payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فراکاستورو، یک گفتگوی فلسفی در مورد شعر، ، به ناواگرو تقدیم کرد و او را به موضوع اصلی گفتگو تبدیل کرد. گوینده. ترجمه ایتالیایی ناواگرو از کتاب «تاریخ طبیعی و عمومی هند» اثر گونزالو فرناندز د اویدو پس از مرگش پیدا و توسط راموسیو در ونیز منتشر شد. مشارکت‌ها و ارزیابی. به عنوان ویراستار. در دورانی که بسیاری از ویراستاران خوانش‌ها را جعل می‌کردند و آنها را به منابع دروغین نسبت می‌دادند، ناواگرو ادعا کرد که هر تغییری که در ویرایش‌هایش ایجاد کرده بر اساس منابع باستانی اصیل بوده و کیفیت ویرایش‌هایش به دلیل تلاش
اصیل بوده و کیفیت ویرایش‌هایش به دلیل تلاش سخت او در یافتن منابع بوده است، نه نوشته‌های خودش. ناواگرو معمولاً هنگام مواجهه با تعارض بین قرائت‌های مختلف، از قرائت قدیمی‌تر در ویرایش‌های خود استفاده می‌کرد. به لطف کوشش او، ویرایش او از آثار اووید به استانداردی تبدیل شد که تمام ویرایش‌های اووید تا زمان ویرایش نیکلاس هاینسیوس در سال ۱۶۶۱ به آن متکی بودند. ویرایش‌های ناواگرو که توسط انتشارات آلدین منتشر شده است، در دوران مدرن همچنان بسیار مورد توجه هستند. گئورگ لاک، استاد دانشگاه جانز هاپکینز، در سال ۲۰۰۲ نسخه
لاک، استاد دانشگاه جانز هاپکینز، در سال ۲۰۰۲ نسخه ۱۵۱۵ خود از آثار اووید را «یکی از بهترین نسخه‌های اولیه هر نویسنده لاتین» نامید و در سال ۲۰۰۵ نسخه خود از آثار ویرژیل را «یک دستاورد برجسته علمی» نامید. ای. جی. کنی، استاد لاتین دانشگاه کندی، در کتاب خود که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد، از ناواگرو به عنوان «یک لاتین‌دان عالی و شایسته‌ترین ویراستار اووید قبل از هاینسیوس» یاد کرد. به عنوان یک شاعر. ناگارو از یونانی و آگوستین الگوهای شعری پیروی می‌کرد و اغلب به سبک‌های کاتولوس و فرانچسکو پترارک می‌نوشت. او کاتولوس را
کاتولوس و فرانچسکو پترارک می‌نوشت. او کاتولوس را چنان تحسین می‌کرد که گفته می‌شود برای اثبات برتری شاعرانه کاتولوس، نسخه‌هایی از آثار مارشیال، شاعری که خود را "وارث ادبی" کاتولوس می‌نامید، را سوزاند. «وارث ادبی کاتولوس». برادران و جیووانی آنتونیو ولپی در سال ۱۷۱۸، را به همراه نسخه ناواگرو از اووید، دو سخنرانی تشییع جنازه او و چهار نامه ادبی دوباره منتشر کردند. بیش از دو قرن پس از انتشار توسط برادران ولپی در سال ۱۷۱۸، که شامل ۴۷ شعر بود، دو محقق جداگانه، ماریا آنتونیتا بناسی و کلودیو گریجیو، آثار لاتین
ماریا آنتونیتا بناسی و کلودیو گریجیو، آثار لاتین بیشتری از ناواگرو را به زبان ایتالیایی کشف کردند. نسخه‌های خطی، ۲۲ شعر به مجموعه آثار شناخته‌شده‌اش اضافه کرد. بخش عمدهٔ شامل تصویر حاشیه‌ای لاتین نوین در ادبیات شبانی است که در وزن مرثیه‌ای نوشته شده‌اند و یادآور اشعار پاستورال کلاسیک لاتین، به‌ویژه «Eclogues» ویرژیل هستند. مشابه «اکولوژی‌ها»، بخش زیادی از با محبت زندگی روستایی در حومه شمال ایتالیا را توصیف می‌کند. ناواگرو برخی از اشعار را بر اساس وقایع معاصر سروده است؛ برای مثال، «Damon» وقایع‌نگاری نبرد
سروده است؛ برای مثال، «Damon» وقایع‌نگاری نبرد راونا سال ۱۵۱۲ را شرح می‌دهد. در میان منتقدان معاصر و مدرن، ناواگرو به عنوان شاعری با استعداد شناخته می‌شود. الدوس منوتیوس، بنیانگذار انتشارات آلدین، به «ذهن تیز» و «قضاوت مطمئن» او اشاره کرد و مهارت او در نویسندگی را با «نویسندگان بزرگ دوران باستان» مقایسه کرد. تقریظ‌های نذری او، که مورخ قرن شانزدهم پائولو جوویو آنها را دارای «لطافت لطیف و بسیار شیرین بدوی» توصیف کرده است، اغلب توسط شاعران بومی در ایتالیا و فرانسه، مانند پی‌یر دو رونسار. شاعر خوان بوسکان،
فرانسه، مانند پی‌یر دو رونسار. شاعر خوان بوسکان، ناواگرو را به عنوان کسی که او را با پترارکیسم آشنا کرد، می‌شناسد، که در آن زمان در ایتالیا محبوب بود اما هنوز در اسپانیا ظهور نکرده بود. باربارا فوکس، استاد دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس، این مواجهه را «معرفی شعر رنسانس به اسپانیا» نامید. در سال ۱۹۶۵، دبلیو. لئونارد گرانت، ناواگرو را به عنوان «یکی از ظریف‌ترین شاعران لاتین رنسانس ایتالیا و یکی از معدود نویسندگان مهم نئولاتینِ پرورش‌یافته در ونیز» توصیف کرد. در حالی که در سال ۱۹۹۲، مورخ هنر جان شیرمن او را
در حالی که در سال ۱۹۹۲، مورخ هنر جان شیرمن او را «بهترین مقلد از میان بسیاری از تقلیدکنندگان از قصاید کلاسیک» دانست.
«برخورد» تک‌آهنگی از خوانندهٔ آراندبی آمریکایی جاستین اسکای می‌باشد که در ۲۵ اوت سال ۲۰۱۴ منتشر گردید. رپر آمریکایی تایگا به‌عنوان مهمان در این ترانه یک ورس خوانده و تهیه‌کنندگی آن نیز بر عهدهٔ دی‌جی ماسترد بوده‌است. این ترانه در سال ۲۰۲۲ در تیک‌تاک وایرال شد که باعث افزایش چشمگیر تعداد پخش در پلتفرم‌های موسیقی و اضافه‌شدن آن به فهرست پخش ایستگاه‌های رادیویی در سراسر جهان گردید. در سال ۲۰۲۳، این اثر در دومین آلبوم تلفیقی اسکای تحت نام "نیمهٔ تاریک" قرار گرفت که حاوی نسخهٔ تک‌خوان و نسخهٔ سریع‌شده نیز بود.
"داریو نیکودمی" (۲۷ ژانویه ۱۸۷۴ - ۲۴ سپتامبر ۱۹۳۴) نمایشنامه‌نویس، فیلمنامه‌نویس و بازیگر و رمان‌نویس ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. داریو نیکودمی در ۲۷ ژانویه ۱۸۷۴ در لیورنو ایتالیا زاده شد. در کودکی، خانواده‌اش به بوئنوس آیرس نقل مکان کردند. در حدود بیست سالگی، او همکاری با برخی از روزنامه‌های آرژانتینی را آغاز کرد و دو کمدی به زبان اسپانیایی نوشت: «شک والا»‌‌ ("Duda suprema") (۱۸۹۷) و «برای زندگی»‌ ("Por la vida") (۱۸۹۸). در سال ۱۹۰۰ او با بازیگر فرانسوی رژان ("Rejane") که در آن زمان در آمریکای جنوبی در حال
("Rejane") که در آن زمان در آمریکای جنوبی در حال سفر بود، آشنا شد. با او به فرانسه رفت‌و منشی و معشوقه‌اش شد. او نمایشنامه‌های ایتالیایی را برای رژان ترجمه و اقتباس کرد. او با محافل تئاتری که در آن زمان تحت سلطه آنری باتای و آنری برنشتاین بودند، آشنا شد و الهام‌بخش نوشتن چندین کمدی به زبان فرانسوی شد که خود رژان آنها را اجرا کرد: «پرستو»‌ (L’hirondelle) (۱۹۰۴)، «سوزرین» (Suzeraine) (۱۹۰۶)، «پناهگاه» (Le shelter) (۱۹۰۹)، «شعله» (La flamme) (۱۹۱۰)، «حواصیل» (L’aigrette) (کمدی در سه پرده، ۱۹۱۲)، «کوسه‌ها»
(L’aigrette) (کمدی در سه پرده، ۱۹۱۲)، «کوسه‌ها» (Les requins) (۱۹۱۳)؛ که در ایتالیا نیز ترجمه و اجرا شدند. با شروع جنگ جهانی اول،‌ نیکودمی به ایتالیا بازگشت و «سایه» ("L’ombra") را نوشت، اولین کمدی او که به زبان ایتالیایی نوشته شد و توسط ایرما گراماتیکا در ۱۱ مارس ۱۹۱۵ به روی صحنه رفت. پس از آن کمدی‌های موفق دیگر و اقتباس‌های سینمایی از آنها را به نگارش درآورد، از جمله «اسکامپولو [به معنای «بازمانده]» (Scampolo) (۱۹۱۵)، «سپیده‌دم، روز، شب» ("L'alba, il giorno, la notte")، «دشمن» (La nemica) (۱۹۱۶) و «خانم
la notte")، «دشمن» (La nemica) (۱۹۱۶) و «خانم معلم» ("La maestrina") (۱۹۱۷) موفقیت «اسکامپولو» او را متقاعد کرد که آن را در قالب‌های دیگر هم بیازماید: «رمان اسکامپولو» (Il romano di scampolo) و دو لیبرتو نوشت: یکی برای اپرای «اسکامپولو» (با آهنگسازی اتزیو کاموسی (Ezio Camussi)) (۱۹۲۵)، و دیگری «گیبلین» ("La ghibellina") (با آهنگسازی Bianchi). از سال ۱۹۱۹ تا سال ۱۹۲۵به عنوان رئیس انجمن نویسندگان ایتالیا و جانشین «مارکو پراگا» منصوب شد. در فوریه ۱۹۲۱، او یک گروه تئاتر جدید تشکیل داد و مدیریت آن را بر عهده
گروه تئاتر جدید تشکیل داد و مدیریت آن را بر عهده گرفت. اعضای آن شامل لوئیجی سیمارا (بازیگر اصلی)، ورا ورگانی (بازیگر نقش اول)، لوئیجی آلمیرانته، جون فریجریو، ماریو بریزولاری، مارگریتا دونادونی، جودیتا ریسونه، روگرو لوپی، سرجیو توفانو (از ۱۹۲۴) و آنا ماگنانی (از ۱۹۲۷) بودند. آغاز به کار این گروه، در ۴ مارس با اقتباس نیکودمی از «رومئو و ژولیت» اثر ویلیام شکسپیر در «تئاتر واله» (Teatro Valle) رم بود. و روز ۹ ماه مه همان سال، نمایش «شش شخصیت در جستجوی نویسنده» اثر لوئیجی پیراندلو برای نخستین بار در همین تئاتر
اثر لوئیجی پیراندلو برای نخستین بار در همین تئاتر به روی صحنه رفت، که البته واکنش‌های متفاوتی از تماشگران گرفت: بسیاری از تماشاگران که هنوز برای زیر پا گذاشته شدن قوانین سنتی تئاتر آماده نبودند، از دیدن این نمایش برآشفتند و با فریاد زدن کلماتی چون «دیوانه‌خانه» به روند غیرمنطقی داستان اعتراض کردند. بین این دو اجرا، نیکودمی نمایشنامه خود را به نام «سپیده دم، روز و شب» را به روی صحنه برد که توسط ورا ورگانی و لوئیجی چیمارا به تنهایی اجرا شد. این نمونه ظریف از تئاتر صمیمی در طول یک روز آشکار می شود و به سه بخش
صمیمی در طول یک روز آشکار می شود و به سه بخش تقسیم می شود: سپیده دم، روز و شب. گروه نیکودمی، احتمالاً معتبرترین شرکت تئاتر، چه در ایتالیا و چه در خارج از کشور بود که در طول دهه ۱۹۲۰فعال بود و عمدتاً نویسندگان معاصر را اجرا می کرد: مارچل آچارد، لوئیجی آنتونلی، ریکاردو باچلی، جوزپه آنتونیو بورخسه، ادوارد بورده، لوئیجی کیارلی، لوچیو دیونولونالو. آرنالدو فراکارولی، سیمون گانتیلون، پل جرالدی، جوزپه جاکوزا، فردریک لونزدیل، ساباتینو لوپز، فائوستو ماریتی مارتینی، ویلیام سامرست موام، لوئیجی پیراندلو، جینو روکا، ژان
سامرست موام، لوئیجی پیراندلو، جینو روکا، ژان سارمنت، جورج برنارد شاو و گوگلیلمو زورزی. در تابستان ۱۹۳۰، گروه نیکودمی آخرین اجراهای خود را در تئاتر المپیا در میلان انجام داد و منحل شد. پس از سال ۱۹۳۰، او که از بیماری انسفالیت بی‌حالی رنج می‌برد، به لیورنو بازگشت تا با آمالیتا، تنها فرزند بازمانده‌اش زندگی کند (وی دو فرزند دیگرش را از دست داده بود.). سرانجام در ۲۴ سپتامبر ۱۹۳۴ درگذشت. ارزیابی‌ها درباره نیکودمی. کمدی‌های نیکودمی در بستری احساسی و کنایه‌آمیز اتفاق می‌افتند که در آن شخصیت‌ها از جامعه بورژوایی
می‌افتند که در آن شخصیت‌ها از جامعه بورژوایی اوایل قرن بیستم الگوبرداری شده‌اند، و درام بورژوایی را به شیوه‌ای طعنه‌آمیز و احساساتی به تصویر می‌کشند. این کمدی‌های توسط بازیگران بسیار معتبر ایتالیایی اجرا شده‌اند، از جمله: تینا دی لورنزو، ایرما گراماتیکا، ماریا ملاتو، دینا گالی، اما گراماتیکا، روگرو روگری، آنتونیو گاندوزیو، ارمته زاکونی، ایزا میراندا، پائولا پتزاگلیا (به گفته خود نیکودمی «شاید بهترین «دشمن» روی صحنه»،)، لوئیجی سیمارا؛ سپس ویتوریو گاسمن، انریکو ماریا سالرنو، آنا ماریا گوارنیری. از جمله
انریکو ماریا سالرنو، آنا ماریا گوارنیری. از جمله طرفداران او لئو تولستوی، نویسنده سرشناس روس بود که به گفته خود، نمایشنامه «La Nemica» او را به نمایشنامه‌های پیراندلو و رمان‌های ورگا ترجیح می‌داد. آنتونیو گرامشی نظر چندان مثبتی به او نداشته، و درباره اپ می‌نویسد: «نیکودمی ژرژ اونه است که دیرتر از او به صحنه آمده، و خود ژرژ اونه، اوژن سو، و ویکتور هوگو دیر ظهور کرده، و این لیست نویسندگان همچنان ادامه دارد.» جوزپه دوناتئو درباره او می‌گوید:«او تئاتر ایتالیا را به قرن بیستم آورد.» تئاتر. اولین اجرا در
را به قرن بیستم آورد.» تئاتر. اولین اجرا در ایتالیا: پرستو (L’hirondelle)، شرکت ماریان، جنوا، تئاتر پاگانینی، ۲۷ژانویه ۱۹۰۵. Suzeraine، تور La Réjane، می ۱۹۰۸. پناهگاه (Le Refuge)، شرکت Calabresi-Mariani، میلان، Teatro Manzoni، ۲۱ ژانویه ۱۹۱۰. حواصیل، شرکت دائمی با تینا دی لورنتزو، میلان، تئاتر مانتزونی، ۲۹مارس ۱۹۱۲. کوسه‌ها (Les Requins)، شرکت دائمی با تینا دی لورنزو و آرماندو فالکونی، میلان، تئاتر مانزونی، ۲۸نوامبر ۱۹۱۳. سایه، شرکت دائمی با ایرما گراماتیکا، میلان، تئاتر مانزونی، ۱۱ مارس ۱۹۱۵. دختر کوچولو
میلان، تئاتر مانزونی، ۱۱ مارس ۱۹۱۵. دختر کوچولو (با ایو میرانده)، تالی-ملاتو-جووانینی شرکت، میلان، تئاتر فوسّاتی، ۲۳اوت ۱۹۱۵. اسکامپولو، شرکت گالی-گواستی-براچی، میلان، تئاتر المپیا، ۳ دسامبر ۱۹۱۵. دشمن، شرکت Talli-Melato-Gandusio-Betrone، میلان، تئاتر مانتزونی، ۲۷ مارس ۱۹۱۶. تایتان (Il Titano)، شرکت روگری، میلان، تئاتر لیریکو، ۲۷ آوریل ۱۹۱۶. مرگ زیبا و نامه گمشده، نمایشنامه‌های تک‌پرده، شرکت تئاتر رم، ونیز، تئاتر کارلو گلدونی (مارس ۱۹۱۷) La Maestroina، شرکت Galli-Guasti-Bracci، رم، تئاتر واله، ۹ نوامبر
Galli-Guasti-Bracci، رم، تئاتر واله، ۹ نوامبر ۱۹۱۷. پرته پرو (Prete Pero)، با ارمته زاکونی، میلان، تئاتر آلا اسکالا، ۱۳ژوئن ۱۹۱۸. لاولاتا (La volata)، شرکت تالی، رم، تئاتر آرژانتین، ۲۰دسامبر ۱۹۱۸. Acidalia، شرکت Gandusio، جنوا، تئاتر پلی‌تاما مارگاریتا، ۱۴ مارس ۱۹۱۹. سپیده دم، روز و شب، شرکت نیکودمی، رم، تئاتر واله، ۲۹مارس ۱۹۲۱. شاعر، صحنه خالی، سه لطف، نمایشنامه های تک پرده، شرکت آرس ایتالیا، رم، تئاتر آرژانتین (ژوئن ۱۹۲۱) کریسمس، شرکت نیکودمی، رم (مه ۱۹۲۲). خانه مخفی، شرکت نیکودمی، رم، تئاتر واله (اکتبر
خانه مخفی، شرکت نیکودمی، رم، تئاتر واله (اکتبر ۱۹۲۴). مدونا، شرکت نیکودمی، میلان، تئاتر مانتزونی، ۲۱ ژانویه ۱۹۲۷. شاهزاده، شرکت نیکودمی، میلان، تئاتر المپیا، ۲۰ اوت ۱۹۲۹. لتیزیا (Letizia)، شرکت کارلو ونتزیانی، سالسوماجوره (اکتبر ۱۹۳۰) مهمانی خیریه، با منیچلی، فابری، تاسانی، میلان، تئاتر آرسیمبولدی، ۱۹ ژانویه ۱۹۳۲. شعله (La flamme)، جنوا، تئاتر مارگریتا، شرکت رنتزو ریچی، ۳۰ نوامبر ۱۹۳۵. فیلم‌شناسی. سایه، به کارگردانی ماریو کازرینی (۱۹۱۷) حواصیل، به کارگردانی بالداساره نگرونی (۱۹۱۷) اسکامپولو، به کارگردانی
بالداساره نگرونی (۱۹۱۷) اسکامپولو، به کارگردانی جوزپه استرنی (۱۹۱۷) دشمن، به کارگردانی ایوو ایلومیناتی (۱۹۱۷) پناهگاه، به کارگردانی جولیو آنتامورو (۱۹۱۸) معلم مدرسه، به کارگردانی اِلِئوتریو رودولفی (۱۹۱۹) شاه (Sovranetta)، به کارگردانی انریکو روما (۱۹۲۳) اسکامپولو، به کارگردانی آگوستو جنینا (۱۹۲۸) اسکامپولو، به کارگردانی هانس اشتاینهوف (۱۹۳۲) معلم مدرسه، به کارگردانی گویدو برینیونه (۱۹۳۳) اسکامپولو، به کارگردانی الیاس آلیپی (۱۹۳۹) اسکامپولو، به کارگردانی نونتزیو مالاسوما (۱۹۴۱) معلم مدرسه، به کارگردانی
نونتزیو مالاسوما (۱۹۴۱) معلم مدرسه، به کارگردانی جورجو بیانکی (۱۹۴۲) سایه‌ای در سرنوشت من، به کارگردانی آلبرتو گوت (۱۹۴۶) دشمن، به کارگردانی جورجو بیانکی (۱۹۵۲) اسکامپولو ۵۳، به کارگردانی جورجو بیانکی (۱۹۵۳) سایه، به کارگردانی جورجو بیانکی (۱۹۵۴) سیسی در ایسکیا، به کارگردانی آلفرد وایدنمن (۱۹۵۸) تلویزیون. سایه، به کارگردانی کلودیو فینو، با بازی ایزا میراندا، ۳۰ آوریل ۱۹۴۵. معلم مدرسه، به کارگردانی دینو دی لوکا، ۱۷ سپتامبر ۱۹۵۶. دشمن، به کارگردانی سیلوریو بلازی، ۲۵ ژانویه ۱۹۵۷. اسکامپولو، به کارگردانی ماریو
۲۵ ژانویه ۱۹۵۷. اسکامپولو، به کارگردانی ماریو لندی، ۹ آگوست ۱۹۵۷. سایه، به کارگردانی کلودیو فینو، با بازی سارا فراتی، ۸ آوریل ۱۹۶۰. دشمن، به کارگردانی کلودیو فینو، ۳ فوریه ۱۹۶۵. معلم مدرسه، به کارگردانی سیلوریو بلازی، ۳۰ ژوئیه ۱۹۶۵. سپیده دم، روز و شب، به کارگردانی لوچیانو موندولفو، ۶ ژانویه ۱۹۶۸. معلم مدرسه، به کارگردانی ماریو کاجانو، ۲ نوامبر ۱۹۸۲. دشمن، به کارگردانی نانی فابری، ۲۰ مارس ۱۹۸۴ میلادی. آثار. تئاترها: Teatrino, commedie in un atto, Treves, Milano, 1922: 1. Lettera smarrita, Il poeta, Festa
1922: 1. Lettera smarrita, Il poeta, Festa di beneficenza 2. Fricchi, Le tre Grazie, L'incognita 3. Scena vuota, La pelliccia, Natale Il rifugio, commedia in tre atti, Treves, 1909 L’aigrette, commedia in tre atti, Treves, 1912 L'ombra, commedia in tre atti, Treves, 1915 La nemica, commedia in tre atti, Treves, 1917 Il Titano, commedia in tre atti, Treves, 1917 La maestrina, commedia in tre atti, Treves, 1918 Prete Pero, commedia in tre atti, 1918 I pescicani, commedia in tre atti, Treves, 1919 La volata,
commedia in tre atti, Treves, 1919 La volata, commedia in tre atti, Treves, 1920 L'alba, il giorno, la notte, commedia in tre atti, Treves, 1921 Scampolo, commedia in tre atti, Treves, 1921 Acidalia, commedia in tre atti, Treves, 1922 La casa segreta, commedia in tre atti, Treves, 1925 La piccina, commedia in tre atti, scritta con Yves Mirande, Treves, 1926 La Madonna, commedia in tre atti, Treves, 1927 La fiamma, commedia in tre atti, scritta con Cesare Sarmiento, in "Retroscena", n. 3-4, aprile-maggio
Sarmiento, in "Retroscena", n. 3-4, aprile-maggio 1937, pp. 3-22 رمانها: Il romanzo di Scampolo, Treves, Milano, 1918 La morte in maschera, Vitagliano, Milano, 1919 Niobe. Storia vera di un amore, Artemide, Milano 1982 خاطرات: Tempo passato, con 17 ritratti, Treves, Milano, 1928 لیبرتوی اپرا: La ghibellina, musica di Renzo Bianchi, Sonzogno, Milano, 1922 Scampolo, musica di Ezio Camussi, Sonzogno, Milano, 1926 ترجمه به فارسی. نمایشنامه مشهور او، «شاعر» در 1376 توسط حسن ملکی به فارسی برگردانده و توسط نشر
1376 توسط حسن ملکی به فارسی برگردانده و توسط نشر تجربه منتشر شد.
در روزنامه‌نگاری و روابط عمومی، تعلیق انتشار خبر یا تعلیق مطبوعاتی ( یا ) درخواست یا الزامی است از سوی یک منبع که اطلاعات یا اخباری را که آن منبع ارائه می‌دهد تا تاریخ معینی یا برآورده شدن شرایط خاصی منتشر نکند. این تعلیق‌ها اغلب توسط شرکت‌هایی که قصد اعلام محصول جدید دارند، نشریات پزشکی، یا مقام‌های دولتی هنگام اعلام سیاست‌های تازه به‌کار می‌روند؛ رسانه‌ها از پیش در جریان جزئیاتی قرار می‌گیرند که محرمانه نگه داشته شده‌اند تا بتوانند گزارش‌هایی آماده کنند که هم‌زمان با تاریخ اعلام رسمی منتشر شوند. به‌طور
که هم‌زمان با تاریخ اعلام رسمی منتشر شوند. به‌طور نظری، تعلیق‌های مطبوعاتی با کاستن انگیزه روزنامه‌نگاران برای میان‌بر زدن و نگارش سریع اطلاعات با هدف «پیش‌دستی» در رقابت، خطا در گزارش رخدادهای لحظه‌ای را کاهش می‌دهند. مفهومی مشابه در قالب تعلیق انتشار نقدها برای بازی‌های ویدیویی، سخت‌افزار کامپیوتر و فیلم‌ها وجود دارد؛ در این موارد، منتقدان در ازای محرمانه نگه‌داشتن نتایج نقد تا پایان مهلت تعلیق، به نسخه‌های پیش از انتشار محصولات دسترسی پیدا می‌کنند که از انتشار نقدهای نادرست یا فروش ضعیف در زمان عرضه
از انتشار نقدهای نادرست یا فروش ضعیف در زمان عرضه جلوگیری می‌کند و امکان رفع هرگونه اشکال، باگ یا ناسازگاری را پیش از عرضه فراهم می‌آورد. بر این اساس، اگر تعلیق با گزارش پیش از موعد نقض شود، منبع معمولاً با محدود کردن دسترسی آن روزنامه‌نگار یا نشریه‌اش به اطلاعات بعدی واکنش نشان می‌دهد. تعلیق‌ها معمولاً از پیش به‌صورت «"توافقات دوستانه"» تنظیم می‌شوند. با این حال، گاهی مسئولان روابط‌عمومی بدون درخواست قبلی اطلاعیه‌های خبری تحت تعلیق را برای تحریریه‌ها ارسال می‌کنند، به این امید که آن‌ها به تاریخ تعلیق
می‌کنند، به این امید که آن‌ها به تاریخ تعلیق احترام بگذارند؛ عبارت «برای انتشار فوری» که اغلب در بالای اطلاعیه‌های خبری درج می‌شود، نشان می‌دهد که اطلاعات آن اطلاعیه مشمول تعلیق نیست. برخی سازمان‌های خبری گاهی تعلیق‌ها را—یا سهواً به‌دلیل سوءتفاهم در تحریریه، یا عمداً برای پیشی گرفتن از رقبا—نقض و پیش از پایان مهلت منتشر می‌کنند. شکستن تعلیق به‌طور معمول خیانت جدی در اعتماد محسوب می‌شود و می‌تواند منبع را بر آن دارد که رسانه خاطی را برای مدت طولانی از دریافت اطلاعات پیش از موعد محروم کند. تعلیق‌های خبری
اطلاعات پیش از موعد محروم کند. تعلیق‌های خبری یکی از چندین شیوه‌ای هستند که یک منبع می‌تواند از طریق آن‌ها بر نحوهٔ ارائهٔ اطلاعات خود در رسانه‌ها تأثیر بگذارد؛ سایر روش‌ها شامل ارائهٔ اطلاعات «بر مبنای پیش‌زمینه» یا «بدون نسبت دادن»، محدود کردن یا فراهم کردن «دسترسی»، یا حتی مداخلهٔ مستقیم دولتی یا بازار علیه خبرنگاران یا شرکت رسانه‌ای است. (برای بحث کامل دربارهٔ این موارد، رجوع کنید به «اصطلاحات محرمانگی در روزنامه‌نگاری».) نحوهٔ واکنش روزنامه‌نگاران به این تلاش‌ها و سایر کوشش‌ها برای تأثیرگذاری بر پوشش
تلاش‌ها و سایر کوشش‌ها برای تأثیرگذاری بر پوشش خبری، در حوزهٔ اخلاق حرفه‌ای روزنامه‌نگاری قرار می‌گیرد. نمونه‌ای از نقض عمدی تعلیق خبری در تاریخ ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۷ رخ داد. مجری تلویزیونی و سردبیر پیشین نشریات عامه‌پسند، پیرز مورگان، با شکستن عمدی تعلیق خبری بی‌بی‌سی، موجب رنجش سایر روزنامه‌نگاران شد. این اقدام در ارتباط با انتشار جزئیات مربوط به درآمد مجریان بی‌بی‌سی بود که بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ پوند در سال دریافت می‌کردند. مورگان حدود یک ساعت پیش از زمان تعیین‌شده برای انتشار گزارش، این اطلاعات را از طریق حساب
برای انتشار گزارش، این اطلاعات را از طریق حساب توییتر خود اعلام کرد. او این اقدام را با عنوان «خبر اختصاصی» توجیه کرد.
خوشنویسی چینی نوشتن نویسه‌های چینی به‌عنوان یک هنر است که ترکیبی از هنر بصری و تفسیر معنای ادبی آن‌ها به‌شمار می‌رود. این شیوه بیان در چین به‌طور گسترده‌ای تمرین شده و در سراسر شرق آسیا جایگاهی والا یافته است. خوشنویسی یکی از چهار مهارت و سرگرمی پرطرفدار میان اهل ادب چین باستان به‌شمار می‌رفته است؛ سه هنر دیگر شامل نواختن سازهای زهی، بازی تخته‌ای «گو» و نقاشی بودند. در این سنت، برای سبک‌های گوناگون خوشنویسی برخی استانداردهای کلی در نظر گرفته شده است. خوشنویسی چینی با نقاشی مرکب و قلم‌مو ارتباط نزدیکی دارد؛
چینی با نقاشی مرکب و قلم‌مو ارتباط نزدیکی دارد؛ هر دو با ابزار و تکنیک‌های مشابه انجام می‌شوند و پیشینه‌ای طولانی از هم‌آمیختگی هنری دارند. از ویژگی‌های متمایز نقاشی و خوشنویسی چینی می‌توان به تأکید بر حرکت سرشار از زندگی پویا اشاره کرد. به گفتهٔ استنلی-بیکر: «خوشنویسی تجربهٔ ناب زندگی است که از رهگذر انرژی در حرکت پدید می‌آید و به‌صورت ردهایی بر ابریشم یا کاغذ ثبت می‌شود؛ با زمان و ریتم در فضایی سیال به‌عنوان عناصر اصلی آن.» خوشنویسی همچنین به پیدایش بسیاری از هنرهای دیگر در چین انجامید، از جمله مهرکَنی،
از هنرهای دیگر در چین انجامید، از جمله مهرکَنی، وزنه‌های کاغذ تزیینی و دوات‌سنگ‌ها. ویژگی‌ها. در چین، خوشنویسی با عنوان شُوفا یا فاشو (書法/书法، 法書/法书) به‌معنای تحت‌اللفظی «راه/روش/قانون نوشتن» شناخته می‌شود؛ در ژاپن با نام شودو (書道) به‌معنای «راه/اصل نوشتن»؛ در کره با نام سئویه (서예; 書藝) به‌معنای «مهارت/معیار نوشتن»؛ و در ویتنام با نام تهو pháp (書法) به‌معنای «هنر دست‌نویسی». خوشنویسی چینی که بیشتر یا تنها به‌خاطر کیفیت زیباشناختی آن مورد توجه قرار گرفته، سنتی دیرینه دارد و امروزه در کشورهایی که در آن‌ها رواج
دیرینه دارد و امروزه در کشورهایی که در آن‌ها رواج دارد به‌عنوان یکی از هنرها (چینی: 藝術/艺术؛ پین‌یین: yìshù، واژه‌ای نسبتاً جدید در زبان چینی) شناخته می‌شود. خوشنویسی چینی نه تنها بر روش‌های نوشتن تمرکز دارد، بلکه بر پرورش شخصیت فردی (人品) نیز تأکید می‌کند و به‌عنوان یک فعالیت آموزشی (書法-؛ پین‌یین: shūfǎ، قوانین نوشتن نویسه‌های هان) تدریس می‌شود. خوشنویسی چینی در گذشته در چین، تایوان، ژاپن، کره، ویتنام و هنگ‌کنگ رایج بوده است. در تایوان، دانش‌آموزان از دبستان تا دورهٔ راهنمایی موظف بودند دست‌کم تا سال ۱۹۸۰
تا دورهٔ راهنمایی موظف بودند دست‌کم تا سال ۱۹۸۰ به‌طور هفتگی خوشنویسی چینی بنویسند. سبک‌های خط چینی. اسکریپت استخوان اوراکل. خط استخوانی پیشگویی یکی از نخستین اشکال نویسه‌های چینی بود که بر روی استخوان جانوران نوشته می‌شد. این نوشته‌ها بر روی استخوان‌های پیشگویی — استخوان حیوانات یا زیرسنگ‌پشت لاک‌پشت — حک می‌شدند و کهن‌ترین شکل شناخته‌شدهٔ خط چینی به‌شمار می‌روند. باور بر این بود که این استخوان‌ها حامل پیشگویی‌ها هستند. نخستین ظهور آنچه بی‌تردید به‌عنوان «کتیبه‌های استخوان پیشگویی» شناخته می‌شود، بر روی
«کتیبه‌های استخوان پیشگویی» شناخته می‌شود، بر روی کتف گاو و زیرسنگ‌پشت لاک‌پشت در محوطه‌هایی نزدیک به آنیانگ (安陽) در مرز شمالی استان هه‌نان دیده شده است. بخش عمدهٔ این یافته‌ها در محوطهٔ یینشو به‌دست آمده است. این کتیبه‌ها پیشگویی‌های آتش‌محور (پی‌رومانسی) پادشاهان نه‌گانهٔ پایانی دودمان شانگ را ثبت کرده‌اند که از وو دینگ آغاز می‌شود؛ تاریخ به‌تخت‌نشینی او به‌دست پژوهشگران مختلف حدود ۱۲۵۰ پیش از میلاد یا ۱۲۰۰ پیش از میلاد برآورد شده است. هرچند مدرکی در دست نیست که دودمان شانگ تنها منشأ پیدایش خط در چین
نیست که دودمان شانگ تنها منشأ پیدایش خط در چین بوده‌باشد، اما هیچ نشانه‌ای از خط چینیِ قابل‌شناسایی از زمان یا مکان پیشین دیگر نیز وجود ندارد. نوشته‌های استخوانیِ شانگ متأخر نخستین مجموعهٔ مهم از خط چینی را تشکیل می‌دهند و کهن‌ترین عضو شناخته‌شده و نیای خط‌های خانوادهٔ چینی به‌شمار می‌آیند که بر کتیبه‌های برنزی چینی پیشی می‌گیرند. کتیبه‌های برنزی چینی. کتیبه‌های برنزی چینی معمولاً بر روی برنزهای آیینی چین نوشته می‌شدند. این برنزهای آیینی شامل دینگ (鼎)، دوی (敦)، گو (觚)، گوانگ (觥)، گوی (簋), هو (壺)، جیا (斝)،
(敦)، گو (觚)، گوانگ (觥)، گوی (簋), هو (壺)، جیا (斝)، جوه (爵)، یی (匜)، یو (卣)، زون (尊) و یی (彝) بودند. در دوره‌های مختلف تاریخی روش‌های گوناگونی برای نگارش کتیبه‌ها به‌کار گرفته می‌شد. در کتیبه‌های برنزیِ دودمان شانگ، تقریباً همهٔ نوشته‌ها همزمان با ریخته‌گری اشیایی که بر آن‌ها نقش بسته‌اند، ایجاد می‌شدند. در سلسله‌های بعدی همچون ژو غربی و دورهٔ بهار و پاییز، کتیبه‌ها غالباً پس از ریخته‌گری برنز حکاکی می‌شدند. کتیبه‌های برنزی یکی از کهن‌ترین گونه‌های خط در خانوادهٔ خطوط چینی به‌شمار می‌آیند که پس از خط
در خانوادهٔ خطوط چینی به‌شمار می‌آیند که پس از خط استخوانی پدید آمدند. خط مهر و موم. خط مُهری (چینی: 篆書؛ پین‌یین: ژوآن‌شو) یک سبک کهن در نوشتن نویسه‌های چینی است که در نیمهٔ دوم هزارهٔ نخست پیش از میلاد رواج داشت. این خط به‌طور طبیعی از خط دودمان ژو تکامل یافت. گونهٔ چین از خط مُهر در نهایت به معیار تبدیل شد و در دوران دودمان چین به‌عنوان خط رسمی در سراسر چین پذیرفته گردید. خط دیوانی. خط دیوانی (چینی سنتی: 隸書؛ چینی ساده: 隶书؛ پین‌یین: لی‌شو) یک سبک کهن خوشنویسی چینی است. خط دیوانی نخستین بار در دوران دودمان
چینی است. خط دیوانی نخستین بار در دوران دودمان هان به‌کار گرفته شد و تا امروز نیز باقی مانده است. این خط به‌عنوان شکلی از خط مدرن در نظر گرفته می‌شود، هرچند که نسبتاً زود جای خود را به خط استاندارد داد، زیرا شکل‌های نوشتاری در خط دیوانی بالغ بسیار شبیه به شکل‌های نوشته‌شده در خط استاندارد هستند. خط دیوانی به دلیل خوانایی بالای خود همچنان در کاربردهای هنری و برای ایجاد جلوهٔ زیباشناختی به‌کار می‌رود. خط معمولی. خط معمولی یا استاندارد (چینی سنتی: 楷書؛ چینی ساده: 楷书؛ پین‌یین: کای‌شو؛ در هنگ‌کنگ و تایوان همچنان
楷书؛ پین‌یین: کای‌شو؛ در هنگ‌کنگ و تایوان همچنان از نویسه‌های سنتی استفاده می‌شود، در حالی که چین قاره‌ای نویسه‌های ساده‌شده را به‌عنوان خط رسمی به‌کار می‌برد) جدیدترین سبک در میان سبک‌های خط چینی است. خط استاندارد نخستین بار بین دوران‌های هان و وی پدید آمد و تا مدتی بعد به‌طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفت. این خط از نظر سبک‌شناسی حدود قرن هفتم به بلوغ رسید. نخستین استاد خط استاندارد ژونگ یائو است که برای نوشتن متون جدی مانند یادداشت‌ها و نامه‌های رسمی به امپراتور از آن استفاده کرد. خط نیم پیوسته. خط
به امپراتور از آن استفاده کرد. خط نیم پیوسته. خط نیم‌پیوسته (چینی ساده: 行书؛ چینی سنتی: 行書؛ پین‌یین: شینگ‌شو) یک سبک خط پیوسته از نویسه‌های چینی است. از آنجا که این خط به اندازهٔ خط کوفته کوتاه و فشرده نیست، بیشتر کسانی که قادر به خواندن خط استاندارد هستند می‌توانند خط نیم‌اتصال را نیز بخوانند. این سبک هم کاربردی و هم هنری است. خط تحریری (شرق آسیا). خط تحریری (چینی ساده: 草书؛ چینی سنتی: 草書؛ پین‌یین: تساوشو) در چین و در دوران هان تا دورهٔ جین پدید آمد (ارجاع لازم). خط کوفته نسبت به سایر سبک‌ها سریع‌تر نوشته
لازم). خط کوفته نسبت به سایر سبک‌ها سریع‌تر نوشته می‌شود، اما برای کسانی که با آن آشنا نیستند، دشوار به‌خواندن است. واژهٔ "cǎo" (علف) در چینی همچنین به معنای caoshu (خشن، زمخت؛ ساده و ابتدایی) به‌کار می‌رفته است. به نظر می‌رسد که در اصطلاح تساوشو («خط علفی») همین معنا مراد بوده است. اصطلاح تساوشو دارای معانی گسترده و محدود است؛ در معنای گسترده، غیرزمانی بوده و می‌تواند به هر نویسه‌ای که با شتاب نوشته شده اشاره کند. در معنای محدود، به سبک نوشتاری خاص دوران هان اطلاق می‌شود. تاریخچه. چین باستان. ریشهٔ حروف