payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خوار و دانه خوار هستند. نر و ماده کاملاً شبیه هم هستند. جوانان شبیه بزرگسالان هستند آنها در سوراخ درختان لانه می‌سازند، اما اغلب از خانه‌های پرندگان یا حفره‌های دیگر در باغ‌ها استفاده می‌کنند. بسیاری از گونه‌ها بسیار اجتماعی هستند و در زمستان به راحتی از تغذیه کننده‌ها دیدن می‌کنند. ریشه‌شناسی. نام مسانژِ از کلمه قدیمی فرانکی پایین "*meisinga" (" دختر»)، احتمالاً از ریشه "meis-" گرفته شده است که توسط آلمانی قدیمی "meisa" یا "maisa" تأیید شده است، صفتی به معنی «منو ". نام انگلیسی titmouse، (" کمی ”) نیز به
«منو ". نام انگلیسی titmouse، (" کمی ”) نیز به این اندازه کوچک اشاره دارد. نام ایتالیایی شبیه گریه پرنده است و نام اسپانیایی (" آهنگر کوچولو») به فریادهای این پرنده که شبیه کشیدن فلزروی هم دارد اشاره می‌کند، مسانژِهای خاص دارد. نام‌های فرانسوی و نام‌های علمی مربوطه. اسامی استاندارد شده. فهرست الفبایی اسامی استاندارد شده بر اساس CINFO (2009، تکمیل شده در سال ۲۰۱۴) و Avibase، در مقابل نام علمی معتبر شناخته شده توسط طبقه‌بندی مرجع (نسخه ۵٫۲، آوریل ۲۰۱۵) کنگره بین‌المللی پرنده‌شناسی . نام‌های مختلف. فهرست حروف
پرنده‌شناسی . نام‌های مختلف. فهرست حروف الفبای اسامی بومی یا اسامی مبتذل که توسط CINFO حفظ نشده است و استفاده از آنها تأیید شده است. "توجه داشته باشید: این فهرست بسته به کاربرد متفاوت است و برخی از گونه‌ها گاهی نام‌های دیگری نیز دارند." "از آنجایی که طبقه‌بندی‌ها هنوز در حال تکامل هستند، نام‌های علمی ممکن است مترادف معتبر دیگری داشته باشند."
مری استوارت هریسون اسمیت (به انگلیسی: Mary Stuart Harrison Smith؛ ۱۰ فوریه ۱۸۳۴. – ۸ دسامبر ۱۹۱۷) نویسنده، مترجم و مدافع زنان آمریکایی بود. "کتاب آشپزی ویرجینیا" (۱۸۸۵) یکی اولین از کتاب‌های آشپزی مدرن آمریکا اثر اوست. او علاوه بر سایر آثار تالیفی‌اش، بیش از پنجاه اثر ترجمه شده، عمدتاً از آلمانی به انگلیسی، منتشر کرده است. او از نوادگان خانواده هریسون ویرجینیا بود و همچنین نقدهای متعددی بر نشریات مختلف نوشت. اسمیت در سال ۱۸۹۳، در کنگره جهانی شیکاگو برای حقوق زنان شرکت کرد و در آنجا به نمایندگی از زنان
حقوق زنان شرکت کرد و در آنجا به نمایندگی از زنان ویرجینیا سخنرانی کرد. دو سال بعد در میان زنانی حضور پیدا کرد که فرماندار ویرجینیا از آنها به نمایندگی از کارگران زن مشترک المنافع در کنوانسیون هیئت زنان در نمایشگاه بین‌المللی آتلانتا دعوت کرد. نقشی در کلیسای کوچک دانشگاه ویرجینیا به اسمیت تقدیم شده است - او احتمالاً در آن زمان ساکن پردیس بوده و در تأمین مالی و ایجاد کلیسا مشارکت داشته است. اوایل زندگی و خانواده. اسمیت در ۱۰ فوریه ۱۸۳۴ در دانشگاه ویرجینیا در شارلوتزویل متولد شد. او دومین فرزند پروفسور گسنر
شارلوتزویل متولد شد. او دومین فرزند پروفسور گسنر هریسون و همسرش الیزا لوئیس کارتر تاکر بود. پروفسور هریسون پسر دکتر پیچی هریسون و مری (با نام خانوادگی استوارت) بود. دکتر هریسون یک پزشک و سیاستمدار در هریسونبرگ بود. الیزا تاکر دختر پروفسور جورج تاکر و ماریا بال کارتر بود. اسمیت درس‌هایش را از معلمان خصوصی و خانوادگی‌اش آموخت - پدربزرگ فلسفه و پدرش زبان‌های باستانی را به وی یاد دادند. اسمیت زبان‌های لاتین، آلمانی، فرانسوی، ایتالیایی و یونانی را فرا گرفت و از سن ۱۳ سالگی به شعر و شاعری علاقه‌مند شد. او در ۳۱
سن ۱۳ سالگی به شعر و شاعری علاقه‌مند شد. او در ۳۱ ژوئیه ۱۸۵۳، با فرانسیس اچ. اسمیت (۱۸۲۹–۱۹۲۸)، پسر دنیل گرو اسمیت و النور باکی ازدواج کرد. شوهرش استاد و رئیس دانشکده دانشگاه بود. آنها به مدت ۶۹ سال در پردیس دانشگاه اقامت داشتند. اسمیت‌ها علاوه بر چهار فرزندی که در دوران نوزادی مردند، هشت فرزند داشتند: حرفه. آثار اصلی. پس از جنگ داخلی آمریکا، علاقه نوپای اسمیت به نویسندگی با "هنر خانه‌داری" او در سال ۱۸۷۸ چهره عمل پیدا کرد. این اثر اولین بار به عنوان مجموعه‌ای از مقالات در "بازار مد نیویورک" ظاهر شد. اولین
از مقالات در "بازار مد نیویورک" ظاهر شد. اولین کتاب اصلی او "وارثان پادشاهی" در سال ۱۸۸۰ در نشویل منتشر شد که جایزه‌ای به ارزش ۳۰۰ دلار توسط یک کمیته انتخاب برای آن دریافت کرد. "کتاب آشپزی ویرجینیا" او یکی از کتاب‌های مدرن در ژانر خودش بود. اسمیت انگیزه اصلی خود را از این کتاب «اقدام سریع» برای «حفظ نهادها و دانش‌های قدیمی رو به نابودی» بیان می‌کند. او در مقدمه به نیاکان خود در آشپزی احترام گذاشت و گفت: «کافی است که "کتاب آشپزی ویرجینیا" در قفسه کتاب خانه هر خانه‌داری در کنار کارهای مشابهش یعنی آثار خانم
هر خانه‌داری در کنار کارهای مشابهش یعنی آثار خانم لسلی، خانم ماریون هارلند، خانم هندرسون و خانم هیل جای خود را بگیرد». اسمیت همچنین بر اینکه کتابش «یادگاری از گذشته، و همچنین کمکی در زمان حال» هست، تأکید کرد؛ او همچنین از "کتاب خانه‌دار ویرجینیا" (1824) اثر مری راندولف، که در آن زمان هیچ نسخه معتبری از آن وجود نداشت، تمجید کرد. اسمیت سپس مقدمه کتاب راندولف را که پدربزرگ اسمیت، پروفسور تاکر برای آن خانم نوشته بود، در ادامه اثر خود نگاشت. بنای یادبود دانشگاه ویرجینیا. جامعه مسیحی دانشگاه ویرجینیا از اسمیت به
جامعه مسیحی دانشگاه ویرجینیا از اسمیت به خوبی یاد می‌کند. یک پنجره با نقاشی ویترای در اندازه در بالای نمازخانهٔ کلیسای دانشگاه به او تقدیم شده است. ارتباط اسمیت با کلیسای کوچک به شکل دیگری مستند نیست. سابقه بودجه اولیه و ساخت کلیسا، که مصادف با اقامت مادام‌العمر اسمیت در پردیس است، نشان می‌دهد که در سال ۱۸۸۳ انجمن کمک به نمازخانهٔ بانوان، قبل از گذاشتن سنگ بنای کلیسا در سال ۱۸۸۵ و تکمیل آن در سال ۱۸۸۹، تشکیل شده بوده. طبق سوابق کتابخانه دانشگاه: «در نهایت در دهه ۱۸۸۰ پس از یک ایجاد و تلاش‌های موفقیت‌آمیز
در دهه ۱۸۸۰ پس از یک ایجاد و تلاش‌های موفقیت‌آمیز کمپینی به رهبری زنان که به نیازهای معنوی جامعه دانشگاه اختصاص یافته بودند، یک کلیسای کوچک در زمین ساخته شد." سوابق کتابخانه همچنین نشان می‌دهد که کل بودجه جمع‌آوری شده حدود ۳۶۰۰۰ دلار بوده است. اسمیت به همراه همسرش در گورستان دانشگاه به خاک سپرده شد.
بلندی یا ارتفاع فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۱ و به کارگردانی اسماعیل شروف است. در این فیلم بازیگرانی همچون راج کومار، آشا پارک، دنی دنزونگپا، کیم، کولبوشان کارباندا، قادرخان و هلن ایفای نقش کرده‌اند.
قاچاق جنسی در کامبوج، قاچاق انسان به منظور استثمار جنسی و برده‌داری است که در پادشاهی کامبوج اتفاق می‌افتد. کامبوج کشور مبدأ، مقصد و ترانزیت قاچاق جنسی است. قربانیان قاچاق جنسی در این کشور از همه گروه‌های قومی در کامبوج هستند. زنان و دختران کامبوجی در داخل و خارج از کشور هدف قاچاق و بهره‌برداری جنسی هستند. آن‌ها اغلب با تهدید مجبور به تن‌فروشی، ازدواج یا بارداری اجباری می‌شوند. قربانیان آسیب‌های جسمی و روانی متعددی را تجربه می‌کنند. برخی شکنجه می‌شوند یا به قتل می‌رسند. قاچاق و استثمار جنسی در تمام سطوح
به قتل می‌رسند. قاچاق و استثمار جنسی در تمام سطوح جامعه کامبوج رخ می‌دهد. عاملان قاچاق‌های جنسی شامل مردها و زن‌هایی از گروه‌های مختلف اجتماعی‌اند. تعدادی از قاچاقچیان عضو باندهای خلافکار هستند یا فعالیت آن‌ها توسط باندها تسهیل می‌شود. پدوفیل‌ها برای گردشگری جنسی به کامبوج سفر می‌کنند. میزان قاچاق جنسی در کامبوج به دلیل کمبود اطلاعات و ماهیت زیرزمینی جنایات جنسی به‌طور کامل مشخص نیست. همچنین تلاش‌ها برای مقابله با قاچاق جنسی به دلیل فساد، بی علاقگی، مشکلات مرزی، نهادهای اجتماعی از هم گسیخته، اجرای ضعیف
مرزی، نهادهای اجتماعی از هم گسیخته، اجرای ضعیف قانون و موارد دیگر مثمر ثمر واقع نشده است. یونیسف بیان می‌کند که حدود ۳۷٪ از قربانیانی که برای استثمار جنسی در کامبوج قاچاق شده‌اند، کودکان هستند. قربانیان. زنان و دختران کامبوجیایی عمدتاً به چین، هنگ کنگ، ویتنام و ژاپن قاچاق می‌شوند. آن‌ها با اجبار به ازدواج یا کار در فاحشه‌خانه، که در قالب سالن‌های ماساژ و بار ظاهرسازی شده؛ و کار اجباری بدون دستمزد در خانه‌ها و مزارع مجبور می‌شوند. بسیاری از آن‌ها در اتاق‌های تاریک بدون دستشویی بسته یا حبس می‌شوند و مورد
تاریک بدون دستشویی بسته یا حبس می‌شوند و مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند. بسیاری از قربانیان قاچاق به هتل‌ها منتقل می‌شوند که تشخیص آن‌ها از فاحشه‌خانه‌ها سخت‌تر است. بازماندگان این جنایت‌ها در شرایط روانی نامساعدی هستند و برخی اقدام به خودکشی کرده و بسیاری دیگر درگیر مواد مخدر هستند. قربانیان گاهی توسط قاچاقچیان مجبور می‌شوند در بیمارستان‌ها گواهی باکرگی بگیرند. زنان و دختران خانواده‌های فقیر و کودکان و اقلیت‌ها در برابر قاچاق جنسی آسیب پذیرند. عاملان خشونت. قاچاقچیان اغلب بخشی از باندها هستند. مرتکبین
قاچاقچیان اغلب بخشی از باندها هستند. مرتکبین گاهی از والدین، سایر اعضای خانواده، همسایگان یا دوستان قربانی هستند. تن‌فروشی اجباری آنلاین. تن‌فروشی آنلاین و قاچاق سایبری در کامبوج قرن بیست و یکم افزایش یافته است. گسترش جهانی اینترنت پرسرعت و در دسترس بودن رایانه، تبلت و تلفن‌های هوشمند به سوء استفاده جنسی آنلاین دامن زده است. برخی از زنان و دختران قاچاق شده جنسی در کامبوج مجبور می‌شوند از طریق وب‌کم به مشتریانی در سراسر جهان یا وب‌سایت‌های پورنوگرافی خدمات جنسی ارائه دهند. مشتری‌ها هزینه‌ها را از طریق ارز
جنسی ارائه دهند. مشتری‌ها هزینه‌ها را از طریق ارز دیجیتال یا سایر روش‌های انتقال پول رمزگذاری شده که قابل ردیابی نباشد؛ پرداخت می‌کنند. فساد و رشوه دولتی. فساد دولتی در کامبوج مانع از مقابله مؤثر با قاچاقچیان جنسی است. برخی از مقامات دولتی، قضایی و پلیس با قاچاقچیان تبانی کرده‌اند.
پیک روسی () عنوان سه مجله‌ای بود که در روسیه در طول سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم منتشر شدند. پیک روسی؛ دوره‌های اول و دوم. دورهٔ نخست انتشار پیک روسی مربوط به سال‌های ۱۸۰۸ تا ۱۸۲۰ و سپس ۱۸۲۴ است. این مجلهٔ ماهانه پس از انتقال به مسکو، تحت سردبیری نویسنده سرگئی گلینکا منتشر شد. این نشریه از سوی وزیر و آجودان کل، کنت فیودور روستوپچین حمایت مالی می‌شد و گرایش آن به‌عنوان یک نشریهٔ میهن‌پرستانهٔ پادشاهی‌خواه طبقه‌بندی شده است. دورهٔ دوم انتشار مربوط به سال‌های ۱۸۴۱ تا ۱۸۴۴ است و در سنت پترزبورگ منتشر شد. در
۱۸۴۱ تا ۱۸۴۴ است و در سنت پترزبورگ منتشر شد. در زمان تأسیس، ناشر، سردبیر، روزنامه‌نگار و مفسر سیاسی نیکلای گرچ و همچنین نویسنده، نمایشنامه‌نویس، روزنامه‌نگار و تاریخ‌نگار نیکلای پولووی در آن نقش داشتند. از دیگر همکاران این دوره، تاریخ‌نگار ایوان اسنگیریوف بود. پیک روسی؛ دورهٔ سوم. دورهٔ سوم انتشار پیک روسی مربوط به سال‌های ۱۸۵۶ تا ۱۸۸۷ است که در مسکو منتشر شد و سپس از ۱۸۸۷ تا ۱۹۰۶ که در سنت پترزبورگ انتشار یافت. برخلاف نسخه‌های پیشین، این مجله دیگر به مقالات تاریخی و نظامی و همچنین موضوعات کلی سیاسی محدود
تاریخی و نظامی و همچنین موضوعات کلی سیاسی محدود نبود، بلکه خود را به‌عنوان یک نشریهٔ ادبی معرفی کرد و به‌سرعت به یکی از تأثیرگذارترین مجلات نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم در روسیه تبدیل شد. این مجله در سال ۱۸۵۶ توسط گروهی از نویسندگان و دانشمندان لیبرال تأسیس شد که در میان آن‌ها میخائیل کاتکوف به‌عنوان سردبیر و همچنین استاد دانشگاه دولتی مسکو پیوتر کودریاوتسف حضور داشتند. در سال ۱۸۸۷، این نشریه توسط کنت فریدریش فون برگ خریداری شد و به سنت پترزبورگ منتقل گردید، اما وی به دلیل مشکلات مالی، مجله را رها کرد و در نهایت
به دلیل مشکلات مالی، مجله را رها کرد و در نهایت نشریه تعطیل شد. میراث. این مجله الهام‌بخش نشریهٔ "النفائس العصریه"، یک مجلهٔ ادبی و سیاسی عربی بود که بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۲۳ در اورشلیم منتشر می‌شد.
تا اواخر دهه ۱۹۸۰ هیچ تحقیق جامعی در خصوص نقش زنان در جامعه آنگولا وجود ندارد. اما مطالعات پراکنده‌ای صورت گرفته که تصویر محدودی از سابقه تاریخی زنان در آنگولا را بازگو می‌کند. در ساختار روستایی آنگولا، همانند بسیاری از جوامع روستایی آفریقایی، بیشتر جمعیت به کشاورزی مشغول بودند. زنان نیز در فرایند کشاورزی مشغول بودند و ازدواج مردان با زنان بر اساس معیارهایی مانند منافع خانوادگی، سیاسی و اقتصادی بود. در آن جامعه تولید به کشاورزی اختصاص داشت و با توجه به فعالیت تمام اعضای خانواده، خانوار مهم‌ترین واحد تولیدی
تمام اعضای خانواده، خانوار مهم‌ترین واحد تولیدی محسوب می‌شد. نسل‌های گوناگونی که در یک خانواده رشد می‌کردند، در هر برهه زمانی و سنی نقشی در تولید خانواده بر عهده داشتند. زنان به‌طور عمده به تهیه غذای خانواده و سایر کارهای خانگی مشغول بودند. به دلیل نقش عمده‌ای که زنان در تولید غذا داشتند، از موقعیت نسبتاً برابری با مردان برخوردار بودند. مردان بیشتر وقت خود را صرف شکار یا دامپروری می‌کردند. تا پایان سال ۲۰۰۵ تقریباً ۲۵ میلیون بزرگسال و کودک مبتلا به ویروس ایدز در جنوب صحرای آفریقا تخمین زده شده است. همچنین
در جنوب صحرای آفریقا تخمین زده شده است. همچنین در طول سال ۲۰۰۵، در حدود دو میلیون مرگ ناشی از ایدز در آفریقا رخ داده که زندگی ۱۲ میلیون نفر را تحت تأثیر قرار داد. مطالعه‌ای که از حدود ۲۰۰۰ آفریقایی در سال ۲۰۰۵ انجام شد نشان داد که ترویج فرهنگ استفاده از کاندوم می‌تواند با باورهای عامیانه سنتی جلوگیری از بارداری مقابله کرده و در کاهش تعداد مبتلایان به ایدز مؤثر باشد. مطالعات جداگانه‌ای نشان داده است که زنان باردار مبتلا به ایدز سلامت روانی بسیار بدتری نسبت به دیگر مبتلایان داشته‌اند و دو سوم از آن‌ها دچار
به دیگر مبتلایان داشته‌اند و دو سوم از آن‌ها دچار پریشانی روانی شدید بودند. آنگولا نرخ مرگ و میر بالایی از سرطان پستان دارد که یکی از علل آن را به عدم آگاهی جامعه از علائم این بیماری که منجر به تشخیص دیرهنگام می‌شود؛ نسبت می‌دهند. در یک نظرسنجی از ۵۹۵ دانشجوی آنگولایی، ۶۵ درصد از آن‌ها مطلع نبودند که سرطان پستان یکی از کشنده‌ترین سرطان‌ها در جنوب آفریقا است و کمتر از ۳۵ درصد آن‌ها می‌دانستند که این بیماری می‌تواند مردان را هم درگیر کند. هرچند پیشرفت‌هایی در خصوص آموزش جامعه با علائم بیماری از طریق
در خصوص آموزش جامعه با علائم بیماری از طریق دانشگاه‌ها و استفاده از رسانه‌های اجتماعی مانند فیس بوک و ایکس صورت گرفته، اما در تحقیق صورت گرفته اکثر دانشجویان اذعان کردند که با این آموزش‌ها آشنایی ندارند. بسیاری از زنان آنگولا در سازمان زنان آنگولا (Organização da Mulher Angolana-OMA) عضو هستند. قبل از استقلال آنگولا، این سازمان در بسیج حمایت سیاسی از حزب جنبش مردمی برای آزادی آنگولا (MPLA) در میان هزاران پناهنده آنگولایی نقش مهمی داشت. حزبی که در جریان جنگ استقلال آنگولا از ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۴ علیه ارتش پرتغال
استقلال آنگولا از ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۴ علیه ارتش پرتغال جنگید و پیروز شد. پس از استقلال و حاکم شدن حزب در سال ۱۹۷۷، تشکل‌های مردمی تحت کنترل شدید حزب قرار گرفتند. در سال ۱۹۸۷، حدود ۱٬۳ میلیون زن در سازمان زنان آنگولا عضو بودند که بیشتر آن‌ها در مناطق روستایی زندگی می‌کردند. اعضای سازمان با وجود اینکه اکثراً از قشر فقیر و بیکار بودند، اما فعالیت‌های متعدد داوطلبانه داشتند که از جمله آن‌ها می‌تواند به ایجاد برنامه‌های سوادآموزی و فعالیت در خصوص مسائل درمانی و بهداشتی اشاره نمود. اگرچه با حاکم شدن حزب، زنان بیشتری در
اشاره نمود. اگرچه با حاکم شدن حزب، زنان بیشتری در مشاغلی که در گذشته کنار گذاشته شده بودند، مشغول به کار شدند؛ اما با این حال در سال ۱۹۸۸، تنها ۱۰ درصد از اعضای حزب حاکم جنبش مردمی زن بودند. مشارکت زنان در دولت در مقایسه با کشورهای مشابه از لحاظ اجتماعی، فرهنگی و سیاسی فرق چندانی نداشت اما سیاست‌های حمایت از زنان از دهه ۱۹۸۰ در دستور کار دولت قرار گرفت. ۲۶٬۹٪ از مجلس ملی آنگولا را نمایندگان زن تشکیل دادند و تعداد قاضی زن در دادگاه قانون اساسی آنگولا ۴ نفر از ۱۱ ظرفیتی بود که برای زنان در نظر گرفته شده بود.
۱۱ ظرفیتی بود که برای زنان در نظر گرفته شده بود. از رسانه‌های آنگولا به عنوان یکی از عوامل تبلیغ و ترویج کلیشه‌های جنسیتی در این کشور نام برده می‌شود. برنامه دیگر دولت آنگولا به منظور ارتقای جایگاه زنان، تشکیل وزارت خانواده و زنان بود. با این حال با وجود تغییرات صورت گرفته، پیشرفت کمی برای اصلاح جدی مسائلی مانند رای‌دهی زنان یا برنامه‌های آگاه‌بخش در خصوص بارداری و جلوگیری از بارداری ناخواسته صورت گرفته است. وزارت خانواده و زنان همچنین سهم بسیار کمی از بودجه عمومی دولت دارد و همین امر موجب شده که امکان
عمومی دولت دارد و همین امر موجب شده که امکان فعالیت گسترده و انجام پروژه‌های بزرگ‌تر را که منجر به نتایج ملموس‌تری در خصوص وضعیت زنان شود، نداشته باشد.
در کیهان‌شناسی باطنی، هر سطح هستی به‌عنوان یک وضعیت، مرتبه یا قلمروی نامحسوس از واقعیت در نظر گرفته می‌شود که هر سطح با نوعی خاص از وجود یا هستی مرتبط است. این مفهوم در آموزه‌های دینی و باطنی یافت می‌شود که بر این باورند که مجموعه‌ای از سطوح یا جهان‌های لطیف و نامرئی وجود دارند. این سطوح از یک مرکز سرچشمه گرفته و به‌طور درهم‌تنیده در یکدیگر نفوذ می‌کنند. آن‌ها نه‌تنها سیاره فیزیکی که در آن زندگی می‌کنیم، بلکه سامانه‌های خورشیدی و تمامی ساختارهای فیزیکی کیهان را نیز در بر می‌گیرند. این درهم‌تنیدگی سطوح در
را نیز در بر می‌گیرند. این درهم‌تنیدگی سطوح در نهایت به خود جهان منتهی می‌شود که به‌عنوان یک ساختار فیزیکی پویا و در حال تکامل، از مراحل تدریجاً متراکم‌تر عبور کرده و به‌تدریج مادی‌تر و محسوس‌تر شده است. طبق آموزه‌های باطنی، این تجلی از هستی مطلق و متعالی سرچشمه گرفته است. در آغاز پیدایش جهان، این هستی برتر از قلمروی فراتر از درک بشر، نیروی پویای آفرینش را به‌صورت ارتعاش صوتی ("کلمه") در ژرفای فضا گسیل داشت. برخی تعالیم دیگر نیز بیان می‌کنند که این نیروی پویای آفریننده در طول زمان همواره در حال انتشار است
آفریننده در طول زمان همواره در حال انتشار است و تمام آنچه را که جهان را تشکیل می‌دهد و در آن ساکن است، شکل می‌دهد. در کیهان‌شناسی باطنی، سطح هستی به‌عنوان یک وضعیت، مرتبه یا قلمروی لطیف از واقعیت در نظر گرفته می‌شود که هر سطح با نوع یا دسته‌ای خاص از وجود مرتبط است. بیشتر تعالیم باطنی بر این باورند که هفت سطح هستی وجود دارد، هرچند مکاتب مختلف متافیزیکی و علوم غریبه نام‌های متفاوتی برای این سطوح به کار می‌برند. در باور منابع غربی، این هفت سطح هستی به‌طور کلی بر اساس آموزه‌های ادگار کیسی شکل گرفته‌اند. پیش
بر اساس آموزه‌های ادگار کیسی شکل گرفته‌اند. پیش از جنگ جهانی دوم، معنویت‌گرایان جنبش عصر نو معمولاً از اصطلاح «سطوح هستی» برای توصیف قلمروهای مختلف معنوی استفاده می‌کردند. اما در دهه ۱۹۵۰، این اصطلاح به‌تدریج با واژه «ابعاد» جایگزین شد.
آلیس سارا تایلر (زاده ۲۷ آوریل ۱۸۵۹ – درگذشته ۱۸ آوریل ۱۹۴۴) کتابدار و فعال آمریکایی بود. زندگی شخصی. تایلر در دکاتور، ایلینوی، به دنیا آمد، او دختر جان و سارا رونی تایر و از نوادگان رئیس‌جمهور جیمز مونرو و جان تایلر بود. او هرگز ازدواج نکرد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۴ با دوست و همکارش بسی سرجنت اسمیت در یک آپارتمان مشترک زندگی می‌کرد. شغل. آلیس اس. تایلر در سال ۱۸۹۴ از مؤسسه فناوری آرمور (در حال حاضر موسسه فناوری ایلینویز) مدرسه کتابداری بود که به کادر کتابخانه عمومی کلیولند پیوست و به عنوان رئیس بخش
کتابخانه عمومی کلیولند پیوست و به عنوان رئیس بخش فهرست‌نویسی فعالیت کرد. از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۳، او به عنوان دبیر کمیسیون کتابخانه ایالت آیووا خدمت کرد و در این مدت کتابخانه‌های موجود را بهبود بخشید و کتابخانه‌های جدیدی تأسیس کرد. طبق گفته استوارت (۲۰۱۳)، «در دوران رهبری تایر، کتابخانه‌های عمومی در آیووا شکوفا شدند، زیرا او بر آموزش کتابداران، گسترش سیستم کتابخانه‌های سیار و افزایش تعداد کتابخانه‌ها از ۴۱ به ۱۱۳ نظارت داشت». او یک مدرسه تابستانی در دانشگاه ایالتی آیووا راه‌اندازی کرد و از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۲ به
آیووا راه‌اندازی کرد و از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۲ به عنوان مدیر در آنجا خدمت کرد. در بررسی دوره تایر در آیووا، استوارت (۲۰۱۳) بیان می‌کند که «دوره سیزده‌ساله آلیس اس. تایر در آیووا، ایالتی را به جا گذاشت که دارای سیستم کتابخانه‌ای قوی‌تر و توسعه‌یافته‌تر، با کتابداران آموزش‌دیده بیشتر، کتابخانه‌های بیشتر و ساختمان‌های کتابخانه‌ای بیشتری بود. ساختمان‌های کتابخانه جدید، که اکثراً با کمک‌های کارنگی تأمین مالی شده بودند، قابل مشاهده‌ترین جنبه رشد کتابخانه در ایالت بودند. مستندات نشان می‌دهد که به عنوان دبیر کمیسیون
مستندات نشان می‌دهد که به عنوان دبیر کمیسیون کتابخانه آیووا، تایر به‌طور خاص از این تأمین مالی حمایت یا آن را ترویج نکرد. در عوض، واضح است که تایر به سرعت باور داشت که ساختمان‌های تأمین مالی شده توسط کارنگی دو معضل بالقوه برای جوامع آیووا به همراه دارند: ساختمان‌ها اغلب با کارایی ضعیف طراحی شده بودند و شرط کارنگی مبنی بر حمایت ۱۰ درصدی به این معنی بود که کتابخانه‌ها اساساً برای رشد و توسعه بیشتر، تأمین مالی نشده بودند. با وجود مخالفت خاموش تایر با کمک‌های کارنگی در دوران اصلی سمتش به عنوان دبیر و تماس
کارنگی در دوران اصلی سمتش به عنوان دبیر و تماس منطقه‌ای کمیسیون کتابخانه ایالت آیووا، در دسامبر ۱۹۰۸ او درخواست‌هایی از افراد در اوکلاهما و داکوتای جنوبی برای دریافت کمک‌های کارنگی به منظور تأمین مالی برنامه‌های کتابخانه‌شان دریافت کرد. پاسخ او به این درخواست‌ها حاوی اطلاعات مهم و انتشارات مرتبط دربارهٔ فرایند و مزایای تأمین مالی کارنگی بود که وقتی بررسی شد، مشخص شد که او هرگز این اطلاعات را به جوامع آیووا ارائه نکرده بود. از آنجا که انتقاد از پتانسیل تأمین مالی کارنگی هرگز برای تایر از نظر سیاسی مناسب
مالی کارنگی هرگز برای تایر از نظر سیاسی مناسب نبود، او در نوشته‌های مختلفش سعی کرد این عواقب منفی بالقوه را کاهش دهد. متأسفانه، نوشته‌های او همچنین نشان می‌دهد که او چه تأثیر کمی داشت، زیرا جوامع آیووا در نهایت چهارمین تعداد بالای ساختمان‌های تأمین مالی شده توسط کارنگی در کشور را دریافت کردند. به طرز عجیبی، توسعه کتابخانه‌های آیووا با وجود تردیدهای مداوم تایر در مورد مزایای سخاوت کارنگی انجام شد.» ۱۹۰۰–۱۹۱۳: تأمین مالی کتابخانه در داونپورت، آیووا. یکی از جنجال‌های خاموشی که از مأموریت فرهنگی اندرو کارنگی
خاموشی که از مأموریت فرهنگی اندرو کارنگی برای تأمین مالی کتابخانه‌ها ناشی شد، در داونپورت، آیووا، رخ داد، زمانی که کارنگی به دبیر شخصی‌اش، جیمز برترام، اجازه داد تا شرایط لازم برای دریافت تأمین مالی را تعیین کند و آلیس س. تایر به شدت به آن اعتراض کرد. بق گفته شانا اس. استوارت (۲۰۱۳)، در دوره‌ای که تایر به عنوان نخستین دبیر کمیسیون کتابخانه آیووا (از اکتبر ۱۹۰۰ تا اوت ۱۹۱۳) خدمت می‌کرد، تعداد کتابخانه‌های عمومی رایگان از ۴۱ به ۱۱۳ افزایش یافت که ۸۴ مورد از این کتابخانه‌ها با کمک‌های کارنگی ساخته شدند. پیش
این کتابخانه‌ها با کمک‌های کارنگی ساخته شدند. پیش از این، تأمین مالی کتابخانه‌ها عمدتاً از منابع محلی تأمین می‌شد که تایر آن را به منابع خارجی ترجیح می‌داد. اگرچه تایر به‌طور علنی علیه کمک‌های کارنگی مبارزه نکرد، اما او به‌طور خاموش به پذیرش این منابع مالی توسط جوامع اعتراض داشت به چند دلیل اصلی. برای دریافت این کمک‌ها، جوامع موظف بودند یک مکان برای ساخت ساختمان اهدا کنند و به‌طور قراردادی توافق کنند که ۱۰ درصد از هر گونه تأمین مالی کارنگی را به مدت ۱۰ سال تأمین کنند. تایر معتقد بود که این کمک‌ها و تأمین
تأمین کنند. تایر معتقد بود که این کمک‌ها و تأمین مالی کافی نیستند تا اجازه رشد و توسعه مناسبی که او برای کتابخانه‌های ایالت آیووا تصور می‌کرد، فراهم کنند. تضاد منافع بین تایر و مقامات مختلف ایالت و نهادهای اجتماعی که با شرایط کارنگی موافقت کرده بودند، به مسائل مربوط به طراحی، کارایی و خدمات کتابخانه گسترش یافت. در حالی که اعتراضات تایر در طول زمان خاموش باقی ماند، او به‌وضوح نظرات خود را دربارهٔ عواقب منفی پذیرش گسترده و غیرقابل نظارت کمک‌های کارنگی بیان کرد. استوارت (۲۰۱۳) همچنین اشاره می‌کند که مفاد
کرد. استوارت (۲۰۱۳) همچنین اشاره می‌کند که مفاد توافق بین جوامع و کارنگی هیچ نقش نظارتی، مشاوره‌ای یا تأیید برای تایر تعریف نکرده بود. در واقع، در طول سال‌ها، هر پیشنهادی که تایر دربارهٔ هر جنبه‌ای از ساخت کتابخانه‌ها مطرح کرد، نادیده گرفته شد و در نتیجه تأثیر واقعی او بر نتیجه پروژه کتابخانه‌های عمومی رایگان آیووا بسیار کم بود. دانشگاه وسترن ریزرو. از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۹، او به عنوان مدیر دانشکده علوم کتابداری در دانشگاه وسترن ریزرو خدمت کرد. او در سال ۱۹۲۰–۱۹۲۱ سومین زن رئیس انجمن کتابخانه‌های آمریکا شد. از
سومین زن رئیس انجمن کتابخانه‌های آمریکا شد. از ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۹، او به عنوان دکترای دانشکده علوم کتابداری در دانشگاه وسترن ریزرو (اکنون دانشگاه کیس وسترن رزرو) فعالیت کرد. تایر پس از بازنشستگی از دانشگاه در ۱۳ ژوئن ۱۹۲۹ به عنوان دکترای افتخاری منصوب شد.
سکینه قرشاوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان پاری سن ژرمن بازی می‌کند. پاری سن ژرمن، در لیگ ۱ فوتبال زنان فرانسه، بالاترین سطح لیگ فوتبال در این کشور به رقابت می‌پردازد. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال زنان مون‌پلیه، باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون، و باشگاه فوتبال زنان پاری سن ژرمن، که هر سه در کشور فرانسه قرار دارند، اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال، زیر ۲۰ سال فرانسه و همچنین زنان بزرگسال فرانسه
زیر ۲۰ سال فرانسه و همچنین زنان بزرگسال فرانسه بازی کرده است. سال‌های اولیه زندگی. سکینه قرشاوی در سلون دو پروانس، در منطقه پروانس فرانسه به دنیا آمد و در نزدیکی شهر میرما توسط والدین مراکشی تبارش بزرگ شد. او بازی فوتبال را در محل زندگی‌شان با پسران همسال خود آغاز کرد. پس از دو سال بازی در باشگاه محلی، باشگاه ورزشی میرما، به باشگاه فوتبال زنان مون‌پلیه پیوست. دوران باشگاهی. مون‌پلیه. قرشاوی اولین بازی خود را برای تیم بزرگسالان باشگاه فوتبال زنان مون‌پلیه در نوامبر ۲۰۱۲ در یک پیروزی ۶–۰ برابر باشگاه فوتبال
نوامبر ۲۰۱۲ در یک پیروزی ۶–۰ برابر باشگاه فوتبال وندنهیم به ثبت رساند. در فصل ۲۰۱۴–۲۰۱۳، قرشاوی شش بازی برای این باشگاه انجام داد و مجموعاً ۴۷۵ دقیقه در زمین بازی بود. مون‌پلیه در جایگاه چهارم فصل را به پایان رسانید. در فصل بعد، او ۱۲ بازی انجام داد که ۹ تا از آن‌ها را از ابتدا آغاز کرد. باشگاه در فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۴ در جایگاه چهارم قرار گرفت. در فصل ۲۰۱۶–۲۰۱۵، قرشاوی در ۱۹ بازی از ۲۰ بازی که در آن‌ها شرکت کرد، به عنوان بازیکن اصلی بازی کرد. در نوامبر ۲۰۱۵، او اولین گل خود را در پیروزی ۴–۰ برابر رودز به ثمر
اولین گل خود را در پیروزی ۴–۰ برابر رودز به ثمر رساند. مون‌پلیه در این فصل، در جایگاه سوم قرار گرفت. لیون. در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۰، مدافع عنوان قهرمانی لیگ، باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون اعلام کردند که قرشاوی را برای فصل ۲۰۲۰–۲۰۲۱ به خدمت گرفته‌اند. در مدت زمان حضور یک ساله در باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون، قرشاوی در ۱۸ مسابقه از مسابقات لیگ ۱ فوتبال زنان فرانسه به میدان رفت اما هرگز نتوانست در جریان این مسابقات برای باشگاهش گلی به ثمر برساند. پاری سن ژرمن. در ۱۰ ژوئیه ۲۰۲۱، قرشاوی به قهرمان آن زمان لیگ، باشگاه
ژوئیه ۲۰۲۱، قرشاوی به قهرمان آن زمان لیگ، باشگاه فوتبال زنان پاری سن ژرمن پیوست و قراردادی سه ساله امضا کرد. در ۲ مه ۲۰۲۴، او قرارداد خود را با باشگاه تا ژوئن ۲۰۲۸ تمدید کرد. دوران ملی. قرشاوی اولین بازی خود را برای تیم ملی فوتبال زنان فرانسه در آوریل ۲۰۱۶ انجام داد. او بعداً برای بازی به نمایندگی از تیم ملی فرانسه در المپیک تابستانی ریو ۲۰۱۶ انتخاب شد. در این تورنمنت، او در بازی مرحله گروهی تیم مقابل نیوزیلند که به پیروزی ۳–۰ انجامید، به عنوان بازیکن اصلی بازی کرد و در بازی مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل
بازی کرد و در بازی مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل کانادا که تیم در آن با نتیجه ۱–۰ حذف شد، نیز حضور داشت. در مارس ۲۰۱۷، او به فرانسه کمک کرد تا تیم ملی فوتبال زنان ایالات متحده آمریکا را با نتیجه ۳–۰ شکست دهد و برای اولین بار جام شی‌بیلیوز را در سال ۲۰۱۷ به دست آورد.
سونگ سونگ هوان (؛ زادهٔ ۱۰ ژانویه ۱۹۵۷) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در "بچه‌های من به من سردرد می‌دهند", "پسران راکتی", "همه چیز دربارهٔ مادرم", "یک شب بهاری" و "سه خواهر و برادر جسور" شناخته می‌شود.