payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آزمایش‌های هسته‌ای گسترده در اقیانوس آرام، نگران آزمایش سلاح‌های هسته‌ای شدند. در سال ۱۹۶۱، در اوج جنگ سرد، حدود ۵۰٬۰۰۰ زن که توسط سازمان «اعتصاب زنان برای صلح» گرد هم آمده بودند، در ۶۰ شهر ایالات متحده علیه سلاح‌های هسته‌ای راهپیمایی کردند. در سال ۱۹۶۳، بسیاری از کشورها "پیمان ممنوعیت جزئی آزمایش‌های هسته‌ای" را تصویب کردند؛ پیمانی که "آزمایش‌های هسته‌ای در جوّ را ممنوع می‌ساخت". این معاهده، در واکنش به نگرانی‌های جهانی دربارهٔ آثار زیان‌بار پرتوهای رادیواکتیو ناشی از آزمایش‌های هوایی، به امضای قدرت‌های
ناشی از آزمایش‌های هوایی، به امضای قدرت‌های اصلی هسته‌ای آن زمان از جمله ایالات متحده، اتحاد جماهیر شوروی و بریتانیا رسید و نقطهٔ عطفی در روند مهار رقابت‌های تسلیحاتی بود. . برخی مخالفت‌های محلی با انرژی هسته‌ای در اوایل دهه ۱۹۶۰ پدیدار شد، و در اواخر دهه ۱۹۶۰ برخی از اعضای جامعه علمی شروع به ابراز نگرانی‌های خود کردند. در اوایل دهه ۱۹۷۰، اعتراضات گسترده‌ای علیه طرح ساخت نیروگاه هسته‌ای در ویل آلمان صورت گرفت. این پروژه در سال ۱۹۷۵ لغو شد و موفقیت جنبش ضدهسته‌ای در وایْل (Wyhl) موجب الهام‌بخشی به مخالفت با
در وایْل (Wyhl) موجب الهام‌بخشی به مخالفت با انرژی هسته‌ای در دیگر نقاط اروپا و آمریکای شمالی گردید. انرژی هسته‌ای در دههٔ ۱۹۷۰ به موضوعی برای اعتراضات گستردهٔ عمومی تبدیل شد.. سال‌های اولیه. در سال ۱۹۴۵ در صحرای نیومکزیکو، دانشمندان آمریکایی اولین آزمایش سلاح‌های هسته‌ای به نام «ترینیتی» را انجام دادند که آغاز عصر اتم را رقم زد. حتی قبل از آزمایش ترینیتی، رهبران ملی در مورد تأثیر سلاح‌های هسته‌ای بر سیاست داخلی و خارجی بحث می‌کردند. جامعهٔ علمی نیز در مباحث مربوط به سیاست جنگ‌افزارهای هسته‌ای نقش فعالی
مربوط به سیاست جنگ‌افزارهای هسته‌ای نقش فعالی ایفا کرد—از جمله از طریق نهادهای حرفه‌ای همچون «فدراسیون دانشمندان اتمی» *Federation of Atomic Scientists*) و «کنفرانس پوگواش دربارهٔ علم و امور جهانی» (Pugwash Conference on Science and World Affairs*). این نهادها بستری برای گفت‌وگوهای میان‌دانشی و دیپلماتیک فراهم ساختند تا پیرامون پیامدهای اخلاقی، راهبردی و زیست‌محیطی تسلیحات هسته‌ای تبادل نظر شود—و به تلاش‌هایی در راستای کنترل و خلع سلاح هسته‌ای منجر شدند. منابع. Robert Benford. The Anti-nuclear Movement
منابع. Robert Benford. The Anti-nuclear Movement (book review) "American Journal of Sociology", Vol. 89, No. 6, (مه ۱۹۸۴), pp. 1456-1458. James J. MacKenzie. Review of The Nuclear Power Controversy by "The Quarterly Review of Biology", Vol. 52, No. 4 (Dec. , 1977), pp. 467-468. Walker, J. Samuel (2004). "Three Mile Island: A Nuclear Crisis in Historical Perspective" (Berkeley: University of California Press), pp. 10-11. (1982). "Global Fission: The Battle Over Nuclear Power", Oxford University Press. Jerry
Nuclear Power", Oxford University Press. Jerry Brown and (1997). "Profiles in Power: The Anti-nuclear Movement and the Dawn of the Solar Age", Twayne Publishers, pp. 191-192.
نخست‌وزیر جایگزین اسرائیل (، ) معاون بالفعل نخست‌وزیر اسرائیل و دومین وزیر عالی‌رتبه کابینه اسرائیل است که برای جایگزینی نخست‌وزیر اسرائیل در یک دولت چرخشی تعیین می‌شود. این سمت به صورت دوژور برای حل بحران سیاسی اسرائیل در سال‌های ۲۰۱۸-۲۰۲۲، در کنار مکانیسم رسمی چرخش دولت جایگزین، ایجاد شد. این سمت به صورت دفاکتو در دولت چرخشی ۱۹۸۴-۱۹۸۸ وجود داشت که بر اساس یک توافق چرخشی غیر الزام‌آور تأسیس شد. طبق ، سوگند دولت شامل یک تاریخ هدف برای نخست‌وزیر و نخست‌وزیر جایگزین برای تغییر پست‌هایشان است. وزرای دولت یا به
برای تغییر پست‌هایشان است. وزرای دولت یا به نخست وزیر یا به نخست وزیر جایگزین گزارش می‌دهند، و نخست وزیر نمی‌تواند وزرای کابینه را که به نخست وزیر جایگزین گزارش می‌دهند، بدون رضایت نخست وزیر جایگزین، برکنار کند. آخرین نخست وزیر جایگزین، نفتالی بنت بود که از ۱ ژوئیه تا ۸ نوامبر ۲۰۲۲ خدمت کرد.
سال ۲۰۱۱ توسط سازمان ملل متحد به عنوان سال بین‌المللی جنگل‌ها اعلام شد تا آگاهی‌بخشی و تقویت مدیریت پایدار، حفاظت و توسعه پایدار انواع جنگل‌ها به نفع نسل‌های فعلی و آینده افزایش یابد. پیشینه. جنگل‌ها بخش جدایی‌ناپذیر توسعه پایدار جهانی هستند. طبق برآوردهای بانک جهانی، بیش از ۱٫۶ میلیارد نفر برای امرار معاش خود به جنگل‌ها وابسته هستند و حدود ۳۰۰ میلیون نفر در آنها زندگی می‌کنند. صنعت محصولات جنگلی منبع رشد اقتصادی و اشتغال است و ارزش تجارت جهانی محصولات جنگلی در سطح بین‌المللی ۳۲۷ میلیارد دلار تخمین زده
در سطح بین‌المللی ۳۲۷ میلیارد دلار تخمین زده می‌شود. سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) تخمین می‌زند که هر ساله ۱۳۰ هزار کیلومتر مربع از جنگل‌های جهان به دلیل جنگل‌زدایی از بین رفته‌اند. تبدیل به زمین‌های کشاورزی، برداشت ناپایدار چوب، شیوه‌های نادرست مدیریت زمین و ایجاد سکونتگاه‌های انسانی از شایع‌ترین دلایل از بین رفتن مناطق جنگلی هستند. طبق گزارش بانک جهانی، جنگل‌زدایی تا ۲۰ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای جهانی را که به گرمایش جهانی کمک می‌کنند، تشکیل می‌دهد. داده‌های فائو تخمین می‌زند که جنگل‌ها
می‌دهد. داده‌های فائو تخمین می‌زند که جنگل‌ها و خاک جنگل‌های جهان بیش از یک تریلیون تن کربن را ذخیره می‌کنند - دو برابر مقدار موجود در جو. بانک جهانی تخمین می‌زند که جنگل‌ها زیستگاه حدود دو سوم از تمام گونه‌های روی زمین هستند و جنگل‌زدایی جنگل‌های بارانی گرمسیری بسته می‌تواند منجر به از دست رفتن تنوع زیستی تا ۱۰۰ گونه در روز شود. طبق اعلام اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) و مشارکت جهانی در احیای چشم‌انداز جنگل، «در سراسر جهان بیش از یک میلیارد هکتار از اراضی جنگلی از دست رفته و تخریب‌شده وجود دارد
از اراضی جنگلی از دست رفته و تخریب‌شده وجود دارد که می‌توان آنها را احیا کرد». کمپین. دبیرخانه مجمع جنگل‌های سازمان ملل متحد، نقطه کانونی اجرای سال بین‌المللی با همکاری دولت‌ها، مشارکت مشارکتی در مورد جنگل‌ها و سایر سازمان‌ها و فرآیندهای مربوطه است. از دولت‌ها، سازمان‌های منطقه‌ای و بین‌المللی و سازمان‌های جامعه مدنی انتظار می‌رود کمیته‌های ملی ایجاد کرده و نقاط کانونی را در کشورهای خود تعیین کنند تا سازماندهی فعالیت‌ها در حمایت از سال بین‌المللی جنگل‌ها را تسهیل کنند. جشن‌ها. کمپین «جشن جنگل‌ها. جشن
را تسهیل کنند. جشن‌ها. کمپین «جشن جنگل‌ها. جشن زندگی» جشن رسمی ایالات متحده است. این جشن در ایالات متحده که توسط انجمن ملی جنگلبانان ایالتی با همکاری سرویس جنگلداری ایالات متحده هماهنگ شده است، با هدف افزایش آگاهی و درک ارزش جنگل‌های آمریکا و به نمایش گذاشتن ارتباط بین جنگل‌های سالم، مردم، اکوسیستم‌ها و اقتصادها برگزار می‌شود. هدف این است که ایده‌ها و منابع لازم برای مشارکت همه ذینفعان جنگلداری در طول سال در این جشن فراهم شود. در ۹ فوریه ۲۰۱۱، معاون مدیر کل سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد، آن توتوایلر، و
سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد، آن توتوایلر، و معاون مدیر کل اداره جنگلداری، ادواردو روخاس-بریالز، نسخه ۲۰۱۱ نشریه شاخص فائو با "عنوان «وضعیت جنگل‌های جهان"» ("SOFO") را رونمایی کردند. "«وضعیت جنگل‌های جهان»" گزارشی از وضعیت جهانی جنگل‌ها، تحولات عمده سیاستی و نهادی اخیر و مسائل کلیدی مربوط به بخش جنگل است. در ۹ مارس ۲۰۱۱، وزیر جنگلداری نیوزیلند، جناب دیوید کارتر، سال جهانی جنگل‌ها را در ساختمان پارلمان در ولینگتون، نیوزیلند، آغاز کرد. هون کارتر گفت: «[جنگل‌ها] بخش جدایی‌ناپذیر اقتصاد مبتنی بر منابع
«[جنگل‌ها] بخش جدایی‌ناپذیر اقتصاد مبتنی بر منابع طبیعی ما هستند، طیف وسیعی از مزایای زیست‌محیطی را ارائه می‌دهند و اهمیت فرهنگی دارند.» در ۵ مه ۲۰۱۱، آکادمی رومانی میزبان یک مناظره ملی در مورد «سال ۲۰۱۱، سال جهانی جنگل‌ها» بود. در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۱، به افتخار سال جهانی جنگل‌ها، بخش اراضی و جنگل‌های وزارت حفاظت از محیط زیست ایالت نیویورک (DEC) مسابقه عکاسی «جشن جنگل‌های نیویورک» را آغاز کرد. این مسابقه تلاشی برای افزایش آگاهی و قدردانی از انواع جنگل‌ها، شهری و روستایی، بزرگ و کوچک، دولتی و خصوصی، در سراسر
و روستایی، بزرگ و کوچک، دولتی و خصوصی، در سراسر ایالت است. تاریخچه. مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۶ با قطعنامه ۶۱/۱۹۳، سال ۲۰۱۱ را به عنوان «سال بین‌المللی جنگل‌ها» اعلام کرد
وزارت کشور اسرائیل (، ، ) در کشور اسرائیل یکی از ادارات دولتی است که مسئول امور دولت محلی، شهروندی و اقامت، کارت‌های شناسایی و ویزای دانشجویی و ورود است. وزیر فعلی موشه آربل است.
تاریخچهٔ "گازهای سوختی"—که در بخش بزرگی از قرن نوزدهم و نیمهٔ نخست قرن بیستم برای "روشنایی، گرمایش و پخت‌وپز" نقش مهمی ایفا کردند—با پیدایش شاخه‌های "شیمی تجزیه" و "شیمی پنوماتیک" در قرن هجدهم آغاز شد. ین «گازهای سوختی مصنوعی» (که با نام‌هایی مانند «گاز سوختی ساختگی»، «گاز مصنوعی» یا به‌طور ساده «گاز» نیز شناخته می‌شوند)، از طریق "گازسازی مواد قابل احتراق"—معمولاً زغال‌سنگ، ولی گاهی نیز چوب یا نفت—تولید می‌شدند. این فرایند شامل حرارت دادن این مواد در کوره‌های دربسته با محیطی کم‌اکسیژن بود. گازهای سوختی
دربسته با محیطی کم‌اکسیژن بود. گازهای سوختی تولید شده مخلوطی از بسیاری از مواد شیمیایی از جمله هیدروژن، متان، مونوکسید کربن و اتیلن بودند. گاز زغال سنگ همچنین حاوی مقادیر قابل توجهی از ترکیبات ناخواسته گوگرد و آمونیاک و همچنین هیدروکربن‌های سنگین است و باید قبل از استفاده تصفیه شود. نخستین تلاش‌ها برای تولید تجاری گاز سوختی در بازهٔ زمانی ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۵ صورت گرفت: در فرانسه توسط "فیلیپ لو بُن" و در انگلستان توسط "ویلیام مرداک". هرچند نمونه‌هایی پیش‌تر وجود داشت، اما این دو مهندس بودند که فناوری گازسازی را با
اما این دو مهندس بودند که فناوری گازسازی را با نگاه تجاری توسعه دادند. "فردریک وینزور" نیز نقش کلیدی در بنیان‌گذاری نخستین شرکت گازرسانی ایفا کرد: شرکت Gas Light and Coke مستقر در لندن، که در آوریل سال ۱۸۱۲ با منشور سلطنتی تأسیس شد. کارخانه‌های تولید گاز صنعتی ابتدا در انگلستان و سپس در بقیه اروپا و آمریکای شمالی در دهه ۱۸۲۰ تأسیس شدند. این فناوری در مقیاس افزایش یافت. پس از یک دوره رقابت، مدل کسب‌وکار صنعت گاز در انحصارها به بلوغ رسید، جایی که یک شرکت واحد، گاز را در یک منطقه مشخص تأمین می‌کرد. مالکیت
گاز را در یک منطقه مشخص تأمین می‌کرد. مالکیت شرکت‌های گازرسانی در قرن نوزدهم تنوع قابل‌توجهی داشت—از مالکیت کامل شهری مانند منچستر گرفته تا شرکت‌های کاملاً خصوصی، چنان‌که در لندن و بیشتر شهرهای آمریکای شمالی دیده می‌شد. شرکت‌های گاز در بیشتر سال‌های قرن نوزدهم رونق داشتند و معمولاً سودآوری خوبی برای سهام‌داران خود به همراه می‌آوردند. با این حال، آن‌ها اغلب با شکایاتی دربارهٔ قیمت‌ها مواجه بودند—نشانی از تنش همیشگی میان منافع اقتصادی شرکت‌ها و انتظارات عمومی. مهم‌ترین کاربرد گاز ساختگی در اوایل قرن نوزدهم،
مهم‌ترین کاربرد گاز ساختگی در اوایل قرن نوزدهم، استفاده از آن برای روشنایی گازی بود—جایگزینی مناسب و کارآمد برای شمع و چراغ‌های نفتی در خانه‌ها. روشنایی گازی به نخستین شکل گستردهٔ روشنایی خیابانی بدل شد؛ تحولی فناورانه که نه‌تنها معابر را روشن‌تر و ایمن‌تر کرد، بلکه چشم‌انداز شبانهٔ شهرها را نیز دگرگون ساخت. این کاربرد مستلزم گازهایی بود که با شعله‌ای بسیار درخشان می‌سوختند و «گازهای روشن‌کننده» نامیده می‌شدند. برخی از مخلوط‌های گازی با درخشندگی ذاتی کم، مانند گاز آب آبی، برای روشنایی با نفت غنی می‌شدند.
گاز آب آبی، برای روشنایی با نفت غنی می‌شدند. در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، صنعت گاز سوختی ساختگی از کاربری صرفاً روشنایی فراتر رفت و مصارف گرمایشی و پخت‌وپز را نیز دربر گرفت. تهدید ناشی از ظهور نور الکتریکی در اواخر دههٔ ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ نقش پررنگی در این روند ایفا کرد. با این حال، صنعت گاز بلافاصله میدان را به برق واگذار نکرد—زیرا اختراع «روپوش وِلسباخ» (Welsbach mantle)، که کیسه‌ای نسوز از توری فلزی بود و با شعله‌ای عمدتاً غیرروشنایی‌زا به حالت تابشی درمی‌آمد، به‌طرز چشم‌گیری کارایی روشنایی گازی را افزایش داد.
چشم‌گیری کارایی روشنایی گازی را افزایش داد. استیلن همچنین از حدود سال ۱۸۹۸ برای پخت و پز با گاز و روشنایی گازی در مقیاس کوچکتر مورد استفاده قرار گرفت، اگرچه استفاده از آن نیز با ظهور روشنایی الکتریکی و LPG برای پخت و پز کاهش یافت. از دیگر پیشرفت‌های تکنولوژیکی در اواخر قرن نوزدهم می‌توان به استفاده از گاز آب و سوخت‌گیری با دستگاه اشاره کرد، اگرچه این موارد به‌طور جهانی مورد استفاده قرار نگرفتند. در دهه ۱۸۹۰، خطوط لوله از میادین گاز طبیعی در تگزاس و اوکلاهما به شیکاگو و سایر شهرها ساخته شد و گاز طبیعی برای
به شیکاگو و سایر شهرها ساخته شد و گاز طبیعی برای تکمیل ذخایر سوخت گازی تولیدی مورد استفاده قرار گرفت و در نهایت به‌طور کامل جایگزین آن شد. تولید گاز در آمریکای شمالی تا سال ۱۹۶۶ (به استثنای ایندیاناپولیس و هونولولو) متوقف شد، در حالی که در اروپا تا دهه ۱۹۸۰ ادامه داشت. «گاز ساختگی» امروزه بار دیگر به‌عنوان منبع بالقوهٔ سوخت مورد ارزیابی قرار گرفته است؛ زیرا شرکت‌های انرژی به فناوری گازسازی زغال‌سنگ به‌عنوان روشی احتمالاً پاک‌تر برای تولید برق از زغال‌سنگ نگاه می‌کنند. البته در دوران کنونی، چنین گازهایی
نگاه می‌کنند. البته در دوران کنونی، چنین گازهایی معمولاً با عنوان «گاز طبیعی مصنوعی» (synthetic natural gas) شناخته می‌شوند. منابع. Veillerette, François. "Philippe Lebon ou l'homme aux mains de lumière", Ed N Mourot, 1987. "(in french)". Elton, Arthur (1958), "Gas for light and heat" in "A History of Technology" Volume IV The Industrial Revolution c 1750 to c 1850, edited Charles Singer, et al, Clarendon, Oxford
کارت شناسایی اسرائیل ()، تِودات زهوت () یا هویه () یک سند هویتی است که توسط اسرائیل طبق "قانون حمل و نمایش کارت هویت" مصوب ۱۹۸۲ صادر می‌شود: «هر ساکن شانزده سال یا بیشتر باید همیشه کارت هویتی داشته باشد و در صورت درخواست، آن را به یک افسر ارشد پلیس، رئیس اداره شهری یا منطقه‌ای، یا یک پلیس یا عضو نیروهای مسلح در حال انجام وظیفه ارائه دهد.» طبق یک رویه قضایی از سال ۲۰۱۱، ساکنان حق دارند از ارائه کارت خودداری کنند، مگر اینکه مقام دولتی دلیلی برای ظن به ارتکاب جرم توسط آنها داشته باشد. مدارک هویتی توسط دولت
جرم توسط آنها داشته باشد. مدارک هویتی توسط دولت اسرائیل برای فلسطینیان در اورشلیم شرقی، کرانه باختری و نوار غزه صادر می‌شود، اگرچه این مدارک با مدارکی که برای شهروندان اسرائیلی صادر می‌شود، متفاوت است. چنین اسنادی برای نظارت و کنترل جمعیت فلسطینی استفاده می‌شود.
وزارت امور اورشلیم و میراث اسرائیل () یک سمت گاه‌به‌گاه در کابینه اسرائیل است. این سمت برای اولین بار در دولت اسحاق شامیر در ۲۷ نوامبر ۱۹۹۰ تأسیس شد و آوراهام وردیگر به عنوان معاون وزیر خدمت می‌کرد، اگرچه آونر شاکی از سال ۱۹۸۸ به عنوان وزیر بدون سمت مسئول امور اورشلیم خدمت کرده بود. با این حال، این سمت در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۲ توسط نخست‌وزیر اسحاق رابین (که او نیز سمت وزیر را داشت) لغو شد. این سمت در سال ۲۰۰۱ در دولت آریل شارون احیا شد. در سال ۲۰۰۵ این نقش به مسئولیت یک وزیر سیار بازگشت. بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵،
یک وزیر سیار بازگشت. بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵، این سمت با سمت امور یهودیان خارج از کشور به عنوان وزیر اورشلیم و امور یهودیان خارج از کشور ترکیب شد.
جنگ ایران و اسرائیل یا جنگ ۱۲ روزه، درگیری مسلحانه‌ای بود که با انجام مجموعه‌ای از حملات غافلگیرکننده از سوی اسرائیل به ایران در ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ آغاز شد. نیروهای اسرائیلی برخی از فرماندهان ارشد نظامی، دانشمندان هسته‌ای و سیاستمداران ایران را ترور کردند و به سامانه‌های پدافند هوایی و برخی تأسیسات هسته‌ای و نظامی ایران آسیب رساندند یا آن‌ها را تخریب کردند. ایران در پاسخ موشک‌هایی را به سوی پایگاه‌های نظامی و شهرهای اسرائیل شلیک کرد. حوثی‌های یمن نیز چندین موشک به سمت اسرائیل پرتاب کردند. ایالات متحده آمریکا
به سمت اسرائیل پرتاب کردند. ایالات متحده آمریکا علاوه بر دفاع از اسرائیل در برابر موشک‌ها و پهپادهای ایرانی، در روز نهم جنگ با حمله به سه سایت هسته‌ای ایران اقدام تهاجمی انجام داد. حوثی‌ها حملات آمریکا را «اعلان جنگ» تلقی کرده و به‌صورت یک‌جانبه آتش‌بس خود با آمریکا را لغو کردند. سرانجام ایران و اسرائیل با میانجی‌گری آمریکا و قطر با یک آتش‌بس دوجانبه در ۳ تیر ۱۴۰۴ موافقت کردند. این درگیری به‌عنوان تشدید دشمنی چندین دهه‌ای بین ایران و اسرائیل تلقی می‌شود که شامل یک جنگ نیابتی بوده است. در این مدت، ایران
که شامل یک جنگ نیابتی بوده است. در این مدت، ایران مشروعیت اسرائیل را به چالش کشیده و خواستار نابودی آن شده، در حالی که اسرائیل برنامه هسته‌ای ایران را تهدیدی وجودی می‌دانست. در سال ۱۳۹۴، شش کشور برای لغو تحریم‌های ایران و توقف برنامه هسته‌ای این کشور مذاکره کردند، اما در سال ۱۳۹۷، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، به‌صورت یک‌جانبه از این توافق خارج شد و آن را باطل کرد. پس از آن، ایران شروع به انباشت اورانیوم غنی‌شده کرد و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی توانایی نظارت بر تأسیسات هسته‌ای ایران را از دست داد. در
نظارت بر تأسیسات هسته‌ای ایران را از دست داد. در جریان بحران خاورمیانه پس از حملات ۷ اکتبر و سپس جنگ غزه، دشمنی به رویارویی مستقیم تبدیل شد. اسرائیل گروه‌های نیابتی ایران مانند حماس و حزب‌الله را تضعیف کرد و برنامه‌ریزی برای اقدام علیه ایران را آغاز کرد. دو کشور در فروردین و مهر ۱۴۰۳ حملاتی ردوبدل کردند. یک روز پیش از آغاز حملات اسرائیل، آژانس برای نخستین بار در ۲۰ سال اعلام کرد ایران به تعهدات هسته‌ای خود پایبند نبوده است. طبق گزارش‌های وزارت بهداشت ایران و هرانا (مخالف حکومت)، حملات اسرائیل چندین فرمانده
هرانا (مخالف حکومت)، حملات اسرائیل چندین فرمانده نظامی ایران، رهبران سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، دست‌کم ۱۰ دانشمند هسته‌ای و بیش از ۱٫۰۰۰ ایرانی را کشت. وزارت امور خارجه ایران ایران اعلام کرد بیش از ۷۰ زن و کودک ایرانی در سه حمله اولیه اسرائیل کشته شدند. حملات هوایی اسرائیل به تأسیسات هسته‌ای نطنز و تأسیسات اتمی اصفهان خسارت زدند، اما ظاهراً تأسیسات هسته‌ای فردو آسیبی ندید. اسرائیل همچنین یک مجتمع موشکی نزدیک تبریز، تأسیسات موشکی زیرزمینی در کرمانشاه، و تأسیسات سپاه در نزدیکی تهران و پیرانشهر را هدف قرار
سپاه در نزدیکی تهران و پیرانشهر را هدف قرار داد. این حملات به زیرساخت‌های عمومی از جمله یک بیمارستان در کرمانشاه نیز آسیب رساند. موج اول پاسخ ایران شامل حدود ۱۰۰ موشک و ۱۰۰ پهپاد بود. حملات و واکنش‌های بعدی ایران منجر به کشته شدن ۲۸ شهروند اسرائیلی شدند. بنا بر گزارش‌ها، ایران بیش از ۹۵۰ موشک شلیک کرد، که شامل موشک‌های ویژه و ارتقایافته ساخت ایران بودند. ایرانی‌ها به آپارتمان‌های مسکونی، به یک دانشگاه، به یک فرودگاه و به یک بیمارستان غیرنظامی حمله کردند. پژوهشگران حقوقی حملات اسرائیل را نقض قوانین
پژوهشگران حقوقی حملات اسرائیل را نقض قوانین بین‌المللی دانستند، دیدگاهی که بولیوی، برزیل، چین، کوبا، روسیه و آفریقای جنوبی نیز آن را تأیید کردند. حملات اولیه اسرائیل از سوی کشورهای سرتاسر جهان اسلام، از جمله مصر، اردن، پاکستان و ترکیه محکوم شد. این حملات با حمایت آلمان، اوکراین و ایالات متحده مواجه شد که خواستار توافق سریع ایران بر سر یک معامله هسته‌ای شدند. شماری از کشورهای جهان غرب خشونت را محکوم کرده و از ایران و اسرائیل خواستند تنش‌ها را کاهش دهند؛ در این میان کانادا، فرانسه و بریتانیا اعلام کردند
در این میان کانادا، فرانسه و بریتانیا اعلام کردند اسرائیل حق دفاع از خود را دارد. روسیه اظهار داشت که ایران نیز حق دفاع از خود را دارد. سازمان ملل متحد ابراز نگرانی کرد و خواستار خویشتن‌داری شد. جنگ باعث شد ایران، با وجود ادعای بی‌طرفی آذربایجان، این کشور را به همکاری با اسرائیل علیه خود متهم کند؛ از جمله در این زمینه که گویا به اسرائیل اجازه استفاده از خاک خود برای انجام حملات پهپادی داده است. این مسئله روابط دو کشور را بیش از پیش دچار تنش کرد. پس از جنگ ایران و اسرائیل، آمریکا به‌طور موقت ارسال سلاح به
ایران و اسرائیل، آمریکا به‌طور موقت ارسال سلاح به اوکراین را متوقف کرد، زیرا نگران بود ذخایر تسلیحاتی‌اش بیش از حد کاهش یافته باشد. زمینه. برنامه هسته‌ای ایران. در سال ۱۳۹۴، ایران با برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) موافقت کرد که توسط رئیس‌جمهور وقت آمریکا، باراک اوباما با شورای امنیت سازمان ملل و آلمان برای محدود کردن توسعه برنامه هسته‌ای ایران به امضا رسید. در سال ۱۳۹۷، رئیس‌جمهور آمریکا دونالد ترامپ در دورهٔ اول ریاست‌جمهوری خود، مشارکت کشورش در این توافقنامه را به حالت تعلیق درآورده و تحریم‌های اقتصادی
را به حالت تعلیق درآورده و تحریم‌های اقتصادی علیه ایران را از سر گرفت، علیرغم گزارش آژانس بین‌المللی انرژی اتمی که تأیید می‌کرد ایران به تعهدات خود پایبند بوده است. ایران در واکنش به خروج آمریکا از برجام، به تدریج غنی‌سازی اورانیوم خود را افزایش داد. در سال ۱۳۹۸، آمریکا سپهبد قاسم سلیمانی را ترور کرد؛ در پاسخ، ایران اعلام کرد که دیگر به محدودیت‌های غنی‌سازی برجام پایبند نخواهد بود و تا سال ۱۴۰۰، اورانیوم را تا خلوص ۶۰٪ غنی‌سازی کرد که نزدیک به اورانیوم مورد استفاده در تسلیحات هسته‌ای است. در اردیبهشت ۱۴۰۴،
استفاده در تسلیحات هسته‌ای است. در اردیبهشت ۱۴۰۴، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی گزارش داد که ایران ۴۰۹ کیلوگرم اورانیوم با خلوص ۶۰٪ جمع‌آوری کرده است. یک روز قبل از حملات اسرائیل، آژانس برای نخستین بار در ۲۰ سال گذشته ایران را به عدم پایبندی به تعهدات هسته‌ای متهم کرد. در واکنش، ایران اعلام کرد که یک تأسیسات جدید غنی‌سازی هسته‌ای (سومین مورد) را تحت نظارت آژانس راه‌اندازی خواهد کرد. تحلیلگران هشدار می‌دهند که این فعالیت‌ها بسیار فراتر از هر هدف غیرنظامی قابل باور است. برآوردها نشان می‌دهد که ایران می‌تواند
باور است. برآوردها نشان می‌دهد که ایران می‌تواند اورانیوم با درجه تسلیحاتی کافی برای یک بمب هسته‌ای ظرف یک هفته تولید کند و ظرف یک ماه به اندازه کافی برای هفت بمب انباشت کند، که باعث ترس از کوتاه شدن چشمگیر زمان گریز هسته‌ای است. ایران تأکید دارد که به دنبال توسعهٔ سلاح هسته‌ای نیست و خامنه‌ای، رهبر ایران، فتوایی صادر کرده که سلاح‌های هسته‌ای را غیراخلاقی می‌داند. منابع غربی می‌گویند که ایران در دهه ۱۳۷۰ برنامه‌ای را به نام پروژه آماد برای ساخت سلاح هسته‌ای دنبال می‌کرد، اما ایران این موضوع را رد کرده است.
دنبال می‌کرد، اما ایران این موضوع را رد کرده است. بر اساس اطلاعات آمریکایی، ایران این برنامه را تا سال ۱۳۸۲ متوقف کرده است. طبق گزارش‌های آژانس و جامعه اطلاعاتی آمریکا، ایران از سال ۱۳۸۸ هیچ برنامه‌ای برای توسعه سلاح هسته‌ای دنبال نکرده است. در فروردین ۱۴۰۴، رئیس‌جمهور آمریکا دونالد ترامپ از مذاکرات بین آمریکا و ایران در مورد برنامه هسته‌ای ایران خبر داد. کاخ سفید اعلام کرد که ایران دو ماه فرصت دارد تا به توافق برسد؛ این مهلت دوماهه یک روز قبل از حملات اسرائیل به پایان رسید. درگیری مستقیم ایران و اسرائیل.
به پایان رسید. درگیری مستقیم ایران و اسرائیل. پس از حملات ۷ اکتبر ۲۰۲۳ حماس به اسرائیل، اسرائیل با هدف تغییر توازن منطقه‌ای، محور مقاومت را هدف قرار داد و در درگیری‌های غزه و تهاجم ۲۰۲۴ به لبنان درگیر شد. حزب‌الله تلفات سنگینی متحمل شد و با مخالفت داخلی روبرو شد، حماس به شدت تضعیف شد و سوریه پس از سقوط رژیم اسد، روابط خود را با ایران قطع کرد. تا اواسط ۲۰۲۵، تنها حوثی‌ها و برخی از گروه‌های شبه‌نظامی عراقی، البته با توانایی‌های کاهش‌یافته، فعال باقی ماندند. اگرچه ایران و اسرائیل مدت‌هاست که با یکدیگر درگیری
ایران و اسرائیل مدت‌هاست که با یکدیگر درگیری نیابتی داشته‌اند، اما سال ۲۰۲۴ نخستین بار بود که هر دو به‌طور علنی و مستقیم به یکدیگر حمله کردند. در ۱۲ فروردین ۱۴۰۳، یک حمله هوایی اسرائیل به کنسولگری ایران در دمشق منجر به کشته شدن چندین افسر ایرانی شد. در پاسخ به این اقدام، ایران در فروردین ۱۴۰۳ به اسرائیل حمله کرد و اسرائیل در همان ماه به ایران حمله متقابل انجام داد. در تیر ۱۴۰۳، اسرائیل اسماعیل هنیه، رهبر حماس، را در تهران ترور کرد. در مهر ۱۴۰۳، ایران به اسرائیل حمله کرد و اسرائیل نیز به ایران حمله کرد. جنگ
حمله کرد و اسرائیل نیز به ایران حمله کرد. جنگ غزه. حملات اسرائیل به ایران در بحبوحه جنگ جاری این کشور در غزه و در چارچوب گسترش اقدامات نظامی آن در سراسر منطقه صورت گرفت؛ از جمله فعالیت‌های نظامی اسرائیل در لبنان، یمن، سوریه و کرانه باختری اشغالی. این حملات همچنین در شرایطی رخ داد که خطر قحطی و بحران انسانی در نوار غزه – که تحت محاصره اسرائیل قرار دارد – وجود داشت و شمار فزاینده‌ای از پژوهشگران و سازمان‌های حقوق بشری آن را نسل‌کشی توصیف کرده‌اند. پیش‌زمینه‌های فوری و لحظه‌ای. در ۲۲ خرداد ۱۴۰۴، شبکه خبری
فوری و لحظه‌ای. در ۲۲ خرداد ۱۴۰۴، شبکه خبری اِی‌بی‌سی گزارش داد که اسرائیل در حال بررسی اقدام نظامی علیه ایران است. چند ساعت بعد، مقامات آمریکایی از طریق سی‌بی‌اس نیوز مطلع شدند که اسرائیل برای آغاز عملیات علیه ایران «کاملاً آماده» است. دولت ترامپ ظاهراً گزینه‌هایی را برای حمایت از اسرائیل بدون رهبری عملیات در نظر گرفته بوده است. روز بعد، سفارت آمریکا در اورشلیم حرکت کارکنان خود را محدود کرد، اگرچه مایک هاکبی، سفیر آمریکا در اسرائیل، گفت بعید است اسرائیل بدون تأیید دولت ترامپ به ایران حمله کند. پیش از شروع
تأیید دولت ترامپ به ایران حمله کند. پیش از شروع حملات هوایی، اسرائیل به دولت ترامپ گفت که بدون اطلاع قبلی آمریکا حمله نخواهد کرد. رئیس‌جمهور آمریکا ترامپ در آستانه حملات با بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، صحبت کرد و بعداً اعتراف کرد که از قبل از برنامه‌های اسرائیل مطلع بوده است. مقامات وزارت خارجه و دفاع بریتانیا نیز از قصد اسرائیل برای حمله به ایران مطلع بودند، اما اینکه آیا اسرائیل به آنها اطلاع داده یا خیر، به‌طور رسمی تأیید نشده است. بر اساس گفته دو مقام اسرائیلی، دولت اسرائیل از دولت ترامپ خواسته
مقام اسرائیلی، دولت اسرائیل از دولت ترامپ خواسته بود که در آستانه حملات به ایران به آنها بپیوندد و کمک کند. برخی از شخصیت‌های کلیدی راست‌گرا، از جمله برخی از متحدان ترامپ، حملات اسرائیل را زیر سؤال بردند و از خطر جنگ آمریکا با ایران هشدار دادند. در هفته‌های منتهی به حملات اسرائیل به ایران، دولت اسرائیل با فشارهای بین‌المللی به دلیل خطر قحطی در غزه و کشتار غیرنظامیان مواجه شد. حتی نزدیک‌ترین متحدان اسرائیل در اروپا نیز از قحطی در غزه انتقاد کرده بودند و اتحادیه اروپا اعلام کرده بود که قرارداد تجارت آزاد با
اروپا اعلام کرده بود که قرارداد تجارت آزاد با اسرائیل را بازنگری خواهد کرد. کارشناسان سیاسی و روزنامه‌نگارانی مانند خاویر ابوعید، تامارا دیویسون و کیومرث صمدی اظهار داشتند که حمله به ایران باعث انحراف توجه از اقدامات اسرائیل در غزه شده است. نسرین مالک گفت این حمله تلاشی از سوی اسرائیل بود تا اروپایی‌هایی را که از اقدامات اسرائیل در غزه بیگانه شده بودند، دوباره به سمت خود جلب کند. روابط اسرائیل با ایران عامل وحدت‌بخش بین اسرائیلی‌های چپ‌گرا و راست‌گرا بود. روز قبل از حمله به ایران، اسرائیل زیرساخت‌های
روز قبل از حمله به ایران، اسرائیل زیرساخت‌های ارتباطی غزه را نابود کرد و ارتباطات غزه با جهان خارج را قطع کرد. حملات توسط اسرائیل. در خرداد ۱۴۰۴، اسرائیل یک کارزار اطلاعاتی و نظامی را در اعماق خاک ایران هماهنگ کرد و خرابکاری مخفیانه با پهپاد توسط موساد را با حملات هوایی گسترده نیروی هوایی اسرائیل به زیرساخت‌های موشکی زمین به زمین ایران ترکیب کرد. عملیات مخفیانه موساد، آغاز حملات ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران را ممکن ساخت. این اولین بار است که مقامات اسرائیلی به اداره یک پایگاه مخفی پهپاد در داخل ایران اذعان