payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رأی ممتنع تصویب شد. تأثیر بر تسلیم. نظرات متفاوتی در مورد نقش بمباران‌ها در تسلیم ژاپن وجود دارد، و برخی بمباران‌ها را عامل تعیین‌کننده می‌دانند، اما برخی دیگر بمب‌ها را عامل فرعی می‌دانند، و برخی دیگر اهمیت آنها را ناشناخته ارزیابی می‌کنند. موضع جریان اصلی در ایالات متحده از سال ۱۹۴۵ تا دهه ۱۹۶۰، بمباران‌ها را عامل تعیین‌کننده در پایان جنگ می‌دانست، که توسط مفسران به عنوان دیدگاه «سنت‌گرا» یا به‌طور تحقیرآمیز به عنوان «ارتدوکس میهن‌پرستانه» نامیده شده است. از سوی دیگر، برخی حمله شوروی به منچوری را اصلی یا
از سوی دیگر، برخی حمله شوروی به منچوری را اصلی یا تعیین‌کننده می‌دانند. در ایالات متحده، رابرت پاپ و تسویوشی هاسگاوا به‌طور خاص این دیدگاه را مطرح کرده‌اند که برخی آن را قانع‌کننده دانسته‌اند، اما دیگران آن را مورد انتقاد قرار داده‌اند. رابرت پیپ همچنین استدلال می‌کند: در نوشته‌های ژاپنی در مورد تسلیم، بسیاری از روایت‌ها، ورود شوروی به جنگ را دلیل اصلی یا دارای اهمیتی برابر با بمب‌های اتمی می‌دانند، و دیگران، مانند کار سادائو آسادا، به بمباران‌های اتمی، به ویژه تأثیر آنها بر امپراتور، اولویت می‌دهند.
به ویژه تأثیر آنها بر امپراتور، اولویت می‌دهند. اولویت مدخل شوروی به عنوان دلیل تسلیم، دیدگاهی دیرینه از سوی برخی مورخان ژاپنی است و در برخی از کتاب‌های درسی دبیرستان‌های ژاپن نیز آمده است. استدلال در مورد نقش شوروی در تسلیم ژاپن با استدلال در مورد نقش شوروی در تصمیم آمریکا برای انداختن بمب اتمی مرتبط است. هر دو استدلال بر اهمیت اتحاد جماهیر شوروی تأکید دارند. استدلال اول می‌گوید که ژاپن از ترس اتحاد جماهیر شوروی تسلیم ایالات متحده شد و استدلال دوم تأکید می‌کند که ایالات متحده بمب‌ها را برای ترساندن اتحاد
که ایالات متحده بمب‌ها را برای ترساندن اتحاد جماهیر شوروی انداخت. روایت‌های شوروی از پایان جنگ بر نقش اتحاد جماهیر شوروی تأکید داشت. «'دایرةالمعارف بزرگ شوروی'» وقایع را به این ترتیب خلاصه کرد: در اوت ۱۹۴۵، نیروهای هوایی ارتش آمریکا بمب‌های اتمی را بر روی شهرهای هیروشیما (۶ اوت) و ناگاساکی (۹ اوت) انداختند. این بمباران‌ها ناشی از ضرورت نظامی نبود و در درجه اول اهداف سیاسی را دنبال می‌کرد. آنها خسارات عظیمی به جمعیت صلح‌جو وارد کردند. دولت شوروی در ۸ اوت ۱۹۴۵ با انجام تعهداتی که با توافق با متحدان خود
۱۹۴۵ با انجام تعهداتی که با توافق با متحدان خود پذیرفته بود و با هدف پایان بسیار سریع جنگ جهانی دوم، اعلام کرد که از ۹ اوت ۱۹۴۵ اتحاد جماهیر شوروی در حالت جنگ علیه [ژاپن] خواهد بود و خود را با اعلامیه پوتسدام ۱۹۴۵... دولت‌های ایالات متحده، بریتانیای کبیر و چین در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۵، که خواستار تسلیم بی‌قید و شرط [ژاپن] بود و مبانی غیرنظامی‌سازی و دموکراتیزه کردن بعدی آن را پیش‌بینی می‌کرد، مرتبط دانست. حمله نیروهای شوروی، در هم کوبیدن ارتش کوانتونگ و آزادسازی منچوری، کره شمالی، ساخالین جنوبی و جزایر کوریل، منجر
کره شمالی، ساخالین جنوبی و جزایر کوریل، منجر به پایان سریع جنگ در خاور دور شد. در ۲ سپتامبر ۱۹۴۵ [ژاپن] قانون کاپیتولاسیون بدون قید و شرط را امضا کرد. ژاپن سه روز قبل از حمله شوروی به جزایر کوریل در ۱۸ اوت، تسلیم خود را اعلام کرده بود، که به دلیل اعلام قبلی تسلیم، با مخالفت نظامی نسبتاً کمی مواجه شد. نیروی دریایی شوروی توسط برخی افراد به عنوان به‌طور مزمن فاقد توانایی دریایی برای حمله به جزایر اصلی ژاپن در نظر گرفته می‌شد، با وجود اینکه کشتی‌های قرضی متعددی از ایالات متحده] دریافت کرده بود. برخی دیگر
از ایالات متحده] دریافت کرده بود. برخی دیگر استدلال کرده‌اند که ژاپن خسته از جنگ، احتمالاً به دلیل فروپاشی اقتصاد؛ کمبود ارتش، غذا و مواد صنعتی؛ تهدید انقلاب داخلی؛ و صحبت از تسلیم از اوایل سال، تسلیم می‌شد. با این حال، دیگران این را بعید می‌دانند و استدلال می‌کنند که ژاپن احتمالاً می‌توانسته مقاومت جانانه‌ای از خود نشان دهد. سادائو آسادا، مورخ ژاپنی، استدلال می‌کند که تصمیم نهایی برای تسلیم، تصمیمی شخصی از سوی امپراتور بوده که تحت تأثیر بمباران‌های اتمی قرار گرفته است. [[ایکوهیکو هاتا]]، مورخ ژاپنی، در
قرار گرفته است. [[ایکوهیکو هاتا]]، مورخ ژاپنی، در زندگینامه خود از هیروهیتو در سال ۲۰۰۷ نوشت: نویسنده عادت کرده است که هنگام ملاقات با اعضای سابق ارتش و نیروی دریایی امپراتوری، بپرسد کدام یک در آن زمان تأثیر بیشتری داشته است: بمب‌های اتمی یا ورود شوروی به جنگ؟ پاسخ‌ها حدود ۵۰–۵۰ است، اما همه موافقند که هیچ‌یک از این دو ضربه به تنهایی کافی نبود؛ اگر آنها با هم همزمان نشده بودند، پایان جنگ در اوت ۱۹۴۵ غیرممکن می‌بود. دیپلماسی اتمی. استدلال دیگری که تحت عنوان «دیپلماسی اتمی» مورد بحث قرار گرفته و در کتابی با
«دیپلماسی اتمی» مورد بحث قرار گرفته و در کتابی با همین نام در سال ۱۹۶۵ توسط [[گار آلپروویتز]] مطرح شده است، این است که هدف اصلی بمباران‌ها ارعاب اتحاد جماهیر شوروی بود و شلیک‌های آغازین [[جنگ سرد]] بودند. در همین راستا، برخی استدلال می‌کنند که ایالات متحده امیدوار بود قبل از ورود شوروی به جنگ اقیانوس آرام، بمب‌ها را پرتاب کند و از ژاپن تسلیم شود. با این حال، اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده و بریتانیا در [[نشست یالتا]] در مورد زمان پیوستن اتحاد جماهیر شوروی به جنگ علیه ژاپن و نحوه تقسیم خاک ژاپن در پایان
به جنگ علیه ژاپن و نحوه تقسیم خاک ژاپن در پایان جنگ به توافق رسیدند. دیگران استدلال می‌کنند که چنین ملاحظاتی نقش کمی یا هیچ نقشی نداشتند، در عوض ایالات متحده نگران تسلیم ژاپن بود و در واقع، ایالات متحده ورود شوروی به جنگ اقیانوس آرام را آرزو داشت و از آن قدردانی می‌کرد، زیرا تسلیم ژاپن را تسریع کرد. ترومن در خاطرات خود نوشت: "دلایل زیادی برای رفتن من به پوتسدام وجود داشت، اما به نظر من، فوری‌ترین آنها این بود که از استالین یک نظر شخصی بگیرم. تأیید مجدد ورود روسیه به جنگ علیه ژاپن، موضوعی که فرماندهان نظامی
روسیه به جنگ علیه ژاپن، موضوعی که فرماندهان نظامی ما بیشترین اشتیاق را برای به دست آوردن آن داشتند. من توانستم این را در همان روزهای اول کنفرانس از استالین بگیرم." کمپبل کریگ و [[فردریک لوگوال]] استدلال می‌کنند که دو بمب به دلایل مختلفی انداخته شده‌اند: افکار عمومی. در ایالات متحده. [[مرکز تحقیقات پیو]] یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۵ انجام داد که نشان می‌داد ۵۶٪ از آمریکایی‌ها از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی حمایت و ۳۴٪ مخالف آن بودند. این مطالعه تأثیر نسل پاسخ‌دهندگان را برجسته کرد و نشان داد که حمایت از
پاسخ‌دهندگان را برجسته کرد و نشان داد که حمایت از بمباران‌ها در بین آمریکایی‌های ۶۵ سال به بالا ۷۰٪ بوده است، اما برای افراد بین ۶۵ سال به بالا تنها ۴۷٪ بوده است. ۱۸ و ۲۹. طبق این نظرسنجی، گرایش‌های سیاسی نیز بر پاسخ‌ها تأثیر گذاشت؛ حمایت برای جمهوری‌خواهان ۷۴٪ و برای دموکرات‌ها ۵۲٪ اندازه‌گیری شد. همچنین تفاوت‌هایی در حمایت و عدم رضایت گروه‌های قومی وجود دارد. طبق یک نظرسنجی CBS News، ۴۹٪ از آمریکایی‌های سفیدپوست از بمباران اتمی حمایت کردند، در حالی که تنها ۲۴٪ از آمریکایی‌های غیرسفیدپوست از این بمباران
۲۴٪ از آمریکایی‌های غیرسفیدپوست از این بمباران حمایت کردند. رضایت آمریکایی‌ها از بمباران اتمی از سال ۱۹۴۵ به‌طور قابل توجهی کاهش یافته است، زمانی که یک نظرسنجی [[گالوپ (شرکت)]] ۸۵٪ حمایت و تنها ۱۰٪ مخالفت خود را نشان داد. چهل و پنج سال بعد، در سال ۱۹۹۰، گالوپ نظرسنجی دیگری انجام داد و ۵۳٪ حمایت و ۴۱٪ مخالفت را یافت. نظرسنجی دیگری از گالوپ در سال ۲۰۰۵ با یافتن ۵۷٪ حمایت در برابر ۳۸٪ مخالفت، یافته‌های مطالعه مرکز تحقیقات پیو در سال ۲۰۱۵ را تکرار کرد. در حالی که داده‌های نظرسنجی از مرکز تحقیقات پیو و گالوپ
که داده‌های نظرسنجی از مرکز تحقیقات پیو و گالوپ کاهش شدید حمایت از بمباران‌ها را در نیم قرن گذشته نشان می‌دهد، [[دانشگاه]] دانشمندان علوم سیاسی تحقیقاتی را انجام داده‌اند که از فرضیه آنها پشتیبانی می‌کند مبنی بر اینکه حمایت عمومی آمریکا از استفاده از نیروی هسته‌ای امروز به همان اندازه سال ۱۹۴۵ خواهد بود، اگر سناریوی مشابه اما معاصری پیش بیاید. در مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۷ توسط دانشمندان علوم سیاسی [[اسکات ساگان|اسکات دی. ساگان]] و بنجامین ای. والنتینو انجام شد، از پاسخ‌دهندگان پرسیده شد که آیا در یک موقعیت
شد، از پاسخ‌دهندگان پرسیده شد که آیا در یک موقعیت فرضی که ۱۰۰۰۰۰ غیرنظامی ایرانی را می‌کشد، در مقابل تهاجمی که منجر به مرگ ۲۰۰۰۰ سرباز آمریکایی می‌شود، از استفاده از نیروی اتمی حمایت می‌کنند یا خیر. نتایج نشان داد که ۵۹٪ از آمریکایی‌ها در چنین شرایطی حمله هسته‌ای را تأیید می‌کنند. با این حال، یک [[مرکز تحقیقات پیو|نظرسنجی پیو]] در سال ۲۰۱۰ نشان داد که ۶۴٪ از آمریکایی‌ها این را تأیید کرده‌اند اعلامیه باراک اوباما مبنی بر اینکه ایالات متحده از استفاده از سلاح‌های هسته‌ای علیه کشورهایی که آنها را ندارند،
سلاح‌های هسته‌ای علیه کشورهایی که آنها را ندارند، خودداری خواهد کرد. در کشورهای دیگر. بمباران‌های اتمی اغلب از این دیدگاه که تلفات سربازان را کاهش داده‌اند، مورد بحث قرار می‌گیرند، اما این نشان دهنده دیدگاه ایالات متحده است. در کشورهای دیگر، این موضوع اغلب از دیدگاه‌های مختلف مورد بحث قرار می‌گیرد. ژاپن. در یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۵، ۷۹٪ از ژاپنی‌ها گفتند که بمباران‌ها قابل توجیه نیستند و ۱۴٪ گفتند که می‌توانند. اگرچه این ارتش ژاپن بود که جنگ اقیانوس آرام را آغاز کرد، حتی کسانی که منتقد … بودند ارتش لزوماً از
کرد، حتی کسانی که منتقد … بودند ارتش لزوماً از بمباران اتمی حمایت نکرد. [[یوشیدا شیگه‌رو]] و [[شیراسو جیرو]] هر دو به خاطر مخالفت با جنگ و درگیری با ارتش در طول جنگ اقیانوس آرام شناخته شده بودند. پس از جنگ جهانی دوم، آنها محبوبیت زیادی در بین مردم پیدا کردند. ستاد کل نیروهای مسلح ژاپن، طرف ژاپنی را تحت فشار قرار داد تا پیش‌نویس قانون اساسی جدید به زبان انگلیسی را ظرف تنها چند روز به ژاپنی ترجمه کند. گفته می‌شود که آنها از کلمه "اتمی" - که در آن زمان برای ژاپنی‌ها تابو بود - برای ترساندن آنها و سرعت بخشیدن
تابو بود - برای ترساندن آنها و سرعت بخشیدن به روند کار استفاده کردند و صریحاً گفتند: "ما از آفتاب اتمی شما لذت برده‌ایم. با شنیدن این موضوع، یوشیدا از شنیدن این حرف عصبانی شد و به نظر می‌رسد که او از عصبانیت عصبانی شده است؟! او با طعنه پاسخ داد: «GHQ مخفف عبارت «زود به خانه برو!» است!» - عبارتی که گفته می‌شود جیرو شیراسو با آن موافق بوده است. کشورهای اروپایی. در یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۶، ۴۱٪ از پاسخ‌دهندگان بریتانیایی گفتند که بمباران اتمی تصمیم اشتباهی بود، در حالی که ۲۸٪ آن را تصمیم درستی دانستند. [[الکس
در حالی که ۲۸٪ آن را تصمیم درستی دانستند. [[الکس ولرشتاین]]، مورخ هسته‌ای در مؤسسه فناوری استیونز، می‌گوید در حالی که کشورهای مورد حمله ژاپن از بمباران اتمی حمایت می‌کردند، اروپایی‌ها عموماً دیدگاه سردی دارند. اروپایی‌ها از این واقعیت که اکثر آمریکایی‌ها معتقدند بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی موجه و از نظر اخلاقی درست بوده است، شگفت‌زده شده‌اند. یک نظرسنجی بین‌المللی در سال ۲۰۲۵ که در شش کشور غربی انجام شد، تفاوت‌های قابل توجهی را در نگرش عمومی نسبت به توجیه اخلاقی بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی نشان
اخلاقی بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی نشان داد. در کشورهای اروپایی، اکثر پاسخ‌دهندگان این بمباران را از نظر اخلاقی ناموجه می‌دانستند - ۸۱٪ در آلمان، ۷۸٪ در ایتالیا، ۷۵٪ در اسپانیا، ۵۷٪ در فرانسه و ۵۰٪ در بریتانیا. در مقابل، افکار عمومی در ایالات متحده بیشتر دچار اختلاف نظر بود، به طوری که ۳۸٪ گفتند که این بمباران از نظر اخلاقی موجه بوده، ۳۵٪ گفتند که موجه نبوده و ۲۶٪ مطمئن نبودند. این نتایج نشان‌دهندهٔ اختلاف نظر پایدار بین اروپا و ایالات متحده در مورد استفاده از سلاح‌های هسته‌ای در جنگ جهانی دوم است.
استفاده از سلاح‌های هسته‌ای در جنگ جهانی دوم است. کشورهای آسیایی. در فیلیپین، بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی اغلب به عنوان عاملی در پایان جنگ جهانی دوم و در نتیجه پایان اشغال ژاپن تلقی می‌شود. با این حال، به دلیل سابقه استعمار آمریکا در این کشور، یک دیدگاه انتقادی نیز وجود دارد. [[جنگ فیلیپین و آمریکا]] (۱۸۹۹–۱۹۰۲) و رویدادهایی مانند [[کشتار بالانگیگا]] و دستور بدنام ژنرال جیکوب اچ. اسمیت برای «کشتن همه افراد بالای ده نفر» دیدگاه منفی نسبت به امپریالیسم آمریکا را تقویت می‌کند. در نتیجه، در حالی که برخی
آمریکا را تقویت می‌کند. در نتیجه، در حالی که برخی از فیلیپینی‌ها ایالات متحده را به عنوان یک آزادی‌بخش می‌بینند، برخی دیگر آن را مانند ژاپن یک متجاوز می‌دانند که منعکس کننده میراث پیچیده نفوذ آمریکا است. در کره جنوبی، اغلب گفته می‌شود که بمباران‌های اتمی به استقلال کره کمک کرده است. با این حال، در آن زمان، کره تحت حکومت استعماری ژاپن بود و بسیاری از کره‌ای‌ها به عنوان مهاجر یا کارگر زمان جنگ به ژاپن آمده بودند. در نتیجه، تخمین زده می‌شود که ده‌ها هزار کره‌ای در میان [[هیباکوشا]] قربانیان بمباران اتمی
کره‌ای در میان [[هیباکوشا]] قربانیان بمباران اتمی بودند. با این حال، این روایت از استعمارزدایی، اغلب قربانیان واقعی کره‌ای - کسانی که در جریان حملات کشته یا در معرض تشعشعات قرار گرفتند - را نادیده می‌گرفت. هیباکوشای کره‌ای انتقاداتی را نسبت به ژاپن و ایالات متحده ابراز کرده‌اند. جئون وونسول، رئیس انجمن قربانیان بمب اتمی کره، اظهار داشت: «این ایالات متحده بود که بمب اتمی را انداخت و ژاپن بود که جنگ را آغاز کرد. هفتاد و هشت سال گذشته است، اما نه ایالات متحده و نه ژاپن عذرخواهی نکرده‌اند و چیزی در مورد آن
و نه ژاپن عذرخواهی نکرده‌اند و چیزی در مورد آن نگفته‌اند.» تفاوت در نگرش‌ها نسبت به بمباران‌های اتمی مانعی برای تفاهم بین [[کره‌ای‌های جنوبی]] و [[کره‌ای‌ها در ژاپن]] بود. در ویتنام، به دلیل همسویی آن با اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ سرد، دیدگاه رسمی دولت این است که ورود اتحاد جماهیر شوروی به جنگ - نه بمباران اتمی - بود که جنگ اقیانوس آرام را به پایان رساند. با این حال، تعداد کمی از افراد، مانند [[Nguyễn Chí Thiện]]، استدلال می‌کنند که بمباران‌های اتمی عامل تعیین‌کننده در تسلیم ژاپن بودند. از سوی دیگر،
تعیین‌کننده در تسلیم ژاپن بودند. از سوی دیگر، بمباران‌های اتمی هیروشیما و ناگاساکی نیز به‌طور گسترده مورد انتقاد قرار گرفته است. مؤسسه علوم اجتماعی و علوم انسانی نظامی زیر نظر وزارت دفاع ملی ویتنام، مقالاتی را منتشر کرده است که در آن استفاده از [[عامل نارنجی]] در طول جنگ ویتنام به عنوان نوعی جنگ شیمیایی، و دربارهٔ وحشیگری آن در کنار جنگ اتمی توضیح داده شده است. کشورهای درگیر با ایالات متحده. همچنین در کشورهایی که در تضاد دیپلماتیک با آمریکا هستند بسیار منفی است. در سال ۱۹۵۹، [[چه گوارا]]، هنگامی که از
منفی است. در سال ۱۹۵۹، [[چه گوارا]]، هنگامی که از هیروشیما دیدن کرد، گفت: "آیا شما ژاپنی‌ها هرگز از جنایاتی که ایالات متحده بر شما تحمیل می‌کند عصبانی نمی‌شوید؟" رهبر معظم ایران [[سید علی خامنه‌ای]] گفت: "ایالات متحده یک بمب اتمی را بر شهر هیروشیما در اوت ۱۹۴۵ پرتاب کرد و ۱۰۰٫۰۰۰ نفر را در یک لحظه قتل عام کرد. چنین ارتش آمریکا به وضوح نشان می‌دهد که این ارتش هژمونیک است. بی دین و بی دین. در سال ۲۰۰۹، رئیس‌جمهور ونزوئلا [[هوگو چاوز]] در یک کنفرانس مطبوعاتی مشترک با رئیس‌جمهور ایران [[محمود احمدی‌نژاد]]
مشترک با رئیس‌جمهور ایران [[محمود احمدی‌نژاد]] اظهار داشت: «آنها (ایالات متحده) کسانی هستند که بمب اتمی دارند و به یاد داشته باشید که امپریالیست‌های یانکی بمب‌هایی را بر روی هیروشیما و ناکاساکی انداختند.» او همچنین گفت که ایالات متحده باید به خاطر انداختن بمب اتمی بر روی ژاپن در پایان جنگ جهانی دوم عذرخواهی کند. تأثیر منفی بر سیاست نظامی و خارجی ایالات متحده. نویسنده و اقتصاددان فرانسوی، فردریک سن کلر، خاطرنشان کرد که بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی به عنوان یک «تجربه موفق» در استراتژی نظامی آمریکا ثبت
یک «تجربه موفق» در استراتژی نظامی آمریکا ثبت شده است و همین امر باعث شده است که ایالات متحده بر اساس این فرض اشتباه که «مهار دشمن با زور» در جنگ‌های بعدی - مانند [[جنگ ویتنام]] و جنگ عراق - مؤثر خواهد بود، عمل کند و در نتیجه عواقب منفی بلندمدتی را به همراه داشته باشد. همچنین مورخ آمریکایی ژاپن مدرن، [[جان داور]]، اشاره کرد که تصویر مثبت ایالات متحده از اشغال ژاپن و بمباران اتمی بعداً عواقب منفی داشته است. او استدلال کرد که ژاپن احتمالاً حتی بدون حمله ایالات متحده تسلیم می‌شد - تا زمانی که ایالات متحده
متحده تسلیم می‌شد - تا زمانی که ایالات متحده ادامه وجود امپراتور را پذیرفته بود، که در نهایت این کار را کرد. داور همچنین از دولت بوش به دلیل تبلیغ ژاپن به عنوان یک نمونه موفق از دموکراتیزاسیون در یک زمینه غیرغربی انتقاد کرد. او خاطرنشان کرد که این امر نه تنها بحث‌های جاری و اغلب بحث‌برانگیز در داخل ژاپن در مورد دوره اشغال را نادیده می‌گیرد، بلکه تفاوت‌های گسترده بین ژاپن و عراق را نیز تشخیص نمی‌دهد. علیرغم این تفاوت‌ها، دولت سعی کرد از ژاپن به عنوان نمونه استفاده کند. به عنوان مثال، داور اشاره کرد که ژاپن
کند. به عنوان مثال، داور اشاره کرد که ژاپن قبلاً دستخوش تحولات دموکراتیک شده است، مانند تصویب [[قانون اساسی میجی]] پس از [[نوسازی میجی]] و [[دموکراسی تایشو]]. او همچنین بر انزوای جغرافیایی ژاپن به عنوان یک کشور جزیره‌ای، تاریخ طولانی هویت مشترک آن و فقدان نسبی شکاف‌های عمیق اجتماعی بر اساس مذهب یا قومیت تأکید کرد. این روند تا سال ۲۰۲۴ ادامه یافت و [[لیندسی گراهام]] استدلال کرد که از آنجایی که ایالات متحده در پایان جنگ جهانی دوم دو بمب اتمی بر روی ژاپن انداخت، اسرائیل نیز باید از انواع بمب‌ها در نوار غزه
اسرائیل نیز باید از انواع بمب‌ها در نوار غزه استفاده کند. الکس لو، ستون‌نویس ساکن هنگ کنگ، نوشت که نخبگان حاکم آمریکا دچار آشفتگی روانی شده‌اند و برای توجیه نسل‌کشی اسرائیل، جنایات جنگی یا نسل‌کشی آمریکا را یکی پس از دیگری مطرح می‌کنند. کشتن برای صلح: تضادهای رویکرد «شر ضروری». نمونهٔ بارز آن بمباران‌های اتمی هیروشیما و ناگازاکی در اوت ۱۹۴۵ است. رئیس‌جمهور ایالات متحده، هری اس. ترومن، اعلام کرد که این حملات پایان جنگ را تسریع کرده و جان انسان‌ها را نجات می‌دهد. با این حال، برخی مورخان استدلال می‌کنند که
با این حال، برخی مورخان استدلال می‌کنند که ژاپن در آن زمان تقریباً آمادهٔ تسلیم بود و بمباران‌ها همچنین با هدف نمایش قدرت آمریکا در نظم نوظهور پس از جنگ انجام شد. پژوهشگر [[آفریقای جنوبی]] [[Na’eem Jeenah]]، پژوهشگر ارشد مؤسسه Mapungubwe و مدیر اجرایی مرکز Afro–Middle East، این منطق را به عنوان نوعی «اخلاق منحرف» توصیف می‌کند. به گفتهٔ جینا: بنابراین، جینا و دیگر منتقدان، هم پیوستگی تاریخی و هم تضادهای حقوقی و اخلاقی روایت کشتن برای صلح را برجسته می‌کنند. تأثیر بر روابط بین‌الملل فعلی. بمباران اتمی
تأثیر بر روابط بین‌الملل فعلی. بمباران اتمی هیروشیما و ناکاساکی توسط ایالات متحده بارها در سیاست بین‌الملل مورد بحث قرار گرفته است، و اغلب در مباحث مربوط به توجیه جنگ، انتقاد از ایالات متحده و دلایل گسترش نظامی مطرح شده است. روسیه. این واقعیت که ایالات متحده تنها کشوری است که بمب اتمی را بر روی یک شهر انداخته است، جنبه‌ای است که برای اهداف دیپلماتیک مورد استفاده قرار می‌گیرد. وقتی [[ولادیمیر پوتین]] استان‌های [[دونتسک]] و [[لوهانسک]] را پس از [[حمله روسیه به اوکراین]] ضمیمه کرد، گفت که ایالات متحده تنها
به اوکراین]] ضمیمه کرد، گفت که ایالات متحده تنها کشوری است که از سلاح‌های هسته‌ای استفاده کرده و یک «سابقه» ایجاد کرده است. او همچنین اظهار داشت که نه بمباران آلمان و نه بمباران اتمی ژاپن از نظر نظامی ضروری نبود؛ هدف، ارعاب کشور ما و جهان بود. او می‌خواست از بمباران اتمی هیروشیما و ناکاساکی به عنوان توجیهی برای استفاده احتمالی از سلاح‌های هسته‌ای روسیه در جنگ اوکراین استفاده کند. با این حال، در اجلاس هیروشیما G7 در سال ۲۰۲۳، رئیس‌جمهور [[ولودیمیر زلنسکی]] دعوت شد و «چشم‌انداز هیروشیما رهبران G7 در مورد خلع
شد و «چشم‌انداز هیروشیما رهبران G7 در مورد خلع سلاح هسته‌ای» تصویب شد. در هر دو سال ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴، نمایندگان روسیه و بلاروس به مراسم صلح در هیروشیما. میخائیل گالوزین، سفیر روسیه در ژاپن، این واکنش را «اقدامی شرم‌آور» خواند و گفت: «من نمی‌دانم کدام کشور مرتکب نسل‌کشی وحشتناک غیرنظامیان با انداختن بمب‌های اتمی شده است». جمهوری خلق چین. از نظر سیاسی، چین بارها از ایالات متحده به دلیل پرتاب بمب اتمی در هیروشیما و ناکاساکی انتقاد می‌کرد. به عنوان مثال، [[پیپل دیلی]] در ۱۲ فوریه ۱۹۶۱ مقاله امضایی با عنوان "بین
در ۱۲ فوریه ۱۹۶۱ مقاله امضایی با عنوان "بین "قهرمان" و "دیوانه" منتشر کرد و این عمل را محکوم کرد. در سال ۱۹۸۳، [[هو یائوبانگ]]، سپس [[رهبر حزب کمونیست چین]] از [[حزب کمونیست چین]]، از ژاپن بازدید کرد و یکی از مهم‌ترین توقف‌های او ناکاساکی بود. کلمه "صلح" که توسط هو یاوبانگ نوشته شده است، هنوز در صلح پارک ناگاساکی حک شده است. در عین حال، برخی از رهبران نظامی این کشور اظهار داشته‌اند که ژاپن در روابط خارجی تمایل به احترام به قوی‌ترها دارد و به بمباران اتمی ایالات متحده، حمله اتحاد جماهیر شوروی به [مانچوکوئو
متحده، حمله اتحاد جماهیر شوروی به [مانچوکوئو و سلسله تانگ در گذشته اشاره می‌کنند. و بنابراین چین باید قدرت نظامی خود را تقویت کند. در ۵ ژوئیه ۲۰۲۱، معاون نخست‌وزیر ژاپن تارو آسو گفت که اگر ارتش آزادی‌بخش خلق به تایوان حمله کند، ژاپن باید از نظر نظامی به ایالات متحده بپیوندد. در ۱۱ جولای، یک کانال تفسیر امور نظامی چین در Xigua Video استدلال کرد که اگر ژاپن مداخله کند، چین باید در سیاست عدم استفاده اول از سلاح‌های هسته‌ای خود استثنا قائل شود و تا زمان تسلیم شدن ژاپن به آن کشور حمله کند. این ادعا می‌کند که به
ژاپن به آن کشور حمله کند. این ادعا می‌کند که به دلیل تجربه منحصر به فرد ژاپن، بازدارندگی هسته‌ای دو برابر مؤثر خواهد بود. شیگوا ویدیو این کلیپ را حذف کرد، اما بعداً توسط کمیته شهری حزب کمونیست چین در شهر بائوجی دوباره منتشر شد. انتقادات و بحث‌ها در مورد کمیسیون تلفات بمب اتمی. انتقادات و بحث‌ها نه تنها در مورد خود بمباران‌های اتمی، بلکه در مورد کمیسیون تلفات بمب اتمی (ABCC) نیز وجود دارد، که بررسی‌هایی را در مورد پیامدهای بمب‌گذاری‌ها انجام داد. کمیسیون تلفات بمب اتمی (ABCC) در سال ۱۹۴۶ به دنبال دستور
تلفات بمب اتمی (ABCC) در سال ۱۹۴۶ به دنبال دستور ریاست جمهوری هری اس. ترومن تأسیس شد. تنها هدف این سازمان انجام تحقیقات روی بازماندگان بمب اتمی بود، زیرا اعتقاد بر این بود که «آنها تا زمان وقوع جنگ جهانی جدید دوباره در دسترس نخواهند بود». در نتیجه، این سازمان سلامت هیباکوشاها را مورد مطالعه قرار داد اما هیچ گونه مراقبت پزشکی به آنها ارائه نداد. به همین دلیل، ABCC توسط هیباکوشاها به عنوان آزمایشی روی بدن انسان مورد انتقاد قرار گرفت. پس از بمباران اتمی، پزشکان ژاپنی می‌خواستند آسیب واقعی را درک و مطالعه کنند
ژاپنی می‌خواستند آسیب واقعی را درک و مطالعه کنند و تحقیقاتی را برای کمک به درمان هیباکوشا انجام دهند. با این حال، GHQ به محققان ژاپنی اجازه نداد تا وضعیت فعلی آسیب بمب اتمی را مطالعه کنند. مقررات به ویژه تا سال ۱۹۴۶ سختگیرانه بود و منجر به تعداد بیشتری از مرگ و میرهای مرتبط با تشعشعات شد. در یک مورد، زمانی که یک کره‌ای‌ها در ژاپن هیباکوشا دوقلو به دنیا آورد اما مدت کوتاهی پس از آن مرد، ABCC حتی تلاش کرد اجساد کودکان متوفی را بازیابی کند. وقتی هیباکوشا از معاینات پزشکی معمول خودداری کرد، ABCC آنها را به
معاینات پزشکی معمول خودداری کرد، ABCC آنها را به دادگاه نظامی برای جنایات جنگی تهدید کرد. علاوه بر این، هنگامی که هیباکوشا درگذشت، ABCC شخصاً به خانه‌های آنها می‌رفت تا اجساد آنها را برای کالبد شکافی جمع‌آوری کنند. اعتقاد بر این است که حداقل ۱۵۰۰ عضو به انستیتوی آسیب‌شناسی نیروهای مسلح در واشینگتن دی سی فرستاده شده است.
کارلایل یوبنک (؛ زادهٔ ) فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. فیلم او با نام "سیگنال" محصول ۲۰۱۴ با بازی لارنس فیشبرن، برنتون توایتز و اولیویا کوک برای اولین بار در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۱۴ به نمایش درآمد و در ۱۳ ژوئن توسط فوکس فیچرز در سینماهای ایالات متحده اکران شد. پیشینه. یوبنک در کالج آمهرست در رشته زبان و ادبیات انگلیسی تحصیل کرد. وی هنگام نوشتن فیلمنامه "«سیگنال»،" از تجربیات شخصی متعددی بهره برد. یوبنک هنگام کار روی فیلمنامه، تحت تأثیر تلاشش
یوبنک هنگام کار روی فیلمنامه، تحت تأثیر تلاشش برای صعود به قله اورست در سال ۲۰۱۱ قرار گرفت که در آن سال، رفیق همنوردش در طول این سفر اکتشافی جان باخت.
آرشاک گئورگی مادویان (؛ زادهٔ - درگذشته ) تاریخ‌نگار ادبی، مترجم، لغت‌شناس، ویراستار، ارمنستان‌شناس، استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱ ژوئیهٔ ۱۹۳۸ در آخالکالاک به دنیا آمد و از (۱۹۵۵) (۱۹۶۱) فارغ‌التحصیل گشت. و پدر و پسر وی بودند. وی در دانشگاه دولتی ایروان، ، ، فعالیت می‌کرد. وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان بود. وی به ارمنی مدرن و ارمنی کلاسیک تسلط داشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افتخار ساهاک مقدس-مسروپ مقدس شده است. وی در ۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۱ در سن ۸۲ سالگی در ایروان درگذشت.
آدن تورنتون (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بوده و از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "آن سوی دریا" و "ورشکسته" اشاره کرد. زندگی و حرفه. تورنتون در فیلم "جاده آرلینگتون" بازی کرد و در سال ۲۰۱۱ از مدرسه جولیارد فارغ‌التحصیل شد. تورنتون در شهر نیویورک شروع به بازی در "سه خواهر" کرد. او همچنین در تعدادی از سریال‌های تلویزیونی از جمله "نجیب‌زادگان"، "همسر خوب"، "فوراور" و "ابتدایی" به عنوان بازیگر مهمان ایفای نقش
و "ابتدایی" به عنوان بازیگر مهمان ایفای نقش کرد. تورنتون در سال ۲۰۱۷ نقش اصلی را در فیلم درام "نشانه زیبا" ایفا کرد. این فیلم در سایت راتن تومیتوز امتیاز ۱۰۰٪ را کسب کرده است. تورنتون نقدهای مثبتی دریافت کرد و جایزه بهترین اجرای غیرمنتظره را از جشنواره فیلم لس‌آنجلس دریافت نمود. در سال ۲۰۱۹ او برای فصل چهارم سریال درام خانوادگی "این ما هستیم" انتخاب شد. همچنین در سال ۲۰۲۰ برای بازی در سریال تلویزیونی «سی و چند ساله» از شبکه ABC انتخاب شد. در این سریال او نقش بریتانی وستون، دختر الیوت وستون و نانسی وستون را
بریتانی وستون، دختر الیوت وستون و نانسی وستون را بازی کرد. فیلم‌شناسی. سینمایی تلویزیونی
نوبار گئورگی بربریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک ویراستار و روزنامه‌نگار نظر اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۵ سپتامبر ۱۹۲۲ در قاهره به دنیا آمد . وی همچنین برنده نشان افتخار ساهاک مقدس-مسروپ مقدس (۲۰۱۱) شده است. وی در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۶ در سن ۹۴ سالگی در بوستون درگذشت.
مفاصل مچی-کف‌دستی یا کارپومتاکارپ پنج مفصل در مچ دست هستند که ردیف انتهایی استخوان‌های مچ دست و پایه‌های پروگزیمال پنج استخوان کف‌دستی را مفصل‌بندی می‌کنند. مفصل CMC انگشت شست یا اولین مفصل CMC که به عنوان مفصل ذوزنقه‌ای مچی (TMC) نیز شناخته می‌شود، تفاوت قابل‌توجهی با چهار مفصل دیگر CMC دارد.
پطروس هوهانسی هوهانیسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک مورخ، و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۴۴ در لنیناکان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی در دانشگاه دولتی ایروان و دانشکده علوم الهی گئورگیان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده نشان افتخار ساهاک مقدس-مسروپ مقدس و آموزگار شایسته جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۲۲ فوریهٔ ۲۰۱۶ در سن ۷۱ سالگی در ایروان درگذشت.
فرخنده زردوخاکستری یا فرخندهٔ زرین‌وحاکستری ("Poecilostreptus palmeri") گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ فرخندگان (Thraupidae) است. در کلمبیا، اکوادور و پاناما (سرانیا دل دارین و دامنه غربی آند کلمبیا و اکوادور) یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های جلگه‌ای نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری و جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.