payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هاروتیون آرتاشسی ترزیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) دانشمند در زمینه ماشین‌های الکتریکی و سیستم‌های کنترل و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۷ ژوئن ۱۹۳۲ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچوننشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۳)، جایزه رئیس‌جمهور جمهوری ارمنستان (جایزه پوغوسیان) (۲۰۱۰) و دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۳) شده است. وی در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۶ در سن ۸۴ سالگی در ایروان درگذشت.
ساموئل پوغوسی تاروردیان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ارمنستان که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۲۷ اوت ۱۹۳۹ در یلپین به دنیا آمد و از دانشگاه ملی علوم کشاورزی ارمنستان فارغ‌التحصیل (۱۹۶۱–۱۹۶۶) گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۱۰) شده است.
آرتور آرتاوازدی تارخانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) معمار نوگرای اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۳ فوریهٔ ۱۹۳۲ در لنیناکان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۱۹۹۸)، نشان برجسته افتخار، معمار شایسته ارمنستان شوروی، مدال آلکساندر تامانیان، مدال طلای نمایشگاه دستاوردهای اقتصاد ملی، جایزه شورای وزیران اتحاد شوروی و جایزه دولتی اتحاد شوروی شده است. وی در ۶ آوریل ۲۰۰۶ در سن ۷۴ سالگی در ایروان درگذشت.
آلکساندر آندرانیکی تالالیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) ریاضی‌دان، استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۲ سپتامبر ۱۹۲۸ در روستای گتک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۵۱) و انستیتو ریاضیات استکلوف فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۳) شده است. وی در ۹ اوت ۲۰۱۶ در سن ۸۷ سالگی در ایروان درگذشت.
کیم شماوونی یغیان (؛ زادهٔ ) فیزیکدان اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۸ ژوئن ۱۹۳۵ در وارداشن به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۵۷) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۳) شده است.
ورام واغیناکی دولاتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) آموزگار، شیمی‌دان اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۳ اوت ۱۹۲۳ در نور بایزید به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۴۹) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۲)، دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۰)، نشان جنگ میهنی (درجه دو)، نشان پرچم سرخ کار، نشان برجسته افتخار، نشان پیش‌کسوت کار (۱۹۸۶)، مدال پنجاهمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال شصتمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی
مدال شصتمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال سی‌امین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) شده است. وی در ۲۵ دسامبر ۲۰۰۵ در سن ۸۲ سالگی در ایروان درگذشت.
آلن دارونیان (؛ زادهٔ ) معمار فرانسوی ارمنی‌تبار است. زندگی‌نامه. وی در ۲۸ دسامبر ۱۹۴۶ در پاریس به دنیا آمد و از مدرسه عالی ملی هنرهای زیبا فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۱۲) شده‌است.
ساموئل وانتسیکی داربینیان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۱۶ سمت شهردار وانادزور را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۲۰ مهٔ ۱۹۵۹ در کیروواکان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان (۱۹۸۴) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۸)، مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان و جایزه رئیس‌جمهور جمهوری ارمنستان (جایزه پوغوسیان) شده است.
آرمن هنریکی گئورگیان (؛ زادهٔ ) سرمایه‌گذار، کارآفرین اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۵۵ ‏در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان (۱۹۷۷) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۱۵) شده است.
مارگاریت (ا) سرگئی گریگوریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) فیزیولوژیست و آسیب‌شناس اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در در اوست-لابینسک به دنیا آمد و از انستیتو دام‌پروری و دام‌پزشکی ایروان (۱۹۳۵) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۴) و نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۰) شده است.
آلکساندر کنستانتینی گریگوریان (؛ زادهٔ ) فیزیکدان و کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۶ آوریل ۱۹۶۶ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۱۴)، مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان (۲۰۰۹) و مدال طلای دانشگاه دولتی ایروان (۲۰۱۹) شده است.
گاگیک گورگنی گیورجیان (؛ زادهٔ ) معمار اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۸ ‏در ووسکواز به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. وی از سال ۲۰۰۳ عضو مکاتبه‌ای می‌باشد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۸) شده است.
میکائیل گیولخاسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) برزشناس، رئیس دانشگاه اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۵ سپتامبر ۱۹۲۷ در خندزورسک به دنیا آمد و از دانشگاه ملی علوم کشاورزی ارمنستان (۱۹۴۸) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان کار سوسیالیست (۱۹۵۰)، نشان لنین، مدال شجاعت کار و نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۲) شده است. وی در ۱۵ ژانویهٔ ۲۰۱۲ در سن ۸۴ سالگی در ایروان درگذشت.
بالته‌جی (جمع: بالته‌جی‌لر، به معنی "تبرداران") که بالطه‌جی و تبردار هم نامیده می‌شد، گروهی از نگهبانان کاخ در امپراتوری عثمانی از قرن پانزدهم تا اوایل قرن نوزدهم بودند. تاریخچه. پیشینهٔ بالته‌جی‌ها که در زبان عثمانی با عنوان فارسی «تبرداران» نیز شناخته می‌شدند، به روزهای اولیه امپراتوری عثمانی بازمی‌گردند: آنها از طریق نظام دَوشیرمه استخدام می‌شدند و به عنوان مهندسان نظامی و پیش‌قراولان سپاه عثمانی خدمت می‌کردند. با این حال، در اوایل قرن پانزدهم، تعدادی از آنها به عنوان نگهبانان در کاخ سلطان در ادیرنه
از آنها به عنوان نگهبانان در کاخ سلطان در ادیرنه مستقر شدند. پس از سقوط قسطنطنیه و تأسیس کاخ‌های مختلف در پایتخت جدید، شرکت‌های جداگانه‌ای از بالته‌جی‌ها برای خدمت در هر کاخ ایجاد شد: کاخ قدیمی یا اسکی‌سرای، کاخ جدید یا کاخ طوپقاپو، کاخ گالاتا و کاخ ابراهیم پاشا. وظایف. از آنجایی که کاخ طوپقاپو اقامتگاه اصلی امپراتوری عثمانی بود، مردان شرکت بالته‌جی آن دارای جایگاه ویژه‌ای بودند: در حالی که مردان شرکت‌های دیگر پس از مدتی خدمت در هنگ‌های پیاده‌نظام ینی‌چری ثبت‌نام می‌شدند، مردان کاخ طوپقاپو امتیاز ثبت‌نام
ثبت‌نام می‌شدند، مردان کاخ طوپقاپو امتیاز ثبت‌نام در هنگ‌های سواره‌نظام سپاهی و سلاحدار را داشتند. بالته‌جی‌های طوپقاپو تحت فرماندهی یک کدخدا بودند که تحت اختیار سلاحدار آغا، بود. این شرکت همچنین مسئول تأمین هیزم برای حرم امپراتوری بود. برای جلوگیری از دیدن ناخواسته زنان حرمسرا، بالته‌جی‌ها با چشم‌بندهای مخصوص از پارچه یا تور و کت‌های یقه‌بلند پوشیده می‌شدند، از این رو به آنها «تبردارهای چشم‌بنددار» (زولوفلو بالته‌جی‌لر) می‌گفتند. علاوه بر این، دوازده افسر زیردست (کالفا) شرکت کاخ طوپقاپو که به دلیل سوادشان
(کالفا) شرکت کاخ طوپقاپو که به دلیل سوادشان انتخاب شده بودند، وظایف تشریفاتی را انجام می‌دادند: آنها تخت سلطان را در مراسم تاج‌گذاری و سایر جشن‌ها می‌آوردند، از پرچم مقدس پیامبر در جنگ محافظت می‌کردند و در عین حال آیات قرآن می‌خواندند، از وسایل زنان حرمسرا هنگام نقل مکان دربار از طوپقاپو در تابستان محافظت می‌کردند و پس از قرن هفدهم، با ارائه شربت، گلاب و بخور به خطیبان در مسجد سلطان احمد در روز تولد پیامبر. بالته‌جی‌های بیشتری از دستهٔ طوپقاپو نیز به مقامات ارشد کاخ وابسته بودند، در حالی که دو کالفا از این
ارشد کاخ وابسته بودند، در حالی که دو کالفا از این گروه به عنوان سرآشپز آشپزخانه امپراتوری خدمت می‌کردند. شرکت نگهبان کاخ قدیمی که پس از ساخت طوپقاپو به محل اقامت مادران سلطان‌ها تنزل یافت، در ابتدا تحت نظر قاپی آغا بود، اما پس از قرن هفدهم تحت نظر قیزلار آغا بود. قیزلار آغا اغلب از اعضای تحصیل‌کرده دستهٔ بالته‌جی کاخ قدیمی به عنوان دبیر شخصی یا منشی در اداره وقف‌های مقدس استفاده می‌کرد. دیگر اعضای این شرکت به عنوان قهوه‌چی‌های ارشد (قهوه‌جی‌باشی) به والده‌سلطان‌ها و شاهزاده‌خانم‌های مختلف منصوب می‌شدند.
و شاهزاده‌خانم‌های مختلف منصوب می‌شدند. نظام دَوشیرمه و بالته‌جی. تا اواسط قرن هفدهم، شرکت‌های بالته‌جی دیگر از سربازان دوشیرمه (عجمی‌اُغلان) جذب نمی‌شدند، بلکه عمدتاً از مسلمانان آناتولی و گاهی اوقات از اقوام خادمان کاخ بودند. در سال ۱۶۷۵، کاخ‌های گالاتا و ابراهیم پاشا تعطیل شدند و شرکت‌های بالته‌جی آنها منحل شدند. سلطان مصطفی سوم (حکومت ۱۷۵۷–۱۷۷۴) نیز دستهٔ طوپقاپو را لغو کرد، اما توسط جانشینش، عبدالحمید اول (حکومت ۱۷۷۴–۱۷۸۹)، احیا شد و تا زمان بازسازی کل کاخ در جریان اصلاحات سلطان محمود دوم (حکومت
کل کاخ در جریان اصلاحات سلطان محمود دوم (حکومت ۱۸۰۸–۱۸۳۹) باقی ماند. چندین عضو این گروه به مقام صدراعظم رسیدند، مانند محمد پاشای بالته‌جی و داماد ابراهیم پاشای نوشهری. منابع.
استپان زاونی گیشیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بانکدار، سیاستمدار اهل ارمنستان که از تاریخ ۱۵ مه ۲۰۰۹ تا تاریخ ۲۲ مارس ۲۰۱۴ عضو عضو شورای عمومی جمهوری ارمنستان بود. بین سال‌های ۲۰۱۴–۲۰۰۶ وی مدیر اجرایی بود. زندگی‌نامه. وی در ۵ مهٔ ۱۹۶۴ در نویمبریان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی اقتصاد ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی () شده است. وی در ۲۲ مارس ۲۰۱۴ در سن ۴۹ سالگی درگذشت.
ساموئل سورنی گالستیان (؛ زادهٔ ) کشاورز اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۴۹ ‏در کاغتسراشن به دنیا آمد و از دانشگاه ملی علوم کشاورزی ارمنستان (۱۹۶۹–۱۹۷۵) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی () و مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان شده است.
آرگ آرگی گالستیان (؛ زادهٔ ) دولتمرد، سیاستمدار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۸ نوامبر ۱۹۴۹ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۱۴) و مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان شده‌است.
آرمن آنوشاوانی گالویان (؛ زادهٔ - درگذشته ) زیست‌شیمی‌دان، استاد، آکادمیسین اهل ارمنستان بود. وی تا سال ۲۰۱۲ مدیر و سردبیر نشریه علمی روسی‌زبان نئوروخیمیا () بود. زندگی‌نامه. وی در ۱ مهٔ ۱۹۲۹ در آنوشاوان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۵۳) و (۱۹۵۶) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی ()، دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۰) و نشان برجسته افتخار شده است. وی در ۶ اکتبر ۲۰۱۲ در سن ۸۳ سالگی در ایروان درگذشت.
آنا سورنی بویاجیان (؛ ؛ زاده - درگذشته ) یک گیاه‌شناس و قارچ‌شناس اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۹ اوت ۱۹۵۴ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی () شده است. وی در ۲۹ ژانویهٔ ۲۰۱۵ در سن ۶۰ سالگی در ایروان درگذشت.
آرست گورگنی بگلاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) نقشه‌بردار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۳۸ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان (۱۹۶۹) و (۱۹۷۲) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی و (۲۰۰۸) شده است. وی در ۲۰۱۱ در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت.
روسلان شاهنی باغداساریان (؛ زادهٔ ) اقتصاددان، سیاستمدار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۸ ژوئن ۱۹۸۰ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۲۰۰۱) و دانشگاه دولتی اقتصاد ارمنستان (۲۰۱۵) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۱۶) شده است.
مانوئل هنریکی بادالیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱ آوریل ۱۹۶۱ در روستای به دنیا آمد و از دانشگاه ملی علوم کشاورزی ارمنستان (۱۹۸۸) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۵)، مدال آندرانیک اوزانیان (۲۰۰۷)، مدال طلای یادبود فریتیوف نانسن (۲۰۰۷) و مدال قدردانی (۲۰۱۴) شده است.
آرام هاکوبی بادالیان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۴ فوریهٔ ۱۹۵۸ ‏در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان (۱۹۷۵–۱۹۸۰) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی شده است.
اوریک گغامی آفریکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) میکروب‌شناس، استاد و آکادمیسین اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۴ مهٔ ۱۹۲۵ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۴۷) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی ()، دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان، نشان برجسته افتخار، مدال دفاع از قفقاز و مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) شده است. وی در ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۶ در سن ۹۱ سالگی درگذشت.
ساموئل روبرتی آراباجیان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار، حقوق‌دان اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۷ اکتبر ۱۹۷۰ در ایروان به دنیا آمد و از دانشکده حقوق دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۹۶) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۸) شده است.
آیدا آوتیسی آوتیسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) شیمی‌دان، مخترع اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۹ نوامبر ۱۹۳۸ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۶۰) و (۱۹۶۴) فارغ‌التحصیل گشت. وی از ۱۹۹۶ عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی، جایزه رئیس‌جمهور جمهوری ارمنستان (جایزه پوغوسیان) و (۱۹۸۰) شده است. وی در ۱۰ اکتبر ۲۰۰۹ در سن ۷۰ سالگی در ایروان درگذشت.
روبرت هوُسپی آواگیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) فیزیک‌دان اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۸ مارس ۱۹۳۱ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۵۴) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۰۳) شده است. وی در ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۰ در سن ۸۸ سالگی در ایروان درگذشت.
سندرم سرکه () یا سندرم استیک اسید حالتی است که از استیل‌دار کردن cellulose acetates (معمولاً cellulose diacetate) و سلولز تری‌استات پیش می‌آید. این استیل‌دار کردن باعث ایجاد استیک اسید که باعث ایجاد بوی سرکه‌ای خواهد شد که به همین دلیل این نام را پیدا کرده است.
ماندوچِلو (به انگلیسی: mandocello) (به ایتالیایی: mandoloncello, Liuto cantabile, liuto moderno) یک ساز زخمه‌ای از خانوادهٔ ماندولین است. این ساز از ماندولین بزرگ‌تر بوده و ساز باریتون خانوادهٔ ماندولین محسوب می‌شود. ماندوچلو دارای هشت سیم است که در چهار ردیف جفت‌شده تنظیم شده‌اند و سیم‌های هر ردیف به‌طور همصدا کوک می‌شوند. کوک کلی ردیف‌ها همانند پنجم درست در ماندولین است، اما از نت باس C (C2) شروع می‌شود. می‌توان گفت که ماندوچلو برای ماندولین، همان جایگاهی را دارد که ویولنسل برای ویولن دارد. ساختار. ساختار
دارد که ویولنسل برای ویولن دارد. ساختار. ساختار ماندوچلو مشابه ماندولین است: بدنهٔ ماندوچلو ممکن است با پشت کاسه‌ای شکل بر اساس طراحی‌های مدرسهٔ ویناچیا در قرن هجدهم ساخته شود، یا دارای پشت تخت (گنبدی شکل) باشد که مطابق طراحی‌های شرکت گیتار گیبسون در اوایل قرن بیستم در ایالات متحده محبوب شد. مقیاس طول ماندوچلو از ماندولین بیشتر است. نمونه‌های گیبسون دارای طول مقیاس ۲۴٫۷۵ اینچ (۶۲٫۸۷ سانتی‌متر) هستند، اما طراحی‌های پشت تخت با مقیاس‌های بسیار کوتاه‌تر یا بلندتر نیز ظاهر شده‌اند (۲۷ اینچ/۶۸٫۵۸ سانتی‌متر در
نیز ظاهر شده‌اند (۲۷ اینچ/۶۸٫۵۸ سانتی‌متر در برخی ماندوچلوهای وگا). سازهای کاسه‌ای ممکن است طول مقیاس کوتاه‌تری در حدود ۲۲٫۵ اینچ (حدود ۵۷ سانتی‌متر) داشته باشند. ساختار داخلی نیز شباهت‌هایی با ماندولین دارد. ماندوچلوهای گیبسون معمولاً با یک پل افقی منفرد در قسمت بالای بدنه، درست زیر سوراخ صدای بیضی‌شکل ساخته می‌شدند. سازندگان مدرن از X-بریسینگ نیز استفاده می‌کنند. همانند سایر سازهای خانوادهٔ ماندولین، ماندوچلوها ممکن است با سوراخ صدای بیضی‌شکل منفرد یا یک جفت سوراخ صدای F دیده شوند. این سازها معمولاً بین
جفت سوراخ صدای F دیده شوند. این سازها معمولاً بین ۱۸ تا ۲۲ پرده دارند؛ سازهای کاسه‌ای برای کنسرت ممکن است پرده‌های بیشتری داشته باشند که امکان نواختن نت‌های پیچیده و طولانی را فراهم می‌کند. چیدمان سیم‌ها. ماندوچلو معمولاً دارای چهار ردیف دو سیمی است. به دلیل ضخامت بالای سیم‌های ردیف پایین، برخی نوازندگان فولک ماندوچلو یکی از سیم‌های C را حذف می‌کنند تا از ایجاد صدای غیرطبیعی هنگام نواختن شدت جلوگیری شود یا از سیم‌های با ضخامت کمتر استفاده می‌کنند تا سیم‌های C با هم همصدا شوند. برخی ماندوچلوها با ۱۰ سیم
C با هم همصدا شوند. برخی ماندوچلوها با ۱۰ سیم (پنج ردیف) ساخته می‌شوند که یک ردیف اضافی بالای اولین ردیف (با بیشترین نت) دارند. این سازها گاهی با عنوان لیوتو کانتابیله یا "لیوتو مودرنو" شناخته می‌شوند، اما از نظر فنی همچنان ماندوچلو محسوب می‌شوند و بسیاری از شرکت‌ها آنها را تولید می‌کنند. تاریخچه. مانند بسیاری دیگر از سازهای خانوادهٔ ماندولین، ماندوچلو نیز در اروپا پدید آمد. ماندولین‌ها از خانوادهٔ لوت در ایتالیا در طی قرن‌های ۱۷ و ۱۸ تکامل یافتند و ماندولین با پشت کاسه‌ای که به‌ویژه در ناپل تولید می‌شد،
با پشت کاسه‌ای که به‌ویژه در ناپل تولید می‌شد، در قرن نوزدهم رایج شد. در دورهٔ باروک (۱۶۰۰–۱۷۵۰) بود که علاقه به ماندولین افزایش یافت و استفاده از آن در گروه‌های موسیقی بیشتر شد، که به‌نوبهٔ خود به توسعه و گسترش خانوادهٔ ماندولین کمک کرد. نخستین شواهد مربوط به ماندولین‌های امروزی با سیم‌های فلزی، از ادبیات مربوط به نوازندگان برجستهٔ ایتالیایی به دست آمده است که در سراسر اروپا سفر کرده و تدریس می‌کردند و کنسرت برگزار می‌کردند. از جمله این نوازندگان می‌توان به گابریل لئونه، جیووانی باتیستا جرووازیو و پیئترو
گابریل لئونه، جیووانی باتیستا جرووازیو و پیئترو دنیس اشاره کرد که بین سال‌های ۱۷۵۰ تا ۱۸۱۰ به‌طور گسترده‌ای سفر کردند. این موارد به همراه سوابق مربوط به خانوادهٔ ویناچیا، سازندگان ساز در ناپل ایتالیا، باعث شده است موسیقی‌شناسان باور داشته باشند که خانوادهٔ ماندولین‌های مدرن با سیم‌های فلزی توسط خانوادهٔ ویناچیا در ناپل توسعه یافته‌اند. گروه‌های موسیقی ماندولین در اواخر دورهٔ باروک محبوب بودند و در همین زمان تعدادی ساز جدید به این خانواده اضافه شدند، از جمله ماندولونه، یک ساز باس با پشت تخت که «بسیار
جمله ماندولونه، یک ساز باس با پشت تخت که «بسیار بزرگ‌تر از لیوتو» و دارای «چهار سیم زخمه‌ای سنگین» بود که به ترتیب چهارم به A2-D3-G3-C4 کوک می‌شدند. این ساز احتمالاً پیشرو مستقیم ماندوچلو بوده است. محبوبیت گروه‌های ماندولین در اواخر دورهٔ کلاسیک موسیقی (۱۷۵۰–۱۸۲۵) کاهش یافت و پس از سال ۱۸۱۵، ماندولین بیشتر به‌عنوان یک ساز محلی شناخته شد و ماندولونه تقریباً ناپدید شد. در همین دوران کاهش محبوبیت، پاسکواله ویناچیا (۱۸۰۶–۱۸۸۵) تغییراتی در سازی که خانواده‌اش نسل‌ها تولید می‌کردند ایجاد کرد و ماندولین ناپلی را
تولید می‌کردند ایجاد کرد و ماندولین ناپلی را خلق کرد. در آن زمان ماندولین خارج از ایتالیا تقریباً فراموش شده بود، اما زمینه برای بازگشت آن فراهم شد و این بازگشت با نمایشگاه جهانی (۱۸۷۸) آغاز شد. ویناچیا چندین عضو خانوادهٔ ماندولین را مدرن کرد، رزونانس را بهبود بخشید، دامنه‌های صوتی را افزایش داد و ویژگی‌های جدیدی اضافه کرد. علاوه بر خلق ماندولین ناپلی در حدود سال ۱۸۳۵، او ماندولونه و سازهای مرتبط را که دامنهٔ محدودی داشتند و صدای آن‌ها بسیار آرام‌تر از ماندولین‌های زیر بود، بازطراحی کرد. ماندوچلوی ناپلی که
زیر بود، بازطراحی کرد. ماندوچلوی ناپلی که او توسعه داد، دارای حجم بیشتر، دامنهٔ گسترده‌تر و توانایی جایگزینی مؤثر ماندولونه به‌عنوان ساز باس خانوادهٔ ماندولین بود. با شروع نمایشگاه جهانی پاریس ۱۸۷۸، محبوبیت ماندولین دوباره افزایش یافت. به‌ویژه، گروه اسپانیایی استودیانتینا فیگارو، «انجمنی از معلمان و موسیقی‌دانان جوان … که در مادرید تشکیل شد و یک گروه باشکوه از گیتارها، باندوریاس و ویولن‌ها را ایجاد کرد»، توجه گسترده‌ای را به خود جلب کرد. در دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰، موجی از نوازندگان ماندولین ایتالیایی به اروپا
موجی از نوازندگان ماندولین ایتالیایی به اروپا سفر کردند و از میانهٔ دههٔ ۱۸۸۰ به ایالات متحده رفتند تا ساز خود را اجرا کرده و آموزش دهند. محبوبیت این ساز در دههٔ ۱۸۹۰ ادامه یافت و در «سال‌های اولیه قرن بیستم» به اوج خود رسید. هزاران نفر ماندولین را به‌عنوان یک سرگرمی پذیرفتند و این ساز به ابزاری برای "طبقهٔ اشراف" تبدیل شد، که توسط مردان و زنان جوان نواخته می‌شد. ارکسترهای ماندولین در سراسر جهان تشکیل شدند که از خانوادهٔ سازهای ماندولین—مانند ماندولین، ماندولا، ماندوچلو، و حتی ماندوباس—و همچنین گیتارها،
ماندوچلو، و حتی ماندوباس—و همچنین گیتارها، کنترباس‌ها و زیترها استفاده می‌کردند. در همین زمان، شرکت شرکت گیتار گیبسون شروع به ساخت ماندوچلوهایی در سبک ماندولین‌های خود با پشت و جلوی گنبدی کرد. این شرکت دست‌کم چهار مدل ماندوچلو بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۰ تولید کرد: K-1، K-2، K-4 و K-5. شرکت‌های سازندهٔ سازهای آمریکایی دیگر نیز ماندوچلو تولید کردند. پس از دههٔ ۱۹۳۰، محبوبیت گروه‌های ماندولین بار دیگر کاهش یافت، اما نه به اندازهٔ قرن نوزدهم. تولید ماندولین ادامه یافت، اما تولید سایر اعضای این خانواده به‌شدت
یافت، اما تولید سایر اعضای این خانواده به‌شدت کاهش یافت، اگرچه—با احتمال استثنای ماندوباس—هرگز به‌طور کامل متوقف نشد. کوک و دامنه صوتی. معمولاً، جفت سیم‌های هر رشتهٔ مجاور دوبل شده و به یک بسامد کوک می‌شوند. کوک استاندارد ماندوچلو یعنی C2 C2•G2 G2•D3 D3•A3 A3 معادل با کوک ویولنسل است: - چهارمین رشته (صدای بم): C2 ( هرتز) - سومین رشته: G2 ( هرتز) - دومین رشته: D3 ( هرتز) - اولین رشته (صدای زیر): A3 ( هرتز) به‌طور میانگین، دامنهٔ صوتی حدود سه و نیم اکتاو است، با این که دامنهٔ دقیق به تعداد پرده‌های موجود روی
با این که دامنهٔ دقیق به تعداد پرده‌های موجود روی ساز بستگی دارد: از دو اکتاو پایین‌تر از دو تا D#5/Eb5 در اکتاو بالای وسط C (با ۱۸ پرده)، و تا A5 با ۲۴ پرده. در سازهای ۱۰ سیمی/۵ رشته‌ای، یک جفت سیم اضافی که بالاتر از اولین رشته قرار دارد، به E4 E4 کوک می‌شود، که حدود نیم اکتاو یا بیشتر به دامنهٔ بالایی اضافه می‌کند تا E6. کاربرد. ماندوچلوی پشت‌کاسه‌ای عمدتاً در ارکسترهای ماندولین و کوارتت‌های ماندولین استفاده می‌شود، جایی که نقشی مشابه ویولنسل در کوارتت‌های زهی آرشه‌ای ایفا می‌کند. این ساز گاه‌به‌گاه
زهی آرشه‌ای ایفا می‌کند. این ساز گاه‌به‌گاه به‌عنوان سازی تک‌نوازی برای اجرای موسیقی کلاسیک، مانند کنسرتوها و آثار بدون همراهی که در اصل برای ویولنسل ساخته شده بودند، استفاده می‌شود. با این حال، برخی قطعات به‌طور خاص برای لیوتو کانتابیله توسط رافائله کالاسه ساخته شده‌اند که در اوایل قرن بیستم طرفدار این ساز بود. موسیقی‌های تک‌نوازی جدیدتر برای ماندوچلو در کنوانسیون انجمن ماندولین کلاسیک آمریکا در سال ۲۰۱۸ در سانتا روزا توسط دکتر جیمز ایمهوف ارائه شد. مقاله‌ای دربارهٔ این رویداد و نمونه‌هایی از موسیقی در
دربارهٔ این رویداد و نمونه‌هایی از موسیقی در "مجله ماندولین" CMSA آمده است. ایمهوف این ارائه‌ها را در رویدادهای بعدی CMSA نیز ادامه داد که شامل آهنگسازانی از بریتانیا، آلمان، استرالیا و ایالات متحده بود. ماندوچلو همچنین نقشی در موسیقی فولک معاصر ایفا می‌کند، مانند موسیقی بلوگرس یا موسیقی کلتیک. در این زمینه، معمولاً از ماندوچلوهای با پشت صاف استفاده می‌شود. دامنه پایین ماندوچلو صدای درخشان و برجستهٔ ماندولین یا ماندولا را تولید نمی‌کند و استفاده از آن در این زمینه معمولاً توسط هنرمندان ماندولین از زمان بیل
زمینه معمولاً توسط هنرمندان ماندولین از زمان بیل مونرو تحت‌الشعاع قرار گرفته است. این ساز تقویت‌شده به ندرت در گروه‌های موسیقی موسیقی راک مدرن استفاده شده است. ماندوچلوی پشت‌کاسه‌ای (ماندولنچلو) به‌طور سنتی برای موسیقی فولک ایتالیایی استفاده می‌شود. مهم‌ترین نوازندهٔ ماندوچلو در تاریخ رافائله کالاسه بود که اولین کتاب روش‌کار مخصوص برای لیوتو کانتابیله نوشت و به نظر می‌رسد طراحی ساز را پس از معرفی احتمالی آن توسط خانواده ویناتچیا به کمال رساند. لوئیجی امبرگر نیز در پیشرفت طراحی این ساز در اواخر قرن ۱۹ و
نیز در پیشرفت طراحی این ساز در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ سهم بسزایی داشت. بازتاب در موسیقی معاصر. هنرمندان برجسته‌ای که به‌طور تخصصی در اجرای ماندوچلو در آمریکا در قرن ۲۱ فعالیت دارند، تعداد کمی دارند و تنها تعداد محدودی از ضبط‌های معاصر به‌طور برجسته از این ساز استفاده می‌کنند. یکی از هنرمندان ماندوچلو آمریکایی، استنلی گرینتال، متخصص موسیقی بریتانی است و استاد Zouk Fest است. نوازندهٔ ماندولین رادیم زنکل نیز به‌خوبی برای اجراهای موسیقی فولک آمریکایی، ایتالیایی و سایر موسیقی‌های فولک اروپایی با ماندوچلو
و سایر موسیقی‌های فولک اروپایی با ماندوچلو شناخته شده است. یکی از ضبط‌های اخیر با حضور هنرمندان ماندولین کارلو آونزو و دیوید گریزمن، ماندوچلوی زنکل را در آلبوم موسیقی فولک ایتالیایی "Traversata" منتشر شده توسط Acoustic Disc به نمایش گذاشته است. استیو نایتلی از گروه فولک-راک انگلیسی Show of Hands «چلو-ماندولین» می‌نوازد، اما ساز او به‌طور خاص به کوک GDAD تنظیم شده است که مشابه ماندولین اکتاو است. مایک مارشال، که بیشتر به خاطر همکاری‌های خود با دیوید گریزمن، دارول آنگر و کریس تلی شناخته می‌شود، به‌طور مکرر
دارول آنگر و کریس تلی شناخته می‌شود، به‌طور مکرر با ماندوچلو اجرا کرده و ضبط کرده است. رایان دلاهوسای از گروه راک آمریکایی Blue October در صحنه ماندوچلو می‌نوازد. ساز او مدل ایست‌وود Warren Ellis است که به شکل یک گیتار الکتریک طراحی شده است. استفاده‌های قابل توجه. استیو نایتلی، موسیقیدان و ترانه‌سرای فولک انگلیسی، ماندوچلو را به بخش مهمی از ترانه‌سرایی و صدای کلی خود تبدیل کرده است، به‌ویژه در گروه خود Show of Hands. نایتلی از سازهایی ساخته‌شده توسط دیوید و نیکلاس اودی در Devon، انگلستان استفاده می‌کند که
نیکلاس اودی در Devon، انگلستان استفاده می‌کند که به کوک GDAD تنظیم شده‌اند و این ساز را برای همراهی با آکوردهای قوی‌تر و همچنین نواختن آهنگ‌ها مؤثرتر می‌سازد. نایتلی همچنین گیتار، کواترو ماندولین و گیتار تنور می‌نوازد. جف گودمن، موسیقیدان و آهنگساز اهل نیویورک، در آثار خود از گیتار و ماندوچلو استفاده می‌کند. پترسون هود، رهبر گروه Drive-By Truckers، یک ماندوچلو از ساخت اسکات باکسندیل از Baxendale Guitars در آتن جورجیا می‌نوازد. باکسندیل از یک گیتار قدیمی هارمونی شروع کرده و آن را از کوک استاندارد شش‌سیمی به
شروع کرده و آن را از کوک استاندارد شش‌سیمی به ماندوچلو تبدیل می‌کند. برین هاوورث در آلبوم خود "Let The Days Go By" از ماندوچلو استفاده می‌کند. جان ناگی و دیوید گریزمن در آلبوم Earth Opera تحت عنوان "The Great American Eagle Tragedy" ماندوچلو می‌نوازند. مایک مارشال در آلبوم همکاری خود با ادگار مایر و بلا فلک به نام "Uncommon Ritual" ماندوچلو می‌نوازد و گهگاهی در اجراهای زنده آن را می‌نوازد (برای مثال، با دارول آنگر در ویولن). ریک نیسلن از گروه Cheap Trick مجموعه‌ای از سازهای زهی دارد که شامل ماندوچلوهای