payamvha/North_RAG huggingface dataset:
"مرد درست" در توضیح علت و مبنای تولید اصطلاح محور شر نوشت: «ریاست جمهوری شگفت جورج دبلیو بوش. در ابتدا داستان از اواخر دسامبر ۲۰۰۱ شروع شد وقتی که رئیس نویسندگان سخنرانی مایکل گرسون به فروم مأموریت داد که برای پس زدن دولت صدام حسین در عراق مطلبی در حد چند جمله در سخنرانی سالیانه اجلاس مشترک کنگره بیاورد.» فروم می‌گوید او شروع کرد به بازخوانی سخنرانی فرانکلین دی روزولت در ۸ دسامبر ۱۹۴۱ تحت عنوان «روزی که به‌عنوان لکه ننگ باقی خواهد ماند» که بعد از حمله غافلگیرانه ژاپن به پرل هاربر ارائه شد. درحالی‌که آمریکا
ژاپن به پرل هاربر ارائه شد. درحالی‌که آمریکا برای شروع جنگ با ژاپن نیازی به متقاعد کردن کسی نداشت، روزولت تهدید بزرگتر برای ایالات متحده را از جانب آلمان نازی می‌دید و نیاز داشت که موضوع جنگ در دو اقیانوس را مطرح کند. فروم در کتابش به قسمتی از سخنرانی روزولت اشاره می‌کند که اکنون غالباً مورد مراجعه قرار می‌گیرد، «... ما نه تنها از خودمان با حداکثر توان دفاع می‌کنیم بلکه مطمئن می‌شویم که قدر و خیانت به این شکل هرگز ما را مجدداً مورد تهدید قرار ندهد.» فروم سخنرانی روزولت را به این شکل تفسیر می‌کند که «برای
روزولت را به این شکل تفسیر می‌کند که «برای دولت پرل هاربر نه تنها یک حمله بود، بلکه یک اخطار برای آینده بود که بدترین حملات و بدتر از دیگری، حتی دشمنانی خطرناکتر.» ژاپن که کشوری با یک دهم توان صنعتی آمریکا، وابستگی به واردات مواد غذایی که هم‌اکنون درگیر جنگ با چین است و با بی پروایی تمام علی‌رغم همه این شرایط به آمریکا حمله می‌کند، فروم در مورد بی اعتنایی می‌گوید «این چیزی بود که قدرت‌های محور را تهدیدی برای صلح جهانی کرده بود.» به تصمیم فروم دو جنگ صدام حسین با ایران و کویت فقط یک بی پروایی بود، بنابراین
با ایران و کویت فقط یک بی پروایی بود، بنابراین تهدیدی مشابه برای صلح جهانی محسوب می‌شد. فروم در کتابش می‌نویسد که هرچه بیشتر او قدرت‌های محور در جنگ جهانی دوم را با «کشورهای تروریست پرور» مقایسه کرده متوجه مشابهت‌های بیشتری بین آن‌ها شده است. فروم می‌نویسد «قدرتهای محور به یکدیگر بی علاقه و بی‌اعتماد بودند. اگر آنها جنگ را به نحوی می‌بردند، کشورهای عضو آن به‌سرعت بسمت درگیری علیه یکدیگر می‌چرخیدند. ایران، عراق و القاعده و حزب‌الله لبنان علی‌رغم دعوا و مرافعه بین خودشان همگی علیه قدرت‌های غربی و اسرائیل
بین خودشان همگی علیه قدرت‌های غربی و اسرائیل بودند و همگی از ارزش‌های انسانی دموکراسیهای غربی نفرت داشتند.» در این نقطه فروم ارتباط بین آن‌ها را متوجه می‌شود: «همه کشورهای تروریست پرور و سازمان‌های تروریستی یک محور تنفر علیه ایالات متحده به‌وجود می‌آورند.» فروم می‌گوید او سپس یک یادداشت با استدلال فوق می‌فرستد و برخی بی رحمی‌های مرتکب شده توسط دولت عراق را متذکر می‌شود. او انتظار داشت که کلماتش به عنوان غیرقابل تأیید تصحیح شده و خارج شود، همانطوری که سرنوشت بسیاری از سخنرانی‌های نوشته شده برای
که سرنوشت بسیاری از سخنرانی‌های نوشته شده برای رئیس‌جمهوری‌ها بوده، اما کلماتش توسط بوش تقریباً کلمه به کلمه خوانده شد، نتیجتاً بوش اصطلاح محور تنفر را به محور شرارت تغییر داد. کره شمالی به لیست اضافه شد، او می‌گوید، بخاطر اینکه آن‌ها تلاش می‌کنند بمب اتمی بسازند، با گستاخی تاریخچه‌ای از اقدامات تجاوزکارانه داشته است، که نیاز است یک رودستی قوی تر دریافت کند. بعدها همسر فروم نوشته‌های او را علنی کرد.
جرج ادوارد آلن ، (۲۹ فوریه ۱۸۹۶ – ۲۳ آوریل ۱۹۷۳) وکیل، بازرگان و دوست «صمیمی در بازی پوکر» و حتی «دلقک دربار» رؤسای جمهور ایالات متحده، فرانکلین دی. روزولت، هری اس. ترومن و دوایت دی. آیزنهاور بود. او همچنین سرمربی تیم فوتبال دانشگاه کامبرلند در طول مسابقه معروف و یک‌طرفه‌شان در برابر جورجیا تک بود که با نتیجه ۲۲۲ بر ۰ شکست خوردند. پیش‌زمینه. جرج ادوارد آلن در ۲۹ فوریه ۱۸۹۶ در بونویل، میسیسیپی متولد شد. او مدرک حقوق (LLB) خود را از دانشگاه کامبرلند در تنسی گرفت. در سال ۱۹۳۹ نیز مدرک LLD را کسب کرد.
فرنی آرمسترانگ (متولد ۳ فوریه ۱۹۷۲) یک کارگردان مستند بریتانیایی است که برای شرکت خودش، اسپنر فیلمز ، کار می‌کند و قبلاً نوازنده درام گروه ایندی پاپ «بند آو هولی جوی» بوده است. او بیشتر به خاطر فیلم "عصر حماقت" شناخته می‌شود.
شاترا () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استاریه بالگازی () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
سوکول-میخایلوفکا () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
صوفیفکا () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
روسکویه اورسایوو () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
شاتمان‌تاماک () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اسمورودینوفکا () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ساتی‌یوو () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
صفروو () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ساتایوو () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
رودنیکوفکا () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اسپنر فیلمز یک شرکت مستندسازی کوچک مستقر در لندن است که توسط فرنی آرمسترانگ در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد.
نوویه اوملنیکی () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نوویه کارمالی () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نوویه ایشلی () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نووفیودوروفکا () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
تاریخچه مختصر زوال یا مختصری از تاریخ زوال (انگلیسی: A Short History of Decay) کتابی فلسفی به قلمِ فیلسوف رومانیایی، امیل چوران است که در سال ۱۹۴۹ منتشر شد و نخستین اثرِ وِی به زبان فرانسوی است. این کتاب با لحنی هیچ‌انگارانه، شامل مجموعه‌ای از تأملات فلسفی دربارهٔ موضوعات گوناگون مانند تعصب، موسیقی و پیشرفت است. موضوع اصلی کتاب، مفهوم زوال است که ممکن است در افراد به صورت بیماری جسمی یا اختلال روانی و در جوامع به صورت زوال و دکادنس بروز کند. چوران در سال ۱۹۳۷، کشور زادگاهش یعنی رومانی را به مقصد پاریس ترک
کشور زادگاهش یعنی رومانی را به مقصد پاریس ترک کرد و تا پایان عمر در آنجا ماند. این مهاجرت، کار چوران را به دو دوره تقسیم می‌کند: یک دوره اولیه رومانیایی و یک دورهٔ بالغانهٔ فرانسوی. فاصله زمانی بین نقل مکان چوران و انتشار کتاب "«تاریخچه مختصر زوال»،" با جنگ جهانی دوم همزمان بود. چوران، یادگیریِ زبان فرانسوی را از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۹ ادامه داد تا زمانی که احساس کرد می‌تواند آثارش را به این زبان منتشر کند. در سال ۱۹۴۷، او "کتاب «تاریخچه مختصر زوال» را" به انتشارات گالیمار تحویل داد اما پسش گرفت تا بازنویسی‌اش
گالیمار تحویل داد اما پسش گرفت تا بازنویسی‌اش کند. این کتاب سرانجام در سال ۱۹۴۹ منتشر شد. چوران فرایند یادگیری زبان فرانسه را «سخت‌ترین کار زندگی‌ام» توصیف کرد و آن را با «پوشیدن جلیقهٔ خفه‌کننده» مقایسه کرد. "«تاریخچه مختصر زوال»،" برنده جایزه ریوارول، یک جایزه ادبی فرانسوی شد. کمیته جایزه شامل آندره ژید هم بود. هرچند چوران از پذیرش بیشتر جوایز ادبی‌ای که به او اهدا می‌شد، امتناع می‌ورزید اما جایزه ریوارول را به عنوان تقدیر از نخستین اثر فرانسوی‌اش، زبانی که تا آخر عمر به آن می‌نوشت، پذیرفت. پس از
زبانی که تا آخر عمر به آن می‌نوشت، پذیرفت. پس از "«تاریخچه مختصر زوال»"، دومین کتاب فرانسوی سیوران "با عنوان «همه چیز از هم جداست»" در سال ۱۹۵۲ منتشر شد. محتوا. متن شامل مجموعه‌ای از تأملات مختصر و مقالات کوتاه است که معمولاً از یک تا سه صفحه طول دارند و در شش فصل چیده شده‌اند. چوران با زبانی ادبی پیرامون موضوعات متعددی سخن می‌گوید. از مضامینی مانند نارضایتی از جهان، دیدگاه‌های او در مورد پوچی زندگی، تولدستیزی و احساسات ضد مسیحی. چوران در فصل اول بر مضامین مبتنی بر مفهوم کلی زوال (افراد، جوامع و جهان) و
مبتنی بر مفهوم کلی زوال (افراد، جوامع و جهان) و ستایش شک می‌پردازد. به گفتهٔ سیوران، در برخی آرمان‌ها (به‌ویژه آرمان‌های مذهبی یا سیاسی)، شک بهتر از یقین است چون کسانی که به چنین آرمانی متقاعد شده‌اند، استعداد آدم‌کشی در راه آرمانشان را دارند. چوران به دلیل علاقه‌اش به شَک، فروپاشی اجتماعی را تحسین می‌کند و به عنوان مثال به زوال یونان باستان، روم باستان و رژیم پیشینِ فرانسه (پیش از انقلاب فرانسه) اشاره می‌کند. به گفته چوران، چنین دوره‌های زوالی بهتر از دوران ثبات اجتماعی هستند، زیرا قطعیت‌های قدیمی را از
ثبات اجتماعی هستند، زیرا قطعیت‌های قدیمی را از بین می‌برند و باعث می‌شوند مردم دوباره دچار تردید و شک شوند. چوران چندین بخش از این کتاب را به نوشته‌های دوره رومانیایی اولیه خود اختصاص داد. در یکی از این نوشته‌هایش، نگرش‌های مذهبی در اسپانیا و روسیه را بررسی می‌کند. به گفته چوران، اگرچه هر دو کشور سنت مسیحی دیرینه‌ای دارند، اما جمعیت‌های بی‌دین در هر دو کشور به عنوان مانعی برای ایده خدا عمل می‌کنند و سرزندگی و اهمیت فرهنگی جامعه‌شان را حفظ می‌کنند، حال آنکه این سرزندگی و اهمیت فرهنگی، در یک جمعیت مسیحیِ
این سرزندگی و اهمیت فرهنگی، در یک جمعیت مسیحیِ یکدست‌تر، کاهش می‌یابد. این متن، ویرایشی از قطعه‌ای است که در کتاب قبلی "«اشک‌ها و قدیسان"» آمده است. عبارت شاخص «اگر خدا یک غولِ تک‌چشم بود، اسپانیا چشمِ او می‌شد» در هر دو اثر یافت می‌شود.
جیک استاینفلد (متولد ۲۱ فوریه ۱۹۵۸) بازیگر، شخصیت تناسب اندام، کارآفرین و تهیه‌کننده آمریکایی است که به خاطر برند Body by Jake شناخته می‌شود. او عموی هیلی استاینفلد است. استاینفلد در محله سی گیت بروکلین در غرب کانی آیلند متولد شد، در بالدوین، نیویورک که نزدیک کوئینز در لانگ آیلند است، بزرگ شد. او در دانشگاه ایالتی نیویورک در کورتلند تحصیل کرد، سپس انصراف داد و به لس‌آنجلس نقل مکان کرد.
ملاقات راست‌گرایان افراطی در پوتسدام در سال ۲۰۲۳ که به «نشست پوتسدام» نیز معروف شده است، اشاره به نشست محرمانه ی چهره‌های راست افراطی آلمان دارد. این نشست که در تاریخ ۲۵ نوامبر ۲۰۲۳ در مهمان‌سرای ییلاقی آدلون () در کنار دریاچهٔ له‌نیتس در شهر پوتسدام برگزار شد، توسط گروه تحقیقاتی پلتفرم "کورِکتیو" () افشا و زیر عنوان «طرح پنهانی علیه آلمان» منتشر گردید. این نشست کاملا محرمانه بوده و قرار و مدارهای آن تنها از طریق نامه‌نگاری کتبی انجام شده است. کپی این نامه‌ها اما در اختیار کورکتیو قرار گرفته است. یک گزارشگر
اما در اختیار کورکتیو قرار گرفته است. یک گزارشگر به نام ژان پِتِرز با دوربین مخفی نیز در محل برگزاریِ نشست حضور داشته است. در گزارش مفصل کورکتیو که روز ۱۰ ژانویه ۲۰۲۴ منتشر شده آمده است که بخش بزرگی از سخنرانی‌ها و گفت‌وگوها در این نشست متمرکز بر یک نقطه اصلی بود: اخراج یا اصطلاحا «مهاجرت مجدد» (). مارتین سِلنِر ()، یک فعال راست افراطی از اتریش «برنامه‌ریزی کلان برای مهاجرت مجدد» را در این نشست عرضه کرد که در آن سه گروه از مهاجران نام برده شده‌اند که باید آلمان را ترک کنند: ۱) پناهجویان ۲) خارجیانی که حق
آلمان را ترک کنند: ۱) پناهجویان ۲) خارجیانی که حق اقامت دارند و ۳) خارجیانی که شهروندیِ آلمان را دارند اما در جامعهٔ میزبان ادغام نشده‌اند. استفادهٔ سِلنِر از واژهٔ «مهاجرت مجدد» به طور گسترده به عنوان یک تعبیر ملایم از واژگانی چون اخراج، طرد، دیپورت، اخراج اجباری و یا انتقال پناهندگان و خارجی‌ها فهمیده شد. کورکتیو در گزارشش نوشته است: «آنچه که در آن آخرهفته در آنجا طراحی شد در وهلهٔ نخست حمله به موجودیت انسان‌ها و در وهلهٔ دوم حمله به قانون اساسی آلمان است.» در این جلسه اعضای حزب آلترناتیو برای آلمان ()،
در این جلسه اعضای حزب آلترناتیو برای آلمان ()، اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان ()، حزب خلق اتریش ()، اعضای جنبش هویت‌خواهی () اعضای اتحادیهٔ ارزش ها ()، و دیگر افراد حضور داشتند و دربارهٔ نحوهٔ اجرای این طرح گفتگو کردند. صدراعظم وقتِ آلمان اولاف شُلتْس در شبکهٔ اِکْس نوشت: «به کسی اجازه نخواهیم داد که بینِ «ما» [یعنی‌ اقشار مختلف مردم‌] بر اساس داشتن یا نداشتن سابقهٔ مهاجرت تفرقه بیندازند. ما از همه محافظت می‌کنیم[...].» سایر سیاستمداران آلمان نیز به این موضوع واکنش نشان دادند، از جمله کریستیان دور () رییس
واکنش نشان دادند، از جمله کریستیان دور () رییس فراکسیون حزب دموکرات آزاد آلمان ()، آنچه را که در نشست اخیر مطرح شده مشابه دوران ناسیونال سوسیالیسم آلمان دانسته و در شبکهٔ اکس نوشته است: «"برنامهٔ کوچ دادن اجباری میلیون‌ها انسان ما را به یاد تاریک‌ترین بخش تاریخ آلمان می‌اندازد."» در این راستا، به‌ویژه به دلیل موضوعات مطرح‌شده در نشست پوتسدام که به اخراج گروه‌های خاص از جامعه مربوط می‌شود، برخی رسانه‌ها و منتقدان نشست پوتسدام را به نوعی به کنفرانس وانزه تشبیه کردند. عبارت «وانزهٔ دوم» (Wannseekonferenz 2.0)
کردند. عبارت «وانزهٔ دوم» (Wannseekonferenz 2.0) به طور استعاری برای مقایسهٔ دو رویداد مختلف استفاده شده است. در حالی که کنفرانس وانزه در سال ۱۹۴۲ به بحث و تصمیم‌گیری در مورد قتل‌عام سازمان‌یافتهٔ یهودیان اروپا (راه حل نهایی) که توسط فرماندهان ارشد نازی مطرح شده بود، اختصاص داشت، نشست پوتسدام در نوامبر ۲۰۲۳، در مورد چگونگی فشار آوردن به افراد با تاریخچهٔ مهاجرت برای ترک کشور یا تحت فشار قرار دادن آن‌ها برای خروج از آلمان (طرح جامع) بحث کرده بود. به دلیل نزدیکی جغرافیایی این دو مکان – هر دو مکان تنها چند
جغرافیایی این دو مکان – هر دو مکان تنها چند کیلومتر از هم فاصله دارند – در آن روزها بارها به کنفرانس وانزه اشاره شده بود. با این حال، این مقایسه اغلب مورد انتقاد قرار گرفته است، چرا که هدف و زمینهٔ تاریخی دو رویداد کاملاً متفاوت است. انگیزهٔ اصلی پشتِ هولوکاست به شکل کامل ایدئولوژیک بود و کشتارها به شکل سازمان‌یافته و در اردوگاه‌های ویژه کشتارجمعی که در تاریخ پیش از خود سابقه نداشت و در تقریباً همهٔ مناطق اشغال‌شده توسط آلمان که امروزه ۳۵ کشور اروپایی را تشکیل می‌دهند انجام می‌شدند. اما شباهتی به دورانِ
تشکیل می‌دهند انجام می‌شدند. اما شباهتی به دورانِ پیش از جنگ را می‌توان در آن یافت. پیش از جنگ، نازی‌ها تصمیم گرفتند جمعیت یهودی آلمان (و پس از آن کل اروپا) را به صورت انبوه از آن سرزمین کوچ دهند. موافقت هیتلر با طرح ۳۹-۱۹۳۸ برای بررسی کوچ هزاران یهودی از مناطق زیر سلطهٔ آلمان برای مدتی نشان از این دارد که طرح برنامه‌ریزی‌شده برای کشتار گستردهٔ یهودیان تا آن هنگام هنوز ریخته نشده بود. ملاقات در پوتسدام. دعوت‌نامه برای این ملاقات توسط گرنوت موریگ (Gernot Mörig) یکی‌ از کنشگران راستِ افراطی و هانس‌کریستیان
یکی‌ از کنشگران راستِ افراطی و هانس‌کریستیان لیمر (Hans-Christian Limmer) کارآفرین آلمانی و از راست‌گرایان افراطی ارسال شد. اما لیمر خودش در این ملاقات شرکت نکرد. موریگ پیش‌تر رهبر فدرال اتحادیهٔ جوانان وفادار به میهن () بوده و بعداً در شاخهٔ راست‌گرای افراطی آن، یعنی جوانان آلمانی‌ وفادار به میهن () فعال شده بود. در دعوت‌نامه از یک «طرح اصلی یا جامع» و سخنرانی مارتین سِلنِر خبر داده شده بود و همچنین از شرکت‌کنندگان خواسته شده بود که حداقل ۵۰۰۰ یورو به عنوان کمک مالی اهدا کنند. این ملاقات باید به صورت
عنوان کمک مالی اهدا کنند. این ملاقات باید به صورت محرمانه باقی می‌ماند، اما همانطور که اشاره شد توسط گروه تحقیقاتی کورِکتیو فاش شد و در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۴ منتشر گردید. کورِکتیو نسخه‌ای از دعوت‌نامه را در اختیار داشت و با استفاده از منابع و فیلم‌های ضبط‌شده در هتل، محتوای ملاقات را بازسازی کرد. انجمن دوسلدورف تسایت آن‌لاین، نسخهٔ اینترنتی روزنامهٔ آلمانی دی تسایت، در تاریخ ۱۳ ژانویه ۲۰۲۴، گزارشی در مورد گروهی از سیاستمداران حزب آلترناتیو برای آلمان و راست‌گرایان افراطی منتشر کرد که خود را «انجمن دوسلدورف»
افراطی منتشر کرد که خود را «انجمن دوسلدورف» می‌نامند و نشست‌های خود را در پوتسدام تحت عنوان «دورهمی دوسلدورف» برگزار می‌کنند. اولین نشست آنها در اوایل اکتبر ۲۰۲۱ برگزار شده است. به گفتهٔ منابع از دایره‌های بلندپایهٔ AfD، در این نشست‌ها، که تینو کروپالا نیز در آن حضور داشته، برگزاری چنین نشست‌هایی تایید شده است. کروپالا پس از پرسش دربارهٔ "پنجمین دورهمی دوسلدورف"، گفته بود که «چیزی به یاد نمی‌آورد». به گزارش تسایت آنلاین، این احتمال وجود دارد که گردهمایی در مهمان‌سرای آدلون در نوامبر ۲۰۲۳ [...] احتمالاً
در مهمان‌سرای آدلون در نوامبر ۲۰۲۳ [...] احتمالاً هفتمین دوره از این نشست بوده باشد. این گروه در تلاش است پول برای پروژه‌های راست‌گرای افراطی جذب کند، و هدف این نشست‌ها گرد هم آوردن فعالان سیاسیِ تاثیرگذار از جناح راست و کارآفرینان با سرمایه‌های کلان بود به منظورِ تلاش در جمع‌آوری پول برای پروژه‌های امیدوارکننده‌ای مانند یک شبکهٔ رادیویی و تلویزیونی دیجیتال. یکی از سران پشت صحنهٔ دورهمی‌های دوسلدورف، گرنوت موریگ است. او سال‌هاست که در صحنهٔ راست‌گرای افراطی فعال است. موریگ رابطهٔ نزدیکی با مکس اُته ()
فعال است. موریگ رابطهٔ نزدیکی با مکس اُته () دارد، که در روزنامهٔ راست‌گرای افراطی یونگه فرای‌هایت آگهی منتشر کرده و از مردم خواسته بود که یک پنجم دارایی خود را برای اهداف میهن‌پرستانه اهدا کنند. درخواست‌های تسایت آن‌لاین اما برای اظهارنظر از موریگ در مورد دورهمی دوسلدورف بی‌پاسخ ماند. شرکت‌کنندگان. بیش از ۲۰ نفر در این ملاقات حضور داشتند که برخی از آن‌ها عبارتند از: صاحبان هتل ویلا آدلون: اشخاص دیگر: طرح جامع. در مقاله‌ی سِلنِر و در بحث‌های مربوطه، صحبت از آنچه به عنوان «طرح جامع برای بازگشت مهاجران»
از آنچه به عنوان «طرح جامع برای بازگشت مهاجران» (Masterplan zur Remigration) شناخته می‌شود، مطرح شد. به گفته‌ی سِلنِر، سه گروه باید آلمان را ترک کنند: پناهجویان، افراد خارجی با حق اقامت و شهروندانِ (خارجی‌ تبارِ) ادغام نشده‌. سِلنِر در این زمینه همچنین به انتخاباتِ به اصطلاح قومی اشاره کرد. از دیدگاه او، افرادِ با پیشینه‌ی مهاجرت، اغلب به احزاب «مهاجرپذیر» یا «مهاجردوست» رأی میدهند. در این باره، از سوی کورکتیو ذکر شده است که با این استدلال حق رأی برای حدود ۲۰ میلیون نفر زیر سوأل میرود. در بین شرکت‌کنندگان
۲۰ میلیون نفر زیر سوأل میرود. در بین شرکت‌کنندگان در این نشست، انتقاد چندانی از این طرح به عمل نیامد، بلکه بیشتر تردیدهایی درباره‌ی عملی بودن آن وجود داشت، به ویژه در خصوص افرادی که تابعیت آلمانی دارند. سِلنِر در این زمینه توضیح داد که باید از «قانون‌های اختصاصی» برای اعمال فشار بر مردم استفاده کرد تا آنها خودشان به مهاجرت ترغیب شوند. او این طرح را به عنوان یک پروژه‌ی درازمدتِ چند دهه‌ای توصیف کرد. سِلنِر همچنین به ایجاد یک «کشور نمونه» یا «شهر نمونه» در شمال آفریقا فکر می‌کرد که تا دو میلیون نفر را بتوان
آفریقا فکر می‌کرد که تا دو میلیون نفر را بتوان به آنجا منتقل کرد. به نقل از خبرگزاری آلمان او اعلام کرد که این طرح شامل ایجاد یک منطقهٔ اقتصادی ویژه در شمال آفریقا است که قصد دارند آن را اجاره کنند. طبق گزارش کورکتیو، در این نشست همچنین صحبت از بی‌اعتبار کردن دادگاه عالی فدرال، زیر سؤال بردن مشروعیت انتخابات دموکراتیک و مبارزه با رسانه‌های عمومی شده است. همچنین درباره‌ی تأثیرگذاری بر جوانان در شبکه‌های اجتماعی با استفاده از محتواهایی که باید به عنوان «دیدگاه‌های سیاسی عادی» تلقی شوند، گفتگو صورت گرفته است.
سیاسی عادی» تلقی شوند، گفتگو صورت گرفته است. در جلسه بیان شد که برای تحقق «بازگشت مهاجران» باید قدرت پیشاسیاسی (یعنی تأثیرگذاری بر افکار و عقاید مردم قبل از تصمیم‌گیری‌های رسمی سیاسی) ایجاد شود، مانند سرمایه‌گذاری در پروژه‌های شاخ‌های مجازی (اینفلوئنسرها)، تبلیغات سیاسی و اقدامات مختلف به منظور تغییر در «جوِّ افکار عمومی». طرح «بازگشت مهاجران از طریق اخراج» ایده‌ای تازه نیست. بیورن هوکه () در کتاب خود با عنوان «هرگز نمی‌توان دوبار در یک رودخانه گام نهاد» که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد، خواستار پاکسازی آلمان از
که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد، خواستار پاکسازی آلمان از انسان‌های «ناسازگار با فرهنگ ملی آلمان» شده بود: «"علاوه بر حفاظت از مرزهای ملی و اروپایی‌مان، پروژه‌ای بزرگ برای بازگشت مهاجران ضروری خواهد بود.» عنوان این کتاب که اشاره‌ای است به نقل‌قولِ معروفی از هراکلیتوس، آن را با این اندیشه پیوند می‌دهد که تغییرات برگشت‌ناپذیر هستند و یک تغییر بنیادین ضروری است. او همچنین افزود که «"ما حتی با کاهش ۲۰ تا ۳۰ درصدی جمعیت آلمان نیز بدون مشکل زندگی خواهیم کرد.» ماکسیمیلیان کراه ()، نامزد اصلی حزب آلترناتیو برای انتخابات
کراه ()، نامزد اصلی حزب آلترناتیو برای انتخابات اروپا در سال ۲۰۲۴، نوشت که این رقم در آلمان بیش از ۲۵ میلیون نفر پیش‌بینی شده است […] که از این تعداد به وضوح بیش از ۱۵ میلیون نفر دارای تابعیت آلمان هستند. آنچه جدید بود، این بود که این موضوع به عنوان برنامه‌ای کلان به همراه "نمایندگان سایر احزاب" مورد بحث قرار گرفت. واکنش‌ها. در اینجا به برخی‌ واکنش‌ها به نشست راست‌گرایان افراطی در پوتسدام (۲۰۲۳) اشاره می‌شود: کریستوف مولرز () استاد حقوق اساسی بیان کرد که این نشست ممکن است در یک روند قانونی علیه حزب
که این نشست ممکن است در یک روند قانونی علیه حزب آلترناتیو برای آلمان (AfD) نقش داشته باشد. گیدئون بُوچ () پژوهشگر در حوزهٔ راست‌گرایی افراطی اشاره کرد که مسئله اصلی فقط افراطی بودن AfD نیست، بلکه باید بررسی شود که تا چه حد این حزب غیرقانونی است و تا چه حد قادر به اجرای اهداف خود می‌باشد. مارکوس روت (Markus Roth) تاریخ‌نگار از مؤسسهٔ فریتس بآور () شباهت‌هایی میان این نشست و کنفرانس وانزه در دوران نازی‌ها دید، هرچند که او تأکید کرد که مقایسه‌ها فقط در حد زبان و نمادها هستند و اعضای نشست فاقد قدرت اجرایی
زبان و نمادها هستند و اعضای نشست فاقد قدرت اجرایی می‌‌باشند. وی اما اظهارات آنها را خطرناک دانست. کلیسای کاتولیک در شرق آلمان به شدت مخالف دیدگاه‌ها و برنامه‌های حاضر در این نشست بود. گرهارد فَیگه () و دیگر اسقف‌ها اعلام کردند که این دیدگاه‌ها با اصول انسانی و اجتماعی سازگاری ندارد. کشیشان پروتستان مانند ارنست ویلهلم گُول ()، اسقف کلیسای پروتستان در بادِن وورتِمبرگ، تأکید کردند که چنین افکاری با مسیحیت سازگار نیست و تمام مسیحیان باید با شهامت در برابر آن بایستند. این رویداد باعث تغییراتی در دنیای کسب و کار
این رویداد باعث تغییراتی در دنیای کسب و کار شد. به عنوان مثال رستوران زنجیره‌ای «هانس ایم گلوک» (Hans im Glück) از هم‌پیمان خود، هانس کریستیان لیمر که یکی‌ از دعوت‌کنندگان ملاقات پوتسدام بود، جدا شد. اتحادیهٔ فدرال مدیریت پسماند، آب و اقتصاد چرخه‌ای آلمان پس از فاش شدن ارتباطات پیتر کورت، رئیس اجرایی این اتحادیه، با اعضای برجسته حزب AfD و راست‌گرایان افراطی، فوراً از وی جدا شد. شرکت‌هایی مانند اِدِکا، آدیداس، شرکت مخابرات آلمانی و زالاندو نیز موضع خود را علیه افراط‌گرایی راست‌گرا و پیامدهای اقتصادی آن
علیه افراط‌گرایی راست‌گرا و پیامدهای اقتصادی آن اعلام کرده و نگرانی‌های خود را درباره افزایش نفوذ حزب AfD ابراز کردند. مرکز آموزش سیاسی آلمان در تاریخ ۱۲ ژانویه ۲۰۲۴ به صراحت اعلام کرد که اجرای طرح‌های مارتین سِلنِر با قانون اساسی آلمان مغایرت داشته و با اصول حقوق بشر در تضاد است. انجمن‌های حقوقی از جمله اتحادیه وکلای دادگستری آلمان و اتحادیه قضات آلمان این نشست را تهدیدی جدی برای دموکراسی و سیستم حقوقی کشور دانستند و تأکید کردند که باید از هرگونه تلاش برای اعمال چنین سیاست‌هایی جلوگیری کرد. گزارش مربوط به
اعمال چنین سیاست‌هایی جلوگیری کرد. گزارش مربوط به این گردهمایی موجب بروز موجی از اعتراضات ضد راست‌گرایان افراطی در سراسر آلمان گردید که در روزهای ۲۰ و ۲۱ ژانویه ۲۰۲۴، حدود یک میلیون نفر در این اعتراضات شرکت کردند. یکی از شعارهای مورد استفاده در بسیاری از عنوان‌ها و پلاکاردهای تظاهرات، Nie wieder ist jetzt بود (به معنای "تا ابد مباد [جنگ و فاشیسم]، یعنی‌ همین حالا"). در شهرهای مختلف اتریش از جمله وین (بر پایهٔ آمار پلیس: ۳۵٬۰۰۰ نفر)، زالتسبورگ (۳٬۰۰۰ نفر) و اینسبروک (۱٬۴۰۰ نفر) نیز تجمع‌هایی برگزار شد. این
اینسبروک (۱٬۴۰۰ نفر) نیز تجمع‌هایی برگزار شد. این اعتراضات، با حضور بیش از سه میلیون شرکت‌کننده در بیش از ۱۱۰۰ تجمع (تا مارس ۲۰۲۴)، بزرگ‌ترین سلسله‌تظاهرات در تاریخ آلمان به‌شمار می‌آیند. در برخی از شهرها و روستاهای کوچک، برای نخستین بار تظاهرات برگزار شد. رئیس‌جمهور فعلی‌ آلمان، فرانک والتِر اِشتاین‌مایِر (از ۲۰۱۷)، از اعتراضات گسترده و ادامه‌دار علیه راست‌گرایان تندرو و قدرت‌گرفتن حزب آلترناتیو برای آلمان (AfD) تحت تأثیر قرار گرفت: «دیگر جامعهٔ دموکراتیک "بی‌تفاوتی" را کنار زده است [اشاره به نظاره‌گرانِ
"بی‌تفاوتی" را کنار زده است [اشاره به نظاره‌گرانِ بیطرفِ جنایاتِ نازی‌ها در زمان هیتلر که دیدند و سکوت اختیار کردند].» پیامدهای حقوقی و سیاست‌ داخلی‌ آلمان. افشای این نشست که در آن اعضای برجسته حزب AfD و نظریه‌پردازان راست افراطی همچون مارتین سِلنِر حضور داشتند، موجی از واکنش‌ها را در سطح احزاب دموکراتیک به دنبال داشت. در پی این رویدادها، بسیاری از مقامات سیاسی و افراد مرتبط با آن مجبور به اخراج و استعفا شدند. این تحولات باعث شده‌اند که موضوع نفوذ راست افراطی در ساختارهای سیاسی و خطرات آن برای دموکراسی
در ساختارهای سیاسی و خطرات آن برای دموکراسی آلمان بار دیگر در صدر مباحث عمومی قرار گیرد. همچنین بحث‌های شدیدی درباره احتمال ممنوعیت حزب آلترناتیو برای آلمان (AfD) و همچنین اخراج اعضای منفرد حزب از حزب دموکرات مسیحی (CDU) صورت گرفت. حزب دموکرات مسیحی پوتسدام از مالک ویلای آدلون، ویلهلم ویلدرینک، خواست که تا ۵ فوریه به طور قطعی از حزب خارج شود.او این مهلت را نادیده گرفت و به همین دلیل روز بعد، فرآیند رسیدگی به پرونده اخراج او از حزب آماده شد. وزیر کشور وقتِ آلمان نانسی فِزِر () درباره خطرات راست‌گرایی افراطی
نانسی فِزِر () درباره خطرات راست‌گرایی افراطی و ارتباطات دشمنان قانون اساسی با نمایندگان AfD هشدار داد. او همچنین اعلام کرد که نهادهای امنیتی آلمان در حال بررسی امکان صدور ممنوعیت ورود برای مارتین سِلنِر هستند. این نهاد ها در حال بررسی این موضوع می‌‌باشند که آیا اظهارات سِلنِر در نشست پوتسدام تهدیدی برای امنیت و نظم عمومی محسوب می‌شود یا خیر. طبق تحقیقات مجلهٔ اشپیگل، پلیس فدرال آلمان سِلنِر را به‌صورت مخفیانه در فهرست تحت پیگرد قرار داده است . همچنین علیه وی به اتهام تحریک به نفرت‌پراکنی () شکایت کیفری
وی به اتهام تحریک به نفرت‌پراکنی () شکایت کیفری ثبت شده.
ویلارد میلر هایک جونیور (متولد ۸ سپتامبر ۱۹۴۵) فیلمنامه‌نویس، کارگردان و تهیه‌کننده بازنشسته آمریکایی است، که بیشتر به خاطر همکاری‌اش با جورج لوکاس شناخته می‌شود. زندگی شخصی. هیویک در سال ۱۹۶۹ با کاتز ازدواج کرد. آنها تا زمان مرگ او در سال ۲۰۱۸ با هم زندگی مشترک خود را حفظ کردند. آنها یک دختر به نام ربکا دارند که در سال ۱۹۸۳ متولد شده است.
رابرت وستون اسمیت (۲۱ ژانویه ۱۹۳۸)۱ ژوئیه ۱۹۹۵)، معروف به ولفمن جک ، یک دی‌جی آمریکایی بود که بیش از سه دهه فعالیت داشت. او به خاطر صدای گرفته و زمختش مشهور بود و آن را عامل موفقیت خود می‌دانست و می‌گفت: «سال‌هاست که برای ولفمن و ولف‌وومن گوشت و سیب‌زمینی روی میز نگه داشته شده. چند شات ویسکی هم به آن کمک می‌کند. صدای خش‌دار و دلنشینی دارم.» اسمیت در ۲۱ ژانویه ۱۹۳۸ در بروکلین ، شهر نیویورک ، به عنوان کوچکترین فرزند از دو فرزند آنسون وستون اسمیت و همسرش رزاموند اسمال متولد شد. او در خیابان دوازدهم و خیابان
اسمال متولد شد. او در خیابان دوازدهم و خیابان چهارم زندگی می‌کرد و به دبیرستان آموزش دستی در بخش پارک اسلوپ می‌رفت. والدینش در کودکی از هم جدا شدند. در اول ژوئیه ۱۹۹۵، اسمیت بر اثر حمله قلبی در خانه‌اش در بلویدر، کارولینای شمالی درگذشت. او ۵۷ سال داشت. او در گورستان خانوادگی در بلویدر به خاک سپرده شده است.