payamvha/North_RAG huggingface dataset:
احترام و جایگاه اجتماعی بالایی است که پزشکان مصری از آن برخوردار بودند. این پزشکان درمان‌های خود را مستند و مکتوب می‌کردند و اجازه می‌دادند که دانش‌ شان نسل به نسل منتقل شود و مشخص شده است که بسیاری از روش‌های باستانی پزشکی در مصر باستان با شیوه‌های پزشکی نوین امروزی، همسو است. پزشکی جادویی. طبابت در مصر باستان، مستلزم درس خواندن و کسب مهارت‌های لازم بود؛ یعنی هم تحصیل در نظام پزشکی و هم یادگیری تشریفات مذهبی. پزشکی جادویی‌ای که مصریان باستان ملزم به رعایت آن بودند پایه علمی نداشت. در آن زمان، مصری‌ها
آن بودند پایه علمی نداشت. در آن زمان، مصری‌ها جامعه ای بودند که عقیده داشتند بسیاری از امراض علتی ماورایی دارند؛ مثلا کینه و انتقام خدایان، ارواح خبیث و یا چشم زخم دشمنان. در نتیجه بیماران نیز مانند پزشکان به هنگام بیماری به خدایان پناه می‌بردند. طبِ عملی بسیار با عقاید مذهبی مصری آمیخته شده بود و در اغلب اوقات با وردهایی از سوی کاهنانی که آموزش پزشکی دیده بودند، همراه و خوانده می شد. اغلب پزشکان مصری در واقع کاهنانی بودند که برای تکمیل طب عملی و تلاش برای دفع و تسکین ارواح یا خدایان به سحر و جادو متوسل می
و تسکین ارواح یا خدایان به سحر و جادو متوسل می شدند. کاهنان از این رو جایگاه بزرگی داشتند؛ زیرا هر روزه با خدایان و امور ماورایی ارتباط برقرار می‌کردند. کاهنان بعضی خدایان، بیشتر از دیگران راغب بودند به پزشکی روی آورند. مهم ترین خدایانی که با این حوزه ارتباط داشتند عبارت بودند از: اکثر مشاغل از پدر به پسر می رسید؛ به همین دلیل برخی از خانواده های کاهنان که حرفه پزشکی را در پیش می‌گرفتند، آن را برای نسل های متمادی حفظ می‌کردند. یک پزشک خبره و کاربلد بی شک فردی پرکار و پردرآمد بود و در چشم مردم، محترم شمرده
پرکار و پردرآمد بود و در چشم مردم، محترم شمرده می‌شد. کشورهای همسایه نیز پزشکان مصری را محترم می‌شمردند و اسناد و مدارک دال بر آن است که پادشاهان بیگانه، خواستار دوا و درمان توسط پزشکان مصری بوده‌اند. تغذیه. مصریان باستان حداقل تا حدودی از اهمیت رژیم غذایی خود آگاه بودند. به دلیل برخورداری مصر از نعمت خدادادی زمین‌های حاصلخیز، تولید غذا هرگز مسئلهٔ مهمی نبود، هرچند، صرف نظر از اینکه زمین چقدر حاصلخیز باشد، فقر و گرسنگی در مصر باستان هنوز وجود داشت. محصولات اصلی کشاورزی در بیشتر تاریخ مصر باستان، گندم و جو
اصلی کشاورزی در بیشتر تاریخ مصر باستان، گندم و جو بود. این غلات که به شکل نان مصرف می‌شدند و در انواع مختلف از طریق پخت و تخمیر تولید می‌شدند و عمل تخمیر ارزش غذایی محصول را به میزانی زیاد می‌کرد. دسترنج یک کشاورز می‌توانست غذای حدود بیست نفر را تأمین کند. جو همچنین در ساخت محصولات تخمیری استفاده می‌شد. سبزیجات و میوه‌های مختلف به‌طور گسترده کشت می‌شدند. روغن از گیاه کتان استخراج می‌شد و گزینه‌های محدودی از ادویه‌ها و گیاهان دارویی در سفره و آشپزخانه مصری‌ها وجود داشت. گوشت (گوسفند، بز، خوک، شکاری) دست کم
وجود داشت. گوشت (گوسفند، بز، خوک، شکاری) دست کم به‌طور منظم و همیشگی برای طبقات بالا و مرفه جامعه در دسترس بود و ماهی به‌طور گسترده مصرف می‌شد، شواهدی از ممنوعیت انواع خاصی از محصولات حیوانی در دوره‌های خاصی وجود دارد. هرودوت از خوک و گوشت آن، به عنوان «نجس و ناپاک» یاد کرده است. پیشکش‌هایی که به پادشاه اوناس (حدود ۲۴۹۴–۲۳۴۵ پیش از میلاد) تقدیم می‌شد به شرح زیر ثبت شده است: «... شیر، سه نوع از آبجو، پنج نوع شراب، ده قرص نان، چهار نوع از نان، ده نوع از کیک، چهار نوع از گوشت، برش‌های مختلف گوشت، مفصل، گوشت
چهار نوع از گوشت، برش‌های مختلف گوشت، مفصل، گوشت بریان، طحال، پاچه، سینه، گوشت بلدرچین، غاز، کبوتر، انجیر، ده نوع میوه دیگر، جو، گندم رومی، پنج نوع روغن و گیاهان تازه…» واضح است که رژیم غذایی مصریان برای طبقات بالا کمبودی نداشت و حتی طبقات پایین نیز ممکن است از برخی گزینه‌ها برخوردار بوده باشند. داروشناسی. مانند بسیاری از تمدن‌های گذشته، مصریان باستان به‌طور گسترده خواص دارویی گیاهان اطراف خود را کشف کردند. پاپیروس ادوین اسمیت شامل دستور العمل‌های زیادی برای کمک به درمان بیماری‌های مختلف است. یک بخش کوتاه
کمک به درمان بیماری‌های مختلف است. یک بخش کوتاه از پاپیروس، پنج دستور العمل را ارائه می‌دهد: مصریان باستان از عسل به عنوان دارو استفاده می‌کردند و آب انار هم به عنوان قابض (یبس کننده) و هم به عنوان یک نوشیدنی لذیذ مورد استفاده قرار می‌گرفت. در پاپیروس ابرس، بیش از ۸۰۰ دارو وجود دارد؛ برخی از آنها پمادها و مرهم‌های موضعی بودند، برخی دیگر داروهای خوراکی مانند قرص‌ها و دهان‌شویه‌ها بودند؛ و برخی دیگر از طریق استنشاق (بوییدن) مصرف می‌شدند. صفحه 15: دستور العمل‌های درمان یبوست شامل میوه‌های درخت کرچک، نخل نر و
درمان یبوست شامل میوه‌های درخت کرچک، نخل نر و لوبیای گنژانت بود، که تنها چند نمونه از آنها هستند. یک دستور غذا که برای کمک به سردرد استفاده می‌شد، شامل «مغز پیاز، میوه درخت کرچک، نمک ناترون، دانه‌های کنجد، استخوان ماهی پخته شده، ماهی قرمز پخته شده، پوسته خارجی خرچنگ پخته شده، عسل و پماد سوختگی» بود. صفحه‌های ۴۴ و 60: برخی از درمان‌های توصیه‌شده شامل شاهدانه و عود بود. صفحه ۱۵۶ و 158: «استفاده دارویی مصریان از گیاهان در دوران باستان بسیار گسترده بوده و حدود ۱۶۰ فرآورده گیاهی متمایز وجود داشته است…» در میان
۱۶۰ فرآورده گیاهی متمایز وجود داشته است…» در میان عصاره‌های گیاهی و میوه‌های فراوان، مصریان از مدفوع حیوانات و حتی برخی فلزات نیز به عنوان درمان استفاده می‌کردند. این نسخه‌های باستانی بر اساس حجم مواد، نه وزن آنها، اندازه‌گیری می‌شدند، که این امر باعث می‌شود حرفهٔ نسخه‌نویسی آنها بیشتر شبیه آشپزی باشد تا کاری که داروسازان امروزی انجام می‌دهند. صفحه 140: اگرچه درمان‌ها و داروهای گیاهی آنها تقریباً بی‌حد و حصر به نظر می‌رسد، اما همچنان شامل طلسم‌ها و برخی از داروهای درمانی نیز می‌شدند.صفحه 472: طبق گفته
از داروهای درمانی نیز می‌شدند.صفحه 472: طبق گفته مایکل دی. پارکینز، دارودرمانی مصریان با استانداردهای امروزی بی‌اثر تلقی می‌شود. او می‌گوید ۲۸٪ از ۲۶۰ نسخه پزشکی موجود در پاپیروس هرست حاوی ترکیباتی بوده‌اند که می‌توان گفت «در جهت بیماری مورد درمان مؤثر بوده‌اند» و یک سوم دیگر که برای هر اختلال خاصی تجویز می‌شدند، اثر مسهل کنندگی بر سیستم گوارش داشتند. آشنایی با عملکرد بدن و تلاش برای پیشگیری از بیماری. مصریان تا حدودی از کالبدشناسی و آناتومی انسان آگاهی داشتند. برای مثال، در فرایند مومیایی کردن به روش
داشتند. برای مثال، در فرایند مومیایی کردن به روش مصریان باستان، مومیایی‌کنندگان می‌دانستند که چگونه یک وسیله قلاب‌دار بلند را از طریق سوراخ بینی وارد کنند، استخوان نازک کف جمجمه را بشکنند و مغز را خارج کنند، اما معمولاً سوراخی نیز در پشت سر ایجاد می‌کردند تا مغز و سایر مایعات بتوانند از سوراخ بزرگ پس‌سری (فورامن مگنوم) تخلیه شوند. آنها همچنین یک نظر کلی داشتند که اندام‌های داخلی در حفره بدن قرار دارند؛ آنها اندام‌ها را از طریق یک برش کوچک در کشاله ران چپ خارج می‌کردند. اینکه آیا این دانش به پزشکان منتقل
خارج می‌کردند. اینکه آیا این دانش به پزشکان منتقل شده است یا خیر، ناشناخته است؛ با این حال به نظر نمی‌رسد که هیچ تأثیری بر نظریه‌های پزشکی امروزی داشته باشد. پزشکان مصری از وجود نبض و ارتباط آن با قلب آگاه بودند. نویسنده پاپیروس اسمیت حتی تصور مبهمی از کارکرد قلب و گردش خون داشت. با این حال، او در مورد گردش خون چیزی نمی‌دانست و تمایزی بین رگ‌های خونی، تاندون‌ها و اعصاب را قائل نمی‌شد. آنها نظریه خود را در مورد «مجراهایی» که هوا، آب و خون را به بدن منتقل می‌کردند، را با قیاس خود از رودخانه نیل ارائه دادند.
را با قیاس خود از رودخانه نیل ارائه دادند. اگر این رودخانه مسدود می‌شد، محصولات کشاورزی ناسالم می‌شدند. آنها این اصل را در مورد بدن نیز به کار می‌بردند: اگر فردی بیمار بود، از ملین‌ها و روان‌کننده‌ها برای رفع انسداد «مجراها در بدن» استفاده می‌کردند. قدیمی‌ترین متن مکتوب که به تنقیه اشاره دارد، پاپیروس ابرس است و بسیاری از داروها با استفاده از تنقیه مصرف می‌شدند. یکی از انواع متخصصان پزشکی، "ایری"، متخصص رسیدگی به مخرج فرعون، بود. بسیاری از شیوه‌های پزشکی آنها مؤثر بود، مانند روش‌های جراحی که در پاپیروس
آنها مؤثر بود، مانند روش‌های جراحی که در پاپیروس ادوین اسمیت آمده است. توصیه عمده پزشکان برای حفظ سلامت، شستن بدن و تراشیدن موهای بدن، از جمله موی زیر بغل، برای جلوگیری از عفونت و بیماری بود. آنها همچنین به بیماران توصیه می‌کردند که مراقب رژیم غذایی خود باشند و از غذاهایی مانند ماهی خام یا سایر حیواناتی که نجس و ناپاک تلقی می‌شدند، خودداری کنند. ایمهوتپ: پدر علم پزشکی در مصر باستان. باورهای مذهبی مصریان بر شیوه‌های پزشکی آنها تأثیر می‌گذاشت. آنها بیماری‌های خاصی را به خدایان، شیاطین و ارواح با قدرت‌های
خاصی را به خدایان، شیاطین و ارواح با قدرت‌های ماوراءالطبیعه نسبت می‌دادند و یکی از مورد احترام‌ترین خدایان مصری‌ها انسانی به اسم ایمهوتپ که خدای پزشکی و شفا، بود. ایمهوتپ به خاطر دانش گسترده‌اش در زمینه‌هایی مانند نجوم، فلسفه، معماری، شعر و پزشکی شناخته می‌شد. او مشاهدات و تجربیات قابل توجهی در شیوه‌های پزشکی، به ویژه در جراحی و درمان‌های طبیعی، داشت. او به خاطر مراقبت دلسوزانه‌اش از بیماران شهرت یافت و به عنوان «شفادهنده بیماران» دست یافت. حداقل سه معبد برای بزرگداشت او ساخته شد. این معابد اکنون مکان‌های
بزرگداشت او ساخته شد. این معابد اکنون مکان‌های باستان‌شناسی مهمی هستند که تأثیر ایمهوتپ بر پزشکیِ مصر باستان را نشان می‌دهند. جراحی. قدیمی‌ترین ابزارهای جراحی فلزی در جهان (که از جنس برنز یا مس بودند) در مقبره قار کشف شد. جراحی یک روش رایج در بین پزشکان برای درمان آسیب‌های جسمانی بود. پزشکان مصری سه دسته از آسیب‌ها را تشخیص می‌دادند: بیماری‌های قابل درمان، قابل بررسی و بحث و غیرقابل درمان. جراحان بیماری‌های قابل درمان را به سرعت درمان می‌کردند. بیماری‌های قابل بحث و بررسی آن‌هایی بودند که احتمالاً بیمار
قابل بحث و بررسی آن‌هایی بودند که احتمالاً بیمار می‌توانست بدون درمان زنده بماند، بنابراین بیمارانی که فرض می‌شد در این دسته دومی قرار دارند، مشاهده و مورد درمان قرار می‌گرفتند و اگر زنده می‌ماندند، تلاش‌های جراحی برای رفع مشکل آنها انجام می‌شد. آنها از چاقو، قلاب، مته، انبر، موچین، ترازو، قاشق، اره و گلدانی با عود سوزان استفاده می‌کردند. همان‌طور که هرودوت در کتاب تاریخ خود بیان کرده است، ختنه کردن مردان در جامعه مصر باستان یک عمل جراحی سرپایی عادی بود. اگرچه به ندرت از انجام آن به عنوان یک عمل جراحی یاد
به ندرت از انجام آن به عنوان یک عمل جراحی یاد شده است، اما به موضوع افراد ختنه نشده درفرهنگ‌های دیگر مکرراً اشاره شده است؛ به عنوان مثال، به موضوع افراد ختنه نشده لیبیایی‌ها مکرراً اشاره شده است. تنها تصویر شناخته شده از این عمل، در مقبره پزشک قار موجود است که نوجوانان یا بزرگسالان را نشان می‌دهد و نه نوزادان را. از اعضای مصنوعی، مانند انگشتان پا مصنوعی یا کره چشم مصنوعی، نیز استفاده می‌شد؛ البته معمولاً آنها چیزی بیش از یک وسیله تزئینی نبودند. در آماده‌سازی جسد برای دفن، اعضای از دست رفته یا تخلیه‌شدهٔ
جسد برای دفن، اعضای از دست رفته یا تخلیه‌شدهٔ بدن جایگزین می‌شدند؛ با این حال، به نظر نمی‌رسد که اعضای مصنوعی قبل از مرگ مفید و مورد استفاده یا حتی قابل اتصال به بدن بوده باشند. استفاده گسترده از جراحی، شیوه‌های مومیایی کردن و کالبدشکافی به عنوان یک عمل مذهبی، به مصریان دانش گسترده‌ای از ریخت‌شناسی (مورفولوژی) بدن و حتی درک قابل توجهی از عملکرد اندام‌ها به مصریان داد. عملکرد اکثر اندام‌های اصلی به درستی فرض شده بود؛ برای مثال، به درستی حدس زده می‌شد که خون واسطه‌ای برای تعرق و دفع مواد زائد است که خیلی از
واسطه‌ای برای تعرق و دفع مواد زائد است که خیلی از نقش واقعی آن که حمل اکسیژن و دفع دی‌اکسید کربن است، دور نیست. به استثنای قلب و مغز که عملکرد آنها تغییر کرده بود و به درستی شناخته نمی‌شد. دندانپزشکی. دندانپزشکی به عنوان یک شغل مستقل به اوایل هزاره سوم قبل از میلاد برمی‌گردد. اگرچه ممکن است حرفه دندانپزشکی هرگز به این حد از اهمیت امروزی نرسیده باشد. رژیم غذایی مصریان سرشار از مواد ساینده حاصل از شن و ماسه باقی مانده از آسیاب کردن غلات و تکه‌های سنگ‌هایی بود که نان را با آنها تهیه می‌کردند بود و همین سبب شد
که نان را با آنها تهیه می‌کردند بود و همین سبب شد وضعیت دندان‌های آنها نامناسب بود. باستان‌شناسان در تحقیقاتی متوجه کاهش مداوم شدت ساییدگی و میزان سایش دندان‌ها را در طی بازه ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد تا ۱۰۰۰ میلادی مشاهده کرده‌اند، که احتمالاً به دلیل بهبود و بروز شدن روش‌های آسیاب کردن غلات بوده است. تمام بقایای اجساد مصریان دارای دندان‌هایی در وضعیت‌های بسیار بد هستند. بیماری‌های دندانی حتی می‌توانستند کشنده باشند، مانند جدماعت‌اس‌عنخ، موسیقیدانی از تبس، که در حدود سی و پنج سالگی بر اثر بیماری شدید دندان و
در حدود سی و پنج سالگی بر اثر بیماری شدید دندان و یک کیست بزرگ عفونی درگذشت. اگر دندان‌های فردی ساییده نمی‌شد، به دلیل کمیاب و زیاد در دسترس نبود شیرین‌کننده‌ها و مواد قندی، پوسیدگی دندان نادر بود. درمان دندانپزشکی بی‌اثر بود و بهترین چیزی که بیماران می‌توانستند به آن امیدوار باشند، از دست دادن سریع یک دندان عفونی بود. دستورالعمل انخششونق شامل این ضرب‌المثل است: «"هیچ دندانی نیست که پوسیده شود، اما در جای خود باقی بماند"». هیچ مدرکی دال بر تسریع این فرایند کشیدن دندان وجود ندارد و هیچ ابزاری مناسبی نیز
کشیدن دندان وجود ندارد و هیچ ابزاری مناسبی نیز برای کشیدن دندان پیدا نشده است، اگرچه برخی از بقایای به جا مانده، نشانه‌هایی از کشیدن اجباری دندان را نشان می‌دهند. دندان‌های جایگزین پیدا شده‌اند، اگرچه مشخص نیست که آیا آنها فقط لوازم تزیینی پس از مرگ هستند یا خیر. دردهای شدید ممکن است به وسیله شیره خشخاش تسکین یافته باشد.
بیستمین جوایز انجمن نویسندگان آمریکا () به بهترین نویسندگان فیلم و تلویزیون سال ۱۹۶۷ اهدا شد. برندگان در سال ۱۹۶۸ اعلام شدند.
«نمی‌خواهم خانه‌بازی کنم» ترانه‌ای می‌باشد که توسط بیلی شریل و گلن ساتن نوشته شد. در سال ۱۹۶۷ این ترانه به اولین قطعهٔ شماره یک کانتری تمی وینت به‌عنوان یک هنرمند انفرادی تبدیل گردید. «نمی‌خواهم خانه‌بازی کنم» سه هفته در جدول صدرنشین بود و مجموعاً هجده هفته در جدول حضور داشت. این اثر موجب شد وینت جایزهٔ گرمی سال ۱۹۶۸ جایزه گرمی بهترین اجرای کانتری خواننده زن را کسب نماید. این ترانه در سال ۱۹۷۶ در بریتانیا منتشر شد و جزو ۴۰ ترانهٔ برتر قرار گرفت.
خاندان دوریا () به معنی «پسران آوریا» و سپس دِ اوریا یا دِ اوریا، یک خانواده قدیمی و بسیار ثروتمند جنوایی است که از قرن دوازدهم تا قرن شانزدهم نقش عمده‌ای در تاریخ جمهوری جنوا و ایتالیا ایفا کردند. اعضای متعدد این سلسله ابتدا با عنوان کاپیتانو دل پوپولو و سپس با عنوان دوج بر جمهوری حکومت کردند. ریشه‌ها. طبق افسانه، یک خانم نجیب جنوایی به نام آوریا یا اوریا دلا ولتا عاشق یک زائر نجیب شد که برای اولین جنگ صلیبی به اورشلیم می‌رفت. نام او آردوینو دی ناربون بود، اما فرزندانشان به نام مادر - دِ اوریا، فرزندان
اما فرزندانشان به نام مادر - دِ اوریا، فرزندان اوریا - نامگذاری شدند. آردوینو نامی معمول برای خانواده آردوینیسی از پیمونته بود که برخی از اعضای آن عنوان کنت‌های آوریات را داشتند. می‌توان حدس زد که یکی از اعضای خانواده آردوینیچی از اوریاته، این خانواده را که ناگهان در اواخر قرن یازدهم به عنوان یک قدرت بزرگ محلی در لیگوریا در تاریخ ظاهر می‌شود، به وجود آورده است. شواهد مستند به دو عضو آن خانواده، مارتینو و جنواردو، در سال ۱۱۱۰ اشاره دارد؛ آنها را فیلی اوریا (فرزندان اوریا) می‌نامند. دوریا از قرن دوازدهم تا
(فرزندان اوریا) می‌نامند. دوریا از قرن دوازدهم تا قرن پانزدهم در ساردینیا و همچنین در دولچاکوا، اونگلیا و پورتوفینو، در ریویرا در غرب جنوا، تیول داشت. اعضای برجسته. سیمون دوریا در اواخر قرن دوازدهم میلادی می‌زیست و دریاسالار جنوایی‌ها در حمله صلیبیون به سنت ژان داکر بود. پرسیوال دوریا، جنگ‌سالار بدنام و شاعر مشهور پروانسی که در سال ۱۲۷۵ درگذشت، احتمالاً عضوی از این خانواده بود. شاعر دیگری به نام سیمون دوریا، پادِستای ساونا و آلبنگا بود. برادران اوبرتو دوریا و لامبا دوریا فرماندهان دریایی و سیاستمداران
و لامبا دوریا فرماندهان دریایی و سیاستمداران بودند: اوبرتو کاپیتان مردم در جنوا بود و نیروهای دریایی آن را در پیروزی لا ملوریا علیه پیزا در سال ۱۲۸۴ رهبری کرد، در حالی که لامبا در سال ۱۲۹۸ در نبردی بزرگ علیه آندره‌آ داندولو ونیزی در کورزولا پیروز شد. تدیسیو دوریا (یا تئودوسیو) لشکرکشی وادینو و اوگولینو ویوالدی را در سال ۱۲۹۱ تأمین مالی کرد. دانته در کمدی الهی به برانکا دوریا به دلیل قتل خائنانه میشله زانچه، پدرزنش، در سال ۱۲۷۵ اشاره می‌کند. برانکالئونه دوریا بر جودیکاتو آربوریا حکومت می‌کرد و در اواخر قرن
بر جودیکاتو آربوریا حکومت می‌کرد و در اواخر قرن چهاردهم تقریباً کل ساردینیا را فتح کرد. اوتون دوریا فرماندهی بیش از ۵۰۰۰ کماندار جنوایی را که توسط فرانسوی‌ها برای نبرد کِرِسی علیه انگلیسی‌ها در اوت ۱۳۴۶ استخدام شده بودند، بر عهده داشت. او نیز مانند بسیاری از سربازانش در این نبرد کشته شد، جایی که جنوایی‌ها مورد حمله هر دو طرف قرار گرفتند. باران شدید باعث خیس شدن و بی‌فایده شدن زه کمان‌های آنها شده بود (برخلاف کمان‌های بلند انگلیسی‌ها، زه کمان‌ها به راحتی قابل جدا شدن نبودند)، بنابراین اوتون دستور عقب‌نشینی
جدا شدن نبودند)، بنابراین اوتون دستور عقب‌نشینی داد. سواره‌نظام فرانسوی این را بزدلی دانست و به آنها حمله کرد، در حالی که دیگران توسط کمانداران انگلیسی کشته شدند. یکی از اعضای برجسته این خانواده، دریاسالار آندره‌آ دوریا، شاهزاده ملفی (۱۴۶۶–۱۵۶۰) است که جمهوری جنوا را دوباره تأسیس کرد. او در سال ۱۵۲۸ سانسورچی دائمی جنوا و دریاسالار امپراتور چارلز پنجم بود. او در سال ۱۵۳۱ به عنوان شاهزاده ملفی (۱۵۳۱) و مارکی تورسی (در پادشاهی ناپل) منصوب شد. این القاب به جیووانی آندره‌آ دوریا، پسر جیانِتینو دوریا که پسرعموی
آندره‌آ دوریا، پسر جیانِتینو دوریا که پسرعموی دوم و فرزندخواندهٔ آندره‌آ دوریا بود، به ارث رسید. هنگامی که جیانِتینو دوریا در سال ۱۵۴۷ در جریان توطئهٔ فیِسکی علیه قدرت آندره‌آ دوریا بر جنوا کشته شد، نوادگان او القاب اعطا شده به دریاسالار بزرگ را به ارث بردند. جیووانی دوریا، پسر جیووانی آندره‌آ، کاردینال کلیسای کاتولیک بود. از دیگر دوریاهای برجستهٔ آن دوره می‌توان به دریاسالار کارلو دوریا و جیووانی کارلو دوریا، مجموعه‌دار آثار هنری، اشاره کرد. این خانواده با نهادهای سیاسی در داخل و خارج از اروپا روابطی
با نهادهای سیاسی در داخل و خارج از اروپا روابطی داشتند. در طول تلاش‌های حاکم ایلخانان مغول، آباقا، برای تشکیل اتحاد فرانسوی-مغولی، استراتژی او شامل تقویت روابط با جنوایی‌ها بود. بسیاری از فرزندان پسر خانوادهٔ دوریا به نام حاکمان خارجی، مانند آباقا (آباقا خان)، کازانو (غازان خان) و آیتونه، به نام هایتون یا هتوم اول، پادشاه ارمنستان کیلیکیه، نامگذاری شدند. دوژهای جنوا. برخی از اعضای خانواده دوج جنوا شدند. شاخه‌های عنوان‌دار. اعضای خانواده دوریا عناوین شاهزاده ملفی (شاخه دوریا-پامفیلی)، شاهزاده‌های سنتولا
ملفی (شاخه دوریا-پامفیلی)، شاهزاده‌های سنتولا (شاخه دوریا د آنگری)، کنت‌های مونتالدئو، مارکی‌های سیریه و دل مارو، مارکی‌های سن کلمبانو، لردهای اونگلیا و بسیاری دیگر را داشتند. اعضای خاندان پدرخوانده این خانواده، لقب مارکی را به عنوان یک عنوان افتخاری به نام خانوادگی خود الصاق می‌کنند. شاخه‌های شاهزاده‌ای غیرپدرخوانده مانند کولونا-دوریا هنوز در حال شکوفایی هستند. همچنین شاخه‌های عنوان‌داری در خارج از ایتالیا وجود دارند، مانند خانواده پوراتا دوریا در اسپانیا که در رده مارکی‌ها قرار می‌گیرند. نقش در اکتشافات
که در رده مارکی‌ها قرار می‌گیرند. نقش در اکتشافات بزرگ. طایفه دوریا در اواخر قرن پانزدهم و شانزدهم به تأمین مالی دریانوردی پرتغالی‌ها و اسپانیایی‌ها کمک کرد. فرانچسکو دوریا، یک بانکدار در سویل، هزینه سفرهای کریستف کلمب را تأمین کرد و پسرش آلرامو دوریا تا سال ۱۵۵۶ بانکدار جان سوم پادشاه پرتغال بود. سرانجام، دختر آلرامو، کلمنزا دوریا، یکی از اولین مهاجران در قرن شانزدهم استعمار پرتغال در برزیل بود. کلمنزا دوریا دو بار ازدواج کرد. شوهر دوم او فرنائو واز دا کاستا (حدود ۱۵۲۰–۱۵۶۷)، پسر قاضی پرتغالی کریستووا دا
(حدود ۱۵۲۰–۱۵۶۷)، پسر قاضی پرتغالی کریستووا دا کوستا و نوه دریانورد افسانه ای سوئیرو دا کوستا بود. آنها خاندان کاستا دوریا را تأسیس کردند که هنوز هم در حال شکوفایی است، زیرا یکی از اعضای آنها، خوزه کارلوس آللویا [دا کاستا دوریا]، نماینده کنگره برزیل است و تاجر خوآئو دوریا جونیور یا خوآئو آگریپینو دا کاستا دوریا سوم، شهردار شهر سائو پائولو (۲۰۱۷–۲۰۱۸) و فرماندار ایالت سائو پائولو (۲۰۱۹–۲۰۲۲) بود. لودیسیو دوریا، یک شوالیه و تاجر جنوایی از تبار اونگلیا، مانند بسیاری از نوادگانش به فرقه مسیح (پرتغال) پیوست و
بسیاری از نوادگانش به فرقه مسیح (پرتغال) پیوست و در جزیره مادیرا ساکن شد. تبار او شامل خانواده تیکسیرا دوریا، اربابان پنا داگویا، و خانواده فرانسا دوریا، شاخه‌ای از خانواده کادت سابق، می‌شود. اگرچه هر دو شاخه، تریستائو واز تکسیرا، دریانورد پرتغالی، را به عنوان جد مشترک خود دارند، تکسیرا دوریا نشان دهنده تبار پدری است که مستقیماً از او سرچشمه می‌گیرد. شاخه فرانسا دوریا توسط کنت کالچادا رهبری می‌شود و شاخه جوان‌تر آن توسط ویسکونت توره بلا رهبری می‌شود. در ادبیات. نام دوریا در مجموعه قلب جوهری (به‌طور خاص،
نام دوریا در مجموعه قلب جوهری (به‌طور خاص، کتاب مرگ جوهری) اثر کورنلیا فونکه برای یک شخصیت نیمه اصلی که در نهایت عاشق قهرمان نوجوان داستان شد، استفاده شد. شخصیتی در مجموعه علمی تخیلی آینده نزدیک آدا پالمر، ترا ایگنوتا، جولیا دوریا پامفیلی نام دارد و تلویحاً از نوادگان خانواده تاریخی دوریا تلقی می‌شود.
خاندان دلا توره () یک خانواده اشرافی ایتالیایی بود که بین قرن‌های ۱۲ تا ۱۴ بر لومباردی و بخش بزرگی از شمال ایتالیا تسلط داشتند. آنها قبل از اینکه توسط ویسکونتی‌ها در نبرد دسیو اخراج شوند، صاحب لرد میلان بودند. آنها عضو حزب گوئلف بودند. طبق شجره‌نامه خانواده، این خاندان از خاندان امپراتوری شارلمانی سرچشمه می‌گیرد. در طول قرن‌ها، شاخه‌های مختلف خانواده عناوین متعددی کسب کرده‌اند: بارون، کنت، مارکز و حتی دوک و شاهزاده. بسیاری از اعضای انجمن نیز عناوین مختلفی مربوط به نشان‌های شوالیه دریافت کرده‌اند. دودمان
مربوط به نشان‌های شوالیه دریافت کرده‌اند. دودمان مستقیم این خانواده امروزه توسط دو شاخه نشان داده می‌شود: شاخه دوک ریکاردو ماریا باربیری توریانی، متولد میلان در ۹ مه ۱۹۷۷، از آدریانو ماریا باربیری توریانی و والنتینا کارلا بالزاروتی، ازدواج کرده با دوشس گرتا نیکول مارونی، و شاخه کنت‌های توریانی سوئیسی-ایتالیایی، که وارثان آنها (از جمله مخترع و کارآفرین مذکور، آنجلو توریانی، دارنده اولین حق ثبت اختراع دستگاه قهوه صنعتی، و دکتر گویدو توریانی، مهندس و مدیر برجسته ملی و بین‌المللی)، در لومباردی ساکن هستند.
برجسته ملی و بین‌المللی)، در لومباردی ساکن هستند. ریشه‌ها. خانواده‌ای باستانی از اشراف میلانی، از میلان پورتا نووا، که به‌طور سنتی از تبار فرانکی بودند، از خانواده د لا تور از بورگاندی بودند که دو عضو آنها در حدود سال ۱۰۰۰ برای ازدواج با دو دختر کنت تاسیوس به وال ساسینا نقل مکان کردند. گفته می‌شود که خاندان دِ لا تورز، به نوبه خود، از نوادگان آنسکاریو اول، کنت اوشرت (پادشاهی بورگوندی) و بعدها مارکی ایوریا هستند که با خانواده امپراتوری شارلمانی نسبت داشتند. به خاندان دِلا توره، از سوی اسقف‌نشین میلان، املاک
خاندان دِلا توره، از سوی اسقف‌نشین میلان، املاک وسیعی اعطا شده بود که تا کانتون تیچینو امتداد داشت. بدنه اصلی این املاک، شهرستان والساسینا بود که در روستای مستحکم پریمالونا متمرکز بود. در میان اولین اعضای مهم، می‌توان به آردریکوس دِ لا توره، که در سندی از سال ۱۱۳۰ در میان کاپیتان‌های میلانی ذکر شده است، و مارتینو «غول‌پیکر»، کنت والساسینا، که در طول جنگ‌های صلیبی در سرزمین مقدس جنگید و در سال ۱۱۴۸ در زیر دیوارهای دمشق کشته شد، اشاره کرد. پسرش، یاکوپو، با برتا ویسکونتی ازدواج کرد و به عنوان نایب‌السلطنه
برتا ویسکونتی ازدواج کرد و به عنوان نایب‌السلطنه میلان خدمت کرد. برادرزاده‌اش، ریموندو، از سال ۱۲۶۲ تا ۱۲۷۳ اسقف کومو بود. در سال ۱۲۶۹، او توسط کورادو ونوستا فون ماتش (۱۲۲۶–۱۲۷۸، ارباب فئودال قلعه بوفالورا در والچیاوننا) اسیر شد و برای تمسخر عمومی در سوندالو در والتلینا در قفسی به نمایش گذاشته شد. او بعداً توسط شبه‌نظامیان برادرش ناپو توریانی آزاد شد که قلعه را در ۲۵ سپتامبر ۱۲۷۳ ویران کردند. او همچنین از سال ۱۲۷۳ تا ۱۲۹۹ پاتریارک آکویلیا بود. برادرزاده دیگرش، سالوینو (۱۲۴۰؟ -۱۲۸۷)، ارباب پارما بود. دخترش
سالوینو (۱۲۴۰؟ -۱۲۸۷)، ارباب پارما بود. دخترش النا (۱۲۸۵) در سال ۱۳۰۰ با نیکولو دا کارارا ازدواج کرد. تاریخچه. خانواده‌ای باستانی از اشراف میلانی اهل میلانو پورتا نووا، طبق سنت از نوادگان خاندان د لا تور دی بورگونا، که دو عضو آن حدود سال ۱۰۰۰ میلادی به وال ساسینا نقل مکان کردند تا با دو دختر کنت تاسیوس ازدواج کنند. گفته می‌شود د لا تور از نوادگان آنسکاریو اول، کنت اوشرت (پادشاهی بورگوندی) و بعدها مارکی ایوریا هستند که با خانواده امپراتوری شارلمانی نسبت دارند. خانواده دلا توره توسط اسقف‌نشین میلان با
دارند. خانواده دلا توره توسط اسقف‌نشین میلان با سرزمین‌های وسیعی که تا کانتون تیچینو می‌رسید، اداره می‌شد که بخش اصلی آن شهرستان والساسینا و روستای مستحکم پریملونا در مرکز آن بود. اولین عضو برجسته، مارتینو، ملقب به ایل گیگانته ("غول") بود که در طول جنگ‌های صلیبی در سرزمین مقدس جنگید. پسرش یاکوپو با برتا ویسکونتی ازدواج کرد و کاپیتان میلان بود. برادرزاده‌اش، ریموندو، در سال‌های ۱۲۶۲–۱۲۷۳ اسقف کومو و پاتریارک آکویلیا (۱۲۷۳–۱۲۹۹) بود، در حالی که برادرزاده دیگرش، سالوینو، پادِستای ورچلی بود. پاگانو، پسر
دیگرش، سالوینو، پادِستای ورچلی بود. پاگانو، پسر یاکوپو، در سال ۱۲۴۰ به عنوان کاپیتان مردمی میلان منصوب شد و تا زمان مرگش در سال ۱۲۴۷ در این سمت باقی ماند. برادرش مارتینو (سوم) قدرت شخصی خود را بر شهر تحمیل کرد و فرمانروایی توریانی‌ها را آغاز کرد که حدود ۵۰ سال به طول انجامید. او در سال ۱۲۵۹ درگذشت و برادر دیگرش، فیلیپو، جانشین او شد. متصرفات توریانی‌ها شامل برگامو، لودی، نووارا و ورچلی بود. توریانی‌ها از اعضای وفادار جناح گوئلف در ایتالیا بودند. ناپلئونه، پسر پاگانو، در سال ۱۲۶۵ در میلان به قدرت رسید، اما
پاگانو، در سال ۱۲۶۵ در میلان به قدرت رسید، اما در سال ۱۲۷۷ توسط ویسکونتی‌ها شکست خورد. او سال بعد در حالی که زندانی بود، درگذشت. برادرش فرانچسکو، پادِستای برشا، آلساندریا، برگامو، لودی و نووارا بود و در نبرد دسیو (۱۲۷۷) علیه ویسکونتی‌ها کشته شد. با این پیروزی، ویسکونتی‌ها در میلان به قدرت رسیدند. در سال ۱۳۰۲، آنها نیز برکنار شدند. کورادو موسکا، که بین سال‌های ۱۲۷۷ تا ۱۲۸۱ رئیس شهر بود، به قدرت بازگردانده شد و تا سال ۱۳۰۷ که پسرش گویدو جانشین او شد، در قدرت ماند. گویدو که سعی در تحریک مردم علیه امپراتور
ماند. گویدو که سعی در تحریک مردم علیه امپراتور هنری هفتم داشت، مجبور به فرار شد و در سال ۱۳۱۲ درگذشت. فلوریموندو دلا توره، پسر کورادو موسکا، بیهوده تلاش کرد تا قدرت را در میلان به دست آورد. پسرش پاگانو از سال ۱۳۱۹ تا ۱۳۳۲ اسقف پادوا و پاتریارک آکویلیا بود. یکی دیگر از اعضای خانواده، کاسانو (یا گاستونه)، از سال ۱۳۰۸ تا ۱۳۱۶ اسقف اعظم میلان و از سال ۱۳۱۷ تا ۱۳۱۸ پاتریارک آکویلیا بود. پاگانینو، کوچک‌ترین پسر کورادو، پادستای کومو و سناتور رم بود. لودوویکو دلا توره نیز پاتریارک آکویلیا (۱۳۵۹–۶۵) بود. اریپراندو،