payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشت که یکی از آنها دختری به نام آنجلیکا استروم بود. مرگ و میراث فرهنگی. کاتارینا تایکون در سال ۱۹۹۵ پس از یک کمای ۱۳ ساله که در اثر ایست قلبی در سال ۱۹۸۲ ایجاد شده بود، بر اثر آسیب مغزی درگذشت. در سال ۲۰۱۲ لاون مُهتدی زندگی‌نامه تایکون را با عنوان "روزی که آزاد خواهم بود" نوشت. در سال ۲۰۱۵ یک مستند اقتباسی از کتاب مهتدی با عنوان "تایکون" منتشر شد.
«محور جغرافیایی تاریخ» مقاله‌ای است که هالفورد جان مکیندر در سال ۱۹۰۴ به انجمن سلطنتی جغرافیا ارائه کرد و در آن به نظریهٔ هارتلند پرداخت. مکیندر در این مقاله، دامنهٔ تحلیل ژئوپلیتیکی را گسترش داد تا کل کرهٔ زمین را دربر گیرد. او آفرو-اوراسیا را به عنوان «جزیره جهانی» و «قلب» آن را منطقهٔ شرق ولگا، جنوب قطب شمال، غرب یانگ‌تسه، و شمال هیمالیا تعریف کرد. مکیندر با توجه به موقعیت راهبردی و منابع طبیعی، به این نتیجه رسید که: هر آن که «هارتلند» را به چنگ آورد، هم‌او شاه جهان باشد. در حقیقت، هارتلند مناطقی از زمین
شاه جهان باشد. در حقیقت، هارتلند مناطقی از زمین هست که به علت دوری از سواحل اقیانوس‌ها و آب‌های آزاد، استعمار و به‌ویژه ناوگان انگلیس توانایی دسترسی به آنجا را ندارد. جزیرهٔ جهانی. به گفتهٔ مکیندر، سطح زمین به سه دسته تقسیم می‌شد: هارتلند. هارتلند در مرکز جزیرهٔ جهانی قرار دارد و از ولگا تا یانگ تسه و از قطب شمال تا هیمالیا امتداد دارد. هارتلنددر نظریه مکیندر منطقه‌ای بود که در آن زمان توسط امپراتوری روسیه و پس از آن توسط اتحاد جماهیر شوروی اداره می‌شد، منهای منطقهٔ شبه‌جزیرهٔ کامچاتکا، که در شرقی‌ترین
منهای منطقهٔ شبه‌جزیرهٔ کامچاتکا، که در شرقی‌ترین قسمت روسیه، در نزدیکی جزایر آلیوتی و جزایر کوریل قرار داشت.
دیدگاه‌های فمینیستی اسلامی دربارهٔ قوانین پوشش شامل دیدگاه‌هایی در مورد مسائل مربوط به قوانین پوشش زنان در اسلام، به‌ویژه دربارهٔ حجاب و روبنده است. حجاب به‌طور سنتی به نوعی پوشش اشاره دارد که پوست را از مو تا سینه می‌پوشاند. روبنده به پارچه‌ای اطلاق می‌شود که صورت را به عنوان بخشی از حجاب پوششی می‌پوشاند. نظرات متفاوتی میان فمینیست‌های مسلمان در مورد مزایای وجود دارد. قرآن. قرآن بیان می‌کند که مردان و زنان باید متواضعانه لباس بپوشند (آیات ۵۹–۶۰ سوره احزاب و ۳۰–۳۱ سوره نور؛ در ترجمه علی، ۱۹۸۸، صفحات
احزاب و ۳۰–۳۱ سوره نور؛ در ترجمه علی، ۱۹۸۸، صفحات ۱۱۲۶–۱۲۷). با این حال، واژه‌هایی مانند حجاب، نقاب، برقع، چادر یا عبا را به کار نمی‌برد. در عوض، از واژه‌های جلباب (پوشش) و خِمار (روسری) استفاده می‌کند. تفاسیر. تفاسیر دربارهٔ اینکه زنان چگونه باید لباس بپوشند، بسته به فرهنگ‌های مختلف، مناطق جغرافیایی و فرقه‌های اسلامی متفاوت است. به عنوان مثال گروه‌های صوفی مانند الاحباش، پوشیدن لباس‌های سنتی اسلامی را برای زنان الزامی نمی‌دانند و حتی اجازه می‌دهند که زنان شلوار جین بپوشند. دیدگاه‌هایی که بر آزادی انتخاب
شلوار جین بپوشند. دیدگاه‌هایی که بر آزادی انتخاب برای داشتن حجاب تأکید دارند. برخی از فمینیست‌های مسلمان حجاب را به عنوان نمادی از آزادی اسلامی می‌بینند یا معنای شخصی‌سازی شده‌ای به آن نسبت می‌دهند. فمینیست‌هایی مانند لیلا احمد می‌گویند که حجاب دیگر نمایانگر «سرسپردگی یک زن شستشوی مغزی داده شده یا حداقل عدم انتخاب او» نیست و اشاره می‌کنند که بسیاری از مسلمانان آمریکایی برای نشان دادن مخالفت با تبعیض ضد مسلمانان پس از حملات ۱۱ سپتامبر یا برای ابراز همبستگی با فلسطین، حجاب را بر سر می‌کنند. برخی از
همبستگی با فلسطین، حجاب را بر سر می‌کنند. برخی از فمینیست‌ها آزادی پوشیدن حجاب را به حق زنان بر بدن خود مرتبط می‌دانند. فیلسوفان فمینیست مانند لوس ایریگاره اشاره می‌کنند که حجاب می‌تواند نقش توانمندسازی را در مورد تفاوت جنسی زنان با مردان ایفا کند.نادیه تاکولیا، یک فعال رسانه‌ای، پس از تبدیل شدن به یک فمینیست، حجاب را پذیرفت و گفت که حجاب «به معنای محافظت از شهوت مردان نیست»، بلکه دربارهٔ «گفتن به جهان است که زنانگی من برای مصرف عمومی در دسترس نیست… و نمی‌خواهم بخشی از سیستمی باشم که زنان را خرد کرده و
بخشی از سیستمی باشم که زنان را خرد کرده و تحقیر می‌کند.» یک دیدگاه از فمینیسم مسلمان مدرن بر این باور است که آزادی انتخاب یک زن از اهمیت بالایی برخوردار است و او باید بتواند بدون فشار یا تهدید تصمیم بگیرد که آیا حجاب بپوشد یا نه. این دیدگاه بر ابراز شخصی ایمان اسلامی تمرکز دارد و معتقد است که زنان مسلمان باید بتوانند قوانین پوشش را برای خود تعریف کنند و آنچه را که به‌طور شخصی به آن‌ها قدرت می‌دهد، تعیین کنند. روز جهانی حجاب که توسط نظما خان بنگلادشی-آمریکایی آغاز شد، یک رویداد سالانه محبوب است. دیدگاه‌های
آغاز شد، یک رویداد سالانه محبوب است. دیدگاه‌های مخالف با حجاب اجباری. زنان مخالف حجاب اجباری ادعا می‌کنند که پوشش کامل بدن با برقع، چادر و سایر لباس‌ها یک سنت فرهنگی است که از تفسیر محافظه‌کارانه قرآن توسط روحانیون مرد به وجود آمده و خود قرآن چنین پوششی را الزامی نمی‌داند. دیدگاه‌های موافق منع حجاب. بخشی از فمینیست‌های مسلمان، از جمله فادلا عماره و هدی مهینی، از ممنوعیت حجاب حمایت کرده و ادعا می‌کنند که این پوشش به‌طور ذاتی نمایانگر سرکوب زنان است. عماره از ممنوعیت حجاب در ساختمان‌های عمومی فرانسه حمایت
از ممنوعیت حجاب در ساختمان‌های عمومی فرانسه حمایت کرد و گفت: «حجاب نماد قابل مشاهده‌ای از سرکوب زنان است و بنابراین جایی در فضاهای مختلط و سکولار سیستم مدارس عمومی فرانسه ندارد.»او همچنین به فمینیست‌های الجزایری اشاره کرد که علیه پوشیدن حجاب مبارزه کرده‌اند و افرادی را که ممنوعیت حجاب را نقد کردند، متهم کرد که در استعمار نوین شرکت دارند. مهینی نیز به دلایل مشابه از ممنوعیت حجاب در تونس حمایت کرد و ادعا کرد که پذیرش حجاب منجر به محدود شدن حقوق زنان خواهد شد. سیهام حبشی، مدیر جنبش فمینیستی فرانسوی «نی پوتس
سیهام حبشی، مدیر جنبش فمینیستی فرانسوی «نی پوتس نی سومیس»، نیز از ممنوعیت برقع در مکان‌های عمومی در فرانسه حمایت کرد و بیان کرد که این ممنوعیت موضوعی از «اصل دموکراتیک» است و زنان فرانسوی را از «جنبش تاریک‌فکری، فاشیستی و راست‌گرایانه» که به گفته او برقع نمایانگر آن است، محافظت می‌کند.
هیرومی کاواکامی (؛ ؛ زادهٔ ۱۹۵۸ میلادی) رمان‌نویس و نویسنده اهل ژاپن است که بابت رمان‌های نامعمول و غیرعادی، شعر و نقد ادبی شناخته می‌شود. او برنده چندین جایزه ادبی ژاپنی از جمله جایزه آکوتاگاوا، جایزه تانیزاکی، جایزه یومیوری و جایزه ادبی ایزومی کیوکا شده است. آثار او در ساخت چندین فیلم اقتباس شده و به بیش از ۱۵ زبان زندهٔ دنیا ترجمه شده است. اوایل زندگی و تحصیل. کاواکامی در سال ۱۹۵۸ در توکیو به دنیا آمد و در محله تاکایدو سوگینامی-کو، توکیو بزرگ شد. او در سال ۱۹۸۰ از کالج زنان دانشگاه اوچانومیزو
او در سال ۱۹۸۰ از کالج زنان دانشگاه اوچانومیزو فارغ‌التحصیل شد. حرفه. کاواکامی پس از فارغ‌التحصیلی از کالج، شروع به نوشتن و ویرایش برای یک مجله علمی-تخیلی به نام "NW-SF" نمود. اولین داستان کوتاه او، «"شو-شیموکو"» («"دوبالان"»)، در این مجله در سال ۱۹۸۰ چاپ شد. او همچنین در مدرسه راهنمایی و دبیرستان علوم تدریس می‌کرد، اما زمانی که شوهرش مجبور شد محل کار خود را عوض کند، خانه‌نشین و خانه‌دار شد. کاواکامی در سال ۱۹۹۴، و در سن ۳۶ سالگی به عنوان یک نویسنده داستان‌های ادبی با مجموعه ای از داستان‌های کوتاه با عنوان
ادبی با مجموعه ای از داستان‌های کوتاه با عنوان "کامیساما" ("خدا") شروع به کار کرد. در سال ۱۹۹۶ "هبی وو فومی" (رد روی مار) برنده جایزه آکوتاگاوا یکی از معتبرترین جوایز ادبی ژاپن شد. این داستان بعداً تحت عنوان " تاریخچه یک شب خیلی مختصر" به انگلیسی ترجمه شد. او در سال ۲۰۰۱ جایزه تانیزاکی را برای رمانش Sensei no kaban ("چمدان" یا "هوای عجیب در توکیو") دریافت کرد، داستانی عاشقانه دربارهٔ دوستی و عاشقی زنی سی ساله با معلم سابقش، مردی هفتاد ساله. پس از فاجعه هسته‌ای فوکوشیما دایچی، کاواکامی اولین داستان کوتاه
فوکوشیما دایچی، کاواکامی اولین داستان کوتاه خود "کامیساما" ("خدا") را بازنویسی کرد، که طرح اصلی را حفظ کرد اما وقایع فوکوشیما را در داستان گنجاند. در سال ۲۰۱۴، فیلم "عشق و ماجراهای نیشینو یوکیهیکو" بر اساس رمانی به همین نام از کاواکامی در سال ۲۰۰۳ و با بازی یوتاکا تاکه‌نوچی و ماچیکو اونو در سراسر کشور ژاپن اکران شد. در همان سال رمان "سوئیسئی" ("صدای آب") کاواکامی توسط شرکت انتشاراتی بونگیشونجا منتشر شد. سوئیسئی در سال ۲۰۱۵ برنده شصت و ششمین جایزه یومیوری شد و یوکو اوگاوا که عضو کمیته انتخاب این جایزه بود،
و یوکو اوگاوا که عضو کمیته انتخاب این جایزه بود، کتاب را به دلیل گسترش افق ادبیات تحسین کرد. در سال ۲۰۱۶، کتاب "اوکینا توری نی ساراوارنای یو" ("برای آنکه مسحور پرندگان بزرگ‌تر نشوید")، که مجموعه ای از ۱۴ داستان کوتاه منتشر شده توسط کودانشا بود، برنده چهل و چهارمین جایزه ادبی ایزومی کیوکا شد. سبک نگارش. کار کاواکامی ابهام عاطفی را با توصیف خودمانی جزئیات تعاملات اجتماعی روزمره بررسی می‌کند. بسیاری از داستان‌های او عناصری از فانتزی و رئالیسم جادویی را در خود جای داده‌اند. نوشته‌های او با لوئیس کارول و بنانا
جای داده‌اند. نوشته‌های او با لوئیس کارول و بنانا یوشیموتو مقایسه شده است، و او گابریل گارسیا مارکز و جی. جی. بالارد را به عنوان تأثیرگذاران خود ذکر کرده است. بسیاری از داستان‌های کوتاه، چکیده رمان‌ها و مقاله‌های او به انگلیسی ترجمه شده‌اند، از جمله «"کامیساما"» («"خدا خیرت دهد"»)، «"ماه و صدای طبل"» (گزیده‌ای از رمان "کیف معلم")،«"موگرا وگورا"»، «"ماه آبی"»، «"عشق دهگانهٔ نیشینو"» و «"مردم محله من"».
آلیس آیرس (۱۲ سپتامبر ۱۸۵۹ – ۲۶ آوریل ۱۸۸۵) یک پرستار کودک انگلیسی بود که به دلیل شجاعتش در نجات کودکان تحت مراقبتش از یک آتش‌سوزی خانگی مورد تقدیر قرار گرفت. آیرس به عنوان دستیار خانه و پرستار کودک برای خانواده برادرشوهر و خواهرش، هنری و مری آن چندلر، کار می‌کرد. خانواده چندلر یک مغازه فروش روغن و رنگ در خیابان یونیون در جنوب لندن داشتند و آیرس همراه با خانواده در بالای مغازه زندگی می‌کرد. در سال ۱۸۸۵، آتش‌سوزی در مغازه رخ داد و آیرس سه نفر از برادرزاده‌هایش را از ساختمان در حال سوختن نجات داد، اما خودش از
را از ساختمان در حال سوختن نجات داد، اما خودش از پنجره سقوط کرد و دچار آسیب‌های مرگ‌بار شد. پس از انقلاب صنعتی، بریتانیا شاهد دوره‌ای از تغییرات اجتماعی بزرگ بود که در آن رسانه‌های خبری به سرعت در حال رشد، توجه بیشتری به فعالیت‌های طبقات فقیرتر جامعه نشان می‌دادند. نحوه مرگ آیرس باعث جلب توجه عمومی گسترده‌ای شد و تعداد زیادی از مردم در مراسم تشییع جنازه او شرکت کردند و در تأمین هزینه‌های یک یادبود مشارکت کردند. اندکی پس از مرگش، او به نوعی نماد سکولار دست یافت و به‌طور گسترده در فرهنگ عامه به تصویر کشیده
یافت و به‌طور گسترده در فرهنگ عامه به تصویر کشیده شد. اگرچه اطلاعات کمی درباره زندگی او وجود داشت، اما به عنوان یک الگو به‌طور گسترده مورد استناد قرار گرفت. جنبش‌های اجتماعی و سیاسی مختلف، آیرس را به عنوان نمادی از ارزش‌های مورد نظر خود تبلیغ کردند. شرایط مرگ او تحریف شد تا این تصور ایجاد شود که او یک کارمند فداکار بود که حاضر به جان‌فشانی برای خانواده کارفرمایش شد، در حالی که او در واقع برای کودکان نزدیک به خودش جان‌فشانی کرده بود. در سال ۱۹۰۲، نام او به یادبود قهرمانان فداکار اضافه شد و در سال ۱۹۳۶
به یادبود قهرمانان فداکار اضافه شد و در سال ۱۹۳۶ خیابانی نزدیک به محل آتش‌سوزی به افتخار او به نام خیابان آیرس تغییر نام یافت. کار با خانواده چندلر. آلیس آیرس در سال ۱۸۵۹ در یک خانواده پرجمعیت به دنیا آمد و هفتمین فرزند از ده فرزند جان آیرس، یک کارگر ساده بود. در دسامبر ۱۸۷۷، خواهر بزرگ‌ترش مری آن (که یازده سال از آلیس بزرگ‌تر بود) با هنری چندلر، یک فروشنده روغن و رنگ ازدواج کرد. چندلر صاحب یک مغازه در شماره ۱۹۴ خیابان یونیون در ساتارک بود. در سال ۱۸۸۱، آیرس به عنوان دستیار خانه برای ادوارد ووکس، یک پزشک
به عنوان دستیار خانه برای ادوارد ووکس، یک پزشک متخصص در بیماری‌های گوش و گلو، کار می‌کرد. تا سال ۱۸۸۵، او به عنوان دستیار خانه و پرستار کودک برای خانواده چندلر کار می‌کرد و با آنها زندگی می‌کرد. پس از مرگش، یکی از ساکنان محلی او را این‌گونه توصیف کرد: "او از آن آدم‌های پرسر و صدا نبود — آرام و باوقار بود و همیشه مشغول کارش بود." یکی دیگر از همسایه‌ها به مطبوعات گفت: "هیچ جشن و شادی، هیچ گردش و هیچ مراسم خانوادگی‌ای نمی‌توانست او را از وظایف خودتحمیل‌شده‌اش منصرف کند. بچه‌ها باید حمام می‌شدند و به رختخواب
منصرف کند. بچه‌ها باید حمام می‌شدند و به رختخواب می‌رفتند، لباس‌ها باید دوخته می‌شدند، اتاق‌ها باید مرتب می‌شدند، سفره باید پهن می‌شد و شام باید با دقت آماده می‌شد، قبل از اینکه آلیس به فکر تفریح خودش بیفتد." آتشسوزی خیابان یونیون. مغازه چندلرها در خیابان یونیون، در گوشه یک ساختمان سه طبقه قرار داشت. خانواده در بالای مغازه زندگی می‌کردند، جایی که هنری و مری آن چندلر در یک اتاق خواب با پسر شش ساله‌شان هنری می‌خوابیدند، و آیرس در اتاقی در طبقه دوم با برادرزاده‌هایش، ادیث پنج ساله، الن چهار ساله و الیزابت سه
ادیث پنج ساله، الن چهار ساله و الیزابت سه ساله زندگی می‌کرد. در شب ۲۴ آوریل ۱۸۸۵، آتش‌سوزی در مغازه روغن و رنگ رخ داد و خانواده را در طبقات بالا به دام انداخت. باروت و بشکه‌های روغن در طبقات پایین ساختمان ذخیره شده بودند و باعث شدند آتش به سرعت گسترش یابد. اگرچه مغازه نزدیک به مقر سازمان آتش‌نشانی لندن بود و خدمات اضطراری به سرعت در محل حاضر شدند، اما زمانی که ماشین آتش‌نشانی رسید، شعله‌های شدیدی از پنجره‌های پایینی زبانه می‌کشید و قرار دادن نردبان برای آتش‌نشان‌ها غیرممکن بود. l در همین حال، آیرس که تنها
غیرممکن بود. l در همین حال، آیرس که تنها یک لباس خواب به تن داشت، سعی کرد به خواهرش برسد اما نتوانست از میان دود عبور کند. جمعیتی که در خارج از ساختمان جمع شده بودند خطاب به آیرس فریاد می‌زدند که خودش را به پایین پرت کند. اما او به جای این کار به اتاقی که با سه دختربچه زندگی می‌کرد بازگشت و یک تشک را از پنجره به بیرون پرتاب کرد و با دقت ادیث را روی آن انداخت. با وجود فریادهای بیشتر از پایین برای پریدن و نجات خودش، او از پنجره دور شد و الن را در آغوش گرفت و بازگشت. الن به آیرس چسبیده بود و نمی‌خواست رها
و بازگشت. الن به آیرس چسبیده بود و نمی‌خواست رها شود، اما آیرس او را از ساختمان به بیرون پرتاب کرد و یکی از افراد جمعیت او را گرفت. آیرس برای سومین بار به داخل دود بازگشت و الیزابت را که به شدت مجروح شده بود در آغوش گرفت و او را با ایمنی روی تشک انداخت. روغن و رنگ ذخیره شده در مغازه باعث شد آتش به‌صورت غیرقابل کنترل بسوزد و زمانی که آتش‌نشان‌ها بالاخره توانستند وارد ساختمان شوند، بقیه اعضای خانواده مرده یافت شدند. جسد هنری چندلر روی پله‌ها پیدا شد، در حالی که یک صندوق قفل‌شده پر از درآمد مغازه را در دست
که یک صندوق قفل‌شده پر از درآمد مغازه را در دست داشت. بقایای سوخته مری آن چندلر در کنار پنجره طبقه اول پیدا شد و جسد هنری شش ساله در کنار او بود. وضعیت آیرس رو به وخامت گذاشت و او در ۲۶ آوریل ۱۸۸۵ در بیمارستان گای درگذشت. آخرین کلمات او این‌گونه گزارش شده‌اند: "من بهترین تلاشم را کردم و دیگر نمی‌توانستم بیشتر تلاش کنم." الیزابت، آخرین کودکی که نجات یافته بود، دچار سوختگی شدید در پاهایش شده بود و اندکی پس از آیرس درگذشت. مراسم تشییع. جسد آیرس به سردخانه بیمارستان گای منتقل نشد، بلکه در اتاقی جداگانه قرار
گای منتقل نشد، بلکه در اتاقی جداگانه قرار داده شد. ارزش تخمینی گل‌های تقدیمی به بیش از ۱۰۰۰ پوند (حدود ۱۳۶۰۰۰ پوند در سال ۲۰۲۵) رسید. آیرس پس از مرگ توسط انجمن سلطنتی نجات جان از آتش که تحت کنترل هیئت متروپولیتن لندن بود، مورد تقدیر قرار گرفت و به پدرش جان آیرس مبلغ ۱۰ گینه (حدود ۱۴۳۰ پوند در سال ۲۰۲۵) اهدا شد. مراسم یادبود آیرس در کلیسای سنت سِویِر چنان جمعیت زیادی را به خود جذب کرد که برخی از عزاداران به دلیل کمبود جا نتوانستند وارد کلیسا شوند. جمع‌آوری کمک‌های مالی در این مراسم شامل ۹۵۱ سکه بود که
کمک‌های مالی در این مراسم شامل ۹۵۱ سکه بود که مجموعاً بیش از ۷ پوند می‌شد. آیرس یک مراسم تشییع بزرگ عمومی داشت که بیش از ۱۰۰۰۰ نفر در آن شرکت کردند. تابوت او از خانه والدینش تا گورستان ایل‌ورث توسط ۱۶ آتش‌نشان حمل شد که به نوبت در گروه‌های چهار نفری این کار را انجام می‌دادند. مراسم کلیسا توسط گروهی از ۲۰ دختر بود که لباس سفید به تن داشتند و از مدرسه روستایی‌اب که آیرس در آن تحصیل کرده بود، شرکت کرده بودند. قرار بود این دختران تابوت را تا کنار قبر همراهی کنند و آواز بخوانند، اما یک توفان شدید تگرگ مانع از
و آواز بخوانند، اما یک توفان شدید تگرگ مانع از این کار شد. هنری و مری آن چندلر در گورستان لمبت به همراه دو کودکی که در آتش‌سوزی جان باخته بودند، به خاک سپرده شدند. ادیث و الن چندلر توسط مدرسه کار یتیمان در کنتیش‌تاون پذیرفته شدند و به عنوان خدمتکار خانگی آموزش دیدند. یادبود. اندکی پس از آتش‌سوزی، تصمیم گرفته شد که یک یادبود برای آیرس ساخته شود که هزینه‌های آن از طریق کمک‌های عمومی تأمین شود. تا اوت ۱۸۸۵ بیش از ۱۰۰ پوند (حدود ۱۴۰۰۰ پوند در سال ۲۰۲۵) جمع‌آوری شد. در ۱۵ اوت ۱۸۸۵ کار بر روی یادبود آغاز شد. این
شد. در ۱۵ اوت ۱۸۸۵ کار بر روی یادبود آغاز شد. این بنای یادبود در بالای قبر او در گورستان ایل‌ورث ساخته شد و طراحی آن الهام‌گرفته از سوزن کلئوپاترا بود که در سال ۱۸۷۸ در مرکز لندن نصب شده بود. این بنا به شکل یک ابلیسک گرانیتی قرمز به ارتفاع ۱۴ فوت (۴.۳ متر) بود و هنوز هم بلندترین نشانگر قبر در گورستان است. بر روی جلوی ابلیسک این جمله نوشته شده است: در سمت راست بنای یادبود، نام ده عضو کمیته یادبود آلیس آیرس، به ریاست کشیش اچ. دبلیو. پی. ریچاردز، نوشته شده است. آتش‌سوزی خیابان یونیون و نجات کودکان توسط آیرس
آتش‌سوزی خیابان یونیون و نجات کودکان توسط آیرس از همان ابتدا توجه عمومی زیادی را به خود جلب کرد و آتش‌سوزی، مرگ و تشییع جنازه آیرس، و جمع‌آوری کمک‌های مالی برای ساخت یادبود به‌طور مفصل در مطبوعات محلی و ملی و در سراسر بریتانیا گزارش شد. نماد سکولار. دولت بریتانیا به‌طور سنتی توجه کمی به فقرا نشان می‌داد، اما پس از انقلاب صنعتی، نگرش‌ها نسبت به دستاوردهای طبقات پایین‌تر جامعه در حال تغییر بود. رشد راه‌آهن، مکانیزه‌سازی کشاورزی و نیاز به نیروی کار در کارخانه‌های جدید درون شهری، اقتصاد فئودالی سنتی را از بین
جدید درون شهری، اقتصاد فئودالی سنتی را از بین برده و باعث رشد سریع شهرها شده بود. افزایش نرخ سواد باعث شد کارگران عادی توجه بیشتری به رسانه‌ها و مسائل روز نشان دهند. در سال ۱۸۵۶، اولین نشان نظامی برای شجاعت که به همه رده‌ها تعلق می‌گرفت، یعنی صلیب ویکتوریا، تأسیس شد، و در سال ۱۸۶۶، مدال آلبرت، اولین نشان رسمی برای غیرنظامیان از همه طبقات، معرفی شد. علاوه بر این، تعدادی از سازمان‌های خصوصی و خیریه که به نجات جان انسان‌ها اختصاص داشتند، به‌طور برجسته‌ای انجمن سلطنتی انسان‌دوستانه (۱۷۷۶) و مؤسسه سلطنتی
انجمن سلطنتی انسان‌دوستانه (۱۷۷۶) و مؤسسه سلطنتی قایق‌های نجات (۱۸۲۴)، فعالیت‌های خود را افزایش دادند و جوایز و مدال‌هایی را به عنوان راهی برای تبلیغ فعالیت‌های خود و ارائه توصیه‌های نجات‌بخش اهدا می‌کردند. نقاش و مجسمه‌ساز جورج فردریک واتس و همسر دومش، طراح و هنرمند مری فریزر تایلر، مدتها بود که از ایده هنر به عنوان نیرویی برای تغییر اجتماعی حمایت می‌کردند و بر این اصل تأکید داشتند که روایت‌ کارهای بزرگ می‌توانند راهنمایی برای حل مشکلات اجتماعی جدی شهرهای بریتانیا باشند. واتس اخیراً مجموعه‌ای از پرتره‌های
باشند. واتس اخیراً مجموعه‌ای از پرتره‌های شخصیت‌های برجسته‌ای که به نظر او تأثیر مثبت اجتماعی داشتند، به نام "تالار مشاهیر" را نقاشی کرده بود که به گالری ملی پرتره اهدا شد. از سال ۱۸۶۶، او پیشنهاد داده بود که یک بنای یادبود به عنوان مکمل این مجموعه ساخته شود تا شجاعت افراد عادی را جشن بگیرد. تصویر در ادبیات و هنر. امیلی آیلمر بلیک احتمالاً اولین شعر درباره آیرس را نوشت، که در یک گردهمایی اجتماعی در ژوئن ۱۸۸۵ آن را خواند. سر فرانسیس هستینگز دویل نیز شعری در تقدیر از آیرس سرود که با استقبال خوبی روبرو شد، و
تقدیر از آیرس سرود که با استقبال خوبی روبرو شد، و همچنین لورا اورمیستون چانت، یک اصلاح‌طلب اجتماعی پیشرو و فعال حقوق زنان، شعری در بزرگداشت او نوشت. تا اواخر دهه ۱۸۸۰، آیرس به عنوان نمادی از فداکاری بریتانیایی‌ها شناخته می‌شد و داستان او در مجموعه‌هایی از داستان‌های قهرمانی و الهام‌بخش برای کودکان نقل می‌شد، از جمله به عنوان اولین داستان در کتاب زیر پرچم اثر اف. جی. کراس، که در آن کراس اظهار داشت: "او همیشه سعی کرده بود بهترین کار را انجام دهد. مهربانی و محبت او به کودکان تحت مراقبتش و زندگی پاک و آرام او
او به کودکان تحت مراقبتش و زندگی پاک و آرام او پیش از این که به مرگ قهرمانانه‌اش فکر شود، توسط اطرافیانش مورد توجه قرار گرفته بود. بنابراین، وقتی آزمایش بزرگ فرا رسید، او آماده بود؛ و آنچه به نظر ما فداکاری الهی می‌رسید، برای او تنها یک وظیفه ساده بود." در سال ۱۸۹۰، مجموعه‌ای از پانل‌های نقاشی‌شده توسط والتر کرین در تالار صلیب سرخ اوکتاویا هیل، در فاصله ۵۰۰ متری از محل آتش‌سوزی خیابان یونیون، رونمایی شد. این پانل‌ها که الهام‌گرفته از پیشنهادات جورج فردریک واتس بودند، نمونه‌هایی از قهرمانی در زندگی روزمره
واتس بودند، نمونه‌هایی از قهرمانی در زندگی روزمره را به تصویر می‌کشیدند. واتس خودش از مشارکت در این پروژه خودداری کرد، زیرا بنای یادبود پیشنهادی او قرار بود منبعی برای الهام و تأمل باشد، نه صرفاً یک یادبود، و او احساس می‌کرد که یک اثر هنری ممکن است توجه بینندگان را از مهم‌ترین عنصر این موارد، یعنی فداکاری‌های قهرمانانه افراد، منحرف کند. اولین پانل کرین، آتش‌سوزی خیابان یونیون را به تصویر کشیده بود. این تصویر آرمان‌گرایانه، آیرس را به‌جای نجات‌دهنده، به عنوان نجات‌یافته نشان می‌داد و تصاویر مذهبی را با
عنوان نجات‌یافته نشان می‌داد و تصاویر مذهبی را با نمادهای سنتی قهرمانی بریتانیایی در قرن نوزدهم ترکیب می‌کرد و هیچ ارتباطی با وقایع واقعی نداشت. آیرس، با یک لباس بلند و سفید، در پنجره طبقه اول ایستاده بود و در میان شعله‌ها یک کودک کوچک را در آغوش داشت. یک آتش‌نشان روی نردبان ایستاده بود و به سمت آیرس و کودک دست دراز کرده بود؛ در همین حال، یک ملوان با لباس کامل نیروی دریایی سلطنتی کودک دوم را در آغوش داشت. اگرچه در واقعیت آیرس در طبقه بالاتری از ساختمان قرار داشت و گرمای ناشی از سوختن روغن و باروت باعث شده
داشت و گرمای ناشی از سوختن روغن و باروت باعث شده بود که آتش‌نشان‌ها نتوانند به ساختمان نزدیک شوند، اما با به تصویر کشیدن آیرس در کنار آتش‌نشان و ملوان، که به‌عنوان نمادهای قهرمانی و قدرت بریتانیایی شناخته می‌شدند، باعث افزایش شهرت او به عنوان یک شخصیت قهرمانی شد. یادداشت و منابع. یادداشت منابع Bibliography
شهر هرت (به انگلیسی: "Shahr-e Hart") اصطلاحی طنزآمیز و انتقادی در زبان فارسی است که به وضعیتی اشاره دارد که در آن بی‌نظمی، هرج‌ومرج، و بی‌قانونی حاکم است. این اصطلاح معمولاً برای توصیف جوامعی به‌کار می‌رود که ساختار مدیریتی ناکارآمد و قوانین نادیده گرفته می‌شوند. ریشه‌شناسی. ریشهٔ دقیق اصطلاح «شهر هرت» به‌درستی مشخص نیست. اما طبق برخی پژوهش‌ها، واژهٔ «هرت» در زبان محاوره‌ای فارسی به معنای «آشفته» یا «رها شده» به‌کار می‌رود. کاربرد در فرهنگ عامه. اصطلاح «شهر هرت» در فرهنگ عامهٔ ایران جایگاه ویژه‌ای دارد و
هرت» در فرهنگ عامهٔ ایران جایگاه ویژه‌ای دارد و به‌عنوان نمادی از یک جامعهٔ بی‌برنامه و ناهماهنگ شناخته می‌شود. این عبارت به‌ویژه در طنزهای اجتماعی و کمدی‌های ایرانی کاربرد دارد و به وضعیت‌هایی اشاره می‌کند که قوانین نادیده گرفته می‌شوند یا تصمیم‌گیری‌ها غیرمنطقی به نظر می‌رسند. برای نمونه، در برنامه‌های طنز تلویزیونی و محتوای فضای مجازی، زمانی که شخصیت‌ها با بی‌نظمی یا مدیریت ضعیف روبه‌رو می‌شوند، اغلب از این عبارت استفاده می‌کنند. نقد اجتماعی و سیاسی. «شهر هرت» علاوه بر کاربرد طنزآمیز، به‌عنوان یک اصطلاح
هرت» علاوه بر کاربرد طنزآمیز، به‌عنوان یک اصطلاح انتقادی در نقدهای اجتماعی و سیاسی نیز به‌کار می‌رود. این عبارت نارضایتی عمومی از ناکارآمدی سیستم‌های مدیریتی و بی‌توجهی به قانون را به شکلی موجز و گویا بیان می‌کند. برخی جامعه‌شناسان این اصطلاح را بازتاب‌دهندهٔ نوعی بی‌اعتمادی عمومی به ساختارهای رسمی می‌دانند. معادل در زبان‌های دیگر. معادل دقیق «شهر هرت» در زبان‌های دیگر وجود ندارد، اما عبارات مشابهی در فرهنگ‌های مختلف دیده می‌شود. به‌عنوان مثال، در زبان انگلیسی، اصطلاح "a banana republic" (جمهوری موزی) یا
اصطلاح "a banana republic" (جمهوری موزی) یا "lawless town" (شهر بی‌قانون) از نظر مفهومی نزدیک است، هرچند بار معنایی متفاوتی دارد.
این جدول انواع حجاب، سبک‌های پوشیدن لباس را توصیف می‌کند که به طور اصطلاحی با واژه حجاب مرتبط هستند. کلمه عربی "حجاب" می‌تواند به معانی مختلفی مانند "پوشش، پیچیدن، پرده، حجاب، صفحه، تقسیم" ترجمه شود. در قرآن، این واژه به مفاهیم جدایی، حفاظت و پوشش در هر دو معنای واقعی و مجازی اشاره دارد. به تدریج، این کلمه در معنای خود تکامل یافته و اکنون معمولاً به حجاب زنان مسلمان اشاره می کند. در زبان انگلیسی، این اصطلاح عمدتاً به پوشش سر زنان و اصول مذهبی زیرین آن اشاره دارد. همه مسلمانان اعتقاد ندارند که حجاب در اسلام
دارد. همه مسلمانان اعتقاد ندارند که حجاب در اسلام الزامی است.
هات بات یک موتور جستجوی وب کانادایی است که متعلق به هات بات با مسئولیت محدود است که مدیر اصلی آن کریستن ریچاردسون است. این موتور جستجو در ابتدا در آمریکای شمالی در سال ۱۹۹۶ توسط مجله "وایرد" راه اندازی شد. در طول دهه ۱۹۹۰، یکی از محبوب‌ترین موتورهای جستجو در شبکه جهانی وب بود. این دامنه در سال ۲۰۱۶ فروخته شد و چندین سال برای اهداف نامرتبط دیگر مورد استفاده قرار گرفت. موتور جستجوی هات بات در سال ۲۰۲۲ با مالکیت جدید و با فناوری متفاوت راه اندازی شد. تاریخچه. هات بات در می ۱۹۹۶ توسط بخش آنلاین "وایرد" هات
هات بات در می ۱۹۹۶ توسط بخش آنلاین "وایرد" هات وایرد راه اندازی شد، به عنوان ابزاری که نتایج جستجو را توسط پایگاه داده اینکتومی ارائه می‌دهد. این موتور جستجو توسط اینکتومی، یک استارت آپ چهارماهه با کارکنان دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، توسعه داده شد. هات بات با استفاده از یک استراتژی بازاریابی «پیوندهای جدید» راه‌اندازی شد و ادعا می‌کرد که کل وب را به صورت هفتگی، بیشتر از رقبای مانند AltaVista فهرست می‌کند، و وب‌سایت آن اعلام کرد که «کامل‌ترین فهرست وب آنلاین» با ۵۴ میلیون سند است. رابط رنگارنگ و ویژگی‌های
با ۵۴ میلیون سند است. رابط رنگارنگ و ویژگی‌های چشمگیر آن (به عنوان مثال امکان جستجو با هر کلمه وارد شده یا یک عبارت کامل) تحسین و محبوبیت را به خود جلب کرد. نتایج دایرکتوری ابتدا توسط لوک‌اسمارت و سپس دی‌موز از اواسط سال ۱۹۹۹ ارائه شد. هات بات همچنین از داده‌های جستجو از Direct Hit Technologies برای دوره ای از فوریه ۱۹۹۹ استفاده کرد، که ابزاری بود که از داده‌های کلیکی برای دستکاری نتایج استفاده می‌کرد. فناوری خزیدن هوشمند اینکتومی، که به ۱۰ میلیون صفحه وب اجازه می‌دهد هر هفته خزیده شوند، در مارس ۱۹۹۷ در
اجازه می‌دهد هر هفته خزیده شوند، در مارس ۱۹۹۷ در هات بات گنجانده شد. هات بات نوزدهمین وب سایت پربازدید بر اساس ترافیک وب تا سال ۱۹۹۸ بود. لایکوس هات بات را به عنوان بخشی از خرید "وایرد" در اکتبر ۱۹۹۸ خریداری کرد و به‌طور جداگانه در کنار موتور جستجوی موجود لایکوس اجرا شد. پس از آن، هات بات با توسعه محدود و کاهش سهم بازار دچار ضعف شد. یک مرورگر هات بات NeoPlanet نیز منتشر شد که هات بات و سایر پیوندهای وایرد و لایکوس را یکپارچه می‌کرد. در پایان سال ۲۰۰۲، هات بات مجدداً به عنوان یک ابزار جستجوی چند گزینه ای