payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ویژه داگدا و پسرش انگوس هستند. مطالعه آنها توسط عتیقه‌شناسان در قرن هجدهم آغاز شد و کاوش‌های باستان‌شناسی در قرن بیستم آغاز شد، زمانی که برخی از مقبره‌های معبری هم تحت مرمت قرار گرفتند. از سال ۱۹۹۳، این سایت به عنوان یک میراث جهانی توسط یونسکو به عنوان «برو نه بوینه - گروه باستان‌شناسی پیچ بوین» ثبت جهانی شده است.
اسکلیگ میچل ( ) یا اسکلیگ بزرگ ( )، یک صخره دوقلوی در غرب شبه جزیره ایوراق در شهرستان کری، ایرلند است. این جزیره از روی فرشته میکائیل نامگذاری شده است و «اسکلیگ» از کلمه ایرلندی گرفته شده است که به معنی «خرده سنگ» بوده. جزیره دوقلوی آن، اسکلیگ کوچک () کوچکتر و غیرقابل دسترس‌تر است (فرود در آن مجاز نیست). دو جزیره ح. ۳۷۴ تا ۳۶۰ میلیون سال پیش در یک دوره تشکیل کوه، همراه با رشته کوه مک‌گیلیکودی ریکز تشکیل شدند و بعدها با بالا آمدن سطح آب از سرزمین اصلی جدا شدند. اسکلیگ میچل از حدود سنگ تشکیل شده است که
شدند. اسکلیگ میچل از حدود سنگ تشکیل شده است که بالاترین نقطه آن، معروف به تُف (اسپیت) دارای ارتفاع بالاتر از سطح دریا است. این جزیره با قله‌های دوقلوی و دره‌های بین‌المللی (معروف به زین مسیح) مشخص می‌شود که چشم‌انداز آن را شیب‌دار و صعب‌العبور می‌کند. این صومعه بیشتر به خاطر صومعه گالیک خود، که بین قرن‌های ۶ و ۸ میلادی تأسیس شده است، و انواع گونه‌های جانوری ساکن جزیره، که شامل گانت، پفین، کلونی از تیغه‌نوک‌ها و جمعیت تقریباً پنجاه فوک خاکستری است، شناخته شده است. این جزیره مورد توجه ویژه باستان شناسان است،
است. این جزیره مورد توجه ویژه باستان شناسان است، زیرا سکونتگاه صومعه در وضعیت غیرعادی خود، به خوبی حفظ شده. این صومعه در ارتفاع واقع شده و زین مسیح در و منطقه پرچم در بالاتر از سطح دریا هستند. با پله‌های سنگی باریک و شیب دار که از سه نقطه بالا می‌روند، می‌توان به صومعه نزدیک شد. آرامگاه در قله جنوبی دارای یک گذرگاه خطرناک است و تا حد زیادی به روی عموم بسته است. به دلیل عبور و مرور دشوار از سرزمین اصلی و طبیعت در معرض سقوط، جزیره فقط در ماه‌های تابستان قابل دسترسی است. یونسکو اسکلیگ میچل را در سال ۱۹۹۶ در
دسترسی است. یونسکو اسکلیگ میچل را در سال ۱۹۹۶ در فهرست میراث جهانی قرار داد.
دختر کولی یک اپرای رمانتیک انگلیسی زبان است که توسط مایکل ویلیام بالف با آهنگی از آلفرد بان ساخته شده است. خلاصه داستان بر اساس داستان میگل دو سروانتس، "La gitanilla" است. معروف‌ترین آریا (قطعه آوازی) این اثر، «خواب دیدم در تالارهای مرمری سکنی گزیدم» (I Dreamt I Dwelt in Marble Halls) است که در آن شخصیت اصلی، آرلین، خاطرات مبهم کودکی خود را توصیف می‌کند. این قطعه توسط هنرمندان بسیاری اجرا و ضبط شده است، که مشهورترین آنها دیم جوآن ساترلند، و همچنین خواننده سوپرانوی نروژی سیسل کیرکجبو و خواننده ایرلندی انیا
نروژی سیسل کیرکجبو و خواننده ایرلندی انیا هستند. تاریخچه اجرا. این اپرا برای اولین بار در لندن در تئاتر دری لین در ۲۷ نوامبر ۱۸۴۳ اجرا شد. این اجرا بیش از ۱۰۰ شب به روی صحنه رفت و در سراسر جهان احیاهای متعددی را تجربه کرد، از جمله: شهر نیویورک (۲۵ نوامبر ۱۸۴۴)، دوبلین (۱۸۴۴) و فیلادلفیا (1844). چندین نسخه به زبان‌های مختلف نیز در طول زندگی بالف به روی صحنه رفت. نسخه آلمانی، Die Zigeunerin، در سال ۱۸۴۶ در وین به نمایش درآمد، اقتباس و ترجمه ایتالیایی، با عنوان La zingara، در ابتدا در سال ۱۸۵۴ در تریسته اجرا
La zingara، در ابتدا در سال ۱۸۵۴ در تریسته اجرا شد، و در نهایت یک نسخه چهار پرده‌ای فرانسوی، La Bohémienne، در سال ۱۸۶۲ در روئن به روی صحنه رفت، که توسط آهنگساز ژول ماسنه، که در آن زمان تنها ۲۰ سال داشت، رهبری شد. این اپرا «تا دهه ۱۹۳۰ در رپرتوار شرکت‌های تورینگ بریتانیایی باقی ماند و در سال ۱۹۳۲ در سدلرز ولز دوباره احیا شد.» پس از جنگ جهانی دوم، این اپرا در اجرایی توسط دنیس آروندل در کاونت گاردن در سال ۱۹۵۱ با رهبری بیچام و گروه بازیگران شامل روبرتا پیترز، آنتونی مارلو، جس والترز، ادیت کوتس، هاول گلین و
آنتونی مارلو، جس والترز، ادیت کوتس، هاول گلین و موری دیکی، توسط انجمن اپرای بلفاست در جشنواره بین‌المللی اپرای سبک واتر فورد در سال ۱۹۷۸ در ایرلند، توسط اپرای کسل وارد، استرانگفورد، در ایرلند شمالی در سال ۲۰۰۶ و توسط اپرای ساوت، هاسلمر، در انگلستان در سال ۲۰۰۸ به روی صحنه رفت.
باربارا دالیبارد متولد 23 مه 1958در Suresnes رهبر تجاری فرانسوی است. باربارا به مدت 25 سال کار خود را به حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات در فرانسه و بین المللی اختصاص داد. و از ژوئیه 2016 تا دسامبر 2021 سمت مدیر اجرایی (CEO) SITA را بر عهده داشت. باربارا عضو آکادمی فناوری است.
ناحیه حفاظت‌شده گواناکاسته یک شبکه از مناطق حفاظت‌شده و یک میراث جهانی در استان گواناکاسته، در شمال غربی کاستاریکا است. سایت میراث جهانی حاوی یک بخش بکر از جنگل خشک استوایی و زیستگاه مهمی برای چندین گونه آسیب‌پذیر است، از جمله تاپیر بیرد، مرغ مگس‌خوار حرا و مکائوی سبز بزرگ. بیش از ۷۰۰۰ گونه گیاهی و ۹۰۰ گونه مهره‌داران در این پارک شناسایی شده‌اند.
ناو شهید رئیسعلی دلواری نام یکی از ناوهای ایرانی است که توسط سپاه پاسداران و وزارت دفاع ایران تولید شده و هم‌اکنون در حال خدمت در خلیج فارس و تنگه هرمز می‌باشد. این ناو در ۹ اسفند ۱۴۰۳ به نیروی دریایی سپاه ملحق شد. این شناور موشک انداز سبک شیوه کاتاماران طراحی ساخته شده است و قادر به تحرک بالا در شرایط فورس دریایی بالاست ناو رئیسعلی دلواری چهارمین محصول از خانواده شناورهای سلیمانی است
من سالخورده () یک فیلم کمدی-درام بلوغ محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی مگان پارک است. میسی استلا (در اولین فیلمش)، پرسی هاینس وایت، مدی زیگلر، کریس بروکس و آبری پلازا در آن نقش آفرینی کرده‌اند. خلاصه داستان دربارهٔ الیوت، دختری ۱۸ ساله است که طی سفر با قارچ‌های جادویی، با نسخهٔ ۳۹ ساله خود (به ترتیب توسط استلا و پلازا به تصویر کشیده شده است) روبه‌رو می‌شود. "من سالخورده" در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۴ در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد. این فیلم در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۴ توسط آمازون ام‌جی‌ام استودیوز در ایالات متحده
توسط آمازون ام‌جی‌ام استودیوز در ایالات متحده اکران و توسط برادران وارنر پیکچرز به صورت بین‌المللی منتشر شد. این فیلم نقدهای مثبتی دریافت کرد و به عنوان یکی از ۱۰ فیلم مستقل برتر سال ۲۰۲۴ توسط هیئت ملی بازبینی انتخاب شد. بازخورد. گیشه. "من سالخورده" در داخل کشور ۵٫۴ میلیون دلار (ایالات متحده و کانادا) و ۰٫۳ میلیون دلار در سایر مناطق به دست آورد و فروش کلی در جهان ۵٫۷ میلیون دلار شد. علی‌رغم افتتاحیه بسیار محدودی آن که طی دو هفته اول نمایش در کمتر از ۴۰ سالن اکران شد، در سومین هفته خود در جایگاه ۱۰ گیشهٔ
اکران شد، در سومین هفته خود در جایگاه ۱۰ گیشهٔ داخلی قرار گرفت و مدت کوتاهی به اکران گسترده‌ای در ۱٫۳۹۰ سالن گسترش یافت. واکنش نقادانه. کریستی لمیر از سایت راجرایبرت.کام با تمجید از بازی‌ها، کارگردانی و فیلم‌برداری، به فیلم ۳ و نیم ستاره از ۴ ستاره داد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41286440&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-03-13T13:46:52Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;DarafshBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt; با استفاده از &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41375287&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; یک پیش‌نویس اینترنت ، سندی است که توسط کارگروه مهندسی اینترنت' منتشر می‌شود و شامل مشخصات فنی مقدماتی، نتایج
منتشر می‌شود و شامل مشخصات فنی مقدماتی، نتایج پژوهش‌های مرتبط با شبکه‌های رایانه‌ای یا دیگر اطلاعات فنی است. اغلب، پیش‌نویس‌های اینترنت به عنوان اسناد در حال تکمیل در نظر گرفته می‌شوند که در نهایت ممکن است به‌صورت یک درخواست توضیح' یا RFC منتشر شده و به طور بالقوه منجر به یک استاندارد اینترنت شوند. اصولاً ارجاع به پیش‌نویس‌های اینترنت برای کاربردهای رسمی سندیتی ندارد. ارجاع‌های I-D نشان می‌دهند که I-D هنوز "در حال کار" بر روی آن است. از یک پیش‌نویس اینترنت انتظار می‌رود الزامات پایه‌ای مختص به هر RFC را
انتظار می‌رود الزامات پایه‌ای مختص به هر RFC را رعایت کند. یک پیش‌نویس اینترنت تنها شش ماه اعتبار دارد مگر این که با نسخه‌ای به‌روزتر جایگزین شود. پیش‌نویسی که منقضی شده باشد اما در هنگام بررسی رسمی توسط گروه راهبری مهندسی اینترنت' قرار داشته باشد، در صورتی که درخواست انتشار آن به‌عنوان RFC ارائه شده باشد، همچنان معتبر خواهد بود. پیش‌نویس‌های منقضی‌شده با نسخه‌ای موسوم به «سنگ قبر»' جایگزین می‌شوند و برای مرجع در دسترس باقی می‌مانند. الگوهای نام‌گذاری. پیش‌نویس‌های اینترنت که توسط گروه‌های کاری IETF تولید
اینترنت که توسط گروه‌های کاری IETF تولید می‌شوند از الگوی نام‌گذاری زیر پیروی می‌کنند: codice_1. پیش‌نویس‌های اینترنت که توسط گروه‌های پژوهشی کارگروه تحقیقات اینترنت تهیه می‌شوند از الگوی نام‌گذاری زیر پیروی می‌کنند: codice_2. پیش‌نویس‌هایی که توسط افراد تولید می‌شوند از الگوی نام‌گذاری زیر پیروی می‌کنند: codice_3. هیئت معماری اینترنت ، ویرایشگر RFC، و سازمان‌های دیگر مرتبط با IETF نیز ممکن است پیش‌نویس‌های اینترنت تولید کنند. آن‌ها برای این کار از الگوی نام‌گذاری زیر پیروی می‌کنند: codice_4 codice_5 اولیه
زیر پیروی می‌کنند: codice_4 codice_5 اولیه با codice_6 نشان داده می‌شود. نسخه دوم (یعنی اولین بازنگری) با codice_7 نشان داده می‌شود و برای همه بازنگری‌های بعدی افزایش می‌یابد.
نوا سینترا () شهری است در بخش مرکزی جزیره براوا، دماغه سبز در جنوب غربی کیپ ورد. این شهر به عنوان پایتخت براوا، دماغه سبز عمل می‌کند. این سکونتگاه نام خود را از سینترا، اقامتگاه تابستانی پادشاهان پرتغالی گرفته است. جمعیت آن حدود ۱٬۵۰۰ نفر است. ارتفاع آن حدود ۵۰۰ متر از سطح دریا است. از سال ۲۰۱۰، نووا سینترا به شهر تبدیل شده است. کشاورزی منبع اصلی درآمد در براوا است. گردشگری کمتر توسعه یافته است، اما چندین هتل کوچک و مهمان‌خانه وجود دارد. اتوبوس‌های «آلوگر» به دیگر روستاها از "پراسا اوژنیو تاوارس" شروع
به دیگر روستاها از "پراسا اوژنیو تاوارس" شروع می‌شوند. مرکز تاریخی آن در فهرست پیشنهادی میراث جهانی یونسکو در سال ۲۰۱۶ قرار گرفته است. جغرافیا. مناطق نزدیک به آن شامل بندر اچادا فورنا در شمال شرقی، سانتا باربارا و ویناگر در شرق، جوانو دا نولی در جنوب و نوسا سنه‌ورا دو مونته در جنوب غربی است.
پارک طبیعی فوگو ()، در جزیره فوگو، دماغه سبز، یکی از ده «پارک‌های طبیعی» در کشور کیپ ورد است. مساحت این منطقه حفاظت‌شده است، که ۱۷٫۸٪ از مساحت کل جزیره را تشکیل می‌دهد. ۵۰٪ از پارک در محدوده شهرداری سانتا کاتارینا دو فوگو، ۲۸٪ در شهرداری موستریروس، دماغه سبز و ۲۲٪ در سائو فیلیپه (دماغه سبز) قرار دارد. این پارک طبیعی در داخل جزیره قرار دارد و شامل آتشفشان پیکو دو فوگو، دهانه آن و لبه دهانه (Bordeira) و جنگل مونته وله است. آتشفشان فعال است و آخرین فوران آن در ۲۰۱۴–۱۵ بود. زیست‌بوم. منطقه آتشفشانی فوگو یک
در ۲۰۱۴–۱۵ بود. زیست‌بوم. منطقه آتشفشانی فوگو یک منطقه مهم پرندگان است. گونه‌های کلیدی پرندگان شامل مرغ باران فی، کبوتردریایی بوید و بادخورک دماغه سبز هستند. اقیانوس اطراف جزیره فوگو نیز یک منطقه مهم پرندگان است که مساحتی معادل دارد. گیاهان بومی "Echium vulcanorum" (گونه در خطر انقراض) و "Erysimum caboverdeanum" (در بحران انقراض) تنها در لبه دهانه بیرونی آتشفشان فوگو یافت می‌شوند.
اردوگاه کار اجباری تارفال () یا تارافال یک اردوگاه کار اجباری بود که در روستای چائو بوم، در شهرداری تارافال، در جزیره سانتیاگو، دماغه سبز در کیپ ورد قرار داشت. این اردوگاه در سال ۱۹۳۶ و در جریان فرایند بازسازی سیستم زندان‌های استادو نوو (پرتغال) تأسیس شد، با هدف بازداشت زندانیان سیاسی و اجتماعی. مکان آن به‌طور استراتژیک انتخاب شده بود، هم به دلیل دور بودن از مناطق شهری برای جلوگیری از افشای اطلاعات، و هم به دلیل داشتن آب و هوای ناسالم، با آب آشامیدنی کم و تعداد زیاد پشه‌ها در فصول بارانی که موجب شیوع
و تعداد زیاد پشه‌ها در فصول بارانی که موجب شیوع بیماری‌ها می‌شد. هدف اصلی آن این بود که مخالفان سیاسی و اجتماعی آنتونیو سالازار، دیکتاتور پرتغالی، را از دنیای بیرون جدا کرده و آن‌ها را در شرایط انسانی‌زدایی از اسارت، بدرفتاری و ناسالمی روانی و جسمی نابود کند. ایدئولوژیکاً، تارافال دو هدف داشت. اول، از آن برای حذف و جداسازی زندانیان سیاسی که در زندان‌های اصلی پرتغال با اعتراضات و تحصن‌ها نظم را مختل کرده بودند، استفاده می‌شد. دوم، شرایط سخت اردوگاه برای ارسال پیامی واضح به مخالفان در پرتغال بود که رژیم
ارسال پیامی واضح به مخالفان در پرتغال بود که رژیم استبدادی سالازار هیچ گونه مخالفت سیاسی را تحمل نخواهد کرد. این اهداف در بندهای ابتدایی "قانون شماره ۲۶۵۳۹" ("Decreto-Lei n. º ۲۶ ۵۳۹") که برای ساخت زندان تارافال تصویب شد، به‌وضوح تعریف شده بود. این قانون بیان می‌کرد که اردوگاه تحت کنترل PVDE (پلیس مراقبت و دفاع از دولت) برای تبعید زندانیان سیاسی و اجتماعی است که در زندان‌های دیگر اختلال ایجاد کرده و به‌عنوان «عنصر مضر» برای دیگر زندانیان شناخته شده‌اند. مرحله اول این اردوگاه از ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۴ برای مخالفان
اول این اردوگاه از ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۴ برای مخالفان پرتغالی بود. در ۲۹ اکتبر ۱۹۳۶، اولین گروه ۱۵۷ نفره از زندانیان ضدفاشیسم از لیسبون به این اردوگاه منتقل شدند، که برخی از آن‌ها از شرکت‌کنندگان در شورش ملوانان ۱۹۳۶ بودند. در دو سال اول، زمانی که تنها پناهگاه زندانیان چادرهای بادی بود، آن‌ها مجبور شدند ۴۵ روز در دمای بسیار بالا برای ساخت دیوار اردوگاه و سایر زیرساخت‌ها کار کنند. زمانی که اولین بیماری‌ها آغاز شد، تنها پزشک حاضر هیچ دارویی برای درمان بیماران نداشت و فقط گواهی فوت صادر می‌کرد. از مجموع ۳۴۰ زندانی
و فقط گواهی فوت صادر می‌کرد. از مجموع ۳۴۰ زندانی ضدفاشیستی پرتغالی که از این اردوگاه عبور کردند، ۳۴ نفر جان خود را از دست دادند. قربانیان برجسته شامل بنتو آنتونیو گونسالو، رهبر وقت حزب کمونیست پرتغال، و ماریو کاستله‌هانو، رهبر کنفدراسیون عمومی کار پرتغال بودند. "فراینگ پن" (به انگلیسی: "frying pan") که به آن "اتاق حذف" یا "اتاق شکنجه" نیز گفته می‌شد، مکانی برای تنبیه زندانیان بود که در آن شکنجه می‌شدند، بدون غذا و نور در دماهایی بین ۵۰ تا ۶۰ درجه نگهداری می‌شدند. "فراینگ پن موجب مرگ ۳۰ زندانی و بیماری
می‌شدند. "فراینگ پن موجب مرگ ۳۰ زندانی و بیماری تعداد زیادی دیگر شد. طبق گزارش موزه فعلی، زندانیان مجموعاً ۲۸۲۴ روز را در "فراینگ پنگذراندند. در مرحله دوم، که در ۱۴ آوریل ۱۹۶۱ اردوگاه دوباره بازگشایی شد، این اردوگاه محل نگهداری مبارزان مبارزات آزادی‌بخش ملی از جنگ استعماری پرتغال در آنگولا، گینه بیسائو و کیپ ورد شد. ۱۰۶ نفر از آنگولا، ۱۰۰ نفر از گینه و ۲۰ نفر از کیپ ورد از این اردوگاه گذر کردند. به‌جای «فراینگ پن»، «هولاندینیا» باز شد که تقریباً همان هدف را داشت، با این تفاوت که «کمی بلندتر از قد یک انسان
داشت، با این تفاوت که «کمی بلندتر از قد یک انسان ایستاده، کمی طولانی‌تر از قد یک انسان دراز کشیده، کمی عریض‌تر از قد یک انسان نشسته، با یک پنجره کوچک مشبک» و «یک کوره واقعی» بود. یک زندانی سیاسی آنگولایی و دو زندانی سیاسی گینه‌ای در این اردوگاه جان خود را از دست دادند. پس از انقلاب میخک در سال ۱۹۷۴ و پایان دیکتاتوری استادو نوو، این اردوگاه یک هفته بعد بسته شد. در سال ۲۰۰۹ به موزه مقاومت تبدیل شد و در حال حاضر پروژه‌ای در دست اقدام است تا این اردوگاه برای ثبت در میراث جهانی معرفی شود. در ۱۴ اوت ۲۰۱۶، دولت
در میراث جهانی معرفی شود. در ۱۴ اوت ۲۰۱۶، دولت کیپ ورد اردوگاه کار اجباری تارافال در سانتیاگو و بخش‌های وابسته آن را به‌عنوان یک میراث ملی جمهوری کیپ ورد شناخته است. به‌منظور گرامیداشت مبارزه ضدفاشیستی و مقاومت در کیپ ورد، ۲۹ اکتبر به‌عنوان «روز مقاومت ضدفاشیستی» نامگذاری شد. نام‌ها. این اردوگاه با نام «اردوگاه کار اجباری تارافال» () و به‌طور غیررسمی به عنوان «اردوگاه مرگ تدریجی» () یا «اردوگاه تارافال» () شناخته می‌شد. نام رسمی اردوگاه در مرحله اول «مستعمره جزای کیپ ورد» () و در مرحله دوم «اردوگاه کار
جزای کیپ ورد» () و در مرحله دوم «اردوگاه کار چائو بوم» () بود. این اردوگاه همچنین به نام‌های «دهکده مرگ»، «مرداب مرگ» و «جهنم زرد» نیز شناخته می‌شد. تاریخچه. تأسیس. اردوگاه کار اجباری تارافال در سال ۱۹۳۶ بر اساس فرمان شماره ۲۶:۵۳۹ در تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۳۶ تأسیس شد، در چارچوب بازسازی سیستم زندان‌های استادو نوو (پرتغال)، با هدف بازداشت زندانیان سیاسی و اجتماعی. مکان این اردوگاه به‌طور استراتژیک انتخاب شده بود، هم به دلیل دور بودن از مناطق شهری برای جلوگیری از افشای اطلاعات و هم به دلیل داشتن آب و هوای ناسالم،
اطلاعات و هم به دلیل داشتن آب و هوای ناسالم، با آب آشامیدنی کم و تعداد زیاد پشه‌ها در فصول بارانی که موجب شیوع بیماری‌ها می‌شد و بسیاری از زندانیان جان خود را از دست می‌دادند. ساخت اردوگاه مسئولیت وزارت وزارت امور عمومی و ارتباطات بود و طرح آن توسط کاتینلی تلمو طراحی شد، با نام "مستعمره جزای کیپ ورد". کاندیدو دی اولیویرا می‌گوید که هدف واقعی ساخت اردوگاه به دلیل ترس از افکار عمومی پرتغالی و بین‌المللی اعلام نشد. طبق "پرونده تارافال" از انتشارات "آوانته!"، بیشتر نگهبانان اعضای PSP بودند که به PVDE و لژیون
بیشتر نگهبانان اعضای PSP بودند که به PVDE و لژیون پرتغالی مرتبط بودند. اهداف. «مستعمره جزای تارافال» توسط زندانیان آن به‌عنوان یک اردوگاه کار اجباری نامیده می‌شد، زیرا مشابه اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی بود و به «اردوگاه مرگ تدریجی» معروف بود، زیرا هدف اصلی آن نابود کردن جسمی و روانی مخالفان پرتغالی و آفریقایی دیکتاتوری آنتونیو سالازار بود و آن‌ها را در شرایط غیرانسانی حبس، بدرفتاری و ناسالمی نگه می‌داشت تا آن‌ها را از دنیای بیرون جدا کند. در مرحله اول، از ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۴، این اردوگاه محلی برای زندانیان
از ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۴، این اردوگاه محلی برای زندانیان مخالف رژیم فاشیسم پرتغال بود. تاریخ‌نگار فرناندو روزاس تارافال را «اوج سرکوب در پرتغال» و «وحشیانه‌ترین نوع سرکوبی که فاشیسم در برابر مقاومت پیدا کرد» می‌داند، که «میدانی بود که مبارزه ضدفاشیستی پرتغالی‌ها با مبارزات ضداستعماری یا میهن‌پرستان جنبش‌های آزادی ملی هم‌راستا می‌شد». "دیکشنری تاریخ پرتغال (۲۰۰۰)" آن را به‌عنوان «محل حبس خودسرانه مخالفان رژیم» و «جوهر تروریسم دولتی تحت سالازار» توصیف می‌کند. نحوه عملکرد تارافال و روش‌های آن در برخورد با زندانیان
عملکرد تارافال و روش‌های آن در برخورد با زندانیان مشابه دیگر اردوگاه‌های کار اجباری زمان خود بود. زندانیان به‌طور روزانه مورد مجازات، شکنجه، کار اجباری، تغذیه ناکافی و کمبود مراقبت‌های پزشکی قرار می‌گرفتند. بیشتر دستگیری‌ها خودسرانه بود. PVDE رژیم اردوگاه را به‌شدت بر اساس مدل اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی طراحی کرده بود. زندانیان تحت سلطه وحشیانه‌ای قرار داشتند. قوانین سخت‌گیرانه اعمال می‌شد و اطلاعات خارجی ممنوع بود. PVDE از خشونت جسمی و روانی علیه زندانیان استفاده می‌کرد که شامل محرومیت از خواب، کتک
استفاده می‌کرد که شامل محرومیت از خواب، کتک زدن و تحقیر می‌شد. مردان و زنان برای دریافت اطلاعات در مورد سازمان‌ها و شبکه‌های خود در پرتغال شکنجه می‌شدند. شدیدترین مجازات‌ها در سلولی بتنی به نام "فراینگ پن" (به انگلیسی: "frying pan") انجام می‌شد. در این ساختمان بدون پنجره با ابعاد ۶ متر در ۳ متر، دمای روز می‌توانست به ۶۰ درجه سلسیوس برسد. زندانیان ممکن بود برای روزها، هفته‌ها یا ماه‌ها در این سلول‌ها نگهداری شوند. هنگامی که در سایر اردوگاه‌ها از این نوع سلول‌ها استفاده می‌شد، این شرایط منجر به دهیدراتاسیون
استفاده می‌شد، این شرایط منجر به دهیدراتاسیون شدید، خستگی ناشی از گرما و مرگ می‌شد.
سائو فیلیپه () شهری است که در سواحل غربی جزیره فوگو، دماغه سبز، کیپ ورد واقع شده است. این شهر پایتخت جزیره است و مرکز سائو فیلیپه (دماغه سبز) به‌شمار می‌آید. فرودگاه جزیره، فرودگاه سائو فیلیپه، در لبه جنوب شرقی شهر واقع شده و بندر جزیره ۴ کیلومتر شمال مرکز شهر در واله دو کاوالیرس قرار دارد. ارتفاع شهر ۲۰ متر از سطح دریا است. تاریخچه. سائو فیلیپه در قرن ۱۶ تأسیس شد و پس از ریبرا گرانده، به‌عنوان دومین شهر قدیمی کیپ ورد شناخته می‌شود، اما تا سال ۱۹۲۲ منشور شهری به آن داده نشد. این شهر به دلیل کشت پنبه که در
به آن داده نشد. این شهر به دلیل کشت پنبه که در سواحل آفریقا به فروش می‌رسید، رونق پیدا کرد. در سال ۱۶۵۵، سائو فیلیپه توسط دزدان دریایی فلاندری نابود شد. در قرن ۱۸، این شهر مانند ریبرا گرانده وارد رکود اقتصادی شد. کشت پنبه جای خود را به تولید شراب، قهوه و جاتروفا (برای تولید روغن و صابون) داد که منجر به رونق اقتصادی در قرن ۱۹ شد. خانه‌های نماینده شهری (sobrados) در مرکز شهر، اطراف کلیسای محلی ساخته شدند. در حال حاضر، ۷۰٪ خانه‌های مرکز شهر از قرن ۱۹ به جا مانده‌اند.
پارک طبیعی کووا-پائول-ریبیر دا توره () در شرق جزیره سانتو آنتائو یکی از ده «پارک طبیعی» کشور کیپ ورد است. مساحت آن است، که از این مقدار در شهرداری Ribeira Grande، در شهرداری پل (دماغه سبز) و در شهرداری پورتو نوو (دماغه سبز) قرار دارد. از سال ۲۰۱۶، این پارک طبیعی در فهرست موقت میراث جهانی قرار دارد. جغرافیا. این پارک طبیعی شامل دهانه Cova، بالای دره Ribeira da Torre (از Xoxo به سمت بالادست)، بالای دره Ribeira do Paul و پیکو دا کروز است. منظره آن با دهانه آتشفشانی کووا، صخره‌ها و پرتگاه‌های تند که به دره‌های
کووا، صخره‌ها و پرتگاه‌های تند که به دره‌های عمیق رودخانه‌ای می‌رسد، مشخص می‌شود. ارتفاع آن از حدود ۴۰۰ متر نزدیک به Xoxo تا ۱۵۸۵ متر در پیکو دا کروز متغیر است. زیست‌بوم. پوشش اراضی در این پارک طبیعی شامل بخشی از جنگل و بخشی از زمین‌های کشاورزی است. این منطقه تنوع زیادی از گیاهان بومی دارد، که بسیاری از آن‌ها در بحران انقراض، گونه در خطر انقراض یا آسیب‌پذیر هستند، از جمله "Carex antoniensis", "Conyza pannosa", "Tornabenea insularis", "Euphorbia tuckeyana" و "Globularia amygdalifolia". این پارک زیستگاه
و "Globularia amygdalifolia". این پارک زیستگاه چندین گونه بومی از خزندگان و پرندگان است.
پدرا د لومه () روستایی در بخش شمال شرقی جزیره سال، دماغه سبز، کیپ ورد است. این روستا در ساحل شرقی قرار دارد و حدود ۵ کیلومتر شرق پایتخت جزیره اسپارگوس واقع شده است. این روستا یک بندر کوچک و یک فانوس دریایی به نام Farol de Pedra de Lume دارد. حوضچه‌های نمک. پدرا دو لومه به خاطر حوضچه‌های تبخیر نمک (حوضچه تبخیر نمک) معروف است، که بهره‌برداری از آن‌ها از قرن ۱۸ آغاز شد. بر اساس گفته‌های زمین‌شناسان، آب‌های دریاچه از عمق زمین برخاسته‌اند، نه از نفوذ جانبی از اقیانوس. حوضچه‌های نمک در دهانه یک آتشفشان خاموش قرار
حوضچه‌های نمک در دهانه یک آتشفشان خاموش قرار دارند. این حوضچه‌ها به همراه کوه کاگارال، یک منظره حفاظت‌شده را تشکیل می‌دهند که مساحتی برابر را پوشش می‌دهد. تاریخ. پدرا دو لومه توسط Manuel António Martins تأسیس شد، که بهره‌برداری از حوضچه‌های نمک را در سال ۱۷۹۶ آغاز کرد. تونلی به حوضچه‌های نمک در سال ۱۸۰۴ ساخته شد و یک بندر در سال ۱۸۰۵ احداث گردید. تولید نمک در بیشتر قرن ۱۹ شکوفا شد، اما پس از سال ۱۸۸۷ که برزیل، مقصد اصلی صادرات، ممنوعیت واردات نمک را اعمال کرد، کاهش یافت. تولید نمک توسط شرکت فرانسوی "Salins
کاهش یافت. تولید نمک توسط شرکت فرانسوی "Salins du Cap Vert" در سال ۱۹۲۱ با نصب یک تراموای هوایی به طول ۱۱۰۰ متر برای حمل نمک احیا شد. تولید کنونی کم است و عمدتاً برای محصولات زیبایی و تالاسوتراپی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
شورش نیلوفر سفید (۱۸۰۴–۱۷۹۴) شورشی بود که توسط پیروان جنبش نیلوفر سفید در دوران دودمان چینگ در چین آغاز شد. این شورش که از نارضایتی‌های اجتماعی و اقتصادی در استان‌های فقیر هوبی، شانشی و سیچوان (شامل سیچوان و چونگ‌کینگ امروزی) نشأت گرفت؛ توسط بودایی‌های هزاره‌گرا تحریک شد که وعده بازگشت فوری بودا را می‌دادند. شورش در سال ۱۷۹۴ آغاز شد، زمانی که گروه‌های بزرگی از شورشیان مدعی وابستگی به نیلوفر سفید در منطقه کوهستانی که استان سیچوان را از استان‌های هوبی و شانشی جدا می‌کرد، دست به شورش زدند. پیش‌درآمد کوچکتری
جدا می‌کرد، دست به شورش زدند. پیش‌درآمد کوچکتری برای شورش اصلی در سال ۱۷۷۴، تحت رهبری وانگ لون که متخصص هنرهای رزمی و گیاه درمانی بود؛ در استان شاندونگ، در شمال چین آغاز شد. اگرچه این شورش سرانجام پس از هشت سال جنگ توسط حکومت چینگ سرکوب شد، اما نشان دهنده کاهش شدید قدرت و مقبولیت دودمان چینگ بود. حکومت مجبور شد به دلیل کاهش جمعیت منچوها بیشتر به استخدام نیروهای چینی هان (ارتش استاندارد سبز) تکیه کند. این شورش با کشته شدن حدود یکصد هزار شورشی پایان یافت. انجمن نیلوفر سفید. شورش نیلوفر سفید به عنوان یک
انجمن نیلوفر سفید. شورش نیلوفر سفید به عنوان یک اعتراض ضد مالیاتی آغاز شد که توسط انجمن نیلوفر سفید، یک انجمن مذهبی مخفی، رهبری می‌شد. انجمن نیلوفر سفید به‌طور سنتی به دوران دودمان جین بازمی‌گردد و توسط هویوان در کوه لو در شهر جیوجیانگ تأسیس شده است. شورش دستار سرخ که در سال ۱۳۵۲ رخ داد، توسط گروه نیلوفر سفید رهبری می‌شد. تا سال ۱۳۸۷، پس از بیش از ۳۰ سال جنگ، رهبر آنها، ژو یوانزانگ، دشت شمال چین را فتح کرد و پایتخت یوان، خانبالیق (پکن کنونی) را تسخیر کرد. ژو یوانزانگ پس از دستیابی به تیانمینگ و مقام
کرد. ژو یوانزانگ پس از دستیابی به تیانمینگ و مقام امپراتوری، دوره سلطنت خود را «هونگ وو» نامید (که به همین دلیل او به عنوان امپراتور هونگوو شناخته می‌شود) و دودمان جدیدی با عنوان دودمان مینگ تأسیس کرد. این گروه بعدها در اواخر قرن هجدهم در قالب یک جنبش الهام‌بخش چینی دوباره ظهور کرد. اگرچه بسیاری از جنبش‌ها و شورش‌ها توسط دیوان‌سالاران امپراتوری به عنوان جنبش‌هایی تحت رهبری رهبران انجمن نیلوفر سفید در نظر گرفته می‌شد، اما در این که انجمن نیلوفر سفید دارای وحدت سازمانی بوده یا خیر تردیدهایی وجود دارد. برند
سازمانی بوده یا خیر تردیدهایی وجود دارد. برند یوهانس تر هار استدلال کرده است که اصطلاح «نیلوفر سفید» به‌طور عمده توسط دیوان‌سالاران امپراتوری‌های مینگ و چینگ برای تحقیر و توضیح طیف گسترده‌ای از سنت‌های هزاره‌گرای غیرمرتبط، جنبش‌های شورشی و آیین‌های مذهبی رایج به کار برده می‌شد. به گفته تر هار، مشخص است که شورشیان «نیلوفر سفید» در قیام‌هایی که بین سال‌های ۱۷۹۶ و ۱۸۰۴ رخ داد، داوطلبانه از اصطلاح «نیلوفر سفید» برای اشاره به خود یا جنبش خود استفاده نکرده‌اند. این اصطلاح تنها تحت فشار شدید در طول بازجویی‌های
این اصطلاح تنها تحت فشار شدید در طول بازجویی‌های دولتی توسط شورشیان هزاره‌گرا مورد استفاده قرار گرفت. تاریخ‌نگاران بعدی بودند که با بازگشت به این رویدادها، شروع به خلاصه کردن جنبه‌های مختلف این قیام‌ها به عنوان «شورش نیلوفر سفید» کردند. تاریخچه. در سال ۱۷۷۴، یکی از نمونه‌های فرقه‌ای مشتق از نیلوفر سفید، هشت تریگرام به شکل آموزه‌ها و تمرین‌های مدیتیشن زیرزمینی در استان شاندونگ، نه چندان دور از پکن (ژیلی) در نزدیکی شهر Linqing به وجود آمد. رهبر، گیاه‌شناس و رزمی‌کار وانگ لون، شورشی را رهبری کرد که سه شهر
و رزمی‌کار وانگ لون، شورشی را رهبری کرد که سه شهر کوچک را تصرف کرد و شهر بزرگ‌تر Linqing را که یک موقعیت استراتژیک در مسیر حمل‌ونقل کانال بزرگ شمال به جنوب بود، محاصره کرد. وانگ لون احتمالاً به دلیل عدم تلاش برای جلب حمایت گسترده عمومی شکست خورد. او ثروت یا ذخایر غذایی به دست آمده را توزیع نکرد و همچنین قول کاهش مالیات را نداد. ناتوانی در ایجاد پایگاه حمایتی، او را مجبور کرد به سرعت از هر سه شهری که به آن‌ها حمله کرده بود فرار کند تا از دست نیروهای دولتی در امان بماند. با وجود اینکه از منطقه‌ای عبور کرد که