payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ویتوریو والتا (۲۸ ژوئیه ۱۸۸۳ – ۱۰ اوت ۱۹۶۷) یک صنعتگر ایتالیایی و رئیس شرکت فیات از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۶ بود. اوایل زندگی. او در سامپیردارنا نزدیک جنوا متولد شد و پسر فدریکو والتا، از تبار بریندیسی (پالرمو، ۱۸۵۶ - تورین، ۱۹۱۵)، افسر ارتش سلطنتی ایتالیا و بعدها از مقامات تورین در اداره دولتی ایتالیا بود. مادرش ترزا کوادریو از والتلینا بود که به خانواده‌ای از اشراف کوچک تعلق داشت؛ یکی از چهره‌های برجسته این خانواده، مائوریتزیو کوادریو، میهن‌پرست، بود. والتا قبل از پیوستن به فیات در آوریل ۱۹۲۱، مدرس اقتصاد بود. به
پیوستن به فیات در آوریل ۱۹۲۱، مدرس اقتصاد بود. به دلیل مدارک تحصیلی و پیشینه‌اش، اغلب در بین همکاران و در حرفه خود به عنوان «پروفسور» ("Il Professore") شناخته می‌شد. جیووانی آنیلی، بنیان‌گذار شرکت، او را به عنوان حسابدار استخدام کرد. والتا به دلیل ایده‌های سوسیال دموکراتیک، عضویت در فراماسونری و ارتباطات مخفیانه‌اش با ضد فاشیست‌های تبعیدی در فرانسه، از جمله رئیس‌جمهور آینده جمهوری ایتالیا، جوزپه ساراگات، برای رژیم فاشیستی ایتالیا شناخته شده بود، که والتا با دیدگاه‌های سوسیالیستی اصلاح‌طلبانه او هم‌نظر بود
دیدگاه‌های سوسیالیستی اصلاح‌طلبانه او هم‌نظر بود و از نظر سیاسی به حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا پس از جنگ او نزدیک بود. شغل. والتا در سال ۱۹۲۸ مدیر فیات و در سال ۱۹۳۹ مدیرعامل شرکت شد. در ناآرامی‌هایی که پس از فروپاشی رژیم فاشیستی بنیتو موسولینی رخ داد، والتا توسط اتحادیه‌های کارگری قدرتمندی که او را طرفدار رژیم حزب ملی فاشیست می‌دانستند، از شرکت اخراج شد. او بعداً تبرئه شد. در حالی که آنها در زمینه سفارش‌ها جنگی منافع مشترکی داشتند، فیات همیشه خط استقلال خود را از آرمان‌های تمامیت‌خواهانه رژیم فاشیست
خود را از آرمان‌های تمامیت‌خواهانه رژیم فاشیست حفظ می‌کرد. کتاب سرجیو فاورتو در اثر خود در مورد مقاومت ایتالیا استدلال می‌کند که فیات به‌طور فعال در کنار مقاومت درگیر بود. این شرکت وسایل نقلیه و بنزین تأمین می‌کرد، مبالغ زیادی را برای حمایت از جنبش در دسترس قرار می‌داد و در خرابکاری در تولیدات جنگی در کارخانه‌های خود همکاری می‌کرد. در سال ۱۹۴۶، در بحبوحه مشکلات تصمیم‌گیری در شرکت، والتا فراخوانده و به عنوان رئیس شرکت معرفی شد. او در طول دو دهه معجزه اقتصادی ایتالیا و گسترش سریع آن، همزمان با تکثیر فیات‌های
ایتالیا و گسترش سریع آن، همزمان با تکثیر فیات‌های کوچک در خیابان‌های ایتالیا، ریاست شرکت را بر عهده داشت و به دستور آنیلی مبنی بر «بزرگ‌تر کردن فیات، دادن فرصت‌های کاری بیشتر به مردم و تولید خودروهای بهتر و ارزان‌تر» عمل کرد. والتا می‌خواست فناوری آمریکایی را به میرافیوری بیاورد و اطمینان حاصل کند که هر ایتالیایی می‌تواند یک ماشین بخرد، و این کار را با کارگران تورین که او آنها را «عالی، باشکوه و با استعداد» توصیف می‌کرد، آغاز کرد. مدل شرکتی او مبتنی بر حقوق و دستمزد سیاست‌گذاری شده و توجه ویژه به نیازهای
و دستمزد سیاست‌گذاری شده و توجه ویژه به نیازهای کارگران بر اساس مدلی از آزادی شرکتی بود که توسط منتقدان به عنوان پدرسالاری والتی تعریف می‌شد و در تضاد با مدل مشارکتی و روشنگرانه آدریانو اولیوتی در ایوریا بود.
تراکتور جان دیر مدل M یک تراکتور دو سیلندر ردیفی بود که توسط شرکت جان دیر از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۲ تولید شد. مدل‌های جانشین آن تا سال ۱۹۶۰ نیز به تولید رسیدند. این مدل جای خود را به نسخه‌های به‌روز شده‌ی ۴۰، ۴۲۰ و ۴۳۰ داد و همچنین مدل‌های ۳۲۰ و ۳۳۰ نیز موقعیت‌های بازار خالی‌مانده از سری قدرتمندتر ۴۰۰ را پر کردند.
آنوک یای (به ؛ زادهٔ ) مدل مد سودان جنوبی-آمریکایی می‌باشد او دومین سوپرمدل سیاه‌پوست پس از نائومی کمبل است که نمایش پرادا را افتتاح کرده‌است. یای چندین بار بر روی جلد مجله‌های بین‌المللی از جمله آی-دی و "وگ" حضور یافته و سه بار نیز بر روی جلد "وگ" آمریکا ظاهر شده‌است. وبگاه Models.com او را یکی از «سوپرمدل‌های جدید» این نسل معرفی کرده‌است و در سال ۲۰۲۳ از سوی صنعت مد و هواداران به‌عنوان «مدل سال» انتخاب شد.
تراکتور جان دیر مدل G یک تراکتور بزرگ ردیفی سه‌گاوآهنه بود که توسط شرکت جان دیر از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۵۳ تولید شد. مدل‌های جانشین آن تا سال ۱۹۶۱ نیز ساخته شدند. پس از آن، مدل‌های ۷۰، ۷۲۰ و ۷۳۰ عرضه شدند.
شاهدخت مهربان مهرشاه سلطان (به ترکی عثمانی: مھربان مھرشاہ سلطان؛ ۳۰ اوت ۱۹۱۶ - ۲۵ ژانویه ۱۹۸۷) شاهدخت عثمانی، دختر وارث تاج و تخت، شاهزاده یوسف عزالدین، پسر سلطان عبدالعزیز، و لمان خانم بود. او همسر دوم شاهزاده عمر فاروق، پسر آخرین خلیفه عثمانی، عبدالمجید دوم و شهسوار خانم بود.
تراکتور جان دیر مدل R نخستین تراکتور دیزلی شرکت جان دیر بود. این تراکتور بزرگ و سنگین، دارای فاصله‌چرخ ثابت بود و به‌عنوان تراکتور ردیفی با محورهای قابل تنظیم تولید نشد. پس از مدل R، در سری شماره‌گذاری‌شده‌ی جان دیر، تراکتورهای ۸۰، ۸۲۰ و ۸۳۰ عرضه شدند که نسخه‌های تکاملی و ارتقایافته‌ی مدل پایه‌ی R به‌شمار می‌رفتند.
«آهنگ عاشقانه» ترانه‌ای از گروهٔ موسیقی راک انگلیسی د کیور می‌باشد که در ۲۱ اوت سال ۱۹۸۹ به‌عنوان سومین تک‌آهنگ از هشتمین آلبوم استودیویی آن‌ها تحت عنوان "فروپاشی" منتشر گردید. این اثر در ایالات متحده با موفقیت چشمگیری مواجه شد و در اکتبر سال ۱۹۸۹ به رتبهٔ دوم رسید و تنها تک‌آهنگ گروه بود که جزو ترانهٔ برتر "بیلبورد" هات ۱۰۰ قرار گرفت. در بریتانیا، این تک‌آهنگ رتبهٔ ۱۸ را از آن خود کرد و در کانادا و ایرلند نیز به رتبه‌های بالای ۲۰ رسید. این ترانه توسط چندین هنرمند بازخوانی شده است، که از جملهٔ بازخوانی‌های
هنرمند بازخوانی شده است، که از جملهٔ بازخوانی‌های برجسته می‌توان از گروهٔ موسیقی راک آمریکایی ۳۱۱ نام برد، که نسخهٔ خود را برای موسیقی متن فیلم "۵۰ روز اول با تو" ضبط کرد و همچنین به‌عنوان تک‌آهنگ منتشر شد. همچنین ادل نیز این ترانه را برای آلبوم "۲۱" خود خوانده‌است.
تاریخ یهودیان در ایتالیا بیش از دو هزار سال تا به امروز را در بر می‌گیرد. حضور یهودیان در ایتالیا به دوره روم پیش از مسیحیت برمی‌گردد و با وجود دوره‌های آزار و اذیت شدید و اخراج، تا به امروز ادامه داشته است. تا سال ۲۰۱۹، جمعیت اصلی یهودیان در ایتالیا حدود ۴۵۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود. در سال ۲۰۲۳، مرکز مطالعات ادیان جدید این تعداد را ۳۶۰۰۰ نفر تخمین زد، در حالی که اتحادیه جوامع یهودی ایتالیا این تعداد را ۲۷۰۰۰ نفر اعلام کرد. روم پیش از مسیحیت. جوامع یهودیان رم احتمالاً یکی از قدیمی‌ترین جوامع یهودی مستمر در
احتمالاً یکی از قدیمی‌ترین جوامع یهودی مستمر در جهان هستند که از دوران کلاسیک تاکنون ادامه داشته‌اند. به‌طور قطع، مشخص است که در سال ۱۳۹ پیش از میلاد، شمعون حسمونی سفیری از خاندان حشمون به روم فرستاد تا اتحاد خود را با جمهوری روم علیه امپراتوری سلوکی تقویت کند. سفیران با استقبال گرم همکیشان خود که از قبل در روم مستقر بودند، روبرو شدند. تعداد زیادی از یهودیان حتی در اواخر دوره جمهوری روم (از حدود ۱۵۰ سال قبل از میلاد) در روم زندگی می‌کردند. آنها عمدتاً یونانی زبان و فقیر بودند. از آنجایی که روم در طول
یونانی زبان و فقیر بودند. از آنجایی که روم در طول قرن‌های دوم و اول دوران مشترک، ارتباط و معاملات نظامی/تجاری فزاینده‌ای با شام یونانی زبان داشت، بسیاری از یونانیان و همچنین یهودیان به عنوان تاجر به روم آمدند یا به عنوان برده به آنجا آورده شدند. به نظر می‌رسد رومی‌ها یهودیان را پیروان آداب و رسوم مذهبی عجیب و غریب و عقب‌مانده می‌دانستند، اما یهودستیزی به شکلی که در جهان مسیحیت و اسلام وجود داشت، وجود نداشت (به بخش ضد یهودیتدر امپراتوری روم پیش از مسیحیت مراجعه کنید). با وجود تحقیر، رومی‌ها قدمت دین یهودیان
کنید). با وجود تحقیر، رومی‌ها قدمت دین یهودیان و شهرت معبد آنها در اورشلیم (معبد دوم اورشلیم) را به رسمیت می‌شناختند و به آن احترام می‌گذاشتند. بسیاری از رومی‌ها اطلاعات زیادی در مورد یهودیت نداشتند، از جمله امپراتور آگوستوس که به گفته زندگینامه‌نویسش، سوتونیوس، فکر می‌کرد یهودیان در روز سبت روزه می‌گیرند. جولیوس سزار به عنوان دوست بزرگ یهودیان شناخته می‌شد و آنها از اولین کسانی بودند که برای ترور او سوگواری کردند. در روم، جامعه بسیار سازمان‌یافته بود و توسط رؤسایی به نام άρχοντες ("آرخونتس") یا
بود و توسط رؤسایی به نام άρχοντες ("آرخونتس") یا γερουσιάρχοι ("گروسیارخوی") اداره می‌شد. یهودیان در روم چندین کنیسه داشتند که رهبر معنوی آنها αρχισυνάγωγος ("آرشیسیناگوگوس") نامیده می‌شد. سنگ قبرهای آنها، که عمدتاً به زبان یونانی و تعداد کمی به زبان عبری / آرامی یا لاتین بودند، با منورا (شمعدان هفت شاخه) آیینی تزئین شده بودند. برخی از محققان پیش از این استدلال کرده‌اند که یهودیان در امپراتوری روم پیش از مسیحیت در تبلیغ یهودیت رومیان فعال بودند و این امر منجر به افزایش تعداد گروندگان مستقیم به دین یهود شد.
به افزایش تعداد گروندگان مستقیم به دین یهود شد. اجماع جدید این است که این موضوع صحت ندارد. به گفته اریش اس. گروئن، اگرچه گرویدن به دین اتفاق افتاده است، اما هیچ مدرکی مبنی بر تلاش یهودیان برای گرواندن غیریهودیان به یهودیت وجود ندارد. همچنین استدلال شده است که برخی از مردم برخی از اعمال و باورهای یهودیت را بدون گرویدن واقعی به دین یهود پذیرفته‌اند (که به آنها ترسایان می‌گویند). سرنوشت یهودیان در روم و ایتالیا متغیر بود و اخراج‌های جزئی در زمان امپراتوران تیبریوس و کلودیوس انجام می‌شد. پس از شورش‌های پی در
و کلودیوس انجام می‌شد. پس از شورش‌های پی در پی یهودیان در سال‌های ۶۶ و ۱۳۲ میلادی، بسیاری از یهودیان یهودیه به عنوان برده به روم آورده شدند (در دنیای باستان رسم بر این بود که اسیران جنگی و ساکنان شهرهای شکست خورده به عنوان برده فروخته شوند). این شورش‌ها از زمان سلطنت وسپاسیان به بعد باعث افزایش خصومت رسمی شد. جدی‌ترین اقدام، مالیات یهودی بود که مالیاتی بود که همه یهودیان در امپراتوری روم باید پرداخت می‌کردند. این مالیات جدید جایگزین عشریه شد که قبلاً به معبد اورشلیم فرستاده می‌شد (که در سال ۷۰ میلادی توسط
اورشلیم فرستاده می‌شد (که در سال ۷۰ میلادی توسط رومیان تخریب شد) و به جای آن در معبد سه‌گانه کاپیتولین در روم استفاده می‌شد. علاوه بر رم، در این دوره تعداد قابل توجهی از جوامع یهودی در جنوب ایتالیا وجود داشتند. به عنوان مثال، مناطق سیسیل، کالابریا و آپولیا جمعیت‌های یهودی مستقری داشتند. اواخر دوران باستان. در اواخر دوران باستان، جوامع یهودی در ایتالیا در مناطق شهری و روستایی پراکنده بودند. اکتشافات باستان‌شناسی، مانند سنگ‌نوشته‌ها و دخمه‌های یهودی، تحرک قابل توجه یهودیان را نشان می‌دهد. یهودیان از فلسطین و
توجه یهودیان را نشان می‌دهد. یهودیان از فلسطین و جوامع مختلف پراکنده به ایتالیا آمدند. به عنوان مثال، شهر رم، مهاجران یهودی را از مناطق مختلف، از جمله سیسیل، ایتالیا و مدیترانه شرقی جذب کرد. ناپل، میلان و سیسیل نیز میزبان جوامع یهودی با ریشه‌های متنوع بودند. به عنوان مثال، ناپل شاهد مهاجرت یهودیان از ونافروم، رم، قیصریه (احتمالاً قیساریه دریایی) و موریتانیا بود، در حالی که میلان پذیرای یهودیان از اسکندریه بود. سیسیل میزبان مهاجران یهودی از مصر بود و در ونوسا، یهودیان از لچه و آلبانی دفن شدند. با ترویج
ونوسا، یهودیان از لچه و آلبانی دفن شدند. با ترویج مسیحیت به عنوان دین قانونی امپراتوری روم توسط کنستانتین در سال ۳۱۳ (فرمان میلان)، جایگاه یهودیان در ایتالیا و در سراسر امپراتوری به سرعت و به طرز چشمگیری کاهش یافت. کنستانتین قوانین ظالمانه‌ای برای یهودیان وضع کرد؛ اما این قوانین به نوبه خود توسط جولیان مرتد لغو شدند، که تا حدی به یهودیان لطف نشان داد که به آنها اجازه داد طرح بازسازی معبد اورشلیم را از سر بگیرند. این امتیاز در زمان جانشین او که باز هم مسیحی بود، پس گرفته شد؛ و سپس ظلم به‌طور قابل توجهی
بود، پس گرفته شد؛ و سپس ظلم به‌طور قابل توجهی افزایش یافت. مسیحیت نیقیه در سال ۳۸۰، اندکی قبل از سقوط امپراتوری روم غربی، به عنوان کلیسای دولتی امپراتوری روم پذیرفته شد. در زمان تأسیس حکومت اوستروگوت‌ها تحت حکومت تئودوریک (۴۹۳–۵۲۶)، جوامع یهودی در حال شکوفایی در رم، میلان، جنوا، پالرمو، مسینا، آگریگجنتو و ساردینیا وجود داشتند. پاپ‌های آن دوره به‌طور جدی با یهودیان مخالف نبودند؛ و این امر شور و اشتیاقی را که یهودیان برای اوستروگوت‌ها در برابر نیروهای ژوستینین - به ویژه در ناپل، جایی که دفاع قابل توجه شهر
- به ویژه در ناپل، جایی که دفاع قابل توجه شهر تقریباً به‌طور کامل توسط یهودیان انجام می‌شد - به دست گرفتند، توضیح می‌دهد. پس از شکست تلاش‌های مختلف برای تبدیل ایتالیا به استانی از امپراتوری بیزانس، یهودیان مجبور شدند ظلم و ستم زیادی را از سوی اگزارک راونا متحمل شوند. اما طولی نکشید که بخش بزرگتر ایتالیا به تصرف لومباردها (۵۶۸–۷۷۴) درآمد، که تحت حکومت آنها در صلح زندگی می‌کردند. در واقع، لومباردها هیچ قانون استثنایی در رابطه با یهودیان تصویب نکردند. حتی پس از آنکه لومباردها کاتولیک را پذیرفتند، وضعیت
پس از آنکه لومباردها کاتولیک را پذیرفتند، وضعیت یهودیان همیشه مطلوب بود، زیرا پاپ‌های آن زمان نه تنها آنها را آزار و اذیت نمی‌کردند، بلکه کم و بیش از آنها حمایت می‌کردند. پاپ گرگوری اول با آنها با ملاحظه زیادی رفتار می‌کرد. در زمان پاپ‌های بعدی، وضعیت یهودیان بدتر نشد؛ و همین امر در چندین ایالت کوچک‌تر که ایتالیا به آنها تقسیم شده بود، نیز صادق بود. هم پاپ‌ها و هم ایالت‌ها چنان درگیر اختلافات مداوم خارجی و داخلی بودند که یهودیان در آرامش به سر می‌بردند. در هر ایالت ایتالیا، میزان مشخصی از حمایت به آنها
در هر ایالت ایتالیا، میزان مشخصی از حمایت به آنها اعطا می‌شد. این واقعیت که مورخان این دوره به ندرت از یهودیان یاد می‌کنند، نشان می‌دهد که شرایط آنها قابل تحمل بوده است. قرون وسطی. چندین اخراج، از جمله یک اخراج کوتاه از بولونیا در سال ۱۱۷۲، و تغییر مذهب اجباری رخ داد: در سال ۱۳۸۰ در ترانی چهار کنیسه وجود داشت که در زمان چارلز سوم ناپل به کلیسا تبدیل شدند، در حالی که ۳۱۰ یهودی محلی مجبور به غسل تعمید شدند. برادرزاده خاخام ناتان بن یحییل به عنوان مدیر املاک پاپ الکساندر سوم فعالیت می‌کرد، که در شورای لاتران
الکساندر سوم فعالیت می‌کرد، که در شورای لاتران در سال ۱۱۷۹ احساسات دوستانه خود را نسبت به یهودیان نشان داد. او نقشه‌های اسقف‌های متخاصمی را که از قوانین ضدیهودی حمایت می‌کردند، خنثی کرد. تحت حکومت نورمن‌ها، یهودیان جنوب ایتالیا و سیسیل از آزادی بیشتری برخوردار بودند. آنها با مسیحیان برابر تلقی می‌شدند و اجازه داشتند هر شغلی را دنبال کنند. آنها همچنین در امور خود صلاحیت داشتند. قوانین شرعی علیه یهودیان در ایتالیا بیشتر از هر کشور یا منطقه دیگری نادیده گرفته می‌شد. یکی از پاپ‌های بعدی - چه نیکلاس چهارم
می‌شد. یکی از پاپ‌های بعدی - چه نیکلاس چهارم (۱۲۸۸–۱۲۹۲) و چه بونیفاس هشتم (۱۲۹۴–۱۳۰۳) - یک پزشک یهودی به نام اسحاق بن مردخای، ملقب به مائسترو گاجو، داشت. دستاورد ادبی. از جمله یهودیان اولیه ایتالیا که نسخه‌های خطی مکتوب از خود به جا گذاشتند، می‌توان به شبتای دونولو (متوفی ۹۸۲) اشاره کرد. دو قرن بعد (۱۱۵۰)، شاعرانی مانند شبتای بن موسی رومی؛ پسرش یحییل کالونیموس که زمانی حتی فراتر از ایتالیا نیز به عنوان مرجع تلمودی شناخته می‌شد؛ و ربی یحییل از خانواده مانسی (عناو) که او نیز اهل روم بود، به خاطر آثارشان
(عناو) که او نیز اهل روم بود، به خاطر آثارشان شناخته شدند. ناتان، پسر ربی یحییل مذکور در بالا، نویسنده یک فرهنگ تلمودی ("عروک") بود که کلید مطالعه تلمود شد. سلیمان بن ابراهیم بن پرهون در طول اقامت خود در سالرنو، یک فرهنگ لغت عبری تألیف کرد. این امر یهودیان ایتالیایی را به مطالعه مطالعات کتاب مقدس تشویق کرد. با این حال، در کل، فرهنگ ادبی عبری شکوفا نبود. تنها نویسنده شایسته در زمینه عبادات، یوآب بن سلیمان بود که برخی از آثار او موجود است. در نیمه دوم قرن سیزدهم، نشانه‌هایی از فرهنگ عبری بهتر و مطالعه
سیزدهم، نشانه‌هایی از فرهنگ عبری بهتر و مطالعه عمیق‌تر تلمود پدیدار شد. اشعیا دی ترانی بزرگ (۱۲۳۲–۱۲۷۹)، یکی از مراجع عالی‌رتبه تلمود، پاسخ‌های مشهور بسیاری نوشت. داوود، پسرش، و اشعیا دی ترانی کوچک، برادرزاده‌اش، راه او را دنبال کردند، همان‌طور که فرزندان آنها تا پایان قرن هفدهم نیز همین کار را کردند. مئیر بن موسی ریاست یک مدرسه مهم تلمودی در رم و ابراهیم بن یوسف ریاست مدرسه‌ای در پزارو را بر عهده داشتند. در رم، دو پزشک مشهور، ابراهیم و یحییل، از نوادگان ناتان بن یحییل، تلمود را تدریس می‌کردند. پائولا دی
بن یحییل، تلمود را تدریس می‌کردند. پائولا دی مانسی، یکی از زنان این خانواده بااستعداد، نیز به شهرت رسید. او دانش قابل توجهی از کتاب مقدس و تلمود داشت و تفاسیر کتاب مقدس را با خطی بسیار زیبا رونویسی می‌کرد. بدتر شدن شرایط تحت حاکمیت اینوسنت سوم. وضعیت یهودیان در ایتالیا در زمان پاپ اینوسنت سوم (۱۱۹۸–۱۲۱۶) به‌طور قابل توجهی بدتر شد. این پاپ کسانی را که یهودیان را در مناصب عمومی قرار می‌دادند یا حفظ می‌کردند، تهدید به تکفیر می‌کرد و اصرار داشت که هر یهودی دارای منصبی باید برکنار شود. عمیق‌ترین توهین، دستوری
منصبی باید برکنار شود. عمیق‌ترین توهین، دستوری بود که هر یهودی باید همیشه یک نشان زرد مخصوص را که به‌طور آشکار نشان داده می‌شد، به خود آویزان کند. در سال ۱۲۳۵، پاپ گرگوری نهم اولین حکم را علیه اتهام قتل آیینی منتشر کرد. پاپ‌های دیگر از او پیروی کردند، به ویژه اینوسنت چهارم در سال ۱۲۴۷، گرگوری دهم در سال ۱۲۷۲، کلمنت ششم در سال ۱۳۴۸، گرگوری یازدهم در سال ۱۳۷۱، مارتین پنجم در سال ۱۴۲۲، نیکلاس پنجم در سال ۱۴۴۷، سیکتوس پنجم در سال ۱۴۷۵، پاول سوم در سال ۱۵۴۰ و بعدها الکساندر هفتم، کلمنت سیزدهم و کلمنت چهاردهم.
الکساندر هفتم، کلمنت سیزدهم و کلمنت چهاردهم. آنتی‌پاپ بندیکت سیزدهم. یهودیان از آزار و اذیت‌های بی‌رحمانهٔ ضدپاپِ مستقر در آوینیون، بندیکت سیزدهم، رنج زیادی بردند. آن‌ها با خوشحالی از جانشین او، مارتین پنجم، استقبال کردند. شورایی که توسط یهودیان در بولونیا تشکیل شد و در فورلی ادامه یافت، هیئتی را با هدایای گران‌قیمت نزد پاپ جدید فرستاد و از او خواست تا قوانین ظالمانهٔ وضع شده توسط بندیکت را لغو کند و به یهودیان امتیازاتی را که در زمان پاپ‌های قبلی به آن‌ها داده شده بود، اعطا کند. این هیئت در مأموریت خود
داده شده بود، اعطا کند. این هیئت در مأموریت خود موفق شد، اما دورهٔ فیض کوتاه بود. جانشین مارتین، اوگنیوس چهارم، که در ابتدا نسبت به یهودیان نظر مساعدی داشت، در نهایت تمام قوانین محدودکنندهٔ صادر شده توسط بندیکت را دوباره وضع کرد. با این حال، در ایتالیا، فرمان او عموماً نادیده گرفته شد. مراکز بزرگی مانند ونیز، فلورانس، جنوا و پیزا متوجه شدند که منافع تجاری آن‌ها از امور رهبران معنوی کلیسا مهم‌تر است. و بر این اساس، یهودیان، که بسیاری از آنها بانکدار و تاجر برجسته بودند، وضعیت خود را بهتر از همیشه یافتند.
برجسته بودند، وضعیت خود را بهتر از همیشه یافتند. بدین ترتیب، دریافت مجوز تأسیس بانک و انجام معاملات پولی برای بانکداران یهودی آسان شد. در واقع، در یک مورد، حتی اسقف مانتوا، به نام پاپ، به یهودیان اجازه داد تا با بهره پول قرض دهند. بخش عمده‌ای از مذاکرات بانکی توسکانی در دست یک یهودی به نام یحییل اهل پیزا بود. موقعیت تأثیرگذار این سرمایه‌دار موفق، در زمان تبعید از اسپانیا، بیشترین مزیت را برای همکیشان او داشت. دوره مدرن اولیه. تخمین زده می‌شود که در سال ۱۴۹۲ یهودیان بین ۳ تا ۶ درصد از جمعیت سیسیل را تشکیل
یهودیان بین ۳ تا ۶ درصد از جمعیت سیسیل را تشکیل می‌دادند. بسیاری از یهودیان سیسیلی ابتدا به کالابریا رفتند که از قرن چهارم میلادی جامعه‌ای یهودی در آن وجود داشت. در سال ۱۵۲۴ یهودیان از کالابریا و در سال ۱۵۴۰ از کل پادشاهی ناپل اخراج شدند، زیرا همه این مناطق تحت حکومت اسپانیا قرار گرفتند و مشمول حکم اخراج از سوی دادگاه تفتیش عقاید اسپانیا شدند. در طول قرن شانزدهم، یهودیان به تدریج از جنوب ایتالیا به شمال نقل مکان کردند و شرایط برای یهودیان در رم پس از سال ۱۵۵۶ و جمهوری ونیز در دهه ۱۵۸۰ بدتر شد. بسیاری از
۱۵۵۶ و جمهوری ونیز در دهه ۱۵۸۰ بدتر شد. بسیاری از یهودیان از ونیز و مناطق اطراف آن در این زمان به مشترک المنافع لهستان-لیتوانی مهاجرت کردند. پناهندگان اهل اسپانیا. هنگامی که یهودیان در سال ۱۴۹۲ از اسپانیا اخراج شدند، بسیاری از آنها به ایتالیا پناه بردند و در آنجا توسط شاه فردیناند اول ناپل مورد حمایت قرار گرفتند. یکی از پناهندگان، دون ایزاک آبراوانل، حتی در دربار ناپل منصبی دریافت کرد که در زمان پادشاه بعدی، آلفونسو دوم، آن را حفظ کرد. یهودیان اسپانیا نیز در فرارا توسط دوک ارکول دِسته اول و در توسکانی از
در فرارا توسط دوک ارکول دِسته اول و در توسکانی از طریق وساطت یِهیل پیزا و پسرانش به خوبی پذیرفته شدند. اما در رم و جنوا، آنها تمام رنج‌ها و عذاب‌هایی را که گرسنگی، طاعون و فقر با خود به همراه می‌آورد، تجربه کردند و برای فرار از گرسنگی مجبور به پذیرش غسل تعمید شدند. در چند مورد، تعداد پناهندگان از یهودیانی که قبلاً در آنجا ساکن بودند، بیشتر بود و بنابراین در امور مربوط به منافع عمومی و در جهت مطالعات، رأی تعیین‌کننده می‌دادند. پاپ‌های الکساندر ششم تا کلمنت هفتم نسبت به یهودیان با گذشت بودند، زیرا مسائل
هفتم نسبت به یهودیان با گذشت بودند، زیرا مسائل فوری‌تری برای مشغول کردن آنها وجود داشت. پس از اخراج یهودیان از اسپانیا در سال ۱۴۹۲، حدود ۹۰۰۰ یهودی فقیر اسپانیایی به مرزهای ایالات پاپی رسیدند. الکساندر ششم از آنها در رم استقبال کرد و اعلام کرد که آنها «اجازه دارند زندگی خود را بدون دخالت مسیحیان ادامه دهند، به مناسک خود ادامه دهند، ثروت کسب کنند و از بسیاری از امتیازات دیگر بهره‌مند شوند.» او به‌طور مشابه اجازه مهاجرت یهودیانی را که در سال ۱۴۹۷ از پرتغال و در سال ۱۴۹۸ از پرووانس اخراج شده بودند، صادر کرد
در سال ۱۴۹۸ از پرووانس اخراج شده بودند، صادر کرد پاپ‌ها و بسیاری از کاردینال‌های بانفوذ، آشکارا یکی از شدیدترین مصوبات شورای بازل، یعنی ممنوعیت استخدام پزشکان یهودی توسط مسیحیان را نقض کردند؛ آنها حتی به یهودیان در دربار پاپ مناصب دادند. جوامع یهودی ناپل و رم بیشترین تعداد الحاق را دریافت کردند؛ اما بسیاری از یهودیان از این شهرها به آنکونا، ونیز، کالابریا و از آنجا به فلورانس و پادوا نقل مکان کردند. ونیز، با تقلید از اقدامات نفرت‌انگیز شهرهای آلمان، یک محله ویژه (گتو) را به یهودیان اختصاص داد. اخراج از
ویژه (گتو) را به یهودیان اختصاص داد. اخراج از ناپل. حزب کاتولیک افراطی با تمام ابزارهای موجود تلاش کرد تا تفتیش عقاید را در قلمرو ناپل، که در آن زمان تحت حکومت اسپانیا بود، برقرار کند. چارلز پنجم، پس از بازگشت از پیروزی‌هایش در آفریقا، در آستانه تبعید یهودیان از ناپل بود که بنونیدا، همسر ساموئل آبراوانل، او را مجبور به تعویق این اقدام کرد. چند سال بعد، در سال ۱۵۳۳، فرمان مشابهی اعلام شد، اما در این مورد نیز ساموئل آبراوانل و دیگران توانستند با نفوذ خود، اجرای این فرمان را برای چندین سال به تعویق بیندازند.
این فرمان را برای چندین سال به تعویق بیندازند. بسیاری از یهودیان به امپراتوری عثمانی، برخی به آنکونا و برخی دیگر به فرارا نقل مکان کردند، جایی که دوک ارکوله دوم با روی خوش از آنها استقبال کرد. پس از مرگ پاپ پل سوم (۱۵۳۴–۱۵۴۹)، که به یهودیان توجه نشان داده بود، دوره‌ای از نزاع، آزار و اذیت و ناامیدی آغاز شد. چند سال بعد، یهودیان از جنوا تبعید شدند، که در میان پناهندگان، جوزف هاکوهن، پزشک دوج آندره‌آ دوریا و مورخ برجسته نیز حضور داشتند. دوک ارکوله به مارانوها، که از اسپانیا و پرتغال رانده شده بودند، اجازه
که از اسپانیا و پرتغال رانده شده بودند، اجازه داد تا وارد قلمرو او شوند و آزادانه و آشکارا یهودیت را اعلام کنند. ساموئل اوسک، مورخ دیگری که از تفتیش عقاید پرتغال گریخته بود، در فرارا ساکن شد و آبراهام اوسک یک چاپخانه بزرگ در آنجا تأسیس کرد. سومین اوسک، سلیمان، تاجر ونیزی و آنکونا و شاعری برجسته، سونت پترارک را به اشعار عالی اسپانیایی ترجمه کرد و این اثر مورد تحسین معاصران او قرار گرفت. اگرچه بازگشت یهودیان مارانو اوسک به یهودیت شادی زیادی را در میان یهودیان ایتالیایی برانگیخت، اما این شادی با غم و اندوه
ایتالیایی برانگیخت، اما این شادی با غم و اندوه عمیقی که با گرویدن دو نوه الیاس لویتا، لئون رومانو و ویتوریو الیانو به مسیحیت، آنها را در خود فرو برده بود، متعادل شد. یکی از آنها به عضوی از کلیسا تبدیل شد و دیگری، یک یسوعی. آنها به شدت تلمود را به پاپ ژولیوس سوم و دادگاه تفتیش عقاید انتقاد کردند. در نتیجه، پاپ حکم نابودی این اثر را صادر کرد، اثری که یکی از اسلافش، لئو دهم، چاپ آن را مجاز دانسته بود. در روز سال نو یهودی (۹ سپتامبر) در سال ۱۵۵۳، تمام نسخه‌های تلمود در شهرهای اصلی ایتالیا، در چاپخانه‌های ونیز
تلمود در شهرهای اصلی ایتالیا، در چاپخانه‌های ونیز و حتی در جزیره دورافتاده کاندیا (کرت)، سوزانده شدند. کاردینال الکساندر فارنیز که موفق به افشای مجرم واقعی شد، او را از اجرای این نقشه بازداشت.
مسابقات کشتی ۷۲ کیلوگرم فرنگی مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۵ بود، در ۲۸ و ۲۹ شهریور (۱۹ و ۲۰ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.
تراکتور مدل L جان دیر یک تراکتور ردیف‌کار کوچک با قابلیت شخم‌زنی یک شیار بود که توسط شرکت جان دیر از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۶ تولید شد.
تراکتور جان دیر مدل D یک تراکتور بزرگ استاندارد بود که توسط شرکت جان دیر از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۵۳ تولید شد. برخلاف دیگر تراکتورهای سری حرفی جان دیر، این مدل در تمام طول دوره تولید، نام "D" خود را حفظ کرد و هرگز به یک نام عددی تغییر پیدا نکرد. مدل D طولانی‌ترین دوره تولید را در میان تمام تراکتورهای جان دیر داشت. جانشین این تراکتور، جان دیر مدل R بود.
روابط ایتالیا و بنگلادش، روابط دوجانبه بین ایتالیا و بنگلادش است. بنگلادش سفارت خود را در رم حفظ می‌کند در حالی که ایتالیا سفارت خود را در داکا دارد. تاریخچه. ایتالیا در سال ۱۹۷۲، پس از استقلال بنگلادش از پاکستان، روابط رسمی خود را با این کشور برقرار کرد. در سال ۱۹۷۴، ایتالیا یکی از کشورهایی بود که از پذیرش بنگلادش در سازمان ملل متحد حمایت کرد. در سال ۲۰۱۴، شیخ حسینه، نخست‌وزیر بنگلادش، سفری رسمی به ایتالیا داشت. همکاری آموزشی و فناوری. در سال ۲۰۰۰، توافق‌نامه‌ای در مورد «همکاری علمی و فناوری» بین بنگلادش و
در مورد «همکاری علمی و فناوری» بین بنگلادش و ایتالیا امضا شد. طبق این توافق‌نامه، دو کشور به تبادل دانشمندان، محققان و تکنسین‌ها و همچنین ارائه کمک‌های تحصیلی پرداخته‌اند. ایتالیا سالانه به‌طور متوسط ۲۵ محقق بنگلادشی را برای تحصیل در مرکز بین‌المللی فیزیک نظری عبدالسلام اسکان داده است. روابط اقتصادی. بنگلادش و ایتالیا «اتاق بازرگانی و صنایع ایتالیا و بنگلادش» را برای تقویت روابط اقتصادی دوجانبه تشکیل داده‌اند. بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۶، تجارت دوجانبه بین دو کشور بیش از ۲۰۰ درصد افزایش یافت. تا سال ۲۰۱۲، کل
کشور بیش از ۲۰۰ درصد افزایش یافت. تا سال ۲۰۱۲، کل تجارت دوجانبه ۱٫۲۸۶ میلیارد دلار بود که از این میزان، صادرات بنگلادش به ایتالیا ۱٫۰۳۶ میلیارد دلار بود. اقلام اصلی صادراتی بنگلادش به ایتالیا شامل مواد غذایی منجمد، محصولات کشاورزی، چای، چرم، کنف خام، کالاهای کنفی، لباس بافتنی، پوشاک بافته شده و غیره است. اقلام اصلی صادراتی ایتالیا به بنگلادش شامل ماشین‌آلات، محصولات الکترونیکی، وسایل نقلیه، هواپیما، کشتی و تجهیزات حمل و نقل مرتبط است. بنگلادش و ایتالیا برای رسیدگی به مسئله مهاجرت غیرمجاز به ایتالیا به
برای رسیدگی به مسئله مهاجرت غیرمجاز به ایتالیا به توافق رسیده‌اند. به عنوان بخشی از توافق دوجانبه مهاجرت و جابجایی، ایتالیا موافقت کرده است که از کارگران ماهر بنگلادشی، با تمرکز بر صنایعی مانند ساخت و ساز، کشتی‌سازی و مهمان‌نوازی، استقبال کند. هدف این همکاری تنظیم مهاجرت بین دو کشور و اطمینان از انجام قانونی این فرایند و با در نظر گرفتن منافع متقابل است. مهاجران بنگلادشی در ایتالیا. تا سال ۲۰۱۶، ۱۴۲۰۰۰ بنگلادشی در ایتالیا زندگی می‌کردند.
تراکتور جان دیر مدل H یک تراکتور ردیف‌کار بود که توسط شرکت جان دیر از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۷ تولید می‌شد.