payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برای طراحی «هوش مصنوعی دوستانه» شده‌اند تا بتوان از خطرهای وجودی آن جلوگیری کرد. در این بحث‌ها مفاهیمی چون «انسجام هدف»، «خودحفاظتی»، «دستیابی به منابع»، «بهبود شناختی» و «پیشرفت فناوری» به‌عنوان گرایش‌های همگرای هوش مصنوعی مطرح شده‌اند. این‌ها میل‌هایی هستند که در هر سامانهٔ هوشمند پیشرفته‌ای، مگر خلافش صریحاً برنامه‌نویسی شود، به‌شکل طبیعی پدید می‌آیند. در نتیجه، در طراحی و توسعهٔ هوش‌های مصنوعی پیشرفته، باید به دقت اهداف واسطه‌ای ممکن و تأثیرات آن‌ها بر محیط و انسان‌ها مورد بررسی قرار گیرد تا از بروز
محیط و انسان‌ها مورد بررسی قرار گیرد تا از بروز رفتارهای ناخواسته جلوگیری شود. در نتیجه، مفهوم «هم‌گرایی ابزاری» هشداری است در پژوهش‌های مربوط به ایمنی هوش مصنوعی: حتی اهداف به‌ظاهر ساده می‌توانند پیامدهای پیش‌بینی‌نشده‌ای داشته باشند، اگر سیستم هوشمند به دنبال آن هدف‌ها با روش‌هایی برود که ما انتظار نداریم یا روی آن‌ها کنترلی نداریم. مثال‌های دیگر. در یکی از آزمایش‌های ذهنی به نام «جعبه توهم»، به این پرداخته می‌شود که برخی عامل‌های هوش مصنوعی یادگیرنده ممکن است راهی پیدا کنند تا فقط سیگنال پاداش خود را
است راهی پیدا کنند تا فقط سیگنال پاداش خود را دستکاری کرده و حس رضایت دائمی تولید کنند، بی‌آن‌که کاری در دنیای واقعی انجام دهند. در این صورت، آن‌ها علاقه‌ای به تعامل با جهان بیرونی نخواهند داشت، مگر در مواردی مانند حفظ بقا، که برای ادامه دریافت پاداش ضروری است. برای نمونه‌ای دیگر، فرض کنید یک هوش مصنوعی مأمور است تعداد زیادی مسئلهٔ ریاضی را حل کند. این هدف در ظاهر بی‌ضرر است. اما اگر این سامانه بسیار پیشرفته و مستقل باشد، ممکن است برای رسیدن بهتر به هدف خود بخواهد برق بیشتری مصرف کند، از خاموش شدن جلوگیری
بخواهد برق بیشتری مصرف کند، از خاموش شدن جلوگیری کند یا حتی منابع را از دیگر کاربردها بگیرد تا خودش کارآمدتر باشد. چنین رفتارهایی می‌توانند در عمل خطرناک شوند، نه به‌خاطر بدخواهی، بلکه چون برای رسیدن به هدف اصلی‌اش، این ابزارها را کارآمد تشخیص می‌دهد. در میان انسان‌ها هم نمونه‌هایی از این همگرایی ابزاری دیده می‌شود: با وجود تفاوت در آرزوها، بسیاری از افراد به ابزارهای مشترکی مانند پول‌درآوردن یا تحصیل گرایش دارند، چون این ابزارها برای رسیدن به اهداف گوناگون مفیدند.
سرلشکر جان فرانسیس رجیس "جف" سیتز (۲۲ مه ۱۹۰۸ - ۱۰ اکتبر ۱۹۷۸) افسر ارتش ایالات متحده بود که پس از خدمت در جنگ جهانی دوم و جنگ کره، در سال ۱۹۶۶ به عنوان معاون فرمانده ارتش اول ایالات متحده آمریکا بازنشسته شد. سیتز در سال ۱۹۲۹ از آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت، نیویورک فارغ‌التحصیل شد. او قبل از فرماندهی یک گردان در پادگان شوفیلد، باراکس در اوآهو، هاوایی، در ۷ دسامبر ۱۹۴۱، در طول حمله ژاپن به پرل هاربر، در چندین مأموریت خدمت کرد. پس از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم، سیتز از اوایل ۱۹۴۲ تا اواخر
به جنگ جهانی دوم، سیتز از اوایل ۱۹۴۲ تا اواخر ۱۹۴۳ در سمت‌های مهم ستادی خدمت کرد. او به خاطر خدمتش به عنوان سرهنگ فرمانده بیست و ششمین هنگ پیاده نظام ایالات متحده در نبرد در جبهه اروپایی جنگ جهانی دوم برای بیشتر مدت باقی‌مانده از جنگ، که به ویژه برجسته بود، مفتخر به دریافت نشان‌های افتخار شد. از جمله مناصب سیتز پس از خدمت در کره و قبل از انتصاب به عنوان معاون فرمانده ارتش اول ایالات متحده، می‌توان به این موارد اشاره کرد: گروه مشاوره کمک نظامی، ایران. سیتز از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۸ به عنوان رئیس گروه مشاوره کمک
از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۸ به عنوان رئیس گروه مشاوره کمک نظامی ایران منصوب شد. در سندی که در سال ۲۰۱۵ از طبقه‌بندی خارج شد، سیتز در جلسه مشاوران نظامی در کراچی پاکستان اظهار داشت که از کُندی ارسال کمک‌های نظامی به ایران شرمنده است. سیتز شکایاتی را در مورد بودجه ناکافی، تأخیر در تحویل هواپیماها، تأخیر در پروژه‌های ساختمانی و سفارش‌های متناقض بازگو کرد. سیتز همچنین گفت که تمایل شاه به مدیریت جزئی پروژه‌ها و اقتصاد ضعیف ایران نیز از مشکلات بود. حمایت ایالات متحده از ایران در سال‌های بعد افزایش یافت. این نکات، با
از ایران در سال‌های بعد افزایش یافت. این نکات، با جزئیات بیشتر، در یادداشتی برای ثبت، تهیه شده توسط سرلشکر سیتز، مورخ ۳ ژانویه ۱۹۵۷ در تهران، آمده است. زندگی شخصی. جف سیتز در سال ۱۹۳۱ با هلن هاردنبرگ ازدواج کرد. آنها سه فرزند داشتند، جان فرانسیس رجیس سیتز جونیور، هلن سیتز پترسون و ریموند جی. اچ. سیتز. هلن هاردنبرگ سیتز در ژانویه ۱۹۵۳ بر اثر سرطان درگذشت. در سال ۱۹۵۶، سیتز با بازیگر آمریکایی جسی رویس لندیس (که خانواده او را "رویس" و نوه‌هایش او را "رویسی" صدا می‌زدند) در تهران ایران ازدواج کرد. پس از
صدا می‌زدند) در تهران ایران ازدواج کرد. پس از بازنشستگی سیتز در سال ۱۹۶۶، او و رویس یک آپارتمان در شهر نیویورک و یک خانه در ریجفیلد کنتیکت داشتند. در اوایل سال ۱۹۷۲، رویس نیز بر اثر سرطان درگذشت. بعداً در همان سال، سیتز دچار سکته مغزی شد و پس از آن تا آخر عمر به مراقبت در خانه سالمندان نیاز داشت.
بهینه‌سازی موتورهای مولد (به انگلیسی: "Generative Engine Optimization" یا به‌اختصار "GEO") روشی نوین در حوزهٔ بازاریابی دیجیتال است که با هدف افزایش دیده‌شدن محتوا در پاسخ‌های تولیدشده توسط مدل‌های زبانی بزرگ طراحی شده است. برخلاف SEO که بر بهبود رتبهٔ صفحات در نتایج جستجوی سنتی تمرکز دارد، GEO به بهینه‌سازی محتوا برای نمایش در پاسخ‌های تولیدشده توسط مدل‌های زبانی مانند ChatGPT, Gemini و Claude می‌پردازد. تاریخچه. مفهوم GEO در نوامبر ۲۰۲۳ توسط پژوهشگرانی از دانشگاه کارنگی ملون، دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا و
دانشگاه کارنگی ملون، دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا و مایکروسافت ریسرچ معرفی شد. آن‌ها در مقاله‌ای با عنوان "GEO: Generative Engine Optimization" راهکارهایی برای افزایش احتمال استناد مدل‌های زبانی به منابع خاص بررسی کردند. این پژوهشگران مجموعه‌داده‌ای به نام "GEO-Bench" شامل ۱۰٬۰۰۰ پرسش متنوع را نیز برای ارزیابی ارائه کردند. تفاوت با SEO. در حالی که SEO بر بهینه‌سازی محتوا برای نتایج سنتی موتورهای جستجو تمرکز دارد، GEO به دنبال بهینه‌سازی محتوا برای پاسخ‌های تولیدشده توسط هوش مصنوعی است. هدف، افزایش احتمال ذکر
توسط هوش مصنوعی است. هدف، افزایش احتمال ذکر یک منبع خاص توسط مدل زبانی است. روش‌ها و تکنیک‌ها. برخی از تکنیک‌های رایج در GEO عبارت‌اند از:
تیمارگر یا تیماردار (به ترکی: "tımarlı") عنوانی بود که به سواره‌نظام سپاهی در ارتش عثمانی داده می‌شد. در ازای خدمات نظامی، هر تیمارگر قطعه‌ای از درآمد اراضی کشاورزی، موسوم به «تیمار» (نوعی تیول)، دریافت می‌کرد. این اراضی عمدتاً شامل زمین‌های کشاورزی تازه‌فتح‌شده در مناطق روستایی بودند. هرچند کمتر رایج بود، اما گاهی سلطان تیمارهایی را به برخی از کارگزاران غیرنظامی دولت یا اعضای خاندان سلطنتی نیز اعطا می‌کرد. همچنین تیماردارانی که نظامی هم نبودند، موظف بودند سرباز و آذوقه لازم را برای ارتش سلطنتی فراهم کنند.
و آذوقه لازم را برای ارتش سلطنتی فراهم کنند. تیمارگرها ستون فقرات نیروی سواره‌نظام عثمانی و در واقع ارتش عثمانی را تشکیل می‌دادند. آنان موظف بودند که در زمان فراخوانی، به‌عنوان سواره‌نظام در ارتش عثمانی خدمت کنند. در زمان جنگ، تیمارگران می‌بایست به‌همراه سپاه حضور یافته و در زمان صلح نیز وظیفه رسیدگی و نگهداری از اراضی سپرده‌شده به او را بر عهده داشتند. در دوران جنگ، تیمارگران موظف بودند تجهیزات جنگی خود را به همراه داشته باشند و علاوه بر آن، تعدادی نیروهای مسلح موسوم به "جَبَلی" (cebelu) نیز با خود
مسلح موسوم به "جَبَلی" (cebelu) نیز با خود بیاورند. تیمار به شرطی اعطا می‌شد که دارندهٔ آن با اسب و تجهیزات کامل در جنگ شرکت کند و شمار مشخصی سرباز یا ملوان (بسته به میزان درآمد زمین) برای ارتش فراهم آورد. تیمارگر، علاوه بر مشارکت شخصی در جنگ با شمشیر خود، می‌بایست در ازای مبلغ معینی، تعدادی "جَبَلی" به‌عنوان جایگزین فراهم می‌کرد. این افراد ملزم بودند در زمین‌های تیمارگر ساکن شوند و از آن مراقبت کنند. در زمان فراخوان نظامی، تیمارگر افراد تحت امرش موظف بودند با زره کامل نظامی (cuirass) در محل تعیین‌شده حاضر
با زره کامل نظامی (cuirass) در محل تعیین‌شده حاضر شوند. در صورتی که تیمارگر از حضور در جنگ خودداری می‌کرد، تیمار او برای یک یا دو سال از وی گرفته می‌شد. تیمارگران می‌بایست همراه با تجهیزات شخصی و تعداد مشخصی "جَبَلی" یا پیاده مجز به جنگ‌افزار در لشکرکشی‌ها حاضر شوند، که تعداد این همراهان با میزان درآمد زمین تیمار تناسب داشت. شمار تیمارگران ارتش عثمانی معمولاً بین ۵۰٬۰۰۰ تا ۹۰٬۰۰۰ نفر متغیر بود. تیمارگرها زیر نظر سنجاق‌بیگ‌ها (سنجق‌بی‌ها) سازمان‌دهی می‌شدند که هرکدام بر گروهی از تیمارها حکومت می‌کردند.
که هرکدام بر گروهی از تیمارها حکومت می‌کردند. سنجاق‌بیگ‌ها خود تابع بیلربیگ‌ها (بیگلربیگ‌ها) بودند و در نهایت همگی تابع شخص سلطان بودند. این ساختار نیمه‌فئودالی به دولت عثمانی امکان می‌داد که در زمان نیاز، ارتشی بزرگ و منسجم از دل یک اقتصاد عمدتاً قرون‌وسطایی بسیج کند. این نظام استفاده از درآمد زمین‌های کشاورزی برای تأمین هزینه‌های نظامی، از نظام مشابهی در امپراتوری بیزانس و نیز دیگر دولت‌های خاور نزدیک پیش از دولت عثمانی تأثیر پذیرفته بود. زمانی که عثمانی‌ها سرزمینی جدید را فتح می‌کردند، واگذاری تیمار به
سرزمینی جدید را فتح می‌کردند، واگذاری تیمار به اشراف محلی آن سرزمین‌ها یک رویهٔ رایج بود. این سیاست موجب می‌شد تا اشراف بومی به ساختار حکومت عثمانی جذب شده و بار اجتماعی و نظامی ناشی از فتح کاهش یابد. نخستین گروه از تیمارهای اعطاشده در مناطق بالکان عمدتاً در اختیار مسیحیان بود؛ به‌طوری که در بازهٔ سال‌های ۱۴۶۷ تا ۱۴۶۹، حدود ۶۰٪ از تیمارگران در صربستان و ۸۲٪ در بوسنی از مسیحیان تشکیل می‌شد. با این حال، با گذشت زمان تیمارگران مسیحی یا از مقام خود خلع شدند یا به اسلام گرویدند و به‌تدریج از این ساختار حذف
یا به اسلام گرویدند و به‌تدریج از این ساختار حذف گردیدند. مقام تیمارداری می‌توانست به ارث برسد، اما خودِ اراضی قابل‌ارث نبودند. این تدبیر به‌منظور جلوگیری از شکل‌گیری طبقه‌ای اشرافیِ زمین‌دار اتخاذ شده بود. تا پیش از صدور فرمانی در سال ۱۵۸۵ میلادی، تیمارها رسماً موروثی نبودند. دستیابی به مقام تیمارگری بسیار رقابتی و دشوار بود و افراد بسیاری برای تصاحب آن با یکدیگر رقابت می‌کردند. افزون بر این، سیپاهی‌ها (سواره‌نظام تیمارگر) همواره در رقابت با قشر ینی‌چری (سپاه پیاده‌نظام ویژهٔ عثمانی) برای کسب نفوذ و کنترل
پیاده‌نظام ویژهٔ عثمانی) برای کسب نفوذ و کنترل در ساختار نظامی امپراتوری قرار داشتند. نقش تیمارگران در زمان صلح. در زمان صلح، از تیمارگران انتظار می‌رفت که اراضی واگذارشده به آنان را مدیریت و نگهداری کنند. این افراد مالک زمین‌ها نبودند؛ بلکه کلیهٔ اراضی کشاورزی که به‌عنوان "املاک دولتی" (مِیری) شناخته می‌شدند، می‌توانستند به‌صورت تیمار به آنان واگذار شوند. تیمارگرها در صورت صلاحدید سلطان می‌توانستند از مقام خود عزل شده یا به منطقه‌ای دیگر منتقل شوند. با این حال، تیمارگها وظیفه داشتند که مالیات‌ها را
با این حال، تیمارگها وظیفه داشتند که مالیات‌ها را جمع‌آوری کرده و دهقانان (رعایا) را مدیریت کنند. برای هر سنجق، "قانون‌نامه"‌ای (قانون‌نامهٔ سنجق) تنظیم شده بود که در آن میزان دقیق مالیات‌ها و خدماتی که تیمارگر مجاز به دریافت آن‌ها بود، درج شده بود. دولت مرکزی قوانین را با دقت اجرا می‌کرد و در صورت تخلف، تیمارگران ممکن بود تیمار خود را از دست بدهد. تیمارگران تلاش می‌کردند که دهقانان را در زمین‌های خود نگاه دارند و از آن‌ها خدمات خاصی همچون ساخت انبار یا طویله مطالبه می‌کردند. درآمد سالانهٔ حداکثری از یک
مطالبه می‌کردند. درآمد سالانهٔ حداکثری از یک تیمار معمولاً ۹٬۹۹۹ آقچه بود، اما بیشتر تیمارگران به این مقدار نزدیک نمی‌شدند. در دهه ۱۵۳۰ میلادی، حدود ۴۰ درصد از تیمارگرها کمتر از ۳٬۰۰۰ آقچه درآمد سالانه داشتند. افسران بلندپایه‌تر، بسته به اهمیت مقام‌شان، ممکن بود زمین‌هایی با درآمد بیشتر از طریق نظام "زعامت" (ziamet) — با درآمدی تا ۱۰۰٬۰۰۰ آقچه — یا "خاص" (has) — با درآمدی بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ آقچه — دریافت کنند. تعداد نیروها و تجهیزات لازم برای همراهی تیمارگر در لشکرکشی‌ها وابسته به اندازهٔ درآمد تیمار بود. برای
وابسته به اندازهٔ درآمد تیمار بود. برای تیمارهایی با درآمد بالای ۴٬۰۰۰ آقچه، سپاهی (سیپاهی) می‌بایست همراه یک سرباز زره‌پوش باشد. برای هر ۳٬۰۰۰ آقچه اضافی در بالای ۱۵٬۰۰۰ آقچه، یک سرباز دیگر نیز باید تأمین می‌شد. در تیمارهایی با درآمد بالا، حتی اسب سیپاهی نیز می‌بایست با زره‌ای از فولاد نازک تجهیز می‌شد. علاوه بر این، تأمین چادرهایی با کاربری‌های گوناگون نظیر خزانه، آشپزخانه، انبار زین‌افزار و غیره نیز برعهدهٔ تیمارگران بود. این نظام باعث می‌شد که تجهیزات و نیروی انسانی برای هر لشکرکشی پیشاپیش مشخص باشد و
نیروی انسانی برای هر لشکرکشی پیشاپیش مشخص باشد و فرماندهان عثمانی تعداد دقیق نیروهای خود را برای بسیج بدانند.
سبطین رضا شاه (زادهٔ ۱۰ اکتبر ۱۹۸۵) یک کریکت‌باز است که برای تیم ملی کریکت کویت بازی می‌کند. سبطین که در کویت به‌دنیا آمد، در پاکستان بزرگ شد و دو فصل (۲۰۰۷–۰۸ و ۲۰۰۸–۰۹) را در رقابت‌های داخلی پاکستان برای تیم‌های مستقر در لاهور بازی کرد. او در تورنمنت ای‌سی‌سی ۲۰۰۰ و در سن ۱۶ سالگی نخستین بازی خود را برای تیم ملی کویت انجام داد و از آن زمان به‌طور منظم در این تیم بازی کرده است. در سال ۲۰۲۰، سبطین به باشگاه کریکت وودبنک (Woodbank Cricket Club) در لیگ جی‌ام‌سی‌ال پیوست؛ تیم سوم این باشگاه نیز در همان سال، در
پیوست؛ تیم سوم این باشگاه نیز در همان سال، در نخستین فصل حضور کاپیتان جدید خود، آیدن آلکاک، موفق به کسب قهرمانی در لیگ شد. دوران حرفه‌ای در پاکستان. سبطین یک ضربه‌زن چپ‌دست و آف‌اسپین‌زن راست‌دست بود. او عضو تیم زیر ۱۵ سال پاکستان بود که به فینال هر دو تورنمنت جام زیر ۱۵ سال ای‌سی‌سی ۲۰۰۰ و جام جهانی زیر ۱۵ سال "کاست‌کاتر" ۲۰۰۰ رسید، اما هر دو بازی نهایی را (به ترتیب برابر هند و هند غربی) واگذار کرد. سبطین در هر دو تورنمنت در رده سوم ترکیب تیم به میدان رفت و در مسابقات ای‌سی‌سی، با ثبت ۱۱۰ دوش، دومین
رفت و در مسابقات ای‌سی‌سی، با ثبت ۱۱۰ دوش، دومین ضربه‌زن برتر تیم پس از شاهید یوسف و پنجمین بازیکن برتر از نظر تعداد دوش در کل مسابقات شد. او همچنین در هر دو تورنمنت هفت ویکت گرفت و تنها "شهریار خان" با ۸ ویکت در جام جهانی عملکرد بهتری داشت. سبطین نخستین بازی خود را در مسابقات یک‌روزه زیر ۱۹ سال پاکستان در فصل ۰۲–۲۰۰۱ و در حالی که تنها ۱۵ سال داشت برای تیم کراچی وایتز زیر ۱۹ سال انجام داد؛ تیمی که در دیدار نهایی، مغلوب تیم کراچی بلوز زیر ۱۹ سال شد. او در فصل‌های بعد به تیم‌های لاهور پیوست و در تورنمنت‌های
بعد به تیم‌های لاهور پیوست و در تورنمنت‌های بین‌منطقه‌ای و بین‌ناحیه‌ای زیر ۱۹ سال برای آن‌ها بازی کرد. سبطین در فصل ۰۶–۲۰۰۵ نخستین بازی بزرگ‌سال خود را در مسابقات بین‌ناحیه‌ای انجام داد. پس از عملکرد خوب در آن مسابقات، برای فصل ۰۸–۲۰۰۷ جام قائد اعظم به تیم لاهور شالیمار دعوت شد. او نخستین بازی فرست‌کلاس خود را در اکتبر ۲۰۰۷ در برابر تیم کریکت اسلام‌آباد انجام داد، اما در هر دو نوبت بازی به‌راحتی اخراج شد و در این دیدار توپ‌زنی نکرد. اگرچه سبطین در نخستین بازی‌اش در رده‌های بالای ترکیب ضربه‌زنی قرار داشت،
در رده‌های بالای ترکیب ضربه‌زنی قرار داشت، اما در نوبت دوم بازی دومش در برابر تیم کریکت بانک توسعه کشاورزی، به رتبهٔ دهم نزول کرد. با این حال، او در آن نوبت با ثبت ۲۵ دوش از ۱۷ توپ، بهترین عملکرد تیم را داشت، در حالی‌که لاهور با امتیاز ۱۲۸ از مسابقات کنار رفت. در نوبت نخست بازی بعدی در برابر تیم کریکت هواپیمایی ملی پاکستان، سبطین در رده نهم ضربه‌زنی قرار گرفت. او ۸۵ دوش ناک‌اوت از ۸۰ توپ به‌دست‌آورد که شامل ۱۴ چهار و یک شش بود. تمام این امتیازات در یک شراکت ۹۰ دوشی برای ویکت هشتم با دروازه‌بانی کاشف محمود
۹۰ دوشی برای ویکت هشتم با دروازه‌بانی کاشف محمود کسب شد که سهم سبطین از این شراکت ۹۴٪ بود. آن نوبت بهترین عملکرد سبطین در کریکت فرست‌کلاس و تنها نیم‌سده‌اش در این سطح بود. سبطین در ادامه فصل ۰۸–۲۰۰۷، با تیم لاهور لاینز در مسابقات یک‌روزه، نخستین بازی خود را در برابر تیم کریکت آزمایشگاه‌های تحقیقاتی خان در جام یک‌روزه ملی انجام داد. او در دومین بازی‌اش در برابر تیم کریکت بانک حبیب، دو ویکت گرفت و با ثبت ۵۰/۲ در ده اُوِر، بهترین آمار توپ‌زنی‌اش در لیست الف را به جا گذاشت. سبطین در فصل ۰۹–۲۰۰۸، سه بار دیگر
را به جا گذاشت. سبطین در فصل ۰۹–۲۰۰۸، سه بار دیگر برای لاهور شالیمار در جام قائد اعظم و همچنین دو بار برای لاهور ایگلز در جام بانک سلطنتی اسکاتلند (نام جدید تورنمنت یک‌روزه داخلی) به میدان رفت. او در طول دوران حرفه‌ای‌اش در کریکت فرست‌کلاس تنها یک ویکت گرفت و با میانگین توپ‌زنی ۲۷۶٫۰۰ به کار خود پایان داد، که از بدترین میانگین‌های ثبت‌شده در تاریخ است. این میانگین دوازدهمین آمار بد در تاریخ کریکت فرست‌کلاس است، و تنها عنایت‌الله با میانگین ۲۷۹٫۰۰ در مسابقات پاکستان آماری بدتر از او دارد. دوران حرفه‌ای در
پاکستان آماری بدتر از او دارد. دوران حرفه‌ای در کویت. اگرچه سبطین همچنان در مسابقات داخلی پاکستان شرکت می‌کرد، اما نخستین بازی خود را برای تیم ملی کویت در جام ای‌سی‌سی ۲۰۰۲ در سنگاپور، در سن ۱۶ سالگی انجام داد. حضور بعدی او در تورنمنت ۲۰۰۴ در مالزی رقم خورد، جایی‌که کویت برای نخستین بار به نیمه‌نهایی رسید و سپس در دیدار رده‌بندی قطر را شکست داد. سبطین در این رقابت‌ها ۱۵۲ دوش به‌دست‌آورد که پس از خالد بات، دومین بازیکن برتر کویت از نظر امتیازگیری بود. او در دیدار برابر مالدیو، با کسب ۸۶ دوش از ۸۶ توپ و
در دیدار برابر مالدیو، با کسب ۸۶ دوش از ۸۶ توپ و همچنین گرفتن ۱۸/۲ از پنج اور، به‌عنوان بازیکن برتر مسابقه انتخاب شد. به‌جز موارد استثنایی همچون جام نخبگان ای‌سی‌سی ۲۰۱۰ که برای نخستین بار در کویت برگزار شد و کریکت در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴، سبطین پس از نخستین حضورش تقریباً در تمامی تورنمنت‌های مهم شورای کریکت آسیا برای کویت بازی کرده است. او در لیگ جهانی کریکت ۲۰۱۱، بهترین توپ‌زن کویت از نظر تعداد ویکت بود و درخشان‌ترین عملکردش ثبت ۳۵/۴ در برابر تیم ملی کریکت گرنزی بود. در برابر نپال در جام نخبگان ای‌سی‌سی
گرنزی بود. در برابر نپال در جام نخبگان ای‌سی‌سی ۲۰۱۲، سبطین با کسب ۷۷ دوش از ۸۴ توپ، پیروزی شگفت‌انگیز چهار ویکتی کویت را رقم زد. دیگر عملکردهای قابل‌توجه او شامل گرفتن ۲۰/۲ و ۳۳ دوش ناک‌اوت در برابر تیم ملی کریکت بحرین در جام بیست شورای کریکت آسیا ۲۰۱۳ است و همچنین پنج ویکت با آمار ۲۷/۵ در برابر مالدیو در تورنمنت ۲۰۱۵ همین مسابقات، که شامل یک هت‌تریک در دو اور پیاپی بود.
مسعود زارعیان (زادهٔ ۱۳۶۳ در مشهد) فارغ التحصیل رشته تولید سیما در مقطع کارشناسی ارشد دانشکده صدا و سیما ، فیلمساز ، تهیه کننده و تدوینگر ایرانی است. وی در شانزدهمین جشنواره سینما حقیقت جایزه بهترین کارگردانی مستند در بخش بلند را از آن خود کرد و هم اکنون عضو انجمن صنفی کارگردانان مستند سینمای ایران است. زارعیان پیش از ورود به عرصه فیلمسازی طلبه حوزه علمیه بوده و به گفته خودش در مواقعی حتی لباس روحانیت به تن می کرده است. به گفته خودش ، پس از ورود به عرصه فیلمسازی در دوران طلبگی "بارها تهدید به باطل شدن
فیلمسازی در دوران طلبگی "بارها تهدید به باطل شدن پرونده طلبگی" شده است و ورود سختی به دلیل طلبه بودنش به سینمای مستند داشته است. فیلم های مستند. مجموعه مستند تلویزیونی سمت اقیانوس. زارعیان در سال ۱۴۰۳ مجموعه مستند تلویزیونی با عنوان سمت اقیانوس برای شبکه یک سیمای جمهوری اسلامی و آستان قدس رضوی ساخت که قصد تصویر کردن آدم ها و زائران معمولی و ناشناخته امام رضا را داشته است.
بای چی (به چینی: 白起؛ حدود ۳۳۲ پیش از میلاد – حدود ژانویه ۲۵۷ پیش از میلاد)، که همچنین با نام گونگ‌سون چی شناخته می‌شود، یک ژنرال نظامی اهل ایالت چین در دوران جنگ‌های ایالات متخاصم بود. او در منطقهٔ مِی (واقع در شهرستان کنونی مِی، در استان شاآن‌شی) زاده شد و بیش از ۳۰ سال فرماندهی ارتش چین را بر عهده داشت. بای چی مسئول مرگ بیش از یک میلیون نفر شناخته می‌شود، و به همین دلیل لقب «قصاب انسان» را به او داده‌اند. طبق نوشته‌های "شی‌جی"، او بیش از ۷۳ شهر از شش ایالت متخاصم دیگر را تصرف کرد و تاکنون هیچ گزارشی مبنی
متخاصم دیگر را تصرف کرد و تاکنون هیچ گزارشی مبنی بر شکست او در طول دوران نظامی‌اش یافت نشده است. او نقش کلیدی در قدرت‌گیری نظامی ایالت چین و تضعیف ایالت‌های رقیب داشت، که همین امر زمینه‌ساز فتح نهایی چین بر دیگر ایالت‌ها شد. تبار. در جلد دوم از جلد هفتاد و پنجم "کتاب تانگ" "جدید" آمده است که بای چی از نوادگان یک ژنرالِ دوک مو از ایالت چین به نام بای‌یی بینگ از تبار جیان بوده است. خود بای‌یی بینگ پسر جیان شو بود، که یک دانشمند و کارگزار اهل چین با اصالتی از ایالت سونگ به‌شمار می‌رفت. با این حال، شاعر نامدار
سونگ به‌شمار می‌رفت. با این حال، شاعر نامدار دودمان تانگ، بای جویی، در کتاب خود با عنوان "ماجرای بای فوجون، فرماندار شهرستان گونگ" نوشته است که بای چی از نوادگان بای‌گونگ شِنگ (از تبار بایِ خاندان میǐ بوده است. بای‌گونگ شنگ نوهٔ شاه پینگ از ایالت چو و شاهزاده‌ای یاغی در دوران سلطنت شاه هویی از چو بود. زندگی. در سال ۲۹۳ پیش از میلاد، «بای چی» فرماندهی ارتش «چین» را بر عهده داشت و در نبرد «یی‌چوئه» (واقع در منطقهٔ امروزی «لونگمن»، جنوب شرقی «لو‌یانگ» در استان «هنان») نیروهای ائتلافی «وی» (魏) و «هان» (韓) را
«هنان») نیروهای ائتلافی «وی» (魏) و «هان» (韓) را شکست داد. گزارش شده که او در این نبرد حدود ۲۴۰٬۰۰۰ سرباز دشمن را قتل‌عام کرد و چندین شهر را نیز به تصرف درآورد.[8] در سال ۲۹۲ پیش از میلاد، «بای چی» توسط شاه «ژائوشیانگ» از مقام «زوو شو ژانگ» (左庶長؛ معاون نخست‌وزیر چین) به مقام «دا لیانگ زائو» (大良造؛ فرمانده افسران، که پیش از سال ۳۲۸ پیش از میلاد عنوان نخست‌وزیر چین نیز بود) ارتقا یافت. در فرهنگ عامه. در فرهنگ عامهٔ چینی، بای چی یکی از چهار ژنرال بزرگ دوران پایانی ایالات متخاصم محسوب می‌شود، در کنار لی مو، وانگ
ایالات متخاصم محسوب می‌شود، در کنار لی مو، وانگ جیان و لیان پو؛ و در میان این چهار نفر، از او به‌عنوان ترسناک‌ترین یاد می‌شود. در مانگای کینگدام این شخصیت به نام ژنرال هاکوکی به تصویر کشیده شده است.
بازی گرگینه () فیلم ترسناک آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی جکی پین، کارگردانی پین و کارا برنان و با بازی تونی تاد ، لیدیا هرست، بایی لینگ و رابرت پیکاردو است. داستان. دوازده غریبه وقتی از خواب بیدار می‌شوند، خود را ربوده شده و در جزیره‌ای دورافتاده و به صورت محبوس می‌یابند. آنها توسط شخصی نقابدار به نام قاضی (با بازی تونی تاد) آگاه می‌شوند که باید در نسخه‌ای مرگبار از بازی استنتاج اجتماعی «گرگینه» شرکت کنند. در میان این گروه، دو نفر مخفیانه به عنوان «گرگینه» تعیین می‌شوند، در حالی که ده نفر باقی مانده
تعیین می‌شوند، در حالی که ده نفر باقی مانده «روستایی» هستند. بازی بر اساس چرخه‌ی روز و شب اجرا می‌شود، فاز شب: گرگینه‌ها مخفیانه یک روستایی را انتخاب کرده و می‌کشند. مرحله روز: کل گروه بحث می‌کنند و رأی می‌دهند که یکی از اعضای گروه که گمان می‌کنند گرگینه است، اعدام شود. این چرخه ادامه می‌یابد تا زمانی که یا همه گرگینه‌ها از بین بروند و در نتیجه روستاییان پیروز شوند، یا تعداد گرگینه‌ها از روستاییان بیشتر شود و پیروزی آنها قطعی شود. اسیران، که از انگیزه‌هایی که در پس ربوده شدنشان وجود دارد اطلاعی ندارند، با
که در پس ربوده شدنشان وجود دارد اطلاعی ندارند، با پارانویا دست و پنجه نرم می‌کنند، با یکدیگر متحد می‌شوند و به یکدیگر سوءظن دارند. تنش‌ها با تلاش گروه برای شناسایی گرگینه‌های میانشان، در حالی که به دنبال راه‌های فرار احتمالی هستند، تشدید می‌شود. با پیشرفت این بازی مرگبار، تعداد شرکت‌کنندگان به دلیل قتل‌های شبانه توسط گرگینه‌های پنهان و اعدام‌های روزانه بر اساس آرای گروهی، کاهش می‌یابد. برخی از بازیکنان تلاش می‌کنند از جزیره فرار کنند، اما نگهبانان مسلحی که قوانین بازی را اجرا می‌کنند، مانع آنها می‌شوند. در
بازی را اجرا می‌کنند، مانع آنها می‌شوند. در مراحل پایانی، شرکت‌کنندگان باقیمانده با واقعیت موقعیت خود روبرو می‌شوند. هویت واقعی گرگینه‌ها آشکار می‌شود و به یک رویارویی نفس‌گیر منجر می‌شود. تولید و انتشار. در مارس ۲۰۲۲، اعلام شد که تاد، هرست، لینگ، دان و پیکاردو همگی در این فیلم بازی خواهند کرد. بعداً در همان ماه، اعلام شد که رئالبوتو نیز به جمع بازیگران اضافه شده است. در نوامبر ۲۰۲۴، فیلم تکمیل شده و اکران محدودی در ایالات متحده داشت اما در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۵ در پلتفرم‌های پخش آنلاین به صورت عمومی منتشر شد.
در پلتفرم‌های پخش آنلاین به صورت عمومی منتشر شد. آرا و نظرات. سایمون هندرسون از Blazing Minds به فیلم ۲ ستاره از ۵ ستاره داد. جنین پایپ از نردلی به فیلم امتیاز ۲ از ۵ داد و گفت: «بازی گرگینه ارزش دیدن دارد اگر طرفدار داستان‌ بازی‌های حذفی هستید، یا اگر مایلید، برداشتی ترسناک از چیزی مثل «شاه قاتلان» داشته باشید حتما این فیلم را ببینید». ربکا از FilmCarnage.com با دادن امتیاز ۴ از ۱۰، نقد منفی‌ای به فیلم داده و نوشت؛ فیلم در ارائه چیزی که شما را به وجد بیاورد مشکل دارد، شخصیت‌ها به اندازه کافی قوی نیستند،
مشکل دارد، شخصیت‌ها به اندازه کافی قوی نیستند، روند داستان مشکل‌ساز است و تنها تلاش نسبتاً ضعیفی برای ایجاد حال و هوای توطئه وجود دارد.
گوتفرید سیلبرمن (۱۴ ژانویه ۱۶۸۳ - ۴ اوت ۱۷۵۳) سازنده آلمانی سازهای صفحه‌کلیددار بود. او هارپسیکورد ، کلاویکورد ، ارگ و فورته پیانو ساخت؛ شهرت امروزی او عمدتاً به خاطر دو ساز آخر است. زندگی. اطلاعات بسیار کمی در مورد دوران جوانی سیلبرمن وجود دارد. او در کلاینبوبریتزش (که اکنون بخشی از فراونشتاین، ساکسونی است ) به عنوان کوچکترین پسر نجار مایکل سیلبرمن به دنیا آمد. آنها در سال ۱۶۸۵ به شهر مجاور، فراونشتاین، نقل مکان کردند و این احتمال وجود دارد که گوتفرید نیز نجاری را در آنجا آموخته باشد. او در سال ۱۷۰۲ به
نجاری را در آنجا آموخته باشد. او در سال ۱۷۰۲ به استراسبورگ نقل مکان کرد، جایی که ساخت ارگ را از برادرش آندریاس سیلبرمن آموخت و با مکتب فرانسوی-آلزاسی ساخت ارگ آشنا شد. او در سال ۱۷۱۰ به عنوان یک استادکار به ساکسونی بازگشت و یک سال بعد کارگاه ارگ خود را در فرایبرگ افتتاح کرد. در سال ۱۷۲۳، فردریک آگوستوس اول عنوان «سازنده افتخاری ارگ دربار و دولت برای پادشاه لهستان و منتخب ساکسونی» را به او اعطا کرد. سیلبرمن در سال ۱۷۵۳ در درسدن ، احتمالاً در اثر مسمومیت "با" قلع و سرب، در حالی که هنوز روی ارگ در کلیسای
"با" قلع و سرب، در حالی که هنوز روی ارگ در کلیسای هوفکرشه کار می‌کرد، درگذشت.
فیروز شاه‌نامه داستانی از محمّد بیغمی است که دنبالهٔ "داراب‌نامه" است و شرحِ دلاوری‌های فیروز شاه، پسرِ داراب. نسخه‌ها. تصحیحِ مشترکِ ایرج افشار و مهران افشاری از این کتاب در ایران منتشر شده است.
خندان‌ماهی‌خورک شکم‌حنایی ("Dacelo gaudichaud") که در اصل به نام خندان‌ماهی‌خورک گائودیشاد به نام گیاه‌شناس فرانسوی، چارلز گائودیشاد-بوپره، شناخته می‌شد، گونه‌ای از خندان‌ماهی‌خورک است که به‌طور گسترده در جنگل‌های پست گینه نو پراکنده است.
خندان‌ماهی‌خورک نوک‌بیلچه‌ای ("Dacelo rex") که با نام ماهی‌خورک نوک‌بیلچه‌ای نیز شناخته می‌شود، پرنده‌ای بزرگ با طول تقریبی ۳۳ سانتی‌متر است (۱۳ الف). ماهی‌خورک درختی بلند، قهوه‌ای تیره با منقاری سنگین، کوتاه و پهن که در میان ماهی‌خورک‌ها منحصر به فرد است. سر تیره با نواری قرمز رنگ در پشت چشم‌ها، گلوی سفید، یقه و زیرتنه قرمز رنگ، دمگاه آبی روشن، عنبیه قهوه‌ای، منقار قهوه‌ای-سیاه با فک پایین روشن‌تر (کل منقار اغلب به دلیل خاک قهوه‌ای‌رنگ به نظر می‌رسد) و پاهای رنگ‌پریده دارد. هر دو جنس از نظر ظاهری شبیه به
رنگ‌پریده دارد. هر دو جنس از نظر ظاهری شبیه به هم هستند، اما به راحتی از رنگ دم قابل تشخیص هستند. دم نرها آبی تیره است، در حالی که دم ماده‌ها قرمز روشن است. پرنده نابالغ دارای پرهایی شبیه ماده‌ها با پرهای طرح‌دار پولکی است.