payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نامگذاری دقیق و یادداشت‌های تاریخی باشد. تولید آن (که در سال ۱۵۹۴ آغاز شد) یک پروژه بزرگ بود و ماجینی برای تأمین بودجه آن، سمت‌های مختلفی از جمله معلم خصوصی ریاضیات پسران وینچنزو اول گونزاگا، دوک مانتوا، حامی اصلی هنر و علوم، را بر عهده گرفت. او همچنین به عنوان ستاره‌شناس دربار خدمت کرد. دوک مانتوا، که این اطلس به او تقدیم شده است، در این پروژه به او کمک کرد و اجازه داد نقشه‌های ایالت‌های مختلف ایتالیا به ماجینی آورده شود. دولت‌های مسینا و جنوا نیز در این پروژه به ماجینی از نظر مالی کمک کردند. ماجینی
این پروژه به ماجینی از نظر مالی کمک کردند. ماجینی هیچ‌یک از نقشه‌برداری‌ها را خودش انجام نداد. [ "" ] جیووانی آنتونیو ماجینی، افزون بر فعالیت‌های علمی در حوزهٔ نجوم و ریاضیات، به حوزه‌هایی علاقه‌مند بود که امروزه در زمرهٔ علوم شبه‌علمی قرار می‌گیرند. او از طرفداران پرشور علم ستاره‌بینی بود و به‌ویژه کاربرد آن در پزشکی را با جدیت دفاع می‌کرد. این دیدگاه را در اثر خود که در سال ۱۶۰۷ در ونیز منتشر شد، به‌تفصیل شرح داد. در این کتاب، ماجینی تلاش کرد تا ستاره‌بینی را نه‌تنها به‌عنوان ابزاری برای پیش‌بینی، بلکه
را نه‌تنها به‌عنوان ابزاری برای پیش‌بینی، بلکه به‌عنوان دانشی سودمند در تشخیص و درمان بیماری‌ها معرفی کند. ماجینی همچنین همکاری نزدیکی با والنتین نایبود داشت، و در همین کتاب، بخش‌هایی از دست‌نوشتهٔ ناتمام نایبود را منتشر کرد. این آثار، در ادامهٔ سنت بطلمیوسی، به بررسی تأثیرات نجومی بر سرنوشت انسان می‌پرداختند و تلاش داشتند تا محاسبات دقیق‌تری برای تعیین زمان‌های مهم در زندگی افراد ارائه دهند. علاقهٔ ماجینی به علوم حاشیه‌ای تنها به ستاره‌بینی محدود نمی‌شد؛ او همچنین به "متوپوسکوپی" علاقه‌مند بود. این
او همچنین به "متوپوسکوپی" علاقه‌مند بود. این گرایش‌ها، هرچند امروزه از منظر علمی مورد تردید قرار گرفته‌اند، در زمان ماجینی بخشی از منظومهٔ فکری گسترده‌تری بودند که علم، فلسفه، و عرفان را در هم می‌آمیختند و تلاش داشتند تا نظم کیهانی را در زندگی فردی انسان بازتاب دهند. ماجینی، با حضور در این مرز میان علم و باور، چهره‌ای پیچیده و چندوجهی از دوران گذار به علم مدرن را نمایان می‌سازد. او با تیکو براهه، کلاویوس، آبراهام اورتلیوس و یوهان کپلر مکاتبه داشت. مکاتبات او در سال ۱۸۸۶ توسط آنتونیو فاوارو ویرایش شد.
او در سال ۱۸۸۶ توسط آنتونیو فاوارو ویرایش شد. ماجینی از منتقدان اولیه شناسایی گالیله در سال ۱۶۱۰ از قمرهای گالیله‌ای مشتری و کوه‌های ماه بود. منشی سابق ماجینی، مارتین هورکی، در سال ۱۶۱۰ جزوه‌ای به شدت ضد گالیله‌ای منتشر کرد، اگرچه ماجینی کمی قبل از انتشار آن، ارتباط خود را با هورکی قطع کرد. دهانه آتشفشانی ماگینوس در ماه به نام او نامگذاری شده است. یک شرکت نرم‌افزاری بریتانیایی نام خود را از دهانه آتشفشانی ماگینوس که به افتخار او نامگذاری شده است، گرفته است. نسخه‌های جغرافیای بطلمیوس. ماجینی به خاطر نسخه
نسخه‌های جغرافیای بطلمیوس. ماجینی به خاطر نسخه کوچک شده "جغرافیای" بطلمیوس که به زبان ایتالیایی منتشر شده است، به خوبی شناخته شده است.
آیدای درختان () یک فیلم انیمیشن فانتزی ماجراجویی موزیکال ایتالیایی محصول سال ۲۰۰۱ به نویسندگی و کارگردانی گویدو مانولی با موسیقی متن انیو موریکونه است. این سومین فیلم تولید شده توسط استودیو فانوس جادویی پس از چگونه اسباب‌بازی‌ها کریسمس را نجات دادند و لاکی و زوربا است و الهام گرفته از اپرای "آیدا" اثر جوزپه وردی است. در ۲۱ دسامبر ۲۰۰۱ توسط مدوسا فیلم در ایتالیا و در ۷ ژوئن ۲۰۰۲ توسط والت دیزنی پیکچرز در آمریکای شمالی اکران شد. طرح. آربوریا و پترا دو کشور همسایه هستند که دائماً در حال جنگ با یکدیگرند. تنها
هستند که دائماً در حال جنگ با یکدیگرند. تنها رابطه عاشقانه بین آیدا، دختر پادشاه آربوریا، و رادامز، پسر شجاع ژنرال عالی‌رتبه پترا، اوضاع را تغییر خواهد داد. بدترین دشمن این زوج، رامفیس، کاهن اعظم خدای شیطانی ساتام است که دوست دارد پسر دست و پا چلفتی‌اش کاک با شاهزاده خانم پترا (که با رادامز نامزد کرده است) ازدواج کند. پس از یک سری ماجراجویی و نبردهای شدید، آیدا و رادامز موفق می‌شوند رامفیس را شکست دهند، به جنگ بین کشورهایشان پایان دهند و تا ابد با شادی زندگی کنند. تولید. این فیلم انیمیشن فانتزی ماجراجویی
کنند. تولید. این فیلم انیمیشن فانتزی ماجراجویی موزیکال ایتالیایی توسط فانوس جادویی در تورین ایتالیا تولید شده است. این فیلم بر اساس داستانی بدیع که توسط کارگردان گویدو مانولی خلق و توسعه داده شده است، از انیمیشن سنتی (انیمیشن دوبعدی) و انیمیشن کامپیوتری (انیمیشن سه بعدی) با استفاده از ادوبی افتر افکتس (کامپوزیت و جلوه‌های بصری)، ادوبی فتوشاپ (هنر پس‌زمینه)، اتودسک مایا (کامپوزیت، انیمیشن کامپیوتری و مدل‌سازی)، اتودسک سافت‌ایمیج (انیمیشن کامپیوتری و مجسمه‌سازی)، آهنگساز مشتاق رسانه (تدوین ویدیو)، رنگ روغن و
آهنگساز مشتاق رسانه (تدوین ویدیو)، رنگ روغن و کاغذ (هنر پس‌زمینه و انیمیشن رنگ روغن)، گیره (کامپوزیت، جوهر و رنگ دیجیتال و انیمیشن سنتی)، مداد و کاغذ (انیمیشن دستی و استوری‌بورد)، سافت ایمیج سه بعدی (انیمیشن کامپیوتری و مجسمه‌سازی) و (کامپوزیت، جوهر و رنگ دیجیتال و انیمیشن سنتی) استفاده می‌کند.
۱۰ قانون برای عاشق شدن () یک فیلم کمدی رمانتیک محصول سال ۲۰۱۲ به نویسندگی و کارگردانی کریستیانو بورتونه و با بازی گولیلمو سیلا، وینچنزو سالمه و انریکا پینتوره است. طرح. در فیلم ایتالیایی محصول ۲۰۱۲، «۱۰ قانون برای عاشق شدن»، یا به انگلیسی، «۱۰ قانون برای عاشق شدن»، رناتو (وینچنزو سالمه)، پسر کوچکش، مارکو (جوگلیلمو سیلا)، را در مورد قوانین عشق راهنمایی می‌کند. رناتو پدری زن‌باره است که سعی می‌کند به خاطر زنی که عاشقش شده، دوباره با پسر دست و پا چلفتی‌اش ارتباط برقرار کند. در طول فیلم، رناتو به مارکو ده فرمان
برقرار کند. در طول فیلم، رناتو به مارکو ده فرمان اغوا را آموزش می‌دهد: ده قانون بی‌نقص برای عاشق کردن هر زنی. در این سفر کشف عشق، رناتو و مارکو سعی می‌کنند دوباره با هم ارتباط برقرار کنند و در عین حال، رابطه‌شان را با کسی که عاشقش هستند، برقرار می‌کنند.
«همه پلیس‌ها حرامزاده هستند» (انگلیسی: All Cops Are Bastards) فیلمی در ژانر درام به کارگردانی استفانو سولیما است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. طرح. این فیلم بر زندگی گروهی از پلیس‌های نیروی کنترل شورش، "سلرینی"، و زندگی آنها در رم در «پاکسازی» استادیوم‌ها از اولتراها، تظاهرات عمومی، اخراج‌ها و زندگی روزمره خانوادگی تمرکز دارد. یک بازیکن جدید به نام آدریانو کاستانتینی به دلیل حقوق «بالا» به تیم می‌پیوندد، حقوقی که برای حمایت از مادرش به آن نیاز دارد. این دو نفر در یک آپارتمان کوچک زندگی می‌کنند که به زودی از آن
یک آپارتمان کوچک زندگی می‌کنند که به زودی از آن بیرون رانده خواهند شد و با اینکه در مسکن عمومی به آنها اختصاص داده شده بود، یک خانواده مهاجر در آن ساکن شده‌اند و بنابراین غیرقابل سکونت است. آدریانو مستعد خشونت است و اغلب حتی در موقعیت‌هایی که نیازی به زور نیست، استفاده از زور را ترجیح می‌دهد، که این موضوع علاوه بر خشمی که از وضعیت مادرش احساس می‌کند، به این تمایل او دامن می‌زند. "مازینگا" رهبر گروه و پدر یک نوجوان یاغی است که شروع به معاشرت با یک گروه نئوفاشیست می‌کند و از شغل پدرش خجالت می‌کشد. مازینگا در
می‌کند و از شغل پدرش خجالت می‌کشد. مازینگا در جریان یک درگیری در ورزشگاه چاقو می‌خورد و کنترل یکی از پاهایش را از دست می‌دهد و همین باعث می‌شود همکارانش به دنبال مجرم بگردند. "نگرو"، یکی دیگر از اعضای گروه، در حال گذراندن طلاق سختی است و از ملاقات با دخترش محروم است. "کبرا" فداکارترین عضو تیم است. او به محافظت از «برادران» مسلح خود، صرف نظر از اشتباهاتی که ممکن است مرتکب شده باشند، بیش از هر چیز دیگری اعتقاد دارد. او به کاری که انجام می‌دهد اعتقاد دارد، اما گاهی مرز بین محافظت از همکاران پلیس و احترام به
گاهی مرز بین محافظت از همکاران پلیس و احترام به قانون مبهم می‌شود. او ممکن است یکی از خشن‌ترین اعضای تیم باشد، که به دلیل ضرب و شتم یک هوادار در یک مسابقه فوتبال نیز با محاکمه روبرو است. زندگی آن چهار مرد در طول فیلم آشکار می‌شود، در حالی که در پس‌زمینه، تنش‌ها بین نیروی پلیس، اولتراها، مهاجران و فاشیست‌ها به اوج خود می‌رسد. تولید. این فیلم اولین فیلم بلند کارگردان، استفانو سولیما، بود که پیش از این سریال جنایی تلویزیونی رمان "جنایی - سریال" را کارگردانی کرده بود. موسیقی. موسیقی این فیلم توسط گروه پست راک
بود. موسیقی. موسیقی این فیلم توسط گروه پست راک ایتالیایی موکادلیک ساخته و اجرا شده و تماماً در استودیوهای معروف دهکده موسیقی انجمن در رم ضبط شده است. موسیقی متن این فیلم شامل آهنگ‌های راک دهه ۸۰ و مدرن مانند " ارتش هفت ملت " از گروه وایت استرایپس، از گروه چهار پوسته، " عقلم کجا رفته؟ " از پیکسیز، " پلیس در پشت من " از کلش، " طلوع جدید محو می‌شود " از جوی دیویژن و "برف" از کمیکال برادرز است. پاسخ انتقادی. "ورایتی" آن را «جذاب، با ریتمی محرک و صحنه‌های اکشن فراوان» نامید، اما از نحوهٔ ستایش سادیسم و خودسری
فراوان» نامید، اما از نحوهٔ ستایش سادیسم و خودسری در آن ابراز نارضایتی کرد. سینه‌الیانس نیز آن را قدرتمند، با کارگردانی هوشمندانه و داستانی مؤثر، و با وجود رگه‌های فاشیستی دانست. فیلموسفر به آن ۳٫۵ از ۵ داد.
آنیتا گاریبالدی یک مینی سریال تلویزیونی ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی کلودیو بونیونتو و با بازی والریا سولارینو در نقش اصلی است. این فیلم بر اساس وقایع واقعی زندگی آنیتا گاریبالدی، همسر و رفیق جوزپه گاریبالدی، انقلابی ایتالیایی، ساخته شده است. این فیلم بین پرتغال، بلغارستان و ایتالیا با بودجه‌ای حدود ۶ میلیون یورو فیلمبرداری شد.
دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی داراب یکی از واحدهای آموزشی دانشگاه شیراز است که در شهرستان داراب، استان فارس، ایران واقع شده است. این دانشکده با هدف ارتقاء دانش کشاورزی، تربیت نیروی متخصص، و توسعه پایدار منابع طبیعی در جنوب ایران فعالیت می‌کند. تاریخچه. این دانشکده در سال ۱۳۶۷ با پذیرش ۱۴ دانشجو در رشته امور زراعی آغاز به کار کرد. محل دانشکده در کیلومتر ۷ جاده قدیم داراب – فسا قرار دارد و از امکانات آموزشی و پژوهشی مناسبی برخوردار است. گروه‌های آموزشی. دانشکده دارای پنج گروه آموزشی فعال است: در مقطع کارشناسی
دارای پنج گروه آموزشی فعال است: در مقطع کارشناسی ارشد نیز رشته «علوم و مهندسی باغبانی – گرایش درختان میوه» ارائه می‌شود. امکانات آموزشی و رفاهی. این دانشکده دارای خوابگاه‌های دانشجویی برای دختران و پسران، آزمایشگاه‌های تخصصی، کتابخانه علمی، و مزارع آموزشی جهت فعالیت‌های عملی دانشجویان است. نقش منطقه‌ای. با توجه به موقعیت جغرافیایی داراب و ظرفیت‌های کشاورزی منطقه، این دانشکده نقش مهمی در آموزش کشاورزان، اجرای طرح‌های پژوهشی، و همکاری با نهادهای اجرایی ایفا کرده است. برای اطلاعات بیشتر، به مقاله دانشکده
کرده است. برای اطلاعات بیشتر، به مقاله دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز مراجعه شود. چشم‌انداز آینده. دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی داراب در مسیر توسعه علمی و پژوهشی خود، برنامه‌هایی برای گسترش رشته‌های تحصیلات تکمیلی، افزایش همکاری‌های بین‌المللی، و ارتقاء سطح فناوری‌های نوین کشاورزی دارد.
انجمن مردمی خیریه امید زی نو یک مؤسسهٔ نیکوکاری است که به همت جمعی از افراد نیکوکار، پزشکان و اعضای هیات علمی دانشگاه با انگیزه والای کمک به هموطنان نیازمند مبتلا به بیماری های صعب العلاج در تاریخ ۲۷ شهریور ماه ۱۳۹۶ ابتدا با نام انجمن خیریه مردمی یاری به درمان های سلولی امید با شماره ثبت ۴۲۷۴۸ تاسیس شد. این موسسه که در سال ۱۴۰۴ به انجمن مردمی خیریه امید زی نو تغییر نام داده است در ایران فعالیت می‌کند و در زمینه درمان های پزشکی پیشرفته سلول درمانی و ژن درمانی فعال است. بنیان این موسسه توسط پروفسور امیرعلی
فعال است. بنیان این موسسه توسط پروفسور امیرعلی حمیدیه گذاشته شده است که استاد تمام خون و سرطان کودکان دانشگاه علوم پزشکی تهران می باشد و سابقه راه اندازی اولین بخش پیوند سلولهای بنیادی کودکان در سال ۱۳۸۵ و راه اندازی اولین بانک اهداکنندگان سلول های بنیادی خونساز در ایران و منطقه شرق مدیترانه در سال ۱۳۸۸ را در کارنامه دارد. طرح‌های حمایتی خیریه امید زی نو. همسفره: تامین اسکان و هزینه‌های معیشتی بیماران بی بضاعت همیار: یاری رسانی در تامین دارو و هزینه‌های درمانی بیماران بی بضاعت همگام: همگامی با علوم روز
درمانی بیماران بی بضاعت همگام: همگامی با علوم روز دنیا و تبادلات فناوری‌های نوین در حوزه ی سلول درمانی و پزشكی بازساختی همراه: همراهی با ساخت، تجهیز و راه اندازی مراكز پیشرفته‌ سلول درمانی و پزشكی بازساختی در آخرین اقدام موسسه خیریه امید زی نو؛ تفاهم‌نامه ساخت بیمارستان و مرکز پیشرفته تولید سلول و ژن درمانی در چهارمین نمایشگاه دستاوردی های سازمان اوقاف به امضا حجت الاسلام سید مهدی خاموشی رئیس سازمان اوقاف و امور خیریه و امیر علی حمیدیه رئیس پژوهشکده ژن، سلول و بافت رسید.
شهر ایده‌آل () یک فیلم درام مهیج ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۲ به نویسندگی و کارگردانی لوئیجی لو کاسیو است. این اولین فیلم کاسیو در مقام کارگردان است. این فیلم برای اولین بار در بخش هفته منتقدان بین‌المللی فیلم در شصت و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در ۱۱ اوت ۲۰۱۲ به نمایش درآمد. این فیلم قبل از اکران عمومی در ایتالیا در ۱۱ آوریل ۲۰۱۳، در تعدادی از جشنواره‌های فیلم به نمایش درآمد. طرح. این فیلم داستان معمار و بوم‌شناس میشل گراسادونیا را روایت می‌کند که از زادگاهش پالرمو نقل مکان می‌کند تا در سینا زندگی کند
پالرمو نقل مکان می‌کند تا در سینا زندگی کند و زندگی‌ای بسازد که تا حد امکان با محیط زیست سازگار باشد. پذیرش. این فیلم نقدهای مثبت و منفی مختلفی از منتقدان دریافت کرد. بوید ون هوئیج در نقد خود برای ورایتی گفت: «یک مهندس ایتالیایی با ذهنیت زیست‌محیطی، پس از اینکه ماشین قرضی خود را برای کمک به کسی که در جاده افتاده است، در این درام جذاب و کمی پوچ‌گرا، کنار می‌زند، خود را در باتلاق قضاوت می‌بیند.» جنی کرمود از چشم برای فیلم به فیلم چهار ستاره از پنج ستاره داد و آن را «یک اثر جذاب و به‌ویژه برای یک فیلم اول
و آن را «یک اثر جذاب و به‌ویژه برای یک فیلم اول چشمگیر، این فیلم ایده‌آل همه نخواهد بود، اما برخی از بینندگان آن را دوست خواهند داشت.» گفت: «شهر ایده‌آل همچنان یک فیلم اول مهم و بالغ در گسترش این همه زشتی است که طرف زیبایی را می‌گیرد.»
لودوویکو دِ مدیچی، همچنین با نام جیووانی دله باندِ نِرِه (۶ آوریل ۱۴۹۸–۳۰ نوامبر ۱۵۲۶) یک "کوندوتیروی" ایتالیایی بود. او به خاطر رهبری گروه‌های سیاه و خدمت شجاعانه در نبردهای نظامی تحت فرماندهی پسرعموهای سوم خود، پاپ لئو دهم و پاپ کلمنت هفتم، به ترتیب در جنگ اوربینو و جنگ اتحادیه کنیاک شناخته می‌شود. اوایل زندگی. جووانی در شهر فورلی در شمال ایتالیا، از جووانی دِ مدیچی ایل پوپولانو و کاترینا اسفورتزا، یکی از مشهورترین زنان رنسانس ایتالیا، متولد شد. او از سنین پایین علاقه و توانایی زیادی در فعالیت‌های بدنی،
پایین علاقه و توانایی زیادی در فعالیت‌های بدنی، به ویژه هنرهای رزمی آن زمان، مانند اسب‌سواری و شمشیربازی، نشان داد. او اولین قتل خود را در سن ۱۲ سالگی مرتکب شد. و دو بار به دلیل رفتار ناشایستش، از جمله مشارکت در تجاوز به یک پسر شانزده ساله، از شهر فلورانس تبعید شد. جووانی در آن زمان حدود سیزده سال داشت. او پسری به نام کوزیمو (۱۵۱۹–۱۵۷۴) داشت که بعدها دوک بزرگ توسکانی شد. مزدور. جووانی به عنوان یک "کوندوتیرو" یا کاپیتان نظامی مزدور، در خدمت پاپ لئو دهم (جووانی دی لورنزو د مدیچی) درآمد و در ۵ مارس ۱۵۱۶ جنگ
دی لورنزو د مدیچی) درآمد و در ۵ مارس ۱۵۱۶ جنگ علیه فرانچسکو ماریا اول دلا رووره، دوک اوربینو، را رهبری کرد. از آن پس، او گروهی از خود تشکیل داد که بر اسب‌های سبک سوار بودند و در تاکتیک‌های درگیری سریع اما ویرانگر و کمین تخصص داشتند. در سال ۱۵۲۰، او چندین بارون شورشی را در مارکه شکست داد. با شروع جنگ ایتالیا در سال‌های ۱۵۲۱–۱۵۲۶، لئو دهم با امپراتور چارلز پنجم علیه شاه فرانسیس اول فرانسه متحد شد تا میلان، پارما و پیاچنزا را بازپس گیرد، بنابراین جووانی تحت فرماندهی پروسپرو کولونا فراخوانده شد. آنها
تحت فرماندهی پروسپرو کولونا فراخوانده شد. آنها فرانسوی‌ها را در ماه نوامبر در واپریو دآدا شکست دادند. جووانی به عنوان نمادی از سوگواری برای مرگ پاپ لئو دهم در ۱ دسامبر ۱۵۲۱، نوارهای سیاه را به نشان خود اضافه کرد و از آنجا لقب او، جووانی دله باند نره (یا جووانی نوارهای سیاه) گرفته شده است. در سال ۱۵۲۲، او جبهه خود را تغییر داد و به فرانسوی‌ها پیوست، اما در نبرد بیکوکا از کولونا شکست خورد. در اوت ۱۵۲۳ توسط ارتش امپراتوری استخدام شد و در ژانویه ۱۵۲۴ فرانسوی‌ها و سوئیسی‌ها را در کاپرینو برگاماسکو شکست داد. در
و سوئیسی‌ها را در کاپرینو برگاماسکو شکست داد. در همان سال، یکی دیگر از اعضای خاندان مدیچی، جولیو دی جولیانو، به مقام پاپی رسید و نام کلمنت هفتم را برگزید. این انتخاب، نه‌تنها جایگاه خاندان مدیچی را در عرصهٔ مذهبی اروپا تثبیت کرد، بلکه پیامدهای سیاسی و شخصی مهمی نیز در پی داشت. پاپ جدید، تمامی بدهی‌های جیووانی را پرداخت کرد—اقدامی که نشان از حمایت مستقیم و قدرتمند کلیسا از افراد وابسته یا نزدیک به خاندان مدیچی داشت. با این حال، این لطف بی‌قید و شرط نبود؛ در ازای پرداخت بدهی‌ها، کلمنت هفتم از جیووانی خواست
ازای پرداخت بدهی‌ها، کلمنت هفتم از جیووانی خواست تا در منازعهٔ جاری، جانب فرانسه را بگیرد. جیووانی در نبرد معروف پاویا شرکت نکرد، اما اندکی بعد در یکی از درگیری‌های فرعی به‌شدت زخمی شد. شدت جراحات او به‌حدی بود که ناچار شد برای بهبود و استراحت به ونیز نقل مکان کند. این دورهٔ نقاهت، او را از صحنهٔ سیاسی و نظامی دور کرد، اما در عین حال فرصتی فراهم آورد تا از فضای پرتنش جنگ فاصله بگیرد و شاید به تأملی دوباره دربارهٔ جایگاه خود در میان قدرت‌های متغیر آن دوران بپردازد. این بخش از زندگی جیووانی، بازتابی از
بپردازد. این بخش از زندگی جیووانی، بازتابی از پیچیدگی روابط میان کلیسا، خاندان‌های قدرتمند، و افراد وابسته به آن‌ها در قرن شانزدهم است. در سال ۱۵۲۶، جنگ اتحادیه کنیاک آغاز شد. کاپیتان ژنرال اتحادیه، فرانچسکو ماریا اول دلا روور، در مواجهه با برتری قاطع ارتش امپراتوری به رهبری گئورگ فون فروندزبرگ، میلان را رها کرد. جیووانی توانست عقبه لندسکنشت را در محل تلاقی رودخانه مینچیو با رودخانه پو شکست دهد. مرگ. در شامگاه ۲۵ نوامبر، در جریان نبردی نزدیک به گوورنولو، او با شلیک یک توپ سبک فالکونه هدف قرار گرفت. بنا بر
با شلیک یک توپ سبک فالکونه هدف قرار گرفت. بنا بر گزارش هم‌زمانی از لوییجی گوئیچاردینی، گلوله پای راست او را از بالای زانو خرد کرد و او را ناچار کردند تا به سن نیکولو پو، در نزدیکی بانیولو سن ویتو، منتقل شود. از آنجا او را به کاخ آلوئیزیو گونزاگا، مارکی کستل گوفرِدو در مانتوا بردند، جایی که جراح یهودی به نام ابرامو، که دو سال پیش نیز از او مراقبت کرده بود، عمل قطع عضو را انجام داد. برای انجام این عمل دشوار، ابرامو درخواست کرد که ده مرد زخمی‌شدهٔ کوندوتیِرو را محکم نگه دارند تا بتواند جراحی را به انجام
را محکم نگه دارند تا بتواند جراحی را به انجام رساند. این صحنه، با خشونت و اضطرابش، نه‌تنها بازتابی از واقعیت‌های بی‌رحم جنگ بود، بلکه نشان‌دهندهٔ شکنندگی قهرمانان نظامی در برابر تقدیر و جبر جسمانی نیز هست—جایی که قدرت، افتخار، و اراده، در برابر یک گلوله و یک تیغ جراحی، به آزمون کشیده می‌شوند. پیترو آرتینو، شاهد عینی این رویداد، در نامه‌ای به فرانچسکو آلبیزی به یاد می‌آورد: با وجود عمل جراحی، جووانی دِ مدیچی پنج روز بعد، ظاهراً بر اثر سپتیسیمی، در ۳۰ نوامبر ۱۵۲۶ درگذشت. در سال ۲۰۱۲، جسد جیووانی دِ مدیچی به
۱۵۲۶ درگذشت. در سال ۲۰۱۲، جسد جیووانی دِ مدیچی به همراه پیکر همسرش از محل دفن خارج شد تا بقایای آن‌ها که در جریان سیل رودخانهٔ آرنو در سال ۱۹۶۶ آسیب دیده بودند، حفظ و بررسی شوند. هدف دیگر این نبش قبر، روشن ساختن علت مرگ جیووانی بود—پرسشی تاریخی که قرن‌ها بی‌پاسخ مانده بود. بررسی‌های اولیه نشان داد که پای او از زیر زانو قطع شده بود، در حالی که هیچ‌گونه آسیبی در ناحیهٔ ران، یعنی جایی که طبق روایت‌ها گلوله به آن اصابت کرده بود، مشاهده نشد. استخوان‌های ساق پا، یعنی درشت‌نی (تیبیا) و نازک‌نی (فیبولا)، به‌وضوح
یعنی درشت‌نی (تیبیا) و نازک‌نی (فیبولا)، به‌وضوح نشانه‌هایی از بریدگی داشتند که مربوط به عمل جراحی قطع عضو بود، اما استخوان ران (فمور) کاملاً سالم باقی مانده بود. این یافته‌ها، روایت سنتی از جراحت شدید در بالای استخوان ران را زیر سؤال برد و فرضیهٔ جدیدی را مطرح کرد: احتمالاً جیووانی نه بر اثر ضربهٔ مستقیم گلوله، بلکه به‌دلیل عوارض پس از جراحت—مانند قانقاریا—جان باخته است. این بیماری، که در آن بافت بدن به‌دلیل عفونت یا قطع جریان خون می‌میرد، در دوران پیش از آنتی‌بیوتیک‌ها و جراحی‌های مدرن، اغلب مرگبار بود؛
آنتی‌بیوتیک‌ها و جراحی‌های مدرن، اغلب مرگبار بود؛ بنابراین، مرگ جیووانی دِ مدیچی، فرمانده‌ای نظامی و چهره‌ای برجسته از خاندان مدیچی، نه در میدان نبرد بلکه در پی پیامدهای جسمانی آن رقم خورد. میراث. مرگ زودهنگام جووانی به‌طور استعاری پایان عصر "کوندوتیری‌ها" را نشان داد، زیرا شیوه جنگ آنها (که بر شوالیه‌های زره‌پوش سوار بر اسب تأکید داشت) با معرفی پیاده‌نظام مسلح به نیزه عملاً منسوخ شد؛ بنابراین، او به عنوان آخرین "کوندوتیری" بزرگ ایتالیایی شناخته می‌شود. شهرت ماندگار او تا حدودی به لطف پیترو آرتینو،
شهرت ماندگار او تا حدودی به لطف پیترو آرتینو، نویسنده، طنزپرداز، نمایشنامه‌نویس دوره رنسانس و «بلای جان شاهزاده‌ها»، که دوست صمیمی جووانی بود و در برخی از شاهکارهایش او را همراهی می‌کرد، زنده نگه داشته شده است.
شایان کاظمی که با نام‌های «شِین کاویانی»، «عسگر کاظمی» و «عسکر کاظمی» نیز شناخته می‌شود، شهروند آمریکایی ایرانی‌تبار است که از ۳ مهر ۱۳۹۰ در استانبول ترکیه ناپدید شده است. اف بی آی در چهاردهمین سال مفقودی او (مهر ۱۴۰۴) مبلغ ۲۰۰ هزار دلار برای اطلاعات ارسالی در مورد وی جایزه تعیین کرده است. برخی از منابع حقوق بشری نام «اصغر کاظمی» را نیز برای او ذکر کرده‌اند. شایان کاظمی از مجریان سابق تلویزیونهای اپوزیسیون ایرانی لس آنجلس و از مخالفان اسلام بوده است. وی مدتها در برنامه‌های خود به نقد و گاه تمسخر قرآن،
مدتها در برنامه‌های خود به نقد و گاه تمسخر قرآن، پیامبر اسلام، امام علی، نهج البلاغه و ... می‌پرداخت و حتی در اعتراض به هجوم فرهنگ عربی اسلامی به ایران نام خانوادگی خود (کاظمی) را به نامی فارسی (کاویانی) تغییر داده بود. براساس گزارش اف بی آی شایان کاظمی در تاریخ ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۱ (دوم مهر ۱۳۹۰)از فرودگاه لس آنجلس به مقصد استانبول سفر کرده است و در هتلی سه ستاره واقع در محله «لاللی» و در خیابان «آکسارای» استانبول اقامت کرده است. گزارش اداره پلیس فدرال آمریکا می‌افزاید که آقای کاظمی در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۱ (سوم مهر
که آقای کاظمی در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۱ (سوم مهر ۱۳۹۰) آخرین تماس تلفنی خود را از هتل محل اقامتش در استانبول با خانواده داشته است. در اطلاعیه جدید اف بی آی (۱۴۰۴) نام هتل محل اقامت وی، «رویال هتل استانبول» اعلام شده است. در زمان ناپدید شدن شایان کاظمی، خانواده وی گفته بودند که او از سه سال قبل(از سال ۱۳۸۷) با خانمی به نام «آیدا» در ایران به صورت مجازی آشنا شده بود و این سفر برای دیدار با آن خانم انجام شده بود و هزینه سفر (بلیط هواپیما و هزینه اقامت در هتل) را این فرد پرداخت کرده بود. شایان کاظمی علاقمند به تأسیس
فرد پرداخت کرده بود. شایان کاظمی علاقمند به تأسیس شبکه‌ای ماهواره‌ای برای نفی اسلام و شیعه بود و در این سفر خانم «آیدا» قرار بود مقدمات آشنایی او را با فردی انجام دهد که مبلغ ۵۰ هزار دلار پیش پرداخت برای تاسیس این شبکه را به شایان کاظمی بدهد. برخی از منابع ناپدید شدن شایان کاظمی را به عملیات ربایش سپاه قدس نسبت داده‌اند و جزییاتی بیان کرده‌اند. شایان کاظمی آخرین بار کت و شلواری خاکستری و پیراهن راه راه آبی به تن داشته و گردنبندی با صلیب طلایی به گردن انداخته بوده است. او مبتلا به دیابت است و روزانه دو پاکت
بوده است. او مبتلا به دیابت است و روزانه دو پاکت سیگار می‌کشد.
زیمبابوه در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۳۱ ورزشکار (۲۵ مرد و ۶ زن) در ۷ رشته ورزشی شرکت کرد. این کشور موفق به کسب هیچ مدالی در این دوره نشد.
آلمان شرقی در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۲۵۹ ورزشکار (۱۷۳ مرد و ۸۶ زن) در ۱۷ رشته ورزشی شرکت کرد. این کشور با کسب ۳۷ مدال طلا، ۳۵ نقره و ۳۰ برنز و در مجموع ۱۰۲ مدال، در رده دوم جدول مدال‌ها قرار گرفت.
ساموآی آمریکا در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد با ۹ ورزشکار (۸ مرد و ۱ زن) در ۵ رشته ورزشی شرکت کرد. کاروان ساموآی آمریکا موفق به کسب هیچ مدالی نشد.
آندورا در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۳ ورزشکار (۳ مرد) در ۲ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب هیچ مدالی نشد.
آنگولا در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۲۸ ورزشکار (۱۱ مرد و ۱۷ زن) در ۲ رشته ورزشی شرکت کرد. آنگولا موفق به کسب هیچ مدالی نشد.
استرالیا در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با ۲۵۲ ورزشکار (۱۸۰ مرد و ۷۲ زن) در ۲۴ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب ۱۴ مدال شد (۳ طلا، ۶ نقره، ۵ برنز).
اتریش در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با ۷۳ ورزشکار (۴۸ مرد و ۲۵ زن) در ۱۶ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب ۱ مدال طلا شد.
بلژیک در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با ۵۹ ورزشکار (۳۵ مرد و ۲۴ زن) در ۱۶ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب ۲ مدال برنز شد. این کشور در جدول مدال‌ها در رده ۴۴ قرار گرفت.
شورای بزرگ فاشیسم (که همچنین به عنوان "شورای بزرگ فاشیست" نیز ترجمه می‌شود) نهاد اصلی دولت موسولینی در پادشاهی ایتالیا بود که قدرت زیادی را برای کنترل نهادهای دولتی در اختیار داشت و اعمال می‌کرد. این شورا در سال ۱۹۲۲ به عنوان یکی از اعضای حزب ملی فاشیست ایجاد شد و در ۹ دسامبر ۱۹۲۸ به یک نهاد دولتی تبدیل شد. این شورا معمولاً در کاخ ونیز، رم، که مقر رئیس دولت ایتالیا نیز بود، تشکیل جلسه می‌داد. این شورا پس از یک سری رویدادها در سال ۱۹۴۳، که در آن بنیتو موسولینی از سمت نخست‌وزیری ایتالیا کنار گذاشته شد، منحل
از سمت نخست‌وزیری ایتالیا کنار گذاشته شد، منحل شد. اختیارات شورا. اساساً، شورا این اختیارات را داشت: جلسات شورای عالی توسط خود نخست وزیر تشکیل می‌شد و تمام احکام و قوانین تنها پس از دریافت تأیید او می‌توانستند قانونی شوند. برخلاف مدل حکومت فوهررپرینزیپ در آلمان نازی، شورای عالی قدرت توصیه به پادشاه ایتالیا برای برکناری نخست وزیر را حفظ کرد. از آنجایی که تمام نهادهای حکومتی سابق تابع حزب فاشیست بودند، شورا تنها مانع بر قدرت موسولینی بود. سقوط موسولینی. متفقین در ژوئیه ۱۹۴۳ به سیسیل حمله کردند. دینو گراندی،
در ژوئیه ۱۹۴۳ به سیسیل حمله کردند. دینو گراندی، عضو شورای عالی، پیشنهاد رأی عدم اعتماد به موسولینی به عنوان رهبر شورا و حزب را داد. رأی‌گیری در شب ۲۴ و ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ برگزار شد و با ۱۹ رأی موافق، ۸ رأی مخالف و یک رأی ممتنع به تصویب رسید. در میان ۱۹ رأی عدم اعتماد، گالئاتسو چانو، داماد موسولینی که وزیر امور خارجه سابق بود، و مارشال بانفوذ امیلیو د بونو نیز حضور داشتند. روز بعد، شاه ویکتور امانوئل با موسولینی ملاقات کرد و به او اطلاع داد که ژنرال پیترو بادولیو به عنوان نخست وزیر، ایتالیا را رهبری خواهد کرد.
به عنوان نخست وزیر، ایتالیا را رهبری خواهد کرد. موسولینی بلافاصله پس از این ملاقات دستگیر شد.. در سپتامبر ۱۹۴۳، موسولینی توسط کماندوهای آلمانی از زندان آزاد شد و به بازیابی قدرت در شمال ایتالیا کمک کرد. او کسانی را که علیه او رأی داده بودند، در دادگاه ورونا به جرم خیانت محاکمه کرد. همه آنها گناهکار شناخته شدند و به جز یکی، بقیه به اعدام محکوم شدند. با این حال، فقط جووانی مارینلی، کارلو پارشی، لوچانو گوتاردی، چانو، دی بونو و تولیو چانتی در دادگاه حضور فیزیکی داشتند. به استثنای چانتی، همه حاضران در صبح ۱۱