payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است که از این منابع برای بهبود آموزش علوم و ایجاد بورسیه‌های علمی تابستانی برای دانشجویان اقلیت و نسل اولی استفاده کرده است. دکتر اسلونچفسکی در فوریه ۲۰۱۱ به عنوان سخنران علمی هال کلمنت در کنوانسیون بوسکون ۴۸ حضور یافت. او همچنین عضو جامعه دوستان (کویکرها) است و آموزه‌های کویکری در بسیاری از رمان‌های او به چشم می‌خورد. حرفه نویسندگی. اسلونچفسکی در آثار "علمی-تخیلی خود به بررسی پیوندهای عمیق بین زیست‌شناسی و فناوری‌های آینده می‌پردازد. رمان «دری به سوی اقیانوس» که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد، داستان تمدنی زنانه را
که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد، داستان تمدنی زنانه را روایت می‌کند که با استفاده از مهندسی ژنتیک پیشرفته، سیاره‌ای آبی را به تسخیر خود درآورده‌اند. این اثر که برنده جایزه جان دبلیو کمبل شد، به دلیل پرداختن به موضوعات اکوفمینیستی و اخلاق زیستی مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. رمان بعدی او با عنوان «مرز نهایی» که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد، ترکیبی جذاب از میکروبیولوژی و ماجراجویی‌های فضایی را ارائه می‌دهد و بار دیگر جایزه کمبل را برای او به ارمغان آورد. فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی. در کالج کنیون، اسلونچفسکی به عنوان استاد
پژوهشی. در کالج کنیون، اسلونچفسکی به عنوان استاد تمام زیست‌شناسی مشغول به تدریس است. او با استفاده از تجربه‌های نویسندگی خود، روش‌های نوینی برای آموزش مفاهیم پیچیده علمی به دانشجویان ابداع کرده است. آزمایشگاه او در کالج کنیون به مطالعه مکانیسم‌های مولکولی پاسخ باکتری‌ها به شرایط اسیدی و قلیایی محیط می‌پردازد. تحقیقات او در این زمینه منجر به انتشار مقالات متعددی در مجلات معتبر علمی شده است. کتاب درسی میکروبیولوژی او که هم‌اکنون به عنوان یکی از منابع استاندارد در بسیاری از دانشگاه‌های آمریکا تدریس می‌شود، به
در بسیاری از دانشگاه‌های آمریکا تدریس می‌شود، به دلیل رویکرد پویا و به‌روز به مفاهیم میکروبیولوژی مورد توجه جامعه علمی قرار گرفته است. تعاملات علمی و اجتماعی. اسلونچفسکی به عنوان یک دانشمند و نویسنده زن، همواره از حضور بیشتر زنان در علوم پایه و نویسندگی علمی-تخیلی حمایت کرده است. او در مصاحبه‌های متعدد بر اهمیت تنوع در علوم تأکید داشته و برنامه‌های متعددی برای تشویق دانشجویان زن و اقلیت‌ها به پژوهش‌های علمی طراحی کرده است. عضویت او در جامعه کویکرها نیز بر نگرش انسان‌محور و صلح‌جویانه آثارش تأثیر گذاشته
نگرش انسان‌محور و صلح‌جویانه آثارش تأثیر گذاشته است، به طوری که بسیاری از رمان‌های او به بررسی اخلاقیات پیشرفت‌های علمی و مسئولیت اجتماعی دانشمندان می‌پردازند.
فرانسوا دو کلوسی (; ) موسیقی‌دان و نوازنده پیانو اهل کانادا است.
جین کوپ (؛ زادهٔ ) نوازنده پیانو اهل کانادا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون رتبهٔ عضو نشان کانادا شده است.
مریلو داوز (; – ) موسیقی‌دان و نوازنده پیانو اهل کانادا بود. او در کلگری و اتریش آموزش دیده و در سال ۱۹۶۳ همراه با برادرش، اندرو داوز، موفق به کسب جایگاه سوم در مسابقه بین‌المللی موسیقی ARD در مونیخ برای دوئت (دوگانه) شد. مریلو و اندرو در ژوئیه ۱۹۷۳، طی سفر سلطنتی الیزابت دوم و دوک ادینبرو به رجاینا، کنسرتی اجرا کردند. او در سراسر کانادا، اروپا، مکزیک و ایالات متحده به اجرای موسیقی پرداخته است.
ژاکلین پیکاسو یا ژاکلین روک (زاده ۲۴ فوریه ۱۹۲۶ - درگذشته ۱۵ اکتبر ۱۹۸۶) میوز و همسر دوم پابلو پیکاسو بود. ازدواج او و پابلو تا زمان مرگش، ۱۲ سال به طول انجامید و در این مدت پیکاسو بیش از ۴۰۰ پرتره از او خلق کرد که از این لحاظ، از بقیه معشوقه‌های پیکاسو تعداد بیشتری بود. مراوده با پیکاسو. پابلو پیکاسو در تابستان ۱۹۵۲، در حالی که ژاکلین در کارگاه سفالگری مادورا در حال کار بود، با او آشنا شد. هنگامی که ۲۶ ساله بود به عنوان پرسنل فروشنده شرکت کار می‌کرد و جای او در نزدیک مدخل ورودی قرار داشت که به آسانی پیکاسو
در نزدیک مدخل ورودی قرار داشت که به آسانی پیکاسو ملتفت او می‌شد. پیکاسو با کشیدن کبوتری بر خانه‌اش با تکه‌ای گچ سفید و آوردن یک گل رز در روز به او ابراز عشق کرد تا اینکه ژاکلین موافقت کرد با او قرار ملاقات بگذارد. فرانسواز ژیلو که در آن زمان شریک زندگی پیکاسو بود به خاطر اینکه متوجه شد پیکاسو، ژاکلین را انتخاب کرده است و اسیر عشق او شده بود، در آخر ماه سپتامبر ۱۹۵۳ رابطه‌اش را با او قطع کرد و با دو بچه‌اش به پاریس رفت. ژیلو به خاطر می‌آورد که وقتی در ماه ژوئیه ۱۹۵۴ با پیکاسو ملاقات کرد، او به تنها زندگی
ژوئیه ۱۹۵۴ با پیکاسو ملاقات کرد، او به تنها زندگی کردن ادامه داد ولی در مورد روک، پیکاسو تقریباً هر روز با او ملاقات می‌کرد. او با دخترش کتی، در ویلایی به نام لو زیکه (Le Ziquet) در استراحتگاه ساحلی گلف-ژیِن زندگی کرده بودند. میوز پیکاسو. تصویر روک در سال ۱۹۵۴ در نقاشی‌های پیکاسو ظاهر شد. این پرتره‌ها با گردن اغراق‌آمیز و صورت گربه‌ای، تغییر شکل تصویری نمای ظاهری روک، منقوش شده‌اند. در نهایت ابروها و چشم‌های سیاه او، گونه‌های بلند و نیمرخ کلاسیک او به نمادهای آشنا در نقاشی‌های اواخر او تبدیل شدند. پیکاسو
آشنا در نقاشی‌های اواخر او تبدیل شدند. پیکاسو اولین پرتره همسر دوم خود را در دومین روز ماه ژوئن ۱۹۵۴ ایجاد کرد. این اثر در ماه ژوئیه در عمارت مزون دو لا پنسِه فرانسِز (Maison de la Pensée Français) پاریس با عنوان "پرتره مادام زد" (Portrait de Madame Z) که برگرفته از نام منزل ژاکلین به نام لو زیکه (Le Ziquet) بود به نمایش گذاشته شد. دومین پرتره ژاکلین در حالت نشسته، در روز ۳ ژوئن به اتمام رسید. در روز ۲۸ دسامبر ۱۹۵۵، او نقاشی "ژاکلین با روسری" را خلق کرد، یک لینو کات از ژاکلین با عنوان «لولا د والانس» (Lola
لینو کات از ژاکلین با عنوان «لولا د والانس» (Lola de Valence) که اشاره‌ای به نقاشی ۱۸۶۲ ادوار مانه از رقصنده اسپانیایی بود. در سال ۱۹۶۳ او ۱۶۰ بار پرتره او را کشید و تا ۱۹۷۲ به نقاشی او در اشکال انتزاعی فزاینده ادامه داد. مرگ. ژاکلین پیکاسو بعد از مرگ شوهرش هرگز بهبود نیافت. او اغلب روز هشتم هر ماه بر سر قبر پیکاسو رفته بود و گفته بود می‌خواست به او ملحق شود. او هنگامی که ۶۰ سال داشت، در روز ۱۵ اکتبر ۱۹۸۶ در قصری که زندگی زناشویی خود را در آن گذرانده بودند و در موژن قرار داشت، با اسلحه پیکاسو به خود شلیک
و در موژن قرار داشت، با اسلحه پیکاسو به خود شلیک کرد. او اندکی قبل از خودکشی تأیید کرده بود، که در نمایشگاه کلکسیون خصوصی کارهای پیکاسو که قرار بود در اسپانیا برگزار شود، حضور خواهد داشت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41531394&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-04-04T02:02:02Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: حذف پیوندهای میان‌ویکی که در ویکی‌داده موجود است&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41533321&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; جولیا کارابیاس لیلو (زاده مکزیکوسیتی؛ ؛ زادهٔ ۱۱ اوت ۱۹۵۴) اکولوژیست و
مکزیکوسیتی؛ ؛ زادهٔ ۱۱ اوت ۱۹۵۴) اکولوژیست و حفاظت‌گر محیط‌زیست مکزیکی است. او استاد دانشگاه ملی مستقل مکزیک (UNAM) بوده و در دوره ریاست‌جمهوری ارنستو زدییو از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ به عنوان وزیر محیط‌زیست و منابع طبیعی خدمت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمانان زمین شده است. کارابیاس عضویت در هیئت علمی و شورای دانشگاه ملی مستقل مکزیک را نیز در کارنامه دارد. زندگی اولیه و تحصیلات. کارابیاس در ۱۱ اوت ۱۹۵۴ در مکزیکوسیتی از والدین باسک تباری که از اسپانیا مهاجرت کرده بودند، به دنیا آمد. او در کودکی شاهد
مهاجرت کرده بودند، به دنیا آمد. او در کودکی شاهد مشکلات زندگی در یک کشور در حال توسعه بود و همین مشاهدات اولیه علاقه او به کاهش فقر و حفاظت از محیط‌زیست را شکل داد. کارابیاس در سال ۱۹۷۷ مدرک کارشناسی و در سال ۱۹۸۱ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته زیست‌شناسی از دانشگاه ملی مستقل مکزیک دریافت کرد. فعالیت‌های تحقیقاتی و خدمات عمومی. کارابیاس در سال ۱۹۷۷ به هیئت علمی دانشگاه ملی مستقل مکزیک پیوست و تا سال ۱۹۹۴ به تدریس و تحقیق در زمینه‌های گیاه‌شناسی، اکولوژی، مدیریت منابع طبیعی، احیای اکولوژیکی و حفاظت
مدیریت منابع طبیعی، احیای اکولوژیکی و حفاظت پرداخت. تحقیقات او بر استراتژی‌های بازسازی جنگل‌های گرمسیری و استفاده از منابع طبیعی متمرکز بود. بین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳ عضو شورای دانشگاه UNAM بود و بین ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ برای خدمت در دولت زدییو از دانشگاه مرخصی گرفت و در سال ۲۰۰۱ به دانشگاه بازگشت. خدمات عمومی اولیه. با توجه به ارتباط مستقیم تحقیقات او با سیاست‌گذاری عمومی، توجه مقامات دولتی را به خود جلب کرد. در سال ۱۹۸۲، فرماندار ایالت گِررو - یکی از فقیرترین ایالت‌های مکزیک که به شدت تحت تأثیر تخریب محیط‌زیست
مکزیک که به شدت تحت تأثیر تخریب محیط‌زیست قرار داشت - از او خواست برنامه‌ای برای بهبود استانداردهای زندگی محلی در حین حفظ منابع طبیعی منطقه تدوین کند. کارابیاس با همکاری تیمی از اقتصاددانان و بوم‌شناسان، برنامه چهارساله‌ای به نام «برنامه تحقیق و توسعه روستایی برای استفاده جامع از منابع طبیعی» (PAIR) طراحی کرد که به عنوان الگویی برای کشورهای در حال توسعه مورد توجه بین‌المللی قرار گرفت. این برنامه بین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۴ به درخواست رئیس‌جمهور برای چهار ایالت دیگر مکزیک نیز تطبیق داده شد. هر برنامه باید با
دیگر مکزیک نیز تطبیق داده شد. هر برنامه باید با شرایط آب‌وهوایی خاص هر ایالت - از جنگل‌های گرمسیری خشک گرفته تا جنگل‌های بارانی گرمسیری، جنگل‌های معتدل و بیابان - سازگار می‌شد. کارابیاس برخی از این تلاش‌ها را در کتاب «تولید روستایی در مکزیک: جایگزین‌های اکولوژیکی» که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد، مستند کرده است. او نویسنده مقالات علمی متعددی در زمینه گیاه‌شناسی، اکولوژی، مدیریت منابع طبیعی، احیای اکولوژیکی و حفاظت است. علاوه بر کتاب مذکور، او هم‌نویسنده کتاب‌های «اکولوژی و خودکفایی غذایی» و «مدیریت منابع طبیعی و
و خودکفایی غذایی» و «مدیریت منابع طبیعی و فقر روستایی» نیز می‌باشد. در سال ۲۰۰۵، کارابیاس به عنوان یکی از هفت «قهرمان زمین» سازمان ملل متحد انتخاب شد که بخشی از این تقدیر به دلیل رهبری او در برنامه PAIR بود. این جایزه به پاس تلاش‌های بی‌وقفه او در تلفیق حفاظت از محیط‌زیست با توسعه اقتصادی و اجتماعی به وی اعطا شد. رویکرد جامع او در حل مسائل زیست‌محیطی همراه با توجه به نیازهای جوامع محلی، الگویی برای توسعه پایدار در سراسر جهان ارائه کرده است.
جوآن مورل اوونز (۳۰ ژوئن ۱۹۳۳ – ۲۵ مه ۲۰۱۱) یک معلم و زیست‌شناس دریایی آمریکایی بود که در زمینه مرجان‌ها تخصص داشت. او مدارکی در زمین‌شناسی، هنرهای زیبا و مشاوره راهنمایی دریافت کرد. او یک جنس جدید از مرجان‌ها به نام "رومبوسپامیا" (Rhombopsammia) و سه گونه جدید از مرجان‌های دکمه‌ای به نام‌های "آر. نیفادا" (R. niphada)، "آر. اسکوایرسی" (R. squiresi) و "لتیپسامیا فرانکی" (Letepsammia franki) توصیف کرد. زندگی و خانواده. جوآن ام. اوونز در ۳۰ ژوئن ۱۹۳۳ در میامی، فلوریدا، از والدین ویلیام و لیولا مورل به دنیا
فلوریدا، از والدین ویلیام و لیولا مورل به دنیا آمد. او کوچک‌ترین دختر از سه دختر خانواده بود. در دهه ۱۹۶۰، جوآن مورل با فرانک ای. اوونز ازدواج کرد. جوآن اوونز در تاریخ ۲۵ مه ۲۰۱۱ درگذشت. از او خواهرش، ویلت ام. کارلتون؛ دو دخترش، آدریان لوئیس و آنجلا اوونز؛ و یک نوه‌اش، چارا جانسون، به یادگار مانده‌اند. تحصیلات. با حمایت والدینش، اوونز از سنین جوانی به زندگی اقیانوس‌ها علاقه‌مند شد. در سال ۱۹۵۰، اوونز از دبیرستان بوکر تی. واشینگتن در میامی فارغ‌التحصیل شد. او دو بورس تحصیلی دریافت کرد: یکی از شرکت پپسی‌کولا
دو بورس تحصیلی دریافت کرد: یکی از شرکت پپسی‌کولا و دیگری بورس هنر سارا مالونی در دانشگاه فیسک. او بعداً وارد دانشگاه فیسک شد، اما این دانشگاه برنامه‌ای در علوم دریایی ارائه نمی‌داد؛ بنابراین، در سال ۱۹۵۴ او در رشته هنرهای زیبا تحصیل کرد و مدرک کارشناسی خود را با گرایش‌های فرعی ریاضیات و روان‌شناسی دریافت کرد. برای تحصیلات تکمیلی، اوونز وارد دانشگاه میشیگان شد با این نیت که هنر تجاری را مطالعه کند. در سال ۱۹۵۶، او تصمیم گرفت رشته خود را تغییر دهد و در نهایت مدرک کارشناسی ارشد علوم را در مشاوره راهنمایی با
مدرک کارشناسی ارشد علوم را در مشاوره راهنمایی با تمرکز بر درمان مطالعه دریافت کرد. پس از آن، او برای ادامه تحصیل در رشته زیست‌شناسی دریایی به واشینگتن بازگشت و با حمایت همراهش فیلیپ موریسون، در سال ۱۹۷۰ وارد دانشگاه جرج واشینگتن شد. دانشگاه جرج واشینگتن برنامه کارشناسی در علوم دریایی نداشت؛ بنابراین، او در رشته زمین‌شناسی با گرایش فرعی جانورشناسی تحصیل کرد تا این کمبود را جبران کند. او مدرک کارشناسی خود را در زمین‌شناسی در سال ۱۹۷۳ و مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۷۶ دریافت کرد. تحقیقات. با ادامهٔ کار
را در سال ۱۹۷۶ دریافت کرد. تحقیقات. با ادامهٔ کار برای کسب دکترا، اوونز در سال ۱۹۷۶ به دانشگاه هاوارد در واشینگتن دی.سی. بازگشت و به‌عنوان استاد زمین‌شناسی مشغول به کار شد. او به دلیل داشتن صفات بیماری کم‌خونی داسی‌شکل، نمی‌توانست برای جمع‌آوری نمونه‌ها غواصی کند و پژوهش او محدود شد. در عوض، او پروژه‌ای آزمایشگاهی را در مؤسسه اسمیتسونین با استفاده از نمونه‌های مرجان که توسط یک مأموریت بریتانیایی در سال ۱۸۸۰ جمع‌آوری شده بودند، انجام داد. تحقیقات دکترای او به بررسی مرجان‌های دکمه‌ای در اعماق دریا اختصاص
به بررسی مرجان‌های دکمه‌ای در اعماق دریا اختصاص داشت. پایان‌نامه او با عنوان «تغییرات میکروساختاری در خانواده‌های سکلراکتیین "می‌کروباسید" و"مرجان‌های قارچی" و پیامدهای طبقه‌بندی و اکولوژیکی آن‌ها» بود. او مدرک دکترا خود را در سال ۱۹۸۴ از دانشگاه جرج واشینگتن دریافت کرد. او به کار آزمایشگاهی خود در اسمیتسونین ادامه داد تا به طبقه‌بندی و مطالعهٔ مرجان‌های دکمه‌ای بپردازد. در سال ۱۹۸۶، او به رتبهٔ استاد مشارکتی در بخش زمین‌شناسی و جغرافیا در دانشگاه هاوارد ارتقا یافت. او در همان سال جنس جدیدی به نام
ارتقا یافت. او در همان سال جنس جدیدی به نام "رومبوسپامیا" (Rhombopsammia) و دو گونهٔ متعلق به آن ایجاد کرد. در سال ۱۹۹۴، او گونهٔ جدیدی را به جنس "لتیپسامیا" (Letepsammia) افزود و آن را به نام شوهرش، فرانک ای. اوونز، "لتیپسامیا فرانکی" (L. franki) نام‌گذاری کرد. هر دو جنس به خانواده می‌کروباسید تعلق دارند.
کارولینا ماریا آنونزیاتا بناپارت (؛ ۲۵ مارس ۱۷۸۲ – ۱۸ مه ۱۸۳۹) که بیشتر با نام کارولین بوناپارت شناخته می‌شود، یک شاهدخت امپراتوری فرانسوی بود؛ هفتمین فرزند و سومین دختر شارل بناپارت و لتیسیا رامولینو و خواهر کوچک‌تر ناپلئون اول فرانسه. او ملکه ناپل در دوران سلطنت همسرش در آنجا بود و چهار بار به عنوان نایب‌السلطنه ناپل در غیاب همسرش عمل کرد: در سال‌های ۱۸۱۲–۱۸۱۳، ۱۸۱۳، ۱۸۱۴ و ۱۸۱۵. در سال ۱۸۰۰، کارولین با ژواکیم مورا مارشال امپراتوری، شاهزاده مورات و بعدها پادشاه ناپل، یکی از مهم‌ترین و بدنام‌ترین ژنرال‌های
ناپل، یکی از مهم‌ترین و بدنام‌ترین ژنرال‌های ناپلئون، ازدواج کرد. سال‌های اولیه. خانواده بناپارت شامل ژوزف بناپارت، ناپلئون بناپارت، لوسین بناپارت، الیزا بناپارت، لوئی بناپارت و پائولین بناپارت بود. کارولین خواهر بزرگ‌تر ژروم بناپارت بود. او به دلیل زیبایی و هوش خود بسیار مورد توجه بود و همچنین دارای شخصیتی پیچیده، بلندپرواز و و یک نابغهٔ سیاسی بود. در سال ۱۷۹۳، کارولین همراه با خانواده‌اش در دوران انقلاب فرانسه به این کشور نقل مکان کرد. کارولین به عنوان دانش‌آموز در مدرسه‌ای در سن-ژرمن-آن-له تحصیل کرد که
در مدرسه‌ای در سن-ژرمن-آن-له تحصیل کرد که توسط مادام ژان کامپان تأسیس شده بود. او همزمان با هورتنس، دختر ژوزفین و همسر برادرش لوئی، در این مدرسه تحصیل می‌کرد. او عاشق ژواکیم مورا یکی از فرماندهان ارشد سواره‌نظام برادرش شد و در ۲۰ ژانویه ۱۸۰۰ با او ازدواج کرد. کارولین ۱۷ ساله بود. در ابتدا، ناپلئون تمایلی به اجازه دادن به آنها برای این ازدواج نداشت، اما همسرش ژوزفین بوآرنه او را متقاعد کرد که نظرش را تغییر دهد. هنگامی که ناپلئون امپراتور شد، او و خواهرانش او را متقاعد کردند که آنها را به عنوان شاهدخت‌های
او را متقاعد کردند که آنها را به عنوان شاهدخت‌های سلطنتی معرفی کند. ملکه همسر ناپل. کارولین در ۱۵ مارس ۱۸۰۶ به عنوان دوشس بزرگ برگ و کلیوز منصوب شد و در ۱ اوت ۱۸۰۸، زمانی که همسرش به سمت دوک بزرگ و حاکم ناپل توسط برادرش منصوب شد، به ملکه همسر ناپل مبدل شد، طبق شرایط این انتصاب، او پس از مرگ همسرش نیز عنوان ملکه را حفظ می‌کرد. به عنوان ملکه، کارولین اقامتگاه‌های سلطنتی ناپل را نوسازی کرد، باغ‌های جدیدی طراحی کرد، به رشد علاقه به طراحی کلاسیک ساختمان‌ها و طراحی داخلی آنها کمک کرد، از صنعت ابریشم و پنبه و
طراحی داخلی آنها کمک کرد، از صنعت ابریشم و پنبه و هنرمندان فرانسوی در ناپل حمایت کرد، به کشفیات باستان‌شناسی پمپئی علاقه نشان داد و مدرسه‌ای برای دختران تأسیس کرد. گفته شده او به شدت به خواهرزاده‌اش ژوزفین و فرزندان حسادت می می‌کرد، شاید به این دلیل که احساس می‌کرد ناپلئون آنها را به نسبت بستگان بناپارته‌اش ترجیح می‌دهد. گزارش شده که کارولین بود که ناپلئون را متقاعد کرد تا معشوقه‌ای به نام «الیونور دنوئل» داشته باشد که بعدها نخستین فرزند نامشروع ناپلئون شارل لئون را به دنیا آورد. این اقدام تأثیر مطلوبی
شارل لئون را به دنیا آورد. این اقدام تأثیر مطلوبی داشت که نشان دهد ژوزفین نازا است، زیرا ناپلئون ثابت کرد که اشکال از او نیست و او به وضوح قادر به داشتن فرزند است، که سرانجام منجر به طلاقش از ژوزفین و ازدواج مجدد ناپلئون شد. در سال ۱۸۱۰، هنگامی که ناپلئون با ملکه همسر دوم خود ماری لوئیز (دوشس پارما) ازدواج کرد، کارولین مسئول همراهی ملکه به فرانسه بود. پس از ملاقات با او در مرز اتریش و دوک‌نشین، کارولین او را مجبور کرد تا تمام بارها، خدمتکاران و حتی سگ خانگی‌اش را در اتریش بگذارد. کارولین خود را وقف منافع
را در اتریش بگذارد. کارولین خود را وقف منافع همسرش ژواکیم مورا پادشاه ناپل کرد و در امور پادشاهی ناپل بسیار دخیل بود. به عنوان ملکه ناپل، او چهار بار به عنوان نایب‌السلطنه ناپل در غیاب ژواکیم عمل کرد: در زمان مشارکت او در جنگ با روسیه در ۱۸۱۲–۱۸۱۳، در زمان جنگ با آلمان در ۱۸۱۳، در جنگ علیه ناپلئون در ۱۸۱۴، و در نهایت در زمان بازگشت ناپلئون به قدرت در ۱۸۱۵. در سال ۱۸۱۴، او از تصمیم ژواکیم برای صلح جداگانه با متحدان ضد ناپلئونی حمایت کرد و تاج و تخت او را در حالی که ناپلئون از قدرت برکنار شده بود، حفظ کرد.
حالی که ناپلئون از قدرت برکنار شده بود، حفظ کرد. سپس، در طول جنگ صدروزه در سال ۱۸۱۵، ژواکیم از ناپلئون حمایت کرد. در غیاب او، کارولین به عنوان نایب‌السلطنه ناپل باقی ماند. ژواکیم شکست خورد و اعدام شد و کارولین به امپراتوری اتریش فرار کرد. در دوران تبعید، او عنوان «کنتس لیپونا» را برگزید؛ «لیپونا» واروواژه از «ناپولی» (ناپل) بود. مرگ. پس از مرگ همسرش، کارولین در فلورانس زندگی کرد تا اینکه در سال ۱۸۳۹ درگذشت. او در «کلیسای اونیسانتی» در فلورانس به خاک سپرده شد.
ماریا اندره براتراند (زاده ژوئن ۱۹۲۵ - درگذشته ۶ مارس ۲۰۱۱) یک جرم‌شناس و فمینیست فرانسوی-کانادایی بود. او کار خود را به‌عنوان یک مددکار اجتماعی برای مجرمان زن که عمدتاً کارگران جنسی بودند، آغاز کرد و تحصیلات خود را در زمینه حقوق و جرم‌شناسی ادامه داد و در دانشگاه‌های معتبر تحصیل کرد و در حوزه‌های مرتبط با تحلیل جرم و مطالعات جنایی فعالیت داشت. فعالیت‌های علمی پژوهشی. ماریا در تحقیقات خود بر سه حوزه متمرکز بود، سیاست‌های مرتبط با مواد مخدر، رفتار با زنان توسط سازمان‌های عدالت کیفری، و به طور کلی نظریه
توسط سازمان‌های عدالت کیفری، و به طور کلی نظریه انتقادی فمینیستی در مورد جرم‌شناسی و جامعه‌شناسی حقوق. ماریا در حوزه تحلیل جرم و روان‌شناسی جنایی پژوهش‌هایی انجام داده است. مطالعات او شامل بررسی الگوهای رفتار مجرمان و نقش عوامل محیطی در رفتارهای مجرمانه بوده است. تحقیقات وی در نشریات علمی منتشر شده و مورد استفاده پژوهشگران قرار گرفته است. ماریا همچنین در چندین پروژه تحقیقاتی شرکت داشته و آثار او در حوزه جرم‌شناسی و تحلیل رفتارهای مجرمانه منتشر شده است. مطالعات او در زمینه‌های سیاست‌های کیفری و پیشگیری از
او در زمینه‌های سیاست‌های کیفری و پیشگیری از جرم در مقالات علمی بررسی شده است. تدریس و مطالعات دانشگاهی. ماریا در دانشگاه‌ها به تدریس مباحث مرتبط با جرم‌شناسی پرداخته و در نگارش مقالات و کتاب‌های علمی مشارکت داشته است.
ووک فیشینگ یا فریب‌کاری ایدئولوژیک، اصطلاحی است که توسط روزنامه‌نگار بریتانیایی سرنا اسمیت ابداع شده است. این واژه وضعیتی را توصیف می‌کند که در آن فردی خود را به‌عنوان یک شخص ترقی‌خواهی، روشن‌فکر، ضدنژادپرست، فمینیست، طرفدار آزادی‌های جنسی و مخالف همجنس‌گراهراسی معرفی می‌کند، درحالی‌که در واقع چنین نیست یا حتی ممکن است نسبت به این موضوعات بی‌علاقه باشد یا دیدگاه‌های کاملاً مخالفی داشته باشد. هدف از این تظاهر، جذب و اغوای فردی دیگر در روابط عاطفی و عاشقانه است. این نوع فریبکاری جنسی می‌تواند باعث شود افراد
این نوع فریبکاری جنسی می‌تواند باعث شود افراد به کل واقعیت خود شک کنند و در قضاوت دیگران دچار تردید شوند. این اصطلاح ترکیبی از دو واژهٔ وُوْک (انگلیسی: &lt;bdi&gt;Woke&lt;/bdi&gt; به معنای بیدار , آگاه به مسائل اجتماعی و نابرابری‌ها) یا فیشینگ (انگلیسی: &lt;bdi&gt;Fishing&lt;/bdi&gt; به معنای طعمه‌گذاری یا شکار) است. در واقع، باورهای سیاسی همچنان یکی از معیارهای مهم در شکل‌گیری روابط عاشقانه محسوب می‌شود. طبق یک نظرسنجی که در سال ۲۰۱۷ توسط مؤسسهٔ Ifop به درخواست شبکهٔ اجتماعی Wyylde انجام شد، ۴۷ درصد از
درخواست شبکهٔ اجتماعی Wyylde انجام شد، ۴۷ درصد از مردم فرانسه اظهار داشتند که اکثر شرکای جنسی‌شان دارای عقاید سیاسی مشابه خودشان بوده‌اند. همچنین ۸۵ درصد از شرکت‌کنندگان در نظرسنجی معتقد بودند که پیش از شروع رابطه، دیدگاه‌های مشترکی با شریک عاطفی خود داشته‌اند. علاوه بر این، سه‌چهارم افراد متأهل گفتند که با همسرشان در یک جناح سیاسی قرار دارند. یک نظرسنجی دیگر که در ۵ آوریل ۲۰۲۲ منتشر شد، نشان داد که پدیدهٔ ووک‌فیشینگ در میان ۱۱ درصد از مردم فرانسه رایج است. همچنین مشخص شد که این رفتار بسیار جنسیت‌محور است،
همچنین مشخص شد که این رفتار بسیار جنسیت‌محور است، زیرا میزان افرادی که اعتراف کرده‌اند خود را به‌عنوان فردی مترقی (مثلاً فمینیست، حامی حقوق LGBT یا ضدنژادپرستی) جا زده‌اند، در بین مردان ۱۶ درصد و در بین زنان تنها ۶ درصد بوده است. مطالعات متعددی نشان داده‌اند که افراد بیشتر به کسانی جذب می‌شوند که دیدگاه‌های سیاسی مشابهی دارند. حتی در یک نظرسنجی مشخص شد که نسل متولد دهه‌های ۸۰ و ۹۰ میلادی اولویت بیشتری به سیاست می‌دهند تا رابطهٔ جنسی. علاوه بر این، اپلیکیشن‌های دوستیابی مانند تیندر و بامبل امکان فیلتر کردن
دوستیابی مانند تیندر و بامبل امکان فیلتر کردن افراد بر اساس گرایش سیاسی را فراهم کرده‌اند. کارشناسان روابط عاطفی در روزنامهٔ دیلی میل نسبت به افزایش این پدیده، به‌ویژه در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ هشدار داده‌اند و تأکید کرده‌اند که چنین روابطی از همان ابتدا محکوم به شکست هستند.
نفرو رع (؛ ) یک شاهزاده مصری از دودمان هجدهم مصر باستان بود. او دختر دو فرعون، حتشپسوت و تحوتموس دوم بود. نفرو رع در مقامات عالی‌رتبه دولتی و اداری مذهبی مصر باستان خدمت کرد. خانواده. نفرو رع تنها فرزند شناخته‌شده فرعون تحوتموس دوم و همسر بزرگ سلطنتی‌اش حتشپسوت بود. او نوه تحوتموس یکم و خواهر ناتنی تحوتموس سوم بود. این احتمال وجود دارد که نفرو رع با برادر ناتنی‌اش، تحوتموس سوم ازدواج کرده باشد، اما هیچ مدرک قطعی از چنین ازدواجی وجود ندارد. پسر یک پادشاه به نام «امنمحات» (ب) در سال ۲۴ از سلطنت تحوتموس سوم به
«امنمحات» (ب) در سال ۲۴ از سلطنت تحوتموس سوم به عنوان ناظر گله‌ها منصوب شد، و این شاهزاده ممکن است فرزند نفرو رع بوده باشد. با این حال، اشاره شده است که اگر نفرو رع به عنوان همسر بزرگ سلطنتی تحوتموس سوم تبدیل شده بود، باید با آن عنوان در منابع ثبت می‌شد، که هیچ مدرکی در این مورد وجود ندارد. زندگی. نفرو رع در دوران سلطنت فرعون تحوتموس دوم به دنیا آمد. در معبد کَرنَک نفرو رع همراه با تحوتموس دوم و حتشپسوت تصویر شده است. تحوتموس دوم احتمالاً پس از تنها سه سال سلطنت درگذشت. وارث تاج و تخت یعنی تحوتموس سوم،
سلطنت درگذشت. وارث تاج و تخت یعنی تحوتموس سوم، هنوز خردسال بود و حتشپسوت به عنوان نایب‌السلطنه او خدمت می‌کرد، اما از سال هفتم سلطنت او به وضوح مستند است که حتشپسوت نقش فرعون را بر عهده گرفت و تا مرگ خود، بیش از بیست سال به حکومت ادامه داد. نفرو رع توسط برخی از مشاوران مورد اعتماد حتشپسوت تربیت شد، در ابتدا احموس پن-نخبت، که در دوران چندین فرعون پیشین خدمت کرده بود و احترام زیادی داشت. در مقبره‌اش ادعا می‌کند: مرگ. ممکن است نفرو رع در دوران سلطنت مادرش درگذشته باشد. نام او در اولین مقبره سنموت ذکر شده است
باشد. نام او در اولین مقبره سنموت ذکر شده است که او آن را در سال هفتم سلطنت ساخته بود. همچنین در یک سنگ یادبود متعلق به سال یازدهم در سرابیط الخادم تصویر شده است، اما نام او کاملاً در نوشته‌های دومین مقبره سنموت که مربوط به سال شانزدهم سلطنت حتشپسوت است، غایب است. هیچ مدرکی پیدا نشده است که نشان دهد نفرو رع با تحوتموس سوم ازدواج کرده باشد، اما تحقیقاتی وجود دارد که نشان می‌دهد او ممکن است با تحوتموس سوم ازدواج کرده و مادر پسر ارشد او بوده است. در دو تصویر نام سات یاح به عنوان همسر تحوتموس سوم ثبت شده است و
سات یاح به عنوان همسر تحوتموس سوم ثبت شده است و به نظر می‌رسد که جایگزین نام نفرو رع شده باشد که نام اصلی ثبت شده بود؛ یکی از این تصاویر با عنوان «همسر بزرگ سلطنتی» و دیگری با «همسر خدا» همراه است، عنوانی که سات یاح بعدها در دیگر کتیبه‌ها نیز به آن اشاره شده است. با این حال، تمامی عناوینی که به نفرو رع نسبت داده شده‌اند، در مورد سات یاح وجود ندارد. دفن و مقبره. مقبره‌ای که به احتمال زیاد برای نفرو رع ساخته شده بود، توسط باستان‌شناس هاوارد کارتر در وادی C از جبانت القُرود در غرب اقصر، که بخشی از وادی‌های
از جبانت القُرود در غرب اقصر، که بخشی از وادی‌های غربی مرتبط با دره ملکه‌ها است، در بالای یک صخره یافت شد. ارتباط این مقبره با نفرو رع بر اساس وجود یک کارتوش عمودی فرسوده که نام او را بر روی صخره در زیر ورودی مقبره حک کرده‌اند، استوار است. خود مقبره شامل یک راهرو است که به یک اتاق کشیده منتهی می‌شود، و یک راهرو دوم به سمت راست رفته و به یک بخش و یک طاقچه می‌رسد؛ این مقبره عمدتاً خالی بود. مشخص شد که مقبره مورد استفاده قرار گرفته است، زیرا سقف آن صاف شده و دیوارها گچ‌کاری شده‌اند؛ ردهایی از رنگ‌های اوکر و
دیوارها گچ‌کاری شده‌اند؛ ردهایی از رنگ‌های اوکر و زرد قابل شناسایی بود. باستان‌شناسانی که مقبره را بررسی کردند، اطمینان داشتند که نفرو رع بعد از مادرش حتشپسوت زنده نبوده است. به‌طور جایگزین، ممکن است مقبره او در وادی A، نزدیک به مقبره‌ای که برای حتشپسوت به عنوان همسر بزرگ سلطنتی کنده شده بود، قرار داشته باشد.
دوروتی ویلمز (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و اقتصاددان اهل آلمان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب فرماندهی شوالیه از نشان شایستگی جمهوری فدرال آلمان شده است.
فلیسیا ولف سیمونز (؛ زادهٔ ) یک زیست‌شناس زمین‌میکروبی و زیست‌زمین‌شیمیدان آمریکایی است. در سال ۲۰۱۰، وولف-سایمون تیمی را رهبری کرد که باکتری جی‌اف‌ای‌جی-۱ را کشف کردند. این تیم ادعا کردند این باکتری قادر است مقدار کمی از فسفر مورد نیاز خود را با آرسنیک جایگزین کند تا رشد خود را حفظ نماید، که این امر امکان شگفت‌انگیز ژنتیک غیر مبتنی بر RNA/DNA را مطرح می‌ساخت. با این حال، این یافته‌ها بلافاصله مورد بحث و انتقاد قرار گرفتند و توسط جامعه علمی به‌طور گسترده‌ای مورد تردید واقع شدند. در سال ۲۰۱۲، دو گزارش که