payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کاپوانو در نزدیکی ناپل برگزار شد (و دوشس مجبور شد برای پرداخت هزینه‌ها، مالیات‌های اضافی در باری جمع کند)، شرکت کرد. در این مراسم، استانیسلاو اوستروروگ، قلعه‌بان کالیش، نماینده داماد بود. بسیاری از نمایندگان اشراف ایتالیایی به این مراسم دعوت شده بودند. قرارداد در همان روز امضا شد که طبق آن، ایزابلا باید ۱۰۰۰۰۰ دوکات طلای خالص به پادشاه سیگیسموند اول پرداخت می‌کرد که ۵۰۰۰۰ دوکات آن اندکی پس از ورود بونا ماریا به لهستان و نیمی دیگر در دو سال آینده پرداخت می‌شد. همچنین مقرر شده بود که دوشس دیگر نمی‌تواند
می‌شد. همچنین مقرر شده بود که دوشس دیگر نمی‌تواند اموال خود را که بونا ماریا پس از مرگش به ارث می‌برد، بفروشد. ایزابلا همچنین هزینه‌های سفر دخترش به کراکوف را نیز پوشش داد. در ۱۱ دسامبر، نمایندگانی از دوک‌نشین باری رسماً بونا ماریا را به عنوان تنها وارث مادرش به رسمیت شناختند و خود را تابع پرنسس اعلام کردند. به دلیل زمستان سرد، ایزابلا سفر دخترش به لهستان را چندین بار به تعویق انداخت. سرانجام، در ۳ فوریه ۱۵۱۸، دوشس با تنها فرزند بازمانده‌اش که ناپل را به مقصد قلعه واول ترک می‌کرد، خداحافظی کرد. ایزابلا
مقصد قلعه واول ترک می‌کرد، خداحافظی کرد. ایزابلا برای بزرگداشت وداع با دخترش، پای بونا ماریا را بر روی سنگ حک کرد و این کتیبه را بر آن نوشت: اینجا ملکه لهستان ایستاده بود، وقتی که با دونا ایزابلا، مادرش، دوشس میلان، خداحافظی می‌کرد. بونا ماریا نیز مانند مادرش به خاطر شخصیت پرانرژی‌اش شناخته می‌شد؛ او از مخالفت آشکار با همسرش نمی‌ترسید و به عنوان حامی هنرمندان عمل می‌کرد. با این حال، برخلاف ایزابلا، او توانست جناح سیاسی خود را در سرزمین زناشویی‌اش ایجاد کند. اختلاف بر سر ارث خوانا آراگون، ملکه ناپل. در
کند. اختلاف بر سر ارث خوانا آراگون، ملکه ناپل. در پایان سال ۱۵۱۸، ایزابلا قصد داشت برای دیدار دخترش که در آخرین مراحل اولین بارداری خود بود، به لهستان سفر کند. با این حال، دوشس به دلیل مرگ عمه‌اش، ملکه خوانا ناپل، در ۲۷ آگوست همان سال به آنجا نرسید. خوانا ثروت زیادی را برای ایزابلا به ارث گذاشت که بخشی از آن نیز متعلق به پادشاه چارلز اول اسپانیا بود. دوشس برای تصاحب ارث عمه‌اش، مجبور شد به بالاترین دربار ناپل مراجعه کند. او از دامادش کمک خواست که منشی خود، یان دانتیشک، را به اسپانیا فرستاد. زیگیسموند اول
یان دانتیشک، را به اسپانیا فرستاد. زیگیسموند اول با کمک به ایزابلا، امیدوار بود که در صورت پیروزی در دادگاه، جهیزیه بونا ماریا زودتر پرداخت شود. وقتی موضوع حل نشد، پادشاه لهستان در آوریل ۱۵۲۰ سفیر دیگری به نام هیرونیموس لاسکی را نزد پادشاه چارلز فرستاد، اما این مأموریت نیز با شکست مواجه شد. فرصت روشن شدن موضوع زمانی پیش آمد که دانتیشک قرار بود مستقیماً به دیدار چارلز اول برود. در راه، منشی سلطنتی در اسپانیا توقف کرد و در ۲۴ فوریه ۱۵۲۳ در مورد ارث ایزابلا با صدراعظم گاتینارا گفتگو کرد. در ژوئیه ۱۵۲۳،
با صدراعظم گاتینارا گفتگو کرد. در ژوئیه ۱۵۲۳، سیگیسموند اول منشی خود، لودویک دجوش، را نزد ایزابلا فرستاد تا در حل مناقشه جاری به او کمک کند. مرگ. ایزابلا در سال‌های آخر عمرش، شاهد مادر شدن دخترش برای چهار فرزند از شش فرزندش بود: ایزابلا (متولد ۱۸ ژانویه ۱۵۱۹؛ حاصل ازدواج با ملکه مجارستان و کرواسی)، سیگیسموند آگوستوس (متولد ۱ اوت ۱۵۲۰؛ بعدها پادشاه لهستان و دوک بزرگ لیتوانی به عنوان آخرین پادشاه مرد از سلسله یاگیلونیا)، سوفیا (متولد ۱۳ ژوئیه ۱۵۲۲؛ حاصل ازدواج با دوشس برانسویک-لونبورگ) و آنا (متولد ۱۸ اکتبر
با دوشس برانسویک-لونبورگ) و آنا (متولد ۱۸ اکتبر ۱۵۲۳؛ بعدها ملکه حاکم لهستان و دوشس بزرگ حاکم لیتوانی و حاصل ازدواج با پرنسس ترانسیلوانیا). ایزابلا که از متحد کردن شاخه‌های رقیب خانواده اسفورتزا ناامید نشده بود، فرستادگانی را به لهستان فرستاد تا ازدواج نوه ارشدش، ایزابلای کوچکتر، را با فرانچسکو دوم اسفورتزا، دوک تازه منصوب شده میلان، پیشنهاد دهند. با این حال، سیگیسموند اول این پیشنهاد را رد کرد زیرا میلان مورد مناقشه بود و جایگاه فرانچسکو دوم ضعیف بود. ایزابلا آنقدر زنده نماند که شاهد حل و فصل ارث عمه‌اش
آنقدر زنده نماند که شاهد حل و فصل ارث عمه‌اش باشد. در آغاز اکتبر ۱۵۲۳ او به شدت بیمار شد. در اوایل فوریه ۱۵۲۴، بیماری بدتر شد و دوشس چند روز بعد، در ۱۱ فوریه، در سن ۵۳ سالگی درگذشت. در ابتدا در باری به خاک سپرده شد، اما بقایای او به ناپل بازگردانده شد و در سن دومینیکو ماجوره به خاک سپرده شد. بر روی تابوت ایزابلا، رباعی نوشته شده توسط هیرونیموس اسفورزا وجود دارد که او را از نوادگان صد پادشاه نامیده است. این کتیبه به قدمت خانواده دوشس اشاره دارد که از طرف دیگر از شارلمانی آمده‌اند. در سال ۲۰۱۲، انسان‌شناسان
از شارلمانی آمده‌اند. در سال ۲۰۱۲، انسان‌شناسان جسد ایزابلا را کاوش کردند و به این نتیجه رسیدند که او به سفلیس مبتلا بوده است. دندان‌های او سطح بالایی از جیوه داشتند که (به‌طور ناکارآمد) برای درمان سیفلیس استفاده می‌شد و به مینای دندان رنگ سیاه داده بود که بیشتر آن با سایش از بین رفته بود. آنها به این نتیجه رسیدند که او با دارویی که خودش مصرف کرده بود مسموم شده است. ظاهر و شخصیت. بسیاری از مورخان، به ویژه مورخان قرن نوزدهم، از زیبایی خیالی ایزابلا سخن گفته‌اند که این امر به دلیل کمبود برخی از پرتره‌های او
که این امر به دلیل کمبود برخی از پرتره‌های او و زیبایی بی‌چون و چرای کسانی که اگرچه به‌طور سنتی به او نسبت داده می‌شوند، اما به وضوح او را به تصویر نمی‌کشند، تسهیل شده است. در میان این مورخان، کسانی بودند که حتی تا آنجا پیش رفتند که به حسادت به زیبایی او، خصومت شدید بئاتریس دِسته نسبت به پسرعمویش را نسبت دادند: «بئاتریس نمی‌توانست تحمل کند که زیبایی ایزابلا در حضورش ستایش شود، و بدین ترتیب تصور می‌کرد که او را به خاطر زشتی‌اش سرزنش می‌کنند.» در واقع، اگر بئاتریس همیشه توسط معاصرانش زیبا توصیف می‌شد، اگرچه
همیشه توسط معاصرانش زیبا توصیف می‌شد، اگرچه زیبایی استثنایی نداشت، منابع معاصر در تعریف ایزابلا به عنوان زنی ناخوشایند اتفاق نظر دارند. سفیر جاکومو تروتی، که همیشه در قضاوت‌هایش رک و صریح است، در توصیف ایزابلا به مناسبت عروسی‌اش، با یک حسن تعبیر مودبانه، مفهوم را وارونه می‌کند و به دوک ارکول دِسته می‌نویسد که «این دوشس جدید چهره‌ای تیره دارد و خیلی زیبا نیست»، اما بلافاصله اظهار می‌کند که فراتر از جنبه فیزیکی، او از درون زیباست: «او شخصیتی مهربان و زیبا دارد». برعکس، «ال دوکا [جیان گالئاتزو] زیبا و
دارد». برعکس، «ال دوکا [جیان گالئاتزو] زیبا و خوش‌قیافه است». آمبروجیو دا کورته، یکی از درباریانی که مسئول هدایت او از ناپل به میلان بود، حتی او را «زشت، سیاه، چپ‌چشم، بیش از حد آرایش کرده و نفسش بوی بد می‌دهد» توصیف می‌کند: احتمالاً اغراق می‌کند، اما ایزابلا در واقع چهره‌ای تیره، بینی ضخیم و کمی قلاب‌دار، گونه‌های متورم که مختص آراگونی‌ها بود، داشت و همچنین ممکن است که او تا حدی استرابیسم را از پدرش به ارث برده باشد، زیرا آلفونسوی دوم ایل گورسیو نامیده می‌شد. لودوویکو اسفورتزا او را دارای طبیعتی بسیار بد
لودوویکو اسفورتزا او را دارای طبیعتی بسیار بد می‌دانست: مغرور، حسود، بدخواه و ناسپاس، قادر به انواع شرارت و ظلم نسبت به کسانی که از آنها متنفر بود. بدون شک ایزابلا غرور و مبارزه‌طلبی تسلیم‌ناپذیری را از بستگان آراگونی خود به ارث برده بود و از توسل به ابزارهای ناعادلانه - مانند سم - برای رسیدن به اهداف خود نمی‌ترسید، اما زندگینامه‌نویسان او در نسبت دادن اراده‌ای خاص برای عدالت و ظرفیتی خاص برای حکومتداری خوب در سال‌های بلوغ در باری، متفق‌القول هستند. اگرچه این موارد از برخی سوءاستفاده‌های قدرت علیه شهروندان
موارد از برخی سوءاستفاده‌های قدرت علیه شهروندان نیز جدا نیست: برخی از این افراد او را به «وحشت‌آفرینی و قدرت» متهم کردند زیرا او از «خشونت و کلاهبرداری» استفاده می‌کرد. میراث. ایزابلا برای اولین بار در سال ۱۹۷۹ به عنوان سوژه مونالیزای داوینچی پیشنهاد شد. این فرض را مطرح می‌کند که نقاشی در دهه ۱۴۹۰، در دوران میلان داوینچی، کشیده شده است. با این حال، تاریخ رسمی نقاشی به بعد از آن برمی‌گردد، که احتمالاً ایزابلا را به عنوان سوژه رد می‌کند. علاوه بر این، ایزابلا هرگز در طول زندگی‌اش به عنوان سوژه نقاشی شناخته
هرگز در طول زندگی‌اش به عنوان سوژه نقاشی شناخته نشد. کسانی که مونالیزا را دیدند و با ایزابلا آشنا بودند، مانند لوئیجی دآراگونا و منشی‌اش، آنتونیو د بئاتیس، ارتباطی برقرار نکردند. او در رمان «شهر سرخ» نوشته هلا هاس در سال ۱۹۵۲ ظاهر می‌شود که در دوران او به عنوان دوشس باری با اشاره به زندگی دشوار اولیه‌اش به تصویر کشیده شده است.
لئونیدا بیسولاتی (۲۰ فوریه ۱۸۵۷ - ۶ مه ۱۹۲۰) از نمایندگان برجسته جنبش سوسیالیستی ایتالیا در نیمه دوم قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم بود. سال‌های نخستین و تحصیلات. بیسولاتی در کرمونا از رابطه‌ی پائولینا برگاماسکی، یک پرستار، با استفانو بیسولاسکی، کشیشی که در سال ۱۸۵۹ در سن ۳۷ سالگی کلیسا را ​​ترک کرد و بعدها مدیر کتابخانه‌ی شهر کرمونا و محققی برجسته شد، متولد شد. در بدو تولد، نام کودک لئونیدا برگاماسکی بود؛ نام او در سن ۱۸ سالگی، زمانی که استفانو بیسولاسکی او را به طور قانونی او را به فرزندی پذیرفت (پس از
او را به طور قانونی او را به فرزندی پذیرفت (پس از ازدواج با پائولینا در سال ۱۸۶۸، و پنج سال پس از بیوه شدن او) تغییر کرد. با این پیشینه‌ی خانوادگی، جای تعجب نیست که لئونیدا در دوران دانشجویی در دانشگاه بولونیا، جایی که مدرک حقوق خود را در سن ۲۰ سالگی دریافت کرد، به سیاست‌های چپ‌گرایانه روی آورد. با بازگشت به کرمونا، او به عنوان وکیل مشغول به کار شد و مقالات زیادی را در مجلات و روزنامه‌ها منتشر کرد.. حرفه. در سال ۱۸۷۶، بیسولاتی به شورای شهر کرمونا انتخاب شد، ابتدا در صفوف حزب رادیکال ایتالیا، سپس به تدریج
ابتدا در صفوف حزب رادیکال ایتالیا، سپس به تدریج به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) نزدیک‌تر شد. او به مدت ۱۸ سال در شورا خدمت کرد، به ویژه با مسئولیت آموزش عمومی. او با ژینورا کوگی ازدواج کرد، که خیلی زود به بیماری مزمن مبتلا شد و در سال ۱۸۹۴ درگذشت. بعدها، همراه همپای او کارولینا کاسولا بود که در نهایت در سال ۱۹۱۳ با او ازدواج کرد. از سال ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۵، بیسولاتی تظاهرات دهقانی و مبارزه اجتماعی برای شرایط زندگی بهتر در روستاها را سازماندهی کرد. در سال ۱۸۸۹، او نشریه «پژواک مردم»‌‌( "L'eco del popolo") را تأسیس
«پژواک مردم»‌‌( "L'eco del popolo") را تأسیس کرد که متعاقباً به ارگان محلی حزب سوسیالیست ایتالیا در کرمونا تبدیل شد. او همچنین ترجمه‌ای جزئی از مانیفست کمونیست کارل مارکس و فردریش انگلس را منتشر کرد. در سال ۱۸۹۶، او مدیر «آوانتی!» (به پیش!) ارگان رسمی حزب سوسیالیست ایتالیا شد و هرچند در سال ۱۹۰۳ از این سمت کناره‌گیری کرد، اما از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۰ دوباره به این سمت بازگشت. در همین حال، بیسولاتی به عنوان قانونگذار نیز فعال بود. در سال ۱۸۹۷، او به عنوان نماینده حوزه انتخابیه پسکارولو اد یونیتی به مجلس
نماینده حوزه انتخابیه پسکارولو اد یونیتی به مجلس نمایندگان پارلمان پادشاهی ایتالیا انتخاب شد. امتناع او از مخالفت با جنگ عثمانی و ترکیه برای فتح لیبی باعث استعفای او از سمت نمایندگی پارلمان در فوریه ۱۹۱۲ شد. پنج ماه بعد، او از حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) اخراج شد. او به سرعت حزب سوسیالیست اصلاح‌طلب ایتالیا (PSRI) را به همراه ایوانوئه بونومی (نخست‌وزیر آینده ایتالیا) و آنجولو کابرینی تأسیس کرد. بیسولاتی قویاً از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول در کنار متفقین سه‌گانه حمایت می‌کرد، در حالی که دوستان سوسیالیست
سه‌گانه حمایت می‌کرد، در حالی که دوستان سوسیالیست سابقش طرفدار بی‌طرفی بودند. او داوطلبانه به جبهه رفت و با افتخار خدمت کرد و مدال دریافت کرد. در بازگشت به رم، در دو دولت متوالی ایتالیا (دولت‌های اتحادیه لیبرال به رهبری پائولو بوسلی و ویتوریو امانوئل اورلاندو) خدمت کرد. او مسئول تأمین نیرو و همچنین ارتباط بین کابینه و ژنرال‌ها بود. در پایان جنگ، بیسولاتی از جامعه ملل و اصل خودمختاری وودرو ویلسون در تعیین مرزهای جدید ملی حمایت کرد. این امر ملی‌گرایان و طرفداران الحاق ایتالیا را که مصمم به الحاق مناطق قابل
الحاق ایتالیا را که مصمم به الحاق مناطق قابل توجهی از ساکنان آلمانی و اسلاوها در شمال شرقی به ایتالیا بودند، خشمگین کرد. او که از همه طرف مورد حمله قرار گرفته بود، در دسامبر ۱۹۱۸ از دولت استعفا داد و از سیاست کناره‌گیری کرد، اگرچه متعاقباً با ویلسون ملاقات کرد و از او خواست که فیوم یا ساحل دالماسی به ایتالیا داده نشود. مرگ و میراث. بیسولاتی در رم بر اثر عفونت پس از عمل درگذشت. در ۱۸ دسامبر ۱۹۷۷۴، لژ لئونیدا بیسولاتی، یک مرکز ماسونی وابسته به شرق بزرگ ایتالیا که به افتخار او نامگذاری شده بود، در کرمونا
که به افتخار او نامگذاری شده بود، در کرمونا تأسیس شد. در اوت ۲۰۱۸، لژ ماسونی معمولی Scottish Rite کرمونا، یاد بیسولاتی را به عنوان یکی از اعضای برجسته او گرامی داشت.
بیاتریس آنسیلوتی گورتتی (۱۸۷۹–۱۹۳۷) یک هنرمند ایتالیایی بود که در سنت رنسانس نقاشی کرد. خانواده. بیاتریس کاترینا انریکتا آنچیلوتی گورتی در سال ۱۸۷۹ در شهر فلورانس به دنیا آمد. او در خانواده‌ای با گرایش‌های شدید لیبرالی رشد کرد که از نظر سیاسی و فرهنگی فعال بودند. پدربزرگ مادری‌اش، دمتریو کورجیالنیو (۱۷۸۵–۱۸۶۱)، که بعدها در فلورانس ساکن شد، از یک خاندان اشرافی و ثروتمند امپراتوری بیزانس بود که ریشه در تاریخ و فرهنگ یونان داشت. دمتریو کورجیالنیو در جریان جنگ استقلال یونان، در کنار شاعر مشهور انگلیسی، لرد
استقلال یونان، در کنار شاعر مشهور انگلیسی، لرد بایرون، مبارزه کرد. او یکی از چهره‌های فعال در جنبش‌های ضدعثمانی بود و سازمانی مخفی را پایه‌گذاری کرد که هدف آن سرنگونی حکومت عثمانی بود. این سازمان در دو نقطه مستقر بود: جزیره کورفو و زادگاهش، شهر آرگوستولی. در سال‌های ۱۸۳۸ تا ۱۸۴۲، به‌واسطه ارتباطاتش با اهالی توسکانی، دوک بزرگ توسکانی، لئوپولدو دوم، مقادیر زیادی کتاب به او اهدا کرد تا در خدمت دانشگاه آتن قرار گیرد. این اقدام نه‌تنها نشان‌دهندهٔ جایگاه علمی و فرهنگی کورجیالنیو بود، بلکه پیوندی میان میراث
و فرهنگی کورجیالنیو بود، بلکه پیوندی میان میراث یونانی و فضای روشنفکری توسکانی برقرار کرد—زمینه‌ای که بعدها بر تربیت و دیدگاه‌های نوه‌اش، بیاتریس، نیز تأثیر گذاشت. در سال ۱۸۷۱، پدر آینده بیاتریس گورتی، تورلو آنچیلوتی (متولد ۱۸۴۳ و درگذشته ۱۸۹۹)، با ماریانا کوریاگلنیو ازدواج کرد—زنی که در میان اعضای خانواده با نام‌های دمتریا یا «مِمی» شناخته می‌شد. حاصل این ازدواج سه فرزند بود: بیاتریس، دمتریو، و لوئیزا که در سن نه‌سالگی درگذشت. تورلو آنچیلوتی همسر خود را از طریق دوستش کارلو، پسر دمتریو کورگیالنیو، شناخت.
طریق دوستش کارلو، پسر دمتریو کورگیالنیو، شناخت. این دو در سال ۱۸۵۹ در جریان سومین جنگ استقلال ایتالیا به نیروهای جوزپه گاریبالدی پیوستند. آنچیلوتی به‌خاطر شجاعتش در این نبرد، مدال نقره دریافت کرد. پس از بازگشت به فلورانس، در کتابخانه ملی فلورانس مشغول به کار شد—نهادی مهم در عرصه فرهنگ و دانش. در دوران جوانی، آنچیلوتی در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس و همچنین آکادمی هنرهای زیبای سیه‌نا تحصیل کرده بود. او فعالیت هنری خود را ادامه داد و تحت تأثیر جنبش «ماکیایولی» قرار گرفت—جنبشی هنری که با تأکید بر نور، رنگ، و
قرار گرفت—جنبشی هنری که با تأکید بر نور، رنگ، و زندگی روزمره، پیش‌زمینه‌ای برای امپرسیونیسم فراهم کرد. آثار او در سال‌های ۱۸۷۶ و ۱۸۷۷ در نمایشگاه‌هایی در شهرهای جنوا و تورین به نمایش درآمدند، که نشان‌دهندهٔ جایگاه او در محافل هنری آن دوران بود. زندگی تورلو آنچیلوتی، ترکیبی از مبارزه سیاسی، فعالیت فرهنگی، و هنر بود—زمینه‌ای که بی‌تردید بر تربیت و دیدگاه‌های دخترش بیاتریس تأثیر عمیقی گذاشت. او در فضایی رشد کرد که در آن آرمان‌گرایی، آزادی‌خواهی، و خلاقیت هنری در هم تنیده بودند و همین میراث فکری و فرهنگی،
در هم تنیده بودند و همین میراث فکری و فرهنگی، بیاتریس را به زنی با دیدگاه‌های روشنفکرانه و استقلال‌طلبانه تبدیل کرد. تورلو آنسیلوتی در سال ۱۸۷۷ خانواده‌اش را در فلورانس ترک کرد و به روآن در فرانسه نقل مکان کرد، جایی که در طول رابطه‌اش با کنتس بار، دوره‌ای فشرده و موفق از فعالیت هنری را به عنوان نقاش، آبرنگ‌کار و مجسمه‌ساز آغاز کرد. رابطه با نقاش جیووانی کاستتی. گورتی با پیروی از پدرش، در آکادمی هنرهای زیبا در فلورانس تحصیل کرد و سپس در کلاس‌های پیشرفته مدرسه آزاد جووانی فاتوری شرکت کرد. احتمالاً در آنجا
آزاد جووانی فاتوری شرکت کرد. احتمالاً در آنجا بود که او با جووانی کاستتی (۱۸۷۸–۱۹۴۹) که همشاگردی و هنرمند بود، آشنا شد و رابطه عاشقانه‌ای با او آغاز کرد. او پرتره‌ای از او با عنوان "لبخند خوب" نقاشی کرد که در گالری هنر مدرن کاخ پیتی در فلورانس یافت می‌شود. در سال ۱۸۹۹، او همچنین پرتره‌ای از او نقاشی کرد که در همان گالری آویزان است. [ "" ] در سال ۱۹۰۱، هر دو هنرمند در مسابقه کمدی الهی آلیناری ۱۹۰۱ شرکت کردند، که شامل تهیه تصاویر جدید برای شعر حماسی "«کمدی الهی»" دانته بود. [ "" ] در سال ۱۹۰۳، کوزتی، هنرمند
دانته بود. [ "" ] در سال ۱۹۰۳، کوزتی، هنرمند رقیب، آگوستو موسینی (۱۸۷۰–۱۹۱۹) را به دوئل دعوت کرد، زیرا شیفتهٔ گورتی شده بود. وقتی موسینی از شهر ناپدید شد، بیم آن می‌رفت که مرده باشد. در عوض، او از فلورانس فرار کرده بود تا در صومعه‌ای در شمال ایتالیا پناه بگیرد، جایی که راهب شد، اگرچه هرگز سوگندهای نهایی خود را ادا نکرد. در همان سال، کوستتی دو تن از خاله‌های بیاتریس گورتی را به پلیس گزارش داد و آن‌ها را متهم کرد که بیاتریس را به اجبار در انزوا نگه داشته‌اند. پیش از ترک فلورانس، بیاتریس در حضور یک دفترخانه
پیش از ترک فلورانس، بیاتریس در حضور یک دفترخانه رسمی بیانیه‌ای ارائه داد که در آن به‌صراحت اعلام کرد تصمیم به ازدواج نکردن با کوستتی کاملاً از روی اراده شخصی بوده و هیچ‌گونه اجبار یا فشار خانوادگی در کار نبوده است. او با قاطعیت شایعه‌های مربوط به حبس خانگی‌اش را رد کرد و گفت: «من یک فرد بالغ هستم و هیچ‌کس نمی‌تواند اراده‌اش را بر من تحمیل کند.» این اظهارات نشان‌دهندهٔ استقلال فکری و اجتماعی بیاتریس گورتی در دوره‌ای است که زنان اغلب تحت سلطهٔ خانواده و جامعه قرار داشتند. او با این موضع‌گیری، نه‌تنها از حق
قرار داشتند. او با این موضع‌گیری، نه‌تنها از حق انتخاب شخصی خود دفاع کرد، بلکه در برابر ساختارهای مردسالارانه‌ای که سعی در کنترل زندگی زنان داشتند، ایستادگی کرد. این لحظه از زندگی‌اش، تصویری روشن از زنی است که با شجاعت، صداقت، و اعتماد به نفس، مسیر خود را جدا از انتظارات اجتماعی زمانه‌اش ترسیم کرد. میراث هنری. پس از عزیمت از فلورانس، او در استلاتا، در استان فرارا، ساکن شد. در آنجا با آندره‌آ گورتی آشنا شد و اندکی پس از آن، در ۲۲ فوریه ۱۹۰۴ در فیزوله با او ازدواج کرد. در همان سال بود که او "خودنگاره" خود را
کرد. در همان سال بود که او "خودنگاره" خود را نقاشی کرد که در میان ۱۷۰ نقاشی آبرنگ، پاستل و مدادی است که توسط تنها دخترش ماریا سارا گورتی به مجموعه هنر مدرن به ارث رسیده است. مشاغل اضافی. در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان پرستار از زخمی‌ها و افراد در حال مرگ مراقبت می‌کرد؛ در سال ۱۹۲۵، به عضویت فرقه کوئیکر درآمد و به انجمن دوستان لندن پیوست؛ و در سال ۱۹۳۲، عضو ثبت‌شده اتحادیه کارگری زنان هنرمند حرفه‌ای ایتالیا بود. در سال ۱۹۳۷، گورتی، در سن ۵۸ سالگی، در پیستویا، شهری در حدود ۳۵ کیلومتری شمال غربی فلورانس،
شهری در حدود ۳۵ کیلومتری شمال غربی فلورانس، درگذشت.
حیا یا عفت (به ) یا حقیقت محجوب اثر آنتونیو کورادینی، مجسمه‌ای است که در سال ۱۷۵۲ در دوره روکوکو تکمیل شد. کورادینی به دستور ریموندو دی سانگرو، مجسمه یادبودی برای مادرش در کلیسای سانسورو در ناپل ساخت، جایی که مجسمه مرمری آن هنوز باقی مانده است. کوررادینی، استاد برجستهٔ مجسمه‌سازی در قرن هجدهم، به‌خاطر مهارت خارق‌العاده‌اش در تراشیدن پارچه‌های نازک از سنگ مرمر شهرت داشت. در این اثر، پیکرهٔ زنانه‌ای به‌تصویر کشیده شده که با حجابی شفاف از سنگ پوشیده شده—حجابی که به‌طرز حیرت‌انگیزی ظرافت، لطافت، و شفافیت پارچه
به‌طرز حیرت‌انگیزی ظرافت، لطافت، و شفافیت پارچه را تداعی می‌کند، در حالی‌که تماماً از سنگ مرمر ساخته شده است. این مجسمه نه‌تنها نمادی از پاکدامنی و حقیقت پنهان‌شده است، بلکه نمایانگر اوج مهارت فنی و زیبایی‌شناسی در هنر روکوکو نیز هست. کوررادینی با این اثر، مرز میان واقعیت و خیال را در سنگ تراشید و اثری خلق کرد که همچنان یکی از شاهکارهای بی‌نظیر مجسمه‌سازی اروپا به‌شمار می‌رود. دربارهٔ کار. آنتونیو کوررادینی بیشتر دوران حرفه‌ای خود را در ونیز سپری کرد، اما مدتی نیز در وین و ناپل زندگی و کار کرد. او در سال
مدتی نیز در وین و ناپل زندگی و کار کرد. او در سال ۱۷۵۲ درگذشت، همان سالی که آخرین اثر برجسته‌اش، مجسمه «عفاف» را تکمیل کرد. این مجسمه، آخرین نمونه از مجموعه پیکره‌های زنانهٔ پوشیده با حجاب مرمری بود—موضوعی که کوررادینی در طول زندگی هنری‌اش به آن پرداخت و به‌تدریج آن را به اوج ظرافت و مهارت رساند. استادی او در کار با سنگ مرمر در توانایی‌اش برای بازنمایی پارچه‌ای سبک و شفاف بر روی بدن انسان به‌وضوح دیده می‌شود. در آثار سفارشی‌اش، به‌ویژه در «عفاف»، خطوط بدن از زیر حجابی سنگی نمایان می‌شوند، به‌گونه‌ای که
از زیر حجابی سنگی نمایان می‌شوند، به‌گونه‌ای که بیننده حس می‌کند با پارچه‌ای واقعی و نازک روبه‌روست، نه با سنگی سخت و سرد. مجسمه «عفاف» بر روی پایه‌ای در کلیسای سانسِوِرو در ناپل قرار دارد. با وجود شکوه و ظرافت این اثر، گاهی در میان زیبایی خیره‌کنندهٔ فضای کلیسا و مجسمه‌های اطراف که توسط هنرمندان دیگری چون فرانچسکو کوارِتا، جوزپه سان‌مارتینو، و پائولو پرِتی خلق شده‌اند، از نظرها پنهان می‌ماند. فضای کلیسا با تزئینات باروک، نورپردازی دراماتیک، و تنوع آثار هنری، گاه تمرکز را از این مجسمه خاص دور می‌کند.
هنری، گاه تمرکز را از این مجسمه خاص دور می‌کند. رایموندو دی سانگرو، شاهزادهٔ ناپل، این مجسمه را به‌عنوان یادبودی برای مادرش سفارش داد—زنی که درگذشتش زمانی رخ داد که رایموندو هنوز نوزادی بیش نبود. او می‌خواست این اثر، نه‌تنها نمادی از پاکدامنی، بلکه تجسمی از فقدان زودهنگام و اندوهی شخصی باشد که در قالبی هنری و جاودانه به نمایش گذاشته شده است. مجسمه «عفاف» با ترکیب احساس، تکنیک، و نمادگرایی، یکی از درخشان‌ترین نمونه‌های هنر روکوکو و مجسمه‌سازی اروپاست. تصویری از این مجسمه بر روی دیوار یک ساختمان بلند در ناپل
از این مجسمه بر روی دیوار یک ساختمان بلند در ناپل نقاشی شده است. ویژگی‌های بصری. پیکره در حالت «کج‌ایستایی» قرار دارد، به‌طوری‌که وزن بدن بیشتر بر روی یک پا متمرکز شده است. این حالت ایستادن، به مجسمه کیفیتی انسانی و حس حرکت می‌بخشد، گویی در لحظه‌ای از کنش یا تغییر وضعیت به تصویر کشیده شده است. نحوه افتادن چین‌های لباس کلاسیک بر بدن نیز این حس پویایی را تقویت می‌کند. هنرمندان قرن هجدهم ایتالیا، از جمله کوررادینی، علاقه‌مند به نمایش حرکت در آثارشان بودند و این مجسمه نمونه‌ای بارز از آن گرایش است. صورت پیکره
مجسمه نمونه‌ای بارز از آن گرایش است. صورت پیکره از بیننده روی‌گردان است و چشمانش با حجابی شفاف پوشانده شده‌اند. این حجاب، با وجود سنگینی ظاهری، حالتی نیمه‌شفاف دارد و به‌گونه‌ای بر سینه افتاده که برجستگی‌های بدن را نمایان می‌سازد، اما ناحیه تناسلی را نیز می‌پوشاند تا اثر جنسی آشکار نداشته باشد. بدن او در عین آشکار بودن، به‌طور استعاری توسط پارچه محافظت شده است. فرم بدن نرم، روان، و بی‌نقص است—انسانی کامل و آرمانی. این ویژگی‌های ایده‌آل، احساسی از الوهیت و فراانسانی بودن را القا می‌کنند، به‌طوری‌که بیننده
فراانسانی بودن را القا می‌کنند، به‌طوری‌که بیننده او را نه صرفاً یک زن، بلکه نمادی از حقیقت، پاکی، و زیبایی متعالی می‌بیند. مجسمه، با ترکیب مهارت فنی و بار معنایی، تصویری از زنی خلق می‌کند که هم زمینی است و هم آسمانی، هم ملموس و هم رازآلود. کلیسای کوچک سنسوِرو. مجسمه «عفاف» یکی از دو اثری است که آنتونیو کوررادینی برای کلیسای سانسِوِرو در ناپل خلق کرد. این دو مجسمه بخشی از مجموعه‌ای ده‌تایی هستند که به «فضیلت‌ها» اختصاص دارند. پیکرهٔ زنانهٔ پوشیده با حجاب، نماد عفاف است، اما در عین حال می‌توان آن را تجسمی
نماد عفاف است، اما در عین حال می‌توان آن را تجسمی از خرد نیز دانست. در طراحی این اثر، ارجاعی آشکار به مجسمهٔ باستانی «ایزیس» در شهر «سایس» مصر دیده می‌شود—مجسمه‌ای که گفته می‌شود بر آن نوشته شده بود: «من گذشته، حال و آینده‌ام…» این تمثیل، جنبهٔ خردمندانهٔ مجسمه را تقویت می‌کند و به همین دلیل، «عفاف» اغلب با عنوان «حقیقت پوشیده» نیز شناخته می‌شود. نمادهایی مانند لوح شکسته در کنار مجسمه، نشان‌دهندهٔ زندگی کوتاه‌مدت مادری است که این اثر به یاد او ساخته شده—زنی که در دوران نوزادی فرزندش، رایموندو دی سانگرو،
که در دوران نوزادی فرزندش، رایموندو دی سانگرو، درگذشت. بر پایه‌ای که مجسمه بر آن قرار دارد، نقش‌برجسته‌ای از صحنه‌ای کتاب مقدسی دیده می‌شود: ظهور مسیح به مریم مجدلیه در قالب باغبان—نمادی از اهمیت ایمان مسیحی برای خانوادهٔ سانگرو. اثر دیگر کوررادینی در این مجموعه، «وقار» نام دارد که پیکرهٔ مردی جوان و برهنه را با پوششی از پوست شیر به تصویر می‌کشد. کوررادینی همچنین مأمور ساخت مجسمهٔ «مسیح مستور» برای همین کلیسا شده بود، اما پیش از تکمیل آن، به‌طور ناگهانی درگذشت و این اثر توسط جوزپه سانمارتینو به پایان رسید.
و این اثر توسط جوزپه سانمارتینو به پایان رسید. دو مجسمهٔ کوررادینی در کنار هشت اثر دیگر، دیوار کلیسای سانسِوِرو را زینت می‌دهند. مجسمهٔ «عفاف» همچنان در مکان اصلی خود قرار دارد، و این امکان را به بازدیدکنندگان می‌دهد تا آن را در همان ترکیب و چیدمانی که هنرمند در نظر داشته، مشاهده کنند—در فضایی که زیبایی، نمادگرایی، و ایمان در هم تنیده‌اند. حمایت. این مجموعه از فضایل به سفارش ریموندو دی سانگرو، هفتمین شاهزاده سانسورو، ساخته شده است. حمایت در دنیای هنر امری ضروری است و به معنای انتقال دیدگاه‌های شخصی است که
است و به معنای انتقال دیدگاه‌های شخصی است که هزینه آثار هنری را پرداخت می‌کند. ریموندو به خاطر علاقه‌اش به علم و هنر شناخته شده بود. ریموندو کلیسا را در اواسط قرن هجدهم خریداری کرد و آن را به آنچه امروزه می‌بینیم تبدیل کرد. او در مورد ایده‌های خود برای مقبره بسیار دقیق بود و کسانی را که فکر می‌کرد بهترین هنرمندان هستند برای کار روی آن استخدام کرد. تم بصری جنبش روکوکو در ساختمان مزین با سقف نقاشی شده، مقبره‌های مرمری و مجسمه‌های برجسته دیده می‌شود. چهره‌های پوشیده. علاقه کورادینی به فرم انسانیِ پوشیده،
پوشیده. علاقه کورادینی به فرم انسانیِ پوشیده، دوران طولانی فعالیت هنری او را در بر می‌گرفت. سوژه‌های او معمولاً زنان و اغلب تمثیلی بودند. در اوایل دوران حرفه‌ای‌اش، آثار او چهره‌های به شدت پوشیده را به شیوه‌ای کلاسیک به تصویر می‌کشید و سپس با تکمیل هنر خود، به لایه‌ای نازک و شفاف از مرمر که به عنوان حجاب عمل می‌کرد، روی آورد. [ "" ] نمونه‌ای از مورد اخیر و اثری که کورادینی "اثر «عفت»" را بر اساس آن ساخته است، "مجسمه «توچیا باکره وستال»" اوست که در سال ۱۷۴۳ در رم ساخته شده است.
ماریتا روبوستی (۱۵۶۰؟ – ۱۵۹۰) نقاش ونیزی دوره رنسانس بود. او دختر تینتورتو (یاکوبو روبوستی) بود و گاهی اوقات، با نام "تینتورتا" از او یاد می‌شود. زندگی‌نامه. نام روبوستی به‌طور خلاصه در "کتاب «قاب نقاشی و مجسمه»" نوشته رافائلو بورگینی در سال ۱۵۸۴ ذکر شده است. با این حال، تنها منبع اصلی شناخته شده برای جزئیات زندگی ماریتا روبوستی، کتاب "«زندگی تینتورتو»" نوشته کارلو ریدولفی است که در سال ۱۶۴۲ دربارهٔ پدرش منتشر شد. این دو منبع در مورد سال تولد او اختلاف نظر دارند: به گفته بورگینی، او در سال ۱۵۵۵ متولد شده
دارند: به گفته بورگینی، او در سال ۱۵۵۵ متولد شده است، اما کارلو ریدولفی نشان می‌دهد که او در سال ۱۵۶۰ متولد شده است. او احتمالاً در سال ۱۵۶۰ متولد شده است، زیرا مرگ او هنگام زایمان در سن سی سالگی در سال ۱۵۹۰ ثبت شده است. او تمام عمر خود را در ونیز زندگی کرد. ماریتا روبوستی، دختر ارشد نقاش برجسته ژاکوپو روبوستی بود و استعداد هنری‌اش را از پدر به ارث برد. لقب «لا تینتورِتا» که به معنای «رنگرز کوچک زن» است، از حرفهٔ پدربزرگش که رنگرز (تینتورتو) بود، گرفته شده و همین لقب باعث شد او با نام‌های مختلفی شناخته