payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جنبش بازگشت به زمین، به هر یک از جنبش‌های مختلف کشاورزی در دوره‌های مختلف تاریخی اطلاق می‌شود. وجه مشترک، فراخوانی برای مردم است تا به زمین‌های کوچک روی آورند و با تأکید بر درجهٔ بالاتری از خودکفایی، خودمختاری و جامعهٔ محلی نسبت به شیوهٔ زندگی صنعتی یا پساصنعتی رایج، غذا را از زمین پرورش دهند. انگیزه‌های متنوعی پشت چنین جنبش‌هایی وجود داشته است، مانند اصلاحات اجتماعی، اصلاح ارضی و تلاش جنگی داخلی. گروه‌های درگیر شامل اصلاح‌طلبان سیاسی، هیپی‌های پادفرهنگ و جدایی‌طلبان مذهبی بوده‌اند. این مفهوم در آغاز قرن
جدایی‌طلبان مذهبی بوده‌اند. این مفهوم در آغاز قرن بیستم توسط فعال اجتماعی بولتون هال، که کشاورزی در زمین‌های خالی را در شهر نیویورک راه‌اندازی کرد و کتاب‌های زیادی در این زمینه نوشت، در ایالات متحده رواج یافت؛ و توسط پیرو او رالف بورسودی، که به خاطر آزمایش‌های عملی‌اش در زمینه زندگی خودکفا در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ شناخته می‌شود. با این حال، این رسم حتی قبل از آن زمان در اروپا رواج داشت. در طول جنگ جهانی دوم، زمانی که بریتانیای کبیر با محاصره زیردریایی‌های آلمانی مواجه شد، کمپینی با عنوان «برای پیروزی حفاری
مواجه شد، کمپینی با عنوان «برای پیروزی حفاری کنید» شهروندان را ترغیب کرد تا با پرورش سبزیجات در هر قطعه زمین موجود، با کمبود مواد غذایی مبارزه کنند. در ایالات متحده آمریکا بین اواسط دهه ۱۹۶۰ و اواسط دهه ۱۹۷۰ جنبش بازگشت به زمین احیا شد و تعداد قابل توجهی از مردم از شهرها به مناطق روستایی مهاجرت کردند. جنبش بازگشت به زمین پیوندهای ایدئولوژیکی با توزیع‌گرایی دارد، تلاشی در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ برای یافتن «راه سوم» بین سرمایه‌داری و سوسیالیسم. در طول تاریخ. گری اسنایدر، مفسر اجتماعی و شاعر آمریکایی، نقل کرده
اسنایدر، مفسر اجتماعی و شاعر آمریکایی، نقل کرده است که در طول قرن‌ها و در سراسر جهان، جنبش‌های جمعیتی بازگشت به سرزمین اصلی وجود داشته است، که عمدتاً به دلیل وقوع مشکلات شدید شهری بوده است، جایی که مردم احساس نیاز به زندگی بهتر و/یا اغلب صرفاً برای زنده ماندن می‌کردند. جین جیکوبز، مورخ و فیلسوف شهرسازی، در مصاحبه‌ای با استوارت برند اظهار داشت که با سقوط روم، ساکنان شهر دوباره در مناطق روستایی منطقه ساکن شدند. از نقطه نظر دیگری، یی-فو توان این دیدگاه را مطرح می‌کند که چنین روندهایی اغلب توسط احساسات مورد
می‌کند که چنین روندهایی اغلب توسط احساسات مورد توجه قرار گرفته و برانگیخته شده‌اند. او در کتاب خود "با عنوان «توپوفیلیا»" که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد، می‌نویسد: «آگاهی از گذشته عنصر مهمی در عشق به مکان است.» توآن می‌نویسد که قدردانی از طبیعت از ثروت، امتیاز و ارزش‌های متضاد شهرها سرچشمه می‌گیرد. او استدلال می‌کند که ادبیات مربوط به زمین (و متعاقباً، دربارهٔ بازگشت به زمین) عمدتاً احساساتی است؛ او می‌نویسد: «دربارهٔ نگرش کشاورزان به طبیعت اطلاعات کمی وجود دارد…» توآن نمونه‌های تاریخی از تمایل متمدن‌ها به فرار
توآن نمونه‌های تاریخی از تمایل متمدن‌ها به فرار از تمدن را در دوران هلنیستی، رومی، آگوستی و رمانتیک و از یکی از قدیمی‌ترین اسطوره‌های ثبت‌شده، "حماسه گیلگمش،" می‌یابد. آمریکای شمالی. در مورد آمریکای شمالی، بسیاری از افراد و خانوارها در زمان‌های مختلف از شرایط شهری یا حومه شهری به مناطق روستایی نقل مکان کرده‌اند؛ برای مثال، گفته می‌شود رالف بورسودی، نظریه‌پرداز اقتصادی و آزمایشگر آمریکایی ساکن زمین (نویسنده کتاب "«پرواز از شهر"») هزاران نفر از مردم شهرنشین را تحت تأثیر قرار داده است تا در طول رکود بزرگ،
را تحت تأثیر قرار داده است تا در طول رکود بزرگ، زندگی مدرن روستایی را امتحان کنند. شهر آرتوردیل، ویرجینیای غربی، در سال ۱۹۳۳ و بر اساس طرح نیودیل و با استفاده از ایده‌های بازگشت به زمین که در آن زمان رایج بود، ساخته شد. پس از جنگ جهانی دوم، دوباره علاقهٔ نسبتاً زیادی برای مهاجرت به زمین‌های روستایی وجود داشت. در سال ۱۹۴۷، بتی مک‌دونالد کتابی "به نام «تخم‌مرغ و من"» منتشر کرد که بعدها به کتابی محبوب تبدیل شد و داستان ازدواج و سپس نقل مکانش به مزرعه‌ای کوچک در شبه‌جزیره المپیک در ایالت واشینگتن را روایت
در شبه‌جزیره المپیک در ایالت واشینگتن را روایت می‌کرد. این داستان مبنای یک فیلم کمدی موفق با بازی کلودت کولبرت و فرد مک‌موری شد. فارلی موات، نویسنده کانادایی، می‌گوید بسیاری از کهنه‌سربازان بازگشته از جنگ جهانی دوم، به دنبال زندگی معناداری به دور از پستی و فرومایگی جنگ مدرن بودند و تجربه خودش را نمونه‌ای از این الگو می‌داند. در کانادا، کسانی که به دنبال زندگی کاملاً خارج از شهرها، حومه‌ها و شهرستان‌ها بودند، اغلب به مناطق نیمه‌بکر نقل مکان می‌کردند. با این حال، پدیده بعدی دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به ویژه قابل
حال، پدیده بعدی دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به ویژه قابل توجه بود زیرا روند جابجایی روستایی به اندازه کافی قابل توجه بود که در آمار جمعیتی آمریکا شناسایی شود. شاید بتوان ریشه‌های این جنبش را در برخی از کتاب‌های بردفورد انجیِر، مانند "«در خانه در جنگل"» (۱۹۵۱) و "«ما آن را وحشی دوست داریم"» (۱۹۶۳)، «"ما به جنگل رفتیم»" (۱۹۴۲) اثر لوئیز دیکینسون ریچ و کتاب‌های بعدی‌اش، یا شاید حتی به طور قانع‌کننده‌تری در انتشار کتاب «زندگی خوب» نوشته هلن و اسکات نیرینگ در سال ۱۹۵۴، "جستجو کرد". این کتاب شرح نقل مکان خانوادهٔ
۱۹۵۴، "جستجو کرد". این کتاب شرح نقل مکان خانوادهٔ نِیرینگ به خانه‌ای قدیمی‌تر در منطقه‌ای روستایی در ورمانت و سبک زندگی خودکفا و ساده‌ی آن‌ها است. در حرکت اولیه خود، خانوادهٔ نیرینگ تحت تأثیر شرایط رکود بزرگ و تحت تأثیر نویسندگان پیشین، به ویژه هنری دیوید ثورو، قرار گرفتند. کتاب آنها شش سال پس از انتشار "کتاب «سالنامه شهرستان سند»" نوشته آلدو لئوپولد، بوم‌شناس و فعال محیط زیست، در سال ۱۹۴۸ منتشر شد. گذشته از تأثیرات، خانوادهٔ نیرینگ برنامه‌ریزی کرده و سخت کار کرده بودند و خانه و زندگی خود را طبق یک برنامهٔ
کرده بودند و خانه و زندگی خود را طبق یک برنامهٔ دوازده ماده‌ای که تهیه کرده بودند، توسعه داده بودند. روایت فیلم مستند "«طراحی اکولوژیکی: اختراع آینده»" ساخته فیل کوزینو بیان می‌کند که در دهه‌های پس از جنگ جهانی دوم، «جهان مجبور شد با سایه تاریک علم و صنعت روبرو شود… ندایی رسا برای بازگشت به زندگی در مقیاس انسانی به گوش می‌رسید.» تا اواخر دهه ۱۹۶۰، بسیاری از مردم متوجه شده بودند که با ترک زندگی شهری یا حومه شهری خود، کاملاً فاقد هرگونه آشنایی با اصول اولیه زندگی مانند منابع غذایی (مثلاً شکل گیاه سیب‌زمینی
زندگی مانند منابع غذایی (مثلاً شکل گیاه سیب‌زمینی یا عمل دوشیدن شیر گاو) هستند - و به طور کلی احساس می‌کردند که با طبیعت ارتباط برقرار نکرده‌اند. اگرچه جنبش بازگشت به سرزمین دقیقاً بخشی از جنبش پادفرهنگ دهه ۱۹۶۰ نبود، اما این دو جنبش تا حدودی در مشارکت با یکدیگر همپوشانی داشتند. بسیاری از مردم جذب شدند تا با اصول اولیه ذکر شده بیشتر ارتباط برقرار کنند. با این حال، این جنبش می‌توانسته از جنبه‌های منفی زندگی مدرن نیز تغذیه شده باشد: مصرف‌گرایی لجام‌گسیخته، شکست‌های دولت و جامعه، از جمله جنگ ویتنام، و زوال
شکست‌های دولت و جامعه، از جمله جنگ ویتنام، و زوال عمومی شهرها، از جمله نگرانی فزاینده عمومی در مورد آلودگی هوا و آب. رویدادهایی مانند رسوایی واترگیت و بحران انرژی ۱۹۷۳ در شکل‌گیری این دیدگاه‌ها نقش داشتند. بعضی افراد، سختی و کسالت «بالا رفتن از نردبان ترقی در شرکت» را رد می‌کردند. در کنار میل به ارتباط مجدد با طبیعت، میل به ارتباط مجدد با کار فیزیکی نیز وجود داشت. جین لاگسدون، کشاورز و نویسنده، هدف را به درستی اینگونه بیان کرد: «نوعی استقلال که موفقیت را بر اساس میزان غذا، لباس، سرپناه و رضایتی که می‌توانم
اساس میزان غذا، لباس، سرپناه و رضایتی که می‌توانم برای خودم تولید کنم، تعریف می‌کند، نه اینکه چقدر می‌توانم "بخرم" .» همچنین بخشی در درون جنبش وجود داشت که با زندگی روستایی و کشاورزی آشنا بودند، مهارت‌هایی داشتند و زمین خودشان را می‌خواستند تا بتوانند نشان دهند که کشاورزی ارگانیک می‌تواند عملی و از نظر اقتصادی موفق باشد. علاوه بر خانوادهٔ نیرینگ و دیگر نویسندگانی که بعدها در همین راستا نوشتند، یکی دیگر از تأثیرات دنیای نشر آمریکا، «"کاتالوگ‌های تمام زمین»" بود. استوارت برند و حلقه‌ای از دوستان و خانواده‌اش
استوارت برند و حلقه‌ای از دوستان و خانواده‌اش این تلاش را در سال ۱۹۶۸ آغاز کردند، زیرا برند معتقد بود که موج عظیمی از زیست‌شناسان، طراحان، مهندسان، جامعه‌شناسان، کشاورزان ارگانیک و آزمایشگران اجتماعی وجود دارد که آرزو دارند تمدن را در راستایی که می‌توان آن را «پایدار» نامید، متحول کنند. برند و همکارانش فهرستی از «ابزارها» ایجاد کردند - که به طور کلی شامل کتاب‌های مفید، ابزارهای طراحی، نقشه‌ها، ابزارهای باغبانی، ابزارهای نجاری و بنایی، تجهیزات فلزکاری و موارد دیگر می‌شد. یکی دیگر از نشریات مهم، "«اخبار مادر
دیگر می‌شد. یکی دیگر از نشریات مهم، "«اخبار مادر زمین»" بود، نشریه‌ای (که در ابتدا به صورت روزنامه منتشر می‌شد) که چند سال پس از "کاتالوگ" تأسیس شد. این مجله که در نهایت تیراژ بالایی به دست‌آورد، بر مقالات آموزشی، داستان‌های شخصی مالکان موفق و نوپا، مصاحبه با متفکران کلیدی و مواردی از این دست متمرکز بود. این مجله اظهار داشت که فلسفه‌اش مبتنی بر بازگرداندن میزان بیشتری از کنترل زندگی مردم به خودشان است. بسیاری از کاوشگران آمریکای شمالی که در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به ماه بازگشتند، از «"اخبار مادر زمین»،"
و ۱۹۷۰ به ماه بازگشتند، از «"اخبار مادر زمین»،" "«کاتالوگ‌های کل زمین»" و نشریات مشتق‌شده از آن استفاده می‌کردند. اما با گذشت زمان، این جنبش، کم و بیش مستقل از انگیزه‌های دنیای نشر، افراد بیشتری را به خود جذب کرد.
ونسا کسویل کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس انگلیسی‌تبار است.
علی بن محمد ابن الولید قُرَشی (۱۱۲۸ – ۲۱ دسامبر ۱۲۱۵) پنجمین داعی مطلق از داعیان مستعلویان یمن و از اصحاب تأویل اسماعیلی بود. او جدِّ داعی الدعاة ادریس عمادالدین است. به والد الجمیع و الأنف لقب داشت. از آثار او کتابی است به نام «دامغ الباطل و حتف المناضل» در هزار و دویست صفحه که در رد بر غزالی و نقد او بر اسماعیلیه در کتاب معروفش «المستظهری» نگاشته شده است. همچنین کتابی دیگر به نام «الذخیره فی الحقیقه» دارد که از جمله آثار اسماعیلیه است. او در زمینه‌های ادب و فلسفه نیز جایگاه قابل توجهی داشت و از شاعران
و فلسفه نیز جایگاه قابل توجهی داشت و از شاعران برجسته عصر خود به شمار می‌رفت. زندگی. نسب کاملش علی بن محمد بن جعفر بن ابراهیم بن ابی‌سلمه بن ولید ابشمی قرشی است. در سال ۵۲۲ هجری قمری / ۱۱۲۸ میلادی متولد شد. او از خاندان بنی‌ولید قرشی در یمن بود. از سال ۵۸۴ق/ ۱۱۸۸م، به‌عنوان مأذون (نماینده ی رسمی) نزد داعی مطلق طِیبی چهارم، علی بن حاتم حامدی فعالیت می‌کرد، تا اینکه در سال ۶۰۵ق/ ۱۲۰۹م جانشین او شد و به‌عنوان پنجمین داعی مطلق تا زمان وفاتش فعالیت داشت. او شهر صنعا را به‌عنوان مقر اقامت خود برگزید و روابط
شهر صنعا را به‌عنوان مقر اقامت خود برگزید و روابط دوستانه‌ای با خاندان همدانی برقرار کرد که از حامیان دعوت مستعلوی طِیبی در یمن بودند. ابن الولید آثار متعددی تألیف کرد که برای فهم عقاید اسماعیلیه اهمیت فراوانی دارند. او در سال ۶۱۲ق/ ۱۲۱۵م در شهر صنعا و در سن نود سالگی (به تقویم قمری) درگذشت. پس از درگذشت او، منصب داعی مطلق طِیبیان برای حدود سه قرن در نسل او باقی ماند.
ماهیگیری انفجاری، بمباران ماهی، ماهیگیری با دینامیت یا ماهیگیری با نارنجک یک روش ماهیگیری مخرب است که در آن از مواد منفجره برای بی‌حس کردن یا کشتن دسته‌های ماهی برای جمع‌آوری آسان آنها استفاده می‌شود. این عمل که اغلب غیرقانونی است، برای اکوسیستم اطراف بسیار مخرب است، زیرا انفجار اغلب زیستگاه‌های زیرین (مانند صخره‌های مرجانی) را که از ماهی‌ها پشتیبانی می‌کنند، از بین می‌برد. ماهیت مکرر مواد منفجره دست‌ساز مورد استفاده و خرج‌های منفجر نشده، به معنای خطر برای ماهیگیران و غواصان نیز هست که می‌تواند منجر به
ماهیگیران و غواصان نیز هست که می‌تواند منجر به حوادث و جراحات شود. توضیحات. اگرچه در برخی از نقاط جهان غیرقانونی اعلام شده است، اما این عمل همچنان در جنوب شرق آسیا و همچنین در دریای اژه و آفریقای ساحلی رواج دارد. در فیلیپین، جایی که این عمل به خوبی مستند شده است، ماهیگیری با انفجار قبل از جنگ جهانی اول شناخته شده بود، زیرا این فعالیت توسط ارنست یونگر در کتابش "طوفان فولاد" ذکر شده است. یک گزارش در سال ۱۹۹۹ تخمین زد که حدود ۷۰٬۰۰۰ ماهیگیر (۱۲٪ از کل ماهیگیران فیلیپین) در این کار مشغول هستند. خطوط ساحلی
فیلیپین) در این کار مشغول هستند. خطوط ساحلی گسترده و دشوار برای گشت‌زنی، جذابیت صیدهای پرسود و آسان، و در برخی موارد بی‌تفاوتی یا فساد آشکار از سوی مقامات محلی، اجرای ممنوعیت‌های ماهیگیری با سرعت انفجاری را به چالشی مداوم برای مقامات تبدیل کرده است. دینامیت تجاری یا، به‌طور معمول، بمب‌های دست‌ساز که با استفاده از یک بطری شیشه‌ای با لایه‌هایی از پودر پتاسیم نیترات و سنگریزه یا مخلوطی از نیترات آمونیوم و نفت سفید ساخته می‌شوند، اغلب مورد استفاده قرار می‌گیرند. چنین وسایلی که به طعنه طعمه منبسط‌شونده نامیده
چنین وسایلی که به طعنه طعمه منبسط‌شونده نامیده می‌شوند، ممکن است بدون هشدار و قبل از موعد منفجر شوند و باعث آسیب یا مرگ فردی که از آنها استفاده می‌کند یا عابران بی‌گناه شده باشند. امواج ضربه‌ای زیر آب که در اثر انفجار تولید می‌شوند، ماهی‌ها را بی‌حس کرده و باعث پارگی بادکنک شناوری آنها می‌شوند. این پارگی باعث از دست رفتن ناگهانی خاصیت شناوری می‌شود؛ مقدار کمی از ماهی‌ها به سطح آب می‌آیند، اما بیشتر آنها به کف دریا فرومی‌روند. این انفجارها بدون هیچ گونه تبعیضی تعداد زیادی از ماهی‌ها و سایر موجودات دریایی را
تعداد زیادی از ماهی‌ها و سایر موجودات دریایی را در مجاورت خود می‌کشند و می‌توانند به محیط فیزیکی آسیب رسانده یا آن را نابود کنند، از جمله آسیب گسترده به صخره‌های مرجانی. ناکارآمدی. ماهیگیری با انفجار ذاتاً در بازیابی ماهی‌های کشته شده و بی‌حس شده ناکارآمد است. از هر ده ماهی کشته شده، تنها یک یا دو عدد به سطح آب می‌آیند، که دلیل آن آسیب وارده به کیسه‌های هوای داخلی آنهاست که در غیر این صورت شناور می‌مانند. بقیه به پایین فرومی‌روند. انفجار گلوله‌های توپ در آب در طول نبردهای دریایی نیز معمولاً باعث مرگ
در آب در طول نبردهای دریایی نیز معمولاً باعث مرگ ماهی‌ها می‌شود، با همان تأثیر ماهیگیری با انفجار تنها بدون هیچ تلاش سیستماتیکی برای جمع‌آوری صید. تأثیر بر صخره‌های مرجانی. محققان معتقدند که شیوه‌های مخرب ماهیگیری مانند ماهیگیری انفجاری یکی از بزرگ‌ترین تهدیدات برای اکوسیستم‌های صخره‌های مرجانی است. صخره‌های مرجانیِ منفجر شده چیزی بیش از ویرانه‌های زمین نیستند. تأثیر بلندمدت مرتبط با مخازن انفجاری این است که هیچ گونه بازیابی طبیعی برای صخره‌ها وجود ندارد. صخره‌های مرجانی در صورت بروز اختلالات مداوم مانند
صخره‌های مرجانی در صورت بروز اختلالات مداوم مانند ماهیگیری انفجاری، نسبت به اختلالات کوچکی که محیط فیزیکی را تغییر نمی‌دهند، احتمال کمتری برای بازیابی دارند. ماهیگیری انفجاری اسکلت‌های مرجانی کربنات کلسیم را از بین می‌برد و یکی از اختلالات مداوم صخره‌های مرجانی است. در منطقه هند و آرام، ماهیگیری با انفجار، عامل اصلی تخریب صخره‌های مرجانی است. در نتیجه، زمین‌های قلوه‌سنگی ضعیف‌شده تشکیل می‌شوند و زیستگاه ماهی‌ها کاهش می‌یابد. صخره‌های مرجانی آسیب‌دیده ناشی از ماهیگیری انفجاری منجر به کاهش فوری ثروت و کمیت
از ماهیگیری انفجاری منجر به کاهش فوری ثروت و کمیت گونه‌های ماهی می‌شود. مواد منفجره مورد استفاده در ماهیگیری انفجاری نه تنها ماهی‌ها را می‌کشد، بلکه اسکلت مرجان‌ها را نیز از بین می‌برد و آوارهای مرجانی نامتعادلی ایجاد می‌کند. حذف ماهی‌ها همچنین مقاومت صخره‌های مرجانی را در برابر تغییرات اقلیمی از بین می‌برد و مانع از بهبود بیشتر آنها می‌شود. انفجارهای تکی باعث می‌شوند صخره‌های مرجانی طی ۵ تا ۱۰ سال بازیابی شوند، در حالی که انفجارهای گسترده، همان‌طور که اغلب انجام می‌شود، این اکوسیستم‌های متنوع زیستی را به
انجام می‌شود، این اکوسیستم‌های متنوع زیستی را به آوارهای ناپایدار مداوم تبدیل می‌کند. کنترل. اجرای قانون مبتنی بر جامعه. در تانزانیا، یکی از معدود روش‌های کمک به مدیریت ماهیگیری انفجاری، رویکرد مشترک بین مأموران شیلات و کمیته‌های روستایی است. آنها با همکاری یکدیگر، با گشت‌زنی در دریا و همچنین ارائه اطلاعات جمع‌آوری‌شده در روستاهای محلی، به سازمان‌های اجرایی در شناسایی متخلفان کمک می‌کنند. در نتیجه، این امر به سازمان‌های اجرایی کمک کرده است تا وقوع انفجار ماهی را از میانگین ۸ مورد در روز به صفر کاهش دهند.
را از میانگین ۸ مورد در روز به صفر کاهش دهند. همچنین بودجه پایدار برای ادامه گشت‌های کارآمد، یک مؤسسه برنامه‌ریزی معتبر و آموزش و اطلاعات مناسب برای دادستان‌ها و قضات فراهم کرده است. گشت‌های مشابهی که در اندونزی و فیلیپین به کار گرفته شده‌اند، میزان وقوع ماهیگیری انفجاری را در آنجا کاهش داده‌اند. بر اساس گفتگو با گروه‌های ذینفع در جنوب شرق آسیا و مردم تانزانیا و فیلیپین، آشکار است که اجرای سختگیرانه‌تر، استراتژی مؤثری در مدیریت ماهیگیری انفجاری است. بسیاری از کشورها قوانینی در مورد ماهیگیری انفجاری دارند،
از کشورها قوانینی در مورد ماهیگیری انفجاری دارند، اما این قوانین به‌طور کامل اجرا نمی‌شوند. مدیریت مؤثر مناطق حفاظت‌شده دریایی در گشت‌زنی مناطق ماهیگیری غیرقانونی کلیدی است. علاوه برگشت‌زنی‌ها، محدود کردن یا حتی ممنوعیت فروش نیترات آمونیوم، تولید مواد منفجره مورد نیاز برای ماهیگیری انفجاری را نیز بسیار دشوارتر می‌کند. رویکرد دیگر این است که فروش نیترات آمونیوم را محدود یا ممنوع نکنیم، بلکه افرادی را که مقادیر زیادی از آن را خریداری می‌کنند، ثبت کنیم. اجرای قوانین ماهیگیری با استفاده از بادهای انفجاری که
قوانین ماهیگیری با استفاده از بادهای انفجاری که توسط دولت مرکزی اعمال می‌شود، گاهی اوقات به دلیل مقاومت مردم محلی و بی‌اعتمادی به دولت‌های مرکزی، موفقیت محدودی دارد. سیستم‌های پایین به بالا که بر اساس منافع عمومی و آموزشِ به وضوح تعریف‌شده بنا شده‌اند، سودمندترند. مناطق حفاظت‌شده دریایی مؤثر به دلیل مزایای واضح و مشخص خدمات حفاظتی/اکوسیستمی، از حمایت رهبران محلی و جمعیت‌ها برخوردارند. همچنین نشان داده شده است که مناطق حفاظت‌شده دریایی مؤثر، ذینفعان محلی دارند که درک دقیقی از سلامت زیست‌محیطی منطقه دارند.
که درک دقیقی از سلامت زیست‌محیطی منطقه دارند. وقتی ساکنان ساحلی معتقدند که اکوسیستم سالم‌تر از شاخص‌هایی مانند تنوع گونه‌ای، جمعیت و توزیع زیستگاه است، ممکن است کمتر از منطقه حفاظت‌شده دریایی حمایت کنند. به همین دلیل، کنترل مؤثر ماهیگیری انفجاری توسط جامعه، به کمپین‌های آموزشی متکی است که آگاهی‌بخشی در مورد رابطه بین ذخایر ماهی و میزان ماهیگیری را افزایش می‌دهد. برنامه‌های نظارت بر انفجار و روش‌های ریشه‌کنی. این روش شامل فناوری لرزه‌نگاری است که توسط دولت ایالات متحده برای تشخیص انفجارهای زیر آب توسعه داده
متحده برای تشخیص انفجارهای زیر آب توسعه داده شده است. در سال ۱۹۹۵ برای استفاده به عنوان تجهیزات نظارت بر انفجار پس‌زمینه در هنگ کنگ، مجدداً تنظیم شد و ابتدا در آب‌های شمال شرقی نصب شد. مکان‌های ثابتی برای نظارت در سال ۲۰۰۶ ایجاد شد، به ویژه مکانی نزدیک به مرکز حیات دریایی هوی‌ها در باشگاه سوارکاری هنگ کنگ. داده‌های این واحدها برای بحث و گفتگو با پلیس دریایی و اداره کشاورزی، شیلات و حفاظت مورد استفاده قرار گرفت. تأکید این بحث‌ها بر حفاظت از پارک‌های دریایی بود، آخرین بمب‌گذاری در پارک دریایی در اکتبر ۱۹۹۹
بود، آخرین بمب‌گذاری در پارک دریایی در اکتبر ۱۹۹۹ در پارک دریایی هوی‌ها وان رخ داد. با کمک برنامه‌های اجتماعی سازمان‌های مردم‌نهاد، آموزش و آگاهی‌بخشی و گشت‌های دقیق پلیس دریایی، ماهیگیری انفجاری در سال ۲۰۱۱ به‌طور کامل از آب‌های هنگ کنگ ریشه‌کن شد. در سال ۲۰۰۶، دستگاه نظارت بر انفجار پس‌زمینه با همین تجهیزات در جزیره مابول در صباح، مالزی نصب شد. در سال ۲۰۱۴، گروه برنامه‌ای فشرده برای ایجاد شبکه‌ای از سیستم‌های نظارت بر انفجار در سراسر جنوب شرقی آسیا آغاز کرد. برای هدایت برنامه‌های ریشه‌کنی مبتنی بر جامعه
برای هدایت برنامه‌های ریشه‌کنی مبتنی بر جامعه مهم است، داده‌های جمع‌آوری‌شده نشان می‌دهد که با استفاده از برنامه‌های مبتنی بر جامعه در کنار، می‌توان سطح ماهیگیری انفجاری را تا ۹۰٪ کاهش داد. این موضوع قبلاً در مناطق مختلف مشاهده شده است، مهم‌تر از آن، کاهش قابل توجهی در سایر روش‌های مخرب ماهیگیری وجود دارد که با بازیابی ذخایر ماهی نشان داده شده است. در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷، بمباران ماهی‌ها را متوقف کنید! اثبات مفهومی را انجام داد که نشان می‌داد سیستم تیراندازی شهری می‌تواند برای استفاده در زیر آب در کوتا
شهری می‌تواند برای استفاده در زیر آب در کوتا کینابالو و سمپورنا، پارک‌های دریایی حفاظت‌شده بورنئو مالزی، سازگار شود. در سال ۲۰۱۸، سازمان «بمباران ماهی را متوقف کنید» در آمریکا تحقیقاتی را منتشر کرد که مکان انفجار ماهی را در صباح، مالزی با استفاده از یک آرایه هیدروآکوستیک شبکه‌ای مبتنی بر سیستم مکان‌یابی گلوله، به صورت بلادرنگ نشان می‌داد. در سال ۲۰۲۰، تیم مالزیایی «بمب‌گذاری ماهی را متوقف کنید» با مقامات پارک‌های صباح دیدار کرد تا رویکرد پروژه را توضیح دهد و برنامه را ارائه دهد که منجر به اولین دستگیری
و برنامه را ارائه دهد که منجر به اولین دستگیری بمب‌گذاران ماهی توسط پلیس دریایی در پاسخ به هشدار «بمب‌گذاری ماهی را متوقف کنید» شد. کشورها. اندونزی. ماهیگیری با انفجار در اندونزی بیش از پنجاه سال است که وجود دارد و همچنان به صخره‌های مرجانی آن آسیب می‌رساند، زیرا ماهیگیران همچنان از مواد منفجره یا سیانید برای کشتن یا بی‌حس کردن طعمه خود استفاده می‌کنند. غواصان و طرفداران محیط زیست می‌گویند اندونزی به اندازه کافی برای حفاظت از آب‌های اطراف جزایر کومودو تلاش نمی‌کند. آنها می‌گویند پس از خروج یک گروه حفاظت از
آنها می‌گویند پس از خروج یک گروه حفاظت از محیط زیست مستقر در ایالات متحده که به مبارزه با شیوه‌های مخرب ماهیگیری کمک می‌کرد، اجرای قانون کاهش یافت. باغ‌های مرجانی که از جمله دیدنی‌ترین مکان‌های غواصی آسیا بودند، با وجود قرار گرفتن در پارک ملی کومودو، یک منطقه حفاظت‌شده ۵۰۰۰۰۰ هکتاری و میراث جهانی سازمان ملل، آخرین قربانی انفجار شدند. استفاده از بمب‌های ساخته شده با نفت سفید و کود در این منطقه بسیار رایج است. اگرچه پیش از این، کومودو توسط یک شرکت تعاونی با (سازمان حفاظت از طبیعت) نسبتاً محافظت می‌شد، اما از
حفاظت از طبیعت) نسبتاً محافظت می‌شد، اما از زمانی که دولت اندونزی مسئولیت حفاظت از پارک را بر عهده گرفته است، بمباران‌ها افزایش یافته است. در بازدید اخیر از کریستال بامی، مشخص شد که ۶۰ درصد آن تخریب شده است و صفحات مرجانی تازه واژگون شده، بمباران اخیر را اثبات می‌کنند. در بازار شهر ماکاسار، تخمین زده می‌شود که ۱۰ تا ۴۰ درصد ماهی‌ها به این روش صید می‌شوند. ماهیگیران محلی این تکنیک را آسان‌تر و پربازده‌تر از روش‌های سنتی می‌دانند. هدف این کشور، اجرای سیاست‌های سختگیرانه‌تر و برنامه‌های مدیریت شیلات برای
سختگیرانه‌تر و برنامه‌های مدیریت شیلات برای محدود کردن کشتار ماهی‌ها و همچنین تخریب اکوسیستم دریایی بوده است. چهل سال پیش، ماهیگیری انفجاری با دینامیت انجام می‌شد که پس از جنگ جهانی دوم به وفور یافت می‌شد. امروزه، ماهیگیران عمدتاً از بمب‌های دست‌ساز استفاده می‌کنند که از بطری‌های پر شده با مخلوط مواد منفجره ساخته می‌شوند؛ همچنین وزنه‌هایی به بطری اضافه می‌شود تا سریع‌تر در زیر آب فرورود. پس از انفجار بمب، ماهی‌هایی که در اثر موج انفجار کشته یا بی‌هوش شده‌اند، جمع‌آوری می‌شوند. لبنان. ماهیگیری با انفجار یا
جمع‌آوری می‌شوند. لبنان. ماهیگیری با انفجار یا ماهیگیری با دینامیت در لبنان رواج بیشتری پیدا کرده است، جایی که ماهیگیران دینامیت خانگی خود را می‌سازند. طبق گزارش بنیاد صفدی، ساختاری که پروژه‌های پایدار را در لبنان توسعه می‌دهد، ۵ درصد از ماهیگیران از دینامیت برای ماهیگیری استفاده می‌کنند. سامر فتفات، مشاور بنیاد صفدی، خاطرنشان می‌کند: «در طرابلس، این تکنیک برای چندین سال رو به کاهش بود تا اینکه در سال ۲۰۱۹ دوباره افزایش یافت. در سواحل عکار، این تکنیک ثابت مانده است.» فیلیپین. یک مطالعه در سال ۱۹۸۷ نتیجه
مانده است.» فیلیپین. یک مطالعه در سال ۱۹۸۷ نتیجه گرفت که ماهیگیری با انفجار ماهی در آن زمان در فیلیپین بسیار گسترده بوده است و تخمین زده می‌شود که ۲۵٪ از کل صید ماهی شهری (معادل ۲۵۰۰۰۰ تن متریک در سال) از طریق ماهیگیری با انفجار ماهی بوده است. با این حال، بیشتر ماهیگیری با انفجار در جنوب، نزدیک پالاوان و دریای چین جنوبی انجام می‌شود. مطالعه‌ای که در سال ۲۰۰۲ انجام شد، گزارش داد که روش‌های مخرب ماهیگیری باعث تخریب حدود ۷۰ درصد از صخره‌های مرجانی فیلیپین شده و تولید سالانه شیلات را در دهه ۱۹۹۰ حدود ۱۷۷۵۰۰ تن
تولید سالانه شیلات را در دهه ۱۹۹۰ حدود ۱۷۷۵۰۰ تن کاهش داده است. در سال ۲۰۱۰، شهردار نینو ری بونیل از شهر بین یونیدو در استان بوهول، فیلیپین، یک غار زیر آب در امتداد صخره داناجون ساخت که به دلیل استفاده بیش از حد از دینامیت و سیانید رو به زوال رفت. با کمک شوالیه‌های دریا و غواصان بوهولانو، دو مجسمه‌های مادر مریم و سانتو نینو (به اسپانیایی به معنای کودک مقدس) به ترتیب در ۸ سپتامبر و ۱۸ اکتبر ۲۰۱۰، قرار داده شدند. پایین‌تر از سطح دریا به منظور منصرف کردن ماهیگیران از استفاده از روش‌های غیرقانونی و مخرب در
از استفاده از روش‌های غیرقانونی و مخرب در ماهیگیری و امیدواریم به همه یادآوری کنیم که دریا و ساکنان آن هدایایی از جانب خداوند هستند که شایسته گرامی داشتن و مراقبت هستند. در سال ۲۰۱۲، مدیر دفتر شیلات و منابع آبی فیلیپین «جنگ تمام عیار» علیه ماهیگیری با دینامیت و سایر شیوه‌های ماهیگیری غیرقانونی اعلام کرد. تانزانیا. در شمال تانزانیا، ماهیگیری با انفجار که غیرقانونی است، در سال‌های اخیر به عنوان یک خطر کلیدی برای صخره‌های مرجانی آن دوباره ظهور کرده است. این اتفاق حتی با وجود اینکه نهادهای بزرگی مانند جوامع
اتفاق حتی با وجود اینکه نهادهای بزرگی مانند جوامع محلی و دولت منطقه‌ای برای مدیریت بهتر شیلات ایجاد شده‌اند، رخ داده است. آسیب‌های ناشی از ماهیگیری انفجاری در این منطقه، به ناپایداری صخره‌های مرجانی، دلسردی سرمایه‌گذاران گردشگری و تهدید زیستگاه ماهی‌های کولاکانت در منطقه منجر شده است. از دیگر پیامدهای ماهیگیری با انفجار در این منطقه می‌توان به گزارش‌هایی مبنی بر مرگ یا قطع عضو شهروندان بر اثر انفجار اشاره کرد. بخش شمالی این کشور سواحل زیبا و جزایر خالی از سکنه زیادی دارد. با این حال، بسیاری از
خالی از سکنه زیادی دارد. با این حال، بسیاری از سرمایه‌گذاران احساس می‌کنند که گردشگران به دلیل انفجار ماهی دلسرد شده‌اند. در تانزانیا، صخره‌های مرجانی هم به دلایل اکولوژیکی و هم به دلایل اجتماعی-اقتصادی ضروری هستند. آنها پر از ماهی، خرچنگ، میگو، خرچنگ دریایی، اختاپوس، نرم‌تنان و خیار دریایی هستند. علاوه بر این، صخره‌های مرجانی یکی از جاذبه‌های گردشگری مهم در تانزانیا هستند. گردشگری ساحلی علاوه بر تأمین معاش مردم، ارز خارجی برای کشور نیز فراهم می‌کند. با این حال، افزایش جمعیت ساکن در امتداد ساحل منجر به
این حال، افزایش جمعیت ساکن در امتداد ساحل منجر به تقاضای زیاد برای شیلات شده است. این امر منجر به بهره‌برداری بیش از حد و شیوه‌های ماهیگیری مخرب شده است. ماهیگیری با انفجار از دهه ۱۹۶۰ در تانزانیا رواج داشته است. در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی، ماهیگیری با انفجار در تانزانیا در اوج خود بود. برای مثال، در خلیج منازی، امتوارا، در سال ۱۹۹۶، ۴۴۱ انفجار در عرض دو ماه ثبت شد و در صخره‌های مرجانی امپووی، ۱۰۰ انفجار در یک دوره شش ساعته مشاهده شد. ایالات متحده. داستان کوتاهی از فرانک نوریس در سال ۱۹۰۳ با عنوان «مرگ
کوتاهی از فرانک نوریس در سال ۱۹۰۳ با عنوان «مرگ لاک‌پشت سیاه چشم خروسی» تلاش‌ها برای پایان دادن به ماهیگیری با روش انفجاری در رودخانه آمریکایی کالیفرنیا را شرح می‌دهد.