payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پائولو تائون (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی ایتالیا بود. وی ادمیرال ارتش سلطنتی ایتالیا (رجیا مارینا) در طول جنگ جهانی اول بود. او سه بار به خاطر شجاعت نظامی، نشان صلیب جنگی دریافت کرد. دستیار پادشاه ویکتور امانوئل سوم ساووی، نشان بشارت، عنوان دوک دریا و بالاترین رتبه دریاسالار بزرگ را که در تاریخ نیروی دریایی ایتالیا بی‌نظیر است، دریافت کرد. او سناتور پادشاهی، وزیر نیروی دریایی و رئیس سنا در سال‌های ۱۹۴۳–۱۹۴۴ بود. دوران کودکی و تحصیلات. پائولو، پسر وزیر دارایی و امضاکننده اساسنامه، آلبرتینو اوتاویو
دارایی و امضاکننده اساسنامه، آلبرتینو اوتاویو تائون دی روئل، و همسر سومش، کارولینا کلرمونت دو وارس، دوران کودکی خود را در تورین به همراه دو برادر دوقلوی بزرگترش، ویتوریو و آدریانو، گذراند. از دست دادن پدرش در نه سالگی، اتفاقات دردناکی را برای خانواده به همراه داشت، از جمله مشکلات مالی. پس از تحصیل در مؤسسه پاترنو و کالج سالزیان وال سالیس در تورین، همان کالج دان بوسکو، او را به جنوا به کالج بارنابیته سنت آنا، یک مدرسه مقدماتی برای امتحانات ورودی مدرسه نیروی دریایی، فرستادند. زندگی اولیه و حرفه. ثاون دی روول
فرستادند. زندگی اولیه و حرفه. ثاون دی روول در تورین از خانواده‌ای از اشراف ساوویار و نیکارد با اصالت اسکاتلندی، پسر کوچکتر مارکز و کنت اوتاویو تاون دی روول و برادرزاده جنوا جیووانی تاون دی روول متولد شد. او به عنوان دریاسالار در جنگ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد و فرماندهی رزم‌ناوهای ایتالیایی را در نبرد بیروت بر عهده داشت. او در سال ۱۹۱۳ به عنوان رئیس ستاد رجیا مارینا منصوب شد. او از امضای کنوانسیون دریایی بین کشورهای اتحاد سه‌گانه حمایت کرد، زیرا از آسیب‌پذیری ایتالیا در برابر تهدیدات دریایی و وابستگی آن به
ایتالیا در برابر تهدیدات دریایی و وابستگی آن به خطوط دریایی خود آگاه بود که در اکتبر همان سال منعقد شد. وقتی جنگ جهانی اول آغاز شد، او به دولت آنتونیو سالاندرا هشدار داد که شانس موفقیت اتریش-ایتالیا در برابر نیروی مشترک ناوگان فرانسه و بریتانیا کم است و رجیا مارینا نمی‌تواند امنیت سواحل ایتالیا را تضمین کند. این عوامل در تصمیم سالاندرا برای اعلام بی‌طرفی ایتالیا نقش داشتند. نیروی دریایی سلطنتی. او در سال ۱۸۷۳ در سن چهارده سالگی وارد نیروی دریایی شد و دو سال را در ناپل و سه سال را در جنوا گذراند. پائولو
سال را در ناپل و سه سال را در جنوا گذراند. پائولو تائون دی روئل به عنوان ستوان خدمت کرد؛ در طول دوران تصدی خود در این رتبه (۱۸۸۶–۱۸۹۵)، به عنوان افسر منظم شاهزاده اوژن ساووی-کاریگنانو خدمت کرد. او در سال ۱۸۷۷ به عنوان ناوبان دوم منصوب شد و در سال ۱۸۷۹ در سفر دور دنیا با ناوچه گاریبالدی شرکت کرد. دوران حرفه‌ای او با انتصاب به عنوان ستوان در سال ۱۸۸۰ در سن ۲۱ سالگی، ستوان در سال ۱۸۸۶ و کاپیتان ناوچه سبک در سال ۱۸۹۶ ادامه یافت، زمانی که به مدت چهار سال به عنوان دستیار پادشاه اومبرتو اول خدمت کرد. در اول
عنوان دستیار پادشاه اومبرتو اول خدمت کرد. در اول ژانویه ۱۹۰۰، روول به کاپیتانی ناوچه و فرماندهی قایق اژدرافکن اسپارویرو ارتقا یافت. مافوق‌هایش او را یک اپراتور درخشان و یک مربی سخت‌گیر می‌دانستند و فرماندهی مؤسسات آموزشی معتبر، مدرسه مهندسی ونیز و آکادمی نیروی دریایی در لیورنو (۱۹۰۰–۱۹۰۷) به او محول شد. در سال ۱۹۰۴ به کاپیتانی ارتقا یافت و از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ فرماندهی کشتی جنگی سریع جدید ویتوریو امانوئله را بر عهده داشت. در سال ۱۹۰۸، در جریان زلزله وحشتناکی که سیسیل، نزدیک شهر مسینا را لرزاند، تاون این
که سیسیل، نزدیک شهر مسینا را لرزاند، تاون این کشتی جنگی و تمام کشتی‌های دیگر اسکادران را برای اولین مداخله دفاع مدنی مستقر کرد. زوج سلطنتی سوار کشتی ویتوریو امانوئله شدند تا به مسینا سفر کنند، جایی که ملکه النا مونته‌نگرو در خدمت خط مقدم خود، خود را متمایز کرد. بعدها، در سال ۱۹۰۹، خانواده سلطنتی برای دیدار بین حاکمان ایتالیا و آلمان در مدیترانه در ۱۲ مه، سوار بر این کشتی جنگی بازگشتند. در سال ۱۹۱۰، تائون به عنوان دریاسالار و رئیس کمیسیون وزارتی منصوب شد که مسئول سازماندهی مجدد مطالعات در مؤسسات آموزشی
که مسئول سازماندهی مجدد مطالعات در مؤسسات آموزشی نیروی دریایی سلطنتی بود. سپس از کشتی پیاده شد و از لا اسپتزیا به لیورنو و ناپل نقل مکان کرد. سال بعد، او اصلاحات دوره‌های آکادمی نیروی دریایی را آغاز کرد و به عنوان دستیار پادشاه ویکتور امانوئل سوم منصوب شد، پستی که هشت ماه در اختیار داشت. ازدواج. او در ۵ مه ۱۸۹۸ در تورین با ایرنه مارتینی، دختر انریکو مارتینی دی سیگالا و کوکوناتو، ازدواج کرد. آنها صاحب دو دختر به نام‌های جیووانا (۱۸۹۹) و کلوریندا (۱۹۰۵) شدند. در عروسی دخترش کلوریندا با ستوان دوم ماریانو
در عروسی دخترش کلوریندا با ستوان دوم ماریانو ایمپریال، دوک فرانکاویلا، در ۱۶ ژانویه ۱۹۴۱، پسرعموی عروس، پائولو، وزیر دارایی، و امبرتو ساووی، شاهزاده پیمونت، به عنوان شاهد حضور داشتند. جنگ ایتالیا و ترکیه. او به عنوان دریاسالار در جنگ ایتالیا و ترکیه (۱۹۱۱–۱۹۱۲) شرکت کرد و به فرماندهی لشکر دوم اسکادران دوم نیروی دریایی، متشکل از رزم‌ناوهای زرهی مارکو پولو، وارسه، فروچیو و (ناو پرچمدار) گاریبالدی، با پشتیبانی پیشاهنگان کواتیت و مینروا، منصوب شد. او کشتی‌های ترکیه را در بندر بیروت غرق کرد، در بمباران طرابلس
ترکیه را در بندر بیروت غرق کرد، در بمباران طرابلس مشارکت داشت و بنادر در امتداد تنگه داردانل را نابود کرد. این اقدامات نظامی تهاجمی که به خاطر آنها نشان ساووی را دریافت کرد، تنش‌های سیاسی و دیپلماتیک را چه در داخل و چه در سطح بین‌المللی ایجاد کرد. او که از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۵ به عنوان رئیس ستاد نیروی دریایی منصوب شد و جایگزین دریاسالار کارلو روکا ری شد، برای توسعه کشتی‌های سبک و تأسیس هوانوردی دریایی تلاش کرد. جنگ جهانی اول. هنگامی که ایتالیا در ۲۴ مه ۱۹۱۵ به متفقین پیوست، تائون دی روئل به چهره اصلی جنگ
به متفقین پیوست، تائون دی روئل به چهره اصلی جنگ دریایی ایتالیا تبدیل شد و تا مدت‌ها در این سمت باقی ماند. او در اکتبر ۱۹۱۵ به دلیل اختلاف بین او و وزیر نیروی دریایی، کامیلو کورسی، بر سر اختیارات مربوطه استعفا داد و فرماندهی پایگاه دریایی ونیز را به عهده گرفت. در ۳ فوریه ۱۹۱۷، او دوباره به عنوان رئیس ستاد منصوب شد و این سمت را با فرماندهی کل نیروهای دریایی بسیج شده (یعنی نیروهای اصلی رجیا مارینا) ترکیب کرد و جایگزین شاهزاده لوئیجی آمادئو، دوک ابروتزی، شد. از یک سو، ثاون دی رول «پرانرژی و مستبد» بود، مدافع
یک سو، ثاون دی رول «پرانرژی و مستبد» بود، مدافع خستگی‌ناپذیر بی‌تفاوتی متفقین نسبت به نیازها و شایستگی‌های ایتالیا و فرماندهی مستقل ایتالیا، و دلیل اصلی اینکه چرا فرماندهی دریایی یکپارچه مدیترانه هرگز شکل نگرفت (که اگر اقدام ناوگان ترکیبی قریب‌الوقوع بود، منجر به ابهام خطرناکی می‌شد)، که منجر به رابطه‌ای نه چندان مطلوب با نیروی دریایی و افسران متفقین شد؛ با این حال، او «کاملاً واقع‌بین» نیز بود، تصویری از صحنه آدریاتیک داشت که اقدامات تهاجمی برای فریب ناوگان اتریشی را منصرف می‌کرد، و همین امر منجر به تصمیم
اتریشی را منصرف می‌کرد، و همین امر منجر به تصمیم او مبنی بر عدم ریسک کردن کشتی‌های جنگی‌اش و جنگیدن با کشتی‌های کوچک‌تر و ابزارهای موذیانه‌ای مانند ماس شد (که چندین موفقیت در این درگیری به دست آورد، به ویژه غرق کردن کشتی جنگی سنت استفان). پس از شکست ایتالیا در کاپورتو در نوامبر ۱۹۱۷، او منطقه ساحلی را امن کرد. در روزهای پایانی جنگ، او بمباران دوراتزو و اشغال سریع سواحل ایستریا و دالماتیا را رهبری کرد. در ۶ نوامبر ۱۹۱۸، به ابتکار پادشاه، تائون دی رول به درجه آمیراگلیو (دریاسالار کامل) ارتقا یافت، که اولین
آمیراگلیو (دریاسالار کامل) ارتقا یافت، که اولین دریاسالار در رجا مارینا از زمان کارلو پلیون دی پرسانو به جز اعضای خاندان ساووی بود. حرفه سیاسی. او در سال ۱۹۱۷ به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا منصوب شد و در سال ۱۹۱۸ به درجه دریاسالاری ارتقا یافت. او به عنوان نماینده نیروی دریایی در کنفرانس صلح پاریس (به همراه وزیر امور خارجه سونینو) شرکت کرد و قاطعانه از حقوق ایتالیا بر دالماتیا و پایبندی به پیمان لندن دفاع کرد، اما این تلاش‌ها بی‌فایده بود. او تا ۳۰ مه ۱۹۲۰ به عنوان بازرس کل نیروی دریایی سلطنتی خدمت کرد و
به عنوان بازرس کل نیروی دریایی سلطنتی خدمت کرد و از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ به عنوان رئیس انجمن جغرافیای ایتالیا منصوب شد. در اکتبر ۱۹۲۲، او به عنوان وزیر نیروی دریایی سلطنتی (به عنوان مرد مورد اعتماد پادشاه ویکتور امانوئل سوم)، در کنار ژنرال ارتش آرماندو دیاز، به عنوان وزیر جنگ و در میان دیگران، جیووانی گرونچی، رئیس‌جمهور آینده جمهوری، به دولت موسولینی، موسوم به دولت ملی اول، پیوست. دوران وزارت او بدون اختلاف با رئیس دولت، موسولینی، نبود، هم به دلیل سیاست بودجه‌ایِ به شدت متوازن (که بنابراین هم ساخت‌وسازهای جدید
به شدت متوازن (که بنابراین هم ساخت‌وسازهای جدید و هم بودجه آموزش، توسعه پرسنل و نوسازی کارکنان را به شدت محدود می‌کرد)، و مهم‌تر از همه به دلیل سیاست دریایی رژیم که به سمت ماجراجویی خاصی گرایش داشت؛ با حادثه کورفو، روول عملاً از موسولینی فاصله گرفت، زیرا ایتالیا خود را در مسیر برخورد با بریتانیای کبیر قرار می‌داد، که خطرات جدی برای کشور داشت. هنگامی که نیروی هوایی سلطنتی در سال ۱۹۲۳ تأسیس شد، که منابع و سازماندهی نیروی دریایی و نیروهای هوایی ارتش را تحت یک فرماندهی واحد جذب می‌کرد، او سخت تلاش کرد تا سهمیه
واحد جذب می‌کرد، او سخت تلاش کرد تا سهمیه قابل توجهی از دارایی‌های هوایی را برای قرار گرفتن تحت کنترل نیروی دریایی برای جنگ در دریا به دست آورد. برای دومین بار، او از سمت خود به عنوان رئیس ستاد نیروی دریایی و فرمانده کل نیروهای دریایی استعفا داد. او در ماه مه ۱۹۲۵، پس از اصلاحات موسولینی در فرماندهی عالی (که بادولیو را به عنوان رئیس ستاد کل منصوب کرد)، از سمت وزارت خود استعفا داد. روول هماهنگی مطلوب نیروها را با این اصلاحات نمی‌بیند، بلکه به نظر او، صرفاً تابع ارتش بودن نیروی دریایی و هوایی را می‌بیند. در
ارتش بودن نیروی دریایی و هوایی را می‌بیند. در ۲۴ مه ۱۹۲۴، عنوان (اول) دوک دریا به او اعطا شد و در ۴ نوامبر همان سال به دریاسالار اعظم ارتقا یافت، که تنها در تاریخ نیروی دریایی بود و بدین ترتیب مادام‌العمر با دفتر شخصی خود در وزارتخانه در خدمت باقی ماند. جنگ جهانی دوم. در سال ۱۹۳۲، او به عنوان دبیر اول اعلیحضرت برای مقام عالی‌رتبه نشان مقدس موریس و لازاروس منصوب شد. در نوامبر ۱۹۴۱، موسولینی که به نهادها فراخوانده شده بود، ریاست کمیسیون تحقیق در مورد انجام عملیات ایتالیا در لشکرکشی به شرق آفریقا تحت سلطه
عملیات ایتالیا در لشکرکشی به شرق آفریقا تحت سلطه ایتالیا را به دریاسالار اعظم سپرد. کمیسیون مشترک تحقیق شامل ژنرال ارتش پیترو آگو و ژنرال نیروی هوایی جوزپه مانو بود؛ کار این کمیسیون پس از چند ماه به پایان رسید و در اوایل ماه مارس اسناد نهایی را به رئیس دولت تحویل داد. پایان کار این کمیسیون آخرین تماس رسمی با موسولینی بود. روول بخشی از حلقه نزدیک همکاران ویتوریو امانوئل سوم بود و به‌طور رسمی در مراسم هفتگی ملاقات سلطنتی که پنجشنبه‌ها در کوئیریناله برگزار می‌شد، شرکت می‌کرد. با این حال، او شخصاً در وقایعی که
شرکت می‌کرد. با این حال، او شخصاً در وقایعی که منجر به آتش‌بس کاسیبیله در ۳ سپتامبر شد، دخیل نبود و به جمهوری اجتماعی ایتالیا نپیوست. پس از سقوط فاشیسم، در دوره انتقالی قانون اساسی، او از ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۳ تا ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ به عنوان رئیس سنا منصوب شد. پس از آنکه ابتدا از تحقیقات کمیسیون پاکسازی کنار گذاشته شد، در ۲۷ اوت ۱۹۴۴ مورد بازجویی قرار گرفت و در آن زمان تصمیم گرفت هیچ دفاعیه‌ای به کمیسر عالی ارائه ندهد که با دستوری به تاریخ ۱۸ نوامبر ۱۹۴۵ او را از هرگونه اتهامی تبرئه کرد؛ بنابراین، او با یک حکم رهایی‌بخش
تبرئه کرد؛ بنابراین، او با یک حکم رهایی‌بخش و با تأیید مقام سناتوری‌اش، تبرئه شد. پس از جنگ. در ماه مه ۱۹۴۶، پس از آنکه در دوران ستوانی شاه اومبرتو دوم عضوی از حلقه مشاوران او بود و پس از از سرگیری سمت خود به عنوان دبیر اول انجمن شوالیه‌گری، آشکارا در همه‌پرسی ژوئن ۱۹۴۶ از بلوک سلطنت‌طلب حمایت کرد. پائولو تائون دی روئل مسئول ایده ساخت دو کشتی آموزشی ایتالیایی به سبک باستانی، کلمبو و وسپوچی، بود: اولی پس از آنکه استالین آن را به عنوان بخشی از پرداخت بدهی‌های جنگی ادعا کرد، در اتحاد جماهیر شوروی ناپدید شد،
جنگی ادعا کرد، در اتحاد جماهیر شوروی ناپدید شد، در حالی که دیگری که هنوز در حال خدمت است، از زیباترین کشتی‌های جهان محسوب می‌شود. به گفته برخی از فراماسون‌ها، او مردی با ایمان سلطنت‌طلب «عرفانی» بود و عضو فراماسونری بود. گفته می‌شود که او عضو لژ بزرگ ایتالیا و بازرس کل ارشد و عضو فعال شورای عالی درجه ۳۳ و بالاترین درجه برای ایتالیا و مناطق تحت سلطه و مستعمرات آن در آیین باستانی و پذیرفته شده اسکاتلندی (۱۹۲۱) بوده است. با این حال، همه اینها با اظهارات تائون دی روئل در مورد ایمان مسیحی کاتولیک که توسط
تائون دی روئل در مورد ایمان مسیحی کاتولیک که توسط نویسندگانی مانند دومنیکو موندرون و پائولو مونلی ذکر شده است، در تضاد است. و با این واقعیت که در لحظه مرگ آرزو داشت که مراسم مقدس را دریافت کند، که نشان دهنده دلبستگی او به کلیسا و پاپ بود. او همچنین در مکاتبات خصوصی و حرفه‌ای خود نویسنده‌ای پر جنب و جوش بود، اما با این باور که «کسانی که تاریخ را می‌سازند نباید آن را بنویسند» و «تاریخ در نهایت همان چیزی است که فرد به آن اعتقاد دارد»، از روزنامه‌ها و تاریخ‌نگاری معاصر فاصله می‌گرفت. اواخر عمر. در سال ۱۹۱۷،
معاصر فاصله می‌گرفت. اواخر عمر. در سال ۱۹۱۷، تائون دی رول به عضویت سنای پادشاهی ایتالیا منصوب شد. در نوامبر ۱۹۲۱، در حالی که به عنوان رئیس ستاد نیروی دریایی ایتالیا خدمت می‌کرد، نماینده نیروی دریایی ایتالیا در کنفرانس تسلیحات واشینگتن بود. در سال ۱۹۲۲، توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به مقام والای دوکا دل مار ("دوک دریا") مفتخر شد. در اکتبر ۱۹۲۲، او به عنوان وزیر نیروی دریایی در کابینه موسولینی منصوب شد. او در سال ۱۹۲۵، در اعتراض به ایجاد سمت رئیس ستاد کل که منحصراً به افسران ارتش اختصاص داده می‌شد، استعفا
منحصراً به افسران ارتش اختصاص داده می‌شد، استعفا داد. او در ۴ نوامبر ۱۹۲۴ به عنوان دریاسالار بزرگ منصوب شد. او از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۴ پس از سقوط رژیم فاشیستی، رئیس سنای ایتالیا بود. وی در سال ۱۹۴۸ در رم درگذشت. او در کلیسای مریم مقدس فرشتگان در کنار ژنرال آرماندو دیاز به خاک سپرده شد. تدفین و یادبود. بقایای او در کلیسای سانتا ماریا دگلی آنجلی و دئی مارتیری در رم آرمیده است. به افتخار و یاد او، منطقه کالچیاواکا در شهرداری ورولنگو، در استان تورین، بورگو روول نامگذاری شد، همان‌طور که پل تائون دی روول که در ۲
نامگذاری شد، همان‌طور که پل تائون دی روول که در ۲ ژوئیه ۲۰۱۳ در لا اسپزیا افتتاح شد، و همچنین خیابان‌ها، کوچه‌ها و جاده‌های متعددی در بسیاری از شهرهای ایتالیا به این نام نامگذاری شدند.
لونگانزی، که با نام لونگانزی و سی نیز شناخته می‌شود، یک انتشارات مستقر در میلان، ایتالیا است. این انتشارات در سال ۱۹۴۶ توسط لئو لونگانزی و صنعتگری به نام جیووانی مونتی تأسیس شد. در ابتدا به لطف برخی از مجموعه‌های سرمقاله مانند "«جامعهٔ خوب»" و "«علم، دانش»" موفقیت زیادی کسب کرد. پس از دوره‌ای بحران، انتشارات «لونگانِزی» با مدیریت «ماریو اسپانیول» (۱۹۹۹–۱۹۳۰) دوباره رونق گرفت. این امر از طریق خرید چند ناشر معتبر همچون «گواندا»، «سالانی» و «کورباچو» و نیز راه‌اندازی طرح‌های موفق در حوزهٔ کتاب‌های جیبی محقق
طرح‌های موفق در حوزهٔ کتاب‌های جیبی محقق شد.
کارلو شانزر (; – ) حقوق‌دان و سیاستمدار ایتالیایی متولد وین بود. او از ۱۹۰۶ تا ۱۹۲۲ چندین منصب وزارتی را بر عهده داشت. زندگی و تحصیلات. شانزر در ۱۸ دسامبر ۱۸۶۵ در وین به دنیا آمد. پدرش وکیل تجارت و اهل لهستان و مادرش نوازندهٔ پیانو بود. شانزر سه خواهر و برادر داشت. برادرش اوتونه لیبرت‌نویس بود و دیگری، روبرتو، مهندس و ریاضی‌دان؛ خواهرش آلیچه نیز با تانکردی گالیمبرتی، شاعر و نویسندهٔ سرشناس ازدواج کرد. خانواده در دههٔ ۱۸۷۰ به میلان و سپس به رم نقل مکان کردند. او پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستانی در رم، در
او پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستانی در رم، در نوامبر ۱۸۸۶ مدرک کارشناسی حقوق دریافت کرد. در سال ۱۸۸۸ تابعیت ایتالیا را به‌دست آورد. دوران فعالیت. شانزر عضو شورای دولتی (ایتالیا) بود و سپس به مقام مدیرکل ادارهٔ مدنی در وزارت کشور (ایتالیا) رسید. او در سال ۱۹۰۰ به پارلمان ایتالیا و در ۱۹۱۹ به سنای جمهوری ایتالیا راه یافت. وی به‌عنوان وزیر پست در دولت سوم جیولیتی منصوب شد و از ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۹ در این سمت حضور داشت. او همچنین در کابینهٔ نخست و کابینهٔ دوم فرانچسکو ساوریو نیتی وزیر خزانه‌داری و وزیر دارایی بود
ساوریو نیتی وزیر خزانه‌داری و وزیر دارایی بود (۱۹۱۹–۱۹۲۰). شانزر در ۲۵ فوریه ۱۹۲۲ به‌عنوان وزیر امور خارجه در کابینه فاکتا منصوب شد. در دورهٔ ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲–۱۹۴۳) او همچنان فعال ماند و در دسامبر ۱۹۲۸ به مقام وزیر دولت منصوب شد. پس از سقوط فاشیسم، کارلو اسفورتزا در مقام کمیسر عالی، در ۷ اوت ۱۹۴۴ خواستار سلب صلاحیت او شد، اما شانزر به دیوان عالی کشور (ایتالیا) شکایت برد و در ۸ ژوئیه ۱۹۴۸ این حکم لغو شد. زندگی شخصی و درگذشت. شانزر چندین مقاله در نشریات علمی منتشر کرد، از جمله در "تاریخ معاصر". او در
علمی منتشر کرد، از جمله در "تاریخ معاصر". او در ۲۰ ژوئیه ۱۸۹۹ با کورینا چنتورینی ازدواج کرد و صاحب دو دختر به نام‌های فولوییا و لودوویکا شد. شانزر در ۲۳ اکتبر ۱۹۵۳ در رم درگذشت. نوهٔ او کارلو ریپا دی مئانا، سیاستمدار و اشراف‌زادهٔ ایتالیایی، فرزند فولوییا بود.
مجلس سنای پادشاهی ایتالیا () مجلس علیای پارلمان دو مجلسی پادشاهی ایتالیا بود که رسماً در ۴ مارس ۱۸۴۸ تأسیس شد و به عنوان تکاملی از سنای اولیهٔ ساب‌آلپین عمل می‌کرد. این مجلس در ۱ ژانویه ۱۹۴۸ با سنای جمهوری امروزی جایگزین شد. همه اعضای آن توسط پادشاه منصوب می‌شدند. تاریخچه. سنا پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۰، پس از اتحاد ایتالیا، به عنوان جانشین مستقیم سنای ساب‌آلپین پادشاهی ساردینیا، با اضافه شدن اعضایی از سرزمین‌های به دست آمده در طول جنگ دوم استقلال ایتالیا و لشکرکشی هزار، به شهرت ملی رسید. سنا در ابتدا تا
و لشکرکشی هزار، به شهرت ملی رسید. سنا در ابتدا تا سال ۱۸۶۴ در پالازو ماداما در تورین مستقر بود، زمانی که به پالازو وکیو در فلورانس منتقل شد. سرانجام، در سال ۱۸۷۱، به پالازو ماداما در رم منتقل شد. در طول رژیم فاشیستی، هیچ «فاشیستی شدن» در سنا، معادل آنچه در مجلس عوام انجام شد، وجود نداشت. اعضای سنا که قبل از راهپیمایی به سوی رم منصوب شده بودند، مانند لوئیجی ایناودی و بندتو کروچه، کرسی‌های خود را در سنا حفظ کردند. با این حال، در سال ۱۹۳۹، هنگامی که مجلس عوام به مجلس فاشیست‌ها و شرکت‌ها تبدیل شد، ۲۱۱ عضو جدید
مجلس فاشیست‌ها و شرکت‌ها تبدیل شد، ۲۱۱ عضو جدید به سنا اضافه شدند. هنگامی که فاشیسم در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ سقوط کرد، پادشاه ویکتور امانوئل سوم، پائولو تائون دی روئل را به عنوان رئیس سنا منصوب کرد و او در ۲ اوت ۱۹۴۳ به این سمت منصوب شد. در ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴، پیترو توماسی دلا تورتا به عنوان رئیس نهایی سنا منصوب شد، سمتی که تا ۲۵ ژوئن ۱۹۴۶ در آن باقی ماند. در اوت ۱۹۴۴، همه «سناتورهایی که مسئول حفظ فاشیسم و فعال کردن جنگ، از طریق رأی و اقدامات فردی خود، از جمله تبلیغات انجام شده در داخل یا خارج از سنا بودند» از سمت خود
شده در داخل یا خارج از سنا بودند» از سمت خود برکنار شدند. تبدیل به سنای جمهوری. پس از همه‌پرسی نهادی سال ۱۹۴۶ و انتخابات مجلس مؤسسان، سنای پادشاهی در ۲۵ ژوئن ۱۹۴۶ از کار افتاد. این مجلس رسماً در ۷ نوامبر ۱۹۴۷ منحل شد و بدین ترتیب سنا منقرض شد، اگرچه در واقع تقریباً تمام قدرت محدود خود را در سال‌های پایانی دولت فاشیستی از دست داده بود. در دوره فاشیسم، سنا شامل چندین عضو فاشیست بود، اما از آنجا که سناتورها مادام‌العمر در این سمت بودند، تا حدودی خارج از سیستم دولتی حزب باقی ماند و بنابراین، با گذشت زمان،
دولتی حزب باقی ماند و بنابراین، با گذشت زمان، بیشتر به حاشیه زندگی سیاسی رانده شد. سنا پادشاهی الهام‌بخش سنای فعلی جمهوری بود که در ۱ ژانویه ۱۹۴۸ تأسیس شد. سنای امروزی ایتالیا هنوز اعضای مادام‌العمر دارد که توسط رئیس دولت منصوب می‌شوند. با این حال، برخلاف پادشاهی، چنین اعضایی فقط پنج کرسی دارند و ۲۰۰ کرسی دیگر برای سناتورهایی که با رأی مستقیم عمومی انتخاب می‌شوند، محفوظ است. ساختار. سناتورهای پادشاهی به صورت مادام العمر توسط پادشاه منصوب می‌شدند. آنها از امتیازات کمی بالاتر از نمایندگان منتخب مجلس عوام
امتیازات کمی بالاتر از نمایندگان منتخب مجلس عوام برخوردار بودند. با گذشت زمان، اگرچه رسماً یک قدرت سلطنتی باقی ماندند، اما انتصاب سناتورها عمدتاً به توصیه‌های نخست‌وزیر انجام می‌شد، که همیشه در موقعیتی بود که می‌توانست بر تصمیمات پادشاه تأثیر بگذارد و از طریق انتصاب «دسته‌هایی» از سناتورها، حمایت از دولت را در سنا افزایش دهد. طبق ماده ۳۳ قانون آلبرتین، تعداد سناتورها محدود نبود، اما آنها باید بیش از چهل سال سن داشتند و از یکی از دسته‌های زیر انتخاب می‌شدند: اعضای مرد خانواده سلطنتی به اعتبار سمت خود عضو
اعضای مرد خانواده سلطنتی به اعتبار سمت خود عضو سنا بودند و بلافاصله پشت سر رئیس سنا می‌نشستند. آنها پس از رسیدن به بیست و یک سالگی، شروع به حضور در سنا می‌کردند و پس از رسیدن به بیست و پنج سالگی، اجازه رأی دادن داشتند. سناتورهای قانونی. همان‌طور که در ماده ۳۴ قانون آلبرتین پیش‌بینی شده است، شاهزادگان مرد خانواده سلطنتی اعضای قانونی بودند. هیچ محدودیتی برای درجه خویشاوندی با پادشاه وجود نداشت؛ بین پادشاه وقت، ویتوریو امانوئل دوم، و اوژنیو امانوئل، شاهزاده کارینیانو، درجه هفتم خویشاوندی وجود داشت. این قانون
درجه هفتم خویشاوندی وجود داشت. این قانون شامل شرط سنی بود: سناتورها پس از رسیدن به سن بیست و یک سالگی سناتور می‌شدند و پس از رسیدن به سن بیست و پنج سالگی حق رأی پیدا می‌کردند. این مقام تنها پس از به سلطنت رسیدن (امبرتو اول، ویتوریو امانوئل سوم، امبرتو دوم) یا پس از از دست دادن تابعیت ایتالیایی متوقف می‌شد. این مورد در مورد آمدئو، دوک آئوستا، صدق می‌کرد که وقتی در سال ۱۸۷۰ پادشاه اسپانیا شد، از فهرست سناتورها حذف شد و تنها در سال ۱۸۷۳ پس از کناره‌گیری و بازیابی تابعیت ایتالیایی خود، دوباره به مقام خود
بازیابی تابعیت ایتالیایی خود، دوباره به مقام خود بازگشت. «من اعلامیه رسمی از والاحضرت دوک آئوستا دریافت کردم که مایل به بازیابی تابعیت ایتالیایی و حقوق مدنی و سیاسی مرتبط با آن است؛ بنابراین، ما بلافاصله طبق مفاد قانون خود، اقدام به اجرای اقدام مربوطه کردیم. آقایان، می‌دانید که در نتیجه این امر، و مطابق با ماده ۳۴ قانون، والاحضرت مقام خود را به عنوان سناتور پادشاهی در این تالار از سر می‌گیرند.» سناتورهای منصوب سلطنتی. انتصاب سناتور پادشاهی توسط پادشاه مادام العمر بود و امتیازات کمی بیشتری نسبت به امتیازات
العمر بود و امتیازات کمی بیشتری نسبت به امتیازات اعطا شده توسط انتخاب به عنوان عضو پارلمان، از جمله صلاحیت کیفری دادگاه ویژه که توسط همان همکاران در دیوان عالی دادگستری نمایندگی می‌شد، به او اعطا می‌کرد. از آنجایی که تعداد سناتورها محدود نبود، با گذشت زمان، انتصابات سلطنتی اغلب توسط نخست وزیران، عمدتاً از طریق «دسته بندی» (یعنی انتصاب چندین سناتور جدید) به منظور کسب آرای مثبت برای قوانین آنها، پیشنهاد می‌شد. حکم انتصاب به تنهایی برای سناتور محسوب شدن کافی نبود. این فرایند باید با تأیید انتصاب توسط سنا و
نبود. این فرایند باید با تأیید انتصاب توسط سنا و سوگند سناتور تکمیل می‌شد.
حملهٔ پهپادی ۲۰۲۵ به بنت جبیل، حملهٔ هوایی اسرائیل به جنوب لبنان در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ بود که منجر به کشته شدن ۵ نفر، از جمله ۳ کودک، و زخمی شدن ۲ نفر دیگر شد. طبق گفته دولت لبنان، چهار نفر از قربانیان این حمله شهروندان آمریکایی بودند. دولت آمریکا این ادعا را رد کرده است. پیشینه. اسرائیل در سپتامبر ۲۰۲۴ حمله بزرگی را علیه حزب‌الله آغاز کرد و فرماندهان ارشد را کشت و مراکز فرماندهی و انبارهای سلاح را با هدف بازگرداندن آوارگان به شمال اسرائیل هدف قرار داد. در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۴، اسرائیل و لبنان، توافق‌نامه آتش‌بس را
۲۰۲۴، اسرائیل و لبنان، توافق‌نامه آتش‌بس را امضا کردند. از زمان اجرایی شدن آتش‌بس، هم اسرائیل و هم حزب‌الله به نقض این توافق‌نامه متهم شده‌اند. حمله. صبح روز ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵، خبرگزاری لبنان گزارش داد که اسرائیل دو حمله پهپادی در بنت جبیل انجام داده و یک موتورسیکلت و یک وسیله نقلیه را هدف قرار داده است. در این حمله پنج شهروند لبنانی کشته شدند. علاوه بر این، به گفته نبیه بری، رئیس پارلمان لبنان، سه کودک و پدرشان که در این حمله کشته شدند، شهروندان آمریکایی بودند. واکنش‌ها. داخلی. دولت لبنان. بری این حمله را
واکنش‌ها. داخلی. دولت لبنان. بری این حمله را به شدت محکوم کرد و اظهار داشت: «خون این کودکان لبنانی، پدرشان و مادر زخمی‌شان که تابعیت آمریکایی دارند، بر وجدان کسانی که در ناقوره جمع شده‌اند و تظاهرات جهانی که در مقر سازمان ملل متحد آغاز شده است، سنگینی می‌کند.» جوزف عون، رئیس‌جمهور لبنان، از نیویورک، اظهار داشت که ارتش اسرائیل «در بنت جبیل مرتکب قتل‌عام جدیدی شده است.» اسرائیل. به گفته ارتش اسرائیل، هدف این حمله یک «عامل حزب‌الله» بوده است. با این حال، ارتش اعلام کرد که تلفات غیرنظامیان در این حمله باید
اعلام کرد که تلفات غیرنظامیان در این حمله باید بررسی شود. ارتش اسرائیل با بیان اینکه «ارتش اسرائیل از هرگونه آسیب به [غیرنظامیان] غیرمرتبط متأسف است و تا حد امکان برای کاهش آسیب به آنها تلاش می‌کند»، افزود: «این حادثه در حال بررسی است.» آمریکا. سخنگوی وزارت امور خارجه ادعای دولت لبنان مبنی بر اینکه قربانیان شامل شهروندان آمریکایی بوده‌اند را رد کرد. آنها به سی‌ان‌ان گفتند: «در حالی که وضعیت متغیر است، تاکنون شواهد نشان می‌دهد که پنج کشته شده شهروند آمریکایی نبوده‌اند.»
مائورو اسکوچیمارو (۳۰ اکتبر ۱۸۹۵ – ۲ ژانویه ۱۹۷۲) اقتصاددان و سیاستمدار کمونیست ایتالیایی بود. او از بنیان‌گذاران حزب کمونیست ایتالیا به‌شمار می‌رود و میان سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ به‌عنوان وزیر دارایی خدمت کرد. زندگی و تحصیلات. اسکوچیمارو در اودینه در ۳۰ اکتبر ۱۸۹۵ به دنیا آمد. پدرش اصالتاً اهل آپولیا و کارمند راه‌آهن بود و همین زمینهٔ خانوادگی سبب شد او از کودکی با شرایط دشوار زندگی کارگران و طبقات فرودست آشنا شود. او در اکتبر ۱۹۱۳ از مؤسسهٔ فنی زانون در اودینه فارغ‌التحصیل شد. سپس وارد دانشگاه کافوسکاری ونیز
فارغ‌التحصیل شد. سپس وارد دانشگاه کافوسکاری ونیز شد و در ۱۹۲۲ مدرک کارشناسی اقتصاد و علوم سیاسی دریافت کرد. اسکوچیمارو در همین سال‌ها به مباحث نظری و مطالعهٔ آثار اقتصاددانان و متفکران سوسیالیست علاقه نشان داد و در کنار تحصیل به فعالیت‌های دانشجویی پرداخت. با آغاز جنگ جهانی اول به خدمت نظام فراخوانده شد و در این دوره تجربه‌های عمیقی از وضعیت سربازان و بی‌عدالتی‌های اجتماعی به دست آورد. این تجربه‌ها بعداً در شکل‌گیری دیدگاه‌های سیاسی او نقش مهمی ایفا کردند. در ۱۹۱۷ به حزب سوسیالیست پیوست، اما پس از کنگرهٔ
در ۱۹۱۷ به حزب سوسیالیست پیوست، اما پس از کنگرهٔ حزب در لیورنو (۱۹۲۱) از آن جدا شد و همراه دیگران حزب کمونیست را بنیان گذاشت. دوران حرفه‌ای. اسکوچیمارو از اعضای ایتالیایی کنگره چهارم کمینترن در ۱۹۲۲ بود. او در ۱۹۲۳ همراه آنتونیو گرامشی و پالمیرو تولیاتی به دبیرخانهٔ حزب کمونیست پیوست. در همان سال، پس از دستگیری آمادئو بوردیگا رهبر حزب، کمینترن گروهی شامل اسکچیمارو، تولیاتی، اِجی‌دیئو جناری، آنچلو تاسکا و اومبرتو تراچینی را برای هدایت حزب منصوب کرد. در حزب، او در جناح تحت رهبری گرامشی فعالیت می‌کرد. در ۱۹۲۶
در جناح تحت رهبری گرامشی فعالیت می‌کرد. در ۱۹۲۶ توسط فاشیست‌ها بازداشت و به ۲۱ سال زندان محکوم شد. در ۱۹۳۷ آزاد شد، اما به جزیره پونزا و سپس جزیره ونتوتنه تبعید گردید و تا ژوئیه ۱۹۴۳ تحت مراقبت پلیس بود، زمانی که حکومت بنیتو موسولینی سقوط کرد. پس از آزادسازی رم در ژوئن ۱۹۴۴، به‌عنوان کمیسر عالی اخراج فاشیست‌ها و وزیر ایتالیاهای اشغالی منصوب شد. در این سمت توانست موقعیت کمونیست‌ها را در شمال ایتالیا تقویت کند. او سپس وزیر دارایی شد؛ ابتدا از ژوئن تا دسامبر ۱۹۴۵ در دولت فروچو پاری و سپس از دسامبر ۱۹۴۵ تا