payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بالتیمور بولتز ()، تیم بسکتبال حرفه‌ای در شهر بالتیمور بود. این تیم در ای‌بی‌ال (۱۹۴۷–۱۹۴۴)، بی‌ای‌ای (۱۹۴۹–۱۹۴۷) و (پس از ادغام بی‌ای‌ای با ان‌بی‌ال) در ان‌بی‌ای (۱۹۵۴–۱۹۴۹) فعالیت داشت. در ۲۷ نوامبر ۱۹۵۴، این تیم در میانه فصل با رکوردِ ۳ برد و ۱۱ باخت منحل شد، و تبدیل به آخرین تیم ان‌بی‌ای که منحل می‌شود. بولتز در بین تمامی تیم‌های منحل‌شده ان‌بی‌ای، طولانی‌ترین مدت عضویت در این لیگ را داشته و تنها تیم منحل‌شده‌ای است که قهرمانی ان‌بی‌ای را به دست آورده است. نام بولتز در سال ۱۹۶۳، زمانی که تیم سابق شیکاگو
نام بولتز در سال ۱۹۶۳، زمانی که تیم سابق شیکاگو زفیرز به بالتیمور نقل مکان کرد، احیا شد؛ حتی پس از اینکه این تیم در سال ۱۹۷۳ به واشینگتن نقل مکان کرد، نام بولتز را به مدت ۲۴ سال دیگر حفظ کرد تا اینکه به ویزاردز تغییر نام داد.
الکسی چرپانوف (; – ) بازیکن هاکی روی یخ اهل روسیه بود که آخرین بار برای آوانگارد اومسک در پست وینگر راست بازی می‌کرد. درگذشت. الکسی چرپانوف در ۱۳ اکتبر ۲۰۰۸، پس از آن‌که در سومین دورهٔ بازی لیگ هاکی قاره‌ای برابر ویتیاز چخوف دچار فروپاشی شد، درگذشت. پس از پایان یک نوبت بازی، چرپانوف به همراه هم‌تیمی‌هایش یارومیر یاگر و پاول روسا به نیمکت بازگشت؛ جایی که بنا بر گفتهٔ سرمربی وین فلمینگ «او فقط به عقب تکیه داد، بی‌هوش شد و چهره‌اش رنگ‌پریده شد.» یاگر بلافاصله برای کمک فریاد زد. تلاش‌هایی برای احیای چرپانوف در
کمک فریاد زد. تلاش‌هایی برای احیای چرپانوف در کنار زمین انجام شد، اما بی‌نتیجه بود. سپس او توسط هم‌تیمی‌هایش به رختکن منتقل شد، جایی که پزشکان به درمان ادامه دادند. چرپانوف به بیمارستانی محلی منتقل شد، اما همان شب مرگ او اعلام شد. گزارش‌های اولیه علت مرگ را سکتهٔ قلبی عنوان کردند. با وجود این‌که خانوادهٔ چرپانوف اهل شهری با فاصلهٔ بیش از ۴۰۰ مایل از اومسک بودند، آن‌ها خواستند که او در همان شهر که در دوران جوانی‌اش از او استقبال کرده بود، دفن شود. هزاران نفر در مراسم تشییع او شرکت کردند. تابوت او برای
نفر در مراسم تشییع او شرکت کردند. تابوت او برای بازدید عمومی بر روی یخ آوانگارد اومسک قرار گرفت و سپس به گورستان "استارو-سورنو" منتقل شد. بررسی‌ها. در پی مرگ چرپانوف، گزارش‌ها و ادعاهای متناقضی منتشر شد. گزارش‌های اولیه حاکی از ابتلای او به ایسکمی مزمن عضلهٔ قلب بود و بسیاری عملکرد کادر پزشکی آوانگارد اومسک را زیر سؤال بردند که چگونه از بیماری او بی‌اطلاع بودند. برخی گزارش‌ها اعلام کردند که کالبدشکافی چرپانوف نشانه‌هایی از التهاب عضله قلب را نشان داده است. پزشکان مستقل، به‌ویژه در آمریکای شمالی، نسبت به
پزشکان مستقل، به‌ویژه در آمریکای شمالی، نسبت به این تفسیر اولیه تردید داشتند؛ چرا که باور این‌که یک ورزشکار نخبهٔ جوان دچار ایسکمی تشخیص‌داده‌نشده باشد، بعید به نظر می‌رسید؛ به‌ویژه با توجه به آزمایش‌هایی که پیش از درافت ان‌اچ‌ال روی او انجام شده بود. برخی گزارش‌های بعدی در روسیه از قلب بزرگ‌شده سخن گفتند که با موارد مشابه مرگ ناگهانی در ورزشکاران هماهنگی بیشتری دارد. افزون بر مسئلهٔ علت اصلی مرگ چرپانوف، مقامات روسیه بلافاصله تحقیقی دربارهٔ پاسخ اضطراری تیم، تجهیزات و امدادگران حاضر در محل آغاز کردند.
تیم، تجهیزات و امدادگران حاضر در محل آغاز کردند. نگرانی‌هایی دربارهٔ اینکه چرا اجازهٔ بازی به او داده شده، مطرح شد، در حالی‌که بیماری قلبی‌اش می‌توانست در آزمایش‌های پزشکی روتینی که گفته می‌شد پیش‌تر انجام داده، شناسایی شود. آمبولانسی که طبق مقررات باید در تمام بازی‌های لیگ هاکی قاره‌ای حاضر باشد، به دلیل باقی‌ماندن تنها پنج دقیقه از بازی، محل را ترک کرده بود و دستگاه شوک الکتریکی در سالن نیز غیرفعال بود. تحقیقات دربارهٔ مرگ چرپانوف چند ماه ادامه داشت. در دسامبر، گزارش‌هایی از روسیه منتشر شد که نمونه‌های
دسامبر، گزارش‌هایی از روسیه منتشر شد که نمونه‌های خون و ادرار چرپانوف حاکی از استفادهٔ او از دوپینگ خونی بود. اما بعدها روشن شد که این داروها بخشی از تلاش تیم و پزشکان برای درمان پنهانی بیماری او بوده‌اند. پس از این افشاگری در ژانویه ۲۰۰۹، لیگ هاکی قاره‌ای پنج مسئول و پزشک آوانگارد را به دلیل اقدام به درمان بیماری‌ای که باید تنها توسط قلب‌شناسان مجرب مدیریت می‌شد، تعلیق کرد. در اوت ۲۰۰۹، با تصمیم دادستان‌های فدرال مبنی بر اینکه پزشکان تیم از بیماری چرپانوف آگاه نبوده و داروهای مورد استفادهٔ او را تجویز
آگاه نبوده و داروهای مورد استفادهٔ او را تجویز نکرده‌اند، پروندهٔ مرگ او بار دیگر گشوده شد. نمایندهٔ چرپانوف، «جی گروسمن» اعلام کرد که در آزمایش‌های انجام‌شده توسط ان‌اچ‌ال پیش از درافت ۲۰۰۷، هیچ مشکل سلامتی‌ای در او مشاهده نشده بود. میراث. مدت کوتاهی پس از درگذشت چرپانوف، آوانگارد اومسک پیراهن شماره ۷ او را در مراسمی پیش از دیدار برابر دینامو مینسک و با حضور والدینش بازنشسته کرد. لیگ هاکی قاره‌ای از سال ۲۰۰۹ جایزهٔ بهترین بازیکن نوپای سال را به نام «جایزهٔ الکسی چرپانوف» تغییر داد. در اوت ۲۰۱۳ یک تورنمنت
الکسی چرپانوف» تغییر داد. در اوت ۲۰۱۳ یک تورنمنت زیر ۲۰ سال به یاد او برگزار شد که در آن شش تیم از جمله دو تیم روسی و تیم‌های ملی بریتانیا، لهستان، بلاروس و میزبان یعنی لیتوانی حضور داشتند. پیامدها. لیگ هاکی قاره‌ای بلافاصله پس از مرگ چرپانوف، سیاست‌های خود را مورد بازبینی قرار داد؛ به‌ویژه با توجه به نگرانی‌ها دربارهٔ ناکارآمدی پاسخ اضطراری. مقررات جدیدی تصویب شد که حضور دو آمبولانس در هر مسابقهٔ لیگ هاکی قاره‌ای را الزامی می‌کرد. همچنین از دولت روسیه خواسته شد که حداقل استانداردهای تجهیزات پزشکی در
خواسته شد که حداقل استانداردهای تجهیزات پزشکی در آمبولانس‌ها را به اجرا بگذارد. این لیگ همچنین برنامه‌ای به نام «گذرنامهٔ پزشکی» را به اجرا گذاشت که به کارکنان کلیدی امکان می‌داد به اطلاعات پزشکی استاندارد همهٔ بازیکنان دسترسی داشته باشند. پس از مرگ چرپانوف، باشگاه نیویورک رنجرز خواهان دریافت غرامت از ان‌اچ‌ال شد؛ چراکه در زمان مرگ او، هنوز قراردادی با این باشگاه امضا نکرده بود و از نظر فنی امکان انتخاب مجدد او در درافت سال ۲۰۰۹ وجود داشت. این باشگاه ادعا کرد که استحقاق دریافت غرامت را دارد. در نهایت، با
کرد که استحقاق دریافت غرامت را دارد. در نهایت، با موافقت دیگر تیم‌های لیگ، انتخاب هفدهم دور دوم در درفت ۲۰۰۹ به این تیم اختصاص یافت. مدیران عمومی ان‌اچ‌ال همچنین به تصویب قانونی با عنوان «قانون چرپانوف» رأی دادند که به موجب آن، در صورت مرگ یک بازیکن انتخاب‌شده در دور اول پیش از امضای قرارداد، تیم مربوطه مشمول دریافت غرامت خواهد شد.
فوسه‌هارا نوبوهارو ، تولد ۱۷۹۰ - مرگ ۱۸۶۳ میلادی، کوگیو (اشراف درباری) و محقق کنفوسیوس‌گرایی در اواخر دوره ادو بود. پسر شوری گون نو دایفو (گوندایفوی شوری)، فوشی‌هارا نوبوتاکه. به مدت سه نسل در دربار امپراتوری خدمت کرد: امپراتور کوکاکو (۱۱۹مین)، امپراتور نینکو (۱۲۰مین) و امپراتور کومئی (۱۲۱مین). رتبه رسمی او شونی (رتبه دوم ارشد) و میوتسوگه هاکاسه بود. او هشتمین رئیس خانواده فوشی‌هارا بود. او به عنوان یک محقق کنفوسیوسیِ همراه در دربار امپراتوری در اواخر دوره ادو، کنفوسیوسیسم را به تعدادی از جوانان خانواده
ادو، کنفوسیوسیسم را به تعدادی از جوانان خانواده امپراتوری و اشراف، که از دوره باکوماتسو (آخرین روزهای شوگون‌سالاری توکوگاوا) تا دوره میجی فعال بودند، آموزش داد. امپراتور جوان میجی و ایواکورا تومومی جوان نیز زیر نظر او تحصیل کردند.
واشینگتن کاپیتولز () یک تیم سابق در بی‌ای‌ای بود که از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۱ در واشینگتن دی‌سی مستقر بود. این تیم از ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ تحت هدایت رد آورباخ، مربی صاحب مقام تالار مشاهیر ان‌بی‌ای، فعالیت می‌کرد.
فوسه‌هارا نوبوهارو ، تولد ۱۸۰۷ - مرگ ۱۸۷۳ میلادی، کوگیو (اشراف درباری) در اواخر دوره ادو و یک مقام دولتی عالی‌رتبه در دوره میجی بود. او رتبه شوسانمی را داشت و پدرخوانده ایواکورا تومومی، از خادمان شایسته نوسازی میجی بود.
هوریکاوا یاسوچیکا ، تولد ۱۷۹۷ - مرگ ۱۸۵۹ میلادی، کوگیو (اشراف درباری) در اواخر دوره ادو بود) یک اشراف‌زاده درباری در اواخر دوره ادو بود. او پسر وزیر دادگستری، هاگیوارا کازوموتو بود. او همچنین پسرخوانده مشاور، هوریکاوا چیکازانه بود. او رتبه دوم جوان و گون چوناگون را داشت. او به دو امپراتور، امپراتور نینکو (صد و بیستمین) و امپراتور کومئی (صد و بیست و یکم) خدمت کرد. او پدر بیولوژیکی ایواکورا تومومی، از خادمان شایسته نوسازی میجی بود.
نیکولای ویکتوروویچ پاژیتنُف (؛ ۲۸ یا ۳۰ اوت ۱۹۰۷ – ۱۶ مه ۱۹۷۶) بازیگر تئاتر و سینمای شوروی بود. وی در سال ۱۹۵۶ عنوان هنرمند شایسته جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی و در سال ۱۹۴۹ عنوان هنرمند شایسته جمهوری خودمختار ماری ال را دریافت کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ابله" و "دوازده صندلی" اشاره نمود. زندگی‌نامه. او در ۲۸ یا ۳۰ اوت سال ۱۹۰۷ در شهر مسکو به دنیا آمد. پاژیتنُف از سنین پایین به هنر تئاتر علاقه‌مند شد و در استودیوی درام واقع در باشگاه مرکزی منطقه سوکولنیکی شرکت
درام واقع در باشگاه مرکزی منطقه سوکولنیکی شرکت می‌کرد. در سال ۱۹۲۴، زمانی که دانش‌آموز یک آموزشگاه فنی بود، با توصیه‌ی مربی‌اش، و.ای. مورسکوی، موفق شد در رشته بازیگری در آموزشگاه فنی تئاتر پذیرفته شود. به طور هم‌زمان، او در دو مؤسسه آموزشی با گرایش‌های متفاوت تحصیل می‌کرد که هر دو را در سال ۱۹۲۷ به پایان رساند. پیش از آن، در سال ۱۹۱۴، تحصیل در یکی از دبیرستان‌های مسکو را آغاز کرده بود و در سال ۱۹۲۲ تحصیلات خود را در مدرسه متوسطه شوروی به پایان رساند. سپس وارد آموزشگاه فنی مکانیک-الکتروتکنیک مسکو شد و آن را
آموزشگاه فنی مکانیک-الکتروتکنیک مسکو شد و آن را نیز به اتمام رساند.. با کمک روبن نیکولایویچ سیمونوف — که در آن زمان چهره‌ای شناخته‌شده بود — استعدادهای جوان کشف شد و از او دعوت شد تا در تئاتر-استودیویی تحت مدیریت خود سیمونوف فعالیت کند. حدود ده سال در آنجا به عنوان بازیگر کار کرد. پس از تعطیلی آن تئاتر-استودیو، سیمونوف به او پیشنهاد کرد به گروه تئاتر واختانگوف بپیوندد، جایی که سال‌های زیادی را با رضایت خاطر به کار ادامه داد. پاژیتنُف علاوه بر فعالیت‌های بازیگری در مؤسسات آموزشی بسیاری به تدریس فنون تربیتی
در مؤسسات آموزشی بسیاری به تدریس فنون تربیتی پرداخت و مدیریت چندین نهاد تئاتری را نیز بر عهده داشت، که آن‌ها را بنا به دلایل شخصی خود تغییر می‌داد. وی در تاریخ ۱۶ مه ۱۹۷۶ در مسکو درگذشت و در گورستان پیاتنیتسکویه به خاک سپرده شد.
شیکاگو استگز ()، یک تیم بسکتبال حرفه‌ای در ان‌بی‌ای بود که از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۰ در شیکاگو مستقر بود. این تیم پس از چهار فصل رقابتی از نظر عملکرد ورزشی (و نه لزوماً از نظر مالی/فروش بلیط)، فعالیتش را متوقف کرد.
مرحله مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۰۹ بین ۱۸ تا ۲۵ فوریه ۲۰۰۹ برگزار شد. برندگان مرحله مقدماتی به مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۰۹ راه یافتند، در حالی که بازندگان وارد مرحله گروهی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۰۹ شدند. مرحله مقدماتی. !colspan="3"|منطقه شرق مرحله پلی آف. !colspan="3"|منطقه شرق !colspan="3"|منطقه غرب
یاکوف دوری (; ۸ اکتبر ۱۸۹۹ – ۲۲ ژانویه ۱۹۷۳) سپهبد نیروی زمینی اسرائیل بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ به‌عنوان نخستین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح اسرائیل فعالیت می‌کرد. دوری فعالیت نظامی را از سال ۱۹۱۷ در نیروی زمینی بریتانیا آغاز کرد و در طول جنگ جهانی اول از اعضای گردان یهودی ارتش بریتانیا بود. وی در سال ۱۹۲۶ به هگانا پیوست و از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۶ رئیس ستاد هاگانا بود. او پس از شکل‌گیری نیروهای دفاعی اسرائیل، از سال ۱۹۴۶ فعالیت در این نیرو را به‌عنوان ارشدترین افسر این سازمان ادامه داد و در جنگ ۱۹۴۸ اعراب
افسر این سازمان ادامه داد و در جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، ارتش اسرائیل را رهبری کرد. دوری در سال ۱۹۴۹ از ارتش اسرائیل بازنشسته شد. زندگی‌نامه. یاکوف دوستروسکی (بعدها دوری) در شهر اودسا در اوکراین امروزی (که در آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه بود) از تزوی و میریام دوستروسکی زاده شد. خانواده پس از قتل‌عام ضدیهودی در اودسا در سال ۱۹۰۵ به فلسطین عثمانی مهاجرت کردند. پس از اتمام دبیرستان در مدرسه عبری رئالی در حیفا، در طول جنگ جهانی اول در گردان یهودی ارتش بریتانیا ثبت نام کرد. پس از جنگ، او در دانشگاه خنت در
ثبت نام کرد. پس از جنگ، او در دانشگاه خنت در رشته مهندسی تحصیل کرد. پسرش، یراخمیل دوری، به عنوان فرمانده سپاه مهندسی ارتش اسرائیل خدمت کرد. دخترش، اتانا پادان، بیوشیمیست و استاد بوم‌شناسی میکروبی در دانشگاه عبری اورشلیم بود. پسر کوچکش، زوی دوری، استاد شیمی در دانشگاه تخنیون و بنیانگذار اولین موزه علوم اسرائیل (تکنودا) بود. اسرائیل دوستروسکی، شیمیدان فیزیک و رئیس سابق مؤسسه علوم وایزمن، پسر عموی او بود. سوابق نظامی. وقتی در سال ۱۹۲۶ به فلسطین بازگشت، به سازمان هاگانا پیوست و نام زیرزمینی «دان» را برای خود
هاگانا پیوست و نام زیرزمینی «دان» را برای خود برگزید. در هاگانا، او فرمانده نیروهای هاگانا در حیفا بود. در سال ۱۹۳۹، دوری به عنوان رئیس ستاد هاگانا منصوب شد، سمتی که تا سال ۱۹۴۶ در اختیار داشت. به عنوان رئیس ستاد هاگانا، وظیفه یاکوف دوری این بود که هاگانا را از یک سازمان دفاع شخصی پراکنده به یک ارتش منظم تبدیل کند. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷، او همچنین ریاست هیئت یهودیان فلسطینی را که برای خرید سلاح به ایالات متحده اعزام شده بودند، بر عهده داشت. هنگامی که ارتش اسرائیل تشکیل شد، دوری به عنوان اولین رئیس ستاد آن
تشکیل شد، دوری به عنوان اولین رئیس ستاد آن منصوب شد. با این حال، با وجود مهارت‌های فرماندهی و سازمانی، او از قبل از بیماری رنج می‌برد و در طول جنگ فلسطین در سال ۱۹۴۸ در فرماندهی نیروهای خود مشکل داشت، بنابراین مجبور شد به شدت به معاون خود، ییگائل یادین، تکیه کند. او دوره ریاست ستاد خود را در ۹ نوامبر ۱۹۴۹ به پایان رساند و از ارتش بازنشسته شد. معاونش، یادین، جانشین او شد. با این حال، پس از آزادی از ارتش، همچنان نشان افسری را که هنگام دریافت درجه ستوان دومی به او اعطا شده بود، به لباس خود می‌چسباند. حرفه
به او اعطا شده بود، به لباس خود می‌چسباند. حرفه دانشگاهی. پس از ترک ارتش اسرائیل، دوری به عنوان رئیس شورای علوم کشور، وابسته به دفتر نخست‌وزیر، منصوب شد. او بعداً در سال ۱۹۵۱ به عنوان رئیس موسسه فناوری اسرائیل در حیفا منصوب شد، سمتی که تا سال ۱۹۶۵ در اختیار داشت. او پس از شلومو کاپلانسکی و پس از او الکساندر گلدبرگ قرار گرفتند.
یاماگوچی ماسوکا یا یاماگوچی هیسایوشی ، تولد ۱۸۳۹ - مرگ ۱۸۹۴ میلادی یک سامورایی ژاپنی (سامورایی قلمرو ساگا)، بوروکرات و سیاستمدار بود. پدرش نائوزومی یاماگوچی بود. او همچنین با نام‌های هانزو، و شیگه‌زو شناخته می‌شد. نام. نام «نائویوشی» عموماً «نائویوشی» تلفظ می‌شد. با این حال، در سال ۱۹۹۵، سابقه‌ای از زندگی این بوروکرات‌ها با عنوان «چوکوسونینکان رکیشی گنشو» (وابسته به آرشیو ملی ژاپن) منتشر شد و متنی که در آن ذکر شده بود «ماسوکا» بود. این سابقه بسیار قابل اعتماد است زیرا توسط خود مردم خوانده شده است و عبارت
است زیرا توسط خود مردم خوانده شده است و عبارت «ماسوکا» به‌طور فزاینده‌ای در رابطه با این نام استفاده می‌شود. زندگی. در طول دوره ادو. از کودکی، نابشیما شیگه‌یوشی، ارباب تاکئو، او را جوانی آینده‌دار می‌دانست و از سوی نابشیما نائوماسا (کانسو)، ارباب ساگا، به او دستور داده شد تا به همراه دیگر فرزندان سامورایی برای یادگیری زبان هلندی و انگلیسی به ناگازاکی سفر کند. در سال ۱۸۶۵ (دوره گنجی ۲)، او در مدرسه خصوصی نانیوا ریجی انگلیسی خواند. او همچنین در مدرسه انگلیسی ناگازاکی زیر نظر گویدو وربک به همراه دیگر
انگلیسی ناگازاکی زیر نظر گویدو وربک به همراه دیگر سامورایی‌های ساگا، از جمله اوکوما شیگنوبو و سوجیما تانئومی، انگلیسی آموخت و در مدرسه انگلیسی ساگا، چیِنکان، انگلیسی و کتاب مقدس آموخت. پس از بازگشت به قلمرو، به عنوان مترجم و افسر آموزش نظامی مشغول به کار شد. در طول اوضاع سیاسی پایان دوره ادو، او با سامورایی‌هایی از قلمروهای ساتسوما و چوشو تعامل داشت و گفته می‌شود که برای ایجاد اتحاد ساتسوما-چوشو سخت تلاش کرده است. او همچنین به اشراف‌زادگانی مانند ایواکورا تومومی نزدیک شد و پس از احیای سلطنت، در ارتش اعزامی
نزدیک شد و پس از احیای سلطنت، در ارتش اعزامی به شرق خدمت کرد. پس از تسلیم قلعه ادو، او به همراه کوماتسو تاتواکی و دیگران از قلمرو ساتسوما به ادو رفت. خدمت در دولت احیای میجی و به عنوان معاون فرستاده در اروپا. در دولت جدید، او در مارس ۱۸۶۸ به عنوان مقام رسمی دفتر امور خارجه، در آوریل به عنوان افسر امور خارجه، در ماه مه به عنوان قاضی آزمایشی برای استان اوساکا، در سپتامبر به عنوان قاضی برای استان اچیگو، سپس به عنوان قاضی و افسر امور خارجه برای استان توکیو منصوب شد و در نوامبر به عنوان افسر امور خارجه منصوب شد
شد و در نوامبر به عنوان افسر امور خارجه منصوب شد و به او دستور داده شد که در استان هاکوداته کار کند و به او رتبه جوگوی اعطا شد. در پایان دسامبر، او برای بررسی شکنجه‌هایی که در جریان تحقیقات مسیحیان در جزیره گوتو در ناگاساکی رخ داده بود، به ناگاساکی اعزام شد. یاماگوچی پس از تکمیل تحقیقاتش در مارس ۱۸۶۹ به توکیو بازگشت، اما در همین رابطه، استان ناگاساکی داوری مسئله ادغام گوتو و تومی را بر عهده گرفت و اینوئه کائورو نیز به یک سفر کاری به گوتو رفت. یاماگوچی در طول سفرش به ناگاساکی، به وربک که در ژانویه ۱۸۶۹ در
سفرش به ناگاساکی، به وربک که در ژانویه ۱۸۶۹ در ناگازاکی بود، اطلاع داد که از او برای تأسیس یک دانشگاه جدید در توکیو دعوت کرده است و وربک نیز پذیرفت. در آوریل ۱۸۶۹، او به عنوان قاضی امور خارجه و فرمانداری توکیو منصوب شد و به او دستور داده شد تا بر دفتر تجارت نظارت کند. در ماه مه، او به عنوان قاضی حسابداری منصوب شد و در ژوئن، به او دستور داده شد تا در فرمانداری اوساکا به عنوان قاضی حسابداری کار کند. در ماه ژوئیه، او وزیر دارایی و وزیر امور مدنی شد و به هموطن خود، اوکوما شیگنوبو، که وزیر دارایی و وزیر امور
خود، اوکوما شیگنوبو، که وزیر دارایی و وزیر امور مدنی نیز بود، کمک کرد. در ماه مه ۱۸۷۰، او به عنوان مسئول توسعه هوکایدو منصوب شد و در اوت ۱۸۷۱، به سمت دستیار جوان وزیر امور خارجه منتقل شد. در اکتبر همان سال، او به درجه درجه چهارم جوان ارتقا یافت و هنگامی که سفارت ایواکورا در اروپا به همراه ایواکورا به عنوان سفیر تام‌الاختیار برای بازرسی از ایالات متحده و اروپا و آماده‌سازی برای بازنگری معاهده اعزام شد، او به عضویت این مأموریت درآمد و به عنوان معاون سفیر در کنار اوکوبو توشیمیچی، کیدو تاکایوشی و ایتو هیروبومی
اوکوبو توشیمیچی، کیدو تاکایوشی و ایتو هیروبومی منصوب شد و تا سپتامبر ۱۸۷۳ از کشورهای مختلف بازدید کرد. در آن زمان، او به ژاپن بازگشت و پسرش شونتارو را با خود برد و او را برای تحصیل در انگلستان تنها گذاشت. پس از بازگشت به ژاپن. در بحثی که پس از بازگشتش بر سر فتح کره پیش آمد، او به همراه اوکوبو و کیدو، علیه اعزام فرستادگان به کره موضع گرفت. به همین دلیل، در فوریه ۱۸۷۴ (هفتم میجی)، در جریان شورش ساگا، که توسط اتو شینپی و دیگران که طرفدار فتح کره بودند، آغاز شده بود، او در کنار نیروهای دولتی ایستاد و برای
شده بود، او در کنار نیروهای دولتی ایستاد و برای سرکوب آن تلاش کرد. ابتدا نابشیما شیگه‌هارو، ارباب سابق زادگاهش تاکئو، و سامورایی‌های همراهش را متقاعد کرد تا از پیوستن آنها به شورش جلوگیری کنند. او همچنین در ۱۲ فوریه وارد ناگاساکی شد، یک گارد دریایی را رهبری کرد، از اومورا و تاکئو عبور کرد و در ۱ مارس برای سرکوب شورش وارد قلعه ساگا شد. در طول شورش ساگا، تاکئو تسلیم تهدیدات شورشیان شد و مجبور شد ۶۴ سرباز را به شورش بفرستد که این امر باعث ایجاد مشکل شد، اما نائویوشی تلاش‌هایی برای تبرئه تاکئو از هرگونه گناهی
تلاش‌هایی برای تبرئه تاکئو از هرگونه گناهی انجام داد، از جمله با ویرایش نامه عذرخواهی که نابشیما شیگه‌هارو قصد داشت به نیروهای دولتی جدید ارائه دهد. در آوریل ۱۸۷۵، او به عضویت جنروین (مجلس سنا) درآمد. در سال ۱۸۸۰، او به عضویت جنروین (مجلس سنا) و رئیس ارشد بررسی احکام شرکت‌ها و انجمن‌ها درآمد. در ماه مه ۱۸۸۱، او اولین رئیس هیئت حسابرسی شد که سال قبل تأسیس شده بود و در ماه ژوئیه، نشان درجه دو را دریافت کرد. با این حال، به دلیل تحولات سیاسی سال ۱۸۸۱، که در آن اوکوما شیگنوبو از دولت جدید اخراج شد، در اکتبر
آن اوکوما شیگنوبو از دولت جدید اخراج شد، در اکتبر همان سال از سمت خود به عنوان رئیس هیئت حسابرسی استعفا داد و به عضویت مشاوران (سلف دفتر قانونگذاری کابینه) درآمد، جایی که به عنوان مدیر وزارت امور خارجه و مدیر وزارت امور نظامی منصوب شد. از سال ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۳، هنگامی که لوایح مربوط به حکومت نظامی، مقررات مربوط به کنترل اتباع ژاپنی ساکن چین و کره و اصلاحات قانون خدمت سربازی به جنروین (سنا) ارائه شد، به عنوان عضو کابینه منصوب شد. در اکتبر ۱۸۸۵، به او رتبه شوسانمی اعطا شد و در دسامبر، پس از لغو مجلس مشاوران،
اعطا شد و در دسامبر، پس از لغو مجلس مشاوران، دوباره به عضویت جنروین درآمد. در اکتبر ۱۸۸۶، به او رتبه جوسانمی اعطا شد و در فوریه ۱۸۸۷، به عنوان قاضی دستیار دادگاه عالی منصوب شد. در ۲۹ سپتامبر ۱۸۹۰، او با نشان امپراتوری به عضویت مجلس اعیان منصوب شد و در ۲۰ اکتبر همان سال، نشان گِنروین لغو شد و او از وظایف خود به عنوان عضو برکنار شد و به عنوان کینکی‌کانگیشو منصوب شد. در ماه مه ۱۸۹۴، او به شدت بیمار شد و به درجه شوسانمی نائل آمد و در ۱۲ ژوئن درگذشت. او در زمان مرگ ۵۶ سال داشت (در سن ۵۴ سالگی درگذشت). به او
مرگ ۵۶ سال داشت (در سن ۵۴ سالگی درگذشت). به او نشان گنجینه مقدس درجه یک اعطا شد. او در گورستان آئویاما به خاک سپرده شده است. محل خانه یاماگوچی نائویوشی در هاناجیما، شهر تاکئو واقع شده است و در حال حاضر محل یک مرکز اجتماعی است. در کنار مرکز اجتماعی، بنای یادبودی قرار دارد که در سال ۱۹۳۰ توسط داوطلبان محلی ساخته شده است.
تاماماتسو میسائو یا تاماماتسو ماهیرو ، ۱۷ مارس ۱۸۱۰ (۲۰ آوریل ۱۸۱۰) - ۱۵ فوریه ۱۸۷۲ (۲۳ مارس ۱۸۷۲)، محقق آثار کلاسیک ژاپنی از پایان دوره ادو (اواخر دوره توکوگاوا) تا دوره میجی بود. او معمولاً با نام میسائو شناخته می‌شد. تخلص ادبی او کیکن بود. زندگی. او که در سال ۱۸۱۰ (بونکا ۷) به عنوان پسر دوم یاماموتو کیمیهیرو، پیشکار خانواده یاماموتو، شاخه‌ای از خانواده سایونجی، متولد شد، در معبد موریوجو-این در معبد دایگوجی راهب شد و نام بودایی یوکای را برای خود برگزید. او به عنوان دایسوزو هوین منصوب شد، اما حمایت شدید او
به عنوان دایسوزو هوین منصوب شد، اما حمایت شدید او از نظم و انضباط در معبد، انتقادهایی را به همراه داشت و در سال ۱۸۳۹ به زندگی سکولار بازگشت. او نام یاماموتو کیکن را برای خود برگزید و بعداً نام خود را به تاماماتسو میسائو تغییر داد. او در کیوتو زیر نظر اوکونی تاکاماسا، کلاسیک‌دان ژاپنی، تحصیل کرد، اما در نهایت با استادش دچار اختلاف شد و به سنشو رفت و سپس به مانو در استان اومی بازنشسته شد. از جمله شاگردان او می‌توان به میکامی هیوبو و جیکا شیگه‌کونی اشاره کرد. در سال ۱۸۶۷، او از طریق معرفی میکامی با ایواکورا
در سال ۱۸۶۷، او از طریق معرفی میکامی با ایواکورا تومومی آشنا شد و محرم اسرار او شد. پس از آن، او پیش‌نویس فرمان امپراتوری برای احیای حکومت امپراتوری را که در جلسه کوگوشو ارائه شد، تهیه کرد و طرح پرچم زربفت را برای تقویت روحیه ارتش امپراتوری در آماده‌سازی برای نبرد با شوگون‌سالاری ادو ابداع کرد. او با تحصیلات و استعداد ادبی خود از فعالیت‌های ایواکورا تومومی حمایت کرد. پس از احیای حکومت امپراتوری، او قاضی دفتر امور داخلی شد و موضعی بسیار محافظه‌کارانه اتخاذ کرد، مانند اتحاد با هیراتا تتسوتانه و دیگران برای
کرد، مانند اتحاد با هیراتا تتسوتانه و دیگران برای درخواست ادغام دایگاکوریو (مؤسسه مطالعات چینی) با دایگاکوکان که بر مطالعات کلاسیک ژاپنی متمرکز بود، و به تدریج از ایواکورا و دیگران فاصله گرفت. در سال ۱۸۶۹، او عضوی از خانواده دوجو شد و به او ۳۰ کوکو حقوق خانوادگی و سه نفر حقوق پرداخت شد. وقتی پایتخت به توکیو منتقل شد، او درخواست تعویق داد و در سال ۱۸۷۰ به عنوان دکترا و معلم خصوصی در دایگاکوچو در توکیو منصوب شد، اما در اکتبر همان سال استعفا داد و از سیاست غربی‌سازی دولت ناراضی بود. او به کیوتو بازگشت و
غربی‌سازی دولت ناراضی بود. او به کیوتو بازگشت و بازنشسته شد، اما اندکی پس از آن بر اثر بیماری درگذشت. در ژوئیه ۱۸۸۴، به پسرخوانده‌اش، تاماماتسو ماسایوکی، عنوان بارون اعطا شد.
دیوید گرگن (; – ) سیاست‌مدار و کارشناس سیاسی اهل ایالات متحده آمریکا بود. او به عنوان مشاور در دوران دولت‌های ریچارد نیکسون، جرالد فورد، رونالد ریگان و بیل کلینتون خدمت کرد. او بعدها تحلیلگر ارشد سیاسی سی‌ان‌ان و استاد خدمات عمومی و مدیر بنیان‌گذار مرکز رهبری عمومی در مدرسه حکمرانی جان اف. کندی شد. گرگن همچنین سردبیر سابق یواس نیوز اند ورلد ریپورت و از نویسندگان سی‌ان‌ان بود.
ورشکسته () فیلمی در ژانر وسترن و درام به نویسندگی و کارگردانی کارلایل یوبنک است که در سال ۲۰۲۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به وایت راسل، دنیس کواید، آدن تورنتون، مری مکدانل، جانی برشتولد و تام اسکریت اشاره کرد. تاریخ تولید و انتشار. در آوریل ۲۰۲۵ فاش شد که یک فیلم درام وسترن به نویسندگی و کارگردانی کارلایل یوبنک برای سونی پیکچرز تکمیل شده است که در آن وایت راسل (که تهیه‌کننده نیز هست)، دنیس کواید، آدن تورنتون، مری مکدانل، جانی برشتولد و تام اسکریت بازی می‌کنند. فیلمبرداری رسماً در فوریه ۲۰۲۱ در مونتانا
فیلمبرداری رسماً در فوریه ۲۰۲۱ در مونتانا آغاز شد. صحنه‌هایی که در زمستان اتفاق می‌افتادند، اول فیلمبرداری شدند. در ماه ژوئیه، فیلمبرداری در شهرهای آناکوندا، دیر لاج، بوت، دراموند و تری فورکس انجام شد. فیلمبرداری در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۱ به پایان رسید. "این فیلم" در تاریخ ۶ مه ۲۰۲۵ توسط سونی پیکچرز به صورت ویدیو درخواست منتشر شد.
بحث و جدل بر سر بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی، بحث اساسی در مورد اخلاقی، جنبه‌های قانونی و نظامی از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی به ترتیب در ۶ اوت و ۹ اوت ۱۹۴۵ در نزدیکی جبهه جنگ اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم وجود دارد. (۱۹۳۹–۴۵)، و همچنین تأثیر ماندگار آنها بر ایالات متحده و جامعه بین‌المللی. در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۵ در کنفرانس پوتسدام، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا هری ترومن، نخست‌وزیر بریتانیا وینستون چرچیل و رئیس‌جمهور تایوان برای اعلامیه پوتسدام را صادر کردند که شرایط تسلیم امپراتوری ژاپن را مشخص
صادر کردند که شرایط تسلیم امپراتوری ژاپن را مشخص می‌کرد . این اولتیماتوم بیان می‌کرد که اگر ژاپن تسلیم نشود، با «ویرانی فوری و مطلق» مواجه خواهد شد. در مورد فرایند تصمیم‌گیری ریاست جمهوری و دیگران در مورد اینکه آیا بمباران‌ها علت نزدیکی تسلیم شدن ژاپن بوده‌اند یا خیر. در طول زمان، با دسترسی به استدلال‌های جدید و تکمیل مطالعات، استدلال‌های مختلفی حمایت خود را کسب کرده و از دست داده‌اند. تمرکز اصلی بر این بوده است که آیا این بمباران باید به عنوان جنایت جنگی و/یا به عنوان جنایت علیه بشریت طبقه‌بندی شود.
و/یا به عنوان جنایت علیه بشریت طبقه‌بندی شود. همچنین بحث‌هایی در مورد نقش بمب‌گذاری‌ها در تسلیم ژاپن و توجیه ایالات متحده برای آنها بر اساس این فرض که بمب‌گذاری‌ها تسلیم را تسریع کرده‌اند، وجود دارد. این موضوع همچنان موضوع بحث‌های علمی و عمومی است و بازنگری تاریخی استدلال‌های متنوعی را مطرح می‌کند. در سال ۲۰۰۵، جی. ساموئل واکر در مروری بر تاریخ‌نگاری این موضوع نوشت: «به نظر می‌رسد که جنجال بر سر استفاده از بمب ادامه خواهد داشت». واکر اظهار داشت: «مسئله اساسی که محققان را در طول تقریباً چهار دهه دچار اختلاف
که محققان را در طول تقریباً چهار دهه دچار اختلاف کرده است، این است که آیا استفاده از بمب برای دستیابی به پیروزی در جنگ اقیانوس آرام با شرایطی که برای ایالات متحده رضایت‌بخش باشد، ضروری بوده است یا خیر.» طرفداران این بمباران‌ها عموماً ادعا می‌کنند که آنها باعث تسلیم ژاپن شدند و از تلفات گسترده در هر دو طرف در عملیات سقوط ژاپن جلوگیری کردند: کیوشو قرار بود در نوامبر ۱۹۴۵ و هونشو چهار ماه بعد مورد حمله قرار گیرد. تصور می‌شد که ژاپن تسلیم نخواهد شد مگر اینکه نمایش چشمگیری از توانایی تخریب وجود داشته باشد.