payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عنوان سوم، «حوروسِ زرین» است که شاهین حوروس را بر فراز نماد زرینِ طلا نمایش می‌دهد. عنوان چهارم اغلب چنین ترجمه می‌شود: «او از نی و زنبور»، که در آن، نی نماد مصر علیا و زنبور نماد مصر سفلی است. این عنوان که با نام نسوت-بیتی (nswt-bity) نیز شناخته می‌شود، بیانگر دوگانگی‌های بسیاری است که شاه بر آن‌ها فرمانروایی می‌کرد: مصر علیا و سفلی، سرزمین سیاهِ کشاورزی و سرزمین سرخِ بیابانی، قلمرو روز و شب، و قلمرو طبیعی و ماورایی. عنوان پنجم «پسر رع» است. این نام منشأ خورشیدی مستقیم پادشاه را به‌عنوان فرزند خدای خورشید
مستقیم پادشاه را به‌عنوان فرزند خدای خورشید ادعا می‌کند. نام حوروس معمولاً در سِرِخ‌های مصر باستان نوشته می‌شد. موارد اندکی وجود دارد که در آن‌ها نام حوروس بدون سِرِخ آمده، و تنها پادشاهان پریبسن و خع‌سخم‌وی سِرِخ‌هایی بدون نام حوروس دارند. حوروس. نام پادشاه به‌صورت هیروگلیف نوشته می‌شد و شاهین حوروس، که اشاره به خدای حوروس داشت، معمولاً در بالای آن قرار می‌گرفت. به‌این‌ترتیب، نام پادشاه در سِرِخ به‌عنوان «نام حوروس» شناخته می‌شد. نوشتن نام پادشاه درون سِرِخ نماد پادشاه در کاخش به‌عنوان مرکز اداره سلطنتی و
نماد پادشاه در کاخش به‌عنوان مرکز اداره سلطنتی و قدرت بود؛ بنابراین، سِرِخ به‌طور کلی نماد سلطنت به‌شمار می‌رفت. حضور شاهین حوروس نشان می‌داد که پادشاه زنده، تجلی خدای حوروس است. علاوه بر این، نام‌های حوروس پادشاهان مختلف دودمان اول، اقتدار تهاجمی حوروس را نشان می‌دهند که احتمالاً بازتابی از قدرت اجباری سلطنت در این مرحله اولیه از تشکیل دولت مصر بود. نمونه‌هایی از این نام‌ها عبارتند از «حوروس جنگجو» (حورعحا)، «حوروس نیرومند» (دجر)، و «حوروس با دست‌های بالا برده» (قاعا). تمام این نام‌ها، پیکره‌نگاری
بالا برده» (قاعا). تمام این نام‌ها، پیکره‌نگاری جنگ‌طلبانه نخستین آثار سلطنتی از دوران شکل‌گیری دولت را نشان می‌دهند. این نام‌ها بر اقتداری تأکید می‌کنند که بر پایهٔ قدرت نظامی و توانایی زندگی و مرگ استوار بود. با این حال، تأکید در دودمان دوم آغاز به تغییر کرد، احتمالاً به دلیل دوره‌های بی‌ثباتی که پادشاهان با آن روبه‌رو بودند، هرچند دلیل دقیق آن همچنان مورد اختلاف است. این تغییرات منجر به تغییرات جزئی در ساختار سِرِخ شد، که تنها در دوران سلطنتپریبسن و خع‌سخم‌وی رخ داد. از آنجایی که این تغییر تنها در دوران
رخ داد. از آنجایی که این تغییر تنها در دوران سلطنت این دو پادشاه رخ داد، به‌عنوان یک استثنا در نظر گرفته می‌شود، زیرا پادشاهان بعدی به نمادشناسی قبلی بازگشتند. روند تکامل. اولین سِرِخ‌ها خالی بودند زیرا خود نماد به‌تنهایی پیام لازم از قدرت سلطنتی را منتقل می‌کرد. به‌مرور زمان، پادشاه شروع به نوشتن یک لقب درون سِرِخ کرد. در این سِرِخ‌ها، نماد حوروس غالب بود. تنها در دوران دودمان دوم تغییراتی در ساختار نام حوروس ایجاد شد، که به نام سِت و سپس به نام ترکیبی حوروس و سِت تبدیل گردید. این تغییرات تنها در دوران
و سِت تبدیل گردید. این تغییرات تنها در دوران دودمان دوم رخ داد و به‌عنوان یک استثنا در نظر گرفته می‌شود، چراکه شواهد نشان می‌دهند در سِرِخ‌های پادشاهان مصر پیش و پس از پریب‌سن و خَسِخِم‌وی، همچنان از نام حوروس استفاده شده است. بسیاری از پیشنهادها برای توضیح علت این تغییرات مطرح شده‌اند، هرچند دلیل دقیق آن هنوز مورد اختلاف است. پریبسن و خع‌سخم‌وی. به دلایلی که هنوز مشخص نیست، سِت در دوران اواخر دودمان دوم به‌طور خاصی برجسته شد و به‌طور موقت جایگزین و سپس به همراه حوروس به‌عنوان خدایی که در بالای سِرِخ
به همراه حوروس به‌عنوان خدایی که در بالای سِرِخ سلطنتی قرار می‌گرفت، معرفی شد. زمانی که نام ست-پریبسن، که پادشاه پیش از آخرین پادشاه دودمان دوم بود، در یک سِرِخ نوشته شد، به جای نماد معمولی شاهین حوروس، تصویر حیوان سِت، یک موجود شبیه به سگ یا شغال با دمی راست و عریض، بر بالای آن قرار گرفت. بنابراین، پریبسن یک بیانیه بصری به‌وجود آورد که او تجسم زمینی سِت است. اهمیت سِت در دوران سلطنت پریبسن در مهر سلطنتی پادشاه از ابیدوس نیز منعکس شد. در این مهر به خدایی به نام «طلایی» یا شاید دقیق‌تر «او که از نبت (نقاده)
نام «طلایی» یا شاید دقیق‌تر «او که از نبت (نقاده) است»، که لقب معمول سِت در دوران تاریخی است، اشاره شده است. به‌نظر می‌رسد که پریبسن سِت را به‌عنوان خدایش برگزیده بود. این موضوع با عبارت حکاکی‌شده بر مهر تقویت می‌شود: «او که از نبت است، سرزمین‌های دوگانه را به پسرش، پادشاه دوگانه پریبسن تحویل داده است». یکی از تفسیرها در مورد این تغییر در فرمت نام سلطنتی این است که این تغییر نمایانگر نوعی شورش بود که توسط آخرین پادشاه دودمان، خع‌سخم‌وی، که نامش در سِرِخ‌ها به‌طور همزمان توسط شاهین حوروس و حیوان سِت تزیین
به‌طور همزمان توسط شاهین حوروس و حیوان سِت تزیین شده بود، سرکوب یا آشتی شد. در ابتدا با نام خع‌سخم که به‌معنی «آنکه در برابر قدرت قیام می‌کند» بود شناخته می‌شد، اما نام او بعدها به خع‌سخم‌وی تغییر یافت که به‌معنی «آنکه در برابر دو قدرت قیام می‌کند» بود. «دو قدرت» در نام او توسط برخی به‌عنوان اشاره به شاهین حوروس و حیوان سِت تفسیر شده است. اضافه شدن این عبارت به نام خع‌سخم‌وی به‌طور بیشتری نشان‌دهنده تلاش او برای ترکیب ایده‌های حوروس و سِت است. در حالی که صحت این پیشنهاد قابل بحث است، لقب خع‌سخم‌وی از
که صحت این پیشنهاد قابل بحث است، لقب خع‌سخم‌وی از مهرهای سلطنتی از این ایده پشتیبانی می‌کند. این لقب به‌عنوان «دو ارباب در او در صلح هستند» تفسیر می‌شود که می‌توان آن را به‌عنوان راهی برای نشان دادن آشتی یا حل یک بحران داخلی در نظر گرفت، به‌ویژه اگر «دو ارباب» به‌عنوان اشاره به حوروس و سِت و پیروانشان تلقی شود. برخی دیگر این شواهد را به‌عنوان راهی برای اعلام تجدید حیات ملی تحت سلطنت خع‌سخم‌وی می‌بینند، چراکه او قادر بود مصر علیا و سفلی را دوباره متحد کند. با این حال، این ایده همچنان حدس و گمان است و
کند. با این حال، این ایده همچنان حدس و گمان است و به‌دلیل نبود شواهد قطعی، نمی‌توان آن را تأیید کرد. با این وجود، به‌نظر می‌رسد که روابط خارجی در دوران سلطنت خع‌سخم‌وی به سطح جدیدی رسیده باشد، زیرا یک مهر از دوران او نشان‌دهنده اولین استفاده از عنوان ìmì-r3 h3st است که به‌معنی «سرپرست سرزمین‌های خارجی» است. این به‌طور قوی به تحمیل هژمونی مصر بر سرزمین‌های خارجی اشاره دارد. تغییر تصویر خدا در سِرِخ اهمیت زیادی داشت: در حالی که گاهی نام پادشاه در سِرِخ بدون تصویر خدا نوشته می‌شد، تا قبل از سلطنت پریبسن، هیچ
خدا نوشته می‌شد، تا قبل از سلطنت پریبسن، هیچ خدایی غیر از حوروس در سِرِخ پادشاهان ظاهر نشده بود. با این حال، سِرِخ‌های برخی از ملکه‌ها دارای خدایان دیگری در بالای خود بودند. به‌عنوان مثال، سِرِخ نیت‌حتپ، که نمادهای الهه نیث بالای آن قرار داشت. با توجه به شواهدی که نشان می‌دهند استلاهای پریبسن تحت پاکسازی تصاویر حیوان سِت قرار گرفته‌اند، اینطور استنباط شده است که دلایلی که پریبسن برای جایگزینی شاهین با سِت داشته، نتوانسته در میان نسل‌های بعدی پادشاهان مورد پذیرش قرار گیرد.
جام قهرمانان ای۳ ۲۰۰۶ چهارمین دوره جام قهرمانان ای۳ بود که از ۲ تا ۸ اوت ۲۰۰۶ برگزار شد.
کارستن بروئر (؛ زادهٔ ) ژنرال نیروی زمینی آلمان است، که از مارس ۲۰۲۳ به‌عنوان هفدهمین بازرس کل بوندس‌وهر فعالیت می‌کند. بروئر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۴ در نیروی زمینی آلمان آغاز کرد، از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ رئیس ستاد تیپ ۴۱ پیاده زرهی بود، در فاصله سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ فرماندهی گردان ۱۲ توپخانه پدافند هوایی را برعهده داشت و از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ به‌عنوان معاون تحول فرمانده عالی متفقین اروپا فعالیت می‌کرد. وی از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱ رئیس شاخه مبانی نظامی-استراتژیک ستاد نیروهای مسلح و از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ رئیس شاخه مفاهیم سیاست نظامی
و از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ رئیس شاخه مفاهیم سیاست نظامی و امنیتی در وزارت دفاع فدرال آلمان بود، در فاصله سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴ فرماندهی تیپ ۳۷ پانزرگرنادیر را برعهده داشت، از ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷ به‌عنوان معاون اطلاعات و عملیات بوندس‌ور فعالیت می‌کرد، در فاصله سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱ فرمانده نیروهای ویژه زمینی آلمان بود و از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ فرماندهی دفاع داخلی را برعهده داشت.
تیپ ۳۷ پانزرگرنادیر () یک تیپ پیاده‌نظام مکانیزه نیروی زمینی آلمان است، که به‌عنوان یگان زیرمجموعه لشکر ۱۰ پانزر فعالیت می‌کند. ستاد این تیپ در فرانکنبرگ، زاکسن قرار دارد. تاریخچه این تیپ در سال ۱۹۹۰ با انحلال ارتش ملی خلق جمهوری دموکراتیک آلمان آغاز شد. در سال ۱۹۹۱، این تیپ از لشکر ۷ پانزر جدا شد و تحت نام تیپ ۳۷ امنیت داخلی تأسیس گردید. در سال ۱۹۹۳، آموزش اولین سربازان وظیفه آغاز شد. در سال ۱۹۹۵، این تیپ به تیپ ۳۷ پانزرگرنادیر تغییر نام داد و از درسدن به فرانکنبرگ منتقل شد.
درگیری حماس و نیروهای مردمی، درگیری داخلی مداوم در نوار غزه است که از سپتامبر ۲۰۲۴ آغاز شد. این درگیری شامل درگیری‌هایی بین دولت حماس در نوار غزه و نیروهای مردمی، گروه شبه‌نظامی فلسطینی مورد حمایت اسرائیل و ظاهراً مرتبط با داعش است. پیشینه. نیروهای مردمی یک گروه مسلح فلسطینی ضد حماس است که در نوار غزه فعال است و توسط یاسر ابوشباب رهبری می‌شود. نیروهای مردمی تحت حمایت اسرائیل هستند و گفته می‌شود با داعش مرتبط هستند. این گروه که به عنوان یک باند یا گروه شبه‌نظامی توصیف شده است، تقریباً از ۳۰۰ مرد تشکیل شده
توصیف شده است، تقریباً از ۳۰۰ مرد تشکیل شده است که در شرق رفح فعالیت می‌کنند. حمایت اسرائیل از نیروهای مردمی تنها در ژوئن ۲۰۲۵ آشکار شد، اما این گروه از آغاز حمله به رفح در ماه مه ۲۰۲۴ فعال بوده است. گاه‌شمار. ۲۰۲۴. سپتامبر. در سپتامبر ۲۰۲۴، حماس با شلیک حدود ۹۰ گلوله به سمت خودرویی که گمان می‌کردند متعلق به ابو شباب است، تلاش کرد تا او را ترور کند. این خودرو در واقع متعلق به اسلام حجازی، امدادگر سازمان خیریه «درمان فلسطین» بود که در این حادثه کشته شد. نوامبر. در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۴، نیروهای مردمی تحت حمایت
در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۴، نیروهای مردمی تحت حمایت اسرائیل به کاروانی متشکل از ۱۰۹ کامیون کمک‌های سازمان ملل حمله کردند و ۹۸ دستگاه از آنها را غارت کردند. این حمله در نزدیکی تأسیسات نظامی اسرائیل در گذرگاه مرزی کرم شالوم در نوار غزه رخ داد. عاملان این حمله، که طبق یادداشت سازمان ملل ممکن است از «حمایت» ارتش اسرائیل برخوردار بوده باشند، نارنجک پرتاب کردند و رانندگان کامیون را با اسلحه به گروگان گرفتند و آنها را مجبور به تخلیه کمک‌های خود کردند. این حادثه بحران انسانی غزه ناشی از جنگ را بیش از پیش تشدید کرد. این
غزه ناشی از جنگ را بیش از پیش تشدید کرد. این حادثه توسط آژانس امداد و کار سازمان ملل متحد به عنوان «یکی از بدترین» حوادث در نوع خود توصیف شده است. در ۱۸ نوامبر، یک واحد امنیتی حماس گزارش داد که آنها یک «عملیات نظامی» علیه غارتگران در خان یونس و رفح انجام داده‌اند و حداقل ۲۰ نفر از عاملان را کشته‌اند. ابوشباب در آن زمان در منطقه نبود، اما برادرش کشته شد. ۲۰۲۵. ژانویه. در ژانویه، حماس یکی از دستیاران ارشد ابو شباب را اعدام کرد. مه. در مه ۲۰۲۵، گزارش شد که نیروهای مردمی، کاروان‌های امدادی، از جمله خودروهای
مردمی، کاروان‌های امدادی، از جمله خودروهای سازمان ملل و صلیب سرخ را تأمین امنیت می‌کنند. حماس، ابوشباب را به همکاری با اسرائیل متهم کرد و ادعا کرد که گروه او در پشت خاکریزها، مسیرهای ورود کمک‌های بشردوستانه را تحت طرح کمک‌های بشردوستانه آمریکایی تأمین امنیت می‌کند. طبق گزارش‌ها، نیروهای او در حال اسکورت کاروان‌ها از گذرگاه کرم شالوم بودند و به تفنگ‌های کلاشینکف مسلح بودند که گفته می‌شود توسط نیروهای دفاعی اسرائیل تهیه شده است. در ۳۰ مه، حماس ویدئویی منتشر کرد که ادعا می‌کرد اعضای آن را در حال هدف قرار دادن
که ادعا می‌کرد اعضای آن را در حال هدف قرار دادن سربازان مخفی ارتش اسرائیل با بمب کنار جاده‌ای نشان می‌دهد. طبق برخی گزارش‌های رسانه‌های فلسطینی، این افراد متعلق به نیروهای مردمی بودند. ژوئن. در ۵ ژوئن، اسرائیل فاش کرد که از نیروهای مردمی حمایت می‌کند. آویگدور لیبرمن، نماینده مخالف دولت اسرائیل، ادعا کرد که نیروهای مردمی با داعش وابسته هستند. در ویدئویی که توسط شبه‌نظامیان منتشر شد، ابوشباب ادعا کرد که گروه او پس از بیرون راندن نیروهای حماس، کنترل شرق رفح را در دست دارد و از حمایت تشکیلات خودگردان فلسطین
را در دست دارد و از حمایت تشکیلات خودگردان فلسطین برخوردار است. در ۹ ژوئن ۲۰۲۵، افراد مسلح نیروهای مردمی به همراه ارتش اسرائیل متهم به تیراندازی به سمت جمعیتی از فلسطینی‌ها شدند که در حال رفتن به سمت یک مرکز توزیع کمک‌های حمایت‌شده توسط اسرائیل و آمریکا بودند که توسط بنیاد بشردوستانه غزه اداره می‌شد و تقریباً ۶ نفر را کشت. منابع دیگر گفتند که این تیراندازی منجر به کشته شدن ۱۴ فلسطینی و زخمی شدن حدود ۱۰۰ نفر شد. خبرگزاری آسوشیتد پرس گزارش داد که نیروهای مردمی به سمت گروهی از مردان که سعی در سازماندهی جمعیت
به سمت گروهی از مردان که سعی در سازماندهی جمعیت داشتند، آتش گشودند و باعث شدند افراد نزدیک به آنها «به جلو هل داده شوند». یکی از شاهدان عینی گفت که این «یک کمین» بود و افزود: «اسرائیلی‌ها از یک طرف و ابوشباب از طرف دیگر». این حادثه بخشی از یک سری گسترده‌تر تیراندازی به فلسطینی‌ها بود که تقریباً ۱۲۷ نفر را کشت. در همان روز، نیروهای حماس به خودرویی که عصام نباهین را حمل می‌کرد، کمین کردند و او را دستگیر کردند. نباهین یکی از سه فرمانده نیروهای مردمی است که پس از دستگیری، حماس او را به جاسوسی و قتل متهم کرد.
از دستگیری، حماس او را به جاسوسی و قتل متهم کرد. در طول هفته دوم ژوئن، چهار مبارز حماس در «اولین حمله اسرائیل به غزه که تنها هدف آن کمک به شبه‌نظامیان ابوشباب بود» کشته شدند. در ۱۰ ژوئن، نیروهای مردمی به یک واحد ویژه حماس به نام واحد پیکان که متخصص اعدام همدستان با اسرائیل است، کمین کردند. نیروهای مردمی ادعا کردند که ۵ عضو واحد پیکان را با استفاده از موشک‌های ضدهوایی کشته‌اند. در ۱۱ ژوئن، بنیاد بشردوستانه غزه گزارش داد که یک اتوبوس حامل کارمندانش توسط حماس کمین شده و تقریباً ۵ امدادگر کشته و دیگران زخمی یا
شده و تقریباً ۵ امدادگر کشته و دیگران زخمی یا احتمالاً گروگان گرفته شده‌اند. حماس بعداً قربانیان این حمله را به عضویت در شبه‌نظامیان ابوشباب متهم کرد. در همان روز، نیروهای مردمی به کمین نشستند و ۶ افسر «واحد پیکان» حماس را کشتند. در آن روز، نیروهای مردمی گزارش دادند که حداقل ۵۰ نفر از شبه‌نظامیان آنها در درگیری‌های مسلحانه بین آنها و حماس کشته شده‌اند. رویترز گزارش داد که از ۲۷ ژوئن، این گروه کنترل شرق رفح را در دست داشت و در منطقه وسیع‌تر رفح آزادی تردد داشت. بعداً در همان روز، نیروهای مردمی با حمایت
داشت. بعداً در همان روز، نیروهای مردمی با حمایت قبیله بربخ پس از درگیری مسلحانه با نیروهای حماس، کنترل بیمارستان ناصر در خان یونس را به دست گرفتند. ژوئیه. در ۲ ژوئیه، وزارت کشور تحت کنترل حماس بیانیه‌ای منتشر کرد که در آن به یاسر ابوشباب، رهبر شبه‌نظامیان نیروهای مردمی، دستور داده شده بود که خود را تسلیم کند و به اتهامات متعددی از جمله خیانت و همکاری با نهادهای متخاصم محاکمه شود. در این دستور هشدار داده شده بود که اگر شباب ظرف ۱۰ روز تسلیم نشود، فراری محسوب شده و محاکمه غیابی خواهد شد. نیروهای مردمی در
شده و محاکمه غیابی خواهد شد. نیروهای مردمی در بیانیه‌ای مشروعیت دادگاه را زیر سؤال بردند و این دستور را «یک کمدی موقعیت که ما را نمی‌ترساند، و هیچ انسان آزاده و با شرافتی را که عاشق وطن و شرافت آن است، نمی‌ترساند» توصیف کردند. در ۵ ژوئیه، اتاق عملیات مشترک فلسطین، یاسر ابوشباب را به «عملیات برای حفاظت از منافع اشغالگران» متهم کرد. در ۶ ژوئیه، یک ماه پس از آنکه اسرائیل برای اولین بار فاش کرد که از نیروهای مردمی حمایت می‌کند، ابوشباب اذعان کرد که از حمایت اسرائیل برخوردار است.
شاخه پیاده‌نظام ایالات متحده آمریکا () شاخه‌ای از نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است که برای اولین بار در سال ۱۷۷۵ توسط کنگره قاره‌ای تأسیس شد. قدیمی‌ترین یگان پیاده‌نظام در ارتش ایالات متحده هنگ ۳ پیاده است. این شاخه، در کنار شاخه‌های توپخانه و سواره‌نظام، قبلاً به عنوان یکی از شاخه‌های «کلاسیک» تسلیحات رزمی (که به عنوان شاخه‌هایی از ارتش با مأموریت اصلی شرکت در نبرد مسلحانه با نیروی دشمن تعریف می‌شود) در نظر گرفته می‌شد، اما امروزه مطابق با دکترین سازمانی فعلی نیروی زمینی ایالات متحده، در طبقه‌بندی
فعلی نیروی زمینی ایالات متحده، در طبقه‌بندی «مانور، آتش و عملیات» قرار دارد. نیروهای شاخه پیاده‌نظام در مدرسه پیاده‌نظام ارتش ایالات متحده آمریکا آموزش می‌بینند.
آرمن خاچاطریان ( زادهٔ ) یک دیپلمات اهل ارمنستان است که از تاریخ اکتبر ۲۰۲۴ تا کنون سمت سفارت ارمنستان در فرانسه را برعهده دارد. زندگی‌نامه. وی در ۱۰ ژوئن ۱۹۷۹ در گاوار به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
چیاکو یوسفی‌نژاد فعال محیط‌زیستی کُرد اهل کردستان ایران بود که به‌دلیل تلاش‌هایش در حوزه حفاظت از طبیعت، به‌ویژه در مناطق جنگلی و کوهستانی سقز و سنندج شناخته می‌شد. او در جریان یک آتش‌سوزی گسترده در کوه آبیدر در تیر ۱۴۰۴ جان خود را از دست داد. فعالیت‌ها. چیاکو یوسفی‌نژاد از اعضای داوطلب چند انجمن محیط‌زیستی در مناطق کُردنشین بود. او در حوزه‌هایی چون: فعالیت می‌کرد و به‌ویژه در کوه‌های منطقه آبیدر، هه‌ورامان و چهل‌چشمه حضور مستمر داشت. درگذشت. در تاریخ ۲۶ تیر ۱۴۰۴، هم‌زمان با آتش‌سوزی گسترده‌ای که دامنه‌های
۱۴۰۴، هم‌زمان با آتش‌سوزی گسترده‌ای که دامنه‌های کوه آبیدر را فرا گرفت، چیاکو یوسفی‌نژاد در جریان تلاش برای مهار آتش جان خود را از دست داد. واکنش‌ها. در پی درگذشت او، انجمن‌های محیط‌زیستی، رسانه‌های محلی و کاربران شبکه‌های اجتماعی با انتشار پیام‌هایی از فداکاری او تجلیل کردند. برخی از چهره‌های عمومی از او به‌عنوان «شهید طبیعت» یاد کردند و خواستار رسیدگی سریع به وضعیت حفاظت از مناطق جنگلی در کردستان شدند. یادبود. در مراسمی که در روزهای پس از درگذشت او در سنندج برگزار شد، پیشنهاد شد یکی از مسیرهای کوه‌پیمایی
برگزار شد، پیشنهاد شد یکی از مسیرهای کوه‌پیمایی یا کمپ‌های زیست‌محیطی به نام او نام‌گذاری شود.
کوزه کانوپی یا خمره‌های کانوپی () ظروف تدفینی‌ای بودند که در مصر باستان برای نگهداری اعضای درونی بدن فرد مومیایی‌شده که در جریان فرایند مومیایی‌سازی از بدن خارج می‌شدند، به کار می‌رفتند. این ظروف همچنین برای نگهداری و حفظ امعاء و احشاء مرتبط با روح فرد جهت زندگی پس از مرگ مورد استفاده قرار می‌گرفتند. استفاده از این کوزه‌ها به دوره پادشاهی کهن مصر بازمی‌گردد و تا دوره متاخر مصر باستان و امپراتوری بطلمیوسی ادامه یافت. پس از آن، احشاء صرفاً در پارچه‌ای پیچیده شده و همراه با بدن دفن می‌شدند. در طول تاریخ مصر
شده و همراه با بدن دفن می‌شدند. در طول تاریخ مصر باستان، تغییرات مختلفی در طراحی و سبک کوزه‌های کانوپی به وجود آمد. امروزه این ظروف مورد توجه پژوهش‌های علمی و پزشکی نیز قرار دارند. خاکستردان ـ که برای نگهداری خاکستر افراد سوزانده‌شده استفاده می‌شدند ـ با درپوش‌هایی به شکل سر انسان، گاهی «کانوپی» نیز نامیده می‌شوند و در تمدن اتروسکی به کار می‌رفتند. با اینکه این کوزه‌ها گاهی «تمدن اتروسک کانوپی» یا «ظروف کانوپی» نامیده می‌شوند، هدف و کاربرد آن‌ها هیچ ارتباطی با استفاده مصریان باستان از کوزه کانوپی ندارد.
با استفاده مصریان باستان از کوزه کانوپی ندارد. ریشه‌شناسی. اصطلاح «کانوپی» بازتاب‌دهندهٔ برداشت اشتباه مصرشناسان اولیه است که آن را با افسانهٔ یونانیِ کانوپوس ــ ناخدای کشتیِ منلائوس در سفر به تروآ ــ مرتبط دانستند؛ «کسی که در شهر کانوپ در دلتای نیل دفن شد و در آن‌جا به‌صورت یک خمره مورد پرستش قرار می‌گرفت». در روایت‌های جایگزین، این نام از مکانِ کانوپ (ابوقیر امروزی) در بخش غربی دلتای نیل در نزدیکی اسکندریه گرفته شده است، جایی که ظرف‌هایی با سر انسان به‌عنوان تجسم‌هایی از خدای ازیریس مورد پرستش قرار
به‌عنوان تجسم‌هایی از خدای ازیریس مورد پرستش قرار می‌گرفتند. هدف و کاربرد. عمل بیرون آوردن امعاء و احشاء (تخلیه احشاء) از بدن، از اوایل دوره پادشاهی کهن مصر آغاز شد، اما استفاده از کوزه‌های کانوپی برای نگهداری اندام‌ها تا دوره نخست میانی مصر به‌خوبی تثبیت نشده بود. در جریان مومیایی‌سازی، شُش‌ها، کبد، معده و روده‌ها از بدن خارج می‌شدند تا از گندیدگی جسد جلوگیری شود. هر یک از این اندام‌ها در نمک ناترون خشک شده و سپس به‌طور جداگانه در یکی از چهار ظرف کانوپی قرار داده می‌شدند. به‌دلیل اینکه مصریان باستان قلب
داده می‌شدند. به‌دلیل اینکه مصریان باستان قلب را جایگاه روح می‌دانستند، در فرایند مومیایی آن را از بدن خارج نمی‌کردند و برای آن ظرف کانوپی ساخته نمی‌شد. برخی کوزه‌های کانوپی متعلق به دوره پادشاهی کهن که در آرامگاه‌هایی دست‌نخورده یافت شده‌اند، خالی و آسیب‌دیده بودند؛ این موضوع نشان می‌دهد که ممکن است این کوزه‌ها جنبه‌ای نمادین در آیین‌های تدفینی داشته و نه الزاماً برای نگهداری واقعی اعضای درونی بدن به‌کار رفته باشند. مصریان باستان در دوره سوم میانی مصر و پس از آن، رویه‌ای مشابه را اتخاذ کردند. با بهبود
پس از آن، رویه‌ای مشابه را اتخاذ کردند. با بهبود روش‌های مومیایی‌سازی، دیگر نیازی به خارج کردن احشاء از بدن نبود، گرچه گنجاندن کوزه‌های کانوپی همچنان بخشی مهم از آیین‌های تدفینی باقی ماند، اما دیگر برای نگهداری اعضای درونی بدن به‌صورت توخالی ساخته نمی‌شدند. به‌جای کوزه‌های سنتی و بزرگ کانوپی، ظرف‌های کوچک‌تری به‌صورت بدلی و نمادین در آرامگاه‌ها قرار داده می‌شدند. طراحی. کوزه‌های کانوپی، ظرف‌هایی به‌شکل V هستند که در بخش میانی توخالی‌اند و درپوش‌هایی ساده یا نمادین دارند. ارتفاع این کوزه‌ها، همراه با درپوش،
نمادین دارند. ارتفاع این کوزه‌ها، همراه با درپوش، از حدود ۱۴ تا ۵۰ سانتی‌متر و قطر آن‌ها از ۶ تا ۲۰ سانتی‌متر متغیر بوده است. رایج‌ترین مواد مورد استفاده برای ساخت این ظروف شامل چوب، سنگ‌آهک، فاینس (نوعی سرامیک لعاب‌دار) و خاک رس بود. طراحی آن‌ها گاهی با ویژگی‌های چهره‌ای نقاشی‌شده، نام متوفی یا نام ایزدان، و/یا افسون‌های تدفینی همراه می‌شد. کوزه‌های کانوپی اولیه درون یک جعبه مخصوص قرار داده شده و در کنار تابوت در آرامگاه دفن می‌شدند. بعدها، این کوزه‌ها گاهی در ردیف‌هایی زیر تخت تدفین یا در چهار گوشهٔ اتاق
در ردیف‌هایی زیر تخت تدفین یا در چهار گوشهٔ اتاق تدفین چیده می‌شدند. نخستین و رایج‌ترین انواع کوزه‌های کانوپی از سنگ ساخته می‌شدند، اما سبک‌های بعدی از چوب تراشیده می‌شدند. کوزه‌های کانوپی دوره پادشاهی کهن به‌ندرت نوشته‌ای داشتند و دارای درپوش ساده بودند. در دوره پادشاهی میانه، نوشتار بر روی ظروف رایج‌تر شد و درپوش‌ها اغلب به‌شکل سر انسان ساخته می‌شدند. تا دودمان نوزدهم مصر، هر یک از چهار درپوش تصویر یکی از چهار پسر حوروس را نشان می‌داد که به‌عنوان نگهبان احشاء مربوط در هر ظرف عمل می‌کردند. کوزه‌های کانوپی
مربوط در هر ظرف عمل می‌کردند. کوزه‌های کانوپی در دوره پادشاهی کهن. سبک اولیهٔ کوزه‌های کانوپی در دوره پادشاهی کهن از سنگ‌های صاف و هموار، معمولاً سنگ‌آهک، تراشیده می‌شد و درپوش آن‌ها نیز ساده، گرد و بدون تزئین بود. در اواخر این دوره، استفاده از کوزه‌های کانوپی رایج‌تر شد و تنوع در طراحی و سبک این ظروف تدفینی افزایش یافت، از جمله ساخت برخی از آن‌ها با سفال به‌جای سنگ. کوزه‌های کانوپی با سر انسان. تا دوره میانی نخست، درپوش‌هایی به‌شکل سر انسان رواج نیافته بودند. این سرهای انسانی، تجسم‌های نمادین چهار پسر
بودند. این سرهای انسانی، تجسم‌های نمادین چهار پسر حوروس در هیئت انسانی بودند و سبک غالب طراحی کوزه‌های کانوپی در سراسر مصر باستان تا دوره پادشاهی نوین مصر (دودمان نوزدهم) محسوب می‌شدند. کوزه‌های کانوپی در دوره پادشاهی نوین مصر. در دوره پادشاهی نوین مصر باستان، سبک طراحی کوزه‌های کانوپی به تصویرهای شناخته‌شده‌تری از سر حیوانات تغییر یافت. بسیاری از نمونه‌های باکیفیت‌تر این دوره از سنگ‌هایی چون مرمر گچی، آراگونیت، سنگ‌های آهکی، و چینی لعاب‌دار آبی یا سبز ساخته می‌شدند. اهمیت دینی. پس از دودمان نوزدهم مصر،
می‌شدند. اهمیت دینی. پس از دودمان نوزدهم مصر، کوزه‌های کانوپی به‌گونه‌ای طراحی و تراشیده می‌شدند که نمایانگر چهار پسر حوروس باشند. هر یک از پسران حوروس، همراه با ایزدبانویی نگهبان، مسئول حفاظت از یکی از اندام‌های بدن بوده و نماینده یکی از جهات چهارگانه نیز محسوب می‌شدند: تنوع در شواهد باستان‌شناسی. دیدی‌بَستِت. در سال ۲۰۲۰، گزارش‌های خبری اعلام کردند که کاوش‌های انجام‌شده در سقاره نشان داده‌اند زنی به نام دیدی‌بستت که آرامگاه ۲۶۰۰ سالهٔ دست‌نخورده‌اش پشت دیواری سنگی کشف شد، با شش کوزه کانوپی به‌جای چهار
دیواری سنگی کشف شد، با شش کوزه کانوپی به‌جای چهار کوزه معمول دفن شده بود. سی‌تی اسکن نشان داد که کوزه‌ها حاوی بافت انسانی هستند، که این موضوع نشان می‌دهد افزودن دو کوزه کانوپی اضافه ممکن است نتیجهٔ درخواست خاصی در جریان مومیایی‌سازی دیدی‌بستت بوده باشد. مرمت ظروف کانوپی. کوزه‌های کانوپی مربوط به دودمان پنجم در دوره پادشاهی کهن شواهدی از آسیب‌دیدگی و مرمت‌های بعدی را نشان می‌دهند. در دوران باستان برای ترمیم شکستگی‌ها و آسیب‌ها، از گچ یا مواد آهکی استفاده شده بود. با وجود این‌که این ظروف نشانه‌هایی آشکار از
بود. با وجود این‌که این ظروف نشانه‌هایی آشکار از فرسودگی و تعمیر داشتند، همچنان همراه با مومیایی در آرامگاه قرار داده شده بودند. پژوهش و مطالعه. به دلیل ویژگی منحصربه‌فرد محتویات آن‌ها، کوزه‌های کانوپی مورد توجه ویژهٔ دانشمندان و زیست‌باستان‌شناسان قرار دارند. این ظروف فرصت بی‌نظیری را برای مطالعهٔ زیست‌شناسی مصریان باستان فراهم می‌کنند. توجه ویژه‌ای نیز به امکان پژوهش دربارهٔ پاتوژن‌ها (عوامل بیماری‌زا) از بقایای احشایی شده است، هرچند چالش‌های متعددی این نوع تحقیقات را با دشواری‌هایی همراه کرده است و
نوع تحقیقات را با دشواری‌هایی همراه کرده است و انجام پژوهش‌های گسترده را دشوار می‌سازد. تحلیل دی‌ان‌ای. پژوهش‌هایی در خصوص امکان‌سنجی تحلیل دی‌ان‌ای از محتویات احشایی کوزه‌های کانوپی انجام شده است. محققان امیدوار بودند از این طریق اطلاعات بیشتری دربارهٔ بیماری‌ها یا پاتوژن‌هایی که ممکن است در مصر باستان رایج بوده‌اند، به‌دست آورند. با این حال، این مطالعات عموماً به دلیل کمبود دی‌ان‌ای قابل استخراج و سالم موفقیت چندانی نداشته‌اند. مطالعات تصویربرداری. مطالعات تصویربرداری مانند سی‌تی‌اسکن، تصویربرداری
مطالعات تصویربرداری مانند سی‌تی‌اسکن، تصویربرداری ام‌آرآی و پرتونگاری بر روی کوزه‌های کانوپی انجام شده‌اند تا دید بهتری نسبت به روند مومیایی‌سازی، نحوهٔ برداشت اندام‌ها و اطلاعات احتمالی پزشکیِ قابل استخراج از احشاء نگهداری‌شده در این ظروف به دست آید. خاکستردان‌های اتروسکی. از دورهٔ ویلانوا به بعد، خاکستر برخی از درگذشتگان بلندمرتبهٔ اتروسکی در کوزه‌هایی قرار می‌گرفت که اغلب با یک کلاه‌خود پوشانده می‌شدند، گویی هدف آن بود که تمامیت فیزیکی فرد متوفی پس از سوزاندن بدن حفظ شود. این پوشش همچنین به تشخیص یک
سوزاندن بدن حفظ شود. این پوشش همچنین به تشخیص یک خاکسپاری از دیگری کمک می‌کرد. در سدهٔ هفتم پیش از میلاد، این سنت در شهر کیوزی و مناطق اطراف آن تکامل یافت و منجر به ساخت استودان‌هایی از ظروف کروی شکل برنزی شد. این ظروف بر روی تختی قرار می‌گرفتند و در برابر آن‌ها میزی نمادین (trapeza) چیده می‌شد، گویی متوفی را در حال ضیافت و در میان نمادهای قدرت و منزلت اجتماعی نشان می‌دادند. ابتدایی‌ترین نمونه‌ها دارای درپوشی گنبدی‌شکل بودند که گاهی دارای اجزای ابتدایی صورت نیز بودند و از این نوع درپوش با عنوان «چوب‌پنبهٔ
نیز بودند و از این نوع درپوش با عنوان «چوب‌پنبهٔ شامپاینی» یاد می‌شود. در پایان سده، این نمایش‌ها صریح‌تر شدند؛ درپوش ظروف به شکل چهره ساخته می‌شد، و در نمونه‌های پیشرفته‌تر، به سری کاملاً تراش‌خورده و مجسمه‌مانند تبدیل می‌شدند. گاهی حتی سوراخ‌هایی برای نصب مو، ریش و گوشواره نیز در آن‌ها تعبیه می‌شد. متخصصان تمدن اتروسک بعداً این نوع ظروف را به دلیل شباهت ظاهری به نمونه‌های مصری، «کوزه‌های کانوپی» نامیدند، گرچه کاربرد آن‌ها کاملاً متفاوت بود—نه برای نگهداری احشاء، بلکه برای نگهداری خاکستر بدن سوزانده‌شده.