payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شمس‌ الدین محمد نهرو محمد عبدالکریم کسنزان حسینی، شیخ و راهنمای طریقت عالیه قادریه کسنزانیه و همچنین یک سیاستمدار عراقی است. او در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۹ میلادی به دنیا آمد. دارای مدرک دکترای تاریخ، مدرک علوم زبان انگلیسی از بریتانیا و همچنین مدرک علوم کامپیوتر از کالج المنصور بغداد می‌باشد. دکتر نهرو کسنزان از خانواده‌ای با پیشینهٔ صوفی مذهبی و از اقلیم کردستان عراق است. او به سادات برزنجی با نسب حسینی تعلق دارد و طریقت او، طریقت عالیه قادریه کسنزانیه است . زندگی. دکتر نهرو محمد عبدالکریم کسنزان حسینی در ۱۲ دسامبر
نهرو محمد عبدالکریم کسنزان حسینی در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۹ میلادی در شهر کرکوک در شمال عراق به دنیا آمد. خانواده‌اش در سال ۱۹۸۵ به بغداد نقل مکان کردند، جایی که تحصیلات ابتدایی خود را به پایان رساند. او فرزند بزرگ خانواده است. پدرش شیخ محمد عبدالکریم کسنزان حسینی، شیخ پیشین طریقت عالیه قادریه کسنزانیه در جهان بود. پس از درگذشت شیخ محمد عبدالکریم، دکتر نهرو به وصیت پدرش جانشین و راهنمای طریقت شد. لقب شمس‌ الدین. شیخ محمد عبدالکریم کسنزان، پدر دکتر نهرو، در تاریخ ۹ ژانویه ۲۰۱۷ میلادی این لقب را به او اعطا کرد. بر
ژانویه ۲۰۱۷ میلادی این لقب را به او اعطا کرد. بر اساس باورهای آنان، این لقب به فرمان شیخ عبدالقادر گیلانی در سالروز تولدش داده شده‌است، به گفتهٔ شیخ محمد کسنزان، این رویداد در تکیهٔ عمان در کشور اردن رخ داد. انتخاب به‌عنوان راهنمای طریقت پس از درگذشت پدر. پدرش، شیخ محمد کسنزان، همواره خلفا را توصیه می‌کرد که نهرو جانشین او خواهد بود و می‌گفت: «هیچ خلیفه‌ای اجازه ندارد تکیه‌ای افتتاح کند یا خلیفه‌ای منصوب کند مگر با اطلاع خلیفه‌ام شیخ نهرو». در سال ۲۰۰۵ میلادی، او را در میان جمعی از مریدان و خلفا به‌عنوان
او را در میان جمعی از مریدان و خلفا به‌عنوان جانشین خود معرفی کرد و گفت: «ان‌شاءالله شیخ نهرو شیخ آینده، شیخ شما، برادر شما، خادم شما و خادم طریقت است». در سال ۲۰۰۸ میلادی، به‌صورت رسمی این موضوع را اعلام کرد و وکالت مطلق طریقت را در تکیهٔ اصلی در سلیمانیه به او اعطا نمود و بیان داشت که هرگونه دستور از سوی دکتر نهرو به‌مثابهٔ دستور خود اوست و پس از شیخ محمد کسنزان، تنها شیخ نهرو نمایندهٔ طریقت است. بر اساس باورهای آنان، انتخاب شیخ با فرمان پیامبر اسلام (ص) صورت می‌گیرد. در سال ۲۰۱۹ میلادی، شیخ محمد کسنزان
صورت می‌گیرد. در سال ۲۰۱۹ میلادی، شیخ محمد کسنزان به ایالات متحده آمریکا سفر کرد و در سال ۲۰۲۰ وضعیت سلامت او به‌تدریج رو به وخامت گذاشت تا اینکه در ۴ ژوئیه ۲۰۲۰ میلادی درگذشت. پس از آن، شیخ نهرو مسئولیت رهبری طریقت را بر عهده گرفت. تحصیلات و مدارک دانشگاهی. دکتر نهرو تحصیلات دوره متوسطه خود را در بغداد به پایان رساند و موفق به اخذ مدرک لیسانس در رشته علوم کامپیوتر از دانشگاه بغداد شد. او همچنین مدرک لیسانس در رشته زبان انگلیسی را از کشور بریتانیا دریافت کرد. سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته تاریخ از
سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته تاریخ از مؤسسه تاریخ عربی و میراث علمی کسب نمود، و پس از آن موفق به اخذ مدرک دکترای خود در رشته تاریخ اسلامی شد. عنوان پایان‌نامه دکترای او «سلطان محمد فاتح: زندگی و فتوحات او» بود.دکتر نهرو به سه زبان مسلط است: عربی، انگلیسی و کردی. فعالیت‌های سیاسی. شیخ نهرو همچنین یک رهبر سیاسی عراقی است و بر این باور است که عراق باید کشوری آزاد و متحد باشد. شیخ نهرو از جمله کسانی بود که توسط حکومت صدام حسین مورد دشمنی قرار گرفت و به همراه اعضای خانواده‌اش توسط رئیس‌جمهور پیشین،
به همراه اعضای خانواده‌اش توسط رئیس‌جمهور پیشین، صدام حسین، زندانی شد. وی در سال ۱۹۹۱ میلادی حزب سیاسی‌ای را با نام «گردهمایی وحدت ملی عراق» تأسیس کرد. شیخ نهرو در کنفرانس‌های متعددی شرکت داشته‌است، از جمله کنفرانس دفاع که در سال ۲۰۰۸ در دبی برگزار شد و کنفرانس اصلاحات که در سال ۲۰۰۵ برگزار گردید. فعالیت‌های رسانه‌ای. شیخ نهرو بر این باور است که رسانه نقش بسیار مهمی در تثبیت افکار و اصول بنیادین دارد که این امر می‌تواند به خوشبختی و پیشرفت جامعه منجر شود. بر همین اساس، او چندین نهاد رسانه‌ای تأسیس کرده
بر همین اساس، او چندین نهاد رسانه‌ای تأسیس کرده است، از جمله: آثار و تألیفات. از جمله آثار و تألیفات دکتر نهرو می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: مناصب و مسئولیت‌ها. دکتر نهرو کسنزان مناصب و مسئولیت‌های متعددی را بر عهده دارد، از جمله:
رالی استونی ۲۰۲۱ یک رویداد اتومبیل‌رانی برای خودروهای رالی بود که در چهار روز بین ۱۵ تا ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۱ برگزار شد. این رویداد یازدهمین دوره رالی استونی بود. هفتمین مرحله از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۱، قهرمانی رالی جهانی-۲ و قهرمانی رالی جهانی-۳ بود. همچنین این رویداد سومین مرحله از مسابقات قهرمانی رالی جهانی جوانان ۲۰۲۱ به حساب می‌آمد. رویداد ۲۰۲۱ در شهر تارتو در شهرستان تارتو برگزار شد که شامل بیست و چهار مرحله ویژه بود که مسافت رقابتی کلی آن ۳۱۹.۳۸ کیلومتر (۱۹۸.۴۵ مایل) را پوشش میداد.
کیم کیونگ سو (؛ زادهٔ ۱ دسامبر ۱۹۶۷) سیاستمدار اهل کره جنوبی است که از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ عضو مجلس ملی کره جنوبی بود و از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱ به عنوان فرماندار استان گیونگ‌سانگ جنوبی فعالیت می‌کرد، تا اینکه به دلیل دستکاری نظرات عمومی محکوم و دستگیر شد.
قلعهٔ دِنکه () یک محوطهٔ باستان‌شناسی در عراق است که در کرانهٔ رود زاب کوچک و در استان سلیمانیه در شمال شرق کشور واقع شده است. کاوش‌های باستان‌شناسی در این مکان از سال ۲۰۱۶ آغاز شد، زمانی که به‌طور تصادفی قطعه‌ای از یک لوح گِلی میخی کشف شد. نتایج این کاوش‌ها هر سال در قالب گزارش‌های مقدماتی و نشریات باستان‌شناسی منتشر می‌شود. قلعه دنکه عمدتاً شامل بازمانده‌های یک شهر آشوری نو است که حدود ۶۰ هکتار را در بر می‌گیرد. نام کهن این شهر هنوز ناشناخته است. حفاری‌های غیرقانونی در دوران معاصر، لایه‌های باستان‌شناسی
غیرقانونی در دوران معاصر، لایه‌های باستان‌شناسی این محوطه را به‌شدت آسیب زده‌اند و همین امر مطالعهٔ ویرانه‌ها را دشوارتر کرده است. آثار قدیمی‌تری از دورهٔ مس‌سنگی نیز در بخش‌های گوناگون شهر یافت شده است، از جمله یک کوره که به‌طور کامل از زیر خاک بیرون آورده شده است. با بهره‌گیری از بررسی‌های مغناطیس‌سنجی، ابعاد و ساختار این شهر به‌طور نسبی شناخته شده است. ویرانه‌ها بر فراز تپه‌ای گسترش یافته‌اند که باستان‌شناسان آن را «دژ» می‌نامند و بخش اصلی شهر نیز در شمال این دژ قرار دارد که به آن «شهر پایین‌دست»
در شمال این دژ قرار دارد که به آن «شهر پایین‌دست» می‌گویند. در نقاط گوناگون شهر، حفاری‌هایی محدود انجام گرفته است. خانه‌های مسکونی از سنگ‌ریزه ساخته شده‌اند، اما تاکنون هیچ خانه‌ای به‌طور کامل کاوش نشده است. یک بنای خاص که احتمالاً متعلق به یکی از شهروندان ثروتمند بوده، دارای تالاری بزرگ با کف آجری است. در این مکان، سه دوره قابل تشخیص‌اند: نخست بقایای دیواری قدیمی در زیر خانه کشف شده که نشانگر ساخت‌وسازهای پیشین است؛ سپس دوره‌ای که خانه در آن ساخته شده؛ و در نهایت دوره‌ای که گورها روی این محل پراکنده
و در نهایت دوره‌ای که گورها روی این محل پراکنده شده‌اند. این گورها عمدتاً شامل هدایای تدفینی مانند جواهرات بوده‌اند، اما یک کاسهٔ مفرغی نسبتاً سالم نیز در میان آن‌ها یافت شده است. در بخش اصلی شهر، بیشتر یافته‌ها سفال بوده‌اند. افزون بر آن، مُهرهای استوانه‌ای نیز به‌دست آمده‌اند که از نظر سبک‌شناسی به نیمهٔ نخست هزارهٔ یکم پیش از میلاد تعلق دارند. همچنین سرپیکان‌های آهنی فراوان و آثار تب‌آور (احتمالاً بقایای بیماری‌ها یا ابزار مرتبط با آن) کشف شده‌اند. همچنین گورهایی از دورهٔ ساسانی در این محوطه شناسایی
گورهایی از دورهٔ ساسانی در این محوطه شناسایی شده‌اند. این گورها معمولاً تنها شامل چند قطعه جواهرات به‌عنوان هدیه بوده‌اند که بیشتر آن‌ها از مهره‌های سنگی و شیشه‌ای تشکیل شده‌اند.
در ۸ آوریل ۲۰۲۵، سقف کلاب شبانه جت ست در سانتو دومینگو، پایتخت جمهوری دومینیکن، در حین یک اجرای زنده موسیقی فرو ریخت. این فاجعه منجر به مرگ ۲۲۶ نفر و مجروح شدن ۱۸۹ نفر گردید. این حادثه به یکی از مرگبارترین بلایای غیرطبیعی در تاریخ این کشور تبدیل شد. در میان افرادی که جان خود را از دست دادند، فرماندار استان مونته کریستی، نسلی کروز، بازیکنان سابق لیگ برتر بیسبال اکتاویو دوتل و تونی بلانکو، و موسیقیدان مرنگ، روبی پرز که در حین اجرای برنامه سقف فرو ریخت، حضور داشتند. هماهنگ‌کننده کابینه سیاست اجتماعی جمهوری
داشتند. هماهنگ‌کننده کابینه سیاست اجتماعی جمهوری دومینیکن، تونی پنا گوا با، این فاجعه را به عنوان «بدترین فاجعه غیر جوی» در تاریخ این کشور توصیف کرد. مقامات دومینیکن، از جمله رئیس‌جمهور لوئیس ابیندر، شش روز عزای ملی اعلام کردند و تحقیقاتی را در مورد علت سقوط آغاز کردند. این حادثه با تسلیت مقامات دولتی، افراد مشهور و رهبران خارجی، واکنش‌های داخلی و بین‌المللی گسترده‌ای را در پی داشت.
نیژنی آلیشتان () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آتیاشوو () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آیتوگان-دوراسوو () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
بالیکلی‌باشوو () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
باتیروو () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
بازه‌لوو () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
گوگولفکا () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
گریتسایفکا () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
گومبتوو () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
گونچاروفکا () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
گوروخوفکا () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ایژبولیاک () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
زمان سرنوشت فیلمی محصول سال ۱۹۸۸ و به کارگردانی گرگوری ناوا است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویلیام هرت، تیموتی هاتن، ملیسا لیو، استاکرد چنینگ، فرانسیسکو رابال، مگان فالوز و فردریک کافین ایفای نقش کرده‌اند.
آلیس مارگاریت پگلر (۲۱ ژوئیه ۱۸۶۱ میلادی - ۱۷ ژوئن ۱۹۲۹ میلادی) معلم و جمع‌آوری کننده گیاه اهل آفریقای جنوبی بود. آلیس، فرزند اس. مکین پگلر، در صومعه دومینیکن واقع در کنس تحصیل کرد. او با وجود این که آموزش‌های معلمی دیده بود، حرفهٔ خود را رها کرد و در شهر کنتانی ساکن گشت. او در طول حیاتش از مشکلات مرتبط به سلامتی رنج می‌برد و دچار مشکلات مزمن بیماری بود. او در طول اقامتش در کنانتی شروع به جمع‌آوری نمونه‌های گیاهی موجود در شعاع پنج مایلی روستا کرد. کلکسیون جمع‌آوری شده توسط آلیس باعث شد که او با گیاه شناسانی
شده توسط آلیس باعث شد که او با گیاه شناسانی همچون پیتر مک اوان، هری بلوس، هنری هارولد ولش پیرسون، سلمار شونلند از طریق نامه نگاری ارتباط برقرار کند. او یادداشت‌هایی از مشاهدات خود از گیاهان کنتانی در طول فصل‌های مختلف سال در مجلات علمی منتشر کرد. هرچند کار او خود را محدود به گیاهشناسی نبود بلکه همچنین او به جمع‌آوری سوسک‌ها، مگس‌های گال زا، عنکبوت‌ها و عقرب‌ها نیز پرداخت. در سال ۱۹۰۳ او به ایالت ترانسوال آفریقای جنوبی سفر کرد و به کار جمع‌آوری خود در منطقه بین راستنبرگ و ژوهانسبورگ ادامه داد. در نهایت
بین راستنبرگ و ژوهانسبورگ ادامه داد. در نهایت مشکلات مربوط به بیماری باعث شد که تمرکزش را تنها بر مطالعه قارچ‌ها و جلبک‌ها قرار دهد. در سال ۱۹۱۸ فهرستی از قارچ‌هایی که جمع‌آوری کرده بود را در مجله علمی منتشر کرد. به خاطر زحماتی که علیرغم مشکلات سلامتی برای جمع‌آوری این نمونه‌ها کشیده بود، هری بلوس گیاه‌شناس، در جلد دوم کتاب ارکیدهای آفریقای جنوبی خود به او ادای احترام کرد. بلوس از وی به عنوان فردی یاد کرد که «علیرغم سلامتی شکننده اش، در کشف گیاهان اطراف خود خستگی ناپذیر بود». مطالعات آلیس در هفت سال پایانی
خستگی ناپذیر بود». مطالعات آلیس در هفت سال پایانی عمر به علت بیماری متوقف شد. نمونه‌های جمع‌آوری شده او که به حدود ۲۰۰۰ نمونه می‌رسید به مؤسسه ملی گیاه‌شناسی آفریقای جنوبی در پرتوریا اهدا شد. در سال ۱۹۱۲، او به افتخار استثنایی عضویت انجمن لینه‌ای‌های لندن نائل شد. به افتخار آلیس پگلر گیاه Aloe peglerae، جنس Peglera Bolus (که مترادف برای Nectaropetalum گشت)، Chironia peglerae Prain, Chionanthus peglerae (C.H. Wr.) Stearn، و قارچ‌های Puccinia peglerans,Evenaalie و بسیاری از گونه‌های دیگر از اسم او نام‌گذاری
و بسیاری از گونه‌های دیگر از اسم او نام‌گذاری شدند.
مدل سازماندهی، همان‌طور که این اصطلاح به اتحادیه‌های کارگری (و گاهی دیگر سازمان‌های اجتماعی) اشاره دارد، تصوری وسیع از چگونگی جذب، عملکرد و پیشبرد منافع اعضای این سازمان‌ها است. هرچند که عملکردهای خاص این مدل به تفصیل بیشتری در زیر بحث می‌شود. این مدل معمولاً شامل تعداد زیادی سازمان‌دهنده تمام‌وقت است که با ایجاد اعتماد و شبکه‌ها و رهبران قوی در میان نیروی کار، و از طریق کمپین‌های مقابله‌ای با مشارکت تعداد زیادی از اعضای اتحادیه کار می‌کنند. مدل سازماندهی به شدت با اتحادیه‌گرایی جنبش‌های اجتماعی و
به شدت با اتحادیه‌گرایی جنبش‌های اجتماعی و اتحادیه‌گرایی اجتماعی مرتبط است. این مدل به بحث دربارهٔ چگونگی معکوس کردن روند کاهش عضویت اتحادیه‌ها کمک می‌کند، که در بیشتر کشورهای صنعتی با آن مواجه‌اند، و همچنین چگونگی بازپس‌گیری برخی از قدرت سیاسی که جنبش کارگری در طول قرن گذشته از دست داده است. سازماندهی در مقابل خدمات رسانی. توسعه مدل سازماندهی در مقابل مدل خدماتی قرار دارد و تفاوت‌های مختلفی بین این دو مدل برای ساختار اتحادیه وجود دارد. ادموند هیری، ملانی سیمز، دیو سیمپسون، ریک دلبریج و جان سالمون به این
سیمز، دیو سیمپسون، ریک دلبریج و جان سالمون به این موضوع اشاره می‌کنند که در مدل خدماتی، «... کارکرد اتحادیه ارائه خدمات جمعی و فردی به اعضایی است که به سازمان رسمی و سلسله‌مراتب مقام‌های آن وابسته‌اند تا نیازهای خود را تأمین کنند.» آن‌ها بیان می‌کنند که مدل سازماندهی با مدل خدماتی متفاوت است زیرا به جای بیگانه کردن اعضای اتحادیه از کل فرایند و محیط اتحادیه، بر توانمندسازی اعضا تمرکز دارد.
تل بازموسیان () یا تپه بازموسیان یک محوطه باستانی در کرانهٔ راست زاب کوچک در دشت رانیه (استان سلیمانیه، عراق) است. کاوش در این محوطه بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۸ انجام شد؛ فصل نخست توسط ابوالسوف و دو فصل دیگر توسط ع. ال‌تکریتی، در چارچوب یک پروژهٔ باستان‌شناسی نجات صورت گرفت تا آثار فرهنگی‌ای که با ساخت سد دوکان و ایجاد دریاچه دوکان زیر آب می‌رفتند، مستند شوند. دو فصل پایانی این کاوش تاکنون منتشر نشده‌اند. افزون بر تپه بازموسیان، در جریان این عملیات چهار محوطهٔ دیگر نیز کاوش شدند: الدَم، کَمَریان، قَراشینه و تل
نیز کاوش شدند: الدَم، کَمَریان، قَراشینه و تل شمشاره. بازموسیان یک تَلّ یا تپهٔ استقراری است با محیطی برابر با و بلندی . این محوطه همراه با تپه شمشاره، از بزرگ‌ترین مکان‌های باستانی در دشت رانیه به‌شمار می‌رود. در آغاز کاوش‌ها، دامنهٔ جنوب‌شرقی تپه با روستایی اشغال شده بود که تنها در آغاز سدهٔ بیستم بنیان نهاده شده بود. امروزه این محوطه در زیر آب‌های دریاچه دوکان قرار دارد. کاوش‌ها ۱۶ لایهٔ استقراری را آشکار کرده‌اند که از دورهٔ فرهنگ سامراء (هزاره ششم پیش از میلاد) تا سدهٔ نهم میلادی را در بر می‌گیرند.
از میلاد) تا سدهٔ نهم میلادی را در بر می‌گیرند. یافته‌های لایهٔ I شامل پی‌سازی‌هایی با قلوه‌سنگ، سفال‌های سده نهم میلادی و خشت خام بوده‌اند. لایهٔ II نیز شامل آثاری اسلامی بوده است. در لایهٔ III که به اواخر هزاره دوم پیش از میلاد مربوط می‌شود، یک نیایشگاه تک‌اتاقه با دیوارهای ضخیم خشتی شناسایی شد. سفال‌های این لایه نیز به میانه تا اواخر هزاره دوم پیش از میلاد تعلق دارند. در گودالی در بیرون این نیایشگاه، چند قطعهٔ لوح رسی به‌دست آمد. هرچند این الواح به‌دلیل آسیب‌دیدگی خوانا نبودند، اما از روی ویژگی‌های
آسیب‌دیدگی خوانا نبودند، اما از روی ویژگی‌های سبک‌شناختی آن‌ها را به دورهٔ امپراتوری آشور نسبت داده‌اند. نسخه‌ای قدیمی‌تر از همین نیایشگاه در لایهٔ IV نمایان شده است. در لایهٔ V، دیوارهای خشتی اندود شده کشف شده‌اند. لایه‌های VI تا XVI شامل آثاری مربوط به هزاره سوم پیش از میلاد، دوره اوروک و فرهنگ‌های سامرا و فرهنگ حلافی بوده‌اند، اما هنوز گزارشی از این یافته‌ها منتشر نشده است.
لقاح معصوم یا باروری پاک فیلمی محصول سال ۱۹۹۲ و به کارگردانی جامی دهلوی است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیمز ویلبی، ملیسا لیو، شبانه اعظمی، ضیاء محی‌الدین، جیمز کازینز و بیل بیلی ایفای نقش کرده‌اند.
تَلِّ شَمشاره () (در متون کهن: شوشاره) یک محوطه باستانی در امتداد زاب کوچک در استان سلیمانیه، در منطقهٔ خودگردان اقلیم کردستان در عراق است. این محوطه تا چندی پیش در زیر آب‌های دریاچه دوکان قرار داشت. این محل با آنکه به‌صورت پیوسته مسکونی نبوده، از دوران فرهنگ حسونه (اوایل هزاره ششم پیش از میلاد) تا سدهٔ چهاردهم میلادی مورد استفاده قرار داشته است. یک بایگانی کوچک که از لایه‌های مربوط به عصر برنز (اوایل هزاره دوم پیش از میلاد) به‌دست آمد، نشان می‌دهد که این محل دست‌کم در آن دوره، شوشاره نام داشته و پایتخت یک
دست‌کم در آن دوره، شوشاره نام داشته و پایتخت یک واحد سیاسی نیمه‌مستقل توروک‌که‌ای به نام "māt Utêm" یا «سرزمین دربان» بوده است که توسط فردی به نام کوواری به‌عنوان والی تحت فرمان یک حکومت بزرگ‌تر هوری اداره می‌شده است. باستان‌شناسی. محوطهٔ تل شمشماره از چهار تپهٔ طبیعی مجاور تشکیل شده است: این محوطه نخستین‌بار در سال ۱۹۵۵ در جریان یک بررسی میدانی باستان‌شناسی در دشت رانیه که قرار بود با ساخت مخزن سد دوکان زیر آب برود، ثبت شد. در سال ۱۹۵۷، یک هیئت دانمارکی از باستان‌شناسان به‌منظور اجرای پروژه باستان‌شناسی
باستان‌شناسان به‌منظور اجرای پروژه باستان‌شناسی نجات در آستانهٔ آبگیری دریاچه دوکان، کاوش‌هایی را آغاز کرد. این کاوش‌ها به سرپرستی پروفسور هارولد اینگولت، که پیش‌تر محوطهٔ ارگ حماة را نیز کاوش کرده بود، و یورگن لَسوء انجام شد. این پروژه از سوی بنیاد کارلزبرگ و بنیاد دولتی دانمارک برای ترویج پژوهش تأمین مالی شد. در این کاوش‌ها حدود ۱۴۶ لوح میخی، عمدتاً نامه، و بیشتر در یک مکان به‌دست آمد که احتمال می‌رود در کوزه‌ای در لایهٔ V نگهداری می‌شده‌اند. در سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۵۹، کاوش‌ها توسط اداره کل آثار باستانی و
۱۹۵۸ و ۱۹۵۹، کاوش‌ها توسط اداره کل آثار باستانی و میراث فرهنگی عراق (SBAH) و به سرپرستی عبدالقادر التکریتی ادامه یافت. نتایج این کاوش‌ها هرگز منتشر نشد، اما حدود ۱۰۳ لوح میخی دیگر (۴۵ عدد سالم و بقیه آسیب‌دیده) در اتاق‌هایی در نزدیکی محل یافته‌های قبلی و در خاک سستی بالای لایهٔ V یافت شد. این الواح همگی متونی اداری‌اند. کاوش‌ها نشان دادند که این محل دست‌کم از دورهٔ حسونه مسکونی بوده و واپسین مرحلهٔ استقرار آن به سده‌های دوازدهم تا چهاردهم میلادی می‌رسد. آثار یافت‌شده در کاوش‌های دانمارکی میان موزه ملی عراق
یافت‌شده در کاوش‌های دانمارکی میان موزه ملی عراق و موزه ملی دانمارک تقسیم شد. تاکنون، مواد پیشاتاریخی مربوط به لایه‌های حسونه و بخش عمده‌ای از بایگانی هزاره دوم پیش از میلاد منتشر شده‌اند. از سال ۲۰۱۲، تیم‌هایی از مؤسسه هلندی خاور نزدیک و پروژهٔ باستان‌شناسی زاگرس مرکزی (CZAP) کاوش‌های تازه‌ای در چارچوب پروژه‌ای گسترده‌تر در دشت رانیه آغاز کردند. یافته‌ها شامل قالب‌های سفالی برای اشیای فلزی و دو لوح میخی بود. این لوح‌ها که ماهیتی اداری داشتند، در لایه‌های VIIIa و VIIIb کشف شدند که آن‌ها را به دوره‌ای پیش
VIIIa و VIIIb کشف شدند که آن‌ها را به دوره‌ای پیش از بایگانی پیش‌تر کاوش‌شده مربوط می‌کند. در سال‌های ۲۰۱۶–۲۰۱۷ به‌علت بالا بودن سطح آب امکان ادامهٔ کاوش وجود نداشت، اما در اکتبر ۲۰۱۸ با پایین رفتن سطح آب، فصل کوتاهی از کار میدانی انجام شد. هم‌زمان، دانشگاه ریدینگ نیز بر دوره‌های پیشاتاریخی در این محل تمرکز کرده است. محوطه و محیط اطراف. تل شمشماره در کنار رود زاب کوچک، از شاخه‌های دجله، قرار دارد. جایگاه راهبردی آن در گوشهٔ شمال‌شرقی دشت رانیه در زاگرس، به آن امکان نظارت بر مسیرهای عبور به همه سو، به‌ویژه
آن امکان نظارت بر مسیرهای عبور به همه سو، به‌ویژه به سوی شمال و شرق، را می‌داده است. شمشماره یک تل یا تپهٔ استقراری است که می‌توان آن را به دو بخش تقسیم کرد: تپهٔ اصلی بلند و تپهٔ کشیدهٔ پایین‌دست در جنوب. تپهٔ اصلی در پایه حدود ۷۵ متر و در قله حدود ۲۵ متر پهنا دارد، در حالی که شهر پایین‌دست طول و ارتفاع دارد. امروزه شمشماره بخشی از حجم خود را به‌دلیل فرسایش از دست داده و در سطح بالای آب به صورت جزیره‌ای درمی‌آید. تاریخ استقرار. کاوش‌های تپهٔ اصلی ۱۶ لایهٔ استقراری را آشکار کردند که از دورهٔ حسونه (اوایل
استقراری را آشکار کردند که از دورهٔ حسونه (اوایل هزاره ششم پیش از میلاد) تا سدهٔ چهاردهم میلادی را دربرمی‌گیرند. یک نمونهٔ کربن‌نگاری از ژرفای سه‌متری زیر لایهٔ ۱۶، تاریخ ۷۳۲۲–۷۱۸۰ پیش از میلاد (بر پایه IntCal13) را نشان می‌دهد. دوره حسونه. لایه‌های ۱۶ تا ۹ در دامنهٔ شمال‌شرقی تپهٔ اصلی به دورهٔ حسونه مربوط می‌شوند. این استقرار شامل ردیف‌هایی از سنگ‌هاست که به‌عنوان پی برای دیوارهای خشتی تعبیر شده‌اند، به همراه یک کف سنگ‌ریزه‌ای و یک حوضچهٔ گلی در واپسین لایهٔ استقرار. سفال‌هایی که به‌وفور تنها در لایه‌های
استقرار. سفال‌هایی که به‌وفور تنها در لایه‌های ۱۳ تا ۹ به‌دست آمده‌اند، از نظر سبک‌شناسی به سفال‌های حسونه و تل صوان شباهت دارند. در میان ابزار سنگی‌ها، ابسیدین مادهٔ غالب بوده و سنگ آتش‌زنه تنها ۱۵ درصد کل مجموعه را تشکیل می‌دهد. در حالی که چخماق به‌صورت محلی به‌دست آمده، ابسیدین از دو منبع در شرق ترکیه آورده شده است – یکی نامشخص و دیگری از کوه نمرود که بیش از از شمشماره فاصله دارد. یکی از آثار منحصربه‌فرد این مجموعه، خنجری به طول بیش از است که بر اثر آتش‌سوزی به چهار تکه شکسته است. دیگر اشیای یافت‌شده در
به چهار تکه شکسته است. دیگر اشیای یافت‌شده در این محل شامل کاسه‌های سنگی، دست‌بندها، دست‌آس‌ها و اشیای کوچکی از استخوان بوده‌اند. دورهٔ اوروک و جمدت نصر. در حالی که تپهٔ اصلی پس از دورهٔ حسونه رها شده به‌نظر می‌رسد، در شهر پایین‌دست مقدار اندکی از مواد باستان‌شناسی مربوط به دوره اوروک (هزاره چهارم پیش از میلاد) و دوره جمدت نصر (اوایل هزاره سوم پیش از میلاد) یافت شده است. عصر برنز میانی. هر دو بخش تپهٔ اصلی و بخش پایین‌دست در دورهٔ عصر برنز میانی (اوایل هزاره دوم پیش از میلاد) دوباره مسکونی شدند. لایه‌های ۸
دوم پیش از میلاد) دوباره مسکونی شدند. لایه‌های ۸ تا ۴ در تپهٔ اصلی به این دوره تعلق دارند که عمدتاً ماهیتی هوری دارند. در تپهٔ اصلی، شماری گور حاوی سلاح‌های مفرغی و یک سکوی خشت خام کشف شد. در شهر پایین‌دست، بخشی کوچک از یک کاخ کاوش شد و در سه اتاق آن، بایگانی کوچکی از لوح‌های رسی به‌دست آمد. این کاخ در آتش سوخت و با بررسی بایگانی آن، پیشنهاد شده که این رویداد در سال سی‌ام از پادشاهی شمشی-ادد یکم از اکالاتوم در یک‌چهارم آغازین سده هجدهم پیش از میلاد رخ داده است. این بایگانی شامل ۱۴۶ لوح گِلی یا قطعاتی از
است. این بایگانی شامل ۱۴۶ لوح گِلی یا قطعاتی از آن‌ها بود که در دو گروه در لایهٔ پنجم یافت شدند. بخش کوچکی از آن‌ها به امور اداری شهر مربوط بود، اما بخش اعظم آن شامل نامه‌هایی بود که به شخصی به نام «کوواری» نوشته شده بودند. برخی قطعات نیز بخشی از پوشش گِلی لوح‌هایی بودند که این نامه‌ها در آن‌ها فرستاده می‌شدند. این متون به زبان اکدی نوشته شده‌اند. این متون نشان می‌دهند که در این دوره، این مکان با نام «شوشاره» (که در متون به‌دست‌آمده از ماری نیز آمده) شناخته می‌شد و پایتخت یک واحد سیاسی به نام "māt Utêm" یا
می‌شد و پایتخت یک واحد سیاسی به نام "māt Utêm" یا «سرزمین دربان» بوده که تحت فرمان مردی به نام کوواری اداره می‌شده است. به‌لحاظ زمانی، این بایگانی را می‌توان به دو دوره تقسیم کرد: یکی دوره‌ای که شمشماره پایتخت پادشاهی نیمه‌مستقلی بوده، و دیگری زمانی که کوواری تصمیم گرفته تابع شمشی-ادد شود (که پس از آن، شمشی-ادد یک پادگان در شمشماره مستقر کرد). در آن زمان، شمشی-ادد پیش‌تر ماری و تل لیلان را فتح کرده بود و در حال لشکرکشی به زاگرس بود. این دو دوره در مجموع بیش از سه سال به طول نینجامیدند. نامه‌های بایگانی
بیش از سه سال به طول نینجامیدند. نامه‌های بایگانی شمشماره نشان می‌دهند که در این دوره، کوواری با توروک‌که‌هایی روبرو بود که از شرق و به‌دنبال جنگ با گوتیان (به رهبری «اندوسه») به این منطقه پناه آورده بودند؛ رویدادهایی که در بایگانی‌های بسیار گسترده‌تر کشف‌شده در شهر ماری در کنار فرات در سوریه نیز ذکر شده‌اند. دوره اسلامی. لایه‌های ۱ تا ۳ متعلق به دوره اسلامی‌اند. شَشْروم. به‌طور کلی، گمان می‌رود که تل شمشماره با شهر "شَشْروم" در هزاره سوم پیش از میلاد یکسان باشد. با این حال، این شناسایی مورد تردید قرار
باشد. با این حال، این شناسایی مورد تردید قرار گرفته است. این شهر نخستین‌بار در دورهٔ شولگی، دومین پادشاه از دودمان سوم اور، ذکر شده است. نام سال ۴۲ او چنین بود: «سال: شاه ششْروم را ویران کرد» (mu lugal-e ša-aš-ru-umki mu-hul) که به کارزار او در منطقهٔ رود زاب سفلی علیه شهرهایی چون اربیل اشاره دارد. در نام سال ششم پادشاهی امرسین (سومین شاه اور III)، آمده است: «امرسین، شاه، ششْروم را برای دومین بار و شُرودوم را ویران کرد» (mu damar-dsuen lugal-e ša-aš-ru-umki a-ra2 2(diš)-kam u3 šu-ru-ud-hu-umki mu-hul). یک
a-ra2 2(diš)-kam u3 šu-ru-ud-hu-umki mu-hul). یک متن حسابداری از همان دوره گزارش می‌دهد: «۱ مینا حلقه نقره به‌عنوان هدیه برای لوگال-اندول که خبر خوش نابودی ششْروم را آورد». در متنی از همان سال آمده است: «بخشی از غنیمت‌های ششْروم و شُرودوم».
تَلِّ صَوّان () یکی از مهم‌ترین محوطه‌های وابسته به فرهنگ سامراء در استان صلاح‌الدین، عراق است. این محوطه در فاصلهٔ شمال بغداد و در جنوب سامرا قرار دارد و بر پرتگاهی به بلندی ۱۲ متر مشرف بر رود دجله واقع شده است. این محوطه عمدتاً دارای آثاری از دوره‌های دوره عبید، فرهنگ حسونه و فرهنگ سامراء است و چند گور متعلق به تمدن بابل نیز در آن کشف شده است. تل صوان به‌عنوان محوطه شاخص فرهنگ سامراء شناخته می‌شود. تاریخچه. ساکنان تل صوان کشاورزانی بودند که با بهره‌گیری از آب دجله آبیاری انجام می‌دادند، چراکه بارندگی در
آب دجله آبیاری انجام می‌دادند، چراکه بارندگی در منطقه نامطمئن بود. آنان از ابزارهایی سنگی و سنگ آتش‌زنه مشابه ابزارهای فرهنگ حسونه استفاده می‌کردند. رونق زندگی در این منطقه – که احتمالاً بر پایهٔ کشت آبی پایدار بوده است – با کشف سفال‌های ظریف سامرایی و ظروف شفاف مرمری گواهی می‌شود. در گورهای زیرکف مربوط به بزرگسالان و کودکان، تندیس‌های تراکوتا و مرمر گچی از زنان و مردان در حالت‌های مختلف یافت شده است؛ برخی از این تندیس‌ها دارای چشم‌های بزرگ و سرهای نوک‌تیز بودند که از ویژگی‌های معمول دوره عبید هستند.
بودند که از ویژگی‌های معمول دوره عبید هستند. باستان‌شناسی. تل صوان تپه‌ای بیضی‌شکل به طول و عرض با بیشینهٔ بلندی است. این محوطه از سه تل تشکیل شده است که از شمال به جنوب با نام‌های A, B و C شناخته می‌شوند. بخشی از منطقهٔ غربی محوطه به‌دلیل فرسایش رود از بین رفته است. تپهٔ اصلی با یک خندق دفاعی به پهنای سه متر و دیواری نیرومند از خشت خام محصور شده بود. روستای نوسنگی، که بر تل‌های B و C قرار داشت، شامل خانه‌های بزرگ خشتی و سازه‌هایی بود که احتمالاً انبار غله بودند. در این محل پنج لایهٔ استقراری شناسایی شده
بودند. در این محل پنج لایهٔ استقراری شناسایی شده است. از جمله یافته‌ها می‌توان به ۷۷ نشانهٔ گِلی نوسنگی اشاره کرد. همچنین، شمار زیادی گلولهٔ گِلی مخصوص فلاخن در کنار خندق و دیواری که باستان‌شناسان آن را دفاعی تفسیر کرده‌اند، به‌دست آمده است. تاریخ‌گذاری رادیوکربن خندق، سال ۵۷۳۰ ± ۷۵ پیش از میلاد را نشان می‌دهد. تل صوان نخستین‌بار در سال ۱۹۳۰ توسط ارنست هرتسفلد در جریان کارهایش در سامرا شناسایی شد. این محوطه در هفت فصل بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱ توسط تیمی از اداره کل آثار باستانی عراق کاوش شد. فصل‌های اول،