payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قلب‌ها جدا به فروش می‌رسند چهارمین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی ماریا د ساینتیست می‌باشد که در ۲۲ اوت سال ۲۰۲۵ از سوی باکلز لابراتوریز‎ و اپیک رکوردز به‌عنوان دنبالهٔ سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "زنده بلعیده شدن" (۲۰۲۳) منتشر گردید. پس‌زمینه و توسعه. ماریا طی یک مصاحبه در رویداد زنان در موسیقی "بیلبورد" در ۳۱ مارس سال ۲۰۲۵ اعلام کرد که چهارمین آلبوم استودیویی‌اش تکمیل شده است. وی در ۸ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۵ از آلبوم خود با عنوان قلب‌ها جدا به فروش می‌رسند رونمایی کرد و تاریخ انتشار آن را
به فروش می‌رسند رونمایی کرد و تاریخ انتشار آن را ۲۲ اوت سال ۲۰۲۵ اعلام نمود. این اعلامیه با رونمایی از کاور آلبوم همراه بود؛ —یک سرباز اسباب‌بازی کوچک سبز در پس‌زمینه‌ای صورتی—که مفهوم آلبوم یعنی «جنگ بر سر عشق» و مبارزات احساسی ذاتی در روابط را به تصویر می‌کشید.
امیر سقراطی (زادهٔ ۱ تیر ۱۳۵۸ در رشت) نقاش، پژوهشگر و منتقد هنری و کیوریتور ایرانی است. آثار و نوشته‌های او دربارهٔ تاریخ و نقد هنرهای تجسمی ایران منتشر شده و نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی متعددی در ایران و خارج از کشور داشته‌است. او نویسنده و گردآورندهٔ چندین کتاب دربارهٔ هنرمندان ایرانی و تاریخ تصویری تهران است و در سال ۱۳۹۹ مجموعهٔ مستند «تجسم یک قرن؛ صد سال هنرهای تجسمی ایران» را نوشته و کارگردانی کرده‌است. زندگی و تحصیلات. سقراطی در رشت زاده شد و در تهران گرافیک مطبوعاتی را در مرکز مطالعات و تحقیقات
گرافیک مطبوعاتی را در مرکز مطالعات و تحقیقات رسانه‌ها آموخت. نخستین آثارش در نیمهٔ دههٔ ۱۳۷۰ در مطبوعات چاپ شد و به‌مرور به‌عنوان نویسنده و منتقد هنرهای تجسمی در نشریات تخصصی شناخته شد. فعالیت حرفه‌ای. روزنامه‌نگاری و نقد هنری. سقراطی سال‌ها با نشریات تخصصی هنر همکاری داشته و ستون‌هایی چون «گالری‌گردی» و «آتلیه‌گردی» از او در مجلات تخصصی منتشر شده‌است. در آبان ۱۳۹۷ نیز به‌عنوان دبیر هنری یازدهمین «جشنواره هنرهای تجسمی فجر» منصوب شد و دربارهٔ رویکردهای تازهٔ جشنواره گفت‌وگوهایی با رسانه‌ها انجام داد.
تازهٔ جشنواره گفت‌وگوهایی با رسانه‌ها انجام داد. کیوریتوری و مدیریت هنری. از فعالیت‌های کیوریتوری سقراطی می‌توان به نمایشگاه‌های «طراحی به مثابه زیستن» (خانه هنرمندان ایران، ۱۳۹۷) و «نمایه چهل» (موزه امام علی، ۱۳۹۷) اشاره کرد. او همچنین در دومین دورهٔ برنامهٔ «نگارخانه‌ای به وسعت شهر» (۱۳۹۵) در شورای سیاست‌گذاری حضور داشت.
اوپیزی وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آردانوچ، استان آرتوین ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
بلانش دوبوا ()، یک شخصیت خیالی در اتوبوسی به نام هوس (نمایش‌نامه) اثر تنسی ویلیامز، برنده جایزه پولیتزر ۱۹۴۷ - است. این شخصیت برای تلولا بنک‌هد نوشته شد و با اقتباس سینمایی الیا کازان در سال ۱۹۵۱ از نمایشنامه ویلیامز، به نام "اتوبوسی به نام هوس (فیلم ۱۹۵۱)"، با بازی ویوین لی و مارلون براندو برای مخاطبان بعدی محبوبیت پیدا کرد. مرور کلی شخصیت‌ها. بلانش دوبوا به عنوان یک زن زیبای جنوبی مسن توصیف می‌شود که در وحشت دائمی از زیبایی رو به زوال خود و نگرانی از نحوهٔ نگاه دیگران به ظاهرش زندگی می‌کند. او وسواس دوری
نگاه دیگران به ظاهرش زندگی می‌کند. او وسواس دوری از نور مستقیم را دارد و حتی یک لامپ را با یک فانوس کاغذی می‌پوشاند. او همواره به شدت به دنبال توجه بوده است و سابقهٔ بی‌بندوباری جنسی دارد. او قبلاً معلم بود که به دلیل رابطه با یکی از دانش‌آموزان نوجوانش اخراج شد. ویلیامز او را در سن ۳۰ سالگی می‌دید. مایکل کان، رئیس سابق برنامه نمایش جویلیارد و از آشنایان ویلیامز، بلانش را اینگونه توصیف کرد: «پروانه‌ای که بیش از حد نزدیک شعله بال می‌زند» و «به دنبال جای امنی می‌گردد». تصاویر. بلانش دوبوا چندین بار روی صحنه
می‌گردد». تصاویر. بلانش دوبوا چندین بار روی صحنه و پرده سینما به تصویر کشیده شده است. به گفته کان، «هر بلانشی که نقش او را بازی می‌کرد و تنسی آن را می‌دید، به او می‌گفت که بلانش مورد علاقه‌اش است؛ زیرا هر بازیگر زن چیزی متفاوت از دیگری به نقش اضافه می‌کرد و من فکر می‌کنم او این را دوست داشت.» جسیکا تندی برای بازی در نقش بلانش در نمایش اصلی برادوی جایزه تونی را دریافت کرد. اوتا هاگن نقش بلانش را برای تور ملی که توسط هارولد کلورمن کارگردانی شده بود، بر عهده گرفت. نقش بلانش همچنین توسط ویوین لی در نمایش تئاتر
نقش بلانش همچنین توسط ویوین لی در نمایش تئاتر لندن که توسط همسر آن زمانش لارنس اولیویه کارگردانی شده بود، به تصویر کشیده شد. او این نقش را در اقتباس سینمایی ۱۹۵۱ نیز تکرار کرد. این فیلم توسط الیا کازان کارگردانی شد و لی برای این اجرا دومین جایزه اسکار خود را دریافت کرد.
کلیسای اوغوزلو (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آنی (شهر باستانی)، استان قارص ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده‌های ۹-۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
چارلز هایهام (; – ) شاعر، نویسنده، زندگی‌نامه‌نویس، ویراستار، روزنامه‌نگار، و منتقد ادبی اهل بریتانیا بود.
راستش، عزیزم، برام مهم نیست ()، خطی از فیلم بربادرفته (فیلم ۱۹۳۹) با بازی کلارک گیبل و ویوین لی محصول ۱۹۳۹ است. این خط توسط رت باتلر (گیبل) به عنوان آخرین سخنان او به اسکارلت اوهارا (لی) در پاسخ به سؤال گریان او: "کجا بروم؟ چه کنم؟" گفته می‌شود. اسکارلت به این امید چسبیده است که بتواند او را دوباره به دست آورد. این خط در رمان بر باد رفته اثر مارگارت میچل در سال ۱۹۳۶ بربادرفته (رمان) کمی متفاوت است، که فیلم از آن گرفته شده است: در رمان آمده است: «عزیزم، من به هیچ وجه نمی‌دانم.» این دیالوگ نشان می‌دهد که رت
هیچ وجه نمی‌دانم.» این دیالوگ نشان می‌دهد که رت بالاخره از اسکارلت و رابطهٔ پر فراز و نشیبشان ناامید شده است. پس از بیش از یک دهه جستجوی بی‌ثمر عشق او، دیگر برایش مهم نیست که چه اتفاقی برای او می‌افتد، حتی با اینکه اسکارلت بالاخره اعتراف کرده که واقعاً عاشق اوست. صحنه دیالوگ. [رت برمی‌گردد تا از پله‌ها پایین برود] [اسکارلت رت را در حال رفتن به سمت در تماشا می‌کند] ا*سکارلت: رت! [دنبال رت از پله‌ها پایین می‌دود] ا*تسکارلت: رت، رت! [او را در حالی که از در ورودی بیرون می‌رود، می‌بیند .] [رت در مه فرومی‌رود]
بیرون می‌رود، می‌بیند .] [رت در مه فرومی‌رود] میراث. این نقل قول در سال ۲۰۰۵ توسط مؤسسه فیلم آمریکا به عنوان ۱۰۰ سال…۱۰۰ نقل قول به انتخاب بفا (نقل قول برتر تمام دوران) انتخاب شد. با این حال، مارلون براندو از نحوه ادای این جمله توسط گیبل انتقاد کرد و - در فایل‌های صوتی توزیع شده توسط «به من گوش کن مارلون» (۲۰۱۵) - اظهار داشت: «وقتی یک بازیگر کمی بیش از حد به سمت در می‌رود، می‌دانید که می‌ایستد و برمی‌گردد و می‌گوید: راستش، عزیزم، برام مهم نیست. (یا: من اهمیتی نمی‌دم)
صومعه استپانوس مقدس (شوروت) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر شوروت، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (خاخو) (؛ Խախուվանք, Խախուի Սուրբ Մարիամ Աստվածածին) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان ارزروم ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هاروتیون مقدس (پاراکار) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر پاراکار، استان آرماویر ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کارمیر وانک (کارواجار) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر -آپاهن، استان شاهومیان جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
داپوتس وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نوراتوس، استان گغارکونیک ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده‌های ۹-۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
آکتاه (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان بیتلیس ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
آرگنی وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر استان آدانا ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (نوراتوس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نوراتوس، استان گغارکونیک ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
فرانچسکو باراکا (; – ) برترین خلبان تک‌خال ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول بود. او ۳۴ پیروزی هوایی کسب کرد. نشان اسب سیاهی که او در هواپیمایش در می‌پوشید، یعنی اسبی سیاه که روی دو سم عقب خود ایستاده است، الهام‌بخش انزو فراری برای استفاده از آن در ماشین مسابقه‌ای و بعداً در شرکت خودروسازی‌اش شد. زندگی‌نامه. باراکا در لوگو دی رومانیا زاده شد. او پسر زمین‌دار ثروتمند، کنت انریکو باراکا و همسرش پائولینا بود. باراکای جوان ابتدا در یک مدرسه خصوصی در فلورانس تحصیل کرد و سپس در اکتبر ۱۹۰۷ وارد آکادمی نظامی
تحصیل کرد و سپس در اکتبر ۱۹۰۷ وارد آکادمی نظامی مودنا شد. او پس از اعزام به خدمت در سال ۱۹۱۰، به عنوان سوارکار در هنگ سواره‌نظام سلطنتی پیمونت مشغول به کار شد. اولین مأموریت او به او اجازه می‌داد در کنسرت‌ها و اپراهای رم شرکت کند و همچنین به شکار و مسابقات سوارکاری بپردازد. او در مسابقات اخیر به شهرت رسید. این دوران کوتاه و آرام با دستور گزارش به شهری کوچک در مرکز ایتالیا خراب شد. باراکا سپس به هوانوردی علاقه‌مند شد و در ریمز فرانسه پرواز را آموخت و در ۹ ژوئیه ۱۹۱۲ گواهینامه خلبانی خود را دریافت کرد. سپس
۱۹۱۲ گواهینامه خلبانی خود را دریافت کرد. سپس در گردان هوانوردی و در سال ۱۹۱۴ در اسکادران پنجم و ششم خدمت کرد. جنگ جهانی اول. در طول ماه‌های بین شروع جنگ جهانی اول و ورود ایتالیا به جنگ، اختلافات سیاسی شدیدی در ایتالیا بین جناح‌های طرفدار جنگ و طرفدار صلح وجود داشت. باراکا بی‌طرف ماند اما آماده خدمت به ملت خود بود. پس از ورود ایتالیا به جنگ در ماه مه ۱۹۱۵ به نفع متفقین، او به پاریس فرستاده شد تا به هواپیماهای دو نفره نیوپورت تغییر نام دهد. پس از بازگشتش در ماه ژوئیه، به اسکادران هشتم آ نیوپورت منصوب شد.
ماه ژوئیه، به اسکادران هشتم آ نیوپورت منصوب شد. هواپیماهای نیوپورت ۱۰ که این اسکادران را تجهیز می‌کردند، تقریباً در برابر حملات اتریش-مجارستان بی‌فایده بودند. آنها خیلی کند بودند و سرعت صعودشان هم خیلی کم بود تا بتوانند مزاحمان را با نظم و ترتیب به نبرد بکشانند. خلبانان ناامید ایتالیایی حتی برای بهبود عملکرد، ناظران خود را روی زمین رها می‌کردند، اما فایده‌ای نداشت. در موارد نادری که نبرد آغاز می‌شد، توپ‌های نیوپورت‌ها معمولاً از کار می‌افتادند. تغییر نام واحد به اسکادران ۱ جنگنده در اول دسامبر ۱۹۱۵ هیچ
واحد به اسکادران ۱ جنگنده در اول دسامبر ۱۹۱۵ هیچ کمکی به حل مشکلات نکرد. جنگنده تک سرنشین نیوپورت ۱۱ با توپ‌های لوییس در آوریل ۱۹۱۶ وارد خدمت شد و در ۷ آوریل، باراکا با پرواز با این جنگنده جدید، اولین پیروزی خود را به دست آورد و با سوراخ کردن مخزن سوخت یک هواپیمای هانسا-براندنبورگ سی. آی اتریشی که چهل و پنج بار مورد اصابت قرار گرفته بود، مجبور به فرود شد و خدمه آن، متشکل از گروهبان آدولف اوت و ستوان ناظر فرانتس لنارچیچ (که بعداً بر اثر جراحات درگذشت) هواپیمای فلیک ۱۹، به اسارت درآمدند. این همچنین اولین
فلیک ۱۹، به اسارت درآمدند. این همچنین اولین پیروزی هوایی ایتالیا در جنگ بود. این اولین پیروزی، مانور مورد علاقه او را نشان می‌داد، که عبارت بود از نزدیک شدن به پشت و زیر دشمن بدون دیده شدن و شلیک مسلسل خود از برد تپانچه. در همین زمان بود که باراکا به احترام هنگ سواره نظام سابق خود، یک اسب سیاه رقصان را بر روی نیوپورت ۱۷ خود به عنوان نشان شخصی خود برگزید. این باعث شد برخی او را «سواره آسمان‌ها» بنامند. او با نیوپورت ۱۷ و سپس، از مارس ۱۹۱۷، با اسپاد ۷ پرواز می‌کرد و هم به صورت انفرادی و هم در ترکیب با دیگر
می‌کرد و هم به صورت انفرادی و هم در ترکیب با دیگر آس‌های ایتالیایی امتیاز کسب می‌کرد. دومین پیروزی باراکا، یک لوهنر اتریشی بر فراز گوریزیا در ۲۳ آوریل ۱۹۱۶ بود. پس از سومین پیروزی، او به اسکادران ۷۰ منتقل شد. به کاپیتانو ارتقا یافت؛ در ۲۸ نوامبر، پنجمین هواپیمای خود را در نبرد سرنگون کرد و نام خود را در فهرست آس‌ها ثبت کرد. آن روز، باراکا در اواخر صبح در تولمزو با ۳۰ شلیک مسلسل علیه فرمانده براندنبورگ از فلیک ۱۶ به فرماندهی ناظر کالمان سارکوزی، که زخمی و زندانی شد و فریتز فوکس، که از دوئل جان سالم به در
زندانی شد و فریتز فوکس، که از دوئل جان سالم به در نبرد، برد، به پیروزی رسید. در ۱ ژانویه ۱۹۱۷، باراکا یک هواپیمای براندنبورگ اتریشی از فلیک ۱۲ را در نزدیکی کاستاگنِویتزا که در تاریخ ۱۷ نوامبر پرواز می‌کرد، سرنگون کرد. در ۱۱ فوریه، باراکا (در تاریخ ۱۷ نوامبر) به همراه فولکو روفو دی کالابریا (در تاریخ ۱۷ نوامبر)، سرگرد جولیو پولی و سرجوخه آنتونیو پالیاری هواپیمای سی. ۱ سرجوخه لودویگ فلک را به همراه ناظر ستوان ویلهلم سیمینسکی از ناو فلیک ۳۵ سرنگون کردند. این هواپیما پس از برخورد به تانک سرجوخه آنسلمو کاسلی از
پس از برخورد به تانک سرجوخه آنسلمو کاسلی از ناو نیوپورت ۱۱ که به صورت اضطراری بازگشته بود، به آن حمله کرد. در حالی که هواپیمای شناسایی با دو خدمه زخمی پس از نبردی بر فراز آسمان اودینه، با برخورد به درخت و از بین رفتن بال‌هایش در چمنزارهای نزدیک رمانزاکو، فرود اضطراری انجام داد. ویتوریو امانوئل سوم از ساووی نیز در این پرواز حضور داشت. امانوئل سوم روز بعد برای تبریک به خلبانان به اردوگاه رفت. در ۲۶ آوریل، باراکا با کمک سرگ، هواپیمای سی. ۱ از ناو جوزف مجسای و امریخ تریت از ناو فلیک ۳۵ را سرنگون کرد. گوفردو
و امریخ تریت از ناو فلیک ۳۵ را سرنگون کرد. گوفردو گورینی (که قبلاً از اسکادران سوم توپخانه بود) و آتیلیو ایمولسی از اسکادران ۷۹ در نزدیکی سن مارتینو دل کارسو، به ۸ پیروزی رسیدند و نشان نظامی ساووی را دریافت کردند. باراکا در این واحد ماند تا اینکه با ۹ پیروزی، در ۱ مه ۱۹۱۷ به اسکادران ۹۱ تازه تأسیس، معروف به «اسکادران آس‌ها»، منتقل شد. در آن زمان، فهرست روزافزون پیروزی‌های او، او را در سطح ملی مشهور کرده بود. در حالی که او در ابتدا از مسئولیت‌ها و کاغذبازی‌های مربوط به فرماندهی طفره می‌رفت، سرانجام به رهبری
مربوط به فرماندهی طفره می‌رفت، سرانجام به رهبری اسکادران رسید. در ۱ مه، طی یک مأموریت شناسایی بر فراز مونفالکونه، فرانک لینک-کرافورد، خلبان هواپیمای هانزا-براندنبورگ از فلیک ۱۲، این فرصت را داشت که با هواپیمای اسپاد ۷ باراکا درگیر شود: این دو برای مدت طولانی، در نبردی بسیار سخت که از ۴۰۰۰ متر به ارتفاع پایین گسترش یافت، با هم دوئل کردند. باراکا متقاعد شده بود که حریف خود را سرنگون کرده است، اما لینک-کرافورد با وجود ۶۸ سوراخ گلوله که در هواپیما پیدا شد، توانست مأموریت را به پایان برساند. در ۱۰ مه، باراکا
مأموریت را به پایان برساند. در ۱۰ مه، باراکا هواپیمای هانزا-براندنبورگ از فلیک ۴۱ به فرماندهی زوگسفور رودولف استور را در نزدیکی ورتوبا سرنگون کرد و به نهمین پیروزی رسمی خود دست یافت. در ۱۳ مه، باراکا با همکاری یکدیگر پیروزی دیگری بر … به دست آورد. فرمانده کل ۱، خلبان یولیوس بوسا و دیده‌بان هرمان گروسلر از هنگ ۱ در کوه کورادا. در ۲۰ مه، به عنوان بخشی از دهمین حمله ایسونزو، باراکا یک هواپیمای شناسایی براندنبورگ از هنگ ۱۲ را در مونته سانتو در گوریزیا با گلوله‌های آتش‌زا هدف قرار داد که در ارتفاع ۳۶۳ متری
آتش‌زا هدف قرار داد که در ارتفاع ۳۶۳ متری پلاوا، چند متری سنگرهای ایتالیایی، سقوط کرد. در ۳ ژوئن، باراکا هواپیمای شناسایی هانسا-براندنبورگ از هنگ ۱ یوهان روتر را به همراه خلبان مکس بدنارزیک از هنگ ۱ بین پلاوا و مونته کوکو دی پلاوا سرنگون کرد. دوست باراکا، فولکو روفو دی کالابریا، در ژوئن ۱۹۱۷ تقریباً به حرفه و زندگی باراکا پایان داد. روفو دی کالابریا از میان ابری ظاهر شد و با شلیک مستقیم به سمت یک هواپیمای دشمن، به سختی به باراکا اصابت کرد. بعداً، روی زمین، باراکا به همراهش اطمینان داد: «فولکوی عزیز، دفعه
باراکا به همراهش اطمینان داد: «فولکوی عزیز، دفعه بعد که خواستی من را سرنگون کنی، چند متر به راست نشانه بگیر. حالا بیا برویم یک نوشیدنی بخوریم و دیگر در موردش صحبت نکنیم!» باراکا در اکتبر ۱۹۱۷ به‌طور موقت به اسپاد ۱۳ ارتقا یافت و با استفاده از آن در ۲۲ اکتبر به چند پیروزی دست یافت و در ۲۵ اکتبر در یک سورتی پرواز مشترک با پیر پیچیو به پیروزی رسید. آن شب او نوشت: «اسپاد من شلیک شد و لانگرون آن توسط آتش مسلسل دشمن در یک نبرد هوایی تکه‌تکه شد.» در نتیجه، باراکا به اسپاد ۷ که مانورپذیری بیشتری داشت بازگشت و
به اسپاد ۷ که مانورپذیری بیشتری داشت بازگشت و اظهار داشت: «مهم نیست که اسپاد ۷ به یک توپ مجهز باشد. اگر جنگجوی خوبی باشید، یک توپ کافی است.» با این وجود، پس از تعمیر، او گاهی اوقات به اسپاد ۱۳ برمی‌گشت. باراکا، یک خلبان جنگنده فداکار، زندگی دور از جبهه را غیرقابل تحمل یافت و تا حد امکان در اسکادریلیای ۹۱ باقی ماند، حتی پس از آنکه در نوامبر ۱۹۱۷ به درجه ماجیوره ارتقا یافت. باراکا مردی متواضع، حساس و آگاه به وظیفه خود و دلسوز نسبت به رفقای اسکادران و دشمنان شکست خورده‌اش باقی ماند. او سعی می‌کرد پس از آن به
خورده‌اش باقی ماند. او سعی می‌کرد پس از آن به عیادت قربانیان خود در بیمارستان برود، ادای احترام کند، یا تاج گلی بر مزار کسانی که کشته بود، قرار دهد. او تا پایان سال ۱۹۱۷ امتیاز خود را به ۳۰ رسانده بود. کمی بعد، باراکا، پیچیو و روفو دی کالابریا وظیفه ارزیابی جنگنده جدید آنسالدو ای. ۱ بالیلا را بر عهده گرفتند. باراکا در این زمان شخصاً توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم در لا اسکالا نشان افتخار دریافت کرد. مارس ۱۹۱۸ بود که باراکا مافوق‌های خود را متقاعد کرد که به جبهه تعلق دارد. او خیلی زود خود را در موقعیتی
به جبهه تعلق دارد. او خیلی زود خود را در موقعیتی مشابه اواخر اکتبر قبلی یافت: اسکادران او در ۲۷ آوریل به دلیل پیشروی دشمن مجبور به عقب‌نشینی شد. تقریباً در همین زمان بود که او نشان گریفین را به عنوان نشان هواپیماهای واحد خود برگزید. اکثر خلبانان او آن را پذیرفتند، اگرچه برخی هنوز هم به عنوان نشان احترام به فرمانده خود، از نشان اسب نریان استفاده می‌کردند. مرگ. فرانچسکو باراکا در کنار سی و چهارمین و آخرین پیروزی خود ژست گرفته است. در ۱۵ ژوئن ۱۹۱۸، باراکا و آلیپرتا، آلباتروس ۳ به خلبانی ستوان سیگیسموند فون
آلیپرتا، آلباتروس ۳ به خلبانی ستوان سیگیسموند فون یوسیپوویچ را در سن بیاجیو دی کالالتا به زمین نشاندند. باراکا در سال ۱۹۱۸ عملیات کمی را تجربه کرد، اما او پیروزی‌های بیشتری را به دست آورد و در مجموع ۳۴ پیروزی کسب کرد، قبل از اینکه در ۱۹ ژوئن از یک مأموریت بمباران در منطقه مونتلو (تپه) بازنگردد. ایتالیایی‌ها از برتری هوایی خود برای انجام ماموریت‌های حمله زمینی با استفاده از نوک درختان در میان طوفانی از آتش سلاح‌های سبک استفاده می‌کردند. در مأموریت پشتیبانی از نیروها در ساعت ۶:۳۰، باراکا و خلبان تازه‌کار
از نیروها در ساعت ۶:۳۰، باراکا و خلبان تازه‌کار تننته فرانکو اوسناگو مورد اصابت آتش زمینی قرار گرفتند و از یکدیگر جدا شدند. چند دقیقه بعد، هم در فرودگاه محل سکونت باراکا و هم در اوسناگو، یک هواپیمای در حال سوختن سقوط کرد. طبق منابع دیگر، باراکا اوسناگو را ترک کرده بود تا هنگام شیرجه به سمت سنگرهای دشمن، پوشش بالایی برای خود فراهم کند. اوسناگو فرمانده خود را از دست داد و سپس چیزی را در حال سوختن در دره‌ای در نزدیکی دید. چند روز بعد، در ۲۴ ژوئن، پس از عقب‌نشینی اتریش-مجارستان، بقایای باراکا از جایی که در
اتریش-مجارستان، بقایای باراکا از جایی که در چهار متری بقایای سوخته هواپیمای اسپاد هفتم او قرار داشت، بازیابی شد. بعدها بنای یادبودی به یاد او در این مکان ساخته شد. اوسناگو، فروچیو رانزا و روزنامه‌نگاری به نام گارینی جسد او را برای مراسم تشییع جنازه بزرگی که در شهر زادگاهش لوگو برگزار شد، بازیابی کردند. طبق گزارش‌ها، جسد او، هنگامی که پیدا شد، آثار گلوله‌ای به سر داشت. تپانچه او از غلاف خارج شده بود، اما از بدنش دور بود، که منجر به سوءظن‌هایی شد مبنی بر اینکه او ترجیح داده جان خود را بگیرد تا اینکه در یک
او ترجیح داده جان خود را بگیرد تا اینکه در یک تصادف بمیرد یا اسیر شود. طبق گزارش‌ها، یک خلبان اتریشی ادعا کرده است که او را در نبرد سرنگون کرده است. این ادعا ظاهراً توسط شواهد پشتیبانی می‌شود، اما پذیرفته‌شده‌ترین روایت این است که باراکا مورد اصابت آتش زمینی قرار گرفته است. تحقیقات در سوابق اتریش-مجارستان نشان می‌دهد که او توسط توپچی یک هواپیمای دو نفره اتریشی هنگام حمله از بالا و پشت کشته شده است. (در آن روز ساعت ۱۸:۱۰ یک هواپیمای شناسایی از کلاس فلیک ۲۸ به خلبانی مکس کاور و آرنولد بارویگ به عنوان
۲۸ به خلبانی مکس کاور و آرنولد بارویگ به عنوان ناظر-توپچی به پرواز درآمد. آنها مجبور بودند برای گرفتن عکس به جلوی لشکر ۱۷ پرواز کنند، کاری خطرناک با توجه به تسلط هوایی که اکنون توسط نیروی هوایی ایتالیا تضمین شده بود. در طول پرواز، آنها دو جنگنده اسپاد را دیدند که در حدود یک کیلومتری نزدیک می‌شدند و به سرعت برای نبرد با آنها مانور دادند. ابتدا، ناظر یک رگبار ۱۵ تا ۲۰ گلوله به یکی از آنها که در حال سقوط بود شلیک کرد، سپس دیدند که او به سمت راست بالا می‌رود و دوباره به او شلیک کردند و او را به آتش کشیدند)
و دوباره به او شلیک کردند و او را به آتش کشیدند) ستوان آرنولد بارویگ در فونیکس به خلبانی زگسف مکس کاور، ادعا کرد که خلبان ایتالیایی را سرنگون کرده است. خدمه اتریشی همچنین از هواپیمای سرنگون شده عکس گرفتند و زمان و مکان درگیری را یادداشت کردند. میراث. مجموع ۳۴ پیروزی باراکا تا حد زیادی از تلفات شناخته شده اتریش-مجارستان و سوابق نظامی باقی مانده قابل تأیید است و این خلبان ایتالیایی را به عنوان یکی از خلبانان متفقین با بالاترین امتیاز در طول درگیری معرفی می‌کند. پس از جنگ، خانه او در لوگو دی رومانیا به موزه
پس از جنگ، خانه او در لوگو دی رومانیا به موزه فرانچسکو باراکا تبدیل شد که یادگاری‌ها، یونیفرم‌ها و مدال‌های زندگی باراکا و همچنین سکان‌ها و توپ‌های گرفته شده از هواپیماهای سرنگون شده را به نمایش می‌گذارد. در دهه ۱۹۲۰، یک فروند اسپاد ۷ که زمانی توسط باراکا در دسامبر ۱۹۱۷ به پرواز درآمده بود، برای نمایش ارائه شد که متعاقباً توسط انجمن حفاظت از هوانوردی ایتالیا بازسازی شد. بسیاری از جاده‌ها در ایتالیا به نام باراکا نامگذاری شده‌اند. فرودگاه بولزانو، شهری در منطقه ترنتینو-آلتو آدیجه، پایگاه نیروی هوایی ایتالیا
ترنتینو-آلتو آدیجه، پایگاه نیروی هوایی ایتالیا در رم-سنتوسل، و فرودگاه لوگو دی رومانیا، همگی به نام باراکا نامگذاری شده‌اند.[نیازمند منبع] بنای یادبود بزرگی به یاد او در میدان اصلی شهر زادگاهش در لوگو دی رومانیا قرار دارد. در سال‌های بعد، مادر باراکا نشان اسب نریان رقصان او، کاوالینو رامپانته، را به انزو فراری اهدا کرد. اسب رقصان از سال ۱۹۲۹ نماد رسمی تیم مسابقه‌ای اسکودریا فراری و از زمان شروع تولید خودروهای فراری بوده است. ترن هوایی در دنیای فراری در جزیره یاس، به نام او نامگذاری شده و با تم او طراحی شده
یاس، به نام او نامگذاری شده و با تم او طراحی شده است. او با نشان ستاره کاراجورده به همراه شمشیر و تعدادی دیگر از تزئینات، مفتخر به دریافت نشان شد.
شاهزاده آدالبرتو، دوک برگامو (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا و شاهزاده ایتالیایی از دودمان ساووی بود. زندگی‌نامه. شاهزاده آدالبرتو، متولد تورین، چهارمین پسر شاهزاده توماسو، دوک جنوا (۱۸۵۴–۱۹۳۱) و همسرش، پرنسس ایزابلا از باواریا (۱۸۶۳–۱۹۲۴) بود. در ۲۲ سپتامبر ۱۹۰۴، عنوان دوک برگامو به او اعطا شد. شاهزاده آدالبرتو در ارتش سلطنتی ایتالیا مشغول به کار شد و به درجه ژنرالی رسید. او در جنگ جهانی اول در اکتبر ۱۹۱۷ در مونتلو و در فوریه ۱۹۱۸ در والاگارینا جنگید. در سال ۱۹۳۶، او فرماندهی لشکر ۲۴ پینرولو، گران ساسو،
سال ۱۹۳۶، او فرماندهی لشکر ۲۴ پینرولو، گران ساسو، را در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی و بعداً فرماندهی لشکر ۵۸ لگنانو را بر عهده داشت. وقتی ایتالیا به جنگ جهانی دوم پیوست، او فرمانده ارتش هشتم ایتالیا (۱۹۴۰–۱۹۴۲) و بعداً در سال ۱۹۴۳ فرمانده ارتش هفتم شد. بنیتو موسولینی از همجنسگرایی مخفی شاهزاده آدالبرتو سوءاستفاده کرد تا وفاداری او و همچنین وفاداری سایر اعضای ال‌جی‌بی‌تی خاندان ساووی را به حزب فاشیست تضمین کند. پس از جنگ، او بی‌سروصدا و عمدتاً ناشناس زندگی کرد و در ویلایی در ملک دوستش، گرترود کیفر فون
کرد و در ویلایی در ملک دوستش، گرترود کیفر فون رافلر (بیوه ماسیمو اولیوتی، پسر کامیلو اولیوتی) ساکن شد، جایی که در سال ۱۹۸۲ درگذشت.
لاماکو فلو نام یک کراس اوور کوچک و اقتصادی از تولیدات آرین پارس موتور است که در بهار ۱۴۰۴ برای اولین بار، رونمایی شد. این خودرو که در اصل نمونه ری‌بج شده است، از تابستان ۱۴۰۴ در کارخانه آرین پارس موتور، واقع در شهرستان خمین استان مرکزی، روی خط تولید رفته و فروش آن نیز از اواخر تابستان ۱۴۰۴، آغاز شد. ابعاد و طراحی ظاهری. لاماکو فلو به عنوان یک کراس اوور کوچک، طول بدنه ۴۳۸۵ میلیمتری دارد و بر روی دو محور به فاصله ۲۶۵۵ میلیمتر سوار است؛ تناسباتی که در بازار ایران، این خودرو را در مقابل رقبایی نظیر MVM X33
ایران، این خودرو را در مقابل رقبایی نظیر MVM X33 Cross، زوتی DL5 و همچنین تیگارد X35 قرار می‌دهد. همچنین به واسطه فاصله دو محور ۲۶۵۵ میلیمتری می‌تواند فضای کافی برای ۵ سرنشین ارائه دهد. پیشرانه. برای پیشرانه، لاماکو یک موتور ۱.۵ لیتری توربوشارژ را برای FLO انتخاب کرده که با ۱۴۳ اسب‌بخار قدرت، توان تولید ۲۴۰ نیوتن‌متر گشتاور را داشته، به گیربکس CVT متصل است. منبع تغذیه این موتور ۴ سیلندر بنزینی با کُد مشخصه SFG15TA، یک باک ۵۰ لیتری است. و این یعنی با هر باک پُر از بنزین و با توجه به متوسط مصرف سوخت ۶.۵ لیتر
از بنزین و با توجه به متوسط مصرف سوخت ۶.۵ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر سیکل ترکیبی، روی کاغذ می‌توان تا ۷۷۰ کیلومتر پیمایش بدون نیاز به سوخت‌گیری با LAMACO FLO داشت. امکانات. در لیست امکانات ایمنی لاماکو فلو، مواردی نظیر دو ایربگ، ABS+EBD، کنترل پایداری الکترونیک، کنترل حرکت در سربالایی و سرازیری، TPMS، اتوهُلد، دوربین دنده عقب و کروزکنترل جلب نظر می‌کنند. در بخش رفاهی نیز باید به بهره‌مندی لاماکو فلو از امکاناتی نظیر تهویه اتوماتیک، ورود و استارت بدون کلید، مولتی مدیا ۸.۸ اینچ، کامپیوتر سفری ۳.۵ اینچ، سیستم صوتی
مدیا ۸.۸ اینچ، کامپیوتر سفری ۳.۵ اینچ، سیستم صوتی با ۶ بلندگو و سانروف پانورامیک اشاره کنیم. قیمت. در حال حاضر که در اواسط شهریور ماه ۱۴۰۴ قرار داریم، فعلا قیمت قطعی و شرایط فروش لاماکو فلو اعلام نشده اما برخی نمایندگی ها، شروع به ثبت‌نام خودرو با قیمت ۱.۷۵۰.۰۰۰.۰۰۰ تومان کرده‌اند. البته تا زمان اعلام قیمت رسمی از سوی آرین پارس موتور، نمی‌توان این قیمت نمایندگی ها را قطعی دانست. گفته شده است که تا پایان مرداد ماه ۱۴۰۴ روی هم رفته ۶۴۵ دستگاه لاماکو فلو توسط آرین پارس موتور به تولید رسیده و این یعنی با آغاز
آرین پارس موتور به تولید رسیده و این یعنی با آغاز فروش، احتمالا شاهد تحویل فوری اولین سری ثبت نامی ها به مشتریان خواهیم بود.
صومعه منجی مقدس (یرازگاوورس) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر یرازگاوورس، استان قارص ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه معجزه‌گر (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آرتسکه، استان بیتلیس ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.