payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تونی) برای انتقام به دیدارش می‌آید، جونیور او را با تونی اشتباه می‌گیرد. در آسایشگاه، جونیور همچنان مانند یک رئیس مافیا رفتار می‌کند: به کارکنان رشوه می‌دهد، بازی‌های کارتی ترتیب می‌دهد و با رقبا درگیر می‌شود. بیمار جوانی به نام کارتر چانگ او را به عنوان الگو می‌پرستد. اما پس از یک درگیری و کتک خوردن شدید، جونیور داروهایش را می‌پذیرد و آرام می‌شود. در قسمت پایانی سریال، جونیور که اکنون در یک مرکز دولتی است، حتی خواهرش جنیس را با لیویا اشتباه می‌گیرد. وقتی تونی برای آخرین بار از او دیدار می‌کند، جونیور فقط
برای آخرین بار از او دیدار می‌کند، جونیور فقط او را به عنوان کسی که در کودکی با او بازی می‌کرده به یاد می‌آورد. تونی که از پیشرفت زوال عقل عمویش ناامید شده، با چشمانی اشک‌آلود و بدون گفتن کلمه‌ای، برای همیشه او را ترک می‌کند.
مجموعهٔ من جورجینا هستم () یک برنامهٔ تلویزیونی واقع‌نما (ریالیتی) اسپانیایی است که بر زندگی شخصی جورجینا رودریگز، اینفلوئنسر، کارآفرین و همسر کریستیانو رونالدو تمرکز دارد. این مجموعه در تاریخ ۲۷ ژانویه ۲۰۲۲ از طریق سرویس پخش آنلاین نتفلیکس منتشر شد."" فصل دوم این مجموعه از مارس ۲۰۲۳ آغاز شد. این برنامه عمدتاً بر زندگی جورجینا، کریستیانو رونالدو و فرزندانشان، یعنی کریستیانو جونیور، اوا، ماتئو، آلانا و بلا اسمرالدا تمرکز دارد و همچنین شامل حضور خویشاوندان نزدیک آن‌ها در این مجموعه است. تولید. در تاریخ ۳۱
نزدیک آن‌ها در این مجموعه است. تولید. در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۲۱، جورجینا رودریگز اعلام کرد که میزبان مجموعهٔ واقع‌نمای خود با عنوان «من جورجینا هستم» خواهد بود که پخش آن از ژانویه ۲۰۲۲ آغاز می‌شود. دو روز پیش از انتشار، او در شبکهٔ اجتماعی اینستاگرام خود تریلری از این مجموعه منتشر کرد و اعلام نمود که این برنامه هم‌زمان با جشن تولد ۲۸ سالگی‌اش در دبی منتشر خواهد شد. در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۲، پس از پایان فصل اول، رودریگز تأیید کرد که فصل دوم مجموعهٔ مستند خود ساخته خواهد شد. در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۳، نتفلیکس اعلام کرد که
خواهد شد. در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۳، نتفلیکس اعلام کرد که برنامهٔ واقع‌نمای جورجینا رودریگز تاریخ انتشار مشخصی دارد. او اظهار داشت: «اگر فصل اول موفقیتی بزرگ بود، فصل دوم حتی بهتر خواهد بود.» بدین ترتیب، فصل دوم با عنوان «من جورجینا هستم ۲» در ۲۴ مارس ۲۰۲۳ منتشر شد. این مجموعه به تهیه‌کنندگی اجرایی خوامپی کوفره و خود جورجینا رودریگز برای استودیوهای نتفلیکس ساخته شده است. کینگ همچنین به‌عنوان مدیر تولید این برنامه فعالیت می‌کند. انتشار. فصل اول این مجموعه در تاریخ ۲۷ ژانویه ۲۰۲۲ در اسپانیا و به‌صورت هم‌زمان در سطح
ژانویه ۲۰۲۲ در اسپانیا و به‌صورت هم‌زمان در سطح بین‌المللی از طریق نتفلیکس منتشر شد. فصل دوم این مجموعهٔ مستند با عنوان «من جورجینا هستم» در ۲۴ مارس ۲۰۲۳ در اسپانیا از نتفلیکس پخش شد.
طوطی‌نوک مائوئی یا کیوی‌کیو گونه‌ای از عسل‌کش هاوایی است که بومی جزیره مائویی در هاوایی است. این پرنده فقط در یافت می‌شود. از جنگل‌های نمناک و مرطوب در در دامنه‌های بادگیر هالئآکالا. این گونه به شدت در معرض خطر انقراض است و جمعیت آن در سال ۲۰۱۶، ۲۵۰ تا ۵۴۰ عدد برآورد شده است، اما برآوردهای اخیر کمتر از ۱۵۰ عدد است. شواهد فسیلی نشان می‌دهد که این پرنده زمانی در جنگل‌های خشک در ارتفاعات و همچنین در جزیره ملوکا دیده می‌شده است.
کروپ کا ۵ یک توپ سنگین ریلی بود که توسط آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار می‌گرفت. تاریخچه. توسعهٔ توپ کروپ کا ۵ در سال ۱۹۳۴ آغاز شد و اوّلین آزمایش آن در سال ۱۹۳۶ در داروووو در پومرانی دور در ساحل جنوبی دریای بالتیک انجام شد. آزمایش‌های اوّلیه با یک توپ کالیبر ۱۵۰ میلی‌متری با عنوان "K5M" انجام شدند. هشت عراده از این توپ‌ها برای حمله به فرانسه استفاده شدند. هر چند مشکلاتی در شکافته شدن لولهٔ توپ در هنگام شلیک وجود داشت؛ امّا با تغییراتی در لولهٔ توپ، این مشکل برطرف شد. این توپ‌ها تا پایان
لولهٔ توپ، این مشکل برطرف شد. این توپ‌ها تا پایان جنگ، تحت عنوان "K5 Tiefzug 7 mm" قابل اعتماد بودند. سه عراده از این توپ‌ها در ساحل کانال مانش نصب شدند و قرار بود کشتی‌های بریتانیایی را در کانال هدف قرار دهند، امّا در انجام این کار موفقیتی به دست نیاوردند. دو عراده توپ کروپ کا ۵ که توسط خدمهٔ آلمانی آن‌ها "رابرت" و "لئوپولد" نامگذاری شده بودند، برای مقابله با ورود متفقین به شهر آنتسیو در فوریه ۱۹۴۴ به ایتالیا اعزام شدند. سربازان متفقین که در ساحل گیر افتاده بودند، به دلیل صدایی شبیه به قطار سریع‌السیر که
بودند، به دلیل صدایی شبیه به قطار سریع‌السیر که گلوله‌های توپ ایجاد می‌کردند، به این دو توپ آلمانی لقب «آنزیو آنی» و «آنزیو اکسپرس» داده بودند. در ۱۸ مه ۱۹۴۴، این دو توپ باقی‌ماندهٔ مهمات خود را شلیک کردند و سپس در امتداد راه‌آهن ساحلی به سمت محوطهٔ راه‌آهن در چیویتاوکیا گریختند تا برای تخلیه آماده شوند، امّا این امر غیرممکن بود؛ به همین دلیل، توپ‌ها توسط خدمهٔ آن‌ها منهدم شدند. پیشنهادهایی برای اصلاح یا تولید مدل‌های جدید توپ کروپ کا ۵ هرگز به مرحلهٔ تولید نرسیدند؛ از جمله پیشنهادی که می‌توانست شاسی
تولید نرسیدند؛ از جمله پیشنهادی که می‌توانست شاسی اصلاح‌شدهٔ تانک تیگر ۲ را جایگزین ارابه‌های واگن توپ کند. این پروژه با شکست آلمان نازی به پایان رسید. پرتابه‌ها. کروپ کا ۵ از دو نوع پرتابه با قدرت انفجاری بالا استفاده می‌کرد: پرتابه ۲۸ سانتی‌متری "G35" که ۲۵۵ کیلوگرم (۵۶۲ پوند) وزن داشت و دارای ۳۰٫۵ کیلوگرم (۶۷ پوند) تی‌ان‌تی بود. پرتابه ۲۸ سانتی‌متری "Gr.39 m. Hbgr. Z" که کمی سنگین‌تر بود و ۲۶۵ کیلوگرم (۵۸۴ پوند) وزن داشت و دارای حدود ۴۴٫۵ کیلوگرم (۹۸ پوند) تی‌ان‌تی بود. پرتابه‌ها از قبل دارای شیارهای
تی‌ان‌تی بود. پرتابه‌ها از قبل دارای شیارهای زاویه‌داری در امتداد قسمت میانی خود بودند تا قبل از شلیک با شیار لولهٔ توپ‌ها هم‌تراز باشند. پرتابه‌های کمک‌گیرنده از راکت ۲۸ سانتی‌متری با نام "R. GR.4351" شناخته می‌شدند. این نوع پرتابه‌ها مادّهٔ منفجره حمل می‌کردند و با حدود باروت بی‌دود تقویت شده بودند. وزن آن‌ها بود. ۱۹ ثانیه پس از شلیک، موتور راکت روشن می‌شد و پرتابه با شتاب از میان استراتوسفر عبور می‌کرد. وقتی راکت خاموش می‌شد، بخش مرکزی که موتور راکت در آن قرار داشت، جدا می‌شد و پرتابه به مسیر خود ادامه
قرار داشت، جدا می‌شد و پرتابه به مسیر خود ادامه می‌داد. حداکثر برد این نوع پرتابه بود؛ امّا به دلیل وزن موتور راکت، پرتابه مواد منفجرهٔ کمتری حمل می‌کرد. توپ‌های بازمانده. این توپ‌ها در ۷ ژوئن ۱۹۴۴، اندکی پس از آزادسازی رم توسط متفقین، در کنار راه‌آهنی در شهر چیویتاوکیا کشف شدند. "رابرت" قبل از تسلیم خدمهٔ توپ‌ها تا حدودی نابود شده بود و "لئوپولد" نیز آسیب دیده بود، امّا نه به آن شدّت. "لئوپولد" برای آزمایش و ارزیابی به پایگاه نظامی آبردین پروو گراوند ایالت مریلند فرستاده شد. با این حال، در اوایل سال ۲۰۱۱،
مریلند فرستاده شد. با این حال، در اوایل سال ۲۰۱۱، به دلیل قانون جابه‌جایی و تعطیلی پایگاه‌ها (BRAC) مصوب سال ۲۰۰۵، این توپ به فورت گرگ-آدامز ویرجینیا منتقل شد. هم‌اکنون "لئوپولد" در موزه مهمات ارتش ایالات متحده آمریکا در پادگان نظامی گرگ-آدامز (پترزبورگ، ویرجینیا) نگهداری می‌شود. دومین توپ باقی‌مانده را می‌توان در موزه "باتری تاد"، نزدیک اودانگان در شمال فرانسه مشاهده کرد.
با عشق، مگان () یک مجموعهٔ تلویزیونی سبک زندگی آمریکایی است با اجرای مگان، دوشس ساسکس و به تهیه‌کنندگی اجرایی او است. این مجموعه در ۴ مارس ۲۰۲۵ از نتفلیکس پخش شد. خلاصه داستان. مفهوم "با عشق، مگان" به‌طور رسمی این‌گونه توصیف شده است: تولید. در سپتامبر ۲۰۲۰، دوک و دوشس ساسکس قراردادی خصوصی با نتفلیکس امضا کردند تا «مجموعه‌های داستانی و غیرداستانی، فیلم، مستند و برنامه‌های کودک برای این سرویس استریم تولید کنند». ارزش این همکاری پنج ساله حدود ۱۰۰ میلیون دلار برآورد شد. در آوریل ۲۰۲۴، "ددلاین هالیوود" گزارش داد
شد. در آوریل ۲۰۲۴، "ددلاین هالیوود" گزارش داد که دوک و دوشس ساسکس در حال توسعه دو پروژهٔ غیرداستانی با نتفلیکس از طریق شرکت تولیدی خود، آرچ‌ول پروداکشنز هستند. یکی از این پروژه‌ها یک برنامهٔ آشپزی و باغبانی با حضور مگان خواهد بود که در آن «لذت‌های آشپزی، باغبانی، سرگرمی و دوستی» جشن گرفته می‌شود. "با عشق، مگان" در ۲ ژانویه ۲۰۲۵ معرفی شد. منتقدان اشاره کردند که اولین تریلر این مجموعه یک روز پس از بازگشت دوشس ساسکس به اینستاگرام منتشر شد؛ او سه ماه قبل از ازدواجش با شاهزاده هری حساب شخصی خود را پاک کرده بود.
با شاهزاده هری حساب شخصی خود را پاک کرده بود. مگان به همراه شانل پیس‌نیک، شورانر لیا هاریتون، و آرون سیدمن و الی هولزمن از شرکت دی اینتلکچوال پروپرتی کورپوریشن، تهیه‌کنندگی اجرایی این مجموعه را بر عهده داشت. مایکل استید کارگردانی تمام هشت قسمت را انجام داد که در یک خانهٔ روستایی نزدیک اقامتگاه مگان و هری در مونتسیتو، کالیفرنیا فیلم‌برداری شدند. این مجموعه ابتدا قرار بود در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵ پخش شود، اما به دلیل موج آتش‌سوزی‌های گسترده در جنوب کالیفرنیا، انتشار به ۴ مارس ۲۰۲۵ موکول شد. در ۷ مارس ۲۰۲۵، نتفلیکس
به ۴ مارس ۲۰۲۵ موکول شد. در ۷ مارس ۲۰۲۵، نتفلیکس اعلام کرد که فیلم‌برداری فصل دوم این مجموعه به پایان رسیده و قرار است در پاییز ۲۰۲۵ منتشر شود. با این حال، نتفلیکس تصمیم گرفت فصل جدیدی از این مجموعه تولید نکند، زیرا قرارداد اصلی مگان و پرنس هری با نتفلیکس در سال ۲۰۲۵ لغو شد. با این حال، در اوت ۲۰۲۵ اعلام شد که یک ویژه‌برنامهٔ تعطیلات با عنوان "با عشق، مگان: جشن تعطیلات" در دسامبر ۲۰۲۵ تحت قرارداد جدید چندساله و «اولین نگاه» مگان و همسرش با نتفلیکس منتشر خواهد شد.
بندر آزاد ولادی‌وستوک (روسی: "Свободный Порт Владивосток"، "СПВ") یک رژیم سرمایه‌گذاری ویژه در خاور دور روسیه است. از زمان تأسیس آن در سال ۲۰۱۵، دولت اطمینان داده است که این بندر آزاد یک منطقه اقتصادی متمایز ایجاد می‌کند، سرمایه‌گذاری‌های خارجی را جذب می‌کند، انتقال فناوری را تسهیل می‌کند و تخصص بین‌المللی را پرورش می‌دهد، در حالی که کارآفرینی مردمی را ترویج می‌دهد. رژیم سرمایه‌گذاری ویژه. قانون فدرال شماره ۲۱۲-اف ز «در بندر آزاد ولادی‌وستوک» چهار هدف مرتبط با هم را تشریح می‌کند: کارآفرینان یا سازمان‌های
با هم را تشریح می‌کند: کارآفرینان یا سازمان‌های تجاری می‌توانند در صورت احراز چهار معیار زیر، به عنوان «"ساکنان"» بندر آزاد واجد شرایط باشند: به ساکنان وعده مزایای مالیاتی، سیستم ویزای انعطاف‌پذیرتر، محافظت در برابر ممیزی‌های وقت‌گیر و امکان استفاده از رویه‌های گمرکی خاص منطقه آزاد اقتصادی داده شده است. وزارت توسعه خاور دور روسیه وظیفه دارد از طریق آژانس‌های ترویج تجارت و سرمایه‌گذاری، پشتیبانی اداری را برای ساکنان فراهم کند. همان‌طور که از نام این رژیم ویژه پیداست، هدف اصلی آن ولادی وستوک، پایتخت سرزمین
پیداست، هدف اصلی آن ولادی وستوک، پایتخت سرزمین پریمورسکی و از دسامبر ۲۰۱۸، مرکز اداری ناحیه فدرال خاور دور بود. با این حال، بعدها قلمرو بندر آزاد گسترش یافت تا سایر نقاط خاور دور، از جمله شهرداری‌های سرزمین خاباروبسک و منطقه خودمختار چوکوتکا را نیز پوشش دهد. میراث تاریخی. میراث تاریخی غنی ولادی‌وستوک نقش مهمی در ترویج رژیم بندر آزاد ایفا می‌کند. در قرن نوزدهم، معرفی تجارت بدون عوارض گمرکی در امتداد سواحل دریای اوخوتسک و دریای ژاپن، توسعه خاور دور روسیه را به‌طور قابل توجهی افزایش داد. رژیم تجارت آزاد در
به‌طور قابل توجهی افزایش داد. رژیم تجارت آزاد در سال ۱۸۲۸ در کامچاتکا آغاز شد، در اواسط دهه ۱۸۵۰ به منطقه آمور گسترش یافت و تا سال ۱۸۶۰، کل قلمرو پریمورسکی کرای امروزی، از جمله ولادی وستوک را دربر گرفت. ولادی وستوک در همان سال به عنوان یک قلعه نظامی تأسیس شد. ولادی وستوک تا سال ۱۹۰۹ از وضعیت ویژه برخوردار بود. در سال ۱۹۰۲، سرگئی ویت، دولتمرد تزاری، از خاور دور روسیه به عنوان «پادشاهی تجارت آزاد» یاد کرد. در این مدت، «ایده‌هایی در مورد تجارت آزاد، مرکز تخیل سیاسی» را در خاور دور روسیه اشغال کرده بود. با
سیاسی» را در خاور دور روسیه اشغال کرده بود. با تکیه بر این میراث‌ها، روایت‌های رسمی تأکید می‌کنند که بندر آزاد یک مفهوم جدید نیست، بلکه احیای نقش ژئوپلیتیکی تاریخی منطقه است. طبق ماده ۱ قانون فدرال شماره 212-FZ، مأموریت بندر آزاد، بازپس‌گیری جایگاه تاریخی ولادی‌وستوک و خاور دور روسیه به عنوان «دروازه دریای شرقی» روسیه و تقویت ادغام در اقتصاد آسیا و اقیانوسیه است. به همین ترتیب، گزارش‌های رسانه‌ای، تفسیرهای کارشناسان، تحلیل‌های دانشگاهی، و ارائه‌های آژانس‌های ترویج سرمایه‌گذاری، از اصطلاح «پورتو فرانکو»
ترویج سرمایه‌گذاری، از اصطلاح «پورتو فرانکو» برای توصیف رژیم بندر آزاد استفاده می‌کنند و به این معنی است که این امر تجارت آزاد را احیا کرده و اقتصاد منطقه‌ای را باز خواهد کرد. با این حال، استفاده از اصطلاح «پورتو فرانکو» و تشابهات تاریخی آن با رژیم‌های تجارت بدون عوارض قرن نوزدهم می‌تواند گمراه‌کننده باشد. در حالی که سیاست‌گذاران فدرال در ابتدا بر ترویج تجارت بین‌المللی به عنوان هدف اصلی بندر آزاد تأکید داشتند، تا سال ۲۰۲۰، پنج سال بعد، مشخص شد که قصد آنها تبدیل ولادی‌وستوک - یا هر بخشی از خاور دور روسیه -
ولادی‌وستوک - یا هر بخشی از خاور دور روسیه - به یک منطقه تجارت آزاد نبوده است. نکته مهم این است که به‌طور فزاینده‌ای آشکار می‌شود که بندر آزاد با محاسبات اعلام شده بازار همسو نیست و در موقعیتی نیست که به یک استثنای نئولیبرال در هنجارهای سیاسی و اقتصادی غالب در روسیه تبدیل شود. انتقادات. به گفته ولادیسلاو اینوزمتسف، اقتصاددان و جامعه‌شناس روسی، خاور دور روسیه به اندازه کافی ثروتمند نیست که نقطه ورود جالبی برای سرمایه‌گذاران در روسیه باشد؛ وجود پایگاه ناوگان نظامی در ولادی وستوک می‌تواند مشکل‌ساز باشد؛ علاوه
در ولادی وستوک می‌تواند مشکل‌ساز باشد؛ علاوه بر این، ولادی وستوک خیلی نزدیک به مرز چین و به ویژه دالیان، که آن هم یک بندر آزاد است، قرار دارد. از سوی دیگر، او سرزنش می‌کند که قانون امکان بررسی و لغو وضعیت بندر آزاد را در هر زمان فراهم می‌کند، به این معنی که ثبات برای سرمایه‌گذاران تضمین نمی‌شود. منتقدان معتقدند که تأثیر بندر آزاد بر تنوع اقتصادی ممکن است محدود باشد. آنها همچنین اشاره می‌کنند که بندر آزاد در جذب سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی قابل توجه شکست خورده است. برخی از منتقدان معتقدند که تعداد نسبتاً کم
است. برخی از منتقدان معتقدند که تعداد نسبتاً کم پروژه‌ها از چین، ژاپن و کره جنوبی نشان می‌دهد که این منطقه فاقد زیرساخت‌های کافی برای پشتیبانی از هجوم سرمایه‌گذاری‌ها از منطقه آسیا و اقیانوسیه است. برخی از مشاغل با چالش‌های بوروکراتیک و کاغذبازی‌های اداری مواجه شده‌اند که مانع سهولت انجام کسب‌وکار می‌شود. علیرغم ساده‌سازی رویه‌ها، هنوز هم ممکن است موانع بوروکراتیک وجود داشته باشد که مانع از عملکرد کارآمد شرکت‌ها در بندر آزاد می‌شود.
بندر تجاری مورمانسک () بندری است که در ساحل شرقی خلیج کولا در دریای بارنتز در شهر مورمانسک واقع شده است. این بندر از نظر کالاهای فرآوری شده در رتبه چهارم روسیه قرار دارد و دومین بندر بزرگ در شمال غربی روسیه (پس از بندر سن پترزبورگ) است. بندر مورمانسک یکی از بزرگ‌ترین بندرها بدون یخ در روسیه است و ستون فقرات اقتصاد این شهر را تشکیل می‌دهد. این بندر دارای ۱۳ اسکله است و مجهز به امکانات مدرن جابجایی است: ۵۲ جرثقیل دروازه‌ای با ظرفیت تا ۴۰ تن، ۱ دستگاه کشتی بارگیری با ظرفیت بیش از ۱۰۰۰ تن در ساعت برای جابجایی
با ظرفیت بیش از ۱۰۰۰ تن در ساعت برای جابجایی کنسانتره آپاتیت، ۱۱۳ دستگاه کامیون چنگالی با ظرفیت ۱٫۵ تا ۳۲ تن. این بندر توسط جی اس سی بندر تجاری مورمانسک مدیریت و اداره می‌شود. در آوریل ۲۰۱۳، ۴۹٫۸۶٪ از سهام متعلق به شرکت انرژی زغال‌سنگ سیبری (شرکت انرژی زغال‌سنگ سیبری) بود. از ژانویه ۲۰۱۷، شرکت انرژی زغال‌سنگ سیبری ۷۵٫۴۵٪ از سهام سرمایه در بندر تجاری مورمانسک را در اختیار دارد. ۲۲٪ دیگر سهام توسط یوروکم کنترل می‌شود. هر دو شرکت توسط تاجر روسی، آندری ملنیچنکو، کنترل می‌شوند. تاریخچه. با آغاز جنگ جهانی اول،
کنترل می‌شوند. تاریخچه. با آغاز جنگ جهانی اول، تنها دو بندر روسیه در شمال غربی، آرخانگلسک و سن پترزبورگ (که بعدها به پتروگراد تغییر نام داد) بودند. با این حال، پس از مسدود شدن تنگه‌های بسفر و داردانل امپراتوری عثمانی به روی کشتیرانی خارجی و محاصره بندر سن پترزبورگ در دریای بالتیک، امپراتوری روسیه فقط می‌توانست از بندر شمالی آرخانگلسک استفاده کند. این بندر محدودیت‌هایی داشت: با فرا رسیدن زمستان، هرگونه دریانوردی و کشتیرانی متوقف می‌شد؛ بنابراین، تصمیم به ساخت بندر جدیدی گرفته شد. مکان انتخاب شده در مورمانسک
بندر جدیدی گرفته شد. مکان انتخاب شده در مورمانسک بود، زیرا این بندر توانایی پذیرش ترافیک دریایی در تمام طول سال، نزدیکی به جوامع موجود و سهولت نسبی اتصال آن به شبکه راه‌آهن در حال گسترش امپراتوری را داشت. اولین کار برنامه‌ریزی‌شده در اوایل ژوئیه ۱۹۱۵ آغاز شد و در اول سپتامبر همان سال، کشتی بخار «دروت» با محموله‌ای از نیویورک توانست در یک اسکله موقت پهلو بگیرد. اولین قطار به بندر تقریباً یک سال پس از ساخت راه‌آهن به کندالاکشا رسید. دوره شوروی. پس از اول سپتامبر ۱۹۳۹، از طریق بندر مورمانسک، تحویل محموله به
۱۹۳۹، از طریق بندر مورمانسک، تحویل محموله به اسپانیا آغاز شد. در طول جنگ بزرگ میهنی، کاروان‌های کشورهای متفقین در این بندر تخلیه می‌شدند. در سال ۱۹۶۶، به بندر مورمانسک نشان پرچم سرخ اهدا شد. دوره مدرن. در سال ۱۹۹۴، بندر تجاری مورمانسک به عنوان یک شرکت سهامی دولتی تأسیس شد. بندر مورمانسک، بندرگاه کشتی «سدوف»، یکی از بزرگ‌ترین کشتی‌های بادبانی جهان است. شرکت کشتیرانی مورمانسک همچنین ناوگان یخ‌شکن هسته‌ای روسیه را اداره می‌کند. در ماه مه ۲۰۰۷، تصمیم به ایجاد منطقه آزاد تجاری در بندر مورمانسک گرفته شد. در ۱۵
منطقه آزاد تجاری در بندر مورمانسک گرفته شد. در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۰، مورمانسک رسماً به عنوان منطقه ویژه اقتصادی اعلام شد. هدف اصلی ایجاد زیرساخت‌های قدرتمند حمل و نقل و تجارت، جذب سرمایه‌گذاری و در نهایت توسعه اجتماعی بود. بندر مورمانسک از سه بخش تشکیل شده است: بندر ماهیگیری، بندر تجاری و بندر مسافربری. در سال‌های اخیر، به دلیل افزایش صادرات زغال‌سنگ و تعدادی دیگر از منابع معدنی، روند سرکوب سایر بندرها تجاری وجود داشته است، که تنها مورمانسک زیرساخت‌های لازم برای پذیرش و ذخیره‌سازی را دارد. همچنین، با افزایش
پذیرش و ذخیره‌سازی را دارد. همچنین، با افزایش سودآوری صادرات، به جای فروش در داخل کشور، میزان مصرف ماهی نیز به‌طور قابل توجهی کاهش یافته است. [ "" ] در فوریه ۲۰۱۱، گزارش شد که گروه گنادی تیمچنکو، یکی از مالکان شرکت گانور، بندر تجاری مورمانسک را به قیمت ۲۵۰ میلیون دلار خریداری کرده است. با این حال، در زمان انتشار این گزارش، سخنگوی تیمچنکو وقوع این خرید را تکذیب کرد. در فوریه ۲۰۱۲، شرکت شرکت انرژی زغال‌سنگ سیبری، بزرگ‌ترین شرکت استخراج زغال‌سنگ در روسیه، ۲۴٫۹٪ از سهام دارای حق رأی در بندر مورمانسک را با
۲۴٫۹٪ از سهام دارای حق رأی در بندر مورمانسک را با هزینه ادعایی ۲۶۰ میلیون دلار خریداری کرد. در سال ۲۰۱۳، شرکت چندملیتی تولیدکننده کود، یوروکم، خرید ۴۸٫۲۶٪ از کل سهام عادی و ۳۶٫۲٪ از کل سرمایه سهام منتشر شده بندر تجاری مورمانسک را نهایی کرد. با هزینه ۳٫۱۵ میلیارد روبل، این خرید به یوروکم ۳۶٫۲٪ از حق رأی او جی اس سی را داد. این دو شرکت که متعلق به آندری ملنیچنکو هستند، در مجموع ۵۱٪ از حق رأی در بندر را در اختیار دارند. از سال ۲۰۱۳، شرکت انرژی زغال‌سنگ سیبری ۳۷٫۴۹٪ سهام رأی‌دهنده این بندر را در اختیار داشت.
۳۷٫۴۹٪ سهام رأی‌دهنده این بندر را در اختیار داشت. در سال ۲۰۱۷، شرکت انرژی زغال‌سنگ سیبری ۲۵٫۵٪ سهام بندر مورمانسک را از یوروکم به قیمت ۸٫۷۴ میلیارد روبل یا ۱۴۳ میلیون دلار خریداری کرد. طبق گزارش پورت نیوز، این معامله سهام مالکیت شرکت انرژی زغال‌سنگ سیبری را به ۷۵٫۴۷٪ افزایش می‌دهد. پس از این معامله، یوروکم ۲۲٪ باقی‌مانده از سهام خود در بندر تجاری مورمانسک را در اختیار داشت. دو شرکت، یوروکم و شرکت انرژی زغال‌سنگ سیبری، متعلق به میلیاردر روسی، آندری ملنیچنکو، هستند. از سال ۲۰۱۱، یک پروژه سرمایه‌گذاری با نام
هستند. از سال ۲۰۱۱، یک پروژه سرمایه‌گذاری با نام «توسعه یکپارچه قطب حمل و نقل مورمانسک» در حال انجام است. ساخت قطب حمل و نقل مورمانسک در سال ۲۰۱۳ آغاز شد و تکمیل آن برای سال ۲۰۲۰ برنامه‌ریزی شده است. این امر مورمانسک را قادر می‌سازد تا پایگاه اصلی مسیر دریای شمال و اکتشاف قطب شمال باشد. تا پایان سال ۲۰۱۲، گردش مالی محموله‌ها با ۸٫۶ درصد افزایش به ۱۵٫۶۹ میلیون تن رسید و مورمانسک را به دومین بندر بزرگ باری در شمال غربی روسیه پس از بندر سن پترزبورگ تبدیل کرد. انجمن بندرها دریایی روسیه تخمین می‌زند که بندرها
انجمن بندرها دریایی روسیه تخمین می‌زند که بندرها قطب شمال روسیه در سال ۲۰۱۷، ۷۴٫۲ میلیون تن محموله را جابجا کرده‌اند که نسبت به سال ۲۰۱۶، ۴۹٫۱ درصد افزایش داشته است. بندر مورمانسک تقریباً دو سوم از کل گردش مالی را به خود اختصاص داده است و تقریباً ۵۱٫۷ میلیون تن کالا از طریق بندر آن حمل شده است. این رقم، افزایش ۵۴٫۵ درصدی را در مقایسه با رکوردهای حمل و نقل سال ۲۰۱۶ نشان می‌دهد. این رشد به ترمینال جدید یامال ال‌ان‌جی و پروژه‌های برنامه‌ریزی شده قطب شمال ال‌ان‌جی ۲ نسبت داده شده است. از زمان تحریم صادرات نفت
۲ نسبت داده شده است. از زمان تحریم صادرات نفت روسیه، بندر مورمانسک علاوه بر پریمورسک، اوست-لوگا و نووروسیسک، به بندر اصلی ناوگان سایه روسیه تبدیل شده است.
مسابقات باشگاهی مکونگ ۲۰۱۵ دومین دوره مسابقات باشگاهی مکونگ بود. پنج تیم از برندگان لیگ داخلی مربوطه از کامبوج، لائوس، میانمار، تایلند و ویتنام در این مسابقات شرکت کردند. این مسابقات توسط تویوتا حمایت مالی می‌شود.
کیم هیون جین (؛ زادهٔ ۱۵ نوامبر ۲۰۰۰) که با نام هیون‌جین شناخته می‌شود، خواننده اهل کره جنوبی است. او عضو گروه لونا، زیرگروه آن لونا ۱/۳ و لیدر گروه جانبی آن، لوزمبل است. زندگی اولیه. کیم هیون جین در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۰ در ناحیه گانگ‌دونگ، سئول، کره جنوبی به دنیا آمد. او دو برادر بزرگ‌تر دارد؛ یکی از برادرانش خوانندهٔ گروه موسیقی BI-O-NE و دیگری بازیگر است. هیون‌جین در سال ۲۰۱۹ از دبیرستان دخترانه هان‌سونگ فارغ‌التحصیل شد. هیون‌جین در سال ۲۰۱۳، زمانی که تنها سیزده سال داشت، در قسمت چهلم برنامهٔ واقع‌نمای کره‌ای
سال داشت، در قسمت چهلم برنامهٔ واقع‌نمای کره‌ای "سه احمق" (Three Idiots) حضور یافت. او به عنوان یک زیبای طبیعی معرفی شد و مهارت‌های خود در طناب زدن را نشان داد.
چاتگام آباهانی لیمیتد که با نام‌های چاتوگرام آباهانی یا چاتگام آباهانی نیز شناخته می‌شود، یک باشگاه ورزشی مستقر در چاتگام، بنگلادش است. شاخه‌ای از باشگاه فوتبال چاتگام لیمیتد در سال ۱۹۸۰ در چیتاگونگ تأسیس شد و با نام چاتگام آباهانی شناخته می‌شود. این باشگاه یکی از موفق‌ترین باشگاه‌های فوتبال در این کشور است. این باشگاه در حال حاضر در لیگ برتر بنگلادش، بالاترین سطح فوتبال بنگلادش، رقابت می‌کند. این تیم در فصل ۱۱–۲۰۱۰ از لیگ برتر بنگلادش سقوط کرد. با قهرمانی در لیگ قهرمانی بنگلادش در سال ۲۰۱۳، دوباره به لیگ
در لیگ قهرمانی بنگلادش در سال ۲۰۱۳، دوباره به لیگ برتر بنگلادش صعود کرد. این باشگاه میزبان جام باشگاهی بین‌المللی شیخ کمال بود، تورنمنتی که هر دو سال یک بار به یاد بنیانگذار خود، شیخ کمال. آنها اولین دوره این تورنمنت را در سال ۲۰۱۵ به دست آوردند. این باشگاه اولین جام داخلی بزرگ خود را در سال ۲۰۱۶ با پیروزی در جام استقلال ۲۰۱۶ تحت هدایت مربی اسلواکی، جوزف پاولیک، به دست آورد. چاتگام آباهانی پیش از این در لیگ برتر چاتگام و بعداً در لیگ برتر بنگلادش، رقابت شدیدی با چاتگام محمدان داشت.
همسر مینیاتوری () یک مجموعه تلویزیونی کمدی برای شبکهٔ پیکاک که با بازی متیو مک‌فادین و الیزابت بنکس است. داستان. یک زوج متأهل برای کسب قدرت در رابطهٔ خود با یکدیگر رقابت می‌کنند، که این رقابت به دلیل یک حادثهٔ فناوری پیچیده‌تر می‌شود. تولید. این مجموعهٔ کمدی درام در مارس ۲۰۲۴ از سوی شبکهٔ پیکاک به صورت مستقیم سفارش تولید گرفت. مجموعه توسط جنیفر ایمز و استیو ترنر ساخته و تهیه‌کنندگی اجرایی شده است؛ آن‌ها همچنین نقش شورانر را بر عهده دارند. داستان این مجموعه اقتباسی از داستان کوتاه با همین نام نوشتهٔ مانوئل
اقتباسی از داستان کوتاه با همین نام نوشتهٔ مانوئل گونزالس است. مایکل النبرگ و لیندسی اسپیرینگر نیز به عنوان تهیه‌کنندگان اجرایی از طرف شرکت مدیا رس فعالیت می‌کنند. گرگ موتلا کارگردانی دو قسمت اول را بر عهده دارد و او نیز به عنوان تهیه‌کنندهٔ اجرایی در پروژه مشارکت دارد. بازیگران اصلی متیو مک‌فادین و الیزابت بنکس هستند که هر دو علاوه بر بازیگری، تهیه‌کنندگان اجرایی مجموعه نیز هستند. در ژانویه ۲۰۲۵، زوئی لیستر-جونز، سوفیا روسینسکی، او.تی. فاگبنلی، سیان کلیفورد و رونی چنگ به جمع بازیگران اضافه شدند. در مارس
و رونی چنگ به جمع بازیگران اضافه شدند. در مارس ۲۰۲۵، آصف مندوی، رونگ فو و تریشا بلک نیز به بازیگران پیوستند. فیلم‌برداری اصلی در تورنتو، انتاریو، کانادا از ژانویه ۲۰۲۵ آغاز شد و برنامه‌ریزی شده بود که تا بهار ۲۰۲۵ و تا ماه ژوئیه ادامه یابد. این مجموعه به صورت بین‌المللی توسط سونی پیکچرز تله‌ویژن توزیع خواهد شد.
باشگاه فوتبال کی-الکتریک که معمولاً با نام کی-الکتریک یا به اختصار کی‌ای شناخته می‌شود، به عنوان بخش فوتبال کی-الکتریک فعالیت می‌کرد. این باشگاه در لیگ برتر پاکستان بازی می‌کرد. ورزشگاه خانگی این باشگاه که در کراچی، سند واقع شده بود، ورزشگاه فوتبال مردم بود. رنگ‌های باشگاه که در نشان و لباس آنها منعکس شده بود، آبی و نارنجی بودند.
باشگاه ورزشی سالید یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای سری‌لانکایی است که در انورادهاپورا، ناحیه انورادهاپورا مستقر است. این تیم که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد، در لیگ قهرمانان سری‌لانکا بازی می‌کند.
اِمه ایزاگیری ایزاگیری (زادهٔ ۸ اوت ۱۹۹۲) موسیقی‌دان پرویی غیردوگانه است که آثارش آمیزه‌ای از موسیقی پرویی با تجربه‌گرایی صوتی و نقد اجتماعی است. کارهای او به مضامینی همچون هویت، خودشناسی، حافظه و مقاومت می‌پردازد و موسیقی را به رسانه‌ای برای اعتراض و بازتاب تبدیل می‌کند. او در پروژه‌های هنری و فرهنگی گوناگون، چه در پرو و چه در دیگر کشورها، مشارکت داشته‌است. زندگی شخصی و آغازین. ایزاگیری در لیما و در خانواده‌ای اهل موسیقی بزرگ شد. او در ۱۳ سالگی نخستین بار گرایش جنسی خود را به عنوان فرد دوجنس‌گرا آشکار کرد.
جنسی خود را به عنوان فرد دوجنس‌گرا آشکار کرد. در دوران نوجوانی تلاش کرد گرایش جنسی خود را تغییر دهد تا با انتظارات جامعه کاتولیک اطرافش سازگار شود. از ۱۶ سالگی، ایزاگیری از موسیقی برای بیان هویت و تجربه‌های خود استفاده کرده‌است. او در رشتهٔ «ترانهٔ مردمی» در دانشکدهٔ هنرهای نمایشی دانشگاه کاتولیک پرو در لیما آموزش دید. در دوران دانشگاه، تصمیم گرفت از کلیسای کاتولیک رومی خارج شود. به عنوان چهره‌ای شناخته‌شده در جامعه ال‌جی‌بی‌تی، ایزاگیری می‌کوشد با موسیقی خود به تجربه‌ها و روایت‌های گوناگون در جامعهٔ پرو
خود به تجربه‌ها و روایت‌های گوناگون در جامعهٔ پرو توجه دهد. او جنسیت خود را غیردوگانه، نه مرد و نه زن، توصیف می‌کند. در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۶، اِمه گفته بود که آشکار کردن هویت ال‌جی‌بی‌تی ممکن است تأثیر منفی بر پذیرش عمومی او بگذارد، اما برایش مهم‌تر این است که با آثارش به دیده‌شدن این هویت کمک کند. زندگی هنری. ایزاگیری آثار خود را در فضاهای فرهنگی و جشنواره‌ها ارائه کرده‌است، از جمله در مرکز فرهنگی اسپانیا در لیما و انجمن فرهنگی پرویی آمریکای شمالی (ICPNA)، که در آن‌ها بخشی از نمایشگاه‌ها و پروژه‌هایی
که در آن‌ها بخشی از نمایشگاه‌ها و پروژه‌هایی بوده که موسیقی را با دیگر رشته‌های هنری پیوند می‌دهند. از موضوعاتی که در آثارش به آن پرداخته، می‌توان به مشکلات اجتماعی همچون خشونت جنسیتی و مبارزه برای حقوق جوامع حاشیه‌نشین اشاره کرد. سبک او ترکیبی از عناصر سنتی با تجربه‌گرایی صوتی است. در سال ۲۰۲۱، ایزاگیری بخشی از پروژهٔ «Sobrevivir» در انجمن فرهنگی پرویی آمریکای شمالی (ICPNA) بود. او با هنرمندان تراجنسیتی آنجلینا میلادی (رقصنده و طراح رقص) و آلمندرا پاملا (موسیقی‌دان و آهنگساز) همکاری کرد. نمایشگاه گروهی