payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باقی ماند. این کشور در هنر کارولنژی، هنر اوتونی و هنر نورمان نقش برجسته‌ای ایفا کرد و همچنین هنر بیزانسی در شهرهایی چون راونا رونق گرفت. ایتالیا در دوران رنسانس ایتالیا (حدود ۱۳۰۰–۱۶۰۰) به اصلی‌ترین مرکز نوآوری هنری بدل شد. این دوران با پیشارَنسانس جوتو آغاز گردید و در رنسانس والا با هنرمندانی چون لئوناردو داوینچی، میکل‌آنژ، رافائل و آنتونلو دا مسینا به اوج رسید. آثار آنان بر پیدایش تکلف‌گرایی، مرحلهٔ بعدی هنر رنسانس، اثر گذاشت. ایتالیا در سدهٔ ۱۷ میلادی طی دورهٔ باروک (حدود ۱۶۰۰–۱۷۵۰) و در سدهٔ ۱۸ با ظهور
دورهٔ باروک (حدود ۱۶۰۰–۱۷۵۰) و در سدهٔ ۱۸ با ظهور نوکلاسیسیسم (حدود ۱۷۵۰–۱۸۵۰) جایگاه برجستهٔ خود را در هنر حفظ کرد. هر دو جنبش در رم آغاز شدند و سپس در هنر غربی گسترش یافتند. از نیمهٔ سدهٔ ۱۹ به بعد، ایتالیا با جنبش‌هایی چون ماکیایولی، فوتوریسم، نقاشی فراطبیعی، نووچنتو ایتالیانو، اسپاشیالیسم، آرته پوورا و فراآوانگارد حضور خود را در صحنهٔ هنری بین‌المللی حفظ کرد. هنر ایتالیا در طول قرن‌ها تأثیر عمیقی بر بسیاری از جنبش‌های هنری مهم داشته و نقاشان، مجسمه‌سازان و معماران نامداری را پدیدآورده است. امروزه نیز
و معماران نامداری را پدیدآورده است. امروزه نیز ایتالیا همچنان نقشی حیاتی در صحنهٔ هنری جهانی ایفا می‌کند و دارای موزه‌ها، گالری‌ها و نمایشگاه‌های مهم است. مراکز هنری برجستهٔ آن شامل رم، فلورانس، ونیز، میلان، تورین، جنوآ، ناپل، پالرمو، سیراکوز و دیگر شهرها است. ایتالیا در فهرست میراث جهانی در ایتالیا دارای بیشترین میراث جهانی در میان همهٔ کشورهای جهان است. هنر اتروسکی. مجسمه‌های برنزی و نقش‌برجسته‌های تراتکوتای تدفینی اتروسکی نمونه‌ای از سنت هنری پرجنب‌وجوش مرکز ایتالیا هستند که تا زمان گسترش سلطه روم بر
مرکز ایتالیا هستند که تا زمان گسترش سلطه روم بر شبه‌جزیره رو به افول رفت. نقاشی‌های اتروسکی که تا زمان ما باقی مانده‌اند عمدتاً دیوارنگاره‌هایی هستند که در مقبره‌ها یافت شده‌اند، به‌ویژه در گورستان‌های تارکوئینیا. این آثار مهم‌ترین نمونه‌های هنر تصویری پیش از روم در ایتالیا هستند که برای پژوهشگران شناخته شده‌اند. دیوارنگاره‌های اتروسکی بر روی گچ خیس نقاشی می‌شدند—تکنیکی که به آن "فِرسکو" گفته می‌شود—که امکان می‌داد رنگدانه‌ها با گچ ترکیب شده و پس از خشک شدن دوام بالایی پیدا کنند. در واقع، تقریباً تمامی
شدن دوام بالایی پیدا کنند. در واقع، تقریباً تمامی نقاشی‌های باقی‌مانده اتروسکی و رومی در این روش اجرا شده‌اند. رنگ‌ها از سنگ‌ها و مواد معدنی آسیاب شده ساخته می‌شد و با یک ماده پیوندی مخلوط می‌شدند. قلم‌موهای ظریف، اغلب از موی گاو، برای اعمال رنگ استفاده می‌شد. از اواسط قرن چهارم پیش از میلاد به بعد، هنرمندان اتروسکی شروع به استفاده از تکنیک‌های سایه‌روشن برای القای عمق و حجم کردند. در حالی که برخی از دیوارنگاره‌ها صحنه‌های زندگی روزمره را نشان می‌دهند، مضامین اسطوره‌ای رایج‌تر هستند. به‌طور قابل توجه،
مضامین اسطوره‌ای رایج‌تر هستند. به‌طور قابل توجه، دیوارنگاره‌های اتروسکی معمولاً فاقد تناسبات آناتومیکی دقیق بوده و شخصیت‌ها اغلب ویژگی‌های اغراق‌آمیز یا سبک‌پردازی شده دارند. یکی از مشهورترین نمونه‌های نقاشی اتروسکی، "مقبره شیرزن" در تارکوئینیا است. هنر رومی. اتروسکی‌ها مسئول ساخت برخی از نخستین ساختمان‌های مهم روم بودند و معابد و خانه‌های رومی در ابتدا بر اساس نمونه‌های اتروسکی طراحی می‌شدند. تأثیر اتروسکی در معابد رومی مشهود است، به‌ویژه در استفاده از سکوی مرتفع و تأکید قوی بر نمای جلویی نسبت به سه طرف
مرتفع و تأکید قوی بر نمای جلویی نسبت به سه طرف دیگر. به‌طور مشابه، خانه‌های بزرگ اتروسکی حول یک تالار مرکزی سازماندهی می‌شدند، طرحی که بعدها در معماری مسکونی رومی به شکل خانه "آتریوم" پذیرفته شد. تأثیر معماری اتروسکی به تدریج در دوران جمهوری روم کاهش یافت، زیرا روم به‌طور فزاینده‌ای عناصر جهان مدیترانه‌ای گسترده‌تر، به‌ویژه معماری یونان باستان، را جذب می‌کرد. از آنجا که معماری اتروسکی خود از یونانی‌ها تأثیر پذیرفته بود، پذیرش سبک‌های هلنیستی توسط رومیان تغییر فرهنگی ناگهانی محسوب نمی‌شد. از قرن سوم پیش از
فرهنگی ناگهانی محسوب نمی‌شد. از قرن سوم پیش از میلاد به بعد، به‌ویژه پس از فتح سوریس توسط روم در ۲۱۱ پیش از میلاد، جریان قابل توجهی از آثار هنری و هنرمندان یونانی وارد روم شد و تأثیر قاطعی بر توسعه معماری رومی گذاشت. تا زمان نگارش رساله معماری "De Architectura" توسط ویترویوس در قرن اول پیش از میلاد، نظریه و مدل‌های معماری یونانی بر معماری روم غالب شده بود. با گسترش امپراتوری روم، سبک‌های معماری رومی به‌طور گسترده‌ای منتشر شدند و برای سازه‌های عمومی و در موارد ثروتمندانه، برای اقامتگاه‌های خصوصی به کار
موارد ثروتمندانه، برای اقامتگاه‌های خصوصی به کار رفتند. در حالی که سلیقه محلی جزئیات تزئینی را تحت تأثیر قرار می‌داد، سبک کلی همچنان به‌طور مشخص رومی باقی ماند. در بسیاری از مناطق، عناصر معماری رومی و بومی در ساختمان‌های منفرد همزیستی داشتند و سنت محلی سنتزی ایجاد کردند. تا قرن اول میلادی، رم بزرگ‌ترین و پیشرفته‌ترین شهر جهان بود. رومیان فناوری‌های نوآورانه‌ای برای بهبود زیرساخت‌های شهری، از جمله بهداشت، حمل‌ونقل و ساخت‌وساز توسعه دادند. آن‌ها سیستم‌های گسترده آب‌رسانی برای تأمین آب تازه شهر مهندسی کردند و
آب‌رسانی برای تأمین آب تازه شهر مهندسی کردند و فاضلاب‌هایی برای مدیریت زباله ساختند. در حالی که ثروتمندترین رومیان در ویلاهای بزرگ با باغ زندگی می‌کردند، اکثریت جمعیت در ساختمان‌های چندطبقه آپارتمانی از سنگ، بتن و آجر ساکن بودند. مهندسان رومی دریافتند که ترکیب خاکستر آتشفشانی پوزوولی (نزدیک ناپل) با آهک و آب، نوعی سیمان بسیار مقاوم ایجاد می‌کند. این امکان را برای آن‌ها فراهم کرد تا ساختارهای بتنی مستحکمی از جمله ساختمان‌های آپارتمانی بزرگ موسوم به "اینسولا" ایجاد کنند. خانه‌های ثروتمند اغلب با نقاشی‌های
ایجاد کنند. خانه‌های ثروتمند اغلب با نقاشی‌های دیواری پیچیده تزئین می‌شدند که مناظر باغ، روایت‌های اسطوره‌ای یا تاریخی و صحنه‌های زندگی روزمره را نمایش می‌داد. کف‌ها با موزاییک‌های ظریف از کاشی‌های رنگی کوچک و مرتب‌شده در الگوهای تزئینی یا تصاویر شخصی پوشانده می‌شدند. این آثار هنری نه تنها روشنایی و وسعت ظاهری فضاها را افزایش می‌داد، بلکه جایگاه اجتماعی و فرهنگ صاحبخانه را نیز نشان می‌دادند. در دوره مسیحیت امپراتوری متأخر (حدود ۳۵۰–۵۰۰ میلادی)، نقاشی دیواری، موزاییک‌های کف و سقف و مجسمه‌سازی تدفینی همچنان
موزاییک‌های کف و سقف و مجسمه‌سازی تدفینی همچنان رونق داشت، در حالی که مجسمه‌های مستقل و نقاشی‌های روی پنل کاهش یافت—احتمالاً به دلیل تغییر حساسیت‌های دینی. پس از انتقال پایتخت امپراتوری توسط کنستانتین بزرگ به بیزانتیوم (با نام جدید قسطنطنیه), هنر رومی تأثیرات شرقی را جذب کرد و سبک هنر بیزانسی شکل گرفت. پس از غارت رم, بسیاری از هنرمندان به پایتخت شرقی نقل مکان کردند. در دوره امپراتور ژوستینین یکم، سنت‌های هنری رومی به اوج نهایی و اثرگذار رسیدند با ساخت ایا صوفیه و خلق موزاییک‌های مشهور راونا، که هزاران
صوفیه و خلق موزاییک‌های مشهور راونا، که هزاران هنرمند در آن مشارکت داشتند. هنر قرون وسطی. در طول قرون وسطی، هنر ایتالیا عمدتاً به شکل تزئینات معماری، به‌ویژه فرسکوها و موزاییک‌ها ظاهر شد. هنر بیزانسی در ایتالیا با زیبایی‌شناسی بسیار رسمی و پالایش‌یافته، شامل نمادشناسی استاندارد، شخصیت‌های سبک‌پردازی شده، و استفاده فراوان از طلا و رنگ‌های زنده شناخته می‌شد. تا قرن ۱۳، هنر ایتالیا عمدتاً دارای ویژگی‌های منطقه‌ای بود که تحت تأثیر ترکیبی از سنت‌های محلی و نفوذهای اروپا و شرق مدیترانه شکل گرفته بود. با این حال،
اروپا و شرق مدیترانه شکل گرفته بود. با این حال، حدود ۱۲۵۰، تحولات هنری در مناطق مختلف ایتالیا شروع به نشان دادن ویژگی‌های مشترک کردند، که منجر به احساس یکپارچگی بیشتر و ظهور سبک‌های اصیل متمایز شد. هنر ایتالو-بیزانسی. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، امپراتوری روم شرقی—که بعدها به نام امپراتوری بیزانس شناخته شد—به مدت نزدیک به هزار سال با پایتخت در قسطنطنیه ادامه حیات داد. هنرمندان بیزانسی اغلب در پروژه‌های هنری بزرگ در سراسر ایتالیا به کار گرفته می‌شدند و تأثیر زیبایی‌شناسی بیزانسی منجر به توسعه سبک
و تأثیر زیبایی‌شناسی بیزانسی منجر به توسعه سبک Italo-Byzantine شد که به شکل‌های مختلف تا قرن ۱۴ ادامه یافت. سبک ایتالو-بیزانسی معمولاً به نقاشی‌های مذهبی اطلاق می‌شود که از نمادشناسی استاندارد بیزانسی تقلید می‌کنند اما توسط هنرمندان ایتالیایی بدون آموزش رسمی در تکنیک‌های بیزانسی اجرا شده‌اند. این آثار اغلب شامل موضوعاتی مانند مدونا هستند که روی پنل‌های زمینۀ طلایی ترسیم شده‌اند. این سبک، قالب نقاشی‌های کوچک و قابل حمل را به اروپای غربی معرفی کرد و نقش مرکزی در اعمال عبادی دوره داشت. این سبک تا اواخر قرن ۱۳
در اعمال عبادی دوره داشت. این سبک تا اواخر قرن ۱۳ بر نقاشی ایتالیا مسلط بود، زمانی که هنرمندانی مانند چیمابوئه و جوتو شروع به ایجاد رویکردی طبیعی‌تر و احساسی‌تر کردند، به‌ویژه در فلورانس. با این حال، نقاشی ایتالو-بیزانسی تا قرن ۱۵ و فراتر از آن در برخی مناطق و زمینه‌های مذهبی تولید می‌شد. دویچنتو. دویچنتو واژه‌ای ایتالیایی است که به قرن ۱۳ اشاره دارد، دوره‌ای شکل‌دهنده در تاریخ فرهنگی و هنری ایتالیا. در این زمان، معماری گوتیک که منشأ آن در شمال اروپا بود، به‌ویژه در مناطق شمالی وارد ایتالیا شد. با این حال،
در مناطق شمالی وارد ایتالیا شد. با این حال، گوتیک ایتالیایی ویژگی‌های محلی متمایزی پیدا کرد که اغلب مهار شده و کمتر بلندپروازانه نسبت به نمونه‌های شمالی بود. دو سفارش مذهبی بزرگ—دومینیکن‌ها، تأسیس شده توسط دومینیک، و فرانسیسکن‌ها، تأسیس شده توسط فرانسیس آسیزی—در این دوره محبوبیت و حمایت مالی گسترده‌ای یافتند. این سفارشات مناجات‌گر پروژه‌های گسترده ساخت کلیسا را بر عهده داشتند و اغلب نسخه‌های ساده‌شده معماری گوتیک را متناسب با مأموریت‌های وعظ و سوگند به فقر خود اتخاذ می‌کردند. استفاده از چرخه‌های فرسکو در
خود اتخاذ می‌کردند. استفاده از چرخه‌های فرسکو در مقیاس بزرگ در دویچنتو رایج شد، زیرا فرسکو هم مقرون به صرفه بود و هم برای انتقال روایت‌های مذهبی به جماعت عمدتاً بی‌سواد مفید بود. نمونه برجسته، باسیلیکای سن فرانچسکو د آسیزی است، سازه‌ای پیچیده شامل دو کلیسای روی‌هم ساخته شده بر روی تپه که بلافاصله پس از قدیسانه شدن فرانسیس در ۱۲۲۸ آغاز شد. این باسیلیکا با فرسکوهایی از بسیاری از نقاشان برجسته دوره، از جمله چیمابوئه، جوتو، سیمونه مارتینی، پیترو لورنزتی و احتمالاً پیترو کاوالینی تزئین شد. این تحولات هنری
احتمالاً پیترو کاوالینی تزئین شد. این تحولات هنری زمینه‌ساز نوآوری‌های دروسنتو و سپس رنسانس ایتالیا شد. دروسنتو. دویچنتو واژه‌ای ایتالیایی است که به قرن ۱۴ اشاره دارد، دوره‌ای کلیدی در توسعه فرهنگ و هنر ایتالیا. این دوره اغلب به‌عنوان آغاز رنسانس ایتالیا، یا به‌طور خاص، نقاشی رنسانس ایتالیا در نظر گرفته می‌شود، مرحله‌ای گذار که زمینه نوآوری‌های قرن ۱۵ را فراهم کرد. مهم‌ترین نقاش دویچنتو، جوتو بود که آثارش نقطه عطفی در جدایی از فرم‌های سبک‌پردازی شده سنت ایتالو-بیزانسی ایجاد کرد و واقع‌گرایی بیشتر، بیان
ایتالو-بیزانسی ایجاد کرد و واقع‌گرایی بیشتر، بیان عاطفی و حس فضای سه‌بعدی را معرفی نمود. مدرسه سیه‌نایی نقاشی نیز در این دوره شکوفا شد و به‌طور قابل توجهی مرکز هنری برجسته‌ای در قرن ۱۴ ایتالیا بود. شخصیت‌های کلیدی شامل دوچو، که "Maestà" او نقطه عطف نقاشی پنل اولیه ایتالیا است؛ سیمونه مارتینی، مشهور به ظرافت گوتیک؛ لیپو ممی؛ و برادران آمبروجو لورنزتی و پیترو لورنزتی بودند که پیچیدگی روایی و آزمایش فضایی در فرسکو را گسترش دادند. در مجسمه‌سازی، هنرمندان برجسته شامل آرنولفو دی کامبیو و تینو دی کاماینو، هر دو
شامل آرنولفو دی کامبیو و تینو دی کاماینو، هر دو شاگرد جووانی پیزانو، و همچنین بونینو دا کامپیونه بودند. هنر رنسانس. در طول قرون وسطی، نقاشان و مجسمه‌سازان تلاش می‌کردند کیفیتی روحانی را در آثار خود منتقل کنند. تمرکز هنری بر نمادگرایی مذهبی و نشان دادن جنبه مقدس موضوعات مسیحی بود، اغلب به بهای واقع‌گرایی. هدف الهام‌بخشیدن به پرستش و ارتقای اندیشه بیننده به سوی امور الهی بود. در مقابل، نقاشان و مجسمه‌سازان رنسانس، همانند نویسندگان رنسانس، سعی داشتند مردم و طبیعت را با واقع‌گرایی بیشتر به تصویر بکشند. تحت
طبیعت را با واقع‌گرایی بیشتر به تصویر بکشند. تحت تأثیر مطالعه آثار کلاسیک، آن‌ها مشاهده، تناسب، آناتومی و پرسپکتیو را پذیرفتند تا آثار زنده‌تر و با اثر احساسی بیشتر خلق کنند. شخصیت‌ها با جزئیات طبیعی و فردیت ترسیم می‌شدند و ترکیب‌ها اغلب شامل مناظر واقعی یا معماری کلاسیک بودند. در حالی که معماران قرون وسطی کلیساهای بلندمرتبه‌ای می‌ساختند تا شکوه خدا و فروتنی انسان را القا کنند، معماران رنسانس به مدل‌های کلاسیک روم روی آوردند و بر هارمونی، تعادل و تناسبات انسانی تأکید کردند. ساختمان‌ها بر اساس نسبت‌های
انسانی تأکید کردند. ساختمان‌ها بر اساس نسبت‌های ریاضی مشتق از بدن انسان طراحی می‌شدند، همان‌طور که در نوشته‌های ویترویوس و آثاری مانند "De re aedificatoria" اثر لئون باتیستا آلبرتی دیده می‌شود. تزئینات از موتیف‌های باستانی روم، مانند ستون‌ها، پیلِسترها، فرِیزها و گنبدها الهام گرفته بود. رنسانس اولیه. در اوایل قرن ۱۴، نقاش فلورانسی جوتو اولین هنرمندی پس از دوران باستان بود که طبیعت و فرم انسانی را به‌طور واقع‌گرایانه به تصویر کشید. او فرسکوهای تأثیرگذاری برای کلیساها در آسیزی، فلورانس، پادووا و رم خلق کرد.
کلیساها در آسیزی، فلورانس، پادووا و رم خلق کرد. جوتو سعی داشت شخصیت‌ها را با حضور فیزیکی و بیان احساسی نشان دهد و آن‌ها را در محیط‌های فضایی و طبیعی قرار دهد. گروهی قابل توجه از هنرمندان رنسانس فلورانس—شامل نقاش مازاتچو، مجسمه‌ساز دوناتلو و معمار فیلیپو برونلسکی—در اوایل قرن ۱۵ ظاهر شدند و پایه‌های رنسانس عالی را گذاشتند. بهترین اثر مازاتچو مجموعه‌ای از فرسکوها است که حدود ۱۴۲۷ در نمازخانه برانکاچی کلیسای سانتا ماریا دل کارمین در فلورانس نقاشی شده است. این فرسکوها صحنه‌های کتاب مقدس را با واقع‌گرایی
این فرسکوها صحنه‌های کتاب مقدس را با واقع‌گرایی دراماتیک و بار احساسی نشان می‌دهند. مازاتچو از اولین کسانی بود که سیستم پرسپکتیو خطی برونلسکی را به کار برد و عمق فضایی واقعی‌تری در نقاشی ایجاد کرد. دوناتلو با بازگرداندن ایده‌آل‌های کلاسیک فرم انسانی و بیان فردی، مجسمه‌سازی را متحول کرد. آثار او دقت فوق‌العاده‌ای در آناتومی و عمق روان‌شناختی نشان می‌دهند. از جمله مشهورترین آثار او، مجسمه برنزی داوود است که در دهه ۱۴۳۰ تکمیل شد. این مجسمه تقریباً ارتفاع دارد و اولین مجسمه تمام‌قد و مستقل برهنه در هنر غرب از
و اولین مجسمه تمام‌قد و مستقل برهنه در هنر غرب از دوران باستان محسوب می‌شود. برونلسکی اولین معمار بزرگ رنسانس بود که به‌طور نظام‌مند فرم‌ها و اصول معماری روم باستان را احیا کرد. او عناصر کلاسیک مانند طاق‌ها، ستون‌ها و تناسبات هماهنگ را در طراحی‌های خود گنجاند. یکی از برجسته‌ترین دستاوردهای او، Pazzi Chapel در فلورانس است که ساخت آن در ۱۴۴۲ آغاز و حدود ۱۴۶۵ تکمیل شد و وضوح، تعادل و اعتدال کلاسیک را نشان می‌دهد. برونلسکی همچنین پیشگام استفاده از "پرسپکتیو خطی" شد، روشی ریاضی برای نمایش فضای سه‌بعدی بر روی
شد، روشی ریاضی برای نمایش فضای سه‌بعدی بر روی سطحی صاف. رنسانس والا. هنرهای اواخر قرن ۱۵ و اوایل قرن ۱۶ تحت سلطه سه چهره برجسته قرار داشت: لئوناردو داوینچی، میکل‌آنژ و رافائل. لئوناردو داوینچی دو اثر نمادین هنر رنسانس را خلق کرد: نقاشی دیواری "شام آخر" و پرتره "مونا لیزا". لئوناردو نه تنها به دلیل هنر خود، بلکه به سبب کنجکاوی سیری‌ناپذیر و کاوش‌های علمی‌اش شناخته می‌شد. او با دقت بدن انسان را مطالعه کرده و نقاشی‌های آناتومیکی دقیقی تهیه نمود و هزاران صفحه اسکچ و یادداشت تولید کرد که مشاهدات او از طبیعت،
اسکچ و یادداشت تولید کرد که مشاهدات او از طبیعت، ماشین‌ها و فرم انسانی را ثبت می‌کرد. تعامل فکری عمیق لئوناردو با جهان، او را نمونه کامل انسان رنسانس و نماد روحیه یادگیری و کشف آن دوره ساخت. میکل‌آنژ استاد چندین رشته بود: نقاشی، مجسمه‌سازی، معماری و شعر. او به‌طور گسترده به عنوان یکی از بزرگ‌ترین مجسمه‌سازان تاریخ شناخته می‌شود. مهارت میکل‌آنژ در نمایش بدن انسان در مجسمه‌هایی مانند مجسمه معروف "داوود" (۱۵۰۱–۱۵۰۴) نمایان است که هم زیبایی جسمانی و هم عمق روانی شدید را منتقل می‌کند. او همچنین سقف نمازخانه
شدید را منتقل می‌کند. او همچنین سقف نمازخانه سیستین را بین ۱۵۰۸ و ۱۵۱۲ نقاشی کرد، اثری که یکی از برجسته‌ترین شاهکارهای هنر غربی به‌شمار می‌رود. این فرسکوها موضوعات کتاب مقدس و کلاسیک را به تصویر می‌کشند و به دلیل نمایش قدرتمند فرم انسانی و شدت معنوی شناخته شده‌اند. نقاشی‌های رافائل به خاطر ترکیب‌بندی هماهنگ، خطوط نرم و استفاده ظریف از رنگ شناخته می‌شوند. او استاد پرسپکتیو و تناسبات بود و به‌ویژه برای مادون‌ها و پرتره‌هایش مشهور است. یکی از بزرگ‌ترین آثار او فرسکو "مکتب آتن" است، تصویری بزرگ از فلاسفه و
او فرسکو "مکتب آتن" است، تصویری بزرگ از فلاسفه و دانشمندان یونان باستان. این اثر تحسین رافائل از دوران کلاسیک را نشان می‌دهد و عناصر هنر یونان و روم باستان را با فضای فکری رنسانس ترکیب می‌کند. معمار دوناتو برامانته اغلب به عنوان خالق معماری رنسانس والا شناخته می‌شود. در ۱۴۹۹، او به رم نقل مکان کرد و با طراحی "Tempietto" (۱۵۰۲)، ساختاری کوچک با گنبد مرکزی که از معماری معابد کلاسیک الهام گرفته بود، کار خود را آغاز کرد. پاپ ژولیوس دوم برامانته را به عنوان معمار پاپ منصوب کرد و با هم طرحی برای جایگزینی کلیسای
پاپ منصوب کرد و با هم طرحی برای جایگزینی کلیسای قدیمی سن پیتر قرن چهارم با یک کلیسای عظیم جدید تدوین کردند. اگرچه دیدگاه برامانته در طول عمرش تکمیل نشد، طراحی‌های او تأثیر عمیقی بر توسعه معماری رنسانس داشت. تکلف‌گرایی. تکلف‌گرایی سبکی باشکوه و درباری بود که در مراحل پایانی رنسانس ایتالیا ظهور کرد. این سبک به‌ویژه در فلورانس شکوفا شد، جایی که چهره‌های برجسته‌ای مانند جورجو وازاری و برونتسینو نمایندگان اصلی آن بودند. این سبک بعدها توسط روسو فیورنتینو و فرانچسکو پریماتیچو به دربار فرانسه معرفی شد. نقاش ونیزی
پریماتیچو به دربار فرانسه معرفی شد. نقاش ونیزی تینتورتو نیز تحت تأثیر تکلف‌گرایی قرار گرفت. رویکرد متمایز تکلف‌گرایی در نقاشی، با شخصیت‌های کشیده، حالت‌های اغراق‌آمیز و ترکیب‌های مصنوعی، سایر شاخه‌های هنر را نیز تحت تأثیر قرار داد. در معماری، جولیو رومانو نمونه برجسته‌ای از تأثیر سبک تکلف‌گرایی است. مجسمه‌ساز ایتالیایی بن‌ونوتو چلینی و هنرمند فلاندری متولد جامبولونیا چهره‌های مرکزی در مجسمه‌سازی تکلف‌گرایی بودند که به دلیل فرم‌های پویا و اغلب اغراق‌شده خود شناخته می‌شوند. برخی مورخان تکلف‌گرایی را زوال یا
شناخته می‌شوند. برخی مورخان تکلف‌گرایی را زوال یا تحریف کلاسیک‌گرایی رنسانس والا می‌دانند، در حالی که برخی دیگر آن را سبک مستقل و کامل می‌دانند. این دوره معمولاً از حدود ۱۵۲۰ تا ۱۶۰۰ در نظر گرفته می‌شود و اغلب به عنوان مرحله‌ای میان رنسانس والا و دوره باروک دیده می‌شود. هنر باروک و روکاکو. در اوایل قرن هفدهم، رم به مرکز احیای سلطه ایتالیا در هنرها تبدیل شد. در پارما، آنتونیو دا کورجو سقف کلیساها را با تصاویر زنده‌ای از شخصیت‌ها که به آرامی بر روی ابرها شناور بودند تزئین کرد — رویکردی که تأثیر عمیقی بر
شناور بودند تزئین کرد — رویکردی که تأثیر عمیقی بر نقاشی‌های سقف باروک داشت. نقاشی‌های دراماتیک نور و سایه کاراواجو و آثار پرقدرت و توهم‌زا خانواده کاراچی از بولونیا، آغاز دوره باروک در هنر ایتالیا را رقم زدند. دومنیکینو، فرانچسکو آلبانی و بعدتر آندره‌آ ساکی از جمله کسانی بودند که به بررسی تأثیرات کلاسیک کاراچی‌ها پرداختند. از سوی دیگر، هنرمندانی مانند گیدو رنی، گوئرچینو، اوراتسیو جنتیلسکی، جووانی لانفرانکو و بعدها پیترو دا کورتونا و آندره‌آ پوتزو، اگرچه بر سنت‌های کلاسیک و تمثیلی استوار بودند، در ابتدا
بر سنت‌های کلاسیک و تمثیلی استوار بودند، در ابتدا ترکیب‌بندی‌های پویایی با شخصیت‌های حرکتی ایجاد کردند که یادآور سبک کاراواجو بود. نابغه مطلق شکوه و عظمت باروک در مجسمه‌سازی و معماری جان لورنتسو برنینی بود. تا حدود ۱۶۴۰، بسیاری از نقاشان به سمت سبک کلاسیک هدایت شده توسط نیکولا پوسن، مهاجر فرانسوی در رم، گرایش یافتند. مجسمه‌سازانی مانند آلساندرو آرگالدی و فرانسوا دوکونو نیز با ایده‌آل‌های کلاسیک همراه شدند. از هنرمندان برجسته اواخر باروک می‌توان به جنیوزه جیووانی باتیستا گائولی و ناپلی لوکا جوردانو و
جیووانی باتیستا گائولی و ناپلی لوکا جوردانو و فرانچسکو سولیمنا اشاره کرد. چهره‌های برجسته قرن هجدهم از ونیز برخاستند، از جمله مروج درخشان سبک روکاکو جامباتیستا تیه‌پولو؛ نقاشان معماری مانند فرانچسکو گواردی، کانالتو، جووانی باتیستا پیازتا و برناردو بلوتو؛ و حکاک آثار باستان رم، جووانی باتیستا پیرانزی. هنر نئوکلاسیک و قرن نوزدهم. نئوکلاسیک ایتالیا نخستین نمود حرکت گسترده نئوکلاسیک بود و بیش از همتایان خود در دیگر کشورهای اروپایی ادامه یافت. این سبک در مخالفت با باروک حدود ۱۷۵۰ شکل گرفت و تا حدود ۱۸۵۰ ادامه
با باروک حدود ۱۷۵۰ شکل گرفت و تا حدود ۱۸۵۰ ادامه یافت. این جنبش در دوران بازکشف پمپئی ظهور کرد و با بازگشت نسلی از دانشجویان هنر از گرند تور در ایتالیا و تأثیرپذیری از ایده‌آل‌های احیا شده یونان و روم، در سراسر اروپا گسترش یافت. مانند دیگر گونه‌های اروپایی، هنر نئوکلاسیک ایتالیا عمدتاً بر اصول هنر و معماری روم باستان و یونان باستان استوار بود. با این حال، از معماری رنسانس ایتالیا و ایده‌های بنیادی آن نیز بهره می‌برد، همانند آثاری مانند ویلای روتوندا. کلاسیک‌گرایی و نئوکلاسیک در هنر و معماری ایتالیا
کلاسیک‌گرایی و نئوکلاسیک در هنر و معماری ایتالیا ریشه‌های عمیقی در رنسانس ایتالیا دارد، به ویژه در نوشته‌ها و طراحی‌های لئون باتیستا آلبرتی و آثار فیلیپو برونلسکی. هنر نئوکلاسیک بر تقارن، تناسب، هندسه و نظم اجزا تأکید داشت و از معماری دوران کلاسیک به ویژه تاریخ معماری روم باستان الهام می‌گرفت. عناصر اصلی معماری شامل آرایش منظم ستون، ستون‌نما، نعل درگاه و استفاده از قوس‌های نیمه‌دایره‌ای، گنبدهای نیمکره‌ای، تاقچهها و آدیکولاها بود. این عناصر جایگزین سیستم‌های تناسب پیچیده و پروفیل‌های نامنظم ساختمان‌های
تناسب پیچیده و پروفیل‌های نامنظم ساختمان‌های معماری گوتیک شدند. این سبک به سرعت در ایتالیا و سپس در سراسر اروپا گسترش یافت. نئوکلاسیک ابتدا در رم متمرکز بود، جایی که هنرمندانی مانند آنتونیو کانووا و ژاک-لویی داوید در نیمه دوم قرن هجدهم فعال بودند، قبل از آن که این جنبش به پاریس گسترش یابد. نقاشان Vedute مانند کانالتو و جووانی پائولو پانینی در جریان گرند تور موفقیت چشمگیری کسب کردند. مجسمه‌ساز آنتونیو کانووا به پیشرو نئوکلاسیک تبدیل شد، به شهرت بین‌المللی دست یافت و به عنوان درخشان‌ترین مجسمه‌ساز زمان خود
یافت و به عنوان درخشان‌ترین مجسمه‌ساز زمان خود شناخته شد. فرانچسکو هایتس برجسته‌ترین نماینده ایتالیایی رمانتیسم محسوب می‌شود، که بسیاری از آثارش، اغلب در زمینه‌های قرون وسطایی، پیام‌های میهن‌پرستانه رمزگذاری شده مرتبط با وحدت ایتالیا دارند. نئوکلاسیک آخرین سبک متولد ایتالیا بود که پس از رنسانس و باروک در تمام هنر غربی گسترش یافت. ماکیایولی. ایتالیا شکل خاص خود از امپرسیونیسم را تولید کرد که به جنبش ماکیایولی شناخته می‌شود و پیش از هنرمندان مشهور امپرسیونیست فرانسه ظهور کرد. چهره‌های کلیدی این جنبش شامل
فرانسه ظهور کرد. چهره‌های کلیدی این جنبش شامل جووانی فاتوری، سیلوسرو لگا، تلمکو سیگنورینی و جوزپه آباتی بودند. هنرمندان ماکیایولی به عنوان پیشگامان امپرسیونیسم شناخته می‌شوند، زیرا آن‌ها اهمیت نور و سایه، یا "macchie" (به معنای تحت‌اللفظی "لکه‌ها") را به عنوان عناصر مرکزی آثارشان برجسته می‌کردند. واژه "macchia" توسط هنرمندان و منتقدان ایتالیایی قرن نوزدهم برای توصیف کیفیت زنده، طرح‌وار و خودجوش در نقاشی یا طراحی، و همچنین برای نشان دادن تأثیر هماهنگ و گسترده در ترکیب‌بندی استفاده می‌شد. یک نقد خصمانه منتشر
در ترکیب‌بندی استفاده می‌شد. یک نقد خصمانه منتشر شده در ۳ نوامبر ۱۸۶۲ در نشریه "گازتایتا دل پاپولو" اولین استفاده ثبت‌شده از واژه "ماکیایولی" را نشان می‌دهد. این واژه چند معنا داشت: به‌طور تمسخرآمیز نشان می‌داد که آثار تمام‌شده هنرمندان چیزی جز طرح‌های اولیه نیست و همچنین به عبارت "darsi alla macchia" اشاره داشت که به صورت اصطلاحی به معنی "پنهان شدن در بوته یا زمین‌های خشک" بود. هنرمندان اغلب در چنین محیط‌هایی کار می‌کردند که این ارتباط را تقویت می‌کرد. علاوه بر این، نام این گروه نشان می‌داد که
می‌کرد. علاوه بر این، نام این گروه نشان می‌داد که ماکیایولی‌ها قانون‌شکن هستند و دیدگاه سنت‌گرایان را بازتاب می‌داد که معتقد بودند این هنرمندان جدید خارج از قوانین و سنت‌های هنر زمان خود عمل می‌کنند. هنر مدرن و معاصر ایتالیا. در اوایل قرن بیستم، نمایندگان فوتوریسم دیدگاهی پویا از جهان مدرن ارائه کردند، در حالی که جورجو د کیریکو آرامش متافیزیکی عجیبی را بیان نمود. آمادئو مودیلیانی با مدرسه پاریس مرتبط شد. هنرمندان برجسته مدرن ایتالیا در دوره‌های بعد شامل مجسمه‌سازان جاکومو مانزو و مارینو مارینی، نقاش طبیعت
جاکومو مانزو و مارینو مارینی، نقاش طبیعت بی‌جان جورجو موراندی و نقاش iconoclastic لوسیو فونتانا بودند. در نیمه دوم قرن بیستم، طراحان ایتالیایی به ویژه ساکن میلان، با آثار خلاقانه و کاربردی خود تأثیر عمیقی بر سبک‌های بین‌المللی گذاشتند. فوتوریسم. فوتوریسم یک جنبش هنری ایتالیایی بود که از ۱۹۰۹ تا حدود ۱۹۱۶ شکوفا شد. این نخستین جنبش هنری بود که در همه عرصه‌های زندگی به دنبال شکستن گذشته بود. فوتوریسم قدرت، سرعت و هیجان دوران ماشین را ستایش می‌کرد. فوتوریست‌ها از نقاشان کوبیست فرانسوی و عکاسی چندبرکسی آموختند
از نقاشان کوبیست فرانسوی و عکاسی چندبرکسی آموختند تا فرم‌های واقعی را به تصاویر متعدد و قطعات رنگی هم‌پوشان تقسیم کنند. به این ترتیب، آن‌ها می‌خواستند انرژی و سرعت زندگی مدرن را به تصویر بکشند. در ادبیات، فوتوریسم خواستار حذف ساختارهای سنتی جملات و قالب‌های شعری بود. فوتوریسم برای نخستین بار در ۲۰ فوریه ۱۹۰۹ اعلام شد، زمانی که روزنامه پاریس "فیگارو" مانیفستی از شاعر و سردبیر ایتالیایی فیلیپو تومازو مارینتی منتشر کرد. (رجوع کنید به مانیفست فوتوریسم). مارینتی واژه «فوتوریسم» را برای بیان هدف خود در کنار
واژه «فوتوریسم» را برای بیان هدف خود در کنار گذاشتن هنر گذشته و ستایش تغییر، اصالت و نوآوری در فرهنگ و جامعه ابداع کرد. مانیفست او فناوری جدید خودرو و زیبایی سرعت، قدرت و حرکت آن را ستایش می‌کرد. با ستایش خشونت و درگیری، مارینتی خواستار نفی گسترده ارزش‌های سنتی و تخریب نهادهای فرهنگی مانند موزه‌ها و کتابخانه‌ها شد. لحن پرشور و تهاجمی مانیفست به‌طور عمدی برای تحریک خشم عمومی و ایجاد بحث و جدل طراحی شده بود. مانیفست مارینتی گروهی از نقاشان جوان میلان را برانگیخت تا ایده‌های فوتوریستی را در هنرهای تجسمی اعمال
تا ایده‌های فوتوریستی را در هنرهای تجسمی اعمال کنند. اومبرتو بوچونی، کارلو کارا، لوئیجی روسولو، جاکومو بالا و جینو سورینی در ۱۹۱۰ چندین مانیفست دربارهٔ نقاشی منتشر کردند. همانند مارینتی، آن‌ها اصالت را ستایش و نسبت به سنت‌های هنری ارثی بی‌اعتنایی ابراز کردند. بوچونی همچنین به مجسمه‌سازی علاقه‌مند شد و در بهار ۱۹۱۲ مانیفستی در این زمینه منتشر کرد. او به عنوان کسی که نظریه‌های خود را به بهترین شکل در دو مجسمه تحقق بخشید شناخته می‌شود: "توسعه یک بطری در فضا" (۱۹۱۲)، که در آن هم خطوط داخلی و هم خارجی بطری را
(۱۹۱۲)، که در آن هم خطوط داخلی و هم خارجی بطری را نشان داد، و "شکل‌های منحصر به فرد تداوم در فضا" (۱۹۱۳)، که در آن یک انسان به شکل یک فرم واحد نشان داده نمی‌شود بلکه از چندین صفحه تشکیل شده است که فضای حرکت او را نمایش می‌دهند. اصول فوتوریسم به معماری نیز گسترش یافت. آنتونیو سنت‌الیا در ۱۹۱۴ مانیفستی فوتوریستی دربارهٔ معماری تدوین کرد. نقاشی‌های رؤیایی او از شهرهای مکانیزه و آسمان‌خراش‌های مدرن، پیش‌نمایشی از برخی برنامه‌ریزی‌های معماری خلاقانه قرن بیستم هستند. بوچونی که بااستعدادترین هنرمند گروه بود، و