payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پیچیده در یک پرونده وجود داشته باشد. پرونده ناپدید شدن بلافاصله مورد توجه رسانه‌های ایتالیایی قرار گرفت. در همان شب دوم مارس، اولین گزارش‌ها منتشر شد و روز بعد، گروه‌های تلویزیونی مختلف و خبرنگاران روزنامه‌های اصلی به کازالبارونکولو رسیدند. همزمان، اقدامات مختلفی برای ابراز همبستگی با خانواده پسر کوچک انجام شد و درخواست‌های مختلفی از آدم‌ربایان برای آزادی کودک مطرح شد. این اقدامات با اقداماتی آغاز شد که در ۳ مارس از صحنه تئاتر آریستون در سانرمو توسط میزبان جشنواره موسیقی سانرمو، جورجیو پاناریلو، در ۷ مارس
جشنواره موسیقی سانرمو، جورجیو پاناریلو، در ۷ مارس توسط پاپ بندیکت شانزدهم و در ۹ مارس توسط همسر رئیس‌جمهور ایتالیا، فرانکا چامپی، آغاز شد. در ۴ مارس ۲۰۰۶، قاضی جراردو لاگاردیا به TG1 اعلام کرد که خانواده هنوز هیچ خبری از آدم‌ربایان دریافت نکرده‌اند. در همان گزارش، درخواست عمومی والدین از آدم‌ربایان پخش شد که اعلام کردند حاضرند برای بازگرداندن صحیح و سالم پسرشان به خانه مذاکره کنند و خاطرنشان کردند که توماسو از صرع رنج می‌برد و بنابراین مجبور بوده دو بار در روز کاربامازپین را با دوز دقیق مصرف کند، علاوه بر
روز کاربامازپین را با دوز دقیق مصرف کند، علاوه بر این، در روزهای قبل از آدم‌ربایی تب داشته و به همین دلیل به استامینوفن نیاز داشته است. این اعلامیه همچنین توسط کشیش دون جاکومو اسپینی، که کودک را در ۲ آوریل ۲۰۰۵ غسل تعمید داد و او خود را برای میانجیگری با آدم‌ربایان آماده کرد. کشیش آموزشی نیز با همان نیت پیشقدم شد، اما خانواده اونوفری امتناع ورزیدند. تحقیقات به دلیل فقدان مداوم شواهد از سوی آدم‌ربایان (علیرغم اینکه دفتر دادستانی ۲۵۰ دستور برای شنود تلفنی و محیطی صادر کرده بود) و دشواری در شناسایی انگیزه
و محیطی صادر کرده بود) و دشواری در شناسایی انگیزه احتمالی، پیچیده شده بود. در واقع، در ماه‌های گذشته، چندین سرقت در منطقه اطراف کازالبارونکولو رخ داده بود، اما به جز سرقت و حمله به صاحبان خانه، هیچ‌یک از آنها به اقدام بی‌شرمانه‌ای مانند ربودن یک کودک منجر نشده بود. علاوه بر این، به جز ۱۵۰ یورو که خودجوش توسط پائولا پلینجلی تحویل داده شد، هیچ شیء قیمتی دیگری از مزرعه به سرقت نرفته بود. با این حال، خانواده اونوفری وضع مالی خوبی نداشتند، آنها اخیراً برای خرید ملک در کازالبارونکولو وام مسکن گرفته بودند و بعید
ملک در کازالبارونکولو وام مسکن گرفته بودند و بعید به نظر می‌رسید که کسی از آنها باج بخواهد، اگر این باور اشتباه وجود نداشت که کار آنها در اداره پست (به ویژه کار پدرشان پائولو، که مدیر اداره پست پارما سود مونتبلو بود) آنها را در موقعیتی قرار می‌دهد که از بودجه این مؤسسه پستی استفاده کنند. پلیس در واقع درخواست‌هایی برای پول دریافت کرد، اما هیچ‌یک از آنها صادق نبود. مسائل بحرانی دیگری از فشار رسانه‌ها ناشی شد: در ۸ مارس، قضاتی که پرونده را دنبال می‌کردند، مجبور شدند سه روز سکوت در مطبوعات درخواست کنند. این
شدند سه روز سکوت در مطبوعات درخواست کنند. این کار برای جلوگیری از گمراهی انجام شد. همچنین با اشاره به درگیری‌های ادعایی با همکاران در محل کار، فرضیه‌ای مبنی بر اقدام انتقام‌جویانه در سرقتی که در سال ۲۰۰۱ در اداره پستی که پائولا پلینگلی در آن کار می‌کرد، انجام شد، مطرح شد. فرضیه دیگری حتی به ازدواج قبلی پائولو اونوفری که در سال ۱۹۹۳ به پایان رسیده بود و از آن یک پسر به دنیا آمده بود، مرتبط بود. مشخص شد که همسر سابق او با یک زندانی در زندان ویگِوانو که مظنون به قتل عمد بود، رابطه داشته است و این موضوع توجه
به قتل عمد بود، رابطه داشته است و این موضوع توجه تحقیقات را به خود جلب کرد. محققان همچنین سرنخ‌های دیگری مانند ردپای به جا مانده در گل و لای نزدیک خانه مزرعه و ناپدید شدن سگ خانواده که دو روز قبل از آدم‌ربایی رخ داده بود را ارزیابی کردند. با این حال، هیچ‌یک از این عناصر به نتایج مشخصی منجر نشد. در مورد سگ خانگی، در ۲۲ مارس در نزدیکی کازالبارونکولو پیدا شد. در حالی که جستجوها بدون نتیجه ادامه داشت، کوستانتینا کوموتاری، پیشگو اهل میلان، نیز مداخله کرد. او اظهار داشت که کودک کشته شده و جسد به آب‌های رودخانه
داشت که کودک کشته شده و جسد به آب‌های رودخانه مگرا، در نزدیکی پونترمولی در استان ماسا-کارارا، تقریباً ۱۰۰ کیلومتری کازالبارونکولو، انداخته شده است. در ۱۶ مارس، غواصان آتش‌نشانی لیورنو منطقه‌ای را که پیشگو نشان داده بود، بازرسی کردند، اما جستجو ناموفق بود. "" او بعداً به دلیل جعل اسناد در رابطه با این حادثه مورد بازجویی قرار گرفت. بسیاری از مدیوم‌های دیگر با محققان تماس گرفتند تا «راه حل» خود را برای این پرونده ارائه دهند. در میان آنها ماریا رزا بوسی نیز وجود داشت که در ماه‌های گذشته به دلیل کمک قاطع به
وجود داشت که در ماه‌های گذشته به دلیل کمک قاطع به یافتن فرد گمشده دیگری مشهور شده بود، اما در عوض نظر مخالف داشت که توماسو هنوز زنده است. در ۲۶ مارس، تابلویی نقاشی‌شده در جاده‌ای نزدیک خانهٔ اونوفری ظاهر شد که روی آن نوشته شده بود «"کافی است؟"» که برخی آن را به عنوان پیامی از سوی آدم‌ربایان تفسیر کردند و بلافاصله پاک شد. سوءظن‌ها دربارهٔ پائولو اونوفری و آجرچین‌ها. تنها سرنخی که امیدوارکننده به نظر می‌رسید، اعلامیهٔ خودجوش پاسکواله گاگلیوسترو بود. او عضو سابق طایفهٔ پارلو از گروه «ندرانگتا» و همکار عدالت
طایفهٔ پارلو از گروه «ندرانگتا» و همکار عدالت بود که اخیراً از زندان آزاد شده بود. او اظهار داشت که در اوت ۲۰۰۵ در رستورانی در سنت پروسپرو پارمنس با او ملاقات کرده بود. با یک هموطن که به او پیشنهاد داده بود در «آدم‌ربایی برق‌آسا» یک کودک خردسال شرکت کند. هدف، پسر دو کارمند پست بود که در آن صورت، احتمالاً ظرف چند ساعت، مجبور به پرداخت باج با استفاده از پول پسته ایتالیانه می‌شد. با این حال، گاگلیوسترو که گفت نام شخصی را که به او پیشنهاد داده بود به خاطر نمی‌آورد، از شرکت در این ماجرا خودداری کرد. به‌طور
از شرکت در این ماجرا خودداری کرد. به‌طور موازی، دفتر دادستانی عمومی شروع به بازجویی از بنّاهایی کرد که در بازسازی ملک کازالبارونکولو کار کرده بودند، و با استاد سازنده، پاسکواله جوزپه باربرا، که از قبل با پائولو اونوفری معاملات تجاری داشت، شروع کرد. او گفت که در طول کار متوجه هیچ اختلافی بین مالکان و کارگران نشده است و فهرستی از کارگران شاغل در محل ساخت و ساز را در اختیار بازرسان قرار داد. جلسات رسیدگی به والدین نیز ادامه یافت و باعث خشم پدر توماسو شد، که گفت احساس می‌کند «مورد اتهام» قرار گرفته است. گزارشی
احساس می‌کند «مورد اتهام» قرار گرفته است. گزارشی از مدیر گروه پرواز پارما سپس آشکارا صحت گفته‌های اونوفری‌ها را زیر سؤال برد و این فرضیه را مطرح کرد که در واقع داستان آدم‌ربایی، قتل نوزادی را که در خانواده رخ داده بود، پنهان کرده است. با این حال، تطابق کامل و عدم تناقض روایت‌های همسران و پسرشان سباستیانو، این فرضیه تحقیقاتی را رد کرد. عناصر جالب توجه دیگر از شنود شماره تلفن‌های باربرا، به ویژه تماس تلفنی بین او و پائولو اونوفری، که در آن عباراتی مانند «آنها چیزی در مورد من می‌دانند» و «من چیزی نگفتم» رد و
چیزی در مورد من می‌دانند» و «من چیزی نگفتم» رد و بدل شده بود، به دست آمد. مورد دیگر بین همسر باربرا و ماریو آلسی، آجرکار ۴۴ ساله که در کار بازسازی خانه اونوفری شرکت کرده بود، بود. همسر باربرا در صحبت با او و شریک زندگی‌اش، آنتونلا کونسروا، شرحی از بازرسی خانه توسط پلیس را برای او تعریف کرد. باربرا که دوباره توسط بازپرسان احضار شده بود، گفت که آلسی او را در یک عملیات پیچیده پولشویی به ارزش ۷۰ میلیون دلار آمریکا که از فروش نفت قاچاق به دست آمده بود، درگیر کرده است و اینکه آنها با هم به پائولو اونوفری پیشنهاد
است و اینکه آنها با هم به پائولو اونوفری پیشنهاد داده بودند که در ازای لغو مبلغی که قرار بود برای کار بازسازی خانه پرداخت شود، وارد «سیستم» شود: با این حال، مدیران (که به عنوان «باند اسلاوها» تعریف می‌شوند) تعهد باربرا و آلسی را رضایت‌بخش ندانسته و آنها را به انتقام‌جویی علیه خود و خانواده‌هایشان تهدید کرده بودند، بنابراین از تماس تلفنی اونوفری برای کسب اطمینان از اینکه او درگیر این خطر نیست، استفاده شد. در ۱۰ مارس، بازرسی در انباری در پارما متعلق به پائولو اونوفری انجام شد که در آن یک کامپیوتر قدیمی پیدا
اونوفری انجام شد که در آن یک کامپیوتر قدیمی پیدا شد. پس از کشف این موضوع، پدر کودک ربوده شده در فهرست مظنونین قرار گرفت، با این فرضیه که آدم‌ربایی توماسو می‌تواند پیامدهای کودک‌آزاری داشته باشد، اما تحقیقات هیچ ارتباطی بین این وقایع نشان نداد. دادرسی‌ها به‌طور جداگانه ادامه یافت و با توافق طرفین برای صدور حکم ۶ ماه زندان به پایان رسید. پدر توماسو در ابتدا اعلام کرد که تحقیقات ضد کودک‌آزاری انجام داده و این مدارک را برای شکایت به مقامات نگه داشته است. بعداً، در مصاحبه‌ای با " پانوراما "، او این روایت را پس
در مصاحبه‌ای با " پانوراما "، او این روایت را پس گرفت و توقیف مدارک متهم‌کننده را "اشتباهی" دانست که از آن پشیمان است. کشف قتل. سپس توجه‌ها به ماریو آلسی، آجرکار، معطوف شد که سابقه کیفری خشونت جنسی مرتکب شده با همدستش در سن بیاجیو پلاتانی در سال ۲۰۰۰ را داشت که برای او ۶ سال زندان به همراه داشت؛ دادگاه مربوطه هنوز به پایان نرسیده بود. آلسی، که پیش از این توسط بازپرسان در مورد «باند اسلاوها» که توسط باربرا توصیف شده بود، شنیده شده بود (و همه چیز را انکار کرده بود و این سوءظن را ایجاد کرده بود که استاد
کرده بود و این سوءظن را ایجاد کرده بود که استاد سازنده این داستان را صرفاً به منظور درخواست پول از اشخاص ثالث ساخته است)، خود را در همبستگی آشکار با اونوفریس نشان داده بود و خود نیز درخواست‌های عمومی برای آزادی کودک ارائه کرده بود. او که در ۲۷ مارس در فهرست مظنونین ثبت شده بود، ابتدا قرار ملاقات با یک آجرکار دیگر و سپس حضور خود در یک بار در کاسالتونه را به عنوان یک بهانه ارائه داد. در شب آدم‌ربایی؛ هیچ‌کدام از این شرایط تأیید نشد. علاوه بر این، مأموران او را در حال سوزاندن چیزی در باغ خانه‌اش دستگیر کرده
را در حال سوزاندن چیزی در باغ خانه‌اش دستگیر کرده بودند و پائولا پلینجلی، هنگامی که او را در کلانتری ملاقات کرد، گفت که متقاعد شده است که راه رفتن او را شبیه به راه رفتن یکی از آدم‌ربایان تشخیص داده است. حتی دو بهانه‌ای که پاسکواله باربرا ارائه داد (داور یک مسابقه فوتبال و حضور در جلسه شاهدان یهوه) نیز تأیید نشد. تحقیقات انجام شده توسط دپارتمان تحقیقات علمی (RIS) از پارما در این میان وجود اثر انگشت روی نوار چسبی که برای بی‌حرکت کردن اعضای خانواده استفاده شده بود را فاش کرد. پائولا پلینجلی همچنین گفته بود
بود را فاش کرد. پائولا پلینجلی همچنین گفته بود که در طول حمله، یکی از آدم‌ربایان دستکش خود را درآورده بود تا لبه چسب را بهتر بگیرد. AFIS اثر انگشت را متعلق به سالواتوره ریموندی، بوکسور سابق ۲۷ ساله، کارگر موقت و همچنین یک جنایتکار، یافت. مشخص شد که او شماره تلفن‌هایی با نام‌های ساختگی به دست آورده بود که از طریق آنها بارها در طول روزهای آدم‌ربایی توماسو با آلیسی تماس گرفته بود. در ۱ آوریل، آلسی، ریموندی، باربرا و آنتونلا کونسروا دستگیر شدند. پس از چند ساعت بازجویی، ساعت ۷:۳۹ بعد از ظهر، ریموندی اولین کسی
بازجویی، ساعت ۷:۳۹ بعد از ظهر، ریموندی اولین کسی بود که اعتراف کرد و به قتل کودک اعتراف کرد، اما آلسی را مقصر دانست. آلسی نیز به نوبه خود تأیید کرد که توماسو کشته شده است، اما ریموندی را مقصر قتل دانست. در عرض چند دقیقه، اعترافات به خبرنگاران رسید و در ابتدای اخبار عصر منتشر شد؛ بنابراین، خانواده اونوفری حتی قبل از اینکه رسماً توسط بازپرس با آنها تماس گرفته شود، از این موضوع مطلع شدند. عصر روز دوم آوریل، ماریو آلسی، بازرسان و آتش‌نشانی را به سن پروسپرو پارمنس هدایت کرد. در سواحل رودخانه انزا، جایی که جسد
هدایت کرد. در سواحل رودخانه انزا، جایی که جسد کودک پنهان شده بود. جسد سالم و در حالی که زیر چند سانتی‌متر خاک و آوار دفن شده بود، پیدا شد. کالبدشکافی، مرگ را در همان شب آدم‌ربایی اعلام کرد. جسد علائمی مطابق با خفگی و همچنین ضربات مکرر به سر با یک جسم صاف، بیل یا بیلچه را نشان داد. این بنّا بعداً اعلام کرد که نقشه ربودن توماسو را با هدف درخواست باج هنگفت از والدینش طرح‌ریزی کرده بود تا از این طریق بخشی از بدهی‌هایش را پرداخت کند. در طول کار بازسازی خانه مزرعه، او در واقع فهمیده بود که پائولو اونوفری مبلغ
او در واقع فهمیده بود که پائولو اونوفری مبلغ قابل توجهی پول را که اخیراً از یکی از بستگانش به ارث برده بود، به پاسکواله باربرا نشان داده است؛ بنابراین آلیسی خود را متقاعد کرده بود که این به معنای منابع مالی فراوان خانواده است. او همچنین فرض کرده بود که دسترسی به وجوه بیشتر از طریق کارفرمایشان در اداره پست برای آنها آسان خواهد بود. با این حال، اوضاع ظرف بیست دقیقه پس از آدم‌ربایی رو به وخامت گذاشت. آلیسی تأیید کرد که کودک به دلیل گریه کردن و «مزاحمت» بودن، و همچنین به دلیل ترس آدم‌ربایان از اینکه توسط پلیس
همچنین به دلیل ترس آدم‌ربایان از اینکه توسط پلیس تحت تعقیب قرار گرفته باشند، کشته شده است. ریموندی گزارش داد که او با وعده دریافت بخش بزرگی از باج و با این دروغ که خانواده اونوفری به نوعی با آدم‌ربایی «رضایت» داده‌اند، در این ماجرا دست داشته است. آنتونلا کونسروا، تنها مظنونی که بی‌گناهی کامل خود را اعلام کرد، در عوض به عنوان «زندانبان» تعیین‌شده کودک در طول آدم‌ربایی و همچنین (پس از کشف نقشه منطقه کازالبارونکولو در خانه آلیسی) به عنوان یک شرکت‌کننده فعال در وقایع شب ۲ مارس شناسایی شد. در واقع، قرار بود او
وقایع شب ۲ مارس شناسایی شد. در واقع، قرار بود او کسی باشد که در مکانی توافق‌شده، احتمالاً جایی بین خیابان بنه‌سیتو و خیابان تراگلیونه، سوار بر فیات تیپو ثبت‌شده به نام شریکش، منتظر دو آدم‌ربا بماند تا فرار را به سمت یک ساختمان مخروبه در همان نزدیکی ادامه دهد. فرایندها. محاکمه در مارس ۲۰۰۷ آغاز شد: در طول جلسه دادرسی، وکلای مدافع ماریو آلسی و سالواتوره ریموندی (که دومی در حکم بدوی به آن اعتراف کرد) تقصیر قتل توماسو را به گردن یکدیگر انداختند. پاسکواله جوزپه باربرا نیز به همراه این دو نفر و آنتونلا کونسروا
باربرا نیز به همراه این دو نفر و آنتونلا کونسروا (که همچنان می‌گفت از این ماجرا کاملاً بی‌اطلاع بوده و وکیل مدافعش معتقد بود که این جنایت توسط شخص ثالثی تحریک شده به اتهام معاونت در جرم به دادگاه فرستاده شد، اما از زندان آزاد شد. در احکام اولیه، ماریو آلسی به حبس ابد، آنتونلا کونسروا به بیست و چهار سال زندان و سالواتوره ریموندی به بیست سال زندان محکوم شدند؛ در عوض، پاسکاله باربرا تبرئه شد. در سال ۲۰۱۰، دادگاه تجدیدنظر به‌طور قطعی احکام آلسی و ریموندی را تأیید کرد، در حالی که برای کونسروا لازم بود دادگاه
کرد، در حالی که برای کونسروا لازم بود دادگاه تجدیدنظر دوباره برگزار شود، و پس از آن در سال ۲۰۱۲، دیوان عالی کشور نیز حکم او را تأیید کرد. دلایل صدور حکم بدوی، مسئولیت این جنایت را به ماریو آلسی و سالواتوره ریموندی نسبت می‌داد، در حالی که این دو نفر، به‌طور آشتی‌ناپذیری، یکدیگر را به ارتکاب قتل (که با بی‌رحمی و «بدون دادن فضایی برای کنترل، منطق و بالاتر از همه حس ترحم انسانی» انجام شده بود) و رها کردن همدست قبل از وقوع آن متهم می‌کردند. اظهارات این بوکسور سابق در مورد آماده‌سازی جنایت قطعاً صادق تلقی می‌شد:
در مورد آماده‌سازی جنایت قطعاً صادق تلقی می‌شد: او بود که کارت‌های تلفن «ایمن» را که برای درخواست باج استفاده می‌شد، پیدا کرد، و همچنین کلاه ایمنی، کلاه نقابدار و سلاح‌هایی را که برای ورود به خانه اونوفری و (پس از کشته شدن توماسو) برای خلاص شدن از شر لباس‌های استفاده شده در طول «یورش» استفاده می‌شد، تهیه کرد. قضات با تأیید دروغ بودن اظهارات بعدی، تأکید کردند که اگر این دو نفر بدون توافق از هم جدا می‌شدند، آلسی برای ترک منطقه کازالبارونکولو با مشکل مواجه می‌شد، زیرا آنتونلا کونسروا احتمالاً قرار ملاقات با
زیرا آنتونلا کونسروا احتمالاً قرار ملاقات با ماشین را در مکان و زمان توافق شده «از دست داده بود». علاوه بر این، این واقعیت که آن سه نفر دو روز قبل از ملاقات مجدد صبر کرده بودند، توسط دادگاه به عنوان تأیید دیگری بر آگاهی کامل همه آنها از جرم ارتکابی تلقی شد؛ بنابراین، قضات دادگاه بدوی، حکم ۱۳ مه ۲۰۰۶ را که دادگاه تجدیدنظر بولونیا با آن حکم داده بود، در نظر نگرفتند. ریموندی را از اتهام همدستی در قتل تبرئه کرده بود (و روایتی را که طبق آن آلیسی، قبل از کشتن کودک، همدستش را مجبور به رفتن با موتور گازی‌اش کرده
همدستش را مجبور به رفتن با موتور گازی‌اش کرده بود، به عنوان روایتی درست پذیرفته بود)، و تنها روایت مربوط به آدم‌ربایی با شرایط تشدیدکنندهٔ «ناخواسته» ی مرگ توماسو را باقی گذاشته بود.
قاتل قاتلان و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۱ و به کارگردانی آرجون هینگورانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، ریشی کاپور، زینت امان، تیان آمبانی، نیروپا روی، امجد خان، شاکتی کاپور و بروس له ایفای نقش کرده‌اند.
ماریو مگنوتا (۱۴ اکتبر ۱۹۴۲–۴ ژانویه ۲۰۰۹) سرایدار ایتالیایی یک مدرسه بازرگانی در لاکیلا، ابروتزو بود. او پس از اینکه قربانی چندین تماس تلفنی شوخی‌آمیز شد، که در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ توسط برخی از دانشجویان سابق این مؤسسه برقرار شد، در ایتالیا بسیار مشهور شد این تماس‌ها بعداً در کاست‌های صوتی و در نهایت در اینترنت پخش شدند. زندگی‌نامه. مگنوتا در پیوه دی تکو، در استان ایمپریا، لیگوریا، متولد شد. او پسر جیووانی مگنوتا و رومیلدا سیکونولفی بود که در سال ۱۹۴۵ به دلیل کار، خانواده‌اش را به لاکیلا نقل مکان دادند.
دلیل کار، خانواده‌اش را به لاکیلا نقل مکان دادند. تماس‌های شوخی‌آمیز. مانیوتا پیش از ظهور اینترنت نیز مشهور بود، از طریق نقل‌قول‌های شفاهی و تکثیر و پخش نوارهای صوتی. با گذشت زمان، شهرت او در سراسر ایتالیا گسترش یافت. سال‌ها پس از تماس‌های تلفنی بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۷، این ضبط‌ها دیجیتالی شده و در اینترنت منتشر شدند که باعث افزایش بیشتر شهرت او شد. موفقیت در فضای آنلاین عمدتاً به دلیل خشم و استفاده از کلمات توهین‌آمیز مذهبی توسط مانیوتا و همچنین لهجه «آکویلانو» او بود؛ لهجه‌ای که مهم‌ترین گونه از گویش
او بود؛ لهجه‌ای که مهم‌ترین گونه از گویش سابینو محسوب می‌شود و شکل استاندارد آن به‌شمار می‌رود و برای کاربران اینترنتی بسیار سرگرم‌کننده به نظر می‌رسد. شوخی‌های تلفنی سه موضوع داشتند: شهرت. حتی پیش از راه‌اندازی وب‌سایت رسمی، مانیوتا دو بار به برنامه‌های گفت‌وگومحور تلویزیون ملی ایتالیا RAI دعوت شد و به‌طور غیرمنتظره‌ای در برخی رویدادهای محلی که به او اختصاص داشت، حضور یافت. در یکی از کنسرت‌های آنتونلو وندیتی در شهر لاکویلا، مانیوتا توسط خود خواننده به صحنه دعوت شد؛ زیرا وندیتی کنجکاو بود تا شخصاً با او
دعوت شد؛ زیرا وندیتی کنجکاو بود تا شخصاً با او آشنا شود. شهرت مانیوتا به حدی رسید که سیمونه کریستیکی، خواننده ایتالیایی و برنده جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۰۷، در یکی از ترانه‌هایش به نام «ایتالیای پیرو»، بخشی از شعر را به او اختصاص داد. در این بخش آمده است: «Piero non rinuncerebbe mai alla lotta, e si iscrive ai terroristi come fa il Magnotta» این اشاره طنزآمیز به جمله معروف مانیوتا در یکی از تماس‌های تلفنی‌اش است که در اوج عصبانیت گفته بود: (من عضو تروریست‌ها می‌شوم!)، جمله‌ای که بعدها به نمادی فرهنگی
می‌شوم!)، جمله‌ای که بعدها به نمادی فرهنگی در فضای اینترنتی ایتالیا تبدیل شد. شهرت او، که از شوخی‌های صوتی آغاز شد، به تدریج به یک پدیده اجتماعی و فرهنگی بدل شد که در موسیقی، رسانه و حتی رویدادهای عمومی بازتاب یافت. مرگ. ماگنوتا در ژانویه ۲۰۰۹ در لاکویلا بر اثر آمبولی ریوی درگذشت. در سال ۲۰۱۲، شورای شهر لاکویلا تصمیم گرفت خیابانی را به او اختصاص دهد؛ این کار هنوز انجام نشده است.
یورگن کرامنی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اشتوتگارت، باشگاه فوتبال نورنبرگ، باشگاه فوتبال زاربروکن، باشگاه فوتبال دارمشتات ۹۸، و باشگاه فوتبال ماینتس ۰۵ اشاره کرد.
ویلی انتنمان (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اشتوتگارت اشاره کرد.
فریتس میلینگر (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلمان بود.
توماس اشنایدر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اشتوتگارت و باشگاه ورزشی هانوفر ۹۶ اشاره کرد.
آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش فرماندهی توسعه قابلیت‌های رزمی ارتش ایالات متحده (DEVCOM ARL) آزمایشگاه تحقیقات بنیادی برای ارتش ایالات متحده آمریکا تحت نظر فرماندهی آینده ارتش ایالات متحده (AFC) است. آزمایشگاه DEVCOM ARL تحقیقات درون‌سازمانی و برون‌سازمانی را با هدایت ۱۱ صلاحیت تخصصی ارتش انجام می‌دهد: علوم زیستی و بیوتکنولوژی؛ انسان در سیستم‌های پیچیده؛ علوم فوتونیک، الکترونیک و کوانتوم؛ علوم طیف الکترومغناطیسی؛ علوم مکانیک؛ علوم مواد فوق پیشرفته؛ علوم انرژی؛ علوم اطلاعات نظامی؛ اثرات پایانی؛ علوم شبکه، سایبری و
اطلاعات نظامی؛ اثرات پایانی؛ علوم شبکه، سایبری و محاسباتی؛ و علوم جنگ‌افزار. این آزمایشگاه در سال ۱۹۹۲ با هدف یکپارچه‌سازی فعالیت‌های هفت آزمایشگاه سازمانیِ فرماندهی آزمایشگاه‌های ارتش ایالات متحده (LABCOM) و همچنین ادغام سایر بخش‌های تحقیقاتی ارتش برای تشکیل یک آزمایشگاه متمرکز تأسیس شد. هفت آزمایشگاه سازمانی که ادغام شدند عبارت بودند از آزمایشگاه علوم جوی (ASL)، آزمایشگاه تحقیقات بالستیک (BRL)، آزمایشگاه فناوری و ادوات الکترونیکی (ETDL)، آزمایشگاه‌های هری دایموند (HDL)، آزمایشگاه مهندسی انسانی (HEL)،
هری دایموند (HDL)، آزمایشگاه مهندسی انسانی (HEL)، آزمایشگاه فناوری مواد (MTL) و آزمایشگاه ارزیابی آسیب‌پذیری (VAL). در سال ۱۹۹۸، دفتر تحقیقات ارتش (ARO) نیز در این سازمان ادغام شد. مأموریت. تا سال ۲۰۲۴، بیانیه مأموریت DEVCOM ARL این است: «مأموریت ما عملیاتی‌سازی علم است.» مکان‌ها. آزمایشگاه DEVCOM ARL که ستاد آن در مرکز آزمایشگاهی ادلفی در ادلفی، مریلند قرار دارد، آزمایشگاه‌ها و تأسیسات آزمایشی خود را در چندین مکان در سراسر ایالات متحده اداره می‌کند: آبردین پروو گراوند، مریلند؛ تأسیسات تحقیقاتی بلاسام
پروو گراوند، مریلند؛ تأسیسات تحقیقاتی بلاسام پوینت، مریلند؛ ریسرچ تراینگل پارک، کارولینای شمالی؛ میدان موشکی وایت سندز، نیومکزیکو؛ گریسز کوارترز، مریلند؛ مرکز تحقیقاتی گلن ناسا در کلیولند، اوهایو؛ و مرکز تحقیقاتی لانگلی ناسا در همپتون، ویرجینیا. آزمایشگاه DEVCOM ARL همچنین دارای پنج سایت منطقه‌ای برای تسهیل همکاری با دانشگاه‌ها و صنایع در مناطق اطراف است: ARL غرب در پلایا ویستا، کالیفرنیا؛ ARL مرکزی در شیکاگو، ایلینوی؛ ARL جنوب در آستین، تگزاس؛ ARL میانی آتلانتیک در آبردین پروو گراوند، مریلند؛ و ARL
آتلانتیک در آبردین پروو گراوند، مریلند؛ و ARL شمال‌شرق در برلینگتون، ماساچوست. تاریخچه. پیش‌زمینه (۱۹۶۲–۱۹۸۵). شکل‌گیری آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش ایالات متحده محصول تلاشی چند دهه‌ای برای حل یک مشکل اساسی بود که آزمایشگاه‌های تحقیقاتی مستقل ارتش با آن روبرو بودند. به دلیل موج پیشرفت‌های فناورانه که با جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم آغاز شد، اوایل قرن بیستم شاهد تحولات عمده‌ای در مطالعه و عمل جنگاوری بود. رشد سریع و تنوع علوم و فناوری نظامی، ارتش ایالات متحده را بر آن داشت تا تأسیسات تحقیقاتی متعددی ایجاد کند
بر آن داشت تا تأسیسات تحقیقاتی متعددی ایجاد کند تا اطمینان حاصل شود که کشور در صحنه بین‌المللی رقابتی باقی می‌ماند، به ویژه با اوج‌گیری تنش‌های جنگ سرد. تقاضای بالا برای قابلیت‌های نظامی بیشتر و پیچیده‌تر منجر به تکثیر آزمایشگاه‌های ارتش شد که نه تنها منافع نظامی رقیب را پیش می‌بردند، بلکه به صورت مستقل و با حداقل نظارت یا هماهنگی از سوی ستاد ارتش ایالات متحده فعالیت می‌کردند. تا اوایل دهه ۱۹۶۰، ارتش نقص قابل توجهی را در این رویکرد برای پیگیری تحقیق و توسعه داخلی تشخیص داد. رقابت برای بودجه دولتی منجر به
داخلی تشخیص داد. رقابت برای بودجه دولتی منجر به رقابت‌های شدیدی بین تأسیسات تحقیقاتی شد که در نهایت ارتباط بین آزمایشگاه‌های ارتش را از بین برد. مراکز تحقیقاتی شروع به اولویت‌بندی بقا و طول عمر عملیات خود بر اهداف کلان ارتش کردند و برای حفاظت از منافع خود وارد اختلافات حوزه‌ای شدند. در نتیجه، آزمایشگاه‌ها اغلب یافته‌های خود را به اشتراک نمی‌گذاشتند یا از پروژه‌های در حال انجام در سایر تأسیسات مطلع نمی‌شدند، که منجر به تکرار تحقیقات و اتلاف منابع می‌شد. علاوه بر این، فقدان راهنمایی مرکزی منجر به تحقیقاتی شد
بر این، فقدان راهنمایی مرکزی منجر به تحقیقاتی شد که آزمایشگاه‌ها را از یکدیگر متمایز می‌کرد اما نیازهای فوری یا مرتبط ارتش را برآورده نمی‌ساخت. در دهه‌های بعد، ارتش ایالات متحده تلاش‌های مختلفی برای سازماندهی مجدد جهت حل این مشکل انجام داد. سازماندهی مجدد ارتش در سال ۱۹۶۲ به خدمات فنی پایان داد و فرماندهی آماد و پشتیبانی ارتش ایالات متحده (AMC) را برای مدیریت وظایف تدارکات و توسعه تسلیحات و مهمات ارتش تأسیس کرد. تأسیسات تحقیقاتی در سپاه اردنانس و سپاه سیگنال، دو آژانس اصلی خدمات فنی، تحت AMC ادغام شدند.
دو آژانس اصلی خدمات فنی، تحت AMC ادغام شدند. این تصمیم، تحقیقات مواد رزمی ارتش و تحقیقات مواد الکترونیکی ارتش را تحت یک فرماندهی واحد متحد کرد. با وجود این تغییر، تأسیسات تحقیقاتیِ سازماندهی‌شده به فعالیت مستقل خود ادامه دادند و مشکلات حل‌نشده باقی ماندند. در اواخر همان دهه، AMC تأسیسات سابق سپاه اردنانس را در یک گروه و تأسیسات سابق سپاه سیگنال را در گروهی دیگر سازماندهی کرد تا روابط کاری نزدیک‌تری در هر گروه ایجاد شود. در حالی که تأسیسات سابق سپاه اردنانس به عنوان آزمایشگاه‌های AMC شناخته شدند و مستقیماً
به عنوان آزمایشگاه‌های AMC شناخته شدند و مستقیماً به ستاد AMC گزارش می‌دادند، تأسیسات سابق سپاه سیگنال به یک فرماندهی زیرمجموعه اصلی در AMC به نام فرماندهی الکترونیک (ECOM) گزارش می‌دادند. اگرچه AMC امیدوار بود که این ترتیب به اشتراک‌گذاری تحقیقات و تقویت همکاری کمک کند، اما عدم پیشرفت در این زمینه باعث شد ارتش ایالات متحده رویکرد خود را تغییر دهد. در دسامبر ۱۹۷۳، وزیر ارتش، هاوارد کالاوی، کمیته بازنگری تدارکات آماد ارتش (AMARC) را تأسیس کرد؛ یک گروه موقت که عمدتاً از غیرنظامیان خارج از دولت تشکیل شده بود
عمدتاً از غیرنظامیان خارج از دولت تشکیل شده بود تا فرایند تدارکات آماد ارتش را تحلیل کند. پس از بررسی مدیریت AMC بر عناصر علم و فناوری خود، AMARC بر این نکته تأکید کرد که طیف گسترده‌ای از مسئولیت‌های تحقیقاتی، توسعه‌ای و کالایی که بر عهده تأسیسات تحقیقاتی بود، به عدم پاسخگویی در تأمین نیازهای مدرن و مأموریت‌محور ارتش کمک کرده است. این کمیته مشورتی توصیه کرد که توسعه ارتباطات و پردازش خودکار داده‌ها از توسعه قابلیت‌های جنگ الکترونیک جدا شود. به دنبال راهنمایی AMARC، فرماندهی AMC در ژانویه ۱۹۷۶ نام خود را به
AMARC، فرماندهی AMC در ژانویه ۱۹۷۶ نام خود را به فرماندهی توسعه و آمادگی آماد (DARCOM) تغییر داد تا تغییرات در شیوه‌های تدارکات و آمادگی سازمان را منعکس کند. در ژانویه ۱۹۷۸، ارتش ایالات متحده ECOM را منحل کرد و رسماً سه فرماندهی زیرمجموعه اصلی را تحت DARCOM فعال کرد: فرماندهی آمادگی آماد ارتباطات و الکترونیک (CERCOM)، فرماندهی تحقیق و توسعه ارتباطات (CORADCOM) و فرماندهی تحقیق و توسعه الکترونیک (ERADCOM). ERADCOM به عنوان تنها فرماندهی زیرمجموعه اصلی مسئول مواد الکترونیکی رزمی ارتش، توسعه تمام مواد
مسئول مواد الکترونیکی رزمی ارتش، توسعه تمام مواد الکترونیکی غیرارتباطی و غیرپردازش خودکار داده‌ها را برای ارتش بر عهده داشت. عناصری که ERADCOM را تشکیل می‌دادند شامل آزمایشگاه علوم جوی، آزمایشگاه فناوری و ادوات الکترونیکی، آزمایشگاه جنگ الکترونیک و آزمایشگاه‌های هری دایموند بودند. در سال ۱۹۸۱، تکرار تلاش‌ها بین CERCOM و CORADCOM باعث شد DARCOM این دو فرماندهی زیرمجموعه اصلی را ادغام کرده و فرماندهی ارتباطات و الکترونیک (CECOM) را ایجاد کند. با این حال، مدت کوتاهی پس از اینکه DARCOM سازماندهی مجدد خود را