payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یک لوجیا تراورتنی و سمت شرقی دارای نمای آجری ساده است. درون. فضای داخلی شامل دهلیزی به سبک گوتیک با نقاشی‌های تزئینی و سقف طاق‌دار است. پلهٔ سنگی در دههٔ ۱۹۹۰ بازسازی شد. در سمت راست دهلیز سالن بزرگ جلسات و بخش‌های خدماتی قرار دارد و در سمت چپ، دفتر سرایداری، پلهٔ خدماتی و آسانسور واقع است. پلکان مرکزی، با ظاهری قرون وسطایی، دارای سقف طاق‌دار صلیبی و ستون‌های سنگی است. طبقهٔ اشرافی شامل دفاتر مدیریت و تالار شورای استان است که به سبک احیای گوتیک تزئین شده و دارای مبلمان چوبی طراحی‌شده توسط معمار است. طبقهٔ
دارای مبلمان چوبی طراحی‌شده توسط معمار است. طبقهٔ سوم دارای دفاتر اداری است و طبقهٔ چهارم شامل یک اتاق در برج غربی و یک تراس چندسطحی است. بازخورد. ساخت این کاخ که با حمایت شدید مردم گروستو همراه بود، با استقبال فراوان روبه‌رو شد: «از دیدگاه تزئینی، گروستو یکی از زیباترین بناهای مدنی خود را باز خواهد یافت و با بازسازی در سبک گوتیک سیه‌نایی، بنایی که به‌دست نادانی و بربریت دوران تخریب شده بود، احیا خواهد شد». کوآتروکی (۲۰۰۶) می‌نویسد: «در پیروزی پنجره‌های سه‌بخشی، کنگره‌ها و کنسول‌ها، کاخ استانی یک
سه‌بخشی، کنگره‌ها و کنسول‌ها، کاخ استانی یک صحنه‌پردازی زنده و ماهرانهٔ قرون وسطایی است» و «یک پس‌زمینهٔ شهری باشکوه که با تأکید صحنه‌آرایانه، یکی از فضاهای محوری مرکز تاریخی را به‌خوبی تعریف می‌کند». لونگو (۲۰۰۶) نیز در توصیف فضای داخلی تأکید می‌کند که «دیوارهای مزین به فرسکوها، تزئینات تیرها و حکاکی‌های صندلی‌ها و نیمکت‌ها—که همگی توسط معمار طراحی شده‌اند—نشان‌دهندهٔ تلاش برای بازآفرینی سبک کاخ‌های قرون وسطایی است، شاید حتی بازتابی از فضای کارگاه ساختمانی که در آن مرزی میان طراح و صنعتگر وجود نداشت».
میدان دانته (که با نام میدان زنجیرها، نیز شناخته می‌شود) میدان اصلی شهر گروسستو در منطقه توسکانی ایتالیا است. این میدان در مرکز تاریخی شهر قرار دارد و در محدوده دیوارهای سده شانزدهمی شهر جای گرفته است. برخی از مهم‌ترین ساختمان‌های شهر در این میدان قرار دارند، از جمله کلیسای جامع سن لورنتسو و کاخ الدوبراندسکی، که مقر استان گروسستو است. این میدان در شمال به میدان دومو می‌رسد که نمای اصلی کلیسا رو به آن قرار دارد. تاریخچه. میدان اصلی شهر گروسستو از سال ۱۲۲۲ با نام "پلاتئا کومونیس" ثبت شده است. میدان اولیه
با نام "پلاتئا کومونیس" ثبت شده است. میدان اولیه کوچک‌تر از میدان کنونی بود و میان کلیسای پاریشی سانتا ماریا (که در ۱۱۳۸ به کلیسای جامع ارتقا یافت) و تالار شهر اولیه قرار داشت. در ۱۲۹۲ بخشی از میدان به کوریای جدید شهر اختصاص یافت. در اواخر سده ۱۳ و آغاز سده ۱۴ بازسازی‌های شهری عمده‌ای به الهام از میدان دل کامپوی سینا انجام شد و ساختمان‌های عمومی مهم رو به میدان ساخته شدند. ساختمان‌ها و یادمان‌ها. کلیسای جامع گروسستو. سمت راست کلیسای جامع سنت لارنس، لبه شمال شرقی میدان دانته را مشخص می‌کند، در حالی که نمای
شرقی میدان دانته را مشخص می‌کند، در حالی که نمای آن رو به میدان دل دومو است. این کلیسا در قرن سیزدهم در محل احتمالی کلیسای سانتا ماریا در اوایل قرون وسطی ساخته شده است. ظاهر فعلی کلیسای جامع حاصل مرمت‌های اواسط قرن نوزدهم است. در سال ۲۰۱۳، یک رمپ مرمری در سمت راست اضافه شد تا دسترسی افراد دارای معلولیت را فراهم کند. کاخ الدوبراندسکی. کاخ آلدوبراندسکی، که معمولاً با نام کاخ پرووینسیا شناخته می‌شود، از شرق با میدان دانته هم‌مرز است. ساخت آن در سال ۱۹۰۰، پس از تخریب کاخ پرتوریو در پاییز سال قبل، آغاز شد. این
تخریب کاخ پرتوریو در پاییز سال قبل، آغاز شد. این بنا که توسط معمار لورنزو پورچیاتی طراحی شده و در طول ساخت توسط گوگلیلمو کالدرینی تغییراتی در آن ایجاد شده است، به سبک گوتیک احیا شده و یادآور معماری قرون وسطایی سیه‌نا است. این بنا در ۳۱ مه ۱۹۰۳ افتتاح شد و از آن زمان به عنوان مرکز استان گروستو فعالیت داشته است. کاناپونه. مجسمه لئوپولد دوم توسکانی () که معمولاً با نام "کاناپونه" شناخته می‌شود، یک بنای یادبود مرمر سفید است که در مرکز میدان واقع شده است. این بنا توسط لوئیجی مجی تراشیده شده است. در سال ۱۸۴۶،
بنا توسط لوئیجی مجی تراشیده شده است. در سال ۱۸۴۶، این مجسمه لئوپولد دوم، دوک بزرگ توسکانی را به تصویر می‌کشد که به سبک رومی‌های باستان لباس پوشیده است. دوک بزرگ در حالی نشان داده شده است که با دست چپ خود از زنی که کودک فوت شده‌ای را در آغوش گرفته است، حمایت می‌کند، در حالی که دست راستش را برای کمک به پسری خندان دراز کرده است. در زیر پای راستش، سر ماری را که مورد حمله یک گریفین نیز قرار گرفته است، له می‌کند. این ترکیب عمیقاً تمثیلی است: لئوپولد دوم، که به عنوان یک حکیم رومی به تصویر کشیده شده است، نماد ناجی
یک حکیم رومی به تصویر کشیده شده است، نماد ناجی مارمما (زن) است که نسل‌ها رنج کشیده است (کودک مرده). پسر خندان نماینده نسل‌های آینده است و از دوک بزرگ به خاطر احیا و اصلاحات ارضی‌اش که بلای مالاریا (مار) را از بین برد، قدردانی می‌کند. گریفین، نماد گروستو، مظهر قدرت و پشتکار مردم آن است که در تحول سرزمین خود نقش داشته‌اند. ستون اعلان‌ها. "کولونا دی باندی" یک ستون رومی باستانی است که در ضلع شمالی میدان، در سمت راست کلیسای جامع واقع شده است. وجود آن در "میدان" به سال ۱۶۱۷ میلادی برمی‌گردد و در اسناد بعدی تا
به سال ۱۶۱۷ میلادی برمی‌گردد و در اسناد بعدی تا سال ۱۸۳۲ تأیید شده است و به عنوان مکانی عمومی برای نصب اعلان‌های شهرداری ("باندی") مورد استفاده قرار می‌گرفت. ستون اصلی در سال ۱۸۴۶ با بازسازی میدان برداشته شد و گم شد. بنای یادبود فعلی - ستونی مربوط به قرن دوم میلادی که در سال ۱۸۶۳ در روسلایی پیدا شد - در سال ۱۹۶۶، در جشن دویستمین سالگرد تأسیس استان گروستو، در همان مکان قرار داده شد.
کلودیو ترتزانی (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۰ به‌عنوان پنجمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. ترتزانی در ساویلیانو، پیمونت زاده شد و در جوانی به ارتش سلطنتی ایتالیا پیوست و در سپاه آلپینی ثبت نام کرد. او در جنگ ایتالیا و ترکیه و در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در اواخر جنگ به عنوان افسر ستاد خدمت کرد و به خاطر رفتارش در طول عقب‌نشینی پس از نبرد کاپورتو و به خاطر نقشش در نبرد ویتوریو ونتو، مدال نقره شجاعت نظامی و نشان صلیب شوالیه از نشان نظامی ساووی را
نظامی و نشان صلیب شوالیه از نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. پس از پایان جنگ، او معلم مدرسه جنگ ارتش ایتالیا در تورین شد و بعداً به سپاه ارتش اودین منتقل شد. در اوایل دهه ۱۹۲۰، او فرماندهی هنگ ۹۰ پیاده‌نظام «سالرنو» را بر عهده داشت. در سال ۱۹۳۷، فرماندهی لشکر دوم سواره نظام امانوئل فیلیبرتو تستا دی فرو و بعداً فرماندهی سپاه ارتش پادوا به او سپرده شد. در سال ۱۹۳۸ به دلیل شایستگی‌های استثنایی به درجه سپهبدی ارتقا یافت و در همان سال به شرق آفریقا، تحت فرماندهی ایتالیا، اعزام شد و در آنجا سمت رئیس ستاد نیروهای
ایتالیا، اعزام شد و در آنجا سمت رئیس ستاد نیروهای مسلح در مستعمره و همچنین معاون فرماندار تحت فرماندهی پیترو بادولیو را بر عهده گرفت. او هنوز در این سمت، که اکنون تحت فرماندهی دوک آئوستا بود، خدمت می‌کرد که جنگ جهانی دوم آغاز شد و فرماندهی نیروهای ایتالیایی را در طول لشکرکشی شرق آفریقا بر عهده داشت. در ماه مه ۱۹۴۱، در پایان محاصره آمبا آلاگی، او به همراه دوک و ژنرال‌های لوئیجی فروسی، پیترو پینا پارپاگلیا و مارینو والتی-بورگنینی تسلیم بریتانیایی‌ها شد. سپس او به عنوان اسیر جنگی به بریتانیای کبیر فرستاده شد
به عنوان اسیر جنگی به بریتانیای کبیر فرستاده شد و بعداً به ایالات متحده منتقل شد، ابتدا در کمپ کراسویل و بعداً در کمپ مونتیچلو. پس از آتش‌بس کاسیبیل، ترتزانی آزاد شد و به ستاد واحدهای خدمات ایتالیا در واشینگتن پیوست. در دسامبر ۱۹۴۴ او به وطن بازگردانده شد و به خدمت فعال در ارتش هم‌پیمان ایتالیا بازگشت. در ۲ مه ۱۹۴۵ او به عنوان رئیس ستاد کل منصوب شد، پستی که حتی پس از تأسیس جمهوری ایتالیا نیز در آن باقی ماند. از سال ۱۹۴۸ به رئیس ستاد دفاع تغییر نام داد. او این سمت را تا سال ۱۹۵۰ بر عهده داشت. ترتزانی در سال
سمت را تا سال ۱۹۵۰ بر عهده داشت. ترتزانی در سال ۱۹۵۵ پس از یک بیماری طولانی در رم درگذشت.
کارانوس یا کارانوس ( یونانی : Κάρανος ، رومی‌شده : Káranos ) اولین پادشاه پادشاهی یونان باستان مقدونیه بر اساس روایات بعدی بود. با این حال، طبق گفته هرودوت ، اولین پادشاه پردیکاس اول بود. کارانوس اولین بار توسط تئوپومپ گزارش شده است. بنیان‌گذار اسطوره‌ای دودمان آرگید است .
مناره یا برج ناقوس جوتو (به ایتالیایی: "Campanile di Giotto") یک برج ناقوس مستقل است که بخشی از مجموعه ساختمان‌های کلیسای جامع فلورانس در میدان دوئومو، فلورانس در فلورانس، ایتالیا را تشکیل می‌دهد. این برج در کنار باسیلیکای سانتا ماریا دل فیوره و غسل تعمید سن جووانی قرار دارد و یکی از نمونه‌های شاخص معماری گوتیک فلورانسی به‌شمار می‌آید؛ با طراحی جوتو، تزیینات غنی پیکره‌سازی و پوشش‌های مرمری چند رنگ. این سازه باریک دارای پلان مربع به ضلع ۱۴٫۴۵ متر است و ۸۴٫۷ متر ارتفاع دارد و در هر گوشه پشت‌بندهای چندضلعی
متر ارتفاع دارد و در هر گوشه پشت‌بندهای چندضلعی دارد. برج به‌صورت افقی به پنج طبقه تقسیم می‌شود. تاریخچه. پس از مرگ آرنولفو دی کامبیو، اولین سرپرست کارهای کلیسا، در سال ۱۳۰۲ و پس از بیش از سی سال وقفه، نقاش مشهور جوتو دی بوندونه در ۱۳۳۴ به‌عنوان جانشین او منصوب شد. او در آن زمان ۶۷ سال داشت و انرژی خود را بر طراحی و ساخت برج ناقوس کلیسا متمرکز کرد. نخستین سنگ بنا در ۱۹ ژوئیهٔ ۱۳۳۴ گذاشته شد. طراحی او با رنگ‌آمیزی مرمرهای کلیسا که توسط آرنولفو دی کامبیو اجرا شده بود هماهنگ بود و جلوه‌ای شبیه به نقاشی به برج
شده بود هماهنگ بود و جلوه‌ای شبیه به نقاشی به برج داد. او همچنین از "کیاروسکورو" و نوعی پرسپکتیو استفاده کرد و به‌جای اسکلت ظریف گوتیک، سطحی پوشیده از مرمرهای رنگی در الگوهای هندسی به‌کار برد. وقتی در ۱۳۳۷ درگذشت، تنها طبقهٔ همکف با پوشش مرمر خارجی کامل شده بود: الگوهای هندسی از مرمر سفید کارارا، مرمر سبز پراتو و مرمر قرمز سیه‌نا. این طبقه در سه سمت با نقش‌برجسته‌هایی در پنل‌های شش‌ضلعی تزئین شد. بعدها پنل‌های بیشتری به‌دست آندره‌آ پیزانو و سپس لوکا دلا روبیا افزوده شد. آثار هنری. تمام آثار هنری فعلی در
افزوده شد. آثار هنری. تمام آثار هنری فعلی در برج ناقوس کپی هستند. آثار اصلی بین سال‌های ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ برداشته شده‌اند و اکنون در موزه اپرای دومو، پشت کلیسای جامع، به نمایش گذاشته شده‌اند. پنل‌های شش ضلعی. پنل‌های شش‌ضلعی در طبقه پایین، تاریخ بشر را با الهام از سفر پیدایش به تصویر می‌کشند و از ضلع غربی شروع می‌شوند: تابلوهای سفر پیدایش به آندره‌آ پیزانو نسبت داده می‌شوند، به جز «جوبال» به نینو پیزانو و «توبال‌کین» به دستیار آندره‌آ پیزانو. هفت پنل شش ضلعی در ضلع جنوبی، گیونیتوس (نجوم)، هنر ساختمان‌سازی،
در ضلع جنوبی، گیونیتوس (نجوم)، هنر ساختمان‌سازی، پزشکی، شکار، پشم‌بافی، فورونئوس (قانون‌گذاری)، ددالوس (پرواز) را به ما نشان می‌دهند. آنها دوباره به آندره‌آ پیزانو نسبت داده شده‌اند، به جز گیونیتوس و هنر ساختمان‌سازی به کارگاه او، و پزشکی و فورونئوس به نینو پیزانو. ضلع شرقی به دلیل وجود درب ورودی، تنها شامل پنج تابلو است. این تابلوها «هنرهای آزاد» را به تصویر می‌کشند: دریانوردی، عدالت اجتماعی، کشاورزی، هنر جشنواره‌ها و اقلیدس (معماری). سه تابلوی اول به آندره‌آ پیزانو و دو تابلوی آخر به نینو پیزانو نسبت
پیزانو و دو تابلوی آخر به نینو پیزانو نسبت داده شده‌اند. «مریم مقدس و کودک» در ایوان سرپوشیده و «دو پیامبر و منجی» در بالای شیروانی بالای درب ورودی، هر دو به آندره‌آ پیزانو نسبت داده شده‌اند. لوزی‌ها. لوزی‌ها، در سطح بعدی، از قبل سبک متفاوتی را نشان می‌دهند: پیکره‌های مرمری بر زمینه‌ای از ماجولیکای آبی خودنمایی می‌کنند. تقریباً همه این بازنمایی‌های تمثیلی به آندره‌آ پیزانو یا مکتب او نسبت داده می‌شوند: مجسمه‌های درون طاقچه‌ها. در طبقه بعدی در هر طرف، چهار مجسمه در طاقچه‌ها قرار دارند. آنها در دوره‌های
مجسمه در طاقچه‌ها قرار دارند. آنها در دوره‌های مختلف حجاری شده‌اند: سه سطح برتر. این طبقات توسط فرانچسکو تالنتی، استاد آثار از سال ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۹ ساخته شده‌اند. هر طبقه از طبقه پایین بزرگتر است و از هر بُعدی فراتر از آن امتداد دارد، به طوری که تفاوت اندازه آنها دقیقاً با تأثیر پرسپکتیو مقابله می‌کند. در نتیجه، سه طبقه بالایی برج، وقتی از پایین دیده می‌شوند، دقیقاً از نظر اندازه برابر به نظر می‌رسند. پنجره‌های عمودی دیوارها را باز می‌کنند، طرحی که از مناره سینا گرفته شده است. تالنتی به جای مناره، یک تراس بزرگ
گرفته شده است. تالنتی به جای مناره، یک تراس بزرگ بیرون زده ساخت. نقش برجسته‌ها، مجسمه‌ها و تزئینات، وقتی از منظر فلسفه اسکولاستیک قرون وسطی تفسیر شوند، یک کل منسجم را تشکیل می‌دهند. [ "" ] ناقوس‌ها. در برج جوتو هفت ناقوس وجود دارد:
لوئیجی افیسیو ماراس (; – ) سپهبد نیروی زمینی ایتالیا بود که از ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۰ فرماندهی نیروی زمینی ترکیه را برعهده داشت و در فاصله سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۴ به‌عنوان ششمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. لوئیجی افیسیو ماراس، متولد و بزرگ شده در ساردینیا، کار خود را در سال ۱۹۰۶، زمانی که آموزش خود را در آکادمی نظامی تورین آغاز کرد، آغاز کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، به عنوان افسر در بخش‌های مختلف توپخانه خدمت کرد. او بعداً در جنگ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد و به ویژه در اشغال دودکانیز نقش داشت. در طول
کرد و به ویژه در اشغال دودکانیز نقش داشت. در طول جنگ جهانی اول، او در بالکان علیه نیروهای قدرت‌های مرکزی جنگید و پس از جنگ، به خانه بازگشت تا در بخش عملیات ستاد کل ایتالیا کار کند. از سال ۱۹۲۶، او در یک هنگ توپخانه صحرایی مستقر در لیورنو خدمت می‌کرد و همزمان معلم آکادمی نظامی محلی بود. در سال ۱۹۳۱ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و از سال ۱۹۳۶ فرماندهی یک هنگ توپخانه سنگین به او سپرده شد. در اکتبر ۱۹۳۶، ماراس برای وظیفه حساس وابسته نظامی در برلین انتخاب شد. در این سمت، او مسئول منطقه شمال اروپا و روابط با کشورهای
سمت، او مسئول منطقه شمال اروپا و روابط با کشورهای بالتیک بود. ماراس که به زودی به خاطر اخلاق و ادبش شناخته شد، گزارش‌های متعددی نیز در مورد وضعیت تسلیحات آلمان نوشت و توجه ویژه‌ای به ورماخت و آموزش پرسنل در آکادمی‌های جنگ داشت. او تصویری فوق‌العاده دقیق از تلاش‌های جنگی آلمان از نظر آموزش عملی و کاربردی، و همچنین در مورد جنبه‌ها و نقاط ضعف انسانی مانند غرور و تکبر ارائه داد. از ژوئیه تا نوامبر ۱۹۳۹، او در رم و لیبی فعال بود و سپس به برلین منتقل شد. پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، به درجه سپهبدی ارتقا یافت و سپس در
سپتامبر ۱۹۴۳، به درجه سپهبدی ارتقا یافت و سپس در آلمان به کارآموز فرستاده شد. در ۳۱ مارس ۱۹۴۴، مقامات آلمانی او را به فاشیست‌های جمهوری سالو در شمال ایتالیا تحویل دادند و از آن زمان او در ورونا، سپس در گاوی و سرانجام در اسکندریه زندانی شد، اما در اوت همان سال، موفق به فرار به سوئیس شد. از ماه مه ۱۹۴۵، او در رأس فرماندهی نظامی منطقه‌ای میلان قرار داشت و از ۱ دسامبر ۱۹۴۷ رئیس ستاد و از ۲ دسامبر ۱۹۵۰ رئیس ستاد دفاع شد و سهم قابل توجهی در بازسازی ارتش ایتالیا پس از جنگ داشت. او در ۱۵ آوریل ۱۹۵۴ از خدمت فعال
پس از جنگ داشت. او در ۱۵ آوریل ۱۹۵۴ از خدمت فعال بازنشسته شد و در سال ۱۹۹۱ در رم درگذشت.
وزارت کار و امور اجتماعی ایتالیا () یکی از وزارتخانه‌های دولت ایتالیا است که مسئول سیاست‌های کار، اشتغال، حمایت از نیروی کار، کفایت سیستم تأمین اجتماعی و سیاست‌های اجتماعی، با اشاره ویژه به پیشگیری و کاهش شرایط نیازمندی و پریشانی در بین مردم است. این وزارتخانه توسط وزیر کار، پستی که از ۲۲ اکتبر ۲۰۲۲ توسط مارینا کالدرون تصدی شده است، رهبری می‌شود. ساختمان مرکزی وزارت کار و امور اجتماعی ایتالیا در کاخ بالسترا در خیابان ونتو قرار دارد که توسط گائتانو کخ در سال ۱۸۹۱ ساخته شد و در سال ۲۰۰۹ به یاد وکیل کارگری که
۱۸۹۱ ساخته شد و در سال ۲۰۰۹ به یاد وکیل کارگری که در سال ۲۰۰۲ توسط بریگادهای سرخ ترور شد، به کاخ مارکو بیاجی تغییر نام داد. تاریخچه. پیشگام وزارت کار، وزارت صنعت، تجارت و کار بود که در ۲۲ ژوئن ۱۹۱۶ در دولت بوسلی تأسیس شد. اندکی پس از آن، با فرمان سلطنتی شماره ۷۰۰ مورخ ۳ ژوئن ۱۹۲۰، دولت نیتی دوم وزارت کار و تأمین اجتماعی را تأسیس کرد و آن را از آن وزارتخانه جدا نمود. پس از آن، دولت موسولینی با فرمان سلطنتی شماره ۹۱۵ مورخ ۲۷ آوریل ۱۹۲۳، وزارت اقتصاد ملی را تأسیس کرد که قصد داشت دو وزارتخانه فوق‌الذکر و وزارت
کرد که قصد داشت دو وزارتخانه فوق‌الذکر و وزارت کشاورزی را دوباره متحد کند. با فرمان سلطنتی شماره ۱۰۰ مورخ ۲۷ سپتامبر ۱۹۲۹، وزارت اقتصاد ملی تأسیس شد. با این حال، در سال ۱۶۶۳، این وزارتخانه جدید منحل شد و مسئولیت‌های آن بین وزارت کشاورزی و جنگلداری و وزارت شرکت‌ها که در سال ۱۹۲۶ تأسیس شده بود، تقسیم شد. با فرمان سلطنتی شماره ۷۱۸ مورخ ۹ آگوست ۱۹۴۳، وزارت شرکت‌ها منحل و وزارت صنعت، تجارت و کار جایگزین آن شد. در دولت پری، با فرمان قانونی شماره ۳۷۷ مورخ ۲۱ ژوئن ۱۹۴۵، وزارت صنعت و تجارت به دو وزارتخانه جداگانه
۱۹۴۵، وزارت صنعت و تجارت به دو وزارتخانه جداگانه تقسیم شد: وزارت کار و تأمین اجتماعی و وزارت صنعت و تجارت (از سال ۱۹۶۶، وزارت صنعت، تجارت و صنایع دستی که در سال ۲۰۰۱ به وزارت فعالیت‌های تولیدی و در سال ۲۰۰۶ به وزارت توسعه اقتصادی تبدیل شد). با فرمان قانونی شماره ۱۰ مورخ اوت ۱۹۴۵، مسئولیت‌ها بین دو وزارتخانه فوق‌الذکر توزیع شد. متعاقباً، سازمان داخلی وزارتخانه با فرمان ریاست جمهوری شماره ۵۲۰ مورخ ۱۹ مارس ۱۹۵۵ و متعاقباً با قانون شماره ۶۲۸/۱۹۶۱ مورد بازنگری عمیق قرار گرفت. قانون شماره ۵۳۷/۱۹۹۳ ادغام ادارات
عمیق قرار گرفت. قانون شماره ۵۳۷/۱۹۹۳ ادغام ادارات فرعی را پیش‌بینی کرد که با فرمان وزارتی در سال ۱۹۹۶ اجرا شد. در سال ۱۹۹۷، برخی از وظایف از طریق فرایند تمرکززدایی اختیارات تحت فرمان قانونی شماره ۴۶۷/۱۹۹۷ به مناطق منتقل شد. با فرمان قانونی شماره ۳۰۰ مورخ ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۹، که به اصطلاح اصلاحات باسانینی در طول دولت دوم دالما نامیده می‌شود، ساختار دولت با ادغام وزارتخانه‌های مختلف اصلاح شد. در همان زمان، ایجاد یک وزارتخانه جدید پیش‌بینی شد که قرار بود با روی کار آمدن مجلس جدید در سال ۲۰۰۱ به اجرا درآید: این
کار آمدن مجلس جدید در سال ۲۰۰۱ به اجرا درآید: این وزارتخانه «وزارت کار، بهداشت و سیاست‌های اجتماعی» نامیده شد که وظایف کار و تأمین اجتماعی را که قبلاً به وزارت کار و تأمین اجتماعی واگذار شده بود، وظایف مربوط به سیاست‌های اجتماعی اداره همبستگی اجتماعی ریاست شورای وزیران و همچنین بخش بهداشت وزارت بهداشت را ادغام می‌کرد. با این حال، در سال ۲۰۰۱، دولت دوم برلوسکونی، با فرمان قانونی شماره ۲۱۷ مورخ ۱۲ ژوئن ۲۰۰۱ که به قانون شماره ۳۱۷ مورخ ۳ اوت ۲۰۰۱ تبدیل شد، تصمیم به جداسازی بخش سلامت گرفت و وزارتخانه مسئول آن
به جداسازی بخش سلامت گرفت و وزارتخانه مسئول آن را با نام جدید وزارت بهداشت مجدداً تأسیس کرد و مسئولیت‌های باقی‌مانده را به وزارت کار و سیاست‌های اجتماعی واگذار کرد. در دولت دوم پرودی، در سال ۲۰۰۶، این وزارتخانه دوباره تقسیم شد و در نتیجه به سه وزارتخانه تبدیل شد: وزارت کار و تأمین اجتماعی، وزارت همبستگی اجتماعی و اداره سیاست‌های خانواده. افزایش تعداد وزارتخانه‌ها، دولت پرودی را به زودی به این نتیجه رساند که ادغام آنها در ۱۲ وزارتخانه را در نظر بگیرد، همان‌طور که در نسخه اصلی فرمان قانونی شماره ۳۰۰/۱۹۹۹،
که در نسخه اصلی فرمان قانونی شماره ۳۰۰/۱۹۹۹، اصلاحات باسانینی و قانون بودجه ۲۰۰۸، قانون شماره ۲۴۴/۲۰۰۷، ماده ۱، بند ۳۷۶ پیش‌بینی شده بود، و بنابراین، بازگرداندن وزارت کار، بهداشت و سیاست‌های اجتماعی را از قوه مقننه جدید لازم‌الاجرا می‌داند. و دقیقاً در سال ۲۰۰۸، با سقوط دولت پرودی دوم و پیروزی حزب دموکراتیک خلق‌ها، دولت برلوسکونی چهارم، وزارت کار، بهداشت و سیاست‌های اجتماعی را در نسخه اصلی خود بازگرداند. برای اطمینان از سازگاری با طبقه‌بندی نظارتی که بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۸ رخ داده بود، فرمان قانونی شماره
۱۹۹۹ تا ۲۰۰۸ رخ داده بود، فرمان قانونی شماره ۸۵ مورخ ۱۶ مه ۲۰۰۸، که به قانون شماره … تبدیل شد. طبق قانون شماره ۱۲۱ مورخ ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۸، که شامل مفاد فوری برای تطبیق ساختارهای دولتی در اجرای بندهای ۳۷۶ و ۳۷۷ ماده ۱ قانون شماره ۲۴ مورخ ۲۴ دسامبر ۲۰۰۷ بود، تصویب شد. طبق قانون شماره ۲۴۴، دولت ساختارهای دولتی را از طریق ادغام تعدیل کرد: وزارت کار، بهداشت و سیاست‌های اجتماعی، وظایف وزارت کار و تأمین اجتماعی، وزارت همبستگی اجتماعی و وزارت بهداشت را ادغام کرد. دپارتمان سیاست‌های خانواده به عنوان یک وزارتخانه در
سیاست‌های خانواده به عنوان یک وزارتخانه در ریاست شورای وزیران ادغام شد. خیلی زود مشخص شد که ادغام مسئولیت‌های ناهمگونی مانند کار، تأمین اجتماعی، سیاست‌های اجتماعی و بهداشت، حتی با وجود اینکه همه آنها بخشی از بخش رفاه بودند، چقدر دشوار است و در سال ۲۰۰۹، چهارمین دولت برلوسکونی لایحه‌ای را برای بازگرداندن وزارت بهداشت ارائه کرد. با قانون شماره ۱۷۲ مورخ ۱۳ نوامبر ۲۰۰۹، که وزارت بهداشت را تأسیس کرد و تعداد کل معاونان وزیر را افزایش داد، وزارت بهداشت با جداسازی آن از وزارت کار، بهداشت و سیاست‌های اجتماعی که
آن از وزارت کار، بهداشت و سیاست‌های اجتماعی که قبلاً ذکر شد، دوباره احیا شد؛ بنابراین، از ۱۳ دسامبر ۲۰۰۹، وزارت کار و سیاست‌های اجتماعی نیز فعالیت می‌کند. با اصلاحات گسترده کارگری دولت رنزی که به عنوان «قانون مشاغل» شناخته می‌شود، وزارت کار، به ویژه در نتیجه احکام قانونی شماره ۱۴۹/۲۰۱۵ و ۱۵۰/۲۰۱۵، سازمان خود را به شدت تغییر داد و دو اداره کل و تمام شعبات جانبی خود را از دست داد تا بازرسی ملی کار را تأسیس کند و همچنین حضور ملی خود را تا حدی اصلاح کند.
اسب‌های سن مارکو (به )، که با نام چهاراسب پیروزی یا اسب‌های هیپودروم قسطنطنیه نیز شناخته می‌شوند، گروهی از مجسمه‌های برنز شامل چهار اسب هستند که در اصل بخشی از یادمانی با تصویر یک کوادریگا – ارابه‌ای چهار اسبه که در ارابه‌رانی و پیروزی رومیان استفاده می‌شد – را تشکیل می‌دادند. این اسب‌ها پس از غارت قسطنطنیه در سال ۱۲۰۴، بر روی نمای جلویی و لوژیای بالای ایوان باسیلیکای سن مارکو در ونیز، شمال ایتالیا قرار گرفتند. آن‌ها تا سال ۱۷۹۷ در همان‌جا باقی ماندند، تا اینکه ناپلئون آن‌ها را غارت کرد، اما در ۱۸۱۵
تا اینکه ناپلئون آن‌ها را غارت کرد، اما در ۱۸۱۵ بازگردانده شدند. امروزه مجسمه‌های اصلی به دلایل حفاظتی به داخل کلیسا منتقل شده‌اند و نسخه‌های کپی در جای قبلی روی لوژیا نصب شده‌اند. خاستگاه. این مجسمه‌ها به عصر باستان کلاسیک بازمی‌گردند. بسیاری از پژوهشگران بر این باورند که آن‌ها در سدهٔ دوم یا سوم میلادی ساخته شده‌اند و شباهت‌هایی با تندیس سوارکاری مارکوس اورلیوس در رم (حدود ۱۷۵ میلادی) دارند. اما برخی دیگر معتقدند که مهارت فنی آشکار و بازنمایی طبیعی حیوانات نشان می‌دهد که آن‌ها در یونان کلاسیک سدهٔ پنجم
نشان می‌دهد که آن‌ها در یونان کلاسیک سدهٔ پنجم یا چهارم پیش از میلاد ساخته شده‌اند. با توجه به کمر کوتاه و پاهای بلندشان، گفته شده که در اصل بالاتر از خط دید نصب شده بودند، احتمالاً برای قرار گرفتن بر فراز یک طاق نصرت یا ساختمانی باشکوه. شاید به فرمان سپتیمیوس سوروس ساخته شده باشند و ممکن است در اصل برای پایتخت شرقی یعنی قسطنطنیه ساخته شده باشند، جایی که مدتی طولانی به نمایش گذاشته می‌شدند. بررسی‌ها نشان داده‌اند که این مجسمه‌ها دست‌کم ۹۶٫۶۷٪ مس هستند و بنابراین باید آن‌ها را نه برنزی بلکه از مس ناخالص
بنابراین باید آن‌ها را نه برنزی بلکه از مس ناخالص دانست. مقدار کم قلع، دمای ذوب‌ریزی را به ۱۲۰۰ تا ۱۳۰۰ درجه سانتی‌گراد افزایش داده بود. انتخاب مس به این دلیل بوده که زراندود جیوه‌ای رضایت‌بخش‌تری به‌دست آید. تاریخچه. این اسب‌ها همراه با کوادریگایی که در آن به تصویر کشیده شده بودند، مدت‌ها در هیپودروم قسطنطنیه به نمایش درآمدند. احتمالاً همان «چهار اسب زراندود بالای هیپودروم» هستند که گفته می‌شود در دورهٔ تئودوسیوس دوم از جزیرهٔ خیوس آورده شده‌اند و در "Parastaseis syntomoi chronikai" سدهٔ هشتم یا اوایل نهم
syntomoi chronikai" سدهٔ هشتم یا اوایل نهم میلادی ذکر شده‌اند. در جریان غارت پایتخت امپراتوری بیزانس طی جنگ‌های صلیبی چهارم در سال ۱۲۰۴، این اسب‌ها به‌دست نیروهای جمهوری ونیز غارت شدند. در همان سال، برای پنهان کردن محل جدا شدن سرها برای انتقال از قسطنطنیه به ونیز، یقه‌هایی به چهار اسب اضافه شد. اندکی پس از جنگ صلیبی چهارم، دوک انریکو داندولو اسب‌ها را به ونیز فرستاد و در سال ۱۲۵۴ بر روی تراس نمای جلویی باسیلیکای سن مارکو نصب شدند. پترارک از آن‌ها در همان‌جا ستایش کرد. در ۱۷۹۷، ناپلئون دستور داد که این
ستایش کرد. در ۱۷۹۷، ناپلئون دستور داد که این اسب‌ها از کلیسا برداشته و به پاریس منتقل شوند، جایی که در طراحی طاق پیروزی کاروسل همراه با یک کوادریگا به‌کار رفتند. در سال ۱۸۱۵، پس از شکست نهایی ناپلئون، اسب‌ها توسط کاپیتان دو مارِسک به ونیز بازگردانده شدند. او در نبرد واترلو جنگیده بود و همراه نیروهای ائتلاف در پاریس حضور داشت، جایی که فرانتس دوم، امپراتور مقدس روم او را برگزید تا اسب‌ها را از طاق پیروزی کاروسل پایین بیاورد و به سن مارکو در ونیز بازگرداند. برای مهارت در انجام این کار، امپراتور به او یک جعبهٔ
مهارت در انجام این کار، امپراتور به او یک جعبهٔ سیگار طلایی با حروف نام او به الماس بر روی درب هدیه داد. مجسمه‌های اسب مشهور سن مارکو، که از برجسته‌ترین آثار هنری باستانی شهر ونیز به شمار می‌آیند، تا سال‌ها بر فراز نمای کلیسای جامع سن مارکو جای داشتند و به‌عنوان نمادی از شکوه، قدرت و شکوفایی جمهوری ونیز در چشم زائران و مسافران جلوه می‌کردند. این چهار اسب برنزی که پیشینه‌ای پر رمز و راز دارند، قرن‌ها در برابر باد، باران و تابش مستقیم خورشید ایستادند و به یکی از شناخته‌شده‌ترین تصاویر این شهر بدل شدند. با
از شناخته‌شده‌ترین تصاویر این شهر بدل شدند. با این حال، در اوایل دههٔ ۱۹۸۰، نگرانی‌های فزاینده دربارهٔ فرسایش و آسیب‌دیدگی آن‌ها به دلیل آلودگی شدید هوا و شرایط نامساعد جوی، مسئولان را بر آن داشت تا برای حفظ و نگهداری بهتر این آثار ارزشمند، تصمیمی مهم اتخاذ کنند. در نتیجه، اسب‌ها از جایگاه تاریخی خود پایین آورده شدند و به درون فضای حفاظت‌شدهٔ کلیسا منتقل گردیدند، جایی که بازدیدکنندگان می‌توانند آن‌ها را در شرایطی امن‌تر و با جزئیات بیشتری مشاهده کنند. امروزه در محل اصلی آن‌ها بر فراز ایوان کلیسا، نسخه‌های
در محل اصلی آن‌ها بر فراز ایوان کلیسا، نسخه‌های کپی با دقت و مهارت بسیار ساخته و نصب شده‌اند. این کپی‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که نمای بیرونی کلیسا همچنان همان شکوه همیشگی را حفظ کند، در حالی که اصل مجسمه‌ها دور از خطرات محیطی نگهداری می‌شوند. بدین ترتیب، هم هویت تاریخی سن مارکو همچنان زنده مانده و هم میراث هنری گران‌بهای آن برای نسل‌های آینده صیانت می‌شود.
اوجنیو هنکه (; – ) دریاسالار نیروهای مسلح ایتالیا بود که از ژوئیه ۱۹۶۶ تا اکتبر ۱۹۷۰ ریاست اداره اطلاعات نظامی ایتالیا را برعهده داشت و در فاصله سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵ به‌عنوان دوازدهمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد. او نخستین افسر دریایی (از نیروی دریایی ایتالیا) بود که این سمت را در ایتالیا بر عهده داشت. اوجنیو هنکه در ۱۵ نوامبر ۱۹۰۹ در جنوا، ایتالیا زاده شد. او در دوره‌های عادی در آکادمی سلطنتی نیروی دریایی لیورنو ثبت نام کرد و در سال ۱۹۳۱ فارغ‌التحصیل شد. او در طول وقوع جنگ جهانی دوم به درجه
شد. او در طول وقوع جنگ جهانی دوم به درجه ستوانی رسید و تا سال ۱۹۴۱ معاون فرمانده ناوشکن وینچنزو جیوبرتی بود. اوجنیو هنکه در بیش از ۴۰ جنگ و مأموریت، ۱۶ مأموریت اسکورت کاروان، از جمله نبرد کاپو ماتاپان، پونتا استیلو و کاپو تئولاده، شرکت کرده بود. او در مارس ۱۹۴۲، در لا اسپزیا، فرمانده قایق اسکورت اژدرافکن اورسا بود و در سال ۱۹۴۳ فرماندهی ناوچه وی‌ای‌اس ۲۳۵ را برعهده داشت. زندگی‌نامه. او در مارس ۱۹۴۲ در طول ارتقاء به درجه ستوانی، فرمانده قایق اسکورت اژدر اورسا در لا اسپزیا بود. او در سال ۱۹۴۳ فرماندهی گردان