payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در دهه‌های بعد، اعتصابات پاییزی بیشتر به مخالفت با برنامه‌های بودجه‌ای دولت معطوف شدند، برنامه‌هایی که معمولاً در ماه‌های پاییز تدوین و به‌صورت عمومی مورد بحث قرار می‌گیرند. این اعتراضات، که گاه با تظاهرات خیابانی و اعتصابات سراسری همراه بودند، بازتابی از نارضایتی عمومی نسبت به سیاست‌های ریاضتی، کاهش خدمات اجتماعی یا اصلاحات مالیاتی بودند؛ بنابراین، پاییز داغ نه‌تنها یک اصطلاح تاریخی، بلکه یک الگوی تکرارشونده در سیاست معاصر ایتالیا است، فصلی که در آن شکاف‌های اجتماعی و اقتصادی به سطح می‌آیند و صدای
شکاف‌های اجتماعی و اقتصادی به سطح می‌آیند و صدای اعتراضات جمعی بلندتر از همیشه شنیده می‌شود. تاریخچه. پس از شروعی دشوار و اختلافات متعدد بین اتحادیه‌های کارگری مختلف، CISL موفق شد از طریق نمایندگان خود در پارلمان ایتالیا صدایی به دست آورد و خواستار حضور بیشتر و مستقل شرکت‌هایی شد که بخشی از آنها متعلق به دولت بود. در سال ۱۹۵۶، به لطف ابتکارات CISL، شرکت اخیر از گروه کارفرمایان جدا شد. – به منظور ایجاد پایه جدیدی برای رابطه بین دولت و اتحادیه‌های کارگری. در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰، کنفدراسیون،
در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰، کنفدراسیون، اعتصاب کارگران متالوژی و کارگران الکترومکانیک و همچنین اختلافات کارگری در میلان را هماهنگ کرد. موفقیت بزرگ آن در سال ۱۹۶۳ حاصل شد، زمانی که با کارفرمایان الکترومکانیک در مورد پاداش‌های جدید، ارتقاء شغلی و جوایز مطابق با افزایش بهره‌وری مذاکره کرد. با این وجود، فعالیت‌های اتحادیه‌های کارگری در محوطه کارخانه همچنان به شدت دشوار بود و کارگرانی که برای آنها تلاش می‌کردند، در معرض خطر اخراج قرار می‌گرفتند. در میانه دهه ۱۹۶۰، زمانی که اقتصاد ایتالیا دچار رکود شد،
دهه ۱۹۶۰، زمانی که اقتصاد ایتالیا دچار رکود شد، کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ایتالیا با بحران داخلی روبه‌رو گردید. بسیاری از شاخه‌های این اتحادیه بر این باور بودند که نقش سیاسی آن با اهداف صنفی و کارگری‌اش ناسازگار است. این اختلاف نظرها به شکاف‌هایی در درون سازمان منجر شد و موجب شد که اعتماد به رهبری مرکزی کاهش یابد. در سال ۱۹۶۹، ششمین کنگره کنفدراسیون برگزار شد و دیدگاه منتقدان به رسمیت شناخته شد. در نتیجه، اتحادیه تصمیم گرفت از فعالیت‌های پارلمانی خود صرف‌نظر کند و تمرکز خود را به‌طور کامل بر مسائل صنفی
کند و تمرکز خود را به‌طور کامل بر مسائل صنفی و دفاع از حقوق کارگران معطوف سازد. این تغییر جهت، نقطه عطفی در تاریخ CISL بود و نشان‌دهنده تلاش برای بازسازی هویت مستقل و غیرسیاسی اتحادیه در مواجهه با بحران‌های اقتصادی و اجتماعی آن دوران. سال‌های بعد برای کل ایتالیا به‌طور خاص پرآشوب بود: در حالی که اتحادیه‌های کارگری سنتی توسط جنبش دانشجویی و تأثیر ثانویه استعمارزدایی و ایدئولوژی‌های جهان سومی در حال تغییر شکل بودند، صحنه محلی شاهد ظهور تروریسم بریگادهای سرخ و استراتژی نئوفاشیستی تنش (که توسط پیشتاز ملی انجام
استراتژی نئوفاشیستی تنش (که توسط پیشتاز ملی انجام می‌شد) بود. CISL فعالیت خاص خود را با حمایت از دموکراسی و جانبداری از جامعه مدنی دو چندان کرد. در ژوئیه ۱۹۷۲، این اتحادیه به عنوان یک گروه انتقالی، فدراسیون واحد را تأسیس کرد که به یک نهاد نسبتاً بوروکراتیک تبدیل شد. CISL در سال ۱۹۷۵ با سایر فدراسیون‌های ملی توافق‌نامه‌ای امضا کرد و خواستار تنظیم مجدد تعادل حقوق و مستمری و همچنین حداقل دستمزد جدید شد. فدراسیون واحد در کنگره خود در سال ۱۹۷۸ تاکتیک جدیدی پیشنهاد کرد و خواستار چشم‌انداز وسیع‌تری از اتحادیه‌ها
کرد و خواستار چشم‌انداز وسیع‌تری از اتحادیه‌ها شد. – با در نظر گرفتن سیاست اقتصادی ملی. در سال ۱۹۸۳، CISL مؤسسه همکاری توسعه اتحادیه‌های کارگری (ISCOS) را تأسیس کرد. کاهش تدریجی تورم در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ (باز هم به زیر ۱۰ درصد در سال ۱۹۸۴). مداخله دولت در اقتصاد به منظور کاهش هزینه‌های نیروی کار، پس از حمایت توافق‌نامه‌هایی که CISL نقش عمده‌ای در آن ایفا کرد، توسط مردم در همه‌پرسی ۱۹۸۵ ایتالیا تأیید شد (این سیاست با مخالفت جناح چپ کنفدراسیون و همچنین CGIL و حزب کمونیست ایتالیا مواجه شد). CISL در دو
CGIL و حزب کمونیست ایتالیا مواجه شد). CISL در دو پروتکل با قوه مجریه ایتالیا در سال‌های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ شرکت داشت که هر دو توافق کردند کنترل شدید نرخ تورم و بدهی دولت را مجاز بدانند. از سال ۱۹۹۴ به بعد، این نهاد تشکیل شد تا نمایندگی‌های مشترک اتحادیه‌های کارگری را ایجاد کند، یک نهاد فرافدراسیونی که هدف آن تضمین توافق دموکراتیک اولیه در مورد همه مسائل کارگری بود و همچنین به عنوان گامی به سوی یک اتحادیه کارگری واحد جدید در نظر گرفته شده بود.
اتحادیه کارگری ایتالیا (, UIL) یک مرکز ملی سندیکایی در ایتالیا است. این مرکز در سال ۱۹۵۰ به عنوان یک انشعاب سوسیالیستی، سوسیال دموکرات، جمهوری‌خواه و لائیک از کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا (CGIL) تأسیس شد. این مرکز تقریباً ۲٫۲ میلیون کارگر را نمایندگی می‌کند. اتحادیه کارگری UIL وابسته به کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری (ITUC) و کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری اروپا (ETUC) است. پیشینه. در ۳ ژوئن ۱۹۴۴، در حالی که ایتالیا درگیر جنگ جهانی دوم بود، رهبران حزب، جوزپه دی ویتوریو، آشیل گراندی و امیلیو
حزب، جوزپه دی ویتوریو، آشیل گراندی و امیلیو کانه‌واری، به ترتیب از طرف حزب کمونیست ایتالیا (PCI)، حزب دموکراسی مسیحی و حزب سوسیالیست ایتالیا، «پیمان رم» را امضا کردند. انجمن حاصل، که با نام «کنفدراسیون متحد کارگران ایتالیا» شناخته می‌شود، برای متحد کردن همه کارگران ایتالیایی زیر یک پرچم، بدون توجه به دیدگاه‌های سیاسی و مذهبی آنها، تأسیس شد. این اوج تلاش‌های مشترک همه احزاب ضد فاشیست عضو کمیته آزادی ملی بود. این پیمان، سه جنبش سیاسی پیشرو (کمونیست، سوسیالیست و کاتولیک) را به نام حقوق کارگران و مبارزه مداوم
و کاتولیک) را به نام حقوق کارگران و مبارزه مداوم علیه فاشیسم متحد کرد. تاریخچه. تشکیل اتحادیه کارگری UIL نتیجهٔ انشعابی بود که از پیمان «CGIL متحد» به‌وجود آمد—پیمانی که خود تحت تأثیر ناآرامی‌های سیاسی در احزاب مرتبط با آن، به‌ویژه حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، در سال‌های نخست پس از جنگ جهانی دوم دچار تزلزل شد. در آن دوران، فضای سیاسی کشور به‌شدت متلاطم بود و اختلافات ایدئولوژیک میان جناح‌های چپ، به‌ویژه درون حزب سوسیالیست ایتالیا، موجب شکاف‌هایی در اتحادهای صنفی شد. حزب سوسیالیست، که درگیر کشمکش‌های داخلی
صنفی شد. حزب سوسیالیست، که درگیر کشمکش‌های داخلی و رقابت‌های شدید میان جناح‌های مختلف خود بود، نتوانست انسجام لازم را برای حفظ اتحاد در جنبش‌های کارگری فراهم کند. این بی‌ثباتی سیاسی، همراه با فشارهای خارجی و اختلاف نظر دربارهٔ نقش اتحادیه‌ها در سیاست ملی، زمینه‌ساز جدایی بخشی از اعضای CGIL و تشکیل UIL شد—اتحادیه‌ای که تلاش داشت رویکردی مستقل‌تر و کمتر ایدئولوژیک در دفاع از حقوق کارگران اتخاذ کند. UIL به‌عنوان نهادی جدید در چشم‌انداز صنفی ایتالیا ظاهر شد، با هدف ایجاد تعادل میان فعالیت‌های صنفی و استقلال
با هدف ایجاد تعادل میان فعالیت‌های صنفی و استقلال سیاسی، و با تمرکز بر مسائل عملی و روزمره کارگران، فارغ از کشمکش‌های حزبی. این تحول، بخشی از روند گسترده‌تر بازسازی نهادهای مدنی در ایتالیا پس از جنگ بود، که در آن تلاش می‌شد ساختارهای جدیدی برای نمایندگی اجتماعی و مشارکت دموکراتیک شکل گیرد. جدایی از CGIL. نخستین انتخابات عمومی جمهوری ایتالیا در تاریخ ۱۸ آوریل ۱۹۴۸ برگزار شد. در نتیجه این انتخابات، اتحاد سوسیالیستی—ائتلافی سیاسی متشکل از حزب دموکرات سوسیالیست ایتالیا و سوسیالیست‌های اصلاح‌طلب در اتحاد با حزب
ایتالیا و سوسیالیست‌های اصلاح‌طلب در اتحاد با حزب جمهوری‌خواه ایتالیا—موفق شد ۷٫۰۷ درصد از آرای مجلس نمایندگان و ۳٫۶۲ درصد از آرای مجلس سنا را به‌دست‌آورد. این میزان حمایت، آن‌ها را قادر ساخت تا در پنجمین کابینه آلچیده د گاسپری مشارکت داشته باشند و دو وزیر را به دولت معرفی کنند. این حضور، هرچند محدود، نشان‌دهنده نقش ائتلاف‌های میانه‌رو و اصلاح‌طلب در ساختار سیاسی نوپای جمهوری ایتالیا بود—جمهوری‌ای که پس از سقوط فاشیسم و پایان سلطنت، در حال شکل‌گیری نهادهای دموکراتیک و بازتعریف قدرت سیاسی بود. مشارکت اتحاد
دموکراتیک و بازتعریف قدرت سیاسی بود. مشارکت اتحاد سوسیالیستی در دولت، بخشی از تلاش برای ایجاد تعادل میان نیروهای چپ و راست در فضای پرتنش و قطبی آن دوران به‌شمار می‌رفت. برای نخستین بار، دموکرات‌های سوسیال و سوسیالیست‌های میانه‌رو وارد دولت شدند، در حالی‌که حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا به صف مخالفان پیوستند. کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا در ابتدا تلاش کرد پیوندهای خود را با حزب کمونیست تقویت کند، اما پس از سوءقصد به جان پالمیرو تولیاتی، دبیرکل حزب کمونیست، در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۸، فراخوانی
حزب کمونیست، در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۸، فراخوانی برای اعتصاب عمومی علیه کابینه آلچیده دِ گاسپری صادر کرد. این حادثه، که فضای سیاسی کشور را به‌شدت ملتهب ساخت، نقطه عطفی در روابط میان اتحادیه‌های کارگری و احزاب چپ‌گرا بود. کنفدراسیون، که تا آن زمان سعی در حفظ تعادل میان فعالیت صنفی و پیوندهای سیاسی داشت، با این اقدام نشان داد که در شرایط بحرانی، می‌تواند به‌طور مستقیم در عرصه سیاسی مداخله کند. اعتصاب عمومی، که در واکنش به این حمله سازمان‌دهی شد، نه‌تنها اعتراض به خشونت سیاسی بود، بلکه بیانگر نارضایتی گسترده از
خشونت سیاسی بود، بلکه بیانگر نارضایتی گسترده از سیاست‌های دولت و تلاش برای دفاع از جایگاه احزاب چپ در ساختار سیاسی نوپای جمهوری ایتالیا نیز به‌شمار می‌رفت. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۸، گروهی از اعضای اتحادیه‌های کارگری کاتولیک، متشکل از جمهوری‌خواهان و سوسیال دموکرات‌ها، که مایل به ادامه همکاری با سوسیالیست‌های ستیزه‌جو نبودند، از CGIL جدا شدند. آن‌ها اتحادیه جدیدی را تأسیس کردند که در ابتدا «CGIL آزاد» (Libera CGIL, LCIGL) نامیده شد و بعداً کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ایتالیا (CISL) نام گرفت. CGIL اتحادیه
کارگری ایتالیا (CISL) نام گرفت. CGIL اتحادیه کمونیست‌ها و سوسیالیست‌ها و همچنین جناح‌های لائیک و اصلاح‌طلب باقی ماند. [ "" ] جناح‌های لائیک و اصلاح‌طلب مذکور عمدتاً با حزب لیبرال ایتالیا (PLI)، دیگر جمهوری‌خواهان، سوسیال دموکرات‌ها و برخی سوسیالیست‌های خودمختار وابسته به جناح PSI به رهبری جوزپه رومیتا مرتبط بودند. این جناح‌ها پس از انشعاب کاتولیک‌ها در CIGL باقی ماندند، اما افزایش ستیزه‌جویی سیاسی اعتصابات CGIL، از جمله اقدامات علیه عضویت ایتالیا در ناتو، و خشونت ۱۷ مه ۱۹۴۹ در مولینلا، گروه‌های غیرکمونیست
خشونت ۱۷ مه ۱۹۴۹ در مولینلا، گروه‌های غیرکمونیست را نیز به انشعاب از CGIL و تشکیل فدراسیون کارگری ایتالیا (FIL) سوق داد. فدراسیون کارگری ایتالیا (FIL). در ۴ ژوئن ۱۹۴۹، در لیسئو ویسکونتی در رم، جمهوری‌خواهان و سوسیال دموکرات‌ها FIL را تأسیس کردند. در تابستان سال ۱۹۴۹، گروهی از فعالان اتحادیه‌ای وابسته به جناح سوسیالیست‌های مستقل به رهبری ایتالو ویلیانزی از کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا جدا شدند. این اقدام در ادامه روندی بود که پیش‌تر توسط جناحی دیگر از سوسیالیست‌های مستقل به رهبری رومیتا انجام شده بود؛
مستقل به رهبری رومیتا انجام شده بود؛ او از حزب سوسیالیست ایتالیا جدا شد و در دسامبر همان سال حزب سوسیالیست متحد را بنیان‌گذاری کرد. گروه ویلیانزی تلاش کرد به اتحادیه FIL بپیوندد، اما با مخالفت رهبری آن مواجه شد. دلیل این مخالفت، بررسی طرحی برای ادغام FIL با اتحادیه کاتولیک LCGIL بود—طرحی که تحت فشارهای سیاسی و دیپلماتیک ایالات متحده مطرح شده بود. سفارت آمریکا و فدراسیون کارگری آمریکا به تشکیل یک اتحادیه واحد، غیرکمونیستی و مستقل علاقه‌مند بودند تا بتوانند در برابر نفوذ فزاینده CGIL، که گرایش‌های کمونیستی
در برابر نفوذ فزاینده CGIL، که گرایش‌های کمونیستی داشت، ایستادگی کنند. این تحولات نشان‌دهنده پیچیدگی فضای سیاسی و صنفی ایتالیا در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم بود، جایی که رقابت‌های ایدئولوژیک داخلی با فشارهای خارجی درهم آمیخته بودند و ساختارهای کارگری به میدان کشمکش‌های ژئوپولیتیکی تبدیل شده بودند. اولین و تنها کنگره FIL از ۲۹ ژانویه تا ۵ فوریه ۱۹۵۰ در ناپل برگزار شد. هدف اصلی این جلسه ترتیب دادن ادغام با LCIGL بود، اما این تصمیم بلافاصله بحث‌برانگیز شد. اعتراضاتی هم به دلایل رویه‌ای (این تصمیم توسط مدیران
هم به دلایل رویه‌ای (این تصمیم توسط مدیران FIL و بدون هیچ رأی‌گیری عمومی گرفته شده بود) و هم به دلایل سیاسی (بسیاری می‌خواستند FIL مستقل از نفوذ کاتولیک‌ها و آمریکایی‌ها باشد) مطرح شد. [ "" ] حزب جمهوری‌خواه ایتالیا و حزب سوسیالیست متحد پیش از این از هواداران خود در FIL خواسته بودند که با این ادغام مخالفت کنند. در نهایت، تنها رهبری FIL به LCIGL پیوست (که در ۳۰ آوریل ۱۹۵۰ نام خود را به کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ایتالیا تغییر داد). بخش عمده‌ای از اعضای عادی تصمیم گرفتند اتحادیه جدیدی تشکیل دهند، مستقل از
تصمیم گرفتند اتحادیه جدیدی تشکیل دهند، مستقل از سیاست و نفوذ خارجی که CGIL و FIL را از هم جدا کرده بود. در ۵ فوریه ۱۹۵۰، در پایان کنگره، FIL به فعالیت خود پایان داد. تشکیل اتحادیه کارگری ایتالیا (UIL). در تاریخ ۵ مارس ۱۹۵۰، در ساختمان «خانه هوانورد» در شهر رم، ۲۵۳ نماینده از کنگره منحل‌شده اتحادیه FIL گرد هم آمدند تا اتحادیه کارگری ایتالیا را بنیان‌گذاری کنند. این سازمان جدید، با وجود ادعای استقلال سیاسی، دارای گرایش‌های آشکار سوسیال‌دموکراتیک و اصلاح‌طلبانه بود و از همان ابتدا با رویکردی معتدل و
بود و از همان ابتدا با رویکردی معتدل و غیرکمونیستی وارد عرصه فعالیت‌های صنفی شد. ریاست این مجمع را سناتور لوئیجی کارماگنولا بر عهده داشت. از چهره‌های برجسته حاضر در این نشست می‌توان به ایتالو ویلیانزی، انزو دالا کیزا و رناتو بولری از حزب سوسیالیست متحد، رافائله وانی، آمِده‌ئو سوموووگو و نخست‌وزیر پیشین فرّوچو پاری از حزب جمهوری‌خواه، چندین فعال اتحادیه‌ای از حزب سوسیالیست کارگری ایتالیا، و همچنین شماری از فعالان مستقل صنفی اشاره کرد. این گردهمایی، نقطه آغاز شکل‌گیری نهادی بود که تلاش داشت در برابر نفوذ
شکل‌گیری نهادی بود که تلاش داشت در برابر نفوذ فزاینده اتحادیه‌های کمونیستی، به‌ویژه CGIL، جایگزینی معتدل و مستقل ارائه دهد و در عین حال، با حفظ پیوندهای اجتماعی، به دفاع از حقوق کارگران در چارچوبی دموکراتیک و غیرایدئولوژیک بپردازد. بیانیه و برنامه تأسیس که توسط نمایندگان تصویب شد، شامل "پنج اصل اساسی" UIL بود: الحاقیهٔ بعدی به این اعلامیه، تعهد به مزوجیورنو بود. این اتحادیه تا حدودی به دلیل مقاومت در برابر منافع آمریکا با امتناع از ادغام با LCIGL، برای چندین سال از مشارکت سیاسی و بودجه محروم شد. با وجود
سال از مشارکت سیاسی و بودجه محروم شد. با وجود این مشکلات، در سال‌های اول، UIL به‌طور مداوم نفوذ خود را در بین کارگران ایتالیایی افزایش داد و تا پایان سال ۱۹۵۰ به ۴۰۰۰۰۰ عضو رسید در اول ژانویه ۱۹۵۲، اتحادیه کارگری UIL به عضویت کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری آزاد درآمد که بعداً در سال ۲۰۰۶ در کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری (ITUC) ادغام شد. در سال ۱۹۷۳، اتحادیه کارگری UIL به عضویت کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری اروپا (ETUC) درآمد. در ۶ دسامبر ۱۹۵۳، دومین کنگره UIL در رم برگزار شد. فدراسیون
۱۹۵۳، دومین کنگره UIL در رم برگزار شد. فدراسیون CGIL-CISL-UIL. بین سال‌های ۱۹۶۸ و اوایل دهه ۱۹۸۰، CGIL چپ‌گرا، CISL کاتولیک و UIL چپ میانه‌رو با هم متحد شدند و «فدراسیون CGIL-CISL-UIL» را تأسیس کردند، فدراسیونی برای هماهنگی (اما نه ادغام) این سه اتحادیه اصلی. این فدراسیون از نظر ماهیت مشابه CGIL متحد «قدیمی» بود، اما اعضا را به تعهدات سیاسی بالقوه نامطلوب وابسته نمی‌کرد. این فدراسیون از زمان تأسیس خود تنها توانست تا اوایل دهه ۱۹۷۰، به‌ویژه در طول پاییز داغ ناآرامی‌های کارگری ایتالیا، به‌طور مؤثر عمل کند. [
کارگری ایتالیا، به‌طور مؤثر عمل کند. [ "" ] این فدراسیون در سال ۱۹۸۵، زمانی که قانونی توسط کابینه بتینو کراکسی صادر شد و اتحادیه‌های عضو را دچار تفرقه کرد، به پایان خود رسید. این قانون «مقیاس دستمزد متغیر» را کاهش داد. . در حالی که اختلافات بر سر این قانون در ابتدا پنهان نگه داشته شد، این اختلافات زمانی وارد عرصه عمومی شد که احزاب کابینه کراکسی (DC, PSI, PSDI, PRI, PLI)، تلاش سیاسی هماهنگی را برای دفاع از این قانون در برابر همه‌پرسی پیشنهادی برای لغو آن آغاز کردند. حزب کمونیست ایتالیا (PCI)، به رهبری
آغاز کردند. حزب کمونیست ایتالیا (PCI)، به رهبری انریکو برلینگوئر، و CGIL، به رهبری لوچیانو لاما، از درخواست همه‌پرسی در مورد این قانون حمایت کردند. CISL و UIL، به رهبری پیر کارنیتی و جورجیو بنونوتو، و جناح‌های درون CGIL (به ویژه آن‌هایی که تحت تأثیر اوتاویانو دل تورکو بودند) خود را با موضع دولت در برابر همه‌پرسی همسو کردند. همه‌پرسی محقق نشد و تصویب قانون جدید منجر به فروپاشی فدراسیون CGIL-CISL-UIL شد. جمهوری دوم. از سال ۱۹۸۹ و در ادامه دهه ۱۹۹۰، احزاب سنتی ایتالیا در پی دوره‌ای از آشفتگی سیاسی گسترده،
ایتالیا در پی دوره‌ای از آشفتگی سیاسی گسترده، عمدتاً منحل شدند. این تحول، که به‌عنوان نوعی انقلاب سیاسی شناخته می‌شود، ساختار حزبی کشور را دگرگون کرد و پیامدهای عمیقی برای نهادهای مدنی و صنفی به‌همراه داشت. در این فضای جدید، اتحادیه کارگری UIL پیوندهای سیاسی خود را از دست داد و از وابستگی به احزابی چون حزب دموکرات سوسیالیست، حزب لیبرال، حزب جمهوری‌خواه و شاخه‌های میانه‌رو حزب سوسیالیست فاصله گرفت. در نتیجه این گسست، اعضای UIL دیگر دارای هویت سیاسی مشترک و منسجمی نبودند. اگرچه بسیاری از آن‌ها به احزاب جدیدی
نبودند. اگرچه بسیاری از آن‌ها به احزاب جدیدی چون حزب سوسیالیست مدرن و حزب دموکرات وابسته شدند، اما اتحادیه به‌طور کلی از ساختار حزبی فاصله گرفت و تلاش کرد استقلال سیاسی خود را حفظ کند. این تغییر، بخشی از روند گسترده‌تر بازسازی نهادهای اجتماعی در ایتالیا پس از فروپاشی نظم سیاسی پیشین بود—روندی که در آن اتحادیه‌ها ناچار بودند جایگاه خود را در چشم‌انداز جدیدی تعریف کنند که دیگر بر پایه پیوندهای سنتی حزبی استوار نبود. در سال ۲۰۱۱، طبق آخرین داده‌های رسمی، در مجموع ۲٬۱۹۶٬۴۴۲ عضو UIL وجود داشت که شامل ۱٬۳۲۸٬۵۸۳
۲٬۱۹۶٬۴۴۲ عضو UIL وجود داشت که شامل ۱٬۳۲۸٬۵۸۳ کارگر فعال، ۵۷۵٬۲۶۶ کارگر بازنشسته و ۲۹۲٬۵۹۳ کارگر عضو دوم می‌شد. فدراسیون‌های صنفی وابسته. شرکت‌های وابسته فعلی. فهرست فدراسیون‌های وابسته در حال حاضر شامل موارد زیر است:
حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا (به , PSDI)، همچنین با نام حزب سوسیال دموکرات ایتالیا شناخته می‌شود، یک حزب سیاسی سوسیال دموکرات در ایتالیا بود. این حزب که طولانی‌ترین شریک دولت برای دموکراسی مسیحی بود، نیروی مهمی در سیاست ایتالیا به حساب می‌آمد، قبل از کاهش آرا و اعضا در دهه ۱۹۹۰. بنیانگذار و رهبر دیرینه این حزب جوزپه ساراگات بود که از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱ به عنوان رئیس‌جمهور جمهوری ایتالیا خدمت کرد. در مقایسه با حزب سوسیالیست ایتالیا که همفکر آنها بود، میانه‌روتر بود،حداقل تا زمان رهبری بتینو کراشی، در واقع
بود،حداقل تا زمان رهبری بتینو کراشی، در واقع با چپ میانه همسو بود. پس از یک تغییر به راست در دهه ۱۹۹۰، که باعث شد برخی از ناظران PSDI را به عنوان یک حزب سوسیال دموکرات زیر سؤال ببرند، از حزب سوسیالیست اروپا اخراج شد. هنگامی که انریکو فری به همراه لوئیجی پرتی، سوسیال دموکراسی لیبرال اروپا (SOLE) فعلی را تأسیس کردند، که طرفدار اتحاد با ائتلاف راست میانه سیلویو برلوسکونی بود، این انتخاب توسط PES و سوسیالیست بین‌الملل مورد انتقاد قرار گرفت و بیانیه‌ای رسمی صادر شد. در ژانویه ۱۹۹۵، کنگره حزب، جریان فری و پرتی
شد. در ژانویه ۱۹۹۵، کنگره حزب، جریان فری و پرتی را در اقلیت قرار داد و جیان فرانکو شیتروما را به عنوان دبیر انتخاب کرد. پس از انحلال حزب در سال ۱۹۹۸، اکثریت به حزب سوسیالیست ائتلاف چپ میانه رسید، در حالی که جریان راست حزب به احزاب ائتلاف راست میانه پیوست. در سال ۲۰۰۴، این حزب با همان نام، حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا، تأسیس شد که همچنان یک حزب کوچک مرتبط با ائتلاف‌های چپ میانه و راست میانه است. تاریخچه. سال‌های اولیه و ائتلاف‌های دولتی. این حزب در سال ۱۹۴۷ با نام حزب سوسیالیست کارگران ایتالیا توسط گروهی
با نام حزب سوسیالیست کارگران ایتالیا توسط گروهی منشعب از حزب سوسیالیست ایتالیا تأسیس شد. دلیل این انشعاب، تصمیم حزب سوسیالیست برای پیوستن به حزب کمونیست ایتالیا در قالب فهرست انتخاباتی جبهه دموکراتیک مردمی برای انتخابات عمومی سال ۱۹۴۸ بود. رهبری این جدایی را جوزپه ساراگات و فرزندان جاکومو ماتئوتی بر عهده داشتند، و این واقعه به نام «انشعاب کاخ باربرینی» شناخته شد، برگرفته از نام کاخی در رم که محل وقوع آن بود. در اول ماه مه ۱۹۵۱، این حزب با دو حزب کوچک‌تر یعنی حزب سوسیالیست واحد و حزب دموکرات کارگری متحد شد
حزب سوسیالیست واحد و حزب دموکرات کارگری متحد شد و نام جدیدی برگزید: حزب سوسیالیست – شاخه ایتالیایی انترناسیونال سوسیالیستی. سپس در تاریخ ۷ ژانویه ۱۹۵۲، این حزب به‌طور نهایی با نام حزب دموکرات سوسیالیست ایتالیا شناخته شد. از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۵، اعضای این حزب ریاست مؤسسه ملی تأمین اجتماعی ایتالیا را در اختیار داشتند، نهادی کلیدی در مدیریت خدمات رفاهی و بیمه‌های اجتماعی کشور که نقش مهمی در سیاست‌گذاری اجتماعی پس از جنگ ایفا می‌کرد. این دوره، نشان‌دهنده نفوذ قابل‌توجه حزب در ساختار اجرایی دولت و تلاش آن برای
حزب در ساختار اجرایی دولت و تلاش آن برای پیوند دادن اصلاحات اجتماعی با سیاست‌های سوسیال‌دموکراتیک بود. در سال ۱۹۶۶، این حزب به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) پیوست تا حزب سوسیالیست متحد را تشکیل دهد. در سال ۱۹۶۹، پس از نتیجه ناامیدکننده در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۶۸، این حزب از حزب متحد جدید جدا شد و نام حزب سوسیالیست متحد (PSU) را برگزید. در سال ۱۹۷۱ به نام PSDI بازگشت. در سال ۱۹۸۰، این حزب به حزب دموکراسی مسیحی (DC)، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (PRI) و حزب لیبرال ایتالیا
جمهوری‌خواه ایتالیا (PRI) و حزب لیبرال ایتالیا (PLI) در ائتلاف پنج حزبی پیوست که تا سال ۱۹۹۱ و تا سال ۱۹۹۴ بدون PRI بر کشور حکومت می‌کرد. نقش این حزب در ائتلاف حداقلی بود و تحت الشعاع حزب قدرتمندتر PSI قرار داشت. PSDI عضو سوسیالیست بین‌الملل و از اعضای بنیانگذار حزب سوسیالیست‌های اروپایی (PES) بود. اعضای آن در پارلمان اروپا از سال ۱۹۷۹ در گروه سوسیالیست‌ها عضویت داشتند. در سال ۱۹۹۴، با افزایش محافظه‌کاری در میان احزاب سوسیال دموکرات، حزب سوسیالیست سوسیالیست از پارلمان اروپا اخراج شد. زوال و بازسازی. حزب
از پارلمان اروپا اخراج شد. زوال و بازسازی. حزب سوسیالیست ایتالیا (PSDI) درگیر رسوایی‌های فساد مالی معروف به "مانی‌پولیته" شد و تقریباً از صحنه سیاسی ناپدید شد. انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۹۴ منجر به سقوط تقریباً یک شبه احزاب ائتلاف "پنج حزبی" و ظهور حزب فورزا ایتالیا به رهبری سیلویو برلوسکونی شد که بسیاری از رأی‌دهندگان PSDI را جذب کرد. در ژانویه ۱۹۹۵، جیان فرانکو شیتروما به عنوان دبیر ملی حزب انتخاب شد و جایگزین انریکو فری شد که می‌خواست به قطب آزادی‌های میانه‌رو بپیوندد. پیروان فری حزب را ترک کردند و
میانه‌رو بپیوندد. پیروان فری حزب را ترک کردند و سوسیال دموکراسی لیبرال اروپایی را تأسیس کردند و به مرکز دموکراتیک مسیحی (CCD) میانه‌رو پیوستند. در سال ۱۹۹۸، این حزب، به رهبری شیتروما، سرانجام با سوسیالیست‌های ایتالیا، یکی از احزاب جانشین حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، ادغام شد تا سوسیالیست‌های دموکراتیک ایتالیا را تشکیل دهد. تا آن زمان، اکثر اعضا و رأی‌دهندگان این حزب به احزاب دیگر پیوسته بودند: فورزا ایتالیا (به نام کارلو ویزینی، رهبر حزب در سال‌های ۱۹۹۲–۱۹۹۳)، CDC (به نام فری، رهبر حزب در سال‌های
۱۹۹۲–۱۹۹۳)، CDC (به نام فری، رهبر حزب در سال‌های ۱۹۹۳–۱۹۹۵) و دموکرات‌ها (به نام فرانکو برونو). این حزب در سال ۲۰۰۴ با همان نام، حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا، به عنوان ادامه حزب ساراگات، دوباره تأسیس شد، به طوری که PSDI جدید کنگره‌های خود را در تداوم کامل با PSDI فقید شماره‌گذاری می‌کند. پشتیبانی مردمی. حزب سوسیالیست کارگران ایتالیا (PSDI) بهترین نتیجه خود را در اولین حضورش در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۴۸ به دست آورد، زمانی که ۷٫۱٪ آرا را به دست آورد. در آن زمان، این حزب در ربودن بسیاری از آرا از
در آن زمان، این حزب در ربودن بسیاری از آرا از حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) موفق بود، حزبی که به دلیل انشعاب و همچنین اتحاد با حزب کمونیست ایتالیا (PCI) در جبهه دموکراتیک مردمی آسیب دیده بود. PSDI کانون‌های اصلی خود را در شمال ایتالیا یافت: ۱۲٫۹٪ در استان تورین، ۱۱٫۹٪ در کونئو، ۱۰٫۶٪ در میلان، ۱۳٫۹٪ در سوندریو، ۱۲٫۶٪ در ترویزو، ۱۵٫۹٪ در بلونو و ۱۴٫۹٪ در اودینه. از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۵۳، حمایت از حزب حدود ۴ تا ۵ درصد بود، به استثنای انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۶۳ که ۶٫۱ درصد آرا را به دست
ایتالیا در سال ۱۹۶۳ که ۶٫۱ درصد آرا را به دست آورد. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۹۲، آخرین انتخابات قبل از "تانژانتوپولی"، حزب سوسیالیست ایتالیا ۲٫۷ درصد آرا را به دست آورد. این حزب برای دهه‌ها پایگاه‌های خود را در شمال غربی و شمال شرقی حفظ کرد؛ از دهه ۱۹۶۰، شروع به کسب حمایت در جنوب ایتالیا کرد. تا انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۸۷، پایگاه‌های این حزب به سمت جنوب، به ویژه آپولیا، کامپانیا، باسیلیکاتا، کالابریا و سیسیل، منتقل شده بود، مشابه آنچه سایر احزاب "پنج حزبی" (DC, PSI, PRI و PLI) نیز تجربه
احزاب "پنج حزبی" (DC, PSI, PRI و PLI) نیز تجربه می‌کردند. این امر تا حدودی به دلیل رشد احزاب منطقه‌ای در شمال بود که از سال ۱۹۹۱ در حزب لیگ شمالی متحد شدند. پس از "تانژانتوپولی"، "مانی پولیت" و بحران سیاسی پس از آن، حزب سوسیالیست سوسیالیست تقریباً از نظر انتخاباتی ناپدید شد. نتایج انتخابات مجلس نمایندگان (PSDI) به‌طور کلی و انتخابات پارلمان اروپا از سال ۱۹۴۸ در نمودار بالا نشان داده شده است.
خاندان اسفورزا () یا خاندان اسفورتسا خاندانی حاکم در رنسانس ایتالیا بود که در دوک‌نشین میلان مستقر بودند. حکومت سفورتزا با تصاحب دوک‌نشین میلان توسط این خانواده پس از انقراض خاندان ویسکونتی در اواسط قرن پانزدهم آغاز شد و با مرگ آخرین عضو شاخه اصلی خانواده، فرانچسکو دوم سفورتزا، در سال ۱۵۳۵ پایان یافت. ثروت این خانواده توسط آوتدولو، که شهرستان کوتیگینوولا را از آنتی‌پاپ ژان بیست و سوم به عنوان پاداش خدمات نظامی‌اش، چندین تیول در پولیا را از ملکه جووانا دوم ناپل و به لطف اولین ازدواج فرانچسکو با پولیسنا روفو،
و به لطف اولین ازدواج فرانچسکو با پولیسنا روفو، تیول‌های بیشتری در کالابریا دریافت کرده بود، بنا نهاده شد. خود فرانچسکو بود که پس از مرگ فیلیپو ماریا ویسکونتی در سال ۱۴۵۰ در جنگ جانشینی پیروز شد و هنگامی که در روز بشارت به همراه همسر سومش، بیانکا ماریا ویسکونتی، دختر مشروع فیلیپو، وارد شهر شد، دوک جدید میلان شد. اسفورزاهای میلانی نقش فعالی در وقایع رنسانس ایتالیا داشتند، از هنرمندان حمایت می‌کردند و با صلح لودی (۱۴۵۴)، خود را به صلحی تقریباً چهل ساله در ایتالیا متعهد کردند. با این حال، ترور گالئاتزو ماریا
متعهد کردند. با این حال، ترور گالئاتزو ماریا اسفورتزا در سال ۱۴۷۶، ثبات این دوک‌نشین را تضعیف کرد و به برادرش لودوویکو ایل مورو اجازه داد تا به تدریج قدرت دوک‌نشینی را غصب کند و سرانجام پس از مرگ مشکوک برادرزاده‌اش در سال ۱۴۹۴، آن را به دست گرفت. مشروعیت رسمی این دوک‌نشین تنها در سال ۱۴۹۴ توسط لودوویکو ایل مورو به لطف ماکسیمیلیان اول هابسبورگ، امپراتور مقدس روم، به دست آمد و توسط لویی دوازدهم و خانواده اورلئان به رسمیت شناخته نشد، که در نتیجه منجر به حمله فرانسه به میلان در سال ۱۴۹۹ و فرار بعدی لودوویکو