payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کارن آرتاشسی ماتئوسیان (؛ زادهٔ ) یک تاریخ‌نگار هنر، ارمنستان‌شناس و اهل ارمنستان است. وی هم‌اکنون ریاست بخش تاریخ هنر در موزه نسخه‌های خطی ماتناداران در ایروان را بر عهده دارد. زندگی‌نامه. در ۷ مارس ۱۹۵۸ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۷۹) فارغ‌التحصیل شد. وی در نگارخانه ملی ارمنستان، ماتناداران و دانشکده علوم الهی گئورگیان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده نشان افتخار ساهاک مقدس-مسروپ مقدس شده است. ماتئوسیان ۲۵ جلد کتاب و نزدیک به ۱۱۵ مقاله علمی در زمینه‌های
جلد کتاب و نزدیک به ۱۱۵ مقاله علمی در زمینه‌های تاریخ، معماری و هنر ارمنستان قرون وسطی، با تمرکز ویژه بر پایتخت قرون وسطایی آن، شهر آنی، که خود متخصص در آن محسوب می‌شود، تألیف نموده یا مشارکت کرده است.
فرخنده زردوسیاه ("Chrysothlypis chrysomelas") یک پرنده گنجشک‌سان نسبتاً کوچک است. این فرخنده در تپه‌های کاستاریکا و پاناما زندگی می‌کند. صدای فرخنده زردوسیاه، "صدایی گوش‌خراش" و تکی یا مکرر است که بلندتر و سریع‌تر از فرخنده گلوسیمین است.
فرخنده زرشکی نقابدار گونه‌ای پرنده از تیرهٔ گنجشک‌سانان است. این گونه در بولیوی، برزیل، کلمبیا، اکوادور، پرو و ونزوئلا یافت می‌شود. زیستگاه‌های طبیعی آن باتلاق‌های نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری و درختچه‌زارهای نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
فرخنده کوهستان کریکر گونه‌ای پرنده نوگرمسیری از تیرهٔ فرخندگان است. فرخنده کوهستان کریکر تنها در جنگل‌های کوهستانی سانتا مارتا، کلمبیا یافت می‌شود. فرخنده کوهستان کریکر گاهی به عنوان زیرگونه‌ای از فرخنده کوهستان سینه‌نخودی در نظر گرفته می‌شود، اما در سال ۲۰۱۶ توسط فهرست سرخ IUCN به گونه‌ای دیگر متمایز شده است. امروزه، جمعیت آن به دلیل آسیب به زیستگاه توسط تفریحات، آلودگی و تغییرات اقلیمی رو به کاهش است.
فرخندهٔ آبی-خاکستری یک پرنده آوازخوان آمریکای جنوبی با جثه متوسط از خانواده فرخندگان (Thraupidae) است. محدوده آن از جنوب مکزیک تا شمال شرق بولیوی و شمال برزیل، همه حوزه آمازون، به جز جنوب آن است. به لیما (پرو) معرفی شده است. در ترینیداد و توباگو، این پرنده جین آبی نامیده می‌شود.
زاره خراخونی (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک شاعر ویراستار روزنامه و آموزگار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی آرتو استپانی چیومپیوشیان () در ۱۶ اکتبر ۱۹۲۶ در استانبول به دنیا آمد و از دانشگاه استانبول (۱۹۵۱) فارغ‌التحصیل شد. وی در و فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده نشان افتخار مسروپ ماشتوتس مقدس نشان افتخار ساهاک مقدس-مسروپ مقدس شده است. وی در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۵ در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
پرژ تیگرانی ترزیان (؛ زادهٔ ) یک روزنامه‌نگار نظر و فعال ملی و مردمی اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. در ۱۷ نوامبر ۱۹۳۸ در قاهره به دنیا آمد و از دانشگاه عین الشمس (۱۹۶۳) و دانشگاه آمریکایی قاهره (۱۹۶۴–۱۹۶۵) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان افتخار ساهاک مقدس-مسروپ مقدس شده است.
گریگور ساتامیان (؛ زادهٔ ) یک بازیگر، کارگردان و مترجم اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. در ۸ دسامبر ۱۹۴۰ در بیروت به دنیا آمد و از آموزشگاه هواکیمیان-مانوکیان و دانشگاه آمریکایی بیروت فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان افتخار ساهاک مقدس-مسروپ مقدس (۲۰۱۷) شده است.
متان ویلنائی (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار، دیپلمات و سرلشکر بازنشسته نیروی زمینی اسرائیل است، که در فاصله سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ به‌عنوان جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت می‌کرد و با حفظ سمت، ریاست اداره عملیات ستاد کل را برعهده داشت. ویلنائی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۶۲ در تیپ ۳۵ چترباز ارتش اسرائیل آغاز کرد، سپس به سایرت متکل پیوست. وی از ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ رئیس اداره نیروی انسانی ارتش اسرائیل بود و در فاصله سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴ فرماندهی جنوبی اسرائیل را برعهده داشت. او از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ وزیر علوم، فناوری و
داشت. او از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ وزیر علوم، فناوری و فضای اسرائیل بود، از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ وزارت فرهنگ و ورزش اسرائیل را برعهده داشت، از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ وزیر دفاع داخلی بود و در فاصله سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷ به‌عنوان سفیر اسرائیل در چین فعالیت می‌کرد.
یکوتیئل آدام (; – ) سرلشکر نیروی زمینی اسرائیل بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲ به‌عنوان جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت می‌کرد و با حفظ سمت، رئیس اداره عملیات ارتش اسرائیل بود. سرلشکر یودی آدام فرزند اوست. آدام فعالیت نظامی را از سال ۱۹۴۲ در هگانا آغاز کرد و پس از شکل‌گیری نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت خود را در این سازمان ادامه داد. وی از ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۹ فرمانده تیپ ۱ گولانی بود، در فاصله سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ به‌عنوان جانشین فرماندهی شمالی اسرائیل فعالیت می‌کرد و از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ فرماندهی
اسرائیل فعالیت می‌کرد و از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ فرماندهی جنوبی اسرائیل را برعهده داشت. او در سال ۱۹۸۲ به‌عنوان رئیس موساد انتخاب شد، ولی پیش از انتصاب، در خلال جنگ ۱۹۸۲ لبنان کشته شد. زندگی‌نامه. او در تل آویو از یهودا و الیشوا آدام (که قبلاً آداموف نام داشت) زاده شد. نام او از پدربزرگش، یکوتیئل راوایف، گرفته شده است که در سال ۱۹۱۶ در نبرد دفاع از پتخ تیکوا در برابر اعراب کشته شد. خانواده او از یهودیان کوهستانی منطقه قفقاز بودند. در مارس ۱۹۵۰، آدام ازدواج کرد و خانه‌ای در تل آویو ساخت. یکوتیئل در سن ۱۵ سالگی به
در تل آویو ساخت. یکوتیئل در سن ۱۵ سالگی به هاگانا پیوست. در ۲۰ سالگی، فرمانده شد. در ۱ مه ۱۹۴۸، او یکی از فرماندهانی بود که روستای عرب‌نشین سلامه در جنوب تل آویو را تصرف کرد. او بعداً به یک واحد نخبه هاگانا پیوست که به خاک دشمن حمله می‌کرد. در آن زمان، او با درجه ستوان به عنوان افسر در ارتش اسرائیل مشغول به کار شد. آدام به سرعت درجات خود را طی کرد. در سال ۱۹۵۲، او به عنوان سروان در تیپ گیواتی منصوب شد. او به عنوان سرهنگ دوم فرماندهی بلوک بئرشبع را بر عهده گرفت. وی در فاصله سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ در آکادمی
گرفت. وی در فاصله سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ در آکادمی جنگ فرانسه تحصیل کرد و با درجه سرهنگی به کشور بازگشت. در جنگ شش روزه، او تحت فرماندهی آریل شارون خدمت کرد و شایستگی خود را ثابت کرد. پس از جنگ، او فرمانده تیپ گولانی شد. تیپ گولانی مسئول حفظ صلح در شمال در طول جنگ فرسایشی بود. در این مدت، آدام به درجه سرتیپی ارتقا یافت و تا پایان جنگ یوم کیپور به عنوان جانشین فرماندهی شمالی ارتش اسرائیل فعالیت کرد. در سال ۱۹۷۴، آدام به منطقه سینا منتقل شد، جایی که به درجه سرلشکری رسید و سرانجام به فرماندهی ستاد فرماندهی
سرلشکری رسید و سرانجام به فرماندهی ستاد فرماندهی جنوبی رسید. او فرمانده عملیات انتبه، حمله سال ۱۹۷۶ بود که منجر به نجات گروگان‌ها از دست شبه‌نظامیان طرفدار فلسطین در فرودگاه انتبه در اوگاندا شد. در سال ۱۹۷۸، او برای تحصیل به ایالات متحده آمریکا رفت و پس از بازگشت، به عنوان جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل، تحت نظر رافائل ایتان و رئیس اداره عملیات، منصوب شد. در سال ۱۹۸۲، آدام دوباره برای تحصیل به ایالات متحده رفت و این بار به تحصیل در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی مشغول شد. پس از آنکه نخست‌وزیر مناخیم
برکلی مشغول شد. پس از آنکه نخست‌وزیر مناخیم بگین، انتصاب آدام را به عنوان رئیس موساد، به جای اسحاق هوفی، اعلام کرد، وی به اسرائیل بازگشت. مرگ. آدام در جنگ ۱۹۸۲ لبنان قبل از اینکه بتواند پست خود را به دست بگیرد، کشته شد. در ۱۰ ژوئن همان سال، چهارمین روز جنگ، آدام و گروهی از افسران اسرائیلی در حال فرماندهی عملیات از یک ویلای تصاحب شده در ضوحا در نزدیکی شهر دامور، در حدود ۱۲ کیلومتری جنوب بیروت، بودند. هنگامی که منطقه توسط خمپاره‌های دشمن گلوله‌باران شد، آدام و دو افسر دیگر برای پناه گرفتن به زیرزمین رفتند.
و دو افسر دیگر برای پناه گرفتن به زیرزمین رفتند. یک مبارز فلسطینی که در آنجا پنهان شده بود، به روی آدام و همچنین سرهنگ حییم سلا آتش گشود و آنها را به قتل رساند. یکوتیئل آدام جانشین رئیس ستاد و بنابراین بالاترین مقام افسر ارتش اسرائیل بود که تاکنون در نبرد کشته شده است. هویت قاتل آدام هرگز مشخص نشد. برخی منابع او را یک فلسطینی خردسال معرفی می‌کنند. یک پزشک ارتش اسرائیل که در طول جنگ در یک زندان نظامی اسرائیل خدمت می‌کرد، شاهد بود که یک افسر به پسری ۱۵ ساله در میان گروهی از زندانیان اشاره کرد و گفت: «این پسر
میان گروهی از زندانیان اشاره کرد و گفت: «این پسر را می‌بینی؟ او مرحوم یکوتیئل آدام را به قتل رساند.» آدام در گورستان کریات شائول، تل آویو به خاک سپرده شد. خانواده و میراث. پسرش، سرلشکر یودی آدام، راه پدرش را دنبال کرد و به یک سرلشکر در نیروهای دفاعی اسرائیل تبدیل شد و بعداً به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی شمالی منصوب شد. خیابانی در اشکلون و یک جاده اصلی در اورشلیم شمالی به نام او نامگذاری شد. مؤسسه فناوری اسرائیل، آزمایشگاه ماشین خاک آدام یکوتیئل را به نام او نامگذاری کرده است. پایگاه نیروی دفاعی اسرائیل به
نامگذاری کرده است. پایگاه نیروی دفاعی اسرائیل به نام «تأسیسات آدام» (میتکان آدام)، محل مدرسه ضد تروریسم اسرائیل و سایر مراکز آموزشی برای آموزش تیراندازی و تک‌تیراندازی سایاروت، به نام یکوتئیل آدام نامگذاری شده است.
نادژدا یاکولوونا ماندلشتام ( روسی: Надежда Яковлевна Мандельштам، IPA: [nɐˈdʲeʐdə ˈjakəvlʲɪvnə mənʲdʲɪlʲˈʂtam]; با نام پیشین خازینا [Хазина]؛ زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۸۹۹ [۱۸ اکتبر به تقویم قدیم] – درگذشتهٔ ۲۹ دسامبر ۱۹۸۰) نویسنده، مترجم، آموزگار، زبان‌شناس و خاطره‌نگار یهودی‌تبار روس بود. او نویسنده‌ی دو کتاب خاطره‌نگاری درباره‌ی زندگی‌اش با همسرش اوسیپ ماندلشتام در دوران رژیم سرکوبگر استالینی است: امید علیه امید (۱۹۷۰) و امید رها شده (۱۹۷۴)، که هر دو برای اولین بار در غرب به زبان انگلیسی و با ترجمه‌ی مکس هیوارد
در غرب به زبان انگلیسی و با ترجمه‌ی مکس هیوارد منتشر شدند. کتاب امید علیه امید در سال 1393 توسط بیژن اشتری به فارسی ترجمه شد و توسط انتشارات ثالث به چاپ رسید. سال‌های آغازین و تحصیلات. نادژدا یاکوولِونا خازینا در ۳۰ اکتبر ۱۸۹۹ در شهر ساراتوف در جنوب روسیه، در خانواده‌ای یهودی از طبقه‌ی متوسط به دنیا آمد. پدرش، یاکوف آرکادیویچ خازین، وکیل رسمی دادگستری و یهودی‌ای تغییردین‌داده بود که پسر خایم-آرون خازین، یکی از سربازان کانتونی اهل یامپیل، به‌شمار می‌رفت. او مردی تحصیل‌کرده بود که در رشته‌های ریاضیات و حقوق
مردی تحصیل‌کرده بود که در رشته‌های ریاضیات و حقوق آموزش دیده و حرفه‌ی وکالت را برگزیده بود. درآمد او برای گذران زندگی خانواده کافی بود. مادرش، ورا یاکوولِونا خازینا، از نخستین زنانی بود که در اتحاد جماهیر شوروی دوره‌ی آموزش پزشکی را به پایان رساندند. به روایت خود نادژدا در خاطراتش، خانواده‌اش هنگام تولد او با مشکلات مالی روبه‌رو بودند. کشیشی به والدینش توصیه کرده بود که نامش را «نادژدا» (به معنای «امید») بگذارند. به گفته‌ی او، این پیش‌بینی به‌زودی محقق شد: خانواده به‌سبب کار پدر به کی‌یف نقل مکان کردند و
خانواده به‌سبب کار پدر به کی‌یف نقل مکان کردند و وضعیت مالی‌شان بهبود یافت. نادژدا کوچک‌ترین فرزند خانواده بود. سه خواهر و برادر بزرگ‌تر داشت: دو برادر به نام‌های الکساندر (۱۸۹۲–۱۹۲۰) و یِوگِنی (۱۸۹۳–۱۹۷۴)، و یک خواهر بزرگ‌تر به نام آنا (۱۸۸۸–۱۹۳۸). هر دو برادر به‌طور داوطلبانه به ارتش سفید پیوستند. گفته می‌شود الکساندر در ۲۸ سالگی درگذشت، در حالی که یِوگِنی ۸۰ سال عمر کرد. او دقیقاً شش سال پیش از تولد نادژدا به دنیا آمد و شش سال پیش از او نیز درگذشت. خانواده‌ی خازین از وضعیت مالی نسبتاً مناسبی برخوردار
خازین از وضعیت مالی نسبتاً مناسبی برخوردار بودند و نادژدا در کودکی برای درمان بیماری‌های مکررش، بارها به اروپا سفر کرد. بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۴ به سوئیس رفت و دو سال در آنجا زندگی کرد. همچنین به آلمان، فرانسه، ایتالیا و سوئد سفر کرد. این سفرها به او امکان داد زبان‌های فرانسوی و آلمانی را بیاموزد و با زبان انگلیسی نیز آشنا شود. خانواده به‌صورت مذهبی یهودیت را اجرا نمی‌کردند و بیشتر مناسبت‌های مسیحیت ارتدوکس روسی را برگزار می‌کردند. آنان بعدها به مسیحیت گرویدند. خانواده برای ادامه‌ی کار پدر به کی‌یف مهاجرت
خانواده برای ادامه‌ی کار پدر به کی‌یف مهاجرت کردند؛ شهری که فرصت‌های فرهنگی و آموزشی بیشتری نسبت به ساراتوف داشت. نادژدا در آنجا به مدرسه رفت و پس از اتمام دبیرستان (ژیمنازیوم)، به تحصیل هنر پرداخت. نادژدا در محیطی رشد یافت که از قیدهای سنتی آموزش و انتظارات اجتماعی آزاد بود و در پرتو محبت و حمایت پدر و مادر، توانست استعدادها و علایق فردی خود را دنبال کند. پدرش به‌ویژه روحیه‌ی سرکش او را تشویق می‌کرد، او را از سلطه‌ی پدرسالارانه محافظت می‌نمود و ترغیبش می‌کرد تا مسیر خودش را برگزیند. همین تربیت، موجب شد
تا مسیر خودش را برگزیند. همین تربیت، موجب شد نادژدا ارزش‌های متعارف درباره‌ی زنانگی را رد کند. زندگی شخصی. در دوران جوانی، نادژدا در استودیوی الکساندرا اکستر، هنرمند پیشرو آوانگارد، تحصیل می‌کرد و خود را در محافل هنری مدرنیستی غوطه‌ور ساخت. او تصویر ایده‌آلیزه‌شده‌ی زنان که در طبقات بالای جامعه ترویج می‌شد را رد می‌کرد و به صراحت جنسی، روابط آزاد، و دوستی‌هایی بر پایه‌ی راحتی و رفاقت گرایش داشت. نادژدا نسل خود را مسئول فروپاشی نهاد ازدواج می‌دانست و این را نوعی دستاورد تلقی می‌کرد. از نگاه او، روابط آزاد
نوعی دستاورد تلقی می‌کرد. از نگاه او، روابط آزاد گاه پیوندهایی استوارتر از ازدواج‌های متعارفی پدید می‌آورد که بر پایه‌ی دروغ بنا شده‌اند. با وجود بی‌علاقگی‌اش به بچه‌دار شدن، روایت‌های شفاهی از آناهیتا خداوِردیان نشان می‌دهد که او و اوسیپ ماندلشتام هر دو میل عمیقی به داشتن فرزند داشته‌اند. خداورديان همچنین اشاره می‌کند که نادژدا به‌طور خاص آرزوی داشتن پسری را در دل می‌پروراند. به گفته‌ی هم‌دوره‌ای‌هایش، ظاهر و رفتار نادژدا خلاف عرف زمانه بود. ایرینا ادوویِتسِوا در خاطرات خود، دیداری را توصیف می‌کند که
در خاطرات خود، دیداری را توصیف می‌کند که همراه با همسرش گئورگی ایوانف (شاعر و مقاله‌نویس روس) به خانه‌ی ماندلشتام‌ها رفته بودند. در این دیدار، نادژدا را در حال بازگشت از فروشگاه چنین توصیف می‌کند: «با کت‌وشلوار قهوه‌ای، موهای کوتاه، و سیگاری میان دندان‌ها» — ظاهری که در آن دوران برای زنان بی‌سابقه بود. نادژدا ماندلشتام بعدها در خاطرات خود این روایت را رد می‌کند و می‌نویسد که در آن موقع، در واقع لباس خواب راه‌راه معمولی به تن داشته است. ادوویتسوا می‌نویسد که گئورگی ایوانف از دیدن ظاهر نادژدا بهت‌زده شد و
که گئورگی ایوانف از دیدن ظاهر نادژدا بهت‌زده شد و ابتدا گمان برد که با جوانی روبه‌روست و نمی‌دانست آیا باید دست او را ببوسد یا نه. حتی همسرش، اوسیپ ماندلشتام، نیز ظاهر او را نمی‌پسندید و ظاهراً به نادژدا گفته بود: «بس کن از دزدیدن کت‌وشلوارهای من؛ همون‌طور که منم توی لباس‌های تو جا نمی‌گیرم.» ایرینا ادوویِتسِوا درباره‌ی این ماجرا چنین نظر می‌دهد که در واقع این نادژدا ماندلشتام بود، نه مارلنه دیتریش، که «نخستین زنی بود که شلوار پوشید» — و دیتریش فقط سال‌ها بعد با این شیوه به سنت‌های زنانه‌ی پوشش چالش کشید.
با این شیوه به سنت‌های زنانه‌ی پوشش چالش کشید. سبک پوشش نادژدا صرفاً یک انتخاب زیباشناختی نبود، بلکه بخشی از رویکردی انقلابی به زندگی بود. پیوند به بیرون. در ویکی‌پدیای انگلیسی Nadezhda Mandelstam
آرمگاه سلطنتی عراق که خانواده سلطنتی عراق در آن دفن شده‌اند، توسط معمار بریتانیایی جان برایان کوپر طراحی و بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ به سبک معماری اسلامی ساخته شده است.
تزوی آیالون (؛ ۱۵ ژوئن ۱۹۱۱ – ۴ مارس ۱۹۹۳) یا تزفی آیالون سیاست‌مدار، دیپلمات و سرلشکر نیروی زمینی اسرائیل بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۴۹ به‌عنوان نخستین جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت می‌کرد و با حفظ سمت، ریاست اداره عملیات ارتش اسرائیل را برعهده داشت. وی از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۵ سفیر اسرائیل در رومانی بود. آیالون فعالیت نظامی را از سال ۱۹۲۷ در هگانا آغاز کرد و پس از شکل‌گیری نیروهای دفاعی اسرائیل به این سازمان پیوست. او از ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۲ فرمانده جبهه سوم بود، از ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ به‌عنوان فرمانده
جبهه سوم بود، از ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ به‌عنوان فرمانده سپاه لجستیک اسرائیل فعالیت می‌کرد، از ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۶ فرماندهی مرکزی اسرائیل را برعهده داشت، از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۷ معاون ساخت و دارایی‌های وزارت دفاع و از ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۴ معاون اقتصادی وزارت دفاع اسرائیل بود.
شورش‌های فلسطین ۱۹۲۹ () سلسله تظاهرات و شورش‌هایی در اواخر اوت ۱۹۲۹ بود که در آن اختلاف دیرینه بین اعراب فلسطینی و یهودیان بر سر دسترسی به دیوار ندبه در اورشلیم به خشونت کشیده شد و مقامات بریتانیایی را نیز درگیر کرد. در کنار این اختلاف، این قیام همچنین با امتناع صهیونیست‌ها از پذیرش پیشنهادهای بریتانیا برای نمایندگی مشترک در فلسطین که توسط رهبری اعراب پذیرفته شده بود، آغاز شد. سلب مالکیت مستاجران فلسطینی از زمین‌های خریداری شده توسط صندوق ملی یهودیان نیز در این شورش‌ها نقش داشت. این شورش‌ها عمدتاً به شکل
این شورش‌ها نقش داشت. این شورش‌ها عمدتاً به شکل حملات اعراب به یهودیان همراه با تخریب اموال یهودیان بود. در طول هفته شورش‌ها، از ۲۳ تا ۲۹ اوت، ۱۳۳ یهودی توسط اعراب کشته و ۳۳۹ یهودی زخمی شدند که اکثر آنها غیرمسلح بودند. ۱۱۶ عرب کشته و حداقل ۲۳۲ نفر زخمی شدند که عمدتاً توسط پلیس قیمومیت که شورش‌ها را سرکوب می‌کرد، کشته شدند. حدود ۲۰ عرب توسط مهاجمان یهودی و تیراندازی کورکورانه بریتانیایی‌ها کشته شدند. پس از شورش‌ها، ۱۷۴ عرب و ۱۰۹ یهودی به قتل یا اقدام به قتل متهم شدند؛ حدود ۴۰٪ از اعراب و ۳٪ از یهودیان
قتل متهم شدند؛ حدود ۴۰٪ از اعراب و ۳٪ از یهودیان متعاقباً محکوم شدند. در طول شورش‌ها، ۱۷ جامعه یهودی تخلیه شدند. کمیسیون شاو که توسط بریتانیا منصوب شده بود، دریافت که علت اساسی خشونت، احساس خصومت و دشمنی اعراب نسبت به یهودیان است که ناشی از ناامیدی از آرمان‌های سیاسی و ملی و ترس از آینده اقتصادی آنهاست و همچنین ترس اعراب از مهاجران یهودی «نه تنها به عنوان تهدیدی برای معیشت آنها، بلکه به عنوان ارباب احتمالی آینده» است. در رابطه با شروع شورش‌ها، کمیسیون دریافت که حادثه‌ای که بیشترین سهم را در وقوع این
دریافت که حادثه‌ای که بیشترین سهم را در وقوع این شورش‌ها داشته است، «تظاهرات یهودیان در دیوار ندبه» در ۱۵ اوت ۱۹۲۹ بوده است. آوراهام سلا این شورش‌ها را «از نظر مدت زمان، دامنه جغرافیایی و خسارات مستقیم به جان و مال، در تاریخ درگیری اعراب و یهودیان در فلسطین بی‌سابقه» توصیف کرد.
انتخابات مجلس مشاوران ژاپن (۲۰۲۵) در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۵برگزار می‌شود، که در آن ۱۲۴ نفر از ۲۴۸ عضو مجلس علیای دایت ملی برای یک دوره شش ساله انتخاب می‌شوند. این انتخابات حدود ۱۰ ماه پس از نخست‌وزیری شیگرو ایشیبا برگزار می‌شود. او از زمان به دست گرفتن رهبری حزب حاکم لیبرال دموکرات (LDP) در سپتامبر ۲۰۲۴، به عنوان نخست‌وزیر ژاپن، این کشور را اداره کرده است. ایشیبا اندکی پس از نخست‌وزیر شدن، انتخابات زودهنگام مجلس نمایندگان را برای ۲۷ اکتبر اعلام کرد که در آن حزب لیبرال دموکرات برای اولین بار از سال ۲۰۰۹ اکثریت خود را
دموکرات برای اولین بار از سال ۲۰۰۹ اکثریت خود را از دست داد. از نوامبر ۲۰۲۴، ایشیبا به عنوان رهبر یک دولت اقلیت برای تصویب قوانین و توافقات بودجه بدون حمایت احزاب مخالف تلاش می‌کند. نارضایتی فزاینده از حزب لیبرال دموکرات و رسوایی مربوط به کوپن‌های هدیه‌ای که ایشیبا به نمایندگان مجلس داده است، به میزان محبوبیت او آسیب رسانده است. همزمان، احزاب مخالف تلاش کرده‌اند تا در تلاش برای جلوگیری از کسب اکثریت LDP در انتخابات، متحد شوند. حزب دموکراتیک مشروطه (CDP) و حزب ایشین نو کای به‌طور خاص برنامه‌هایی را برای
و حزب ایشین نو کای به‌طور خاص برنامه‌هایی را برای برگزاری «انتخابات مقدماتی مخالفان» در چندین استان تدوین کردند. مبارزات انتخاباتی در ۳ ژوئیه با ۵۱۸ نامزد آغاز شد. انتظار می‌رود در طول مبارزات انتخاباتی ۱۷ روزه، اقدامات لازم برای مقابله با افزایش هزینه‌ها، موضوع اصلی انتخابات باشد.
دیِئوس یا دیِوس که معنی‌اش «روشنایی روز» است، و به‌صورت کامل‌تر دیئوس پَه‌تر یعنی «پدر روشنایی روز»، نام بازسازی‌شده‌ی خدایی در اسطوره‌های هندواروپایی باستان است که نماینده‌ی آسمان روشن روز بود. دیئوس به‌عنوان شخصیت خداییِ آسمان در روز، و جایگاهی که خدایان دیگر در آن قرار دارند شناخته می‌شد. او با آسمان گسترده‌ی روز و باران‌های پربرکت مرتبط بود. همچنین، دیئوس معمولاً در کنار الهه‌ی مادر زمین، به نام دِگه‌وم دیده می‌شد. این دو با هم یک زوج نمادین بودند که ترکیبی از وحدت (آسمان و زمین) و تضاد (روشنایی و
ترکیبی از وحدت (آسمان و زمین) و تضاد (روشنایی و تاریکی، بالا و پایین) را نشان می‌دادند. با این‌که وجود دیئوس به‌طور مستقیم در آثار باستانی یا متون مکتوب ثبت نشده، اما دانشمندان او را یکی از مطمئن‌ترین و قطعی‌ترین خدایان بازسازی‌شده در میان خدایان اسطوره‌ای هندواروپایی می‌دانند. دلیل این اطمینان این است که فرمول‌ها و عبارات یکسانی که به این خدا اشاره دارند، در زبان‌ها و اسطوره‌های اقوام هندواروپایی بعدی دیده می‌شود؛ از جمله: هندوآریایی‌ها، لاتین‌ها، یونانی‌ها، فریگیه‌ای‌ها، مِساپی‌ها، تراکیه‌ای‌ها،
یونانی‌ها، فریگیه‌ای‌ها، مِساپی‌ها، تراکیه‌ای‌ها، ایلیریایی‌ها، آلبانیایی‌ها و هیتی‌ها. نام. ریشه‌شناسی. نام الهی دیئوس از ریشهٔ *dyeu مشتق شده است که به معنای «آسمان روزانه» یا «روشنی روز» است (در تقابل با تاریکی شب). این واژه شکلی بسط‌یافته از ریشهٔ *di یا dey به معنی «درخشیدن، روشن بودن» است. واژه‌های هم‌ریشه در زبان‌های هندواروپایی که حول مفاهیم «روز»، «آسمان» و «خدا» می‌گردند و همگی از ریشهٔ *dyeu مشتق شده‌اند مانند واژهٔ سانسکریت dyumán به معنای «آسمانی، درخشان، تابان» نشان می‌دهند که دیئوس در میان
درخشان، تابان» نشان می‌دهند که دیئوس در میان گویشوران هندواروپایی آغازین، به آسمان روشن و گستردهٔ روزانه به‌عنوان یک موجود الهی اشاره داشته است. یک مشتق بالانده در واژهٔ *deywós («آسمانی، وابسته به آسمان») دیده می‌شود که واژهٔ رایج برای «خدا» در زبان نیا-هندواروپایی بوده است. در دورهٔ کلاسیک هندواروپایی، که با فرهنگ «خولینسک متأخر» (حدود ۳۹۰۰–۳۵۰۰ پیش از میلاد) مرتبط است، دیئوس همچنین معنای «آسمان» داشت، در حالی که در سنت آناتولیایی‌ باستان این واژه به طور کلی برای «خدا» (یا به طور خاص «خدای خورشید»)
طور کلی برای «خدا» (یا به طور خاص «خدای خورشید») به‌کار می‌رفت. مشتق پسوندی *diwyós («خدایی، الهی») نیز در زبان‌های لاتین، یونانی و سانسکریت گواهی شده است. اسم *deynos («روز»)، که به‌عنوان یک بازساخت از *deywós تفسیر می‌شود، در زبان‌های مختلف بازمانده‌هایی دارد، از جمله: آلبانیایی: din («سپیده‌دم»)، سانسکریت ودایی: dína- («روز») و divé-dive («روز»)، لیتوانیایی: dienà («روز»)، لتونیایی: dìena («روز»)، اسلاوی: dъnъ («روز») و نمونهٔ اسطوره‌ای پولودنیتسا («بانو نیمروز»)، لاتین: Dies، الههٔ روز و همتای یونانی
نیمروز»)، لاتین: Dies، الههٔ روز و همتای یونانی او همرا، هیتی: siwat («روز»)، پالایی: Tīyat- («خورشید، روز»)، یونانی باستان: éndios («نیمروز»)، ارمنی کهن: tiw (տիւ) («روز روشن»)، ایرلندی کهن: noenden («دورهٔ نُه‌روزه»)، ولزی: heddyw («امروز»). نقش. دیئوس نماینده‌ی آسمان یا روز بود که به‌صورت یک موجود الهی تصور می‌شد، و از همین رو، به‌عنوان جایگاه خدایان یا همان «آسمان به‌معنای بهشت» شناخته می‌شد. او در نقش دروازه‌ای به‌سوی خدایان و همچنین پدر دو قلوهای الهی و الهه‌ی سپیده‌دم، اِئوسوس، ظاهر می‌شد. به همین
و الهه‌ی سپیده‌دم، اِئوسوس، ظاهر می‌شد. به همین دلیل، دیئوس یکی از خدایان مهم در مجموعه‌ی اسطوره‌ای نیا-هندواروپایی بوده است. با این حال، احتمالاً او فرمانروای اصلی یا دارنده‌ی قدرت برتر نبوده؛ یعنی نقشی مشابه زئوس در یونان یا ژوپیتر در روم نداشته است. دیئوس با آسمان روشن و پهناور مرتبط بود، اما در فرمول‌های ودایی و یونانی همچنین با «باران دیئوس» و هوای ابری نیز ارتباط داشت."" اگرچه برخی از خدایانی که برگرفته از دیئوس هستند، مانند زئوس و ژوپیتر، به عنوان خدایان طوفان شناخته می‌شوند، اما تصور می‌شود این
خدایان طوفان شناخته می‌شوند، اما تصور می‌شود این ویژگی در مراحل بعدی و تنها در سنت‌های مدیترانه‌ای به وجود آمده باشد؛ احتمالاً این تغییر به دلیل ادغام و هم‌ریختگی با خدایان کنعانی و خدای هندواروپایی اولیه‌‌ی پرکونوس بوده است. به دلیل ماهیت آسمانی‌اش، دیئوس در اسطوره‌های هندواروپایی اغلب به‌صورت «همه‌چیزبین» یا «دارای دید وسیع» توصیف می‌شود. با این حال، به نظر نمی‌رسد که او مسئول نظارت بر عدالت و درستی بوده باشد، مانند کاری که زئوس در یونان یا زوج میترا-وارونا در فرهنگ هندوایرانی انجام می‌دادند. اما او
در فرهنگ هندوایرانی انجام می‌دادند. اما او حداقل نقش شاهد و گواه بر سوگندها و پیمان‌ها را داشته است. مردم نیا-هندواروپایی خورشید را نیز به‌عنوان «چراغ دیئوس» یا «چشم دیئوس» تصور می‌کردند، که این مفهوم در فرهنگ‌های مختلف بازتاب یافته است، مانند: «چراغ خدا» در نمایشنامه‌ی مدئا اثر اوریپید، «شمع آسمان» در اثر حماسی بئوولف، «مشعل سرزمین هیتی» (الهه خورشید آرینا) در دعاهای هیتی‌ها، هلیوس به‌عنوان چشم زئوس، هور خشه‌ئته به‌عنوان چشم اهورامزدا در دین زرتشتی، و خورشید به‌عنوان «چشم خدا» در فولکلور رومانیایی. رابطه.
به‌عنوان «چشم خدا» در فولکلور رومانیایی. رابطه. دیئوس اغلب با دِگه‌وم، الهه‌ی زمین، جفت می‌شود و در توصیف‌ها آمده که این دو با هم یکی می‌شوند تا موجب رشد و پایداری زندگی بر روی زمین شوند؛ یعنی زمین با بارش باران از آسمان، بارور می‌شود. رابطه‌ی پدر آسمان و مادر زمین، علاوه بر پیوند، جنبه‌ای از تضاد هم دارد: زمین به‌عنوان جایگاه تاریک و گسترده‌ی انسان‌های فانی تصویر می‌شود که در زیر جایگاه روشن خدایان قرار دارد. با این حال، به‌گفته‌ی پژوهشگر، جکسون، از آنجا که خدای رعد اغلب با باران‌های بارورکننده مرتبط است،
خدای رعد اغلب با باران‌های بارورکننده مرتبط است، ممکن است الهه‌ی زمین شریک مناسب‌تری برای خدای طوفان پرکونوس باشد تا برای دیئوس. در حالی‌که هاوسوس و دوقلوهای الهی معمولاً تنها فرزندان ایزد آسمان، یعنی اِئوسوس دانسته می‌شوند، برخی پژوهشگران وجود یک ایزدبانوی همسر را بازسازی کرده‌اند با نام‌های دیونا یا دیونه که شاید بازتاب آن در همسر زئوس، یعنی دیونه دیده شود. بازتابی مشابه در سنت ودایی وجود دارد؛ جایی که ایندرانی، همسر ایندرا، هنگام تحریک روحیه‌ای حسود و ستیزه‌جو از خود نشان می‌دهد. نمونه‌ی دوم در
و ستیزه‌جو از خود نشان می‌دهد. نمونه‌ی دوم در اسطوره‌ای یونانی با شخصیت دیا دیده می‌شود؛ زنی فانی که با زئوس پیوند می‌یابد. پس از آن‌که شوهر او، ایکسسیون، با شبحی از هرا همسر زئوس همبستر می‌شود، داستان در نهایت به زایش سانتور‌ها می‌انجامد که می‌توان آن‌ها را یادآور دوقلوهای الهی، پسران دیئوس، دانست. بازتاب دیگری شاید در واژه‌ی یونانی-میکنی دیویـا دیده شود؛ که احتمالاً همتای مؤنث زئوس بوده و در نیمه‌ی دوم هزاره‌ی دوم پیش از میلاد گواهی شده و شاید در گویش پامفیلیایی آسیای صغیر نیز ادامه یافته باشد. با این
آسیای صغیر نیز ادامه یافته باشد. با این حال، این بازسازی تنها بر اساس سنت یونانی و تا اندازه‌ای کمتر بر پایه‌ی سنت ودایی انجام شده و بنابراین همچنان نامطمئن و قطعی‌نشده باقی می‌ماند.
آرامگاه شماره ۲۱۰۰ ماسونگو، (به کره‌ای: 마선구 ۲۱۰۰호) آرامگاهی شاهانه از سرزمین گوگوریو، برجا مانده از پایان سده چهارم، که در همواره دهکده هونگ‌سونگ، در شمال آبادی ماسان، در بخش جی‌آن از ولایت جی‌لین، در کشور چین جای دارد. این آرامگاه با شناسهٔ شماره ۲۱۰۰ در ناحیهٔ ماسان‌گو (JMM 2100) شناخته می‌شود. در سال ۲۰۰۴، این گ ور به‌همراه آرامگاه‌های جانگ‌چون‌چونگ و تاهووانگ‌نونگ، در شمار آرامگاه‌های شاهان گوگوریو به فروزهٔ گنجینهٔ جهانی سازمان یونِسکو درآمد. هرچند نشانهٔ روشنی از دارندهٔ این گور در دست نیست، گمان
نشانهٔ روشنی از دارندهٔ این گور در دست نیست، گمان می‌رود که آرامگاه یا به پادشاه بونگ‌سانگ یا به پادشاه سوسوریم تعلق داشته باشد. ساختار آرامگاه. این یک آرامگاه سنگی بزرگ است که تقریباً از یک طرف ۳۰ متر طول دارد و از نظر اندازه تا حدودی کوچکتر از سایر آرامگاه‌های سنگی بزرگ از نوع مقبره‌های سلطنتی است. از نظر شکل آرامگاه سنگی، می‌توان آن را با شکل درست قبل از تکمیل مقایسه کرد. سنگ‌های پایه به اندازه سنگ‌های اوسانها شماره ۹۹۲ مرتب نیستند، اما مانند روش چیدن دیوارهای یک دژ کوهستانی به صورت لایه لایه روی هم