payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مسکونی نیز هست با ده‌ها روستا و شهرک کوچک که بسیاری از آن‌ها ریشه در قرون وسطی دارند. همچنین در پارک تعدادی قلعه و کلیساهای کهن فراوان وجود دارد. دامنه‌های کوهستانی وحشی زیستگاه گوزن زرد (که در دهه ۱۹۸۰ معرفی شدند)، گراز وحشی، روباه سرخ، خرگوش اروپایی، گربه وحشی اروپایی و عقاب بونلی هستند و همچنین زیستگاه درخت نادر و در آستانهٔ انقراض سروی نبرودی می‌باشد. یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های طبیعی پارک، جنگل گستردهٔ راش است که تنها در ارتفاع بالای یافت می‌شود. این‌ها جنوبی‌ترین جنگل‌های راش در اروپا هستند. در
این‌ها جنوبی‌ترین جنگل‌های راش در اروپا هستند. در ارتفاعات پایین‌تر، زیر ، جنگل‌های بزرگ بلوط همیشه‌سبز، بلوط پشمی و بلوط پنبه‌ای وجود دارد و پیرامون کاسل‌بونو و پولینا درخت نادر زبان‌گنجشک مَنّا هنوز کشت می‌شود. کوه‌ها حدود ۱۵۰۰ گونه و زیرگونهٔ گیاهی را در خود جای داده‌اند، حدود ۶۰٪ از تمامی گونه‌های سیسیل. این شامل بیش از ۷۰ گونهٔ مختلف ارکیده است. تاریخ. پارک منطقه‌ای به‌طور رسمی در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ ایجاد شد. در محدودهٔ پارک برون‌زدگی‌هایی از سنگ وجود دارد که قدمت آن‌ها بیش از ۲۰۰ میلیون سال است و تقریباً
که قدمت آن‌ها بیش از ۲۰۰ میلیون سال است و تقریباً همهٔ جنبه‌های زمین‌شناسی سیسیل به‌جز فعالیت آتشفشانی کنونی را نمایندگی می‌کنند. همکاری میان مدیران پارک مادونی و شبکه ژئوپارک‌های اروپا امکان پژوهش برای دانشجویان و استادان دانشگاه پالرمو، دانشکدهٔ زمین‌شناسی و ژئودزی را فراهم ساخته است. پژوهش‌هایی انجام شده، مقالاتی منتشر گردیده و مسیرهای آموزشی ترسیم شده‌اند که با نصب تابلوهایی در محل همراه بوده است. ژئوپارک مادونی عضو شبکه ژئوپارک‌های اروپا و شبکه جهانی ژئوپارک‌های یونسکو است. این پارک شامل پانزده
ژئوپارک‌های یونسکو است. این پارک شامل پانزده شهرداری در استان پالرمو است: (کالتاوتورو، کاسل‌بونو، کاستلانا سیکولا، چفالو، کولسانو، جراتسی سیکولو، گراتری، ایزنلّو، پترالیا سوپرنا، پترالیا سوتانا، پولیتسی جنروزا، پولینا، سان مائورو کاستل‌ورده، سیلاتو و اسکلافانی باگنی).
حماسه جدید ایتالیایی تعریفی است که توسط گروه ادبی ایتالیایی بنیاد وو مینگ برای توصیف مجموعه‌ای از آثار ادبی که در ایتالیا توسط نویسندگان مختلف از سال ۱۹۹۳، در پایان به اصطلاح «جمهوری اول» نوشته شده‌اند، پیشنهاد شده است. این مجموعه آثار به عنوان مجموعه‌ای از رمان‌ها و سایر متون ادبی توصیف می‌شوند که ویژگی‌های سبکی مختلف، ثابت‌های موضوعی و ماهیت تمثیلی اساسی را به اشتراک می‌گذارند. آن‌ها نوع خاصی از داستان فراتاریخی هستند که ویژگی‌های عجیبی دارند که از بافت ایتالیایی سرچشمه می‌گیرند. منشأ تعریف. طی چند روز
ایتالیایی سرچشمه می‌گیرند. منشأ تعریف. طی چند روز بعد، نویسندگان این عبارت را در مباحثات سایر کالج‌های آمریکای شمالی، از جمله مؤسسه فناوری ماساچوست در کمبریج، در چارچوب برنامه مطالعات تطبیقی رسانه‌ها به مدیریت هنری جنکینز، پیشنهاد و مورد بحث قرار دادند. نویسنده از دل این مداخلات، مقاله «"حماسه جدید ایتالیایی." "یادداشت ۱۹۹۳–۲۰۰۸: روایت، نگاه غیرمستقیم، بازگشت به آینده"» را بیرون کشید که در بهار همان سال به صورت آنلاین منتشر شد. در طول کل سال ۲۰۰۸، این عبارت بازتاب گسترده‌ای در فضای آنلاین، کنفرانس‌ها و
بازتاب گسترده‌ای در فضای آنلاین، کنفرانس‌ها و همایش‌ها، روزنامه‌ها، مطبوعات تخصصی و برنامه‌های رادیویی یافت. در ایتالیا نیز، وو مینگ عبارت «حماسه جدید ایتالیایی» را به انگلیسی مطرح کرد. یادداشت تفاهم. این یادداشت به عنوان «پیشنهادی آشکار برای مطالعه تطبیقی، مجموعه‌ای از یادداشت‌ها که باید در ذهن داشت، به خاطر سپرد و استفاده کرد» در نظر گرفته شده بود و پیشنهاد می‌کند که باید به گروهی از آثار نوشته شده در ایتالیا در طول پانزده سال گذشته (۱۹۹۳–۲۰۰۸) توجه شود، به دنبال شباهت‌های غیرمنتظره یا برعکس، از بین بردن
دنبال شباهت‌های غیرمنتظره یا برعکس، از بین بردن ارتباطاتی که اغلب بدیهی فرض می‌شوند این یادداشت همچنین به دلیل اینکه حاوی یک طبقه‌بندی است، به عنوان یک مانیفست ادبی توصیف شده است. به گفته نویسنده و دیگر شرکت‌کنندگان در بحث، اصطلاح «مانیفست» گمراه‌کننده است، زیرا این سندی به شکل جزوه است که جنبشی از نویسندگان را اعلام نمی‌کند یا چیزی را تجویز نمی‌کند، بلکه "به صورت پسینی" گفتگویی بین کتاب‌های موجود را توصیف می‌کند و ویژگی‌های مجموعه‌ای از آثار را که فراتر از پست مدرنیسم هستند، ترسیم می‌کند. همان‌طور که در
پست مدرنیسم هستند، ترسیم می‌کند. همان‌طور که در مقدمه ویرایش ۲٫۰ آمده است، «تنها یکی از چیزهای خوب و متفاوتی است که امروزه در ادبیات ایتالیا اتفاق می‌افتد». بحث در رسانه‌های ایتالیا و دنیای فرهنگ. مشارکت‌ها و مداخلات نویسندگان دیگر. انتشار این یادداشت از آوریل ۲۰۰۸، بحث گسترده‌ای را در میان نویسندگان و همچنین نویسندگان و خوانندگان برانگیخته است. تقریباً همه نویسندگانی که وو مینگ ۱ از آنها نام برده است، چه به صورت آنلاین و چه در صفحات برخی روزنامه‌ها (مانند وحدت، لا رپوبلیکا , رهایی و ایل مانیفستو) در این
وحدت، لا رپوبلیکا , رهایی و ایل مانیفستو) در این مورد موضع‌گیری کرده‌اند. کارلو لوکارلی در "روزنامهٔ «لا رپوبلیکا»" این یادداشت را به عنوان دعوتی از نویسندگان ایتالیایی برای توجه بیشتر به جنبه‌های تاریک تاریخ ملی این کشور تفسیر کرده و در عوض آنها را به حرکت به سوی «مرز جدیدی» ترغیب کرده است که نه تنها فیزیکی (محیط‌های جدید، جهان‌های جدید برای خلق و کاوش) و نه تنها روایی (طرح‌های جدید، ماجراجویی‌های جدید، تکنیک‌های مونتاژ متفاوت، مضامین و احساسات شدید) است، بلکه سبکی (کلمات جدید، ساختارهای جدید) در رمان‌های
سبکی (کلمات جدید، ساختارهای جدید) در رمان‌های در حال تغییر را نیز در بر می‌گیرد. ماسیمو کارلوتو، در "کتاب «مانیفستو»"، بین بحران‌های موجود در ادبیات جنایی ایتالیا و تلاش برای تعریف روایتی جدید، ارتباطی برقرار کرد. والریو اوانجلیستی، در مقاله‌ای طولانی در "وحدت"، روش‌های مختلفی را که می‌توان از طریق آنها به نتیجه‌ای شاعرانه دست یافت که او آن را «حداکثرگرا» نامیده است، شرح داد. «صحبت کردن از طریق سیستم‌ها، چارچوب‌های تاریخی-جغرافیایی، چشم‌اندازهای کل جوامع، تکانه‌های کیهانی. می‌توان به اشکال روایت
جوامع، تکانه‌های کیهانی. می‌توان به اشکال روایت ماجراجویانه متوسل شد، تا زمانی که به نتیجه دست یافت: واداشتن مردم به تفکر، به شیوه‌ای واقع‌گرایانه یا استعاری، در مورد ادراک جمعی از یک روزمرگی بیگانه. این همان کاری است که نویسندگان حماسه جدید ایتالیایی سعی در انجام آن دارند. مارچلو فوا (رمان‌نویس برجستهٔ بهار ادبی ساردینیا)، با ارائه آثار خود در فرانسه، حماسهٔ جدید ایتالیایی را آخرین تحول در روندی برای بازیابی ادبیات عامه‌پسند، با نادیده گرفتن دستورها و تجویزهای منتقدان، تعریف کرد؛ گرایشی که در دههٔ نود
منتقدان، تعریف کرد؛ گرایشی که در دههٔ نود توسط نویسندگان خاصی (از جمله نویسندگانی که در گروه ۱۳ گرد هم آمده‌اند) آغاز شد. به گفتهٔ فوا، مرحلهٔ اول شامل «رهایی از شرمساریِ ساختن ادبیات ژانری، بدون توجه به منتقدان» بود؛ مرحلهٔ دوم - که جدیدتر است - به موضوع می‌پردازد. مردم خود را از شرمساریِ صحبت در مورد ایتالیای امروز رها کرده‌اند. آن‌ها از طریق رمان تاریخی به وضعیت معاصر کشورمان اشاره کرده‌اند. جیرولامو دِ میشل، نویسندهٔ آثار نوآر و مورخ فلسفه، چندین بار، چه به صورت آنلاین و چه در صفحات لیبراتسیونه، با
چه به صورت آنلاین و چه در صفحات لیبراتسیونه، با مقالاتی که به بررسی شباهت‌های بین شعر نوآر، حماسهٔ جدید ایتالیایی، نئورئالیسم و اندیشه‌های ژیل دلوز می‌پردازند، در این زمینه مداخله کرده "است". توماسو پینچو با مداخله در "کتاب «ایل مانیفست»"، سردرگمی خود را در مورد عبارت «اشیاء روایی ناشناس» ابراز کرد و همزمان یادداشت را به عنوان نشانه‌ای از غلبهٔ مرکزیت فرم رمان در تولید فرهنگی ایتالیا، پس از دوره‌ای طولانی که منتقدان با سوءظن به آن نگاه می‌کردند، تفسیر کرد. بعدها، مداخلات به اشکال مختلف و در رسانه‌های مختلف
مداخلات به اشکال مختلف و در رسانه‌های مختلف توسط نویسندگان دیگری از جمله جوزپه گنا، میشلا مورگیا، جولیو آنژیونی ، آنتونیو اسکوراتی، وانی سانتونی، گرگوریو ماگینی و بسیاری دیگر انجام شد. پاسخ‌های انتقادی و جنجال‌ها. داریو اولیوورو، روزنامه‌نگار، در نقدی بر عناوین منتشر شده در نسخه کامپیوتری روزنامه "لا رپوبلیکا" می‌نویسد: «ابتدا "«پترولیو»" اثر پازولینی از راه رسید. اولین تلاش ارگانیک برای نوشتن رمانی دربارهٔ تاریکی ایتالیایی: ماتئی، انی، سِفیس، استراتژی تنش. حالا ساویانو را داریم که در چند سال گذشته شتاب
حالا ساویانو را داریم که در چند سال گذشته شتاب چشمگیری داشته است. لوکارلی، سیتی، دِ کاتالدو، اوانجلیستی، وو مینگ. بسیاری از آنها با نوآر شروع کردند و ایده لئوناردو شاشا و تریلر آمریکایی را دنبال کردند: استفاده از جرم به عنوان چارچوبی برای واقعیت. آنها بسیار فراتر رفته‌اند، به مهم‌ترین جریان فرهنگی که ایتالیا از دوران نئورئالیسم به یاد دارد.» لوکا ماسترانتونیو در نقد این کتاب در روزنامهٔ "«ایل ریفورمیستا»" می‌نویسد: «کتابی که… مسیر مهمی از ادبیات معاصر ایتالیا را دنبال می‌کند. "حماسه جدید ایتالیایی" یک
را دنبال می‌کند. "حماسه جدید ایتالیایی" یک پیوند فرهنگی عجیب و غریب است. بیشتر شبیه یک جی ام او است تا محصولی با نام اصلی … این یک کتاب مجازی جالب از نظریه ادبی است. در این مقاله می‌توانید با اشتیاق، نیاز به ترسیم نقشه‌های ذهنی بین کتاب‌ها، جفت کردن نویسندگان با قضاوت‌های بیشتر یا کمتر، و ایجاد نکات قابل توجه برای بررسی موقعیت‌ها و مسیرها در انتشارات ایتالیایی را بشنوید. در میان منتقدان، کارلا بندتی، منتقد ادبی، ستون‌نویس هفته‌نامهٔ لسپرسو و مدرس دانشگاه پیزا، حضور دارد. در ژانویهٔ ۲۰۰۹، گروه وو مینگ از
پیزا، حضور دارد. در ژانویهٔ ۲۰۰۹، گروه وو مینگ از عبارتی از بندتی که در روزنامهٔ لیبرو گزارش شده بود حماسه‌ی جدید ایتالیایی مزخرف است. چیزی جز خود-تبلیغی نیست به عنوان تأییدی بر انتشار "حماسهٔ جدید ایتالیایی" استفاده کردند. پس از انتشار "«حماسه جدید ایتالیایی»" در کتابفروشی‌ها (ژانویه ۲۰۰۹)، مقالات جنجالی مختلفی با امضای منتقدان در مطبوعات روزانه منتشر شد. در فوریه-مارس ۲۰۰۹، وو مینگ ۱ تحلیلی دو نکته‌ای از «استراتژی‌های بلاغی» به کار رفته توسط منتقدان را با عنوان «حماسه جدید ایتالیایی: واکنش‌های غریزی» به
عنوان «حماسه جدید ایتالیایی: واکنش‌های غریزی» به صورت آنلاین منتشر کرد. بحث در دنیای آکادمیک بین‌المللی. در اکتبر ۲۰۰۸، در مؤسسه مطالعات ژرمنی و رومی دانشگاه لندن، میزگردی در مورد حماسه جدید ایتالیایی (NIE) برگزار شد که در آن نویسندگانی چون وو مینگ، وانی سانتونی و گرگوریو ماجینی از گروه نگارش جمعی صنعتی به همراه محققان و دانشگاهیان کشورهای مختلف (از جمله مونیکا جانسن، مدرس دانشگاه آنتورپ و نویسنده کتاب "«بحثی در مورد پست مدرنیسم در ایتالیا") شرکت کردند. این افراد بعدها یک گروه تحقیقاتی را تشکیل دادند. این
افراد بعدها یک گروه تحقیقاتی را تشکیل دادند. این گروه، موضوع را با جزئیات بیشتری برای کنفرانس دوسالانه انجمن مطالعات ایتالیایی بررسی کرد و در آن دو جلسه برگزار کرد. در ماه مه ۲۰۱۰، صورتجلسه کنفرانس‌های لندن را در قالب یک شماره مونوگرافی از "مجله مطالعات عاشقانه" «مجله مطالعات عاشقانه» با عنوان «غلبه بر پست مدرنیسم» منتشر کرد که اولین بررسی علمی از حماسه جدید ایتالیایی بود. میز گردی با عنوان "عاشقانه حماسی ایتالیایی" نیز توسط دانشگاه پروونس در اکس-آن-پرووانس و توسط مجله دفترچه‌های مطالعات رومی سازماندهی شد.
و توسط مجله دفترچه‌های مطالعات رومی سازماندهی شد. یادداشتی در مورد حماسه جدید ایتالیایی همچنین در مطالعات دانشگاهی در زمینه سمعی و بصری و رسانه‌های جدید گنجانده شده است، با اشاره ویژه به غیرگونه‌شناسی «اشیاء روایی ناشناس»، که برای محصولات «ترکیبی» نوظهور از دنیای رسانه‌های گاراژ قابل استفاده است. در مارس ۲۰۰۹، برنامه دکترا، به همراه دانشکده طراحی رسانه و هنرهای چندرسانه‌ای در میلان، سمپوزیوم «حماسه جدید (رسانه‌ای) ایتالیایی» را با حضور وو مینگ ۱، دریک دِ کِرخخُوه، پیر لوئیجی کاپوچی، فرانچسکو مونیکو و
دِ کِرخخُوه، پیر لوئیجی کاپوچی، فرانچسکو مونیکو و بسیاری دیگر از جمله فیلمسازان، هنرمندان و نظریه‌پردازان رسانه برگزار کرد. این سمپوزیوم باعث ایجاد یک آزمایشگاه دائمی شد. در سال ۲۰۱۵، تیموتی اس. مورفی، منتقد و مدرس آمریکایی، مقاله انتقادی "«چگونه (نباید) یک شیء روایی ناشناس یا یک حماسه جدید ایتالیایی را ترجمه کرد"» را منتشر کرد که در کتاب «"مسیرهای ژانر: شناسایی، نگاشت، طرح‌ریزی"» آمده است. در سال ۲۰۱۷، دیوید وارد، نویسندهٔ ایتالیایی بریتانیایی، در "کتاب «روایت معاصر ایتالیایی» و «تروریسم دههٔ ۱۹۷۰:
«روایت معاصر ایتالیایی» و «تروریسم دههٔ ۱۹۷۰: عجیب‌تر از واقعیت»، به بررسی NIE پرداخت." در سال ۲۰۱۹، کیت ویلمن، استاد مطالعات ایتالیایی در دانشگاه وارویک، کتاب "«اشیاء روایی ناشناس و حماسه جدید ایتالیایی» را منتشر کرد." کتابشناسی. کلودیا بوسکولو (ویرایش)، "غلبه بر پست مدرنیسم: بحث دربارهٔ حماسه جدید ایتالیایی"، numero monografico della rivista "مجله مطالعات عاشقانه"، لوندرا، ۲۰۱۰. الیزابتا موندلو (ویرایش)، "روما نوآر ۲۰۱۰." "کتاب داستان: روایتی از جنس، حماسه جدید ایتالیایی یا پس از نوآر؟" رابین ادیزیونی
جدید ایتالیایی یا پس از نوآر؟" رابین ادیزیونی ۲۰۱۰. Valentina Fulginiti و Maurizio Vito، "حماسه جدید ایتالیایی: un'ipotesi di kritika letteraria, e d'altro" in: "California Italian Studies"، 2(1)، ۲۰۱۱. هانا سرکووسکا (ویرایش)، "Finzione cronaca realtà." "Scambi, intrecci e prospettive nella narrativa italiana contemporanea" , Transeuropa، ۲۰۱۱. جولیانا بنونوتی، "Il romanzo neostorico italiano." "Storia, memoria, narrazione" , Carocci 2012. Emanuela Patti, "Che cosa resta del New Italian Epic" , da
Patti, "Che cosa resta del New Italian Epic" , da illavoroculturale.org، 28 gennaio 2013. Paola Bono e Bia Sarasini (ویرایش)، "Epiche." "Altre impresse, altre narrazioni", Iacobelli 2014. Alberto Asor Rosa, "Scrittori e Popolo / Scrittori e Massa" , Einaudi 2015. تیموتی اس. مورفی، "چگونه (نباید) یک شیء روایی ناشناس یا یک حماسه جدید ایتالیایی را ترجمه کرد"، در: گارین داود و ناتالیا رولیووا (ویراستار)، "مسیرهای ژانر: شناسایی، نگاشت، طرح‌ریزی،" مک‌میلان ۲۰۱۵. کوین پاتر، "ثبت‌های آرمان‌شهری حماسه جدید
۲۰۱۵. کوین پاتر، "ثبت‌های آرمان‌شهری حماسه جدید ایتالیایی." "وو مینگ و قانون نمادین اجتماعی"، در: Incontri – Rivista europea di studi italiani، ۳0(1): ۷۶، luglio 2015. دیوید وارد، "روایت معاصر ایتالیایی و تروریسم دهه ۱۹۷۰: عجیب‌تر از واقعیت،" مک‌میلان ۲۰۱۷. کیت الیزابت ویلمن، "اشیاء روایی ناشناس و حماسه جدید ایتالیایی"، لجندا ۲۰۱۹.
وزارت فرهنگ ایتالیا () وزارتخانه‌ای در دولت ایتالیا است که مسئول مدیریت موزه‌های ملی و نگهداری از بناهای تاریخی است. ساختمان مرکزی وزارت فرهنگ ایتالیا در کاخ تاریخی کالج رومانو در مرکز رم واقع شده است و وزیر فرهنگ فعلی الساندرو جولی است. تاریخچه. این وزارتخانه در سال ۱۹۷۴ به عنوان وزارت دارایی‌ها و محیط‌های فرهنگی توسط کابینه مورو چهارم از طریق فرمانی که در ۱۴ دسامبر ۱۹۷۴، شماره ۶۵۷ خوانده شد، تأسیس شد که (با تغییراتی) از قانون ۲۹ ژانویه ۱۹۷۵، شماره ۵ تبدیل شده است. این وزارتخانه جدید تا حد زیادی وظایف و
شده است. این وزارتخانه جدید تا حد زیادی وظایف و عملکردهای قبلی وزارت آموزش عمومی (به ویژه بخش‌های باستان‌شناسی و هنرهای زیبا، و آکادمی‌ها و کتابخانه‌ها) را دارد. به این منظور، برخی از وظایف و اختیارات وزارت کشور (بایگانی دولتی) و رئیس شورای وزیران (بایگانی رایانه‌ای دولتی، نشر و اشاعه فرهنگ) به این وزارتخانه واگذار شده است. با حکم قانونی شماره ۳۶۸ مورخ ۲۰ اکتبر ۱۹۹۸، وزارت امور اقتصادی و دارایی فرهنگی با تمام وظایف وزارتخانه قدیمی و همچنین برخی وظایف جدید مانند ارتقاء ورزش و میدان‌های ورزشی و نیز تبلیغ
مانند ارتقاء ورزش و میدان‌های ورزشی و نیز تبلیغ نمایش‌ها، در همه اشکال آن تأسیس شد. در سال ۲۰۰۶، امور ورزشی به وزارت جدید سیاست جوان و ورزش واگذار شد. این وزارتخانه عمدتاً به فرهنگ، حفاظت و نگهداری از اماکن و اموال هنری، مناظر طبیعی و گردشگری می‌پردازد (حکم ۱۸۱/۲۰۰۶). در پایان سال ۲۰۰۶، بخش‌های این وزارتخانه منحل و مسئولیت‌های آنها به خود وزارتخانه بازگردانده شد. در سال ۲۰۰۹، ساختار سازمانی وزارتخانه دستخوش تغییرات قابل توجهی شد (فرمان ۹۱/۲۰۰۹): هماهنگی وظایف وزارتخانه همچنان به یک دبیرکل واگذار شده است،
وزارتخانه همچنان به یک دبیرکل واگذار شده است، ادارات کل از نه به هشت کاهش یافته‌اند، با نام‌های جدید و تغییر جزئی در مسئولیت‌های آنها. هشت اداره کل همچنان از نظر فنی توسط نهادهای علمی سطح بالا (مؤسسات مرکزی) پشتیبانی می‌شوند. ساختار وزارتخانه‌ای پیرامونی وزارت میراث و فعالیت‌های فرهنگی، در ۱۷ منطقه از ۲۰ منطقه، توسط ادارات منطقه‌ای میراث و چشم‌انداز فرهنگی و توسط شورای محلی تأمین می‌شود. در ۱ مارس ۲۰۲۱، «وزارت میراث و فعالیت‌های فرهنگی و گردشگری» به «وزارت فرهنگ» تغییر نام داد.
کلیسای مالاهتی یک کلیسای چوبی با راهروهای مساوی صلیب شکل است که در مالاکس در سال‌های ۱۸۲۸-۱۸۲۹ به سرپرستی هیکی کوئوریکسکی طبق نقشه‌های تهیه شده توسط چارلز باسی در دفتر متصدی در سال ۱۸۲۸ ساخته شده است. بالاخانه کلیسا دارای سقف چادری است و یک فانوس گنبدی تاشو اوجی کوچک از آن بالا می‌رود. ستون‌ها دارای سقف زین اسبی هستند و انتهای آنها مثلث‌های شیروانی دندانه‌دار دارد و دیوارها دارای ستون‌نماهای روستیک هستند. فضای داخلی کلیسا با طاق‌های چوبی کوتاه و گهواره‌ای پوشیده شده است. برج ناقوس جداگانه که توسط یک دروازه
شده است. برج ناقوس جداگانه که توسط یک دروازه به کلیسا متصل است، توسط کارل لودویگ انگل در دفتر متصدی کلیسا طراحی و در سال‌های ۱۸۳۱-۱۸۳۲ ساخته شده است. ناقوس‌ها مربوط به سال‌های ۱۷۲۳ و ۱۸۱۷ هستند. مساحت کلیسا ۶۰۰ متر مربع است و ۸۰۰ نفر را در خود جای می‌دهد. قطعه محراب «عروج مسیح به بهشت» کلیسا توسط الکساندرا فروستروس-سلتین در سال ۱۸۸۱ نقاشی شده است. ارگ ۲۲ قسمتی کلیسا توسط ینس زاخاریاسن در سال ۱۹۶۹ ساخته شد. کلیسا در دهه ۱۹۵۰ (میلادی) تحت بازسازی اساسی قرار گرفت که در آن، از جمله موارد دیگر، نیمکت‌ها نیز
گرفت که در آن، از جمله موارد دیگر، نیمکت‌ها نیز نوسازی شدند.
دنباله‌های کاسامی ، دنباله‌های دودویی با طول هستند که در آن یک عدد صحیح زوج است. دنباله‌های کاسامی مقادیر همبستگی متقابل خوبی دارند که کران پایین ولچ نزدیک می‌شوند. دو دسته از دنباله‌های کاسامی وجود دارد - مجموعه کوچک و مجموعه بزرگ. مجموعه کاسامی. فرایند تولید یک دنباله کاسامی با تولید یک دنباله با حداکثر طول آغاز می‌شود، که در آن . دنباله‌های با حداکثر طول، دنباله‌های تناوبی با دوره تناوب دقیقاً هستند. در مرحله بعد، یک دنباله ثانویه از طریق نمونه‌گیری دسته‌ای چرخه‌ای به صورت از دنباله اولیه مشتق می‌شود، که
چرخه‌ای به صورت از دنباله اولیه مشتق می‌شود، که در آن . سپس دنباله‌های اصلاح‌شده با اضافه کردن و نسخه‌های جابجاشدهٔ زمانی متناوب با استفاده از حساب پیمانه‌ای-دو، که به آن عمل "انحصاری یا" (xor) نیز گفته می‌شود، تشکیل می‌شوند. محاسبه دنباله‌های اصلاح‌شده از تمام جابجاشدهٔ زمانی منحصر به فرد مجموعه دنباله‌های کد کاسامی را تشکیل می‌دهد.
جیان کارلو ویک (; – ) دانشمند در زمینه فیزیک نظری اهل ایتالیا بود. او برندهٔ جوایزی همچون جایزه دنی هینمن در فیزیک ریاضی و مدال ماتئوچی شده است. او سهم مهمی در نظریه میدان کوانتومی داشت. چرخش ویک، انقباض ویک، قضیه ویک و حاصلضرب ویک به نام او نامگذاری شده‌اند. زندگی. جیان کارلو ویک، با نام کوچک «جیان کارلو»، در تورین ایتالیا در سال ۱۹۰۹ متولد شد. پدر ویک لاتین‌دان و یونانی‌دان بود و مادرش، باربارا آلاسون (۱۸۷۷–۱۹۶۸)، نویسنده و ضدفاشیست مشهور ایتالیایی بود. پدربزرگ پدری او از سوئیس به ایتالیا و مادربزرگش از
پدری او از سوئیس به ایتالیا و مادربزرگش از اتریش مهاجرت کرده بودند. در سال ۱۹۳۰، ویک مدرک دکترای خود را از دانشگاه تورین زیر نظر گلب واتاگین با پایان‌نامه‌ای در مورد نظریه الکترونیک فلزات دریافت کرد. سپس برای ادامه تحصیل در رشته فیزیک به دانشگاه گوتینگن و دانشگاه لایپزیگ رفت. یکی از اساتیدی که ویک در آنجا با او آشنا شد، ورنر هایزنبرگ بود. هایزنبرگ از این نظریه‌پرداز جوان ایتالیایی خوشش می‌آمد - آنها علاقه مشترکی به موسیقی کلاسیک داشتند - و با محبتی با او رفتار می‌کرد که ویک هرگز فراموش نکرد. هایزنبرگ
او رفتار می‌کرد که ویک هرگز فراموش نکرد. هایزنبرگ هفته‌ای یک بار، ویک و دیگر دانشجویان را برای شب‌های پرشور گفتگو و پینگ‌پنگ به خانه‌اش دعوت می‌کرد. ویک در سال ۱۹۳۲ دستیار انریکو فرمی در رم شد. در سال ۱۹۳۷ او استاد فیزیک نظری در دانشگاه پالرمو و سپس در دانشگاه پادوا شد و سپس در سال ۱۹۴۰ به دانشگاه ساپینزای رم بازگشت تا کرسی فیزیک نظری را به دست آورد. در سال ۱۹۴۶ او به دنبال فرمی به ایالات متحده آمریکا، ابتدا به دانشگاه نوتردام و سپس به دانشگاه کالیفرنیا، برکلی رفت. ویک در دوران مک‌کارتیسم از قسم خوردن به
رفت. ویک در دوران مک‌کارتیسم از قسم خوردن به یک سوگند بحث‌برانگیز خودداری کرد، بنابراین در سال ۱۹۵۱ از برکلی اخراج شد و به دانشگاه کارنگی ملون در پیتسبرگ رفت. او تا سال ۱۹۵۷ در آنجا ماند و مدتی را در موسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون و در سرن در ژنو گذراند. در سال ۱۹۵۷، او رئیس بخش نظریه در آزمایشگاه ملی بروکهیون شد. در سال ۱۹۶۵، او به عنوان استاد تمام وقت در دانشگاه کلمبیا در نیویورک مشغول به کار شد، جایی که با تسونگ-دائو لی همکاری کرد. پس از بازنشستگی از کلمبیا، در مدرسه عالی نرمال پیزا مشغول به کار شد.
کلمبیا، در مدرسه عالی نرمال پیزا مشغول به کار شد. در سال ۱۹۶۷ او جایزه دنی هاینمن را دریافت کرد. در سال ۱۹۶۸ اولین جایزه اتوره مایورانا را دریافت کرد. او عضو آکادمی ملی علوم و آکادمی دی لینچی بود. ویک یک کوهنورد مشتاق بود. او دو بار ازدواج کرد و دو پسر داشت. کار. ویک به عنوان عضوی از گروه فرمی در رم، گشتاور مغناطیسی هیدروژن را با روش‌های نظری گروهی محاسبه کرد. او نظریه واپاشی بتای فرمی را به انتشار پوزیترون و گیراندازی الکترون تعمیم داد و رابطه بین برد یک نیرو و جرم ذره حامل نیرو آن را توضیح داد. او همچنین
و جرم ذره حامل نیرو آن را توضیح داد. او همچنین روی کند کردن نوترون‌ها در ماده کار کرد. او به گروهی از فیزیکدانان ایتالیایی به رهبری گیلبرتو برناردینی پیوست که اولین اندازه‌گیری طول عمر میون را انجام دادند. ویک در ایالات متحده، سهم اساسی در نظریه میدان کوانتومی داشت، مانند قضیه ویک در سال ۱۹۵۰، که نشان داد چگونه می‌توان محاسبات در نظریه میدان کوانتومی را بر حسب حاصلضرب‌های نرمال مرتب بیان کرد و بنابراین نمودار فاینمن را استخراج کرد. او همچنین چرخش ویک را معرفی کرد، که در آن محاسبات به صورت تحلیلی از فضای
کرد، که در آن محاسبات به صورت تحلیلی از فضای مینکوفسکی به فضای اقلیدسی چهاربعدی با استفاده از تغییر مختصات به زمان موهومی ادامه می‌یابند. او فرمول مارپیچی را برای برخورد بین ذرات با اسپین دلخواه توسعه داد، با جفری چیو روی تقریب ضربه کار کرد و روی نظریه مزون، اصول تقارن در فیزیک و ساختار خلاء نظریه میدان کوانتومی کار کرد.
دانشگاه فنی موزامبیک یکی از دانشگاه‌های خصوصی مهم موزامبیک است. نام این دانشگاه به اختصار به انگلیسی UDM نوشته می‌شود. اداره مرکزی و پردیس اصلی این دانشگاه در شهر ماپوتو قرار دارد.
کوپتا () یا copeta (که از "قبیت" عربی گرفته شده و به معنی 'شیرین کنسرو شده' است) یک دسر است که از عسل، شکر حل شده و بادام خرد شده تهیه می‌شود. "کوپتا" معمولاً در طول دوره کریسمس در مناطق کالابریا، کامپانیا، آپولیا و سیسیل ایتالیا و همچنین در پوننته لیگوره مصرف می‌شود، از سوی دیگر، در تمام طول سال تهیه می‌شود. ریشه‌شناسی. منابع متعددی (از جمله منابع رسمی وزارتی ایتالیا) بیان می‌کنند که این نام از کلمه لاتین "cupedia" گرفته شده است؛ با این حال، این یک نسبت ریشه‌شناسی نادرست است که توسط ماتئو کامرا در سال ۱۸۳۸
نادرست است که توسط ماتئو کامرا در سال ۱۸۳۸ ارائه شده است. اصطلاحات لاتین مشابه "cupedia" و "copadia" به ترتیب به معنای 'شیرینی‌های عرق" و 'تکه‌های گوشت" هستند. برخی منابع معتقدند که نام «کوپتا» از کلمه عربی «قبیت» گرفته شده است که به معنای واقعی کلمه «شیرینی شیرین» است و برای اولین بار در سندی از پالرمو مربوط به سال ۱۲۸۷ ثبت شده است، جایی که یک «کوبایداریو» (تولیدکننده «کوبایتا»، دسری ساخته شده از سیب، بادام، نخود برشته و دانه کنجد) به آن اشاره کرده است. سپس این نام توسط جیامباتیستا باسیل (ناپل، دهه ۶۰۰)
این نام توسط جیامباتیستا باسیل (ناپل، دهه ۶۰۰) دو بار ذکر شده است؛ در «Lo cunto de li cunti overo lo trattamento de peccerille» و در «Le cinco figlie» و همچنین توسط جولیو چزاره کورتزه در «Micco Passaro nnammorato» تاریخچه. کلمه «کوپتا» ریشه لاتین یا عربی دارد. اولین سابقه صریح از وجود آن در ایتالیا به سال ۱۲۸۷ میلادی برمی‌گردد. این دسر بخشی از جشن عروسی بونا اسفورتزا و سیگیسمونت یکم پیر در سال ۱۵۱۷ بود. روش تهیه. «کوپتا» از مخلوط مایع بادام، عسل و شکر تهیه می‌شود؛ که سپس یا برای جامد شدن رها می‌شود یا به
می‌شود؛ که سپس یا برای جامد شدن رها می‌شود یا به صورت نیمه مایع مصرف می‌شود. دستور پخت خاص، که ممکن است شامل مواد اضافی باشد، از منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است و بسته به سنت‌های خانوادگی ممکن است تفاوت‌هایی داشته باشد. روش تهیه آن مشابه روش مورد استفاده برای "جورجیولنا" است، با این حال در افزودن دانه کنجد متفاوت است. 'کوپتا" به عنوان یک ('محصول کشاورزی-غذایی سنتی از کالابریا، کامپانیا و آپولیا') شناخته شد. انواع. در کامپانیا، «کوپتا» در استان‌های آولینو، بنونتو و سالرنو تولید می‌شود و به عنوان یک
بنونتو و سالرنو تولید می‌شود و به عنوان یک «تورونه» سفید، جمع و جور و با طعم فندق، بادام و پسته در نظر گرفته می‌شود. در استان ریتی، لاتزیو و در منطقه آبروتزو، «کوپتا» با عسل و گردو خرد شده تهیه می‌شود و معمولاً نرم و به شکل مربع است تا ترد و مستطیل شکل؛ معمولاً روی «برگ بو» سرو می شود که به عنوان ظرف و نگهدارنده استفاده می شود.
موتستا ()، motzetta یا mocetta یک گوشت خشک طعم‌دار کالباس است که به طور سنتی در آلپ غربی مصرف می‌شود. این گوشت به عنوان یک (PAT: محصول سنتی کشاورزی-غذایی) شناخته می‌شود. "موتستا" در سراسر واله دائوستا و همچنین بخش شمالی پیه‌مونته (یعنی در کاناوسه، والسسیا و وال د'اوسولا) تولید می‌شود. گوشت سرد از برش‌های بدون چربی گوشت، عمدتاً ماهیچه یا ران، گرفته می‌شود. گوشت می‌تواند گاو، گوسفند، بز، خوک یا شکار باشد، که در بین گوشت‌های شکاری، بز کوهی و بز کوهی به ویژه مورد توجه هستند. آماده‌سازی. گوشت با سیر، برگ‌خشک برگ
توجه هستند. آماده‌سازی. گوشت با سیر، برگ‌خشک برگ بو، رزماری، مریم‌گلی و سایر گیاهان کوهی (بسته به دستور پخت) طعم‌دار می‌شود، سپس نمک زده شده و در آب خودش خوابانده می‌شود. پس از مرینیت شدن، گوشت برای مدت زمان متفاوتی در جای خنک قرار می‌گیرد: در مورد «موتستا»ی خانگی، گوشت تا 20 روز طعم‌دار می‌شود. در قصابی‌های صنعتی، گوشت با دستگاه ماساژ داده می‌شود تا رنگ همگن خود را حفظ کرده و رایحه‌های معطر آن حفظ شود. صرف نظر از روش تهیه، گوشت باید خشک شده و در اتاقی خشک و دارای تهویه آویزان شود. مصرف. «موتستا» را
خشک و دارای تهویه آویزان شود. مصرف. «موتستا» را می‌توان در مراحل مختلف بلوغ خورد. «موتستا»ی جوان‌تر، تازه‌تر و نرم‌تر توصیف می‌شود و با درجه رسیدگی بالاتر، برش سرد آن سفت‌تر و طعم آن قوی‌تر می‌شود و رنگ گوشت نیز تیره‌تر می‌شود. «موتستا» به طور سنتی نازک برش داده می‌شود. طعم «موتستا» با ترکیب آن با عسل و همچنین روغن گردو بهبود می‌یابد. منشأ این چارکوتیری باستانی است و از نیاز خانواده‌های دهقانی به نگهداری گوشت در ماه‌های طولانی زمستان در آلپ ناشی می‌شود.