payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انواع خاصی از زبان بدن پیروی کنند. در یک شرط، به مصاحبه‌کنندگان دستور داده شد که زبان بدن سرد و بی‌علاقه از خود نشان دهند (مانند خم شدن به عقب یا اجتناب از تماس چشمی) و در شرط دیگر، از آن‌ها خواسته شد زبان بدن پذیرا و دوستانه‌تری داشته باشند (مانند لبخند زدن و برقراری تماس چشمی). در نتیجه، مصاحبه‌شوندگان شروع به آینه‌گری از رفتار مصاحبه‌کننده کردند و به همین دلیل، عملکرد افرادی که در شرط زبان بدن غیردوستانه قرار داشتند، بدتر از افرادی بود که در شرط دوستانه بودند. این مطالعه نشان می‌دهد که نگرش اولیه
بودند. این مطالعه نشان می‌دهد که نگرش اولیه مصاحبه‌کننده نسبت به مصاحبه‌شونده، می‌تواند به دلیل آینه‌گری، بر عملکرد او تأثیر بگذارد. تأثیرات نبود این رفتار. افراد مبتلا به اوتیسم یا دیگر مشکلات اجتماعی ممکن است کمتر رفتار آینه‌گری از خود نشان دهند، زیرا ممکن است آگاهی خودآگاه و ناخودآگاه کمتری نسبت به اعمال دیگران داشته باشند. این عامل می‌تواند مشکلات بیشتری برای این افراد ایجاد کند، زیرا بدون آینه‌گری، برقراری ارتباط با دیگران ممکن است دشوارتر باشد. افزون بر این، دیگران نیز ممکن است کمتر با این فرد ارتباط
این، دیگران نیز ممکن است کمتر با این فرد ارتباط برقرار کنند، زیرا بدون آینه‌گری، او ممکن است متفاوت‌تر و کمتر صمیمی به نظر برسد. افرادی که به صورت ناخودآگاه از حرکات دیگران آگاه نیستند، ممکن است در موقعیت‌های اجتماعی دچار مشکل شوند، زیرا احتمالاً توانایی کمتری در درک دیدگاه دیگران (بدون آنکه به روشنی بیان شود) دارند و در نتیجه ممکن است نشانه‌های پنهانی را که اغلب در دنیای اجتماعی به کار می‌روند، درک نکنند. البته این امکان وجود دارد که افراد مبتلا به اوتیسم این نشانه‌ها را به‌طور آگاهانه بیاموزند. بررسی‌ها
این نشانه‌ها را به‌طور آگاهانه بیاموزند. بررسی‌ها در انسان‌ها. استفاده از مطالعات غیرتهاجمی اف‌ام‌آرآی (fMRI) شواهدی از آینه‌گری در انسان‌ها، مشابه آنچه در میمون‌ها در لوب آهیانه‌ای تحتانی و بخشی از شکنج پیشانی تحتانی یافت شده است، نشان داده‌اند. انسان‌ها نشانه‌های بیشتری از آینه‌گری را در بخش‌هایی از مغز که در نخستی‌ها (پریمات‌ها) خاصیت آینه‌گری ندارند، مانند مخچه، از خود بروز می‌دهند. همچنین نشان داده شده است که آینه‌گری به کودکان غیرمبتلا به اوتیسم اجازه می‌دهد تا پیش از دیدن کل یک عمل، نیت پشت آن را
می‌دهد تا پیش از دیدن کل یک عمل، نیت پشت آن را درک کنند. به همین دلیل، یک کودک می‌تواند فردی را ببیند که با قصد خوردن، غذا برمی‌دارد و تمام زنجیره‌های حرکتی لازم برای برداشتن غذای خود و انجام حرکات مربوط به خوردن آن را فعال کند. نشان داده شده است که کودکان مبتلا به اوتیسم فاقد این مجموعه واکنش‌های حرکتی هستند و گمان می‌رود که برای انجام وظایف مشابه، از حواس دیگر مانند بینایی یا حسی-پیکری (somatosensory) استفاده می‌کنند. توسعه. در تعاملات میان نوزاد و پدر و مادر، آینه‌گری به این شکل است که پدر یا مادر از
و مادر، آینه‌گری به این شکل است که پدر یا مادر از حالات چهرهٔ نوزاد تقلید می‌کند و همزمان، هیجانی را که آن حالت بیانگر آن است به زبان می‌آورد. این تقلید به نوزاد کمک می‌کند تا هیجان را با حالت چهرهٔ خود مرتبط سازد و همچنین، از آنجا که والدین با تقلید کردن، پذیرش خود را نشان می‌دهند، در هیجاناتش احساس تأیید شدن کند. مطالعات نشان داده‌اند که آینه‌گری بخش مهمی از رشد کودک و نوزاد است. بر پایهٔ نظریه‌های «روان‌شناسی خود» کوهات، افراد برای شکل‌دادن به مفهوم خود، به حسی از تأیید و تعلق نیاز دارند. وقتی پدر و
به حسی از تأیید و تعلق نیاز دارند. وقتی پدر و مادر رفتار نوزادان خود را بازتاب می‌دهند، این عمل به کودک کمک می‌کند تا حس خودآگاهی و خودکنترلی بیشتری را در خود پرورش دهد، چرا که او می‌تواند هیجانات خود را در چهره والدینش ببیند. افزون بر این، نوزادان می‌توانند با آینه‌گری حالاتی که والدینشان به کار می‌برند، هیجانات، حالات چهره و حرکات جدیدی را بیاموزند و تجربه کنند. فرایند آینه‌گری به نوزادان کمک می‌کند تا میان حالات چهره و هیجانات ارتباط برقرار کرده و بدین ترتیب، ارتباطات اجتماعی خود را در آینده تقویت کنند.
ارتباطات اجتماعی خود را در آینده تقویت کنند. نوزادان همچنین از راه آینه‌گری می‌آموزند که در هیجانات خود احساس امنیت و اعتبار کنند، زیرا تقلید پدر و مادر از هیجاناتشان به کودک کمک می‌کند تا اندیشه‌ها و احساسات خود را آسان‌تر شناسایی کند. مفهوم خود. نشان داده شده است که آینه‌گری نقشی حیاتی در شکل‌گیری خودپنداره یا مفهوم خود، در نوزاد ایفا می‌کند. اهمیت آینه‌گری نشان می‌دهد که نوزادان مهارت‌های اجتماعی خود را اصولاً از والدینشان می‌آموزند و در نتیجه، خانواده‌ای که در آن آینه‌گری وجود نداشته باشد، ممکن است رشد
که در آن آینه‌گری وجود نداشته باشد، ممکن است رشد اجتماعی کودک را با مانع روبه‌رو کند. بدون آینه‌گری، ممکن است برای کودک دشوار باشد که هیجانات خود را به حالات چهرهٔ آموخته‌شده در اجتماع ربط دهد و در نتیجه، در بیان احساسات خود دچار مشکل شود. همدلی. ناتوانی در آینه‌گریِ درست رفتار دیگران ممکن است به روابط اجتماعی کودک در آینده آسیب برساند. این آسیب می‌تواند به این دلیل باشد که دیگران به خاطر عدم ایجاد صمیمیت، از کودک فاصله می‌گیرند، یا به این دلیل که کودک بدون آینه‌گری، در احساس همدلی با دیگران با دشواری
بدون آینه‌گری، در احساس همدلی با دیگران با دشواری روبه‌رو می‌شود. آینه‌گری به تسهیل همدلی کمک می‌کند، زیرا افراد با تقلید از حالت بدن و حرکات، هیجانات دیگران را آسان‌تر تجربه می‌کنند. آینه‌گری همچنین به افراد امکان می‌دهد تا هنگام روبه‌رویی با آسیب‌دیدگی‌ها، درد دیگران را به گونهٔ درونی و ذهنی احساس کنند. این همدلی به افراد کمک می‌کند تا روابطی پایدار بسازند و در نتیجه در موقعیت‌های اجتماعی موفق عمل کنند. عمل آینه‌گری به افراد این امکان را می‌دهد که باور کنند به شخص دیگری شبیه‌تر هستند، و همین شباهتِ
کنند به شخص دیگری شبیه‌تر هستند، و همین شباهتِ درک‌شده می‌تواند پایه‌ای برای ایجاد یک رابطه باشد.
مسابقه پرتاب سه امتیازی () یک رقابت بسکتبال در ان‌بی‌ای است که هر ساله در شنبهٔ پیش از بازی آل-استار به عنوان بخشی از برنامهٔ آل-استار ویکند برگزار می‌شود. قوانین. در این مسابقه، شرکت‌کنندگان سعی می‌کنند در مدت یک دقیقه بیشترین تعداد پرتاب سه‌امتیازی را از پنج موقعیت مشخص پشت خط سه‌امتیازی انجام دهند. بازیکنان از یکی از گوشه‌های زمین شروع به پرتاب کرده و به‌تدریج از ایستگاهی به ایستگاه دیگر در طول محوطه خط سه‌امتیازی حرکت می‌کنند تا به گوشهٔ مقابل برسند. در هر ایستگاه پرتاب، رکی حاوی پنج توپ بسکتبال قرار
هر ایستگاه پرتاب، رکی حاوی پنج توپ بسکتبال قرار دارد که چهار توپ آن (توپ‌های نارنجی استاندارد ویلسون) ارزش یک امتیاز داشته و توپ پنجم (معمولاً به رنگ قرمز/سفید/آبی با طراحی سبک لیگ‌ای‌بی‌ای که به «توپ پولساز» معروف است) دو امتیاز ارزش دارد. هدف این مسابقه کسب حداکثر امتیاز ممکن در طول یک دقیقه است. امتیاز کامل قبلاً ۳۰ بود، اما از مسابقات سال ۲۰۱۴ به بعد، یک رکِ اضافی متشکل از توپ‌های پولساز (پنج توپ) به مسابقه اضافه شد که بازیکن می‌تواند آن را در هر یک از پنج موقعیت دلخواه خود قرار دهد. این تغییر حداکثر
پنج موقعیت دلخواه خود قرار دهد. این تغییر حداکثر امتیاز ممکن را به ۳۴ افزایش داد. در مسابقات سال ۲۰۲۰، دو پرتاب اضافی (با اسپانسری Mountain Dew) در دو طرف بالای منطقهٔ top of the key زمین قرار گرفت که هر کدام سه امتیاز ارزش داشتند. این تغییرات حداکثر امتیاز ممکن را به ۴۰ افزایش داد و محدودیت زمانی نیز از ۶۰ به ۷۰ ثانیه افزایش یافت. در مرحله مقدماتی، هر بازیکن فرصت دارد تا حداکثر امتیاز ممکن را کسب کند. سه بازیکنی که بالاترین امتیازها را کسب کنند، به فینال راه می‌یابند. دور نهایی با همان روش مرحله مقدماتی
راه می‌یابند. دور نهایی با همان روش مرحله مقدماتی برگزار می‌شود، اما بازیکنان بر اساس امتیاز مرحله اول به صورت صعودی (از کم‌ترین به بالاترین امتیاز) به پرتاب می‌پردازند. در هر مرحله، پرتاب‌ها و امتیازها توسط داور و سیستم بازپخش تلویزیونی تأیید می‌شود. در دور نهایی، ترتیب پرتاب به صورت معکوس انجام می‌شود (شروع از گوشه چپ زمین برای بازیکنان راست‌دست و بالعکس). در صورت تساوی امتیاز، دور (های) اضافه ۳۰ ثانیه‌ای (در فینال ۶۰ ثانیه‌ای) برای تعیین برنده برگزار می‌شود.
گورستان بزرگ کوئوپیو (، ) یک گورستان بزرگ است که در بخش پویجو در کوئوپیو، فنلاند واقع شده است. این گورستان در سال ۱۸۶۷ تأسیس شد و در قرن بیستم چندین بار گسترش یافته است. این گورستان در منطقه کلیسای جامع کووپیو واقع شده است و همچنین به عنوان گورستان بخش شهر کووپیو شناخته می‌شود. این گورستان از جنوب با راه‌آهن کوولا–ایسالمی، از غرب با کلیساهای کوچک برکت در امتداد کاریالانکاتو و ساختمان موزه کلیسای ارتدکس فنلاند و دولت کلیسا، از شمال با بزرگراه ۵ و از شرق با خیابان پویجونکاتو هم‌مرز است. این گورستان دارای
خیابان پویجونکاتو هم‌مرز است. این گورستان دارای گورستانی از ادیان مختلف است که در اوایل قرن بیستم تأسیس شده و در آن جمعیت ارتدکس شرقی دفن شده‌اند. این گورستان همچنین دارای محل دفن سربازان روسیه - قزاق‌ها دان - و یک کلیسای کوچک یادبود است که در سال ۱۹۱۲ برای آن ساخته شده است. شاید مشهورترین فرد دفن شده در این گورستان مینا کانت، نویسنده و فعال اجتماعی فنلاندی باشد. طبق گزارش سازمان میراث فنلاند، گورستان بزرگ و پارک قهرمانان واقع در مرکز، در مولتیمکی، فرهنگ گورستان فنلاند را به شیوه‌ای ملی و با اهمیت نشان
گورستان فنلاند را به شیوه‌ای ملی و با اهمیت نشان می‌دهند.
لنز یا عدسی آناستیگمات یا آناستیگماتیک، در عکاسی لنزی است که برای اصلاح سه خطای اصلی نوری به کار برده‌شده است: ابیراهی کروی و تاری نامتقارن و کما. لنزهای اولیه اغلب کلمهٔ آلمانی "Anastigmat" را در نام خود داشتند تا این ویژگی جدید را تبلیغ کنند مانند: (Doppel-Anastigmat, Voigtländer Anastigmat Skopar و غیره)
ایستگاه راه‌آهن کوئوپیو (، , ) در منطقه مالیالاهتی شهر کوئوپیو در منطقه ساوونیای شمالی فنلاند واقع شده است. ساختمان بتنی فعلی ایستگاه در سال ۱۹۳۴ تکمیل شد و جایگزین ساختمان چوبی اولیه ایستگاه واقع در در شرق شد که در سال ۱۸۸۹ ساخته شده بود. محل اخیر اکنون ایستگاه باربری است. "Asemakatu" ("خیابان ایستگاه") که امروزه ایستگاه در آن واقع شده است، قبلاً در اوایل دهه ۱۹۰۰ با نام "Linnankatu" ("خیابان قلعه") شناخته می‌شد. نام «آسمکاتو» قبلاً برای قطعه‌ای از جاده واقع در شمال پل راه‌آهن در «ماهرنکاتو» (خیابان
واقع در شمال پل راه‌آهن در «ماهرنکاتو» (خیابان صاحبخانه) استفاده می‌شد. ایستگاه راه‌آهن اصلی مذکور در انتهای شرقی این «آسمکاتو» قرار داشت؛ امروزه این قطعه از جاده «پوجولانکاتو» (خیابان شمالی) نامگذاری شده است. مسیرهای حرکت. ایستگاه راه‌آهن کوئوپیو دارای سه خط ریلی است:
مسابقه اسلم دانک ان‌بی‌ای () یک رقابت سالانه بسکتبال است که در طول ان‌بی‌ای آل-استار ویکند برگزار می‌شود. این مسابقه نخستین بار توسط لیگ رقیب (ای‌بی‌ای) طراحی و در بازی آل-استار سال ۱۹۷۶‌ای‌بی‌ای در دنور اجرا شد. قهرمان اولیه جولیوس اروینگ از تیم نیویورک نتس بود. به‌دنبال ادغام‌ای‌بی‌ای و ان‌بی‌ای در همان سال، این رقابت از فصل ۷۷–۱۹۷۶ به ان‌بی‌ای منتقل شد. تا سال ۱۹۸۴ هیچ مسابقه اسلم دانک دیگری در سطح حرفه‌ای برگزار نشد. فرمت این مسابقه در طول سال‌ها تغییرات زیادی داشته است، از جمله استفاده از رأی‌گیری
زیادی داشته است، از جمله استفاده از رأی‌گیری مردمی، از طریق ارسال پیامک، برای مشخص کردن برنده دور نهایی که تا سال ۲۰۱۴ ادامه داشت.
موسی سیاه (۳۳۲–۴۰۸ پس از میلاد) (به قبطی: abba Mouch)، که همچنین با عنوان قدیّس قدرتمند موسی سیاه نیز شناخته می‌شود، یک قدیس مسیحی زاهد و راهب قبطی مصری بود که در میان قرون چهارم و پنجم میلادی زندگی می‌کرد. به دلیل رنگ پوستش، به «سیاه» ملقب شد، زیرا اصالت او احتمالاً به سرزمین‌های نوبه در جنوب مصر بازمی‌گردد. او زندگی خود را به عنوان دزد و راهزن آغاز کرد، سپس توبه نمود و راهب شد. زندگی او یکی از قدرتمندترین و مشهورترین داستان‌های توبه در تاریخ کلیسای قبطی محسوب می‌شود و به همین دلیل به او لقب «قدیّس
قبطی محسوب می‌شود و به همین دلیل به او لقب «قدیّس قدرتمند» داده‌اند (نه تنها به دلیل قدرت بدنی، بلکه به دلیل قدرت توبه‌اش). اوان زندگی. اطلاعات کمی دربارهٔ دوران کودکی موسی سیاه وجود دارد، اما احتمالاً او بین سال‌های ۳۳۰ تا ۳۴۰ پس از میلاد متولد شده و اصالتش به نوبه (جنوبی‌ترین بخش مصر) بازمی‌گردد. او برده رئیس قبیله‌ای بود که خورشید را می‌پرستید (عبادتی رایج در مصر باستان). اما به دلیل شرارت‌های بی‌اندازه‌اش، اربابش او را به شدت مجازات کرد. موسی گریخت و شروع به انتقام از هر ارباب ثروتمندی کرد که او را
شروع به انتقام از هر ارباب ثروتمندی کرد که او را رانده بود. او به غارت، سرقت و قتل مشغول شد و بدن عظیم و قدرتمندش در این راه به او کمک می‌کرد. گفته می‌شود که به دلیل همین قابلیت‌ها، او رئیس گروهی از راهزنان شد و چنان وحشتی ایجاد کرد که مردم او را شیطان سیاه لقب دادند. پالادیوس، که زندگی‌نامه او را در میان زندگی‌نامه‌های پدران صحرا نوشت، می‌گوید: «آنچه از جوانی او می‌دانیم، چیزی برای تحسین ندارد.» به دلیل قدرت فراوانش، روایت شده است که روزی او قصد نزدیک شدن به گله گوسفندی را داشت، اما چوپان سگ‌هایش را به
به گله گوسفندی را داشت، اما چوپان سگ‌هایش را به سمت موسی رها کرد. موسی خشمگین شد. بعداً چوپان و گله را در آن سوی رودخانه دید، با شمشیر در دهان به آب پرید. گفته می‌شود که او مسافتی معادل ۱۷۰۰ متر را شنا کرد. به محض اینکه چوپان او را دید، وحشت‌زده فرار کرد. انتقام موسی از چوپان به گوسفندان معطوف شد؛ او چهار گوسفند از بهترین‌ها را برای ذبح انتخاب کرد و همه را با خود برد و همان‌طور که آمده بود، بازگشت. در سوی دیگر رودخانه نشست و بهترین قسمت گوشت‌ها را خورد، سپس بقیه و پوست‌ها را فروخت تا شراب تهیه کند و تا روز
بقیه و پوست‌ها را فروخت تا شراب تهیه کند و تا روز بعد، وقتی به رفقایش بازگشت، از مستی بیدار نشد. ایمان آوردن به مسیحیت. موسی خورشیدپرست و عاشق قدرت بود. با مشاهده مداوم خورشید، این احساس در او پدید آمد که خورشید خدای ناقصی است، زیرا نیمی از روز غایب است و قدرت مطلق ندارد. پس شروع به صحبت با آن کرد و گفت: «ای خورشید، اگر تو خدا هستی، خود را به من بشناسان؛ و اگر نیستی،‌ای خدایی که نمی‌شناسمت، خودت را به من بشناسان…» بعداً صدایی شنید که به او گفت: «راهبان صحرای شیهیت خدا را می‌شناسند، نزد آنها برو تا تو را
شیهیت خدا را می‌شناسند، نزد آنها برو تا تو را بشناسانند.» او بلافاصله برخاست، شمشیرش را برداشت و به صحرا رفت (گفته می‌شود که علاوه بر تعقیب و گریز توسط مقامات، به دلیل رؤیایی که دیده بود نیز منتقل شد). در صحرای شیهیت (اسکیت)، با قدیس ایسیذورُس، کشیش قلایا، در حالی که از سلولش خارج می‌شد تا به کلیسا برود، برخورد کرد و از دیدن او وحشت‌زده شد. شیخ از او پرسید: «ای برادر، اینجا چه می‌خواهی؟» موسی پاسخ داد: «شنیده‌ام که تو بنده نیکوی خدایی، و به همین دلیل فرار کرده‌ام و نزد تو آمده‌ام تا خدایی که تو را نجات
کرده‌ام و نزد تو آمده‌ام تا خدایی که تو را نجات داده است، مرا نیز نجات دهد.» او با اصرار و خشوع از او خواست: «می‌خواهم با تو باشم، اگرچه گناهان بسیار و شرارت‌های عظیمی مرتکب شده‌ام.» ایسیذورُس شروع به پرسیدن دربارهٔ زندگی او کرد و موسی به تمام شرارت‌هایش اعتراف کرد. وقتی پدر ایسیذورُس صداقت او را دید، شروع به تعلیم و موعظه او دربارهٔ خدا کرد و از داوری آینده سخن گفت و او را به تأمل واگذاشت. موسی شروع به ریختن اشک‌های فراوان کرد، زیرا از شرارت متنفر شده بود و تصمیم گرفت از آن خلاص شود. پشیمانی سوزانی وجودش
و تصمیم گرفت از آن خلاص شود. پشیمانی سوزانی وجودش را فرا گرفته بود و خوابش را مانند شبحی وحشتناک آشفته می‌کرد. او نزد پدر ایسیذورُس آمد، در مقابلش زانو زد و با صدایی بلند و در هم شکسته، همراه با اشک‌های فراوان، به شرارت‌ها و جنایاتش اعتراف کرد. ایسیذورُس او را نزد پدر مقاریوس برد که او را تحت مراقبت خود قرار داد و با ملایمت او را تعلیم و ارشاد کرد، سپس نعمت تعمید را به او بخشید و او را به پدر ایسیذورُس سپرد تا او را تعلیم دهد. راهب شدن. پس از مدتی، موسی از پدر ایسیذورُس خواست که راهب شود. ایسیذورُس مشکلات
پدر ایسیذورُس خواست که راهب شود. ایسیذورُس مشکلات زندگی رهبانی را از نظر سختی‌های بیابان، مبارزات با شیاطین و نیازهای جسمانی برای او شرح داد و به او گفت: «پسرم، بهتر است به سرزمین مصر بروی و در آنجا زندگی کنی.» این کار برای آزمایش موسی بود، اما پس از اینکه پایداری و صداقت نیت او را دید، دوباره او را نزد قدیس مقاریوس بزرگ، پدر صحرا، فرستاد. موسی آشکارا در کلیسا به تمام گناهان و زشتی‌های گذشته‌اش اعتراف کرد. قدیس مقاریوس در حین اعتراف، لوحی با نوشته‌ای سیاه می‌دید و هر بار که موسی به گناهی اعتراف می‌کرد،
می‌دید و هر بار که موسی به گناهی اعتراف می‌کرد، فرشته‌ای آن را پاک می‌کرد تا اینکه اعتراف به پایان رسید و لوح کاملاً سفید شد. پس از آن، پدر مقاریوس او را موعظه کرد و به کشیش ایسیذورُس بازگرداند که ردای رهبانیت را بر او پوشاند و توصیه کرد: «پسرم، در این صحرا بمان و از آن خارج نشو، زیرا در روزی که از آن خارج شوی، تمام شرارت‌ها به تو بازخواهند گشت؛ بنابراین، تمام عمرت را در آنجا بمان، و من ایمان دارم که خدا با تو رحمت و لطف خواهد کرد و شیطان را زیر پایت له خواهد کرد.» زندگی رهبانی. موسی در ابتدا با سایر
خواهد کرد.» زندگی رهبانی. موسی در ابتدا با سایر راهبان در دیر زندگی می‌کرد، اما به دلیل کثرت بازدیدکنندگان، از پدر مقاریوس مکانی خلوت‌تر خواست. او را به یک سلول منفرد راهنمایی کرد و موسی در آنجا با مداومت در نماز، روزه و عبادت زندگی می‌کرد تا با هر فکر شیطانی یا وسوسه شهوانی که او را به ارتکاب شرارت بازمی‌گرداند، مبارزه کند. یک بار، به دلیل شدت جنگ شهوات در درونش، بیرون رفت و این را به پدر ایسیذورُس اعلام کرد. ایسیذورُس او را برد و به پشت بام برد و به او گفت: «به مغرب نگاه کن.» موسی انبوهی بی‌شمار از
او گفت: «به مغرب نگاه کن.» موسی انبوهی بی‌شمار از شیاطین را دید که به شدت مضطرب بودند و برای جنگ آماده می‌شدند. پدر ایسیذورُس دوباره به او گفت: «به مشرق نگاه کن.» موسی نگاه کرد و انبوهی از فرشتگان قدیس و پرشکوه را دید. پدر ایسیذورُس گفت: «ببین، اینها کسانی هستند که خدا برای کمک به قدیسان می‌فرستد. اما آنهایی که در غرب هستند، کسانی هستند که با آنها مبارزه می‌کنند. پس کسانی که با ما هستند، تعدادشان بیشتر است.» بدین ترتیب، موسی خدا را شکر کرد و تشویق شد و به سلولش بازگشت. بنا به توصیه پدر اعترافش، موسی سعی
سلولش بازگشت. بنا به توصیه پدر اعترافش، موسی سعی می‌کرد بدن قوی خود را با ایستادن در نماز، روزه و متانیات (سجده‌های طولانی) خسته کند. برای سرکوب جسمش، شب‌ها به سلول‌های راهبان پیر می‌رفت و کوزه‌هایشان را برمی‌داشت و پر از آب می‌کرد. شیطان از تلاش بی‌حد او خسته شد، یک بار در کنار چاه با او روبرو شد و ضربه دردناکی به او زد و او را ناتوان از حرکت رها کرد، تا اینکه برخی از برادران به چاه آمدند و او را به کلیسا نزد پدر ایسیذورُس بردند. او سه روز در کلیسا ماند تا اینکه قدرت حرکت خود را بازیافت. یک بار چهار دزد
اینکه قدرت حرکت خود را بازیافت. یک بار چهار دزد به سلول او دستبرد زدند. او همه را بست و با خود به کلیسا آورد. وقتی دزدان فهمیدند که او همان موسی است که رئیس گروهی از دزدان بوده است، خواستند توبه کنند و راهب شوند. او با سخنان فراوان، دل‌هایشان را تکان داد و آنها را موعظه کرد. به دلیل تلاش‌های بی‌اندازه‌اش، شیاطین با او مقابله کردند تا حدی که مرشدش، پدر ایسیذورُس، به او توصیه کرد که در اعمال زاهدانه خود اعتدال را رعایت کند تا مشکلات را برای خود ایجاد نکند، و از او خواست که کارش را به خدا بسپارد و او به
و از او خواست که کارش را به خدا بسپارد و او به تنهایی جنگ را از او دور خواهد کرد، تا فکر نکند که با کثرت اعمال زاهدانه شیاطین را شکست می‌دهد، بلکه با فروتنی و فقر روحانی، خدا به جای ما مبارزه می‌کند. کشیش شدن. به دلیل تلاش‌ها و فضایلش، خواستند او را کشیش کنند. وقتی پاتریارک خواست قبل از کشیش شدن او را امتحان کند، به کشیشان دستور داد که به محض ورود او به معبد، او را بیرون کنند و بگویند: «ای سیاه، از اینجا بیرون برو.» وقتی او را بیرون کردند، پاتریارک شماسی را دنبال او فرستاد و شنید که موسی به خودش می‌گوید:
دنبال او فرستاد و شنید که موسی به خودش می‌گوید: «آنها کاری را با تو کردند که سزاوار آن بودی، زیرا تو انسان نیستی و جرئت کردی با مردم معاشرت کنی. پس چرا با آنها می‌نشینی؟» او در شهر اسکندریه به دست پاپ تئوفیلوس، بیست و سومین پاتریارک، به کشیشی منصوب شد. صدایی شنیده شد که می‌گفت: «آکسیوس آکسیوس آکسیوس. شایسته، شایسته، شایسته.» و پس از اینکه ردای سفید را بر او پوشاندند، به او گفتند: «اکنون تو تماماً سفید شدی‌ای موسی.» اما او با فروتنی پاسخ داد و گفت: «کاش این از درون هم مانند بیرون باشد.» فضایل. موسی در انکار
درون هم مانند بیرون باشد.» فضایل. موسی در انکار نفس زندگی می‌کرد، به طوری که حاکمی از فضایل او شنید و مشتاق شد که او را ببیند. وقتی موسی از این دیدار مطلع شد، فرار کرد و در حین فرار، با حاکم روبرو شد و حاکم از او دربارهٔ سلول پدر موسی پرسید. او گفت: «چه می‌خواهی از او بپرسی؟ او مردی پیر و نادرست است.» حاکم مضطرب شد و به دیر رفت و آنچه را که اتفاق افتاده بود به آنها گفت. وقتی از او دربارهٔ اوصاف آن شخص پرسیدند، معلوم شد که او خود پدر موسی بوده و این را به دلیل انکار نفس خود گفته است. به دلیل عشق، فروتنی،
دلیل انکار نفس خود گفته است. به دلیل عشق، فروتنی، تلاش و زهد شدیدش، از خدا موهبت انجام معجزات و عجایب را دریافت کرد. دربارهٔ یکی از راهبان گفته شده است که در خطایی افتاد و مجمعی برای محاکمه او تشکیل شد و پدر موسی را دعوت کردند. اما او نخواست بیاید. کشیش نامه‌ای برای او فرستاد و گفت: «بیا‌ای موسی، مردم منتظر تو هستند.» وقتی اصرار کردند، برخاست و آمد در حالی که کیسه‌ای سوراخ شده پر از شن حمل می‌کرد. وقتی برادرانی که به استقبال او رفته بودند، او را دیدند، تعجب کردند و گفتند: «این چیست‌ای پدر ما؟» او پاسخ داد:
کردند و گفتند: «این چیست‌ای پدر ما؟» او پاسخ داد: «شما مرا دعوت می‌کنید تا برادر مرا در خطایش قضاوت کنم، و اینها گناهان من هستند که پشت سرم می‌دوند بدون اینکه آنها را ببینم یا حس کنم.» آنها از او خجالت کشیدند و برادر گناهکار را بخشیدند. یک بار در اسکیت، دستوری مبنی بر روزه در آن هفته صادر شد. در همین حین، برخی از برادران از مصر به دیدار پدر موسی آمدند و او برای آنها غذا آماده کرد. وقتی برادران دود بلند شده را دیدند، به پدران گفتند: «ببینید، موسی روزه‌اش را شکسته و برای خودش غذا آماده کرده است.» اما آنها به
و برای خودش غذا آماده کرده است.» اما آنها به آنها گفتند: «وقتی نزد ما بیاید، با او صحبت خواهیم کرد.» وقتی شنبه فرا رسید و پدران عمل نیکوی او را دیدند، در مقابل برادران به او گفتند: «ای پدر موسی، تو دستور مردم را نادیده گرفتی و دستور خدا (یعنی مهمان‌نوازی از غریبان) را رعایت کردی.» شهادت. در آن دوره، گروه‌هایی از بربرها شروع به حمله به صحرای شیهیت (اسکیت) برای غارت کردند و موسی در اولین این حملات، که در سال ۴۰۸ میلادی بود، کشته شد. بربرها به دیر آمدند و موسی با روح، قبل از رسیدن آنها، از آمدنشان آگاه شد. او
با روح، قبل از رسیدن آنها، از آمدنشان آگاه شد. او این را به هفت راهبی که با او بودند گفت و از آنها خواست که فرار کنند. وقتی از او پرسیدند و گفتند: «و تو‌ای پدر ما، فرار نمی‌کنی؟» گفت: «مدت‌هاست منتظر این روز هستم تا سخن یسوع مسیح محقق شود که هر که با شمشیر گیرد، با شمشیر کشته شود (متی ۲۶: ۵۲).» آنها به او گفتند: «ما نیز فرار نمی‌کنیم، بلکه با تو می‌میریم.» او به آنها گفت: «اینک بربرها به در نزدیک می‌شوند.» بربرها وارد شدند و آنها را کشتند، اما یکی از آنها ترسیده بود و به قلعه فرار کرد و هفت تاجی دید که از
بود و به قلعه فرار کرد و هفت تاجی دید که از آسمان فرود آمد و بر سر آن هفت نفر قرار گرفت، پس او نیز پیش رفت تا شهادت دهد. این واقعه در روز بیست و چهارم ماه بؤونه سال ۴۰۸ میلادی و در سن هفتاد و پنج سالگی او اتفاق افتاد. میراث. موسی توسط معاصران خود بسیار ستوده شد. در تاریخ کلیسایی قرن پنجم میلادی، که حدود ۷۰ سال پس از مرگ موسی نوشته شده است، هرمیاس سوزومن میراث موسی را چنین خلاصه می‌کند: تفسیر مدرن، موسی اتیوپیایی را به عنوان حواری عدم خشونت گرامی می‌دارد. آثار و زیارتگاه اصلی او امروزه در کلیسای مریم در
آثار و زیارتگاه اصلی او امروزه در کلیسای مریم در صومعه پارومیوس، یک صومعه ارتدکس قبطی واقع در وادی النطرون مصر، یافت می‌شود. او راهنمای روحانی بسیاری از راهبان جوان و بسیاری از مسیحیان در طول نسل‌ها بود.
گئورگ استپانی کیلیمجیان (؛ زاده ) مورخ اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۲ ژوئن ۱۹۳۹ در آتن در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی به زبان‌های زبان ارمنی، زبان روسی، زبان فرانسوی، زبان یونانی، زبان ترکی استانبولی، و زبان انگلیسی تسلط دارد. وی همچنین برنده جوایزی همچون آموزگار شایسته جمهوری ارمنستان شد.
کولیوادس (Kollyvades) اعضای جنبشی در کلیسای ارتدکس شرقی بودند که در نیمه دوم قرن هجدهم در جامعه رهبانی کوه آتوس آغاز شد. این جنبش در پی احیای اعمال سنتی و مخالفت با نوآوری‌های بی‌مورد بود و به‌طور غیرمنتظره‌ای به جنبشی برای احیای معنوی تبدیل شد. همان‌طور که متروپولیتن کالیستوس ویر به اختصار اشاره می‌کند: نام این جنبش از «کولیوا» (Kollyva) (گندم پخته) گرفته شده است که در مراسم یادبود استفاده می‌شود. حامیان این جنبش راهبان آتوسی بودند که به شدت به سنت مقدس پایبند بودند و اصرار داشتند که مراسم یادبود نباید در
بودند و اصرار داشتند که مراسم یادبود نباید در روزهای یکشنبه برگزار شود، زیرا آن روز، روز رستاخیز خداوند است، بلکه باید در روز شنبه برگزار گردد که روز معمول برای گرامیداشت یاد مردگان است. آنها همچنین طرفدار دریافت مکرر عشای ربانی بودند و دعای قلبی بی‌وقفه را تمرین می‌کردند. اصطلاحات «کولیودس»، «کولیویستای» (Kollyvistai) و «ساباتایانوی» (Sabbatianoi) عناوینی بودند که در ابتدا به صورت کنایه و برای توهین استفاده می‌شدند، اما به مرور زمان این نام‌های تحقیرآمیز به یک عنوان افتخار تبدیل شدند. رهبران این جنبش
به یک عنوان افتخار تبدیل شدند. رهبران این جنبش عبارت بودند از نئوفیتوس کافسوکالیویتس (۱۷۱۳–۱۷۸۴)، قدیس ماکاریوس (نوتاراس) کورینثی (۱۷۳۱–۱۸۰۵)، قدیس نیکودیموس کوه مقدس (۱۷۴۹–۱۸۰۹) و قدیس آتاناسیوس پاریوس (۱۷۲۲–۱۸۱۳). پیشینه تاریخی. آغاز این مناقشه در سال ۱۷۵۴ میلادی بود. در آن زمان، راهبان صومعه سنت آن، که تعدادشان به شدت افزایش یافته بود، تصمیم گرفتند کلیسای مرکزی قدیمی خود را که با هزینه‌های شخصی پاتریارک سابق، دیونیسیوس سوم، که در آنجا بازنشسته شده بود، ساخته شده بود، تخریب کنند و کلیسای جدیدی بسازند.
ساخته شده بود، تخریب کنند و کلیسای جدیدی بسازند. برای تأمین بودجه لازم، از مردم درخواست کمک کردند و تعداد زیادی از اهداکنندگان از سراسر شرق به این درخواست پاسخ دادند. برای قدردانی از همه این افراد، مراسم بیداری و یادبود همراه با کولیوا (گندم پخته) هر شنبه برگزار می‌شد، همان‌طور که در کوه آتوس مرسوم بود. اما به زودی فهرست اسامی آنقدر طولانی شد و مراسم همراه با خواندن اسامی آنقدر زمان می‌برد که راهبان فرصت نمی‌کردند به کاریز بروند، جایی که هر شنبه بازاری برگزار می‌شد و آنها دست‌ساخته‌های خود را می‌فروختند؛
می‌شد و آنها دست‌ساخته‌های خود را می‌فروختند؛ بنابراین، تا زمانی که کلیسای مرکزی جدید در حال ساخت بود، راهبان تصمیم گرفتند شش روز کار کنند و مراسم یادبود اهداکنندگان را در روز یکشنبه، پس از مراسم عشای ربانی، برگزار کنند. این تصمیم مورد توافق همه راهبان صومعه قرار نگرفت و آنها به دو جناح متخاصم تقسیم شدند. این مناقشه به سرعت در سراسر کوه آتوس گسترش یافت. یک جناح (کولیوادس) معتقد بود که مراسم یادبود باید فقط در روز شنبه و نه در یکشنبه‌ها و اعیاد مذهبی برگزار شود، در حالی که جناح دیگر (ضد کولیودس) معتقد بود