payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چمبرلین، آجودان ژنرال نیکولای واسیلیویچ وویکوف فروخته شد. در سال ۱۸۹۵، معمار بیکاروکوف، ای.اف. طرحی برای بازسازی مجدد ساختمان تهیه کرد که در آن پیشنهاد ساخت یک کالسکه خانه جدید با سه دروازه، با حفظ جزئیات معماری ساختمان روبرو و اضافه کردن یک طبقه به بخش موجود داده شده بود. این پروژه مورد توجه و تأیید رئیس هیئت مدیره، نیکولای بنوا، قرار گرفت. در مارس ۱۹۰۱، بیوه ژنرال واروارا ووی‌کووا، آجودان، و دخترش ماریا تصمیم به بازسازی خانه گرفتند. آنها پروژه‌ای برای بازسازی به هیئت اداری شهر سن پترزبورگ ارائه دادند.
به هیئت اداری شهر سن پترزبورگ ارائه دادند. طبق این پروژه، قرار بود یک خانه پنج طبقه سنگی جدید با نمای مدرن و جزئیات معماری متنوع رو به خیابان کابینتسکایا (پراودای امروزی) ساخته شود. حیاط باریک قرار بود توسط دو بال شش طبقه با نماهای ساده احاطه شود. جلوی خانه قرار بود دو دروازه چوبی بلند با یک گذرگاه طاقدار به حیاط که با یک شبکه فرفورژه در کنار ورودی اصلی با درهای شیشه‌ای تزئین شده بود، داشته باشد. این پروژه تصویب شد، اما احتمالاً هرگز اجرا نشد. تا سال ۱۹۱۲، زمین به همراه تمام ساختمان‌ها و باغ، در مالکیت
زمین به همراه تمام ساختمان‌ها و باغ، در مالکیت اداره راه‌آهن قرار گرفت. بازسازی گسترده این ملک توسط معمار الکساندر گلوبکوف انجام شد. این پروژه شامل بازسازی و نوسازی طبقات همکف و اول بال‌های اصلی و جانبی بود؛ قرار بود ساختمان اصلی گسترش یابد تا یک سالن تماشاگران با ظرفیت ۴۵۰ نفر با پنجره‌هایی رو به باغ ایجاد شود. امکانات ورزشی و باشگاهی در بال‌ها قرار داشتند. قرار بود نماها به‌طور کامل بازسازی شوند و فضای داخلی با گچ‌کاری تزئین شود تا ساختمان به سبک نئوکلاسیک تبدیل شود. پس از انجام تعمیرات اساسی، پراودا ۱۰
تبدیل شود. پس از انجام تعمیرات اساسی، پراودا ۱۰ به محل باشگاه راه‌آهن پتروگرادسکی تبدیل شد. در طول سال‌ها، یک کافه تریای کوچک واقع در طبقه همکف به «ووستوک» تبدیل شد - اولین باشگاه خوانندگان بارد در کشور. در دهه ۱۹۶۰ کوکین و گورودنیتسکی، کلیاچکین و اوکودژاوا در اینجا اجرا داشتند. در اینجا بود که سن پترزبورگ برای اولین بار ولادیمیر ویسوتسکی را شنید. این صحنه همچنین شاهد اجرای بوریس گربنشیکوف، ویکتور تسوی، سرگئی کورخین و یانکا دزیاگیلوا بوده است. در دوران اتحاد جماهیر شوروی، طرفداران بیتلز تولد جان لنون را در
جماهیر شوروی، طرفداران بیتلز تولد جان لنون را در اینجا جشن می‌گرفتند. این مکان همچنین برای برگزاری جلسات بزرگداشت الکساندر باشلاچف، شاعر و خواننده راک روسی، مورد استفاده قرار می‌گرفت.
سنگ سولووتسکی بنای یادبود قربانیان سرکوب سیاسی در میدان لوبیانکا در مسکو قرار دارد. این بنا در نزدیکی ساختمان لوبیانکا، مقر اصلی سرویس‌های امنیتی مختلف روسیه از سال ۱۹۱۸، از چکا تا سرویس امنیت فدرال روسیه امروزی، قرار دارد. این بنای یادبود از یک تخته سنگ بزرگ ساخته شده است که از جزایر سولووتسکی در شمال دریای سفید، جایی که اولین اردوگاه دائمی سیستم کیفری شوروی، اردوگاه زندان سولووکی، در سال ۱۹۲۳ برپا شد، آورده شده است. این تخته سنگ بر روی یک پایه گرانیتی قرار دارد که روی آن نوشته شده است «به قربانیان سرکوب
دارد که روی آن نوشته شده است «به قربانیان سرکوب سیاسی». این بنای یادبود در سال ۱۹۹۰ برای بزرگداشت قربانیان سرکوب سیاسی در اتحاد جماهیر شوروی ساخته شد. از آن زمان، این بنا مورد توجه گردهمایی‌ها و مراسم سالانه و گاه به گاه بوده است: به ویژه، روز یادبود قربانیان سرکوب سیاسی از سال ۱۹۹۱ به بعد در ۳۰ اکتبر و از سال ۲۰۰۷، «احیای نام‌ها» در روز قبل از آن. از ۱۶ فوریه ۲۰۲۴، زمانی که سرویس فدرال زندان‌ها اعلام کرد الکسی ناوالنی، فعال و رهبر مخالف، در زندان یامالو-ننتس در غرب سیبری درگذشته است، این مکان مورد توجه و
در غرب سیبری درگذشته است، این مکان مورد توجه و بزرگداشت قرار گرفته است. آرخانگلسک به مسکو. طبق گفته سازمان غیردولتی "یادبود" روسیه، این بنای یادبود در ۳۰ اکتبر ۱۹۹۰ برای بزرگداشت ابتکار زندانیان سیاسی در سال ۱۹۷۴ برای تعیین «روز زندانیان سیاسی در اتحاد جماهیر شوروی» ساخته شد. در سال ۱۹۹۱، شورای عالی روسیه رسماً ۳۰ اکتبر را به عنوان روز یادبود قربانیان سرکوب سیاسی تعیین کرد. در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۷ بود که ولادیمیر پوتین از میدان تیر بوتوو در نزدیکی مسکو بازدید کرد و ده سال بعد در همان تاریخ، او و پاتریارک کیریل از
ده سال بعد در همان تاریخ، او و پاتریارک کیریل از کلیسای ارتدکس روسیه، دیوار غم و اندوه را در خود شهر افتتاح کردند. سن پترزبورگ، ۲۰۰۲. سومین سنگ سولووکی سرانجام در سال ۲۰۰۲ در سن پترزبورگ، در باغ عمومی میدان ترویتسکایا، نصب شد. این بنا که توسط یوگنی اوخنالیوف طراحی شده است، رسماً به عنوان "یادبود قربانیان سرکوب سیاسی در پتروگراد-لنینگراد" شناخته می‌شود. این بنای یادبود، یک تخته سنگ گرانیتی ۱۰ تنی است که از سطح زمین فاصله دارد. از محل اعدام دسته جمعی در اردوگاه زندان سولووکی در دسامبر ۱۹۲۳. این سنگ بر روی
زندان سولووکی در دسامبر ۱۹۲۳. این سنگ بر روی پایه‌ای از گرانیت صیقل داده شده قرار دارد که دارای چهار کتیبه است: «به زندانیان گولاگ»، «به قربانیان ترور کمونیستی»، «به کسانی که برای آزادی جنگیدند» و یک مصراع معروف از شعر بلند آنا آخماتووا، "رکوئیم" (۱۹۳۵–۱۹۶۱): «دوست دارم همه آنها را با نام به یاد بیاورم، / اما …» (لیست‌ها برداشته شده‌اند - کسی نیست که بپرسد). [Хотелось бы всех поименно назвать...] این بنای یادبود در ۴ سپتامبر ۲۰۰۲ در آستانه جشن‌های سیصدمین سالگرد تأسیس سن پترزبورگ رونمایی شد. طبق "دانشنامه
تأسیس سن پترزبورگ رونمایی شد. طبق "دانشنامه سولووکی"، معمار اوخنالیوف و نماینده دومای دولتی، یولی ریباکوف، خودشان هزینه‌های ساخت این بنای یادبود، از جمله حمل و نقل را پوشش دادند. سنگی از جزایر سولووتسکی در دریای سفید. یکی از بناهای یادبود اصلی اتحاد جماهیر شوروی سابق برای قربانیان تروریسم سیاسی، گورستان یادبود لواشوو، از قبل در سن پترزبورگ وجود داشت اما مدیریت شهر هیچ کمکی نکرد، اگرچه بودجه قابل توجهی از بودجه فدرال و منطقه‌ای برای جشن سیصدمین سالگرد شهر به مناسبت وجود رودخانه نوا اختصاص داده بود.
خانه ولکونسکی واقع در خیابان وُزدویژنکا ۹ در مرکز مسکو، روسیه، نمونه اولیه خانه شاهزاده بولکونسکی پیر در رمان "جنگ و صلح" اثر لئو تولستوی در سال ۱۸۶۹ محسوب می‌شود. این ساختمان در قرن‌های ۱۸ و ۱۹ ساخته شده است، اما در سال ۲۰۱۳ به‌طور کامل بازسازی شد و ارتفاع آن از دو طبقه به چهار طبقه افزایش یافت. تاریخچه. واسیلی ولادیمیروویچ گروشِتسکی (۱۷۴۳–۱۸۱۳) این زمین را در سال ۱۷۷۴ خریداری کرد و بخش زیادی از خانه را طی چند سال بعد ساخت. او افسر هنگ نگهبانان زندگی سمنوف بود و در جنگ روسیه و ترکیه ۱۷۶۸–۱۷۷۴ جنگید. او
بود و در جنگ روسیه و ترکیه ۱۷۶۸–۱۷۷۴ جنگید. او خویشاوند و زیردست شاهزاده واسیلی دولگوروکوف بود که به خاطر فتح کریمه مشهور است. گروشِتسکی در حمله به پرکوپ و نبرد آلوشتا جنگید. این خانه بعدها به دخترش پی.وی. موراوِوا-آپوستول تعلق گرفت که خانه را در سال ۱۸۱۶ به شاهزاده نیکولای سرگئیویچ ولکونسکی فروخت. ولکونسکی پدربزرگ مادری لئو تولستوی بود و اعتقاد بر این است که نمونه اولیه شاهزاده بولکونسکی در "رمان جنگ و صلح" است. این رمان به «خانه‌ای قدیمی و تاریک در وُزدویژنکا» اشاره دارد، جایی که برخی از صحنه‌های رمان در
اشاره دارد، جایی که برخی از صحنه‌های رمان در آن رخ می‌دهد. از دهه ۱۸۳۰ این عمارت متعلق به خانواده رومین بود که از اشراف ریازان بودند. تولستوی از خانواده ریومین دیدن کرد و در این خانه با پی.اس. شرباتووایا آشنا شد. او نمونه اولیه کیتی شرباتسکایا در رمان "آنا کارنینا" در سال ۱۸۷۸ بود. در اوایل قرن بیستم، این عمارت متعلق به شمسی اسدالله‌اف، یک نفتگر اهل باکو، آذربایجان بود. در دوران شوروی، این ساختمان توسط چندین سازمان از جمله کمیساریای خلق برای امور دریایی، دفاتر تحریریه «روزنامه دهقان» و «تاریخ جنگ داخلی» و
تحریریه «روزنامه دهقان» و «تاریخ جنگ داخلی» و دیگران اشغال شده بود. بعدها، این خانه متعلق به وزارت امور خارجه شد. اکنون در مالکیت خصوصی است. ظاهر مدرن خانه در بازسازی‌های آغاز قرن بیستم و دهه ۲۰۱۰ شکل گرفت. نمای شمالی رو به خیابان وُزدویژنکا در سال ۱۸۹۷ توسط معمار ک. تِرِک بازسازی شد و نمای رو به کوچه صلیب مقدس و گنبد گوشه خانه توسط پ. زاروتسکی در سال ۱۹۰۷ اضافه شد. قبل از سال ۲۰۰۹، این خانه با پلاکی به عنوان میراث فرهنگی شناخته می‌شد. در سال ۲۰۱۳، با وجود اعتراضات متعدد سیاستمداران و چهره‌های فرهنگی، این
اعتراضات متعدد سیاستمداران و چهره‌های فرهنگی، این بنا بازسازی شد و ارتفاع آن از ۲ طبقه به ۴ طبقه افزایش یافت و گنبد آن نیز بازسازی شد. مالکیت فعلی. به گزارش رویترز، این ساختمان متعلق به مرکز توسعه ارتباطات بین فردی (CDIC) است که توسط لیودمیلا پوتینا، همسر سابق ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، کنترل می‌شود. دفاتر CDIC در این ساختمان قرار دارند، اما عمدتاً توسط مستاجران تجاری، از جمله وی‌تی‌بی بانک، اسبربانک , گروه سورستروی - یک شرکت ساختمانی، یک رستوران سوشی و یک برگر کینگ اشغال شده است. کل اجاره بهای این
و یک برگر کینگ اشغال شده است. کل اجاره بهای این ساختمان حدود ۳ تا ۴ میلیون دلار است. مستاجران اجاره خود را به شرکتی به نام مریدین پرداخت می‌کنند که به نوبه خود متعلق به شرکتی به نام اینترسرویس است که کاملاً متعلق به لیودمیلا الکساندرونا شکربنیووا، نام خانوادگی قبل از ازدواج پوتینا، است. خواهر پوتینا، اولگا الکساندرونا تسومایوا، قبلاً مدیر کل اینترسرویس بود. آرتور اوچرتنی، همسر فعلی پوتینا، ریاست هیئت مدیره CDIC را بر عهده دارد.
Cinema Glory () یک تئاتر مسکو نقطه عطفی در مسکو و منطقه پروو بود. این سینما دو بار به آتش کشیده شد؛ آخرین بار در ۳ فوریه ۲۰۰۷ توسط فردی ناشناس. پس از آن، تئاتر بسته ماند. این سینما از نظر تاریخی ۲ سالن با مجموع ۴۴۰ صندلی داشت. سینما ۳ طبقه داشت. این سینما همچنین دارای اتاق‌هایی با رستوران، میز بیلیارد، کافه و سوشی بار بود. تاریخچه. ساخت سینما گلوری در سال ۱۹۵۴ در مسکو آغاز شد. طرح‌های پیشنهادی سینما توسط معماران شوروی - ایوان ژولتوفسکی، نیکولای سوکویان، وی. واسکرسنسکی و دیگران - تکمیل شد. ساخت این سینما در
واسکرسنسکی و دیگران - تکمیل شد. ساخت این سینما در سال ۱۹۵۸ به پایان رسید. در سال ۲۰۰۶، این سینما تعطیل شد و «گلوری» به مستاجران تحویل داده شد. سینما به مدت ۴۹ سال اجاره داده شد. قیمت خرید ۲٫۸۹۱ میلیون روبل بود. در سال ۲۰۰۷، افراد ناشناس سینما را آتش زدند و ناپدید شدند - و آن را با خاک یکسان کردند. در سال ۲۰۰۶، سینما «گلوری» توسط مردان مسلح تصرف شد. علت این امر، تصرف توسط مهاجمان بود که باعث شد مقامات شهر علیه مستاجران اقدام کنند. آتش. در تاریخ ۳ فوریه ۲۰۰۷، حدود ساعت ۱۲ ظهر، افراد ناشناس سینما را آتش زدند.
حدود ساعت ۱۲ ظهر، افراد ناشناس سینما را آتش زدند. حدود ۴۰ گروه آتش‌نشانی تلاش کردند تا آتش را خاموش کنند. دو آتش‌نشان زخمی شدند. در ساعت ۱۶:۰۵ همان روز، آتش به‌طور کامل خاموش شد. در فوریه ۲۰۰۷، افراد ناشناس سینما را آتش زدند و ناپدید شدند - و آن را با خاک یکسان کردند. در سال ۲۰۰۶، سینما «گلوری» توسط مردان مسلح تصرف شد. علت این امر، تصرف غیرقانونی بود که مقامات شهر را علیه مستاجران برانگیخت. از آن زمان، سینما تعطیل شد. ظرفیت. سینما ثَنک دو سالن با ظرفیت ۴۴۰ نفر داشت. در مجموع، هر دو سالن ۸۸۰ نفر گنجایش
۴۴۰ نفر داشت. در مجموع، هر دو سالن ۸۸۰ نفر گنجایش داشتند. توصیف بیرونی سینما. قسمت مرکزی نمای سینما «گلوری» بیشتر یادآور نمای اصلی ساختمان انجمن راسینگ، واقع در مسکو، خیابان بگوویا، ساخته شده در سال‌های ۱۹۰۳–۱۹۰۵ است. بازسازی. بازسازی سینما گلوری که در سال ۲۰۰۷ سوخته بود، به شکل تاریخی خود در سال ۲۰۰۸ برنامه‌ریزی شده بود. در سال ۲۰۰۹، فرمانی از سوی دولت مسکو صادر شد که به مدیریت عملیاتی وزارت میراث فرهنگی واگذار شد. قرار بود بازسازی تا سال ۲۰۱۳ ادامه یابد. در سال ۲۰۱۳، شرکت «World invest» مناقصه اجاره
در سال ۲۰۱۳، شرکت «World invest» مناقصه اجاره ساختمان را برای مدت ۴۹ سال تحت برنامه «یک روبل برای یک متر» برنده شد، اما به دلیل تعهدات قرارداد بازسازی فسخ شد. ساختمان سپس خالی و تخریب شد و مرحله جدیدی از کار آغاز نشد. در اکتبر ۲۰۱۷، سینما به حراج گذاشته شد در نوامبر ۲۰۱۷ - در حراج به قیمت ۳۲٫۳ میلیون روبل فروخته شد. مرمت ساختمان‌ها و چیدمان این مرکز فرهنگی و تفریحی توسط شرکت با مسئولیت محدود «کاملیا» انجام می‌شود که سرمایه‌گذار این پروژه شد. طبق این توافق‌نامه، سرمایه‌گذار موظف است ساختمان را مرمت کرده و
سرمایه‌گذار موظف است ساختمان را مرمت کرده و آن را برای حفاظت، از جمله به عنوان یک مرکز فرهنگی و تفریحی، تطبیق دهد. در نوامبر ۲۰۱۷، آندری اسماگین، چهره سرشناس مسکو، درخواستی خطاب به الکساندر اسمتانوف، نماینده دومای شهر مسکو، در مورد بازسازی سینما گلوری نوشت و پس از مدتی پاسخی دریافت کرد: آندری ماکسیموویچ عزیز! درخواست شما برای رسیدگی به من تنظیم و برای رئیس اداره میراث فرهنگی مسکو ارسال شده است. نتایج بررسی به اطلاع شما خواهد رسید. در ۷ نوامبر ۲۰۱۷، پاسخی از وزارت میراث فرهنگی مسکو در مورد مرمت تئاتر دریافت
وزارت میراث فرهنگی مسکو در مورد مرمت تئاتر دریافت کردم. در ۴ دسامبر ۲۰۱۷، شورای منطقه پروو جلسه‌ای برگزار کرد که در آن افراد زیر حضور داشتند: الکساندر اسمتانوف، رئیس شورا دیمیتری پلاخیخ، رئیس آموزش شهرداری آندری تیورین و سرمایه‌گذار سینما که قرار بود آن را بازسازی کند.
زویی وینترز (؛ زادهٔ ۲۰ فوریه ۱۹۸۵) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه "جانشینی" (۲۰۱۸–۲۰۲۳) شناخته می‌شود؛ نقشی که به خاطر آن، برندهٔ جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین اجرای گروه بازیگران در مجموعه درام شد. وینترز همچنین در فیلم‌های "جولز" (۲۰۲۳) و "مادی‌گرایان" (۲۰۲۵) حضور داشته است. او سابقهٔ بازی در چندین تئاتر آف برادوی را نیز دارد، از جمله نمایش "قهرمانان چرخش چهارم" که برای آن نامزد دریافت جایزهٔ لوسیل لورتل شد و همچنین جایزه اوبی را دریافت کرد. از دیگر آثار
و همچنین جایزه اوبی را دریافت کرد. از دیگر آثار برجستهٔ او می‌توان به تئاترهای "والدن" و "صداهای دهان کوچک" اشاره کرد. اوایل زندگی. زویی وینترز در ۲۰ فوریهٔ ۱۹۸۵ در سانتا کروز، کالیفرنیا، ایالات متحده به دنیا آمد. او در دانشگاه ایالتی نیویورک در پرچیس تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۷ از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. حرفه. وینترز بیش از همه به‌واسطهٔ ایفای نقش کری کاستلاباته در مجموعه تحسین‌شدهٔ وراثت "جانشینی" شناخته می‌شود؛ نقشی که برای آن، همراه با سایر بازیگران، برندهٔ جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین اجرای
جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین اجرای گروه بازیگران در مجموعه درام شد. او همچنین در فیلم‌های "در خانواده"، "جولز" و "مادی‌گرایان" نقش‌آفرینی کرده است. وینترز در تئاترهای متعدد آف برادوی به روی صحنه رفته است، از جمله نمایش "قهرمانان چرخش چهارم" که برای آن نامزد دریافت جایزهٔ لوسیل لورتل شد و همچنین جایزه اوبی را دریافت کرد. از دیگر آثار نمایشی او می‌توان به "یک اکترون"، "والدن" و "صداهای دهان کوچک" اشاره کرد.
لوییزا جیکوبسن گامر (؛ زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۹۱) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. او کوچک‌ترین فرزند بازیگر مریل استریپ است و مدرک کارشناسی ارشد در بازیگری را از مدرسه درام ییل دریافت کرده است. جیکوبسن بیشتر برای ایفای نقش در مجموعهٔ "عصر طلایی" محصول شبکهٔ اچ‌بی‌او شناخته می‌شود. اوایل زندگی. لوییزا جیکوبسن در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۱ در لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده به دنیا آمد. او فرزند بازیگر مریل استریپ و مجسمه‌ساز دان گامر است. جیکوبسن خواهر کوچکتر موسیقی‌دان هنری گامر و بازیگران میمی گامر و گریس گامر است. او
گامر و بازیگران میمی گامر و گریس گامر است. او تحصیلات دبیرستانی خود را در مدرسهٔ پالی پرپ کانتری دی گذراند و در سال ۲۰۱۳ با مدرک روان‌شناسی از کالج واسر فارغ‌التحصیل شد. جیکوبسن همچنین در دورهٔ تابستانی سه هفته‌ای آکادمی درام بریتانیا و آمریکا در آکسفورد شرکت کرد و سپس از مدرسهٔ درام ییل با مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا در رشتهٔ بازیگری فارغ‌التحصیل شد. زندگی شخصی. در روز شنبه، ۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، لوییزا جیکوبسن هم‌زمان با ماه افتخار به صورت علنی خود را کوئیر معرفی کرد و رابطه‌اش با شریک زندگی‌اش، آنا بلاندل را
کرد و رابطه‌اش با شریک زندگی‌اش، آنا بلاندل را علنی ساخت. او در حساب کاربری اینستاگرام خود نوشت: «خوشبختم که وارد دوران نوین و سرشار از شادی شده‌ام، عزیزم» و این پیام را با ایموجی‌های پرچم رنگین‌کمان همراه کرد.
لیر رکس () فیلم درام آمریکایی به نویسندگی و کارگردانی برنارد رز است. این فیلم اقتباسی از "شاه لیر" اثر ویلیام شکسپیر است. تولید. در آوریل ۲۰۲۳، آل پاچینو اعلام کرد که در حال توسعهٔ اقتباسی جدید از نمایشنامهٔ "شاه لیر" اثر ویلیام شکسپیر است. این اقتباس در فوریه ۲۰۲۴ تأیید شد؛ برنارد رز به‌عنوان نویسنده و کارگردان پروژه معرفی شد و پاچینو برای ایفای نقش لیر انتخاب شد. همچنین جسیکا چستین در نقش گونریل به پروژه پیوست. در ماه اوت، حضور بازیگرانی چون آریانا دبوز، ریچل بروزناهان، کیت استنفیلد و پیتر دینکلیج
دبوز، ریچل بروزناهان، کیت استنفیلد و پیتر دینکلیج به‌عنوان بخشی از ترکیب بازیگران جدید اعلام شد. فیلم‌برداری. فیلم‌برداری اصلی از ۱۲ اوت ۲۰۲۴ در لس آنجلس آغاز شد و در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۴ به پایان رسید.
کانال مسکو ( کانال مسکو-ولگا (که تا سال ۱۹۴۷ کانال مسکو-ولگا نامیده می‌شد) کانالی در روسیه است که رود موسکوا به ولگا متصل می‌کند. این کانال در خود مسکو و در استان مسکو واقع شده است. این کانال به رودخانه مسکو در توشینو (منطقه‌ای در شمال غربی مسکو) متصل می‌شود و از آنجا تقریباً به سمت شمال امتداد می‌یابد تا در شهر دوبنا، درست در بالادست سد مخزن ایوانکوو، به رودخانه ولگا بپیوندد. طول کانال . این بنا بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۷ توسط ۲۰۰۰۰۰ زندانی گولاگ، تحت نظارت پلیس مخفی شوروی و ماتوی برمن ساخته شد. ساخت و ساز.
مخفی شوروی و ماتوی برمن ساخته شد. ساخت و ساز. در اوایل دهه ۱۹۳۰، مسکو به دلیل رشد جمعیت، کمبود آب آشامیدنی و صنعتی را تجربه کرد و ظرفیت خط لوله آب روبلوسکویه پاسخگوی نیازهای آبی پایتخت نبود. در ۱۵ ژوئن ۱۹۳۱، کمیته مرکزی حزب کمونیست شوروی گزارش ال.ام. کاگانوویچ در مورد وضعیت آب در پایتخت و سایر شهرها را تأیید کرد و توصیه استفاده از منابع رودخانه ولگا، واقع در در شمال پایتخت، برای آبرسانی به مسکو و همچنین برای اهداف حمل و نقل. در ۱ ژوئن ۱۹۳۲، با قطعنامه شماره ۸۵۹ شورای کمیسرهای خلق اتحاد جماهیر شوروی، مسیر
۸۵۹ شورای کمیسرهای خلق اتحاد جماهیر شوروی، مسیر کانال از طریق دیمیتروف با دستور «آغاز فوری ساخت کانال آبی ولگا-مسکو» تصویب شد؛ کار فقط برای دو سال تا نوامبر ۱۹۳۴ اختصاص داده شد. رئیس سابق او جی پی یو بلومورستروی، لی کوگان، در ۹ ژوئن ۱۹۳۲ به عنوان رئیس ساخت و ساز منصوب شد. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۳۲، به دستور شماره او جی پی یو ۸۸۹، اردوگاه کار اصلاحی دمیتروسکی به ریاست تأمین‌کننده اصلی سابق گولاگ سازماندهی شد. منابع کانال دریای سفید-بالتیک به اداره جدید «دمیتلاگ» منتقل شد. تعداد زندانیان در محل ساخت کانال در یک
منتقل شد. تعداد زندانیان در محل ساخت کانال در یک زمان به ۱۹۶۰۰۰ نفر رسید. ایگور کوویرکوف از موزه تاریخی و هنری دولگوپرودنی تخمین زد که بیش از ۶۰۰۰۰۰ زندانی از محل ساخت کانال عبور کرده‌اند. از این تعداد، ۲۲۸۴۲ مورد مرگ مرتبط با کار در کانال در بیمارستان‌ها ثبت شده است، که شامل افرادی که در محل کار کشته شده‌اند یا مورد اصابت گلوله قرار گرفته‌اند، نمی‌شود. در ۱۷ آوریل ۱۹۳۷، دروازه‌ها باز شدند و آب‌های ولگا شروع به پر کردن کانال کردند. ساخت و ساز در ۱ ژوئیه به پایان رسید و کانال در مراسمی در ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۷
به پایان رسید و کانال در مراسمی در ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۷ افتتاح شد. در ۱۴ آوریل ۱۹۳۸، به درخواست کمیساریای خلق در امور داخلی، محکومیت زندانیان سابق که دوران محکومیت خود را به پایان رسانده بودند و داوطلبانه برای ساخت کانال مسکو-ولگا و سایر مکان‌ها در آنجا مانده بودند، لغو شد. با این کانال، مسکو به سیستم یکپارچه آب‌های عمیق روسیه متصل می‌شود، سیستمی بزرگ از کانال‌ها و رودخانه‌ها در روسیه اروپایی که دسترسی به پنج دریا را فراهم می‌کند: دریای سفید، دریای بالتیک، دریای خزر، دریای آزوف و دریای سیاه. به همین دلیل، گاهی
خزر، دریای آزوف و دریای سیاه. به همین دلیل، گاهی اوقات «بندر پنج دریا» نامیده می‌شود (). این کانال علاوه بر حمل و نقل، حدود نیمی از مصرف آب مسکو را نیز تأمین می‌کند و سواحل مخازن متعدد آن به عنوان مناطق تفریحی مورد استفاده قرار می‌گیرد. یکی از بلندترین مجسمه‌های ولادیمیر لنین در جهان، مجسمه که در سال ۱۹۳۷ ساخته شده، در دوبنا، در محل تلاقی رودخانه ولگا و کانال مسکو واقع شده است. مجسمه جوزف استالین که در کنار این مجسمه قرار دارد، با اندازه‌ای مشابه، در سال ۱۹۶۱ در دوره استالین‌زدایی تخریب شد. جنگ جهانی دوم.
در دوره استالین‌زدایی تخریب شد. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم و نبرد مسکو، این کانال نقش مهمی در دفاع از مسکو ایفا کرد. نقشه‌های ورماخت این بود که شهر را از شمال و جنوب محاصره کند. برای جلوگیری از این امر، آب از کانال و مخازن به دشت‌های اطراف پمپ می‌شد. ابعاد. حداقل عمق کانال است. و ابعاد قفل آن است. .
اتوبوس گمشده () یک فیلم درام بقای آمریکایی است که توسط پل گرینگرس کارگردانی شده و فیلم‌نامهٔ آن را نیز با همکاری برد اینگلزبی نوشته است. این فیلم بر اساس کتاب "بهشت: تلاش یک شهر برای بقا در برابر آتش‌سوزی جنگل آمریکایی" نوشتهٔ لیزی جانسون، منتشرشده در سال ۲۰۲۱، ساخته شده است. در این فیلم متیو مک‌کانهی، آمریکا فررا، یول وازکوئز و اشلی اتکینسن ایفای نقش کردند. این فیلم قرار است برای نخستین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۵ در اوایل سپتامبر همان سال به نمایش درآید. داستان. یک رانندهٔ اتوبوس باید در
به نمایش درآید. داستان. یک رانندهٔ اتوبوس باید در میان کمپ فایر ۲۰۱۸، مرگ‌بارترین آتش‌سوزی جنگل تاریخ کالیفرنیا، اتوبوسی حامل کودکان و معلم آن‌ها را به منطقه‌ای امن هدایت کند. تولید. در ژوئن ۲۰۲۲ اعلام شد که جیمی لی کرتیس از کامت فیلمز و جیسون بلام از بلوم‌هاوس پروداکشنز در حال توسعهٔ این فیلم به‌عنوان تهیه‌کننده هستند. این پروژه اقتباسی از کتاب "بهشت: تلاش یک شهر برای بقا در برابر آتش‌سوزی جنگل آمریکایی" نوشتهٔ لیزی جانسون است. در ژانویه ۲۰۲۴، حضور پل گرینگرس به‌عنوان کارگردان قطعی شد، متیو مک‌کانهی برای
به‌عنوان کارگردان قطعی شد، متیو مک‌کانهی برای ایفای نقش اصلی انتخاب شد و شرکت اپل نیز وارد مذاکره برای توزیع فیلم شد. در فوریه ۲۰۲۴، آمریکا فررا به گروه بازیگران فیلم پیوست و همچنین تأیید شد که اپل مسئولیت پخش فیلم را بر عهده خواهد داشت. در مه ۲۰۲۴، یول وازکوئز، اشلی اتکینسن و اسپنسر واتسون نیز به جمع بازیگران پیوستند. فیلم‌برداری. فیلم‌برداری اصلی در ۱ آوریل ۲۰۲۴ در رویدوسو، نیومکزیکو آغاز شد. انتشار. "اتوبوس گمشده" قرار است برای نخستین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۵ که در اوایل سپتامبر ۲۰۲۵
فیلم تورنتو ۲۰۲۵ که در اوایل سپتامبر ۲۰۲۵ برگزار می‌شود، به نمایش درآید. اکران محدود فیلم از ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵ در برخی سالن‌های سینما آغاز خواهد شد و پس از آن، در ۳ اکتبر ۲۰۲۵ از طریق سرویس اپل تی‌وی پلاس منتشر می‌شود.
پدر مادر خواهر برادر () فیلم آمریکایی در ژانر کمدی درام آنتولوژی به نویسندگی و کارگردانی جیم جارموش است. در این فیلم کیت بلانشت، ویکی کریپس، آدام درایور، ماییم بیالیک، تام ویتس، شارلوت رمپلینگ و ایندیا مور ایفای نقش کردند. این فیلم برای نخستین بار در بخش رقابت اصلی هشتاد و دومین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز به نمایش درآمد و در این رویداد، برنده شیر طلایی شد. تولید. توسعه. جیم جارموش در آوریل ۲۰۲۳، در جریان جشنواره اوت‌لوک اعلام کرد که در حال کار روی فیلم جدیدی است که آن را «فیلمی بسیار لطیف و آرام…
فیلم جدیدی است که آن را «فیلمی بسیار لطیف و آرام… خنده‌دار و غم‌انگیز» توصیف کرد. او همچنین اشاره کرد که ممکن است این فیلم هیچ موسیقی‌ای نداشته باشد. در نوامبر ۲۰۲۳ گزارش شد که عنوان این فیلم "پدر مادر خواهر برادر" خواهد بود. تولید فیلم بر عهدهٔ اکسوسکلتن است و با همکاری انیمال کینگدام و سی‌جی سینما ساخته می‌شود. انتخاب بازیگران. در دسامبر ۲۰۲۳ گزارش شد که کیت بلانشت به عنوان یکی از بازیگران فیلم انتخاب شده است. در ژانویه ۲۰۲۴، تصاویری از صحنهٔ فیلم‌برداری منتشر شد که ویکی کریپس را با لباس شخصیتش نشان
منتشر شد که ویکی کریپس را با لباس شخصیتش نشان می‌داد. در مه ۲۰۲۴، حضور آدام درایور، ماییم بیالیک، تام ویتس، شارلوت رمپلینگ، ایندیا مور و لوکا سبت به عنوان اعضای اصلی گروه بازیگران اعلام شد. فیلم‌برداری. فیلم‌برداری اصلی در نوامبر ۲۰۲۳ در وست میلفورد، نیوجرسی آغاز شد. در اوایل سال ۲۰۲۴، بخش‌هایی از فیلم در دوبلین ضبط شد. فیلم‌برداری در پاریس و در اوایل سال ۲۰۲۴ به پایان رسید. انتشار. در جریان یک جلسهٔ پرسش و پاسخ در جشنواره جنوب از جنوب غربی لندن در ژوئن ۲۰۲۵، افه چاکارل، مدیرعامل پلتفرم استریم و
ژوئن ۲۰۲۵، افه چاکارل، مدیرعامل پلتفرم استریم و توزیع‌کنندهٔ موبی اعلام کرد که فیلم "پدر مادر خواهر برادر" در بخش رقابت اصلی جشنواره ونیز ۲۰۲۵ برای کسب جایزهٔ شیر طلایی به نمایش درخواهد آمد.
پست گارد افتخار در شعله ابدی در مقبره سرباز گمنام در نزدیکی دیوارهای کرملین مسکو () همچنین با نام پست شماره ۱ شناخته می‌شود (پاسگاه اصلی نگهبانی در روسیه است. این پاسگاه در سال ۱۹۲۴ پس از مرگ ولادیمیر لنین در نزدیکی آرامگاه لنین تأسیس و نصب شد. در سال ۱۹۹۳، با فرمان رئیس‌جمهور روسیه، بوریس یلتسین، پاسگاه شماره ۱ لغو شد و در سال ۱۹۹۷ در باغ الکساندر نزدیک مقبره سرباز گمنام (مسکو) احیا شد. وظیفه نگهبانی توسط سربازان هنگ کرملین انجام می‌شود. تاریخچه. پیشینه. مراسم مفصلی برای تعویض گارد احترام در دوران سلطنت
مراسم مفصلی برای تعویض گارد احترام در دوران سلطنت پاول اول تدوین شد و تا آغاز قرن بیستم مورد استفاده قرار گرفت. در زمان پاول اول، به سربازان یونیفرم‌های سبک پروس داده شد، ارتش در آرایش‌های جدید تمرینی آموزش دید و مراسم معمول رژه گارد (سوار شدن بر گارد) با مشارکت اجباری امپراتور یا وارث او به یک امر مهم دولتی تبدیل شد. در دوره امپراتوری روسیه، مراسم تعویض گارد در میدان جلوی کلیسای جامع سنت پیتر و پاول در سن پترزبورگ یا در پترهوف، بسته به محل اقامت امپراتور، انجام می‌شد. نگهبان آرامگاه. پس از مرگ و تشییع
انجام می‌شد. نگهبان آرامگاه. پس از مرگ و تشییع ولادیمیر لنین ولادیمیر لنین، اولین کسانی که نگهبانی از جسد او را سازماندهی کردند، داوطلبان بودند: دهقانان ساکن در نزدیکی مسکو و بعدها کارگران پایتخت و نمایندگان یازدهمین کنگره سراسری شوراهای روسیه. گارد احترام رسماً به دستور رئیس پادگان مسکو، نیکولای مورالوف، در ۲۶ ژانویه ۱۹۲۴ تأسیس شد. این گارد در یک مقبره چوبی موقت قرار داشت که طبق طرح معمار الکسی شوچوسف چند روز پس از مرگ لنین ساخته شده بود. از آنجایی که لنین فرمانده افتخاری سرخ مدرسه نظامی کمیته اجرایی
لنین فرمانده افتخاری سرخ مدرسه نظامی کمیته اجرایی مرکزی تمام روسیه بود، این گارد توسط دانشجویان این مدرسه انجام می‌شد. در ۲۷ ژانویه ۱۹۲۴، ساعت ۱۶:۰۰، گریگوری کوبلوف و آرسنتی کاشکین اولین کسانی بودند که پست خود را تحویل گرفتند. نگهبانان با کارابین توسط فرمانده گارد، دانشجوی افسری یانوس میساروش، مستقر شده بودند، رئیس گارد، فرمانده لشکر سواره نظام، نیکولای درایر بود. گارد افتخاری متشکل از نمایندگان اقشار مختلف اجتماعی بود. کوبلوف و کاشکین فرزندان کارگران مزرعه بودند، میساروش پسر یک کارگر راه‌آهن بود و رئیس
بودند، میساروش پسر یک کارگر راه‌آهن بود و رئیس گارد درایر یک اشراف‌زاده بود. نگهبانان در دو طرف تابوت که به آرامی حمل می‌شد، راه می‌رفتند. در مقبره، آنها رو به روی هم قرار گرفتند و با تفنگ‌هایشان در ورودی خشکشان زد. دانشجویان هر ساعت با صدای ناقوس‌های کرملین، تا زنگ دوم، جایشان را عوض می‌کردند. در سال ۱۹۲۵، در اولین سالگرد مرگ ولادیمیر لنین، گارد احترام به همراه گارد کرملین متشکل از دانشجویان دانشکده افسری، سربازان ارتش سرخ و فرماندهان سایر مدارس نظامی و هنگ‌های پادگان مسکو بود. کارگران و دهقانان نیز در