payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پارک ملی طبیعی لاگونا مکبین اولد پروویدنس () یک پارک ملی در شمال شرقی جزیره پروویدنسیا در مجمع‌الجزایر سن آندرس، پروویدنسیا و سانتا کاتالینا، کلمبیا است. این پارک یکی از سه پارک ملی در دریای کارائیب کلمبیا است که در قلمرو خود دارای صخره‌های مرجانی هستند. دو پارک دیگر عبارتند از: پارک ملی طبیعی تایرونا و پارک ملی طبیعی مرجان‌های روساریو و سن برناردو. مشخصات کلی. مساحت این پارک است (که از این مقدار، ۹٫۰۵ کیلومتر مربع آن دریایی است). این پارک در سال ۱۹۹۵ به عنوان پارک ملی اعلام شد، تا حدی به منظور حفاظت
به عنوان پارک ملی اعلام شد، تا حدی به منظور حفاظت اجتماعی در برابر افزایش فعالیت‌های انسانی از جمله پروژه‌های تایم‌شرینگ که ممکن بود بخش قابل توجهی از جنگل‌های حرای این منطقه را نابود کند. این پارک دارای اکوسیستم‌های مختلفی است، مانند جنگل‌های حرا، تشکیل‌های مرجانی، بسترهای گیاهان دریایی و ناحیه‌ای کوچک از جنگل‌های خشک استوایی. به دلیل صخره‌های مرجانی رنگارنگ، جزیره پروویدنسیا به "دریای هفت رنگ"، معروف است. جزیره خرچنگ و جزایر سه برادر چهار جزیره کوچک را تشکیل می‌دهند که جزئی از این پارک ملی هستند. میانگین
می‌دهند که جزئی از این پارک ملی هستند. میانگین بارش سالانه این پارک ۳۰۰۰ میلی‌متر است، که بیشترین بارش در ماه‌های اکتبر و نوامبر رخ می‌دهد. از ژانویه تا ژوئن دوره خشکی وجود دارد. میانگین دما ۲۵ درجه سانتی‌گراد و رطوبت نسبی ۷۳٫۳٪ است. جنگل‌های حرا از ارتفاعات تا متغیر هستند. گونه غالب در این مناطق حرا قرمز (Rhizophora mangle) است و جمعیت‌های کوچکتری از حرا سیاه (Avicennia germinans) و حرا سفید (Laguncularia racemosa) نیز وجود دارند. در این ناحیه ۷۴ گونه پرنده ثبت شده است. از گونه‌های مهم دریایی می‌توان به
ثبت شده است. از گونه‌های مهم دریایی می‌توان به Audubon’s shearwater, magnificent frigatebird, brown booby و royal tern اشاره کرد؛ همچنین در دسته‌های غیر دریایی، green heron و bananaquit ("Coereba flaveola tricolor") قابل ذکر هستند. مساحت وسیعی از گیاهان دریایی در اطراف لاگون و حاشیه جنگل‌های حرا از گونه‌های "Thalassia testudinum" و "Syringodium filiforme" تشکیل شده است. گردشگری. مرکز بازدیدکنندگان در Crab Caye با قایق قابل دسترسی است. به دلایل حفاظتی، دسترسی به سایر جزایر کوچک که بخشی از پارک ملی را تشکیل
به سایر جزایر کوچک که بخشی از پارک ملی را تشکیل می‌دهند، مجاز نیست.
کشت ردیفی (Row crop) محصولی است که می‌توان آن را در ردیف‌هایی به اندازه کافی پهن کرد که امکان کشت آن را فراهم کند یا با ماشین‌آلات کشاورزی، ماشین‌هایی که برای فعالیت‌های فصلی محصولات ردیفی طراحی شده‌اند، کشت شود. این گونه محصولات به جای بذرپاشی از طریق بذرکاری یا نشاء کاشته می‌شوند. آنها اغلب در زمینه باغبانی بازار (کشاورزی کامیون) یا در باغ‌های جالیز رشد می‌کنند. رشد محصولات ردیفی برای نخستین بار در چین باستان در سدهٔ ششم پیش از میلاد آغاز شد. این تمایز در استراتژی‌های تناوب کشت قابل توجه است، جایی که زمین
تناوب کشت قابل توجه است، جایی که زمین با محصولات ردیفی، دانه‌های غذایی کالا، و محصولات زراعی تشکیل‌دهنده چمن کاشته می‌شود که به منظور حفاظت از کیفیت خاک و در عین حال به حداکثر رساندن بهره‌وری سالانه خاک است. بیش از ۲۰ درصد محصولات در سراسر جهان آبیاری می‌شوند و برخی از محصولات مانند برنج و ذرت از آب اضافی بهره می‌برند. در طول فصل رشد، فضاهای بین ردیفی ۲ تا ۴ بار کول می‌شوند و ردیف‌ها برای حفظ رطوبت و بهبود هوادهی وجین می‌شوند. در نتیجه فعالیت میکروبیولوژیک خاک افزایش یافته و جابجایی عناصر غذایی تشدید
خاک افزایش یافته و جابجایی عناصر غذایی تشدید می‌شود. محصولات ردیفی پیش‌سازهای ارزشمندی از محصولات غلات بهاره، کتان و کنف هستند. اثر مفید محصولات ردیفی به محصول دوم نیز گسترش می‌یابد. نمونه‌هایی از محصولات ردیفی عبارتند از آفتابگردان، سیب زمینی، کلزا، لوبیا خشک، نخود فرنگی مزرعه، کتان، گلرنگ، گندم سیاه، پنبه، ذرت، سویا و چغندر قند.
استان ریکائورته () یکی از استان‌های بخش بویاکا در کشور کلمبیا است. این استان که نام خود را از قهرمان اعلامیه استقلال کلمبیا، آنتونیو ریکائورت، گرفته است، شامل ۱۳ شهرداری می‌باشد.
زیرتخته ()، که به آن مازهٔ متحرک نیز می‌گویند، نوعی مازه (ته‌تیر) قابل جمع شدن است که در وسط قایق نصب می‌شود. این وسیله برای افزایش مقاومت جانبی و جلوگیری از لغزش جانبی قایق به کار می‌رود. زیرتخته، که در قایق‌های مسابقه‌ای مدرن اغلب به عنوان وسیله بالابر شناخته می‌شود، نیروی بالابری ایجاد می‌کند تا نیروی جانبی بادبان‌ها را خنثی کند. این وسیله به قایق‌های بادبانی اجازه می‌دهد در جهت‌های غیر از پایین‌باد حرکت کنند، زیرا نیروی بادبان‌ها معمولاً حداقل ۴۵ درجه با جهت باد ظاهری زاویه دارد. در قایق‌هایی که تقارن
جهت باد ظاهری زاویه دارد. در قایق‌هایی که تقارن محوری دارند، نیروی جانبی می‌تواند از هر دو طرف اعمال شود، بنابراین زیرتخته‌ها باید دارای طراحی متقارن باشند تا در هر دو جهت با کارایی یکسان عمل کنند. با افزایش زاویه کج شدن قایق، شکل بدنه آن به تدریج از حالت متقارن خارج می‌شود. کاربرد هنگام واژگونی. در صورت واژگونی قایق، زیرتخته و تخته بادپناه می‌تواند به عنوان سکوی بازیابی عمل کند و با ایجاد اهرمی بیشتر، به ملوانان کمک کند قایق را به حالت عادی برگردانند. طراحی و مزایا. زیرتخته‌های جمع‌شونده پیچیده‌تر از
طراحی و مزایا. زیرتخته‌های جمع‌شونده پیچیده‌تر از مازه‌های ثابت هستند و معمولاً فضای داخل بدنه قایق را اشغال می‌کنند، که می‌توانست برای سرنشینان استفاده شود. در برخی طراحی‌ها، زیرتخته در محفظه‌ای در زیر قایق قرار می‌گیرد، که فضای داخلی را آزاد می‌کند اما کشش بیشتری ایجاد می‌کند. در برخی قایق‌ها، ترکیبی از مازه کم‌عمق و زیرتخته استفاده می‌شود. در این طراحی، مازه کم‌عمق محل قرارگیری زیرتخته را فراهم می‌کند و تنها مقدار کمی به پیش‌نویس قایق اضافه می‌کند. زیرتخته در آب‌های عمیق پایین آورده می‌شود تا نیروی
در آب‌های عمیق پایین آورده می‌شود تا نیروی بالابری بیشتری ایجاد کند. زیرتخته بالاست‌دار. در قایق‌های بزرگ‌تر، زیرتخته‌ها اغلب وزنه‌دار هستند و به آن‌ها مازه بالابر (Lifting Keel) می‌گویند. این زیرتخته‌ها مانند مازه‌ها در مرکز بدنه نصب می‌شوند اما برخلاف مازه‌ها، قابل جمع شدن هستند. زیرتخته‌های بالاست‌دار معمولاً هنگام پایین آمدن قفل نمی‌شوند؛ بلکه وزن بالاست آن‌ها را در جای خود نگه می‌دارد. این ویژگی باعث ایمنی بیشتر می‌شود، زیرا اگر قایق به گل بنشیند، زیرتخته به جای شکستن، به داخل محفظه خود جمع می‌شود.
به جای شکستن، به داخل محفظه خود جمع می‌شود. وزن بالای این نوع زیرتخته‌ها نیازمند قرقره برای بالا کشیدن آن‌ها و سازوکاری برای قفل کردن زیرتخته در حالت بالا است. در قایق‌های بزرگ بادبانی، طراحی مشابهی برای حرکت بهتر در آب‌های کم‌عمق استفاده می‌شود. این نوع زیرتخته‌ها معمولاً مازه بالابر یا مازهٔ گردان (Swing Keel) نامیده می‌شوند. در قایق‌های دریایی، بهتر است این مازه‌ها در هر موقعیتی قفل شوند تا هنگام واژگونی قایق به داخل محفظه خود برنگردند. هنگام حرکت قایق، زیرتخته مانند فویل بالابری عمل می‌کند و به بهبود
زیرتخته مانند فویل بالابری عمل می‌کند و به بهبود کارایی قایق کمک می‌کند.
پوئنته د اوکسیدنته یا پل غربی (Puente de Occidente) که به این نام شناخته می‌شود زیرا در غرب بخش انتیوکیا در کلمبیا واقع است، یک پل معلق است که دو شهرداری اولایا (انتیوکیا) و سانتا فه ده انتیوکیا را که در دو سوی رودخانه کائوکا قرار دارند، به هم متصل می‌کند. در زمان خود، این پل به عنوان سومین پل معلق بزرگ جهان شناخته می‌شد. این پل دارای یک دهانه معلق است که از چهار برج هرمی پشتیبانی می‌شود - دو برج در هر طرف رودخانه - که هر برج دو کابل را به خود متصل کرده است. این دهانه یک بخش مرکزی اصلی دارد که خودروها و
این دهانه یک بخش مرکزی اصلی دارد که خودروها و کامیون‌های کوچک از آن عبور می‌کنند، و دو مسیر پیاده‌روی در هر طرف جاده اصلی وجود دارد. تمامی این مسیرها دارای سطوح چوبی هستند. ساخت پل در سال ۱۸۸۷ تحت هدایت مهندس خوزه ماریا ویلا آغاز شد، پس از دریافت مجوز از مارسلینو ولهز، فرماندار آنتیوکیا. کابل‌ها و سایر قطعات فولادی از انگلستان خریداری شد، در حالی که برج‌ها از مواد محلی ساخته شدند. در ابتدا، پل فقط برای عبور پیاده‌روها باز بود، اما بعداً به وسایل نقلیه اجازه عبور داده شد. در حالی که امروزه پل‌های معلق بسیار
عبور داده شد. در حالی که امروزه پل‌های معلق بسیار طولانی‌تری در آمریکای جنوبی وجود دارند، در ابتدا پل غربی بلندترین پل معلق در قاره بود. این پل در تاریخ ۲۶ نوامبر ۱۹۷۸ به عنوان یک یادبود ملی کلمبیا اعلام شد. خوزه ماریا ویلا، که در نزدیکی سوپتران متولد شده بود، مهندسی را در مؤسسه فناوری استیونز در نیوجرسی تحصیل کرده بود؛ پس از اتمام تحصیلاتش در ایالات متحده، در ساخت پل بروکلین مشارکت داشت. سیستم ساختاری پل غربی مشابه سیستم معلق/معلق-ایستاده استفاده شده در پل بروکلین است. بازسازی‌های قابل توجهی در اوایل سال
بروکلین است. بازسازی‌های قابل توجهی در اوایل سال ۲۰۱۴ انجام شد.
دانه‌کار یا بذرکار وسیله‌ای است که در کشاورزی مورد استفاده قرار می‌گیرد که بذرها را با قرار دادن آنها در خاک و دفن آنها در عمق مشخص در حالی که توسط تراکتور کشیده می‌شود، برای محصولات می‌کارد. این کار تضمین می‌کند که دانه‌ها به‌طور مساوی پراکنده می‌شوند. دانه‌کارها، دانه‌ها را با سرعت و عمق مناسب کاشت می‌کند و از پوشیده شدن بذرها توسط خاک اطمینان حاصل می‌کند. این امر آنها را از خورده شدن توسط پرندگان و جانوران یا خشک شدن آنها به دلیل قرار گرفتن در معرض خورشید نجات می‌دهد. با ماشین‌های دانه‌کار، دانه‌ها در
نجات می‌دهد. با ماشین‌های دانه‌کار، دانه‌ها در ردیف‌ها توزیع می‌شوند. این به گیاهان اجازه می‌دهد تا نور خورشید و مواد مغذی کافی را از خاک دریافت کنند. پیش از معرفی مته بذر، بیشتر بذرها با پخش دستی کاشته می‌شدند، فرآیندی غیردقیق و بیهوده با توزیع ضعیف بذر و بهره‌وری پایین. استفاده از دانه‌کار می‌تواند نسبت عملکرد محصول (بذرهای برداشت‌شده به ازای هر دانه کاشته‌شده) را تا ۸ برابر بهبود بخشد. استفاده از دانه‌کار باعث صرفه‌جویی در زمان و کار می‌شود. به برخی از ماشین‌های اندازه‌گیری بذر برای کاشت، کارنده
از ماشین‌های اندازه‌گیری بذر برای کاشت، کارنده می‌گویند. این مفاهیم از رویه چینی باستان تکامل یافتند و بعداً به مکانیسم‌هایی تبدیل شدند که دانه‌ها را از سطل جمع می‌کنند و در یک لوله قرار می‌دهند. دانه‌کارهای سده‌های پیشین شامل دانه‌کار تک‌لوله‌ای در سومر و دانه‌کار چندلوله‌ای در چین، و سپس دانه‌کار در سال ۱۷۰۱ توسط Jethro Tull بود که در رشد فناوری کشاورزی در سده‌های کنونی تأثیرگذار بود. حتی برای یک سده پس از تول، کاشت دستی غلات رایج بود.
بریتانیا دارای سه نظام حقوقی کاملاً متفاوت است که هرکدام به دلایل تاریخی مختلف از یک منطقهٔ جغرافیایی به‌ویژه سرچشمه می‌گیرند: حقوق انگلستان، حقوق اسکاتلند، حقوق ایرلند شمالی، و از ۲۰۰۷ خواستار نوع چهارم، حقوق ولز در نتیجه قدرت‌سپاری ولز، با درخواست‌های بیشتر برای نظامی قضایی در ولز. در اجرای تعهدات سابق خود در پیمان اتحادیه اروپا، دستورالعمل‌های اتحادیه اروپا به‌طور فعال تحت قدرت قانون‌گذاری مجلس بریتانیا به نظام‌های حقوقی بریتانیا منتقل شد. پس از خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، قوانین اتحادیه اروپا با
از اتحادیه اروپا، قوانین اتحادیه اروپا با عنوان «حقوق حفظ‌شدهٔ اتحادیهٔ اروپا» به قوانین داخلی منتقل شدند، اگرچه قوانین بریتانیا هنگام دوره انتقال از ۳۱ ژانویه تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۰، به‌طور موقت با مقررات اتحادیهٔ اروپا مطابقت داشتند.
کارنده یک ابزار مزرعه است که معمولاً پشت تراکتور یدک می‌کشد و بذرها را در ردیف‌هایی در سراسر یک مزرعه می‌کارد. با یک میله کششی یا سه‌نقطه‌ای به تراکتور متصل می‌شود. کارنده‌ها، دانه‌ها را به روشی دقیق در امتداد ردیف‌ها قرار می‌دهند. اندازه کارنده‌ها بسیار متفاوت است، از ۱ ردیف تا ۵۴، که بزرگ‌ترین آنها در جهان ۴۸ ردیف John Deere DB120 است. چنین کارنده‌های بزرگتر و جدیدتر شامل چندین ماژول به نام واحدهای ردیف هستند. واحدهای ردیف به‌طور مساوی در امتداد کارنده در فواصل زمانی که به‌طور گسترده‌ای بر اساس محصول و
فواصل زمانی که به‌طور گسترده‌ای بر اساس محصول و محل متفاوت است، قرار می‌گیرند. رایج‌ترین فاصله ردیف در ایالات متحده امروزه ۳۰ اینچ است.
کشتار موز () یک کشتار از کارگران شرکت یونایتد فروت (که اکنون به نام چیکیتا شناخته می‌شود) بود که در تاریخ ۵ و ۶ دسامبر ۱۹۲۸ در شهر سیناگا در نزدیکی سانتا مارتا، کلمبیا، رخ داد. این کشتار پس از آن اتفاق افتاد که یک اعتصاب از ۱۲ نوامبر ۱۹۲۸ آغاز شد، زمانی که کارگران کار خود را متوقف کردند تا زمانی که شرکت با آن‌ها توافق کند و شرایط کاری مناسب‌تری برایشان فراهم کند. پس از چندین هفته بدون رسیدن به توافق و در حالی که شرکت یونایتد فروت از مذاکره با کارگران خودداری می‌کرد، دولت وقت کلمبیا تحت سرپرستی میگل آبادیه
می‌کرد، دولت وقت کلمبیا تحت سرپرستی میگل آبادیه مندز، کورتس واگاس را به عنوان رئیس نظامی منطقه ماگدالنا منصوب کرده و ۷۰۰ سرباز از ارتش ملی کلمبیا را برای سرکوب اعتصاب‌کنندگان به این منطقه اعزام کرد. این اقدام منجر به کشتار ۴۷ تا ۲۰۰۰ نفر شد (محدوده این آمار به دلیل کمبود اسناد تاریخی دقیق است). مقامات ایالات متحده در کلمبیا و نمایندگان شرکت یونایتد فروت اعتصاب کارگران را به عنوان «کمونیسم» با «تمایل‌های ضد حکومتی» در تلگرام‌هایی به فرانک بی. کلاگ، وزیر امور خارجه ایالات متحده، معرفی کردند. دولت کلمبیا
امور خارجه ایالات متحده، معرفی کردند. دولت کلمبیا همچنین مجبور شد که به نفع منافع شرکت کار کند، زیرا شرکت می‌توانست تجارت موز کلمبیا را با بازارهای مهمی مانند ایالات متحده و اروپا قطع کند. گابریل گارسیا مارکز یک نسخه خیالی از این کشتار را در رمان خود "صد سال تنهایی" به تصویر کشید، همان‌طور که "آلوارو سپدا سامودیو" نیز در اثر خود "La Casa Grande" این کشتار را به نمایش گذاشت. اگرچه مارکز تعداد کشته‌شدگان را حدود سه هزار نفر ذکر کرده است، اما تعداد واقعی کشته‌شدگان کارگر هنوز نامشخص است. اعتصاب. در دهه‌ای که
کارگر هنوز نامشخص است. اعتصاب. در دهه‌ای که به کشتار انجامید، کارگران اعتصاب کرده بودند ولی تغییرات کمی در شرایطشان رخ داده بود. کارگران در اکتبر ۱۹۲۸ نه خواسته از شرکت یونایتد فروت مطرح کردند: کارگران مزارع موز در کلمبیا در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۲۸ اعتصاب کردند. این اعتصاب تبدیل به بزرگ‌ترین حرکت کارگری شد که تا آن زمان در کشور مشاهده شده بود، به طوری که حداقل ۲۵٬۰۰۰ کارگر از شرکت یونایتد فروت در آن شرکت کردند. اعضای رادیکال حزب حزب لیبرال کلمبیا، همچنین اعضای حزب حزب سوسیالیست انقلاب‌خواه کلمبیا و حزب
اعضای حزب حزب سوسیالیست انقلاب‌خواه کلمبیا و حزب کمونیست کلمبیا در این اعتصاب شرکت داشتند. کارگران خواستار به رسمیت شناختن خود به عنوان کارمند و پیاده‌سازی چارچوب قانونی کلمبیا در دهه ۱۹۲۰ بودند. قتل عام. در تاریخ ۵ دسامبر ۱۹۲۸، یک هنگ نظامی از بوگوتا توسط دولت برای برخورد با اعتصاب‌کنندگان که به‌عنوان تهدیدی فراتر از نظم اجتماعی تلقی می‌شدند، اعزام شد. هنوز مشخص نشده است که آیا این نیروها به درخواست کمپانی یونایتد فروت فرستاده شده‌اند یا خیر. سیصد سرباز از بخش انتیوکیا به بخش ماگدالنا فرستاده شدند.
از بخش انتیوکیا به بخش ماگدالنا فرستاده شدند. سربازان از منطقه ماگدالنا در عملیات دخالت نداشتند، زیرا ژنرال کورتس واگاس، رئیس نظامی منصوب منطقه موز، معتقد بود که آن‌ها نمی‌توانند اقدامات مؤثری انجام دهند چرا که ممکن است با کارگران مزارع ارتباط داشته باشند. در روز کشتار، ۵ دسامبر ۱۹۲۸، حدود ۱۵۰۰ کارگر موز به همراه خانواده‌هایشان در میدان شهر سیناگا اردو زده بودند. در همین حال، نیروهای نظامی ماشین‌های جنگی خود را بر روی پشت‌بام‌های ساختمان‌های کوتاه در چهارگوشه میدان اصلی نصب کردند و خیابان‌های دسترسی را
میدان اصلی نصب کردند و خیابان‌های دسترسی را بستند، و پس از دادن هشدار پنج دقیقه‌ای مبنی بر لزوم ترک میدان، به سوی جمعیت متراکم کارگران و خانواده‌هایشان، از جمله کودکان، آتش گشودند. مردم پس از مراسم یکشنبه جمع شده بودند تا سخنرانی منتظره از سوی فرماندار را بشنوند. تعداد افراد کشته شده. ژنرال کورتس واگاس، که فرمانده نیروهای نظامی در زمان کشتار بود، مسئولیت کشته شدن ۴۷ نفر را بر عهده گرفت. در واقع، تعداد دقیق کشته‌ها هرگز تأیید نشده است. هررا سوتو، نویسنده یکی از مطالعات جامع و دقیق دربارهٔ اعتصاب ۱۹۲۸،
یکی از مطالعات جامع و دقیق دربارهٔ اعتصاب ۱۹۲۸، براساس ارزیابی‌های مختلفی که توسط معاصران و مورخان ارائه شده است، تعداد کشته‌ها را بین ۴۷ تا ۲۰۰۰ نفر متغیر دانسته است. به گفته خورخه الی‌یسر گائیتان، نماینده مجلس، کارگران کشته‌شده به دریا انداخته شدند. منابع دیگر ادعا می‌کنند که اجساد در قبرهای دسته‌جمعی دفن شدند. در میان بازماندگان، لوئیس ویکنت گامز بود که بعداً به یکی از شخصیت‌های معروف محلی تبدیل شد. او با پنهان شدن زیر یک پل به مدت سه روز جان سالم به در برد. هر سال پس از کشتار، او یک مراسم یادبود از
در برد. هر سال پس از کشتار، او یک مراسم یادبود از طریق رادیو برگزار می‌کرد. رسانه‌ها گزارش‌های متفاوتی در مورد تعداد کشته‌ها و نظرات مختلفی دربارهٔ وقایع آن شب ارائه داده‌اند. نتیجه‌گیری این است که هیچ داستان توافق‌شده‌ای وجود ندارد، بلکه ورژن‌های مختلفی بسته به منبع آن‌ها وجود دارد. مطبوعات آمریکایی اطلاعات مغرضانه‌ای در مورد اعتصاب ارائه دادند. همچنین مطبوعات کلمبیا نیز بسته به گرایش سیاسی نشریه، جانبداری کردند. به عنوان مثال، روزنامه ال تایمپو مستقر در بوگوتا اعلام کرد که کارگران حق داشتند خواسته‌هایشان
اعلام کرد که کارگران حق داشتند خواسته‌هایشان را برای بهبود شرایطشان مطرح کنند. با این حال، از آنجا که این روزنامه از نظر سیاسی محافظه‌کار بود، آنها همچنین ذکر کردند که با اعتصاب موافق نبودند.
فرود بر روی مریخ به معنای فرود یک فضاپیما بر سطح مریخ است. از میان تلاش‌های متعدد برای فرود بر مریخ توسط فضاپیمای بدون سرنشین، ده مورد موفقیت‌آمیز بوده است. همچنین مطالعاتی دربارهٔ یک مأموریت سفر انسان به مریخ شامل فرود بر سطح آن انجام شده، اما تاکنون هیچ‌کدام عملی نشده است. تا سال ۲۰۲۳، اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده آمریکا و چین توانسته‌اند با موفقیت فرودهایی بر مریخ انجام دهند. مریخ ۳، متعلق به شوروی، که در سال ۱۹۷۱ فرود آمد، اولین فرود موفق بر مریخ بود، اگرچه این فضاپیما پس از ۱۱۰ ثانیه بر سطح مریخ از
اگرچه این فضاپیما پس از ۱۱۰ ثانیه بر سطح مریخ از کار افتاد. سایر تلاش‌های شوروی برای فرود بر مریخ شکست خورد. وایکینگ ۱ و وایکینگ ۲ اولین فرودگرهای موفق ناسا بودند که در سال ۱۹۷۵ به فضا پرتاب شدند. رهیاب مریخ ناسا که در سال ۱۹۹۶ پرتاب شد، اولین مریخ‌نورد به نام "سوجورنر" را با موفقیت بر مریخ فرود آورد. در سال ۲۰۲۱، اولین فرودگر و مریخ‌نورد چینی، تیان‌ون ۱، با موفقیت بر مریخ فرود آمد. روش‌های فرود. تا سال ۲۰۲۱، تمام روش‌های فرود بر مریخ از یک سپر هوایی و چتر نجات برای ورود به جو مریخ و فرود استفاده کرده‌اند،
برای ورود به جو مریخ و فرود استفاده کرده‌اند، اما پس از جدا شدن چتر نجات، سه گزینه وجود دارد. یک فرودگر ثابت می‌تواند از پوسته چتر جدا شده و با استفاده از موشک ترمزی تا رسیدن به سطح فرود آید، اما یک سطح‌نورد نمی‌تواند موشک‌هایی را که پس از فرود بلااستفاده می‌شوند، حمل کند. یکی از روش‌ها برای سطح‌نوردهای سبک‌تر، قرار دادن سطح‌نورد در یک ساختار چهاروجهی است که خود در کیسه هوا قرار می‌گیرد. پس از جدا شدن سپر هوایی، چهاروجهی به وسیله یک طناب از پوسته چتر پایین آورده می‌شود تا کیسه‌های هوا باد شوند. موشک‌های
آورده می‌شود تا کیسه‌های هوا باد شوند. موشک‌های ترمزی روی پوسته چتر می‌توانند سرعت فرود را کاهش دهند. زمانی که به سطح نزدیک می‌شود، چهاروجهی رها شده و با استفاده از کیسه‌های هوا به عنوان کمک‌فنر به زمین برخورد می‌کند. پس از توقف، چهاروجهی باز شده و سطح‌نورد آشکار می‌شود. اگر یک سطح‌نورد برای استفاده از کیسه هوا بیش از حد سنگین باشد، می‌توان موشک‌های ترمزی را روی یک جرثقیل فرود نصب کرد. جرثقیل هوایی از پوسته چتر جدا شده و وقتی به سطح نزدیک می‌شود، سطح‌نورد را با یک طناب پایین می‌آورد. وقتی سطح‌نورد به زمین
با یک طناب پایین می‌آورد. وقتی سطح‌نورد به زمین می‌رسد، طناب را قطع می‌کند و اسکای کرین (در حالی که موشک‌هایش هنوز فعال هستند) دور از سطح‌نورد سقوط می‌کند. هر دو سطح‌نورد "کنجکاوی" و "استقامت" از این روش برای فرود استفاده کرده‌اند. فرود محموله‌های سنگین‌تر. برای فرودگرهایی که حتی از کنجکاوی سنگین‌تر هستند (که به یک سپر هوایی با قطر ۴٫۵ متر (۱۵ فوت) نیاز داشت)، مهندسان در حال توسعه یک کاهنده سرعت ابرصوتی با چگالی پایین هستند که می‌تواند قطر آن ۸ متر (۲۶ فوت) باشد. این سیستم نیازمند یک چتر نجات متناسب و
فوت) باشد. این سیستم نیازمند یک چتر نجات متناسب و بزرگ‌تر خواهد بود. چالش‌های فرود. فرود فضاپیماهای رباتیک، و احتمالاً در آینده انسان‌ها، بر روی مریخ یک چالش فناورانه است. برای یک فرود موفق، ماژول فرود باید این مسائل را در نظر بگیرد: در سال ۲۰۱۸، ناسا با استفاده مجدد از فناوری‌های دوران برنامه وایکینگ، فرودگر این‌سایت را با موفقیت بر سطح مریخ فرود آورد. اما این فناوری توانایی فرود تعداد زیادی از محموله‌ها، زیستگاه‌ها، وسایل صعود و انسان‌ها را در صورت مأموریت‌های سرنشین‌دار آینده به مریخ ندارد. برای بهبود و
سرنشین‌دار آینده به مریخ ندارد. برای بهبود و تحقق این اهداف، ارتقای فناوری‌ها و پرتابگرها ضروری است. برخی معیارهای یک فرودگر برای انجام فرود نرم با استفاده از فناوری فعلی عبارتند از: ارتباط با زمین. از زمان برنامه وایکینگ، تمام فرودگرهای سطح مریخ از ماهواره مخابراتی برای ارسال داده‌های خود به زمین استفاده کرده‌اند. این فرودگرها از فرستنده‌های بسامد فرابالا برای ارسال داده‌ها به مدارگردها استفاده می‌کنند و مدارگردها این داده‌ها را با استفاده از فرکانس‌های باند ایکس یا باند کی‌ای به زمین ارسال می‌کنند. این
ایکس یا باند کی‌ای به زمین ارسال می‌کنند. این فرکانس‌های بالاتر، به همراه فرستنده‌های قدرتمندتر و بازتابنده سهمی بزرگ‌تر، اجازه می‌دهند مدارگردها داده‌ها را بسیار سریع‌تر از زمانی که فرودگر مستقیماً به زمین ارسال می‌کرد، انتقال دهند. این کار زمان ارزشمند بر روی شبکه فضای دوردست ناسا را حفظ می‌کند. فهرست فرودهای مریخ. در دهه ۱۹۷۰، چندین کاوشگر اتحاد جماهیر شوروی تلاش ناموفقی برای فرود بر مریخ انجام دادند. مریخ ۳ در سال ۱۹۷۱ با موفقیت فرود آمد، اما خیلی زود از کار افتاد. اما فرودگرهای آمریکایی "وایکینگ"
از کار افتاد. اما فرودگرهای آمریکایی "وایکینگ" توانستند بر سطح مریخ فرود آمده و طی چندین سال تصاویر و داده‌های متعددی ارسال کنند. با این حال، فرود موفق بعدی مریخ تا سال ۱۹۹۷ و فرود رهیاب مریخ انجام نشد. در قرن ۲۱ میلادی، چندین فرود موفقیت‌آمیز انجام شد، اما تعداد زیادی نیز به شکست انجامید. برنامه کاوش مریخ. اولین کاوشگری که برای فرود ضربه‌ای بر مریخ طراحی شده بود، "مارس ۱۹۶۲بی" اتحاد جماهیر شوروی بود که در سال ۱۹۶۲ با شکست در پرتاب مواجه شد. در سال ۱۹۷۰، اتحاد جماهیر شوروی طراحی مأموریت‌های "مارس ۴ان‌ام" و
جماهیر شوروی طراحی مأموریت‌های "مارس ۴ان‌ام" و "مارس ۵ان‌ام" را آغاز کرد که شامل فضاپیماهای بدون سرنشین فوق‌سنگین برای مریخ بود. اولین مأموریت "مارسوخود" برای اوایل ۱۹۷۳ برنامه‌ریزی شده بود و دومین مأموریت بازگرداندن نمونه از مریخ برای سال ۱۹۷۵. هر دو مأموریت قرار بود توسط راکت ان۱ پرتاب شوند، اما به دلیل ناکامی این راکت در پرواز، پروژه‌های مارس ۴ان‌ام و مارس ۵ان‌ام لغو شدند. در سال ۱۹۷۱، اتحاد جماهیر شوروی کاوشگرهای "مریخ ۲" و "مریخ ۳" را که هر یک شامل یک فرودگر بودند، به عنوان بخشی از برنامه کاوش مریخ
فرودگر بودند، به عنوان بخشی از برنامه کاوش مریخ ام-۷۱ به مریخ ارسال کرد. فرودگر مریخ ۲ موفق به فرود نشد و به مریخ برخورد کرد. فرودگر مریخ ۳ اولین کاوشگری بود که توانست فرود نرم بر مریخ انجام دهد، اما در جمع‌آوری داده‌ها چندان موفق نبود. این فرودگر ۹۰ ثانیه پس از فرود شروع به ارسال داده به مدارگرد مریخ ۳ کرد، اما پس از ۱۴٫۵ ثانیه انتقال داده‌ها متوقف شد. علت این خرابی ممکن است به دلیل طوفان گرد و غبار بسیار قوی در آن زمان بوده باشد. این کاوشگرها هر یک دارای یک مریخ‌نورد به نام پراپ-ام بودند، اما هرگز مستقر
یک مریخ‌نورد به نام پراپ-ام بودند، اما هرگز مستقر نشدند. در سال ۱۹۷۳، اتحاد جماهیر شوروی دو فرودگر دیگر به مریخ ارسال کرد، "مریخ ۶" و "مریخ ۷". فرودگر مریخ ۶ در طول فرود داده‌هایی ارسال کرد، اما پس از برخورد از کار افتاد. کاوشگر مریخ ۷ به دلیل نقص در عملکرد یکی از سامانه‌های داخلی (کنترل وضعیت فضاپیما یا موشک‌های ترمزی) زودتر از موعد از وسیله حمل جدا شد و با فاصله از مریخ عبور کرد. مأموریت بازگرداندن نمونه "Mars 5M" (Mars-79) که برای سال ۱۹۷۹ برنامه‌ریزی شده بود، به دلیل پیچیدگی و مشکلات فنی لغو شد. برنامه
بود، به دلیل پیچیدگی و مشکلات فنی لغو شد. برنامه وایکینگ. در سال ۱۹۷۶، دو مأموریت آمریکایی از برنامه وایکینگ وارد مدار مریخ شدند و هر یک سطح‌نشین خود را با موفقیت فرود نرم بر سطح سیاره مستقر کردند. این مأموریت‌ها نخستین انتقال موفق حجم بالایی از داده‌ها، از جمله اولین تصاویر رنگی و اطلاعات علمی گسترده را انجام دادند. دمای اندازه‌گیری‌شده در محل‌های فرود بین متغیر بود و تغییرات دمایی روزانه بین ثبت شد. طوفان‌های گرد و غبار فصلی، تغییرات فشار و حرکت گازهای جوی بین قطب‌های مریخ مشاهده شد. یک آزمایش‌های
جوی بین قطب‌های مریخ مشاهده شد. یک آزمایش‌های بیولوژیکی کاوشگر وایکینگ شواهد احتمالی از حیات ارائه داد، اما این شواهد توسط سایر آزمایش‌های موجود در کاوشگر تأیید نشد. در جستجوی محل مناسب برای فرود سطح‌نشین "وایکینگ ۲"، مدارگرد "وایکینگ ۱" در تاریخ ۲۵ ژوئیه ۱۹۷۶، تصویر معروف به "چهره‌ای بر مریخ" را ثبت کرد. برنامه وایکینگ دنباله‌ای از برنامه وویجر لغوشده بود که بعدها نام آن برای دو کاوشگر منظومه شمسی بیرونی مورد استفاده قرار گرفت. رهیاب مریخ. فضاپیمای "رهیاب مریخ" ناسا، با کمک مدارگرد "نقشه‌بردار سراسر
مریخ" ناسا، با کمک مدارگرد "نقشه‌بردار سراسر مریخ"، در ۴ ژوئیه ۱۹۹۷ فرود آمد. محل فرود آن یک دشت سیلابی باستانی در نیمکره شمالی مریخ به نام دره آرس بود که یکی از سنگلاخی‌ترین مناطق مریخ محسوب می‌شود. این مأموریت یک مریخ‌نورد کوچک کنترل از راه دور به نام سوجورنر، اولین مریخ‌نورد موفق، را حمل می‌کرد که چند متر در اطراف محل فرود حرکت کرد و شرایط محیطی و سنگ‌های اطراف را بررسی کرد. تصاویر این فرودگر که مریخ‌نورد را برای کاوش سطح مریخ اعزام می‌کرد، برای نخستین بار در تاریخ، در سراسر جهان توسط روزنامه‌ها منتشر
بار در تاریخ، در سراسر جهان توسط روزنامه‌ها منتشر شد. تا زمان ارسال آخرین داده‌ها در ۲۷ سپتامبر ۱۹۹۷، "رهیاب مریخ" ۱۶٬۵۰۰ تصویر از فرودگر و ۵۵۰ تصویر از مریخ‌نورد ارسال کرد، همچنین بیش از ۱۵ تجزیه و تحلیل شیمیایی از سنگ‌ها و خاک و داده‌های گسترده‌ای دربارهٔ بادها و سایر عوامل جوی ارائه داد. یافته‌های تحقیقات انجام‌شده توسط ابزارهای علمی روی هر دو فرودگر و مریخ‌نورد نشان می‌دهند که مریخ در گذشته گرم و مرطوب بوده است، با آب مایع و جوی ضخیم‌تر. وب‌سایت مأموریت رهیاب مریخ در زمان خود پرمراجعه‌ترین وب‌سایت بود.
رهیاب مریخ در زمان خود پرمراجعه‌ترین وب‌سایت بود. موج شکست‌ها. مارس ۹۶، یک مدارگرد که در ۱۶ نوامبر ۱۹۹۶ توسط روسیه پرتاب شد، به دلیل انجام نشدن احتراق دوم مرحله چهارم Block D-2 با شکست مواجه شد. پس از موفقیت "Global Surveyor" و "Pathfinder"، موجی دیگر از شکست‌ها در سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ رخ داد. در این دوره مدارگرد ژاپنی نوزومی" و فضاپیماهای "مدارگرد اقلیمی مریخ"، "قطب‌نشین مریخ" و "فضاپیمای دیپ اسپیس ۲" ناسا با خطاهای جدی مواجه شدند. شکست مدارگرد اقلیمی مریخ به دلیل اشتباه مهندسان لاکهید مارتین در مخلوط کردن