payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لشکرکشی، او به‌طور مستقل بر سرزمین‌های فتح شده اعمال قدرت کرد و مجموعه‌ای از جمهوری‌های خواهرخوانده را تحت سلطه فرانسه تأسیس کرد. اگرچه ناپلئون اغلب با دستورالعمل‌های دایرکتوری فرانسه در تضاد بود یا آنها را نادیده می‌گرفت، پیروزی‌های او در سراسر ایتالیا و پیشروی او به اتریش، جنگ را برای جمهوری اول فرانسه با پیروزی به پایان رساند و در ۱۷ اکتبر ۱۷۹۷، شخصاً پیمان کامپو فورمیو را امضا کرد. این پیمان شکست امپراتوری مقدس روم و ائتلاف اول را تأیید کرد و تسلط نفوذ فرانسه در ایتالیا، به ویژه بر نخبگان شبه جزیره را
فرانسه در ایتالیا، به ویژه بر نخبگان شبه جزیره را تأیید کرد. پیشینه. ژنرال بناپارت و ارتش ایتالیا. ناپلئون بناپارت که پس از مشارکت در پیروزی تولون در سال ۱۷۹۳ به درجه سرتیپ ارتقا یافته بود، برای تصدی سمت جدید بازرس توپخانه در ارتش ایتالیا (تحت فرماندهی ژنرال پیر ژادار دو مربیون) به نیس رفت، جایی که دو نماینده کنوانسیون ملی، آگوستین دو روبسپیر (برادر ماکسیمیلیان) و آنتوان کریستوف سالیسیتی، که پیش از این در محاصره تولون با او بودند، به او ملحق شدند. در بهار سال ۱۷۹۴، ارتش ایتالیا که دو سال بود با پادشاهی
سال ۱۷۹۴، ارتش ایتالیا که دو سال بود با پادشاهی ساردنی به فرماندهی ویکتور آمادئوس سوم در جنگ بود، در وضعیت بحرانی قرار داشت. نیروهای فرانسوی از شمال توسط ارتش پیمونت و از جنوب توسط نیروی دریایی بریتانیا محاصره شده بودند؛ نیرویی که با همکاری ناوگان دریایی پیمونت مستقر در اونلیا، تجارت دریایی جمهوری جنوا را مسدود کرده بود. در چنین شرایطی، با توجه به استقرار مستحکم نیروهای ساردنی در اطراف سائورجو، ناپلئون تصمیم گرفت با سرعت به تصرف اونلیا اقدام کند و هم‌زمان حملاتی را در دره‌های رودخانه‌های رؤیا و نرویا
حملاتی را در دره‌های رودخانه‌های رؤیا و نرویا به‌سوی اورمئا و تا تانارو ترتیب دهد، در حالی که حمله‌ای فریبنده به سائورجو نیز طراحی شده بود. با اجرای این طرح، ارتباط با جنوا دوباره برقرار می‌شد، ارتش ساردنی از جناح غافلگیر می‌گردید و ناچار به عقب‌نشینی می‌شد، و ارتش ایتالیا در موقعیتی بسیار مطلوب‌تر قرار می‌گرفت—با کنترل گذرگاه‌های کوهستانی و نزدیکی به دشت‌های پیمونت. این مانور نه‌تنها از نظر نظامی هوشمندانه بود، بلکه از نظر سیاسی نیز راه را برای نفوذ بیشتر فرانسه در شمال ایتالیا هموار می‌کرد. دو مربیون
فرانسه در شمال ایتالیا هموار می‌کرد. دو مربیون ۲۰٬۰۰۰ نفر از ۴۳٬۰۰۰ نفر خود را به ناپلئون سپرد که بلافاصله ژنرال لشکر آندره ماسنا را برای حمله در ۱۶ آوریل ۱۷۹۴ مأمور کرد. ماسنا به سرعت و بدون مواجهه با مقاومت، اورما را فتح کرد، سپس به سمت غرب تغییر مسیر داد تا عقب‌نشینی اتریشی‌های سائورجو را که در این میان تسلیم ارتش دو مربیون شده بودند و از نیس حرکت کرده بودند، قطع کند. اونگلیا، آلبنگا و لوانو در امتداد ساحل سقوط کردند، به طوری که تا ماه مه، ارتش فرانسه گذرگاه‌های آرگنترا، کوله دی تندا و کوله سن برناردو
آرگنترا، کوله دی تندا و کوله سن برناردو را تحت کنترل خود درآورده بود. در این مرحله، ناپلئون از طریق نمایندگان روبسپیر و سالیچتی، نقشه بخش دوم حمله را به پاریس فرستاد، که قرار بود ارتش فرانسه را به موندووی هدایت کند، جایی که مشکلات مربوط به تأمین سربازان که مدتی آنها را آزار می‌داد، برطرف می‌شد. ارتش دو مربیون، به ویژه ارتش ایتالیا و ارتش آلپ، باید به سمت شرق پیشروی می‌کردند و در نزدیکی کونئو که به خوبی محافظت می‌شد، تجمع می‌کردند، در حالی که ستون دیگری می‌توانست پیدمونتی‌ها را در اطراف کوله دی تندا شکست
پیدمونتی‌ها را در اطراف کوله دی تندا شکست دهد. وزیر جنگ لازار کارنو و کمیته امنیت عمومی، نقشه‌ها و عملیات بناپارت را که در ۵ ژوئن آغاز شد، تأیید کردند که بلافاصله تحولات مثبتی را به همراه داشت. با این حال، کارنو هرگونه گام بعدی را متوقف کرد تا منتظر تحولات در جبهه راین بماند و از دور کردن بیش از حد سربازان از جنوب فرانسه، جایی که اخیراً شورشی سرکوب شده بود، جلوگیری کند. خود روبسپیر برای منصرف کردن کمیته به پاریس سفر کرد. در حالی که بحث در جریان بود، کودتایی در ۲۷ ژوئیه ۱۷۹۴ منجر به مرگ ماکسیمیلیان روبسپیر
در ۲۷ ژوئیه ۱۷۹۴ منجر به مرگ ماکسیمیلیان روبسپیر و بیشتر هوادارانش شد. خود ناپلئون نیز در این ماجرا دست داشت: او در ۶ اوت به دستور سالیسیتی به دلیل روابط دوستانه‌ای که با آگوستین روبسپیر داشت، دستگیر شد. بی‌تحرکی که ارتش ایتالیا پس از دستگیری ژنرال بناپارت دچار آن شد، سالیچیتی را مجبور کرد تا او را تبرئه کند و از ابتکارات نظامی‌اش حمایت کند؛ نیروهای اتریشی نیز در دره بورمیدا برای بازپس‌گیری ساونا متمرکز شده بودند. ناپلئون بلافاصله دستور داد تا پادگان شهر لیگوریا تقویت شود و نمایندگان کنوانسیون جدید
شهر لیگوریا تقویت شود و نمایندگان کنوانسیون جدید ترمیدوریا، با وجود اینکه وتوی کارنو هنوز پابرجا بود، حمله را مجاز دانستند. در ۱۹ سپتامبر ۱۷۹۴، فرانسوی‌ها به حمله دست زدند و اتریشی‌ها را غافلگیر کردند و آنها تا دگو پیشروی کردند، جایی که در ۲۱ سپتامبر به سختی شکست خوردند. تصمیم باراس. ناپلئون پس از بازگشت به تولون برای شرکت در عملیات نظامی کورس، در ماه مه ۱۷۹۵ به تیپ پیاده‌نظامی گمارده شد که مأمور سرکوب شورش‌های منطقهٔ ونده بود. از این مأموریت ناخرسند شد و استعفا داد، اما تنها هشت روز بعد، در ۲۹ ژوئن، ارتش
داد، اما تنها هشت روز بعد، در ۲۹ ژوئن، ارتش اتریش موفق شد سی‌هزار سرباز ارتش ایتالیا را تا شهر لوانو عقب براند. فرمانده وقت ارتش، فرانسیس کریستف دی کلرمان، در نامه‌ای به پاریس نوشت که حتی در حفظ شهر نیس نیز اطمینانی ندارد. این تحولات، دولت فرانسه را ناچار ساخت تا ناپلئون را به‌عنوان ژنرال توپخانه فراخواند و به ادارهٔ توپ‌نگاری وزارت جنگ، یعنی ستاد کل ارتش، اعزام کند. در ژوئیه ۱۷۹۵، ناپلئون دیدگاه‌های نظامی خود را با دقت و جسارت ارائه داد. او بازپس‌گیری بندر وادو لیگوره و شهر استراتژیک چِوا را اقدامی اساسی
وادو لیگوره و شهر استراتژیک چِوا را اقدامی اساسی برای بازسازی موقعیت ارتش فرانسه در شمال ایتالیا دانست. این پیشنهادها نه‌تنها مورد پذیرش قرار گرفت، بلکه به فرمانده جدید ارتش ایتالیا، بارتیلمی لوئی ژوزف شرر، منتقل شد تا در طراحی عملیات‌های آینده لحاظ شود. ناپلئون در این مرحله، با تحلیل دقیق جغرافیای نظامی منطقه، نشان داد که توانایی‌اش در فراتر رفتن از نقش‌های اجرایی و ورود به سطح راهبردی جنگ، او را به چهره‌ای برجسته در میان افسران ارتش بدل کرده است. این بازگشت به صحنهٔ فرماندهی، مقدمه‌ای بود بر کارزارهای
به صحنهٔ فرماندهی، مقدمه‌ای بود بر کارزارهای درخشان بعدی او در ایتالیا. ناپلئون با ترکیب دانش توپخانه، قدرت تحلیل، و جسارت عملیاتی، به‌تدریج جایگاه خود را در ساختار نظامی فرانسه تثبیت کرد و مسیرش را به‌سوی فرماندهی کل هموار ساخت. این دوره، نقطهٔ آغاز تحولی بود که نه‌تنها سرنوشت جنگ‌های ائتلاف را تغییر داد، بلکه چهرهٔ سیاسی اروپا را نیز دگرگون ساخت. کندی ۱۶۰۰۰ سرباز کمکی به این معنی بود که در آغاز اکتبر، شرر تنها می‌توانست ۳۳۰۰۰ نفر در اختیار داشته باشد، اما اختلافاتی بین فرمانده ۳۰۰۰۰ نیروی اتریشی و ژنرال
اختلافاتی بین فرمانده ۳۰۰۰۰ نیروی اتریشی و ژنرال میکل‌آنجلو الساندرو کولی-مارچی در رأس ۱۲۰۰۰ نیروی پیدمونتی وجود داشت که به نفع او بود؛ چنین اختلاف نظری مانع هرگونه پیشرفت بیشتر دو جناح متحد شد. شرر نیروهای خود را به سه لشکر تقسیم کرد: یکی تحت فرماندهی ژان متیو فیلیبر سروریه که از اورما عملیات می‌کرد، یکی تحت فرماندهی ماسنا مستقر در زوکارلو و دیگری به رهبری پیر فرانسوا چارلز اوژرو مستقر در بورگتو سانتو اسپیریتو. در ۲۳ نوامبر، فرانسوی‌ها حمله را با پیروزی ماسنا در نبرد لوانو آغاز کردند، اما به دلیل طولانی
در نبرد لوانو آغاز کردند، اما به دلیل طولانی شدن خطوط تدارکاتی، شرر انگیزه اولیه را از دست داد و اتریشی‌ها در ۲۹ نوامبر موفق شدند یک خط دفاعی در آکوی ایجاد کنند. وضعیت سیاسی ناپایدار در پاریس منجر به تغییر جدیدی در کارکنان کمیته امنیت عمومی شد و در ۱۵ سپتامبر، ناپلئون از فهرست ژنرال‌های در حال خدمت واقعی حذف شد. کمتر از یک ماه بعد، قیام سیزدهم سال چهارم (۵ اکتبر ۱۷۹۵) به رهبری سلطنت‌طلبان آغاز شد که در رأس ۲۰۰۰۰ سرباز گارد ملی فرانسه، به سمت کاخ تویلری، مقر دولت، راهپیمایی کردند. دولت بلافاصله پل باراس را
دولت، راهپیمایی کردند. دولت بلافاصله پل باراس را برای حل این وضعیت پیچیده مأمور کرد. باراس بلافاصله از بناپارت درخواست کمک کرد که با صدور دستور شلیک توپ‌ها، شورشیان را پراکنده کرد. پنج روز بعد، ناپلئون به صفوف ارتش فرانسه بازگشت و در ۲ مارس ۱۷۹۶ فرماندهی ارتش ایتالیا به او سپرده شد. وضعیت ارتش‌ها و نقشه فرانسه. در سال ۱۷۹۰، امپراتور مقدس روم، جوزف دوم، ارتشی متشکل از ۳۵۰۰۰۰ سرباز داشت که ۵۸۰۰۰ نفر از آنها بخشی از بهترین سواره‌نظام آن زمان محسوب می‌شدند. با این حال، ترکیب ارتش ناهمگن بود و نشان‌دهنده وسعت
این حال، ترکیب ارتش ناهمگن بود و نشان‌دهنده وسعت قلمرو جوزف دوم بود: در واقع اتریشی‌ها، مجارها، صرب‌ها، کروات‌ها، چک‌ها، اسلواک‌ها و ایتالیایی‌ها نیز در ارتش بودند و مشکلات ارتباطی قابل توجهی داشتند. تاکتیک‌ها، مانند هر ارتش سلطنت‌طلب دیگر، مبتنی بر مفهوم استقرار خطی بود که اگر در ابتدا نتایج خوبی در برابر نیروهای بی‌انضباط فرانسوی داشت، از سال ۱۷۹۶ در برابر نبوغ ناپلئون تسلیم شد. حملات شامل رگبارهایی از آتش تفنگ و به دنبال آن حملات پیاده‌نظام بود و هیچ ژنرال توپخانه توانمندی در دسترس نبود. فرماندهی عالی
توپخانه توانمندی در دسترس نبود. فرماندهی عالی متعلق به امپراتور بود، تنها مرجع برتر از شورای درباری متشکل از ژنرال‌هایی که مسئول دیکته کردن استراتژی‌ها بودند. اتریشی‌ها نیز ارتش ساردینیا را طبق دیدگاه‌های خود آموزش می‌دادند، اما بی‌اعتمادی متقابل بین دو متحد حاکم بود، به طوری که شورای دربار به یوهان پیتر بولیو، فرمانده عالی نیروهای اتریشی در ایتالیا، هشدار داده بود که هر لحظه منتظر «خیانت دیگری» باشد. بولیو می‌توانست سه ارتش برای عملیات نظامی داشته باشد: ارتش اول، تحت کنترل مستقیم او، شامل ۱۹۵۰۰ سرباز بود
اول، تحت کنترل مستقیم او، شامل ۱۹۵۰۰ سرباز بود که نیمی از آنها در اطراف آلساندریا مستقر بودند؛ ارتش دوم، تحت فرماندهی آرژانتو که مقر آن در آکی ترمه بود، با ۱۵۰۰۰ سرباز مستقر بین کارکاره و ارتفاعات بالای جنوا، قوی بود؛ ارتش سوم تحت فرماندهی ژنرال کولی-مارچی بود و شامل ۲۰۰۰۰ سرباز ساردینیایی بود که در غرب تورین مستقر بودند و توسط یک گروه اتریشی به فرماندهی ژنرال جیووانی پروورا که از کونئو تا سوا و کوزریا مستقر بودند، احاطه شده بودند. تعداد کل نیروها حدود ۵۴۵۰۰ نفر بود. یکی از ویژگی‌های خاص ارتش فرانسه در آن
نفر بود. یکی از ویژگی‌های خاص ارتش فرانسه در آن دوران، سرعت بالای تحرکات نظامی بود که ناشی از کمبود منابع و تدارکات بود. این محدودیت‌ها باعث می‌شد سربازان به‌جای حمل بارهای سنگین آذوقه، از منابع مناطق اشغالی تغذیه کنند و بدون وابستگی به کاروان‌های طولانی تدارکاتی، به‌سرعت جابه‌جا شوند. این شیوه، ضمن افزایش چابکی ارتش، فشار سنگینی بر جمعیت غیرنظامی مناطق تحت اشغال وارد می‌کرد. در سال ۱۷۹۶، ارتش ایتالیا شامل حدود ۶۳ هزار نفر بود—در حالی که در سال ۱۷۹۲ شمار نیروها به ۱۰۶ هزار نفر می‌رسید. با این حال، از این
به ۱۰۶ هزار نفر می‌رسید. با این حال، از این تعداد تنها ۳۷٬۶۰۰ نفر آمادهٔ عملیات فوری بودند. افزون بر آن، حدود ۲۰ هزار سرباز از ارتش آلپ نیز قابل اضافه شدن بودند، اما این نیروها در وضعیت نامساعدی قرار داشتند: پراکنده در امتداد جادهٔ ساحلی میان نیس و ساوونا، فاقد انسجام عملیاتی، و در معرض تهدیدهای چندجانبه. از سمت دریا، کشتی‌های بریتانیایی آن‌ها را تهدید می‌کردند؛ از تپه‌ها، چریک‌های والدنی؛ و از کوهستان‌ها، ارتش اتریش. کمبود مزمن جیرهٔ غذایی و تأخیر چندماهه در پرداخت حقوق، روحیهٔ سربازان را به‌شدت تضعیف
در پرداخت حقوق، روحیهٔ سربازان را به‌شدت تضعیف کرده بود. برخی واحدهای نیمه‌تیپ حتی میزبان شوراهای سلطنت‌طلب شده بودند و در ۲۵ مارس ۱۷۹۶، دو گردان در شهر نیس دست به شورش زدند. این وضعیت بحرانی، نه‌تنها کارایی ارتش را کاهش داده بود، بلکه تهدیدی جدی برای انسجام سیاسی و نظامی جمهوری فرانسه در جبههٔ ایتالیا محسوب می‌شد. برنامه‌های وزارت جنگ پیش‌بینی می‌کرد که ارتش ایتالیا باید دشت لومبارد را تصرف کند و سپس به سمت رودخانه آدیجه ادامه دهد، جایی که پس از برخورد با ترنتو، از دره بالا رفته و از آلپ عبور کنند و در
ترنتو، از دره بالا رفته و از آلپ عبور کنند و در نهایت به تیرول برسند، جایی که به همراه ژنرال ژان ویکتور ماری مورو، که از راین می‌آمد، ارتش اتریش را شکست داده و وین را فتح کنند. به‌طور مشخص‌تر، دستوراتی که وزارت جنگ برای ناپلئون نوشته بود، او را ملزم می‌کرد که با یک حمله ثانویه علیه آکوی و سوا به منطقه میلان پیشروی کند تا بیشتر از این با دولت پیدمونت که جمعیت آن کاملاً با ایده‌های انقلابی مخالف نبودند، مخالفت نکند. با این حال، بناپارت فتح پیدمونت را ضروری می‌دانست و آنقدر اصرار داشت که هیئت مدیره، در ۶ مارس
و آنقدر اصرار داشت که هیئت مدیره، در ۶ مارس ۱۷۹۶، دستورات را به شرح زیر اصلاح کرد: «وضعیت ایجاب می‌کند که [...] دشمن را مجبور به عبور مجدد از رود پو کنیم تا بتوانیم حداکثر تلاش خود را به سمت میلان به کار گیریم. به نظر می‌رسد که این عملیات اساسی بدون فتح سوا توسط ارتش فرانسه به عنوان یک حرکت مقدماتی، قابل انجام نیست. دایرکتوری، فرمانده کل را آزاد می‌گذارد تا عملیات را با حمله به دشمن در آن منطقه آغاز کند و چه در آنجا به پیروزی کامل دست یابد یا دشمن به تورین عقب‌نشینی کرده باشد، دایرکتوری به او اجازه می‌دهد
عقب‌نشینی کرده باشد، دایرکتوری به او اجازه می‌دهد تا او را تعقیب کند و دوباره به او حمله کند و همچنین در صورت نیاز، پایتخت را بمباران کند. پس از تصرف سوا و آوردن سمت چپ ارتش ایتالیا به منطقه کونئو [...]، ژنرال [...] نیروهای خود را به سمت منطقه میلان، اساساً علیه اتریشی‌ها، هدایت خواهد کرد. او باید دشمن را فراتر از پو [...] دفع کند و سعی خواهد کرد قلعه‌های آست و والنزا را تصرف کند.» رویدادها. شکست ساردینیا. در همان روزی که او فرمانده کل ارتش ایتالیا شد، یعنی ۲۷ مارس ۱۷۹۶، ناپلئون سه ژنرال ارشد لشکر را از
۲۷ مارس ۱۷۹۶، ناپلئون سه ژنرال ارشد لشکر را از طریق رئیس ستاد خود ، لویی الکساندر برتیه، به ستاد خود فراخواند تا در مورد لشکرکشی پیش رو به آنها دستور دهد. ژان متیو فیلیبر سروریه، پیر فرانسوا شارل اوژرو و آندره‌آ ماسنا خود را معرفی کردند. همچنین در این جلسه، آجودان یواخیم مورات، سرگرد ژان آندوش جونو، برادر ناپلئون، لویی بناپارت و آگوست مارمون حضور داشتند. تاریخ شروع عملیات ۱۵ آوریل اعلام شد، جایی که برای وزارت جنگ در پاریس در مقایسه با راین، که ستون فقرات واقعی پیشروی به سمت هدف نهایی، یعنی وین، بود، جبهه
پیشروی به سمت هدف نهایی، یعنی وین، بود، جبهه فرعی محسوب می‌شد. ناپلئون در ۹ آوریل ستاد فرماندهی خود را از نیس به آلبنگا و از آنجا به ساونا منتقل کرد. ناپلئون با شناسایی حلقه ضعیف در ارتباط بین ارتش‌های اتریش و پیدمونت در شهر کارکاره، قصد داشت این موقعیت را فتح کند و سپس به کولی که اکنون منزوی شده بود حمله کند و سایر واحدها را برای رویارویی با آرژانتوی اتریشی در دگو رها کند. پیشروی به سمت کول دی کادیبونا بهترین راه حل به نظر می‌رسید، زیرا به فرانسوی‌ها اجازه می‌داد تا به سرعت با توپخانه کامل به کارکاره
می‌داد تا به سرعت با توپخانه کامل به کارکاره نزدیک شوند، بدون اینکه به حریف زمان آماده شدن برای دفاع را بدهند. سپس ناپلئون به لشکر ماسنا دستور داد تا به کادیبونا لشکرکشی کند و در آنجا به اوژرو بپیوندد که از فینال لیگوره و از طریق توو سن جیاکومو، برای حمله مشترک به کارکاره در حال پیشروی بود. این حمله قرار بود با یک حرکت انحرافی توسط سروریه در اورمیا و با حرکت به سمت کونئو توسط ۶۸۰۰ سرباز تحت فرمان ژنرال‌های فرانسوا مک‌کارد و پیر دومینیک گارنیه پشتیبانی شود. علاوه بر این، در جبهه مدیترانه، بخشی از لشکر آمده
علاوه بر این، در جبهه مدیترانه، بخشی از لشکر آمده امانوئل فرانسوا لاهارپه وظیفه داشت تا ساسلو را فتح کند، در حالی که بقیه افراد در تماس نزدیک با ژنرال ژان باپتیست سرونی بودند که دائماً در اطراف ولتری فعال بود تا مردم را متقاعد کند که حمله به جنوا قریب‌الوقوع است. در واقع، حمله غیرمنتظره اتریشی‌ها به ولتری، ناپلئون را مجبور کرد تا عملیات تهاجمی را چهار روز (۱۱ آوریل) جلو بیندازد. در واقع، بولیو، با درک وضعیت ناپایدار تیپ سرونی، به افرادش دستور داد تا در دو ستون از طریق گذرگاه بوکتا و گذرگاه تورچینو پیشروی
ستون از طریق گذرگاه بوکتا و گذرگاه تورچینو پیشروی کنند تا ولتری را دور بزنند، همزمان با حرکت آرژانتو که از تپه‌ها به ساونا نفوذ می‌کرد و ماسنا و لاهارپ را منزوی می‌کرد؛ سپس بخش عمده‌ای از سربازان به آلساندریا و وال بورمیدا نقل مکان می‌کردند، جایی که حمایت از کولی و آرژانتو ادامه می‌یافت. سرونی، با توجه به ضعف عددی آشکار خود، دستور عقب‌نشینی داد و ناپلئون نقشه حمله را آغاز کرد، زیرا اکنون از موقعیت بولیو و ولتری آگاه بود، بنابراین فرضیه‌ای مطرح کرد که این کار مدتی طول خواهد کشید تا بتواند پیدمونتی‌های کولی
مدتی طول خواهد کشید تا بتواند پیدمونتی‌های کولی را نجات دهد. علاوه بر این، آرژانتو تنها در ۱۱ آوریل دستورات خود را دریافت کرد و قبل از اینکه بتواند نیروهای خود را جمع کند، لاهارپ و ماسنا تلاش‌های او برای اقدام را در ۱۲ آوریل در نبرد مونتنوت متوقف کردند. این لشکرکشی که نامش را بر خود داشت، سریع بود و تنها دو هفته طول کشید و نشانه‌ای از تسلیم پیدمونتی‌ها بود. در پی تأخیر اوژه‌رو، ماسنا ناچار شد فوراً به سمت کارکاره حرکت کند و پیش از رسیدن نیروهای اتریشی، آن موقعیت را اشغال نماید. ناپلئون، همراه با رئیس ستاد
را اشغال نماید. ناپلئون، همراه با رئیس ستاد ارتش برتیه، تصمیم گرفت که در روز ۲۵ فروردین ۱۱۷۵ ماسنا با نیمی از نیروهایش شهر دِگو را تصرف کند تا ارتباطات ارتش اتریش را قطع نماید، در حالی که نیمهٔ دیگر نیروها با پشتیبانی اوژه‌رو به سمت نیروهای پیمونتی در چِوا پیشروی کنند و هم‌زمان سِرویه از اورمئا وارد میدان شود. هدف فرمانده کل ارتش فرانسه از این طرح، تمرکز ۲۵ هزار سرباز برای شکست ارتش پیمونت بود. شش گردان و تمام واحدهای سواره‌نظام تحت فرماندهی ژنرال آنری کریستیان میشل استنگل به‌عنوان نیروی ذخیرهٔ تاکتیکی در
میشل استنگل به‌عنوان نیروی ذخیرهٔ تاکتیکی در کارکاره مستقر شدند. در همان روز، ارتش فرانسه در نبرد میلسیمو به پیروزی دست یافت، اما اوژه‌رو در کوسریا متوقف شد؛ جایی که ۹۰۰ سرباز گارد ویژهٔ اتریشی-پیمونتی در قلعه‌ای مستقر بودند و با مقاومت خود، مسیر دید و حرکت به‌سوی چِوا را مسدود کردند. این گره تاکتیکی، بخشی از طرح ناپلئون را با چالش مواجه ساخت، اما در عین حال نشان‌دهندهٔ پیچیدگی و چندلایگی عملیات نظامی در کارزار ایتالیا بود. ماسنا همچنین خود را در دگو با مانعی از سوی گروه بزرگی از اتریشی‌ها مواجه دید، به
از سوی گروه بزرگی از اتریشی‌ها مواجه دید، به طوری که در ۱۴ آوریل، ناپلئون تنها یک تیپ در کوزریا باقی گذاشت و نیروهای کمکی به دگو فرستاد که ظهر روز بعد با هزینه ۵۰۰۰ اسیر اتریشی به همراه ۱۹ توپ اشغال شد. در این میان، خبر تسلیم پادگان کوزریا رسید، اما این رویداد به درستی مورد بهره‌برداری قرار نگرفت زیرا افراد ماسنا برای جستجوی غنایم پراکنده شدند و توسط جوزف فیلیپ فون ووکاسوویچ کروات قتل‌عام شدند. بناپارت پس از اطمینان از امنیت جناح خود، توجه خود را به سوا، جایی که پیدمونتی‌های کولی حمله اوژرو را دفع کرده
جایی که پیدمونتی‌های کولی حمله اوژرو را دفع کرده بودند، معطوف کرد. به ماسنا دستور داده شد که به سمت مومبارکارو حرکت کند، جایی که در صورت تلاش برای حمله به دگو، به راحتی می‌توانست به جناح و عقب بولیو نفوذ کند. در حالی که همه چیز برای حمله جدید علیه کولی آماده بود، او به موقعیت بهتری، در گوشه‌ای که از تلاقی رودخانه تانارو با نهر کورساگلیا تشکیل شده بود، عقب‌نشینی کرد. سپس ناپلئون سعی کرد با دستور حمله از جلو به سروریه و اوژرو برای پایین آمدن در امتداد ساحل شرقی تانارو و حمله به جناح کولی، مشکل را حل کند. با
تانارو و حمله به جناح کولی، مشکل را حل کند. با این حال، اوژرو نتوانست گذرگاهی پیدا کند و سروریه که بدون پشتیبانی مانده بود، افراد خود را متوقف کرد. حمله جدیدی که در ۱۹ آوریل انجام شد، سرنوشت ناموفق مشابهی داشت، اما در همان روز فرانسوی‌ها مسیر تدارکاتی جدیدی را باز کردند که به جای عبور از کوله دی کادیبونا، از دره بالایی تانارو به اورمئا می‌رفت و بدین ترتیب به ناپلئون این امکان را داد تا نیروهایی را که دیگر از نظر استراتژیک اساسی نبودند، علیه کولی اعزام کند، اما کولی با عقب‌نشینی به موندووی در شب بین ۲۰ تا
اما کولی با عقب‌نشینی به موندووی در شب بین ۲۰ تا ۲۱ آوریل، از درگیری دیگری جلوگیری کرد. کولی که تحت فشار سواره نظام فرانسه بود (که با این حال ژنرال استنگل را در نبرد از دست داد)، بلافاصله در ۲۱ آوریل در نبرد موندووی با سروریه روبرو شد، که با شکست ژنرال پیدمونتی پایان یافت. با تصرف شهر، ناپلئون دسترسی به ذخایر غنی آن و مهم‌تر از همه، خروجی به دشت حاصلخیز پیدمونت را تضمین کرده بود و در نتیجه مشکلات لجستیکی به شدت کاهش یافت. با این حال، پیدمونت هنوز شکست نخورده بود، بنابراین ناپلئون در ۲۳ آوریل به سمت تورین
بود، بنابراین ناپلئون در ۲۳ آوریل به سمت تورین پیشروی کرد، اما همان شب کولی درخواست آتش‌بس کرد که تنها پس از اشغال چراسکو و اوژرو آلبا توسط ماسنا پذیرفته شد و بدین ترتیب جدایی پیدمونتی‌ها و اتریشی‌ها تکمیل شد. در ۲۸ آوریل ۱۷۹۶، ویتوریو آمدئو سوم آتش‌بس چراسکو را امضا کرد و به دنبال آن در ۱۵ مه پیمان قطعی پاریس امضا شد. ناپلئون در ده روز نبرد و با از دست دادن ۶۰۰۰ سرباز، یکی از دو دشمن خود را در شمال ایتالیا شکست داد و امنیت پهلو و عقب ارتش خود را تضمین کرد. مرحله‌ای از نبردها که از ۲۲ تا ۳۲ فروردین ۱۱۷۵
مرحله‌ای از نبردها که از ۲۲ تا ۳۲ فروردین ۱۱۷۵ (۱۱ تا ۲۱ آوریل ۱۷۹۶) ادامه یافت، نقطهٔ عطفی تعیین‌کننده در جنگ و همچنین در مسیر حرفه‌ای ژنرال جوان ناپلئون بناپارت بود. مجموعه‌ای از پیروزی‌های پی‌درپی که بعدها در تبلیغات رسمی با عنوان «پیروزی‌های جاودانه» شناخته شد، اعتبار و شهرت فراوانی برای فرمانده ارتش ایتالیا به همراه آورد. در این ده روز، نبردها به‌طور روزانه و بی‌وقفه ادامه یافتند تا جایی که به یک نبرد بزرگ و پیوسته تبدیل شدند. شتاب و نیروی محرکه‌ای که ارتش فرانسه از خود نشان داد. ژنرال‌های دشمن را
که ارتش فرانسه از خود نشان داد. ژنرال‌های دشمن را کاملاً سردرگم کرد. آنان نتوانستند با سبک جدید جنگ ناپلئونی مقابله کنند و در برابر تاکتیک‌های نوآورانه و سرعت عمل ارتش فرانسه، ناتوان ظاهر شدند. این مرحله نه‌تنها پیروزی نظامی فرانسه را تثبیت کرد، بلکه ناپلئون را به چهره‌ای برجسته در صحنهٔ سیاسی و نظامی اروپا بدل ساخت و زمینه‌ساز صعود سریع او در ساختار قدرت جمهوری فرانسه شد. پل لودی. ناپلئون بناپارت پس از آنکه با پیروزی در موندووی، پادشاهی ساردینیا را مجبور به تسلیم کرد، هدف خود را نابودی ارتش بولیو، فرمانده
تسلیم کرد، هدف خود را نابودی ارتش بولیو، فرمانده کل نیروهای اتریشی در ایتالیا، قرار داد. ناپلئون پس از استراحت کوتاهی به افراد خود، آماده شد تا در اسرع وقت عملیات را آغاز کند. اولین گام در این مسیر توسط ژنرال فرانسوی، فرستادن زیردستش لاهارپ به سمت آکی ترمه، مقر فرماندهی بولیو، در ۲۸ آوریل بود، اما شورشی به دلیل کمبود غذا، ورود او را تا ۳۰ آوریل به تأخیر انداخت، زمانی که بخش بزرگی از اتریشی‌ها خود را نجات داده بودند. ناپلئون که در این هدف شکست خورده بود، و ۳۹۶۰۰ نفر از افرادش بین تورتونا، آلساندریا و
و ۳۹۶۰۰ نفر از افرادش بین تورتونا، آلساندریا و والنتسا متمرکز شدند و به دنبال راهی برای عبور از رودخانه پو در مقابل ارتش بولیو و در نتیجه وادار کردن آن به نبرد تن به تن بودند. ناپلئون با بهره‌گیری از این واقعیت که ژنرال اتریشی به جای رودخانه دورتر تیچینو، در والجیو مستقر بود، تصمیم گرفت با استفاده از یک گروه نخبه متشکل از ۳۶۰۰ نارنجک‌انداز و ۲۵۰۰ سواره نظام تحت فرمان ژنرال کلود دالمانیه، از رودخانه پو در نزدیکی پیاچنزا عبور کند. دالمانی ساعت ۹:۰۰ روز ۷ مه به پیاچنزا رسید و بلافاصله عملیات عبور از رودخانه
به پیاچنزا رسید و بلافاصله عملیات عبور از رودخانه پو را آغاز کرد. تا اواسط بعد از ظهر، لشکر لاهارپ نیز در کرانه مقابل بود، درست به موقع برای رویارویی با ژنرال اتریشی لیپتای که از ۴ مه در اشغال پل‌های اطراف پاویا و نظارت بر گذرگاه‌های شرقی طبق دستور بولیو فعال بود. بولیو فریب تلاش‌های ساختگی سروریه برای تصرف والنتسا را نخورده بود و در واقع، بلافاصله در ۷ مه به همراه ۴۵۰۰ سرباز ووکاسوویج به کمک لیپتای شتافت. در همین حال، فرانسوی‌ها فومبیو را اشغال کردند و اوژرو در وراتو از رودخانه پو عبور کرد. در طول شب،
اوژرو در وراتو از رودخانه پو عبور کرد. در طول شب، ستون‌های بولیو که در منطقه در حال همگرایی بودند، در نزدیکی کودونیو با نیروهای فرانسوی درگیر شدند و در این آشفتگی، لاهارپه به اشتباه توسط افراد خودش کشته شد. او که بدون رهبر مانده بود، توسط رئیس ستاد ناپلئون، برتیه و دیگر زیردستان او نجات یافت و با شکست دادن اتریشی‌ها، اوضاع را به دست گرفت. این درگیری‌ها باعث شد بولیو دستور عقب‌نشینی عمومی به لودی، در کنار رودخانه آدا، را صادر کند و بناپارت را برای تکمیل سازماندهی مجدد ارتش ایتالیا آزاد بگذارد. آوانگارد
سازماندهی مجدد ارتش ایتالیا آزاد بگذارد. آوانگارد فرانسوی در ساعات اولیه صبح ۱۰ مه به لودی رسید، که در آن زمان کل ارتش اتریش در آن سوی آدا توسط یک گارد عقب ۱۰٬۰۰۰ نفری به فرماندهی ژنرال کارل فیلیپ سبوتندورف محافظت می‌شد. این گارد سه گردان و دوازده توپ را در مواضعی مستقر کرده بود که بر پل لودی و جاده دسترسی تسلط داشتند. ناپلئون به محض بازگشت از یک عملیات شناسایی در منطقه و تصرف آسان لودی، توپ‌های خود را در ساحل جنوبی مستقر کرد و یک گروه سواره نظام را به فرماندهی میشل اوردنر و مارک-آنتوان بومونت به بالا و
میشل اوردنر و مارک-آنتوان بومونت به بالا و پایین رودخانه فرستاد تا به دنبال گذرگاهی بگردند و بدین ترتیب دشمن را دور بزنند. نارنجک‌اندازهای فرانسوی حمله را آغاز کردند اما در میانه پل متزلزل شدند، با این حال حمله بلافاصله با مشارکت مستقیم ماسنا، برتیه، دالمانی و سرونی تکرار شد و این بار حمله به ساحل دیگر رسید. یک ضدحمله از سوی سبوتندورف تقریباً اتریشی‌ها را مجبور به بازپس‌گیری پل کرد، اما مردان ماسنا و اوگرو با نفوذ به خطوط دشمن، که با ورود سواره نظام اُردنر که در این میان یک گذرگاه پیدا کرده بود، نیز مواجه
که در این میان یک گذرگاه پیدا کرده بود، نیز مواجه شدند، عملیات را متوقف کردند. سبوتندورف بلافاصله عقب‌نشینی کرد و به سمت بدنه اصلی نیروهای بولیو عقب‌نشینی کرد. پیروزی که بناپارت در لودی به دست آورد را نمی‌توان کامل دانست؛ در واقع، بولیو موفق شد با بیشتر نیروهایش عقب‌نشینی کند. چیزی که شور و شوق را کاهش داد، پیامی از سوی دایرکتوری پاریس بود که در آن تصمیم تقسیم فرماندهی ارتش ایتالیا بین بناپارت و کلرمن ابلاغ شده بود، به طوری که به اولی وظیفه نابودی پاپ و به دومی وظیفه حفظ کنترل دره پو واگذار شود. ناپلئون با
وظیفه حفظ کنترل دره پو واگذار شود. ناپلئون با نارضایتی پاسخ داد و برای اینکه خطر استعفای او را تهدید نکند، دایرکتوری در ۲۱ مه ۱۷۹۶ به او اعتماد کامل داد و کلرمن ۱۰۰۰۰ نیروی کمکی فرستاد. پنج روز پس از نبرد لودی، بناپارت وارد میلان شد، جایی که تنها گروهی از اتریشی‌ها که در قلعه اسفورزا سنگر گرفته بودند، مقاومت کردند. با وجود تلاش‌های ناپلئون برای معرفی خود و ارتشش با ملی‌گرایی ایتالیایی، غارت، چپاول و مالیات‌ها به زودی میلانی‌ها را به مخالفت واداشت و برعکس، حدود نیمی از حقوق معوقه سربازان فرانسوی را تأمین
حدود نیمی از حقوق معوقه سربازان فرانسوی را تأمین کرد. در ۲۲ مه، روز پس از شنیدن خبر صلح با پیدمونت (معاهده پاریس در ۱۵ مه ۱۷۹۶)، ۵۰۰۰ فرانسوی برای محاصره قلعه اسفورزسکو باقی ماندند، در حالی که ۳۰۰۰۰ نفر دیگر دوباره برای متوقف کردن بولیو که در این میان ۲۸۰۰۰ نفر خود را به شیوه‌ای پراکنده در آن سوی مینچو مستقر کرده بود، حرکت کردند، به طوری که پهلوهای آنها توسط دریاچه گاردا در شمال و رودخانه پو در جنوب پوشانده شده بود. ناپلئون قصد داشت خطوط دشمن را در بورگتو سول مینچو بشکند و حمله را با یک حمله نمایشی به