payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مایرید مک‌گینس (انگلیسی: Mairead McGuinness)(متولد ۱۳ ژوئن ۱۹۵۹) سیاستمدار ایرلندی است که از اکتبر ۲۰۲۰ تا نوامبر ۲۰۲۴ به عنوان کمیسر اروپا در امور ثبات مالی، خدمات مالی و اتحادیه بازارهای سرمایه خدمت کرد. اوایل زندگی. مک‌گینس که اصالتاً اهل آردی در شهرستان لوث است، اولین فارغ‌التحصیل زن رشته اقتصاد کشاورزی از دانشگاه دوبلین در سال 1980 بود. [ 5 ] در سال 1984 و امور مالی خود را دریافت کرد و قبل از ورود به سیاست در سال 2004، در رسانه‌ها مشغول به کار شد. او به عنوان محقق در "برنامه تلویزیونی لیت لیت شو" ،
به عنوان محقق در "برنامه تلویزیونی لیت لیت شو" ، مجری برنامه‌های "«گوش به زمین»" و "«مزرعه سلبریتی»" از شبکه آر.تی.ای ، روزنامه‌نگار مجله "«مجله کشاورزان ایرلندی" » و سردبیر ضمیمه کشاورزی روزنامه « "مستقل ایرلندی" » فعالیت داشت . در سال ۲۰۱۴، مک‌گینس به عنوان فارغ‌التحصیل سال کشاورزی و علوم غذایی از دانشگاه UCD برگزیده شد. حرفه سیاسی. عضو پارلمان اروپا، ۲۰۰۴–۲۰۲۰. در اوایل سال 2004، مک‌گینس پس از گمانه‌زنی‌هایی مبنی بر نامزدی او برای حزب دموکرات‌های مترقی ، قصد خود را برای نامزدی در انتخابات پارلمان اروپا
قصد خود را برای نامزدی در انتخابات پارلمان اروپا از حزب فین گائل اعلام کرد . در کنوانسیون انتخاب در فوریه 2004، او برای رقابت در کنار آوریل دویل انتخاب شد . این موضوع بحث‌برانگیز شد، زیرا افراد نزدیک به فاین گیل معتقد بودند که آنها می‌توانند تنها یکی از سه کرسی حوزه انتخابیه شرقی را به دست آورند . با این حال، عملکرد قوی‌تر از حد انتظار فین گائل در انتخابات باعث شد هر دو زن انتخاب شوند. مک‌گینس در دوران نمایندگی خود در پارلمان، در چندین کمیته پارلمان اروپا، از جمله کمیته کشاورزی و توسعه روستایی و هیئت روابط
جمله کمیته کشاورزی و توسعه روستایی و هیئت روابط با استرالیا و نیوزیلند، خدمت کرد. او عضو علی‌البدل کمیته محیط زیست، بهداشت عمومی و ایمنی مواد غذایی ، کمیته دادخواست‌ها و هیئت روابط با چین نیز بود . مک‌گینس در انتخابات عمومی سال ۲۰۰۷، کاندیدای حوزه انتخابیه لوث از حوزه انتخابیه فاین گیل بود ، اما انتخاب نشد. او در انتخابات اروپایی سال ۲۰۰۹ ، در شمارش اولیه آرا، دوباره انتخاب شد و با ۲۵.۷٪ از آرای اولویت اول، در صدر نظرسنجی قرار گرفت. در آوریل 2011، مک‌گینس اعلام کرد که مایل به نامزدی برای ریاست جمهوری
اعلام کرد که مایل به نامزدی برای ریاست جمهوری ایرلند است و برای انتخابات ریاست جمهوری 2011، نامزدی حزب فین گیل را دنبال خواهد کرد . در طول مبارزات انتخاباتی، مک‌گینس از افشای هزینه‌های نمایندگی پارلمان اروپا و ادعاهای مربوط به کمک هزینه خودداری کرد. در ژوئیه 2011، او در نامزدی از گی میچل شکست خورد . در انتخابات اروپایی ۲۰۱۴ ، او دوباره به پارلمان اروپا برای حوزه انتخابیه جدید میدلندز-شمال غربی انتخاب شد . در ژوئیه 2014، مک‌گینس به عنوان معاون رئیس پارلمان اروپا انتخاب شد ؛ او در دور اول رأی‌گیری با رأی
اروپا انتخاب شد ؛ او در دور اول رأی‌گیری با رأی مخفی، اکثریت مطلق آرا را برای راهیابی به پارلمان به دست آورد. او تحت رهبری رئیس جمهور مارتین شولتز ، بر سیاست اطلاعاتی پارلمان، مطبوعات و روابط شهروندان نظارت داشت. علاوه بر این، او به عنوان رئیس گروه کاری سیاست اطلاعات و ارتباطات و به عنوان رئیس مشترک گروه بین نهادی ارتباطات خدمت کرد. مک‌گینس علاوه بر وظایف و مسئولیت‌های کمیته‌ای خود به عنوان معاون رئیس، عضو گروه بین‌گروهی پارلمان اروپا در مورد رفاه و حفاظت از حیوانات و گروه بین‌گروهی پارلمان اروپا در مورد
از حیوانات و گروه بین‌گروهی پارلمان اروپا در مورد حقوق کودکان نیز بود. او در کنار کارین کادنباخ ، ریاست مشترک گروه قلب پارلمان اروپا را نیز بر عهده داشت، گروهی از نمایندگان پارلمان که علاقه‌مند به ترویج اقداماتی هستند که به کاهش بار بیماری‌های قلبی عروقی (CVD) کمک می‌کند. در نوامبر 2016، سازمان «یک صدا برای زبان‌ها» از مک‌گینس به عنوان حامی خود استقبال کرد. همچنین در نوامبر 2016، مک‌گینس رسماً نامزدی خود را برای ریاست پارلمان اروپا اعلام کرد . در عوض، آنتونیو تاجانی ، نماینده ایتالیایی پارلمان اروپا و
تاجانی ، نماینده ایتالیایی پارلمان اروپا و کمیسر سابق اروپا، به عنوان نامزد گروه EPP برای جایگزینی مارتین شولتز ، رئیس فعلی، انتخاب شد ؛ مک‌گینس دومین رأی برتر را کسب کرد. پیش از انتخابات اروپا در سال 2019 ، او اعلام کرد که دوباره برای این سمت نامزد می‌شود و با کسب بیش از سهمیه در شمارش اول، دوباره انتخاب شد. پس از انتخابات 2019، مک‌گینس بخشی از یک گروه کاری فراحزبی بود که مسئول تهیه پیش‌نویس برنامه کاری چهار ساله پارلمان اروپا در زمینه دیجیتالی شدن بود. کمیسر اروپا، ۲۰۲۰–۲۰۲۴. مک‌گینس، به همراه اندرو
کمیسر اروپا، ۲۰۲۰–۲۰۲۴. مک‌گینس، به همراه اندرو مک‌داول ، یکی از دو نفری بود که دولت ایرلند در 4 سپتامبر 2020 برای جایگزینی فیل هوگان در کمیسیون اروپا معرفی کرد . در 8 سپتامبر 2020، مک‌گینس توسط اورسولا فون در لاین، رئیس کمیسیون اروپا، به عنوان کمیسر جدید ثبات مالی، خدمات مالی و اتحادیه بازارهای سرمایه پیشنهاد شد . در 7 اکتبر 2020، او با رأی 583 در برابر 75 و 37 رأی ممتنع برای این سمت تأیید شد. در نوامبر 2023، مک‌گینس اعلام کرد که در انتخابات پارلمان اروپا در سال 2024 شرکت نخواهد کرد . انتخابات ریاست
در سال 2024 شرکت نخواهد کرد . انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۵. در 15 ژوئیه 2025، فاین گیل تأیید کرد که مک‌گینس تنها نامزد حزب برای انتخابات ریاست جمهوری ایرلند در سال 2025 است و بدون هیچ رقیبی انتخاب شده است. او در یک رویداد حزبی در ماه سپتامبر تأیید خواهد شد.
سیاه‌دوزی یا سیاه دوچ یکی از شاخه‌های اصیل هنر سوزن‌دوزی بلوچی در فرهنگ مردم بلوچ است. این هنر که عمدتاً توسط زنان بلوچ اجرا می‌شود، از دوختن نخ‌های مشکی ابریشمی با طرح‌های هندسی و ظریف بر زمینه پارچه‌های مختلف روشن یا سفید تشکیل می‌شود. سیاه‌دوزی، در کنارسایر هنر های سوزن دوزی، یکی از شاخص‌ترین جلوه‌های سوزن‌دوزی بلوچی به‌شمار می‌رود. در سال‌های اخیر، علاقه‌مندان به هنرهای دستی در دیگر مناطق ایران نیز به این هنر جذب شده‌اند؛ با این حال، منشأ و میراث فرهنگی آن منحصراً به اقوام بلوچ بازمی‌گردد. پیشینه.
آن منحصراً به اقوام بلوچ بازمی‌گردد. پیشینه. سیاه‌دوزی بلوچ ریشه در سنت‌های کهن مردم بلوچ دارد و نسل به نسل از مادران بلوچ به دختران بلوچ منتقل شده است. این هنر نه‌تنها در مناطق بلوچ‌نشین ایران مانندسیستان و بلوچستان، کرمان،خراسان جنوبی و هرمزگان رواج دارد، بلکه در دیگر کشورهایی که اقوام بلوچ در آن ساکن‌اند، نظیر پاکستان، عمان و افغانستان نیز استفاده میشود. امروزه در تمام بلوچستان در شهرهایی مانند زاهدان، سراوان، دلگان، خاش، و نیکشهر نمونه‌های زیادی از این هنر بلوچی یافت می‌شود، استفاده از آن در بلوچستان
هنر بلوچی یافت می‌شود، استفاده از آن در بلوچستان پاکستان و عمان نیز متداول است. در منابع پاکستانی، سیاه‌دوزی (که گاه با واژه‌هایی مانند Balochi needlework از آن یاد می‌شود)، به‌عنوان یک جلوه منحصر از هنر سوزن‌دوزی بلوچ شناخته شده است. برخی پژوهشگران پاکستانی آن را یکی از نمونه‌های نادر اتصال هویت فرهنگی، زیبایی‌شناسی هندسی، و روایت‌های زنانه در فرهنگ قومی بلوچ دانسته‌اند. ویژگی‌ها. در سیاه‌دوزی، نقوش کاملاً هندسی، تکرارشونده و گاه دارای ساختار متقارن هستند. این هنر برخلاف برخی از انواع سوزن‌دوزی که
هستند. این هنر برخلاف برخی از انواع سوزن‌دوزی که رنگارنگ‌اند، از نخ مشکی ابریشمی یا نخی ضخیم‌تر برای ایجاد تضاد چشمگیر با زمینه روشن استفاده می‌کند. سیاه‌دوزی معمولاً بر یقه، سرآستین، سینه و لبهٔ لباس زنان بلوچ اجرا می‌شود. سیاه‌دوزی هیچ ارتباطی با فرهنگ‌های غیر بلوچ ندارد، بلکه از ابتدا توسط زنان بلوچ خلق و حفظ شده است. در ایرانشهر، که به‌عنوان شهر ملی سوزن‌دوزی ثبت شده‌است، آثار متنوعی از انواع سیاه‌دوزی و خامه‌دوزی در کارگاه‌های زنان بلوچ تولید می‌شود. در سال‌های اخیر، هنرمندان بلوچ و فعالان حوزه مد و
در سال‌های اخیر، هنرمندان بلوچ و فعالان حوزه مد و پوشاک سنتی اقدام به تلفیق سیاه‌دوزی با رنگ‌های دیگر (مانند قرمز، فیروزه‌ای یا سبز تیره و ...) کرده‌اند. این تلفیق‌ها، چه در رنگ زمینه و چه در رنگ نخ، باعث شده سیاه‌دوزی از حالت صرفاً سنتی خارج شده و وارد دنیای مدرن و هنری شود. همچنین ترکیب آن با یا سایر اشکال آینه‌دوزی، نوعی تنوع بصری و کاربردی به این هنر بخشیده است. جایگاه فرهنگی. سیاه‌دوزی تنها یک هنر تزئینی نیست، بلکه حامل هویت و روایت‌های نسل به نسل زنان بلوچ است. هر طرح خاص ممکن است در یک منطقه
زنان بلوچ است. هر طرح خاص ممکن است در یک منطقه بلوچ‌نشین معنای خاصی داشته باشد. زنان بلوچ گاه طرح‌های خاصی را برای موقعیت‌هایی مانند عروسی، تولد یا عزاداری می‌دوختند. بنابراین این هنر نقش حافظه جمعی و فرهنگی را نیز ایفا می‌کند. استفاده روی پارچه های رنگی. یکی از ویژگی‌های قابل توجه و منعطف سیاه‌دوزی بلوچ، امکان اجرای آن بر روی انواع مختلف پارچه‌های رنگی است. برخلاف تصور رایجی که این هنر را تنها محدود به پارچه‌های سفید می‌داند، در سنت‌های واقعی بلوچستان، سیاه‌دوزی از دیرباز بر روی زمینه‌های متنوعی از رنگ‌ها
از دیرباز بر روی زمینه‌های متنوعی از رنگ‌ها انجام می‌شده است. زنان بلوچ از پارچه‌هایی با رنگ‌های تیره یا گرم مانند سورمه‌ای، قهوه‌ای، سبز زیتونی، زرشکی و کرم استفاده می‌کردند که ترکیب آن با نخ‌های مشکی جلوه‌ای خیره‌کننده و کنتراست بصری جذابی ایجاد می‌کرد. این انتخاب آگاهانه نه تنها به زیبایی طرح‌های هندسی و تکرارشونده کمک می‌کرد، بلکه نشان‌دهنده‌ی ذوق و سلیقه‌ی هنرمند در انتخاب رنگ زمینه‌ای مناسب با نوع طرح، کاربرد لباس و جایگاه اجتماعی صاحب آن بود. همچنین در برخی مناطق، استفاده از پارچه‌های رنگی به عنوان
در برخی مناطق، استفاده از پارچه‌های رنگی به عنوان نشانه‌ای از تنوع فرهنگی یا آیینی تلقی می‌شده است. مثلاً لباس‌هایی با زمینه‌ی رنگی خاص ممکن بود در مراسم خاص یا توسط گروه خاصی از زنان استفاده شوند. به همین دلیل، سیاه‌دوزی بر روی پارچه‌های رنگی را می‌توان بخشی از سازگاری و پویایی این هنر دانست؛ هنری که ضمن حفظ هویت و سبک ویژه‌ی خود، توانسته در طول زمان با شرایط، کاربردها و سلیقه‌های گوناگون هماهنگ شود. استفاده در دیگر مناطق. در مناطق غیر بلوچ‌نشین نیز علاقه‌مندی به سیاه‌دوزی افزایش یافته است. در برخی
علاقه‌مندی به سیاه‌دوزی افزایش یافته است. در برخی کارگاه‌ها و نمایشگاه‌ها در شهرهای مرکزی ایران، هنرمندان با الهام از این هنر اقدام به طراحی لباس، کیف، تابلو و زیورآلات کرده‌اند. با این حال، جامعه فرهنگی بلوچ بر حفظ اصالت و احترام به خاستگاه این هنر تأکید دارد.
یان جیبوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است که در حال حاضر برای استاندارد لیژ در پست مهاجم بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال بلژیک بازی کرده است. دوران باشگاهی. جیبوا نخستین بازی حرفه‌ای خود را برای باشگاه فوتبال اس‌ال۱۶ اف‌سی، تیم ذخیره باشگاه فوتبال استاندارد لیژ، در ۱۹ آوریل ۲۰۲۴ در یک مسابقه دسته اول ب فوتبال بلژیک برابر باشگاه فوتبال اوستنده انجام داد و با هدایت رژینال گورو در ترکیب اصلی در شکست ۲–۱ به میدان رفت. در آن زمان، باشگاه فوتبال اس‌ال۱۶ اف‌سی
رفت. در آن زمان، باشگاه فوتبال اس‌ال۱۶ اف‌سی حدود دو هفته پیش از آن به سقوط به دسته ملی یک فوتبال بلژیک محکوم شده بود. در تابستان ۲۰۲۴، جیبوا با زدن گل پیروزی برای تیم اصلی باشگاه فوتبال استاندارد لیژ در یک دیدار دوستانه مقابل ان‌ای‌سی جلب توجه کرد. در روز افتتاحیه فصل ۲۰۲۵–۲۰۲۴، سرمربی ایوان لکو او را برای مسابقه لیگ برابر باشگاه فوتبال خنک در فهرست تیم قرار داد.
بورگ‌هولتسلی، که نام خود را از تپه‌ای جنگلی در ناحیهٔ «ریسباخ» در جنوب‌شرقی زوریخ گرفته‌است، بیمارستان دانشگاهی روان‌پزشکی زوریخ و یکی از مراکز اصلی روان‌پزشکی در سوئیس به‌شمار می‌رود. این مرکز به‌عنوان یک بیمارستان پژوهشی، با دانشگاه زوریخ همکاری نزدیک دارد. تاریخچه. پیش از ساخت نهادهای دولتی ویژه، بیشتر افراد مبتلا به بیماری‌های روانی و ناتوانی‌های ذهنی به‌طور خصوصی نگهداری می‌شدند. در سال ۱۸۵۱، سرشماری‌ای تحت عنوان «شمارش دیوانگان» () انجام شد که نشان داد کمتر از ده درصد از ۱۲۸۱ نفری که در ایالت زوریخ
کمتر از ده درصد از ۱۲۸۱ نفری که در ایالت زوریخ شناسایی شدند، تحت مراقبت بیمارستانی قرار داشتند؛ آن‌هم در بیمارستان‌هایی که بیشترشان بخش ویژهٔ روان‌پزشکی نداشتند. در سال ۱۸۱۷، شهر زوریخ بخشی برای بیماران روانی در «بیمارستان قدیمی» () ایجاد کرد. این بخش در ابتدا شامل ۲۴ سلول برای افراد مبتلا به بیماری روانی بود. در دههٔ ۱۸۴۰، کل این بیمارستان به مکانی اختصاصی برای نگهداری بیماران مزمن و روانی تبدیل شد. شرایط نامناسب این بیمارستان بارها مورد انتقاد قرار گرفت و همین امر باعث شد پیشنهادهایی برای ساخت
گرفت و همین امر باعث شد پیشنهادهایی برای ساخت تیمارستان‌های جدید مطرح شود. تا سال ۱۸۶۳، طرح ساخت یک تیمارستان جدید در منطقهٔ بورگ‌هولتسلی () تکمیل شد. در سال ۱۸۶۴، پارلمان ایالتی رأی به آغاز ساخت این مرکز داد. این گسترش مراقبت روان‌پزشکی در زمانی روی داد که در گفتمان عمومی در سوئیس و دیگر کشورهای اروپایی، وجود مراکز بستری برای بیماران روانی، نشانه‌ای از پیشرفت جامعه تلقی می‌شد. ویلهلم گریزینگر نقش مهمی در برنامه‌ریزی این تیمارستان جدید ایفا کرد. هرچند پیش از پایان ساخت و افتتاح رسمی بیمارستان در سال ۱۸۷۰
از پایان ساخت و افتتاح رسمی بیمارستان در سال ۱۸۷۰ درگذشت، اما از او به عنوان بنیان‌گذار بورگ‌هولتسلی یاد می‌شود. از ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۹، این بیمارستان سه مدیر داشت: برنهارد فون گودن، گوستاو هوگنن و ادوارد هیتسیش. هر سه نفر تمرکز خود را بر روان‌پزشکی عصبی گذاشته بودند، و پژوهش‌های آنان بر آسیب‌شناسی و فیزیولوژی مغز متمرکز بود. چهارمین مدیر بورگ‌هولتسلی اوگوست-آنری فورل بود که نزدیک به بیست سال این مسئولیت را بر عهده داشت. فورل آزمایش‌هایی در زمینهٔ هیپنوتیزم بر بیماران و کارکنان انجام داد و همچنین این روش را به
و کارکنان انجام داد و همچنین این روش را به دانشجویان خود آموزش می‌داد. او که طرفدار سرسخت اصلاح نژادی بود، در دوران مدیریت خود اقدام به انجام عقیم‌سازی بیماران در این کلینیک کرد. در آن زمان، این اقدامات با دلایل ظاهراً درمانی توجیه می‌شد، اما فورل بعدها نوشت که این دلایل تنها «بهانه» بوده‌اند و هدف واقعی، صرفاً یک هدف اجتماعی بوده است. روند عقیم‌سازی اجباری بیماران روانی پس از او نیز توسط جانشینانش ادامه یافت. در سال ۱۸۹۸، اوژن بلولر به مدیریت بورگ‌هولتسلی رسید و تا سال ۱۹۲۷ در این سمت باقی ماند. دوران
رسید و تا سال ۱۹۲۷ در این سمت باقی ماند. دوران بلولر یکی از درخشان‌ترین ادوار این بیمارستان به‌شمار می‌رود، زیرا در این زمان، روان‌کاوی، نظریه‌های روان‌پزشکی فروید، و نیز فعالیت‌های خلاقانهٔ دستیارش کارل گوستاو یونگ در بیمارستان گسترش یافت. پس از او، هانس-وولفگانگ مایر و سپس پسرش مانفرد بلولر مدیر این مرکز شدند. علاوه بر یونگ، روان‌پزشکان سرشناسی نیز بخشی از فعالیت حرفه‌ای خود را در بورگ‌هولتسلی گذراندند، از جمله: کارل آبراهام، لودویگ بینزوانگر، اوژن مینکوفسکی، هرمان رورشاخ، فرانتس ریکلین، کنستانتین فون
هرمان رورشاخ، فرانتس ریکلین، کنستانتین فون موناکوف، اوژن بلولر، ارنست رودین، آدولف مایر، آبراهام بریل و امیل اوبرهولزر. ادوارد اینشتین، پسر آلبرت اینشتین، نیز در این بیمارستان بستری بوده است. همچنین لوسیا جویس، دختر جیمز جویس، از بیماران این مرکز بوده است. امروزه، بورگ‌هولتسلی به عنوان مرکزی مهم برای پژوهش‌های روان‌پزشکی و درمان بیماری‌های روانی شناخته می‌شود. یوان کامرون، روان‌پزشک جنجالی، در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ در این بیمارستان تحصیل کرده بود. در ششم مارس ۱۹۷۱، آتشی در کلینیک رخ داد که به مرگ ۲۸ بیمار مرد
آتشی در کلینیک رخ داد که به مرگ ۲۸ بیمار مرد سالمند بر اثر خفگی انجامید. وجود میله‌هایی بر پنجره‌ها تلاش امدادگران را برای نجات جان بیماران با مشکل روبه‌رو کرد. نکات جالب. فیلم معمایی و ساختگی سوئیسی "مارموررا" محصول سال ۲۰۰۷، در مکان‌های گوناگونی فیلم‌برداری شد؛ از جمله در آسایشگاه «بورگ‌هولتسلی» در ناحیهٔ وینه‌گ در زوریخ، کنار رود لیمات نزدیک تکنوپارک زوریخ، در تفرجگاه لیمات‌کوای، و بر روی پل مونستر‌بروکه که به سوی میدان مونسترهوف می‌رود.
درام‌لاین فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی چارلز استون سوم است. در این فیلم بازیگرانی همچون نیک کانن، زوئی سالدانا، اورلاندو جونز، لئونارد رابرتس و آفیمو آملامی ایفای نقش کرده‌اند.
خانه مرکزی هنرمندان، مسکو () یک گالری هنری چهار طبقه در مسکو است. این یک مرکز نمایشگاهی تاریخی در مسکو بود که محل تأسیس کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های هنرمندان، یکی از مشهورترین مجتمع‌های نوع خود در روسیه، بود که از سال ۱۹۷۹ تا ۲۰۱۹ وجود داشت. در طول سال‌های فعالیت خود، خانه مرکزی هنرمندان یک ساختمان را با گالری ترتیاکوف (گالری جدید ترتیاکوف) به اشتراک گذاشت؛ از مارس ۲۰۱۹، قرار بود کل ساختمان تحت مدیریت گالری جدید ترتیاکوف منتقل شود. خانه مرکزی هنرمندان در مسکو در آوریل ۲۰۱۹ تعطیل شد و فضای نمایشگاه به
در مسکو در آوریل ۲۰۱۹ تعطیل شد و فضای نمایشگاه به گالری جدید ترتیاکوف منتقل شد. این بنا توسط اتحادیه هنرمندان اتحاد جماهیر شوروی ساخته شد. اطلاعات عمومی. خانه مرکزی هنرمندان در مرکز مسکو قرار دارد و توسط پارک هنری موزئون احاطه شده است. نمایشگاه فضای باز موزه مجسمه‌سازی به‌طور ارگانیک در مجموعه پارک قرار گرفته و با مناطق تفریحی و زمین‌های بازی برای کودکان تکمیل می‌شود. واقع در کریمسکی وال، ۱۰، مسکو، روسیه، ۱۱۹۰۴۹ تاریخچه ساختمان. در ابتدا، در سپتامبر ۱۹۵۶، شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی قطعنامه‌ای در مورد
وزیران اتحاد جماهیر شوروی قطعنامه‌ای در مورد ساخت دو ساختمان - ساختمان گالری ترتیاکوف و ساختمان نمایشگاه اتحادیه هنرمندان اتحاد جماهیر شوروی - تصویب کرد. متعاقباً، تصمیم گرفته شد که یک ساختمان برای دو شیء ساخته شود. این پروژه در سال‌های ۱۹۶۲–۱۹۶۳ تکمیل و در مارس ۱۹۶۴ برای ساخت تأیید شد.ساخت و ساز در سال ۱۹۶۵ آغاز شد خانه مرکزی هنرمندان در نوامبر ۱۹۷۹ افتتاح شد. نویسندگان اصلی پروژه ساختمان، معماران نیکولای سوکویان و یوری شِوِردِیف بودند.علاوه بر این، معماران دیگری نیز در طراحی شرکت داشتند. مؤسسات تحقیقاتی
دیگری نیز در طراحی شرکت داشتند. مؤسسات تحقیقاتی مختلفی در این پروژه مشارکت داشتند. نمایشگاه. نگارخانه ترتیاکوف. نمایشگاه گالری ترتیاکوف در کریمسکی وال شامل آثار هنری هنرمندان روسی و شوروی است که در دهه‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۶۰ فعالیت می‌کردند: کازیمیر مالویچ، واسیلی کاندینسکی، مارک شاگال، میخائیل لاریونوف، رابرت فالک، پیوتر کونچالوفسکی، پاول کورین، پاول فیلونوف، الکساندر دینکا، ورا موخینا، سرگئی کوننکوف، ایوان شادر، ولادیمیر فاورسکی، هنرمندان «سبک سخت‌گیرانه» و بسیاری دیگر. در مرحله طراحی، تصمیم گرفته شد که
و بسیاری دیگر. در مرحله طراحی، تصمیم گرفته شد که نمایشگاه قبل از انقلاب در ساختمان قدیمی گالری ترتیاکوف در خیابان لاوروشینسکی برگزار شود. علاوه بر این، در ساختمان گالری ترتیاکوف در کریمسکی وال، نمایشگاه‌های مختلفی با موضوعات و مواد نمایشگاهی متنوع برگزار می‌شود و کلاس‌های کارشناسی ارشد با هنرمندان مشهور معاصر به عنوان بخشی از فعالیت‌های باشگاه هنر معاصر برگزار می‌شود. خانه مرکزی هنرمندان. نمایشگاه‌های مختلفی از هنر معاصر، معماری و طراحی در سالن‌های نمایشگاهی خانه مرکزی هنرمندان برگزار می‌شد. نمایشگاه‌هایی
خانه مرکزی هنرمندان برگزار می‌شد. نمایشگاه‌هایی از آثار هنرمندانی از اروپا، خاورمیانه، آسیا و آمریکا برگزار می‌شد. در دهه ۱۹۸۰، مجموعه‌ای از نمایشگاه‌ها از هنرمندان جهانی در سالن‌های خانه مرکزی هنرمندان به نمایش گذاشته شد. هنرمندانی مانند: ایو سن لوران (طراح)، فرانسیس بیکن (هنرمند)، جورجو موراندی، جانیس کونلیس، رابرت راشنبرگ، جیمز روزنکوئیست، سالوادور دالی، ژان تینگلی، روفینو تامایو، و غیره همچنین، نمایشگاه بین‌المللی ادبیات فکری «غیرداستانی» سالانه در خانه مرکزی هنرمندان برگزار می‌شد. این نمایشگاه اولین
مرکزی هنرمندان برگزار می‌شد. این نمایشگاه اولین بار در سال ۱۹۹۹ در ساختمان خانه مرکزی هنرمندان برگزار شد. سالن هنر بین‌المللی مسکو در خانه مرکزی هنرمندان، نمایشگاه بین‌المللی سالانه هنر معاصر جهان «هنر مسکو» و نمایشگاه بین‌المللی معماری و طراحی «آرچ مسکو»، سالن‌های عتیقه‌جات روسیه نیز در آنجا برگزار می‌شدند. در سال ۲۰۱۹، ساختمان واقع در کریمسکی وال به‌طور کامل به گالری ترتیاکوف منتقل شد. در پاسخ به واقعیت‌های جدید و پیروی از روندها، پروژه خانه مرکزی هنرمندان آنلاین متولد شد. بستری مجازی برای فروش و خرید
آنلاین متولد شد. بستری مجازی برای فروش و خرید آثار هنری و عتیقه‌جات و برگزاری نمایشگاه‌های تعاملی.
کمیسر اروپایی خدمات مالی و اتحادیه پس‌انداز و سرمایه‌گذاری، عضو کمیسیون اروپا و مسئول امور بانکی و مالی است. متصدی فعلی این سمت ماریا لوئیس آلبوکرکی است . مسئولیت‌ها. این پست مسئول اطمینان از تنظیم و نظارت صحیح بازارهای مالی است تا پایدار، رقابتی و شفاف باشند و در خدمت مشاغل و رشد قرار گیرند. این شامل اجرای کامل اتحادیه بانکی می‌شود. آنها همچنین مسئول ایجاد اتحادیه بازارهای سرمایه تا سال 2019 برای هر 28 کشور عضو اتحادیه اروپا، و به حداکثر رساندن مزایای بازارهای سرمایه و مؤسسات مالی غیربانکی برای بقیه
بازارهای سرمایه و مؤسسات مالی غیربانکی برای بقیه اقتصاد، و به ویژه بنگاه‌های کوچک و متوسط، هستند. علاوه بر این، این پست مسئول پیشنهاد اقداماتی برای بهبود عملکرد خدمات مالی برای مصرف‌کنندگان و سرمایه‌گذاران خرد و ارتقای ثبات جهانی در مقررات و اجرای استانداردها و اصول توافق‌شده با همکاری شرکای بین‌المللی است.
موزه هنرهای معاصر گاراژ، که به اختصار "موزه گاراژ" نیز نامیده می‌شود، یک گالری هنری با بودجه خصوصی در مسکو، روسیه است. این موزه در سال ۲۰۰۸ توسط داشا ژوکووا و رومن آبراموویچ به عنوان "مرکز فرهنگ معاصر گاراژ" تأسیس شد و در ۱ مه ۲۰۱۴ تغییر نام داد. از ژوئن ۲۰۱۵، این موزه در ساختمانی که توسط معمار هلندی رم کولهاس طراحی شده است، قرار دارد. این موزه علاوه بر ارائه مجموعه‌های دائمی و نمایشگاه‌های متغیر، به عنوان یک مرکز تحقیقاتی نیز فعالیت می‌کند. این موزه دارای آرشیوهایی مربوط به هنر معاصر روسیه از دهه ۱۹۵۰ است.
مربوط به هنر معاصر روسیه از دهه ۱۹۵۰ است. همچنین برنامه‌های آموزشی را اجرا می‌کند و مطالبی مربوط به تحولات جاری در هنر و فرهنگ روسیه و بین‌المللی منتشر می‌کند. تاریخچه. وقتی موزه در ژوئن ۲۰۰۸ افتتاح شد، در گاراژ اتوبوس سابق باخمتوفسکی مسکو قرار داشت که در سال ۱۹۲۶ توسط معمار ساختارگرا ، کنستانتین ملنیکوف، طراحی شده بود، از این رو نام موزه از آن گرفته شده است. داشا ژوکووا اولین مدیر موزه بود. خواننده بریتانیایی، ایمی واینهاوس، در مراسم افتتاحیه رسمی، اجرای خصوصی داشت. در سال ۲۰۰۹، این مکان محل اصلی برگزاری
داشت. در سال ۲۰۰۹، این مکان محل اصلی برگزاری سومین دوسالانه هنر معاصر مسکو بود که توسط ژان-هوبرت مارتین کیوریتوری می‌شد. در طول دوسالانه، ماهانه بیش از ۱۰۰۰۰۰ نفر از موزه گاراژ بازدید می‌کردند. در سال ۲۰۱۲، موزه به یک غرفه موقت طراحی شده توسط معمار شیگرو بان در پارک گورکی منتقل شد و سپس در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۵ به خانه دائمی خود منتقل شد. دفتر مرکزی جدید موزه در اصل یک ساختمان مدرن بود که در سال ۱۹۶۸ به عنوان "ورمنا گودا" (به انگلیسی: "فصل‌های سال")، یک رستوران مربوط به دوران شوروی، ساخته شد. این ساختمان توسط رم
به دوران شوروی، ساخته شد. این ساختمان توسط رم کولهاس به‌طور خاص برای موزه گاراژ طراحی مجدد شد. ژوکووا، که قبلاً سردبیر مجله مد "پاپ" بود، "مجله گاراژ"، یک مجله هنری و مد را در سال ۲۰۰۸ تأسیس کرد این موزه در اول دسامبر ۲۰۲۰ به پاس مشارکت‌هایش در ترویج فرهنگ ژاپن در روسیه، تقدیرنامه وزیر امور خارجه ژاپن را دریافت کرد مجموعه‌ها و نمایشگاه‌ها. در سال ۲۰۱۸، این موزه محل برگزاری "نمایشگاه «باوهاوس ایمجینیستا» بود. «" "دور شدن: معمار بین‌المللی»" که به بررسی آثار گروهی از معماران آموزش‌دیده آلمانی، کنراد پوشل،
گروهی از معماران آموزش‌دیده آلمانی، کنراد پوشل، فیلیپ تولزینر می‌پرداخت. و لوته استم-بیز، که به همراه معلم سابقشان، هانس مایر، در اوایل دهه ۱۹۳۰ در اتحاد جماهیر شوروی کار می‌کردند. باوهاوس ایمجینیستا مجموعه‌ای از نمایشگاه‌ها را در سراسر جهان برای بزرگداشت صدمین سالگرد تأسیس باوهاوس در سال ۲۰۱۹ برگزار کرد. در ژوئن ۲۰۲۴، این موزه جهت‌گیری جدیدی از فعالیت خود را اعلام کرد: جمع‌آوری آثار هنری معاصر روسیه از دهه‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۲۰ آغاز می‌شود. این تصمیم با هدف مستندسازی تحولات هنری پس از دوران شوروی و ثبت
هدف مستندسازی تحولات هنری پس از دوران شوروی و ثبت جریان‌های نوظهور در هنر روسیه اتخاذ شد. تمرکز اصلی بر آثار هنرمندان مستقل، جنبش‌های زیرزمینی، و پروژه‌های تجربی است که در فضای اجتماعی و سیاسی متغیر آن دوران شکل گرفته‌اند. این مجموعه قرار است در قالب نمایشگاه‌های دوره‌ای و آرشیو دیجیتال در اختیار پژوهشگران و علاقه‌مندان قرار گیرد.
ماتئوس کوستا مارتینس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است که هم‌اکنون در باشگاه فوتبال مس رفسنجان بازی میکند.
شاهدخت نفیسه خانم (درگذشته ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸) یک شاهدخت عراقی، همسر علی بن حسین پادشاه حجاز و مادر عبدالاله ولیعهد عراق بود. او مادربزرگ مادری ملک فیصل دوم، پادشاه عراق، بود. وی در جریان قتل عام خانواده سلطنتی در جریان انقلاب ۱۴ ژوئیه درگذشت. زندگی. او دختر امیر عبدالله بن محمد پاشا، شریف بزرگ و امیر مکه بود. او در سال ۱۹۰۶ در ینی‌کوی، بسفر، با علی بن حسین، پادشاه حجاز، ازدواج کرد. شوهرش در سال‌های ۱۹۲۴-۱۹۲۵ پادشاه حجاز بود. خانواده‌اش پس از عزل شوهرش در سال ۱۹۲۵ به عراق نقل مکان کردند. دخترش با غازی، پادشاه
به عراق نقل مکان کردند. دخترش با غازی، پادشاه عراق، ازدواج کرد و در سال ۱۹۳۳ ملکه عراق شد. نفیسه در سال ۱۹۳۵ بیوه شد. در سال ۱۹۳۹، نوه‌ دختری‌اش فیصل دوم پادشاه عراق شد. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸، کاخ سلطنتی الرحاب در بغداد، در جریان انقلاب ۱۴ ژوئیه مورد حمله شورشیان قرار گرفت. وقتی مدافعان کاخ متوجه شدند که تعدادشان بسیار زیاد است و دفاع از خانواده سلطنتی غیرممکن است، موافقت کردند که آنها را به شورشیان تحویل دهند و شورشیان اعلام کردند که آنها را به بازداشتگاه وزارت دفاع منتقل خواهند کرد. خانواده سلطنتی، متشکل از
دفاع منتقل خواهند کرد. خانواده سلطنتی، متشکل از پادشاه، ولیعهد، شاهدخت هیام، شاهدخت نفیسه، شاهدخت عابدیه (خاله پادشاه) و همچنین برخی از اعضای کادر سلطنتی، از طریق آشپزخانه کاخ را ترک کردند. هنگام عبور از باغ آشپزخانه از میان ردیفی از سربازان شورشی، سربازان آتش گشودند. پادشاه از ناحیه سر و گردن مورد اصابت گلوله قرار گرفت، در حالی که ولیعهد، نفیسه و عابدیه همگی از ناحیه کمر و شاهدخت هیام از ناحیه پا یا لگن مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. شورشیان توافق کرده بودند که ولیعهد و نخست وزیر باید کشته شوند، اما در
که ولیعهد و نخست وزیر باید کشته شوند، اما در مورد اینکه با پادشاه چه کنند، نظرات متفاوتی وجود داشت و هیچ تصمیمی در مورد اعضای زن خانواده گرفته نشده بود. پس از قتل عام، اجساد به ماشین‌ها منتقل شدند تا به وزارت دفاع منتقل شوند. طبق گزارش‌ها، پادشاه و همچنین شاهدخت‌ها عابدیه و هیام در طول حمل و نقل هنوز زنده بودند، اما پادشاه در طول مسیر درگذشت. در حین حمل و نقل، ماشین‌ها متوقف شدند و اجساد پادشاه و ولیعهد بیرون آورده شد؛ اولی به دار آویخته شد و دومی بی‌حرمتی شد و در خیابان‌ها کشیده شد. هیام تنها عضو خانواده
شد و در خیابان‌ها کشیده شد. هیام تنها عضو خانواده بود که زنده ماند. فرزندان. او یک پسر و چهار دختر داشت:
ناحیه برودمن ۴۴ () یا BA44 بخشی از لوب پیشانی قشر مخ در مغز انسان است. این ناحیه در جلوی قشر پیش‌حرکتی (ناحیه برودمن ۶) و در سطح جانبی، زیر ناحیه برودمن ۹ قرار دارد. این ناحیه همچنین با عنوان بخش روپوشی (از شکنج پیشانی زیرین) شناخته می‌شود و به زیربخشی از ناحیهٔ پیشانی در قشر مغز که به‌طور ساختار یاخته‌ای تعریف شده، اشاره دارد. در انسان، این ناحیه تقریباً با بخش روپوشی شکنج پیشانی زیرین منطبق است؛ بنابراین، در عقب با شیار پیش‌مرکزی تحتانی و در جلو با شاخهٔ صعودی پیشین شیار جانبی محدود می‌شود. این ناحیه،