payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پدیده فی () یکی از مفاهیم مهم در روان‌شناسی گِشتالت است و به‌طور ساده یعنی: وقتی چند تصویر ثابت به سرعت پشت سر هم نمایش داده شوند، مغز ما آن‌ها را به صورت یک حرکت پیوسته و روان درک می‌کند. برای نمونه، اگر یک نقطهٔ روشن روی صفحه در یک نقطه ظاهر شود و کمی بعد در نقطه‌ای دیگر، مغز ما فکر می‌کند که نقطه در حال حرکت از یک جا به جای دیگر است، در حالی که واقعاً فقط دو تصویر ثابت بوده است. مثال: همهٔ فیلم‌ها و پویانمایی‌ها براساس همین پدیده ساخته می‌شوند. در فیلم، پشت سر هم تصاویری ثابت پخش می‌شود، اما ما حرکت
پشت سر هم تصاویری ثابت پخش می‌شود، اما ما حرکت پیوسته شخصیت‌ها را می‌بینیم. نمایش آزمایشی. در آزمایش‌های کلاسیک ورتایمر، دو خط یا منحنی نوری به‌ترتیب و با فاصلهٔ زمانی کوتاه توسط دستگاهی به‌نام تُندنما به نمایش گذاشته شدند. اگر فاصلهٔ زمانی و مکانی بین این دو محرک مناسب بود، افراد (از جمله همکاران ورتایمر یعنی ولفگانگ کهلر و کورت کافکا) حرکتی بدون شیء مشخص را احساس می‌کردند. با این حال، مشاهدهٔ پایدار و قانع‌کنندهٔ پدیدهٔ «حرکت فی» دشوار بود. برای آسان‌تر کردن نمایش این پدیده، روان‌شناسان امروزی روشی به
کردن نمایش این پدیده، روان‌شناسان امروزی روشی به نام «مگنی-فی» طراحی کردند: مجموعه‌ای از دیسک‌های یکسان در یک دایره چیده می‌شوند و یکی از دیسک‌ها به‌سرعت و به‌ترتیب ساعتگرد یا پادساعتگرد ناپدید می‌شود. این روش مشاهدهٔ حرکت سایه‌مانند را آسان‌تر می‌کند و نسبت به تغییراتی مانند زمان‌بندی، اندازه، شدت نور، تعداد دیسک‌ها و فاصلهٔ دید مقاوم است. همچنین اگر در آزمایشی تنها از دو عنصر استفاده شود ولی زمان‌های نمایشی آن‌ها کمی همپوشانی داشته باشد (یعنی دوره‌های روشن بودنشان تا حدودی روی هم بیفتد)، دیدن پدیدهٔ فی
بودنشان تا حدودی روی هم بیفتد)، دیدن پدیدهٔ فی ساده‌تر می‌شود. در این حالت، بیننده دو شیء را ثابت می‌بیند و تصور می‌کند که شیء اول بازگشته، نه این‌که شیء دیگری جابه‌جا شده است. دو شرط برای مشاهدهٔ خالص این پدیده لازم است: فاصلهٔ زمانی قطع هر شیء نباید بیش از ۱۵۰ میلی‌ثانیه باشد و این فاصله نباید از ۴۰٪ کل دورهٔ محرک بیشتر شود. توهم فی معکوس. توهم فی معکوس هم وجود دارد: زمانی که دو تصویر مشابه با تناوب بالا و در کنار هم ظاهر شوند، ممکن است حرکتی خلاف جهت واقعی احساس شود. این پدیده اغلب با الگوهای سیاه و
واقعی احساس شود. این پدیده اغلب با الگوهای سیاه و سفید دیده می‌شود و تصور می‌شود که نتیجهٔ تغییرات در درک روشنی (روشنایی) تصویر باشد. این اثر با مدل‌های میدان گیرندهٔ بینایی توضیح داده می‌شود که در آن محرک‌ها به‌صورت فضایی جمع می‌شوند و مرزهای تصویر اندکی محو می‌شود، در نتیجه برداشت روشنی تغییر می‌کند. چهار پیش‌بینی از این مدل تأیید شده است: در نهایت، سامانهٔ بینایی انسان پدیده‌های فی مستقیم و معکوس را به‌صورت مشابه و بر پایهٔ روشنایی نقطه‌به‌نقطه پردازش می‌کند، نه به‌طور کلی یا یکپارچه.
مافتنگ (به لاتین: Mafeteng) شهری در ناحیه مافتنگ کشور لسوتو است. این شهر که مرکز ناحیه نیز به شمار می‌رود، در حدود ۷۶ کیلومتری جنوب ماسرو، پایتخت لسوتو قرار دارد. مافتنگ در سرشماری سال ۲۰۱۶ جمعیتی برابر با حدود ۶۱٬۰۰۰ نفر داشت. شهر مرزی وپِنر در آفریقای جنوبی نزدیک‌ترین شهر خارجی به مافتنگ است.
موهالس هوک (به لاتین: "Mohale's Hoek") شهری در ناحیهٔ ناحیه موهالس هوک کشور لسوتو است. این شهر که مرکز ناحیه نیز به شمار می‌رود، در سرشماری سال ۲۰۱۶ جمعیتی برابر با حدود ۴۰٬۰۴۰ نفر داشت.
سِمَعِت (؛ فعال ۲۹۵۰ ق.م.) یک ملکه همسر در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان نخست مصر بود. سِمَعِت همسر فرعون دن بود. او را در نزدیکی او در ابیدوس به خاک سپردند. او در سنگ یادبودی در کنار گور این فرعون دو لقب دارد: «مَعِت‌حور» ("M33.t-Ḥr.(w)") به معنای آنکه حوروس را می‌بیند و «رِنَمِت-سِتش» ("Rnm.t-Stš") به معنای آنکه شیث را حمل می‌کند. هر دوی این القاب با ملکه‌ها در مصر باستان مرتبط بودند. سِمَعِت تنها زنی نبود که از سنگ یادبود تشییع جنازه‌اش شناسایی شد. زنان دیگری که سنگ یادبود تشییع جنازه آنها در نزدیکی
دیگری که سنگ یادبود تشییع جنازه آنها در نزدیکی مقبره فرعون دن پیدا شد، سشمت‌کا و سرت‌حور هستند. این سنگ یادبود در موزه موزه مصرشناسی برلین بود، اما در طول جنگ جهانی دوم تخریب شد.
سشمت‌کا () یک ملکه همسر احتمالی در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان نخست مصر بود. وی همسر فرعون دن و مادر آنجیب بود. عناوین سلطنتی او عبارت بودند از: اطلاعات بسیار اندکی دربارهٔ سشه‌مت‌کا در دست است، جز سنگ‌نوشته‌ای (سنگ یادبود) که در نزدیکی آرامگاه دن در ابیدوس کشف شده است. سشمت‌کا تنها زنی نیست که از طریق سنگ یادبود‌ تدفینی شناسایی شده است. سنگ یادبود‌هایی از زنان سلطنتی با نام‌های سمعت و سرت‌حور نیز به‌طور مشابه در ابیدوس پیدا شده‌اند. احتمال دارد این زنان نیز همسران دیگری از پادشاه دن بوده باشند، اما
نیز همسران دیگری از پادشاه دن بوده باشند، اما فراتر از نام‌شان چیزی دربارهٔ آن‌ها مشخص نیست. وُلفرام گراژِتسکی با استناد به آثار فلندرز پتری، تروی و راث، سشمت‌کا را همسر فرعون دجر می‌داند و می‌گوید که او در نزدیکی مجموعه تدفینی دجر در ام‌القعاب ابیدوس دفن شده است.
موکات‌لانگ (به لاتین: Mokhotlong) شهری در ناحیهٔ ناحیه موکات‌لانگ کشور لسوتو است. این شهر که مرکز ناحیه نیز به شمار می‌رود، در کوهستان‌های شمال‌شرقی کشور واقع شده‌است. این شهر اولین شهر اصلی با فرودگاه در مسیر جاده‌ای از آفریقای جنوبی به سمت پاس سان و نزدیک به کوه‌های مالوتی (یا دراکنزبرگ در آفریقای جنوبی) است.نام این شهر به زبان سِسوتو، زبان مردم لسوتو، به معنی "محل پرندهٔ گنجشک کچل" می‌باشد. یکی از جاذبه‌های مهم طبیعی در این منطقه، قله ثابانا نتلنیانا، بلندترین نقطه در آفریقای جنوبی، در موکات‌لانگ قرار
نقطه در آفریقای جنوبی، در موکات‌لانگ قرار دارد.
ادوارد چارلز مایر (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳ به‌عنوان بیست و نهمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد. مایر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۵۹ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۶ فرمانده گردان ۲ هنگ پنجم سواره نظام بود، از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ به‌عنوان فرمانده تیپ ۲ لشکر یکم سواره‌نظام فعالیت می‌کرد و از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۲ معاون پشتیبانی لشکر ۸۲ام هوابرد بود. وی از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵ فرماندهی لشکر ۳ پیاده را برعهده داشت و از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ به‌عنوان
۳ پیاده را برعهده داشت و از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ به‌عنوان معاون طرح و عملیات نیروی زمینی آمریکا فعالیت می‌کرد. او در جنگ کره و جنگ ویتنام حضور داشت.
ماری امانوئل (؛ زادهٔ ) کشیش است.
نک قچا (به لاتین: *Qacha's Nek*) شهری در ناحیه نک قچا کشور لسوتو است. این شهر که از سال ۱۸۸۸ به عنوان مرکز کمپ‌تاون شناخته می‌شود، تنها دو کیلومتر از مرز آفریقای جنوبی فاصله دارد و در ارتفاع ۱,۹۸۰ متر (۶٬۵۰۰ فوت) از سطح دریا واقع شده است.جمعیت این شهر طبق سرشماری ۲۰۱۶، حدود ۱۵٬۹۰۰ نفر می‌باشد. نک قچا محل بیمارستان دولتی ماشابنگ است که یکی از دو بیمارستان موجود در ناحیه به شمار می‌رود. بیمارستان دیگر، بیمارستان تبلنگ متعلق به کلیسای انجیل لسوتو است که حدود ۴۰ کیلومتر (۲۵ مایل) از نک قچا فاصله دارد و در آن
۴۰ کیلومتر (۲۵ مایل) از نک قچا فاصله دارد و در آن سوی رودخانه رودخانه اورنج که در لسوتو به سنکوا شناخته می‌شود، واقع شده است.
قوتینگ (به لاتین: "Quthing") که به نام موینی (به زبان سوتو به معنی «محل باد») نیز شناخته می‌شود، شهری در ناحیه قوتینگ کشور لسوتو است. این شهر مرکز ناحیه قوتینگ و یکی از حوزه‌های انتخاباتی لسوتو به شمار می‌آید.قوتینگ در سال ۱۸۷۷ تأسیس شد، اما در پی جنگ اسلحه در سال ۱۸۸۰ رها شد و پس از آن در مکان کنونی خود که جنوبی‌ترین شهر لسوتو است، دوباره ساخته شد. طبق سرشماری سال ۲۰۱۶، جمعیت این شهر حدود ۲۷٬۳۱۴ نفر بوده‌است.
تهبا-تسکا (به لاتین: "Thaba-Tseka") شهری در ناحیه تهبا-تسکا کشور لسوتو است. این شهر مرکز ناحیه تهبا-تسکا و یکی از حوزه‌های انتخاباتی لسوتو به شمار می‌آید.طبق سرشماری سال ۲۰۱۶، جمعیت تهبا-تسکا حدود ۱۵٬۲۴۸ نفر بوده‌است.
سِرِت‌حور () یک ملکه همسر در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان نخست مصر بود. وی همسر فرعون دن بود. او را از یک سنگ یادبود تشییع جنازه در ام‌القعاب می‌شناسند که اکنون در موزه لوور است، اما هیچ عنوانی از آن باقی نمانده است. او ممکن است در مجتمع تدفین فرعون دن به خاک سپرده شده باشد.
ماجرای اوتفای، که با عنوان «درام اوتفای» نیز شناخته می‌شود، یک حادثهٔ جنایی بود که در ۱۶ اوت ۱۸۷۰، در جریان یک جشنواره در روستای اوتفای در منطقه دوردونی فرانسه رخ داد. در این واقعه، "آلن دو مونِی" ، یک اشراف‌زادهٔ جوان محلی، توسط جمعیت مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار گرفت و در نهایت زنده زنده سوزانده شد. این حادثه در بستر جنگ سال ۱۸۷۰ و هیجانات ناشی از آن در میان ساکنان این روستای کوچک روی داد. بر اثر یک سوءتفاهم ساده، "آلن دو مونِی" به اشتباه به‌عنوان یک پروسی شناخته شد و در نتیجه مورد لینچ قرار گرفت. وحشیگری
شناخته شد و در نتیجه مورد لینچ قرار گرفت. وحشیگری این رویداد با شایعاتی که به شهردار نسبت داده شد — مبنی بر ارتکاب اعمال آدم‌خواری توسط روستاییان — شدت بیشتری یافت. از میان بیست‌ویک نفری که به قتل متهم شدند، چهار نفر به اعدام و یک نفر به کار اجباری محکوم شد. چندین کتاب دربارهٔ این ماجرا نوشته شده‌اند. به‌گفته نویسنده "ژرژ ماربک"، این حادثه نمادی از قتل آیینی بز طلیعه است؛ در حالی که به باور تاریخ‌نگار "آلن کُربِن"، در کتاب "«روستای آدمخواران»"، ریشه‌های این رویداد بیشتر به بازنمایی‌های سیاسی رایج در میان
رویداد بیشتر به بازنمایی‌های سیاسی رایج در میان کشاورزان منطقهٔ "پریگو" بازمی‌گردد؛ بازنمایی‌هایی که با اضطراب و ترس از توطئه‌ای از سوی جمهوری‌خواهان، اشراف و کشیشان برای سرنگونی امپراتور همراه بود. زمینه. این ماجرا در اوت ۱۸۷۰، یک ماه پس از اعلام جنگ فرانسه علیه پروس در ۱۵ ژوئیه ۱۸۷۰، روی داد. نخستین اخبار مربوط به شکست‌های فرانسه در جبههٔ لورن — در ویسنبورگ، فورباخ و وورث — در ۵ و ۶ اوت منتشر شد. به باور آلن کُربِن، تصمیم دولت برای محدود کردن اطلاع‌رسانی پس از این شکست‌ها، باعث گسترش شایعاتی دربارهٔ حضور
از این شکست‌ها، باعث گسترش شایعاتی دربارهٔ حضور جاسوسان پروسی در منطقه و نیز تبانی میان اشراف و کشیشان برای توطئه علیه امپراتوری و احیای نظام سلطنتی شد. این وضعیت به نگرانی عمومی و حتی ترس جمعی دامن زد. چندین حادثهٔ مشابه نیز در این دوره رخ داد. برای نمونه، چند روز پیش از حادثه اوتفای، در شته لورو، یک کارمند راه‌آهن به ظن جاسوسی برای دشمن مورد تعرض قرار گرفت. این نگرانی‌ها و شایعات، از جمله شایعاتی بودند که در جریان جشنواره سالانه گاوداری اوتفای در میان روستاییان و بازدیدکنندگان پراکنده شد. این جشنواره، که
و بازدیدکنندگان پراکنده شد. این جشنواره، که محلی برای دیدار و دادوستد ساکنان روستا و بخش‌های اطراف بود، تحت تأثیر پیامدهای خشکسالی سال ۱۸۷۰ نیز قرار گرفته بود. زمینهٔ سیاسی کلی در منطقه دوردونی با اوضاع وخیم اقتصادی کشاورزان همراه شده بود. در تابستان ۱۸۷۰، منطقه برای چندین ماه از کمبود باران و دمای بالای هوا رنج می‌برد؛ وضعیتی که به دام‌ها و محصولات کشاورزی آسیب زیادی وارد کرده بود. در ۱۶ اوت، روز برگزاری جشنواره اوتفای، که معمولاً روز پررونقی برای فروش بود، معاملات بسیار ضعیفی انجام گرفت. این وضعیت در
بود، معاملات بسیار ضعیفی انجام گرفت. این وضعیت در کنار اخبار جنگ، به ایجاد فضایی پرتنش منجر شد. هوای بسیار گرم و مصرف نوشیدنی‌های الکلی همچون "پیکت" همراه با "جنیور"، شراب "نوا"، "پینو" یا ابسنت توسط برخی کشاورزان و صنعتگران حاضر در جشنواره، بر شدت این شرایط افزود. ماجرا. شخصیت‌های اصلی. قربانی این ماجرا، آلن رومیال دو مونی دوردیر، پسر "اَمِده دو مونی"، شهردار پیشین "بوساک" بود. او ادارهٔ املاک شاتو دو برِتانژ، بین اوتفای و بوساک، را برعهده داشت. آلن دو مونی، مردی مجرد و ۳۲ ساله، به دلیل شرایط جسمانی خود
مردی مجرد و ۳۲ ساله، به دلیل شرایط جسمانی خود از خدمت وظیفه عمومی معاف شده بود و در نتیجه، مشمول فراخوان عمومی پس از تهدید پروس در ۱۸۷۰ نمی‌شد. با این حال، وی با ابراز تمایل به پیوستن به ارتش برای دفاع از کشور، این معافیت را لغو کرد و تصمیم داشت به‌زودی عازم جبههٔ لورن شود. او از ۱۸۶۵ عضو شورای شهرداری بوساک بود و به‌عنوان معاون اول شهردار فعالیت می‌کرد. خانواده‌اش مالک ۸۰ هکتار زمین در اوتفای بودند. به عنوان مدیر املاک، او در جشنوارهٔ اوتفای در ۱۶ اوت ۱۸۷۰ حضور یافت. عاملان اصلی این فاجعه، که در دادگاه به
حضور یافت. عاملان اصلی این فاجعه، که در دادگاه به این عنوان معرفی شدند، ساکنان اوتفای و روستاهای اطراف بودند که برای شرکت در جشنواره آمده بودند. این افراد عبارت بودند از: فرانسوا شامبُر، ۳۳ ساله، نعل‌بند اهل پووریه در کمون سوفرینیاک (شارنت)، در فاصله ۹ کیلومتری از بوساک (که به عنوان رهبر گروه شناخته شد؛ او قربانی را — همچون سایر مهاجمان اصلی — شخصاً نمی‌شناخت)؛ لئونار معروف به «پیاروتی»، ۵۳ ساله، کهنه‌فروش اهل نونترونو؛ پی‌یِر بوئیسون معروف به «آرنو» یا «لیرو»، ۳۳ ساله، کشاورز؛ فرانسوا مِزیِر معروف به
«لیرو»، ۳۳ ساله، کشاورز؛ فرانسوا مِزیِر معروف به «سیلو»، ۲۹ ساله، زارع مشارکتی؛ و برادران اتین و ژان کامپو، کشاورزان اهل مَنزاک. افرادی که کوشیدند از آلن دو مونی دفاع کنند عبارت بودند از: پدر ویکتور سن‌پاستور، کشیش روستای اوتفای؛ فیلیپ دوبوا، اره‌بر اهل اوتفای؛ ژرژ ماتیو، صنعتگر اهل بوساک و خواهرزاده برنار ماتیو، شهردار اوتفای؛ و پاسکال، خدمتکار املاک شاتو دو برِتانژ. نخستین حادثه. ماجرا با رخدادی پیرامون "کامی دو مایار دو لافایه" آغاز شد؛ مردی ۲۶ ساله، پسر شهردار بوساک و پسرعموی آلن دو مونی، که به
پسر شهردار بوساک و پسرعموی آلن دو مونی، که به دیدگاه‌های مشروعه خواهی خود شناخته می‌شد. او قربانی نخستین سوءتفاهمی شد که هرچند شخصاً برای او پیامد جدی نداشت، اما سرنوشت آلن دو مونی را تحت تأثیر قرار داد. پس از خواندن گزارش‌هایی دربارهٔ نبرد وورث، مایار اعلام کرد که ارتش فرانسه ناچار به عقب‌نشینی شده است. او بلافاصله از سوی اهالی محلی به ترویج اخبار جعلی و همکاری با پروسی‌ها متهم شد. هنگامی که تلاش کرد توضیح دهد و سخنانش را روشن کند، متهم شد که فریاد زده است: «زنده باد جمهوری!» با شعله‌ور شدن خشم جمعیت،
است: «زنده باد جمهوری!» با شعله‌ور شدن خشم جمعیت، دشمنی علیه او شدت گرفت؛ با این حال، توانست به کمک یکی از زارعان مستأجرش بگریزد. در جریان دادگاه، یکی از قاتلان آلن دو مونی، فرانسوا مِزیِر، اظهار داشت که چند روز پیش‌تر، در ۹ اوت و در جریان جشنواره‌ای در شارا، از مایار شنیده بود که گفته است: «امپراتور شکست خورده، دیگر فشنگی ندارد» و ابراز تأسف کرده بود که نتوانسته در همان روز «کارش را با او یکسره کند». به گفته تاریخ‌نگار آلن کُربِن، این امر نشان می‌دهد که قتل آلن دو مونی در ۱۶ اوت تا حدودی از پیش طراحی شده
آلن دو مونی در ۱۶ اوت تا حدودی از پیش طراحی شده بود. از دید کُربِن، فرار مایار باعث شد روستاییانِ مشکوک و خشمگین، کینه خود را متوجه دو مونی کنند و او را به عنوان قربانی برگزینند. دومین حادثه. آلن دو مونی حوالی ساعت دو بعدازظهر، زمانی که کامی دو مایار پیشتر فرار کرده بود، به محل برگزاری جشنواره اوتفای رسید. اندکی پس از ورود به محل، گروهی از کشاورزان مسلح به چوب را مشاهده کرد. در جستجوی دلیل این وضعیت، از یک دوره‌گرد به نام برتنو، ملقب به «مکزیکی» (به سبب شرکتش در کارزار مکزیک)، پرسید که چه اتفاقی افتاده
شرکتش در کارزار مکزیک)، پرسید که چه اتفاقی افتاده است. برتنو مدعی شد که مایار فریاد زده است: «مرگ بر ناپلئون! زنده باد جمهوری!» آلن دو مونی، که سخنان برتنو را باور نکرده بود، همراه او به محل حادثه رفت تا از شاهدان دیگر دربارهٔ درستی ادعا پرس‌وجو کند. شاهدانی همچون لو کوسو، پینار، مِزیِر، برادران کامپو و بوئیسون، گفته‌های برتنو را تأیید کردند. گروهی از حاضران گرد "دو مونی" جمع شدند، در حالی که او همچنان به دفاع از پسرعمویش ادامه می‌داد. آلن دو مونی که همچنان از پذیرش این که مایار چنین سخنانی گفته باشد،
از پذیرش این که مایار چنین سخنانی گفته باشد، امتناع می‌کرد، توسط جمعیتی رو به رشد و خصمانه‌تر مورد سرزنش قرار گرفت. برخی او را با مایار اشتباه گرفته و متهم کردند که خود شعار «زنده باد جمهوری» سر داده، خائن و پروسی است. با وجود انکارهای مکررش — که اعلام می‌کرد از حامیان کشاورزان است و قصد دارد برای جنگ با پروسی‌ها به ارتش بپیوندد — گروه نخستین تهدیدها به مرگ را مطرح کرد و نخستین ضربات را به او وارد آورد. شکنجه. تلاش برای دار زدن. با وجود تلاش‌های آلن دو مونی برای روشن ساختن سوءتفاهم و اثبات حسن نیت خود، او
برای روشن ساختن سوءتفاهم و اثبات حسن نیت خود، او خود را در میان کشاورزانی یافت که هر لحظه خشمگین‌تر می‌شدند. یکی از آنان، بوئیسون، فریاد زد: «او یک پروسی است، باید دارش بزنیم، باید بسوزانیمش!» برادران کامپو نخستین ضربه‌ها را وارد کردند و این عمل، آغازگر خشم جمعی شد. آلن دو مونی در حالی که از ضربات محافظت می‌کرد و برای آرام کردن جمعیت فریاد می‌زد: «زنده باد امپراتور!»، به سرعت تحت محاصره و ضرب و شتم قرار گرفت. پدر پاستور، کشیش اوتفای، با تپانچه‌ای در دست وارد عمل شد تا به او کمک کند. اما در مواجهه با عزم
عمل شد تا به او کمک کند. اما در مواجهه با عزم مهاجمان، و با درک این که خودش نیز ممکن است قربانی خشم فزاینده جمع شود، به خانهٔ خود پناه برد. او کوشید با پیشنهاد «نوشیدن به سلامتی امپراتور»، حواس جمعیت را پرت کند، که برخی نیز با این پیشنهاد همراهی کردند. فیلیپ دوبوا و ژرژ ماتیو، برادرزادهٔ شهردار دهکده نیز وارد میدان شدند و تلاش کردند آلن دو مونی را از دست حملات پیاپی کشاورزان برهانند؛ اما آنها هم در برابر هجوم جمعیت تاب نیاوردند و نتوانستند از این اشراف‌زاده که پیش‌تر زیر لگدها، چوبدستی‌ها و سیخ‌های آهنی
که پیش‌تر زیر لگدها، چوبدستی‌ها و سیخ‌های آهنی مجروح شده بود، محافظت کنند. آنان کوشیدند او را به خانه شهردار، برنار ماتیو، ببرند؛ اما شهردار، بیمناک از این که جمعیت خشمگین خانه‌اش را ویران کند، از ورود آنان جلوگیری کرد. محافظان دیگر قادر به کنترل جمعیت نبودند. مِزیِر و بوئیسون بار دیگر قربانی را به دست خشم دهقانان، که حالا از شراب کشیش نیز مست شده بودند، سپردند. گروه، به رهبری شامبُر، در ابتدا قصد داشت آلن دو مونی را نزد مقامات تحویل دهد؛ اما در مواجهه با بی‌عملی شهردار روستا، تصمیم گرفتند او را از درخت
بی‌عملی شهردار روستا، تصمیم گرفتند او را از درخت گیلاس بیاویزند. آلن کُربِن خاطرنشان می‌کند که فقدان اقتدار شهردار در این مرحله باعث شد شامبُر به رهبر عملیات انتقام‌جویانه بدل شود؛ تا آنجا که خود را عضو شورای روستا معرفی کرد و به این بهانه دست به ابتکار عمل زد. تلاش برای دار زدن به دلیل شکنندگی شاخه‌های درخت ناموفق ماند؛ و تصمیم بر آن شد که او را با ضرب و شتم به قتل برسانند. شکنجه‌ها. از این لحظه به بعد، تصمیم بر این شد که پیش از کشتن آلن دو مونی، شکنجهٔ او طولانی‌تر شود. شامبُر جمعیت را تحریک کرد و گفت:
طولانی‌تر شود. شامبُر جمعیت را تحریک کرد و گفت: «پیش از آنکه این پروسی را بکشیم، باید عذابش بدهیم.» شکنجه‌گران برای لحظاتی دست از ضرب و شتم کشیدند، اما سپس دوباره حمله را از سر گرفتند. آلن دو مونی را به اتاقی بردند که به عنوان کارگاه شهردار، که نعل‌بند نیز بود، مورد استفاده قرار می‌گرفت. مهاجمان او را با بندهایی محکم به چهارچوب نگهدارندهٔ دام بستند، در حالی که بوییه، ملقب به «دژونا»، با سُم حیوانات و چوبدستی‌ها به شدت به صورت و پاهایش ضربه می‌زد. آلن کُربِن اشاره می‌کند که اطلاعات کمی از این بخش حادثه در
اشاره می‌کند که اطلاعات کمی از این بخش حادثه در بازجویی‌ها و شهادت‌ها ثبت شده است. در این میان، پاسکال، خدمتکار خانوادهٔ دو مونی، که در راه پیوستن به اربابش در محل نمایشگاه بود، با شنیدن فریادها و به هشدار ژرژ ماتیو و دوبوا، به کارگاه شتافت تا اربابش را نجات دهد. او از غیبت موقت مهاجمان استفاده کرد. اما بازگشت گروه، تلاش جدید برای نجات را نقش بر آب کرد. بار دیگر، آلن دو مونی به شدت کتک خورد؛ پیاروتی با قلاب ترازو ضربهٔ محکمی به سر او وارد کرد که برخی از شاهدان آن را ضربهٔ مرگبار دانستند. با اصرار محافظان
آن را ضربهٔ مرگبار دانستند. با اصرار محافظان قربانی، شهردار پذیرفت که او را در انبار کاه پناه دهد. آلن دو مونی به کمک دوبوا پناه گرفت و تحت مراقبت قرار گرفت. در کیفرخواست آمده که در این لحظه «او گمان می‌کرد نجات یافته است. از ما خواست یک بشکه شراب بخریم تا به تعقیب‌کنندگانش بدهیم.» اما فشار بیرونی جمعیت، به رهبری شامبُر، سرانجام در را شکست؛ درست زمانی که آلن دو مونی به توصیهٔ دوبوا می‌کوشید با تعویض لباس‌هایش با یک روپوش ساده، به صورت ناشناس بگریزد. برادران کامپو بار دیگر او را گرفتند و به دست دهقانان
کامپو بار دیگر او را گرفتند و به دست دهقانان خشونت‌طلب سپردند، که حالا دیگر شدت خشونتشان به اوج رسیده بود. شاهدان گفتند سر آلن دو مونی «شبیه یک گوی خون» شده بود. او را به میدان بردند، اما دوبوا تلاش کرد او را به مهمانخانه ببرد. مهمانخانه‌دار در را بست و پای قربانی را که در آستانه ورود بود، له کرد؛ بر اثر درد فرو افتاد. همه گمان کردند او مرده است؛ اما برخلاف انتظار، با یک حرکت ناگهانی، آلن دو مونی برخاست، به سمت یک انبار رفت، میله‌ای برداشت و آن را به سوی جمعیت خشمگین نشانه رفت. ژان کامپو به راحتی او را خلع
خشمگین نشانه رفت. ژان کامپو به راحتی او را خلع سلاح کرد و میله را علیه خود او به کار برد. قربانی را زیر یک گاری کشاندند. پس از بیرون آوردنش، پیر بوئیسون میله را بر پشت گردن او کوبید؛ و این، به گفتهٔ شاهدان، ضربهٔ نهایی بود. به احتمال زیاد، از این لحظه به بعد، قربانی یا در حال مرگ بود یا جان داده بود؛ اما جمعیت همچنان بر جسد خشمگینانه می‌تاخت، و هر کسی می‌خواست در قتل او سهیم باشد. این قتل‌عام حدود ده دقیقه به طول انجامید. کُربِن اشاره می‌کند که به جز قلاب پیاروتی و یک چنگک، هیچ سلاح بُرنده‌ای — نه چاقو و
پیاروتی و یک چنگک، هیچ سلاح بُرنده‌ای — نه چاقو و نه تبر — به کار نرفت. پس از ضرب و شتم بدن، مِزیِر و ژان کامپو هر یک پای قربانی را گرفتند تا او را قطعه قطعه کنند، اما تنها موفق شدند کفش‌هایش را از پا درآورند. سوزاندن. مِزیِر و کامپو، هرکدام یکی از پاهای آلن دو مونی را گرفتند و او را به سمت یک برکهٔ خشکیده، که محلی‌ها آن را «دریاچهٔ خشک» می‌نامیدند و معمولاً جشن "شب سن ژان" را در آنجا برگزار می‌کردند، کشاندند. جمعیتی از دهقانان و شهردار — با حمایل رسمی‌اش — آن‌ها را همراهی می‌کردند. آلید دوسولیه، دوست
— آن‌ها را همراهی می‌کردند. آلید دوسولیه، دوست کودکی آلن دو مونی، که روز بعد، از محل بازدید کرد، این صحنه را در متنی در سال ۱۸۷۴ چنین به یاد آورد: «او را از پا روی کوچه‌های باریک روستا می‌کشیدند، سر خونینش بر سنگفرش‌ها می‌کوبید و بدن زخمی‌اش با هر ضربه از زمین بلند می‌شد و می‌افتاد. در همین حال، جمعیت فریاد می‌زد: زنده باد امپراتور! زنده باد امپراتور!» وقتی به محل رسیدند، جلادان بدن "دو مونی" را به داخل برکه‌ خشک شده انداختند. به فرمان شامبُر، دسته‌های چوب، شاخه‌ها و خرده‌ریزهای دیگر را جمع‌آوری کردند.
شاخه‌ها و خرده‌ریزهای دیگر را جمع‌آوری کردند. شامبُر یک بسته کاه از یک کشاورز گرفت و وعده داد که هزینهٔ آن را امپراتور پرداخت خواهد کرد. دسته‌های چوب و کاه روی بدن قربانی — که به گفتهٔ برخی شاهدان هنوز تکان می‌خورد — ریخته شد و شامبُر و کامپو آن‌ها را کوبیدند تا آتش بهتر بگیرد. دوبوا برای آخرین بار تلاش کرد تا جلوی این فاجعه را بگیرد، اما یک گروه ده‌نفره از دهقانان او را دنبال کردند و مجبورش کردند عقب‌نشینی کند. چون کبریت در دسترس نبود، شامبُر یا خودش کبریت آورد یا از پسری به نام تیباسو خواست که کبریت
آورد یا از پسری به نام تیباسو خواست که کبریت بیاورد. سپس از سه کودک خواست که دسته‌های چوب و کاه را آتش بزنند. تودهٔ هیزم شعله‌ور شد و جمعیت با فریاد «زنده باد امپراتور!» ابراز شادی کرد. مردی به نام دوروله در حال سوختن جسد گفت: «ببین چقدر خوب کباب می‌شود!» مرد دیگری به نام پی‌یِر بِس، وقتی دید چربی بدن قربانی در آتش می‌چکد، افزود: «حیف این همه چربی که هدر می‌رود!» و دیگری با آتشِ شعله‌های جسد سیگارش را روشن کرد. آلن کُربِن یادآوری می‌کند که دقیقاً دو ساعت از آغاز شکنجه تا این پایان فاجعه‌بار سپری شد. او
از آغاز شکنجه تا این پایان فاجعه‌بار سپری شد. او توضیح می‌دهد که این مدیریت ضمنی زمان، با نیتی حساب‌شده انجام شده بود تا مسئولیت جمعی در جرم تقسیم شود و همه بتوانند در این لینچ کردن شرکت داشته باشند. پس از لینچ کردن. واکنش‌ها و پیامدها. در همان شب فاجعه، مردم محلی از اتفاقات اوتفای باخبر شده بودند. بعضی از عاملان با افتخار دربارهٔ کارهایشان صحبت می‌کردند: پیاروتی از سه ضربه‌ای که با ترازو به قربانی زده بود تعریف می‌کرد، و خانم آنتونی نقل کرد که زارع مستأجرش، مِزیِر، پس از بازگشت از اوتفای، شادمانه گفته
مِزیِر، پس از بازگشت از اوتفای، شادمانه گفته بود: «بله، ما آن پروسی را کشتیم و سوزاندیم. من هم او را زدم و پشیمان نیستم. او نمی‌خواست فریاد بزند "زنده باد امپراتور!"» برخی دیگر به امید دریافت پاداش بودند: پی‌یِر سارلا و سنگ‌تراشی به نام فرانسوا شوله معتقد بودند که بابت سوزاندن مونی، از سوی امپراتور پول دریافت خواهند کرد. اربابان اطراف که از این ماجرا به وحشت افتاده بودند، از بازگشت شورش‌های دهقانی (ژاکری‌ها) ترسیدند. برخی از جمله خانوادهٔ مونی گروه‌های دفاعی تشکیل دادند تا در صورت حملهٔ احتمالی دهقانان از
تشکیل دادند تا در صورت حملهٔ احتمالی دهقانان از خود دفاع کنند. این ترس حتی به شهر "نونترون" نیز سرایت کرد؛ شهری که از تکرار شورش‌های «کرکان» که در قرن هفدهم منطقهٔ پریگو را درگیر کرده بود، بیم داشت. ماربک یادآور شد که روان‌هراسی از «نجیب‌زادگان پروسی» که ریشهٔ این لینچ کردن بود، با روان‌هراسی از «چنگک‌های برافراشته» (کنایه از شورش دهقانان) همراه شده بود. دو روز پس از حادثه، مطبوعات منطقه‌ای خبر فاجعه را منتشر کردند: نشریهٔ «لو شارنته» در ۱۸ اوت و سپس «لو نونترونه» در ۲۰ اوت، این رویداد را اعمال وحشیانه و
در ۲۰ اوت، این رویداد را اعمال وحشیانه و بربرمنشانه توصیف کردند؛ به طوری که «لو نونترونه» دهقانان را «آدم‌خواران» خواند. مطبوعات ملی هم ماجرا را پوشش دادند: روزنامهٔ «لو مونیتر یونیورسل» در ۲۳ اوت گزارش مربوط را منتشر کرد. ماجرا به دولت هم رسید. در ۲۰ اوت، وزیر کشور، آنری شوورو، در پاسخ به سؤال یکی از نمایندگان دربارهٔ شورش‌های دهقانی کشور، فاجعهٔ اوتفای را محکوم کرد و گفت: «اخیراً عمل وحشیانه‌ای در نونترون رخ داده که شایستهٔ محکومیت عمومی است. در میان جمعیتی که شهامت جلوگیری از چنین جنایت نفرت‌انگیزی را
که شهامت جلوگیری از چنین جنایت نفرت‌انگیزی را نداشت، یک شهروند زنده سوزانده شد.» در ۲۷ اوت، بر اساس حکمی که در ۲۴ اوت صادر شده بود، برنار ماتیو توسط فرماندار دوردونی از سمت شهرداری اوتفای برکنار شد و به‌طور موقت الی موندوت، عضو شورای شهر، جای او را گرفت. با سقوط امپراتوری، شدت محکومیت‌ها بیشتر شد: آلید دوسولیه که به عنوان معاون جمهوری‌خواه فرمانداری دوردونی منصوب شده بود، روستای اوتفای را مرکز شورش‌های بوناپارتیستی دانست و به فرماندار پیشنهاد کرد که نام این روستا را حذف کرده و آن را به بخش نونترون ملحق
این روستا را حذف کرده و آن را به بخش نونترون ملحق کنند. این پیشنهاد به وزیر کشور ارائه شد، اما به دلیل مخالفت شهردار موقت و سپس مارسیال ویار، شهردار جدید — که استدلال کرد قانون تنها مسئولیت کیفری فردی را به رسمیت می‌شناسد و نمی‌توان کل یک روستا را بابت کارهایی که همهٔ عاملانش اصالتاً اهل اوتفای نبودند، مجازات کرد — این پروژهٔ تغییر نام روستا کنار گذاشته شد. شایعات آدم‌خواری. شکنجه در میان یک جشنوارهٔ دام برگزار می‌شد، و بسیاری از شرکت‌کنندگان از استعاره‌هایی دربارهٔ کشتار حیوانات و کشتن خوک‌ها استفاده