payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قابل قبول در دادگاه به کمک رسانه‌های دیگر، علاوه بر کاست‌های ان تی دو ، آسان‌تر بود. از سال 1994، کاست‌های ان تی با نام تجاری جدید به عنوان رسانه ذخیره‌سازی در سیستم پشتیبان گیری دیتاسونیکس پرئوس استفاده شدند، که ظرفیت آن برای هر نوار تا 1.25 گیگابایت است. به دلیل هزینه های اضافی و نسبت های متغیر فشرده سازی داده ها، مقدار واقعی داده های انباشته شده می تواند به طور قابل توجهی کمتر از یک گیگابایت باشد.
سرویس دسترسی از راه دور ( RAS ) یعنی استفاده از سخت‌افزار و نرم‌افزار برای فعال کردن دسترسی از راه دور به اطلاعات یا ابزارهایی که معمولاً در شبکه‌ای از دستگاه‌های IT قرار دارند. ک سرویس دسترسی از راه دور، یک رایانه میهمان را به یک رایانه میزبان متصل می کند که به آن، سرور دسترسی از راه دور نیز گفته می شود. رایج ترین روش برای این مثال از سرویس دسترسی از راه دور، کنترل از راه دور یک رایانه، با استفاده از دستگاه دیگری است که با استفاده از اینترنت یا هر نوع اتصال شبکه دیگری انجام میشود. در اینجا مراحل اتصال
شبکه دیگری انجام میشود. در اینجا مراحل اتصال بصورت قدم به قدم ذکر شده است: سیاری از تولیدکنندگان کامپیوتر و بخش‌های پشتیبانی فنی کسب و کارهای بزرگ به طور گسترده از این سرویس برای حل مشکلات فنی مشتریان خود استفاده می‌کنند. همچنین شما می‌توانید برنامه‌های مختلف حرفه‌ای اول شخص، سوم شخص، منبع باز و نرم‌افزار رایگان دسکتاپ از راه دور را پیدا کنید. به همین ترتیب، شما می‌توانید برنامه‌های مختلف دسکتاپ از راه دور حرفه‌ای اول شخص، سوم شخص، متن باز و نرم‌افزارهای رایگان را بیابید که برخی از آن‌ها در نسخه‌های مختلف
را بیابید که برخی از آن‌ها در نسخه‌های مختلف ویندوز، مک، یونیکس و لینوکس به صورت کراس پلتفرم عمل می‌کنند. برنامه های دسکتاپ از راه دور همچنین ممکن است شامل LogMeIn یا TeamViewer باشند. برای استفاده از سرویس دسترسی از راه دور از یک گره راه دور، به یک برنامه میهمان RAS یا هر نرم افزار میهمان قرارداد نقطه به نقطه نیاز است. بیشتر برنامه های کنترل از راه دور با RAS سازگاری دارند. PPP مجموعه‌ای از پروتکل‌های استاندارد صنعتی برای قاب‌بندی و احراز هویت است که دسترسی از راه دور را ممکن می‌سازد. سرور دسترسی از راه
از راه دور را ممکن می‌سازد. سرور دسترسی از راه دور مایکروسافت (RAS) نسخه ای سابق از مسیریابی و دسترسی از راه دور مایکروسافت (RRAS) است. RRAS یک ویژگی مایکروسافت ویندوز سرور است که به کاربران مایکروسافت ویندوز این امکان را میدهد تا از راه دور به شبکه مایکروسافت ویندوز دسترسی داشته باشند. تاریخچه. این اصطلاح در ابتدا توسط مایکروسافت هنگام اشاره به ابزارهای دسترسی از راه دور ویندوز NT مطرح شده است. سرویس دسترسی از راه دور، سرویسی است که توسط ویندوز NT ارائه می‌شود که به بیشتر سرویس‌هایی که در شبکه موجود هستند
که به بیشتر سرویس‌هایی که در شبکه موجود هستند می‌تواند به وسیله پیوند مودم به آن‌ها دسترسی پیدا شود. این سرویس شامل دایل-آپ و ثبت ورود است و پیاده سازی مشابهی با با درایورهای استاندارد شبکه ارائه می دهد (البته کمی کندتر). RAS با چند پروتکل اصلی شبکه که شامل TCP/IP ، IPX و NBFاست، کار می کند. اجرای ویندوز NT روی کلاینت ضروری نیست — چراکه نسخه های کلاینت برای سایر سیستم عامل های ویندوز نیز وجود دارد. RAS به کاربران این امکان را میدهد تا با استفاده از مودم، اتصال X.25 یا پیوند WAN وارد یک شبکه LAN مبتنی بر NT
X.25 یا پیوند WAN وارد یک شبکه LAN مبتنی بر NT شوند. از اواسط دهه 1990، چندین تولیدکننده مانند US Robotics "سرورهای ترمینال مودم" را تولید کردند. به جای داشتن دروازه (پورت)های RS-232 ، این دروازه ها به طور مستقیم از یک مودم آنالوگ استفاده می کنند. این دستگاه‌ها معمولاً توسط ارائه‌دهندگان خدمات اینترنتی استفاده می‌شد تا امکان دایل-آپ مصرف‌کننده را فراهم کند. اما در پیاده سازی های جدید، به جای داشتن پورت های مودم آنالوگ به یک ISDN PRI متصل می شوند. خدمات دسترسی از راه دور امروزه معمولاً برای استفاده فنی
دسترسی از راه دور امروزه معمولاً برای استفاده فنی آنلاین برای رایانه های شخصی ارائه میشود. اولین نمونه استفاده از این برنامه ها، در سال 1987 در انگلستان بود که توسط شرکتی به نام Jade Technologies ارائه شد. این برنامه از برنامه ای مبتنی بر MS-DOS به نام PC Anywhere برای ایجاد ارتباط مستقیم به MS-DOS و اولین نسخه های رایانه های شخصی با سیستم عامل ویندوز استفاده می کرد. این شرکت از سال 1985 پشتیبانی سرویس دسترسی از راه دور را برای سیستم‌های شرکتی دارای سیستم عامل یونیکس ارائه می‌کرد.
اترنت از طریق USB استفاده از یک اتصال USB به عنوان بخشی از یک شبکه اترنت است، که منجر به یک اتصال اترنت از طریق USB (به جای مثلاً PCI یا PCIe) می‌شود. USB از طریق اترنت (که به آن USB از طریق شبکه یا USB از طریق IP نیز گفته می‌شود) سیستمی برای به اشتراک گذاری دستگاه‌های مبتنی بر USB از طریق اترنت، وای‌فای، یا اینترنت است که امکان دسترسی به دستگاه‌ها را از طریق یک شبکه فراهم می‌کند. این کار می‌تواند از طریق چندین دستگاه شبکه با استفاده از هاب‌های USB از طریق اترنت انجام شود. پروتکل‌ها. پروتکل‌های متعددی برای
انجام شود. پروتکل‌ها. پروتکل‌های متعددی برای شبکه‌سازی به سبک اترنت از طریق USB وجود دارد. استفاده از این پروتکل‌ها به منظور تبادل داده‌ها با دستگاه‌های USB به صورت مستقل از برنامه‌های خاص است، به جای پروتکل‌های تخصصی مانند ویدیو یا MTP (پروتکل انتقال مدیا). حتی اگر USB یک اترنت فیزیکی نباشد، پشته‌های شبکه‌ای همه سیستم‌عامل‌های بزرگ برای انتقال قاب‌های IEEE 802.3 تنظیم شده‌اند، بدون نیاز به یک حمل‌ونقل خاص زیرین. پروتکل‌های اصلی صنعتی عبارتند از Remote NDIS (RNDIS، پروتکل فروشنده مایکروسافت)، مدل کنترل
(RNDIS، پروتکل فروشنده مایکروسافت)، مدل کنترل اترنت (ECM)، مدل شبیه‌سازی اترنت (EEM)، و مدل کنترل شبکه (NCM). سه مورد آخر بخشی از گروه بزرگتر پروتکل‌های کلاس دستگاه‌های ارتباطی (CDC) انجمن مجری‌های USB (USB-IF) هستند. آنها برای دانلود از USB-IF در دسترس هستند (به پیوند زیر مراجعه کنید). مشخصات RNDIS از وب‌سایت مایکروسافت در دسترس است. در مورد استانداردهای "de facto"، برخی استانداردها مانند ECM، استفاده از منابع USB را که سیستم‌های اولیه ندارند، مشخص می‌کنند. با این حال، تغییرات جزئی در زیرمجموعه‌های
با این حال، تغییرات جزئی در زیرمجموعه‌های استاندارد امکان پیاده‌سازی عملی در چنین پلتفرم‌هایی را فراهم می‌کند. قابل توجه است که حتی برخی از مدرن‌ترین پلتفرم‌ها به تغییرات جزئی نیاز دارند و بنابراین پشتیبانی از این زیرمجموعه‌ها همچنان مورد نیاز است. از این پروتکل‌ها، ECM را می‌توان به‌عنوان ساده‌ترین طبقه‌بندی کرد - قاب‌ها به سادگی بدون تغییر یکی یکی ارسال و دریافت می‌شوند. این استراتژی برای سیستم‌های USB 1.1 (فعلی در زمان انتشار پروتکل) با بسته‌های 64 بایتی رضایت‌بخش بود اما برای سیستم‌های USB 2.0 که از
رضایت‌بخش بود اما برای سیستم‌های USB 2.0 که از بسته‌های 512 بایتی استفاده می‌کنند، رضایت‌بخش نیست. یک مشکل مهم این است که قاب‌های اترنت حدود 1500 بایت اندازه دارند - حدود 3 بسته USB 2.0، و 23 بسته USB 1.1. سیستم USB به این صورت کار می‌کند که هر بسته به‌عنوان یک "انتقال" ارسال می‌شود، مجموعه‌ای از بسته‌های با حداکثر طول که با یک بسته کوتاه یا یک ZLP (بسته صفر طول) خاص خاتمه می‌یابد. بعد از این، تاخیر باس وجود دارد، جایی که هیچ چیز ارسال نمی‌شود تا اینکه یک انتقال دیگر بتواند آغاز شود. این امر باعث کاهش
یک انتقال دیگر بتواند آغاز شود. این امر باعث کاهش اشغال باس می‌شود، به این معنی که هیچ چیز برای بخش‌های قابل توجهی از زمان باس ارسال نمی‌شود. یک فاصله هر 23 قاب قابل توجه نیست، اما یک فاصله هر سه قاب می‌تواند بسیار پرهزینه برای کارایی در نظر گرفته شود. از آنجا که USB سریع‌تر شده است، دستگاه‌ها از داده‌های بیشتری استفاده می‌کنند و بنابراین اکنون تقاضا برای ارسال حجم زیادی از داده‌ها وجود دارد - یا برای ذخیره‌سازی روی دستگاه یا برای انتقال از طریق لینک‌های بی‌سیم (نگاه کنید به تکامل بلند مدت 3GPP). این
بی‌سیم (نگاه کنید به تکامل بلند مدت 3GPP). این دستگاه‌های جدید هنوز هم بسیار کم‌قدرت‌تر از کامپیوترهای رومیزی هستند، بنابراین مسئله مدیریت دقیق داده‌ها برای به حداکثر رساندن استفاده از منابع DMA روی دستگاه و به حداقل رساندن (یا حذف) کپی کردن داده‌ها (بدون کپی) مطرح است. پروتکل NCM دارای مفاد مفصل برای این منظور است. برای مقایسه پروتکل‌ها به پیوند زیر مراجعه کنید. درایور خاص لینوکس. ماژول USB-eth در لینوکس، کامپیوتری که آن را اجرا می‌کند را به گونه‌ای از دستگاه اترنت تبدیل می‌کند که از USB به عنوان محیط
دستگاه اترنت تبدیل می‌کند که از USB به عنوان محیط فیزیکی استفاده می‌کند. این یک رابط شبکه‌ای لینوکس ایجاد می‌کند، که می‌تواند به آن یک آدرس IP اختصاص داد و به گونه‌ای دیگر مانند یک رابط اترنت واقعی رفتار کرد. هر برنامه‌ای که روی رابط‌های اترنت واقعی کار می‌کند بدون نیاز به اصلاحات روی رابط‌های USB-اترنت کار می‌کند، زیرا هیچ تفاوتی بین استفاده از سخت‌افزار اترنت مناسب یا نامناسب وجود ندارد. در میزبان‌های لینوکس، ماژول هسته متناظر اترنت-از طریق USB به نام usbnet است. درایور شبکه Bahia یک درایور سبک usbnet در
است. درایور شبکه Bahia یک درایور سبک usbnet در دسترس برای میزبان‌های Win32 است. رویکرد این اجازه را می‌دهد که دستگاه‌های دارای سخت‌افزار ارتباطی بسیار محدود بر روی شبکه‌های IP کار کنند. هسته لینوکس برای iPAQ به طور انحصاری از این استراتژی ارتباطات استفاده می‌کند زیرا سخت‌افزار iPAQ نه یک پورت سریال (RS-232/RS-422) قابل دسترسی دارد و نه یک رابط شبکه اختصاصی.
سانسور در ارمنستان به جز در برخی از موارد محدود، به‌طور کلی وجود ندارد. در شاخص آزادی رسانه، ارمنستان در سال ۲۰۲۲ پیشرفت بی‌سابقه‌ای داشت؛ امتیاز آن یازده درجه افزایش و به رتبه ۵۱ دست یافت. مطبوعات نیز تأیید کردند که آمار قتل یا ربودن خبرنگاران، شهروند خبرنگاران یا دستیاران رسانه به صفر رسیده هست. تاریخچه. تا دهه ۱۹۹۰. پروسه دموکراتیک‌سازی اتحاد جماهیر شوروی با سیاست گلاسنوست آغاز شد؛ که به معنای شفافیت یا آزادی بیان هست. قانون اساسی سال ۱۹۹۵. در همه‌پرسی سال ۱۹۹۵، با تغییر قانون اساسی دوره شوروی موافقت شد.
۱۹۹۵، با تغییر قانون اساسی دوره شوروی موافقت شد. بند ۲۴ قانون اساسی جدید به آزادی بیان اختصاص داشت: با اینحال براساس بندهای ۴۴ و ۴۵، برای حفاظت از «امنیت حکومتی و اجتماعی، نظام اجتماع، سلامت و اخلاق اجتماعی» و «حقوق، آزادی‌ها، آبرو و اعتبار افراد» احتمال تعلیق موقت آزادی رسانه وجود دارد. همچنین ممنوعیت آشکاری بر سانسور وجود ندارد. دهه ۲۰۰۰. قانون آزادی اطلاعات در سال ۲۰۰۳ تصویب، و در سال ۲۰۱۵ اجرایی شد. ۲۰۰۲. در سال ۲۰۰۲، شبکه تلویزیونی توسط دولت بسته شد. پس از این اتفاق، هفده رسانه خبری اعلام کردند که
پس از این اتفاق، هفده رسانه خبری اعلام کردند که آزادی بیان در ارمنستان در خطر نیست. این شروعی برای سیاست ویراستاری خود سانسوری، به ویژه در تلویزیون و رادیو بود؛ به همین دلیل سانسور مستقیم کمتر اعمال می‌شد. قانون اساسی ۲۰۰۵ در همه‌پرسی ۲۰۰۵، مجموعه‌ای از تغییرات بر قانون اساسی در نطر گرفته شد. فصل دوم قانون اساسی جدید ارمنستان به «حقوق و آزادی‌های اساسی فردی و شهروندی» پرداخته هست و بند ۲۷ آن به آزادی بیان و رسانه اشاره دارد: از سال ۲۰۱۰ هیچ مجازات کیفری برای تهمت وجود ندارد؛ اگرچه هنوز هم خطای مدنی محسوب
تهمت وجود ندارد؛ اگرچه هنوز هم خطای مدنی محسوب می‌شود. طبق دادگاه قانون اساسی در ۲۰۱۱، رسانه‌های خبری نمی‌توانند مشمول «ارزیابی انتقادی داده‌ها» شوند یا قضاوت‌هایشان را مورد ارزیابی قرار گیرد. از ۲۰۱۰. ۲۰۱۵. با اینکه خشونت علیه خبرنگاران رو به کاهش بود، در سال ۲۰۱۵ مجموعه اتفاقات خطرناکی رخ داد. در طی اعتراضات همگانی به افزایش بهای برق در سال ۲۰۱۵، پلیس از ماشین آبپاش علیه معترضان و خبرنگاران استفاده کرد؛ دست کم چهارده دستیار رسانه‌ای زخمی شدند و تجهیزاتشان آسیب دید.
اترلوپ یک فناوری ترکیبی است که جنبه‌هایی از اترنت را با دیگر فناوری‌ها ترکیب می‌کند تا به نتیجه‌ای دست یابد که به تنهایی با هیچ‌کدام از این فناوری‌ها ممکن نیست. اترلوپ در دهه ۱۹۹۰ برای فراهم کردن دسترسی به ارتباطات داده‌ای پرسرعت برای مشتریان خانگی از طریق خطوط تلفن استاندارد جفت تابیده (POTS) توسعه یافت. این فناوری ابتدا در شرکت Northern Telecom آغاز شد تا به شرکت‌های تلفن کمک کند با ارائه‌دهندگان خدمات اینترنت کابلی که در آن زمان شروع به ارائه دسترسی پرسرعت محلی داده کرده بودند، رقابت کنند. اترلوپ همچنین
محلی داده کرده بودند، رقابت کنند. اترلوپ همچنین یک معماری ارتباطی با کاربردهای گسترده‌تر است. از نظر فنی، نسخه اولیه اترلوپ مفاهیم پروتکل یک شبکه فیزیکی اترنت کوتاه‌برد را با فناوری DSL ترکیب کرد تا انتقال صدا و داده را روی زیرساخت فیزیکی قدیمی خطوط تلفن استاندارد در فواصل چند کیلومتری تسهیل کند. هدف پروژه این بود که محدودیت‌های ADSL و HDSL را برطرف کند و در عین حال کیفیت و سرعت بالای انتقال داده را حفظ کند. با ترکیب ویژگی‌های اترنت و DSL و استفاده از پردازنده‌های سیگنال دیجیتال (DSP) برای دستیابی به
پردازنده‌های سیگنال دیجیتال (DSP) برای دستیابی به «بیشترین پهنای باند ممکن از هر خط مسی جفت تابیده»، اترلوپ به معماری‌ای تبدیل شد که توانست نیازهای متنوع‌تری در شبکه‌های داده نسبت به کاربرد اصلی آن در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ برای داده بر روی خطوط POTS پاسخ دهد. فناوری‌های دیگری نیز با نام اترلوپ توسعه یافته‌اند، از جمله کاربرد آن در ارتباطات درون‌خودرویی در دهه ۲۰۲۰، که در آن یک شبکه فیزیکی اترنت گیگابیتی با یک پروتکل اختصاصی مبتنی بر زمان برای کنترل و بازخورد بی‌درنگ و دارای افزونگی در زیرسیستم‌های خودرو
بی‌درنگ و دارای افزونگی در زیرسیستم‌های خودرو استفاده شده است. تاریخچه. اترلوپ در دهه ۱۹۹۰ توسط شرکت Elastic Networks توسعه یافت تا دسترسی به ارتباطات داده‌ای پرسرعت را برای مشتریان خانگی از طریق خطوط تلفن استاندارد جفت تابیده فراهم کند. تلاش برای توسعه این فناوری توسط جک تری از Northern Telecom آغاز شد تا به شرکت‌های تلفن کمک کند با دسترسی محلی پرسرعت داده که در آن زمان توسط ارائه‌دهندگان تلویزیون کابلی شروع به ارائه شده بود، رقابت کنند. شرح. طراحی اترلوپ تلکویی مفاهیم پایه‌ای فناوری ارتباطات DSL (خط
تلکویی مفاهیم پایه‌ای فناوری ارتباطات DSL (خط دیجیتال مشترک) و فناوری شبکه محلی اترنت را ترکیب کرد تا انتقال همزمان صدا و داده را بر روی زیرساخت فیزیکی قدیمی خطوط تلفن استاندارد جفت تابیده (POTS) تسهیل کند. پیاده‌سازی‌های قبلی DSL، مانند ADSL و HDSL، با مشکلات فنی مواجه بودند که پذیرش آن‌ها در شبکه‌های تلفن را محدود می‌کرد. ارسال داده‌های پرسرعت نیازمند توان زیادی برای انتقال سیگنال در طول خطوط مسی است. افزایش توان سیگنال باعث ایجاد هم‌شنوایی در دیگر خطوط مسی موجود در دسته‌بندی‌های ۲۵ یا ۵۰ جفتی معمول در
مسی موجود در دسته‌بندی‌های ۲۵ یا ۵۰ جفتی معمول در سیم‌کشی تلفن می‌شود. در پیاده‌سازی اولیه اترلوپ در سال ۱۹۹۹ از یک روش ارتباطی نیمه‌دوطرفه استفاده شد؛ انتقال در یک جهت در یک زمان، نه به صورت همزمان به‌علاوه تحویل بسته‌های انفجاری برای کاهش اثرات جدی فناوری‌های DSL پرسرعت دهه ۱۹۹۰. به این ترتیب، انتقال اترلوپ در برابر تداخل ناشی از کیفیت پایین خط، شاخه‌های پل، و غیره در برنامه‌های شرکت‌های تلفنی کمتر آسیب‌پذیر بود. کاربردها. ارتباطات مخابراتی. اترلوپ در اواخر دهه ۱۹۹۰ برای تسهیل انتقال صدا و داده توسط
اواخر دهه ۱۹۹۰ برای تسهیل انتقال صدا و داده توسط شرکت‌های تلفنی بر روی زیرساخت قدیمی خطوط POTS به کار گرفته شد. این فناوری در مسیرهایی که از محدودیت‌های اترنت (~۱۵۰ متر) فراتر می‌روند، عملکرد خوبی دارد و می‌تواند تا ۶٫۴ مگابیت بر ثانیه را در فاصله‌ای تا ۶٫۴ کیلومتر (۲۱٬۰۰۰ فوت) و به‌طور نظری ۱۰ مگابیت بر ثانیه را در فواصل کوتاه‌تر (تقریباً ۹۱۰ متر یا ۳٬۰۰۰ فوت) بر روی سیم‌کشی استاندارد تلکویی ارائه دهد.
سید رضا عزیزی کشتی گیر اهل شهرری (زادهٔ ۱۶ آذر ۱۳۷۲) کشتی‌گیر ایران در دسته‌های ۵۷ و ۶۱ کیلوگرم کشتی آزاد است. او نایب‌قهرمان مسابقات قهرمانی لیگ برتر کشتی با تیم های استقلال تهران واترک خراسان شمالی است. وی عضو تیم ملی بزرگسالان در تورنومنت جام دیمیتری کرکین روسیه در سال 2013 بود.مربی تیم ملی کشتی آزاد نوجوانان در سال 2024 که در کشور اردن به مقام نایب قهرمانی جهان رسید.
محاسبات تصادفی مجموعه ای از تکنیک هاست که مقادیر پیوسته را توسط جریان بیت های تصادفی نشان می دهد. سپس محاسبات پیچیده را می توان با عملیات بیتی ساده در جریان ها محاسبه کرد. البته باید توجه داشت که محاسبات تصادفی از مطالعه الگوریتم های تصادفی متمایز است. انگیزه و یک مثال ساده. فرض کنید که formula_1 داده می شود، و ما می خواهیم formula_2 محاسبه کنیم . محاسبات تصادفی این عملیات را با استفاده از احتمال به جای محاسبات انجام می‌دهد. به طور خاص، فرض کنید که دو جریان بیت تصادفی و مستقل به نام اعداد تصادفی (یعنی
بیت تصادفی و مستقل به نام اعداد تصادفی (یعنی فرآیندهای برنولی) وجود دارد، که در آن احتمال در جریان اول برابر است با formula_3 و احتمال در جریان دوم formula_4 است. ما می توانیم AND منطقی دو جریان را در نظر بگیریم. احتمال رخداد عدد 1 در جریان خروجی برابر با formula_2 است. با مشاهده تعداد کافی بیت خروجی و اندازه گیری فراوانی عدد 1، می توان formula_2 را با دقت دلخواه تخمین زد. عملیات فوق یک محاسبه نسبتاً پیچیده (formula_2) را به یک سری عملیات بسیار ساده (ارزیابی formula_8) بر روی بیت های تصادفی تبدیل می کند.
formula_8) بر روی بیت های تصادفی تبدیل می کند. از دیدگاه دیگر، با فرض جدول درستی یک دروازه AND، تفسیر متداول این است که خروجی تنها در صورتی درست است که ورودی های A و B درست باشند. با این حال، اگر جدول را به صورت عمودی تفسیر کنیم، (0011) AND (0101) برابر با (0001) است، یعنی 1/2 × 1/2 = 1/4، که دقیقاً یک ضرب حسابی است. از آنجایی که اطلاعات به صورت توزیع احتمال ارائه می شود، ضرب احتمال به معنای واقعی کلمه یک عمل AND است. تاریخچه. محاسبات تصادفی برای اولین بار در سال 1953 توسط جان فون نویمان در یک مقاله
بار در سال 1953 توسط جان فون نویمان در یک مقاله پیشگامانه معرفی شد. با این حال، این نظریه تا پیشرفت‌های محاسباتی دهه 1960 نتوانست به طور کامل توسعه یابد، که عمدتاً از طریق مجموعه‌ای از تلاش‌های همزمان و موازی در ایالات متحده و بریتانیا انجام شد. تا اواخر دهه 1960، توجه به طراحی سخت‌افزارهای ویژه برای انجام محاسبات تصادفی معطوف شد. بسیاری از این ماشین‌ها بین سال‌های 1969 و 1974 ساخته شدند؛ RASCEL در این مقاله به تصویر کشیده شده است. علیرغم علاقه شدید در دهه‌های 1960 و 1970، محاسبات تصادفی در نهایت نتوانست
1960 و 1970، محاسبات تصادفی در نهایت نتوانست با منطق دیجیتال سنتی رقابت کند، به دلایلی که در زیر توضیح داده شده است. اولین (و آخرین) سمپوزیوم بین‌المللی محاسبات تصادفی در سال 1978 برگزار شد؛ تحقیقات فعال در این زمینه در چند سال آینده کاهش یافت. اگرچه محاسبات تصادفی به عنوان یک روش کلی محاسبات کاهش یافت، اما در چندین کاربرد نویدبخش بوده است. تحقیقات سنتی بر روی برخی از وظایف در یادگیری ماشین و کنترل متمرکز شده است. اخیراً، علاقه به رمزگشایی تصادفی معطوف شده است که محاسبات تصادفی را برای رمزگشایی کدهای تصحیح
که محاسبات تصادفی را برای رمزگشایی کدهای تصحیح خطا اعمال می‌کند. اخیراً، مدارهای تصادفی با موفقیت در وظایف پردازش تصویر مانند تشخیص لبه و آستانه‌گذاری تصویر استفاده شده‌اند. پیشرفت اخیر در مدارهای تصادفی همچنین مزایای سرعت و کارایی انرژی امیدوارکننده‌ای را در شتاب‌دهنده‌های سخت‌افزاری هوش مصنوعی (AI) در محاسبات لبه نشان می‌دهد. نقاط قوت و ضعف. اگرچه محاسبات تصادفی در گذشته شکست خورده است، اما ممکن است همچنان برای حل برخی مشکلات مرتبط باشد. برای درک اینکه چه زمانی مرتبط است، مقایسه محاسبات تصادفی با روش‌های
زمانی مرتبط است، مقایسه محاسبات تصادفی با روش‌های سنتی‌تر محاسبات دیجیتال مفید است. نقاط قوت. فرض کنید می‌خواهیم دو عدد را هر کدام با دقت n بیت ضرب کنیم. با استفاده از روش ضرب طولانی معمولی، باید n^2 عملیات انجام دهیم. با محاسبات تصادفی، می‌توانیم هر تعداد بیت را با هم AND کنیم و مقدار مورد انتظار همیشه صحیح خواهد بود. (با این حال، با تعداد کمی نمونه، واریانس نتیجه واقعی را بسیار نادرست می‌کند). علاوه بر این، عملیات‌های زیربنایی در یک ضرب‌کننده دیجیتال جمع‌کننده‌های کامل هستند، در حالی که یک کامپیوتر
جمع‌کننده‌های کامل هستند، در حالی که یک کامپیوتر تصادفی فقط به یک دروازه AND نیاز دارد. علاوه بر این، یک ضرب‌کننده دیجیتال به طور ساده به 2n سیم ورودی نیاز دارد، در حالی که یک ضرب‌کننده تصادفی فقط به دو سیم ورودی نیاز دارد. (اگر ضرب‌کننده دیجیتال خروجی خود را سریال کند، در این صورت نیز فقط به دو سیم ورودی نیاز دارد.) علاوه بر این، محاسبات تصادفی در برابر نویز مقاوم است؛ اگر چند بیت در یک جریان تغییر کنند، این خطاها تأثیر قابل توجهی بر راه حل نخواهند داشت. علاوه بر این، عناصر محاسبات تصادفی می‌توانند تاخیر
بر این، عناصر محاسبات تصادفی می‌توانند تاخیر در زمان ورود ورودی‌ها را تحمل کنند. مدارها حتی زمانی که ورودی‌ها از نظر زمانی نامرتب باشند، به درستی کار می‌کنند. در نتیجه، سیستم‌های تصادفی می‌توانند برای کار با ساعت‌های محلی ارزان‌قیمت تولید شده به جای استفاده از یک ساعت جهانی و یک شبکه توزیع ساعت گران‌قیمت طراحی شوند. در نهایت، محاسبات تصادفی برآوردی از راه‌حل ارائه می‌دهد که با افزایش جریان بیت دقیق‌تر می‌شود. به طور خاص، تخمین تقریبی را بسیار سریع ارائه می‌دهد. این ویژگی معمولاً به عنوان دقت تدریجی شناخته
این ویژگی معمولاً به عنوان دقت تدریجی شناخته می‌شود، که نشان می‌دهد دقت اعداد تصادفی (جریان‌های بیت) با پیشرفت محاسبات افزایش می‌یابد. این مانند این است که مهم‌ترین بیت‌های عدد قبل از کم‌اهمیت‌ترین بیت‌های آن می‌رسند؛ برخلاف مدارهای حسابی متداول که مهم‌ترین بیت‌ها معمولاً آخرین بار می‌رسند. در برخی از سیستم‌های تکراری، راه‌حل‌های جزئی به دست آمده از طریق دقت تدریجی می‌توانند بازخورد سریع‌تری نسبت به روش‌های محاسبات سنتی ارائه دهند و منجر به همگرایی سریع‌تر شوند. نقاط ضعف. محاسبات تصادفی ذاتاً تصادفی است.
شوند. نقاط ضعف. محاسبات تصادفی ذاتاً تصادفی است. وقتی یک جریان بیت تصادفی را بررسی می‌کنیم و سعی می‌کنیم مقدار زیربنایی را بازسازی کنیم، دقت موثر را می‌توان با واریانس نمونه اندازه‌گیری کرد. در مثال بالا، ضرب‌کننده دیجیتال عددی را با دقت formula_9 بیت محاسبه می‌کند، بنابراین دقت formula_10 است. اگر از یک جریان بیت تصادفی برای تخمین یک عدد استفاده می‌کنیم و می‌خواهیم انحراف استاندارد تخمین ما از راه‌حل حداقل formula_11 باشد، به formula_12 نمونه نیاز خواهیم داشت. این نشان دهنده افزایش نمایی در کار است. با
داشت. این نشان دهنده افزایش نمایی در کار است. با این حال، در برخی از کاربردها، می‌توان از ویژگی دقت تدریجی محاسبات تصادفی برای جبران این کاهش نمایی استفاده کرد. نقطه ضعف دوم این است که ، محاسبات تصادفی به روشی برای تولید جریان‌های بیت تصادفی بایاس نیاز دارد. در عمل، این جریان‌ها با استفاده از ژنراتورهای اعداد شبه تصادفی تولید می‌شوند. متأسفانه، تولید بیت‌های (شبه-)تصادفی نسبتاً پرهزینه است (در مقایسه با هزینه، مثلاً یک جمع‌کننده کامل). بنابراین، مزیت سطح گیت محاسبات تصادفی معمولاً از بین می‌رود. سوم: تحلیل
محاسبات تصادفی معمولاً از بین می‌رود. سوم: تحلیل محاسبات تصادفی فرض می‌کند که جریان‌های بیت مستقل (بدون همبستگی) هستند. اگر این فرض برقرار نباشد، محاسبات تصادفی می‌تواند به شدت شکست بخورد. برای مثال، اگر سعی کنیم formula_13را با ضرب یک جریان بیت برای formula_14 در خودش محاسبه کنیم، این فرآیند شکست می‌خورد: از آنجایی کهformula_15، محاسبات تصادفی formula_16 را به دست می‌دهد که به طور کلی درست نیست (مگر اینکه formula_17=0 یا 1 باشد). در سیستم‌هایی با بازخورد، مشکل همبستگی می‌تواند به روش‌های پیچیده‌تری بروز
مشکل همبستگی می‌تواند به روش‌های پیچیده‌تری بروز کند. سیستم‌های پردازنده‌های تصادفی مستعد قفل شدن هستند، جایی که بازخورد بین اجزای مختلف می‌تواند به حالت قفل شده دست یابد. برای تلاش برای اصلاح قفل شدن، باید تلاش زیادی برای از همبستگی خارج کردن سیستم صرف شود. چهارم: اگرچه برخی از توابع دیجیتال دارای همتایان تصادفی بسیار ساده‌ای هستند (مانند ترجمه بین ضرب و دروازه AND)، بسیاری از آنها اینطور نیستند. تلاش برای بیان این توابع به صورت تصادفی می‌تواند باعث ایجاد آسیب‌شناسی‌های مختلف شود. برای مثال، رمزگشایی
آسیب‌شناسی‌های مختلف شود. برای مثال، رمزگشایی تصادفی نیاز به محاسبه تابع formula_18دارد. هیچ عمل بیت واحدی وجود ندارد که بتواند این تابع را محاسبه کند؛ راه حل معمول شامل تولید بیت‌های خروجی همبسته است که همانطور که در بالا دیدیم، می‌تواند باعث ایجاد مشکلات زیادی شود. در توابع دیگر (مانند عملگر میانگین‌گیریformula_19 که نیاز به کاهش یا افزایش نمونه‌برداری جریان دارند. تعادل بین دقت و حافظه می‌تواند چالش‌برانگیز باشد. رمزگشایی تصادفی. اگرچه محاسبات تصادفی به عنوان یک روش محاسبات عمومی دارای برخی محدودیت‌ها
عنوان یک روش محاسبات عمومی دارای برخی محدودیت‌ها است، اما در برخی کاربردها نقاط قوت خود را نشان می‌دهد. یکی از موارد قابل توجه، رمزگشایی برخی کدهای تصحیح خطا است. در توسعه‌های مرتبط با محاسبات تصادفی، روش‌های بسیار کارآمدی برای رمزگشایی کدهای LDPC با استفاده از الگوریتم انتشار باور توسعه یافتند. انتشار باور در این زمینه شامل تخمین مجدد تکراری برخی پارامترها با استفاده از دو عملیات اساسی است (در اصل، یک عملیات XOR احتمالی و یک عملیات میانگین‌گیری). در سال 2003، محققان متوجه شدند که این دو عملیات را می‌توان
محققان متوجه شدند که این دو عملیات را می‌توان به سادگی با محاسبات تصادفی مدل‌سازی کرد. علاوه بر این، از آنجایی که الگوریتم انتشار باور تکراری است، محاسبات تصادفی راه‌حل‌های جزئی ارائه می‌دهد که می‌تواند به همگرایی سریع‌تر منجر شود. پیاده‌سازی‌های سخت‌افزاری رمزگشاهای تصادفی بر روی FPGAها ساخته شده‌اند. طرفداران این روش‌ها استدلال می‌کنند که عملکرد رمزگشایی تصادفی با جایگزین‌های دیجیتال رقابت می‌کند. روش‌های قطعی برای محاسبات تصادفی. روش‌های قطعی SC برای انجام محاسبات کاملاً دقیق با مدارهای SC توسعه
انجام محاسبات کاملاً دقیق با مدارهای SC توسعه یافته‌اند. اصل اساسی این روش‌ها این است که هر بیت از یک جریان بیت دقیقاً یک بار با هر بیت از جریان بیت‌های دیگر تعامل می‌کند. برای تولید نتیجه کاملاً دقیق با این روش‌ها، عملیات باید برای حاصلضرب طول جریان‌های بیت ورودی اجرا شود. روش‌های قطعی بر اساس جریان‌های بیت یکتایی، جریان‌های بیت شبه‌تصادفی و جریان‌های بیت کم‌اختلاف توسعه یافته‌اند. انواع محاسبات تصادفی چندین نوع مختلف از الگوی اساسی محاسبات تصادفی وجود دارد. اطلاعات بیشتر را می توان در کتاب ارجاع شده توسط
اطلاعات بیشتر را می توان در کتاب ارجاع شده توسط مارس و پوپل باوم یافت. پردازش بسته‌ای شامل ارسال تعداد ثابتی بیت به جای یک جریان است. یکی از مزایای این رویکرد بهبود دقت است. برای درک دلیل، فرض کنید s بیت ارسال می‌کنیم. در محاسبات تصادفی معمولی، به دلیل واریانس تخمین، می‌توانیم دقت تقریباً formula_20مقدار مختلف را نشان دهیم. در پردازش بسته‌ای، می‌توانیم دقتformula_21را نشان دهیم. با این حال، پردازش بسته‌ای همان پایداری خطای پردازش تصادفی معمولی را حفظ می‌کند. پردازش ارگودیک شامل ارسال جریانی از بسته‌ها است
پردازش ارگودیک شامل ارسال جریانی از بسته‌ها است که مزایای پردازش تصادفی و بسته‌ای معمولی را به همراه دارد. پردازش انفجاری یک عدد را با یک جریان پایه بالاتر کدگذاری می‌کند. به عنوان مثال، عدد 4.3 را با ده رقم اعشار به صورت زیر کدگذاری می‌کنیم: 4444444555 زیرا میانگین مقدار جریان قبلی 4.3 است. این نمایش مزایای مختلفی دارد: هیچ تصادفی‌سازی وجود ندارد زیرا اعداد به ترتیب صعودی ظاهر می‌شوند، بنابراین مسائل PRNG از بین می‌روند، اما بسیاری از مزایای محاسبات تصادفی حفظ می‌شوند (مانند تخمین‌های جزئی از راه‌حل).