payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دفعش ۱۰۰۰۰ نفر، ارتش گوگوریو را شکست دادند و به سلامت به شیلا بازگشتند. عقب‌نشینی و ارزیابی سلسله تانگ. در دومین جنگ گوگوریو-تانگ، گوگوریو سلسله تانگ را شکست داد، اما برخلاف جنگ اول گوگوریو-تانگ که فقط در منطقه لیائودونگ در جریان بود، در دومین جنگ گوگوریو-تانگ، ارتش تانگ تهاجم گسترده‌ای را در شش جهت آغاز کرد و در نیمه دوم، ارتش شیلا نیز به سمت شمال پیشروی کرد و به قلعه پیونگ یانگ پیوست. بر این اساس، میدان نبرد اصلی گوگوریو، کل منطقه جنوب رودخانه یالو، از جمله منطقه لیائودونگ بود. قلعه پیونگ یانگ برای مدت
منطقه لیائودونگ بود. قلعه پیونگ یانگ برای مدت طولانی تحت محاصره بود و به درخواست تانگ، شیلا نیز نیروی تهاجمی اعزام کرد که به سمت شمال پیشروی کرد و به قلعه پیونگ یانگ پیوست و خسارات زیادی به فعالیت‌های اقتصادی تمام مناطق گوگوریو، از جمله منطقه جنوبی، وارد کرد. در همین حال، تانگ، با اطمینان از موفقیت لشکرکشی باکجه، لشکرکشی بزرگ دیگری را علیه گوگوریو آغاز کرد. با این حال، قیام تیله در مسیر منجر به جنگ با تیله شد و این قیام به دلیل مقاومت شدید گوگوریو شکست خورد. در نتیجه، بسیاری از سربازان و تدارکات نظامی از
در نتیجه، بسیاری از سربازان و تدارکات نظامی از دست رفتند و لشکرکشی گوگوریو عملاً فعلاً متوقف شد. راز اسناد گمشده جنگ. اسناد مربوط به جنگ دوم گوگوریو-تانگ به مراتب پراکنده‌تر از اسناد جنگ اول هستند و بسیاری از آن‌ها نیز از بین رفته‌اند. همانند جنگ قبلی بین گوگوریو و سوئی و همچنین جنگ اول با تانگ، سلسله تانگ نیز یک لشکرکشی وسیع با حدود ۴۴۰۰۰۰ سرباز به شش سمت مختلف آغاز کرد. متاسفانه، تاریخ‌نگاری چین تنها به صورت مختصر به پیروزی نیروی اعزامی لیائودونگ به رهبری گی پیل-ها-ریوک در برابر نیروهای گوگوریو به
رهبری گی پیل-ها-ریوک در برابر نیروهای گوگوریو به فرماندهی یون نام-سائنگ در حوضه رودخانه یالو اشاره کرده و همچنین عقب‌نشینی سریع آن‌ها را ثبت کرده است. در این میان، نیروی اعزامی پیونگ یانگ به فرماندهی سو دینگ-فانگ نیز به حوضه رودخانه ته دونگ پیاده شده و قلعه پیونگ یانگ را محاصره کردند. همچنین، نابودی بانگ شیائوتای و پسرانش در نبردی که به نبرد ساسو معروف است، ذکر شده است. با این حال، اطلاعاتی درباره نبردها یا تحرکات لشکرکشی بویو به رهبری سوسانگ و لشکرکشی نوبانگ تحت فرماندهی جونگ میونگ جین که از راه خشکی
نوبانگ تحت فرماندهی جونگ میونگ جین که از راه خشکی پیشروی کردند، در دسترس نیست. علاوه بر این، هیچ جزئیات دقیقی از فعالیت‌ها یا نبردهای لشکرکشی لیائودونگ تحت رهبری گیه پیل-ها-ریوک، لشکرکشی پیونگ یانگ به رهبری سو جونگ-بانگ، لشکرکشی پاگانگ به فرماندهی ایم آه-سانگ و لشکرکشی اوکجه به رهبری بانگ هیو-ته که از طریق دریا به جنگ پرداختند، وجود ندارد. بنابراین، وضعیت و روند دقیق این جنگ به طور کامل ناشناخته باقی مانده است.
ریک هرست (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "بورلی هیلز، ۹۰۲۱۰"، "کسل، بیمارستان عمومی، روزهای زندگی ما جسور و زیبا" اشاره کرد. حرفه. اولین فیلم او "«آسیب مغزی»" به کارگردانی فرانک هننلاتر بود. او در مجموعه تلویزیونی "روزهای زندگی ما" در نقش اسکات بنینگ دوم ظاهر شده است. در ژانویه ۲۰۰۲ اعلام شد که هرست به جمع بازیگران "جسور و زیبا" در نقش ویپ جونز پیوسته است. او اولین حضور خود را در ۱۳ فوریه همان سال تجربه کرد. در اکتبر همان
را در ۱۳ فوریه همان سال تجربه کرد. در اکتبر همان سال، گزارش‌ها از کناره‌گیری هرست از این نقش خبر دادند. در همان ماه، اعلام شد که هرست برای نقش ریک لنسینگ در مجموعه تلویزیونی"بیمارستان عمومی" انتخاب شده است و اولین حضور خود را در ۸ نوامبر ۲۰۰۲ تجربه کرد. در نوامبر ۲۰۰۵، برای سه سال دیگر در این نقش قرارداد امضا کرد. در ژوئیه ۲۰۰۸، پس از گمانه‌زنی‌های آنلاین مبنی بر خروج قریب‌الوقوع هرست، او به طرفداران اطمینان داد که قصد دارد به کار خود در این نقش ادامه دهد؛ دو ماه بعد، هرست دوباره با این سریال قرارداد بست
دو ماه بعد، هرست دوباره با این سریال قرارداد بست تا «برای آینده‌ای قابل پیش‌بینی» در این نقش باقی بماند. در ماه مه ۲۰۱۱، هرست به بازیگر ثابت تنزل یافت و در ۱۷ ژوئن برای آخرین بار در این نقش ظاهر شد. در ژانویه ۲۰۱۴، اعلام شد که هرست نقش ریک را در "سریال «بیمارستان عمومی»" دوباره بازی خواهد کرد و در قسمت ۲۴ فوریه بازمی‌گردد. او در سال ۲۰۱۶ از این نقش کناره‌گیری کرد. پس از کناره‌گیری، در سریال‌های پرطرفداری مانند "دودمان" در سال ۲۰۱۸ و "جاه‌طلبی‌ها" در سال ۲۰۱۹ به صورت اپیزودیک ظاهر شد. در ژوئیه ۲۰۲۴، اعلام
به صورت اپیزودیک ظاهر شد. در ژوئیه ۲۰۲۴، اعلام شد که هرست دوباره نقش ریک را در سریال "بیمارستان عمومی" بازی خواهد کرد. اولین روز بازگشت او به صحنه فیلمبرداری ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۴ بود. هرست همچنین به عنوان بازیگر مهمان در مجموعه تلویزیونی "بورلی هیلز، ۹۰۲۱۰" حضور داشت و در سریال‌های تلویزیونی دیگری مانند "«جنی»" و "«آبی آرام" » نیز به عنوان بازیگر مهمان حضور داشته است. در سال ۲۰۰۰، در نمایش تئاتر «"پسران آوِن‌یو"» به همراه دانیکا مک‌کلر در نقش «راکی» بازی کرد.
مردم آهوم () یا تای-آهوم (؛ ) یک گروه قومی در ایالت‌های هند، آسام و آروناچال پرادش است. اعضای این گروه، بازماندگان درهم‌آمیختهٔ مردم تای هستند که در سال ۱۲۲۸ به دره براهماپوترا در آسام رسیدند و مردمان بومی محلی که در طول تاریخ به آنان پیوستند. سوکافا، رهبر گروه تای و ۹٬۰۰۰ پیرو او پادشاهی آهوم (۱۲۲۸–۱۸۲۶ میلادی) را بنیان گذاشتند که بیشتر درهٔ براهماپوترا در آسام امروزی را در اختیار داشت، تا این‌که در سال ۱۸۲۶ با امضای پیمان یاندابو پایان یافت. مردم آهوم امروزی و فرهنگ آنان نوعی تلفیق‌گرایی از تای‌ها و
امروزی و فرهنگ آنان نوعی تلفیق‌گرایی از تای‌ها و فرهنگشان با مردمان زبان‌های تبتی-برمه‌ای و فرهنگ‌های محلی است که در آسام جذب کردند. گروه‌های قومی مختلف محلی در آسام که شیوهٔ زندگی و سیاست تای‌ها را پذیرفتند، در درون جامعهٔ آهوم ادغام شدند و این فرایند با عنوان آهوم‌سازی شناخته شد. بسیاری از گروه‌های قومی محلی که با مهاجران تای تماس داشتند، از جمله بورهی‌ها که خاستگاهی تبتی-برمه‌ای داشتند، به‌طور کامل در جامعهٔ آهوم ادغام شدند؛ در حالی که اعضای دیگر جوامع نیز بر اساس وفاداری به پادشاهی آهوم یا سودمندی
نیز بر اساس وفاداری به پادشاهی آهوم یا سودمندی استعدادهایشان به‌عنوان آهوم پذیرفته شدند. امروزه آنان بزرگ‌ترین گروه تای در هند به‌شمار می‌روند و جمعیتشان در آسام نزدیک به ۴٫۶ میلیون نفر است. مردم آهوم عمدتاً در آسام علیا و در بخش‌های بخش گلاغات، بخش جورهات، بخش سیواساگر، بخش چارایدو، بخش دیبروگره، بخش تینسوکیا (جنوب رود براهماپوترا) و نیز در بخش لاخیم‌پور، بخش سونیت پور، بخش بیسوانات، بخش دهماجی (شمال رود) و در برخی مناطق بخش نگاون و بخش متروپولیتن کامروپ یافت می‌شوند. با وجود این‌که گروه آهومِ
کامروپ یافت می‌شوند. با وجود این‌که گروه آهومِ درهم‌آمیختهٔ اولیه بخش نسبتاً کوچکی از جمعیت پادشاهی را تشکیل می‌داد، آنان زبان آهوم را حفظ کرده و دین سنتی خود را تا سدهٔ هفدهم میلادی به‌جا می‌آوردند، تا این‌که دربار آهوم و عامهٔ مردم زبان آسامی را پذیرفتند.
پیمان یاندابو () در روز ۲۴ فوریه ۱۸۲۶ در روستای یاندابو در کنار رود ایراوادی میان امپراتوری بریتانیا و پادشاهی برمه به امضا رسید و به جنگ اول انگلیس و برمه پایان داد. این جنگ که از سال ۱۸۲۴ آغاز شده بود، به دنبال تلاش پادشاهی برمه برای گسترش قلمرو خود تا مرزهای هند انگلیسی و نفوذ در شمال‌شرقی هند به وقوع پیوست. ارتش بریتانیا با حمله به جنوب برمه و تصرف رانگون و بخش‌های بزرگی از آسام، مانیپور، آراکان و تناسیریم توانست برتری خود را تثبیت کند. پس از نزدیک به دو سال نبرد سنگین، نیروهای بریتانیایی تا نزدیکی
دو سال نبرد سنگین، نیروهای بریتانیایی تا نزدیکی پایتخت برمه پیشروی کردند و در چنین شرایطی، حکومت برمه ناچار شد شرایط تحمیلی بریتانیا را بپذیرد. بر اساس این پیمان، پادشاهی برمه متعهد شد که سرزمین‌های آسام، مانیپور، آراکان و سواحل تناسیریم را واگذار کند، از مداخله در کاچار و جاینتیا دست بردارد، یک میلیون پوند استرلینگ غرامت جنگی در چهار قسط بپردازد، اجازه تبادل نمایندگان سیاسی میان آوا و کلکته را صادر کند و در آینده نزدیک پیمانی تجاری با بریتانیا به امضا برساند. قسط اول غرامت به ارزش ۲۵۰ هزار پوند هنگام امضا
قسط اول غرامت به ارزش ۲۵۰ هزار پوند هنگام امضا پرداخت شد و شرط خروج ارتش بریتانیا از رانگون نیز پرداخت قسط دوم ظرف صد روز بود. این جنگ یکی از پرهزینه‌ترین جنگ‌های تاریخ هند بریتانیا به‌شمار می‌رفت؛ حدود ۱۵ هزار نفر از سربازان بریتانیایی و هندی جان خود را از دست دادند که بیشتر آن‌ها قربانی بیماری شدند و هزینه مالی جنگ بین پنج تا سیزده میلیون پوند استرلینگ برآورد شده است. همین امر اقتصاد هند بریتانیا را دچار بحران جدی کرد و منجر به ورشکستگی بسیاری از نهادهای مالی محلی شد. برای برمه نیز پیامدهای پیمان یاندابو
محلی شد. برای برمه نیز پیامدهای پیمان یاندابو سنگین بود. این کشور بخش‌های مهمی از قلمرو و منابع خود را از دست داد و ناگزیر شد غرامتی کمرشکن بپردازد. این پیمان آغازگر روندی بود که در نهایت به فروپاشی کامل استقلال برمه و تبدیل آن به مستعمره بریتانیا در اواخر قرن نوزدهم انجامید. برای آسام و شمال‌شرق هند، پیمان یاندابو نقطه پایانی بر سلطنت چندصدساله آهوم و آغاز دوره‌ای تازه از سلطه مستقیم بریتانیا بود. این تغییر مسیر، نه تنها ساختار سیاسی منطقه را دگرگون کرد، بلکه پیامدهای اقتصادی و اجتماعی فراوانی نیز به
بلکه پیامدهای اقتصادی و اجتماعی فراوانی نیز به همراه داشت؛ از جمله شکل‌گیری اقتصاد استعماری مبتنی بر کشت و تجارت چای، دگرگونی در ساختارهای سنتی و تغییرات جمعیتی. به این ترتیب، پیمان یاندابو فراتر از یک توافق صلح ساده بود و به منزله نقطه عطفی در تاریخ منطقه محسوب می‌شود که مسیر آینده برمه، آسام و شمال‌شرق هند را به‌طور بنیادین تغییر داد.
سوکافا (; c. 1189 – 1268 (aged 78–79)) بنیان‌گذار پادشاهی آهوم در آسام بود. او شاهزاده‌ای از تبار تای بود که در اوایل سدهٔ سیزدهم میلادی از ناحیهٔ «مولو» (واقع در یون‌نان امروزی در چین) همراه با حدود ۹۰۰۰ نفر از پیروانش، عمدتاً سربازان، خانواده‌هایشان و گروهی از خدمت‌کاران و حیوانات بارکش، به سمت غرب مهاجرت کرد. این کوچ در سال ۱۲۲۸ میلادی به درهٔ براهماپوترا در آسام رسید و نقطهٔ آغاز دوره‌ای جدید در تاریخ شمال‌شرق هند شد. سوکافا پس از ورود، سیاستی هوشمندانه در پیش گرفت. او به جای درگیری مستقیم با مردمان
در پیش گرفت. او به جای درگیری مستقیم با مردمان بومی آسام، با آن‌ها پیوند برقرار کرد و گروه‌های مختلف قومی مانند بورهی‌ها، چوتیاها و قبایل نژادهای تبتی-برمه‌ای را به تدریج در جامعهٔ جدید ادغام نمود. این فرایند بعدها به نام «آهوم‌سازی» شناخته شد. با این روش، او توانست پایه‌های حکومتی تازه را بنیان بگذارد که چند سده دوام آورد. پادشاهی آهوم که به دست او بنیان گذاشته شد، از سال ۱۲۲۸ تا ۱۸۲۶ ادامه یافت و بر بیشتر بخش‌های درهٔ براهماپوترا حکومت کرد. این حکومت نه تنها مرزهای سیاسی آسام را شکل داد، بلکه موجب پیوند
مرزهای سیاسی آسام را شکل داد، بلکه موجب پیوند فرهنگ تای با فرهنگ‌های محلی شد و هویتی تازه برای مردم منطقه ساخت. سوکافا در تاریخ آسام به عنوان «چولهونگ سوکافا» (به معنای «شاه بزرگ» یا «پادشاه بزرگ مهاجر») شناخته می‌شود و احترام ویژه‌ای نزد مردم دارد. او نه فقط به خاطر بنیان‌گذاری سلسله‌ای پایدار، بلکه به دلیل شیوهٔ صلح‌جویانه و سیاست ادغام فرهنگی‌اش ستایش می‌شود. هر ساله روز ۲ دسامبر در آسام به یاد او «سوکافا دیباس» یا «روز سوکافا» نام‌گذاری شده و گرامی داشته می‌شود.
پاتکای (به انگلیسی: "Patkai" یا "Patkai Bum"؛ در برمه‌ای: Patkaing Taungdan) رشته‌کوهی در مرز هند و میانمار است که بخش‌هایی از ایالت‌های آروناچال پرادش و ناگالند در هند و همچنین منطقهٔ «برمهٔ علیا» را دربر می‌گیرد. در زبان تای-آهوم، واژهٔ «Pat» به معنی «بریدن» و «Kai» به معنی «مرغ» است. جغرافیا. رشته‌کوه پاتکای بخشی از رشته‌کوه‌های پورووانچال است و نسبت به هیمالیا ارتفاع کمتری دارد. این کوه‌ها عمدتاً دارای قله‌های مخروطی‌شکل، شیب‌های تند و دره‌های عمیق هستند. سه زیرمجموعهٔ مهم از این رشته‌کوه عبارت‌اند از:
سه زیرمجموعهٔ مهم از این رشته‌کوه عبارت‌اند از: در دامنه‌های بادگیر این کوه‌ها شهرهای ماسینرام و چیراپونجی قرار دارند که به عنوان مرطوب‌ترین نقاط جهان شناخته می‌شوند. بلندترین قلهٔ این رشته‌کوه، کوه ساراماتی است که ۳٬۸۲۶ متر ارتفاع دارد. آب‌وهوا در این منطقه بسته به ارتفاع از معتدل تا آلپاین متغیر است. یکی از گذرگاه‌های مهم این کوه‌ها پنگسو پاس است که نقش راهبردی در ارتباطات میان هند و برمه ایفا کرده است. در زمان جنگ جهانی دوم، جادهٔ لدو رود از این گذرگاه عبور می‌کرد و هند را به جاده برمه و سپس به چین متصل
می‌کرد و هند را به جاده برمه و سپس به چین متصل می‌ساخت. این مسیر در آن دوران به‌عنوان بخشی از راه هوایی موسوم به «The Hump» نیز مورد استفادهٔ نیروهای متفقین بود. پاتکای بخشی از رشته‌کوه‌های هندو-برمه‌ای به‌شمار می‌رود که شامل رشته‌کوه‌های ناگا، مِکیر، میزو و ارکان نیز می‌شود. این ساختار کوهستانی در نتیجهٔ برخورد صفحهٔ هند با برما در دوران میانه‌زیستی پدید آمده است. جمعیت و فرهنگ. این رشته‌کوه‌ها محل زندگی اقوام گوناگون ناگا و دیگر گروه‌های تبتی-برمه‌ای هستند. تنوع فرهنگی در این منطقه بازتابی از گوناگونی
تنوع فرهنگی در این منطقه بازتابی از گوناگونی قومی شمال‌شرقی هند است. زبان‌ها، سنت‌ها و آیین‌های متنوع این اقوام در طول تاریخ در دل همین کوه‌ها شکل گرفته و حفظ شده‌اند.
مجسمه لنین یک است. مجسمه برنزی ولادیمیر لنین، انقلابی کمونیست روس، در محله فرمونت سیاتل، واشینگتن، ایالات متحده. این مجسمه توسط امیل ونکوف، مجسمه‌ساز اسلواکیایی متولد بلغارستان، ساخته شده و در ابتدا در سال ۱۹۸۸، یک سال قبل از انقلاب مخملی، در جمهوری سوسیالیستی چکسلواکی به نمایش گذاشته شد. پس از انقلاب‌های ۱۹۸۹ و انحلال اتحاد جماهیر شوروی، موجی از لنین‌زدایی در اروپای شرقی باعث سقوط بسیاری از بناهای تاریخی در حوزه شوروی سابق شد. در سال ۱۹۹۳، این مجسمه توسط یک آمریکایی که آن را در یک انبار قراضه پیدا کرده
یک آمریکایی که آن را در یک انبار قراضه پیدا کرده بود، خریداری شد. او آن را با خود به ایالت واشینگتن آورد، اما قبل از اینکه بتواند برنامه‌های خود را برای نمایش رسمی آن عملی کند، درگذشت. از سال ۱۹۹۵، این مجسمه به صورت امانی در انتظار خریدار نگهداری می‌شود و برای آخرین بار به صورت موقت در معرض نمایش قرار دارد. سال است که در گوشه خیابانی برجسته در فریمونت قرار دارد. این مجسمه به یک بنای تاریخی محلی تبدیل شده است که اغلب یا تزئین شده یا مورد تخریب قرار گرفته است. این مجسمه جنجال‌های سیاسی را برانگیخته است، از
این مجسمه جنجال‌های سیاسی را برانگیخته است، از جمله انتقاد به خاطر شیک بودن کمونیستی و جدی نگرفتن معنای تاریخی لنینیسم و کمونیسم (یا جدی گرفتن بیش از حد آن)، یا با مقایسه پذیرش ادعایی چنین نماد سیاسی اتهام‌آمیز با حذف بناهای تاریخی و یادبودهای کنفدراسیون. بخش عمده‌ای از بحث‌ها، مالکیت خصوصی مجسمه و نصب آن در ملک خصوصی را نادیده می‌گیرد، و مردم و دولت عملاً هیچ حرفی در این مورد ندارند. کمیسیون و ساخت و ساز. این مجسمه توسط امیل ونکوف (۱۹۳۷–۲۰۱۷) مجسمه‌ساز اسلواکیایی متولد بلغارستان، تحت سفارش سال ۱۹۸۱ از حزب
متولد بلغارستان، تحت سفارش سال ۱۹۸۱ از حزب کمونیست چکسلواکی ساخته شد. ونکوف ضمن پیروی از محدودیت‌های سفارش خود، قصد داشت دیدگاه خود را از لنین به عنوان یک انقلابی خشن، برخلاف تصاویر سنتی از لنین به عنوان یک فیلسوف و مربی، بیان کند. طبق گفته freemont.com، «اعتقاد بر این است که این تنها تصویری است که لنین را در محاصره اسلحه و شعله‌های آتش به جای نگه داشتن کتاب یا تکان دادن کلاهش به تصویر می‌کشد.» کار ونکوف در سال ۱۹۸۸ با هزینه ۳۳۴۰۰۰ کرون چک () در پوپراد، جمهوری سوسیالیستی چکسلواکی (که اکنون اسلواکی است)
جمهوری سوسیالیستی چکسلواکی (که اکنون اسلواکی است) تکمیل و نصب شد)، کمی قبل از سقوط رژیم کمونیستی در چکسلواکی در جریان انقلاب مخملی ۱۹۸۹. فروش و نقل مکان به سیاتل. لوئیس ای. کارپنتر، معلم انگلیسی در پوپراد که اصالتاً اهل ایساکوا، واشینگتن بود، این مجسمه توخالی و عظیم را در یک انبار قراضه پیدا کرد که یک مرد بی‌خانمان در آن زندگی می‌کرد. مجسمه لنین منتظر بود تا تکه‌تکه شده و به قیمت برنز فروخته شود. کارپنتر در سفر قبلی خود به چکسلواکی با ونکوف ملاقات کرده و با او دوست شده بود. علاقه اولیه کارپنتر به خرید
و با او دوست شده بود. علاقه اولیه کارپنتر به خرید مجسمه، حفظ ارزش تاریخی و هنری آن بود. بعداً او قصد داشت از آن برای جذب مشتری برای یک رستوران اسلواکیایی که می‌خواست در ایساکوا افتتاح کند، استفاده کند. کارپنتر با همکاری نزدیک یک روزنامه‌نگار محلی و دوست خوبش، توماس فولوپ، به مقامات شهر پوپراد مراجعه کرد و گفت که با وجود عدم محبوبیت فعلی، این مجسمه هنوز یک اثر هنری است که ارزش نگهداری دارد و پیشنهاد داد که آن را به قیمت ( خریداری کند). پس از موانع اداری، او در ۱۶ مارس ۱۹۹۳ قراردادی را با شهردار پوپراد امضا
در ۱۶ مارس ۱۹۹۳ قراردادی را با شهردار پوپراد امضا کرد. سپس شهردار شروع به بررسی مجدد کرد و از شورای شهر خواست تا در مورد فروش رأی دهد. پس از رأی‌گیری برای تأیید، شورای پوپراد بررسی مجدد کرد و از وزارت فرهنگ اسلواکی درخواست تأیید کرد که چهار ماه بعد این درخواست پذیرفته شد. پس از تأیید نهایی برای خرید و انتقال مجسمه به خارج از کشور، کارپنتر قبل از تصمیم‌گیری برای برش مجسمه به سه قطعه و ارسال آن با ونکوف و معماری که بر ریخته‌گری اولیه برنز نظارت داشت، مشورت کرد. به روتردام، و سپس به ایالات متحده، که همه اینها
به روتردام، و سپس به ایالات متحده، که همه اینها در نهایت ( هزینه داشته است). کارپنتر بخش زیادی از این مبلغ را با رهن خانه‌اش تأمین کرد. مجسمه در اوت ۱۹۹۳ به ایساکوا رسید و کارپنتر قصد داشت آن را جلوی یک رستوران اسلواکی نصب کند. او در فوریه ۱۹۹۴ در یک تصادف رانندگی درگذشت، در جریان بحث‌های عمومی در مورد اینکه آیا مجسمه را در ایساکوا به نمایش بگذارند یا خیر، که با رد ساکنان حومه شهر پایان یافت. پس از مرگ کارپنتر، خانواده‌اش قصد داشتند مجسمه را به یک کارخانه ریخته‌گری فریمونت بفروشند تا ذوب شود و به یک قطعه
ریخته‌گری فریمونت بفروشند تا ذوب شود و به یک قطعه جدید تبدیل شود. پیتر بویس، بنیان‌گذار این کارخانه ریخته‌گری، به جای آن به دنبال نمایش مجسمه در فریمونت بود و موافقت کرد که اتاق بازرگانی فریمونت مجسمه را به مدت ۵ سال یا تا زمانی که خریداری پیدا شود، به عنوان امانت نگه دارد. این مجسمه در ۳ ژوئن ۱۹۹۵، در گوشه خیابان اوانستون شمالی و خیابان ۳۴ شمالی در ملک خصوصی، یک بلوک در جنوب فریمونت راکت، یکی دیگر از جاذبه‌های هنری فریمونت، رونمایی شد. مالکان در سال ۱۹۹۶ مجسمه را دو بلوک به سمت شمال، به تقاطع خیابان سی و
را دو بلوک به سمت شمال، به تقاطع خیابان سی و ششم شمالی و خیابان اوانستون شمالی، در ملکی که در آن زمان فضاهای تجاری خرده‌فروشی آن توسط یک تاکو دل مار و یک بستنی‌فروشی اشغال شده بود، منتقل کردند. مکان جدید سه بلوک در غرب ترول فرمونت، یک چیدمان هنری فرمونت در زیر پل شفق قطبی، قرار دارد. خانواده کارپنتر همچنان به دنبال خریدار برای مجسمه هستند. قیمت درخواستی بود، که نسبت به قیمت در سال ۱۹۹۶ ( افزایش یافته بود). کنجکاوی فریمونت. مجسمه لنین به یک بنای تاریخی و مورد توجه در فریمونت تبدیل شد و نمایانگر ماهیت عجیب و
توجه در فریمونت تبدیل شد و نمایانگر ماهیت عجیب و غریب این محله هنری بود که شعار آن لیبرتاها - آزادی برای خاص بودن - است. مانند مجسمه غول فریمونت و مجسمه "در انتظار بین شهری"، مجسمه لنین اغلب با اهداف مختلف، چه هوس‌بازانه و چه جدی، تزئین، تصاحب یا تخریب شده است. نوت برگر، با اذعان به اینکه «قرار است ما از هوس‌بازی هیپی‌ها» ی یک نماد شوروی در وسط یک شهر آمریکایی «سرگرم شویم»، گفت که دیدن این مجسمه نمی‌تواند ما را به یاد کشتار و سرکوبی که لنین الهام‌بخش آن بود نیندازد. اما برگر معتقد است که شاید معنای این
بود نیندازد. اما برگر معتقد است که شاید معنای این یادگار شوروی برعکس باشد، یعنی «غنیمت پیروزی غرب» که نمایانگر پیروزی بر کمونیسم و سقوط دیوار برلین است. با برداشتن مجسمه از بستر اصلی‌اش، جایی که قرار بود مردم اسلواکی را در حیرت نگه دارد، بستر جدیدی به آن داده شده که در آن به هیچ‌کس ظلم نمی‌کند و کاملاً در خدمت تجارت آزاد و سودآوری استفاده می‌شود. برگر در ادامه مجسمه لنین را با توتم‌های بومیان آمریکا مقایسه می‌کند، که بسیاری از آنها زمانی در شهر به نمایش گذاشته شده بودند و به «نمادی از سیاتل» تبدیل شدند.
شده بودند و به «نمادی از سیاتل» تبدیل شدند. برخی از نمادین‌ترین «ستون‌های توتم» سیاتل (در واقع ستون‌های خانه‌های حکاکی‌شدهٔ تلینگیت‌های آلاسکا) توسط اعضای محترم جامعه علمی و تجاری، هیئت اعزامی هریمن آلاسکا، از یک روستای آلاسکا به طرز گستاخانه‌ای دزدیده شدند. این هیئت چنان غرق در پیروزی فرهنگ خود بر فرهنگ بومیان آمریکا بودند که کمتر به آنچه رابین کی. رایت از موزه بورک «یک مورد بسیار آشکار سرقت» نامید، فکر کردند. برگر گفت داستان پیروزی یک فرهنگ بر فرهنگ دیگر که توسط ستون توتم یا مجسمه لنین روایت می‌شود، آن
که توسط ستون توتم یا مجسمه لنین روایت می‌شود، آن را «به یک نماد تبدیل می‌کند، اما اگر داستان را می‌دانید، داستانی پیچیده است.» از سال ۲۰۰۴، در طول تعطیلات، یک ستاره قرمز درخشان به سبک شوروی یا چراغ‌های کریسمس به مجسمه اضافه شده است. برای رژه انقلاب تابستانی ۲۰۰۴، این مجسمه به شکل جان لنون ساخته شد. در طول هفته غرور همجنسگرایان، مجسمه لباس مخصوص همجنسگرایان را به تن می‌کند. این مجسمه پس از آنکه معترضان مجسمه‌های لنین را در اوکراین پایین کشیدند، در رسانه‌ها مورد توجه قرار گرفت. دست‌های مجسمه اغلب به رنگ قرمز
توجه قرار گرفت. دست‌های مجسمه اغلب به رنگ قرمز (و دوباره رنگ‌آمیزی) می‌شوند تا اعتراضی باشد به آنچه منتقدان آن را تجلیل از چیزی می‌دانند که آنها به عنوان یک تبهکار تاریخی که دستانش به خون آلوده است، می‌بینند. رستوران تاکو دل مار، یکی از مستاجران این ملک خرده‌فروشی، یک بوریتوی عظیم‌الجثه پیچیده شده در فویل برای نگهداری مجسمه ساخت، که به گفته یکی از ناشران فریمونت، آنطور که انتظار می‌رفت از آب درنیامد، بلکه «شبیه یک عروسک خیمه‌شب‌بازی» شد. در ژوئن ۲۰۱۷، امیل ونکوف، مجسمه‌ساز این مجسمه، در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
مجسمه‌ساز این مجسمه، در سن ۷۹ سالگی درگذشت. انجمن هنرمندان اسلواکی فقدان هنرمندی را که دوران طولانی فعالیتش به تعریف مجسمه‌سازی یادبود و معماری اسلواکی کمک کرد و آثاری متمایز با مضمون خود خلق کرد، یادآور شد. برخی گروه‌ها خواستار حذف مجسمه لنین در فریمونت شده‌اند. در ۱۶ اوت ۲۰۱۷، در پی تجمع «اتحاد راست‌گرایان» در شارلوتزویل، ویرجینیا، جک پوزوبیچ، مفسر محافظه‌کار، رهبری تجمعی از چندین معترض را در اطراف مجسمه بر عهده داشت تا خواستار حذف آن شوند. در همان روز، شهردار اد موری گفت که دفتر او با گورستان لیک ویو
شهردار اد موری گفت که دفتر او با گورستان لیک ویو تماس گرفته تا «نگرانی‌های خود» را در مورد بنای یادبود کهنه سربازان کنفدراسیون متحد در آنجا ابراز کند و درخواست حذف آن را داشته باشد. در ۱۷ اوت، موری افزود که معتقد است مجسمه لنین نیز باید برداشته شود، زیرا ما نباید «از چهره‌هایی که مرتکب جنایات خشونت‌آمیز شده‌اند و سعی در ایجاد تفرقه بین ما داشته‌اند، بت بسازیم»، اگرچه او می‌دانست که مجسمه لنین نیز در ملک خصوصی است. در روزهای بعد، یکی از کارکنان شهرداری به "واشینگتن پست" به صورت غیررسمی گفت که شورای شهر
"واشینگتن پست" به صورت غیررسمی گفت که شورای شهر سیاتل در حال بررسی یک قطعنامه نمادین برای برداشتن مجسمه لنین و بنای یادبود کنفدراسیون است، اگرچه دولت شهر هیچ قدرتی برای برداشتن هیچ‌یک از آنها برخلاف میل مالکان ندارد، زیرا نه بنای یادبود و نه املاکی که در آنها قرار دارند، متعلق به شهر نیستند. آلن گوئلزو در مقاله‌ای در مورد بناهای یادبود کنفدراسیون در "روزنامه یواس‌ای تودی" گفت که باید جنبشی از معترضان برای برداشتن مجسمه تشکیل شود، زیرا «ایده‌ها و اعمال جنایتکارانه لنین بر گناهان رابرت ای. لی برتری دارد.»
لنین بر گناهان رابرت ای. لی برتری دارد.» لایحه‌ای که در اوایل سال ۲۰۱۹ توسط گروهی از نمایندگان جمهوری‌خواه به مجلس ایالتی ارائه شد، در پاسخ به لایحه‌ای که مجسمه مارکوس ویتمن را در ساختمان کنگره ایالت واشینگتن مورد بررسی مجدد قرار می‌داد، خواستار حذف و جایگزینی مجسمه شد. سوزی بورک، یکی از مالکان بزرگ زمین در فریمونت، به رادیو گفت که اگر هر یک از حامیان این لایحه واقعاً در منطقه سیاتل زندگی می‌کردند، او از آنها دعوت می‌کرد تا برای بحث در مورد آن به فریمونت بیایند و به آنها یادآوری می‌کرد که دولت اختیار حذف
و به آنها یادآوری می‌کرد که دولت اختیار حذف آثار هنری متعلق به بخش خصوصی در ملک خصوصی را ندارد. یکی از حامیان این لایحه گفت که هرگز به حقوق مالکیت خصوصی تجاوز نخواهد کرد و این لایحه به عنوان واکنشی طعنه‌آمیز به مخالفت سنای ایالتی با مجسمه ویتمن در نظر گرفته شده است.
زبان آهوم ()زبانی منقرض‌شده از شاخهٔ تای در خانوادهٔ زبان‌های تای-کادای است که در گذشته توسط مردم آهوم در ایالت آسام در شمال شرق هند به‌کار می‌رفت. این زبان پس از مهاجرت سوکافا، رهبر تای‌ها، و پیروانش در سال ۱۲۲۸ میلادی به درهٔ براهماپوترا به همراه آنان وارد آسام شد و تا چند قرن بعد در دربار، متون مذهبی و اداری کاربرد داشت. مردم آهوم به‌تدریج با جوامع محلی تبتی-برمه‌ای درآمیختند و زبان آسامی را در زندگی روزمره پذیرفتند، به‌طوری‌که از سدهٔ هفدهم میلادی زبان آهوم به‌عنوان زبان گفتاری جای خود را به زبان آسامی
به‌عنوان زبان گفتاری جای خود را به زبان آسامی داد و تنها در قالب متون مذهبی، تاریخی و آیینی باقی ماند. این زبان با خط خاص خود نوشته می‌شد که خط آهوم نام دارد و ریشه‌ای مشترک با دیگر خطوط جنوب‌شرقی آسیا دارد. متون باقی‌مانده به زبان آهوم، که اغلب متون دینی و تاریخ‌نگاری دودمانی‌اند، ارزش فراوانی در مطالعهٔ تاریخ آسام و شناخت فرهنگ آهوم دارند. گرچه زبان دیگر در میان مردم رایج نیست، در سدهٔ بیستم و بیست‌ویکم تلاش‌هایی برای باززنده‌سازی و آموزش آن در میان نوادگان آهوم صورت گرفته است. پژوهشگران زبان‌شناسی نیز
آهوم صورت گرفته است. پژوهشگران زبان‌شناسی نیز این متون را گردآوری و بررسی کرده‌اند تا دستور زبان، واژگان و ساختار زبانی آهوم به‌طور دقیق‌تر بازسازی شود. زبان آهوم به‌طور کلی نشان‌دهندهٔ پیوندهای زبانی و فرهنگی آسام با دنیای تای در جنوب‌شرقی آسیا است و بازمانده‌های آن در متون مکتوب و آیین‌های مذهبی، بخشی از هویت تاریخی مردم آهوم و فرهنگ آسام به‌شمار می‌رود.
سنت پترزبورگ دومین شهر بزرگ روسیه و پایتخت آن در قرن‌های ۱۸، ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ است. سنت پترزبورگ همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بهارستان غیبی [غائبی] اثر میرزا ناتْهَن علاءالدین اصفهانی است که در سدهٔ هفدهم میلادی نوشته شد. این کتاب به زبان فارسی و یک رویدادنامه دربارهٔ تاریخ بنگال، کوچ بهار، آسام و بیهار در دوران فرمانروایی جهانگیرشاه (۱۶۰۵–۱۶۲۷) از امپراتوری گورکانی است. برخلاف دیگر کتاب‌های تاریخی گورکانی که به دستور شاهان و توسط مورخان درباری برای کل امپراتوری نوشته می‌شد، «بهارستان غیبی» تنها به اوضاع بنگال و مناطق مجاور آن می‌پردازد. این کتاب اثر تاریخی مهمی است که به سبکی ساده و بی‌پیرایه نوشته شده ولی حاوی توصیف دست اول و
و بی‌پیرایه نوشته شده ولی حاوی توصیف دست اول و تفصیلی رویدادهای نظامی، سیاسی و اجتماعی بنگال و اریسا در رُبع اول سدة یازدهم قمری است. نویسنده. «بهارستان غیبی» نوشتهٔ علاءالدین اصفهانی ملقب به میرزا ناتهن است. پدر او، ابراهیم کلال که بعداً لقب اهتمام‌خان گرفت، از افسران ویژهٔ جهانگیر بود. او در سال ۱۶۰۸ به دستور شاه، همراه با اسلام خان چشتی، به‌عنوان دریابد ناوگان گورکانیان به بنگال رفت. میرزا ناتان نیز پدرش را در این مأموریت همراهی کرد. بعدها جهانگیر به میرزا ناتان لقب «شیطب‌خان» بخشید. پدر او، ملک‌علی