payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برگزار شد و از آن زمان تاکنون، این مؤسسه از نظر قدرت و نفوذ، رشد چشمگیری داشته است. دومین پردیس اختصاصی بافتنی و خلق پارچه در سال ۱۹۹۲ در پراتو افتتاح شد و بعداً در سال ۲۰۰۰، سومین شعبه تخصصی طراحی در خیابان بالدوینتی افتتاح شد. آزمایشگاه طراحی پلی‌مودا با گرد هم آوردن این دو هدف در یک فضای واحد، در سال ۲۰۱۵ در مکان فعلی خود در اسکاندیچی مستقر شد. در سال ۲۰۰۶، پلی‌مودا از رئیس جدید خود، فروچیو فراگامو، که ، مدیر سابق و مشاور فعلی استراتژی و چشم‌انداز، به او پیوسته بود، استقبال کرد. این آغاز دوران جدیدی
او پیوسته بود، استقبال کرد. این آغاز دوران جدیدی برای مؤسسه بود و آنها در سال ۲۰۱۱ با هم، پردیس را که امروزه نیز در آنجا قرار دارد، افتتاح کردند. ماسیمیلیانو جیورنتی، مدیر خلاق سابق سالواتوره فراگامو و رئیس دپارتمان طراحی مد پلیمودا، در سال ۲۰۲۱ به عنوان مدیر جدید منصوب شد. او فارغ‌التحصیل طراحی مد پلیمودا است و به بین‌المللی بودن مدرسه، ارتباط با شهر فلورانس و توسعه روابط با مهم‌ترین شرکت‌های این بخش اعتقاد دارد. این دانشگاه دوره‌های تمام‌وقت در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد و همچنین انواع دوره‌های
کارشناسی و کارشناسی ارشد و همچنین انواع دوره‌های کوتاه‌مدت ارائه می‌دهد. در سال ۲۰۱۸ حدود ۲۳۰۰ دانشجو از ۷۵ ملیت در سه پردیس آن مشغول به تحصیل بودند. بخش‌ها. پلی‌مودا برنامه‌های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا را در زمینه‌های طراحی، مدیریت و فناوری ارائه می‌دهد. برنامه‌های کارشناسی ما قلب تپنده پیشنهادات آموزشی پلی‌مودا هستند و برای جوانانی که دبیرستان را به پایان رسانده‌اند و می‌خواهند آموزش‌های تخصصی و دقیقی در زمینه‌های مختلف مد کسب کنند، ایده‌آل می‌باشند. برنامه‌های کارشناسی در زمینه‌های طراحی مد،
برنامه‌های کارشناسی در زمینه‌های طراحی مد، تجارت مد، کارگردانی هنری و مدیریت بازاریابی مد. پلی‌مودا با تکیه بر دانش کسب شده در هر سال، دوره‌های کارآموزی ۳ ماهه را نیز در پایان این دوره‌ها ارائه می‌دهد تا مهارت‌های دانشجویان را در یک محیط حرفه‌ای بیشتر توسعه داده و آنها را به دنیای کار معرفی کند.
تهماسب یا تهماسپ (همچنین طهماسب) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره کند:
لوکیش کاناگاراج (زادهٔ ) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم هندی که در سینمای تامیل فعالیت می‌کند. او حرفهٔ خود را در سال ۲۰۱۶ با یک فیلم کوتاه آنتولوژی به نام "آویال" آغاز کرد، و چندی بعد اولین فیلم بلند خود "کلان‌شهر" (۲۰۱۷) را کارگردانی کرد. او در ۸ ژانویه ۲۰۱۲ با آیشواریا ازدواج کرد. آن‌ها اکنون دو دختر دارند.
ریموندو دی سانگرو، شاهزاده سانسورو (۳۰ ژانویه ۱۷۱۰–۲۲ مارس ۱۷۷۱) یک نجیب‌زاده، مخترع، سرباز، نویسنده، دانشمند، کیمیاگر و فراماسون ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر بازسازی کاپلا سانسه‌ورو در ناپل به یاد آورده می‌شود. اوایل زندگی. هفتمین شاهزادهٔ سن سورو در شهر تورّماجیوره در خانواده‌ای نجیب به دنیا آمد. پدرش آنتونیو، دوک تورّماجیوره، و مادرش سسیلیا گئِتانی از آراگون بود. مادرش کوتاه پس از تولد او درگذشت. او سال‌های اولیهٔ زندگی خود را در ناپل گذراند و در سال ۱۷۲۰ برای تحصیل به کالج یسوعی رم در شهر رم فرستاده
برای تحصیل به کالج یسوعی رم در شهر رم فرستاده شد. او زیر نظر فیلیپو بونانی، جانشین آتناسیوس کیرچر، تحصیل کرد و شیفتهٔ موزهٔ کیرچری و سنت علمی یسوعیان شد. در سال ۱۷۲۶ عنوان شاهزادهٔ سانسِورو را از پدربزرگش به ارث برد. شغل. در سال ۱۷۳۰، در سن ۲۰ سالگی، به ناپل بازگشت، جایی که با برخی از مهم‌ترین روشنفکران پادشاهی، از جمله سلستینو گالیانی و آنتونیو جنووسی، بیشترین ملاقات را داشت. در سال ۱۷۴۲، او توسط پادشاه چارلز سوم به عنوان لرد چمبرلین منصوب شد و سال بعد به عضویت آکادمی معتبر آدلّا کروسکا درآمد. در سال
به عضویت آکادمی معتبر آدلّا کروسکا درآمد. در سال ۱۷۴۴، او در طول نبرد ولتری، در جنگ بین هابسبورگ‌ها و بوربون‌ها، خود را در رأس یک هنگ متمایز کرد. در حالی که فرماندهی ارتش را بر عهده داشت، توپی از مواد سبک‌وزن ساخت که برد بیشتری نسبت به توپ‌های استاندارد آن زمان داشت و رساله‌ای نظامی در مورد به‌کارگیری پیاده‌نظام نوشت که به خاطر آن توسط فردریک دوم پروس مورد ستایش قرار گرفت. با این حال، علایق واقعی او مطالعات کیمیاگری، مکانیک و علوم به‌طور کلی بود. از جمله اختراعات او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
جمله اختراعات او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: انتشارات. شاهزاده به چندین زبان اروپایی، و همچنین عربی و عبری صحبت می‌کرد. پس از بازگشت به ناپل، او یک چاپخانه در زیرزمین خانه‌اش راه‌اندازی کرد که در آن هم آثار خود و هم آثار دیگران را چاپ می‌کرد، که برخی از آنها را خودش ترجمه می‌کرد. از آنجایی که برخی از این آثار توسط مقامات کلیسایی سانسور می‌شدند، او همچنین به صورت ناشناس می‌نوشت. برخی از انتشارات او به وضوح تحت تأثیر فراماسونری بود و او با ماسون‌های دیگر مانند اسکاتلندی اندرو مایکل رمزی که "کتاب سفرهای
مانند اسکاتلندی اندرو مایکل رمزی که "کتاب سفرهای کوروش" او را ترجمه و منتشر کرد، و شاعر انگلیسی الکساندر پوپ که "کتاب تجاوز به طوق" او را ترجمه و منتشر کرد، ارتباط برقرار می‌کرد (اگرچه به دلیل محکومیت‌های یسوعیان، او مجبور شد این فعالیت‌ها را انکار کند). او تا زمانی که توسط کلیسا تکفیر شد، رئیس لژ ماسونی ناپلی بود و این باعث دشمنی با کاردینال ناپلی جوزپه اسپینلی شد. این تکفیر بعداً توسط پاپ بندیکت چهاردهم، احتمالاً به دلیل نفوذ خانواده دی سانگرو، لغو شد. در ناپل، او با فورتوناتو-بارتولومئو د فلیس ، کنت دوم
ناپل، او با فورتوناتو-بارتولومئو د فلیس ، کنت دوم دی پانزوتی، که توسط سلستینو گالیانی به عنوان رئیس فیزیک تجربی و ریاضیات در دانشگاه ناپل منصوب شده بود، دوستی برقرار کرد و بعداً در سال ۱۷۶۲ انتشارات معروف ایوردون را تأسیس کرد. شاهزاده و کنت با هم آثار فیزیکدان جان آربوتنات را از لاتین ترجمه کردند. شایعات. افسانه‌های زیادی پیرامون فعالیت‌های کیمیاگری او رواج یافت: اینکه او می‌توانست از هیچ، خون خلق کند، می‌توانست مایع شدن خون سن جنارو را تکرار کند، اینکه او مردم را می‌کشت تا بتواند از استخوان‌ها و پوست آنها
را می‌کشت تا بتواند از استخوان‌ها و پوست آنها برای آزمایش‌ها استفاده کند. گفته می‌شود کلیسای کوچک سن‌سورو بر روی معبد قدیمی ایزیس ساخته شده است و گفته می‌شود دی سانگرو یک رزکراسی بوده است. برای توجیه این موضوع، مردم محلی به مجسمه عظیم خدای نیل اشاره می‌کردند که درست در گوشه خانه او قرار داشت. برای افزودن به حس ترس، خانه خانوادگی دی سانگرو در ناپل، کاخ سانسورو، صحنه قتل وحشیانه‌ای در پایان قرن شانزدهم بود، زمانی که آهنگساز کارلو جزوالدو همسر و معشوقه‌اش را "در حین ارتکاب جرم آشکار" دستگیر کرد و آنها را در
"در حین ارتکاب جرم آشکار" دستگیر کرد و آنها را در رختخوابشان با قمه به قتل رساند. اواخر عمر. سال‌های آخر عمر او به تزئین کلیسای کوچک سنسوِرو با آثار مرمری از بزرگ‌ترین هنرمندان آن زمان، از جمله آنتونیو کورادینی، فرانچسکو کویرولو و جوزپه سنمارتینو (که بسیاری تصور می‌کردند حجاب مرمری دقیق "مسیحِ پوشیده" او توسط کیمیاگری دی سانگرو خلق شده است) و تهیه مدل‌های آناتومیک اختصاص یافت. دو مدل از این مدل‌ها که به عنوان ماشین‌های آناتومیک شناخته می‌شوند، هنوز در کلیسا به نمایش گذاشته شده‌اند و افسانه‌هایی در مورد
به نمایش گذاشته شده‌اند و افسانه‌هایی در مورد نحوه ساخت آنها ایجاد کرده‌اند (حتی امروزه روش دقیق آن مشخص نیست). تا همین اواخر بسیاری از ناپلی‌ها معتقد بودند که این مدل‌ها مربوط به خدمتکار او و یک زن باردار هستند که ماده‌ای مصنوعی تحت فشار به رگ‌های او تزریق شده است، اما آخرین تحقیقات نشان داده است که این مدل‌ها مصنوعی هستند. او پیش از مرگش بایگانی علمی خود را نابود کرد. پس از مرگش، نوادگانش، که به دلیل مشارکت دی سانگرو در فراماسونری و کیمیاگری، توسط کلیسا تهدید به تکفیر می‌شدند، هر آنچه از نوشته‌ها،
تهدید به تکفیر می‌شدند، هر آنچه از نوشته‌ها، فرمول‌ها، تجهیزات آزمایشگاهی و نتایج آزمایش‌های او باقی مانده بود را از بین بردند. مرگ. ریموندو دی سانگرو در سال ۱۷۷۱ در ناپل درگذشت و مرگ او به دلیل استفاده مداوم از مواد شیمیایی خطرناک در آزمایش‌ها و اختراعاتش تسریع شد. در سال ۱۷۹۴، کارل پیتر تونبرگ، طبیعت‌شناس سوئدی، جنس گیاه "سانسوریا" را به نام او نامگذاری کرد.
بل سیستم (به انگلیسی: Bell System) نام شبکهٔ یکپارچهٔ ارائه‌دهندگان خدمات تلفن در ایالات متحده و کانادا بود که از سال ۱۸۷۷ تا ۱۹۸۴ تحت مالکیت و مدیریت مستقیم یا غیرمستقیم AT&amp;T فعالیت می‌کرد. این سیستم شامل American Telephone and Telegraph Company به‌عنوان شرکت مادر، وسترن الکتریک به‌عنوان واحد تولید تجهیزات، و چندین شرکت عامل منطقه‌ای بود. تاریخچه. آغاز و شکل‌گیری (۱۸۷۷–۱۸۹۹). بل سیستم ریشه در تأسیس American Bell Telephone Company توسط الکساندر گراهام بل و سرمایه‌گذارانش در بوستون دارد. این شرکت با هدف
و سرمایه‌گذارانش در بوستون دارد. این شرکت با هدف توسعه و تجاری‌سازی اختراع تلفن بنیان‌گذاری شد و در سال ۱۸۸۱ با خرید وسترن الکتریک ظرفیت تولید تجهیزات خود را گسترش داد. تثبیت و سلطه بازار (۱۹۰۰–۱۹۸۳). با تأسیس رسمی AT&amp;T در سال ۱۸۹۹، بل سیستم به شکلی متمرکز سازمان یافت. این شرکت با استفاده از سیاست «خدمات تلفنی همگانی» (Universal Service) گسترش خطوط و خدمات را تسریع کرد. ساختار بل سیستم به‌گونه‌ای بود که همهٔ بخش‌ها، از تولید تجهیزات تا خدمات مشتری، تحت کنترل یک نهاد قرار داشت. نوآوری‌ها و دستاوردها. بل
یک نهاد قرار داشت. نوآوری‌ها و دستاوردها. بل سیستم با واحد پژوهشی خود، آزمایشگاه‌های بل (Bell Laboratories)، نقش مهمی در توسعهٔ فناوری‌های زیر ایفا کرد: تجزیه در سال ۱۹۸۴. در پی شکایت وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا علیه AT&amp;T به اتهام انحصارطلبی، توافق‌نامهٔ ۱۹۸۲ منجر به تقسیم بل سیستم به AT&amp;T و هفت شرکت منطقه‌ای جدید (Baby Bells) شد. این تجزیه از ژانویهٔ ۱۹۸۴ عملیاتی شد و ساختار یکپارچهٔ آن پایان یافت. تأثیر و میراث. بل سیستم الگوی کلاسیک یک انحصار کنترل‌شده بود که با وجود انتقادات، نقش
یک انحصار کنترل‌شده بود که با وجود انتقادات، نقش برجسته‌ای در گسترش سریع شبکهٔ تلفنی و نوآوری‌های ارتباطی ایفا کرد. بسیاری از پیشرفت‌های فناوری مخابراتی قرن بیستم، مستقیم یا غیرمستقیم از فعالیت‌های این سیستم سرچشمه گرفتند.
شاهدخت صبیحه فاضله خانم سلطان (۸ اوت ۱۹۴۱ – ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۴)، همچنین به نام فاضله ابراهیم، ​​شاهدخت مصری و عثمانی، دختر شاهزاده محمد علی ابراهیم مصر و شاهدخت زهرا خانزاده سلطان عثمانی بود. زندگی. شاهدخت صبیحه فاضله خانم سلطان مصر در ۸ آگوست ۱۹۴۱ در نویی-سور-سن، فرانسه متولد شد. او دختر شاهزاده محمد علی ابراهیم مصر و شاهدخت عثمانی زهرا خانزاده سلطان، دختر شاهزاده عمر فاروق (پسر خلیفه عبدالمجید دوم) و صبیحه سلطان (دختر سلطان محمد ششم) بود. او یک برادر کوچکتر به نام سلطان زاده احمد رفعت بیگ داشت. او در کالج
به نام سلطان زاده احمد رفعت بیگ داشت. او در کالج هیتفیلد، آسکوت تحصیل کرد. در سپتامبر ۱۹۵۷، او برای ملاقات با ملک فیصل دوم به عراق رفت و با وساطت یکی از بستگانش، شاهزاده محمود نامق، با او نامزد شد. این نامزدی برای والدینش شوکه کننده بود، زیرا فاضله، علاوه بر اینکه دختر دو خاندان تبعیدی بود، تنها شانزده سال داشت و هنوز در مدرسه بود، اما آنها به هر حال موافقت کردند. با این حال، در ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸، دو هفته قبل از تاریخ عروسی، فیصل در یک کودتا ترور شد. در ۱۰ آوریل ۱۹۶۵، فاضله در پاریس با خیری اورگوپلو (متولد ۳۱
۱۹۶۵، فاضله در پاریس با خیری اورگوپلو (متولد ۳۱ مه ۱۹۳۶)، پسر سعاد خیری اورگوپلو، ازدواج کرد. این زوج صاحب دو پسر شدند: علی سعاد اورگوپلو (متولد ۲۸ سپتامبر ۱۹۶۷) و محمد سلیم اورگوپلو (متولد ۳۱ اکتبر ۱۹۶۸). این زوج در ۲۴ سپتامبر ۱۹۸۰ از هم جدا شدند. فاضله در ۱۸ ژوئن ۱۹۸۳ با ژان آلفونس برنارد، همسر دوم خود، ازدواج کرد و با او در فرانسه زندگی می‌کرد. او در سال ۲۰۱۵ بیوه شد. فاضله در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۴ در سن ۸۳ سالگی در استانبول درگذشت. او در کنار مادرش در گورستان آشیان آسری به خاک سپرده شد.
تیپ‌های پارتیزانی ایتالیا، تشکیلات مسلحی بودند که در جریان جنگ جهانی دوم در مقاومت ایتالیا شرکت داشتند. آنها به صورت داوطلبانه توسط سربازان نامنظم تشکیل می‌شدند و گاهی اوقات توسط اعضای سابق ارتش که در سرزمین‌های اشغالی ایتالیا خدمت می‌کردند، سازماندهی می‌شدند. این تشکل‌ها بین ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ (با اعلامیه بادولیو) و پایان جنگ در ۶ مه ۱۹۴۵ فعال بودند. تاریخچه. در جریان جنگ جهانی دوم، گروه‌هایی از پارتیزان‌ها پس از اعلامیهٔ بادولیو توسط اعضای پیشین ارتش سلطنتی ایتالیا در شمال و مرکز ایتالیا و در قلمروهای
ایتالیا در شمال و مرکز ایتالیا و در قلمروهای اشغال‌شده توسط پادشاهی، مانند مناطق بالکان، تشکیل شدند. سپس این سربازان پیشین با ضدفاشیست‌ها، تبعیدی‌ها و مهاجران همراه شدند. در پاییز سال ۱۹۴۳، رهبری حزب کمونیست ایتالیا پیشنهاد تشکیل ساختارهای سازمان‌یافته را مطرح کرد و از ایجاد گردان‌های گاریبالدی حمایت نمود. این گروه‌ها به‌عنوان تیپ‌های حمله‌ای طراحی شدند، زیرا باید بلافاصله فعال می‌بودند، در حالی که سازمان‌دهی کامل آن‌ها در حین فعالیت شکل می‌گرفت. قطعات. در طول جنگ، تشکیلات جدید به‌طور مداوم تا آوریل ۱۹۴۵
طول جنگ، تشکیلات جدید به‌طور مداوم تا آوریل ۱۹۴۵ ایجاد می‌شدند و یکی از رویدادهای مهم، تشکیل فرماندهی کل «سپاه داوطلبان آزادی» در ۹ ژوئن ۱۹۴۴ در میلان بود، جایی که ستاد اصلی سازمان‌های پارتیزانی مستقر بودند. CVL نمایندهٔ جنبش پارتیزانی در میان متفقین و دولت ایتالیا بود و هدف آن هماهنگی میان گردان‌ها و کمیته‌های ملی آزادسازی محلی بود. به گفته اعضای کمونیست، تشکیل تیپ به معنای یک مدل نظامی-مانند از سازماندهی با سلسله مراتبی متشکل از فرماندهی کل، لشکرها، تیپ‌ها، گردان‌ها، گروهان‌ها، جوخه‌ها و گروه‌ها بود.
گردان‌ها، گروهان‌ها، جوخه‌ها و گروه‌ها بود. همچنین با توجه به تجربیات انقلاب اکتبر و تیپ‌های بین‌المللی در طول جنگ داخلی اسپانیا، مسئولیت «کمیسر سیاسی» نیز مطرح شد. این نوع سازماندهی تنها در تابستان ۱۹۴۴ محقق شد، زمانی که سایر احزاب نیز ساختار نظامی-سیاسی را با یا بدون «کمیسرهایی» که نماینده حزب مرجع بودند، پذیرفتند. تیپ‌های ارتش عمدتاً در خارج از کشور توسط سربازان و افسران سابقی تشکیل شدند که تسلیم تحقیر و زندانی شدن توسط نازی‌ها نشدند. پس از آتش‌بس کاسیبیل، متفقین به پادشاهی اجازه دادند تا نیروهای ارتش
متفقین به پادشاهی اجازه دادند تا نیروهای ارتش باقی‌مانده را که در ابتدا بدون هیچ نظمی رها شده بودند، اما اکثر سربازان تصمیم گرفتند به تیپ‌های مقاومت که از قبل فعال بودند، بپیوندند، سازماندهی مجدد کند. طبق گزارش روزنامه "اوونیر"، تشکل‌های کاتولیک اغلب در تضاد با سایر تشکل‌های احزاب سیاسی مختلف بودند، اما در طول جنگ آزادسازی، همکاری بین هر دو طرف وجود داشت. کاتولیک‌هایی که به‌طور فعال در مقاومت شرکت داشتند، از حدود ۲۰۰۰۰۰ پارتیزان، ۶۵۰۰۰ تا ۸۰۰۰۰ نفر بودند. در طول مقاومت، تشکل‌های مختلف بر اساس موقعیت مناطق
طول مقاومت، تشکل‌های مختلف بر اساس موقعیت مناطق عملیاتی، با معیارها و اندازه‌های مختلف، ادغام و تقسیم شدند. به عنوان مثال، برخی از گروه‌های گاریبالدی ساختار هرمی داشتند: تشکیلات کوهستانی پارتیزان در آوریل ۱۹۴۵. در ایتالیا. فهرست زیر، فرماندهان لشکرها و تیپ‌های پارتیزانی است که در آوریل ۱۹۴۵ در کوه‌های مرکز-شمال ایتالیا فعالیت می‌کردند و توسط پارتیزانی و مورخ، روبرتو باتالیا، طبقه‌بندی شده‌اند. موارد زیر وجود داشت: سایر تشکل‌های حزبی. فرماندهی لشکرها و تیپ‌های پارتیزانی که در طول مقاومت فعالیت می‌کردند و
پارتیزانی که در طول مقاومت فعالیت می‌کردند و توسط باتالیا طبقه‌بندی نشده بودند، به شرح زیر است. واحدهای پارتیزان در خارج از کشور. واحدهای پارتیزان در خارج اهمیت زیادی داشتند و توسط نظامیان سابق تیپ‌های ارتش سلطنتی ایتالیا که در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ خارج از مرزهای فعلی کشور قرار داشتند، تشکیل شدند. سربازان داوطلبانه تصمیم گرفتند خود را دوباره سازماندهی کنند تا از زندانی شدن توسط نازی‌ها جلوگیری کرده و با گروه‌های محلی همکاری کنند. از میان این واحدها، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: یادداشت‌ها دربارهٔ سایر واحدها.
زیر اشاره کرد: یادداشت‌ها دربارهٔ سایر واحدها. تیپ‌های اوسوپو برای مدتی در سال ۱۹۴۴ توسط فرماندهی نظامی واحد یکپارچهٔ تیپ‌ها، همراه با تیپ‌های گاربالدی، هماهنگ می‌شدند، در حالی که خودگردانی سازمانی خود را حفظ می‌کردند. نمونه‌ای از این وضعیت در دوران حکومت پارتیزان جمهوری آزاد کارنیا بود.
کلیسای سانتا ماریا آسونتا یک کلیسای بازیلیکا در جزیره تورچلو، ونیز، در شمال ایتالیا است. این کلیسا نمونه‌ای قابل توجه از معماری اواخر پالئومسیحی، یکی از باستانی‌ترین بناهای مذهبی در ونتو و حاوی قدیمی‌ترین موزاییک‌ها در منطقه ونیز است. این کلیسا قبلاً کلیسای جامع اسقف‌نشین کاتولیک رومی تورچلو بوده است. تاریخچه. بر اساس یک کتیبه باستانی، این کلیسا توسط اسقف اعظم ایزاک راونا در سال ۶۳۹ میلادی، زمانی که تورچلو هنوز رقیب شهرک جوان مجاور در ونیز بود، تأسیس شد. اعتقاد بر این است که کلیسای اصلی دارای یک شبستان با
بر این است که کلیسای اصلی دارای یک شبستان با یک راهرو در هر طرف و یک محراب واحد در دیوار شرقی کلیسای جامع بوده است. تشخیص اینکه کلیسای اصلی چگونه بوده دشوار است زیرا بخش بسیار کمی از آن از بازسازی‌های بعدی جان سالم به در برده است. بخش زیادی از نقشه کلیسای اصلی باقی مانده است زیرا شکل فعلی آن بسیار شبیه به نسخه اصلی است، اما تنها بخش‌های فیزیکی که باقی مانده‌اند، دیوار محراب مرکزی و بخشی از تعمیدگاه هستند که به عنوان بخشی از نمای کلیسای فعلی باقی مانده است. نخسین مورد از دو بازسازی بزرگ در سال ۸۶۴ میلادی به
مورد از دو بازسازی بزرگ در سال ۸۶۴ میلادی به سرپرستی اسقف آدئوداتوس دوم انجام شد. در این بازسازی، محراب‌های دو راهرویی که امروزه دیده می‌شوند، ساخته شدند. همچنین، سینترونونی (synthronon) که محراب مرکزی را پر می‌کند، ایجاد شد و سردابه در زیر آن قرار گرفت. پس از این بازسازی، کلیسای جامع بیشتر از کلیسای اصلی به کلیسای جامع فعلی شباهت داشت، اما تا پس از دومین و واپسین بازسازی بزرگ، کلیسای جامع شباهت زیادی به طراحی فعلی خود پیدا نکرد. آخرین بازسازی در سال ۱۰۰۸ میلادی و تحت نظر اسقف اتو اورسئولو، که پدرش پیترو
میلادی و تحت نظر اسقف اتو اورسئولو، که پدرش پیترو اورسئولو دوم در آن زمان دوک ونیز بود، انجام شد. با این بازسازی، اورسئولو شبستان را ارتقا داد، پنجره‌هایی به دیوار غربی اضافه کرد و طاقی را ایجاد کرد که در امتداد شبستان در دو طرف امتداد دارد و آن را از راهروها جدا می‌کند و به پشتیبانی از فضای باز کمک می‌کند. معماری. نمای بیرونی کلیسا دارای یک ایوان (narthex) است که زمانی به تعمیدگاه قرن هفتمی متصل بوده و تنها آثاری از آن باقی مانده است. در کنار آن، محراب قرار دارد که به قدیس فوسکا تقدیم شده است. برج ناقوس
دارد که به قدیس فوسکا تقدیم شده است. برج ناقوس مربوط به قرن یازدهم است. کاخ اسقف نیز در ابتدا به این بنا ضمیمه شده بود. این نما دارای ۱۲ نیم ستون است که در بالا با طاق‌هایی به هم متصل شده‌اند. ایوان (قرن یازدهم) در قرن سیزدهم توسعه یافته است. در وسط، سردر مرمری (سال ۱۰۰۰) قرار دارد. برجسته‌ترین ویژگی‌های بیرونی، تزئینات نما و رواق جلویی است که در قرن چهاردهم توسعه یافته‌اند. فضای داخلی، با یک شبستان و دو راهرو، دارای سنگفرش مرمری، تخت اسقف‌های آلتینو و مقبره سنت هلیودوروس، اولین اسقف آلتینو است. نمای روبرو
سنت هلیودوروس، اولین اسقف آلتینو است. نمای روبرو دارای موزاییکی از داوری جهانی است. همچنین یک موزاییک که تصویر مریم مقدس را به همراه کودکش (از نوع هودگتریا) در محراب میانی (قرن یازدهم) نشان می‌دهد، قابل توجه است. موزاییک‌ها. مهم‌ترین عنصر هنری کلیسای جامع، موزاییک‌ها هستند که قدیمی‌ترین موزاییک‌های باقی‌مانده در همسایگی ونیز محسوب می‌شوند. محراب اصلی دارای یک موزاییک قرن یازدهمی از مجسمه زیبای هودگتریا باکره ایستاده است که در پس‌زمینه‌ای طلایی عظیم، بالای فهرستی از قدیسان ایستاده، جدا شده است. به نظر
فهرستی از قدیسان ایستاده، جدا شده است. به نظر می‌رسد این موزاییک‌ها در اصل مربوط به اواخر قرن یازدهم و توسط تیمی از موزاییک‌کاران بیزانسی باشند، اما پیکره اصلی یک قرن بعد پس از زلزله بازسازی شد، در حالی که قدیسان از دوره اول کار باقی مانده‌اند. دیوار غربی (بالای در) در این مرحله دوم ساخته شد: از بالا شامل یک صلیب در شیروانی، سپس یک نمایش بزرگ از نزول به جهنم با یک پیکره بزرگ مسیح، بالای یک داوری نهایی است که چهار ردیف پایین‌تر را اشغال می‌کند. جمجمه سنت سیسیلیا نیز به عنوان یک یادگار در اینجا نگهداری
سیسیلیا نیز به عنوان یک یادگار در اینجا نگهداری می‌شود.
رز مونتماسون (۱۲ ژانویهٔ ۱۸۲۳ – ۱۰ نوامبر ۱۹۰۴)، که همچنین با نام روزالیا مونتماسون شناخته می‌شود، یک میهن‌پرست ایتالیایی بود. مونتماسون که در سواوی به دنیا آمد، در یکپارچگی ایتالیا نقش داشت و به‌طور ویژه تنها زنی بود که به‌صورت آشکار در لشکرکشی هزار نفره جوزپه گاریبالدی شرکت کرد، هم به‌عنوان پرستار و هم به‌عنوان سرباز. زندگی‌نامه. مونتماسون در سال ۱۸۲۳ در اوت-ساووا، که در آن زمان بخشی از پادشاهی ساردینیا بود، متولد شد. او دختر یک کشاورز زمین‌دار بود و عضوی از یک خانواده بزرگ بود و تحصیلات ابتدایی را
عضوی از یک خانواده بزرگ بود و تحصیلات ابتدایی را گذراند. او تا سن ۱۵ سالگی با خانواده‌اش در مزارع کار می‌کرد، تا اینکه مرگ مادرش او را به یافتن کار در خارج از کشور ترغیب کرد. اگرچه بخش زیادی از سابقه کاری اولیه او ناشناخته است، اما او در مارسی و بعداً در تورین زندگی می‌کرد. در مقطعی او با فرانچسکو کریسپی، یک فعال سیاسی تبعیدی که از شهری به شهر دیگر نقل مکان می‌کرد، آشنا شد و با او همراه شد. طبق برخی منابع، این زوج در سال ۱۸۴۹ در حالی که کریسپی در تورین زندانی بود، با هم آشنا شدند، در حالی که برخی دیگر
زندانی بود، با هم آشنا شدند، در حالی که برخی دیگر خاطرنشان می‌کنند که این دو ممکن است قبلاً در مارسی با هم ملاقات کرده باشند. رابطه اولیه این زوج به دلیل وابستگی کریسپی به معشوق سابقش و ازدواج قبلی‌اش تیره و تار شد، اما با این وجود مونتماسون هنگامی که کریسپی از تورین تبعید و به مالت نقل مکان کرد، به او پیوست. در مالت، کریسپی و مونتماسون هر دو به‌طور فزاینده‌ای درگیر جامعه سیاسی ناهمگون جزیره شدند که از تعدادی از افراد تبعید شده از سرزمین اصلی ایتالیا تشکیل شده بود. این زوج در سال ۱۸۵۴ ازدواج کردند (البته
شده بود. این زوج در سال ۱۸۵۴ ازدواج کردند (البته با کمی مقاومت از سوی کریسپی) و بعداً به لندن عزیمت کردند و در ساووا برای دیدار با خانواده مونتماسون توقف کردند. پس از ورود به لندن، این زوج به مدافعان سرسخت اتحاد ایتالیا تبدیل شدند و تا آنجا پیش رفتند که برای جمع‌آوری حمایت برای این هدف به اروپای قاره‌ای سفر کردند. در این مدت، مونتماسون پیام‌ها، تدارکات و سلاح‌ها را به کمیته‌های مختلف طرفدار اتحاد در داخل ایتالیا قاچاق می‌کرد. در سال ۱۸۶۰، مونتماسون به سیسیل سفر کرد تا مقدمات ورود روسولینو پیلو و جوزپه
سفر کرد تا مقدمات ورود روسولینو پیلو و جوزپه گاریبالدی را فراهم کند، کسانی که قصد داشتند قیامی علیه پادشاهی دو سیسیلی تحت حکومت بوربون‌ها آغاز کنند. مونتماسون در سراسر حومه شهر حرکت کرد و برای قیام قریب‌الوقوع حمایت جمع‌آوری کرد. سپس او به موقع برای لشکرکشی هزار نفری به جنوا بازگشت و بدین ترتیب تنها زنی شد که آشکارا به نیروهای لشکرکشی پیوست. در طول نبردهای بعدی، او اطلاعات ارزشمندی در جزیره سیسیل ارائه داد و به عنوان پرستار خدمت کرد و پس از نبرد کالاتافیمی لقب «آنجلو دی کالاتافیمی» را به دست آورد. پس از
لقب «آنجلو دی کالاتافیمی» را به دست آورد. پس از اتحاد موفقیت‌آمیز ایتالیا، مونتماسون به همراه همسرش که به سرعت به یک چهره سیاسی مهم در ملت جدید تبدیل شده بود، نقل مکان کرد. آنها در تورین و بعداً در فلورانس زندگی می‌کردند، جایی که این زوج در آسایش زندگی می‌کردند. با این حال، تا دهه ۱۸۷۰، ازدواج مونتماسون به‌طور فزاینده‌ای دچار تنش شد و در سال ۱۸۷۴ او از خانه خانوادگی خارج شد و یک سال بعد به رابطه خود با کریسپی پایان داد. بعداً به او مستمری پرداخت شد، اگرچه این ازدواج رسماً فسخ نشد تا زمانی که کریسپی (پس از
ازدواج رسماً فسخ نشد تا زمانی که کریسپی (پس از ازدواج مجدد) در یک رسوایی سیاسی بزرگ به دو همسری متهم شد. مونتماسون پس از جدایی از کریسپی زندگی آرامی داشت، به گفته یکی از منابع، «در محاصره گربه‌ها و وقف گلدوزی». او در اوت ۱۹۰۴ دچار سکته مغزی شد و در رم درگذشت. بنا به درخواست خودش، با پیراهنی قرمز، لباس سنتی اعضای گروه اعزامی هزار نفر، به خاک سپرده شد. تصاویر فرهنگی. در سال ۲۰۱۱ در ریبرا، سیسیل، از مجسمه‌ای رونمایی شد که روزالیا مونتماسون و سیاستمدار ایتالیایی فرانچسکو کریسپی را به تصویر می‌کشد. این مجسمه
فرانچسکو کریسپی را به تصویر می‌کشد. این مجسمه توسط مجسمه‌ساز ایتالیایی، سالواتوره ریزوتی، طراحی شده است؛ این مجسمه نمایانگر دو چهره در اندازه واقعی و از جنس برنز است، به عنوان راهی برای تجلیل از فعالان سیاسی و اقدامات آنها برای پیوستن سیسیل به پادشاهی ایتالیا.
تعدادی از نمادهای مختلف برای نشان دادن اداره خودمختار شمال و شرق سوریه، که معمولاً با نام روژاوا شناخته می‌شود، استفاده شده‌اند. این اداره خودمختار در دسامبر ۲۰۱۸ یک نشان رسمی را تصویب کرد. این نشان شامل کلمات «اداره خودمختار» به زبان عربی است که توسط هفت ستاره قرمز به نمایندگی از مناطق شمال شرقی سوریه احاطه شده است، و همچنین یک شاخه زیتون و خوشه گندم، دو محصول کشت شده در منطقه. در اطراف همه نمادها، کلمات «اداره خودمختار شمال و شرق سوریه» به زبان‌های عربی، کرمانجی، سریانی و ترکی، زبان‌های رایج در منطقه،
کرمانجی، سریانی و ترکی، زبان‌های رایج در منطقه، نوشته شده است. نیم‌دایره‌های آبی و زرد که کل نشان بر روی آنها قرار گرفته است، نشان دهنده رودخانه فرات و «چشمه دائمی» منطقه است. پرچمی با نشان اداره خودمختار در زمینه سفید نیز گاهی اوقات برای نشان دادن خود اداره استفاده می‌شود. یکی از رایج‌ترین پرچم‌ها، به ویژه در مناطق با اکثریت کرد، پرچم سه‌رنگ است که توسط جنبش جامعه دموکراتیک، یک سازمان برجسته کنفدرالیست دموکراتیک در منطقه، اتخاذ شده است. رنگ‌های سبز، زرد و قرمز به‌طور سنتی با مردم کرد مرتبط هستند، به عنوان
به‌طور سنتی با مردم کرد مرتبط هستند، به عنوان مثال در پرچم مدرن کردستان. یک پرچم سه‌رنگ افقی با رنگ‌های آبی، زرد و قرمز توسط حزب اتحاد سریانی و شاخه نظامی آن در مناطقی با حضور قابل توجه سریانی-آشوری استفاده می‌شود. از ۱۲ دسامبر ۲۰۲۴ و سقوط رژیم اسد، اداره خودمختار از پرچم مدنی و دولتی سوریه استفاده کرده است.
شاهدخت زهرا خانزاده سلطان (به ترکی عثمانی: زهرة هان زاده سلطان) یک شاهدخت عثمانی، دختر شاهزاده عمر فاروق، پسر آخرین خلیفه، عبدالمجید دوم، و شهسوار خانم بود. مادرش صبیحه سلطان، دختر سلطان محمد ششم و نازک ادا قادین بود. اوایل زندگی. زهرا خانزاده سلطان در ۱۲ سپتامبر ۱۹۲۳ در کاخ دلمه‌باغچه، تقریباً یک سال پس از فروپاشی امپراتوری عثمانی به دنیا آمد. پدرش شاهزاده عمر فاروق و مادرش صبیحه سلطان بودند. او یک خواهر بزرگتر به نام فاطمه نسل‌شاه سلطان داشت که دو سال از او بزرگتر بود و یک خواهر کوچکتر به نام نجلا
از او بزرگتر بود و یک خواهر کوچکتر به نام نجلا هبت‌الله سلطان که چهار سال از او کوچکتر بود. او از سمت پدر نوه عبدالمجید دوم و شهسوار قادین و از سمت مادر نوه سلطان محمد ششم و نازک ادا قادین بود. او زیباترین شاهدخت در نسل خود محسوب می‌شد. مرگ. زهرا خانزاده سلطان در ۱۹ مارس ۱۹۹۸ در سن هفتاد و چهار سالگی در پاریس، فرانسه درگذشت. جسد او به استانبول منتقل شد و در ۲۶ مارس ۱۹۹۸ در گورستان آشیان آسری به خاک سپرده شد. فرزندان. زهرا خانزاده سلطان با ازدواجش صاحب یک دختر و یک پسر شد: شاهدخت صبیحه فاضله ابراهیم خانم
دختر و یک پسر شد: شاهدخت صبیحه فاضله ابراهیم خانم سلطان (۸ اوت ۱۹۴۱–۲۷ سپتامبر ۲۰۲۴). فیصل دوم، پادشاه عراق، از او خواستگاری کرد، اما فیصل دوم دو هفته قبل از ازدواج در یک شورش درگذشت. بعداً، او ازدواج کرد و صاحب دو پسر شد. شاهزاده سلطان زاده احمد رفعت ابراهیم بیگ (۳۱ اوت ۱۹۴۲–۲ نوامبر ۲۰۱۱). متولد قاهره. در ۲۶ ژوئن ۱۹۶۹ با آمینه اوشاکلیگیل ازدواج کرد و فرزندی نداشت.