payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قسمت‌های خصوصی یا بخش‌های خصوصی فیلمی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی جان فلدمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون هاوارد استرن، رابین کوئیورس، ماری مک‌کورمک، پل جیاماتی، کارول آلت، الیسون جنی، مایکل مورفی، جنا جیمسون، آدام لوفیور، ریچارد پورتنو، کلی بیشاپ، سارا هایلند، رنی سانتونی، لسلی بیب، ادی فالکو، آمبر اسمیت و جنین لیندمولدر ایفای نقش کرده‌اند.
آنا می ویولت هیس (۱۶ فوریه ۱۹۲۰ – ۷ ژانویه ۲۰۱۸) افسر نظامی آمریکایی بود که به‌عنوان سیزدهمین رئیس نیروهای پرستاری ارتش ایالات متحده آمریکا خدمت می‌کرد. او اولین زن در نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا بود که به درجه افسر ژنرال ارتقا یافت. و همچنین در سال ۱۹۷۰ نیز به درجه سرتیپی ارتقا یافت. هیس راه را برای رفتار برابر با زنان هموار کرد، با تبعیض جنسی شغلی مقابله کرد و تعدادی توصیه کرد که در سیاست نظامی پذیرفته شد. اوایل زندگی و تحصیل. مک کیب در ۱۶ فوریه ۱۹۲۰ در بوفالو، نیویورک و در میان سه فرزند متولد شد.
در بوفالو، نیویورک و در میان سه فرزند متولد شد. پدرش دنیل جوزف مک کیب (۱۸۸۱–۱۹۳۹)، و مادرش ماتی فلورانس هامفری (۱۸۸۵–۱۹۶۱)، که ولز تبار بود. هر دو والدین او افسران سپاه رستگاری بودند. برادر بزرگترش دنیل جوزف دوم و خواهر کوچکترش کاترین اونجلین نام داشت. در دوران کودکی او، خانواده مک کیب چندین بار در غرب نیویورک و منطقه لی‌های ولی در شرق پنسیلوانیا نقل‌مکان کردند و درنهایت در سال ۱۹۳۲ زمانی که او حدود ۱۲ سال داشت در آلن‌تاون، پنسیلوانیا ساکن شدند. هیس در دبیرستان آلن‌تاون، که اکنون دبیرستان ویلیام آلن است،
آلن‌تاون، که اکنون دبیرستان ویلیام آلن است، تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۸ با نمرات ممتاز فارغ‌التحصیل شد. هیس به موسیقی، نواختن پیانو، ارگ و هورن فرانسوی علاقه داشت و می‌خواست برای تحصیل موسیقی به مدرسه جولیارد برود، اما به‌دلیل کمبود بودجه برای شهریه، تصمیم گرفت به جای آن به‌دنبال پرستاری برود. هیس در سال ۱۹۳۹ در دانشکده پرستاری بیمارستان عمومی آلن‌تاون ثبت‌نام کرد، در سال ۱۹۴۱ با دیپلم پرستاری فارغ‌التحصیل شد. بعداً، در سال ۱۹۵۸ از دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک مدرک لیسانس خود را در رشته پرستاری و در سال ۱۹۶۸
مدرک لیسانس خود را در رشته پرستاری و در سال ۱۹۶۸ از دانشگاه کاتولیک آمریکا در واشینگتن دی.سی. مدرک کارشناسی ارشد رشته پرستاری را دریافت کرد. پیشه. هند. در ماه مه ۱۹۴۲، او به نیروهای پرستاری ارتش ایالات متحده پیوست و در ژانویه ۱۹۴۳ در طول جنگ جهانی دوم به هند فرستاده شد. او در بیستمین بیمارستان صحرایی در لدو در منطقه شمال شرقی آسام خدمت کرد. بیمارستان در ورودی جاده لدو مستقر بود که از جنگل‌ها به برمه (میانمار) می‌گذرد. شرایط زندگی و کار در آنجا ابتدایی بود. ساختمان‌ها از بامبو ساخته می‌شدند و اسهال خونی،
ساختمان‌ها از بامبو ساخته می‌شدند و اسهال خونی، زالو و مار مخصوصاً در فصول موسمی رایج بود. کمی بیش از دو سال بعد، در آوریل ۱۹۴۵، او به درجه ستوان یکم ارتقا یافت. پس‌از دو سال و نیم خدمت در هند، هیس در زمان پایان جنگ جهانی دوم در ایالات متحده مرخصی بود. با باقی ماندن در نیروهای پرستار، او به‌عنوان پرستار اتاق عمل و سپس به‌عنوان سرپرستار در بیمارستان عمومی تیلتون در فورت دیکس، نیوجرسی، به‌عنوان سرپرست مامایی در بیمارستان عمومی ولی فورج در فنیکسویل، پنسیلوانیا و به‌عنوان سرپرستار در فورت مایر در ویرجینیا خدمت
و به‌عنوان سرپرستار در فورت مایر در ویرجینیا خدمت کرد. کره. در اوت ۱۹۵۰، او به اینچون اعزام شد تا در جنگ کره خدمت کند. او به‌مدت هفت ماه به بیمارستان صحرایی چهارم اعزام شد و بعداً به‌دلیل دمای سرد اتاق عمل و کمبود وسایل، شرایط بیمارستان آنجا را بدتر از هند در جنگ جهانی دوم توصیف کرد. در طول چهارده ماه آینده، او و ۳۱ پرستار دیگر بیش از ۲۵٬۰۰۰ بیمار را درمان کردند. هیس، همان‌طور که در هند این کار را انجام داده بود، بخشی از زمان خارج از وظیفه خود را در کره با نواختن ارگ تلمبه‌ای برای خدمات کلیسا که برخی از
نواختن ارگ تلمبه‌ای برای خدمات کلیسا که برخی از آنها در خط مقدم برگزار می‌شد، به کمک کشیشان گذراند. به‌دنبال سفر خود در کره، هیس در آوریل ۱۹۵۱ به بیمارستان ارتش توکیو منتقل شد و یک سال در آنجا خدمت کرد. یک سال بعد، او به‌عنوان مدیر مامایی و اطفال به فورت ایندیانتاون گپ، پنسیلوانیا منتقل شد. پس‌از فارغ‌التحصیلی از دوره مدیریت خدمات پرستاری در پایگاه سام هیوستون در سن آنتونیو، تگزاس، او به‌عنوان سرپرستار در بیمارستان والتر رید در واشینگتن دی.سی. منصوب شد. او به‌عنوان سرپرستار کلینیک رادیوایزوتوپ در اورژانس
به‌عنوان سرپرستار کلینیک رادیوایزوتوپ در اورژانس نیز خدمت می‌کرد. در طول این مدت او به‌عنوان یکی از سه پرستار خصوصی برای رئیس‌جمهور دوایت آیزنهاور انتخاب شد. او در دوران بازنشستگی خود گفت که این تجربه یکی از خاطره‌انگیزترین تجربه‌های دوران پرستاری او بوده است. در اکتبر ۱۹۶۰، او پرستار ارشد بیمارستان انتقالی یازدهم در پوسان شد. از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۶، او دستیار رئیس نیرو پرستاران ارتش بود. در ژوئیه ۱۹۶۷ او به درجه سرهنگی ارتقا یافت و در اول سپتامبر همان سال به‌عنوان رئیس نیروهای پرستاری ارتش ایالات متحده منصوب
رئیس نیروهای پرستاری ارتش ایالات متحده منصوب شد و تا زمان بازنشستگی در ۳۱ اوت ۱۹۷۱ در این سمت ماند. در طول جنگ ویتنام، هیس سه بار به ویتنام سفر کرد تا پرستاران آمریکایی مستقر در آنجا را زیرنظر بگیرد. او همچنین توسعه برنامه‌های آموزشی جدید و افزایش تعداد پرستاران در خارج از کشور را مدیریت کرد. در ۱۵ مه ۱۹۷۰، رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون، هیس را به درجه سرتیپی منصوب کرد و در ۱۱ ژوئن ۱۹۷۰، در مراسمی که توسط رئیس ستاد ارتش، ژنرال ویلیام سی. وستمورلند، و وزیر ارتش، استنلی آر رسور برگزار شد، ارتقا یافت. پس‌از ارتقاء
آر رسور برگزار شد، ارتقا یافت. پس‌از ارتقاء هیس، الیزابت پی. هویزینگتون، مدیر ارتش زنان، نیز به درجه سرتیپی ارتقا یافت. هیس در سخنرانی خود در این گردهمایی گفت که ستارگان ژنرال «منعکس‌کننده تلاش‌های فداکارانه و اغلب قهرمانانه پرستاران ارتش در سراسر جهان از سال ۱۹۰۱ در زمان صلح و جنگ هستند.» پس‌از انتصاب، او برای مقابله با تبعیض جنسی شغلی رایج، درخواست کرد که او را در ورودی باشگاه افسران ارتش پیاده کنند. اگرچه قبلاً حق ورود و استفاده از باشگاه را داشتند، اما انتظار می‌رفت که افسران زن از ورودی جانبی بیایند.
انتظار می‌رفت که افسران زن از ورودی جانبی بیایند. هیس تعدادی توصیه در مورد رفتار با زنان ارائه کرد که در سیاست نظامی پذیرفته شد، ازجمله عدم ترخیص خودکار افرادی که باردار شده‌اند و تعیین انتصاب برای ذخیره پرستاران ارتش براساس سن افراد تحت تکفل پرستار. علاوه‌بر این، مقررات را تغییر داد تا به همسران نیروهای خدمات زن اجازه دهد تا امتیازات مشابهی را با همسران مردان خدمت‌کننده. شهرت. علاوه‌بر افتخارات نظامی که هیس دریافت کرد، خدمات او در زادگاهش لی‌های ولی نیز به رسمیت شناخته شد. در سال ۲۰۱۵، شهرستان‌های لی‌های
رسمیت شناخته شد. در سال ۲۰۱۵، شهرستان‌های لی‌های و نورث‌همپتون به افتخار او پل کوپلی-نورث‌همپتون را نامگذاری کردند. در سال ۲۰۱۲، او به تالار مشاهیر شهرستان لی‌های معرفی شد. در نوامبر ۲۰۱۷، در مراسم روز کهنه سربازان در نول وود، پرچم شجاعت به او اهدا شد. در ژوئن ۲۰۲۰، مدرسه ناحیه آلن‌تاون، پنسیلوانیا، یکی از ۱۵ مدرسه ابتدایی آلن‌تاون را به افتخار او نام‌گذاری کرد، مدرسه ابتدایی سرتیپ آنا می هیس. این مدرسه که در اوت ۲۰۲۰ تکمیل شد، در خیابان گوردون غربی ۱۲۲۷ در آلن‌تاون واقع شده است. زندگی شخصی. در ژوئیه ۱۹۵۶،
آلن‌تاون واقع شده است. زندگی شخصی. در ژوئیه ۱۹۵۶، با ویلیام هیس ازدواج کرد، او کارگاه‌های سرپناهی را که برای افراد ناتوان، شغل فراهم می‌کرد در واشینگتن دی سی اداره می‌کرد. ویلیام هیس در سال ۱۹۶۲ درگذشت. مرگ. هیس در ۷ ژانویه ۲۰۱۸ در سن ۹۷ سالگی در مرکز بازنشستگی نول وود در واشینگتن دی.سی. بر اثر عوارض یک حمله قلبی درگذشت. سه روز بعد، فرماندار پنسیلوانیا، تام ولف، دستور داد که پرچم ایالت در ساختمان کنگره ایالت پنسیلوانیا در هریسبورگ و در تمامی مراکز ایالتی در آلن‌تاون به افتخار مرگ او به اهتزاز درآید. هیس
در آلن‌تاون به افتخار مرگ او به اهتزاز درآید. هیس واجد شرایط دفن در آرامستان ملی آرلینگتون بود، اما در عوض ترجیح داده بود با والدینش در گورستان گرند ویو در شهرک وایت هال جنوبی، پنسیلوانیا در زادگاهش شهرستان لیهای، پنسیلوانیا به خاک سپرده شود.
اوسیپوفکا () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
اوشمیانکا () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
پکارسکایا () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
بولیچیوو () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
آراکائول () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
آشکاشلا () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
آراملفکا () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
آنینسکایا () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
آخلیستینو () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
۲-سه الکساندروفکا () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
بده‌یوا پولیانا () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
بریوزووایا پولیانا () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
محله ای در غرب صومعه سرا که سر جاده کسما قرارگرفته است . این محله در میان محله های کسما، عربان، قصابسرا محصور شده است . راه ارتباطی اصلی آن بلوار شهدای سرشاد می باشد.
ویلیام هانوی (؛ ۱۹۲۹ – ۲۰۱۸) ایران‌شناس و استاد دانشگاه پنسیلوانیا اهل ایالات متحده بود. او همچنین رئیس انجمن بین‌المللی ایران‌شناسی و از اعضای هیئت تحریریه تاریخ ادبیات فارسی به عنوان مشاور و همکار دانشنامه ایرانیکا بود.
مارگارِت فِلَندِرز (به ؛ زادهٔ ۱۲۵۱ – درگذشتهٔ ) همسر جان اول، دوک برابانت بود. وی، دختر گای دامپییر بود. مارگارِت در سال ۱۲۷۳ میلادی، با جان اول، دوک برابانت ازدواج کرد.
بورکا ملدیو یا بوراکی رانی، همسر ملکهٔ مالدیو بود. او همسرش کالو محمد را به عنوان پادشاه تاج‌گذاری کرد. او خود عنوان رانی را به جای رهن‌دی یا سلطانه که معمولاً برای زنان پادشاه به کار می‌رفت، اختیار کرد تا نشان دهد که او همسر پادشاه است و نه یک فرمانروا. زندگی‌نامه. بوراکی خواهر علی پنجم بود. او در کودکی به مهارت در هنرهای رزمی دست یافت و از برادر و خواهر کوچک‌ترش در این زمینه برتر بود و انتظار می‌رفت که جانشین پدربزرگش، سلطان سیری باوانا سوجا شود. با این حال، برادر کوچکترش دومبولا فری‌نا کیلیجه در سال ۱۵۱۳
برادر کوچکترش دومبولا فری‌نا کیلیجه در سال ۱۵۱۳ تحت نام سیری آناندا سلطان علی پنجم به سلطنت رسید. تبعید. پسر عمه او، رادببا ماگو کالو محمد مانی‌کوفانی (کالو محمد معروف به سلطان محمد سیاه)، خواهان ازدواج با او بود. او پسر عمه‌اش، خواهر کوچکتر سلطان ابوبکر بود. مادرش با این ازدواج مخالف بود و او را به جزیره وادهو در آتول هوادو تبعید کرد. هنگامی که او قرار بود برود، علی پنجم به خواهرش بوراکی اجازه داد که او را در تبعید همراهی کند، در حالی که خدمتکار کودکی‌شان، کالو ابراهیم از جزیره گافارو، پسرخواندهٔ هولودلی
کالو ابراهیم از جزیره گافارو، پسرخواندهٔ هولودلی دون یوسف، شمشیردار سلطان نیز همراهشان بود. ملکه. آتول هوادو، بوراکی و کالو ابراهیم به گوا رفتند، جایی که قول دادند اگر پرتغالی‌ها به او در سرنگونی برادرش کمک کنند، بخشی از درآمدهای مالدیو را به آن‌ها بدهند. طبق افسانه‌ها، او برای شکست دادن برادرش در بازگشت، در هنرهای رزمی آموزش دید. سپس یک کشتی جنگی پرتغالی بوراکی را به جزیره گافارو هدایت کرد. از آنجا، او کالو ابراهیم را به ماله فرستاد تا برادرش را ترور کند. با کمک ناپدری‌اش، کالو ابراهیم موفق شد سلطان را
با کمک ناپدری‌اش، کالو ابراهیم موفق شد سلطان را متقاعد کند که از قصر خارج شود و پس از آن به او حمله شد، همسترینگ او زده شد و او را رها کردند تا بمیرد. افسانه‌ها ادعا می‌کنند که بوراکی خود در شب به ماله بازگشت و با برادرش در میدان قصر دوئلی چندساعته داشت و او را کشت. در هر حال، پس از مرگ برادرش، بوراکی قدرت را به دست گرفت. با این حال، او خود بر تخت سلطنت ننشست. در عوض، کالو محمد را از تبعید فراخواند، با او ازدواج کرد و او را بر تخت نشاند. او عنوان "رانی" (همسر ملکه) را به جای "رهن‌دی" یا "سلطانه" که معمولاً
ملکه) را به جای "رهن‌دی" یا "سلطانه" که معمولاً برای زنان فرمانروا استفاده می‌شد، اختیار کرد. بر اساس نسخه‌ای دیگر از این داستان، پس از تاج‌گذاری برادرش، او از مالدیو گریخت و به سلطنت آچه در جزیرهٔ سوماترا سفر کرد. در آنجا تحصیلات خود را تکمیل کرد و مهارت‌های رزمی خود را کامل کرد و سپس به خانه بازگشت تا برادرش را سرنگون کند. ناوگان او در نیمه‌شب وارد بندر ماله شد. بوراکی در میدان داخل مجموعهٔ قصر سلطنتی چند ساعت قبل از طلوع آفتاب با برادرش دوئل کرد و او را کشت و بر تخت سلطنت نشست تا با همسرش، سلطان محمد
کشت و بر تخت سلطنت نشست تا با همسرش، سلطان محمد سیاه (پادشاه سیری دهامارو باوانا)، به‌طور مشترک حکومت کند. همچنین گفته شده که این سومین بار بود که او به تخت سلطنت می‌رسید. بوراکی رانی و همسرش، پادشاه سیری دهامارو باوانا، از ۱۵۱۳ تا ۱۵۲۹ به‌طور مشترک حکومت کردند. ازدواج آن‌ها خوشایند نبود و در نهایت، همسرش او را به آتول تیله‌دوماتی تبعید کرد و با شیرازی فاطوما ازدواج کرد که مادر حسن هشتم شد و او در سال ۱۵۲۹ به تخت سلطنت نشست.
لوک آگبالا (; – ) بازیکن فوتبال اهل توگو بود که در پست مهاجم بازی می‌کرد. وی در تیم ملی فوتبال توگو بازی کرده است.
مایا سوفیا ایسولا (۱۵ مارس ۱۹۲۷ – ۳ مارس ۲۰۰۱) طراح پارچه فنلاندی و خالق بیش از ۵۰۰ نقش‌مایه از جمله "اونیکو" (شقایق) بود. طرح‌های جسورانه و رنگارنگی که او به‌عنوان طراح اصلی ماریمکو خلق کرد، این شرکت فنلاندی را در دهه ۱۹۶۰ به شهرت رساند. او همچنین به عنوان هنرمند تجسمی از شهرت زیادی برخوردار بود. آثار ایسولا در سراسر اروپا از جمله در نمایشگاه جهانی بروکسل و سه‌سالانه میلان و در ایالات متحده به نمایش درآمده است. همچنین نمایشگاه‌هایی با عنوان مرور بر زندگی و آثار او در موزه طراحی هلسینکی، موزه ویکتوریا و
و آثار او در موزه طراحی هلسینکی، موزه ویکتوریا و آلبرت در لندن، موزه طراحی کپنهاگ، موزه ملی اسلوونی در لیوبلیانا، و موسسه هنر مینیاپولیس برگزار شده است. آثار او همچنان در ماریمکو تولید و به فروش می‌رسند. او بیشتر عمر خود را در فنلاند زندگی و کار کرد اما چند سالی را در فرانسه، الجزایر و ایالات متحده گذراند. او سه بار ازدواج کرد. دخترش، کریستینا ایزولا، نیز به عنوان طراح ماریمکو فعالیت کرد و مدتی با مادرش همکاری داشت. نوه او، اما، نیز برای این شرکت طراحی می‌کند. زندگی‌نامه. جوانی. ایسولا کوچک‌ترین دختر از
زندگی‌نامه. جوانی. ایسولا کوچک‌ترین دختر از میان سه دختر مائونو و توینی ایسولا بود. مائونو کشاورزی بود که دستی نیز در سرودن ترانه داشت؛ از جمله فنلاندی. دختران در مزرعه خانوادگی زندگی می‌کردند و در تابستان‌ها به کار کشاورزی کمک می‌کردند. آن‌ها برای خانهٔ عروسکی کاغذی دست‌سازشان عروسک‌هایی کاغذی با لباس‌هایی پر از جزئیات درست می‌کردند و داخل خانهٔ عروسکی را نیز با ظرافت بسیار تزئین می‌کردند. ایسولا نقاشی را در مدرسه هنرهای کاربردی هلسینکی آموخت. در سال ۱۹۴۵ و همزمان با پایان جنگ جهانی دوم، زندگی‌اش دچار
و همزمان با پایان جنگ جهانی دوم، زندگی‌اش دچار تحولی اساسی شد؛ پدرش درگذشت و خودش باردار شد. او در ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۵ با طراح گرافیک، گئورگ لئاندر ازدواج کرد و دخترشان، کریستینا در ژانویه ۱۹۴۶ به دنیا آمد. او در سال ۱۹۴۸ به اسلو سفر کرد و در آنجا از نمایشگاه آثار ون گوگ بازدید و نقاشی‌های ادوارد مونک را نیز مشاهده کرد. ایسولا تحت تأثیر ظروف سفالی دوران کلاسیک در موزهٔ هنر و طراحی اسلو قرار گرفت و این الهام‌بخش او در خلق طرح مشهورش "آمفورا" شد. ازدواجش با لئاندر چندان دوام نداشت و در سال ۱۹۴۹ به همراه نقاشی به
چندان دوام نداشت و در سال ۱۹۴۹ به همراه نقاشی به نام یاکو (یاسکا) سومرسالو به سفر در اروپا پرداخت. سومرسالو، همسر دوم ایسولا، تکنیک چاپ چوبی را به او آموخت و ایسولا را به نقاشی کردن ترغیب کرد. این دو در سال ۱۹۵۵ از یکدیگر جدا شدند. ماریمکو. آثار دوران دانشجویی او، از جمله "آمفورا"، در سال ۱۹۴۹ توجه آرمی راتیا، بنیان‌گذار شرکت ماریمِکو را جلب کرد. راتیا ایسولا را برای کار در شرکت پرینتکس که شرکتِ همکار ماریمکو بود، استخدام کرد. ایسولا به زودی به طراح اصلی منسوجات ماریمکو تبدیل شد و هر سال حدود هشت تا ده طرح
ماریمکو تبدیل شد و هر سال حدود هشت تا ده طرح جدید ارائه می‌کرد. بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۳، ایسولا نخستین مجموعه آثار خود را بر پایه یک موضوع واحد به نام "لوئونتو" (طبیعت) خلق کرد. این مجموعه شامل حدود ۳۰ طرح بود که از گیاهان خشک‌شده‌ای الهام گرفته شده بود که دخترش کریستینا از یازده‌سالگی شروع به جمع‌آوری آن‌ها کرده بود. در سال ۱۹۵۸، او مجموعه دیگری به نام "اورنمنتی" (تزئین) آغاز کرد که برگرفته از هنر فولکلور اسلاوی بود. این مجموعه نیز شامل حدود ۳۰ طرح بود و باعث شهرت ایسولا شد. در سال ۱۹۵۹، ایسولا با
بود و باعث شهرت ایسولا شد. در سال ۱۹۵۹، ایسولا با قاضی‌ای به نام یورما تیساری ازدواج کرد. تیساری فردی ثروتمند و علاقه‌مند به هنر بود و خانه‌ای بزرگ در مرکز هلسینکی داشت. زمانی که ایسولا به‌دنبال آزادی عمل بیشتری در زمینه خلاقیت هنری از کنترل راتیا بود، تیساری با ماریمکو وارد مذاکره شد و توانست قرارداد تازه‌ای را برای ایسولا منعقد کند که آزادی بیشتری برای خلاقیت به او می‌داد. همکاری میان ایسولا و راتیا بیشتر شبیه به یک قدرت در خلاقیت بود که به‌جای درک متقابل، سرشار از «سرزندگی و نوآوری» توصیف شده است. ماحصل
سرشار از «سرزندگی و نوآوری» توصیف شده است. ماحصل این رابطه در سال ۱۹۶۴ هنگامی بروز پیدا کرد که ایسولا در برابر مقاومت راتیا در استفاده از طرح‌های گلدار مخالفت کرد و نقش‌مایه مشهور "اونیکو" (شقایق) را جسورانه و با رنگ‌های صورتی، قرمز و سیاه روی زمینه سفید طراحی کرد. این نقش‌مایه به نماد برند ماریمکو تبدیل شد و از آن زمان تاکنون همواره در حال تولید بوده است. "اونیکو" یکی از حدود هشت طرح گلدار بود که راتیا در آن دوره از میان آثار ایسولا انتخاب کرد. از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷، ایسولا بر روی موضوع خورشید و دریا کار کرد و
۱۹۶۷، ایسولا بر روی موضوع خورشید و دریا کار کرد و دست‌کم نه طرح ایجاد کرد که ماریمکو آن‌ها را پذیرفت. از میان این آثار می‌توان به "آلباتروسی" (آلباتروس)، "مدوسا" (عروس دریایی) و "اوستری" (صدف) اشاره کرد. طرح‌های او در این دوره به‌طور گسترده بازتولید می‌شدند. برای تسهیل این روند و تضمین دقتِ بازتولید، ایسولا "کتابچه طراحی" مخصوص به خود داشت. این کتابچه‌ها، دفترچه‌هایی دست‌نویس بودند که جزئیات دقیقِ تکرار هر طرح در آن‌ها ثبت شده بود. هر طرح، از جمله "لاولاولاو" در سال ۱۹۶۸، به صورت مقیاس‌بندی شده در صفحات
در سال ۱۹۶۸، به صورت مقیاس‌بندی شده در صفحات دفتر رسم می‌شد؛ رنگ‌آمیزی می‌شد و اسامی دقیق رنگ‌ها نیز ثبت می‌شد. در این کتابچه‌ها اندازهٔ دقیق تکرار نقش‌مایه و جزئیات سفارش‌های چاپ نیز قید می‌گردید. حتی دهه‌ها پس از درگذشت او نیز این کتابچه‌ها به عنوان راهنمای تولید استفاده می‌شدند. در سال ۱۹۷۰، ایسولا به تنهایی به پاریس سفر کرد تا از ازدواج و مسئولیت‌های خانوادگی خود فاصله بگیرد. در آنجا، رابطه‌ای عاشقانه با پژوهشگر مصری، احمد الحجاجی داشت. الحجاجی او را به مطالعه روی طرح‌های عربی ترغیب کرد و پایهٔ طرح
به مطالعه روی طرح‌های عربی ترغیب کرد و پایهٔ طرح "پاپی" (شقایق؛ طرحی متفاوت از اونیکو) را برایش ترسیم نمود. از میان طرح‌های او با الهام از هنر دنیای عرب در این دوره می‌توان به "کونینگاتار"، "نامیو"، "سادونکرتویا"، "توما" و "ولی" اشاره کرد. در سال ۱۹۷۱، ایسولا از تیساری جدا شد و دریافت که ترجیح می‌دهد تنها زندگی کند. او سه سال را در الجزایر گذراند و در آنجا رابطه‌ای عاشقانه با مردی به نام محمد داشت. در سال ۱۹۷۴، ایسولا نقش‌مایه محبوب "پریماورا" را طراحی کرد که شامل گل‌های همیشه‌بهارِ استیلیزه‌شده است. این
که شامل گل‌های همیشه‌بهارِ استیلیزه‌شده است. این طرح از آن زمان تاکنون در رنگ‌های گوناگون روی رومیزی‌ها، بشقاب‌ها و محصولات دیگر چاپ شده است. در سال ۱۹۷۶، او دوباره به پاریس بازگشت و در همکاری با الحجاجی مجموعه‌ای از طرح‌ها را با الهام از هنر مصر خلق کرد؛ از جمله "نیلی" (نیل)، "نوبیا" و "پاپیروس". سال بعد، او به همراه الحجاجی به شهر بون در ایالت کارولینای شمالی در آمریکا رفت؛ جایی که الحجاجی به عنوان مدرس فعالیت می‌کرد. ایسولا یک سال در آنجا به نقاشی، پیاده‌روی و یوگا پرداخت و از چشم‌انداز رشته‌کوه آپالاش
و یوگا پرداخت و از چشم‌انداز رشته‌کوه آپالاش الهام گرفت. او این مناظر را یادآور زادگاهش ریهی‌مکی می‌دانست. طرح‌هایی را در این دوره خلق کرد فروش موفقی در آمریکا نداشتند؛ زیرا تعداد اندکی از کارخانه‌ها می‌توانستند پارچه‌ها را طبق مشخصات دقیقی که مورد نظر او بود، چاپ کنند. پس از بازگشت به فنلاند در سال ۱۹۷۹، نمایشگاه مروری از ۱۶۰ اثر او، شامل نقاشی‌ها و طراحی‌ها (اما نه طرح‌های چاپی‌اش) در یک گالری در هلسینکی برگزار شد. بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۷، ایسولا به‌طور مشترک با دخترش کریستینا برای ماریمکو طرح‌هایی خلق
مشترک با دخترش کریستینا برای ماریمکو طرح‌هایی خلق کرد. آن‌ها هریک در آتلیه خود کار می‌کردند؛ زمستان‌ها در هلسینکی و تابستان‌ها در کائونیس‌مکی. کریستینا که از هجده سالگی به ماریمکو پیوسته بود، بعدها به یکی از طراحان اصلی این شرکت تبدیل شد. در طول ۴۰ سال همکاری‌اش با ماریمکو، مایا ایسولا به‌شکلی حیرت‌انگیز حدود ۵۰۰ طرح برای این شرکت خلق کرد. از معروف‌ترین طرح‌های او می‌توان به "کیوِت" (سنگ‌ها) و "کایوو" (چاه) اشاره کرد که فروش آن‌ها در قرن بیست‌ویکم نیز همچنان ادامه دارد. بازنشستگی. ایسولا پس از بازنشستگی در
ادامه دارد. بازنشستگی. ایسولا پس از بازنشستگی در سال ۱۹۸۷ تا زمان مرگش در ۳ مارس ۲۰۰۱ بیشتر به نقاشی پرداخت و دیگر کمتر روی منسوجات کار کرد. پس از این دوره، طرح‌های او و برند ماریمکو نیز برای مدتی از شهرت و رونق افتادند. در سال ۱۹۹۱، مدیر جدید ماریمکو، کیرستی پاکانن، موفق شد طرح "فاندانگو" اثر ایسولا را دوباره به بازار معرفی کند اما ماریمکو تا اواخر دهه ۱۹۹۰ نتوانست بار دیگر محبوبیت گسترده‌ای کسب کند. این بازگشت به محبوبیت، عمدتاً به‌واسطهٔ احیای طرح‌های کلاسیک ایسولا از دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به‌دست آمد.
کلاسیک ایسولا از دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به‌دست آمد. بازخورد و اهمیت آثار. او خالق بیش از ۵۰۰ نقش‌مایه از جمله "اونیکو" (شقایق) بود. طرح‌های جسورانه و رنگارنگی که او به‌عنوان طراح اصلی ماریمکو خلق کرد، این شرکت فنلاندی را در دهه ۱۹۶۰ به شهرت رساند. او همچنین به عنوان هنرمند تجسمی از شهرت زیادی برخوردار بود. فین‌استایل متذکر می‌شود که مایا ایسولا «بی‌چون‌وچرا مشهورترین طراح پارچه‌ای بود که تاکنون در ماریمکو فعالیت داشته است» و او «در دوران طولانی و پربار حرفه‌ای خود، بیش از ۵۰۰ طرح خلق کرد.» آثار او به ماریمکو
خود، بیش از ۵۰۰ طرح خلق کرد.» آثار او به ماریمکو امکان داد تا به یکی از پیشگامان بین‌المللی مد و طراحی تبدیل شود. ایوار اکمن در مقاله‌ای در "نیویورک تایمز" به نقل از ماریانه آاو، مدیر موزهٔ طراحی هلسینکی، می‌نویسد: «آنچه ما امروزه به عنوان سبک ماریمکو می‌شناسیم، تا حد زیادی بر اساس آن چیزی است که مایا ایسولا خلق کرده است.» اکمن همچنین می‌گوید که «وسعت طرح‌هایی که ایسولا برای ماریمکو طراحی کرد، حیرت‌انگیز است»؛ زیرا این نقش‌مایه‌ها از سبک‌های «هندسی مینیمالیستی» و «طبیعت‌گرایی ملایم» تا «انفجاری از رنگ‌ها»
و «طبیعت‌گرایی ملایم» تا «انفجاری از رنگ‌ها» را شامل می‌شوند. ماریون هیوم در مقاله‌ای در مجله "تایم" توضیح می‌دهد که ایسولا «دامنه‌ای شگفت‌انگیز از طرح‌ها را خلق کرد؛ از طرح پیچیده و فولکلوریک "آناناس" (۱۹۶۲) — که همچنان یکی از محبوب‌ترین چاپ‌ها در بازار خانگی است — گرفته تا طرحی به‌شدت ساده، در ابعادی بزرگ و نامتقارن، یعنی "اونیکو" (شقایق، ۱۹۶۴) که ابتدا در رنگ‌های قرمز و آبی طراحی شد و احتمالاً یکی از شناخته‌شده‌ترین طرح‌های جهان است.» تمزین بلنچارد در آبزرور می‌نویسد: «طرح‌های مایا ایسولا — که یکی از
آبزرور می‌نویسد: «طرح‌های مایا ایسولا — که یکی از اصیل‌ترین و باسابقه‌ترین طراحان ماریمکو بود — آزمون زمان را پشت سر گذاشته‌اند.» او طراحی باد (۱۹۷۲) را که در آن «اسکلت درختان ارگانیک با پرهای سبک در سایه‌ای سیاه نمایان شده است»، اثری «بی‌زمان» توصیف می‌کند. همچنین به "پوتینوتکو " (۱۹۵۷) به عنوان طرحی «تیز و سیاه و سفید» اشاره کرده و دربارهٔ ملون (۱۹۶۳) و سنگ‌ها (۱۹۵۶) نیز صحبت می‌کند. هانا بوث در "گاردین" توضیح می‌دهد که آرمی راتیا، بنیان‌گذار ماریمکو، «مایا ایسولا را به عنوان اولین و مهم‌ترین طراح زن
«مایا ایسولا را به عنوان اولین و مهم‌ترین طراح زن جوان خود استخدام کرد تا چاپ‌های اصیل و نوآورانه‌ای خلق کند.» بوث ایسولا را فردی غیرمتعارف توصیف می‌کند که «دخترش کریستینا را به مادربزرگ سپرد تا بتواند به سراسر جهان سفر کند و الهام بگیرد.» او همچنین از کاآری اوتریو، رمان‌نویس فنلاندی، نقل می‌کند که ایسولا «شخصیتی اصیل» بود و «به نسلی پیشرو تعلق داشت» که امکان ورود آزادانه زنان جوان به دنیای هنر را فراهم کرد. لزلی جکسون در نوشته‌ای تحت عنوان "اپ، پاپ و سایکدلیا" می‌نویسد: «ماریمکو از فنلاند با نیرویی
سایکدلیا" می‌نویسد: «ماریمکو از فنلاند با نیرویی مهارنشدنی به صحنهٔ بین‌المللی دهه ۱۹۶۰ راه یافت.» او این ادعا را با اشاره به یک طرح از وُکو نورمس‌نیمی و سه طرح از ایزولا — "لوکی" ، "ملونی" و "اونیکو" — اثبات می‌کند. دربارهٔ لوکی، جکسون می‌گوید: «ایسولا با طراحی‌های ساده، جسورانه و مسطح که در مقیاس‌های چشمگیر چاپ می‌شدند، انقلاب جدیدی در طراحی به وجود آورد. این طرح که عنوان آن به معنای "مرغ دریایی" است، موج‌های دریا و بال زدن پرندگان را تداعی می‌کند.» دربارهٔ طرح مشهور اونیکو، جکسون می‌نویسد: «این طرح بزرگ
طرح مشهور اونیکو، جکسون می‌نویسد: «این طرح بزرگ و برجستهٔ گل شقایق، اعتمادبه‌نفس بی‌حدوحصر طراحی در اواسط دهه ۱۹۶۰ را تجسم می‌بخشد و نشانه‌ای از شور و رنگ‌های درخشان عصر "قدرت گل" است.» هانا-لیسا ییلیپوتی خاطرنشان می‌کند که «بسیاری از طرح‌های ماریمکو دارای مضامینی هستند که کاملاً فنلاندی‌اند و طبیعت این کشور را به تصویر می‌کشند. برای مثال، مایا ایسولا مجموعه لوئونتو (طبیعت) را با استفاده از نمونه‌های واقعی گیاهان طراحی کرد.» میراث هنرمند. ماریانه آاو خاطرنشان می‌کند که: « قرن بیست‌ویکم، شاهد احیا و توجهی
می‌کند که: « قرن بیست‌ویکم، شاهد احیا و توجهی دوباره به میراث ایسولا است — یک تجدید حیات واقعی. طرح "اونیکو" اثر مایا ایسولا که حدود چهل سال پیش خلق شده، بیش از هر زمان دیگری شکوفا شده است.» در سال ۲۰۱۱، ماریمکو یک بالن هوای گرم را که با نسخه‌ای عظیم از طرح اونیکو تزئین شده بود، بر فراز هلسینکی به پرواز درآورد؛ نمادی از جایگاه نمادین این طرح که پس از نزدیک به نیم قرن همچنان پابرجاست. از سال ۲۰۱۲ به بعد، هواپیمایی ملی فنلاند یک هواپیمای ایرباس ای۳۴۰-۳۰۰ را که با طرح "اونیکو" آبی‌رنگ تزئین شده است، در
را که با طرح "اونیکو" آبی‌رنگ تزئین شده است، در مسیرهای آسیایی خود به کار گرفته و یک فروند ایرباس ای۳۳۰ دیگر را نیز با طراحی ویژه‌ای از "اونیکو"، معروف به نسخهٔ سالگرد، برای مسیرهای بین‌قاره‌ای دیگر استفاده کرده است. در سال ۲۰۱۳، از ایسولا به عنوان نمادی در سَبک یاد شد. نوهٔ او اِما ایسولا نیز اکنون به عنوان طراح در ماریمکو فعالیت دارد و به این ترتیب این سنت هنری برای سه نسل در این خانواده ادامه یافته است.
ماد پاول (; – ) موسیقی‌دان، و نوازنده ویولن اهل ایالات متحده آمریکا بود. او اولین ویولونیست آمریکایی بود که توانست به جایگاهی بین‌المللی دست یابد. مد پاول پس از مرگش جایزه یک عمر دستاورد گرمی را در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۴ دریافت کرد. زندگی‌نامه. او حدوداً ۷ سال داشت که شروع به آموزش ویولن و پیانو در آرورا، واقع در شهرستان کین، ایلینوی، حومه غربی شیکاگو کرد. او به زودی به عنوان یک اعجوبه شناخته شد و در ۹ سالگی چهار سال برای مطالعه پیانو نزد اگنس اینگرسول و تحصیل ویولن نزد ویلیام لوئیس به شیکاگو فرستاده شد. هنگامی که