payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سزارینا مونتی، که بیشتر با نام رینا مونتی و گاهی اوقات با نام رینا مونتی استلا شناخته می‌شود (آرسیست، ۱۶ اوت ۱۸۷۱ - پاویا، ۲۵ ژانویه ۱۹۳۷)، دانشمند ایتالیایی بود. او زیست‌شناس، فیزیولوژیست، لیمونولوژیست و جانورشناس بود و در سال ۱۹۰۷ اولین زنی بود که در پادشاهی ایتالیا به کرسی دانشگاه دست یافت. زندگی‌نامه. مونتی در ۱۶ اوت ۱۸۷۱ در آرسیست ایتالیا در خانواده فرانچسکو مونتی، قاضی، و لوئیجیا ماپلی متولد شد. پس از نقل مکان به مونزا، در سال ۱۸۸۷ از دبیرستان الساندرو مانزونی فارغ‌التحصیل شد مونتی پس از مطالعه سیستم
مانزونی فارغ‌التحصیل شد مونتی پس از مطالعه سیستم عصبی حشرات، در سال ۱۸۹۲ در رشته علوم طبیعی از دانشگاه پاویا فارغ‌التحصیل شد و به مدت یک دهه در آنجا مشغول به کار بود. با این کار، او از سمت‌های تدریس در دبیرستان که معمولاً توسط زنان تحصیل‌کرده زمان خود پذیرفته می‌شد، کناره‌گیری کرد و در عوض تحقیقات خود را در سطح دانشگاه ادامه داد. کار دانشگاهی. از سال ۱۸۹۱، مونتی به آزمایشگاه مشهور نورو-هیستولوژی کامیلو گلجی رفت و در آنجا با تکنیک‌های پیشگامانهٔ میکروسکوپی او آشنا شد و آن‌ها را فرا گرفت. در سال ۱۹۰۶، گولجی
آشنا شد و آن‌ها را فرا گرفت. در سال ۱۹۰۶، گولجی به‌عنوان برندهٔ جایزه نوبل معرفی شد. اولین شغل مونتی کار در کرسی کانی‌شناسی دانشگاه پاویا، فرانچسکو سانسونی بود؛ او سه مقاله در مورد سنگ‌نگاری در مجله او منتشر کرد. سپس او دستیار لئوپولدو مگی، مدیر کابینه آناتومی تطبیقی، شد و بعداً از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۵ به عنوان معلم و مدیر کابینه، جایگزین او در آن سمت شد. در همین حال، او عنوانی را که برای تدریس آناتومی و فیزیولوژی تطبیقی نیاز داشت، به دست آورد (1899). در سال ۱۹۰۵ او به عنوان یک مأموریت موقت، جانورشناسی و
۱۹۰۵ او به عنوان یک مأموریت موقت، جانورشناسی و آناتومی مقایسه‌ای را در دانشگاه سیه‌نا تدریس کرد و در این مدت، بارها برای کسب کرسی استادی دانشگاه رقابت کرد، اما چندین بار رد شد. این وقایع باعث شد مونتی در سال ۱۹۰۶ بنویسد:من امید کمی برای دریافت کرسی استادی دارم. به‌طور کلی، مقامات ایتالیایی تمایل زیادی به در نظر گرفتن ارزش برابر برای عملکردهای علمی زنان با مردان ندارند.دو سال بعد، در رقابت دیگری که شامل ۱۸ کاندیدای دانشگاهی بود، او به عنوان رئیس دپارتمان دانشگاه ساساری انتخاب شد و رینا مونتی ۳۶ ساله را به
ساساری انتخاب شد و رینا مونتی ۳۶ ساله را به اولین زنی تبدیل کرد که در تاریخ پادشاهی ایتالیا به کرسی دانشگاه دست یافته است. در سال ۱۹۱۰، در همان دانشگاه، او سرانجام به عنوان استاد تمام وقت منصوب شد. در سال ۱۹۱۵ او به دانشگاه پاویا بازگشت تا کرسی جانورشناسی و بعداً کرسی آناتومی مقایسه‌ای را اشغال کند. او این سمت‌ها را تا سال ۱۹۲۴ حفظ کرد، تا اینکه به دانشگاه تازه تأسیس میلان دعوت شد و در آنجا کرسی آناتومی و فیزیولوژی مقایسه‌ای را در اختیار گرفت، در حالی که در دانشکده پزشکی نیز دروس زیست‌شناسی عمومی و
که در دانشکده پزشکی نیز دروس زیست‌شناسی عمومی و جانورشناسی را می‌گذراند. با وجود فعالیت‌های تحقیقاتی فشرده و سفرهای مکرر دانشگاهی، مونتی زندگی خصوصی پرجنب‌وجوشی داشت. او از ازدواجش با آگوستو استلا (۱۸۶۳–۱۹۴۴)، زمین‌شناس و استاد علوم معدن، صاحب دو دختر شد که یکی از آنها، امیلیا استلا (۱۹۰۹–۱۹۹۴)، به یک محقق شناخته‌شده در زمینه دریاچه‌شناسی تبدیل شد. فعالیت علمی. در پاویا، در آغاز دوران حرفه‌ای خود، مونتی با تحقیقات جدید در مورد سیستم عصبی حشرات، در زمینهٔ جانورشناسی-عصب‌شناسی-بافت‌شناسی برای خود نامی دست و
برای خود نامی دست و پا کرد. متعاقباً او به هیدروبیولوژی روی آورد، که در آن زمان در ایتالیا نه چندان محبوب بود و نه درک می‌شد. به‌طور خاص، او از یک دیدگاه تطبیقی (شامل کانی‌شناسی، جانورشناسی، کالبدشناسی و میکروبیولوژی) برای مطالعهٔ حیات دریاچه‌های داخلی (آبگیرشناسی) استفاده کرد. او برای مطالعهٔ انواع حیات موجود در دریاچه‌های آلپ و همچنین دریاچه‌های غیر لغزنده، تحقیقات میدانی و تجزیه و تحلیل‌های پیچیده آزمایشگاهی را با هم ترکیب کرد و توجه ویژه‌ای به دریاچه‌های کوه‌های ایتالیایی واله دائوستا و وال داسولا و
کوه‌های ایتالیایی واله دائوستا و وال داسولا و سپس ترنتینو داشت. مونتی برای کاوش در آبراه‌های کوهستانی، سفرهای کوهنوردی طاقت‌فرسایی را انجام داد: کمپینگ در سواحل دریاچه‌ها، سفر در آب‌ها با قایق مخصوصی به "نام پاوزیا" که برای او طراحی و ساخته شده بود، و استفاده از تورهای اختراعی خود برای جمع‌آوری نمونه‌ها. مونتی همچنین انقراض حیات در دریاچه اورتا را که ناشی از آلودگی ناشی از زباله‌های صنعتی بود، مستند کرد و بر لزوم احترام به تعادل اکولوژیکی تأکید نمود. سال‌های گذشته. مونتی چند سال آخر عمرش را با کمک دخترش،
گذشته. مونتی چند سال آخر عمرش را با کمک دخترش، امیلیا استلا، به دریاچه‌های ترنتینو اختصاص داد. آنها با هم دریاچه مولونو (۱۹۳۴) را مطالعه کردند و یک مطالعه ژنتیکی روی کلادوسرا (کک‌های آبی) (۱۹۳۶) انجام دادند. در سال ۱۹۳۶، «به دستور وزارتخانه، او بازنشسته شد.» مونتی چند ماه بعد، در ۲۵ ژانویه ۱۹۳۷ در پاویا درگذشت. به دلیل یافته‌های اولیه او، مطالعهٔ لیمنولوژی در ایتالیا تحت آموزش شاگردانش رشد کرد و از سال ۱۹۳۸ موضوع مؤسسهٔ هیدروبیولوژی، که در پالانزا تأسیس شده بود، قرار گرفت. عضویت‌ها. مونتی عضو مکاتبه‌ای
شده بود، قرار گرفت. عضویت‌ها. مونتی عضو مکاتبه‌ای برخی از معتبرترین انجمن‌های بین‌المللی آناتومی زمان خود بود: مؤسسه سلطنتی علوم و ادبیات لومبارد در میلان، انجمن آناتومیست‌ها در فرانسه (از سال ۱۹۹۸، انجمن مورفولوژیست‌ها) و انجمن آناتومیست‌ها در آلمان. آثار برگزیده. طبق WorldCat.org، مونتی ۱۲۰ اثر در ۱۸۴ نشریه منتشر کرده است.
فرانک تیری (؛ ۲۲ فوریهٔ ۱۹۰۴ – ۲۹ مارس ۱۹۸۱) یک ایتالیایی-آمریکایی تبهکار مافیایی بود که در نهایت به‌عنوان رئیس صوری خانواده جنووزی در نیویورک سیتی شناخته شد. زندگی اولیه. تیری در ۲۲ فوریهٔ ۱۹۰۴ در کاستل گاندولفو در لاتسیو، ایتالیا، به دنیا آمد. او فرزند کارملا توفانو و آگوستینو تیری بود و دو خواهر به نام‌های آسونتا و آنتونیتا داشت. تیری در سال ۱۹۱۱ همراه با خانواده‌اش از ناپل به نیویورک سیتی مهاجرت کرد. او دوبار درخواست شهروندی آمریکا داد اما رد شد و به‌عنوان یک مقیم خارجی در بروکلین زندگی می‌کرد. تیری
یک مقیم خارجی در بروکلین زندگی می‌کرد. تیری همراه با همسر و دو نوه‌اش در محله بث بیچ بروکلین سکونت داشت. معشوقه‌اش که یک خواننده اپرای سابق اهل ایتالیا بود، در خانه‌ای چند خیابان آن‌طرف‌تر زندگی می‌کرد. تیری ادعا می‌کرد که کارمند یک تولیدکننده پوشاک ورزشی است. رئیس. در سال ۱۹۷۲، پس از قتل توماس ابولی، رئیس موقت خانواده جنووزی، تیری به ریاست این خانواده رسید. در آن زمان گمان می‌رفت که کارلو گامبینو، رئیس خانواده گامبینو، دستور قتل ابولی را داده زیرا ابولی ۴ میلیون دلار به او بدهکار بود. بر اساس این نظریه،
میلیون دلار به او بدهکار بود. بر اساس این نظریه، گامبینو می‌خواست تیری رئیس خانواده جنووزی شود. با این حال، بیشتر کارشناسان اکنون معتقدند که تیری تنها یک رئیس صوری برای رئیس واقعی، فیلیپ «بنی اسکویینت» لومباردو بود. لوئیجی آنجلو مارتینو، ملقب به «معمار» پول‌شویی خانواده جنووزی، مستقیماً زیر نظر او کار می‌کرد. تیری به‌عنوان یک گانگستر کم‌حاشیه و دیپلماتیک شناخته می‌شد؛ فردی درآمدزا برای خانواده که به تقسیم ثروت میان کاپوها و سربازان باور داشت. او در ۲۰ سالگی به جرم سرقت مسلحانه محکوم شد اما تا پایان عمرش از
به جرم سرقت مسلحانه محکوم شد اما تا پایان عمرش از اتهامات جدی دیگر دور ماند. بسیاری از منابع پلیسی دههٔ ۱۹۷۰ او را «رئیس آرام» توصیف کرده‌اند، زیرا برخلاف ابولی یا رؤسای پر سر و صدا، از جلب توجه رسانه‌ای و درگیری‌های آشکار پرهیز می‌کرد. از آنجا که او رئیس صوری بود، مشخص نیست تا چه اندازه لومباردو به او قدرت داده بود. برخی منابع معتقدند که لومباردو در پس‌زمینه تمام تصمیمات مهم خانواده را می‌گرفت و تیری بیشتر وظیفهٔ اجرای نظم روزانه و ارتباط با سایر خانواده‌ها را بر عهده داشت. با این حال، دیگران بر این
را بر عهده داشت. با این حال، دیگران بر این باورند که تیری در مدیریت عملیات سنتی جنووزی مانند قمار غیرقانونی و رباخواری نقشی فعال داشت و توانست با هوشمندی، شبکه‌ای از افراد وفادار را پیرامون خود بسازد. تیری به‌عنوان مدیری منظم و باهوش شناخته می‌شد که تنها در آخرین مرحله از خشونت استفاده می‌کرد. این رویکرد سبب شد او در میان هم‌پیمانان و رقبای مافیایی احترام خاصی داشته باشد. برخی گزارش‌ها نشان می‌دهد که حتی پلیس نیویورک نیز او را به‌عنوان «یکی از معدود رؤسای مورد قبول» می‌دید، زیرا توانسته بود با کمترین
مورد قبول» می‌دید، زیرا توانسته بود با کمترین خون‌ریزی، ثبات خانوادهٔ جنووزی را در سال‌های پرتنش دههٔ ۱۹۷۰ حفظ کند. ترور برونو. در سال ۱۹۸۰، تیری نقش کلیدی در ترور آنجلو برونو، رئیس خانواده جنایی فیلادلفیا، و گشودن راه آتلانتیک سیتی برای خانواده‌های جنایی نیویورک ایفا کرد. ایالت نیوجرسی آغاز قمار قانونی در آتلانتیک سیتی را اعلام کرده بود و خانواده‌های نیویورک می‌خواستند در آنجا فعالیت کنند. با این حال، آتلانتیک سیتی در قلمرو خانواده فیلادلفیا قرار داشت و برونو حاضر به تقسیم آن نبود. در مارس ۱۹۸۰، تیری
و برونو حاضر به تقسیم آن نبود. در مارس ۱۹۸۰، تیری پیامی به مشاور فیلادلفیا، آنتونیو کاپونیگرو فرستاد مبنی بر اینکه کمیسیون (مافیا) از او به‌عنوان رئیس حمایت خواهد کرد اگر برونو را ترور کند. اما کاپونیگرو نمی‌دانست که کمیسیون قصدی برای تأیید قتل برونو ندارد. در ۲۱ مارس ۱۹۸۰، برونو در خودروی خود در یکی از خیابان‌های فیلادلفیا کشته شد. کمیسیون بلافاصله کاپونیگرو را به نیویورک احضار کرد و دو هفته بعد جسدش با اسکناس‌های ۲۰ دلاری در دهان و سوراخ‌های بدنش پیدا شد. با این حال، خانواده‌های نیویورک توانستند به
شد. با این حال، خانواده‌های نیویورک توانستند به آتلانتیک سیتی دسترسی پیدا کنند. محکومیت و مرگ. در نهایت دادستان‌های فدرال، تیری را به اتهام رهبری یک خانواده مافیایی که در اخاذی، باج‌گیری و قمار غیرقانونی دست داشت، متهم کردند. در ۲۳ ژانویه ۱۹۸۱، تیری بیمار، با صندلی چرخدار و کپسول اکسیژن، به نقض قانون ریکو محکوم شد. وکلایش درخواست بخشش کردند و گفتند او در حال مرگ است. دادستان‌ها گفتند این یک نمایش است و قاضی او را به ۱۰ سال زندان محکوم کرد. دو ماه بعد، در ۲۹ مارس ۱۹۸۱، تیری در بیمارستان مانت ساینای نیویورک
مارس ۱۹۸۱، تیری در بیمارستان مانت ساینای نیویورک بر اثر مرگ طبیعی درگذشت. او در گورستان سنت جان، کویینز نیویورک دفن شد.
مدار مجتمع ریزموج یکپارچه یا اِم‌اِم‌آی‌سی (که گاهی «میمیک» تلفظ می‌شود) نوعی مدار مجتمع (آی‌سی) است که در فرکانس‌های ریزموج (۳۰۰ مگاهرتز تا ۳۰۰ گیگاهرتز) کار می‌کند. این افزاره‌ها معمولاً عملکردهایی مانند ترکیب ریزموج، تقویت توان، تقویت کم نویز و سوئیچینگ فرکانس-بالا را انجام می‌دهند. ورودی‌ها و خروجی‌های افزاره‌های اِم‌اِم‌آی‌سی اغلب با امپدانس مشخصه ۵۰ اهم تطبیق داده می‌شوند. این امر استفاده از آنها را آسان‌تر می‌کند، زیرا آبشاری کردن اِم‌اِم‌آی‌سی‌ها به شبکه تطبیق خارجی نیاز ندارد. علاوه بر این، اکثر
شبکه تطبیق خارجی نیاز ندارد. علاوه بر این، اکثر تجهیزات آزمایش ریزموج برای کار در محیط ۵۰ اهم طراحی شده‌اند. اِم‌اِم‌آی‌سی‌ها از نظر ابعادی کوچک هستند (از حدود ۱ میلی‌متر مربع تا ۱۰ میلی‌متر مربع) و می‌توانند به صورت انبوه تولید شوند، که امکان اِزدیاد افزاره‌های فرکانس-بالا مانند تلفن‌های همراه را فراهم کرده است. اِم‌اِم‌آی‌سی‌ها در ابتدا با استفاده از گالیوم آرسنید (GaAs)، یک نیم‌رسانای ترکیبی III-V، ساخته می‌شدند. این ماده دو مزیت اساسی نسبت به سیلیکون (Si)، ماده سنتی برای تحقق آی‌سی، دارد: سرعت افزاره
ماده سنتی برای تحقق آی‌سی، دارد: سرعت افزاره (ترانزیستور) و یک زیرلایه نیم‌عایق (semi-insulating). هر دو عامل به طراحی توابع مدار فرکانس بالا کمک می‌کنند. با این حال، سرعت فناوری‌های مبتنی‌بر سیلیکون به تدریج با کاهش اندازه ترانزیستورها افزایش یافته است و اکنون اِم‌اِم‌آی‌سی‌ها را می‌توان در فناوری سیلیکون نیز ساخت. مزیت اصلی فناوری سیلیکون، هزینه ساخت پایین‌تر آن در مقایسه با گالیم‌آرسنید است. قطر ویفر سیلیکونی بزرگتر است (معمولاً ۸ تا ۱۲ اینچ در مقایسه با ۴ تا ۸ اینچ برای گالیم‌آرسنید) و هزینه ویفر کمتر
۴ تا ۸ اینچ برای گالیم‌آرسنید) و هزینه ویفر کمتر است که به آی‌سی ارزان‌تر کمک می‌کند. در ابتدا، اِم‌اِم‌آی‌سی‌ها از ترانزیستورهای اثر-میدان نیم‌رسانا-فلز (MESFET) به عنوان قطعه فعال استفاده می‌کردند. اخیراً ترانزیستورهای با تحرک‌پزیری‌الکترونی‌بالا (HEMT), HEMTهای شبه‌مورفیک و ترانزیستورهای دوقطبی با پیوندناهمگون رایج شده‌اند. نشان داده شده است که سایر فناوری‌های III-V، مانند ایندیوم فسفید (InP)، از نظر بهره، فرکانس قطع بالاتر و نویز کم، عملکرد بهتری نسبت به گالیم‌آرسنید ارائه می‌دهند. با این حال، آنها به
گالیم‌آرسنید ارائه می‌دهند. با این حال، آنها به دلیل اندازه ویفر کوچکتر و افزایش شکنندگی مواد، گران‌تر نیز هستند. سیلیکون ژرمانیوم (SiGe) یک فناوری نیم‌رسانای مرکب مبتنی‌بر سیلیکون است که ترانزیستورهایی با سرعت بالاتر از افزاره‌های سیلیکون معمولی ارائه می‌دهد، اما با مزایای هزینه مشابه. نیترید گالیوم (GaN) نیز یک گزینه برای اِم‌اِم‌آی‌سی‌ها است. از آنجا که ترانزیستورهای نیتریدگالیوم می‌توانند در دماهای بسیار بالاتر و ولتاژهای بسیار بالاتر از ترانزیستورهای گالیم‌آرسنید کار کنند، تقویت‌کننده‌های توان
گالیم‌آرسنید کار کنند، تقویت‌کننده‌های توان ایده‌آلی در فرکانس‌های ریزموج هستند.
انزو تورتورا (؛ – ) یک مجری تلویزیون ایتالیایی در تلویزیون ملی ایتالیا بود که به ناحق به عضویت در کامورا و قاچاق مواد مخدر در سال ۱۹۸۵ محکوم و به ۱۰ سال زندان محکوم شد. او در سال ۱۹۸۷ توسط دیوان عالی کشور از تمامی اتهامات تبرئه شد. دوران اولیه حرفه‌ای. تورتورا در جنوآ، ایتالیا به دنیا آمد. پس از دریافت مدرک روزنامه‌نگاری در زادگاهش، در تئاتر با پائولو ویلاجیو کار کرد و سپس به رای، شرکت دولتی رادیو و تلویزیون ایتالیا، پیوست و به‌عنوان گوینده رادیو فعالیت داشت. در سال ۱۹۵۶ برای اولین بار در تلویزیون ظاهر شد و
در سال ۱۹۵۶ برای اولین بار در تلویزیون ظاهر شد و برنامه‌هایی مانند "دومنیکا اسپورتوا" و "بازی‌های بی‌مرز" را اجرا کرد. در سال ۱۹۶۹، هنگامی که مدیران رای را به گروهی از پیشاهنگان تشبیه کرد که تلاش می‌کردند یک جت مافوق صوت را بدون موفقیت هدایت کنند، از رای اخراج شد. پس از آن، برای چندین شبکه تلویزیونی خصوصی و روزنامه‌های مختلف کار کرد و در سال ۱۹۷۷ به رای بازگشت. در دهه ۱۹۷۰، انزو تورتورا یکی از بنیان‌گذاران تله بیه‌لا، نخستین ایستگاه تلویزیونی آزاد ایتالیا بود که انحصار دولتی پخش تلویزیونی را شکست. او سپس
بود که انحصار دولتی پخش تلویزیونی را شکست. او سپس به همراه دوستش رنتسو ویلا، تله‌آلتومیلانزه و آنتنا ۳ لومباردیا را بنیان گذاشت. در سال ۱۹۷۷، تورتورا اجرای برنامه‌ای به نام "پورتوبلو" را آغاز کرد که تا ۲۶ میلیون بیننده را هر جمعه شب به خود جذب می‌کرد و بسیار موفق بود. این برنامه که نامش برگرفته از بازار خیابان پورتوبلو در لندن بود، به مخاطبان این امکان را می‌داد که از خانه و از طریق تلفن وسایل خود را بفروشند یا بخرند، ایده یا اختراعاتشان را معرفی کنند یا به دنبال شریک یا فردی بگردند که سال‌ها از او خبری
به دنبال شریک یا فردی بگردند که سال‌ها از او خبری نداشتند. چالش شرکت‌کنندگان در استودیو این بود که پرنده طوطی سبز برنامه و نماد آن، یعنی پورتوبلو، نامش را بگوید. دستگیری و محکومیت. در ۱۷ ژوئن ۱۹۸۳، او پس از اتهامات ساختگی چند پنیتی از کامورای جدید سازمان‌یافته مانند پاسکواله بارا، جووانی پاندیکو و جووانی ملوسو دستگیر و به مدت ۷ ماه زندانی شد. گفته می‌شد که این اشتباه ناشی از شباهت نام خانوادگی او با فرد دیگری بوده است اما "پنیتی" همچنان او را به جرائم مرتبط با قاچاق کوکائین متهم می‌کردند. او در نخستین
با قاچاق کوکائین متهم می‌کردند. او در نخستین دادگاهش در سال ۱۹۸۵ به ده سال زندان محکوم شد اما تنها به لطف مداخله به‌موقع حزب رادیکال، که نامزدی او را برای پارلمان اروپا پیشنهاد کرد و تورتورا با رأی بالا برنده شد، از ادامه حبس نجات یافت. این پرونده کشور را میان کسانی که او را گناهکار می‌دانستند و کسانی که او را بی‌گناه می‌دانستند، دو دسته کرد. بازپروری. در سپتامبر ۱۹۸۶، دادگاه تجدیدنظر ناپل تورتورا را کاملاً تبرئه کرد. در سال ۱۹۸۷ دیوان عالی کشور بی‌گناهی کامل او را قطعی اعلام کرد و علیه قضاتی که به ناحق او
او را قطعی اعلام کرد و علیه قضاتی که به ناحق او را محاکمه و محکوم کرده بودند اقدام کرد. پس از چهار سال، او در فوریه ۱۹۸۷ به تلویزیون بازگشت و اجرای برنامه "پورتوبلو" را از سر گرفت. او برنامه را با جمله «خوب، کجا بودیم؟» ("Dunque, dove eravamo rimasti?") آغاز کرد. تورتورا به سرطان مبتلا شد و در مه ۱۹۸۸ در ۵۹ سالگی درگذشت.
پیترو والپردا (; – ) یک آنارشیست، شاعر، رقصنده و رمان‌نویس اهل ایتالیا بود. او به دلیل مسئول شناخته شدن در بمب‌گذاری در میدان فونتانا در دسامبر ۱۹۶۹ به زندان محکوم شد. در سال ۱۹۸۷، او به دلیل فقدان مدرک توسط دیوان عالی کشور ایتالیا تبرئه شد. زندگی اولیه، تحصیل و فعالیت‌ها. والپردا از یک خانواده فقیر کارگری در میلان می‌آمد. پس از پایان تحصیلات رسمی، به مدرسه رقص رفت. او زندگی خود را به عنوان یک رقصنده جزء روی صحنه می‌گذراند. در سال ۱۹۶۹، او به رم نقل مکان کرد و در حلقه باکونین حضور یافت، پیش از آنکه به همراه
و در حلقه باکونین حضور یافت، پیش از آنکه به همراه چند دوست، را تأسیس کند. بمب‌گذاری میدان فونتانا و بی‌عدالتی. پس از بمب‌گذاری در میدان فونتانا که در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۹ در میانه پاییز داغ انجام شد، والپردا توسط پلیس دستگیر شد. یک راننده تاکسی شهادت داد که او را اندکی پیش از انفجار در میدان فونتانا دیده است؛ انفجاری که ۱۷ کشته و ۸۸ زخمی بر جای گذاشت. با این حال، شهادت او قابل اعتماد در نظر گرفته نشد، حتی اگر با حسن نیت داده شده بود. آنارشیست دیگری به نام جوزپه پینلی نیز به اتهام بمب‌گذاری بازداشت شد و پس از چند
نیز به اتهام بمب‌گذاری بازداشت شد و پس از چند روز بازداشت غیرقانونی در پلیس، از پنجره طبقه چهارم سقوط کرد و جان باخت. نام والپردا در رسانه‌ها به‌عنوان «هیولای میدان فونتانا» منتشر شد و گزارشگر تلویزیونی برونو وسپا ادعا کرد که «مرد گناهکار پیدا شده است». او سه سال را در زندان گذراند و در انتظار محاکمه بود. در سراسر ایتالیا، تظاهرات گسترده‌ای در حمایت از والپردا برگزار شد و دادگاه به جنوب عمیق منتقل شد تا از هرگونه مداخله سیاسی جلوگیری شود. والپردا خاطرات زندان خود را با عنوان "این اوست" منتشر کرد که همان
خود را با عنوان "این اوست" منتشر کرد که همان کلماتی بود که شاهد ادعایی، راننده تاکسی کورنلیو رولاندی، به زبان آورده بود. دادگاه کیفری در ۲۳ فوریه ۱۹۷۲ در رم آغاز شد؛ دستگاه قضایی ایتالیا ۱۵ سال طول کشید تا والپردا را به دلیل فقدان مدرک تبرئه کند و ۲۹ سال طول کشید تا افراد دیگری را به دلیل بمب‌گذاری مقصر بشناسد؛ کارلو ماریا ماجی، جانکارلو رونیونی و دلفو زورزی که به حبس ابد محکوم شده بودند، در سال ۲۰۰۴ توسط دادگاه تجدیدنظر و در سال ۲۰۰۵ توسط دیوان عالی کشور تبرئه شدند. بعدها مشخص شد که عاملان واقعی بمب‌گذاری
شدند. بعدها مشخص شد که عاملان واقعی بمب‌گذاری دیگر نوفاشیست‌ها و اعضای اردینه نوو بودند. همان‌طور که بعداً آشکار شد، احتمالاً والپردا با ، یک افراط‌گرای راست افراطی نزدیک به صحنه نوفاشیستی که شباهت زیادی به آنارشیست داشت، اشتباه گرفته شد. پس از آزادی، والپردا به کار خود به‌عنوان رقصنده ادامه داد و یک بار در میلان افتتاح کرد. او چهار کتاب با نوشت.
جوزپه پیرمارینی (۱۸ ژوئیه ۱۷۳۴ - ۱۸ فوریه ۱۸۰۸) معمار ایتالیایی بود که نزد لوئیجی وانویتلی در ناپل آموزش دید و بیشتر شهرت آن بخاطر طراحی و ساخت تئاتر لا اسکالا (۷۸-۱۷۷۶) و تئاتر لیریکو در میلان است، و در ایتالیایی، گاه حتی از عبارت «ایل پیرمارینی» به جای تئاتر لا اسکالا استفاده می‌شود. پیرمارینی در پی تاسیس «آکادمی هنرهای زیبای بررا» در سال ۱۷۷۶، به طور رسمی به عنوان استاد این آکادمی (که بیشتر با نام آکادمی بررا در میلان شناخته می‌شود) منصوب شد. وی همچنین معمار مطرح دربار اسقف‌نشین میلان بود و ساخت بسیاری
مطرح دربار اسقف‌نشین میلان بود و ساخت بسیاری از بناها در میلان و دیگر نقاط ایتالیا را در کارنامه خود دارد. زندگینامه. سال‌های اولیه تا ۱۷۷۱. پیرمارینی در فولینو، که در آن زمان بخشی از ایالات پاپی بود، متولد شد. علاقه اولیه‌ای که او به ساخت و ساز و نقاشی نشان داد و نظرات دلگرم‌کننده ریاضیدان روجرو بوسکوویچ، والدین پیرمارینی را متقاعد کرد که او را به شهر رم بفرستند. در آنجا او خود را وقف ریاضیات کرد و همچنین معماری خواند و در استودیوهای پائولو پوزی، کارلو مورنا (۶۴-۱۷۱۳) و بعداً لوئیجی وانویتلی شرکت کرد. او
(۶۴-۱۷۱۳) و بعداً لوئیجی وانویتلی شرکت کرد. او همچنین با آکادمی سن لوکا در ارتباط بود. در این محیط، او خود را نیازمند کسب دانش دقیقی نه تنها از معماری کلاسیک، بلکه از معماری قرن‌های ۱۶ و ۱۷ دید. پیرمارینی با ترسیم بسیاری از ساختمان‌های رومی، تلاش کرد ویژگی‌های بارز هر نوع را شناسایی کند که بعداً در کار خود از آنها استفاده کرد. بسیاری از نقاشی‌های این دوره تحصیل و کارآموزی، از جمله کتاب‌های کار او، باقی مانده‌اند. ویژگی آثار بعدی پیرمارینی، توجه زیاد به جزئیات و همراه با مقدار زیادی از مطالب گرافیکی است.
و همراه با مقدار زیادی از مطالب گرافیکی است. وانویتلی که ساخت کارگاه‌های سازندگان بوربون در ناپل را هدایت می‌کرد، مشوق وی بود و از سال ۱۷۶۵ او را به عنوان طراح به استخدام خود درآورد. او همچنین ممکن است نقشی در اجرای نقشه‌های وانویتلی در کازرتا نیز داشته باشد. طراحی‌های پیرمارینی، آثار وانویتلی در «کازرما دل پونته دلا مادالنا»، نقشه‌های او برای کلیسای سانتیسیما آنونزیاتا و معماری خیالی خلق شده برای عروسی فردیناند چهارم با ماریا کارولینا از اتریش در کاخ تئورا در سال ۱۷۶۸ را مستند می‌کند. در ناپل، پیرمارینی
در سال ۱۷۶۸ را مستند می‌کند. در ناپل، پیرمارینی همچنان علایقی به آثار باستانی نشان می‌داد و با کارلو وانویتلی (۱۷۳۹-۱۸۲۱) نقش برجسته‌هایی را در آمفی تئاتر کاپوا و در سال ۱۷۶۶ برای طاق تراژان در بنونتو خلق کرد. این طرح‌ها در سال ۱۷۷۰ توسط کارلو نولی (درگذشته ۱۷۷۰) بر روی هشت بلوک بزرگ چاپ شدند، ولی پیرمارینی در این زمان، کارگاه لوئیجی وانویتلی را ترک کرده بود. پیرمارینی که در سال ۱۷۶۹ به عنوان همکار وانویتلی به میلان نقل مکان کرده بود، پس از آنکه وانویتلی کار بر روی کاخ دوکال را رها کرد، در لومباردی ماند و
بر روی کاخ دوکال را رها کرد، در لومباردی ماند و با تبدیل شدن به معمار دربار اسقف‌نشین میلان در دسامبر ۱۷۶۹، به سرعت خود را به عنوان معماری برجسته در اواخر قرن ۱۸ در لومباردی تثبیت کرد. او ارزش‌های خود در مورد کارایی و آراستگی معماری (که براساس ریتم‌های ظریف و تناسبات منظم، و برگرفته از طرح‌های واضح و دقیق و بدون هیچ گونه امتیازی به ریتم‌های تزئینی ساختگی بود) را به شهرهای منطقه تحمیل کرد. طرح دقیق و کاربردی او برای آکادمی ترسیانا (۱۷۷۰-۷۱) در مانتوا، بر طرح آنتونیو گالی-بیبینا ترجیح داده شد. جفت ستون‌های
آنتونیو گالی-بیبینا ترجیح داده شد. جفت ستون‌های ایونیک روی نما، دهانه‌های بزرگی را در برمی‌گیرند که نور را به ویژه به طبقه بالا، که دارای یک اتاق بیضی شکل برای آموزش نقاشی از مدل زنده است، هدایت می‌کنند. قسمت مرکزی نمای اصلی با یک برآمدگی جزئی که توسط یک سنگفرش مشخص شده و تا طبقه زیر شیروانی ادامه دارد، برجسته می‌شود. در همان زمان، پیرمارینی تبدیل (۱۷۷۱-۱۷۷۹) دانشگاه پاویا به یک مجتمع آموزشی کاربردی‌تر را آغاز کرد و نمای جدیدی را طراحی نمود. او برای دانشگاه، پردیس قدیمی را بازسازی کرده و گلخانه‌های باغ
پردیس قدیمی را بازسازی کرده و گلخانه‌های باغ گیاه‌شناسی را ساخت. با این حال، بزرگترین موفقیت پیرمارینی با طراحی‌های او برای نمایشگاه‌هایی که برای جشن ورود آرشیدوک فردیناند اتریش، دوک بریسگا، و همسرش، ماریا بئاتریس دِسته، به میلان در سال ۱۷۷۱ برپا شده بود، به دست آمد. این نمایشگاه‌ها مورد استقبال نخبگان فرهنگی روشنفکر میلان قرار گرفت: او تالار کورسو دی پورتا اورینتاله را به یک آمفی تئاتر سبز تبدیل کرد و در یکی از پیچ‌های آن، یک معبد مینیاتوری مرتفع به نام تمپیِتو دی فلورا قرار داد. سال‌های بعد از ۱۷۷۱.
تمپیِتو دی فلورا قرار داد. سال‌های بعد از ۱۷۷۱. پیرمارینی در دهه ۱۷۷۰ به کار خود برای آرشیدوک فردیناند ادامه داد و برای او خانه‌هایی در شهر و روستا طراحی کرد، از جمله تبدیل (۱۷۷۰-۱۷۷۸) کاخ دوکال قدیمی در قلب میلان و ایجاد ویلای رجو-دوکاله (۱۷۷۶-۱۷۸۰) در مونتزا. در هر دو اثر، پیرمارینی از یک نقشه U شکل برای ایجاد یک حیاط جلویی استفاده کرد، هرچند این طرح در ساختمان میلان به دلیل ساختار از پیش موجود کمی نامنظم است. نماها نه عظیم یا چشمگیر، بلکه در عوض پالایشی از سبک وانویتلی هستند. تزئینات داخلی، کیفیت خطی
از سبک وانویتلی هستند. تزئینات داخلی، کیفیت خطی ساده نمای بیرونی را تکمیل می‌کنند و برای تأکید بر ریتم‌های بازشوهای پنجره‌ها و ایجاد الگویی سبک و الاستیک روی سقف‌ها عمل می‌کنند که با استفاده از منحنی‌های ملایم طاق‌ها، فضایی برای مدالیون‌های جدید باقی می‌گذارد. پیرمارینی در مقام معمار به همراه همکاران تیمش (شامل جوکوندو آلبرتولی مسئول گچ‌کاری، جوزپه فرانچی مسئول مجسمه‌سازی، و جولیو ترابالسی و مارتین کنولر برای نقاشی) همین خدمات را به اشراف لومباردی که قصد بازسازی اقامتگاه‌های خود با تقلید از دربار آشیدوک
بازسازی اقامتگاه‌های خود با تقلید از دربار آشیدوک داشتند را نیز ارائه می‌داد. طرح‌های پیرمارینی برای کاخ بلجُویوزو (۱۷۷۲-۸۲) شامل یک نمای عظیم بود که توسط گروه‌های ریتمیک ستون‌های غول‌پیکر در بالای طبقه همکف با سنگ‌تراشی صاف و با برآمدگی جزئی از دهانه‌های مرکزی تزئین شده با نیم ستون‌ها و یک سنگفرش، تقسیم شده بود. کاخ‌های دیگری که پیرمارینی در آنها کار کرد شامل کاخ گرپی در خیابان سنت آنتونیو (۱۷۷۷-۸۲) است، جایی که با کاهش تمام اجزای ساختگی مانند قالب‌گیری پنجره، ارزش طراحی سطح ساختمان را برجسته کرد. آثار
پنجره، ارزش طراحی سطح ساختمان را برجسته کرد. آثار مشابه از سال‌های ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۸ شامل نمای باغ کاخ کوزانی، مرمت کاخ موریجا، و کاخ کاسنِدی، و همچنین ویلا بورومئو (۱۷۸۰-۱۷۸۵) در کاسانو دآدا می‌شود. او همچنین ویلا تیتونی تراورسی (۱۷۷۶-۱۷۷۹) را در دزیو طراحی کرد. بین سال‌های ۱۷۷۶ تا ۱۷۷۸، پیرمارینی مشهورترین اثر خود، تئاتر آلا اسکالا، را برای گروهی از ذینفعان عواید تئاتر که تقریباً همه اشراف شهر را شامل می‌شد، در میلان ساخت. این سالن از خطوط اپرای سنتی ایتالیایی قرن ۱۸ پیروی می‌کند. شش ردیف جایگاه خصوصی که با
قرن ۱۸ پیروی می‌کند. شش ردیف جایگاه خصوصی که با نقشه نعل اسبی چیده شده‌اند، یک فضای خالی باز را احاطه کرده‌اند و توسط ستون‌های کورینتی غول‌پیکر که جایگاه‌های صحنه را قاب می‌کنند، به طاق پیش‌صحنه متصل می‌شوند. در سالن اصلی، به دلایل آکوستیک، تزئینات برجسته به حداقل رسیده بود. در عوض، جایگاه‌ها با تزئینات نقاشی شده روی پنل‌های چوبی گچ‌کاری شده سبک پوشانده شده بودند. الساندرو سانکیریکو در سال ۱۸۳۰ سالن را به طور کامل از نو تزئین کرد (تخریب؛ بازسازی شده در سال ۱۹۴۶). یک رواق سرپوشیده، برجسته‌ترین عنصر در نمای
۱۹۴۶). یک رواق سرپوشیده، برجسته‌ترین عنصر در نمای بیرونی است که در غیر این صورت کم‌اهمیت جلوه می‌کرد. دهانه‌های مرکزی با مجموعه‌ای از ستون‌های متصل به سبک کورینتی برجسته شده‌اند و یک سنتوری مثلثی در بالای طبقه زیر شیروانی، نقش برجسته‌ای از ارابه آپولو اثر جوزپه فرانچی را در برمی‌گیرد. پیرمارینی همچنین تئاترهای دیگری از جمله تئاترهای نووارا (۱۷۷۷)، مونتزا (۱۷۷۸)، مانتوا (۱۷۸۲-۱۷۸۳) و کرما (۱۷۸۳-۱۷۸۵) را طراحی کرد. پیرمارینی با کار خود در بازسازی ساختمان‌های شهری مانند کاخ مونته دی سانتا ترزا (۱۷۸۲)، لا زکا