payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و همین لقب باعث شد او با نام‌های مختلفی شناخته شود: ماریتا روبوستی، ماریتا تینتورتو، یا همان «لا تینتورِتا». نام مادرش در منابع تاریخی ثبت نشده است، اما رابطه نزدیک او با پدرش توسط نویسنده‌ای به نام ریدولفی با جزئیات فراوان توصیف شده است. ماریتا از کودکی در کنار پدرش آموزش دید و حتی برای اینکه بتواند در همه جا همراه او باشد، لباس پسرانه می‌پوشید—اقدامی که در آن زمان برای یک دختر بسیار غیرمعمول و جسورانه بود. پس از او، هفت خواهر و برادر دیگر به دنیا آمدند که حاصل ازدواج دوم پدرش با فاوستینا اپیسکوپی بودند:
حاصل ازدواج دوم پدرش با فاوستینا اپیسکوپی بودند: سه برادر ناتنی و چهار خواهر ناتنی. از میان آن‌ها، دو برادر ناتنی نیز به حرفه نقاشی روی آوردند که مشهورترین‌شان دومنیکو بود—نقاشی که بعدها آثار قابل‌توجهی خلق کرد و نام خانوادگی را در تاریخ هنر ایتالیا تثبیت نمود. ماریتا روبوستی با وجود محدودیت‌های اجتماعی برای زنان در قرن شانزدهم، توانست در کنار پدرش رشد کند، آموزش ببیند، و به‌عنوان هنرمندی مستقل شناخته شود. زندگی او نمونه‌ای از حضور مؤثر زنان در هنر رنسانس و مقاومت در برابر نقش‌های جنسیتی تحمیل‌شده از سوی
و مقاومت در برابر نقش‌های جنسیتی تحمیل‌شده از سوی جامعه بود. آموزش هنری ماریتا روبوستی در فضای کارگاهی پدرش، ژاکوپو روبوستی، شکل گرفت—محیطی مشارکتی که در آن هنرمندان جوان با انجام بخش‌هایی از نقاشی، مانند طراحی پس‌زمینه و تعیین جایگاه پیکره‌ها، تجربه کسب می‌کردند. این نوع تقسیم کار در کارگاه‌های نقاشی قرن شانزدهم رایج بود و ماریتا نیز احتمالاً در همین چارچوب به آثار پدرش کمک می‌کرد. او نه‌تنها به‌عنوان دستیار هنری، بلکه به‌عنوان مدل نیز در بسیاری از نقاشی‌های پدرش حضور داشت. چهره‌اش در آثار مختلف ژاکوپو
پدرش حضور داشت. چهره‌اش در آثار مختلف ژاکوپو دیده می‌شود، که نشان‌دهندهٔ رابطه نزدیک و اعتماد هنری میان آن‌هاست. گفته می‌شود که پس از مرگ ماریتا، پدرش در حالی‌که غرق در اندوه بود، آخرین پرتره‌اش را از او کشید—اثری پس از مرگ که بر بستر او خلق شد. این نقاشی پایانی، نه‌فقط یک تصویر، بلکه تجسمی از عشق پدرانه، سوگ، و پیوندی عمیق میان دو هنرمند بود. ماریتا روبوستی، با وجود عمر کوتاهش، ردپایی ماندگار در تاریخ هنر ونیز برجای گذاشت—زنی که در کنار پدرش رشد کرد، در آثارش حضور داشت، و با مرگش، آخرین الهام را برای یکی
حضور داشت، و با مرگش، آخرین الهام را برای یکی از بزرگ‌ترین نقاشان رنسانس فراهم آورد. با آن‌که استقلال اجتماعی و اقتصادی ماریتا روبوستی از دیگر زنان هنرمند هم‌عصرش فراتر نبود، او توانست پیروان زیادی جذب کند و درک رایج از زنانگی در هنر را دگرگون سازد. پس از مرگش، کارلو ریدولفی او را یکی از برجسته‌ترین زنان زمان خود توصیف کرد و نوشت که مهارت‌هایش هم‌سطح با پدرش بود، در حالی‌که «ظرافت زنانه‌ای آمیخته با احساس و اراده‌ای استوار» را به نمایش می‌گذاشت. گفته می‌شود که روبوستی در کارگاه پدرش نه‌تنها به‌عنوان دستیار
که روبوستی در کارگاه پدرش نه‌تنها به‌عنوان دستیار در خلق آثار، از جمله قطعات مذهبی و محراب‌ها، فعالیت داشت، بلکه در بسیاری از موارد، دستاوردهایش به نام پدرش ثبت می‌شد. هیچ سندی وجود ندارد که نشان دهد او سفارش مستقلی برای خلق آثار مذهبی یا تزئینات کلیسایی دریافت کرده باشد. با این حال، او بیشتر به‌عنوان چهره‌نگار شناخته می‌شد و توانایی‌اش در این زمینه چنان چشمگیر بود که امپراتور ماکسیمیلیان و شاه فیلیپ دوم اسپانیا علاقه‌مند بودند او را به‌عنوان نقاش دربار خود دعوت کنند—نشانه‌ای روشن از شهرت و اعتبار هنری‌اش
دعوت کنند—نشانه‌ای روشن از شهرت و اعتبار هنری‌اش در میان معاصران. با این‌حال، پدرش ژاکوپو روبوستی، این دعوت‌ها را به‌جای او رد کرد، زیرا نمی‌توانست دوری از دخترش را تحمل کند. این تصمیم، هرچند مانع از گسترش حرفه‌ای ماریتا در سطح بین‌المللی شد، اما نشان‌دهندهٔ پیوند عاطفی عمیق میان پدر و دختر بود—رابطه‌ای که در آثار هنری و روایت‌های تاریخی از آن‌ها بازتاب یافته است. ماریتا روبوستی، با وجود محدودیت‌های زمانه، توانست تصویری نو از زن هنرمند ارائه دهد: زنی با مهارت، احساس، و حضوری که فراتر از سایهٔ پدرش در تاریخ
احساس، و حضوری که فراتر از سایهٔ پدرش در تاریخ هنر باقی ماند. در سال ۱۵۷۸، تینتورتو ترتیب ازدواج ماریتا با یک جواهرساز و نقره‌ساز ونیزی به نام ماریو آگوستا را داد تا مطمئن شود که او در کنار او خواهد ماند. ماریتا در هنگام زایمان درگذشت و در سال ۱۵۹۰ در سانتا ماریا دل اورتو در ونیز به خاک سپرده شد. پس از مرگ او، کاهش قابل توجه در آثار تینتورتو به غم از دست دادن دخترش نسبت داده شد، نه به احتمال از دست دادن ماهرترین دستیارش. انتساب‌ها و ارزیابی. از آنجایی که عرف‌های آن زمان حکم می‌کرد که زنان در حوزه‌های خانگی
آن زمان حکم می‌کرد که زنان در حوزه‌های خانگی باقی بمانند و در دنیای عمومی تولید و فروش هنر مورد استقبال قرار نگیرند، روبوستی و زنان معاصر او تنها از طریق بستگان مرد خود که به عنوان هنرمند شناخته می‌شدند، به دنیای هنر حرفه‌ای راه یافتند. با توجه به عدم شناسایی آثار او، تا دوران مدرن تنها نقاشی که به‌طور قطعی به ماریتا روبوستی نسبت داده می‌شد، "خودنگاره" او (حدود ۱۵۸۰؛ گالری اوفیتزی، فلورانس) بود. این پرتره، ماریتا را در حالی که در مقابل یک هارپسیکورد قرار گرفته و متنی موسیقی را در دست دارد، به تصویر می‌کشد
و متنی موسیقی را در دست دارد، به تصویر می‌کشد که به عنوان یک مادریگال اثر فیلیپ وردلوت، «مادونا برای صدایت» شناخته شده است. یکی از منتقدان فرض کرده است که گنجاندن متن این مادریگال، که سطرهای آغازین آن «بانوی من، من در عشق تو می‌سوزم و تو آن را باور نمی‌کنی»، نشان می‌دهد که این نقاشی برای یک بیننده مرد خاص خلق شده است. این گمانه‌زنی نشان می‌دهد که ممکن است برای تماشای شوهرش در نظر گرفته شده باشد. از دیگر آثار منسوب به او می‌توان به سه نقاشی دیگر اشاره کرد. "پیرمرد و یک پسر" (حدود ۱۵۸۵؛ موزه تاریخ هنر، وین)
و یک پسر" (حدود ۱۵۸۵؛ موزه تاریخ هنر، وین) که مدت‌ها یکی از بهترین پرتره‌های پدرش محسوب می‌شد، در سال ۱۹۲۰ مشخص شد که توسط ماریتا روبوستی نقاشی شده است. "پرتره اوتاویو استرادا" (موزه امپراتوری، آمستردام) اکنون به او نسبت داده می‌شود تا پدرش. "پرتره دو مرد" (نگارخانه آثار استادان قدیمی، درسدن) که با "MR" امضا شده است، تنها اثر باقی‌مانده با امضای ماریتا روبوستی تصور می‌شود. الهام‌بخش هنرمندان رمانتیک. پس از مرگ ماریتا روبوستی، او به الهام‌بخش نقاشان رمانتیک قرن نوزدهم تبدیل شد. لئون کوگنیه در سال ۱۸۴۶ اثری
قرن نوزدهم تبدیل شد. لئون کوگنیه در سال ۱۸۴۶ اثری با عنوان "تینتورتو در حال نقاشی دختر مرده‌اش" خلق کرد، و الئوتریو پاگلیانو در سال ۱۸۶۱ نقاشی "تینتورتو و دخترش" را به تصویر کشید. این آثار، روبوستی را نه به‌عنوان هنرمند، بلکه به‌عنوان سوژه‌ای تراژیک و احساسی برای خلاقیت مردانه بازنمایی کردند. در این روند، زن هنرمند از جایگاه خالق به جایگاه موضوع تبدیل شد—به‌ویژه در قالب «موزه‌ای در حال مرگ» که نماد زنانگی رنج‌کشیده، ساکت، و فداکار بود. این تصویرسازی، بخشی از الگوی رایج در هنر رمانتیک بود که زنان را بیشتر
از الگوی رایج در هنر رمانتیک بود که زنان را بیشتر در نقش‌های احساسی، ملودراماتیک، و نمادین قرار می‌داد تا در جایگاه فعال و خلاق. ماریتا روبوستی، که در زندگی‌اش با جسارت در عرصه هنر حضور داشت، پس از مرگش به نمادی از اندوه، زیبایی محزون، و الهام مردانه بدل شد—تغییری که بازتابی از نگاه جنسیتی زمانه به زنان هنرمند بود.
ربکای پوشیده (یا ربکای نقاب‌دار یا بانوی نقاب‌دار) یک مجسمه مرمری به سبک نئوکلاسیک ایتالیایی است که توسط مجسمه‌ساز جووانی ماریا بنزونی در سال ۱۸۶۳ ساخته شده است. این مجسمه، تصویری از ربکا را که در کتاب مقدس آمده است، بر روی یک پایه مرمری به تصویر می‌کشد. در نیمه دوم قرن نوزدهم، چندین نسخه از مجسمه «بانوی پوشیده» اثر جووانی ماریا بنزونی در دو اندازه متفاوت ساخته شد. این مجسمه‌ها، با وجود تفاوت در ابعاد و عنوان، همگی بازتابی از مهارت بنزونی در بازنمایی لطافت و شفافیت پارچه در سنگ مرمر هستند—مهارتی که او را در
شفافیت پارچه در سنگ مرمر هستند—مهارتی که او را در میان مجسمه‌سازان نئوکلاسیک برجسته ساخت. امروزه پنج نسخه از این اثر در مکان‌های مختلف جهان شناسایی شده‌اند. یکی از قدیمی‌ترین نسخه‌ها در موزه هنرهای آتلانتا در جورجیا نگهداری می‌شود، که در فهرست آثار با تاریخ ۱۸۶۴ ثبت شده است. نسخه‌ای دیگر در موزه برکشایر در پیتسفیلد، ماساچوست قرار دارد، با تاریخی حدودی در حوالی سال ۱۸۶۶. نسخه سوم، که کوچک‌ترین نمونه شناخته‌شده از این مجسمه‌هاست، در مؤسسه هنر دیترویت در میشیگان نگهداری می‌شود. این نسخه با ارتفاع ۱۱۳
در میشیگان نگهداری می‌شود. این نسخه با ارتفاع ۱۱۳ سانتی‌متر و تاریخ ۱۸۷۲ ثبت شده است. نسخه چهارم در موزه سالار جنگ در شهر حیدرآباد هند قرار دارد و تاریخ ساخت آن ۱۸۷۶ ذکر شده—سه سال پس از درگذشت بنزونی، که نشان می‌دهد احتمالاً توسط کارگاه یا شاگردان او تکمیل شده است. پنجمین نسخه در مرکز هنر سیدارهِرست در مانت ورنون، ایلینوی نگهداری می‌شود، که اگرچه تاریخ دقیق آن مشخص نیست، اما در زمرهٔ نسخه‌های معتبر این مجسمه قرار دارد. این آثار، با وجود پراکندگی جغرافیایی، همگی حامل زیبایی‌شناسی مشترکی هستند: بازنمایی زن
همگی حامل زیبایی‌شناسی مشترکی هستند: بازنمایی زن در حالتی پوشیده، لطیف، و رازآلود، که هم نماد زنانگی است و هم استعاره‌ای از حقیقت پنهان. بنزونی با این مجسمه‌ها، نه‌تنها مهارت فنی خود را به نمایش گذاشت، بلکه به خلق الگویی از زیبایی و رمزآلودگی در هنر نئوکلاسیک کمک کرد که تا امروز نیز الهام‌بخش باقی مانده است. این مجسمه در یک مجله هنری انگلیسی قرن نوزدهم اینگونه توصیف شده است: «بنزونی، مجسمه‌ساز شیک‌پوش رومی، که تعدادی از بزرگان از کارگاهش بازدید کرده‌اند، در مجموعه نمایشگاه‌های خود، چندین "کپی" در
در مجموعه نمایشگاه‌های خود، چندین "کپی" در اندازه‌های مختلف از دیانا، ربکای نقابدار قبل از ملاقاتش با ایزاک، «چهار فصل» و غیره را به نمایش گذاشته است.» توضیحات. نسخه اصلی مجسمه «بانوی پوشیده» توسط جووانی ماریا بنزونی در سال ۱۸۶۳ برای رابرت هنری وینتی از لندن ساخته شد. این اثر نمایانگر صحنه‌ای از عهد عتیق است، لحظه‌ای که ربکا برای نخستین‌بار چشمش به اسحاق، همسر آینده‌اش، می‌افتد. بنزونی با انتخاب این لحظه، نه‌تنها به روایت مذهبی اشاره می‌کند، بلکه از آن به‌عنوان بستری برای نمایش پیچیدگی‌های احساسی و نمادین
بستری برای نمایش پیچیدگی‌های احساسی و نمادین بهره می‌برد. ربکا با سری خمیده و نگاهی فرو افتاده، در حال تنظیم حجاب خود است—حرکتی که نشانه‌ای از فروتنی و عفاف دارد. در عین حال، دست دیگرش اندکی گشوده است، گویی در حال خوش‌آمدگویی یا پذیرش سرنوشت خویش. این ترکیب از انفعال و استقبال، از سکوت و حرکت، مجسمه را به لحظه‌ای زنده و چندلایه تبدیل می‌کند. حجاب منگوله‌دار از صورت، سر و شانه‌های ربکا عبور کرده و به‌طور نامنظم تا بالای پاهایش آویزان شده است. این حجاب، با وجود سنگی بودن، حالتی شفاف و سبک دارد که به‌طرز
وجود سنگی بودن، حالتی شفاف و سبک دارد که به‌طرز شگفت‌انگیزی لطافت پارچه را تداعی می‌کند. لباس نیمه‌شفاف او نیز خطوط بدن را برجسته می‌سازد، بی‌آن‌که به عریانی آشکار منجر شود. این تعادل میان آشکارسازی و پوشیدگی، میان جسمانیت و معنویت، از ویژگی‌های بارز سبک بنزونی است. توانایی بنزونی در خلق توهم بصری—پارچه‌ای نازک، لباسی چسبان، و بدنی زنده در دل سنگ مرمر—از برجسته‌ترین جنبه‌های این اثر است. او با مهارت بی‌نظیر خود، مرز میان ماده و معنا را درنوردیده و اثری خلق کرده که هم از نظر تکنیکی و هم از نظر زیبایی‌شناسی،
که هم از نظر تکنیکی و هم از نظر زیبایی‌شناسی، درخشان و ماندگار است. مجسمه ربکا نه‌تنها بازنمایی یک روایت مذهبی، بلکه تجسمی از زنانگی، پذیرش، و زیبایی در سکوت است. تاریخچه. طبق سوابق یک بولتن از موسسه هنر دیترویت، دیترویت میشیگان، ۳۷ نسخه از این اثر در دو اندازه ساخته شده است در حالی که فرهنگ تاریخی هنر و معماری نئوکلاسیک نوشته آلیسون لی پالمر بیان می‌کند که پنج نسخه از این مجسمه وجود دارد. مکان پنج نسخه از مجسمه‌های ذکر شده توسط آلیسون لی پالمر در بالا ذکر شده است. سالارجنگ اول، میر تراب علی خان بهادر، این
است. سالارجنگ اول، میر تراب علی خان بهادر، این مجسمه را در طول سفرش به رم به دست آورد، زمانی که مجسمه چوبی مفیستوفلس و مارگارتا را نیز به دست آورده بود. ربکای نقابدار در ابتدا در چینی خانه داخل دیوان دودی، حیدرآباد به نمایش گذاشته شده بود. چینی خانه اتاقی منحصر به فرد بود که تمام دیوارها با بشقاب‌های چینی عتیقه، فنجان‌ها، نعلبکی‌ها و بشقاب‌های نقره‌ای که در قفسه‌ها به نمایش گذاشته شده بودند، پوشیده شده بود. در سال ۱۹۵۱، دیوان به موزه سالارجنگ تبدیل شد و مجسمه در جای اصلی خود قرار گرفت، اما در سال ۱۹۶۸، به
در جای اصلی خود قرار گرفت، اما در سال ۱۹۶۸، به موزه جدید سالارجنگ منتقل شد و دیوان دودی به تدریج در طول سال‌ها تخریب شد. سبک. مجسمه «ربکا پوشیده» نمونه‌ای برجسته از سبک نئوکلاسیک طبیعی‌گراست که در قرن نوزدهم محبوبیت فراوانی داشت. این اثر نه‌تنها بازتابی از گرایش‌های زیبایی‌شناختی آن دوره است، بلکه نشان‌دهندهٔ تأثیر مستقیم آثار آنتونیو کانووا و دیگر مجسمه‌سازان نئوکلاسیک بر جووانی ماریا بنزونی است. بنزونی با تسلط بر سنت‌های مجسمه‌سازی قرن هجدهم، توانست فرم‌هایی خلق کند که هم از نظر فنی پیچیده بودند و هم از
خلق کند که هم از نظر فنی پیچیده بودند و هم از نظر نمادین، حامل مفاهیم چندلایه. همان‌طور که بوستروم اشاره کرده، پیکره‌های پوشیده با حجاب برای نخستین‌بار در هنر پساکلاسیک قرن هجدهم ظاهر شدند. کانووا در قرن نوزدهم مجموعه‌ای از پیکره‌های زنانه با لباس‌های نیمه‌شفاف و چین‌دار خلق کرد، از جمله مجسمه «هِبه» که نمونه‌ای از این گرایش است. این آثار، با تأکید بر لطافت، حرکت، و شفافیت، مرز میان جسمانیت و معنویت را در هنر مجسمه‌سازی جابه‌جا کردند. در ادامهٔ این سنت، رافائل مونتی، مجسمه‌ساز اهل میلان، در نمایشگاه بزرگ
مونتی، مجسمه‌ساز اهل میلان، در نمایشگاه بزرگ لندن در سال ۱۸۵۱، مجسمه «زن پوشیده نشسته» را به نمایش گذاشت و سپس در سال ۱۸۵۴ اثر «زن پوشیده» را خلق کرد. مونتی با این آثار، فرم زنانهٔ پوشیده را به‌عنوان موضوعی مستقل و شاعرانه در هنر نئوکلاسیک تثبیت کرد. بنزونی نه‌تنها با مونتی آشنا بود، بلکه در سال ۱۸۵۱ در لندن حضور داشت و احتمالاً از نزدیک با آثار او و فضای هنری نمایشگاه آشنا شد. این ارتباط، به‌ویژه در انتخاب موضوع و تکنیک‌های بصری، در مجسمه «ربکا پوشیده» مشهود است. بنزونی با بهره‌گیری از سنت‌های نئوکلاسیک و
است. بنزونی با بهره‌گیری از سنت‌های نئوکلاسیک و نوآوری‌های هم‌عصرانش، اثری خلق کرد که هم از نظر تاریخی ریشه‌دار است و هم از نظر زیبایی‌شناسی، جلوه‌ای از مهارت و احساس را به نمایش می‌گذارد. مجسمه ربکا، با حجاب شفاف، حالت فروتنانه، و لباس چسبان، نه‌تنها بازنمایی یک روایت مذهبی، بلکه تجسمی از زنانگی، زیبایی، و حقیقت پوشیده در دل سنگ مرمر است. زنان محجبه به دلایل مختلف، نقش‌مایه‌های مجسمه‌سازی محبوبی در میان بنزونی و همتایانش در قرن نوزدهم ایتالیا بودند. دلیل اول این بود که این آثار، هنر مجسمه‌ساز را برجسته
اول این بود که این آثار، هنر مجسمه‌ساز را برجسته می‌کردند، زیرا دستیابی به این توهم که سنگ، پارچه‌ای است که به بدن چسبیده، نیازمند مهارت بالایی است. دلیل دوم این بود که یک زن محجبه به تمثیلی برای اتحاد ایتالیا تبدیل شده بود.
خاویر، دوک پارما (; – ) رئیس خاندان دوک بوربون-پارما بود. او بیشتر به عنوان رهبر دودمانی کارلیسم و مدعی کارلیست تاج و تخت اسپانیا شناخته می‌شود، از سال ۱۹۳۶ به عنوان مدعی نایب‌السلطنه و از سال ۱۹۵۲ به عنوان مدعی، با نام خاویر اول ظاهر شد. از سال ۱۹۷۴، او مدعی تاج و تخت از بین رفته پارما بود. او همچنین به عنوان فردی که در ماجرای معروف به سیکتوس در سال‌های ۱۹۱۶–۱۹۱۷ و در مذاکرات معروف به هالیفاکس-شوالیه در سال ۱۹۴۰ دست داشته، شناخته می‌شود. خانواده. خاویر در خاندان بوربون-پارما، شاخه‌ای ایتالیایی از
در خاندان بوربون-پارما، شاخه‌ای ایتالیایی از بوربون‌های اسپانیایی، خاندان سلطنتی اسپانیا، متولد شد که به نوبه خود در قرن هجدهم از خاندان بوربون فرانسوی منشعب شده بودند. خاویر از نوادگان پدری لویی چهاردهم و فیلیپه پنجم، پادشاه اسپانیا، بود. در میان اجداد بزرگ او، لودوویکو اول پادشاه اتروریا، ویتوریو امانوئل اول پادشاه ساردینیا و دوک ساووی، شارل دهم پادشاه فرانسه، فرانچسکو اول پادشاه دو سیسیل، پدرو سوم پادشاه پرتغال، ماریا اول ملکه پرتغال و برزیل و کارلوس چهارم پادشاه اسپانیا بودند. در میان اجداد بزرگ او،
پادشاه اسپانیا بودند. در میان اجداد بزرگ او، کارلو دوم دوک پارما و ژائو ششم پادشاه پرتغال بودند. در میان اجداد او، کارلو سوم دوک پارما و میگل اول پادشاه پرتغال بودند. پدر خاویر، رابرت اول (۱۸۴۸–۱۹۰۷) آخرین دوک حاکم پارما بود و مادر خاویر، اینفانتا ماریا آنتونیا پرتغال (۱۸۶۲–۱۹۵۹)، دختر تبعیدی پادشاه مخلوع پرتغال در سال ۱۸۳۴ بود. بسیاری از عموها و عمه‌های خاویر از خانواده‌های سلطنتی یا دوک‌های اروپایی بودند، اگرچه تنها کسی که واقعاً حکومت می‌کرد، خواهر مادرش، اینفانتا ماریا آنا پرتغال، دوشس بزرگ لوکزامبورگ
اینفانتا ماریا آنا پرتغال، دوشس بزرگ لوکزامبورگ بود. سه نفر دیگر مدعی تاج و تخت بودند: برادر مادرش، مدعی پرتغالی میگلیست، دوم میگل، دوک براگانزا، خواهر پدرش، ملکه کارلیست اسپانیا، مارگاریتا د بوربون-پارما و خواهر دیگر مادرش، همچنین ملکه کارلیست اسپانیا، اینفانتا ماریا داس نوِس پرتغال. یکی از عموهایش، آرشیدوک کارل لودویگ، وارث رسمی تاج و تخت اتریش-مجارستان بود. از میان پسرعموهای خاویر، تنها دو نفر که واقعاً حکومت کردند، الیزابت، ملکه همسر بلژیک و شارلوت، دوشس بزرگ لوکزامبورگ بودند. پسرعموی خاویر، آرشیدوک
بزرگ لوکزامبورگ بودند. پسرعموی خاویر، آرشیدوک فرانتس فردیناند، وارث رسمی تاج و تخت اتریش-مجارستان بود. دو پسرعمو مدعیان مشروعیت بودند؛ از طرف پدری، دون خایمه، مدعی کارلیست تاج و تخت اسپانیا، و از طرف مادری، دام دوارته نونو، مدعی میگلیست تاج و تخت پرتغال. برخی از خواهر و برادرهای خاویر با خاندان‌های حاکم اروپایی ازدواج کرده‌اند و تعداد کمی از آنها واقعاً حکومت کرده‌اند: اینها موارد خواهر کوچکترش زیتا بود که در سال ۱۹۱۱ با خانواده امپراتوری هابسبورگ ازدواج کرد تا در سال‌های ۱۹۱۶–۱۹۱۸ ملکه اتریش و ملکه
کرد تا در سال‌های ۱۹۱۶–۱۹۱۸ ملکه اتریش و ملکه مجارستان شود، و این مورد برادر کوچکترش فلیکس بود که در سال ۱۹۱۹ با خانواده دوک ناسائو ازدواج کرد و در سال‌های ۱۹۱۹–۱۹۷۰ دوک-همسره لوکزامبورگ بود. برخی از خواهر و برادرهای خاویر با حاکمان واقعی نسبت نزدیکی داشتند: اینها موارد برادر کوچکترش رنه بود که در سال ۱۹۲۱ با خانواده سلطنتی دانمارک ازدواج کرد، این مورد برادر کوچکترش لویی بود که در سال ۱۹۳۹ با خانواده سلطنتی ایتالیا ازدواج کرد، و این مورد خواهر ناتنی بزرگترش ماریا لوئیزا بود که در سال ۱۸۹۳ با خانواده سلطنتی
ماریا لوئیزا بود که در سال ۱۸۹۳ با خانواده سلطنتی بلغارستان ازدواج کرد. برخی از خواهر و برادرهای خاویر با خانواده‌های اشرافی یا اشرافی متشخص ازدواج کردند. شش خواهر و برادر ناتنی بزرگتر که دارای معلولیت ذهنی بودند، هرگز ازدواج نکردند و سه نفر از خواهران خاویر راهبه‌های بندیکتی شدند. نوزادی، کودکی و جوانی. اگرچه در سال ۱۸۵۹ از مقام دوک پارما خلع شد، اما پدر خاویر همچنان ادعای این عنوان را داشت. او ثروت عظیمی از جمله املاکی در ایتالیا و اتریش را برای خود حفظ کرد. علاوه بر این، در اواخر قرن نوزدهم، خاندان
کرد. علاوه بر این، در اواخر قرن نوزدهم، خاندان بوربون-پارما قلعه باشکوه شامبورد را به ارث برد. این خانواده، متشکل از رابرت، همسر دومش و حدود ۲۰ فرزند از هر دو ازدواج، در دو خانه، در پیانوره و در شوارتزاو زندگی می‌کردند. آنها نیمی از سال را در هر مکان می‌گذراندند، با قطار ویژه رفت و آمد می‌کردند و حتی اسب‌های کودکان را نیز با خود می‌بردند. دوران کودکی خاویر پر از آرامش، تجمل و شادی بود، اگرچه روابط با خواهر و برادرهای ناتنی از ازدواج اول به همان اندازه صمیمانه نبود. خاندان بوربون-پارما عمیقاً کاتولیک رومی و
نبود. خاندان بوربون-پارما عمیقاً کاتولیک رومی و اساساً از نظر فرهنگ و درک فرانسوی بودند؛ زبان دیگری که صحبت می‌شد، آلمانی بود. خاویر در دوران کودکی خود زبان ایتالیایی - که با مردم محلی پیانو صحبت می‌شد -، انگلیسی - که با بازدیدکنندگان مختلف صحبت می‌شد -، پرتغالی و اسپانیایی - که در روابط خاص استفاده می‌شد - و لاتین - که در کلیسا استفاده می‌شد - را نیز آموخت. خانواده او مرتباً مورد بازدید مهمانانی از دنیای اشراف، کتاب‌ها و دانشگاه‌ها قرار می‌گرفت. در سال ۱۸۹۹ خاویر راه برادر بزرگترش سیکسته را دنبال کرد و
خاویر راه برادر بزرگترش سیکسته را دنبال کرد و وارد استلا ماتوتینا، یک مؤسسه معتبر یسوعی در فلدکیرش اتریش شد. اگرچه این مدرسه به اشراف کاتولیک از سراسر اروپا خدمات ارائه می‌داد، اما شرایط اسپارتی را ارائه می‌داد. وقتی بعداً از شاهزاده خاویر پرسید که چگونه از اردوگاه کار اجباری نازی‌ها جان سالم به در برده است، او به شوخی گفت: «من در استلا درس خواندم. کشتن ما آسان نیست.». این مدرسه الگویی از دینداری فروتنانه را تضمین می‌کرد، کارکنان استانداردهای بالای تدریس را تضمین می‌کردند و ترکیب پسران از کشورهای مختلف،
را تضمین می‌کردند و ترکیب پسران از کشورهای مختلف، روحیه رفاقت بین‌المللی را تضمین می‌کرد. خاویر در اواسط دهه ۱۹۰۰ فارغ‌التحصیل شد؛ در سال ۱۹۰۶ به پاریس نقل مکان کرد، در حالی که هنوز از برادر بزرگترش عقب مانده بود، تحصیلات دانشگاهی خود را آغاز کرد. برخلاف سیکست، که حقوق خواند، او دو مسیر متفاوت را دنبال کرد: علوم سیاسی-اقتصادی و زراعت. او هر دو را به پایان رساند و به عنوان مهندس در زراعت و دکتر در سیاست/اقتصاد فارغ‌التحصیل شد. سال یا سال‌های اتمام برنامه درسی او مشخص نیست؛ یک منبع به سال ۱۹۱۴ اشاره می‌کند.
او مشخص نیست؛ یک منبع به سال ۱۹۱۴ اشاره می‌کند. او هرگز حرفه حرفه‌ای خود را آغاز نکرده است. در سال ۱۹۱۰، ثروت مرحوم رابرت بوربن-پارما بین خانواده تقسیم شد. فرزندان حاصل از ازدواج اول، و به ویژه الی، سرپرست خواهر و برادرهای معلولش، بیشتر املاک و مستغلات را به خود اختصاص دادند. همسر دوم رابرت و فرزندان حاصل از ازدواج دوم، غرامت مالی هنگفتی، حق انتفاع و املاک جزئی دریافت کردند. خاویر که از قبل تنها بود، در پاریس مستقر بود اما در سراسر اروپا سفر می‌کرد. یکی از دلایل آن، تجارت خانوادگی بود که اغلب با پیشینه
از دلایل آن، تجارت خانوادگی بود که اغلب با پیشینه سیاسی همراه بود. به عنوان مثال، در سال ۱۹۱۱، خاویر برای شرکت در عروسی خواهرش با آرشیدوک کارل هابسبورگ، وارث تاج و تخت اتریش-مجارستان، به اتریش سفر کرد. در سال ۱۹۱۲، او از طریق اسپانیا به پرتغال سفر کرد و عمه خود را در یک توطئه مشروع پرتغالی همراهی کرد. دلیل دیگر، پیروی از علاقه شخصی او بود. به نظر می‌رسید خاویر به شدت تحت تأثیر سیکست قرار گرفته بود، که در اکتشافات جغرافیایی مهارت پیدا کرده بود. در سال ۱۹۰۹ هر دو برادر به بالکان سفر کردند؛ در سال ۱۹۱۲ آنها
هر دو برادر به بالکان سفر کردند؛ در سال ۱۹۱۲ آنها در سراسر مصر، فلسطین و خاور نزدیک پرسه زدند. در سال ۱۹۱۴ آنها قصد سفر به ایران، هند و احتمالاً هیمالیا را داشتند. سرباز و دیپلمات. خبر ترور سارایوو به خاویر و سیکسِت در اتریش، در مسیر آسیا، رسید. هر دو برادر که از قتل پسرعموی ناتنی خود خشمگین بودند، قصد داشتند برای انتقام در ارتش اتریش ثبت نام کنند. اوضاع زمانی تغییر کرد که فرانسه به وین اعلام جنگ کرد. اگرچه برخی از خواهر و برادرهای بوربون-پارما - زیتا، رنه، فلیکس و الی - در کنار اتریش-مجارستان بودند و
رنه، فلیکس و الی - در کنار اتریش-مجارستان بودند و مردان به نیروهای امپراتوری می‌پیوندند، خاویر و سیکسِت خود را کاملاً فرانسوی می‌دانستند. آنها آشکارا قصد داشتند در ارتش فرانسه ثبت نام کنند، که ممکن بود باعث بازداشت آنها شود. درخواست‌های شخصی از زیتا لازم بود تا امپراتور اقداماتی را انجام دهد که از زندانی شدن آنها جلوگیری کند و به آنها اجازه دهد اتریش را به مقصد یک کشور بی‌طرف ترک کنند. وقتی به فرانسه بازگشتند، خاویر و سیکسِت واقعاً داوطلب شدند، اما متوجه شدند که قانون فرانسه اعضای سلسله‌های خارجی را از
شدند که قانون فرانسه اعضای سلسله‌های خارجی را از خدمت منع می‌کند. آنها که مصمم به جنگ بودند، با پسرعموی خود، ملکه الیزابت بلژیک، تماس گرفتند که ترتیبی داد تا هر دو اجازه خدمت در ارتش بلژیک را داشته باشند. با این حال، به دلیل یک تصادف رانندگی که سیکست در آن دخیل بود، برادران زودتر از اواخر نوامبر ۱۹۱۴ به صفوف ارتش بلژیک پیوستند. خاویر در ابتدا به عنوان سرباز وظیفه در خدمات پزشکی پذیرفته شد و به هنگ هفتم توپخانه منتقل شد. جزئیات دقیق خدمت او مشخص نیست؛ آنچه از ارتش بلژیک قبل از جنگ باقی مانده بود، در بخش
از ارتش بلژیک قبل از جنگ باقی مانده بود، در بخش نسبتاً آرامی از خط مقدم در فلاندر و فرانسه، در کنار کانال مانش، خدمت می‌کرد. در زمانی نامشخص، خاویر از خط مقدم مرخص شد و به یک دوره آموزشی افسری که توسط ستاد کل بلژیک سازماندهی شده بود، اعزام شد و آن را به پایان رساند. در اواسط سال ۱۹۱۶ او به درجه ستوان دومی رسید و بعداً به درجه سروانی ارتقا یافت. در اواخر سال ۱۹۱۶، خاویر درگیر ماجرای سیکستوس، یک تلاش مخفی اتریشی‌ها برای انعقاد صلح جدایی‌طلبانه، شد. امپراتور جدید، کارل اول، تصمیم گرفت از روابط خانوادگی و
جدید، کارل اول، تصمیم گرفت از روابط خانوادگی و دوستی خود با برادران بوربون-پارما سوءاستفاده کند و به ویژه به مهارت‌ها و هوش سیکسته اعتماد داشت. به عنوان شهروندان فرانسوی، هر دو تنها پس از کسب رضایت دولت فرانسه موافقت کردند که این مأموریت را انجام دهند. نقش خاویر عموماً نسبت به سیکسته فرعی تلقی می‌شود، اگرچه او در برخی از جلسات مهم، چه با مقامات فرانسوی در پاریس و چه با فرستادگان اتریش-مجارستان در سوئیس، و در وین، حضور داشت؛ و برخی از محققان به «میانجیگری شاهزادگان سیکسته و خاویر» اشاره می‌کنند. مذاکرات در
سیکسته و خاویر» اشاره می‌کنند. مذاکرات در اوایل سال ۱۹۱۷ متوقف شد و به نظر می‌رسید موضوع بسته شده است. این موضوع که توسط کلمانسو در ماه مه ۱۹۱۸ فاش شد، به یک بحران سیاسی و رسوایی تبدیل شد که به اعتبار امپراتور جوان آسیب رساند. خاویر و سیکست، که در آن زمان در وین بودند، در معرض خطر تلقی می‌شدند، چه به دلیل تمایل وزیر امور خارجه اتریش، چرنین، برای از بین بردن شاهدان، و چه به عنوان قربانی خشم عمومی. این حادثه «شاید نمونه نهایی دیپلماسی اشرافی آماتوری باشد که در طول جنگ جهانی اول به بیراهه رفته است»، اگرچه
در طول جنگ جهانی اول به بیراهه رفته است»، اگرچه هیچ‌یک از منابع مورد بحث تمایلی به سرزنش خاویر برای شکست نهایی ندارند. مشخص نیست که آیا او پس از آن به خدمت سربازی بازگشته است یا خیر. در زمان آتش‌بس، او سرگرد ارتش بلژیک بود، نشان صلیب جنگ فرانسه، نشان صلیب جنگ بلژیک و نشان لئوپولد بلژیک را دریافت کرده بود. شاکی و شوهر. بلافاصله پس از جنگ، خاویر پس از خلع زیتا و کارل، به کمک آنها شتافت. در سال ۱۹۱۹، او به همراه سیکست به انگلستان سفر کرد و با پادشاه جورج پنجم تماس گرفت. حمایت بریتانیا به عنوان یک افسر رابط،
تماس گرفت. حمایت بریتانیا به عنوان یک افسر رابط، که به اتریش جمهوری‌خواه اعزام شده بود تا به این زوج ناراضی در مسیر تبعیدشان کمک کند، تحقق یافت. با این حال، خیلی زود معلوم شد که این تجارت شخصی او بود که بیشتر توجه خاویر را به خود جلب کرده بود. پس از آشفتگی مالی زمان جنگ و مصادره برخی از املاک خانوادگی، چشم‌انداز اقتصادی هر دو برادر نسبتاً ناامیدکننده به نظر می‌رسید. به عنوان یک اقدام متقابل، آنها تصمیم گرفتند دولت فرانسه را که در سال ۱۹۱۵ شامبورد را به عنوان دارایی الی، افسر اتریشی، تصرف کرده بود، به چالش