payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موسیقی فولکلور جنوب ایتالیا و مطالعات علمی در این زمینه پرداخت، با تمرکز ویژه بر تارانتیزم و مرثیه‌های آیینی. در اواخر دهه ۱۹۶۰ با چند موسیقیدان علاقه‌مند به موسیقی سنتی آشنا شد و این آشنایی منجر به بنیان‌گذاری Nuova Compagnia di Canto Popolare شد که او به مدت ده سال با آن همکاری کرد. او در سال ۱۹۷۲ به عنوان محل اجرا به نزدیک شد. او از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۶ تاریخ موسیقی را در کنسرواتوار سن پیترو آ ماجلا ناپل تدریس کرد. در سال ۱۹۷۶ او نخستین بار به عنوان نمایشنامه‌نویس (و همزمان نویسنده لیبرتو، آهنگساز و کارگردان)
(و همزمان نویسنده لیبرتو، آهنگساز و کارگردان) با موزیکال "گربه خاکستری" وارد عرصه صحنه شد، که نخستین بار در جشنواره دو جهان در اسپولتو اجرا شد و سپس موفقیت ملی و بین‌المللی یافت. این اثر در سال ۱۹۸۵ در تئاتر ویویان بومانت نیویورک و در سال ۱۹۸۸ در تئاتر کینگ، ادینبرا در چارچوب جشنواره بین‌المللی ادینبرا اجرا شد. دیگر آثار شاخص صحنه‌ای او شامل "راز ناپل" (۱۹۷۷)، "اپرای طنز پنج‌شنبه بزرگ" بر اساس استابات مادر پرگولزی (۱۹۸۰)، "مسا دی رکوئیم" به یاد پیر پائولو پازولینی به صورت اثر کرال-سمفونیک (۱۹۸۵)، "کارمینا
به صورت اثر کرال-سمفونیک (۱۹۸۵)، "کارمینا ویویانه" برای سولیست، کر و ارکستر با متون رافائل ویویانی (۱۹۸۶)، استابات مادر برای گوینده، هشت سولیست و ارکستر (۱۹۸۶)، "راز و محاکمه ژان دارک" برای کر و ارکستر (۱۹۸۹) و "برادر عاشق" (۱۹۹۰) برای کر و ارکستر است. او همچنین چندین موسیقی متن فیلم ساخته است. دی سیمونه از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۷ مدیر هنری تئاتر سان کارلو بود و در این مدت اپراهای قرن هجدهم ناپل را احیا کرد. به دعوت ریکاردو موتی، او "نابوکو" وردی را برای افتتاح فصل ۱۹۸۶/۸۷ در لا اسکالا میلان کارگردانی کرد، با رِناتو
در لا اسکالا میلان کارگردانی کرد، با رِناتو بروسون و گنا دیمیترووا در نقش‌های اصلی. این اجرا در ۱۹۸۸ و ۱۹۹۶ بازسازی شد. در ۱۹۸۹ او "اورفئو و اوریدیس" گلک و همچنین "برادر عاشق" پرگولزی را کارگردانی کرد. در ۱۹۹۰ به عنوان کارگردان صحنه برای "ایدومنیو" موتسارت با جوزپه ساباتینی در نقش اصلی فعالیت کرد، دوباره برای افتتاح فصل. او مجدداً با موتی برای افتتاح فصل ۱۹۹۵/۹۶ با "فلوت سحرآمیز" موتسارت همکاری کرد که پخش و تولید آن نیز برای LaScalaTv انجام شد. دی سیمونه از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ مدیر کنسرواتوار سن پیترو آ ماجلا
از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ مدیر کنسرواتوار سن پیترو آ ماجلا بود. او در ۱۹۹۸ به عضویت آکادمی سانتا چچیلیا درآمد. جوایزی چون جایزه روبرتو سانسورینو (۲۰۰۳)، جایزه نونینو ریزیت دور (۲۰۱۵) و نشان شوالیه نشان شایستگی جمهوری ایتالیا (۲۰۱۹) را دریافت کرد. دی سیمونه در منزل خود در ناپل در ۶ آوریل ۲۰۲۵، در سن ۹۱ سالگی درگذشت.
روسانا کازاله (؛ زادهٔ ) خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۸۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. کازاله در شهر نیویورک از پدری ایتالیایی-آمریکایی مادری ایتالیایی متولد شد. اندکی پس از تولد او، خانواده‌اش به ونیز ایتالیا و سپس به میلان نقل مکان کردند. حرفه موسیقی او در اواخر دهه ۷۰ میلادی به عنوان خواننده پشتیبان برای گروهی به نام آلبرو آغاز شد. او همچنین برای بسیاری از تولیدات موسیقی رقص مانند کلاین و ام‌بی‌او، کانو، مایک فرانسیس و پینک پراجکت به عنوان نوازنده جلسه‌ای کار کرد. کازاله در
به عنوان نوازنده جلسه‌ای کار کرد. کازاله در هنرستان موسیقی جی. وردی در میلان ثبت نام کرد و در آنجا به تحصیل آواز و سازهای کوبه‌ای پرداخت. اولین تک‌آهنگ کازاله با نام «Didin» با همکاری آلبرتو فورتیس در سال ۱۹۸۲ ساخته شد. در سال ۱۹۸۳، او نقش کوچکی در فیلم "«یک دانش‌آموز اسکولاستیکا"» ساخته پوپی آواتی ایفا کرد. و همچنین با دو آهنگ به نام‌های "«اینکانتو»" و "«یک تو برای تو»" در ساخت موسیقی متن فیلم مشارکت داشت. در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ با آهنگ‌های «بریویدی» در جشنواره سانرمو شرکت کرد. در سال ۱۹۸۶، با آهنگ «زندگی
سانرمو شرکت کرد. در سال ۱۹۸۶، با آهنگ «زندگی نو» برنده مسابقه تلویزیونی «Premiatissima» شد. در سال ۱۹۸۷، دومین آلبوم خود با نام "«از طریق یک میستری"» را منتشر کرد و برای اجرا در جشنواره جاز اومبریا در پروجا دعوت شد. کازاله سه بار دیگر در جشنواره موسیقی سانرمو در سال‌های ۱۹۸۹، ۱۹۹۱ و ۱۹۹۳ شرکت کرد. پس از انتشار آلبوم "«جاز در من"» در سال ۱۹۹۴، کازاله اولین حضور خود در تئاتر را در یک تولید ایتالیایی به نام "«یک آمریکایی در پاریس"» تجربه کرد. اجرای کازاله با نقدهای مثبتی روبرو شد و او جایزه «باب فاسه» را برای
مثبتی روبرو شد و او جایزه «باب فاسه» را برای بهترین بازیگر زن تازه‌کار دریافت کرد. در سال ۱۹۹۶، کازاله هفتمین آلبوم خود به نام "«نِلا آن ولو»" را منتشر کرد که توسط خود کازاله و آندره‌آ زوپینی نوشته و تهیه شده بود. پس از آن، یک تور تبلیغاتی با ۵۰ اجرا برگزار شد. پس از آلبوم "«ژاک برل در من"» در سال ۱۹۹۹ به تئاتر بازگشت و در فیلم بعضی‌ها داغشو دوست دارن با بازی مرلین مونرو در کنار الساندرو گاسمان و جانمارکو تونیاتسی ایفای نقش کرد.
آنتونیو بینارلی (۱۶ سپتامبر ۱۹۴۰ – ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۲) شعبده‌باز ایتالیایی بود. وی نشان نشان شایستگی جمهوری ایتالیا در درجه پنجم شوالیه را دریافت کرده بود. بینارلی در ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۲ در سن ۸۱ سالگی به دلیل بیماری در بیمارستانی در رم درگذشت.
ادواردو برونو (; ۱۱ سپتامبر ۱۹۲۸ – ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۰) منتقد فیلم اهل ایتالیا بود. زندگی و فعالیت حرفه‌ای. ادواردو برونو در رم متولد شد و در رشته حقوق از دانشگاه ساپینزا رم فارغ‌التحصیل شد. او فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان روزنامه‌نگار و منتقد فیلم از سال ۱۹۴۸ آغاز کرد و با مجلات و روزنامه‌های متعددی همکاری داشت، از جمله می‌توان به "لا آوانتی!"، "Schermi" و "Film" اشاره کرد‌. در سال ۱۹۵۰، او مجله نقد فیلم "Filmcritica" را تأسیس کرد و به مدت ۷۰ سال و ۷۰۰ شماره آن را مدیریت کرد. برونو با جشنواره فیلم ونیز
آن را مدیریت کرد. برونو با جشنواره فیلم ونیز همکاری داشت و چندین بازنمایی (رتروسپکتیو) را برگزار کرد. در سال ۱۹۶۹، نخستین و تنها فیلم خود را با عنوان "روز افتخار او (His Day of Glory)" کارگردانی کرد. او به عنوان استاد تاریخ تئاتر و سرگرمی در دانشگاه پالرمو و دانشگاه سالرنو، استاد تاریخ و نقد فیلم در دانشگاه خود و استاد تاریخ فیلم در دانشگاه فلورانس فعالیت داشت. برونو در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۰ در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
فابیو ماسیمو کاستالدو (زادهٔ ۱۸ سپتامبر ۱۹۸۵) سیاست‌مدار ایتالیایی است که از سال ۲۰۱۴ نماینده پارلمان اروپا بوده‌است. در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۷، وی به عنوان معاون رئیس پارلمان اروپا انتخاب شد; در این سمت، جایگزین الکساندر گراف لمبزدورف شد و جوان‌ترین معاون رئیس در تاریخ پارلمان اروپا شد. به عنوان نماینده پارلمان اروپا، او از ۱ ژوئیه تا ۱۵ اکتبر ۲۰۱۴ و دوباره از ۲۰ اکتبر ۲۰۱۴ تا ۱ ژوئیه ۲۰۱۹ در گروه پارلمانی اروپای آزادی و دموکراسی مستقیم عضویت داشت و از ۱۶ تا ۱۹ اکتبر ۲۰۱۴ عضو غیر وابسته (Non-Inscrits) بود.
۱۹ اکتبر ۲۰۱۴ عضو غیر وابسته (Non-Inscrits) بود. کاستالدو در انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۱۹ در ایتالیا دوباره انتخاب شد. در ۳ ژوئیه ۲۰۱۹، وی دوباره به عنوان معاون رئیس پارلمان اروپا انتخاب شد، به عنوان یک مستقل با حمایت بیش از چهل نماینده از گروه‌های سیاسی مختلف، در حالی که هیئت نمایندگی جنبش پنج ستاره جزو گروه تکنیکی غیر وابسته‌ها بود. انتخاب او دومین موفقیت یک نامزد مستقل پس از انتخاب ادوارد مک‌میلان-اسکات در سال ۲۰۰۹ بود. کاستالدو همچنان به عنوان نماینده غیر وابسته برای جنبش پنج ستاره فعالیت می‌کند. در
غیر وابسته برای جنبش پنج ستاره فعالیت می‌کند. در ژوئیه ۲۰۲۳، وی شایعات مربوط به پیوستن به فورزا ایتالیا وابسته به حزب مردمی اروپا را رد کرد، زیرا گفته می‌شد رهبر M5S جوئزه کونته او را از فهرست نامزدهای انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۲۴ کنار گذاشته‌است.
گائتانو کریستیانو وینچنزو روسی (؛ ۸ سپتامبر ۱۹۴۳-۲۶ سپتامبر ۲۰۲۵) که بیشتر با نام کریستین شناخته می‌شد، خواننده اهل ایتالیا بود. که عمدتاً در دهه ۸۰ میلادی فعالیت داشت. زندگی و حرفه. روسی پسر یک پلیس و یک زن خانه‌دار، در تاریخ ۸ سپتامبر ۱۹۴۹ در پالرمو متولد شد و در جوانی بازیکن باشگاه فوتبال پالرمو و منتووا بود، اما به دلیل آریتمی قلبی مجبور به ترک این حرفه شد. او حرفه خود را به عنوان خواننده در اوایل دهه ۷۰ میلادی آغاز کرد و اولین آهنگ موفق خود را در سال ۱۹۸۰ با آهنگ «دانیلا» به دست آورد که در رتبه هفتم
۱۹۸۰ با آهنگ «دانیلا» به دست آورد که در رتبه هفتم جدول آهنگ‌های پرفروش ایتالیا قرار گرفت. کریستین که اغلب با خولیو ایگلسیاس همکاری می‌کرد و با او در برخی از آثار و سبک‌های مشترک همکاری داشت، بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴ چهار تک‌آهنگ داشت که در رتبه اول جدول آهنگ‌های پرفروش ایتالیا قرار گرفتند. او بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۰، شش بار در رقابت اصلی جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در سال ۱۹۸۴ با آهنگ «کارا» رتبه سوم را کسب کرد. روسی در سال ۱۹۸۷ با خواننده‌ای به نام دورا مورونی ازدواج کرد؛ این زوج در سال ۱۹۹۷ از هم
دورا مورونی ازدواج کرد؛ این زوج در سال ۱۹۹۷ از هم جدا شدند. آنها صاحب یک پسر به نام آلفردو شدند. ترانه‌شناسی. آلبوم
سوفیا کورادی (زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۹۳۴ در رم) پداگوژیست اهل ایتالیا است. او به لقب «ماما اراسموس» معروف است زیرا ایده و بنیان‌گذار برنامه اراسموس برای تبادل دانشجویان بین دانشگاه‌های اروپایی بوده‌است. زندگی و فعالیت. سوفیا کورادی در سال ۱۹۳۴ در رم به دنیا آمد و در دانشگاه ساپینزا رم رشته حقوق را تحصیل کرد. در سال ۱۹۵۷ با کمک بورس تحصیلی فولبرایت به ایالات متحده آمریکا رفت و گرچه تنها چند امتحان و پایان‌نامه باقی مانده بود، موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد در قانون‌گذاری دانشگاهی تطبیقی از دانشگاه کلمبیا شد. پس از
دانشگاهی تطبیقی از دانشگاه کلمبیا شد. پس از فارغ‌التحصیلی، همزمان با فعالیت دانشگاهی، به عنوان مشاور علمی برای انجمن روسای دانشگاه‌های ایتالیا مشغول به کار شد و این موقعیت به او امکان داد ایده خود را در سطح علمی و بین‌المللی معرفی کند. در سال ۱۹۶۹، او پیش‌نویس اولیه پروژه اراسموس را تهیه کرد که در آن آمده بود: «دانشجو، حتی اگر از خانواده‌ای مقیم خارج نباشد، می‌تواند درخواست کند بخشی از برنامه تحصیلی خود را در دانشگاه‌های خارجی بگذراند و پیشاپیش آن را برای تصویب به شورای دانشکده ارائه دهد.» شورای دانشکده
تصویب به شورای دانشکده ارائه دهد.» شورای دانشکده می‌تواند معادل‌سازی را تصویب کند که پس از ارائه مدارک تحصیلی در خارج از کشور توسط دانشجو اجرا خواهد شد. این پیش‌نویس به وزیر آموزش عمومی ایتالیا ارائه شد و در همان سال، کنفرانس ایتالیایی-فرانسوی روسای دانشگاه‌ها در پیزا برگزار شد که کورادی اطلاعیه مطبوعاتی گسترده‌ای در این رابطه تهیه کرد. تحقیقات. او تحقیقات خود را در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد انجام داده و موضوع حق آموزش به عنوان یک حق بنیادی انسانی را بررسی کرده‌است. همچنین برای دانشگاه علوم اقتصادی
بررسی کرده‌است. همچنین برای دانشگاه علوم اقتصادی لندن، یونسکو و آکادمی حقوق بین‌الملل در لاهه فعالیت داشته‌است. او از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۴، آموزش مادام‌العمر را در دانشکده علوم تربیتی دانشگاه رما تِره تدریس کرده‌است.
کامیلو کورسی (زادهٔ ۱۳ مه ۱۸۶۰ در رم - درگذشته ۱۷ ژوئیه ۱۹۲۱ در رم) امیر و سیاست‌مدار اهل ایتالیا بود. او در دولت دوم سالاندرا و دولت بوزلی به عنوان وزیر نیروی دریایی خدمت کرد. زندگی و فعالیت. کورسی فرزند «تیتو کورسی» و همسرش «ترزا مازتی» بود. او در سال ۱۸۷۴ وارد "Scuola di marina" شد و پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۸۷۹، حرفهٔ دریایی خود را آغاز کرد. وی در جنگ ایتالیایی-اتیوپی ۱۸۸۷–۱۸۸۹ به عنوان "tenente" (ستوان) شرکت کرد. در سال ۱۹۰۵ به عنوان رئیس ستاد کارلو میرابلو منصوب شد و در زمینه مدرن‌سازی و توسعه
میرابلو منصوب شد و در زمینه مدرن‌سازی و توسعه "Regia Marina" (نیروی دریایی سلطنتی) نقش داشت. او همچنین چندین سال سردبیر "" بود. وی در جنگ ایتالیایی-ترکیه ۱۹۱۱–۱۹۱۲ خدمت کرد؛ ابتدا به عنوان کاپیتان و پس از ارتقاء به دریاسالار در سال ۱۹۱۱، معاون رئیس ستاد نیروی دریایی تحت فرمان دریاسالار لئون ویاله بود. او در تصرف چندین جزیره در دریای اژه و حمله به دژهای امپراتوری عثمانی در تنگه داردانل برجسته شد. در سال ۱۹۱۴ به عنوان فرمانده آکادمی دریایی سلطنتی ایتالیا منصوب شد و در سال ۱۹۱۵، با ورود ایتالیا به جنگ جهانی
شد و در سال ۱۹۱۵، با ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، فرماندهی اولین گردان دریایی و فرماندهی ستاد ناوگان را برعهده گرفت، با ناوشکن به عنوان ناو پرچم. فعالیت سیاسی. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۱۵، وزیر نیروی دریایی لئون ویاله پس از اختلافات طولانی بین رئیس ستاد نیروی دریایی پائولو تان دی رولِو و فرمانده کل ناوگان، دوک آبراتسی، از سمت خود استعفا داد. چند روز بعد ناوشکن در بندر بریندیسی منفجر شد که این حادثه احتمالاً یک اقدام خرابکارانه اتریش-مجارستان تلقی شد. نخست‌وزیر سالاندرا، کورسی را برای ورود به کابینه دعوت کرد و او
کورسی را برای ورود به کابینه دعوت کرد و او جایگزین ویاله شد. کورسی از ایده‌های دوک آبراتسی حمایت کرد و تنها ۱۱ روز پس از انتصاب به وزارت، تان دی رولِو نیز استعفا داد. پس از آن، کورسی همزمان با تصدی وزارت، سمت قبلی خود را نیز حفظ کرد. به زودی پس از انتصاب وزیر، وی به سناتوری سوگند یاد کرد. اگرچه او تقریباً دو سال وزیر بود، تجربهٔ ترکیب نقش کابینه‌ای با مسئولیت نیروی دریایی موفقیت‌آمیز نبود و در ژوئن ۱۹۱۷، تان دی رولِو به سمت قبلی خود بازگشت و شاگردش آرتورو تریانی جای او را گرفت. کورسی به خدمت فعال دریایی
تریانی جای او را گرفت. کورسی به خدمت فعال دریایی بازگشت و در سال ۱۹۱۸ به نقش کمکی منتقل شد.
قانون شرایط اضطراری قانونی است که در سال ۱۹۸۸ توسط پارلمان کانادا تصویب شد و به دولت کانادا اجازه می‌دهد تا اقدامات موقت و فوق‌العاده‌ای را برای واکنش به فوریت‌های خاص شامل رفاه عمومی، نظم عمومی، یا شرایط خاص بین‌المللی و جنگی انجام دهد. این قانون جایگزین "قانون قبلی اقدامات جنگی" مصوب سال ۱۹۱۴ می‌شود. این قانون ادعا می‌کند که هرگونه اقدام دولت همچنان تابع "منشور حقوق و آزادی‌های کانادا" و "لایحه حقوق کانادا" خواهد بود. طبق این قانون، کابینه کانادا می‌تواند در واکنش به وضعیتی اضطراری و بحرانی که با هیچ
در واکنش به وضعیتی اضطراری و بحرانی که با هیچ قانون موجودی قابل رسیدگی نیست یا فراتر از توانایی یک استان برای مقابله با آن است یا حاکمیت کانادا را تهدید می‌کند، وضعیت اضطراری ملی اعلام کند. قبل از اعلام وضعیت اضطراری ملی، کابینه فدرال باید با کابینه‌های ایالتی مشورت کند. در موارد اضطراری در مورد رفاه عمومی یا نظم عمومی که اثرات اضطراری محدود به یک استان داشته باشد یا عمدتاً در یک استان رخ دهد، اگر کابینه استانی اعلام نکند که وضعیت فراتر از ظرفیت استان برای رسیدگی به آن است، نمی‌توان از "قانون اضطراری"
رسیدگی به آن است، نمی‌توان از "قانون اضطراری" استفاده کرد. پس از اعلام وضعیت اضطراری، این وضعیت باید توسط مجلس عوام و سنا تأیید شود. "قانون شرایط اضطراری" از زمان تصویب در سال ۱۹۸۸، تنها یک بار و در پاسخ به کاروان اعتراضی کانادا در سال ۲۰۲۲ مورد استفاده قرار گرفته است.
کلیسای هوهانس مقدس (چینسورا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر چینسورا، هند می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
اعمال توماس (Acts of Thomas) یک متن مسیحی از قرن سوم است که در دستۀ آثار غیرقانونی عهد جدید قرار می‌گیرد. این کتاب به طور کامل هم به زبان سریانی و هم به زبان یونانی باقی مانده است و همچنین تکه‌هایی از آن در نقل‌های دیگر یافت می‌شود. پژوهشگران معتقدند که این اثر در اصل به زبان سریانی نوشته شده است. احتمالاً در شهر اُدسا (واقع در میان‌رودان امروزی) و قبل از سال 240 میلادی. نسخه‌های سریانی که اکنون در دسترس هستند، ظاهراً اصلاح شده‌اند تا برخی آموزه‌های انکراتیتی (تأکید افراطی بر پرهیز جنسی و زهد) حذف شوند. به
(تأکید افراطی بر پرهیز جنسی و زهد) حذف شوند. به همین دلیل بعضی محققان نسخۀ یونانی را بازتاب‌دهندۀ سنت قدیمی‌تر می‌دانند. قدیمی‌ترین اشاره به این متن در نوشته‌های اوریگن (حدود سال 225 میلادی) دیده می‌شود. او در تفسیر کتاب پیدایش (که امروز اصل آن از بین رفته است، اما نقل‌هایی از آن در آثار بعدی مانند "تاریخ کلیسایی یوسبیوس" حفظ شده) به «اعمال توماس» اشاره کرده است. محتوا. کتاب «اعمال توماس» شامل سیزده بخش یا «عمل» است که ماجراهای سفر و تبلیغ توماس رسول را روایت می‌کند. این سفر در هند، در قلمرو شاه گوندوفارس
می‌کند. این سفر در هند، در قلمرو شاه گوندوفارس و جانشینان او رخ می‌دهد. داستان اینطور آغاز می‌شود که عیسی، توماس را برای تبلیغ به هند می‌فرستد. توماس در ابتدا مایل به رفتن نیست، اما عیسی او را به صورت برده به یک بازرگان هندی می‌فروشد. بدین ترتیب توماس مجبور می‌شود به هند برود. در آنجا او با انجام معجزات و موعظه مردم را به مسیحیت دعوت می‌کند. بخش زیادی از کتاب به معجزات خارق‌العادۀ او اختصاص دارد: از ویژگی‌های اصلی این کتاب، تأکید بر زهد جنسی است. توماس پیوسته افراد را به پرهیز از رابطۀ جنسی - حتی در ازدواج
افراد را به پرهیز از رابطۀ جنسی - حتی در ازدواج - دعوت می‌کند. در داستان آمده که او در شب عروسی دختر پادشاه، او و دامادش را قانع می‌کند که از آمیزش خودداری کنند و به زندگی عفیفانه روی آورند. یکی از بخش‌های مهم این اثر «سرود مروارید» است که به صورت شعری مستقل در دل داستان گنجانده شده. این سرود روایتی نمادین از روح انسانی است که از وطن الهی خود پایین می‌آید، به زمین تبعید می‌شود، ولی در نهایت به سرزمین اصلی باز می‌گردد. در پایان کتاب، توماس به دست سربازان شاه میسداویس کشته می‌شود. دلیل مرگ او این است که ملکه
میسداویس کشته می‌شود. دلیل مرگ او این است که ملکه و پسر شاه پس از ایمان آوردن به تعلیمات توماس، از آمیزش جنسی و زندگی معمول سلطنتی دست می‌کشند و این موضوع شاه را خشمگین می‌کند. توماس با نیزه‌ها در حالی که به شکل صلیب ایستاده است، به قتل می‌رسد.
گابریله کورسی (؛ زادهٔ ) بازیگر، بازیگر سینما و مجری تلویزیون اهل ایتالیا است. زندگی‌نامه. گابریله در منطقهٔ سینچیتّا در رم متولد و بزرگ شد، فرزند یک معلم ریاضی و یک مهندس و از خانواده‌ای نجیب (مارکزها) از طرف مادربزرگش بود. او در سال ۱۹۹۰ از دبیرستان علمی کاور فارغ‌التحصیل شد و همان سال در آکادمی سیلویو د‌آمیکو قبول شد، اما به دلیل اختلاف با یکی از استادان، از آکادمی اخراج گردید. وی کارگاه طولانی در تئاتر را آغاز کرد و در همان سال‌ها، همراه با دوستانش از "Trio Medusa"، ایستگاه رادیویی غیرمجاز "Radio
از "Trio Medusa"، ایستگاه رادیویی غیرمجاز "Radio Medusa" را تأسیس نمود. آن‌ها در تعطیلات تابستانی با شوخی‌های طنزآمیز بر روی فرکانس‌های Radio Maria سرگرم می‌شدند؛ اما به دلیل ایجاد «مزاحمت» از سوی Escopost جریمه شدند. وی نقش کارابینیه‌ره میکله فالچتی را در سه فصل اول مجموعه تلویزیونی "Il maresciallo Rocca" بازی کرد؛ فرصتی که پس از اجرای برنامه "Il giallo è servito" که خود نوشت و کارگردانی کرد به دست آورد. او از Actor Studio سوزان استراسبرگ فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۹۶ در رشته علوم سیاسی در La Sapienza
شد. در سال ۱۹۹۶ در رشته علوم سیاسی در La Sapienza فارغ‌التحصیل شد و نمره ۱۰۸ از ۱۱۰ گرفت. همزمان، فعالیت رادیویی خود را با گروه Trio Medusa آغاز نمود و از سال ۲۰۰۲ تاکنون میزبان برنامه "Chiamate Roma Triuno Triuno" در Radio DeeJay هستند. از ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۰ او وبلاگی برای "Il Fatto Quotidiano" نگه داشت. از دوشنبه ۴ ژانویه ۲۰۱۶، او نخستین برنامهٔ مستقل خود، "Take Me Out - Esci con me" را در شبکه Real Time اجرا کرد. با موفقیت بالای بینندگان، برنامه در ساعت ۲۱ سه‌شنبه‌ها نیز پخش شد و نسخه‌ای اسپین‌آف با حضور
سه‌شنبه‌ها نیز پخش شد و نسخه‌ای اسپین‌آف با حضور سالمندان داشت. او همچنین یکی از چهار مجری "Ninja Warrior Italia" در شبکه Nove است. از ۷ نوامبر ۲۰۱۶ به عنوان کمدین در برنامه "Cartabianca" در Rai 3 حضور داشت. از ۲۶ آوریل ۲۰۱۷، او برنامه "Piccoli giganti" را در Real Time اجرا کرد. در سال ۲۰۱۸ برنامه "Boss in incognito" در Rai 2 و "Reazione a catena - L'intesa vincente" در پیش‌عصر Rai 1 را اجرا کرد. وی با وجود مسابقات جام جهانی در شبکه‌های Mediaset رکورد مخاطب را در اختیار داشت. در پاییز، او برنامه "B come
را در اختیار داشت. در پاییز، او برنامه "B come Sabato" را در Rai 2 اجرا نمود و در "Telethon" نیز مهمان بود. از پاییز ۲۰۱۹، او به شبکه Discovery بازگشت تا اجرای بازی جدید "Deal With It - Stai al gioco" را در Nove بر عهده بگیرد. در سال ۲۰۲۱، فصل جدید برنامه "Il contadino cerca moglie" را در پلتفرم استریم Discovery+ اجرا کرد. در همان سال، به همراه کریستیانو مالجلیو گزارش نهایی Eurovision Song Contest 2021 را در Rai 1 بر عهده گرفت. بار دیگر با همین ترانه‌سرای سیسیلی، گزارش کامل Eurovision Song Contest 2022 در
گزارش کامل Eurovision Song Contest 2022 در تورین را بر عهده داشت. همچنین در سال ۲۰۲۲، پس از موفقیت سریال آزمایشی، از ۵ سپتامبر برنامه جدید "Don't Forget the Lyrics! - Stai sul pezzo" را در Nove اجرا نمود. از ماه مهٔ ۲۰۲۲، او UNICEF شد. در مارس ۲۰۲۳، برندهٔ جایزه Telegatto گردید. در ۲۸ مارس ۲۰۲۳، طی برنامه "Stasera c'è Cattelan" در Rai 2 اعلام کرد که برای سومین بار گزارش مسابقه Eurovision Song Contest 2023 را انجام خواهد داد، این بار همراه با Mara Maionchi که روزهای ۹ و ۱۱ مه در Rai 2 و برای فینال، ۱۳ مه در
روزهای ۹ و ۱۱ مه در Rai 2 و برای فینال، ۱۳ مه در Rai 1 پخش شد و سال بعد نیز برای گزارش مسابقهٔ اروپایی تأیید شد. در اکتبر ۲۰۲۴، نخستین رمان خود با عنوان "Che bella giornata, speranza che non piova" را برای انتشارات Cairo منتشر کرد. داستان احساسی بیماری پدرش و تجربهٔ او در طول خدمت مدنی در یک مرکز بیماران روانی است. شعر آغازین کتاب با عنوان "Fammi essere ancora figlio" که در برنامه "In altre parole" در La7 خوانده شد، وایرال شد و بیش از ۳ میلیون بازدید داشت. از ۸ تا ۱۵ فوریه ۲۰۲۵، همراه با بیانکا گواکرو و
از ۸ تا ۱۵ فوریه ۲۰۲۵، همراه با بیانکا گواکرو و ماریاسوله پولیو، مجری "PrimaFestival" به مناسبت ۷۵مین جشنواره سن‌رمو بود، پس از اینکه توسط کارلو کونتی در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۴ معرفی شد.
کوسانتس آناپات (آوتارانوتس) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آوتارانوتس، استان آسکران جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کوسانتس آناپات (شینوهایر) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر شینوهایر، استان سیونیک ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
رنه لوِسک (۲۴ اوت ۱۹۲۲–۱ نوامبر ۱۹۸۷) سیاستمدار و روزنامه‌نگار کانادایی بود که از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۵ به عنوان بیست و سومین نخست‌وزیر کبک خدمت کرد. او اولین رهبر سیاسی کبک از زمان کنفدراسیون بود که از طریق همه‌پرسی، مجوز مذاکره برای استقلال سیاسی کبک را به دست آورد. او که کار خود را به عنوان خبرنگار و مجری رادیو و تلویزیون آغاز کرد، بعدها به خاطر نقش برجسته‌اش در ملی شدن شرکت‌های برق آبی کبک و به عنوان مدافع سرسخت حاکمیت کبک شناخته شد. او بنیانگذار پ‍ارتی کبکوا بود و قبل از آن، از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۶ وزیر لیبرال
بود و قبل از آن، از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۶ وزیر لیبرال در دولت لوساژ بود.
مصباح بنت ناصر (عربی: مصباح بنت ناصر، "چراغ نور"؛ ۱۸۸۴ - ۱۵ مارس ۱۹۶۱) اولین ملکه اردن به عنوان همسر ملک عبدالله یکم بود. او در سال ۱۸۸۴ در مکه، امپراتوری عثمانی متولد شد. لقب او در بدو تولد شریفه مکه بود. او دختر دوقلوی بزرگتر امیر ناصر پاشا و همسرش دلبر خانم بود و دختر کوچکتر حزیمه، به عنوان همسر ملک فیصل یکم ملکه سوریه و عراق بود. در سال ۱۹۰۴، مصباح با سید عبدالله بن حسین، که بعدها پادشاه عبدالله یکم اردن شد، در کاخ ستینیه، استینیه، استانبول، امپراتوری عثمانی ازدواج کرد. آنها یک پسر و دو دختر داشتند:
عثمانی ازدواج کرد. آنها یک پسر و دو دختر داشتند: عبدالله دو همسر دیگر اختیار کرد. او در سال ۱۹۱۳ با شاهدخت سوزدیل خانم (دختر علی) و در سال ۱۹۴۹ با نهده بنت عمان (یک زن سودانی) ازدواج کرد و مصباح همسر ارشد او شد. در ۲۵ مه ۱۹۴۶، عبدالله به عنوان پادشاه اردن اعلام شد و مصباح، به عنوان همسر اولش، ملکه اردن شد. مصباح در ۱۵ مارس ۱۹۶۱ در اربد، اردن درگذشت.
فرانچسکو د آگوستینو (۹ فوریه ۱۹۴۶ – ۳ مه ۲۰۲۲) حقوقدان اهل ایتالیا بود که در زمینهٔ فلسفه حقوق و زیست‌اخلاق تخصص داشت. زندگی‌نامه. د آگوستینو در سال ۱۹۶۸ از دانشگاه رم با مدرک حقوق فارغ‌التحصیل شد. او تحصیلات حقوقی و فلسفی خود را در دانشگاه بن و دانشگاه فریبورگ ادامه داد و سپس دکترای حقوق خود را از دانشگاه کاتانیا دریافت کرد. او تا سال ۱۹۹۰ در دانشگاه کاتانیا به تدریس پرداخت. وی از سال ۱۹۷۴ در دانشگاه‌های مختلف ایتالیا از جمله دانشگاه سالنتو و دانشگاه اوربینو به عنوان استاد مشغول بود و همچنین استاد مهمان در
به عنوان استاد مشغول بود و همچنین استاد مهمان در فرانسه، اسپانیا و ایالات متحده آمریکا، به ویژه در دانشگاه نیویورک بود. او ریاست انجمن حقوقدانان کاتولیک ایتالیا را برعهده داشت و رئیس افتخاری کمیته ملی زیست‌اخلاق ایتالیا بود. همچنین عضو آکادمی پاپی حیات و مشاور شورای پاپی خانواده بود. از سال ۱۹۸۸، مدیر ارشد مجلهٔ بین‌المللی فلسفه حقوق و مطالعات سیاست‌های نوین ("Rivista internazionale di filosofia del diritto") در رم بود. وی بیش از سیصد مقاله و چندین تک‌نگاشت منتشر کرده بود. د آگوستینو به‌طور منظم در نشریات
منتشر کرده بود. د آگوستینو به‌طور منظم در نشریات برجستهٔ زیست‌اخلاق و روزنامه‌هایی مانند Avvenire و L'Osservatore Romano مقالاتی منتشر می‌کرد. دیدگاه‌های شخصی و حقوقی. د آگوستینو در مورد مرگ آسان (euthanasia) اظهار نظر کرده و به‌طور کلی با استفاده از آن برای بیماران مبتلا به بیماری‌های صعب‌العلاج مخالف بود. وی بیان کرده بود که: «پاسخ درست به تمام موقعیت‌های تراژیک بیماری‌های مزمن که به مرگ منجر می‌شوند، قطع درمان نیست (که مرگ آسان شکل شدید آن است)، بلکه نزدیک شدن گرم و دلسوزانهٔ درمانگر به بیمار است». او
شدن گرم و دلسوزانهٔ درمانگر به بیمار است». او همچنین با طلاق و به ویژه با همجنس‌گرایی مخالف بود. او استدلال می‌کرد که همجنس‌گرایی «یک مشکل» است. در سال ۱۹۹۹، د آگوستینو اظهار داشت که «ارتباط همجنس‌گرایانه نمی‌تواند از لحاظ حقوقی به رسمیت شناخته شود، زیرا ارتباط نیست؛ یا بهتر و دقیق‌تر، ارتباطی نیست که از لحاظ حقوقی اهمیت داشته باشد». او هرگونه استدلال برای برابری روابط همجنس‌گرایانه با روابط دگرجنس‌گرایانه را «از لحاظ عینی بی‌پایه» توصیف کرد و افزود که این برای یک حقوقدان کافی است تا ماهیت ارتباطی رابطه
برای یک حقوقدان کافی است تا ماهیت ارتباطی رابطه همجنس‌گرایانه را از نظر حقوقی غیرمهم و غیرقابل رسمیت بدانند.
کلیسای صلیب مقدس (اسکودار) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در اسکودار، شهر استانبول ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
فیلیپ اول پیدمونت (؛ ۱۲۷۸ – ۲۵ سپتامبر ۱۳۳۴) از سال ۱۲۸۲ تا زمان مرگش، فرمانروای پیدمونت و بین سال‌های ۱۳۰۱ تا ۱۳۰۷، شاهزاده آخیا بود. او پسر توماس سوم پیدمونت و گویا از بورگوندی بود. اولین ازدواج فیلیپ در ۱۲ فوریه ۱۳۰۱ در رم با ایزابلا از ویلهاردوین، پرنسس آخیا، جشن گرفته شد. آنها صاحب سه دختر شدند: مری، آلیس و مارگارت. با این ازدواج، او شاهزاده آخیا شد، اگرچه او پیش از این در سال ۱۲۸۲ از طریق ارث از پدرش، فرمانروای پیدمونت بود. با این حال، او یک شاهزاده مقتدر بود و این امر او را با اشرافیت قلمرو خود در