payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیز تسلیم شدند. کیبوتص‌ها ابتدا غارت شدند و سپس با خاک یکسان شدند. در مارس ۱۹۴۹، ۳۲۰ زندانی از شهرک‌های عتصیون، از جمله ۸۵ زن، از «اردوگاه اسرای جنگی اردن در مفرک» آزاد شدند. حوادثی که در کفار عتصیون رخ داد، معایب سیاست منع تخلیه را آشکار کرد. این سیاست اگرچه در طول جنگ داخلی مؤثر بود، اما در هنگام مواجهه با شبه‌نظامیان، شهرک‌های یهودی‌نشین منزوی نمی‌توانستند در برابر قدرت آتش یک ارتش منظم مقاومت کنند و تخلیه می‌توانست از اسارت یا مرگ کسانی که از شهرک‌ها دفاع می‌کردند جلوگیری کند. به گفته یوآو گلبر، سقوط و
می‌کردند جلوگیری کند. به گفته یوآو گلبر، سقوط و قتل‌عام کفار عتصیون بر تصمیم بن گوریون برای درگیری با لژیون عرب در مسیر اورشلیم تأثیر گذاشت، اگرچه ستاد کل هگانا در مورد اینکه آیا لژیون باید در داخل اورشلیم به چالش کشیده شود یا خیر، اختلاف نظر داشتند، زیرا چنین حرکتی می‌توانست به یهودیان شهر آسیب برساند. بن گوریون تصمیم نهایی را به شلتیل واگذار کرد. به این ترتیب نبرد برای فتح اورشلیم آغاز شد. اورشلیم: عملیات یووسی و کیلشون ("چنگال") (۱۳–۱۸ مه). عملیات یووسی دو هفته، از ۲۲ آوریل ۱۹۴۸ تا ۳ مه ۱۹۴۸ به طول
دو هفته، از ۲۲ آوریل ۱۹۴۸ تا ۳ مه ۱۹۴۸ به طول انجامید. همه اهداف قبل از اجرای آتش‌بس توسط بریتانیا محقق نشد. یک نیروی پالماخ صومعه سان‌سیمون واقع در قطمون را اشغال کرد. نیروهای نامنظم عرب به صومعه حمله کردند و نبردی سنگین درگرفت. هر دو طرف جنگ مجروح و کشته‌های زیادی داشتند. پالماخ در حالی که رزمندگان مجروح خودشان را منفجر می‌کردند به فکر عقب‌نشینی افتاد، اما پس از آن متوجه شدند که نیروهای عرب خسته شده‌اند و نمی‌توانند به جنگ ادامه دهند. در نتیجه ساکنان عرب حومه شهر را ترک کردند و حومه یهودیان محاصره شده
حومه شهر را ترک کردند و حومه یهودیان محاصره شده جنوبی آزاد شد. هگانا قصد داشت اورشلیم را در روزهای پایانی قیمومت بریتانیا تصرف کنند. حملات به منطقهٔ بین اورشلیم شرقی و غربی از ۱۳ تا ۱۸ مه (معروف به عملیات کیلشون) به عنوان مرحله اولیه این فتح برنامه‌ریزی شده بود. در اورشلیم، بریتانیا چندین منطقه امنیتی استراتژیک به نام «بیوینگراد» داشت. ایستگاه رادیویی، مرکز تلفن و بیمارستان دولتی شهر به همراه تعدادی پادگان و خوابگاه نوتردام در آنجا قرار داشتند. یکی از اهداف اصلی عملیات کیلشون به دست گرفتن کنترل این مناطق
اصلی عملیات کیلشون به دست گرفتن کنترل این مناطق دارای اهمیت استراتژیک در زمانی بود که بریتانیایی‌ها در حال عقب‌نشینی بودند. در ۱۳ مه، هگانا کنترل خود بر محله یهودیان اورشلیم را گسترش داد و در ۱۴ام (با به دست آوردن برنامه دقیق تخلیه با کمک بریتانیا) کنترل بیوینگرادها، از جمله اداره پست مرکزی و محوطه کلیسای روسیه را در ساعت ۰۴:۰۰ به دست گرفت. آنها سربازان عرب را غافلگیر کردند و آن‌ها نیز هیچ مقاومتی نکردند. هدف ثانویه عملیات کیلشون ایجاد یک خط مقدم مستمر بین مناطق مختلف یهودی نشین منزوی بود. برای این هدف،
مناطق مختلف یهودی نشین منزوی بود. برای این هدف، سرتیپ دیوید شالتیل، فرستاده سابق هگانا به اروپا، به همراه یک نیروی متشکل از ۴۰۰ سرباز هگانا و ۶۰۰ سرباز شبه نظامی مستقر شدند. امیل غوری، رهبر جدید ارتش جهاد مقدس نیز تصرف این منطقه‌ها را در نظر گرفت و ۶۰۰ سرباز را برای این مأموریت بسیج کرد، اما هیچ عملیات خاصی را آماده نکرد. هدف ثانویه نیز موفقیت‌آمیز بود. در شمال شهر، نیروهای یهودی محلهٔ عرب‌نشین شیخ جراح را تصرف کردند، با کوه اسکوپوس ارتباط برقرار کردند و روستاهای اطراف مستعمره آمریکا را تصرف کردند. در
و روستاهای اطراف مستعمره آمریکا را تصرف کردند. در جنوب، آنها پس از تصرف پادگان آلنبی، ارتباط مستعمرات آلمان و یونان با تالپیوت و رامات راحل را تضمین کردند. یک واحد پالماخ حتی توانست از طریق دروازه صهیون ارتباط با منطقه یهودی در اورشلیم را برقرار کند. نیروهای عرب ناتوان و تسلیم وحشت شدند و وضعیت را ناامید کننده خواندند و سقوط شهر را قریب‌الوقوع اعلام کردند. عملیات بن امی (۱۳ تا ۲۲ مه). در چارچوب طرح دالت، یگائل یدین قصد داشت در غرب گالیله، جایی که تعدادی از سکونتگاه‌های یهودی جدا شده قرار داشت، پیشرفتی
از سکونتگاه‌های یهودی جدا شده قرار داشت، پیشرفتی ایجاد کند. این منطقه که از عکا تا مرز لبنان را در بر می‌گیرد، با طرح تقسیم به اعراب اختصاص یافته بود، اما در مسیری بود که نیروهای لبنانی قصد داشتند از طریق آن وارد فلسطین شوند. فرماندهی این عملیات به موشه کارمل، رئیس تیپ کارملی سپرده شد. این عملیات شامل دو مرحله بود: مرحله اول در غروب ۱۳ مه آغاز شد، زمانی که واحدی از خودروهای زرهی و کامیون‌های هگانا بدون هیچ مقاومتی در امتداد ساحل پیشروی کردند. نیروهای ارتش آزادی‌بخش عرب بدون وارد شدن به نبرد فرار کردند و
آزادی‌بخش عرب بدون وارد شدن به نبرد فرار کردند و مرحله اول عملیات با تصرف عکا در ۱۸ مه پایان یافت. در مرحله دوم، از ۱۹ تا ۲۱ مه، نیروها تا کیبوتص یحیام در مرز لبنان پیش رفتند و آن را به هم وصل کردند و تعدادی از روستاهای عرب نشین در سر راه را فتح و ویران کردند. موج اصلی مهاجرت اعراب فلسطینی. حرکت هگانا به سمت عملیات تهاجمی در مرحله دوم جنگ با مهاجرت عظیمی همراه شد که شامل ۳۵۰٬۰۰۰ پناهنده عرب بود و آن‌ها به ۱۰۰٬۰۰۰ آوارهٔ فلسطینی در ابتدای جنگ اضافه شدند. اصطلاح «هجرت فلسطینیان» اغلب برای اشاره به این موج و
«هجرت فلسطینیان» اغلب برای اشاره به این موج و دو موج بعدی استفاده می‌شود. این دو موج توجه مطبوعاتی قابل توجهی به دست آورد و به‌طور گسترده و بیش از سایر رویدادهای مرتبط با فلسطین در مطبوعات آن زمان بازتاب یافت. علل و مسئولیت این مهاجرت، موضوعی بسیار بحث‌برانگیز در میان مفسران درگیری و حتی مورخانی است که در این دوره تخصص دارند. در میان علل مختلف احتمالی، افرایم کرش مهاجرت را عمدتاً به دستور مقامات عرب برای فرار نسبت می‌دهد، در حالی که دیگران استدلال می‌کنند که سیاست اخراج توسط مقامات یه‌شو سازماندهی شده بود
سیاست اخراج توسط مقامات یه‌شو سازماندهی شده بود و توسط هگانا اجرا شده بود. برخی دیگر با این حال این دو فرض را رد می‌کنند و مهاجرت را اثر تجمعی همه پیامدهای جنگ داخلی می‌دانند. تدارکات انجام شده توسط اتحادیه عرب. در آخرین نشست اتحادیه عرب در فوریه ۱۹۴۸، رهبران عرب اعتقاد خود را مبنی بر کمک ارتش آزادی‌بخش عرب به فلسطینی‌ها و وادار کردن جامعه بین‌المللی به دست کشیدن از طرح تقسیم مورد حمایت سازمان ملل ابراز کردند. اجلاس بعدی در ۱۰ آوریل در قاهره برگزار شد، در حالی که وضعیت به وضوح با مرگ الحسینی و کشتار میشمار
که وضعیت به وضوح با مرگ الحسینی و کشتار میشمار هایمک تغییر کرده بود. اسماعیل صفوت بار دیگر خواستار استقرار فوری ارتش‌های دولت عربی در مرزهای فلسطین و شرکت در عملیات‌های بزرگ‌تر شد. رهبران عرب برای اولین بار در مورد امکان مداخله در فلسطین گفتگو کردند. سوریه و لبنان اعلام کردند که آماده مداخله فوری هستند، اما ملک عبدالله اجازه نداد نیروهای لژیون عرب فوراً به نفع فلسطینی‌ها مداخله کنند، اقدامی که باعث عصبانیت دبیرکل اتحادیه شد و او اعلام کرد که عبدالله فقط به دستور انگلیس تسلیم می‌شود. با این وجود عبدالله
به دستور انگلیس تسلیم می‌شود. با این وجود عبدالله اعلام کرد که آماده است تا لژیون عرب را برای کمک به آرمان فلسطین بعد از ۱۵ مه ارسال کند. در پاسخ سوریه اصرار داشت که ارتش مصر نیز حضور داشته باشد و با وجود مخالفت نخست‌وزیر مصر، فاروق یکم به درخواست سوریه پاسخ مثبت داد. اما انگیزهٔ او بیش از کمک کردن به فلسطینی‌ها، این بود که اهداف هژمونیک اردنی‌ها را محدود کند. اعظم پاشا بعداً در پی سفر چند تن از بزرگان فلسطینی به امان و با وجود مخالفت مفتی سوریه و حاج امین الحسینی، پیشنهاد عبدالله را پذیرفت و اسماعیل صفوت
الحسینی، پیشنهاد عبدالله را پذیرفت و اسماعیل صفوت را به امان فرستاد تا هماهنگی بین ارتش آزادی‌بخش عرب و لژیون عرب اردن را ترتیب دهد. تصمیم گرفته شد که فرماندهی عملیات‌ها در اختیار ملک عبدالله باشد و این که عراقی‌ها تیپی را در ماوراء اردن مستقر کنند تا برای مداخله در ۱۵ مه آماده شوند. در ۲۶ آوریل، «قصد اشغال فلسطین» به‌طور رسمی در پارلمان ماوراء اردن اعلام شد و از یهودیان «دعوت شد تا خود را زیر قلمرو ملک عبدالله قرار دهند.» آن‌ها وعده دادند که جان یهودی‌ها را نگیرند. یه‌شو این اعلامیه را به عنوان یک اعلامیه
نگیرند. یه‌شو این اعلامیه را به عنوان یک اعلامیه جنگی در نظر گرفت و جهان غرب را تشویق کرد که از طریق ابزارهای دیپلماتیک بر شاه فشار بیاورد تا از مداخله او جلوگیری کند. در ۳۰ آوریل، اردنی‌ها، مصری‌ها و عراقی‌ها در مورد فرماندهی عبدالله اختلاف نظر داشتند. عبدالله عنوان افتخاری فرمانده کل قوا را دریافت کرد، در حالی که ژنرال عراقی، الدین نور محمود، به عنوان رئیس ستاد منصوب شد. با وجود این نمایش وحدت، توافق شد که هر ارتش مستقل از یکدیگر در صحنه عملیات عمل کند. در ۴ مه، گروه ضربت عراق به مفرق رسید. این گروه از
در ۴ مه، گروه ضربت عراق به مفرق رسید. این گروه از یک هنگ تانک‌های زرهی، یک هنگ پیاده‌نظام مکانیزه و بیست و چهار سلاح توپخانه تشکیل شده بود و شامل ۱۵۰۰ نفر سرباز می‌شد. مصریان دو تیپ تشکیل دادند و حدود ۷۰۰ نفر را در سینا مستقر کردند. سوری‌ها نتوانستند نیروی بهتری را جمع‌آوری کنند، در حالی که لبنانی‌ها اعلام کردند که نمی‌توانند در عملیات نظامی در ۱۰ مه شرکت کنند. تنها دو روز قبل از آن، در ۸ مه، وزارت خارجه بریتانیا دیگر از تهاجم اعراب مطمئن بود. در حالی که تحلیلگران بریتانیایی معتقد بودند که همه ارتش‌های
تحلیلگران بریتانیایی معتقد بودند که همه ارتش‌های عربی، به جز لژیون عرب، برای درگیری‌های آتی آماده نیستند، افسران مصری مدعی شدند که پیشروی آنها «رژه‌ای با کمترین خطر» خواهد بود و ارتش آن‌ها «پس از دو هفته در تل آویو خواهد بود». وضعیت آمادگی نیروها به گونه‌ای بود که حتی نقشه فلسطین را هم نداشتند. در آن زمان، نقشه‌های نهایی تهاجم هنوز مشخص نشده بود. رهبران بریتانیا تلاش کردند تا رهبران عرب در تصمیم خود بازنگری کنند، اسماعیل صفوت با بی‌تفاوتی استعفا داد، اما کشورهای عربی مصمم به نظر می‌رسیدند. در ۱۵ مه ۱۹۴۸،
عربی مصمم به نظر می‌رسیدند. در ۱۵ مه ۱۹۴۸، اتحادیه عرب رسماً اعلام کرد که برای تضمین امنیت و حق تعیین سرنوشت ساکنان فلسطین در یک کشور مستقل، در فلسطین مداخله خواهد کرد. نتایج و پیامدها. به گفته بنی موریس، نتیجهٔ پنج ماه و نیم جنگ «پیروزی قاطع یهودیان» بود. از یک طرف، «قدرت نظامی اعراب فلسطینی در هم شکسته شد» و اکثر جمعیت در مناطق جنگی در حال فرار یا بیرون رانده شدن بودند. از طرف دیگر، «هگانا از یک گروه شبه‌نظامی به یک ارتش تبدیل شد» و «در یک نوار پیوسته از قلمرو که دشت ساحلی، دره جزرئیل و دره اردن را در بر
که دشت ساحلی، دره جزرئیل و دره اردن را در بر می‌گرفت، حضور خود را تثبیت کرد.» یه‌شو ثابت کرد که توانایی دفاع از خود را دارد و ایالات متحده و بقیه جهان را متقاعد کرد که از آن حمایت کنند و «پیروزی بر اعراب فلسطین به هگانا تجربه و اعتماد به نفس [...] مقابله با [. ..] ارتش‌های متجاوز کشورهای عربی را داد». به گفته یواو گلبر، در طول شش هفته بین حمله هگانا در ۱ آوریل و تهاجم ارتش‌های عربی، اعراب تقریباً در همه جبهه‌ها شکست خوردند. نیروهای یهود چهار شهر (طبریه، یافا، صفد و حیفا) و ۱۹۰ روستا را تصرف کردند. اکثر
یافا، صفد و حیفا) و ۱۹۰ روستا را تصرف کردند. اکثر ساکنان آن‌ها فرار کردند. پناهجویان به سامریه، جلیل مرکزی، منطقه کوه الخلیل، منطقه غزه و همچنین ماوراء اردن، لبنان و جنوب سوریه سرازیر شدند. با شکست نیروهای فلسطینی و ارتش آزادی‌بخش عرب، اتحادیه عرب چاره‌ای جز تهاجم در پایان قیمومیت بریتانیا نمی‌دید. روند تصمیم‌گیری برای تهاجم و آماده شدن برای حمله دو یا سه هفته مانده به پایان فرمان آغاز شد؛ زمانی که سطح شکست آشکار شد و مشخص بود که ارتش آزادی‌بخش نمی‌تواند از آن جلوگیری کند. اگرچه هگانا یک گروه شبه‌نظامی با
آن جلوگیری کند. اگرچه هگانا یک گروه شبه‌نظامی با قدرت تسلیحاتی کم بود، اما حملات هفته‌های آخر آن‌ها به خوبی پیش رفت، زیرا روستاهای عرب به کمک روستاها یا شهرهای عرب همسایهٔ خود نیامدند. علاوه بر این، تنها چند مرد جوان عرب از مناطق دست نخورده (مانند انور نسیبه، نابلس، الخلیل) در نبردهای اورشلیم، حیفا و غیره شرکت کردند انور نسیبه از حامیان مفتی، گفت که مفتی از ارسال اسلحه به مناطقی که از رویکرد سیاسی او حمایت نمی‌کردند، خودداری می‌کرد و فقط از بین طرفدارانش نیرو برای ارتش جهاد مقدس جذب می‌کرد. این امر تا حدی
برای ارتش جهاد مقدس جذب می‌کرد. این امر تا حدی دلیل عدم وجود یک نیروی سازمان یافته عربی و مقدار ناکافی تسلیحات مدافعان عرب اورشلیم را توضیح می‌دهد. در ۱۴ مه ۱۹۴۸، دیوید بن گوریون به نمایندگی از رهبری یهودیان، تأسیس یک دولت یهودی در ارتس اسرائیل را به نام دولت اسرائیل اعلام کرد. جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین و اسرائیل با مداخله ارتش‌های کشورهای عربی و آغاز جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل وارد مرحله دوم خود شد.
نای کانری به معنی کانری داخلی؛ به خدمتگزار خاندان توکوسو، خاندان اصلی خاندان هوجو که شیکن در شوگون سالاری کاماکورا بودند، گفته می‌شود. او را میئوچی تونین نیز می‌نامند. این به معنای «رئیس امور خاندان توکوسو» است و یک سمت در شوگون‌سالاری نیست. تاریخ. گفته می‌شود که سلف آن در سال ۱۲۲۴ بود، زمانی که نایب السلطنه سوم، هوجو یاسوتوکی، بیتو کاگه‌تسونا را به عنوان مباشر منصوب کرد. نمونه ای از خدمتگزار خانواده توکوسو که اوچی کانری نامیده می‌شود را می‌توان از شیکن هشتم، هوجو توکیمونه، و شیکن نهم، هوجو ساداتوکی، از
هوجو توکیمونه، و شیکن نهم، هوجو ساداتوکی، از تایرا نو یوشیتسونه مشاهده کرد. پس از مرگ هوجو توکیمونه، یوریتسونا با قوی‌تر شدن قدرت گوکه‌نین‌ها به شهرت رسید و او با آداچی یاسوموری، یک گوکنین با نفوذ، بر سر اصلاحات در کوان درگیر شد. در شورش شیموتسوکی در سال ۱۲۸۵، یاسوموری و دیگران نابود شدند و سیستم مدیریت شوگون سالاری که تا آن زمان توسط شورایی از گوکه‌نین‌ها اداره می‌شد، به دیکتاتوری توکوسو با در راس قرار گرفتن هوجو ساداتوکی تبدیل شد. از آنجایی که او تنها یک رعیت و ملازم خاندان هوجو، و یکی از گوکنین‌ها بود،
رعیت و ملازم خاندان هوجو، و یکی از گوکنین‌ها بود، در ابتدا با او به عنوان یک ملازم رده پایین رفتار می‌شد، اما پس از حادثه شیموتسوکی، او به یک ملازم رتبه بالاتر تبدیل شد. پس از شکست یوریتسونا در شورش هیزنمون در سال ۱۲۹۳، هوجو مونه‌کاتا برای مدتی به عنوان نایشی کاتا خدمت کرد و عنوان «نایشی کن» به او داده شد. با این حال، بعدها، زمانی که هوجو مونه‌کاتا در جنگ کاگن شکست خورد، ناگاساکی تاکاتسونا (انکی)، یکی از اعضای خانواده یوریتسونا، منصوب شد و سیستم «نای کانری» بازسازی شد. تاکاتسونا و پسرش ناگاساکی تاکاسوکه
بازسازی شد. تاکاتسونا و پسرش ناگاساکی تاکاسوکه یکی پس از دیگری به سمت نایکانری منصوب شدند و در دوران پسر ساداتوکی هوجو تاکاتوکی، قدرتی را در دست داشتند که این قدرت حتی از تاکاتوکی، خاندان توکوسو، پیشی گرفته بود. با این حال، هنگامی که شوگون سالاری به دلیل شورش نیتا یوشیسادا و دیگرانی که در جنبش ضد شوگونی امپراتور گو-دایگو شرکت داشتند سقوط کرد، این موقعیت نیز ناپدید شد. بررسی اجمالی. طرح کلی فرایند تأسیس. به پایه آزوما کاگامی، اوکورا گوشو، اقامتگاه میناموتو نو یوریتومو، در ۱۲ دسامبر ۱۱۸۰ در اوکورا-گو،
نو یوریتومو، در ۱۲ دسامبر ۱۱۸۰ در اوکورا-گو، کاماکورا تأسیس شد و به این ترتیب یک اقامتگاه سامورایی، که می‌توان نمونه اولیه ساختار حکومتی شوگونی نامید، به وجود آمد و منجر به تشکیل دولت سامورایی شد. در اکتبر سال دوم جوئی (۱۱۸۳)، دربار امپراتوری، یوریتومو را مسئول جمع آوری مالیات سالانه از خانه‌ها و کوریو و مالیات کالاهای رسمی در استان‌های شرقی کرد و در عین حال حق یوریتومو برای حکومت بر شرق را رسماً به رسمیت شناخت. خاندان تایرا در نبرد دان نو اورا (۱۱۸۵) نابود شد و در همان سال، منشور امپراتوری بونجی (۱۱۸۵) به
شد و در همان سال، منشور امپراتوری بونجی (۱۱۸۵) به یوریتومو قدرت شوگو و کنترل زمین های ولایت ها را تأیید کرد. در سال اول کنکیو (۱۱۹۰)، یوریتومو به گون دایناگون و اوکونو دایشو منصوب شد و به عنوان یک اشراف درباری (کوگه) شناخته شد و حق تأسیس کومونشو (بعدها ماندوکورو) را داشت . در سال ۱۱۹۲ او سی تایشوگون اعلام شد. به این ترتیب، دولت به عنوان یک دولت سامورایی هم به نام و هم در واقعیت تأسیس شد. با تأسیس شوگو، حکومت شوگون مسئولیت حفظ نظم عمومی در ولایت های مختلف را برعهده داشت، اما در ابتدا، به ویژه در غرب ژاپن،
برعهده داشت، اما در ابتدا، به ویژه در غرب ژاپن، تحت کنترل دوگانه دربار امپراتوری و دفتر شعبه آن، کوکوفو بود، اما دامنه آن به تدریج گسترش یافت. پس از جنگ جوکیو و حمله مغول به ژاپن، آنها توانستند کنترل سراسری را برقرار کنند.
هوجو تاکاایه ، تولد نامشخص - مرگ ۱۰ ژوئن ۱۳۳۳ میلادی ） در پایان دوره کاماکورا یک فرمانده نظامی، پسر هوجو توکی‌ایه از خاندان هوجو بود. همچنین به عنوان ناگائه تاکاایه نوشته شده است. در مارس ۱۳۳۳، شورش گنکو آغاز شد، در آوریل همان سال، شوگون‌سالاری کاماکورا تاکاایه را از کاماکورا، همراه با یک ملازم با نفوذ، آشیکاگا تاکائوجی، به کیوتو اعزام کرد. طبق جلد نهم تایهیکی، «حمله به یاماساکی و نبرد هیسوکه ناواته»، تاکاایه با آکاماتسو نوریمورا و چیگوسا تاداآکی (بخش فوشیمی، کیوتو، شهر کیوتو) در روز ۲۷ همان ماه جنگید. او
کیوتو، شهر کیوتو) در روز ۲۷ همان ماه جنگید. او با نیروهای چیگوسا تاداآکی، یوکی چیکامیتسو و دیگران درگیر شد، اما توسط سایو نوری، یکی از اعضای خاندان آکاماتسو و ارباب قلعه سایو، در نبرد جان باخت. طبق توضیحاتی که در تایهیکی آمده است، ظاهر بیش از حد آراسته او از او یک ژنرال بزرگ و یک دشمن ساخته بود.
اسکیرپیک () شهرکی کوچک با جمعیت ۳٬۲۱۱ (مطابق آمار ۱ ژانویهٔ ۲۰۲۳) در استان سوددانمارک است که در شبه جزیرهٔ یوتلاند واقع شده است. در مدارک قدیمی به‌جا مانده از سال ۱۲۹۲ میلادی، به کلیسای این شهر کوچک اشاره شده است.
ال‌اچ‌اس ۱۱۴۰بی () یک سیاره فراخورشیدی است که در منطقه قابل سکونت کوتوله سرخ ال‌اچ‌اس ۱۱۴۰ می‌چرخد. این سیاره در سال ۲۰۱۷ توسط پروژه میرت (MEarth) کشف شد.با شعاعی حدود ۷۰درصد بزرگ‌تر "ال‌اچ‌اس ۱۱۴۰بی" در رده سیاره‌های ابرزمین قرار می‌گیرد. در ابتدا تصور می‌شد که این یک سیاره سنگی متراکم است، اما با توجه به اندازه‌گیری‌های محاسبه شده از جرم و شعاع آن چگالی کمتری پیدا کرده است که نشان می‌دهد احتمالاً یک دنیای اقیانوسی است که ۹ تا ۱۹ درصد جرم آن از آب تشکیل شده است. "ال‌اچ‌اس ۱۱۴۰بی" به‌طور کامل در منطقهٔ قابل
است. "ال‌اچ‌اس ۱۱۴۰بی" به‌طور کامل در منطقهٔ قابل سکونت ستاره می‌چرخد و ۴۳ درصد شار فرودی زمین را دریافت می‌کند. این سیاره ۴۹ سال نوری از ما فاصله دارد و با گذر از برابر ستارهٔ خود ، آن را به یک نامزد عالی برای مطالعات جوی با تلسکوپ‌های زمینی و/یا فضایی تبدیل می‌کند.
هیوجوشو در دوره کاماکورا و دوره موروماچی یک منصب بود. در دوره کاماکورا، هیوجوشو بالاترین ارگان سیاسی شوگون‌سالاری کاماکورا بود و بالاترین ارگانی بود که مسئولیت کلیه امور اداری، قضایی و قانونگذاری را بر عهده داشت.
یوری‌آیشو در دوره کاماکورا اشاره به اعضای یوری آی ارد که بالاترین ارگان تصمیم‌گیری بود. یک هیئت مدیریتی در خاندان سامورایی، اما معنای محدود، جلسه ای از مدیران ارشد شوگون‌سالاری کاماکورا، با محوریت توکوسو از خاندان هوجو و تعداد کمی از مردم برگزار می‌شد.
هیکیتسوکه شو ، یکی از ارگان‌های قضایی شوگون‌سالاری کاماکورا و شوگون‌سالاری آشیکاگا در ژاپن بود. هیکیتسوکه توسط پنجمین شیکن هوجو توکی‌یوری در سال ۱۲۴۹ تأسیس شد. برای تسریع تعداد فزاینده ای از دعاوی در دادگاه عالی هیوجوشو، هیکیتسوکه شو مسئول ایجاد حقایق یک پرونده بود، در حالی که هیوجوشو کاربردهای قانون را تفسیر می‌کرد.
چینزی بوگیو ، یا کمیسر دفاع غرب، نامی بود که در سال ۱۱۸۶ برای نظارت بر دفاع از کیوشو ایجاد شد، مأموریت اصلی بوگیو جستجو و حذف هر کسی بود که از میناموتو نو یوشی‌تسونه حمایت می‌کرد که بر برادرش میناموتو نو یوریتومو شورش کرده بوده و خواست او این بود که خود تبدیل به شوگون شود. بعدها به عنوان اولین خط دفاعی در برابر حمله مغول به ژاپن عمل می‌کرد.
اوشو سوبوگیو یا قاضی کل اوشو در دوره کاماکورا، شوگون‌سالاری کاماکورا یک موقعیت موقت توسط میناموتو نو یوریتومو در ۲۲ سپتامبر ۱۱۹۰ برای رسیدگی به پیامدهای پس از جنگ نبرد اوشو منصوب شد. گمان می‌رود که این منصب برابر با قیم بود، اما چیزهای زیادی وجود دارد که نامشخص است. برای این منصب کاسایی کیوشیگه، ساکن ولایت شیموسا که در نبرد اوشو موفق بود، منصوب شد. ایساوا ایه‌کاگه ، بومی کیوتو، که توانایی نوشتن او مورد تحسین هوجو توکیماسا قرار گرفت و با توصیه توکیماسا ملازم او شد، اغلب به عنوان یکی از «اوشو سوبوگیو» در نظر
او شد، اغلب به عنوان یکی از «اوشو سوبوگیو» در نظر گرفته می‌شود.
ازو کانری در دوره کاماکورا، شوگون‌سالاری کاماکورا، این موقعیتی است که گمان می‌رود بر مشاغل مختلف مرتبط با ازو نظارت داشته است. توجه داشته باشید که اصطلاح ازو کانری بعد از دوره نانبوکوچو ظاهر شد و در دوره کاماکورا به آن ازو ساتاشیکی و ازو دایکان می‌گفتند.
اوتسونومیازوشی یا اوتسونوتسوجیکو، نامی است که در ژاپن به دومین مقر دولت شوگون‌سالاری کاماکورا در استان کاناگاوا داده شده است. نام مکان مقر اولین مقر در کاماکورا، کاناگاوا، استان کاناگاوا، دفتر دولتی شوگون‌سالاری کاماکورا در ابتدا اوکورا گوشو‏ بود که در اوکورا قرار داشت، اما، توسط شیکن سوم، هوجو یاسوتوکی، به محلی در ۲۰۰ متری شمال اوتسونومیازوشی منتقل شد. این مکان از سال ۱۲۲۵ تا سال ۱۲۳۶ میلادی مقر و محل اقامت کاماکورا-دونو یا شوگون در شوگون‌سالاری کاماکورا بود.
واکامیااوجی باکوفو نامی است که به سومین مقر دولت شوگون درشوگون‌سالاری کاماکورا داده شده است. این مکانی بود که کاخ امپراتوری (باکوفو) کاماکورا شوگون (کاماکورا-دونو) به مدت ۹۸ سال از سال ۱۲۳۶ (کائی ۲) تا سال ۱۳۳۳ (گنکو ۳) در دوره کاماکورا در آن قرار داشت. مربوط به یوکینوشیتای امروزی، شهر کاماکورا، استان کاناگاوا است. به آن واکامیا اوجی گوشو نیز می‌گویند. این مکان از سال ۱۲۳۶ تا سال ۱۳۳۳ میلادی قصر شوگون در شوگون‌سالاری کاماکورا بود.
حسین نایل (زادهٔ ۱۳۱۰ در کابل)، نویسنده و استاد دانشگاه و عضو سابق آکادمی علوم افغانستان بود. نایل، یکی از پژوهشگران نام‌دار افغانستان و از نخستین کسانی بود که یک رویکرد علمی را در زمینهٔ پژوهش دربارهٔ تاریخ، فرهنگ و رجال مردم طایفه هزاره بنیان گذاشت. او در دوران عضویت خود در آکادمی علوم افغانستان، سفرهای زیادی به کشورهای مختلف داشت و از سوی نهادهای بسیاری از او تقدیر شد." زندگی‌نامه. حسین نایل در سال ۱۳۱۰ خورشیدی در کابل به دنیا آمده است. او اصالتاً از قریهٔ حصار قول‌خویش، ولسوالی حصهٔ اول بهسود، ولایت
حصار قول‌خویش، ولسوالی حصهٔ اول بهسود، ولایت میدان وردک بود. پدر او غلام‌حسین نام داشت و به‌دلیل مشکلات زندگی، فشار سیاسی و بدرفتاری کوچی‌ها، ده و دیار خود را ترک نموده و به کابل عزیمت کرده بود. نایل، بعد از سپری کردن ایام کودکی، وارد مکتب ابتداییه شد و بعد از یک وقفهٔ کوتاه تحصیلات خود را در لیسه شبانه اِدامه داد و کورس‌های مالی و اداری را در مربوطات وزارت معارف نیز فراگرفت. همین‌طور به‌عنوان کارمند در بخش اداری وزارت صحت‌عامه مشغول به‌کار شد. او با شرکت‌های خصوصی نیز به‌عنوان دفتردار کار کرده است.
شرکت‌های خصوصی نیز به‌عنوان دفتردار کار کرده است. فعالیت‌های اجتماعی و اداری. حسین نایل در سال ۱۳۴۱ خورشیدی در ریاست مجادله ملاریا به‌عنوان کارمند کار کرد، و بعدها به مدت دو سال در مربوطات وزارت تعلیم و تربیه به‌صفت معلم خدمت کرده است و سپس در سال ۱۳۵۳ خورشیدی به‌کرسی استادیاری در دانشکده ادبیات و علوم بشری دانشگاه کابل تکیه زده و سال‌های زیادی در این سمت باقی ماند. او بین سال‌های ۱۳۵۵ تا ۱۳۵۶ خورشیدی به‌عنوان کارمند در اداره اصلاحات ارضی کار کرد و در این اداره در ۲۶ سرطان ۱۳۵۶ هـ. ش از رتبه هفتم به هشتم،
در ۲۶ سرطان ۱۳۵۶ هـ. ش از رتبه هفتم به هشتم، ترفیع گرفت. از سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۵۹ خورشیدی در سمت معاون گمرک‌ها و رئیس تفتیش وزارت مالیه خدمت کرده است و در این وزارت در ۷ ثور ۱۳۵۷ هـ. ش به رتبهٔ چهارم، ریاست اداری، مدیریت مأموران وزارت مالیه ترفیع گرفت. آقای نایل لقب «کارمند شایستهٔ فرهنگ» را از سوی «انجمن نویسندگان» بنا بر فرمان شماره ۴۷۳، مورخهٔ ۱۲/۳/۱۳۶۹ ه‍.ش رئیس‌جمهوری و مدال هفتادمین سال استقلال افغانستان را در کارنامهٔ خود دارد.
داده سازی (انگلیسی : Datafication) یک گرایش و روند تکنولوژیکی است که بسیاری از بخش ها و جنبه های زندگی ما را به داده تبدیل میکند که بعد ها به اطلاعاتی که به شکل جدیدی از مقدار (داده) میرسد , منتقل میشود. کنت کوکیر و ویکتور مایر شونبرگر در سال 2013 برای اصطلاح داده سازی فرهنگ لغت وسیع تری معرفی کردند. تا ان زمان، داده‌سازی با تجزیه و تحلیل هایی که از نوع و شکل زندگی ما (که از طریق داده‌ها) گرفته شده بود ، همراه بود، اما نه در مقیاس کنونی. این تغییر در درجه اول پیش بینی میشود که به دلیل تأثیر کلان داده ها
اول پیش بینی میشود که به دلیل تأثیر کلان داده ها (Big Data) و فرصت های محاسباتی ارائه شده در تجزیه و تحلیل ها باشد .داده‌سازی که دنباله‌ای از یک و صفری که رایانه‌ها می‌توانند بخوانند را میگیرد و آن را به اطلاعات دیجیتال تبدیل می‌کند, با دیجیتالی‌سازی که محتوای آنالوگ (کتاب، فیلم، عکس) را می‌گیرد و آن را به اطلاعات دیجیتال تبدیل می‌کند، یکسان نیست. داده‌سازی یک فعالیت بسیار گسترده‌تر است: گرفتن تمامی جنبه‌های زندگی و تبدیل آنها به داده و... هنگامی که چیزی را داده‌سازی کردیم، می‌توانیم ذات آنها را تغییر دهیم
داده‌سازی کردیم، می‌توانیم ذات آنها را تغییر دهیم و اطلاعات را به اشکال جدیدی از مقدار (ارزش یا داده) تبدیل کنیمیک جنبه ی باورشناسی (ایدئولوژیکی) از داده سازی وجود دارد که داده گرایی نامیده میشود : "هدف از داده سازی این است که داده‌ها توانایی بهتری ( گاهی اوقات حتی بهتر و به‌طور عینی‌تر ) از تفسیرهایی که پیش از عصر دیجیتال ( دوره ی انسانی ) میشد در نمایش زندگی اجتماعی دارند ." مثال ها. از جمله مثال های استفاده از داده سازی در شبکه های اجتماعی میتوان به استفاده از ان در توییتر که چگونه افکار ما را (هنگام
از ان در توییتر که چگونه افکار ما را (هنگام جستجوی واژه ای) نشان میدهد یا استفاده از ان در لینکدین چگونه منابع انسانی را داده سازی و دسته بندی میکند, اشاره کرد. نمونه‌های دیگر متنوعی وجود دارند که شامل جنبه‌هایی از محیط ساخته شده و طراحی می‌شوند. این طراحی‌ها می‌توانند از طریق مهندسی یا ابزارهای دیگر انجام شوند. این ابزارها داده‌ها را به نتایج فیزیکی (مثل فرم‌ها، عملکردها یا نتایج دیگر) مرتبط می‌کنند. یک مثال مشخص، جمع‌آوری و پردازش داده‌ها برای بهینه‌سازی کنترل (برای مثال بهینه‌سازی شکل و ساختار) است.
کنترل (برای مثال بهینه‌سازی شکل و ساختار) است. تاثیر ها و کاربرد ها. منابع انسانی. داده‌هایی که از طریق تلفن‌های همراه، برنامه‌ها یا با استفاده از رسانه‌های اجتماعی به‌دست‌آمده برای شناسایی کارکنان با پتانسیل بالا و ویژگی‌های خاص آن‌ها مانند مشخصات ریسک‌پذیری و شخصیت ان ها استفاده می‌شود. این داده ها جایگزین تست های شخصیت خواهند شد. به جای استفاده از آزمون‌های شخصیتی سنتی یا آزمون‌هایی که تفکر تحلیلی را اندازه‌گیری می‌کنند، استفاده از داده‌های به‌دست‌آمده از طریق داده‌سازی، رویکردهای جدیدی را در این زمینه
طریق داده‌سازی، رویکردهای جدیدی را در این زمینه به وجود می اورد و باعث تحول در نحوه ارائه آزمون‌ها می شود. همچنین، با این داده ها، معیارهای شخصیتی جدیدی ایجاد خواهد شد. بیمه و بانک. اطلاعات و داده‌های مختلف مربوط به یک فرد (مانند سابقه مالی، تاریخچه اعتباری، رفتار خرید، درآمد و غیره) استفاده می‌شوند تا مشخص شود که آن فرد چقدر ریسک (برای مثال احتمال خودداری از بازپرداخت وام) دارد و چقدر احتمال دارد که وام را به موقع و به طور کامل بازپرداخت کند. این اطلاعات به بانک‌ها و مؤسسات مالی کمک می‌کند تا تصمیمات