payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هوشینا ماساتوشی (؛ ۱۵۰۹ – ۱۵۹۳ (سن ۸۴)) سامورایی در دوره سنگوکو و ملازم خاندان تاکدا اهل ژاپن بود.
اوجی‌ایه یوکیهیرا (؛ ۱۵۴۶ – ۴ ژوئن ۱۶۱۵) سامورایی اهل ژاپن بود.
اوئه‌سوگی توموسادا ; – ) سامورایی در دوره سنگوکو اهل ژاپن بود. بزرگ‌ترین پسر قانونی اوئه‌سوگی توموئوکی از یکی از شاخه های خاندان اوئه‌سوگی، پس از مرگ پدرش در سال ۱۵۳۷، اگرچه او هنوز کودک بود. توموسادا رهبری یک حمله به خاندان هوجوی اخیر در منطقه تاچیبانا در ولایت موساشی را بر عهده داشت. با این حال، هوجو اوجیتسونا قلعه کاواگو را به زودی از دست عموی توموسادا، اوئه‌سوگی توموناری، گرفت.
شیباتا ناگاآتسو ; – ) سامورایی و ملازم اوئه‌سوگی کنشین اهل ژاپن بود.
مائدا ناگاتانه ; – ) سامورایی در دوره آزوچی-مومویاما و دوره ادو در خدمت خاندان مائدا در قلمرو کاگا بود. او با دختر مائدا توشی‌ایه ازدواج کرد.
نائوئه کاگه‌تسونا ; – ) سامورایی و ملازم خاندان اوئه‌سوگی در دوره سنگوکو اهل ژاپن بود. دختر بیوه او با نائوئه کانه‌تسوگو ازدواج کرد. هم در امور داخلی و هم در امور خارجی، کاگه‌تسونا اثر خود را بر رژیم کنشین گذاشت. توزیع و دفاع از تدارکات و نیروهای کمکی به میدان نبرد، در طول سفر به منطقه کانتو، به کاگه‌تسونا سپرده شد. او در طول نبردهای کاواناکاجیما در کنار خاندان اوئه‌سوگی جنگید.
ناگائو فوجیکاگه ; – ) سامورایی از خاندان ناگائو در خدمت خاندان اوئه‌سوگی و اوئه‌سوگی کنشین در دوره سنگوکو اهل ژاپن بود.
ماگارا نائوتاکا ; – ) سامورایی در خدمت خاندان آساکورا در دوره سنگوکو بود.
ناگانو ناریماسا ; – ) سامورایی در خدمت خاندان اوئه‌سوگی در دوره سنگوکو اهل ژاپن بود. او پدر ناگانو ناریموری ارباب قلعه مینووا در ولایت کوزوکه بود.
مورای ناگایوری ; – ) سامورایی در خدمت مائدا توشی‌ایه در دوره سنگوکو بود.
موراکامی یوشیکیو ; – ) سامورایی در خدمت خاندان اوئه‌سوگی در دوره سنگوکو اهل ژاپن بود. او از خاندان شینانوموراکامی بود. بررسی اجمالی. در سال ۱۵۴۱، تاکدا شینگن (در آن زمان تاکدا هارونوبو) پدرش، تاکدا نوبوتورا، را به ولایت سوروگا تبعید کرد و فتح شمال ولایت شینانو را که نوبوتورا از قبل آغاز کرده بود، را ادامه داد. یک فرمانده نظامی که گفته می‌شود قوی‌ترین سامورایی در ولایت شینانو بود در سر راه شینگن ایستاد، او موراکامی یوشیکیو بود. یوشیکیو در سال ۱۵۰۱ به دنیا آمد و ۲۰ سال از شینگن بزرگتر بود. در اصل، بیش از ۳۰۰
و ۲۰ سال از شینگن بزرگتر بود. در اصل، بیش از ۳۰۰ خانواده کوچک حاکم در استان شینانو وجود داشت و خانواده‌های مرکزی آن موراکامی از ولایت هوکوشین و اوگاساوارا ناگاتوکی از ولایت چوشین (منطقه چیکوما) بودند. همه آنها، مانند خاندان تاکدا، خون سیوا-گنجی را به عنوان اجداد خود دارند. یوشیکیو از نوادگان مستقیم میناموتو نو یورینوبو (پدربزرگ سابورو یوشیمیتسو سیلا) و اوگاساوارا ناگاتوکی از نوادگان مستقیم کای گنجی، کاگامی تومیتسو و اوگاساوارا ناگاکیو بود که از نوادگان یوشیمیتسو سیلا سابورو بودند. این سه خاندان متصل به
سیلا سابورو بودند. این سه خاندان متصل به خاندان گنجی یعنی خاندان‌های تاکدا، خاندان موراکامی و خاندان اوگاساوارا، بر سر استراتژی ولایت شینانو در دوران نوبوتورا و شینگن جنگیدند. شینگن قبل از حمله‌های شدید، میانجی خاندان‌های کوچک قدرتمند شینانو بود. با این حال، برای به دست آوردن کامل ولایت شینانو او دریافت که، موراکامی و اوگاساوارا باید نابود شوند. این یوشیکیو بود که شجاعانه در مقابل شینگن ایستاد. یوشیکیو از خاندانی قدرتمند بود که بر کل منطقه شهر آییاما، شهر ناگانو، شهر چیکوما و شهر اوئدا در شمال شینانو
شهر ناگانو، شهر چیکوما و شهر اوئدا در شمال شینانو (اصطلاح امروزی) حکومت می‌کرد و به عنوان یک فرمانده نظامی که در خرد و شجاعت عالی بود شناخته می‌شد. در دوران نوبوتورا، اتحادی با خاندان تاکدا وجود داشت، اما یوشیکیو در دوران شینگن اتحاد را شکست. نبرد اوئه‌داهارا. اولین نبرد سرنوشت ساز بین تاکدا و موراکامی نبرد اوئه‌داهارا در ۱۴ فوریه ۱۵۴۸ بود. محل نبرد تقریباً در ۴ کیلومتری غرب مرکز شهر اوئدا و در سراسر رودخانه یوشیکوما واقع شده است. دو ارتش با هم درگیر شدند و هشت ساعت جنگیدند و ارتش تاکدا که در ابتدا برتری
و هشت ساعت جنگیدند و ارتش تاکدا که در ابتدا برتری داشت، با حمله ارتش موراکامی به قلعه به تدریج دچار سردرگمی شد. در اثر گرفتار استراتژی یوشیکیو، فرماندهانی مانند ایتاگاکی نوبوکاتا، آماری تورایاسو و هاجیکانو دنئمون که عمیقاً دشمن را تعقیب می‌کردند، کشته شدند. حتی خود شینگن توسط نیزه از ناحیه بازوی چپش مجروح شد. رهبری یوشیکیو، که از مزیت موقعیت جغرافیایی برخوردار بود، از رهبری شینگن پیشی گرفت. در جنگ از ارتش تاکدا ۷۰۰ سرباز کشته شدند. محاصره قلعه توئیشی. شینگن پس از جمع‌آوری نیروی مجدد، دو سال بعد، در ۱۵۵۰،
پس از جمع‌آوری نیروی مجدد، دو سال بعد، در ۱۵۵۰، یوشیکیو را دوباره به چالش کشید. هدف حمله قلعه توئیشی یکی از قلعه‌های یوشیکیو بود. قلعه توئیشی بر روی تپه‌ای قرار داشت و یکی از مستحکم‌ترین قلعه‌های شینانو بود، با چهار دیوار قلعه که به‌طور عملکردی بر روی یک منطقه وسیع قلعه چیده شده‌اند. در طی این حمله، ارتش تاکدا هم از داخل و هم از بیرون قلعه گیر می‌افتد و به بیش از ۱۰۰۰ کشته خسارت بسیاری به ارتش شینگن وارد شد. محاصره کاتسورائو. یوشیکیو دو بار شینگن را به شدت شکست داد، اما شینگن به لطف تلاش‌های شجاعانه سانادا
داد، اما شینگن به لطف تلاش‌های شجاعانه سانادا یوکیتاکا، که ملازم جدید شینگن شد، بار سوم پیروز شد. یوشیکیو به سختی جان خود را نجات داد و به طرف اوئه‌سوگی کنشین در ولایت ایچیگو فرار کرد و از او کمک خواست. این منجر به نبردهای کاواناکاجیما بعدی می‌شود. یوشیکیو در سال ۱۵۷۳ در ولایت ایچیگو درگذشت.
مونوویتس (همچنین به عنوان مونوویتس-بونا, بونا و آشویتس III شناخته می‌شود) یک اردوگاه کار اجباری نازی‌ها بود که توسط آلمان نازی در لهستان اشغالی از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵، در طول جنگ جهانی دوم و هولوکاست اداره می‌شد. برای بیشتر دوران وجود خود، مونوویتس یک زیر اردوگاه از اردوگاه کار اجباری آشویتس بود؛ از نوامبر ۱۹۴۳، این اردوگاه و دیگر زیر اردوگاه‌های نازی در منطقه به طور مشترک به عنوان «زیر اردوگاه‌های آشویتس III» شناخته می‌شدند. در نوامبر ۱۹۴۴، آلمانی‌ها نام آن را به اردوگاه کار اجباری مونوویتس تغییر دادند، به نام
اردوگاه کار اجباری مونوویتس تغییر دادند، به نام روستای مونوویس (آلمانی: مونوویتز) که در آن ساخته شده بود، در بخش ضمیمه شده لهستان. اس‌اس هاوپت‌اشتورم‌فورر (کاپیتان) هاینریش شوارتس از نوامبر ۱۹۴۳ تا ژانویه ۱۹۴۵ فرمانده بود. اس‌اس این اردوگاه را در اکتبر ۱۹۴۲ به درخواست مدیران آی‌گ فاربن برای تأمین نیروی کار برده برای مجتمع صنعتی «بونا ورکه» (کارخانه‌های بونا) تأسیس کرد. دیگر شرکت‌های صنعتی آلمانی نیز کارخانه‌هایی با زیر اردوگاه‌های خود ساختند، مانند زیر اردوگاه بوبریک زیمنس-شوکررت، نزدیک مونوویتس، برای
اردوگاه بوبریک زیمنس-شوکررت، نزدیک مونوویتس، برای بهره‌برداری از نیروی کار برده. تولیدکننده تسلیحات آلمانی کروپ، به سرپرستی عضو اس‌اس آلفرید کروپ، نیز تأسیسات تولیدی خود را نزدیک مونوویتس ساخت. مونوویتس حدود ۱۲,۰۰۰ زندانی داشت، که اکثریت بزرگی از آن‌ها یهودی بودند، علاوه بر جنایتکاران غیر یهودی و زندانیان سیاسی. اس‌اس از آی‌گه فاربن سه رایش مارک (RM) در روز برای کارگران غیر ماهر، چهار رایش مارک در ساعت برای کارگران ماهر، و یک و نیم رایش مارک برای کودکان دریافت می‌کرد. اردوگاه شامل یک «اردوگاه آموزش کار»
می‌کرد. اردوگاه شامل یک «اردوگاه آموزش کار» (Arbeitsausbildungslager) برای زندانیان غیر یهودی بود که به عنوان نامناسب با استانداردهای کاری آلمان در نظر گرفته می‌شدند. امید به زندگی کارگران یهودی در بونا ورکه سه تا چهار ماه بود؛ برای کسانی که در معادن اطراف کار می‌کردند، تنها یک ماه. کسانی که برای کار نامناسب تشخیص داده می‌شدند، در آشویتس II-بیرکناو گاز گرفته می‌شدند. پریمو لوی، نویسنده "آیا این یک انسان است" (۱۹۴۷)، از مونوویتس جان سالم به در برد، همانطور که الی ویزل، نویسنده کتاب برنده جایزه پولیتزر "شب"
الی ویزل، نویسنده کتاب برنده جایزه پولیتزر "شب" (۱۹۶۰)، که به همراه پدرش در آنجا زندانی نوجوان بود. تاریخچه. ایجاد اردوگاه نتیجه ابتکار شرکت شیمیایی آلمانی آی‌گه فاربن برای ساخت سومین کارخانه بزرگ تولید لاستیک مصنوعی و سوخت‌های مایع بود. دلیل اصلی ساخت مجتمع صنعتی در آن مکان، دسترسی فوری به نیروی کار برده از اردوگاه‌های نزدیک اوشویتس بود. آی‌گه فاربن بین فوریه و آوریل ۱۹۴۱ آماده‌سازی‌ها را انجام داد و با نازی‌ها به توافق رسید. این شرکت زمین را از خزانه‌داری به قیمت پایین خریداری کرد، پس از آنکه از مالکان
به قیمت پایین خریداری کرد، پس از آنکه از مالکان لهستانی بدون جبران خسارت مصادره شده و خانه‌هایشان تخلیه و تخریب شده بود. در همین حال، مقامهای آلمانی یهودیان را از خانه‌هایشان در اوشویتسیم بیرون کردند و آن‌ها را در سوسنوویتس یا زانوف قرار دادند و خانه‌هایشان را به آی‌گه فاربن فروختند تا به عنوان مسکن برای کارکنان شرکت که از آلمان آورده شده بودند استفاده شود. این اتفاق برای برخی از ساکنان محلی لهستانی نیز رخ داد. مقامهای آی‌گه فاربن با فرمانده اردوگاه کار اجباری به توافق رسیدند تا زندانیان را با نرخ ۳ تا ۴
به توافق رسیدند تا زندانیان را با نرخ ۳ تا ۴ مارک در روز برای کارگران ماهر و کارگران غیر ماهر استخدام کنند. کامیون‌ها در اواسط آوریل ۱۹۴۱ شروع به آوردن اولین زندانیان برای کار در سایت ساخت کارخانه کردند. از ماه مه، کارگران مجبور بودند ۶ تا ۷ کیلومتر از اردوگاه تا سایت کارخانه پیاده‌روی کنند. در پایان ژوئیه، با افزایش تعداد کارگران به بیش از هزار نفر، آن‌ها شروع به استفاده از قطار به ایستگاه دووری کردند. کارهای آن‌ها شامل تسطیح زمین، حفر کانال‌های زهکشی، نصب کابل‌ها و ساخت جاده‌ها بود. زندانیان در ماه مه
کابل‌ها و ساخت جاده‌ها بود. زندانیان در ماه مه ۱۹۴۲ به سایت ساخت و ساز بازگشتند و در آنجا کار کردند تا ۲۱ ژوئیه، زمانی که شیوع تیفوس در اردوگاه اصلی و بیرکناو سفرهای آن‌ها به کار را متوقف کرد. نگران از دست دادن کارگران، مدیریت کارخانه تصمیم گرفت اردوگاه باراکی که در مونوویتسه برای غیرنظامیان ساخته می‌شد را به اس‌اس واگذار کند تا زندانیان را در آنجا اسکان دهد. به دلیل تأخیر در تأمین سیم خاردار، چندین بار افتتاح اردوگاه به تعویق افتاد. اولین زندانیان در 26 اکتبر وارد شدند و تا اوایل نوامبر تقریباً دو هزار
اکتبر وارد شدند و تا اوایل نوامبر تقریباً دو هزار زندانی وجود داشتند. در نوامبر ۱۹۴۳، اس‌اس اعلام کرد که آشویتس II (بیرکناو) و آشویتس III به اردوگاه‌های تمرکز جداگانه تبدیل خواهند شد. افسر اس‌اس هاوپت‌اشتورم‌فورر هاینریش شوارتس از نوامبر ۱۹۴۳ تا ژانویه ۱۹۴۵ فرمانده اردوگاه مونوویتس بود. اردوگاه کار اجباری. کارخانه جدید بونا ورکه (Buna Werke یا "Monowitz Buna-Werke" در حومه اوشویتسیم واقع شده بود. ساخت این کارخانه توسط دولت ایتالیا که به واردات لاستیک نیتریل (Buna-N) از آی‌گه فاربن پس از فروپاشی تولید نفت
(Buna-N) از آی‌گه فاربن پس از فروپاشی تولید نفت مصنوعی خود علاقه‌مند بود، سفارش داده شد. لاستیک مصنوعی قرار بود تقریباً به صورت رایگان در لهستان اشغالی با استفاده از کار اجباری از میان زندانیان آشویتس و مواد خام از معادن زغال‌سنگ سابق لهستان تولید شود. کارخانه بونا تا سال ۱۹۴۴ نیروی کار تخمینی ۸۰,۰۰۰ کارگر اجباری داشت. به گفته جوزف بورکین در کتاب خود با عنوان "The Crimes and Punishment of IG Farben"، IG Farben تأمین‌کننده مالی اصلی آشویتس III بود، اردوگاهی که یک سایت تولید برای تولید لاستیک بونا داشت.
که یک سایت تولید برای تولید لاستیک بونا داشت. بورکین به اشتباه نوشت که یک شیمیدان یهودی ایتالیایی، پریمو لوی، یکی از متخصصان سطح بالا در کارخانه بونا بود و توانست با کمک همکارانش برخی از زندانیان را زنده نگه دارد، به‌طور ادعایی لاستیک بونا را با نرخ تولید قابل قبول تولید نمی‌کرد. در واقع، لوی تنها یک زندانی بود که در دو ماه آخر اسارتش به دلیل تحصیلات قبلی‌اش به عنوان شیمیدان به یک آزمایشگاه شیمی فرستاده شد. رفتار با زندانیان اردوگاه. تا سال ۱۹۴۲، مجموعه جدید اردوگاه کار اجباری حدود نیمی از مساحت پیش‌بینی
اردوگاه کار اجباری حدود نیمی از مساحت پیش‌بینی شده خود را اشغال کرده بود و گسترش آن عمدتاً در تابستان ۱۹۴۳ به پایان رسید. چهار باراک آخر یک سال بعد ساخته شدند. جمعیت اردوگاه کار اجباری از ۳۵۰۰ نفر در دسامبر ۱۹۴۲ به بیش از ۶۰۰۰ نفر در نیمه اول سال ۱۹۴۳ افزایش یافت. تا ژوئیه ۱۹۴۴، جمعیت زندانیان بیش از ۱۱۰۰۰ نفر بود که بیشتر آنها یهودی بودند. با وجود افزایش نرخ مرگ و میر ناشی از کار اجباری، گرسنگی، اعدام‌ها یا سایر اشکال قتل، تقاضا برای کار افزایش یافت و زندانیان بیشتری به اردوگاه آورده شدند. به دلیل اصرار
بیشتری به اردوگاه آورده شدند. به دلیل اصرار مدیریت کارخانه بر حذف زندانیان بیمار و خسته از مونوویتس، افرادی که قادر به ادامه کار نبودند، کشته می‌شدند. شرکت ادعا می‌کرد که آنها مبالغ زیادی برای ساخت باراک‌ها برای زندانیان ناتوان از کار خرج نکرده‌اند. در ۱۰ فوریه ۱۹۴۳ گرهارد مائورر مسئول استخدام زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری، به اوشویتسیم رفت؛ او به آی‌گه فاربن وعده داد که هزار زندانی دیگر در ازای کارگران ناتوان کارخانه خواهند رسید. بیش از ۱۰,۰۰۰ زندانی قربانی انتخاب در دوره‌ای که اردوگاه فعال بود شدند. به
انتخاب در دوره‌ای که اردوگاه فعال بود شدند. به بیمارستان اردوگاه اصلی منتقل شدند و بیشتر قربانیان با تزریق کشنده فنول به قلب کشته شدند. برخی به بیرکناو فرستاده شدند، جایی که پس از «انتخاب مجدد» در بیمارستان زندان Bllf یا در بیشتر موارد در اتاق‌های گاز کشته شدند. بیش از ۱۶۰۰ زندانی دیگر در بیمارستان مونوویتس جان باختند و بسیاری در محل ساخت و ساز تیراندازی یا در اردوگاه به دار آویخته شدند. تخمین زده می‌شود که ۱۰,۰۰۰ زندانی اردوگاه کار اجباری آشویتس به دلیل کار برای آی‌گه فاربن جان خود را از دست دادند.
کار برای آی‌گه فاربن جان خود را از دست دادند. باراک‌های آشویتس III مانند باراک‌های بیرکناو شلوغ بودند؛ با این حال، باراک‌های مونوویتس دارای پنجره و گرمایش در زمستان بودند. "Buna-Suppe"، یک سوپ آبکی، همراه با جیره‌های غذایی بسیار کم سرو می‌شد. سرکارگران مسئول کارگران بودند و از کاپوها و مردان اس‌اس می‌خواستند که بهره‌وری بیشتری را اعمال کنند و زندانیان را کتک بزنند. در گزارش‌هایی که از مونوویتس به دفتر مرکزی شرکت در فرانکفورت آم ماین ارسال شد، ماکسیمیلیان فاوست، مهندس مسئول ساخت و ساز، در این گزارش‌ها اظهار
مهندس مسئول ساخت و ساز، در این گزارش‌ها اظهار داشت که تنها راه حفظ بهره‌وری زندانیان در سطح رضایت‌بخش از طریق خشونت و تنبیه بدنی است. در حالی که او مخالفت خود را با «شلاق زدن و بدرفتاری با زندانیان تا مرگ» اعلام کرد، فاوست با این حال افزود که «دستیابی به بهره‌وری مناسب بدون چوب غیرممکن است». زندانیان مشهور اردوگاه مونوویتس. از میان زندانیان مشهوری که از اردوگاه مونوویتس جان سالم به در بردند، می‌توان به الی ویزل نویسنده و برنده جایزه صلح نوبل، و پریمو لوی نویسنده و شیمیدان، و ویلی هولت کارگردان فیلم اشاره
و شیمیدان، و ویلی هولت کارگردان فیلم اشاره کرد. پس از هولوکاست، ویزل کتاب "شب" را نوشت که به وحشت‌هایی که در اردوگاه‌های مونوویتس و بوخنوالت تجربه کرده بود، می‌پردازد. فریتس لوخنر-بده (زندانی شماره ۶۸۵۶۱ در مونوویتس) شاعری محبوب در میان زندانیان بود که به دستور مقامهای ارشد آی گه فاربن در مونوویتس بونا به قتل رسید، همانطور که دوستش ریموند ون دن استراتن در دادگاه آی گه فاربن که ۲۴ مقام ارشد شرکت محاکمه شدند، گواهی داد: تخلیه و آزادسازی اردوگاه. در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۵، اکثر زندانیانی که قادر به راه رفتن بودند از
۱۹۴۵، اکثر زندانیانی که قادر به راه رفتن بودند از اردوگاه تخلیه شدند. آنها در یک راهپیمایی مرگ به شهر گلیویتس، جایی که یک زیرمجموعه از اردوگاه مونوویتس نزدیک مرز چک قرار داشت، برده شدند. از آنجا با قطار به اردوگاه‌های بوخنوالد و ماوتهاوزن منتقل شدند. باقی زندانیان در ۲۷ ژانویه ۱۹۴۵ توسط سربازان و افسران ارتش سرخ که در آن روز به دروازه‌های آشویتس رسیدند، آزاد شدند.
سیدحسین یک شورشی وابسته به جنبش سقاوی بود که پس از سقوط پادشاهی امان الله خان توسط شورشی‌ها در ژانویه ۱۹۲۹ به عنوان وزیر دفاع مقرر شد. در مارس ۱۹۲۹ پردل خان جانشین وی گردید. وی در ۱ نوامبر ۱۹۲۹ به فرمان محمد نادر شاه به همراه دیگر شورشی‌ها در ملا عام اعدام شد. سیدحسین که زاده چاریکار بود پیش از شکل گیری جنبش در کنار حبیب الله کلکانی به راهزنی و غارت مشغول بود، "رابرت دی مک‌چزنی" وی را نائب و همکار درجه یک حبیب‌الله میداند. وی سرانجام در یک نوامبر ۱۹۲۹ در کنار حبیب الله کلکانی و دیگر سقاوی‌ها به دار مجازات
حبیب الله کلکانی و دیگر سقاوی‌ها به دار مجازات اویخته شد.
جسم هربست یا هربست انتهای عصب‌هایی هستند که شبیه جسم پاچینی هستند که در غشای مخاطی زبان، در حفره‌های روی منقار و دیگر بخش‌های بدن پرندگان یافت می‌شوند. آن‌ها از نظر کوچک‌تر و کشیده‌تر بودن، در داشتن کپسول‌های نازک‌تر و نزدیک‌تر، و در این‌که استوانه محوری در فضای خالی مرکزی توسط یک ردیف هسته‌های سلول پیوسته دربر گرفته شده است، با جسم پاچینی تفاوت دارند. نام آنها از جنین‌شناس آلمانی کورت آلفرد هربست گرفته شده است. در بسیاری از پرندگان کنارآبچر، تعداد بیشماری از سلول‌های هربست در گودال‌های روی فک پایین یافت
از سلول‌های هربست در گودال‌های روی فک پایین یافت می‌شوند که اعتقاد بر این است که پرندگان می‌توانند طعمه را در زیر ماسه یا خاک خیس حس کنند.
شیمازو شیگه‌هیده ; – ) بیست و هشتمین رهبر خاندان شیمازو و هشتمین ارباب قلمرو ساتسوما و پدر همسر اصلی شوگون یازدهم توکوگاوا ایه‌ناری، کودای‌ئین در دوره ادو اهل ژاپن بود.
رضا خانلری (زاده 16 شهریور 1357) کارگردان، تهیه کننده، نویسنده، تدوینگر، بازیگر و پژوهشگر ایرانی حوزه سینما و تلویزیون است. او یکی از فیلم سازان برجسته و معاصر و از چهره های برجسته مستندسازی در ایران است. او با بهره‌گیری از غنای فرهنگی و تاریخی کشور خود، آثار بی‌نظیری خلق می‌کند که در آن‌ها دقت و جزئی‌نگری به چشم می‌خورد. این هنرمند نه تنها به بازنمایی واقعیت ها میپردازد، بلکه با نگاهی انسانی و اجتماعی به مسائلی مانند زندگی روزمره، مشکلات اجتماعی، و زیبایی‌های طبیعی، مخاطبان خود را به تأمل و تفکر عمیق دعوت
طبیعی، مخاطبان خود را به تأمل و تفکر عمیق دعوت می‌کند. وی، با بهره‌گیری از تکنیک‌های نوین سینمایی و حفظ اصالت محتوایی، توانسته است آثار خود را در سطح بین‌المللی مطرح کند و صدای مردم و فرهنگ ایران را به گوش جهانیان برساند. اغلب آثار خانلری در ژانر اجتماعی است. او علاوه بر فعالیتهای سینمایی، تدریس، پژوهش و نگارش کتاب و مقالات زیاد را نیز تجربه کرده‌است. خانلری دانش آموخته مقطع کارشناسی "فیلم سازی، گرایش تدوین"درسال 1389و با رتبه نخست است. وی در سال 1392 تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد سینما به عنوان
خود را در مقطع کارشناسی ارشد سینما به عنوان دانشجوی ممتاز و نمونه در دانشکده هنرهای زیبا، دانشگاه تهران ادامه داد و پایان نامه خود با عنوان تاثیر اکسپرسیونیسم آلمان بر سینمای آیزنشتاین با نمره 20 را به پایان رساند. = گزیدۀ سوابق حرفه ای = مستند: "یک شب که بارون اومد..." - نویسنده و کارگردان و تدوین گر، تهیه کننده مشترک با : یوحنا حکیمی. مستند: "از فرش تا عرش" - نویسنده، تهیه کننده، کارگردان و تدوین گر . مستند: ""نازیسم" - تصویر بردار. مستند: "بازار از طهران تا تهران" - نویسنده، تهیه کننده، کارگردان،
طهران تا تهران" - نویسنده، تهیه کننده، کارگردان، تصویربردار و تدوین گر. فیلم داستانی: "آیینه ای از رویا" - نویسنده، تهیه کننده، کارگردانی و تدوین گر. فیلم کوتاه: "پنجره" - نویسنده، تهیه کننده، کارگردانی و تدوین گر. فیلم کوتاه: "سقوط." - نویسنده، تهیه کننده، کارگردانی و تدوین گر. فیلم کوتاه: "دستهایت را نفس می کشم" - نویسنده، تهیه کننده، کارگردان و تدوین گر. فیلم مستند: "طهران، سمفونی خاموش" - نویسنده، تهیه کننده، کارگردان و تدوین گر. فیلم مستند داستانی: "دود" - کارگردان و تدوین گر. فیلم کوتاه: "معکوس زمان"
- کارگردان و تدوین گر. فیلم کوتاه: "معکوس زمان" - نویسنده، تهیه کننده، کارگردان و تدوین گر. مجموعه برنامه مستند: "ممتازان"" - کارگردان. رضا خانلری، همچنین از سال 1380 تا اکنون در سمت های " مدیر برنامه ریزی و د ستیار اول کارگردان، بازیگر، تصویربردارو ..." در آثار هنرمندانی از جمله :" بیژن بیرنگ، صادق هاتفی، دکتر امیر حسن ندایی، سپهر محمدی، مسعود شاه محمدی، محسن قصابیان و ... و تیاتر های محمد حاتمی و دکتر عطاء الله کوپال نیز همکاری داشته است. = حضور در جشنواره ها = 2019، حضور در جشنواره فیلم Invisible
جشنواره ها = 2019، حضور در جشنواره فیلم Invisible Cinema، آمریکا با فیلم کوتاه داستان: دستهایت را نفس می کشم ... ، به تهیه کنندگی و کارگردانی : رضا خانلری. (18 و 19 اکتبر) 2017، حضور در بخش نمایش های ویژه سومین جشنواره بین المللی فیلم مهرگان کشور افغانستان با فیلم مستند: بازار،از طهران تا تهران، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند وتجربی. 2017، حضور در بخش بین الملل سومین جشنواره بین المللی فیلم مهرگان کشور افغانستان با فیلم مستند: طهران،سمفونی خاموش، به تهیه کنندگی
با فیلم مستند: طهران،سمفونی خاموش، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری. (شهریور 1396) 2016، حضور در جشنواره فیلمهای ایرانی فرانکفورت با فیلم مستند: بازار، از طهران تا تهران، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی (15 تا 18 خرداد ماه 1395) 2016، حضور در Germany-Cologne in Festival Film. فیلم مستند: بازار، از طهران تا تهران، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی(. 5 تا 10 خرداد ماه 1395 ) 2016، حضور در TAC
5 تا 10 خرداد ماه 1395 ) 2016، حضور در TAC International Film Festival، با فیلم مستند: بازار،از طهران تا تهران، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی. 2016، حضور در بازار فیلم «ویزیون دورئل» سوئیس Nyon( Reel Du )Visions با فیلم مستند: بازار،از طهران تا تهران، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی.(27 فروردین تا 4 اردیبهشت1395 ) اردیبهشت 1395، حضور در جشنواره فیلم ققنوس ـ همدان، با فیلم مستند: بازار،از طهران تا
ققنوس ـ همدان، با فیلم مستند: بازار،از طهران تا تهران، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی. فروردین 1395، حضور در جشنواره فیلم سما ـ تهران، با فیلم مستند: بازار،از طهران تا تهران، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی. 2015، حضور در (Italy) Roverto of Film Archaeological of Festival International ، با فیلم مستند: بازار،از طهران تا تهران به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و
رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی. آذر 1393، حضور در مسابقۀ بخش شهر هشتمین جشنوارۀ سینما حقیقت، با فیلم مستند: بازار،از طهران تا تهران به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی. مهر 1393، حضور در بخش Experimental مسابقۀ هشتمین جشنوارۀ ملی و چهارمین جشنوارۀ فیلم پروین اعتصامی، با فیلم آیینه ای از رویا به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری. اردیبهشت 1390، حضور درمسابقۀ دانشجویی چهارمین جشنواره بین المللی فیلم شهر، با فیلم مستند: طهران، سمفونی
بین المللی فیلم شهر، با فیلم مستند: طهران، سمفونی خاموش، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری. آذر 1387، نخستین جشنواره فیلم داستانی باران، با فیلم تجربی : معکوس زمان، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری. اردیبهشت 1387، دومین جشنواره سراسری فیلم کوتاه سروش منزلت، با فیلم تجربی: تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری. = جوایز و تقدیرها = گواهی استعداد درخشان از دانشگاه تهران. 2019. فیلم کوتاه داستانی: دستهایت را نفس می کشم ... ، فیلم برگزیده و جایزه انتخاب مخاطبین جشنواره فیلم Invisible Cinema، آمریکا، به
مخاطبین جشنواره فیلم Invisible Cinema، آمریکا، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری. 1398. دریافت لوح تقدیر و سپاس از معاونت امور اجتماعی و فرهنگی شهرداری تهران، برای فیلم بازار، از طهران تا تهران. 1394. دریافت لوح تقدیر و سپاس از جشنواره فرهنگی هنری ققنوس برای فیلم بازار، از طهران تا تهران. 1392. دریافت لوح تقدیر و سپاس از سازمان ملل متحد (دفتر مستقر در ایران)به دلیل همکاری وحضور در ساخت مجموعۀ نوجوان سالم (پروژۀ مشترک سازمان ملل و وزارت آموزش پرورش جمهوری اسلامی ایران. 1392. نفر نخست ورودی های
جمهوری اسلامی ایران. 1392. نفر نخست ورودی های شهریور1390، کارشناسی ارشد سینما در هنرهای زیبای داتشگاه تهران. 1392. دانشجوی نمونه و برگزیدۀ ممتاز مقطع کارشناسی ارشد دردومین جشنواره آموزش دانشگاه تهران. 1389. نفر نخست کارشناسی فیلم سازی گرایش تدوین. = سوابق پژوهشی = کتاب: "پایه‌های زیبایی‌شناسی در سینمای آیزنشتاین"، انتشارات: سنجش دانش. ----مقاله: "بررسی قابلیت‌های نمایشی شخصیت‌پردازی در نسخه‌خوانی تعزیه حر در روستای بک شهرستان دامغان"، ششمین کنفرانس بین‌المللی علوم اسلامی، پژوهش‌های دینی و حقوق، اسفند 1400.
علوم اسلامی، پژوهش‌های دینی و حقوق، اسفند 1400. Investigating the Dramatic Capabilities of Characterisation in the Reciting Version of Ta'zieh Har in Bek Village, Damghan City ----مقاله: "بررسی تاثیرات سرزندگی فضاهای شهری بر شکل‌گیری تصویر ذهنی شهروندان با تکنیک عکاسی شهری (میدان حسن‌آباد تهران)"، فصلنامه پژوهشی تخصصی شهرسازی و معماری هویت محیط - دوره 1، شماره 1، زمستان 1398. Investigating the Effects of Vitality of Urban Spaces on the Formation of Citizens' Mental Image with Urban Photography Technique
Mental Image with Urban Photography Technique (Hassan Abad Square, Tehran) ----مقاله: "بررسی تأثیر تکنولوژی دیجیتال بر زیبایی‌شناسی بیان در سینما"، نشریه مطالعات بینا رشته‌ای ارتباط و رسانه، شماره 2، دوره 1، شماره 2، صفحه 156-137، زمستان 1397. Digital Technology and Its Effects on the Aesthetic of Expression in Film ----مقاله: "آیزنشتاین، از تئاتر تا سینما"، AVANCA/CINEMA 2016. Eisenstein From Theater to Cinema ----مقاله: "تأثیر اکسپرسیونیسم آلمان بر بازیگری در سینمای آیزنشتاین"، فصلنامه علمی پژوهشی کیمیای
در سینمای آیزنشتاین"، فصلنامه علمی پژوهشی کیمیای هنر، شماره 12. The Impact of German Expressionism on the Acting Style of Eisenstein’s Cinema ----مقاله: "تأثیر عناصر بصری سینمای گریفیث بر آوانگارد و اکسپرسیونیست تا سینمای آیزنشتاین"، AVANCA/CINEMA 2015. The Effects of Visual Elements of Griffith's Cinema on Avant-Garde and Expressionist till Eisenstein's Cinema ----مقاله: "بررسی فیلم جدایی نادر از سیمین براساس قواعد سه‌پرده‌ای سید فیلد"، AVANCA/CINEMA 2015. Analysis of "A Separation" According to the
2015. Analysis of "A Separation" According to the Three-Act Structure of Syd Field ----مقاله: "بررسی ریشه‌های خشونت و تطبیق آن با تعاریف روان‌شناسی در سینمای کیم کی دوک"، AVANCA/CINEMA 2014. Roots of Violence According to Psychological Definitions in the Cinema of Kim Ki Duk ----مقاله: "آیزنشتاین و تئاتر"، فصلنامه سینمایی فارابی (ویژه سینما و تئاتر) 72: 7-21، زمستان 1391.
زویا حسین بازیگر، نویسنده و کارگردان هندی است که بیشتر در فیلم‌های هندی به فعالیت می‌پردازد. او به خاطر بازی در فیلم بوکسورها به کارگردانی آنورانگ کاشیاپ شناخته شده است. حرفه. زویا حسین در دهلی به دنیا آمد و بزرگ شد. او حرفه بازیگری خود را با فیلم بوکسورها شروع کرد. او در ابتدا با آنورانگ کاشیاپ ملاقات کرد و متن فیلم‌نامه‌ای را که نوشته بود به او داد و از او خواست تا نظرش را در مورد آن اعلام کند. آنورانگ در مورد آن نظری نداد ولی به زویا پیشنهاد داد تا یک نقش را در فیلم بوکسورها بازی کند که قرار است
یک نقش را در فیلم بوکسورها بازی کند که قرار است کارگردانی آن را بر عهده داشته باشد. فیلم‌شناسی. مجموعه اینترنتی