payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مالیات بر درآمد پاپی () برای اولین بار در سال ۱۱۹۹ توسط پاپ اینوسنت سوم وضع شد و در ابتدا همه روحانیون کاتولیک را ملزم به پرداخت یک چهلم درآمد کلیسایی سالانه خود برای حمایت از جنگ‌های صلیبی می‌کرد. دومین مالیات بر درآمد طی شورای چهارم لاتران در سال ۱۲۱۵ وضع شد و تنها یک بیستم درآمد سه ساله را تشکیل می‌داد. این رویه بارها توسط جانشینان اینوسنت سوم ادامه یافت و با تهدید کلیسا، توقیف اموال و اغلب با استفاده از زور اجرا می‌شد. اولین باری که این مالیات وضع شد، به پرداخت‌کنندگان وعده داده شد که در صورت پرداخت
به پرداخت‌کنندگان وعده داده شد که در صورت پرداخت داوطلبانه و صادقانه، یک چهارم از مبلغ توبه تخفیف داده خواهد شد؛ بار دوم، عدم رعایت آن صرفاً با تهدید به تکفیر مواجه شد. در چند مورد، پاپ‌ها قبل از وضع مالیات بر درآمد، شورای عمومی تشکیل می‌دادند، اما بیشتر اوقات این مالیات را صرفاً با اختیار خود وضع می‌کردند. این موضوع بعدها برای جنگ‌های صلیبی که در بیرون اراضی مقدس به وقوع می‌پیوستند، مورد استفاده قرار گرفت. به عنوان مثال، پاپ گریگوری نهم در سال ۱۲۲۸، یک دهم مالیات بر درآمد را برای تأمین مالی جنگ خود علیه
مالیات بر درآمد را برای تأمین مالی جنگ خود علیه فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم، وضع کرد. تا سال ۱۲۵۳، عبارت «درآمدها و دریافتی‌های کلیسایی» با دقت بیشتری تعریف و تفسیر شد تا شامل جنبه‌های مادی و معنوی نیز بشود. در سال ۱۲۷۴، تجارب مالیات‌های گذشته جمع‌آوری‌شده و در مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها برای مأموران وصول مالیات در فرانسه، تحت نظارت گریگوری دهم، تدوین شد. پاپ بونیفاس هشتم نیز در سال ۱۳۰۱، قانون مالیات را در قانون کلیسا گنجاند. پاپ‌های قرن چهاردهم و پانزدهم مالیات‌های مشابهی را برای مصارف شخصی و همچنین
مالیات‌های مشابهی را برای مصارف شخصی و همچنین برای جنگ علیه ترکان عثمانی و دیگران وضع کردند. مالیات‌هایی می‌توانستند یا بر تمامی کلیسایهای جهان، روحانیون یک کشور یا حتی بر گروهی از مناطق اعمال شوند. در حالی که اولین مالیات‌های صلیبی مستقیماً به صلیبیون پرداخت می‌شد، تا اواسط قرن سیزدهم مرسوم شد که مالیات مستقیماً به پادشاهان، شاهزادگان یا اشرافی که قول پیوستن به جنگ صلیبی را داده بودند، پرداخت شود. اگر جنگ صلیبی هرگز اتفاق نمی‌افتاد، پول به گنجینه رسولان بازگردانده می‌شد. عدم پرداخت مالیات پاپ شایع بود و
می‌شد. عدم پرداخت مالیات پاپ شایع بود و حاکمان حتی با قدرت اندک معمولاً می‌توانستند در مقابل این مالیات ایستادگی کنند، اگر نه در به دست آوردن بخشی از آن برای خودشان، یا حتی متقاعد کردن دستگاه پاپ به صرفاً عمل به عنوان واسطه در وضع مالیات‌های خودشان (با یا بدون بهانه جنگ صلیبی) عمل کنند. به عنوان مثال، ادوارد یکم و ادوارد دوم موفق شدند بیش از نیمی از یک‌دهم مالیات معمول را برای خود به دست آورند، همان‌طور که پادشاهان فرانسوی در دوران پاپی آوینیون نیز چنین کردند.
مامابوی یا مادرپسر فیلمی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی آرون لئونگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون شان اودانل، گری بیوسی، استیون توبولوسکی، الی دی‌بری، دیلن ریلی اسنایدر و مایکل اریک رید ایفای نقش کرده‌اند.
شون یک برند ایرانی در حوزه محصولات آرایشی و بهداشتی است که محصولاتی برای مراقبت از پوست، مو، بهداشت فردی و لوازم آرایشی تولید می‌کند. این برند سال ۱۳۹۲ با همکاری شرکت آلمانی کریس اند کارل و شرکت ایرانی آریان کیمیا تک معرفی شد. مالکیت. شون متعلق به شرکت آریان کیمیا تک است که با همکاری شرکت آلمانی کریس اند کارل فعالیت می‌کند. شرکت آلمانی کریس اند کارل (Chris &amp; Karl) یک شرکت فعال در زمینه توسعه محصولات آرایشی و بهداشتی است که با برند شون در ایران همکاری می‌کند. این شرکت یکی از شرکت‌های زیرمجموعهٔ گروه
می‌کند. این شرکت یکی از شرکت‌های زیرمجموعهٔ گروه صنعتی گلرنگ به‌شمار می‌رود. گروه صنعتی گلرنگ، یکی از هلدینگ‌های خصوصی در ایران، در حوزه‌های گوناگون از جمله صنایع شوینده، غذایی، دارویی و آرایشی و بهداشتی فعالیت دارد. محصولات. محصولات شون در دسته‌های مراقبت از پوست، مراقبت از مو، بهداشت فردی و لوازم آرایشی تولید و در بازار ایران عرضه می‌شوند. فعالیت‌های اجتماعی و زیست‌محیطی. شون در حوزه مسئولیت اجتماعی و حفظ محیط‌زیست نیز فعالیت‌هایی داشته است، از جمله برگزاری کارزار «نه ممنون» برای کاهش مصرف کیسه‌های
برگزاری کارزار «نه ممنون» برای کاهش مصرف کیسه‌های پلاستیکی و کارزار «هوای پاک» برای افزایش آگاهی درباره آلودگی هوا. این برنامه‌ها با هدف افزایش آگاهی عمومی در زمینه حفاظت محیط زیست اجرا شده‌اند. جوایز. شون در سال ۱۳۹۹ در جشنواره برند محبوب مصرف‌کنندگان، در دسته محصولات آرایشی و بهداشتی، تندیس زرین را دریافت کرد. همچنین، این برند در سال۱۴۰۰ و ۱۴۰۲ در همین جشنواره به‌عنوان یکی از برندهای محبوب ایرانی در حوزه آرایشی و بهداشتی شناخته شد.
حسام اسکندری (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال استقلال تهران در لیگ برتر خلیج فارس بازی‌ می کند. دوران باشگاهی. دوران پایه. حسام اسکندری فوتبال پایه خود را از تیم های احسان ری و پیکان آغاز کرد و توانست خودش را به باشگاه فوتبال امید استقلال تهران برساند و به یکی از کلیدی ترین بازیکنان آکادمی استقلال تبدیل شود و همچنین توانسته بود در رده نوجوانان و امیدها آقای گل شود که به یاغی فوتبال پایه ایران تبدیل شد و به آکادمی پرسپولیس پیوست که البته بعد از یک فصل دوباره به استقلال
پیوست که البته بعد از یک فصل دوباره به استقلال بازگشت. استقلال. وی که در باشگاه فوتبال امید استقلال تهران مشغول بود توسط جواد نکونام به تیم بزرگسالان منتقل شد. شهرداری آستارا. وی به باشگاه فوتبال شهرداری آستارا به صورت قرضی پیوست تا در لیگ آزادگان بازی کند. حسام اسکندری به همراه چند هم تیمی خود از جمله رضا آذری دچار سانحه تصادف شدند و چندین ماه از میادین فوتبال دور بودند. بازگشت به استقلال. وی که دوره نقاهت خود را از تصادف به اتمام رسانده بود توسط پیتسو موسیمانه به دلیل کمبود به استقلال فراخوانده شد اما در
به دلیل کمبود به استقلال فراخوانده شد اما در بازی های رسمی استفاده نشد. وی برای اولین بار برای استقلال در لیگ نخبگان آسیا مقابل الریان قطر با هدایت سهراب بختیاری زاده به میدان رفت و دقایقی بازی کرد.
هوندا سی‌بی۱۰۰۰-آر یک موتورسیکلت ژاپنی با انجین ۱۰۰۰ سی‌سی موتور چهارسیلندر خطی محصول کمپانی هوندا که از سال ۲۰۰۸ در دو مدل اس‌سی۶۰ (۱۲۳ اسب بخار) و اس‌سی۸۰ (۱۴۳ اسب بخار) تولید شد.
جوئلسون فرناندز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در حال حاضر برای هاتای‌اسپور در پست هافبک بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به اسپورتینگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸ سال، زیر ۱۹ سال، زیر ۲۰ سال و زیر ۲۱ سال پرتغال بازی کرده است. زندگی شخصی. جوئلسون که در بیسائو، پایتخت گینه بیسائو، به دنیا آمد، در سال ۲۰۱۴ به پرتغال مهاجرت کرد. خانوادهٔ جوئلسون فرناندز پیوندهای بسیار نزدیکی با فوتبال و اسپورتینگ پرتغال دارند: پدرش،
نزدیکی با فوتبال و اسپورتینگ پرتغال دارند: پدرش، مانگو، عضو تیم‌های پایهٔ اسپورتینگ بود، پیش از آن‌که به یک مدیر برنامهٔ فوتبالی تبدیل شود، و برادر کوچک‌تر جوئلسون، سنا، نیز عضوی از آکادمی «شیرها» بود. برادر بزرگ‌تر او، ریکاردو، و پسرعمویش روجر فرناندز نیز از بازیکنان حرفه‌ای فوتبال هستند. دوران باشگاهی. بازی جوئلسون باعث شده او را با ستارهٔ سابق رئال مادرید، کریستیانو رونالدو، مقایسه کنند. او توجه چند باشگاه بزرگ اروپایی مانند آربی لایپزیگ، بوروسیا دورتموند و آرسنال را به خود جلب کرد. او پس از دنیاگیری
و آرسنال را به خود جلب کرد. او پس از دنیاگیری کووید–۱۹ تمرین با تیم نخست را آغاز کرد، و نخستین‌بار در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۰ در فهرست نیمکت‌نشین‌های یک بازی لیگا نوس مقابل تون‌دلا قرار گرفت. در ۳۱ اوت ۲۰۲۱، جوئلسون با قراردادی قرضی دوساله به بازل پیوست. او در فصل ۲۲–۲۰۲۱ به تیم اصلی بازل زیر نظر سرمربی پاتریک راهمن ملحق شد. جوئلسون نخستین بازی‌اش در لیگ داخلی را در دیداری خارج از خانه در کورناردو در ۱۲ سپتامبر انجام داد، جایی که بازل به تساوی ۱–۱ برابر لوگانو دست یافت.&lt;ref
بازل به تساوی ۱–۱ برابر لوگانو دست یافت.&lt;ref name="fcb-matchcenter-2021/22-Lugano-FCB"&gt;&lt;/ref&gt; با این حال، در ۲ سپتامبر ۲۰۲۲، این قرارداد به‌طور توافقی پیش از موعد فسخ شد.&lt;ref name="fcb-aktuell-2022/23-Joelson Fernandes"&gt;&lt;/ref&gt; در طول این دوره، جوئلسون مجموعاً ۲۸ بازی برای بازل انجام داد و ۲ گل به ثمر رساند. از این تعداد، ۱۸ بازی در سوپر لیگ سوئیس، ۳ بازی در جام حذفی سوئیس، ۲ بازی در لیگ کنفرانس اروپا و ۵ بازی دوستانه بود. هر دو گلش را در بازی‌های تدارکاتی زد. در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۳،
گلش را در بازی‌های تدارکاتی زد. در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۳، جوئلسون با انتقالی آزاد به باشگاه ترکیه‌ای هاتای‌اسپور پیوست؛ باشگاه اسپورتینگ ۵۰٪ از حقوق اقتصادی این بازیکن را برای خود حفظ کرد. دوران ملی. با توجه به تابعیت دوگانه‌اش، جوئلسون واجد شرایط بازی برای هر دو تیم ملی پرتغال و گینه بیسائو است. او در نوامبر ۲۰۱۹، در حالی‌که تنها ۱۶ سال داشت، به تیم زیر ۱۷ سال پرتغال دعوت شد و در یک بازی مقدماتی یورو مقابل آلبانی به میدان رفت. او در سپتامبر ۲۰۲۰ نخستین بازی‌اش را برای تیم زیر ۲۱ سال پرتغال انجام داد.
مخزن زباله هسته‌ای کوهستان یوکا، طبق اصلاحیه‌های قانون سیاست زباله هسته‌ای ۱۹۸۷، یک تأسیسات پیشنهادی ذخیره‌سازی عمیق زمین‌شناسی در درون کوهستان یوکا برای سوخت هسته‌ای مصرف‌شده و دیگر زباله‌های رادیواکتیو سطح بالا در ایالات متحده است. این محل در زمین‌های فدرال مجاور سایت آزمایش نوادا در شهرستان نای، نوادا، حدود ۱۳۰ کیلومتر شمال غربی دره لاس وگاس واقع شده است. این پروژه در سال ۲۰۰۲ توسط کنگره ۱۰۷ام ایالات متحده تصویب شد، اما کنگره ۱۱۲ام بودجه فدرال برای این محل را از طریق اصلاحیه‌ای به قانون تأمین بودجه وزارت
را از طریق اصلاحیه‌ای به قانون تأمین بودجه وزارت دفاع و ادامه بودجه سالانه در ۱۴ آوریل ۲۰۱۱، در دوران ریاست جمهوری اوباما، متوقف کرد.این پروژه با مشکلات زیادی روبرو شد و توسط عموم مردم، مردم شوشون غربی و بسیاری از سیاستمداران به شدت مورد اعتراض قرار گرفت. همچنین این پروژه با مخالفت قوی ایالتی و منطقه‌ای مواجه است.دفتر حسابرسی دولت اعلام کرد که تعطیلی پروژه دلایل سیاسی داشته، نه فنی یا ایمنی. این وضعیت باعث شده که دولت ایالات متحده (که زباله‌های ترانس‌اورانیک تولید شده در تولید تسلیحات هسته‌ای را در عمق ۶۶۰
تولید شده در تولید تسلیحات هسته‌ای را در عمق ۶۶۰ متری در سایت آزمایشی زباله‌ها در نیومکزیکو دفن می‌کند) و نیروگاه‌های هسته‌ای آمریکایی، فاقد ذخیره‌سازی بلندمدت تعیین‌شده برای زباله‌های رادیواکتیو سطح بالا (سوخت مصرف‌شده) باشندکه در ۷۶ محل رآکتور هسته‌ای در ۳۴ ایالت در محفظه‌های فولادی و بتنی (ذخیره‌سازی محفظه خشک) نگهداری می‌شوند. در زمان ریاست جمهوری باراک اوباما، وزارت انرژی آمریکا گزینه‌های دیگری به غیر از کوهستان یوکا برای مخزن زباله سطح بالا بررسی کرد. کمیسیون نواری آبی دربارهٔ آینده هسته‌ای آمریکا،
کمیسیون نواری آبی دربارهٔ آینده هسته‌ای آمریکا، که توسط وزیر انرژی تشکیل شده بود، گزارش نهایی خود را در ژانویه ۲۰۱۲ منتشر کرد. این گزارش نیاز فوری به یافتن محلی مناسب برای ساخت یک مخزن زمین‌شناسی متحد را تشریح کرد و اظهار داشت که هر تأسیسات آینده باید توسط یک سازمان مستقل جدید با دسترسی مستقیم به صندوق زباله هسته‌ای توسعه یابد، که تحت کنترل سیاسی و مالی همانند وزارت انرژی نیست. اما این محل با مخالفت شدید در نوادا، از جمله مخالفت رهبر سنای وقت هری رید، مواجه شد. در دوران ریاست جمهوری دونالد ترامپ، وزارت
شد. در دوران ریاست جمهوری دونالد ترامپ، وزارت انرژی تحقیقات مربوط به چاه‌های عمیق و دیگر فعالیت‌های مربوط به جابه‌جایی زباله‌های غیر کوهستان یوکا را متوقف کرد. برای سال مالی ۲۰۱۸، وزارت انرژی درخواست ۱۲۰ میلیون دلار و کمیسیون تنظیم مقررات هسته‌ای آمریکا ۳۰ میلیون دلار از کنگره برای ادامه فعالیت‌های مجوزدهی مخزن کوهستان یوکا کرد. برای سال مالی ۲۰۱۹، وزارت انرژی دوباره ۱۲۰ میلیون دلار درخواست کرد در حالی که کمیسیون تنظیم مقررات هسته‌ای درخواست خود را به ۴۷٫۷ میلیون دلار افزایش داد. کنگره بودجه‌ای برای
۴۷٫۷ میلیون دلار افزایش داد. کنگره بودجه‌ای برای باقی‌مانده سال مالی ۲۰۱۸ اختصاص نداد. در مه ۲۰۱۹، نماینده جان شیمکوس لایحه‌ای برای این محل دوباره در مجلس نمایندگان معرفی کرد، اما کمیته تخصیص بودجه اصلاحیه‌ای از طرف نماینده مایک سیمپسون برای افزودن ۷۴ میلیون دلار به بودجه کوهستان یوکا را رد کرد. در ۲۰ مه ۲۰۲۰، معاون وزیر انرژی مارک و منزس در کمیته انرژی و منابع طبیعی سنای آمریکا شهادت داد که رئیس‌جمهور ترامپ قویاً مخالف پیشبرد پروژه مخزن کوهستان یوکا است. در مه ۲۰۲۱، وزیر انرژی جنیفر گرانهولم گفت که
است. در مه ۲۰۲۱، وزیر انرژی جنیفر گرانهولم گفت که کوهستان یوکا بخشی از برنامه‌های دولت بایدن برای دفع زباله هسته‌ای نخواهد بود و انتظار دارد که در ماه‌های آینده اقدامات بعدی وزارتخانه اعلام شود. مقدمه. سوخت هسته‌ای مصرف‌شده، محصول جانبی رادیواکتیو تولید برق در نیروگاه‌های هسته‌ای تجاری است، و زباله رادیواکتیو سطح بالا، محصول جانبی بازفرآوری سوخت مصرف‌شده برای تولید ماده شکافت‌پذیر جهت تسلیحات هسته‌ای است. در سال ۱۹۸۲، کنگره سیاست ملی‌ای برای حل مشکل دفع زباله هسته‌ای وضع کرد. این سیاست، قانونی فدرال با
زباله هسته‌ای وضع کرد. این سیاست، قانونی فدرال با عنوان «قانون سیاست زباله هسته‌ای» بود که وزارت انرژی ایالات متحده (DOE) را مسئول یافتن محل، ساخت و بهره‌برداری از یک تأسیسات دفع زیرزمینی موسوم به مخزن زمین‌شناسی کرد. پیشنهاد استفاده از یک مخزن زمین‌شناسی به سال ۱۹۵۷ بازمی‌گردد، زمانی که آکادمی ملی علوم آمریکا توصیه کرد که بهترین روش برای حفاظت از محیط‌زیست و سلامت و ایمنی عمومی، دفع زباله‌ها در دل صخره‌ها در اعماق زمین است. وزارت انرژی از سال ۱۹۷۸ مطالعه کوهستان یوکا را آغاز کرد تا تعیین کند که آیا این
کوهستان یوکا را آغاز کرد تا تعیین کند که آیا این محل برای نخستین مخزن زمین‌شناسی بلندمدت کشور، برای بیش از ۷۰٬۰۰۰ تن متریک (۱۵۰ میلیون پوند) سوخت هسته‌ای مصرف‌شده و زباله رادیواکتیو سطح بالا، که تا سال ۲۰۱۵ در ۱۲۱ محل در سراسر کشور انبار شده بود، مناسب است یا خیر. برآورد می‌شود که حدود ۱۰٬۰۰۰ تن متریک از این زباله‌ها مربوط به برنامه‌های هسته‌ای نظامی آمریکا باشد. در ۱۹ دسامبر ۱۹۸۴، وزارت انرژی ۱۰ محل در ۶ ایالت را بر اساس داده‌هایی که طی نزدیک به ۱۰ سال گردآوری شده بود، به عنوان گزینه‌هایی برای مکان مخزن
شده بود، به عنوان گزینه‌هایی برای مکان مخزن پیشنهاد داد. این ۱۰ محل مورد مطالعه قرار گرفت و نتایج این مطالعات مقدماتی در سال ۱۹۸۵ منتشر شد. بر پایه این گزارش‌ها، رئیس‌جمهور رونالد ریگان سه محل را برای مطالعه علمی فشرده، موسوم به «شناسایی محل»، تأیید کرد. این سه محل عبارت بودند از هنفورد در واشینگتن، شهرستان دیف اسمیت در تگزاس، و کوهستان یوکا. در سال ۱۹۸۷، کنگره قانون سیاست زباله هسته‌ای را اصلاح و وزارت انرژی را موظف کرد فقط کوهستان یوکا را بررسی کند، که در مجاورت سایت آزمایش هسته‌ای سابق قرار داشت. قانون
مجاورت سایت آزمایش هسته‌ای سابق قرار داشت. قانون تصریح داشت که اگر در جریان شناسایی محل مشخص شود کوهستان یوکا نامناسب است، مطالعات باید فوراً متوقف شود. این گزینه زمانی منقضی شد که ریگان رسماً این محل را توصیه کرد. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۲، رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش «قطعنامه مشترک مجلس ۸۷» را امضا کرد که به وزارت انرژی اجازه داد گام بعدی برای ایجاد یک مخزن ایمن برای انبار زباله هسته‌ای را بردارد. وزارت انرژی قرار بود از ۳۱ ژانویه ۱۹۹۸ دریافت سوخت مصرف‌شده را در کوهستان یوکا آغاز کند، اما به دلیل مجموعه‌ای از
کوهستان یوکا آغاز کند، اما به دلیل مجموعه‌ای از تأخیرها، چالش‌های حقوقی، نگرانی‌ها دربارهٔ نحوه انتقال زباله‌های هسته‌ای به این محل، و فشارهای سیاسی که به کمبود بودجه انجامید، موفق به این کار نشد. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۰۶، وزارت انرژی ایالات متحده (DOE) تاریخ ۳۱ مارس ۲۰۱۷ را—در صورت تأمین کامل بودجه—به‌عنوان زمان آغاز به کار تأسیسات و پذیرش پسماند پیشنهاد کرد. در ۸ سپتامبر ۲۰۰۶، جرج بوش، رئیس‌جمهور وقت، وارد (ادوارد) اسپروت، مدیر اجرایی سابق صنعت هسته‌ای از شرکت انرژی PECO در پنسیلوانیا را برای رهبری پروژهٔ یاکا
PECO در پنسیلوانیا را برای رهبری پروژهٔ یاکا مانتین معرفی کرد. پس از انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره در سال ۲۰۰۶، هری رید، یکی از مخالفان دیرینهٔ این انبار، به رهبری اکثریت سنا رسید؛ جایگاهی که به او امکان می‌داد تأثیر زیادی بر آیندهٔ این پروژه بگذارد. رید اعلام کرد که به تلاش‌های خود برای جلوگیری از تکمیل پروژه ادامه خواهد داد و گفته‌اش نقل شده که: «یاکا مانتین مرده است. هرگز اتفاق نخواهد افتاد.» در قانون بودجه جامع سال ۲۰۰۸، بودجه پروژه کوهستان یوکا به ۳۹۰ میلیون دلار کاهش یافت. این پروژه توانست منابع خود را
دلار کاهش یافت. این پروژه توانست منابع خود را بازتخصیص دهد و هزینه‌های مربوط به حمل‌ونقل را به تعویق اندازد تا درخواست مجوز را در تاریخ ۳ ژوئن ۲۰۰۸ ارائه کند. در جریان کمپین انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۸، باراک اوباما وعده داد که این پروژه را رها خواهد کرد. پس از انتخاب وی، کمیسیون تنظیم مقررات هسته‌ای آمریکا به اوباما اطلاع داد که اختیار قانونی توقف پروژه را ندارد. در ۲۳ آوریل ۲۰۰۹، لیندزی گراهام و هشت سناتور دیگر لایحه‌ای معرفی کردند تا از یک صندوق فدرال ۳۰ میلیارد دلاری که نیروگاه‌های هسته‌ای به آن پرداخت
میلیارد دلاری که نیروگاه‌های هسته‌ای به آن پرداخت کرده‌اند، «بازپرداخت» انجام شود، در صورتی که کنگره پروژه را لغو کند. در نوامبر ۲۰۱۳، در پاسخ به شکایت انجمن ملی کمیسیونرهای خدمات عمومی و مؤسسه انرژی هسته‌ای، دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده حکم داد که شرکت‌های هسته‌ای می‌توانند تا زمانی که وزارت انرژی قانون سیاست زباله هسته‌ای را دنبال نکند (که کوهستان یوکا را به عنوان مخزن تعیین کرده است) یا کنگره قانون را تغییر ندهد، پرداخت به صندوق بازیابی زباله هسته‌ای را متوقف کنند. این هزینه در ۱۶ مه ۲۰۱۴ خاتمه یافت. در
کنند. این هزینه در ۱۶ مه ۲۰۱۴ خاتمه یافت. در غیاب یک مخزن عملیاتی، دولت فدرال در ابتدا سالانه بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ میلیون دلار به شرکت‌های خدماتی بابت ناتوانی در عمل به قرارداد تحویل سوخت مصرف‌شده تا سال ۱۹۹۸ پرداخت می‌کرد. برای ده سال پس از ۲۰۱۵، برآورد می‌شود که پرداخت‌ها از «صندوق داوری» بالغ بر ۲۴ میلیارد دلار به مالیات‌دهندگان هزینه تحمیل کند. صندوق داوری مشمول قوانین بودجه نیست و به کنگره اجازه می‌دهد از موضوع زباله هسته‌ای چشم‌پوشی کند، چراکه پرداخت از این صندوق تأثیری بر هزینه‌های سالانه سایر برنامه‌ها
صندوق تأثیری بر هزینه‌های سالانه سایر برنامه‌ها ندارد. تأسیسات. هدف پروژهٔ کوهستان یوکا، پایبندی به «قانون سیاست‌گذاری پسماند هسته‌ای» مصوب سال ۱۹۸۲ و ایجاد یک محل ملی برای ذخیرهٔ سوخت مصرف‌شدهٔ هسته‌ای و پسماند پرتوزای سطح‌بالا است. پیمانکار مدیریت و بهره‌برداری پروژه از اول آوریل ۲۰۰۹ شرکت خدمات مخزن ایالات متحده (USA Repository Services یا USA-RS) بود، که زیرمجموعهٔ کامل شرکت URS Corporation (اکنون بخشی از AECOM) است و پیمانکاران فرعی اصلی آن شرکت Shaw Corporation (اکنون بخشی از McDermott International
(اکنون بخشی از McDermott International Inc.) و شرکت Areva Federal Services LLC (اکنون بخش خدمات فدرال اورانو) بودند. پس از اخراج ۸۰۰ کارمند در ۳۱ مارس ۲۰۰۹، حدود ۱۰۰ نفر در پروژه باقی ماندند تا اینکه تمام کارکنان فنی تا پایان سال مالی ۲۰۱۰ به دلیل تخصیص نیافتن بودجه در سال ۲۰۱۱ برای دفتر مدیریت پسماند پرتوزای غیرنظامی اخراج شدند. آزمایشگاه‌های ملی سندیا مسئول تحلیل پس از بسته شدن و تضمین انطباق با قانون سیاست‌گذاری پسماند هسته‌ای (NWPA) بودند. تونل اصلی «تأسیسات مطالعات اکتشافی» به شکل U، به طول ۵ مایل (۸
مطالعات اکتشافی» به شکل U، به طول ۵ مایل (۸ کیلومتر) و عرض ۲۵ فوت (۷٫۶ متر) است. چند حفره طاقچه‌مانند به شکل کلیسا نیز از تونل اصلی منشعب می‌شوند. بیشتر آزمایش‌های علمی در این طاقچه‌ها انجام شد. تونل‌های جانبی بارگذاری (emplacement drifts) که محل ذخیره‌سازی پسماند بودند، ساخته نشدند، زیرا نیازمند مجوز کمیسیون تنظیم مقررات هسته‌ای بودند. ظرفیت قانونی این محل دفن ۷۷٬۰۰۰ تن متریک (۸۵٬۰۰۰ تن کوتاه آمریکایی) است. برای ذخیرهٔ این میزان پسماند، به ۴۰ مایل (۶۴ کیلومتر) تونل نیاز بود. قانون سیاست‌گذاری پسماند
کیلومتر) تونل نیاز بود. قانون سیاست‌گذاری پسماند هسته‌ای ظرفیت ذخیره‌سازی را به ۶۳٬۰۰۰ تن متریک سوخت مصرف‌شدهٔ تجاری اولیه (بدون بازفرآوری) محدود می‌کند. انتظار می‌رفت ۱۰۴ راکتور تجاری آمریکا که آن زمان فعال بودند، تا سال ۲۰۱۴ این میزان سوخت مصرف‌شده را تولید کنند؛ به شرطی که میله‌های سوخت مصرف‌شده بازفرآوری نشوند. در حال حاضر، ایالات متحده فاقد تأسیسات بازفرآوری سوخت غیرنظامی است. تا سال ۲۰۰۸، کوهستان یوکا یکی از پُرمطالعه‌ترین بخش‌های زمین‌شناسی در جهان بود؛ ایالات متحده در این پروژه، بین مطالعات
جهان بود؛ ایالات متحده در این پروژه، بین مطالعات زمین‌شناسی و علوم مواد، ۹ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کرده بود. این مکان که توسط ادارهٔ معادن و زمین‌شناسی نوادا (NBMG) بررسی شده، از دیگر محل‌های احتمالی دفن پسماند تفاوت زیادی دارد، زیرا دارای مشابهت‌های طبیعی با مواد هسته‌ای است که در حال مطالعه هستند. وزارت انرژی ایالات متحده (DOE) برآورد می‌کند که بیش از ۱۰۰ میلیون گالن پسماند بسیار پرتوزا و ۲٬۵۰۰ تن متریک (۲٬۸۰۰ تن کوتاه) سوخت مصرف‌شده از تولید سلاح‌های هسته‌ای و فعالیت‌های پژوهشی را در محل‌های موقت
هسته‌ای و فعالیت‌های پژوهشی را در محل‌های موقت ذخیره‌سازی در اختیار دارد. هزینهٔ این تأسیسات از ترکیبی از مالیاتی بر هر کیلووات ساعت برق هسته‌ای و نیز بودجهٔ مالیاتی برای دفع پسماندهای هسته‌ای نظامی و دریایی تأمین می‌شود. بر پایهٔ برآورد هزینه در سال ۲۰۰۱، حدود ۷۳٪ از بودجه را مصرف‌کنندگان برق هسته‌ای و ۲۷٪ را مالیات‌دهندگان تأمین می‌کردند. مدیر هزینهٔ کل چرخهٔ عمر سیستم، آقای اسپروت، در ۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۰۸ برآوردی ۹۰ میلیارد دلاری به کنگره ارائه کرد. این رقم با برآوردهای پیشین قابل مقایسه نبود، چون ظرفیت مخزن
برآوردهای پیشین قابل مقایسه نبود، چون ظرفیت مخزن تقریباً دو برابر و دورهٔ زمانی آن بسیار طولانی‌تر (۱۰۰ سال در برابر ۳۰ سال) در نظر گرفته شده بود. افزون بر آن، هزینهٔ پروژه به دلیل کمبود بودجه برای پیشبرد کارآمد و تکمیل آن، پیوسته در حال افزایش بود. تا سال ۲۰۰۷، وزارت انرژی اعلام کرد که قصد دارد ظرفیت مخزن کوهستان یوکا را دو برابر کرده و به ۱۳۵٬۰۰۰ تن متریک (۱۴۹٬۰۰۰ تن کوتاه)، یا ۳۰۰ میلیون پوند برساند. دستگاه حفاری تونل (TBM) که تونل اصلی را حفر کرد، ۱۳ میلیون دلار هزینه داشت و هنگام عملیات، ۴۰۰ فوت (۱۲۰
دلار هزینه داشت و هنگام عملیات، ۴۰۰ فوت (۱۲۰ متر) طول داشت. این دستگاه اکنون در خروجی خود در ورودی جنوبی تأسیسات (South Portal) قرار دارد. طاقچه‌های جانبی کوتاه با استفاده از مواد منفجره حفر شدند. مخالفت‌ها. وزارت انرژی ایالات متحده (DOE) قرار بود تا ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۹۸ (۲۷ سال پیش) پذیرش سوخت مصرف‌شده در تأسیسات یوکاماونت را آغاز کند. اما تا سال ۲۰۱۰، سال‌ها پس از این ضرب‌الاجل، آیندهٔ این سایت همچنان نامشخص بود؛ به‌دلیل دعوی‌های حقوقی ادامه‌دار و مخالفت‌های سناتور هری رید. به‌دلیل تأخیرهای ساخت، تعدادی از
سناتور هری رید. به‌دلیل تأخیرهای ساخت، تعدادی از نیروگاه‌های هسته‌ای در آمریکا به ذخیره‌سازی خشک سوخت هسته‌ای در محل خود و به‌طور نامحدود روی آورده‌اند؛ این سوخت‌ها در محفظه‌هایی فولادی و بتنی نگهداری می‌شوند. این پروژه در ایالت نوادا با مخالفت گسترده‌ای مواجه شده و به‌طور گسترده‌ای در سطح ملی مورد بحث است. دوسوم ساکنان نوادا معتقدند که منصفانه نیست این ایالت مسئول نگهداری پسماند هسته‌ای باشد؛ در حالی که هیچ نیروگاه هسته‌ای در آن وجود ندارد.بسیاری از مخالفت‌های مردم نوادا ناشی از قانونی موسوم به «قانون
مردم نوادا ناشی از قانونی موسوم به «قانون ضربه به نوادا» در سال ۱۹۸۷ است؛قانونی که مطالعهٔ دو محل دیگر (هَنفورد و تگزاس) را پیش از رسیدن به نتیجه متوقف کرد. شهرستان نای (Nye County) که محل احداث سایت پیشنهادی است، از توسعهٔ آن حمایت می‌کند؛ همچنین شش شهرستان مجاور نیز پشتیبان پروژه هستند. در یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۵، ۵۵٪ از مردم نوادا موافق بودند که این ایالت باید پذیرای بحث دربارهٔ مزایای این سایت باشد. یکی از نگرانی‌ها مربوط به میزان انتشار تشعشعات در بازهٔ زمانی ۱۰٬۰۰۰ تا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ سال آینده است. در ۹ اوت
زمانی ۱۰٬۰۰۰ تا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ سال آینده است. در ۹ اوت ۲۰۰۵، سازمان حفاظت محیط‌زیست ایالات متحده (EPA) حد مجاز ۳۵۰ میلی‌رم در سال را برای این دوره پیشنهاد داد.در اکتبر ۲۰۰۷، وزارت انرژی پیش‌نویس بیانیهٔ مکمل ارزیابی زیست‌محیطی را منتشر کرد که نشان می‌داد میانگین دوز عمومی تا ۱۰٬۰۰۰ سال آینده برابر با ۰٫۲۴ میلی‌رم در سال و پس از آن، میانهٔ دوز عمومی ۰٫۹۸ میلی‌رم در سال خواهد بود.هر دو مقدار به‌طور قابل‌توجهی کمتر از حد مجاز پیشنهادی EPA هستند. برای مقایسه: یک عکس‌برداری ایکس از ناحیه لگن حدود ۸۳ میلی‌رم و یک
عکس‌برداری ایکس از ناحیه لگن حدود ۸۳ میلی‌رم و یک سی‌تی‌اسکن از سر یا قفسه سینه حدود ۱٬۱۱۰ میلی‌رم تشعشع دارد. در آمریکا، میزان متوسط دریافت سالانهٔ هر فرد از تابش‌های پس‌زمینهٔ طبیعی حدود ۳۵۰ میلی‌رم است، گرچه در برخی مناطق این میزان بیش از دو برابر است. در ۱۲ فوریهٔ ۲۰۰۲، وزیر انرژی «اسپنسر آبراهام» این محل را به‌عنوان محل مناسب برای دفن ملی پسماندهای هسته‌ای اعلام کرد. فرماندار ایالت نوادا ۹۰ روز فرصت داشت تا اعتراض کند، که این کار را انجام داد؛ اما کنگره اعتراض او را رد کرد. در صورت پذیرش این اعتراض،
اعتراض او را رد کرد. در صورت پذیرش این اعتراض، پروژه کنار گذاشته می‌شد و محل جدیدی انتخاب می‌گردید. در اوت ۲۰۰۴، موضوع یوکاماونت به یک مسئلهٔ انتخاباتی تبدیل شد؛ سناتور جان کری اعلام کرد در صورت پیروزی در انتخابات، این طرح را کنار خواهد گذاشت. در مارس ۲۰۰۵، وزارت‌خانه‌های انرژی و کشور آمریکا اعلام کردند که چند زمین‌شناس سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده (USGS) ایمیل‌هایی رد و بدل کرده‌اند که در آن‌ها بحث‌هایی دربارهٔ جعل احتمالی اسناد تضمین کیفیت در مطالعات نفوذپذیری آب وجود داشته است. در ۱۷ فوریهٔ ۲۰۰۶، دفتر
آب وجود داشته است. در ۱۷ فوریهٔ ۲۰۰۶، دفتر مدیریت پسماند هسته‌ای غیرنظامی وزارت انرژی گزارشی منتشر کرد که در آن اعتبار علمی مدل‌سازی نفوذ آب که توسط کارکنان USGS انجام شده، تأیید شد.در مارس ۲۰۰۶، اکثریت اعضای کمیتهٔ محیط‌زیست و امور عمومی سنای آمریکا، گزارشی ۲۵ صفحه‌ای تحت عنوان «یوکا: مطالعه‌شده‌ترین زمین روی کره زمین» منتشر کردند. نتیجه‌گیری آن‌ها چنین بود: در ۱۸ ژانویهٔ ۲۰۰۶، دفتر مدیریت پسماندهای رادیواکتیو غیرنظامی وزارت انرژی (DOE OCRWM) اعلام کرد که آزمایشگاه ملی سندیا (Sandia National Laboratories)
ملی سندیا (Sandia National Laboratories) را به‌عنوان آزمایشگاه اصلی پروژه یوکا انتخاب خواهد کرد تا کارهای علمی مرتبط با مخزن زیرزمینی را یکپارچه‌سازی کند. پل گولان، مدیر وقت OCRWM گفت: «ما باور داریم که انتخاب سندیا به‌عنوان آزمایشگاه اصلی‌مان گامی مهم در مسیر جدیدمان است. بررسی مستقل و کارشناسانه‌ای که دانشمندان سندیا انجام خواهند داد، به تضمین پایه‌های فنی و علمی پروژه کمک خواهد کرد. سندیا تجربهٔ منحصربه‌فردی در مدیریت تحقیقات علمی در پشتیبانی از سایت‌های دفن زمین‌لایه‌ای دارد و پیش‌تر مشاور علمی تأسیسات
دفن زمین‌لایه‌ای دارد و پیش‌تر مشاور علمی تأسیسات دفن زباله در نیومکزیکو (WIPP) بوده است.» سندیا از اول اکتبر ۲۰۰۶ فعالیت خود را به‌عنوان آزمایشگاه اصلی آغاز کرد. به‌دلیل پرسش‌هایی که ایالت نوادا و برخی نمایندگان کنگره دربارهٔ کیفیت پژوهش‌های علمی پروژه یوکا مطرح کردند، وزارت انرژی در ۳۱ مارس ۲۰۰۶ اعلام کرد که دانشگاه‌های وابسته به اوک ریج (Oak Ridge Associated Universities) و مؤسسهٔ علوم و آموزش اوک ریج را برای بازبینی کارشناسی مطالعات علمی و فنی پروژه انتخاب کرده است. این نهاد یک کنسرسیوم غیرانتفاعی