payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در بدو تولد آسکشوال اند و جنسیت آن‌ها در بزرگسالی تعیین می‌شود؛ "استار رد" که پروتاگونیستی را نشان می‌دهد که توسط یک شخصیت مرد به دنیا آورده شده است؛ و "مارجینال" که در جامعه‌ای جریان دارد که از طریق مهندسی زیستی جنسی، اکثریت آن را مردان تشکیل داده‌اند. این آثار علمی-تخیلی فمینیستی، که در آن شخصیت‌ها مرزهای جنس و جنسیت را محو می‌کنند، دوگانه‌گرایی و دودیسی جنسی را به چالش می‌کشند. چیزوکو اوئنو، جامعه‌شناس، این آثار را تکاملی از استفادهٔ فمینیستی از ژانر عشق پسرانه برای کاوش این درون‌مایه‌ها دانسته است.
عشق پسرانه برای کاوش این درون‌مایه‌ها دانسته است. افزون بر این، آثار هاگیو الهام‌بخش دیگر هنرمندان مانگای علمی-تخیلی "شوجو"، از جمله ریکو شیمیزو و ساکی هیواتاری، بوده‌اند. بازخوردها. تأثیرگذاری. هاگیو از سوی منتقدان به‌عنوان تأثیرگذارترین هنرمند "شوجو" مانگا در تمام دوران و یکی از برجسته‌ترین مانگاکاها در کل این رسانه شناخته می‌شود. مطبوعات و منتقدان ژاپنی او را نامیده‌اند، عنوانی که به سبک لقب معروف اوسامو تزوکا، «خدای مانگا»، انتخاب شده است. او، به‌همراه دیگر هنرمندان وابسته به گروه سال ۲۴، به «ایجاد
دیگر هنرمندان وابسته به گروه سال ۲۴، به «ایجاد انقلابی» در "شوجو" مانگا و ورود آن به «دوران طلایی‌اش» نسبت داده می‌شود. این تغییرات "شوجو" مانگا را در دههٔ ۱۹۸۰ به جایگاهی مرکزی در صنعت مانگا رساند و برای نخستین بار مخاطبان مرد را نیز به این ژانر جذب کرد. هاگیو و کیکو تاکمیا بنیان‌گذاران ژانر "شونن-آی" محسوب می‌شوند، ژانری که در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ توسعه یافت و در نهایت به "یائویی"، یکی از ژانرهای بزرگ مانگا، تبدیل شد. افزون بر این، او به‌عنوان پایه‌گذار علمی-تخیلی به‌عنوان زیرسبکی از "شوجو" مانگا شناخته
به‌عنوان زیرسبکی از "شوجو" مانگا شناخته می‌شود، هرچند تأثیر او بر این ژانر تنها به مانگا محدود نمی‌شود. هاگیو با تصویرگری رمان‌های علمی-تخیلی و فانتزی، در ادبیات نیز اثرگذار بوده است؛ نویسندگانی همچون آزوسا نوا و باکو یوماکورا از او به‌عنوان یکی از الهامات خود یاد کرده‌اند.
مانیکا ویت (؛ زادهٔ ) پرسنل نظامی سابق اهل ایالات متحده آمریکا است. او یک گروهبان فنی سابق نیروی هوایی ایالات متحده و پیمانکار دفاعی است که در سال ۲۰۱۳ به ایران فرار کرد. او از سال ۲۰۱۸ به اتهام جاسوسی علیه ایالات متحده تحت تعقیب گرفته و از کیفرخواست وزارت دادگستری ایالات متحده فراری است. ویت در تگزاس متولد شد. او سپس به عنوان مأمور ویژه ضد جاسوسی نیروی هوایی منصوب شد تا اینکه در سال ۲۰۰۸ از نیروی هوایی جدا شد. او تا سال ۲۰۱۰ به عنوان یک پیمانکار نظامی به کار اطلاعاتی خود ادامه داد. پس از مسلمان شدنش در سال
اطلاعاتی خود ادامه داد. پس از مسلمان شدنش در سال ۲۰۱۲ در ایران، ویت به‌طور فزاینده ای بر مذهب و منطقه خاورمیانه متمرکز شد. او به زودی به کمک‌های مرضیه هاشمی، یک مأمور احتمالی وزارت اطلاعات ایران وابسته شد. با کمک هاشمی، ویت در سال ۲۰۱۳ به ایران فرار کرد و کمک‌ها و اطلاعاتی را که ناشی از کار او برای دولت آمریکا بود، به مقامات جمهوری اسلامی ارائه کرد. زندگی شخصی. مونیکا الفرید ویت در ۸ آوریل ۱۹۷۹ در ال پاسو، تگزاس، در خانواده کیلچا لی و هری هانس ویت متولد شد. خواهر کوچکتر او، پگی لی، پنج سال بعد در ۲۷ ژوئیه
خواهر کوچکتر او، پگی لی، پنج سال بعد در ۲۷ ژوئیه به دنیا آمد. نیویورک تایمز گزارش داد که یی اندکی قبل از اینکه ویت در سال ۱۹۹۷ وارد خدمت شود، درگذشت و او تا سال ۲۰۰۸ از بستگان خود دور شد. او به خانه‌های یارانه‌ای بی‌کیفیت در فالز چرچ، ویرجینیا نقل مکان کرد و زمانی بی‌خانمان شده بود. ویت در مصاحبه‌ای با خبرگزاری بین‌المللی قرآن در سال ۲۰۱۳ خود را به عنوان یک مسیحی در زمان خدمت نظامی‌اش در ایالات متحده توصیف کرد. او گفت که این مأموریت در عراق و میل به درک عراقی‌ها بود که او را به مطالعه قرآن ترغیب کرد. ویت
بود که او را به مطالعه قرآن ترغیب کرد. ویت شور و شوق خود را برای کتاب مقدس اسلامی توصیف کرد و گفت: "آنقدر مرا تحت تاثیر قرار داد که هرگز تصور نمی‌کردم. آنقدر به قرآن علاقه‌مند شدم که هر شب آن را مطالعه می‌کردم." ویت دوستان، خانواده و ارتش ایالات متحده را تحت تأثیر تبلیغات گسترده ضد ایرانی و ضداسلامی در ایالات متحده و عدم پذیرش چرخش مذهبی او توصیف کرد. وزارت دادگستری ایالات متحده (DOJ) ادعا کرد که ویت در تلویزیون ایران ظاهر شد و در آنجا به اسلام گروید.[۲] در کیفرخواست وزارت دادگستری، «فاطمه زهرا» و «نرگس
در کیفرخواست وزارت دادگستری، «فاطمه زهرا» و «نرگس ویت» به عنوان نام‌هایی که ویت نیز با آن‌ها شناخته می‌شود، ذکر شده است.[۶] آدام گلدمن از نیویورک تایمز گزارش داد که "در داخل دولت، برخی از مقامات او را "طوفان خیره‌سر" نامیدند. جاسوسی برای ایران. ویت بلافاصله پس از ورود به ایران، «مسکن و تجهیزات کامپیوتری» برای تسهیل کارش از طرف دولت ایران دریافت کرد. او فوراً نام رمز و مأموریت برنامه دسترسی ویژه وزارت دفاع ایالات متحده را که قبلاً به آن دسترسی داشت به مقامات ایرانی گفت. از ژانویه ۲۰۱۴ تا مه ۲۰۱۵، ویت از
ایرانی گفت. از ژانویه ۲۰۱۴ تا مه ۲۰۱۵، ویت از حساب‌های جعلی فیس‌بوک برای تحقیق در مورد پرسنل اطلاعاتی و تهیه «بسته‌های هدف» برای ایران برای استفاده و تلاش برای استخدام استفاده کرد. ویت همچنین نام واقعی طبقه‌بندی شده و فعالیت‌های ضد جاسوسی یک عامل جامعه اطلاعاتی ایالات متحده را به ایران داد. این افشاگری‌ها توسط دستیار اجرایی FBI در امور امنیت ملی به‌عنوان پتانسیل ایجاد آسیب جدی به امنیت ملی [ایالات متحده آمریکا] طبقه‌بندی شد. همچنین گفته می‌شود که ویت در بازجویی از ده ملوان نیروی دریایی ایالات متحده که در
از ده ملوان نیروی دریایی ایالات متحده که در حادثه دریایی ایران و آمریکا در سال ۲۰۱۶ دستگیر شده بودند، دست داشته است. در سال ۲۰۱۹، اعتقاد بر این بود که ویت با گروه جنگ سایبری فسفر (که گاهی گربه جذاب نیز نامیده می‌شود) کار می‌کرد. در اکتبر ۲۰۱۹، مایکروسافت اعلام کرد که فسفر در ماه اوت و سپتامبر در تلاش برای به خطر انداختن حساب‌های مرتبط با یک نامزد در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۰ ایالات متحده بوده است. تا سال ۲۰۲۱، برخی از مقامات آژانس اطلاعات مرکزی بر این باور بودند که ویت جاسوسان آنها را افشا کرده و جمع‌آوری
بودند که ویت جاسوسان آنها را افشا کرده و جمع‌آوری اطلاعات آنها در ایران را مختل کرده است.
ویلما وات (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل ایالات متحده آمریکا است. او ژنرال بازنشسته نیروی هوایی ایالات متحده است. در سپتامبر ۱۹۵۷، او به عنوان رئیس شعبه خدمات پایگاه نیروی هوایی بارکسدیل منصوب شد و به عنوان یک وظیفه اضافی، فرماندهی بخش اسکادران نیروی هوایی زنان را بر عهده گرفت. وات از آوریل ۱۹۵۹ تا آوریل ۱۹۶۳ در پایگاه هوایی ساراگوزا، اسپانیا، به عنوان رئیس بخش تجزیه و تحلیل مدیریت و گروه پشتیبانی رزمی خدمت کرد. پس از بازگشت به ایالات متحده، او به ریاست گروه پشتیبانی رزمی ۳۰۶ در پایگاه نیروی هوایی مک کوی، فلوریدا
رزمی ۳۰۶ در پایگاه نیروی هوایی مک کوی، فلوریدا منصوب شد. او بعداً رئیس بخش تحلیل مدیریت برای بال بمباران ۳۰۶ (سنگین) در مک کوی شد. او اولین زنی بود که در یگان بمب‌افکن نیروی هوایی مستقر شد و اولین زنی بود که از حوزه کنترل پرواز به درجه سرتیپی رسید. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره برنزی و تالار ملی مشاهیر زن شده است. تحصیلات. وات در سال ۱۹۵۲ از کالج بازرگانی دانشگاه ایلینویز فارغ‌التحصیل شد. او کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی خود را از دانشگاه آلاباما در توسکالوزا در سال ۱۹۶۸ دریافت کرد. در آگوست
در توسکالوزا در سال ۱۹۶۸ دریافت کرد. در آگوست ۱۹۷۲، او اولین افسر زن نیروی هوایی بود که در کالج صنعتی نیروهای مسلح در فورت لزلی جی. مک‌نایر شرکت کرد. پیشه نظامی. وات در دهه ۱۹۵۰ زمانی که محدودیت‌های شدیدی در مورد تعداد زنانی که می‌توانستند در ارتش باشند و ظرفیتی که می‌توانستند در آن خدمت کنند وجود داشت، به ارتش پیوست. برخی از این سیاست‌ها در سال ۱۹۶۷ به دلیل افزایش نیاز به منابع انسانی ناشی از جنگ ویتنام تغییر کرد. وات سپس افسر شد و به ویتنام اعزام شد. وات در دهه ۱۹۵۰ زمانی که محدودیت‌های شدیدی در مورد
در دهه ۱۹۵۰ زمانی که محدودیت‌های شدیدی در مورد تعداد زنانی که می‌توانستند در ارتش باشند و ظرفیتی که می‌توانستند در آن خدمت کنند، به ارتش پیوست. برخی از این سیاست‌ها در سال ۱۹۶۷ به دلیل افزایش نیاز به منابع انسانی ناشی از جنگ ویتنام تغییر کرد. وات سپس به درجه افسری رسید و به ویتنام اعزام شد. در ژانویه ۱۹۵۷، وات پس از اتمام مدرسه آموزش افسری در پایگاه نیروی هوایی لکلند در سن آنتونیو، به عنوان ستوان دوم منصوب شد. او سپس سه ماه را به عنوان دانشجو در دوره افسران خدمات آماری در پایگاه نیروی هوایی شپرد، تگزاس
خدمات آماری در پایگاه نیروی هوایی شپرد، تگزاس گذراند. در سپتامبر ۱۹۵۷، او به عنوان رئیس شعبه خدمات پایگاه نیروی هوایی بارکسدیل منصوب شد و به عنوان یک وظیفه اضافی، فرماندهی بخش اسکادران نیروی هوایی زنان را بر عهده گرفت. وات از آوریل ۱۹۵۹ تا آوریل ۱۹۶۳ در پایگاه هوایی ساراگوزا، اسپانیا، به عنوان رئیس بخش تجزیه و تحلیل مدیریت و گروه پشتیبانی رزمی خدمت کرد. پس از بازگشت به ایالات متحده، او سپس به گروه پشتیبانی رزمی ۳۰۶ در پایگاه نیروی هوایی مک کوی، فلوریدا منصوب شد. او بعداً رئیس بخش تحلیل مدیریت برای بال
منصوب شد. او بعداً رئیس بخش تحلیل مدیریت برای بال بمباران ۳۰۶ (سنگین) در مک کوی شد. در این دوره، ژنرال اولین زنی بود که در کنار یک یگان عملیاتی فرماندهی استراتژیک هوایی مستقر شده در پایگاه نیروی هوایی اندرسن، گوام، در طول عملیات آرک لایت خدمت کرد. او یکی از اعضای دختران انقلاب آمریکا است.
آنتونیو د سالدانیا ()، یک ناخدای کاستیایی-پرتغالی در قرن شانزدهم میلادی بود. او نخستین اروپایی‌ای بود که در منطقه‌ای که امروزه به‌نام خلیج تیبل در آفریقای جنوبی شناخته می‌شود، لنگر انداخت و نخستین صعود به کوه تیبل (میزکوه) را انجام داد. پیشینه. وقایع‌نگاران گاسپار کوریا (ص ۴۱۲) و فرنان لوپس ده کاستانه‌دا (ص ۱۵۷) آنتونیو د سالدانیا را به‌عنوان یک «اشراف‌زاده تاج کاستیا» معرفی کرده‌اند که در حدود سال ۱۴۹۷ به پرتغال آمد و در خدمت دربار ماریا آراگون، ملکه پرتغال، بود. نام اصلی کاستیایی او مشخص نیست، اما
پرتغال، بود. نام اصلی کاستیایی او مشخص نیست، اما «سالدانیا» احتمالاً به شهر کاستیایی سالدانیا اشاره دارد که شاید زادگاه او بوده باشد. سفر دریایی سال ۱۵۰۳. سالدانیا که فردی با «تجربه دریانوردی» بود، برای فرماندهی اسکادری شامل سه کشتی منصوب شد که بخشی از ناوگان آلفونسو دو آلبوکرکی در پنجمین ناوگان هند پرتغال (آلبوکرکی، ۱۵۰۳) بود که به‌سوی هند اعزام شده بود تا مستعمره پرتغالی در کوچی را تقویت کند. اگرچه این اسکادر همراه ناوگان اصلی به‌سوی هند حرکت می‌کرد، ولی گفته شده بود که دستورهای جداگانه‌ای برای گشت‌زنی
گفته شده بود که دستورهای جداگانه‌ای برای گشت‌زنی در دهانه دریای سرخ و حمله به کشتی‌های عربی به آن‌ها داده شده بود. اسکادر سه‌کشتیِ سالدانیا (شامل خود او، روی لورنسو رواسکو و دیوگو فرناندس پریرا) در اوایل ماه مه ۱۵۰۳ از لیسبون به راه افتاد، با هدف رسیدن به ناوگان اصلی آلبوکرکی که زودتر حرکت کرده بود. اما راهبری ضعیف باعث بروز اشتباهات فراوانی شد. این گروه به اشتباه وارد خلیج گینه شدند، جایی که سالدانیا و لورنسو نزدیک سائوتومه و پرنسیپ پهلو گرفتند، در حالی که از مکان کشتی سوم خبری نداشتند (دیوگو فرناندس در
از مکان کشتی سوم خبری نداشتند (دیوگو فرناندس در مسیر درست در حال حرکت بود و به‌تنهایی ادامه داد). این دو کشتی باقی‌مانده به‌سختی و برخلاف جریان‌ها و بادهای مخالف، در امتداد ساحل آفریقا به سوی جنوب حرکت کردند. در میانه راه نیز سالدانیا و لورنسو از یکدیگر جدا شدند. در ادامه، باز هم به‌خاطر راهبری نادرست، سالدانیا در عبور از دماغه دچار خطا شد و در نهایت در ناحیه‌ای درست در شمال دماغه امید نیک به ساحل رسید. برای اطمینان از عبور از دماغه، او در خلیج تیبل که تا آن زمان ناشناخته بود، لنگر انداخت و به خشکی رفت. از
زمان ناشناخته بود، لنگر انداخت و به خشکی رفت. از این رو، سالدانیا نخستین اروپایی بود که در منطقه‌ای که بعدها کیپ‌تاون نام گرفت، پا به خشکی گذاشت. او به کوه صاف‌قله‌ای که در نزدیکی خلیج قرار داشت صعود کرد و نوک دماغه (Cape Point) را که در جنوب قرار داشت، شناسایی نمود. او این قله را «کوه تیبل» (Table Mountain) نام‌گذاری کرد و (بر پایه افسانه‌ای، او و همراهانش) صلیبی را روی تخته‌سنگی در نزدیکی آن حک کردند که آثار آن هنوز هم در قله لاینز هد دیده می‌شود. سالدانیا پس از آن، منابع آب خود را در چشمه‌ای محلی تأمین
پس از آن، منابع آب خود را در چشمه‌ای محلی تأمین کرد (در این حین، در درگیری کوتاهی با مردم بومی خوی‌خوی زخمی شد) و سپس به کشتی خود بازگشت. خلیج تیبل در سده شانزدهم توسط نقشه‌نگاران پرتغالی با عنوان "Aguada de Saldanha" (به‌معنای «آبگیر سالدانیا») نام‌گذاری شد. اما در سال ۱۶۰۱، دریانورد و نقشه‌نگار هلندی، یوریس فان اشپیل‌برخن، خلیجی را در شمال دماغه امید نیک با این نام شناسایی کرد. از آن پس، آن مکان جدید به‌عنوان خلیج سالدانیا شناخته شد و جایی که سالدانیا نخستین بار لنگر انداخته بود، به خلیج تیبل تغییر نام
بار لنگر انداخته بود، به خلیج تیبل تغییر نام یافت. رویدادهای پس از آن. از این نقطه به بعد، وقایع اندکی مبهم‌اند. به‌نظر می‌رسد که سالدانیا پس از چند تلاش، سرانجام از دماغه گذشت، اما وضعیت نامناسب کشتی‌اش او را وادار کرد تا برای تعمیرات در خلیج موسل توقف کند. یادداشتی که در چشمه آب محلی بر جای مانده نشان می‌دهد که او هنوز در اکتبر ۱۵۰۳ در آنجا بوده است. در همین فاصله، روی لورنسو رواسکو در جزیره موزامبیک در انتظار او بود. چون خبری از سالدانیا نبود، لورنسو به دزدی دریایی در سواحل شرقی آفریقا روی آورد،
به دزدی دریایی در سواحل شرقی آفریقا روی آورد، کشتی‌هایی را در نزدیکی کیلوا کیسیوانی تصرف کرد، زنگبار و باراوا را به خراج‌گذار تبدیل کرد و با مومباسا جنگید (که در حال محاصره مالیندی متحد پرتغالی‌ها بود). دیوگو فرناندس، که از موقعیت همراهانش بی‌خبر بود، به‌تنهایی در دهانه دریای سرخ در انتظار ماند. سالدانیا سرانجام آفریقای جنوبی را ترک کرد و در مالیندی، کنیا به لورنسو رواسکو پیوست. آن دو با هم مومباسا را مجبور به امضای پیمان‌نامه کردند و سپس به سوی دریای سرخ رفتند. سالدانیا و رواسکو زمستان ۱۵۰۳–۱۵۰۴ را در
رفتند. سالدانیا و رواسکو زمستان ۱۵۰۳–۱۵۰۴ را در حوالی دماغه گاردافوی گذراندند و چندین کشتی بازرگانی عربی را تصرف کردند. آن‌ها بی‌خبر بودند که دیوگو فرناندس درست در نزدیکی، به‌تنهایی در جزیره سقطرا زمستان‌گذرانی می‌کرد. در بهار ۱۵۰۴، آن‌ها بخشی از گنجینه‌های غنیمتی خود را به امانت نزد پادشاه مالیندی گذاشتند و از اقیانوس هند به سوی هند حرکت کردند. اما به دلیل آسیب‌دیدگی کشتی‌ها، مجبور شدند در جزیره آنخدیوا توقف طولانی‌مدت برای تعمیر و استراحت داشته باشند. آن‌ها بی‌اطلاع بودند که در همان زمان، نبرد کوچی
آن‌ها بی‌اطلاع بودند که در همان زمان، نبرد کوچی (۱۵۰۴) میان پادگان کوچک پرتغالی و ارتش بزرگ زامورین کالیکوت در جریان بود. در سپتامبر ۱۵۰۴، ناوگان هند پرتغال به فرماندهی لوپو سوارش ده آلبرگاریا آن‌ها را پیدا کرد، به آن‌ها برای اتمام تعمیرات کمک کرد، آن‌ها را به ناوگان خود ضمیمه نمود و با هم به سوی کوچی رفتند. سالدانیا در چند عملیات در اواخر ۱۵۰۴ در هند، از جمله در ویران‌سازی کدونگالور در اکتبر، شرکت داشت. در ژانویه ۱۵۰۵، سالدانیا به ناوگان بازگشت به لیسبون پیوست. این ناوگان در مسیر بازگشت، برای برداشتن
پیوست. این ناوگان در مسیر بازگشت، برای برداشتن گنجینه‌اش توقفی در مالیندی داشت و در ماه ژوئیه به لیسبون رسید. مسافر در سال ۱۵۰۶. بر پایه گزارش ژوآئو ده باروش، آنتونیو د سالدانیا در سال ۱۵۰۶ بار دیگر با ناوگان هند پرتغال به فرماندهی تریستانو دا کونیا به اقیانوس هند بازگشت، اما این‌بار نه به‌عنوان ناخدای کشتی، بلکه به‌عنوان راهنمای دریایی برای هدایت اسکادر آلبوکرکی به سوی دماغه گاردافوی. در اواخر ۱۵۰۶ یا اوایل ۱۵۰۷، هنگامی که ناوگان در جزیره موزامبیک منتظر بادهای مساعد بود، دریاسالار تریستانو دا کونیا، کشتی
مساعد بود، دریاسالار تریستانو دا کونیا، کشتی اصلی خود "Sant' Iago" را به‌طور موقت به فرماندهی سالدانیا سپرد و خود با قایقی کوچک برای گشت‌زنی به سواحل آفریقا رفت. کونیا سپس با کشتی فلور د لا مار، متعلق به ژوائو دا نوا روبه‌رو شد که سال پیش هنگام بازگشت از هند، دچار نشتی شدید شده و برای تعمیر توقف کرده بود. محموله ادویه به کشتی دیگری (نامش مشخص نیست) منتقل شد و تحت فرماندهی سالدانیا قرار گرفت تا آن را به سلامت به لیسبون ببرد. گفته می‌شود که سالدانیا در مسیر بازگشت، توقفی هم در خلیج سالدانیا (خلیج کنونی، نه
بازگشت، توقفی هم در خلیج سالدانیا (خلیج کنونی، نه خلیج تیبل) داشته است. فرمانده سوفالا–موزامبیک (۱۵۰۹). در سال ۱۵۰۹، آنتونیو د سالدانیا برای دوره‌ای سه‌ساله به‌عنوان فرمانده‌کل سوفالا و جزیره موزامبیک (در شرق آفریقا) منصوب شد و جای واسکو گومس ده آبرو را گرفت. او در بهار ۱۵۰۹ به‌عنوان مسافر با یازدهمین ناوگان هند پرتغال تحت فرمان فرناندو کوتینیو راهی شد و در ماه اوت در جزیره موزامبیک پیاده شد و مسئولیت خود را آغاز کرد. در دوران خدمتش، بر برچیدن دژ پرتغالی در کیلوا کیسیوانی (کویلوآ) در سال ۱۵۱۱ نظارت داشت.
کیلوا کیسیوانی (کویلوآ) در سال ۱۵۱۱ نظارت داشت. در سال ۱۵۱۲، دوره خدمت سالدانیا در سوفالا–موزامبیک به پایان رسید و فرماندار جدید سیمائو ده میرندا ده آزودو که در اکتبر وارد شد، جانشین او شد. سالدانیا فرماندهی کشتی میرندا را برای بازگشت به لیسبون بر عهده گرفت.
یک مجموعه رمان ژاپنی با موضوع بدمینتون اثر آسامی کوسه‌کی است. انتشارات پاپلار چهار جلد از این رمان را از مه ۲۰۱۱ تا مارس ۲۰۱۴ منتشر کرد. یک مجموعه انیمه تلویزیونی نیپون انیمیشن و اوال‌ام از آوریل تا سپتامبر ۲۰۲۲ پخش شد. یک اقتباس مانگا به تصویرگری دام میایاتا از طریق وبگاه "توناری نو یانگ جامپ" شوئیشا از آوریل تا اکتبر همان سال منتشر شد. این انیمه در ایران با عنوان «بازی دوست‌داشتنی» از شبکه امید پخش شد. بازخورد. مجموعهٔ تلویزیونی. سیلورمن نیمهٔ اول مجموعه را نقد و بررسی کرد و به آن نمره B داد. او «حالات
را نقد و بررسی کرد و به آن نمره B داد. او «حالات متمایز چهره» شخصیت‌ها (از جمله تفاوت دوقلوهای همسان تایچی و یوجی)، تعامل آنها در داخل و خارج از ورزش و شخصیت ابیهارا را به عنوان یک «مربی حواس‌جمع» تحسین کرد، اما طرح کلی داستان را «نسبتاً تکراری» با «عجله و متلاطم» و «فاقد تمرکز بر روی مسابقات» توصیف کرد. او گفت: «اگرچه ممکن است این مجموعهٔ ورزشی آنقدر گرم نباشد که برخی بینندگان به دنبال آن هستند، اما به اندازه کافی خوب است که بتوان برای یک نیمهٔ دوم آن را نیز تماشا و دنبال کرد». سیلورمن "لاو آل پلی" را
نیز تماشا و دنبال کرد». سیلورمن "لاو آل پلی" را به‌عنوان بدترین انیمه ۲۰۲۲ انتخاب کرد و نوشت: «می‌دانید، خیلی به‌نظر عجیب می‌رسید که یک برنامۀ ورزشی واقعاً ورزش را نشان ندهد. لحظات خاصی هم دربارهٔ ورزش داشت، اما تعداد آن‌ها کافی نبود، و هنگام تماشای این سریال یکی از معدود مواقعی بود که فکر می‌کردم واقعاً دوست دارم ساعت‌هایی را که صرف تماشایش کرده‌ام، برگردانم.»
خلیج سالدانیا (), () یک بندرگاه در سواحل جنوب‌غربی آفریقای جنوبی است. شهر ساحلی واقع در کرانه شمالی این خلیج، که آن نیز سالدانیا نام دارد، در سال ۲۰۰۰ همراه با پنج شهر دیگر در قالب شهرداری محلی خلیج سالدانیا ادغام شد. جمعیت کنونی این شهرداری حدود ۷۲٬۰۰۰ نفر برآورد می‌شود. نام این مکان در نخستین نسخه از اثر جان لاک به نام "دو رساله درباره حکومت" به‌عنوان مثالی از «وضع طبیعی» ذکر شده است. موقعیت جغرافیایی خلیج سالدانیا آن را به بهشتی برای علاقه‌مندان به ورزش‌های آبی تبدیل کرده و اقتصاد محلی آن وابستگی زیادی
آبی تبدیل کرده و اقتصاد محلی آن وابستگی زیادی به ماهی‌گیری، برداشت صدف، فرآوری محصولات دریایی، صنعت فولاد و بندرگاه دارد. افزون بر این، بندر امن آن نقشی کلیدی در پروژه انتقال سنگ‌آهن «سیشن–سالدانیا» (از طریق خط‌آهن سیشن–سالدانیا) ایفا می‌کند، جایی که شرکت فولاد سالدانیا در مرکز توجه قرار دارد. جغرافیا. خلیج سالدانیا در حدود شمال باختری کیپ‌تاون واقع شده است. این خلیج با جهت‌گیری جنوب‌غربی، ۱۱ کیلومتر طول و ۱۲ کیلومتر عرض دارد. تالاب لانگ‌ابان، شاخه جنوب‌شرقی این خلیج، از گوشه جنوب‌شرقی خلیج داخلی به‌سمت
این خلیج، از گوشه جنوب‌شرقی خلیج داخلی به‌سمت جنوب‌شرق به‌طول ۱۴ کیلومتر امتداد می‌یابد. تاریخ. نام خلیج سالدانیا برگرفته از نام آنتونیو د سالدانیا، ناخدای یکی از کشتی‌های ناوگان آلفونسو دو آلبوکرکی است که در سال ۱۵۰۳ به آفریقای جنوبی سفر کرد. این نام ابتدا به خلیج تیبل داده شده بود، جایی که کشتی سالدانیا برای نخستین بار لنگر انداخت. با تغییر نام خلیج تیبل (میزکوه) به نام کنونی‌اش در سال ۱۶۰۱، نام قدیمی به خلیج امروزی سالدانیا منتقل شد. در سال ۱۷۸۱، یک اسکادر بریتانیایی به فرماندهی کومودور جورج جانستون شش
بریتانیایی به فرماندهی کومودور جورج جانستون شش کشتی هلندی هند شرقی را در این خلیج به تصرف درآورد؛ کشتی‌هایی که برای در امان ماندن از حمله احتمالی به کیپ‌تاون، در این منطقه پناه گرفته بودند. این اقدام، تنها دستاورد اعزامی بریتانیا برای تصرف کیپ‌تاون در جریان جنگ چهارم انگلو–هلندی (۱۷۸۱–۱۷۸۳) در آفریقای جنوبی بود. دیپلمات ادموند رابرتز در سال ۱۸۳۳ از این خلیج بازدید کرد. او نوشت که این منطقه «از بادهای شدید به‌خوبی در امان است، عمق آب کافی دارد، اما سرزمین اطرافش بسیار شنی است و به کشاورزی توجه چندانی
اطرافش بسیار شنی است و به کشاورزی توجه چندانی نمی‌شود؛ تنها شمار اندکی گاو و گوسفند در میان پوشش گیاهی کم‌پشت پرورش می‌یابند». او منطقه را به‌جز حضور نهنگ‌ها در برخی نقاط خلیج، کم‌رخداد توصیف کرد. خلیج سالدانیا همچنین میزبان چندین کارخانه کنسروسازی ماهی است. شناخته‌شده‌ترین آن‌ها «شرکت کنسروسازی خلیج سالدانیا» است که در سال ۱۹۰۵ توسط جیمز کس‌نر و الیس سیلورمن بنیان‌گذاری شد. با داشتن پیشینه‌ای نظامی، خلیج سالدانیا میزبان یک پایگاه آموزشی نیروی دریایی و آکادمی نظامی آفریقای جنوبی نیز هست. ذخیره‌گاه طبیعی
نظامی آفریقای جنوبی نیز هست. ذخیره‌گاه طبیعی «SAS Saldanha» در فصل‌های پایانی زمستان و بهار چشم‌انداز زیبایی از گل‌های وحشی ارائه می‌دهد و نهنگ صاف جنوبی نیز در این زمان‌ها به این آب‌ها بازمی‌گردد. این منطقه آب‌وهوایی مدیترانه‌ای دارد، ولی بارندگی سالانه در آن کم است و به منطقه بیابانی ناماکوآلند نزدیک می‌شود. وضعیت کنونی. بندر سالدانیا تنها در سال‌های اخیر به یک بندرگاه نوین تبدیل شد؛ زمانی که نیاز به تسهیل صادرات سنگ‌آهن از کیپ شمالی به‌وجود آمد. این امر مستلزم ساخت خط‌آهنی به طول بیش از ۸۰۰ کیلومتر تا
مستلزم ساخت خط‌آهنی به طول بیش از ۸۰۰ کیلومتر تا معادن سیشن در کیپ شمالی و ساخت اسکله‌ای آب‌عمیق در خلیج سالدانیا برای پذیرش کشتی‌های باری بزرگ کیپ-سایز بود.
قوانین سقط جنین در یمن تنها در صورتی مجاز شمرده می‌شود که جان زن باردار در خطر باشد، که این موضوع یمن را در میان کشورهایی با سخت‌گیرانه‌ترین مقررات سقط جنین در خاورمیانه و جهان قرار داده است. این محدودیت‌ها بازتابی از فرهنگ جامعه یمن است، جایی که به‌طور کلی سقط جنین پذیرفته‌شده نیست. با این حال، درگیری‌های اخیر در یمن موجب افزایش تجاوز جنسی، قتل‌های ناموسی و سقط جنین‌های غیرایمن شده است. بر اساس مطالعات انجام شده توسط "Canadian Studies in Population"، نرخ سقط جنین‌های غیرایمن و غیرقانونی بسیار بالا بوده و
جنین‌های غیرایمن و غیرقانونی بسیار بالا بوده و می‌تواند سلامت زنان را با خطرات جدی مواجه کند. پیش‌زمینه. یمن یکی از پایین‌ترین رتبه‌ها را در شاخص توسعه انسانی دارد. بحران کنونی اقتصاد یمن موجب شده است که بخش قابل توجهی از جمعیت این کشور بیکار باشند و این امر منجر به کمبود نیازهای اساسی از جمله خدمات بهداشتی و آموزشی شده است. کمبود منابع مراقبت‌های بهداشتی مناسب در یمن، سلامت باروری زنان و همچنین ایمنی سقط جنین را تحت تأثیر قرار داده است. قانون‌گذاری. تاریخچه. یمن یکی از کهن‌ترین مراکز تمدن در نزدیک شرق و
یمن یکی از کهن‌ترین مراکز تمدن در نزدیک شرق و جهان به‌شمار می‌رود. در زمینه سقط جنین در نزدیک شرق باستان، «نگرش‌ها … متفاوت بود» زیرا «قدیمی‌ترین متون پزشکی دربارهٔ انجام سقط جنین و نخستین قانون شناخته‌شده علیه سقط جنین از نزدیک شرق سرچشمه می‌گیرند». اطلاعات چندانی دربارهٔ دیدگاه‌ها و روش‌های سقط جنین در یمن باستان و نزدیک شرق وجود ندارد، اما برخی تاریخ‌نگاران می‌گویند که جنین‌ها به عنوان موجودات جداگانه با حقوق قانونی در نظر گرفته نمی‌شدند. همچنین، تاریخ‌نگاران عنوان می‌کنند که فرایندهایی که برای پایان
عنوان می‌کنند که فرایندهایی که برای پایان دادن به بارداری‌ها انجام می‌شدند، اغلب به عنوان سقط جنین تلقی نمی‌شدند. در زمان‌های باستان، زنان حقوق کمتری نسبت به مردان در نزدیک شرق داشتند؛ بنابراین، سقط جنین اغلب «از منظر حقوق زنان» مورد بررسی قرار نمی‌گرفت. قانون فعلی. قانون اساسی یمن دیدگاه یکسانی در مورد اینکه آیا زندگی از لقاح آغاز می‌شود یا از زمان تولد، ندارد. به همین دلیل، «قانون اساسی جمهوری یمن در سال ۲۰۰۱ لحظه‌ای که حقوق انسانی به صورت قانونی تأثیر می‌گذارند را مشخص نمی‌کند». قوانین تدوین‌شده توسط
می‌گذارند را مشخص نمی‌کند». قوانین تدوین‌شده توسط دولت یمن دربارهٔ حقوق کودکان می‌تواند شامل حال «جنین» و «کودک پس از تولد» شود. با این حال، ماده ۴ — در قانونی به نام «در حقوق کودک» (معروف به «قانون جمهوری یمن») که در ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۲ منتشر شد — بیان می‌کند که «حق زندگی مطلق است و نمی‌توان آن را محدود کرد». قانون مذکور، «در حقوق کودک»، تأکید دارد که یمن مسئول ارائه کمک‌های پزشکی به کودکان «در دوران بارداری، زایمان و پس از تولد» است. قوانین تدوین‌شده دربارهٔ حقوق کودکان می‌تواند شامل حال «جنین» و «کودک پس از
کودکان می‌تواند شامل حال «جنین» و «کودک پس از تولد» شود. افزون بر این، بر اساس مواد ۱۴، ۱۵، ۲۰ و ۲۱ این قانون، «جنین حق دارد پس از تولد در ارتباطات خانوادگی با پدر و مادر قانونی خود قرار گیرد» و «انجام هر اقدامی که موجب تردید در رابطه خونی بین کودک و والدینش شود، ممنوع است». بر اساس ماده ۲۳۹ قانون کیفری یمن (یا قانون مجازات) که در سال ۱۹۹۴ منتشر شده است، انجام سقط جنین "بدون" رضایت زن باردار منجر به مجازاتی به‌شکل «دیه جنین در ابتدا با یک‌دهم دیه کامل اگر جنین او در حال شکل‌گیری سقط شود یا در داخل شکم او
جنین او در حال شکل‌گیری سقط شود یا در داخل شکم او بمیرد» خواهد شد. علاوه بر این، طبق ماده ۲۴۰ قانون کیفری یمن، انجام سقط جنین "با" رضایت زن باردار منجر به «دیه جنین یا دیه کامل بسته به شرایط» می‌شود و در این صورت، زن حق مطالبه چیزی از آن دیه یا خسارت را ندارد. همچنین طبق ماده ۲۴۰، پزشک به دلیل انجام سقط جنین توافقی برای زن باردار مجازات نمی‌شود، مشروط بر اینکه برای نجات جان او باشد؛ اما هر دلیل دیگری، از جمله تجاوز، ممنوع است.
مارینا مِنیشخ (؛ حوالی ۱۵۸۸ – ) یا مارینا منیشک () نجیب‌زادهٔ لهستانی و تزاریتسا اهل پادشاهی لهستان بود که در مه ۱۶۰۶ در زمانه دشواری‌ها به عنوان همسر دیمیتری دروغین اول تزار تمامی روسیه شد. پس از مرگ همسرش، او دوباره با یک فرد فریب‌کار دیگر که ادعای سلطنت داشت یعنی دیمیتری کاذب دوم، ازدواج کرد. او یک کاتولیک با ایمان بود و امیدوار بود که مردم روسیه را به پیروی و عبادت کلیسای کاتولیک وادار کند. زندگی. مارینا مِنیشخ دختر یادویکا تاروو و یژی مِنیشخ، والی و فرماندار لهستانی ساندومیژ بود، که یکی از
والی و فرماندار لهستانی ساندومیژ بود، که یکی از سازمان‌دهندگان دیمیتریاد (جنگ‌های لهستان با روسیه) بود، که به‌دنبال ظهور فردی که ادعا می‌کرد پسر ایوان مخوف است، آغاز شده بود. ازدواج مارینا مِنیشخ با دیمیتری دروغین اول فرصتی برای اشراف لهستانی فراهم کرد تا بر سرپرست خود کنترل داشته باشند. مارینا مِنیشخ حدود سال‌های ۱۶۰۴ یا ۱۶۰۵ در دربار یکی از اشراف جمهوری لهستان با دیمیتری دروغین اول ملاقات کرد و به او نامزد شد. در ازای ازدواج با او، دیمیتری به او قول داد که پسکوف و ولیکی نووگورود را به او و اسمولنسک و