payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رشیدات آجیباده (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید در پست مهاجم بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان نیجریه بازی کرده است. زندگی شخصی. رشیدات آجیباده معمولاً با نام کوتاه‌شده «رَش» و لقب «دختری با موهای آبی» شناخته می‌شود، این لقب را به دلیل مدل موی آبی درخشانش که همیشه در زمین بازی به نمایش می‌گذارد، کسب کرده است. در تابستان ۲۰۲۰، رشیدات آجیباده با
کسب کرده است. در تابستان ۲۰۲۰، رشیدات آجیباده با همکاری شرکت معروف برندینگ ورزشی نیجریه، ایگلزترکر، کمپین سالانه #StandOutWithRASH را راه‌اندازی کرد. این کمپین رسانه‌ای با هدف شناسایی استعدادهای فوتبال پایه در نیجریه فعالیت می‌کند. آجیباده از پلتفرم رسانه‌ای خود برای ارائه حمایت‌های مختلف از جمله کفش‌های فوتبال، پیراهن و جوایز نقدی به بازیکنان مستعد استفاده می‌کند. او همچنین برند رسمی خود به نام RASH را راه‌اندازی کرده که مجموعه‌ای از محصولات منحصر به فرد را به هوادارانش عرضه می‌کند. این برند در زمینه‌های
به هوادارانش عرضه می‌کند. این برند در زمینه‌های مختلفی در نیجریه فعال است. بنیاد رشیدات آجیباده اخیراً یک برنامه آموزشی پزشکی مخصوص فوتبالیست‌ها را با همکاری کلینیک بالم اینفوس راه‌اندازی کرده است. این برنامه که در لاگوس نیجریه برگزار شد، شامل آموزش‌های کمک‌های اولیه و CPR برای بازیکنان باشگاه فوتبال زمان روبو کویینز و آکادمی فوتبال اگالو بود. ستاره باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید با تأسیس این بنیاد، قصد دارد به توانمندسازی جوانان نیجریه‌ای کمک کند. آجیباده مسیحی معتقدی است و در یک بازی ملی در سال ۲۰۲۲
مسیحی معتقدی است و در یک بازی ملی در سال ۲۰۲۲ پس از گلزنی، تی‌شرتی با نوشته «متشکرم عیسی» زیر پیراهن خود پوشید. دوران باشگاهی. رشیدات آجیباده از فصل ۲۰۱۳ تا فصل ۲۰۱۸ لیگ برتر فوتبال زنان نیجریه برای باشگاه فوتبال زنان روبو بازی کرد. او در سال ۲۰۱۴ به عنوان یکی از بهترین استعدادهای جوان لیگ شناخته شد. در سپتامبر ۲۰۱۸ برای دومین بار متوالی قهرمان مسابقات فری‌استایل فوتبال زنان نیجریه شد. در فصل ۲۰۱۷ به کاپیتانی باشگاه فوتبال زنان روبو رسید و با وجود عدم قهرمانی تیمش، به عنوان بهترین بازیکن فصل انتخاب شد. در
تیمش، به عنوان بهترین بازیکن فصل انتخاب شد. در دسامبر ۲۰۱۸ به تیم نروژی باشگاه فوتبال زنان آوالدسنس ای‌ال پیوست و در ۱ ژانویه ۲۰۲۱ با باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید قرارداد دو ساله امضا کرد. در ژانویه ۲۰۲۲ قراردادش را تا سال ۲۰۲۵ تمدید کرد. دوران ملی. آجیباده در تمام رده‌های سنی برای تیم ملی فوتبال زنان نیجریه بازی کرده است. او در جام جهانی فوتبال زنان زیر ۱۷ سال ۲۰۱۴ گل‌های مهمی به ثمر رساند و در جام جهانی فوتبال زنان زیر ۲۰ سال ۲۰۱۶ کاپیتان تیم بود. در فوریه ۲۰۱۸ با یک هت‌تریک در بازی مقابل تیم ملی
در فوریه ۲۰۱۸ با یک هت‌تریک در بازی مقابل تیم ملی فوتبال زنان سنگال، نیجریه را به نیمه‌نهایی جام WAFU رساند. او در ترکیب نیجریه برای جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۹، جام ملت‌های زنان آفریقا ۲۰۲۲ و جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۲۳ حضور داشت. در آوریل ۲۰۲۴ با گل پنالتی خود در بازی مقابل تیم ملی فوتبال زنان آفریقای جنوبی، راهیابی نیجریه به المپیک ۲۰۲۴ پاریس را پس از ۱۶ سال محقق کرد.
کورهٔ آجر یا سنگی که به آن کورهٔ بنایی نیز گفته می‌شود، نوعی کوره است که محفظهٔ پخت آن از آجر نسوز، بتن، سنگ، خاک رس (کورهٔ گِلی) یا کاه‌گِل ساخته شده است. برای گرم کردن این کوره‌ها به‌طور سنتی از چوب استفاده می‌شود، اما در قرن نوزدهم استفاده از زغال‌سنگ نیز رایج بود. امروزه، کوره‌های بنایی مدرن اغلب با گاز طبیعی یا حتی برق کار می‌کنند. این کوره‌ها امروزه بیشتر با نان‌های سنتی و پیتزا مرتبط هستند، اما در گذشته برای هر نوع پخت‌وپزی که نیاز به پختن داشت، مورد استفاده قرار می‌گرفتند. خاستگاه و تاریخچه.
مورد استفاده قرار می‌گرفتند. خاستگاه و تاریخچه. انسان‌ها کوره‌های بنایی را مدت‌ها پیش از آغاز نوشتن ساخته بودند. این فرایند از زمانی آغاز شد که نیاکان ما شروع به استفاده از آتش برای پخت غذا کردند، احتمالاً ابتدا با کباب کردن روی شعله یا زغال آغاز شد. اما ریشه‌های نشاسته‌ای بزرگ و سایر غذاهایی که زمان بیشتری برای پخت نیاز داشتند، در میان خاکستر داغ پخته می‌شدند و گاهی با سنگ‌های داغ ویا خاکستر بیشتر پوشانده می‌شدند. مقادیر زیادی از غذا را می‌توان در کورهٔ زمینی پخت؛ یعنی یک گودال در زمین ایجاد می‌شد، با
زمینی پخت؛ یعنی یک گودال در زمین ایجاد می‌شد، با آتشی بزرگ گرم می‌شد و سپس با افزودن سنگ‌های داغ، حرارت بیشتری دریافت می‌کرد. بسیاری از این روش‌ها تا به امروز ادامه یافته‌اند و همچنین در شواهد باستان‌شناسی دیده می‌شوند. اما کوره‌های بنایی به شکل امروزی تنها با آغاز کشاورزی غلات پدیدار شدند—به عبارت دیگر، همزمان با پیدایش نان (و همچنین آبجو، که احتمالاً منبع اولیهٔ مخمر برای ورآمدن نخستین نان‌ها بوده است). مصریان باستان تصاویری از نانواهایی بر جای گذاشته‌اند که خمیر را روی سنگ داغ قرار داده و با یک دیگ
که خمیر را روی سنگ داغ قرار داده و با یک دیگ سفالی داغ می‌پوشاندند—نخستین «کورهٔ واقعی». با گذر زمان، کوره‌های تک‌قرص به اندازه‌ای بزرگ شدند که بتوانند چندین قرص نان را همزمان بپزند، و روش‌های ساخت آن‌ها از گودال‌های زمینی به دیگ‌های سفالی و سپس به گنبدها و طاق‌های آجری و سنگی گسترش یافت. کوره‌های بنایی در میان اعراب کشورهای حوزهٔ خلیج فارس برای تهیهٔ نان سنتی خبز مورد استفاده قرار می‌گیرند. در هند و پاکستان، تنور یک کورهٔ سفالی سنتی است، هرچند امروزه تنورهای مدرن برقی نیز در دسترس هستند. تنورهای سرگشاده
مدرن برقی نیز در دسترس هستند. تنورهای سرگشاده نوعی طراحی میانی بین کورهٔ زمینی و کورهٔ بنایی به سبک رومی محسوب می‌شوند. در قارهٔ آمریکا پیش از ورود کلمب، کوره‌های مشابهی اغلب از خاک رس یا آدوبی ساخته می‌شدند و امروزه با واژهٔ اسپانیایی هورنو (به معنی "کوره") شناخته می‌شوند. هورنوها همچنین در جنوب‌غربی ایالات متحده به عنوان بخشی از سنت‌های محلی استفاده می‌شوند. طراحی سنتی کوره‌های بنایی با آتش مستقیم اغلب به عنوان «کورهٔ رومی» یا «کورهٔ سیاه» شناخته می‌شود و در فرهنگ غربی قدمتش حداقل به جمهوری روم
می‌شود و در فرهنگ غربی قدمتش حداقل به جمهوری روم بازمی‌گردد. این کوره‌ها به دلیل دوده‌ای که آتش روی سقف کوره ایجاد می‌کند، کورهٔ سیاه نامیده می‌شوند. کوره‌های سیاه معمولاً برای استفادهٔ کل یک جامعه ساخته می‌شدند (مانند کوره‌های عمومی در فرانسه، که اغلب تحت مالکیت دولت محلی بودند و گردانندگان آن‌ها از کاربران هزینه‌ای دریافت می‌کردند). این کوره‌ها در دوران استعمار در قارهٔ آمریکا محبوب شدند. امروزه به‌طور گسترده در نانوایی‌های سنتی، پیتزافروشی‌ها، رستوران‌هایی که غذاهای پخته‌شده ارائه می‌دهند و به‌طور
که غذاهای پخته‌شده ارائه می‌دهند و به‌طور فزاینده‌ای در حیاط خانه‌ها یا به عنوان کوره‌های کوچک خانگی مورد استفاده قرار می‌گیرند. کوره‌های موسوم به «کوره‌های سفید» در دوره‌های بعدی توسعه یافتند. این کوره‌ها از بیرون گرم می‌شوند، به طوری که شعله و دوده هرگز با دیوارهای داخلی کوره تماس پیدا نمی‌کنند. این نوع کوره‌ها بیشتر به عنوان بخشی از بخاری‌های بنایی مورد استفاده قرار می‌گیرند. در فرانسه، طراحی میانی‌ای به نام «گوئولار» توسعه یافته که ویژگی‌های هر دو مدل داخلی و خارجی‌سوز را ترکیب می‌کند. کارایی و
مدل داخلی و خارجی‌سوز را ترکیب می‌کند. کارایی و استفاده. کوره‌های بنایی همچنان محبوب هستند، تا حدی به دلیل تأثیری که بر فرایند پخت و طعم غذا دارند. در حالی که کوره‌های مدرن گازی یا برقی غذا را با گردش هوای داغ درون یک محفظهٔ سبک و عایق‌شده می‌پزند، یک کورهٔ بنایی مانند یک باتری، گرما را در خود ذخیره می‌کند. هنگامی که داغ می‌شود، دیوارهای سنگین آن گرما را به‌آرامی و در طول چند ساعت آزاد می‌کنند؛ بنابراین، غذا نه‌تنها با هوای داغ بلکه با حرارت تابشی ناشی از دیواره‌های گرم کوره پخته می‌شوند. به‌ویژه در مورد
دیواره‌های گرم کوره پخته می‌شوند. به‌ویژه در مورد نان و پیتزا که در ظرف پخته نمی‌شوند، انتقال مستقیم گرما از آجرهای کف کوره به غذا تأثیر زیادی دارد (نانواها این تأثیر را «جهش کوره‌ای» می‌نامند، که باعث افزایش حجم نان در لحظات اولیهٔ پخت می‌شود). علاوه بر این، کورهٔ بنایی بخاری که از آب موجود در غذا تولید می‌شود را درون خود حفظ می‌کند. این محیط پر از بخار باعث ایجاد پوسته‌ای خوش‌طعم و جویدنی‌تر می‌شود (به دلیل واکنش مایارد) و همچنین رطوبت غذاهای دیگر را حفظ کرده و آن‌ها را نرم و لطیف نگه می‌دارد. ترکیب
حفظ کرده و آن‌ها را نرم و لطیف نگه می‌دارد. ترکیب سه‌گانهٔ گرمای تابشی، گرمای هدایتی و گرمای همرفت نیز سرعت پخت را افزایش می‌دهد. کوره‌های بنایی چوب‌سوز برای تهیهٔ پیتزای ناپلی اصیل الزامی هستند. ساخت و ساز. کوره‌های اولیه از خاک رس ساخته می‌شدند (که معمولاً مانند آجرسازی با شن ترکیب می‌شد تا از ترک خوردن جلوگیری شود) و بر روی قالبی از چوب یا شن شکل می‌گرفتند. هنگامی که خاک رس به اندازهٔ کافی سفت می‌شد، دهانه‌ای در آن بریده می‌شد و سپس شن از داخل آن خارج یا چوب درون آن سوزانده می‌شد. دود از طریق درِ کوره
چوب درون آن سوزانده می‌شد. دود از طریق درِ کوره خارج می‌شود، یا مستقیماً به بیرون هدایت می‌شود، یا از طریق دودکشی که درست بالای درِ کوره قرار دارد. کوره‌های آجری را می‌توان روی قالب نیز ساخت، اما بسیاری از فرهنگ‌ها روش‌هایی برای ساخت گنبد بدون نیاز به قالب توسعه داده‌اند، مانند کوره‌های گنبدی سنتی ایتالیایی که به‌صورت آزاد و گاهی صرفاً با تکیه بر مهارت چشمی ساخته می‌شوند. در این روش، ابتدا یک ردیف دایره‌ای از آجر یا نیمه‌آجر چیده می‌شود. سپس ردیف بعدی بر روی بستری از ملات گُوِه‌ای‌شکل قرار می‌گیرد. هر ردیف
بستری از ملات گُوِه‌ای‌شکل قرار می‌گیرد. هر ردیف بعدی با زاویه‌ای تندتر چیده شده و گنبد را به سمت مرکز هدایت می‌کند. چسبندگی بین آجرهای خشک و ملات خیس باعث می‌شود که آجرها تا زمانی که به حالت تقریباً عمودی برسند، در جای خود بمانند. در این مرحله، ممکن است بنا از یک تکیه‌گاه چوبی موقت استفاده کند تا زمانی که تاج گنبد با سنگ کلیدی مرکزی بسته شود. کوره‌های مربع یا مستطیل‌شکل را می‌توان با آجرهای استاندارد و برش‌های کم‌تر ساخت. برای ساخت طاق‌های مستحکم‌تر، از آجرهای قوسی‌شکلِ مخصوص استفاده می‌شود. اما بدون
آجرهای قوسی‌شکلِ مخصوص استفاده می‌شود. اما بدون مهاربندی یا یک چارچوب فولادی، وزن طاق به دیوارها فشار آورده و می‌تواند باعث فروریختن آن شود. در مقابل، کوره‌های گرد به برش بیشتری نیاز دارند اما معمولاً به مهاربندی کمتری احتیاج دارند. چه مصالح مورد استفاده خاک و آجر باشند، چه بتن‌های نسوز پیشرفته یا کوره‌های پیش‌ساختهٔ مدولار، تمامی این روش‌ها همچنان در حال استفاده هستند. در هر صورت، کوره‌ها معمولاً زیر سقف یا نوعی پوشش محافظ در برابر شرایط جوی قرار داده می‌شوند. روش‌های عایق کاری مدرن. شاید مهم‌ترین تغییر
روش‌های عایق کاری مدرن. شاید مهم‌ترین تغییر در روش‌های ساخت کوره‌های بنایی، عایق‌بندی باشد. از آنجا که مصالح بنایی گرما را تقریباً به همان سرعتی که جذب می‌کنند، از دست می‌دهند، کوره‌های اولیه برای افزایش زمان پخت، جرم خود را بیشتر می‌کردند. دیوارهای ضخیم‌تر، گرمای بیشتری را نگه می‌داشتند تا بتوان مقدار بیشتری نان پخت — اما فقط تا حد مشخصی. از آنجا که گرما از نقاط گرم‌تر به نقاط سردتر حرکت می‌کند، قسمت بیرونی کوره نمی‌تواند به اندازهٔ داخل آن داغ شود — مگر اینکه با یک پوشش نسوز عایق‌بندی شود. مانند یک فرد
اینکه با یک پوشش نسوز عایق‌بندی شود. مانند یک فرد در رختخواب، یک کوره نیز به یک «تشک» در زیر و یک «پتو» در بالا نیاز دارد، اما در حالی که وزن یک فرد چند صد پوند است، وزن یک کوره ممکن است به چندین هزار پوند برسد. در طبیعت، مواد کمی وجود دارند که بتوانند مقاومت فشاری، خاصیت عایق‌کنندگی و تحمل دمای بالا را همزمان داشته باشند، اما فناوری‌های جدید، گزینه‌های موجود را به میزان قابل توجهی گسترش داده‌اند. ترمودینامیک کوره‌های بنایی عایق. برخی از طراحی‌های کوره‌های بنایی با بالا بردن کوره از زمین مرطوب یا قرار دادن
با بالا بردن کوره از زمین مرطوب یا قرار دادن آن بیرون از زمین، اتلاف حرارت را کند می‌کنند. کوره‌های سنتی سفالی کانادایی حتی روی چارچوب‌های چوبی ساخته می‌شدند که این کار زمانی ممکن است که دیوارهای کوره به اندازه کافی ضخیم باشند تا از داغ شدن بیش از حد چوب جلوگیری کنند (زیرا گرمای زیاد می‌تواند خطرناک باشد). مواد عایق دیگر برای پایه کوره ممکن است شامل سنگ‌های سبک مانند توپا یا پومیس باشند. در دهه ۱۹۸۰، آلن اسکات که برخی او را «پدر کوره‌های چوب‌سوز مدرن» می‌نامند، روشی را رواج داد که در آن کوره‌ها روی یک صفحه
روشی را رواج داد که در آن کوره‌ها روی یک صفحه بتنی سبک ساخته می‌شدند که با سنگ‌دانه‌های سبک مانند پومیس، پرلیت یا ورمیکولیت ترکیب شده بود. او همچنین با گسترش میلگردها از داخل قالب‌بندی به بالای دیوارهای جانبی، اتلاف حرارت را بیشتر کاهش داد. این کار باعث شد که صفحه بتنی و کوره به‌طور مؤثری روی دیوارهای پشتیبانی «آویزان» شوند. پس از برداشتن قالب، شکاف هوایی حدود یک اینچ بین پایه و سازهٔ کل کوره باقی ماند. این جداسازی باعث شد که پل حرارتی که معمولاً گرما را از کوره به پایه منتقل می‌کرد، از بین برود و در
را از کوره به پایه منتقل می‌کرد، از بین برود و در نتیجه، گرماگیری کوره بهبود یافت و اتلاف انرژی کاهش پیدا کرد. روش‌های دیگری نیز برای دستیابی به نتایج مشابه استفاده می‌شوند. تخته‌های عایق صنعتی با استحکام بالا که در بازار موجود هستند، به‌عنوان «تشک کوره» عمل می‌کنند. این تخته‌ها نه‌تنها مشکل تحمل وزن و عایق‌بندی را برطرف می‌کنند، بلکه راهی ساده برای قطع تماس کوره با سرمای محیط فراهم می‌آورند. برخی از سازندگان کوره‌های گِلی از روشی ارزان‌تر استفاده می‌کنند. آن‌ها بطری‌های شیشه‌ای خالی را درون ترکیبی عایق از
بطری‌های شیشه‌ای خالی را درون ترکیبی عایق از خاک رس و مواد آلی ریزدانه مانند خاک‌اره، سبوس، پوست آجیل و… قرار می‌دهند. هنگامی که مواد آلی در طول پخت می‌سوزند، هزاران حفرهٔ ریز در ساختار خاک رس ایجاد می‌شود که یک مادهٔ اسفنجی، عایق و در عین حال محکم را به وجود می‌آورد. برای گرم نگه داشتن قسمت بالایی فر، بناها ممکن است دیوارهایی در اطراف آن به شکل چهارچوب بسازند تا فضایی برای پوششی از پرلیت، پومیس یا ورمیکولیت ایجاد شود. برای داشتن نمایی کوچک‌تر و گردتر، می‌توان فر را با پتوهای پشم معدنی (مشابه فایبرگلاس اما
فر را با پتوهای پشم معدنی (مشابه فایبرگلاس اما ساخته‌شده از خاک رس یا سنگ، با مقاومت بسیار بیشتر در برابر دماهای بالا و تغییرات حرارتی) پوشاند. پتوهای پشم معدنی نیاز به پوشش دارند—چه با یک لایه گچ تقویت‌شده، کاشی، یا معادل آن تقویت می‌شود. بر اساس یک بررسی دربارهٔ کوره‌های سفالی کانادایی، بویلی و بلانشت نسبت ایده‌آل بین ارتفاع درِ کوره و ارتفاع گنبد را ۶۳٪ پیشنهاد کرده‌اند. اگر گنبد بیش از حد بلند باشد، گرمای تابشی کاهش می‌یابد، در حالی که اگر ارتفاع در زیاد باشد، گرما راحت‌تر از کوره خارج می‌شود. از سوی
باشد، گرما راحت‌تر از کوره خارج می‌شود. از سوی دیگر، اگر ارتفاع در کمتر از ۶۳٪ ارتفاع گنبد باشد، گردش هوا و دود مختل شده و آتش به‌درستی نمی‌سوزد. کوره‌های بنایی مدرن گاهی شباهت کمی به نسخه‌های قدیمی‌تر خود دارند و ممکن است تنها یک صفحه ریخته‌گری (مشابه سنگ پیتزا) داخل یک بدنهٔ خارجی متداول‌تر داشته باشند. این دستگاه‌ها عمدتاً در محیط‌های تجاری استفاده می‌شوند، اگرچه مدل‌های رومیزی نیز در دسترس هستند. انواع. کوره‌های کب، گلی و سفالی. کُب نامی بریتانیایی برای چیزی است که در اصل همان آدوبی (خشت خام) محسوب
چیزی است که در اصل همان آدوبی (خشت خام) محسوب می‌شود. واژهٔ آدوبی از عربی «الطوب» به‌معنای «گِل» گرفته شده است. در مقابل، «کُب» یک واژهٔ انگلو-ساکسونی به‌معنای «توده» است و همچنین برای توصیف نان‌های گرد یا اسب‌های کوچک و فشرده نیز به‌کار می‌رود. به‌عنوان رایج‌ترین مصالح ساختمانی در جهان، استفاده از خاک، گِل و کُب در ساخت‌وساز، در میان افرادی که به مواد و روش‌های ساده‌تر و سازگارتر با محیط زیست علاقه‌مند هستند، محبوبیت فزاینده‌ای پیدا کرده است. کوره‌های چوب‌سوز یکی از پروژه‌های اولیهٔ محبوب برای این افراد
یکی از پروژه‌های اولیهٔ محبوب برای این افراد محسوب می‌شوند و همین موضوع باعث شده است که تعداد زیادی از پروژه‌های ساخت کوره‌های کُب شکل بگیرند. بسیاری از این پروژه‌ها نیز به‌صورت مستند در فضای اینترنت منتشر شده‌اند. با این حال، کوره‌های بنایی اولیه که به مصر باستان بازمی‌گردند، معمولاً از خاک رس بومی ساخته می‌شدند. این خاک برای کاهش ترک‌خوردگی اغلب با شن، ماسه یا کاه ترکیب می‌شد. کوره‌های کوچک‌تر روی قالب‌هایی از ماسه یا یک ساختار سبدی‌شکل از شاخه‌های چوبی ساخته می‌شدند. پس از پوشاندن این قالب‌ها، ماسه را
ساخته می‌شدند. پس از پوشاندن این قالب‌ها، ماسه را از داخل خارج می‌کردند یا چوب‌ها را می‌سوزاندند. کوره‌های «کلوم» نوعی کورهٔ ماژولار (و گاهی قابل حمل) بودند که در اصل یک دیگ سفالی بزرگ وارونه با یک دهانهٔ بریده‌شده در کناره محسوب می‌شدند. این کوره‌ها اغلب با آجر محصور می‌شدند و به‌عنوان بخشی از شومینه‌های انگلیسی ساخته می‌شدند، به‌طوری که زغال‌ها و خاکسترها را می‌توان به سمت اجاق مشترک جارو کرد و دود مستقیماً وارد دودکش می‌شد. «همانند زنگ پخت‌وپز آتنی و آسیاب دستی ابتدایی، کورهٔ گِلی خام نیز هزاران سال
آسیاب دستی ابتدایی، کورهٔ گِلی خام نیز هزاران سال نمونه‌های مشابهی داشت. یکی از نوادگان آن، کوره‌های سفالیِ دیواری قرن هفدهمی در منطقهٔ دوون (Devon) بود که با شن تقویت می‌شدند … این کوره‌های ساده که در دیوار جانبی اجاق باز تعبیه می‌شدند و تنها دهانهٔ آن‌ها از جلو دیده می‌شد، همچنان تا سال ۱۸۹۰ در کارگاه‌های سفالگری بارنستپل (Barnstaple) تولید می‌شدند.» کلوش سرامیکی. کلوش یا زنگ پخت‌وپز شبیه به یک کاسهٔ سرامیکی پخته شده به‌صورت وارونه است که یک دسته در بالا دارد. این وسیله در آتش گرم می‌شود، همراه با یک سنگ
این وسیله در آتش گرم می‌شود، همراه با یک سنگ صاف یا محل باز روی اجاق. سپس، خمیر آماده روی سنگ داغ یا زمین اجاق قرار داده می‌شود و سپس با کلوش پوشیده می‌شود، و ممکن است برای تأمین گرمای بیشتر، زغال‌ها یا خاکسترهای داغ نیز روی آن قرار داده شوند. این روش به مصر و یونان باستان بازمی‌گردد و احتمالاً اولین نوع کوره‌های بنایی بوده است. شبیه‌سازی. می‌توان بدون ساخت یک کوره بنایی کامل، از برخی مزایای آن بهره‌مند شد. رایج‌ترین روش، استفاده از سنگ پیتزا از جنس سفال یا سرامیک است که هنگام پیش‌گرم شدن فر، گرما را ذخیره
سرامیک است که هنگام پیش‌گرم شدن فر، گرما را ذخیره کرده و مستقیماً به کف پیتزا منتقل می‌کند. آجرهای نسوز معمولی نیز می‌توانند به همین روش برای پوشاندن یک قفسه مورد استفاده قرار گیرند. نان و گوشت را می‌توان در یک ظرف سرامیکی درب‌دار که با نام‌هایی مانند کلوش (Cloche) یا شلمرتوف (Schlemmertopf – یک نام تجاری) شناخته می‌شود، پخت. همچنین نتایج خوبی را می‌توان با پخت نان در یک دیگ چدنی از پیش گرم‌شده با دربی که کاملاً چفت شود، به دست آورد. گران‌ترین گزینه، یک لاینر سرامیکی یا سنگی برای فر است که بسیاری از مزایای
سرامیکی یا سنگی برای فر است که بسیاری از مزایای کلوش را دارد اما محدودیتی در اندازهٔ ظروف برای نانوا ایجاد نمی‌کند.[ "" ] گاهی می‌توان نان را روی گریل پخت تا تأثیر گرمای تابشی در کوره‌های بنایی شبیه‌سازی شود. این روش معمولاً برای پخت نان‌های مسطح و پیتزا استفاده می‌شود، اما برخی دستورهای پخت نان حجیم نیز برای استفاده از گریل، با یا بدون سطح حرارتی سرامیکی یا بنایی طراحی شده‌اند.[ "" ]
آلیس میدلتون بورینگ (چینی ساده‌شده: 博爱理; چینی سنتی: 博愛理; پینیین: bó àilǐ)؛ ۲۲ فوریه ۱۸۸۳–۱۸ سپتامبر ۱۹۵۵) زیست‌شناس، جانورشناس و خزنده‌شناس آمریکایی بود که در ایالات متحده و چین به تدریس زیست‌شناسی و انجام تحقیقات علمی اشتغال داشت. گونه ای از فانوس ماهی که در اقیانوس هند و اقیانوس آرام یافت می شود، دیافوس آلیسیا؛ به افتخار او نامگذاری شده است. زندگی اولیه و تحصیلات. آلیس میدلتون بورینگ در سال ۱۸۸۳ در فیلادلفیا به دنیا آمد. خانواده‌اش در قرن هفدهم در آمریکا ساکن شده بودند. بستگان او در کلیسای موراویان فعالیت
شده بودند. بستگان او در کلیسای موراویان فعالیت داشتند که تأثیر زیادی بر تربیت آلیس گذاشت. بورینگ در مدرسه فرندز سنترال تحصیل کرد و در علوم ممتاز شد. پس از فارغ‌التحصیلی، در کالج برین مایر ثبت نام کرد که خواهرش در سال ۱۸۹۶ از آنجا فارغ‌التحصیل شده بود. این کالج که بخشی از گروه هفت خواهر بود و توسط کوئیکرها تأسیس شده بود، علاقه او را برای تحصیل در آنجا برانگیخت. او در سال ۱۹۰۰ تحصیلات خود را آغاز کرد و زیر نظر نتی استیونز (ژنتیک‌دان) و توماس هانت مورگان (زیست‌شناس تکاملی) تحصیل کرد. مورگان و بورینگ مقاله‌ای
تکاملی) تحصیل کرد. مورگان و بورینگ مقاله‌ای مشترک دربارهٔ جنین قورباغه منتشر کردند. در سال ۱۹۰۴ اولین اثر علمی خود با عنوان «بسته شدن ساقه‌های طولی شکافته توبولاریا» را منتشر کرد. بورینگ تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد و دکترا در برین مایر ادامه داد و در طول تحصیلات تکمیلی با استیونز بر روی کرم‌های پهن مطالعه کرد. او مدتی کوتاه در دانشگاه پنسیلوانیا زیر نظر ادوین کونکلین تحصیل کرد، اما پس از ترک او، به برین مایر بازگشت. پیش از فارغ‌التحصیلی، یک سال زیست‌شناسی در کالج واسار تدریس کرد. در سال ۱۹۰۷ برای
در کالج واسار تدریس کرد. در سال ۱۹۰۷ برای تحصیل به دانشگاه وورتسبورگ و ایستگاه جانورشناسی ناپل رفت و زیر نظر تئودور بووری و آنتون دورن مطالعه کرد. پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۱۰، در دانشگاه ماین به عنوان مربی (۱۹۱۱)، استادیار (۱۹۱۱–۱۹۱۳) و دانشیار (۱۹۱۳–۱۹۱۸) تدریس کرد. در این مدت با ریموند پرل همکاری علمی داشت و مقالات مشترکی از جمله دربارهٔ آسکاریس و ماکیان منتشر کردند. بورینگ از حامیان حق رأی زنان بود. فعالیت‌های علمی. در سال ۱۹۱۸ به عنوان استادیار زیست‌شناسی در کالج پزشکی پکن یونیون منصوب شد. پس از دو
در کالج پزشکی پکن یونیون منصوب شد. پس از دو سال تدریس، به کالج ولزلی بازگشت، اما نهایتاً به چین برگشت و در دانشگاه پکن (بعدها دانشگاه یانچینگ) مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۰ به عنوان سرپرست دانشکده علوم طبیعی منصوب شد و بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰، ۲۱ مقاله در بولتن تاریخ طبیعی پکن منتشر کرد. بورینگ شاگردان بسیاری را تربیت کرد که بعدها به موقعیت‌های علمی مهمی دست یافتند، از جمله وو جیه‌پینگ، تانگ شی شوئه، لارنس تی. وو و فردریک اف. کائو. او در دوران تنش‌های ملی‌گرایانه در چین (۱۹۲۸–۱۹۲۹) به آمریکا بازگشت و در
در چین (۱۹۲۸–۱۹۲۹) به آمریکا بازگشت و در دانشگاه پنسیلوانیا با کلیفورد اچ. پوپ و جی.کی. نوبل همکاری تحقیقاتی داشت. میراث علمی. بورینگ به مدت سه دهه در چین ماند و نقش مهمی در توسعه علوم زیستی این کشور ایفا کرد. تحقیقات او بر روی دوزیستان و خزندگان چین تأثیر ماندگاری بر مطالعات جانورشناسی در این منطقه گذاشت. او در سال ۱۹۵۵ درگذشت و به عنوان یکی از پیشگامان زیست‌شناسی تجربی و مطالعات میدانی در چین شناخته می‌شود.
گرداب (فرانسوی: Maelström) یک فیلم درام روان‌شناختی کانادایی در سبک ادبیات پوچ‌گرا محصول سال ۲۰۰۰ به نویسندگی و کارگردانی دنی ویلنوو است. ماری-ژوزه کروز در نقش یک تاجر جوان افسرده که با پسر مردی که در یک تصادف کشته شده درگیر می‌شود. این فیلم با استفاده از عناصر فانتزی و کمدی توسط یک ماهی سخنگو روایت می‌شود. کارگردان داستان را بر اساس علاقه‌اش به تصادفات رانندگی و الگوبرداری از قهرمان داستان از زنان مختلفی که می‌شناخت، طراحی کرد. او کروز را که در آن زمان یک بازیگر تازه‌کار بود، برای نقش اصلی انتخاب کرد.
یک بازیگر تازه‌کار بود، برای نقش اصلی انتخاب کرد. فیلمبرداری در مونترآل در سال ۱۹۹۹ با انیمیشنی برای به تصویر کشیدن راوی ماهی انجام داد. این فیلم برای اولین بار در جشنواره جهانی فیلم مونترال در اوت ۲۰۰۰ به نمایش درآمد و با نقدهای مثبتی همراه شد. این فیلم برنده پنج جایزه جین، از جمله بهترین فیلم، و جایزه فیپررسی در پنجاه و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین شد. گرداب به عنوان فیلم ارسالی کانادا برای جایزه اسکار بهترین فیلم بلند بین‌المللی در هفتاد و سومین دوره جوایز اسکار اعلام شد، اما نامزد نشد.
هر چه که ممنوع نباشد مجاز است (به انگلیسی: Everything which is not forbidden is allowed) یک اصل حقوقی است. مفهوم این اصل بدین معنی است که هر اقدامی را می‌توان انجام داد مگر اینکه قانونی علیه آن وجود داشته باشد. همچنین در برخی شرایط به عنوان قدرت عمومی شایستگی شناخته می‌شود که به موجب آن تشخیص داده می‌شود که نهاد یا شخص تحت نظارت در مورد دامنۀ عمل خود قضاوت شایسته‌ای دارد. اصل مخالف هر چه که مجاز نیست ممنوع است بیان می‌کند که فقط در صورتی می‌توان کاری را انجام داد که آن کار به طور خاص مجاز باشد. یک قاضی ارشد
داد که آن کار به طور خاص مجاز باشد. یک قاضی ارشد انگلیسی، سر جان لاوز، این اصول را چنین بیان کرده است: "برای هر فرد شهروند، هر چه که ممنوع نیست مجاز است؛ اما برای نهادهای عمومی و به‌ویژه دولت، هر چه که مجاز نیست ممنوع است." فیلسوف حقوق اوتا واینبرگر اینگونه بیان می کند: "در یک سیستم بسته که در آن تمام تعهدات به صراحت بیان شده است، قوانین استنتاج زیر معتبر است: (۱۱) هر چه که ممنوع نیست مجاز است". قوانین داخلی. جمهوری چک. در بند ۲ و ۳ مادۀ ۲ قانون اساسی چک به ترتیب آمده است: همان اصول در منشور حقوق چک، مادۀ
ترتیب آمده است: همان اصول در منشور حقوق چک، مادۀ ۲ نیز تکرار شده است. آلمان. در رابطه با حقوق آلمان، استدلالی که اغلب یافت می‌شود این است که یک ساختار حقوقی تا زمانی که قانون وجود آن را بیان نمی‌کند قابل اجرا نیست -حتی اگر قانون به صراحت بیان نکرده باشد که آن ساختار وجود ندارد. مثالی برای این موضوع «مالکیت مضاعف» (Nebenbesitz تصرف غیرمستقیم یک حق توسط بیش از یک نفر) است که توسط دادگاه‌های آلمانی رد شده است با این استدلال که مادأ ۸۶۸ قانون مدنی، که تملک غیرمستقیم را تعریف می‌کند، نمی‌گوید که ممکن است دو نفر
را تعریف می‌کند، نمی‌گوید که ممکن است دو نفر دارای مالکیت باشند. با این حال، مادۀ ۲(۱) قانون اساسی آلمان از آزادی عمل کلی (Allgemeine Handlungsfreiheit) محافظت می‌کند، چنانکه به عنوان مثال به وسیلۀ حکم دادگاه قانون اساسی فدرال معروف به «سوار در جنگل» (به آلمانی: Reiten im Walde؛ BVerfGE 80, 137) نشان داده شده است. انگلستان. در بریتانیا، دکترین رام یک دکترین قانون اساسی سابق است که بر اساس یادداشت تفاهم ۱۹۴۵ توسط گرانویل رام مبتنی شده است. در بخشی از آن آمده است: این دکترین همچنین در قوانین هالسبری انگلستان
است: این دکترین همچنین در قوانین هالسبری انگلستان (البته نه به صراحت با نام) و دفترچۀ راهنمای کابینه ذکر شده است. در پاسخ به وزیر بهداشت، ex parte C [2000] 1 FLR 627، مشخص شد که علیرغم این واقعیت که وزارت بهداشت (که در آن زمان این‌چنین نامیده می‌شد) هیچ اختیار قانونی برای نگهداری پایگاه دادۀ منتشرنشده اما (توسط کارفرمایان در زمینه مراقبت از کودکان) مورد مشورت قرارگرفته ندارد، انجام این کار غیرقانونی نبوده است. بررسی قضایی دی اسمیت این دکترین را نقض می‌کند و گزارش کمیته قانون اساسی مجلس اعیان در سال ۲۰۱۳
و گزارش کمیته قانون اساسی مجلس اعیان در سال ۲۰۱۳ نشان می‌دهد که یادداشت رام تصویری دقیق از قانون امروزی نیست و عبارت "دکترین رام" نادرست است و دیگر نباید استفاده شود. مقامات محلی در انگلستان. اصل معکوس - "هر چیزی که مجاز نیست ممنوع است" - برای مقامات دولتی در انگلستان اعمال می شد که اقدامات آن‌ها محدود به اختیاراتی بود که به صراحت توسط قانون به آن‌ها اعطا شده بود. محدودیت‌ها بر مقامات محلی توسط قانون محلی‌گرایی در سال ۲۰۱۱ برداشته شد که به مقامات محلی «قدرت کلی شایستگی» اعطا می‌کند. دنیاگیری ویروس کرونا.