payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پارچه ابریشمی و کتان‌های ظریف یک رنگ که معمولاً دورادور لبه پایین آن را با نوار سیاه رنگی تزیین می‌کردند و به آن سیاهیک می‌گویند. در تندیس‌های به دست آمده از دورهٔ اشکانیان مجسمه زنی با شلیته‌ای بلند و پیراهنی نیمه کوتاه وجود دارد. در حال حاضر از شلیته هنگام جشن‌ها و برای رقص‌های محلی استفاده می‌شود. زن مازندرانی در آیین‌ها. شب یلدا یا به زبان محلی چله شو؛ شب فرهنگی زنانه در مازندران است. کارشناسان فرهنگی علت دست نخورده ماندن نام چله شو در مازندران را با وجود گرایش شدید جوانان و نوجوانان این خطه به فارسی
گرایش شدید جوانان و نوجوانان این خطه به فارسی گویی، در ماهیت زنانه و مادرانه بودن این سنت می‌دانند. چله شو در مازندران به لحاظ مناسکی هم تا حدود زیادی دست نخورده مانده است و برخلاف بسیاری از مناطق کشور، آنان که یلدا را همچنان پاس می‌دارند به مناسک سنتی آن هم به‌ویژه در بخش خورد و خوراک پایبند هستند. یلدا در مازندران بدون ایفای درست نقش مادران بی معنا و محتوا می‌شود و شاید به همین دلیل است که همچنان نام چله شو از زبان‌ها نیفتاده و حتی جوانان و نوجوانان هم بر حفظ این نام تأکید دارند. زن در افسانه‌های مردم
بر حفظ این نام تأکید دارند. زن در افسانه‌های مردم مازندران. زن در افسانه مازندران مهربان، منطقی، وفادار و سخت‌کوش جلوه می‌کند. مکر و حیله که در افسانه‌های ملل به عنوان ویژگی زنان برشمرده شده است، در افسانه‌های مازندران بسیار کم‌رنگ است. تنها در جایگاه نامادری در افسانه‌ها، نماد مکر و فریب است (افسانه‌های سه خواهر، گل‌نار، اسب دریایی و ملک ابراهیم). در افسانه‌هایی با موضوع شهسواری، زنان نیز گاهی لباس مردانه می‌پوشند و به کارهای قهرمانی دست می‌زنند (افسانهٔ بچه خراسانی). بعضی از افسانه‌ها نیز بسیار قدیمی
بچه خراسانی). بعضی از افسانه‌ها نیز بسیار قدیمی هستند، اما در گذر از سده‌ها و هزاره‌ها، با عناصر جدید آمیختگی پیدا کرده‌اند (افسانهٔ گیس زرین و کاکل زرین). شاید بتوان از حضور ایزدبانو و موجودات موهوم زنانه در باور مردم مازندران نمونه‌های دیگر باورهای مردم این خطه در قالب خیر و شر بیان کرد که در قالب زنان جلوه می‌کند. به عنوان نمونه افسانه تقابل آل با آناهیتاست که در این افسانه آل در چهره یک زن موجود افسانه ای شرور و دشمن زایندگی معرفی می‌شود و این در حالیست که در مقابل آن آناهیتا ایزدبانوی اساطیری که
که در مقابل آن آناهیتا ایزدبانوی اساطیری که سرچشمه زندگی قرار می‌گیرد. آل در باور مردم این منطقه موجود افسانه‌ای است که در صحراها و چشمه‌ها زندگی می‌کند و دشمن زنان تازه زا (زائو) است. زن در ترانه‌های مازندران. زن در بیشتر ترانه‌های مازندران حضور دارد. از آنجایی که معیشت مردم مازندران بر کشاورزی بنا شده بود، کار در طبیعت زیبا و سرسبز مازندران سبب آفرینش ترانه‌های دلنشینی از سوی زنان و مردان مازندرانی شده که امروزه به «کارآوا» معروف است. در سروده‌های عاطفی و عاشقانه، زن جایگاه نخست را دارد. در اجرای شعرهای
عاشقانه، زن جایگاه نخست را دارد. در اجرای شعرهای آیینی مثل واوارون (نیایش قطع باران) نیز زنان صحنه‌گردان اصلی هستند و لالایی و نواجش نیز ترانه‌های خاصی هستند که خالق آن زن است. صنایع دستی زنان مازندران. صنایع دستی مازندران یکی از اصیل‌ترین و شاخص‌ترین صنایع دستی ایران است و قدمت آن به درازای تاریخ است. از صنایع دستی موجود در استان مازندران می‌توان به قالی بافی، گلیم بافی، جاجیمچه بافی، بافت گلیچه، چوقا، شمد و ملحفه، سوزن دوزی، و چاپ سنتی سفالگری و سرامیک سازی، فراورده‌های پوست و چرم، هنرهای مرتبط با فلز،
فراورده‌های پوست و چرم، هنرهای مرتبط با فلز، هنرهای مرتبط با چوب، حصیر بافی، طراحی سنتی و نگارگری، صحافی و جلدسازی سنتی، صنایع دستی دریایی و عروسک‌سازی اشاره کرد.
خاکی‌پوش ("بە کردی: خاکی پۆش") به نوعی پوشش در میان (کردها)، به‌ویژه در کردستان ایران و کردستان عراق، گفته می‌شود که در آن معمولاً از رنگ های کرمی، خاکی یا قهوه‌ای روشن استفاده میشود. این لباس به عنوان نماد مقاومت، هویت ملی و ایستادگی در برابر دشمنان در فرهنگ کردها شناخته می‌شود. ویژگی‌های ظاهری. معمولاً با رنگ کرمی، خاکی یا قهوه‌ای روشن و اغلب از پارچه‌های مقاوم برای تحمل شرایط سخت کوهستانی درست میشوند، طراحی شامل پیراهن بلند و شلوار کردی، معمولاً همراه با کمربند یا فانسقه و همراه جامانه یا گلونی.
با کمربند یا فانسقه و همراه جامانه یا گلونی. نمادشناسی. خاکی‌پوش لزوماً فقط یک لباس نیست بلکه یک طرز فکر و نماد ملی‌گرایی کردی است. این پوشش، یادآور مبارزات کردها برای استقلال و خودمختاری بوده و در بسیاری از جنبش‌های کردی، لباس استاندارد مبارزان محسوب می‌شود. بسیاری از رهبران و نیروهای پیشمرگه در طول تاریخ از این لباس استفاده کرده‌اند تا همبستگی خود را با مردم و آرمان‌های ملی نشان دهند. پیشینه. استفاده از لباس خاکی‌پوش به دوران جنگ‌های استقلال کردها بازمی‌گردد. در این دوره، مبارزان کرد برای مقابله با
در این دوره، مبارزان کرد برای مقابله با دشمنان و حفظ هویت ملی خود از لباس‌هایی با رنگ‌های نزدیک به طبیعت (مانند خاکی و کرمی) استفاده می‌کردند. این رنگ علاوه بر جنبه‌های استتاری در مناطق کوهستانی، به‌تدریج تبدیل به نماد مقاومت و ملی‌گرایی کردی شد. امروزه لباس خاکی‌پوش همچنان در میان پیشمرگه ها، گریلا و برخی افراد عادی که به هویت کردی و مقاومت ملی اعتقاد دارند، استفاده می‌شود.
جام فراترنیداد ۱۹۷۱ اولین دوره مسابقات باشگاهی آمریکای مرکزی بود که بین شش باشگاه برگزار شد، دو باشگاه از کاستاریکا، دو باشگاه از السالوادور و دو باشگاه از گواتمالا. این اولین نسخه با این قالب بود. جدول. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt; نتایج. ----
زایمان در غنا () اغلب به‌عنوان یک رویداد شاد و مبارک دیده می‌شود، زیرا کودکان نمایانگر ثروت، جایگاه اجتماعی و ادامه نسل هستند. زنان باردار معمولاً از امتیازات خاصی برخوردارند و به‌عنوان موجوداتی زیبا، شکننده و آسیب‌پذیر در برابر ارواح شیطانی در نظر گرفته می‌شوند. به همین دلیل، زنان ممکن است برای حفاظت از جنین خود یا افزایش شانس بارداری، از یک فرد مذهبی یا معنوی برای راهنمایی مشاوره بگیرند. برای مثال، مردم آکان ممکن است در دوران بارداری عروسک‌های "اکوآبا"، که نماد باروری است، حمل کنند تا اطمینان حاصل کنند که
نماد باروری است، حمل کنند تا اطمینان حاصل کنند که بچه‌ای سالم و زیبا به دنیا می‌آورند که ویژگی‌های اغراق‌شده عروسک را به ارث برده است. ناباروری. به دلیل اهمیت فرهنگی و اجتماعی داشتن فرزند، ناباروری در غنا می‌تواند ویرانگر باشد. در طول سال‌ها، مردم غنا باور دارند که هم بیماری‌های جسمی و هم بیماری‌های روحی علت ناباروری هستند. برخی افراد معتقدند که رحم ممکن است خیلی گرم یا خیلی سرد باشد و قادر به نگهداری یک نوزاد در حال رشد نباشد. دیگران معتقدند که علت ناباروری آنها جادو و سحر است، و این باور غالباً توسط
آنها جادو و سحر است، و این باور غالباً توسط روحانیان سنتی تأیید می‌شود که می‌گویند زن می‌تواند از نفرین یک جادوگر رها شده و اجازه بارداری پیدا کند اگر روحانی مراسمی را انجام دهد و از خدایان باروری بپرسد که چگونه می‌توان آن‌ها را راضی کرد. دیگر باورهای معنوی در مورد ناباروری شامل این باور است که ناباروری ناشی از نافرمانی زن نسبت به خداوند است که درمان آن دعا و توبه است. زنانی که به دستیاران زایمان سنتی مراجعه می‌کنند احتمالاً گفته می‌شود که دعا دارویی برای ناباروری است، اگرچه آن‌ها به این نکته اذعان می‌کنند
است، اگرچه آن‌ها به این نکته اذعان می‌کنند که گاهی ناباروری ناشی از یک بیماری جسمی است. در این موارد، دستیار زایمان سنتی ممکن است ناباروری را به دردهای معده نسبت دهد و از زن بخواهد به بیمارستان رفته و داروهایی که پزشک تجویز کرده است را مصرف کند. مراقبت‌های پیش از زایمان. تأثیرات فرهنگی و ویژگی‌های اجتماعی-جمعیتی نقش مهمی در تصمیم‌گیری زنان برای دریافت خدمات بهداشت مادر و کودک ایفا می‌کنند. این تأثیرات و ویژگی‌ها شامل سطح تحصیلات، تعلق مذهبی، منطقه محل سکونت، قومیت و شغل می‌شود. در بیشتر جوامع، خدمات بهداشت
قومیت و شغل می‌شود. در بیشتر جوامع، خدمات بهداشت مادر و کودک همزمان با مراقبت‌های بهداشتی سنتی بومی وجود دارد و زنان باردار در این مناطق روستایی ممکن است بین پزشکی مدرن، گیاه‌درمانگران، دعاکنندگان و معنویون برای مراقبت انتخاب کنند. استفاده از پزشک برای مراقبت‌های پیش از زایمان در میان زنانی که در مناطق روستایی بزرگتر آکرا و مناطق شمالی و بالایی غنا زندگی می‌کنند، پایین است. ۲۳٫۱ درصد از زنان پروتستان و کاتولیک و ۱۰٫۳ درصد از زنان سنتی برای مراقبت پیش از زایمان به پزشک مراجعه می‌کنند. بیشتر زنان معتقدند که
به پزشک مراجعه می‌کنند. بیشتر زنان معتقدند که مراقبت پیش از زایمان از یک حرفه‌ای بهداشتی ضروری است تا از طبیعی بودن بارداری خود مطمئن شوند، وضعیت صحیح جنین را بررسی کنند، زمان تولد را پیش‌بینی کنند، واکسیناسیون ضد کزاز دریافت کنند، بیماری‌های احتمالی در دوران بارداری را تشخیص دهند و درمان کنند و مشاوره تغذیه‌ای دریافت کنند. موانع برای مراجعه به مراقبت‌های پیش از زایمان شامل زمان سفر و فاصله از مراکز بهداشتی، هزینه بالا و ساعات نامناسب عمل کلینیک‌ها است. برخی زنان همچنین نمی‌خواستند تا ماه سوم بارداری خود
زنان همچنین نمی‌خواستند تا ماه سوم بارداری خود را به دیگران نشان دهند و تا آن زمان برای مراقبت پیش از زایمان صبر می‌کردند. مراقبت ارزان از دستیاران زایمان سنتی شامل مراقبت‌های معمول پیش از زایمان بود، اما دستیاران غیرآموزش‌دیده و درمانگران سنتی مراقبت پیش از زایمان ارائه نمی‌دادند. باورها و آداب غذایی در دوران بارداری. اطلاعات در مورد تغذیه در غنا از طریق آموزش رسمی، خدمات بهداشت جامعه، دوستان و خانواده‌ها، آداب فرهنگی، سنت‌ها و باورهای جامعه به دست می‌آید. بیشتر غذاهایی که زنان غنایی در دوران بارداری مصرف
بیشتر غذاهایی که زنان غنایی در دوران بارداری مصرف می‌کنند، غذاهایی هستند که به‌طور عمومی در رژیم غذایی غنایی رایج هستند، مانند سبزیجات برگ سبز، گوشت‌ها، ماهی، میوه‌ها و حبوبات. آن‌ها همچنین غذاهای خارجی مانند محصولات لبنی، بیسکوییت و نوشیدنی‌هایی مانند چای و مخلوط‌های پودری مصرف می‌کنند. غذاهای خامی که در دوران بارداری توصیه می‌شود عبارتند از: موز، پرتقال، پاپایا، آناناس، هویج، کلم، کاهو، عسل و دیگر سبزیجات. غذاهای پخته‌شده شامل خوراک لوبیا با روغن نخل و برنج سفید پخته شده، نان، ماهی سرخ‌شده، ماکرل دودی،
سفید پخته شده، نان، ماهی سرخ‌شده، ماکرل دودی، حلزون در سوپ، خورش با تخم‌مرغ و سبزیجات، سوپ خرما با فوفو و برنج، و خورش نکن‌تومیر که از روغن نخل و کاساوا شیرین پخته شده یا پلاتان یا یام تهیه می‌شود، می‌باشد. باورهای مربوط به غذاهای مفید در دوران بارداری مبتنی بر درک آن‌ها از این است که برخی غذاها می‌توانند از کم‌خونی جلوگیری کنند، قدرت بدنی را افزایش دهند، از رشد جنین حمایت کنند و اختلالات فیزیولوژیکی را به حداقل برسانند. زنان در غنا همچنین معتقدند که برخی غذاها باید در دوران بارداری اجتناب شوند. بیشتر زنان
باید در دوران بارداری اجتناب شوند. بیشتر زنان موافقند که چربی و شکر زیاد در دوران بارداری مضر است، و زنان فانت و آکواپیم باور دارند که برخی غذاها باید از آن‌ها دوری شود، از جمله نیشکر، نارگیل، پرتقال، آناناس، فلفل تند، سوپ بادام زمینی، تخم‌مرغ، غذاهای با چربی و شکر بالا، روغن‌های آشپزی، نمک و خاک. سقط جنین و استفاده از روش‌های پیشگیری از بارداری. در سال ۱۹۸۵، قانون سقط جنین در غنا تصویب شد که اجازه سقط جنین قانونی و ایمن توسط یک پزشک متخصص را برای بارداری‌هایی که ناشی از تجاوز یا فامیلی نزدیک بوده، در
که ناشی از تجاوز یا فامیلی نزدیک بوده، در صورتی که بارداری جان زن یا سلامت جسمی یا روانی او را تهدید کند، یا اگر خطرات قابل توجهی وجود داشته باشد که جنین دچار ناهنجاری‌های فیزیکی شدید یا بیماری‌های مهلک شود، فراهم کرد. بسیاری از زنان در غنا از این که سقط جنین در کشورشان قانونی است، آگاه نیستند و تمایل دارند که از ارائه‌دهندگان سقط جنین ناامن استفاده کنند و پس از آن از مراقبت‌های غیرایمن برخوردار شوند. در نتیجه، بیش از ۱۱٪ از مرگ‌های مادرانه ناشی از سقط جنین ناامن است که این امر دومین علت مرگ زنان در غنا
ناامن است که این امر دومین علت مرگ زنان در غنا به‌شمار می‌رود. طبق نظرسنجی سلامت مادرانه غنا در سال ۲۰۰۷، ۷٪ از تمام بارداری‌ها به سقط جنین منتهی می‌شود. وقوع سقط جنین در زنانی که بین ۲۰ تا ۲۴ سال دارند، زنان تحصیل‌کرده و ثروتمند، و زنان مقیم در مناطق شهری بیشتر است. استفاده از روش‌های پیشگیری از بارداری در غنا پایین است و حدود ۲۴٪ از زنان در سال ۲۰۰۸ از این روش‌ها استفاده می‌کنند. ۳۵٪ از زنان متأهل در غنا به روش‌های پیشگیری از بارداری نیاز دارند، اما از هیچ‌یک استفاده نمی‌کنند. کار زایمان. باورهای سنتی در
استفاده نمی‌کنند. کار زایمان. باورهای سنتی در مورد کار زایمان. مردم معتقد بودند که زنانی که به شوهران خود وفادار نبوده‌اند، زایمان طولانی‌تری خواهند داشت، و درمانگران سنتی مرد می‌گفتند که یک زن بی‌وفا باید به هر فرد در اتاق زایمان بگوید که با چند مرد غیر از شوهرش رابطه جنسی داشته تا بتواند بچه را به دنیا بیاورد. دیگر باورها و آداب سنتی مربوط به زنان در حال زایمان شامل استفاده از گیاهان خاص برای زمانی بود که بند ناف دور گردن جنین پیچیده بود یا برای وضعیت بریچ، ریختن آب داغ روی شکم و مالیدن بامیه بر روی واژن
ریختن آب داغ روی شکم و مالیدن بامیه بر روی واژن برای تسریع زایمان، دادن بطری به زنانی که نمی‌توانستند جفت را به دنیا بیاورند تا آن را مجبور به بیرون آمدن کنند، و قرار دادن یک کدو پر از آب داغ روی شکم برای جلوگیری از خونریزی پس از زایمان و خون‌ریزی بود. اگرچه بسیاری از مردم از این باورها و آداب سنتی اطلاعات گسترده‌ای دارند، اما بسیاری از آن‌ها بیان می‌کنند که دیگر از این آداب استفاده نمی‌کنند. زایمان. بیشتر زایمان‌ها در غنا توسط افراد غیرمتخصص، از جمله ماماهای سنتی، انجام می‌شود و بیشتر ماماهای سنتی در
سنتی، انجام می‌شود و بیشتر ماماهای سنتی در مناطق روستایی، کشاورزان مسن بی‌سواد هستند. بسیاری از زنان به دلیل هزینه کمتر و به این دلیل که ماماهای سنتی در همان جامعه زندگی می‌کنند و می‌توانند سریعاً کمک کنند، ماماهای سنتی را انتخاب می‌کنند. این افراد معمولاً در حمام کردن نوزاد، مشاوره در مورد شیردهی و مراقبت از نوزاد کمک می‌کنند. ماماهای سنتی در موارد زایمان‌های ساده کمک کرده و قادرند زنان را در صورت بروز مشکلات به مراکز بهداشتی ارجاع دهند. مکان زایمان. بیشتر زنان غنایی در خانه و با کمک ماماهای سنتی زایمان
زنان غنایی در خانه و با کمک ماماهای سنتی زایمان می‌کنند و در موارد زایمان‌های پیچیده به بیمارستان ارجاع داده می‌شوند. اگرچه بیشتر زایمان‌ها با کمک ماماهای سنتی انجام می‌شود، اما بیشتر زنان ترجیح می‌دهند با یک متخصص بهداشت زایمان کنند. موانع دستیابی به مراقبت‌های بهداشتی حرفه‌ای شامل هزینه‌های بالا، نبود حمل‌ونقل مناسب، مسافت‌های طولانی تا مراکز بهداشتی و وضعیت نامناسب جاده‌ها است. برخی از زنان نیز به دلیل شرم از پوشیدن لباس‌های مناسب، ترجیح می‌دهند در خانه زایمان کنند تا کسی نداند که آن‌ها از نظر مالی دچار
کنند تا کسی نداند که آن‌ها از نظر مالی دچار مشکل هستند. تلاش‌هایی برای استفاده از تله‌پزشکی و سونوگرافی پرتابل صورت گرفته است، اما این روش‌ها به سیاست‌های ملی تبدیل نشده‌اند. تصمیم‌گیری. به‌طور کلی، مردان قدرت بیشتری در تصمیم‌گیری در جامعه غنایی دارند. در روند زایمان، شوهران و سرپرستان خانواده‌ها بیشتر تصمیم‌گیری‌ها را به همراه ماما اتخاذ می‌کنند و گاهی یک فالگیر هم در این تصمیم‌گیری‌ها مشارکت دارد. در طول زایمان، معمولاً شوهر تصمیم می‌گیرد که زایمان در کجا انجام شود، زیرا زن در حال زایمان به دلیل درد قادر
انجام شود، زیرا زن در حال زایمان به دلیل درد قادر به تفکر صحیح نیست، هرچند که سرپرست خانواده کلام نهایی را می‌زند. در برخی موارد، زنان، به ویژه کسانی که توانایی رفتن به بیمارستان را دارند، خود تصمیم می‌گیرند که در کجا زایمان کنند بدون آنکه منتظر تأیید شوهر یا سرپرست خانواده باشند. جفت. به‌طور سنتی، جفت در بیرون از خانه دفن می‌شود تا نشان دهد که اجداد خانواده نوزاد را پذیرفته‌اند. دوران پس از زایمان. زنان مسن‌تر در محله یا جامعه از زنان در دوران پس از زایمان مراقبت می‌کنند و به تمیز کردن نوزاد و ماساژ کمک
مراقبت می‌کنند و به تمیز کردن نوزاد و ماساژ کمک می‌نمایند. مادران از زنان مسن‌تر در جامعه آموزش‌های مربوط به دوران پس از زایمان دریافت می‌کنند. در این دوره، تأکید زیادی بر سلامت و رفاه مادر و نوزاد می‌شود. شیردهی و اجتناب از رابطه جنسی در دوران پس از زایمان الزامی است. هم مادر و هم نوزاد با استفاده از کره شییا، روغن هسته پالم و دیگر روغن‌ها ماساژ می‌شوند. در این زمان، مهره‌هایی با رنگ‌ها و اندازه‌های مختلف به مچ دست، کمر و مچ پا بسته می‌شود تا رشد نوزاد را تحت نظر داشته باشند. زنان مسن‌تر همچنین کاسه‌ای از
نظر داشته باشند. زنان مسن‌تر همچنین کاسه‌ای از برنج، مخلوط‌ها، خاک سفید، اسفنج نرم و زغال را نگه می‌دارند. این اشیاء به عنوان محافظت از مشکلات سلامتی برای نوزاد و مادر شناخته می‌شوند. مراقبت از نوزاد. هنگامی که نوزادان به دنیا می‌آیند، به مدت هفت روز در داخل خانه نگه داشته می‌شوند، زیرا مردم غنا معتقدند که این دوره زمانی است که نوزاد در برابر آسیب‌های جسمی و روحی آسیب‌پذیرتر است. در این دوره، اعتقاد بر این است که کودک بین دنیای روحی و دنیای فیزیکی در حال رفت و آمد است و ممکن است در هر لحظه تصمیم بگیرد به
و آمد است و ممکن است در هر لحظه تصمیم بگیرد به دنیای روحی بازگردد. آن‌ها تا پایان هفت روز به عنوان "بیگانه" شناخته می‌شوند و پس از این مدت در یک مراسم نامگذاری مفصل به جامعه معرفی و پذیرفته می‌شوند، که به آن مراسم "خارج کردن" یا "Outdooring" گفته می‌شود. مراسم خارج کردن. در غنا، مراسم خارج کردن (به زبان گا: "kpodziemo"; ) یک مراسم سنتی نامگذاری نوزاد است. به‌طور سنتی این مراسم هشت روز پس از تولد کودک برگزار می‌شود که در آن والدین نوزاد خود را برای اولین بار «به بیرون» می‌برند و یک نام روز برای کودک انتخاب
«به بیرون» می‌برند و یک نام روز برای کودک انتخاب می‌کنند. باورهای فرهنگی بر این نکته تأکید دارند که پس از هشت روز، نوزاد احتمال زنده ماندن دارد و می‌تواند نامگذاری شود. علاوه بر نام روز، مردم غنا معمولاً به نوزادان نام یکی از بستگان بزرگ‌تر، چه زنده و چه فوت‌شده، می‌دهند. در طول مراسم خارج کردن، پسران به ختنه می‌شوند و دختران گوش‌هایشان سوراخ می‌شود. در حال حاضر در غنا، بسیاری از این رسوم از جمله نامگذاری، ختنه و سوراخ کردن گوش‌ها بعد از تولد در بیمارستان انجام می‌شود و مراسم خارج کردن بیشتر به عنوان یک
انجام می‌شود و مراسم خارج کردن بیشتر به عنوان یک مراسم نمادین و جشن تولد برگزار می‌شود. ختنه. در گذشته، پسران در جامعه غنایی معمولاً به عنوان نوزاد ختنه نمی‌شدند. پسران معمولاً در زمان بلوغ، بین سنین ده تا چهارده سالگی، ختنه می‌شدند. مردم غنا معتقدند که ختنه نمایانگر پاکیزگی است و درد آن پسران را از نظر جسمی و روانی قوی‌تر می‌سازد. با پیشرفت پزشکی مدرن، اما کودکان پسر از چهار روز پس از تولد به‌طور معمول ختنه می‌شوند و این کار معمولاً در بیمارستان‌ها یا توسط وانزام‌ها، مردانی که در ختنه متخصص هستند، انجام
وانزام‌ها، مردانی که در ختنه متخصص هستند، انجام می‌شود. کودکان روحی. «کودک روحی» در غنا به کودکی اطلاق می‌شود که ناتوان است و معتقدند که دارای قدرت‌های جادویی است که می‌تواند بدشانسی به همراه بیاورد. ناتوانی در غنا بسیار تابو است و تنها راه پذیرفته‌شده برای مواجهه با این مشکل، قتل این کودکان طبق مشورت با دکتر جادوگر است. کودکان روحی به نام‌های "چیکچورو" یا "کینکریکو" در منطقه کاسنا-نانکانا در شمال غنا شناخته می‌شوند. این کودکان عمدتاً از مناطق فقیر و روستایی هستند. با این حال، اگر کودک روحی به عنوان «خوب»
هستند. با این حال، اگر کودک روحی به عنوان «خوب» شناخته شود، هیچ مجازاتی برای کودک یا خانواده او وجود ندارد.
زایمان در سریلانکا () تحت تأثیر عوامل مختلف اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی قرار دارد. در مناطقی که تحت تأثیر جنگ‌های قومی و ناآرامی‌های اجتماعی قرار دارند، زنان با مشکلات زیادی مواجه هستند. در این مناطق، دسترسی به خدمات بهداشتی محدود است، به طوری که بسیاری از زنان مجبور به زایمان در خانه هستند. این وضعیت به دلیل تخریب مراکز بهداشتی، مشکلات حمل و نقل و فقر بیشتر می‌شود. همچنین، کمبود متخصصین بهداشت و درمان در مناطق شمال و شرق کشور باعث افزایش خطرات زایمان می‌شود. از سوی دیگر، در سطح ملی، زنان سریلانکایی دسترسی
از سوی دیگر، در سطح ملی، زنان سریلانکایی دسترسی بالایی به آموزش دارند و نسبت به دیگر کشورهای آسیایی، سن ازدواج در این کشور تا حدی بالاتر است. در فرهنگ سینهالی، تولد بچه نشانه‌ای از موفقیت ازدواج است و ناباروری به عنوان یک مشکل جدی تلقی می‌شود. این مسئله باعث ایجاد آداب و رسوم خاص برای حل این مشکل می‌شود. همچنین، مشکلات فرهنگی نیز در زمینه‌هایی مانند اهدای اسپرم وجود دارد که به دلیل باورهای مذهبی و فرهنگی خاص، انجام چنین اقداماتی در سریلانکا دشوار است. به‌طور کلی، زایمان در سریلانکا با چالش‌های زیادی
به‌طور کلی، زایمان در سریلانکا با چالش‌های زیادی روبه‌رو است که از فقر و نابرابری‌های اجتماعی گرفته تا باورهای فرهنگی و مشکلات زیرساختی بهداشتی تأثیر می‌پذیرد. پیش‌زمینه. محیط فیزیکی. سری‌لانکا یک کشور جزیره‌ای کوچک در اقیانوس هند است که در سواحل جنوب شرقی هند واقع شده است. این جزیره دارای اقلیم موسمی حاره‌ای است که به دو دوره موسمی شمال شرقی (دسامبر تا مارس) و موسمی جنوب غربی (ژوئن تا اکتبر) تقسیم می‌شود. این منطقه عمدتاً دارای زمین‌های کم‌ارتفاع، دشت‌های حاصلخیز و کوهستان‌هایی با دره‌های عمیق در نواحی
حاصلخیز و کوهستان‌هایی با دره‌های عمیق در نواحی مرکزی و جنوبی کشور است. تقریباً یک سوم از مساحت کل زمین‌های سری‌لانکا توسط پوشش گیاهی طبیعی پوشیده شده است؛ با این حال، بخش زیادی از آن به دلیل روش‌های کشاورزی فشرده تخریب شده است. تاریخ. مردم سینهالی، که احتمالاً از هند مهاجرت کرده‌اند، نخستین افرادی هستند که به سری‌لانکا ساکن شدند. به‌طور معمول باور بر این است که آن‌ها در قرن ۵ قبل از میلاد به این منطقه رسیدند. در حدود ۳۰۰ قبل از میلاد، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد قوم تامیل از هند به این جزیره مهاجرت
نشان می‌دهد قوم تامیل از هند به این جزیره مهاجرت کرده‌اند. پرتغال جزیره را به‌طور اتفاقی در سال ۱۵۰۵ میلادی کشف کرد و اولین محل تجاری خود را در سال ۱۵۱۷ تأسیس کرد. پرتغالی‌ها به‌طور مختصر مناطق ساحلی جزیره را کنترل کردند و سپس در قرن هفدهم هلند جای آن‌ها را گرفت. با ورود این استعمارگران، مبلغین کلیسای کاتولیک به جزیره آمدند تا مردم سینهالی و تامیل را به کلیسای کاتولیک مبدل کنند. در مارس ۱۸۱۵، این جزیره تحت حکومت رسمی بریتانیا قرار گرفت. در طول قرن نوزدهم، بریتانیا کارگران تامیل را از هند برای کار در مزارع
کارگران تامیل را از هند برای کار در مزارع لاستیک طبیعی و چای آورد. مردم جزیره در سال ۱۹۴۸ از بریتانیا استقلال یافتند و کشور سری‌لانکا را تشکیل دادند. نام رسمی کشور در سال ۱۹۷۲ به سری‌لانکا تغییر یافت و بودیسم به عنوان دین رسمی کشور معرفی شد. در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، سری‌لانکا کشوری پر از بحران و جنگ بود. ملی‌گرایی فزاینده سینهالی باعث بی‌حقوقی اقلیت تامیل شد. از سال ۱۹۸۳ و به مدت تقریباً سه دهه، درگیری‌های نظامی شدید میان گروه تروریستی تامیل به نام ببرهای تامیل (LTTE) و نیروهای دولتی
تامیل به نام ببرهای تامیل (LTTE) و نیروهای دولتی سری‌لانکا که تحت سلطه سینهالی‌ها بودند، رخ داد. این سال‌ها با ناآرامی‌های مدنی، خشونت، حملات چریکی، اقدامات تروریستی و جنگ‌های متعارف همراه بود. در طول این درگیری‌ها، استان‌های شمالی و شرقی به عنوان میدان‌های اصلی نبرد عمل می‌کردند. برآورد می‌شود که بیش از ۶۰٬۰۰۰ نفر در این درگیری‌ها جان خود را از دست داده‌اند. آتش‌بس در سال ۲۰۰۲ امضاء شد، اما به‌طور عمده نادیده گرفته شد و در سال ۲۰۰۸ به‌طور رسمی توسط دولت سری‌لانکا رد شد به دلیل حملات مداوم بر روی
دولت سری‌لانکا رد شد به دلیل حملات مداوم بر روی غیرنظامیان توسط LTTE. دولت سری‌لانکا در مه ۲۰۰۹ پیروزی بر LTTE را اعلام کرد و رهبر این گروه Velupillai Prabhakaran کشته شد. مذهب. مذهب بخش پویایی از فرهنگ سری‌لانکا است. مذاهب عمده این کشور شامل بودیسم، هندو، مسلمان و مسیحیت هستند. بودیسم بین سال‌های ۲۵۰–۲۱۰ پیش از میلاد معرفی شد و در سال ۱۹۷۲ به مذهب رسمی سری‌لانکا تبدیل گردید. قانون اساسی سال ۱۹۷۸ اولویت را به بودیسم داده در حالی که آزادی مذهب برای تمام شهروندان را نیز تضمین کرده است. در طول تاریخ طولانی
را نیز تضمین کرده است. در طول تاریخ طولانی سری‌لانکا، بودیسم همواره بخشی فعال از فرهنگ این کشور بوده است. تقریباً ۷۰٪ از جمعیت سری‌لانکا بودایی هستند. به دلیل درگیری‌های گسترده و جنگ در استان‌های شمالی و شرقی، داده‌های مربوط به وابستگی‌های مذهبی متغیر است. سرشماری ملی اعلام می‌کند که ۸٪ از جمعیت مسلمان، ۷٪ هندو، ۶٪ مسیحی هستند و ۱۰٪ باقی‌مانده مشخص نشده‌اند. اکثریت مسلمانان سری‌لانکا از مذهب سنی پیروی می‌کنند. اقلیت‌های قابل توجهی از هر دو گروه سینهالی و تامیل نیز مسیحی هستند که بیشتر آنها کاتولیک رومانی
نیز مسیحی هستند که بیشتر آنها کاتولیک رومانی هستند. سیستم سیاسی. سری‌لانکا تحت چارچوب یک جمهوری دموکراتیک ریاست‌جمهوری اداره می‌شود. در این سیستم چندحزبی، رئیس‌جمهور رئیس دولت، رئیس حکومت و فرمانده نیروهای مسلح است. درگیری طولانی‌مدت بین اکثریت سینهالی و اقلیت تامیل در ساختار سیاسی نمایان است. رئیس‌جمهور عضو حزب سوسیالیست سرمایه‌داری حزب آزادی سری‌لانکا است. این حزب در سال ۱۹۵۱ تأسیس شد و عموماً منافع احزاب ملی‌گرای سینهالی را نمایندگی می‌کند. نخست‌وزیر کنونی عضو حزب ملی متحد محافظه‌کار است. در سال ۱۹۵۹،
عضو حزب ملی متحد محافظه‌کار است. در سال ۱۹۵۹، سری‌لانکا توسط سیریماو بندارانایکه، اولین رئیس‌جمهور زن در جهان رهبری شد. ماهیندا راجاپاکسا در سال ۲۰۰۵ رئیس‌جمهور شد و در ژانویه ۲۰۱۰ دوباره انتخاب شد، دو سال قبل از پایان دوره‌اش. اکنون او رهبر اصلی حزب مخالف است که ائتلاف آزادی خلق متحد را رهبری می‌کند. سیستم اقتصادی. تولید ناخالص داخلی (GDP) سرانه سری‌لانکا ۴٬۹۰۰ دلار است و نرخ رشد سالانه آن حدود ۸٪ برآورد می‌شود. درآمد متوسط سالانه ۹۶۴ دلار است و حدود ۶٪ از جمعیت زیر خط فقر (کمتر از ۱ دلار در روز) زندگی
از جمعیت زیر خط فقر (کمتر از ۱ دلار در روز) زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۰۱، این کشور با بحران مالی مواجه شد وقتی که بدهی ملی از تولید ناخالص داخلی فراتر رفت. بحران زمانی رفع شد که دولت پس از توافق آتش‌بس با گروه تامیل، وام‌های بین‌المللی جذب کرد. در سال ۲۰۰۹، یک‌سوم از مردم سری‌لانکا در کشاورزی مشغول به کار بودند، یک‌چهارم در صنعت و باقی‌مانده عمدتاً در مشاغل خدماتی فعالیت می‌کردند. چهار درصد از مردان بیکار هستند. زنان به‌طور فزاینده‌ای در بازار کار فعال‌تر شده‌اند و نرخ بیکاری زنان از ۲۲٪ در سال ۱۹۹۳ به ۸٪ در
و نرخ بیکاری زنان از ۲۲٪ در سال ۱۹۹۳ به ۸٪ در سال ۲۰۰۹ کاهش یافته است. بخش‌های اقتصادی اصلی شامل گردشگری، تولید پوشاک، محصولات کشاورزی و صادرات چای، پوشاک، سنگ‌های قیمتی و لاستیک هستند. ساختار و سازمان اجتماعی. در سری‌لانکا، سرشماری جامع ملی از سال ۱۹۸۱ انجام نشده است. سرشماری ملی ۲۰۰۱ اطلاعات حیاتی از مناطق درگیری در شمال و شرق کشور را شامل نمی‌شد. به دلیل ادامه خشونت‌ها در سری‌لانکا، بیشتر داده‌های دموگرافیک موجود بر اساس داده‌های سال‌های ۱۹۸۱ یا ۲۰۰۱ تخمین زده می‌شود و تفاوت‌هایی در منابع داده‌ها وجود
زده می‌شود و تفاوت‌هایی در منابع داده‌ها وجود دارد. کتاب حقایق جهانی جمعیت کنونی سری‌لانکا را ۲۰٬۶۵۳٬۹۱۳ نفر اعلام کرده است. با توجه به اینکه جزیره تنها مساحت دارد، این کشور جمعیتی با چگالی بالا است. بیش از ۸۵٪ از جمعیت در محیط‌های غیرشهری زندگی می‌کنند. بزرگ‌ترین شهر کلمبو با جمعیت ۱٬۸۱۹٬۷۷۷ نفر است. سری‌لانکا توسط چندین گروه قومی اشغال شده است. سینهالی‌ها گروه قومی غالب هستند (۷۴٪)، تامیل‌های سری‌لانکا (۱۳٪)، تامیل‌های هندی (۵٪) و موروها (مسلمان) (۷٪). زبان ملی سینهالی است و زبان غالبی است که ۷۴٪ از