payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بازپیوند کتفی یا آناستوموز کتفی () سامانه‌ای از پیوندهای عروقی است که برخی از سرخرگ زیرترقوه‌ای و شاخه‌های متناظر آن را به سرخرگ زیربغلی متصل می‌کند و پیرامون کتف یک بازپیوند عروقی تشکیل می‌دهد. این شبکه اجازه می‌دهد که در صورت انسداد، آسیب یا تحت فشار قرار گرفتن سرخرگ‌های کتفی زیر، جریان خون همچنان از مفصل عبور کند: سرخرگ عرضی گردنی شاخه‌ای به نام «سرخرگ پشتی کتف» می‌دهد که همراه با عصب پشتی کتف در امتداد لبهٔ مهره‌ای کتف تا لبهٔ میانی و زاویهٔ تحتانی آن پایین می‌رود. سرخرگ پشتی کتف با سرخرگ زیرکتفی
آن پایین می‌رود. سرخرگ پشتی کتف با سرخرگ زیرکتفی بازپیوند ایجاد می‌کند و در صورت ایجاد انسداد تدریجی، مسیر جایگزینی به بخش سوم سرخرگ زیربغلی فراهم می‌آورد. سرخرگ روشانه‌ای از تنهٔ تیروگردنی منشعب می‌شود که خود از بخش نخست سرخرگ زیرترقوه‌ای جدا شده است. این سرخرگ از روی رباط روشانه‌ای عبور کرده، از حفره بالاخاری می‌گذرد و پس از پیچیدن به دور لبهٔ جانبی خار کتف، حفره زیرخاری را تا زاویهٔ تحتانی خون‌رسانی می‌کند. سرخرگ زیرکتفی از بخش سوم سرخرگ زیربغلی (آگزیلاری) منشعب می‌شود و ماهیچه زیرکتفی را در حفرهٔ
منشعب می‌شود و ماهیچه زیرکتفی را در حفرهٔ زیرکتفی تا زاویهٔ تحتانی خون‌رسانی می‌کند. این سرخرگ شاخه‌ای به نام «شاخهٔ دوری کتف» می‌دهد که وارد حفره زیرخاری در سطح پشتی استخوان شده و در لبهٔ آگزیلاری شیار ایجاد می‌کند. تمام این رگ‌ها به یکدیگر بازپیوند می‌شوند و بخش نخست سرخرگ زیرترقوه‌ای را به بخش سوم سرخرگ زیربغلی متصل می‌کنند و گردش خون جانبی را فراهم می‌آورند. این گردش خون جانبی موجب می‌شود که در صورت انسداد سرخرگ زیرترقوه‌ای، جریان خون ادامه یابد.
ادواردو پالمیری (۱۵ دسامبر ۱۹۳۶–۶ اوت ۲۰۲۵) نوازنده پیانو، رهبر گروه، موسیقی‌دان و آهنگساز آمریکایی پورتوریکویی‌تبار بود. او بنیان‌گذار گروه‌های موسیقی لا پرفکتا، لا پرفکتا ۲ و هارلم ریور درایو بود. اوایل زندگی. ادواردو پالمیری در ۱۵ دسامبر ۱۹۳۶ متولد شد. والدین پالمیری، ایزابل مالدونادو پالمیری و کارلوس پالمیری، در سال ۱۹۲۶ از پونس، پورتوریکو به نیویورک نقل مکان کردند و در منطقه برانکس جنوبی نیویورک ساکن شدند. او و برادر بزرگترش چارلی پالمیری در نیویورک به دنیا آمدند. پالمیری تحصیلات خود را در مدارس دولتی
دنیا آمدند. پالمیری تحصیلات خود را در مدارس دولتی شهر نیویورک ادامه داد. او در یازده سالگی آموزش پیانو را آغاز کرد و توانست در تالار کارنگی اجرا کرد. تحت تأثیر تلونیوس مانک و مک‌کوی تاینر و با الهام از برادر بزرگترش، تصمیم گرفت روزی گروه موسیقی خود را تشکیل دهد، که در سال ۱۹۵۰ در چهارده سالگی به این هدف دست یافت. در طول دهه ۱۹۵۰، پالمیری در چندین گروه از جمله ارکستر تیتو رودریگز نوازندگی کرد. شغل. در سال ۱۹۶۱، پالمیری گروه موسیقی «کونجونتو لا پرفکتا» را تأسیس کرد که خواننده آن اسماعیل کینتانا بود در سال
کرد که خواننده آن اسماعیل کینتانا بود در سال ۱۹۷۵، پالمیری اولین جایزه گرمی را برای بهترین موسیقی لاتین با "آلبوم خورشید موسیقی لاتین" به دست آورد. در ۲۱ ژوئیه ۱۹۷۹، او به همراه باب مارلی، دیک گرگوری و پتی لابل و دیگران در جشنواره آماندلا حضور یافت. در دهه ۱۹۸۰، پالمیری دو جایزه گرمی دیگر برای ضبط آهنگ‌های "پالو پا رومبا" و "سولیتو" دریافت کرد. در سال ۱۹۹۸، پالمیری دکترای افتخاری از کالج موسیقی برکلی دریافت کرد. در سال ۲۰۰۰، پالمیری بازنشستگی خود را از دنیای موسیقی اعلام کرد. با این حال، او "آلبوم شاهکار
موسیقی اعلام کرد. با این حال، او "آلبوم شاهکار را" با تیتو پونته ضبط کرد و دو جایزه گرمی را از آن خود کرد. علاوه بر این، او توسط بنیاد ملی فرهنگ عامه به عنوان «تهیه‌کننده برجسته سال» نیز انتخاب شد. پالمیری در طول دوران حرفه‌ای خود در مجموع ۹ جایزه گرمی کسب کرد. مرگ. پالمیری در ۶ اوت ۲۰۲۵ در ۸۸ سالگی در محل زندگی خود در هکنساک، نیوجرسی درگذشت.
ترویتسکی () یک شهرک در بخش گوبکینسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
تولستویه () یک شهرک در بخش گوبکینسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
زایتسوو () یک شهرک در بخش گوبکینسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
کوچکی () یک شهرک در بخش گوبکینسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
نیکانوروفکا () یک شهرک در بخش گوبکینسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ایوانوفکا () یک شهرک در بخش گوبکینسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
اِلیبِیدی دانی مارتینز (که گاهی به صورت اِلیبِیدی دانیس مارتینز، نیز نوشته می‌شود، زادهٔ ۶ مه ۱۹۹۷)، مدل اهل دومینیکن است. او به‌ویژه به خاطر حضور در کمپین «صحنهٔ روح» برند گوچیکه تمام مدل‌های آن سیاه‌پوست بودند، شناخته شده است. شغل. دانی کار خود را با حضور انحصاری در نمایش برند بربری آغاز کرد و در نمایش پاییز/زمستان ۲۰۱۶ این برند، مراسم اختتامیه را اجرا کرد. او برای برندهای معتبری چون لویی ویتون، کلوین کلاین، آکنه استودیوز، میسونی، پاکو رابان، سن لوران، برندون مکسول، گوچی، سونیا ریکیل، والنتینو، میسونی،
مکسول، گوچی، سونیا ریکیل، والنتینو، میسونی، جیل ساندر و پرادا روی صحنه کت‌واک کرده است. او در نشریات برجسته‌ای از جمله وگ آمریکا، ایتالیا، ژاپن و مجلهٔ استایل نیویورک تایمز حضور یافته است. دانی همچنین در تبلیغات فروشگاه‌هایی مانند مانگو و زارا ظاهر شده است. در سال ۲۰۱۷، دانی از سوی وب‌سایت «models.com» به‌عنوان یکی از «برترین تازه‌واردان» انتخاب شد.
ریابینوفکا () یک شهرک در بخش گوبکینسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
اسکورودنویه () یک شهرک در بخش گوبکینسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
یوریفکا () یک شهرک در بخش گوبکینسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
زاگورنی () یک شهرک در بخش گوبکینسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
زاپوودنی () یک شهرک در بخش گوبکینسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ایستوبنویه () یک شهرک در بخش گوبکینسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
بوبرووی دووری () یک شهرک در بخش گوبکینسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
موروزوو () یک شهرک در بخش گوبکینسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
اینویا () یک شهرک در بخش ایفنیانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ماهیچه لوله‌ای‌حلقی () یک ماهیچه اسکلتی در حلق است که از بخش پایینی غضروف شیپور استاش منشأ گرفته و با ماهیچه کامی‌حلقی و دستهٔ پشتی آن درهم می‌آمیزد. عصب‌گیری آن از عصب واگ از طریق شبکه حلقی عصب واگ صورت می‌گیرد. این ماهیچه در هنگام بلع، حلق و حنجره را بالا می‌برد و دیواره‌های حلق را به سمت خارج و بالا می‌کشد. همچنین دهانهٔ حلقی شیپور استاش را در هنگام بلع باز می‌کند تا فشار میان آن و حلق برابر شود. ساختار. ماهیچه لوله‌ای‌حلقی بسیار باریک است و از محل منشأ خود به‌سمت پایین و محل اتصالش درون حلق امتداد
خود به‌سمت پایین و محل اتصالش درون حلق امتداد می‌یابد. منشأ. از بخش تحتانی شیپور استاش در نزدیکی دهانهٔ حلقی آن آغاز می‌شود و برجستگی پشتی توروس توباریوس را ایجاد می‌کند. اتصال. در انتها با ماهیچه کامی‌حلقی درهم می‌آمیزد. عصب‌گیری. عصب‌گیری حرکتی آن از شبکه حلقی عصب واگ انجام می‌شود. خون‌رسانی. از سرخرگ کامی بالارو، سرخرگ کامی بزرگ و شاخه حلقی سرخرگ حلقی بالارو خون‌رسانی می‌شود. گونه‌ها. این ماهیچه در حدود ۴۰٪ افراد وجود ندارد و در افراد لاغر شایع‌تر است. کارکرد. ماهیچه لوله‌ای‌حلقی هنگام بلع، حلق و حنجره
ماهیچه لوله‌ای‌حلقی هنگام بلع، حلق و حنجره را بالا می‌برد و دیواره‌های حلق را به طرفین می‌کشد. برخلاف بسیاری از ماهیچه‌ها، در هنگام بلع شل می‌شود و در بقیه اوقات منقبض است. همچنین دهانهٔ حلقی شیپور استاش را باز می‌کند تا فشار بین آن و حلق برابر شود.
لوئیس وندن برگه (گاهی به املای «لویی واندن برگ» و «لوئی واندنبرگ» هم نوشته شده) (زاده – درگذشته ) باستان‌شناس، ایران‌شناس و تاریخ‌نگار هنر بلژیکی بود. او تحصیلات خود را در رشته باستان‌شناسی و تاریخ هنر خاور نزدیک در دانشگاه گنت آغاز کرد و سپس زبان‌های شرقی را در دانشگاه‌های بروکسل، آمستردام و لیدن آموخت. وی در سال ۱۹۵۰ با دفاع از رساله‌ای درباره سفال‌های منقوش ماقبل تاریخ، درجه دکترا دریافت کرد و به سمت استادیاری در دانشگاه گنت منصوب شد. او در این دانشگاه درس باستان‌شناسی ایران را بنیان نهاد و در سال ۱۹۵۹
باستان‌شناسی ایران را بنیان نهاد و در سال ۱۹۵۹ با انتشار کتاب "باستان‌شناسی ایران باستان" به ساختارمند شدن این حوزه در بلژیک کمک کرد. وندن برگه به همراه رومن گیرشمن مجله تخصصی "ایرانیکا آنتیکوا" (Iranica Antiqua) را تأسیس کرد. وی در سال ۱۹۶۵ به مقام استادی دانشگاه گنت رسید و مدیریت سمینار باستان‌شناسی خاور نزدیک باستان را بر عهده گرفت. از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۹، او کاوش‌های گسترده‌ای را در استان لرستان، به‌ویژه منطقه پشت‌کوه، هدایت کرد و به مطالعه جوامع باستانی تولیدکننده برنز پرداخت. از جمله کشفیات مهم او
تولیدکننده برنز پرداخت. از جمله کشفیات مهم او می‌توان به گورستان بنی‌سورمه در لرستان، گورستان بزپار در فارس، و شناسایی پنج محوطه دارای نقش برجسته‌های سنگی شامل هونگ نوروزی، کوه طراز، کوه تینا، شکفت گلگل و نقش برجسته آناهیتا در داراب اشاره کرد. او همچنین جاده‌های باستانی در منطقه فیروزآباد را مستند کرد. بخشی از پژوهش‌هایش در استان‌های کردستان، کرمانشاه و فارس انجام شد که با همکاری ارنست هایرینک به مطالعه و مستندسازی نقش برجسته‌های سنگی ایران باستان انجامید. نتایج کارهای میدانی وندن برگه در قالب
انجامید. نتایج کارهای میدانی وندن برگه در قالب نمایشگاه‌هایی در چندین کشور به نمایش درآمد. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۴، دانشگاه تهران به پاس خدمات او به باستان‌شناسی ایران، به وی دکترای افتخاری اعطا کرد. از آثار شاخص او می‌توان به این موارد اشاره کرد: پژوهش او درباره ۸۸ نقش برجسته از ایران باستان، در سال ۱۹۸۳ منتشر شد.
شش‌شهر دوری () یا شش‌شهر دوریان (به یونانی باستان: Δωρικὴ Ἑξάπολις یا Δωριέων Ἑξάπολις) اتحادیه‌ای از شش شهر با بنیان‌گذاری دوری‌ها در جنوب‌باختری آناتولی و جزایر مجاور بود که کمابیش با ناحیه‌ای که به نام «دوریس» یا «دوریس در آسیا» (Δωρίς ἡ ἐν Ἀσίᾳ) شناخته می‌شد، هم‌پوشانی داشت و شامل این شهرها می‌شد: اعضای این شش‌شهر جشنواره‌ای همراه با بازی‌ها در دماغه تریوپیان نزدیک کنیدوس، به افتخار آپولون تریوپیایی برگزار می‌کردند. جوایز این بازی‌ها سه‌پایه‌های مفرغی بود که برندگان می‌بایست آن‌ها را در معابد باستانی
بود که برندگان می‌بایست آن‌ها را در معابد باستانی یونانِ آپولون تقدیم کنند. هالیکارناس از اتحادیه اخراج شد زیرا یکی از شهروندانش سه‌پایه را پیش از تقدیم به معبد، به خانهٔ خود برد. از آن پس این اتحادیه به «پنج‌شهر دوری» تغییر یافت (هرودوت ۱٫۱۴۴). پلینی (۵٫۲۸) می‌نویسد: «کاریه دوریس میانی را فراگرفته و از دو سوی به دریا می‌رسد»؛ بدین معنا که دوریس از همه طرف به‌جز کرانهٔ دریایی‌اش با کاریه هم‌مرز است. او آغاز دوریس را از کنیدوس می‌داند. در خلیج دوریس، او شهرهایی چون لوکوپولیس و هاماکسیتوس را جای می‌دهد.
شهرهایی چون لوکوپولیس و هاماکسیتوس را جای می‌دهد. پژوهشگران کوشیده‌اند مشخص کنند که منظور پلینی از «خلیج دوریس» کدام یک از دو خلیج است و محتمل‌تر را خلیج سرامیک می‌دانند. این دوریسِ پلینی، سرزمین دوریانی است که توسیدید (۲٫۹) به جای نام سرزمین، با نام مردمانش یاد می‌کند: دوریان، همسایگان کاری‌ها. بطلمیوس (۵٫۲) دوریس را بخشی از آسیا دانسته و شهرهایی چون هالیکارناس، سراموس و کنیدوس را در آن جای داده است. کاربرد نام دوریس برای بخشی از آسیا در منابع دیگر دیده نمی‌شود. در "دیژست" (۵۳۳)، جلد دوم بدنه قانون مدنی
در "دیژست" (۵۳۳)، جلد دوم بدنه قانون مدنی به گردآوری ژوستینین یکم (۵۶۵–۵۲۷ میلادی) در امپراتوری بیزانس، دیدگاه حقوقی یولیوس پائولوس در آغاز بحران قرن سوم (۲۳۵ میلادی) دربارهٔ "قانون رودسی" (Lex Rhodia) آمده است. این قانون که در حدود ۱۰۰۰ تا ۸۰۰ پیش از میلاد در جزیره رودس، به‌عنوان یکی از اعضای شش‌شهر دوری، شکل گرفت، اصل زیان همگانی در بیمهٔ دریایی را بیان می‌کرد. احتمالاً این قانون به دست فنیقی‌ها و در جریان یورش دوریان و ظهور مردمان دریا در اعصار تاریک یونان (حدود ۱۱۰۰ تا ۷۵۰ پیش از میلاد) پدید آمد و به
(حدود ۱۱۰۰ تا ۷۵۰ پیش از میلاد) پدید آمد و به گسترش یونانی دوری و گویش‌های یونانی باستان انجامید. قانون «زیان همگانی» از اصول بنیادین بیمه به‌شمار می‌رود.
فروت چان (؛ زادهٔ ) فیلمساز هنگ کنگی است که بیشتر برای سبکش در فیلم که بازتاب‌دهنده زندگی روزمره مردم هنگ کنگ می‌باشد، شناخته شده است. او برای استفاده از بازیگران آماتور مثل سم لی در فیلم "ساخت هنگ کنگ" مشهور است. این فیلم موفق، برنده جوایز بسیاری در کشور خودش و نیز در کشورهای خارجی شد و او را به شهرت رساند. در سال ۲۰۰۲، چان از اعضای هیئت داوران بیست و چهارمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو بود.
مورگان ریدل کیم (زادهٔ ۳۱ جولای ۱۹۹۷) شخصیت اینترنتی آمریکایی است که به دلیل انتشار محتوا درباره زندگی در تور حرفه‌ای تنیس به‌عنوان نامزد تنیسور حرفه‌ای، تیلور فریتز، شناخته شده است. اوایل زندگی و حرفه. ریدل در سینت پال (مینه‌سوتا) بزرگ شد و در دبیرستان منطقه‌ای رزویل تحصیل کرد. او بزرگ‌ترین فرزند هدر ریدل، مدیر اجرایی رادیو عمومی مینه‌سوتا و راب کیم، نویسنده کتاب‌هایی درباره ماهیگیری است. او در کالج واگنر در استیتن آیلند، نیویورک، ادبیات انگلیسی خواند. ریدل در دوران کالج، شروع به انتشار محتوای سبک زندگی در
در دوران کالج، شروع به انتشار محتوای سبک زندگی در اینستاگرام و تیک‌تاک کرد و به‌عنوان مدل نیز فعالیت داشت. پس از فارغ‌التحصیلی، در زمینه املاک و مستغلات کار کرد و سپس به‌عنوان مدیر رسانه‌ای برای شرکت لاو یور ملون و بنیاد غیرانتفاعی گیمرز اوتریچ فعالیت نمود. ریدل در اوایل سال ۲۰۲۰، اندکی پس از نقل‌مکان به لس‌آنجلس، از طریق اپلیکیشن دوستیابی رایا با تیلور فریتز، تنیسور حرفه‌ای، آشنا شد. او از سال ۲۰۲۱ همراه فریتز در تور «اِی‌تی‌پی» سفر کرد و سال بعد شغل شرکتی خود را رها نمود. از اوایل سال ۲۰۲۲، ریدل شروع به
خود را رها نمود. از اوایل سال ۲۰۲۲، ریدل شروع به تولید محتوای رسانه‌های اجتماعی مرتبط با تنیس کرد که با ویدیویی در تیک‌تاک درباره انتخاب لباس برای تنیس آزاد استرالیا آغاز شد. او گفته است که پیش از آشنایی با فریتز اطلاعات کمی درباره تنیس داشت و برخی از محتواهایش با هدف توضیح قوانین این ورزش برای مخاطبان ناآشنا تولید شده است. در سال ۲۰۲۳، او کانال یوتیوبی راه‌اندازی کرد و درباره زندگی در تور تنیس ویدیوهای وبلاگی منتشر نمود. او همراه فریتز در مستند نتفلیکس «برک پوینت (امتیاز پایانی)» که به پوشش تور تنیس
«برک پوینت (امتیاز پایانی)» که به پوشش تور تنیس می‌پردازد، ظاهر شده است. در جریان مسابقات ویمبلدون ۲۰۲۳، او میزبانی مجموعه ویدیویی کوتاهی به نام «نخ‌های ویمبلدون» را بر عهده گرفت که درباره مد و فشن در این تورنمنت بود.
یورگن هن (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل استونی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال فلورا تالین اشاره کرد.
کوراسوفکا () یک شهرک در بخش ایفنیانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ورخوپنیه () یک شهرک در بخش ایفنیانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
کیروفسکی () یک شهرک در بخش ایفنیانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ژان ریگال (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل فرانسه بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فرانسه بازی کرده است.
ادوین جان فولنر جونیور (۱۲ اوت ۱۹۴۱–۱۸ ژوئیه ۲۰۲۵) دانشمند علوم سیاسی، مدیر اجرایی اندیشکده، دستیار کنگره و مشاور روابط خارجی آمریکایی بود. وی در سال ۱۹۷۳ یکی از بنیانگذاران بنیاد هریتیج، اندیشکده محافظه‌کار آمریکایی بود. او از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۱۳ و دوباره از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸ به عنوان رئیس بنیاد هریتیج فعالیت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. ادوین فولنر در ۱۲ اوت ۱۹۴۱ در شیکاگو، ایلینوی متولد شد. مادرش هلن جوآن و پدرش ادوین جان فولنر مالک یک شرکت املاک و مستغلات در شیکاگو بود. ادوین سه خواهر داشت. آنها خانواده
در شیکاگو بود. ادوین سه خواهر داشت. آنها خانواده کاتولیک رومی- آلمانی-آمریکایی‌های معتقدی بودند. سه نفر از عموهای مادری او کشیش بودند. فولنر در دبیرستان ایمکیولیت کانسپشن در المهرست، ایلینوی و دانشگاه رجیس در دنور تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۳ با مدرک لیسانس زبان انگلیسی فارغ‌التحصیل شد. او در مدرسه بازرگانی وارتون در دانشگاه پنسیلوانیا تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۴ مدرک MBA خود را دریافت کرد. او بورسیه ریچارد ام. ویور در دانشگاه جورج تاون و مدرسه اقتصاد لندن بود. در سال ۱۹۸۱، او مدرک دکترای علوم سیاسی را از دانشگاه
سال ۱۹۸۱، او مدرک دکترای علوم سیاسی را از دانشگاه ادینبورگ در اسکاتلند دریافت کرد. پایان‌نامه دکترای او "با عنوان «تکامل کمیته مطالعات جمهوری‌خواهان"» دربارهٔ گروهی از جمهوری‌خواهان محافظه‌کار در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. شغل. دستیار کنگره. فولنر کار خود را به عنوان تحلیلگر مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی (که در آن زمان مرکز مطالعات استراتژیک نامیده می‌شد) آغاز کرد. او بعداً دستیار کنگره‌ای ملوین لیرد ، نماینده جمهوری‌خواه ویسکانسین، شد. فولنر پس از آن دستیار اجرایی طولانی‌مدت فیل کرین، نماینده
از آن دستیار اجرایی طولانی‌مدت فیل کرین، نماینده کنگره جمهوری‌خواه ایلینوی شد. او همچنین زمانی به عنوان مدیر اجرایی کمیته مطالعات جمهوری‌خواهان فعالیت داشت. بنیاد هریتیج. فولنر از زمان تأسیس بنیاد هریتیج در سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷، یکی از اعضای هیئت امنای آن بود. چهار سال پس از تأسیس آن، در سال ۱۹۷۷، او دفتر نماینده کرین را ترک کرد تا رئیس بنیاد شود. در آن زمان، بنیاد تنها نه کارمند داشت. فولنر به عنوان رئیس بنیاد، بنیاد را تهاجمی‌تر و بازارمحورتر کرد و از نخبه‌گرایی و برج عاج‌نشین آن کاست کرد و به منظور رسیدن به
و برج عاج‌نشین آن کاست کرد و به منظور رسیدن به این هدف شروع به انتشار مطالعات مختصر و قابل دسترس کرد. او با تمرکز بر بازاریابی، به تبدیل بنیاد از یک سازمان کوچک به شرکتی پررونق از آرمان‌های محافظه‌کارانه کمک کرد و در نهایت یک اندیشکده ایجاد کرد که نیوت گینگریچ در ستونی در "نیویورک تایمز" آن را «پارتنونمحافظه‌کار» نامید. این راهبرد جدید بازاریابی «آزمون کیف» نامیده شد، مفهومی که تأثیر اندیشکده‌ها بر سیاست عمومی را متحول کرد و محبوبیت هریتیج را افزایش داد. آزمون کیف به تمرکز بر تحقیقات مختصر، به موقع و با
آزمون کیف به تمرکز بر تحقیقات مختصر، به موقع و با دسترسی آسان اشاره دارد که می‌توانند در یک کیف جا شوند. علاوه بر این، گزارش‌ها و مقالات سیاستی بنیاد قبل از تصویب قوانین مرتبط منتشر می‌شدند، نه پس از تصویب آنها. فولنر به "واشینگتن اگزمینر گفت:" «اگر ما در حال فروش محصولات خود نباشیم، داشتن ایده‌های عالی هیچ فایده‌ای برای ما ندارد.» ظرف یک سال و نیم پس از ریاست فولنر، بودجه هریتیج به ۲٫۵ میلیون دلار افزایش یافت و تعداد کمک‌کنندگان مالی آن به حدود ۱۲۰ هزار نفر رسید. تحت رهبری او، تعداد کارکنان هریتیج در
نفر رسید. تحت رهبری او، تعداد کارکنان هریتیج در نهایت به ۲۵۰ کارمند افزایش یافت و با درآمد سالانه حدود ۸۰ میلیون دلار و تعداد اهداکنندگان مالی حدود ۶۰۰ هزار نفر، به یکی از بزرگ‌ترین اندیشکده‌های جهان تبدیل شد. در ژانویه ۲۰۱۳، فولنر ستونی با عنوان «آزادی اقتصادی در حال افول» منتشر کرد که در آن به بررسی یافته‌های "شاخص سالانه آزادی اقتصادی" این بنیاد پرداخت. این یافته‌ها حاصل پروژه‌ای مشترک بین "وال استریت ژورنال" و بنیاد هریتیج از سال ۱۹۹۷ بود که سیاست‌های هر کشور را در حوزه‌های گسترده حاکمیت قانون، دولت
هر کشور را در حوزه‌های گسترده حاکمیت قانون، دولت محدود، کارایی نظارتی و بازارهای آزاد اندازه‌گیری می‌کرد. در سال ۲۰۲۳، فولنر از سمت ریاست هیئت امنای هریتیج بازنشسته شد، نقشی که پس از انتخاب دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۶، برای مدت کوتاهی در سال ۲۰۱۷ از سر گرفت. در سپتامبر ۲۰۲۳، فولنر در انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری جمهوری‌خواهان در سال ۲۰۲۴ از مایک پنس حمایت کرد؛ پنس ماه بعد از رقابت‌ها کناره‌گیری کرد. نقش‌های دیگر. در سال ۲۰۱۴، فولنر به عنوان رئیس و خزانه‌دار انجمن مونت پلرین انتخاب. او به عنوان عضو هیئت امنا
مونت پلرین انتخاب. او به عنوان عضو هیئت امنا و رئیس هیئت مدیره مؤسسه مطالعات بین دانشگاهی نیز خدمت کرد. او همچنین عضو هیئت مدیره بنیاد ملی اتاق بازرگانی، مؤسسه مطالعات سیاسی و هیئت امنا و عضو هیئت امنای مادام العمر دانشگاه رجیس، دانشگاه محل تحصیل کارشناسی خود بود. او عضو شورای مشورتی بنیاد یادبود قربانیان کمونیسم شد و در سال ۲۰۲۱ ریاست این بنیاد را بر عهده داشت در میان دیگر نقش‌های اجرایی و مشاوره‌ای، فولنر از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳ و از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴ رئیس انجمن فیلادلفیا بود و زمانی مدیر شورای سیاست ملی،
انجمن فیلادلفیا بود و زمانی مدیر شورای سیاست ملی، مؤسسه اکتون و دانشگاه جورج میسون بود. فولنر در سال ۲۰۰۵ به عنوان عضو گروه ویژه اصلاحات کنگره‌ای سازمان ملل متحد گینگریچ - میچل و از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ عضو کمیسیون ملتزر بود. او از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ نایب رئیس کمیسیون ملی رشد اقتصادی و اصلاحات مالیاتی، معروف به کمیسیون کمپ بود. او از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۱ رئیس کمیسیون مشورتی ایالات متحده در دیپلماسی عمومی، مشاور سیاست داخلی رئیس‌جمهور ایالات متحده رونالد ریگان و مشاور چندین وزارتخانه و سازمان دولتی بود. زندگی شخصی و
چندین وزارتخانه و سازمان دولتی بود. زندگی شخصی و مرگ. فولنر و همسرش، لیندا کلر بیش از ۵۰ سال در الکساندریا، ویرجینیا زندگی کردند. آنها دو فرزند داشتند. فولنر در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۵ در ۸۳ سالگی در خانه‌اش در الکساندریا درگذشت.
آندره بیلی (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل فرانسه بود. وی در سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۸ سرمربی تیم ملی فوتبال فرانسه بوده است.
هارتس‌رولوشن یک گروه موسیقی مستقر در نیویورک می‌باشد که "ان‌ام‌ئی" از آن به‌عنوان «الگوی گروهٔ پاپ مدرن» یاد کرده است. اعضای گروه را بن پولاک و لیلا «لو» صفایی تشکیل می‌دهند که تری «پرنس ترنس» کمبل در اجراهای زنده، به‌عنوان درامر به آن‌ها می‌پیوندد. کمبل پیش‌تر با گروه‌های پست-هاردکور کریستنسن، یور هاینس الکتریک و همچنین با سانتی‌گلد و اسپنک راک همکاری داشته است. این گروه در سال ۲۰۰۸ در فهرست «فیوچر ۵۰» ان‌ام‌ئی، که «نوآورانی که موسیقی را به جلو می‌برند» را فهرست کرده، در رتبهٔ ۳۶ قرار گرفت. آن‌ها برای
را فهرست کرده، در رتبهٔ ۳۶ قرار گرفت. آن‌ها برای رسیدن به تمام اجراهای خود از وسایل حمل‌ونقل غیرمعمول استفاده می‌کنند و در آوریل سال ۲۰۰۸، برای نخستین تور خود در بریتانیا از یک کامیون بستنی استفاده کردند. آن‌ها تا کنون یک وینیل ۱۲ اینچی تحت عنوان فرابنفش، یک ئی‌پی به نام چاقوی ضامن‌دار و یک وینیل مشترک ۶ اینچی با گروه کریستال کاستلز و یک ئی‌پی دیگر تحت عنوان "سی‌وای‌اوای ۱۲" نیز منتشر نموده‌اند. ترانهٔ «رقص تا طلوع آفتاب» این گروه در سریال "دختر سخن‌چین" از شبکهٔ سی‌دابلیو پخش شده است. اولین آلبوم
از شبکهٔ سی‌دابلیو پخش شده است. اولین آلبوم هارتس‌رولوشن تحت نام «برو یا بمیر» در ۱۵ آوریل سال ۲۰۱۴ از سوی ناشر اوسلا متعلق به اسکریلکس منتشر گردید. از سال ۲۰۱۴ تاکنون، آلبوم یا تک‌آهنگ جدیدی از این گروه منتشر نشده است.
فحشا در روسیه غیرقانونی است. مجازات مشارکت در فحشا جریمه‌ای از ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ روبل است. علاوه بر این، سازماندهی فحشا با مجازات زندان همراه است. فحشا همچنان یک مسئله اجتماعی بسیار جدی در روسیه است. مرور تاریخی. روسپیگری در روسیه پس از اصلاحات نظامی پتر کبیر که طبقه قابل توجهی از مردان مجرد را که در ارتش خدمت می‌کردند، ایجاد کرد، رایج شد. این سربازان شروع به ایجاد تقاضا برای روسپیگری کردند. پادشاهانی که از پتر اول پیروی کردند، رویکردهای متفاوتی نسبت به روسپیگری داشتند، از لغو کامل تا جرم‌زدایی. از ۶ اکتبر ۱۸۴۳،
از لغو کامل تا جرم‌زدایی. از ۶ اکتبر ۱۸۴۳، فحشا در امپراتوری روسیه قانونی شد و به فاحشه‌ها کارت شناسایی ویژه «بلیت زرد» صادر می‌شد. فاحشه‌خانه‌های متعددی در اکثر شهرها وجود داشتند که از نظر طبقه و قیمت بسیار متنوع بودند. مشتریان شامل گروه‌های متنوعی از اشراف تا طبقه کارگر بودند. از نظر قانونی، فقط زنان مجاز به داشتن فاحشه‌خانه بودند. با این حال، فحشای خیابانی غیرقانونی هنوز تحت سلطه دلالان مرد بود. اصطلاح "کوت" ( (گربه نر) برای مردانِ دلالِ مال استفاده می‌شد، در حالی که به زنانِ متصدیِ فاحشه‌خانه،
می‌شد، در حالی که به زنانِ متصدیِ فاحشه‌خانه، "باندرشا" ( گفته می‌شد). پس از گشودن درهای ژاپن، ولادی‌وستوک به مرکز اسکان مهاجران ژاپنی به روسیه تبدیل شد. شعبه‌ای از آژانس بازرگانی امپراتوری ژاپن در سال ۱۸۷۶ در آنجا افتتاح شد تعداد آنها در سال ۱۸۷۷ به ۸۰ نفر و در سال ۱۸۹۰ به ۳۹۲ نفر افزایش یافت؛ تعداد زنان ۳ به ۲ از مردان بیشتر بود و بسیاری به عنوان روسپی (کارایوکی-سان) کار می‌کردند. با این حال، جامعه آنها در مقایسه با جوامع چینی و کره‌ای که تعدادشان بیشتر بود، کوچک باقی ماند. یک نظرسنجی دولت روسیه در سال
بود، کوچک باقی ماند. یک نظرسنجی دولت روسیه در سال ۱۸۹۷ نشان داد که ۴۲۸۲۳ چینی، ۲۶۱۰۰ کره‌ای، اما تنها ۲۲۹۱ ژاپنی در کل منطقه پریموری زندگی می‌کنند. بخش بزرگی از مهاجرت از روستاهای شمال کیوشو صورت گرفت. در خاور دور روسیه، در شرق دریاچه بایکال، روسپی‌ها و بازرگانان ژاپنی پس از دهه ۱۸۶۰ اکثریت جامعه ژاپنی در منطقه را تشکیل می‌دادند. گروه‌های ملی‌گرای ژاپنی مانند انجمن اقیانوس سیاه (گنیوشا) و انجمن رودخانه آمور (کوکوریوکای)، «ارتش آمازون» متشکل از روسپی‌های ژاپنی در خاور دور روسیه و منچوری را ستایش و تحسین
ژاپنی در خاور دور روسیه و منچوری را ستایش و تحسین می‌کردند و آنها را به عنوان عضو ثبت نام می‌کردند. برخی مأموریت‌ها و جمع‌آوری اطلاعات توسط روسپی‌های ژاپنی در اطراف ولادی وستوک و ایرکوتسک انجام می‌شد. گفته می‌شود قبل از سال ۱۹۱۷ بین ۲۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ فاحشه در مسکو وجود داشت. مراکز درمانی پیشگیرانه (پروفیلاکتوریوم‌ها) در سال ۱۹۲۵ برای درمان الکلی‌ها و فاحشه‌ها تأسیس شدند. تا سال ۱۹۲۹، پنج مرکز در مسکو وجود داشت. هیئت مدیره مراکز درمانی پیشگیرانه در مسکو تخمین زد که در سال ۱۹۲۸، ۳۰۰۰ فاحشه در مسکو وجود داشته
زد که در سال ۱۹۲۸، ۳۰۰۰ فاحشه در مسکو وجود داشته است. تعاونی‌های صنایع دستی برای ارائه شغل جایگزین برای آنها تأسیس شدند. طبق تحقیقات مخفی انجام شده در اواخر دهه ۱۹۲۰، تقریباً ۶۰٪ از مردان شهری شوروی از خدمات فاحشه‌ها استفاده می‌کردند. همچنین دسته جداگانه‌ای از فاحشه‌ها، «دختران میان‌جنسی» وجود داشتند که در هتل‌ها برای گردشگران خارجی کار می‌کردند و فقط به ارزهای خارجی دستمزد می‌گرفتند. زنانی که در هتل‌های معمولی و ایستگاه‌ها کار می‌کردند، اغلب از پلیس محلی محافظت می‌شدند، اما زنانی که در هتل‌های لوکس کار
محافظت می‌شدند، اما زنانی که در هتل‌های لوکس کار می‌کردند، تحت حمایت کاگ‌ب بودند. در سال ۲۰۱۷، طبق گزارش بلومبرگ نیوز، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، در مورد دونالد ترامپ به خبرنگاران گفت: «باورم نمی‌شود که او ترامپ با عجله به هتلی رفته تا با دختران بی‌بندوبار ملاقات کند، اگرچه دختران ما [روس‌ها] بدون شک بهترین دختران جهان هستند». زک بیوکامپ از "وکس" اظهار داشت که پوتین با این گفته دو هدف را دنبال می‌کند: تحریک غربی‌ها و ارتباط با هواداران روس خود. فحشای کودکان، روسپی‌های خارجی و قاچاق زنان. روسیه منبع
کودکان، روسپی‌های خارجی و قاچاق زنان. روسیه منبع اصلی قاچاق زنان در سطح جهان به منظور استثمار جنسی است. روسیه همچنین یک مقصد و کشور ترانزیت مهم برای افرادی است که برای استثمار جنسی و کارگری از کشورهای منطقه‌ای و همسایه به روسیه و از آنجا به اروپا، آسیا و آمریکای شمالی قاچاق می‌شوند. در تل‌آویو، تعداد فاحشه‌خانه‌ها بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ از ۳۰ به ۱۵۰ افزایش یافته است - که عمدتاً به دلیل هجوم روسپی‌های روسی به اسرائیل است. سازمان بین‌المللی کار تخمین می‌زند که ۲۰ درصد از پنج میلیون مهاجر غیرقانونی در روسیه
که ۲۰ درصد از پنج میلیون مهاجر غیرقانونی در روسیه قربانی کار اجباری هستند که نوعی قاچاق محسوب می‌شود. گزارش‌هایی از قاچاق کودکان و گردشگری جنسی کودکان در روسیه وجود دارد. دولت روسیه تلاش‌هایی برای مبارزه با قاچاق انجام داده است، اما به دلیل عدم رعایت حداقل استانداردها برای از بین بردن آن نیز مورد انتقاد قرار گرفته است. دفتر نظارت و مبارزه با قاچاق انسان وزارت امور خارجه ایالات متحده، روسیه را در رتبه‌بندی کشورهای «رده ۳» قرار می‌دهد. سه روسپی اهل چین در ژانویه ۲۰۰۹ در مسکو دستگیر شدند. در سال ۲۰۱۱، یک