payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دست‌ساز و استفادهٔ متمایز از پارچه‌هایی که قبلاً برای لباس‌ها استفاده می‌شد، فوراً قابل تشخیص بودند. ابداعات او در سال ۱۹۴۶ میلادی، کیف‌هایی با الگوهای شبکه‌ای از R‌ها (که نشان‌دهندۀ Gهای لوگوی گوچی است)، کیف‌های چرمی بافته‌شده در سال ۱۹۵۷ کیلادی (پیش از بوتگا ونتا) و در سال ۱۹۶۴ میلادی، کیف‌دستی با قاب مفصلی منحصربفرد طراحی کرد که بعداً توسط پرادا مورد استفاده قرار گرفت. خانه‌های مد ارمس، شنل و لویی ویتون کیف‌های دستی ساختند که قبل از اینکه مفهوم «کیف ایت» مطرح شود، به خودی خود معروف شدند. در سال ۱۹۳۵
مطرح شود، به خودی خود معروف شدند. در سال ۱۹۳۵ میلادی هرمس یک کیف چرمی با دستگیره-فوقانی به نام ( کیف اعزام) به عنوان بخشی از محصولات چرمی خود ساخت. در سال ۱۹۵۶ میلادی این طرح پس از استفادۀ زیاد توسط گریس کلی به "کلی" تغییر نام داد. کوکو شانل برای اولین بار در فوریهٔ ۱۹۵۵ میلادی چرم-لحافی‌دوز "۲٫۵۵" خود را ساخت. در سال ۱۹۸۴ میلادی، ارمس یکی دیگر از طرح‌های خود به نام ( بالا بنددار) (در ابتدا در حدود سال ۱۹۰۰ میلادی ایجاد شد) را تغییر داد تا کیفی برای بازیگر و خواننده جین بیرکین ایجاد کند. "برکین" متعاقباً
و خواننده جین بیرکین ایجاد کند. "برکین" متعاقباً به یکی از خواستنی‌ترین و شناخته‌شده‌ترین کیف‌ها در دههٔ ۱۹۹۰ و اوایل دههٔ ۲۰۰۰ میلادی تبدیل شد. اصطلاح «کیف ایت» در دههٔ ۱۹۹۰ با رشد انفجاری بازار کیف‌های دستی در مد ابداع شد. طراحان برای تولید یک طرح واحد و قابل تشخیص و تمایز با هم رقابت کردند که اگر هوشمندانه به بازار عرضه شود، توسط مطبوعات مد تأیید شود یا توسط افراد مشهور دیده شود؛ تا به کیف ضروری آن فصل تبدیل شود و به تعداد زیادی به فروش رسد. طراحانی مانند بوتگا ونگا، شنل، فندی، ارمس، پرادا، گوچی و ویتون
بوتگا ونگا، شنل، فندی، ارمس، پرادا، گوچی و ویتون به جای اینکه برای یک یا دو مدل خاص از شهرت برخوردار شوند، همچنان به عنوان خالق کیف‌های مطلوب شناخته می‌شوند. از جمله طرح‌های فردی موفق‌تر که در این زمان ایجاد شد، "پدینگتون" توسط کلوئه، "موتورسیکلت" توسط بالینسیاگا، و "الکس" (نامگذاری برای الکس چانگ) توسط مولبری بود. کلوئه، به منظور افزایش اعتبار و کمیاب بودن "پدینگتون"، یک لیست انتظار برای سفارشات اعمال کرد، اگرچه این امر باعث شد مشتریان بی‌حوصله آگاهانه کیف‌های تقلبی را خریداری کنند. کیف‌های ضروری برای یک
تقلبی را خریداری کنند. کیف‌های ضروری برای یک فصل خاص اغلب مورد هدف مجرمان قرار می‌گرفتند و طبق سفارش به سرقت می‌رفتند تا با قیمت‌های بسیار کاهش‌یافته به افرادی فروخته شوند که می‌خواستند یک کیف شیک بدون پرداخت هزینۀ کامل خرده‌فروشی داشته باشند. به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۷ میلادی، کیف‌های مورد هدف لنوین "کیف اولگا" و ژیوانشی "بتینا" و در سال ۲۰۰۸ میلادی، شنل "۲٫۵۵" و بالینسیاگا "موتورسیکلت" بودند. در اوایل دههٔ ۲۰۰۰ میلادی، برچسب مفهومی نیویورکی "آهسته و پیوسته برنده مسابقه است"، که توسط طراح چینی-آمریکایی ،
برنده مسابقه است"، که توسط طراح چینی-آمریکایی ، مری پینگ تأسیس شد، طیف وسیعی از کیف‌های مقرون به صرفه را که عمداً بر اساس کیف‌های ایت توسط بالینسیاگا، دیور و گوچی ساخته شده بودند، ارائه کرد، اما با پارچه‌های ارزان قیمت و با فلزکاری از فروشگاه‌های یراق‌آلات که انعکاسی از اتصالات طرح منحصر به فرد کیف‌های اصلی بودند. این کیف‌ها روشی "آهسته و پیوسته" برای به چالش کشیدن مفهوم مصرف‌گرایی و منسوخ شدن درونی در تولید مد سنتی بودند. در سال ۲۰۰۸ میلادی محبوبیت «کیف ایت» رو به کاهش بود. در ماه مه ۲۰۱۱ میلادی، سیلیا
ایت» رو به کاهش بود. در ماه مه ۲۰۱۱ میلادی، سیلیا والدن، در حالی که اذعان داشت که همیشه مشتریانی برای کیف‌های گران‌قیمت وجود دارند، گزارش داد که مفهوم کیف-ضروری دیگر در مد نیست. در اواخر دههٔ ۲۰۱۰ و اوایل دههٔ ۲۰۲۰ میلادی، این پدیده با سبک‌های جدیدی مانند کیف‌های خرید تلفار یا کیف‌های کاست بوتگا ونگا، و همچنین نسخه‌های مجدد سبک‌های کیف قدیمی‌تر مانند کیف زین دیور، احیاء شد.
آریا یک مجموعه مانگای ژاپنی است که توسط کوزو آمانو نوشته و تصویر شده است. ابتدا این مجموعه در سال ۲۰۰۱ با عنوان آکوآ در "ماهنامه استنسیل" انیکس منتشر شد. "آکوا" در دو جلد "تانکوبون" و "آریا" در دوازده جلد جمع‌آوری شد. داستان. داستان "آکوا" یا "آریا" در اوایل قرن بیست و چهارم، از سال ۲۳۰۱ بعد از میلاد، در شهر ونیز نو و در سیاره آکوآ اتفاق می‌افتد. آکوآ در حقیقت همان مریخ است که پس از تبدیل شدن به یک سیاره قابل سکونت حدود ۱۵۰ سال قبل تغییر نام داد. ونیز نو که هم از نظر معماری و هم از نظر اتمسفر مبتنی بر ونیز
هم از نظر معماری و هم از نظر اتمسفر مبتنی بر ونیز است، یک شهر بندری از کانال‌های باریک به جای خیابان‌ها است که توسط گوندولاهای بدون موتور در آن جابجا می‌شوند. ماجرا از زن جوانی به نام آکاری از اهالی زمین آغاز می‌شود؛ او آمده تا به یک کارآموز گوندولا در شرکت آریا، یکی از سه شرکت معتبر راهنمای آب در شهر تبدیل شود. رؤیای او این است که یک راهنمای تور شود. در حین آموزش، آکاری با مربی خود آلیشیا، کارآموزان و افراد ارشد شرکت‌های رقیب - آیکا، آلیس، آکیرا و آتنا - و دیگران در ونیز نو دوست می‌شود. "آریا" به آموزش
و دیگران در ونیز نو دوست می‌شود. "آریا" به آموزش خود به عنوان یک کارآموز ادامه می‌دهد و با فارغ‌التحصیلی آکاری، آیکا و آلیس به اوج خود می‌رسد.
یک دلاور (انگلیسی: Valiant One) یک فیلم اکشن و دلهره‌آور آمریکایی به کارگردانی استیو بارنت و نویسندگی مشترک با اریک تیپتون است. این فیلم قرار است در تاریخ ۳۱ ژانویه ۲۰۲۵ در ایالات متحده اکران شود. داستان. با تنش‌ها بین کره شمالی و کره جنوبی، یک هلیکوپتر آمریکایی در سمت کره شمالی سقوط می‌کند، اکنون بازماندگان باید با هم همکاری کنند تا از یک متخصص غیرنظامی فناوری محافظت کنند و راه خود را پیدا کنند. ساخت. فیلمبرداری در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۲ در ونکوور، کانادا آغاز شد.
مجلس سنای قزاقستان (قزاقستان: Qazaqstan Parlamentınıñ Senaty, Қазақстан Парламентінің Сенаты, [qɑzɑqstɑn pɑrɫɑmjentɘnɘŋ sjenɑtɯ]) یک از دو مجلس قانونگذاری قزاقستان که روی هم پارلمان قزاقستان را تشکیل می دهند. مجلس سنا از اعضای منتخب تشکیل شده است: دو نفر از هر منطقه و دو نفر از سه منطقه شهرداری آلماتی، آستانه و شیمکنت. اعضای سنا بر اساس رأی غیرمستقیم با رأی مخفی انتخاب می‌شوند. نیمی از اعضای منتخب سنا هر سه سال یکبار برای انتخابات آماده می‌شوند. ده عضو توسط رئیس‌جمهور قزاقستان با هدف اطمینان از نمایندگی همه
قزاقستان با هدف اطمینان از نمایندگی همه اجزای متنوع ملی و فرهنگی جامعه منصوب می‌شوند. دوره تصدی اعضای سنا شش سال است. پیشینه. سنای قزاقستان اندکی پس از همه‌پرسی قانون اساسی قزاقستان در سال ۱۹۹۵ که در ۳۰ اوت ۱۹۹۵ برگزار شد، تأسیس شد که در آن رای‌دهندگان پیش نویس جدید قانون اساسی را تصویب کردند که یک پارلمان دو مجلسی را تشکیل دهند که شامل مجلس سنا و مجلس (سفلی) در قزاقستان بود. طبق قانون اساسی، دوره تصدی سناتورهای اولین گردهمایی چهار سال بود، در حالی که نیمی از سناتورها هر دو سال یکبار دوباره انتخاب می‌شدند.
سناتورها هر دو سال یکبار دوباره انتخاب می‌شدند. پس از انتخابات برگزار شده در ۵ دسامبر ۱۹۹۵، ۴۰ سناتور انتخاب شدند که در آن هر یک از ۱۹ منطقه و آلماتی پایتخت قزاقستان در آن زمان، اعضای مجلس قانونگذاران محلی و ۷ سناتور منتصب توسط رئیس‌جمهور نورسلطان نظربایف بودند. مجلس سنا اولین جلسه اش را در ۳۰ ژانویه ۱۹۹۶ تشکیل جلسه دادند. در ۸ اکتبر ۱۹۹۷، انتخابات سناتورهای چهار ساله در ارتباط با پایان دوره ریاست سناتورهایی که برای دو سال انتخاب شده بودند، برگزار شد. پس از اصلاحات اداری و بهینه‌سازی مناطق گذشته، ۱۵ سناتور
اصلاحات اداری و بهینه‌سازی مناطق گذشته، ۱۵ سناتور انتخاب شدند که از ۱۴ منطقه و آلماتی بود. در ۷ اکتبر ۱۹۹۸، اصلاحیه‌هایی در قانون اساسی قزاقستان به تصویب رسید که بر اساس آن دوره تصدی یک سناتور به شش سال افزایش یافت، با توجه به این که نیمی دیگر از سناتورها باید هر سه سال یکبار دوباره انتخاب شوند. در ارتباط با پایان دوره سناتورهایی که در سال ۱۹۹۵ برای یک دوره چهار ساله انتخاب شدند، انتخابات مجدد در ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۹ انجام شد که در آن سناتورها برای یک دوره ۶ ساله انتخاب شدند. سناتورهای انتخاب شده در سال ۱۹۹۷ تا
انتخاب شدند. سناتورهای انتخاب شده در سال ۱۹۹۷ تا دسامبر ۲۰۰۲ در کنگره دوم به خدمت خود ادامه دادند. در ۲۱ مه ۲۰۰۷، اصلاحاتی دوباره در قانون اساسی قزاقستان صورت گرفت. تعداد سناتورهای منصوب شده توسط رئیس‌جمهور قزاقستان از ۷ به ۱۵ نفر افزایش یافتند. در ۲۹ آگوست ۲۰۰۷، با فرمان ریاست جمهوری، ۸ سناتور جدید منصوب شدند، بنابراین تعداد کرسی‌های سنا از ۳۹ به ۴۷ افزایش یافت. در ژوئن ۲۰۱۸، شهر شیمکنت به شهرداری تبدیل شد که منجر به انتخابات سنا در شهر ماسلیهات در ۵ اکتبر ۲۰۱۸ شد. در نتیجه، تعداد کرسی‌های سنا از ۴۷ به ۴۹
۲۰۱۸ شد. در نتیجه، تعداد کرسی‌های سنا از ۴۷ به ۴۹ افزایش یافت. در ماه مه ۲۰۱۹، صندلی «سناتور افتخاری» ایجاد شد که به اولین رئیس‌جمهور قزاقستان، نورسلطان نظربایف، به دلیل «سهم برجسته وی در شکل‌گیری مبانی قانون اساسی و قانونی جمهوری قزاقستان به عنوان یک دولت دموکراتیک، سکولار، قانونی و اجتماعی و همچنین شکل‌گیری و توسعه پارلمانتاریسم داخلی» اعطا شد. ساختار. از ۵۰ عضو سنای قزاقستان، ۴۰ نفر به‌طور غیرمستقیم به مدت شش سال توسط نمایندگان ۱۷ استان و سه شهر ملی انتخاب می‌شوند. آنها به یکباره انتخاب نمی‌شوند: بیست
می‌شوند. آنها به یکباره انتخاب نمی‌شوند: بیست نفر هر سه سال یکبار انتخاب می‌شوند، یک نفر در هر استان و شهر. سناتورها نماینده هر منطقه و شهر هستند. ده نفر باقیمانده توسط رئیس‌جمهور معرفی می‌شوند که نیمی از آنها به پیشنهاد مجلس مردم معرفی می‌شوند. اختیارات انحصاری مجلس سنا. موارد زیر متعلق به صلاحیت انحصاری سنا است: رئیس سنا. رئیس سنا شخصی است که توسط سنا از میان نمایندگان مجلس با رای مخفی انتخاب می شود. نامزدی این توسط رئیس جمهور قزاقستان معرفی می شود. مولم اشینباوف رئیس فعلی سنا است. معاون رئیس سنا. رئیس
اشینباوف رئیس فعلی سنا است. معاون رئیس سنا. رئیس سنا دارای دو معاون رئیس است که وظایفی را که توسط رئیس انجام می شود انجام می دهند. معاونان رئیس توسط نمایندگان مجلس سنا که توسط رئیس معرفی می شوند انتخاب می شوند. دو معاون رئیس مجلس سنا وجود دارد که در حال حاضر اصغر شاکیروف و نورلان ابدیروف هستند.
گروه موسیقی «کوارتت کاسته» در اواخر سال ۱۳۹۱ توسط احسان صدیق تشکیل شد و ترکیبی از چهار نوازنده است که موسیقی خود را بر پایه‌ی بداهه‌نوازی و خلاقیت فردی و گروهی پایه‌گذاری کرده‌اند. موسیقی این گروه شامل عناصری از سبک‌های متنوع، از جمله جَز معاصر، موسیقی آوانگارد قرن بیستم، موسیقی فولکلور ایرانی و حتی تاثیراتی از پروگرسیو راک است. از ویژگی‌های بارز این گروه، ساختار شنیداری متفاوت آن است که فراتر از الگوهای معمول موسیقی داخلی حرکت می‌کند و شنوندگان را به تجربه‌ای تازه از تلفیق سبک‌ها دعوت می‌کند. از آثار
تازه از تلفیق سبک‌ها دعوت می‌کند. از آثار شناخته‌شده‌ی این گروه می‌توان به آلبوم «ایستگاه یک» اشاره کرد که با هدف ارائه موسیقی طبیعی و بدون ویرایش سنگین، به صورت زنده و گروهی در استودیو صبا ضبط شده است . گروه کوارتت کاسته همچنین در روز جهانی جَز اجراهایی برگزار کرده است که نشان از تاثیر این سبک بر موسیقی آن‌ها دارد. منتقدان موسیقی این گروه را برای افرادی که دنبال تجربه‌ای غیرمتعارف در شنیدن موسیقی هستند، جذاب توصیف کرده اند.
پارلمان جمهوری قزاقستان قوه مقننه دو مجلسی قزاقستان است. مجلس سفلی که مجلس خوانده می‌شود و دارای ۹۸ کرسی است و برای دوره‌های پنج ساله انتخاب می‌شود. مجلس سنا نیز مجلس بالا دستی بوده که برای دوره ۶ ساله اعضایش انتخاب شده و دارای ۵۰ عضو است. تاریخچه. در اوایل پاییز ۱۹۹۴، تاتیانا کویاتکوفسکایا، روزنامه‌نگار و نامزد سابق شورای عالی قزاقستان، شکایتی را تنظیم کرد و خواستار لغو نتایج انتخابات پارلمانی قزاقستان در سال ۱۹۹۴ شد. پس از محاکمه‌های طولانی در مارس ۱۹۹۵، دادگاه قانون اساسی قزاقستان در آن زمان ، علیرغم
دادگاه قانون اساسی قزاقستان در آن زمان ، علیرغم مخالفت رئیس‌جمهور نورسلطان نظربایف و رئیس شورای عالی، در ۶ مارس ۱۹۹۵ ادعاهای کویاتکوفسکایا را موجه تشخیص داد. در نتیجه حکم دادگاه، نظربایف در ۱۱ مارس فرمانی صادر کرد که پارلمان (شورای عالی) را منحل کرد و در آن تمام لوایح مصوب آن «نامعتبر» اعلام شد. از آنجا، قزاقستان هیچ قوه مقننه ای نداشت و همه قوانین بر اساس احکام ریاست جمهوری تعیین گردید. به دنبال این موضوعدر ۳۰ اوت ۱۹۹۵، یک همه‌پرسی قانون اساسی برگزار شد که در آن قزاق‌ها به پیش نویس جدید قانون اساسی
شد که در آن قزاق‌ها به پیش نویس جدید قانون اساسی قزاقستان رای دادند که بر ان اساس پارلمان دو مجلسی جدیدی را ایجاد می‌شد که شامل مجلس و سنا بود. انتخابات سنا برای اولین بار در ۵ دسامبر ۱۹۹۵ برگزار شد و پس از آن انتخابات دو مرحله ای مجلس در ۹ دسامبر و ۲۳ دسامبر ۱۹۹۵ برگزار شد. در همین راستا اولین جلسه مشترک مجلس و سنا یعنی پارلمان در ۳۰ ژانویه ۱۹۹۶ تشکیل شد. در ماه مه ۲۰۰۷، پارلمان تغییرات زیادی را در قانون اساسی داد، از جمله تغییر سیستم انتخابات برای مجلس. در نتیجه سیستم انتخاباتی از نمایندگی تناسبی مختلط
در نتیجه سیستم انتخاباتی از نمایندگی تناسبی مختلط به نمایندگی تناسبی فهرست حزبی و تغییر محدودیت دوره ریاست جمهوری از هفت به پنج سال اتفاق افتاد. با این حال، راه را برای اقتدارگرایی بیشتر هموار کرد زیرا رئیس‌جمهور نورسلطان نظربایف را از محدودیت دوره ای معاف کرد که به او اجازه می‌داد تا مادام العمر به عنوان رئیس‌جمهور باقی بماند. در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۰۷ قزاقستان، حزب طرفدار دولت نور اوتان تمام کرسی‌های مورد مناقشه در مجلس را به دست آورد و هر گونه اپوزیسیون را از بین برد و کشور را برای مدت کوتاهی به یک
را از بین برد و کشور را برای مدت کوتاهی به یک دولت تک حزبی تبدیل کرد تا اینکه احزاب در سال ۲۰۱۲ به مجلس بازگشتند. در ماه مه ۲۰۱۰، پارلمان به نظربایف عنوان رهبر ملت را اعطا کرد. این امر به او کنترل سیاست‌های دولتی را حتی بدون تصدی رئیس‌جمهور و همچنین مصونیت از پیگرد کیفری برای هر اقدامی که در دوران تصدی خود انجام می‌داد، داد. همچنین از تمام دارایی‌های متعلق به نظربایف و خانواده اش محافظت می‌کرد.
باران ارجمند (زاده ) ورزشکار نوجوان ایرانی و عضو تیم نوجوانان تنیس روی میز ایران است. باران ارجمند برای شرکت در مسابقات قهرمانی نوجوانان جهان (۲۰۲۴) همراه با تیم ملی دختران ایران به سوئد سفر کرد. در این مسابقات، او در بخش انفرادی تا مرحله یک‌شانزدهم پیش رفت و در مرحله دوبل نیز تا یک‌هشتم نهایی در رقابت‌ها حضور داشت، اما در هر دو بخش از ادامه مسابقات بازماند. در ۹ آذر ۱۴۰۳ پس از پایان رقابت‌ها ارجمند همراه با سایر اعضای تیم ملی به فرودگاه کپنهاگ رفت تا از آنجا به استانبول و سپس به ایران بازگردد. او در حالی
به استانبول و سپس به ایران بازگردد. او در حالی که کارت پرواز خود را نیز دریافت کرده بود، به پلیس دانمارک مراجعه و درخواست کمک کرد. این اقدام باعث منتفی شدن بازگشت او به ایران شد. علت تصمیم ارجمند هنوز مشخص نیست با این وجود، این اقدام غیرمنتظره نام او را به یکی از پرمباحثه‌ترین موضوعات فضای مجازی تبدیل کرده است.
شوبریا یا شوپریا یک پادشاهی در ارتفاعات جنوبی ارمنستان بود که بر اساس منابع آشوریِ نیمه اول هزاره نخست پیش از میلاد شناخته شده است. بنا بر گزارش منابع باستانی، این دولت در شمال سرشاخه‌های رودخانه دجله و در جنوب غربی دریاچه وان قرار داشت و به سمت شرق تا مرزهای اورارتو گسترش می‌یافت. این پادشاهی در هزاره اول قبل از میلاد به عنوان یک حکومت سلطنتی مستقل نام بُرده می‌شود و در قرون بعدی هزاره دوم پیش از میلاد جانشین دولتی شد که قبلاً در منابع آشوری "شوبارو" نامیده می‌شد. گویا این دولت میان دولت‌های قدرتمند آشور و
می‌شد. گویا این دولت میان دولت‌های قدرتمند آشور و اورارتو قرار داشت و با هر دو درگیر بود. در ۶۷۳–۶۷۲ قبل از میلاد، آشوریان این سرزمین را فتح کردند، اما احتمالاً در اواخر قرن هفتم قبل از میلاد با فروپاشی هژمونی آشور، شوپریا مجدداً استقلال خود را بازیافت. برخی از محققان با ریشه‌شناسی واژگان هوری و شباهت آن با واژگان به جای مانده از تمدن شوپری، به این نتیجه رسیده‌اند که شوپریا عمدتاً گروهی از هوریان بوده‌اند. دسته‌ای از محققان گفته‌اند که این آخرین بازمانده تمدن هوری بوده یا حتی موطن اصلی هوری‌ها بوده است. با
هوری بوده یا حتی موطن اصلی هوری‌ها بوده است. با این حال، نام‌های دیگر شبریان از نظر منشأ آرامی شناخته شده‌اند. بردلی جی. پارکر می‌نویسد که شواهد موجود نشان می‌دهد که شوبریا جمعیتی ناهمگون از جمله هوری‌ها، آرامی‌ها و احتمالاً اورارتوی‌ها، آشوری‌ها و دیگران را در بر می‌گرفت. نظر دیگر این است که شوبریا، حداقل تا حدی، منطبق با زبان نیا ارمنی است و نقش مهمی در تشکیل ملت و قومیت بعدی ارمنی ایفا کرد. جغرافیا و وجه تسمیه. نام "شوبریا" به اصطلاح قدیمی‌تر "سوبارتو (م)" ("شوبارتو (م)"، "سوبیر"، "سوبار (و)") دارای
(م)" ("شوبارتو (م)"، "سوبیر"، "سوبار (و)") دارای مضامین جغرافیایی، قومی و فرهنگی متفاوتی است که در طول زمان تغییر می‌کرد. این اصطلاح به زمان سومریان برمی‌گردد، زمانی که به نظر می‌رسد برای توصیف جایی بین بین‌النهرین علیا و ارتفاعات جنوبی ارمنستان از این لفظ استفاده می‌شد. "سوبارتو" و "سوباریانس" در متون بابلی به آشور و آشوریان اشاره دارد. پس از نابودی پادشاهی هوری در میتانی توسط هیتی‌ها در ربع سوم قرن چهاردهم قبل از میلاد، اصطلاح شوبارو در منابع آشوری برای اشاره به بقایای میتانی در دره دجله علیا به کار
اشاره به بقایای میتانی در دره دجله علیا به کار می‌رفت. از نظر ایگور دیاکونوف، پسوند "-ia" در "شوبریا" نمی‌تواند بومی زبان اکدی باشد و احتمالاً نشان می‌دهد که این اصطلاح از زبان اورارتویی وام گرفته شده یا احیا شده است. شوبریا در جنوب شهر موش امروزی در ترکیه، در شمال رودخانه دجله علیا و در جنوب غربی دریاچه وان قرار داشت و به سمت شرق تا مرزهای اورارتو امتداد داشت. در نزدیکی مرز شمالی امپراتوری آشور، در آن سوی دجله از توشان و شرق سرزمین دیرو قرار داشت. از نظر جغرافیایی، منطقه مرکزی آن با سرزمین متأخر ارمنی
جغرافیایی، منطقه مرکزی آن با سرزمین متأخر ارمنی ساسون مطابقت دارد. پایتخت شوبریا «اوبومو» (همچنین آپومو نوشته می‌شد) نام داشت. این شهر ممکن است در لیجه امروزی واقع شده باشد که احتمالاً نام آن در قالب نام دهکده فوم حفظ شده است. شهر اصلی دیگر آن کولیمری بود که ممکن است در تپه‌ای به نام گره میگرو در دره رودخانه بطمان واقع شده باشد. اورارتویی‌ها شوبریا را پس از کولیمری، کولمری می‌نامیدند. "کولیمری" همچنین ممکن است خاستگاه "کلمد" در کتاب مقدس باشد که در حزقیال ۲۷:۲۳ به عنوان یکی از وابستگان صور نام آن آمده و
۲۷:۲۳ به عنوان یکی از وابستگان صور نام آن آمده و معمولاً به عنوان "کیلمد" یا "چیلمد" خوانده می‌شود. از نظر برخی محققین، "قولمِری" محتمل‌ترین گزینه برای نام بومی شوبریا است. سرزمین آرمه و اورمیو ("اورومو" در منابع آشوری، سرزمین اورومین‌ها) در کتیبه‌های مختلف اورارتویی از زمان ساردوری دوم ذکر شده است. گیورگی ملیکیشویلی اورمیو را همان شوبریا می‌شناسد؛ زیرا این واژه در کتیبه‌های اورارتویی دیده نمی‌شود. او در عوض، آرمه را جایی در غرب‌تر از گزینه‌های معمول در نظر می‌گیرد. ایگور دیاکونف زمانی احتمال می‌داد که
نظر می‌گیرد. ایگور دیاکونف زمانی احتمال می‌داد که آرمه و ارمیو یک سرزمین باشند و از شوبریا به عنوان آرمه یا آرمه‌شوبریا یاد کرد. با این حال، دیاکونوف در نسخه‌ای متأخر از کار خود می‌نویسد که «دلایل خوبی برای این باور وجود دارد که [اورمیو] در شرق شوبریا واقع شده است»، در حالی که "آرمه" اورارتویی ممکن است به سادگی به معنای «کشور آرامی‌زبان» بوده باشد؛ زیرا جایی است بین آمِد (دیاربکر امروزی) و دجله علیا که در آنجا مناطق آرامی‌زبان و نیا-ارمنی‌ها به هم می‌رسیدند. جمعیت. برخی از محققان از ریشه‌شناسی هوری برخی از
جمعیت. برخی از محققان از ریشه‌شناسی هوری برخی از نام‌های شوبری به این نتیجه رسیده‌اند که شوبریا عمدتاً از مردمان هوری بودند. برخی گفته‌اند که این آخرین بازمانده تمدن هوری بوده یا حتی موطن اصلی هوری‌ها بوده است. با این حال، نام‌های دیگر شبریان از نظر منشأ آرامی شناخته شده‌اند. بردلی جی. پارکر می‌نویسد که شواهد موجود نشان می‌دهد که شوبریا جمعیتی ناهمگون از جمله هوری‌ها، آرامی‌ها و احتمالاً اورارتوی‌ها، آشوری‌ها و دیگران داشته است. کارن رادنر می‌نویسد که شوبریا «مطمئناً می‌تواند به عنوان یک دولت هوری (از لحاظ
«مطمئناً می‌تواند به عنوان یک دولت هوری (از لحاظ زبانی و فرهنگی) توصیف شود». به گفته رادنر، نامه ای از پادشاه شوبریا به یک نجیب آشوری در زمان سارگون دوم به زبان هوری نوشته شده است. به گفته برخی از محققان، شوبریا محل سکونت گویشوران زبان نیا-ارمنی بود و بعدها هسته دولت ارمنی را تشکیل داد. دیاکونوف این نظریه را مطرح کرد که نیا-ارمنی‌ها در ربع دوم قرن دوازدهم قبل از میلاد از آناتولی به سمت غرب ارتفاعات ارمنستان به سمت شرق مهاجرت کردند. او ارمنی‌های اولیه را با موشکی‌ها یکی می‌داند و شباهتشان با اورومین‌ها را
موشکی‌ها یکی می‌داند و شباهتشان با اورومین‌ها را ممکن می‌داند. او اشاره می‌کند که در حالی که شوبریا یک سلسله حاکم هوری و ظاهراً جمعیتی از هوریان داشت، مردم آن پس از فتح اسرحدون تبعید شدند و احتمالاً نیا-ارمنی‌ها از همان زمان در شوبریا سکونت یافتند. دین. خدای هوری، تشوب، خدای اصلی شوبریا بود که نام پادشاهان آن گواه این مسئله است. غار دجله به عنوان یک مکان مذهبی طبیعی برای شوبریا عمل می‌کرد. شاید مهم‌ترین زیارت‌گاه آنان بوده است. شبریان آداب مذهبی رایج مشابه مردم هوری را انجام می‌دادند: آداب شگون و قربانی.
مردم هوری را انجام می‌دادند: آداب شگون و قربانی. علمای شوبریا که مسلط به آداب شگون بودند، در دربار سلطنتی آشور نیز حضور داشتند. ایک-تشوب، پادشاه شوبریا، در تلاش خود برای تسلیم شدن در طول حمله اسرحدون، مراسم قربانی انجام داد که در تاریخ یاد شده. تاماس دزو استدلال می‌کند که سیاست شوبریا در پذیرش پناهندگان برگرفته از سنت مذهبی آنان بود و نشان می‌دهد که شوبریان یک پناهگاه در آپپومو و همچنین معبدی برای تشوب در آنجا داشتند. کارن رادنر حدس می‌زند که این غار دجله بود که به عنوان پناهگاه عمل می‌کرد. از آنجایی که
بود که به عنوان پناهگاه عمل می‌کرد. از آنجایی که سیستم غار بیرکلین، معروف به «منبع دجله» توسط آشوری‌ها شناخته شده بود و توسط آشوری‌ها مقدس تلقی می‌شد، رادنر پیشنهاد می‌کند که احتمالاً برای شوبریان نیز شناخته شده بود.
پادشاهی آرتساخ (به ارمنی: Արցախի թագավորություն) یک دولت پادشاهی ارمنی در قرون وسطا بود که قلمرو آن منطبق بر استان‌های سیونیک و آرتساخ بود که امروزه میان کانتون گاردمان در استان اوتیک، کانتون مزاز و کانتون واراژنونیک در استان آیرارات قرار گرفته‌اند. منابع معاصر از این دولت همچنین با نام خاچن نیز یاد کرده‌اند. با این حال، از آنجا که قلمرو خاچن در زمان شاهزاده حسن جلال شامل کل قلمرو جمهوری مدرن قره باغ کوهستانی به اضافه بسیاری از سرزمین‌های به هم پیوسته در غرب، جنوب و شمال آن بود، سلطنت وی اغلب پادشاهی آرتساخ
جنوب و شمال آن بود، سلطنت وی اغلب پادشاهی آرتساخ نامیده می‌شد. خاچن در واقع نام دودمانی یکی از شاخه‌های کادتی سلسله باستانی سیونی بود که به نام دژ اصلی آن "خاچن" نامیده می‌شد. حسن جلال نسب خود را به خاندان ارمنی آرانشاهیک می‌رساند؛ خاندانی که پیش از استقرار حاکمان اشکانی در ارمنستان قدرت داشتند. آرتساخ حاکمان مستقل خود را حفظ کرد، اگرچه در اوایل قرن سیزدهم میلادی آن‌ها تابع حاکمیت حکومت پادشاهی گرجستان و سپس خراج‌گزار مغولان شدند ولی از خودگردانی سرزمین خود محروم نگشتند. حاکمام آرتساخ عنوان سلطنتی خود را
محروم نگشتند. حاکمام آرتساخ عنوان سلطنتی خود را پس از به قتل رسیدن حسن جلال (۱۲۱۴–۱۲۶۱) توسط ارغون، حاکم ایلخانی، از دست دادند اما همچنان به حکومت در ناحیهٔ سیونیک به عنوان یک دولت محلی شاه‌نشین ادامه دادند و از قرن شانزدهم میلادی، حکومت آنان شامل پنج ملک ارمنی آرتساخ و ملک‌های کشاتاق سیونیک هم شد و این روند تا اوایل قرن نوزدهم میلادی دنباله داشت.
مازاگران () یک نوشیدنی سرد برپایه قهوه شیرین‌شده است که منشأ آن الجزایر است.
دودمان آرتسرونی، آردزرونی یا آرتسرونید (به ارمنی: Արծրունի) یک دولت شاهزاده‌نشین باستانی بود که سپس به دودمانی سلطنتی در ارمنستان بدل شد. وجه تسمیه. نام "آرتسرونی" حاوی پسوند است، که در نام‌های خانوادگی ارمنی قدیم رواج داشت. مورخ نخست ارمنی، موسی خورناتسی این نام را از ریشهٔ (، "artsui" یا ) به معنای عقاب باز می‌شناسد. او اشاره می‌کند که آرتسرونی‌ها حمایلی با نقش عقاب‌ها را با خود حمل می‌کردند و به افسانه‌ای از هاداماکرت (مرکز و زادگاه آرتسرونی‌ها در آقبک) اشاره می‌کند که در آن پرنده‌ای از پسر خفته در برابر
می‌کند که در آن پرنده‌ای از پسر خفته در برابر باران و خورشید محافظت می‌کند. چنین برداشت می‌شود که این افسانه دربارهٔ جد آرتسرونی‌ها (به گفته مانوک آبقیان، ساناسار) است که در آن یک عقاب نقش محوری را بازی می‌کند. جیمز راسل اشاره می‌کند که عقاب برای آرتسرونی‌ها حیوانی توتمی بود و نام این سلسله را با در زبان اورارتویی مرتبط می‌شناسد؛ زیرا آرشیبینی به گواه منابع تاریخی، نام اسب پادشاه اورارتویی‌ها بود و ممکن است این واژه مرتبط با کلمهٔ در ارمنی بوده باشد. بر این اساس، راسل پیشنهاد می‌کند که آرتسرونی‌ها ممکن است
اساس، راسل پیشنهاد می‌کند که آرتسرونی‌ها ممکن است اجداد اورارتویی داشته باشند. هرچ مارتیروسیان می‌نویسد که این پیوند واژگان "آرتسرونی" با «تا آنجا که به بافت اسطوره‌ای [پیرامون دودمان آرتسرونی‌ها] مربوط می‌شود، خیلی جذاب است» اما بعید است که یک ریشه‌شناسی با واژگان واقعی بوده باشد. او در عوض پیشنهاد می‌کند که "آرتسرونی" نامی است که از نامی تأیید نشده برگرفته شده است؛ چنان‌که می‌بایست * به معنی «داشتن اسب‌های تندرو» باشد. ریشه‌ها. آرتسرونی‌ها ادعا می‌کردند که از پادشاه آشور به نام سناخریب () نسب گرفته‌اند.
از پادشاه آشور به نام سناخریب () نسب گرفته‌اند. این ادعا مشابه ادعای باگراتونی مبنی برداشتن تبار داوودی و ادعای مامیکنیان مبنی برداشتن نسبی از نسل سلسله سلطنتی هان است و معمولاً به عنوان بخشی از تبارشناسی اساطیری تعبیر می‌شود. مورخ ارمنی، موسی خورناتسی، اولین کسی است که به این ادعا اشاره کرده است. این سنت احتمالاً پس از مسیحی شدن ارمنستان در اوایل قرن چهارم میلادی، در میان آن دودمان شکل گرفت و برگرفته از روایت کتاب مقدس است که طبق آن، پسران سناخریب، ادراملک و شریزر پس از قتل پدرشان به ارمنستان گریختند
و شریزر پس از قتل پدرشان به ارمنستان گریختند (اشعیا ۳۷:۳۸). خورناتسی می‌نویسد که اسکایوردی رهبر ارمنستان، یکی از شاهزادگان به نام ساناسار (معادل شخصیت شارزر در کتاب مقدس) را در کوه سیم (در منطقه ساسون) سکنی گزید و آرتسرونی‌ها و گنونی‌ها از نسل او برآمده اند. بر این اساس پیوند "آرتسرونی" او با در زبان اورارتویی مد نظر راسل قرار می‌گیرد و او پیشنهاد می‌کند که آرتسرونی‌ها ممکن است اجداد اورارتویی داشته باشند. ورژ واردانیان می‌نویسد که این دودمان کاملاً محلی و ارمنی بوده‌اند و در کتیبه‌های اورارتویی از آن‌ها
ارمنی بوده‌اند و در کتیبه‌های اورارتویی از آن‌ها به عنوان یاد شده است. و در آن زمان در جنوب شرقی دریاچه وان زندگی می‌کردند. به گفته سیریل تومانوف، نسب‌شناس و مورخ، و همچنین مورخ م. شاهین، دودمان آرتسرونی شاخه‌ای از اورونتی‌های پیشین بودند تومانوف به پیروی از نیکلاس آدونتز و جوزف مارکوارت پیشنهاد می‌کند که میتروبارزانس، نایب السلطنه تیگران کبیر در سوفن در سال ۶۹ قبل از میلاد ممکن است اولین عضو تأیید شده خاندان مذکور باشد؛ زیرا واژهٔ "میثروبارزانس" یا "میثروبوزانس" با کلمهٔ ارمنی که نام رایجی در بین اعضای
با کلمهٔ ارمنی که نام رایجی در بین اعضای سلسله آرتسرونی بود، مطابقت دارد. "میثروبوزانس" همچنین نام جانشین زریادرس، پادشاه سوفن در قرن دوم قبل از میلاد بود که گمان می‌رود اورونتیدی بوده است. مارکوارت، آدونتز و تومانوف این فرضیه را مطرح کردند که میثروبوزانس، نایب السلطنه تیگرانس، عضوی از شاخه اورونتی بود که بر سوفن به عنوان پادشاهی مستقل حکومت می‌کرد تا این که تیگرانس توانست سوفن را به ارمنستان بزرگ ضمیمه کند. گویا آرتسرونی‌ها به حکومت در منطقهٔ سوفن ادامه دادند و عنوان سلطنتی خود را رها کردند اما لقب