payamvha/North_RAG huggingface dataset:
صاحبان منصب قبل از تصدی این منصب، دستان پادشاه را ببوسند. صرف به حضور پذیرفته شدن از سوی پادشاه به منزله تأیید این انتخاب انجام محسوب می‌شود، و خود این جلسه در بخشنامه دربار به عنوان «دست بوسی» توصیف شده است. از دعوتی که از یک رهبر حزب برای تشکیل دولت صادر می‌شود، گاهی اوقات هنوز به عنوان «دعوت برای دست بوسی» یاد می‌شود. بوسیدن استعاری دستها (یعنی انتصاب) از نظر قانونی تا پیش از جلسه بعدی شورای خصوصی که وزیر جدید رسماً به عنوان عضوی از شورا منصوب می‌شود، انجام نمی‌شود. هنگام انتصاب وزیر امور خارجه
انجام نمی‌شود. هنگام انتصاب وزیر امور خارجه (بالاترین رتبه در دولت انگلستان)، این پروتکل همچنین شامل تحویل مهر و موم دفتر توسط پادشاه یا ملکه به دست شخص منصوب می‌شود. این امر همچنین برای سایر مأمورانی که حافظ مهر هستند، مانند Lord Privy Seal یا Lord Chancellor که همچنین حافظ مهر بزرگ بریتانیا است، صادق است. تاریخ. این مراسم معمولاً در کاخ باکینگهام برگزار می‌شود، اما مشهور است که در قلعه ویندزور یا قلعه بالمورال هم اتفاق افتاده است. یک مورد غیرعادی تر، در آوریل ۱۹۰۸ رخ داد، که ادوارد هفتم اچ. اچ اسکوئیت را
۱۹۰۸ رخ داد، که ادوارد هفتم اچ. اچ اسکوئیت را به خارج از کشور به هتل دو پله، بیاریتز، فرانسه فراخواند، جایی که پادشاه در آن زمان در آن در تعطیلات به سر می‌برد. تونی بلر در زندگی‌نامه خود به یاد می‌آورد که از این واقعیت که مراسم به معنای واقعی کلمه شامل بوسیدن دست‌های ملکه الیزابت دوم نبود، گیج شده بود، در عوض به او گفته شد «دست‌ها را به آرامی به لب‌هایت بمال». وقتی بلر برای ملاقات با ملکه وارد اتاق شد، بلر روی یک تکه فرش زمین‌خورد و روی دستان ملکه افتاد. به دلیل ناتوانی سلامتی الیزابت دوم، مراسم دست بوسی
دلیل ناتوانی سلامتی الیزابت دوم، مراسم دست بوسی لیز تراس در سال ۲۰۲۲ در بالمورال، جایی که ملکه تابستان را سپری می‌کرد، برگزار شد و این تنها باری در سلطنت ۷۰ ساله او بود که این مراسم در کاخ باکینگهام برگزار نشد. این آخرین اقدام رسمی ملکه دو روز پیش از مرگ او بود. از سال ۱۸۸۵، زمانی که لرد سالزبری اولین دوره نخست‌وزیری خود را آغاز کرد، این اولین باری بود که این مراسم در بالمورال برگزار شد.
درسا یاوری‌وفا (زادهٔ ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۳–۹ مرداد ۱۳۸۲) بدمینتون‌باز ایرانی الاصل است که برای حضور در تیم المپیک پناهندگان در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ انتخاب شده است. زندگی. یاوری‌وفا که در سن ۹ سالگی توسط پدرش با بدمینتون آشنا شد، در ۱۵ سالگی به همراه مادرش، ایران را ترک کرد. درسا و مادرش با استفاده از پاسپورت‌های جعلی آلمانی در نوامبر ۲۰۱۸ از ایران گریختند زیرا مادرش می‌خواست دین خود را تغییر دهد. پیشتر عضویت درسا بارها از سوی تیم ملی بدمینتون ایران رد شده بود، بدون اینکه دلیل آن را بگویند. پدرش که قطعات
بود، بدون اینکه دلیل آن را بگویند. پدرش که قطعات خودرو می‌فروشد، در ایران ماند تا در صورت نیاز به بازگشت همسر و دخترش آماده باشد. درسا و مادرش که سفر خود را از ترکیه آغاز کرده بودند، سپس به آلمان، بلژیک و فرانسه رفتند، سرانجام در پایان در سال ۲۰۱۹ به انگلستان رسیدند. آنها پس از آن که اجازه اقامت در این کشور را دریافت کردند، نخست در بیرمنگام زندگی کردد و سپس به لندن نقل مکان کردند. در آنجا او به کاوه محرابی، بازیکن سابق بدمینتون، مدیر بخش ورزشکاران کمیته بین‌المللی المپیک (IOC)، معرفی شد. محرابی به او
بین‌المللی المپیک (IOC)، معرفی شد. محرابی به او پیشنهاد کرد که می‌تواند عضوی از تیم المپیک پناهندگان شود. در ژوئیه ۲۰۲۳، بورسیه پناهندگی از طرف IOC به او اعطا شد. این کمک مالی به درسا کمک کرد تا در چندین تورنمنت جهانی شرکت کند و در ۲ مه ۲۰۲۴، او در میان ۳۶ ورزشکار برگزیده شده برای حضور در تیم المپیک پناهندگان ۲۰۲۴ قرار گرفت. یاوری‌وفا در کنار آموزش و پیگیری حرفه ای بدمینتون در آکادمی سانکی در میلتون کینز، در حال تحصیل در رشته ورزش و علوم ورزشی در دانشگاه میدلسکس است.
امیر رضانژاد حسنجانی (زاده ۱۸ ژانویه ۲۰۰۰–۲۸ دی ۱۳۷۸ خورشیدی) کانو اسلالومیست ایرانی است. او به عنوان بخشی از تیم پناهندگان IOC در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ شرکت کرد. زندگی اولیه و شخصی. او که اصالتاً ایرانی است، قایق‌رانی را از سن ۷ سالگی آغاز کرد. او نخست با قایق‌رانی در آب تخت آغاز کرد و سپس به کانو اسلالوم روی آورد. او در سال ۲۰۲۰ با ۱۶ شبانه روز پیاده‌روی در میان کوه‌های هم مرز ایران و ترکیه از کشورش ایران گریخت. او سرانجام در آگسبورگ آلمان ساکن شد، جایی که اکنون در آنجا زندگی می‌کند و آموزش
شد، جایی که اکنون در آنجا زندگی می‌کند و آموزش می‌دهد. وی به زبان‌های فارسی، ترکی، انگلیسی و آلمانی مسلط است. حرفه. او فعالیت بین‌المللی خود را از سال ۲۰۱۵ آغاز کرد و به عنوان نماینده ایران در مسابقات جهانی کانو اسلالوم ICF در سال ۲۰۱۷ شرکت کرد. پس از سه سال دوری از این ورزش، مجوز رقابت به عنوان یک ورزشکار پناهنده را در سال ۲۰۲۳ دریافت کرد. او آغاز به تمرین با مربی آلمانی یورگن کوهلر کرد. او نخستین حضور خود در جام جهانی کانو اسلالوم ICF را در آگسبورگ در سال ۲۰۲۴ انجام داد. رضانژاد برای عضویت در تیم المپیک
۲۰۲۴ انجام داد. رضانژاد برای عضویت در تیم المپیک پناهندگان در المپیک ۲۰۲۴ پاریس انتخاب شد.
داف یک کشتی بریتانیایی بود که در سال ۱۷۹۴ در رودخانه تیمز به آب انداخته شد. این کشتی در سال ۱۷۹۶ توسط انجمن مبلغان لندن برای انتقال گروهی از مبلغان مذهبی، به اقیانوس آرام جنوبی مورد استفاده قرار گرفت. پس از انجام ابن مأموریت، کشتی داف به سمت چین حرکت نمود تا محموله ای را برای کمپانی هند شرقی بریتانیا به انگلستان منتقل نماید. در طی این سفر ناخدای این کشتی از جزایر متعددی در اقیانوس آرام جنوبی را نام برده است. در سال ۱۷۹۹ در سواحل برزیل و در طی دومین سفر این کشتی برای جابه جایی مبلغین مذهبی، به تصرف یک کشتی
کشتی برای جابه جایی مبلغین مذهبی، به تصرف یک کشتی جنگی خصوصی فرانسوی درآمد. اولین سفر. کشتی داف در ابتدا متعلق به جِی. کاربین بوده و با هدایت پی گوردون، بین لندن و جبل الطارق تردد و تجارت می‌نمود. در سال ۱۷۹۵ انجمن مبلغان لندن که تازه تأسیس شده بود تصمیم گرفت مبلغانی را برای تبلیغ مسیحیت انجیلی به اقیانوس آرام جنوبی اعزام نماید. ناخدا جیمز ویلسون آمادگی خود را برای ارائه خدمات داوطلبانه اعلام نمود و انجمن مبلغان لندن تصمیم به خرید کشتی داف گرفت. براساس مدارک ثبتی لویدس از سال ۱۷۹۶ ویلسون جایگزین گوردون به
ثبتی لویدس از سال ۱۷۹۶ ویلسون جایگزین گوردون به عنوان ناخدای کشتی داف شد و مالکیت کشتی از جِی. کاربین به کاکس اند کو تغییر یافت. همچنین مسیر تجاری این کشتی به لندن-پورت جکسون تغییر یافت. در سال ۱۷۹۷ مسیر تجارتی کشتی داف لندن به دریاهای جنوبی بود. مأموریت در نظر گرفته شده انجمن مبلغان لندن برای ناخدا ویلسون آن بود، تا گروهی از مبلغان و خانواده‌هایشان (متشکل از سی مرد، شش زن و سه کودک) را به اماکن در نظرگرفته شده برای ایشان، در تاهیتی، تونگا و جزایر مارکیز، منتقل نماید. کشتی داف با هدایت ناخدا ویلسون لنگرگاه
نماید. کشتی داف با هدایت ناخدا ویلسون لنگرگاه داونز را در ۱۳ اوت ۱۷۹۶ ترک نموده و در ۱۲ نوامبر او به ریودوژانیرو رسید. در ۶ مارس ۱۷۹۷ در خلیج ماتاوای (ماهینا) لنگر انداخت، جایی که ۱۴ تن از مبلغان و خانواده‌هایشان از کشتی پیاده شدند. پس از آن نه تن از داوطلبان را در ۲۶ مارس به تونگاتاپو رسانید. یکی از ایشان به سرعت آن محل را ترک نموده و سه تن از ایشان توسط بومیان به قتل رسیدند. اولین فرد اروپایی که به پوکاروا رسید، جیمز ویلسون بود که کشتی داف را از تونگاتاپو به سمت جزایر مارکیز هدایت می‌نمود. وقتی که وی به
به سمت جزایر مارکیز هدایت می‌نمود. وقتی که وی به جزیره مذکور رسید، آن را خالی از سکنه یافت و آن را سرل نامید. در ۲۴ مه، ویلسون، جزیره مانگاروا از مجمع الجزایر گامبیر دید، که آن را به نام جیمز گامبیر، که در آن زمان لرد کمیسر نیروی دریایی بریتانیا بود، نام نهاد. بزرگ‌ترین ویژگی سرزمینی در مانگاروا کوه داف نام دارد. در مانگاروا، کشتی داف در ریکیته ئآ لنگر اندخت. همچنین ویلسون اولین اروپایی بود که از ته موئه درمجمع الجزایر گامبیر دیدن کرد که او آن را جزیره کرِسِنت نامید.
سمن سلطانی (زادهٔ ۱۳۷۴ یا ۱۳۷۵) یک قایق‌ران ایرانی الاصل است که در حال حاضر مقیم اتریش است. زندگی. سلطانی از شش سالگی شنا را آغاز کرد. او در هشت سالگی در مسابقات این ورزش شرکت کرد و بعداً در شنای هنری شرکت کرد. اگرچه این ورزش در ایران مورد حمایت قرار نگرفت، سلطانی قهرمان کشور شد، عنوانی که برای یک دهه در اختیار داشت. با این حال، مقامات اجازه شرکت وی در رقابت‌های بین‌المللی را به او نمی‌دادند. سلطانی در نوجوانی با کایاک سواری آشنا شد و چون در ایران برای زنان به نسبت شنا بیشتر قابل دسترس بود به این ورزش روی
به نسبت شنا بیشتر قابل دسترس بود به این ورزش روی آورد. او در عرض دو سال به عضویت تیم ملی کایاک سواری ایران درآمد. سلطانی و تیمش در سال ۲۰۱۸ به مدال نقره مسابقات زیر ۲۳ سال آسیا دست یافتند. سلطانی در سال ۲۰۲۲ برای شرکت در یک کمپ شنای هنری در بارسلون اسپانیا دعوت شد. او در بارسلون متوجه شد که پلیس اسلامی ایران قصد دارد او را هنگام بازگشت به ایران دستگیر کند، زیرا او عکس‌هایی را بدون حجاب مورد پذیرش جمهوری اسلامی در اینستاگرام منتشر کرده است. او پس از مسابقات تصمیم گرفت به وین پرواز کند، جایی که تنها دوست
تصمیم گرفت به وین پرواز کند، جایی که تنها دوست اروپایی اش در آنجا زندگی می‌کرد. در نهایت در اتریش توانست پناهندگی بگیرد و از آن زمان در فدراسیون کانو اتریش آموزش دیده است. او در نهایت توانست جواز حضور در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس به عنوان بخشی از تیم المپیک پناهندگان در قایق‌رانی دوی سرعت را بدست آورد. زندگی شخصی. سلطانی در تهران بزرگ شد. مدرک تحصیلی او لیسانس حسابداری است.
درهم‌تنیده و فیلمی محصول سال ۲۰۲۴ و به کارگردانی سودهانشو ساریا است. در این فیلم بازیگرانی همچون جانوی کاپور، روشن متیو، گلشن دوایا، عادل حسین و راجندرا گوپتا ایفای نقش کرده‌اند.
محمد رشنونژاد (زاده ۳ فروردین ۱۳۷۵) جودوکار ایرانی است که در تیم پناهندگان المپیک 2024 IOC شرکت می‌کند. او مدال نقره مسابقات جودو قهرمانی آسیا ۲۰۱۷ را در دسته -۶۰ کیلوگرم به دست آورد. اوایل زندگی. او جودو را از ۸ سالگی آغاز کرد. از او در ۱۳ سالگی برای تمرین با تیم ملی ایران دعوت شده بود. او در سال ۲۰۱۷ پس از اینکه مقامات فدراسیون جودو جمهوری اسلامی او را برای اجتناب از رقابت با اسرائیلی‌ها تحت فشار قرار دادند، از ایران فرار کرد و به هلند پناه برد. حرفه. او در سال ۲۰۱۶ قهرمان مسابقات قهرمانی آسیا نوجوانان
در سال ۲۰۱۶ قهرمان مسابقات قهرمانی آسیا نوجوانان شد. او در مسابقات جودو قهرمانی آسیا ۲۰۱۷ در سال ۲۰۱۷ به مقام دوم دست یافت. در سال ۲۰۱۹، در مسابقات جایزه بزرگ هوهات در مقام پنجم به پایان رسید و برنز مسابقات آزاد ویزه بلژیک را به دست آورد. زمانی که در هلند اقامت داشت توسط وحید سرلک مربیگری کرد و در مرکز تمرین المپیک در پاپندال آموزش دید. او در جام اروپا در مالاگا در سال ۲۰۱۹ مدال برنز را به دست آورد تا اولین عضو تیم پناهندگان IJF باشد که در یک رویداد بین‌المللی جایگاه سکو را کسب می‌کند. او به عنوان بخشی از
جایگاه سکو را کسب می‌کند. او به عنوان بخشی از تیم پناهندگان در جایزه بزرگ تل آویو در ژانویه ۲۰۲۰ شرکت کرد و در رسانه‌های اجتماعی پست کرد که حضور او ثابت کرد «ورزش و سیاست جدا هستند». او به عنوان بخشی از تیم پناهندگان IJF در مسابقات قهرمانی جودو اروپا در مارسی در سال ۲۰۲۳ شرکت کرد. در سال ۲۰۲۳، بورسیه ای از سوی بنیاد پناهندگان المپیک (ORF) اعطا شد. در می ۲۰۲۴، او در تیم پناهندگان IOC برای المپیک ۲۰۲۴ پاریس تأیید شد. زندگی شخصی. آنها یکی از چهار ورزشکار پناهنده برجسته در یک ویدیوی تبلیغاتی با عنوان "تماشا
برجسته در یک ویدیوی تبلیغاتی با عنوان "تماشا کنید کجا می‌رویم" ساخته شده توسط نایک با همکاری کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) و آژانس تبلیغاتی Wieden+Kennedy Amsterdam بودند که برای برجسته کردن تجربیات تبعیض و تعصبی که با آن روبرو هستند طراحی شده بود. پناهندگان
زندگی در مستی یا زندگی در سرخوشی فیلمی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی ویجی مائوریا است. در این فیلم بازیگرانی همچون جکی شروف، نینا گوپتا و راکهی ساوانت ایفای نقش کرده‌اند.
بسیاری از سازمان‌ها، احزاب و گروه‌های چریکی در انقلاب ۱۳۵۷ نقش داشتند. برخی از آنها بخشی از شبکه آیت‌الله خمینی بودند و از جنبش جمهوری اسلامی دین‌سالار حمایت می‌کردند. در حالی که برخی دیگر این کار را نکردند؛ و با به قدرت رسیدن خمینی سرکوب شدند. برخی از گروه‌ها پس از سقوط دودمان پهلوی ایجاد شدند و همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهند. دیگر گروه‌ها نیز به سرنگونی شاه کمک کردند اما دیگر وجود ندارند. گروه‌های مخالف قبل از انقلاب. قبل از انقلاب ۱۳۵۷، گروه‌های اپوزیسیون به سه دسته عمده تقسیم می‌شدند: مشروطه‌خواه،
به سه دسته عمده تقسیم می‌شدند: مشروطه‌خواه، مارکسیست و اسلام‌گرا. مشروطه‌خواهان، که جبهه ملی ایران شامل آنها می‌شد، خواستار بازگشت قوانین پادشاهی مشروطه از جمله انتخابات آزاد بودند. با این حال، بدون انتخابات یا خروجی‌هایی برای فعالیت‌های سیاسی مسالمت‌آمیز، ارتباط خود را از دست داده بودند و طرفداران کمی داشتند. گروه‌های مارکسیست عمدتاً گروه‌های چریکی‌ای بودند که با ترور و مبارزه مسلحانه برای سرنگونی حکومت پهلوی تلاش می‌کردند. آنها غیرقانونی بودند و توسط دستگاه امنیت داخلی کشور یعنی ساواک به شدت سرکوب شدند.
امنیت داخلی کشور یعنی ساواک به شدت سرکوب شدند. این گروه‌ها شامل حزب توده ایران، سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران و چریک‌های فدایی خلق ایران جدا شده، دو سازمان مسلح؛ و برخی از گروه‌های کوچک می‌شدند. گرچه آنها نقش مهمی در انقلاب داشتند، اما هرگز نتوانستند پایگاه حمایتی بزرگی را ایجاد کننند. اسلام‌گرایان به چند گروه تقسیم می‌شدند. نهضت آزادی ایران که توسط اعضای مذهبی جبهه ملی ایران تشکیل شده بود. این گروه نیز یک گروه مشروطه‌خواه بود و می‌خواست با روش‌های سیاسی قانونی علیه شاه مقابله کند. این جریان شامل افرادی
قانونی علیه شاه مقابله کند. این جریان شامل افرادی همچون مهدی بازرگان و آیت‌الله سید محمود طالقانی می‌شد. مجاهدین خلق ایران یک سازمان مسلح شبه‌مارکسیستی بود که مخالف نفوذ روحانیت بود و بعدها با جمهوری اسلامی مبارزه کرد. نویسندگان و سخنرانان فردی مانند علی شریعتی و مرتضی مطهری کارهای مهمی را خارج از این احزاب و گروه‌ها انجام دادند. گروه‌های اسلام‌گرا که در نهایت پیروز شدند، پیروان وفادار آیت‌الله خمینی بودند. آنها شامل چند گروه کوچک اسلام‌گرای مسلح بودند که پس از انقلاب در سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی به هم
از انقلاب در سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی به هم پیوستند. حزب مؤتلفه اسلامی توسط بازاریان مذهبی تأسیس شد. جامعه روحانیت مبارز شامل افرادی از جمله مرتضی مطهری، آیت‌الله سید محمد بهشتی، محمدجواد باهنر، اکبر هاشمی رفسنجانی و محمد مفتح بود که بعدها دولتمردان اصلی جمهوری اسلامی شدند. آنها برای مبارزه با شاه از رویکرد فرهنگی استفاده کردند. به دلیل سرکوب داخلی، گروه‌های مخالف خارج از کشور مانند کنفدراسیون جهانی محصلین و دانشجویان ایرانی-اتحادیه ملی، شاخه برون مرزی نهضت آزادی ایران و انجمن اسلامی دانشجویان برای
نهضت آزادی ایران و انجمن اسلامی دانشجویان برای انقلاب بسیار مهم بودند. گروه‌ها و نهادهای انقلابی خمینی‌گرا. شورای انقلاب. «شورای انقلاب» توسط خمینی برای مدیریت انقلاب در ۲۱ دی ۱۳۵۷، اندکی پیش از بازگشت او به ایران، تشکیل شد. وجود این شورا در دوران نه چندان امن اوایل انقلاب از نظرها مخفی نگه داشته شد. به گفته هاشمی رفسنجانی، خمینی بهشتی، مطهری، رفسنجانی، باهنر و موسوی اردبیلی را به عنوان اعضای شورا انتخاب کرد. اعضای شورا افرادی همچون مهدی بازرگان، آیت‌الله سید محمود طالقانی، آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای،
سید محمود طالقانی، آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای، ابوالحسن بنی‌صدر، محمدرضا مهدوی کنی، یدالله سحابی، مصطفی کتیرایی، احمد صدر حاج‌سیدجوادی، سید محمدولی قرنی و علی‌اصغر مسعودی برای شورای انقلاب برگزیدند. این شورا مهدی بازرگان را به‌عنوان نخست‌وزیر دولت موقت خمینی پیشنهاد کرد و او نیز پذیرفت. پس از به قدرت رسیدن انقلاب، این شورا تا تشکیل مجلس اول در ۷ خرداد ۱۳۵۹ به یک نهاد قانون‌گذاری تبدیل شد که احکام صادر می‌کرد در ۲۰ مرداد ۱۳۵۹ قوانین مصوب این شورا در جمهوری اسلامی ایران قانونی شناخته شد. دولت موقت انقلابی.
اسلامی ایران قانونی شناخته شد. دولت موقت انقلابی. دولت موقت انقلابی یا «دولت موقت ایران» (۵۸–۱۳۵۷) اولین دولتی بود که پس از سرنگونی پادشاهی در ایران تأسیس شد. این دولت به دستور آیت‌الله خمینی در ۱۳ بهمن ۱۳۵۷ در حالی که شاپور بختیار (آخرین نخست‌وزیر شاه) هنوز مدعی قدرت بود، تشکیل شد. آیت‌الله خمینی در ۱۳ بهمن ۱۳۵۷ طی حکم زیر بازرگان را به عنوان نخست‌وزیر «دولت موقت انقلاب» منصوب کرد:‏ «جناب آقای مهندس مهدی بازرگان‏، بنا به پیشنهاد شورای انقلاب، بر حَسَب حق شرعی و حق قانونی ناشی از آرای اکثریت قاطع قریب به
شرعی و حق قانونی ناشی از آرای اکثریت قاطع قریب به اتفاق ملت ایران که طی اجتماعات عظیم و تظاهرات وسیع و متعدد در سراسر ایران نسبت به رهبری جنبش ابراز شده است، و به موجب اعتمادی که به ایمان راسخ شما به مکتب مقدس اسلام و اطلاعی که از سوابقتان در مبارزات اسلامی و ملی دارم، جنابعالی را بدون در نظر گرفتن روابط حزبی و بستگی به گروهی خاص، ‏مأمور تشکیل دولت موقت می‌نمایم تا ترتیب ادارهٔ امور مملکت و خصوصاً انجام رفراندم و رجوع به آرای عمومی ملت دربارهٔ تغییر نظام سیاسی کشور به جمهوری اسلامی و تشکیل مجلس مؤسسان از
کشور به جمهوری اسلامی و تشکیل مجلس مؤسسان از منتخبین مردم جهت تصویب قانون اساسی نظام جدید و انتخاب مجلس نمایندگان ملت بر طبق قانون اساسی جدید را بدهید. ‏ مقتضی است که اعضای دولت موقت را هر چه زودتر با توجه به شرایطی که مشخص نموده‌ام تعیین و معرفی نمایید. کارمندان دولت و ارتش و افراد ملت با دولت موقت شما همکاری کامل نموده و موفقیت شما و دولت موقت را در این مرحلهٔ حساس تاریخی از خداوند متعال مسئلت می‌نمایم. ‏» روح‌الله الموسوی الخمینی‏خمینی با بیشتر توضیح دادن حکمش، به روشنی اعلام کرد که ایرانیان به اطاعت از
حکمش، به روشنی اعلام کرد که ایرانیان به اطاعت از بازرگان دستور داده شده‌اند و این یک وظیفه شرعی است.آن اینکه من که ایشان را حاکم کردم، یک نفر آدمی هستم که به واسطهٔ ولایتی که از طرف شارع مقدس دارم، ایشان را قرار دادم. ایشان را که من قرار دادم واجبُ الاْتِّباع است، ملت باید از او اتّباع کند. یک حکومت عادی نیست، یک حکومت شرعی است؛ باید از او اتّباع کنند. مخالفت با این حکومت مخالفت با شرع است، قیام بر علیه شرع است. قیام بر علیه حکومت شرع جزایش در قانون ما هست، در فقه ما هست؛ و جزای آن بسیار زیاد است. من تنبه
در فقه ما هست؛ و جزای آن بسیار زیاد است. من تنبه می‌دهم به کسانی که تخیل این معنی را می‌کنند که کارشکنی بکنند یا اینکه خدای نخواسته یکوقت قیام بر ضد این حکومت بکنند، من اعلام می‌کنم به آنها که جزای آنها بسیار سخت است در فقه اسلام. قیام بر ضد حکومت خدایی قیام بر ضد خداست؛ قیام بر ضد خدا کفر است.مهدی بازرگان در ۲۳ بهمن ۱۳۵۷ کابینه ۷ نفره خود را سه روز پس از پیروزی انقلاب، و در زمانی که ارتش بی‌طرفی خود را در درگیری بین حامیان خمینی و بختیار اعلام کرد معرفی کرد. بختیار در روز پیروزی انقلاب یعنی ۲۲ بهمن استعفا
بختیار در روز پیروزی انقلاب یعنی ۲۲ بهمن استعفا داد. دولت موقت اغلب به عنوان «تابع» شورای انقلاب توصیف می‌شد و با "کمیته‌های" متعددی که با اقتدار دولت رقابت می‌کردند با مشکلاتی روبرو بود پس از گروگان گرفته شدن مقامات سفارت آمریکا در ۱۳ آبان ۱۳۵۸، بازرگان استعفا داد و دولت وی سقوط کرد. سپس قدرت به دست شورای انقلاب رسید. بازرگان از طرفداران پیش‌نویس قانون اساسی انقلابی اولیه بود تا یک حکومت دین‌سالار که توسط فقها کنترل می‌شد، و پس از آن که استعفای او بدون شکایت توسط خمینی دریافت شد، خمینی گفت: «آقای بازرگان…
توسط خمینی دریافت شد، خمینی گفت: «آقای بازرگان… کمی خسته بود و ترجیح داد مدتی در حاشیه بماند.» خمینی بعداً انتصاب بازرگان را یک «اشتباه» توصیف کرد. اولین "کمیته‌های انقلاب اسلامی" به عنوان سازمان‌هایی خودمختار در اواخر سال ۱۳۵۷ «در همه جا سبز شدند». آنها با سازماندهی در مساجد، مدارس و محل کار، مردم را بسیج کردند، اعتصابات و تظاهرات را سازماندهی کردند و کالاهای کمیاب را توزیع کردند. پس از ۲۵ بهمن، بسیاری از سیصدهزار تفنگ و مسلسل فرعی ضبط شده از زرادخانه‌های نظامی به کمیته‌هایی ختم شد که اموال را مصادره
نظامی به کمیته‌هایی ختم شد که اموال را مصادره کردند و کسانی را که معتقد بودند ضدانقلاب بودند دستگیر کردند. فقط در تهران ۱۵۰۰ کمیته وجود داشت. بین کمیته‌ها و سایر مراکز قدرت، خصوصاً دولت موقت تضاد وجود داشت. برای مقابله با این موضوع، در ۲۱ بهمن، کمیته‌های انقلاب اسلامی به جمع‌آوری سلاح، سازماندهی انقلابیون مسلح و به‌طور کلی مبارزه با هرج و مرج در پی فروپاشی نیروی انتظامی و ضعف ارتش متهم شدند. خمینی آیت‌الله مهدوی کنی را مسئول "کمیته‌ها" کرد. آنها به عنوان «چشم و گوش» حکومت جدید عمل کردند و منتقدان آنها را
و گوش» حکومت جدید عمل کردند و منتقدان آنها را به «دستگیری‌های خودسرانه، اعدام‌ها و مصادره اموال» نسبت می‌دهند. در تابستان ۱۳۵۸، "کمیته‌ها" برای ریشه‌کن کردن نفوذ جنبش‌های چریکی چپ‌گرا که در آنها نفوذ کرده بود، پاک‌سازی شدند. کمیته‌های انقلاب اسلامی در سال ۱۳۷۰ با شهربانی و ژاندارمری ادغام شدند و "فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران" معروف به نیروی انتظامی را تشکیل دادند. حزب جمهوری اسلامی. حزب جمهوری اسلامی توسط نایب‌رئیس مجلس خمینی محمد بهشتی و ائتلاف احزاب اسلامی در چند روز پس از ورود خمینی به ایران
احزاب اسلامی در چند روز پس از ورود خمینی به ایران راه‌اندازی شد. این سازمان متشکل از سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، بازاری‌ها و «قسمت بزرگی از روحانیونی که فعالیت سیاسی داشتند» بود. این سازمان «در هر سطحی از جامعه، از ادارات دولتی گرفته تا تقریباً تمام محله‌های شهر…» و برای ایجاد یک حکومت دین‌سالار به رهبری ولایت فقیه در ایران با غلبه بر مخالفان و اعمال قدرت در خیابان از طریق حزب‌الله تلاش کرد. این حزب اکثریت را در مجلس اول به دست آورد، اما با رئیس‌جمهور اول، ابوالحسن بنی‌صدر، که عضو حزب نبود، درگیر شد.
اول، ابوالحسن بنی‌صدر، که عضو حزب نبود، درگیر شد. حامیان بنی‌صدر سرکوب شدند و بنی‌صدر در ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ استیضاح و از سمت خود عزل شد. در پی آن یک کمپین وحشت علیه حزب جمهوری اسلامی توسط گروه چریکی مجاهدین خلق راه‌اندازی شد. در ۷ تیر ۱۳۶۰، یک بمب‌گذاری در دفتر حزب جمهوری اسلامی رخ داد که عوامل جمهوری اسلامی معتقدند که عامل این بمب‌گذاری بوده است. این بمب‌گذاری منجر به کشته شدن حدود ۷۰ نفر از مقامات عالی‌رتبه، اعضای کابینه و نمایندگان مجلس از جمله محمد بهشتی، دبیرکل حزب و رئیس شورای عالی قضایی شد. پس از این
دبیرکل حزب و رئیس شورای عالی قضایی شد. پس از این بمب‌گذاری محمدجواد باهنر دبیرکل حزب جمهوری اسلامی شد، اما درنهایت در هشتم شهریور ترور شد و سیدعلی خامنه‌ای دبیرکل حزب شد. به‌دلیل این حوادث و دیگر ترورها، حزب جمهوری اسلامی در سال ۱۳۶۰ ضعیف شد. در نهایت حزب جمهوری اسلامی با درخواست خامنه‌ای و اکبر هاشمی رفسنجانی و موافقت خمینی به دلیل اختلاف‌های داخل حزبی در سال ۱۳۶۶ منحل شد. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی. سپاه پاسداران به فرمان خمینی در ۱۴ اردیبهشت ۱۳۵۸ «برای محافظت از انقلاب در برابر نیروهای برانداز یا ضد
محافظت از انقلاب در برابر نیروهای برانداز یا ضد انقلابیون»، به عنوان وزنه‌ای که دربرابر گروه‌های مسلح چپ و ارتش ایران که بخشی از پایگاه قدرت شاه بود، بچربد تأسیس شد. در ابتدا شش‌هزار نفر استخدام شدند و آموزش دیدند، اما سپاه در نهایت به یک نیروی نظامی «تمام عیار» با شاخه‌های نیروی هوایی و دریایی تبدیل شد. کار سپاه شامل وظایف نظامی متعارف، کمک به نیروهای اسلامی خارج از کشور، مانند حزب‌الله لبنان، و امنیت داخلی، مانند سرکوب قاچاق مواد مخدر، شورش‌های معترضان، و رفتار غیراسلامی مردم است. از سپاه به عنوان «بدون
رفتار غیراسلامی مردم است. از سپاه به عنوان «بدون شک قوی‌ترین نهاد انقلاب» یاد شده است» بسیج. «بسیج مستضعفین» به فرمان خمینی در سال ۱۳۵۹ تأسیس شد تا توسط سپاه پاسداران سازماندهی شود. هدف این سازمان بسیج داوطلبان بامهارت مانند پزشکان یا مهندسان بود، اما در درجه اول، هدف بسیج مستضعفین بسیج افراد خیلی پیر یا جوان برای خدمت در سایر ارگان‌ها بود. بسیج مستضعفین اغلب امنیت را تأمین می‌کرد و به پلیس و ارتش کمک می‌کرد. بسیج همچنین برای حمله به تظاهرکنندگان مخالف و غارت دفاتر روزنامه‌های مخالف، که تصور می‌شد دشمنان
دفاتر روزنامه‌های مخالف، که تصور می‌شد دشمنان انقلاب بودند، مورد استفاده قرار گرفت. حزب‌اللهی. حزب‌اللهی‌ها یا اعضای حزب خدا «اوباش مسلحی» بودند که به تظاهرکنندگان و دفاتر روزنامه‌های منتقد خمینی حمله کردند و بعداً طیف وسیع‌تری از فعالیت‌ها به دلایل «اخلاقی» یا «فرهنگی» نامطلوب بودند را انجام دادند. حزب‌الله یک سازمان مستقل با ساختاری قوی نیست، بلکه بیشتر جنبشی از گروه‌هایی بود که معمولاً در اطراف یک مسجد جمع می‌شدند. اگرچه در اوایل انقلاب خمینی‌گرایان - آنهایی که در حزب جمهوری اسلامی بودند - ارتباط با
آنهایی که در حزب جمهوری اسلامی بودند - ارتباط با حزب‌الله را انکار می‌کردند، اما تداوم حملات آن اراده خودجوش مردم بود که دولت هیچ کنترلی بر آن نداشت، در واقع حزب‌الله تحت نظارت «یک جوان تحت‌تأثیر خمینی» به نام هادی غفاری بود. مجلس خبرگان قانون اساسی. مجلس هفتاد و سه نفره خبرگان قانون اساسی در تابستان ۱۳۵۸ برای نگارش قانون اساسی جدید جمهوری اسلامی انتخاب شد. این مجلس در ابتدا به عنوان راهی برای تسریع اجرای پیش‌نویس قانون اساسی‌ای بود که حامیان خمینی زمانی که خمینی هنوز در تبعید بود نوشته بودند، اما چپ‌ها آن
خمینی هنوز در تبعید بود نوشته بودند، اما چپ‌ها آن را بیش از حد محافظه‌کارانه می‌دانستند و می‌خواستند تغییرات اساسی‌ای در آن پیش‌نویس بیافرینند. از قضا این مجلس بود که تغییراتی ایجاد کرد، اصول دین‌سالاری را به رهبری "ولایت فقیه" نهادینه کرد، اصل "ولایت فقیه" را به مقام معظم رهبری اضافه کرد و قدرت و شخصیت روحانی شورای نگهبان را افزایش داد که می‌توانست قوانین غیراسلامی را وتو کند. قانون اساسی جدید با مخالفت برخی روحانیون از جمله آیت‌الله محمدکاظم شریعتمداری و فعالان سکولاری مواجه شد که خواستار تحریم این قانون
سکولاری مواجه شد که خواستار تحریم این قانون بودند. درنهایت قانون اساسی جمهوری اسلامی در یک همه‌پرسی در ۱۱ و ۱۲ آذر ۱۳۵۸ با بیش از ۹۸ درصد آرا تصویب شد. احزاب و جنبش‌های پس از انقلاب. دانشجوی مسلمان پیرو خط امام. دانشجویان مسلمان پیرو خط امام، گروهی از دانشجویان هوادار خمینی بودند که پس از آن که آمریکا شاه را برای درمان سرطانش در آمریکا پذیرفت، در ۱۳ آبان ۱۳۵۸ سفارت آمریکا در تهران را اشغال کردند. اگرچه دانشجویان بعداً گفتند که انتظار نداشتند سفارت را برای مدت طولانی اشغال کنند، اما اقدام آنها با حمایت رسمی
طولانی اشغال کنند، اما اقدام آنها با حمایت رسمی مواجه شد و بحران گروگان‌گیری در ایران را آغاز کرد که در آن اتفاق دانشجویان پیرو خط امام ۵۲ دیپلمات آمریکایی را به مدت ۴۴۴ روز گروگان گرفتند. انصار حزب‌الله. انصار حزب‌الله یک گروه اسلام‌گرای محافظه‌کار افراطی ستیزه‌جو در ایران است. گفته می‌شود که آنها همراه با بسیج «نماینده یک عنصر کلیدی در تسلط جمهوری اسلامی بر قدرت، یعنی استفاده از سرکوب خشونت‌آمیز» تجمعات مخالفان هستند. ایدئولوژی آن حول محور ارادت به خمینی و اعتقاد ایشان به "ولایت فقیه" و حذف نفوذهای غیر
و اعتقاد ایشان به "ولایت فقیه" و حذف نفوذهای غیر اسلامی خارجی است.
محبوبه بربری‌ژرفی (زاده 7 دی 1370- 28 دسامبر 1991) جودوکار ایرانی است. او توانسته است جواز حضور در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ را به‌عنوان عضوی از تیم المپیک پناهندگان در رشته ترکیبی و در دسته ۷۸+ کیلوگرم بدست آورد. زندگی. بربری ژرفی در بندر انزلی در استان گیلان ایران بزرگ شد. او تمرین جودو را در سن 15 سالگی و با تشویق مادرش آغاز کرد. او بعدها به عضویت تیم ملی جودوی ایران در آمد. باربری ژرفی در سال ۲۰۱۸ به همراه دخترش از آلمان درخواست پناهندگی کرد. او در سال ۲۰۲۳ نخستین زن ایرانی شد که بدون حجاب در
در سال ۲۰۲۳ نخستین زن ایرانی شد که بدون حجاب در مسابقات جهانی جودو شرکت کرد.