payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شا-آمون-ان-سو (؛ در زبان مصر باستان: مزارع حاصلخیز آمون) کاهن و خواننده مصری بود که در نیمه اول سده ۸ (پیش از میلاد) در شهر تِبِس زندگی می‌کرد و مسئول وظایف تشریفاتی در معبد کَرنَک وقف شده به خدای آمون بود. شا-آمون-ان-سو یک «هیسیت» بود، یعنی یکی از اعضای اصلی‌ترین گروه خوانندگان با عملکردهای آیینی فعال در معبد آمون. پس از مرگ او که تخمین زده می‌شود در حدود ۵۰ سالگی رخ داد، این خواننده مومیایی شد و در یک گور سنگی ساخته شده از گچ و چوب پلی‌کروم قرار گرفت. از زمان مهر و موم شدن آن در بیش از ۲۷۰۰ سال پیش، تابوت
مهر و موم شدن آن در بیش از ۲۷۰۰ سال پیش، تابوت شا-آمون-ان-سو هرگز در طول تاریخ خود باز نشده بود، و مومیایی خواننده درون آن دست‌نخورده حفظ شده بود که یک ویژگی بسیار نادر در میان مومیایی‌های مصر باستان است. خدیو اسماعیل پاشا این تابوت و مومیایی درون آن را به عنوان هدیه به پدروی دوم امپراتور برزیل در جریان سفر دومش به مصر در سال ۱۸۷۶ اهدا کرد. این تابوت به یکی از اقلام برجسته ای تبدیل شدند که در کاخ سائو کریستووائو به نمایش درآمدند و مجموعه خصوصی پدرو دوم را تا زمان اعلام جمهوری در سال ۱۸۸۹ شامل می‌شد تا آنکه
زمان اعلام جمهوری در سال ۱۸۸۹ شامل می‌شد تا آنکه به مجموعه مصری موزه ملی ریودوژانیرو داده شد. با این حال، آتش‌سوزی گسترده در آتش‌سوزی موزه ملی برزیل در ۲ سپتامبر ۲۰۱۸، تابوت و مومیایی و همچنین تقریباً تمام آثار باستانی در معرض نمایش دائمی را از بین برد. زندگی‌نامه. شا-آمون-ان-سو در حدود ۸۰۰ سال قبل از میلاد در دوران دودمان بیست و دوم مصر به دنیا آمد. نام او و تقریباً تمام اطلاعات در مورد زندگی او از کتیبه‌های هیروگلیف مصری در تابوت او به دست آمده بود. معروف است که او «خواننده معبد آمون» بود، به این معنی که
است که او «خواننده معبد آمون» بود، به این معنی که او خواننده ای بود با وظایف کشیشی در خدمت معبد معبد کَرنَک در شهر باستانی تِبِس (اقصر فعلی) که به خدای آمون اختصاص داشت. تِبِس یکی از مهم‌ترین مراکز مذهبی مصر باستان بود که مجموعه ای از معابد و صدها کارگر از جمله کشیشان، کاتبان، خوانندگان، نوازندگان، مدیران و کارمندان را گرد هم می‌آورد و معبد اصلی آن کَرنَک بود. در زیارتگاه آمون چندین دسته از خوانندگان روحانی وجود داشت. شا-آمون-ان-سو متعلق به گروه اصلی موسوم به «هیسیت» بود، زنانی که به عنوان تک‌خوان یا همراه
«هیسیت» بود، زنانی که به عنوان تک‌خوان یا همراه با گروه‌های کر زنان، اعمال تشریفاتی انجام می‌دادند و در مراسم و جشن‌های مقدس به افتخار خدای آمون سرود می‌خواندند. سنت هیسیت در تِبِس بین سده‌های ۹ تا ۶ قبل از میلاد ادامه داشت. آنها علاوه بر خواندن سرودهای مذهبی، مسئول کمک به «همسر خدای آمون» در مراسم معبد بودند. هیسیت‌ها مجبور به زندگی دائمی در معبد نبودند و بسیاری از آنها فقط برای اجرای مراسم به آنجا می‌رفتند. با این وجود، آنها از قوانین رفتاری سخت گیرانه تبعیت می‌کردند؛ یعنی ترجیحاً باید پاکدامن می‌ماندند،
می‌کردند؛ یعنی ترجیحاً باید پاکدامن می‌ماندند، اما بدون توجه به این موضوع، آن چنان عفیف و پاک تلقی می‌شدند که هدایای خود را در بنای مهم و نمادینی مانند معبد آمون انجام می‌دادند. اگرچه این خوانندگان از اعضای اشراف مصری نبودند، اما این خوانندگان از میان اعضای نخبگان محلی انتخاب می‌شدند و از سنین پایین برای این مراسم آماده می‌شدند و توسط یک خواننده مسن تر که به عنوان مربی آنها و در واقع به عنوان یک «مادرخوانده» خدمت می‌کرد «به فرزندی قبول» می‌شدند. هیچ اطلاعاتی در مورد خانواده بیولوژیکی شا-آمون-ان-سو یا مادر
در مورد خانواده بیولوژیکی شا-آمون-ان-سو یا مادر رضاعی او در دست نیست. به احتمال زیاد، مانند اکثر هیسیت‌ها او از یک خانواده ثروتمند بوده است که به‌طور سنتی با فعالیت‌های کشیشی مرتبط بودند. با این حال، مشخص است که او یک «دخترخوانده» داشته است، بر اساس کتیبه‌های تابوت دیگری که در حال حاضر در موزه مصر در قاهره نگهداری می‌شود - تابوت خواننده ای به نام می‌رست-آمون، که هیروگلیف‌های او گزارش می‌دهند که او «دختر شا-آمون-ان-سو، خواننده حرم آمون» است. بر اساس تحقیقات انجام شده توسط آزمایشگاه مصرشناسی موزه ملی،
انجام شده توسط آزمایشگاه مصرشناسی موزه ملی، شا-آمون-ان-سو تا حدود ۵۰ سالگی زندگی می‌کرد. علل مرگ او هنوز مشخص نشده است. تاریخچه. اطلاعات کمی در مورد تابوت شا-آمون-ان-سو در دوره قبل از قرن نوزدهم وجود دارد. هیچ گزارشی از تاریخ یا مکان دقیق باستان‌شناسی که در آن تابوت پیدا شد، وجود ندارد (اگرچه مشخص است که از مجموعه وسیع غربی تِبِس آمده است)، همچنین هیچ اطلاعاتی در مورد روند ادغام تابوت در مجموعه‌های سلسله خدیوی مصر وجود ندارد. در سال ۱۸۷۶، در جریان دومین سفر امپراتور دوم پدروی دوم به مصر، تابوت به عنوان
سفر امپراتور دوم پدروی دوم به مصر، تابوت به عنوان هدیه توسط خدیو اسماعیل پاشا به پادشاه برزیل اهدا شد. در مقابل، پدروی دوم کتابی را به خدیو اهدا کرد. پدرو دوم، مصرشناس آماتور و مشتاق فرهنگ مصر، علاقه خاصی به تابوت داشت که به زودی به یکی از مرتبط‌ترین قطعات مجموعه خصوصی او تبدیل شد. امپراتور او را در اتاق کارش در کاخ سائو کریستووائو ایستاده نگه می‌داشت. در هنگام جابجایی‌ها در مجموعه پدروی دوم، تابوت در اثر وقوع طوفان شدید آسیب دید. تابوت در اثر باد شدید سقوط کرد و به یکی از پنجره‌های دفتر امپراتور برخورد
کرد و به یکی از پنجره‌های دفتر امپراتور برخورد کرد و سمت چپ آن تکه‌تکه شد. بعداً بازسازی شد، اما از آن زمان تاکنون محل ترمیم تابوت قابل مشاهده ماند. ترمیم‌های دیگری نیز در دهه‌های بعد با هدف از بین بردن تهدیدات موریانه‌ها و زنبورها که به دلیل قدیمی بودن چوب جذب می‌شنند، انجام شد. این تابوت پس از اعلام جمهوری در سال ۱۸۸۹ در کاخ سائو کریستووائو باقی ماند و بعداً در مجموعه باستان‌شناسی مصری موزه ملی ریودوژانیرو ادغام شد. از زمان ادغام آن در مجموعه موزه، تابوت همیشه یکی از برجسته‌ترین قطعات این مجموعه بوده
همیشه یکی از برجسته‌ترین قطعات این مجموعه بوده است، که به عنوان پایه و اساس تعداد زیادی از تحقیقات علمی، پایان‌نامه‌ها و تک نگاری‌ها، توسط محققان دانشگاه فدرال ریودوژانیرو و سایر موسسات علمی برزیل و دانشگاهیان از نقاط مختلف جهان استفاده شد. در سال ۲۰۱۵، متصدی مجموعه موزه ملی مصر، آنتونیو برانکاگلیون جونیور، در مورد اهمیت و منحصر به فرد بودن تابوت و مومیایی شا-آمون-ان-سو اظهار داشت: در ۲ سپتامبر ۲۰۱۸، در جریان آتش‌سوزی موزه ملی برزیل، بسیاری از مجموعه‌های نمایش داده شده، از جمله تابوت شا-آمون-ان-سو همراه با
داده شده، از جمله تابوت شا-آمون-ان-سو همراه با مومیایی آن و تمام آثار اهدایی نگهداری شده در آن را ویران کرد. در این آتش‌سوزی، سایر مومیایی‌ها و تابوت‌های این مجموعه به همراه بیشتر مجموعه باستان‌شناسی نیز از بین رفتند. این آتش‌سوزی در محافل دانشگاهی، علمی و فرهنگی برزیل و جهان غوغا کرد.
بورلی ام. امِرسون (زادهٔ ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۵۲) استاد ممتاز علوم زیستی در مؤسسه مطالعات زیستی سالک است که جزئیاتی را دربارهٔ چگونگی مقاوم‌شدن سرطان در برابر دارو کشف کرده‌است. او هم‌اکنون استاد برجسته در مؤسسه سرطان نایت وابسته به دانشگاه علوم و سلامت اورگن است. او عضو انجمن پیشرفت علوم آمریکا و آکادمی هنرها و علوم آمریکا است. اوایل زندگی و تحصیلات. امِرسون در یوجین، اورگن به دنیا آمد. والدینش زمانی که او کودک بود از هم جدا شدند و مادرش تبدیل به یک جهان‌گرد شد. پدرش بوکسور آماتور و مادرش قمارباز بود. امِرسون به
بوکسور آماتور و مادرش قمارباز بود. امِرسون به مدت یک سال در مدرسه دخترانه «لا شاتلنِی» در نوشاتل تحصیل کرد. او زیست‌شناسی را در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو خواند. برای تأمین هزینه‌های تحصیلش، به‌عنوان "کارهاپ" در شونیز و پیشخدمت در یک استیک‌فروشی کار می‌کرد. او در طول دوره کارشناسی، یک سال را در دانشگاه سنت اندروز (۱۹۷۲) گذراند، جایی که با "دونالد هلینسکی" و "پیتر گایدوشک" همکاری کرد. او برای تحصیلات تکمیلی به دانشگاه واشینگتن در سن‌لوئیس پیوست و در سال ۱۹۸۱ دکترای زیست‌شناسی مولکولی را زیر نظر رابرت جی.
دکترای زیست‌شناسی مولکولی را زیر نظر رابرت جی. رئودر دریافت کرد. او در دوران دکترا با چالش‌هایی مواجه شد اما "شرلی ام. تیلمان" که به‌عنوان سخنران مهمان به سیاتل آمده‌بود، به او کمک کرد. امِرسون به‌عنوان پژوهشگر پسادکتری در مؤسسه ملی سلامت کار کرد، جایی که تحقیقاتش دربارهٔ رونویسی را آغاز کرد. او در سراسر دوران حرفه‌ای‌اش به بررسی چگونگی اختلال در روند رونویسی و بروز بیماری ادامه داده‌است. پژوهش و حرفه. "امرسون" در سال ۱۹۸۶ به مؤسسه مطالعات زیست‌شناسی سالک پیوست. او هم‌زمان با کاترین جونز به این مؤسسه
پیوست. او هم‌زمان با کاترین جونز به این مؤسسه پیوست. وی موفق به دریافت جایزه "دانشمند جوان پیو" شد و یک موقعیت وابسته در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو داشت. امرسون در سال ۱۹۹۹ به درجه "استادی" ارتقاء یافت. آزمایشگاه "امرسون" بررسی می‌کرد که ژن‌ها چگونه در طول مسیر ابتلا به "سرطان" فعال یا غیرفعال می‌شوند. مطالعه چگونگی خاموش‌شدن ژن‌های مهارکننده تومور در طول سرطان، هدف بسیاری از پژوهشگران بوده‌است. او یک تنظیم‌کننده نوین برای بیان ژن در سرطان شناسایی کرد. او عملکردهای پروتئین مهارکننده تومور "پی۵۳" را شناسایی
پروتئین مهارکننده تومور "پی۵۳" را شناسایی کرد؛ پروتئینی که در بیشتر سرطان‌های انسانی دچار "جهش" می‌شود و فرآیند توقف چرخه یا آپوپتوز را مختل می‌کند. امرسون بررسی‌هایی بیوشیمیایی و سلولی بر روی پی۵۳ انجام داد. او همچنین پروتئین تی‌جی‌اف-بتا۱ را مورد مطالعه قرار داد؛ عاملی تبدیل‌کننده رشد که پیش‌تر تصور می‌شد مانع از بروز سرطان می‌شود. امرسون دریافت که هنگامی که یک سلول وارد حالت پیش‌سرطانی می‌شود، تی‌جی‌اف-بتا۱ می‌تواند در واقع باعث پیشرفت سرطان گردد. او سپس بررسی کرد که چگونه پاسخ به تنش در بافت پستان
سپس بررسی کرد که چگونه پاسخ به تنش در بافت پستان می‌تواند باعث آغاز زودهنگام سرطان شود. او خانواده ژنی "بتاگلوبین" را نیز مورد مطالعه قرار داد و دریافت که این خانواده توسط "ای‌کی‌ال‌اف" فعال می‌شود؛ عاملی رونویسی دارای ساختار انگشت روی است. وی با مؤسسه باززایی کالیفرنیا همکاری کرده‌است. در سال ۲۰۱۷، امِرسون شکایتی به دلیل تبعیض جنسیتی علیه مؤسسه مطالعات زیستی سالک مطرح کرد. او گزارشی تهیه کرد که فرهنگ حاکم در مؤسسه مطالعات زیستی سالک را ارزیابی می‌کرد و نشان داد که زنان کمتر استخدام می‌شوند و آزمایشگاه‌های
داد که زنان کمتر استخدام می‌شوند و آزمایشگاه‌های کوچکتری دریافت می‌کنند، با وجود اینکه منابع مالی بیشتری از مؤسسه ملی سلامت جذب کرده بودند. در آوریل ۲۰۱۸، خبرهایی منتشر شد مبنی بر این‌که ایندر ورما سال‌ها زنان را در مؤسسه مطالعات زیستی سالک مورد آزار قرار داده است و امِرسون یکی از قربانیان او در سپتامبر ۲۰۰۱ بوده است. او ابتدا به مرخصی اداری فرستاده شد و سپس پیش از آنکه هیئت امنای مؤسسه اقدامی انجام دهند، در ژوئن ۲۰۱۸ استعفا داد. پرونده امِرسون به دادگاه رفت و در نوامبر ۲۰۱۸ به توافق رسید. امِرسون بیش از
و در نوامبر ۲۰۱۸ به توافق رسید. امِرسون بیش از سی سال را در مؤسسه مطالعات زیستی سالک گذراند. او در سال ۲۰۱۷ مؤسسه را ترک کرد، زمانی که قراردادش تمدید نشد چرا که نتوانست منابع مالی لازم برای پرداخت نیمی از حقوق خود را تأمین کند. او به دانشگاه علوم و سلامت اورگن پیوست، جایی که در آن به عنوان یکی از دانشمندان برجسته مشغول به هدایت پروژه‌های پژوهشی شد. او در سال ۲۰۱۵ به عنوان عضو منتخب انجمن آمریکایی برای پیشرفت علم معرفی شد.
وضعیت زنان در تایوان بر اساس و تحت تأثیر دیدگاه‌های سنتی مردسالارانه و ساختار اجتماعی در جامعه تایوانی بوده است که زنان را در موقعیتی فرودست نسبت به مردان قرار می‌داد، اگرچه وضعیت قانونی زنان تایوانی در سال‌های اخیر، به ویژه در سه دهه گذشته که قانون خانواده چندین اصلاحیه را تجربه کرد، بهبود یافته است. در طول تاریخ، زنان در تایوان اشکال مختلفی از تبعیض، از جمله بستن پا را تجربه کرده‌اند. قوانین ازدواج و خانواده. در طول قرن بیستم، حقوق زنان متأهل به شدت محدود بود، اما به تدریج بهبود یافت، به ویژه به دلیل
بود، اما به تدریج بهبود یافت، به ویژه به دلیل تغییرات قانونی که از اواخر قرن بیستم به بعد انجام شد (قانون خانواده بین سال‌های ۱۹۹۶ و ۲۰۰۲ پنج بار اصلاح شد). در سال ۱۸۹۵، تایوان تحت حکومت ژاپن قرار گرفت و قوانین ازدواج ژاپنی (که تبعیض‌آمیز علیه زنان بود) اعمال شد. پس از شکست ژاپن در سال ۱۹۴۵، بخشی از قانون خانواده از قانون مدنی که در سال ۱۹۳۰ در سرزمین اصلی جمهوری‌خواهی تصویب شده بود، در تایوان نیز به اجرا درآمد (قانون خانواده بعداً توسط رژیم کمونیستی در سرزمین اصلی تغییر یافت، اما این تغییرات در تایوان
سرزمین اصلی تغییر یافت، اما این تغییرات در تایوان اعمال نشد). قانون مدنی تایوان در سال ۱۹۳۰ حقوق محدودی به زنان تایوانی اختصاص داده بود، مانند نداشتن حق تصمیم‌گیری در مورد محل اقامت خود، نداشتن حق مالکیت املاک، نداشتن حق درخواست طلاق، نداشتن حق حفاظت از خود، نداشتن حق حضانت فرزندان، و تبعیض علیه کودکان نامشروع. وضعیت زنان متأهل به دلیل تغییرات انجام شده در سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۹۶ کمی بهبود یافت. تا سال ۱۹۹۸، مقررات جدید طلاق را کمی آسان‌تر کرده بود، به همسر اجازه می‌داد املاک خود را که قبل از سال ۱۹۸۵ به نام
می‌داد املاک خود را که قبل از سال ۱۹۸۵ به نام او ثبت شده بود بدون اثبات مالکیت قبلی حفظ کند؛ و به قاضی اجازه می‌داد منافع بهترین منافع کودکان را هنگام ارزیابی حضانت فرزندان در پرونده‌های طلاق در نظر بگیرد. با این حال، این تغییرات به اندازه‌ای پیش نرفت که حقوق همسران را با حقوق شوهران برابر کند، زیرا ادامه تأثیر ایدئولوژی مردسالارانه در مورد مسائل خانواده حفظ شده بود: مرد همچنان در تصمیم‌گیری‌های مربوط به محل اقامت همسر، تدابیر انضباطی برای فرزندان، و مدیریت اموال برتری داشت. در سال ۱۹۹۸، قانون پیشگیری از
اموال برتری داشت. در سال ۱۹۹۸، قانون پیشگیری از خشونت خانگی اجرایی شد که به موضوع خشونت خانگی می‌پرداخت. تغییرات جدید در قوانین خانواده بین سال‌های ۱۹۹۸ و ۲۰۰۰ مقرر کردند که محل اقامت زن و شوهر باید با توافق آن‌ها تعیین شود و نه لزوماً محل اقامت شوهر؛ و قانون مربوط به قیم قانونی یک کودک خردسال اصلاح شد. مقررات ازدواج در حال حاضر بر پایه برابری جنسیتی استوار است و در "فصل دوم - ازدواج" از قانون مدنی (مواد ۹۷۲ تا ۱۰۵۸) درج شده‌اند. مادران و پدران اکنون حقوق برابری نسبت به فرزندان خود دارند: ماده ۱۰۸۹ اولیه
برابری نسبت به فرزندان خود دارند: ماده ۱۰۸۹ اولیه بیان کرده بود که در صورتی که پدر و مادر در مورد حقوق فرزندان به توافق نرسند، این حقوق باید توسط پدر اعمال شود، اما این ماده خلاف قانون اساسی (مغایر با ماده ۷ قانون اساسی) اعلام شد و بنابراین، ماده ۱۰۸۹ اصلاح شد تا به این صورت خوانده شود: «[...] اگر در اعمال حقوق مربوط به مسائل مهم مربوط به فرزند خردسال بین والدین اختلاف باشد، آن‌ها می‌توانند برای تصمیم‌گیری بر اساس منافع بهترین فرزند به دادگاه مراجعه کنند.» همچنین، ماده ۱۰۱۹ (که تصریح می‌کرد تنها شوهر حق
همچنین، ماده ۱۰۱۹ (که تصریح می‌کرد تنها شوهر حق مدیریت اموال مشترک زوج را دارد و حق استفاده و دریافت سود از اموالی که در ابتدا به همسرش تعلق داشت، فقط به شوهر داده می‌شود) لغو شد.
از زمان انقلاب تونس در دسامبر ۲۰۱۰ و آغاز اعتراضات در سراسر خاورمیانه و شمال آفریقا (MENA)، زنان تونسی نقش بی‌سابقه‌ای در این اعتراضات ایفا کرده‌اند. حبیب بورقیبه در سال ۱۹۵۶ شروع به اعطای آزادی‌های سکولار به زنان کرد، از جمله دسترسی به تحصیلات عالی، حق درخواست طلاق، و فرصت‌های شغلی خاص. زنان در تونس از برخی آزادی‌ها و حقوقی برخوردارند که از زنان در کشورهای همسایه سلب شده‌اند، هرچند که هنجارهای اجتماعی از سال ۲۰۱۱ تغییر کرده‌اند. جمعیت‌شناسی. تا سال ۲۰۰۸، اداره مرجع جمعیت ایالات متحده گزارش داد که جمعیت
اداره مرجع جمعیت ایالات متحده گزارش داد که جمعیت زنان تونس بین سنین ۱۵ تا ۴۹ سال حدود ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر بود. تا سال ۲۰۱۵، این جمعیت به ۳٬۱۰۰٬۰۰۰ نفر در همین بازه سنی خواهد رسید. امید به زندگی برای زنان از زمان تولد ۷۹ سال است (امید به زندگی برای مردان در تونس ۷۲ سال است). تاریخچه. زمانی که تونس هنوز تحت حمایت فرانسه بود، اکثریت زنان تونسی بی‌سواد بودند و وظایف خانگی مورد نیاز شوهران و پدرانشان را انجام می‌دادند. با این حال، با آغاز جنبش استقلال کشور، صدایی برای برابری بین زنان و مردان به وجود آمد. در واقع، تا
برابری بین زنان و مردان به وجود آمد. در واقع، تا اوایل قرن بیستم، بسیاری از خانواده‌های شهری دختران خود را آموزش می‌دادند. وقتی تونس در سال ۱۹۵۶ استقلال خود را بازیافت، بنیان‌گذار جمهوری—حبیب بورقیبه—بارها و بارها به ضرورت شامل شدن همه افراد در جامعه تونسی تأکید کرد. در سال ۱۹۱۶، ژولیت سماجا زراح پس از پذیرش در کانون وکلای تونس، به عنوان اولین وکیل زن تونس شناخته شد. در سال ۱۹۵۶، قانون وضعیت شخصی (تونس) تصویب شد—مدرکی که از زمان ایجاد آن اصلاحات گسترده‌ای را تجربه کرده است. این قانون چندهمسری و طلاق از سوی
تجربه کرده است. این قانون چندهمسری و طلاق از سوی شوهر را لغو کرد، به زنان اجازه داد طلاق (اسلامی) را درخواست کنند، حداقل سن برای ازدواج را تعیین کرد و رضایت هر دو همسر را پیش از ازدواج الزامی کرد. علاوه بر این، زنان در سال ۱۹۵۷ حق رای به دست آوردند و در سال ۱۹۵۹ قادر به شرکت در انتخابات بودند. قانون اساسی تونس «اصل برابری» را اعلام می‌کند که به نفع زنان در سیستم قضایی به کار گرفته شده است و به آن‌ها امکان ورود به بخش‌های شغلی غیرسنتی (مانند پزشکی با حبیبه جیلانی، اولین جراح زن، ارتش و مهندسی) را داده است،
اولین جراح زن، ارتش و مهندسی) را داده است، همچنین به آن‌ها اجازه افتتاح حساب بانکی و تأسیس کسب‌وکارها را داده است. در سال ۱۹۵۹، زنان توانستند به روش‌های پیشگیری از بارداری دسترسی پیدا کنند. در سال ۱۹۶۵ قانونی تصویب شد که به زنان اجازه می‌داد به عنوان بخشی از سیاست کنترل جمعیت، سقط جنین انجام دهند. سقط جنین به درخواست در اکتبر ۱۹۷۳ قانونی شد. در سال ۱۹۹۳، تلاش‌های لابی‌گری فمینیست‌ها و سازمان‌های زنان منجر به تغییرات خاصی در قانون وضعیت شخصی شد. این تغییرات تصریح کرد که یک زن موظف به اطاعت از شوهر خود نیست،
کرد که یک زن موظف به اطاعت از شوهر خود نیست، اما لازم است که «بخشی از بار مالی خانواده را به اشتراک بگذارد». با وجود آزاد کردن زنان از اطاعت از شوهرانشان، آن‌ها اکنون موظف به مشارکت برابر در مدیریت امور خانوادگی بودند. با این حال، یک بند مبهم در قانون الزام می‌کرد که زنان «با شوهرانشان بر اساس عرف و سنت تعامل داشته باشند». این بند اثبات استقلال زنان را دشوار می‌کند (و در نتیجه توانایی آن‌ها برای مشارکت در بار مالی خانواده را نیز محدود می‌سازد)، زیرا «سنت» و «عرف» اغلب برای تقویت تبعیت زنان مورد استفاده
و «عرف» اغلب برای تقویت تبعیت زنان مورد استفاده قرار می‌گیرند. پس از آنکه انجمن زنان تونسی برای تحقیق و توسعه و انجمن زنان دموکرات تونسی (ATFD) سندی را ارائه دادند که در آن اجرای کامل توافق‌نامه را خواستار شدند، دولت تونس این توافق‌نامه را در تاریخ ۲۰ سپتامبر ۱۹۸۵ تصویب کرد.
آرپیک میناسی میناسیان (؛ ) ایران‌شناس اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۲۱ در حلب، سوریه به دنیا آمد و در ۱۹۴۰م دانشگاه آموزگاری ایروان و در ۱۹۴۵م دانشکدهٔ زبان و ادبیات را در دانشگاه دولتی ایروان به پایان رساند. از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۷م مدیریت «کتابخانهٔ مرکزی آکادمی علوم ارمنستان» را برعهده داشت. از ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۸م در انجمن روابط فرهنگی ارمنستان با کشورهای بیگانه کار کرد. از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۶م کارمند علمی پژوهشگاه ادبیات آکادمی علوم ارمنستان بود. در ۱۹۶۳م از رسالهٔ دکتری خود با نام «گلستان سعدی و ترجمه‌های ارمنی آن»
خود با نام «گلستان سعدی و ترجمه‌های ارمنی آن» دفاع کرد. از ۱۹۶۶م در «دانشکدهٔ خاورشناسی دانشگاه دولتی ایروان» به تدریس پرداخت. وی آثار فراوانی در زمینهٔ ادبیات ایران و ارمنستان به چاپ رسانده است. از آثارش:
آرمانوش کوزمویی کوزمویان (؛ ) لغت‌شناس، ایران‌شناس، فارسی‌پژوه و خاورشناس و استاد اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۷ سپتامبر ۱۹۴۵ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۶۷) فارغ‌التحصیل گشت. وی در فرهنگستان ملی علوم ارمنستان فعالیت کرده است. وی پس از پایان تحصیلات دبیرستانی وارد دانشگاه دولتی ایروان شد و در دانشکدهٔ شرق‌شناسی، در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی به تحصیل پرداخت. پس از دریافت دانشنامهٔ کارشناسی تحصیلات خود را در دورهٔ کارشناسی بنیاد خاورشناسی روسیه در مسکو ادامه داد و سپس موفق به
خاورشناسی روسیه در مسکو ادامه داد و سپس موفق به دریافت مدرک نامزدی علوم و دانشمندی ارشد بنیاد خاورشناسی آکادمی علوم ارمنستان شد. وی در ۱۹۷۷م در رشتهٔ ادبیات فارسی در سده‌های میانه از آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی در مسکو دانشنامهٔ دکتری گرفت و سپس در دانشگاه هراچیا آجاریان به تدریس سرگرم شد. وی در همایش جهانی استادان زبان فارسی که در دی ماه ۱۳۷۴ش در تهران برگزار شد، شرکت داشت و مقاله‌ای با نام «شناسایی محیط علمی ایران» ارائه داد. از آثارش: منابع. =* =*
ادوارد مکرتچی میرزاییان (؛ - ) مترجم و شاعر اهل ارمنستان ایرانی‌تبار بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۵۵ میلادی (۱۳۳۴ خورشیدی) در تهران به دنیا آمد. در مدرسه ساهاکیان، تهران درس خواند. در ۱۹۸۴ (۱۳۶۲) به ارمنستان رفت و در دانشگاه دولتی ایروان به تحصیل در رشتهٔ خاورشناسی پرداخت. میرزاییان اشعار حافظ را به ارمنی و «سروده‌های سایات‌نووا» (۱۷۱۲م) را از ارمنی به فارسی برگردانده است. وی در ۱۰ ژانویه ۱۹۹۲ (۱۳۷۱) در سن ۳۳ سالگی در ایروان درگذشت. از آثارش: شعف که دفتر شعر او به فارسی است (تهران، ۱۳۵۷خ)
آنوش گئورگی استامبولتسیان (؛ ؛ ) ایران‌شناس اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۳۹ به دنیا آمد. آنوش استامبولستیان در ۱۹۸۲م از دانشگاه دولتی ایروان در رشتهٔ ایران‌شناسی دانشنامهٔ دکتری گرفته است. استامبولستیان کارمند انستیتوی شرق‌شناسی آکادمی ملی علوم ارمنستان و نیز استاد دانشگاه دولتی ایروان است. از آثارش:
هاروتیون بارسقی تیریاکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) پزشک، ایران‌شناس، مترجم اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۸۴۵ در تالاس کساریا به دنیا آمد. در ۱۸۷۸م تحصیلات خود را در رشتهٔ پزشکی در پاریس به پایان رساند. سپس در بیمارستانی در استانبول سرگرم کار شد. در ۱۸۹۰م به سبب شرکت در تظاهرات ضددولتی بازداشت شد. در ۱۸۹۶م با خانواده‌اش به ایران کوچید و در گیلان سکونت گزید. هاروتون چهار پنج سال در رشت به درمان بیماران سرگرم بود و پس از آن به تهران رفت و یکی از پزشکان دربار گردید و لقب خان گرفت. وی در ۱۹۰۷م به کشورهای متحد
گردید و لقب خان گرفت. وی در ۱۹۰۷م به کشورهای متحد آمریکا کوچید. هاروتون از پزشکان نامی و پژوهشگران پرکار ارمنی بود. در زمینهٔ پیوستگی گویش گیلکی به زبان پهلوی پژوهش می‌کرد و به پاس کوشش‌های علمی پرثمر وی، پهلوی‌شناسی در بین ارمنیان پیشرفت چشمگیری کرد. تیریاکیان به زبان‌های فارسی، پهلوی، روسی و فرانسه و گویش محلی گیلان آشنا بود. وی افزون بر مطالعات پهلوی‌شناسی، به ترجمهٔ کتیبه‌هایی از پهلوی پرداخته و مقدمه و حواشی علمی بر آن‌ها نوشته‌است. وی در ۱۹۱۹ در سن سالگی در نیویورک درگذشت. از آثارش: ترجمهٔ گلستان
سالگی در نیویورک درگذشت. از آثارش: ترجمهٔ گلستان سعدی به ارمنی (۱۹۱۸م)؛ ترجمهٔ شاهنامهٔ فردوسی به ارمنی؛ ترجمهٔ کارنامهٔ اردشیر بابکان به ارمنی؛ لغت‌نامهٔ زبان آریایی و ارمنی که در آن لغات ارمنی دارای ریشهٔ پهلوی و فارسی باستان یاد شده‌است.
لائورا هایکی شخویان (؛ ) بانوی فارسی‌پژوه اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۳۶ در ایروان به دنیا آمد و دوره‌های دبستان و دبیرستان را در مدرسهٔ شماره ۴۴ ایروان به پایان برد. در ۱۹۵۸م موفق به دریافت دانشنامهٔ کارشناسی ارشد از دانشکده زبان‌شناسی در رشتهٔ زبان و ادبیات گردید. سپس به مسکو رفت و در آکادمی علوم روسیه در رشتهٔ خاورشناسی دانشنامهٔ دکتری گرفت. در ۱۹۶۷م دوباره ایروان رفت و در دانشکدهٔ خاورشناسی آکادمی علوم ارمنستان سرگرم کار شد. وی در نخستین همایش جهانی استادان زبان فارسی به تهران فراخوانده شد و
جهانی استادان زبان فارسی به تهران فراخوانده شد و مقالهٔ «مسائل تجدد ادبی در ایران و ملک‌الشعرای بهار» را به آن همایش ارائه داد. آثار. از آثارش:
گریگور آبراهامی خالاتیانتس (؛ - درگذشته ) خاورشناس، ایران‌شناس و استاد متخصص در زمینه‌های ادبیات ارمنی، ، قوم‌نگاری، مطالعات فرهنگ مردم اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۵ سپتامبر ۱۸۵۸ در آلکساندراپول به دنیا آمد و از (۱۸۷۷) و (۱۸۸۴) فارغ‌التحصیل گشت. عضو اتحادیه باستان‌شناسان مسکو بود. وی در مدرسهٔ عالی لازاریان درس خواند و سپس دورهٔ دانشکدهٔ تاریخ و زبان‌شناسی تاریخی مسکو را به پایان برد. وی در آثار ارمنی‌شناسی خود به مسائل مربوط به مناسبات ارمنی‌ها و ایرانی‌ها و تاریخ ایران اشاره کرده است. وی در کالج
و تاریخ ایران اشاره کرده است. وی در کالج لازاریان (انستیتو زبان‌های شرقی لازاریان) فعالیت کرد . وی به زبان‌های زبان ارمنی، ارمنی کلاسیک و زبان روسی تسلط داشت وی در ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۲ در سن ۵۴ سالگی در تفلیس درگذشت. از دیگر آثارش:
یرواند داویتی پاپازیان (؛ تاریخ نامعلوم - ) مترجم و حقوق‌دان اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در وان در ارمنستان غربی متولد شد، اما بعدها به ایران کوچید و در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تهران به تحصیل در رشتهٔ حقوق پرداخت. وی برادر کهتر هاکوپ پاپازیان (-۱۹۹۷م)، شرق‌شناس، ارمنی‌شناس، مربی تربیتی و دارای دکتری تاریخ بود. در ۱۹۶۰ (۱۳۳۹) دفتری حقوقی در تهران دایر کرد و به کار سرگرم شد. یرواند فعالیت چشمگیری در عرصه‌های ملی-فرهنگی و اجتماعی ارمنیان ایران داشت و مشاور حقوقی شورای خلیفه‌گری بود. وی در ادبیات ارمنی و فارسی
شورای خلیفه‌گری بود. وی در ادبیات ارمنی و فارسی دستی داشت. وی در سال ۱۹۹۶ (۱۳۷۵) در پاریس درگذشت. از آثارش:
هرایر هوهانسی موسسیان (؛ ؛ زاده - درگذشته ) زبان‌شناس و فارسی‌پژوه اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۹ اکتبر ۱۹۲۴ (۱۳۰۳) در بندر پهلوی به دنیا آمد. تحصیلات دبستانی و دبیرستانی را در مدارس زادگاهش، مدرسه هایکازیان-داوتیان و تمدن، به پایان برد. در ۱۹۴۶م (۱۳۲۵) با گروهی از دوستان جوان ارمنی‌اش برای ادامهٔ تحصیل راهی ارمنستان شد و در دانشگاه زبان‌های خارجی در رشتهٔ زبان انگلیسی تحصیلاتش را پی گرفت. در ۱۹۵۱م دورهٔ انستیتوی دولتی زبان‌های خارجی را به پایان رساند. از ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۶م در مدرسهٔ واردنیس در استان
از ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۶م در مدرسهٔ واردنیس در استان گغارکونیک زبان انگلیسی تدریس کرد. در ۱۹۶۱م در آموزشگاه خاورشناسی آکادمی علوم ارمنستان از پایان‌نامهٔ فوق لیسانس خود با نام آثار بزرگ علوی دفاع کرد و از آن پس در همان آکادمی سرگرم کار شد. در ۱۹۶۲م با دفاع از پایان‌نامه‌اش با نام داستان‌های کوتاه بزرگ علوی دانشنامهٔ دکتری گرفت. وی در ۲۵ مارس ۱۹۹۴ (۱۳۷۳) در سن ۶۹ سالگی در ایروان درگذشت. آثار. وی مقالات فراوانی دربارهٔ ادبیات ایران در نشریات گوناگون به چاپ رسانده است که آن شمارند: «نقش قهرمان نوین در داستان‌های کوتاه
آن شمارند: «نقش قهرمان نوین در داستان‌های کوتاه بزرگ علوی» به ارمنی (مجموعهٔ خاورشناسی، ایروان، ۱۹۶۴م، جلد دوم، صص ۳۶۶–۳۷۸), «پیشرفت نظم فارسی در اوایل قرن بیستم»، «بررسی کوتاهی در تاریخ تئاتر ایران»، «نثر فارسی در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم» (مجموعهٔ ایزوستیا، ایروان، ۱۹۶۲م، شمارهٔ ۲، صص ۴۹–۶۲) و «نظرات شعاری ایران دربارهٔ ادبیات فارسی». فعالیت‌های علمی هرایر در زمینهٔ ایران‌شناسی و ادبیات فارسی بسیار گسترده بود. وی در ۱۹۶۳م "افسانه‌های ایرانی" را به یاری "ا. پهلوانیان" به ارمنی درآورد و در ۱۹۹۲م "بادهٔ
"ا. پهلوانیان" به ارمنی درآورد و در ۱۹۹۲م "بادهٔ عشق" سیدروح‌الله خمینی را به ارمنی برگرداند. از دیگر آثارش:
ورژ خاچاطوری پارسادانیان (؛ ؛ ) فارسی‌پژوه و شرق‌شناس اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۴۵ در تهران به دنیا آمد وی، پس از آن‌که دوره‌های دبستان و دبیرستان را در تهران به پایان برد، به ارمنستان کوچید و در دانشگاه دولتی ایروان در رشتهٔ شرق‌شناسی به تحصیل سرگرم شد. در ۱۹۶۸م در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی از همان دانشگاه دانشنامهٔ کارشناسی ارشد گرفت. چندی دبیر دبیرستان‌های شمارهٔ ۵۹ و ۷۸ ایروان بود. پس از آن به معاونت چاپخانهٔ شمارهٔ یک ایروان رسید. چون زبان فارسی به خوبی می‌داند، یک چند مترجم کارشناسان روسی