payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۶۴ بازی به جای سزار فالتی وارد زمین شد. بایرن مونیخ. در تاریخ ۳ ژوئیه ۲۰۲۴، دلا رووره به آلمان منتقل شد و به باشگاه بوندس‌لیگایی بایرن مونیخ پیوست. او بلافاصله به تیم دوم، بایرن مونیخ II پیوست. در تاریخ ۲ اوت ۲۰۲۴، او اولین بازی خود را برای بایرن مونیخ II در یک مسابقه خارج از خانه با نتیجه ۲–۱ مقابل باشگاه فوتبال نورنبرگ ۲ انجام داد و در دقیقه ۴۶ به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد. در تاریخ ۲۵ اکتبر ۲۰۲۴، دلا رووره اولین گل خود را برای بایرن مونیخ II به ثمر رساند، زیرا او در پیروزی ۳–۰ خانگی در مسابقه
ثمر رساند، زیرا او در پیروزی ۳–۰ خانگی در مسابقه رگیونالیگا بایرن مقابل شواین آگزبورگ به عنوان بازیکن اصلی بازی کرد و در دقیقه ۱۴ با گلش اولین گل را زد. دوران ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال ایتالیا، زیر ۱۶ سال ایتالیا و زیر ۱۸ سال ایتالیا بازی کرده است.
ماتیس آنجلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال وولفسبورگ بازی می‌کند. دوران ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال فرانسه و زیر ۱۷ سال فرانسه بازی کرده است. دوران باشگاهی. ماتیس آنجلی در دسامبر ۲۰۲۳ به تیم دوم بوردو ارتقا یافت و اولین بازی خود را در برابر کولومیه انجام داد. در تاریخ ۶ آوریل ۲۰۲۴، در سن ۱۶ سال و ۱۱ ماه و ۱۵ روز، آنجلی به عنوان بازیکن تعویضی برای بوردو در پیروزی ۱–۰ مقابل کان در لیگ ۲ اولین بازی حرفه‌ای خود را انجام داد. او در پایان فصل اولین
حرفه‌ای خود را انجام داد. او در پایان فصل اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با بوردو امضا کرد. در تاریخ ۱۳ اوت ۲۰۲۴، آنجلی به دلیل وضعیت بوردو آزاد شد. او به باشگاه بوندس‌لیگایی وولفسبورگ پیوست و قرارداد بلندمدتی امضا کرد.
فرانسیس اونیکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال بایر لورکوزن بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال آلمان بازی کرده است. فرانسیس اونیکا محصول جوانان باشگاه بروسیا لیندنتال-هوهنلیند است و قبل از انتقال به آکادمی جوانان باشگاه فوتبال بایر لورکوزن در سال ۲۰۱۴، مراحل توسعه خود را در آنجا به پایان رساند. در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۳، او قرارداد حرفه‌ای با بایر لورکوزن امضا کرد. در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۴، روزنامه انگلیسی "گاردین" او را به
۱۵ اکتبر ۲۰۲۴، روزنامه انگلیسی "گاردین" او را به عنوان یکی از بهترین بازیکنان متولد ۲۰۰۷ در سطح جهانی معرفی کرد. در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۴، او مدال مدال فریتس والتر ۲۰۲۴ زیر ۱۷ سال را به دست آورد. او اولین بازی حرفه‌ای و بزرگسالان خود را به عنوان بازیکن تعویضی در پیروزی ۳–۰ جام حذفی فوتبال آلمان مقابل باشگاه فوتبال الفرسبرگ در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۴ انجام داد. دوران ملی. فرانسیس اونیکا در آلمان متولد شده و از طریق پدرش نژاد نیجریه‌ای دارد. او یک بازیکن بین‌المللی جوان برای آلمان است و برای تیم زیر ۱۷ سال آلمان در مسابقات
آلمان است و برای تیم زیر ۱۷ سال آلمان در مسابقات قهرمانی زیر ۱۷ سال اروپا بازی کرده است.
ویلیام وودتورپ تارن (; – ) استاد دانشگاه مطالعات کلاسیک و نویسنده در زمینهعصر هلنیستی و اسکندر مقدونی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون عضو آکادمی بریتانیا شده است.
پل خیابان کینزی یک پل بازشو تک برگه است که در سال ۱۹۰۹ ساخته شده و از روی رود شیکاگو در مرکز شهر شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده عبور می‌کند. حوادث. در آوریل ۱۹۹۲، کارهای بازسازی پایه‌های پل به تونل باربری واقع در زیر رود شیکاگو آسیب رساند. شکاف تونل در نهایت منجر به سیل شیکاگو شد که شیکاگو لوپ را با حدود آب پر کرد. در اوت ۲۰۰۴، یک اتوبوس تور دیو متیوز بند که از روی پل عبور می‌کرد، ۸۰۰ پوند زباله انسانی را از طریق عرشه فلزی باز پل به داخل رود شیکاگو ریخت. زباله‌ها روی یک قایق تور معماری و مسافران عبوری از زیر
روی یک قایق تور معماری و مسافران عبوری از زیر پل در آن زمان افتاد.
پل خیابان گرند، که قبلاً با نام پل خیابان ایندیانا شناخته می‌شد، یک پل بازشو با محور ثابت در شیکاگو، ایلینوی است که از روی شاخه شمالی رود شیکاگو عبور می‌کند. تاریخچه. قبل از افتتاح پل فعلی در سال ۱۹۱۳، یک پل چرخشی جایگزین پل فعلی بود. این پل چرخشی چوبی و آهنی در سال ۱۸۶۹ افتتاح شد. پل چرخشی به نفع یک پل بازشوی جدید برچیده شد که در ۱۳ دسامبر ۱۹۱۳ افتتاح شد. چند ماه قبل، در ۱۵ اوت ۱۹۱۳، خیابان ایندیانا به خیابان گرند تغییر نام یافت که بخشی از تغییرات سراسری نام خیابان‌ها در شهر بود.
پل خیابان آدامز پلی است که از روی رود شیکاگو در مرکز شهر شیکاگو، ایلینوی عبور می‌کند.
پل بلوار جکسون یک پل خرپای پرت، روسازه خرپایی، پل بازشو با محور ثابت است که از روی رود شیکاگو در بلوار جکسون در مرکز شهر شیکاگو عبور می‌کند. این پل در سال ۱۹۱۵ ساخته شده و ۲۷۳ فوت طول دارد.
حقایق سخت () فیلمی کمدی-درام محصول ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی مایک لی است که با بازی ماریان ژان-باپتیست، میشل آستین و دیوید وبر ساخته شده است. داستان فیلم که در لندن روایت می‌شود، زندگی زنی افسرده و تلخ‌اندیش و رابطه او با خواهر شاد و سرزنده‌اش، شانتل را دنبال می‌کند. این فیلم برای اولین بار در ششم سپتامبر ۲۰۲۴ در چهل و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد و با تحسین گسترده منتقدان روبه‌رو شد. داستان فیلم. پانزی دیکن زنی افسرده و مضطرب است که با کرتلی، همسر لوله‌کش آرام و مطیعش، و موزس، پسر
با کرتلی، همسر لوله‌کش آرام و مطیعش، و موزس، پسر بزرگسال و بیکارش زندگی می‌کند. اخلاق تند و تیزش باعث می‌شود که با همه، از اعضای خانواده گرفته تا غریبه‌ها، بحث کند و آن‌ها را مورد انتقاد قرار دهد. اضطراب او چنان شدید است که از بیرون رفتن بیزار است و نسبت به حیوانات و گل‌ها احساس انزجار می‌کند. خواهرش شانتل، آرایشگری مجرد است که دو دختر بزرگسال دارد، مدام اصرار دارد که پانزی در پنجمین سالگرد درگذشت مادرشان، پرل، برای روز مادر به مزار او بیاید، اما پانزی مردد است. در روزهای منتهی به مراسم سالگرد، پانزی با
است. در روزهای منتهی به مراسم سالگرد، پانزی با غریبه‌های مختلف درگیر می‌شود، اما در نهایت همراه شانتل به قبرستان می‌رود. در آنجا، او پرل را متهم می‌کند که همیشه به شانتل توجه بیشتری داشته و او را تحت فشار ناعادلانه‌ای قرار داده است، مخصوصاً بعد از اینکه پدرشان آن‌ها را ترک کرد. وقتی شانتل این ادعا را رد می‌کند، پانزی می‌پذیرد که از این می‌ترسد که خانواده‌اش از او متنفر باشند. شانتل او را دلداری می‌دهد و اطمینان می‌دهد که با وجود تمام مشکلاتش، هنوز دوستش دارد. بعد از مراسم، خواهران همراه خانواده‌هایشان به
بعد از مراسم، خواهران همراه خانواده‌هایشان به آپارتمان شانتل می‌روند تا روز مادر را جشن بگیرند. پانزی که مطمئن شده ترس‌هایش درست هستند و خانواده‌اش واقعاً او را دوست ندارند، ساکت و گرفته می‌ماند. شانتل او را کنار می‌کشد و پانزی اعتراف می‌کند که از روی ناچاری با کرتلی ازدواج کرده و نمی‌تواند او را ترک کند. پس از بازگشت به مهمانی، او متوجه می‌شود که موزس برایش گل خریده است. وقتی خانواده دیکن به خانه برمی‌گردند، پانزی با اضطراب زیاد گل‌ها را در گلدانی می‌گذارد و در پاسیوی خانه را بازمی‌گذارد. اما بعد از اینکه
و در پاسیوی خانه را بازمی‌گذارد. اما بعد از اینکه اتاق را ترک می‌کند، کرتلی گل‌ها را بیرون می‌اندازد و در را می‌بندد. روز بعد، کرتلی هنگام کار دچار آسیب جدی در ناحیه کمر می‌شود و از همکارش می‌خواهد که پانزی را بیدار کند. اما وقتی همکارش وارد اتاق خواب او می‌شود، اضطراب پانزی چنان شدید است که نمی‌تواند از پله‌ها پایین بیاید. در همان زمان، موزس که در خیابان قدم می‌زند، با زنی جوان آشنا شده و برای اولین بار نشانه‌هایی از شادی را نشان می‌دهد. در حالی که پانزی همچنان در اتاق خوابش محبوس مانده است، کرتلی ساکت و
در اتاق خوابش محبوس مانده است، کرتلی ساکت و بی‌صدا در طبقه پایین گریه می‌کند.
بازگشت سپیددندان () یک فیلم ماجراجویی ایتالیایی به کارگردانی لوچو فولچی است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. این فیلم دنباله "سپیددندان" (۱۹۷۳) است و بخشی از جریانی است که با ساخت فیلم "آوای وحش" آغاز شد و به موفقیت غیرمنتظره‌ای در ایتالیا دست یافت.
سایه‌های ناآشنا در اتاقی خالی () با نام اصلی یک تپانچهٔ مگنوم ویژه برای تونی سائیتا () یک فیلم جنایی ایتالیایی به کارگردانی آلبرتو دِ مارتینو است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. در این فیلم استوارت ویتمن نقش شبیه به هری کثیف را بازی می‌کند که به‌دنبال انتقام از قاتل خواهرش است.
جووانی بیامونتی (؛ – ) موسیقی‌شناس اهل ایتالیا بود. معروفیت وی بیشتر به این دلیل است که فهرستی از آثار لودویگ فان بتهوون را گرد آورد. این فهرست (کاتالوگ) به فهرست بیامونتی معروف است. بیامونتی در طول سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۶۳ مدیر اداری آکادمی ملی سانتا چِچیلیا بود و در آنجا موفق شد فهرست یادشده را گردآوری کند. نام کامل فهرست بیامونتی چنین است: «فهرست تاریخی و موضوعیِ کاملِ آثار بتهوون، شامل آثار منتشرنشده و دست‌نویس‌های استفاده‌نشده». نظام شماره‌گذاریِ فهرست بیامونتی بر ذکرِ کوته‌نوشتِ "Bia" به‌علاوهٔ شماره‌ای
بر ذکرِ کوته‌نوشتِ "Bia" به‌علاوهٔ شماره‌ای که به هر اثر داده شده، از ۱ تا ۸۴۹، استوار است.
ژان لوکلر (؛ ؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کانادا است. وی به مدت ۷ سال یکی از بازیگران اصلی مجموعهٔ تلویزیونی احساسی آمریکایی "تمام فرزندان من" بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی دیگری که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "آیا از تاریکی هراس دارید؟"، "نظم و قانون"، "امر غریب" و "سایه‌های ناآشنا در اتاقی خالی" اشاره نمود.
زرپوش هیسپانیولی یکی از چهار گونه پرنده در تیرهٔ زرپوشان (Spindalidae) است. این گونه بومی جزیره هیسپانیولا در دریای کارائیب است که بین هائیتی و جمهوری دومینیکن مشترک است.
زرپوش جامائیکایی یکی از چهار گونه پرنده در تیرهٔ زرپوشان (Spindalidae) و بومی جامائیکا است.
زرپوش غربی ("Spindalis zena") یک گونه پرنده آوازخوان است. در گذشته با سه گونه دیگر "زرپوش‌ها"، با نام رایج فرخنده سرراه‌راه، هم‌گونه در نظر گرفته می‌شد.
زرپوش پورتوریکویی پرنده‌ای بومی در جزیره پورتوریکو است که معمولاً به عنوان reina mora یا cigua puertorriqueña شناخته می‌شود. این گونه به‌طور گسترده در سراسر جزیره پراکنده شده است و بخش مهمی از اکوسیستم پورتوریکو است زیرا به پراکندگی بذر و تولیدمثل گیاه کمک می‌کند.
نیکولای الکسیویچ زارودنی (به ; ۱۳ سپتامبر ۱۸۵۹–۱۷ مارس ۱۹۱۹) کاشف و جانورشناس اوکراینی - روسی بود که به مطالعه گیاهان و جانوران آسیای مرکزی پرداخت. او در گریاکوو، اوکراین (در آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه بود) به دنیا آمد. او نخستین کتاب پرنده‌شناسی خود را در سال ۱۸۹۶ نوشت و بین سال‌های ۱۸۸۴ تا ۱۸۹۲ پنج سفر به منطقه خزر انجام و سپس کاوش‌های دیگری به ایران را با حمایت انجمن جغرافیایی روسیه و موزه جانورشناسی مؤسسه جانورشناسی آکادمی علوم روسیه رهبری کرد. او نزدیک به ۳۱۴۰ نمونه پرنده و ۵۰۰۰۰ حشره را جمع‌آوری
به ۳۱۴۰ نمونه پرنده و ۵۰۰۰۰ حشره را جمع‌آوری کرد. پس از انقلاب روسیه، مجموعه او توسط بلشویک‌ها ملی شد و به موزه دانشگاه تاشکند منتقل شد. برای کارهایش، انجمن جغرافیایی روسیه مدال پرژوالسکی را به او اعطا کرد. آخرین کار او در مورد پرنده‌شناسی منطقه ترکستان به پایان نرسید، زیرا بر اثر مسمومیت تصادفی درگذشت. او در طول زندگی خود ۲۱۸ تک‌نگاشت منتشر کرد و گونه‌های زیادی را نام‌گذاری و توصیف کرد. گونه همنام. از جمله گونه‌ها و آرایه‌های دیگر که به نام زرودنی هستند:
مارینا کولاسانتی (; – ) روزنامه‌نگار، مترجم و نویسنده اهل برزیل ایتالیایی‌تبار بود. کولاسانتی در سال‌های ۱۹۶۸ تا ۲۰۱۷ بیش از ۷۰ کتاب منتشر کرد که شامل آثار شعر، مجموعه داستان کوتاه و ادبیات کودکان می‌شد.
تروکولی یک پاستا ضخیم شبیه اسپاگتی است که دارای مقطع مربع یا بیضی است. در آشپزی آپولیایی و لوکانیایی رواج دارد و به دلیل شکل نهایی آن اغلب با "اسپاگتی آلا چیتارا" مقایسه می‌شود، اگرچه برای درست کردن "تروکولی" به‌طور سنتی نیازی به "چیتارا" نیست، که به نوبه خود ابزاری متمایز در تهیه "اسپاگتی آلا چیتارا" است. توصیف. "تروکولی" یک پاستا شبیه اسپاگتی است که به‌طور سنتی توسط به اصطلاح "تروکولاتورو" یا "تروکولو" تهیه می‌شود، که یک وردنه شیاردار است که خمیر را به رشته‌های معمولی با ضخامت در حدود برش می‌دهد؛ در نتیجه
معمولی با ضخامت در حدود برش می‌دهد؛ در نتیجه فشار وارد شده به خمیر، سطح مقطع هر رشته با توجه به شکل خود شیارها (که می‌تواند صاف یا نوک تیز باشد) مربع یا کمی بیضی شکل خواهد بود. در مورد مواد تشکیل دهنده آن، "تروکولی" اساساً با آرد گندم دوروم و آب و با اضافه کردن اختیاری چند تخم مرغ تهیه می‌شود - به همین دلیل است که به‌طور کلی گاهی با "تاگلیولینی" و پاستا تخم‌مرغی مرتبط است.
شورت دلفین یک سبک خاص از شورت‌های تک جنسیتی است که برای ورزش‌های دو و میدانی پوشیده می‌شود. توضیحات. شورت دلفین یک سبک از شورت‌های تک جنسیتی است که برای پوشیدن برای ورزش‌های دو و میدانی طراحی شده است. آنها معمولاً بسیار کوتاه هستند و در اصل از نایلون با اتصال متضاد، شکاف‌های جانبی و گوشه‌های گرد، با کمربند در بالا ساخته می‌شدند - سبکی که در دهه ۱۹۸۰ رایج بود. تاریخچه. نام محصول از شرکت آمریکایی Dolfin گرفته شده که برای اولین بار در دهه ۱۹۸۰ این سبک شورت را تولید کرد.
آرتامون ماتویف (۲۳ آوریل ۱۶۲۵ – ۲۵ مه ۱۶۸۲) یک دولتمرد، دیپلمات و روشنفکر روسی بود که در زمان سلطنت تزار الکسی یکم، وزیر روسیه تزاری بود. آرتامون ماتویف پدرخواندهٔ ناتالیا ناریشکینا، مادر پتر کبیر بود. او یکی از بزرگ‌ترین اصلاح‌گران پیش از پتر کبیر به شمار می‌رود که از اواخر سلطنت الکسی یکم دولت روسیه را مدیریت می‌کرد. ماتویف پس از مرگ تزار الکسی تلاش کرد تا نوهٔ ناتنی‌اش پتر را به تخت بنشاند و سرانجام در جریان شورش استرلتسی‌ها به قتل رسید. زندگی‌نامه. آرتامون سرگیوویچ ماتویف در در مسکو به دنیا آمد. از آنجا
سرگیوویچ ماتویف در در مسکو به دنیا آمد. از آنجا که پدرش سرگی ماتویف یک دیپلمات برجسته بود، آرتامون از سن ۱۳ سالگی در بارگاه سلطنتی بزرگ شد و در آنجا با تزارویچ جوان الکسی دوست صمیمی شد. ماتویف نخست کار خود را به عنوان یک مقام دولتی در روسیه کوچک (اوکراین امروزی) آغاز و در برخی از جنگ‌های روسیه و لهستان شرکت کرد. او در پایان پیمان پریسلاو (۱۶۵۴) و مأموریت دیپلماتیک روسیه در لهستان (۱۶۵۶-۱۶۵۷)، عضو هیئت روسیه بود. آرتامون به عنوان رئیس استرلتسکی پریکاز در سال ۱۶۶۲ در سرکوب شورش مس شرکت کرد و در سال ۱۶۷۱،
سال ۱۶۶۲ در سرکوب شورش مس شرکت کرد و در سال ۱۶۷۱، رئیس پوزولسکی پریکاز و سایر وزارتخانه‌ها بود. از همان وقتی که چهرهٔ مبهم آرتامون جوان در پرتو تاریخ ظاهر می‌شود، او در همهٔ زمینه‌ها به عنوان یک روشنفکر کاملاً عاری از بدترین تعصبات عصر خود، یک محقق و حتی یک نویسنده شناخته می‌شود. ماتویف، یکی از تحصیل‌کرده‌ترین افراد زمان خود با فرهنگ غربی بود که چندین زبان خارجی می‌دانست. او مورد توجه تزار الکسی یکم قرار گرفت و تزار ادارهٔ روسیه کوچک را (در سال ۱۶۶۶) که در آن زمان تازه ضمیمهٔ قلمرو روسیه شده بود، به او
در آن زمان تازه ضمیمهٔ قلمرو روسیه شده بود، به او سپرده بود. از اواخر سلطنت الکسی، این ماتویف بود که دولت روسیه را مدیریت می‌کرد. در مارس ۱۶۶۹، همسر اول تزار الکسی، ماریا میلوسلاوسکایا در هنگام تولد چهاردهمین فرزندش درگذشت. با وجود تعداد بالای فرزندان متولد شدهٔ آنها، تعداد کمی از آنان سالم بودند. الکسی در کنار حمایت مردم روسیه و اگرچه نه از سوی خاندان ماریا، تصمیم به ازدواج مجدد گرفت؛ به این امید که صاحب وارثان توانمند بیشتری شود. ناتالیا ناریشکینا دخترخواندهٔ ماتویف که در آن موقع ۱۹ سال داشت، در خانهٔ او
ماتویف که در آن موقع ۱۹ سال داشت، در خانهٔ او با تزار رو‌به‌رو شد و الکسی که تحت تأثیر زیبایی ناتالیا قرار گرفته بود، او را بدون نیاز به ارزیابی‌های بیشتر به همسری برگزید. این ازدواج موقعیت ماتویف را بالاتر برد. در پایان سال، ماتویف به درجهٔ «اوکولنیچی» ارتقا یافت و در ۱ سپتامبر ۱۶۷۴ به مقام بالاتر بویار رسید. وضعیت جسمانی ناگوار جانشین تزار الکسی یعنی فیودور سوم، ماتویف را برای به تخت نشاندن پسر سالم ناتالیا یعنی پیتر (که پدربزرگ ناتنی او محسوب می‌شد) مصمم کرد. او بیعت سپاه استرلتسی را خرید و سپس با احضار
کرد. او بیعت سپاه استرلتسی را خرید و سپس با احضار دومای بویار، با جدیت به آنها نشان داد که فئودور که به سختی قادر به زندگی است، مطمئناً نامزد مناسبی برای سلطنت نیست و خواستار جایگزینی وی با برادر ناتنی کوچک‌ترش پتر شد. اما بویارهای مرتجع که در میان آنها برخی از خویشاوندان نزدیک فئودور نیز وجود داشت، او را تزار اعلام کردند و ماتویف را به پوستوزورسک در شمال روسیه تبعید کردند. جایی که او تا زمان مرگ فئودور در ۷ مه ۱۶۸۲ باقی ماند. بلافاصله پس از آن، پیتر با حمایت پاتریارک یواکیم تزار اعلام شد و اولین فرمان
حمایت پاتریارک یواکیم تزار اعلام شد و اولین فرمان صادر شده به نام پتر، ماتویف را برای بازگشت به پایتخت به عنوان مشاور اصلی تزاریتسا ناتالیا (که برای نیابت سلطنت انتخاب شده بود) فراخواند. ماتویف در تاریخ ۱۱ مه به مسکو آمد. چهار روز بعد او و سایر ناریشکین‌ها با استرلتسی‌های سرکش که توسط جناح میلوسلاوسکی‌ها به شورش تحریک شده بودند، روبه‌رو شدند. آرتامون ماتویف ابتدا موفق شد بخشی از آنها را آرام کند؛ اما هنگامی که یکی از دولتمردان شروع به فریاد زدن بر سر استرلتسی‌ها کرد و آنها را به دزدی، خیانت و تهدید به
کرد و آنها را به دزدی، خیانت و تهدید به مجازات شدید متهم کرد، جمعیت مشکوک و عصبانی ماتویف را به چنگ آوردند و او را قطعه قطعه کردند.
کلمه بیشعور (asshole در انگلیسی آمریکای شمالی) یا (arsehole در سایر انواع اصلی زبان انگلیسی) ناسزائی است که برای توصیف مقعد استفاده می‌شود و اغلب به صورت عبارت تحقیر آمیز (به عنوان نوعی بخش گویی) برای اشاره به افراد استفاده می‌شود.
خاندان میلوسلاوسکی یک خاندان اشرافی روسی بود که از سدهٔ چهاردهم تا هجدهم میلادی وجود داشت. میلوسلاوسکی‌ها ارتباط نزدیکی با دودمان سلطنتی رومانوف داشتند و پس از ازدواج ماریا میلوسلاوسکایا با تزار الکسی یکم با آنها آمیخته شدند. تاریخچه. مطابق داستان‌هایی از قرن هفدهم، تبار این خاندان به میلوسلاو زیگیزموندوویچ (۱۳۶۷–۱۴۱۹)، بومی لیوونیایی و فرزند چکسموند کورساکا می‌رسد که به همراه سوفیا ویتوفونا، عروس شاهزاده بزرگ واسیلی یکم به مسکو آمد. ونتسلاو، برادر میلوسلاو، بنیان‌گذار خاندان کورساکوف شد. ترنتی فئودوروویچ
بنیان‌گذار خاندان کورساکوف شد. ترنتی فئودوروویچ نوهٔ میلوسلاو، «نام میلوسلاوسکی» را برای خاندان برگزید. او با آنا، دختر شاهزاده‌ای از سلسلهٔ گدیمینوویچ ازدواج کرد. آنا خواهرزادهٔ یوگایوا پادشاه لهستان بود. این خاندان به مرور و تا زمان ایوان سوم در روسیه مسیر ترقی را پیمودند. این خاندان از طریق ازدواج ماریا میلوسلاوسکایا با تزار الکسی رشد کردند و تمام مناصب مهم دولت را در دست گرفتند. حاصل ازدواج آنها پنج پسر و هشت دختر از جمله دو تزار آیندهٔ روسیه فیودور سوم و ایوان پنجم و تزارونا پرحاشیه سوفیا آلکسیونا
سوم و ایوان پنجم و تزارونا پرحاشیه سوفیا آلکسیونا بود. بوریس موزوروف، استاد و اولین وزیر الکسی، ده روز پس از ترتیب دادن ازدواج او و ماریا، خودش با خواهر وی آنا میلوسلاوسکایا ازدواج کرد و بدین طریق باجناغ تزار نیز شد. موقعیت میلوسلاوسکی‌ها پس از مرگ شمار قابل توجهی از فرزندان ماریا و معلولیت مادرزادی پسران زنده ماندهٔ او متزلزل شد. زمانی که ماریا در سال درگذشت وضعیت بدتر شد؛ زیرا تزار الکسی با ناتالیا ناریشکینا از خاندان ناریشکین ازدواج کرد و این خاندان نیز وارد عرصهٔ قدرت شدند. زمانی که پیتر، پسر سالم
نیز وارد عرصهٔ قدرت شدند. زمانی که پیتر، پسر سالم ناتالیا به دنیا آمد به عنوان یک وارث لایق‌تر مورد توجه قرار گرفت. پس از مرگ الکسی یکم، آرتامون ماتویف نخست تلاش کرد پتر را به عنوان جانشین به اشراف بقبولاند؛ اما بزرگ‌ترین پسر زنده ماندهٔ ماریا یعنی فیودور جانشین شد. وقتی فیودور بدون بر جای گذاشتن جانشینی درگذشت، جنگ قدرت میان دو خاندان آغاز شد. بقا و در قدرت ماندنِ هر کدام از این خاندان‌ها بستگی به این داشت که کدام تزارویچ بر تخت می‌نشیند. با آنکه بزرگان این بار پتر را به جانشینی برگزیده بودند،
بزرگان این بار پتر را به جانشینی برگزیده بودند، میلوسلاوسکی‌ها با برپایی شورشی در مسکو خاندان ناریشکین‌ها را قلع و قمع کردند. ماتویف و دو برادر ناتالیا به قتل رسیدند و بزرگان وادار شدند تا هر دو شاهزاده ایوان و پتر را به‌طور هم‌زمان به عنوان تزار بپذیرند. بدین ترتیب برای ۷ سال دولت روسیه تماماً در اختیار خاندان میلوسلاوسکی به رهبری سوفیا قرار گرفت. تا اینکه قدرت آنان با کودتایی از سوی پتر جوان برای دهه‌ها ساقط شد. از آن زمان نفوذ این خاندان کاهش یافت. با این حال، پس از آن که پتر کبیر نیز بدون وارثی درگذشت،
حال، پس از آن که پتر کبیر نیز بدون وارثی درگذشت، دو تن از منسوبان این خاندان یعنی امپراتریس آنا و ایوان ششم به تخت امپراتوری روسیه نشستند. خاندان میلوسلاوسکی در سال ۱۷۹۱ با مرگ نیکولای میخایلوویچ منقرض شد.
گروه ۶۱ توپخانه محرم یا گروه موشکی و توپخانه ۶۱ محرم یگان توپخانه و پشتیبانی موشکی نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که ستاد فرماندهی و پادگان آن در شهر تربت حیدریه، خراسان رضوی قرار دارند. گروه توپخانه ۶۱ محرم در سال ۱۳۶۱ به‌عنوان نخستین یگان توپخانه‌ای سپاه پاسداران (با ۳ عراده توپ ۱۰۵ میلی‌متری که از ارتش گرفته شده بود و چند قبضه توپ ۱۳۰ میلی‌متری غنیمت گرفته شده از نیروهای عراقی) تأسیس شد و نخستین فرمانده آن حسن غازی بود. این گروه در خلال جنگ ایران و عراق در اغلب عملیات‌های گسترده، حضور داشت
ایران و عراق در اغلب عملیات‌های گسترده، حضور داشت و در طول جنگ ۱۳۰ نفر از اعضای آن کشته شدند. گروه ۶۱ محرم در حال حاضر بزرگترین یگان توپخانه‌ای سپاه پاسداران است. هم‌اکنون سرتیپ‌دوم پاسدار ابراهیم ملک‌محمودی فرماندهی گروه ۶۱ توپخانه محرم را برعهده دارد.
خاندان ناریشکین یک خاندان اشرافی روسی از تبار تاتارهای کریمه بود. این خاندان در اواخر سدهٔ هفدهم با دودمان سلطنتی روسیه وصلت کرد و بدین شکل وارد عرصهٔ قدرت در روسیه شد. حال آنکه تا پیش از آن خاندانی مهم در نظر گرفته نمی‌شد. نام و پیشینه. در قرن شانزدهم، دشمنان ناریشکین‌ها، نام خاندان آنها را مشتق از واژهٔ یاریژکا به معنای یک «وزیر کوچک» در نظام آن زمان یا یک «خدمتکار خانه» معرفی کردند. منشأ این خاندان بسیار مبهم است. باور بر این است که منشأ اشرافی نارشکین‌ها از قبیلهٔ آلمانی ناریست که توسط تاسیتوس در
از قبیلهٔ آلمانی ناریست که توسط تاسیتوس در رساله‌اش "ژرمنیا" ذکر شده است باشد. یک روایت قابل قبول‌تر آن است که جد این طایفه، مردی از تاتارهای کریمه به نام مردین کوبرات و با نام مستعار «ناریش» یا «ناریشکو» بود که حدود سال ۱۴۶۵ به مسکو رفت و به عنوان دوک بزرگ در خدمت ایوان سوم درآمد. مطابق شجره‌نامه رسمی، نوهٔ او به نام آیزاک اولین کسی بود که نام خاندانی «ناریشکین» را برگزید. تاریخچه. نخستین اعضای خاندان ناریشکین که در اسناد گزارش شده‌اند، ایوان ایوانوویچ و بوریس ایوانوویچ هستند که از فرماندهانی بودند در که
ایوانوویچ هستند که از فرماندهانی بودند در که لشکرکشی‌های سال ۱۵۷۵ به کازان در نزدیکی سوکول درگذشتند. این خاندان پس از ازدواج تزار الکسی یکم با ناتالیا ناریشکینا دختر کیریل ناریشکین ترقی یافت. پدر ناتالیا، سه نفر از برادرانش و چهار تن از اقوام دوردست او، به مقام بویار رسیدند. این درحالی بود که موقعیت خاندان رقیب آنها یعنی خاندان میلوسلاوسکی به دلیل مرگ شاهزادگان یا معلولیت آنها، متزلزل شده بود. زمانی که پتر، پسر سالم ناتالیا به دنیا آمد به عنوان یک وارث لایق‌تر مورد توجه قرار گرفت. پس از مرگ الکسی یکم،
لایق‌تر مورد توجه قرار گرفت. پس از مرگ الکسی یکم، آرتامون ماتویف نخست تلاش کرد پتر را به عنوان جانشین به اشراف بقبولاند؛ اما بزرگ‌ترین پسر زنده ماندهٔ تزار از خاندان میلوسلاوسکی یعنی فیودور سوم جانشین شد. از همان زمان سلطنت فیودور سوم مبارزهٔ شدید میان دو خاندان ناریشکین و میلوسلاوسکی آشکار شد. تا زمانی که دولت در عمل توسط آرتامون ماتویف اداره می‌شد، ناریشکین‌ها همچنان در جایگاه خود باقی بودند؛ اما پس از آنکه رقیبان ماتویف را به پوستوزورسک تبعید کردند، آنها به تدریج از عرصهٔ قدرت خارج شدند. وقتی فیودور
به تدریج از عرصهٔ قدرت خارج شدند. وقتی فیودور بدون بر جای گذاشتن جانشینی درگذشت، جنگ قدرت میان دو خاندان آغاز شد. بقا و در قدرت ماندنِ هر کدام از این خاندان‌ها بستگی به این داشت که کدام تزارویچ بر تخت می‌نشیند. با این وجود که بزرگان این بار پتر را به جانشینی برگزیده بودند، میلوسلاوسکی‌ها با برپایی شورشی در مسکو خاندان ناریشکین‌ها را قلع و قمع کردند. ماتویف و دو برادر ناتالیا به قتل رسیدند و بزرگان وادار شدند تا هر دو شاهزاده ایوان و پتر را به‌طور هم‌زمان به عنوان تزار بپذیرند. بدین ترتیب، دولت روسیه به مدت
عنوان تزار بپذیرند. بدین ترتیب، دولت روسیه به مدت ۷ سال تماماً در اختیار میلوسلاوسکی‌های رقیب به رهبری سوفیا آلکسیونا قرار گرفت. تا اینکه قدرت آنان با کودتایی از سوی پتر جوان برای دهه‌ها ساقط شد. این خاندان پس از پتر کبیر و در دوران امپراتوری روسیه نیز همچنان در جایگاه یک خاندان اشرافی باقی ماندند.
استرلتسی ، نخستین هنگ‌های پیاده‌نظام مجهز سلاح گرم در روسیه تزاری از اواسط سدهٔ شانزدهم تا اوایل سدهٔ هجدهم میلادی و همچنین یکی از اقشار اجتماعی روسیه بودند که توسط ایوان مخوف ایجاد شدند. این سپاه بخش عمده‌ای از ارتش روسیه تزاری را برای حدود ۱۰۰ سال تشکیل می‌داد و در اواخر سدهٔ هفدهم تأثیر سیاسی قابل توجهی را بر دولت روسیه اعمال کرد. واژه‌شناسی. واژهٔ استرلتسی در زبان روسی به معنای «سرباز» است و می‌توان آن را «تفنگدار» هم ترجمه کرد. آنها همچنین در مجموع با نام «سربازان سلاح گرم» نیز شناخته می‌شوند. خاستگاه.
«سربازان سلاح گرم» نیز شناخته می‌شوند. خاستگاه. استرلتسی‌ها نخستین هنگ‌های نظامی مجهز به سلاح گرم در روسیه بودند که ابتدا در سال ۱۵۵۰ میلادی توسط ایوان مخوف و در تلاش برای متحول کردن ارتش روسیه تزاری، به عنوان «زبده‌ترین واحد آن» ایجاد شدند. در دوران سلطنت او، روسیه تقریباً به‌طور مداوم در حال جنگ بود؛ از جمله جنگ لیوونی علیه اسکاندیناوی و مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی در شمال و جنگ علیه خانات در جنوب روسیه. سپاه استرلتسی اولین‌بار در سال ۱۵۵۲ در فتح کازان در یک نبرد استفاده شدند. نخست از میان بازرگانان
در یک نبرد استفاده شدند. نخست از میان بازرگانان آزاد و جمعیت روستایی، ۳٬۰۰۰ استرلتسی استخدام و به واحدهای ۵۰۰ نفری تقسیم شدند که هر واحد تحت فرماندهی یکی از اشراف روس (بویار) قرار گرفت. استرلتسی‌های مسکو، مسئولیت محافظت از کرملین مسکو (محل اقامت خانواده سلطنتی) و همچنین افتخار خدمت به عنوان «محافظان شخصی» تزارها را به عهده گرفتند. سایر وظایف آنها شامل مسئولیت‌های آتش‌نشانی، نگهبانی عمومی و شرکت در عملیات‌های نظامی بود. ویژگی‌ها. استرلتسی‌ها دارای لباس‌هایی یک شکل بودند اما رنگ آنها مطابق با گوناگونی هنگ‌ها
شکل بودند اما رنگ آنها مطابق با گوناگونی هنگ‌ها متفاوت بود. نمونه‌های رایج شامل خفتان‌های روسی به رنگ قرمز، زرد، آبی یا سبز با چکمه‌های چرمی به رنگ نارنجی یا طبیعی بودند. شیوهٔ آموزش و سلاح نیز در میان آنان استاندارد شد. تجهیزات اصلی سربازان استرلتسی یک تفنگ شمخال یا فتیله‌ای برای مبارزه از فاصلهٔ دور و برخی سلاح‌های تیرچه‌دار همچون تبرزین بلند، و سابر برای مبارزه از نزدیک بود. برخی از هنگ‌ها از درازنیزه هم استفاده می‌کردند. هر سرباز استرلتسی در آغاز چهار روبل در سال حقوق می‌گرفت که در مقایسه با یک قرن
روبل در سال حقوق می‌گرفت که در مقایسه با یک قرن بعد، ارزش بسیار بیشتری داشت؛ اما به دلیل محدودیت‌های بودجه ثابت در دولت روسیه، به جای آن، اشکال دیگری از دستمزد مانند اهدای زمین، اجازه برای کشاورزی یا فعالیت به عنوان بازرگان برای تکمیل حقوق آنها ارائه شد. همچنین درآمد استرلتسی‌ها مشمول مالیات نبود. این امر باعث کاهش اثربخشی رزمی آنها و اغلب تمایل استرلتسی‌ها برای شرکت در جنگ‌ها شد؛ زیرا خدمات در شرایط عادی به معنای درآمد کمتر برای آنها بود. استرلتسی‌ها در شهرک‌های جداگانه‌ای به نام اسلوبودی (Slobody) زندگی