payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کردند. خود دوفین شش روز بعد در مارلی درگذشت، زیرا از همسرش سرخک گرفته بود. این زوج در ۲۳ فوریه ۱۷۱۲ در کلیسای سنت دنیس به خاک سپرده شدند. پسر آنها، دوک بریتانی، جانشین دوفین شد، اما او در مارس سال بعد بر اثر سرخک درگذشت. تنها کودکی که از این بیماری همه‌گیر جان سالم به در برد، لویی پانزدهم آینده بود که در آپارتمان‌هایش به همراه معلمه‌اش مادام دو ونتادور حبس شد تا مانند برادر بزرگترش توسط پزشکان از خونریزی جان سالم به در نبرد. مادام دو ونتادور به خاطر نجات جان نوزاد لویی پانزدهم مشهور بود. لویی پانزدهم
جان نوزاد لویی پانزدهم مشهور بود. لویی پانزدهم متعاقباً به افتخار مادرش، دختر چهارم خود را ماری آدلاید نامید. دوفین موضوع مجسمه‌ای بود که در موزه لوور نگهداری می‌شد و در آن او به عنوان الهه رومی دایانا ظاهر شده بود که توسط آنتوان کویسووکس در سال ۱۷۱۰ ساخته شده بود.
هنریت آدلاید ساووی (; – ) از طریق ازدواج با فردیناند ماریا، برگزیننده باواریا، به مقام ملکه باواریا رسید. او نفوذ سیاسی زیادی در کشور جدیدش داشت و به همراه همسرش برای بهبود رفاه جامعه باواریا تلاش زیادی کرد. زندگی‌نامه. او در قلعه والنتینو در تورین، از دوک ویکتور آمادئوس اول ساووی و همسرش، پرنسس کریستین بوربون-فرانسه، دختر شاه هنری چهارم فرانسه و ماری د مدیچی، به دنیا آمد. در ۷ اکتبر ۱۶۳۷، زمانی که تنها یک سال داشت، پدرش، ویکتور آمادئوس، را از دست داد. مادرش پس از مرگ برادر بزرگترش، به نمایندگی از دو برادر
پس از مرگ برادر بزرگترش، به نمایندگی از دو برادر هنریتا آدلاید، فرانچسکو جیاچینتو (۱۶۳۲–۱۶۳۸) و سپس کارلو امانوئل دوم (۱۶۳۴–۱۶۷۵)، نایب‌السلطنه ساووی شد. هنگامی که فرانچسکو جیاچینتو، وارث، در سال ۱۶۳۸ درگذشت، برادرانش مائوریتزیو و توماسو با حمایت اسپانیا جنگ داخلی پیدمونت را آغاز کردند. دو طرف درگیر به عنوان «پرینسیپیستی» (حامیان شاهزاده‌ها) و «مادامیستی» (حامیان «مادام رئاله»، نایب‌السلطنه کریستینا) شناخته می‌شدند. ماریا کریستینا با حمایت برادرش، لویی سیزدهم، پادشاه فرانسه، توانست حریفان خود را شکست دهد.
پادشاه فرانسه، توانست حریفان خود را شکست دهد. ازدواج. در ۸ دسامبر ۱۶۵۰، او با فردیناند ماریا ویتلسباخ، دوک باواریا، ازدواج کرد. پس از مرگ پدرش، ماکسیمیلیان اول، در سال ۱۶۵۱، او به عنوان منتخب باواریا انتخاب شد. هنریتا آدلاید تأثیر قابل توجهی بر امور خارجی باواریا داشت و پیوسته کشورش را به سمت سیاستی طرفدار فرانسه سوق می‌داد. این امر منجر به اتحاد باواریا با فرانسه علیه اتریش شد. یکی از نتایج این اتحاد، ازدواج دختر بزرگ هنریتا آدلاید، ماریا آنا کریستینا، با پسر عمویش لویی، دوفین فرانسه (لو گراند دوفین)، در
پسر عمویش لویی، دوفین فرانسه (لو گراند دوفین)، در سال ۱۶۸۰ بود. هنریتا آدلاید همچنین تحت تأثیر اعتراف‌کننده‌اش، تئاتین آنتونیو اسپینلی، از طرفداران اصلی ساخت اقامتگاه سلطنتی در مونیخ، کاخ نیمفنبورگ و کلیسای تئاتینرکیرشه بود. هنرمندان ایتالیایی متعددی به دربار مونیخ دعوت شدند، از جمله ایزابلا ماریا دال پوتزو که عشق به اپرای ایتالیایی را به باواریا معرفی کرد. شاهزاده ساووی. او در قلعه والنتینو در تورین متولد شد و بزرگ‌ترین دختر از دوقلوهای دختر بود؛ خواهرش، پرنسس کاترین بئاتریس ساووی، در ۲۶ اوت ۱۶۳۷ در تورین
کاترین بئاتریس ساووی، در ۲۶ اوت ۱۶۳۷ در تورین درگذشت. در ۷ اکتبر ۱۶۳۷، پدرش ویکتور آمادئوس اول، دوک ساووی، را در حالی که تنها یک سال داشت، از دست داد. مادرش، کریستین فرانس، دختر هنری چهارم فرانسه و ماری د مدیچی بود. پس از مرگ پدرش، مادرش به نمایندگی از دو برادر هنریت آدلاید، فرانسیس هایاسینت (۱۶۳۲–۱۶۳۸) و سپس چارلز امانوئل دوم (۱۶۳۴–۱۶۷۵) پس از مرگ برادر بزرگتر، به عنوان نایب السلطنه ساووی خدمت کرد. عموهایش، شاهزاده موریس ساووی و توماس فرانسیس، شاهزاده کاریگنانو، علیه خواهرشوهرشان و اطرافیان فرانسوی او
علیه خواهرشوهرشان و اطرافیان فرانسوی او دسیسه کردند. وقتی فرانسیس هایاسینت، وارث اول، در سال ۱۶۳۸ درگذشت، برادران موریس و توماس با حمایت اسپانیا جنگ داخلی پیدمونت را آغاز کردند. دو طرف درگیر در جنگ به عنوان «پرینسیپیستی» (حامیان شاهزادگان) و «مادامیستی» (حامیان «مادام رئاله»، نایب‌السلطنه کریستین) شناخته می‌شدند. ماری کریستین با حمایت برادرش، شاه لویی سیزدهم فرانسه، توانست چالش پیش روی حکومتش را شکست دهد. الکتریس باواریا. در ۸ دسامبر ۱۶۵۰، هنریت با فردیناند ماریا، وارث رأی‌دهندگان آینده باواریا، ازدواج
ماریا، وارث رأی‌دهندگان آینده باواریا، ازدواج کرد. سال بعد، پس از مرگ پدرش ماکسیمیلیان، او به عنوان رأی‌دهنده انتخاب شد. هنریته آدلاید تأثیر زیادی بر امور خارجه باواریا به نفع فرانسه داشت، چرا که خانواده سلطنتی مادرش را به عنوان عضوی از خود می‌شناختند. این امر منجر به اتحاد فرانسه و باواریا علیه اتریش شد. یکی از نتایج این اتحاد، ازدواج دختر بزرگ هنریت، ماریا آنا، با پسرعمویش لویی، دوفین فرانسه (لو گراند دوفین)، در سال ۱۶۸۰ بود. او نقش برجسته‌ای در ساخت کاخ نیمفنبورگ و کلیسای تئاتین در مونیخ داشت. بسیاری از
و کلیسای تئاتین در مونیخ داشت. بسیاری از هنرمندان ایتالیایی به مونیخ دعوت شدند و او همچنین اپرای ایتالیایی را به دربار باواریا معرفی کرد. هنریت در مونیخ درگذشت و در کلیسای تئاتین به خاک سپرده شد - کلیسایی که او و همسرش به عنوان نشانه‌ای از شکرگزاری برای تولد وارث تاج و تخت باواریا، شاهزاده ماکسیمیلان دوم امانوئل، در سال ۱۶۶۲ ساختند. مرگ. او در ۱۳ ژوئن ۱۶۷۶ در مونیخ درگذشت. او در کلیسای تئاتین، کلیسایی که او و همسرش به عنوان نشانه‌ای از شکرگزاری برای تولد وارث تاج و تخت باواریا، شاهزاده ماکسیمیلیان دوم
وارث تاج و تخت باواریا، شاهزاده ماکسیمیلیان دوم امانوئل، در سال ۱۶۶۲ ساخته بودند، به خاک سپرده شد. فرزندان. علاوه بر این، انتخاب‌کننده سه سقط جنین را تجربه کرد: در ژوئن ۱۶۶۱، مارس ۱۶۶۴ و ۱۶۷۴.
جیاکومو دوراندو (; – ) سیاستمدار، دیپلمات و نظامی اهل پادشاهی ایتالیا بود. او ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود. برادرش جیووانی نیز ژنرال ریسورجیمنتو و سناتور بود. زندگی‌نامه. دوراندو در موندوی، در پیمونت متولد شد. او در سال ۱۸۲۹ در رشته حقوق در تورین فارغ‌التحصیل شد. او در یک توطئه لیبرال با هدف اخاذی قانون اساسی از پادشاه چارلز فلیکس دست داشت: پس از لو رفتن، مجبور شد به همراه برادرش به خارج از کشور، ابتدا در کنتاکی و سپس در فرانسه، پناه ببرد. در سال ۱۸۳۱ در یک سپاه خارجی در انقلاب بلژیک جنگید و سال بعد به
یک سپاه خارجی در انقلاب بلژیک جنگید و سال بعد به نشویل نقل مکان کرد و در آنجا در یک هنگ سواره نظام ارتش مشروطه‌خواه پادشاه پدرو چهارم ثبت نام کرد. سال بعد او وارد خدمت اسپانیا شد و در مبارزات مختلفی جنگید و در سال ۱۸۳۸ به سرهنگی ارتقا یافت. پس از اقامت کوتاهی در فرانسه، به ایتالیا بازگشت و خود را با جنبش لیبرال پیوند داد. او روزنامه‌نگاری فعال شد و در سال ۱۸۴۷ روزنامه‌ای به نام «نظر» تأسیس کرد. در سال ۱۸۴۸، او یکی از کسانی بود که از شاه چارلز آلبرت درخواست قانون اساسی کرد. در آغاز جنگ اول استقلال ایتالیا
قانون اساسی کرد. در آغاز جنگ اول استقلال ایتالیا علیه اتریش، او فرماندهی داوطلبان لومبارد را به عنوان سرلشکر بر عهده گرفت و در لشکرکشی سال ۱۸۴۹، دستیار پادشاه بود. او به عنوان عضو اولین پارلمان پیدمونت انتخاب شد و از حامیان سرسخت کاوور بود. در طول لشکرکشی ساردینیا به کریمه، جای ژنرال لا مارمورا را به عنوان وزیر جنگ گرفت. در سال ۱۸۵۵، او به عنوان سناتور، در سال ۱۸۵۶ به عنوان سپهبد و در سال ۱۸۵۶ به عنوان سفیر در قسطنطنیه و دو سال بعد به عنوان وزیر امور خارجه در کابینه راتاتزی منصوب شد. در طول جنگ سوم استقلال
کابینه راتاتزی منصوب شد. در طول جنگ سوم استقلال ایتالیا، برادرش جیووانی فرماندهی سپاه اول را بر عهده داشت که در کاستوزا به شدت آسیب دید. او از سال ۱۸۸۴ تا ۱۸۸۷ رئیس سنای ایتالیا بود و پس از آن سال از ارتش بازنشسته شد. او در اوت ۱۸۹۴ در رم درگذشت.
گرکو یک انگور شراب ایتالیایی است که امکان دارد ریشه یونانی داشته باشد. این نام به هر دو نوع انگور سفید (گرکو بیانکو) و سیاه (گرکو نرو) مربوط می‌شود. گرکو نرو شناخته‌شده‌تر است. گرکو بیانکو انگوری است که معمولاً با نام "گرکو" شناخته می‌شود. در منطقه کامپانیا از آن برای تولید شراب "Greco di Tufo" "با نام تجاری "اصل کنترل شده و تضمین شده" " (DOCG) استفاده می‌شود. در کالابریا ، از این محصول برای تولید شراب Greco di Bianco "با نام تجاری "اصل کنترل شده" " (DOC) استفاده می‌شود. نام "گرکو" گاهی به عنوان مترادف برای
می‌شود. نام "گرکو" گاهی به عنوان مترادف برای چند نوع انگور با ریشه‌های یونانی - به ویژه تریبیانو - استفاده می‌شود. تاریخچه. احتمالا مهاجران یونانی باستان جد انگور گرکو را بیش از ۲۵۰۰ سال پیش به جنوب ایتالیا آورده‌اند. مورخان و پرورش‌دهندگان ایتالیایی احتمال می‌دهند که این انگور یکی از اجزای ترکیبی در "شراب‌های فرقه‌ای" روم باستان از نوع فالرنیان و آمینیان بوده باشد. با گسترش انگور در سراسر ایتالیا، نام "گرکو" به چندین گونه نسبت داده شده است که ممکن است از نظر تاریخی با یونان مرتبط بوده باشند. متخصصان
از نظر تاریخی با یونان مرتبط بوده باشند. متخصصان امپلوگرافی در مورد اینکه گرکو گونه‌ای واحد با چندین نوع مختلف است یا مجموعه‌ای از چندین گونه تحت نام کلی "گرکو"، اختلاف نظر دارند. همچنین در مورد اینکه آیا هیچ یک از گونه‌های ایتالیایی به اصطلاح "تاک‌های یونانی" در حال حاضر در یونان کشت می‌شوند یا خیر، اختلاف نظر وجود دارد. پس از جنگ جهانی دوم، گرکو مانند بسیاری از گونه‌های دیگر انگور جنوب ایتالیا در خطر نابودی بود. ویرانی تاکستان‌ها در زمان جنگ و همچنین مهاجرت گسترده تاکداران ایتالیایی از کشاورزی به صنایع
گسترده تاکداران ایتالیایی از کشاورزی به صنایع شهری در شهرها و خارج از کشور، دوره‌ای از زوال عمومی تاکداری در منطقه را پیش آورد. با کاهش کاشت و تخریب تاکستان‌ها، بسیاری از گونه‌ها در آستانه انقراض قرار گرفتند. تلاش‌های شراب‌سازان خانوادگی و پروژه‌های شراب‌سازی میراثی مانند پروژه ویلای اسرار به رهبری پیرو ماستروبراردینو ، به حفظ وجود تاک گرکو در جنوب ایتالیا کمک کرد. اکتشافات اخیر. در اوایل قرن بیست و یکم، بررسی‌های DNA تأیید کردند که بعضی از درختان کاشته شده در ایتالیا که با نام «گرکو» شناخته می‌شوند، از
در ایتالیا که با نام «گرکو» شناخته می‌شوند، از نظر ژنتیکی با گونه انگور آسپرینیو یکسان هستند. یونانی بیانکو. انگور گرکو بیانکو معمولاً در اواخر فصل رشد انگور به بلوغ می‌رسد و در معرض خطرات مرتبط با تاکداری مانند سفیدک کرکی و سفیدک پودری است. متخصصان گیاه‌شناسی، این انگور را با کمک خوشه‌های "بالدار" خاص آن تشخیص می‌دهند. پس از رنگ‌آمیزی، انگورها به رنگ خاکستری طلایی در می‌آیند. ترکیبات فنلی موجود در انگور به رنگ تیره و خاص این شراب کمک می‌کنند. شراب‌های گرکو بیانکو به دلیل ویژگی‌های معطرشان مورد توجه قرار
بیانکو به دلیل ویژگی‌های معطرشان مورد توجه قرار گرفته‌اند و برخی از متخصصان شراب، مانند جانسیس رابینسون ، این شراب‌ها را به طور مبهمی شبیه به ویونیه توصیف می‌کنند. برخی از عطرهایی که معمولاً با انگور مرتبط هستند شامل هلو و شاخ و برگ سبز تازه است. با گذشت زمان ، شراب‌های گرکو می‌توانند رایحه‌های گیاهی بیشتری پیدا کنند. گرکو بیانکو بیشتر در جنوب ایتالیا یافت می‌شود. در این منطقه در چندین منطقه حفاظت‌شده (DOC) گرکو بیانکو وجود دارد. در سال ۲۰۰۶، کمتر از از انواع کاشته شده آن در این منطقه بود. در کالابریا، از
کاشته شده آن در این منطقه بود. در کالابریا، از نوع خاصی گرکو بیانکو برای تولید شراب دسر شیرین "گرکو دی بیانکو" استفاده می‌شود که به سبک "پاسیتو" جزئی از انگورهایی که پس از برداشت تا حدی خشک شده‌اند، تهیه می‌شود. در جزیره کاپری ، گرکو معمولاً با بیانکوللا و فالانگینا مخلوط می‌شود تا شراب‌های خشک تولید شود. در آپولیا ، این یک جزء ترکیبی مجاز در منطقه حفاظت‌شده گراوینا است. در کامپانیا، در شراب DOCG گرکو دی توفو که در اطراف شهر توفو، استان آولینو تولید می‌شود، وجود دارد. همچنین در لاکریما کریستی که در
می‌شود، وجود دارد. همچنین در لاکریما کریستی که در دامنه‌های کوه وزوو تولید می‌شود، مجاز است. مناطق DOCG. دو منطقه DOCG وجود دارد که گرکو نقش اصلی را در آنها ایفا می‌کند؛ با این حال، این نوع انگور در چندین منطقه‌ی DOC در جنوب ایتالیا مجاز است. منطقه‌ی DOCG گرکو دی توفو در کامپانیا در شمال منطقه‌ی DOCG فیانو دی آولینو است و شامل شهر توفو و هفت جامعه‌ی دیگر در دامنه‌ی تپه می‌شود. این منطقه در سال ۲۰۰۳ به DOCG ارتقا یافت. با وجود اینکه گرکو دی توفو یک سوم منطقه‌ی DOCG فیانو دی آولینو است، بزرگترین تولیدکننده‌ی
DOCG فیانو دی آولینو است، بزرگترین تولیدکننده‌ی شراب با کیفیت DOC در منطقه‌ی کامپانیا است. خاک تاکستان‌های این منطقه از توف است. توف سنگی است که از خاکستر آتشفشانی تشکیل شده است و نام خود شهر توفو نیز از این نوع سنگ گرفته شده است. هشراب‌های DOCG این منطقه باید حداقل ۸۵٪ گرکو داشته باشند و کودا دی ولپه معمولاً مخلوط باقی‌مانده را پر می‌کند. مری اوینگ-مولیگان ، استاد شراب ، می‌گوید شراب‌های گرکو دی توفو معمولاً ۳ تا ۴ سال پس از برداشت آماده‌ی نوشیدن هستند و پتانسیل کهنه شدن را دارند تا به مدت ۱۰ تا ۱۲ سال به
کهنه شدن را دارند تا به مدت ۱۰ تا ۱۲ سال به خوبی رشد کنند. همچنین می‌توان شراب "اسپومانته" گازدار نیز تهیه کرد. منطقه‌ی DOC گرکو دی بیانکو در کالابریا در اطراف شهر بیانکو در "پنجه" ایتالیا در ساحل ایونی واقع شده است. این شراب به سبک دسر از انگورهای نیمه خشک تهیه می‌شود و باید حداقل سطح الکل 17٪ را حفظ کند. این شراب رنگ کهربایی تیره با رایحه‌های مرکبات و نت‌های گیاهی دارد. میزان برداشت به حداکثر 10 تن در هکتار محدود می‌شود. پیتر ساندرز، متخصص شراب، گرکو دی بیانکو را به عنوان یکی از بهترین شراب‌های دسر
دی بیانکو را به عنوان یکی از بهترین شراب‌های دسر ایتالیایی تولید شده در این کشور توصیف کرده است. دیگر DOC ها که مجاز به استفاده از انگور بیانکو هستند عبارتند از: یونانی نرو. گونه شراب قرمز گرکو، گرکو نرو، با مساحت تقریبی که در ایتالیا کاشته می‌شود، بیشترین کشت را در بین گونه‌های گرکو دارد. بیشتر گرکو نرو در منطقه کالابریا کاشت می‌شود و اغلب با گاگلیوپو مخلوط می‌شود. برخی DOC هایی که مجاز به استفاده از گرکو نرو هستند عبارتند از: مترادف‌ها. از جمله مترادف هایی که با هر دو گونه سفید و سیاه گرکو مرتبط شده اند:
که با هر دو گونه سفید و سیاه گرکو مرتبط شده اند: Balsamina Bianca، Biancame، Greco Biondello، Greco Castellano، Greco delle Torre، Greco del Vesuvio، Greco di Gerace، Greco di Napoli، Greco di Tufo، Greco Maceratino، Greco Moneccio، Greculeo, Greco Moneccio, Greculao. Montecchiese، Morbidella، Ragusano Bianco، Sambiase، و Verdicchio.
معظم جاه، والاشان شهزاده نواب میر سر شجاعت علی خان صدیقی بهادر، (۲۱ دسامبر ۱۹۰۷ - ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۷)، پسر آخرین نظام حیدرآباد، عثمان علی خان، آصف جاه هفتم و همسر اولش اعظم النساء بیگم (دلهان پاشا بیگم) بود. او ابتدا با شاهدخت نیلوفر (۴ ژانویه ۱۹۱۶ - ۱۲ ژوئن ۱۹۸۹)، یکی از آخرین شاهدخت‌های امپراتوری عثمانی، ازدواج کرد. او بعدها دو همسر دیگر به نام‌های راضیه بیگم صاحبه و انوری بیگم صاحبه داشت. در سال ۱۹۴۷، لقب والاحضرت توسط پادشاه-امپراتور جرج ششم به او اعطا شد. او از علاقه‌مندان به شعر بود و پس از نقل مکان نجم
او از علاقه‌مندان به شعر بود و پس از نقل مکان نجم افندی شاعر از آگرا به ایالت حیدرآباد، روابط نزدیکی با او داشت. شاهزاده همچنین با تخلص شاه‌جی شعر می‌سرود. معظم جاه در کاخ هیل فورت حیدرآباد اقامت داشت. بازار محبوب معظم جاهی حیدرآباد به نام او نامگذاری شده است. اوایل زندگی. معظم جاه با نام میر شجاعت علی خان در ۲ ژانویه ۱۹۰۸ متولد شد. پدرش میر عثمان علی خان، آخرین نظام ایالت حیدرآباد هند بریتانیا بود. مادر جاه، اعظم النساء بیگم (دلهان پاشا بیگم)، همسر نخست عثمان علی خان بود. معظم جاه یک برادر بزرگتر به نام
علی خان بود. معظم جاه یک برادر بزرگتر به نام اعظم جاه داشت. جاه در دوران جوانی‌اش به عنوان شاهزاده کوچک شناخته می‌شد. او از پدرش، نظام، کمک هزینه سالانه دریافت می‌کرد. شاعر معظم جاه اشعار و غزلیات اردو را با تخلص "شاه‌جی" می‌سرود. او دیوان اشعار خود را در کاخ هیل فورت برپا کرد که در آن حدود ۳۰ شاعر اردو از نقاط دوردست مانند لکهنو و دهلی گرد هم می‌آمدند. شاعران عصرها به دربار او می‌آمدند. نیمه‌شب ضیافت شامی برگزار می‌شد. جاه اشعار سروده شده توسط خود را در دربار می‌خواند. پس از او، شاعران دیگر اشعار خود را
می‌خواند. پس از او، شاعران دیگر اشعار خود را می‌خواندند. این مراسم تا اذان صبح ادامه داشت. زندگی شخصی. در ۱۲ نوامبر ۱۹۳۱، جاه با نیلوفر، ۱۵ ساله، شاهدخت امپراتوری عثمانی، در نیس فرانسه ازدواج کرد. در همان روز، اعظم جاه، برادر بزرگتر معظم جاه، با درشهوار سلطان، یکی از اقوام نیلوفر خانم سلطان، ازدواج کرد. این ازدواج‌ها طبق اسناد معاصر به عنوان "اتحاد دو سلسله بزرگ" برگزار شد. ناتوانی نیلوفر در داشتن فرزند، ازدواج آنها را تحت الشعاع قرار داد. در سال ۱۹۵۲، پس از ۲۱ سال زندگی مشترک، آنها رسماً طلاق گرفتند. در
از ۲۱ سال زندگی مشترک، آنها رسماً طلاق گرفتند. در ۱۹ اکتبر ۱۹۴۸، جاه پس از جدایی از نیلوفر، برای دومین بار با راضیه بیگم ازدواج کرد. از او صاحب سه دختر به نام‌های فاطمه فوزیه بیگم، امینه مرضیه بیگم و اولیا کلثوم بیگم شد. او در دسامبر ۱۹۵۲ با همسر سومش انوری بیگم ازدواج کرد. از او صاحب یک پسر به نام شهامت جاه شد. فاطمه فوزیه با نادر علی میرزا، نواب ماچیلیپاتنام، ازدواج کرد و صاحب یک پسر به نام حمایت علی میرزا و دو دختر به نام‌های شفیعه سکینه و نقیه زینب شد. پسرش حمایت علی در دهه ۱۹۹۰ در واگذاری جواهرات نظام
حمایت علی در دهه ۱۹۹۰ در واگذاری جواهرات نظام به دولت هند نقش داشت.
ویتو موسولینی (سان ویتو ال تالیامنتو،‌ ۵ سپتامبر ۱۹۱۲ - مرکاتو ساراچنو ۴ اکتبر ۱۹۶۳)‌ روزنامه‌نگار و سیاستمدار ایتالیایی، برادرزاده بنیتو موسولینی بود. او در مقطعی مدیریت روزنامه «مردم ایتالیا» را برعهده داشت. زندگی. وی در ۵ سپتامبر ۱۹۱۲ در سان ویتو ال تالیامنتو ایتالیا در خانواده موسولینی زاده شد. پدرش آرنالدو موسولینی، برادر کوچکتر بنیتو بود. در ۲۲ دسامبر ۱۹۳۱، او سردبیر روزنامه پاپولو ایتالیا شد (سمتی که تا ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳ در اختیار داشت). در سال ۱۹۳۲، با مرگ پدرش، او همچنین رئیس مدرسه عرفان فاشیستی ساندرو
پدرش، او همچنین رئیس مدرسه عرفان فاشیستی ساندرو ایتالیکو موسولینی شد. در ۲۳ ژوئیه ۱۹۳۴، او گواهینامه خلبانی خود را در میدان بردا در سستو سن جووانی دریافت کرد. در سال 1936، او به عنوان ستوان خلبان اسکادران پانزدهم، معروف به لا دیسپراتا ("La Disperata")، به فرماندهی گالئاتزو چانو، در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی شرکت کرد. او در ۸ فوریه ۱۹۳۷ با سیلویا تاردینی دِ روسا (Silvia Tardini de Ros) ازدواج کرد. پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، او به دنبال عمویش به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست. در سال ۱۹۴۲، پسرش کلودیو به دنیا آمد که
پیوست. در سال ۱۹۴۲، پسرش کلودیو به دنیا آمد که پس از جنگ به حزب کمونیست ایتالیا پیوست. پس از ۲۵ آوریل ۱۹۴۵، او در اردوگاه کار اجباری کولتانو زندانی شد. در دهه ۱۹۵۰ به حزب ملی سلطنت‌طلب پیوست و تا زمان مرگش، رئیس مرکز ملی ورزش فیاما بود.
کافه‌های پاریس نقش مهمی در شکل‌گیری تاریخ هنر و ادبیات فرانسه ایفا کرده‌اند. از سدهٔ نوزدهم تا سدهٔ بیستم، بسیاری از نویسندگان، شاعران، نقاشان و فیلسوفان برجسته در کافه‌های معروف این شهر گرد هم می‌آمدند و ایده‌ها و جنبش‌های هنری و فکری را شکل می‌دادند. تاریخچه. فرهنگ کافه‌نشینی در پاریس از قرن هفدهم آغاز شد، اما در سدهٔ نوزدهم به اوج رسید. کافه‌ها به‌تدریج به محل ملاقات هنرمندان و روشنفکران بدل شدند و در تحولات فکری و هنری اروپا نقشی اساسی ایفا کردند. نقش در جنبش‌های هنری. کافه‌های پاریس بستری برای شکل‌گیری
جنبش‌های هنری. کافه‌های پاریس بستری برای شکل‌گیری و توسعهٔ جریان‌های هنری و فکری شدند: نقدها. برخی پژوهشگران معتقدند که رمانتیزه کردن کافه‌های پاریس باعث کم‌رنگ شدن نقش دیگر نهادهای فرهنگی (مانند دانشگاه‌ها و انجمن‌های ادبی) در شکل‌گیری جنبش‌های هنری شده‌است.
هنری ویور (۱۸۵۴–۱۹۴۲) از برجسته‌ترین جواهرسازان اروپایی در اوایل قرن بیستم بود که کسب و کار خانوادگی خود با نام مزون ویور را که پدربزرگش آن را آغاز کرده بود، اداره می‌کرد. طرح‌های جواهرات ویور به دلیل استفاده نوآورانه از مینا و سنگ‌های قیمتی مشهور بودند و به ویژه در نقوش طبیعت‌گرایانه از هنر ژاپنی تأثیر می‌گرفتند. قطعات او که در نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ در پاریس به نمایش گذاشته شد، شهرت او را به عنوان استاد جواهرات آرت نوو تثبیت کرد. ویور با همکاری تصویرگر اوژن گراسه، قطعات جواهرات نوآورانه‌ای خلق کرد که در
گراسه، قطعات جواهرات نوآورانه‌ای خلق کرد که در نمایشگاه مورد تحسین قرار گرفتند، از جمله طرح‌های پیچیده الهام گرفته از اساطیر اروپایی. ویور به خاطر استفاده نوآورانه‌اش از سنگ‌های قیمتی گرانبها به ویژه یاقوت، زمرد و یاقوت کبود شاخته می‌شد. از این لحاظ برخلاف دیگر جواهرسازان سبک آرت نوو که مواد مقرون‌به‌صرفه‌تر را ترجیح می‌دادند، عمل می‌کرد. رویکرد علمی ویور به طراحی شامل مطالعه عمیق سبک‌های جواهرات تاریخی، به‌ویژه رنسانس و روکوکو بود که او آن‌ها را از طریق زیبایی‌شناسی سیال و ارگانیک آرت نوو، دوباره تفسیر
زیبایی‌شناسی سیال و ارگانیک آرت نوو، دوباره تفسیر کرد. هنری همچنین مجموعه‌ای از آثار هنری زیبا، از جمله موارد چاپی، نقاشی‌ها و کتاب‌هایی با منشأ اروپایی و آسیایی را جمع‌آوری می‌کرد. تا دهه ۱۸۸۰، ویور یکی از اولین اروپایی‌هایی بود که رسماً چاپ‌های چوبی ژاپنی اوکی‌یوئه را جمع‌آوری می‌کرد و به‌طور گسترده از دلالانی مانند هایاشی تاداماسا خرید می‌کرد. او عضوی از "«دوستان هنر ژاپنی» بود که" گروهی از علاقه‌مندان به هنر ژاپنی از جمله کلود مونه بودند و به‌طور منظم برای بحث در مورد چاپ‌های ژاپنی و سایر آثار در طول
برای بحث در مورد چاپ‌های ژاپنی و سایر آثار در طول شام همدیگر را ملاقات می‌کردند. He was a member of "Les Amis de l'Art Japonais", a group of Japanese art enthusiasts including Claude Monet, that met regularly to discuss Japanese prints and other works over dinner. He was a member of "Les Amis de l'Art Japonais", a group of Japanese art enthusiasts including Claude Monet, that met regularly to discuss Japanese prints and other works over dinner. در اوایل قرن بیستم، ویور مجموعه‌ای از هزاران چاپ نفیس
قرن بیستم، ویور مجموعه‌ای از هزاران چاپ نفیس اوکی‌یوئه را گردآوری کرده بود. مجموعه او آن چنان مورد توجه قرار گرفت که نویسندگان برخی از آثار علمی پیشگام اروپایی در مورد اوکی‌یوئه، از مجموعه ویور برای بسیاری از تحقیقات خود در مورد چاپ‌های واقعی استفاده کردند. از جمله این نویسندگان می‌توان به فون سیدلیتز، میژون و لِموزن اشاره کرد که "کتاب «استامپ ژاپنی»" آنها منحصراً از چاپ‌های ویور استفاده کرده است. در سال ۱۹۲۴، ویور تقریباً صد قطعه ساخته شده مِیسون ویور را به همراه ۲۵۰ قطعه جواهر فرانسوی به موزه هنرهای
را به همراه ۲۵۰ قطعه جواهر فرانسوی به موزه هنرهای تزئینی اهدا کرد. این جواهرات، از انقلاب فرانسه تا سال ۱۹۰۰ بودند که نشان‌دهنده تعهد ویور به حفظ میراث جواهرات فرانسه بود. با این حال، در اوج جنگ جهانی اول، ویور تصمیم گرفت (یا مجبور شد) که بخش عمده‌ای از مجموعه خود را بفروشد و حدود ۷۹۹۶ چاپ را به ماتسوکاتا کوجیرو، غول صنعتی ژاپن، فروخت. کوجیرو بر اساس شهرت این مجموعه، آنها را بدون هیچ چشم‌داشتی خریداری کرد. این چاپ‌ها در نهایت به موزه ملی توکیو راه یافتند و بخش عمده‌ای از مجموعه اوکی‌یوئه آن مؤسسه را تشکیل
بخش عمده‌ای از مجموعه اوکی‌یوئه آن مؤسسه را تشکیل دادند. بسیاری از چاپ‌های ویور نیز در موزه‌های ملی فرانسه که قبلاً خود ویور آنها را اهدا کرده بود، به نمایش درآمدند. هزاران قطعه از مجموعه از طریق ماتسوکاتا به ژاپن بازگشتند که شامل بسیاری از شاهکارهای جنبش اوکی‌یوئه بودند. با این حال ویور بسیاری از بهترین چاپ‌های خود را برای خود نگه داشته بود و پس از جنگ جهانی اول به جمع‌آوری آثار ادامه داد و آثاری را از رقبای سابق خود، گونسه، هاویلند، مانزی، ایزاک و جاوال، (در زمان حراج مجموعه‌هایشان در پاریس) خریداری کرد.
زمان حراج مجموعه‌هایشان در پاریس) خریداری کرد. او در دهه ۱۹۳۰ جمع‌آوری آثار را متوقف کرد، و مجموعه «افسانه‌ای» او در دهه بعد در بحبوحه جنگ جهانی دوم و اشغال فرانسه توسط آلمان ناپدید شد و تا سال ۱۹۷۴ که ساتبیز اعلام کرد که این مجموعه به حراج گذاشته خواهد شد، دوباره ظاهر نشد. این فروش در چهار بخش، هر کدام در لندن، انجام شد: آثار دو بخش اول به همراه ۱۴۸ اثر چاپی که در آن حراجی‌ها فروخته نشدند، کمی بعد در یک کاتالوگ سه جلدی با شمارگان محدود (۲۰۰۰ نسخه) با "عنوان «چاپ‌ها و نقاشی‌های ژاپنی از مجموعه ویور»" نوشته
«چاپ‌ها و نقاشی‌های ژاپنی از مجموعه ویور»" نوشته جک هیلیر، دوباره چاپ شدند. نوه ویور، فرانسوا ماوتین، در مسابقات هاکی روی یخ المپیک زمستانی ۱۹۲۸ شرکت کرد.
کروناکا سوورسیوا (وقایع‌نامهٔ خرابکارانه) یک روزنامهٔ آنارشیستی ایتالیایی‌زبان مستقر در ایالات متحده بود که از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۲۰ با لوئیجی گالیانی مرتبط بود. این روزنامه یکی از مهم‌ترین نشریات آنارشیستی کشور است. تاریخچه. پیش از تأسیس "کروناکا سوورسیوا"، لوئیجی گالیانی از دهه ۱۸۸۰ درگیر فعالیت‌های آنارکو-کمونیستی شد و علاقه زیادی به صحبت کردن و نوشتن مطالب قانع‌کننده در مورد این موضوع نشان داد. پس از فرار از حکم زندان در ایتالیا، در سال ۱۹۰۱ به پترسون، نیوجرسی سفر کرد. پس از زخمی شدن در اعتصاب ابریشم پترسون
سفر کرد. پس از زخمی شدن در اعتصاب ابریشم پترسون در سال ۱۹۰۲ و متهم شدن به تحریک شورش، ابتدا به کانادا فرار کرد و سپس با نام مستعار در میان معدنچیان ایتالیایی در بار، ورمونت ساکن شد. در آنجا او در سال ۱۹۰۳ شروع به انتشار روزنامه آنارشیستی ایتالیایی زبان "کروناکا سوورسیوا کرد." این روزنامه در اکتبر ۱۹۱۵ در ایتالیا، و در ژوئن ۱۹۱۷ در ایالات متحده آمریکا ممنوع شد. او به چاپ روزنامه و توزیع آن در سراسر کشور از طریق راه‌آهن اکسپرس و شبکه‌ای از حامیان که آن را به صورت محلی تحویل می‌دادند، ادامه داد. پیوند به
به صورت محلی تحویل می‌دادند، ادامه داد. پیوند به بیرون. بایگانی در کتابخانه کنگره
مینا. صدای سکوت آمیز (), با زیرنویس حضور و غیاب یک نماد پاپ ()، مجموعه‌ای از مقالات مربوط به سال ۲۰۲۴ است که به خواننده ایتالیایی مینا تقدیم شده است. نمای کلی. این کتاب ما را به «سفری» در دنیای موسیقی، تلویزیون و فرهنگ ایتالیا در طول هفتاد سال گذشته می‌برد تا مینا و تأثیری که در هر یک از این زمینه‌ها بر جای گذاشته را بهتر بشناسیم. ایده این کتاب بر اساس کنفرانس بین‌المللی «مینا. صدای سکوت. صدای سکوت. حضور و غیاب یک نماد موسیقی پاپ است» در دانشکده علوم انسانی دانشگاه تورین در سال ۲۰۲۱ برگزار شد. مطالب کنفرانس
تورین در سال ۲۰۲۱ برگزار شد. مطالب کنفرانس توسط متصدیان جولیا ماجیو، گابریل ریگولا و یاکوپو توماتیس، که آن را گردآوری کرده بودند، اصلاح و گسترش یافت و به سه بخش ("آسکولتاره مینا"، "گارداره مینا"، "ایمگاماره مینا") تقسیم شد. خواننده ایوانو فوساتی پیشگفتار را نوشت. این کتاب در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۴ توسط ایل ساجیاتوره منتشر شد. همزمان با انتشار آلبوم استودیویی مینا، گاسا "از عاشق".
کتاب چراها () یک کتاب مصور کودکانه اثر نویسنده و روزنامه‌نگار کودکان ایتالیایی ، جیانی روداری است. این اثر شامل سوالات کودکان است که توسط روداری در ستون هفتگی روزنامه‌اش در واحد از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸ پاسخ داده شده و اولین بار در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. ترجمه انگلیسی آنتونی شوگار توسط انتشارات شیر افسون‌شده در سال ۲۰۲۴ منتشر شد، در میان ترجمه‌های دیگر آثار روداری که تا آن زمان کمتر مورد توجه مخاطبان آمریکایی قرار گرفته بودند. محتوا. این اثر شامل سوالات کودکانه‌ای است که روداری از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸ در ستون هفتگی