payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است سیستم‌های قدرت بالاتری را برای گسترش تهدید به سازه‌های ماهواره‌های غیر نوری به کار گیرد." اعتقاد بر این است که این گزارش به تأسیسات بوهو اشاره دارد. گزارش سال 2022 از آژانس اطلاعات دفاعی ایالات متحده (DIA) ارزیابی می‌کند که چین به "قابلیت محدودی" در فناوری انرژی هدایت‌شده ضد ماهواره دست یافته است. اثربخشی فناوری ASAT در بوهو همچنان ناشناخته است. گزارش DIA نشان می‌دهد که این کشور دارای قابلیت مخرب است اما هنوز آن را نشان نداده است. طبق گزارشی از CASI، چین تأسیسات لیزری دیگری دارد که کمتر از بوهو توسط
چین تأسیسات لیزری دیگری دارد که کمتر از بوهو توسط محققان بررسی می‌شوند، زیرا «بوهو یکی از تأسیسات شناخته‌شده‌ای است که به وضوح سوخت کافی برای یک لیزر شیمیایی پرقدرت را در خود جای داده است» که می‌تواند برای اثرات مخرب استفاده شود. ارزیابی بنیاد جهان امن نتیجه می‌گیرد که تأسیسات بوهو احتمالاً «محل اصلی» تحقیق و توسعه سلاح‌های انرژی هدایت‌شده چین است و کار این تأسیسات «ممکن است با هدف توسعه لیزرهای خیره‌کننده یا مخرب نصب‌شده روی خودرو باشد.» گزارش‌های دیگر حاکی از آن است که چین به طور گسترده در حال به‌کارگیری
از آن است که چین به طور گسترده در حال به‌کارگیری قابلیت‌های خیره‌کننده سیار است. گسترش سایت. تأسیسات بوهو به مرور زمان گسترش یافته است. اولین ساخت و ساز در این مکان در ژانویه یا فوریه 2002 با جاده عرض جغرافیایی که از میان تأسیسات عبور می‌کند، آغاز شد. تا اواسط اکتبر، ساخت اولین ساختمان‌ها در جایی که قرار بود به دفتر مرکزی اداری تبدیل شود، و همچنین اولین ساختمان اداری تأسیسات لیزر، آغاز شده بود. ساخت تأسیسات برای استقرار لیزرها در سال 2003 آغاز شد و تا سال 2004 به پایان رسید. در سال 2009 توسعه‌ای صورت گرفت
به پایان رسید. در سال 2009 توسعه‌ای صورت گرفت و تعدادی ساختمان جدید اضافه شد. از آن زمان، به صورت دوره‌ای ساختمان‌های جدیدی اضافه شده است و به نظر می‌رسد که اکنون ساخت و ساز بر اساس نیاز انجام می‌شود.
پیتر اشنیتگر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است. وی سرمربی تیم‌های ملی ساحل عاج، کامرون، اتیوپی، تایلند، ماداگاسکار و سنگال بوده است.
اسلام‌هراسی با نفرت نسبت به دین اسلام و افرادی که پیرو این دین تلقی می‌شوند شناخته می‌شود؛ این نفرت معمولاً از ترس و نفرت تغذیه می‌شود و از خلال کلیشهٔ در حال دگرگونی «هویت مسلمان» استمرار می‌یابد. این پدیده در سراسر جهان، به‌ویژه از زمان حملات ۱۱ سپتامبر در ایالات متحده، به‌طور فزاینده‌ای رایج و گسترده شده است؛ هرچند پیش از آن نیز در جامعه وجود داشت. در اروپا، تنش‌های فرهنگی میان اکثریت‌های ملی و کشورهای مسلمانِ به‌حاشیه‌رانده‌شده افزایش یافته است، چنان‌که نتایج انتخابات ۲۰۰۹ پارلمان اروپا با رأی‌های بالا
نتایج انتخابات ۲۰۰۹ پارلمان اروپا با رأی‌های بالا به نفع سیاست‌های ضد مهاجرت نشان می‌دهد. در ایتالیا، حضور چشمگیر مسلمانان حدود ۱٫۲۵ میلیون نفر برآورد می‌شود، که ریشه در موج‌های مهاجرت و اسکان گسترده از دههٔ ۱۹۷۰ (خصوصاً از شمال آفریقا) دارد. جمعیت مسلمان ایتالیا با رشد اسلام‌هراسی با چالش‌های بیشتری در جایگاه اجتماعی خود روبه‌رو است. اسلام‌هراسی سال‌ها در ایتالیا وجود داشته است؛ برای نمونه، در دههٔ ۱۹۲۰، به مسلمانان اجازهٔ اقامت داده نمی‌شد چون دین آنان «بر خلاف اخلاق عمومی» تلقی می‌شد. شدت اسلام‌هراسی در
خلاف اخلاق عمومی» تلقی می‌شد. شدت اسلام‌هراسی در ایتالیا با ساختار تاریخیِ مذهبی کشور—که سخت بر کلیسای کاتولیک استوار است—افزون می‌شود. تعریف. برای "اسلام‌هراسی" تعریف رسمی حقوقی یا اجتماعی واحدی وجود ندارد؛ بااین‌حال می‌توان آن را «شکلی از پیش‌داوری نژادی» دانست، به‌ویژه به‌مثابه نیرویی سیاسی؛ و «به صورت ساده‌سازیِ تحریف‌آمیزِ اسلام و جهان اسلام» نمود می‌یابد. نزدیک به یک‌چهارم جمعیت جهان خود را مسلمان می‌دانند و از این رو اسلام دینی بسیار فراگیر است. افزون بر این، اسلام‌هراسی اغلب با دیگر اشکال تبعیض و
بر این، اسلام‌هراسی اغلب با دیگر اشکال تبعیض و سوگیری مذهبی هم‌پوشانی دارد و شناسایی آن را دشوار می‌سازد. اسلام در ایتالیا. شیوع. از سال ۸۲۷ تا سدهٔ دوازدهم میلادی حضور قابل‌توجه مسلمانان در ایتالیا وجود داشت. بنا بر گزارش ۲۰۱۱ پیو ریسرچ سنتر، در سال ۲۰۱۰ حدود ۱٬۵۸۳٬۰۰۰ مسلمان در ایتالیا زندگی می‌کردند، یعنی حدود ۲٫۶٪ از جمعیت کشور. نظریه‌ها. ریشه‌های متعددی برای سوگیری‌های ضداسلامی ذکر می‌شود؛ دلایل غالباً بر «نژاد، قومیت، تفاوت‌های فرهنگی و وضعیت‌های اقتصادی-اجتماعی» استوارند. هرچند حملات ۱۱ سپتامبر به
استوارند. هرچند حملات ۱۱ سپتامبر به آمریکا حضور اسلام‌هراسی را به‌شدت تقویت کرد، اما احساسات ضداسلامی پیش از آن نیز وجود داشت، تا حدی به‌سبب برداشتِ کمبودِ ادغامِ مهاجران مسلمان در اروپا. در ادبیات معاصر بحث می‌شود که اسلام‌هراسی بیش‌ازپیش نهادینه می‌شود، نه صرفاً کنش افراد منفرد. منبع دیگری از نژادپرستی ضداسلامی از عدم‌مدارا و اسلام‌هراسیِ برخی کاتولیک‌های ایتالیایی برخاسته از باورهای مسیحی ناشی می‌شود. جیاکومو بیفی، کاردینال بولونیا، مدعی بود اروپا باید برای مقابله با «یورش ایدئولوژیک اسلام» به ریشه‌های
مقابله با «یورش ایدئولوژیک اسلام» به ریشه‌های مسیحی خود بازگردد. بیفی همچنین مسلمانان را تهدیدی برای هویت فرهنگی ایتالیا دانسته و آنان را منشأ مشکلات حقوقی و اجتماعی معرفی کرده است. مشارکت‌ها. اسلام‌هراسی در جهان و نیز در ایتالیا دیرزمانی است که وجود دارد؛ اما از پسِ حملات ۱۱ سپتامبر شیوع بیشتری یافته است. ساختار جدید هژمونی جهانی در قرن بیست‌ویکم به گسترش گفتمان‌های ضداسلامی یاری رسانده و «جمعیت‌های مسلمان به‌طور فزاینده‌ای به‌مثابه «دیگریِ شریرِ» جدید رمزگذاری شده‌اند». یکی از عوامل اصلی افزایش
جدید رمزگذاری شده‌اند». یکی از عوامل اصلی افزایش اسلام‌هراسی، رسانه‌ها هستند که با بسترهای مختلف خود کانال‌های نیرومندی برای انتشار اطلاعات و در نهایت شکل‌گیری و پرورش دیدگاه‌ها در جامعه فراهم می‌کنند. رسانه‌ها «در بازنمایی گروه‌های اقلیت مسئولیت سنگینی» بر دوش دارند. در پی واکنش‌های پس از ۱۱ سپتامبر، دگرگونی محسوسی رخ داد و سوگیری‌ها علیه اسلام رایج‌تر شد. در جهانی با رسانه‌های آزاد، که آزادی بیان مؤلفه‌ای تعیین‌کننده است، گردش اطلاعات نادرست و متعصبانه گریزناپذیر است؛ و این به گسترش اسلام‌هراسی یاری
گریزناپذیر است؛ و این به گسترش اسلام‌هراسی یاری رسانده است. به‌کارگیری واژگان دوپهلو و شیوه‌های فریبنده توسط رسانه‌ها زمینهٔ گمانه‌زنی عمومی و اشاعهٔ احساسات اغلب نادرست و متعصبانه نسبت به مسلمانان را فراهم می‌کند. این امر در بازتاب رسانه‌ایِ حملات تروریستی مختلف در اروپا پس از ۱۱ سپتامبر (از جمله در نیس و برلین) نمود داشت، جایی که اصطلاح «تروریسم اسلامی» به‌کار رفت و به افزایش پیش‌داوری علیه دین انجامید. رسانه‌های اجتماعی. به‌ویژه، رسانه‌های اجتماعی تریبونی چشمگیر برای بیان احساسات ضداسلامی فراهم کرده‌اند
چشمگیر برای بیان احساسات ضداسلامی فراهم کرده‌اند و خروجی نیرومندی برای پیام‌های نژادپرستانه و بیگانه‌هراسانه ایجاد کرده‌اند. گزارش «اسلام‌هراسی در اروپا» می‌گوید در سال ۲۰۱۴، در سامانهٔ ادارهٔ ملی مقابله با تبعیض نژادی در مجموع ۳۴۷ مورد بیان‌های نژادپرستانه در شبکه‌های اجتماعی مختلف ثبت شده است. قوانین. برخی قوانین کنونی در ایتالیا به احساسات ضداسلامی دامن می‌زنند، به‌ویژه قوانینی که وضعیت مهاجران را متزلزل می‌کنند. از جمله «قانون بُوسی-فینی» سال ۲۰۰۲ دربارهٔ مهاجرت که مجازات کیفری برای افرادِ دستگیرشده در
مهاجرت که مجازات کیفری برای افرادِ دستگیرشده در ورود غیرقانونی به کشور مقرر کرد، و حس خصومت علیه مهاجران را برانگیخت. در ۲۰۰۵ توسعهٔ دیگری از این قانون، ابزارهای مقابله با تهدید سازمان‌های تروریستی را تقویت کرد. در ۲۰۰۹ پارلمان ایتالیا قوانین بیشتری دربارهٔ مهاجرت گذراند، از جمله «قانون شمارهٔ ۹۴/۲۰۰۹ دربارهٔ مفاد مرتبط با امنیت عمومی». ترکیب این قوانین و برخی دیگر، بخشی از یک «بستهٔ امنیتی» شد که بخشی از آن، مهاجرت غیرقانونی را جرم‌انگاری می‌کند. چنین قوانینی نگرانی نهادهای رسمی و جامعهٔ مدنی را برانگیخته
نگرانی نهادهای رسمی و جامعهٔ مدنی را برانگیخته است؛ شورای اروپا اعلام کرده که «نگرانی از امنیت نمی‌تواند تنها مبنای سیاست مهاجرتی باشد». این قوانین همچنین پرسش‌هایی دربارهٔ رفاه مهاجران در ایتالیا برانگیخته‌اند. رویدادها. برآوردهای متفاوتی از میزان حضور احساسات ضداسلامی در ایتالیا وجود دارد. رویدادهای ضداسلامی دهه‌هاست که در ایتالیا و پیرامون آن رخ می‌دهد، اما از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بسامد و شدت آن‌ها به‌طور چشمگیری افزایش یافته است. روان‌هراسی نسبت به امکان وقوع حملهٔ تروریستی در میان افکار عمومیِ ایتالیا—و
حملهٔ تروریستی در میان افکار عمومیِ ایتالیا—و اروپا به‌طور کلی—رو به فزونی است، تا حدی به سبب رخدادهای مربوط به «تروریسمِ منتسب به اسلام» در کشورهای پیرامونی، مانند حملات نیس، روآن، رویتلینگن و برلین. با وجود اینکه این حملات را اقلیتی کوچک از افراطیون انجام می‌دهند، این امر به اجماعی گسترده و پیش‌داوری دربارهٔ اسلام به‌عنوان دینی خشونت‌طلب انجامیده و به بروز رویدادهای ضداسلامی گوناگون کمک کرده است. در داخل ایتالیا. در حوزهٔ اشتغال، مواردی از رفتارهای ضداسلامی گزارش شده است. طبق قانون، استخدام در بخش عمومی
گزارش شده است. طبق قانون، استخدام در بخش عمومی مستلزم داشتن تابعیت ایتالیا یا اتحادیهٔ اروپاست. در بخش خصوصی نیز کمبود آموزش کافی در میان برخی جمعیت مهاجران باعث سهم اندک آنان در مشاغلِ مهارت‌بالا شده است. در سیاست ایتالیا، از حملات ۱۱ سپتامبر به بعد، احساسات ضداسلامی آشکارتر شناسایی شده‌اند، به‌ویژه از سوی گرایش‌های راست‌گرا. رویدادهای مشخص. هیچ رویداد مشخص دیگری در ایتالیا رخ نداده است، جز تجمعی از «لیگ شمال» که در آن گفته شد «خطری هست که نژاد سفید ناپدید شود و جای آن را مهاجران بگیرند.» واکنش‌ها. منفی.
شود و جای آن را مهاجران بگیرند.» واکنش‌ها. منفی. لگا نورد، حزب راست‌گرای ایتالیایی، از ۲۰۰۱ هرچه بیشتر با گفتمان‌های ضداسلامی پیوند خورده است، و چندین «اصلاح فدرالی» و «قانون و نظمِ مهاجرتی» پیشنهاد کرده است. چند نمایندهٔ شاخص این حزب در مجموعه‌ای از رفتارهای بحث‌برانگیز دخیل بوده‌اند که اعتراضات عمومی را برانگیخت. در ۲۰۱۶، با تصویب یک قانون منطقه‌ای دربارهٔ ساخت اماکن عبادت جدید—از جمله مسجد—بحثی جنجالی درگرفت؛ این اقدام نقض آشکار حق بنیادین آزادی دین (مصون در قانون اساسی ایتالیا) دانسته و «قانون ضد مسجد»
در قانون اساسی ایتالیا) دانسته و «قانون ضد مسجد» نام گرفت. همچنین سیاست «ریسپینیمِنتی» دولت لیگا نورد موجب بازگرداندن چندین قایق مهاجران (عمدتاً از شمال آفریقا) شد. در ۲۰۱۶، برخی مسئولانِ ایتالیا به‌طور گذرا پیشنهاد تقلید از ممنوعیت «بورکینی» در برخی سواحل فرانسه را مطرح کردند، اما در نهایت از اجرای آن صرف‌نظر شد. دست‌کم در یکی از شهرهای ایتالیا، شهردارِ منتسب به لیگا در ۲۰۲۴ کوشید دعاهای مسلمانان و پوشیدن بورکینی را در ساحل ممنوع کند که به تنش‌های شهری انجامید. یک دانشمند علوم سیاسی ایتالیایی با نام
انجامید. یک دانشمند علوم سیاسی ایتالیایی با نام جیووانی سارتوری در کتابش نوشت مهاجران مسلمان حضوری «تهاجمی» دارند که «بی‌نظمی و جدایی» به‌همراه خواهند آورد. نوشته‌های او بر بسیاری در ایتالیا اثر گذاشت و به نظر می‌رسد کسانی با او هم‌عقیده‌اند که اسلام‌هراسی از یک «امتنای فرهنگی–مذهبی» سرچشمه می‌گیرد. در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۱، یک هفته پس از حملات ۱۱ سپتامبر، روزنامهٔ کوریره دلا سرا ایتالیا مقاله‌ای با عنوان «خشم و غرور» منتشر کرد. نویسنده در این مقاله غرب را متهم می‌کرد که با اسلام و مهاجران مسلمان «بیش از حد نرم»
که با اسلام و مهاجران مسلمان «بیش از حد نرم» برخورد کرده است. مثبت. اقدامات متعددی از سوی دولت ایتالیا و دیگر نهادها برای کاهش احساسات ضداسلامی موجود در جامعه انجام شده است. این شامل پیشنهادهایی از سوی نمایندگان دولت برای معرفی رویه‌ها و اقداماتی است که برابری را در میان جمعیت پشتیبانی و ترویج کند و نگرش‌های متعصبانه علیه مسلمانان را کاهش دهد. اقداماتی برای مهار گسترش اسلام‌هراسی از طریق رسانه‌ها، به‌ویژه در پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی، از رهگذر فعالیت «رصدخانهٔ رسانه و شبکه‌های اجتماعی UNAR» دربارهٔ
«رصدخانهٔ رسانه و شبکه‌های اجتماعی UNAR» دربارهٔ گفتار نفرت نشان داده شده است. پروژه‌ای تازه برای مبارزه با اسلام‌هراسی آغاز شده که «توقف اسلام‌هراسی» نام دارد. این پروژه از نوامبر ۲۰۱۸ تا اکتبر ۲۰۲۰ جریان داشت و هدف آن پرداختن به ریشه‌های اسلام‌هراسی در ایتالیا و اروپا بود. آمار. ایتالیایی‌هایی که به نظرسنجی خطرات ایپسوس در سال ۲۰۱۶ پاسخ دادند، با این گزاره روبه‌رو شدند: «همهٔ مهاجرت‌های بعدی از کشورهای عمدتاً مسلمان باید متوقف شود.» همان‌طور که گزارش نشان می‌دهد، اکثریت در هشت کشور از ده کشور با این
نشان می‌دهد، اکثریت در هشت کشور از ده کشور با این گزاره موافق بودند و در ایتالیا ۵۱٪ موافق بودند. یوروبارومتر دربارهٔ تبعیض به این موضوع پرداخته و نشان می‌دهد ۳۹٪ از پاسخ‌دهندگان ایتالیایی گفته‌اند که با همکاری با یک مسلمان احساس ناراحتی خواهند داشت. افزون بر این، تنها ۴۱٪ گفته‌اند اگر یکی از فرزندانشان در رابطهٔ عاشقانه با یک مسلمان باشد، احساس راحتی خواهند داشت.
دودمان عباسی یا عباسیان (به عربی: بنو العباس) یک دودمان عرب بودند که بین سال‌های ۷۵۰ تا ۱۲۵۸ میلادی بر خلافت عباسی حکومت کردند. آنها از طایفه قریشی هاشمی بنی عباس بودند که از نوادگان عباس بن عبدالمطلب بودند. خلافت عباسی به سه دوره اصلی تقسیم می‌شود: اوایل دوره عباسی (۷۵۰–۸۶۱)، اواسط دوره عباسی (۸۶۱–۹۳۶) و اواخر دوره عباسی (۹۳۶–۱۲۵۸). شاخه‌ای از این دودمان نیز به عنوان حاکمان تشریفاتی برای سلطنت مملوک (۱۲۶۱–۱۵۱۷) تا زمان فتح آنها توسط امپراتوری عثمانی حکومت می‌کردند. اصل و نسب. عباسیان از نسل عباس، یکی از
می‌کردند. اصل و نسب. عباسیان از نسل عباس، یکی از اصحاب محمد (و همچنین عموی او) و از قرآن پژوهان اولیه هستند. بنابراین ریشه آنها به هاشم بن عبد مناف و نیز عدنان به این خط می رسد: العباس بن عبدالمطلب بن هاشم بن عبد مناف بن قصعی بن کلیب بن مرّه بن کعب بن لؤی بن غالب بن فهر بن مالک بن انحُکَنَه. ابن الیاس بن مدر بن نزار بن معاد بن عدنان.
برین‌گیت به معنی "دروازه مغز" یک سامانهٔ کاشت مغزی است که در حال توسعه و طی مراحل کارآزمایی بالینی می‌باشد. این سامانه برای کمک به افرادی طراحی شده‌است که کنترل اندام‌های خود یا دیگر کارکردهای بدن را از دست داده‌اند، مانند بیماران مبتلا به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) یا آسیب نخاعی. فناوری برین‌گیت و دارایی‌های وابسته به "شرکت سایبرکینتیکز" اکنون در مالکیت شرکت خصوصی برین‌گیت قرار دارد. حسگری که در مغز کاشته می‌شود، فعالیت مغزی بیمار را پایش کرده و قصد یا نیت کاربر را به فرمان‌های رایانه‌ای تبدیل می‌کند.
نیت کاربر را به فرمان‌های رایانه‌ای تبدیل می‌کند. فناوری. برین‌گیت در شکل کنونی خود از یک حسگر کاشته‌شده در مغز و یک دستگاه رمزگشای خارجی تشکیل شده‌است که به نوعی اندام مصنوعی یا شیء بیرونی دیگر متصل می‌شود. حسگر به صورت یک آرایهٔ میکروالکترود است که پیش‌تر با نام «آرایه یوتا» شناخته می‌شد و شامل ۱۰۰ الکترود باریک‌تر از مو است. این الکترودها امضای الکترومغناطیسی شلیک نورون‌ها را در بخش‌های خاصی از مغز—برای نمونه در ناحیه‌ای که حرکت بازو را کنترل می‌کند—دریافت می‌کنند. حسگر این فعالیت‌ها را به سیگنال‌های
می‌کنند. حسگر این فعالیت‌ها را به سیگنال‌های الکتریکی تبدیل کرده و آن‌ها را به یک دستگاه خارجی می‌فرستد تا در نرم‌افزار رمزگشایی شوند. دستگاه رمزگشا با بهره‌گیری از سیگنال‌های مغزی می‌تواند ابزارهای بیرونی مانند یک بازوی رباتیک، نشانگر رایانه یا حتی یک صندلی چرخدار را کنترل کند. به بیان ساده، برین‌گیت به فرد امکان می‌دهد تنها با ذهن خود اشیای جهان پیرامون را جابه‌جا کند. افزون بر تحلیل بی‌درنگ الگوهای نورونی برای انتقال حرکات، آرایهٔ برین‌گیت همچنین قادر به ضبط داده‌های الکتریکی برای بررسی‌های بعدی است.
به ضبط داده‌های الکتریکی برای بررسی‌های بعدی است. یکی از کاربردهای بالقوهٔ این ویژگی، مطالعهٔ الگوهای تشنج در بیماران مبتلا به صرع توسط یک عصب‌شناس است. تاریخچه. برین‌گیت در آغاز توسط پژوهشگرانِ بخش علوم اعصاب در دانشگاه براون و در همکاری با شرکت سایبرکینتیکز توسعه یافت. بعدها سایبرکینتیکز ساخت دستگاه را به "شرکت بلک‌راک میکروسایستمز" واگذار کرد که اکنون حسگرها و سخت‌افزار گردآوری داده را تولید می‌کند. شرکت برین‌گیت حقوق مالکیت فکری و فناوری‌های مرتبط را از سایبرکینتیکز خریداری کرده و همچنان مالک این حقوق
سایبرکینتیکز خریداری کرده و همچنان مالک این حقوق است. پژوهش‌ها و نتایج آزمایشی. نخستین آزمایش‌های گزارش‌شده که شامل کاشت آرایهٔ میکروالکترود در یک انسان بود، در سال ۲۰۰۲ توسط کوین وارویک، مارک گاسون و پیتر کیبرد انجام شد. این عمل که در درمانگاه رادکلیف انجام گرفت، شامل کاشت آرایه در اعصاب محیطی داوطلب بود تا کارکردهای حرکتی و حسی به‌طور دوسویه برقرار شود. آزمایش بالینی کامل برین‌گیت سپس در فاصلهٔ سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ توسط پژوهشگران بیمارستان عمومی ماساچوست، دانشگاه براون و وزارت امور کهنه‌سربازان ایالات
دانشگاه براون و وزارت امور کهنه‌سربازان ایالات متحده انجام شد و شامل چهار بیمار مبتلا به فلج چهاراندام بود. نتایج این مطالعه که در سال ۲۰۰۶ در مجلهٔ "نیچر" منتشر شد، نشان داد که یک انسانِ فلج چهاراندام توانست تنها با فکر کردن، نشانگر رایانه را کنترل کرده، ایمیل باز کند و ابزارهایی مانند تلویزیون را به کار گیرد. یکی از شرکت‌کنندگان مت نیگل بود که آسیب نخاعی داشت و دیگری به ALS پیشرفته مبتلا بود. در ژوئیهٔ ۲۰۰۹، آزمایش بالینی دوم با نام «برین‌گیت۲» توسط پژوهشگران بیمارستان عمومی ماساچوست، دانشگاه براون و
بیمارستان عمومی ماساچوست، دانشگاه براون و مرکز کهنه‌سربازان پراویدنس آغاز شد. در نوامبر ۲۰۱۱، آزمایشگاه ترجمه‌ای اندام‌های مصنوعی عصبی در دانشگاه استنفورد به‌عنوان محل دوم به این کارآزمایی پیوست. این کارآزمایی همچنان ادامه دارد. در مهٔ ۲۰۱۲، پژوهشگران برین‌گیت در مجلهٔ "نیچر" گزارشی منتشر کردند که نشان می‌داد دو نفر که چند سال پیش بر اثر سکتهٔ ساقهٔ مغز دچار فلج شده بودند، توانستند بازوهای رباتیک را برای گرفتن و برداشتن کنترل کنند. یکی از شرکت‌کنندگان، «کَتی هاچینسون»، توانست با استفاده از بازوی رباتیک از
هاچینسون»، توانست با استفاده از بازوی رباتیک از بطری قهوه بنوشد، که نخستین بار در ۱۵ سال گذشته بود که بدون کمک دیگران می‌نوشید. این آزمایش در مرکز "خانه بوستون" در دورچستر، ماساچوست، محل اقامت تخصصی خانم هاچینسون انجام شد. این مطالعه با مشارکت پژوهشگران دانشگاه براون، وزارت کهنه‌سربازان، بیمارستان عمومی ماساچوست، دانشکده پزشکی هاروارد و مرکز هوافضای آلمان انجام شد. کارآزمایی‌های بالینی کنونی. کارآزمایی‌های بالینی از سال ۲۰۰۹ با نام «سامانهٔ واسط عصبی برین‌گیت۲» آغاز شد. دانشگاه استنفورد، بیمارستان عمومی
آغاز شد. دانشگاه استنفورد، بیمارستان عمومی ماساچوست، دانشگاه کیس وسترن رزرو (اوهایو) و مرکز کهنه‌سربازان پراویدنس در حال جذب شرکت‌کننده برای این کارآزمایی بودند. در آوریل ۲۰۲۱، برین‌گیت نخستین فناوری شد که توانست فرمان‌ها را به‌طور بی‌سیم از مغز انسان به رایانه منتقل کند. این مطالعهٔ بالینی روی دو فرد با آسیب نخاعی انجام گرفت. در این آزمایش یک فرستنده به قشر حرکتی مغز متصل بود تا سیگنال‌ها را ارسال کند. دقت و سرعت تایپ و حرکت مشابه راهکارهای باسیم گزارش شد.
بوگدان پلانیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال وویوودینا، باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد، باشگاه فوتبال اف‌سی‌اس‌بی، باشگاه فوتبال مکابی حیفا، باشگاه فوتبال بئوگراد، و باشگاه فوتبال اسلوبودا اوژیتسه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال صربستان بازی کرده است.
جرمی بلکمن (متولد ۱۹۸۷) بازیگر و نوازنده آمریکایی است. او در فیلم مگنولیا محصول سال ۱۹۹۹ بازی کرد. او در سال ۲۰۰۹ از دانشگاه کلمبیا فارغ‌التحصیل شد. او خواننده اصلی گروه موسیقی دنس آلترناتیو و الکترونیک مستقل پینک درینک بود. او در نقش ویلیام آیریش موسیقی تجربی تولید می‌کرد. پدرش، ایان، نیز بازیگر است
گَستون آلوارس سوارس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه ورزشی بلگرانو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال امارات متحده عربی بازی کرده است.
وجوه در جامعه‌شناسی برای درک مفهوم پشت ساختاربندی اساسی هستند. به گفته آنتونی گیدنز، وجوه، ویژگی‌های ساختار را توضیح می‌دهند. گفته می‌شود که ساختار دارای ویژگی‌های ساختاری و فردی است. گیدنز به این وجوه ساختاری به ترتیب «قواعد» و «منابع» می‌گوید. در عمل، گیدنز با اذعان به کارکردهای توانمندسازی که ساختار ارائه می‌دهد، خود را از سایر ساختارگرایان جدا می‌کند. یک مورد از «قاعده»، عمل اطاعت از یک قانون است. یعنی، محدودیت‌هایی وجود دارد که ساختار بر عاملیت اعمال می‌کند و باعث می‌شود عامل به شیوه‌ای خاص عمل کند. از
و باعث می‌شود عامل به شیوه‌ای خاص عمل کند. از این نظر، ساختار محدودیت‌هایی را بر عامل اعمال می‌کند تا هنجارهای اجتماعی را محقق کند. با این حال، هنجارها در گذشته تغییر کرده‌اند و از طریق استفاده از «منابع» ساختاری، تحت دستکاری مداوم جامعه قرار دارند. قوانین مدنی می‌توانند لغو یا بازنویسی شوند و در گذشته نیز چنین بوده است. قوانینی که آزادی‌های انسانی را محدود کرده‌اند، می‌توانند لغو شوند، زیرا "منابعی" وجود دارد، مثلاً وکلایی که می‌توانند دلیلی برای اصلاحات اجتماعی ارائه دهند. همچنین می‌تواند خود فرآیند
اجتماعی ارائه دهند. همچنین می‌تواند خود فرآیند بررسی قضایی باشد. گیدنز اظهار می‌کند این «وجوه» هستند که تکیه او بر دوگانگی ساختار را نشان می‌دهند، زیرا موردی را ارائه می‌کنند که در آن افراد آگاه می‌توانند از منابع موجود برای تغییر سیاست‌ها، استانداردها یا هنجارهایی استفاده کنند که ساختار بر آنها تحمیل می‌کند.
رنان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل-امارات متحده عربی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال برزیل بازی کرده است.
دامیان گارسیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال پنیارول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال اروگوئه بازی کرده است.
ریکلمه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. وی سابقه عضویت در تیم‌هایی همچون باشگاه ورزشی کویابا و باشگاه فوتبال شباب الاهلی را دارد.
ماتئوسائو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل-امارات متحده عربی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال برزیل بازی کرده است.
«شب‌بخیر و خداحافظ» ترانه‌ای از خواننده و ترانه‌پرداز انگلیسی ایمجن هیپ می‌باشد که به‌عنوان دومین تک‌آهنگ از آلبوم سال ۲۰۰۵ وی تحت عنوان "از طرف خودت صحبت کن" منتشر گردید. اشعار ترانه «ویرانگری ناشی از کراش داشتن» را توصیف می‌کند. این اثر در ایالات متحده نسبت به «قایم‌موشک» اندکی بیشتر مورد تبلیغ و ترویج قرار گرفت و موزیک ویدئو آن از شبکهٔ وی‌اچ‌وان پخش شد. اجرای گیتار در این قطعه توسط جف بک انجام شده‌است. نسخه آریانا گرانده. خوانندهٔ آمریکایی آریانا گرانده این ترانه را برای چهارمین آلبوم استودیویی خود تحت
این ترانه را برای چهارمین آلبوم استودیویی خود تحت عنوان "شیرین‌کننده" که در اوت سال ۲۰۱۸ منتشر شد بازخوانی/ریمیکس کرد.
عدالت و آزادی، که همچنین به عنوان نوت بوک توسط عدالت و آزادی شناخته می‌شود، یک انتشارات ضد فاشیست ایتالیایی بود که توسط اعضای جنبش ضد فاشیستی با همان نام در پاریس تأسیس شد. مجله بین ماه مه ۱۹۳۴ تا ماه مه ۱۹۴۰ وجود داشت. عنوان زیرش جنبش متحد برای خودمختاری کارگران، جمهوری سوسیالیستی، اومانیسم نوین بود. تاریخچه و مشخصات. عدالت و آزادی به عنوان یک نشریه هفتگی در پاریس توسط تبعیدیان ایتالیایی که به دلیل ظلم و ستم دولت فاشیست، ایتالیا را ترک کرده بودند، آغاز به کار کرد. اولین شماره در ۱۸ مه ۱۹۳۴ منتشر شد. هدف آن
کرد. اولین شماره در ۱۸ مه ۱۹۳۴ منتشر شد. هدف آن فراهم کردن بستری برای بحث در مورد مشکلات انقلاب ایتالیا بود. این مجله مقالاتی را به زبان‌های ایتالیایی و فرانسوی پوشش می‌داد که سعی در ارائه ترکیبی از لیبرالیسم و سوسیالیسم داشتند. برخی از شماره‌های این مجله به صورت مخفیانه در ایتالیا توزیع می‌شد. یکی از همکاران آن نیکولا کیارومونته بود. سردبیران عدالت و آزادی کارلو روسلی و آلبرتو سیانکا بودند. روسلی از زمان شروع به کار آن در سال ۱۹۳۴ تا ترورش در سال ۱۹۳۷ سردبیر بود. سیانکا جانشین روسلی به عنوان سردبیر مجله
بود. سیانکا جانشین روسلی به عنوان سردبیر مجله شد که آخرین شماره آن در ۲۰ مه ۱۹۴۰ منتشر شد.
گراچیا (ایتالیایی: "Hierarchy") یک مجله فاشیستی ماهانه بود که بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ در میلان، ایتالیا منتشر می‌شد. تاریخچه و مشخصات. "جرارچیا" در ژانویه ۱۹۲۲ توسط بنیتو موسولینی در میلان تأسیس شد. این مجله ارگان غیررسمی رژیم در آن زمان بود و در تبدیل ایتالیا به یک دولت تمامیت‌خواه نقش مهمی داشت. این مجله نقدهای ماهانه منتشر می‌کرد. نام موسولینی به عنوان سردبیر در سربرگ مجله ذکر شده بود. با این حال، سردبیر واقعی مجله، از زمان تأسیس، مارگاریتا سارفاتی بود. نام او تا نسخه فوریه ۱۹۲۵ در مجله ظاهر نشد، جایی
نام او تا نسخه فوریه ۱۹۲۵ در مجله ظاهر نشد، جایی که او به سادگی به عنوان «مدیر مسئول» (ایتالیایی: شخصی که از نظر قانونی مسئول مجله است) ذکر شد. انتشار این مجله در ژوئیه ۱۹۴۳ متوقف شد.
جنته (به ایتالیایی: "People") یک مجله هفتگی محبوب و قدیمی ایتالیایی است که به امور جاری و شایعات مربوط به افراد مشهور می‌پردازد. تاریخچه و مشخصات. "جنته" در سال ۱۹۵۷ در میلان راه‌اندازی شد. بنیان‌گذار و ناشر آن ادیلیو روسکونی، روزنامه‌نگار، نویسنده، ناشر و تهیه‌کننده فیلم ایتالیایی بود. این مجله، مجله شاخص گروه روسکونی بود. این مجله تا سال ۱۹۹۹ بخشی از گروه روسکونی بود، تا اینکه این گروه توسط هاچت فیلیپاچی مدیاس، زیرمجموعه لاگاردر اس‌سی‌ای، خریداری شد. این مجله توسط هاچت روسکونی تحت مالکیت هاچت فیلیپاچی
مجله توسط هاچت روسکونی تحت مالکیت هاچت فیلیپاچی مدیاس منتشر می‌شد. این مجله تا سال ۲۰۱۱ که توسط مجلات هرست خریداری شد، متعلق به هاچت فیلیپاچی مدیاس بود. این مجله به صورت هفتگی منتشر می‌شود. گردش خون. در سال ۱۹۶۴ تیراژ "مجله جنته"، ۳۳۱۰۰۰ نسخه بود که در سال ۱۹۶۸ به ۳۹۰۰۰۰ نسخه افزایش یافت. تیراژ "مجله جنته" در سال ۱۹۸۴، ۶۶۷٬۵۵۳ نسخه بود این رقم بین سپتامبر ۱۹۹۳ تا اوت ۱۹۹۴ به ۷۶۹٬۱۸۵ نسخه افزایش یافت در سال ۲۰۰۰، تیراژ این مجله ۶۹۰٬۰۰۰ نسخه بود. تیراژ این مجله در سال ۲۰۰۴، ۵۷۳٬۰۰۰ نسخه بود. این رقم در سال
در سال ۲۰۰۴، ۵۷۳٬۰۰۰ نسخه بود. این رقم در سال ۲۰۰۷، ۴۱۱٬۴۲۵ نسخه بود تیراژ آن در سال ۲۰۱۰، ۳۳۲٬۳۴۰ نسخه بود.
گامبرو روسو یک مجله و گروه انتشاراتی ایتالیایی در زمینه غذا و شراب است که در سال ۱۹۸۶ تأسیس شد. نام آن به معنای واقعی کلمه به عنوان «میگوی قرمز» ترجمه می‌شود و از میخانه‌ای در "پینوکیو" گرفته شده است که روباه و گربه در آن غذا می‌خورند. تاریخچه و مشخصات. "گامبرو روسو" در ابتدا ضمیمه‌ای هشت صفحه‌ای از "ایل مانیفستو" بود که برای اولین بار در ۱۶ دسامبر ۱۹۸۶ منتشر شد و توسط استفانو بونیلی تأسیس شد. در اوایل به گسترش دیدگاه‌های «ای آر سی ای گولا» که پیشگام جنبش غذای آهسته بود، کمک کرد. از سال ۱۹۸۷، "گامبرو روسو"
آهسته بود، کمک کرد. از سال ۱۹۸۷، "گامبرو روسو" راهنمایی برای شراب ایتالیایی با عنوان "وینی دیتالیا" منتشر کرده است که در مدت کوتاهی به تأثیرگذارترین راهنما در ایتالیا تبدیل شد. همچنین ترجمه انگلیسی آن با عنوان "«شراب‌های ایتالیایی»" منتشر شده است. از نسخه ۲۰۱۰، این راهنما پس از جنجال بر سر برکناری استفانو بونیلی، بنیان‌گذار این جنبش، بدون مشارکت جنبش غذای آهسته منتشر می‌شود. از سال ۱۹۹۰، راهنمای رستوران‌های ایتالیایی منتشر شد. در سال ۱۹۹۲، میگو قرمز توسط گدی گروپو ادیتوریاله به عنوان یک مجله ماهانه منتشر