payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رادیویی سنتی و نیز امواج فراصوت. نمونهٔ مبتنی بر فراصوت شامل یک جفت الکترود ثبت‌کننده، یک ترانزیستور ویژه، و یک حسگر پیزوالکتریک است. بلور پیزوالکتریک توانایی ثبت فعالیت مغز از فضای خارج‌یاخته‌ای و تبدیل آن به سیگنال الکتریکی را دارد. انتقال داده و توان. با آن‌که شکل‌های گوناگونی از رابط‌های مغز و رایانه وجود دارد، گردوغبار عصبی به دلیل اندازهٔ بسیار کوچک و توانایی بی‌سیم خود جایگاه ویژه‌ای دارد. گرچه امواج الکترومغناطیسی مانند امواج رادیویی می‌توانند برای برهم‌کنش با گردوغبار عصبی یا دیگر حسگرهای بی‌سیم
برهم‌کنش با گردوغبار عصبی یا دیگر حسگرهای بی‌سیم به‌کار روند، استفاده از فراصوت باعث کاهش تضعیف در بافت‌ها می‌شود. این موضوع به معنای امکان کاشت در عمق بیشتر (و در نتیجه ارتباط آسان‌تر با واحد ارتباطی زیرجمجمه‌ای) و نیز کاهش انرژی پراکنده‌شده در بافت‌های بدن به‌سبب پخش یا جذب است. انرژی اضافی در قالب گرما ظاهر می‌شود که در صورت افزایش بیش از حد می‌تواند به بافت اطراف آسیب برساند. از دید نظری، استفاده از فراصوت اجازه می‌دهد حسگرهایی با اندازه کمتر از ۱۰۰ میکرومتر ساخته شوند، هرچند چالش‌های عملی و
از ۱۰۰ میکرومتر ساخته شوند، هرچند چالش‌های عملی و مقیاس‌پذیری همچنان پابرجاست. ارتباط پس‌پراکنی. به دلیل اندازهٔ بسیار کوچک حسگرهای گردوغبار عصبی، ساخت یک فرستندهٔ کارآمد در درون خود حسگر تقریباً ناممکن است؛ بنابراین از ارتباط پس‌پراکنی که از فناوری شناسایی با امواج رادیویی (RFID) گرفته شده، استفاده می‌شود. در RFID، برچسب‌های غیرفعال و بدون باتری قادرند انرژی امواج رادیویی را در نزدیکی دستگاه پرسشگر جذب و بازتاب کنند. این بازتاب می‌تواند تعدیل فرکانسی شود و اطلاعات را کُدگذاری کند. گردوغبار عصبی نیز از این
اطلاعات را کُدگذاری کند. گردوغبار عصبی نیز از این روش بهره می‌برد، به این صورت که دستگاه زیرسخت‌شامه‌ای یک پالس (رادیویی یا فراصوتی) ارسال می‌کند و حسگرهای گردوغبار آن را بازتاب می‌دهند. در حالی‌که گردوغبار عصبی می‌تواند با یک تقویت‌کنندهٔ سنتی پتانسیل عمل را آشکار کند، در نمونهٔ مبتنی بر فراصوت، یک بلور پیزوالکتریک نیز می‌تواند سیگنال را از موقعیت خود در "فضای خارج‌یاخته‌ای" اندازه‌گیری کند. انرژی فراصوتی بازتاب‌شده به سوی پرسشگر به گونه‌ای تعدیل می‌شود که فعالیت ثبت‌شده را منتقل کند. در یکی از مدل‌های
که فعالیت ثبت‌شده را منتقل کند. در یکی از مدل‌های پیشنهادی گردوغبار عصبی، مدل ترانزیستوری روشی برای جداسازی میان پتانسیل میدانی محلی و «خیزش» های پتانسیل عمل فراهم می‌کند که امکان دسترسی به داده‌های متنوع و گسترده‌تری را از طریق ثبت‌ها به وجود می‌آورد. کاربردهای بالینی و سلامت. پروتزهای عصبی. برخی نمونه‌های پروتز عصبی شامل کاشت حلزون برای کمک به بازگرداندن شنوایی، ریزتراشه‌های شبکیهٔ سیلیکونی مصنوعی که در درمان دژنراسیون شبکیه ناشی از التهاب رنگدانه‌ای شبکیه مؤثر بوده‌اند، و حتی پروتزهای حرکتی که می‌توانند
مؤثر بوده‌اند، و حتی پروتزهای حرکتی که می‌توانند امکان حرکت را در افراد مبتلا به چهاراندام‌فلجی یا اختلالاتی مانند اسکلروز جانبی آمیوتروفیک فراهم کنند، هستند. استفاده از گردوغبار عصبی همراه با پروتزهای حرکتی می‌تواند امکان کنترل دقیق‌تری بر حرکت فراهم آورد. تحریک الکتریکی. در حالی‌که روش‌های تحریک الکتریکی عصب‌ها و بافت مغزی از مدتی پیش به‌کار گرفته می‌شوند، اندازهٔ کوچک و ماهیت بی‌سیم گردوغبار عصبی موجب پیشرفت در کاربردهای بالینی این روش می‌شود. اهمیت این موضوع در آن است که روش‌های سنتی تحریک عصبی و برخی
موضوع در آن است که روش‌های سنتی تحریک عصبی و برخی گونه‌های تحریک عصبی مانند تحریک نخاعی از الکترودهای کاشته‌شده‌ای استفاده می‌کنند که به سیم متصل هستند و این موضوع خطر عفونت و ایجاد بافت زخم را افزایش می‌دهد. در گردوغبار عصبی این خطرها وجود ندارد، اما چالش رساندن مقدار کافی جریان الکتریکی به گرهٔ حسگر همچنان مطرح است. وقفهٔ تنفسی در خواب. دستگاه‌های تحریک الکتریکی عصبی کارایی خود را در درمان وقفهٔ انسدادی تنفسی در خواب (OSA) نشان داده‌اند. پژوهشگرانی که از یک دستگاه تحریک الکتریکی کاشته‌شده در بیماران
از یک دستگاه تحریک الکتریکی کاشته‌شده در بیماران مبتلا به OSA شدید استفاده کردند، پس از ۱۲ ماه درمان با این وسیله بهبودی قابل‌توجهی مشاهده کردند. همچنین تحریک عصب فرنیک در کاهش وقفهٔ مرکزی تنفسی در خواب مؤثر بوده است. صرع. درمان مبتنی بر تحریک الکتریکی در بیماران مبتلا به صرع از مدت‌ها پیش به‌عنوان یک روش شناخته‌شده به‌کار گرفته شده و ریشهٔ آن دست‌کم به دههٔ ۱۹۵۰ بازمی‌گردد. یکی از اهداف اصلی انجمن صرع آمریکا توسعهٔ مداوم تحریک الکتریکی خودکار مغز (که به نام تحریک مشروط یا حلقه‌بسته نیز شناخته می‌شود) است.
تحریک مشروط یا حلقه‌بسته نیز شناخته می‌شود) است. این روش با توجه به الگوهای مغزی که نشان می‌دهند حملهٔ صرع در شُرُف وقوع است، تحریک الکتریکی بازدارنده ارائه می‌دهد و بدین ترتیب درمان بسیار بهتری نسبت به تحریک‌هایی فراهم می‌آورد که بر پایهٔ پیش‌بینی تقریبی زمان وقوع حمله انجام می‌شوند. هرچند تحریک عصب واگ اغلب هدفی برای درمان تشنج صرعی است، پژوهش‌هایی دربارهٔ کارایی تحریک در هیپوکامپ، تالاموس و هستهٔ ساب‌تالامیک نیز انجام شده است. همچنین تحریک قشری حلقه‌بسته به‌عنوان یک روش درمانی برای بیماری پارکینسون مورد
به‌عنوان یک روش درمانی برای بیماری پارکینسون مورد بررسی قرار گرفته است. کنترل مثانه در افراد دچار آسیب نخاعی. دستگاه‌های تحریک الکتریکی به بیماران دچار آسیب نخاعی امکان داده‌اند که توانایی بهتری در ادرار و دفع پیدا کنند. این کار با استفاده از کاشت‌های پیوندشده با امواج رادیویی برای تحریک بخش ریشهٔ قدامی خاجی نخاع انجام می‌شود.
خانه تکلا (Tecla house) نمونه اولیه یک ساختمان مسکونی سازگار با محیط زیست است که با چاپ سه‌بعدی ساخته شده و از خاک رس ساخته شده است. اولین مدل توسط استودیوی معماری ایتالیایی معماران ماریو کوچینلا (MCA) طراحی و توسط متخصصان چاپ سه‌بعدی ایتالیایی WASP تا آوریل ۲۰۲۱ مهندسی و ساخته شد و به اولین خانه جهان تبدیل شد که کاملاً از مخلوطی ساخته شده از خاک و آب محلی، با چاپ سه‌بعدی ساخته شده است. نام آن تکواژ چندوجهی از «فناوری» و «خاک رس» و یکی از شهرهای نامرئی ایتالو کالوینو است که ساخت آن هرگز متوقف نمی‌شود. این
کالوینو است که ساخت آن هرگز متوقف نمی‌شود. این پروژه بنا بر گزارش‌ها نخستین بار توسط ماسیمو مورتی، بنیان‌گذار شرکت WASP، مطرح شد و از طریق پژوهش‌های انجام‌شده در مرکز آموزشی School of Sustainability (SOS) که توسط ماریو کوچینلا بنیان‌گذاری شده بود، توسعه یافت. ماریو کوچینلا، بنیان‌گذار شرکت معماری MCA، نیز در شکل‌گیری این طرح نقش داشت. برای اجرای ساخت، از فناوری چاپ سه‌بعدی Crane WASP متعلق به شرکت WASP استفاده شد؛ فناوری‌ای که پیش‌تر در ساخت بنای مشابهی به نام GAIA نیز به کار رفته بود. GAIA نخستین ساختمان
نام GAIA نیز به کار رفته بود. GAIA نخستین ساختمان ساخته‌شده با خاک به روش چاپ سه‌بعدی بود که در سال ۲۰۱۸، یعنی حدود هفت سال پس از تأسیس شرکت WASP در سال ۲۰۱۲، تکمیل شد. فرایند چاپ پروژه جدید در سپتامبر ۲۰۱۹ آغاز گردید. این پروژه به عنوان راه‌حلی برای مقابله با مسائل فوری و بحرانی، از جمله بحران اقلیمی، طراحی شد و در آن تلاش شده است تا با بهره‌گیری هم‌زمان از مصالح و فنون سنتی و فناوری‌های نوین، پاسخی پایدار و نوآورانه ارائه شود. این رویکرد تلفیقی، نه‌تنها به حفظ میراث بومی و دانش‌های تاریخی کمک می‌کند،
به حفظ میراث بومی و دانش‌های تاریخی کمک می‌کند، بلکه امکان سازگاری با شرایط زیست‌محیطی امروز را نیز فراهم می‌سازد. استفاده از خاک به عنوان ماده اصلی، ضمن کاهش مصرف منابع صنعتی، به ایجاد سازه‌هایی با ردپای کربن پایین منجر می‌شود و فناوری چاپ سه‌بعدی نیز با دقت بالا و سرعت قابل توجه، امکان ساخت بناهایی با فرم‌های پیچیده و بهینه را فراهم می‌آورد. فناوری و ساخت و ساز. برای ساخت این ساختمان از فناوری چاپ سه‌بعدی شرکت WASP "به نام Crane WASP" استفاده شد. این اولین چاپگر سه‌بعدی است که می‌تواند از خاک خام چاپ کند
چاپگر سه‌بعدی است که می‌تواند از خاک خام چاپ کند و مدولار و چندسطحی است. این چاپگر شامل نرم‌افزار و (در سال ۲۰۲۱) یک دستگاه ثابت با دو بازوی چاپگر هماهنگ است که می‌توانند به‌طور همزمان مساحتی معادل ۵۰ متر مربع را چاپ کنند. این ماده از خاک محلی مخلوط با آب، الیاف پوسته برنج و … تشکیل شده است. و یک پیونده. ماده پرکننده برای عایق حرارتی شامل پوسته برنج و کاه برنج از ضایعات کشت برنج است. ترکیب مخلوط و پرکننده دیوارها را می‌توان بسته به آب و هوای محلی بهینه کرد. مرحله اولیه ساخت و ساز، مرحله حفاری و اختلاط است
مرحله اولیه ساخت و ساز، مرحله حفاری و اختلاط است که در آن یک حفار خاک محلی را حفر می‌کند که سپس تجزیه و تحلیل شده و با آب و مواد افزودنی مخلوط می‌شود. این خانه از دو واحد تشکیل شده که ارتفاع آن‌ها تا ۴٫۲ متر می‌رسد و مجموعاً حدود ۶۰ متر مکعب مساحت دارد. فرایند ساخت آن با استفاده از چاپ سه‌بعدی، در مدت زمان ۲۰۰ ساعت انجام می‌شود. برای این منظور، از ۷۰۰۰ کد ماشین G-code بهره گرفته شده و چاپ شامل ۳۵۰ لایه به ضخامت ۱۲ میلی‌متر است. بازوی‌های چاپگر در مجموع ۱۵۰ کیلومتر ماده را اکسترود می‌کنند و مصرف متوسط انرژی
ماده را اکسترود می‌کنند و مصرف متوسط انرژی در طول فرایند کمتر از ۶ کیلووات است، که در نهایت به خروجی کل حدود ۱۲۰۰ کیلووات‌ساعت منجر می‌شود. این مشخصات نشان‌دهنده بهره‌وری بالا و دقت فنی قابل توجه در ساخت این سازه هستند. همانند دیگر محصولات چاپ سه‌بعدی، طراحی این خانه نیز قابلیت اصلاح و تطبیق دارد و می‌توان آن را با توجه به نیازهای مختلف و شرایط محیطی گوناگون تغییر داد. این انعطاف‌پذیری به معماران و طراحان اجازه می‌دهد تا بناهایی با کاربری‌های متنوع، فرم‌های خاص، و پاسخ‌گویی به الزامات اقلیمی یا فرهنگی خاص
خاص، و پاسخ‌گویی به الزامات اقلیمی یا فرهنگی خاص را خلق کنند. همچنین، امکان به‌روزرسانی طراحی در آینده، بدون نیاز به تغییرات اساسی در فناوری ساخت، یکی از مزایای کلیدی این روش محسوب می‌شود. این ویژگی‌ها، چاپ سه‌بعدی را به ابزاری قدرتمند در مسیر توسعه معماری پایدار و پاسخ‌گو به چالش‌های جهانی بدل کرده‌اند. این ساختمان‌ها گنبدی شکل هستند، یک در شیشه‌ای بزرگ دارند و سقف آنها با پنجره‌هایی پوشیده شده است. تا سال ۲۰۲۱، تنها نمونه اولیه هیچ پنجره‌ای ندارد و دیوارهایش رنگ‌آمیزی شده است. این بنا با همکاری تعدادی از
رنگ‌آمیزی شده است. این بنا با همکاری تعدادی از شرکت‌های ایتالیایی و ماسا لومباردا به عنوان شریک سازمانی ساخته شده است. کاربردها و مشکلات. استفاده از مواد طبیعی محلی باعث کاهش ضایعات و انتشار گازهای گلخانه‌ای می‌شود. بر اساس داده‌ها و پیش‌بینی‌های موجود، اهمیت روزافزون ساخت‌وسازهایی که هم مقرون‌به‌صرفه و هم پایدار باشند، به‌وضوح قابل مشاهده است. گزارش سازمان ملل متحد در سال ۲۰۲۰ نشان می‌دهد که بخش ساختمان و ساخت‌وساز مسئول حدود ۳۸ درصد از کل انتشار دی‌اکسید کربن مرتبط با مصرف انرژی در جهان است. این رقم
کربن مرتبط با مصرف انرژی در جهان است. این رقم چشمگیر، نقش حیاتی این بخش را در بحران اقلیمی برجسته می‌سازد و ضرورت تحول در شیوه‌های ساخت‌وساز را آشکار می‌کند. در کنار این مسئله، روند فزاینده گرمایش جهانی نیز به تشدید بحران‌های مهاجرتی دامن زده و انتظار می‌رود که در آینده، این بحران‌ها شدت بیشتری پیدا کنند. تغییرات اقلیمی، خشکسالی، سیل، و افزایش دمای زمین، بسیاری از مناطق را برای سکونت نامناسب کرده و میلیون‌ها نفر را ناگزیر به جابجایی و مهاجرت می‌سازد. در همین راستا، سازمان ملل متحد برآورد کرده است که تا سال
راستا، سازمان ملل متحد برآورد کرده است که تا سال ۲۰۳۰، حدود ۳ میلیارد نفر، یعنی نزدیک به ۴۰ درصد از جمعیت جهان، نیازمند دسترسی به مسکن قابل‌دسترس و مقرون‌به‌صرفه خواهند بود. این آمار نه‌تنها بیانگر ابعاد گسترده بحران مسکن است، بلکه بر ضرورت یافتن راه‌حل‌هایی نوآورانه و پایدار برای تأمین سرپناه تأکید دارد. در چنین شرایطی، استفاده از فناوری‌هایی مانند چاپ سه‌بعدی، مصالح بومی و تجدیدپذیر، و طراحی‌های انعطاف‌پذیر، می‌تواند نقش مهمی در پاسخ‌گویی به این نیاز ایفا کند. ساختمان‌هایی مانند نمونه اولیه Tecla
ایفا کند. ساختمان‌هایی مانند نمونه اولیه Tecla می‌توانند بسیار ارزان، عایق‌بندی‌شده، پایدار و مقاوم در برابر آب و هوا، سازگار با آب و هوا، قابل تنظیم، به سرعت تولید شوند، به نیروی کار یدی بسیار کمی نیاز داشته باشند که به راحتی قابل یادگیری باشد، انتشار کربن از بتن را کاهش دهند، به انرژی کمتری نیاز داشته باشند، بی‌خانمانی را کاهش دهند، به ایجاد جوامع هدفمند مانند جوامع اکولوژیکی خودمختار کمک کنند، و امکان تأمین مسکن برای قربانیان بلایای طبیعی و همچنین - از طریق انتقال دانش و فناوری به مردم محلی - برای
از طریق انتقال دانش و فناوری به مردم محلی - برای مهاجران بحران ۲۰۱۵ مهاجران اروپا در نزدیکی خانه‌هایشان، به جای کشورهای دوردست که بحث‌برانگیز است، را فراهم کنند. نمونه اولیه در حال انجام آزمایش‌های ساختاری و عملکرد حرارتی است. ماشین‌آلات مورد نیاز برای ساخت این نوع بناها به اندازه یک کانتینر حمل‌ونقل فضا اشغال می‌کنند و هنوز به مرحله تولید انبوه و قیمت‌گذاری مقرون‌به‌صرفه برای شهروندان عادی نرسیده‌اند. این محدودیت در دسترسی، مانعی جدی برای گسترش استفاده عمومی از فناوری چاپ سه‌بعدی در ساخت‌وساز محسوب
عمومی از فناوری چاپ سه‌بعدی در ساخت‌وساز محسوب می‌شود. از سوی دیگر، استفاده از ترکیب‌های خاکی در فرایند چاپ با چالش‌هایی همراه است؛ از جمله محدودیت در ارتفاع سازه‌ها، نیاز به فضای افقی گسترده، و تأخیرهای ناشی از ضرورت خشک شدن لایه‌ها در مراحل مختلف چاپ. همچنین، به دلیل نو بودن این فناوری، مشکلاتی در اتصال به سیستم‌های زیرساختی مانند لوله‌کشی و تأسیسات وجود دارد که نیازمند توسعه راه‌حل‌های فنی و استانداردسازی است. با وجود این محدودیت‌ها، این فناوری در حال حاضر برای حل بحران‌هایی مانند تراکم جمعیت در
حال حاضر برای حل بحران‌هایی مانند تراکم جمعیت در کشورهایی نظیر چین چندان کاربردی نیست، اما در مراحل اولیه می‌تواند زمینه‌ساز نوآوری‌های اجتماعی باشد. به‌ویژه در جوامع خودکفا و پروژه‌های امدادرسانی به مهاجران و آوارگان، به‌کارگیری این فناوری توسط شهروندان کشورهای آفریقایی و خاورمیانه‌ای می‌تواند تحولی مثبت ایجاد کند. این نوع ساخت‌وساز، با امکان تولید سریع، استفاده از مصالح بومی، و کاهش وابستگی به زنجیره‌های تأمین پیچیده، می‌تواند به ایجاد سکونت‌گاه‌های پایدار و قابل‌دسترس در مناطق بحران‌زده کمک کند. همچنین،
و قابل‌دسترس در مناطق بحران‌زده کمک کند. همچنین، ظرفیت این فناوری برای تطبیق با شرایط اقلیمی و فرهنگی متنوع، آن را به ابزاری بالقوه برای توانمندسازی جوامع محلی و کاهش فشار بر زیرساخت‌های شهری بدل می‌سازد. در نهایت، هرچند هنوز در مراحل آزمایشی و توسعه قرار دارد، اما چشم‌انداز آن در حوزه عدالت اجتماعی، پایداری زیست‌محیطی، و نوآوری معماری قابل توجه است.
اسب لئوناردو (که با نام‌های اسب اسفورزا یا گران کاوالو ("اسب بزرگ") نیز شناخته می‌شود) پروژه‌ای برای یک مجسمه برنزی است که در سال ۱۴۸۲ توسط دوک میلان ، لودوفیکو اسفورزا، به لئوناردو داوینچی سفارش داده شد، اما هرگز تکمیل نشد. قرار بود این مجسمه بزرگ‌ترین مجسمه سوار بر اسب در جهان و یادبودی برای پدر دوک، فرانچسکو اسفورزا، باشد. لئوناردو کارهای مقدماتی گسترده‌ای برای آن انجام داد، اما تنها یک مدل سفالی بزرگ از آن ساخت که بعدها نابود شد. حدود پنج قرن پس از دوران لئوناردو داوینچی، طرح‌های باقی‌مانده از او به
لئوناردو داوینچی، طرح‌های باقی‌مانده از او به عنوان پایه و اساس ساخت مجسمه‌هایی مورد استفاده قرار گرفتند که هدفشان تحقق بخشیدن به پروژه‌ای بود که در زمان حیات او تنها در حد ایده باقی مانده بود. این طرح‌ها، که از میان یادداشت‌ها، نقاشی‌ها و نقشه‌های فنی او استخراج شده بودند، به هنرمندان و مهندسان معاصر امکان دادند تا با بهره‌گیری از فناوری‌های مدرن، مجسمه‌هایی خلق کنند که نه‌تنها بازتابی از نبوغ لئوناردو بودند، بلکه تجسمی از آرزوهای ناتمام او نیز محسوب می‌شدند. این تلاش‌ها، نوعی گفت‌وگوی تاریخی میان گذشته و
این تلاش‌ها، نوعی گفت‌وگوی تاریخی میان گذشته و حال را رقم زدند؛ جایی که میراث فکری یک نابغه رنسانس با ابزارهای قرن بیست‌ویکم جان گرفت و به شکل ملموس در فضای عمومی ظاهر شد. استفاده از این طرح‌ها در ساخت مجسمه‌ها، نه‌تنها ادای احترام به لئوناردو بود، بلکه نشان‌دهنده قدرت ماندگار ایده‌هایی است که فراتر از زمان و محدودیت‌های فنی عصر خود، همچنان الهام‌بخش باقی مانده‌اند. تاریخچه. در سال ۱۴۸۲، لودوویکو ایل مورو، دوک میلان، سفارش ساخت یک بنای یادبود سوارکاری از لئوناردو داوینچی را داد. قرار بود این بنا، بزرگ‌ترین
داوینچی را داد. قرار بود این بنا، بزرگ‌ترین مجسمه سوارکاری جهان و یادبودی برای پدر دوک، فرانچسکو اسفورتزا، باشد. لودوویکو هفتاد تن برنز برای ریخته‌گری این مجسمه که تقریباً طول داشت، جمع‌آوری کرد. ارتفاع دارد، که از بناهای یادبود اسب‌های قبلی ساخته دوناتلو و استاد سابق لئوناردو، وروکیو، کوچک‌تر به نظر می‌رسد. لئوناردو در ابتدا طرحی پویاتر از طرح‌های پیشینیان خود در نظر داشت، که در ابتدا شامل یک سرباز کشته‌شده برای حمایت از اسب در حال پرورش بود، اما در مقطعی به یک اسب سنتی‌تر برای راه رفتن رضایت داد. در
به یک اسب سنتی‌تر برای راه رفتن رضایت داد. در جریان آماده‌سازی پروژه، لئوناردو داوینچی به مطالعه دقیق اسب‌ها پرداخت و رساله‌ای دربارهٔ کالبدشناسی اسب نگاشت. او همچنین رساله‌ای دیگر با عنوان «دربارهٔ وزن» نوشت که در آن نقشه‌های مفصل و فنی برای ریخته‌گری مجسمه ارائه شده بود. این طرح‌ها شامل ساخت مجسمه در قطعات توخالی جداگانه و استفاده از مهاربندهای آهنی برای تقویت داخلی بودند. تا نوامبر ۱۴۹۳، مدل گلی اسب در اندازه واقعی (بدون سوارکار) در یکی از مراسم ازدواج خاندان اسفورزا به نمایش درآمد و شهرت قابل توجهی
خاندان اسفورزا به نمایش درآمد و شهرت قابل توجهی برای لئوناردو به همراه آورد. در یادداشتی به تاریخ ۲۰ دسامبر ۱۴۹۳، لئوناردو آمادگی خود را برای آغاز فرایند ریخته‌گری اعلام کرد، اما در نوامبر ۱۴۹۴، لودوویکو اسفورزا تصمیم گرفت برنز اختصاص‌یافته به مجسمه را به پدرزن خود، ارکوله دسته، بدهد تا برای ساخت توپ‌های جنگی جهت دفاع از شهر در برابر تهاجم شارل هشتم استفاده شود. این تصمیم، پروژه مجسمه‌سازی را متوقف کرد و یکی از جاه‌طلبانه‌ترین طرح‌های هنری رنسانس را ناتمام گذاشت. در همین دوره، میکل‌آنژ، رقیب هنری لئوناردو،
در همین دوره، میکل‌آنژ، رقیب هنری لئوناردو، در فلورانس با او روبه‌رو شد و با طعنه‌ای تحقیرآمیز، توانایی او در اجرای ریخته‌گری را زیر سؤال برد. این برخورد، بازتابی از رقابت شدید میان دو نابغه بزرگ عصر رنسانس بود؛ رقابتی که نه‌تنها در عرصه هنر، بلکه در سطح اعتبار اجتماعی و حمایت درباریان نیز جریان داشت. این مدل گِلی به عنوان هدف تیراندازی توسط سربازان فرانسوی هنگام حمله به میلان در سال ۱۴۹۹ در آغاز جنگ‌های ایتالیا ۱۴۹۹–۱۵۰۴ مورد استفاده قرار گرفت؛ پس از آن به دلیل چرخه‌های باران و یخبندان‌های بعدی تخریب شد.
دلیل چرخه‌های باران و یخبندان‌های بعدی تخریب شد. در سال ۱۵۱۱، لئوناردو یک بنای یادبود سوارکاری را به عنوان مقبره‌ای برای جیان جیاکومو تریوولزیو ساخت، که برای آن دوباره یک حالت ایستاده و حمایت از قربانی را طراحی کرد - اما این هرگز به دلیل کنفدراسیون نیروهای سوئیسی، اسپانیایی و ونیزی که فرانسوی‌ها را از میلان بیرون می‌راندند، مدل‌سازی نشد. تأثیر و نسخه‌های مدرن. در سال ۱۶۴۰، پیترو تاکا اولین بنای یادبود سوارکاری را با تصویر یک اسب (ایستاده) در حال پرورش و پادشاه فیلیپ چهارم اسپانیا ساخت، که گالیله در محاسبه
فیلیپ چهارم اسپانیا ساخت، که گالیله در محاسبه راه‌حل‌های گرانشی - مشابه لئوناردو - برای مقابله با وزن اضافی آن کمک کرد. "سوارکار برنزی" اتین موریس فالکونه نیز شاهکار مشابهی را انجام می‌دهد، اگرچه هیچ‌کدام به مقیاس فیزیکی طراحی لئوناردو نمی‌رسند. حدود پنج قرن پس از ناکامی پروژه اصلی، طرح‌های باقی‌مانده از لئوناردو داوینچی به عنوان مبنایی برای ساخت مجسمه‌هایی مورد استفاده قرار گرفتند که هدفشان تحقق بخشیدن به آرمان ناتمام او بود. این طرح‌ها، که شامل نقشه‌های فنی، طراحی‌های آناتومیک، و یادداشت‌های مهندسی
فنی، طراحی‌های آناتومیک، و یادداشت‌های مهندسی بودند، توسط هنرمندان و مهندسان معاصر بازخوانی و بازسازی شدند تا مجسمه‌ای خلق شود که نه‌تنها بازتابی از نبوغ لئوناردو باشد، بلکه تجسمی از میراث فکری و هنری او نیز محسوب شود. استفاده از فناوری‌های مدرن در کنار وفاداری به جزئیات تاریخی، امکان ساخت مجسمه‌ای را فراهم آورد که آرزوی دیرینه داوینچی را به واقعیت بدل کند. این تلاش، پلی میان گذشته و حال ایجاد کرد و نشان داد که ایده‌های بزرگ، حتی اگر قرن‌ها به تعویق بیفتند، می‌توانند در نهایت به ثمر بنشینند. مجسمه نهایی،
می‌توانند در نهایت به ثمر بنشینند. مجسمه نهایی، نمادی از پیوند میان هنر، علم، و اراده انسانی برای تحقق رؤیاهای بلندپروازانه است. اسب. چارلز سی. دنت ، هنرمند آماتور و از جوانی عاشق پرواز، تلاش کرد تا به صورت حرفه‌ای به یک خلبان پیشگام در خطوط هوایی یونایتد و همچنین یک مجموعه‌دار هنری متعهد تبدیل شود. در سال ۱۹۷۷، او در شماره سپتامبر مجله "نشنال جئوگرافیک،" مقاله ویژه آن را در مورد تاریخچه اسب و مجسمه لئوناردو خواند. دنت سپس پروژه‌ای را برای بازسازی مجسمه ناتمام در شهر زادگاهش، آلن‌تاون، پنسیلوانیا، آغاز کرد
در شهر زادگاهش، آلن‌تاون، پنسیلوانیا، آغاز کرد و سازمان غیرانتفاعی «اسب لئوناردو داوینچی» (LDVHI) را برای حمایت از این پروژه تأسیس کرد. تلاش‌های او برای توسعه سازمان جهت تأمین مالی این پروژه، کاری دشوار بود که بیش از ۱۵ سال طول کشید. هزینه پیش‌بینی‌شده برای ساخت مجسمه اسب توسط چارلز دنت نزدیک به ۲٫۵ میلیون دلار بود. او در آلنتاون، کارگاه و استودیویی گنبدی‌شکل بنا کرد که در آن شخصاً به طراحی و مدل‌سازی اولیه مجسمه پرداخت. در سال ۱۹۸۸، دنت هنرمند و مجسمه‌ساز گارت هریک را برای همکاری پاره‌وقت در پروژه به خدمت
هریک را برای همکاری پاره‌وقت در پروژه به خدمت گرفت. پس از آن‌که دنت در ۲۵ دسامبر ۱۹۹۴ بر اثر بیماری ALS (بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک) درگذشت، مجموعه هنری خصوصی خود را به بنیاد LDVHI واگذار کرد. فروش این آثار بیش از یک میلیون دلار برای صندوق پروژه درآمد به همراه داشت. هیئت مدیره بنیاد LDVHI نیز به وعده‌ای که به دنت داده بود وفادار ماند و اقدامات لازم برای تحقق چشم‌انداز هنری او را آغاز کرد. این تلاش‌ها، ادامه راهی بود که دنت با الهام از طرح‌های لئوناردو داوینچی آغاز کرده بود؛ راهی که تلفیقی از اراده
داوینچی آغاز کرده بود؛ راهی که تلفیقی از اراده فردی، هنر کلاسیک، و تعهد نهادی را در خود داشت و به یکی از نمونه‌های برجسته احیای میراث هنری تاریخی بدل شد. تا سال ۱۹۹۷، شرکت Tallix Art Foundry در بیکن، نیویورک، شرکتی که توسط LDVHI برای ریخته‌گری اسب قرارداد بسته بود، پیشنهاد داد که نینا آکامو، یک مجسمه‌ساز حیوانات باتجربه، را برای بهبود اسب دنت-هریک به کار بگیرد. پس از چند ماه، نینا آکامو تشخیص داد که مدل اصلی قابل بازیابی نیست و به این نتیجه رسید که باید یک مجسمه کاملاً جدید ساخته شود. لئوناردو داوینچی برای
کاملاً جدید ساخته شود. لئوناردو داوینچی برای توضیح مراحل پیچیده قالب‌گیری و ریخته‌گری مجسمه، تعداد زیادی طراحی کوچک از اسب‌ها تهیه کرده بود. با این حال، یادداشت‌های او فاقد انسجام سیستماتیک بودند و هیچ‌یک از این طراحی‌ها به‌طور قطعی وضعیت نهایی اسب را نشان نمی‌دادند؛ به‌عبارتی، هیچ تصویر نهایی و مشخصی از مجسمه در میان آثار او یافت نمی‌شود. در تلاش برای درک نیت اصلی داوینچی، هنرمند معاصر نینا آکامو به پژوهش گسترده‌ای دست زد. او نه‌تنها یادداشت‌ها و طراحی‌های مربوط به اسب را بررسی کرد، بلکه به مطالعه سایر
مربوط به اسب را بررسی کرد، بلکه به مطالعه سایر پروژه‌هایی پرداخت که لئوناردو هم‌زمان مشغول آن‌ها بود. آکامو اندیشه‌های داوینچی دربارهٔ کالبدشناسی، نقاشی، مجسمه‌سازی و پدیده‌های طبیعی را مرور کرد تا به درکی جامع از رویکرد هنری و علمی او برسد. پژوهش‌های آکامو فراتر از آثار خود لئوناردو رفت و شامل بررسی آموزگاران و تأثیرگذارانی شد که در شکل‌گیری دیدگاه‌های او نقش داشتند. او همچنین نژادهای اسب ایبریایی، به‌ویژه نژاد آندالوزی را مورد مطالعه قرار داد؛ نژادی که در اواخر قرن پانزدهم توسط اصطبل‌های خاندان اسفورزا
اواخر قرن پانزدهم توسط اصطبل‌های خاندان اسفورزا ترجیح داده می‌شد. این بررسی‌ها به آکامو کمک کرد تا ویژگی‌های فیزیکی، رفتاری و زیبایی‌شناختی اسب‌هایی را که احتمالاً در ذهن لئوناردو بوده‌اند، بهتر درک کند و در بازسازی مجسمه، به اصالت تاریخی و هنری وفادار بماند. دو قالب تمام‌قد از پای آکامو ساخته شد. طراحی. قالب اولیه - اسب - در هیپودروم سن سیرو در میلان قرار داده شد و در ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۹ رونمایی شد. مرکز علوم داوینچی در آلن‌تاون، پنسیلوانیا، در نتیجه ادغام خود با LDVHI در سال ۲۰۰۳، حقوق مربوط به اسب لئوناردو
با LDVHI در سال ۲۰۰۳، حقوق مربوط به اسب لئوناردو داوینچی را در اختیار دارد. نسخه‌های دیگری از اسب در اندازه‌های مختلف در ایالات متحده و ایتالیا به نمایش گذاشته شده‌اند. اسب آمریکایی. دومین مجسمه تمام‌قد طرح نینا آکامو با نام اسب آمریکایی شناخته شد که به سفارش نیکوکار فردریک مایر ساخته شد و در ۷ اکتبر ۱۹۹۹ در باغ‌ها و پارک مجسمه‌سازی فردریک مایر، یک باغ گیاه‌شناسی و پارک مجسمه‌سازی در گرند رپیدز، میشیگان، قرار داده شد. اسب وینچی. یک ۲٫۵ متری (۸ نسخه برنزی این مجسمه در زادگاه لئوناردو، وینچی، توسکانی،
این مجسمه در زادگاه لئوناردو، وینچی، توسکانی، ایتالیا، قرار دارد، جایی که در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۱ به آن تقدیم شد. این مجسمه با هدایای چندین نیکوکار، از جمله پیتر اف. سچیا، سفیر سابق ایالات متحده در ایتالیا، و همسرش، جوآن، ساخته شده است. اسب وینچی الهام‌بخش رابطه خواهرخواندگی بین وینچی، ایتالیا، و آلن‌تاون، پنسیلوانیا شد. میدانی در وینچی نیز به یاد چارلز سی. دنت نامگذاری شده است. اسب مدرسه باوم. یک ماکت ۱۲ فوتی (۳٫۶ متری) از این اثر در زادگاه چارلز سی. دنت، آلن‌تاون، پنسیلوانیا، در باغ یادبود چارلز سی. دنت در
پنسیلوانیا، در باغ یادبود چارلز سی. دنت در مدرسه هنر باوم قرار داده شد، جایی که در ۴ اکتبر ۲۰۰۲ به آن اهدا شد. اسب مرکز علوم داوینچی. مرکز علوم داوینچی - سازمانی که از ادغام LDVHI و آنچه در آن زمان به عنوان مرکز اکتشافات علم و فناوری شناخته می‌شد، شکل گرفته است - یک مجسمه سه فوتی (۱) را به نمایش می‌گذارد. م) ماکت اسب در لابی اصلی آن، که هنگام افتتاح مرکز علمی در مکان فعلی خود در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۵ به آن اختصاص داده شد. مجسمه مرکز علمی داوینچی همچنین به صورت قرضی در میدان دیسکاوری تایمز در شهر نیویورک، نیویورک،
در میدان دیسکاوری تایمز در شهر نیویورک، نیویورک، و در مؤسسه فرانکلین در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به نمایش گذاشته شده است. اسب وایومینگ. یک ماکت هشت فوتی (۲٫۵ متری) از اسب در شریدان، وایومینگ قرار داده شد، جایی که در ۲۰ اوت ۲۰۱۴ به نمایش گذاشته شد. اسب وایومینگ توسط بنیاد جامعه وایومینگ به نمایندگی از کمیته هنرهای عمومی شریدان سفارش داده شد. تفاسیر اضافی. بازسازی دیگری از مجسمه اسب اسفورزا به ارتفاع ۷٫۳ متر (۲۴ فوت)، بر اساس تفسیر متفاوتی از طراحی اصلی، توسط شرکت Opera Laboratori Fiorentini S.p.A. ساخته شد.
شرکت Opera Laboratori Fiorentini S.p.A. ساخته شد. این پروژه با همکاری Polo Museale Fiorentino و مؤسسه و موزه تاریخ علم در فلورانس، ایتالیا، به اجرا درآمد. ساختار مجسمه از اسکلت فولادی تشکیل شده و با فایبرگلاس پوشیده از رزین ویژه‌ای ساخته شده تا ظاهری مشابه برنز داشته باشد. این مجسمه از شش قطعه مجزا تشکیل شده که قابلیت حمل و مونتاژ مجدد را فراهم می‌سازد، ویژگی‌ای که امکان نمایش آن در مکان‌های مختلف را تسهیل کرده است. این نسخه از مجسمه در طول نمایشگاه‌هایی که به آثار و زندگی لئوناردو داوینچی اختصاص