payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این معنا بود که مردان می‌توانند اخلاق ضعیف خود را با اشاره به کاستی‌های ذاتی‌شان توجیه کنند، در حالی که هر زنی که در فحشا درگیر باشد، از چنین دفاعی برخوردار نخواهد بود. مهم‌ترین آثار. مینا کانت در مجموع ده نمایشنامه، هفت داستان کوتاه، و همچنین مقاله‌ها و سخنرانی‌هایی منتشر کرد. به عنوان یکی از نمایندگان برجسته واقع‌گرایی (ادبیات) در زمان خود، او عمدتاً در آثارش به مشکلات اجتماعی پرداخت. مهم‌ترین آثار کانت نمایشنامه‌های "Työmiehen vaimo" ("همسر کارگر") از سال ۱۸۸۵ و "آنا لیزا" که در سال ۱۸۹۵ نوشته شد،
از سال ۱۸۸۵ و "آنا لیزا" که در سال ۱۸۹۵ نوشته شد، هستند. در نمایشنامه "همسر کارگر"، شخصیت اصلی یوهانا با مردی به نام رستو ازدواج کرده که فردی الکلی است و تمام پول همسرش را هدر می‌دهد. یوهانا نمی‌تواند از این کار او جلوگیری کند، زیرا از نظر قانونی، پول او متعلق به شوهرش است. اولین اجرای این نمایشنامه باعث جنجال شد، اما چند ماه بعد، پارلمان قانونی جدید دربارهٔ جدایی اموال تصویب کرد. "آنا لیزا" تراژدی دختری پانزده‌ساله است که بدون ازدواج باردار می‌شود – او موفق می‌شود بارداری خود را پنهان کند، اما هنگام تولد
می‌شود بارداری خود را پنهان کند، اما هنگام تولد نوزاد، در لحظه‌ای از وحشت، او را خفه می‌کند. مادر دوست‌پسرش، میکو، به او کمک می‌کند – او نوزاد را در جنگل دفن می‌کند، اما چند سال بعد، زمانی که آنا-لیسا قصد دارد با نامزدش یوهانس ازدواج کند، میکو و مادرش او را تهدید به افشاگری می‌کنند. آن‌ها تهدید می‌کنند که اگر آنا-لیسا با میکو ازدواج نکند، راز تاریک او را برملا خواهند کرد، اما آنا-لیسا امتناع می‌کند. در نهایت، او تصمیم می‌گیرد که به کار خود اعتراف کند. او به زندان فرستاده می‌شود، اما پس از اعتراف، احساس
به زندان فرستاده می‌شود، اما پس از اعتراف، احساس آرامش می‌کند و به نظر می‌رسد که به صلح درونی دست یافته است. در فرهنگ عامه. یک مینی‌سریال دو قسمتی دربارهٔ مینا کانت به نام "Minna" در سال ۱۹۷۷ منتشر شد که توسط نوشته شده و به کارگردانی ساخته شد. در این مینی‌سریال، نقش مینا کانت را ایفا می‌کند. در سال ۲۰۲۲، یک اپرا با نام "مینّان تای‌واس" دربارهٔ زندگی و آثار مینا در فنلاند به روی صحنه رفت که توسط ویرا آیرس نوشته شده و آهنگسازی آن را جوکا لینکولا انجام داده است.
کارولا روت وست‌هایمر (; – ) درمانگر جنسی و مجری برنامه‌های گفت‌وگو محور آلمانی-آمریکایی بود. وستهایمر در آلمان در یک خانوادهٔ یهودی متولد شد. با روی کار آمدن نازیسم، والدینش برای ایمنی، او را در ده‌سالگی به مدرسه‌ای در سوئیس فرستادند، در حالی که خودشان به دلیل مراقبت از مادربزرگ سالمندش در آلمان ماندند. هر دو در اردوگاه کار اجباری کشته شدند. پس از جنگ جهانی دوم، او به قیمومت بریتانیا بر فلسطین مهاجرت کرد. در ۱۷ سالگی و با قد ، به هگانا پیوست و به عنوان یک تک‌تیرانداز آموزش دید. در بیستمین سالروز تولدش، در
آموزش دید. در بیستمین سالروز تولدش، در جریان آتش خمپاره‌انداز بر اورشلیم در جنگ ۱۹۴۸ فلسطین، بر اثر انفجار گلولهٔ توپ زخمی شد و تقریباً هر دو پای خود را از دست داد. دو سال بعد، وستهایمر به پاریس نقل مکان کرد و در دانشگاه پاریس روان‌شناسی خواند. او در سال ۱۹۵۶ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد، در حالی که برای تأمین هزینه‌های تحصیل به عنوان خدمتکار کار می‌کرد. او در سال ۱۹۵۹ مدرک ام‌ای جامعه‌شناسی را از نیو اسکول دریافت کرد و در سال ۱۹۷۰، در ۴۲ سالگی، دکترای خود را از کالج معلمان، دانشگاه کلمبیا اخذ کرد. در
خود را از کالج معلمان، دانشگاه کلمبیا اخذ کرد. در دههٔ بعد، در چندین دانشگاه تدریس کرد و یک مرکز درمان جنسی خصوصی راه‌اندازی نمود. حرفهٔ رسانه‌ای وستهایمر در سال ۱۹۸۰ با برنامهٔ رادیویی "Sexually Speaking" آغاز شد که تا سال ۱۹۹۰ ادامه یافت. در سال ۱۹۸۳ این برنامه پربیننده‌ترین برنامهٔ رادیویی در بزرگ‌ترین بازار رادیویی کشور بود. او سپس برنامهٔ تلویزیونی "نمایش دکتر روث" را راه‌اندازی کرد که تا سال ۱۹۸۵، دو میلیون بیننده در هفته داشت. او به خاطر ارائهٔ توصیه‌های جدی در کنار شخصیتی صمیمی، شاد، شوخ‌طبع و
جدی در کنار شخصیتی صمیمی، شاد، شوخ‌طبع و محترمانه شناخته می‌شد و عبارت معروفش «Get some» به نماد او تبدیل شد. در سال ۱۹۸۴، "نیویورک تایمز" گزارش داد که او «از گمنامی به شهرتی تقریباً آنی رسیده است.» او از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۳ چندین مجموعه در شبکه‌های لایف‌تایم و دیگر شبکه‌های کابلی اجرا کرد. وستهایمر به یک چهرهٔ شناخته‌شدهٔ خانگی و فرهنگی تبدیل شد و در چندین برنامهٔ تلویزیونی ظاهر شد، در فیلمی با ژرار دوپاردیو هم‌بازی شد، روی جلد مجلهٔ "پیپل" قرار گرفت، در آلبومی از تام چاپین خواند، در تبلیغات تجاری مختلف حضور
از تام چاپین خواند، در تبلیغات تجاری مختلف حضور داشت و ویدئوهای "Playboy" را اجرا کرد. او نویسندهٔ ۴۵ کتاب در زمینهٔ رابطه جنسی و روان‌شناسی جنسی بود. نمایش تک‌نفرهٔ "تبدیل شدن به دکتر روث" در سال ۲۰۱۳، نوشتهٔ مارک سنت جرمین، و مستند "از دکتر روث بپرس" در سال ۲۰۱۹، ساختهٔ رایان وایت، دربارهٔ زندگی او ساخته شده‌اند. او به تالار مشاهیر رادیو راه یافت و جوایزی همچون مدال ماگنوس هیرشفلد، مدال افتخار جزیره الیس، مدال لئو بک، جایزه مارگارت سنگر از برنامه‌ریزی والدین و نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را
و نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را دریافت کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. آلمان. وستهایمر با نام کامل کارولا روث زیگل در ۴ ژوئن ۱۹۲۸، در روستای کوچک "ویزنفلد" (اکنون بخشی از کارل‌اشتات آم ماین)، در جمهوری وایمار متولد شد. او تنها فرزند یهودیت ارتدکس، ایرما (با نام خانوادگی هاناوئر)، یک خانه‌دار، و یولیوس زیگل، یک عمده‌فروش لوازم خیاطی بود. پدرش در شب بلورین توسط گشتاپو دستگیر و به اردوگاه کار اجباری داخائو فرستاده شد. مادر و مادربزرگش نیز بعدها به اردوگاه‌های مرگ فرستاده شدند و هرگز بازنگشتند. سوئیس.
مرگ فرستاده شدند و هرگز بازنگشتند. سوئیس. مادر و مادربزرگ وستهایمر تصمیم گرفتند که آلمان نازی برای او بیش از حد خطرناک شده است، به دلیل افزایش خشونت‌های نازی‌ها؛ بنابراین، چند هفته بعد، در ژانویه ۱۹۳۹، او را از طریق "انتقال کودکان"، یک قطار سازمان‌یافته برای نجات کودکان یهودی، به سوئیس فرستادند، هرچند که او به‌شدت مایل نبود که از خانواده‌اش جدا شود. روت، که در آن زمان ۱۰ ساله بود، دیگر هرگز در دوران کودکی در آغوش گرفته نشد. او به یتیم‌خانه‌ای متعلق به یک خیریه یهودی در هایدن، سوئیس منتقل شد، جایی که ۳۰۰
خیریه یهودی در هایدن، سوئیس منتقل شد، جایی که ۳۰۰ کودک یهودی دیگر نیز حضور داشتند، برخی از آن‌ها تنها شش سال داشتند. تا پایان جنگ جهانی دوم، تقریباً تمام آن‌ها یتیم شدند، زیرا والدینشان نتوانستند از آلمان فرار کنند و توسط نازی‌ها کشته شدند. در یتیم‌خانه، او مسئولیت نظافت را بر عهده داشت و به‌عنوان یک مراقب و چهره‌ای مادرانه برای کودکان کوچکتر عمل می‌کرد. او به مدت شش سال در این یتیم‌خانه ماند. دختران یتیم‌خانه اجازه نداشتند در مدرسه محلی تحصیل کنند، اما یک پسر از همان مدرسه کتاب‌های درسی خود را شب‌ها به او
از همان مدرسه کتاب‌های درسی خود را شب‌ها به او قرض می‌داد تا بتواند مخفیانه آن‌ها را بخواند و تحصیلاتش را ادامه دهد. در دوران اقامتش در یتیم‌خانه سوئیسی، وستهایمر از طریق نامه‌نگاری با مادر و مادربزرگش در ارتباط بود. این نامه‌ها در سال ۱۹۴۱ متوقف شد، هنگامی که والدین و مادربزرگ پدری‌اش در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۱ به گتو ووچ تبعید شدند. پدر و مادربزرگش در سال ۱۹۴۲ در آنجا جان باختند. پیش از آنکه بعدها از این موضوع مطلع شود، او تصور می‌کرد که پدرش در سال ۱۹۴۲ در اردوگاه آشویتس کشته شده است. اطلاعاتی در مورد چگونگی مرگ
آشویتس کشته شده است. اطلاعاتی در مورد چگونگی مرگ مادرش در دسترس نیست. در پایگاه داده ید وشم، مرکز جهانی یادبود هولوکاست، مادر وستهایمر به‌عنوان "verschollen" یا «ناپدید شده/مقتول» ثبت شده است. علاوه بر والدین وستهایمر، تمام بستگان او در جریان هولوکاست جان خود را از دست دادند. برای سال‌ها، او با احساس «گناهی غیرمنطقی» زندگی می‌کرد؛ او فکر می‌کرد که اگر در آلمان می‌ماند، می‌توانست والدینش را نجات دهد. بعدها، او گفت که این احساس گناه جای خود را به تحسین فداکاری والدینش داد، زیرا آن‌ها او را به مکانی امن
والدینش داد، زیرا آن‌ها او را به مکانی امن فرستادند. او گفت: «من هرگز شجاعت این را نداشتم که فرزندان خودم را به این شکل بفرستم.» اسرائیل. پس از پایان جنگ جهانی دوم، وستهایمر تصمیم گرفت در سن ۱۶ سالگی به قیمومت بریتانیا بر فلسطین مهاجرت کند. در سپتامبر ۱۹۴۵، زمانی که ۱۷ ساله بود، به علیا (صهیونیسم) پیوست و به کبوتص رامت داوید رفت و در زمینه کشاورزی کار کرد. به او گفتند که نامش بیش از حد آلمانی است، بنابراین نامش را از کارولا به نام میانی خود، روت، تغییر داد و خود را روت ک. زیگل نامید، اما کارولا را به عنوان
خود را روت ک. زیگل نامید، اما کارولا را به عنوان حرف میانی نامش نگه داشت تا در صورت جستجوی والدینش، قابل شناسایی باشد. او اولین تجربه جنسی خود را «در یک شب پرستاره، در انبار علوفه، بدون استفاده از وسایل پیشگیری» داشت. بعداً به نیویورک تایمز گفت: «من از این موضوع خوشحال نیستم، اما اکنون خیلی بهتر می‌دانم و هر کسی که به برنامه رادیویی من گوش می‌دهد، نیز همین‌طور.» سپس در نحلل (شهر) و بعد در یاگور زندگی کرد. در سال ۱۹۴۸ به اورشلیم نقل مکان کرد تا در رشته آموزش کودکان خردسال تحصیل کند. وستهایمر به سازمان
آموزش کودکان خردسال تحصیل کند. وستهایمر به سازمان شبه‌نظامی زیرزمینی صهیونیستی هگانا (که بعداً به نیروهای دفاعی اسرائیل تبدیل شد) در اورشلیم پیوست. به دلیل قد کوتاهش ، او را به عنوان عملیات شناسایی و تک‌تیرانداز آموزش دادند. او گفت: «من هرگز کسی را نکشتم، اما می‌دانم چگونه نارنجک پرتاب کنم و شلیک کنم.» او یک تک‌تیرانداز ماهر شد و یادگرفت که یک تفنگ را در تاریکی سر هم کند. زمانی که ۹۰ ساله بود، نشان داد که همچنان قادر است یک استن (مسلسل) را با چشمان بسته مونتاژ کند. در سال ۱۹۴۸، در روز تولد ۲۰ سالگی خود،
کند. در سال ۱۹۴۸، در روز تولد ۲۰ سالگی خود، وستهایمر در یک حمله خمپاره‌ای به اورشلیم در خلال جنگ ۱۹۴۸ فلسطین به شدت زخمی شد؛ انفجار دو دختر که درست کنار او بودند را کشت. مدتی فلج شد و هر دو پایش آسیب دید (یکی بخشی از بالایش را از دست داد). او ماه‌ها را در بخش بهبودی گذراند تا دوباره بتواند راه برود. در سال ۲۰۱۸ گفت که همچنان هر سال از اسرائیل بازدید می‌کند و آنجا را خانه واقعی خود می‌داند و سال بعد اظهار داشت که صهیونیست بوده و هست.
پترا ولهووا (متولد ۱۳ ژوئن ۱۹۹۵) اسکی‌باز آلپاین اسلواکیایی در جام جهانی است که در رویدادهای فنی مارپیچ کوچک و مارپیچ بزرگ تخصص دارد. ولهووا در سال ۲۰۲۱ عنوان کلی جام جهانی را به دست آورد و در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ مدال طلا را در رشته مارپیچ کوچک کسب کرد و اولین اسکی‌باز اسلواکیایی شد که به این موفقیت‌ها دست یافت. دوران حرفه‌ای. پترا ولهووا در لیپتوفسکی میکولاش متولد شد و در کودکی جلسات تمرینی خود را در مرکز اسکی پودبرزینی در زادگاهش لیپتوفسکی میکولاش گذراند. این مرکز اسکی که در ارتفاع ۷۰۰ متری قرار
گذراند. این مرکز اسکی که در ارتفاع ۷۰۰ متری قرار دارد و مسیرهایی به طول مجموع ۵۵۰ متر دارد، در اواخر دهه ۲۰۰۰ و اوایل دهه ۲۰۱۰ از استفاده خارج شد. در سال ۲۰۲۲، ولهووا از احیای این مرکز و گروه‌های آموزشی محلی حمایت کرد. ولهووا در بازی‌های المپیک جوانان زمستانی ۲۰۱۲ مدال طلا کسب کرد و نماینده اسلواکی در اسکی آلپاین در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۴ بود. او همچنین در سال ۲۰۱۴ در جاسنا، اسلواکی، در مسابقات جهانی جوانان اسکی آلپاین مدال طلای مارپیچ کوچک را به دست آورد. جام جهانی. او در دسامبر ۲۰۱۲ در سن ۱۷ سالگی
آورد. جام جهانی. او در دسامبر ۲۰۱۲ در سن ۱۷ سالگی اولین حضور خود در جام جهانی را تجربه کرد و سه سال بعد، اولین سکوی خود را با پیروزی در مارپیچ کوچک در در او برای اولین بار در حرفه خود در مارپیچ بزرگ به دور دوم صعود کرد و در فلچاو با کسب مقام چهاردهم به کار خود پایان داد. فصل ۲۰۱۹. در دسامبر ۲۰۱۸، ولهووا اولین پیروزی اسلواکی در مارپیچ بزرگ جام جهانی را در زملرینگ، اتریش به دست آورد – او پس از دور اول در رتبه چهارم بود اما با ثبت دومین زمان سریع در دور دوم، برنده شد. بهترین نتیجه قبلی او در مارپیچ بزرگ رتبه
شد. بهترین نتیجه قبلی او در مارپیچ بزرگ رتبه هفتم بود. چند روز بعد، او یک مسابقه مارپیچ موازی را در دامنه هولمنکولباکن در اسلو برنده شد و رکورد بیشترین پیروزی در جام جهانی توسط یک اسکی‌باز آلپاین اسلواکی را شکست. در ژانویه ۲۰۱۹، پس از پنج بار نایب‌قهرمانی پشت سر میکائیلا شیفرین در مسابقات مارپیچ کوچک، ولهووا در فلچاو پیروز شد و جایزه ۷۰٬۰۰۰ یورویی را کسب کرد. این پنجمین پیروزی او در مارپیچ کوچک بود. در قهرمانی جهانی اسکی آلپاین ۲۰۱۹، ولهووا یک مجموعه کامل از مدال‌ها کسب کرد: نقره در اسکی ترکیبی، طلا در
از مدال‌ها کسب کرد: نقره در اسکی ترکیبی، طلا در مارپیچ بزرگ و برنز در مارپیچ کوچک. فصل ۲۰۲۰. ولهووا فصل ۲۰۲۰ را با کسب مقام چهاردهم در رشته مارپیچ بزرگ در زلدن آغاز کرد. او نخستین سکوی خود در این فصل را در کیلینگتون با کسب مقام دوم در مارپیچ به دست آورد. در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۹، او در رقابت مارپیچ موازی در سنت موریتز پیروز شد. در آخرین مسابقه سال ۲۰۱۹، او در لینتس بار دیگر پس از میکائلا شیفرین دوم شد. ولهووا سال جدید را با سه پیروزی در چهار مسابقه آغاز کرد. ابتدا در ۴ ژانویه، مارپیچ زاگراب را برد؛ ده روز بعد در
در ۴ ژانویه، مارپیچ زاگراب را برد؛ ده روز بعد در فلاخاو قهرمان مارپیچ شد و سپس در ۱۸ ژانویه، تنها پیروزی خود در مارپیچ بزرگ را در سستریره با فدریکا بریگنونه مشترکاً کسب کرد. او برای کسب عنوان قهرمانی جام جهانی، در بخش سرعت نیز رقابت کرد و در بانسکو دو بار به مقام ششم رسید؛ یک‌بار در اسکی سرعت و یک‌بار در سوپر-جی. او دو نتیجه دیگر در بین ۱۰ نفر برتر را نیز در گارمیش-پارتنکیرشن به دست آورد. آخرین پیروزی فصل او در مارپیچ کرانژسکا گورا در ۱۶ فوریه بود. او بهترین نتیجه شخصی خود در سرعت را در کرانس مونتانا با
نتیجه شخصی خود در سرعت را در کرانس مونتانا با مقام چهارم در ۲۱ فوریه ثبت کرد. در آخرین مسابقه فصل، او در لا توئیل در سوپر-جی چهارم شد، که بهترین نتیجه‌اش در این رشته تا آن زمان بود. فصل به دلیل همه‌گیری کووید-۱۹ کوتاه شد. ولهووا در رده‌بندی کلی جام جهانی سوم شد و اولین کره‌های بلورین کوچک خود را در رشته‌های مارپیچ و مارپیچ موازی به دست آورد. فصل ۲۰۲۱. ولهووا فصل را با کسب مقام سوم در مارپیچ بزرگ افتتاحیه در زلدن آغاز کرد. او سپس سه پیروزی پیاپی کسب کرد: دو برد در مارپیچ لوی و یک پیروزی در مارپیچ بزرگ موازی
در مارپیچ لوی و یک پیروزی در مارپیچ بزرگ موازی در لخ/تسورز. در دسامبر، ولهووا در اولین مسابقه مارپیچ بزرگ در کورشول سوم شد اما دو روز بعد در مسابقه دوم به خط پایان نرسید. در وال دیزیر، او در دو مسابقه سرعت به مقام‌های ۲۶ و ۳۳ رسید و سپس در سوپر-جی ششم شد. او سه پیروزی دیگر در این فصل کسب کرد: مارپیچ در زاگراب، مارپیچ بزرگ در یاسنا (مسابقه خانگی‌اش) و مارپیچ در اوره. او همچنین نخستین سکوی خود در مسابقات سرعت را با مقام دوم در سوپر-جی گارمیش-پارتنکیرشن در ۱ فوریه ثبت کرد. در مسابقات جهانی اسکی آلپاین ۲۰۲۱ در
ثبت کرد. در مسابقات جهانی اسکی آلپاین ۲۰۲۱ در کورتینا دامپتزو، ولهووا دو مدال نقره در ترکیبی آلپاین و مارپیچ کسب کرد. او با کسب مقام ششم در مارپیچ فینال جام جهانی در لنزرهایده، نخستین عنوان کلی جام جهانی خود را به دست آورد و اولین اسکی‌باز اسلواکیایی شد که این عنوان را کسب می‌کند. فصل ۲۰۲۲. پس از پایان فصل ۲۰۲۱، ولهووا به همکاری پنج‌ساله خود با مربی ایتالیایی لیویو ماگونی پایان داد. او مائورو پینی، مربی سوئیسی را جایگزین کرد. ولهووا فصل را با مقام سوم در مارپیچ بزرگ افتتاحیه در زلدن آغاز کرد. سپس دو پیروزی
بزرگ افتتاحیه در زلدن آغاز کرد. سپس دو پیروزی پیاپی در مارپیچ لوی کسب کرد. او سه برد دیگر در مارپیچ‌های لینتس، زاگراب و کرانژسکا گورا داشت و با کسب مقام دوم در شلاد مینگ، کره بلورین مارپیچ را با دو مسابقه مانده به پایان فصل، از آن خود کرد. او اولین اسکی‌باز آلپاین اسلواکیایی شد که در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ در پکن مدال کسب کرد و در مارپیچ طلا گرفت. او پس از دور اول در جایگاه هشتم بود اما در دور دوم بهترین زمان را ثبت کرد و با ۰٫۰۸ ثانیه اختلاف نسبت به کاترینا لینسبرگر قهرمان جهان، طلا گرفت. پس از
به کاترینا لینسبرگر قهرمان جهان، طلا گرفت. پس از المپیک، ولهووا برای دفاع از عنوان قهرمانی خود در جام جهانی تلاش کرد. او با پیروزی در مارپیچ بزرگ اوره ششمین برد فصل خود را ثبت کرد. با این حال، در نهایت پس از مسابقه نهایی سوپر-جی در کورشول/مریبل، که میکائلا شیفرین در آن دوم شد و قهرمانی را به دست آورد، او شانس کسب عنوان کلی را از دست داد. ولهووا فصل را با دو سکوی دیگر در مارپیچ و مارپیچ بزرگ به پایان رساند. فصل ۲۰۲۳. ولهووا فصل را با کسب مقام سوم در رده‌بندی کلی به پایان رساند. فصل ۲۰۲۴. ولهووا فصل را با
کلی به پایان رساند. فصل ۲۰۲۴. ولهووا فصل را با مقام سوم در مارپیچ بزرگ افتتاحیه در زلدن آغاز کرد. نخستین پیروزی فصل خود را در مارپیچ لوی کسب کرد، که بیستمین برد دوران حرفه‌ای‌اش در این رشته بود.
یولیا اولکساندریونا ببکو (؛ []؛ زادهٔ ۱۱ اکتبر ۱۹۹۰)، با نام حرفه‌ای یولیا سانینا ( )، خواننده اوکراینی و خواننده اصلی گروه آلترناتیو راک اوکراینی هاردکیس است. زندگی‌نامه. سانینا در یک خانواده موسیقی‌دان متولد شد و در ۱۱ اکتبر ۱۹۹۰ در کی‌یف، جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین، اتحاد جماهیر شوروی به دنیا آمد. او برای اولین بار در سه‌سالگی بر روی صحنه اجرا کرد و آواز او با همراهی آنسامبلی که پدرش رهبری می‌کرد، نواخته شد. او بعدها به عنوان خوانندهٔ انفرادی و همچنین یکی از اعضای گروه‌های کودک و یک گروه جاز بزرگ به
یکی از اعضای گروه‌های کودک و یک گروه جاز بزرگ به اجرا پرداخت. در سال ۲۰۰۵، از مدرسه موسیقی جاز و هنرهای نمایشی فارغ‌التحصیل شد. سپس وارد مؤسسه فیلولوژی دانشگاه ملی تاراس شفچنکو کی‌یف شد و در سال ۲۰۱۳ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مطالعات فولکلور دریافت کرد. در دوران دانشگاه، علاقه‌اش به روزنامه‌نگاری نیز افزایش یافت. بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸، او خواننده گروه "Sister Siren" بود. در سپتامبر ۲۰۱۱، سانینا و تهیه‌کننده موسیقی والری ببکو، دوئت "Val &amp; Sanina" را تشکیل دادند که به زبان روسی اجرا می‌کرد.
را تشکیل دادند که به زبان روسی اجرا می‌کرد. آن‌ها یک موزیک ویدئو تجربی و چندین آهنگ ضبط کردند که یکی از آن‌ها "عشق آمده است" (؛ شعر: رابرت روژدستونسکی، موسیقی: رایموندز پاولز) بود. مدتی بعد، آن‌ها تصویر صحنه‌ای خود را بهبود بخشیدند و نام گروهشان را به "هاردکیس" تغییر دادند. همچنین شروع به نوشتن آهنگ‌هایی به زبان انگلیسی کردند و سبک موسیقی‌شان را سنگین‌تر ساختند. در پاییز ۲۰۱۱، چند آهنگ جدید منتشر کردند و اولین موزیک ویدئوی خود را با نام "Babylon" ضبط کردند. در پایان اکتبر ۲۰۱۱، گروه هاردکیس برای گروه
در پایان اکتبر ۲۰۱۱، گروه هاردکیس برای گروه بریتانیایی "هرتز" اجرا کرد. در همان سال، آن‌ها موزیک ویدئوی "Dance with me" را منتشر کردند که در شبکه‌های موسیقی برتر پخش شد. در فوریه ۲۰۱۲، آن‌ها قراردادی با شرکت سونی بی‌ام‌جی امضا کردند. گروه به سرعت در اوکراین و کشورهای خارجی شهرت یافت و چندین جایزه دریافت کرد. در سال ۲۰۱۴، سانینا شروع به انتشار ویدئو بلاگ‌هایی دربارهٔ زندگی شخصی و پشت صحنه گروه در کانال یوتیوب خود کرد. در سال ۲۰۱۶، سانینا یکی از چهار داور فصل هفتم "X-Factor (نسخه اوکراینی)" شد. سانینا یکی از
هفتم "X-Factor (نسخه اوکراینی)" شد. سانینا یکی از مجریان مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۳ در لیورپول بود که در کنار آلیشا دیکسون و هانا وادینگهام، و با حضور گراهام نورتون در فینال اجرا کرد. در سال ۲۰۲۳، اعلام شد که سانینا به عنوان مربی در فصل سیزدهم "The Voice of Ukraine" که از سپتامبر ۲۰۲۳ آغاز شد، حضور خواهد داشت. در سال ۲۰۲۴، سانینا در دوبله اوکراینی بازی ویدئویی "" شخصیت آگاتا را صداپیشگی کرد. زندگی شخصی. سانینا در سال ۲۰۱۱ با والری «وال» ببکو، تهیه‌کنندهٔ خلاق و گیتاریست اصلی هاردکیس، طی مراسمی سنتی اوکراینی
و گیتاریست اصلی هاردکیس، طی مراسمی سنتی اوکراینی ازدواج کرد. این زوج در سال ۲۰۰۹ یا ۲۰۱۰ با یکدیگر آشنا شدند، زمانی که سانینا از ببکو که در آن زمان تهیه‌کنندهٔ MTV Ukraine بود، مصاحبه گرفت. آن‌ها تا سال ۲۰۱۴ رابطهٔ خود را مخفی نگه داشتند. نخستین فرزند آن‌ها، دانیلو، در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۵ متولد شد. سبک. سانینا توجه زیادی به پوشش خود دارد. طراحانی همچون اسلاوا چایکا و ویتالی داتسیوک لباس‌هایی برای اعضای هاردکیس طراحی می‌کنند. این گروه همچنین با طراحانی چون ایوانووا، بخ، نادیا دزیاک و آنوکی بیچولا همکاری نزدیک
بخ، نادیا دزیاک و آنوکی بیچولا همکاری نزدیک دارد. سانینا از آثار الکساندر مک‌کوئین، ویوین وست‌وود و گرت پوگ بسیار الهام می‌گیرد. در زندگی روزمره، او برندهای دیزل (شرکت), اچ اند ام و تاپ شاپ را ترجیح می‌دهد.
جویکا یک فیلم زندگی‌نامه‌ای درام نیوزلندی-لهستانی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی و نویسندگی جیمز نیپیر رابرتسون که دربارهٔ رقصنده آمریکایی جوی ومک است که در تالار بولشوی مسکو تمرین می‌کند. دیانه کروگر، تالیا رایدر و توماش کت در این فیلم بازی می‌کنند. ساخت. فیلمبرداری در فوریه ۲۰۲۲ در لهستان آغاز شد، و در ورشو به پایان رسید. انتشار. این فیلم اولین بار در جشنواره فیلم آمریکایی دوویل ۲۰۲۳ به نمایش درآمد. همچنین در جشنواره بین‌المللی فیلم پام اسپرینگز ۲۰۲۴ و جشنواره بین‌المللی فیلم سانتا باربارا ۲۰۲۴ بین ۱۵ تا ۱۶
بین‌المللی فیلم سانتا باربارا ۲۰۲۴ بین ۱۵ تا ۱۶ فوریه ۲۰۱۴ به نمایش درآمد.
ماری-ژان «مانون» رولان دو لا پلاتیر (پاریس، ۱۷ مارس ۱۷۵۴ – پاریس، ۸ نوامبر ۱۷۹۳)، با نام اصلی ماری-ژان فیلیپون, و بیشتر با نام مادام رولان شناخته می‌شود. او یک انقلابی فرانسوی، محفل ادبی و نویسنده بود. نامه‌ها و خاطرات او به دلیل ثبت حال و هوایی که رویدادهای منتهی به انقلاب را شکل داد، شهرت یافتند. از سنین پایین، رولان به فلسفه و نظریه‌های سیاسی علاقه‌مند شد و طیف گسترده‌ای از نویسندگان و متفکران را مطالعه کرد. در عین حال، آگاه بود که به عنوان یک زن، نقش متفاوتی در جامعه نسبت به مردان خواهد داشت. پس از
متفاوتی در جامعه نسبت به مردان خواهد داشت. پس از ازدواج با اقتصاددان ژان-ماری رولان دو لا پلاتیر، او با همسرش یک تیم زوجی تشکیل داد که به او این امکان را داد که در سیاست عمومی نقش ایفا کند. او از پاریس به لیون نقل مکان کرد، جایی که در ابتدا زندگی آرام و بی‌سروصدایی به عنوان یک روشنفکر استانی در کنار همسرش داشت. اما با آغاز انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹، به‌طور فعال وارد سیاست شد. او سال‌های اولیه انقلاب را در لیون سپری کرد، جایی که همسرش به عضویت شورای شهر انتخاب شد. در این دوره، او شبکه‌ای از ارتباطات با
انتخاب شد. در این دوره، او شبکه‌ای از ارتباطات با سیاستمداران و روزنامه‌نگاران ایجاد کرد. گزارش‌های او دربارهٔ تحولات لیون در نامه‌هایی به افراد در شبکه‌اش، در روزنامه‌های ملی انقلابی منتشر می‌شد. در سال ۱۷۹۱، این زوج در پاریس مستقر شدند، جایی که مادام رولان به سرعت به عنوان یکی از چهره‌های برجسته گروه سیاسی ژیروندن، یکی از جناح‌های معتدل‌تر انقلاب، شناخته شد. او به خاطر هوش، تحلیل‌های سیاسی دقیق و سرسختی‌اش معروف بود و در مذاکره و لابی‌گری مهارت داشت. محفل ادبی او که چندین بار در هفته در خانه‌اش برگزار
ادبی او که چندین بار در هفته در خانه‌اش برگزار می‌شد، محل ملاقات مهمی برای سیاستمداران بود. با این حال، اعتقاد او به برتری فکری و اخلاقی خود، باعث شد که رهبران سیاسی مهمی مانند ماکسیمیلیان روبسپیر و ژرژ دانتون را از خود براند. برخلاف انقلابیون فمینیست مانند الیمپ دگوژ و اتا پالم دآلدرز، مادام رولان طرفدار حقوق سیاسی زنان نبود. او پذیرفته بود که زنان باید نقش بسیار محدودی در زندگی عمومی و سیاسی ایفا کنند. حتی در زمان حیاتش، بسیاری این موضع را با مشارکت فعال خودش در سیاست ناسازگار می‌دانستند. وقتی در سال
خودش در سیاست ناسازگار می‌دانستند. وقتی در سال ۱۷۹۲، همسرش به‌طور غیرمنتظره‌ای وزیر کشور شد، نفوذ سیاسی او افزایش یافت. او کنترل محتوای نامه‌های وزارتی، یادداشت‌ها و سخنرانی‌ها را به دست گرفت، در تصمیم‌گیری‌های مربوط به انتصابات سیاسی نقش داشت و مسئول دفتری بود که برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی در فرانسه ایجاد شده بود. او هم مورد تحسین و هم نفرت قرار گرفت و به‌ویژه مورد دشمنی سان-کولوت‌های پاریس بود. روزنامه‌نگاران ژان-پل مارا و ژاک ابر به عنوان بخشی از رقابت قدرت میان ژیروندن‌ها و جناح رادیکال‌تر
از رقابت قدرت میان ژیروندن‌ها و جناح رادیکال‌تر ژاکوبن‌ها و کوه‌نشینان، کارزار تخریبی علیه مادام رولان به راه انداختند. در ژوئن ۱۷۹۳، او نخستین ژیروندنی بود که در دوران حکومت وحشت دستگیر شد و چند ماه بعد گیوتین شد. مادام رولان در ماه‌های پیش از اعدامش در زندان خاطرات خود را نوشت. این خاطرات - مانند نامه‌هایش - منبع ارزشمندی از اطلاعات دربارهٔ سال‌های نخست انقلاب فرانسه هستند. سال‌های اولیه. کودکی. ماری-ژان فیلیپون، معروف به مانون، دختر پیر گاتیان فیلیپون، یک حکاکی، و مارگریت بیمونت، دختر یک پارچه‌فروش بود.
حکاکی، و مارگریت بیمونت، دختر یک پارچه‌فروش بود. پدرش کسب‌وکار موفقی داشت و خانواده‌اش در محیطی راحت در کِ دُ لُغلو در پاریس زندگی می‌کردند. او تنها فرزند زنده این زوج بود؛ شش خواهر و برادرش در کودکی درگذشتند. او دو سال اول زندگی خود را با یک دایه در آرپاژون، شهری کوچک در جنوب شرقی پاریس، گذراند. مانون در پنج‌سالگی خواندن را آموخت و در درس‌های کتکیزم، کشیشان محلی متوجه هوش بالای او شدند؛ بنابراین، و از آنجا که او تنها فرزند خانواده بود، آموزشی فراتر از حد معمول برای دختری از طبقه اجتماعی خود دریافت کرد؛ با
برای دختری از طبقه اجتماعی خود دریافت کرد؛ با این حال، همچنان کمتر از سطح تحصیلاتی بود که یک پسر دریافت می‌کرد. معلمان برای آموزش موضوعاتی مانند خوشنویسی، تاریخ، جغرافیا و موسیقی به خانه خانواده‌اش می‌آمدند. پدرش به او طراحی و تاریخ هنر آموزش داد، یک عموی کشیش مقداری لاتین به او یاد داد و مادربزرگش، که معلم سرخانه بود، به او املا و دستور زبان آموخت. علاوه بر این، از مادرش نحوه مدیریت خانه را یادگرفت. به عنوان یک کودک، او بسیار مذهبی بود. به درخواست خودش، یک سال را در صومعه گذراند تا خود را برای اولین
یک سال را در صومعه گذراند تا خود را برای اولین اعتراف آماده کند، اما چند سال بعد شروع به زیر سؤال بردن آموزه‌های کلیسای کاتولیک کرد. هرچند که سرانجام از کلیسا فاصله گرفت، اما تا پایان عمر به وجود خدا، جاودانگی روح و وظیفه اخلاقی برای انجام خیر اعتقاد داشت. عقاید او به دادارباوری بسیار نزدیک بود. مطالعه و نویسندگی. پس از بازگشت از صومعه، تحصیلات رسمی اندکی دریافت کرد اما به مطالعه ادامه داد و عمدتاً یک خودآموزی بود. او کتاب‌هایی در موضوعات مختلف، از جمله تاریخ، ریاضیات، کشاورزی و حقوق می‌خواند. علاقه خاصی
ریاضیات، کشاورزی و حقوق می‌خواند. علاقه خاصی به آثار کلاسیک داشت و مانند بسیاری از هم‌عصرانش، از زندگی‌نامه‌های پلوتارک در "حیات مردان نامی" الهام می‌گرفت. دیدگاه‌های مانون فیلیپون دربارهٔ روابط اجتماعی در فرانسه تحت تأثیر عواملی از جمله بازدید از آشنایان مادربزرگش در دربار کاخ ورسای شکل گرفت. او از رفتار خودخواهانه اشرافیانی که ملاقات کرد تحت تأثیر قرار نگرفت. او این موضوع را قابل توجه یافت که افراد به دلیل خانواده‌ای که در آن متولد شده‌اند از امتیازات برخوردار می‌شوند، نه بر اساس شایستگی. او خود را غرق
می‌شوند، نه بر اساس شایستگی. او خود را غرق در فلسفه کرد، به ویژه در آثار ژان-ژاک روسو؛ ایده‌های دموکراتیک او تأثیر عمیقی بر تفکر مانون دربارهٔ سیاست و عدالت اجتماعی گذاشت. روسو در زمینه‌های دیگر نیز برای او بسیار مهم بود. او بعدها گفت که کتاب‌های روسو به او نشان داده‌اند که چگونه می‌توان زندگی‌ای شاد و رضایت‌بخش داشت. در طول زندگی خود، او مرتباً "هلوئیز جدید" روسو را بازخوانی می‌کرد و از آن به عنوان منبع الهام استفاده می‌کرد. او از فرصت‌های محدودی که به عنوان یک زن در اختیار داشت، ناراضی بود و به دوستانش