payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دانوب آبی نخستین جنگ‌افزار هسته‌ای عملیاتی بریتانیا بود. این بمب همچنین با نام‌های مختلفی از جمله Smallboy و Mk.1 Atom Bomb و Special Bomb و OR.1001 شناخته می‌شد. در ابتدا قرار بود بمب‌افکن‌های V از "دانوب آبی" به عنوان سلاح اصلی خود استفاده کنند. در آن زمان هنوز نخستین بمب هیدروژنی منفجر نشده بود و برنامه‌ریزان نظامی بریتانیا معتقد بودند که می‌توان با استفاده از بمب‌های اتمی با قدرت انفجاری مشابه بمب هیروشیما در یک جنگ اتمی شرکت کرد و پیروز شد. به همین دلیل، ذخایر برنامه‌ریزی‌شده برای به خدمت گرفتن حداکثر
ذخایر برنامه‌ریزی‌شده برای به خدمت گرفتن حداکثر ۸۰۰ بمب با قدرت انفجاری ۱۰ تا ۱۲ کیلوتن در نظر گرفته شده بودند. محفظه‌های بمب بمب‌افکن‌های V برای حمل "دانوب آبی"، کوچک‌ترین بمب هسته‌ای که با توجه به فناوری آن زمان (۱۹۴۷) و در زمان تدوین برنامه‌هایشان، امکان ساخت آن وجود داشت، طراحی شده بودند. طراحی. طرح‌های اوّلیهٔ کلاهک هسته‌ای دانوب آبی بر اساس تحقیقات به دست آمده از "عملیات گردباد" بود. در این عملیات، اوّلین دستگاه شکافت هسته‌ای بریتانیا در سال ۱۹۵۲ در جزایر مونتبلو در غرب استرالیا آزمایش شد. با این
جزایر مونتبلو در غرب استرالیا آزمایش شد. با این حال، این دستگاه به عنوان سلاح، طراحی و به کار گرفته نشد. کلاهک واقعی جنگی دانوب آبی در "عملیات بوفالو" در پاییز ۱۹۵۶ در آزمایش‌های هسته‌ای "Marcoo" (سطحی) و "Kite" (پرتاب هوایی) در مارالینگای استرالیا توسط تیمی از دانشمندان استرالیایی، بریتانیایی و کانادایی مورد آزمایش قرار گرفت. در طول آزمایش "Kite" در ۱۱ اکتبر ۱۹۵۶، یک ویکرز ولینت از اسکادران شماره ۴۹ نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا به خلبانی تد فلاول، رهبر اسکادران، اوّلین هواپیمای بریتانیایی بود که یک بمب
اوّلین هواپیمای بریتانیایی بود که یک بمب اتمی واقعی را رها کرد. دانوب آبی یک پوشش بالستیک شکل به بسته فیزیکی موجود "عملیات گردباد" اضافه کرد که شامل چهار باله تاشو بود تا از خط سیر بالستیکی پایدار بمب از ارتفاع پرتاب برنامه‌ریزی‌شده ۵۰٬۰۰۰ فوتی اطمینان حاصل شود. دانوب آبی در ابتدا از هسته پلوتونیومی استفاده می‌کرد، امّا تمام نسخه‌های عملیاتی آن اصلاح شدند تا از هستهٔ مرکب پلوتونیوم/ اورانیوم-۲۳۵ (U-۲۳۵) استفاده کنند و همچنین نسخه‌ای نیز با هسته فقط اورانیوم آزمایش شد. مقامات نظامی بریتانیا اصرار داشتند تا
آزمایش شد. مقامات نظامی بریتانیا اصرار داشتند تا این بمب قدرتی انفجاری بین ۱۰ تا ۱۲ کیلوتن داشته باشد؛ به دو دلیل: اوّل، به حداقل رساندن استفاده از مواد شکافت‌پذیر کمیاب و گران‌قیمت و دوم، به حداقل رساندن خطر پیش‌انفجار، پدیده‌ای که در آن زمان کمتر شناخته شده بود و دلیل اصلی استفاده از هستهٔ مرکب از پوسته‌های متحدالمرکز پلوتونیوم و اورانیوم ۲۳۵ نیز همین مورد بود. اگرچه برنامه‌های زیادی برای نسخه‌هایی با قدرت انفجاری بیشتر (حتی برخی تا ۴۰ کیلوتن) وجود داشت ولی هیچ‌کدام عمدتاً به دلیل کمبود مواد شکافت‌پذیر
ولی هیچ‌کدام عمدتاً به دلیل کمبود مواد شکافت‌پذیر توسعه داده نشدند. به‌کارگیری و ذخیره‌سازی. اوّلین بمب دانوب آبی در نوامبر ۱۹۵۳ به پایگاه هوایی ویترینگ در بریتانیا تحویل داده شد، هر چند تا سال بعد هیچ هواپیمایی برای حمل آن مجهز نبود. بخش شماره پرواز ۱۳۲۱ نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا (RAF) در آوریل ۱۹۵۴ در پایگاه هوایی ویترینگ به عنوان یک واحد از بمب‌افکن‌های ویکرز ولینت تأسیس شد تا فرایند به‌کارگیری سلاح هسته‌ای دانوب آبی را در نیروی هوایی سلطنتی یکپارچه‌سازی کند. بمب‌افکن‌های شورت اسپرین توانایی حمل دانوب
کند. بمب‌افکن‌های شورت اسپرین توانایی حمل دانوب آبی را داشتند و به همین دلیل، به عنوان گزینه‌ای جایگزین سفارش داده شده بودند؛ چراکه به اثبات رسیده بود بمب‌افکن‌های V برای حمل این بمب کارایی و موفقیتی ندارند. آرشیوهای از طبقه‌بندی خارج‌شده نشان می‌دهند که ۵۸ بمب دانوب آبی قبل از تغییر خط تولید این بمب در سال ۱۹۵۸ به بمب هسته‌ای کوچک‌تر و قدرتمندتر ریش قرمز تولید شده بودند. بمب هسته‌ای "ریش قرمز" می‌توانست از هسته شکافت‌پذیر دانوب آبی استفاده کند و همچنین توسط هواپیماهای بسیار کوچک‌تری حمل شود. بعید به نظر
هواپیماهای بسیار کوچک‌تری حمل شود. بعید به نظر می‌رسد که هر ۵۸ بمب دانوب آبی همزمان عملیاتی بوده باشند. این بمب هسته‌ای در سال ۱۹۶۲ بازنشسته شد. تأسیسات ذخیره‌سازی این بمب در پایگاه نیروی هوایی سلطنتی بارنهام در سافک و پایگاه نیروی هوایی سلطنتی فالدینگ‌ورث در لینکلن‌شر ساخته شده بود. این مکان‌ها به‌طور خاص برای ذخیره‌سازی اجزای بمب در ساختمان‌های کوچکی به نام «آشیانه» ساخته شده بودند و عناصر انفجاری بالای بمب‌های دانوب آبی در انبارهایی اختصاصی نگهداری می‌شدند. احتمالاً تأسیسات ذخیره‌سازی در سال ۱۹۶۳ بسته و
احتمالاً تأسیسات ذخیره‌سازی در سال ۱۹۶۳ بسته و در سال ۱۹۶۶ برای فروش گذاشته شدند و سایت بارنهام نیز به یک شهرک صنعتی تبدیل شد. مشکلات. مشکل عمدهٔ بمب هسته‌ای دانوب آبی استفاده از باتری‌های سربی-اسیدی غیرقابل اعتماد آن برای تأمین الکتریسیته برای مدارهای شلیک و ارتفاع‌سنج‌های راداری بود. سلاح‌های هسته‌ای بعدی از ژنراتورهای توربینی رم-ایر یا باتری‌های حرارتی که قابل اطمینان‌تر بودند، استفاده کردند. دانوب آبی به عنوان سلاحی که بتواند در برابر شرایط سخت دوران خدمت مقاومت کند، طراحی نشده بود. این بمب فقط یک
خدمت مقاومت کند، طراحی نشده بود. این بمب فقط یک آزمایش بزرگ علمی بود که برای برآورده کردن الزامات نظامی، نیاز به طراحی دوباره داشت که در نتیجه، منجر به تولید بمب هسته‌ای ریش قرمز شد. همین موضوع در مورد سومین بمب اتمی ایالات متحده آمریکا موسوم به مرد چاق که پس از جنگ جهانی دوم به سرعت تحت طراحی مجدد قرار گرفت نیز صدق می‌کند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-13T17:52:19Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Salarabdolmohamadian&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;تغییرمسیر به سیمرغ بلورین بهترین عکس جشنواره فیلم فجر&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42418824&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
شیرزن یک فیلم اکشن و دلهره‌آور آمریکایی آماده اکران به کارگردانی جیمز نان و نویسندگی دامینیک برنز با بازی کیت بکینسیل، لوئیس تان، راسموس هاردیکر، آلیس کریج، بیلی پاتریک، تام بنت، مت ویلیس و راکسی استریار است. خلاصه داستان. یک گروه ویژه سابق برای آخرین مأموریت خود گرد هم می‌آیند - یک سرقت پرخطر برای نجات دختر جوان فرمانده‌شان ساخت. در ژوئیه ۲۰۲۴، اعلام شد که کیت بکینسیل برای بازی در یک فیلم اکشن با عنوان «شیرزن» به کارگردانی جیمز نان و نویسندگی دامینیک برنز انتخاب شده است. در ماه مارس ۲۰۲۵، فیلمبرداری اصلی
انتخاب شده است. در ماه مارس ۲۰۲۵، فیلمبرداری اصلی در بریتانیا آغاز شد.
محمود پاشا عَدنی که محمود پاشا آنجلوویچ هم نامیده شده (به صربی: ؛ به ترکی عثمانی: ؛ ۱۴۲۰ – ۱۴۷۴) سیاست‌مدار و فرماندهٔ نظامی عثمانی و وزیر اعظم امپراتوری عثمانی در دو دورهٔ ۱۴۵۶ تا ۱۴۶۶ و ۱۴۷۲ تا ۱۴۷۴ بود. او همچنین به فارسی و ترکی عثمانی با تخلّص «عدنی» (به معنای «مانند بهشت») شعر می‌سرود. محمود پاشا، صدراعظم عثمانی در قرن نهم هجری، اصالتاً اهل صربستان یا یونان بود که پس از اسارت در صربستان مسلمان شد و به دربار محمد فاتح راه یافت. او در ۸۵۹ قمری به صدارت رسید و جزیرهٔ میدیلّی را فتح کرد. پس از برکناری و
رسید و جزیرهٔ میدیلّی را فتح کرد. پس از برکناری و فرماندهی ناوگان عثمانی، در ۸۷۷ قمری دوباره صدراعظم شد و با شکست آق‌قویونلوها جایگاهش را بازیافت، اما پس از اوتلق‌بِلی به دلیل نارضایتی سلطان از راهکارهایش، تبعید شد و در یدی‌کوله درگذشت. محمود پاشا در مناطق مختلف عثمانی و حتی مکه و مدینه بناهای مذهبی، آموزشی و خیریه متعددی ساخت. او با تخلّص «عدنی» به فارسی و ترکی شعر می‌سرود و از حافظ و ظهیر فاریابی پیروی می‌کرد. شماری از آثار مهم آن دوره به او تقدیم یا نامش در دیباچهٔ آن‌ها ذکر شده است. او دیوانی شامل ۴۵
در دیباچهٔ آن‌ها ذکر شده است. او دیوانی شامل ۴۵ غزل و ۲۱ مفرد به فارسی، و نیز چند نظیره بر غزل‌های ظهیرالدین فاریابی و حافظ سرود و شماری نامهٔ رسمی به فارسی نوشت. خاستگاه و سال‌های نخست زندگی. محمود پاشا در امارت صربستان زاده شد و از نوادگان خاندان بیزانسی آنجلس بود که در ۱۳۹۴ میلادی پس از فتح تسالی به‌دست امپراتوری عثمانی، از آن‌جا کوچ کردند. او در کودکی به‌وسیلهٔ نظام دوشیرمه به خدمت عثمانیان درآمد و در ادرنه به‌عنوان یک مسلمان پرورش یافت. دربارهٔ تبار مادرش اختلاف نظر وجود دارد؛ برخی او را صرب و برخی
مادرش اختلاف نظر وجود دارد؛ برخی او را صرب و برخی یونانی دانسته‌اند. چالکوکوندیلس گزارش داده که محمود پاشا همراه مادرش در مسیر نووو بردو به اسمدروو به‌دست سواران عثمانی اسیر و به دربار عثمانی برده شد که احتمال می‌رود در ۱۴۲۷ میلادی رخ داده باشد. پس از پذیرش اسلام، نام «محمود» را گرفت. زندگی. محمود پاشا پس از درخشش در محاصره بلگراد (۱۴۵۶)، به وزارت اعظم منصوب شد. او در ۱۴۶۱ همراه محمد دوم در لشکرکشی به امپراتوری ترابوزان حضور یافت و تسلیم شهر طرابزون را با جورج امیروتسس مذاکره کرد. در ۱۴۶۳ فرماندهی فتح
با جورج امیروتسس مذاکره کرد. در ۱۴۶۳ فرماندهی فتح بوسنی به‌دست عثمانی را بر عهده داشت و استفان توماشوویچ، پادشاه بوسنی را اسیر کرد. او در ۱۴۶۷ نیز در جنگ با اسکندربیگ در آلبانی شرکت داشت. در ۱۴۶۸ برکنار شد، اما در ۱۴۷۲ دوباره به وزارت اعظم بازگشت. روابطش با سلطان تیره شد و در ۱۴۷۴ به‌دلیل سوءظن به دست داشتن در مرگ شاهزاده مصطفی اعدام شد. خانواده. او با سلجوق خاتون، دختر زاگان پاشا، ازدواج کرد و صاحب پسری به نام علی بیگ و دختری به نام خدیجه خاتون شد.
معاون رئیس‌جمهور دولت فلسطین () پس از رئیس‌جمهور، دومین مقام عالی‌رتبه در قوه مجریه دولت فلسطین است و در خط جانشینی ریاست‌جمهوری رتبه اول را دارد. مانند سایر کشورهایی که معاون رئیس‌جمهور دارند، اگر رئیس‌جمهور فوت کند، استعفا دهد یا نتواند دوره خود را به پایان برساند، معاون رئیس‌جمهور رئیس‌جمهور می‌شود. رئیس‌جمهور اختیار دارد معاون رئیس‌جمهور را از میان اعضای کمیته اجرایی، بر اساس پیشنهاد رئیس کمیته و با تأیید اعضای آن، منصوب کند. رئیس‌جمهور می‌تواند وظایفی را به معاون رئیس‌جمهور محول کند، آنها را از سمت خود
به معاون رئیس‌جمهور محول کند، آنها را از سمت خود برکنار کند یا استعفای آنها را بپذیرد. این سمت در ۲۴ آوریل ۲۰۲۵، طی جلسه شورای مرکزی فلسطین، تأسیس شد. این تصمیم با رأی ۱۷۰ عضو حاضر، یک رأی مخالف و یک رأی ممتنع، تصویب شد. این انتخاب در ۲۶ آوریل طی جلسه کمیته اجرایی انجام شد، جایی که انتظار می‌رفت حسین الشیخ، دبیر فعلی، این سمت را به عهده بگیرد.
اوتلُق‌بلی () یک شهرداری و مرکز بخش اوتلق‌بِلی در استان ارزنجان ترکیه است. این شهر در سال ۲۰۲۱، ۲٬۰۳۶ نفر جمعیت داشت. اوتلوق‌بِلی به محله‌های فاتح، محمد عاکف ارسوی و شهیدلر تقسیم می‌شود. تاریخچه. در سال ۱۸۳۵، روستای قاراقولاق (که اکنون مرکز بخش است) بخشی از بخش ترجان بود. جمعیت مردان قاراقولاق در آن زمان شامل صفر مسلمان و ۷۸ غیرمسلمان بود.
فانوس دریایی دربند جنوبی‌ترین فانوس دریایی در روسیه است، که در شهر دربند، در داغستان روسیه، واقع شده است. این فانوس در مرکز شهر، بر روی دیوار قلعهٔ دربند بین پارک‌هایی به نام سرگی کیروف و نظامی گنجوی و حدود نیم کیلومتر دورتر از خط ساحلی قرار دارد. این فانوس دریایی در فهرست آثار حفاظت‌شدهٔ روسیه و در فهرست تاریخی یونسکو ثبت شده است. تاریخچه. دربند به‌عنوان یک بندر دریایی از زمان‌های بسیار قدیم شناخته شده است، اما نویسندگان باستان هرگز به وجود چنین عنصر مهمی از بندر مانند فانوس دریایی در دربند اشاره
مهمی از بندر مانند فانوس دریایی در دربند اشاره نکرده‌اند. برای نخستین بار، کشتی‌های روسی در دههٔ ۱۵۶۰ میلادی در محدودهٔ قلعهٔ دربند ظاهر شدند، زمانی که نیروهای روسیه چندین لشکرکشی به سواحل غربی دریای خزر انجام دادند. در تلاش برای تقویت نفوذ روسیه در دریای خزر و ایجاد مسیر آبی بالتیک–خزر برای گسترش روابط تجاری بین اروپا و خاورزمین، پتر کبیر جنگ ایران و روسیه (۱۷۲۳–۱۷۲۲) را با استفاده از نیروی دریایی امپراتوری روسیه در سال‌های ۱۷۲۲ تا ۱۷۲۳ سازمان‌دهی کرد که در نتیجهٔ آن، دربند و باکو به همراه سرزمین‌های
که در نتیجهٔ آن، دربند و باکو به همراه سرزمین‌های مجاور به روسیه الحاق شدند (پیمان ایران و روسیه، ۱۲ سپتامبر ۱۷۲۳). پس از جنگ ایران و روسیه (۱۸۲۸–۱۸۲۶)، روسیه حق انحصاری داشتن ناوگان نظامی در دریای خزر را به‌دست‌آورد و کشتی‌های بازرگانی روسی و ایرانی توانستند آزادانه در همهٔ مسیرها رفت‌وآمد کنند. تنها در میانهٔ قرن هجدهم، با گسترش حمل‌ونقل دریایی و آغاز حرکت منظم کشتی‌های بخار پستی و مسافربری در دریای خزر که در بندر دربند توقف داشتند، نیاز به ساخت فانوس دریایی در دربند احساس شد. بندر به‌سرعت شروع به توسعه
در دربند احساس شد. بندر به‌سرعت شروع به توسعه کرد. با هدف گسترش هرچه بیشتر تجارت با ایران، مارشال شاهزاده میخائیل سمیونوویچ ورونتسوف، فرماندار قفقاز، در سال ۱۸۵۰ دستور داد اقداماتی برای تأمین امنیت کشتی‌هایی که در امتداد ساحل غربی دریای خزر حرکت می‌کنند و به‌ویژه ساخت فانوس دریایی در بندر دربند صورت گیرد. کار ساخت این فانوس در سال ۱۸۵۱ آغاز شد. در سال ۱۸۵۳، ساخت فانوس به طراحی کاپیتان ساوینیچف به پایان رسید. در ۱۶ ژانویهٔ ۱۸۵۳، فانوس به دستیار ناظر ایستگاه قرنطینه و گمرک تحویل داده شد. این فانوس از یکم مه
قرنطینه و گمرک تحویل داده شد. این فانوس از یکم مه ۱۸۵۳، از غروب تا سپیده‌دم، روشن می‌شد.
دنیز کاپتسا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. کاپتسا در ناپل متولد شد و توسط مادری مجرد در پوتیچی بزرگ شد. او پیش از آن‌که به دلیل یک آسیب‌دیدگی مجبور به ترک رقص شود، در زمینه رقص کلاسیک تحصیل کرده بود. پس از این آسیب‌دیدگی، او شروع به یادگیری بازیگری در تئاترو الیکانتروپو در ناپل کرد و سپس در آکادمی بئاتریچه براکوی رم به تحصیل ادامه داد. ‏او در سال ۲۰۲۳ با میکله روزیلو، بازیگر اهل ناپل، ازدواج کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته
یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "فریب"، "گومورا" و "جنایات آینده" اشاره کرد.
حسین الشیخ (زادهٔ ۱۹۶۰) سیاستمدار فلسطینی است که از ۲۶ آوریل ۲۰۲۵ به عنوان نخستین معاون رئیس‌جمهور فلسطین خدمت کرده است. او همچنین از سال ۲۰۲۲ به عنوان دبیرکل کمیتهٔ اجرایی سازمان آزادی‌بخش فلسطین خدمت کرده است. زندگی‌نامه. حسین الشیخ در سال ۱۹۶۰ در رام‌الله، در دوره الحاق کرانه باختری به اردن، متولد شد. او در دوران جوانی خود ۱۱ سال را در زندان‌های اسرائیل گذراند و در این مدت زبان عبری را آموخت. حرفه سیاسی. الشیخ از سال ۲۰۰۷ ریاست اداره کل امور مدنی تشکیلات خودگردان فلسطین را بر عهده داشت. او برای اولین بار
فلسطین را بر عهده داشت. او برای اولین بار در سال ۲۰۰۸ به عنوان عضو کمیته مرکزی فتح انتخاب شد. در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۲، کمیته اجرایی سازمان آزادی‌بخش فلسطین، الشیخ را به عنوان دبیرکل و رئیس اداره امور مذاکرات سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) مجدداً تأیید کرد. در ۲۵ آوریل ۲۰۲۵، محمود عباس، رئیس دولت فلسطین، الشیخ را به عنوان معاون رئیس سازمان آزادیبخش فلسطین و معاون رئیس کمیته اجرایی این سازمان منصوب کرد.
کلبهٔ پتر کبیر مکانی در شهر دربند در داغستان روسیه است که تزار پتر کبیر در جریان جنگ ایران و روسیه (۱۷۲۳–۱۷۲۲) شبی را در آن گذراند. تنها فونداسیون جان‌پناه باقی مانده که در سدهٔ ۲۱، مجموعه‌ای فرهنگی–تاریخی بر روی آن ساخته شد که شامل تالار ستون‌دار، یادبودی برای نخستین امپراتور روسیه و ساختمان موزه است. این مجموعهٔ موزه که در سال ۲۰۱۵ گشایش یافت، یکی از زیرمجموعه‌های موزه-منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ ایالتی دربند است. نمایش اصلی این مجموعهٔ موزه، بقایای جان‌پناهی است که پتر کبیر در مدت اقامت خود در دربند در آن سکونت
که پتر کبیر در مدت اقامت خود در دربند در آن سکونت داشت. تاریخچه. در سال ۱۷۲۲ و در جریان لشکرکشی ایران، پتر کبیر شب را در جان‌پناهی دو اتاقه که به‌طور ویژه ساخته شده بود، و از گرمای تابستانی در امان بود، گذراند. این محل تقریباً ۱۰۰ متر در غرب ساحل و ۵۰ متر در جنوب دیوار شمالی قلعه قرار داشت و از دو اتاق کوچک تشکیل می‌شد. تزار سه روز در دربند ماند و سپس با سپاه و ناوگانش به‌سوی باکو حرکت کرد و یک پادگان نظامی روسی را در قلعهٔ باستانی باقی گذاشت. در سال ۱۸۴۸، نایب‌السلطنهٔ قفقاز، شاهزاده ورونتسوف، دستور داد
نایب‌السلطنهٔ قفقاز، شاهزاده ورونتسوف، دستور داد اطراف جان‌پناه با حصار سنگی محصور شود. زنجیرهای لنگر بر ستون‌های سنگی آویخته و لوحی چدنی با نوشتهٔ «محل نخستین استراحتگاه پتر کبیر در ۲۳ اوت ۱۷۲۲» نصب شد. دو توپ که در سال ۱۷۱۵ ریخته شده بودند، نیز در اطراف حصار نصب گردید. سپس در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، تالاری ستون‌دار با ستون‌های سنگی مربعی زیر سقف آهنی هرمی‌شکل بر فراز جان‌پناه ساخته شد. این مکان بارها مورد بازدید اعضای خانوادهٔ سلطنتی و شخصیت‌های مشهور قرار گرفت؛ از جمله الکساندر دوما در سال ۱۸۵۸ و امپراتور
از جمله الکساندر دوما در سال ۱۸۵۸ و امپراتور روسیه نیکلای دوم در سال ۱۸۵۰. جان‌پناه تزار در سدهٔ بیستم و طی جنگ داخلی روسیه از بین رفت. در دوران شوروی، به این بنای تاریخی اهمیتی داده نشد و به همین دلیل بنا به‌تدریج در زمین فرورفت. ساختمان ستون‌دار به خانهٔ مسکونی تبدیل شد و اطراف آن نیز با ساختمان‌های صنعتی و مسکونی پر شد، و بقایای جان‌پناه نخستین امپراتور روسیه زیر فونداسیون جدید دفن گردید. بازسازی. در سال ۲۰۱۵، این کلبه عنوان «مجموعهٔ موزه‌ای خانهٔ پتر کبیر در دربند» را دریافت کرد. کاوش‌ها با سرمایهٔ
کبیر در دربند» را دریافت کرد. کاوش‌ها با سرمایهٔ بنیاد خیریهٔ «پری» متعلق به زیاوودین ماگومدوف انجام شد. تالار ستون‌دار قرن نوزدهمی که بر روی جان‌پناه ساخته شده بود، در محل آن بازسازی شد و ساختمان موزه‌ای مدرن نیز در کنار آن برپا گردید.
مجسمه نظامی گنجوی، یادبودی است از شاعر برجسته و کلاسیک ادبیات فارسی، نظامی گنجوی، که در پایتخت روسیه، مسکو، در پارک کوچک مسلم ماگومائف، نزدیک ساختمان سفارت جمهوری آذربایجان (خانه شماره ۱۶)، در تقاطع کوچه‌های لئونتیفسکی و یلیسیفسکی قرار دارد. این یادبود در سال ۱۹۹۱ نصب شد و هدیه‌ای از سوی جمهوری آذربایجان به شهر مسکو است. سازندگان مجسمه ت. زینالوف و ا. زینالوف هستند و معماران آن ر. اسکرُف و پ. علی‌اف می‌باشند. نظامی در لباس سنتی شرقی تصویر شده است و با کتاب‌هایی در دست نشسته است. روی پایهٔ مجسمه به زبان روسی
در دست نشسته است. روی پایهٔ مجسمه به زبان روسی نوشته شده: «نظامی گنجوی».
آزادماهی سرخ ()، گونه‌ای آنادرموس از ماهیان آزاد است که در شمال اقیانوس آرام و رودخانه‌های منتهی به آن یافت می‌شود. این گونه از ماهیان آزاد اقیانوسی در زمان تخم‌ریزی عمدتاً به رنگ قرمز دیده می‌شوند. طول آن‌ها می‌تواند تا ۸۴ سانتی‌متر و وزنشان بین ۲٫۳ تا ۷ کیلوگرم برسد. نوزادان این ماهی تا زمان آمادگی برای مهاجرت به دریا ــ که ممکن است تا فاصلهٔ ۱٬۶۰۰ کیلومتری باشد ــ در آب شیرین باقی می‌مانند. رژیم غذایی آن‌ها عمدتاً شامل زئوپلانکتون‌ها است. ماهی آزاد ساک‌آی تک‌زایشی است و پس از تخم‌ریزی می‌میرد. برخی
تک‌زایشی است و پس از تخم‌ریزی می‌میرد. برخی جمعیت‌ها که کوکانی نامیده می‌شوند، به دریا مهاجرت نمی‌کنند و تمام زندگی خود را در آب شیرین سپری می‌کنند.
آزادماهی ماسو ()که با نام‌های ماسو () یا در ژاپن شناخته می‌شود، گونه‌ای از آزادماهیان وابسته به سرده "کج‌بینی‌ها" است که در اقیانوس آرام و در امتداد سواحل شمال شرق آسیا تا شرق آسیا، از خاور دور روسیه (سرزمین پریمورسکی، شبه‌جزیره کامچاتکا، ساخالین و جزایر کوریل) به سمت جنوب تا کره جنوبی، ژاپن و تایوان یافت می‌شود. هرچند در جهان غرب به‌طور کلی به‌عنوان یک ماهی آزاد شناخته می‌شود، در ژاپن (که مشهورترین زیستگاه آن است) به‌عنوان یک قزل‌آلا در نظر گرفته می‌شود، زیرا رایج‌ترین آزادماهیان آب شیرین در مجمع‌الجزایر
رایج‌ترین آزادماهیان آب شیرین در مجمع‌الجزایر ژاپن است. چند زیرگونه از این ماهی شناسایی شده‌اند، از جمله یامامه ("O. m. masou") که پراکندگی گسترده دارد، ماهی آزاد فرموسان ("O. m. formosanus") که به‌شدت در خطر انقراض است و در آب‌های محصور تایوان زیست می‌کند، قزل‌آلای بیوا ("O. m. rhodurus") که بومی دریاچه بیوا است، و آماگو ("O. m. macrostomus") که فقط در غرب ژاپن یافت می‌شود. ریخت‌شناسی. ماهی آزاد ماسو پس از رسیدن به بلوغ جنسی، پشت تیره‌تری پیدا می‌کند و نوارهای پهلوی بدنش به رنگ قرمز روشن با ته‌مایه
و نوارهای پهلوی بدنش به رنگ قرمز روشن با ته‌مایه ارغوانی درمی‌آید که در ناحیه شکم به یک نوار طولی روشن تبدیل می‌شود. به همین دلیل، این ماهی «ماهی آزاد گیلاسی» نام گرفته است. افراد بالغ معمولاً بین ۲ تا ۲٫۵ کیلوگرم وزن و حدود ۵۰ سانتی‌متر طول دارند. بیشترین اندازهٔ ثبت‌شده از این گونه (در منطقه سرزمین پریمورسکی) ۷۱ سانتی‌متر طول و ۹ کیلوگرم وزن بوده است. بوم‌شناسی. به‌طور میانگین، این ماهی آزاد محیط‌های مناطق معتدل را در حوالی عرض جغرافیایی ۶۵ تا ۵۸ درجهٔ شمالی ترجیح می‌دهد و در دریا معمولاً در عمق صفر تا
ترجیح می‌دهد و در دریا معمولاً در عمق صفر تا ۲۰۰|متر زیست می‌کند. چرخهٔ زندگی. همانند سایر آزادماهیان اقیانوس آرام، چرخهٔ زندگی ماهی آزاد ماسو به دو دورهٔ آب شیرین و دریایی تقسیم می‌شود؛ در رودخانه‌ها این گونه بین ۱ تا ۳ سال زندگی می‌کند و می‌تواند فرم‌های تمام‌عمر آب شیرین ایجاد کند. چرخهٔ دریایی آن، بسته به سن بچه‌ماهی، بین ۲ تا ۳٫۵ سال ادامه دارد. در دریا عمدتاً از سخت‌پوستان و گاهی از ماهیان جوان تغذیه می‌کند. در سال سوم تا هفتم زندگی و پس از رسیدن به بلوغ جنسی، برای تخم‌ریزی وارد رودخانه‌ها می‌شود.
بلوغ جنسی، برای تخم‌ریزی وارد رودخانه‌ها می‌شود. زمان آغاز مهاجرت تخم‌ریزی آن زودتر از سایر گونه‌های ماهی آزاد است. پس از تخم‌ریزی، بیشتر ماهیان می‌میرند و تعداد کمی (اغلب نرهای کوتوله) سال بعد هم در تخم‌ریزی شرکت می‌کنند. نوزادان بلافاصله به دریا مهاجرت نمی‌کنند و در مناطق بالادست رودخانه و آب‌های کم‌جریان باقی می‌مانند. سپس به حوضچه‌ها و جریان‌های اصلی رودخانه رفته و از لارو حشرات (مانند شانه‌بالان، سنگ‌مگس‌ها و بال‌شفاف‌ها) و حشرات بالدار تغذیه می‌کنند. مهاجرت به دریا معمولاً در سال دوم یا گاهی سوم
مهاجرت به دریا معمولاً در سال دوم یا گاهی سوم زندگی رخ می‌دهد. اهمیت اقتصادی. این گونه مانند اغلب ماهیان آزاد، اهمیت تجاری بالایی دارد و هم در شیلات صید می‌شود، هم برای آبزی‌پروری پرورش داده می‌شود و هم در ماهیگیری ورزشی محبوب است. این ماهی به‌صورت تازه یا منجمد عرضه می‌شود و معمولاً به شکل کبابی یا پخته مصرف می‌شود.
عقاب دریایی اشتلر (نام علمی: Haliaeetus pelagicus) یا عقاب شانه‌سفید پرندهٔ شکاری بزرگی از خانوادهٔ بازان است. این عقاب در سواحل اقیانوسی شمال شرق آسیا زندگی می‌کند و طعمهٔ اصلی او ماهی و پرندگان آبزی است. عقاب دریایی استلر حدود ۵ تا ۹ کیلوگرم وزن دارد و بزرگ‌ترین نوع عقاب از نظر وزن محسوب می‌شود. نام آن از طبیعت‌شناس آلمانی، گئورگ ویلهلم استلر گرفته شده است. در کل طول آن ۸۵ تا ۱۰۵ سانتیمتر و فاصله بال‌هایش ۱۹۵ تا ۲۵۰ سانتیمتر است.
شبه نظامیان خلق به نام مینین و پوژارسکی (NOMP; ; "Narodnoye opolcheniye imeni Minina i Pozharskogo" , "NOMP")، همچنین به عنوان شبه نظامیان خلق کواچکوف ( شناخته می‌شود. ("نارودنویه اوپولچنیه کواچکووا") یک سازمان عمومی ثبت نشده روسی بود. در فوریه ۲۰۱۵، با تصمیم دادگاه به عنوان یک سازمان تروریستی شناخته شد. خلقت. این سازمان در فوریه ۲۰۰۹ توسط سرهنگ ولادیمیر کواچکوف از اداره اصلی اطلاعات ایجاد شد. فراخوان «شبه نظامیان مردمی امروز» صادر شد که به ویژه می‌گفت:... نام‌های مینین و پوژارسکی به دلیل شباهت چشمگیر وضعیت
مینین و پوژارسکی به دلیل شباهت چشمگیر وضعیت فعلی روسیه با وضعیت چهار قرن پیش در نام این سازمان گنجانده شده است. سردرگمی در رأس امور - شما نخواهید فهمید چه کسی کشور را اداره می‌کند … نزاع‌های بین طایفه‌ای … خیانت به بویارها … دزدی و خودسری … سرقت در خیابان‌ها … تهاجم از غرب.یوری اکیشف عضو ستاد شبه نظامیان خلق و دستیار ارشد کواچکوف شد که در سال ۲۰۰۷ به جرم تحریک نفرت قومی به دو سال زندان محکوم شد. شبه نظامیان خلق شامل نمایندگانی از اتحادیه افسران، جنبش علیه مهاجرت غیرقانون، جنبش امپراتوری روسیه، اتحادیه
مهاجرت غیرقانون، جنبش امپراتوری روسیه، اتحادیه سراسری ملی روسیه، اتحادیه قدرت نظامی روسیه و جبهه چپ است. واحدهای شبه نظامیان خلق در بیش از چهل منطقه روسیه تأسیس شدند. محاکمات. در پایان ژوئیه ۲۰۱۱، سرویس امنیت فدرال روسیه گزارش داد که اعضای سلول محلی شبه‌نظامیان خلق در یکاترینبورگ بازداشت شده‌اند. بازداشت‌شدگان به سازماندهی یک گروه تروریستی و آماده‌سازی برای شورش متهم شده‌اند. به گفته بازرسان، صبح روز ۲ اوت ۲۰۱۱ (در روز چتربازان)، قرار بود چندین گروه رزمی مسلح با ستون فقرات نیروهای ویژه سابق به ساختمان‌های
با ستون فقرات نیروهای ویژه سابق به ساختمان‌های شعب یکاترینبورگ وزارت امور داخلی (روسیه)، سرویس امنیت فدرال روسیه حمله کرده و رهبران آنها را بکشند. به همین گروه‌ها وظیفه تصرف انبارهای سلاح داده شده بود. قرار بود گروه‌هایی از خرابکاران پست‌های برق یکاترینبورگ را منفجر کنند تا شهر را از برق بکشند و وحشت را در میان مردم گسترش دهند. علاوه بر این، گفته می‌شود شورشیان قصد داشتند کل جمعیت مرد یکاترینبورگ را بسیج و مسلح کنند و تا زمانی که از مناطق همسایه کمک دریافت کنند، با چنین نیروهایی دفاع کنند. رهبر این هسته
کنند، با چنین نیروهایی دفاع کنند. رهبر این هسته مبارز، کارآفرین الکساندر ارماکوف نام دارد که طبق تحقیقات، نه تنها طرحی برای شورش با نام رمز "سپیده دم" تدوین کرده، بلکه از میان مقامات نظامی و امنیتی بازنشسته که از اصلاحات در کشور ناراضی بودند، هوادارانی را نیز جذب کرده است. چهار نفر دیگر - سرهنگ ۶۴ ساله "افغان" لئونید خاباروف، بازپرس جنایی سابق ولادیسلاو لادیشچیکوف، کارآفرین سرگئی کاتنیکوف، دکترای علوم، مخترع ویکتور کرالین - در ۱۹ ژوئیه در دفتر ارماکوف بازداشت شدند. همه آنها بازیکن ایرسافت بودند. در ۸ فوریه
شدند. همه آنها بازیکن ایرسافت بودند. در ۸ فوریه ۲۰۱۳، دادگاه شهر مسکو، ولادیمیر کواچکوف را به جرم آماده‌سازی برای شورش مسلحانه به ۱۳ سال زندان در یک اردوگاه نظامی محکوم کرد. متهم دوم، الکساندر کیسلف، به ۱۱ سال زندان در یک اردوگاه نظامی محکوم شد. در این حکم آمده است که مشخص شده است که کواچکوف در سال ۲۰۰۹ به هواداران خود در شهرهای مختلف پیشنهاد داده بود تا در یک شورش مسلحانه که قرار بود در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۰ آغاز شود، شرکت کنند. مرد مورد اعتماد او، مانریک، افرادی را انتخاب کرد و آنها در میدان آموزشی میاکینینو تحت
انتخاب کرد و آنها در میدان آموزشی میاکینینو تحت آموزش نظامی قرار گرفتند. در سال ۲۰۱۰، کیسلف در سنت پترزبورگ گروهی ده نفره را انتخاب کرد و سلاح به دست‌آورد. کواچکوف و هوادارانش قصد داشتند شورشی را در کووروف آغاز کنند. قرار بود ساختمان‌های وزارت داخله، سرویس امنیت فدرال، وزارت امنیت داخلی کووروف و همچنین سلاح و مهمات در گروه‌های کوچک تصرف شود. قرار بود موفقیت شورش مسلحانه در کووروف، طبق برنامه‌های آنها، رویدادهای مشابهی را در مناطق دیگر ایجاد کند. یکی از شواهد اصلی در این پرونده، ضبط مکالمه‌ای بین چندین
شواهد اصلی در این پرونده، ضبط مکالمه‌ای بین چندین هوادار کواچکوف بود، زمانی که آنها در حال تدوین نقشه‌ای برای یورش به کووف، اطلاعات، توزیع بودجه و منابع انسانی بودند. در ماه مه ۲۰۱۲، محاکمه‌ای در دادگاه منطقه‌ای سوردلوفسک به اتهاماتی علیه خاباروف، لادیشچیکوف، کاتنیکوف و کرالین آغاز شد. همان‌طور که لادیشچیکوف در تحقیقات توضیح داد، رفقای مسلح او «وظایف کار عملیاتی» را برای او تعیین کردند. به طور خاص، او مجبور بود راه‌هایی برای نزدیک شدن و عقب‌نشینی شبه‌نظامیان به ساختمان کنیسه یکاترینبورگ پیدا کند، برنامه و