payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ورانا (درگذشتهٔ ۱۴۵۸ میلادی)، که در تاریخ به عنوان ورانا کنتی (به معنای تحت‌اللفظی، "کنت ورانا") شناخته می‌شود، از فرماندهان برجستهٔ نظامی آلبانیایی بود که در جنگ‌های آلبانی-ترکیه به عنوان یکی از فرماندهان وفادار اسکندربیگ، مشاور نزدیک او، نقش مهمی ایفا کرد. او احتمالاً به طبقهٔ اربابان کوچک تعلق داشت که با خانوادهٔ کستریوتی پیوند داشتند و شاید از تبار مشترکی (فیس) با آنها برخوردار بود. در دوران جوانی، به عنوان مزدور در ارتش‌های آلفونسو نجیب جنگید. اصطلاح "کنت" که در تاریخ از او یاد شده است، به معنای عنوان
که در تاریخ از او یاد شده است، به معنای عنوان رسمی او نبود، بلکه به جایگاه و اهمیت او اشاره داشت.
کالبلیا () قبیله‌ای جادوگر مار از بیابان تار در راجستان هند هستند. رقص بخش جدایی‌ناپذیری از فرهنگ آن‌ها است و توسط مردان و زنان اجرا می‌شود. قبایل کلبلیا. کلبلیاها پیروان حکیم کانیف نات هستند که کاسه‌ای زهر نوشید و مورد لطف قرار گرفت تا بر مارها و حیوانات زهرآگین مسلط شود. کلبلیاها به دو گروه اصلی تقسیم می‌شوند: کلبلیاها در زمان‌های قدیم به‌طور مداوم از مکانی به مکان دیگر حرکت می‌کردند. شغل سنتی آن‌ها شکار مارها و تجارت زهر مار است. آن‌ها مارها، سگ‌ها، مرغ‌ها، اسب‌ها، خرها، خوک‌ها و بزها را پرورش می‌دهند؛
اسب‌ها، خرها، خوک‌ها و بزها را پرورش می‌دهند؛ بنابراین حرکات رقص و لباس‌های اجتماعی آن‌ها شباهت زیادی به مارها دارند. آن‌ها همچنین به نام‌های سابرا، جوگیرا، گاتیوالا و پوگیوارا شناخته می‌شوند. بزرگ‌ترین گروه کلبلیاها در بخش پالی قرار دارد، به دنبال آن گروه‌های مهم دیگری در اجمیر، چیتورگر و بخش اودایپور قرار دارند. آن‌ها زندگی عشایر کوچ‌نشین دارند و از قبایل برنامه‌ریزی‌شده به‌شمار می‌روند. سنتاً، مردان کلبلیا کبرها را در سبدهای نی به خانه‌ها در روستاها می‌بردند و زنان آن‌ها می‌خواندند، می‌رقصیدند و از مردم
و زنان آن‌ها می‌خواندند، می‌رقصیدند و از مردم کمک می‌خواستند. آن‌ها کبرا را محترم می‌شمارند و از کشتن این خزندگان خودداری می‌کنند. در روستاها، اگر مار به‌طور تصادفی وارد خانه‌ای می‌شد، یک کلبلیا برای گرفتن مار و بردن آن بدون کشتن آن احضار می‌شد. کلبلیاها سنتاً گروهی حاشیه‌ای در جامعه بوده‌اند که در فضاهایی خارج از روستاها زندگی می‌کردند. آن‌ها در کمپ‌های موقتی به نام "درا" زندگی می‌کنند. کلبلیاها "درا"های خود را از مکانی به مکان دیگر در مسیری پیچ‌درپیچ منتقل می‌کنند که به‌طور مکرر در طول زمان تکرار می‌شود.
می‌کنند که به‌طور مکرر در طول زمان تکرار می‌شود. در طول نسل‌ها، کلبلیاها درک منحصر به فردی از گیاهان و جانوران محلی به دست آورده‌اند و از گیاه‌درمانی برای درمان بیماری‌ها استفاده می‌کنند که در عین حال به عنوان منبع درآمد جایگزین برای آن‌ها عمل می‌کند. از زمان تصویب قانون حیات‌وحش ۱۹۷۲، کلبلیاها از شغل سنتی خود یعنی دست‌کاری مارها کنار گذاشته شده‌اند. اکنون هنرهای نمایشی منبع درآمد اصلی آن‌ها هستند و این هنرها در داخل و خارج از هند شناخته شده‌اند. فرصت‌های اجرا گاه‌به‌گاه است و همچنین به گردشگری وابسته است
گاه‌به‌گاه است و همچنین به گردشگری وابسته است که فصلی خاص دارد، بنابراین اعضای جامعه برای تأمین معیشت خود در مزارع کار می‌کنند یا دام‌ها را چرا می‌کنند. کلبلیاها هندوهای فرهنگی هستند و به پرستش مار معتقدند؛ آن‌ها ناگا و ماناسا را پرستش می‌کنند و روز مقدس آن‌ها ناگا پنجامی است. کلبلیاها سنت‌های متفاوتی از سایر هندوها دارند. مردان کلبلیا آپادرایا می‌پوشند. کلبلیاها مردگان خود را دفن می‌کنند، برخلاف سوزاندن آن‌ها (همان‌طور که در سایر نقاط هند معمول است). داماد باید قیمت عروس را به پدر عروس پرداخت کند و پدر
باید قیمت عروس را به پدر عروس پرداخت کند و پدر داماد هزینه مراسم ازدواج را می‌پردازد. رقص کلبلیا. رقص کلبلیا، رقص فولکلور راجستانی که به عنوان جشن برگزار می‌شود، بخش جدایی‌ناپذیری از فرهنگ کلبلیا است. رقص‌ها و آهنگ‌های آن‌ها مایه افتخار و نماد هویت کلبلیاها هستند، زیرا آن‌ها تطبیق خلاقانه این جامعه جادوگران مار را با شرایط اجتماعی-اقتصادی در حال تغییر و نقش آن‌ها در جامعه روستایی مردم راجستان نشان می‌دهند. رقصندگان زنانی هستند که دامن‌های سیاه بلند به تن دارند و با چرخیدن و رقصیدن حرکات مار را تقلید
تن دارند و با چرخیدن و رقصیدن حرکات مار را تقلید می‌کنند. آن‌ها یک لباس بالاتنه به نام "آنگرَخی" و یک پوشش سر به نام "اودانی" می‌پوشند؛ لباس پایین‌تنه به نام "لِهَنگا" است. تمامی این لباس‌ها در ترکیب رنگ‌های قرمز و سیاه و با گلدوزی‌های زیبا هستند. مردان شرکت‌کننده سازهایی مانند پونگی، یک ساز بادی چوبی که به‌طور سنتی برای جلب مارها نواخته می‌شود، دف، بین، خنجری (بردسکن), مورشنگ، "خورالیو" و دولک را می‌نوازند تا ریتمی ایجاد کنند که رقصندگان بر اساس آن می‌رقصند. رقصندگان با طراحی‌های سنتی روی پوست خود تتو
رقصندگان با طراحی‌های سنتی روی پوست خود تتو دارند و جواهرات و لباس‌های آن‌ها که با آینه‌های ریز و نخ‌های نقره‌ای گلدوزی شده‌اند، مزین است. با پیشرفت اجرا، ریتم سریع‌تر و سریع‌تر می‌شود و رقص نیز به همین ترتیب تسریع می‌یابد. آهنگ‌های کلبلیا بر اساس داستان‌هایی از فولکلور و اساطیر ساخته شده‌اند و رقص‌های ویژه‌ای در زمان هولی اجرا می‌شود. کلبلیاها به خاطر سرودن اشعار به صورت بداهه و بداهه‌گویی آهنگ‌ها در حین اجرا شهرت دارند. این آهنگ‌ها و رقص‌ها بخشی از یک سنت شفاهی هستند که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود و
شفاهی هستند که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود و برای آن‌ها نه متنی وجود دارد و نه دفترچه‌های آموزشی. در سال ۲۰۱۰، آهنگ‌ها و رقص‌های فولکلور کلبلیا از راجستان به عنوان بخشی از فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس یونسکو اعلام شد.
مسجد هیل قوسار () یک مسجد در روستای هیل در شهرستان قوسار کشور جمهوری آذربایجان است. این مسجد که در سال ۱۹۱۲ میلادی تکمیل شده است، با ابلاغیه شماره ۱۳۲ کابینه وزرای این کشور در ۲ اوت ۲۰۰۱ میلادی در فهرست آثار تاریخی و فرهنگی با اهمیت محلی قرار گرفت. ساخت آن در سال ۱۹۰۸ میلادی آغاز شد. در سال ۲۰۱۳ میلادی، مسجد آسیب دید. تلاش‌ها برای بازسازی در سال ۲۰۱۹ میلادی آغاز شد. دیوارهای بیرونی مسجد گچ‌بری شد و درها و پنجره ها و سقف آن بازسازی شد.
رقص چائو () رقصی نیمه‌کلاسیک هندی با سنت‌های رزمی و فولکلور است. این رقص از سه سبک تشکیل شده است که به نام مکان‌هایی که در آن اجرا می‌شوند شناخته می‌شوند، یعنی "چاو پورولیا" از بنگال غربی، "چاو سراکلا" از جارکند و "چاو مایوربانج" از اودیشا. این رقص از جشن گرفتن هنرهای رزمی، حرکات آکروباتیک و حرکات ورزشی در قالب‌های جشنواره‌ای یک رقص فولکلور تا یک رقص ساختاریافته با موضوعات مذهبی مرتبط با شیواپرستی، شاکتی‌پرستی و ویشنوپرستی متغیر است. لباس‌ها بین سبک‌ها متفاوت است، به طوری که در سبک‌های پورولیا و سراکلا از
است، به طوری که در سبک‌های پورولیا و سراکلا از ماسک‌ها برای شناسایی شخصیت استفاده می‌شود. داستان‌هایی که توسط رقصندگان چاو اجرا می‌شوند شامل داستان‌هایی از حماسه‌های هندو "رامایانا" و "مهاباراتا"، پوراناها و دیگر ادبیات هند است. این رقص به‌طور سنتی توسط گروه‌های تماماً مردانه اجرا می‌شود، به ویژه در بهار هر سال جشن گرفته می‌شود و ممکن است یک فرم ترکیبی از رقص‌های کلاسیک هندو و سنت‌های قبایل باستانی منطقه باشد. این رقص مردم با پیشینه‌های مختلف اجتماعی و اقتصادی را در یک روحیه جشنواره‌ای و مذهبی گرد هم
اقتصادی را در یک روحیه جشنواره‌ای و مذهبی گرد هم می‌آورد. ریشه‌شناسی. رقص چاو از مناطق شرق هند سرچشمه گرفته است. ممکن است از زبان سانسکریت "Chāya" (سایه، تصویر یا ماسک) گرفته شده باشد. برخی دیگر آن را به ریشه سانسکریت "Chadma" (مبدل) مرتبط می‌دانند، و برخی دیگر مانند سیتاکانت مهاپاترا پیشنهاد می‌دهند که از "Chhauni" (اردوگاه نظامی، زره، مخفی‌کاری) در زبان اودیا گرفته شده است. ویژگی‌های رقص چاو. رقص چاو عمدتاً در جشنواره‌های مناطق جارکند، بنگال غربی و اودیشا اجرا می‌شود، به ویژه در جشن بهاری چایترا پاروا که
اجرا می‌شود، به ویژه در جشن بهاری چایترا پاروا که کل جامعه در آن شرکت می‌کند. رقص چاو پورولیا در طول جشنواره خورشید برگزار می‌شود. ماسک‌ها بخشی جدایی‌ناپذیر از رقص چاو در سبک‌های پورولیا و سراکلا هستند. دانش رقص، موسیقی و ماسک‌سازی به صورت شفاهی منتقل می‌شود. رقص چاو که در شمال اودیشا یافت می‌شود، در طول اجرا از ماسک استفاده نمی‌کند، اما زمانی که هنرمندان برای معرفی به مخاطبان روی صحنه می‌روند، از ماسک استفاده می‌کنند. دو سبک رقص چاو که از ماسک استفاده می‌کنند، درون خود ترکیبی از رقص و تمرین‌های رزمی را
درون خود ترکیبی از رقص و تمرین‌های رزمی را دارند که شامل تکنیک‌های نبرد ساختگی ("khel")، گام‌های سبک‌سازی شده پرندگان و حیوانات ("chalis" و "topkas") و حرکاتی بر اساس کارهای روزمره خانه‌دارهای روستایی ("uflis") است. این فرم از رقص چاو، به گفته موهان خوکار، هیچ معنای آیینی یا تشریفاتی ندارد و شکلی از جشن و سرگرمی جامعه است. این رقص توسط مردان، شب‌هنگام در فضایی باز، به نام "آخدا" یا "اسار" اجرا می‌شود. رقص به صورت ریتمیک و همراه با موسیقی فولکلور سنتی اجرا می‌شود که با نی‌های "mohuri" و شهنا نواخته می‌شود.
که با نی‌های "mohuri" و شهنا نواخته می‌شود. مجموعه موسیقی با انواع مختلف طبل همراه است که شامل دهل (طبل استوانه‌ای)، "dhumsa" (طبل بزرگ کتری‌شکل) و "kharka" یا "chad-chadi" است. موضوعات این رقص شامل افسانه‌های محلی، فولکلور و قسمت‌هایی از "رامایانا" و "مهاباراتا" و دیگر موضوعات انتزاعی است. پیشینه‌های رقص چاو (به ویژه سبک پورولیا) تنها شامل "پایکا" و "ناتوآ" نیست، بلکه رقص "ناچنی" نیز نقش مهمی در شکل‌دادن به هویت کنونی چاو داشته است. رقص چاو حرکات و گام‌های زنانه را تقریباً به‌طور انحصاری از رقص "ناچنی"
زنانه را تقریباً به‌طور انحصاری از رقص "ناچنی" وام گرفته است. عناصر زنانه در رقص چهو جنبه‌های «لاسیابهاوا» از ناتیا شاسترا را معرفی کردند که ظرافت، جذابیت و زیبایی را به این سبک اضافه کردند، درحالی‌که حرکات مردانه و قدرت‌مند این رقص به سبک «تاندوا» شیوا نسبت داده می‌شود. تفسیرهای متفاوتی برای «تاندوا» و «لاسیابهاوا» وجود دارد. تعاریف ارائه‌شده از این دو مفهوم در بالا، رایج‌ترین تعاریف پذیرفته‌شده هستند. بوز در تحلیل خود از رقص در متون سانسکریت، به‌طور انتقادی به بحث رابطه بین «لاسیابهاوا» و «تاندوا»
انتقادی به بحث رابطه بین «لاسیابهاوا» و «تاندوا» پرداخته است. برای اطلاعات بیشتر به اثر مانداکرانتا بوز مراجعه کنید. ثبت جهانی. در سال ۲۰۱۰، رقص چهو در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت شد. دولت محلی اودیسا در سال ۱۹۶۰ مرکز دولتی رقص چهو را در «سرایکلا» و در سال ۱۹۶۲ «مایوربهانج چهو نریتیا پْراتیستان» را در باریپادا تأسیس کرد. این نهادها آموزش‌هایی با مشارکت استادان محلی، هنرمندان، حامیان و نمایندگان مؤسسات چهو ارائه می‌دهند و اجراها را حمایت مالی می‌کنند. جشنواره «چایترا پاروا»، که برای رقص چهو اهمیت
جشنواره «چایترا پاروا»، که برای رقص چهو اهمیت زیادی دارد، نیز توسط دولت ایالتی حمایت مالی می‌شود. آکادمی سانگیت ناتاک یک مرکز ملی برای رقص چهو در باریپادا، اودیشا تأسیس کرده است.
جشنواره رَمان () جشنوارهای آیینی و تئاتر مذهبی مربوط به منطقه گَرهوال در هند است. این جشنواره متعلق به مردم گرهوالی است و در بسیاری از روستاهای این منطقه برگزار می‌شود. اگرچه رَمان‌های مختلفی مانند جَک رَمان وجود دارند، اما یکی از معروف‌ترین‌ها رَمان نقاب‌دار روستای سالور دونگرا در دره پینکهاندا از بخش چمولی در اوتاراکند هند است. رَمان نقاب‌دار منحصر به روستای سالور دونگرا است و در هیچ جای دیگری از هیمالیا اجرا نمی‌شود. این جشنواره و هنر هم‌نام آن به عنوان پیشکشی به خدای روستایی، بومیال دوتا، در حیاط معبد
پیشکشی به خدای روستایی، بومیال دوتا، در حیاط معبد روستا برگزار می‌شود. الهه. الهه نگهبان روستای سالور دونگرا، بومیچتراپال یا همان بومیال دوتا است. این جشنواره هر سال پس از وایساخی، که یک جشنواره برداشت محصول است و آغاز گاه‌شماری هندو را نیز نشان می‌دهد، برگزار می‌شود. در روز وایساخی، کاهن روستا تاریخ برگزاری جشنواره رَمان را که به نهم یا یازدهمین روز پس از وایساخی می‌افتد، اعلام می‌کند. در روز وایساخی، بومیال دوتا به صورت یک مراسم آئینی به معبد آورده می‌شود. در روز دوم، مردم "هریالی" (گیاهان جوانه زده جو)
در روز دوم، مردم "هریالی" (گیاهان جوانه زده جو) را به الهه تقدیم می‌کنند و او در مقابل، رونق و برکت را برای کشاورزی و منابع جنگلی وعده می‌دهد. هر روز جشنواره، الهه دوری در روستا می‌زند. این جشنواره ۱۰ روز به طول می‌انجامد که در این مدت رامایانا خوانده می‌شود و رقص‌های نقاب‌دار که جنبه‌های مختلف زندگی را نشان می‌دهند، در حیاط معبد بومیال دوتا برگزار می‌شوند. گفته می‌شود جشنواره رَمان در این منطقه حدود ۵۰۰ سال قدمت دارد و به مدت ۱۱ تا ۱۳ روز با همکاری پنچایت محلی برگزار می‌شود. هرچند رَمان در سایر مناطق نیز
محلی برگزار می‌شود. هرچند رَمان در سایر مناطق نیز جشن گرفته می‌شود، رَمان روستاهای سالور و دونگرا شهرت بیشتری دارند. آیین‌ها و رقص‌ها. جشنواره رَمان با نیایش به گانش، برطرف‌کننده موانع، آغاز می‌شود و با رقص گانش و پارواتی ادامه می‌یابد. سپس رقص سوریا و بازنمایی داستان آفرینش برهما و گانش اجرا می‌شود. دیگر رقص‌ها شامل رقص نارده همراه با گوپی‌چاند (کریشنا) و رادا، رقص موار-موارین که سختی‌های چوپانان گاومیش را نشان می‌دهد و رقص زوج بازرگان (بنیه-بنیاین) که به مشکلات مردم عادی می‌پردازد، هستند. در ادامه، اجرای
مردم عادی می‌پردازد، هستند. در ادامه، اجرای داستان‌های محلی از راما آغاز می‌شود که از سفر او به جاناکپور شروع شده و با تاج‌گذاری او پس از بازگشت از تبعید پایان می‌یابد. این بخش‌ها در مجموع شامل ۳۲۴ ضرب‌آهنگ و گام هستند. همچنین اجرای موسیقایی "جاگار"، که بازگویی افسانه‌های محلی است، بخش مهمی از این جشنواره به‌شمار می‌آید. رقص‌های دیگر نظیر "مال نریتیا"، "کورجوگی" و "نرسینگ پتر نریتیا" نیز در ادامه اجرا می‌شوند. در "مال نریتیا"، نبرد تاریخی میان گورکا و مردم محلی گرهوالی به صورت طنزآمیز بازنمایی می‌شود. در
محلی گرهوالی به صورت طنزآمیز بازنمایی می‌شود. در این نمایش، حضور یک مال قرمز از عنوان کنور در روستای سالور ضروری است زیرا باور دارند که این بخش از روستا از گورکاها حمایت کرده است. در "کورجوگی"، مراسمی اجرا می‌شود که در آن علف‌های هرز ("کور") از مزارع روستا توسط یک شخصیت به نام "کورجوگی" جمع‌آوری می‌شود و در فضایی شادمانه مردم این علف‌ها را به یکدیگر پرتاب می‌کنند. سنتی تهدیدشده و منحصربه‌فرد. جشنواره رمان ترکیبی از مقدسات و اجتماعی بودن، آیین و شادی، و بازتاب‌دهنده تاریخ، ایمان، سبک زندگی، نگرانی‌ها و
بازتاب‌دهنده تاریخ، ایمان، سبک زندگی، نگرانی‌ها و امیدهای اهالی روستای سالور دونگرا است. این جشنواره به صورت سالانه برگزار می‌شود و کودکان با مشاهده آن آموزش می‌بینند. مهارت‌های مختلفی که شامل رقص، آواز و نوازندگی می‌شود، به صورت شفاهی و در میان جوامع موروثی منتقل می‌گردد. هجوم جهانی‌سازی و فناوری، همراه با نبود حمایت مالی یا جبران هنری، تأثیر منفی بر اجراهای آیینی و سنتی رمان گذاشته است. به دلیل جایگاه حاشیه‌ای آن نسبت به هنرهای اصلی، آگاهی از این جشنواره فراتر از مرزهای محلی آن کم است و در معرض خطر
فراتر از مرزهای محلی آن کم است و در معرض خطر نابودی قرار دارد. در این مراسم، مردم ماسک‌هایی از خدایان و شخصیت‌های دیگر می‌پوشند که از ساقه درخت بوج (Betula Utilis) ساخته شده است. این هنر در سال ۲۰۰۸ توسط مرکز ملی هنرهای ایندیرا گاندی (IGNCA) در دهلی معرفی شد. پس از این معرفی، این جشنواره محبوبیت زیادی پیدا کرد. در سال ۲۰۰۹، یونسکو جشنواره رمان را در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت کرد. این جشنواره یکی از جذابیت‌های اصلی رژه روز جمهوری هند در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۶ بود. در این نمایشگاه‌ها، غنای فرهنگی و تنوع
۲۰۱۶ بود. در این نمایشگاه‌ها، غنای فرهنگی و تنوع جشنواره رمان برجسته شد و سنت‌ها و میراث منطقه اوتاراکند به نمایش درآمد.
سرایش ودایی () یا سنت شفاهی وداها () شامل چندین نوع پاته یا روش‌های «قرائت» و سرایش مانتراهای ودایی است. این سنت‌های سرایش ودایی به‌طور گسترده‌ای به عنوان قدیمی‌ترین فرهنگ شفاهی مداوم شناخته می‌شوند که متون ودایی (سمهیتاها) را به صورت تثبیت‌شده حفظ کرده‌اند. قدمت این متون به حدود دوران هومر (اوایل عصر آهن یا حدود ۸۰۰ قبل از میلاد) بازمی‌گردد. یونسکو در تاریخ ۷ نوامبر ۲۰۰۸ سنت سرایش ودایی را به عنوان یک شاهکارهای شفاهی و ناملموس میراث بشری اعلام کرد. نواها. سرایش ودایی از ۴ نوع نوا بهره می‌برد: (نوا میانی)،
ودایی از ۴ نوع نوا بهره می‌برد: (نوا میانی)، (نوا پایین)، (نوا بالا) و (نوا بالا و ممتد). این نواها معمولاً با علائم ساده نشان داده می‌شوند: یک خط زیرین برای ()، یک خط کوچک عمودی بالای حرف برای () و دو خط عمودی برای (). پاته‌ها. روش‌های مختلف قرائت یا پاته‌ها برای حفظ کامل و دقیق متن و تلفظ آن از جمله لهجه ودایی طراحی شده‌اند. یازده روش قرائت برای وداها طراحی شده‌اند که عبارتند از: سمهیتا، پادا، کراما، جاتا، مالا، شیکا، رکه، دهوَجا، دندا، رتها و گانا که گانا معمولاً دشوارترین آن‌هاست. ابتدا به دانش‌آموزان
معمولاً دشوارترین آن‌هاست. ابتدا به دانش‌آموزان روش‌های ساده‌تری مانند قرائت پیوسته (سمهیتاپاته)، قرائت کلمه به کلمه (پادا پاته) که در آن ترکیب‌ها (ساندی) شکسته می‌شوند و کراما پاته (کلمات به صورت الگوی ab bc cd … مرتب می‌شوند) آموزش داده می‌شود؛ سپس هشت روش پیچیده قرائت به آن‌ها آموزش داده می‌شود. یک "پاتین" به معنای دانشمندی است که بر پاته‌ها مسلط شده باشد. به این ترتیب، "گاناپاتین" کسی است که تا مرحله پیشرفته "گانا"، سرایش متون را فرا گرفته است. گاناپاته یا حالت «زنگوله‌ای» سرایش به این دلیل نام‌گذاری
یا حالت «زنگوله‌ای» سرایش به این دلیل نام‌گذاری شده که کلمات به صورت پیش و پس تکرار می‌شوند و شکلی شبیه زنگوله ایجاد می‌کنند. طنین طبیعی سرایش ودایی در گانا تقویت می‌شود. در جاتاپاته، کلمات به‌گونه‌ای درهم‌تنیده می‌شوند و به صورت پیش و پس خوانده می‌شوند. پاته‌های سمهیتا، پادا و کراما به عنوان روش‌های قرائت طبیعی یا پرکرتی‌پاته شناخته می‌شوند. هشت روش دیگر سرایش به عنوان روش‌های قرائت پیچیده یا ویکرتی‌پاته طبقه‌بندی می‌شوند زیرا شامل برعکس کردن ترتیب کلمات هستند. خواندن معکوس کلمات معنای آن‌ها را در زبان
هستند. خواندن معکوس کلمات معنای آن‌ها را در زبان ودایی (سانسکریت) تغییر نمی‌دهد.
قوم چیکیتانو یا چیکیتوس، از اقوام اصیل بومی بولیوی هستند که تعداد اندکی از آنان در برزیل نیز زندگی می‌کنند. بیشتر اعضای این قوم در ساوانای گرمسیری چیگیتانیا در شهرستان سانتا کروز، بولیوی ساکن‌اند و جمعیت کمی نیز در استان بنی و در ماتسو گروسو، برزیل زندگی می‌کنند. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۲، چیکیتانوهای خودشناخته تشکیل دهنده ۱٫۴۵٪ از کل جمعیت بولیوی یا ۱۴۵٬۶۵۳ نفر بودند که این تعداد، بیشترین تعداد در بین گروه‌های قومی مناطق پست بولیوی است. نسبتاً تعداد کمی از چیکیتانوهای بولیوی به زبان چیکیتانو صحبت می‌کنند.
چیکیتانوهای بولیوی به زبان چیکیتانو صحبت می‌کنند. بسیاری از آنها در سرشماری گزارش دادند که نه به این زبان صحبت می‌کنند و نه آن را در کودکی یادگرفته‌اند. قومیت چیکیتانو در میان جمعیت‌های اجتماعی و زبانی متنوعی که توسط مأموریت‌های یسوعی‌های چیکیتوس ملزم به صحبت به یک زبان مشترک بودند، پدید آمد.
ان‌جی‌سی ۴۰۰ () ستاره‌ای در صورت فلکی ماهی است و در ۳۰ دسامبر ۱۸۶۶ توسط رابرت بال کشف شد.
رابرت بال (; – ) سیاست‌مدار و ستاره‌شناس اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است.
ان‌جی‌سی ۴۰۲ () ستاره‌ای در صورت فلکی ماهی است که در ۷ اکتبر ۱۸۷۴ میلادی توسط لارنس پارسونز کشف شد.
ائوسنتومون (به انگلیسی: Eosentomon) یک سرده از خانواده پروتوران‌ها است.
روزهای تابستان، شب‌های تابستان (انگلیسی: Summer Days, Summer Nights) یک فیلم کمدی-درام آمریکایی محصول سال ۲۰۱۸ به نویسندگی، کارگردانی و تهیه‌کنندگی ادوارد برنز است. در این فیلم پیکو الکساندر، زوئی لوین، سوزان میسنر، لیندزی مورگان، آنتونی راموس، جان رودنیتسکی، آمادئوس سرافینی، کیتلین استیسی و ریتا وولک بازی می‌کنند. فیلمبرداری این فیلم در سال ۲۰۱۷ انجام شد. اولین نمایش جهانی این فیلم در جشنواره فیلم ترایبکا در ۲۷ آوریل ۲۰۱۸ بود. این فیلم در ۲۴ اوت ۲۰۲۱ توسط آمریکن اینترنشنال پیکچرز منتشر شد. داستان. داستان
آمریکن اینترنشنال پیکچرز منتشر شد. داستان. داستان فیلم در تابستان ۱۹۸۲ (۱۳۶۱) در لانگ آیلند می‌گذرد. این فیلم گروهی از مردم محلی را دنبال می‌کند که روابط و رشد شخصی خود را تعقیب می‌کنند. جی جی فلین (پیکو الکساندر) برای پدرش کار می‌کند و عاشق دبی (لیندزی مورگان) می‌شود، در حالی که فرانکی (آنتونی راموس) دوباره با یک عشق قدیمی به نام سوزی (کیتلین استیسی) ارتباط برقرار می‌کند. این فیلم زندگی متقاطع این جوانان را در حالی که با پایان تابستان و شروع بزرگسالی روبرو می‌شوند، به تصویر می‌کشد.
در ۹ اکتبر ۲۰۰۶، کره شمالی اولین آزمایش جنگ‌افزار هسته‌ای خود را انجام داد و یک دستگاه مبتنی بر پلوتونیوم را در زیر زمین منفجر کرد. چند روز قبل در ۳ اکتبر ۲۰۰۶، کره شمالی قصد خود را برای انجام آزمایش هسته ای اعلام کرد. به‌طور کلی تخمین زده می‌شود که انفجار دارای نیروی انفجاری کمتر از یک کیلوتن بوده و مقداری خروجی رادیواکتیو نیز شناسایی شده است. مقامات آمریکا حدس زده‌اند که این وسیله ممکن است یک ماده منفجره هسته ای بوده که به اشتباه شلیک شده است. یک مقام ناشناس در سفارت کره شمالی در پکن به یک روزنامه کره
در سفارت کره شمالی در پکن به یک روزنامه کره جنوبی گفت که خروجی مواد منفجره کمتر از حد انتظار بوده است. به علت ماهیت محرمانه کره شمالی و عملکرد اندک این آزمایش، این سؤال باقی می‌ماند که آیا این آزمایش موفقیت‌آمیز یک دستگاه غیرعادی کوچک (که به فناوری پیچیده نیاز داشت) بود یا یک تلاش ناموفق. یک مقاله علمی بعداً بازده را ۰٫۴۸ کیلوتن تخمین زد. گزارش شده که به دولت چین ۲۰ دقیقه قبل از انجام آزمایش اخطار داده شد. چین یک هشدار اضطراری از طریق سفارت ایالات متحده آمریکا در پکن به واشینگتن، دی.سی. ارسال کرد که در آن
در پکن به واشینگتن، دی.سی. ارسال کرد که در آن زمان استیون هادلی مشاور امنیت ملی آمریکا «کمی پس از ساعت ۱۰ شب» به رئیس‌جمهور وقت جرج دابلیو. بوش اطلاع داد که یک آزمایش قریب‌الوقوع به زودی رخ خواهد داد.
سایت آزمایش هسته‌ای پونگی-ری () تنها سایت آزمایش جنگ‌افزار هسته‌ای شناخته شده در کره شمالی بود که در آن آزمایش‌های هسته‌ای اکتبر ۲۰۰۶، می ۲۰۰۹، فوریه ۲۰۱۳، ژانویه ۲۰۱۶، سپتامبر ۲۰۱۶ و سپتامبر ۲۰۱۷ در این منطقه انجام شد.
اسپرسینو یک نوشیدنی قهوه ایتالیایی است که منشأ آن در منطقه جنوبی پولیا است. اسپرسینو معمولاً در دمیتاس سرو می‌شود. ترکیب. این نوشیدنی با مقدار مساوی اسپرسو و شیر و مقداری پودر کاکائو در ته فنجان و روی نوشیدنی تهیه می‌شود. "اسپرسینو فردو" یک نوشیدنی قهوه سرد با ترکیبات متفاوت است. شبیه "ماروچینو" و "بیچرین" است.
نورون پیوندی مفهومی انتزاعی از پردازش تحریکات ورودی در یک نورون عمومی است که بر اساس همدوسی زمانی و سطح مهار نورونی آن صورت می‌گیرد. از نظر ریاضی، این مفهوم می‌تواند توسط بیشتر مدل‌های نورونی از جمله مدل مشهور مدل انباشت و شلیک نشت‌دار پیاده‌سازی شود. مفهوم نورون پیوندی در مقالات سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۸ توسط الکساندر ک. ویدیبیدا مطرح شد. توضیح مفهوم. برای یک نورون عمومی، تحریکات ورودی شامل پالس‌های تحریکی هستند. معمولاً برای برانگیختن نورون تا حدی که شلیک کند و یک تحریک خروجی ارسال نماید، نیاز به بیش از یک
و یک تحریک خروجی ارسال نماید، نیاز به بیش از یک تحریک ورودی است. فرض کنید نورون در زمان‌های متوالی formula_1 تعداد formula_2 تحریک ورودی دریافت می‌کند. در مفهوم نورون پیوندی، همدوسی زمانی formula_3 بین تحریکات ورودی به صورت زیر تعریف می‌شود: formula_4. در صورتی که درجه بالایی از همدوسی زمانی بین تحریکات ورودی وجود داشته باشد، این نشان می‌دهد که در محیط‌های خارجی تمامی formula_2 تحریک می‌تواند توسط یک رویداد پیچیده ایجاد شود. بنابراین، اگر نورون پیوندی توسط مجموعه‌ای با همدوسی بالا از تحریکات ورودی تحریک
مجموعه‌ای با همدوسی بالا از تحریکات ورودی تحریک شود، شلیک کرده و یک تحریک خروجی منتشر می‌کند. در اصطلاح نورون پیوندی، این نورون رویدادهای ابتدایی (تحریکات ورودی) را به یک رویداد واحد (تحریک خروجی) پیوند می‌دهد. پیوند زمانی رخ می‌دهد که تحریکات ورودی از نظر زمانی به‌اندازه کافی هم‌زمان باشند و زمانی که این همدوسی لازم وجود نداشته باشد، پیوند اتفاق نمی‌افتد. مهار در مفهوم نورون پیوندی (که در اصل مهار پتاسیم سوماتیک کند است) درجه همدوسی زمانی لازم برای پیوند را کنترل می‌کند: هرچه سطح مهار بیشتر باشد، درجه
را کنترل می‌کند: هرچه سطح مهار بیشتر باشد، درجه بالاتری از همدوسی زمانی برای رخ دادن پیوند مورد نیاز است. تحریک خروجی منتشر شده به‌عنوان یک نمایش انتزاعی از رویداد ترکیبی (مجموعه‌ای از تحریکات ورودی هم‌زمان در زمان) در نظر گرفته می‌شود. مبدا. "«اگرچه یک نورون به انرژی نیاز دارد، ولی عملکرد اصلی آن دریافت سیگنال‌ها و ارسال آن‌هاست، یعنی پردازش اطلاعات.»" این گفته از فرانسیس کریک به ضرورت توصیف عملکرد نورونی از منظر پردازش سیگنال‌های انتزاعی اشاره دارد. دو مفهوم انتزاعی، به‌نام‌های «تشخیص هم‌زمانی» و
دو مفهوم انتزاعی، به‌نام‌های «تشخیص هم‌زمانی» و «یکپارچه‌سازی زمانی» در این دوره ارائه شده‌اند. مفهوم اول بر این فرض استوار است که یک نورون وقتی تعدادی تحریک ورودی در یک زمان دریافت می‌کند، شلیک می‌کند. در مفهوم یکپارچه‌ساز زمانی، نورون پس از دریافت تعدادی تحریک ورودی که در زمان توزیع شده‌اند، شلیک می‌کند. هر یک از این دو مفهوم برخی ویژگی‌های نورون‌های واقعی را در نظر می‌گیرند، زیرا شناخته شده است که یک نورون واقعی می‌تواند بسته به نوع تحریک، هم به‌عنوان «تشخیص‌دهنده هم‌زمانی» و هم به‌عنوان «یکپارچه‌ساز
«تشخیص‌دهنده هم‌زمانی» و هم به‌عنوان «یکپارچه‌ساز زمانی» عمل کند. در عین حال، معلوم است که یک نورون علاوه بر پالس‌های تحریکی، پالس‌های مهاری نیز دریافت می‌کند. توسعه طبیعی این دو مفهوم می‌تواند به مفهومی منتهی شود که مهار را با نقش پردازش سیگنال خاص خود تجهیز کند. در علوم اعصاب، ایده‌ای به نام مسئله پیوند وجود دارد. برای مثال، در فرایند ادراک بینایی، ویژگی‌هایی مانند فرم، رنگ و تصویرسازی سه‌بعدی در مغز توسط مجموعه‌های نورونی مختلف نمایش داده می‌شوند. مکانیزمی که تضمین می‌کند این ویژگی‌ها به‌عنوان بخشی از
که تضمین می‌کند این ویژگی‌ها به‌عنوان بخشی از یک شی واقعی واحد درک شوند، «پیوند ویژگی‌ها» نامیده می‌شود. نظر تجربی تایید شده این است که هماهنگی دقیق زمانی بین تحریکات نورونی برای وقوع پیوند ضروری است. این هماهنگی به‌طور عمده به این معنی است که سیگنال‌های مربوط به ویژگی‌های مختلف باید در بازه زمانی خاصی به مناطق معینی در مغز برسند. مفهوم نورون پیوندی در سطح نورون عمومی واحد، الزامی را که برای وقوع پیوند ویژگی‌ها لازم است، بازسازی می‌کند؛ الزامی که پیش‌تر در سطح مجموعه‌های نورونی بزرگ‌تر فرموله شده بود.
در سطح مجموعه‌های نورونی بزرگ‌تر فرموله شده بود. فرمول‌بندی این مفهوم با تحلیل پاسخ مدل هاجکین–هاکسلی به تحریکاتی شبیه آنچه نورون‌های واقعی در شرایط طبیعی دریافت می‌کنند، ممکن شده است. برای جزئیات بیشتر، به بخش «پیاده‌سازی‌های ریاضی» مراجعه کنید. پیاده‌سازی‌های ریاضی. مدل هاجکین–هاکسلی (H-H). مدل هاجکین–هاکسلی یک مدل نورونی است که مبنای فیزیولوژیک دارد. در این مدل جریان‌های یونی از غشا به‌طور بین‌غشایی عمل می‌کنند و مکانیزم تولید پتانسیل عمل را توضیح می‌دهند. در مقاله‌ای پاسخ مدل هاجکین–هاکسلی به‌طور عددی
در مقاله‌ای پاسخ مدل هاجکین–هاکسلی به‌طور عددی برای تحریکاتی formula_6 که از تعدادی پالس تحریکی تصادفی توزیع شده در یک بازه زمانی formula_7 تشکیل شده، بررسی شده است: formula_8. در اینجا formula_9 نشان‌دهنده اندازه پتانسیل پس‌سیناپسی تحریکی در لحظه formula_10 است؛ formula_11 لحظه ورود پالس formula_12-ام است و formula_13 تعداد کل پالس‌هایی است که محرک از آن‌ها تشکیل شده است. اعداد formula_11 به‌طور تصادفی و به‌صورت یکنواخت در بازه formula_15 توزیع شده‌اند. جریان محرکه‌ای که در معادلات H-H اعمال می‌شود