payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در سال ۲۰۲۲ که توسط سازمان حقوق بشر ایالات متحده، خانه آزادی، منتشر شد ، تایوان با حجم زیادی از اخبار جعلی از سرزمین اصلی چین روبرو است و نفوذ جمهوری خلق چین بر رسانه‌های جمهوری چین همچنان در حال گسترش است. یک گزارش تحقیقاتی که توسط دانشگاه گوتنبرگ در سوئد در سال ۲۰۲۳ منتشر شد نیز اشاره کرد که جمهوری چین به مدت ده سال متوالی کشوری بوده است که بیشترین تأثیر را از اخبار جعلی خارجی در جهان پذیرفته است و بیشتر این اخبار جعلی مربوط به جمهوری خلق چین است. ارتش جمهوری چین زمانی اخبار جنجالی منتشر شده توسط ارتش
جمهوری چین زمانی اخبار جنجالی منتشر شده توسط ارتش آزادیبخش خلق چین را تجزیه و تحلیل کرد. انواع محتوا عمدتاً شامل موارد زیر است: ایجاد فضای روانی "اتحاد مجدد نظامی"، تضعیف اعتبار دولت جمهوری چین و تلاش برای ایجاد اختلال در روحیه ارتش و مردم. در میان آنها، هدف از بین بردن روحیه، اکثریت را تشکیل می‌دهد. پاول چرون و ژان-باپتیست ژانژن ویلمر خاطرنشان کردند که سیستم تبلیغاتی حزب کمونیست چین معمولاً با انتشار اخبار دروغ توسط رسانه‌های رسمی آغاز شده، سپس از حساب‌های جعلی رسانه‌های اجتماعی تایوانی برای جمع‌آوری و
جعلی رسانه‌های اجتماعی تایوانی برای جمع‌آوری و چاپ مجدد آن استفاده می‌شود. رسانه‌های خبری تایوان سپس اخبار دروغ مرتبط را بدون تأیید نقل و پخش می‌کنند و این امر شناسایی منبع اخبار مرتبط را برای خوانندگان دشوار می‌کند. واحدهای امنیت ملی جمهوری چین همچنین کشف کرده‌اند که «ساختار چهار سطحی پخش شایعات» که توسط ارتش‌های آبی آنلاین برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی آنلاین استفاده می‌شود: ابتدا، استفاده از حساب‌های جعلی «یکبار مصرف» رسانه‌های اجتماعی برای ارسال مقالات، سپس به اشتراک گذاشتن تصاویر محتوای مقاله از طریق
سپس به اشتراک گذاشتن تصاویر محتوای مقاله از طریق صفحات طرفداران فیس‌بوک که توسط افراد خارج از جمهوری چین مدیریت می‌شوند، و سپس استفاده از تعداد زیادی حساب ساختگی در سطح سوم برای گسترش انتشار، و در نهایت تعداد زیادی حساب ساختگی برای به اشتراک گذاشتن در گروه‌های عمومی فیس‌بوک شناخته‌شده‌تر برای افزایش دیده شدن و ترغیب مردم تایوان به ادامه انتشار آن در رسانه‌های اجتماعی رایج. در مارس ۲۰۲۰، فیس‌بوک فاش کرد که بیش از ۵۰ حساب کاربری نیروهای سایبری جمهوری خلق چین را که خود را به عنوان کاربران تایوانی جا زده و
را که خود را به عنوان کاربران تایوانی جا زده و اطلاعات نادرستی در مورد ویروس کرونا به تایوان منتشر می‌کردند را مسدود کرده است. در ماه مه ۲۰۲۳، شرکت مادر فیس‌بوک، متا، بیش از ۱۰۰ حساب کاربری جعلی را که خود را به عنوان سازمان‌های آمریکایی و اروپایی جا زده بودند، از پلتفرم‌های خود، فیس‌بوک و اینستاگرام حذف کرد. شبکه حساب‌های مرتبط به روشی مشابه روش‌های مورد استفاده روسیه در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ایالات متحده عمل می‌کرد. علاوه بر این، دفتر تحقیقات وزارت دادگستری در سال ۲۰۲۲ چنین موردی را که در آن اطلاعات
در سال ۲۰۲۲ چنین موردی را که در آن اطلاعات بحث‌برانگیز و نادرست از طریق پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی منتشر شده بود، با هدف تأثیرگذاری بر درک مردم تایوان، سرکوب کرد. مقایسه جنگ شناختی با جنگ اطلاعاتی. به گفته ماساکوفسکی، جنگ شناختی امتداد جنگ اطلاعاتی (IW) است. "]" عملیات در محیط اطلاعاتی به طور سنتی در پنج قابلیت اصلی انجام می‌شود - جنگ الکترونیک (EW) ، عملیات روانی (PSYOPs) ، فریب نظامی (MILDEC) ، امنیت عملیاتی (OPSEC) و عملیات شبکه رایانه‌ای (CNO) . جنگ اطلاعاتی کنترل جریان اطلاعات در پشتیبانی از اهداف
اطلاعاتی کنترل جریان اطلاعات در پشتیبانی از اهداف نظامی سنتی است، که عمدتاً برای ایجاد اثرات کشنده در میدان نبرد انجام می‌شود. "" به گفته ماساکوفسکی و ژنرال روجیرو از ناتو، جنگ شناختی، ظرفیت شناخت و تولید پیش آگاهی را کاهش می‌دهد، درک و تفسیر موقعیت‌ها توسط افراد و در آگاهی جمعی را دگرگون می‌کند و کاربردهای چندگانه‌ای از عملیات نظامی تجاری، سیاسی و پنهان در جنگ اطلاعاتی و شناختی دارد. ارتش چین به عملیات در حوزه شناختی تحت عنوان "عملیات حوزه شناختی (CDO)" اشاره می‌کند. جنگ شناختی و داده‌ها. با استفاده از یک
می‌کند. جنگ شناختی و داده‌ها. با استفاده از یک پروفایل روانشناختی و سایکوگرافیک ، می‌توان یک کمپین تأثیرگذاری را ایجاد و به صورت بلادرنگ توسط مدل‌های هوش مصنوعی و یادگیری ماشین تنظیم کرد تا اثرات شناختی و رفتاری مطلوب بر فرد و/یا جمعیت حاصل شود. استراتژی ضد شورش ارتش و سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده، استفاده از سیستم‌های بیومتریک خودکار را برای جداسازی شورشیان و جنگجویان خارجی از جمعیت عمومی الزامی می‌کند. این کار به نیروهای ضد شورش کمک می‌کند تا از جمعیت و محیط عملیاتی علیه شبکه تهدید استفاده کنند.
و محیط عملیاتی علیه شبکه تهدید استفاده کنند. دهه‌ها پژوهش ارزیابی شده توسط همتایان نشان می‌دهد که اتاق‌های پژواک، در دنیای فیزیکی و آنلاین، باعث قطب‌بندی‌های سیاسی ، افراط‌گرایی ، سردرگمی ، ناهماهنگی شناختی ، پاسخ‌های عاطفی منفی (مثلاً خشم و ترس) ، واکنش ، ریزپرخاشگری‌ها و اثرات شخص ثالث می‌شوند . [ [ "" ] به دلیل این مکانیسم‌های پایداری روانی مانند سوگیری تأییدی ، این امر می‌تواند بسیار مشکل‌ساز باشد، بر اساس کار نیهان و رایفلر (2010). نیهان و رایفلر دریافتند که حتی تلاش برای اصلاح باورهای غلط، اغلب این
که حتی تلاش برای اصلاح باورهای غلط، اغلب این باورها را در میان کسانی که به آنها قوی‌تر اعتقاد دارند، به جای از بین بردن تقویت می‌کند. این به عنوان اثر نتیجه معکوس شناخته می‌شود - "که در آن تصحیح کردن در واقع فقط سوءتفاهم‌ها را افزایش می‌دهند."
یک رابط مغز-به-مغز مسیر ارتباطی مستقیمی است میان مغز یک جانور با مغز جانوری دیگر. از رابط‌های مغز-به-مغز برای همکاری موش‌ها با یکدیگر استفاده شده‌است. زمانی که یک موش دوم قادر به انتخاب اهرم درست نبود، موش نخست متوجه این امر شد (چون پاداش دوم را دریافت نکرد) و با ایجاد الگوی خاصی از شلیک نورون‌ها، موجب شد احتمال انتخاب اهرم درست توسط موش دوم افزایش یابد. پیشینه. در سال ۲۰۱۳، راجش رائو توانست با بهره‌گیری از ثبت‌های الکتریکی مغز و نوعی تحریک مغناطیسی، سیگنالی مغزی را به "آندره‌آ استوکو" در سوی دیگر پردیس
مغزی را به "آندره‌آ استوکو" در سوی دیگر پردیس دانشگاه واشینگتن بفرستد. در سال ۲۰۱۵، پژوهشگران مغز چندین میمون را در یک آزمایش و مغز چندین موش را در آزمایشی دیگر به هم متصل کردند تا چیزی شبیه به یک «رایانهٔ آلی» بسازند. این فرضیه مطرح شده‌است که با استفاده از رابط‌های مغز-به-مغز (BTBI) می‌توان یک رایانهٔ زیستی یا شبکهٔ مغزی ایجاد کرد که در آن مغز جانوران به‌عنوان واحدهای محاسباتی عمل کنند. پژوهش‌های نخستین، همکاری میان موش‌هایی را نشان داد که در قفس‌های جداگانه بودند و از طریق سیگنال‌های ناشی از آرایه‌های
بودند و از طریق سیگنال‌های ناشی از آرایه‌های میکروالکترودی کاشته‌شده در قشر مغزشان به یکدیگر متصل شده بودند. موش‌ها هنگامی پاداش می‌گرفتند که «موش رمزگشا» رفتاری مطابق سیگنال‌های دریافتی انجام می‌داد و «موش رمزگذار» سیگنال‌هایی منتقل می‌کرد که منجر به رفتار مطلوب می‌شد. در نخستین آزمایش، عمل پاداش‌گیرنده فشار دادن اهرمی در مکان دور بود که متناظر با موقعیت اهرمی در کنار یک چراغ ال‌ئی‌دی در محل اصلی قرار داشت. حدود یک ماه طول کشید تا موش‌ها خود را با «امواج مغزی» ورودی سازگار کنند. در پایان باید یادآور شد که
ورودی سازگار کنند. در پایان باید یادآور شد که توپولوژی رابط مغز-به-مغز محدود به یک رمزگذار و یک رمزگشا نیست. برعکس، در نظریه پیشنهاد شده‌است که دقت کانال می‌تواند افزایش یابد اگر به‌جای یک جفت، یک شبکهٔ کامل از مغزهای متقابلاً در ارتباط به‌کار گرفته شوند. چنین ساختاری می‌تواند نخستین نمونه از یک رایانهٔ آلی باشد که قادر به حل مسائل رهیافتی است که برای یک ماشین تورینگ معمولی غیرقابل‌محاسبه پنداشته می‌شوند. پژوهش‌های آینده ویژگی‌های این سامانهٔ چندمغزی، توانایی‌های محاسباتی آن و مقایسه‌اش با دیگر معماری‌های
محاسباتی آن و مقایسه‌اش با دیگر معماری‌های محاسباتی غیرتورینگی را به‌تفصیل روشن خواهد کرد. میگل نیکوللیس از دانشگاه دوک، یکی از پژوهشگرانی که این آزمایش‌ها بر روی موش‌ها را انجام داد، پیش‌تر بر روی رابط مغز-رایانه کار کرده بود. کاربرد این روش در پژوهش‌های متعددی با استفاده از رابط مغز-به-مغز نشان داده شده‌است، اما محیط‌های متغیر و حرکت پیوستهٔ پستانداران ساخت یک رابط مغز-به-مغز مؤثر برای کنترل چندسطحی را دشوار می‌کند. بنابراین سامانهٔ رابط مغز-به-مغز باید پاسخ‌گویی به‌موقع، دقت بالا در رمزگشایی و بازیابی
پاسخ‌گویی به‌موقع، دقت بالا در رمزگشایی و بازیابی فوری اطلاعات، و بازخورد دیداری بی‌درنگ از حرکت موش را فراهم آورد. پژوهش سال ۲۰۱۸ به سرپرستی ژانگ و همکاران، رابط‌های مغز-به-مغز بی‌سیمی را توصیف می‌کند که امکان کنترل ذهنی حرکت‌های پیوستهٔ موش‌های زنده توسط انسان را فراهم می‌کرد. این پژوهش نشان داد که سایبورگ‌های موش می‌توانند بی‌وقفه و با موفقیت توسط ذهن انسان هدایت شوند تا وظیفهٔ ناوبری در یک هزارتوی پیچیده را به انجام برسانند. این آزمایش نشان داد که رابط‌های مغز-به-مغز همراه با رایانه می‌توانند همکاری
مغز-به-مغز همراه با رایانه می‌توانند همکاری میان دو مغز را از طریق انتقال اطلاعات چندبعدی ممکن کنند و راه را برای پژوهش‌های آینده بگشایند.
جعبه یا اتاقک صدا (به انگلیسی: Sound Box) اتاقکی خالی بر روی بدنه یک ساز است که به کمک پدیده تشدید (رزونانس) هلمهولتز، صدای ساز را اصلاح و تقویت کرده و به انتقال بهتر صدای آن به اطراف کمک می‌کند .اجسام به ارتعاشات اطراف خود واکنش نشان می‌دهند اما این واکنش - بسته جنس آن جسم – در برابر فرکانس‌های خاصی بیشتر است. به این پدیده تشدید یا رزونانس می‌گویند. فرکانس و شدت رزونانس‌های جنس بدنه یک ساز تأثیر قابل‌توجهی بر کیفیت و رنگ صدایی (تون صدا) که تولید می‌کند دارد. هوای درون اتاقک نیز مانند جنس خود اتاقک
دارد. هوای درون اتاقک نیز مانند جنس خود اتاقک رزونانس‌های خاص خود را دارد. این رزونانس‌ با رزونانس‌ بدنه اتاقک برهم‌کنش می‌کند و در نتیجه رزونانس‌ کل ساز را تغییر می‌دهند. جعبه صدا معمولاً در فرکانس‌های پایین‌تر (بم‌تر) رزونانس‌های بیشتری تولید می‌کند. این بدین معناست که جعبه صدا باعث تقویت پاسخ فرکانسی پایین می‌شود. به عبارت دیگر جعبه صدا، صدای بم ساز را بیشتر می‌کند.
نشان شهر بولونیا در ایتالیا شامل یک سپر بیضی شکل بود که به چهار قسمت تقسیم شده بود، دو قسمت حاوی یک صلیب قرمز بر روی زمینه سفید (نشان شهر) که بر فراز آن نشان «کاپو دانجیو» قرار داشت و دو قسمت دیگر حاوی عبارت آزادی با حروف طلایی بر روی زمینه آبی (نشان مردم) بود. کل نشان با سر شیر پوشانده شده بود. نشان‌شناسی. نشان‌واره، که در تاریخ ۶ نوامبر ۱۹۳۷ با فرمانی به تصویب رسید، دارای این شرح (بلِیزون) است: «سپر بیضی‌شکلِ چهار بخشی: بخش نخست و چهارم نقره‌ای با یک صلیب سادهٔ سرخ، نشان خاندان آنژو؛ بخش دوم و سوم آبی با
سادهٔ سرخ، نشان خاندان آنژو؛ بخش دوم و سوم آبی با واژهٔ "آزادی" به رنگ زرین در نوار مورب.» تاریخچه. نشان ملی بولونیا از سه عنصر تشکیل شده است: اولین نمادی که به عنوان نماد کمون ظاهر شد، صلیب سرخ بود. اولین روایت از آن، نقاشی‌ای بود که در حاشیه سندی مربوط به سال ۱۲۵۹ در مورد پرچم بولونیا دیده می‌شود، در حالی که اولین تصویر رنگی در یک نسخه خطی مربوط به سال ۱۳۱۱ توسط اساسنامه هنر پارچه‌فروشان یافت می‌شود. به گفته کروبینو گیرارداچی در کتاب خود، "تاریخ بولونیا"، صلیب سرخ در طول اولین جنگ صلیبی سرچشمه گرفته است،
صلیب سرخ در طول اولین جنگ صلیبی سرچشمه گرفته است، زمانی که لودوویکو بیانچتی پرچمی با تصویر صلیب، پرچمی که توسط صلیبیون بولونیایی استفاده می‌شد، به تارتارو تنکاراری داد تا او آن را به قاضی بولونیا بدهد، که سپس تصمیم گرفت آن را به عنوان نماد شهر اتخاذ کند. روایت دیگری می‌گوید که این نشان زمانی به تصویب رسید که بولونیا عضوی از اتحادیه لومبارد بود، اما هر دوی این فرضیه‌ها اغلب رد می‌شوند زیرا احتمال بیشتری وجود دارد که صلیب به عنوان نمادی برای شبه‌نظامیان بولونیا و بعداً به عنوان نمادی از کل شهر پذیرفته شده
و بعداً به عنوان نمادی از کل شهر پذیرفته شده باشد. اگرچه افسانه‌ای می‌گوید که رئیس آنژو برای نشان دادن اهدای افسانه‌ای اوریفلام توسط چارلز ششم فرانسه به شهر در سال ۱۳۸۹ به آن اضافه شد، این رئیس در واقع در طول جنگ بین پاپ و امپراتوری به عنوان نمادی از وفاداری شهر به جناح گوئلف و پاپ اضافه شد. به گفته گیرارداچی، دومین نماد شهر، سپر آبی با کلمه آزادی به رنگ طلایی، تقریباً در همان دوره در سال ۱۳۷۶ پدیدار شد، سالی که مردم بولونیا علیه حکومت کاردینال گوگلیلمو دی نوئله در جنگ هشت قدیس قیام کردند و طی آن شهر کمک
نوئله در جنگ هشت قدیس قیام کردند و طی آن شهر کمک نظامی و یک پرچم آبی با شعار آزادی به رنگ طلایی از فلورانسی‌ها دریافت کرد. نشان ملی مدرن در زمان سلطنت سانته بنتیوولیو روی سکه‌های بولونیز ظاهر شد، پس از آن سایر خانواده‌های حاکم این نشان را تغییر دادند تا نشان ملی آنها را نیز در بر بگیرد، اما این تغییرات هرگز به نماد ملی پایبند نماند. نماد نهایی، سر شیر، در قرن پانزدهم میلادی احتمالاً به عنوان اشاره‌ای به نشان اتخاذ شده توسط حامیان شورش ۱۳۷۶ میلادی، که شیری با پرچم صلیبی بود، ظاهر شد. با این حال، نشان ملی
با پرچم صلیبی بود، ظاهر شد. با این حال، نشان ملی مدرن فقط سر شیر را نشان می‌دهد، زیرا این نماد پس از از دست دادن استقلال شهر به ایالت‌های پاپی اتخاذ شد.
پرچم ناپل نماد پرچم‌شناسی شهر ناپل، پایتخت منطقه کامپانیا در جنوب ایتالیا است. پرچم فعلی که نمایانگر این شهر است از دو مستطیل هم‌اندازه تشکیل شده است: زرد طلایی در سمت چپ و قرمز در سمت راست. از نظر تاریخی، پرچم ناپل در طول وجود پادشاهی ناپل، یک پرچم ملی بود. بسته به اینکه چه کسی در آن زمان ملت را کنترل می‌کرد، در طول تاریخ آن از چندین پرچم مختلف استفاده شده است. شاید برجسته‌ترین پرچم‌های مرتبط با این پادشاهی، پرچم اصلی آنژوین، پرچم بوربون و "سنیرا" (زمانی که این کشور بخشی از تاج آراگون بود) باشد. تاریخچه.
این کشور بخشی از تاج آراگون بود) باشد. تاریخچه. ناپل در گذشته پرچم‌های دیگری نیز داشته است، از جمله پرچم‌های پادشاهی ناپل. پس از اتحاد ناپل با سیسیل در سال ۱۴۴۲، پرچم از رنگ‌های آراگون استفاده کرد. از سال ۱۷۳۵، پرچم پادشاهی ناپل سبز و سفید بود. «زمانی که ناپل بخشی از جمهوری پارتنوپه (۱۷۹۹) بود، پرچم آن از سه نوار عمودی آبی، زرد و سرخ تشکیل می‌شد. پس از سال ۱۸۰۶، پرچم از سه نوار سفید، سرخ و سیاه ساخته شد. هر دو گونهٔ افقی و عمودی این پرچم به‌کار می‌رفتند. این پرچم تا سال ۱۸۰۸ مورد استفاده قرار داشت.»
این پرچم تا سال ۱۸۰۸ مورد استفاده قرار داشت.» «هنگامی که ژواکیم مورا پادشاه ناپل بود (۱۸۰۸ تا ۱۸۱۵)، گوشه‌های پرچم شامل دو مثلث سرخ و دو مثلث سیاه بود و نشان‌واره درون یک لوزی در مرکز قرار داشت. در سال ۱۸۱۱ مراته پرچم را تغییر داد و آن را به رنگ آبی با یک مستطیل در مرکز درآورد که حاشیه‌اش به صورت شطرنجی سفید و سرخ بود. نشان‌واره در سمت چپ مستطیل قرار داشت (پرچم غیرنظامی بدون نشان‌واره بود). از سال ۱۸۲۰ تا ۱۸۲۱، پرچم ناپل دارای سه نوار افقی به رنگ‌های آبی، سیاه و سرخ بود. پرچم کنونی از سال ۱۸۲۱ تاکنون مورد
و سرخ بود. پرچم کنونی از سال ۱۸۲۱ تاکنون مورد استفاده قرار گرفته است.» پرچم‌های تاریخی. ناپل در طول تاریخ خود، پایه و اساس بسیاری از پادشاهی‌ها و جمهوری‌ها بوده است. در زیر، شماری از پرچم‌های تاریخی مرتبط با قلمروهای ناپلی آورده شده است. معنا و نمادها. پرچم و نشان ناپل، حتی در دوره‌هایی که حکومت‌های خارجی یا خاندان‌هایی حاکم بوده‌اند، معمولاً به صورت محلی و در نمادهای شهر حفظ شده‌اند و هرگز به‌طور کامل حذف نشده‌اند.
در اروپای قرون وسطی، مناطق کم و بیش مشخصی وجود دارد که می‌توان مواد غذایی غالب خاصی را در آنها تشخیص داد. در جزایر بریتانیا، شمال فرانسه، کشورهای سفلی، مناطق شمالی آلمانی زبان، اسکاندیناوی و بالتیک، آب و هوا به‌طور کلی برای کشت انگور و زیتون بسیار سخت بود. در جنوب، شراب نوشیدنی رایج برای ثروتمندان و فقرا بود (اگرچه افراد عادی معمولاً مجبور بودند به شراب ارزان قیمت پرس دوم بسنده کنند) در حالی که آبجو نوشیدنی افراد عادی در شمال و شراب یک کالای وارداتی گران‌قیمت بود. مرکبات (هرچند نه از انواع رایج امروزی) و
بود. مرکبات (هرچند نه از انواع رایج امروزی) و انار در اطراف مدیترانه رایج بودند. انجیر و خرمای خشک در شمال بسیار رایج بودند، اما در آشپزی به ندرت استفاده می‌شدند. روغن زیتون یکی از مواد رایج در سراسر مدیترانه بود، اما در شمال به‌عنوان وارداتی گران‌قیمت باقی می‌ماند؛ جایی که روغن شقایق، گردو، فندق و فندق جنگلی (فیلبِرت) جایگزین‌های مقرون‌به‌صرفه‌تر بودند. کره و دنبه، به‌ویژه پس از مرگ سیاه، در مناطق شمالی و شمال‌غربی، به‌خصوص در سرزمین‌های سفلی، به مقدار قابل‌توجهی مصرف می‌شد. تقریباً در تمام آشپزی‌های طبقه
مصرف می‌شد. تقریباً در تمام آشپزی‌های طبقه متوسط و بالای اروپا، بادام به‌کار می‌رفت؛ ماده‌ای که به‌صورت شیر بادام، پرکاربرد و بسیار همه‌کاره، به‌عنوان جایگزین در غذاهایی استفاده می‌شد که در حالت عادی نیاز به تخم‌مرغ یا شیر داشتند، هرچند نوع تلخ آن خیلی دیرتر رواج یافت. اروپای مرکزی. سرزمین‌های آلمانی‌زبان. اگرچه انواع مختلفی از غذاها شامل خمیر یا خمیر پخته شده در چربی، مانند کرپ، سیب‌زمینی سرخ‌کرده و دونات در بیشتر اروپا رایج بود، اما این غذاها به ویژه در بین آلمانی‌ها محبوب بودند و به عنوان "کراپفن"
در بین آلمانی‌ها محبوب بودند و به عنوان "کراپفن" (آلمانی علیای قدیمی: "چنگال، قلاب") شناخته می‌شدند و کاملاً شبیه شیرینی‌های خمیری سرخ‌شده امروزی بودند. استفاده گسترده از چربی خوک و کره برای پخت و پز و رژیم غذایی که به ویژه چرب تلقی می‌شد، آلمانی‌ها را به عنوان "آلمانی‌های چاق" شهرت داد. مقررات روزه‌داری کلیسای کاتولیک مشکلات خاصی را برای جمعیت آلمان ایجاد کرد. زیتون قابل کشت نبود و روغن زیتون یک کالای وارداتی گران بود. روغن‌های تهیه شده از آجیل‌های مختلف در دسترس بودند، اما به میزان نسبتاً کمی موجود
در دسترس بودند، اما به میزان نسبتاً کمی موجود بودند. تاکنون، رایج‌ترین منابع چربی ، کره و مهم‌تر از همه، چربی خوک بودند. قیمت ماهی به‌طور کلی بالاتر بود و اگرچه در بیشتر مواقع برای اکثر مردم مقرون به صرفه نبود، اما نیاز به استفاده از ماهی برای روزهای روزه‌داری می‌توانست به معنای افزایش قابل توجه هزینه‌ها برای خانوارهای ثروتمندتر باشد. خردل مدت‌ها قبل از قرون وسطی در سایر نقاط اروپا استفاده می‌شد، اما به نظر می‌رسید که به ویژه در آلمان رایج است. سفرنامه‌ای از اوستاش دشان، شاعر فرانسوی، در قرن چهاردهم،
از اوستاش دشان، شاعر فرانسوی، در قرن چهاردهم، نارضایتی قابل توجه او را از رسم آلمانی‌ها مبنی بر مالیدن مقدار زیادی خردل روی تقریباً هر نوع گوشتی نشان می‌دهد. به‌ندرت دستورهایی برای استفاده در شرایط بحرانی در مجموعه‌های آشپزی گنجانده می‌شد، اما یک نمونه از یک کتاب آشپزی به زبان آلمانی سفلی حفظ شده است. این دستور، شیوهٔ پخت خورشتی جنگی را شرح می‌دهد که شامل هر نوع سبزی و گیاه خوراکی در دسترس بوده و در معده یا رودهٔ حیوانات جوشانده می‌شده است؛ روشی کارآمد در شرایطی که هیچ‌گونه ظروف آشپزی مناسب وجود نداشت. در
که هیچ‌گونه ظروف آشپزی مناسب وجود نداشت. در جریان نخستین جنگ مرگراف، شهر نورنبرگ توانست با برنامه‌ریزی دقیق، انباشت گستردهٔ غلات و گوشت، و کنترل سخت‌گیرانهٔ قیمت‌ها توسط شورای شهر، شهروندان خود را به‌خوبی تغذیه کند و در عین حال پیروز بیرون آید. لهستان. رایج‌ترین غلات در لهستان ارزن (که اغلب به "کاسزا"، نوعی فرنی، تبدیل می‌شد) و گندم بودند. جو و جو دوسر کشت می‌شدند، اما بیشتر به عنوان خوراک دام یا برای دم کردن آبجو استفاده می‌شدند. کلم (به خصوص به صورت کلم ترش)، کلم کیل ، نخود فرنگی، باقلا و پیاز رایج‌ترین
کلم کیل ، نخود فرنگی، باقلا و پیاز رایج‌ترین سبزیجات بودند. شوید و خردل تقریباً در همه جا یافت می‌شدند و جعفری به عنوان یک سبزی برگ‌دار در خورش‌ها، به عنوان یک افزودنی طعم‌دهنده و به عنوان عامل رنگ‌دهنده در غذاهای طبقات بالا استفاده می‌شد. گوشت گاو، خوک و مرغ (عمدتاً مرغ) رایج‌ترین گوشت‌ها بودند و گهگاه گوشت گوسفند و بره نیز دیده می‌شد. شکار، مانند هر جای دیگر، بسیار ارزشمند بود، اما به ندرت یافت می‌شد و معمولاً محدود به اشراف عالی‌رتبه بود، زیرا مجوزهای شکار توسط مالکان زمین کنترل می‌شد. ماهی یک غذای اصلی
توسط مالکان زمین کنترل می‌شد. ماهی یک غذای اصلی بود، اما برخلاف آلمانی‌ها، لهستانی‌ها تمایل داشتند آن را فقط در روزهای روزه که گوشت توسط کلیسا ممنوع بود، بخورند. آبجو توسط همه طبقات اجتماعی نوشیده می‌شد و انواع مختلفی داشت و از ارزن، گندم، جو، چاودار یا جو دوسر، گاهی اوقات به صورت ترکیبی، تهیه می‌شد. آبجوی گندم رایج‌ترین نوع بود. چای لابرادور، گیاهی با سمیت خفیف، اغلب به عنوان ماده‌ای برای افزایش مستی استفاده می‌شد. این چای با رازک مخلوط شده و سپس به آبجوی جو و گندم اضافه می‌شد تا چیزی را تولید کند که
جو و گندم اضافه می‌شد تا چیزی را تولید کند که «آبجوی غلیظ» نامیده می‌شد. اگرچه اغلب تصور می‌شد که ماءالشعیر یک نوشیدنی رایج اسلاوی است، اما نسبتاً گران بود و عمدتاً در عروسی‌ها و مهمانی‌های غسل تعمید مورد استفاده قرار می‌گرفت، هرچند همیشه تحت الشعاع آبجوی همیشگی قرار می‌گرفت. این نوشیدنی به عنوان یک نوشیدنی تشریفاتی جایگاه بالایی داشت و هنگام تنظیم اتحادها و بستن قراردادها استفاده می‌شد. شراب عموماً بسیار گران بود و بیشتر مورد استفاده اشراف بود. اگرچه شواهدی از چند تاکستان در لهستان وجود دارد، اما تقریباً
از چند تاکستان در لهستان وجود دارد، اما تقریباً تمام شراب‌ها باید وارد می‌شدند. انواع زیادی از نان‌ها، مانند "ابواژانک"، توسط فروشندگان در کراکوف از اوایل قرن چهاردهم فروخته می‌شدند و "پلاکی"، کیک‌های تخت، در انواع شگفت‌انگیزی از جمله یک نوع با رویه سیب، یادآور پیتزا، عرضه می‌شدند. نانواهای آلمانی که در شهرهای لهستان فعالیت می‌کردند، نفوذ زیادی داشتند. "کرپل‌ها" (از کلمه آلمانی "کراپفن"، "چنگال") شیرینی‌های سرخ‌شده‌ای بودند که با پنیر پر می‌شدند و با توت‌فرنگی یا میوه‌های دیگر سرو می‌شدند و شبیه امپانادای
یا میوه‌های دیگر سرو می‌شدند و شبیه امپانادای مدرن بودند. اروپای شمالی. انگلستان. مدت‌ها تصور می‌شد غذایی که آنگلوساکسون‌ها می‌خورند بین نخبگان و مردم عادی متفاوت است. با این حال، مطالعه‌ای که در سال ۲۰۲۲ توسط دانشگاه کمبریج انجام شد، نشان داد که نخبگان و خانواده سلطنتی آنگلوساکسون، مانند دهقانان، رژیم غذایی عمدتاً گیاهی مبتنی بر غلات داشتند. این کشف پس از آن صورت گرفت که سم لگت، زیست‌باستان‌شناس، امضاهای غذایی شیمیایی استخوان‌های ۲۰۲۳ نفر را که بین قرن‌های ۵ تا ۱۱ در انگلستان دفن شده بودند، تجزیه و تحلیل
۵ تا ۱۱ در انگلستان دفن شده بودند، تجزیه و تحلیل کرد و این تجزیه و تحلیل را با نشانگرهای وضعیت اجتماعی تطبیق داد. محققان به این نتیجه رسیدند که به جای اینکه نخبگان ضیافت‌های منظمی با مقادیر زیادی گوشت بخورند، این ضیافت‌ها گاه به گاه و توسط دهقانان برای حاکمانشان برگزار می‌شد، نه رویدادهای منظم. آبجو نوشیدنی مورد علاقه مردم عادی و اشراف آنگلوساکسون بود و غذاهای شناخته شده شامل خورش‌های مختلف، آبگوشت‌ها، سوپ‌ها و اشکال اولیه کرامپت بود. بیکن نیز مصرف می‌شد. فتح نورمن‌ها، انواع مواد غذایی جدید را با خود به
فتح نورمن‌ها، انواع مواد غذایی جدید را با خود به انگلستان آورد. پیش از این اعتقاد بر این بود که غذاهای آنگلو-نورمن عمدتاً شبیه به غذاهای فرانسوی است، اما مطالعات اخیر نشان داده است که بسیاری از دستور العمل‌ها ویژگی‌های منحصر به فرد انگلیسی دارند. این امر تا حدودی بر اساس مواد غذایی مختلف موجود در جزایر بریتانیا بود، اما بیشتر به دلیل تأثیر آشپزی عربی از طریق فتح سیسیل توسط نورمن‌ها بود. مهاجمان عرب در قرن نهم، سبک زندگی خود را از نظر فرهنگی و اقتصادی به حدی پرورش داده بودند که مهاجمان نورمن بسیاری از عادات
پرورش داده بودند که مهاجمان نورمن بسیاری از عادات آنها، از جمله سبک‌های آشپزی را به ارث برده و اقتباس کردند. مشارکت نورمن‌ها در جنگ‌های صلیبی همچنین آنها را با آشپزی خاورمیانه و بیزانسی در تماس قرار داد. "ظرافت" (یا آنترمت)، غذای غافلگیرکننده و بسیار تزئینی که برای جدا کردن یک غذا از غذای دیگر استفاده می‌شد، توسط سرآشپزهای انگلیسی به سطوح جدیدی از پیچیدگی و ظرافت رسید. از جمله غذاهای ویژه می‌توان به "پوم دوریس" ("سیب‌های طلایی")، کوفته قلقلی گوشت گوسفند یا مرغ رنگ شده با زعفران یا لعاب زرده تخم مرغ اشاره
مرغ رنگ شده با زعفران یا لعاب زرده تخم مرغ اشاره کرد. نوع آنگلو-نورمن با آب پرتقال تلخ طعم‌دار و رنگ‌دار می‌شد.
یولاند لوئیز ساووی (؛ ۱۴۸۷ – ۱۴۹۹) دوشس ساووی و همسر فیلیبر دوم، دوک ساووی بود. زندگی‌نامه. او دختر دوک چارلز اول ساووی، جنگجو، و بلانش مونتفرات، همچنین نوه عموی فقید فیلیبرت، دوک آمدئو نهم ساووی بود. او وارث کل برادر، پدر، پدربزرگ و همچنین مادربزرگش یولاند فرانس، بزرگ‌ترین دختر بازمانده پادشاه چارلز هفتم فرانسه، بود. حق ذاتی او، پس از مرگ برادرش، جانشینی پادشاهی قبرس و اورشلیم بود، اگرچه پدر فیلیبرت این عناوین را به دست آورد. پدرش در سال ۱۴۹۰ پیش از موعد درگذشت و دوک‌نشین را به کارلو جیووانی آمادئو از
درگذشت و دوک‌نشین را به کارلو جیووانی آمادئو از ساووی، برادر کوچکتر ایولاندا، واگذار کرد. این دوک جوان که تنها دو سال داشت، توسط مادرش که به عنوان نایب‌السلطنه دوک‌نشین منصوب شده بود، حمایت می‌شد. در سال ۱۴۹۶، چارلز دوم نیز درگذشت. به دلایل سیاسی و سلسله‌ای، ایولاندا با پسرعمویش فیلیبرتو، وارث چارلز دوم، ازدواج کرد. این ازدواج در سال ۱۴۹۶، زمانی که ایولاندا تنها نه سال داشت، صورت گرفت و تا زمان مرگ ایولاندا در سال ۱۴۹۹ ادامه یافت. به دلیل سن کم دختر، که در نه سالگی ازدواج کرده و در دوازده سالگی درگذشت، این
سالگی ازدواج کرده و در دوازده سالگی درگذشت، این ازدواج هیچ وارثی نداشت. فیلیبرتو در سال ۱۵۰۱ با آرشیدوشس مارگارت از هابسبورگ ازدواج کرد. در سال ۱۴۹۶، برادرش، دوک چارلز دوم ساووی، بدون فرزند درگذشت و وارث مرد سلسله ساووی بود و عمویش به سلطنت رسید. در همان سال، او با فیلیبرت، پسر عمویش و وارث جدید تاج و تخت ازدواج کرد. این ازدواج هیچ وارثی به همراه نداشت. سال بعد، پدر فیلیبرت درگذشت و او به عنوان دوک ساووی جانشین شد. سپس این زوج ادعاهای خود را مطرح کردند و عناوین ملکه و پادشاه قبرس، اورشلیم و ارمنستان را
عناوین ملکه و پادشاه قبرس، اورشلیم و ارمنستان را برای خود برگزیدند. در سال ۱۴۹۹، این دختر ۱۲ ساله بدون فرزند درگذشت. وارث او پسرعموی اولش، پرنسس شارلوت ناپل، که بعدها کنتس لاوال شد، بود. فیلیبر با وجود مرگ همسر اولش، به استفاده از عناوین قبرس و غیره ادامه داد. در داستان. او موضوع رمانی تحت عنوان زن فراموش‌شدهٔ اوت‌کومب (۲۰۰۵) از ماد استریکان است.
آنا دل کونته (متولد ۱۹۲۵) نویسندهٔ غذاهای بریتانیایی متولد ایتالیا است که آثارش علاوه بر ارائهٔ دستور پخت، به تاریخچهٔ غذا نیز می‌پردازد. او که از سال ۱۹۴۹ در انگلستان ساکن بوده، در افزایش آگاهی مردم این کشور از غذاهای ایتالیایی تأثیرگذار بوده است: "کتاب «تصویر پاستا» ی" او که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد، به عنوان «نیروی مؤثر در هدایت [انگلیسی‌ها] به فراتر از سرزمین اسپاگتی بول، ماکارونی پنیری و راویولی کنسروی» توصیف شده است. با این حال، او در سال ۲۰۰۹ همچنان منتقد آشپزی «بریتانیایی» بود: با ترکیب بیش از حد مواد
آشپزی «بریتانیایی» بود: با ترکیب بیش از حد مواد اولیه و رنج بردن از ذائقهٔ انگلیسی‌ها برای طعم‌های بسیار قوی‌تر، این آشپزی فاقد ظرافت‌های اصیل مدیترانه‌ای خود بود. زندگی و آثار. دل کونته در سال ۱۹۲۵ در یک خانوادهٔ مرفه و بافرهنگ میلانی متولد شد؛ پدرش دلال سهام و انگلوفیل بود، در حالی که مادرش، که با او رابطهٔ پرفراز و نشیبی داشت، از «خانوادهٔ اشرافی خوب» بود. سه سال پس از راهپیمایی رم به دنیا آمد و ایدئولوژی دولت فاشیستی حضور مداومی در زندگی اولیه‌اش داشت: کار پدرش ایجاب می‌کرد که عضو حزب فاشیست باشد و او