payamvha/North_RAG huggingface dataset:
صخره‌های بالای مقبره» از بین رفته بودند. با این حال، ظاهر کلی و ماهیت دفن آنها را می‌توان از اشیاء باقی‌مانده بازسازی کرد. با وجود اینکه همگی این زنان از نژاد بیگانه بودند، تمامی همسران در سبک مصری دفن شدند. مومیایی‌های آنها با طلسم‌های سنگی قلب همراه بودند که با فصل ۳۰بی کتاب مردگان حکاکی شده بود. این حکاکی‌ها از جنس مذکر استفاده می‌کنند، که نشان می‌دهد احتمالاً این اشیاء به صورت استاندارد و نه سفارشی برای این زنان ساخته شده بودند. در گردن آنها یک مهره سرامیکی عقیق جگری به همراه یک سیم طلایی و یک گردنبند
عقیق جگری به همراه یک سیم طلایی و یک گردنبند از مهره‌های گرد کوچک از جنس سفال لعاب‌دار قرار داشت. در سراسر سینه و تنه آنها یک گردنبند پهن با سرهای شاهین در انتها، یک زره سینه از شاهین، و یک نوار تعویذ به همراه داشتند که همگی از ورق طلای حکاکی شده بودند. این اشیاء در داخل بانداژهای هر مومیایی قرار گرفته بودند، همان‌طور که بر روی مومیایی توت‌عنخ‌آمون دیده شده بود. هر انگشت دست و انگشت پای آنها با یک حلقه طلایی تزئین شده بود، که اولین نمونه‌هایی هستند که تاکنون پیدا شده‌اند. در پای آنها صندل‌های طلای ورقه‌ای
پیدا شده‌اند. در پای آنها صندل‌های طلای ورقه‌ای با بندهای پهن و طراحی‌های گل‌های رز و لوزی حکاکی شده روی کف‌های صندل قرار داشت، که احتمالاً شبیه صندل‌های چرمی بودند. این صندل‌ها با نمونه‌های دیگر از دوران پادشاهی نوین مصر متفاوت بودند، اما مشابه صندل‌هایی بودند که مومیایی پسوسنس یکم پوشیده بود. اندام‌های داخلی آنها در یک مجموعه از چهار کوزه کانوپی سنگ آهکی با درپوش‌های سر انسانی قرار داشتند، متنی که روی درپوش‌ها حکاکی شده و با رنگدانه‌های آبی پر شده بود. با توجه به وجود تکه‌هایی از رنگ و ورق طلا، احتمالاً
توجه به وجود تکه‌هایی از رنگ و ورق طلا، احتمالاً اندام‌های مومیایی شده به شکل مومیایی‌ها ساخته شده و با نقاب‌های کارتونیج قرار داده شده بودند. در مقبره بسیاری از کوزه‌ها، ظروف و وسایل از مواد مختلف و برای مقاصد مختلف وجود داشت. هر یک از همسران یک ظرف نقره‌ای داشتند که برای هرکدام حکاکی شده بود؛ این ظروف احتمالاً هدیه‌ای از طرف پادشاه بودند و برای آیین افشانش آب استفاده می‌شدند. بیش از چهل کوزه سنگی و کاسه‌های مختلف با اشکال و اندازه‌های متفاوت برای پماد و لوازم آرایشی شناخته شده است که برخی از آنها با
و لوازم آرایشی شناخته شده است که برخی از آنها با نام‌های تحوتموس سوم و حتشپسوت حکاکی شده و برخی دیگر لبه‌های طلایی داشتند. دستکم یک ظرف شیشه‌ای احتمالاً به مصر وارد شده بود. دیگر وسایل آرایشی شامل دو آینه با دسته‌هایی به شکل سر ترکیبی حاثور و پاپیروس گل‌آذین بودند. هر دو آینه دسته‌هایی از ورق طلا بر روی چوب (که تجزیه شده بود) داشتند و آینه‌ها از نقره ساخته شده بودند. آینه بزرگ‌تر دارای چشم‌های جاسازی‌شده بود، در حالی که آینه کوچک‌تر دارای جزئیات حکاکی شده بود و با نام تحوتموس سوم حکاکی شده بود. مک‌کی روایت
و با نام تحوتموس سوم حکاکی شده بود. مک‌کی روایت می‌کند که یکی از زنان به جای آینه، یک سیستروم طلایی با دسته‌ای به شکل سر حاثور و «میله‌هایی که به صدا درمی‌آمدند» داشت. در مورد جواهرات دقیق موجود در مقبره، ابهاماتی وجود دارد زیرا بیشتر آنها از بازار هنر به‌دست آمده‌اند و اغلب با منبع مشخصی شناخته نمی‌شوند. بیشتر این اشیاء در سه نسخه موجود بودند، به‌ویژه آنهایی که به‌طور خاص برای مراسم تشییع جنازه ساخته شده بودند. دو سربند طلایی از مقبره شناخته شده است که آشکارترین آنها یک دیهیم است که طراحی پیچیده‌ای از
آشکارترین آنها یک دیهیم است که طراحی پیچیده‌ای از گل‌های رز و دو سر غزال دارد. آثار استفاده از این قطعه نشان می‌دهد که یکی از زنان در دوران حیات خود آن را به‌عنوان زیورآلات پوشیده بود. دیهیم‌های غزال در هنر دوران دودمان هجدهم مصر به تصویر کشیده شده‌اند، اما هیچ دیهیم غزالی دیگری از مصر باستان باقی نمانده است. به‌نظر می‌رسد که این قطعه با الهه حاثور و زنان حرم سلطنتی مرتبط بوده باشد، زیرا در تصاویر هنری دیده می‌شود که توسط شاهزاده‌ها و زینت‌های سلطنتی پوشیده می‌شود. سربند دیگر یک پوشش بزرگ برای کلاه گیس است
می‌شود. سربند دیگر یک پوشش بزرگ برای کلاه گیس است که دارای صفحه پایه برگ نخلی و یراق سردست و گل‌های رز آویز است، که به‌نظر می‌رسد ظاهری شبیه به یک کلاه گیس جواهراتی را ایجاد کرده است؛ چنین سربندی مشابه سربند آحمس-مریت‌آمون بر روی تابوت عظیم‌الجثه بیرونی او است. علاوه بر این، تعدادی گل رز تزئینی وجود دارد که عملکرد اصلی آنها نامشخص است، اما ممکن است نمایانگر سربند یا یقه اضافی باشند. هر یک از همسران دستکم یک یقه پهن داشتند که سه نمونه جداگانه از آن‌ها باقی مانده است و یک جفت دستبند طلایی متحرک با تزئینات
مانده است و یک جفت دستبند طلایی متحرک با تزئینات عقیق جگری و شیشه‌ای که با نام‌های تحوتموس سوم حکاکی شده‌اند. دو کمربند وجود دارد، یکی با مهره‌های انتزاعی به شکل صدف سپیدمهره و دیگری با ماهی تیلاپیا، که هر دو به الهه حاثور مرتبط هستند. کمربند سوم دیگری احتمالاً با مهره‌های صدفی انتزاعی، منبع مشخص قابل اعتمادی ندارد. همچنین دو جفت دستبند گربه‌ای با مهره‌ها، یکی با گربه‌های عقیق جگری و دیگری با شیرهای کوچک طلایی وجود دارد. از دیگر جواهرات کوچک می‌توان به جفت گوشواره‌های حلقه‌ای طلایی با دنده‌های ریز و هفت
گوشواره‌های حلقه‌ای طلایی با دنده‌های ریز و هفت حلقه انگشتر طلایی با رکاب‌های اسکراب از طلا، لاجورد و سنگ صابون و حکاکی شده با نام تحوتموس سوم اشاره کرد؛ یکی از این انگشترها همچنین نام حتشپسوت را دارد. این انگشترها توسط لیلی‌کویست به‌عنوان بزرگ‌تر از حد معمول برای پوشیدن توسط زنان در دوران حیاتشان در نظر گرفته شده‌اند. بسیاری از مهره‌ها و عناصر جواهرات دیگر با مقبره مرتبط هستند اما هیچ سرنخی از این که اصل آن‌ها بخشی از چه چیزی بوده‌اند، وجود ندارد، از جمله مهره‌های طلا به شکل تاورت و بس. بیشتر آثار طلا در
مهره‌های طلا به شکل تاورت و بس. بیشتر آثار طلا در مقبره ساخت مصر هستند، با این حال تعداد کمی از اشیاء، از جمله پوشش بزرگ کلاه گیس و مهره‌های طلا و دانه‌های گرانول‌شده ممکن است در خاور نزدیک ساخته شده باشند. پراکندگی. محتویات مقبره در اوت ۱۹۱۶ به‌سرعت توسط کشف‌کنندگانش جدا و پراکنده شد. طبق گفته ارنست مک‌کی، محمد محسب خریدار اشیای طلایی این مقبره بود، هرچند او هرگونه نقش و دخالت در آن را انکار کرد. اشیای مقبره در سال‌های بعد در بازار محلی عتیقه‌جات ظاهر شدند. پلاک‌های حجره‌حجره (شطرنجی) مربوط به سربند بزرگ
پلاک‌های حجره‌حجره (شطرنجی) مربوط به سربند بزرگ در دسامبر ۱۹۱۶ توسط آمبروز لنسینگ در مغازه یک فروشنده شناسایی شدند. در سال ۱۹۱۷، سه مجموعه کوزه‌های کانوپی و هفت ظرف سنگی در بازار دیده شد و در سال ۱۹۱۸، پنج ظرف و جام نقره‌ای ظاهر شدند. کارتر حدود دوازده مورد از ظروف سنگی و نقره‌ای را خریداری کرد و آن‌ها را به لنسینگ فروخت؛ او همچنین سه مجموعه کوزه کانوپی و هشت ظرف سنگی، عمدتاً از آهک گچی را به نمایندگی از لرد کارناروُن خریداری کرد. وینلاک اظهار داشت که در سال‌های پس از کشف، ظروف سنگی «که آشکارا متعلق به این
پس از کشف، ظروف سنگی «که آشکارا متعلق به این مقبره بودند، تقریباً در هر جای شهر (اقصر) قابل خریداری بودند.» بیشتر اشیاء و بقایای تدفینی باقی‌مانده از این سه زن، در همان زمان از بازار عتیقه‌جات ردیابی و خریداری شد و امروزه بسیاری از آن‌ها در موزه متروپولیتن نیویورک نگهداری می‌شوند. بخش عمده‌ای از این آثار بین سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ به دست آمد. بسیاری از ظروف سنگی از طریق آمبروز لنسینگ تهیه شد، در حالی که کوزه‌ها و جواهرات دیگر به‌صورت تک‌تک و پراکنده و با ظاهر شدن آن‌ها در بازار اروپا خریداری شدند. برای خرید
شدن آن‌ها در بازار اروپا خریداری شدند. برای خرید این قطعات با حمایت مالی چند تن از اعضای هیئت امنای موزه از جمله هنری والترز، جرج فیشر بیکر، ادوارد هارکنس و وی. اوریت میسی، به صاحبان آن‌ها مراجعه شد. قطعات دیگری نیز بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۸۸ از بازار بین‌المللی هنر خریداری شدند. برخی از اشیایی که گفته می‌شود منشأ آن‌ها از این مقبره بوده، در واقع آثار اصیل، اما متعلق به دوره‌ای بسیار پیش‌تر یا بعدتر بودند، در حالی که برخی دیگر که اصیل پنداشته می‌شدند، جعلیات مدرن از آب درآمدند. این موارد از مهره‌ها و
جعلیات مدرن از آب درآمدند. این موارد از مهره‌ها و طلسم‌های تکی گرفته تا بخش‌هایی از سربند و ظروف طلایی را شامل می‌شوند. این اشیاء معمولاً از نمونه‌های اصلی موجود در مقبره یا اشیای مشابه کشف‌شده در حفاری‌های دیگر کپی شده‌اند و از طریق روش‌های تولید (که ابزارها و فناوری‌های مدرن لازم دارد)، میزان خلوص طلا و سبک نگارش کتیبه‌ها، قابل شناسایی هستند.
نویسندۀ بازی ویدئویی، آهنگساز و ترانه‌سرا است. او تهیه‌کنندۀ اجرایی و مدیر سابق شرکت میجس می‌باشد. او رمان تصویری "کیاس؛هد" و به دنبالۀ آن دیگر آثار مجموعۀ "ساینس ادونچر" از جمله "اشتاینز؛گیت" را طرح‌ریزی کرد و نوشت. او همچنین آهنگسازی آهنگ‌های آغازین و پایانی رمان‌های مجموعۀ "ساینس ادونچر" را عهده‌دار بوده است. شغل. چیومارو شیکورا در اوایل دهۀ ۲۰۰۰ با یوکو میامورا همکاری داشت و برای باند لوز@روز ("loose@rouse") آهنگسازی کرد. در آوریل ۲۰۰۵، او پس از ترک سمت مدیریت خود در شرکت ناشر موسیقی ، شرکت ".5pb" را
مدیریت خود در شرکت ناشر موسیقی ، شرکت ".5pb" را تأسیس کرد. او بعداً همراه با ادغام شرکتش با ای‌جی-وان ("AG-ONE") مدیر میجس شد. شیکورا در ژانویۀ ۲۰۲۳ از مدیریت میجس کناره‌گیری کرد؛ اما به عنوان تهیه‌کنندۀ اجرایی آن باقی ماند. مجموعه ساینس ادونچر. شیکورا بر روی تمام شش عنوان اصلی مجموعه "ساینس ادونچر" کار کرده و آنها را تولید کرده است.
کاوازاکی نینجا زدایکس-۲۵آر یک موتورسیکلت اسپرت ۲۴۹ سی‌سی چهارسیلندر از سری نینجا با قدرت ۵۰ اسب بخار که توسط سازنده موتورسازی ژاپنی کاوازاکی در سال ۲۰۲۰ معرفی شده است. این موتورسیکلت با داشتن یک انجین چهارسیلندر خطی ۲۴۹ سی‌سی مشخص می‌شود، بنابراین موتوری با حجم بسیار کم اما با تقسیم‌بندی چند سیلندر، توسط یک سیستم تزریق الکترونیکی غیر مستقیم چند نقطه‌ای با توزیع (میل بادامک دوگانه بالای سر) و ۱۶ سوپاپ، (چهار سوپاپ برای هر سیلندر) تغذیه می‌شود. این موتورسیکلت در حدود ۵۰ اسب بخار قدرت دارد و می‌تواند به ۱۷٫۰۰۰
حدود ۵۰ اسب بخار قدرت دارد و می‌تواند به ۱۷٫۰۰۰ دور در دقیقه برسد. قدرت را می‌توان با کمک جعبه هوا به ۵۱ اسب بخار در ۱۵٫۵۰۰ دور در دقیقه افزایش داد و حداکثر گشتاور به ۲۲٫۹ نیوتن متر (۲٫۳ کیلوگرم بر متر) در ۱۴٫۵۰۰ دور در دقیقه می‌رسد. این موتورسیکلت برای اولین بار در نمایشگاه خودروی توکیو در سال ۲۰۱۹ به نمایش درآمد تا سپس در ۱۰ ژوئیه ۲۰۲۰ در بازار آسیا عرضه شود. برای سال ۲۰۲۳، به روز رسانی‌های زیادی دریافت کرده است. زدایکس-۲۵آر در ایران. این موتور در سال ۱۴۰۰ به نمایندگی شرکت کویر موتور وارد بازار ایران شد
به نمایندگی شرکت کویر موتور وارد بازار ایران شد و با وجود برچسب قیمتی ۶۰۰ میلیون تومنی مورد استقبال خوبی قرار گرفت و در همون پیش فروش اولیه تمام مدل‌های موجود فروخته شدن، و عنوان غول پلاک ملی را در بازار ایران دریافت کرد.
ایسِت یا ایسیس ملکه‌ای در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان هجدهم مصر بود و ایمش از نام الهه ایزیس گرفته شده است. او همسر ثانویه یا معشوقهٔ تحوتموس دوم بود. زندگی‌نامه. ایسِت مادر تحوتموس سوم بود، که تنها پسر تحوتموس دوم به‌شمار می‌رفت. پسر او در تاریخ ۱۱ مارس ۱۴۲۵ پیش از میلاد درگذشت و نام ایسِت بر روی نوارهای مومیایی او و همچنین بر روی تندیسی که در معبد کرنک یافت شده، ذکر شده است. اگرچه در این شواهد متأخر، از ایسِت با عنوان «همسر بزرگ سلطنتی» یاد شده، اما در دوران سلطنت تحوتموس دوم، همسر بزرگ سلطنتی در
در دوران سلطنت تحوتموس دوم، همسر بزرگ سلطنتی در واقع حتشپسوت بود. تحوتموس دوم در سال ۱۴۷۹ پیش از میلاد درگذشت و پس از مرگ او، حتشپسوت به عنوان نایب‌السلطنه برای پادشاه جوان، تحوتموس سوم به قدرت رسید. تحوتموس سوم با گذشت زمان فرمانده ارتش‌های مصر شد. حتشپسوت تا زمان مرگش در سال ۱۴۵۸ پیش از میلاد به عنوان فرعون حکومت کرد. پس از مرگ او، شریک سلطنتی‌اش تحوتموس سوم رسماً فرعون شد. در این زمان، ایسِت عنوان «"مادر پادشاه"» را دریافت کرد، چرا که پسرش به مقام فرعونی رسیده بود. ممکن است در همین دوره به او عنوان
رسیده بود. ممکن است در همین دوره به او عنوان «"همسر سلطنتی"» نیز داده شده باشد، اگرچه مشخص نیست آیا پیش‌تر در زمان مشارکت پسرش در سلطنت این عنوان را داشته یا خیر. در زمانی که تحوتموس سوم فرعون شد، نفرو رع، دختر حتشپسوت و تحوتموس دوم دارای عنوان «"همسر خدا"» بود. او در دوران سلطنت مادرش این نقش مذهبی را ایفا می‌کرد. ممکن است نفرو رع با تحوتموس سوم ازدواج کرده باشد، اما تنها مدرک احتمالی برای این ازدواج، سنگ‌نوشته‌ای است که ملکه سات‌یاح را نشان می‌دهد و احتمال می‌رود نام او به جای نام ملکه‌ای دیگر حک شده
می‌رود نام او به جای نام ملکه‌ای دیگر حک شده باشد. در نهایت، همسر بزرگ سلطنتی، مریت‌رع-حتشپسوت، مادر جانشین بعدی تحوتموس سوم شد. تحوتموس سوم، مادرش ایسِت را چندین بار در مقبره‌اش در دره پادشاهان به تصویر کشیده است. در مقبره کی‌وی۳۴، پادشاه در کنار چند تن از اعضای زن خانواده‌اش روی یکی از ستون‌ها دیده می‌شود. در این صحنه، ملکه ایسِت به‌وضوح پشت سر پسرش بر روی کرجی نشان داده شده و با عنوان «مادر پادشاه، ایسِت» معرفی شده است. در تصویر پایین‌تر، تحوتموس سوم در حال نزدیک شدن به درختی که نمادی از مادرش ایسِت است
نزدیک شدن به درختی که نمادی از مادرش ایسِت است دیده می‌شود. در پشت سر او، سه همسرش یعنی مریت‌رع-حتشپسوت، سات‌یاح، نبتو و دخترش نفرتاری به تصویر کشیده شده‌اند. مشخص نیست که ایسِت همسر فرعی تحوتموس دوم بوده یا تنها یک معشوقهٔ همخوابه. او همچنین عنوان «"همسر خدا"» را دریافت کرد، اما احتمالاً این عنوان به شکل پس از مرگ به او داده شده است.
اَحمُس () شاهدخت اهل مصر باستان در دوران حکومت دودمان هفدهم مصر بود. او تنها دختر شناخته شده فرعون تائو دوم (دلیر) از خواهر ناتنی-همسرش سات‌جحوتی بود. او خواهر ناتنی فرعون احمس یکم و ملکه احمس نفرتاری بود. القاب او عبارت بودن از "دختر پادشاه" و "خواهر پادشاه". برخی از اقلامی که در مقبرهٔ او پیدا شده (از جمله فصل ۲۰ از کتاب مردگان) در موزه مصرشناسی تورین نگهداری می‌شود.
مهدی شربیانی (زادهٔ ۳ مرداد ۱۳۵۷) کشتی‌گیر پیشین و مربی کشتی ایرانی است. او در دستهٔ فوق سنگین‌وزن کشتی فرنگی برندهٔ مدال نقره بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ دوحه و نیز برندهٔ یک مدال نقره (۲۰۰۷) و یک برنز (۱۹۹۹) از مسابقات قهرمانی کشتی آسیا است. او پس از پایان فعالیتش به عنوان کشتی‌گیر، به مربیگری پرداخت و در مقاطعی مربی تیم‌های ملی کشتی ایران در رده‌های سنی مختلف نوجوانان، جوانان و بزرگسالان بوده‌است. شربیانی همچنین به عنوان رئیس هیئت کشتی شهر ری تهران فعالیت کرده‌است.
احمس-حنوت‌ام‌ایپت () شاهدختی در دوران حکومت دودمان هفدهم مصر بود. او یکی از دختران فرعون تائو دوم و احتمالاً ملکه اعح‌حتب بود. او خواهر فرعون احمس یکم بود و دارای القاب رسمی "دختر پادشاه" و "خواهر پادشاه" بود. مومیایی. مومیایی او در سال ۱۸۸۱ در مقبرهٔ دی‌بی۳۲۰ کشف شد و اکنون در موزه مصر در قاهره نگهداری می‌شود. این مومیایی در ژوئن ۱۹۰۹ توسط گرافتن الیوت اسمیت مورد بررسی قرار گرفت. احمس-حنوت‌ام‌ایپت در سنین پیری درگذشت؛ او موهایی خاکستری و دندان‌هایی فرسوده داشت. مومیایی او آسیب دیده بود، که احتمالاً به‌دلیل
مومیایی او آسیب دیده بود، که احتمالاً به‌دلیل دستبرد دزدان مقبره بوده است. احتمال دارد که مومیایی او پس از سال یازدهم از سلطنت فرعون شوشنق یکم به مقبره دی‌بی۳۲۰ منتقل شده باشد.
فرانسیس دیویس (; – ) نویسنده و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی یکی از سردبیران مجله آتلانتیک بود و همچنین برای ویلج ویس مقالاتی در نقد موسیقی جاز می‌نوشت. او سابقه فعالیت در رادیو و صنعت فیلم‌سازی را داشت و در دانشگاه پنسیلوانیا دروس جاز و بلوز تدریس کرد. زندگی شخصی و مرگ. دیویس در زمان تحصیل در تمپل، در فروشگاه محصولات موسیقی لیسنینگ بوت در محوطه دانشگاه پنسیلوانیا کار می‌کرد. در آنجا با تری گروس، همسر آینده‌اش، آشنا شد. این دو در سال ۱۹۹۴ ازدواج کردند. در پاییز ۲۰۲۴، دیویس به دلیل ابتلا به
کردند. در پاییز ۲۰۲۴، دیویس به دلیل ابتلا به آمفیزم و پارکینسون به آسایشگاه منتقل شد. او در ۱۴ آوریل ۲۰۲۵ در سن ۷۸ سالگی در خانه‌اش در فیلادلفیا درگذشت.
واچه آریستاکسی اوهانیان (؛ زادهٔ ۱۹۰۵ - درگذشته ۶ مارس ۱۹۹۲)، نویسنده اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۰۵ در تبریز به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی شاگرد هراچیا آچاریان بود. بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۸ عضو کومسومول و از سال ۱۹۲۵ عضو حزب کمونیست اتحاد شوروی بود. وی در ۶ مارس ۱۹۹۲ در سن ۸۷ سالگی در ایروان درگذشت.
ویکتوریا کونفال (به ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. او از سال ۲۰۱۷ در سریال روزهای زندگی ما نقش سیارا برادی را بازی کرده است که از شبکه ان‌بی‌سی پخش می‌شود. زندگی‌نامه. کونفال در بروکلین، نیویورک به دنیا آمد. او یک برادر و خواهر بزرگتر از خود دارد. وی در دبیرستان Fiorello H. LaGuardia تحصیل کرد. او در سال ۲۰۱۵ در یک مسابقه زیبایی شرکت کرد و در آنجا، تاج دوشیزه لهستان ایالات متحده را به دست آورد. حرفه. وی فعالیت بازیگری را در سال ۲۰۱۶ با بازی در دو فیلم "فراموش کردن شیشه شنی" در نقش کلی و فیلم خانواده
"فراموش کردن شیشه شنی" در نقش کلی و فیلم خانواده امروزی در نقش ریوکا آغاز کرد. در سال ۲۰۱۷، او در سه فیلم ظاهر شد: "شکست اشتباه،" فیلمی که او نقش اصلی آملیا را بازی کرد. فیلم ترسناک "سیرک کین" در نقش تریسی و فیلم "تبادل مرگبار" در نقش بلیک. در اوت ۲۰۱۷، اعلام شد که او برای نقش سیارا بردی در سریال روزهای زندگی ما انتخاب شده است. وی در ۱ دسامبر ۲۰۱۷ این موضوع را تأیید کرد.
ایپو () یک دایهٔ سلطنتی در مصر باستان در دوران حکمفرمایی دودمان هجدهم مصر بود. او مادر ملکه سات‌یاح همسر بزرگ سلطنتی فرعون تحوتموس سوم بود. از او بر روی میز نذری سات‌یاح که در ابیدوس یافت شده و اکنون در موزه مصر در قاهره است نام برده شده است. او "دایهٔ خدا" لقب داده شد. او ممکن است همان ایپو «همسر احمس پن‌نخبت» باشد.
احمس-حنوت‌تمحو (؛ «فرزند ماه؛ معشوقه مصر سفلی») شاهدخت و ملکه‌ای در اواخر دودمان هفدهم مصر و اوایل دودمان هجدهم مصر بود. خانواده. احمس-حنوت‌تمحو دختر فرعون تائو دوم از خواهر و همسرش احمس انحابی بود. او احتمالاً با برادر ناتنی خود فرعون احمس یکم ازدواج کرده است، زیرا القاب او عبارتند از: "همسر پادشاه" (hmt-nisw)، "همسر پادشاه بزرگ" (hmt-niswt-wrt)، "دختر پادشاه" (s3t-niswt) و "خواهر پادشاه" (snt-niswt). احمس-حنوت‌تمحو خواهر ناتنی همسر بزرگ سلطنتی و همسر خدای آمون احمس نفرتاری بود. او احتمالاً همراه با مادرش
آمون احمس نفرتاری بود. او احتمالاً همراه با مادرش دفن شده است. مومیایی او به همراه مومیایی‌های دیگر پس از سال یازدهم حکومت فرعون شوشنق یکم به مقبرهٔ دی‌بی۳۲۰ برده شد.
خاندان عدل یک خانواده ایرانی‌الاصل است که بخشی از طبقه حاکم ایران در دوره پهلوی بود و اعضای آن برای بیش از هفتاد سال نقش‌های مهمی در سیاست، قوه قضائیه، سیاست و همچنین توسعه حوزه‌های پزشکی ایران ایفا کردند. اصالت این خانواده به تبریز بازمی‌گردد و نسب آنها به حاج سید حسین (درگذشته در حدود سال ۱۲۱۹) معروف به حسین شاه، یک بازرگان ثروتمند، می‌رسد. پسران او، سید میرزا ابراهیم خلیل و میرزا حسن، آموزش‌های مذهبی سنتی دیده بودند، اما به اندازه کافی روشنفکر بودند که فرزندان خود را به خارج از کشور بفرستند تا تحصیلات
فرزندان خود را به خارج از کشور بفرستند تا تحصیلات مدرن ببینند. با بازگشت این افراد به ایران، به یکی از پیشگامان مدرن سازی کشور تبدیل شدند. مصطفی عدل، فرزند ابراهیم خلیل، یکی از تدوین کنندگان اولین قانون مدنی ایران بود، در حالی که برادرزاده‌اش، پروفسور یحیی عدل، نخستین کسی بود که جراحی مدرن را در ایران به انجام رساند. حبیب عدل، متخصص رادیولوژی، به دلیل واردات فناوری‌های پیشرفته پزشکی از جمله تصویربرداری اشعه ایکس شناخته شده است و احمدحسین عدل، وزیر کشاورزی، نقش کلیدی در تأسیس کشاورزی صنعتی مدرن ایفا کرد.
نقش کلیدی در تأسیس کشاورزی صنعتی مدرن ایفا کرد. این خانواده پس از انقلاب مشروطه ایران به شهرت رسید، زمانی که خانواده‌های اشرافی قدیمی داشتند مقام‌های موروثی خود را از دست می‌دادند و جای خود را به نسل جدیدی از تکنوکرات‌ها و مدیران دولتی می‌دادند. خانواده عدل موقعیت خود را از طریق ازدواج با خانواده‌های ثروتمند قدیمی تقویت کردند، که از جمله آنها خانواده‌های والی، هدایت، فرزانه، مهدوی، بوشهری، پناهی، اتحادیه، تیمورتاش و برخی اشراف قاجار، از جمله خانواده فرمانفرمایان می‌باشند. منشأ نام خانوادگی عدل به اواخر قرن
می‌باشند. منشأ نام خانوادگی عدل به اواخر قرن نوزدهم برمی‌گردد و از عنوان‌های اشرافی است که به قضات ایرانی داده شده بود و این افراد از نظر خانوادگی با یکدیگر مرتبط بودند. به‌طور خاص، این قضات شامل افرادی همچون حاج میرزا حسن بودند که لقب عدل‌الملک داشت، سید میرزا ابراهیم خلیل که لقب رکن‌العداله به او داده شده بود و میرزا مصطفی خان عدل که لقب منصورالسلطنه داشت.
احمس-مریت‌آمون () یا به‌طور خلاصه مریت‌آمون، یک شاهدخت در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان هفدهم مصر بود. او احتمالاً یکی از دختران فرعون تائو دوم بود. مومیایی او در مخفیگاه دیر البحری (دی‌بی۳۲۰) کشف شد و اکنون در موزه مصر قاهره نگهداری می‌شود. کفنی که روی پیکرش بوده، نام و القاب او را ذکر کرده: «"دختر سلطنتی، خواهر سلطنتی، مریت‌آمون"». گستون مسپرو در مورد هویت این مومیایی تردید داشت، اما گرافتن الیوت اسمیت در شرحی که از مومیایی‌های سلطنتی ارائه کرده، می‌گوید که روش مومیایی کردن او با سبک رایج در دودمان
که روش مومیایی کردن او با سبک رایج در دودمان هجدهم مصر است. این مومیایی متعلق به زنی سالخورده و نسبتاً کوتاه‌قامت است. اندام‌های داخلی‌اش از طریق یک بریدگی در سمت چپ بدن خارج شده و حفرهٔ بدنش با پارچه‌های کتانی آغشته به رزین و خاک‌ارهٔ معطر پر شده است. بررسی‌های انجام‌شده روی مومیایی نشان می‌دهد که پیش از مرگ، ضربه‌ای به سرش وارد شده که ویژگی‌های آن با جراحت ناشی از زمین‌خوردن به پشت، مطابقت دارد. بدنش به‌شدت توسط دزدان مقبره آسیب دیده؛ دست‌هایش از بین رفته‌اند که احتمالاً در دوران باستان شکسته شده‌اند. در
که احتمالاً در دوران باستان شکسته شده‌اند. در سال ۲۰۲۰، از مومیایی او سی‌تی‌اسکن گرفته شد. بر اساس تصاویر به‌دست‌آمده، برآورد می‌شود که وی حدود ۵۰ ساله بوده و قدی در حدود داشته است. او به تصلب شرایین پیشرفته (آترواسکلروز) مبتلا بوده و احتمال می‌رود که بر اثر حملهٔ قلبی ناگهانی درگذشته باشد. حالت غیرعادی بدنش حاکی از آن است که در همان وضعیتی که مرده، بدن سفت شده؛ یعنی پیش از آن‌که بدنش پیدا شود، جسد دچار جمود نعشی شده بود. او نباید با خواهرزاده‌اش، احمس-مریت‌آمون که همسر فرعون آمنهوتپ یکم شد، اشتباه گرفته
که همسر فرعون آمنهوتپ یکم شد، اشتباه گرفته شود.
ماه عسل "نمایش‌نامه‌"ای نوشته جان توبین است. این اثر تحت تأثیر یکی از نوشته‌های شکسپیر به نام "رام کردن زن سرکش" نوشته و در طول قرن نوزدهم اجرا شد. تاریخچه. اولین اجرای این نمایش در در ۳۱ ژانویه ۱۸۰۵ در مکان تئاتر رویال، دروری لین بود. رابرت ویلیام الیستون نقش آرانزا و خانم دانکن (ماریا ربکا دیویسون) در نقش جولیانا بازی کردند. سپس این نمایشنامه در ۱۴ نوامبر ۱۸۰۹ در ادینبورگ با هنری سیدونز در نقش دوک و همسرش هریت سیدونز در نقش جولیانا اجرا شد. همچنین در ۳۰ ژوئن ۱۸۲۷ در دروری لین با بازی جیمز وارد در نقش دوک
۱۸۲۷ در دروری لین با بازی جیمز وارد در نقش دوک و فرانسیس النور جارمن به عنوان همسرش اجرا شد. داستان نمایشنامه. این نمایشنامه در اوایل قرن هفدهم در اسپانیا می‌گذرد. دوک آرانزا، با تظاهر به این که یک دهقان ساده هست، عروسش جولیانا را به یک کلبه ساده روستایی می‌برد و در آن جا تحت رژیمی قرار می‌دهد تا «روح غرورآفرین» او را اصلاح کند. هنگامی که جولیانا تسلیم اراده او می‌شود، او هویت واقعی خود را فاش می‌کند و همسرش را در جایگاه واقعی خود در قصر می‌نشاند.
تپۀ چشمه‌علی یکی از محوطه‌های باستان‌شناختی در کنار چشمه‌علی و باروی ری در شهر ری است. در این تپه تاکنون آثاری از اواخر هزارهٔ ۶ ق‌م تا دوران اسلامی، که شهرت اصلی‌اش به سبب لایه‌های پیش از تاریخی آن است، کشف شده است. این محوطه در پای رخ‌نمونی از سنگ خارا از رشته‌کوه‌های البرز مشرف بر دشت ری واقع شده است. ضمن کاوشهای علمی که سال ۱۹۳۵ به کوشش هیئتی آمریکایی به ریاست دکتر اریش فریدریش اشمیت (Erich F. Schmidt) در دامنة جنوبی کوه چشمة علی و اراضی مشرف به باغ صفائیه، در ری بعمل آمده، ظروفی سفالین و نقش متعلق
صفائیه، در ری بعمل آمده، ظروفی سفالین و نقش متعلق به‌حدود شش تاچهار هزار سال‌قبل کشف، و معلوم گردید که در کنار آب صاف و زلال این چشمة قدیمی مردمی متمدن زندگی می‌کردند، و همانند ساکنان دیگر نقاط سرزمین باستانی ایران از خود یادگارهایی بازگذارده‌اند. گزارشهای مبسوطی از دکتر اشمید در این باب در بولتن موزة دانشگاه پنسلوانیا، فیلادلفیا، شماره‌های ژانویه ۱۹۳۵، ص ۲۰۵، و مارس همان سال، ص ۱۴۱، و مارس ۱۹۳۶، ص ۷۹ انتشار یافته است. تپهٔ باستانی. در محوطهٔ وسیع باستانی ری، دو تپهٔ مربوط به دورهٔ پیش از تاریخ شناسایی
ری، دو تپهٔ مربوط به دورهٔ پیش از تاریخ شناسایی وجود دارد که یکی به چشمه‌علی و دیگری در فاصلهٔ ۳۰۰ متری آن به کوه سُرسُره مشهور است. تپهٔ چشمه علی که امروزه تقریباً نابود شده است، زمانی به ارتفاع ۷ متر از سطح زمین‌های پیرامون، و مساحت ۳٫۵ هکتار بوده است. فعالیت‌های اکتشافی باستان‌شناختی در طی نیمهٔ اول سدهٔ ۲۰م در دشت‌های تهران و کاشان منجر به شناسایی محوطه‌ها و آثار با ارزشی متعلق به دوران پیش از تاریخ در فلات مرکزی شد. مدتی پیش از این زمان، هیئتی فرانسوی که از محوطه‌های مشهور دشت ری بازدید کرده بود، شرح
که از محوطه‌های مشهور دشت ری بازدید کرده بود، شرح بسیار کوتاهی از تپهٔ چشمه‌علی در گزارش خود ذکر کرد. کاوش اشمیت. انقلاب مشروطه در ۱۹۰۶ میلادی و نفوذ ملی‌گرایان ایران، به پایان سیطرهٔ یک‌جانبهٔ فرانسویان بر کاوش‌های باستان‌شناختی ایران و ملغی شدن معاهدهٔ فرانسویان در ۱۹۱۲ میلادی انجامید، و راه برای ورود دیگر گروه‌های بیگانه به عرصهٔ باستان‌شناسی ایران هموار گردید؛ هیئت اریش اشمیت که به کاوش در تپهٔ چشمه‌علی شهر ری پرداخت، یکی از همین گروه‌ها بود. اشمیت با حمایت مالی موزهٔ دانشگاه پنسیلوانیا و موزهٔ هنرهای
مالی موزهٔ دانشگاه پنسیلوانیا و موزهٔ هنرهای زیبای دانشگاه بوستون کار در چشمه‌علی را آغاز کرد، و طی سال‌های ۱۳۱۳–۱۳۱۵ خورشیدی / ۱۹۳۴–۱۹۳۶ میلادی محوطهٔ چشمه‌علی را با همیاری ۲۰۰ کارگر کاوش نمود. تحقیقات و مکشوفات اشمیت منجر به کشف بقایایی از دوره‌های نوسنگی، کالکولیتیک، اشکانی و اسلامی در تپهٔ چشمه‌علی شد. فرهنگ چشمه‌علی. به دلیل عواملی مثل جنگ جهانی دوم، و نیز مرگ نابهنگام اشمیت در اثر سقوط هواپیما در ۱۳۴۲ش / ۱۹۶۴ میلادی، گزارش پایانی کاوش‌های اشمیت در چشمه‌علی هرگز به چاپ نرسید، اما بر اساس گزارش بسیار
هرگز به چاپ نرسید، اما بر اساس گزارش بسیار کوتاهی که از وی در دست است، وی کهن‌ترین لایهٔ استقراری چشمه‌علی را هم‌زمان با دورهٔ «آنو ۱» تاریخ‌گذاری کرده است؛ در حالی که مطالعات مری وُیت و رابرت دایسِن، افق سفالی چشمه‌علی را کهن‌تر معرفی می‌کنند (۵۵۰۰ تا ۵۲۰۰ ق‌م). برای نخستین بار دانلد مِکان در بررسی‌های پیش از تاریخی ایران، نام «فرهنگ چشمه‌علی» را به‌عنوان بخش مهمی از دوره‌های پیش از تاریخی فلات مرکزی ایران وارد ادبیات باستان‌شناسی کرد. مِکانْ دورهٔ مواد به‌دست‌آمده از لایه‌های تحتانی محوطهٔ چشمه‌علی را به
از لایه‌های تحتانی محوطهٔ چشمه‌علی را به دو مرحلهٔ اصلی تقسیم کرد: کهن‌ترین مرحله با دو زیرمرحلهٔ IA زیرین و IA زبرین، و IB هم‌زمان با سیلک I تا III (حدود ۵۵۰۰ تا ۴۰۰۰ پیش از میلاد). سال‌یابی چشمه‌علی. پس از گذشت ۶۱ سال از آغاز کاوش‌ها در تپهٔ چشمه‌علی توسط اشمیت، برنامه‌ای برای سال‌یابی مطلق لایه‌های نوسنگی و کالکولیتیک چشمه علی در آن تپه به اجرا درآمد. در ارزیابی دوبارهٔ بقایای فرهنگی لایه‌های چشمه‌علی، ۳ طبقهٔ فرهنگی اصلی برای چشمه‌علی درنظرگرفته شد: نوسنگی متأخر، کالکولیتیک انتقالی و کالکولیتیک قدیم.