payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ابتدایی خود را در دبیرستان صومعه فرشتگان مقدس در تیرووانانتاپورام به پایان رساند و در آزمون پایان‌دبیرستان رتبه نخست را کسب کرد. با این حال، از پذیرش او در رشته‌های علوم در کالج مهاراجه (اکنون دانشگاه تیرووانانتاپورام) به‌دلیل زن بودن جلوگیری شد و ناچار به تحصیل در رشته تاریخ پرداخت و در سال ۱۹۰۹ مدرک کارشناسی (BA) دریافت کرد. از آنجا که دانشگاه‌های هندی در آن زمان پذیرش زنان در رشته پزشکی را نمی‌پذیرفتند، او به لندن رفت و مدرک خود را از دانشگاه لندن اخذ کرد. او در بریتانیا ماند و موفق به دریافت مدرک (در
او در بریتانیا ماند و موفق به دریافت مدرک (در زمینه زنان و زایمان) از بیمارستان روتوندا در دوبلین شد و دوره‌های پیشرفته‌ای در رشته کودکان را در بیمارستان گریت اورمند استریت گذراند. او سپس در بیمارستان‌های مختلف بریتانیا کار کرد و به‌طور هم‌زمان مطالعات موسیقی خود را دنبال کرد تا در آزمون موسیقی لندن نیز پذیرفته شود. حرفه پزشکی. دکتر مری پونن در سال ۱۹۱۶، همزمان با سال درگذشت پدرش، به هند بازگشت. او در بیمارستان زنان و کودکان در تایکاود در تریواندروم به‌عنوان متخصص زنان و زایمان مشغول به کار شد و همچنین
متخصص زنان و زایمان مشغول به کار شد و همچنین جانشین یک پزشک غربی (که پس از ازدواج به کشور خود بازگشته بود) به‌عنوان سرپرست بیمارستان گردید. انتصاب اولیه پونن به‌دلیل آنکه این موقعیت سنتاً در اختیار کارکنان اروپایی بود، با مخالفت روبه‌رو شد، اما این مانع برطرف شد و او با همان حقوقی که برای کارکنان اروپایی در نظر گرفته می‌شد، مشغول به کار گردید. یک سال بعد، او با وکیل کون‌نوکوزییل کوریویلا لوکوز ازدواج کرد. پس از ازدواج با نام دکتر مری پونن لوکوز شناخته می‌شد. در دوران خدمتش در بیمارستان تایکاود، او یک
می‌شد. در دوران خدمتش در بیمارستان تایکاود، او یک برنامه آموزشی مامایی برای فرزندان قابله‌های محلی راه‌اندازی کرد تا حمایت آن‌ها را جلب کند و فرزند نخست خود، گریس، را در همین بیمارستان در سال ۱۹۱۸ به دنیا آورد. او پیش از سال ۱۹۲۰ نخستین عمل سزارین در تراوانکور را انجام داد و اغلب تحت نور چراغ‌های نفتی جراحی می‌کرد. در سال ۱۹۲۲، او به مجلس قانون‌گذاری ایالت تراوانکور (شورای ایالتی سری چیترا) منصوب شد و نخستین زن قانون‌گذار این ایالت گردید. دو سال بعد، او به‌عنوان جراح کل موقت ایالت تراوانکور ارتقاء یافت و
جراح کل موقت ایالت تراوانکور ارتقاء یافت و بدین ترتیب نخستین زنی شد که در هند به این سمت منصوب شد. او تا سال ۱۹۳۸ در بیمارستان باقی ماند و در تمام این مدت، تا سال ۱۹۳۷، به‌طور پیوسته به مجلس ایالتی منصوب می‌شد. در سال ۱۹۳۸، او به‌عنوان جراح کل منصوب شد و مسئولیت ۳۲ بیمارستان دولتی، ۴۰ درمانگاه دولتی و ۲۰ مؤسسه خصوصی را بر عهده گرفت. او به‌عنوان نخستین زنی که در جهان به‌عنوان «جراح کل» منصوب شده شناخته می‌شود. (در ایالات متحده، نخستین زن جراح کل تا سال ۱۹۹۰ منصوب نشد)
آب و هوای آینده فیلمی محصول سال ۲۰۱۲ و به کارگردانی جنی دلر است. در این فیلم بازیگرانی همچون پرلا هانی-هاردینه، لیلی تیلور، ایمی مدیگان، مارین ایرلند و ویلیام سدلر ایفای نقش کرده‌اند.
سرزمین‌های سرد فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی تام گیلروی است. در این فیلم بازیگرانی همچون لیلی تیلور، پیتر اسکاناوینو، نیک ساندو و جان وینتیمیلیا ایفای نقش کرده‌اند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41573313&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-05-11T18:20:26Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;MobinaFarahanijokar&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* growthexperiments-addlink-summary-summary:3|0|0 */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41757040&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; سوفی آدلرسپیر (؛ ۶ ژوئیه ۱۸۲۳ – ) فعال حقوق زنان، و سردبیر روزنامه اهل سوئد بود.
) فعال حقوق زنان، و سردبیر روزنامه اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ایلیس کواروم شده است. سوفی آدلرسپیر، با نام مستعار اسلد، یک فمینیست، نویسنده و ناشر سوئدی بود که از پیشگامان جنبش حقوق زنان در سوئد در سدهٔ نوزدهم میلادی به‌شمار می‌رود. او بنیان‌گذار و سردبیر نخستین مجله زنان در اسکاندیناوی با نام "بررسی خانه" در سال‌های ۱۸۵۹ تا ۱۸۸۵ بود؛ همچنین یکی از بنیان‌گذاران دوستان صنایع‌دستی ("Handarbetets vänner") در سال‌های ۱۸۷۴ تا ۱۸۸۷؛ بنیان‌گذار انجمن فردریکا برمر ("Fredrika-Bremer-förbundet") در
فردریکا برمر ("Fredrika-Bremer-förbundet") در سال ۱۸۸۴؛ و یکی از نخستین دو زنی بود که در سال ۱۸۸۵ به عضویت کمیته‌ای دولتی در سوئد درآمد. زندگی. سوفی آدلرسپیر با نام اصلی سوفی لی‌یونهوفوود در خانوادهٔ لی‌یونهوفوود زاده شد. پدرش بارون اریک گابریل کنوتسون لی‌یونهوفوود، سرهنگ دوم ارتش، و مادرش سوفی امه‌رنتیا هوپن‌شتت بودند. او آموزش ابتدایی خود را در خانه دید و سپس دو سال را در مدرسه آداب اجتماعی "پانسیون بیورستروم" ("Bjurströmska pensionen") در استکهلم گذراند. او در سال ۱۸۶۹ با اشراف‌زاده‌ای به نام آکسل
او در سال ۱۸۶۹ با اشراف‌زاده‌ای به نام آکسل آدلرسپیر (۱۸۱۲–۱۸۷۹) ازدواج کرد و ناپدری پنج فرزند او شد. همسرش از فعالیت‌های اجتماعی و اصلاح‌طلبانهٔ او پشتیبانی می‌کرد. سوفی از تحسین‌کنندگان نویسندهٔ فمینیست فردریکا برمر بود و از طریق دوستی با روزالی روس که پس از اقامت در ایالات متحده و آشنایی با جنبش حقوق زنان در سال ۱۸۵۷ به سوئد بازگشت، به فعالیت‌های فمینیستی علاقه‌مند شد. در این زمان، رمان "هرتا" اثر فردریکا برمر در سال ۱۸۵۶، بحث‌های عمومی گسترده‌ای دربارهٔ حقوق زنان در سوئد به راه انداخت که منجر به لغو
حقوق زنان در سوئد به راه انداخت که منجر به لغو سرپرستی قانونی مردان بر زنان مجرد و اعطای سن قانونی به آنان در سال‌های ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۳ و تأسیس مدرسه عالی تربیت معلم زن ("Högre lärarinneseminariet") در سال ۱۸۶۱ شد. "بررسی خانه". در سال ۱۸۵۹، سوفی آدلرسپیر و روزالی روس با حمایت مالی فردریکا لیم‌نل، میزبان نشست‌های روشنفکری، مجلهٔ "بررسی خانه" را بنیان گذاشتند. این مجله نخستین تریبون منظم برای طرح مباحث مربوط به حقوق زنان، نقش‌های جنسیتی و فمینیسم در سوئد بود و به‌سرعت موفق شد. آدلرسپیر و روس تا سال ۱۸۶۸ به‌طور
موفق شد. آدلرسپیر و روس تا سال ۱۸۶۸ به‌طور مشترک سردبیر بودند، سپس با کناره‌گیری روس، آدلرسپیر به‌تنهایی سردبیری را ادامه داد. او مقالات خود را با نام مستعار «اسلد» منتشر می‌کرد. در سال ۱۸۸۶، این مجله تعطیل شد و جای خود را به مجلهٔ "داگنی" داد. آدلرسپیر از ۱۸۸۶ تا ۱۸۸۸ سردبیر داگنی بود و تا سال ۱۸۹۴ عضو هیئت‌مدیرهٔ آن باقی ماند. فعالیت‌های فمینیستی. اگرچه در سال ۱۸۶۲ زنان در سوئد به حق رأی در انتخابات شهری دست یافتند، آدلرسپیر تمرکز خود را بیشتر بر آموزش زنان و دسترسی آنان به مشاغل حرفه‌ای معطوف کرده بود،
و دسترسی آنان به مشاغل حرفه‌ای معطوف کرده بود، تا زنان به استقلال مالی دست یابند. به گفتهٔ او: «زنان به کار نیاز دارند و کار به زنان». او در سال ۱۸۶۲ کلاس‌های شبانه برای آموزش حرفه‌ای زنان راه‌اندازی کرد. در سال ۱۸۶۳ یک دفتر خدمات تایپ و دفترداری برای اشتغال زنان تأسیس نمود که به یک آژانس کاریابی موفق تبدیل شد. در سال ۱۸۶۴، تحت تأثیر سوفیا آدلرسپیر، خواهر شوهر آینده‌اش، از پارلمان سوئد درخواست کرد که زنان نیز مانند مردان اجازهٔ تحصیل در آکادمی سلطنتی هنر سوئد داشته باشند. این دادخواست منجر به اصلاحات
سوئد داشته باشند. این دادخواست منجر به اصلاحات قانونی در همان سال شد و درهای آکادمی به‌روی زنان باز شد. در سال ۱۸۶۶ او یکی از مؤسسان کتابخانه زنان استکهلم ("Stockholms läsesalong") بود، کتابخانه‌ای رایگان که هدف آن ارتقای سطح آموزش زنان و فراهم‌سازی امکانات خودآموزی برای آنان بود. هدف او از تأسیس این کتابخانه‌ها چنین بود: «برای آموزش دائمی و افقی گسترده‌تر به سوی زندگی». او معتقد بود که آموزش زنان نه‌تنها برای فعالیت حرفه‌ای آنان، بلکه برای مشارکت فعال در جامعه ضروری است. او نوشت: «هرچه بیشتر از مشارکت
جامعه ضروری است. او نوشت: «هرچه بیشتر از مشارکت زنان در اصلاح جامعه انتظار داریم، آمادگی این مشارکت باید بیشتر باشد». اصلاحات آموزشی فراوانی در همین دوره اجرا شد. پس از کمیته مدارس دخترانه ۱۸۶۶، زنان به دانشگاه (۱۸۷۰–۱۸۷۳) راه یافتند و مدارس متوسطه دخترانه از سال ۱۸۷۴ حمایت دولتی دریافت کردند. در سال‌های ۱۸۸۵ تا ۱۸۸۷، آدلرسپیر یکی از اعضای کمیته مدارس دخترانه ۱۸۸۵ بود که از سوی دولت مأمور بررسی وضعیت آموزش زنان شد. این نخستین کمیته دولتی در سوئد بود که اعضای زن داشت: سوفی آدلرسپیر و هیلدا کاسلی. افزون بر
زن داشت: سوفی آدلرسپیر و هیلدا کاسلی. افزون بر آنان، ماریا هنشن، مؤسس و مدیر مدرسه دخترانه، به‌عنوان دستیار آدلرسپیر در این پروژه همکاری می‌کرد. آدلرسپیر از سال ۱۸۸۵ به انجمن زنان نیا ایدون نیز پیوست. دیگر فعالیت‌ها. در سال‌های ۱۸۶۴ تا ۱۸۶۵، او در بنیان‌گذاری صلیب سرخ سوئد مشارکت داشت. در سال ۱۸۷۴، آدلرسپیر به همراه هانا وینگه انجمن دوستان صنایع‌دستی را تأسیس کرد و تا سال ۱۸۸۷ ریاست آن را برعهده داشت. هدف این سازمان ارتقای کیفیت صنایع‌دستی زنان و افزایش اعتبار آن به‌عنوان منبع درآمد برای زنان خودکفا بود.
آن به‌عنوان منبع درآمد برای زنان خودکفا بود. آدلرسپیر در صحنه ادبیات سوئد نیز فعال بود. او از تحسین‌کنندگان ویکتوریا بندیکتسون بود و در دوران فعالیتش از سلما لاگرلوف به‌صورت مالی پشتیبانی کرد. در سال‌های پایانی زندگی، مشغول نگارش زندگی‌نامهٔ فردریکا برمر بود که ناتمام ماند.
میلدرد فی جفرسون (; – ) پزشک آمریکایی و فعال ضد سقط جنین بود. او نخستین زن سیاه‌پوستی بود که از دانشکده پزشکی هاروارد فارغ‌التحصیل و نخستین زنی که در رشته جراحی از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شد، و نخستین زنی که به عضویت انجمن جراحی بوستون درآمد. جفرسون به‌خاطر مخالفتش با قانونی‌سازی سقط جنین و فعالیت‌هایش به‌عنوان رئیس «کمیته ملی حق زندگی» شناخته می‌شود. زندگی شخصی. میلدرد فی جفرسون در پیتسبورگ، تگزاس به دنیا آمد. او تنها فرزند میلارد و گاتری جفرسون بود؛ پدرش کشیش متدیست و مادرش معلم مدرسه بود. والدین او پیش
کشیش متدیست و مادرش معلم مدرسه بود. والدین او پیش از سال ۱۹۷۶ از یکدیگر جدا شدند و پس از طلاق، در روکسبری زندگی می‌کردند. جفرسون در کارتیج، تگزاس بزرگ شد و در سنت وسلی-کالوینیستی پرورش یافت. از سنین پایین، «میلی» به دنبال پزشک شهر می‌رفت که با درشکه اسبی به خانه‌ها سر می‌زد؛ همین تجربه، الهام‌بخش او برای تبدیل‌شدن به پزشک شد. جفرسون در سال ۱۹۶۳ با شین کانینگهام، که در یک سفر اسکی با او آشنا شده بود، ازدواج کرد. همسرش مدیر املاک و مستغلات بود. تا سال ۱۹۷۶، این زوج در بک بی زندگی می‌کردند و فرزندی نداشتند.
این زوج در بک بی زندگی می‌کردند و فرزندی نداشتند. تحصیلات. او دوران ابتدایی و متوسطه را در مدارس دولتی شرق تگزاس گذراند. سپس با درجه عالی و در مدت سه سال، مدرک کارشناسی خود را از کالج تگزاس دریافت کرد. از آنجا که او برای ورود به دانشکده پزشکی بسیار جوان تلقی می‌شد، به دانشگاه تافتس رفت و مدرک کارشناسی ارشد زیست‌شناسی دریافت کرد. سپس به دانشکده پزشکی هاروارد راه یافت و در سال ۱۹۵۱ فارغ‌التحصیل شد و بدین ترتیب نخستین زن سیاه‌پوستی شد که از این دانشگاه فارغ‌التحصیل می‌شود. دانشکده پزشکی هاروارد. میلدرد فی
می‌شود. دانشکده پزشکی هاروارد. میلدرد فی جفرسون نخستین زن آفریقایی‌تبار بود که در سال ۱۹۵۱ از دانشکده پزشکی هاروارد فارغ‌التحصیل شد. علایق او بر حوزه‌هایی همچون حقوق پزشکی، اخلاق پزشکی و به‌ویژه تأثیرات اجتماعی و سیاست‌گذاری‌های عمومی در هم‌پیوندی حقوق و پزشکی متمرکز بود. او در سال‌های ابتدایی تحصیل در هاروارد، به جراحی روی آورد و مطالعات بالینی را آغاز کرد و تکنیک‌های عملی و جراحی را آموخت. دو تن از استادان راهنمای او – کارل والتر (رئیس بخش جراحی) و دیوید هیوم (یکی از استادان و رئیس رزیدنتی وقت) –
دیوید هیوم (یکی از استادان و رئیس رزیدنتی وقت) – فرصت‌هایی برای یادگیری بیشتر در اختیار او گذاشتند. جفرسون، که سخت‌کوشی را سرلوحه خود قرار داده بود، از این زمان‌های اضافه برای پیشرفت مهارت‌های خود بهره برد و هنگام ورود به دوره کارآموزی، کاملاً آماده بود. در سال‌های سوم و چهارم تحصیل در هاروارد، جفرسون دروس متعددی را گذراند، از جمله واحدی انتخابی در رشته ارولوژی؛ چرا که به گفته خودش، «بیشتر مردم فکر می‌کنند که یک پزشک زن در ارولوژی قوی نخواهد بود.» حرفه. جفرسون در سال ۱۹۷۲ گواهی‌نامه بورد تخصصی جراحی را
جفرسون در سال ۱۹۷۲ گواهی‌نامه بورد تخصصی جراحی را دریافت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکده پزشکی، دوره کارآموزی جراحی را در بیمارستان شهر بوستون گذراند و نخستین زنی شد که چنین دوره‌ای را در آن مرکز می‌گذراند. او همچنین نخستین پزشک زنی بود که در مرکز پزشکی سابق دانشگاه بوستون کار کرد. تا سال ۱۹۸۴، جفرسون جراح عمومی در آن مرکز و استاد جراحی در دانشکده پزشکی دانشگاه بوستون بود. او بعدها نخستین زنی شد که به عضویت انجمن جراحی بوستون درآمد. به گفته جفرسون، یکی از ریشه‌های مخالفتش با سقط جنین، تعهد او به
یکی از ریشه‌های مخالفتش با سقط جنین، تعهد او به سوگندنامه بقراط بود که از نظر اخلاقی او را به حفظ جان انسان‌ها موظف می‌کرد. علاقه‌مندی او به موضوع سقط جنین زمانی آغاز شد که از او خواسته شد طوماری را امضا کند که با طرح پیشنهادی انجمن پزشکی آمریکا مبنی بر تسهیل قوانین مربوط به سقط مخالفت می‌کرد.
لیگ ۱ () یا مسابقات قهرمانی فوتبال ساحل عاج () بالاترین سطح مسابقات فوتبال در کشور ساحل عاج است که توسط فدراسیون فوتبال ساحل عاج از سال ۱۹۶۰ برگزار میشود. باشگاه فوتبال آسک میموساس با ۲۹ قهرمانی پرافتخارترین تیم این مسابقات محسوب میشود.
چلچله صخره‌ای گلوسرخ یک پرنده گنجشک‌سان کوچک از تیرهٔ پرستویان (Hirundinidae) است. در منطقه وسیعی از آفریقا از سیرالئون به سوی شرق تا اریتره و اتیوپی و سپس از جنوب در سراسر شرق آفریقا تا زیمبابوه و شمال موزامبیک یافت می‌شود. در گذشته به عنوان زیرگونهای از چلچله صخره‌ای بزرگ در نظر گرفته می‌شد.
گرترود آدلبورگ (; – ) آموزگار، حق رأی اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ایلیس کواروم شده است. زندگی‌نامه. گرترود آدلبورگ در ۱۰ سپتامبر ۱۸۵۳ در کارلسکرونا در استان بله‌کینگه در سوئد زاده شد. او دختر کاپیتان نیروی دریایی و اشراف‌زاده‌ای به نام برور یاکوب آدلبورگ (۱۸۱۶–۱۸۶۵) و همسرش هدویک کاترینا آف اور (۱۸۲۰–۱۹۰۳) بود. او خواهر اوتیلیا آدلبورگ (۱۸۵۵–۱۹۳۶)، تصویرگر کتاب، و ماریا آدلبورگ (۱۸۴۹–۱۹۴۰)، هنرمند نساجی، بود. گرترود هرگز ازدواج نکرد. او آموزش خود را زیر نظر آموزگاری در خانه و در مدارس
آموزش خود را زیر نظر آموزگاری در خانه و در مدارس دخترانه گذراند. از سال ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۹ به عنوان آموزگار کار کرد و از ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۳ در دیوان تجدیدنظر سوئا (به سوئدی: ) مشغول به کار بود. گرترود آدلبورگ در جنبش زنان سوئد و مبارزه برای حق رأی زنان فعال بود. او از سال ۱۸۸۴ تا ۱۹۰۷ برای دفتر انجمن فردریکا برمر (FBF) کار می‌کرد و از سال ۱۸۸۶ رئیس شعبه استکهلم این انجمن بود. همچنین از سال ۱۸۹۷ تا ۱۹۱۵ عضو کمیته مرکزی FBF به‌شمار می‌رفت. او مدرسهٔ کشاورزی برای زنان (به سوئدی: ) را در ریمفورسا در استان اوسترگوتلاند
(به سوئدی: ) را در ریمفورسا در استان اوسترگوتلاند پایه‌گذاری کرد و از ۱۹۰۷ تا ۱۹۲۱ عضو هیئت‌مدیرهٔ آن مدرسه بود. در سال ۱۸۹۹، هیئتی از سوی FBF پیشنهادی برای اعطای حق رأی به زنان را به نخست‌وزیر وقت، اریک گوستاف بوستروم ارائه داد. ریاست این هیئت را آگدا مونتلیوس برعهده داشت و گرترود آدلبورگ نیز همراه او بود. او خود متن این درخواست را نگاشته بود. این نخستین‌بار بود که جنبش زنان سوئد به‌صورت رسمی و مستقیم خواهان حق رأی برای زنان می‌شد. گرترود آدلبورگ از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۶ عضو کمیته مرکزی انجمن ملی حق رأی زنان
تا ۱۹۰۶ عضو کمیته مرکزی انجمن ملی حق رأی زنان (به سوئدی: , LKPR) بود. در سال ۱۹۰۷، او ریاست هیئتی از LKPR را برعهده داشت که به دیدار پادشاه اسکار دوم سوئد رفتند تا خواستهٔ خود را مطرح کنند. آدلبورگ در این دیدار، اصلاحات مربوط به حقوق زنان که در زمان سلطنت اسکار اول سوئد، پدر اسکار دوم، به تصویب رسیده بود را یادآور شد و سپس ابراز امیدواری کرد که «فرزند اسکار اول نیز نام خود را به پیشنهاد اعطای حق رأی زنان پیوند بزند». به گفتهٔ لودیا والستروم: «همین‌که نام پدرش را شنید، توجه پادشاه جلب شد»، و اسکار دوم قول
را شنید، توجه پادشاه جلب شد»، و اسکار دوم قول داد که از این موضوع حمایت کند، اما افزود که به عنوان یک پادشاه مشروطه نمی‌تواند کار چندانی انجام دهد و تردید دارد که دولت وقت نیز اقدامی بکند. گرترود آدلبورگ در جنبش حق رأی، نقشی مهم اما کمتر در انظار عمومی ایفا می‌کرد: او وظایف دبیری را بر عهده داشت، به گردآوری اطلاعات می‌پرداخت، کارها را سازمان‌دهی می‌کرد و نویسندهٔ بسیاری از نشریات و بیانیه‌های این جنبش بود. او یکی از بنیان‌گذاران واکسامهت، سازمانی ضد قاچاق جنسی، بود. گرترود آدلبورگ دوران بازنشستگی‌اش را در
بود. گرترود آدلبورگ دوران بازنشستگی‌اش را در گانیف واقع در استان دالارنا گذراند. در سال ۱۹۰۷، مدال سلطنتی سوئد، "ایلیس کوروم"، به وی اهدا شد. گرترود آدلبورگ در سال ۱۹۴۲ درگذشت و در گانیف به خاک سپرده شد.
السا آلکمن (; – ) مؤلف (پدیدآور)، و موسیقی‌دان اهل سوئد بود. در زمانی که در اسلوو زندگی می‌کرد، السا آلکمن به عضوی فعال در شاخهٔ محلی اتحادیهٔ ملی حق رأی زنان (LKPR) تبدیل شد و به ایراد سخنرانی، نگارش مقاله و سازماندهی رویدادها پرداخت. در سال ۱۹۱۶، او گزارشی دربارهٔ نحوهٔ رأی‌دادن زنان دانمارکی در همه‌پرسی پس از کسب حق رأی نوشت. وی پس از دستیابی زنان سوئدی به این حق، در دههٔ ۱۹۲۰ نیز به تلاش برای گسترش حقوق زنان ادامه داد. در دههٔ ۱۹۳۰، او و همسرش در نورشوپینگ مستقر شدند؛ جایی که در آنجا وی به نواختن ویولن
مستقر شدند؛ جایی که در آنجا وی به نواختن ویولن و آهنگسازی برای کنسرت‌های محلی پرداخت. زندگی‌نامه. السا آنا ماریا آلشتروم در ۱۸ نوامبر ۱۸۷۸ در دالارنا زاده شد. او تنها فرزند اتو تئودور آلشتروم (۱۸۴۸–۱۹۰۶)، مهندس راه‌آهن، و همسرش کلارا الیزابت گوئنشارد (۱۸۵۰–۱۹۳۲) بود. او در خانه‌ای مرفه پرورش یافت و به‌سبب شغل پدرش در صنعت حمل‌ونقل ریلی، دوران کودکی‌اش را در شهرهایی چون تبی، یوتبری، استکهلم، هرنوساند و سلوسبوری سپری کرد. در سال ۱۸۹۷، السا وارد آکادمی سلطنتی موسیقی سوئد در استکهلم شد و به تحصیل در رشتهٔ
موسیقی سوئد در استکهلم شد و به تحصیل در رشتهٔ ویولن پرداخت. او در سال ۱۹۰۰ از این آکادمی فارغ‌التحصیل شد. پس از دوره‌ای ناموفق در تدریس موسیقی در سلوسبوری، مدتی در یک بانک در مالمو مشغول به‌کار شد. در همین شهر با اولوف آلکمن (۱۸۷۲–۱۹۶۰)، داروساز آشنا شد و این آشنایی در سال ۱۹۰۶ به ازدواج انجامید. آن‌ها به شهر اسلوو نقل مکان کردند و السا در سال ۱۹۰۷ به شاخهٔ محلی اتحادیهٔ ملی حق رأی زنان پیوست. از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۳، او عضو هیئت‌مدیرهٔ شاخهٔ اسکونه از این اتحادیه بود. السا آلکمن به‌طور جدی به موضوع حق رأی
بود. السا آلکمن به‌طور جدی به موضوع حق رأی زنان علاقه‌مند بود و باور داشت که اعطای آن تنها مسئله‌ای زمان‌بر است. در دسامبر ۱۹۱۶، او برای مشاهدهٔ روند رأی‌دادن زنان دانمارکی برای نخستین بار، به دانمارک سفر کرد. یافته‌های خود را در مقاله‌ای در نشریهٔ "رئسترَت فور کوینور" (حق رأی برای زنان) منتشر کرد. او در این مقاله نوشت که زنان از تمامی طبقات با خوشحالی در انتخابات شرکت کردند و امید داشت که زنان سوئدی نیز به‌زودی همان مسیر را بپیمایند. در همین دوران، او رمان "En oförbätterlig" (یک اصلاح‌ناپذیر) را در سال
"En oförbätterlig" (یک اصلاح‌ناپذیر) را در سال ۱۹۱۱ نوشت که از فعالیت‌های او در زمینهٔ حق رأی الهام گرفته بود. این رمان که روایت‌گر تلاش‌های یک خوانندهٔ اوپرتا برای دستیابی به حقوق برابر در شهری کوچک بود، نقدهای مثبتی دریافت کرد. در سپتامبر ۱۹۱۶، نخستین فرزندش به‌نام اینگا لینئا متولد شد. در میانهٔ دههٔ ۱۹۲۰، خانواده به نورشوپینگ نقل مکان کردند؛ شهری که اولوف در آنجا شغلی جدید به‌دست آورده بود. این انتقال به السا فرصت داد تا علاقهٔ قدیمی خود به موسیقی را از سر گیرد. او در کنسرواتوار موسیقی درس هارمونی گرفت
سر گیرد. او در کنسرواتوار موسیقی درس هارمونی گرفت و برای کنسرت‌های محلی قطعاتی ساخت و اجرا کرد. علاقه‌مندی‌های فرهنگی او به‌ویژه در دورانی که جنبش زنان دچار افول نسبی شده بود، سبب شد تا حضور فرهنگی او پررنگ‌تر از گذشته شود. او همچنین تلاش کرد تا موسیقی کلاسیک را در قالبی ساده‌تر برای جامعهٔ محلی اجرا و ترویج دهد و در کلاس‌های گروهی ویولن برای کودکان نیز تدریس می‌کرد. در دههٔ ۱۹۳۰، السا آلکمن به شاخهٔ محلی اتحادیهٔ زنان لیبرال پیوست. او در این نهاد با تمرکز بر مسائل انسانی، به حمایت از پناهجویانی پرداخت که
بر مسائل انسانی، به حمایت از پناهجویانی پرداخت که در پی تشدید تنش‌ها در اروپا به سوئد پناه می‌آوردند. او در تهیهٔ پوشاک، غذا و اسکان موقت برای این افراد نقش فعالی داشت و تلاش کرد تا آگاهی عمومی دربارهٔ وضعیت آنان را افزایش دهد. در سال‌های واپسین زندگی، السا همچنان به نگارش و فعالیت‌های اجتماعی علاقه‌مند بود. اگرچه دیگر به‌طور گسترده در صحنهٔ سیاسی حضور نداشت، اما از طریق نگارش نامه، مقالات و سخنرانی‌های کوچک در جمع‌های محلی، پیام خود را دربارهٔ برابری و کرامت انسانی منتقل می‌کرد. او تا پایان عمر از
و کرامت انسانی منتقل می‌کرد. او تا پایان عمر از چهره‌های محترم جامعهٔ نورشوپینگ باقی ماند. السا آلکمن در سن ۹۶ سالگی در ۲۱ فوریهٔ ۱۹۷۵ در نورشوپینگ درگذشت. او در قبرستان محلی این شهر به خاک سپرده شد.
الن امان (; – ) قدیس مسیحی اهل آلمان بود. از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۲، او به‌عنوان نمایندهٔ لندتاگ از حزب مردم باواریا فعالیت می‌کرد، جایی که از حرفه‌ای‌سازی آموزش زنان حمایت کرد. در ژانویهٔ ۱۹۲۳، همراه با آنیتا آوگسپورگ، لیدا گوستاوا هایمان و هیئتی از زنان، الن آمان خواستار اخراج آدولف هیتلر متولد اتریش از آلمان شد. در جریان کودتای آبجوفروشی، او به‌همراه چند تن از اعضای دولت با شتاب بیانیه‌ای در محکومیت این کودتا تنظیم کرد. او تا پایان عمر خود به مخالفت با ناسیونال‌سوسیالیسم ادامه داد. زندگی. الن سوندستروم در
ادامه داد. زندگی. الن سوندستروم در استکهلم، سوئد زاده شد. او دختر بزرگ‌تر کارل رودولف سوندستروم (۱۸۴۱–۱۸۸۹) و کارولینا سوفیا هگستروم (۱۸۴۹–۱۹۴۳) بود. پدرش پرنده‌شناس و دکترای جانورشناسی بود. مادرش روزنامه‌نگار و دبیر بخش خارجی روزنامهٔ "استکهلمز-تیدنینگن" بود. خواهر او نقاش منظره‌پرداز سوئدی هریت سوندستروم (۱۸۷۲–۱۹۶۱) بود. الن که در آغاز پروتستان غسل تعمید یافته بود، با الهام از مادرش که در سال ۱۸۸۱ به‌صورت پنهانی در دانمارک به کاتولیسیسم گرویده بود، در فضای کلیسای کاتولیک بزرگ شد. والدینش زمینه‌ساز تحصیل
کلیسای کاتولیک بزرگ شد. والدینش زمینه‌ساز تحصیل او در مدرسهٔ فرانسوی (Franska skolan) ویژهٔ فرزندان دیپلمات‌ها شدند، جایی که خواهران مذهبی، یعنی خواهران سن ژوزف شومبری، تدریس می‌کردند. الن آمان در ۱۴ سالگی به کلیسای کاتولیک رم گروید. پس از پایان دبیرستان، همراه با مادرش به سفری طولانی به آلمان رفت. او نزدیک به یک سال مهمان خانوادهٔ کلمانس هیرمان فن تسویدویک در قلعهٔ سورن‌بورگ در نزدیکی ریزن‌بک بود. پس از بازگشت به سوئد، او به تحصیل در رشتهٔ ژیمناستیک درمانی سوئدی پرداخت که بنیان‌گذار آن پر هنریک لینگ بود.
سوئدی پرداخت که بنیان‌گذار آن پر هنریک لینگ بود. اما الن سوندستروم تحصیل خود را ناتمام گذاشت، چرا که عاشق ارتوپد آلمانی، اُتمار آمان شد که برای آموزش بیشتر در همین رشته به استکهلم آمده و در خانهٔ خانوادهٔ سوندستروم اقامت داشت. آن‌ها در اکتبر ۱۸۹۰ ازدواج کردند و الن ۲۰ ساله همراه همسرش به مونیخ نقل مکان کرد. این زوج صاحب شش فرزند شدند. فرزند ارشد، آلبرت ماریا (۱۸۹۲–۱۹۷۴) به‌عنوان کشیش کاتولیک و مورخ کلیسا و هنر فعالیت داشت. سایر پسران خانواده نیز در ایالات متحده، هنگ‌کنگ و شانگهای به تجارت روی آوردند. الن
متحده، هنگ‌کنگ و شانگهای به تجارت روی آوردند. الن آمان به‌زودی وارد فعالیت‌های خیریه شد. در سال ۱۸۹۵، او از بنیان‌گذاران انجمن ماریایی حمایت از دختران بود. دو سال بعد، با پشتیبانی کنتس کریستیانه فن پرایزینگ-لیشتنگ-موس، نخستین ایستگاه مأموریت کاتولیک در مونیخ را بنیان نهاد که بیش از دو دهه مدیریت آن را بر عهده داشت. او همچنین در بنیان‌گذاری شاخهٔ مونیخ اتحادیهٔ زنان کاتولیک نقش داشت که از ۶ دسامبر ۱۹۰۴ ریاست آن را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۱۱ او اتحادیهٔ ایالتی باواریا از همین نهاد را تأسیس کرد. الن آمان خیلی
باواریا از همین نهاد را تأسیس کرد. الن آمان خیلی زود دریافت که «علاوه بر مدرسهٔ زنان که پایان‌بخش آموزش دختران است، باید نهادهای آموزشی ویژه‌ای برای زنان پایه‌گذاری شوند که الگوهایی برای فعالیت‌های اجتماعی و خیریه‌ای زنان شاغل یا داوطلب ارائه کنند». او تا پایان عمر، هفته‌ای یک بار درس «مسائل زنان و جنبش زنان» را تدریس می‌کرد. نهاد آموزشی بنیان‌گذاری‌شده توسط الن آمان، از نخستین مراکز آموزشی برنامه‌محور در زمینهٔ مددکاری اجتماعی در آلمان بود. دختر او، ماریا آمان، از ۱۹۲۹ تا ۱۹۶۱ ریاست این مدرسه را برعهده
آمان، از ۱۹۲۹ تا ۱۹۶۱ ریاست این مدرسه را برعهده داشت. این نهاد در ژوئیهٔ ۱۹۷۰ در دانشگاه علوم کاربردی کاتولیک در مونیخ ادغام شد. در سال ۱۹۱۴، الن آمان به‌دلیل خدمات اجتماعی و خیریه‌اش، نشان پاپی "پرو اکلیسیا ات پونتیفیس" را دریافت کرد. در ۱۹۱۹، او «انجمن زنان شماس کاتولیک» (امروزه: مؤسسهٔ سکولار Ancillae Sanctae Ecclesiae) را بنیان نهاد که منشأ اولیهٔ آن به ایدهٔ «سومین حرفهٔ زنانه» بازمی‌گشت. پس از اعطای حق رأی به زنان در نوامبر ۱۹۱۸، الن آمان یکی از نخستین زنانی بود که در سال ۱۹۱۹ از سوی حزب مردم باواریا
زنانی بود که در سال ۱۹۱۹ از سوی حزب مردم باواریا به پارلمان ایالتی باواریا راه یافت و تا سال ۱۹۳۲ عضو آن باقی ماند. او در این نهاد نمایندهٔ حوزه‌های رفاه جوانان، مراقبت‌های بهداشتی، رفاه عمومی و خدمات اجتماعی بود. او با نگرانی ویژه‌ای رشد ناسیونال‌سوسیالیسم را دنبال می‌کرد و از ابتدا خطر آن را درک کرده بود. در بهار ۱۹۲۳ تلاش کرد آدولف هیتلر را از ایالت باواریا اخراج کند. در سرکوب کودتای هیتلر در ۹ نوامبر ۱۹۲۳ نقش کلیدی داشت. پس از آگاهی از برنامهٔ راهپیمایی به سوی فلدهرنهاله، او اعضای در دسترس دولت را در
به سوی فلدهرنهاله، او اعضای در دسترس دولت را در مدرسه‌اش گرد آورد. در بیانیه‌ای خطاب به مردم باواریا، این کودتا به‌عنوان جنایتی علیه دولت محکوم شد. آمان تضمین کرد که افراد در معرض خطر به مکان امن منتقل شوند و یگان‌هایی از رایشس‌وِر به مونیخ گسیل گردند. بلافاصله پس از ایراد نطقی در پارلمان دربارهٔ حمایت از خانواده‌های پرجمعیت، الن آمان در سال ۱۹۳۲ در مونیخ در پی سکته‌ای درگذشت. او در آلتر زودفریدهوف به خاک سپرده شد.
میرا ادل لوگان (؛ 1908 – ) به‌عنوان نخستین پزشک، جراح و کالبدشناس زن آفریقایی‌تبار شناخته می‌شود که یک جراحی موفق قلب باز را انجام داد. پس از این دستاورد، لوگان تمرکز خود را بر جراحی قلب کودکان معطوف کرد و در توسعه آنتی‌بیوتیک اورئومایسین که برای درمان بیماری‌های باکتریایی، ویروسی و ریکتسی استفاده می‌شد، نقش داشت. عمده فعالیت‌های پزشکی او در بیمارستان هارلم نیویورک صورت گرفت. لوگان در دوران پیش از جنبش حقوق مدنی به دانشکده پزشکی رفت. در آن زمان، اکثر پزشکان زن سیاه‌پوست ناگزیر بودند در مدارس تفکیک‌شده تحصیل
سیاه‌پوست ناگزیر بودند در مدارس تفکیک‌شده تحصیل کنند. لوگان همچنین با سازمان‌های انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان، فرزندپروری تنظیم‌شده و «کمیسیون تبعیض ایالت نیویورک» همکاری داشت. زندگی شخصی. دوران کودکی و تحصیلات. مایرا آدل لوگان در سال ۱۹۰۸ در توسکیگی، آلاباما، به دنیا آمد. والدینش وارن و آدلا هانت لوگان بودند. او کوچک‌ترین فرزند از هشت فرزند خانواده و خواهر آرتور آر. لوگان بود. مادرش تحصیل‌کرده دانشگاهی بود و در جنبش حق رأی زنان و مراقبت‌های بهداشتی نقش فعالی داشت. پدرش خزانه‌دار و عضو هیئت امنای مؤسسه