payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دلیل کوتاهی در انجام وظایفش، که طبق قوانین ملی و بین‌المللی تعریف شده است، برای جلوگیری از نسل‌کشی اسرائیل در غزه، تحت پیگرد قانونی قرار داد. این شکایت که به نمایندگی از فلسطینیان در غزه و ایالات متحده ثبت شده بود، ادعا می‌کرد که «کشتارهای دسته جمعی»، هدف قرار دادن زیرساخت‌های غیرنظامی و اخراج‌های اجباری توسط اسرائیل، معادل نسل‌کشی است. مرکز حقوق اساسی اعلام کرد که ایالات متحده و سایر کشورها وظیفه دارند تمام تلاش خود را برای توقف این قتل انجام دهند. در این شکایت آمده است: «ایالات متحده به عنوان نزدیکترین
شکایت آمده است: «ایالات متحده به عنوان نزدیکترین متحد و قوی‌ترین حامی اسرائیل، که با اختلاف زیادی بزرگترین ارائه دهنده کمک‌های نظامی به آن است و با توجه به اینکه اسرائیل بزرگترین دریافت کننده تجمعی کمک‌های خارجی ایالات متحده از زمان جنگ جهانی دوم است، ابزارهای لازم را برای ایجاد بازدارندگی بر مقامات اسرائیلی که اکنون به دنبال اقدامات نسل‌کشی علیه مردم فلسطین در غزه هستند، در اختیار دارد.» این شکایت که در دادگاه فدرال کالیفرنیا ثبت شده، از دادگاه خواسته است تا ایالات متحده را از ارائه سلاح، پول و حمایت
است تا ایالات متحده را از ارائه سلاح، پول و حمایت دیپلماتیک به اسرائیل منع کند. همچنین درخواست صدور بیانیه‌ای مبنی بر اینکه رئیس جمهور، آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه، و لوید آستین ، وزیر دفاع، ملزم به «انجام تمام اقدامات در حد توان خود برای جلوگیری از ارتکاب اقدامات نسل‌کشی اسرائیل علیه مردم فلسطین غزه» هستند، مطرح شد. ویلیام شاباس، محقق نسل‌کشی، در بیانیه‌ای در دادخواست خود گفت که از نظر او «خطر جدی نسل‌کشی» وجود دارد و ایالات متحده «تعهد خود» را طبق کنوانسیون نسل‌کشی ۱۹۴۸ و قوانین بین‌المللی «نقض کرده
نسل‌کشی ۱۹۴۸ و قوانین بین‌المللی «نقض کرده است». در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۴، این پرونده مختومه اعلام شد. قاضی گفت که قانون اساسی ایالات متحده اقدامات او را محدود کرده است، و ترجیح می‌داد که این حکم را صادر کند و از رئیس جمهور بایدن خواست تا در سیاست ایالات متحده تجدید نظر کند و نوشت: «این احتمال وجود دارد که رفتار اسرائیل معادل نسل‌کشی باشد.» دعوای لاهه. در ۴ دسامبر ۲۰۲۳، سازمان‌های حقوق بشری آکسفام نوویب، پکس هلند و انجمن حقوق بشر، دولت هلند را به دادگاه کشاندند تا صادرات قطعات جنگنده‌های اف-۳۵ را متوقف کنند، با
صادرات قطعات جنگنده‌های اف-۳۵ را متوقف کنند، با این استدلال که این قطعات به نقض قوانین بین‌المللی در غزه کمک می‌کنند. آکسفام استدلال کرد که این صادرات «هلند را در نقض قوانین جنگ و مجازات جمعی جمعیت غیرنظامی غزه همدست کرده است». در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۳، لاهه حکم داد که این کشور می‌تواند به صادرات اسلحه به اسرائیل ادامه دهد. در ۱۲ فوریه ۲۰۲۴، دادگاه تجدیدنظر لاهه حکم داد که «خطر آشکاری وجود دارد که جت‌های جنگنده اف-۳۵ اسرائیل ممکن است در ارتکاب نقض‌های جدی قوانین بین‌المللی بشردوستانه مورد استفاده قرار گیرند.»
بین‌المللی بشردوستانه مورد استفاده قرار گیرند.» قضات نوشتند: «اسرائیل به اندازه کافی عواقب حملات خود را برای جمعیت غیرنظامی در نظر نمی‌گیرد. حملات اسرائیل به غزه منجر به تلفات نامتناسب غیرنظامیان، از جمله هزاران کودک، شده است» و اینکه «هلند عضو چندین مقررات بین‌المللی است که تصریح می‌کند در صورت وجود خطر آشکار نقض جدی قوانین بین‌المللی بشردوستانه، هلند موظف است از صادرات تجهیزات نظامی جلوگیری کند.» دادگاه دستور داد که تحویل تجهیزات باید ظرف هفت روز متوقف شود. دادخواست دیوان عالی کشور. در ۶ دسامبر ۲۰۲۳،
شود. دادخواست دیوان عالی کشور. در ۶ دسامبر ۲۰۲۳، سازمان حقوق بشر فلسطینی الحق و شبکه اقدام حقوقی جهانی مستقر در بریتانیا، پس از آنکه درخواست‌های کتبی برای تعلیق فروش سلاح به اسرائیل، با استناد به نقض ادعایی قوانین بین‌المللی و قوانین بریتانیا، مکرراً نادیده گرفته شد، اقدامات قانونی علیه بریتانیا را آغاز کردند. اسناد ارائه شده، ادعاهایی مبنی بر حملات کورکورانه به غیرنظامیان، گرسنگی، آوارگی اجباری و خطر جدی نسل‌کشی، از جمله اظهارات اعضای کنست و رهبران نظامی، را شرح می‌دهد. این اقدام توسط مرکز بین‌المللی
را شرح می‌دهد. این اقدام توسط مرکز بین‌المللی عدالت برای فلسطینیان پشتیبانی می‌شود و یک نشست مطبوعاتی با شبکه اقدام حقوق جهانی، الحق و مرکز بین‌المللی عدالت برای فلسطینیان و با کمپین علیه تجارت اسلحه و یک عضو از آکسفام برگزار شد. وکلای سازمان‌های غیردولتی بیش از ۱۰۰ صفحه از اظهارات شهود را در اوت ۲۰۲۴ به دادگاه عالی ارائه کردند. دادخواست دادگاه فدرال استرالیا. در ۵ دسامبر ۲۰۲۳، گروه‌های حقوق بشری فلسطینی، الحق، مرکز حقوق بشر المیزان و مرکز حقوق بشر فلسطین اقدام قانونی را در دادگاه فدرال استرالیا آغاز
اقدام قانونی را در دادگاه فدرال استرالیا آغاز کرده‌اند. گروه‌های حقوق بشری به دنبال دسترسی به تمام مجوزهایی هستند که اجازه صادرات اسلحه و جنگ‌افزار به اسرائیل را می‌دهد و از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ توسط وزیر دفاع اعطا شده است. این درخواست توسط مرکز عدالت بین‌المللی استرالیا پشتیبانی می‌شود. طرح دعوی در دادگاه وزارت امور جهانی کانادا. در ۵ مارس ۲۰۲۴، وکلای کانادایی حقوق بشر بین‌المللی، الحق و گروهی از فلسطینی-کانادایی‌ها، از وزارت امور جهانی به دلیل صادرات کالاها و فناوری نظامی به اسرائیل در جریان جنگ غزه شکایت کردند.
نظامی به اسرائیل در جریان جنگ غزه شکایت کردند. آنها استدلال می‌کنند که این صادرات می‌تواند در نقض حقوق بشر علیه فلسطینی‌ها مورد استفاده قرار گیرد. این اقدام قانونی، ملانی جولی، وزیر امور خارجه کانادا، را به صدور مجوز صادرات کالاها و فناوری نظامی به اسرائیل، به ارزش حداقل ۲۸.۵ میلیون دلار کانادا (۲۱ میلیون دلار آمریکا) که می‌تواند برای نقض قوانین بین‌المللی استفاده شود، متهم می‌کند. دیگر. در ژوئن ۲۰۲۴، گروهی از سازمان‌های جامعه مدنی کره جنوبی از مقامات ارشد دولت اسرائیل به دلیل نسل‌کشی، جنایت علیه بشریت و
دولت اسرائیل به دلیل نسل‌کشی، جنایت علیه بشریت و جنایات جنگی شکایت کردند. بنیاد هند رجب در چندین کشور علیه سربازان اسرائیلی که گفته می‌شود مسئول جنایات جنگی هستند، اقامه دعوی کرده است.
با باد رفت! ()، یک نمایش کمدی طرح‌دار در قسمت هشتم فصل دهم سریال کارول برنت شو به نمایش درآمد. این فیلم ابتدا در ایالات متحده در سی‌بی‌اس در ۱۳ نوامبر ۱۹۷۶ پخش شد و تقلیدی از فیلم درام تاریخی آمریکایی بربادرفته (فیلم) محصول ۱۹۳۹ است. این طرح توسط دو نویسنده جوان، ریک هاوکینز و لیز سیج نوشته شده است. در سال ۲۰۰۹، تی‌وی گاید (رسانه دیجیتال) این طرح را در رتبه ۵۳ در لیست «۱۰۰ قسمت برتر تمام دوران» قرار داد.
رافائله کوتولو (; ۴ نوامبر ۱۹۴۱ – ۱۷ فوریه ۲۰۲۱) یک رئیس تبهکار ایتالیایی و رهبر کامورا نووا ارگانیزاتا (NCO) بود، سازمانی که او برای نوسازی کامورا ایجاد کرد. کوتولو القاب گوناگونی داشت از جمله "'o Vangelo" ("انجیل")، "'o Princepe" ("شاهزاده")، "'o Professore" ("استاد") و "'o Monaco" ("راهب"). به‌جز ۱۸ ماه فرار، کوتولو پس از ۱۹۶۳ کاملاً در زندان‌های با امنیت بالا یا زندان‌های روان‌پزشکی زندگی کرد. در زمان مرگش او در حال گذراندن چندین حکم حبس ابد برای قتل بود. سال‌های نخستین. کوتولو، کوچک‌ترین فرزند از سه
سال‌های نخستین. کوتولو، کوچک‌ترین فرزند از سه فرزند، در اوتاویانو، شهری در حومۀ ناپل، در خانواده‌ای دهقان کاتولیک صمیمی و بی‌ارتباط با کامورا به دنیا آمد. پس از کودکی خوشایند — او در دبستان موفق بود و پسربچهٔ محراب بود — پدرش را در سال ۱۹۵۳، زمانی که دوازده سال داشت، به‌طور زودهنگام از دست داد. پدرش، یک کارگر کشاورزی، سال‌ها به‌عنوان زارع‌کار سهم‌بر کار کرده بود تا خانواده را تأمین کند. روزی مالک زمین به او اطلاع داد که زمین در سال آینده تغییر کاربری خواهد یافت و خدمات او دیگر لازم نخواهد بود. در درماندگی،
و خدمات او دیگر لازم نخواهد بود. در درماندگی، پدر کوتولو به رئیس محلی کامورا مراجعه کرد که نفوذش در روستا مطلق بود. رئیس خانوادهٔ کوتولو را به خانهٔ خود دعوت کرد و وعده داد موضوع را حل کند. اندکی بعد، مالک زمین تصمیمش را تغییر داد و قرارداد را تمدید کرد. پس از مرگ پدرش، او توسط خواهر بزرگ‌ترش روستّا کوتولو بزرگ شد. کوتولو دانش‌آموزی ضعیف شد — پرخاشگر، بی‌توجه و مستعد دردسر. در دوازده‌سالگی او در گروهی از نوجوانان عضو شد و دست به دزدی‌های کوچک و اخاذی از مغازه‌داران محلی زد. به محض این‌که به اندازهٔ کافی
محلی زد. به محض این‌که به اندازهٔ کافی بزرگ شد که رانندگی کند، ماشینی خرید — نه تنها برای پرستیژ، بلکه برای تحرکی که در جریان یورش‌هایش به او می‌داد. در ۲۱ سالگی، در ۲۴ فوریه ۱۹۶۳، نخستین قتل خود را مرتکب شد. قربانی یک آتش‌نشان بی‌گناه بود که به دختری کمک کرده بود که کوتولو پس از توهینی ادعایی به او سیلی زده بود. در جریان درگیری‌ای که پس از آن رخ داد، کوتولو اسلحه‌ای بیرون کشید و مرد را کشت. او محکوم و به حبس ابد محکوم شد، که در دادگاه تجدیدنظر به ۲۴ سال کاهش یافت. او به زندان پوگیورئاله در ناپل فرستاده
کاهش یافت. او به زندان پوگیورئاله در ناپل فرستاده شد. کوتولو خود را به‌عنوان یک سردسته تثبیت کرده بود، زمانی که آنتونیو اسپاوونه، مشهور به "'o Malommo" ("آدم بد")، به زندان پوگیورئاله منتقل شد. او اسپاوونه را به نبردی با چاقو در حیاط زندان به چالش کشید (یک رسم به نام ""'o dichiaramento"، «اعلامیه»)، اما اسپاوونه نپذیرفت. رئیس به چالش کشیده‌شده ظاهراً تنها به این جمله بسنده کرد: «جوانان امروز می‌خواهند به هر قیمتی جوان بمیرند». اندکی پس از این رویداد اسپاوونه از زندان آزاد شد. از سلول زندان، کوتولو دستور
از زندان آزاد شد. از سلول زندان، کوتولو دستور قتل اسپاوونه را صادر کرد. یک آدمکش، که گفته می‌شود دوست کوتولو بود، از فاصلهٔ نزدیک با یک تفنگ ساچمه‌ای به صورت اسپاوونه شلیک کرد. اسپاوونه از کمین جان سالم به‌در برد، اما انفجار تفنگ ساچمه‌ای آسیب زیادی به ساختار صورتش وارد کرد که نیازمند جراحی پلاستیک شد. اسپاوونه بلافاصله از نقش برجستهٔ خود به‌عنوان رئیس کامورا کناره‌گیری کرد. کوتولو به‌زودی توانست گروه کوچکی از زندانیان را گرد خود جمع کند، هسته‌ای که بعدها به رهبری NCO تبدیل شد. آن‌ها آنتونینو کوومو مشهور
به رهبری NCO تبدیل شد. آن‌ها آنتونینو کوومو مشهور به "'o Maranghiello"" ("چماق")، پاسکواله بارا مشهور به "'o Nimale" ("حیوان")، جوزپه پوکا مشهور به "'o Giappone" ("ژاپنی")، پاسکواله دامیکو مشهور به "'o Cartunaro" ("جمع‌کنندهٔ مقوا") و وینچنزو کازیلو مشهور به ""'o Nirone"" ("سیاه بزرگ") بودند. پس از آزادی، آن‌ها فعالیت‌های مجرمانه‌ای در بیرون برپا می‌کردند که مستقیماً توسط کوتولو از درون نظام زندان کنترل می‌شد. کامورا نووا ارگانیزاتا. رافائله کوتولو از درون زندان پوگیورئاله در ناپل یک سازمان جدید ایجاد کرد:
پوگیورئاله در ناپل یک سازمان جدید ایجاد کرد: کامورا نووا ارگانیزاتا (NCO). او کار خود را با دوستی با زندانیان جوانی که با زندان آشنا نبودند آغاز کرد و به آنان حس هویت و ارزش می‌داد، به‌گونه‌ای که وقتی آزاد می‌شدند برای کوتولو «گل» (یعنی پول) می‌فرستادند که این امر شبکهٔ او را گسترش می‌داد. او به زندانیان فقیرتر کمک می‌کرد و برایشان از فروشگاه زندان غذا می‌خرید یا ترتیب می‌داد غذا از بیرون برایشان فرستاده شود. به این ترتیب کوتولو «بدهی»های زیادی یا «چک بارانی» ایجاد می‌کرد که در زمان مناسب نقدشان می‌کرد. با
ایجاد می‌کرد که در زمان مناسب نقدشان می‌کرد. با رشد پیروانش، او همچنین توانست در چندین زندان انحصار خشونت را اعمال کند و به این ترتیب قدرتش افزایش یافت. در اوایل دهه هفتاد، کوتولو آن‌قدر قدرتمند شده بود که می‌توانست تصمیم بگیرد کدام یک از پیروانش به کدام زندان منتقل شوند، از تلفن رئیس زندان برای تماس با هر نقطه‌ای در جهان استفاده کند و حتی بنا بر ادعا یک‌بار رئیس زندان را به خاطر جرئت جست‌وجوی سلولش سیلی زد. یکی دیگر از پیوندهای مهمی که کوتولو ایجاد کرد پرداخت‌های منظم به خانواده‌های اعضای NCO بود که به
منظم به خانواده‌های اعضای NCO بود که به زندان افتاده بودند و به این ترتیب وفاداری هم زندانیان و هم خانواده‌هایشان را تضمین می‌کرد. آنچه دربارهٔ کوتولو غیرعادی بود این است که او نوعی ایدئولوژی داشت؛ عاملی که برای جوانان بی‌ریشه و کم‌سواد جذابیت ایجاد می‌کرد. او NCO را در زادگاهش اوتاویانو در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۰، در روز جشن قدیس حامی کوتولو، سن رافائله، بنیان گذاشت. به این ترتیب کوتولو قدرتمندترین سازمانی را که تاکنون در نواحی اطراف ناپل وجود داشته، ایجاد کرد. با استفاده از جذابیت شخصی و کاریزمای تقریباً جادویی‌اش
از جذابیت شخصی و کاریزمای تقریباً جادویی‌اش توانست به‌تنهایی به این دستاورد برسد. کوتولو روابط نزدیکی با اندرانگتا کالابریایی داشت. بنا بر گفتهٔ برخی پنتیتی، حرفهٔ کوتولو با وابستگی او به اندرنگتا آغاز شد و توسط رؤسای مهمی چون پی‌رومالی، پائولو ده استفانو و مامولیتی حمایت می‌شد. کوتولو سازمان NCO را بر اساس الگوی اندرنگتا، با کدها و آیین‌های درونی‌اش بنا نهاد. پایگاه‌های اصلی NCO شهرهای شرق ناپل مانند اوتاویانو بودند و کوتولو بیش‌تر به حس هویت کامپانیایی تکیه می‌کرد تا ناپلی، شاید به دلیل پیشینهٔ دهقانی
تکیه می‌کرد تا ناپلی، شاید به دلیل پیشینهٔ دهقانی فقیرانه‌اش. برای نمونه، گزارشی وجود دارد که کوتولو گفته بود: «روزی که مردم کامپانیا بفهمند که خوردن یک تکه نان به‌عنوان یک انسان آزاد بهتر است از خوردن یک استیک به‌عنوان برده، آن روز، روز پیروزی کامپانیا خواهد بود». این سازمان در تاریخ کامورا منحصر به فرد بود زیرا به شدت متمرکز و دارای شکلی ابتدایی از ایدئولوژی بود. برای مثال، او آشکارا اعلام کرده بود که کودکان نباید ربوده یا بدرفتاری شوند و بنا بر ادعا دستور قتل دست‌کم یک آدم‌ربا را صادر کرده بود. شاید
قتل دست‌کم یک آدم‌ربا را صادر کرده بود. شاید قوی‌ترین سلاح ایدئولوژیک او «فرهنگ خشونت» بود که گاهی به نوعی میل به مرگ شباهت داشت؛ چنان‌که کوتولو روزی نوشت: «ارزش زندگی در طول آن نیست، بلکه در استفاده‌ای است که از آن می‌شود؛ اغلب مردم مدت‌ها زندگی می‌کنند بدون این‌که واقعاً زیاد زندگی کرده باشند. این را در نظر داشته باشید دوستان من، تا زمانی که روی این زمین هستید همه‌چیز به ارادهٔ شما بستگی دارد، نه به تعداد سال‌هایی که زندگی کرده‌اید». از طریق کتاب اندیشه‌ها و اشعارش با عنوان "Poesie e pensieri" («شعرها و
و اشعارش با عنوان "Poesie e pensieri" («شعرها و اندیشه‌ها») و مصاحبه‌های فراوانش با روزنامه‌نگاران، کوتولو توانست در میان اعضای خود حس هویت نیرومندی ایجاد کند. این کتاب در ناپل در سال ۱۹۸۰ منتشر شد اما هرگز در دسترس عموم قرار نگرفت. کتاب که شامل ۲۳۵ صفحه شعر و تصویر بود، توسط پلیس ضبط و به‌عنوان «ستایش یک سازمان جنایی» سانسور شد. بنا بر گفتهٔ وزارت دادگستری، این کتاب در نظر اعضای NCO به‌عنوان «کتاب مقدس NCO» تلقی می‌شد و به‌ویژه در زندان محبوب بود، زیرا کوتولو خود آن را از طریق پست توزیع می‌کرد. اگرچه کتاب
خود آن را از طریق پست توزیع می‌کرد. اگرچه کتاب ظرف چند روز توسط قضات ضبط شد، بسیاری از زندانیانی که چه در داخل و چه در بیرون زندان از جامعه طرد شده بودند، به کوتولو و دیگر رهبران NCO نامه می‌نوشتند و درخواست یک نسخه می‌کردند. تنها در اختیار داشتن این کتاب بعدها مدرکی دال بر جرم محسوب می‌شد. کوتولو آشکارا از زندانیان جوانی که با سوءاستفاده، خشونت، تهاجم جسمی و تجاوز روبه‌رو بودند، حمایت می‌کرد. او به آنان مشاوره می‌داد و در برابر خشونت‌های دیگر زندانیان از آنان محافظت می‌کرد. در همان زمان آنان یاد می‌گرفتند
محافظت می‌کرد. در همان زمان آنان یاد می‌گرفتند که چگونه مانند یک "پیتچوتو" («سرباز کوچک»)، پایین‌ترین سطح ورود به کامورا، رفتار کنند. کوتولو با به چالش کشیدن روسای قدیمی کامورا به جوانان ساختاری داد که به آن تعلق داشته باشند: «کامورای جدید باید اساسنامه، ساختار، سوگند، آیینی کامل و مراسمی داشته باشد که مردم را چنان هیجان‌زده کند که برای این سازمان جانشان را به خطر بیندازند». کوتولو نزد سربازانش مورد احترام بود. آنان او را «شاهزاده» می‌نامیدند و دست چپش را می‌بوسیدند، همان‌گونه که انگار یک اسقف باشد. کوتولو
همان‌گونه که انگار یک اسقف باشد. کوتولو زمان زیادی صرف تحقیق دربارهٔ کامورای قرن نوزدهم کرد و آیین قدیمی پذیرش کامورایی را بازسازی نمود. او با دقت فراوان این آیین را به یک عمل اجتماعی الزام‌آور تبدیل کرد. در سلولش، او مراسمی برپا می‌کرد که طی آن تازه‌وارد «هدیهٔ نخست» یا "primo regalo" (همچنین به نام "abbraccio" یعنی «آغوش» یا "fiore" یعنی «گل») دریافت می‌کرد. او سنت‌های قدیمی کامورایی را با کاتولیسیسم درآمیخت و آیین سنتی ورود به کامورا را بازسازی کرد. ادارهٔ کسب‌وکار توسط خواهر. در پوگیورئاله، جایی که
کسب‌وکار توسط خواهر. در پوگیورئاله، جایی که به‌طور متوسط ۲۵ زندانی در هر سلول بودند، کوتولو توانست سلولی برای خودش با دوش اختصاصی بدست آورد، در حالی که جیووانی پان‌دیکو، آشپز و دستیار شخصی او، سلول کناری را اشغال می‌کرد تا طبق درخواست غذاها را سرو کند. هنگامی که او به یک زندان کوچک‌تر منتقل شد (جایی که سلولش فرش شده و مجهز به تلویزیون رنگی و سیستم صوتی بود) در آسكولی پیچنو، درخواست کرد پان‌دیکو همراهش بیاید و درخواستش توسط مقامات زندان پذیرفته شد. کوتولو به زندان به عنوان «دولت پوگیورئاله» نگاه می‌کرد و
به زندان به عنوان «دولت پوگیورئاله» نگاه می‌کرد و گفته شده بود: «من پادشاه کامورا هستم. از ثروتمندان می‌گیرم و به فقرا می‌دهم.» به عنوان یک زندانی، او لباس‌هایی شیک می‌پوشید، کروات و پیراهن‌های طراح به تن می‌کرد، ساعت طلایی و کفش‌های پوست کروکودیل داشت. وعده‌های غذایی روزانه‌اش شامل خرچنگ و شامپاین بود. وزارت دادگستری دریافت که بین ۵ مارس ۱۹۸۱ تا ۱۸ آوریل ۱۹۸۲، کوتولو حواله‌های پستی به مبلغ ۵۵٬۹۶۲٬۰۰۰ لیره (معادل ۵۵٬۰۰۰ دلار در سال ۱۹۸۲) برای هزینه‌های روزانه دریافت کرده که بنا بر گزارش نیمی از آن
روزانه دریافت کرده که بنا بر گزارش نیمی از آن (۳۰٬۶۰۰٬۰۰۰ لیره یا ۲۹٬۰۰۰ دلار) صرف غذا و لباس شده است. از آنجا که کوتولو بیشتر زمان خود را در زندان می‌گذراند و دستورهایش را از آنجا صادر می‌کرد، ادارهٔ روزمرهٔ این مجموعه به خواهر بزرگ‌ترش روزتا کوتولو سپرده شد. لقب او «"Occh'egghiaccio"» بود که به معنای «چشمان یخی» است. روزتا، زنی خاکستری‌مو و با ظاهر مذهبی، سال‌ها تنها زندگی می‌کرد و به گل‌های رز خود می‌رسید. او در قلعهٔ مدیچی، مقر سازمان، فرمانروایی می‌کرد: یک کاخ وسیع قرن شانزدهمی با ۳۶۵ اتاق و پارک
یک کاخ وسیع قرن شانزدهمی با ۳۶۵ اتاق و پارک بزرگی با زمین تنیس و استخر شنا. این قلعه به بهای چند میلیارد لیره خریداری شد و امکان تماس مستقیم کوتولو را از زندان‌های پوگیورئاله و آسكولی پیچنو فراهم می‌کرد. روزتا در محاسبات بسیار توانا بود و با کارتل‌های کوکائین آمریکای جنوبی مذاکره می‌کرد، برنامه‌ای برای منفجر کردن مقر پلیس داشت که به‌طور ناکام نزدیک بود و در فیلمی با عنوان "The Professor" به تصویر کشیده شد. پس از ناکامی نزدیک طرح انفجار مقر پلیس، پایگاه او مورد یورش قرار گرفت؛ کوتولو با فرش پیچیده‌شده در
مورد یورش قرار گرفت؛ کوتولو با فرش پیچیده‌شده در ماشینی که توسط کشیش محله از ایستگاه‌های بازرسی عبور داده شد، فرار کرد. او سپس به مدت ۱۰ سال در زیرزمینی آزاد بود. در سال ۱۹۹۳ او خود را تسلیم کرد و تنها به اتهام مشارکت در مافیا متهم شد؛ دادستان‌ها ادعا کردند که او سازمان برادرش را اداره می‌کرد. او در نه مورد قتل تبرئه شد. روزتا مقامات را قانع کرد که بی‌ضرر است، که این امر با ظاهر غیرجذاب و محافظه‌کارانهٔ او تسهیل شد. با این حال، رافائله کوتولو همیشه تأکید داشته که روزتا از فعالیت‌های جنایی او بی‌خبر بود و
که روزتا از فعالیت‌های جنایی او بی‌خبر بود و تنها کاری را انجام می‌داد که او می‌خواست: «روزتا هرگز یک کاموریست نبود... او فقط به من گوش داد و چند چمدان پول برای زندانیان فرستاد همان‌طور که به او گفتم». با این وجود، مشخص است که کوتولو همیشه می‌خواست یک سازمان مختص مردان بر پایهٔ اصولی چون برادری جنایی داشته باشد و بنابراین هرگز نمی‌توانست نقشی به خواهرش بدهد. می‌توان استدلال کرد که او نمی‌خواست او را گرفتار کند و به همین دلیل همیشه اصرار داشت که بی‌گناه است. علاوه بر این، بسیاری از اعضای مهم باور نداشتند که
علاوه بر این، بسیاری از اعضای مهم باور نداشتند که او نقش مهمی دارد، زیرا زن بود. برای نمونه، معاون سابق NCO و "پنتیتی"، پاسکواله باررا استدلال کرد: «روزتا کوتولو چه ارتباطی با این دارد؟ زن چه ارتباطی با کامورا دارد؟». رافائله کوتولو تصمیم گرفت کامورا را به پوگلیا گسترش دهد. نتیجه آنچه او برنامه‌ریزی کرده بود نشد. در ابتدا مجرمان محلی مدیریت تجارت‌های غیرقانونی را بر عهده داشتند در حالی که کامورا منابع مالی و حمایت ارائه می‌داد و ۴۰٪ از سود حاصل از فعالیت‌های غیرقانونی را مطالبه می‌کرد. این توافق ناپایدار
غیرقانونی را مطالبه می‌کرد. این توافق ناپایدار بود: به زودی مجرمان محلی تلاش کردند خود را از دست اربابان آزاد کنند. در سال ۱۹۸۱، یکی از آنان، جوزپه روگولی، تاج‌مقدس متحد (Sacra Corona Unita) را تأسیس کرد، مافیای جدیدی که با هویت منطقه‌ای پوگلیزی علیه نفوذ ناپلی‌ها مخالفت می‌کرد. دشمنی «نووا کامورا اورگانیزاتا» با «نووا فامیلیا». NCO مانند آتش در شهرهای بحران‌زدهٔ کامپانیا در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ گسترش یافت و به جوانان منزوی، جایگزینی برای یک عمر بیکاری یا مشاغل کم‌درآمد ارائه داد. صدها مرد جوان به عنوان
مشاغل کم‌درآمد ارائه داد. صدها مرد جوان به عنوان اجراکننده استخدام شدند. در ابتدا، تخصص اصلی گروه‌های NCO اخاذی از طریق حق‌الحفاظت از کسب‌وکارهای محلی بود. در حالی که خانواده‌های سنتی کامورا قدرت‌های منطقه‌ای و مسئولیت‌های مربوط به قلمرو خود را داشتند، NCO بدون تردید با نقض ساختار اجتماعی موجود، از فروشندگان مغازه‌ها، کارخانه‌ها و پیمانکاران ساختمانی اخاذی می‌کرد. در پی پول نقد، حتی افراد مانند مالکین، وکلا و حرفه‌ای‌ها را هدف قرار می‌داد. حق‌الحفاظت NCO حتی شامل یک سیرک گذرا نیز بود. بعدها NCO وارد قاچاق
شامل یک سیرک گذرا نیز بود. بعدها NCO وارد قاچاق کوکائین شد، تا حدی به این دلیل که کمتر تحت بررسی پلیس نسبت به هروئین بود و همچنین به این دلیل که مافیا سیسیلی کمتر در تجارت کوکائین دخیل بود. در پایان دههٔ ۱۹۷۰، دو نوع مختلف از سازمان‌های کامورا شروع به شکل‌گیری کردند. از یک طرف NCO کوتولو قرار داشت که عمدتاً در تجارت کوکائین و اخاذی از طریق حق‌الحفاظت فعالیت می‌کرد و هویت منطقه‌ای قوی خود را حفظ می‌کرد. از طرف دیگر، خاندان‌های کامورایی متمرکز بر کسب‌وکار که با کوزا نوسترا سیسیل مرتبط بودند، مانند خاندان‌های
کوزا نوسترا سیسیل مرتبط بودند، مانند خاندان‌های میکله زازا و لورنزو نولوِتا، که در ابتدا در تجارت سیگار و هروئین فعالیت داشتند، اما به زودی به سرمایه‌گذاری در املاک و شرکت‌های ساختمانی روی آوردند. NCO کوتولو با تصرف قلمروهای دیگر گروه‌ها قدرتمندتر شد. سازمان کوتولو توانست حلقهٔ قدرت سنتی خانواده‌ها را بشکند. سازمان او بسیار تهاجمی و خشن بود و هیچ یک از خانواده‌ها نمی‌توانستند بدون مقاومت در برابر آن بایستند. سایر خانواده‌های کامورا در ابتدا ضعیف، تقسیم‌شده و صرفاً از NCO ترسیده بودند. او درخواست کرد که اگر
صرفاً از NCO ترسیده بودند. او درخواست کرد که اگر سایر گروه‌های جنایی می‌خواهند کسب‌وکار خود را حفظ کنند، باید برای همهٔ فعالیت‌های خود به NCO حق‌الحفاظت بپردازند، از جمله درصدی برای هر بستهٔ سیگار قاچاق شده به ناپل. این روش بعدها به نام ICA (Imposta Camorra Aggiunta، یا مالیات فروش کامورایی) شناخته شد و شبیه مالیات فروش دولتی IVA (Imposta sul Valore Aggiunto) بود. برای مثال، میکله زازا، بزرگ‌ترین قاچاقچی سیگار ناپل، در سه ماه اول پس از اجرای این اخاذی بیش از ۴ میلیارد لیره به NCO پرداخت کرده است. با این
از ۴ میلیارد لیره به NCO پرداخت کرده است. با این حال، هیچ سلسله‌مراتبی بین باندهای کامورا یا حوزه‌های نفوذ پایدار ایجاد نشده بود و هیچ رهبر گروهی احتمالاً بدون مبارزه با کوتولو مطیع نمی‌شد. در سال ۱۹۷۸، زازا یک «برادری محترم» ("onorata fratellanza") تشکیل داد تا باندهای کامورایی وابسته به مافیا سیسیلی را علیه کوتولو و NCO بسیج کند، هرچند بدون موفقیت زیاد. یک سال بعد، در ۱۹۷۹، «نووا فامیلیا» موفق‌تر شکل گرفت تا در مقابل NCO کوتولو قرار گیرد. این اتحاد شامل رهبران کارکشته و پرنفوذ خاندان‌های کامورا از اطراف
کارکشته و پرنفوذ خاندان‌های کامورا از اطراف ناپل بود، مانند کارمینه آلفیری از ساویانو، پاسکواله گالاسو از پوجیومارینو، ماریو فابروچینو از منطقه وزوو، خاندان نولوِتا از مارانو، آنتونیو باردلینو از کازال دی پرینچیپه (پدرخواندهٔ به اصطلاح کازالزی) و میکله زازا، معروف به «مجنون» از پورتیچی که پایگاه عملیات خود را در فرانسه قرار داده بود. از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳، جنگ خونینی در ناپل و اطراف آن رخ داد که چند صد کشته برجای گذاشت و NCO را به شدت تضعیف کرد. بین ۱۶ تا ۱۹ ژوئن ۱۹۸۳، پلیس هزار عضو NCO را بازداشت کرد.
۱۹ ژوئن ۱۹۸۳، پلیس هزار عضو NCO را بازداشت کرد. آدم‌ربایی سیریلو. کوتولو نقش اساسی در آزادی چیرّو سیریلو، عضو دموکراسی مسیحی دولت منطقه‌ای کامپانیا ("assessore") در امور شهرسازی داشت که در آوریل ۱۹۸۱ توسط گروه چریک‌های سرخ ربوده شده بود. او ظرف سه ماه آزاد شد زیرا شایعه شده که دموکرات‌های مسیحی به کوتولو پول پرداخت کردند تا از نفوذ خود با اعضای زندانی گروه چریک‌های سرخ استفاده کند. دموکرات‌های مسیحی علناً از مذاکره با تروریست‌ها امتناع کردند، اما به‌طور خصوصی، سیاستمداران ارشد و اعضای سرویس‌های مخفی به
خصوصی، سیاستمداران ارشد و اعضای سرویس‌های مخفی به زندان کوتولو مراجعه کردند و از او خواستند تا با اعضای زندانی گروه چریک‌های سرخ مذاکره کند. مبلغ هنگفتی برای آزادی سیریلو پرداخت شد. در مقابل، کوتولو ظاهراً خواستار کاهش عملیات پلیس علیه کامورا، کنترل بر مناقصه‌های ساختمانی در کامپانیا (که از زمین‌لرزهٔ ویرانگر ۱۹۸۰ نوآمبری متاثر شده بود) و کاهش حکم خود شد – و همچنین آزمایش‌های روان‌پزشکی جدید برای اثبات مسئول نبودن او در اعمالش. هر دو امتیاز آخر به او داده شد. افول. کوتولو در پروندهٔ سیریلو زیاده‌روی کرد.
شد. افول. کوتولو در پروندهٔ سیریلو زیاده‌روی کرد. حامیان سیاسی سابق او حمایت خود را به رقیب اصلی‌اش کارمینه آلفیری دادند. هنگامی که فرماندهٔ «نظامی» اصلی‌اش وینچنزو کاسیلو، در ژانویه ۱۹۸۳ توسط متحدان آلفیری کشته شد، واضح بود که کوتولو جنگ را باخته است. قدرت او به‌شدت کاهش یافت. نه تنها کوتولو بلکه بسیاری دیگر از باندهای کامورا تغییر توازن قدرت ناشی از مرگ کاسیلو را فهمیدند. آنها NCO را رها کردند و با آلفیری متحد شدند. خواهرش که امور روزمرهٔ سازمان را اداره می‌کرد، روزتا کوتولو، در سال ۱۹۹۳ دستگیر شد. او به
روزتا کوتولو، در سال ۱۹۹۳ دستگیر شد. او به زندانی در جزیرهٔ آسینارا منتقل شد، دور از ناپل و توانایی ارتباطش با بیرون بسیار محدود شد، زمانی که رژیم سختگیرانهٔ ماده ۴۱-ب بر او اعمال شد. در سال ۲۰۰۵، او در نامه‌ای به رئیس‌جمهور ایتالیا درخواست عفو کرد: "من خسته و بیمارم. می‌خواهم آخرین سال‌های زندگی‌ام را در خانه بگذرانم." در سال ۱۹۸۳، کوتولو در زندان با ایمماکولاتا ازدواج کرد. این زوج هرگز زندگی مشترک کامل نداشتند. یک دعوای حقوقی شش‌ساله به کوتولو حق داد تا از طریق تلقیح مصنوعی صاحب فرزند، دنیس، شود. کوتولو
طریق تلقیح مصنوعی صاحب فرزند، دنیس، شود. کوتولو پیش‌تر یک پسر به نام روبرتو از ازدواج قبلی داشت که در تراداته در ۲۴ دسامبر ۱۹۹۰، در سن ۲۸ سالگی در خشونت‌های باندی به قتل رسید. قاتلان او بعدها کشته شدند و صورت‌هایشان پر از گلوله شد. این قتل توسط ماریو فابروچینو، رئیس خاندان فابروچینو، به انتقام از دستور کوتولو برای کشتن برادرش فرانچسکو در دههٔ ۱۹۸۰، انجام شده بود. فابروچینو در نهایت به جرم قتل روبرتو به حبس ابد محکوم شد و در سال ۲۰۰۵ به زندان افتاد. شخصیت. رافائله کوتولو خود را مردی مقدر و دارای نیروهای