payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فیلد مارشال مارکی نوزو میچیتسورا (; ژاپنی: 野津 道貫؛ – ) یک مارشال ارشد ژاپنی و از چهره‌های برجسته در ارتش امپراتوری ژاپن دوره مِیجی بود. زندگی. نوزو در کاگوشیما به دنیا آمد و دومین پسر یک سامورایی پایین رده از قلمروی ساتسوما بود. او زیر نظر یاکومارو کانه‌یوشی، استاد مشهور شمشیرزنی در ساتسوما، آموزش دید و در جریان جنگ بوشین (دوران اصلاحات میجی) به فرماندهی یک گروهان منصوب شد. نوزو در تمام نبردهای مهم این جنگ حضور داشت؛ از نبرد توبا-فوشیمی گرفته تا نبرد آیزو و نبرد هاکوداته. پس از جنگ، نوزو به توکیو رفت و در
نبرد هاکوداته. پس از جنگ، نوزو به توکیو رفت و در مارس ۱۸۷۱ به درجه سرگردی در تیپ دوم ارتش تازه تأسیس امپراتوری ژاپن مِیجی منصوب شد. در اوت ۱۸۷۲ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت و در ژانویه ۱۸۷۴، با انتصاب به عنوان رئیس ستاد تیپ گارد امپراتوری، به درجه سرهنگی رسید. از ژوئیه تا اکتبر ۱۸۷۶، نوزو به ایالات متحده سفر کرد و در نمایشگاه صدمین سالگرد استقلال آمریکا (Centennial Exhibition) در فیلادلفیا شرکت نمود. پس از بازگشت به ژاپن، وظیفه ناخوشایند جنگیدن با هم‌ولایتی‌های سابق خود در قیام ساتسوما (Satsuma Rebellion)
سابق خود در قیام ساتسوما (Satsuma Rebellion) را بر عهده گرفت. در فوریه ۱۸۷۷، او به عنوان رئیس ستاد تیپ دوم منصوب شد و از مه تا اوت همان سال در استان بونگو (Bungo) در کیوشو - کانون اصلی شورش - مستقر گردید. در نوامبر ۱۸۷۸، نوزو به درجه سرتیپی ارتقا یافت و به فرماندهی منطقه نظامی توکیو منصوب شد. در فوریه ۱۸۸۴، او به همراه وزیر جنگ - مارشال اویاما ایوائو - سفری یک ساله به اروپا داشت تا سیستم‌های نظامی کشورهای اروپایی را مطالعه کند. در ژوئیه ۱۸۸۴، امپراتور میجی به او عنوان بارون (دانشاکو) در نظام اشرافی کازوکو
به او عنوان بارون (دانشاکو) در نظام اشرافی کازوکو اعطا کرد. بین فوریه تا آوریل ۱۸۸۵، نوزو به عنوان وابسته نظامی به پکن در چین دوران چینگ فرستاده شد. پس از بازگشت به ژاپن در مه ۱۸۸۵، به درجه سپهبدی ارتقا یافت و به فرماندهی منطقه نظامی هیروشیما منصوب شد. در مه ۱۸۸۸، با بازسازی ارتش امپراتوری ژاپن و تشکیل واحدهای یگانی و لشکر بر اساس توصیه‌های ژنرال یاکوب مکل، مشاور نظامی پروسی، نوزو به فرماندهی لشکر پنجم منصوب شد. این لشکر تحت فرماندهی او در جنگ اول چین و ژاپن، به ویژه در نبرد پیونگ‌یانگ (۱۸۹۴) شرکت داشت. در
به ویژه در نبرد پیونگ‌یانگ (۱۸۹۴) شرکت داشت. در مارس ۱۸۹۵، نوزو به درجه ارتشبدی ارتقا یافت و جایگزین ژنرال یاماگاتا آریتومو به عنوان فرمانده کل ارتش اول ژاپن در منچوری شد. سپس در اوت همان سال، عنوان وی از بارون به ویسکنت (شیشاکو) ارتقا یافت. پس از پایان جنگ، نوزو به ترتیب سمت‌های نظامی مختلفی را بر عهده گرفت که از جمله می‌توان به فرماندهی لشکر گارد امپراتوری، بازرس کل آموزش‌های نظامی و عضویت در شورای عالی نظام اشاره کرد. با آغاز جنگ روسیه و ژاپن، نوزو به فرماندهی ارتش چهارم ژاپن منصوب شد که نقش محوری در
فرماندهی ارتش چهارم ژاپن منصوب شد که نقش محوری در نبرد موکدن ایفا کرد. در پایان این جنگ، در ژانویه ۱۹۰۶ به درجه فیلد مارشالی ارتقا یافت و هم‌زمان عنوان اشرافی او به مارکی (کوشاکو) ارتقا پیدا کرد. به دستور امپراتور، نوزو از سپتامبر ۱۹۰۷ تا زمان مرگش در اکتبر ۱۹۰۸ به عنوان عضو مجلس اعیان ژاپن خدمت کرد. از جمله نشان‌های افتخار نوزو می‌توان به نشان عقاب طلایی (درجه یک) و نشان عالی خورشید تابان اشاره کرد. آرامگاه او در گورستان آئویاما در مرکز توکیو قرار دارد.
مارسلو آگواس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل مکزیک است که از فصل ۲۰۰۹/۱۰ برای تیم جوانان زیر ۲۰ سال چیاپاس بازی می‌کرد.
بیتسنکوف () یک شهرک در بخش کراسنویاروژسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
گرافوفکا () یک شهرک در بخش کراسنویاروژسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ایلک-پنکوفکا () یک شهرک در بخش کراسنویاروژسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
کولوتیلوفکا () یک شهرک در بخش کراسنویاروژسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
دمیدوفکا () یک شهرک در بخش کراسنویاروژسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
پریلسیه () یک شهرک در بخش کراسنویاروژسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
رپیاخوفکا () یک شهرک در بخش کراسنویاروژسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
تره‌برنو () یک شهرک در بخش کراسنویاروژسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ویازوویه () یک شهرک در بخش کراسنویاروژسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
زادوروژنی () یک شهرک در بخش کراسنویاروژسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
سرگیفکا () یک شهرک در بخش کراسنویاروژسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
دوبینو () یک شهرک در بخش کراسنویاروژسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
رائول آگواس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل پرتغال است. وی در تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال پرتغال بازی کرده است.
گولوبینو () یک شهرک در بخش نوووسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
کوسیتسینو () یک شهرک در بخش نوووسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
موسپانوف () یک شهرک در بخش نوووسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
نمتسوو () یک شهرک در بخش نوووسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
رودنی () یک شهرک در بخش نوووسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
پریبرژنی () یک شهرک در بخش نوووسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
پوله‌ووی () یک شهرک در بخش نوووسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
شاراپوفکا () یک شهرک در بخش نوووسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42435528&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-17T08:49:22Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Aryagolparvar&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;انتقال میان‌ویکی به ویکی‌داده&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42435529&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; استارایا بزگینکا () یک شهرک در بخش نوووسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
یارسکویه () یک شهرک در بخش نوووسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
تروستنتس () یک شهرک در بخش نوووسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
بلومستنویه () یک شهرک در بخش نوووسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
در پزشکی، کیسه‌وار () (جمع در لاتین: Haustra) به برجستگی‌های کیسه‌مانند رودهٔ بزرگ گفته می‌شود که در اثر انقباضات نوارهای طولی عضلانی (taeniae coli) ایجاد می‌شوند. کیسه‌وارها در روده بزرگ، برآمدگی‌های کیسه‌مانندی هستند که بر اثر تشکیل جیب (sacculation) پدید می‌آیند و به پس‌روده (کولون) نمای بخش‌بخش می‌دهند. نوارهای طولی کولون در امتداد روده بزرگ کشیده شده‌اند. توضیحی که برای وجود کیسه‌وارها ارائه شده این است که کولون به دلیل کوتاه‌تر بودن نوارهای طولی نسبت به طول واقعی روده، حالت کیسه‌ای پیدا می‌کند. با این
طول واقعی روده، حالت کیسه‌ای پیدا می‌کند. با این حال، اکنون پذیرفته‌تر این است که کیسه‌وارها در اثر فعالیت شبکه عصبی روده ایجاد می‌شوند. انقباض‌های کیسه‌واری، حرکات آهسته، بخش‌بخش و ناهماهنگی هستند که تقریباً هر ۲۵ دقیقه رخ می‌دهند. هر کیسه‌وار با پر شدن از کیموس منبسط می‌شود و همین پرشدگی موجب تحریک عضلات برای انقباض و راندن محتویات به کیسه‌وار بعدی می‌گردد. همچنین بنگرید به حرکات لوله گوارش. فاصلهٔ میان کیسه‌وارها از فاصلهٔ میان چین‌های دایره‌ای در روده کوچک بیشتر است و کیسه‌وارها برخلاف چین‌های
روده کوچک بیشتر است و کیسه‌وارها برخلاف چین‌های دایره‌ای، محیط روده را به‌طور کامل دور نمی‌زنند. این تفاوت‌ها می‌تواند در تشخیص روده کوچک از روده بزرگ در رادیوگرافی شکم کمک‌کننده باشد. اهمیت بالینی. از میان رفتن گستردهٔ کیسه‌وارها نشانه‌ای از پس‌روده‌آماس (کولیت زخمی) مزمن است. بزرگ‌شدن موضعی کولون بدون کیسه‌وارها را می‌توان در رادیوگرافی شکم هنگام انسداد یا ولولوس مشاهده کرد. ولولوس سیگموئید که بیشتر در بیماران روان‌پزشکی یا دچار اختلالات عصبی (مانند بیماری پارکینسون) دیده می‌شود، در تصویر رادیوگرافی نبود
پارکینسون) دیده می‌شود، در تصویر رادیوگرافی نبود کیسه‌وارها را نشان می‌دهد و مسیر روده از لگن تا ربع بالایی راست شکم، زیر دیافراگم امتداد می‌یابد.
پروخوروفکا () یک شهرک در بخش پروخوروفسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
آنجلو در جنگل اسرارآمیز یک فیلم پویانمایی فرانسوی به کارگردانی الکسیس دوکورد و وینسنت پارونو است که در سال ۲۰۲۴ منتشر شد. این فیلم اقتباسی از کتاب کمیک "«در جنگل تاریک و اسرارآمیز»" نوشته وینسنت «وینشلوس» پارونو است که در سال 2016 منتشر شد. داستان آنجلو در جنگل اسرارآمیز، به آثار صنعتی شدن جوامع انسانی و آسیب‌های جبران ناپذیر این روند، به طبیعت و محیط زیست می‌پردازد. خلاصه داستان. این پویانمایی داستان پسر بچه‌ای را روایت می‌کند که در مسیر خانه مادر بزرگ خود که در بستر مرگ است در جنگل گم می‌شود و طبیعت و
که در بستر مرگ است در جنگل گم می‌شود و طبیعت و حیوانات و جانوران به او یاری می‌رسانند.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; برج رادیویی شوخوف ( که با نام برج شابولوفکا نیز شناخته می‌شود ()، یک برج پخش رادیویی در مسکو است که ولادیمیر شوخوف با الهام از جنبش آوانگارد روسی آن را طراحی کرده است. این برج ۱۶۰ متری سازه‌ای با طرح شبکهٔ مورب با جنس فولاد است که بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ در طول جنگ داخلی روسیه ساخته شد. تاریخچه. طراحی. ولادیمیر شوخوف اولین سازه هذلولی‌شکل جهان را در سال ۱۸۹۰ اختراع کرد. بعدها او کتابی با "عنوان «تیرهای مایل»" نوشت که در آن
او کتابی با "عنوان «تیرهای مایل»" نوشت که در آن ثابت کرد اشکال مثلثی ۲۰ تا ۲۵ درصد سنگین‌تر از اشکال قوسی با گریتینگ شعاعی (Ray grating) هستند. پس از آن، شوخوف تعدادی اختراع برای شبکهٔ مورب ثبت کرد. او نه تنها هدفش دستیابی به استحکام و سختی بیشتر سازه بود، بلکه سهولت و سادگی را نیز از طریق استفاده از کمترین مصالح ساختمانی ممکن مد نظر داشت. اولین برج شبکهٔ مورب برای نمایشگاه سراسری روسیه در نیژنی نووگورود در سال ۱۸۹۶ ساخته شد و بعداً از سوی یوری نچایف-مالتسف، تولیدکنندهٔ مشهور شهر، خریداری شد. شوخوف مسئول
تولیدکنندهٔ مشهور شهر، خریداری شد. شوخوف مسئول ساخت انواع جدیدی از فانوس‌های دریایی، دکل‌ها، و دکل‌های انتقال برق بود. برج پخش در خیابان شابولوفکا یک سازه مورب به شکل یک هذلولی چرخان است. ایستگاه رادیویی خودینکا که در سال ۱۹۱۴ ساخته شده بود، دیگر نمی‌توانست حجم فزاینده رادیوگرام‌ها را تحمل کند. در ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۹، ولادیمیر لنین فرمان شورای دفاع از کارگران و دهقانان را امضا کرد که در آن «نصب یک ایستگاه رادیویی مجهز به پیشرفته‌ترین و قدرتمندترین دستگاه‌ها و ماشین‌آلات به صورت بسیار فوری» برای تضمین امنیت کشور
به صورت بسیار فوری» برای تضمین امنیت کشور و امکان ارتباط مداوم با سایر جمهوری‌ها الزامی شده بود. طراحی برج بلافاصله در بسیاری از دفاتر آغاز شد. بعداً در همان سال، دفتر ساختمانی شوخوف در یک مسابقه برنده شد. ارتفاع برنامه‌ریزی‌شدهٔ برج جدید هذلولی ۹-بخشی؛ بود. (۱۵ متر بلندتر از برج ایفل، که هنگام طرح‌ریزی لحاظ شده بود) با جرم تخمینی ۲۲۰۰ تن (وزن برج ایفل ۷۳۰۰ تن است). با این حال، با توجه به جنگ داخلی و کمبود منابع، پروژه باید اصلاح می‌شد: ارتفاع به و وزن آن به ۲۴۰ تن کاهش یافت. نصب. ساخت برج بدون هیچ جرثقیل
۲۴۰ تن کاهش یافت. نصب. ساخت برج بدون هیچ جرثقیل و داربستی، و فقط با وینچ انجام شد. ۲۴۰ تن فلز مورد نیاز برای ساخت و ساز، با فرمان شخصی لنین از ذخایر وزارت نظامی اختصاص داده شد. برای بلند کردن از پنج وینچ چوبی استفاده شد که به قسمت‌های بالایی منتقل شدند. این برج از شش بخش تشکیل شده است که یکی بالای دیگری قرار دارد. هر بخش یک هذلولی شکل مستقل است که بر پایه یک هذلولی بزرگتر بنا شده است. بخش ششم نصب و سرانجام در ۱۴ فوریه ۱۹۲۲ تحکیم شد. ساختار. برج شوخوف یک سازه هذلولی (پوسته شبکه‌ای فولادی هذلولی) است که از
هذلولی (پوسته شبکه‌ای فولادی هذلولی) است که از مجموعه‌ای از مقاطع هذلولی که روی یکدیگر چیده شده‌اند تا تقریباً به شکل مخروطی کلی برسند، تشکیل شده است. این برج دارای یک سازه با شبکه مورب است و پوسته فولادی آن بار حداقلی باد را تحمل می‌کند (یک عامل طراحی مهم برای ساختمان‌های بلند). مقاطع برج، هذلولی‌های تک حفره‌ای چرخشی هستند که از تیرهای مستقیم ساخته شده‌اند و انتهای آن‌ها به پایه‌های دایره‌ای تکیه دارد. مکان. این برج در چند کیلومتری جنوب قلعهٔ کرملین مسکو واقع شده است، اما برای گردشگران قابل دسترسی نیست.
واقع شده است، اما برای گردشگران قابل دسترسی نیست. آدرس خیابان برج «خیابان شابولوفکا، پلاک ۳۷» است. تخریب احتمالی. از اوایل سال ۲۰۱۴، این برج پس از سال‌ها، با وجود درخواست‌های مردمی برای مرمت، از سوی کمیته دولتی پخش رادیو و تلویزیون روسیه با خطر تخریب مواجه شد. پس از یک کارزار هماهنگ که خواستار حفظ برج بود، در ۳ ژوئیه وزارت فرهنگ روسیه اعلام کرد که این برج تخریب نخواهد شد، و در سپتامبر ۲۰۱۴ شورای شهر مسکو برای نگهداری از برج، دستور حفاظت از آن را صادر کرد. در ژانویه ۲۰۱۷، شبکهٔ پخش رادیو و تلویزیون روسیه
در ژانویه ۲۰۱۷، شبکهٔ پخش رادیو و تلویزیون روسیه (RTRS) یک درخواست مناقصه برای طرحی جهت بازسازی و حفظ این بنای تاریخی ارائه داد. مدل‌ها. ماکتی از برج شابولوفکای شوخوف در گالری عصر اطلاعات در موزه علوم لندن وجود دارد. این ماکت در مقیاس ۱:۳۰ است و در اکتبر ۲۰۱۴ نصب شده است.
یوری لووویچ اسلیوزکین (به روسی: Ю́рий Льво́вич Слёзкин) "(" زاده ۷ فوریه ۱۹۵۶) مورخ و مترجم آمریکایی متولد روسیه است. او استاد تاریخ روسیه، شوروی‌شناس بود و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۳ به عنوان مدیر مؤسسه مطالعات اسلاو، اروپای شرقی و اوراسیا در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی خدمت کرد. او بیشتر به عنوان نویسنده کتاب‌های "«قرن یهود"» (۲۰۰۴) و "«خانه دولت: حماسه انقلاب روسیه"» (۲۰۱۷) شناخته می‌شود. شغل. اسلزکین در ابتدا به عنوان مترجم در دانشگاه ایالتی مسکو آموزش دید. اولین سفر او به خارج از اتحاد جماهیر شوروی در سال‌های
سفر او به خارج از اتحاد جماهیر شوروی در سال‌های ۱۹۷۸–۱۹۷۹ بود، زمانی که به عنوان مترجم در موزامبیک کار کرد. او به مسکو بازگشت تا به عنوان مترجم زبان پرتغالی خدمت کند و در سال ۱۹۸۲ به لیسبون نقل مکان کرد و سال بعد وارد دانشکده تحصیلات تکمیلی در آستین، تگزاس شد. او مدرک دکترا را از دانشگاه تگزاس در آستین دریافت کرد. اسلزکین عضو ملی دبلیو. گلن کمپبل و ریتا ریکاردو-کمپبل در موسسه هوور دانشگاه استنفورد و استاد تاریخ با کرسی جین کی. ساتر در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود. او همچنین عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا
برکلی بود. او همچنین عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا (۲۰۰۸) است. نظریه هویت قومی اسلزکین. اسلزکین یهودیان (در کنار گروه‌های دیگری مانند ارمنی‌ها و چینی‌های خارج از کشور) را به عنوان مردمی از اهالی "مرکوری" توصیف می‌کند که «منحصراً در ارائه خدمات به جوامع تولیدکننده مواد غذایی اطراف تخصص دارند»، که او آنها را «آپولونی‌ها» می‌نامد. به گفته او، این تقسیم‌بندی در جوامع پیش از قرن بیستم نیز تکرار می‌شود. به استثنای رومانیایی‌ها، این «مردمان مرکوری» همگی از موفقیت‌های اجتماعی-اقتصادی بزرگی نسبت به میانگین در میان
اجتماعی-اقتصادی بزرگی نسبت به میانگین در میان میزبانان خود برخوردار بوده‌اند و همگی، بدون استثنا، خصومت و خشم را به خود جلب کرده‌اند. یک الگوی تکرارشونده از رابطه بین آپولونی‌ها و مردم مرکوری این است که بازنمایی اجتماعی هر گروه توسط گروه دیگر متقارن است، به عنوان مثال، مرکوری‌ها، آپولونی‌ها را وحشی می‌بینند در حالی که آپولونی‌ها، مرکوری‌ها را زنانه می‌بینند. مرکوری‌ها فرهنگی از «پاکی» و «اسطوره‌های ملی» را برای پرورش جدایی خود از آپولونی‌ها توسعه می‌دهند، که به آنها اجازه می‌دهد خدمات بین‌المللی
می‌دهند، که به آنها اجازه می‌دهد خدمات بین‌المللی (واسطه‌گری، دیپلماسی) یا خدماتی را ارائه دهند که برای فرهنگ محلی آپولونی تابو هستند (مرتبط با مرگ، جادو، تمایلات جنسی یا بانکداری). اسلزکین این تز را با این استدلال بسط می‌دهد که یهودیان، موفق‌ترین این مردمان مرکوری، به‌طور فزاینده‌ای بر مسیر و ماهیت جوامع غربی، به ویژه در دوره‌های اولیه و میانی کمونیسم شوروی، تأثیر گذاشته‌اند و مدرنیته را می‌توان به عنوان تبدیل آپولونی‌ها به مرکوری‌ها دانست. دیدگاه‌هایی دربارهٔ جنگ روسیه و اوکراین و تمدن غرب. به گفته
دربارهٔ جنگ روسیه و اوکراین و تمدن غرب. به گفته اسلزکین، روسیه در حال جدا شدن از بقیه تمدن غرب است، فرآیندی که با جنگ روسیه و اوکراین تقویت شد. او همچنین استدلال می‌کند که عدم تمایل غرب برای ادغام روسیه در یک زیرساخت امنیتی مشترک اروپایی، عامل اصلی تحریک جنگ بود. در اکتبر ۲۰۲۲، او استدلال کرد که غرب تا حدودی با توصیف روسیه به عنوان "شر" وحدت خود را حفظ می‌کند و اظهار داشت: "غرب بدون آن کجا بود؟" او همچنین به ایده‌های ظاهراً بحث‌برانگیز در اوکراین که با دیدگاه‌های غربی همخوانی ندارند، اشاره کرد: "ایدئولوژی
غربی همخوانی ندارند، اشاره کرد: "ایدئولوژی ملی اوکراین از بسیاری جهات برعکس چیزی است که در ایالات متحده یا اروپای غربی به ما آموزش داده می‌شود." به‌طور کلی، او معتقد است که تمدن غرب بین جهان‌وطنی آنگلو-آمریکایی/اروپای غربی و قوم‌گرایی اروپای شرقی/اسرائیلی تقسیم شده است. او کشورهای بالتیک را «قوم‌سالاری» و اسرائیل را «یک دولت نژادپرست» توصیف کرده است که به دلایل درست یا نادرست، یک سیستم آپارتاید با شهروندان درجه یک، دو و سه را اجرا کرده است. خود اسلزکین اقوام زیادی در اسرائیل دارد؛ کیبوتص عمه‌اش در حملات ۷
زیادی در اسرائیل دارد؛ کیبوتص عمه‌اش در حملات ۷ اکتبر مورد حمله قرار گرفت، اما او جان سالم به در برد. او استدلال می‌کند که سانسور در غرب بسیار مهم است. این سانسور از سازمان‌های خصوصی و حرفه‌ای سرچشمه می‌گیرد و «جامعه‌ای از افراد دنباله‌رو» ایجاد می‌کند. در میان «مقدس‌ترین» مسائل غرب، مسائلی مربوط به خانواده، تمایلات جنسی و نژاد وجود دارد.
زیگموند (زیگیسموند) فرایهر فون هربرشتاین (یا بارون زیگیسموند فون هربرشتاین؛ ۲۳ اوت ۱۴۸۶–۲۸ مارس ۱۵۶۶) دیپلمات، نویسنده، مورخ و عضو شورای امپراتوری مقدس روم اهل کارنیولان بود. او بیشتر به خاطر نوشته‌های گسترده‌اش در مورد جغرافیا، تاریخ و آداب و رسوم روسیه شناخته می‌شود و سهم بسزایی در دانش اولیه اروپای غربی از آن منطقه داشته است. اوایل زندگی. هربرشتاین در سال ۱۴۸۶ در ویپاوا ( به دنیا آمد) در دوک‌نشین کارنیولا، که اکنون در اسلوونی است و در آن زمان بخشی از سلطنت هابسبورگ بود. والدین او لئونارد فون هربرشتاین و
هابسبورگ بود. والدین او لئونارد فون هربرشتاین و باربارا فون لوگ، اعضای خانواده‌ای برجسته آلمانی‌زبان بودند که نزدیک به ۲۰۰ سال در قلعه هربرشتاین ساکن بودند. اطلاعات کمی از دوران کودکی او در دست است، جز اینکه او با زبان اسلوونیایی رایج در منطقه آشنا شد. این دانش بعدها در زندگی او اهمیت یافت. در سال ۱۴۹۹، او برای تحصیل فلسفه و حقوق وارد دانشگاه وین شد. در سال ۱۵۰۶، به عنوان افسر وارد ارتش شد و در تعدادی از لشکرکشی‌ها خدمت کرد. در سال ۱۵۰۸، شخصاً توسط امپراتور مقدس روم، ماکسیمیلیان اول، به مقام شوالیه مفتخر
مقدس روم، ماکسیمیلیان اول، به مقام شوالیه مفتخر شد. در سال ۱۵۱۵، او وارد شورای امپراتوری یا پارلمان شد و یک حرفه دیپلماتیک طولانی و درخشان را آغاز کرد. حرفه دیپلماتیک. بین سال‌های ۱۵۱۵ تا ۱۵۵۳، هربرشتاین تقریباً ۶۹ مأموریت به خارج از کشور انجام داد و در سراسر اروپا، از جمله ترکیه، سفر کرد. او توسط حاکمان هابسبورگ مورد استقبال قرار گرفت و با عناوین و املاک پاداش گرفت. او دو بار به عنوان سفیر امپراتور مقدس روم به روسیه فرستاده شد، در سال ۱۵۱۷ برای تلاش برای ترتیب دادن آتش‌بس بین روسیه و لیتوانی، و در سال
ترتیب دادن آتش‌بس بین روسیه و لیتوانی، و در سال ۱۵۲۶ برای تمدید پیمانی بین این دو که در سال ۱۵۲۲ امضا شده بود. این سفرهای طولانی (نه ماه در سفر ۱۵۱۷ او) به او فرصتی برای مطالعه جامعه روسیه که تا آن زمان تا حد زیادی ناشناخته بود، داد. نوشتن در مورد روسیه. دانش هربرشتاین از زبان اسلوونیایی که در جوانی به دست آورده بود، به او اجازه می‌داد با روس‌ها ارتباط برقرار کند، زیرا اسلوونیایی و روسی هر دو به زبان‌های اسلاوی تعلق دارند. او از این توانایی برای پرسش از افراد مختلف در روسیه در مورد طیف وسیعی از موضوعات
افراد مختلف در روسیه در مورد طیف وسیعی از موضوعات استفاده کرد. این امر به او بینشی نسبت به روسیه و روس‌ها داد که برای معدود بازدیدکنندگان قبلی روسیه در دسترس نبود. او احتمالاً اولین روایت خود از زندگی در روسیه را بین سال‌های ۱۵۱۷ تا ۱۵۲۷ نوشته است، اما هیچ نسخه‌ای از این نوشته باقی نمانده است. در سال ۱۵۲۶، از او خواسته شد تا گزارشی رسمی از تجربیاتش در روسیه تهیه کند، اما این گزارش در بایگانی‌ها نسبتاً مورد توجه قرار نگرفت تا اینکه توانست زمانی برای اصلاح و گسترش آن پیدا کند، کاری که احتمالاً در دهه ۱۵۳۰
و گسترش آن پیدا کند، کاری که احتمالاً در دهه ۱۵۳۰ آغاز کرده بود. شواهد نشان می‌دهد که هربرشتاین یک قوم‌شناس پرانرژی و توانمند بوده است. او هم با پرسش از مردم محلی و هم با بررسی انتقادی متون کمیاب موجود در مورد روسیه، به تحقیق عمیق می‌پرداخت. نتیجه، اثر بزرگ او بود، کتابی به زبان لاتین با عنوان "Rerum Moscoviticarum Commentarii" (یادداشت‌هایی در مورد امور مسکو) که در سال ۱۵۴۹ منتشر شد. این کتاب به منبع اصلی اولیه دانش در اروپای غربی در مورد روسیه تبدیل شد. او اولین کسی بود که املای "تزار" را به صورت "czar"
اولین کسی بود که املای "تزار" را به صورت "czar" ثبت کرد (هر دو املا برای بیان تلفظ یکسانی در نظر گرفته شده‌اند). بعدها، در قرن نوزدهم، انگلیسی و فرانسوی شروع به تغییر از املای «cz» به املای «ts» کردند. هربرشتاین همچنین به یک «راهنمای جاده‌ای روسی» اشاره کرد که برای داده‌های جغرافیایی در مورد شمال اورال و سیبری به دست او رسیده بود و نشان می‌داد که این سرزمین‌ها در آن زمان برای روس‌ها کاملاً شناخته شده بوده‌اند.
مروین لارنس پیک (؛ ۹ ژوئیهٔ ۱۹۱۱ – ۱۷ نوامبر ۱۹۶۸) نویسنده، هنرمند، شاعر و تصویرگر بریتانیایی بود. او بیشتر به خاطر آنچه معمولاً به نام کتاب‌های "گرومن‌گاست" شناخته می‌شوند، شهرت دارد. این چهار اثر بخشی از چرخه‌ای بلندپروازانه بودند که پیک در نظر داشت بنویسد، اما مرگش مانع تکمیل آن شد. این آثار گاه با نوشته‌های هم‌دورهٔ مسن‌تر او جی. آر. آر. تالکین مقایسه می‌شوند، اما داستان‌های سورئال پیک بیش از آنکه از مطالعات تالکین بر اسطوره‌شناسی و فیلولوژی تأثیر گرفته باشند، تحت تأثیر علاقهٔ اولیه‌اش به چارلز دیکنز و
باشند، تحت تأثیر علاقهٔ اولیه‌اش به چارلز دیکنز و رابرت لوئیس استیونسن بودند. پیک همچنین شعر و ادبیات بی‌معنی در قالب منظوم، داستان‌های کوتاه برای بزرگسالان و کودکان ("نامه‌هایی از یک عموی گمشده"، ۱۹۴۸)، نمایشنامه‌های صحنه‌ای و رادیویی و "مستر پای" (۱۹۵۳) را نوشت؛ رمانی ساختارمند که در آن خدا به‌طور ضمنی به تمسخر تظاهرهای انجیلی و جهان‌بینی آرام و خودپسند قهرمان داستان می‌پردازد. پیک نخستین بار در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ در لندن به‌عنوان نقاش و تصویرگر شهرت یافت و سفارش‌هایی برای کشیدن پرترهٔ افراد مشهور
یافت و سفارش‌هایی برای کشیدن پرترهٔ افراد مشهور دریافت کرد. برای مدتی کوتاه در پایان جنگ جهانی دوم از سوی روزنامه‌های مختلف مأمور شد صحنه‌های جنگ را ترسیم کند. مجموعه‌ای از طراحی‌های او هنوز در اختیار خانواده‌اش باقی مانده است. هرچند در زمان زندگی‌اش چندان موفقیت مردمی به دست نیاورد، اما کارهای او نزد هم‌قطارانش بسیار مورد احترام بود و دوستانی چون سی. اس. لوئیس، دیلن تامس و گراهام گرین داشت. اکنون آثار او در مجموعه‌های نگارخانه ملی پرتره، موزه جنگ امپراتوری و آرشیو ملی بریتانیا نگهداری می‌شوند. در سال
و آرشیو ملی بریتانیا نگهداری می‌شوند. در سال ۲۰۰۸، "تایمز" نام پیک را در فهرست «۵۰ نویسندهٔ بزرگ بریتانیایی پس از ۱۹۴۵» قرار داد. زندگی اولیه. مروین پیک در سال ۱۹۱۱ از والدینی بریتانیایی در کولینگ بر فراز کوه لو در جیوژیانگ زاده شد؛ تنها سه ماه پیش از انقلاب و تأسیس جمهوری چین. پدرش، ارنست کرامول پیک، یک پزشک مبلغ علم پزشکی وابسته به انجمن مبلغین لندن از سنت جماعت‌گرایی بود و مادرش، آماندا الیزابت پاول، به‌عنوان دستیار مبلغ به چین آمده بود. ارنست و آماندا در ژوئیهٔ ۱۹۰۳ در کولینگ (برگرفته از واژهٔ انگلیسی
ژوئیهٔ ۱۹۰۳ در کولینگ (برگرفته از واژهٔ انگلیسی «cooling») که اقامتگاه تابستانی مبلغین اروپایی در کوه لو در کنار رود یانگتسه در جیوژیانگ بود، با یکدیگر آشنا شدند و همان سال در دسامبر در هنگ کنگ ازدواج کردند. خانوادهٔ پیک درست پیش از جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴ مرخصی گرفتند تا به انگلستان بروند و در ۱۹۱۶ به چین بازگشتند. مروین پیک تا دسامبر ۱۹۲۲ که خانواده از طریق راه‌آهن سراسری سیبری به انگلستان بازگشت، در مدرسه دستور زبان تیانجین تحصیل می‌کرد. او بعدها یک رمان کوتاه دربارهٔ این دوره نوشت با نام "رئیس سفید قبایل
دربارهٔ این دوره نوشت با نام "رئیس سفید قبایل امزیمبوبو". پیک هرگز به چین بازنگشت اما گفته می‌شود که تأثیرات چینی در آثارش مشهود است، به‌ویژه در قلعهٔ گرومن‌گاست که در برخی جنبه‌ها یادآور زادگاهش کولینگ، شهر دیوارکشی‌شدهٔ پکن و همچنین محوطهٔ بسته‌ای است که او در تیانجین در آن رشد کرد. همچنین احتمالاً مواجههٔ اولیهٔ او با تضادهای میان زندگی اروپایی‌ها و چینی‌ها و میان فقرا و ثروتمندان در چین، بر کتاب‌های گرومن‌گاست تأثیر گذاشته است. تحصیلات او در کالج التام، موتینگام (۱۹۲۳–۱۹۲۹) ادامه یافت، جایی که
التام، موتینگام (۱۹۲۳–۱۹۲۹) ادامه یافت، جایی که استعدادهایش توسط معلم انگلیسی‌اش، اریک دریک، کشف شد. پیک آموزش رسمی خود را در مدرسه هنر کرایدون در پاییز ۱۹۲۹ به پایان رساند و سپس از دسامبر ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳ در مدارس آکادمی سلطنتی تحصیل کرد، جایی که برای نخستین بار با رنگ روغن نقاشی کشید. در این زمان نخستین شعر بلند خود با نام "کمی خاکستر" را نوشت. در ۱۹۳۱ یکی از نقاشی‌هایش برای نمایش در آکادمی سلطنتی هنر پذیرفته شد و آثارش را با گروه‌بندی به‌اصطلاح «سوهو» به نمایش گذاشت. حرفه. حرفهٔ اولیهٔ او در دههٔ ۱۹۳۰ نقاشی
گذاشت. حرفه. حرفهٔ اولیهٔ او در دههٔ ۱۹۳۰ نقاشی در لندن بود، هرچند مدتی هم در جزیرهٔ سارک زندگی کرد. او نخستین بار در ۱۹۳۲ به سارک رفت، جایی که معلم سابقش اریک دریک در حال راه‌اندازی یک مستعمرهٔ هنری بود. در ۱۹۳۴ پیک همراه با هنرمندان سارک هم در نگارخانهٔ سارک ساخته‌شده توسط دریک و هم در گالری کولینگ در لندن آثارش را نمایش داد و در ۱۹۳۵ در آکادمی سلطنتی و گالری لژه در لندن نمایشگاه داشت. در ۱۹۳۶ او به لندن بازگشت و سفارش طراحی دکور و لباس برای نمایش "نمایش حشرات" را دریافت کرد و کارش در "ساندی تایمز" مورد
حشرات" را دریافت کرد و کارش در "ساندی تایمز" مورد تحسین قرار گرفت. او همچنین تدریس طراحی از فیگور را در مدرسه هنر وست‌مینستر آغاز کرد، جایی که با نقاش میو گیلمور آشنا شد و در ۱۹۳۷ با او ازدواج کرد. آن‌ها سه فرزند داشتند: سباستین (۱۹۴۰–۲۰۱۲)، فابیان (زادهٔ ۱۹۴۲) و کلر (زادهٔ ۱۹۴۹). پیک در ۱۹۳۸ نمایشگاه بسیار موفقی در گالری کالمن در لندن برگزار کرد و نخستین کتابش، رمان دزدان دریایی کودکان با تصویرگری خودش به نام "کاپیتان اسلاتربرد لنگر می‌اندازد" (بر اساس داستانی که در حدود ۱۹۳۶ نوشته بود) در ۱۹۳۹ توسط
داستانی که در حدود ۱۹۳۶ نوشته بود) در ۱۹۳۹ توسط انتشارات "کانتری لایف" منتشر شد. در دسامبر ۱۹۳۹، چاتو اند وینداس سفارش تصویرگری یک کتاب کودکانه را به او داد به نام "سوار بر اسب نر و دیگر اشعار کودکانه" که برای بازار کریسمس ۱۹۴۰ منتشر شد. سال‌های پایانی زندگی. در سال ۱۹۵۶، مروین و میو به اسپانیا سفر کردند؛ هزینه این سفر را دوستی پرداخت کرده بود که امیدوار بود تعطیلات باعث بهبود وضعیت سلامتی پیک شود، که در آن زمان از قبل رو به وخامت گذاشته بود. در همان سال، داستان کوتاه او با عنوان "پسران در تاریکی" همراه با