payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آنیتا گوربیتس (؛ زادهٔ ) بازیکن هندبال سابق حرفه‌ای اهل مجارستان است که برای Győri ETO KC و تیم ملی مجارستان بازی کرده است. او به‌طور گسترده‌ای به عنوان یکی از بهترین بازیکنان هندبال تاریخ شناخته می‌شود و در سال ۲۰۰۵ توسط فدراسیون بین‌المللی هندبال به عنوان بازیکن سال هندبال جهان انتخاب شد. گوربیچ همچنین به عنوان "ملکه هندبال" در سطح بین‌المللی شناخته شده است. او ازدواج کرده است؛ همسرش اتتو وینتزه، بازیکن فوتبال سابق مجارستان است. آنها دو پسر به نام‌های بولدیژار (متولد ۲۰۱۵) و دومونکو (متولد ۲۰۲۲) دارند. او
(متولد ۲۰۱۵) و دومونکو (متولد ۲۰۲۲) دارند. او به عنوان "شهروند افتخاری" دیور (مجارستان) معرفی شده است. او در سال ۲۰۲۳ به تالار مشاهیر فدراسیون هندبال اروپا وارد شد. دوران حرفه‌ای. باشگاهی. آنیته گوربیچ حرفه خود را از باشگاه مجاری Győri ETO KC در سال ۱۹۹۳ و در سن ۱۰ سالگی آغاز کرد. او تبدیل به عضوی کلیدی در تیم شد و غیبت او یک معضل بزرگ به حساب می‌آید. با تیم ETO، گوربیچ چندین بار قهرمان لیگ و جام مجارستان شد. در سطح اروپا، او به فینال جام برندگان جام و جام EHF راه یافته است. Győri ETO KC برای اولین بار در
EHF راه یافته است. Győri ETO KC برای اولین بار در سال ۲۰۰۹ به مرحله فینال لیگ قهرمانان هندبال زنان EHF رسید. به دلیل آسیب دیدگی زانو چند روز قبل از مسابقات، گوربیچ فینال‌ها را از دست داد و تیم گور به تیم دانمارکی Viborg HK باخت. با این حال، او در فهرست بهترین گلزنان این تورنمنت در رتبه دوم قرار گرفت. آنیته در ژانویه ۲۰۱۸ گل ۲۰۰۰ خود را در لیگ مجارستان به ثمر رساند. او پنج بار قهرمان لیگ قهرمانان هندبال زنان EHF شده است. بین‌المللی. گوربیچ در قهرمانی جهانی ۲۰۰۳ شرکت کرد، جایی که مجارستان در فینال به فرانسه
شرکت کرد، جایی که مجارستان در فینال به فرانسه باخت. او در قهرمانی اروپا ۲۰۰۴ مدال برنز دریافت کرد. در روسیه ۲۰۰۵، او همراه با تیمش مدال برنز را به دست آورد. آنیته گوربیچ عملکرد خود را در تیم ملی چندین بار به رسمیت شناخته شده است. او سه بار متوالی عضو تیم ستارگان قهرمانی جهانی شده است: ۲۰۰۳، ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷. او همچنین در سال‌های ۲۰۰۵ (رتبه سوم) و ۲۰۰۷ (رتبه دوم) جزو بهترین گلزنان تورنمنت قرار گرفت. او عضو تیم ملی مجارستان در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ در آتن و دوباره در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ در پکن بود. در ۲۰۰۴، تیم
در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ در پکن بود. در ۲۰۰۴، تیم مجارستان پس از شکست از فرانسه در مرحله یک‌چهارم نهایی، در نهایت به مقام پنجم رسید و در مسابقات جایگاه‌یابی برزیل و اسپانیا را شکست داد. در بازی‌های المپیک ۲۰۰۸، مجارستان پس از پیروزی بر رومانی در مرحله یک‌چهارم نهایی و رسیدن به نیمه‌نهایی، در نیمه‌نهایی به روسیه باخت و سپس در فینال برنز به کره جنوبی باخت. گوربیچ در المپیک ۲۰۰۸، ۴۹ گل به ثمر رساند که فقط رامونا مایر از رومانی بیشتر از او گل زده بود. آنیته در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۷ اعلام کرد که پس از عدم صعود مجارستان
دسامبر ۲۰۱۷ اعلام کرد که پس از عدم صعود مجارستان به مرحله یک‌چهارم نهایی قهرمانی جهانی ۲۰۱۷ از تیم ملی خداحافظی می‌کند. زندگی شخصی. اولین همسر او آندراش پریسنگ بود. آنها در سال ۲۰۰۶ ازدواج کردند و پس از ۱۷ ماه از یکدیگر جدا شدند. آنیته هم‌اکنون با اتّو وینسه، بازیکن فوتبال سابق مجاری ازدواج کرده است. او در ژوئن ۲۰۱۵ صاحب پسرشان بولدی‌ژار شد. در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۲ اعلام شد که او منتظر فرزند دومش به نام دومونکوس است که در اکتبر ۲۰۲۲ به دنیا آمد. دستاوردها. او یکی از بهترین بازیکنان هندبال تاریخ، در دوران حرفه‌ای
از بهترین بازیکنان هندبال تاریخ، در دوران حرفه‌ای خود دستاوردهای بسیاری کسب کرده است. او ۱۳ بار قهرمان لیگ ملی هندبال زنان مجارستان (Nemzeti Bajnokság I) و ۱۵ بار قهرمان جام حذفی هندبال مجارستان (Magyar Kupa) شده است. همچنین، در لیگ قهرمانان هندبال زنان EHF پنج بار قهرمان و در سه دوره فینالیست بوده است. گوربیچ در سطح بین‌المللی نیز موفقیت‌های چشمگیری داشته و دو بار مدال نقره و یک بار مدال برنز در مسابقات قهرمانی جهان به دست آورده است. همچنین، در مسابقات قهرمانی اروپا دو بار مدال برنز کسب کرده است. در جوایز
اروپا دو بار مدال برنز کسب کرده است. در جوایز فردی، او در سال ۲۰۰۵ به عنوان «بازیکن سال هندبال جهان» شناخته شد و ۶ بار به عنوان «بهترین بازیکن هندبال مجارستان» انتخاب شد. او همچنین در مسابقات مختلف از جمله لیگ قهرمانان هندبال و جام کارپاتیان به عنوان برترین گلزن شناخته شده است.
رزا پتر (; – )ریاضی‌دان و منطق‌دان اهل مجارستان بود. او به عنوان «مادر بنیان‌گذار نظریهٔ رایانش‌پذیری» شناخته می‌شود. زندگی اولیه و تحصیلات. پتر در بوداپست، مجارستان، با نام "رزا پولیتزر" (مجارستانی: Politzer Rózsa) متولد شد. او به دانشگاه پازمانی پتر (که اکنون دانشگاه اوتووش لوراند) نام دارد، رفت و ابتدا در رشته شیمی تحصیل کرد، اما سپس به ریاضیات تغییر رشته داد. او در کلاس‌های لیپوت فجر و یوزف کؤرشاک شرکت کرد. در دوران دانشگاه، او با لاسلۆ کالمار آشنا شد که بعدها با هم همکاری کردند و کالمار او را تشویق کرد
بعدها با هم همکاری کردند و کالمار او را تشویق کرد که به علاقه‌اش به ریاضیات ادامه دهد. پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۲۷، پتر نتوانست شغل تدریس دائمی پیدا کند، با وجود اینکه آزمون‌های لازم برای تدریس ریاضیات را گذرانده بود. به دلیل تأثیرات رکود بزرگ اقتصادی، بسیاری از فارغ‌التحصیلان دانشگاهی نتوانستند شغل پیدا کنند و پتر شروع به تدریس خصوصی کرد. در همین زمان او همچنین تحصیلات تکمیلی خود را آغاز کرد. حرفه و تحقیق. در ابتدا، پتر تحقیقات خود را در زمینه نظریه اعداد آغاز کرد. هنگامی که متوجه شد نتایج او قبلاً
اعداد آغاز کرد. هنگامی که متوجه شد نتایج او قبلاً توسط کارهای رابرت کارمایکل و لئونارد یوجین دیکسون اثبات شده است، از ریاضیات کناره‌گیری کرد و به شعرپردازی پرداخت. با این حال، او توسط دوستش لاسلۆ کالمار متقاعد شد که به ریاضیات بازگردد و تحقیق در مورد کارهای کورت گودل در زمینه قضایای ناتمامیت گودل را آغاز کند. او اثبات‌های متفاوتی برای کار گودل آماده کرد. پتر نتایج مقاله خود در زمینه نظریه بازگشتی را با عنوان در کنگره جهانی ریاضیدانان در زوریخ، سوئیس در سال ۱۹۳۲ ارائه داد. در تابستان ۱۹۳۳، او با پل برنایز
۱۹۳۲ ارائه داد. در تابستان ۱۹۳۳، او با پل برنایز در گوتینگن، آلمان، برای نگارش بخش طولانی دربارهٔ تابع μ-بازگشتی در کتاب که در سال ۱۹۳۴ تحت نام‌های داویت هیلبرت و برنایز منتشر شد، همکاری کرد. نتایج اصلی او در این کتاب خلاصه شده است و همچنین در چندین مقاله در مجله پیشرو ریاضیات، منتشر شد، اولین مقاله در سال ۱۹۳۴. مقاله‌ها تحت نام «پولیتزر-پتر» منتشر شد، زیرا او همان سال نام خانوادگی یهودی‌اش، پولیتزر، را به پتر تغییر داد. برای تحقیقاتی که انجام داد، او در سال ۱۹۳۵ دکترای خود را با بالاترین افتخار دریافت
سال ۱۹۳۵ دکترای خود را با بالاترین افتخار دریافت کرد. در سال ۱۹۳۶، او مقاله‌ای با عنوان را به کنگره جهانی ریاضیدانان در اسلو ارائه داد. این مقالات به تأسیس زمینه مدرن نظریه توابع بازگشتی به عنوان یک حوزه جداگانه در تحقیق ریاضی کمک کرد. در سال ۱۹۳۷، او به عنوان ویراستار مشارکتی مجله "Journal of Symbolic Logic" منصوب شد. پس از تصویب قوانین یهودی در سال ۱۹۳۹ در مجارستان، پتر به دلیل اصل یهودی‌اش از تدریس منع شد و مدت کوتاهی در یک گتو در بوداپست زندانی شد. در طول جنگ جهانی دوم، او کتاب خود "Playing with
در طول جنگ جهانی دوم، او کتاب خود "Playing with Infinity: Mathematical Explorations and Excursions" را نوشت که اثری برای عموم مردم در زمینه‌های نظریه اعداد و منطق بود. این کتاب که ابتدا به زبان مجاری منتشر شد، به انگلیسی و حداقل دوازده زبان دیگر ترجمه شده است. با پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، پتر اولین شغل تدریس تمام‌وقت خود را در کالج تربیت معلمان بوداپست دریافت کرد. در سال ۱۹۵۲، او اولین زن مجاری بود که به عنوان دکترای ریاضیات آکادمیک منصوب شد. پس از تعطیلی کالج در سال ۱۹۵۵، او در دانشگاه اوتووش لوراند تدریس
در سال ۱۹۵۵، او در دانشگاه اوتووش لوراند تدریس کرد تا بازنشسته شد در سال ۱۹۷۵. او استاد محبوبی بود که به نام «خالهٔ رزا» برای دانشجویانش شناخته می‌شد. در سال ۱۹۵۱، او اثر کلیدی خود "Rekursive Funktionen" را منتشر کرد، که اولین کتاب در زمینه منطق مدرن از یک نویسنده زن بود و بعدها به انگلیسی ترجمه شد تحت عنوان "Recursive Functions". او در طول زندگی خود همچنان مقالات مهمی در زمینه نظریه بازگشتی منتشر کرد. در سال ۱۹۵۹، او مقاله‌ای بزرگ با عنوان "" به سمپوزیوم بین‌المللی در ورشو ارائه داد (که بعدها در دو قسمت
بین‌المللی در ورشو ارائه داد (که بعدها در دو قسمت در سال‌های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۲ منتشر شد). از اواسط دهه ۱۹۵۰، پتر نظریه توابع بازگشتی را به کامپیوترها نیز به کار برد. آخرین کتاب او که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد، (توابع بازگشتی در نظریه کامپیوتر) بود. این کتاب که ابتدا به زبان مجاری منتشر شد، دومین کتاب ریاضی مجاری بود که در اتحاد جماهیر شوروی منتشر شد زیرا موضوع آن برای نظریه محاسبات ضروری شناخته می‌شد. این کتاب در سال ۱۹۸۱ به انگلیسی ترجمه شد. افتخارات. پتر در سال ۱۹۵۱ جایزه کشوت را دریافت کرد. او در سال ۱۹۵۳ جایزه
جایزه کشوت را دریافت کرد. او در سال ۱۹۵۳ جایزه منو بکه را از جامعه ریاضی جانوش بولیای دریافت کرد، جایزه نقره‌ای دولتی را در سال ۱۹۷۰ و جایزه طلایی دولتی را در سال ۱۹۷۳ دریافت نمود. در سال ۱۹۷۳، او اولین زنی بود که به فرهنگستان علوم مجارستان انتخاب شد.
آنا بلندیانا (؛ زادهٔ ) آنا بلاندیانا (؛ تخلص اوٹیلیا والریا کمان; زاده ۲۵ مارس ۱۹۴۲) شاعر، نویسنده و شخصیت سیاسی رومانیایی است. او نام خود را از بلاندیانا، نزدیک به Vințu de Jos، شهرستان آلبا، که روستای مادرش بود، برگرفته است. در اکتبر ۲۰۱۷، او به عنوان دوازدهمین دریافت‌کننده جایزه شعر گریفین جایزهٔ شناسایی مادام‌العمر را دریافت کرد. در اکتبر ۲۰۲۴، آثار ادبی او با جوایز شاهدخت آستوریاس مورد تقدیر قرار گرفت. حرفه ادبی. آنا بلاندیانا در ۲۵ مارس ۱۹۴۲ به دنیا آمد و نام اصلی او اوتیلیا والریا کمان بود. پدر او،
و نام اصلی او اوتیلیا والریا کمان بود. پدر او، جورجه (۱۹۱۵–۱۹۶۴)، یک کشیش ارتدکس و عضو پیشین گارد آهنین فاشیستی بود که سال‌ها در زندان‌های کمونیستی به سر برد و پس از آزادی در یک عفو عمومی در حادثه‌ای درگذشت، و مادرش اوتیلیا (دی‌اکو)، یک حسابدار بود. خواهر او، گِتا، در ۱۹۴۷ به دنیا آمد. در ۱۹۶۰، او با نویسنده رومولوس روسان ازدواج کرد. پس از آغاز فعالیت خود در سال ۱۹۵۹ در تریبونا در کلوژ-نپوکا، جایی که برای اولین بار با نام "آنا بلاندیانا" منتشر شد، او در آنتولوژی "۳۰ de poeți tineri" ("۳۰ شاعر جوان") منتشر
"۳۰ de poeți tineri" ("۳۰ شاعر جوان") منتشر شد. در ۱۹۶۳، پس از چهار سال ممنوعیت به دلیل وضعیت پدرش، دوباره در "Contemporanul" (که توسط جورج ایواشکو ویرایش می‌شد) منتشر شد. شروع انتشار آثار او در ۱۹۶۴ با کتاب شعر "Persoana întâia plural" ("اول شخص جمع") بود که پیش‌گفتاری توسط نیکولائه مانولسکو نوشت. او با آثار "Calcâiul vulnerabil" ("پاشنه آشیل"، ۱۹۶۶) و "A treia taină" ("راز سوم"، ۱۹۶۹) شناخته شد. در ۱۹۶۶، بلاندیانا برای اولین بار در مسابقه بین‌المللی شعر (در لاهتی، فنلاند) حضور یافت. در ۱۹۶۷، او به بخارست
لاهتی، فنلاند) حضور یافت. در ۱۹۶۷، او به بخارست نقل مکان کرد؛ تا سال بعد، یکی از ویراستاران زندگی دانشجویی بود، و سپس (تا ۱۹۷۵) به عنوان ویراستار در آمفی تئاتر کار کرد. او دو قرائت تلویزیونی در ۱۹۶۹، در کنار آندری شیربان و بازیگران ایرینا پترسکو، مارینا میهوت و فلوریان پیتی برگزار کرد. بین ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۷، او در مؤسسه هنرهای زیبا در بخارست به عنوان کتابدار مشغول به کار بود. در ۱۹۷۶، آثار او برای اولین بار به زبان فرانسه در "Croisière du Club des Poètes" توسط (پاریس) منتشر شد؛ در ۱۹۷۸، او در اولین جشنواره
(پاریس) منتشر شد؛ در ۱۹۷۸، او در اولین جشنواره بین‌المللی شعر در پاریس که توسط Club des Poètes مشهور برگزار شد، شرکت کرد. در اواخر دهه ۱۹۸۰، بلاندیانا شروع به نوشتن شعرهای اعتراضی علیه جمهوری سوسیالیستی رومانی کرد. در ۱۹۸۴، شعر "Totul" ('همه چیز') در مجله ادبی "آمفی تئاتر" منتشر شد. این شعر فهرستی از عناصری از زندگی روزمره در بخارست آن زمان بود، که به عنوان نقدی بر تضاد بین دیدگاه رسمی از زندگی در رومانی و درک جایگزین از زباله‌های یکنواخت آن ترکیب شده بود. انتقادآمیز بودن شعر باعث شد که نسخه آن شماره از
انتقادآمیز بودن شعر باعث شد که نسخه آن شماره از "آمفی تئاتر"در عرض چند ساعت پس از انتشار از بازار کشیده شود و ویراستاران آن برکنار شوند. با این حال، این شعر به زبان‌های غربی ترجمه و در رسانه‌های غربی منتشر شد و همچنین در رومانی محدوداً به صورت زیرزمینی توزیع شد. در ۱۹۸۷، او در انتشارات Sport-Turism کتاب "Orașe de silabe" ("شهرهای هجا") را منتشر کرد، که دربارهٔ تمام کشورهای جهان و شهرهایی است که به آن‌ها سفر کرده است: بیش از ۱۰۰ شهر. همان سال، ۱۹۸۷، او در اتحاد جماهیر شوروی سابق در انتشارات "Raduga" از مسکو
جماهیر شوروی سابق در انتشارات "Raduga" از مسکو به زبان روسی با عنوان "Стихотворения, рассказы, эссе" ("شعرها، داستان‌ها، مقالات") منتشر شد. علیرغم اینکه خدمات مخفی چائوشسکو ('Securitate') وضعیت او را به عنوان یک مخالف سیاسی ارزیابی کردند، در ۱۹۸۹ انتشارات "Minerva" در مجموعه محبوب "Biblioteca Pentru Toți" ("کتابخانه برای همه") آنتولوژی شعرهای او را منتشر کرد. دوستان او تأکید دارند که این کتاب هرگز به قفسه‌های کتابخانه‌ها نرسید. با این حال، "Poezii" ("شعرها") دارای پیش‌گفتاری نوشته یوجن سیمیون بود. پس از
دارای پیش‌گفتاری نوشته یوجن سیمیون بود. پس از انقلاب رومانی، او وارد زندگی سیاسی شد و برای حذف میراث کمونیستی از ادارات دولتی و ایجاد یک جامعه باز مبارزه کرد. او فعالیت‌های ادبی خود را به حاشیه برد، هرچند که آثار "Arhitectura valurilor" ("معماری امواج"، ۱۹۹۰)، "100 de poeme" ("۱۰۰ شعر"، ۱۹۹۱)، و "Sertarul cu aplauze" ("کشوی تشویق‌ها"، نثر، ۱۹۹۲) را منتشر کرد. در ۱۹۹۲، او از آزادی گئورگه 'گوجو' رادولسکو، عضو سابق کمیته اجرایی سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیست و حامی خود در دوران کمونیستی، حمایت کرد. آنا
و حامی خود در دوران کمونیستی، حمایت کرد. آنا بلاندیانا همچنین آثار دیگری نیز منتشر کرده است: "50 de poeme" ("۵۰ شعر"، ۱۹۷۰)؛ "Octombrie, Noiembrie, Decembrie" ("اکتبر، نوامبر، دسامبر"، ۱۹۷۲)؛ "Întâmplări din grădina mea" ("اتفاقات در باغ من"، ۱۹۸۰)؛ "Ora de nisip" ("ساعت شن"، ۱۹۸۴)؛ "Întâmplări de pe strada mea" ("اتفاقات در خیابان من"، ۱۹۸۸)؛ "În dimineața de după moarte" ("صبح روز بعد از مرگ"، ۱۹۹۶)؛ "La cules îngeri" ("جمع‌آوری فرشتگان"، ۱۹۹۷)؛ "Cartea albă a lui Arpagic" ("کتاب سفید آرپاگیچ"، ۱۹۹۸). او
a lui Arpagic" ("کتاب سفید آرپاگیچ"، ۱۹۹۸). او همچنین ۶ کتاب مقاله و ۴ کتاب نثر دیگر منتشر کرده است. آثار او به ۱۶ زبان ترجمه شده است. "Ora de nisip" ("ساعت شن") توسط پیتر جِی و آنکا کریستوفوویچ به زبان انگلیسی ترجمه شده است. زبان انگلیسی. برخی از مهم‌ترین آثار انگلیسی وی شامل مجموعه‌های شعر و داستان کوتاه است که در آن‌ها به ابعاد مختلف فرهنگ و تاریخ رومانی پرداخته می‌شود. از جمله این آثار می‌توان به آنتولوژی‌هایی مانند(۲۰۱۹) اشاره کرد. این آثار نشان‌دهنده تأثیر شعر رومانیایی بر ادبیات جهانی و علاقه‌مندی
تأثیر شعر رومانیایی بر ادبیات جهانی و علاقه‌مندی به ترجمه آثار بلاندیانا در سطح بین‌المللی است. عضویت. آنا بلاندیانا عضو چندین نهاد ادبی و فرهنگی برجسته است. او عضو اتحادیه نویسندگان رومانی و آکادمی شعر اروپا می‌باشد. همچنین بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۴ رئیس انجمن قلم رومانی (PEN Romania) بود، پس از احیای آن در سال ۱۹۹۰. علاوه بر این، او در سال ۱۹۹۴ بنیاد ائتلاف مدنی را تأسیس کرد و به عنوان رهبر آن فعالیت کرد. این بنیاد یک جنبش غیرحزبی رومانیایی بود که هدف آن کاهش پیامدهای بیش از پنجاه سال کمونیسم در رومانی
کاهش پیامدهای بیش از پنجاه سال کمونیسم در رومانی بود.
آن (پرنسس آن آنتوانت فرانسیس شارلوت زیته مارگریت از بوربون پارما; ۱۸ سپتامبر ۱۹۲۳ – ۱ اوت ۲۰۱۶) همسر پادشاه میهای یکم بود. او در سال ۱۹۴۸ با میهای ازدواج کرد، سالی پس از آنکه او از سلطنت کناره‌گیری کرده بود. با این حال، پس از ازدواج، او به عنوان ملکه آن () شناخته شد. زندگی اولیه. پرنسس آن از بوربون پارما در ۱۸ سپتامبر ۱۹۲۳ در پاریس، فرانسه به دنیا آمد و تنها دختر پرنس رنه از بوربون پارما و پرنسس مارگارت دانمارک بود. او همراه با سه برادرش دوران کودکی خود را در فرانسه سپری کرد و در خانواده به نام "نان" (در
در فرانسه سپری کرد و در خانواده به نام "نان" (در انگلیسی "Nan") شناخته می‌شد. تعطیلات آنها به‌طور متناوب در ویلا پیانووره در لوکا با مادربزرگ پدری‌شان، دوشس بیوه پارما، یا در کاخ برنسترف در کپنهاگ با پدربزرگ مادری‌شان سپری می‌شد. عمهٔ پدری او، زیتا ماریا، آخرین امپراتریس اتریش بود، در حالی که عمه‌های مادری او ماریا فیودوروونا، امپراتریس روسیه و الکساندرا، ملکه دانمارک بودند. در سال ۱۹۳۹، خانواده‌اش از نازیسم گریخته و به اسپانیا پناه بردند. سپس به پرتغال و بعد به ایالات متحده رفتند. او بین سال‌های ۱۹۴۰ تا
بعد به ایالات متحده رفتند. او بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ در مدرسه طراحی پارسونز در نیویورک تحصیل کرد و در میسیز به عنوان دستیار فروش مشغول به کار شد. در سال ۱۹۴۳، او برای خدمت در ارتش فرانسه داوطلب شد و در الجزایر فرانسه، مراکش تحت حمایت فرانسه، ایتالیا، لوکزامبورگ و آلمان تحت اشغال متفقین به عنوان راننده آمبولانس خدمت کرد. آن به دلیل خدمات خود در جنگ، نشان کروآ دِ گِر فرانسه را دریافت کرد. ازدواج. نامزدی. در نوامبر ۱۹۴۷، آن با میهای یکم، که برای ازدواج الیزابت دوم و فیلیپ مونت‌باتن به لندن سفر کرده بود،
دوم و فیلیپ مونت‌باتن به لندن سفر کرده بود، آشنا شد. یک سال قبل، ملکه مادر هلن از آن، مادر و برادرانش برای سفری به بخارست دعوت کرده بود، اما این برنامه عملی نشد. در همین حال، میهای آن را در یک فیلم خبری دیده و تصویری از فیلم درخواست کرده بود. آن تمایلی به همراهی خانواده‌اش به لندن برای عروسی نداشت زیرا می‌خواست از ملاقات رسمی با میهای اجتناب کند. او تصمیم داشت به ایستگاه قطار پاریس برود و تنها به عنوان یک رهگذر در جمع، بدون مواجهه مستقیم، میهای را ببیند. اما در لحظه آخر، پسرخاله‌اش، ژان، دوک اعظم
ببیند. اما در لحظه آخر، پسرخاله‌اش، ژان، دوک اعظم لوکزامبورگ، او را متقاعد کرد تا به لندن بیاید، جایی که قرار بود مهمانی‌ای برگزار کند. پس از رسیدن به لندن، آن به هتل کلاریج رفت تا والدینش را ببیند و به‌طور غیرمنتظره‌ای به میهای معرفی شد. او به شدت خجالت‌زده شد و به جای تعظیم، سلام نظامی کرد و با شرمندگی از آنجا خارج شد. اما پادشاه که تحت تأثیر قرار گرفته بود، او را در مهمانی سفارت لوکزامبورگ دوباره ملاقات کرد، برخی نگرانی‌های خود را دربارهٔ تسلط کمونیست‌ها بر رومانی و تهدیدهای امنیتی مادرش با او در میان
بر رومانی و تهدیدهای امنیتی مادرش با او در میان گذاشت و او را "نان" خطاب کرد. آنها در لندن چندین بار یکدیگر را ملاقات کردند، همیشه در حضور مادر یا برادر آن. چند روز بعد، آن پذیرفت تا همراه با میهای و مادرش، که با هواپیمای بیچ‌کرفت خلبانی میهای عازم لوزان بودند، سفر کند. شانزده روز پس از نخستین دیدار، میهای از آن خواستگاری کرد. او در ابتدا نپذیرفت، اما پس از چندین پیاده‌روی و رانندگی با او، پیشنهاد را قبول کرد. میهای چند روز بعد حلقه نامزدی را به آن داد، اما تا زمانی که خبر را به دولتش اطلاع نداد، از اعلام
تا زمانی که خبر را به دولتش اطلاع نداد، از اعلام رسمی خودداری کرد، هرچند که رسانه‌ها در انتظار اعلام رسمی این نامزدی بودند. میهای به پادشاهی رومانی بازگشت و از نخست‌وزیر شنید که اعلام نامزدی در آن زمان «مناسب» نیست. اما چند روز بعد، دولت از این موضوع به عنوان توجیهی برای کناره‌گیری ناگهانی پادشاه استفاده کرد که به گفته ماریلین آی. آی.لرز کونینگ، در واقع همان عزل (سیاست) پادشاه توسط حزب کمونیست رومانی در ۳۰ دسامبر بود. آن تا زمانی که میهای از کشور خارج شد، هیچ خبری از او نداشت. آنها سرانجام در داووس، سوئیس
خبری از او نداشت. آنها سرانجام در داووس، سوئیس در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۸ دوباره به هم پیوستند. عروسی. به عنوان یکی از اعضای دودمان بوربون، آن ملزم به رعایت قانون کلیسایی کلیسای کاتولیک در کلیسای کاتولیک بود که ایجاب می‌کرد برای ازدواج با یک مسیحی غیرکاتولیک (مایکل که پیرو کلیسای ارتدکس شرقی بود) نیاز به دریافت رخصت‌نامه داشت. در آن زمان، چنین رخصت‌نامه‌ای معمولاً فقط در صورتی اعطا می‌شد که شریک غیرکاتولیک متعهد شود فرزندان ازدواج را به عنوان کاتولیک‌های رومی پرورش دهد. مایکل از انجام این تعهد خودداری کرد زیرا این
دهد. مایکل از انجام این تعهد خودداری کرد زیرا این امر خلاف قانون اساسی سلطنتی رومانی بود و می‌توانست بر هرگونه بازگرداندن سلطنت تأثیر منفی بگذارد. سریر مقدس (که به دلیل تعلق مایکل به یک دودمان سلطنتی حاکم، شخصاً به این موضوع رسیدگی کرد) تنها در صورتی حاضر به اعطای رخصت‌نامه بود که مایکل تعهد لازم را بدهد. هلن، ملکه مادر رومانی و خواهرش ایرنه، شاهدخت یونان و دانمارک، دوشس آئوستا (که خود یک شاهزادهٔ کاتولیک را به همسری گرفته بود) در پاریس با والدین نامزد دیدار کردند، جایی که دو خانواده تصمیم گرفتند موضوع را
کردند، جایی که دو خانواده تصمیم گرفتند موضوع را شخصاً به واتیکان ببرند. در اوایل مارس، مادران زوج به همراه پیوس دوازدهم دیدار کردند، اما با وجود درخواست‌های ملکه مادر و عصبانیت شاهدخت مارگرت که با مشت روی میز کوبید، پاپ اجازه ازدواج آن و مایکل را نداد. گمان می‌رود که امتناع پاپ تا حدی به دلیل اتفاقات گذشته بوده است؛ هنگامی که شاهدخت جیووانا از ایتالیا در سال ۱۹۳۰ با پسرعموی آن، بوریس سوم بلغارستان ازدواج کرد، این زوج تعهد داده بودند که فرزندانشان را به عنوان کاتولیک‌های رومی تربیت کنند، اما در نهایت آن‌ها
کاتولیک‌های رومی تربیت کنند، اما در نهایت آن‌ها را طبق آیین ارتدکس غسل تعمید دادند تا با دین رسمی بلغارستان سازگار باشد. با این حال، مایکل از دادن تعهدی که از نظر سیاسی نمی‌توانست به آن پایبند بماند، سر باز زد، در حالی که مادر آن خود فرزند یک ازدواج بین ادیان بین یک کاتولیک (ماری اورلئان) و یک پروتستان (شاهزاده والدمر دانمارک) بود که طبق توافق قبلی خود، پسرانشان را به‌عنوان پروتستان و دخترشان، مارگرت، را به‌عنوان کاتولیک تربیت کردند. با وجود استرس زیاد، زوج نامزد تصمیم به ادامه کار گرفتند. عموی پدری آن،
نامزد تصمیم به ادامه کار گرفتند. عموی پدری آن، زاویر، دوک پارما، بیانیه‌ای صادر کرد که در آن با هر ازدواجی که بدون رضایت پاپ و خانواده عروس صورت گیرد، مخالفت کرد. این او بود، نه پونتیفکس، که والدین آن را از حضور در عروسی منع کرد. سخنگوی مایکل در ۹ ژوئن اعلام کرد که از والدین اجازه گرفته شده و موافقت کرده‌اند و خانواده عروس توسط دایی مادری‌اش، پروتستان شاهزاده اریک دانمارک، که وظیفهٔ سپردن عروس را بر عهده داشت، نمایندگی خواهد شد. مراسم ازدواج در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۸ در آتن، یونان، در تالار تخت سلطنتی برگزار شد. این
در آتن، یونان، در تالار تخت سلطنتی برگزار شد. این مراسم توسط اسقف اعظم داماسکینوس برگزار شد و پائول یونان به‌عنوان "عروسی" خدمت کرد. مهمانان مراسم عروسی شامل مادر مایکل، هلن، ملکه مادر رومانی، عمه‌هایش فردریکای هانوفر، شاهدخت ایرنه، دوشس آئوستا، شاهدخت کاترین یونان و دانمارک؛ پسرعموها و دخترعموهایش الکساندرا (یوگسلاوی), شاهزاده آمادئو، دوک آئوستا، سوفیا د گرسیا، کنستانتین دوم، پادشاه یونان و شاهدخت ایرنه یونان و دانمارک (سه نفر آخری به‌عنوان ساقدوش و ندیمه حضور داشتند)؛ دایی مادری آن، شاهزاده اریک دانمارک؛
داشتند)؛ دایی مادری آن، شاهزاده اریک دانمارک؛ دوشس النا ولادیمیرونای روسیه، شاهدخت اولگای یونان و دانمارک، شاهدخت الیزابت یوگسلاوی، شاهزاده جورج ویلیام هانوفر و بسیاری از شخصیت‌های برجسته دیگر بودند. پدر مایکل، کارول دوم، و خواهرانش، ماریا یوگسلاوی، الیزابت شارلوت ویکتوریا (ملکه سابق یونان) و شاهدخت ایلئانا رومانی از مراسم مطلع شدند، اما دعوت نشدند.از آنجایی که رخصت‌نامه پاپی برای ازدواج اعطا نشد، این ازدواج که طبق آیین کلیسای ارتدکس شرقی انجام شده بود، از نظر کلیسای کاتولیک نامعتبر تلقی شد، اما از نظر
از نظر کلیسای کاتولیک نامعتبر تلقی شد، اما از نظر تمام دیگر مراجع قانونی کاملاً معتبر بود. این زوج سرانجام در ۹ نوامبر ۱۹۶۶ در کلیسای کاتولیک رومی سن شارل در موناکو دوباره در مراسم مذهبی شرکت کردند تا با قوانین کلیسای کاتولیک روم مطابقت داشته باشد. زندگی بزرگسالی. پس از ازدواجشان در سال ۱۹۴۸، آن و مایکل به مدت چهار سال خانه‌ای در هرتفوردشر اجاره کردند، جایی که به باغبانی بازاری مشغول شدند و به پرورش ماکیان پرداختند. در سال ۱۹۵۶، آن‌ها به ورسوآ ژه او در کنار دریاچه ژنو نقل مکان کردند و در آنجا پنج دختر خود
دریاچه ژنو نقل مکان کردند و در آنجا پنج دختر خود را بزرگ کردند. در سال ۱۹۹۲، آن‌ها برای سه روز از رومانی بازدید کردند؛ این نخستین سفر آن به کشور بود. بین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷، علی‌رغم تلاش‌های مکرر، مایکل از ورود به رومانی توسط دولت خصمانه رومانی منع شد. در این سال‌ها، آن چندین بار به نمایندگی از همسرش به کشور سفر کرد. پس از سال ۱۹۹۷، هیچ محدودیتی برای ورود آن و مایکل به رومانی وجود نداشت. کاخ الیزابتا توسط دولت در اختیار آن‌ها قرار گرفت و برخی املاکشان از جمله قلعه ساورشین و قلعه پلش را از دولت بازپس
از جمله قلعه ساورشین و قلعه پلش را از دولت بازپس گرفتند. در ژوئن ۲۰۰۸، آن و مایکل سالگرد ازدواج خود را با سه روز جشن در رومانی گرامی داشتند که این بزرگ‌ترین جشن آن‌ها از زمان ازدواجشان در ژوئن ۱۹۴۸ محسوب می‌شد.
الیزابت شاهدخت رومانی (الیزابت شارلوت ژوزفین الکساندرا ویکتوریا؛ , ، : "Elisábet"؛ ۱۲ اکتبر ۱۸۹۴ – ۱۴ نوامبر ۱۹۵۶) دومین فرزند و نخستین دختر فردیناند یکم، پادشاه رومانی و ماری ادینبورگ بود. او از ۲۷ سپتامبر ۱۹۲۲ تا ۲۵ مارس ۱۹۲۴ به عنوان همسر جرج دوم یونان، ملکه یونان بود. الیزابت زمانی به دنیا آمد که والدینش ولیعهد و ولیعهد بانو رومانی بودند. او توسط عموی بزرگ و عمه بزرگش، کارول یکم و کارمن سیلوا پرورش یافت. شاهزاده الیزابت فردی درون‌گرا و منزوی از نظر اجتماعی بود. او پس از ازدواج با جرج در سال ۱۹۲۱ به
بود. او پس از ازدواج با جرج در سال ۱۹۲۱ به عنوان ولیعهد بانوی یونان شناخته شد، اما علاقه‌ای به او نداشت و در کشور جدیدش شاهد آشفتگی‌های سیاسی پس از جنگ جهانی اول بود. هنگامی که همسرش در سال ۱۹۲۲ به تخت پادشاهی یونان نشست، الیزابت به پناهندگانی که پس از مبادله جمعیت میان یونان و ترکیه ناشی از جنگ یونان و ترکیه (۱۹۲۲–۱۹۱۹) به آتن رسیدند، کمک می‌کرد. با این حال، افزایش فضای انقلابی بر سلامت او تأثیر گذاشت و با خیالی آسوده در دسامبر ۱۹۲۳ همراه با همسرش یونان را ترک کرد. این زوج سلطنتی در بخارست مستقر شدند و در
ترک کرد. این زوج سلطنتی در بخارست مستقر شدند و در ۲۵ مارس ۱۹۲۴، با انحلال سلطنت یونان، جرج از سلطنت برکنار شد. در رومانی، رابطه الیزابت و جرج رو به وخامت گذاشت و آن‌ها در سال ۱۹۳۵ از یکدیگر جدا شدند. او که رابطه نزدیکی با برادرش کارول دوم داشت، ثروت قابل توجهی به دست آورد که بخشی از آن به دلیل توصیه‌های مالی معشوقش، بانکدار الکساندرو اسکاناوی، بود. پس از درگذشت مادرش در سال ۱۹۳۸ و کناره‌گیری شاه کارول دوم در سال ۱۹۴۰، الیزابت نقش بانوی اول رومانی را بر عهده گرفت. در پایان جنگ جهانی دوم، او ارتباط نزدیکی با
گرفت. در پایان جنگ جهانی دوم، او ارتباط نزدیکی با حزب کمونیست رومانی برقرار کرد و آشکارا علیه برادرزاده‌اش، شاه جوان میهای یکم توطئه کرد و لقب «عمه سرخ» را گرفت. با این حال، ارتباطش با کمونیست‌ها مانع از اخراج او از کشور در سال ۱۹۴۷، پس از اعلام جمهوری سوسیالیستی رومانی نشد. الیزابت به سوئیس و سپس به کن (فرانسه) در جنوب فرانسه نقل مکان کرد. او با مارک فاورات، هنرمندی که تقریباً سی سال از او جوان‌تر بود، رابطه عاشقانه‌ای داشت و درست پیش از مرگش در سال ۱۹۵۶ او را به فرزندخواندگی پذیرفت. سال‌های اولیه. دومین