payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و خودبرتربین نسبت به باورهایشان شناخته می‌شدند و با تازه‌واردها رفتاری خصمانه داشتند. برخی دیگر، مانند «بنفش» (برای کسانی که دکمه را بین ۵۲ تا ۶۰ ثانیه فشار داده بودند)، به‌عنوان دلسوز و خوشامدگو به اعضای تازه شناخته می‌شدند. در هر حال، هر فرقه تصویری عمومی با استفاده از شخصیت‌های نمادین (شگون‌آور) با لباس و رنگ‌بندی خاص حفظ می‌کرد. همچنین نام‌هایی برای نمایندگی هر فرقه پدید آمد، مانند «شورای زمردین» برای نشان سبز یا «دست بنفش» برای نشان بنفش. در نهایت، جامعهٔ پیرامون دکمه نشان‌های رنگی را نه بر اساس رنگ،
پیرامون دکمه نشان‌های رنگی را نه بر اساس رنگ، بلکه با نام‌های فرقه‌های نماینده‌شان می‌شناخت. در درون گروه بزرگ‌تر «خاکستری» (نا فشار دهندگان)، فرقه‌های کوچک‌تری با باورهای ویژهٔ خود شکل گرفتند. برجسته‌ترین آن‌ها «شوالیه‌های دکمه» بود. اعضای این فرقه تلاش می‌کردند مانع از رسیدن شمارشگر به صفر شوند و پیش از پایان زمان، دکمه را فشار دهند. «شوالیه‌ها» حتی تا آنجا پیش رفتند که الگوریتمی همراه با مجموعه‌ای بزرگ از هزاران حساب «ساختگی» (عروسک‌جورابی) ایجاد کردند تا دکمه به‌طور خودکار پیش از رسیدن به صفر فشرده
تا دکمه به‌طور خودکار پیش از رسیدن به صفر فشرده شود. با این حال، یکی از این حساب‌ها تأیید نشده بود که پیش از ۱ آوریل ۲۰۱۵ ساخته شده باشد، و بنابراین قادر به فشار دکمه نبود و همین اجازه داد شمارشگر سرانجام به صفر برسد.
توماس، کنت ساووی (; 1178 – ) از سال ۱۱۸۹ تا ۱۲۳۳ کنت ساووی بود. او گاهی اوقات با نام «توماس اول» شناخته می‌شود تا از پسرش که همنام اوست، متمایز شود. سلطنت طولانی او دوره‌ای تعیین‌کننده در تاریخ ساووی را رقم زد. زندگی‌نامه. توماس در ایگوبل، پسر هامبرت سوم ساووی و بئاتریس وینوا، متولد شد. او هنوز خردسال بود که پدرش در سال ۱۱۸۹ درگذشت و مادرش تا سال ۱۱۹۱ در دوران سلطنت خردسالی او به عنوان نایب‌السلطنه عمل کرد. با وجود جوانی، او پیشروی به سمت شمال غربی و سرزمین‌های جدید را آغاز کرد. در همان سال، او «چارت دِ
جدید را آغاز کرد. در همان سال، او «چارت دِ فرانشیز» را به دره آئوستا اعطا کرد و حق خودمختاری اداری و سیاسی را به رسمیت شناخت (این حق تا انقلاب فرانسه حفظ شد). بعدها، وو، بوژی و کاریگنانو را فتح کرد. او از هوهنستاوفن‌ها حمایت کرد و به دلیل دوران خدمتش به عنوان جانشین امپراتوری لومباردی به «توماس گیبلین» معروف شد. توماس در طول سلطنت خود برای گسترش کنترل و نفوذ بر شهرستان ساووی تلاش کرد. یکی از ابزارهای کلیدی که او استفاده می‌کرد، تعداد زیاد فرزندانش بود که او برای به دست آوردن موقعیت‌های نفوذ در مناطق همسایه
برای به دست آوردن موقعیت‌های نفوذ در مناطق همسایه از آنها استفاده می‌کرد. تا حدودی، این کار با قرار دادن بسیاری از پسرانش در مناصب اسقفی در سرزمین‌های اطراف انجام شد، در زمانی که اسقف‌ها علاوه بر اقتدار معنوی، اقتدار دنیوی نیز داشتند. علاوه بر ویلیام و بونیفاس که در روحانیت فعالیت داشتند، برادرشان توماس نیز به عنوان کشیش در لوزان شروع به کار کرد و تا سال ۱۲۲۶ به مقام اسقف والانس رسید. پیترو نیز کشیش در لوزان بود و تا زمان جایگزینی در سال ۱۲۳۱ به عنوان اسقف موقت در آنجا خدمت می‌کرد. در سال ۱۲۱۹ او تلاش کرد
موقت در آنجا خدمت می‌کرد. در سال ۱۲۱۹ او تلاش کرد تا دخترش بئاتریس را با رامون برنگوئر چهارم، کنت پرووانس چهارده ساله، ازدواج دهد. این امر رابطه نزدیکی بین دو شهرستان مجاور برقرار کرد که به تثبیت کنترل ساووی بر تجارت بین ایتالیا و فرانسه کمک کرد. توماس برای گسترش کنترل خود نبردهای زیادی انجام داد. در سال ۱۲۱۵، نیروهای او در اتحاد با میلان علیه مونفراتو جنگیدند و شهر کازاله را ویران کردند. در سال ۱۲۲۲، او کاوور را تصرف کرد. او همچنین از طریق ابزارهای دیپلماتیک و اقتصادی برای گسترش کنترل خود تلاش کرد.
و اقتصادی برای گسترش کنترل خود تلاش کرد. شهرستان ساووی مدت‌ها بر گذرگاه‌های حیاتی آلپ تسلط داشت. توماس در تلاش برای به دست آوردن کنترل بیشتر بر تورین، در ۱۵ سپتامبر ۱۲۲۴ با رقیب خود، آست، توافق کرد تا تجارت خود با فرانسه را در اطراف تورین از طریق سرزمین‌های ساووی تغییر مسیر دهد. در سال ۱۲۲۶، امپراتور فردریک دوم به شمال ایتالیا آمد و توماس را به عنوان جانشین امپراتوری لومباردی منصوب کرد. در این نقش، او در شورش جنوا و اختلاف بین شهر مارسی و اسقف آن میانجیگری کرد. توماس همچنین سیاست اعطای حق امتیاز و منشور به
توماس همچنین سیاست اعطای حق امتیاز و منشور به شهرهای واقع در مسیرهای تجاری کلیدی را در پیش گرفت که به طبقه بازرگان امکان داد ثروت بیشتری کسب کنند و حمایت از حکومت خود را افزایش دهند. خاستگاه. به گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشن، در کتاب «تاریخچه ژنئالوگیک خانه سلطنتی ساووا»، توماس تنها پسر هشتمین کنت ساووا و کنت آئوستا و موریانا و مارکی ایتالیا، اومبرتو سوم، ملقب به قدیس، و بئاتریس ماکون بود که طبق وقایع‌نگاری آلبریک، راهب سه فواره، دختر ژرار اول، کنت ماکون و وین، و مورت دو سالینز، دختر ارباب سالینز، گوشر
و وین، و مورت دو سالینز، دختر ارباب سالینز، گوشر چهارم، و همسرش بود که نام و اجدادش ناشناخته است. به گفته ساموئل گویچنون، اومبرتو سوم ساووی اولین پسر کنت هفتم ساووی و کنت آئوستا و موریانا بود که اولین کسی بود که عنوان کنت ساوی، آمدئو سوم، و ماتیلدا آلبون، دختر کنت آلبون، همسرش گیگوتیل، نامیده می‌شد. ماهلدیس) با اصل و نسب انگلیسی، همان‌طور که در سند شماره ۱۷ نقشه صومعه پیتر و پولس مقدس دومینا توضیح داده شده است، شاید نامشروع، آخرین دختر خاندان ادگار یا اکسسند. ارمبورگا مورتین و از اولین کنت سیسیل، راجر اول
ارمبورگا مورتین و از اولین کنت سیسیل، راجر اول از سیسیل. خانواده. در سال ۱۱۹۵، توماس به گروه کنت ویلیام اول از ژنو حمله کرد، که دختر کنت، مارگارت ژنو، را برای عروسی‌اش با پادشاه فیلیپ دوم فرانسه به فرانسه می‌بردند. توماس مارگارت را ربود و خودش با او ازدواج کرد. آنها افراد زیر را داشتند:
سوگولو یک دسر شمال ایتالیایی است که با شیره انگور قرمز، آرد و شکر تهیه می‌شود. این دسر به آرامی پخته می‌شود و سپس اجازه داده می‌شود تا خنک گردد. سوگولو می‌تواند به صورت سرد سرو شود یا مانند پودینگ، یا در یک شیشه مانند مربا نگهداری کرد. تاریخچه. سوگولو در زمان‌های باستان به‌طور انحصاری در دوره برداشت تنها شیره انگور و آرد تهیه می‌شد؛ دستورهای اخیر اغلب شامل افزودن شکر اضافی به‌علاوه شکر خود انگور نیز می‌شوند. این دسر می‌تواند به‌تنهایی یا به‌عنوان همراهی با "تورتا اسبریسولونا" یا با همان شرابی که برای تهیه
"تورتا اسبریسولونا" یا با همان شرابی که برای تهیه آن استفاده می‌شود، مانند لامبروسکو دل رِجیانو، لامبروسکو مانتووانو یا مالوازی دِی کالی پیاتزنتینی، سرو شود. "سوگول" (در گویش مانتویی) با مصوبهٔ "شهرداری" گونزاگا، لومباردی، به عنوان "دینومیناسیونزیونه کاموناله دِ اُرینجین" (De.CO) شناخته شد. این نسخه از "سوگولو" به نام "کرپادا" شناخته می‌شود زیرا تا زمانی که پوست انگورها ترک بخورد، پخته می‌شود.
مائورا دلپرو (؛ زادهٔ ۳ اکتبر ۱۹۷۵) کارگردان و مستندساز ایتالیایی است. او در سال ۲۰۲۴ برای فیلم "ورمیلیو" مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، فیلمی که برنده دو جایزه در هشتاد و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز، چهار جایزه دیوید دی دوناتلو و نماینده ایتالیا در جوایز اسکار ۲۰۲۵ در بخش بهترین فیلم بلند بین‌المللی شد. اوایل زندگی و تحصیلات. مائورا دلپرو در بولتسانو، ایتالیا به دنیا آمد. پس از تحصیل در رشته ادبیات در دانشگاه بولونیا و دوره کوتاهی در دانشگاه سوربن، در مرکز آموزش حرفه‌ای SICA (اتحادیه صنفی فعالان
در مرکز آموزش حرفه‌ای SICA (اتحادیه صنفی فعالان صنعت سینمای آرژانتین) در بوئنوس آیرس به تحصیل در رشته سینما پرداخت. حرفه. اولین مستندهای او، "معلمان" (۲۰۰۸) و "نادیا و سوتا" (۲۰۱۲)، به ترتیب در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲ در جشنواره فیلم تورین به نمایش درآمدند. دلپرو برای مستند دومش، نامزد دریافت جایزه در بخش بهترین فیلم مستند بلند در پنجاه و هشتمین دوره جوایز دیوید دی دوناتلو شد. در سال ۲۰۱۹ دلپرو با نخستین فیلم بلند خود، "مادرانه" که الهام گرفته از تجربیات خودش به عنوان معلم در آرژانتین بود، در هفتاد و دومین
به عنوان معلم در آرژانتین بود، در هفتاد و دومین دوره جشنواره فیلم لوکارنو ضمن کسب چند جایزه جانبی، تقدیر ویژه هیئت داوران مسابقه بین‌المللی را نصیب خود کرد. دلپرو به خاطر این فیلم، جایزه استعدادهای جوان «زنان در حرکت» سال ۲۰۲۰ را که توسط کرینگ و جشنواره فیلم کن اهدا می‌شود، دریافت کرد. "مادرانه" در سال ۲۰۲۱ در شصت و ششمین دوره مراسم اهدای دیوید دی دوناتلو نامزد دریافت جایزه بهترین کارگردان جدید شد. او با دومین فیلم بلند خود، "ورمیلیو" (۲۰۲۴)، جایزه بزرگ هیئت داوران را در هشتاد و یکمین دوره جشنواره
بزرگ هیئت داوران را در هشتاد و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز از آن خود کرد. این فیلم جوایز متعدد دیگری از جمله هوگوی طلایی، بالاترین نشان جشنواره بین‌المللی فیلم شیکاگو و جایزه بهترین فیلمنامه بین‌المللی در سی و ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم پالم اسپرینگز را به دست آورد. ورمیلیو به‌عنوان نماینده ایتالیا در نود و هفتمین دوره جوایز اسکار معرفی شد و به فهرست کوتاه بهترین فیلم بین‌المللی راه یافت. همچنین در جوایز فیلم اروپا نامزد دریافت جایزه بهترین فیلم و بهترین کارگردانی و در جوایز گاتهام و گلدن
فیلم و بهترین کارگردانی و در جوایز گاتهام و گلدن گلوب نامزد دریافت جایزه بهترین فیلم شد. "ورمیلیو" در هفتادمین دوره جوایز «دیوید دی دوناتلو» نیز موفق به کسب چهار جایزه اصلی این دوره شامل بهترین فیلم، بهترین کارگردان، بهترین فیلمنامه اصلی و بهترین تهیه‌کننده شد.
کوزوو شمالی ( صربی : Северно Косово , "Severno Kosovo" , آلبانیایی : "Kosova Veriore" ); همچنین به نام ایبار کولاسین (به صربی: Ибарски Колашин ، "Ibarski Kolašin" ، آلبانیایی: "Koloshini i Ibrit" یا "Kollashini i Ibrit" ) نیز شناخته می شود. این منطقه از چهر شهر داری میتروویچای شمالی ، لپوسوویچ ، زوچان و زوبین پوتوک با اکثریت صرب تشکیل شده است . پیش از توافق‌نامه بروکسل در سال ۲۰۱۳ ، این منطقه مستقل از نهادهای کوزوو عمل می‌کرد، زیرا آنها از پذیرش و به رسمیت شناختن استقلال کوزوو که در سال ۲۰۰۸ اعلام شد،
شناختن استقلال کوزوو که در سال ۲۰۰۸ اعلام شد، خودداری می‌کردند. دولت کوزوو با هر نوع دولت موازی برای صرب‌ها در این منطقه مخالف بود. با این حال، ساختارهای موازی همگی توسط توافق‌نامه بروکسل که بین دولت‌های کوزوو و صربستان امضا شد، لغو شدند . هر دو دولت بر سر ایجاد یک جامعه شهرداری‌های صرب توافق کردند . انتظار می‌رفت این انجمن رسماً در سال ۲۰۱۶ تشکیل شود. طبق این توافق‌نامه، مجلس آن هیچ اختیار قانونگذاری نخواهد داشت و مقامات قضایی در چارچوب قانونی کوزوو ادغام شده و فعالیت خواهند کرد. مشاجرات سیاسی بر سر وضعیت
و فعالیت خواهند کرد. مشاجرات سیاسی بر سر وضعیت کوزوو بین دولت آن و صربستان منجر به این شده است که مقامات کوزوو اجازه تشکیل این جامعه را ندهند. با این حال، اختلافات همچنان پابرجاست و کوزوو شمالی همچنان تحت حاکمیت "دوفاکتو" صربستان باقی مانده است. تاریخچه. ۲۰۰۸–۲۰۱۱: مجمع شهرداری‌های صربستان. پس از اعلام استقلال کوزوو در سال 2008، صرب‌ها انجمن شهرداری‌های صرب را تشکیل دادند که در 11 مه انتخاب و توسط دولت صربستان فراخوانده شد . این مجلس متشکل از 45 نماینده بود. صرب‌های کوزوو شمالی همواره موضعی سرسختانه اتخاذ
صرب‌های کوزوو شمالی همواره موضعی سرسختانه اتخاذ کرده و از همکاری با دولت پریشتینا یا تصاحب کرسی‌های خود در مجلس کوزوو خودداری می‌کردند . موضع آنها توسط دولت صربستان وویسلاو کوشتونیتسا تشویق شد و آنها با ساختارهای خود کنترل این منطقه را در دست داشتند. رهبر فهرست صرب‌ها ( به صربی : Српска листа ، "Srpska lista" ) الیور ایوانوویچ و دیگر رهبران صرب کوزوو، ناامیدی فزاینده‌ای را از رویکرد بلگراد ابراز کرده و حمایت خود را از موضعی میانه‌روتر ابراز کرده‌اند و آشکارا از پیوستن مجدد به مجلس کوزوو و مشارکت در دولت آن
از پیوستن مجدد به مجلس کوزوو و مشارکت در دولت آن سخن گفته‌اند. این موضع بسیار بحث‌برانگیز بوده است، زیرا بسیاری از صرب‌های کوزوو هرگونه مصالحه‌ای را رد می‌کنند. در فوریه 2004، ماشین ایوانوویچ در اثر انفجار بمبی در بیرون خانه‌اش در میتروویکا منهدم شد. دولت صربستان ، فهرست صرب‌ها، دولت کوزوو و سازمان ملل متحد همگی رسماً با جدایی کوزوو شمالی مخالفند. با این حال، بسیاری از صرب‌های منطقه قاطعانه با زندگی تحت حکومت یک دولت استانی با اکثریت آلبانیایی مخالف بودند و کوزوو مستقل را رد می‌کردند. ایوانوویچ با اشاره به
کوزوو مستقل را رد می‌کردند. ایوانوویچ با اشاره به اینکه بیش از 60000 (50٪) از جمعیت صرب کوزوو در جنوب ایبار زندگی می‌کنند و تمام دارایی‌های مهم فرهنگی و اقتصادی صرب‌های کوزوو در جنوب کوزوو قرار دارد، علیه جدایی صحبت کرده است. در سال 2011، بهجت پاکولی، رئیس جمهور سابق کوزوو، وارد بخش شمالی میتروویکا شد . این اولین باری بود که یک مقام عالی رتبه جمهوری کوزوو از شمال کوزوو بازدید می‌کرد. چنین اقدام نمادینی با حضور سنگین نیروهای امنیتی همراه بود. ۲۰۱۱–۲۰۱۳: توافق‌نامه بروکسل. نوشتار‌های اصلی: بحران کوزوو شمالی
بروکسل. نوشتار‌های اصلی: بحران کوزوو شمالی (۲۰۱۱–۲۰۱۳) ، بحران کوزوو شمالی ۲۰۲۱ در 25 ژوئیه 2011، پلیس کوزوو بدون مشورت با صربستان، نیروی کوزوو (KFOR) و ماموریت حاکمیت قانون اتحادیه اروپا در کوزوو (EULEX) وارد شهرداری‌های تحت کنترل صرب‌ها شد تا چندین گذرگاه مرزی اداری را کنترل کند. در اوایل سال ۲۰۱۳، ایویتسا داچیچ، نخست وزیر صربستان، همه صرب‌ها را به شرکت در انتخابات کوزوو تشویق کرد. اکثریت قریب به اتفاق صرب‌ها با حضور گسترده در انتخابات برگزار شده توسط دولت کوزوو که نمادهای کمیسیون مرکزی انتخابات جمهوری
کوزوو که نمادهای کمیسیون مرکزی انتخابات جمهوری کوزوو در برگه‌های رأی وجود داشت، شرکت کردند. با امضای توافقنامه بروکسل در آوریل ۲۰۱۳، صربستان رسماً حمایت خود را از مجلس و ساختارهای موازی در شمال کوزوو قطع کرد. هر دو دولت کوزوو و صربستان بر سر ایجاد جامعه شهرداری‌های صرب به توافق رسیدند . طبق این توافقنامه: با نزدیک شدن به مرحله نهایی گفتگو بین صربستان و کوزوو، مقامات مختلف صربستان اظهار داشتند که تجزیه کوزوو، با الحاق کوزوو شمالی به صربستان، بهترین راه حل است. رئیس جمهور صربستان ، الکساندر ووچیچ، در 9 آگوست
رئیس جمهور صربستان ، الکساندر ووچیچ، در 9 آگوست اعلام کرد که او طرفدار تقسیم کوزوو است. همین نظر را می‌توان از وزیر امور خارجه، ایویکا داچیچ و وزیر دفاع، الکساندر وولین، نیز شنید . برخی از سیاستمداران آلبانیایی اظهار داشتند که تبادل سرزمین‌ها ممکن است راه حل اختلاف صربستان و کوزوو باشد (صربستان کوزوو شمالی را به خود و کوزوو دره پرشوو را به خود ضمیمه کند )، اگرچه بسیاری دیگر این پیشنهاد را رد کردند. بحران کوزوو شمالی ۲۰۲۱. [ ویرایش منبع ] در سال ۲۰۲۱، دولت کوزوو تصمیم گرفت که پلاک‌های صربستان را به طور
کوزوو تصمیم گرفت که پلاک‌های صربستان را به طور متقابل ممنوع کند . داشتن پلاک صربستان به این معنی بود که آن افراد باید در یک مرکز ثبت نام خودرو دولتی، پلاک‌های کوزوو را تعویض می‌کردند. مراکز ثبت نام وسایل نقلیه کوزوو در زوچان و زوبین پوتوک توسط آتش افروزان هدف قرار گرفتند . روابط با هر دو کشور در طول اعتراضات بدتر شد، زیرا ارتش صربستان در حالت آماده باش قرار گرفت . در 30 سپتامبر، توافقی برای پایان دادن به ممنوعیت پلاک خودرو حاصل شد که از 4 اکتبر به اجرا درآمد و منجر به این شد که پلاک‌های کوزوو در صربستان و
و منجر به این شد که پلاک‌های کوزوو در صربستان و پلاک‌های صربستان در کوزوو اکنون نمادهای ملی و کدهای کشور خود را با یک برچسب موقت پوشانده باشند . بحران کوزوو شمالی (۲۰۲۲–۲۰۲۵). نوشتار اصلی: بحران کوزوو شمالی (۲۰۲۲–۲۰۲۵) انقضای دوره اعتبار یازده ساله مدارک خودروها در ۱ آگوست ۲۰۲۲، تنش‌ها بین دولت کوزوو و صرب‌ها در شمال کوزوو را دوباره شعله‌ور کرد. پس از اعلام کوزوو مبنی بر اینکه شهروندان صرب که وارد کوزوو می‌شوند، مدارک ورود و خروج دریافت خواهند کرد، تعدادی موانع در شمال کوزوو ایجاد شد، اما پس از به تعویق
موانع در شمال کوزوو ایجاد شد، اما پس از به تعویق افتادن ممنوعیت، این موانع برداشته شدند. در اوت 2022، مذاکرات ناموفقی در مورد پلاک خودروها برگزار شد، اگرچه اختلاف بر سر سند هویت حل شد. صربستان بعداً درخواستی را به KFOR برای استقرار 1000 سرباز صرب در کوزوو ارائه داد که رد شد. در آوریل 2023، صرب‌ها انتخابات محلی را تحریم کردند که منجر به انتخاب شهرداران آلبانیایی‌تبار در هر چهار شهرداری کوزوو شمالی شد. در ماه مه، پلیس کوزوو با زور ساختمان‌های شهرداری کوزوو شمالی را برای نصب شهرداران منتخب به دست گرفت که منجر
را برای نصب شهرداران منتخب به دست گرفت که منجر به اعتراضات و درگیری‌ها شد. کوزوو بعداً پس از دستگیری 3 افسر پلیس، ورود تمام پلاک‌های خودروهای صربی به خاک خود و واردات از صربستان را ممنوع کرد. در 24 سپتامبر 2023، تقریباً 30 شبه‌نظامی صرب به رهبری میلان رادویچیچ ، قبل از اینکه خود را در داخل صومعه بانجسکا سنگر بگیرند ، به پلیس کوزوو در روستای بانجسکا حمله کردند . نیروهای کوزوو بعداً روستا و صومعه را بازپس گرفتند و چندین زرادخانه سلاح به همراه پهپادها، نفربرهای زرهی و خودروهای ضد نفر را توقیف کردند. این حادثه
زرهی و خودروهای ضد نفر را توقیف کردند. این حادثه منجر به مرگ یک افسر پلیس کوزوو و سه نفر از شبه‌نظامیان شد. توافقی با صربستان و کوزوو حاصل شد که بیان می‌کرد صربستان توافق‌نامه سال ۲۰۱۱ در مورد پلاک‌های خودرو را اجرا خواهد کرد که پلاک‌های کوزوو را از اول ژانویه ۲۰۲۴ به رسمیت می‌شناسد. در فوریه 2024، دولت کوزوو استفاده از دینار صربستان را به عنوان واحد پولی در کوزوو و کوزوو شمالی ممنوع کرد. این اقدام توسط ایالات متحده و اتحادیه اروپا مورد انتقاد قرار گرفت زیرا اقلیت صرب به کمک‌های مالی و پرداخت‌های مزایای
اقلیت صرب به کمک‌های مالی و پرداخت‌های مزایای اجتماعی از دولت صربستان متکی هستند. جمعیت‌شناسی. نوشتار اصلی: جمعیت‌شناسی کوزوو کوزوو شمالی از چهار شهرداری، لپوساویچ ، زوچان ، زوبین پوتوک و میتروویکای شمالی تشکیل شده است . این منطقه 1007 کیلومتر مربع (389 مایل مربع) یا 9.97٪ از مساحت کوزوو را پوشش می‌دهد. به دلیل مرز مشترک با صربستان، کوزوو شمالی به طور دقیق یک " منطقه محصور صرب " یا " منطقه برون‌بومی صرب" نیست . پیش از جنگ کوزوو ، این منطقه عمدتاً توسط صرب‌ها، با اقلیت قابل توجهی از آلبانیایی‌های کوزوو و
با اقلیت قابل توجهی از آلبانیایی‌های کوزوو و جمعیت کمتری از بوسنیایی‌ها و کولی‌ها سکونت داشت . سرشماری سال 1991، 50500 نفر را در شهرداری‌های لپوساویچ، زوچان و زوبین پوتوک ثبت کرد که اکثریت قریب به اتفاق آنها صرب بودند و تعداد کمی آلبانیایی و سایر اقلیت‌های کوچکتر نیز در آن حضور داشتند، اگرچه اداره آمار کوزوو با توجه به اینکه اکثر آلبانیایی‌ها آن را تحریم کردند، دقت این سرشماری را "مورد تردید" می‌داند. جمعیت شهرداری میتروویکا عمدتاً آلبانیایی بود و خود شهر و دو روستای اطراف آن از نظر قومی مختلط بودند.
شهر و دو روستای اطراف آن از نظر قومی مختلط بودند. میتروویکا در پایان جنگ بین صرب‌ها و آلبانیایی‌ها تقسیم شد و رودخانه ایبار خط جدایی را مشخص می‌کرد. میتروویکای شمالی که اکنون محل سکونت تقریباً ۲۲۵۰۰ صرب و ۷۰۰۰ نفر از سایر گروه‌های قومی است، از سال ۲۰۱۳ توسط دولت کوزوو به عنوان یک شهرداری جداگانه شناخته می‌شود. در سال ۲۰۱۸، سازمان امنیت و همکاری اروپا تخمین زد که جمعیت لپوساویچ، زوچان، زوبین پوتوک و میترویتسا شمالی ۴۸۵۰۰ نفر است. از این تعداد، حدود ۴۲۵۰۰ نفر (۸۷٪) صرب، ۵۰۰۰ نفر (۱۰٪) آلبانیایی، ۱۰۰۰ نفر
نفر (۸۷٪) صرب، ۵۰۰۰ نفر (۱۰٪) آلبانیایی، ۱۰۰۰ نفر (۳٪) بوسنیایی و سایرین هستند. این تخمین‌ها نشان می‌دهد که بیش از 60 درصد از کل صرب‌های کوزوو در شمال کوزوو زندگی می‌کنند. یک سرویس اتوبوس ویژه در بخش‌هایی از شمال کوزوو فعالیت می‌کند تا رفت و آمد ساکنان غیر صرب را در این منطقه تسهیل کند. این اتوبوس با حضور امنیتی همراه برای تضمین امنیت مسافران فعالیت می‌کند و به این ساکنان اجازه می‌دهد تا با امنیت بیشتری به منطقه شمال کوزوو وارد و خارج شوند. اقتصاد. این منطقه از بیکاری بالا رنج می‌برد. وضعیت اقتصادی در
منطقه از بیکاری بالا رنج می‌برد. وضعیت اقتصادی در سال‌های اخیر به دلیل کمبود سرمایه‌گذاری، که با عدم قطعیت ناشی از اختلاف سیاسی بر سر آینده منطقه تشدید شده است، به طور قابل توجهی رو به وخامت گذاشته است. این منطقه به جای یورو از دینار صربستان استفاده کرده است . با این حال، در فوریه 2024، دولت کوزوو استفاده از دینار برای پرداخت را ممنوع کرد و همه مناطق را ملزم به استفاده از یورو کرد. نخست وزیر کوزوو، کورتی، بعداً توضیح داد که این ارز ممنوع نشده است، اما یورو تنها ارز قانونی برای معاملات تجاری خواهد بود و یک
تنها ارز قانونی برای معاملات تجاری خواهد بود و یک دوره گذار چند ماهه برای تسهیل در قانون جدید وجود خواهد داشت. قاچاق کالاهایی مانند الکل در شمال کوزوو به یک تجارت تبدیل شده است، جایی که مقررات گمرکی مقامات کوزوو قابل اجرا نیست. با این حال، مقامات گمرک کوزوو تلاش می‌کنند جریان کالاهای غیرقانونی از شمال کوزوو به بقیه کوزوو را محدود کنند و در این زمینه شبکه‌ای پیچیده از دوربین‌های نظارتی را در محل مستقر کرده‌اند. قاچاقچیان کالاها را از طریق مرز متخلخل بین صربستان مرکزی و کوزوو شمالی حمل می‌کنند. جمعیت اکثریت
مرکزی و کوزوو شمالی حمل می‌کنند. جمعیت اکثریت صرب از به رسمیت شناختن کوزوو به عنوان یک کشور مستقل خودداری می‌کنند و در نتیجه، از زمان جنگ کوزوو ، بیش از دو دهه است که هزینه برق را پرداخت نکرده‌اند . در نتیجه، صنعت پرمصرف استخراج ارزهای دیجیتال ، به ویژه بیت کوین ، با وجود ممنوعیت، بسیار سودآور است. تخمین زده می‌شود که هزینه برق مصرفی سالانه حدود 12 میلیون یورو باشد. کل میزان برق مصرفی در سال 2021 در شمال کوزوو 372 گیگاوات ساعت است که از نظر مصرف برق سرانه 7670 کیلووات ساعت است، در حالی که میانگین مصرف برق
کیلووات ساعت است، در حالی که میانگین مصرف برق برای کوزوو 3185 کیلووات ساعت است. این تفاوت بزرگ به دلیل استخراج غیرقانونی ارزهای دیجیتال در شمال کوزوو است. جغرافیا. کوزوو شمالی سرشار از منابع معدنی است که زمانی به خاطر مجتمع معدنی ترپچا شناخته می‌شد . در بخش شمالی منطقه شمال کوزوو، رشته‌کوه کوپائونیک با قله "شاتوریتسا" ، ۱۷۷۰ متر (۵۸۱۰ فوت)، در بالای شهر لپوساویچ قرار دارد . مرز جنوبی رودخانه ایبار است که شهرهای میتروویکا و میتروویکای شمالی را از هم جدا می‌کند. در غرب توسط زوبین پوتوک ، رشته‌کوه‌های روگوزنا
در غرب توسط زوبین پوتوک ، رشته‌کوه‌های روگوزنا و موکرا گورا با قله "بریم ، ۱۷۳۱ متر (۵۶۷۹ فوت) قرار دارند که دریاچه" گازیووده را از یکدیگر جدا می‌کند . سیاست و حاکمیت قانون. سیاست. از سال 1999، نهادهای کوزوو شمالی با اکثریت صرب، "عملاً" توسط صربستان اداره شده‌اند. این دولت از نمادهای ملی صربستان استفاده می‌کرد و در انتخابات ملی صربستان شرکت می‌کرد، انتخاباتی که در بقیه کوزوو تحریم شده است؛ و به نوبه خود، انتخابات کوزوو را نیز تحریم کرد. شهرداری‌های لپوساویچ ، زوچان و زوبین پوتوک توسط صرب‌های محلی اداره
، زوچان و زوبین پوتوک توسط صرب‌های محلی اداره می‌شوند، در حالی که شهرداری میتروویکا تا زمان توافق در نوامبر 2002، دولت‌های رقیب صرب و آلبانیایی داشت که به موجب آن شهر یک شهردار دارد. صرب‌ها در انتخابات کوزوو در سال 2013 مشارکت فعالی داشتند . این منطقه در قالب یک جامعه، اتحادیه مناطق صربی و واحدهای منطقه‌ای کوزوو و متوهیا، در فوریه 2008 توسط نمایندگان صرب در جلسه‌ای در میتروویکا، که از آن زمان به عنوان پایتخت کوزوو شمالی خدمت کرده است، تأسیس شد. [ "نیازمند منبع" ] رئیس اتحادیه دراگان ولیچ است. این اتحادیه
منبع" ] رئیس اتحادیه دراگان ولیچ است. این اتحادیه توسط کوزوو یا توسط UNMIK ، که در سال 2013 در نتیجه توافق بروکسل لغو شد، به رسمیت شناخته نشده است . "همچنین یک نهاد حاکم مرکزی به نام شورای ملی صربستان برای کوزوو و متوهیا" (SNV) وجود دارد. [54] رئیس SNV در شمال کوزوو دکتر میلان ایوانوویچ است، در حالی که رئیس شورای اجرایی آن رادا تراجکوویچ است. [55] سیاست‌های محلی تحت برای [ 56 ] الیور ایوانوویچ ، مهندسی از میتروویکا، رهبری می‌شد. کوزوو شمالی تاکنون بزرگترین منطقه تحت سلطه صرب‌ها در کوزوو است و برخلاف سایر
منطقه تحت سلطه صرب‌ها در کوزوو است و برخلاف سایر مناطق، مستقیماً با صربستان مرکزی هم‌مرز است . [ "نیازمند منبع" ] این امر توانایی آن را برای اداره خود تقریباً به‌طور کامل مستقل از نهادهای کوزوو در یک وضعیت تجزیه "بالفعل" تسهیل کرده بود . مقامات به نوبه خود تصمیم گرفتند حاکمیت مستقیم بلگراد را رعایت کنند ، که عموماً تا جنگ کوزوو ۱۹۹۸-۱۹۹۹ به عنوان مرجع قانونی بر کل کوزوو شناخته می‌شد. [ "نیازمند منبع" ] با این حال، علیرغم مجاورت این منطقه با صربستان مرکزی، موقعیت آن در کوزوو و شرایط بعدی پیمان کومانوو در
موقعیت آن در کوزوو و شرایط بعدی پیمان کومانوو در سال ۱۹۹۹ به این معنی است که مقامات UNMIK در کوزوو شمالی آزادی حرکت دارند و به موجب آن آنها وضعیت نظارتی را به عهده می‌گیرند، در حالی که هیچ نهادی (مثلاً پلیس) برای اجرای دستورالعمل‌های مرکزی صربستان که در مورد بقیه صربستان اعمال می‌شود، وجود ندارد. [ "نیازمند منبع" ] قبل از اعلام استقلال کوزوو در سال ۲۰۰۸ ، گمانه‌زنی می‌شد که کوزوو ممکن است با باقی ماندن کوزوو شمالی به‌عنوان بخشی از صربستان، تجزیه شود . پیچیدگی این منطقه در دستور کار مذاکرات پریشتینا-بلگراد
این منطقه در دستور کار مذاکرات پریشتینا-بلگراد در سال 2011 بوده است. در نوامبر 2012، هاشم تاچی، نخست وزیر کوزوو، اظهار داشت که خودمختاری برای کوزوو شمالی هرگز اعطا نخواهد شد و این منطقه همیشه بخشی از جمهوری کوزوو باقی خواهد ماند . حاکمیت قانون. نیروهای انتظامی و ایست‌های بازرسی مرزی سبز توسط KFOR، EULEX و پلیس کوزوو انجام می‌شوند. طبق گزارش گروه بین‌المللی بحران ، مأموران مخفی پلیس صربستان نیز در این منطقه فعالیت می‌کنند. به طور خاص، شمال میتروویکا همچنان یک نقطه داغ برای جرایم سازمان‌یافته است. ورزش. به
یک نقطه داغ برای جرایم سازمان‌یافته است. ورزش. به دلیل امتناع صرب‌ها از نهادهای کوزوو، صرب‌ها در این بخش از کوزوو در ورزش مستقل عمل کردند. به عنوان مثال، لیگ دسته اول فوتبال کوزوو شمالی در درجه اول از باشگاه‌های صربستانی از چهار شهرداری کوزوو شمالی تشکیل شد. اکنون باشگاه‌هایی مانند ترپچا یا اف کی موکرا گورا دیگر در کوزوو شمالی بازی نمی‌کنند، بلکه در راشکا یا نووی پازار بازی می‌کنند که توسط زوران گایچ ، وزیر ورزش صربستان، پذیرفته شد.
اولین توافق‌نامه اصول حاکم بر عادی‌سازی روابط ، که به طور غیررسمی با عنوان توافق‌نامه بروکسل ( به صربی : Бриселски споразум / "Briselski sporazum" ، به آلبانیایی : "Marrëveshja e Brukselit" ) شناخته می‌شود، توافقی برای عادی‌سازی روابط بین دولت‌های صربستان و کوزوو است . این توافق‌نامه که در بروکسل تحت نظارت اتحادیه اروپا مورد مذاکره و نهایی قرار گرفت ، در 19 آوریل 2013 امضا شد. مذاکرات به رهبری ایویکا داچیچ ، نخست‌وزیر صربستان، و هاشم تاچی، نخست‌وزیر کوزوو ، با میانجیگری کاترین اشتون، نماینده عالی اتحادیه
، با میانجیگری کاترین اشتون، نماینده عالی اتحادیه اروپا ، انجام شد . دولت صربستان, کوزوو را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت نمی‌شناسد ، اما در نتیجه این توافق‌نامه، عادی‌سازی روابط با دولت کوزوو را آغاز کرد. در بلگراد ، معترضان از این توافق به عنوان تأیید استقلال کوزوو انتقاد کردند . پیشینه. اطلاعات بیشتر: نظر مشورتی در مورد اعلام استقلال کوزوو پس از جنگ کوزوو و بمباران یوگسلاوی توسط ناتو در سال 1999، کوزوو (به عنوان بخشی از صربستان و جمهوری فدرال یوگسلاوی ) تحت قطعنامه 1244 شورای امنیت سازمان ملل متحد تحت