payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زنان ۱۲ تا ۲۵ ساله از ۲۷٪ به ۴۷٪ افزایش یافت؛ درحالی‌که افزایش مصرف سیگار در میان مردان همین گروه سنی به‌مراتب کمتر بود. در ژاپن، سیگارهای مختلفی که برای زنان تبلیغ شده‌اند، آنها را به خاص بودن و منحصربه‌فرد بودن تشویق کرده‌اند. طبق بررسی وزارت بهداشت و رفاه ژاپن، میزان سیگار کشیدن زنان در این کشور میان ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۹ از ۱۰٫۵٪ به ۲۳٫۲٪ افزایش یافت. در آفریقای جنوبی، تبلیغات سیگار زنان سیاه‌پوست را در حال عبور از موانع نژادی و پذیرش سیگار از مردان سفیدپوست به تصویر کشیده است. در هند نیز زنان در لباس‌های غربی
تصویر کشیده است. در هند نیز زنان در لباس‌های غربی همراه با سیگار، به‌عنوان نشانه‌ای از آزادی و تحرک اجتماعی نمایش داده شده‌اند. در آسیا، سیگار کشیدن زنان به‌تدریج پذیرفته‌تر شده و این امر به افزایش تقاضا منجر شده است. شرکت‌های تنباکو در سراسر جهان، سیگار را به‌عنوان نماد تحرک اجتماعی، برابری جنسیتی و آزادی تبلیغ می‌کنند. تأثیرات این تبلیغات را می‌توان در افزایش تعداد زنانی که در سال‌های اخیر شروع به سیگار کشیدن کرده‌اند، مشاهده کرد.
سروناز علم‌بیگی (زادهٔ ۱۳۵۶(۱۹۷۸) در تهران) کارگردان، مستندساز، نقاش و شاعر اهل ایران است. برجسته‌ترین آثار او "۱۰۰۱ شب دوری" (۲۰۲۲) و َ"میدِگُل" (۲۰۲۴) نام دارند. علم‌بیگی از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت هنری بوده است. زندگی. سروناز علم بیگی زادهٔ ۱۳۵۶ (۱۹۷۸)در تهران است. او مدرک کارشناسی خود را در رشته نقاشی از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد تهران دریافت کرده است. پیشه هنری. علم‌بیگی مسیر هنری خود را در سال ۱۹۹۳ با ورود به هنرستان گرافیک و معماری (آزادگان) در تهران آغاز کرد، اما فعالیت رسمی هنری
(آزادگان) در تهران آغاز کرد، اما فعالیت رسمی هنری خود را از سال ۲۰۰۰ با برپایی اولین نمایشگاه نقاشی اش آغاز نمود. از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸، آموزش فیلم‌سازی را از طریق دوره‌های تخصصی و آزمایشگاه‌های بین‌المللی معتبر فیلم، از جمله مدرسه فیلم دانمارک و مستر اسکول در داکیومنتری کمپوس گذراند. در سال ۲۰۱۳، شرکت تولید فیلم خود به نام رابیسون آرت را تأسیس کرد. او عضو فعال انجمن مستندسازان ایران و همچنین عضو انجمن صنفی کارگردانان آلمان است. او همچنین داور چندین جشنواره بین‌المللی فیلم بوده است، از جمله جشنواره اوسنابروک
فیلم بوده است، از جمله جشنواره اوسنابروک در آلمان وSunny Side of the Doc. فیلم‌های او از جمله ("هزار و یک شب دوری)" (۲۰۲۱) و "میدگل" (۲۰۲۴) در جشنواره‌های بین‌المللی متعددی به نمایش درآمده و موفق به دریافت جوایز مختلفی شده‌اند. از جمله می‌توان به تقدیر ویژه در برلیناله، جایزه ساکسون در جشنواره داک لایپزیگ، و در جشنواره This Human World در کشور اتریش، اشاره کرد. آثار او همچنین در جشنواره فیلم‌های بین‌المللی توکیو، شانگهای، سارایوو و سائو پائولو به نمایش درآمده‌اند. افزون بر این، آثارش از شبکه‌هایی مانند
افزون بر این، آثارش از شبکه‌هایی مانند Arte نیز پخش شده‌اند و به مخاطبان متنوعی در سطح بین‌المللی رسیده‌اند. ( هزار و یک شب دوری) در اوایل ۲۰۲۲ در آلمان اکران شد و در می ۲۰۲۲ برنده جایزه بهترین فیلم مستند در جشنواره بین‌المللی فیلم مستند مونیخ شد. این فیلم مستند دربارهٔ رقصندگان ایرانی قبل و بعد از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ است. این فیلم مستند بر وضعیت رقصنده‌های باله و رقصنده‌های زیرزمینی پس از انقلاب اسلامی متمرکز است. در ژوئن ۲۰۱۷، فیلم کوتاه او به نام ("نقطه و شیر)" پس از افتتاحیه نمایشگاه «شیرهای ایران» در
و شیر)" پس از افتتاحیه نمایشگاه «شیرهای ایران» در موزه هنرهای معاصر تهران منتشر شد. این فیلم کوتاه روایت افول فرهنگ مجسمه‌سازی ایران و احیای آن پس از قرن‌ها توسط پرویز تناولی، پدر مجسمه‌سازی مدرن ایران را به تصویر می‌کشد. آخرین فیلم مستند او به نام َ"میدِگُل" که در سال ۲۰۲۴ منتشر شده روایت یک دختر نوجوان پناهنده افغان در ایران است که تلاش می‌کند رؤیای خود برای تبدیل شدن به یک بوکسور موی تای را با وجود بی‌عدالتی‌های اجتماعی و خشونت خارج از رینگ دنبال کند. َ"میدِگُل" مقاومت نسل Z را به تصویر می‌کشد که
َ"میدِگُل" مقاومت نسل Z را به تصویر می‌کشد که می‌خواهند از موقعیت ناامیدکننده زندگی خود رهایی یافته و حقوق انسانی خود را به دست آورند. او بوکس را راهی برای برنده شدن در رینگ نمی‌داند، بلکه آن را بخشی از چالش‌های زندگی می‌داند. اولین نمایش جهانی َ"میدِگُل" در ۱۸ فوریه ۲۰۲۴ به عنوان بخشی از هفتاد و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین انجام شد و موفق به دریافت لوح تقدیر هیات داوران در بخش نسل شد.
کوین دیکسون ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
گراهام براون ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
اسیر جنگی یک فیلم بقا فیلیپینی-آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵، ژانر فیلم رزمی و جنگی به کارگردانی لوئیس ماندیلور با بازی و ایده‌پردازی اسکات ادکینز است. داستان در مورد افسر سرویس هوایی ویژه بریتانیایی است که در طول جنگ جهانی دوم اسیر شده و مجبور می‌شود در اردوگاه توقیف ژاپنی برای بقایش بجنگد. خلاصه داستان. جیمز رایت، فرمانده نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا که به دست ژاپنی‌ها در اردوگاه اسیران جنگی در فیلیپین اسیر شده، پیش از آن‌که کل اردوگاه روانه «راهپیمایی مرگ» شوند، رایت و دیگر زندانیان مجبور می‌شوند برای سرگرمی
رایت و دیگر زندانیان مجبور می‌شوند برای سرگرمی نگهبانان، در مبارزات مرگبار و بی‌رحمانه‌ای به مصاف یکدیگر بروند. تولید و انتشار. تولید تصویربرداری اصلی از هفته آخر ژوئیه تا اواخر اوت ۲۰۲۴ انجام شد. نمایش در جشنواره اولین اکران این فیلم، نمایش ویژه ۳ آوریل ۲۰۲۵ در تئاتر TCL، به میزبانی جشنواره فیلم بورلی هیلز. ماه اوت ۲۰۲۵ در دو جشنواره فیلم در کالیفرنیا به نمایش در آمد: جشنواره فیلم «بیگ بد» در گلندیل (۲۲ اوت، ساعت ۱۰ شب)و جشنواره بین‌المللی فیلم ساکرامنتو در ساکرامنتو (۳۰ اوت، ساعت ۶:۴۵ بعد از ظهر). انتشار
ساکرامنتو (۳۰ اوت، ساعت ۶:۴۵ بعد از ظهر). انتشار خانگی این فیلم در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵ توسط ول گو یواس‌ای اینترتاینمنت (Well Go USA Entertainment) به‌صورت ویدئو به‌درخواست منتشر شد.
ولادیمیر آگاپوف (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. او در ۲۱ مه ۲۰۲۴ در سن ۹۰سالگی درگذشت. وی در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
دیمیتری آگاپتسف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است که در پست مهاجم برای بالاشیخا بازی می‌کند.
راحله احمدی (زادهٔ ۱۰ تیر ۱۳۴۹ در تهران) زندانی سیاسی پیشین و فعال حقوق زنان اهل ایران است. او در ۱۹ تیر ۱۳۹۸ پس از اعتراض به دستگیری و رفتار مأموران با دخترش صبا کرد افشاری که از یک ماه پیش به دلیل اعتراض به قانون حجاب اجباری در ایران بازداشت شده بود دستگیر شد. جلسه محاکمه او به ریاست قاضی افشار در دادگاه انقلاب تهران برگزار و او از بابت اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی مجرم شناخته شد و به ۴ سال و ۲ ماه حبس محکوم شد. دستگیری و اتهامات. صبا کرد افشاری، دختر راحله احمدی، در تاریخ ۱ خرداد ۱۳۹۸ به دلیل شرکت
راحله احمدی، در تاریخ ۱ خرداد ۱۳۹۸ به دلیل شرکت در کمپین اعتراضی چهارشنبه‌های سفید بر علیه قانون حجاب اجباری ایران بازداشت شد. به گفته برخی منابع، بازجویان به خانم احمدی گفتند که او تنها زمانی آزاد می‌شود که دخترش جلوی دوربین اعتراف کند. مقامات زندان قبلاً هم سعی کرده بودند افشاری را برای اعتراف در سلول انفرادی تحت فشار قرار دهند. احمدی در دادگاه انقلاب به ریاست قاضی افشار به اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» به ۴ سال و ۲ ماه زندان محکوم شد. او از اتهام «تشویق مردم به فساد یا فحشا» تبرئه شد، اتهامی که
«تشویق مردم به فساد یا فحشا» تبرئه شد، اتهامی که اغلب به زنان مخالف حجاب اجباری در ایران نسبت داده می‌شود. احمدی در فوریه ۲۰۲۰ در مصاحبه با ماهنامه خط صلح بیان می‌کند که بازجویان علاوه بر اتهامات مرتبط با حجاب اجباری، او را بابت حمایت از اعتراضات کارگران هفت تپه در استان خوزستان و شماری از فعالین حقوق بشری مورد بازخواست قرار دادند و دختر دیگرش سوگند را تهدید به دستگیری کردند. مجازات او بعداً به ۲ سال و ۷ ماه زندان کاهش یافت. وضعیت سلامت در زندان. نگرانی قابل توجهی در مورد وضعیت سلامت او در دوران گذراندن
توجهی در مورد وضعیت سلامت او در دوران گذراندن حبس در زندان اوین وجود داشت. او به دلیل مشکلات تیروئید به شدت در مقابل عفونت ضعف داشت اما در زندان رسیدگی مناسبی به مشکلات جدی سلامتی او صورت نمی‌گرفت. در مارس ۲۰۲۰، او دچار عفونت گوش شد. پس از مرگ مادرش در ژوئیه ۲۰۲۱، درد دیسک کمر او بدتر شد، و او قادر به راه رفتن بدون کمک نبود. در ۱۶ فوریه ۲۰۲۲ راحله احمدی در زندان به کووید-۱۹ مبتلا شد. در طول همه‌گیری، نگرانی در مورد دسترسی محدود به خدمات پزشکی در بخش زنان زندان اوین وجود داشت و مقامات زندان در ایران
زنان زندان اوین وجود داشت و مقامات زندان در ایران زندانیان سیاسی را از مراقبت‌های پزشکی محروم می‌کردند. او و دخترش در فوریه ۲۰۲۳ از زندان اوین آزاد شدند. واکنش‌های بین‌المللی. سازمان حقوق بشری غیرانتفاعی Freedom Now به نیابت از راحله احمدی و صبا کرد افشاری دادخواستی را به کارگروه بازداشت خودسرانه سازمان ملل متحد تسلیم کرد. کارشناسان این کارگروه بازداشت هر دوی آنها را نقض قوانین بین المللی تشخیص دادند.
هلوئیز روث فرست ، (زادهٔ ۴ مهٔ ۱۹۲۵ – درگذشتهٔ ۱۷ اوت ۱۹۸۲) فعال ضد-آپارتاید و محقق اهل اتحادیه آفریقای جنوبی بود. فرست از والدینی یهودی در سال ۱۹۲۵ متولد شد. او همچون پدر و مادر خود به عضویت حزب کمونیست آفریقای جنوبی درآمد و فعالیت خود را آغاز کرد. هدف این حزب که با کنگره ملی آفریقا متحد شده بود، سرنگونی حکومت آپارتاید آفریقای جنوبی بود. مهم‌ترین فعالیت فرست، عملکرد او به عنوان روزنامه‌نگار بود که با انتشار مقالات متعدد، سیاست‌های جداسازی نژادی معروف به آپارتاید را افشا کرد. فرست در سال ۱۹۴۹ با جو سلووو
را افشا کرد. فرست در سال ۱۹۴۹ با جو سلووو ازدواج کرد. او در تاریخ ۱۷ اوت ۱۹۸۲ توسط انفجاری از پیش طراحی شده در موزامبیک ترور شد. فیلم سینمایی "یک دنیا فاصله" (۱۹۸۸) با الهام از وقایع زندگی او ساخته شده است.
سوزانا روسن، نام خانوادگی هسوئل (۱۷۶۲ – ۲ مارس ۱۸۲۴)، یک رمان‌نویس، شاعر، نمایش‌نامه‌نویس، نویسنده مذهبی، بازیگر تئاتر و معلم آمریکایی بود. او اولین زن جغرافیدان و یکی از حامیان اولیه آموزش زنان بود. او همچنین علیه برده‌داری نوشت. روسن نویسنده رمان "شارلوت تمپل" در سال ۱۷۹۱ بود که تا زمان انتشار سریال "کلبه عمو تام" توسط هریت بیچر استو در سال‌های ۱۸۵۱–۱۸۵۲، پرفروش‌ترین کتاب در ادبیات آمریکا بود. او همچنین اولین کتاب درسی جغرافیای انسانی «خلاصه جغرافیای جهانی روسن» را در سال ۱۸۰۵ نوشت. زندگی‌نامه. دوران
روسن» را در سال ۱۸۰۵ نوشت. زندگی‌نامه. دوران کودکی. سوزانا هسوئل در سال ۱۷۶۲ در پورتسموث، انگلستان به دنیا آمد. پدر او، نیروی دریایی سلطنتی ناوبان ویلیام هسوئل و همسر اولش، سوزانا موسگراو، که چند روز پس از تولد سوزانا درگذشت، بود. هنگامی که در بوستون خدمت می‌کرد، پدر او با ریچل وودوارد ازدواج مجدد کرد و خانواده دوم را تشکیل داد، و پس از بازگشت کشتی او به پورتسموث و از کار افتادن آن، به عنوان افسر گمرک بوستون منصوب شد و دخترش و یک خدمتکار را با خود به ماساچوست آورد. در ژانویه ۱۷۶۷، هنگامی که به ماساچوست
آورد. در ژانویه ۱۷۶۷، هنگامی که به ماساچوست رسیدند، کشتی آن‌ها در جزیره لاولز در بندر بوستون به گل نشست و چند روز بعد خدمه و مسافران از لاشه کشتی نجات یافتند. آن‌ها در ننتسکت (که اکنون هال است) زندگی می‌کردند. دوست خانوادگی آن‌ها، جیمز اوتیس، به آموزش سوزانا توجه ویژه‌ای داشت. با آغاز انقلاب آمریکا، ستوان هسوئل تحت بازداشت خانگی قرار گرفت و خانواده به داخل کشور منتقل شدند و در هینگهام و ابینگتون، ماساچوست سکونت یافتند. در سال ۱۷۷۸، وضعیت سلامتی ضعیف او منجر به تبادل زندانی شد و خانواده از طریق هالیفاکس،
به تبادل زندانی شد و خانواده از طریق هالیفاکس، نوا اسکوشیا به انگلستان فرستاده شدند و در نهایت در نزدیکی کینگستون آپون هال سکونت یافتند. اموال آمریکایی آن‌ها مصادره شد و آن‌ها در فقر نسبی زندگی کردند و مجبور شدند ملک پورتسموث را که پدربزرگ سوزانا برایش به جا گذاشته بود، بفروشند تا خانواده را تأمین کنند. به عنوان یک فرماندار که در وست‌مینستر زندگی می‌کرد، او اولین اثر خود، "ویکتوریا"، را نوشت که به دوچس دوونشایر تقدیم کرده بود و در سال ۱۷۸۶ منتشر شد. در ۱۷ اکتبر همان سال، او با ویلیام روسن، یک بازرگان
۱۷ اکتبر همان سال، او با ویلیام روسن، یک بازرگان سخت‌افزار که از یک خانواده تئاتری می‌آمد، ازدواج کرد. ویلیام همچنین به عنوان یک نوازنده شیپور در گارد اسب‌های سلطنتی شناخته شده بود. قلم و صحنه. به عنوان یک فرماندار که در وست‌مینستر زندگی می‌کرد، او اولین اثر خود، "ویکتوریا"، را نوشت که به دوچس دوونشایر تقدیم کرده بود و در سال ۱۷۸۶ منتشر شد. در ۱۷ اکتبر همان سال، او با ویلیام روسن، یک بازرگان سخت‌افزار که از یک خانواده تئاتری می‌آمد، ازدواج کرد. ویلیام همچنین به عنوان یک شیپورزن گارد اسب‌های سلطنتی شناخته
به عنوان یک شیپورزن گارد اسب‌های سلطنتی شناخته می‌شد. در سال ۱۷۹۱ در لندن، به عنوان 'خانم روسن'، او رمان معروف خود "شارلوت: داستان حقیقت" را منتشر کرد، که بعدها در آمریکا با نام "شارلوت تمپل" تجدید چاپ شد و اولین رمان پرفروش جدید این کشور شد. این داستان محبوب فریب و پشیمانی بیش از ۲۰۰ نسخه چاپی داشته است. این رمان منجر به بسیاری از جنجال‌ها شد، هم به دلیل محتوای آن و هم به دلیل اینکه آیا می‌تواند به عنوان یک رمان در نظر گرفته شود به دلیل تعداد صفحات کمی که داشت.
لی مو (درگذشته ۲۲۹ پیش از میلاد)، نام شخصی زو (繓)، نام محترم مو (牧)، یک ژنرال نظامی چینی در ایالت ژائو در دوره ایالت‌های جنگ‌طلب بود. او در فولکلور چینی به‌عنوان یکی از چهار ژنرال بزرگ دوره ایالت‌های جنگ‌طلب متأخر، همراه با بای چی، وانگ جیان و لیان پو شناخته می‌شود. او به‌عنوان یکی از بهترین فرماندهان تاکتیک دفاعی در جنگ‌های باستانی در نظر گرفته می‌شود. زندگی. در سال ۲۶۵ پیش از میلاد، لی مو در فرمانداری یانمن مستقر شد و دستور گرفت که از فرمانداری‌های شمال غربی یان‌شان (雁山) و دایجون (代郡) در برابر حملات توسط
یان‌شان (雁山) و دایجون (代郡) در برابر حملات توسط شیونگ‌نو (匈奴) و سایر قبایل دفاع کند. او در ابتدا استراتژی کاملاً تدافعی اتخاذ کرد که به ترسویی متهم شد و در نتیجه با یک فرمانده تهاجمی‌تر جایگزین شد. دولت ژائو ارتش خود را با ۱٬۳۰۰ ارابه جنگی، ۱۳٬۰۰۰ سواره‌نظام، ۵۰٬۰۰۰ پیاده‌نظام و ۱۰۰٬۰۰۰ تیرانداز آماده کرد. این ارتش در مناطق روستایی پراکنده شد. شیونگ‌نو نیرویی کوچک برای حمله به مرز ارسال کردند و لی مو وانمود کرد که شکست خورده و چند هزار نفر را به شیونگ‌نوها واگذار کرد. چانیو (یا شان‌یو، عنوان رئیس
واگذار کرد. چانیو (یا شان‌یو، عنوان رئیس شیونگ‌نوها) از این خبر مطلع شد و نیروی بزرگی را برای حمله به ژائو فرستاد. ژائو به دو ارتش تقسیم شد، شیونگ‌نوها را محاصره کرده و شکست داد، صدها هزار نفر و اسب را کشت. سپس ژائو دَن لَن را هلاک کرد، دونگ هو را شکست داد و لین هو را مجبور به تسلیم کرد. شان‌یو نیز فرار کرد. در سال ۲۴۳ پیش از میلاد، لی مو فرماندهی جنگ علیه یان را بر عهده گرفت و توانست ووسوی (武遂) و فانگ‌چنگ (方城) را فتح کند. بعدها، با افزایش تهدید از سوی چین به‌ویژه با تاج‌گذاری پادشاه ژنگ، لی مو توجه خود را
با تاج‌گذاری پادشاه ژنگ، لی مو توجه خود را بیشتر به مناطق غربی ژائو معطوف کرد. دولت ژائو به‌طور چشمگیری ضعیف شده بود. پس از شکست سنگین در برابر نیروهای چین به رهبری بای چی در نبرد نبرد چانگ‌پینگ در سال ۲۶۰ پیش از میلاد که در آن ژائو تقریباً تمام ارتش خود را از دست داده بود، بیشتر اراضی اصلی ژائو سقوط کرد. افزون بر این، ژائو به‌دلیل ضعف کشورهای وی، یان و هان از حمایت خارجی محروم بود، درحالی‌که کی و چو بیشتر مایل بودند که شاهد انقراض این پادشاهی باشند تا مواجهه با چین قدرتمند. لی مو همچنان می‌توانست در برابر
با چین قدرتمند. لی مو همچنان می‌توانست در برابر نیروهای بسیار قوی‌تر چین مقاومت کند و رقابت کند؛ بنابراین درحالی‌که چین می‌توانست به راحتی به وی و هان حمله کند، اما حمله به ژائو برای آن‌ها سخت‌تر بود. در سال ۲۳۳ پیش از میلاد، هنگامی که نیروهای چین تحت فرماندهی هوان یی (桓齮) به شهرهای چی‌لی (赤麗) و یی‌آن (宜安) حمله کردند، لی مو به‌عنوان فرمانده ارشد ارتش ژائو منصوب شد و با شکست دادن ارتش چین در یی‌آن (宜安)؛ در حدود شژیاژوانگ کنونی در استان هبی یا فِی‌سیا (肥)؛ غرب شِنژو کنونی در استان هبی جمهوری خلق چین، این
غرب شِنژو کنونی در استان هبی جمهوری خلق چین، این پیروزی را به دست آورد. به‌خاطر این دستاورد، او به‌عنوان نمادی از ووآن (武安君) مورد تقدیر قرار گرفت. در سال ۲۳۲ پیش از میلاد، ارتش چین به ژائو حمله کرده و شهر لانگ‌منگ را تصرف کرد، اما در نبرد فانوو (番吾)؛ در شهرستان پینگ‌شان، استان هبی توسط لی مو دوباره شکست خورد. طبق برخی تفسیرها، لی مو همچنین توانست از هجوم مشترک هان و وی به جنوب ژائو جلوگیری کند و بعد از این نبرد، نیروهای ژائو به منطقه پایتخت خود عقب‌نشینی کردند. در سال ۲۲۹ پیش از میلاد، وانگ جیان به ژائو
کردند. در سال ۲۲۹ پیش از میلاد، وانگ جیان به ژائو حمله کرد، اما او (به همراه دیگر فرماندهان مانند یانگ دوآن‌هه، چیانگ لی و لی شین) نتوانست در برابر لی مو پیشرفتی داشته باشد و نتیجه جنگ به بن‌بست رسید. حذف لی مو برای چین ضروری شد تا بتواند ژائو را فتح کند و در نهایت چین را متحد کند. چین تصمیم گرفت جاسوسانی را به دربار ژائو بفرستد، با رشوه دادن به درباریان کلیدی مانند گو کای (郭開) و هان چانگ (韓倉) تا پادشاه ژائو را قانع کنند که لی مو و سیما شان (司馬尚) را با ژائو تسونگ (趙蔥) و یان جو (顏聚) به عنوان فرماندهان
ژائو تسونگ (趙蔥) و یان جو (顏聚) به عنوان فرماندهان جایگزین کند و ادعا کنند که آن‌ها در حال برنامه‌ریزی شورش هستند. این طرح موفق شد. لی مو از سمت خود برکنار شد و به زودی بر اساس دستور پادشاه یا اعدام شد یا مجبور به خودکشی شد. با مرگ لی مو، سقوط ژائو غیرقابل اجتناب شد و این دولت به سرعت توسط نیروهای چین نابود گردید. در چند سال بعد، دولت دای نیز سقوط کرد و بدین ترتیب باقی‌مانده‌های آخرین آثار ژائو پایان یافت. در فرهنگ عامه. لی مو در مانگای کینگدام با نام ریبوکو به تصویر کشیده شده است.
این مقاله در رابطه با به نقش و مشارکت زنان در جنگ‌های صلیبی (۱۰۹۶–۱۲۹۱ میلادی) است. علی‌رغم کمبود منابع تاریخی مقارن، روایات موجود نشان‌دهنده حضور فعال و تأثیرگذار آنها در این جنبش مذهبی-نظامی است. محدودیت‌های حقوقی و اجتماعی قرون وسطی، تسلط کلیسا و روحانیون مرد بر آموزش و ادبیات، و ماهیت نظامی جنگ‌های صلیبی باعث شده که حضور زنان در منابع معاصر کمرنگ و اغلب در سایه مردان خانواده‌شان ثبت شود. با این حال، شواهد موجود نشان می‌دهد زنان از تمام طبقات اجتماعی و ادیان مختلف — مسیحی، مسلمان و یهودی — به طرق گوناگون
مختلف — مسیحی، مسلمان و یهودی — به طرق گوناگون در این کارزارها مشارکت داشتند. نمونه‌هایی همچون مارگارت بورلی که در محاصره اورشلیم با قابلمه بر سر به عنوان کلاهخود جنگید، یا راهبه‌ای از تریر (واقع در آلمان امروزی) که با انگیزه مذهبی در نخستین جنگ صلیبی شرکت کرد، نشان‌دهنده تنوع انگیزه‌ها و نقش‌های زنان است. زنان اشراف‌زاده نقش‌های پیچیده و متنوعی ایفا می‌کردند که فراتر از همراهی ساده مردان خانواده بود. ملکه‌هایی همچون الینور آکیتن که پادشاه فرانسه لوئی هفتم را در جنگ صلیبی دوم همراهی کرد، برنگاریا ناوار و
را در جنگ صلیبی دوم همراهی کرد، برنگاریا ناوار و جوآنا که پادشاه انگلستان ریچارد یکم را در جنگ صلیبی سوم یاری کردند، و ملکه مارگارت پرووانسی که در زمان اسارت همسرش پادشاه فرانسه لوئی نهم در جنگ صلیبی هفتم، دستور آماده‌سازی کشتی‌های جنگی و تأمین مالی نیروهای کمکی را صادر کرد. برخی زنان مانند ملیساند ملکهٔ پادشاهی اورشلیم که قلعه الحبیس را از مسلمانان بازپس گرفت، یا اشیوا د بورس که یک هفته از طبریه در برابر صلاح‌الدین ایوبی دفاع کرد، مستقلاً رهبری نظامی اعمال کردند. در جبهه مسلمان، شجرالدر پس از مرگ همسرش
کردند. در جبهه مسلمان، شجرالدر پس از مرگ همسرش سلطان الصالح ایوب، رهبری مقاومت علیه صلیبیون را برعهده گرفت و موقتاً به عنوان سلطان حکومت کرد. زنان همچنین در نقش‌های دیپلماتیک و میانجی‌گری فعال بودند؛ از جمله در انتقال اطلاعات نظامی، برقراری پیوندهای سیاسی از طریق ازدواج، و مذاکرات صلح. تأثیر حضور زنان در جنگ‌های صلیبی فراتر از نقش‌های فردی آنها بود و تحولات عمیق اجتماعی و سیاسی به همراه آورد. در قلمروهای صلیبی اوترمر، مرگ مکرر مردان در جنگ منجر به افزایش قدرت و استقلال زنان بیوه شد که بخش عمده‌ای از اموال
و استقلال زنان بیوه شد که بخش عمده‌ای از اموال و زمین‌ها را کنترل می‌کردند. این وضعیت با هنجارهای اروپایی آن دوره در تضاد قرار داشت و امکان نقش‌آفرینی سیاسی و حتی نظامی بیشتری برای زنان فراهم می‌کرد. ازدواج‌های مجدد این زنان ثروتمند به ابزاری برای جذب نیروی نظامی جدید از اروپا تبدیل شد. زنان از طبقات پایین نیز در نقش‌های حیاتی پشتیبانی نظامی فعالیت داشتند، از تأمین آب و غذا برای نیروهای جنگی گرفته تا مشارکت در ساخت استحکامات دفاعی و در موارد اضطراری، جنگاوری مستقیم. جنبش‌های مردمی مانند جنگ صلیبی کودکان و
مستقیم. جنبش‌های مردمی مانند جنگ صلیبی کودکان و جنگ صلیبی چوپانان نیز شامل زنان غیراشرافی بود. تجربیات زنان یهودی در جنگ‌های صلیبی، به ویژه در خشونت‌ها و کشتار راینلاند، نمونه‌ای از مقاومت در برابر تغییر دین اجباری و فداکاری برای حفظ هویت مذهبی ارائه می‌دهد. زنان یونانی نیز به عنوان شاهدان، قربانیان و گاه کنشگران سیاسی در این رویدادها نقش داشتند. در نهایت، مطالعه نقش زنان در جنگ‌های صلیبی نشان می‌دهد که آنها نه تنها بخش جدایی‌ناپذیر این جنبش تاریخی بودند، بلکه بدون شبکه حمایتی، مالی و تدارکاتی آنها، گسترش
بدون شبکه حمایتی، مالی و تدارکاتی آنها، گسترش مرزهای مسیحیت و شکوفایی جامعه لاتین در شرق امکان‌پذیر نبود. زنان و منابع جنگ‌های صلیبی. در اوایل قرن ۱۳ میلادی، توماس فرویدمونت، راهب سیسترسی در فرانسه، مرثیه‌ای برای خواهر بزرگترش، مارگارت بورلی در اواخر قرن ۱۲ میلادی، نوشت و به ماجراهای او در طول جنگ‌های صلیبی پرداخت. طبق روایات، او در جریان محاصره اورشلیم در سال ۱۱۸۷ توسط صلاح‌الدین ایوبی با قابلمه‌ای بر سرش به‌عنوان کلاهخود جنگید و دو بار به اسارت درآمد و زندانی مسلمانان شد. با این حال، پس از پرداخت فدیه و
مسلمانان شد. با این حال، پس از پرداخت فدیه و آزادی، پیش از مرگش در سال ۱۲۱۵ در صومعهٔ مونتروی، او تجربیاتش را برای توماس فرویدمونت بازگو کرد. اثر توماس برای زمان خود منحصر به فرد است؛ این اثر به شکلی نوشته شده که گویی از زبان خود مارگارت روایت می‌شود؛ زنی که روایت دست اولی از زیارتش به سرزمین مقدس ارائه می‌دهد. ماهیت استثنایی این اثر بی‌شک تحت تأثیر این واقعیت بود که توماس درصدد آن بود تا روی ویژگی مذهبی تجربیات مارگارت در شام تأکید کند، نه اینکه اعمال او را از نظر تاریخی به عنوان یک زن ثبت کند. در اکثر
را از نظر تاریخی به عنوان یک زن ثبت کند. در اکثر موارد، زنان به ندرت در منابع مقارن با پدیدهٔ جنگ‌های صلیبی حضور دارند. در طول قرن‌های ۱۲ و ۱۳ میلادی، کلیسا و روحانیون مرد بر آموزش و ادبیات آن ایام تسلط داشتند و محدودیت‌های حقوقی و اجتماعی زیادی بر زنان اعمال می‌شد. این وضعیت منجر به کمبود اطلاعات نوشته‌شده دربارهٔ آنها شد؛ به‌ویژه مطالبی که از دیدگاه زنانه ارائه شده باشد. علاوه بر این، در این شرایط، کسانی که تاریخ جنگ‌های صلیبی را می‌نوشتند، به دو دلیل از نوشتن در باب زنان و موضوعات مرتبط با آنها اجتناب
نوشتن در باب زنان و موضوعات مرتبط با آنها اجتناب می‌کردند: نخست، جنگ صلیبی بنا به تعریف، یک فعالیت و کنش نظامی بود و جنگ به‌طور سنتی یک فعالیت مردانه محسوب می‌شد. دوم، زنان از شرکت فعالانه در جنبش و لشکرکشی‌های صلیبی منع می‌شدند. در فراخوان‌های پاپ‌ها و موعظه‌های واعظان جنگ‌های صلیبی اغلب چنین تصریح شده است که زنان نباید بدون اجازه و محافظت به همراه نیروهای صلیبی عازم سرزمین مقدس شوند. با این حال، آنها نمی‌توانستند به‌طور کامل منع شوند؛ زیرا جنبش صلیبی، شکلی از زیارت — آنهم از نوع مسلحانه — بود؛ بنابراین،
از زیارت — آنهم از نوع مسلحانه — بود؛ بنابراین، راه برای زیارت از اماکن مقدس در اراضی مقدس برای تمامی مسیحیان چه زن چه مرد، باز بود. هرچند، زنان جنگجو که صلیب گرفته بودند، اغلب مورد انتقاد قرار می‌گرفتند. برخی نگرانی‌ها از حضور زنان و غیرنظامیان در ارتش‌های صلیبی به‌خاطر مسائل تدارکاتی بود: از نظر برخی منابع، آنها «دهان‌های بی‌فایده» بودند که منابع را مصرف می‌کردند و از سرعت نیروهای صلیبی می‌کاهیدند. ترس‌های دیگر بیشتر مختص ماهیت جنس زن بود؛ به ویژه ترس از اینکه حضور زنان، صلیبیون را به گناه و مسائل جنسی و
حضور زنان، صلیبیون را به گناه و مسائل جنسی و وسوسه سوق دهد. در مقام زائر، صلیبیون می‌بایست از هرگونه فعالیت جنسی خودداری می‌کردند؛ وضعیتی که با واقعیت زندگی در ارتش قرون وسطایی که در آن همراهان در اردوگاه حضور مستمر داشتند، در تضاد بود. به همین جهت، شکست‌های نظامی در طول جنگ‌های صلیبی اغلب بخاطر نارضایتی خداوند از گناهان و معصیت صلیبیون دیده می‌شد و زنان به همین دلیل مورد سرزنش قرار می‌گرفتند. با وجود این دیدگاه‌ها، زنان از تمام سطوح اجتماعی به جنبش صلیبی می‌پیوستند. در موارد نادر نیز، زنانی همچون مارگارت
در موارد نادر نیز، زنانی همچون مارگارت بورلی حتی برای شجاعت و سهم‌شان در جنگ مقدس مورد ستایش قرار می‌گرفتند. انگیزهٔ زنان. بیشتر زنانی که در منابع مرتبط به جنگ‌های صلیبی ذکر شده‌اند، اشراف‌زاده‌ها بودند. زنان اشراف‌زاده معمولاً از دستورالعمل‌ها و فرمان‌های پاپ و کلیسا پیروی می‌کردند و همراه بستگان مرد خود عازم می‌شدند. این مسئله به نوبه خود ارزیابی انگیزه‌های زنان را دشوار می‌کند؛ چراکه آنها اغلب تحت‌الشعاع همتایان مرد خود قرار می‌گرفتند. هفت زن نام‌برده‌شده در منابع مقارن با نخستین جنگ صلیبی (۱۰۹۶–۱۰۹۹)
در منابع مقارن با نخستین جنگ صلیبی (۱۰۹۶–۱۰۹۹) همسران صلیبیون اشراف‌زاده بودند و از میان نُه زنی که می‌دانیم طی پنجمین جنگ صلیبی (۱۲۱۷–۱۲۲۱) حضور داشتند، احتمالاً تنها دو نفر ممکن است بدون خانواده عازم مصر شده باشند. ملکه‌های صلیبی که همراه شوهرانشان رهبری نیروهای صلیبی را بر عهده داشتند، الینور آکیتن (همسر لوئی هفتم پادشاه فرانسه)، برنگاریا ناوار (همسر همسر ریچارد یکم پادشاه انگلستان)، مارگارت پرووانسی (همسر لوئی نهم پادشاه فرانسه) و النور کاستیا (همسر ادوارد یکم پادشاه انگلستان) بودند. جوآنا، ملکه بیوه
یکم پادشاه انگلستان) بودند. جوآنا، ملکه بیوه پادشاهی سیسیل، در سومین جنگ صلیبی (۱۱۸۹–۱۱۹۲) با برادرش، ریچارد اول انگلستان، حضور داشت اما ممکن است همچنین در حال برآورده کردن عهد و سوگند شوهر فقیدش، ویلیام دوم سیسیل، به جنگ صلیبی بوده باشد. او از باقیمانده جهیزیه‌اش برای کمک به تأمین مالی حمله ریچارد یکم استفاده کرد. چنین زنان مهمی معمولاً با ملازمانی از بانوان اشراف‌زاده و خدمتکاران زن همراه بودند که دربارهٔ آنها اطلاعات کمتری وجود دارد. پیوندهای خانوادگی و روابط خاندانی با صلیبیون ممکن است زنان را تحت
و روابط خاندانی با صلیبیون ممکن است زنان را تحت تأثیر قرار داده باشد که صلیب بگیرند اما برخی از آنها موفق شدند به تنهایی سفر کنند؛ مانند مارگارت (تولد ۱۱۵۸ – مرگ ۱۱۹۷ میلادی)، بیوهٔ بلاش سوم پادشاه مجارستان. او پس از مرگ شوهرش، او مشتاق رفتن به اورشلیم بود؛ بنابراین، جهیزیه‌اش را فروخت و با گروهی از شوالیه‌ها، در جنگ صلیبی آلمانی ۱۱۹۷ شرکت کرد. اگرچه اطلاعات دربارهٔ انگیزه زنان اندک است اما آنها هم همچون مردان با انگیزه‌های معنوی به جنبش پاسخ می‌دادند. زنان قرون وسطی نقش برجسته‌ای به عنوان حامیان کلیسا
قرون وسطی نقش برجسته‌ای به عنوان حامیان کلیسا داشتند، و مشارکت آنها در اصلاحات صومعه و جنبش‌های بدعت‌آمیز در آن مقطع زمانی، گواهی بر صداقت دغدغه‌های مذهبی آنهاست. پاداش‌های معنوی مانند بخشش گناهان که به صلیبیون پیشنهاد می‌شد، برای همه مسیحیان جذاب بود. زنان با انگیزه مذهبی در نخستین جنگ صلیبی شامل راهبه‌ای از تریر و زنی که در پی غاز خود به جنگ صلیبی رفت (با این اعتقاد که آن غاز آکنده از روح‌القدس است) بودند؛ اگرچه هر دوی آنها به‌خاطر رفتار نامناسب مورد انتقاد وقایع‌نگاران قرار گرفتند. مسئله زیارت هم برای