payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در دینامیک سیالات، سلول هَمرَفتی () پدیده‌ای است که زمانی رخ می‌دهد که اختلاف چگالی در یک توده مایع یا گاز وجود داشته باشد. این اختلاف چگالی باعث شکل‌گیری همرفتهای صعودی و/یا نزولی می‌شود که ویژگی‌های اصلی یک سلول همرفتی هستند. وقتی حجمی از مایع گرم شود، منبسط شده و چگالی آن کاهش می‌یابد و بنابراین نسبت به مایع اطراف شناورتر می‌شود. بخش سردتر و چگال‌تر مایع به پایین حرکت می‌کند و زیر مایع گرم‌تر و کم‌چگال‌تر قرار می‌گیرد و این امر باعث صعود مایع گرم می‌شود. این حرکت همرفت نامیده می‌شود و توده متحرک مایع
این حرکت همرفت نامیده می‌شود و توده متحرک مایع به‌عنوان یک "سلول همرفتی" شناخته می‌شود. این نوع خاص از همرفت، که در آن یک لایه افقی مایع از زیر گرم می‌شود، به همرفت ریلی–بنارد معروف است. همرفت معمولاً نیازمند یک میدان گرانشی است، اما در آزمایش‌های میکروگرانش، همرفت حرارتی بدون اثرات گرانشی نیز مشاهده شده است. سیالات به‌طور کلی به‌عنوان موادی شناخته می‌شوند که خاصیت دینامیک سیالات را نشان می‌دهند؛ اما این رفتار منحصر به مایعات نیست. ویژگی‌های سیالیت همچنین در گازها و حتی جامدات ذره‌ای (مانند شن، سنگریزه و
در گازها و حتی جامدات ذره‌ای (مانند شن، سنگریزه و اشیای بزرگ‌تر در سنگ‌لغزش) قابل مشاهده است. سلول همرفتی در تشکیل ابرها و آزادسازی و انتقال انرژی آنها قابل توجه است. هوا هنگام حرکت در سطح زمین گرما جذب کرده، چگالی خود را کاهش داده و به سمت جو بالا می‌رود. در جو، که فشار هوا پایین‌تر است، نمی‌تواند به اندازه ارتفاع پایین‌تر مایع نگه دارد، بنابراین هوای مرطوب خود را آزاد کرده و باران تولید می‌کند. در این فرایند، هوای گرم خنک می‌شود؛ چگالی آن افزایش می‌یابد و به سمت زمین سقوط می‌کند و چرخه تکرار می‌شود.
و به سمت زمین سقوط می‌کند و چرخه تکرار می‌شود. سلول‌های همرفتی می‌توانند در هر مایعی شکل بگیرند، از جمله جو زمین (جایی که به آنها سلول هادلی گفته می‌شود)، آب جوشان، سوپ (جایی که سلول‌ها را می‌توان با ذراتی که حمل می‌کنند، مانند دانه‌های برنج، شناسایی کرد)، اقیانوس یا سطح خورشید. اندازه سلول‌های همرفتی عمدتاً به ویژگی‌های سیال بستگی دارد. سلول‌های همرفتی حتی زمانی که گرمایش سیال یکنواخت است نیز می‌توانند رخ دهند. فرایند. یک توده صعودی سیال معمولاً زمانی گرمای خود را از دست می‌دهد که با سطحی سرد مواجه شود،
خود را از دست می‌دهد که با سطحی سرد مواجه شود، با مایع سردتر از طریق تبادل مستقیم تبادل گرما کند یا، در مثال جو زمین، زمانی که گرما تابش می‌کند. در نقطه‌ای، سیال چگال‌تر از سیال زیرین می‌شود، که همچنان در حال صعود است. از آنجا که نمی‌تواند از میان سیال صعودکننده پایین برود، به یک سمت حرکت می‌کند. در فاصله‌ای، نیروی نزولی آن بر نیروی صعودی زیرین غلبه کرده و سیال شروع به پایین آمدن می‌کند. با پایین آمدن، از طریق تماس سطحی یا رسانایی دوباره گرم شده و چرخه تکرار می‌شود. در تروپوسفر زمین. رعد و برق. هوای گرم
می‌شود. در تروپوسفر زمین. رعد و برق. هوای گرم چگالی کمتری نسبت به هوای سرد دارد، بنابراین هوای گرم در هوای سردتر بالا می‌رود، مشابه بالون هوای گرم. ابرها زمانی شکل می‌گیرند که هوای نسبتاً گرم‌تر حامل رطوبت در هوای سردتر بالا می‌رود. هنگامی که هوای مرطوب بالا می‌رود، خنک می‌شود و باعث می‌شود مقداری از بخار آب در بسته هوای صعودی میعان کند. وقتی رطوبت میعان می‌یابد، انرژی‌ای آزاد می‌شود که به گرمای نهان تبخیر معروف است و باعث می‌شود بسته هوای صعودکننده نسبت به هوای اطراف خود کمتر خنک شود، و صعود ابر ادامه
به هوای اطراف خود کمتر خنک شود، و صعود ابر ادامه پیدا می‌کند. اگر ناپایداری کافی در جو وجود داشته باشد، این فرایند آنقدر ادامه می‌یابد که ابر کومه‌ای بارا (کومولونیمبوس) شکل بگیرد، که از رعد و برق و آذرخش پشتیبانی می‌کند. به‌طور کلی، رعد و برق به سه شرط برای شکل‌گیری نیاز دارد: رطوبت، یک توده هوای ناپایدار و یک نیروی بالا برنده (گرما). تمامی رعدوبرق‌ها، بدون توجه به نوعشان، سه مرحله را طی می‌کنند: «مرحله رشد»، «مرحله بلوغ» و «مرحله فرسایش». میانگین قطر یک طوفان تندری است. بسته به شرایط جوی موجود، این سه
طوفان تندری است. بسته به شرایط جوی موجود، این سه مرحله به‌طور متوسط در مدت ۳۰ دقیقه کامل می‌شوند. فرآیندهای بی‌دررو. گرمای ناشی از فشرده شدن هوای نزولی مسئول پدیده‌های زمستانی نظیر باد شینوک (در آمریکای شمالی غربی) یا گرم‌باد (در آلپ) است. درون خورشید. نورسپهر خورشید از سلول‌های همرفتی به نام «دانه خورشیدی» تشکیل شده است که ستون‌های صعودی پلاسمای فوق‌گرم (۵٬۸۰۰ درجه سانتی‌گراد) هستند که به‌طور میانگین ۱٬۰۰۰ کیلومتر قطر دارند. پلاسما هنگام صعود سرد می‌شود و در فضاهای باریک بین دانه‌ها پایین می‌آید.
پروتکل کلاینت به احراز هویت کننده (CTAP) یا X.1278، امکان تعامل بین یک احراز هویت‌کننده (Authenticator) قابل جابجایی و تحت کنترل کاربر (مانند گوشی هوشمند یا کلید امنیتی سخت‌افزاری) و یک پلتفرم مشتری مانند لپ‌تاپ را فراهم می‌کند. استاندارد. CTAP مکمل استاندارد احراز هویت وب (WebAuthn) است که توسط کنسرسیوم وب جهانی (W3C) منتشر شده است. WebAuthn و CTAP، خروجی‌های اصلی پروژه FIDO2 هستند که تلاشی مشترک بین اتحادیه فایدو (FIDO Alliance) و W3C است. پروتکل CTAP بر اساس کارهای قبلی اتحادیه فایدو، به‌ویژه استاندارد
اساس کارهای قبلی اتحادیه فایدو، به‌ویژه استاندارد احراز هویت Universal 2nd Factor (U2F) بنا شده است. به‌طور خاص، استاندارد پیشنهادی FIDO U2F 1.2 (11 ژوئیه ۲۰۱۷) نقطهٔ شروع برای استاندارد پیشنهادی CTAP بود و آخرین نسخه آن که ۲٫۰ نام دارد در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۹ منتشر شد. نسخهٔ جدیدتر ۲٫۲ هم‌اکنون به‌عنوان “Review Draft Specification” منتشر شده است. مشخصات CTAP به دو نسخه از پروتکل‌ها اشاره دارد: پروتکل CTAP1/U2F و پروتکل CTAP2. یک احراز هویت‌کننده که پروتکل CTAP2 را پیاده‌سازی می‌کند، به‌عنوان یک احراز هویت‌کننده
پیاده‌سازی می‌کند، به‌عنوان یک احراز هویت‌کننده FIDO2 شناخته می‌شود (که به‌عنوان WebAuthn authenticator نیز شناخته می‌شود). اگر همان احراز هویت‌کننده همچنین CTAP1/U2F را نیز پیاده‌سازی کند، با U2F سازگاری معکوس دارد. پروتکل از فرمت سریال‌سازی داده‌های باینری CBORاستفاده می‌کند. این استاندارد به‌عنوان توصیه‌نامه ITU-T X.1278 پذیرفته شده است.
ماهنامه دخترانه نوزاکی کون مجموعه مانگا چهار پانلی ژاپنی نوشته و تصویرگری ایزومی تسوباکی است که از اوت ۲۰۱۱ در حال انتشار است و تاکنون تا شانزده جلد منتشر شده است. همچنین مجموعه تلویزیونی انیمه ساخته استودیو دوجا کوبو از جولای تا سپتامبر ۲۰۱۴ پخش شد. داستان. چیو ساکورا، دانش‌آموز دبیرستانی، عاشق هم مدرسه‌ای خود اومتارو نوزاکی است. وقتی او به او اعتراف می‌کند که دوستش دارد، او را با یک طرفدار اشتباه می‌گیرد و به او امضا می‌دهد. وقتی می‌گوید می‌خواهد با او باشد، او را به خانه‌اش دعوت می‌کند و از او برای
باشد، او را به خانه‌اش دعوت می‌کند و از او برای نقاشی‌ها کمک می‌گیرد. ساکورا متوجه می‌شود که نوزاکی در واقع یک هنرمند مشهور مانگای ژانر شوجو است که با نام مستعار ساکیکو یومنو فعالیت می‌کند. او قبول می‌کند که دستیار او باشد تا به او نزدیک شود. همان‌طور که آنها بر روی مانگای او کار می‌کنند، با همکلاسی‌های دیگری روبرو می‌شوند که به آنها کمک می‌کنند و الهام بخش داستان می‌شوند.
در فلسفه و علوم اعصاب، عصب‌شناسی اخلاق به مطالعه پیرامون ارتباط متقابل علوم اعصاب و اخلاق می‌پردازد.اخلاق در علوم اعصاب به تأثیرات اخلاقی، قانونی و اجتماعی این حوزه می‌پردازد، از جمله اینکه چگونه فناوری‌های مرتبط با علوم اعصاب می‌توانند برای پیش‌بینی یا تغییر رفتار انسان به کار گرفته شوند و همچنین به پیامدهای درک مکانیکی عملکرد مغز برای جامعه. این حوزه تلاش می‌کند دانش علوم اعصاب را با تفکر اخلاقی و اجتماعی تلفیق کند. برخی از مسائل در حوزه اخلاق علوم اعصاب تفاوت اساسی با چالش‌های موجود در اخلاق زیستی
تفاوت اساسی با چالش‌های موجود در اخلاق زیستی ندارند. اما برخی دیگر به‌طور ویژه به اخلاق علوم اعصاب اختصاص دارند، زیرا مغز به‌عنوان ارگان اصلی ذهن، تأثیرات قابل‌توجهی بر مسائل فلسفی گسترده‌تر مانند ماهیت اراده آزاد، مسئولیت اخلاقی، خودفریبی و هویت شخصی دارد. نمونه‌هایی از موضوعات مرتبط با اخلاق علوم اعصاب در ادامه این مقاله آورده شده‌اند. منشأ اصطلاح «اخلاق علوم اعصاب» موضوع بحث برخی نویسندگان بوده است. ریس و رز معتقدند که «اخلاق علوم اعصاب» نوواژه‌ای است که در ابتدای قرن ۲۱، عمدتاً از طریق ارتباطات شفاهی و
در ابتدای قرن ۲۱، عمدتاً از طریق ارتباطات شفاهی و نوشتاری فیلسوفان و اخلاق‌شناسان پدید آمده است. به گفته راسین (۲۰۱۰)، این اصطلاح نخستین‌بار در سال ۱۹۷۳ توسط پزشک هاروارد، آنلیز آ. پونتیوس، در مقاله‌ای با عنوان «اخلاق علوم اعصاب در مورد 'راه رفتن' نوزادان» در مجله "Perceptual and Motor Skills" مطرح شد. این نویسنده در سال ۱۹۹۳ دوباره این اصطلاح را در مقاله‌ای برای مجله "Psychological Report" مطرح کرد که اغلب به اشتباه به‌عنوان اولین استفاده از این واژه شناخته می‌شود. پیش از سال ۱۹۹۳، عصب‌شناس آمریکایی،
می‌شود. پیش از سال ۱۹۹۳، عصب‌شناس آمریکایی، رونالد کرنفورد، این اصطلاح را در سال ۱۹۸۹ به کار برده بود. ایلز (۲۰۰۳) استفاده‌هایی از این واژه را در مقالات علمی مربوط به سال‌های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۱ ثبت کرده است. نویسنده ویلیام سفایر در سال ۲۰۰۲ با تعریف این واژه به‌عنوان «بررسی درست و نادرست، خوب و بد در مورد درمان، بهبود، مداخله ناخواسته و دست‌کاری نگران‌کننده مغز انسان» معنای کنونی آن را رایج کرد. دو دسته مسئله. اخلاق علوم اعصاب شامل تمام جنبه‌هایی است که پیشرفت‌های علوم اعصاب پایه و بالینی با مسائل اجتماعی و
علوم اعصاب پایه و بالینی با مسائل اجتماعی و اخلاقی تلاقی پیدا می‌کنند. این حوزه به قدری نوپاست که هر تلاشی برای تعریف دقیق دامنه و محدودیت‌های آن در حال حاضر، به احتمال زیاد در آینده و با پیشرفت علوم اعصاب و آشکار شدن پیامدهای آن، نادرست از آب درخواهد آمد. با این حال، در حال حاضر می‌توان دو دسته کلی از مسائل اخلاقی در علوم اعصاب را تشخیص داد: دسته‌ای که از آنچه می‌توانیم انجام دهیم ناشی می‌شوند و دسته‌ای که از آنچه می‌دانیم برمی‌خیزند. در دسته نخست، مسائل اخلاقی ناشی از پیشرفت‌هایی مانند تصویربرداری عصبی
اخلاقی ناشی از پیشرفت‌هایی مانند تصویربرداری عصبی عملکردی، روان‌داروشناسی، کاشت‌های مغزی (ایمپلنت‌ها) و رابط‌های مغز و ماشین قرار می‌گیرند. در دسته دوم، مسائل اخلاقی مرتبط با درک فزاینده ما از مبانی عصبی رفتار، شخصیت، آگاهی و حالت‌های تعالی معنوی جای می‌گیرند. پیشینه تاریخی و پیامدهای اخلاق علوم اعصاب. جوامع ابتدایی عمدتاً فاقد نظامی در زمینه اخلاق علوم اعصاب بودند تا بتوانند در مواجهه با مشکلاتی مانند بیماری‌های روانی و خشونت که با پیشرفت تمدن شدت می‌یافت، هدایت شوند. سوراخ‌کاری جمجمه (تِرِپاناسیون) مسیری
هدایت شوند. سوراخ‌کاری جمجمه (تِرِپاناسیون) مسیری پیچیده را طی کرد تا به «جراحی روانی» منتهی شود. در نیمه نخست قرن بیستم، پژوهش‌های علوم اعصاب پایه و جراحی روانی به‌طور همزمان پیشرفت کردند، اما اخلاق علوم اعصاب از علم و فناوری عقب ماند؛ به نحوی که تنها در حکومت‌های اقتدارگرا، بلکه حتی در جوامع مدرن و حکومت‌های دموکراتیک، علیرغم ادعاهای مربوط به «پیشرفت» اجتماعی در اخلاق پزشکی نتوانسته است همگام با پیشرفت فناوری حرکت کند، . اخلاق همچنان در مقابله با مشکلات بیماری‌های روانی که با خشونت انسانی مرتبط است، از
بیماری‌های روانی که با خشونت انسانی مرتبط است، از علم عقب‌تر است. خشونت «بیمارگونه» و بی‌دلیل همچنان پابرجاست و هر روز به ما یادآوری می‌کند که تمدن فقط یک گام با بازگشت به بربریت فاصله دارد. اخلاق علوم اعصاب (نورواخلاق) باید با پیشرفت‌های پژوهش‌های علوم اعصاب همگام شود و در مواجهه با این چالش، از دستورات تحمیلی دولت‌ها جدا بماند. نویسنده معاصری که به تاریخ جراحی روانی در ارتباط با اخلاق علوم اعصاب پرداخته است، چنین نتیجه‌گیری می‌کند: «درس‌های تاریخ به‌خوبی نشان می‌دهند که هر جا دولت تلاش کرده تا اخلاق
نشان می‌دهند که هر جا دولت تلاش کرده تا اخلاق پزشکی را تغییر داده و اخلاق زیستی بوروکراتیک را تحمیل کند، نتایج اغلب به تضعیف مراقبت‌های پزشکی و پژوهش‌ها منجر شده است. در قرن بیستم، چه در اتحاد جماهیر شوروی کمونیستی و چه در آلمان نازی، پزشکی پس از آنکه این نظام‌های اقتدارگرا اخلاق حرفه پزشکی را فاسد کردند و آن را به سطحی بی‌سابقه از بربریت کشاندند، دچار پسرفت شد. سقوط تاریک روان‌پزشکان شوروی و پزشکان نازی به بربریت نتیجه همکاری آگاهانه پزشکان با دولت‌های توتالیتر بود؛ به‌ظاهر به نام «خیر جمعی»، اما به بهای
بود؛ به‌ظاهر به نام «خیر جمعی»، اما به بهای آسیب رساندن به بیمارهایشان.» این نکته باید هنگام تدوین دستورالعمل‌های جدید در پژوهش‌های علوم اعصاب و اخلاق زیستی به‌خوبی مدنظر قرار گیرد. موضوعات کلیدی. عصب‌شناسی اخلاق طیف گسترده‌ای از مسائل را در بر می‌گیرد که تنها می‌توان به نمونه‌هایی از آن‌ها در اینجا اشاره کرد. برخی از این مسائل ارتباط نزدیکی با اخلاق زیست‌پزشکی سنتی دارند، زیرا نسخه‌های مختلفی از این چالش‌ها ممکن است در ارتباط با سایر سیستم‌های بدنی به جز مغز نیز مطرح شوند. به عنوان مثال، چگونه باید با
مغز نیز مطرح شوند. به عنوان مثال، چگونه باید با یافته‌های اتفاقی برخورد کرد، زمانی که یک فرد پژوهشی که گمان می‌رود سالم است، برای تحقیقات علوم اعصاب اسکن می‌شود و این اسکن وجود یک ناهنجاری را نشان می‌دهد؟ یا داروهایی که برای افزایش عملکرد طبیعی مغز استفاده می‌شوند، چقدر ایمن هستند؟ این‌ها مسائل عصب‌اخلاقی‌ای هستند که در اخلاق زیست‌پزشکی سنتی نیز سوابق روشنی دارند. این مسائل حائز اهمیت‌اند و خوشبختانه می‌توانیم از تجربیات جامعه با سوابق مشابه برای تعیین بهترین راهکارها در موارد فعلی بهره بگیریم. در مقابل،
راهکارها در موارد فعلی بهره بگیریم. در مقابل، بسیاری از مسائل عصب‌اخلاقی حداقل تا حدی جدید هستند و این موضوع به جذابیت فکری این حوزه کمک می‌کند. این مسائل نسبتاً نوظهور ما را وادار می‌کنند که درباره رابطه ذهن و مغز و پیامدهای اخلاقی آن تأمل کنیم. مداخلات مغزی. اخلاقیات ارتقای عصب‌شناختی، یعنی استفاده از داروها و مداخلات مغزی دیگر برای ارتقای افراد عادی به حالتی «بهتر از طبیعی»، نمونه‌ای از مسائل عصب‌اخلاقی است که جنبه‌های آشنا و جدید را با یکدیگر ترکیب می‌کند. از یک سو، می‌توانیم از مطالعات پیشین اخلاق
از یک سو، می‌توانیم از مطالعات پیشین اخلاق زیستی در زمینه ارتقای فیزیکی بهره بگیریم، مانند دوپینگ برای افزایش قدرت در ورزش‌ها و استفاده از هورمون رشد انسانی برای پسران کوتاه‌قدی که از نظر پزشکی طبیعی هستند. از سوی دیگر، مسائل اخلاقی نسبتاً جدیدی در ارتباط با ارتقای مغز مطرح می‌شود، زیرا این مداخلات بر نحوه تفکر و احساس افراد تأثیر می‌گذارند و مسائل تازه‌ای مانند «آزادی شناختی» را پیش می‌کشند. نقش روزافزون روان‌داروشناسی در زندگی روزمره نیز مسائل اخلاقی متعددی را به همراه دارد؛ از جمله تأثیر تبلیغات دارویی
را به همراه دارد؛ از جمله تأثیر تبلیغات دارویی بر تصورات ما از سلامت روان و حالت طبیعی، و حس تغییرپذیر هویت شخصی که به دلیل آنچه پیتر دی. کریمر آن را «روان‌داروشناسی زیبایی» نامیده، ایجاد می‌شود. روش‌های غیردارویی برای تغییر عملکرد مغز نیز در حال تجربه دوره‌ای از پیشرفت سریع هستند. بازگشت روان‌جراحی برای درمان بیماری‌های روانی مقاوم به دارو و ظهور درمان‌های امیدوارکننده برای بیماری‌های عصبی و روانی بر اساس تحریک عمقی مغز و همچنین روش‌های نسبتاً غیرتهاجمی تحریک فراجمجمه‌ای، نمونه‌هایی از این پیشرفت‌ها
تحریک فراجمجمه‌ای، نمونه‌هایی از این پیشرفت‌ها هستند. تحقیقات درباره رابط‌های مغز و ماشین عمدتاً در مرحله پیش‌بالینی قرار دارند، اما نویدبخش کنترل رایانه‌ها و ربات‌ها از طریق فکر برای بیماران فلج هستند. تاریخ تاسف‌بار لوبوتومی پیشانی به ما یادآوری می‌کند که تغییرات دائمی در مغز نمی‌توانند به سادگی انجام شوند. اگرچه مداخلات مغزی غیردارویی صرفاً با اهداف درمانی انجام می‌شوند، ارتش ایالات متحده تحقیقاتی را در این زمینه و به طور خاص در استفاده از تحریک مستقیم الکتریکی فراجمجمه‌ای حمایت می‌کند که احتمالاً هدف
الکتریکی فراجمجمه‌ای حمایت می‌کند که احتمالاً هدف آن افزایش توانایی‌های سربازان است. تصویربرداری عصبی. علاوه بر مسائل مهمی مانند ایمنی و یافته‌های اتفاقی که پیش‌تر ذکر شد، توانایی بی‌سابقه و به‌سرعت در حال پیشرفت برای ارتباط دادن فعالیت‌های مغزی با حالت‌ها و ویژگی‌های روان‌شناختی، پرسش‌های اخلاقی تازه‌ای را مطرح کرده است. یکی از کاربردهای جدید و پرگفتگو در این حوزه، استفاده از همبستگی بین فعالیت مغزی و دروغ‌گویی است. این مفهوم را می‌توان در چارچوب دستگاه دروغ‌سنج بررسی کرد؛ بدین معنا که دانشمندان با
دروغ‌سنج بررسی کرد؛ بدین معنا که دانشمندان با استفاده از تصویربرداری مغزی، بخش‌هایی از مغز را که در هنگام فریب فعال می‌شوند، مطالعه می‌کنند. گروه‌های تحقیقاتی مختلف، همبستگی‌هایی میان fMRI و دروغ‌گویی در وظایف آزمایشگاهی شناسایی کرده‌اند. با وجود تردید بسیاری از متخصصان، این تکنیک پیش از اثبات قطعی علمی، به‌صورت تجاری عرضه شده است.کاربرد عملی‌تر تصویربرداری مغزی در «بازاریابی عصبی» دیده می‌شود، که در آن واکنش‌های آگاهانه یا ناخودآگاه افراد به محصولات خاص به‌ظاهر قابل اندازه‌گیری است. پژوهشگران همچنین به
به‌ظاهر قابل اندازه‌گیری است. پژوهشگران همچنین به دنبال همبستگی‌های تصویربرداری مغزی با طیف گسترده‌ای از ویژگی‌های روان‌شناختی، از جمله شخصیت، هوش، آسیب‌پذیری‌های سلامت روان، نگرش‌ها نسبت به گروه‌های قومی خاص و گرایش به ارتکاب جرائم خشن هستند. برای مثال، نگرش‌های ناخودآگاه نژادی ممکن است در فعالیت مغزی منعکس شوند. این قابلیت‌های واقعی یا بالقوه تصویربرداری مغزی مسائل اخلاقی متعددی را ایجاد می‌کنند. یکی از مهم‌ترین دغدغه‌ها، مسئله حریم خصوصی است. برای مثال، کارفرمایان، بازاریابان و دولت‌ها علاقه‌مند به
کارفرمایان، بازاریابان و دولت‌ها علاقه‌مند به دانستن توانایی‌ها، شخصیت، صداقت و دیگر محتوای ذهنی افراد هستند. این موضوع سوالاتی را در مورد چگونگی و زمان تضمین حریم خصوصی ذهن انسان مطرح می‌کند. مشکل اخلاقی دیگر این است که اسکن‌های مغزی اغلب به‌عنوان ابزارهایی دقیق‌تر و عینی‌تر از آنچه واقعاً هستند، تلقی می‌شوند. مراحل متعدد پردازش سیگنال، تحلیل آماری و تفسیر، فعالیت مغزی تصویرشده را از ویژگی‌ها و حالت‌های روان‌شناختی استنباط‌شده جدا می‌کند. این خطر وجود دارد که عموم مردم (از جمله قضات، هیئت‌های منصفه،
دارد که عموم مردم (از جمله قضات، هیئت‌های منصفه، کارفرمایان و شرکت‌های بیمه) این پیچیدگی‌ها را نادیده بگیرند و تصاویر مغزی را به‌عنوان حقیقتی بی‌چون‌وچرا تلقی کنند. یک سوءتفاهم مرتبط با این موضوع، «عصب‌واقع‌گرایی» (neuro-realism) نامیده می‌شود. به‌بیان ساده، این طرز فکر می‌گوید چیزی واقعی است، چون می‌توان آن را با تجهیزات الکترونیکی اندازه‌گیری کرد. به‌عنوان مثال، فردی که ادعا می‌کند دچار درد، کاهش میل جنسی یا احساسات ناخوشایند است، تنها زمانی «واقعاً» بیمار تلقی می‌شود که این علائم در اسکن مغزی تایید
بیمار تلقی می‌شود که این علائم در اسکن مغزی تایید شوند، و در صورت عدم وجود چنین همبستگی‌هایی، سالم یا طبیعی به‌حساب می‌آید. مثال‌هایی مانند وجود «اندام‌های خیالی» ناتوانی این رویکرد را نشان می‌دهند. تنوع شناختی. پارادایم "تنوع عصبی" چارچوبی برای درک عملکرد مغز انسان است که تنوع در پردازش حسی، توانایی‌های حرکتی، اضطراب اجتماعی، شناخت و تمرکز را به‌عنوان تفاوت‌های زیست‌شناختی عصبی در نظر می‌گیرد. این تنوع در طیفی از تفاوت‌های عصبی-شناختی قرار می‌گیرد. پارادایم تنوع عصبی بر این باور است که تنوع در شناخت، بخشی
تنوع عصبی بر این باور است که تنوع در شناخت، بخشی از ویژگی‌های انسانی است و برخی از تفاوت‌های عصبی که معمولاً به‌عنوان اختلال طبقه‌بندی می‌شوند—مانند اوتیسم—تفاوت‌هایی هستند که شامل نقاط قوت و ضعف و همچنین ناتوانی‌هایی می‌شوند که لزوماً پاتولوژیک نیستند. افرادی که در محدوده متوسط عملکرد و تفکر قرار دارند، به‌عنوان افراد "عصب‌معمول" (Neurotypical) شناخته می‌شوند. به‌طور کلی، "تنوع شناختی"—یا «محدوده بهینه‌ای از تنوع»—به‌عنوان عاملی بسیار ارزشمند شناخته شده است. فناوری‌های علمی مانند ویرایش ژن ممکن است مسائل
فناوری‌های علمی مانند ویرایش ژن ممکن است مسائل اخلاقی مرتبطی را به همراه داشته باشند. همچنین گمانه‌زنی‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه فناوری‌های ارتقای شناختی (Cognitive Enhancement Technologies یا CETs) می‌توانند تنوع شناختی در سطح جمعیت را افزایش دهند، زیرا افراد مختلف ممکن است جنبه‌های متفاوتی از توانایی‌های شناختی خود را برای ارتقا انتخاب کنند. "ارتقای اخلاقی" نیز یکی از موضوعات مهم در حوزه عصب‌اخلاق است. اختلالات هوشیاری. بیمارانی که در وضعیت کما، حالت نباتی یا حالت حداقل هوشیاری هستند، چالش‌های اخلاقی
یا حالت حداقل هوشیاری هستند، چالش‌های اخلاقی متعددی را ایجاد می‌کنند. این بیماران قادر به پاسخ‌گویی نیستند و ارزیابی نیازهای آن‌ها تنها از طریق دیدگاه شخص ثالث ممکن است. آن‌ها نمی‌توانند میزان درد، کیفیت زندگی، یا ترجیحات خود در پایان زندگی را بیان کنند. پیشرفت‌های علوم اعصاب و تصویربرداری مغزی این امکان را فراهم کرده است که فعالیت مغزی این بیماران به‌طور دقیق‌تری بررسی شود. یافته‌های اخیر از مطالعات با استفاده از تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI) دیدگاه ما نسبت به بیماران نباتی را تغییر داده است.
ما نسبت به بیماران نباتی را تغییر داده است. این تصاویر نشان داده‌اند که جنبه‌هایی از پردازش احساسی، درک زبان، و حتی آگاهی ممکن است در بیمارانی که رفتارشان حالت نباتی را نشان می‌دهد، حفظ شده باشد. اگر این موضوع صحت داشته باشد، غیر اخلاقی است که یک شخص ثالث درباره زندگی و آینده این بیماران تصمیم‌گیری کند. برای مثال، تعریف مرگ یکی از مسائل پیچیده در بیماران با آسیب‌های شدید مغزی است. تصمیم‌گیری برای قطع مراقبت‌های حیاتی این بیماران می‌تواند بر اساس ارزیابی‌های نامطمئن از میزان آگاهی آن‌ها صورت گیرد.
نامطمئن از میزان آگاهی آن‌ها صورت گیرد. گزارش‌هایی از مواردی وجود داشته که بیماران در حالت نباتی پایدار به شکل غیرمنتظره‌ای بهبود یافته‌اند. این مسئله پرسش اخلاقی درباره قطع زودهنگام مراقبت‌ها توسط پزشکان را مطرح می‌کند. امید می‌رود که فناوری‌های تصویربرداری عصبی در آینده بتوانند به ما در تعریف دقیق این حالات مختلف هوشیاری کمک کنند و امکان برقراری ارتباط با بیماران در حالت نباتی را به شکلی که تاکنون ممکن نبوده، فراهم سازند. انتقال بالینی این فناوری‌های پیشرفته برای مدیریت پزشکی این بیماران چالش‌برانگیز، از
برای مدیریت پزشکی این بیماران چالش‌برانگیز، از اهمیت حیاتی برخوردار است. در این شرایط، علوم اعصاب نه تنها مسائل اخلاقی جدیدی را آشکار کرده، بلکه راه‌حل‌های بالقوه‌ای نیز ارائه داده است. علوم اعصاب و اراده آزاد. عصب‌اخلاق شامل مسائل اخلاقی‌ای می‌شود که علوم اعصاب در رابطه با درک ما از جهان و جایگاه خود در آن ایجاد می‌کند. برای مثال، اگر تمام اعمال ما ناشی از فرآیندهای فیزیکی مغز باشد—که خود محصول ژن‌ها و تجربیات زندگی ما هستند—چگونه می‌توان ما را مسئول اعمالمان دانست؟ در نظام حقوقی ایالات متحده، یک جرم
دانست؟ در نظام حقوقی ایالات متحده، یک جرم مستلزم وجود «عمل مجرمانه» و «ذهن مجرم» است. با افزایش استفاده از ارزیابی‌های روان‌پزشکی عصبی در سیستم عدالت کیفری و پیشرفت فناوری‌های تصویربرداری عصبی که امکان مشاهده مستقیم‌تر آسیب‌های مغزی را فراهم می‌آورند، برخی پژوهشگران هشدار داده‌اند که این پیشرفت‌ها می‌تواند به عدم توانایی در مسئول شناختن افراد برای اعمالشان منجر شود. به این ترتیب، شواهد تصویربرداری عصبی ممکن است نشان دهند که اراده آزاد وجود ندارد و هر عملی که یک فرد انجام می‌دهد، صرفاً نتیجه‌ای از اعمال
که یک فرد انجام می‌دهد، صرفاً نتیجه‌ای از اعمال گذشته و تکانه‌های زیستی است که از کنترل ما خارج‌اند. یکی از مسائل محوری در عصب‌اخلاق این است که آیا و چگونه "خودمختاری فردی" با اخلاق علوم اعصاب سازگار است و مسئولیت دانشمندان علوم اعصاب نسبت به جامعه و دولت چیست. با این حال، در مورد این که آیا خودمختاری مستلزم مفهوم «اراده آزاد» است یا اینکه یک اصل «اخلاقی-سیاسی» جدا از معماهای متافیزیکی است، بحث‌هایی وجود دارد.
جریان تاجی ()، که به آن‌ها جریان کلاه‌خودی () نیز گفته می‌شود، ساختارهایی کشیده و نوک‌تیزمانند در تاج خورشید هستند که اغلب در تصاویری که با دستگاه‌های تاج‌نگار نور سفید یا هنگام خورشیدگرفتگی ثبت می‌شوند، دیده می‌شوند. این ساختارها حلقه‌های بسته مغناطیسی هستند که بالای مرز بین نواحی با قطب‌های مغناطیسی مخالف در سطح خورشید قرار دارند. باد خورشیدی این حلقه‌ها را کشیده و به نوک‌های تیزی تبدیل می‌کند که می‌توانند تا یک شعاع خورشیدی یا بیشتر به داخل تاج خورشید گسترش یابند. در زمان حداقل فعالیت خورشیدی، جریان‌های
یابند. در زمان حداقل فعالیت خورشیدی، جریان‌های تاجی نزدیک‌تر به استوای خورشیدی قرار دارند، اما در زمان حداکثر فعالیت خورشیدی، به‌صورت متقارن‌تر در اطراف خورشید توزیع می‌شوند. ساختار. جریان‌های تاجی پایه‌هایی نوک‌تیز دارند که به‌صورت شعاعی از خورشید به بیرون باریک می‌شوند و ساقه‌های بلندی را تشکیل می‌دهند. این پایه‌ها معمولاً تا ۱٫۵ شعاع خورشیدی از سطح خورشید امتداد دارند، در حالی که ساقه‌ها که توسط باد خورشیدی کشیده می‌شوند، می‌توانند تا چندین شعاع خورشیدی گسترش یابند. جریان‌های تاجی توسط میدان‌های
گسترش یابند. جریان‌های تاجی توسط میدان‌های مغناطیسی بسته شکل می‌گیرند و در بالای مرزهایی که قطب‌های مغناطیسی مخالف را جدا می‌کنند، در نورسپهر خورشید قرار دارند. ساقه‌های باریک آن‌ها از میدان‌های مغناطیسی مخالف تشکیل شده‌اند که لایه‌های جریانی ایجاد می‌کنند. میدان‌های مغناطیسی باز و مخالفی که به حفره تاج خورشیدی در قسمت‌های پایین‌تر تاج متصل هستند، این ساقه‌ها را احاطه کرده‌اند. درخشش نور سفید جریان‌های تاجی به دلیل چگالی بالای الکترون‌های پلاسمای محدود شده نسبت به تاج اطراف است. نور نورسپهر با پراکندگی
نسبت به تاج اطراف است. نور نورسپهر با پراکندگی تامسون از این الکترون‌ها پراکنده می‌شود و شدت نور پراکنده شده به تعداد الکترون‌ها در امتداد خط دید ناظر بستگی دارد. گاهی اوقات حباب‌های کوچک پلاسما یا «پلاسمائیدها» از نوک جریان‌های تاجی آزاد می‌شوند و این یکی از منابع جزء کندتر باد خورشیدی است. چرخه خورشیدی. در حوالی کمینه خورشیدی، که نقطه حداقل فعالیت خورشیدی در طول چرخه خورشیدی ۱۱ ساله است، جریان‌های تاجی معمولاً در نزدیکی استوای خورشیدی و در ناحیه‌ای موسوم به «کمربند جریان‌ها» قرار دارند. در همین زمان،
به «کمربند جریان‌ها» قرار دارند. در همین زمان، حفره‌های بزرگ تاجی در قطب‌ها حضور دارند. با افزایش فعالیت خورشیدی در نزدیکی بیشینه خورشیدی، جریان‌های تاجی به‌صورت متقارن‌تر در اطراف خورشید ظاهر می‌شوند. نقش در فوران جرم تاجی. با فوران یک جرم تاجی (CME)، جریان تاجی بالایی تغییر شکل داده و به لبه جلویی CME تبدیل می‌شود. به‌طور مشابه، حفره جریان تاجی به حفره CME و برجستگی جریان تاجی به هسته CME تبدیل می‌شود. جریان‌های شبه‌تاجی. ساختارهایی در تاج خورشید که مشابه جریان‌های تاجی هستند اما به حفره‌های دارای قطبیت
جریان‌های تاجی هستند اما به حفره‌های دارای قطبیت مغناطیسی یکسان متصل می‌شوند، جریان‌های شبه‌تاجی نامیده می‌شوند. این ساختارها اولین بار با استفاده از تاج‌نگارهای فضایی مشاهده شده و توسط «هوندهاوزن» (۱۹۷۲) «لایه‌های پلاسمایی» نامیده شدند. بعدها در سال ۲۰۰۳ توسط «ژائو و وب» به «جریان‌های یونی‌پلار» و در سال ۲۰۰۷ توسط «وانگ و همکاران» به «جریان‌های شبه‌تاجی» تغییر نام یافتند. ساختار جریان‌های شبه‌تاجی در سال ۲۰۱۲ توسط رصدخانه پویایی‌شناسی خورشید مشاهده شد. توپولوژی مغناطیسی جریان‌های شبه‌تاجی به این صورت