payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نمی‌کردند، که باعث می‌شد برای آموزش به افراد خانوار خود وابسته باشند. در نتیجه، گوتفرید کیرش آموزش بیشتری در نجوم به همسرش داد، همان‌طور که برای خواهر و همهٔ فرزندانش از سنین پایین این کار را انجام می‌داد. به‌دلیل هنجارها و باورهای اجتماعی آن دوره، زنان در آلمان اجازهٔ تحصیل در دانشگاه‌ها را نداشتند. با این حال، این امر زنان را به‌طور کامل از فعالیت در نجوم محروم نمی‌کرد، زیرا کار نجوم و رصد آسمان عمدتاً خارج از دانشگاه‌ها انجام می‌شد. اکثر ستاره‌شناسان در این دوره مدارک رسمی در نجوم نداشتند. دانشگاه‌های
این دوره مدارک رسمی در نجوم نداشتند. دانشگاه‌های علمی برجسته در زمان کرچ شامل آکادمی سلطنتی علوم فرانسه، آکادمی برلین و انجمن سلطنتی لندن می‌شد - که همگی برای مخاطبان مرد قابل عضویت بودند. از سال ۱۶۹۷، گرچ همچنین شروع به ثبت اطلاعات آب و هوا کردند. از داده‌های آنها برای تولید تقویم و سالنامه استفاده می‌شد و همچنین در جهت‌یابی بسیار مفید بود. آکادمی علوم در برلین فروش تقویم‌های خود را انجام می‌داد.
مری هالیدی بلک ( – ۱۳ دسامبر ۲۰۲۲) یک سبدباف و بافندهٔ منسوجات ناواهو از هالچیتا، یوتا بود. در دهه ۱۹۷۰، در پاسخ به کاهش بلندمدت سبدبافی ناواهو، بلک نقش کلیدی در احیای بافت سبد ناواهو ایفا کرد و با آزمایش طراحی‌ها و فنون جدید، سبکی نو از سبدهای ناواهو به نام «سبدهای داستانی» را بنیان گذاشت. در سال ۱۹۹۵، بلک نخستین هنرمند ناواهو و نخستین هنرمند از ایالت یوتا شد که بورسیه میراث ملی از صندوق ملی هنرها دریافت کرد. سبدهای او در مجموعه‌ها و نمایشگاه‌های گوناگونی در سراسر یوتا به نمایش درآمده‌اند. زندگی اولیه و
در سراسر یوتا به نمایش درآمده‌اند. زندگی اولیه و شخصی. مری هالیدی حدود سال ۱۹۳۴ از پدر و مادری به نام تدی و بتی هالیدی در اولجاتو مانیومنت ولی، یوتا زاده شد. او شش خواهر و برادر داشت و به‌عنوان دختر بزرگ خانواده، مسئولیت نگهداری از خانه بر عهده‌اش بود. او هرگز به مدرسه نرفت. زمانی که بلک ۱۱ ساله بود، سبدبافی را از یکی از خویشاوندان مادربزرگش آموخت. او در دههٔ ۱۹۵۰ با جسی بلک ازدواج کرد و این زوج در نهایت صاحب ۱۱ فرزند شدند. جسی در سال ۱۹۹۴ درگذشت. بلک مهارت‌های بافندگی‌اش را به ۹ نفر از فرزندانش منتقل کرد
بافندگی‌اش را به ۹ نفر از فرزندانش منتقل کرد و چندین تن از آن‌ها، از جمله جمیسون بلک و سالی بلک، بعدها به سبدبافانی شناخته‌شده تبدیل شدند. بلک تنها به زبان ناواهو سخن می‌گفت و هرگز زبان انگلیسی را نیاموخت. او هنگام نیاز از مترجم استفاده می‌کرد. نقش در احیای سبدبافی. در نیمهٔ نخست قرن بیستم، شمار ناواهوهایی که سبد می‌بافتند کاهش یافت. بافت قالی به منبع درآمد بهتری برای زنان تبدیل شده بود و تا دهه ۱۹۶۰ تنها شمار اندکی از سبدبافان ناواهو باقی مانده بودند. برای برگزاری آیین‌های خود، ناواهوها سبدها را از اقوام
برگزاری آیین‌های خود، ناواهوها سبدها را از اقوام همسایه مانند یوت و پایوت تهیه می‌کردند. اگرچه در سبدبافی سنتی ناواهو از نوارهای پوست سماق استفاده می‌شد، اما بلک در دههٔ ۱۹۷۰ با آزمون و خطا در طراحی‌ها و فنون جدید، نقشی مهم در احیای سبدبافی ناواهو ایفا کرد. نوآوری‌های او شامل بزرگ‌تر کردن ابعاد سبدهای آیینی، استفاده از رنگ‌های گیاهی برای ایجاد رنگ‌هایی لطیف‌تر، به‌کارگیری نقش‌مایه‌هایی برگرفته از سفال و هنر صخره‌ای بومیان جنوب‌غرب، و بهره‌گیری از تصاویر مذهبی ناواهو برای خلق روایت‌های بصری درون سبدها بود.
ناواهو برای خلق روایت‌های بصری درون سبدها بود. بلک به‌عنوان پیشگام سبدهای داستانی ناواهو شناخته شد، که در آن‌ها به روایت‌هایی همچون «چینش ستارگان» و «زن خرس متغیر» از تاریخ شفاهی ناواهو می‌پرداخت. گرچه برخی از اعضای جامعهٔ ناواهو در آغاز نسبت به تغییراتی که بلک در شیوه‌های سنتی سبدبافی اعمال می‌کرد تردید داشتند، اما آثار او به‌مرور زمان مورد پذیرش قرار گرفت. در سال ۱۹۹۳، بلک جایزهٔ هنری فرماندار یوتا را دریافت کرد. در سال ۱۹۹۵، بلک برندهٔ بورسیهٔ میراث ملی از سوی بنیاد ملی هنر شد. او نخستین هنرمند از ایالت
سوی بنیاد ملی هنر شد. او نخستین هنرمند از ایالت یوتا و همچنین نخستین هنرمند ناواهو بود که این افتخار را کسب کرد. بلک «مادرخواندهٔ سبدبافی ناواهو» لقب گرفته است. در سال ۲۰۰۶، بلک در جشنوارهٔ فرهنگ عامه اسمیتسونین شرکت کرد. در ژانویهٔ ۲۰۱۳، آثار خانوادهٔ بلک در نمایشگاهی با عنوان «بافتن یک انقلاب: بزرگداشت سبدهای معاصر ناواهو» به نمایش درآمد؛ این نمایشگاه نخستین نمایشگاه بزرگ موزه‌ای دربارهٔ سبدبافی ناواهو بود. آثار بلک در موزه تاریخ طبیعی یوتا، دانشگاه ایالتی یوتا شرقی، موزه بومی لیک کانتی، و مجموعهٔ هنرهای
یوتا شرقی، موزه بومی لیک کانتی، و مجموعهٔ هنرهای مردمی ایالت یوتا به نمایش درآمده‌اند. درگذشت. بلک در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۲ درگذشت.
آدیتی پنت (متولد ۵ ژوئیه ۱۹۴۳) یک اقیانوس‌شناس هندی است. او اولین زن هندی بود که در سال ۱۹۸۳ به‌همراه زمین‌شناس سودیپتا سنگوپتا و به‌عنوان بخشی از برنامه قطب جنوب هند، به قطب جنوب سفر کرد. او در مؤسسات برجسته‌ای مانند مؤسسه ملی اقیانوس‌شناسی، آزمایشگاه ملی شیمی، دانشگاه پونا و آکادمی علوم ماهاراشترا سمت‌های برجسته‌ای داشته است. اوایل زندگی و تحصیلات. آدیتی پنت در خانواده‌ای دیشاستا برهمین و مراتی زبان در ناگپور، هند به دنیا آمد. پدر او، اپا صاحب پنت، یک دیپلمات محترم بود که به مدت چهل سال در دولت هند خدمت
محترم بود که به مدت چهل سال در دولت هند خدمت کرد. او همچنین به‌عنوان سفیر در بسیاری از کشورهای اروپا و آفریقا فعالیت داشت. مادرش نالینی دوی، پزشک و عضو کالج سلطنتی جراحان بود. علاقه آدیتی به علم از سنین کودکی شکل گرفت. کنجکاوی او با قرار گرفتن در معرض دنیای طبیعی از طریق گفت‌وگوهای خانوادگی در زمان شام و فعالیت‌های بیرونی تقویت شد. در زمانی که پنت بزرگ می‌شد، کسب مدارک پیشرفته برای زنان امری نادر بود. پنت مدرک کارشناسی علوم خود را از دانشگاه پونا (که به‌عنوان دانشگاه پونا نیز شناخته می‌شود) دریافت کرد. او
دانشگاه پونا نیز شناخته می‌شود) دریافت کرد. او زمانی که از طریق یکی از دوستان خانوادگی با کتاب «دریای باز» اثر آلیستر هاردی آشنا شد، الهام گرفت که اقیانوس‌شناسی را به‌عنوان حرفه‌ای برگزیند. آدیتی از دریافت بورسیه تحصیلی دولت آمریکا برای ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد علوم در رشته علوم دریایی در دانشگاه هاوایی بسیار خوشحال شد.[3] علاقه علمی او بر فتوسنتز در جوامع پلانکتونی متمرکز بود. او پایان‌نامه خود را بر تأثیر شدت نورهای گرمسیری بر فتوسنتز توسط جوامع پلانکتونی طبیعی و ماهیت و مقدار جریان کربن
جوامع پلانکتونی طبیعی و ماهیت و مقدار جریان کربن کاهش‌یافته از فیتوپلانکتون به باکتری‌ها نوشت. مطالعه این موجودات در دریای باز بسیار دشوار و طاقت‌فرسا بود. با کمک استاد راهنمای خود، دکتر ام.اس. دوتی، تصمیم گرفت روی یک مدل باکتریایی خاص تمرکز کرده و سپس به جوامع بزرگ‌تر بپردازد. پنت سپس مدرک دکترای فلسفه در رشته فیزیولوژی جلبک‌های دریایی را از کالج وستفیلد دانشگاه لندن دنبال کرد. پایان‌نامه او به فیزیولوژی جلبک دریایی می‌پرداخت. او جایزه SERC و کمک‌هزینه‌ای برای تحقیقاتش دریافت کرد. حرفه. به دلیل
برای تحقیقاتش دریافت کرد. حرفه. به دلیل محدودیت‌های مالی، تحصیل در مقاطع پیشرفته خارج از کشور برای آدیتی پنت آسان نبود، بنابراین دریافت بورسیه دولت آمریکا برای تحصیل در دانشگاه هاوایی یک اتفاق شادی‌آور بود. پژوهش او بر فتوسنتز در شبکه‌های کوچک ماهیان متمرکز بود، زیرا اولین بار از طریق کتاب «دریای باز» با این ساختار دریایی آشنا شد. زمانی که پنت به پایان کار خود برای دکترا نزدیک شد، علاقه‌مند بود در آزمایشگاه‌های خاصی کار کند، اما در این میان با پروفسور ان. کی پانیکار، محقق ارشد CSIR و بنیان‌گذار مؤسسه ملی
کی پانیکار، محقق ارشد CSIR و بنیان‌گذار مؤسسه ملی اقیانوس‌شناسی (NIO)، گوا ملاقات کرد. در NIO بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۶، آن‌ها تحقیقات ساحلی را که شامل کل ساحل غربی هند از وراول تا کانیاکوماری و خلیج مانار بود، انجام دادند. این مؤسسه یک برنامه ۱۰ ساله در اقیانوس قطب جنوب داشت که به مطالعه موضوعاتی مانند سبک زندگی طبیعی، فیزیک مواد و علوم مختلف دیگر می‌پرداخت. در سال ۱۹۹۰، پس از ۱۷ سال فعالیت در NIO، پنت به پونا منتقل شد تا در آزمایشگاه ملی شیمی مشغول به کار شود. در اینجا او به مطالعه آنزیم‌شناسی
به کار شود. در اینجا او به مطالعه آنزیم‌شناسی میکروارگانیسم‌های مقاوم به نمک و نمک‌دوست که در زنجیره غذایی نقش دارند، پرداخت. آدیتی همچنین بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷ استاد برجسته گروه گیاه‌شناسی دانشگاه پونا بود. اکتشافات قطب جنوب. بین دسامبر ۱۹۸۳ و مارس ۱۹۸۴، آدیتی پنت به یکی از دست‌نخورده‌ترین مناطق زمین، قطب جنوب، سفر کرد. این سفر سومین مجموعه از اکتشافات بود که توسط ایندیرا گاندی، نخست‌وزیر وقت، هدایت شد. امضای پیمان‌نامه قطب جنوب توسط هند در سال ۱۹۸۱ آغازگر برنامه قطب جنوب هند بود (که زیر نظر مرکز ملی
برنامه قطب جنوب هند بود (که زیر نظر مرکز ملی تحقیقات قطبی و اقیانوسی فعالیت می‌کرد). همراه با زمین‌شناس ساختاری سودیپتا سنگوپتا، آدیتی پنت اولین زنی بود که از هند پا به قطب جنوب گذاشت. هدف از این اکتشاف جمع‌آوری اطلاعات مربوط به فیزیک، شیمی و زیست‌شناسی زنجیره غذایی در اقیانوس قطب جنوب بود. پنت تحت شرایط سخت و طاقت‌فرسای اقلیمی به مدت چهار ماه به مطالعه سرزمین اصلی قطب جنوب پرداخت و به دستاوردهای شگرفی رسید. در جریان این مأموریت، تیم آن‌ها داکشین گانگوتری، اولین ایستگاه پژوهشی علمی هند در قطب جنوب (واقع در
ایستگاه پژوهشی علمی هند در قطب جنوب (واقع در ۲۵۰۰ کیلومتری قطب جنوب)، را ساخت. پنت همچنین در پنجمین اکتشاف قطب جنوب در سال ۱۹۸۴ شرکت کرد و تحقیقات در زمینه اقیانوس‌شناسی و زمین‌شناسی را انجام داد. ثبت اختراعات و جوایز. آدیتی پنت مالک پنج اختراع ثبت‌شده است و بیش از ۶۷ مقاله در مجلات بین‌المللی منتشر کرده است. او به دلیل مشارکت‌های خود در برنامه قطب جنوب هند از سوی دولت هند با جایزه قطب جنوب مورد تقدیر قرار گرفت. این افتخار را به‌طور مشترک با همکارانش سودیپتا سنگوپتا، جایا نیتانی و کانوال ویلکو دریافت کرد.
سنگوپتا، جایا نیتانی و کانوال ویلکو دریافت کرد. او همچنین برنده جایزه SERC و کمک‌هزینه‌هایی برای تحقیقات خود در زمینه علمی‌اش بوده است.
نورمان علی محمد اسعد الزکری مشهور به نورمان اسعد (۲۲ ژانویه ۱۹۶۸) بازیگر بازنشستهٔ سوری است. او از دانشکده حقوق دانشگاه دمشق فارغ التحصیل شد، اما وکالت نکرد. فعالیت هنری خود را از ۱۶ سالگی با نقش‌های فرعی آغاز کرد و سپس با موفقیت در «خاطرات جمیل و حنا» فعالیت جدی خود را در ۱۹۹۷ آغاز کرد. سال‌های فعالیت نورمان اسعد از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۸ بوده است. زندگی و پیشه. نورمان اسعد با نام اصلی نورمان علی محمد اسعد الزکری در ۲۲ ژانویه ۱۹۶۸ از خانواده‌ای از استان لاذقیه در دمشق به دنیا آمد. او ۴ خواهر و برادر دارد: سمر
در دمشق به دنیا آمد. او ۴ خواهر و برادر دارد: سمر خواهر بزرگترش، سامر، نسرین و رزان، هم‌نیاکان کوچکترش. در دوران تحصیل در دبستان قهرمان ژیمناستیک بود. دبیرستان را در مدرسه‌ای به نام اسعد عبدالله خواند.تحصیلات دانشگاهی خود را در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه دمشق به پایان رساند اما به وکالت نپرداخت. نام نورمن اسعد در سن ۱۶ سالگی در دنیای بازیگری مطرح شد. اولین نقش خود را در سال ۱۹۹۱ در سریال گرفتن «باد را بگیر» زمانی که در حال تحصیل دانشگاهی در دانشکدهٔ حقوق بود، همراه با خالد تاجا بازی کرد. او در نقش‌های فرعی
همراه با خالد تاجا بازی کرد. او در نقش‌های فرعی بسیاری از جمله بازی در سریال «طوق الریح» بازی کرد. موفقیت واقعی او زمانی به دست آمد که نقش اصلی خود را در سریال «خاطرات جمیل و حنا» در سال ۱۹۹۷ با ایمن زیدان شروع کرد که در آن به موفقیت زیادی رسید. سپس پس از آن شرکت تولیدی خود را با نام نور آرت پروداکشن راه اندازی کرد. در شرکت نور آرت در زمینهٔ تولید فیلم کار کرد و سپس به اتحادیه پیوست، اما بعداً به دلیل برخی حقوق مالی از کار برکنار شد. او در حین کار در یک سریال در معرض حوادث متعددی قرار گرفت و برای پاک کردن
در معرض حوادث متعددی قرار گرفت و برای پاک کردن علائم آن، چندین عمل جراحی پلاستیک انجام داد. او تهیه‌کنندگی سریال «لیل السرار» (۲۰۰۴) را برعهده داشت که اولین ساخته او و بازی در آن بود. وی در سال ۲۰۰۷ پس از ازدواج، اعلام بازنشستگی کرد و پیش از آن، آخرین اثرش که سریال «امین و مأمون» در سال ۲۰۰۶ بود را ارائه کرد. نورمن اسعد اولین بازیگر سوری شمرده می‌شود که نقش‌های رقص را ایفا کرد، از طریق برنامهٔ «فوازیر مین وین» با بازیگری باسم یاخور و ایمن رضا. او در فیلم‌های بسیاری نقش آفریده است، از جمله: نقش ام عادل در
بسیاری نقش آفریده است، از جمله: نقش ام عادل در «قمر و زیتونه» (۲۰۰۱)، نقش وفا در «عاشقان» (۲۰۰۸)، نقش حوریه در «آخرین پیام» (۱۹۹۸) و در سال ۱۹۹۲ در فیلم «سفر ۲۱» بازی کرد. سریال‌هایی که او در آن بازی کرده، بسیارند، از جمله: «زندگینامه عربی» ۱۹۹۲، «الجوهره» ۱۹۹۲، بدیل ۱۹۹۲، «ریشه‌ها هرگز نمی‌میرند» ۱۹۹۳، «خانواده‌ام و خانواده‌ات» ۱۹۹۴، «جلیله» ۱۹۹۳، «روزی روزگاری» ۱۹۹۵ که در قسمت دومش بازی کرد، «قلعهٔ فخار» ۱۹۹۵، «حوش المصاطب» ۱۹۹۵، «قانون جنگل» ۱۹۹۶، «ما دوست بودیم» ۱۹۹۶، «درختان روی سنگ نمی‌رویند» ۱۹۹۶ که
بودیم» ۱۹۹۶، «درختان روی سنگ نمی‌رویند» ۱۹۹۶ که نقش او شخصیت واقعی او بود، «هفت ستاره» ۱۹۹۷، «نسیم دریایی» ۱۹۹۷، «خاطرات جمیل و هنا» ۱۹۹۷، «کلاهبرداران» ۱۹۹۸، «شب‌سوار» ۱۹۹۹، «زنان کوچک» ۱۹۹۹، «داستان‌های مرموز» ۲۰۰۰، «ذی قار» ۲۰۰۱. زندگی شخصی. او مسلمان است.در سال ۱۹۹۷، نورمان اسعد در حالی که قصد داشت فیلمبرداری صحنه‌های خود در سریال «نسیم دریایی» را به پایان برساند، دچار سانحهٔ رانندگی شد که در آن اتومبیلش ۷ بار واژگون شد. نزدیک به یک سال بعد، در یک تصادف رانندگی دیگر دچار سانحه شد، اما این تصادف جراحات
رانندگی دیگر دچار سانحه شد، اما این تصادف جراحات شدیدتری نسبت به تصادف اول بر جای گذاشت و در نتیجه او تحت عمل جراحی پلاستیک قرار گرفت تا جای زخم شدید روی پیشانی و بینی او پاک شود. او در آن زمان مشغول تصویر یکی از کارهایش بود. نورمن اسعد با ایمن زیدان که با او همبازی بود، در ۱۹۹۸ ازدواج کرد اما در ۲۰۰۳ از هم جدا شدند و یک دختر به نام جودی به دنیا آورد. پس از بازی در سریال «خاطرات جمیل و حنا» در ۲۰۰۴ با عدنان ابراهیم کارگردان عراقی ازدواج کرد اما آنها در ۲۰۰۶ طلاق گرفتند. نورمان اسعد سپس در سال ۲۰۰۷ با نهرو
طلاق گرفتند. نورمان اسعد سپس در سال ۲۰۰۷ با نهرو محمد عبدالکریم الکسنزانی ازدواج کرد اما پس از ازدواج با این سیاستمدار و بازرگان کرد عراقی تصمیم گرفت در سال ۲۰۰۷ از بازیگری کناره‌گیری کند و از او ۴ فرزند به دنیا آورد. یک پسر به نام تيجان نهرو و سه دختر به نام‌های تاج نهرو، جينار نهرو و روجينا نهرو. نورمان اسعد پس از ازدواج سوم خود در سال ۲۰۰۷، بازنشستگی کامل خود را اعلام کرد. در سال ۲۰۱۱، آخرین حضور هنری او در مورد موضع خود در قبال بحران سوریه صحبت کرد، علاوه بر این که در همان سال در مراسم خیریه ویژه ای که
بر این که در همان سال در مراسم خیریه ویژه ای که برای یک انجمن برگزار کرد، به عنوان مهمان افتخاری مورد تقدیر قرار گرفت.
عنکبوت شلاقی ایرانی یا عنکبوت شلاقی پارسی تنها گونهٔ شناخته‌شده از راستهٔ عنکبوت‌های شلاقی در ایران است. تاکنون حضور این گونه تنها از استان‌های ایلام و خوزستان گزارش شده است. منطقهٔ پراکنش این گونه، شمالی‌ترین محدودهٔ شناخته‌شده برای اعضای خانوادهٔ Phrynichidae در جهان به‌شمار می‌رود.
کلارا نونس (، ۱۲ اوت ۱۹۴۲ – ۲ آوریل ۱۹۸۳) خواننده سامبا برزیلی بود که یکی از برترین‌های نسل خود محسوب می‌شود. او اولین خواننده زن در برزیل بود که بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نسخه از یک آلبوم را به فروش رساند، با آهنگ «Tristeza Pé No Chão" و دستاوردهای او در ژانر سامبا عنوان «ملکه سامبا» را برای او به ارمغان آورد. او با آهنگ‌های سامبا که توسط آهنگسازانی مانند نلسون کاواکینیو، پائولینیو داویولا و چیکو بوارک نوشته شده بود، به‌علاوه آهنگ‌های اختصاص داده شده به اریشا و پورتلا، مکتب مورد علاقه‌اش در سامبا، به موفقیت چشمگیری
مکتب مورد علاقه‌اش در سامبا، به موفقیت چشمگیری دست یافت. از جمله موفقیت‌های او که در ۱۶ آلبوم انفرادی ضبط شده است، می‌توان به "Você passa, eu acho graça" (1968), "Ê baiana" (1971), "Conto de areia" (1974), "O mar serenou" (1975), "Coração leviano" (1977), "Na linha do mar" (1979), "Morena de Angola" (1980), and "Nação" (1982). اشاره کرد. نونس در اوج کار خود، بیش از یک میلیون نسخه از هر آلبومی را که منتشر می‌کرد به فروش می‌رساند. نونس همچنین پژوهشگر ریتم‌ها و فولکلور موسیقی عامه پسند برزیل بود و چندین بار
و فولکلور موسیقی عامه پسند برزیل بود و چندین بار به آفریقا سفر کرد تا ریشه‌های موسیقی سیاه را جستجو کند. او که با رقص‌ها و سنت‌های آفریقایی- برزیلی آشنا بود، در اواخر عمر خود به کاندومبله گروید. در ۲ آوریل ۱۹۸۳، او در ۴۰ سالگی پس از آنافیلاکسی در طی یک عمل جراحی برای درمان رگ‌های واریسی درگذشت. او حتی امروز یکی از محبوب‌ترین خواننده‌های برزیل است. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. کلارا فرانسیسکا گونسالوز در ۱۲ اوت ۱۹۴۲ در سدرو، پاراوپبا، میناس گرایس، متولد شد که تا سن ۱۶ سالگی در آنجا زندگی کرد. او کوچک‌ترین فرزند
سن ۱۶ سالگی در آنجا زندگی کرد. او کوچک‌ترین فرزند مانوئل پریرا د آرائوخو و آملیا گونسالوس نونس بود. پدرش نجار در کارخانه نساجی سدرو و کاکوئیرا بود و در شهر به نام "مانه سرادور" معروف بود. او همچنین یک گیتاریست و شرکت کننده در جشنواره محلی سه پادشاه بود. مانوئل در سال ۱۹۴۴ درگذشت و اندکی بعد، کلارا جوان مادرش را نیز از دست داد. او که یتیم شده بود، توسط خواهر بزرگترش دینینیا (ماریا گونسالوس) و برادر خوزه (معروف به زی چیلاو) بزرگ شد. در آن زمان، کلارا در کلاس‌های تعلیمی در کلیسای جنگ صلیبی عشا شرکت می‌کرد. در
تعلیمی در کلیسای جنگ صلیبی عشا شرکت می‌کرد. در آنجا، او همچنین در گروه کر کلیسا به زبان لاتین خوانندگی کرد. به گفته خودش، او با گوش دادن به کارمن کوستا، آنجلا ماریا، و به ویژه الیزث کاردوسو و دالوا دی اولیویرا بزرگ شد، آنجلا ماریا همیشه تأثیر زیادی بر موسیقی او داشته است، حتی با اینکه سبک منحصر به فرد خود را حفظ می‌کرد. در سال ۱۹۵۲، به عنوان یک دختر جوان، کلارا اولین مسابقه خوانندگی خود را که در زادگاهش برگزار شد، با اجرای «Recuerdos de Ypacaraí» برنده شد. به عنوان جایزه، او برنده یک لباس آبی شد. کلارا در
به عنوان جایزه، او برنده یک لباس آبی شد. کلارا در ۱۴ سالگی در کارخانه سدرو و کاکوئیرا بافنده شد، همان کارخانه‌ای که پدرش نیز در آن کارمند بود. در سال ۱۹۵۷ در سن ۱۶ سالگی پس از اینکه برادرش زی چیلاو، دوست پسرش را به قتل می‌رساند. به بلو هوریزونته نقل مکان کرد. در پایتخت ایالت، کلارا با خواهرش ویسنتینا و برادرش جواکیم زندگی می‌کرد. در آنجا روزها به عنوان بافنده کار می‌کرد و شب‌ها به مدرسه می‌رفت. آخر هفته‌ها، کلارا در تمرینات گروه کر رنسانس، در کلیسای محله‌ای که در آن زندگی می‌کرد، شرکت می‌کرد. در آن زمان،
که در آن زندگی می‌کرد، شرکت می‌کرد. در آن زمان، او با نوازنده گیتار جادیر آمبروسیو، که به ساختن سرود کروزیرو شهرت داشت، آشنا شد. او که به خاطر صدای او تحسین شده بود، کلارا را برای خواندن در چندین برنامه رادیویی محلی، مانند "Degraus da Fama"، که در آن او با نام کلارا فرانسیسکا اجرا می‌کرد، برد. تغییر نام و موفقیت اولیه. در اوایل دهه ۱۹۶۰، کلارا همچنین با آئورینو آرائوخو (برادر ادواردو آرائوخو) آشنا شد که او را به بسیاری از هنرمندان معرفی کرد. آئورینو نیز برای ده سال دوست پسر او بود. سید کاروالیو تهیه‌کننده
ده سال دوست پسر او بود. سید کاروالیو تهیه‌کننده رکورد او را متقاعد کرد تا با استفاده از نام مادرش، نام هنری خود را به کلارا نونز تغییر دهد. او یک بار دیگر نام خود را تغییر داد و پس از ازدواج به کلارا فرانسیسکا گونسالوس پینیرو تبدیل شد. در سال ۱۹۶۰، که هنوز به عنوان بافنده کار می‌کرد، در مسابقه میناس گرایس مسابقه‌ای به نام «صدای طلایی ABC" با اجرای «Serenata do Adeus» ساخته شده توسط وینیسیوس دی مورائس و قبلاً توسط الیزث کاردوسو ضبط شده بود، برنده شد. در مرحله ملی این مسابقه که در سائو پائولو برگزار شد، او
ملی این مسابقه که در سائو پائولو برگزار شد، او با آهنگ «Só Adeus» (ساخته شده توسط جایر آموریم و اوالدو گوویا) به مقام سوم رسید. پس از آن، کلارا نونز شروع به خواندن در رادیو Inconfidência در بلو هوریزونته کرد. او برای سه سال متوالی به عنوان بهترین خواننده رادیویی میناس گرایس انتخاب شد. او همچنین به عنوان خواننده در کلوپ‌های شبانه و بارها در پایتخت ایالت شروع به اجرای برنامه کرد و بعداً با نوازنده بیس، میلتون ناسیمنتو، که در آن زمان با نام بیتوکا شناخته می‌شد، همکاری کرد. در آن زمان، او اولین حضور خود را در
همکاری کرد. در آن زمان، او اولین حضور خود را در تلویزیون انجام داد و در برنامه هبه کامارگو در بلو هوریزونته اجرا کرد. در سال ۱۹۶۳، نونس برنامه تلویزیونی خود را در کانال بلو هوریزونته ایتاکولومی با عنوان "کلارا نونس تقدیم می‌کند" دریافت کرد. در این برنامه که به مدت یک سال و نیم پخش شد، از هنرمندان مشهوری مانند آلتمار دوترا و آنجلا ماریا به عنوان مهمان پذیرایی کرد. پس از پایان برنامه تلویزیونی خود، در سال ۱۹۶۵، کلارا به محله کوپاکابانا در ریو دو ژانیرو نقل مکان کرد تا یک حرفه ملی را به عنوان خواننده دنبال
مکان کرد تا یک حرفه ملی را به عنوان خواننده دنبال کند. اولین ضبط‌ها. پس از چند ال‌پی با سبک‌های مختلف، او در دهه ۱۹۷۰ خواننده سامبا شد و به شهرت رسید. در سال ۱۹۷۴، کلارا با سامبا "«Conto de Areia»" موفق شد و آلبوم او تقریباً ۳۰۰٬۰۰۰ نسخه فروخت. این یک دستاورد قابل توجه بود که به لغو این ایده کمک کرد که زنان قادر به تبدیل شدن به فروشندگان موسیقی بزرگ (در برزیل) نیستند و در نتیجه شرکت‌های دیگر را تشویق کرد تا روی سایر نوازندگان زن سامبا سرمایه‌گذاری کنند، مانند السیونه و بث کاروالیو. در سال ۱۹۷۵، او به اروپا
السیونه و بث کاروالیو. در سال ۱۹۷۵، او به اروپا سفر کرد. آلبوم‌های زیر او را به همراه دو نوازنده فوق‌الذکر به یکی از "«سه ملکه سامبا»" زمان خود تبدیل کردند. در نیمه دوم دهه، او هر سال یک آلبوم منتشر کرد که همه آنها فروش خوبی داشتند و دارای قطعات تاریخی مانند "«Juízo Final»"، "»Coração Leviano»" و "«Morena de Angola»" بودند. آهنگ‌های دیگر عبارتند از: "Você Passa e Eu Acho Graça"، "Ê Baiana" , "Ilu Ayê - Terra da Vida", "Tristeza, Pé no Chão" , "A Deusa dos Orixás", "Macunaíma" , "O Mar Serenou" , ""As
dos Orixás", "Macunaíma" , "O Mar Serenou" , ""As Forreçaeira"," "As Forreçae" , ""As Forreçae" Mangaio"" , "Portela na Avenida" و "Nação". کلارا همچنین به خاطر آهنگ‌هایی که از ریتم‌های اومباندا ساخته شده بود، مذهب آفریقایی-برزیلی‌اش، و لباس‌های معمولی‌اش معروف بود، زیرا همیشه لباس سفید می‌پوشید و گردنبندها و مهره‌های آفریقایی زیادی می‌پوشید. مرگ. در ۵ مارس ۱۹۸۳، کلارا نونس تحت یک عمل جراحی به ظاهر ساده برای درمان رگهای واریسی قرار گرفت، اما در نهایت به یکی از اجزای داروی بیهوشی واکنش آلرژیک نشان داد.
یکی از اجزای داروی بیهوشی واکنش آلرژیک نشان داد. کلارا دچار ایست قلبی شد و به مدت ۲۸ روز در بخش مراقبت‌های ویژه کلینیکا سائو ویسنته بستری شد. در همین حال، این خواننده قربانی مجموعه‌ای از گمانه‌زنی‌ها بود که در رسانه‌ها دربارهٔ بستری شدنش در بیمارستان منتشر شد، از جمله «لقاح مصنوعی، سقط جنین، اقدام به خودکشی و همسر آزاری توسط همسرش». اتفاق مشابهی پس از مرگ دوست او، خواننده الیس رجینا، در سال قبل رخ داد. در صبح روز ۲ آوریل ۱۹۸۳ - یک شنبه مقدس - کلارا نونس در سن ۴۰ سالگی رسماً مرده اعلام شد و قربانی شوک
در سن ۴۰ سالگی رسماً مرده اعلام شد و قربانی شوک آنافیلاکتیک شد. تحقیقاتی که توسط شورای پزشکی منطقه ای ریودوژانیرو برای بررسی اینکه آیا قصور پزشکی در این پرونده وجود داشته است، تشکیل شد که گمانه زنی‌ها در مورد علت مرگ او را افزایش می‌دهد. تشییع جنازه این خواننده با حضور بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر در دادگاه مدرسه پورتلا سامبا برگزار شد. دفن او در سمیتریو سائو ژوائو باتیستا با انبوهی از طرفداران و دوستان همراه بود. به افتخار او، خیابانی در اسوالدو کروز که پورتلا در آن قرار دارد به نام او نامگذاری شد.
سسایل بلک بوی (۱۰ اکتبر ۱۸۹۵ – ۱۹ فوریه ۱۹۶۶) یک بومی آمریکایی از اعضای قبیله بلک‌فوت در ایالات متحده بود که شمار زیادی از افسانه‌ها، اطلاعات و داستان‌های مردمش را گردآوری کرد تا آگاهی عمومی دربارهٔ مردم بلک‌فوت را افزایش دهد. او نویسنده، هنرمند، مؤلف و کنشگر بومی آمریکایی بود. سسایل همچنین با نام‌های "Kills Before" / "Kills Instead"، سسایل لاست استار، سسایل بوی و Noomohtsiistaapitapi Sstaniiniki در زبان بومی‌اش یعنی زبان سیک‌سیکا شناخته می‌شود. موزه سرخ‌پوستان دشت‌های بزرگ چندین نمایشگاه برای قدردانی از
دشت‌های بزرگ چندین نمایشگاه برای قدردانی از کارهای او برگزار کرد. سسایل بلک بوی سوابق تاریخی فرهنگ قبیله‌ای را به‌ویژه دربارهٔ افسانه‌های "تی‌پی" مستند کرد. همچنین از او به‌عنوان «سفیر بلک‌فوت» یاد شده است، با دانشی گسترده دربارهٔ تاریخ، زبان، فرهنگ و آیین‌های بلک‌فوت. او از طریق دو کتاب منتشر شد: "Painted Tipis by Contemporary Plains Indian Artists" و "Blackfeet Indian Tipis Legend". در کتاب "Blackfeet Indian Tipis Legend"، او مجموعه‌ای کامل از داستان‌های کوتاهی که بزرگان جامعه‌اش در اختیارش گذاشتند،
کوتاهی که بزرگان جامعه‌اش در اختیارش گذاشتند، نگارش کرد. بلک بوی صدها داستان مردم بلک‌فوت را در بازهٔ زمانی ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۲ برای پروژه نویسندگان مونتانا، در چارچوب پروژه نویسندگان فدرال از سازمان پیشرفت کار (WPA) گردآوری کرد. سسایل بلک بوی داستان‌های فرهنگ بلک‌فوت را از طریق صدها مصاحبه با بزرگ‌سالان قبیله‌اش و افسانه‌هایی که پیش‌تر هرگز ثبت نشده بودند، به‌دست‌آورد. زندگی شخصی. سسایل در منطقه سرخ‌پوستی بلک‌فوت به دنیا آمد و بزرگ شد. او در ۱۰ اکتبر ۱۸۹۵ در براونینگ، شهرستان گلاسیر، مونتانا متولد شد. پدر سسایل
شهرستان گلاسیر، مونتانا متولد شد. پدر سسایل «شورت روب» و مادرش «گوئینگ افتر واتر» بود. براساس مدارک سرشماری، سسایل بلک بوی سه خواهر و برادر داشت: اما شورت روب (خواهر)، ویلیام شورت روب (برادر)، و مایک شورت روب (برادر). سسیل مادر چهار فرزند بود. سسیل (شورت روب) و همسر نخستش اسکار بوی دارای چهار فرزند بودند: مارگرت ویوین لدو, جیمز لوئیس بوی, جوزف بوی و کلوین جوزف بوی. سسیل در پی درگذشت اسکار بوی در تاریخ ۱ ژانویهٔ ۱۹۳۸ بیوه شد. او در دسامبر ۱۹۳۸ با روبن بلک بوی ازدواج کرد. این زوج در سال ۱۹۵۳ از یکدیگر جدا
بوی ازدواج کرد. این زوج در سال ۱۹۵۳ از یکدیگر جدا شدند. روبن بلک بوی در دسامبر ۱۹۶۷ درگذشت. سسیل سپس در ۲۵ اکتبر ۱۹۵۳ با تئودور لست استار ازدواج کرد. آن‌ها تا زمان درگذشت سسیل در سال ۱۹۶۶ با یکدیگر زندگی کردند. به گفتهٔ جان سی. یوئرس که از نزدیک با سسیل همکاری داشت، «سسیل به‌عنوان یکی از بهترین هنرمندان مهره‌دوزی در میان قبیله‌اش شناخته می‌شد». سسیل و همسر سابقش روبن، به‌عنوان مترجم برای نویسنده جان سی. یوئرس فعالیت می‌کردند؛ زمانی‌که وی اطلاعاتی دربارهٔ قبیلهٔ بلک‌فوت برای مقالهٔ وینولد ریس با عنوان
قبیلهٔ بلک‌فوت برای مقالهٔ وینولد ریس با عنوان "پرتره‌ها و شاگردانش" گردآوری می‌کرد. بنابر مقاله‌ای از موزهٔ سرخ‌پوستان دشت با عنوان "اتصالات بلک‌فوت و وینولد ریس"، «حدود یک سال پیش از آن‌که وی برای این پرتره نزد ریس مدل شود، سستانیینیکی یکی از شناخته‌شده‌ترین پروژه‌های خود را به پایان رسانده بود»، که به نگارش او در کتاب "افسانه‌های تیپی سرخ‌پوستان بلک‌فوت" اشاره دارد. حرفه‌. سسیل بلک بوی اسناد تاریخی دربارهٔ فرهنگ قبیله‌ای و علاقه‌ای ویژه به حفظ افسانه‌های تیپی گردآوری کرد. او نوشته‌هایی دربارهٔ زنان بومی