payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مَطیعُ‌الله تُراب (۲۱ مارس ۱۹۷۱ – ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۵) شاعر افغان بود. شعرهای او در میان پشتون‌های افغانستان و پاکستان محبوبیت داشت. در دهۀ پایانی زندگی، تراب به یکی از شناخته‌شده‌ترین شاعران افغانستان تبدیل شد. او اشعار خود را به زبانی ساده و مستقیم و با لهجۀ پشتوی رایج در جنوب‌شرقی افغانستان می‌سرود؛ لهجه‌ای که برای بخشی از افغان‌ها به‌طور کامل قابل فهم نبود. با وجود این، جایگاه اجتماعی او کاهش نیافت و آثارش با استقبال گسترده روبه‌رو شد. تراب که از خانواده‌ای فقیر در شرق افغانستان برخاسته بود و پیشینه‌ای کارگری
در شرق افغانستان برخاسته بود و پیشینه‌ای کارگری داشت، توانست با سروده‌هایش با گروه‌های گوناگون جامعه ارتباط برقرار کند. اشعارش در میان اقشار مختلف، از طبقات کم‌درآمد تا مرفه و در میان جریان‌های فکری و سیاسی متفاوت، از جمله مذهبی و غیرمذهبی، اسلام‌گرا و ملی‌گرا، مخاطبان بسیاری پیدا کرد. زندگی. مطیع‌الله تراب فرزند مولوی رسول در ۲۱ مارس ۱۹۷۱/ ۱ حمل (فروردین) ۱۳۵۰ در ولسوالی خوگیانی، ولایت ننگرهار، پادشاهی افغانستان به دنیا آمد.او در ولایت ننگرهار بزرگ شد و بیشتر زندگی‌اش را در ولایت خوست گذراند، در حالی که
زندگی‌اش را در ولایت خوست گذراند، در حالی که ریشه‌های نیاکانی‌اش همچنان به خوگیانی پیوند داشت. با وجود نداشتن تحصیلات رسمی، او به یکی از شاعران برجستهٔ پشتو تبدیل شد و آثارش از راه محافل شعرخوانی، کلیپ‌های همه‌گیر در یوتیوب و نشست‌های اجتماعی گسترش یافت. او به‌عنوان آهنگر و سازندهٔ بدنهٔ خودرو کار می‌کرد. او همچون بسیاری از خانواده‌های دیگر از جنگ شوروی گریخت و مدتی در پاکستان، در منطقهٔ خیبر پختونخوا و کُرّم ایجنسی زندگی کرد و سپس در دههٔ ۲۰۰۰ به افغانستان بازگشت. با وجود موضع انتقادی حتی در برابر حکومت
بازگشت. با وجود موضع انتقادی حتی در برابر حکومت کرزی، او از سوی رئیس‌جمهور وقت حامد کرزی شناخته شد و به کابل دعوت گردید. تراب که همگان را، از حکومت جمهوری اسلامی گرفته تا مجاهدین و طالبان، نقد می‌کرد، از سوی تمام طرف‌ها با احترام پذیرفته می‌شد. حامد کرزی، چندین بار او را برای شعرخوانی به کاخ ریاست‌جمهوری دعوت کرد و تراب همان‌جا به‌طور علنی از او انتقاد می‌کرد و پس از هر بیتی که می‌خواند، با تشویق پرشور حاضران روبه‌رو می‌شد. بعدها در دوران حاکمیت طالبان نیز، با وجود انتقادهای آشکارش از آنان که پیش از
نیز، با وجود انتقادهای آشکارش از آنان که پیش از بازگشتشان به قدرت در سال ۲۰۲۱ بیان شده بود، تراب نه‌تنها بازداشت نشد، بلکه با احترام نیز مواجه گردید. این تناقض برای برخی از روشنفکران مهاجر افغان پذیرفتنی نبود و تراب را به نزدیکی با طالبان متهم کردند. به گفتۀ عمران فیروز، «اما شاید تحسین طالبان از او تنها به خاطر محتوای اشعارش نبود، بلکه به شیوۀ دکلمه، زبان ساده و نزدیک به مردم و شخصیت بی‌پیرایه‌اش نیز بازمی‌گشت. برای بسیاری، تراب مردی پارسا و صادق بود که همان چیزی را می‌گفت که مردم احساس می‌کردند و
که همان چیزی را می‌گفت که مردم احساس می‌کردند و رنج‌هایشان را بیان می‌نمود.» او به‌سختی خواندن و نوشتن را می‌دانست، اما اشعارش را از بر حفظ می‌کرد، در حالی که دیگران آن‌ها را گردآوری و مکتوب می‌ساختند. او در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی اردو در فوریه ۲۰۱۷ گفت: «من نمی‌خواهم از کسی انتقاد کنم. اما به باور من، عشق و شعر عاشقانه در روزگار جنگ و درگیری معنایی ندارد. رُمان زمانی نوشته می‌شود که صلح برقرار باشد، وقتی دغدغه‌ای برای نان، لباس و مسکن وجود نداشته باشد، وقتی جنگ و نزاعی نباشد. به نظر من، شعر آن است که در آن
جنگ و نزاعی نباشد. به نظر من، شعر آن است که در آن احساسات یک انسان درمانده و ناچار به صدا درآید.» درگذشت. تراب در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۵/ ۲۳ سرطان (تیر) ۱۴۰۴ در بیمارستانی در خوست بر اثر سکته قلبی، در سن ۵۴ سالگی درگذشت.مراسم خاکسپاری او روز سه‌شنبه، ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۵، در ولایت ننگرهار برگزار شد که در آن بزرگان قبایل، دوستداران ادبیات، مقام‌های محلی و شهروندان حضور داشتند و سوگواری گسترده‌ای در سراسر افغانستان و پاکستان برپا شد.مراسم دیگری نیز در خوست و در ورزشگاه شیرزی، جلال‌آباد ساعت ۲ بعدازظهر برگزار شد و سپس در
جلال‌آباد ساعت ۲ بعدازظهر برگزار شد و سپس در ساعت ۴ بعدازظهر، به خاکسپاری در روستای کوزبیار، خوگیانی، ننگرهار انجامید. پیکر او همان روز با بالگرد منتقل شد. درگذشت او واکنش‌ها و پیام‌های تسلیت گسترده‌ای را از سوی وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان، سخنگوی امارت اسلامی ذبیح‌الله مجاهد، رئیس‌جمهور پیشین حامد کرزی، انس حقانی و دیگران برانگیخت.
روابط ایران صفوی و ایتالیا در دورهٔ تاریخی ایران صفوی به ویژه در زمان سلطنت شاه عباس اول (۱۵۸۷–۱۶۲۹ میلادی) یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین تعاملات ایران با جهان غرب محسوب می‌شود. این روابط، که عمدتاً با جمهوری‌های دریایی ایتالیا مانند ونیز و جنوا برقرار شد، ابعاد مختلف سیاسی، نظامی، اقتصادی و فرهنگی را دربر می‌گرفت و نقش بسزایی در شکل‌دهی به سیاست خارجی و داخلی ایران صفوی داشت. در عرصهٔ سیاسی، ایران صفوی و جمهوری‌های ایتالیایی به‌ویژه ونیز، به دلیل منافع مشترک در مقابله با امپراتوری عثمانی، به نوعی اتحاد
در مقابله با امپراتوری عثمانی، به نوعی اتحاد غیررسمی دست یافتند. شاه عباس اول، با درک اهمیت موقعیت ژئوپولیتیک ایران در مسیر تجارت شرق و غرب و همچنین تهدیدات همسایگان، تلاش می‌کرد از روابط دیپلماتیک با جمهوری‌های ایتالیا بهره‌برداری کند. سفیران و نمایندگان ونیزی و جنوایی به دربار صفوی رفت و آمد داشتند و از طریق آنان اطلاعات سیاسی و نظامی ارزشمندی میان دو طرف رد و بدل می‌شد. این ارتباطات به ایران امکان می‌داد تا سیاست‌های متوازن‌تری در برابر عثمانی اتخاذ کند و همچنین دسترسی به فناوری‌ها و تسلیحات پیشرفتهٔ
و همچنین دسترسی به فناوری‌ها و تسلیحات پیشرفتهٔ اروپایی را تسهیل نماید. در زمینهٔ نظامی، روابط ایران و ایتالیا تأثیر چشمگیری بر ارتش صفوی گذاشت. شاه عباس اول با هدف مدرن‌سازی نیروهای نظامی ایران، توجه ویژه‌ای به واردات تسلیحات و تجهیزات جنگی از اروپا داشت. جمهوری‌های ایتالیا، به‌ویژه ونیز، به عنوان واسطه‌ای برای انتقال توپ‌ها، اسلحه‌های باروتی و تجهیزات دفاعی عمل می‌کردند. علاوه بر این، کارشناسان نظامی ایتالیایی به ایران سفر می‌کردند و با آموزش نیروهای ایرانی و ارائهٔ مشاوره‌های فنی و مهندسی، به افزایش
و ارائهٔ مشاوره‌های فنی و مهندسی، به افزایش قدرت دفاعی و بهره‌وری ارتش صفوی کمک می‌کردند. این همکاری‌ها موجب شد ایران بتواند به شکل مؤثرتری در برابر تهدیدات خارجی مقاومت کند و قدرت منطقه‌ای خود را تثبیت نماید. در حوزهٔ اقتصادی و تجاری، روابط ایران و ایتالیا نقش مهمی در توسعهٔ تجارت خارجی و رونق بازارهای داخلی داشت. مسیرهای تجاری ایران از طریق خلیج فارس و دریای مدیترانه به ونیز و جنوا ارتباط پیدا می‌کرد و تبادل کالاهایی همچون فرش، ابریشم، ادویه‌جات و سایر محصولات ایرانی با کالاهای اروپایی صورت می‌گرفت. این
ایرانی با کالاهای اروپایی صورت می‌گرفت. این تجارت نه تنها موجب رونق اقتصادی در شهرهای ایران شد، بلکه زمینه‌ساز شکل‌گیری شبکه‌های تجاری گسترده بین ایران و اروپا گردید. بازرگانان ایتالیایی نیز از این فرصت بهره می‌بردند تا کالاهای اروپایی را به بازارهای خاورمیانه عرضه کنند و نقش واسطه‌های مهم تجاری در مسیر شرق و غرب را ایفا نمایند. از منظر فرهنگی، روابط ایران و ایتالیا باعث تبادل آثار هنری، معماری و علوم شد. ورود هنرمندان، معماران و صنعتگران ایتالیایی به ایران و همچنین آشنایی ایرانیان با هنرهای اروپایی، موجب
و همچنین آشنایی ایرانیان با هنرهای اروپایی، موجب پیدایش سبک‌های نوین در معماری، نقاشی و صنایع دستی گردید. علاوه بر این، تبادل کتاب‌ها، نسخه‌های خطی و دانش‌های علمی و فنی باعث غنای فرهنگی ایران شد و پایه‌گذار تحولاتی در عرصهٔ آموزش، نقاشی و فنون مهندسی گردید. شاه عباس و درباریان صفوی از این فرصت استفاده می‌کردند تا ضمن افزایش اعتبار فرهنگی ایران، دسترسی به دانش روز اروپا را نیز ممکن سازند. به طور کلی، روابط ایران صفوی و ایتالیا نمونه‌ای بارز از تعامل میان دو فرهنگ و نظام سیاسی متفاوت بود که مبتنی بر منافع
فرهنگ و نظام سیاسی متفاوت بود که مبتنی بر منافع متقابل شکل گرفت. این روابط نه تنها در عرصهٔ سیاست و جنگ تأثیرگذار بود، بلکه زمینهٔ شکوفایی اقتصادی و فرهنگی ایران را نیز فراهم آورد. شاه عباس اول با درایت خود توانست از این ارتباطات بهره‌برداری کند و ایران را به عنوان یک قدرت منطقه‌ای و شریک معتبر در مبادلات اقتصادی و فرهنگی با اروپا معرفی نماید. بررسی این روابط نشان می‌دهد که تعاملات ایران با جمهوری‌های ایتالیایی نه صرفاً یک تجارت و ارتباط دیپلماتیک بود، بلکه یک فرآیند پیچیده و چندوجهی بود که در شکل‌دهی به
یک فرآیند پیچیده و چندوجهی بود که در شکل‌دهی به هویت سیاسی، نظامی، اقتصادی و فرهنگی ایران صفوی نقش حیاتی داشت. زمینه تاریخی. دوران صفویان، به ویژه در قرن شانزدهم و هفدهم میلادی، دوره‌ای حساس و پرتحول در تاریخ ایران بود که با تمرکز سیاسی و فرهنگی بر اصفهان همراه بود. شاه عباس اول، که از سال ۱۵۸۷ تا ۱۶۲۹ میلادی بر تخت سلطنت تکیه داشت، با دیدگاهی بلندمدت به دنبال تثبیت قدرت داخلی، مقابله با تهدیدات خارجی به ویژه امپراتوری عثمانی و توسعهٔ تجارت بین‌المللی بود. او با شناخت اهمیت موقعیت جغرافیایی ایران در
بود. او با شناخت اهمیت موقعیت جغرافیایی ایران در مسیرهای تجاری شرق و غرب، سیاست خارجی فعال و هوشمندانه‌ای را در پیش گرفت و تلاش کرد تا از طریق روابط با قدرت‌های اروپایی، توان دفاعی و اقتصادی کشور را تقویت کند. در این دوره، ایتالیا به عنوان یک کشور متحد و واحد در سیاست جهانی نقش چندانی نداشت؛ اما جمهوری‌های دریایی و تجاری آن مانند ونیز و جنوا و همچنین مأموران مذهبی ایتالیایی، به عنوان واسطه‌ها و پل‌های ارتباطی میان ایران و اروپا عمل می‌کردند. این جمهوری‌های شهری با شبکه‌های گستردهٔ تجاری خود و حضور در دریای
با شبکه‌های گستردهٔ تجاری خود و حضور در دریای مدیترانه، زمینهٔ تبادل کالا، دانش و فناوری را فراهم می‌آوردند و امکان دسترسی ایران به تسلیحات پیشرفته، تکنیک‌های نظامی جدید و کالاهای لوکس اروپایی را میسر می‌ساختند. در همین چارچوب، تعاملات سیاسی و دیپلماتیک بین دربار صفوی و نمایندگان ایتالیایی، هم از نظر امنیت ملی و هم از نظر توسعهٔ اقتصادی اهمیت داشت. سفیران و بازرگانان ایتالیایی، ضمن انتقال اطلاعات و فناوری، به ایران کمک می‌کردند تا در مواجهه با تهدیدات عثمانی و سایر رقبا، موضع قدرتمندتری اتخاذ کند و از
و سایر رقبا، موضع قدرتمندتری اتخاذ کند و از فرصت‌های تجاری موجود در مسیر شرق و غرب بهره‌مند شود. علاوه بر آن، حضور هنرمندان و صنعتگران ایتالیایی، زمینهٔ تبادل فرهنگی و هنری را نیز فراهم کرد و تأثیر شگرفی بر هنر، معماری و صنایع دستی ایران صفوی گذاشت. به این ترتیب، زمینه تاریخی روابط ایران و ایتالیا را می‌توان در چارچوب سیاست‌های هوشمندانهٔ شاه عباس اول، توسعهٔ تجارت و مراودات فرهنگی، و نقش جمهوری‌های تجاری ایتالیا به عنوان واسطه‌ای میان ایران و اروپا تعریف کرد؛ روابطی که همزمان جنبه‌های سیاسی، نظامی،
کرد؛ روابطی که همزمان جنبه‌های سیاسی، نظامی، اقتصادی و فرهنگی را دربرمی‌گرفت و پایه‌های تعامل گسترده‌تر میان ایران و غرب را شکل داد. روابط سیاسی و دیپلماتیک. در دوران شاه عباس اول، روابط سیاسی و دیپلماتیک ایران با ایتالیا به ویژه با جمهوری‌های تجاری ونیز و جنوا، جنبه‌ای استراتژیک پیدا کرده بود. شاه عباس، با درک اهمیت موقعیت ژئوپولیتیک ایران و تهدیدات امپراتوری عثمانی، تلاش می‌کرد از هر ابزار ممکن برای تقویت قدرت داخلی و خارجی خود بهره ببرد. در این زمینه، سفیران، نمایندگان مذهبی و بازرگانان ایتالیایی نقش
سفیران، نمایندگان مذهبی و بازرگانان ایتالیایی نقش مهمی ایفا می‌کردند. این گروه‌ها نه تنها حامل کالا و فناوری بودند، بلکه واسطهٔ انتقال اطلاعات سیاسی و نظامی نیز محسوب می‌شدند. ارتباطات رسمی سیاسی میان ایران و جمهوری‌های ایتالیایی محدود بود، زیرا ایتالیا به عنوان یک کشور متحد و مرکزی در آن زمان وجود نداشت و هر جمهوری شهری مسیرها و سیاست‌های مستقل خود را دنبال می‌کرد. با این حال، روابط غیررسمی و تبادل اطلاعات بین دربار صفوی و مقامات ایتالیایی اهمیت بالایی داشت. بازرگانان و نمایندگان مذهبی، اخبار مربوط به
داشت. بازرگانان و نمایندگان مذهبی، اخبار مربوط به تحرکات عثمانی‌ها، تحولات اروپا و فرصت‌های تجاری را به ایران منتقل می‌کردند و شاه عباس از این اطلاعات برای برنامه‌ریزی سیاست خارجی و اقدامات نظامی استفاده می‌کرد. سفارت‌های موقت و مأموران خارجی همچنین زمینهٔ تبادل فرهنگی و شناخت متقابل میان دو طرف را فراهم می‌آوردند. این روابط به شاه عباس امکان می‌داد تا با بهره‌گیری از نفوذ ایتالیایی‌ها در اروپا، دسترسی به منابع و تسلیحات مدرن را آسان‌تر کند و موقعیت ایران را در برابر عثمانی‌ها تقویت نماید. به این ترتیب،
را در برابر عثمانی‌ها تقویت نماید. به این ترتیب، روابط سیاسی و دیپلماتیک میان ایران صفوی و ایتالیا، اگرچه از نظر شکل رسمی محدود بود، از نظر اثرگذاری استراتژیک و اطلاعاتی بسیار حیاتی محسوب می‌شد و پایه‌های تعاملات گسترده‌تر میان ایران و قدرت‌های اروپایی را ایجاد کرد. روابط نظامی. یکی از جنبه‌های مهم روابط ایران صفوی با ایتالیا در دوران شاه عباس اول، همکاری‌های نظامی بود. شاه عباس با هدف تقویت ارتش و مدرن‌سازی نیروهای نظامی، از کارشناسان و مهندسان نظامی اروپایی، به ویژه ایتالیایی‌ها، بهره می‌برد. این افراد
به ویژه ایتالیایی‌ها، بهره می‌برد. این افراد با دانش و تجربهٔ خود در زمینه توپخانه، مهندسی نظامی و تاکتیک‌های نوین، نقش کلیدی در ارتقای توان دفاعی ایران ایفا می‌کردند. کارشناسان نظامی ایتالیایی در طراحی و ساخت قلعه‌ها و استحکامات مرزی مشارکت داشتند و فنون ساختارهای دفاعی مدرن را به ایرانیان منتقل می‌کردند. علاوه بر این، آموزش نیروهای نظامی صفوی در استفاده از توپ‌ها و اسلحه‌های باروتی، به ارتش ایران توانایی مقابله با نیروهای عثمانی و سایر دشمنان منطقه‌ای را می‌بخشید. این کارشناسان همچنین در توسعهٔ
را می‌بخشید. این کارشناسان همچنین در توسعهٔ تاکتیک‌های نظامی، سازماندهی واحدهای ارتش و بهبود هماهنگی میان پیاده‌نظام و سواره‌نظام نقش مؤثری داشتند. ارتباط نظامی با ایتالیا علاوه بر انتقال فناوری و آموزش، زمینهٔ دسترسی ایران به تجهیزات پیشرفتهٔ اروپایی را نیز فراهم می‌کرد. شاه عباس با واردات توپ، تفنگ و دیگر ادوات جنگی از طریق واسطه‌های ایتالیایی، توانست قدرت دفاعی ایران را در مناطق حساس و مرزی به‌طور چشمگیری افزایش دهد. این همکاری‌ها نشان می‌دهد که روابط نظامی ایران و ایتالیا، فراتر از یک تعامل ساده، یک
نظامی ایران و ایتالیا، فراتر از یک تعامل ساده، یک فرآیند پیچیده و استراتژیک بود که همزمان شامل آموزش، مهندسی دفاعی و تأمین تجهیزات نظامی پیشرفته می‌شد و نقش مهمی در تثبیت موقعیت ایران صفوی در منطقه داشت. روابط فرهنگی و مذهبی. یکی از ابعاد مهم روابط ایران صفوی و ایتالیا در دوران شاه عباس اول، تعاملات فرهنگی و مذهبی بود که نقش بسزایی در تبادل دانش و هنر میان دو تمدن ایفا کرد. مأموران مذهبی کاتولیک، به ویژه اعضای جماعت یسوعی، وارد ایران شدند و با فعالیت در حوزه‌های مختلف علمی و هنری، زمینهٔ گسترش دانش‌های
حوزه‌های مختلف علمی و هنری، زمینهٔ گسترش دانش‌های غربی را در ایران فراهم آوردند. این گروه‌ها نه تنها در امور دینی حضور داشتند، بلکه در آموزش علوم طبیعی، نجوم، ریاضیات، معماری و هنر نیز فعالیت می‌کردند و موجب انتقال تکنیک‌ها و شیوه‌های جدید آموزشی و هنری به دربار صفوی شدند. جماعت یسوعی و دیگر مأموران مذهبی اقدام به تأسیس مدارس، کلیساها و مراکز آموزشی در اصفهان و دیگر شهرهای مهم صفوی کردند. این مدارس به آموزش زبان‌های اروپایی، علوم طبیعی و ریاضیات و همچنین هنرهای تجسمی می‌پرداختند و نقش مهمی در شکل‌گیری
هنرهای تجسمی می‌پرداختند و نقش مهمی در شکل‌گیری تبادل فرهنگی میان ایران و ایتالیا ایفا کردند. علاوه بر آن، حضور هنرمندان و صنعتگران ایتالیایی در دربار صفوی، تأثیر قابل توجهی بر معماری، نقاشی، خوشنویسی و صنایع دستی ایران گذاشت و موجب تلفیق سبک‌های ایرانی و اروپایی در آثار هنری شد. این تعاملات فرهنگی و مذهبی، علاوه بر جنبه‌های آموزشی و هنری، زمینه‌ساز گسترش تبادلات فکری و علمی نیز بود. نسخه‌های خطی و کتاب‌های علمی غربی به ایران منتقل شد و دانشجویان و استادان صفوی با روش‌های آموزشی و پژوهشی اروپایی آشنا شدند.
با روش‌های آموزشی و پژوهشی اروپایی آشنا شدند. این فرآیند باعث شد که ایران در دورهٔ شاه عباس، علاوه بر تقویت قدرت نظامی و اقتصادی، از نظر فرهنگی و علمی نیز به سطح بالاتری از تعامل با اروپا دست یابد. به این ترتیب، روابط فرهنگی و مذهبی میان ایران صفوی و ایتالیا نه تنها به انتقال دانش و هنر محدود می‌شد، بلکه پل ارتباطی عمیقی میان دو تمدن ایجاد کرد و تأثیرات آن در معماری، هنر و علوم ایران تا سال‌ها پس از دوران صفوی باقی ماند. روابط اقتصادی و تجاری. یکی از مهم‌ترین جنبه‌های تعامل ایران صفوی با ایتالیا در دوران
جنبه‌های تعامل ایران صفوی با ایتالیا در دوران شاه عباس اول، روابط اقتصادی و تجاری بود که نقش کلیدی در توسعهٔ اقتصاد ایران و گسترش مبادلات بین‌المللی داشت. ایتالیا، به ویژه از طریق جمهوری‌های دریایی ونیز و جنوا، به عنوان واسطه‌ای اصلی در تجارت بین ایران و اروپا عمل می‌کرد. این جمهوری‌های تجاری با شبکه‌های گستردهٔ خود در دریای مدیترانه و مسیرهای دریایی، امکان انتقال کالاهای ایرانی به بازارهای اروپایی و برعکس را فراهم می‌آوردند. ایرانیان به ویژه ابریشم، ادویه، فرش و سایر محصولات لوکس و با ارزش را از طریق
فرش و سایر محصولات لوکس و با ارزش را از طریق بازرگانان ونیزی و جنوایی به اروپا صادر می‌کردند. صادرات ابریشم ایران به اروپا نه تنها موجب رونق اقتصادی در شهرهای صفوی شد، بلکه باعث شد ایران به یکی از منابع مهم تامین ابریشم برای بازارهای اروپایی تبدیل گردد. در مقابل، کالاهای اروپایی از جمله شیشه، ابزارآلات فلزی، کتب علمی و فناوری‌های نوین وارد ایران می‌شد و موجب ارتقای سطح فنی و صنعتی و همچنین تنوع کالاهای مصرفی در بازارهای داخلی می‌گردید. روابط تجاری میان ایران و ایتالیا تنها به تبادل کالا محدود نمی‌شد؛ بلکه
و ایتالیا تنها به تبادل کالا محدود نمی‌شد؛ بلکه انتقال فناوری‌های نوین تولید، شیوه‌های تجاری و مدیریت بازرگانی نیز از طریق این ارتباطات صورت می‌گرفت. بازرگانان ایتالیایی به عنوان واسطه‌های تجاری، اطلاعات دقیق دربارهٔ بازارهای اروپایی، نرخ‌ها و تقاضای کالاها را نیز در اختیار ایرانیان قرار می‌دادند و به این ترتیب، تجارت ایران به شکل سازمان‌یافته‌تر و سودمندتری شکل گرفت. علاوه بر جنبه اقتصادی، این روابط موجب تقویت پیوندهای فرهنگی و اجتماعی میان دو ملت نیز شد. بازرگانان و خانواده‌های آن‌ها به ایران سفر
شد. بازرگانان و خانواده‌های آن‌ها به ایران سفر می‌کردند، در زندگی شهری و فرهنگی اصفهان و سایر شهرها حضور پیدا می‌کردند و تأثیرات فرهنگی اروپایی را به‌صورت غیرمستقیم در ایران گسترش می‌دادند. به این ترتیب، روابط اقتصادی و تجاری میان ایران صفوی و ایتالیا نه تنها به رونق بازارها و توسعهٔ تجارت بین‌المللی منجر شد، بلکه نقش مهمی در ایجاد شبکه‌های گستردهٔ فرهنگی و فناورانه میان شرق و غرب ایفا کرد. تأثیرات و نتایج. روابط میان ایران صفوی و ایتالیا، به ویژه در دوران شاه عباس اول، تأثیرات گسترده و چندوجهی بر ابعاد
شاه عباس اول، تأثیرات گسترده و چندوجهی بر ابعاد مختلف زندگی سیاسی، نظامی، اقتصادی و فرهنگی ایران داشت. یکی از مهم‌ترین نتایج این تعاملات، ورود فناوری‌ها و علوم غربی به ایران بود. کارشناسان نظامی و مهندسان ایتالیایی، با آموزش ارتش و توسعهٔ توپخانه و استحکامات دفاعی، توانستند قدرت نظامی ایران را افزایش دهند و امکان مقابلهٔ مؤثر با تهدیدات منطقه‌ای، به ویژه از سوی امپراتوری عثمانی، را فراهم کنند. در حوزهٔ فرهنگی، حضور مأموران مذهبی و اعضای جماعت یسوعی، انتقال علوم طبیعی، نجوم، ریاضیات و هنرهای اروپایی را به
علوم طبیعی، نجوم، ریاضیات و هنرهای اروپایی را به ایران تسهیل کرد. تأسیس مدارس، کلیساها و مراکز آموزشی در اصفهان و دیگر شهرهای صفوی موجب شد که تبادلات فرهنگی و علمی میان ایران و اروپا تقویت شود و تاثیرات آن تا سال‌ها پس از دوران صفوی در هنر، معماری، آموزش و صنایع دستی ایران باقی بماند. از نظر اقتصادی، روابط با ایتالیا و جمهوری‌های تجاری آن مانند ونیز و جنوا، ایران را به یکی از مراکز مهم تجارت بین‌المللی تبدیل کرد. صادرات ابریشم، فرش، ادویه و دیگر محصولات ایرانی به اروپا و واردات کالاها و فناوری‌های اروپایی،
به اروپا و واردات کالاها و فناوری‌های اروپایی، موجب رونق بازارهای داخلی، افزایش درآمد دولت صفوی و توسعهٔ شبکه‌های تجاری شد. این تعاملات اقتصادی، علاوه بر منافع مالی، به ایجاد پیوندهای اجتماعی و فرهنگی میان بازرگانان و خانواده‌های آنان در ایران و اروپا کمک کرد و ایران را به یک نقطهٔ اتصال مهم در تجارت شرق و غرب تبدیل نمود. در مجموع، روابط ایران صفوی و ایتالیا، اگرچه در برخی جنبه‌ها محدود به ارتباطات غیررسمی و واسطه‌های تجاری بود، اما تأثیر عمیقی بر ارتقای توان نظامی، پیشرفت اقتصادی و گسترش فرهنگی ایران
توان نظامی، پیشرفت اقتصادی و گسترش فرهنگی ایران گذاشت. این تعاملات باعث شد ایران نه تنها به عنوان یک قدرت منطقه‌ای، بلکه به عنوان یک مرکز مهم تجاری و فرهنگی در تعامل با اروپا شناخته شود و جایگاه خود را در شبکه‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی دوران مدرن اولیه تثبیت نماید. آثار این روابط حتی در دوره‌های پس از صفوی، در زمینه‌های نظامی، اقتصادی و فرهنگی همچنان مشهود بود. فناوری‌ها و روش‌های نظامی اروپایی، شیوه‌های تجاری و شبکه‌های بازرگانی، و همچنین دستاوردهای فرهنگی و آموزشی منتقل شده از آن دوران، پایه‌ای برای
و آموزشی منتقل شده از آن دوران، پایه‌ای برای تعاملات بعدی ایران با اروپا فراهم کرد. این ارتباطات طولانی‌مدت باعث شد ایران بتواند موقعیت خود را در تجارت بین‌المللی حفظ کرده و تأثیرات فرهنگی اروپایی را در هنر، معماری و آموزش کشور استمرار بخشد. بدین ترتیب، میراث روابط ایران و ایتالیا در عصر صفوی، تأثیری پایدار بر توسعهٔ اقتصادی، توان نظامی و گسترش فرهنگی ایران در قرن‌های بعدی داشت و ایران را به یک پل ارتباطی مهم میان شرق و غرب تبدیل نمود.
گردشگری یک بخش رو به رشد و کلید اقتصاد چندین منطقه از کشور برزیل است. این کشور در سال 2018، تعداد 6.589 میلیون نفر بازدیدکننده داشت و از نظر ورود گردشگران بین‌المللی، دومین مقصد اصلی در آمریکای جنوبی پس از آرژانتین و سومین مقصد در آمریکای لاتین پس از مکزیک و آرژانتین بود. درآمد حاصل از گردشگران بین‌المللی در سال 2015 به رسید که روند بهبودی پس از بحران اقتصادی 2008-2009 را ادامه می‌دهد.
لورنزو فراگولا (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه‌سرای اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او پس از برنده شدن در فصل هشتم برنامه استعدادیابی ایتالیایی "ایکس فاکتور" به شهرت رسید. تک‌آهنگ برنده او به نام «دلیل چرا» در صدر جدول تک‌آهنگ‌های ایتالیا قرار گرفت و بعداً توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی پلاتینیوم دوگانه دریافت کرد. فراگولا در شصت و پنجمین و شصت و ششمین جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و آهنگ‌های «Siamo uguali» و «Infinite volte» را اجرا کرد و به ترتیب در رتبه‌های دهم و
volte» را اجرا کرد و به ترتیب در رتبه‌های دهم و پنجم قرار گرفت. هر دو آلبوم اول او "با نام" "«۱۹۹۵»" که در ۳۱ مارس ۲۰۱۵ در ایتالیا منتشر شد و آلبوم بعدی آن با نام « "Zero Gravity»" در صدر جدول آلبوم‌های ایتالیا قرار گرفتند. زندگینامه. لورنزو فراگولا در ۲۶ آوریل ۱۹۹۵ در کاتانیا متولد شد. والدینش وقتی او سه ساله بود از هم جدا شدند. از آن زمان، او با مادر و برادرش زندگی می‌کرد. علاقه او به موسیقی توسط پدرش که نوازنده پیانو است صورت گرفت. فراگولا در کودکی شروع به یادگیری موسیقی کرد و متعاقباً وارد گروه کر شد.
به یادگیری موسیقی کرد و متعاقباً وارد گروه کر شد. با وجود اینکه از چند سال پیش آهنگ می‌نوشت، تا ۱۷ سالگی از خواندن آنها برای تماشاگران خودداری می‌کرد، تا اینکه آهنگی را برای یک نمایش موزیکال بر اساس فیلم "شکسپیر عاشق" ساخت و اجرا کرد. فراگولا پس از اتمام دبیرستان، به بولونیا نقل مکان کرد و در آنجا شروع به تحصیل در رشته هنر موسیقی و سرگرمی نمود. در سال ۲۰۱۳، او برای سری هفتم برنامه استعدادیابی ایتالیایی "اکس فاکتور" تست داد، اما نتوانست در مرحله اول انتخاب قبول شود. او بار دیگر در سال ۲۰۱۴ تلاش کرد تا در
قبول شود. او بار دیگر در سال ۲۰۱۴ تلاش کرد تا در این مسابقه شرکت کند، زمانی که آهنگ «Cosa sono le nuvole» اثر دومنیکو مودونیو و آهنگ خودش «The Reason Why» را اجرا کرد. در نتیجه، به عنوان یکی از شرکت‌کنندگان سری هشتم "اکس فاکتور" انتخاب شد. فراگولا که توسط فدز از او نام برده شد، به فینال این مسابقه رسید و در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۴، با شکست دادن نفر دوم به عنوان برنده اعلام شد. جایزه او یک قرارداد ضبط با سونی موزیک به ارزش اعلام شده ۳۰۰۰۰۰ یورو بود. در طول هفته قبل از فینال "اکس فاکتور"، اولین تک‌آهنگ فراگولا و
از فینال "اکس فاکتور"، اولین تک‌آهنگ فراگولا و همچنین آهنگ جدید اجرا شده توسط دیگر شرکت‌کنندگان نیمه‌نهایی، در ایستگاه‌های رادیویی ایتالیا و به صورت دانلود دیجیتال منتشر شد. این آهنگ با عنوان «دلیل چرا» بلافاصله به موفقیت تجاری دست یافت و در هفته اول خود به صدر جدول ایتالیا رسید. این تک‌آهنگ همچنین توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی پلاتینیوم دوگانه دریافت کرد که نشان‌دهنده فروش بیش از ۶۰ هزار نسخه است. این آهنگ بعداً با نام خودش که توسط سونی میوزیک در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴ منتشر شد. در دسامبر همان سال،
در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴ منتشر شد. در دسامبر همان سال، فراگولا در موزیک ویدیوی آهنگ «Sayonara» که توسط نفر دوم "اکس فاکتور" منتشر شده بود، ظاهر شد. اندکی پس از آن، فراگولا قراردادی با نیوتوپیا امضا کرد. طبق این قرارداد، فراگولا اکنون به طور مشترک توسط نیوتوپیا و سونی موزیک مدیریت می‌شود. وی در فوریه ۲۰۱۵، در بخش «هنرمندان بزرگ» شصت و پنجمین جشنواره موسیقی سانرمو با اجرای آهنگ «سیامو اوگالی» که با همکاری فدز و فاوستو کولیاتی نوشته شده بود، شرکت کرد. در طول مسابقه، همچنین آهنگ «اونا سیتی پر کانتاره» اثر رون را که
همچنین آهنگ «اونا سیتی پر کانتاره» اثر رون را که اقتباسی ایتالیایی از آهنگ «جاده» است و در اصل توسط جکسون براون ضبط شده بود را بازخوانی کرد. پس از رسیدن به فینال، در جایگاه دهم قرار گرفت. اولین آلبوم فراگولا با نام «"۱۹۹۵»" در ۳۱ مارس ۲۰۱۵ منتشر شد. این آلبوم که از آهنگ‌های ایتالیایی و انگلیسی تشکیل شده است، شامل تک‌آهنگ‌های قبلی او به نام‌های «The Reason Why» و «Siamo uguali» و همچنین آهنگ‌هایی که توسط نک، ربکا فرگوسن و تام اودل نوشته شده است، می‌شود. "آلبوم ۱۹۹۵" در صدر جدول آلبوم‌های ایتالیا قرار گرفت.
۱۹۹۵" در صدر جدول آلبوم‌های ایتالیا قرار گرفت. همچنین تک‌آهنگ‌های «The Rest» که در آوریل ۲۰۱۵ منتشر شد و «#fuori c'è il sole» که در تابستان ۲۰۱۵ به ده آهنگ برتر ایتالیا تبدیل شد، از این آلبوم منتشر شدند. او در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۵، در پالالوتوماتیکا در رم نمایشی با عنوان «"Fragola al cinema»" اجرا کرد و به صورت زنده در ۱۸۰ سینمای ایتالیا پخش شد. این اجرا، با حضور فرانچسکا میچلن، روکو هانت، کیارا و نک به عنوان مهمانان موسیقی انجام شد. او در فوریه ۲۰۱۶، برای دومین سال متوالی در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرده و آهنگ
متوالی در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرده و آهنگ «Infinite volte» را اجرا کرد که در بخش هنرمندان بزرگ به مقام پنجم رسید. این آلبوم به دومین آلبوم شماره یک او در جدول آلبوم‌های ایتالیا تبدیل شد. همچنین تک‌آهنگ‌های «Luce che entra» و «D'improvviso» را به ترتیب به عنوان طلا و پلاتین در ایتالیا به ثبت رساند. در ۲۱ مه ۲۰۱۶، فراگولا سرود ملی ایتالیا را در شصت و هشتمین فینال جام حذفی ایتالیا در ورزشگاه المپیک رم اجرا کرد. در سال ۲۰۱۴، زمانی که فراگولا به عنوان یکی از شرکت‌کنندگان سری هشتم "ایکس فاکتور" انتخاب شد،