payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مهمی در معرفی فرهنگ ایتالیا و تقویت روابط فرهنگی بین دو کشور ایفا می‌کند. این نهاد دولتی که تابع وزارت امور خارجه است، دوره‌های آموزش زبان ایتالیایی با معلمان بومی و امتحانات نهایی برگزار می‌کند، آثار ادبی با ارزش فرهنگی ایتالیا را به زبان عربی ترجمه می‌کند، سینمای ایتالیا را معرفی می‌کند، کنسرت‌ها، نمایشگاه‌ها و جشنواره‌های هنری برگزار می‌کند و اطلاعات متنوعی دربارهٔ سیستم آموزشی ایتالیا، بورس‌های تحصیلی و سایر زمینه‌ها ارائه می‌دهد. به‌طور کلی، این مؤسسه به گسترش دانش فرهنگ ایتالیا در تونس می‌پردازد.
استرالیا و ایتالیا () در سال ۱۹۴۹ روابط دیپلماتیک رسمی برقرار کردند. فرانچسکا تاردیولی در سپتامبر ۲۰۱۹ به عنوان سفیر ایتالیا در استرالیا منصوب شد و نخستین زنی بود که ایتالیا را در استرالیا نمایندگی می‌کرد تا زمان درگذشتش در فوریه ۲۰۲۲. مقر سفارت ایتالیا، که توسط معمار ایتالیایی-استرالیایی انریکو تاگلیتی طراحی شده، در منطقه کانبرا در دیکین، قلمرو پایتختی استرالیا قرار دارد. مارگارت توومی در ژوئیه ۲۰۲۰ به عنوان سفیر استرالیا در رم منصوب شد. تاریخچه. ادموند بارتون نخستین نخست‌وزیر استرالیا بود که در سال ۱۹۰۲
نخستین نخست‌وزیر استرالیا بود که در سال ۱۹۰۲ از ایتالیا بازدید کرد، یک سال پس از فدراسیون استرالیا. او در مسیر خود برای حضور در تاج‌گذاری ادوارد هفتم و الکساندرا در لندن از ایتالیا عبور کرد و هرچند ملاقات رسمی نداشت، با لئون سیزدهم در واتیکان دیدار کرد. در پی بحران حبشه و جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی در سال ۱۹۳۵، دولت استرالیا «قانون تحریم ۱۹۳۵» را تصویب کرد که انجام معاملات با ایتالیا را بدون مجوز دولت ممنوع می‌کرد. نخست‌وزیر استرالیا جوزف لیونز در سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۷ با رهبر ایتالیا بنیتو موسولینی در رم
۱۹۳۵ و ۱۹۳۷ با رهبر ایتالیا بنیتو موسولینی در رم دیدار کرد. دیدار دوم پیش از کنفرانس امپراتوری ۱۹۳۷ صورت گرفت، جایی که لیونز پیشنهاد نزدیکی میان ایتالیا و امپراتوری بریتانیا را ارائه داد. استرالیا در نهایت در سال ۱۹۳۸ آفریقای شرقی ایتالیا را به رسمیت شناخت. استرالیا و ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم در وضعیت جنگ قرار داشتند. در این دوران، شهروندان ایتالیایی در استرالیا به اردوگاه‌های بازداشت به عنوان دشمنان خارجی منتقل شدند. در فوریه ۱۹۴۹، پس از پایان جنگ، ایتالیا «جولیوی دل بالتزو دی پرزنزانو» را به عنوان
«جولیوی دل بالتزو دی پرزنزانو» را به عنوان نخستین وزیر خود در استرالیا منصوب کرد و گزارش شد که او «نخستین دیپلمات سابق دشمن» در استرالیا بود. در سپتامبر ۱۹۴۹، وزیر امور خارجه H. V. Evatt اعلام کرد که استرالیا نمایندگی دیپلماتیک خود را در رم افتتاح خواهد کرد و Cedric Kellway نخستین وزیر استرالیا در ایتالیا خواهد بود. در ژانویه ۱۹۵۸، سطح نمایندگی دیپلماتیک بین دو کشور به سفارت ارتقا یافت. در سال ۲۰۰۱، دانشگاه مانش استرالیا مرکز Prato خود را در ایتالیا افتتاح کرد، که اولین بار بود یک دانشگاه استرالیایی در
کرد، که اولین بار بود یک دانشگاه استرالیایی در اروپا گسترش یافت. یک کتاب علمی، به ویرایش گابریله آبدونزانزا و سیمونه باتیستون و منتشرشده توسط انتشارات Palgrave Macmillan در سال ۲۰۲۳، وضعیت روابط دوجانبه را در حوزه‌های مختلف از جمله مهاجرت، فرهنگ، اقتصاد و روابط بین‌الملل بررسی کرده و چندین راهکار برای تقویت این روابط پیشنهاد داده است. روابط دیپلماتیک. وجود جامعه‌ای نسبتاً بزرگ از ایتالیایی‌ها به مرور زمان به دو کشور کمک کرده تا منافع مشترکی توسعه دهند. دو کشور در حوزه‌های مختلف همکاری دارند، از جمله حوزه
کشور در حوزه‌های مختلف همکاری دارند، از جمله حوزه سیاسی و اقتصادی و همچنین فرهنگی و علمی. همکاری در مبارزه با تروریسم و در چارچوب گروه ۲۰ نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. همچنین در حوزه‌های نوظهوری مانند انرژی‌های تجدیدپذیر، تولید، آموزش بین‌المللی و فضانوردی با پروژه مهم SKA فعال هستند. تقویت بیشتر این همکاری‌ها با امضای توافقنامه اخیر همکاری علمی، فناوری و نوآوری بین دولت استرالیا و دولت جمهوری ایتالیا در سال ۲۰۱۸ حاصل شد. در سال‌های اخیر، استرالیا حتی بیشتر به سمت یکپارچگی اقتصادی و توافقات تجارت آزاد
به سمت یکپارچگی اقتصادی و توافقات تجارت آزاد با کشورهای مختلف، از جمله ایتالیا و اتحادیه اروپا به‌طور کلی، گام برداشته است. علاوه بر این، هر دو کشور در مجامع بین‌المللی مانند گروه اروپای غربی و دیگران، سازمان ملل متحد، سازمان جهانی بهداشت و بسیاری کنفرانس‌های بین‌المللی دیگر حضور فعال دارند. ترویج فرهنگ ایتالیا توسط توافقنامه دوجانبه‌ای که در رم در تاریخ ۸ ژانویه ۱۹۷۵ امضا شد و برنامه‌های اجرایی بعدی تنظیم می‌شود. سفارت ایتالیا و جامعه ایتالیایی در استرالیا، که هدفشان ترویج زبان و فرهنگ ایتالیا است، از
که هدفشان ترویج زبان و فرهنگ ایتالیا است، از پروژه‌هایی مرتبط با ادبیات، موسیقی، هنر و برند «ساخت ایتالیا» حمایت می‌کنند. در ایتالیا، سفارت استرالیا فعالیت‌ها و رویدادهایی در زمینه‌های مختلف برگزار می‌کند و مسابقات مد مانند «Wool Wonders» را برای ترویج صنعت پشم خود سازماندهی می‌کند. مأموریت‌ها و بازدیدهای مقامات به دلیل فاصله جغرافیایی چندان مکرر نیست. در سال ۲۰۱۷، وزیر امور خارجه ایتالیا، آنجلینو آلفانو، از استرالیا بازدید کرد تا با وزیر امور خارجه وقت، جولی بیشاپ دیدار کند. آخرین دیدار سطح بالا به سال
جولی بیشاپ دیدار کند. آخرین دیدار سطح بالا به سال ۲۰۱۸ بازمی‌گردد، سالی که ایتالیا از پیتر کازگرو، فرماندار کل استرالیا وقت، استقبال کرد. استرالیا در رم سفارت و در میلان یک کنسولگری عمومی دارد. ایتالیا در کانبرا سفارت، دو کنسولگری عمومی (در ملبورن و سیدنی) و سه کنسولگری (در آدلاید، بریزبن و پرث) دارد. جریان‌های مهاجرتی. ایتالیایی‌ها در استرالیا. تاریخ مهاجرت ایتالیایی‌ها به استرالیا با ورود جیمز کوک به این قاره در سال ۱۷۷۰ آغاز شد. در کشتی ویکی‌پدیای انگلیسی دو ملوان ایتالیایی و یک زندانی ایتالیایی بودند
دو ملوان ایتالیایی و یک زندانی ایتالیایی بودند که بعداً در سیدنی ساکن شدند. اولین جامعه ایتالیایی در استرالیا تنها در پایان قرن نوزدهم در کوئینزلند شکل گرفت، جایی که برای پردازش نیشکر به نیروی کار نیاز بود. مهاجرت به‌طور قابل توجهی افزایش یافت زمانی که تب طلا در استرالیای غربی شیوع یافت. در آن زمان، جامعه ایتالیایی با بیش از هزار نفر جمعیت شروع به فعالیت کرد، که این امر تا حدی به دلیل یک توافق دوجانبه بین بریتانیا و ایتالیا بود که به ایتالیایی‌ها آزادی سفر، اقامت و کسب‌وکار می‌داد. در اوایل دهه ۱۹۰۰، بیش
اقامت و کسب‌وکار می‌داد. در اوایل دهه ۱۹۰۰، بیش از ۲۰٬۰۰۰ ایتالیایی (عمدتاً مردانی از مناطق جنوبی یا شمال شرقی ایتالیا که از شرایط اقتصادی دشوار فرار می‌کردند) برای جستجوی ثروت به استرالیا مهاجرت کردند. با پایان جنگ جهانی دوم، موج واقعی مهاجران ایتالیایی به استرالیا آغاز شد. وضعیت اقتصادی دشوار در ایتالیا در پایان جنگ، بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ ایتالیایی را بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۹ به مهاجرت به استرالیا سوق داد. پس از یک دوره تعطیلی در طول جنگ، استرالیا دوباره درهای خود را به روی ایتالیایی‌ها باز کرد، که این امر تا
خود را به روی ایتالیایی‌ها باز کرد، که این امر تا حدی به دیپلماسی موفق با ایتالیا نیز بستگی داشت. نیاز شدید به نیروی کار و وفور فرصت‌ها، بسیاری از ایتالیایی‌ها را به جستجوی زندگی بهتر جذب کرد و تا دهه ۱۹۷۰، مهاجرت با سرعت بسیار بالایی انجام می‌شد. برای تشویق به دیدار و حفظ هویت ایتالیایی، ایتالیایی‌ها خود را در قالب باشگاه‌ها و انجمن‌ها سازماندهی کردند که به حفظ پیوندها و سنت‌ها کمک می‌کردند (آموزش زبان ایتالیایی همچنان در مدارس استرالیا ترویج می‌شود). پس از کاهش جریان مهاجرت، امروز تاریخ به نظر می‌رسد
از کاهش جریان مهاجرت، امروز تاریخ به نظر می‌رسد دوباره تکرار می‌شود و تعداد ایتالیایی‌هایی که به دنبال ثروت در استرالیا هستند دوباره در حال افزایش است. در دوره ۲۰۱۲–۲۰۱۳، ایتالیا به ششمین کشور جهان از نظر تعداد ویزای کاری صادرشده توسط مهاجرت استرالیا تبدیل شد، با افزایشی بیش از ۶۰٪ نسبت به دو سال قبل. طبق سرشماری AIRE در سال ۲۰۱۹، کمی کمتر از ۱۵۰ هزار ایتالیایی در استرالیا ساکن بودند (به ویژه بزرگ‌ترین جوامع ایتالیایی در استرالیا در شهرهای بزرگ ملبورن، سیدنی، آدلاید و پرث قرار دارند). ایتالیایی‌های
سیدنی، آدلاید و پرث قرار دارند). ایتالیایی‌های استرالیایی. ایتالیایی‌های استرالیایی شهروندان متولد استرالیا هستند که به‌طور کامل یا جزئی از تبار ایتالیا می‌باشند، و نیاکانشان مردم ایتالیا بوده‌اند که در دوره دیاسپورای ایتالیایی به استرالیا مهاجرت کردند، یا افرادی که خود در ایتالیا متولد شده و در استرالیا زندگی می‌کنند. ایتالیایی‌های استرالیایی ششمین گروه بزرگ تبار در استرالیا را تشکیل می‌دهند و یکی از بزرگ‌ترین گروه‌ها در دیاسپورای جهانی ایتالیایی هستند. در سرشماری سال ۲۰۲۱، ۱٬۱۰۸٬۳۶۴ نفر از ساکنان
در سرشماری سال ۲۰۲۱، ۱٬۱۰۸٬۳۶۴ نفر از ساکنان استرالیا، تبار ایتالیایی خود را (چه به تنهایی و چه همراه با تبار دیگر) اعلام کردند که معادل ۴٫۴٪ جمعیت استرالیا است. این سرشماری نشان داد که ۱۷۱٬۵۲۰ نفر در ایتالیا متولد شده‌اند. در سال ۲۰۲۱، ۲۲۸٬۰۴۲ نفر از ساکنان استرالیا در خانه به زبان ایتالیایی صحبت می‌کردند. گویش ایتالو-استرالیایی در میان ایتالیایی‌های استرالیایی که از زبان ایتالیایی استفاده می‌کنند، رایج است. استرالیایی‌ها در ایتالیا. در بازه سال‌های ۱۹۶۰–۱۹۷۵، از میان ۹۰٬۰۰۰ مهاجر ایتالیایی، ۲۲٪ از
۱۹۶۰–۱۹۷۵، از میان ۹۰٬۰۰۰ مهاجر ایتالیایی، ۲۲٪ از استرالیایی‌های ایتالیایی برای اقامت دائم به ایتالیا بازگشتند. این بازگشت به‌طور متوسط پس از بیش از یک دهه زندگی در استرالیا رخ داد و شامل افراد متولد ایتالیا و افراد متولد استرالیا با اصالت ایتالیایی بود. انجمن ملی مهاجران و سابقه مهاجران در استرالیا (ANEA) سازمانی است که در سال ۱۹۷۶ در ایتالیا تأسیس شد تا استرالیایی‌های ایتالیایی را دوباره در ایتالیا بازگرداند و در عین حال ارتباط با استرالیا را حفظ کند. این سازمان بعدها با وزارت امور خارجه همکاری کرد و هر
سازمان بعدها با وزارت امور خارجه همکاری کرد و هر سال کنفرانس‌هایی با تأکید بر بازادغام اجتماعی و فرهنگی برگزار می‌کند. از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۳، تعداد ۳۲٬۸۶۳ استرالیایی از استرالیا به ایتالیا مهاجرت کردند (در این میان دسته‌های مختلفی از استرالیایی‌ها شامل مهاجران ایتالیایی بازگشتی، افراد با اصالت ایتالیایی، دوتابعیتی‌ها و تبعیدی‌ها وجود دارد). در این سال‌ها بیش از ۳۰٬۰۰۰ استرالیایی در ایتالیا حضور داشتند، از جمله دوتابعیتی‌ها (استرالیایی‌های ایتالیایی). تقریباً دو سوم آن‌ها در رم ساکن هستند و باقی عمدتاً در
دو سوم آن‌ها در رم ساکن هستند و باقی عمدتاً در میلان زندگی می‌کنند. استرالیا دارای توافقنامه‌های مختلف دیگری با ایتالیا از جمله ویزای تعطیلات کاری است. این توافقنامه به گردشگری استرالیا اجازه داده تا ۱٫۳٪ از کل گردشگری در ایتالیا را شامل شود (به ویژه برای تحصیل و بازدید از اماکن تاریخی). استرالیا دو سفارت در ایتالیا دارد، یکی در رم و دیگری در میلان. این نهادها دیپلماسی عمومی را مدیریت کرده و با شرکت‌های استرالیایی همکاری می‌کنند (برای مثال 'Screen Australia' که فیلم‌هایی را در مناظر ایتالیا تولید می‌کند).
که فیلم‌هایی را در مناظر ایتالیا تولید می‌کند). روابط اقتصادی. ایتالیا و استرالیا دو اقتصاد توسعه‌یافته از گروه ۲۰ هستند که روابط تاریخی دارند و در حال حاضر روابط تجاری خوبی بین آن‌ها برقرار است. در سال ۲۰۱۹، ارزش تجارت دوطرفه کالاها و خدمات بین استرالیا و ایتالیا ۱۱٫۱ میلیارد دلار بود. صادرات کالاهای استرالیا به ایتالیا ۶۹۲ میلیون دلار را شامل می‌شد که عمده آن‌ها شامل پشم و سایر موهای حیوانی، زغال سنگ، چرم و گوشت گاو بود. کالاهای صادراتی از ایتالیا به استرالیا ارزشی معادل ۷٫۱ میلیارد دلار داشتند که عمدتاً
ارزشی معادل ۷٫۱ میلیارد دلار داشتند که عمدتاً شامل داروها (از جمله داروهای دامپزشکی)، کالاهای مسافرتی، کیف و سایر ظروف، خودروهای سواری و تجهیزات گرمایشی و سرمایشی و قطعات آن‌ها بود. در همان سال، صادرات خدمات استرالیا به ایتالیا ۶۰۷ میلیون دلار و واردات خدمات از ایتالیا ۲٫۷ میلیارد دلار بود که بخش اعظم آن مربوط به سفرهای شخصی بود. سرمایه‌گذاری استرالیا در ایتالیا در سال ۲۰۱۹ معادل ۸٫۰ میلیارد دلار و سرمایه‌گذاری ایتالیا در استرالیا ۱٫۳ میلیارد دلار بود. سرمایه‌گذاری استرالیا در ایتالیا عمدتاً در حوزه‌هایی
استرالیا در ایتالیا عمدتاً در حوزه‌هایی مانند بازتوسعه شهری و انرژی متمرکز است. پاندمی COVID-19 باعث کاهش قابل توجه تجارت بین ایتالیا و استرالیا در سال ۲۰۲۰ شد. تراز تجاری همچنان به نفع ایتالیا است (۳٫۳ میلیارد یورو). بر اساس داده‌های مربوط به سال ۲۰۲۰، ایتالیا در رتبه یازدهم کشور تأمین‌کننده اصلی استرالیا قرار دارد (بعد از چین، ایالات متحده آمریکا، ژاپن، تایلند، آلمان، مالزی، کره جنوبی، سنگاپور، نیوزیلند و بریتانیا) و در میان کشورهای عضو اتحادیه اروپا پس از آلمان در رتبه دوم قرار دارد. تسهیلات و دفاتر. هر
آلمان در رتبه دوم قرار دارد. تسهیلات و دفاتر. هر دو کشور دارای تسهیلات و دفاتر مستقر در قلمرو کشور میزبان هستند تا از کارآفرینانی که قصد توسعه کسب‌وکار دارند حمایت کنند. به‌ویژه، ایتالیا برای شرکت‌های خود که مایل به گسترش فعالیت‌های خود در استرالیا هستند، مجموعه‌ای از دفاتر دیپلماتیک فراهم می‌کند، از جمله سفارت واقع در پایتخت کانبرا و دفاتر کنسولی در سیدنی، ملبورن، پرث، آدلاید و بریزبن. در استرالیا نیز دفاتر ICE (Agenzia per la promozione all’estero e l’internazionalizzazione delle imprese italiane) وجود
delle imprese italiane) وجود دارد و همچنین دفاتر ENIT (Ente Nazionale Italiano per il Turismo), به‌علاوه چهار اتاق بازرگانی در سراسر قلمرو استرالیا وجود دارد: سیدنی، ملبورن، پرث و بریزبن. استرالیا نیز دارای دفتر Austrade در میلان است که عمدتاً بر جذب سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی تولیدی به استرالیا تمرکز دارد.
زیرساخت‌های حمل‌ونقل در کشور ایتالیا توسعه پیدا کرده‌اند. گستردگی شبکه ریلی این کشور با بیش از ۱۶٬۷۰۰ کیلومتر طول، به‌ویژه در مناطق شمالی، قابل‌توجه است. این شبکه شامل خطوط قطار تندرو می‌شود که شهرهای بزرگ ایتالیا را از ناپل تا میلان و تورین به هم وصل می‌کند. خط پرسرعت فلورانس– رم نخستین مسیر قطار سریع‌السیر در اروپا بود که بخش عمده‌ای از آن در سال ۱۹۷۷ راه‌اندازی شد. در ایتالیا، به‌ازای حدود ۲٬۵۰۰ نفر جمعیت، یک کیلومتر خط ریلی در محدوده‌ای به مساحت ۱۲٫۵ کیلومتر مربع کشیده شده. این شاخص ایتالیا را در جایگاه
مربع کشیده شده. این شاخص ایتالیا را در جایگاه سیزدهمین شبکه ریلی بزرگ جهان قرار می‌دهد. بهره‌برداری از قطارها بر عهده شرکت راه‌آهن دولتی ایتالیا است؛ در حالی‌که مدیریت خطوط ریلی و زیرساخت‌های آن زیر نظر سازمان شبکه راه‌آهن ایتالیا است. بهره‌برداری از قطارها بر عهده شرکت راه‌آهن دولتی ایتالیا است، در حالی‌که مدیریت خطوط ریلی و زیرساخت‌های آن توسط سازمان شبکه راه‌آهن ایتالیا انجام می‌شود. ایتالیا یکی از گسترده‌ترین شبکه جاده‌های آسفالت را در جهان دارد که طول آن به حدود ۴۸۷٬۷۰۰ کیلومتر می‌رسد. این شبکه شامل
آن به حدود ۴۸۷٬۷۰۰ کیلومتر می‌رسد. این شبکه شامل آزادراه‌هایی به طول بیش از ۷٬۰۰۰ کیلومتر است که بیشتر آن‌ها عوارضی دارند و همچنین جاده‌های ملی و محلی را در بر می‌گیرد. ایتالیا نخستین کشوری بود که بزرگراه‌های مخصوص وسایل نقلیه موتوری و تردد سریع، موسوم به اتوبان، ساخت. اولین بزرگراه جهان با نام اتوبان دریاچه‌ها که شهر میلان را به دریاچه کومو و دریاچه ماجیوره وصل می‌کرد، توسط مهندس پیِرو پوریچلی طراحی و در سال ۱۹۲۴ افتتاح شد. این مسیر اکنون بخشی از بزرگراه‌های آ-۸ و آ-۹ محسوب می‌شود. شبکه اتوبان‌های دولتی
آ-۸ و آ-۹ محسوب می‌شود. شبکه اتوبان‌های دولتی ایتالیا حدود ۲۵٬۰۰۰ کیلومتر طول دارند که ریشه برخی از مسیرهای آن به جاده‌های روم باستان برمی‌گردد؛ مانند اتوبان دولتی ۷ ویا آپیا که تا حد زیادی مسیر یک جاده تاریخی به نام جاده آپیا را دنبال می‌کند. ایتالیا از نظر تعداد مسافران هوایی، جایگاه پنجم اروپا را دارد. در سال ۲۰۱۱، حدود ۱۴۸ میلیون نفر از طریق خطوط هوایی این کشور سفر کردند که تقریباً ۱۰٪ از کل مسافران هوایی اروپا را شامل می‌شد. ایتالیا تا سال ۲۰۱۲ از ۱۳۰ مرکز فرودگاهی فعال برخوردار بود که از میان آن‌ها،
مرکز فرودگاهی فعال برخوردار بود که از میان آن‌ها، فرودگاه بین‌المللی مالپنسا در میلان و فرودگاه بین‌المللی لئوناردو داوینچی در رم به‌عنوان دو قطب شرکت‌های هواپیمایی شناخته می‌شوند. از اکتبر ۲۰۲۱، شرکت هواپیمایی ایتا ایرویز به‌عنوان حامل پرچم رسمی ایتالیا فعالیت خود را آغاز کرد. این شرکت پس از ورشکستگی آلیتالیا، توانست مالکیت برند، کد رسمی بلیت‌فروشی و بسیاری از دارایی‌های آن را در اختیار بگیرد. علاوه بر آن، ایتالیا میزبان شرکت‌های هواپیمایی منطقه‌ای مانند ایر دولومیتی، خطوط ارزان‌قیمت و شرکت‌های چارتر و
ایر دولومیتی، خطوط ارزان‌قیمت و شرکت‌های چارتر و تفریحی نظیر نئوس (شرکت هواپیمایی)، بلو پاناروما ایرلاینز و میسترال ایر است. در حوزه حمل‌ونقل بار هوایی نیز شرکت‌های ایتا ایرویز و کارگولوکس ایتالیا از فعال‌ترین مراکز به‌شمار می‌روند. به‌دلیل وجود خط ساحلی طولانی، ایتالیا از چندین بندر فعال برای جابه‌جایی کالا و مسافر برخوردار شده است. در سال ۲۰۰۴، این کشور ۴۳ بندر بزرگ داشت که بندر جنوا بزرگ‌ترین بندر آن و سومین بندر پرتردد دریای مدیترانه از نظر حجم بار بود. با رشد اهمیت مسیر دریایی جاده ابریشم و ارتباط آن
با رشد اهمیت مسیر دریایی جاده ابریشم و ارتباط آن با آسیا و شرق آفریقا، نقش بنادر ایتالیا در اتصال اروپای شرقی اروپای مرکزی به این مناطق پررنگ‌تر شده‌اند. در سال‌های اخیر، تجارت کالا به‌تدریج از بنادر شمالی اروپا به سمت بنادر مدیترانه‌ای در حال حرکت است؛ چرا که این مسیرها هم در زمان صرفه‌جویی می‌کنند و هم از نظر زیست‌محیطی مقرون‌به‌صرفه‌تر هستند. در این میان، بندر آب عمیق شهر تریسته که در شمالی‌ترین نقطه دریای مدیترانه قرار دارد، به‌طور ویژه مورد توجه سرمایه‌گذاران ایتالیایی، آسیایی و اروپایی قرار گرفته
ایتالیایی، آسیایی و اروپایی قرار گرفته است. همچنین، شبکه‌های حمل‌ونقل ایتالیا به‌طور کامل در چارچوب شبکه حمل‌ونقل ترانس‌اروپایی ادغام شده‌اند و نقش مهمی در اتصال مناطق ایفا می‌کنند. خطوط ریلی. ایتالیا از شبکه ریلی گسترده‌ای برخوردار است؛ به‌ویژه در مناطق شمالی کشور. این شبکه شامل خطوط قطار تندرو می‌شود که شهرهای بزرگ را از ناپل گرفته تا میلان و تورین به هم وصل می‌کند. بر اساس آمار، به‌ازای حدود ۲٬۵۰۰ نفر جمعیت، یک کیلومتر خط ریلی در محدوده‌ای به مساحت ۱۲٫۵ کیلومتر مربع کشیده شده. این شاخص ایتالیا را در
کیلومتر مربع کشیده شده. این شاخص ایتالیا را در جایگاه سیزدهمین صاحب شبکه‌های ریلی جهان قرار داده است. این کشور همچنین ۱۱ گذرگاه ریلی مرزی از میان رشته‌کوه‌های آلپ دارد که آن را به کشورهای همسایه متصل می‌کند. قطارهای تندرو در ایتالیا به سه دسته تقسیم می‌شوند: پیکان قرمز که با سرعت حداکثر ۳۰۰ کیلومتر در ساعت روی خطوط اختصاصی حرکت می‌کند؛ پیکان نقره‌ای که با سرعت حداکثر ۲۵۰ کیلومتر در ساعت، هم روی خطوط تندرو و هم روی خطوط اصلی تردد دارد؛ پیکان سفید که با سرعت حداکثر ۲۰۰ کیلومتر در ساعت، در مسیرهای منطقه‌ای با
۲۰۰ کیلومتر در ساعت، در مسیرهای منطقه‌ای با خطوط تندرو حرکت می‌کند. ترابری سریع‌السیر. مترو. متروی رم، سامانه حمل‌ونقل سریع شهری است که در شهر رم، ایتالیا فعالیت می‌کند. این شبکه در سال ۱۹۵۵ راه‌اندازی شد و به‌عنوان قدیمی‌ترین مترو در کشور شناخته می‌شود. متروی رم شامل سه خط اصلی است: خط نارنجی، خط آبی و خط سبز که در مجموع یک مسیر ۶۰ کیلومتری را پوشش می‌دهند و به ۷۳ ایستگاه خدمات‌رسانی می‌کنند. این شبکه روزانه حدود ۸۲۰٬۰۰۰ مسافر را جابه‌جا می‌کند و حجم سالانه تردد آن به حدود ۳۲۰ میلیون نفر می‌رسد. جاده‌ها.
تردد آن به حدود ۳۲۰ میلیون نفر می‌رسد. جاده‌ها. جاده‌ها یکی از اساسی‌ترین شیوه‌های حمل‌ونقل در کشور ایتالیا به‌شمار می‌روند. طبقه‌بندی جاده‌های این کشور بر اساس قوانین راهنمایی و رانندگی ایتالیا انجام می‌شود و شامل جنبه‌های فنی و اداری است. نام‌گذاری خیابان‌ها نیز تا حد زیادی بر اساس همین طبقه‌بندی است. شبکه جاده‌های آسفالت ایتالیا بسیار توسعه‌یافته و گسترده است. ایتالیا از جمله کشورهایی است که بیشترین تعداد خودرو را به ازای هر نفر دارد؛ به‌طوری‌که در سال ۲۰۱۰، به ازای هر ۱٬۰۰۰ نفر، حدود ۶۹۰ خودرو ثبت شده
به ازای هر ۱٬۰۰۰ نفر، حدود ۶۹۰ خودرو ثبت شده بود. مجموع طول جاده‌های آسفالت‌شده در این کشور به ۴۸۷٬۷۰۰ کیلومتر می‌رسد که از این میان، ۷٬۰۱۶ کیلومتر آن آزادراه‌هایی هستند با محدودیت سرعت ۱۳۰ کیلومتر در ساعت. از سال ۲۰۰۹، امکان افزایش این محدودیت تا ۱۵۰ کیلومتر در ساعت نیز در نظر گرفته شده است. در مناطق شهری، سرعت مجاز معمولاً ۵۰ کیلومتر در ساعت است و در برخی موارد به ۳۰ کیلومتر در ساعت کاهش می‌یابد. طرح احداث پل تنگهٔ مسینا در ماه اوت ۲۰۲۵ تصویب شد. این پل قرار است منطقه کالابریا را به جزیره سیسیل وصل کند.
است منطقه کالابریا را به جزیره سیسیل وصل کند. افتتاح این پل در سال ۲۰۳۲، آن را به طولانی‌ترین پل معلق جهان تبدیل خواهد کرد. آبراه‌ها. ایتالیا از ۲٬۴۰۰ کیلومتر مسیر آبی قابل کشتیرانی برخوردار است که برای انواع حمل‌ونقل تجاری مورد استفاده قرار می‌گیرند. هرچند ارزش کلی این مسیرها در مقایسه با سایر زیرساخت‌های حمل‌ونقل این کشور محدود و کم‌اهمیت تلقی می‌شود. بنادر و لنگرگاه‌ها. ایتالیا برای قرن‌ها مقصد نهایی مسیر تاریخی جاده ابریشم بوده است. به‌ویژه با احداث کانال سوئز در قرن نوزدهم، تجارت دریایی با شرق آفریقا
سوئز در قرن نوزدهم، تجارت دریایی با شرق آفریقا و آسیا به‌طور چشمگیری افزایش یافت. با پایان جنگ سرد و گسترش یکپارچگی اروپا، روابط تجاری که در قرن بیستم بارها دچار وقفه شده بودند، بار دیگر رونق گرفته‌اند. به‌دلیل برخورداری از خط ساحلی طولانی، ایتالیا دارای تعداد زیادی بندر فعال برای حمل‌ونقل کالا و مسافر است. در سال ۲۰۰۴، این کشور ۴۳ بندر بزرگ داشت که بندر جنوا بزرگ‌ترین بندر آن و سومین بندر پرتردد دریای مدیترانه از نظر حجم بار بود. حمل‌ونقل هوایی. شرکت هواپیمایی ایتا ایرویز از اکتبر سال ۲۰۲۱ به‌عنوان حامل
ایتا ایرویز از اکتبر سال ۲۰۲۱ به‌عنوان حامل پرچم رسمی ایتالیا فعالیت خود را آغاز کرده است. این شرکت پس از ورشکستگی آلیتالیا توانست مالکیت برند، کد رسمی بلیت‌فروشی و بسیاری از دارایی‌های آن را در اختیار بگیرد. طبق آمار همان سال، ایتا ایرویز به ۴۴ مقصد خدمات پروازی ارائه می‌داد و همچنین اداره شرکت منطقه‌ای سابق آلیتالیا سیتی‌لاینر را نیز بر عهده داشت. علاوه بر این، ایتالیا میزبان شرکت‌های هواپیمایی منطقه‌ای مانند ایر دولومیتی، خطوط هوایی ارزان‌قیمت و شرکت‌های چارتر و تفریحی نظیر نئوس (شرکت هواپیمایی)، بلو
چارتر و تفریحی نظیر نئوس (شرکت هواپیمایی)، بلو پاناروما ایرلاینز و میسترال ایر است. در حوزه حمل‌ونقل هوایی بار نیز شرکت‌های ایتا ایرویز و کارگولوکس ایتالیا از فعال‌ترین مراکز به‌شمار می‌روند. ایتالیا تا سال ۲۰۱۲ از ۱۳۰ مرکز فرودگاهی فعال برخوردار بود که از میان آن‌ها، فرودگاه بین‌المللی مالپنسا در میلان و فرودگاه بین‌المللی لئوناردو داوینچی در رم به‌عنوان دو قطب شرکت‌های هواپیمایی شناخته می‌شوند. ترامواها و اتوبوس‌های درون و برون‌شهری. اتوبوس‌های محلی در ایتالیا معمولاً به دو دسته تقسیم می‌شوند: خطوط شهری
معمولاً به دو دسته تقسیم می‌شوند: خطوط شهری و خطوط حومه‌ای. بسیاری از شهرهای ایتالیا دارای شبکه اتوبوس‌های برقی هستند؛ شبکه‌هایی که به‌ویژه در دوران حکومت فاشیستی ایتالیا توسعه یافتند. اگرچه بسیاری از این شبکه‌ها در اواخر قرن بیستم از رده خارج شدند، اما شماری از شهرهای بزرگ همچنان از این سامانه استفاده می‌کنند یا شبکه‌های جدیدی راه‌اندازی کرده‌اند. از جمله این شهرها می‌توان به آنکونا، آولینو، بولونیا، کالیاری، کیتی، جنوا، لا اسپتزیا، لچه، میلان، مودنا، ناپل، پارما، ریمینی، رم و سانرمو اشاره کرد.
قاضی لی هان یونگ (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی به کارگردانی لی جه جین، به نویسندگی کیم کوانگ مین و با بازی جی سونگ، پارک هی سون و وون جین آه است. این مجموعه در نیمهٔ دوم سال ۲۰۲۵، روزهای جمعه و شنبه ساعت ۲۱:۵۰ (کی‌اس‌تی) از شبکهٔ ام‌بی‌سی پخش خواهد شد. خلاصه داستان. این مجموعه یک درام حقوقی دربارهٔ قاضی دادگر، لی هان یونگ است که فریاد می‌زند: «اجازه ندهیم زندگی دیگران را آن‌طور که می‌خواهیم داوری کنیم.» او پس از مرگی ناعادلانه بار دیگر به هوش می‌آید و به گذشته بازمی‌گردد تا بدکاران را مجازات کرده و
و به گذشته بازمی‌گردد تا بدکاران را مجازات کرده و سرنوشت خود را تغییر دهد. تولید. این مجموعه بر اساس وب ناولی با همین نام ساخته شده است. کارگردانی آن بر عهدهٔ لی جه جین، از کارگردانان شبکهٔ ام‌بی‌سی است که پیش‌تر در ساخت مجموعه‌های "ازدواج سوم" (۲۰۲۳) و "متل کالیفرنیا" (۲۰۲۵) مشارکت داشته است. فیلمنامه توسط کیم کوانگ مین نوشته شده که این نخستین پروژهٔ او به‌شمار می‌آید. تولید مجموعه نیز با همکاری شرکت اوه! استوری و استودیوی اسلینگ شات انجام می‌شود. فیلم‌برداری. در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۵ حضور بازیگران اصلی، شامل جی
در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۵ حضور بازیگران اصلی، شامل جی سونگ، وون جین آه و پارک هی سون، تأیید شد و آغاز فیلم‌برداری اصلی مجموعه در همان روز اعلام گردید.
نیسیدا یک جزیره آتشفشانی در مجمع‌الجزایر جزایر فلگری در جنوب ایتالیا است. این جزیره در فاصله‌ای بسیار کوتاه از دماغه پوزیلیپو، درست در شمال ناپل قرار دارد و از طریق یک مسیر پیاده‌روی یک کیلومتری با دوربین‌های کنترلی به سرزمین اصلی متصل است. جزیره تقریباً دایره‌ای شکل است و یک دهانهٔ غرق‌شده، خلیج پورتو پائونه را در ساحل جنوب‌غربی شکل می‌دهد. قطر آن حدود و بلندترین ارتفاع آن است. نام جزیره از واژهٔ یونانی «جزیره کوچک» (νησίς) گرفته شده که در حالت مفعولی به صورت "nesida" به کار می‌رفته است. نمای کلی. در دوران
"nesida" به کار می‌رفته است. نمای کلی. در دوران باستان لوسیوس لیسینیوس لوکولوس در نیسیدا ویلا ساخت و مارکوس یونیوس بروتوس نیز یک ویلای تفریحی در آنجا داشت. در نامه‌های سیسرون اشاره شده که او بروتوس را در آنجا ملاقات کرده و همچنین همسر بروتوس، پورشیا، دختر کاتو اوتیکنسیس، در همین مکان خودکشی کرده است. احتمالاً بروتوس در همین مکان با کاسیوس دربارهٔ ترور ژولیوس سزار توافق کرده است. گفته می‌شود بقایای باستانی موجود در نیسیدا، همان ویلای بروتوس هستند. همچنین ممکن است در سدهٔ هفتم یک صومعه در آنجا وجود داشته
ممکن است در سدهٔ هفتم یک صومعه در آنجا وجود داشته باشد. در سدهٔ شانزدهم یک قلعه در این جزیره ساخته شد که سپس به عنوان تیول به خانواده ماچدونیو واگذار گردید. در سدهٔ نوزدهم، نیسیدا محل یک زندان بدنام خاندان بوربون بود که پس از بازدید ویلیام اوارت گلادستون در سال ۱۸۵۱ شهرت یافت. او در اثر خود به نام "دو نامه به ارل ابردین دربارهٔ پیگردهای دولتی ناپل" شرایط سخت زندان را فاش کرد. در همین نوشته‌ها گلادستون توصیف معروف پادشاهی دو سیسیل به عنوان «انکار خدا که به صورت یک نظام حکومتی برپا شده» را بیان نمود. واکنش
صورت یک نظام حکومتی برپا شده» را بیان نمود. واکنش عمومی در اروپا باعث شد دست‌کم بخشی از شرایط زندانیان بهبود یابد. در طول جنگ جهانی دوم، این جزیره توسط ارتش بریتانیا اشغال شد و به «زندان نظامی ۵۵» تبدیل گردید. در این زمان دست‌کم یک اعدام در آن انجام شد: توپچی از توپخانه سلطنتی بریتانیا در تاریخ ۲۳ مه ۱۹۴۴ به جرم قتل و سرقت از یک غیرنظامی ایتالیایی به نام رودولفو ماسترومینیکو توسط جوخه اعدام تیرباران شد. او ۲۶ سال داشت و در گورستان جنگی ناپل به خاک سپرده شد. ارتش بریتانیا همچنین ژنرال ایتالیایی نیکولا بلومو
ارتش بریتانیا همچنین ژنرال ایتالیایی نیکولا بلومو را به جرم قتل یک اسیر جنگی بریتانیایی اعدام کرد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۱ این جزیره میزبان آکادمی نیروی هوایی ایتالیا بود که بعدها به پردیسی بر فراز سرزمین اصلی منتقل شد. نیروی دریایی متحد ناتو در سال ۱۹۷۱ از مالت به جزیره نیسیدا منتقل گردید. امروزه نیسیدا میان یک پایگاه دریایی متعلق به نیروی دریایی ایتالیا و یک مرکز بازداشت نوجوانان تقسیم شده است. صومعه در نیسیدا. ارتباطات شگفت‌آور گسترده میان این جزیره و بریتانیا ممکن است در سدهٔ هفتم با هادریان یا آدریان،