payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خود یاد کرد. با این حال، کتاب با شکست مواجه شد. بالمونت که از آن بیزار شده بود، تمام نسخه‌های باقی‌مانده را خرید و سوزاند. او در سال ۱۹۰۳ نوشت: «کتاب اولم، البته، یک شکست کامل بود. افراد عزیز زندگی‌ام با منفی‌نگری خود این شکست را حتی غیرقابل تحمل‌تر کردند.» منظور او ظاهراً لاریسا و همچنین دوستان دانشگاهی‌اش بود که کتاب را «مرتجعانه» می‌دانستند و نویسنده‌اش را به خاطر «خیانت به آرمان‌های مبارزه اجتماعی» تحقیر می‌کردند. باز هم کورولنکو به کمک بالمونت آمد و در سپتامبر ۱۸۹۱ در نامه‌ای به میخائیل آلبوف، یکی از
سپتامبر ۱۸۹۱ در نامه‌ای به میخائیل آلبوف، یکی از ویراستاران "سورنی وستنیک"، نوشت: «این پسر بیچاره بسیار خجالتی است؛ توجه بیشتر ویراستاران به کار او تفاوت بزرگی ایجاد خواهد کرد.» در سال‌های ۱۸۸۸–۱۸۹۱ بالمونت چندین شعر از زبان‌های آلمانی و فرانسوی ترجمه و منتشر کرد. برای مدتی هیچ‌یک از مجلات ادبی به آثار خود بالمونت علاقه‌ای نشان نمی‌دادند. کمک عملی مهمی از سوی استاد دانشگاه مسکو، نیکلای استوروژنکو، به او رسید. بالمونت بعدها به یاد آورد: «اگر او نبود، از گرسنگی می‌مردم.» این استاد مقاله او دربارهٔ پرسی بیش
می‌مردم.» این استاد مقاله او دربارهٔ پرسی بیش شلی را پذیرفت و در اکتبر ۱۸۹۲ او را به نویسندگان مجله "سورنی وستنیک" از جمله نیکلای مینسکی، دمیتری مرژکوفسکی و زینیدا گیپیوس و همچنین ناشر کوزما سولداتیونکوف معرفی کرد. سولداتیونکوف به او سفارش ترجمه دو اثر بنیادی در زمینه تاریخ ادبیات اروپا را داد. این کتاب‌ها که در سال‌های ۱۸۹۴–۱۸۹۵ منتشر شدند، به گفته بالمونت در سال ۱۹۲۲ «به مدت سه سال مخارج زندگی مرا تأمین کردند و به من این امکان را دادند که تمام جاه‌طلبی‌های شاعرانه‌ام را دنبال کنم.» در تمام این مدت، او به
شاعرانه‌ام را دنبال کنم.» در تمام این مدت، او به ترجمه آثار شلی و ادگار آلن پو ادامه داد. شاهزاده الکساندر اوروسوف، وکیل و نیکوکار و متخصص ادبیات اروپای غربی، هزینه انتشار دو کتاب از پو با ترجمه بالمونت را تأمین کرد. این ترجمه‌ها هنوز هم توسط پژوهشگران ادبی مدرن روسیه نمونه‌ای و مثال‌زدنی تلقی می‌شوند. در سال ۱۸۹۴ بالمونت با والری بریسوف ملاقات کرد که تحت تأثیر «شخصیت و شور متعصبانه او به شعر» قرار گرفت و به زودی به بهترین دوست او تبدیل شد. ۱۸۹۳–۱۸۹۹. در دسامبر ۱۸۹۳ بالمونت در نامه‌ای به نیکلای مینسکی
دسامبر ۱۸۹۳ بالمونت در نامه‌ای به نیکلای مینسکی نوشت: «به تازگی مجموعه‌ای از اشعار خودم را نوشته‌ام و قصد دارم در ژانویه مراحل چاپ را آغاز کنم. پیش‌بینی می‌کنم دوستان لیبرالم خشمگین شوند، زیرا لیبرالیسم چندانی در آن نیست، در حالی که «تأثیرات فاسدکننده» فراوان است.» مجموعه "زیر آسمان شمال" (Под северным небом) در سال ۱۸۹۴ منتشر شد و نقطه آغازی در کارنامه ادبی او بود و چندین منتقد، اصالت و تطبیق‌پذیری نویسنده جوان را ستودند. مجموعه دوم، "در بی‌کرانی" (В безбрежности، ۱۸۹۵)، شاهد آغاز تجربه‌های بالمونت با
۱۸۹۵)، شاهد آغاز تجربه‌های بالمونت با ساختارهای موسیقایی و ریتمیک زبان روسی بود. منتقدان جریان اصلی واکنش سردی نشان دادند، اما نخبگان فرهنگی روسیه در آن زمان، نویسنده را به عنوان یک نوآور با استعداد ستودند. در همان دوران، بالمونت با سرگئی پولیاکوف، مترجم روسی آثار کنوت هامسون و یک کارآفرین ادبی تأثیرگذار (که در سال ۱۸۹۹ انتشارات عقرب را تأسیس کرد)، آشنا و دوست صمیمی شد. در سال ۱۸۹۶ بالمونت با یکاترینا آلکسیونا آندریوا ازدواج کرد و این زوج در همان سال برای سفر به اروپای غربی به خارج از کشور رفتند. بالمونت
سفر به اروپای غربی به خارج از کشور رفتند. بالمونت در تمام این مدت مشغول خودآموزی فشرده بود: او چندین زبان آموخت و در موضوعات مختلفی مانند هنر اسپانیا و فرهنگ چین متخصص شد. در بهار ۱۸۹۷ دانشگاه آکسفورد از بالمونت دعوت کرد تا دربارهٔ شعر روسی سخنرانی کند. این برداشت‌های اروپایی، پایه و اساس مجموعه سوم بالمونت به نام "سکوت" (Тишина، ۱۸۹۸) را تشکیل داد. ۱۹۰۰–۱۹۰۵. پس از دو سال سفر مداوم، بالمونت در ملک سرگئی پولیاکوف ساکن شد تا بر روی اثر بعدی خود تمرکز کند. در اواخر سال ۱۸۹۹ او در نامه‌ای به شاعر لیودمیلا
در اواخر سال ۱۸۹۹ او در نامه‌ای به شاعر لیودمیلا ویلکینا اطلاع داد: کتاب مورد بحث، "ساختمان‌های سوزان" (Горящие здания، ۱۹۰۰)، مجموعه‌ای از اشعار نوآورانه با هدف «رهایی درونی و خودشناسی»، به عنوان اوج میراث بالمونت شناخته شد. "ساختمان‌های سوزان" بالمونت را به محبوب‌ترین شاعر جنبش نمادگرایی روسیه تبدیل کرد. او نوآوری‌های فرمی را معرفی کرد که به‌طور گسترده در شعر روسی تقلید شد. والری بریوسوف بعدها نوشت: «او برای یک دهه حضوری برجسته در شعر روسیه داشت. دیگران یا با فروتنی از او پیروی می‌کردند یا با زحمت تلاش
یا با فروتنی از او پیروی می‌کردند یا با زحمت تلاش می‌کردند خود را از نفوذ فراگیر او رها کنند.» در مارس ۱۹۰۱ بالمونت در تظاهرات دانشجویی در مقابل کلیسای جامع کازان شرکت کرد که به شدت توسط پلیس و واحدهای قزاق سرکوب شد. چند روز بعد، او در یک رویداد ادبی شعر جدید خود «سلطان کوچک» (Маленький султан)، که هجویه‌ای علیه تزار نیکلای دوم بود، را خواند. در نتیجه، بالمونت از پایتخت تبعید شد و به مدت دو سال از زندگی در شهرهای دانشگاهی منع شد. در ۱۴ مارس ۱۹۰۲ بالمونت روسیه را به مقصد بریتانیا و فرانسه ترک کرد. در سال
را به مقصد بریتانیا و فرانسه ترک کرد. در سال ۱۹۰۳ به روسیه بازگشت و در مسکو به بریوسوف و پولیاکوف در تأسیس مجله "وسی" (ترازو) پیوست. در سال ۱۹۰۳ "بگذار چون خورشید باشیم" (Будем как Солнце) با تحسین فراوان منتشر شد. الکساندر بلوک آن را «در غنای غیرقابل درکش منحصربه‌فرد» خواند. در همان سال مجموعه "فقط عشق" (Только любовь) نیز منتشر شد که اگرچه به موفقیت دو کتاب قبلی نرسید، اما به شهرت بالمونت افزود. شاعران تثبیت‌شده‌ای مانند میرا لوخویتسکایا، والری بریوسوف، آندری بیه‌لی، ویاچسلاو ایوانوف، ماکسیمیلیان وولوشین
بیه‌لی، ویاچسلاو ایوانوف، ماکسیمیلیان وولوشین و سرگئی گورودتسکی او را به عنوان یک «نابغه» می‌دانستند. پس از بازگشت از سفر به مکزیک و کالیفرنیا، بالمونت در ناآرامی‌های خیابانی ۱۹۰۵ درگیر شد و بر روی سنگرها شعر می‌خواند. او که اکنون با ماکسیم گورکی دوست شده بود، با روزنامه‌های رادیکال او همکاری می‌کرد. در ۳۱ دسامبر ۱۹۰۵، برای جلوگیری از دستگیری به پاریس گریخت. بالمونت تنها در سال ۱۹۱۳ پس از اعلام عفو به مناسبت سیصدمین سالگرد خاندان رومانوف به روسیه بازگشت. ۱۹۰۶–۱۹۱۷. دو کتاب بعدی بالمونت شامل اشعاری بود که
دو کتاب بعدی بالمونت شامل اشعاری بود که در جریان و پس از انقلاب ۱۹۰۵ روسیه سروده شده بودند. مجموعه "اشعار" (Стихотворения، ۱۹۰۶) بلافاصله توسط پلیس توقیف شد. "ترانه‌های انتقام‌جو" (Песни мстителя، ۱۹۰۷) که حاوی فراخوان‌های مستقیم برای ترور تزار بود، در روسیه ممنوع و در پاریس منتشر شد. "افسون‌های شیطانی" (Злые чары، ۱۹۰۶) به دلیل احساسات ضدمذهبی‌اش ممنوع شد. در سال‌های ۱۹۰۷–۱۹۱۲ بالمونت به‌طور مداوم سفر می‌کرد. "گل‌های مار" (Змеиные цветы، ۱۹۱۰) و "سرزمین ازیریس" (Край Озириса، ۱۹۱۴) طرح‌های سفر او را
ازیریس" (Край Озириса، ۱۹۱۴) طرح‌های سفر او را گردآوری کردند. سپس کتاب‌های با گرایش فولکلور روسی مانند "مرغ آتشین. نی اسلاو" (Жар-птица. Свирель славянина، ۱۹۰۷)، "پرندگان در هوا" (Птицы в воздухе، ۱۹۰۸)، "باغ سبز. کلماتی چون بوسه" (Зелёный вертоград. Слова поцелуйные، ۱۹۰۹) و "درخشش سحرگاهان" (Зарево зорь، ۱۹۱۲) منتشر شدند. منتقدان و شاعران هم‌عصر (از جمله بریوسوف) این کتاب‌های پس از ۱۹۰۵ را نشان‌دهنده یک بحران عمیق خلاقیت می‌دانستند. مجموعه‌های مقالات او دربارهٔ نویسندگان روسی و خارجی، "صاعقه‌های سفید"
دربارهٔ نویسندگان روسی و خارجی، "صاعقه‌های سفید" (Белые зарницы، ۱۹۰۸) و "درخشش دریا" (Морское свечение، ۱۹۱۰) با استقبال نسبتاً بهتری مواجه شدند. آغاز جنگ جهانی اول بالمونت را در فرانسه غافلگیر کرد و او مجبور شد برای بازگشت به خانه در مه ۱۹۱۵، سفری طولانی از طریق بریتانیا، نروژ و سوئد داشته باشد. در سال ۱۹۱۶ او به سراسر امپراتوری سفر کرد، برای مخاطبان زیادی شعرخوانی کرد و به ژاپن رسید، جایی که در آنجا نیز به گرمی از او استقبال شد. در طول جنگ، بالمونت مجموعه "زبان گنجشک. رؤیای یک درخت" (Ясень. Видение
"زبان گنجشک. رؤیای یک درخت" (Ясень. Видение древа، ۱۹۱۶) و ۲۵۵ سونه با عنوان "سونه‌های خورشید، عسل و ماه" (Сонеты Солнца, мёда и Луны، ۱۹۱۷) را منتشر کرد. هر دو کتاب با استقبال گرم مردم مواجه شدند، اگرچه اکثر منتقدان آن‌ها را یکنواخت و پیش پا افتاده دانستند. او دوستان جدیدی پیدا کرد، از جمله آهنگسازان الکساندر اسکریابین و سرگئی پروکفیف که با دومی در آثار موسیقایی همکاری کرد. جلد سال ۱۹۱۵ او با عنوان "شعر به مثابه جادو"، منسجم‌ترین و تأثیرگذارترین بیانیه از مواضع نظری او در مورد شعر بود. "معمار سفید" (۱۹۱۴)
نظری او در مورد شعر بود. "معمار سفید" (۱۹۱۴) بازگشت بالمونت به عنوان یک شاعر غنایی را تأیید کرد. در سال ۱۹۱۴ انتشار مجموعه کامل آثار بالمونت در ده جلد آغاز شد. ۱۹۱۷–۱۹۴۲. بالمونت از انقلاب فوریه استقبال کرد، اما شکست دولت موقت روسیه و انقلاب اکتبر او را به شدت ناامید کرد. او به حزب دموکراتیک مشروطه پیوست و لاور کورنیلوف را در یکی از مقالاتش ستود. او دکترین دیکتاتوری پرولتاریا را مخرب و سرکوبگر محکوم کرد. سال‌های ۱۹۱۸–۱۹۲۰ برای بالمونت که در پتروگراد زندگی می‌کرد، سال‌های سختی بود. او همچنین باید از آندریوا
سال‌های سختی بود. او همچنین باید از آندریوا و دخترشان نینا در مسکو حمایت می‌کرد. او با مارینا تسوتایوا، شاعر دیگری که در آستانه فروپاشی جسمی بود، دوستی برقرار کرد. او که تمایلی به همکاری با بلشویک‌ها نداشت (که به گفته او «دست‌هایشان به خون آلوده بود»)، گهگاه مجبور به این کار می‌شد. در سال ۱۹۲۰، آناتولی لوناچارسکی (به اصرار یورگیس بالتروشایتیس) به بالمونت اجازه خروج از کشور را داد. بوریس زایتسف بعدها معتقد بود که بالتروشایتیس در واقع جان بالمونت را نجات داده است. در ۲۵ مه ۱۹۲۰، بالمونت و خانواده‌اش برای
است. در ۲۵ مه ۱۹۲۰، بالمونت و خانواده‌اش برای همیشه روسیه را ترک کردند. در پاریس، بالمونت با عدم محبوبیت مواجه شد. مهاجران تندروی روس خروج امن و آسان او را نشانه‌ای از هواداری او از کمونیسم می‌دانستند. از سوی دیگر، مطبوعات بلشویک او را به «خیانت» متهم کردند. بالمونت با محکوم کردن سرکوب‌ها در روسیه، از محیط جدید خود نیز انتقاد می‌کرد. اما چیزی که بیش از همه او را آزار می‌داد، دلتنگی برای روسیه بود. او تجربه اروپایی خود را «زندگی در میان بیگانگان» می‌دانست. در سال ۱۹۲۱ بالمونت از پاریس به استان‌ها نقل مکان
در سال ۱۹۲۱ بالمونت از پاریس به استان‌ها نقل مکان کرد. در اواخر دهه ۱۹۲۰، انتقاد او از روسیه شوروی و بی‌تفاوتی نخبگان ادبی چپ‌گرای غربی نسبت به وضعیت مردم روسیه، شدیدتر شد. با این حال، برخلاف دوست محافظه‌کارش ایوان اشمیلوف، بالمونت یک لیبرال بود: او از فاشیسم و ایده‌های ملی‌گرایانه راست‌گرا بیزار بود. بالمونت در مهاجرت چندین کتاب شعر منتشر کرد، از جمله "هدیه‌ای به زمین" (Дар Земле)، "ساعت روشن" (Светлый час، هر دو ۱۹۲۱)، "مه" (Марево، ۱۹۲۲)، "از من به او. اشعار روسیه" (Моё — ей. Стихи о России، ۱۹۲۳)،
اشعار روسیه" (Моё — ей. Стихи о России، ۱۹۲۳)، "فراسوی افق‌های گشوده" (В раздвинутой дали، ۱۹۲۹)، "شفق شمالی" (Северное сияние، ۱۹۳۳)، "نعل اسب آبی" (Голубая подкова) و "خدمت به نور" (Светослужение، هر دو ۱۹۳۷). اشعار او در مهاجرت توسط ولادیمیر نابوکوف مورد انتقاد قرار گرفت. منتقدان مدرن روس کتاب‌های آخر بالمونت را مطلوب‌تر ارزیابی می‌کنند و آن‌ها را قابل فهم‌تر و عمیق‌تر می‌دانند، حتی اگر کمتر از آثار مشهورش پر زرق و برق باشند. در اوایل دهه ۱۹۳۰، با قطع حمایت مالی دولت‌های چک و یوگسلاوی، بالمونت که باید
مالی دولت‌های چک و یوگسلاوی، بالمونت که باید از سه زن حمایت می‌کرد، به فقر افتاد. ایوان اشمیلوف حمایت معنوی و پروفسور ولادیمیر زیلر کمک مالی به او کردند. در آوریل ۱۹۳۶ گروهی از نویسندگان و موسیقی‌دانان روس در خارج از کشور، پنجاهمین سالگرد فعالیت ادبی بالمونت را با برگزاری یک رویداد خیریه جشن گرفتند؛ از جمله برگزارکنندگان و شرکت‌کنندگان می‌توان به اشمیلوف، بونین، زایتسف، سرگئی راخمانینف و مارک آلدانوف اشاره کرد. بالمونت در ۲۳ دسامبر ۱۹۴۲ در پناهگاهی برای مهاجران روس، به دلیل عوارض ناشی از ذات‌الریه درگذشت.
روس، به دلیل عوارض ناشی از ذات‌الریه درگذشت. او در قبرستان کاتولیک نوآزی-لو-گران به خاک سپرده شده است و بر روی سنگ قبر خاکستری‌رنگ او چهار کلمه حک شده است: «کنستانتین بالمونت، شاعر روس». شخصیت. کنستانتین بالمونت به عنوان فردی نمایشی، متظاهر، دمدمی‌مزاج و خودخواه توصیف شده است. بوریس زایتسف، ضمن تمسخر خیرخواهانه ویژگی‌های غریب و متکبرانه بهترین دوستش، به یاد می‌آورد که بالمونت «می‌توانست فردی کاملاً متفاوت باشد: بسیار غمگین و بسیار ساده.» آندری بیه‌لی از بالمونت به عنوان مردی تنها و آسیب‌پذیر یاد می‌کرد که
به عنوان مردی تنها و آسیب‌پذیر یاد می‌کرد که کاملاً از دنیای واقعی جدا بود. تفی نوشت: «او یک متظاهر بود… درست مانند یک کودک، همیشه تحت تأثیر یک انگیزه آنی قرار می‌گرفت.» والری بریوسوف استدلال می‌کرد: «او زندگی روزمره خود را به عنوان یک شاعر زندگی می‌کند و سعی می‌کند غنای کامل هر لحظه را کشف کند. به همین دلیل نباید او را با معیارهای معمول قضاوت کرد.» مارینا تسوتایوا اصرار داشت که او «از آن دسته آدم‌هایی بود که آخرین تکه نان و آخرین کنده هیزمش را به یک نیازمند می‌داد.» مارک تالوف، مترجم شوروی که در دهه ۱۹۲۰
می‌داد.» مارک تالوف، مترجم شوروی که در دهه ۱۹۲۰ در پاریس بی‌پول مانده بود، به یاد می‌آورد که چگونه اغلب پس از خروج از خانه بالمونت، در جیب خود پول پیدا می‌کرد؛ شاعر (که خود بسیار فقیر بود) این روش ناشناس کمک را ترجیح می‌داد تا مهمانش را خجالت‌زده نکند. با وجود عادات بوهمیایی، بالمونت کارگری سخت‌کوش، ماهر و پرکار بود. ناشر سرگئی ساباشنیکوف به یاد می‌آورد که بالمونت «دقیق، وقت‌شناس، وسواسی و هرگز نامرتب نبود… چنین دقتی بالمونت را به یک مشتری بسیار خوشایند تبدیل کرده بود.» تبار. بالمونت در خودزندگی‌نامه
تبدیل کرده بود.» تبار. بالمونت در خودزندگی‌نامه کوتاهی در سال ۱۹۰۳ نوشت: بر اساس خاطرات یکاترینا آندریوا، پدربزرگ پدری بالمونت، ایوان آندریویچ بالاموت (Баламут، یک نام خانوادگی اوکراینی که به معنای «دردسرساز» است) یک زمین‌دار در خرسون، جنوب اوکراین بود. دمیتری کنستانتینوویچ، ورا نیکولایونا و همه بستگانشان نام خانوادگی را "بالْمُنت" (Bál'mont) تلفظ می‌کردند. شاعر تلفظ آن را به "بالمونت" (Bal'mónt) تغییر داد و دلیل آن را «یک هوس زنانه» عنوان کرد. زندگی شخصی. در سال ۱۸۸۹، بالمونت با نادیده گرفتن هشدارهای
در سال ۱۸۸۹، بالمونت با نادیده گرفتن هشدارهای مادرش، با لاریسا میخایلوونا گارلینا، دختر یک کارخانه‌دار اهل شویا، ازدواج کرد. لاریسا به عنوان فردی مبتلا به ضعف اعصاب توصیف شده که «عشقی با طبیعتی حقیقتاً شیطانی به [شاعر] بخشید.» این ازدواج ابتدا به قطع رابطه بالمونت با خانواده‌اش و سپس به اقدام به خودکشی او در ۱۳ مارس ۱۸۹۰ منجر شد. اولین پسر این زوج در نوزادی درگذشت؛ پسر دوم، نیکولای، از بیماری روانی رنج می‌برد. در ۲۷ سپتامبر ۱۸۹۶ بالمونت با یکاترینا آلکسیونا آندریوا (۱۸۶۷–۱۹۵۲)، زنی تحصیل‌کرده از خانواده‌ای
آندریوا (۱۸۶۷–۱۹۵۲)، زنی تحصیل‌کرده از خانواده‌ای بازرگان و ثروتمند که با ناشران معروف مسکو، ساباشنیکوف‌ها، نسبت داشت، ازدواج کرد. آندریوا و بالمونت نقاط مشترک زیادی داشتند؛ آن‌ها یک گروه دونفره ترجمه تشکیل دادند و با هم بر روی آثار گرهارت هاوپتمان و اسکار وایلد کار کردند. در سال ۱۹۰۱ دخترشان نینا بالمونت (در ازدواج برونی، درگذشته در مسکو در ۱۹۸۹) به دنیا آمد. در اوایل دهه ۱۹۰۰، بالمونت در پاریس با یلنا کنستانتینوونا تسوتکوفسکایا (۱۸۸۰–۱۹۴۳)، دختر ژنرال ک.گ. تسوتکوفسکی، آشنا شد. زندگی خانوادگی بالمونت در
تسوتکوفسکی، آشنا شد. زندگی خانوادگی بالمونت در سال ۱۹۰۷ با به دنیا آمدن دخترشان میرا، به‌طور جدی پیچیده شد. بالمونت که بین دو خانواده سرگردان بود، در سال ۱۹۰۹ برای دومین بار اقدام به خودکشی کرد (از پنجره به بیرون پرید) و دوباره زنده ماند. او تا سال ۱۹۱۷ در سنت پترزبورگ با تسوتکوفسکایا و میرا زندگی می‌کرد و گاهی به دیدار یکاترینا و نینا در مسکو می‌رفت. از سال ۱۹۱۹ بالمونت با داگمار شاهوفسکایا (۱۸۹۳–۱۹۶۷) رابطه عاشقانه داشت که در سال ۱۹۲۱ به دنبال بالمونت به فرانسه رفت. آن‌ها جز برای دوره‌هایی کوتاه، جدا از
فرانسه رفت. آن‌ها جز برای دوره‌هایی کوتاه، جدا از هم زندگی می‌کردند، هرچند داگمار دو فرزند برای بالمونت به دنیا آورد: ژرژ (۱۹۲۲–۱۹۴۳) و سوتلانا (۱۹۲۵–۲۰۱۸). با این حال، این یلنا تسوتکوفسکایا بود که تا روز مرگ بالمونت با او ماند. او در سال ۱۹۴۳، یک سال پس از بالمونت، درگذشت. در موسیقی. از جمله آهنگسازان روس که اشعار بالمونت را به موسیقی درآورده‌اند می‌توان به میخائیل گنیسین، نیکولای میاسکوفسکی، نیکلای اوبوخوف، سرگئی پروکفیف، سرگئی راخمانینف، ماکسیمیلیان اشتینبرگ، ایگور استراوینسکی و سرگئی تانیف اشاره کرد.
ایگور استراوینسکی و سرگئی تانیف اشاره کرد. ترجمه آزاد روسی او از شعر «زنگ‌ها» اثر ادگار آلن پو، پایه و اساس سمفونی کرال به همین نام اثر راخمانینف، اپوس ۳۵، را تشکیل داد. او همچنین بر الکساندر اسکریابین برای اثرش منظومه خلسه تأثیر گذاشت.
خفه کردن با خاکستر روشی از مجازات اعدام است که در آن فرد با غوطه‌ور شدن به نوعی در خاکستر خفه می‌شود. این روش در ایران باستان و دوران پساکلاسیک میان‌ آمریکا مستند شده است. ایران باستان. در ایران باستان، روشی از اعدام وجود داشت که در آن یک برج یا اتاق با خاکستر پر می‌شد و شخص محکوم در آن فرو می‌رفت. چرخ‌ها در طول زنده بودن فرد به طور مداوم می‌چرخیدند و خاکستر را به حرکت درمی‌آوردند، و فرد به تدریج با استنشاق خاکستر دچار خفگی می‌شد و جان می‌داد. گفته می‌شود اولین فردی که این مجازات را تجربه کرد، سغدیانوس بود.
فردی که این مجازات را تجربه کرد، سغدیانوس بود. او برادر ناتنی خود خشایارشا دوم را حدود سال 423 قبل از میلاد کشت. برادر ناتنی دیگر، اوخوس (بعدها داریوش دوم نام گرفت)، علیه او شورید و سغدیانوس را به همین روش کشت، زیرا وعده داده بود که او با شمشیر، زهر یا گرسنگی نخواهد مرد. حدود سال 162 قبل از میلاد، منیلاوس، کاهن اعظم یهودیان در اورشلیم، توسط لیسیاس، نایب‌السلطنه انطیوخوس پنجم، به اتهام شورش به همین روش اعدام شد. تکسکوکو (مکزیک). نساهوالکویوتل، فرمانروای آکولوآن پیشا-آزتک قرن پانزدهم در تکسکوکو (مکزیک
آکولوآن پیشا-آزتک قرن پانزدهم در تکسکوکو (مکزیک امروزی)، قانونی طراحی کرد که بخشی از آن باقی مانده است. کسانی که در رابطه جنسی همجنسگرایانه فعال شرکت داشتند، در توده‌ای از خاکستر خفه می‌شدند. شرکای جنسی این افراد نیز روده‌هایشان کشیده می‌شد، سپس بدنشان با خاکستر پر می‌شد و در نهایت سوزانده می‌شدند.
بازیهای بومی یا سرگرمی کودکان افغانستان یکی از بخش فرهنگ این کشور است. در افغانستان حدود ۵۲ ملیت زندگی داشته که کودکان و نوجوانان این ملیتها برای سرگرمی و تفریح خود بازیهایی را ایجاد نموده است که با دیگر ملیتها شباهت کامل ندارد. در مجموع در افغانستان حدود ۲۵۰۰ بازی و سرگرمی کودکان و نوجوانان ثبت شده است. در طول ۴۳ سال جنگ اکثر دهات و ولسوالی‌ها خالی از سکنه شده مردم به جاهای دیگر یا به کشورهای دیگر کوچ نموده بازی‌های کودکان همان ده یا ولسوالی در دل تاریخ دفن شده است. هکذا در طول تاریخ افغانستان بزرگان چندان
شده است. هکذا در طول تاریخ افغانستان بزرگان چندان توجه به اطفال نداشته‌اند. صرف نویسندگان قصه‌ها و داستانهایی سروده‌اند که مادر بزرگان شب‌ها برای اطفال حکایت می‌نمودند. رقص‌های افغانی، موسیقی افغانستان، ورزش در افغانستان، ملیتهای افغانستان، بازی‌های بومی افغانستان وغیره به جهان معرفی ‌شده است. به جز قصه‌های شفاهی مردم کمتر اثر کتابی در مورد بازیهای کودکان افغانستان یافت می‌شود هرچند ادعا شده است که ۷۰۰ بازی کودکان به ثبت رسیده است. پشینه. در طول تاریخ ۵۰۰۰ ساله افغانستان براهویها هندی‌ها آریایها یونیان
ساله افغانستان براهویها هندی‌ها آریایها یونیان کوشانیان یفتلیان ترکان مفلها ساسانیان و صفویان سامانیان حکومت رانده‌اند. اطفال این گروه با خود بازیها را به افغانستان انتقال داده‌اند. بدیل لحاظ بعضی بازیهای کودکان ایران تاجکستان ازبکستان شباعت کامل داشته صرف نام فرق می‌کند. ۱۰۰ سال قبل ملیتهای افغانستان در دره‌های مخصوص زندگی نموده دیگر ملیتها را نزدیک خود نمی گذاشتن. بدین ترتیب کودکان برای خود در مرحله تاریخ سرگرمی نو را ایجاد نموده‌اند. طوریکه مشاهده می‌شود بازی‌های اطفال تکی یا دسته جمعی بوده است. در بعضی
بازی‌های اطفال تکی یا دسته جمعی بوده است. در بعضی بازیها بزرگ سالان، جوانان نیز شریک می‌باشد. طور عموم بازی‌های کوکان افغانستان به دسته های ذیل تقسیم می‌نمایم. ‏ ۱. بابه زنجیر باف. این بازی کودکان بین سنین ۱۰–۱۵ ساله می‌باشد. طوریکه اطفال دست بدست هم می‌دهند. ‏یک نفر بابه زنجیر باف می‌شود. که نفر اول است. سپس نفر آخر صدا می‌کند بابه زنجیر باف؟ نفر اول صدا می‌زند بلی! نفرآخر پشت قلا انداختی؟ اول بلی ازراه دهل بروم یا سرنی؟ زنیجیر باف یا دهل گوید یا سرنی. اگر دهل باشد بچه‌ها همه دم دم دم دم دم گفته از زیر
دهل باشد بچه‌ها همه دم دم دم دم دم گفته از زیر دست بین اول و دوم تیر می‌شود. اگر زنجیر باف گفت سرنی همه سرسرسرسرگفته از زیر دست نفر اول تیر می‌شوند. درینصورت روی نفر اول یکطرف ودیگران طرف مقابل می‌شود. سپس دوباره نفر آخرصدا می‌زند بابه زنجیر باف؟ ‏زنجیرهارا… بدین تر ترتیب همه از زیر دست نفر دوم وسوم و آخرتیر می‌شود. درین صورت روی نفر اول و دوم یکطرف ودیگران طرف دیگر می‌شود. به همین شکل تا نفر آخر روی همه دور خورده دست راستشان طور سرچپه با دست راست طرف راست ودست چپ شان بادست چپ طرف چپ گره می‌خورد. سپس همهئ
ودست چپ شان بادست چپ طرف چپ گره می‌خورد. سپس همهئ خودرا کش می‌کنند که از کدام دست قطار پارچه می‌شود. سپس نفر که از دستش قطار شکسته جریمه می‌شود وهمه چیغ و خوشحالی می‌کنند. ‏ ۲. جز بازی. از بازی‌های دخترانه بهترین آنها جز بازی است. جز بازی در همه اطراف و اکناف افغانستان با تفاوت‌های اندکی رواج دارد. برای اجرای جز بازی شکل مستطیل در روی زمین رسم می‌شود. این مستطیل به هشت حصه تقسیم می‌شود که عرض خانه‌های اول، ‏دوم و سوم مساوی بوده، خانه چهارم کمی عریض تر می‌باشد و از وسط به دو حصه تقسیم می‌شود. خانه‌های پنجم
و از وسط به دو حصه تقسیم می‌شود. خانه‌های پنجم و ششم مساوی خانه‌های اول تا سوم و خانه هفتم کوچکتر از همه رسم می‌شود، عرض خانه هشتم مساوی خانه چهارم است. دو رأس بالایی مستطیل را هم با یک قوس کلان با هم وصل می‌نمایند که در آنجا هم یک خانه بزرگ نیم دایره ایجاد می‌شود. خانه‌ها به این ترتیب نامگذاری می‌شوند:(خانه اول، خانه دوم، خانه سوم، خواهر و برادر، دم، قدم، دریا، صحرا و آسمان. ‏ در صورتیکه بازیکنان بیشتر از دو نفر باشند به دو تیم تقسیم می‌شوند. برای گرفتن نوبت تر و خشک انداخته می‌شود. اولین بازیکن لشپ خود
تر و خشک انداخته می‌شود. اولین بازیکن لشپ خود را که سنگ کوچک دایروی لشم دریایی یا پارچه گرد تیکر می‌باشد آهسته می‌بوسد و به خانه اول می‌اندازد. با یک پا به خانه اول خیز می‌زند، خانه‌های دوم و سوم را با یک پا طی می‌کند و با هر دو پا به خانه‌های «خواهر و برادر» خیز می‌زند. در این خانه‌ها یکبار با خیز دور می‌خورد و با هر دو پا به خانه «دم» می‌رود. در «دم» نفس تازه می‌کند و به «قدم» می‌رود سپس از بالای ‏ «دریا» خیز زده به «صحرا» می‌رود و از آنجا دوباره به همان ترتیب تا خانه اول می‌آید. در خانه اول لشپ خود را
ترتیب تا خانه اول می‌آید. در خانه اول لشپ خود را با پهلوی پای خود می‌زند و از خط بیرون می‌کشد. به همین ترتیب به تمام خانه‌ها لشپ انداخته می‌شود و همان رفت و برگشت تکرار می‌شود‎. اگر بازیکن لشپ را به خانه مورد نظر انداخته نتواند، یا پایش روی خط گذاشته شود، یا لشپ را با یک ضربه پا از خط کشیده نتواند یا لشپ یا پاهایش به «دریا» بیفتد نوبتش می‌سوزد‎. بعد از آنکه لشپ به تمام خانه‌ها تا «آسمان» موفقانه انداخته شد و رفت و آمد هم صورت گرفت، بازیکن «تپ» را بر فرق سرش می‌گذارد. پشت خود را طرف خانه‌های جز بازی
فرق سرش می‌گذارد. پشت خود را طرف خانه‌های جز بازی می‌گرداند و با حرکت سر لشپ را به خانه اول می‌اندازد. در صورتیکه لشپ به خانه اول بیفتد آن خانه از او می‌شود. بازیکن با کشیدن یک علامت ضرب «چلیپا» در خانه مذکور آن خانه را مُهر می‌کند‎. حالا او در خانه اول ایستاده شده، برای مُهر کردن خانه دوم تمام مراحل فوق را طی می‌نماید. وقتی تمام خانه‌ها مُهر شد و نوبت به «آسمان» رسید، بازیکن لشپ را از بیرون خانه اول به «آسمان» می‌اندازد. رویش را به طرف آسمان بالا می‌گیرد و با احتیاط بدون آنکه به زمین ببیند، به خانه اول پا
با احتیاط بدون آنکه به زمین ببیند، به خانه اول پا می‌گذارد و از حریفش می‌پرسد: صحیا؟ در صورت شنیدن جواب‌های مثبت به خانه‌های دوم، سوم و… می‌رود و هر بار می‌پرسد: صحیا؟ در صورتیکه پایش روی خط نیاید یا به «دریا» نیفتد، حریف جواب داده می‌رود، بلی! بلی! بلی! و به این ترتیب «آسمان» هم مُهر می‌شود و بازیکن به صورت تنهایی یا دسته جمعی با تیمش بازی را می‌برد‎. اگر پای بازیکن روی خط یا «دریا» بیاید یا لشپ با یک ضربه از «آسمان» به خارج پرتاب نشود، نوبت بازیکن می‌سوزد‎. ۳. جرکان. بچه‌ها یک درخت یا دیوار را جر انتخاب
۳. جرکان. بچه‌ها یک درخت یا دیوار را جر انتخاب می‌نمایند یک محل دیگر تقریباً صد متر یا کم وزیاد باشد محل نشانی می‌گویند. بچه همه از نقطه بطرف جر می‌دوند سپس دست خودرا به نشانی زده دوباره بر می‌گردند هرکسی که در محل جر اول آمد او نمبر اول نفر دوم سوم وبلاخره آخر. کسیکه آخر رسید یا اورا خرسواری می‌کنند یا سرش را خار می‌کنند یا همه قدقدک می دهدش. ‏ ۴. گیرکان. طوریست که یک نفر بچه ملا می‌شود باید یک نفر را گیر کند بچه ملا هرکی را گیر کرد او بچه ملا می‌شود. بچه‌های تیز به سرعت از کنار بچه ملا تیر شده با دست بچه
تیز به سرعت از کنار بچه ملا تیر شده با دست بچه ملا را تیله می‌کند زمانیکه بچه ملا دست می‌اندازد فوراً فرار می‌کند. بالاخره یکی را گیر کرده سر آنرا خاریده آن بچه ملا می‌شود. ‏ ۵. چشم پتکان. یکنفر از میان میر می‌شود وچشمهای خودرا با دو دست پت نموده صدا می‌زند صیح است یا (صیاحست) بچه‌ها صدا می‌زنند نی بازمی‌گوید صیاحست تا زمانیکه همه پت نشوند یکی صدا می‌کند نی زمانیکه همه پت شدند میر صدا می‌زند صیاحست هیچ‌کس جواب نمی‌دهد. سپس میر همه را می پالد هرکس را که اول گیر کرد او باید میر شود. طریقه دیگر این سنت طوری
گیر کرد او باید میر شود. طریقه دیگر این سنت طوری است که میر باید همه را بیافت اگر آخرین را نیافت نفرآخری ده پشت میر می‌زند ومیر باید دوباره چشمهای خودرا پت گیرد ودیگران پت شود. ‏ ۶. خم تکه بازی. این سرگرمی پسران شمال افغانستان می‌باشد. بازی طوری است که یک توپ را از گل می‌سازند وسپس خشک نموده در میان قفس کوک مانده همرای دهن خود آواز کبک را می‌کشند. پسران دیگر هم چنین کار را می‌کنند. سپس دوپسر شرط می‌زنند و خم تکه هارا از قفس کشیده جنگ می‌دهند. جنگ آن طوری است که یکی خم تکه خودرا بطرف خم تکه مقابل به سرعت
است که یکی خم تکه خودرا بطرف خم تکه مقابل به سرعت رها می‌کند درین صورت یکی ازین خم تکه‌ها می‌شکند. آن خم تکه که نشکست. بازی از آن می‌شود. ‏ ۷. توپ دنده. توپ دنده بازییست که بین اطفال بسیار مشهور است، در این بازی دو تیم ساخته می‌شود که هر دو دارای شش بازیکن می‌باشند و در میان این شش نفر یکی هم به اصطلاح «میر» ‏است. بعد از انتخاب افراد، پیش از شروع بازی بخاطر نوبت قرعه انداخته می‌شود، نام هر تیم که در قرعه برآمد نوبت اول بازی از آن تیم می‌باشد. وقتی بازی شروع شد اعضای تیمی که اسمش در قرعه برآمده توپ و دنده