payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فیبل یک بازی ویدئویی رو به انتشار در سبک نقش‌آفرینی اکشن است که توسط پلی‌گراند گیمز توسعه یافته و به‌وسیلهٔ ایکس‌باکس گیم استودیوز منتشر خواهد شد. این بازی که رخدادهای آن در دنیای خیالی آلبیون روایت می‌شود، اولین نسخه جدید از این مجموعه بازی‌ها پس از نسخهٔ "" ساختهٔ لاین‌هد استودیوز در سال ۲۰۱۲ است. این بازی که به عنوان یک نسخهٔ بازراه‌اندازی در نظر گرفته شده، قصد دارد این مجموعه را با مکانیک‌های گیم‌پلی و جلوه‌های بصری معاصر به‌روزرسانی کند و نسل جدید بازیکنان را هدف قرار داده است. "فیبل" قرار است در سال
را هدف قرار داده است. "فیبل" قرار است در سال ۲۰۲۶ برای مایکروسافت ویندوز و ایکس‌باکس سری اکس/اس عرضه شود. توسعهٔ "فیبل" پس از تعطیلی لاین‌هد استودیوز در اوایل سال ۲۰۱۶ آغاز شد که منجر به لغو بازی "افسانه‌های فیبل" شد. گمانه‌زنی‌ها در مورد ساخت قسمت جدید این بازی در سال ۲۰۱۷ آغاز شد و با تایید رسمی در جریان نمایشگاه ایکس‌باکس گیمز شوکیس در سال ۲۰۲۰، توجه‌ها را به خود جلب کرد. از جمله تحولات کلیدی می‌توان به استخدام نویسنده اصلی، آنا مگیل، و همکاری با ایدوس-مونترال اشاره کرد. روند بازی. "فیبل" یک بازی
اشاره کرد. روند بازی. "فیبل" یک بازی نقش‌آفرینی اکشن است که از زاویهٔ دید سوم شخص روایت می‌شود. بازیکنان می‌توانند با استفاده از گزینه‌های متنوعی از جمله سلاح‌های سرد برای حملات نزدیک، کمان برای حملات دقیق از راه دور و طلسم‌های جادویی، در نبردها شرکت کنند.
قانون «لایحه خیریه» که به‌طور عمومی با عنوان «قانون فرراگنی» شناخته می‌شود، قانونی است که در سال ۲۰۲۴ در ایتالیا به تصویب رسید. این قانون در واکنش به رسوایی موسوم به «رسوایی پان‌دورو» مربوط به کیارا فرانی، اینفلوئنسر مشهور ایتالیایی، تدوین شد. در این رسوایی، فرانی به دلیل تبلیغات گمراه‌کننده در کمپین‌های خیریه با اتهاماتی از جمله کلاهبرداری و تبلیغات دروغین مواجه شد، که موجی از انتقاد عمومی و واکنش‌های قانونی را در پی داشت. هدف اصلی این قانون، تنظیم و نظارت بر فعالیت‌های اینفلوئنسرهایی است که بیش از یک
بر فعالیت‌های اینفلوئنسرهایی است که بیش از یک میلیون دنبال‌کننده در شبکه‌های اجتماعی دارند. این افراد، به دلیل نفوذ گسترده و توانایی تأثیرگذاری بر رفتار مصرف‌کنندگان، اکنون تحت نظارت دقیق‌تری قرار گرفته‌اند تا از وقوع کلاهبرداری، تبلیغات فریبنده، و سوءاستفاده از اعتماد عمومی جلوگیری شود. قانون فراگنی، اینفلوئنسرهای برجسته را به‌عنوان «اپراتورهای رسانه‌ای» طبقه‌بندی می‌کند و آن‌ها را موظف می‌سازد که در تبلیغات خود شفافیت کامل داشته باشند، محتوای تبلیغاتی را به‌وضوح مشخص کنند، و از انتشار اطلاعات نادرست یا
به‌وضوح مشخص کنند، و از انتشار اطلاعات نادرست یا گمراه‌کننده خودداری نمایند. همچنین، این قانون شامل مقرراتی برای کمپین‌های خیریه‌ای است که توسط اینفلوئنسرها راه‌اندازی می‌شود، از جمله الزام به تخصیص وجوه جمع‌آوری‌شده در مدت زمان مشخص و ممنوعیت استفاده تبلیغاتی از نام مؤسسات خیریه بدون هماهنگی قبلی. با تصویب این قانون، ایتالیا به یکی از پیشگامان اروپا در زمینهٔ تنظیم‌گری فعالیت‌های دیجیتال و اینفلوئنسری تبدیل شده است، و گامی مهم در جهت حمایت از مصرف‌کنندگان، ارتقای اخلاق حرفه‌ای در فضای مجازی، و مقابله با
ارتقای اخلاق حرفه‌ای در فضای مجازی، و مقابله با سوءاستفاده‌های تجاری برداشته است. تاریخچه. قانون فرانی در پاسخ به رسوایی گسترده پاندوروگیت مربوط به کیارا فرانی پیشنهاد شد، پس از آنکه او محصولاتی را تبلیغ کرد که وعده کمک به خیریه را می‌داد، بدون اینکه قول کمک مالی داده باشد. نخست‌وزیر جورجیا ملونی اعلام کرد که علیرغم تحریم فرانی از سوی مرجع رقابت به دلیل تبلیغات فریبنده، این رسوایی شکافی را در قانون تنظیم فعالیت‌های اینفلوئنسرها آشکار کرده است. این قانون توسط وزیر تجارت، آدولفو اورسو، پیشنهاد شد. این قانون
وزیر تجارت، آدولفو اورسو، پیشنهاد شد. این قانون در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۴ توسط شورای وزیران ایتالیا تصویب شد. با این حال، برخی به دلیل پایین در نظر گرفتن مجازات‌ها از آن انتقاد کردند. این قانون بخشی از واکنش‌های گسترده به فرنی پس از افشای کلاهبرداری او بود که شامل از دست دادن اسپانسرها و مشارکت‌ها، طلاق، جریمه‌های بیش از ۱ میلیون یورو و پیگرد قانونی به دلیل کلاهبرداری نیز می‌شد.
۵=۲+۲ یا دو بعلاوه دو می‌شود پنج یک محاسبه نادرست ریاضی است که به عنوان مثالی از یک خطای منطقی ساده استفاده می‌شود. نادرستی آن برای هر آشنای با حساب پایه آشکار است. این عبارت از سال ۱۷۲۸ در زمینه‌های مختلف استفاده شده‌است و بیشتر از سال ۱۹۴۹ یعنی از انتشار رمان ویران‌شهر با عنوان «۱۹۸۴» نوشته جورج اورول شناخته می‌شود. به عنوان یک درون‌مایه و موضوع در هنر، شعار ضد روشنفکری ۵=۲+۲ به پیش از اورول برمی‌گردد و ادبیاتی مانند «دو و دو می‌شود پنج» ('دو و دو می‌شود پنج') را که در سال 1895 توسط آلفونز آله نوشته شده
پنج') را که در سال 1895 توسط آلفونز آله نوشته شده است، به وجود آورده است که مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه پوچ‌گرا است. و مانیفست هنری تصویرگرایی 1920 با عنوان «۵=۲+۲» نوشته شاعر وادیم شرشنویچ را به وجود آورده است. حقیقت خود-بدیهی و دروغ خود-بدیهی. یوهان ویگاند در اثبات حقیقت دنیویِ حقیقت بدیهیِ ۴=۲+۲ در کتاب «در باب خنثی و مادیات» (۱۶۵۲) گفت: «اینکه دو ضربدر دو می‌شود چهار؛ هیچ انسانی نمی‌تواند قانوناً در آن شک کند زیرا این شیوۀ شناخت در ذات انسان حک شده است.» در نمایشنامه کمدی آداب و رسوم دون ژوان یا
است.» در نمایشنامه کمدی آداب و رسوم دون ژوان یا «ضیافت سنگ» (۱۶۶۵) اثر مولیر، از لیبرتین قهرمان، دون ژوان، پرسیده می‌شود: به چه ارزش‌هایی اعتقاد دارد؟ او پاسخ می‌دهد: به «دو بعلاوه دو می‌شود چهار» باور دارد. در سده هجدهم، نادرستی بدیهیِ ۵=۲+۲ در «دانشنامه، یا فرهنگ جامع هنر و علوم» (۱۷۲۸) توسط افرایم چمبرز، اثبات شد: «بنابراین، گزاره‌ای «پوچ» خواهد بود که تأیید کند دو بعلاوه دو می‌شود پنج؛ یا انکار کند که مجموع آنها می‌شوند چهار.» در سال ۱۷۷۹، ساموئل جانسون نیز به همین ترتیب گفت: «شما ممکن است دلیلی داشته
نیز به همین ترتیب گفت: «شما ممکن است دلیلی داشته باشید که چرا دو بعلاوه دو می‌شود پنج ولی همچنان می‌شود چهار.» در سده نوزدهم، لرد بایرون در نامه‌ای شخصی به همسر آینده‌اش، بانو بایرون گفت: «من می‌دانم که دو بعلاوه دو می‌شود چهار - و اگر می‌توانستم خوشحال می‌شدم که آن را ثابت کنم - اگرچه باید بگویم اگر با هر روشی می‌توانستم دو بعلاوه دو را به "پنج" تبدیل کنم، لذت بسیار بیشتری به من می‌داد.» در داستان «شاهزاده آیدا» (۱۸۸۴) اثر گیلبرت و سالیوان، پرنسس اظهار می‌کند: سیاست، ادبیات، تبلیغات. فرانسه. در اواخر سده
سیاست، ادبیات، تبلیغات. فرانسه. در اواخر سده هجدهم، در جزوه «طبقه سوم چیست؟» (۱۷۸۹)، در مورد انکار قانونی حقوق سیاسی اکثریت مردم عادی فرانسه، امانوئل ژزف سیس گفت: «در نتیجه، اگر ادعا شود که طبق قانون اساسی فرانسه، ۲۰۰۰۰۰ نفر، از ۲۶ میلیون شهروند، دو سوم اراده عمومی را تشکیل می‌دهند، تنها یک نظر می‌توان داد: این ادعا این است که دو بعلاوه دو می‌شود پنج.» سیِس با استفاده از منطق غیرمنطقی «دو بعلاوه دو می‌شود پنج»، عوام‌فریبی از طبقات عمومی را به خاطر اختصاص قدرت رأی نامتناسب به اقلیت‌های سیاسی فرانسه -
قدرت رأی نامتناسب به اقلیت‌های سیاسی فرانسه - روحانیون (طبقه اول) و نجیب‌زادگان (طبقه دوم) - در رابطه با طبقه سوم، اکثریت عددی و سیاسی شهروندان فرانسه مسخره کرد. در سده نوزدهم، در رمان «سرافیتا» (۱۸۳۴)، در مورد ماهیت دوجنسیتی، انوره دو بالزاک گفت: در جزوه «ناپلئون کوچک» (۱۸۵۲)، درباره محدودیت‌های امپراتوری دوم فرانسه (۱۸۵۲-۱۸۷۰)، مانند حمایت سیاسی اکثریت از «کودتای» سلطنت‌طلبان که ناپلئون سوم (۱۸۵۲-۱۸۷۰) را به قدرت رساند و کنار گذاشتن ارزش‌های لیبرال که انقلاب ضد سلطنت‌طلبی را شکل داد، توسط مردم فرانسه از
ضد سلطنت‌طلبی را شکل داد، توسط مردم فرانسه از سیاست ملی، ویکتور هوگو گفت: در "طاعون" (۱۹۴۷)، فیلسوف فرانسوی آلبر کامو اعلام کرد: زمان‌هایی در تاریخ فرارسیده است که کسانی که جرات می‌کردند بگویند: ۴=۲+۲ به جای ۵=۲+۲، به مرگ محکوم می‌شدند. روسیه. در اواخر سده نوزدهم، مطبوعات روسیه از عبارت ۵=۲+۲ برای توصیف سردرگمی اخلاقی ناشی از زوال اجتماعی در آغاز سده بیستم استفاده می‌کردند زیرا خشونت سیاسی بخش عمده‌ای از مبارزه ایدئولوژیک میان طرفداران دموکراسی اومانیستی و مدافعان استبداد تزاری در روسیه را مشخص می‌کرد.
و مدافعان استبداد تزاری در روسیه را مشخص می‌کرد. میخائیل باکونین در کتاب «واکنش در آلمان» (۱۸۴۲)، نوشت: سازش‌های سیاسی اثبات‌گرایان فرانسوی، در آغاز انقلاب ژوئیه (۱۸۳۰)، میانه‌روی آنها را تأیید کرد: «چپ می‌گوید: ۲ ضربدر ۲ می‌شود ۴؛ راست می‌گوید: ۲ ضربدر ۲ می‌شود ۶؛ و میانه‌رو می‌گوید: ۲ ضربدر ۲ می‌شود ۵». در «یادداشت‌های زیرزمینی» (۱۸۶۴) اثر فئودور داستایوفسکی، شخصیت اصلی ناشناس، نادرستیِ «دو بعلاوه دو می‌شود پنج» را می‌پذیرد و پیامدهای (هستی‌شناختی و معرفت‌شناختی) رد حقیقتِ «دو ضربدر دو می‌شود چهار»، را
رد حقیقتِ «دو ضربدر دو می‌شود چهار»، را بررسی می‌کند و پیشنهاد می‌دهد روشنفکری اراده آزاد - توانایی ذاتی انسان برای انتخاب یا رد منطق و غیرمنطق - توانایی شناختی است که بشریت را انسان می‌سازد: در ویگنت ادبی «دعا» (۱۸۸۱)، ایوان تورگنیف گفت: «هرچه انسان برای آن دعا کند، برای معجزه دعا می‌کند. هر دعایی به این خلاصه می‌شود: «خدای بزرگ، عطا کن که دو برابر دو تا نشود چهار تا».» باکونین در «خدا و دولت» (۱۸۸۲)، دئیسم را رد کرد: علاوه بر این، شعار «دو بعلاوه دو می‌شود پنج»، عنوان مجموعه داستان‌های کوتاه پوچ‌گرایانه
پنج»، عنوان مجموعه داستان‌های کوتاه پوچ‌گرایانه با عنوان «دو و دو می‌شود پنج»، ۱۸۹۵، نوشته آلفونز آله است؛ و مانیفست هنری تصویرگرایی ۱۹۲۰ با عنوان «۵=۲+۲» نوشته شاعر وادیم شرشنویچ را به وجود آورده است. در سال ۱۹۳۱، هنرمند گومینر، یاکوو مویسویچ از برنامه تولید کوتاه شده استالین برای اقتصاد اتحاد جماهیر شوروی با یک پوستر تبلیغاتی که "حساب یک طرح جایگزین: ۲+۲ بعلاوه اشتیاق کارگران =۵" را اعلام می‌کرد، پس از اعلام استالین، در سال ۱۹۳۰، مبنی بر اینکه برنامه پنج-ساله اول شوروی (۱۹۲۸-۱۹۳۳) در سال ۱۹۳۲، در مدت
اول شوروی (۱۹۲۸-۱۹۳۳) در سال ۱۹۳۲، در مدت چهار سال، تکمیل خواهد شد، حمایت کرد. کاربرد معاصر. در کتاب "فرقه آماتورها: چگونه اینترنت امروزی فرهنگ ما را می‌کشد" (۲۰۰۷)، منتقد رسانه‌ای اندرو کین از شعار "دو بعلاوه دو می‌شود پنج" برای انتقاد از سیاست ویکی‌پدیا استفاده می‌کند که به هر کاربری اجازه ویرایش دانشنامه را می‌دهد. — اینکه اشتیاق آماتورها برای محتوای تولیدی کاربران، تولید جمعی و وب ۲.۰ فناوری منجر به ایجاد یک دانشنامه دانش عمومی می‌شود، و نه یک دانشنامه دانش تخصصی؛ اینکه "خرد جمعی" آنچه را تحریف خواهد
دانش تخصصی؛ اینکه "خرد جمعی" آنچه را تحریف خواهد کرد که جامعه حقیقت می‌داند. در سال ۲۰۲۰، پس از اظهارات دانشجوی دکترای آمار زیستی، کریم کار، بحثی در رسانه‌های اجتماعی درگرفت: "اگر کسی بگوید ۵=۲+۲، پاسخ صحیح این است که 'تعاریف و اصول شما چیست؟' نه غر زدن در مورد زوال تمدن غرب".
ناحیه راوتَهَت (به نپالی: ، ؛ ) یک ناحیه (ضلع) در نپال است که در استان مادیش واقع شده‌است. ناحیه راوتَهَت ۱٬۰۳۸٫۴۰ کیلومتر مربع مساحت و ۸۱۳٬۵۳۷ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. ناحیه راوتهت دارای ۱۸ واحد تقسیماتی تابعه می‌باشد؛ ۱۶ شهرداری و ۲ دهداری.
حماس، مخفف "جنبش مقاومت اسلامی" فلسطین است. حماس همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
والتر نوئتیکو (متولد ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۶، ویچنزا، ایتالیا) نقاش، مجسمه‌ساز و نویسنده ایتالیایی است. او بنیان‌گذار دو جنبش هنری است: ایندیومالیسم و نئولومینیسم. او همچنین مخترع تکنیک‌های هنری جدید و الفبای جدید، الفبای نئولومینیستی است که در آن هر حرف نمادی از یک زن و یک مرد است. آغاز به عنوان مجسمه‌ساز و نقاش. در سال ۱۹۶۶، نوئتیکو در دانشگاه کا فوسکاری ونیز در رشته هنر و معماری تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۲ فارغ‌التحصیل شد. او اولین نقاشی‌های بدون بعد خود را در سال ۱۹۶۸ آغاز کرد، ابتدا با تضادهای هندسی مثبت و منفی و
آغاز کرد، ابتدا با تضادهای هندسی مثبت و منفی و سپس با مفاهیم نسبیتی. در نمایشگاه خود در پادووا، در سال ۱۹۷۵، نوئتیکو با منتقد هنری الکساندر سیریچی از بارسلونا (رئیس انجمن بین‌المللی منتقدان هنری در پاریس در سال ۱۹۷۸) ملاقات کرد که به‌طور خاص به هنر او علاقه‌مند شد. دوره درون‌بُعدی و تکنیک سبک جدید آن. هنر بی‌بعد در سال ۱۹۶۸ مطرح شد و اولین نمایشگاه هنری آن در سال ۱۹۷۵ برگزار شد که تا سال ۱۹۸۵ ادامه داشت. در این تکنیک، بوم نقاشی درون یک مجسمه شفاف پرسپکس قرار می‌گیرد. نوئتیکو در «مانیفست بی‌بعدگرایی»
قرار می‌گیرد. نوئتیکو در «مانیفست بی‌بعدگرایی» می‌گوید: «بی‌بعدگرایی حالت کامل فرایند تکاملی یک موجود منفرد است که از حالت پیشافیزیکی یا پیش‌بعدی به حالت فیزیکی یا بُعدی می‌رود و در نهایت به حالت فرافیزیکی یا بی‌بعدی می‌رسد. هنر بی‌بعد از این مفاهیم استفاده می‌کند و خود را به شیوه‌ای نسبی‌گرایانه اینشتینی توسعه می‌دهد تا منشأ تحقق زیبایی‌شناختی‌ای باشد که فراتر از بُعد چهارم، به حالت بی‌بعدی، می‌رود.» سیریچی خاطرنشان کرد که «نوئتیکو به علم و هنر جنبش کوبیسم، فلسفه ریاضی در بازنمایی جهان بیرونی را افزوده
فلسفه ریاضی در بازنمایی جهان بیرونی را افزوده است. از این امر نتیجه می‌شود که هنر بی‌بعد نوئتیکو نه تنها ادامه تکاملی تلاش کوبیسم، بلکه عمدتاً تکامل همه بازنمایی‌های شمایل‌نگارانه، ابتدا اسطوره‌ای و سپس مذهبی، از تاریخ بشر در جستجوی حقیقت است. نقاشی‌های او ابتدا از حالت دوبعدی به سه‌بعدی و سپس به حالت چهاربعدی نسبی تغییر می‌کنند تا در نهایت به جنبه بی‌بعدی برسند.» نوشتن. همزمان با آفرینش‌های هنری، نوئتیکو در سال ۱۹۷۶ رمان فلسفی خود با عنوان «"کاپوبرانکو"» («سر گله») را منتشر کرد (انتشارات میلان). در سال
(«سر گله») را منتشر کرد (انتشارات میلان). در سال ۲۰۱۳، به مناسبت سومین سده تولد فیلسوف فرانسوی قرن هجدهم، دنیس دیدرو، او کتابی با عنوان «رؤیای دیدرو» توسط انتشارات فیاکولا، راگوسا، ایتالیا منتشر کرد.
آندره‌آ نورسیس هنرمند معاصر ایتالیایی است که به خاطر آثارش در زمینه‌های طراحی، نقاشی، مجسمه‌سازی و ویدئو آرت شناخته شده است. زندگی‌نامه. آندره‌آ نورسیس (با نام اصلی آندره‌آ کورلی، ۲۶ فوریه ۱۹۶۲) در کالیاری، ایتالیا متولد شد. از سال ۱۹۸۰ او در گالری‌های خصوصی در ایتالیا و ایالات متحده و در موزه‌ها و فضاهای عمومی از جمله کاخ اسپوزیزیونی در رم، کاخ سلطنتی ناپل، غرفه ایتالیا در چهل و هشتمین دوسالانه ونیز، گالریا دارته مدرنا، بولونیا، بنیاد آرنالدو پومودورو در میلان، موزه پالازو کولیکولا آرتی ویسیو در اسپولتو،
موزه پالازو کولیکولا آرتی ویسیو در اسپولتو، آثار خود را به نمایش گذاشته است. از سال ۱۹۸۶ او بیشتر اوقات در رم زندگی و کار کرده است. آثار او در مجموعه‌های خصوصی و عمومی در ایتالیا، بریتانیا، فرانسه، آلمان، اسپانیا و ایالات متحده یافت می‌شود. او سخنرانی‌های عمومی در دانشگاه‌ها، بنیادهای هنری و موزه‌ها، از جمله گالری ملی هنر مدرن در رم، برگزار کرده است. رویکرد او به هنر اغلب شامل همکاری با سایر هنرمندان یا فعالان فرهنگی، از جمله هنرمند انریکو کورته است که با او در طول زمان رابطه‌ای ممتاز برقرار کرده است. در
او در طول زمان رابطه‌ای ممتاز برقرار کرده است. در سال ۱۹۹۹، منتقد سوئیسی، هارالد زیمان، مدیر چهل و هشتمین دوسالانه ونیز، از گروه اورست دعوت کرد تا آثار خود را در داخل غرفه ایتالیا به نمایش بگذارند؛ این هنرمند، به عنوان عضوی از گروه، یک پروژه هنری مداوم در مورد شبکه‌سازی را سازماندهی کرد که نتایج آن در کتاب "«اورست در دوسالانه ونیز»" که توسط منشور منتشر و در سطح بین‌المللی توزیع شد، به تصویر کشیده شده است. در سال ۲۰۰۳، نورسیس همکاری خود را با گالری بویا در نیویورک آغاز کرد و در نمایشگاه گروهی "ژنوم جوان
نیویورک آغاز کرد و در نمایشگاه گروهی "ژنوم جوان ایتالیایی" - نمایشگاهی که فعالیت این گالری را آغاز کرد - شرکت کرد. در سال ۲۰۰۵، آرنالدو پومودورو، مجسمه‌ساز، از نورسیس دعوت کرد تا در نمایشگاه گروهی "«مجسمه‌سازی ایتالیایی قرن بیستم»" که بنیاد آرنالدو پومودورو را در میلان افتتاح کرد، شرکت کند. این نمایشگاه بر آثار مهم‌ترین مجسمه‌سازان ایتالیایی قرن، مانند آدولفو وایلد، جاکومو بالا، مارینو مارینی، ماریو مرز، لوچیانو فابرو، انزو کوچی و دیگران تمرکز داشت. در سال ۲۰۱۷، جیانلوکا مارزیانی، مدیر موزه، نمایشگاهی از
۲۰۱۷، جیانلوکا مارزیانی، مدیر موزه، نمایشگاهی از آثار نورسیس، از سال ۱۹۸۱ تا به امروز، در موزه هنرهای تجسمی کاخ کولیکولا در اسپولتو، اومبریا، که سه طبقه از موزه را اشغال می‌کرد، ترتیب داد. ویژگی‌های تکرارشونده آثار نورسیس، نگرش پسامفهومی به هنر و ماهیت شیدایی هنر اوست. نورسیس رویکرد مفهومی کلاسیک را که توسط هنرمندان معاصر در طول قرن بیستم توسعه یافته، منسوخ می‌داند، و ترجیح می‌دهد در مورد روش کار خود شبیه به روش یک شاعر صحبت کند: همان‌طور که شاعر کلمات را جدا از نحو گفتمانی و حتی از منطق دستوری ردیف
را جدا از نحو گفتمانی و حتی از منطق دستوری ردیف می‌کند، هنرمند با انباشت عناصر رسمی و تجسمی کار می‌کند که اغلب طبق منطق اتفاقی یا بداهه‌پردازی ناخودآگاه محض هنرمند در کنار هم قرار می‌گیرند. اجرای شیدایی او اغلب در اجرای وسواس‌گونه نقاشی‌های قلمی در قالب‌های مختلف، یا در جزئیات ریزی که با آنها مجسمه‌های خود را، حتی مجسمه‌های با ابعاد عظیم، می‌پوشاند، آشکار می‌شود.
مانفردی بنیناتی هنرمند ایتالیایی متولد ۱۹۷۰ در پالرمو (سیسیل) است. او یک نقاش فیگوراتیو معاصر است که آثارش شامل چیدمان، طراحی، مجسمه‌سازی، کلاژ و فیلم نیز می‌شود. زندگی‌نامه. مانفردی بنیناتی پس از ترک تحصیل در رشته حقوق و سینما و همکاری با کارگردانان مشهور ایتالیایی، به عنوان یک هنرمند شروع به کار کرد. او مدتی را در اسپانیا و انگلستان گذراند و در سال ۲۰۰۲، هنگامی که به ایتالیا بازگشت، شروع به ساخت مجسمه‌ها و نقاشی‌های فیگوراتیو کرد که مستقیماً از خاطرات واقعی یا خیالی دوران کودکی الهام می‌گرفتند. بنیناتی
یا خیالی دوران کودکی الهام می‌گرفتند. بنیناتی ابتدا شروع به تحصیل در رشته حقوق کرد و سپس در اوایل دهه ۱۹۹۰ به رشته سینما روی آورد و در همان زمان به عنوان دستیار کارگردان در صنعت سینمای ایتالیا مشغول به کار بود. در سال ۱۹۹۴ به لندن نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان یک هنرمند تجسمی شروع به کار کرد. در سال ۲۰۰۵ به عنوان یکی از چهار هنرمندی که نماینده کشورش در پنجاه و یکمین دوسالانه ونیز بودند، انتخاب شد و در آنجا جایزه مخاطبان را برای غرفه ایتالیا دریافت کرد. در سال ۲۰۰۶ به عنوان بخشی از جایزه رم، بورسیه آکادمی
سال ۲۰۰۶ به عنوان بخشی از جایزه رم، بورسیه آکادمی آمریکایی در رم به او اعطا شد. او در حال حاضر در پالرمو، رم و لس‌آنجلس زندگی و کار می‌کند، جایی که به همراه همسرش میلنا موزکویز (از گروه لس سوپر الگانتس) یک گروه تئاتر تجربی تأسیس کرده است. آثار او توسط گالری جیمز کوهان در نیویورک، تومیو کویاما در توکیو و گالری لورکان اونیل در رم به نمایش گذاشته شده است. در سال ۲۰۱۴، بنیناتی نمایشگاه انفرادی با عنوان "«طبیعت یک تئاتر است» را" در موزه هنر «از درون به بیرون» در پکن برگزار کرد و در سال ۲۰۱۶، موزه سیویکو در
در پکن برگزار کرد و در سال ۲۰۱۶، موزه سیویکو در کاستلبوئونو (ایتالیا) یک نمایشگاه مروری بر گلچین آثار بنیناتی را به پانزده سال اول فعالیت او اختصاص داد. بنیناتی همچنین از حامیان میراث فرهنگی ایتالیا است و از طریق بنیادی که او و مادرش به یاد برادر کوچکترش فلاویو تأسیس کرده‌اند، نمایشگاه‌ها، کارگاه‌ها، سمینارها و نشریاتی در مورد استعدادهای ایتالیایی برگزار می‌کند. پروژه‌های اخیر او شامل مجموعه‌ای از سخنرانی‌ها در مورد طراحی ایتالیایی و کارگاهی در مورد نماد معماری آلدو روسی است که توسط معمار آمریکایی توماس
معماری آلدو روسی است که توسط معمار آمریکایی توماس تسانگ در هنگ کنگ و پالرمو برگزار شد.
پیترو کاسچلا (۲ فوریه ۱۹۲۱–۱۸ مه ۲۰۰۸) یک مجسمه‌ساز ایتالیایی بود. کار اصلی او شامل مجسمه‌های بزرگ یادبود، از جمله "بنای یادبود بین‌المللی قربانیان فاشیسم" در اردوگاه مرگ اردوگاه آشویتس در لهستان (۱۹۵۷–۱۹۶۷) و یک آرامگاه زیرزمینی برای سیلویو برلوسکونی در ویلایش در آرکوره در دهه ۱۹۸۰ بود. زندگی. کاسچلا در ۲ فوریه ۱۹۲۱ در خانواده‌ای هنرمند در پسکارا به دنیا آمد. پدرش توماسو کاسچلا، نقاش و سرامیک‌کار، و مادرش سوزانا فدرمن بودند. برادر بزرگترش آندره آ کاسلا مجسمه‌ساز بود. دو نفر از عموهایش نیز هنرمند بودند،
بود. دو نفر از عموهایش نیز هنرمند بودند، میشل کاسچلا نقاش و جیواکینو کاسچلا نقاش و سرامیک‌کار، و همچنین پدربزرگش، باسیلیو کاسچلا نقاش، سرامیک‌کار و لیتوگراف. در سال ۱۹۴۵ با آنا ماریا چزارینی اسفورزا، یک هنرمند، ازدواج کرد. از سال ۱۹۷۷ با همسر دومش، کوردلیا فون دن اشتاینن زندگی کرد. در قلعه قرون وسطایی قلعه وروکولا در شهرستان فیویتزانو، بالاتر از کارارا. او در سال ۲۰۰۸ در پیتراسانتا درگذشت. کار. در اواخر دهه ۱۹۳۰ او به رم نقل مکان کرد و در آکادمی هنرهای زیبا زیر نظر فروچیو فرازی، که هم نقاشی و هم مجسمه‌سازی
زیر نظر فروچیو فرازی، که هم نقاشی و هم مجسمه‌سازی تدریس می‌کرد، تحصیل کرد. او در نمایشگاه نقاشی کوادرینال رم در سال ۱۹۴۳ و در بیست و چهارمین دوسالانه ونیز در سال ۱۹۴۸ آثاری داشت. او همچنین در بیست و هشتمین دوسالانه در سال ۱۹۵۶ شرکت کرد. در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم، کاسلا به همراه برادرش آندره‌آ و دوستان مختلفش، در یک کارخانه آجرپزی در دره اورلیا، رم به کار سرامیک و موزاییک مشغول بودند. منطقه آجرپزی رم. در حدود سال ۱۹۴۹، او و همسرش چزارینی اسفورزا مأمور شدند تا برای اتاق انتظار طبقه سوم ایستگاه قطار اصلی
تا برای اتاق انتظار طبقه سوم ایستگاه قطار اصلی رم، ایستگاه ترمینی، موزاییک بسازند. در سال ۱۹۵۰، این دو یک موزاییک بزرگ برای یک سینمای رومی، سینما آمریکا، تکمیل کردند. تقریباً در همین زمان، او همچنین نقش برجسته‌هایی در مقیاس کوچک با مواد مختلف ساخت که برخی از آنها از کار روبرتو ماتا، که از دوستانش بود، الهام گرفته شده بود. در سال‌های ۱۹۵۰–۱۹۵۳ برخی از آثار سرامیکی در نمایشگاه بزرگ آمریکایی "«ایتالیا در حال کار: رنسانس او در طراحی امروز»" گنجانده شد. : ۳۱ در آوریل ۲۰۰۶، او مدال لیاقت فرهنگ و هنر ایتالیا را
آوریل ۲۰۰۶، او مدال لیاقت فرهنگ و هنر ایتالیا را دریافت کرد.
میرلا بنتیوولیو (۲۸ مارس ۱۹۲۲–۲۳ مارس ۲۰۱۷) مجسمه‌ساز، شاعر، هنرمند اجرا و کیوریتور ایتالیایی بود. در دهه ۱۹۶۰ او به جنبش بین‌المللی شعر کانکریت پیوست. او در نمایشگاه‌هایی در سراسر جهان، از جمله دوسالانه ونیز (هشت بار از ۱۹۶۹ تا ۲۰۰۱) و در موزه هنر مدرن (۱۹۹۲) شرکت کرد. آثار بنتیوولیو سرشار از انتقاد کنایه‌آمیز از جوامع غربی، ساختارهای مردسالارانه آنها، وسواس به مصرف مادی، آلودگی محیط زیست و تجلیل از قدرت بر شفقت است. او به عنوان یک کیوریتور و منتقد، همیشه برای معرفی زنان هنرمند تلاش می‌کرد. زندگی‌نامه.
برای معرفی زنان هنرمند تلاش می‌کرد. زندگی‌نامه. میرلا بنتیوولیو در کلاگنفورت، اتریش، از والدینی ایتالیایی متولد شد. پدرش، ارنستو برتارلی، دانشمند و استاد دانشگاه پاویا و یک مجموعه‌دار مشتاق کتاب بود. میرلا در میلان بزرگ شد و در ایتالیا، سوئیس و انگلستان تحصیل کرد. هنگامی که تحصیلات بنتیوولیو به دلیل جنگ جهانی دوم متوقف شد، او با مراجعه به کتابخانه گسترده پدرش به تحصیل خود ادامه داد. بنتیوولیو سرودن شعر را از سنین بسیار پایین آغاز کرد. او اولین مجموعه اشعار خود، "جیاردینو" (باغ)، را در سال ۱۹۴۳ منتشر کرد،
خود، "جیاردینو" (باغ)، را در سال ۱۹۴۳ منتشر کرد، اما تا سال ۱۹۶۸ برای انتشار دومین کتاب شعر خود صبر کرد. این دوره طولانی غیرمعمول بین دو انتشار عمدی بود. بنتیوولیو از انعطاف‌ناپذیری کلمات چاپی و ناتوانی آن در بازنمایی کامل تجربیات باز و چندوجهی که اشعار از آنها سرچشمه می‌گرفتند، راضی نبود. در سال ۱۹۶۳، او اولین اثر خود را به عنوان منتقد هنری منتشر کرد، مطالعه‌ای تک‌نگاری دربارهٔ هنرمند آمریکایی متولد لیتوانی، بن شاهن. در دهه ۱۹۶۰، بنتیوولیو شروع به تمرکز بر تجسم بیانی زبان کرد. در آن زمان او به جنبش شعر
بر تجسم بیانی زبان کرد. در آن زمان او به جنبش شعر کانکریت پیوست و شروع به استفاده از عناصر الفبایی برای خلق تصاویر کرد. از نمونه‌های این دوره خلاقانه می‌توان به ("موفقیت") در سال ۱۹۶۸ و (پنجره-صفحه) در سال ۱۹۷۱ اشاره کرد. بنتیوولیو همچنین به جنبش شعر بصری پیوست و عناصر زبانی و شمایلی را با هم ترکیب کرد. (گل سیاه) از سال ۱۹۷۱، یکی از بهترین نمونه‌های شعر بصری او محسوب می‌شود. در دهه ۱۹۷۰، بنتیوولیو به‌طور خاص مجذوب حروف "ای" و "او" شد که در زبان ایتالیایی به ترتیب مخفف کلمات انگلیسی «و» و «یا» هستند. "ای"
ترتیب مخفف کلمات انگلیسی «و» و «یا» هستند. "ای" به نشانه اجتماع و ارتباط تبدیل شد، در حالی که "او" به نشانه هویت و فردیت تبدیل شد. چند سال بعد، او به‌طور فزاینده‌ای درگیر مجسمه‌سازی و هنرهای نمایشی شد و حروف را به شکل‌های سه‌بعدی تکامل داد: "ای" به کتاب باز تبدیل شد، در حالی که "او" به تخم‌مرغ تبدیل شد. اولین اثر مجسمه‌سازی او که از کتاب و تخم‌مرغ استفاده می‌کند، ("شعر کامل") از سال ۱۹۷۴ است. تصاویر کتاب‌ها و تخم‌مرغ‌ها در بسیاری از آثار بعدی او تکرار می‌شوند و در یکی از برجسته‌ترین آثار او، ("تخم‌مرغ
و در یکی از برجسته‌ترین آثار او، ("تخم‌مرغ گوبیو") از سال ۱۹۷۶ به نمایش گذاشته شده‌اند. در سال ۱۹۷۶، بنتیوولیو یک اثر هنری برای شهر گوبیو ایتالیا با عنوان "«شعری" "برای درخت"» خلق کرد. این اثر هنری نمایشی شامل برافراشتن درختی در میدان اصلی شهر و دعوت از رهگذران برای نوشتن چیزی روی یک تکه کاغذ و سپس چسباندن آن به درخت بود. بنتیوولیو سپس کاغذها را جمع‌آوری کرد و برخی را برای خلق یک شعر منحصر به فرد و منسجم انتخاب کرد. بنتیوولیو در سال ۲۰۰۲ لوح نقره‌ای رئیس‌جمهور ایتالیا را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۲، گالری ملی
ایتالیا را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۲، گالری ملی هنر مدرن در رم، به مناسبت نودمین سالگرد تولد این هنرمند، مروری بر آثار او ترتیب داد. بنتیوولیو در ۲۳ مارس ۲۰۱۷ در سن ۹۴ سالگی در رم درگذشت.
سانته سانتینو روچتی (؛ زادهٔ ۱۳ ژوئیه ۱۹۴۶) خواننده، ترانه‌سرا و نوازنده اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. روچتی که در مونتالتو دی کاسترو ایتالیا متولد شد، فعالیت خود را به عنوان بنیان‌گذار و عضو اصلی گروه «I Rokketti» آغاز کرد. پس از چندین تجربه در گروه‌های دیگر، او در سال ۱۹۷۵ فعالیت انفرادی خود را آغاز کرد و بلافاصله با آهنگ «Pelle di sole» به موفقیت رسید که در جدول آهنگ‌های پرفروش ایتالیا رتبه ۱۵ را کسب کرد. بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ او سه بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در سال ۱۹۷۸ با آهنگ «Armonia
سانرمو شرکت کرد و در سال ۱۹۷۸ با آهنگ «Armonia e poesia» رتبه ششم را کسب کرد. از دهه ۸۰ میلادی، او فعالیت‌های خود را بر اجراهای زنده و کنسرت‌ها متمرکز کرد. ترانه‌شناسی. آلبوم تک‌آهنگ
ادواردو (دینو) آلفیری (بولونیا، ۸ ژوئن ۱۸۸۶ - میلان، ۱۹۶۶) سیاستمدار و دیپلمات فاشیست ایتالیایی بود. او به عنوان وزیر مطبوعات و تبلیغات بنیتو موسولینی و سفیر در برلین خدمت کرد. سال‌های نخستین و تحصیلات. آلفیری در سال ۱۸۸۶ در بولونیا از آنتونیو و ماریا بدونی زاده شد. او در دوران کودکی و نوجوانی از نظر سیاسی فعال بود و در سال ۱۹۱۰ به انجمن ملی‌گرایان پیوست. او مدرک حقوق خود را در سال ۱۹۱۵ از دانشگاه جنوا دریافت کرد و اندکی پس از آن داوطلبانه به خدمت سربازی رفت. آلفیری به سرعت به درجه ستوان ارتقا یافت و در سال
آلفیری به سرعت به درجه ستوان ارتقا یافت و در سال ۱۹۱۶ مدال برنز و در سال ۱۹۱۷ مدال نقره شجاعت نظامی را دریافت کرد. او در ژوئیه ۱۹۱۹ از خدمت مرخص شد. در سال ۱۹۱۱، تحصیلات حقوق خود را به پایان رساند و اندکی پس از آن به گروه ملی‌گرایانی که توسط انریکو کرادینی تشکیل شده بود، پیوست. او که داوطلب جنگ جهانی اول بود، از ادغام گروه کورادینی و حزب ملی فاشیست بنیتو موسولینی انتقاد کرد. با این وجود، در سال ۱۹۲۴ در فهرست حزب ملی فاشیست به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. حرفه سیاسی. در دوران حکومت موسولینی، آلفیری