payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اسلوونی پیوستند. در نتیجه سرکوب، بیش از ۱۰۰۰۰۰ اسلوونیایی و کروات بین دو جنگ جهانی از خاک ایتالیا مهاجرت کردند که اکثریت قریب به اتفاق آنها به یوگسلاوی رفتند. از جمله مهاجران برجسته اسلوونیایی از تریسته، نویسندگان ولادیمیر بارتول و یوسیپ ریبیچیچ، نظریه‌پرداز حقوقی بوریس فورلان و معمار ویکتور سولچیچ بودند. در طول الحاق دالماتیا به ایتالیا در جنگ جهانی دوم، جوزپه باستیانینی بلافاصله جای خود را به ایتالیایی‌سازی گسترده و خشونت‌آمیز استان‌های ضمیمه‌شده داد: دبیران سیاسی حزب فاشیست، باشگاه پس از کار،
داد: دبیران سیاسی حزب فاشیست، باشگاه پس از کار، کنسرسیوم‌های کشاورزی و پزشکان، معلمان، کارمندان شهرداری و ماماها برای اداره آنها اعزام شدند که بلافاصله مورد نفرت کسانی قرار گرفتند که شغلشان را از دست داده بودند. زبان ایتالیایی به عنوان زبان اجباری برای مقامات و معلمان تحمیل شد، اگرچه زبان صربی-کرواتی برای ارتباطات در ادارات دولتی تحمل می‌شد. در مراکز اصلی، تابلوهای مختلف نوشته شده به زبان کرواتی با نوشته‌هایی به زبان ایتالیایی جایگزین شدند، پرچم‌ها، روزنامه‌ها و پوسترهای کرواسی به جز موارد دوزبانه منتشر
و پوسترهای کرواسی به جز موارد دوزبانه منتشر شده توسط مقامات مدنی و نظامی ایتالیا ممنوع شدند. انجمن‌های فرهنگی و ورزشی منحل شدند، سلام رومی اعمال شد و برخی از نام‌های خانوادگی ایتالیایی احیا شدند. ما همچنین، مانند جولیان مارس و تیرول جنوبی، به ایتالیایی‌سازی نام‌های جغرافیایی، خیابان‌ها و میدان‌ها ادامه دادیم. یک دفتر ویژه برای سرزمین‌های آدریاتیک به کسانی که مایل به سلب تابعیت بودند، وام و مزایا ارائه می‌داد و در عین حال زمین‌هایی را برای توزیع مجدد بین جنگجویان سابق ایتالیایی خریداری می‌کرد. بورسیه‌هایی
سابق ایتالیایی خریداری می‌کرد. بورسیه‌هایی برای دالماتیایی‌هایی که می‌خواستند تحصیلات خود را در ایتالیا ادامه دهند، ایجاد شد و ۵۲ دالماتیایی ایتالیایی و ۲۱۱ کروات و صرب از آنها استفاده کردند. تیرول جنوبی. در سال ۱۹۱۹، در زمان الحاق آن، تقریباً ۹۰٪ ساکنان تیرول جنوبی آلمانی زبان بودند. در اکتبر ۱۹۲۳، استفاده از زبان ایتالیایی در تمام سطوح دولت فدرال، استانی و محلی اجباری (هرچند نه انحصاری) شد. طبق مقررات مقامات فاشیست، همه نوع تابلوها و اطلاعیه‌های عمومی باید فقط به زبان ایتالیایی باشند. نقشه‌ها،
عمومی باید فقط به زبان ایتالیایی باشند. نقشه‌ها، کارت‌پستال‌ها و سایر مطالب گرافیکی باید نام مکان‌ها را به زبان ایتالیایی نشان می‌دادند. در سپتامبر ۱۹۲۵، زبان ایتالیایی به تنها زبان مجاز در دادگاه‌ها تبدیل شد. مدارس غیرقانونی کاتاکومب (Katakombenschulen) توسط اکثریت آلمانی زبان محلی برای آموزش زبان آلمانی به کودکان تأسیس شد. دولت انگیزه‌هایی را برای تشویق مهاجرت ایتالیایی‌های بومی به تیرول جنوبی ایجاد کرد. عوامل متعددی اثرات سیاست ایتالیا را محدود می‌کرد، از جمله ماهیت نامطلوب قلمرو (عمدتاً کوه‌ها و
از جمله ماهیت نامطلوب قلمرو (عمدتاً کوه‌ها و دره‌های با دسترسی دشوار)، دشواری سازگاری افراد ایتالیایی زبان با محیطی کاملاً متفاوت و بعداً، اتحاد بین آلمان و ایتالیا: طبق توافق‌نامه گزینه تیرول جنوبی در سال ۱۹۳۹، آدولف هیتلر و بنیتو موسولینی وضعیت مردم آلمانی ساکن در این استان را تعیین کردند. آنها یا باید مهاجرت به آلمان را انتخاب می‌کردند یا در ایتالیا می‌ماندند و کاملاً ایتالیایی می‌شدند. به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم، این توافق هرگز به‌طور کامل اجرا نشد و اکثر آلمانی تبارها در پایان جنگ ماندند یا بازگشتند.
آلمانی تبارها در پایان جنگ ماندند یا بازگشتند. پس از جنگ جهانی دوم، تیرول جنوبی یکی از اولین مناطقی بود که به دلیل موقعیت خاص زبانی‌اش، خودمختاری دریافت کرد؛ هرگونه تلاش بیشتر برای ایتالیایی‌سازی رسماً کنار گذاشته شد. در قرن بیست و یکم، کمی بیش از ۱۰۰ سال پس از الحاق منطقه به ایتالیا، ۶۴٪ از جمعیت تیرول جنوبی به زبان آلمانی به عنوان زبان اول و روزمره خود صحبت می‌کنند. دره آئوستا. فاشیسم سعی کرد دره آئوستا را ایتالیایی کند و مدارس فرانسوی زبان را سرکوب کرد ()، ایجاد استفاده انحصاری از زبان ایتالیایی در
()، ایجاد استفاده انحصاری از زبان ایتالیایی در مناصب قضایی (فرمان سلطنتی ۱۵ اکتبر ۱۹۲۵، شماره ۱۷۹۶)، ممنوعیت آموزش زبان فرانسوی (فرمان سلطنتی ۲۲ نوامبر ۱۹۲۵، شماره ۲۱۹۱)، ایتالیایی کردن نام‌های جغرافیایی (فرمان ۲۲ ژوئیه ۱۹۳۹) و ممنوعیت روزنامه‌های فرانسوی زبان. علاوه بر این، با فرمان سلطنتی شماره ۱ مورخ ۲ ژانویه ۱۹۲۷، دره آئوستا به استان آئوستا تبدیل شد که شامل بخشی از کاناوه‌های ایتالیایی زبان نیز می‌شد. یک انجمن مخفی در منطقه برای دفاع از هویت دره آئوستا و استفاده از زبان فرانسوی، به "نام لیگ والدوتن"،
و استفاده از زبان فرانسوی، به "نام لیگ والدوتن"، که بنیان‌گذار آن آنسلم رئان بود، و همچنین یک فعالیت حزبی که منجر به اعلامیه چیواسو شد، که توسط نمایندگان جوامع آلپ در دفاع از خاص‌گرایی آنها امضا شد، سازماندهی شد. یکی از اعضای مقاومت، امیل شانو، که توسط شبه‌نظامیان فاشیست دستگیر شده بود، در شب ۱۸–۱۹ مه ۱۹۴۴ در زندان ترور شد. ساردینیا. در سال ۱۷۲۰، جزیره ساردینیا به خاندان آلپین ساووی واگذار شد، که در آن زمان تعدادی از ایالت‌های دیگر در سرزمین اصلی ایتالیا، به ویژه پیمونت ، را کنترل می‌کرد. ساووی‌ها زبان
به ویژه پیمونت ، را کنترل می‌کرد. ساووی‌ها زبان ایتالیایی را به عنوان بخشی از یک سیاست فرهنگی گسترده‌تر که برای پیوند دادن جزیره به سرزمین اصلی طراحی شده بود، به گونه‌ای که از تلاش‌های آینده برای جدایی سیاسی یا مهار علاقه مجدد اسپانیا جلوگیری کند، بر ساردینیا تحمیل کرده بودند. در واقع، ترکیب زبانی پیچیده ساکنان بومی جزیره، که تا آن زمان با زبان ایتالیایی و حوزه فرهنگی آن بیگانه بود، پیش از این قرن‌ها توسط زبان اسپانیایی به عنوان زبان معتبر طبقه بالا پوشانده شده بود. در این زمینه، ایتالیایی‌سازی، اگرچه در
شده بود. در این زمینه، ایتالیایی‌سازی، اگرچه در ابتدا دشوار بود، اما به عنوان یک سیاست فرهنگی در نظر گرفته شده بود که به موجب آن ساختارهای اجتماعی و اقتصادی جزیره می‌توانستند به‌طور فزاینده‌ای با سرزمین اصلی و به ویژه پیمونت، جایی که قدرت مرکزی پادشاهی در آن قرار داشت، در هم تنیده شوند. «ادغام کامل» در سال ۱۸۴۷، که با هدف جذب و از نظر سیاسی مشابه قوانین اتحاد بین بریتانیا و ایرلند انجام شد، لحظه‌ای را رقم زد که از آن، به گفته آنتونیتا دتوری، زبان ساردینیایی دیگر به عنوان نشانگر هویت یک گروه قومی خاص در نظر
دیگر به عنوان نشانگر هویت یک گروه قومی خاص در نظر گرفته نمی‌شد و در عوض با مجموعه‌ای از گویش‌ها که در سرزمین اصلی، مدت‌ها تابع زبان ملی بود، ادغام می‌شد. حقوقدان کارلو باودی دی وسمه، در مقاله خود در سال ۱۸۴۸ با عنوان "«بررسی سیاست و اقتصاد در ساردینیا»"، اظهار داشت که زبان ساردینیایی یکی از مهم‌ترین موانع جداکننده جزیره‌نشینان از سرزمین اصلی ایتالیا است و تنها سرکوب گویش‌های آنها می‌تواند تضمین کند که آنها می‌توانند دستورالعمل‌های دولتی صادر شده به زبان ایتالیایی را درک کنند و به‌طور کامل به اتباع «متمدن»
را درک کنند و به‌طور کامل به اتباع «متمدن» پادشاهی ساووی تبدیل شوند. با این حال، تا زمان ظهور فاشیسم، زبان ساردینیایی به‌طور فعال ممنوع و/یا از هرگونه فعالیت فرهنگی باقیمانده حذف نشد تا تغییر کامل به ایتالیایی اعمال شود. به گفته گویدو ملیس، جذب حاصل از این امر «شکاف بین نسلی ایجاد کرد که دیگر قابل درمان نبود». پس از پایان جنگ جهانی دوم، تلاش‌هایی برای ایتالیایی کردن بیشتر جمعیت ادامه یافت، با این توجیه که با انجام این کار، همان‌طور که اصول نظریه نوسازی اجرا می‌شد، جزیره می‌تواند خود را از شر «شیوه‌های سنتی
می‌شد، جزیره می‌تواند خود را از شر «شیوه‌های سنتی باستانی» که مانع پیشرفت آن می‌شدند، خلاص کند، که به عنوان میراثی از بربریت تلقی می‌شد که باید فوراً از بین می‌رفت تا به رشد اقتصادی سرزمین اصلی بپیوندد؛ بنابراین ایتالیایی شدن به یک پدیده توده‌ای تبدیل شده بود و در روستاهایی که تاکنون عمدتاً ساردینیایی زبان بودند، ریشه دوانده بود. برای بسیاری از ساردینیایی‌ها، کنار گذاشتن زبان خود و یادگیری زبان ایتالیایی به عنوان یک هنجار فرهنگی، وسیله‌ای بود که از طریق آن می‌توانستند از گروه اصلی خود که آن را به حاشیه
آن می‌توانستند از گروه اصلی خود که آن را به حاشیه رانده شده و فاقد اعتبار می‌دانستند، فاصله بگیرند و از این طریق خود را در یک گروه اجتماعی کاملاً متفاوت بگنجانند؛ بنابراین ساردینیایی‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که از زبان خود جدا شوند، زیرا نشان از هویتی بدنام داشت، تجسم یک انقیاد اجتماعی و سیاسی طولانی مدت در یک جامعه زنجیر شده، در مقابل پیشرفت اجتماعی که با پذیرش زبان ایتالیایی به آنها اعطا شده بود؛ چنین انگ اجتماعی فراتر از خود زبان ساردینیایی بود و لهجهٔ تحت تأثیر ساردینیایی‌ها را هنگام صحبت به زبان
تحت تأثیر ساردینیایی‌ها را هنگام صحبت به زبان ایتالیایی نیز در بر می‌گرفت، که برخلاف سایر لهجه‌ها، به همان اندازه ناهنجار و برازندهٔ مجرمان یا نادانی تلقی می‌شد. تحقیقات در مورد تعصبات قومی-زبانی به احساس حقارت در میان ساردینیایی‌ها در رابطه با ساکنان سرزمین اصلی و زبان ایتالیایی اشاره دارد که به عنوان نمادی از برتری قاره‌ای و تسلط فرهنگی تلقی می‌شد. بسیاری از شیوه‌های فرهنگی بومی رو به انقراض بودند و به سمت اشکال دیگر اجتماعی شدن تغییر جهت می‌دادند. در عرض چند نسل، زبان ساردینیایی، و همچنین گویش کاتالان
چند نسل، زبان ساردینیایی، و همچنین گویش کاتالان آلگرو، به زبان اقلیتی تبدیل شد که توسط خانواده‌های ساردینیایی کمتر و کمتری صحبت می‌شد، و اکثر آنها به ایتالیایی‌های تک‌زبانه و تک‌فرهنگی تبدیل شدند. این فرایند در روستاها کندتر از شهرهای اصلی رواج یافته است، جایی که این امر بیشتر مشهود بوده است. امروزه، مردم ساردینیا از نظر زبانی و فرهنگی در زبان ایتالیایی جذب شده‌اند و با وجود به رسمیت شناختن رسمی زبان ساردینیا توسط قانون ملی در سال ۱۹۹۹، به گفته جولیو پائولیس «زبان خود را کمتر از سایر اقلیت‌های زبانی در
«زبان خود را کمتر از سایر اقلیت‌های زبانی در ایتالیا می‌شناسند و در عوض به نظر می‌رسد که بیشتر از سایر اقلیت‌های زبانی در ایتالیا با زبان ایتالیایی همذات‌پنداری می‌کنند». تخمین زده می‌شود که حدود ۱۰ تا ۱۳ درصد از جوانان متولد ساردینیا هنوز به زبان ساردینیا مسلط هستند، و این زبان در حال حاضر منحصراً توسط ۰٫۶ درصد از کل جمعیت استفاده می‌شود. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۲ که توسط دانشگاه کالیاری و ادینبورگ انجام شد، نشان داد که مصاحبه‌شوندگان اهل ساردینیا که قوی‌ترین حس هویت ایتالیایی را داشتند، همان‌هایی بودند که
حس هویت ایتالیایی را داشتند، همان‌هایی بودند که بیشترین نظر منفی را نسبت به زبان ساردینیا ابراز می‌کردند. جزایر دودکانیز. دوازده جزیره اصلی دودکانیز، که بزرگ‌ترین آنها رودوس است، بین سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۴۵ تحت حکومت ایتالیا بودند. پس از یک دوره حکومت نظامی، در سال ۱۹۲۳، اندکی پس از آغاز حکومت فاشیست‌ها بر ایتالیا و استقرار ایتالیایی‌ها در این جزایر، فرمانداران غیرنظامی منصوب شدند. اولین فرماندار، ماریو لاگو، ازدواج بین مهاجران ایتالیایی و یونانی‌ها را تشویق کرد، برای جوانان یونانی بورسیه تحصیلی برای تحصیل در
برای جوانان یونانی بورسیه تحصیلی برای تحصیل در ایتالیا فراهم کرد و یک کلیسای دودکانیز تأسیس کرد تا نفوذ کلیسای ارتدکس یونان را محدود کند. سازمان‌های جوانان فاشیستی در این جزایر معرفی شدند و مقامات ایتالیایی، ایتالیایی کردن نام‌ها را تشویق کردند. با این حال، ساکنان جزیره شهروندی کامل دریافت نکردند و ملزم به خدمت در نیروهای مسلح ایتالیا نبودند. به جمعیت اجازه داده شد تا شهرداران خود را انتخاب کنند. جانشین لاگوس، چزاره ماریا دِ وِکی، در سال ۱۹۳۶ کمپین ایتالیایی کردن اجباری را آغاز کرد. زبان ایتالیایی در آموزش
کردن اجباری را آغاز کرد. زبان ایتالیایی در آموزش و زندگی عمومی اجباری شد و زبان یونانی فقط یک درس اختیاری در مدارس بود. در سال ۱۹۳۷ شهرداران منتخب جای خود را به فاشیست‌های وفادارِ منصوب دادند. در سال ۱۹۳۸، قوانین نژادی جدید ایتالیا در جزایر وضع شد. جزایر ایونی. بقایای فرهنگی دوره ونیز بهانه موسولینی برای الحاق جزایر ایونی به پادشاهی ایتالیا بود. حتی قبل از وقوع جنگ جهانی دوم و جنگ زمستانی یونان و ایتالیا در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۱، موسولینی تمایل خود را برای الحاق جزایر ایونی به عنوان یک استان ایتالیایی ابراز
جزایر ایونی به عنوان یک استان ایتالیایی ابراز کرده بود. پس از سقوط یونان در اوایل آوریل ۱۹۴۱، ایتالیایی‌ها بخش عمده‌ای از کشور، از جمله ایونی‌ها را اشغال کردند. موسولینی به ژنرال کارلو گلوسو اطلاع داد که جزایر ایونی از طریق الحاق دوفاکتو، یک استان جداگانه ایتالیایی تشکیل خواهند داد، اما آلمانی‌ها آن را تأیید نکردند. با این وجود، مقامات ایتالیایی به آماده‌سازی زمینه برای الحاق ادامه دادند. سرانجام، در ۲۲ آوریل ۱۹۴۱، پس از بحث و گفتگو بین حاکمان آلمان و ایتالیا، هیتلر موافقت کرد که ایتالیا می‌تواند الحاق
هیتلر موافقت کرد که ایتالیا می‌تواند الحاق دوفاکتو این جزایر را آغاز کند؛ بنابراین در ۱۰ اوت ۱۹۴۱، جزایر کورفو، کفالونیا، زاکینتوس، لفکادا و برخی جزایر کوچک‌تر رسماً به عنوان بخشی از «"جامعه بزرگ امپراتوری روم نوین» (Grande Communità del Nuovo Impero Romano") به ایتالیا ملحق شدند. به محض اینکه فرماندار فاشیست، پیرو پارینی، خود را در کورفو مستقر کرد، با جدیت سیاست ایتالیایی‌سازی اجباری را آغاز کرد که تا پایان جنگ ادامه داشت. جزایر از مرحله ایتالیایی‌سازی در همه زمینه‌ها، از اداره گرفته تا اقتصاد، عبور
در همه زمینه‌ها، از اداره گرفته تا اقتصاد، عبور کردند. زبان ایتالیایی تنها زبان رسمی جزایر تعیین شد؛ واحد پول جدیدی به نام دراخمای ایونی با هدف جلوگیری از تجارت با بقیه یونان معرفی شد، که توسط پارینی ممنوع شده بود. حمل و نقل با یونان قاره‌ای محدود شد؛ در دادگاه‌ها، قضات مجبور به اعمال قانون ایتالیا بودند و آموزش و پرورش از الگوی آموزشی سرزمین اصلی ایتالیا پیروی می‌کرد. مقامات اداری یونانی با مقامات ایتالیایی جایگزین شدند، مقامات اداری با اصالت غیر ایونی اخراج شدند، ژاندارم‌های محلی تا حدی با کارابینیرهای
شدند، ژاندارم‌های محلی تا حدی با کارابینیرهای ایتالیایی جایگزین شدند، اگرچه پارینی در ابتدا به قضات یونانی اجازه داد تا به کار خود ادامه دهند، اما در نهایت آنها توسط یک دادگاه نظامی ایتالیایی مستقر در کورفو جایگزین شدند. «بازگشت به نظم ونیزی» و ایتالیایی‌سازی که توسط پارینی دنبال می‌شد، حتی شدیدتر از سیاست‌های ایتالیایی‌سازی در جاهای دیگر بود، زیرا هدف آنها قطع اجباری و ناگهانی تمام پیوندهای فرهنگی و تاریخی با کشور مادر قدیمی بود. تنها روزنامه در این جزایر، روزنامه ایتالیایی زبان «Giornale del Popolo» بود.
روزنامه ایتالیایی زبان «Giornale del Popolo» بود. در اوایل سال ۱۹۴۲، سیاستمداران پیش از جنگ در جزایر ایونی شروع به اعتراض به سیاست‌های سختگیرانه پارینی کردند. پارینی با افتتاح یک اردوگاه کار اجباری در جزیره پاکسی واکنش نشان داد که دو اردوگاه دیگر در جزایر اوتونوی و لازارتو به آن اضافه شد. نیروهای پلیس پارینی حدود ۳۵۰۰ نفر را دستگیر کردند که در این سه اردوگاه زندانی شدند. تلاش‌های ایتالیایی‌سازی در جزایر ایونی در سپتامبر ۱۹۴۳، پس از آتش‌بس کاسیبیله، پایان یافت.
در سال ۱۹۱۹، در زمان الحاق آن، بخش میانی شهرستان تیرول که امروزه تیرول جنوبی نامیده می‌شود ( (در سال ۱۹۳۹، تقریباً ۹۰٪ آلمانی زبانان در آن ساکن بودند) طبق توافق‌نامهٔ گزینهٔ تیرول جنوبی در سال ۱۹۳۹، آدولف هیتلر و بنیتو موسولینی وضعیت آلمانی‌ها و لادین‌ها (یک گروه قومی راتو-رومانس زبان) ساکن در منطقه را تعیین کردند. آنها می‌توانستند به آلمان مهاجرت کنند یا در ایتالیا بمانند و ایتالیایی شدن کامل خود را بپذیرند. در نتیجهٔ این امر، جامعهٔ تیرول جنوبی عمیقاً دچار شکاف شد. کسانی که می‌خواستند بمانند، به اصطلاح به
شکاف شد. کسانی که می‌خواستند بمانند، به اصطلاح به عنوان خائن محکوم شدند در حالی که کسانی که آنجا را ترک کردند، به عنوان نازی بدنام شدند. به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم، این توافق هرگز به‌طور کامل اجرا نشد. غیرقانونی («مدارس دخمه‌ای») برای آموزش زبان آلمانی به کودکان تأسیس شدند. برنامه ایتالیایی‌سازی. دوره فاشیسم (۱۹۲۲–۱۹۴۵). در سال ۱۹۲۳، سه سال پس از آنکه تیرول جنوبی رسماً ضمیمه شد، نام مکان‌های ایتالیایی، تقریباً به‌طور کامل بر اساس ، به موجب یک فرمان رسمی شدند. نام آلمانی «تیرول» ممنوع شد، به همین ترتیب
شدند. نام آلمانی «تیرول» ممنوع شد، به همین ترتیب مشتقات و کلمات مرکب آن مانند «تیرولی» و «تیرول جنوبی» روزنامه‌ها، انتشاراتی‌ها، باشگاه‌ها و انجمن‌های سازمان‌یافته آلمانی، از جمله باشگاه آلپاین تیرول جنوبی، باید تغییر نام می‌دادند، و گفته می‌شود این فرمان به شدت توسط ایتالیا اجرا شده است. اساس این اقدامات، بیانیه‌ای بود که توسط اتوره تولومی در ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۳ منتشر شد و « نام داشت. («اقداماتی برای آلتو آدیجه»)، که به طرح اولیهٔ کارزار ایتالیایی‌سازی تبدیل شد. ۳۲ اقدام آن عبارت بودند از: در اکتبر ۱۹۲۳،
شد. ۳۲ اقدام آن عبارت بودند از: در اکتبر ۱۹۲۳، «استفاده از زبان ایتالیایی در تمام سطوح دولت فدرال، ایالتی و محلی اجباری شد». مقررات مقامات فاشیستی ایجاب می‌کرد که انواع تابلوها و اطلاعیه‌های عمومی فقط به زبان ایتالیایی باشند، در حالی که نقشه‌ها، کارت پستال‌ها و سایر مطالب گرافیکی باید نام مکان‌های ایتالیایی را نشان می‌دادند. در سپتامبر ۱۹۲۵، زبان ایتالیایی تنها زبان مجاز در دادگاه‌ها شد، به این معنی که از آن به بعد، پرونده‌ها فقط به زبان ایتالیایی قابل رسیدگی بودند. مقررات قانون فاشیستی پس از جنگ جهانی دوم
بودند. مقررات قانون فاشیستی پس از جنگ جهانی دوم همچنان پابرجا ماند و برای دهه‌ها به موضوع اختلاف تبدیل شد تا اینکه سرانجام در دهه ۱۹۹۰ مورد بازنگری قرار گرفت. مطبوعات آلمانی زبان که هنوز منتشر می‌شدند، توسط مقامات مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند و قبل از انتشار، سانسور می‌شدند. در سال ۱۹۲۶، مقامات فاشیستی شروع به انتشار روزنامه آلمانی زبان خود، "آلپنزایتونگ،" کردند. سایر روزنامه‌های آلمانی زبان موظف بودند از سیاست ویراستاری کاملاً طرفدار رژیم پیروی کنند. برنامه ایتالیایی‌سازی به‌ویژه با شدت در مدارس اعمال
ایتالیایی‌سازی به‌ویژه با شدت در مدارس اعمال می‌شد و هدف آن نابودی سیستم مدارس آلمان بود. از سال ۱۹۲۸، زبان ایتالیایی به تنها زبان آموزشی در ۷۶۰ کلاس درس در جنوب تیرول تبدیل شده بود که بیش از ۳۶۰ مدرسه و ۳۰۰۰۰ دانش‌آموز را تحت تأثیر قرار می‌داد. به همین ترتیب، مهدکودک‌های آلمان ملزم به استفاده از زبان ایتالیایی بودند، در حالی که جایگزین‌ها مجبور به تعطیلی شدند. معلمان آلمانی به‌طور سیستماتیک به دلیل «آموزش ناکافی» اخراج شدند، یا به جنوب منتقل شدند، جایی که معلمان ایتالیایی به جای آنها استخدام شدند. مدارک
معلمان ایتالیایی به جای آنها استخدام شدند. مدارک تحصیلی از دانشگاه‌های اتریش یا آلمان فقط با اقامت اضافی یک ساله در یک دانشگاه ایتالیایی معتبر می‌شد. در امور مذهبی، یک فرمان سلطنتی در نوامبر ۱۹۲۳ آموزش مذهبی به زبان ایتالیایی را برای همه مدارس ایتالیایی‌شده الزامی کرد. درخواست‌های فاشیستی برای ایتالیایی‌شدن سازمان‌های خیریه و فرقه‌های مذهبی آلمان و لغو کامل آموزش مذهبی آلمانی به واتیکان کاملاً موفقیت‌آمیز نبود، به‌ویژه به دلیل مداخلات مکرر اسقف بریکسن و راه‌اندازی مدارس غیررسمی محلی. با این حال، در مدارس
مدارس غیررسمی محلی. با این حال، در مدارس دولتی، زبان ایتالیایی برای پنج کلاس آخر اجباری شد، در حالی که استفاده از زبان آلمانی فقط در تدریس اصول و عقاید ایتالیایی در سه سال اول مجاز بود. جمعیت آلمانی زبان با تأسیس واکنش نشان دادند. («مدارس دخمه‌ای»)، مدارس خانگی مخفی خارج از سیستم آموزشی استاندارد ایتالیایی‌شده. کتاب‌های درسی آلمانی مخفیانه از مرز قاچاق می‌شدند و اغلب قبل از توزیع در بین دانش‌آموزان تیرول جنوبی، در ساختمان‌های مذهبی پنهان می‌شدند. پس از مشکلات اولیه، سمینارهای مخفی برای آموزش معلمان در
مشکلات اولیه، سمینارهای مخفی برای آموزش معلمان در سراسر استان، معمولاً تحت حمایت کلیسای کاتولیک، برگزار می‌شد. اقدامات متقابل فاشیستی از جستجو و مصادره گرفته تا حبس و تبعید را شامل می‌شد. ایجاد تعادل بین آموزش در مدارس ایتالیایی و آلمانی، که اغلب دقیقاً برعکس بود. تدریس می‌شد، به خصوص در تاریخ و زمینه‌های اجتماعی، بسیاری از دانش‌آموزان تیرولی را با هویتی تکه‌تکه رها کرد. تازه‌تألیف‌شده با تجلیل از دلبستگی ناگسستنی تیرول جنوبی به سرزمین مادری خود، این سرود به سرعت به یکی از سرودهای غیررسمی تیرول جنوبی تبدیل
سرعت به یکی از سرودهای غیررسمی تیرول جنوبی تبدیل شد. در قرن بیست و یکم، کمی بیش از ۱۰۰ سال پس از الحاق منطقه به ایتالیا، ۶۴ درصد از جمعیت تیرول جنوبی به زبان آلمانی به عنوان زبان اول و روزمره خود صحبت می‌کنند. دوره پس از جنگ. پس از پایان جنگ جهانی دوم، فرآیندهای اصلاحات، استفاده دوگانه از نام‌ها را در تابلوهای خیابان تحمل کردند، در حالی که نام‌های ایتالیایی، بر اساس قانون ۱۹۴۰، به عنوان نام‌های رسمی باقی ماندند. [ "" ] در دهه ۱۹۹۰، کمیسیونی متشکل از جوزف برو (وین، نماینده اتریش در کمیسیون توپونیمی سازمان
(وین، نماینده اتریش در کمیسیون توپونیمی سازمان ملل)، پیتر گلاتارد (برن) و کارلو آلبرتو ماسترلی (فلورانس، «بایگانی آلتو آدیجه» فعلی) شکست خورد زیرا ماسترلی بر احکام فاشیستی اصرار داشت، در حالی که برو و گلاتارد دستورالعمل‌های سازمان ملل را ترویج می‌کردند.
متئو جاستیس بریونز (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به ""، "پنج شب با فردی ۲" و "دروغ‌گوهای کوچک زیبا" اشاره کرد. زندگی و حرفه. بریونز در آکسفورد، انگلستان، زمانی که والدینش در مسافرت بودند، متولد شد. او در خانواده‌ای از بازیگران سینما متولد شد، پدرش جان بریونز، بازیگر و خواننده فیلیپینی و مادرش مگان بریونز (با نام خانوادگی قبلی: جانسون) بازیگر و خواننده آمریکایی است. خواهرش
جانسون) بازیگر و خواننده آمریکایی است. خواهرش ایزا بریونز نیز بازیگر و خواننده است. خانواده‌اش زمانی که او ۳ ساله بود به لس آنجلس نقل مکان کردند و او بازیگری و مدلینگ را از ۵ سالگی آغاز کرد. او علاوه بر بازیگری، نوازنده گیتار، گیتار بیس و درام نیز هست. او در ژیمناستیک، آکروباتیک، هنرهای رزمی سینمایی مهارت دارد و کمربند آبی کاراته دارد و همچنین در رقص نیز تجربه دارد و در هیپ‌هاپ، باله و تپ آموزش دیده است. وی در سال ۲۰۱۲، اولین نقش برجسته خود را در مجموعه تلویزیونی "دروغ‌گوهای کوچک زیبا" در فصل‌های سوم و
تلویزیونی "دروغ‌گوهای کوچک زیبا" در فصل‌های سوم و چهارم بازی کرد. سال بعد، او برای شش قسمت به مجموعه "روزهای زندگی ما" پیوست. در همان سال، اولین بازی خود را در فیلم کمدی «"پسر تنها»" انجام داد که خواهر بزرگترش نیز در آن بازی می‌کرد. در سال ۲۰۱۷، در فیلم درام "رودخانه ویند" در نقش پسر جوان یک مأمور خدماتی که در حال تحقیق در مورد قتل مرموز یک زن جوان در یک منطقه حفاظت‌شده بومیان آمریکا است، بازی کرد. در سال ۲۰۲۰، در مجموعه تلویزیونی "رچد" به کارگردانی رایان مورفی ظاهر شد که پیش‌درآمدی بر فیلم دیوانه از قفس
مورفی ظاهر شد که پیش‌درآمدی بر فیلم دیوانه از قفس پرید است. در سال ۲۰۲۴، در فیلم "" به تهیه‌کنندگی وارنر برادرز پیکچرز بازی کرد. او در فیلم بعدی خود، به نام "پنج شب با فردی ۲ (فیلم)" نیز حضور دارد. فیلم‌شناسی. سینمایی تلویزیونی
ایزابلا کامیل بریونز (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به ""، "پیت" و "سارقان" اشاره کرد. زندگی و حرفه. ایزا بریونز در لندن، از جان بریونز و مگان بریونز (نام خانوادگی قبلی: جانسون) متولد شد و یک برادر کوچکتر به نام تئو دارد. اعضای خانواده او همگی هستند. او از طرف پدری فیلیپینی و از طرف مادری سوئدی-ایرلندی است. او ده ماهه بود که خانواده‌اش از لندن به نیویورک نقل مکان کردند. در
خانواده‌اش از لندن به نیویورک نقل مکان کردند. در سال ۲۰۰۶، وقتی که بریونز هفت ساله بود، خانواده‌اش به لس‌آنجلس نقل مکان کردند. وی در دبیرستان هنر شهر لس‌آنجلس در رشته تئاتر و تئاتر موزیکال تحصیل کرد. بریونز حرفه بازیگری خود را از سال ۲۰۰۸ آغاز کرد. او در تبلیغات تلویزیونی ظاهر شد و نقش‌های مکمل را در فیلم‌های سینمایی از جمله "سارقان" ایفا کرد. در سال ۲۰۱۸، او به همراه پدرش در قسمتی از مجموعه تلویزیونی "" ظاهر شد. در سال ۲۰۱۹، برای بازی در مجموعه "" انتخاب شد. بریونز در حالی که چندین نقش را روی صحنه در
شد. بریونز در حالی که چندین نقش را روی صحنه در "همیلتون" بازی می‌کرد، نوارهایی از خودش را برای تست بازیگری برای این سریال تلویزیون اینترنتی فرستاد و در طول این فرآیند متوجه شد که قرار است نقش دوقلوها را در این مجموعه بازی کند. او اولین بازی خود را در نقش داج و سوجی در اولین قسمت فصل در ژانویه ۲۰۲۰ انجام داد. بریونز در سال ۲۰۲۴ به جمع بازیگران مجموعه تلویزیونی "پیت" پیوست و در نقش ترینیتی سانتوس ظاهر شد.
( به )، نام نوعی شیرینی سنتی ایتالیایی است که خاستگاه آن به منطقه‌ کامپانیا در جنوب ایتالیا بازمی‌گردد. این شیرینی که در فارسی گاه با نام «صدفی» نیز ترجمه می‌شود، به دلیل شکل صدف‌مانند و بافت چندلایه‌ی خود شناخته می‌شود. در بسیاری منابع، اسفولیاتلا با شیرینی مشابهی به نام دم خرچنگ یکی دانسته می‌شود، هرچند این دو از نظر خاستگاه و برخی ویژگی‌های تهیه تفاوت‌هایی با هم دارند. درون این شیرینی بسته به دستور پخت و منطقه، می‌تواند با انواع پرکننده‌های شیرین مانند ریکوتا، خامه‌ شیرین‌شده، یا کرم‌های طعم‌دار پر شود.
خامه‌ شیرین‌شده، یا کرم‌های طعم‌دار پر شود. به همین دلیل، اسفولیاتلا نه‌تنها در ایتالیا بلکه در میان مهاجران ایتالیایی در دیگر کشورها نیز محبوبیت یافته و به نمادی از شیرینی‌های سنتی ناپلی تبدیل شده است. نام اسفولیاتلا در زبان ایتالیایی به معنای «برگک نازک» یا «لایه‌ ظریف» است؛ این نام اشاره‌ای مستقیم به ساختار خاص خمیر آن دارد که از لایه‌های نازک و روی‌هم‌نشسته تشکیل شده و به ظاهر دسته‌ای از برگ‌های ریز یا ورقه‌های روی هم چیده‌شده شباهت دارد. [ "" ] مبدا. اسفولیاتله سانتا رزا، که می‌توان آن را نیاکان
اسفولیاتله سانتا رزا، که می‌توان آن را نیاکان اسفویاتلای امروزی دانست، در سدهٔ هفدهم میلادی در صومعهٔ سانتا رزا واقع در شهر کونکا دی مارینی (استان کامپانیا، ایتالیا) ابداع شد. بر اساس روایت‌های تاریخی، این شیرینی ابتدا توسط راهبه‌های صومعه و برای مصرف در همان محیط مذهبی تهیه می‌شد. در اوایل سدهٔ نوزدهم، یک شیرینی‌پز ناپلی به نام پاسکواله پینتائورو دستور اصلی آن را به دست آورد و در سال ۱۸۱۸ میلادی به عرضهٔ این شیرینی در شیرینی‌فروشی خود در شهر ناپل پرداخت. همین اقدام سبب شد که اسفولیاتلا از یک خوراک محدود
همین اقدام سبب شد که اسفولیاتلا از یک خوراک محدود به صومعه‌ها به یک شیرینی محبوب مردمی تبدیل شود و جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ خوراکی ناپل و سپس سراسر ایتالیا بیابد. تغییرات منطقه‌ای. در آشپزی ناپلی، دو نوع شیرینی وجود دارد: اسفویاتلا ریچه به معنای «مجعد» یا «فرفری» که شکل رایج و استاندارد این شیرینی است؛ اسفویاتلا فروله که تهیهٔ آن به‌مراتب ساده‌تر و کم‌زحمت‌تر است و به جای خمیر چندلایهٔ مخصوص، از خمیر بریزه استفاده می‌کند؛ در نتیجه ظاهر صدفی و لایه‌لایهٔ خاص اسفویاتلا در آن شکل نمی‌گیرد. گونه‌ای دیگر از این
اسفویاتلا در آن شکل نمی‌گیرد. گونه‌ای دیگر از این شیرینی با نام کودا داراگوستا (در ایالات متحده با نام لوبستر تیل) نیز وجود دارد. این نوع از همان خمیر چندلایهٔ اسفولیاتلا ساخته می‌شود، اما درون آن با پرکننده‌ای شیرین‌تر و غنی‌تر پر می‌گردد.
صومعه استپانوس مقدس (پوراداشت قدیم) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.