payamvha/North_RAG huggingface dataset:
الکساندر روتسکوی را اعلام کردند. در این دوره، تجمعاتی در نقاط مختلف مسکو برگزار شد که باعث درگیری‌های مسلحانه شد و منطقه اطراف ساختمان به عنوان منطقه‌ای به ویژه خطرناک شناخته شد. در جلسه ستاد کل نیروهای مسلح فدراسیون روسیه، تصمیم به حمله به مجلس شوراها گرفته شد و پس از آن، رئیس‌جمهور بوریس یلتسین فرمانی مبنی بر جذب نیرو از وزارت دفاع به مسکو امضا کرد. در جریان تصرف ساختمان، شش تانک از لشکر تامان که روی پل نووارباتسکی قرار داشتند، ۱۲ گلوله به طبقات فوقانی ساختمان شلیک کردند. آرکادی باسکایف، که پس از حمله به
شلیک کردند. آرکادی باسکایف، که پس از حمله به عنوان فرمانده مجلس شوراها منصوب شد، گفت که آتش‌سوزی در ساختمان شورای عالی در نتیجه گلوله‌باران تانک‌ها رخ داده است. متعاقباً، الکساندر روتسکوی این حادثه را به شرح زیر توصیف کرد: در اثر گلوله‌باران، آتش‌سوزی در طبقات دوازدهم و سیزدهم کاخ سفید آغاز شد. آتش تمام قسمت بالایی را فرا گرفت و ۳۰ درصد از کل مساحت ساختمان را ویران کرد. بعداً خسارت ۱۷۰ میلیارد روبل تخمین زده شد. وضعیت کاخ سفید پس از حمله توسط خبرنگار روزنامه "کومرسانت" شرح داده شد: روسلان خاسبولاتوف با
"کومرسانت" شرح داده شد: روسلان خاسبولاتوف با اشاره به نامه‌های شاهدان عینی در "روزنامه نزاویسیمایا گازتا"، اظهار می‌کند که در مجموع حدود ۱۵۰۰ قربانی وجود داشته که اجساد آنها از طریق راهروهای مخفی از ساختمان خارج شده است. پایان قرن بیستم و دوران معاصر. پس از وقایع بحران قانون اساسی سال ۱۹۹۳، کنترل ساختمان از طریق فرمانی از سوی بوریس یلتسین به دولت فدراسیون روسیه (قوه مجریه) منتقل شد که تحت کنترل آن بازسازی ساختمان انجام شد. پارلمان اصلاح‌شده، که از آن پس با عنوان دوران امپراتوری خود، دومای دولتی، شناخته
با عنوان دوران امپراتوری خود، دومای دولتی، شناخته می‌شد، در دسامبر ۱۹۹۳ انتخاب شد و به ساختمان دیگری در اوخوتنی ریاد مسکو منتقل شد. معمار آمریکایی چارلز جنکس پیشنهاد داد که مرمتگران، کف‌های سوخته روی نما را با روکش گرانیتی سیاه مشخص کنند؛ با این حال، این ایده به نفع بازسازی ظاهر اصلی مجموعه کنار گذاشته شد. طبق برخی داده‌ها، تعمیرات در طبقات فوقانی ساختمان توسط کارگران ترک انجام شد. در طول کار مرمت، ساعت روی برج نمای اصلی ساختمان بازسازی و دوباره مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، تا نیمه دوم سال ۱۹۹۴،
قرار گرفت. با این حال، تا نیمه دوم سال ۱۹۹۴، ساعت برچیده شد و یک تصویر طلایی از یک عقاب دو سر - نشان ملی روسیه - به جای آن نصب شد. در طول این مدت، ساختمان با حصار عظیمی از خاکریز جدا شد که مانع از تجمع در دیوارهای ساختمان می‌شد. با این وجود، معترضان همچنان در کنار کاخ سفید روی پل گوژپشت تجمع می‌کردند. در سال ۱۹۹۶، در قلمرو پارک پرسننسکی در همان نزدیکی، یک کلیسای کوچک به یاد کسانی که در مجلس شوراها جان باختند، افتتاح شد. کار مرمت تقریباً یک سال طول کشید و در سال ۱۹۹۴، مجتمع تعمیر شده توسط دولت فدراسیون
و در سال ۱۹۹۴، مجتمع تعمیر شده توسط دولت فدراسیون روسیه اشغال شد. کتیبه‌ای در پایه برج با عنوان «خانه دولت فدراسیون روسیه»، نام رسمی ساختمان، وجود دارد. دفتری برای رئیس‌جمهور روسیه در طبقه سوم ساختمان قرار دارد. به‌طور سنتی، در پایان هر سال، رئیس‌جمهور جلساتی را با شورای وزیران در کاخ سفید برگزار می‌کند، اما جلسات عادی به ندرت در ساختمان برگزار می‌شود. در سال ۲۰۰۸، بازسازی گسترده‌ای در طبقه پنجم ساختمان انجام شد. در همان زمان، برخی از رسانه‌ها از ساخت استخر شنا و سالن ورزشی در داخل ساختمان خبر دادند، اما
شنا و سالن ورزشی در داخل ساختمان خبر دادند، اما منابع رسمی این اطلاعات را تأیید نکردند. یک سال بعد، یک رستوران خصوصی در طبقه دوازدهم مجتمع افتتاح شد. در سال ۲۰۱۲، برنامه‌هایی برای انتقال دفاتر مقامات به یک مرکز فدرال جدید در کومونارکا تدوین شد، اما این ایده به‌طور نامحدود به تعویق افتاد. سال بعد، یک سکوی فرود هلیکوپتر در نزدیکی ساختمان نصب شد. در سپتامبر ۲۰۲۰، سرویس مطبوعاتی دولت فدراسیون روسیه گزارش داد که وضعیت کاخ سفید به عنوان یک وضعیت اضطراری شناخته شده است و به مشکلات مربوط به سقف و نشتی در زیرزمین
است و به مشکلات مربوط به سقف و نشتی در زیرزمین در میان سایر موارد اشاره کرد. دولت روسیه قصد دارد بیش از ۵ میلیارد روبل برای اهداف بازسازی اختصاص دهد. معماری. در طول ساخت کاخ سفید، دیمیتری چچولین از عناصر طراحی تحقق نیافته خود در سال ۱۹۳۴ برای دفتر مرکزی شرکت هواپیمایی دولتی آئروفلوت استفاده کرد. ایده اولیه ساختمان آئروفلوت به افتخار نجات مسافران کشتی بخار غرق شده اس اس چلیوسکین توسط خلبانان شوروی توسعه داده شد. اس اس چلیوسکین قرار بود این سازه اشکال ساده‌ای داشته باشد؛ استیلوبات ساختمان از نظر اندازه مشابه
داشته باشد؛ استیلوبات ساختمان از نظر اندازه مشابه کشتی بود و با ترکیبات مجسمه‌سازی متعددی تکمیل شده بود. ورودی اصلی ساختمان برنامه‌ریزی‌شده، رواق را که شبیه یک طاق نصرت بود، برجسته می‌کرد. فرض بر این بود که ساختمان آئروفلوت ظاهری جدید برای میدان ایستگاه راه‌آهن بلوروسکی ایجاد کند؛ اما این سازه از نظر اندازه و پیکربندی با محل مطابقت نداشت، بنابراین هرگز ساخته نشد. در سال ۱۹۶۵، دیمیتری چچولین از طرح‌های خود برای پروژه تحقق نیافته ساختمان آئروفلوت برای توسعه طرح‌های خانه آینده شوراها استفاده کرد. با این حال،
خانه آینده شوراها استفاده کرد. با این حال، مجموعه یادبود کاخ سفید با ایده اولیه معمار متفاوت بود. ترکیب ساده شده ساختمان دارای یک ساختار هرمی متقارن متشکل از سه بخش بود. پایه قدرتمند با رمپ‌های واگرا و یک راه پله جلویی توسط یک ساختمان هفت طبقه وسیع با بال‌های جانبی پشتیبانی می‌شود. در بالای آنها یک برج بیست طبقه با لبه‌های گرد قرار دارد. ریتم دقیق پنجره‌ها در طبقه فنی بالا، جایی که دهانه‌ها بسیار باریک‌تر هستند، مختل می‌شود. دیوارهای بیرونی سازه با گرانیت و مرمر سفید پوشیده شده است. این ساختمان توسط یک برج
مرمر سفید پوشیده شده است. این ساختمان توسط یک برج کوچک با نشان ملی روسیه و یک میله پرچم که پرچم ملی بر روی آن نصب شده است، تاجگذاری شده است. ارتفاع سازه با میله پرچم ۱۱۹ متر است؛ بدون آن، ۱۰۲ متر. این ساختمان آخرین پروژه مادام‌العمر دیمیتری چچولین بود و یک شیء منحصر به فرد در توسعه مسکو محسوب می‌شود و چشم‌اندازی از خاکریز را تشکیل می‌دهد. محوطه این مجتمع با سنگ‌های مرمر چند رنگ تزئین شده است. سالن اجتماعات اصلی در قسمت مرکزی پایه هفت طبقه واقع شده و رو به رودخانه مسکو است. در مجموع، این ساختمان دارای ۲۷
رودخانه مسکو است. در مجموع، این ساختمان دارای ۲۷ اتاق جلسه و پذیرایی است.
جان گالوین (؛ ۱۳ مه ۱۹۲۹ – ) ژنرال نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۲ به‌عنوان نهمین فرمانده عالی متفقین اروپا فعالیت می‌کرد و فرماندهی اروپایی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت. گالوین فعالیت نظامی را از سال ۱۹۵۴ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵ دستیار نظامی در ستاد عالی فرماندهی متفقین اروپا بود، از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰ به‌عنوان فرمانده لشکر ۱ سواره‌نظام فعالیت می‌کرد و در فاصله سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳ فرماندهی لشکر ۲۴ پیاده را برعهده داشت. وی در سال ۱۹۸۳ به درجه
۲۴ پیاده را برعهده داشت. وی در سال ۱۹۸۳ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و از ژوئیه ۱۹۸۳ تا فوریه ۱۹۸۵ فرمانده سپاه هفتم در آلمان بود و از ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷ فرماندهی جنوبی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت.
جاداریت یک کانی سیلیکاتی سفید و خاکی با ساختار منوکلینیک است؛ و از از ترکیبی کاملاً منحصربه‌فرد برخوردار است: متاسیلیکات سدیم-لیتیوم-بور با هیدروکسید و فرمول شیمیایی LiNaSiB₃O₇)OH). کشف و طبقه‌بندی. جاداریت در دسامبر ۲۰۰۴ در مغزه‌های حفاری از درهٔ جدار (به صربی: Јадар، تلفظ: [jadaɾ]) در صربستان کشف شد؛ و نام آن نیز از همین منطقه گرفته شده است. این کشف در ۱۰ کیلومتری جنوب‌غربی کوه تسر انجام شد. یافته‌های اولیه در روستاهای یاربیتسه (لوزنیتسا) و سلاتینا (لوزنیتسا)و بعدها در دراگیناتس (لوزنیتسا) ثبت شدند.
بعدها در دراگیناتس (لوزنیتسا) ثبت شدند. زمین‌شناسان اکتشافی از شرکت ریو تینتو این کانی را به صورت گره‌های کوچک گرد در مغزه‌های حفاری پیدا کردند اما نتوانستند آن را با هیچ‌یک از کانی‌های شناخته‌شده مطابقت دهند. پس از آزمایش‌هایی که توسط دانشمندان موزه تاریخ طبیعی لندن و شورای تحقیقات ملی کانادا انجام شد، جاداریت به عنوان یک کانی جدید تأیید شد. تجاری‌سازی. این کشف ممکن است از نظر تجاری اهمیت داشته باشد، زیرا جاداریت حاوی لیتیوم و بور است؛ دو عنصر نسبتاً نادر که در صنعت بسیار کاربرد دارند. لیتیوم در باتری‌های
در صنعت بسیار کاربرد دارند. لیتیوم در باتری‌های لیتیومی به کار می‌رود و بور در آلیاژها، سرامیک، شیشه و سایر مصارف صنعتی. در ابتدا تخمین زده شد که ذخایر این سنگ معدنی حاوی ۲۰۰ میلیون تُن سنگ بورات لیتیوم است، که می‌توانست معدن‌های آیندهٔ جدار را به یکی از بزرگ‌ترین منابع لیتیوم در جهان تبدیل کند و تا ۱۰٪ از نیاز جهانی به لیتیوم را تأمین نماید. اما بعدها «سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده آمریکا» اعلام کرد که این عدد دقیق نیست و میزان واقعی، حدود ۱٫۵۱٪ از نیاز جهانی است. از این مقدار، ناحیهٔ Lower Jadar حدود
جهانی است. از این مقدار، ناحیهٔ Lower Jadar حدود ۱۱۴٫۵ میلیون تُن ذخیره دارد با میانگین ۱٫۸٪ اکسید لیتیوم و ۱۳٫۱٪ بور اکسید. در مه ۲۰۱۷، شرکت Rio Tinto اعلام کرد که منطقه جدار یکی از بزرگ‌ترین ذخایر لیتیوم در جهان را دارد و ذخایر Lower Jadar را تا ۱۳۶ میلیون تُن افزایش داد. شرکت همچنین گفت که ارزیابی‌های منابع معدنی تأیید کرده‌اند که کیفیت این کانی بالاست. قرار بود استخراج از سال ۲۰۲۳ آغاز شود و پیش‌بینی شده بود که تا ۵۰ سال به‌صورت زیرزمینی ادامه داشته باشد. قرار است یک کارخانهٔ فرآوری جاداریت نیز در کنار
قرار است یک کارخانهٔ فرآوری جاداریت نیز در کنار معدن ساخته شود تا سنگ را به لیتیم کربنات و بوریک اسید تبدیل کند. تأسیسات اولیهٔ این کارخانه توسط دانشمندانی از صربستان، استرالیا و ایالات متحده ساخته شده و در ملبورن در حال آزمایش است. آزمایش‌ها شامل فرآوری کنسانتره‌ی جاداریت می‌شود. در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۷، تفاهم‌نامه‌ای میان شرکت ریو تینتو و دولت صربستان (با نمایندگی نخست‌وزیر آنا برنابیچ) امضا شد که سال ۲۰۲۳ را به‌عنوان تاریخ آغاز پروژه تعیین کرد، اما همزمان اعلام شد که تازه گروه‌های کاری شکل خواهند گرفت، مطالعات
شد که تازه گروه‌های کاری شکل خواهند گرفت، مطالعات انجام خواهد شد و روند دریافت مجوزها آغاز خواهد شد. کل این پروژه «پروژه جدار» نام گرفت. تا سال ۲۰۲۰، بهره‌برداری آینده از جاداریت و استخراج لیتیوم باعث بحث‌های داغی در سطح عموم و محافل دانشگاهی شد؛ به‌ویژه پس از نابودی منطقهٔ باستانی Juukan Gorge در استرالیا توسط ریو تینتو. فعالان محیط زیست، جمعیت محلی و برخی دانشمندان و استادان دانشگاه با این پروژه مخالفت کردند، و هشدار دادند که استفاده از مقادیر زیادی آب، اسیدها و مواد شیمیایی در این فرایند تولید باعث
اسیدها و مواد شیمیایی در این فرایند تولید باعث آلودگی ۲۰۰۰ هکتار از زمین‌های حاصلخیز کشاورزی، شوری آب‌های زیرزمینی و آلوده شدن رودخانه‌های جدار و درینا خواهد شد. برخی دیگر از کارشناسان اما معتقدند که دلیلی برای بی‌اعتمادی به ادعای شرکت دربارهٔ رعایت بالاترین استانداردهای ضدآلودگی وجود ندارد، منابع آبی ایمن هستند و زمین‌ها آن‌چنان هم حاصلخیز نیستند. شرکت نیز اعلام کرده که از یک فرایند نوین و آزمایشی استفاده خواهد کرد که جلوی آلودگی را می‌گیرد و این روش ۲۰۰۰ بار در استرالیا آزمایش شده است. تا نوامبر ۲۰۲۱،
بار در استرالیا آزمایش شده است. تا نوامبر ۲۰۲۱، ساخت معدن هنوز آغاز نشده بود. در حالی که مخالفت‌ها افزایش می‌یافت، شاخهٔ صربستانی شرکت ریو تینتو با نام «Rio Sava Exploration» اعلام کرد که ساخت معدن در سال ۲۰۲۲ آغاز خواهد شد و تا ۲۰۲۶ به پایان خواهد رسید. این شرکت اعلام کرد که تاکنون ۲۵۰ میلیون دلار در این پروژه سرمایه‌گذاری کرده و ۲۰۰ میلیون دلار دیگر برای سال ۲۰۲۱ در نظر دارد. با این حال، در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۲ نخست‌وزیر صربستان آنا برنابیچ اعلام کرد که پروژه به‌دنبال اعتراضات گستردهٔ زیست‌محیطی لغو شده است.
به‌دنبال اعتراضات گستردهٔ زیست‌محیطی لغو شده است. کریپتونایت. فرمول شیمیایی جاداریت با ترکیبی که برای مادهٔ خیالی «کریپتونایت» در فیلم "بازگشت سوپرمن" (محصول ۲۰۰۶) اختراع شده بود: «سیلیکات سدیم-لیتیوم-بور با هیدروکسید و فلوئور» شباهت زیادی دارد، اما کاملاً همسان نیست. این شباهت باعث شد مدت کوتاهی پس از کشف جاداریت، در سال ۲۰۰۷، رسانه‌ها توجه زیادی به آن نشان دهند. این کانی جدید، برخلاف مادهٔ خیالی در فیلم، حاوی فلوئور نیست و درخشش سبز هم ندارد.
حلقه باغ، همچنین به عنوان حلقه "ب" شناخته می‌شود ( (به روسی: "безовод ...") یک خیابان کمربندی دایره‌ای شکل در اطراف مرکز مسکو است که مسیر آن مطابق با چیزی است که در قرن هفدهم میلادی، دیوارهای شهر را در اطراف زملیانوی گورود احاطه کرده بود. این حلقه از هفده خیابان با نام‌های جداگانه و پانزده میدان تشکیل شده است. محیط آن است. . در باریک‌ترین نقطه، پل کریمسکی، حلقه شش لاین دارد. پس از اتمام بازسازی، تمام بخش‌های حلقه بیش از ۱۰ لاین نخواهند داشت. در سال ۲۰۱۸، بیش از ۵۰٪ از بخش‌های حلقه باغ، از جمله میدان
بیش از ۵۰٪ از بخش‌های حلقه باغ، از جمله میدان زوبوفسکایا که وسیع‌ترین بخش بود، بازسازی شدند. قبلاً حدود ۱۸ لاین وجود داشت. این حلقه در دهه ۱۸۲۰ پدیدار شد و جایگزین استحکاماتی شد که به شکل خاکریز بودند و دیگر ارزش نظامی نداشتند. تاریخچه. اسکورودوم. حلقه باغ به ترتیب از نوادگان مستقیم استحکامات اسکورودوم (Скородом، به معنای واقعی کلمه "ساختمان سریع") و خاکریز خاکی (Земляной Вал، "Zemlyanoy Val") است. این استحکامات در زمان سلطنت فئودور اول روسیه پس از حمله فاجعه‌بار غازی دوم گیرای (۱۵۹۱) ساخته شدند. اگرچه
فاجعه‌بار غازی دوم گیرای (۱۵۹۱) ساخته شدند. اگرچه بوریس گودونوف، که در آن زمان "نایب‌السلطنه" روسیه بود، توانست از تصرف شهر توسط تاتارهای کریمه در شمال رودخانه مسکو جلوگیری کند، اما حملات آینده را پیش‌بینی کرد و ساخت حلقه دفاعی دیگری را ترتیب داد. زملیانوی وال. وقتی دوران آشوب‌ها به پایان رسید، دولت میخائیل رومانوف به جای بازسازی اسکورودوم، آن را با یک دیوار حائل جدید و بلندتر به نام زملیانوی وال (Земляной Вал، دیوار خاکی) جایگزین کرد که ساخت آن در سال‌های ۱۶۳۰ تا ۱۶۳۸ به پایان رسید. نام آن در خیابان
۱۶۳۰ تا ۱۶۳۸ به پایان رسید. نام آن در خیابان زملیانوی وال امروزی (خیابان چکالوف سابق) در بخش جنوب شرقی گاردن رینگ باقی مانده است. به جای برج‌ها، دیوار حائل ۳۴ دروازه برای عبور و مرور داشت. به عنوان یک اقدام دفاعی، دژهای نظامی استرلتسی در کنار این دروازه‌ها، به ویژه در مناطق جنوبی یاکیمانکا و زاموسک‌ورچیه، قرار داشتند. در حالی که استرلتسی‌ها در برابر مهاجمان تاتار مؤثر بودند، از نظر سیاسی بی‌ثبات‌کننده بودند. پس از قیام استرلتسی‌ها در سال ۱۶۹۸، پیتر اول اعدام‌های دسته‌جمعی استرلتسی‌ها را در دیوار خاکی ترتیب
دسته‌جمعی استرلتسی‌ها را در دیوار خاکی ترتیب داد و ۳۶ سرباز را در هر یک از دروازه‌های زاموسک‌ورچیه و ۵۶ سرباز را در دروازه‌های تاگانکا به دار آویخت. بقیهٔ استرلتسی‌ها تا پایان سلطنت پیتر منحل شدند. در سال‌های ۱۶۸۳–۱۷۱۸، دیوار حائل به عنوان مرز گمرکی مسکو عمل می‌کرد. بازرگانان، که از پرداخت مالیات فرار می‌کردند، بازارهای متعددی را درست در خارج از دروازه‌های شهر برپا کردند. آخرین مورد از این بازارها، بازار زاتسپا، در دهه ۱۹۷۰ بسته شد. سرانجام، پتر اول این مالیات را در سال ۱۷۲۲ لغو کرد، اما در دهه ۱۷۳۰ در مرز
را در سال ۱۷۲۲ لغو کرد، اما در دهه ۱۷۳۰ در مرز جدید شهر، کامر-کولژسکی وال، از سر گرفته شد. این دیوار دفاعی در قرن هجدهم ارزش نظامی خود را از دست داد؛ در واقع، بسیاری از بخش‌های این دیوار دفاعی با املاک خصوصی و دولتی ساخته شدند، از جمله دروازه‌های سرخ پیروزی و یک طاق پیروزی مشابه در میدان تریومفالنایا (که به‌طور مداوم در سال‌های ۱۷۲۱، ۱۷۳۱، ۱۷۴۲، ۱۷۶۲ و ۱۷۷۵ بازسازی شد). در همان سال ۱۷۷۵، مقامات محلی ایده بازسازی دیوار دفاعی را در سر می‌پروراندند، اما تعداد زیاد مؤسسات "دولتی" که باید تخریب می‌شدند، مانع از
مؤسسات "دولتی" که باید تخریب می‌شدند، مانع از این کار شد. آتش‌سوزی مسکو (۱۸۱۲) این املاک را ویران کرد، بنابراین هیچ چیز مانع برنامه‌های توسعه شهر نشد. قرن نوزدهم. طبق سوابق سرشماری، شهر به جای بازسازی دیوار حایل بی‌فایده فعلی، آن را بین سال‌های ۱۸۱۸ تا ۱۸۲۶ مسطح کرد. زمین‌های آزاد جدید بر اساس وضعیت اجتماعی محلی توسعه یافتند: بخش غربی طبقه مرفه حلقه، بلوارهای مرکزی را به دست آورد که در دو طرف آنها خیابان‌های فرعی قرار داشت.خیابان‌های امروزی در این بخش‌ها هنوز "بلوار" نامیده می‌شوند (بلوار زوبوفسکی و غیره).
"بلوار" نامیده می‌شوند (بلوار زوبوفسکی و غیره). در جای دیگر، حلقه باغ به عنوان خیابانی با عرض ۱۰ تا ۲۰ سازهن (۲۲ تا ۴۳ متر) تعیین شد. مناطق جانبی استفاده نشده به صاحبان خانه‌های موجود اختصاص داده شد، به شرطی که آنها با هزینه خود باغ‌ها را کاشت و نگهداری کنند. این خیابان‌ها معمولاً نامی دارند که با سادووایا شروع می‌شود، به عنوان مثال خیابان سادوو-تریومفالنایا. تا سال ۱۸۵۰، تمام ساختمان‌های این خیابان کاملاً توسط شاخ و برگ از دید پنهان شده بودند. در واقع، خیابان از میان یک باغ عبور می‌کرد. در بخش جنوب شرقی
از میان یک باغ عبور می‌کرد. در بخش جنوب شرقی (منطقه تاگانسکی)، حلقه به این اندازه پهن نبود، بنابراین نام زملیانوی وال همچنان پابرجا ماند. بزرگ‌ترین میدان - که در واقع ترکیبی از دو میدان بازار است - در رد گیتس در بخش شمال شرقی ساخته شد. در دهه‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۶۲، بلوار نوینسکی به یک پارک تفریحی محبوب با تئاترها و چرخ و فلک‌های ارزان تبدیل شد. در سال ۱۸۴۱، کارآفرینان محلی یک راه‌آهن کوتاه با یک موتور تانک "مرکوری" واقعی به عنوان یک وسیله تفریحی برای جمعیت مهمانی راه‌اندازی کردند. ریل‌های واگن اسبی (که در زبان
راه‌اندازی کردند. ریل‌های واگن اسبی (که در زبان روسی "کونکا" (конка) نامیده می‌شوند) از سال ۱۸۷۲ در مسکو نصب شدند، با این حال، اولین خطوط در خیابان‌های شعاعی ساخته شدند؛ ساخت راه‌آهن در گاردن رینگ در سال ۱۸۹۱ به اوج خود رسید. به همین ترتیب، اولین تراموای برقی در سال ۱۸۹۹ راه‌اندازی شد، اما گاردن رینگ در سال‌های ۱۹۰۷–۱۹۱۰ برقی شد. خط دایره‌ای که از این حلقه عبور می‌کرد، به عنوان "مسیر "ب"" (یا "باگ" (букашка) در زبان عامیانه شناخته می‌شد). به تدریج، خانه‌های اجاره‌ای جدید با ساختمان‌های ۴، ۵ و ۶ طبقه
اجاره‌ای جدید با ساختمان‌های ۴، ۵ و ۶ طبقه جایگزین بلوک‌های قدیمی دو طبقه شدند؛ بلندترین "آسمان‌خراش" مسکو، یک ساختمان ۸ طبقه به سبک آرت نوو آفرموف، در سال ۱۹۰۴ در خیابان سادوویا-اسپاسکایا افتتاح شد. تاریخ مدرن. طرح جامع مسکو که در سال ۱۹۳۵ توسط جوزف استالین ارائه شد، گسترش حلقه باغ به عرض حداقل ۳۰ تا ۴۰ متر و تخریب ساختمان‌های واقع در انتهای بلوارهای حلقه باغ را برای ایجاد میدان‌های باز و وسیع پیش‌بینی می‌کرد. ساختمان‌های بزرگ استالینیستی که در تمام حلقه پیش‌بینی شده بودند، در ابتدا فقط برای میدان‌های
پیش‌بینی شده بودند، در ابتدا فقط برای میدان‌های اصلی مانند میدان ترمینال راه‌آهن کورسکی و میدان تریومفالنایا برنامه‌ریزی شده بودند.با این حال، یک بلوک انتهایی بلوار، دقیقاً در میدان تریومفالنایا، بالای تونل شش خطه، باقی مانده است. همین طرح مستلزم حذف ریل‌های تراموا مطابق با ساخت متروی مسکو بود. در واقع، حذف ریل‌های تراموا خیلی قبل از ساخت مترو انجام شد. تا سال ۱۹۳۸، تراموا فقط در بخش‌های جنوبی و جنوب شرقی حلقه باقی مانده بود (این بخش در سال ۱۹۶۱ بسته شد). ساخت و سازهای استالینیستی پس از جنگ جهانی دوم ادامه
و سازهای استالینیستی پس از جنگ جهانی دوم ادامه یافت، به ویژه سه آسمان خراش (ساختمان‌های وزارت امور خارجه روسیه، میدان کودرینسکایا و میدان رد گیتس مربوط به سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۴). با این حال، هیچ بخشی از حلقه به‌طور کامل به سبک استالینیستی (یا هر سبک دیگری) بازسازی نشد. هر خیابان حلقه ترکیبی از سبک‌ها و اندازه‌های مختلف است، از عمارت‌های یک طبقه دهه ۱۸۲۰ گرفته تا مراکز خرید تازه ساخته شده و هتل ۱۶۲ متری سوئیس در رد هیلز (۲۰۰۵). از دهه ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۰، شهرداری پیشنهاد تبدیل حلقه باغ به یک خیابان یک طرفه و کاملاً
تبدیل حلقه باغ به یک خیابان یک طرفه و کاملاً جدا از ترافیک شعاعی خیابان را داده است. عموم مردم و متخصصان به‌طور یکسان ایده یک خیابان ۱۸ بانده یک طرفه را رد می‌کنند. از سال ۲۰۱۰، با روی کار آمدن دولت جدید شهری، این برنامه‌ها لغو شدند. در سال ۲۰۱۶ بازسازی جدیدی آغاز شد. تردد اتوبوس‌های برقی حذف و با اتوبوس‌های دیزلی جایگزین شد. تمام بخش‌های غیرضروری و عریض حلقه به ۱۰ خط کاهش یافت، عرض هر خط نیز کاهش یافت و پیاده‌روها گسترش یافتند. تمام کابل‌های هوایی برچیده و به زیر زمین منتقل شدند. ترکیب. این حلقه از
و به زیر زمین منتقل شدند. ترکیب. این حلقه از خیابان‌ها و میدان‌های زیر، در جهت عقربه‌های ساعت، تشکیل شده است: این پل از روی دو پل، پل بولشوی کراسنوخولمسکی (که میدان تاگانکا را به خیابان نیژنیایا کراسنوخولمسکایا متصل می‌کند) و پل کریمسکی (که خیابان کریمسکی وال و میدان کریمه را به هم متصل می‌کند) از روی رودخانه مسکو عبور می‌کند. پل مالی کراسنوخولمسکی، که خیابان نیژنیایا کراسنوخولمسکایا را به خیابان زاتسپسکی وال متصل می‌کند، بر روی کانال وودوتوودنی قرار دارد. منابع. &lt;templatestyles
وودوتوودنی قرار دارد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
انجمن خدمات کتابخانه نوجوانان () ؛ که در سال ۱۹۵۷ تأسیس شده، یکی از بخش‌های انجمن کتابخانه آمریکا است. یالسا یک انجمن ملی متشکل از کتابداران، کارکنان کتابخانه‌ها و حامیانی است که مأموریت آن گسترش ظرفیت کتابخانه‌ها برای ارائه خدمات بهتر به نوجوانان است. این انجمن چندین جایزه را مدیریت می‌کند و برگزارکننده رویدادهای سالانه‌ای همچون سمپوزیوم ادبیات نوجوانان، هفته مطالعه نوجوانان (در سومین هفته اکتبر) و هفته فناوری نوجوانان (در دومین هفته مارس) است. در حال حاضر، یالسا بیش از ۵۲۰۰ عضو دارد و هدف آن تقویت و گسترش
یالسا بیش از ۵۲۰۰ عضو دارد و هدف آن تقویت و گسترش خدمات کتابخانه‌ای برای نوجوانان از طریق حمایت‌گری، پژوهش، توسعه حرفه‌ای و برگزاری رویدادها است.
وزارت دارایی کرواسی (به کرواتی: Ministarstvo financija) وزارتخانه‌ای در دولت کرواسی است که مسئولیت امور مالی و بودجه کشور را بر عهده دارد.
ادمه بوشاردون (Edmé Bouchardon؛ زادهٔ ۲۹ مهٔ ۱۶۹۸ – درگذشتهٔ ۲۷ ژوئیهٔ ۱۷۶۲) مجسمه‌سازی فرانسوی بود که بیشتر برای تندیس‌های نوکلاسیستی‌اش در باغ‌های کاخ ورسای، مدال‌هایش، تندیس سوارهٔ لوئی پانزدهم برای میدان کنکورد (که در انقلاب فرانسه نابود شد) و فوارهٔ چهار فصل در پاریس شناخته می‌شود. او همچنین طراح و نقاش بود و مجموعه‌هایی مشهور از چاپ‌نگاره‌هایی از مردمان طبقهٔ کارگر پاریس خلق کرد. زندگی‌نامه. بوشاردون در شومون، اوت مارن زاده شد. پدرش ژان-باپتیست بوشاردون، مجسمه‌ساز و معمار بود. او نخست نزد پدرش و سپس
مجسمه‌ساز و معمار بود. او نخست نزد پدرش و سپس نزد گیوم کوستو به یادگیری مجسمه‌سازی پرداخت. در سال ۱۷۲۲ جایزه بزرگ رم آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی را برد و از آن‌رو، ده سال (۱۷۲۲ تا ۱۷۳۲) در رم زندگی و کار کرد. او از گرایش‌های پرزرق‌وبرق سبک روکای فاصله گرفت و به سوی نوکلاسیسیسم متمایل شد. در رم، بیشتر به ساخت نیم‌تنه‌هایی از چهرهٔ حامیان برجسته، از جمله پاپ بندیکت سیزدهم، پرداخت. در سال ۱۷۲۶ ساخت نسخه‌ای از "فائون باربرینی"، تندیسی از دوران یونان هلنیستی در کاخ باربرینی رم را آغاز کرد. این نسخه در سال
در کاخ باربرینی رم را آغاز کرد. این نسخه در سال ۱۷۳۲ به فرانسه رسید، بسیار ستوده شد و به گذار مجسمه‌سازی فرانسه به سوی نوکلاسیسیسم کمک کرد. در سال ۱۷۷۵، لوئی فیلیپ دوم، دوک اورلئان آن را برای باغی مجلل در پارک مونسو خریداری کرد. این تندیس اکنون در لوور نگهداری می‌شود. پس از بازگشت به فرانسه، در کارگاه‌های سلطنتی کاخ ورسای استخدام شد و همراه با دو برادرش، تندیس‌هایی برای باغ‌های ورسای ساخت؛ از جمله تندیس پروتئوس (ایزد) در حوض نپتون. بوشاردون همچنان از سبک روکای فاصله گرفت و به الگوهای کلاسیک تمایل نشان داد.
فاصله گرفت و به الگوهای کلاسیک تمایل نشان داد. تندیس "کوپیدو که کمانش را از گرز هرکول می‌سازد"، که اکنون در لوور نگهداری می‌شود، برای باغ‌های ورسای ساخته شد. این تندیس، نوجوانی واقعی و بی‌زیور از کوپیدو را در حالتی طبیعی نشان می‌داد، که در تضاد کامل با آرمان‌های کلاسیک بود. او نخست مدل سفالی این اثر را در سالن (پاریس) ۱۷۳۹، سپس مدل کامل را در ۱۷۴۶ ارائه کرد. ساخت نسخه مرمرین آن از ۱۷۴۷ تا ۱۷۵۰ انجام شد. این اثر شهرت و ثروت او را تضمین کرد؛ زیرا برای آن دستمزد بی‌سابقهٔ ۲۱٬۰۰۰ لیور فرانسه دریافت کرد. آخرین
بی‌سابقهٔ ۲۱٬۰۰۰ لیور فرانسه دریافت کرد. آخرین اثر بزرگ و تکمیل‌شدهٔ او Fontaine des Quatre-Saisons (فوارهٔ چهار فصل) در خیابان گرنل پاریس بود که در سال ۱۷۳۹ سفارش گرفت و در ۱۷۴۵ به پایان رساند. این فواره نمایی با رواق‌های کلاسیک و تندیس‌های تزئینی داشت و در چیدمان پیکره‌ها یادآور فواره‌های میکل‌آنژ در ساکرستیا نووا در فلورانس بود. این اثر تحسین‌های گسترده‌ای برانگیخت و همراه با نقش‌برجسته‌ای دقیق از فواره، در مقاله‌ای دربارهٔ مجسمه‌سازی کلاسیک به قلم ژاک-فرانسوا بلوندل در آنسیکلوپدی فرانسه در سال ۱۷۶۵
بلوندل در آنسیکلوپدی فرانسه در سال ۱۷۶۵ گنجانده شد. با این حال، انتقادهایی نیز برانگیخت، زیرا این پیکرهٔ عظیم در خیابانی باریک قرار داشت و تنها دو خروجی کوچک آب داشت. ولتر در نامه‌ای به Anne Claude de Caylus در سال ۱۷۳۹، زمانی که فواره هنوز کامل نشده بود، نوشت: بوشاردون در واپسین سال‌های زندگی‌اش مأمور ساخت تندیس سوارهٔ لوئی پانزدهم برای میدان کنکورد شد تا پیروزی فرانسه در جنگ جانشینی اتریش را گرامی دارد. اما پیش از تکمیل آن درگذشت. ژان-بپتیست پیگال کار را به پایان رساند، اما این تندیس در انقلاب فرانسه
را به پایان رساند، اما این تندیس در انقلاب فرانسه نابود شد. ژتون‌ها. بوشاردون همچنین ژتونهایی یا نشان‌های فلزی طراحی کرد که از سوی پادشاه توزیع می‌شدند. مضمون این ژتون‌ها توسط فرهنگستان کتیبه‌شناسی و زبان‌های باستانی فرانسه انتخاب می‌شد و فرایند بازبینی و تأیید آن‌ها با مشارکت مستقیم پادشاه صورت می‌گرفت. طرح‌ها و چاپ‌های مقابله‌ای این ژتون‌ها در موزه‌ها و مجموعه‌های مختلفی چون بنیاد فرانسه، موزه سکه پاریس، و کتابخانه ملی فرانسه نگهداری می‌شوند. خانواده. برادر او، ژاک-فیلیپ بوشاردون، نیز مجسمه‌ساز بود و به
او، ژاک-فیلیپ بوشاردون، نیز مجسمه‌ساز بود و به عنوان مجسمه‌ساز نخست پادشاه سوئد خدمت می‌کرد. نقاشی‌ها و چاپ‌نگاره‌ها. بوشاردون در طراحی مهارت ویژه‌ای داشت و دو مجموعه طراحی از مردمان کوچه‌وبازار پاریس پدیدآورد. این طراحی‌ها با استفاده از گچ قرمز (sanguine) انجام می‌شد و ابتدا برای ساخت پیکره‌هایی کوچک از شخصیت‌های پاریسی چون دست‌فروشان استفاده می‌شد (نگاه کنید به نگاره‌ها). بعدها این طرح‌ها با همکاری Anne Claude de Caylus در قالب چاپ‌نگاره‌هایی با عنوان "مطالعاتی از طبقه پایین یا فریادهای پاریس" منتشر شد
از طبقه پایین یا فریادهای پاریس" منتشر شد که منبعی ارزشمند برای تاریخ‌نگاران اجتماعی بعدی شدند. پیوند به بیرون. [[رده:جایزه بزرگ رم برای مجسمه‌سازی]] [[رده:درگذشتگان ۱۷۶۲ (میلادی)]] [[رده:زادگان ۱۶۹۸ (میلادی)]] [[رده:مجسمه‌سازان سده ۱۸ (میلادی) اهل فرانسه]] [[رده:مجسمه‌سازان مرد اهل فرانسه]] [[رده:نقاشان سده ۱۸ (میلادی) اهل فرانسه]] [[رده:نقاشان مرد فرانسوی]]
ایکس‌ایکس‌/ایکس‌وای فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی آستین چیک است. در این فیلم بازیگرانی همچون مارک رافلو، کاتلین رابرتسون، مایا استنج و دیوید تورنتون ایفای نقش کرده‌اند.