دست یافته بودند،
شخصی برای خاندان سلطنتی دست یافته بودند، اعطا کند؛ سپس از کاخ پیلوتا بازدید کرد. در سپتامبر ۲۰۱۸، او به همراه خانواده سلطنتی از پارما بازدید کرد تا برخی از نشان‌های خاندان سلطنتی را اعطا کند و از کلیسای سانتا ماریا دلا استکاتا بازدید کند. همچنین، او در افتتاحیه فصل اپرا با حضور در نمایش اپرای «مکبث» در تئاتر رجیو در پارما حضور داشت و از آکادمی نظامی مودنا بازدید کرد و توسط فرمانده مورد استقبال قرار گرفت. به عنوان دوک پارما، شاهزاده کارلوس متعهد به حفظ یاد سرزمین‌ها و اعضا و بستگان سلسله است: در ژوئیه ۲۰۱۱
و اعضا و بستگان سلسله است: در ژوئیه ۲۰۱۱ او در وین بود تا در مراسم تشییع جنازه آرشیدوک اتو، آخرین ولیعهد اتریش-مجارستان (پسر پرنسس زیتا از بوربن-پارما، خواهر پدربزرگ کارلوس، شاهزاده خاویر) در کلیسای جامع سنت استفان شرکت کند. در اوت ۲۰۱۶، شاهزاده کارلوس در رومانی بود تا در مراسم تشییع جنازه ملکه آن (شاهزاده بوربن-پارما به عنوان دختر شاهزاده رنه، برادر پدربزرگ کارلوس) در کورتئا د آرگس شرکت کند. در مراسم تشییع جنازه، کارلوس همچنین نماینده خانواده سلطنتی هلند بود که نتوانست در آن شرکت کند. در ژوئن ۲۰۱۸، او
بود که نتوانست در آن شرکت کند. در ژوئن ۲۰۱۸، او برای بزرگداشت جدش ماریا آمالیا، دوشس پارما، و شرکت در مراسم رونمایی از کتاب «ماریا آمالیا، دوشس پارما و پیاچنزا (۱۷۴۶–۱۸۰۴)» که به زندگی جدش اختصاص داده شده بود، به پراگ سفر کرد و بعداً از کلیسای جامع سن ویتو در پراگ بازدید کرد تا بر مزار دوشس ماریا آمالیا گل بگذارد. در ماه مه-ژوئن ۲۰۱۹، او به همراه همسرش آنه ماری به دعوت نشان نظامی سلطنتی مالت از ونیز بازدید کرد: آنها در یک شام در کاخ تروس دو بونفیلی، مشرف به کانال بزرگ، پذیرایی شدند؛ آنها همچنین از کلیسای
کانال بزرگ، پذیرایی شدند؛ آنها همچنین از کلیسای جامع سنت مارک بازدید کردند و توسط پاتریارک ونیز، فرانچسکو موراگلیا، مورد استقبال قرار گرفتند. زندگی شخصی. رابطه با بریژیت کلینسترا. شاهزاده کارلوس با بریژیت کلینسترا (متولد ۱۰ ژانویه ۱۹۵۹)، دخترخوانده کنت آدولف رودریک از رچترن-لیمپورگ، رابطه داشت. در طول این رابطه، او صاحب یک پسر شد: در دسامبر ۲۰۱۵، کارلوس کلینسترا که در آن زمان ۱۸ ساله بود، مراحل قانونی را برای تلاش برای تغییر نام خانوادگی خود به نام پدر بیولوژیکی‌اش آغاز کرد که به او اجازه می‌داد از عنوان
آغاز کرد که به او اجازه می‌داد از عنوان «شاهزاده» نیز استفاده کند. دوک پارما با این امر مخالفت کرد، زیرا این امر مغایر با سنت‌های خاندان بوربون-پارما بود. در ۹ مارس ۲۰۱۶، وزیر امنیت و دادگستری درخواست نام خانوادگی او را معتبر اعلام کرد. بعداً در همان سال، دادگاهی در لاهه با وزیر موافقت کرد و این ادعا را طبق قانون هلند معتبر اعلام کرد. طبق این حکم، کارلوس هوگو حق خواهد داشت که با عنوان «شاهزاده والاحضرت کارلوس هوگو رودریک سیبرن از بوربن-پارما» شناخته شود؛ این امر تنها پس از امضای فرمان سلطنتی توسط پادشاه
این امر تنها پس از امضای فرمان سلطنتی توسط پادشاه هلند، لازم‌الاجرا خواهد شد. طبق بیانیه مطبوعاتی شورای دولتی در ۲۸ فوریه ۲۰۱۸، تغییر نام به این معنی نیست که کلینسترا اکنون عضو خاندان سلطنتی بوربن-پارما نیز هست. این یک موضوع خصوصی مربوط به خود خاندان است و خارج از صلاحیت قانون اشراف هلند است. ازدواج با آنه‌ماری گوالتری ون ویزل. در ۷ اکتبر ۲۰۰۹، از طریق منشی خصوصی مادرش اعلام شد که شاهزاده کارلوس با آنه‌ماری سیسیلیا گوالتری ون ویزل ازدواج خواهد کرد. ازدواج رسمی در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۰ در ویک بیژ دورستده انجام شد.
رسمی در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۰ در ویک بیژ دورستده انجام شد. قرار بود عروسی در کلیسا در ۲۸ آگوست در صومعه لا کامبر در ایکسل برگزار شود، اما به دلیل بیماری پدرش به تعویق افتاد. شاهزاده کارلوس هوگو اندکی پس از آن درگذشت. آنه‌ماری (متولد لاهه، ۱۸ دسامبر ۱۹۷۷) دختر یوهان (هانس) استفان لئونارد گوالتری ون ویزل و جراردا گزین یولاند (آنک) د ویسر است. پدرش عضو مجلس نمایندگان هلند از حزب دموکرات مسیحی، سفیر هلند در شورای اروپا در استراسبورگ و سفیر لوکزامبورگ بود. پدربزرگ پدری گوالتری ون ویزل، یان هانس گوالتری ون ویزل بود که
گوالتری ون ویزل، یان هانس گوالتری ون ویزل بود که رئیس پلیس لاهه و عضو مقاومت هلند در طول جنگ جهانی دوم بود. آنه‌ماری گوالتری ون ویزل در استراسبورگ به مدرسه متوسطه رفت و مدرک کارشناسی ارشد حقوق را از دانشگاه اوترخت دریافت کرد. پس از آن، او تحصیلات تکمیلی خود را در رشته روزنامه‌نگاری رادیو و تلویزیون در دانشگاه گرونینگن به پایان رساند. گوالتری ون ویزل به عنوان روزنامه‌نگار پارلمانی در لاهه و بروکسل برای کانال عمومی هلند NOS کار می‌کند. در بروکسل، او برای اولین بار با شاهزاده کارلوس ملاقات کرد. در ۲ آگوست
بار با شاهزاده کارلوس ملاقات کرد. در ۲ آگوست ۲۰۱۰، مشخص شد که سلامت پدرش، دوک پارما، به دلیل سرطان به سرعت رو به وخامت است. در نتیجه، عروسی کلیسایی شاهزاده کارلوس و نامزدش به تعویق افتاد. دوک در یک اعلامیه نهایی در مورد وضعیت او، کارلوس را به عنوان رئیس بعدی خاندان بوربون-پارما تأیید کرد. درست قبل از مرگش، دوک پیر پارما، آنه‌ماری را به عنوان «کوندسا د مولینا» (کنتس مولینا) نامگذاری کرد. پدر شاهزاده کارلوس در ۱۸ اوت ۲۰۱۰ در بارسلونا، اسپانیا، در سن ۸۰ سالگی درگذشت؛ کارلوس متعاقباً رئیس بعدی خاندان
۸۰ سالگی درگذشت؛ کارلوس متعاقباً رئیس بعدی خاندان بوربون-پارما شد. دوک جدید پارما و آنه‌ماری در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۰ در صومعه لا کامبر در بروکسل ازدواج کردند. در این عروسی ماکسیما، پرنسس اورانژ، ویلم-الکساندر، شاهزاده اورانژ، ملکه بئاتریکس هلند، شاهزاده ژان لوکزامبورگ، پرنسس آسترید بلژیک، شاهزاده لورنز بلژیک و دوآرته پیو، دوک براگانزا حضور داشتند. آنها با هم دو دختر و یک پسر دارند:
جولیا الیزابتا لاما (۱ اکتبر ۱۶۸۱–۸ اکتبر ۱۷۴۷) یک نقاش ایتالیایی بود که در اواخر دوره باروک در ونیز فعالیت می‌کرد. سبک تیره و شدید او در تضاد با تُن‌های پاستلی غالب آن دوران بود. او یکی از اولین هنرمندان زنی بود که به مطالعه و به تصویر کشیدن پیکره برهنه مرد پرداخت. زندگی‌نامه. جولیا لاما، با نام مستعار «لیسالبا آرکادیا»، در محلهٔ سانتا ماریا فورموزا در شهر ونیز به دنیا آمد. او دختر نقاش آگوستینو لاما و والنتینا دل‌آوزه بود. جولیا بزرگ‌ترین فرزند خانواده بود و دو خواهر و برادر دیگر به نام‌های چچلیا، نیکولو
و دو خواهر و برادر دیگر به نام‌های چچلیا، نیکولو و پیِترو داشت. بر اساس اسناد تاریخی، محل سکونت او در خیابان «کاله لونگا» به شماره ۱۲۴۲ ثبت شده است؛ این مکان میان میدان سانتا ماریا فورموزا و میدان سن‌های جووانی و پائولو قرار داشت. این موقعیت جغرافیایی نه‌تنها نشان‌دهنده پیوند او با قلب فرهنگی و هنری ونیز است، بلکه گواهی بر حضور او در محیطی است که در آن هنر، مذهب، و زندگی شهری در هم تنیده بودند. جولیا لاما در فضایی رشد کرد که هم از نظر خانوادگی و هم از نظر محیطی، زمینه‌ساز شکوفایی استعداد هنری‌اش بود. پدرش،
زمینه‌ساز شکوفایی استعداد هنری‌اش بود. پدرش، آگوستینو، به‌عنوان نقاش، احتمالاً نخستین آموزگار او در هنر بود و این پیوند خانوادگی با هنر، نقش مهمی در شکل‌گیری مسیر حرفه‌ای او ایفا کرد. همچنین، قرار گرفتن خانهٔ او در نزدیکی دو میدان مهم و تاریخی ونیز، او را در معرض تعامل با هنرمندان، متفکران، و جریان‌های فرهنگی روز قرار می‌داد. زندگی جولیا لاما، با وجود محدودیت‌های اجتماعی برای زنان در آن دوران، نمونه‌ای از مقاومت، خلاقیت، و حضور مؤثر زنان در تاریخ هنر اروپا است. او نه‌تنها در عرصه نقاشی، بلکه در طراحی، شعر،
او نه‌تنها در عرصه نقاشی، بلکه در طراحی، شعر، و اندیشه نیز فعالیت داشت و نامش به‌عنوان یکی از زنان پیشگام در هنر باروک ایتالیا ثبت شده است. او در ابتدا توسط پدرش آموزش دید و بعدها در کنار دوست دوران کودکی‌اش، جامباتیستا پیازتا (۱۶۸۲–۱۷۵۴)، در کارگاه آنتونیو مولیناری در ونیز تحصیل کرد. آموزش آنها منجر به شباهت‌های سبکی، به ویژه استفاده شدید از سایه روشن شد. نامه‌ای که در مارس ۱۷۲۸ توسط «آنتونیو اسکینلا کونتی» خطاب به «مدام دو کایلوس» نوشته شد، نگاهی عمیق به شخصیت و پیش‌زمینهٔ جولیا لاما ارائه می‌دهد. در این
و پیش‌زمینهٔ جولیا لاما ارائه می‌دهد. در این نامه، کونتی از فشارها و آزارهایی که لاما از سوی دیگر نقاشان متحمل می‌شد سخن می‌گوید، اما در عین حال بر پیروزی فضیلت و اخلاق او بر دشمنانش تأکید می‌کند. او می‌نویسد: «این دختر بیچاره مورد آزار نقاشان قرار گرفته، اما فضیلتش بر دشمنانش پیروز می‌شود. درست است که به همان اندازه که باهوش است، زشت هم هست، اما با ظرافت و دقت سخن می‌گوید، به‌طوری‌که چهره‌اش به‌راحتی قابل چشم‌پوشی است.» این توصیف، هرچند آمیخته با قضاوت‌های ظاهری و جنسیتی رایج در قرن هجدهم است، اما در عین
ظاهری و جنسیتی رایج در قرن هجدهم است، اما در عین حال نشان‌دهندهٔ احترام و تحسین نسبت به توانایی‌های فکری و اخلاقی لاما نیز هست. در زمانی که زنان به‌ندرت اجازه حضور در عرصه‌های هنری و فکری داشتند، جولیا لاما نه‌تنها در نقاشی، بلکه در سخن‌وری، شعر، و فلسفه نیز برجسته بود. او با وجود تبعیض‌ها و نگاه‌های تحقیرآمیز، جایگاه خود را در جامعه هنری ونیز تثبیت کرد و به الگویی از مقاومت و شکوفایی زنانه در تاریخ هنر تبدیل شد. نامهٔ کونتی همچنین نشان می‌دهد که لاما با وجود ظاهرش، از قدرت بیان و حضور ذهنی برخوردار بود که
ظاهرش، از قدرت بیان و حضور ذهنی برخوردار بود که اطرافیان را تحت تأثیر قرار می‌داد. این ویژگی‌ها، همراه با استعداد هنری‌اش، او را به شخصیتی متمایز در میان هنرمندان زن قرن هجدهم بدل کرد—زنی که با قلم، رنگ، و کلام، مرزهای محدودکنندهٔ زمانه‌اش را درنوردید. این نامه نشان می‌دهد که لاما علاوه بر نقاشی، در ریاضیات، شعر و توربافی نیز مهارت داشته است. جولیا لاما در شهر ونیز به‌عنوان نقاش و شاعر فعالیت داشت و بیشتر عمر خود را در خیابان «کاله لونگا» شماره ۱۲۴۲ گذراند. او در تاریخ ۷ یا ۸ اکتبر سال ۱۷۴۷ درگذشت که
او در تاریخ ۷ یا ۸ اکتبر سال ۱۷۴۷ درگذشت که احتمالاً علت مرگش طاعون خیارکی بود—بیماری‌ای که در آن دوران جان بسیاری را گرفت. لاما در طول دوران حرفه‌ای خود توانست هم چهره‌های خصوصی و هم شخصیت‌های عمومی را با موفقیت نقاشی کند، و آثارش در میان محافل هنری و اجتماعی مورد توجه قرار گرفت. او از جمله نخستین زنانی بود که در برابر محدودیت‌های اجتماعی زمانه‌اش ایستادگی کرد—محدودیت‌هایی که زنان را از مطالعه و طراحی بدن برهنه انسان، به‌ویژه از مدل زنده، منع می‌کردند. لاما این تابو را شکست و با جسارت به تمرین طراحی از
این تابو را شکست و با جسارت به تمرین طراحی از بدن‌های مردانه و زنانه پرداخت. بیش از ۲۰۰ طراحی باقی‌مانده از او گواهی بر این تمرین‌هاست و نشان می‌دهد که او در آموزش هنری خود، به‌طور جدی و حرفه‌ای به مطالعه آناتومی انسانی پرداخته است. این اقدام نه‌تنها از نظر هنری، بلکه از نظر اجتماعی نیز انقلابی محسوب می‌شد، زیرا در قرن هجدهم، زنان به‌ندرت اجازه داشتند به چنین حوزه‌هایی وارد شوند. جولیا لاما با استعداد، پشتکار، و شجاعت خود، مرزهای جنسیتی را در هنر نقاشی درنوردید و به الگویی برای نسل‌های بعدی زنان هنرمند
و به الگویی برای نسل‌های بعدی زنان هنرمند تبدیل شد. آثار او نه‌تنها از نظر فنی قابل‌توجه‌اند، بلکه از نظر تاریخی نیز اهمیت دارند، زیرا نشان‌دهندهٔ مبارزه‌ای خاموش اما مؤثر برای دستیابی به آزادی هنری و برابری در آموزش هستند. لاما به خاطر کارش در نقاشی تاریخی، ژانری که به‌طور سنتی تحت سلطه مردان بود، به شهرت عمومی دست یافت. او در هنر خود، با خلق پرتره‌های حساس - مانند "مرد جوان با عمامه" - و سفارش‌های بزرگ، از جمله نقاشی‌های محراب، مهارت و استعداد خود را نشان داد. شناسایی سه نقاشی محراب از این دست در یک کتاب
داد. شناسایی سه نقاشی محراب از این دست در یک کتاب راهنمای ونیزی مربوط به سال ۱۷۳۳، نقش مهمی در بازسازی میراث هنری او داشت. کشف مجدد مجموعه آثار لاما شامل انتساب مجدد نقاشی‌هایی است که قبلاً به هنرمندانی مانند جامباتیستا پیازتا، فدریکو بنکوویچ، دومنیکو ماجیوتو، فرانچسکو کاپلا و حتی فرانسیسکو د زورباران نسبت داده می‌شد. آموزش. تحصیلات جولیا لاما از اوایل زندگی، توسط پدرش، آگوستینو لاما، آغاز شد که او را در ریاضیات و هنر آموزش می‌داد. در آن زمان، ونیز زنان را از ادامه تحصیل در علوم دلسرد می‌کرد و تحصیل در
را از ادامه تحصیل در علوم دلسرد می‌کرد و تحصیل در ریاضیات، به ویژه در خارج از خانه، را دشوار می‌کرد. با وجود این چالش‌ها، لاما به دنبال کردن علایق فکری خود ادامه داد. او تحصیل را زیر نظر پدر مافی، ریاضیدان برجسته آن دوران، آغاز کرد. منابع حاکی از آن است که لاما ممکن است به عنوان وسیله‌ای برای تأمین مالی، به توری‌دوزی روی آورده باشد. محققان همچنین به مهارت‌های او در گلدوزی اشاره کرده‌اند. نامه‌ای از آنتونیو شینلا کونتی به مادام د کایلوس، جزئیات بیشتری از مشارکت لاما در توری‌دوزی را شرح می‌دهد و
از مشارکت لاما در توری‌دوزی را شرح می‌دهد و می‌گوید:جولیا توری می‌دوزد و علاقه زیادی به دستگاه توری‌سازی کللیا بورومئو با ماشین دارد، همان‌طور که در ساخت جوراب و پارچه استفاده می‌شود. من معتقدم که اختراع چنین دستگاهی دشوار نیست و هر کسی که موفق شود، پول زیادی به دست می‌آورد و هزینه‌های کار زنان را کاهش می‌دهد. به پسرت بگو. شاید او وقتی در ونیز بوده با لاما آشنا شده باشد. او زندگی بسیار منزوی‌ای دارد. با آن‌که هیچ سند رسمی‌ای وجود ندارد که نشان دهد جولیا لاما در زمینه تولید تور یا ساخت دستگاه‌های توربافی
در زمینه تولید تور یا ساخت دستگاه‌های توربافی فعالیت داشته، این احتمال وجود دارد که چنین مهارتی برای او منبع درآمد بوده باشد. در قرن هجدهم، بسیاری از زنان برای تأمین معاش خود به هنرهای دستی مانند توربافی، گلدوزی یا نقاشی روی پارچه روی می‌آوردند، به‌ویژه آن‌هایی که خارج از چارچوب‌های سنتی زندگی می‌کردند. لاما هرگز ازدواج نکرد و توانست به‌تنهایی از نظر مالی خود را تأمین کند—امری بسیار نادر و جسورانه برای زنان در آن دوران. در جامعه‌ای که وابستگی اقتصادی زنان به خانواده یا همسر امری رایج و حتی ضروری تلقی
به خانواده یا همسر امری رایج و حتی ضروری تلقی می‌شد، استقلال مالی لاما نشانه‌ای از توانمندی، پشتکار، و اعتماد به نفس او بود. او با تکیه بر استعدادهای هنری و احتمالاً مهارت‌های دیگر، توانست جایگاهی برای خود در جامعه هنری ونیز بیابد و بدون اتکا به نهادهای مردسالار، مسیر زندگی‌اش را شکل دهد. این استقلال نه‌تنها از نظر اقتصادی، بلکه از نظر اجتماعی نیز اهمیت دارد، زیرا لاما با انتخاب سبک زندگی متفاوت، به‌نوعی در برابر انتظارات فرهنگی زمانه‌اش ایستادگی کرد. او نمونه‌ای از زنانی بود که با وجود محدودیت‌های
او نمونه‌ای از زنانی بود که با وجود محدودیت‌های ساختاری، توانستند با خلاقیت و اراده، مسیر خود را در تاریخ هنر و جامعه هموار کنند. جزئیات مربوط به تحصیلات رسمی جولیا لاما پس از آموزش‌های اولیه نزد پدرش چندان روشن نیست، اما برخی منابع تاریخی حاکی از آن‌اند که او احتمالاً نزد جوزپه آنجلی آموزش دیده است. در دوران فعالیت هنری‌اش، لاما با هنرمندانی چون فرانچسکو کاپلا، اجیدیو دال‌اُلیو، دومنیکو ماجوتو و آنتونیو مارینتو هم‌دوره بود و همگی در مدرسهٔ آنتونیو مولیناری در ونیز آموزش می‌دیدند—مدرسه‌ای که یکی از مراکز
در ونیز آموزش می‌دیدند—مدرسه‌ای که یکی از مراکز مهم آموزش هنر در آن زمان محسوب می‌شد. بیش از ۲۰۰ طراحی باقی‌مانده از لاما نشان می‌دهد که او در سال‌های اولیهٔ آموزش خود به‌طور جدی به مطالعه آناتومی انسانی پرداخته است. یکی از روش‌هایی که او احتمالاً برای مطالعه بدن مردانه به‌کار می‌برد، مشاهدهٔ کارگران در زرادخانهٔ ونیز بود—محلی صنعتی و پررفت‌وآمد که لاما به‌طور مکرر از آن بازدید می‌کرد. این محیط، با حضور مردانی در حال کار فیزیکی، فرصتی فراهم می‌کرد تا او بتواند حرکات، عضلات، و ساختار بدن مردانه را از نزدیک
حرکات، عضلات، و ساختار بدن مردانه را از نزدیک بررسی کند. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد لاما در محیط‌های خصوصی نیز از مدل‌های برهنهٔ مردانه برای تمرین طراحی استفاده می‌کرد. این اقدام در آن دوران بسیار جسورانه و غیرمعمول بود، زیرا زنان به‌ندرت اجازه داشتند به چنین آموزش‌هایی دسترسی داشته باشند. لاما با عبور از این محدودیت‌ها، نه‌تنها مهارت‌های فنی خود را ارتقا داد، بلکه در برابر ساختارهای اجتماعی زمانه‌اش نیز ایستادگی کرد و به یکی از پیشگامان مطالعه علمی بدن انسان در میان زنان هنرمند تبدیل شد. آثار
علمی بدن انسان در میان زنان هنرمند تبدیل شد. آثار باقی‌ماندهٔ او گواهی بر این تلاش‌ها و جسارت‌هاست—تلاشی که مسیر را برای نسل‌های بعدی زنان هنرمند هموار کرد. شغل. حرفه لاما تا حدودی مبهم است. با این حال، مشخص است که کار او به عنوان یک نقاش از نظر مالی موفقیت‌آمیز بود و او سفارش‌های متعددی، چه دولتی و چه خصوصی، دریافت کرد. دو سال قبل از نامه آبوت کونتی، لوئیزا برگای گوتزی (۱۷۰۳–۱۷۷۹) در مورد دستاوردهای لاما بحث کرد: «... لیسالبا آرکادیا [جولیا لاما]، دانشمندترین در فلسفه، یک نقاش مشهور، آنقدر که کلیساهای
در فلسفه، یک نقاش مشهور، آنقدر که کلیساهای اصلی به دنبال به دست آوردن آثار او، به ویژه برخی از محراب‌ها بودند. او به خاطر سبک نقاشی خود افتخارات زیادی کسب کرد.» لاما در سال ۱۷۲۲ مأموریت مهمی برای نقاشی محراب کلیسای محلی خود، سانتا ماریا فورموسا، واقع در سستیر کاستلو، دریافت کرد. مأموریت مهم دیگری حدود سال ۱۷۵۰ به او داده شد، زمانی که وظیفه نقاشی صحنه "مصلوب شدن" برای محرابی در سن ویدال را بر عهده داشت. آثار. خودنگاره. در خودنگاره‌اش، لاما در ۴۵ سالگی به تصویر کشیده شده است. او یک قلم‌مو و پالت در دست دارد
کشیده شده است. او یک قلم‌مو و پالت در دست دارد و لباس ساده‌ای پوشیده است. دور مچش یک دستبند مروارید دو حلقه‌ای قرار دارد. شهادت سنت یوروسیا. تصویر لاما از سر بریدن سنت یوروسیا یا در کلیسای سنت یوروسیا یا در مجاورت آن، صومعه عروج مریم و سنت یوروسیا در لو وینیول، به نمایش گذاشته شده است. مالک قبلی این اثر هنری ناشناخته است. موزه کا' رتزونیکو این نقاشی را در سال ۱۹۶۲، زمانی که گاتی کاساتزا مجموعه خود را به موزه اهدا کرد، ثبت کرد. سر بریدن هولوفرنس توسط جودیت. لاما دو نسخه از رسر بریدن هولوفرنس توسط جودیت خلق
لاما دو نسخه از رسر بریدن هولوفرنس توسط جودیت خلق کرد. نسخه اولیه که در سال ۱۷۲۵ خلق شد، در گالری آکادمیا در ونیز نگهداری می‌شود (در سمت چپ نشان داده شده است). لاما نسخه بعدی را در سال ۱۷۳۵ خلق کرد که بخشی از مجموعه جی. روسی در میلان است. تجاوز به اروپا. «تجاوز به اروپا» اثری از لاما است که اکنون گم شده است. آنتونیو شینلا کونتی در نامه خود این اثر را اینگونه توصیف می‌کند: «موضوع اثر، "«تجاوز به اروپا"» است [که اکنون مفقود شده است]، اما گاو نر در جنگل، دور از دریا است و همراهانش در اطراف هیولایی که اروپا را