payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ظهر ۲۴ مارس، کاپلر فهرستی از ۲۷۱ قربانی داشت که جرم هر کدام در مقابل نامشان ذکر شده بود، به جز یهودیانی که به سادگی به عنوان "یهودی" ذکر شده بودند. در این زمان، تعداد کشته‌شدگان بمب‌گذاری ویا رازلا به ۳۲ نفر رسیده بود. (یک نفر دیگر نیز در حین عملیات تلافی‌جویانه جان خود را از دست داد؛ تعداد کشته‌شدگان در نهایت به ۳۳ نفر رسید.) برای جبران این تعداد، کوئستور پیترو کاروزو، رئیس پلیس فاشیست در رم، به چند ایتالیایی از زندان رجینا کوئلی خود، از جمله مائوریتزیو گیلیو، که یکی از ستوان‌های خودش بود، و معلوم شده بود
که یکی از ستوان‌های خودش بود، و معلوم شده بود به عنوان مأمور دوجانبه‌ای که برای OSS آمریکا و مسئول ارتباطات رادیویی با ارتش پنجم کار می‌کرده، پیشنهاد داد به آنجا بروند. به دلیل محدودیت زمانی که هیتلر اعمال کرده بود، مالتزر و کاپلر توافق کردند که قربانیان به جای جوخه آتش معمولی، باید از پشت سر و از فاصله نزدیک تیرباران شوند. به افراد هنگ بوزن، واحدی که در این حمله مورد اصابت قرار گرفت، فرصت انتقام از رفقای خود داده شد، اما آنها از انجام این کار به این روش خودداری کردند. ۲۶ نفر از قربانیانی که در غارها
خودداری کردند. ۲۶ نفر از قربانیانی که در غارها تیرباران شدند، یهودیانی بودند که توسط چلسته دی پورتو، وحشت گتوی رم، به آنها خیانت کرده بود. کشتار. این قتل عام بدون اطلاع قبلی عمومی در حومه روستایی کم‌تردد شهر، در داخل تونل‌های معادن متروکه پوزولانا، در نزدیکی جاده آردئاتینا، انجام شد. به اشتباه، در مجموع ۳۳۵ زندانی ایتالیایی دستگیر شدند، که پنج نفر بیشتر از ۳۳۰ نفر درخواستی بودند. در ۲۴ مارس، به رهبری افسران اس اس، اریش پریبکه و کارل هاس، آنها را با کامیون به غارهای آردئاتین منتقل کردند و سپس در گروه‌های
به غارهای آردئاتین منتقل کردند و سپس در گروه‌های پنج نفره در داخل غارها اعدام کردند. از آنجا که جوخه کشتار عمدتاً از افسرانی تشکیل شده بود که قبلاً هرگز مرتکب قتل نشده بودند، کاپلر دستور داده بود که چندین جعبه کنیاک به غارها تحویل داده شود تا اعصاب افسران را آرام کند. به افسران دستور داده شد که زندانیان محکوم به مرگ را با دستان بسته به داخل غارها هدایت کنند و سپس آنها را زانو بزنند تا سربازان بتوانند گلوله‌ای را مستقیماً به مخچه شلیک کنند و اطمینان حاصل شود که بیش از یک گلوله برای هر زندانی لازم نیست.
شود که بیش از یک گلوله برای هر زندانی لازم نیست. بسیاری مجبور شدند روی اجساد کسانی که قبل از آنها کشته شده بودند زانو بزنند زیرا غار پر از اجساد مردگان شده بود. در حین قتل عام، وجود پنج زندانی اضافی کشف شد و تصمیم گرفته شد که به هر حال آنها را بکشند تا از فاش شدن محل اعدام جلوگیری شود. اجساد قربانیان معمولاً در توده‌هایی به ارتفاع حدود یک متر قرار داده می‌شدند و سپس هنگامی که مهندسان نظامی آلمانی مواد منفجره را برای مهر و موم کردن غارها و پنهان کردن این جنایت کار گذاشتند، زیر تن‌ها آوار سنگ دفن می‌شدند.
کار گذاشتند، زیر تن‌ها آوار سنگ دفن می‌شدند. آنها به طور خلاصه دفن شده و بیش از یک سال در داخل غارها رها شدند. به گفته رابرت کاتز، خانواده‌های قربانیان با کندی طاقت‌فرسا و تنها با یک نامه مطلع می‌شدند، اگر اصلاً نامه‌ای دریافت می‌کردند، این یک استراتژی لاپوشانی و پنهان‌کاری - "شب و مه" - بود که برای گیج کردن، سوگواری و ارعاب بستگان بازمانده طراحی شده بود. قربانیان. تصورات غلط در مورد قتل عام غار آردیاتین فراوان است. مهمترین آنها این تصور است که به پارتیزان‌های مسئول حمله ویا رازلا دستور داده شده بود که خود
مسئول حمله ویا رازلا دستور داده شده بود که خود را به اس‌اس تسلیم کنند و آنها با میل خود از این کار خودداری کردند. اگرچه گاهی ادعا می‌شود که قربانیان انتقام‌جویانه عمدتاً یهودی بودند، اما تنها ۷۵ نفر از ۳۳۵ قربانی انتخاب‌شده برای مرگ در غارها یهودی بودند، که این معیاری برای انتخاب بود (زیرا یهودیان به هر حال برای مرگ نشانه‌گذاری شده بودند). در واقع، قربانیان، به گفته رابرت کاتز، شامل «ثروتمند و فقیر، پزشک و وکیل، کارگر و مغازه‌دار، هنرمند و صنعتگر، معلم و دانشجو، مرد و پسر نوجوان از هر طبقه اجتماعی و حتی یک
مرد و پسر نوجوان از هر طبقه اجتماعی و حتی یک کشیش... در میان آنها» بودند. نگرانی اصلی اس‌اس تکمیل سریع سهمیه بود. برخی از ساکنان ویا رازلا بودند که در زمان حمله پارتیزان‌ها در خانه بودند. برخی دیگر به دلیل مشکوک بودن به مقاومت و سایر فعالیت‌های ضد فاشیستی دستگیر و شکنجه شده بودند، در حالی که برخی دیگر به طور اتفاقی در خیابان‌ها دستگیر شده یا بر اساس اطلاعات فاشیست‌ها در خانه‌هایشان دستگیر شده بودند. کوچکترین آنها ۱۵ ساله بود. زندانیان سیاسی شامل اعضای GAP، PA و جبهه مقاومت نظامی مخفی سلطنت‌طلب (FMRC) بودند
و جبهه مقاومت نظامی مخفی سلطنت‌طلب (FMRC) بودند که شامل بسیاری از پلیس‌ها می‌شد. اعضای باندیرا روسا ("پرچم سرخ") یک گروه مقاومت کمونیستی مخالف، بزرگترین گروه را تشکیل می‌دادند. یکی از زندانیان سیاسی، کشیش پیترو پاپاگالو، یکی از الگوهای شخصیت پادره پیترو در فیلم نئورئالیستی پیشگام روبرتو روسلینی با عنوان "رم، شهر بی‌دفاع" بود که در سال ۱۹۴۴ فیلمبرداری شد. یکی دیگر، شاید مشهورترین آنها، سرهنگ اشرافی جوزپه مونتزمولو (۴۴ ساله) بود که پس از فرار پادشاه و بادولیو، تصمیم گرفت در رم بماند و مخفیانه زندگی کند و در
تصمیم گرفت در رم بماند و مخفیانه زندگی کند و در لباس مفتی به عنوان یک استاد یا اینگنره (مهندس) ظاهر شود تا FMRC را سازماندهی و رهبری کند و نماینده دولت بادولیو باشد، دولتی که تا زمان دستگیری‌اش در ۲۵ ژانویه ۱۹۴۴ با آن در تماس رادیویی مداوم بود. شجاعت باورنکردنی سرهنگ جوزپه مونتزمولو در زیر شکنجه، که شامل کشیدن ناخن‌ها و دندان‌هایش نیز می‌شد، به افسانه تبدیل شد. یکی دیگر از آنها ژنرال سیمونه سیمونی، قهرمان جنگ ۶۴ ساله بود که با چراغ جوشکاری شکنجه را تحمل کرده بود. این سرباز پیر به اسیرکنندگانش پاسخ داده
کرده بود. این سرباز پیر به اسیرکنندگانش پاسخ داده بود: «تنها پشیمانی من این است که جوان‌تر نبودم، زیرا کارهای بسیار بیشتری می‌توانستم [برای کشورم] انجام دهم». هیچ‌کدام از این دو نفر هرگز صحبت نکردند و به هیچ وجه به شبکه خود خیانت نکردند. In March 2011, on the eve of Pope's visit to the monument commemorating the massacre, Colonel Montezemolo's son, Cardinal Andrea Cordero Lanza di Montezemolo (born 1925), told interviewer Giampolo Mattei: "This is a memorial that brings everyone into agreement: Christians
that brings everyone into agreement: Christians and Jews, believers and non-believers. The memorial conveys the sense of brotherhood even in death. There has only been reciprocal respect, and never any room for vengeful thoughts or religious conflict. Memorial events have been organized without any problem, in full solidarity and collaboration. Death really brought diverse people together and made even the living brothers. I remember that during the recovery and identification process, a Catholic priest,
and identification process, a Catholic priest, as well as a rabbi, were with us to give the blessings.&lt;/ref&gt; علاوه بر سیمونی، چهار ژنرال دیگر نیز در میان اعدام شدگان بودند که همگی اعضای جبهه نظامی مخفی بودند: ویتو آرتاله، داردانو فنولی، روبرتو لردی و ساباتو مارتلی کاستالدی. بنای یادمان. طراحی بنای یادبود غار آردئاتین حاصل یک مسابقه ملی و حاصل همکاری پنج معمار (نلو آپریل، چینو کالکاپرینا، آلدو کاردلی، ماریو فیورنتینو و جوزپه پروگینی) و دو مجسمه‌ساز (فرانچسکو کوچیا و میرکو باسالدلا) بود. دروازه برنزی
کوچیا و میرکو باسالدلا) بود. دروازه برنزی عظیم میرکو باسالدلا از سیم‌خاردارهای رایج میدان‌های جنگ و اردوگاه‌های کار اجباری به عنوان الهام استفاده کرد و آن را با پیچ و تاب‌های متحرک درخت زندگی ادغام کرد. خطوط منحنی به صورت درهم‌تنیدگی اندام‌هایی که در زوایای خمیده ناشیانه‌ای که مشخصه اجساد است، به یکدیگر می‌رسند، تغییر شکل می‌دهند. همچنین در ورودی، یک مجسمه بتنی عظیم اثر فرانچسکو کوچیا از سه چهره مرد وجود دارد که به صورت یک پیکر واحد در کنار هم ایستاده‌اند. سه عصر بشر، دست در دست هم، با آرمان‌ها و سرنوشت به
عصر بشر، دست در دست هم، با آرمان‌ها و سرنوشت به هم پیوند خورده‌اند - جوان‌ترین قربانی غار ۱۵ ساله و مسن‌ترین آنها ۷۰ ساله بود. هر چهره حالت چهره‌ی متمایزی دارد که احتمالاً طیف احساسات مردانی را که در معدن سنگ به سوی مرگ می‌رفتند، به تصویر می‌کشد: ناامیدی، چشمان نیمه‌باز از روی پشیمانی، و نگاهی مصمم و دور. هر چهره روی مجسمه نگاه خود را به سمت یکی از عناصر مهم مجموعه یادبود معطوف می‌کند: تخته سنگ قبر، معادن قدیمی و حیاط جلویی. روی پلاک یادبود بیرون ورودی غارها نوشته شده است: رهروان تشنه آزادی - ما را به طور
نوشته شده است: رهروان تشنه آزادی - ما را به طور تصادفی - در خیابان و در زندان - به عنوان انتقامی دسته جمعی - قتل‌عام کردند و در این گودال ها روی هم ریختند - ایتالیایی ها، نفرین نکنید - مادران، عروس ها، گریه نکنید - فرزندان، با افتخار - خاطره - هولوکاست پدرانتان را یه یاد آورید- اگر کشتار ما - هدفی فراتر از انتقام داشته باشد - آن بود که حق وجود انسان را - در برابر جنایت قتل - تثبیت کند. درون خود معادن سابق، دو پلاک دیگر وجود دارد. یکی در تونل: ما در این مکان قتل عام شدیم زیرا – ما علیه استبداد داخلی – برای
قتل عام شدیم زیرا – ما علیه استبداد داخلی – برای آزادی و علیه بیگانگان – برای استقلال میهن – جنگیدیم – ما رویای یک ایتالیای آزاد، عادلانه – و دموکراتیک را در سر داشتیم. باشد که فداکاری و خون ما – بذری بکارد و هشداری برای – نسل‌های آینده باشد. و دیگری در «غاری» در انتهای داستان، جایی که قتل عام واقعاً رخ داد: اینجا ما ذبح شدیم - قربانیان یک فداکاری هولناک - باشد که فداکاری ما به سرزمینی بهتر - و صلحی پایدار در میان مردم - منجر شود. از اعماق وجود، ای پروردگار، به درگاه تو فریاد برآوردم. عبارت آخر، که از
به درگاه تو فریاد برآوردم. عبارت آخر، که از مزمور ۱۳۰ توبه گرفته شده است، به احتمال زیاد به دلیل اهمیت موازی آن در مسیحیت و یهودیت انتخاب شده است، که همزمان به ۲۶۰ مسیحی و ۷۵ یهودی که در کنار هم کشته و دفن شدند، اشاره دارد. متن به دو زبان لاتین و عبری نوشته شده است: "Clamavi ad Te, Domine"; "שיר המעלות, ממעמקים קראתיך י-ה". میراث. به دلایل متعددی، از جمله (اما نه محدود به): تعداد زیاد قربانیان؛ این واقعیت که بسیاری از آنها غیرنظامیان بی‌گناهی بودند که به طور اتفاقی گرفته شده بودند تا تعداد کشته‌شدگان را
طور اتفاقی گرفته شده بودند تا تعداد کشته‌شدگان را تشکیل دهند؛ روش‌های بی‌رحمانه‌ای که (حتی با معیارهای نازی‌ها) برای انجام قتل عام به کار گرفته شده بود؛ این واقعیت که دستور انتقام مستقیماً از آدولف هیتلر آمده بود، و پنهان کردن اجساد که به جای بازگرداندن به خانواده‌هایشان، به طور خلاصه دفن شدند - این قتل عام به نمادی از قتل عام‌های مختلفی که علیه غیرنظامیان در ایتالیا از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ تا تسلیم آلمان در ۸ مه ۱۹۴۵ انجام شد، تبدیل شد. در دسامبر ۲۰۰۷، جورجو بتیو، عضو شورای شهر ترویزو، ایتالیا و عضو حزب لیگ
بتیو، عضو شورای شهر ترویزو، ایتالیا و عضو حزب لیگ شمالی، با اشاره به بحث‌های جاری ایتالیا در مورد سیاست‌های مهاجرتی، پیشنهاد داد که «در مورد مهاجران، ما باید از همان سیستمی که اس‌اس استفاده می‌کرد، استفاده کنیم، یعنی به ازای هر توهینی که به یکی از شهروندانمان می‌شود، ۱۰ نفر از آنها را مجازات کنیم». این اظهار نظر با محکومیت عمومی مواجه شد و بتیو بعداً گفت:«من قطعاً در نقل قول از اس‌اس اشتباه کردم». او ادعا کرد که این حادثه توسط رسانه‌ها «جنجالی» شده است. واتیکان. نقش واتیکان در این قتل عام پس از انتشار
واتیکان. نقش واتیکان در این قتل عام پس از انتشار اولین کتاب رابرت کاتز، «مرگ در رم» (1967)، به طور ویژه مورد بررسی قرار گرفت. در این کتاب، او گمانه‌زنی کرد که پاپ پیوس دوازدهم از قبل از دستورهای نازی‌ها مطلع بوده و اقدام چندانی برای پنهان کردن آن انجام نداده است. کاتز بعدها نوشت که او «شواهد غیرمستقیم... از شش منبع جداگانه را گردآوری کرده است، هرچند هیچ عنصر واحدی قطعی نبود.» این اتهام توسط مدافعان پاپ به شدت مورد مناقشه قرار گرفت. در سال ۱۹۷۴، کاتز توسط خواهرزاده پیوس، کنتس النا پاسلی روسیگنانی، به
خواهرزاده پیوس، کنتس النا پاسلی روسیگنانی، به دادگاه‌های رم فراخوانده شد. کاتز در ابتدا گناهکار شناخته شد، اما دادگاه تجدیدنظر این حکم اولیه را لغو کرد. تصمیم دادگاه تجدیدنظر نیز توسط دادستانی مورد تجدیدنظرخواهی قرار گرفت. شواهد بیشتری ("سند فرمانداری" - به پایین مراجعه کنید) آشکار شد؛ پرونده دادگاه مجدداً تنظیم شد؛ و کاتز به جرم "قصد بدنام کردن" پیوس دوازدهم گناهکار شناخته شد. با این حال، در نهایت، پرونده بدون صدور حکمی در مورد موضوع مورد بحث، "به دلیل عفو عمومی که به سال ۱۹۷۰ برمی‌گشت" مختومه اعلام شد.
عمومی که به سال ۱۹۷۰ برمی‌گشت" مختومه اعلام شد. کاتز تا زمان مرگش به انتشار اتهامهای مختلف علیه پیوس دوازدهم ادامه داد. در سال ۱۹۸۰، سندی مرتبط ("سند فرماندار") در بایگانی‌های واتیکان پیدا و توسط واتیکان منتشر شد. این سند مربوط به ۲۴ مارس ۱۹۴۴، ساعت ۱۰:۱۵ صبح بود و حاوی اطلاعاتی بود که تنها چند ساعت پس از حمله به نیروهای اس‌اس جمع‌آوری شده بود. این سند که خطاب به دبیرخانه پاپ ارسال شده بود، نشان می‌داد که واتیکان واقعاً شنیده بود که آلمانی‌ها قصد دارند شهروندان ایتالیایی را به خاطر مرگ اس‌اس ده برابر
شهروندان ایتالیایی را به خاطر مرگ اس‌اس ده برابر مجازات کنند. با این حال، این اطلاعات تنها پنج ساعت قبل از وقوع قتل عام دریافت شده بود. بیانیه مخبر در مورد منبع کوتاه و مبهم بود. و هیچ اطلاعاتی در مورد زمان، مکان یا تدارکات ارائه نکرد: مهندس فرارو، از فرمانداری رم، جزئیات زیر را در مورد حادثه دیروز گزارش می‌دهد: قربانیان آلمانی ۲۶ سرباز بودند؛ در میان غیرنظامیان ایتالیایی، متأسفانه، سه یا چهار نفر جان باختند؛ بازسازی آنچه اتفاق افتاد آسان نیست زیرا همه فرار کردند؛ برخی از آپارتمان‌ها غارت شدند و پلیس آلمان
کردند؛ برخی از آپارتمان‌ها غارت شدند و پلیس آلمان کنترل کامل منطقه را به دست گرفت و هرگونه دخالت مقامات دیگر را ممنوع کرد؛ در هر صورت، به نظر می‌رسد که ستونی از وسایل نقلیه آلمانی که از طریق ویا راسلا عبور می‌کردند، مسئول تحریک ایتالیایی‌ها بودند که سپس از ساختمان کنار پالازو تیتونی نارنجک پرتاب کردند. اقدامات متقابل هنوز مشخص نیست: با این حال، پیش‌بینی می‌شود که به ازای هر کشته شدن هر آلمانی، ۱۰ ایتالیایی اعدام شوند. مهندس. فرارو امیدوار است جزئیات بیشتری را بعداً ارائه دهد. کاتز در سال ۲۰۰۳ در کتاب «نبرد
بعداً ارائه دهد. کاتز در سال ۲۰۰۳ در کتاب «نبرد برای رم: آلمانی‌ها، متفقین، پارتیزان‌ها و پاپ، سپتامبر ۱۹۴۳ - ژوئن ۱۹۴۴» با استفاده از شواهد منابع اخیراً منتشر شده OSS و واتیکان، به تفصیل به این موضوع پرداخت که برخی از دیپلمات‌های آلمانی، به ویژه اویگن دولمن، نماینده هیملر در رم و ایتل مولهاوزن (Eitel Möllhausen)، کنسول آلمان، نزد پانکراتیوس فایفر، رابط شخصی پاپ پیوس با مقامات اشغالگر آلمانی، رفته و از او خواسته بودند که پاپ را ترغیب به مداخله و محدود کردن انتقام‌جویی‌ها کند، زیرا این اقدامات باعث
کردن انتقام‌جویی‌ها کند، زیرا این اقدامات باعث برافروخته شدن خشم مردم رم و دشوارتر شدن اشغال (و مذاکره های برای صلح جداگانه با متفقین که همگی مشتاقانه آرزوی آن را داشتند) می‌شود. به گفته کاتز، دبیرخانه واتیکان معتقد بود که «حمله به خیابان رازلا برای تحریک اشغالگران به یک عمل سرکوبگرانه بیش از حد و افزایش نفرت مردم از آلمانی‌ها انجام شده است.» «این چیزی بود که شب قبل از [عملیات تلافی‌جویانه] به رابط پاپ، پادره پانکرازیو، در واتیکان گفته شده بود. دولمن و مولهاوزن نیز همین نظر را داشتند. به نظر نمی‌رسید
مولهاوزن نیز همین نظر را داشتند. به نظر نمی‌رسید هیچ‌کدام از آنها معتقد باشند که پارتیزان‌ها قصد دارند به آلمانی‌ها بیش از هر زمان دیگری آسیب بزنند تا محبوبیت مقاومت را افزایش دهند.» و حمله به خیابان رازلا را یک اقدام جنگی مشروع نمی‌دانستند. در عوض، آنها آن را یک اقدام تروریستی غم‌انگیز توسط کمونیست‌ها می‌دانستند، همانطور که واتیکان و برخی از مدافعان آن هنوز هم می‌بینند. به گفته جوزف لیختن، نویسنده رساله‌ای در دفاع از پیوس دوازدهم که پس از انتشار نمایشنامه «معاون» رولف هوخهوت، نوشته شده است:پس از این قتل
«معاون» رولف هوخهوت، نوشته شده است:پس از این قتل عام، پاپ پیوس دوازدهم بحث کرد که به این قتل عام اعتراض کند، اما تصمیم گرفت که این کار را نکند، زیرا، همانطور که یکی از مدافعانش گزارش داد، «تمام صومعه‌ها، تمام خانه‌های مذهبی رم پر از پناهندگان، کمونیست‌ها، یهودیان، دموکرات‌ها و ضد فاشیست‌ها، ژنرال‌های سابق و غیره بود. پیوس دوازدهم حتی قوانین مربوط به صومعه را نیز به حالت تعلیق درآورده بود. اگر پیوس دوازدهم اعتراض عمومی می‌کرد، تمام این خانه‌ها تفتیش می‌شدند و فاجعه به بار می‌آمد.» در عوض، سرمقاله ویژه‌ای با
فاجعه به بار می‌آمد.» در عوض، سرمقاله ویژه‌ای با عنوان «اعمال در خیابان رازلا» در روزنامه «نیمه رسمی» واتیکان، اُسرواتوره رومانو، منتشر شد که خشونت «طرفین گناهکاری که از دستگیری فرار کردند» (احتمالاً پارتیزان‌ها، با این حال استیون واکر در کتاب خود «قایم‌موشک» می‌نویسد که «این عبارت شایسته بررسی است» و حدس می‌زند که این اشاره‌ای به «نازی‌هایی است که بیش از ۳۰۰ نفر را جمع‌آوری و سپس قتل عام کردند») و شهروندان رمی را محکوم می‌کند تا به خویشتن‌داری برای جلوگیری از قربانی شدن بیشتر مردم بی‌گناه ادامه دهند. «در
از قربانی شدن بیشتر مردم بی‌گناه ادامه دهند. «در مواجهه با چنین اعمالی، هر قلب صادقی به نام بشریت و احساسات مسیحی عمیقاً اندوهگین می‌شود. ۳۲ قربانی از یک سو، و از سوی دیگر، ۳۲۰ نفر برای طرف‌های گناهکاری که از دستگیری فرار کردند، قربانی شدند.» متعاقباً، نیروهای اشغالگر نازی شکار خود را در میان غیرنظامیان رمی برای یافتن مظنونین به حمایت از مقاومت افزایش دادند و آنها را جمع‌آوری و شکنجه کردند. مناقشات. در سال ۱۹۵۲، دیوان عالی جدید ایتالیا پس از درخواست تجدیدنظر وکلای کاپلر در مورد محکومیت او به جرم قتلعام
وکلای کاپلر در مورد محکومیت او به جرم قتلعام آردیاتین، حمله ویا رازلا را یک اقدام جنگی مشروع اعلام کرد. این تصمیم در سال ۱۹۹۹، زمانی که دیوان عالی ایتالیا پس از تلاش ناموفق یک دادستان رمی برای طرح دعوی علیه پارتیزان‌ها به دلیل مرگ پسری به نام پیرو زوکرتی که در خیابان رازلا کشته شده بود، پارتیزان‌ها را از پیگرد قانونی مصون اعلام کرد، مجدداً تأیید شد. رابرت ولف، مورخ، توصیف کاتز از تصمیم پاپ برای محکوم کردن پارتیزان‌ها به دلیل حمله به خیابان راسلا، به جای محکوم کردن نازی‌ها به دلیل انتقام‌جویی، را
به جای محکوم کردن نازی‌ها به دلیل انتقام‌جویی، را «متقاعدکننده» می‌داند و آن را گواهی بر «شکست اخلاقی» ناشی از یکی از «برداشت‌های نادرست بزرگ تاریخ» می‌داند. در دهه ۱۹۹۰، ایل جورناله، روزنامه‌ای متعلق به پائولو برلوسکونی، برادر نخست وزیر سابق سیلویو برلوسکونی، کمپینی تجدیدنظرطلبانه برای برچسب‌گذاری مجدد پارتیزان‌های جنگ جهانی دوم مسئول حمله به خیابان رازلا به عنوان «تروریست» به راه انداخت. در پاسخ، دیوان عالی فرجام‌خواهی ایتالیا رسماً حکم داد که عمل در خیابان رازلا یک اقدام جنگی مشروع بوده و نه یک حمله
رازلا یک اقدام جنگی مشروع بوده و نه یک حمله تروریستی و به ناشر دستور داد که ۴۵ هزار یورو خسارت تنبیهی بپردازد. با این وجود، برخی از مورخان، مانند ریچارد ریبر (Richard Raiber)‌ و ایستوان دئاک (István Deák)، همچنان به طور ضمنی می‌گویند که پارتیزان‌ها معادل تروریست‌ها بودند و علاوه بر این، مسئول رنج‌های قابل اجتناب بودند و بدین ترتیب از قضاوت رسمی واتیکان در آن زمان حمایت می‌کنند. با این حال، پاتریک گالو‌ (Patrick Gallo)، مورخ، در کتاب «برای عشق و کشور: مقاومت ایتالیا» (۲۰۰۳)، اظهار داشت که مقاومت مستقر در رم
ایتالیا» (۲۰۰۳)، اظهار داشت که مقاومت مستقر در رم نه تنها روحیه آلمان را تضعیف کرد، بلکه به اهداف استراتژیک مهمی نیز دست یافت و از این رو، برخلاف آنچه منتقدان به آن اعتراض دارند، یک تحریک بی‌فایده نبود، بلکه عملی با اهمیت نظامی مشروع در پیشبرد پیروزی متفقین بود. از سوی دیگر، ایستوان دِآک با بررسی کتاب کاتز، نبرد برای رم، هشدار می‌دهد که اگرچه «مقاومت مسلحانه در طول جنگ جهانی دوم به دلیل اینکه نازی‌ها دشمن وحشتناکی بودند و در آن جنگ اهداف چریکی هنوز عمدتاً سربازان بودند، رمانتیک جلوه داده می‌شد»، اما به طور
بودند، رمانتیک جلوه داده می‌شد»، اما به طور فزاینده‌ای دشوار است که مرز بین مبارزه برای آزادی و تروریسم را مشخص کرد. به نظر او، کنوانسیون‌های لاهه که جنگ‌های نامنظم را تنظیم می‌کنند، «بیشتر یک شکست بوده‌اند تا موفقیت». دِک تأکید می‌کند: «آنچه مورد نیاز است، شناخت واقعیت است، به این معنی که جنگ‌های آینده به طور فزاینده‌ای شامل تیراندازی غیرنظامیان به سربازان از مخفیگاه‌ها و کشتن غیرنظامیان بی‌گناه توسط سربازان وحشت‌زده خواهد بود. و آنچه پس از چنین شناخت هوشیارانه‌ای مورد نیاز است، تلاش برای ایجاد یک قانون
مورد نیاز است، تلاش برای ایجاد یک قانون بین‌المللی جدید برای تنظیم کارآمدتر این نوع جنگ وحشتناک است.» دِک نتیجه می‌گیرد که کتاب رابرت کاتز، نبرد برای رم، «استدلال‌های خوبی برای این بحث ضروری ارائه می‌دهد.» سرنوشت پس از جنگ چهره‌های برجسته دخیل در این رویدادها. بلافاصله پس از جنگ، رهبران پارتیزان رمی، از جمله روزاریو بنتیونیا (Rosario Bentivegna)، دانشجوی پزشکی که بمب ویا رازلا را منفجر کرده بود، از سوی دولت ایتالیا پس از جنگ مدال‌هایی دریافت کردند. پریبک و کاپلر هر دو پس از جنگ از واتیکان درخواست کمک
و کاپلر هر دو پس از جنگ از واتیکان درخواست کمک کردند. پریبکه در سال ۱۹۴۶ از یک اردوگاه زندانیان بریتانیایی فرار کرد و ابتدا به تیرول زد و سپس به رم گریخت و از آنجا با استفاده از مدارک جعلی که توسط «خط مخفی» واتیکان تهیه شده بود، به آرژانتین مهاجرت کرد. در سال ۱۹۴۴ طی یک مصاحبه تلویزیونی با خبرنگار ABC، سام پسرسون، در مقابل دوربین نقاب از چهره‌اش برداشته شد، برای محاکمه به ایتالیا بازگردانده شد و در خانه وکیلش، به حبس خانگی محکوم شد. او در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۳ در صد سال به مرگ طبیعی درگذشت. آخرین درخواست او برای
صد سال به مرگ طبیعی درگذشت. آخرین درخواست او برای بازگرداندن بقایای جسدش به آرژانتین و دفن شدن در کنار همسرش توسط آرژانتین رد شد. واتیکان "ممنوعیت بی‌سابقه‌ای" برای برگزاری مراسم تشییع جنازه در کلیساهای کاتولیک رم را صادر کرد. اما انجمن سنت پیوس دهم که متهم به داشتن گرایش‌های راست افراطی و یهودستیزانه، پیشنهاد برگزاری مراسم در شهر آلبانو لازیاله را داد. در طول مراسم تشییع جنازه، درگیری‌های هواداران خشونت‌آمیزی بین فاشیست و معترضان ضد فاشیست رخ داد. دان فلوریان آبراهاموویچ، کشیشی که بخاطر‌نظرات‌راست‌افراطیش
آبراهاموویچ، کشیشی که بخاطر‌نظرات‌راست‌افراطیش از انجمن سنت پیوس اخراج شد به رادیو ۲۴ ایتالیا گفت: «پریبکه دوست من، یک مسیحی و یک سرباز وفادار بود.» کاپلر، که تا اواخر عمرش پروتستان بود، بدون موفقیت در واتیکان درخواست پناهندگی کرد. او توسط بریتانیایی‌ها محاکمه و به حبس ابد در گائتا محکوم شد، در سال ۱۹۷۷ با موفقیت از یک بیمارستان نظامی رمی که در آن تحت درمان سرطان بود، فرار کرد. او سال بعد بدون هیچ مزاحمتی در خانه‌اش در زولتائو، آلمان غربی، درگذشت، زیرا آلمانی‌های غربی درخواست‌های ایتالیا برای استرداد او را
غربی درخواست‌های ایتالیا برای استرداد او را رد کرده بودند. در رسانه‌ها. این رویداد در فیلم «ده ایتالیایی برای یک آلمانی (خیابان رازلا)» محصول ۱۹۶۲ به کارگردانی فیلیپو والتر راتی و با بازی جینو چروی بازسازی شد. در سال ۱۹۷۳، فیلم سینمایی «قتل عام در رم» ساخته جورج پن کوزماتوس با بازی مارچلو ماسترویانی و ریچارد برتون اکران شد. ویلیام شومان، آهنگساز آمریکایی، سمفونی نهم خود، محصول سال ۱۹۶۸، را به یاد قربانیان، «غار آردئاتین» (Le Fosse Ardeatine) نام‌گذاری کرد. رمانی با عنوان «از شن و خاکستر» نوشته ایمی هارمون
رمانی با عنوان «از شن و خاکستر» نوشته ایمی هارمون که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد، روایتی تخیلی از این قتل عام را شرح می‌دهد. پانویس. منابع و مآخذ
پیترو پاپاگالو (ترلیتسی (باری) ۲۸ ژوئن ۱۸۸۸ - رم، ۲۴ مارس ۱۹۴۴) یک کشیش کاتولیک و یک ضد فاشیست ایتالیایی بود که در طول جنگ جهانی دوم به قربانیان نازیسم و ​​فاشیسم در رم کمک می‌کرد. زندگینامه. دان پاپاگالو پس از آمدن به رم در سال ۱۹۲۵، عضو کالج روحانیون ممتاز کلیسای سانتا ماریا ماجوره و کشیش خواهران عیسی کودک در خیابان اوربانا بود. او همچنین دستیار کشیش کلیسای سنت جان لاتران بود و به عنوان منشی کاردینال بوناونتورا چرتی، کشیش اعظم سانتا ماریا ماجوره، خدمت کرده بود. در طول اشغال رم توسط آلمان، که از سپتامبر
بود. در طول اشغال رم توسط آلمان، که از سپتامبر ۱۹۴۳ تا ژوئن ۱۹۴۴ ادامه داشت، پاپاگالو به سربازان، پارتیزان‌ها، متحدان، یهودیان و سایر افراد تحت تعقیب رژیم کمک می‌کرد. پاپاگالو که توسط یک جاسوس آلمانی به نام جینو کرشنتینی شناسایی شد، در ۲۹ ژانویه ۱۹۴۴ توسط نیروهای اس‌اس، به عنوان بخشی از کمپین علیه مقاومت رم، دستگیر شد. شاهدان گزارش دادند که پاپاگالو غذای خود را با زندانیان دیگری که غذا دریافت نکرده بودند، تقسیم می‌کرد. او که به اعدام محکوم شده بود، در ۲۴ مارس ۱۹۴۴ در جریان قتل‌عام آردئاتین، در غارهای
۲۴ مارس ۱۹۴۴ در جریان قتل‌عام آردئاتین، در غارهای آردئاتین اعدام شد.
حزب آلترناتیو اجتماعی (AS) () ائتلافی از احزاب سیاسی راست افراطی در ایتالیا بود. این حزب، اتحادی از احزاب نئوفاشیست فعال در ایتالیا بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ بود که رهبری آن را الساندرا موسولینی، نوهبنیتو موسولینی، بنیانگذار جریان «فاشیسم ایتالیا» بر عهده داشت. این حزب در انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۰۴ توانست با کسب کرسی، الساندرا موسولینی را نماینده‌ای به استراسبورگ بفرستد. از شاخص‌ترین جهت‌گیری‌های سیاسی این حزب‌،‌مخالفت شدید با پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا بود. این گروه به ناسیونالیسم ایتالیایی قوی‌ای متعهد
این گروه به ناسیونالیسم ایتالیایی قوی‌ای متعهد بود که گذشته خود را گرامی می‌داشت و ستایش می‌کرد و به‌ویژه از مدرن‌سازی جناح راست توسط جانفرانکو فینی انتقاد می‌کرد. این اتحاد در اواخر سال ۲۰۰۶ منحل شد و با پیمان جدیدی بین «اقدام اجتماعی»، «نیروی جدید» (New Force)، «جنبش ایده اجتماعی» و «داوطلبان ملی» جایگزین شد. تاریخچه و ترکیب. این ائتلاف راست افراطی شامل موارد زیر بود: آزادی عمل، به رهبری الساندرا موسولینی؛ نیروی جدید، به رهبری روبرتو فیوره؛ جبهه ملی اجتماعی به رهبری آدریانو تیلگر. در نوامبر ۲۰۰۳،
اجتماعی به رهبری آدریانو تیلگر. در نوامبر ۲۰۰۳، جانفرانکو فینی، رهبر حزب راست‌گرای اتحاد ملی و جانشین جنبش اجتماعی سابق ایتالیا (Alleanza Nazionale,)، به عنوان معاون رئیس شورای وزیران از کشور اسرائیل بازدید کرد. او در گفتگو با رهبران یهودی استدلال کرد که فاشیسم خود را به عنوان "شر مطلق قرن بیستم" نشان داده است. این حادثه باعث مخالفت و استعفای جنجالی الساندرا موسولینی شد که کاملاً با فینی در تضاد بود. فینی بعدها به ویژه پس از انتصاب به سمت جدید دولتی به عنوان وزیر امور خارجه، هدف حملات سیاسی AS قرار گرفت.
وزیر امور خارجه، هدف حملات سیاسی AS قرار گرفت. پس از ترک اتحاد ملی موسولینی این حزب را تاسیس کرد. آغاز فعالیت آلترناتیو اجتماعی در صحنه سیاسی ایتالیا موفقیت‌آمیز بود: تنها چند ماه پس از تشکیل آن، قرار بود در انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۰۴ ارقابت کند که به منزله میدان آزمایشی برای الساندرا موسولینی بود. جنبش‌های موجود «نیروی جدید» و «جبهه ملی اجتماعی» دور موسولینی جمع شدند و با هم فهرست انتخاباتی «آلترناتیوا اجتماعی» را ارائه کردند و تأکید زیادی بر تأثیر نام خانوادگی موسولینی داشتند که یادآور تجربه فاشیسم است،