payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و «کاهش» یا «اسکن» هستند. وظیفه موازی. این عملیات، همانطور که از نامشان پیداست، بر روی وظایف کار می کنند. هر نوع الگوریتم تحت این به دلیل تغییر در رفتار بین کارها متفاوت است. الگوریتم‌های موازی کار شامل «squentials»، «farms»، «pipes»، «if»، «for» و «while» هستند. اسکلت های رزولوشن. این اسکلت ها با اسکلت های معمولی که در بالا یافت می شوند بسیار متفاوت هستند. الگوریتم های 'Resolution' از ترکیبی از روش ها برای حل یک مشکل مشخص استفاده می کنند. مسئله داده شده الگوریتم می تواند "خانواده ای از مسائل" باشد. دو نوع
می تواند "خانواده ای از مسائل" باشد. دو نوع اصلی از این اسکلت ها وجود دارد، «تقسیم کن و غلبه کن» یا «برند و محدود کن».
کد حمل اثبات ( PCC ) مکانیزم نرم‌افزاری است که به سیستم میزبان اجازه می‌دهد تا ویژگی‌های یک برنامه را از طریق یک مدرک رسمی که کد اجرایی برنامه را همراهی می‌کند تأیید کند. سیستم میزبان می‌تواند به سرعت اعتبار اثبات را تأیید کند، و می‌تواند نتایج اثبات را با خط‌مشی امنیتی خود مقایسه کند تا مشخص کند آیا اجرای برنامه امن است یا خیر. این می تواند به ویژه در تضمین ایمنی حافظه مفید باشد (یعنی جلوگیری از مسائلی مانند سرریز بافر ). کد حمل اثبات در اصل در سال 1996 توسط جورج نکولا و پیتر لی توصیف شد. مثال فیلتر بسته.
جورج نکولا و پیتر لی توصیف شد. مثال فیلتر بسته. انتشار اولیه در مورد کد حمل اثباتی در سال 1996 از فیلترهای بسته به عنوان مثال استفاده کرد: یک برنامه کاربردی حالت کاربر تابعی را که در کد ماشین نوشته شده است به هسته تحویل می دهد که تعیین می کند آیا یک برنامه به پردازش یک بسته شبکه خاص علاقه دارد یا خیر. از آنجایی که فیلتر بسته در حالت هسته اجرا می شود، اگر حاوی کدهای مخربی باشد که در ساختارهای داده هسته می نویسد، می تواند یکپارچگی سیستم را به خطر بیندازد. رویکردهای سنتی برای این مشکل عبارتند از تفسیر یک زبان
سنتی برای این مشکل عبارتند از تفسیر یک زبان خاص دامنه برای فیلتر کردن بسته ها، درج بررسی در هر دسترسی حافظه ( ایزوله کردن خطای نرم افزار )، و نوشتن فیلتر به یک زبان سطح بالا که قبل از اجرا توسط هسته کامپایل می شود. این رویکردها دارای معایب عملکردی برای کدهایی هستند که اغلب مانند یک فیلتر بسته اجرا می شوند، به جز رویکرد کامپایل درون هسته ای، که تنها زمانی که کد را بارگذاری می کند، نه هر بار که اجرا می شود، کامپایل می کند. با کد حمل اثباتی، هسته یک خط مشی امنیتی را منتشر می کند که ویژگی هایی را مشخص می کند
را منتشر می کند که ویژگی هایی را مشخص می کند که هر فیلتر بسته باید از آنها تبعیت کند: برای مثال، فیلتر بسته به حافظه خارج از بسته و منطقه حافظه خراش آن دسترسی نخواهد داشت. یک اثبات قضیه برای نشان دادن اینکه کد ماشین این سیاست را برآورده می کند استفاده می شود. مراحل این اثبات ضبط شده و به کد ماشینی که به بارگذار برنامه هسته داده می شود متصل می شود. سپس بارگذار برنامه می تواند به سرعت اثبات را تأیید کند و به آن اجازه می دهد تا پس از آن کد دستگاه را بدون هیچ گونه بررسی اضافی اجرا کند. اگر یک شخص مخرب یا کد
گونه بررسی اضافی اجرا کند. اگر یک شخص مخرب یا کد ماشین یا اثبات را تغییر دهد، کد حامل اثبات به دست آمده یا نامعتبر یا بی ضرر است (هنوز مطابق با خط مشی امنیتی است).
شیشه‌های کریستال مایع (LC Glass) نوعی شیشه‌های هوشمند و از مصالح نوین نوری هستند که امکان تغییر وضعیت بین حالت شفاف و مات را تحت تأثیر یک میدان الکتریکی فراهم می‌کنند. این شیشه‌ها ترکیبی از خواص مواد کریستال مایع و شیشه‌های سنتی را در خود دارند و بسته به نوع فناوری به‌کاررفته، می‌توانند در پاسخ به جریان برق، خواص نوری خود را به‌صورت برگشت‌پذیر تغییر دهند. این ویژگی باعث شده است که در طی سال‌های اخیر، شیشه‌های هوشمند در حوزه‌هایی نظیر معماری نوین، اتوماسیون ساختمان، امنیت بصری، تجهیزات پزشکی، و نیز طراحی
ساختمان، امنیت بصری، تجهیزات پزشکی، و نیز طراحی فضاهای نمایشگاهی کاربرد گسترده‌ای پیدا کنند. تاریخچه و سیر تکامل فناوری. فناوری شیشه‌های هوشمند نخستین بار در دهه ۱۹۸۰ میلادی، همزمان با پیشرفت نمایشگرهای کریستال مایع (LCD)، مورد توجه پژوهشگران قرار گرفت. ایده اصلی بهره‌گیری از قابلیت تغییر جهت‌گیری مولکول‌های کریستال مایع در برابر میدان الکتریکی و تأثیر آن بر عبور نور بود. این مفهوم با توسعه فناوری‌های فیلم نازک و لایه‌های رسانای شفاف، به ساخت محصولاتی انجامید که می‌توانند شفافیت یا تیرگی خود را به شکل
که می‌توانند شفافیت یا تیرگی خود را به شکل کنترل‌شده تغییر دهند. در ادامه، فناوری‌های الکتروکرومیک، پراکندگی ذرات معلق (SPD) و نانوساختارهای فوتونیکی نیز به این حوزه افزوده شدند. ساختار و عملکرد. شیشه‌های کریستال مایع معمولاً از چند لایه تشکیل شده‌اند که مهم‌ترین آن‌ها، یک لایه فعال شامل مخلوطی از کریستال‌های مایع پراکنده در یک بستر پلیمری است. این لایه بین دو لایه شیشه‌ای قرار می‌گیرد که سطوح داخلی آن‌ها با مواد رسانای شفاف مانند اکسید قلع دوپ‌شده با ایندیوم (ITO) پوشیده شده‌است. در حالت خاموش، مولکول‌های
(ITO) پوشیده شده‌است. در حالت خاموش، مولکول‌های کریستال مایع جهت‌گیری تصادفی دارند و باعث پخش نور و کدر شدن شیشه می‌شوند. با اعمال جریان الکتریکی، این مولکول‌ها به‌صورت منظم در راستای میدان الکتریکی جهت می‌گیرند و امکان عبور مستقیم نور فراهم می‌شود که نتیجه آن شفاف شدن شیشه است. خواص فیزیکی و نوری. از نظر خواص فیزیکی و عملکردی، شیشه‌های هوشمند دارای ویژگی‌هایی همچون گذردهی نوری قابل تنظیم، زمان پاسخ سریع (معمولاً کمتر از یک ثانیه)، عملکرد بی‌صدا و بدون حرکت مکانیکی، و مصرف انرژی نسبتاً پایین در حالت پایدار
مکانیکی، و مصرف انرژی نسبتاً پایین در حالت پایدار هستند. علاوه بر این، برخی انواع این شیشه‌ها می‌توانند در برابر اشعه فرابنفش مقاومت نشان دهند یا حتی به‌صورت حرارتی کنترل‌شونده نیز طراحی شوند. همچنین، لایه‌های سازنده آن‌ها می‌توانند به گونه‌ای انتخاب شوند که مقاومت مکانیکی، پایداری در برابر رطوبت و اشعه UV نیز تضمین شود. کاربردها. در حال حاضر، شیشه‌های هوشمند کاربردهای وسیعی دارند. در معماری مدرن، این شیشه‌ها به‌عنوان جداکننده‌های فضاهای داخلی و پنجره‌های قابل کنترل برای کاهش مصرف انرژی در سرمایش و گرمایش
کنترل برای کاهش مصرف انرژی در سرمایش و گرمایش استفاده می‌شوند. یکی از نمونه‌های رایج استفاده از آن‌ها در اتاق‌های کنفرانس، دفاتر کاری و اتاق‌های تعویض لباس در فروشگاه‌ها است. همچنین در هتل‌ها، به‌ویژه در فضاهای بین حمام و اتاق، به کار می‌روند تا در مواقع لزوم حریم خصوصی را فراهم کنند. در موزه‌ها نیز از شیشه‌های هوشمند برای کنترل میزان نور ورودی به آثار حساس استفاده می‌شود تا از آسیب ناشی از تابش مستقیم نور خورشید جلوگیری شود. روش‌های تولید. برای ساخت شیشه‌های هوشمند، ابتدا لایه‌های شیشه‌ای سکوریت انتخاب
هوشمند، ابتدا لایه‌های شیشه‌ای سکوریت انتخاب شده و سطح داخلی آن‌ها با لایه‌های رسانای شفاف مانند ITO پوشش داده می‌شود. در مرحله بعد، لایه فعال حاوی کریستال مایع یا مواد الکتروکرومیک بین آن‌ها قرار می‌گیرد. این کار ممکن است از طریق روش‌هایی همچون پوشش‌دهی غوطه‌وری یا لمیناسیون انجام شود. سپس، لایه‌ها در یک محیط تمیز به‌هم متصل شده و فرآیند آب‌بندی و اتصال الکترودهای خارجی صورت می‌گیرد. در پایان، پنل نهایی تحت آزمایش‌های نوری، حرارتی، و مکانیکی قرار می‌گیرد تا عملکرد آن در شرایط مختلف سنجیده شود. مواد
تا عملکرد آن در شرایط مختلف سنجیده شود. مواد به‌کاررفته. مواد به‌کاررفته در تولید این شیشه‌ها نیز متنوع‌اند. برای ایجاد لایه‌های رسانا از ترکیباتی مانند ایندیوم تین اکساید (ITO)، فلورین دوپ‌شده با اکسید قلع (FTO)، و در فناوری‌های نوین، گرافن یا نانولوله‌های کربنی استفاده می‌شود. لایه فعال بسته به نوع فناوری ممکن است از کریستال مایع پراکنده در پلیمر (PDLC)، اکسیدهای فلزی الکتروکرومیک مانند WO₃ یا ذرات معلق استفاده کند. چسب‌های EVA یا PVB برای لمینیت کردن لایه‌ها و چسب‌های اپوکسی برای آب‌بندی به کار می‌روند.
و چسب‌های اپوکسی برای آب‌بندی به کار می‌روند. لایه‌های بیرونی معمولاً از شیشه سکوریت یا شیشه‌های کم‌گسیل (Low-E) هستند که علاوه بر مقاومت حرارتی، به صرفه‌جویی در مصرف انرژی کمک می‌کنند. مقایسه فناوری‌های مختلف. فناوری‌های متنوعی در زمینه شیشه‌های هوشمند وجود دارد که هر کدام ویژگی‌ها، مزایا و معایب خاص خود را دارند. فناوری PDLC از کریستال مایع در بستر پلیمری بهره می‌برد و مناسب برای کاربردهایی با اولویت مات شدن سریع است. فناوری SPD از ذرات معلق بهره می‌برد و کنترل نور عبوری با دقت بالا را ممکن می‌سازد. در
و کنترل نور عبوری با دقت بالا را ممکن می‌سازد. در مقابل، فناوری‌های الکتروکرومیک بیشتر برای کاربردهایی با نیاز به تغییرات تدریجی در شفافیت مناسب هستند، اگرچه زمان پاسخ آهسته‌تری دارند. انتخاب فناوری مناسب بستگی به نیاز پروژه، نوع مصرف، قیمت تمام‌شده و شرایط محیطی دارد. مزایا و معایب. از مهم‌ترین مزایای شیشه‌های هوشمند می‌توان به افزایش بهره‌وری انرژی، بهبود حریم خصوصی، کاهش نیاز به پرده‌ها یا کرکره‌ها، و ارتقاء زیبایی‌شناسی فضا اشاره کرد. همچنین قابلیت یکپارچه‌سازی با سیستم‌های هوشمند ساختمانی، آن‌ها را به
با سیستم‌های هوشمند ساختمانی، آن‌ها را به گزینه‌ای ایده‌آل برای معماری مدرن تبدیل کرده است. در مقابل، معایبی مانند قیمت بالا، نیاز به نصب تخصصی، محدودیت در ابعاد پنل‌ها، و در برخی موارد افت عملکرد در طول زمان نیز مطرح هستند. با این حال، پیشرفت فناوری و تولید انبوه می‌تواند در آینده این موانع را کاهش دهد. چشم‌انداز آینده. تکنولوژی شیشه‌های هوشمند همچنان در حال پیشرفت است. در سال‌های اخیر، تلاش‌هایی برای کاهش هزینه تولید، بهبود شفافیت، افزایش پایداری طولانی‌مدت و امکان استفاده در پنل‌های بزرگ‌تر انجام
و امکان استفاده در پنل‌های بزرگ‌تر انجام شده‌است. همچنین، تحقیقات بر روی استفاده از نانوذرات، به‌ویژه در بهبود عملکرد نوری و مصرف انرژی، رو به افزایش است. برخی پروژه‌ها به دنبال تلفیق شیشه‌های هوشمند با سیستم‌های هوشمند خانگی و اینترنت اشیاء (IoT) هستند تا کاربر بتواند از راه دور یا از طریق اپلیکیشن، وضعیت شیشه را کنترل کند. جمع‌بندی. در مجموع، شیشه‌های هوشمند کریستال مایع، نمادی از همگرایی علم مواد، مهندسی اپتیک و طراحی نوآورانه در معماری مدرن هستند. این فناوری، نه تنها پاسخگوی نیازهای عملکردی و
این فناوری، نه تنها پاسخگوی نیازهای عملکردی و زیبایی‌شناختی در فضاهای مختلف است، بلکه به‌عنوان راه‌حلی مؤثر برای بهینه‌سازی مصرف انرژی و افزایش بهره‌وری محیطی در سازه‌های هوشمند آینده مطرح است.
آهن تلوریک که به آن آهن بومی نیز می گویند، آهنی است که در زمین منشأ گرفته است و به جای سنگ معدن به شکل فلزی یافت می شود. آهن تلوریک بسیار نادر است و تنها یک ذخایر اصلی شناخته شده در جهان در گرینلند واقع شده است. مقدمه. به استثنای هسته مذاب آن، تقریباً تمام آهن عنصری روی زمین به صورت سنگ آهن یافت می شود. تصور می‌شد که تمام آهن‌های فلزی در طول رویداد بزرگ اکسیداسیون ، که تقریباً از 2 شروع شد، به اکسیدهای آهن تبدیل شده است. میلیارد سال پیش، در میان سایر نظریه ها. تا اواخر دهه 1800، آهن به عنوان یک فلز بومی ،
ها. تا اواخر دهه 1800، آهن به عنوان یک فلز بومی ، خارج از گرینلند منزوی، فقط در حد حدس و گمان بود. تنها آهن زمینی شناخته شده به شکل فلزی به عنوان شهاب سنگ یافت شد که از فضای بیرونی بر روی زمین رسوب کرده بود. آهن تلوریک از کلمه لاتین "Tellus" به معنای "زمین" (سیاره، در مقابل "terra" به معنی "زمین": زمین، زمین یا خاک) نامگذاری شده است) که با پسوند "-ic" به معنای "از" یا "زاده شده از" ترکیب شده است و آن را از شهاب سنگ ها متمایز می کند. آهن تلوریک شبیه آهن شهاب سنگ است، زیرا حاوی مقدار قابل توجهی از نیکل و
سنگ است، زیرا حاوی مقدار قابل توجهی از نیکل و ساختارهای ویدمن استاتن است. با این حال، آهن تلوریک معمولاً تنها حاوی حدود 3 درصد نیکل است که برای شهاب‌سنگ‌ها بسیار کم است، که هیچ کدام با کمتر از 5 درصد یافت نشده‌اند. دو نوع آهن تلوریک وجود دارد: هر دو "نوع 1" و "تایپ کنید 2" حاوی مقادیر قابل مقایسه ای از نیکل و سایر ناخالصی ها است. تفاوت اصلی این دو در محتوای کربن است که به شدت بر سختی، کارایی و نقطه ذوب فلز تأثیر می گذارد. خواص مواد. آهن تلوریک آهن فلزی است که در گوشته و پوسته زمین تشکیل شده است. اگرچه
است که در گوشته و پوسته زمین تشکیل شده است. اگرچه ذخایر جزئی آهن تلوریک در سراسر جهان یافت شده است، سواحل غربی گرینلند تنها ذخایر اصلی شناخته شده را در خود جای داده است. با این حال، این ذخایر ممکن است از نظر شکل و ترکیب، حتی در همان منطقه، و همچنین تغییرات شدید بین مناطق مختلف مانند Uivfaq، Asuk، Blaafjeld و Mellemfjord به شدت متفاوت باشند. عامل مشترک این است که تمام نهشته‌های گرینلند در دایک‌ها (شکستگی‌های پر از گدازه در سنگ بستر) یا اکستروژن‌هایی که سنگ‌های مذاب قادر به بیرون ریختن بر روی سطح هستند، یافت
مذاب قادر به بیرون ریختن بر روی سطح هستند، یافت می‌شوند. وجه مشترک دیگر این است که همه رسوبات در ارتباط با فلدسپات غنی از گرافیت یافت می شوند که احتمالاً به محتوای کربن بالا و حضور اکسید کم در فلز کمک می کند، اگرچه مشخص نیست که آیا این فلز توانسته از اکسید شدن با بقیه آهن زمین فرار کند یا اینکه به عنوان بستری از سنگ معدن و زغال سنگ شروع شده است که فرورانش کرده و سپس در محیط طبیعی غنی شده به دلیل ذرات غلیظ تولید شده است. فلدسپات گرافیتی . آهن تلوریک در گرینلند منحصر به فرد است، زیرا تقریباً در تمام فازهای
منحصر به فرد است، زیرا تقریباً در تمام فازهای آلیاژهای آهن-کربن و با ساختارهای کریستالی بسیار متفاوت یافت می شود. در برخی از سنگ‌ها مخلوط با بازالت به صورت دانه‌های بسیار ریز با گوشه‌های تیز و شکل‌های نامنظم یافت می‌شود، در حالی که در برخی دیگر قطرات کوچک به اندازه دانه در ماگمای مذاب می‌توانستند به قطرات بزرگ‌تر و نخودی تبدیل شوند که عمدتاً به شکل کروی یا مستطیلی متبلور می‌شوند. در برخی دیگر، دایک یا اکستروژن ممکن است تقریباً به طور کامل از چدن با کربن بسیار بالا ساخته شود، که به دلیل ویسکوزیته و نقطه ذوب
بالا ساخته شود، که به دلیل ویسکوزیته و نقطه ذوب پایین‌تر می‌تواند به راحتی در داخل ماگما ادغام شده و به شکاف‌ها جاری شود. این چدن اغلب با پوسته یا حاوی قطعات بازالت است، زیرا به صورت توده‌های کروی بسیار بزرگ درون گدازه از زمین خارج می‌شود، که از آن سنگ‌های بزرگ به دلیل فرسایش طبیعی بازالت اطراف تشکیل می‌شوند. آهن تلوریک بسته به میزان کربن، عمدتاً به دو گروه تقسیم می شود. تایپ کنید 1 یک چدن است که معمولاً حاوی بیش از 2.0٪ کربن است، در حالی که نوع آن است 2 جایی بین آهن فرفورژه و فولاد یوتکتوئیدی است. هر دو
بین آهن فرفورژه و فولاد یوتکتوئیدی است. هر دو نوع تمایل دارند به خوبی با هوازدگی در عناصر مقابله کنند، اما تمایل دارند خیلی سریع در فضای خشک و کنترل‌شده موزه تجزیه و فرو بریزند، اگرچه نوع 2 به مراتب بیشتر مستعد این نوع آسیب است. نوع 1. نوع 1 آهن تلوریک حاوی مقدار قابل توجهی کربن است. نوع 1 یک چدن نیکل سفید است که حاوی 1.7 تا 4 درصد کربن و 0.05 تا 4 درصد نیکل است که بسیار سخت و شکننده است و به خوبی به کار سرد پاسخ نمی دهد. ساختار نوع 1 عمدتاً از پرلیت و سمنتیت یا کوهنیت با ترکیبات ترویلیت و سیلیکات تشکیل
یا کوهنیت با ترکیبات ترویلیت و سیلیکات تشکیل شده است. اندازه دانه های فریت به طور معمول حدود یک میلی متر است. اگرچه ترکیب دانه ها ممکن است متفاوت باشد، حتی در یک دانه، آنها عمدتاً از نیکل-فریت نسبتاً خالص تشکیل شده اند. دانه های فریت با لایه های سمنتیتی به هم متصل می شوند. به طور معمول 5-25 میکرومتر ضخامت؛ تشکیل پرلیت نوع 1 به صورت اکستروژن های عظیم یا تخته سنگ های بسیار بزرگ، معمولاً از چند تن تا ده ها تن یافت می شود. این فلز توسط اینویت های باستانی (ساکنان محلی گرینلند) نمی توانست سرد کار شود و حتی با
محلی گرینلند) نمی توانست سرد کار شود و حتی با ابزارهای مدرن ماشینکاری بسیار دشوار است. ماشینکاری از نوع 1 احتمالاً با چرخ کربوراندوم و خنک کننده آب به بهترین شکل انجام می شود. با این حال نوع 1 احتمالاً توسط اینویت ها به عنوان سنگ چکش و سندان استفاده می شد. وقتی به نصف اره می شود، تخته سنگ هایی از نوع 1 تمایل به داشتن یک پوسته ضخیم از چدن در خارج دارد که به سختی می توان آن را با چکش های پنوماتیکی شکست، اما در داخل ساختار بسیار شکننده تری از دانه های آهن به شکل تقریبا پودری، متخلخل با هم برای تشکیل یک ماده
شکل تقریبا پودری، متخلخل با هم برای تشکیل یک ماده متخلخل و اسفنجی آهنی که در اثر ضربه چکش پودر می شود. نوع 2. نوع 2 آهن تلوریک نیز حاوی حدود 0.05 تا 4 درصد نیکل است، اما معمولاً کمتر از 0.7 درصد کربن دارد. تایپ کنید 2 یک نیکل - آهن چکش خوار است که به خوبی به کار سرد پاسخ می دهد. محتوای کربن و نیکل تأثیر زیادی بر سختی نهایی قطعه سرد کار می کند. نوع 2 به صورت دانه های کوچک مخلوط شده در سنگ بازالت یافت می شود. دانه ها معمولاً 1-5 هستند میلی متر قطر دانه ها معمولاً به صورت جداگانه یافت می شوند و توسط بازالت از
به صورت جداگانه یافت می شوند و توسط بازالت از هم جدا می شوند، اگرچه گاهی اوقات آنها را با هم تف جوشی می کنند تا سنگدانه های بزرگتری را تشکیل دهند. قطعات بزرگتر همچنین حاوی مقادیر کمی کوهنیت، ایلمنیت ، پرلیت و ترویلیت هستند. تایپ کنید 2 توسط اینوئیت ها برای ساخت وسایلی مانند چاقو و اولوس استفاده می شد. معمولاً بازالت را خرد می‌کردند تا دانه‌های نخودی را آزاد کنند و سپس به شکل دیسک‌هایی به اندازه سکه چکش می‌کردند. این فلز بسیار نرم است و می توان آن را به صورت صفحات بسیار نازک چکش کرد. این دیسک‌های مسطح
صورت صفحات بسیار نازک چکش کرد. این دیسک‌های مسطح معمولاً در شکاف‌های بلند حک‌شده در دسته‌های استخوانی، در ردیف‌هایی قرار می‌گرفتند که کمی روی هم قرار می‌گرفتند و لبه‌ای را تشکیل می‌دادند که شبیه ترکیبی از چاقو و اره بود (یک لبه گوش‌دار معکوس). تاریخچه. جدا از ذخایر بسیار کوچک آهن تلوریک در کاسل، آلمان ، که اکنون تخلیه شده است، و چند ذخایر جزئی دیگر از سراسر جهان، تنها ذخایر عمده شناخته شده در منطقه خلیج دیسکو ، در گرینلند و در نزدیکی آن وجود دارد. این ماده در دشت های آتشفشانی سنگ بازالت یافت شد و توسط
در دشت های آتشفشانی سنگ بازالت یافت شد و توسط اینوئیت های محلی برای ساختن لبه های برش ابزارهایی مانند چاقو و اولوس استفاده شد. اینوئیت ها تنها مردمی بودند که از آهن تلوریک استفاده کردند. در سال 1870، آدولف اریک نوردنسکیولد تخته سنگ های آهنی بزرگی را در نزدیکی منطقه خلیج دیسکو در گرینلند کشف کرد. نوردنسکیولد با علم به اینکه اینوئیت ها ابزارهایی را از شهاب سنگ کیپ یورک ساخته اند، عمدتاً به دلیل کشف سر جان راس مبنی بر استفاده بومیان گرینلند از چاقوهای آهنی، در خلیج فورچون در جزیره دیسکو فرود آمد تا به دنبال
خلیج فورچون در جزیره دیسکو فرود آمد تا به دنبال این ماده بگردد. اینوئیت ها به راس گفته بودند که آهن را از بلندی کوه، از محلی که دو تخته سنگ بزرگ در آن قرار داشتند، به دست آوردند. یکی بسیار سفت بود و نمی‌توان شکست، اما دیگری را به قطعات کوچک‌تری خرد می‌کردند که از آن گلوله‌های آهن بیرون می‌کشیدند و به صورت دیسک‌های مسطح برای چاقو می‌کوبیدند. نوردنسکیولد در جستجوی مکان ناموفق بود، تا اینکه توسط برخی از اینوئیت‌های محلی به مکانی به نام "Uivfaq" هدایت شد، جایی که توده‌های زیادی از آهن فلزی در اطراف آن پخش شده
که توده‌های زیادی از آهن فلزی در اطراف آن پخش شده بود. او فرض کرد که این فلز منشأ شهاب سنگی دارد، زیرا هر دو حاوی مقادیر قابل توجهی نیکل هستند و هر دو دارای الگوهای Widmanstätten هستند. اکثر دانشمندان در آن زمان معتقد بودند که آهن "تلوریک" اکسید نشده وجود ندارد و تعداد کمی از یافته های نوردنسکیولد را زیر سوال بردند. گوستاو ناوکوف در سال 1871 به گرینلند سفر کرد. اکسپدیشن او که به دینامیت و تجهیزات بالابر مسلح شده بود، سه نمونه بزرگ از آهن تلوریک را جمع آوری کرد، همچنین طبق بررسی نوردنسکیلد معتقد بود که آنها
همچنین طبق بررسی نوردنسکیلد معتقد بود که آنها شهاب سنگ هستند، و آنها را برای مطالعه بیشتر به اروپا آورد. این نمونه ها در حال حاضر در سوئد, فنلاند و دانمارک یافت می شوند . یک بلوک 25 تنی اکنون در خارج از موزه Riksmuseum در استکهلم قرار دارد، یک 6.6 بلوک تن در خارج از موزه زمین شناسی در کپنهاگ، و یک بلوک 3 تنی را می توان در موزه تاریخ طبیعی در Kumpula، هلسینکی پیدا کرد. همراه Nauckhoff در سال 1871 KJV Steenstrup بود. با توجه به شرایطی مانند شکل تخته سنگ ها، که اغلب دارای گوشه های تیز یا لبه های دندانه دار
که اغلب دارای گوشه های تیز یا لبه های دندانه دار بودند که مشخصه شهاب سنگ ها نیست (که به طور قابل توجهی در هنگام ورود به اتمسفر فرو می ریزد )، یا این واقعیت که بسیاری از آنها دارای مناطقی بودند که با سنگ بازالت پوشیده شده بودند، استین استراپ با نوردنسکیولد در مورد منشاء سنگ ها که توسط خودش ساخته شده بود، مخالفت کرد. در سال 1879، Steenstrup برای اولین بار این "نوع" را شناسایی کرد" 2 آهن" ، نشان می دهد که آن را نیز شامل سازه های Widmanstätten . استین استراپ بعداً آنچه را که پیدا کرد گزارش داد: در پاییز 1879،
آنچه را که پیدا کرد گزارش داد: در پاییز 1879، "من در رابطه با این موضوع کشف کردم، زیرا در یک قبر قدیمی در Ekaluit" ... "من 9" رو پیدا کردم" قطعات بازالت حاوی گلوله های گرد و قطعات نامنظم آهن فلزی." این قطعات با چاقوهای استخوانی، شبیه به آنهایی که راس به خانه آورده بود، و همچنین با ابزارهای سنگی معمولی کنار هم قرار داشتند. در حالی که 9 تکه های بازالت با توپ های آهنی ظاهراً مواد چاقوهای استخوانی بودند. این آهن نرم است و به خوبی در هوا نگهداری می شود، به همین دلیل برای استفاده به روشی که راس توضیح داده است
دلیل برای استفاده به روشی که راس توضیح داده است مناسب است. سنگی که آهن در آن ظاهر می شود، نوعی فلسپار بازالت معمولی و دانه درشت است. این کشف اهمیت دوچندانی دارد، اولاً به این دلیل که اولین بار است که ما موادی را می بینیم که "اسکیموها از آن چاقوهای مصنوعی ساخته اند" و ثانیاً به این دلیل "که نشان می دهد برای این منظور از آهن تلوریک استفاده کرده اند" . پس از کشف در گور در Ekaluit ، Steenstrup بسیاری از رخنمون های بزرگ بازالت حاوی این "نوع را" پیدا کرد." 2 آهن" . از آنجایی که "نوع 2" دانه در بازالت آتشفشانی
. از آنجایی که "نوع 2" دانه در بازالت آتشفشانی جاسازی شده است که با سنگ بستر زیرین مطابقت دارد، Steenstrup توانست نشان دهد که آهن از منابع زمینی یا تلوریک است. استین استراپ در گزارش خود افزود: "این لایه خاص از بازالت از بالا به پایین با دانه های آهن در هر اندازه از کسری از میلی متر تا طول 18 پر شده است" . میلی متر با عرض 14 میلی متر، که بهترین چیزی است که من پیدا کردم. ... این اتو وقتی جلا داده می شود، چهره های زیبای Widmannstätten را نشان می دهد. ... "اکنون ثابت شده است که نیکل-آهن فلزی با شکل های
"اکنون ثابت شده است که نیکل-آهن فلزی با شکل های Widmannstätten نیز یک کانی تلوریک است" و در نتیجه وجود نیکل همراه با ساختار بلوری مشخص برای دادن ویژگی شهاب سنگ ها به بلوک های آهنی کافی نیست. یافته های Steenstrup بعداً توسط متخصص شهاب سنگ J. Lawrence Smith در سال 1879 و سپس توسط Joh Lorenzen در سال 1882 تأیید شد. آهن تلوریک بسیار کمیاب که در غرب گرینلند یافت می شود از آن زمان تحت مطالعه بوده است. وقوع. علاوه بر ذخایر جزیره دیسکو، آهن بومی از خلیج فورچون، ملمفورد، آسوک و سایر نقاط در امتداد ساحل غربی گرینلند
آسوک و سایر نقاط در امتداد ساحل غربی گرینلند گزارش شده است. مکان های دیگر عبارتند از: آلیاژهای نیکل-آهن بومی با Ni 3 Fe تا Ni 2 Fe به صورت رسوبات پلاسر حاصل از سنگ های اولترامافیک ایجاد می شوند. Awaruite در سال 1885 از نیوزلند توصیف شد. مراجع. 1-https://web.archive.org/web/20160303180205/http://www.handbookofmineralogy.com/pdfs/iron.pdf"Handbook of Mineralogy". Archived from the original (PDF) on 2016-03-03. Retrieved 2012-08-19. 2-https://www.mindat.org/loc-106121.html "MinDat". Keswick, VA: Hudson
"MinDat". Keswick, VA: Hudson Institute of Mineralogy. Retrieved 2021-12-31. 3- http://www.webmineral.com/data/Iron.shtml."WebMineral". 4- https://books.google.com/books?id=c947L8YJerUC Buchwald, Vagn Fabritius (2005).Historisk-filosofiske Skrifter 29. Det Kongelige Danske Videnskabernes Selskab (The Royal Danish Academy of Sciences and Letters). pp. 35–37. 5-Buchwald, Vagn Fabritius; Mosdal, Gert (1985). https://books.google.com/books?id=6z8lVGAfBtsC
نیروگاه بادی سراب نام نیروگاهی در دست ساخت در نزدیکی شهر سراب در استان آذربایجان شرقی می‌باشد، که با توان تولید ۲۵ مگاوات با تبدیل انرژی جنبشی باد به الکتریکی، برق تولید خواهد کرد. شرح برنامه ساخت. این نیروگاه شامل ۱۰ توربین بادی ۲٫۵ مگاواتی خواهد بود که کار مطالعات بادسنجی از سال ۱۳۹۵ توسط شرکت گروه برق و انرژی صبا شروع شده است. همچنین قرارداد احداث این نیروگاه به ظرفیت ۲۵ مگاوات با مشارکت شرکت ABO Wind آلمان خواهد بود.
آزمون مرد یا پسر توسط دانشمند کامپیوتر دونالد کنوت به عنوان ابزاری برای ارزیابی پیاده سازی زبان برنامه نویسی ALGOL 60 پیشنهاد شد. هدف از این آزمون تشخیص کامپایلرهایی بود که به درستی «مرجع بازگشتی و غیر محلی » را از آنهایی که این کار را انجام نداده بودند، پیاده سازی کردند. تعداد زیادی مترجم ALGOL60 وجود دارند که برای مدیریت صحیح مراجع بازگشتی و غیر محلی طراحی شده اند، و من فکر کردم شاید یک برنامه آزمایشی کوچک ممکن است مفید باشد. از این رو من روال ساده زیر را نوشته ام که ممکن است کامپایلر مرد را از کامپایلر
نوشته ام که ممکن است کامپایلر مرد را از کامپایلر پسر جدا کند. - دونالد کنوت مثال کنوت. در ALGOL 60 : begin real procedure A(k, x1, x2, x3, x4, x5); value k; integer k; real x1, x2, x3, x4, x5; begin real procedure B; begin k := k - 1; B := A := A(k, B, x1, x2, x3, x4) end; if k ≤ 0 then A := x4 + x5 else B end; outreal(1, A(10, 1, -1, -1, 1, 0)) end این یک درخت از فریم‌های فراخوانی "B" ایجاد می‌کند که به یکدیگر و فریم‌های فراخوانی حاوی "A" اشاره می‌کنند، که هر کدام کپی مخصوص به "خود" را دارند که هر بار که
هر کدام کپی مخصوص به "خود" را دارند که هر بار که "B" مرتبط فراخوانی می‌شود، تغییر می‌کند. تلاش برای کار بر روی کاغذ احتمالا بی نتیجه است، اما برای "k" = 10، پاسخ صحیح -67 است، علیرغم این واقعیت که کنوت در مقاله اصلی آن را 121- حدس زده است. حتی ماشین‌های مدرن به‌سرعت فضای پشته‌ای برای مقادیر بزرگ‌تر "k" که در جدول زیر نشان داده شده‌اند تمام می‌شود ( ). توضیح. سه ویژگی Algol در این برنامه استفاده شده است که پیاده سازی صحیح آنها در یک کامپایلر دشوار است: با این حال، این چیزها چیزی نیست که آزمون در مورد آن
این حال، این چیزها چیزی نیست که آزمون در مورد آن است. آنها صرفاً پیش نیازهایی برای معنی دار بودن آزمون هستند. آنچه "در مورد" آزمون است این است که آیا ارجاعات مختلف به "B" به نمونه "صحیح" "B" می رسد - نمونه ای که به همان نمادهای محلی "A" دسترسی دارد که "B" که مرجع را ایجاد کرده است. به عنوان مثال، یک کامپایلر "پسر" ممکن است به جای آن برنامه را کامپایل کند تا "B" همیشه به بالاترین فریم تماس "A" دسترسی داشته باشد.
این مقاله در حال ترجمه از ویکی انگلیسی است لطفا حذف نشود. مدل‌سازی چندوجهی خاص دامنه یک پارادایم توسعه نرم‌افزار است که در آن هر دیدگاه به‌طور صریح به‌عنوان یک زبان خاص دامنه (DSL) جداگانه بیان می‌شود. توسعه موفق یک سیستم سازمانی مدرن نیازمند همگرایی چندین دیدگاه است. تحلیلگران کسب‌وکار، کارشناسان دامنه، طراحان تعامل، کارشناسان پایگاه داده، و توسعه‌دهندگانی با انواع تخصص‌های مختلف همگی در فرآیند ساخت چنین سیستمی مشارکت دارند. محصولات کاری مختلف آنها باید مدیریت، هماهنگ و یکپارچه شوند تا یک سیستم در حال اجرا