payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فیلومارینوی بورومینی در کلیسای سنت آپوستولی، طرح‌هایی برای گنبد، صفحاتی با نقوش تزئینی، خیال‌پردازی‌های معماری و موارد دیگر را می‌توان یافت)؛ در همین حال، او همچنین شبکه‌ای متراکم از ارتباطات و آشنایی‌ها را با برجسته‌ترین شخصیت‌های هنری ناپل ایجاد کرد، همان‌طور که در دوستی او با فرانچسکو سولیمنا و همکاری‌هایش با دومنیکو آنتونیو واکارو و فردیناندو سانفلیچه نشان داده شده است. آکادمی سن لوکا. به محض ورودش به رم (حضور او در این شهر از ۵ آوریل ۱۷۰۶ مستند شده است)، جووارا برای تحصیل معماری نزد فرانچسکو فونتانا،
جووارا برای تحصیل معماری نزد فرانچسکو فونتانا، پسر کارلو، بازگشت و با او همکاری پرباری را آغاز کرد. در ماه دسامبر، او به لوکا سفر کرد و در آنجا به تکمیل کاخ عمومی که توسط بارتولومئو آماناتی ناتمام مانده بود، پرداخت. در همان زمان، او چندین ویلا برای اشراف فرهیخته و فرهیخته لوکا طراحی کرد و توانایی قابل توجهی در تطبیق رویکرد فونتانا با مضمون ویلاهای رنسانس، مانند ویلا کونترونی در مونته سن کویریکو و ویلا گوئینیجی در مارینا دی ویارجو، نشان داد. در ۳۱ دسامبر ۱۷۰۶، در حالی که هنوز در لوکا بود، جووارا به عضویت
در حالی که هنوز در لوکا بود، جووارا به عضویت آکادمی سن لوکا منصوب شد. کسب این افتخار بسیار معتبر، که در سن بیست و هشت سالگی به دست آمد، غرور زیادی را در جووارا برانگیخت؛ به عنوان گواهی بر اهمیت این انتصاب، جووارا طرح خود را برای کلیسایی با طرح مرکزی و دو برج ناقوس به آکادمی اهدا کرد، که در ساختار خود (که با احتیاط از معماری برنینی، بورومینی و پیترو دا کورتونا گرفته شده بود) راه حل اتخاذ شده برای باسیلیکای سوپرگا، ده سال بعد را پیش‌بینی می‌کرد. چند ماه بعد، در ۲۶ آوریل ۱۷۰۷، جووارا به عنوان تنها استاد
بعد، در ۲۶ آوریل ۱۷۰۷، جووارا به عنوان تنها استاد معماری در آکادمی دی سن لوکا منصوب شد. این موقعیتی بود که او با تعهد و افتخار فراوان (تدریس دوره‌های معماری در سال‌های ۱۷۰۸ و ۱۷۱۲ و یک دوره پرسپکتیو در سال ۱۷۱۱) به انجام رساند و در میان دانشجویانش شاگردان معماری بسیار جوانی مانند دومنیکو گرگورینی و پیترو پاسالاکوا داشت. با این حال، در سطح حرفه‌ای‌تر، جووارا خود را به همکاری با فرانچسکو فونتانا و ایجاد ارتباطات پربار با دانشگاهیان سن لوکا محدود کرد و دیدگاهی نخبه‌گرایانه در مورد روابط با همکاران و مشتریان
نخبه‌گرایانه در مورد روابط با همکاران و مشتریان ایجاد کرد. در واقع، او به ندرت در جلسات کنگره هنرهای زیبا در پانتئون شرکت می‌کرد، با وجود اینکه از ۱۳ مه ۱۷۰۸ عضو آن بود، و همچنین در فعالیت‌های عملی که مورد علاقه اکثر معماران رومی بود، شرکت نمی‌کرد. با این حال، به لطف ارتباطش با فونتاناها، جووارا سفارش ساخت کلیسای کوچک خانوادگی وکیل آنتامورو را که به سنت فیلیپ نری در کلیسای سن گیرولامو دلا کاریتا تقدیم شده بود، دریافت کرد. این کلیسا در عرض سه سال (۱۷۰۸–۱۷۱۰) با کمک‌های قابل توجه پیر لگرو برای تجهیزات
با کمک‌های قابل توجه پیر لگرو برای تجهیزات مجسمه‌سازی تکمیل شد و یکی از معدود نمونه‌های تخصص ساختمانی از سال‌های اولیه جووارا را تشکیل می‌دهد. کلیساها در تورین. در سال ۱۷۱۴، جووارا شروع به طراحی آثار معماری کرد که بیشتر به خاطر آنها شناخته می‌شود، زمانی که به دوک‌نشین ساووی استخدام شد، جایی که ویکتور آمادئوس دوم ابتدا او را در یک پروژه صحنه‌آرایی استخدام کرد و سپس جووارا را به سمت معمار ارشد دربار در تورین ارتقا داد. در تورین، جووارا نمای کلیسای سانتا کریستینا (۱۷۱۵–۱۷۱۸)، کلیسای سن فیلیپو، کلیسای سانتا
(۱۷۱۵–۱۷۱۸)، کلیسای سن فیلیپو، کلیسای سانتا کروچه، کلیسای باسیلیکا دلا ناتیویتا، و نمازخانه سن جوزپه (۱۷۲۵) در کلیسای سانتا ترزا را طراحی کرد. او همچنین کلیسای مریم مقدس کارمین (۱۷۳۲–۱۷۳۶) را طراحی و ساخت، که در آن فضا در اطراف سالن مرکزی متمرکز شده و جلوه صحنه‌آرایی نور از بالا به آن می‌تابد. او همچنین به تزئین فضای داخلی بسیاری از کلیساها در تورین کمک کرد. یکی از شاهکارهای جووارا، کلیسای سوپرگا، در سال ۱۷۳۱ ساخته شد و در بالای کوهی مشرف به شهر تورین قرار دارد. این بنا بخشی از یک بنای تاریخی زیبا و بخشی
دارد. این بنا بخشی از یک بنای تاریخی زیبا و بخشی از آن آرامگاه سلطنتی خاندان ساووی بود. گفته می‌شود که این مکان به دلیل نذری که دوک وقت و پادشاه آینده، ویکتور آمادئوس دوم ساووی، هنگام بررسی میدان عملیات در حین دفاع از شهر در برابر ارتش‌های محاصره‌کننده فرانسه در طول نبرد تورین، در اینجا ادا کرد، انتخاب شد. ساخت و ساز دشوار بود و بیش از چهارده سال طول کشید، از جمله دو سال برای مسطح کردن قله کوه؛ و با هزینه و تلاش باورنکردنی برای آوردن سنگ‌ها و تدارکات به قله. در پشت کلیسا، یک صومعه ساخته شد. رواق کلاسیک به
در پشت کلیسا، یک صومعه ساخته شد. رواق کلاسیک به یک کلیسای متمرکز با یک گنبد باروک هفتاد و پنج متری عمودی متصل است. دومی جلوه‌ای از کوه را بر فراز کوه ایجاد می‌کند. او همچنین کلیساهای دیگری از جمله کلیسای عجیب و غریب و بورومینسک سن گرگوریو در مسینا، سیسیل ساخت. در مانتوا، او یک گنبد بلند با پایه‌های بلند به کلیسای آلبرتی سنت آندره‌آ اضافه کرد. کاخ‌ها در پرتغال. شهرتی که در پیمونت به دست آورد، منجر به تقاضا برای استعداد و ظرفیت‌های او در برخی از ثروتمندترین دربارهای اشراف و سلطنتی اروپا شد: در سال ۱۷۱۹ او در
اشراف و سلطنتی اروپا شد: در سال ۱۷۱۹ او در پرتغال بود و در حال برنامه‌ریزی کاخ مافرا برای شاه جان پنجم (۱۷۱۹–۲۰) بود و پس از آن به لندن و پاریس سفر کرد. پروژه فیلیپو جووارا برای کاخ سلطنتی لیسبون از سال ۱۷۱۹ به عنوان یک مجتمع کاخی بلندپروازانه در کنار رودخانه تاقوس در لیسبون برنامه‌ریزی شده بود. این پروژه نه تنها شامل یک کاخ سلطنتی عظیم برای شاه جان پنجم و دربار سلطنتی پرتغال، بلکه یک کلیسای جامع جدید برای پاتریارک لیسبون نیز می‌شد. در طول اقامتش در پرتغال، او همچنین طرح‌هایی برای ایجاد یک فانوس دریایی
او همچنین طرح‌هایی برای ایجاد یک فانوس دریایی عظیم در لیسبون در دهانه رودخانه تاقوس با اقیانوس اطلس تهیه کرد. کاخ‌هایی در شمال ایتالیا. کاخ استوپینیجی (۱۷۲۹–۱۷۳۱) به عنوان شکارگاه سلطنتی در حدود ۶ مایلی خارج از تورین ساخته شد. طرح عظیم و فضای داخلی بسیار تزئین شده، این کاخ را به مکانی باشکوه برای خلوتگاه‌های تابستانی تبدیل کرده بود. غرفه مرکزی بیضی شکل عظیم، که در بالای آن یک گوزن برنزی قرار دارد، با پنجره‌های بزرگ قوسی شکل و امتداد یافته به بال‌های زاویه‌دار، ترکیبی از کلاسیک‌گرایی و خیال‌پردازی است که
ترکیبی از کلاسیک‌گرایی و خیال‌پردازی است که لذت‌های تزئینی روکوکوی ایتالیایی را توصیف می‌کند. جووارا نیازهای حامی خود را برای شکوه کلاسیک برآورده کرد، اما با تمایل باروک به تزئین، برای ساخت ساختمان‌هایی که گویی با روبان‌های فر ساخته شده‌اند. فضای داخلی غرفه، که با گچبری و جزئیات طلاکاری شده بسیار تزئین شده است، انتظارات را بیشتر برآورده می‌کند. جووارا همچنین مأموریتی برای مرمت و بازسازی مجموعه کاخ عظیم سلطنت ساووی در وناریا رئاله، به نام رجیا دی وناریا رئاله، و کلیسای سنت اوبرتو آن دریافت کرد. دومی، در
و کلیسای سنت اوبرتو آن دریافت کرد. دومی، در حالت ناتمام خود، تأثیرات التقاطی را به نمایش می‌گذارد، با گنبدی هشت ضلعی و بال‌های قوسی شکل به سمت بیرون. کاخ ماداما. یکی از شاهکارهای او در ساخت کاخ، نمای کاخ ماداما (۱۷۱۸–۱۷۲۱) در تورین است. این بنا یادآور تشریفات کاخ چیریکاتی پالادیو است، اما با افزایش جزئیات و پنجره‌ها. در حالی که به نظر می‌رسد نما، یک پیانوی اصیل و جادار را در خود جای داده است، در واقع صرفاً یک نمای زیبا و تقریباً تئاتری است که یک ورودی باشکوه از طریق راه پله به یک قلعه قرون وسطایی را در خود
از طریق راه پله به یک قلعه قرون وسطایی را در خود جای داده است. اما این اثر همچنین بخشی از یک برنامه بلندپروازانه برای بازسازی طرح شلوغ و قرون وسطایی مرکز تورین به مجموعه‌ای بازتر و برنامه‌ریزی‌شده‌تر از میدان‌های متصل بود. او همچنین دروازه سلطنتی پناهگاه اوروپا، نزدیک بیلا را طراحی کرد. جووارا همچنین سومین توسعه تورین به سمت غرب را بر اساس سیستم متعامد معرفی شده توسط آسکانیو ویتوزی و کارلو دی کاستلامونته ساخت: این پروژه شامل ساخت کاخ مارتینی دی سیگالا (۱۷۱۶) و ساختمان کوارتیری میلیتاری (۱۷۱۶–۱۷۲۸) بود. او
و ساختمان کوارتیری میلیتاری (۱۷۱۶–۱۷۲۸) بود. او در طراحی «دادگاه تجدیدنظر» در تورین، که توسط جانشینش، بندتو آلفیری، تکمیل شد، کمک کرد. او همچنین در طراحی کاخی در میلان نقش داشت. او طرح‌هایی (که هرگز تکمیل نشدند) برای به‌روزرسانی قلعه ریوولی خلق کرد. کورادو جیاکوینتو، هنرمند ناپلی، از جمله هنرمندانی بود که جووارا برای کمک به تزئین کاخ‌ها، مانند ویلا دلا رجینا در تورین، از او دعوت کرد. کاخ‌ها در مادرید. در شب کریسمس سال ۱۷۳۴، کاخ سلطنتی باستانی مادرید در آتش سوخت. این امر باعث شد که فیلیپ پنجم، پادشاه بوربون
این امر باعث شد که فیلیپ پنجم، پادشاه بوربون اسپانیا، از جووارا بخواهد بر ساخت کاخ جدید نظارت کند. تا آوریل ۱۷۳۵، معمار به مادرید نقل مکان کرد و شروع به برنامه‌ریزی برای ساخت و ساز کرد. نقشه‌هایی که ما داریم، می‌توانستند سازه‌ای حتی بزرگتر از بنای فعلی با باغ‌های فراوان ایجاد کنند. نمای خطی دارای استحکام رسمی است که در برخی از آثار دیگر او وجود ندارد. او علاوه بر این، طرح‌هایی را برای نمای کاخ سلطنتی لا گرانخا د سن ایلدفونسو و برخی از بخش‌های کاخ سلطنتی آرانخوئز اجرا کرد. با این حال، جووارا در ژانویه ۱۷۳۶،
اجرا کرد. با این حال، جووارا در ژانویه ۱۷۳۶، کمتر از نه ماه پس از ورود به اسپانیا، به‌طور ناگهانی درگذشت. در حالی که یک ماکت چوبی از نقشه‌های او برای کاخ سلطنتی ساخته شد، تمام طرح‌های او پس از مرگش توسط شاگردانش، از جمله جیووانی باتیستا ساکچتی، اجرا شدند. تأثیر. برخی از نویسندگان با اشاره به اینکه آموزش اولیه جووارا در رم بوده است، سبک او را به آموزش‌های کارلو فونتانا نسبت می‌دهند، اما جووارا در تولید آثارش التقاطی بود و به نظر می‌رسد تأثیرات بسیاری از دیگر هنرمندان، از جمله معماری ماجراجویانه‌تر پیترو دا
هنرمندان، از جمله معماری ماجراجویانه‌تر پیترو دا کورتونا و فرانچسکو بورومینی را پذیرفته است. او همچنین احتمالاً تحت تأثیر آثار گوارینو گوارینی قرار گرفته است. از معماران باروک که به شدت تحت تأثیر جووارا بوده‌اند می‌توان به برناردو ویتون و بندتو آلفیری اشاره کرد. جووارا و یوهان برنهارد فیشر فون ارلاخ از طریق حکاکی بر یکدیگر تأثیر گذاشتند. آثار جووارا، همراه با بسیاری از هنر و معماری باروک، با ظهور نئوکلاسیسیسم از محبوبیت افتاد. در سال ۱۹۹۴، نمایشگاه بزرگی از طرح‌های او در جنوا و مادرید برگزار شد.
سِل-له-بن (Sail-les-Bains) کمونی روستایی در دپارتمان لوآر، منطقه اوورنی-رون-آلپ فرانسه است. این کمون با جمعیتی حدود ۲۰۸ نفر، در ارتفاعی بین ۲۷۹ تا ۴۲۱ متر قرار دارد و سابقاً یک ایستگاه آب‌درمانی مشهور در قرن نوزدهم بوده است. امروزه بخشی از جامعه شهری Roannais Agglomération محسوب می‌شود و طبیعتی آرام و پراکنده دارد.
کارلو لودولی (; – ) یک نظریه‌پرداز معماری ایتالیایی، کشیش فرانسیسکن، ریاضیدان و معلم بود که آثارش مفاهیم مدرنیستی عملکردگرایی و حقیقت نسبت به مصالح را پیش‌بینی می‌کرد. او ادعا می‌کرد که فرم‌ها و تناسبات معماری باید از توانایی‌های مصالح مورد استفاده مشتق شوند. از آنجایی که نوشته‌های خودش از بین رفته‌اند، گاهی اوقات از او به عنوان سقراط معماری یاد می‌شود. نظریه‌های او فقط از آثار دیگران شناخته شده است. لودولی به همراه معماران و نظریه‌پردازان معماری از جمله کلود پرو، آبه ژان-لویی دو کوردموی، آبه مارک-آنتوان
پرو، آبه ژان-لویی دو کوردموی، آبه مارک-آنتوان لوژیه، معماری منطقی را بیان کرد که سبک‌های رایج باروک و روکوکو را به چالش می‌کشید. زندگی‌نامه. کارلو لودولی از خانواده‌ای بود که ارتباط نزدیکی با زرادخانه ونیزی و مهندسی نظامی داشتند. پس از تکمیل تحصیلات اولیه خود در صومعه سن فرانچسکو دلا ویگنا، ونیز، در سال ۱۷۰۶، او به عنوان یک راهب کوچک در دالماتیا مشغول به کار شد. در سال ۱۷۰۹ او به صومعه سانتا ماریا در آرا کوئلی در رم منتقل شد و در آنجا به تحصیلات خود در فلسفه، علوم، الهیات، یونانی و فرانسوی ادامه داد. او
علوم، الهیات، یونانی و فرانسوی ادامه داد. او حدود چهار سال در رم ماند و در این مدت به هنر و معماری علاقه پیدا کرد. سپس به صومعه سن بیاجو در فورلی منتقل شد. از سال ۱۷۱۵ تا ۱۷۲۰ در ورونا زندگی کرد و در آنجا شروع به تدریس نجوم، فیزیک و ریاضیات به اشراف ورونایی و فلسفه به نوآموزان صومعه سن برناردینو کرد. همچنین در ورونا در ویرایش آثار مارکوس آنتونیوس مورتوس، اومانیست فرانسوی، مشارکت داشت و دوستی خود را با نویسنده آنجلو کالوگرا و فرانچسکو شیپیونه مافی آغاز کرد. در این دوره، احتمالاً از توسکانی، از جمله فلورانس،
این دوره، احتمالاً از توسکانی، از جمله فلورانس، نیز بازدید کرده و دانش عمیقی از هنر منطقه کسب کرده است. در سال ۱۷۲۰، لودولی برای تدریس الهیات به ونیز منتقل شد و بلافاصله در مرکز زندگی فرهنگی شهر قرار گرفت. همچنین در طول دهه ۱۷۲۰، لودولی در توسعه و سازماندهی مجدد کتابخانه سن فرانچسکو دلا ویگنا مشغول به کار بود و به عنوان مورخ فرقه فرانسیسکن و نویسندگان آن فعالیت می‌کرد. در دهه ۱۷۳۰، لودولی شروع به تدریس به پسران اشراف ونیزی کرد. معماری در دوره تحصیلی گنجانده شده بود و در باغ سن فرانچسکو دلا ویگنا، مجموعه‌ای
شده بود و در باغ سن فرانچسکو دلا ویگنا، مجموعه‌ای از قطعات معماری را برای اهداف آموزشی گردآوری کرد. از سال ۱۷۳۹ تا ۱۷۵۱، لودولی سمت پادره ژنرال کمیساریو دی ترا سانتا را در ونیز بر عهده داشت و همچنین خود را وقف مرمت (۱۷۳۹–۱۷۴۳) آسایشگاه زائران متصل به صومعه کرد. این پروژه، تنها پروژه‌ای که لودولی اجرا کرد، عصاره نظریه‌های معماری او را که در تنها منبع اصلی باقی‌مانده آمده است، در بر می‌گیرد: دو طرح کلی از رساله منتشر نشده او در مورد معماری (که هنوز اثری از آن باقی نمانده است)، که در جلد دوم کتاب «عناصر
از آن باقی نمانده است)، که در جلد دوم کتاب «عناصر معماری لودولیانا» نوشته آندره ممو آمده است. در این دو طرح کلی، عملکردگرایی و خردگرایی لودولی به صورت خلاصه بیان شده است. به گفته ممو، لودولی می‌خواست در معماری همان اصول علمی را که گالیله در فیزیک کشف کرده بود، بیابد؛ بنابراین معماری او شخصیت یک علم مبتنی بر اصول خاص و قوانین ایستا را به خود گرفت. همچنین به جستجوی حقیقت ساختاری، که در قالب استحکام ساختمان بیان می‌شد، مربوط می‌شد که شامل استفاده صادقانه از مصالح، به ویژه سنگ، بود. این مفهوم منعکس کننده محیط
به ویژه سنگ، بود. این مفهوم منعکس کننده محیط مهندسی نظامی زرادخانه ونیز و گرایش‌های خردگرایانه و ضد باروک موجود در ونیز در اوایل قرن هجدهم بود. لودولی استدلال می‌کرد که عملکرد و شکل مناسب تنها اهداف نهایی و علمی معماری شهری هستند و هیچ چیزی که بخش فعال سازه نباشد، نباید به نمایش گذاشته شود. سیستم‌های مختلف معماری دوران باستان تشریح شدند، اما پنج نظام معماری ویتروویوس به دلیل نامناسب بودن با سنگ مورد انتقاد قرار گرفتند، زیرا در ابتدا بر اساس سازه‌های چوبی بودند. این رساله، با پیروی از یک طبقه‌بندی اولیه، به
این رساله، با پیروی از یک طبقه‌بندی اولیه، به عناصر اصلی معماری، یعنی استحکام و تناسب، و همچنین به عناصر فرعی، یعنی راحتی و تزئینات می‌پردازد. لودولی تزئینات را به جز موزاییک پذیرفت و برای غلبه بر یکنواختی تقلید مداوم از اشکال مشابه، اختراع تزئینات جدید یا انتخاب تزئینات از سبک‌های معماری باستانی و مدرن، از جمله گوتیک و موری، را که با ویژگی‌های سنگ مطابقت داشتند، تشویق کرد. به گفته ممو، لودولی همچنین آن دسته از عناصر نظام‌های کلاسیک را که با عملکرد سازه مطابقت داشتند و با ویژگی‌های سنگ سازگار بودند،
مطابقت داشتند و با ویژگی‌های سنگ سازگار بودند، پذیرفت: ستون‌ها، پایه‌ها، سرستون‌ها، پایه‌ها، تری‌گلیف‌ها، مِتوپ‌ها و کنسول‌ها. او به ویژه به سبک روستیک در طبقه همکف علاقه داشت و نقاشی‌هایی از ۱۶ نوع مختلف را در رساله خود گنجانده بود. علاقه او به سرستون‌های دوریک و توسکانی احتمالاً از این واقعیت ناشی می‌شد که برای او، همان‌طور که بعدها برای دوستش پیرانسی، این سرستون‌ها نمونه‌هایی از معماری ایتالیک ابتدایی، یعنی خاستگاه این هنر، بودند. او که علاقه زیادی به نقاشی و مجسمه‌سازی داشت، یکی از اولین متخصصان هنر
نقاشی و مجسمه‌سازی داشت، یکی از اولین متخصصان هنر قرون وسطی بود و مجموعه خودش که شامل آثاری از نقاشی هلنیستی و بیزانسی و همچنین آثار ابتدایی و مدرن بود، به گونه‌ای چیده شده بود که توسعه هنر را نشان دهد. آثار و میراث. لودولی تأثیر بسیار زیادی در توسعه معماری مدرن داشت. به گفته رودولف ویتکوور «به نظر می‌رسد تأثیر شخصی او حیاتی‌تر از هر نظریه‌پرداز معماری دیگری در قرن هجدهم بوده است.» پذیرش انتقادی ایده‌های لودولی تاریخچه نسبتاً پیچیده‌ای داشته است، تا حدودی به این دلیل که با از دست رفتن نوشته‌های اصلی او،
به این دلیل که با از دست رفتن نوشته‌های اصلی او، آنها فقط به‌طور غیرمستقیم از طریق آثار دیگران شناخته شده‌اند. جیرولامو زانتی گزارش داد که در سال ۱۷۵۴، پس از ۲۰ سال، لودولی سرانجام رساله خود را در مورد معماری تکمیل کرد، اما از انتشار آن خودداری کرد. پس از تلاش ناموفق فدریکو فوسکاری، فرانچسکو آلگاروتی تلاش کرد تا تفکر لودولی را در اثر خود با عنوان Saggio sopra l'architettura منتشر کند، البته به شکلی تا حدودی رقیق‌شده، و بر تقلید به جای خردگرایی جسورانه ضد باروک لودولی تأکید داشت. آندره‌آ ممو بود که تلاش کرد
لودولی تأکید داشت. آندره‌آ ممو بود که تلاش کرد در اثر خود با عنوان «عناصر معماری لودولیانا» (۱۷۸۶) که یک سال پیش از اولین چاپ تنها کتاب با نام لودولی، «آپولوگی ایمجیناتی» (۱۷۸۷) منتشر شد، حق مطلب را در مورد نظریه‌های لودولی ادا کند؛ مجموعه‌ای از سخنان و داستان‌ها، که اغلب ماهیتی متناقض دارند و برای دوستان و شاگردانش تعریف می‌شدند. یکی دیگر از شاگردان لودولی، فرانچسکو میلیزیا (۱۷۲۵–۱۷۹۸)، رساله‌ای طولانی با عنوان «اصول معماری شهری» (۱۷۸۱) منتشر کرد که یک سیستم معماری جامع الهام گرفته از علم معاصر را ارائه
معماری جامع الهام گرفته از علم معاصر را ارائه می‌داد.
جامباتیستا نولی (; – ) یک معمار و نقشه‌بردار ایتالیایی بود. او بیشتر به خاطر طرح ایکنوگرافی خود از رم، پیانتا گرانده دی روما، که در سال ۱۷۳۶ شروع به نقشه‌برداری و در سال ۱۷۴۸ حکاکی کرد، شناخته می‌شود و اکنون به‌طور جهانی با نام نقشه نولی شناخته می‌شود. این نقشه از ۱۲ حکاکی روی صفحه مسی تشکیل شده است که روی هم رفته ۱۷۶ سانتی‌متر (۶۹ اینچ) در ۲۰۸ سانتی‌متر (۸۲ اینچ) اندازه دارند. این نقشه در پاسخ به مأموریت پاپ بندیکت چهاردهم برای نقشه‌برداری از رم به منظور کمک به ایجاد مرزبندی برای ۱۴ ریونی یا منطقه سنتی
کمک به ایجاد مرزبندی برای ۱۴ ریونی یا منطقه سنتی تهیه و منتشر شد. این دقیق‌ترین توصیف از رم بود که تا به امروز در زمانی که دستاوردهای معماری پاپ در اوج شکوفایی بود، ارائه شده است. زندگی‌نامه. او که در سال ۱۷۰۱ در کاستیلیونه دِ اینتلوی (کومو) متولد شد، به لطف حمایت اعضای خانواده‌های اشرافی آلبانی و کورسینی به رم نقل مکان کرد. او به عنوان یک معمار، روی کلیساهای سنت آلسیو در تپه آونتین (۱۷۴۳) و سانتا دوروتیا در تراستوره (۱۷۵۱–۱۷۵۶) کار کرد. نقشه نولی. نقشه نولی، نقشه بوفالینی در سال ۱۵۵۱ را منعکس می‌کند، که
نقشه بوفالینی در سال ۱۵۵۱ را منعکس می‌کند، که نولی به راحتی با آن مقایسه را پیشنهاد می‌کرد، با این حال نولی نوآوری‌های مهمی را انجام داد. اولاً، نولی جهت شهر را از شرق (که در آن زمان مرسوم بود) به شمال مغناطیسی تغییر می‌دهد، که نشان‌دهنده اتکای نولی به قطب‌نما برای درک توپوگرافی شهر است. ثانیاً، اگرچه او در استفاده از نمایش شکل-زمینه فضای ساخته شده با بلوک‌ها و ساختمان‌های سایه‌دار در یک پوچه تیره، از بوفالینی پیروی می‌کند، اما نولی فضاهای عمومی محصور مانند ردیف ستون‌ها در میدان سنت پیتر و پانتئون را به
ردیف ستون‌ها در میدان سنت پیتر و پانتئون را به عنوان فضاهای مدنی باز نشان می‌دهد. در نهایت، این نقشه پیشرفت قابل توجهی در دقت داشت، حتی عدم تقارن پله‌های اسپانیایی را نیز نشان می‌داد. این نقشه تا دهه ۱۹۷۰ در برنامه‌ریزی دولتی برای شهر رم مورد استفاده قرار می‌گرفت؛ این نقشه به عنوان نقشه پایه برای تمام نقشه‌برداری‌ها و برنامه‌ریزی‌های رومی تا آن تاریخ مورد استفاده قرار می‌گرفت. این نقشه با یک ودوتا اثر استفانو پوزی قاب‌بندی شده است. یک نسخه کوچک‌تر، حاصل همکاری نولی و جیووانی باتیستا پیرانزی، در همان سالی
نولی و جیووانی باتیستا پیرانزی، در همان سالی که نقشه اصلی تکمیل شد، منتشر شد. پیرانزی در چاپ این اثر نقش مهمی داشت؛ جوزپه واسی نیز در آن مشارکت داشت.
فردیناند گالی-بیبینا (; – ) معمار، طراح و نقاش ایتالیایی دوران باروک بود. زندگی‌نامه. بیبینا در ۱۸ اوت ۱۶۵۷ در بولونیا متولد شد. او پسر نقاش جیووانی ماریا گالی (۱۶۲۵–۱۶۶۵) بود و نقاشی را زیر نظر کارلو سیگنانی و معماری را زیر نظر جولیو تروگلی، ملقب به ایل پارادوسو، آموخت. به توصیه سیگنانی، بیبینا به خدمت دوک پارما درآمد و همچنین به مدت ۳۰ سال برای سلسله فارنیز در پیاچنزا کار کرد. کار اصلی او در این مدت باغ و ویلای کولورنو بود، اما او همچنین به خاطر طراحی‌های صحنه‌اش شهرت کسب کرد و شروع به کار برای تئاتر کرد.
شهرت کسب کرد و شروع به کار برای تئاتر کرد. در سال ۱۷۰۸، بیبینا به بارسلونا فراخوانده شد تا تزئینات مربوط به جشن‌های عروسی امپراتور آینده روم مقدس، چارلز ششم، را سازماندهی کند. بیبینا پس از به سلطنت رسیدن، به وین سفر کرد و در آنجا روی طراحی صحنه و تزئینات جشن‌های درباری و اجراهای اپرا کار کرد. بیبینا در تزئینات تئاتر و جشن‌های خود، محور مرکزی (عمودی) را با یک محور مورب جایگزین کرد و پرسپکتیو زاویه‌دار را معرفی کرد. در مسابقه انتخاب طراح و معمار برای ساخت کلیسای کارل، یوهان برنهارد فیشر فون ارلاخ بر بیبینا
کارل، یوهان برنهارد فیشر فون ارلاخ بر بیبینا برتری یافت. او در سال ۱۷۱۶ به بولونیا بازگشت، جایی که در سال ۱۷۱۷ به عنوان عضو آکادمی کلمنتاین انتخاب شد. در سال ۱۷۳۱، بیبینا تئاتر سلطنتی مانتوا را ساخت (که ۵۰ سال بعد، در سال ۱۷۸۱، در آتش سوخت). بیبینا در سن ۸۶ سالگی در ۳ ژانویه ۱۷۴۳ درگذشت. خانواده. نام خانواده گالی-بیبینا از نام خانوادگی و زادگاه جووانی ماریا گالی (۱۶۲۵–۱۶۶۵) گرفته شده است که در بیبینا (ایتالیا) در خارج از فلورانس متولد شد. جووانی نقاشی را زیر نظر فرانچسکو آلبانی آموخت و پایه‌های هنری را بنا
نظر فرانچسکو آلبانی آموخت و پایه‌های هنری را بنا نهاد که توسط نوادگانش، که خود را وقف کارهای صحنه‌ای (با طراحی صحنه) برای تئاتر کردند، ادامه یافت. برای مثال، پسر دوم فردیناندو، آنتونیو، مانند پدرش، به عنوان یک طراح صحنه یا تئاترال، و فعال در هنرهای صحنه‌آرایی هنری، مورد توجه بود. اعضای خانواده گالی-بیبینا با استفاده از سبک بسیار پر زرق و برق مجسمه‌سازی و معماری اواخر باروک، مجموعه‌ای از طرح‌های نمایشی و غیره را تولید کردند که به دلیل شکوه پیچیده و تناسبات وسیع حاصل از پرسپکتیو دقیق، استثنایی هستند. در میان
حاصل از پرسپکتیو دقیق، استثنایی هستند. در میان پیروان آنها فرانچسکو زینانی از رجیو امیلیا بود. از حدود ۱۶۹۰ تا ۱۷۸۷، هشت بیبینا برای بسیاری از دربارهای اروپا با صحنه‌آرایی‌های پیچیده برای اپراها، عروسی‌ها و مراسم تشییع جنازه طراحی و نقاشی کردند. هابسبورگ‌ها سخاوتمندترین حامیان آنها بودند. از جمله پیروان یا هنرمندان او در استودیویش، دومنیکو فرانسیا بود.
نیکولاو ناسونی (؛ ۲ ژوئن ۱۶۹۱ – ) یک هنرمند و معمار ایتالیایی بود که عمدتاً در پرتغال فعالیت داشت. او با سبک اصیل، پرانرژی و تئاتری معماری باروک و روکوکو به یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های معماری باروک پرتغال تبدیل شد. زندگی‌نامه. او که در سن جیووانی والدارنو، دوک‌نشین بزرگ توسکانی متولد شد، از سال ۱۷۱۳ تا ۱۷۲۰ در سینا نزد جوزپه نیکولو ناسینی (۱۶۵۷–۱۷۳۶) تحصیل کرد. در این دوره اولیه، او یک کاتافالک برای فردیناندو د مدیچی در کلیسای جامع سینا و طاق پیروزی برای پذیرایی از اسقف اعظم جدید ساخت. همزمان با کار با
پذیرایی از اسقف اعظم جدید ساخت. همزمان با کار با استادش برای اپرای دوئومو دی سینا، معماری و نقاشی را نیز آموخت. سپس او ابتدا به عنوان نقاش در رم و بین سال‌های ۱۷۲۳ تا ۱۷۲۵ در مالت مشغول به کار شد. استاد بزرگ جدید فرقه مالت، یک نجیب‌زاده پرتغالی به نام دوم آنتونیو مانوئل د ویلهنا بود. ناسونی به افتخار او، نمایش مریخ را برای رژه طراحی کرد. طراحی تئاتری این نمایش توجه کنت فرانسیسکو پیکولومینی را جلب کرد که به نوبه خود به استاد بزرگ اطلاع داد. سپس نیکولو ناسونی مأموریتی برای نقاشی سقف‌ها و راهروهای کاخ
ناسونی مأموریتی برای نقاشی سقف‌ها و راهروهای کاخ مجیستریال دریافت کرد. کار او بسیار مورد استقبال قرار گرفت و او به زودی به عنوان یک نقاش تزئینی مشهور شد. ناسونی همچنین نقاشی‌های دیواری را در ساختمان‌های دیگر مالت، مانند پالازو اسپینولا، نقاشی کرد. ناسونی به دعوت جرونیمو د تاوورا ا نورونها، رئیس پورتو، پرتغال، که برادرش روکه د تاوورا را در مالت ملاقات کرده بود، در سال ۱۷۲۳ (یا ۱۷۲۵) به پورتو نقل مکان کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۷۷۳ در آنجا ماند. اولین آثار ثبت‌شده او در پورتو، نقاشی‌های دیواری روی دیوارهای
او در پورتو، نقاشی‌های دیواری روی دیوارهای کلیسای جامع در سال ۱۷۲۵ بود که اکنون در حال محو شدن هستند. در اینجا او جلوه‌های توهم‌پردازی به نام کوادراتورا را که مختص این دوره بود، به پرتغال معرفی کرد. به او مأموریت داده شد تا این کلیسای جامع را که در آن زمان هنوز به سبک رومانسک بود، بازسازی و مدرن کند. او ایوان گرانیتی (۱۷۳۶) نمای شمالی و ایوان سرپوشیده با کاشی‌های آزولخو را اضافه کرد. محراب نقره‌ای او با فرشتگان پرنده، حلقه‌های گل، آکانتوس و ستون‌های پیچ‌خورده به سبک مانوئلین، اثری استادانه است. او همچنین
به سبک مانوئلین، اثری استادانه است. او همچنین دو قاب ارگ را طراحی کرد. او قاب‌های درهای محراب کلیسای جامع و در صومعه (۱۷۳۳–۱۷۳۶) را با تزئینات غنی و متنوعی تزئین کرد که طرح‌های آنها به برناردو بوونتالنتی فلورانسی برمی‌گردد. سپس او ساخت کاخ اسقفی وسیع پورتو، در کنار کلیسای جامع را بر عهده گرفت. نمای آن ۵۸ متر طول دارد. او آن را در سال ۱۷۳۴ طراحی کرد، اما ساخت و ساز آن تنها در سال ۱۷۴۱ آغاز شد. تنها بخشی از کاخ در طول زندگی او تکمیل شد. در سال ۱۷۲۹، او با ایزابلا کاستریوتو ریکاردی، زنی ناپلی از تبار اشراف،
کاستریوتو ریکاردی، زنی ناپلی از تبار اشراف، ازدواج کرد. او سال بعد بر اثر عوارض زایمان درگذشت. پدرخوانده خوزه، پسرش، یک اشراف‌زاده پرتغالی بود که در سال ۱۷۳۱ از او خواست تا کلیسا و برج گرانیتی دیدنی سائو پدرو دوس کلریگوس در پورتو را طراحی کند. به گفته محققان، این بنا به بزرگ‌ترین اثر او (۱۷۳۲–۶۳) تبدیل شد. این بنا به مهم‌ترین و نوآورانه‌ترین رویداد معماری در نوسازی پورتو در نیمه اول قرن ۱۸ تبدیل شد. این بنا به همراه سایر دستاوردهای او، پورتو را به باروک‌ترین شهر پرتغال تبدیل کرد. نقشه زمین بیضی شکل است،
شهر پرتغال تبدیل کرد. نقشه زمین بیضی شکل است، چیزی که در کلیساها غیرمعمول‌ترین است. در برابر زلزله بزرگ‌سال ۱۷۵۵ مقاومت کرد. در سال ۱۷۳۱ او دوباره ازدواج کرد، این بار با یک زن پرتغالی به نام آنتونیا ماسکرنهاس مالافایا. سایر آثار مهم در پورتو و شمال پرتغال: تخصص او در «طلا دورادا»، تکنیکی برای تزئین آثار چوبی با برگ‌های طلایی بود. این چوب طلاکاری شدهٔ مجسمه‌سازی شده، به نمونه‌ای از هنر باروک پرتغالی تبدیل شد. این تکنیک در محراب‌ها، محراب‌ها، مجسمه‌ها، میزهای عقب و بالداچین‌ها به کار می‌رفت و در بدو ورود به
عقب و بالداچین‌ها به کار می‌رفت و در بدو ورود به کلیسا، جلوه‌ای چشمگیر از تجمل و وفور را القا می‌کرد. در طول اصلاحات متقابل، این وفور تزئینات تشویق می‌شد تا مؤمنان را با ثروت و غنای ایمان کاتولیک تحت تأثیر قرار دهد. نیکولائو ناسونی، شکل مقعر میز عقب و قوس موج‌دار در بالای آن را در پرتغال معرفی کرد. او با به‌کارگیری این عناصر، از نمونهٔ آندره‌آ پوتزو پیروی کرد (همان‌طور که در «چشم‌انداز تصویری و معماری» توضیح داده شده است). او با مجسمه‌سازی چوبی خود تأثیر زیادی بر معاصران خود گذاشت. یک مثال خوب، میز کنار