payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جمله آموزش سه زبان بنگالی، هندی و انگلیسی به همه دانش‌آموزان. او همچنین مجموعهای از فعالیت‌های فوق‌برنامه آموزشی را در مدرسه راهاندازی کرده بود که شامل ورزش، موسیقی و تئاتر می‌شد و اجرای قطعات موسیقی و ترانه‌های سروده شده توسط رابیندرانات تاگور، نویسنده و برنده جایزه نوبل که روی با او آشنایی داشت، در مدرسه مرسوم بود. او همچنین با ساکی سامیتی، سازمانی که توسط سوآرناکوماری دوی، شاعر، رمان‌نویس و کنشگر اجتماعی تأسیس شده بود و به ترویج صنایع دستی هند و انتشار چندین مجله و نشریه ادبی به زبان‌های بنگالی و
چندین مجله و نشریه ادبی به زبان‌های بنگالی و انگلیسی می‌پرداخت، ارتباط نزدیکی داشت. دوستی او با خانواده تاگور به حدی بود که رابیندرانات تاگور نمایشنامه مایار کِهلا را به سرالا روی تقدیم کرد. سرالا روی به همراه روکیا سکهاوات حسین، نویسنده داستانهای علمی-تخیلی و کنشگر بنگالی، و خواهرش آبالا بوس، معلم، در دهه ۱۹۲۰ با اتحادیه آموزش زنان بنگال همکاری می‌کردند تا دسترسی زنان و کودکان به آموزش را بهبود بخشند. در سال ۱۹۲۷، آنها کنفرانس آموزشی بنگال را از ۱۶ تا ۱۹ آوریل سازماندهی کردند و در این کنفرانس، روی، بوس و
سازماندهی کردند و در این کنفرانس، روی، بوس و حسین سخنرانی‌هایی درخواست تغییر در برنامه درسی مدارس انجام دادند با تأکید ویژه بر افزایش آگاهی از حقوق شخصی زنان. کنفرانس سراسری زنان هند در همان سال تأسیس شد و روی به همراه سروجینی نایدو، کامالادوی چاتوپادهایا، موتولاکشمی ردی و راجکوماری آمریت کاور از اعضای مؤسس این سازمان مهم و قدرتمند حقوق زنان در هند استعماری بودند. زندگی شخصی. او با پراسانا کومار روی، مربی و اولین رئیس کالج پرزیدنسی در کلکته ازدواج کرد و آنها پسری داشتند که در سنین بسیار پایین درگذشت. او
پسری داشتند که در سنین بسیار پایین درگذشت. او بعدها دو دختر به نامهای سوارنالاتا بوس و چارولاتا موخِرجی داشت که چارولاتا نیز با کنفرانس سراسری زنان هند ارتباط نزدیکی داشت.
مِری دُرین آرچر، بارونِس آرچر اُف وِستون-سوپِر-مِر (؛ زادهٔ )، دانشمند بریتانیایی متخصص در زمینه تبدیل انرژی خورشیدی است. او همسر جفری آرچر، معاون سابق رئیس حزب محافظه‌کار است. آرچر در حال حاضر معاون دانشگاه باکینگهام می‌باشد. اوایل زندگی و تحصیلات. مِری ویدِن در دسامبر ۱۹۴۴ در اپسوم، ساری به دنیا آمد. او دختر کوچکتر هارولد اِن. ویدِن، حسابدار رسمی، و دُرین کاکس بود. او در کالج بانوان چلتنهام تحصیل کرد و سپس شیمی را در کالج سنت آن، آکسفورد خواند. پس از آن برای اخذ مدرک دکترای شیمی فیزیک در کالج سلطنتی لندن
اخذ مدرک دکترای شیمی فیزیک در کالج سلطنتی لندن ادامه تحصیل داد. پایان‌نامه او با عنوان «کاتالیز ناهمگن واکنش‌های جانشینی معدنی» در سال ۱۹۶۸ ارائه شد. حرفه علمی. آرچر از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۱ پژوهشگر ارشد جوان در کالج سنت هیلدا، آکسفورد بود. سپس در سال تحصیلی ۱۹۷۱/۷۲ به عنوان استاد موقت شیمی در کالج سامرویل، آکسفورد تدریس کرد. پس از آکسفورد، او به عنوان پژوهشگر علمی تحت نظر جورج پورتر در مؤسسه سلطنتی لندن کار کرد. در همین دوره بود که او به فوتوالکتروشیمی علاقه‌مند شد و از آن زمان مقالات و سخنرانی‌های گسترده‌ای
شد و از آن زمان مقالات و سخنرانی‌های گسترده‌ای در این زمینه ارائه کرده است. در اواسط دهه ۱۹۷۰، او به هیئت مدیره انجمن بین‌المللی انرژی خورشیدی منصوب شد. بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۶، او عضو هیئت علمی کالج نیونهام و استاد شیمی در کالج ترینیتی دانشگاه کمبریج بود. از ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۱، مدیر بنیاد موزه فیتزویلیام در کمبریج بود. او بین سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۵ مدیر غیراجرایی شرکت رادیو مید آنگلیا بود. او به عنوان خواننده آلتو اول فعالیت می‌کند و در سال ۱۹۹۲ یک سی‌دی از سرودهای کریسمس با عنوان «سرود کریسمس» منتشر کرد. در سال
کریسمس با عنوان «سرود کریسمس» منتشر کرد. در سال ۱۹۸۸، آرچر به شورای شرکت بیمه لویدز پیوست و سال بعد رئیس کمیته سختی لویدز شد. او از سال ۱۹۷۷ به عنوان «نام» در لویدز فعالیت داشت. از ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۰، او رئیس بنیاد ملی انرژی بود که به بهبود استفاده از انرژی در ساختمان‌ها می‌پردازد. او بعدها رئیس این بنیاد شد و در حال حاضر حامی آن است. او همچنین رئیس انجمن انرژی خورشیدی بریتانیا (UK-ISES) است. ویدِن همچنین عضو انجمن انرژی است و در سال ۲۰۰۲ مدال ملچت این مؤسسه را دریافت کرد. او نویسنده و مشارکت‌کننده در آثار
را دریافت کرد. او نویسنده و مشارکت‌کننده در آثار مختلفی در زمینه انرژی خورشیدی است، از جمله «رویکردهای فوتوشیمیایی و فوتوالکتروشیمیایی به تبدیل انرژی خورشیدی» که نوشتن آن ۱۵ سال طول کشید. او ویراستار مشترک کتاب‌های «برق پاک از فوتوولتائیک» (۲۰۰۱)، «فتوسنتز مولکولی تا جهانی» (۲۰۰۴)، «کرسی شیمی ۱۷۰۲ در کمبریج: دگرگونی و تغییر» (۲۰۰۵) و «سیستم‌های نانوساختار و فوتوالکتروشیمیایی برای تبدیل فوتون خورشیدی» (۲۰۰۸) بوده است. در سال ۱۹۹۴، لیدی آرچر مدیر غیراجرایی تلویزیون آنگلیا بود که در آن زمان هدف پیشنهاد خرید
آنگلیا بود که در آن زمان هدف پیشنهاد خرید قرار گرفته بود. پس از گزارش‌های بورس لندن، وزارت تجارت و صنعت در ۸ فوریه ۱۹۹۴ بازرسانی را برای بررسی احتمالی تخلفات معاملات داخلی توسط برخی افراد از جمله همسرش منصوب کرد. هیچ اتهامی مطرح نشد. او به مدت ۱۰ سال تا سال ۲۰۱۲ رئیس بنیاد بیمارستان‌های دانشگاه کمبریج (شامل آدنبروک و بیمارستان‌های رزی) بود و پیش از آن مدیر غیراجرایی (۱۹۹۹–۱۹۹۳) و معاون رئیس (۲۰۰۲–۱۹۹۹) بیمارستان آدنبروک بود. بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸، او یک ابتکار پیشگامانه با بودجه خدمات ملی بهداشت
او یک ابتکار پیشگامانه با بودجه خدمات ملی بهداشت (انگلستان) برای ایجاد ابزارهای تصمیم‌گیری بیماران برای بیماران مبتلا به سرطان پروستات موضعی (یا BPH) را رهبری کرد. در سال ۲۰۰۷، او جایزه اِوا فیلبین مؤسسه شیمی ایرلند را دریافت کرد. او مدیر مؤسس شرکای سلامت دانشگاه کمبریج در سال‌های ۲۰۱۲–۲۰۰۹ بود و از ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۵ معاون رئیس ACT (بنیاد خیریه آدنبروک) بود. او در حال حاضر هدایت گروهی را برای ایجاد یک PDA آنلاین و اطلاعات/مشاوره برای بیماران سرطان مثانه در بیمارستان آدنبروک و در سراسر شبکه سرطان آنگلیا بر عهده
آدنبروک و در سراسر شبکه سرطان آنگلیا بر عهده دارد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون بانوی فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
کریستینا کرویکشانک میلر (; – ) شیمیدان اسکاتلندی و یکی از پنج زن اول (و همچنین اولین شیمیدان زن) بود که به انجمن سلطنتی ادینبورگ انتخاب شد (۷ مارس ۱۹۴۹). کریستینا میلر از کودکی ناشنوا بود و همچنین بینایی یک چشم خود را در یک انفجار آزمایشگاهی در سال ۱۹۳۰ از دست داد. ساختمان کریستینا میلر در مجموعه کینگز بیلدینگز دانشگاه ادینبورگ و همچنین سالن کریستینا میلر در دانشگاه هرایوت-وات به افتخار او نامگذاری شده‌اند. اوایل زندگی. کریستینا کرویکشانک میلر (کریسی میلر) در سال ۱۸۹۹ در کوتبریج، اسکاتلند از پدری
میلر) در سال ۱۸۹۹ در کوتبریج، اسکاتلند از پدری ایستگاه‌دار به دنیا آمد و بزرگ‌ترین از دو خواهر بود. او در پنج سالگی به سرخک و سرخجه مبتلا شد که باعث آسیب به شنوایی او شد و این مشکل در طول زندگی او به تدریج بدتر شد. میلر پس از خواندن مقاله‌ای در یک مجله که شیمی تحلیلی صنعتی را به عنوان یک انتخاب شغلی بالقوه برای زنان نشان می‌داد، به مطالعه شیمی علاقه‌مند شد. در ابتدا او امیدوار بود که به حرفه تدریس بپردازد اما متأسفانه معلولیت‌هایش مانع این کار شد. تحصیلات. میلر به‌طور همزمان در یک دوره سه ساله لیسانس در
میلر به‌طور همزمان در یک دوره سه ساله لیسانس در دانشگاه ادینبورگ (۱۹۲۰–۱۹۱۷) و یک دوره چهارساله دیپلم در کالج هرایوت-وات (۱۹۲۱–۱۹۱۷) که اکنون دانشگاه هرایوت-وات است، تحصیل کرد که به شکل کلاس‌های شبانه در طول جنگ جهانی اول برگزار می‌شد. در این دوره او یکی از تنها سه زنی بود که دیپلم شیمی گرفتند. در سال ۱۹۲۰ او از دانشگاه ادینبورگ با مدرک کارشناسی با تمایز ویژه فارغ‌التحصیل شد، مدال کلاس را دریافت کرد و بورسیه وانس دانلوپ به او اعطا شد که به او امکان داد تحقیقات خود را برای دکترای خود انجام دهد. او سپس در
خود را برای دکترای خود انجام دهد. او سپس در سال ۱۹۲۱ از کالج هرایوت-وات فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۲۰ به سر جیمز واکر مراجعه کرد به امید اینکه تحت نظر او در دانشگاه ادینبورگ کار کند و او به او دستور داد که در سال ۱۹۲۱ پس از یادگیری زبان آلمانی بازگردد زیرا بسیاری از ادبیات مهم آن زمان به زبان آلمانی نوشته شده بود. در سال ۱۹۵۱ او تنها زن در میان ۲۵ عضو اول هیئت علمی دانشگاه هرایوت-وات بود. تحقیقات. کار دکترای او تحت نظر سر جیمز واکر انجام شد. او روی تأیید قانون استوکس-اینشتین برای انتشار در محلول کار کرد.
استوکس-اینشتین برای انتشار در محلول کار کرد. او مطالعه کرد که چگونه ویسکوزیته و دما بر انتشار ید در محلول‌های مختلف تأثیر می‌گذارد. این کار در مجموعه مقالات انجمن سلطنتی منتشر شد. پس از دکترا، میلر موضوع کار خود را به کار روی تری‌اکسید فسفر تغییر داد. در سال ۱۹۲۸ او اولین نمونه خالص تری‌اکسید فسفر را به دست آورد و نشان داد که درخشندگی مشاهده شده در نمونه‌های قبلی به دلیل وجود فسفر محلول است. این مقاله مدال کیت را از انجمن سلطنتی ادینبورگ دریافت کرد. موفقیت این کار باعث شد که او قبل از ۳۰ سالگی به آرزوی خود
کار باعث شد که او قبل از ۳۰ سالگی به آرزوی خود برای دریافت دکترای علوم دست یابد. او توسط یک شیمیدان معدنی پیشرو آن زمان به عنوان بزرگ‌ترین پیشرفت در دانش این موضوع در ۲۰ سال گذشته توصیف شد. تحقیقات در مورد تری‌اکسید فسفر پس از انفجاری که بینایی یک چشم او را از بین برد، متوقف شد. پس از این اتفاق، میلر بر توسعه تکنیک‌های میکروآنالیز تمرکز کرد. او بر استفاده از این تکنیک‌ها برای تجزیه و تحلیل سنگ‌ها و فلزات تمرکز کرد. به گفته آن جونز، «کریستینا میلر یک پیشگام واقعی بود. او زمانی که این رشته هنوز بسیار در
واقعی بود. او زمانی که این رشته هنوز بسیار در انحصار مردان بود، اکتشافات پیشگامانه‌ای در شیمی تحلیلی انجام داد و معلمی الهام‌بخش و راهنمایی برای نسل‌های دانشجویان بود.» در سال ۱۹۳۳ او به عنوان مدیر آزمایشگاه آموزشی منصوب شد و از طریق تعهد خود به نوآوری و فناوری جدید، تلاش کرد تا اطمینان حاصل کند که دانشجویان شیمی آموزش کامل در شیمی تحلیلی دریافت می‌کنند. در سال ۱۹۴۹ او به عنوان عضو انجمن سلطنتی ادینبورگ انتخاب شد. پیشنهاددهندگان او سر جیمز پیکرینگ کندال، سر ادموند هرست، جان ادوین مکنزی و جی. نورمن دیویدسون
ادموند هرست، جان ادوین مکنزی و جی. نورمن دیویدسون بودند. او مدال کیت انجمن را برای دوره ۱۹۲۹–۱۹۲۷ دریافت کرد.
روبی ساکائه هیروسه (; – ) بیوشیمیدان و باکتری‌شناس آمریکایی بود که تحقیقاتی در زمینه انعقاد خون و ترومبین، آلرژی‌ها و همچنین تحقیقاتی دربارهٔ سرطان با استفاده از آنتی‌متابولیت‌ها انجام داد. خانواده و اوایل زندگی. روبی هیروسه در ۳۰ اوت ۱۹۰۴ در کنت، واشینگتن از پدری به نام شیوساکا هیروسه و مادری به نام تومه (نام خانوادگی قبل از ازدواج: کورای) به دنیا آمد. او دومین فرزند از هفت فرزند خانواده بود، اما از آنجا که اولین فرزند در سنین بسیار پایین فوت کرده بود، به عنوان بزرگ‌ترین فرزند در میان شش فرزند خانواده بزرگ
بزرگ‌ترین فرزند در میان شش فرزند خانواده بزرگ شد. او چهار خواهر و یک برادر داشت و آنها در منطقه وایت ریور (شیراکاوا) در اطراف سیاتل زندگی می‌کردند. دومین فرزند خانواده فومیکو نام داشت که دو سال از روبی کوچک‌تر بود. فومی (همان‌طور که او را صدا می‌زدند) مانند مادرش به بیماری سل مبتلا شد. فومی در سال ۱۹۲۵ و مادرش تومه در سال ۱۹۳۴ درگذشتند. سومین فرزند خانواده برادری به نام کیمئو بود که دو سال از فومی کوچک‌تر بود و در دوران دبیرستان در ورزش‌ها ممتاز بود، در سه رشته ورزشی مدال گرفت و به عنوان کاپیتان تیم فوتبال
ورزشی مدال گرفت و به عنوان کاپیتان تیم فوتبال و خزانه‌دار کلاس انتخاب شد. او تا سال ۱۹۹۱ زندگی کرد. ماری، فرزند بعدی خانواده، یک سال از کیمئو کوچک‌تر بود. دو فرزند آخر خانواده دوقلوهای دختر بودند: توکی و تومو که در سال ۱۹۱۲ به دنیا آمدند، سه سال از ماری و ۹ سال از روبی کوچک‌تر بودند. خواهر تومو در سال ۱۹۲۸ در سن ۱۶ سالگی درگذشت. پدر روبی در حومه توکیو به دنیا آمده بود و تنها تحصیلاتش تا مقطع راهنمایی بود. به گفته روبی، او در ژاپن در نوعی کار تولیدی مشغول بود که با شکست مواجه شد. خانواده مادر روبی، تومه،
بود که با شکست مواجه شد. خانواده مادر روبی، تومه، تاجر کالاهای خشک بودند. پس از شکست کسب‌وکار شیوساکا، آنها تصمیم گرفتند به آمریکا مهاجرت کنند، در منطقه سیاتل ساکن شوند و برای امرار معاش به کشاورزی بپردازند. از آنجا که قانون تابعیت ۱۸۷۰ تنها به آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار حق شهروندی اعطا می‌کرد، آسیایی‌ها «بیگانگان ناشایست برای شهروندی» محسوب می‌شدند. چندین ایالت، به ویژه واشینگتن، از این وضعیت برای محروم کردن آسیایی‌ها از مالکیت زمین استفاده می‌کردند، زیرا آنها «بیگانگان ناشایست برای شهروندی» بودند که راهی
«بیگانگان ناشایست برای شهروندی» بودند که راهی برای تبعیض بدون اشاره به دسته‌های نژادی خاص بود. این مقررات تا سال ۱۹۵۲ غیرقانونی اعلام نشدند؛ بنابراین، اجاره زمین هیروسه و برخی از خریدهای بعدی زمین به نام روبی ثبت شد، زیرا او یک آمریکایی متولد شده بود. روبی در دوران دبیرستان گفت که احساس تبعیض خاصی نداشته، اما بعدها کودکان آمریکایی ژاپنی‌تبار با تبعیض مواجه شدند. او گفت که معلمان نسبت به دانش‌آموزان سفیدپوست تبعیض قائل می‌شدند. با این حال، روبی محبوب بود و در فعالیت‌های ورزشی شرکت می‌کرد و در گروه کر و اپرت
فعالیت‌های ورزشی شرکت می‌کرد و در گروه کر و اپرت آواز می‌خواند. روبی گفت که ترجیح می‌داد در دبیرستان و همچنین در کالج با دانش‌آموزان سفیدپوست معاشرت کند، نه با کودکان ژاپنی. روبی تا حدی مذهبی بود و در مدرسه یکشنبه‌ها در کلیسای متدیست اول حضور می‌یافت و همچنین در انجمن مسیحی دانشجویان ژاپنی که در انجمن مسیحی مردان جوان دانشگاه تشکیل می‌شد شرکت می‌کرد. او همچنین در کلیسای باپتیست ژاپنی‌ها در سیاتل کمک می‌کرد، اما ترجیح می‌داد به کلیساهای آمریکایی برود. تحصیلات در دانشگاه واشینگتن. ایسِی‌ها یا نسل اول، اولین
در دانشگاه واشینگتن. ایسِی‌ها یا نسل اول، اولین افرادی بودند که از ژاپن به آمریکا مهاجرت کردند. به همین دلیل، آنها می‌خواستند فرزندانشان، نیسِی‌ها (که روبی یکی از آنها بود)، زبان، فرهنگ و سنت‌های مذهبی ژاپنی را یاد بگیرند. کلیسای بودایی وایت ریور دومین کلیسای بودایی در شهرستان کینگ بود. در سال ۱۹۱۲، مدرسه زبان ژاپنی وایت ریور («نیهونگو گاککو») تحت حمایت کلیسای بودایی وایت ریور افتتاح شد. منطقه وایت ریور در زبان ژاپنی شیراکاوا نامیده می‌شد که به معنای واقعی کلمه «رود سفید» است. شیراکاوا شامل مناطق آبرن،
کلمه «رود سفید» است. شیراکاوا شامل مناطق آبرن، توماس و کریستوفر بود.
بتی پیج بدنام فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی ماری هرون است. در این فیلم بازیگرانی همچون گرچن مول، کریس باوئر، جرد هریس، سارا پلسون، کارا سیمور، دیوید استراترن، لیلی تیلور، جان کالم، آستین پندلتن، نورمن ریدس، دالاس رابرتس، تارا سابکوف، آن داود، مایکل گستن، جفرسون میز و پیتر مک‌رابی ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم بر اساس زندگی‌نامه بتی پیج است.
کانت و مسئله متافیزیک () کتابی است اثر فیلسوف آلمانی مارتین هایدگر که در سال ۱۹۲۹ دربارهٔ ایمانوئل کانت نوشته شده است. هایدگر اغلب از آن به عنوان "کانت‌بوخ" ("کانت‌بوک") یاد می‌کند. این کتاب به عنوان دفتر سوم از "مجموعه آثار" (نسخه کامل: "Gesamtausgabe") منتشر شده است. هایدگر کتاب را به یاد ماکس شلر اهدا کرده و می گوید: «محتوای آن، موضوع آخرین گفت‌وگویی است که نگارنده یک بار دیگر رخصت داشت توانایی بدون محدودیت روح وی را احساس کند.» پس‌زمینه. در طول دهه ۱۹۲۰، هایدگر ایمانوئل کانت را مطالعه کرد. تأثیر کانتی
هایدگر ایمانوئل کانت را مطالعه کرد. تأثیر کانتی در سراسر مشهورترین و تأثیرگذارترین کتاب هایدگر، "هستی و زمان" (۱۹۲۷) فراگیر است. "کانت‌بوک" را می‌توان مکملی برای قسمت دوم ناتمام "هستی و زمان" دانست. به‌علاوه، هایدگر در طول ترم زمستانی ۱۹۲۷/۱۹۲۸ یک درس‌گفتار با عنوان "تفسیر پدیدارشناختی نقد عقل محض کانت" (دفتر ۲۵ از "مجموعه آثار هایدگر") را به صراحت با فلسفه کانت ارائه کرد. منبع اصلی کانت‌بوک، رویارویی هایدگر با ارنست کاسیرر در داووس در سال ۱۹۲۹ بود. در اینجا است که هایدگر شروع به توسعه تفسیر منحصربه‌فرد
است که هایدگر شروع به توسعه تفسیر منحصربه‌فرد خود از کانت می‌کند، که تأکید بی‌سابقه‌ای بر نقد عقل محض می‌کند. هایدگر بلافاصله پس از داووس شروع به نوشتن "کانت و مسئله متافیزیک" کرد. بازخورد. کاسیرر، مانند اکثر کانت‌پژوهان، تفسیر هایدگر از کانت را رد کرد. به گفته مایکل جی. اینوود، هایدگر تلویحاً برخی از دیدگاه‌هایی را که در "کانت و مسئله متافیزیک" در کار بعدی خود دربارهٔ کانت بیان کرد، کنار گذاشت.
استفانی اِی. برنز (; ) شیمیدان و تاجر آمریکایی متخصص در ترکیبات آلی سیلیسیم است که از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱ به عنوان رئیس و مدیرعامل داو کورنینگ خدمت کرد. او همچنین به عنوان رئیس افتخاری انجمن صنایع شیمیایی فعالیت داشته است. اوایل زندگی و تحصیلات. برنز که دختر یک پدر استاد انگلیسی و تاریخ و مدیر آموزش مداوم در دانشگاه بین‌المللی فلوریدا در میامی و یک مادر مشاور املاک بود، در تورینگتون، وایومینگ به دنیا آمد. در کودکی، برنز مجذوب دنیای اطراف خود بود. پدرش مدام او را در حال تشریح قورباغه‌ها و مارها می‌یافت. ظاهراً
در حال تشریح قورباغه‌ها و مارها می‌یافت. ظاهراً پدرش اهمیت آموزش و به چالش کشیدن خود را در او نهادینه کرده بود. در دوره راهنمایی، برنز به کلاس‌های علوم و ریاضی علاقه‌مند شد و همین باعث شد در اولین روز دانشگاه، شیمی را به عنوان رشته اصلی خود اعلام کند. در دوران تحصیل در دانشگاه بین‌المللی فلوریدا، آرتور هریوت، استاد شیمی آلی، او را برای اولین بار به شیمی ارگانوسیلیکون علاقه‌مند کرد. برنز در سال ۱۹۷۷ با مدرک کارشناسی از دانشگاه بین‌المللی فلوریدا در میامی فارغ‌التحصیل شد. برای تحصیلات تکمیلی، هریوت برنز را
شد. برای تحصیلات تکمیلی، هریوت برنز را به توماس جی. بارتون، متخصص شیمی ارگانوسیلیکون در دانشگاه ایالتی آیووا معرفی کرد، جایی که برنز در سال ۱۹۸۲ دکترای خود را در شیمی آلی دریافت کرد. در دوران حضور برنز در ایالت آیووا بود که با داو کورنینگ آشنا شد، شرکتی که بخشی از تحقیقات او را تأمین مالی کرده بود. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه ایالتی آیووا، برنز مطالعات فوق دکترای خود را در دانشگاه مونپلیه در فرانسه انجام داد و سپس به داو کورنینگ پیوست تا تحقیقات خود را ادامه دهد. حرفه. برنز در سال ۱۹۸۲ به عنوان محقق و
ادامه دهد. حرفه. برنز در سال ۱۹۸۲ به عنوان محقق و متخصص شیمی ارگانوسیلیکون به داو کورنینگ در فرانسه پیوست. تحقیقات او در زمینه سیلیکون‌ها و ایجاد لاستیک‌های مقاوم در برابر حرارت جدید، در سال‌های اولیه حضورش در شرکت، سه حق ثبت اختراع برای او به ارمغان آورد. او به تدریج راه خود را به سمت مدیریت شرکتی در داو کورنینگ باز کرد و در سال ۱۹۹۴ به عنوان مدیر سلامت زنان منصوب شد و بخشی از تیم مدیریت فصل ۱۱ بود. در سال ۱۹۹۷، پس از انتصاب به عنوان مدیر علوم و فناوری اروپا، به بروکسل نقل مکان کرد. پس از بازگشت به ایالات
به بروکسل نقل مکان کرد. پس از بازگشت به ایالات متحده در سال ۲۰۰۰، برنز به عنوان معاون اجرایی شرکت منصوب شد و سه سال بعد به عنوان اولین زن، به ریاست شرکت رسید. او از فوریه ۲۰۰۳ تا زمان بازنشستگی‌اش در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۱ به عنوان رئیس و مدیرعامل داو کورنینگ خدمت کرد. او همچنین از ژانویه ۲۰۰۴ به عنوان مدیر عملیات و از ژانویه ۲۰۰۶ تا زمان بازنشستگی‌اش به عنوان رئیس هیئت مدیره فعالیت کرد و جایگزین گری ای. اندرسون شد. تحت رهبری برنز، داو کورنینگ دامنه محصولات خود را به بیش از ۷۰۰۰ محصول مبتنی بر سیلیکون گسترش داد.
به بیش از ۷۰۰۰ محصول مبتنی بر سیلیکون گسترش داد. علاوه بر این، او بر تنوع گسترده حضور شرکت در بازارهای جغرافیایی جدید نظارت داشت. در دوران تصدی برنز در رأس داو کورنینگ، او شرکت را به سود تقریباً پنج برابری هدایت کرد و هزینه‌های سالانه تحقیق و توسعه را به ۶٪ از کل درآمدها افزایش داد. در سال ۲۰۱۱، برنز به دلیل مشارکت‌های برجسته‌اش در صنعت شیمی و کمک به ارتقای اهداف بین‌المللی انجمن شیمی صنعتی، مدال پالادیوم بین‌المللی را از این انجمن دریافت کرد. برنز اولین زنی است که این جایزه را دریافت کرده است. این جایزه
است که این جایزه را دریافت کرده است. این جایزه در ۳ مه ۲۰۱۱ در ضیافتی به افتخار او در سالن بزرگ هتل روزولت در نیویورک به او اهدا شد. عضویت در شوراها و هیئت‌های مدیره. برنز همچنین به عنوان رئیس افتخاری انجمن صنایع شیمیایی، رئیس شورای شیمی آمریکا و در هیئت‌های مدیره متعدد از جمله مؤسسه مولکولی میشیگان و انجمن تحقیقات سلامت زنان خدمت کرده است. برنز همچنین توسط پرزیدنت باراک اوباما به شورای صادرات رئیس‌جمهور منصوب شد.
زینایدا واسیلیِونا یِرشووا (روسی: Зинаида Васильевна Ершова؛ ۲۳ اکتبر ۱۹۰۴ — ۲۵ آوریل ۱۹۹۵)، دکترای علوم، شیمیدان روسی بود که تمام دوران حرفه‌ای خود را به کاربردهای رادیواکتیو در برنامه تسلیحات هسته‌ای اتحاد جماهیر شوروی و بعدها در برنامه فضایی اختصاص داد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه استالین و نشان پرچم سرخ کار شده است. زندگی‌نامه. زینایدا یِرشووا در ۲۳ اکتبر ۱۹۰۴ در مسکو، روسیه به دنیا آمد. پس از اتمام مدرسه در سال ۱۹۲۴، به دانشگاه دولتی مسکو رفت تا شیمی بخواند. در سال ۱۹۲۵، او فرصت شغلی در مؤسسه
شیمی بخواند. در سال ۱۹۲۵، او فرصت شغلی در مؤسسه رادیوم در پتروگراد پیدا کرد، جایی که تحت نظر ویتالی خلپین کار می‌کرد که بعدها به او کمک کرد تا شغل تمام‌وقتی در کارخانه عناصر نادر مسکو به دست آورد، جایی که رادیوم برای اولین بار در اتحاد جماهیر شوروی به صورت صنعتی تولید شد. در سال ۱۹۲۹، او با مدرک دیپلم در رشته شیمی از دانشگاه دولتی مسکو فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۳۱ به قرقیزستان نقل مکان کرد تا در معادن تیویا-مویون کار کند. اولین دسته‌های رادیوم با خلوص ۹۰٪ و به مقدار ۲۰۰ میلی‌گرم (۰٫۲۰ گرم) تولید شدند. در
و به مقدار ۲۰۰ میلی‌گرم (۰٫۲۰ گرم) تولید شدند. در سال ۱۹۳۶، خلپین توانست برای او یک دوره کارآموزی در مؤسسه کوری در پاریس ترتیب دهد. او تحت نظر ایرن ژولیو-کوری کار کرد و در سال ۱۹۳۷ مقاله‌ای در مجله فیزیک با عنوان «تخمین نسبت اورانیوم-۲۳۸ به اورانیوم-۲۳۵ در U-Y» منتشر کرد. به توصیه خلپین، او برای کار در مؤسسه فلزات نادر فرستاده شد و به عنوان رئیس آزمایشگاه رادیوم منصوب شد. در سال ۱۹۴۰، یِرشووا به دانشگاه بازگشت تا در دانشگاه دولتی فناوری شیمی دقیق مسکو تحصیل کند و در سال ۱۹۴۵ از پایان‌نامه خود برای دریافت
کند و در سال ۱۹۴۵ از پایان‌نامه خود برای دریافت مدرک کاندیدای علوم بر اساس تحقیقات رادیوم از مؤسسه رادیوم دفاع کرد. در سال ۱۹۵۲، او پس از ارائه پایان‌نامه خود دربارهٔ طراحی RDS-3T، واجد شرایط دریافت مدرک دکترای علوم (D.N.) در شیمی شد. برنامه تسلیحات هسته‌ای شوروی. به توصیه استادش ویتالی خلپین، او برای کار در مؤسسه دولتی فلزات نادر فرستاده شد و به عنوان رئیس آزمایشگاه رادیوم منصوب شد، اما این مدت کوتاهی دوام آورد، زیرا در سال ۱۹۴۱ و با حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، او به همراه خانواده‌اش به قزاقستان
جماهیر شوروی، او به همراه خانواده‌اش به قزاقستان منتقل شد. در سال ۱۹۴۳، او توسط ایگور کورچاتوف، که توسط مقامات شوروی برای تسریع برنامه تسلیحات هسته‌ای شوروی آورده شده بود، به مسکو فراخوانده شد و از او خواسته شد تا کاربید اورانیوم و فلز اورانیوم تولید کند. در سال ۱۹۴۵، او ریاست کارها در کارخانه شماره ۱۲ در اِلِکْتروستال را برای تولید شمش‌های اورانیوم بر عهده گرفت، اما بعدها برای کسب استقلال بیشتر تلاش کرد که در ابتدا خلپین را ناراحت کرد. در نهایت، کمیته دفاع دولتی شوروی مؤسسه مواد ویژه (بعدها NII-9، مؤسسه
دولتی شوروی مؤسسه مواد ویژه (بعدها NII-9، مؤسسه تحقیقاتی تمام روسی مواد معدنی آ. بوچوار یا VNIINM) را تأسیس کرد که کارهای تحقیقاتی فیزیکدانان هسته‌ای آلمانی شاغل در برنامه تسلیحات هسته‌ای شوروی را بر عهده گرفت. در مورد تولید فلز اورانیوم، لاورنتی بریا، رهبر برنامه، از یِرشووا و سایر دانشمندان روسی مشورت خواست تا ببیند آیا اتحاد جماهیر شوروی می‌تواند بدون کمک آلمان‌ها مواد شکافت‌پذیر تولید کند یا خیر. در سال ۱۹۴۶، یِرشووا به عنوان رئیس اولین آزمایشگاه رادیوشیمی در NII-9 در سوخومی منصوب شد و بر توسعه فناوری
در NII-9 در سوخومی منصوب شد و بر توسعه فناوری برای پردازش اورانیوم و محصول هسته‌ای آن پس از پرتودهی - پلوتونیوم (و محصولات آن، برای مواد و تحقیقات بمب هسته‌ای) - و بیسموت و محصول هسته‌ای آن پس از پرتودهی - پولونیوم (به عنوان آغازگر بمب هسته‌ای با چگالی بالای نوترون) نظارت داشت. در سال ۱۹۴۷، رآکتور F-1 روسیه توانست شمش‌های اورانیوم پرتودهی شده را تولید کند که پلوتونیوم از آن در کارخانه پایلوت مایاک استخراج شد. در دسامبر ۱۹۴۷، یِرشووا بخشی از تیم کوچکی بود که توانست اولین پلوتونیوم شوروی را تولید کند - به
که توانست اولین پلوتونیوم شوروی را تولید کند - به مقدار ۷۳ میلی‌گرم (۰٫۰۷۳ گرم).
معبد آتنا () از معابد یونانی در منطقه باستانی پستوم در استان سالرنو، ایتالیا است. ساخت این معبد در حدود ۵۱۰ پیش از میلاد شروع و در سال ۵۰۰ پیش از میلاد تکمیل شده است. برای مدتی به اشتباه تصور می‌شد که این معبد به سرس تقدیم شده است اما در نتیجه بازیابی مجسمه‌های سفالین که آتنا را نشان می‌دهد، اکنون تصور می‌شود که به او تقدیم شده است.
مگس‌گیر شکم‌اُخرایی پرنده کوچکی از تیرهٔ ژیان‌مرغان است که در مکزیک، همه کشورهای آمریکای مرکزی، ترینیداد و توباگو، و همه کشورهای آمریکای جنوبی به جز آرژانتین، شیلی، پاراگوئه و اروگوئه یافت می‌شود.
بیانکا هانتر (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های ستوان بد، لگد به سر، دیوارهای چلسی و مشت‌زن اشاره کرد.
میلدرِد کاترین رِبستاک (; – ) شیمیدان دارویی آمریکایی بود. او و تیمش اولین کسانی بودند که کلرومایستین (همچنین معروف به کلرامفنیکل) را به‌طور کامل سنتز کردند. این اولین مورد از سنتز کامل یک آنتی‌بیوتیک بود. سازمان جهانی بهداشت این دارو را به عنوان دارویی با اهمیت حیاتی برای پزشکی انسانی طبقه‌بندی کرده است. رِبستاک در ۱۷ فوریه ۲۰۱۱ در بیمارستان سنت جوزف مرسی در آن آربور، میشیگان درگذشت. اوایل زندگی و تحصیلات. میلدرِد کاترین رِب‌استاک، دختر رِدنا و آدولف رِب‌استاک، در ۲۹ نوامبر ۱۹۱۹ در اِلکارت، ایندیانا به
در ۲۹ نوامبر ۱۹۱۹ در اِلکارت، ایندیانا به دنیا آمد. در سال ۱۹۳۸ از دبیرستان اِلکارت فارغ‌التحصیل شد و سپس تحصیلات خود را در کالج نورث سنترال ادامه داد. در دوران حضور در نورث سنترال، او عضو انجمن افتخارات زیست‌شناسی بتا بتا بتا و عضو باشگاه جانورشناسی کالج بود. او همچنین میانگین نمره‌ای بی‌نقص را در حالی حفظ کرد که تحت نظر پروفسورهای آی.آی. کوتن (شیمی) و هارولد آیگِن‌برُدت (جانورشناسی) تحصیل می‌کرد. او از این دو استاد الهام گرفت تا پس از فارغ‌التحصیلی از نورث سنترال با مدرک لیسانس در سال ۱۹۴۲، برای تحصیل در
سنترال با مدرک لیسانس در سال ۱۹۴۲، برای تحصیل در مقطع دکترا در دانشگاه ایلینوی در اِربانا-شمپین، که دانشگاه مادری این اساتید بود، اقدام کند. با میانگین نمره‌ای بی‌عیب و علاقه‌اش به علوم، او توانست یک بورسیه کامل برای تحقیق دربارهٔ اسید اسکوربیک در این دانشگاه دریافت کند. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۴۳ و دکترای خود را در سال ۱۹۴۵ دریافت کرد. در سال ۱۹۴۵، میلدرِد یکی از دانشجویان تحصیلات تکمیلی بود که به انجمن فی بتا کاپا و سیگما زای پیوست. حرفه پژوهشی. رِبستاک از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۷ در آزمایشگاه‌های
رِبستاک از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۷ در آزمایشگاه‌های تحقیقاتی پارک-دیویس به عنوان شیمیدان تحقیقاتی تازه‌کار استخدام شد و بعدها در سال ۱۹۵۹ به عنوان رهبر تحقیقات ارتقا یافت. در این زمان، او و تیمش در حال تحقیق دربارهٔ یک آنتی‌بیوتیک تازه کشف شده به نام استرپتومایسین بودند که اولین بار توسط آلبرت شاتز کشف شده بود. تیم پارک-دیویس متشکل از رِبستاک و همکارانش جان کانترولیس، هری کروکس و کوئنتین بارتز کشف کردند که پایداری شیمیایی بیشتر از طریق هیدروژن‌دار کردن کاتالیزوری استرپتومایسین قابل دستیابی است و این ترکیب جدید