payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خورشید نیمه‌شب () پنجمین آلبوم استودیویی خوانندهٔ سوئدی زارا لارسن است که در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۵ توسط سومر هاوس و اپیک رکوردز منتشر شد. این آلبوم با تمرکز بر موضوعات شخصی مانند جاه‌طلبی، هویت و خود اندیشی شناخته می‌شود. آلبوم که از فضای تابستان سوئد الهام گرفته، ترکیبی از تولید پاپ صیقلی و ترانه‌سرایی تأمل‌برانگیز است. زارا لارسن در این پروژه با تیمی از همکاران شامل ام‌ان‌ئی‌کی (همکار قدیمی‌اش)، مارگو اکس‌اس، Zhone و هلنا گائو همکاری نزدیک داشته است. این آلبوم شامل ۱۰ قطعه است و پیش از انتشار آن با تک‌آهنگ‌های
۱۰ قطعه است و پیش از انتشار آن با تک‌آهنگ‌های "Pretty Ugly"، «خورشید نیمه‌شب» و «کراش» معرفی شد. منتقدان نقدهای مثبتی به آلبوم دادند. همچنین تور کنسرتی با عنوان تور خورشید نیمه‌شب از اکتبر ۲۰۲۵ در اروپا آغاز شد. پیش‌زمینه. زارا لارسن دربارهٔ ایدهٔ شکل‌گیری آلبوم گفته است: «وقتی به این آلبوم فکر می‌کردم، از خودم پرسیدم: 'می‌خوام چی بگم؟ این آلبوم باید چی باشه؟' من واقعاً به میراث پاپ سوئدی‌ام افتخار می‌کنم، برای همین خواستم دربارهٔ تابستان سوئدی بنویسم؛ جایی که خورشید هیچ‌وقت غروب نمی‌کند. دلم می‌خواست کل
که خورشید هیچ‌وقت غروب نمی‌کند. دلم می‌خواست کل آلبوم مثل یک شب تابستانی حس بشه که انگار هیچ‌وقت تموم نمی‌شه. حتی اگه دسامبر باشه، اون شب تابستونی هست، منتظرته، برات برمی‌گرده و تو هم براش برمی‌گردی.» این پروژهٔ قطعه‌ای با تمرکز کامل خلاقانه از سوی لارسن شکل گرفته و او در آن با همکار دیرینه‌اش ام‌ان‌ئی‌کی، همچنین تهیه‌کنندگان مارگو اکس‌اس، Zhone و ترانه‌سرا هلنا گائو همکاری کرده است. به گفتهٔ لارسن، الهام‌بخش اصلی این آلبوم تابستان سوئد بوده و هدفش خلق فضایی است که حس شب بی‌پایان تابستانی را منتقل کند.
است که حس شب بی‌پایان تابستانی را منتقل کند. لارسون در پیامی به طرفداران، "خورشید نیمه‌شب" را بازتابی از هویت هنری‌اش معرفی کرده و آن را شخصی‌ترین اثر خود تا به امروز دانسته است. او می‌گوید این آلبوم حاصل سال‌ها تفکر، بلوغ هنری و بازنگری در مسیر موسیقایی خود است. در فاصلهٔ چهار ساله بین آلبوم‌های "خیلی خوب" (۲۰۱۷) و "دختر پوستر" (۲۰۲۱)، او چند نسخهٔ مختلف از یک آلبوم را ضبط کرده اما همه را کنار گذاشته است، چرا که احساس می‌کرد باید اثری در سطح بالایی از نظر تجاری ارائه کند. او در این باره گفته است: «تو اون
تجاری ارائه کند. او در این باره گفته است: «تو اون چهار سال، فکر کنم پنج تا آلبوم ساختم که با خودم گفتم: “نه، نه، نه، این خوب نیست. دوباره از اول». نام "خورشید نیمه‌شب" در همان مراحل ابتدایی انتخاب شد و چندین ترانه با همین عنوان نوشته شد تا در نهایت مفهوم نهایی شکل گرفت.
جیمی پیندا با نام کامل جیمی آیرین پیندا (زاده ) خواننده، ترانه‌سرا و مدل آمریکایی است.
روی پخش کلیک نکن () سومین آلبوم استودیویی خوانندهٔ آمریکایی ایوا مکس است که در ۲۲ اوت ۲۰۲۵ توسط آتلانتیک رکوردز منتشر شد. پیش‌زمینه و توسعه. در سال ۲۰۲۳، ایوا مکس دومین آلبوم استودیویی خود با نام "الماس‌ها و سکوهای رقص" را منتشر کرد و نخستین تور کنسرت اصلی خود با عنوان "بالاخره در تور" (On Tour (Finally)) را برگزار نمود. او پس از پایان این تور در ماه سپتامبر، کار بر روی سومین آلبوم استودیویی خود را آغاز کرد. در مارس ۲۰۲۴، مکس پیش‌نمایشی از تک‌آهنگ «My Oh My» را در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرد و اعلام کرد که
را در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرد و اعلام کرد که این قطعه آغازی برای دوران جدید فعالیت‌های هنری‌اش است. او در گفت‌وگویی با "بیلبورد" در ماه مه همان سال، اظهار داشت که در حال آماده‌سازی برای سومین دورهٔ آلبوم خود است؛ «بدون هیچ دل‌شکستگی و بدون هیچ مردی»، و ترانهٔ «My Oh My» را به‌عنوان «آغاز من» توصیف کرد و از دوران بهبودی شخصی‌اش سخن گفت. این ترانه در ابتدا قرار بود به‌عنوان تک‌آهنگ آغازین آلبوم سوم معرفی شود؛ اما پس از انتشار قطعهٔ «Spot a Fake» در ۲۰ سپتامبر، مکس اعلام کرد که تنها این ترانه در آلبوم
سپتامبر، مکس اعلام کرد که تنها این ترانه در آلبوم گنجانده خواهد شد. با این حال، او در مصاحبه‌ای با "پیپل" اشاره کرد که نسخهٔ نخست آلبوم — که شامل «My Oh My» و «Spot a Fake» بود — به دلیل مسائل شخصی کنار گذاشته شده است. در ۹ آوریل ۲۰۲۵، مکس لینکی به وبگاهی با عنوان «Don't Click Play on Ava Max» منتشر کرد که کاربران می‌توانستند با کلیک بر دکمه «امضا کردن دادخواست»، پیش‌نمایشی از یکی از قطعات آیندهٔ آلبوم را گوش دهند. او در ۱ مه، با نقل‌قول از اعلام انتشار هشتمین آلبوم استودیویی اد شیرن با نام "بازی" (Play)
آلبوم استودیویی اد شیرن با نام "بازی" (Play) در پلتفرم اکس (توییتر سابق)، آلبوم جدید خود را معرفی کرد. طبق توصیف مجلهٔ "بیلبورد"، تصویر روی جلد این آلبوم، مکس را درون یک مثلث شعله‌ور شبیه دکمهٔ پخش نمایش می‌دهد که به لبه‌های آن چنگ زده است — نمایی که به گفتهٔ مجله می‌تواند نماد انرژی پرشور این آلبوم باشد.
آنجلا آگیلار آوارز آکالا (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;Ángela Aguilar Álvarez Alcalá&lt;/bdi&gt;؛ زادهٔ ۸ اکتبر ۲۰۰۳)، معروف به آنجلا آگیلار، خواننده‌ای مکزیکی-آمریکایی است که به‌خاطر فعالیت در سبک موسیقی منطقه‌ای مکزیک شهرت دارد. او با اجرای ترانهٔ «لا لورونا» در نوزدهمین مراسم جایزه گرمی لاتین در سال ۲۰۱۸ به شهرت گسترده‌ای دست یافت. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او، آنتونیو آگیلار و فلور سیلوستره، از چهره‌های برجستهٔ بازیگری و خوانندگی در عصر طلایی سینمای مکزیک بودند. آلبوم انفرادی نخست او، «اول من مکزیکی‌ام» (۲۰۱۸)،
آلبوم انفرادی نخست او، «اول من مکزیکی‌ام» (۲۰۱۸)، با استقبال منتقدان روبه‌رو شد و موفقیت چشمگیری کسب کرد. آگیلار نامزد دریافت یک جایزه گرمی و دو جایزه گرمی لاتین شده و از جمله جوان‌ترین هنرمندانی است که به این افتخار نائل آمده است. زندگی‌نامه. آنجلا آگیلار، فرزند پپه آگیلار و آنلیس آوارز آکالا، در ۸ اکتبر ۲۰۰۳ در لس‌آنجلس، کالیفرنیا، در حالی که پدرش در تور کنسرت بود، زاده شد. پدر او خوانندهٔ سرشناس سبک ماریاچی و پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش، آنتونیو آگیلار و فلور سیلوستره، از ستارگان موسیقی و سینمای مکزیک
و فلور سیلوستره، از ستارگان موسیقی و سینمای مکزیک بودند. او از کودکی به همراه برادرش، لئوناردو آگیلار، در تورهای موسیقی پدرش در سراسر آمریکای لاتین حضور داشت. حرفه. آنجلا در سال ۲۰۱۲، در سن نه‌سالگی، آلبوم «سنت جدید» را به همراه برادرش لئوناردو ضبط کرد. این آلبوم، که توسط پدرش تهیه شده بود، شامل چهار ترانه اجرا شده توسط لئوناردو و چهار ترانه توسط آنجلا بود. در سال ۲۰۱۶، او در جشنوارهٔ «۱۰۰ زن» بی‌بی‌سی در مکزیکوسیتی شرکت کرد. آگیلار که در ۱۳ سالگی جوان‌ترین شرکت‌کننده بود، به بی‌بی‌سی اظهار کرد که صنعت
شرکت‌کننده بود، به بی‌بی‌سی اظهار کرد که صنعت موسیقی تحت سلطهٔ مردان است و امیدوار است این وضعیت تغییر کند. از سال ۲۰۱۸، او در تور «بدون مرزها» همراه پدر و برادرش حضور داشته است. در ۲ مارس ۲۰۱۸، آلبوم انفرادی «اول من مکزیکی‌ام» را منتشر کرد که عنوان آن از نخستین فیلم مادربزرگش، فلور سیلوستره، الهام گرفته شده بود. این آلبوم، با تهیه‌کنندگی پپه آگیلار، شامل یازده ترانهٔ رانچرا بود که پیش‌تر توسط هنرمندانی چون لوچا ویلا، روسیو دورکال و مادربزرگ او اجرا شده بودند. او تک‌آهنگ «خون تو در جسم من» را در جوایز «تو
او تک‌آهنگ «خون تو در جسم من» را در جوایز «تو موندو» ۲۰۱۸ اجرا کرد.در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۸، او نامزد دریافت جایزهٔ و آلبومش برای بهترین آلبوم رانچرا/ماریاچی در شد. در این مراسم، اجرای ترانهٔ «لا لورونا» توسط او با تشویق ایستاده و تحسین هنرمندانی چون ویسنته فرناندز همراه شد. در ۷ دسامبر ۲۰۱۸، آلبوم «اول من مکزیکی‌ام» نامزد جایزه گرمی برای بهترین آلبوم موسیقی منطقه‌ای مکزیک شد. در ۳ آوریل ۲۰۱۹، شهردار زاکاتکاس، اولیسس مخیا هارو، او را به‌عنوان نمایندهٔ هنری و فرهنگی زاکاتکاس معرفی کرد. در ۲۱ مه ۲۰۱۹، او در سه بخش
زاکاتکاس معرفی کرد. در ۲۱ مه ۲۰۱۹، او در سه بخش از جوایز یوونتود نامزد شد و همراه با کریستین نودال و پایپ بوئنو، مجموعه‌ای از ترانه‌های ماریاچی را اجرا کرد. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۹، با اجازهٔ لیدی گاگا، نسخه‌ای از ترانهٔ «کم‌عمق» را در یوتیوب آکادمی ملی علوم و هنرهای ضبط منتشر کرد که نخستین اجرای او به زبان انگلیسی بود. در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۰، او در تک‌آهنگ «بگو چطور می‌خواهی» با کریستین نودال همکاری کرد. این ترانه او را به نخستین هنرمند مکزیکی تبدیل کرد که وارد جدول ۲۰۰ ترانه برتر جهانی بیلبورد شد. این اثر در مکزیک
۲۰۰ ترانه برتر جهانی بیلبورد شد. این اثر در مکزیک به رتبهٔ یک رسید، در آمریکا هفت‌بار گواهی پلاتین و در مکزیک گواهی الماس دریافت کرد. در ۱ آوریل ۲۰۲۱، او ترانه «در حقیقت» را منتشر کرد که اولین تک‌آهنگ از سومین آلبوم استودیویی‌اش بود. در ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۱، او سومین آلبوم خود را با عنوان «مکزیکی عاشق» منتشر کرد. زندگی شخصی. آنجلا آگیلار در خانواده‌ای اهل موسیقی، معروف به «سلسله آگیلار»، به دنیا آمد. پدرش خواننده مکزیکی پپه آگیلار و مادرش آنلیس آگیلار، مدیر برنامه‌های اوست. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او خوانندگان
اوست. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او خوانندگان و بازیگران مکزیکی آنتونیو آگیلار و فلور سیلوستره هستند. عموی او آنتونیو آگیلار جونیور و برادرش لئوناردو آگیلار است. در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۴، آگیلار رابطه خود را با خواننده مکزیکی، کریستین نودال، تأیید کرد. در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۴، آنها در یک مراسم خصوصی در هاسیندا سن گابریل د لاس پالماس، در آماکوزاک، مورلوس ازدواج کردند.
پلامب با نام کامل تیفانی آربوکل لی (زاده ) خواننده، ترانه‌سرا و نویسنده آمریکایی است.
کارکسب یکی از پادکست‌های فارسی‌زبان در زمینهٔ کسب‌وکار است که به‌صورت گفت‌وگومحور منتشر می‌شود و در هر قسمت به بررسی یکی از مسائل محیط کار از دیدگاه فعالان تأثیرگذار در اکوسیستم کسب‌وکار ایران می‌پردازد. در این پادکست موضوعاتی همچون تیم‌سازی، تبلیغات، مدیریت مالی، تجربهٔ کاربری (یوای-یوایکس)، توسعهٔ محصول، برندسازی و مدیریت ریسک نقد و تحلیل می‌شوند. این پادکست از طریق وبگاه رسمی و نیز بر روی پلتفرم‌های پخش پادکست فارسی و بین‌المللی در دسترس است. تاریخچه. این پادکست اولین بار در پاییز ۱۳۹۹ منتشر شد و هر دو
پادکست اولین بار در پاییز ۱۳۹۹ منتشر شد و هر دو هفته یک‌بار منتشر می‌شود. به‌طور جداگانه، مصاحبه‌های مهمانان در مجموعه‌ای نوشتاری تحت عنوان "کارکسب‌نامه" گردآوری شده است. ساختار و محتوا. قسمت‌های کارکسب معمولاً با روایت داستان شخصی مهمان آغاز می‌شوند و سپس گفت‌وگو به موضوع اصلی آن قسمت هدایت می‌شود. موضوعات مطرح‌شده در این پادکست شامل چالش‌های اجرایی و کاربردی در محیط کار مانند تیم‌سازی، توسعهٔ محصول، طراحی تجربهٔ کاربری، مدیریت مالی، تبلیغات، برندسازی، مدیریت ریسک و موارد مشابه است. رویکرد پادکست تمرکز بر
ریسک و موارد مشابه است. رویکرد پادکست تمرکز بر تجربه‌های واقعی و درس‌آموخته‌های عملی است. این پادکست از چهار فصل اصلی و نیز فصول فرعی (با نام‌های "سیم جین" و "روز یک") تشکیل شده است. هر فصل از این پادکست شامل ۱۲ قسمت است و زمان هر قسمت معمولاً کمتر از یک ساعت است.
کیتی پرویت با نام کامل کاترین نیکول پرویت (زاده ) خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی آمریکایی است.
اولیویا لارین دین (؛ زادهٔ ۱۴ مارس ۱۹۹۹) خواننده و ترانه‌پرداز نئو سول اهل انگلستان است. او تاکنون یک آلبوم استودیویی با نام "مِسی" (۲۰۲۳) و پنج آلبوم چندآهنگه منتشر کرده است. دین در سال ۲۰۲۱ توسط آمازون میوزیک به عنوان هنرمند نوظهور سال انتخاب شد و در سال ۲۰۲۳ نیز عنوان «هنرمند سال» را از BBC Music Introducing دریافت کرد. زندگی اولیه. اولیویا دین در منطقه هرینگی، لندن از پدری انگلیسی و مادری با اصالت جامائیکایی-گویانی متولد شد. مادربزرگ او در سن ۱۸ سالگی به عنوان بخشی از نسل ویندراش از گویان به بریتانیا
به عنوان بخشی از نسل ویندراش از گویان به بریتانیا مهاجرت کرده بود. نام میانی‌اش، «لارین»، از خواننده آمریکایی لارین هیل گرفته شده است که والدین او از طرفداران پر و پا قرصش هستند. او در منطقهٔ هایمز پارک بزرگ شد و گاه به دلیل نژاد مختلط خود احساس بیگانگی می‌کرد. پدرش علاقه‌مند به موسیقی بود و آن‌ها اغلب با یکدیگر در آشپزخانه می‌رقصیدند. در دوران دبستان، در مسابقه‌ای ترانهٔ «فردا» از موزیکال "آنی" را اجرا کرد، اما به شدت مضطرب شد؛ ابتدا پشتش را به حضار کرد و از ترس صحنه گریه‌اش گرفت—با این حال، موفق به کسب
از ترس صحنه گریه‌اش گرفت—با این حال، موفق به کسب مقام دوم شد. او در کلاس‌های تئاتر موزیکال در مدرسه‌ای که به صورت آخر هفته‌ای برگزار می‌شد، شرکت می‌کرد و عضو یک گروه کُر گاسپل بود. در سن ۱۵ سالگی، او به مدرسه بریت راه یافت و هر روز برای رفت‌وآمد، مسیری سه ساعته را طی می‌کرد. در ابتدا تئاتر می‌خواند، اما بعد به رشتهٔ ترانه‌پردازی تغییر مسیر داد و مادرش را قانع کرد تا برای او یک پیانوی دست دوم تهیه کند.
ریچارد ریوس مونتویا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کلمبیا است که در پست هافبک میانی برای باشگاه بنفیکا در لیگ برتر پرتغال و تیم ملی کلمبیا بازی می‌کند.
در سطح جهان، سالانه حدود ۶۰۰ مورد ابتلا به طاعون گزارش می‌شود. در سال ۲۰۱۷ و نوامبر ۲۰۱۹، کشورهایی که بیشترین موارد ابتلا را داشته‌اند شامل جمهوری دموکراتیک کنگو، ماداگاسکار و پرو بوده‌اند. شیوع‌های محلی طاعون در قالب سه دنیاگیری بزرگ دسته‌بندی می‌شوند که تاریخ آغاز و پایان هرکدام، و همچنین نسبت‌دادن برخی از این شیوع‌ها به یکی از این همه‌گیری‌ها، همچنان مورد بحث و اختلاف نظر است. این همه‌گیری‌ها عبارت بودند از: با این حال، مرگ سیاه در اواخر قرون وسطی (تقریباً بین سال‌های ۱۳۳۱ تا ۱۳۵۳) گاه نه به‌عنوان آغاز
بین سال‌های ۱۳۳۱ تا ۱۳۵۳) گاه نه به‌عنوان آغاز همه‌گیری دوم، بلکه به‌عنوان پایان همه‌گیری نخست در نظر گرفته می‌شود. در این صورت، نخستین همه‌گیری حدود سال ۱۳۵۳ پایان یافته و آغاز همه‌گیری دوم در حدود سال ۱۳۶۱ خواهد بود. همچنین، در منابع مختلف پایان‌های متفاوتی برای همه‌گیری دوم ذکر شده است که از حدود سال ۱۸۴۰ تا ۱۸۹۰ متغیر است. دوران باستان. اعتقاد بر این است که کلمه "طاعون" (Plague) از کلمه لاتین "plāga" ("ضربه، زخم") و "plangere" ("زدن، یا کوبیدن") گرفته شده است، و از طریق کلمه آلمانی "Plage" ("آلودگی").[
است، و از طریق کلمه آلمانی "Plage" ("آلودگی").[ "" ] برخی از پژوهشگران پیشنهاد کرده‌اند که طاعون عامل کاهش جمعیت در دوران نوسنگی بوده است. این نظریه با کشف مقبره‌ای در سوئد امروزی تقویت می‌شود؛ مقبره‌ای که شامل ۷۹ جسد است که در مدت‌زمانی کوتاه به خاک سپرده شده‌اند. پژوهشگران در این مکان بقایای گونه‌ای منحصربه‌فرد از عامل بیماری‌زای طاعون یعنی "یرسینیا پستیس" را شناسایی کرده‌اند. اولین همه‌گیری: اوایل قرون وسطی. طاعون ژوستینین در سال‌های ۵۴۱–۵۴۲ میلادی اولین حمله شناخته‌شده ثبت‌شده است و اولین الگوی
اولین حمله شناخته‌شده ثبت‌شده است و اولین الگوی ثبت‌شدهٔ قطعی طاعون خیارکی را نشان می‌دهد. تصور می‌شود که این بیماری از چین سرچشمه گرفته است. سپس به آفریقا گسترش یافت، جایی که شهر عظیم قسطنطنیه مقادیر زیادی غلات، عمدتاً از مصر، برای تغذیه شهروندان خود وارد می‌کرد. کشتی‌های حمل غلات منبع شیوع بیماری در شهر بودند، و انبارهای عمومی عظیم غلات، موش‌ها و کک‌ها را پرورش می‌دادند. پروکوپیوس گفته است که در اوج خود، طاعون هر روز ۱۰ هزار نفر را در قسطنطنیه می‌کشت. تعداد واقعی به احتمال زیاد نزدیک به ۵۰۰۰ نفر در روز
واقعی به احتمال زیاد نزدیک به ۵۰۰۰ نفر در روز بود. این طاعون در نهایت شاید ۴۰٪ از ساکنان شهر را کشت و سپس تا یک چهارم جمعیت انسانی شرق مدیترانه را نیز به کام مرگ کشاند.[ "" ] در سال ۵۸۸ میلادی، موج دوم و گسترده‌ای از طاعون از منطقه مدیترانه به سرزمینی که امروزه فرانسه نام دارد، گسترش یافت. برآورد می‌شود که «طاعون ژوستینین» در سراسر جهان جان حدود ۱۰۰ میلیون نفر را گرفته باشد. این همه‌گیری باعث شد جمعیت اروپا بین سال‌های ۵۴۱ تا ۷۰۰ میلادی حدود ۵۰ درصد کاهش یابد. همچنین، احتمال می‌رود که این طاعون به موفقیت
همچنین، احتمال می‌رود که این طاعون به موفقیت فتوحات مسلمانان نیز کمک کرده باشد. در گزارشی از دهه ۵۶۰ میلادی که در سال ۷۹۰ میلادی نوشته شده، آمده است که این بیماری موجب ایجاد «ورم‌هایی در غدد … به اندازه فندق یا خرما» در ناحیه کشاله ران «و در دیگر نواحی حساس بدن، همراه با تب شدیدی غیرقابل تحمل» می‌شده است. همه‌گیری دوم: از قرن ۱۴ تا قرن ۱۹. در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۳۱ تا ۱۳۵۱ میلادی، «مرگ سیاه» به‌عنوان یک پاندمی عظیم و مرگبار که از چین آغاز شده بود، از مسیر جاده ابریشم عبور کرد و سراسر آسیا، اروپا و آفریقا را
ابریشم عبور کرد و سراسر آسیا، اروپا و آفریقا را درنوردید. برآورد می‌شود که این همه‌گیری جمعیت جهان را از حدود ۴۵۰ میلیون نفر به حدود ۳۵۰ تا ۳۷۵ میلیون نفر کاهش داده باشد. چین تقریباً نیمی از جمعیت خود را از دست داد، به‌طوری که از حدود ۱۲۳ میلیون نفر به حدود ۶۵ میلیون رسید؛ اروپا حدود یک‌سوم جمعیت خود را از دست داد، از حدود ۷۵ میلیون به ۵۰ میلیون؛ و آفریقا تقریباً یک‌هشتم جمعیتش را، از حدود ۸۰ میلیون به ۷۰ میلیون نفر. (میزان مرگ‌ومیر معمولاً با تراکم جمعیت ارتباط مستقیم داشت و از آنجا که آفریقا تراکم جمعیتی
مستقیم داشت و از آنجا که آفریقا تراکم جمعیتی کمتری داشت، نرخ مرگ‌ومیر در آن پایین‌تر بود) مرگ سیاه را می‌توان بزرگ‌ترین تلفات انسانی ناشی از یک همه‌گیری غیر ویروسی در تاریخ دانست. گرچه داده‌های آماری دقیقی در دست نیست، اما تخمین زده می‌شود که در انگلستان حدود ۱٫۴ میلیون نفر (یک‌سوم از جمعیت ۴٫۲ میلیونی آن زمان) جان خود را از دست دادند، و درصد تلفات در ایتالیا احتمالاً حتی بیشتر بوده است. از سوی دیگر، به نظر می‌رسد که شمال‌شرقی آلمان، بوهم، لهستان و مجارستان آسیب کمتری دیده‌اند و برای روسیه یا منطقه بالکان
آسیب کمتری دیده‌اند و برای روسیه یا منطقه بالکان آمار مشخصی وجود ندارد. این احتمال مطرح شده که روسیه به‌دلیل آب‌وهوای بسیار سرد و وسعت جغرافیایی زیادش – که موجب تماس کمتر با منابع آلودگی می‌شده – آسیب کمتری دیده باشد. طاعون به‌طور مکرر در سده‌های چهاردهم تا هفدهم میلادی به اروپا و منطقه مدیترانه بازمی‌گشت و این مناطق را درگیر می‌کرد. به گفتهٔ بیرابن، بین سال‌های ۱۳۴۶ تا ۱۶۷۱، در هر سال دست‌کم در بخشی از اروپا طاعون وجود داشته است. همه‌گیری دوم به‌ویژه در سال‌های زیر بسیار گسترده بوده است: ۱۳۶۰–۱۳۶۳؛ ۱۳۷۴؛
زیر بسیار گسترده بوده است: ۱۳۶۰–۱۳۶۳؛ ۱۳۷۴؛ ۱۴۰۰؛ ۱۴۳۸–۱۴۳۹؛ ۱۴۵۶–۱۴۵۷؛ ۱۴۶۴–۱۴۶۶؛ ۱۴۸۱–۱۴۸۵؛ ۱۵۰۰–۱۵۰۳؛ ۱۵۱۸–۱۵۳۱؛ ۱۵۴۴–۱۵۴۸؛ ۱۵۶۳–۱۵۶۶؛ ۱۵۷۳–۱۵۸۸؛ ۱۵۹۶–۱۵۹۹؛ ۱۶۰۲–۱۶۱۱؛ ۱۶۲۳–۱۶۴۰؛ ۱۶۴۴–۱۶۵۴؛ و ۱۶۶۴–۱۶۶۷. همه‌گیری‌های بعدی، هرچند شدید بودند، اما نشان‌دهندهٔ عقب‌نشینی طاعون از بیشتر مناطق اروپا در سدهٔ هجدهم و شمال آفریقا در سدهٔ نوزدهم بودند. به گفتهٔ جفری پارکر، «تنها در فرانسه، حدود یک میلیون نفر در همه‌گیری سال‌های ۱۶۲۸ تا ۱۶۳۱ بر اثر طاعون جان باختند.» در انگلستان، در غیاب آمار سرشماری، مورخان طیف
در انگلستان، در غیاب آمار سرشماری، مورخان طیف وسیعی از ارقام جمعیت پیش از حادثه را از ۷ تا … پیشنهاد می‌کنند. میلیون تا ۴ میلیون نفر در سال ۱۳۰۰، و رقم جمعیت پس از حادثه به پایین‌ترین حد خود یعنی ۲. میلیون. تا پایان سال ۱۳۵۰، مرگ سیاه فروکش کرد، اما هرگز در انگلستان کاملاً از بین نرفت. در طول چند صد سال بعدی، شیوع‌های بیشتری در سال‌های ۱۳۶۱–۶۲، ۱۳۶۹، ۱۳۷۹–۸۳، ۱۳۸۹–۹۳ و در سراسر نیمه اول قرن پانزدهم رخ داد. شیوع طاعون در سال ۱۴۷۱، ۱۰ تا ۱۵ درصد از جمعیت را از بین برد، در حالی که میزان مرگ و میر ناشی از
را از بین برد، در حالی که میزان مرگ و میر ناشی از طاعون در سال‌های ۱۴۷۹ تا ۱۴۸۰ می‌توانست تا ۲۰ درصد باشد. به نظر می‌رسد شایع‌ترین شیوع‌ها در انگلستانِ دوره تودور و استوارت در سال‌های ۱۴۹۸، ۱۵۳۵، ۱۵۴۳، ۱۵۶۳، ۱۵۸۹، ۱۶۰۳، ۱۶۲۵ و ۱۶۳۶ آغاز شده و با طاعون بزرگ لندن در سال ۱۶۶۵ پایان یافته است. در سال ۱۴۶۶، شاید ۴۰٬۰۰۰ مردم در پاریس بر اثر طاعون جان باختند. در طول قرن‌های شانزدهم و هفدهم، طاعون تقریباً از هر سه سال، یک سال پاریس را در بر می‌گرفت. طاعون سیاه قبل از اینکه به روسیه ادامه یابد، به مدت سه سال اروپا
از اینکه به روسیه ادامه یابد، به مدت سه سال اروپا را ویران کرد، جایی که این بیماری از سال ۱۳۵۰ تا ۱۴۹۰ هر پنج یا شش سال یک بار به جایی حمله می‌کرد. همه‌گیری سوم: قرن‌های نوزدهم و بیستم. سومین همه‌گیری در سال ۱۸۵۵ در استان یون‌نان چین آغاز شد و طاعون را به تمام قاره‌های مسکونی گسترش داد و در نهایت بیش از نفر را تنها در هند و چین کشت. الگوهای تلفات نشان می‌دهد که امواج این بیماری همه‌گیر ممکن است از دو منبع مختلف سرچشمه گرفته باشند. اولین مورد عمدتاً طاعون خیارکی بود و از طریق تجارت اقیانوسی در سراسر جهان
خیارکی بود و از طریق تجارت اقیانوسی در سراسر جهان منتقل می‌شد و افراد آلوده، موش‌ها و محموله‌های حاوی کک را حمل می‌کرد. سویه دوم، که بدخیم‌تر بود، در درجه اول ذات‌الریه داشت و سرایت آن از فرد به فرد قوی بود. این نژاد عمدتاً به منچوری و مغولستان محدود می‌شد. محققان در طول «همه‌گیری سوم» ناقلین طاعون و باکتری طاعون (به بالا مراجعه کنید) را شناسایی کردند که به مرور زمان به روش‌های درمانی مدرن منجر شد.[ "" ] موارد جدید. طاعون در روسیه در سال‌های ۱۸۷۷ تا ۱۸۸۹ در مناطق روستایی نزدیک کوه‌های اورال و دریای خزر
در مناطق روستایی نزدیک کوه‌های اورال و دریای خزر شیوع یافت. تلاش‌ها در زمینه بهداشت و جداسازی بیماران، شیوع بیماری را کاهش داد و تقریباً ۴۲۰ مورد مرگ در منطقه ثبت شد. نکته قابل توجه این است که منطقه وتلیانکا در این منطقه در نزدیکی جمعیتی از مارموت استپ بابک قرار دارد، جونده‌ای کوچک که مخزن بسیار خطرناک طاعون محسوب می‌شود. آخرین شیوع قابل توجه طاعون در روسیه در سال ۱۹۱۰ در سیبری بود، پس از آنکه تقاضای ناگهانی برای پوست موش خرما (جایگزینی برای سمور) قیمت آن را ۴۰۰ درصد افزایش داد. شکارچیان سنتی موش خرمای
را ۴۰۰ درصد افزایش داد. شکارچیان سنتی موش خرمای بیمار را شکار نمی‌کردند و خوردن چربی زیر بغل (غده لنفاوی زیر بغل که اغلب محل تجمع طاعون بود) تابو بود، بنابراین شیوع بیماری معمولاً به افراد مجرد محدود می‌شد. با این حال، افزایش قیمت، هزاران شکارچی چینی را از منچوری جذب کرد که نه تنها حیوانات بیمار را می‌گرفتند، بلکه چربی آنها را نیز می‌خوردند، که غذایی لذیذ محسوب می‌شد. طاعون از شکارگاه‌ها به پایانه راه‌آهن شرقی چین سرایت کرد و سپس به مدت ۲۷۰۰ سال در امتداد مسیر حرکت کرد. کیلومتر. این طاعون ۷ ماه طول کشید و
حرکت کرد. کیلومتر. این طاعون ۷ ماه طول کشید و ۶۰ هزار نفر را کشت.[ "" ] موارد جدید. موارد طاعون در نیمه دوم قرن بیستم به‌طور چشمگیری کاهش یافت، اما شیوع آن همچنان رخ می‌داد، به خصوص در کشورهای در حال توسعه. بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۹۷، طاعون انسانی در ۳۸ کشور گزارش شد و این بیماری را به تهدیدی دوباره برای سلامت انسان تبدیل کرد. بین سال‌های ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۱، ۳۶۸۷۶ مورد تأیید شده طاعون با ۲۸۴۷ مورد مرگ به سازمان جهانی بهداشت گزارش شده است. در قرن بیست و یکم، سالانه کمتر از ۲۰۰ نفر در سراسر جهان بر اثر طاعون جان خود
از ۲۰۰ نفر در سراسر جهان بر اثر طاعون جان خود را از دست می‌دهند، که عمدتاً به دلیل کمبود درمان است. طاعون در ۲۶ کشور در سراسر جهان بیماری بومی در نظر گرفته می‌شود و بیشتر موارد آن در مناطق دورافتاده آفریقا یافت می‌شود. سه کشور ماداگاسکار، جمهوری دموکراتیک کنگو و پرو بیشترین شیوع این بیماری را دارند. شیوع این بیماری با ده‌ها مورد مرگ و میر در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۷ در ماداگاسکار، در سال ۱۹۹۴ در هند و در سال ۲۰۰۶ در کنگو رخ داد. در طول سال ۱۹۹۵، طاعون از نه ایالت غربی در ایالات متحده تأیید شد. در حال حاضر،
ایالت غربی در ایالات متحده تأیید شد. در حال حاضر، تخمین زده می‌شود که سالانه پنج تا ۱۵ نفر در ایالات متحده به این بیماری مبتلا می‌شوند معمولاً در ایالت‌های غربی. تصور می‌شود که مخزن این ویروس، موش‌ها باشند. در ایالات متحده، حدود نیمی از موارد مرگ و میر ناشی از طاعون از سال ۱۹۷۰ در نیومکزیکو رخ داده است. در سال ۲۰۰۶، دو مورد مرگ ناشی از طاعون در این ایالت رخ داد که اولین تلفات در ۱۲ سال گذشته بود. در نیومکزیکو، در سال ۲۰۱۵ چهار نفر به طاعون مبتلا شدند که یکی از آنها جان باخت. در سال ۲۰۱۶، چهار مورد تشخیص
از آنها جان باخت. در سال ۲۰۱۶، چهار مورد تشخیص داده شد و همه با موفقیت درمان شدند. سه نفر دیگر تا اواخر ژوئن ۲۰۱۷ تشخیص داده شدند. به گفتهٔ پاول اتستاد از اداره بهداشت عمومی نیومکزیکو، تصور می‌شود پوشش گیاهی مانند درختان پینیون و ارس، جوندگانی مانند سگ دشتی و سنجاب سنگی را به همراه کک‌هایشان حمایت می‌کنند. او گفت، همچنین، حیوانات خانگی می‌توانند کک‌ها را از جوندگان مرده به خانه بیاورند. مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) نشان می‌دهد که در طول قرن گذشته، طاعون در ایالات متحده بیشتر در مناطق شمال
گذشته، طاعون در ایالات متحده بیشتر در مناطق شمال نیومکزیکو، شمال غربی آریزونا و جنوب کلرادو شایع بوده است.
تاریخچه مالاریا از منشأ پیشاتاریخی آن به‌عنوان یک بیماری مشترک بین انسان و حیوان در میان پریمات‌های آفریقایی آغاز می‌شود و تا قرن بیست‌ویکم ادامه دارد. مالاریا یک بیماری عفونی انسانی گسترده و بالقوه کشنده است که در دوران اوج خود، تقریباً تمام قاره‌ها به‌جز جنوبگان را درگیر کرده بود. پیشگیری و درمان این بیماری قرن‌هاست که هدف تلاش‌های علمی و پزشکی قرار گرفته است. پس از کشف انگل پلاسمودیوم به‌عنوان عامل بیماری‌زا، تمرکز پژوهش‌ها بر بررسی زیست‌شناسی این انگل‌ها و همچنین پشههایی که ناقل آن‌ها هستند، معطوف شده
و همچنین پشههایی که ناقل آن‌ها هستند، معطوف شده است. اشاراتی به تب‌های دوره‌ای و منحصر به فرد آن در سراسر تاریخ ثبت شده، که از هزاره اول پیش از میلاد در یونان و چین آغاز شده است، یافت می‌شود. برای هزاران سال، گیاه‌درمانی برای درمان مالاریا به کار رفته‌اند. اولین درمان مؤثر مالاریا از پوست درخت گنه‌گنه به‌دست آمد که حاوی ماده‌ای به نام کینین است. پس از شناسایی ارتباط میان پشه‌ها و انگل‌هایشان در اوایل قرن بیستم، اقدامات کنترلی علیه پشه‌ها آغاز شد که شامل استفاده گسترده از حشره‌کش ددت، خشک‌کردن باتلاق‌ها،
گسترده از حشره‌کش ددت، خشک‌کردن باتلاق‌ها، پوشاندن یا روغن‌مالی سطح منابع آب باز، سم‌پاشی داخلی باقی‌مانده و استفاده از پشه‌بندهای آغشته به حشره‌کش بود. در مناطق بومی مالاریا، کینین پیشگیرانه تجویز می‌شد و داروهای درمانی جدیدی مانند کلروکین و آرتمی‌سینین برای مقابله با این بیماری به‌کار گرفته شدند. امروزه، آرتمی‌سینین در تمامی داروهای مورد استفاده برای درمان مالاریا حضور دارد. پس از معرفی آرتمی‌سینین به عنوان درمانی که همراه با داروهای دیگر تجویز می‌شود، میزان مرگ‌ومیر مالاریا در آفریقا تا نصف کاهش یافت،
مرگ‌ومیر مالاریا در آفریقا تا نصف کاهش یافت، هرچند بعدها تا حدی مجدداً افزایش پیدا کرد. خاستگاه و دوره پیش از تاریخ. اولین شواهد انگل مالاریا در پشه‌هایی یافت شد که در کهربا از دوره پالئوژن که تقریباً ۳۰ میلیون سال قدمت دارد، حفظ شده بودند. تک‌یاخته‌های مالاریا به دودمان‌های میزبان نخستی‌ها، جوندگان، پرندگان و خزندگان متنوع هستند. DNA "پلاسمودیوم فالسیپاروم" همان الگوی تنوع میزبان‌های انسانی خود را نشان می‌دهد، با تنوع بیشتر در آفریقا نسبت به سایر نقاط جهان، که نشان می‌دهد انسان‌های مدرن قبل از ترک آفریقا
که نشان می‌دهد انسان‌های مدرن قبل از ترک آفریقا به این بیماری مبتلا بوده‌اند. انسان‌ها ممکن است در ابتدا "پلاسمودیوم فالسیپاروم را" از گوریل‌ها گرفته باشند. "پلاسمودیوم ویواکس"، یکی دیگر از گونه‌های "پلاسمودیوم" مالاریایی در میان شش گونه‌ای که انسان را آلوده می‌کنند، احتمالاً از گوریل‌ها و شامپانزه‌های آفریقایی نیز منشأ گرفته است. یکی دیگر از گونه‌های مالاریا که اخیراً کشف شده و به انسان منتقل می‌شود، "P. knowlesi" است که از میمون‌های ماکاک آسیایی سرچشمه گرفته است. اگرچه پلاسمودیوم مالاریه به شدت مختص