payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(فرانسه) زندگی کرد و حدود سال ۱۸۰۰ به کشور مادری خود بازگشت. آخرین سال‌های زندگی او در کازاله گذشت، جایی که ناگهان بر اثر سکته درگذشت. رومانلی با تدریس و نوشتن اشعار عبری و ایتالیایی برای عروسی‌ها، جشن‌های میهن‌پرستانه و مناسبت‌های مشابه امرار معاش می‌کرد؛ اما از آنجایی که دمدمی مزاج و اهل تمسخر دین بود، دشمنان زیادی برای خود تراشید و همیشه در فقر شدید زندگی می‌کرد. او علاوه بر اشعار عبری، ترجمه‌هایی، به ویژه از کتاب دعا، از عبری به ایتالیایی و از ایتالیایی به عبری نوشت. از جمله ترجمه‌های قابل توجه او از
به عبری نوشت. از جمله ترجمه‌های قابل توجه او از ایتالیایی می‌توان به ملودرام «تمیستوکلس» اثر متاستازیو و تراژدی «مروپه» اثر مافی اشاره کرد. دومی توسط ویکرت، یک راهب بندیکتی (رم، ۱۹۰۳، چاپ دوم ۱۹۰۴) ویرایش شده است، در حالی که اولی هنوز به صورت نسخه خطی است. رومانلی برای نام‌های موجود در نسخه اصلی، جایگزین‌های عبری ارائه می‌دهد، مانند مِراب به جای مِروپه، پالتی به جای پولیفونته و غیره. نسخه عبری، اگرچه به معنای واقعی کلمه از نسخه اصلی پیروی نمی‌کند، اما نه تنها شاعرانه است، بلکه ترجمه‌ای وفادار نیز می‌باشد.
لشکر ۲۴ پینرولو () یک لشکر پیاده‌نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. این لشکر در کیتی مستقر بود و هنگ‌های آن در منطقه آبروتزو قرار داشتند. این لشکر به نام شهر پینرولو نامگذاری شده بود. انبارهای هنگ این لشکر با لشکر ۶۲ پیاده مارماریکا که در درنا در لیبی مستقر بود و افراد خود را از آبروتزو استخدام و آموزش می‌داد، مشترک بود. تاریخچه. اصل و نسب این لشکر با تیپ پینرولو که در ۲۱ دسامبر ۱۸۲۱ تأسیس شد، آغاز می‌شود که در ۱۹ دسامبر ۱۸۳۱ به هنگ‌های ۱ و ۲ پیاده‌نظام تحت فرماندهی این تیپ تقسیم شد. در ۴ مه
پیاده‌نظام تحت فرماندهی این تیپ تقسیم شد. در ۴ مه ۱۸۳۹، این دو هنگ به عنوان تیپ هنگ ۱۳ «پینرولو» و تیپ هنگ ۱۴ پینرولو شماره گذاری شدند. جنگ جهانی اول. این تیپ در جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا جنگید. در ۱۰ نوامبر ۱۹۲۶، این تیپ نام تیپ ۲۴ پیاده را به خود گرفت و هنگ ۲۲۵ پیاده آرتزو را از تیپ منحل شده «آرتزو» دریافت کرد. این تیپ، بخش پیاده‌نظام لشکر ۲۴ سرزمینی کییتی بود که شامل هنگ ۱۸ توپخانه نیز می‌شد. در سال ۱۹۳۴، این لشکر نام خود را به لشکر ۲۴ پیاده گران ساسو تغییر داد. جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی. این لشکر در
تغییر داد. جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی. این لشکر در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی شرکت کرد، جایی که در منطقه تیگرای فعالیت داشت و در نبرد شایر جنگید. پس از جنگ، این لشکر به ایتالیا بازگشت. در ۱ مارس ۱۹۳۷، هنگ ۲۲۵ پیاده آرتزو به لشکر ۶۳ پیاده سیرنه در لیبی منتقل شد. در ۱ مارس ۱۹۳۸، هنگ ۲۲۵ پیاده‌نظام «آرتزو» به هنگ ۱۵۸ پیاده لیگوریا تغییر نام داد و در همان روز، هنگ ۲۲۵ پیاده آرتزو در آسکولی پیچنو از نو تأسیس شد. در ۲۴ مه ۱۹۳۹، این لشکر، هنگ ۲۲۵ پیاده آرتزو را به لشکر ۵۳ پیاده تازه فعال شده «آرتزو» واگذار کرد. در
۵۳ پیاده تازه فعال شده «آرتزو» واگذار کرد. در همان روز، تیپ ۲۴ پیاده منحل شد و دو هنگ پیاده‌نظام باقی مانده تحت فرماندهی مستقیم لشکر قرار گرفتند و هنگ ۱۸ توپخانه نام «پینرولو» را به خود گرفت. جنگ جهانی دوم. در طول حمله ایتالیا به فرانسه در ژوئن ۱۹۴۰، این لشکر نیروی ذخیره سپاه اول ارتش بود و در منطقه مونچنیسیو و باردونکیا باقی ماند. جنگ یونان و ایتالیا. در ژانویه ۱۹۴۱، این لشکر برای تقویت جبهه در حال فروپاشی ایتالیا در جریان حمله یونان در جنگ یونان و ایتالیا به آلبانی اعزام شد. در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۱، این لشکر
به آلبانی اعزام شد. در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۱، این لشکر در برات بود و وارد جبهه نزدیک کلسیِر شد. این لشکر در ماه بعد در نبردهای دفاعی جنگید که با دفاع از تپِلِنِه به پایان رسید. از ۹ مارس ۱۹۴۱، این لشکر در حمله بهاری ایتالیا شرکت کرد و پس از نبردی سخت به چارشووه در مرز یونان و آلبانی پیشروی کرد. در ۶ آوریل، تهاجم نیروهای محور به یوگسلاوی آغاز شد و در ۸ آوریل ۱۹۴۱، پینِرولو به مرز آلبانی و یوگسلاوی در نزدیکی دریاچه اوهرید حرکت کرد، از مرز عبور کرد و اوهرید در مقدونیه را تصرف کرد. از ۹ آوریل، این لشکر در پرِنِخاس
را تصرف کرد. از ۹ آوریل، این لشکر در پرِنِخاس بود. در ژوئن ۱۹۴۱، این لشکر برای سرکوب مقاومت رو به رشد یونان به لاریسا در تسالی، یونان منتقل شد. در طول مدت حضورش در تسالی، پینرولو غیرنظامیان یونانی را در قتل‌عام دومنیکون به قتل رساند. در نوامبر ۱۹۴۱، هنگ ۵۰ پیاده پارما از لشکر ۴۹ پیاده پارما، هنگ ۳۱۳ پیاده پینرولو را در ماچراتا تشکیل داد. هنگ ۳۱۳ پیاده در مارس ۱۹۴۲ به پینرولو در یونان پیوست. در حالی که پینرولو در یونان مشغول انجام وظیفه اشغال بود، هنگ ۱۴ پیاده‌نظام «پینرولو» در ۱ ژانویه ۱۹۴۲، هنگ ۲۳۵ پیاده
«پینرولو» در ۱ ژانویه ۱۹۴۲، هنگ ۲۳۵ پیاده پیچنو را برای لشکر ۱۵۲ پیاده پیچنو تشکیل داد. این لشکر تا زمان اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ به انجام وظیفه ضد پارتیزانی خود ادامه داد. در آشفتگی پس از آتش‌بس، این لشکر تنها لشکر ایتالیایی در یونان قاره‌ای بود که از درخواست‌های آلمان برای تسلیم شدن امتناع ورزید. در حالی که لشکر ۲۹ پیمونته، لشکر ۳۶ فورلی، لشکر ۳۷ مودنا، لشکر ۵۶ کاساله و لشکر ۵۹ کالیاری به نیروهای پایین‌تر آلمانی تسلیم شدند، پینرولو از لاریسا در برابر حملات آلمان دفاع کرد. در ۱۵ سپتامبر،
در برابر حملات آلمان دفاع کرد. در ۱۵ سپتامبر، این لشکر به رشته کوه پیندوس نقل مکان کرد، جایی که فرمانده لشکر، آدولفو اینفانته، با میانجیگری یک هیئت نظامی بریتانیا، توافق‌نامه همکاری با ارتش آزادی‌بخش خلق یونان منعقد کرد. با این حال، تا ماه اکتبر، ارتش آزادی‌بخش خلق یونان نیروهای باقی‌مانده پینرولو را مجبور به تسلیم آذوقه و سلاح‌های خود کرد و از سربازان ایتالیایی به عنوان نیروی کار اجباری برای بقیه جنگ استفاده کرد. بقایای این لشکر در مارس ۱۹۴۵ به ایتالیا بازگردانده شدند. در ۱۵ آوریل ۱۹۵۲، ارتش ایتالیا لشکر
شدند. در ۱۵ آوریل ۱۹۵۲، ارتش ایتالیا لشکر پیاده‌نظام «پینرولو» را از نو تشکیل داد. در ۱ سپتامبر ۱۹۶۲، این لشکر به تیپ کاهش یافت و از آن زمان تاکنون با نام تیپ مکانیزه پینرولو فعال بوده است.
پاراگونه. واژه «پاراگونه» به معنای «مقایسه» است و از دو بخش یونانی para به معنای «پیرامون» و agon به معنای «جدال، کشمکش یا مسابقه» تشکیل شده است. در ایتالیایی، این واژه همچنین برای اشاره به سنگ محک طلا و نقره به کار می‌رفته و معنای «رقابت» را نیز منتقل می‌کند.«پاراگونه» نام دست‌نوشته‌ای از لئوناردو داوینچی است که ابتدا توسط گولیلمو ماندزی ، ناشر سده نوزدهمی مجموعه آثار داوینچی، بر این اثر گذاشته شد و از آن زمان به بعد، این عنوان برای نوشته‌هایی که به صورت جدلی به مقایسه هنرها می‌پردازند، استفاده می شود.این
به مقایسه هنرها می‌پردازند، استفاده می شود.این رساله، نخستین بخش از هشت بخش رساله داوینچی درباره نقاشی است که شامل مجموعه‌ای از ۱۸ دفترچه بوده و توسط فرانچسکو ملزی ، شاگرد داوینچی، در فاصله سال‌های ۱۵۲۰ تا ۱۵۷۰ گردآوری شده است. در دوران رنسانس ایتالیا، بحث درباره مقایسه هنرها بسیار پررونق بود و داوینچی در این کتاب، نقاشی را بر شعر ، موسیقی و مجسمه‌سازی برتری داد. تأثیر این دیدگاه را می‌توان در بسیاری از نظام‌های فلسفی پس از رنسانس مشاهده کرد. به عنوان نمونه ،شوپنهاور موسیقی را عالی‌ترین هنر می‌دانست و بر
،شوپنهاور موسیقی را عالی‌ترین هنر می‌دانست و بر این باور بود که تنها موسیقی قادر است تمام جنبه‌های اراده‌ای که به زندگی مربوط است را به‌طور کامل بیان کند، در حالی که هایدگر عقیده داشت که همه هنرها با لذت‌های شعرسرایی ("Dichtung") پیوند دارند.
آنپیلوفکا () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
لشکر ۵۶ کازاله () لشکر پیاده‌نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. لشکر کازاله در ۱۵ ژوئن ۱۹۳۹ در فورلی فعال شد و به نام شهر کازاله مونفراتو نامگذاری شد و بیشتر افراد خود را از منطقه رومانیا استخدام کرد. این لشکر به عنوان نیروی اشغالگر و مسلح به یونان اعزام شد. در آنجا، این لشکر پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، توسط نیروهای مهاجم آلمانی در منطقه اتولیا-آکارنانیا یونان منحل شد. تاریخچه. اصل و نسب این لشکر با تیپ «کازاله» که در ۲۱ دسامبر ۱۸۲۱ تأسیس شد، آغاز می‌شود که در ۲۵ اکتبر
دسامبر ۱۸۲۱ تأسیس شد، آغاز می‌شود که در ۲۵ اکتبر ۱۸۳۱ به هنگ‌های پیاده‌نظام اول و دوم تحت فرماندهی تیپ تقسیم شد. در ۴ مه ۱۸۳۹، این دو هنگ به عنوان هنگ‌های پیاده‌نظام یازدهم و دوازدهم شماره گذاری شدند. جنگ جهانی اول. این تیپ در جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا جنگید. در ۲۸ اکتبر ۱۹۲۶ فرماندهی تیپ منحل شد و دو هنگ این تیپ به تیپ‌های دیگر منتقل شدند: هنگ یازدهم پیاده‌نظام «کاساله» به تیپ هفدهم پیاده‌نظام و هنگ دوازدهم پیاده‌نظام «کاساله» به تیپ دوازدهم پیاده‌نظام. در ۲۴ مه ۱۹۳۹، هنگ ۱۲ پیاده‌نظام «کازاله» در
در ۲۴ مه ۱۹۳۹، هنگ ۱۲ پیاده‌نظام «کازاله» در تریسته نام خود را به هنگ ۷۳ پیاده‌نظام «لومباردیا» تغییر داد و به لشکر تازه فعال شده ۵۷ پیاده‌نظام «لومباردیا» پیوست. در همان تاریخ، یک هنگ دوازدهم پیاده‌نظام جدید «کازاله» در چزنا تشکیل شد. در ۱۵ ژوئن ۱۹۳۹، لشکر ۵۶ پیاده‌نظام «کازاله» در فورلی فعال شد و دو هنگ پیاده‌نظام همنام خود و هنگ توپخانه ۵۶ تازه تأسیس «کاساله» را دریافت کرد. جنگ جهانی دوم. در ۱۴ مارس ۱۹۴۱، لشکر کازاله ایتالیا را به مقصد آلبانی ترک کرد تا حمله بهاری شکست‌خورده ایتالیا در طول جنگ یونان و
حمله بهاری شکست‌خورده ایتالیا در طول جنگ یونان و ایتالیا را تقویت کند. این لشکر بلافاصله وارد جبهه در دره شوشیچه شد. تا ۲۰ مارس ۱۹۴۱، کازاله به سپاه بیست و پنجم ارتش اختصاص یافت و در منطقه تپلنه جنگید. ارتباط با نیروهای یونانی در حال عقب‌نشینی اندکی پس از آغاز نبرد یونان در ۶ آوریل ۱۹۴۱ قطع شد و کازاله در امتداد رودخانه درین با احتیاط پیشروی کرد. در ۱۸ آوریل ۱۹۴۱، لشکر کازاله در لومی ای کاردیقیت با یک عقبه یونانی روبرو شد و تا ۱۹ آوریل ۱۹۴۱، لشکر به گیروکاستر رسیده بود. در ۲۲ آوریل ۱۹۴۱، لشکر به مرز یونان
رسیده بود. در ۲۲ آوریل ۱۹۴۱، لشکر به مرز یونان در نزدیکی دلویناکی رسید، جایی که با گشت‌های آلمانی روبرو شد. پس از آن، از این لشکر برای عملیات پاکسازی در یونان در منطقه زیتسا، نگرادس و پارامیتیا استفاده شد. در حالی که لشکر ۵۶ پیاده‌نظام «کاسال» در یونان مشغول به انجام وظیفه بود، انبارهای هنگ این لشکر در ایتالیا، لشکر ۱۵۳ پیاده‌نظام «ماچراتا» را تشکیل دادند: انبار هنگ یازدهم پیاده‌نظام «کازاله» هنگ ۱۲۱ پیاده‌نظام «ماچراتا»، انبار هنگ دوازدهم پیاده‌نظام «کازاله» هنگ ۱۲۲ پیاده‌نظام «ماچراتا» و انبار هنگ ۵۶
هنگ ۱۲۲ پیاده‌نظام «ماچراتا» و انبار هنگ ۵۶ توپخانه «کازاله» هنگ ۱۵۳ توپخانه «ماچراتا» را تشکیل دادند. پس از اتمام این وظیفه، کازاله به جنوب خلیج آمبراسیا منتقل شد و پادگان‌هایی در آگرینیو، آمفیلوچیا و میسولونگی تأسیس کرد. این لشکر چندین حمله ضد پارتیزانی در آگرینیو، کاتو آخایا، کریسوویتسا و سایر مکان‌ها انجام داد. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، بخش‌هایی از هنگ یازدهم پیاده‌نظام به پارتیزان‌های یونانی پیوستند، در حالی که بقیه لشکر توسط نیروهای آلمانی منحل شد.
کلیسای کوچک پازی (ایتالیایی: Cappella dei Pazzi) کلیسایی است که در "اولین صومعه" در ضلع جنوبی کلیسای سانتا کروچه در فلورانس ایتالیا واقع شده است. این کلیسا که معمولاً به فیلیپو برونلسکی نسبت داده می‌شود، یکی از شاهکارهای معماری رنسانس محسوب می‌شود. تاریخچه. اگرچه بودجه این کلیسا در سال ۱۴۲۹ توسط آندره‌آ پازی، رئیس خانواده پازی، که ثروتشان پس از مدیچی در رتبه دوم قرار داشت، جمع‌آوری شد، اما ساخت آن تا حدود سال ۱۴۴۲ آغاز نشد. این کلیسا در سال ۱۴۷۸ تکمیل شد. این ساختمان به عنوان یک شاهکار رنسانس اولیه در نظر
ساختمان به عنوان یک شاهکار رنسانس اولیه در نظر گرفته می‌شود. این بنا که قبلاً اثری از فیلیپو برونلسکی (متوفی ۱۴۴۶) در نظر گرفته می‌شد، اکنون تصور می‌شود که او مسئول طرح آن بوده است که بر اساس اشکال هندسی ساده، مربع و دایره است، اما نه برای اجرا و جزئیات ساختمان. رایج‌ترین استدلال برای نسبت دادن این بنا به برونلسکی، شباهت آشکار این کلیسا به کلیسای قدیمی سن لورنزو است. برخی دیگر استدلال می‌کنند که سبک او در این فاصله بیست ساله توسعه یافته و کلیسای پاتزی نمایانگر یک گام رو به عقب است. اولین اشاره کتبی به
یک گام رو به عقب است. اولین اشاره کتبی به برونلسکی به عنوان معمار، توسط نویسنده‌ای ناشناس در دهه ۱۴۹۰ نوشته شده است. محققان اکنون این کلیسا را ​​​​احتمالاً کار جولیانو دا مایانو یا میکلوتزو می‌دانند. نمایی که تصور می‌شود توسط برونلسکی آغاز شده باشد و فقط نمای پایینی آن دیده می‌شود، تا حدی با افزودن یک ایوان پنهان شده است. الهام اصلی این اثر، صومعه دومینیکن سانتا ماریا نوولا، واقع در فلورانس، بوده است. هدف اصلی این ساختمان، خانه‌ی کلیسای جامع (اتاق جلسات برای شورای حکومتی) و استفاده به عنوان کلاس درس برای
شورای حکومتی) و استفاده به عنوان کلاس درس برای آموزش راهبان و سایر اهداف مذهبی بود. همچنین یک کلیسای کوچک در پشت محراب وجود داشت که خانواده‌ی سفارش‌دهنده حق دفن مردگان خود را در آن داشتند. انگیزه‌ی پنهان پازی‌ها از ساخت این کلیسا احتمالاً ایجاد نشانه‌ای بر شهر فلورانس و تأکید بر ثروت و قدرت خود بود. این واقعیت که شهر در آن زمان با شهر همسایه در جنگ بود و هنوز بودجه‌ی ساخت این کلیسا را ​​​​به دست می‌آورد، اهمیت آن را برای خانواده‌ی پازی و مردم فلورانس نشان می‌داد. اندازه‌ی کلیسا توسط دیوارهای موجود از پیش
می‌داد. اندازه‌ی کلیسا توسط دیوارهای موجود از پیش تعیین شده بود و وضعیتی غیرمعمول ایجاد می‌کرد، با این حال، فضا مانند محراب قدیمی که الگوی این ساختمان بود، مربع نبود، بلکه مستطیل شکل و شبیه به یک گذرگاه بود و بنابراین در تضاد با محراب مربعی شکل و محوری قرار گرفته بود. با وجود این، و تاریخ پیچیده‌اش، این ساختمان به ما بینشی از جاه‌طلبی‌های معماران رنسانس در تلاششان برای ایجاد انسجام در زبان معماری ستون‌ها، ستون‌های نیم‌ستون، طاق‌ها و گنبدها می‌دهد. بین ستون‌های نیم‌ستون در جناح کلیسا، پنل‌های بلند، خالی و
نیم‌ستون در جناح کلیسا، پنل‌های بلند، خالی و گرد و بالای آنها، دایره‌ها، نقوش تزئینی رایج رنسانس، وجود دارد. معماری داخلی با استفاده از پیترا سرنا، نوعی ماسه‌سنگ تیره، مرغوب و ریزدانه، به خوبی نمایان شده است، هرچند در واقع سازه‌ی باربر ساختمان، مصالح آن است، یعنی دیوارهایی که طاق‌ها و گنبدها را نگه می‌دارند، نه ستون‌های ستونی که بیشتر تزئینی هستند تا سازه‌ای. تندی‌های حواریون نشسته اثر لوکا دلا روبیا است که تزئینات سفالی گنبد ایوان را نیز انجام داده است. گردی‌های سفالی لعاب‌دار چهار انجیلی درون کلیسا از
گردی‌های سفالی لعاب‌دار چهار انجیلی درون کلیسا از تندی‌های مشابه اثر دوناتلو در محراب قدیمی سن لورنزو، فلورانس، گرفته شده است، با این ویژگی که هر انجیلی کتابی را باز نگه داشته است که به نظر می‌رسد آن قدیس در حال کپی کردن آن است، یک شمایل‌نگاری غیرمعمول.
انیا ناوارینی (؛ ۱ آوریل ۱۸۸۵ – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در جنگ جهانی دوم حضور داشت. وی از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ به‌عنوان فرمانده لشکر ۵۶ کازاله فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. انیا ناوارینی در سال ۱۸۸۵ زادهٔ شد. وی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۰۵ در ارتش سلطنتی ایتالیا آغاز کرد. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱، ناوارینی فرماندهی لشکر ۵۶ پیاده کازاله را بر عهده داشت. در ۱۴ مارس ۱۹۴۱، این لشکر برای شرکت در جنگ یونان و ایتالیا به آلبانی سوار کشتی شد. پس از حمله آلمان به یونان، ناوارینی به جبهه شمال آفریقا منتقل شد و در آنجا
ناوارینی به جبهه شمال آفریقا منتقل شد و در آنجا فرماندهی سپاه بیست و یکم ارتش را بر عهده گرفت. در آفریقا، ناوارینی به یکی از معتمدترین دستیاران اروین رومل تبدیل شد و در برهه‌ای از زمان نیز به عنوان فرمانده گروه فرماندهی عالی ایتالیا در شمال آفریقا منصوب شد تا اینکه در ۱۴ اکتبر ۱۹۴۲ به ایتالیا بازگشت. او به درخواست مستقیم رومل، برای نبرد دوم العلمین به شمال آفریقا بازگشت و بار دیگر فرماندهی سپاه بیست و یکم را بر عهده گرفت. پس از شکست ارتش پانزر آفریقا، او تا فوریه ۱۹۴۳ فرماندهی واحدهای بازمانده را بر عهده
فوریه ۱۹۴۳ فرماندهی واحدهای بازمانده را بر عهده داشت، تا اینکه پس از شکست اجتناب‌ناپذیر جبهه شمال آفریقا در تونس، به ایتالیا منتقل شد. ناوارینی که پس از آتش‌بس کاسیبیله به عنوان فرمانده سپاه نوزدهم ارتش در کامپانیا منصوب شده بود، موفق به فرار و رسیدن به شمال ایتالیا شد، جایی که به نیروهای ارتش تازه تأسیس جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست. از سال ۱۹۴۴، او فرمانده واحد آموزش نیروهای ویژه ارتش جمهوری اجتماعی ایتالیا شد. پس از پایان جنگ، در آوریل ۱۹۴۵، او تحت یک فرآیند اداری پاکسازی سیاسی قانونی ("محاکمه اداری")
اداری پاکسازی سیاسی قانونی ("محاکمه اداری") قرار گرفت و نقش و رتبه خود را از دست داد، اما در طول همان سال، چنین اقداماتی با تصمیم قانونی یک دادگاه عالی عدالت ("محاکمه قضایی") لغو شد.
لشکر ۵۹ کالیاری () یک لشکر پیاده‌نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. لشکر کالیاری به عنوان یک لشکر پیاده‌نظام کوهستانی طبقه‌بندی می‌شد، به این معنی که توپخانه این لشکر به جای کالسکه‌های اسبی لشکرهای پیاده‌نظام خطی، توسط قاطرهای بارکش جابجا می‌شد. لشکرهای واقعی جنگ کوهستانی ایتالیا، شش لشکر آلپاین بودند که توسط نیروهای کوهستانی آلپینی اداره می‌شدند. این لشکر در ۵ آوریل ۱۹۳۹ در ورچلی تشکیل شد و به نام شهر کالیاری نامگذاری شد. این لشکر که در ورچلی مستقر بود، تقریباً به‌طور کامل از مردانی از شمال
مستقر بود، تقریباً به‌طور کامل از مردانی از شمال پیمونت، به ویژه از شهرهای ورچلی و ایوریا تشکیل شده بود. این لشکر در جنگ یونان و ایتالیا در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۱ شرکت کرد و سپس به عنوان یک واحد پادگانی به پلوپونز در یونان اعزام شد. در آنجا، پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل بین ایتالیا و متفقین در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، این لشکر توسط نیروهای مهاجم آلمانی منحل شد.
مردم مضطرب (؛ عنوان اصلی سوئدی: Folk med ångest) رمانی از نویسندهٔ سوئدی فردریک بکمن است که در سال ۲۰۱۹ توسط انتشارات فروم منتشر شد. این رمان در سال ۲۰۲۱ به زبان انگلیسی نیز منتشر شد. این اثر در یک مجموعه تلویزیونی با همین نام در نتفلیکس اقتباس شد که در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۱ پخش شد. بازخوردها. "واشینگتن پست" نوشت که «بکمن بار دیگر جوهرهٔ پرهرج و مرج انسان بودن را به تصویر می‌کشد». "یواس‌ای تودی" این رمان را «داستانی دربارهٔ این‌که مهربانی و همدلی چقدر در گذراندن هر روز اهمیت دارند – درسی برای زمانهٔ ما» توصیف کرد.
روز اهمیت دارند – درسی برای زمانهٔ ما» توصیف کرد. "پیپل" رمان را «داستانی عجیب و در عین حال بزرگوارانه؛ زیرک، خردمندانه و اغلب خنده‌دار» ستود. اقتباس‌ها. این رمان در مینی‌سریال شش قسمتی اقتباس شد که در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۱ از نتفلیکس پخش شد. همچنین اقتباس سینمایی از رمان با بازی آنجلینا جولی در حال فروش به توزیع‌کنندگان در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵ بود. کارگردانی این فیلم برعهده مارک فورستر است و فیلم‌نامهٔ آن توسط دیوید مگی نوشته خواهد شد. هر دو پیش‌تر اقتباسی از کتاب دیگری از بکمن با عنوان "مردی به نام اوه" انجام
دیگری از بکمن با عنوان "مردی به نام اوه" انجام داده‌اند. فروش بین‌المللی این فیلم توسط شرکت بلک بر پیکچرز مدیریت می‌شود.
لشکر ۳۶ فورلی () یک لشکر پیاده‌نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. لشکر فورلی به عنوان یک لشکر پیاده‌نظام کوهستانی طبقه‌بندی می‌شد، به این معنی که توپخانه این لشکر به جای کالسکه‌های اسبی لشکرهای پیاده‌نظام خطی، توسط قاطرهای بارکش جابجا می‌شد. لشکرهای واقعی جنگ کوهستانی ایتالیا، شش لشکر آلپاین بودند که توسط نیروهای کوهستانی آلپینی اداره می‌شدند. این لشکر در ۳۱ مارس ۱۹۳۹ تشکیل شد و به نام شهر فورلی نامگذاری شد. این لشکر در سالوتزو مستقر بود و بیشتر نیروهای آن در منطقه اطراف لانگه در جنوب پیمونت
نیروهای آن در منطقه اطراف لانگه در جنوب پیمونت به خدمت گرفته شدند. دو هنگ پیاده‌نظام این لشکر در آلبا (چهل و سوم) و سالوتزو (چهل و چهارم) مستقر بودند و هنگ توپخانه این لشکر نیز در سالوتزو مستقر بود. تاریخچه. اصل و نسب این لشکر با تیپ سیزدهم که در ۲۴ ژوئن ۱۸۵۹ با هنگ‌های پیاده‌نظام ۲۳ و ۲۴ ارتش استان‌های متحد ایتالیای مرکزی تأسیس شد، آغاز می‌شود. در ۱۶ سپتامبر ۱۸۵۹، این تیپ نام «فورلی» را دریافت کرد. در ۲۵ مارس ۱۸۶۰، سه روز پس از آنکه پادشاهی ساردینیا استان‌های متحد ایتالیای مرکزی را ضمیمه خود کرد، تیپ
متحد ایتالیای مرکزی را ضمیمه خود کرد، تیپ «فورلی» وارد ارتش سلطنتی ساردینیا شد. پیش از ورود به ارتش سلطنتی ساردینیا، دو هنگ پیاده‌نظام این تیپ در ۳۰ دسامبر ۱۸۵۹ به عنوان هنگ پیاده‌نظام ۴۳ و هنگ پیاده‌نظام ۴۴ شماره‌گذاری شده بودند. جنگ جهانی اول. این تیپ در جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا جنگید. در ۱۰ اکتبر ۱۹۲۶، این تیپ نام تیپ ۳ پیاده‌نظام را به خود گرفت و هنگ ۳۷ پیاده‌نظام «راونا» را از تیپ منحل شده «راونا» دریافت کرد. این تیپ، بخش پیاده‌نظام لشکر سوم سرزمینی آلساندریا بود که شامل هنگ یازدهم توپخانه صحرایی
آلساندریا بود که شامل هنگ یازدهم توپخانه صحرایی نیز می‌شد. در سال ۱۹۳۰، این لشکر، هنگ ۴۴ پیاده‌نظام «فورلی» را با هنگ ۳۸ پیاده‌نظام «راونا» به همراه لشکر چهارم سرزمینی کونئو عوض کرد. در سال ۱۹۳۵، این لشکر نام خود را به لشکر سوم پیاده‌نظام «مونفراتو» تغییر داد. در ۱ آوریل ۱۹۳۴، این لشکر، هنگ ۳۸ پیاده‌نظام «راونا» را با هنگ ۳۰ پیاده‌نظام «پیزا» و لشکر ۲۶ پیاده‌نظام «آسیِتا» معاوضه کرد. در ۳۱ مارس ۱۹۳۹، لشکر ۳۶ پیاده‌نظام «فورلی» در سالوتزو فعال شد و در همان روز، لشکر ۳ پیاده‌نظام «مونفراتو» به لشکر ۳
همان روز، لشکر ۳ پیاده‌نظام «مونفراتو» به لشکر ۳ پیاده‌نظام «راونا» تغییر نام داد و بدین ترتیب وارث تیپ «راونا» شد، در حالی که سنت‌های تیپ «فورلی» به لشکر ۳۶ تازه فعال شده منتقل شد. در همان روز، فورلی هنگ ۴۳ پیاده‌نظام «فورلی» را از لشکر راونا و هنگ ۴۴ پیاده‌نظام «فورلی» را از لشکر ۴ منطقه‌ای کونئو دریافت کرد. در ۳ سپتامبر ۱۹۳۹، هنگ ۳۶ توپخانه توسط انبار هنگ ۱۱ توپخانه «راونا» در سالوتزو بازسازی و به این لشکر اختصاص داده شد. جنگ جهانی دوم. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، لشکر فورلی بخشی از ارتش اول ایتالیا بود و در حمله
لشکر فورلی بخشی از ارتش اول ایتالیا بود و در حمله ایتالیا به فرانسه شرکت کرد. این لشکر در ابتدا در مرز فرانسه در مواضع دفاعی در دره آرگنترا و بین کوه‌های روکا پرونی و مونته مانیگلیا مستقر شد. در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰، لشکر فورلی به سمت میرون و محل اتصال جاده‌ای لا کوندامین-شاتلارد حمله کرد و پس از دور زدن مدافعان فرانسوی در شمال کوه تته دو ویرایس، در ۲۳ ژوئن دژهای بک دو لیور و تته دور را تصرف کرد. در نتیجه، فورلی در آن روز به سرعت پیشروی کرد و مالبواست را تصرف کرد، قبل از اینکه با خبر آتش‌بس فرانسه و ایتالیا، در
قبل از اینکه با خبر آتش‌بس فرانسه و ایتالیا، در مقابل روستای لارچه متوقف شود. در اوایل سال ۱۹۴۱، لشکر فورلی برای تقویت نیروهای ایتالیایی که در جنگ یونان و ایتالیا می‌جنگیدند، به آلبانی نقل مکان کرد. در ۱۲ فوریه ۱۹۴۱، وارد خط مقدم غرب دریاچه اوهرید، در منطقه لیبراژد-کالیواچ-دونیچه و تا حدی در امتداد رودخانه شکومبین شد. در ۲۰ فوریه، ارتش یونان با تمرکز بر کوه کوشیچه و دره کالیواچ در شهرداری کورچه، به مواضع فورلی حمله کرد. در ۱۰ آوریل ۱۹۴۱، فورلی به عنوان بخشی از نبرد یونان به رهبری آلمان، به حالت تهاجمی
بخشی از نبرد یونان به رهبری آلمان، به حالت تهاجمی درآمد. این لشکر از ولوسیشت به گوریشت حمله کرد. تا ۱۴ آوریل ۱۹۴۱، به سمت لمینوت حرکت کرد. هنگامی که ارتش یونان به دلیل پیشروی سریع آلمانی‌ها در شرق شروع به عقب‌نشینی کرد، فورلی توانست در ۱۷ آوریل ۱۹۴۱ به ارسکه برسد و در آنجا در رودخانه آئوس توقف کند. پس از تسلیم یونان، به این لشکر دستور داده شد تا برای انجام وظایف اشغال به لاریسا برود. در حالی که فورلی در یونان در حال انجام وظیفه اشغال بود، انبارهای هنگ این لشکر در ایتالیا، لشکر ۱۵۴ پیاده‌نظام «مورگه» را
لشکر در ایتالیا، لشکر ۱۵۴ پیاده‌نظام «مورگه» را تشکیل دادند: انبار هنگ ۴۳ پیاده‌نظام «فورلی» هنگ ۲۵۹ پیاده‌نظام «مورگه»، انبار هنگ ۴۴ پیاده‌نظام «فورلی» هنگ ۲۶۰ پیاده‌نظام «مورگه» و انبار هنگ ۳۶ توپخانه «فورلی» هنگ ۱۵۴ توپخانه «مورگه» را تشکیل دادند. در اوت ۱۹۴۲، فورلی وظایف اشغال و دفاع ساحلی در لاریسا، ولوس و لامیا را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۴۳، فورلی به جنوب نقل مکان کرد و منطقه لامیا - آمفیکلیا - لیوادیا - تبس و آتیکا را پوشش داد. همچنین، فورلی مسئول کنترل تنگه اوریپوس، جزیره اوبویا و منطقه اطراف آتن
تنگه اوریپوس، جزیره اوبویا و منطقه اطراف آتن بود. در ۶ مارس ۱۹۴۳، نیروهای فورلی شهر سرویا را به تلافی شکست و اسارت یک گردان ایتالیایی در نبرد فاردیکامبوس توسط مقاومت یونان به آتش کشیدند. فورلی پس از آتش‌بس کاسیبیله به نیروهای آلمانی در یونان تسلیم شد و در ۱۶ سپتامبر ۱۹۴۳ منحل شد.
مردم مضطرب () یک فیلم کمدی آمریکایی به کارگردانی مارک فورستر و اقتباسی از رمانی با همین نام اثر فردریک بکمن است و فیلم‌نامهٔ آن توسط دیوید مگی نوشته شده است. از جمله بازیگران این فیلم می‌توان به آنجلینا جولی، ایمی لو وود و جیسون سیگل اشاره کرد. تولید. "مردم مضطرب" به کارگردانی مارک فورستر اقتباسی است از رمان "مردم مضطرب" (۲۰۱۹) اثر فردریک بکمن و فیلم‌نامهٔ آن توسط دیوید مگی نوشته شده است. فورستر و مگی پیش‌تر در اقتباس سینمایی دیگری از کتاب بکمن با عنوان "مردی به نام اوه" همکاری کرده بودند. فردریک ویکستروم
به نام اوه" همکاری کرده بودند. فردریک ویکستروم نیکاسترو و رنه وولف از شرکت 2DUX² تهیه‌کنندگان فیلم هستند و تولید و تأمین مالی پروژه توسط هوپ استودیوز انجام شده است. بازیگران اصلی فیلم آنجلینا جولی و ایمی لو وود هستند. فیلم‌برداری. فیلمبرداری اصلی در ۲ سپتامبر ۲۰۲۵ در لندن، انگلستان آغاز شد، زمانی که جیسون سیگل به جمع بازیگران پیوست.
کوچور () یک فیلم درام به نویسندگی و کارگردانی آلیس وینکور است. در این فیلم آنجلینا جولی، لویی گارل، الا رامپف و گرونس ماریلیه ایفای نفش کردند. این فیلم برای نخستین بار در بخش نمایش‌های ویژه جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۵، در ۷ سپتامبر ۲۰۲۵ به نمایش درخواهد آمد. خلاصه داستان. یک فیلم‌ساز آمریکایی سفری را آغاز می‌کند زمانی که برای هفته مد به پاریس می‌رسد. تولید. در نوامبر ۲۰۲۴ اعلام شد که آنجلینا جولی، لویی گارل، الا رامپف، گرونس ماریلیه، آنی‌یر آنی و فینگان اولدفیلد به جمع بازیگران فیلم پیوسته‌اند. این
اولدفیلد به جمع بازیگران فیلم پیوسته‌اند. این فیلم که در آن زمان با عنوان "Stitches" شناخته می‌شد، به کارگردانی آلیس وینکور و بر اساس فیلم‌نامه‌ای از خود اوست. فیلمبرداری اصلی در همان ماه در پاریس، فرانسه آغاز شد. در فوریه ۲۰۲۵ اعلام شد که عنوان فیلم به "کوچور" تغییر یافته است.
لشکر ۲۹ پیه‌مونته () لشکر پیاده‌نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. این لشکر در مسینا در سیسیل مستقر بود و عمدتاً در این جزیره جذب نیرو می‌کرد. این لشکر در یونان بود که آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ اعلام شد و سه روز بعد توسط نیروهای آلمانی منحل شد. تاریخچه. اصل و نسب این لشکر با تیپ «پیمونته» که در سال ۱۸۱۵ تأسیس شد، آغاز می‌شود که در ۲۵ اکتبر ۱۸۳۱ به هنگ‌های ۱ و ۲ پیاده‌نظام تحت فرماندهی این تیپ تقسیم شد. در ۴ مه ۱۸۳۹، این دو هنگ به عنوان هنگ‌های ۳ و ۴ پیاده‌نظام شماره‌گذاری شدند. جنگ
هنگ‌های ۳ و ۴ پیاده‌نظام شماره‌گذاری شدند. جنگ جهانی اول. این تیپ در جبهه ایتالیا در جنگ جهانی اول جنگید. در نوامبر ۱۹۲۶، این تیپ نام تیپ ۲۹ پیاده را به خود گرفت و هنگ ۷۵ پیاده‌نظام «ناپولی» را دریافت کرد. این تیپ، واحد پیاده‌نظام لشکر بیست و نهم مسینا بود که شامل هنگ بیست و چهارم توپخانه نیز می‌شد. در سال ۱۹۳۴، این لشکر نام خود را به لشکر بیست و نهم پیاده‌نظام «پلوریتانا» تغییر داد. جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی. در ۲۸ فوریه ۱۹۳۵، پلوریتانا برای جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی بسیج شد و در ۵ مارس ۱۹۳۵ به سومالی اعزام