payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یک هفته دیگر کلبه را ترک کند. موریس روزهایش را در سوگ ماهیگیر پیر سپری می‌کند. روزی، همان مسافر دوباره به روستا بازمی‌گردد و به دنبال موریس می‌گردد؛ او به کلبه می‌رود و از موریس می‌خواهد که اجازه دهد شب را آنجا بماند. آن‌ها با هم گفتگو می‌کنند و موریس از تصمیمش برای ترک کلبه و یافتن کار در مزرعه می‌گوید. او از خانوادهٔ فقیرش تعریف می‌کند و اینکه نمی‌خواهد باری بر دوش آن‌ها باشد، و فاش می‌کند که پدرش او را کتک می‌زده، چون باور نداشته که موریس واقعاً بیمار است. مسافر و موریس کنار هم می‌نشینند و از طبیعت لذت
مسافر و موریس کنار هم می‌نشینند و از طبیعت لذت می‌برند، و دربارهٔ زیبایی‌های زندگی روستایی و کتاب‌خواندن گفتگو می‌کنند. مسافر پیشنهاد می‌دهد که سرپرستی موریس را برعهده بگیرد و او را آموزش دهد. در «بخش سوم»، مسافر توضیح می‌دهد که پسر یک استاد ریاضیات دانشگاه آکسفورد است. در کودکی، عاشق کتاب‌خواندن در فضای باز بوده و همیشه می‌خواسته بداند جهان چگونه کار می‌کند. او معمار شده و به سراسر اروپا سفر کرده است. در نهایت با زنی دوست‌داشتنی ازدواج کرده و صاحب پسری به نام هنری شده‌اند. روزی، آن دو فرزندشان را به
به نام هنری شده‌اند. روزی، آن دو فرزندشان را به پرستارش سپردند و خود برای گردش رفتند؛ اما پرستار در خواب فرورفت، و وقتی والدین بازگشتند، کودک ناپدید شده بود و دیگر هرگز پیدا نشد. پدر سال‌ها در جستجوی پسرش در روستاها می‌گشت، تا اینکه روزی با زنی به نام بانو اسمیتسون روبه‌رو شد؛ زنی که پسرش را دزدیده بود. او برای خشنود کردن همسر دریانوردش که آرزوی داشتن فرزند داشت، دروغ گفته بود که باردار است. پیش از بازگشت همسر، او نیاز به کودکی داشت، پس پسر آن زوج را ربود. کودک که به زندگی سخت دهقانی عادت نداشت، بیمار و
کودک که به زندگی سخت دهقانی عادت نداشت، بیمار و ضعیف شد و شوهر آن زن که او را بی‌فایده می‌دانست، از او بیزار شد و کتکش می‌زد. با شنیدن این داستان، موریس حقیقت را فاش می‌کند: او همان پسر گمشده است. او نامش را عوض کرده بود، چون باور داشت پدر واقعی‌اش همان مرد خشن بوده است. مسافر که از دیدار دوباره با فرزندش شادمان است، کلبه را برای او می‌خرد. گاهی به آن‌جا بازمی‌گردند. موریس تحصیل می‌کند، بزرگ می‌شود و به سفرهای زیادی می‌رود. او بازمی‌گردد و می‌بیند که کلبهٔ قدیمی ویران شده است؛ سپس کلبه‌ای نو برای
که کلبهٔ قدیمی ویران شده است؛ سپس کلبه‌ای نو برای خانواده‌ای فقیر از ماهیگیران می‌سازد، درست کنار جایگاه کلبهٔ قبلی. سبک، ژانر و فضا. "موریس" به سه بخش تقسیم شده است—تقسیمی که احتمالاً بازتابی از روند رایج رمان‌های سه‌جلدی برای بزرگسالان در آن زمان است—و شامل چندین راوی مختلف است. داستان با لحنی اندوهگین نوشته شده، با یک مراسم تدفین آغاز می‌شود و با فروپاشی کلبه به پایان می‌رسد. با این حال، مارینا وارنر در نقدی بر نسخهٔ کلر تاملین از "موریس" در "نیویورک تایمز" می‌نویسد که این داستان «فاقد آن جوشش خلاقانه،
می‌نویسد که این داستان «فاقد آن جوشش خلاقانه، پیچیدگی اخلاقی و خیال‌پردازی تیره و گوتیکی است که در "فرانکنشتاین" دیده می‌شود». مری شلی هنگام نگارش "موریس" مشغول خواندن اشعار ویلیام وردزورث بود. کلر تاملین استدلال می‌کند که «وردزورث گویی بر فضای "موریس" سایه افکنده است، با زبان روشن و ساده‌اش، و با فضاسازی‌ای در میان مردم ساده‌دل و کارگران فقیر، در بسترهایی طبیعی از صخره‌ها، درختان، صخره‌ساحلی و کنار دریا». نیک‌سرشتیِ ذاتیِ موریس در تمام طول داستان بدون تزلزل باقی می‌ماند. برخلاف "فرانکنشتاین" مری شلی، که
باقی می‌ماند. برخلاف "فرانکنشتاین" مری شلی، که در آن محیط بر شکل‌گیری اخلاق انسان تأثیر می‌گذارد، "موریس" بر این باور است که انسان‌ها می‌توانند ذاتاً خوب باشند. موریس حتی بانو اسمیتسون را که او را از پرستارش دزدیده بود، می‌بخشد. هدف این داستان برانگیختن همدلی خواننده است. برخلاف بسیاری از داستان‌های کودکانهٔ زمان خود، "موریس" آموزه‌محور نیست و مرز روشنی میان فضیلت و رذیلت نمی‌کشد. با وجود تأکید بر همدلی، مضمون غالب در "موریس"، فقدان است: والدینی که فرزند خود را از دست می‌دهند؛ مادری که تا آنجا مشتاق داشتن
را از دست می‌دهند؛ مادری که تا آنجا مشتاق داشتن فرزند است که کودکی را می‌رباید؛ و «موریس» که حس هویت خود را از دست می‌دهد. کلر تاملین مضمون‌های اصلی داستان را رمانتیک می‌داند: «آسیب‌پذیریِ کودکی و والدگری؛ آوارگی، فقدان، رنج، مرگ و بازسازی؛ شوق به دنیای طبیعی؛ و قدرت زمان، که هم شفا می‌بخشد و هم نابود می‌کند». فقدان فرزندان، به‌ویژه، ممکن است هم دلالتی زندگی‌نامه‌ای و هم خودزندگی‌نامه‌ای داشته باشد. لیدی مانت‌کشِل از همسرش جدا شده و ناچار شده بود فرزندانش را ترک کند. دادگاه حکم داده بود که پرسی بیش شلی
را ترک کند. دادگاه حکم داده بود که پرسی بیش شلی برای نگهداری از فرزندانش از ازدواج نخست، شایستگی ندارد، و حضانت آن‌ها را به قَیّم قانونی سپرده بود. سومین ارجاع ممکن نیز به مرگ سه فرزند مری و پرسی شلی بازمی‌گردد. منتقد ادبی، آ.آ. مارکلی، اشاره می‌کند که مری شلی در همین دوران آثاری دیگر نیز نوشته که به مسئلهٔ جدایی کودک از والد می‌پردازند، به‌ویژه رمان "ماتیلدا" و نمایشنامهٔ کودکانه "پروسرپاین"، که هر دو را در سال ۱۸۲۰ کار می‌کرد. مارکلی توضیح می‌دهد که "موریس" بازآفرینی‌ای از "ماتیلدا" است، «که در آن پیوند
بازآفرینی‌ای از "ماتیلدا" است، «که در آن پیوند دوبارهٔ پدر و فرزند، به‌جای پایانی تراژیک، به آشتی‌ای شاد ختم می‌شود». این مضمون در داستان‌های کوتاه مری شلی چون "سوگوار"، "چشمِ شیطانی"، و "زائران"، همچنین در رمان "لودور" (۱۸۳۵) نیز بررسی شده است. مکلر معتقد است که داستان ممکن است نوعی انتقاد پوشیده از نامادری مری شلی، مری جین کلرمونت، باشد. بانو اسمیتسون به شوهرش دربارهٔ وضعیت فرزندی‌اش دروغ می‌گوید؛ که ممکن است اشاره‌ای باشد به گذشتهٔ مبهمِ دو فرزند نخست مری جین کلرمونت و «تمایل او به دروغ‌گویی».(کلرمونت
جین کلرمونت و «تمایل او به دروغ‌گویی».(کلرمونت خود را بیوه‌ای معرفی می‌کرد با فرزندانی مشروع، در حالی‌که واقعیت چنین نبود) مکلر گمان می‌کند که «در ربودنِ نخست‌زاده، بانو اسمیتسون به‌شکلی استعاری تکرار می‌کند آنچه مری جین انجام داد: غصب نقش مادریِ وارث مذکری که اصالتاً متعلق به مری ولستون‌کرفت بود». بازخوردها. به‌گفتهٔ میراندا سیمور، نویسندهٔ زندگی‌نامهٔ مری شلی، هرچند خود داستان "موریس" «اثر بزرگی نبود… اما واکنش عمومی به کشف آن، بسیار بیشتر از مثلاً نامه‌های تازه‌یافتهٔ [پرسی] شلی و بایرون بود». او توضیح
تازه‌یافتهٔ [پرسی] شلی و بایرون بود». او توضیح می‌دهد که این توجه عمومی به این دلیل بوده که مری شلی اکنون به‌عنوان یکی از نویسندگان برجستهٔ دورهٔ رمانتیک شناخته می‌شود، آثارش روزبه‌روز در دسترس‌تر شده‌اند، و نویسندگی او در "فرانکنشتاین" اغلب در رسانه‌های عمومی مورد اشاره قرار می‌گیرد.
وئام الدحمانی (نام عربی: وئام الدحمانی)، (زادروز: ۲۲ اوت ۱۹۸۳، رباط، مراکش، درگذشت: ۲۲ آوریل ۲۰۱۸، ابوظبی، امارات متحده عربی) هنرمند زن مراکشی مقیم امارات بود که در زمینه اجرا، بازیگری و موسیقی فعالیت داشت. او در چندین فیلم پاکستانی از جمله عشق خدا، هجرت و هوتل به ایفای نقش پرداخت. اوایل زندگی. وئام الدحمانی در ۲۲ اوت ۱۹۸۳ در رباط، مراکش به دنیا آمد. او از دانشگاه آمریکایی شارجه در امارات فارغ‌التحصیل شد و مدرک لیسانس علوم محیطی را دریافت کرد. پیشه. او ابتدا به عنوان گوینده در دبی تی‌وی فعالیت خود را آغاز
به عنوان گوینده در دبی تی‌وی فعالیت خود را آغاز کرد و سپس وارد دنیای موسیقی شد و چندین موزیک ویدئو منتشر کرد. در سال ۲۰۱۰، به هند رفت و فعالیت‌های خود را گسترش داد. در سال ۱۳۹۱، وارد عرصه بازیگری شد و در سریال دختران نقش‌آفرینی کرد. نخستین تجربه سینمایی او در فیلم پاکستانی عشق خدا بود که در سال ۲۰۱۳ اکران شد و در گیشه عملکرد متوسطی داشت. در سال ۲۰۱۶، در دو فیلم پاکستانی هجرت و هوتل با عنوان دختر آیتم (بازیگر و رقصنده در سکانس‌های موزیکال) ظاهر شد. وئام همچنین به عنوان مجری برنامه زی افلام نیز فعالیت
همچنین به عنوان مجری برنامه زی افلام نیز فعالیت می‌کرد. مرگ. وئام الدحمانی در ۲۲ آوریل ۲۰۱۸ بر اثر ایست قلبی درگذشت. او در زمان مرگ ۳۴ ساله بود. به گزارش رسانه‌ها، جسد او توسط مادرش در اتاق هتلش در ابوظبی پیدا شد و پیکرش در همان شهر به خاک سپرده شد. منابع. Wiam Dahmani .. from the media to the song and representation،
شِهْزاده (به ، به ) یک عنوان سلطنتی ترکی به معنای «پسر شاه» است که به‌صورت عنوان رسمی پسران سلاطین در امپراتوری عثمانی به‌کار می‌رفت. این عنوان با شاهپور در فارسی و پرنس (به انگلیسی: Prince) در زبان‌های اروپایی برابر است. واژه‌شناسی. عنوان «شهزاده» از واژهٔ پارسی "شاهزاده" به معنای «فرزند شاه» گرفته شده است که تبدیل به عنوان رسمی پسران سلاطین عثمانی شد. در واقع، تمام افراد مذکر خاندان عثمانی که سلطان نبودند، شهزاده محسوب می‌شدند. این عنوان در میان سلاطین دهلی و گورکانیان هند نیز وجود داشت. همهٔ آنها اگرچه
و گورکانیان هند نیز وجود داشت. همهٔ آنها اگرچه منشأ هندی یا ترکی داشتند، اما به شدت متأثر از زبان و فرهنگ پارسی بودند. در خطاب رسمی، این عنوان (مانند عنوان سلطان) پیش از نام اشخاص استفاده می‌شد و نشان‌دهندهٔ امتیاز خانوادگی آنها در عثمانی بود. تا پیش از سلطنت محمد دوم، پسران سلاطین عثمانی از عنوان «چلبی» استفاده می‌کردند. پرورش شهزاده‌ها. تربیت شاهزادگان در دولت عثمانی از زمان تأسیس آن، از اهمیت زیادی برخوردار بود. دلیل اصلی آن بود که هر شاهزاده‌ای که بر تخت می‌نشست و سلطان می‌شد، ادارهٔ مطلق تمام امور
تخت می‌نشست و سلطان می‌شد، ادارهٔ مطلق تمام امور کشور را به دست می‌گرفت. دوره‌های آموزشی شاهزادگان در طول زمان دستخوش تغییرات مختلفی شدند؛ در آغاز، شاهزادگان از کودکی تحت تربیت دایه‌ها قرار می‌گرفتند و از سن ۱۱ تا ۱۵ سالگی به مکتب فرستاده می‌شدند تا خواندن، نوشتن، قرآن و علوم دینی پایه و همچنین مهارت‌های رزمی و اسب سواری بیاموزند. پس از پایان آموزش ابتدایی در ۱۵ سالگی، هر شهزاده به یک سنجاق (ولایت) فرستاده می‌شد تا به سرعت با امور حکومت‌داری آشنا شود. این شیوه در زمان سلطان احمد یکم منسوخ شد و بدین شکل
شیوه در زمان سلطان احمد یکم منسوخ شد و بدین شکل محمد سوم آخرین سلطانی بود که زمانی به عنوان یک شهزاده به سنجاق فرستاده شده بود. مهم‌ترین دلیل رقابت میان شهزادگان برای تاج و تخت، این بود که هیچ سیستم جانشینی برای رسیدن به سلطنت وجود نداشت. به عبارت دیگر، در ابتدا هر شهزاده‌ای (حتی پسران سلاطین سابق) این حق را داشت که سلطان شود؛ تا اینکه سلطان مراد یکم حق سلطنت را به شخص سلطان و پسرانش محدود کرد. اما پس از آن رقابت میان شهزادگان برادر ادامه یافت. خشونت. سلطان محمد دوم پس از اعدام بیشتر خویشاوندان مذکر خود،
محمد دوم پس از اعدام بیشتر خویشاوندان مذکر خود، قانون مشهورش برای پایان دادن به تهدید شهزاده‌ها را صادر کرد: «و هر کس از فرزندان من که سلطانی به او رسد، شایسته است که برای نظم جهان برادران خود را بکشد. بیشتر علما این اجازه را می‌دهند. پس بگذارید آنان چنین کنند...» از آن به بعد، هر سلطان جدیدی با کشتن تمام خویشاوندان مرد خود تاج و تخت را به دست می‌گرفت. در این دوران شهزاده‌ها اغلب قربانی قتل عام یا جنگ با یکدیگر می‌شدند. سیاست برادرکشی پس از مرگ ناگهانی احمد یکم کنار گذاشته شد. در عوض سیستم قفس پیاده شد که
یکم کنار گذاشته شد. در عوض سیستم قفس پیاده شد که در آن، وارثان احتمالی تاج و تخت برای همیشه در آپارتمان‌های ویژه‌ای در کاخ توپکاپی به نام «قفس» محبوس می‌شدند. یک شهزاده ممکن بود تمام عمر خود را در قفس بگذراند و دائماً توسط نگهبانان تحت نظر باشد که موجب از دست رفتن تعادل روانی آنها می‌شد.
سعیده المِنِبهی (زادروز: ۱۹۵۲، مراکش/درگذشت: ۱۱ دسامبر ۱۹۷۷، کازابلانکا)، شاعر، معلم دبیرستان، فعال سیاسی و عضو جنبش انقلابی مارکسیستی إلی الأمام بود. وی در سال ۱۹۷۵، به همراه پنج نفر دیگر از اعضای جنبش به اتهام فعالیت‌های ضد دولتی به هفت سال زندان محکوم شد. در ۸ نوامبر ۱۹۷۷، در زندان کازابلانکا به اعتصاب غذای گروهی پیوست. او پس از ۳۵ روز اعتصاب، در بیمارستان ابن سینه درگذشت. مجموعه شعرهای او که ابتدا در سال ۱۹۷۸ منتشر شد، سپس در سال ۲۰۰۰ بازنشر گردید، نمونه‌ای برجسته از ادبیات انقلابی و فمینیستی مراکش
برجسته از ادبیات انقلابی و فمینیستی مراکش محسوب می‌شود. منبهی اشعارش را به زبان فرانسه می‌نوشت. در سال ۲۰۲۱، برای اولین بار گزیده‌ای از اشعار او به انگلیسی ترجمه و توسط See Red Press منتشر شد. آدم ربایی. در ۱۶ ژانویه ۱۹۷۶، سعیده منبهی به همراه سه زن مبارز دیگر، رابعه فتوح، پیرا دی ماگیو و فاطمه عکاشه، در زندان مخفی مولای شریف در کازابلانکا ربوده و بازداشت شد. این مکان بعدها به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز شکنجه در دوران حکومت شاه حسن دوم شناخته شد. آن‌ها در این زندان تحت شکنجه‌های شدید جسمی و روانی قرار
در این زندان تحت شکنجه‌های شدید جسمی و روانی قرار گرفتند و پس از مدتی به زندان غیرنظامی کازابلانکا منتقل شدند. سعیده منبهی، فاطمه عکاشه و رابعه فتوح در این زندان به حبس انفرادی نامحدود محکوم شدند. منابع. Prison, Poetry, Martyrdom: Saida Menebhi and the Moroccan Years of Lead " الشهيدة سعيدة المنبهي كتبت الشعر بالاظافر والدم (مختارات من ديوانها) " . الموقع الإلكتروني لمؤسسة الحوار المتمدن . العدد 4867 . 15 يوليو 2015
María Guadalupe Evangelina de López یا ماریا گوادلوپ اونجلینا د لوپز (1881-1977) یک فعال آمریکایی در جنبش حق رأی زنان در کالیفرنیا بود. در دهه ۱۹۱۰، او در راهپیمایی‌هایی در کالیفرنیای جنوبی به مبارزات انتخاباتی می‌پرداخت و ترجمه می‌کرد، جایی که رای خواهان هزار جزوه را به زبان اسپانیایی توزیع کردند. اوایل زندگی. هنگامی که ماریا کوچک بود. آنها در سن گابریل زندگی می‌کردند. La casa vieja de lopez خانه پدربزرگ پدری ماریا بود. او در سال ۱۸۴۹ به این خانه آمد. اعضای خانواده او تا سال ۱۹۴۶ در این خانه بودند. وقتی
خانواده او تا سال ۱۹۴۶ در این خانه بودند. وقتی ماریا بازنشسته شد به خانه اجدادی خود رفت. خانه او امروزه برای عموم قابل بازدید نیست. پدرش آهنگری به نام خوان نپومیچنو لوپز و مادرش گوادالوپه بود. او یک خواهر به نام ارنستینا دی لوپز داشت که او نیز تحصیل کرده بود. دختر بزرگ خانواده‌اش، بلن، در خانه زندگی می‌کرد و به‌عنوان خیاط کار می‌کرد و نتوانست به دنبال تحصیلات نرفت زیرا باید به خانواده کمک می‌کرد. در سال‌های ۱۸۹۰ بچه‌های بزرگتر خانواده ازدواج کردند و خانه را ترک کردند که موجب اسانتر شدن وضعیت از نظر مالی
را ترک کردند که موجب اسانتر شدن وضعیت از نظر مالی برای پدر مادر ماریا بود و سبب شد که ماریا و ارنسیتا به مدرسه بروند. پدر آنها در سال ۱۹۰۴ از دنیا رفت و دو خواهر به سن گابریل بازگشتند تا با مادر خود زندگی کنند و اورا از طریق آموزش زبان اسپانیایی حمایت مالی کنند.
حجت‌الله سلطانی دیپلمات ایرانی است که از سال ۱۳۹۸ تا خرداد ۱۴۰۴ سفیر ایران در ونزوئلا بود.
نجات اَعتابو (متولد ۱۹۶۰ (۶۴ سال)، خمیسست، مراکش) خواننده، ترانه‌سرا، آهنگساز مراکشی است. آهنگ او با عنوان «گول الحق الموت کاینه» در سال ۲۰۰۴ توسط کمیکال برادرز در آهنگ Galvanize نمونه‌برداری شد. اوایل زندگی. نجات اعتابو در ۹ مه ۱۹۶۰ در خمیسات، مراکش، در خانواده‌ای از طبقه پایین با پنج برادر و چهار خواهر به دنیا آمد. او از کودکی رؤیای وکیل شدن را در سر داشت، اما زندگی‌اش مسیر دیگری را برایش رقم زد. آواز خواندن بزرگ‌ترین علاقه او بود و هر روز صبح با خواندن آهنگ به مدرسه می‌رفت. در سیزده‌سالگی، به‌طور مخفیانه
به مدرسه می‌رفت. در سیزده‌سالگی، به‌طور مخفیانه از پنجره اتاقش بیرون می‌رفت و در عروسی‌های محلی و مهمانی‌های مدرسه، در ازای دریافت پول، آواز می‌خواند. در یکی از این مهمانی‌ها، یکی از دوستانش صدای او را ضبط کرد. این نوار به‌صورت غیرقانونی در سراسر مراکش پخش شد و آهنگ J'en ai marre (به معنی دیگر بس است به زبان فرانسوی) محبوبیت زیادی پیدا کرد. با این حال، خانواده‌اش خیلی زود متوجه فعالیت او شدند و با خوانندگی‌اش مخالفت کردند. برادرانش تهدید کردند که اگر به این مسیر ادامه دهد، او را خواهند کشت.نجات که ترسیده
مسیر ادامه دهد، او را خواهند کشت.نجات که ترسیده بود، تصمیم گرفت از خانه فرار کند. او به مغازه‌ای که موسیقی پخش می‌کرد پناه برد، زیرا فکر می‌کرد آنجا برایش امن‌تر است. همان روز، به‌طور اتفاقی، مصطفی المیلس، یک تهیه‌کننده معروف موسیقی مراکشی، پس از شنیدن آهنگ "J'en ai marr"، به دنبال او رفت. مصطفی از او حمایت کرد و از او خواست که به کازابلانکا، یکی از شهرهای بزرگ مراکش، نقل مکان کند. نجات که چاره‌ای نداشت، به کازابلانکا رفت و سه سال را در آنجا، در خانه مادر مصطفی المیلس، زندگی کرد. پس از سه سال، خانواده‌اش
مصطفی المیلس، زندگی کرد. پس از سه سال، خانواده‌اش او را پیدا کردند و در نهایت با انتخابش کنار آمدند و اجازه دادند در دنیای موسیقی بماند. پیشه. نجات اعتابو به‌عنوان خواننده و ترانه‌سرای موسیقی چابی، داستان‌های زنان مدرن مراکشی را روایت می‌کرد و سعی داشت وضعیت فمینیسم را در کشورش بهبود ببخشد. در سال ۱۹۹۲، بزرگ‌ترین موفقیت خود را با آهنگ هادی کدبا بینا به دست آورد که دربارهٔ زنی است که شوهرش به او خیانت کرده است. این عنوان به معنای این دروغ آشکار است می‌باشد. یکی دیگر از آهنگ‌های معروف او چوفی غیره، دربارهٔ
یکی دیگر از آهنگ‌های معروف او چوفی غیره، دربارهٔ زنانی است که با مردان متأهل رابطه دارند، موضوعی که در مراکش غیرقانونی است. این آهنگ در سال ۱۹۸۴ منتشر شد و به زبان عربی به معنای برو مرد دیگری را پیدا کن است. آهنگ‌های نجات اعتابو بحث‌های اجتماعی و سیاسی زیادی در مراکش ایجاد کردند و نقش مهمی در پیشبرد حقوق زنان در این کشور داشتند. او به سه زبان عربی مراکشی، بربری و فرانسوی می‌خواند. اعتابو همچنین یکی از شخصیت‌های مستند مراکش سوئینگ است که دربارهٔ دو نسل از خوانندگان مراکشی ساخته شده است. زندگی شخصی. نجات
خوانندگان مراکشی ساخته شده است. زندگی شخصی. نجات اعتابو با حسن دیکوک، تهیه‌کننده موسیقی مراکشی، ازدواج کرده و سه فرزند دارد. او در حال حاضر در یک کلبه در جنوب فرانسه زندگی می‌کند.
باکره با فرشتگان (به فرانسوی: La Vierge aux anges)، همچنین به عنوان آواز فرشتگان نیز شناخته می‌شود، یک نقاشی رنگ روغن است که در سال ۱۸۸۱ توسط هنرمند فرانسوی ویلیام-آدولف بوگرو اجرا شد. ابعاد آن ۲۱۳.۴ × ۱۵۲.۴ سانتی متر است. اکنون در موزه فارست لان در گلندیل، کالیفرنیا قرار دارد. تاریخچه. ویلیام بوگرو (۱۸۲۵-۱۹۰۵) در مدرسه هنرهای زیبای پاریس و همچنین در رم تحصیل کرد و در قرن نوزدهم به عنوان یک نقاش آکادمیک برجسته فرانسوی در نظر گرفته شد. افسانه ها حاکی از آن است که او به دنبال مدلی برای فیگورهای نقاشی می گشت و
که او به دنبال مدلی برای فیگورهای نقاشی می گشت و آنها را در همسر اول خود، نلی مونوکابلون، پیدا کرد که یکی یکی برای فرشتگان ژست گرفت و در نهایت کودکی را در آغوش داشت. این نقاشی مریم باکره را نشان می‌دهد که نوزاد عیسی مسیح را در آغوش می‌گیرد، که با آرامش در یک محیط شبانی به خواب رفته است، در حالی که سه فرشته در آن نزدیکی شناور هستند. این توانایی بوگرو در ارائه تن های گوشت واقعی و درجه بندی های ظریف رنگ سفید را برجسته می کند. آواز فرشتگان که در سال ۱۸۸۱ در سالن پاریس برای اولین بار عرضه شد، زمانی بخشی از
سالن پاریس برای اولین بار عرضه شد، زمانی بخشی از مجموعه Wanamaker در فیلادلفیا بود. این پارک توسط فارست لان مموریال پارک در سال ۱۹۴۰ برای کلیسایی در کلیسای Recessional خریداری شد. در ابتدا، یک پنجره شیشه ای رنگی قرار بود نقطه کانونی کلیسا باشد، اما در عوض فارست لان تصمیم گرفت این نقاشی را از گالری اشنیتجر خریداری کند. یک قاب بزرگ آیینی به سبک گوتیک برای نقاشی توسط صنعتگران فارست لان ساخته شد و هنوز هم در این قاب چوبی در موزه فارست لان ارائه می شود. حفاظت. در سال ۲۰۰۵، این نقاشی با بودجه برنامه مشارکت حفاظت
سال ۲۰۰۵، این نقاشی با بودجه برنامه مشارکت حفاظت از محیط زیست برای تمیز کردن به مرکز گتی در لس آنجلس رفت. محافظ ارشد نقاشی، مارک لئونارد، ماه ها روی این نقاشی کار کرد تا لاک قدیمی را پاک کند و رنگ های اصلی آن را بازگرداند. آهنگ فرشتگان در مرکز گتی به نمایش گذاشته شد، در کنار یک طرح روغنی آماده‌سازی و یک ماکت بعدی، نیم‌اندازه از دست خود بوگرو. منابع.
هند ذِهیبه شهید (زاده ۱۷ مارس ۱۹۷۹، بژاد، مراکش) یک دونده مراکشی - فرانسوی است که در دوی ۱۵۰۰ متر تخصص دارد. اوایل حرفه. نخستین حضور هند ذهیبه در مسابقات دو و میدانی داخل سالن اروپا در سال ۲۰۰۵ با جنجال همراه شد. او در حالی مدال برنز را کسب کرد که در مراحل پایانی مسابقهٔ ۱۵۰۰ متر، هلن کلیترو را که مقام چهارم را داشت، مهار کرد. با این حال، درخواست تجدید نظر کلیترو پذیرفته نشد و ذهیبه نخستین مدال اروپایی خود را به دست آورد. او در ۱۴سالگی ۱۵۰۰ متر را در ۴ دقیقه و ۲۱ ثانیه و ۳۰۰۰ متر را در ۹ دقیقه و ۲۶ ثانیه با
و ۲۱ ثانیه و ۳۰۰۰ متر را در ۹ دقیقه و ۲۶ ثانیه با پای برهنه دوید. این عملکرد چشمگیر باعث شد که سعید عویتا، مدیر فنی وقت دو و میدانی مراکش، او را برای مسابقات قهرمانی نوجوانان آفریقا ۱۹۹۴ در الجزایر انتخاب کند. او در آن رقابت، در ۳۰۰۰ متر نوجوانان، در حالی که تنها ۱۴ سال داشت، ششم شد. در سال ۱۹۹۶، او در ترکیه، در ترکیب جوان‌ترین تیم قهرمان مسابقات کراس کانتری جهان، عنوان نایب‌قهرمانی را کسب کرد. از ژوئیه ۱۹۹۸ تا ژوئن ۲۰۰۳، هند برای تکمیل تحصیلاتش، رقابت‌های حرفه‌ای را به‌طور کامل کنار گذاشت. اما در سال
حرفه‌ای را به‌طور کامل کنار گذاشت. اما در سال ۲۰۰۳، با ازسرگیری تمرینات، در مسابقات قهرمانی فرانسه الیت در ناربون، در رشتهٔ ۸۰۰ متر حضور یافت. در دسامبر ۲۰۰۲، در فرانسه با فودیل ذهیبه آشنا شد و در سال ۲۰۰۳ با او ازدواج کرد. پیش از پایان مهلت نامزدی المپیک آتن، تابعیت فرانسوی را دریافت کرد و برای فرانسه در المپیک ۲۰۰۴ آتن دوید. او در دور سوم مقدماتی ۱۵۰۰ متر هشتم شد و توانست آخرین جایگاه صعود به نیمه‌نهایی را کسب کند. در مسابقات داخل سالن اروپا ۲۰۰۵، ذهیبه در ۱۵۰۰ متر مدال برنز را به دست آورد. سپس، در
در ۱۵۰۰ متر مدال برنز را به دست آورد. سپس، در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۱۰ در بارسلونا، در همین ماده، مدال نقره کسب کرد. در سال ۲۰۰۵، هند ذهیبه در دیدار پاری سن دنی دوم شد و در مسابقهٔ ۱۵۰۰ متر در ریتی، رکورد جدید فرانسه را با ۴ دقیقه و ۰۰ ثانیه و ۴۹ صدم ثانیه ثبت کرد. در زمستان ۲۰۰۶، در فینال مسابقات جهانی داخل سالن ۱۵۰۰ متر در مسکو، چهارم شد و در مسابقات جهانی داخل سالن استانبول نیز به مقام پنجم دست یافت. او بعدها، با محرومیت دو ورزشکار به دلیل دوپینگ، به مدال برنز جهانی رسید. تعلیق دوپینگ. در ژانویه ۲۰۰۷،
برنز جهانی رسید. تعلیق دوپینگ. در ژانویه ۲۰۰۷، آزمایش دوپینگ او مثبت اعلام شد و به مدت دو سال از حضور در مسابقات محروم شد. شغل بعد. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۰، در لیگ الماس پاریس، او در ۱۵۰۰ متر مقام دوم را کسب کرد و برای دومین بار، رکورد ملی فرانسه را در ۱۵۰۰ متر، با ۳ دقیقه و ۵۹ ثانیه و ۷۶ شکست. هند ذهیبه در مسابقات دو و میدانی قهرمانی اروپا در سال ۲۰۱۰ (۱ اوت ۲۰۱۰) مدال نقره دوی ۱۵۰۰ متر را به دست آورد. در مسابقات قهرمانی قاره‌ای در اسپلیت، با شکست نانسی لنگات، قهرمان المپیک، به قهرمانی رسید و بهترین عملکرد سال
المپیک، به قهرمانی رسید و بهترین عملکرد سال جهان را در مایل با ۴ دقیقه و ۲۹ ثانیه و ۰۶ صدم ثانیه ثبت کرد. در طول دوران حرفه‌ای، ذهیبه سه بار روی سکوهای لیگ الماس ایستاد: دوم در پاریس ۲۰۰۵، دوم در پاریس ۲۰۱۰، و سوم در لوزان ۲۰۱۱. در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۰، در رده‌بندی جهانی ۱۵۰۰ متر، رتبهٔ چهارم را به خود اختصاص داد. او همچنین سه بار قهرمان مسابقات داخل سالن فرانسه در ۱۵۰۰ متر (۲۰۰۴، ۲۰۰۵، ۲۰۱۱) و پنج بار قهرمان مسابقات قهرمانی فرانسه در فضای باز در ۱۵۰۰ متر (۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۱۲) شد. هند ذهیبه نخستین و تنها
(۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۱۲) شد. هند ذهیبه نخستین و تنها ورزشکار فرانسوی است که ۱۵۰۰ متر را در کمتر از ۴ دقیقه دویده است. او این رکورد را با زمان ۳ دقیقه و ۵۹ ثانیه و ۷۶ صدم ثانیه در نشست لیگ الماس در پاریس، در ورزشگاه استاد دوفرانس در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۰ به ثبت رساند. در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۲، او به‌عنوان عضو کمیته راهبری هیئت دو و میدانی سن و مارن انتخاب شد و ریاست کمیسیون ورزشکاران را بر عهده گرفت. از ژانویه ۲۰۱۱ تا دسامبر ۲۰۱۲، هند به‌عنوان یک ورزشکار حرفه‌ای در لیگ ملی دو و میدانی (LNA) فعالیت داشت. او مدرک ممتاز خود را در
میدانی (LNA) فعالیت داشت. او مدرک ممتاز خود را در رشته آمادگی جسمانی اروپایی از دانشگاه لیون ۱، بروکسل و لوزان دریافت کرد و به‌عنوان مربی فعالیت کرد. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۳، هند ذهیبه در آلبوکرکی، ایالات متحده، دختری به نام اینس به دنیا آورد. سپس در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۶، در کوربیل-اسون (فرانسه)، صاحب سه‌قلوهایی به نام‌های آدام، جانا و سلما شد. خانوادهٔ او در فونتن‌بلو، منطقهٔ پاریس زندگی می‌کنند. در ژانویه ۲۰۱۸، IAAF اعلام کرد که هند ذهیبه، پس از محرومیت دو ورزشکار به دلیل دوپینگ، به‌طور رسمی مدال برنز ۱۵۰۰ متر
به دلیل دوپینگ، به‌طور رسمی مدال برنز ۱۵۰۰ متر مسابقات جهانی داخل سالن ۲۰۱۲ را دریافت کرده است. منابع. Mayock bows out with silver medal. (2005-03-07). Retrieved on 2010-09-05.Doping Rule Violations. worldathletics.org (2007-06-11). Retrieved on 2021-08-02. DEHIBA BANNED FOR 2 YEARS. eurosport.com (2007-04-15). Retrieved on 2021-08-02. French runner allowed to race despite prior doping ban. cbc.ca (2011-06-28). Retrieved on 2021-08-02. French runner allowed to race despite prior doping ban. cbc.ca
allowed to race despite prior doping ban. cbc.ca (2011-06-28). Retrieved on 2021-08-02.
برنیس سوم (؛ ) حاکم اهل امپراتوری بطلمیوسی بود. وی که همچنین با نام کلئوپاترا شناخته می‌شود، بین سال‌های ۱۰۱ تا ۸۰ پیش از میلاد حکومت کرد. پژوهشگران معاصر که برنیکه سوم را مطالعه می‌کنند، گاهی از او با عنوان کلئوپاترا برنیس یاد می‌کنند. او ملکهٔ هم‌حکمران مصر بطلمیوسی بود و از سال ۱۰۱ تا ۸۸ پیش از میلاد همراه با عمویش/همسرش بطلمیوس دهم (اسکندر اول) حکومت کرد، و بار دیگر در سال ۸۱ پیش از میلاد همراه با پدرش بطلمیوس نهم لاتیروس به سلطنت رسید تا آنکه سرانجام از ۸۱ تا ۸۰ پیش از میلاد به‌عنوان تنها فرمانروای مصر
۸۱ تا ۸۰ پیش از میلاد به‌عنوان تنها فرمانروای مصر حکومت کند. تاریخچه و اوایل زندگی. بطلمیوس و برنیس در آن دوره، هم یونانی و هم مصری بودند. میراث آن‌ها به نمادی برجسته در دوران سلطنتشان تبدیل شد، زیرا عناصر هر دو فرهنگ والدین خود را گرفته و در حکومتشان در هم آمیختند. پدر برنیس، بطلمیوس نهم لاتیروس در سال ۱۱۶ پیش از میلاد به پادشاهی مصر رسید و مادرش، کلئوپاترا سوم به‌عنوان هم‌حکمران و نیروی مسلط در حکومت در کنار او بود. او در ابتدا با خواهرش کلئوپاترا چهارم ازدواج کرد، اما مادرش احتمالاً در اوایل ۱۱۵ پیش از
کرد، اما مادرش احتمالاً در اوایل ۱۱۵ پیش از میلاد او را مجبور به طلاق و ازدواج با خواهر دیگرش، کلئوپاترا سلن یکم کرد. مشخص نیست که کدامیک از این همسران، مادر برنیس بوده است، اما برخی پژوهشگران مدرن کلئوپاترا چهارم را محتمل‌تر می‌دانند. تاریخ‌نگار کریستوفر بنت اشاره می‌کند که مشروعیت برنیس سوم هرگز توسط تاریخ‌نگاران باستان مورد تردید قرار نگرفت، برخلاف برادرانش، بطلمیوس دوازدهم و بطلمیوس قبرس. همچنین، ازدواج بطلمیوس نهم با کلئوپاترا چهارم غیرقانونی تلقی می‌شد، که احتمال اینکه برنیس سوم نتیجه ازدواج مشروع او
که احتمال اینکه برنیس سوم نتیجه ازدواج مشروع او با کلئوپاترا سلن یکم بوده باشد را افزایش می‌دهد. در این صورت، احتمالاً او در اواخر ۱۱۵ یا اوایل ۱۱۴ پیش از میلاد به دنیا آمده است. در نهایت، بطلمیوس نهم و کلئوپاترا سوم دچار اختلاف شدند. در سال ۱۰۷ پیش از میلاد، کلئوپاترا مردم اسکندریه را علیه بطلمیوس نهم شوراند و او را مجبور به فرار به قبرس کرد، در حالی که برنیس و برادرانش را در اسکندریه رها کرد. سپس کلئوپاترا، برادر کوچک‌تر بطلمیوس نهم، یعنی بطلمیوس دهم اسکندر را به‌عنوان هم‌حکمران جدید و فرمانبردارتر بر