payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اوج ۴۸٫۴۸٪ رسید. در سال ۲۰۱۷، زنان تقریباً ۴۷٪ از نیروی کار را تشکیل می‌دادند. طبق گزارشی از کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل، زنان بخش عمده‌ای از نیروی کار بسیار ماهر را تشکیل می‌دهند. اقتصاد لسوتو به‌طور تاریخی و همچنان بر پایه کشاورزی معیشتی بوده است، با این حال افزایش قابل توجهی در تولید نساجی مشاهده شده است. کارآفرینی. هنگامی که لسوتو برنامه ملی توسعه استراتژیک خود را برای سال‌های ۲۰۱۲–۲۰۱۷ منتشر کرد، یکی از عوامل کلیدی توسعه، رشد بخش کسب‌وکارهای کوچک بود. افزایش تعداد زنان به عنوان مالکین کسب‌وکارهای
افزایش تعداد زنان به عنوان مالکین کسب‌وکارهای کوچک نیز بخش کلیدی از برنامه توسعه جنسیتی آن‌ها بود که با همکاری پروژه توسعه کارآفرینی زنان و برابری جنسیتی (WEDGE) ساخته شد. دولت نروژ نیز در این پروژه مشارکت دارد، با هدف:«ایجاد محیطی حمایت‌گرانه برای رشد کسب‌وکارهای متعلق به زنان؛ ساخت ظرفیت نهادی آژانس‌های مرتبط با توسعه کارآفرینی زنان و برابری جنسیتی، مانند ظرفیت ارائه‌دهندگان خدمات توسعه کسب‌وکار (BDS) و شرکای آن‌ها برای ارائه خدمات بهتر و بیشتر به زنان؛ و توسعه ابزارها و خدمات حمایتی برای زنان کارآفرین
و توسعه ابزارها و خدمات حمایتی برای زنان کارآفرین به منظور بهبود بهره‌وری و رشد کسب‌وکارهای GOWER تولیدی‌تر…»در حالی که این وضعیت در سایر نقاط آفریقا مانند اوگاندا و کامرون وجود ندارد، زنان در مالکیت کسب‌وکارهای کوچک در لسوتو کمتر نمایندگی می‌شوند. در سال ۲۰۰۸، ۱۷٪ از کسب‌وکارهای کوچک متعلق به زنان بودند. اکثر کسب‌وکارهای کوچک متعلق به زنان در بخش خرده‌فروشی بودند، و پس از آن بخش خدماتی، با تعداد کمی در بخش‌های صنعتی و فرآوری کشاورزی. مردان مالک بزرگ‌ترین کسب‌وکارهای کوچک مورد بررسی بودند، در حالی که زنان
کوچک مورد بررسی بودند، در حالی که زنان بیشتر احتمال داشت مالک «کسب‌وکارهای بقائی» باشند. اگرچه از زمان تصویب قانون ظرفیت قانونی افراد متأهل ۲۰۰۸ و قانون پس‌انداز و توسعه بانک لسوتو ۲۰۰۸ داده‌های جامع نظرسنجی وجود ندارد، اما محدودیت‌های آزادی اقتصادی زنان قبل از این قوانین به احتمال زیاد به کمبود مالکیت کسب‌وکارهای کوچک توسط آن‌ها کمک کرده است. پروژه توسعه کارآفرینی زنان و برابری جنسیتی نقش عمده‌ای در تصویب این قوانین داشت، با هدف بهبود برابری جنسیتی در محیط‌های کسب‌وکار.
سیرا کوتا-یارده (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال، زیر ۲۳ سال و زنان پرتغال بازی کرده است. زندگی اولیه. کوتا-یارده در کانادا متولد شد و از کودکی علاقهٔ زیادی به فوتبال نشان داد. او فوتبال پایه را با باشگاه‌های محلی آغاز کرد و به‌سرعت استعدادش در دروازه‌بانی مورد توجه مربیان قرار گرفت. نخستین گام‌های خود را در مسیر فوتبال حرفه‌ای با تیم‌های اس‌سی تورنتو و سپس بنفیکا تورنتو برداشت. این باشگاه‌ها نقش مهمی در شکل‌گیری مهارت‌های اولیهٔ او داشتند و زمینه را برای
مهارت‌های اولیهٔ او داشتند و زمینه را برای پیشرفت‌های بعدی فراهم کردند. پس از آن، او به نورث تورنتو نیتروز پیوست؛ تیمی که به‌دلیل ساختار منظم و فرصت‌های رقابتی، محل مناسبی برای رشد بازیکنان جوان است. دوران دانشگاهی. در سال ۲۰۲۱، کوتا-یارده به دانشگاه پریری ویو ای‌اندام پیوست و به‌عنوان دروازه‌بان اصلی تیم فوتبال زنان این دانشگاه انتخاب شد. او در همان سال اول، عملکرد چشمگیری از خود نشان داد و در سپتامبر ۲۰۲۱، دو هفتهٔ متوالی عنوان دروازه‌بان هفتهٔ کنفرانس SWAC را از آن خود کرد. این موفقیت‌ها توجه کارشناسان
را از آن خود کرد. این موفقیت‌ها توجه کارشناسان و مربیان فوتبال زنان دانشگاهی را به خود جلب کرد. در سال ۲۰۲۲، او به دانشگاه آرکانزاس منتقل شد؛ جایی که نه‌تنها در زمینهٔ ورزشی، بلکه در بخش علمی نیز درخشید. او در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳، دو بار پیاپی به فهرست افتخارات تحصیلی دانشگاه راه یافت که نشان‌دهندهٔ تعهد بالای او به تحصیلات است. افزون‌براین، در سال ۲۰۲۳ به عضویت تیم خدمات اجتماعی SEC درآمد؛ افتخاری که به دانشجویانی تعلق می‌گیرد که علاوه‌بر فعالیت‌های ورزشی، در امور داوطلبانه و خدمات اجتماعی نیز مشارکت فعال
در امور داوطلبانه و خدمات اجتماعی نیز مشارکت فعال دارند. در سال ۲۰۲۴، کوتا-یارده مسیر دانشگاهی خود را با انتقال به دانشگاه متودیست جنوبی ادامه داد. او در نخستین بازی فصل در ۱۵ اوت ۲۰۲۴، در ترکیب اصلی به میدان رفت و با بسته نگه‌داشتن دروازه در برابر نورث‌وسترن استیت لیدی دیمنز، پیروزی ۳–۰ تیمش را تضمین کرد. این شروع موفق، جایگاه او را در تیم جدید تثبیت کرد. دوران باشگاهی. در کنار فعالیت‌های دانشگاهی، کوتا-یارده هم‌زمان در ردهٔ باشگاهی نیز تجربه‌اندوزی کرد. از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴، او دروازه‌بان تیم نورث تورنتو
سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴، او دروازه‌بان تیم نورث تورنتو نیتروز در لیگ۱ انتاریو بود. او در این مدت با انجام بازی‌های منظم و نمایش‌های قابل‌اتکا، جایگاه خود را به‌عنوان یکی از دروازه‌بانان جوان آینده‌دار تثبیت کرد. حضور در این لیگ، که سکوی پرتاب بسیاری از بازیکنان حرفه‌ای کانادا به‌شمار می‌رود، به او امکان داد تا در سطحی بالاتر از فوتبال دانشگاهی مهارت‌های خود را توسعه دهد. در ژانویهٔ ۲۰۲۵، کوتا-یارده گام مهمی در مسیر حرفه‌ای خود برداشت و با ای‌اف‌سی تورنتو در لیگ برتر شمالی قرارداد امضا کرد. این انتقال برای او
برتر شمالی قرارداد امضا کرد. این انتقال برای او فرصتی بود تا در سطح نیمه‌حرفه‌ای و در رقابتی جدی‌تر، شایستگی‌هایش را به نمایش بگذارد. پیوستن به تیمی در لیگ تازه‌تأسیس شمالی، نشان از اعتماد به توانایی‌های او و چشم‌انداز حرفه‌ای در فوتبال کانادا دارد. دوران ملی. کوتا-یارده با داشتن مادر پرتغالی، از سوی فدراسیون فوتبال پرتغال نیز زیر نظر گرفته شد. اگرچه در کانادا به دنیا آمده، اما به‌دلیل ریشهٔ خانوادگی‌اش واجد شرایط بازی برای هر دو کشور کانادا و پرتغال است. در نهایت، او تصمیم گرفت فوتبال ملی خود را با پیراهن
نهایت، او تصمیم گرفت فوتبال ملی خود را با پیراهن تیم ملی فوتبال زنان پرتغال آغاز کند. او نخستین بازی ملی خود را در ردهٔ زیر ۱۹ سال در ۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۲ برابر تیم ملی زنان اتریش انجام داد. در این رقابت‌ها، او سه بار برای پرتغال به میدان رفت و عملکرد مثبتی داشت. در سپتامبر ۲۰۲۳، کوتا-یارده برای نخستین‌بار به اردوی تیم ملی بزرگسالان پرتغال دعوت شد تا در دو بازی از لیگ ملت‌های زنان یوفا حضور یابد. سرانجام در ۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۴، در جریان دیداری دوستانه مقابل تیم ملی فوتبال زنان کرهٔ جنوبی، به‌عنوان یار تعویضی وارد
فوتبال زنان کرهٔ جنوبی، به‌عنوان یار تعویضی وارد زمین شد و نخستین بازی رسمی‌اش را در سطح بزرگسالان انجام داد. این آغاز، می‌تواند نقطهٔ عطفی در مسیر ملی او باشد.
جوئه چن () یک زیست‌شناس ساختاری و زیست‌شیمی‌دان چینی‌تبار اهل ایالات متحده است. او استاد بیوشیمی ویلیام ئی. فورد و رئیس آزمایشگاه زیست‌شناسی و بیوفیزیک غشایی در دانشگاه راکفلر و همچنین پژوهشگر مؤسسه پزشکی هاوارد هیوز است. پژوهش‌های او بر روشن‌سازی ساختار و عملکرد ناقل‌های کاست اتصال‌دهنده آدنوزین‌تری‌فسفات (ABC) تمرکز دارد. زندگی اولیه و تحصیلات. چن در چانگشا، چین زاده شد و در سال ۱۹۸۸ از دبیرستان شماره ۱ چانگشا فارغ‌التحصیل شد. او در دانشگاه تونگ‌جی در شانگهای تحصیل کرد و سپس به ایالات متحده مهاجرت کرد. او
تحصیل کرد و سپس به ایالات متحده مهاجرت کرد. او در سال ۱۹۹۳ مدرک کارشناسی خود را در رشته شیمی از دانشگاه اوهایو دریافت کرد و سپس در سال ۱۹۹۸، دکترای زیست‌شیمی را تحت راهنمایی دان سی. وایلی از دانشگاه هاروارد گرفت. او در آنجا ویژگی‌های ساختاری منحصربه‌فردی از ویروس آنفلوانزا که مسئول بروز عفونت است را کشف کرد. حرفه. چن به‌عنوان پژوهشگر پسادکتری در آزمایشگاه دان سی. وایلی باقی ماند و سپس از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱، دورهٔ فوق‌دکترای خود را در کالج پزشکی بیلور در آزمایشگاه فلورانته آ. کوئیوچو گذراند، جایی که مطالعات
فلورانته آ. کوئیوچو گذراند، جایی که مطالعات خود بر روی ناقل‌های "ABC" را آغاز کرد. در سال ۲۰۰۲، چن به‌عنوان استادیار در دانشگاه پردو مشغول به کار شد. او در آنجا چندین جایزهٔ تدریس دریافت کرد و پژوهش‌هایش را در مجلاتی با ضریب تأثیر بالا منتشر کرد. در سال ۲۰۰۷، چن به مقام دانشیار ارتقا یافت و در سال ۲۰۱۱ نیز استاد تمام شد. در سال ۲۰۰۳، او به‌عنوان یکی از "بورسیه‌های پیو" و در سال ۲۰۰۸ نیز به‌عنوان پژوهشگر مؤسسه پزشکی هاوارد هیوز انتخاب شد. او در سال ۲۰۱۴ به دانشگاه راکفلر پیوست، جایی که هم‌اکنون استاد کرسی
دانشگاه راکفلر پیوست، جایی که هم‌اکنون استاد کرسی «ویلیام ئی. فورد» و رئیس آزمایشگاه زیست‌شناسی غشاء و زیست‌فیزیک است. در سال ۲۰۱۹، او به آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا انتخاب شد. پژوهش. چن به‌دلیل انجام پژوهش‌های مؤثر در زمینه‌های زیست‌شناسی غشاء و زیست‌فیزیک شناخته می‌شود. او آثار برجسته‌ای در زمینه‌های بلورشناسی، انتقال درون‌سلولی، و در سال‌های اخیر، در خصوص "ناقل‌های کاست اتصال‌دهنده آدنوزین‌تری‌فسفات" و نقش آن‌ها در سیستم ایمنی و بیماری‌ها منتشر کرده است. پژوهش او بر روی ناقل‌های "ABC" شامل بررسی
است. پژوهش او بر روی ناقل‌های "ABC" شامل بررسی نقش آن‌ها در مقاومت نسبت به داروهای شیمی‌درمانی، ارائه آنتی‌ژن در ایمنی تطبیقی و عفونت ویروسی، فیبروز کیستیک، و تغذیهٔ باکتریایی می‌شود. تصویرسازی مالتوز با استفاده از بلورشناسی. او همچنین از بلورشناسی برای مشاهدهٔ نحوهٔ تبدیل انرژی شیمیایی حاصل از آبکافت "ATP" به کار مکانیکی توسط "پروتئین ناقل مالتوز" استفاده کرده است؛ فرآیندی که از طریق مجموعه‌ای از تغییرات پیکربندی انجام می‌شود. این کار به‌طور خاص در سلول‌های باکتریایی کاربرد دارد، اما پیامدهایی برای
باکتریایی کاربرد دارد، اما پیامدهایی برای انسان‌ها نیز به‌همراه دارد. ناقل‌های ABC, "P-glycoprotein" و "MRP1". در سال‌های اخیر، علاقهٔ چن به ناقل‌های "ABC" که در سیستم ایمنی و بیماری‌ها نقش دارند، معطوف شده است. این ناقل‌ها گروهی متنوع از پروتئین‌های غشایی هستند که از انرژی شیمیایی آبکافت "ATP" برای انتقال مواد بر خلاف شیب الکتروشیمیایی آن‌ها استفاده می‌کنند. پژوهش‌های اولیهٔ او بر روی دو ناقل "P-glycoprotein" و "MRP1" متمرکز بود. این پژوهش‌ها به دیدگاه‌های تازه‌ای دربارهٔ سازوکاری منجر شده‌اند که برخی
تازه‌ای دربارهٔ سازوکاری منجر شده‌اند که برخی سلول‌های سرطانی از طریق آن در برابر شیمی‌درمانی مقاومت ایجاد می‌کنند. "P-glycoprotein" که در دهه ۱۹۷۰ کشف شد، مجموعه‌ای از ترکیبات مشابه از نظر ساختاری را شناسایی کرده و آن‌ها را از سلول بیرون می‌راند. این پروتئین نقشی دوگانه در سلامت انسان ایفا می‌کند: زمانی‌که سلول مورد نظر سرطانی و ترکیبات هدف، داروهای ضدسرطان باشند، عملکرد "P-glycoprotein" باعث کاهش اثربخشی شیمی‌درمانی می‌شود. ناقل‌های ABC و "CFTR". پژوهش‌های کنونی چن بر روی ناقل‌های "ABC" و نقش آن‌ها
کنونی چن بر روی ناقل‌های "ABC" و نقش آن‌ها به‌ویژه در فیبروز کیستیک متمرکز است. در میان هزاران ناقل "ABC"، یکی از آن‌ها با نام "CFTR" یا «تنظیم‌کنندهٔ هدایت غشایی فیبروز کیستیک» تکامل یافته است تا به‌عنوان یک کانال یونی وابسته به "ATP" عمل کند. جهش در ژن "CFTR" باعث ابتلا به فیبروز کیستیک می‌شود؛ بیماری مرگباری که در میان جمعیت قفقازی‌تبار با شیوع ۱ در ۲۵۰۰ دیده می‌شود.
زنان در جمهوری دومینیکن از حقوق قانونی برابر با مردان در زمینه‌های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و خانوادگی برخوردارند. شخصیت آن‌ها توسط تاریخ، فرهنگ، سنت و تجربیاتشان تعریف شده است. شخصیت. طبق قانون، زنان مدرن در جمهوری دومینیکن از نظر حقوق و مالکیت برابر با مردان هستند. با این حال، از نظر فرهنگی، زنان دومینیکن تحت یک سنت "ماچیستا" زندگی می‌کنند، جایی که زنان طبیعت "ماچیزمو" (روحیه مردسالاری) مردان دومینیکن را می‌پذیرند و تا حدی آن را درک می‌کنند. طبق سنت، از زنان جمهوری دومینیکن انتظار می‌رود که
طبق سنت، از زنان جمهوری دومینیکن انتظار می‌رود که خانه‌دارانی مطیع باشند که نقش آن‌ها در خانه شامل فرزندآوری و پرورش، مراقبت و حمایت از همسرانشان، پخت‌وپز، تمیز کردن خانه، و دوخت‌ودوز است. نقش در کار. بسیاری از زنان در جمهوری دومینیکن از نظر فرهنگی از کار کردن بازداشته می‌شوند. آن‌ها درصد بسیار کمتری از نیروی کار را در کشوری که از نظر مناطق آزاد تجاری رتبه چهارم جهانی را دارد، تشکیل می‌دهند. در سال ۱۹۹۰، متوسط حقوق یک زن شاغل در جمهوری دومینیکن ۵۹ دلار آمریکا بود، در حالی که نرخ بیکاری در بین زنان
آمریکا بود، در حالی که نرخ بیکاری در بین زنان دومینیکنی ۲۳٪ بود. در مناطق روستایی، یافتن شغل برای زنان آسان‌تر است اما حقوق کمتری نسبت به مردان دریافت می‌کنند. بسیاری از زنان جمهوری دومینیکن به نیویورک در ایالات متحده مهاجرت کردند تا از «فرهنگ مردسالار» جامعه دومینیکن فرار کنند. یک نمونه قابل توجه از ادبیاتی که مشکلات زنان در جمهوری دومینیکن و اشتیاق آن‌ها برای زندگی بهتر از طریق تحصیل را به تصویر می‌کشد، رمان تاریخی "در زمان پروانه‌ها" اثر جولیا آلوارز است که قهرمان آن مینروا میربال در زمان حکومت رافائل
که قهرمان آن مینروا میربال در زمان حکومت رافائل تروخیو در جمهوری دومینیکن زندگی می‌کرد. نمایندگی سیاسی. در سال ۱۹۳۱، اقدام فمینیستی دومینیکن به رهبری ابیگیل مجیا اولین جنبش فمینیستی کشور را برگزار کرد که خواستار حقوق برابر تحت قانون اساسی بود. زنان دومینیکن در سال ۱۹۴۲ از طریق اصلاحات قانون اساسی همان سال، که در مواد ۹ و ۱۰ تعیین شده بود، حق رأی را به دست آوردند. این تغییر مهمی در حقوق مدنی و سیاسی زنان در جمهوری دومینیکن بود. سیاست‌های پیشرو که توسط دولت خوان بوش در سال ۱۹۶۳ اجرا شد، به زنان اجازه داد تا
بوش در سال ۱۹۶۳ اجرا شد، به زنان اجازه داد تا جنبش‌های مردمی خود را در سطوح مختلف جامعه سازماندهی کنند. دهه‌ها بعد، در اوایل دهه ۹۰، سازمان‌های زنان در جمهوری دومینیکن شروع به مطالبه مشارکت بیشتر در انتخابات کردند. در این راستا، اولین قانون سهمیه زنان در دولت در ۲۱ دسامبر ۱۹۹۷ تصویب شد که مقرر کرد حداقل ۲۵ درصد از نامزدی‌های موقعیت‌های انتخابی احزاب توسط زنان اشغال شود. پس از آن، این درصد به ۳۳ درصد افزایش یافت. این قوانین حداقل تعداد نامزدها برای موقعیت‌های انتخابی را برای زنان تعیین کردند. آموزش.
انتخابی را برای زنان تعیین کردند. آموزش. نابرابری جنسیتی برای دختران در سیستم آموزشی از نظر مشارکت مسئله‌ای قابل توجه نیست. نرخ حضور در مدارس برای دختران بین سنین ۶ تا ۱۳ سال (۸۷٪) کمی بالاتر از پسران در همان سن (۸۴٪) است. با افزایش سن، این تفاوت واضح‌تر می‌شود به طوری که ۴۰٪ از دختران ۱۴ تا ۱۷ سال در مدارس ثبت‌نام کرده‌اند، در حالی که تنها ۲۹٪ از پسران همان سن ثبت‌نام کرده‌اند؛ بنابراین، پسران بیشتر از دختران احتمال دارد که از مدرسه ترک تحصیل کنند. نرخ سوادآموزی دختران ۹۲٫۳٪ و نرخ سوادآموزی پسران ۹۱٫۲٪
دختران ۹۲٫۳٪ و نرخ سوادآموزی پسران ۹۱٫۲٪ ذکر شده است. در مقایسه با میانگین جهانی، این اعداد بالاتر هستند. نرخ سوادآموزی جهانی ۸۶٫۱٪ است. برای مردان، نرخ سوادآموزی جهانی ۶۰٫۹٪ و برای زنان ۸۲٫۲٪ است. کتاب اطلاعات جهانی CIA همچنین داده‌هایی دربارهٔ انتظار تحصیل دانش‌آموزان در جمهوری دومینیکن نشان می‌دهد. برای پسران، این انتظار ۱۳ سال است که کمی پایین‌تر از انتظار تحصیل دختران که ۱۴ سال است. در سال ۲۰۰۵، یک آزمون برای دانش‌آموزان در پایه‌های ۳، ۴ و ۵ برگزار شد تا توانایی‌های آن‌ها در درک مطلب خواندن و ریاضیات
تا توانایی‌های آن‌ها در درک مطلب خواندن و ریاضیات پایه‌های ۱، ۲ و ۳ ارزیابی شود. این آزمون به نامکنسرسیوم ارزیابی و تحقیقات آموزشی (CEIE) شناخته شد. آزمون نشان داد که دختران در آزمون درک مطلب خواندن بهتر از پسران عمل کردند.
آلاین ام. بتنکورت یک زیست‌شیمی‌دان آمریکایی است، و دانشیار پزشکی و میکروبیولوژی در دانشگاه تولین است. بتنکورت روی توسعه درمان‌های مبتنی بر "سلول بنیادی مزانشیمی" ("MSC") کار می‌کند، و مدیر علمی و بنیان‌گذار دو شرکت است که با هدف تولید محصولات بالینی با استفاده از این فناوری فعالیت می‌کنند. تحصیلات. او مدرک کارشناسی علوم خود را در رشته زیست‌شیمی از دانشگاه تولین و مدرک دکترای خود را در رشته میکروبیولوژی از دانشگاه جورج‌تاون دریافت کرد و دوره پسادکترای خود را در مؤسسه ملی سلامت–مؤسسه ملی سرطان گذراند. او در
در مؤسسه ملی سلامت–مؤسسه ملی سرطان گذراند. او در سال ۱۹۹۷ به هیئت علمی دانشگاه تولین پیوست. او در دو دهه گذشته روی "سلول‌های بنیادی مزانشیمی" کار کرده است. پژوهش. پژوهش‌های بتنکورت بر محیط‌های تومورها تمرکز دارد، از جمله سازوکارهای حسگر اکسیژن، ژن‌هایی که مسیرهای اکسیژن را تنظیم می‌کنند، "پروتئین‌های متصل‌شونده به آران‌ای" و رگ‌زایی. "رگ‌زایی توموری" (تشکیل رگ‌های خونی جدید) به تعادل بین عوامل رگ‌زای وابسته به تومور مانند "VEGF" ("عامل رشد اندوتلیال عروقی") بستگی دارد. او با بهره‌گیری از این وابستگی
بستگی دارد. او با بهره‌گیری از این وابستگی سلول‌های توموری در حال رشد، تلاش کرده است تا "هیپوکسی" ایجاد کند و این فرایند فیزیولوژیک طبیعی را کنترل کند. الگوی جدیدی برای سلول‌های بنیادی مزانشیمی. واترمن، آر.اس. تامچاک، اس.ال. هنکل، اس.ال. بتنکورت، آ.ام. الگوی جدیدی از "سلول بنیادی مزانشیمی" ("MSC"): قطبش به سوی فنوتیپ MSC1 "التهادی" یا MSC2 "ایمنی‌سرکوبگر". "PLOS ONE". ‏ ۲۰۱۰، آوریل ۲۶؛ ۵(۴): e10088. بنا بر گوگل اسکالر، این مقاله ۹۳۰ بار ارجاع شده است. بازسازی ریه با سلول‌های بنیادی مزانشیمی. بانوویلن، آر.
ریه با سلول‌های بنیادی مزانشیمی. بانوویلن، آر. دبلیو. دانچاک، اس. سالیوان، دی.ئی. بتنکورت، آ.ام. سمن، ج.ای. ایگل، ام.ئی. مایو، جی.پی. گریگوری، ای.ان. وانگ، جی. تاونلی، آی.کی. برگ، زد.دی. الگوی جانوری غیرانسانی از بازسازی ریه: "زدایش سلولی" با واسطه مواد شوینده و "بازکشت درون‌کشتگاهی" اولیه با سلول‌های بنیادی مزانشیمی. "Tissue Engineering Part A."‏ ۲۰۱۲، دسامبر ۱؛ ۱۸(۲۳–۲۴): ۲۴۳۷–۵۲. بنا بر گوگل اسکالر، این مقاله ۱۵۷ بار ارجاع شده است. تأثیر فنوتیپ‌های MSC بر رشد و متاستاز تومور. واترمن، آر.اس. هنکل، اس.ال.
رشد و متاستاز تومور. واترمن، آر.اس. هنکل، اس.ال. بتنکورت، آ.ام. درمان مبتنی بر MSC1 باعث کاهش رشد تومور می‌شود، درحالی‌که درمان با MSC2 رشد و "متاستاز" تومور را افزایش می‌دهد. "PLOS ONE". ‏ ۲۰۱۲، سپتامبر ۲۰؛ ۷(۹): e45590. بنا بر گوگل اسکالر، این مقاله ۱۵۷ بار ارجاع شده است. تجاری‌سازی. بتاکورت بنیان‌گذار شرکت "کامنس بیو" بود؛ این شرکت در سال ۲۰۱۰ با نام "شرکت ویبی‌ورکس تراپیوتیکس" تأسیس شد و در سال ۲۰۱۶ نام آن به "کامنس بیو" تغییر یافت. این شرکت امیدوار است با استفاده از "سلول‌های بنیادی مزانشیمی"
است با استفاده از "سلول‌های بنیادی مزانشیمی" درمان‌هایی برای سرطان و بیماری‌های التهابی توسعه دهد. کار آن‌ها بر بازتنظیم دستگاه ایمنی بیماران با "MSC1" و "MSC2" متمرکز بود. او با تیمی پژوهشی از جمله روث اس. واترمن همکاری کرد تا فناوری اختصاصی "تحریک گیرنده شبه تول" ("STaRT") را توسعه دهد. این فناوری، سلول‌های بنیادی مزانشیمی را طوری برنامه‌ریزی می‌کند که در نقش ضدتومور (MSC1) یا ضدالتهاب (MSC2) عمل کنند. این فناوری از گیرنده‌های شبه تول ("TLR") بهره می‌گیرد؛ مولکول‌هایی طبیعی که دستگاه ایمنی ذاتی بدن برای
مولکول‌هایی طبیعی که دستگاه ایمنی ذاتی بدن برای شناسایی و واکنش به میکروب‌های مهاجم از آن‌ها استفاده می‌کند. فناوری STaRT با تحریک "TLR3"، سلول‌های MSC2 و با تحریک "TLR4"، سلول‌های MSC1 تولید می‌کند. این سکو برای درمان سرطان و بیماری‌های التهابی در نظر گرفته شده است. این محصول همچنان در مرحله پیش‌بالینی قرار دارد. بتاکورت همچنین بنیان‌گذار شرکت "ویتابولوس" است، که در سال ۲۰۱۸ در سن دیه‌گو تأسیس شد. این شرکت قصد دارد درمان با سلول‌های بنیادی را از طریق قرص‌های حاوی سلول بنیادی که سلول‌های ضدالتهابی را
قرص‌های حاوی سلول بنیادی که سلول‌های ضدالتهابی را مستقیماً به روده و کولون منتقل می‌کنند، به روشی در دسترس تبدیل کند. پروژه کنونی آن‌ها، نخستین قرص خوراکی حاوی سلول بنیادی برای بیماری کرون است. این محصول نیز همچنان در مرحله پیش‌بالینی قرار دارد.
میزان نابرابری‌های جنسیتی در سراسر لیبریا با توجه به وضعیت، منطقه، مناطق شهری/روستایی و فرهنگ‌های سنتی متفاوت است. به‌طور کلی، زنان در لیبریا در مقایسه با مردان به آموزش، خدمات بهداشتی، مالکیت املاک و عدالت دسترسی کمتری دارند. لیبریا دو جنگ داخلی ویرانگر را از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۶ و ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ تجربه کرد. این جنگ‌ها لیبریا را تقریباً نابود کرده و زیرساخت‌های آن را به حداقل رساندند و هزاران نفر کشته شدند. لیبریا رتبه ۱۷۴ از ۱۸۷ را در شاخص گزارش توسعه انسانی و رتبه ۱۵۴ از ۱۵۹ را در شاخص نابرابری جنسیتی دارد. با وجود
از ۱۵۹ را در شاخص نابرابری جنسیتی دارد. با وجود پیشرفت‌های اقتصاد لیبریا از زمان پایان جنگ داخلی دوم در سال ۲۰۰۳، این کشور همچنان یکی از فقیرترین کشورهای جهان است، با سطح بالای فقر و محرومیت که با بحران‌های اقتصادی و افزایش قیمت مواد غذایی تشدید شده است. نقش‌های جنسیتی. در لیبریا، زنان و مردان تقسیم کار جنسیتی واضحی دارند. زنان معمولاً کارهای نظافت، آشپزی و مراقبت از کودکان را انجام می‌دهند، اما مشارکت آن‌ها در خانواده به ندرت به عنوان کار شناخته می‌شود. مردان به عنوان سرپرست خانوار و تأمین‌کنندگان اصلی
مردان به عنوان سرپرست خانوار و تأمین‌کنندگان اصلی شناخته می‌شوند. زنان به دلیل تعصبات در زمینه آموزش، خدمات بهداشتی، مالکیت زمین و دسترسی به اعتبار، همراه با شیوه‌های فرهنگی مانند ازدواج‌های از پیش تعیین‌شده و ناقص‌سازی جنسی زنان از پیشرفت در جامعه بازمی‌مانند. این عوامل مانع ورود زنان به نیروی کار می‌شوند. نقش سنتی زنان به عنوان مراقبت‌کنندگان در جامعه لیبریایی نمونه‌ای از ایده مارثا نوسبام در مورد رویکرد مبتنی بر منابع است که از حفظ وضعیت موجود حمایت می‌کند. تغییرات به سوی برابری جنسیتی در لیبریا. پس از
تغییرات به سوی برابری جنسیتی در لیبریا. پس از امضای معاهده صلح توسط سازمان ملل متحد با لیبریا در سال ۲۰۰۳، نقش‌های جنسیتی که زنان را از دستیابی به برابری بازمی‌داشت، شروع به تغییر کرد. پس از پایان جنگ‌های لیبریا، در ابتدا مشارکت زنان در موقعیت‌های قدرت، سازمان‌ها یا دولت تقریباً وجود نداشت. اکنون، طبق گزارش دبیرخانه NGO زنان لیبریا (WONGOSOL)، بیش از ۱۰۰ سازمان زنان وجود دارند. این سازمان‌ها وظیفه دارند که منابع مالی را به زنان رهبر محلی قدرتمند اختصاص دهند. در مقایسه با دیگر کشورهایی که تحت تأثیر جنگ قرار
در مقایسه با دیگر کشورهایی که تحت تأثیر جنگ قرار گرفته‌اند، زنان لیبریا موفق شده‌اند علی‌رغم مقاومت مردان صدای خود را در سیاست به گوش برسانند. از نظر مشارکت زنان در سیاست، لیبریا اولین رئیس‌جمهور زن خود، الن جانسون سیرلیف، را در سال ۲۰۰۶ انتخاب کرد که گامی به سوی پیشرفت در یک کشور در حال توسعه بود. اخیراً، مؤسسه ملی افکار عمومی (NIPO) از طریق سازماندهی ۱۶ روز فعالیت علیه خشونت جنسیتی، آگاهی دربارهٔ توانمندسازی زنان و برابری را افزایش داده است. این کمپین یک‌ماهه آگاهی را دربارهٔ حقوق قانونی زنان در سطح ملی
آگاهی را دربارهٔ حقوق قانونی زنان در سطح ملی و بین‌المللی و همچنین مشارکت زنان در سیاست و تصمیم‌گیری افزایش داد. در مقیاسی بین‌المللی‌تر، با کمک سوئد، زنان سازمان ملل به مردان برای پیوستن به مبارزه علیه خشونت جنسیتی دسترسی پیدا کردند. به عنوان بخشی از این کمپین، دوازده مرد به عنوان سفیر نامزد شدند تا آگاهی را افزایش داده و دیگر مردان را تشویق کنند که علیه خشونت علیه زنان موضع بگیرند. اگرچه پیشرفت‌هایی حاصل شده است، اما برای تحقق هدف توسعه هزاره (MDG) در ترویج برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان، هنوز
در ترویج برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان، هنوز زمینه‌هایی برای بهبود وجود دارد، مانند رسیدگی به تبعیض جنسیتی در قوانین، فرصت‌های شغلی نابرابر و شکاف‌های دستمزدی، و همچنین کمبود مشارکت برابر زنان در تصمیم‌گیری.
یورش مغول به جاوه تلاشی نظامی بود از سوی قوبلای خان، که به‌طور اسمی خاقان بزرگ امپراتوری مغول و بنیان‌گذار دودمان یوآن بود، برای حمله به جزیرهٔ جاوه در اندونزی کنونی. در سال ۱۲۹۳ میلادی، او ناوگانی بزرگ شامل ۱٬۰۰۰ کشتی و ۲۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ سرباز را به جاوه اعزام کرد. این یورش به‌عنوان لشکرکشی تنبیهی علیه کرتانگارا، پادشاه سینگاساری انجام شد که از پرداخت باج به یوآن سر باز زده و یکی از فرستادگان آن را ناقص کرده بود. با این‌حال، این یورش با شکست مغول‌ها پایان یافت و در پی آن، امپراتوری ماجاپاهیت به‌عنوان یک
یافت و در پی آن، امپراتوری ماجاپاهیت به‌عنوان یک قدرت دریامحور در شرق جاوه بنیان نهاده شد و تا سده‌های چهاردهم تا شانزدهم میلادی دوام یافت. مغول‌ها از سال ۱۲۷۱ تا ۱۳۶۸ میلادی بر چین فرمانروایی کردند؛ دوره‌ای که در تاریخ چین به‌نام «یوآن بزرگ» یا «دودمان یوآن» شناخته می‌شود. نخستین امپراتور این دودمان، قوبلای خان، نوهٔ چنگیز خان بود که امپراتوری مغول را بنیان نهاده بود. در سال ۱۲۹۳ میلادی، قوبلای خان ناوگانی را برای یورش به پادشاهی سینگهاساری در جزیره جاوه اعزام کرد. این لشکرکشی یکی از شگفت‌انگیزترین سفرهای
کرد. این لشکرکشی یکی از شگفت‌انگیزترین سفرهای مغول‌ها بود؛ چراکه آنان «در سراسر دشت‌ها، جنگل‌های برفی، کوهستان‌ها و بیابان‌ها جنگیده بودند، اما در جنگل‌های جنوب شرق آسیا با شرایط و عواملی روبه‌رو شدند که بیش از همه برایشان بیگانه بود». از سال ۱۲۷۴ میلادی، قوبلای خان با انگیزهٔ گسترش قدرت سیاسی خود در خاور و جنوب خاوری آسیا، هزاران کشتی و جنگجو برای یورش به ژاپن، دایی ویت (شمال ویتنام امروزی)، چامپا (پادشاهی‌های باستانی در مرکز و جنوب ویتنام کنونی) و پادشاهی سینگهاساری در جاوه گسیل داشت. آثار باستان‌شناختی
سینگهاساری در جاوه گسیل داشت. آثار باستان‌شناختی از جمله لنگرها، چوب‌های کشتی و جنگ‌افزارهای مغولی در سواحل جزیره تاکاشیما در ژاپن یافت شده و گزارش‌هایی از کشف تیرک‌های چوبی بزرگ – احتمالاً برای دفاع – در شمال ویتنام نیز موجود است. وضعیت پیش از درگیری. قوبلای خان، بنیان‌گذار دودمان یوآن و خاقان امپراتوری مغول، فرستادگان و سفیرانی را به کشورهای گوناگون گسیل داشت تا آن‌ها را به پذیرش حمایت او و پرداخت خراج وادارد. یکی از این فرستادگان، من‌شی یا منگ‌چی، از وزیران قوبلای خان بود که به جاوه اعزام شد، اما در
وزیران قوبلای خان بود که به جاوه اعزام شد، اما در آنجا با برخوردی نامناسب روبه‌رو شد[۳]. کرتاناگارا، پادشاه پادشاهی سینگاساری، از پیشنهاد من‌شی آزرده شد و با سوزاندن صورت او با آهن داغ ـ کاری که معمولاً با دزدان می‌کردند ـ و بریدن گوش‌هایش، او را با تحقیر بازگرداند. وقتی این وزیر به دربار بازگشت، قوبلای خان از این رفتار شوکه شد و در سال ۱۲۹۲ فرمان یک لشکرکشی تنبیهی علیه کرتاناگارا را صادر کرد و او را «بربر» خواند. بر اساس کتاب «تاریخ یوآن»، تاریخ رسمی دودمان یوآن، بین ۲۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ سرباز از استان‌های
یوآن، بین ۲۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ سرباز از استان‌های فوجیان، جیانگ‌شی و هوگوانگ گردآوری شدند، به‌همراه ۱٬۰۰۰ کشتی و ذخیرهٔ آذوقه برای یک سال[۴]. فرماندهی این نیرو را شی‌بی، یک مغول؛ آیکه مسه، یک اویغور؛ و گائوشینگ، یک چینی بر عهده داشتند. نوع کشتی‌های مورد استفاده در تاریخ یوآن ذکر نشده، اما مورخ بریتانیایی جی.آر.جی. ورچستر تخمین زده است که کشتی‌های یوآن (جونک‌ها) حدود ۱۱ متر عرض و بیش از ۳۰ متر طول داشته‌اند. با توجه به نسبت شمار کشتی‌ها به سربازان، هر کشتی احتمالاً بین ۲۰ تا ۳۰ سرباز را حمل می‌کرد. در همین
بین ۲۰ تا ۳۰ سرباز را حمل می‌کرد. در همین زمان، اوضاع ژئوپولیتیکی جاوه دگرگون شده بود. پس از شکست دادن پادشاهی مالایو دارماس‌رایا در سوماترا در سال ۱۲۹۰، پادشاهی سینگاساری نیرومندترین کشور منطقه شد. اما از آنجا که کرتاناگارا ارتش بزرگی را در کارزار پامالایو به سوماترا فرستاده بود، پایتخت بی‌دفاع باقی مانده بود. در سال ۱۲۹۲، جایاکاتوانگ، دوک کدیری (گِلانگ‌گِلانگ)، که تابع پادشاهی سینگاساری بود، از فرصت بهره برد و علیه کرتاناگارا شورش کرد. این شورش با حمایت آریا ویراجا، فرماندار سومنپ در جزیرهٔ مادورا، تقویت