payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باستان به نام کرستولوم دارد. این شیرینی ابتدا در شهرداری اورتونا در منطقه آبروتسو تهیه می‌شد و به مرور به مناطق اطراف مولیز و لازیو گسترش یافت. فرهنگ‌های مختلف در سراسر جهان نسخه‌های مشابه این نوع شیرینی دارند. طرز تهیه. خمیر یا مایه شیرینی در قالبی به نام قالب پیزله ریخته می‌شود که شبیه قالب وافل است. در گذشته این قالب دارای دسته بلند بود و روی شعله اجاق گاز استفاده می‌شد، اما امروزه اکثراً قالب‌های برقی استفاده می‌شود. معمولاً قالب الگوی گل‌برف روی هر دو طرف شیرینی می‌زند که شیرینی پس از پختن به رنگ
دو طرف شیرینی می‌زند که شیرینی پس از پختن به رنگ طلایی و با بافتی ترد تبدیل می‌شود. سرو و مصرف. یکی از روش‌های مرسوم سرو پیزله، قرار دادن دو شیرینی در کنار هم و استفاده از کرم کانولی (مخلوط پنیر ریکوتا و شکر) یا کرم فندق است. همچنین پیزله‌ها در حالت گرم قابل رول شدن به شکل لوله با کمک میله چوبی هستند تا پوسته‌های کانولی ساخته شود. پیزله مخصوصاً در ایام کریسمس و عید پاک بسیار محبوب است و اغلب در جشن‌های عروسی ایتالیایی به همراه شیرینی‌های سنتی دیگر مانند کانولی سرو می‌شود.
ریچارد دل تورکو (؛ زادهٔ ۷ سپتامبر ۱۹۳۹) خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۵۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. دل تورکو در تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۳۹ در فیزوله متولد شد و در سنین جوانی به تحصیل آهنگسازی و آواز پرداخت و در سال ۱۹۵۷ وارد ارکستر ریکاردو رائوچی شد. پس از چند تک‌آهنگ ضعیف که دل تورکو با آهنگسازان مطرحی مانند جینو پائولی، سرجیو اندریگو و جیانی مکیا نوشت، اولین موفقیت‌های خود را در سال ۱۹۶۶ با «Figlio unico» و در سال ۱۹۶۷ با «Uno tranquillo» به دست
unico» و در سال ۱۹۶۷ با «Uno tranquillo» به دست آورد. در سال ۱۹۶۸، با آهنگ «Luglio» به موفقیت بزرگ خود دست یافت، که در ژوئیه ۱۹۶۸ به مدت دو هفته در صدر جدول تک‌آهنگ‌های هیت پاراد ایتالیا قرار گرفت و بیش از ۵۰۰ هزار نسخه فروخت. این آهنگ در سراسر اروپا به بازار عرضه شد و توسط جو داسین بازخوانی شد. او در سال ۱۹۶۹، با آهنگ «Cosa hai messo nel caffè» در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد، اما این آهنگ و تک‌آهنگ‌های بعدی نتوانستند موفقیت «Luglio» را تکرار کنند و منجر به تصمیم دل تورکو برای بازنشستگی نسبی در سال ۱۹۷۳
به تصمیم دل تورکو برای بازنشستگی نسبی در سال ۱۹۷۳ و وقف خود به مدیریت یک بار در فلورانس شد. دل تورکو در اوایل دهه ۸۰ میلادی با شرکت در دو دوره از جشنواره موسیقی سانرمو، در سال ۱۹۸۲ با آهنگ «Non voglio ali» و در سال ۱۹۸۴ با آهنگ «Serena alienazione» بازگشت و سپس به همراه جیمی فونتانا، نیکو فیدنکو و جیانی مکیا گروه سوپرکواترو را تأسیس کرد. دل تورکو همچنین به عنوان ترانه‌سرا برای هنرمندان دیگر فعال بود و برای آندره‌آ بوچلی، مینا، اورنلا وانونی، پتی پراو و ریکاردو فوگلی و دیگران آهنگ نوشت.
ماریا گرازیا دی میکله (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. دی میکله که در تاریخ ۹ اکتبر ۱۹۵۵ در رم از والدینی اهل آبروتسو متولد شد، در سنین بسیار کم به همراه کیارا اسکاتی و کلیا لامورگس گروه موسیقی «زنبور شیشه‌ای» را تأسیس کرد که پس از چند سال منحل شد. او در سال ۱۹۷۷ به عنوان خواننده تک‌نفره در فولک‌استودیو، یک مکان موسیقی در رم، فعالیت خود را آغاز کرد. در آن سال‌ها او در یک باشگاه فرهنگی در رم به نام «یوهان سباستین» کار می‌کرد و به عنوان دی‌جی در رادیو فعالیت داشت. اولین آلبوم او
عنوان دی‌جی در رادیو فعالیت داشت. اولین آلبوم او "با نام" "«Cliché»" که با اشعار تحریک‌آمیز درباره مضامین فمینیستی و اجتماعی مشخص میشد، در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. در سال ۱۹۸۳، او آلبوم «"Ragiona col cuore»" را منتشر کرد که آهنگ عنوان آن داستان عشق یک زن همجنسگرا را روایت می‌کند، سپس در سال ۱۹۸۶ اولین و بزرگترین موفقیت تجاری خود را با تک آهنگ «Le ragazze di Gauguin» و آلبومی با همین نام به دست آورد. بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۵، او چهار بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در سال ۱۹۹۳ با آهنگ «Gli amori diversi»
کرد و در سال ۱۹۹۳ با آهنگ «Gli amori diversi» رتبه سوم را کسب کرد.
روزنامه جنوب (به انگلیسی: "روزنامه جنوب")، روزنامه روزانه ایتالیایی، با تمرکز بین منطقه‌ای است که از جمله مهم‌ترین و پیشروترین روزنامه‌های جنوب ایتالیا به‌شمار رفته و ریشه عمیقی در استان‌های پولیا و باسیلیکاتا دارد. این روزنامه در سال ۱۸۸۷ در باری، ایتالیا تأسیس شد. ه است آرالدو دی کرولالانتزا، وزیر امور عمومی ایتالیا در کابینه بنیتو موسولینی و از چهره‌های تأثیرگذار منطقه پس از پایان جنگ جهانی دوم، در آغاز از جمله با این روزنامه همکاری می‌کرد. این نشریه به دلیل بحران مالی و روند دادگاه علیه مالک آن، ماریو
دلیل بحران مالی و روند دادگاه علیه مالک آن، ماریو سیانسیو سانفیلیپو، انتشار خود را به‌طور موقت در ۱ اوت ۲۰۲۱ متوقف کرد، ولی انتشار خود را در ۱۹ فوریه ۲۰۲۲ دوباره از سر گرفت. تاریخچه و مشخصات. این روزنامه نخستین بار در ۱ نوامبر ۱۸۸۷ در باری ایتالیا، توسط مارتینو کاسانو (Martino Cassano)، سردبیر سابق نشریه «هفته» (La Settimana)، منتشر شد. هدف او از انتشار این روزنامه (که در آغاز Corriere delle Puglie نام داشت)، پر کردن جای خالی یک روزنامه محلی در آن منطقه بود. با گذشت سال‌ها، نشریه رشد کرد و به ساختمانی
بود. با گذشت سال‌ها، نشریه رشد کرد و به ساختمانی بزرگتر و مناسب‌تر منتقل شد. کاسانو همچنین تصمیم گرفت با افزایش تعداد ستون‌ها از چهار به پنج، روزنامه را جالب‌تر و جذاب‌تر کند و شروع به گزارش‌دهی از سایر نقاط استان و حتی از باسیلیکاتا کرد، که همین امر منجر به رشد قطعی روزنامه شد. در اواخر قرن نوزدهم، این روزنامه شروع به گسترش منطقه‌ای کرد و در سال ۱۸۹۰ شعبه‌ای در لچه افتتاح کرد، و رفته رفته به یک روزنامه پرخواننده فراتر از باری تبدیل شد. جالب آنکه یکی از موانع بزرگ که این نشریه به رغم آن گسترش می‌یافت
موانع بزرگ که این نشریه به رغم آن گسترش می‌یافت بیسوادی مردم بود. (جالب آنکه نرخ بالای بی‌سوادی برای آپولیا تازه در سال ۱۹۰۵، ۷۰٪ تخمین زده شده است). بعدها در ۲۶ فوریه ۱۹۲۸ عنوان فعلی توسط سردبیران جدید، رافائل گورژوکس (Raphael Gorjux) و و لئوناردو موریسکو (Leonardo Morisco)، برای آن به کار گرفته شد. از دهه ۱۹۹۰ این روزنامه به‌طور بی‌غرضانه اخبار مهاجرت به ایتالیا را پوشش داده است. سردبیر روزنامه تا سال ۲۰۲۱ جوزپه د توماسو (Giuseppe de Tomaso) بود. در ۱۱ نوامبر ۲۰۲۱، اسکار یاروسی (Oscar Iarussi) به عنوان
۲۰۲۱، اسکار یاروسی (Oscar Iarussi) به عنوان سردبیر این روزنامه منصوب شد. تیراژ این نشریه در سال ۲۰۰۸، ۸۸۲۷۵ نسخه بود. این رقم در سال ۲۰۱۶، به ۱۱۰ هزار نسخه رسید. این نشریه به دلیل بحران مالی و روند دادگاه علیه مالک آن، انتشار خود را به‌طور موقت در ۱ اوت ۲۰۲۱ متوقف کرد. در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۸، دارایی‌های ماریو سیانسیو سانفیلیپو، ناشر و کارآفرین کاتانیا، که به اتهام مشارکت در انجمن مافیا تحت بازجویی بود، به درخواست اداره مبارزه با مافیای منطقه توسط دادگاه کاتانیا توقیف شد. از آن لحظه به بعد، نشریه توسط مدیران
توقیف شد. از آن لحظه به بعد، نشریه توسط مدیران قضایی منصوب شده توسط دادگاه کاتانیا اداره شد. در ۲۴ مارس ۲۰۲۰، پس از حکم دادگاه تجدیدنظر کاتانیا، که دستور آزادسازی دارایی‌ها را صادر کرد و آنها را به ناشر سیانسیو، که از اتهامات تبرئه شده بود بازگرداند، و اداره تحت نظارت قوه قضایی به پایان رسید. بار دیگر در ژوئن ۲۰۲۰، دادگاه باری ورشکستگی شرکت‌های ادیسود و مدیترانئا، به ترتیب ناشر و مالک روزنامه، را با مجموع ۵۰ میلیون بدهی اعلام کرد و مدیریت موقت را برای انتشار روزنامه اعطا کرد، و پس از کش و قوس‌های فراوان،
روزنامه اعطا کرد، و پس از کش و قوس‌های فراوان، این روزنامه در ۱۹ فوریه ۲۰۲۲ انتشار خود را از سر گرفت. نسخه‌های محلی. هفت نسخه محلی مختلف منتشر می‌شود که با توجه به منطقه، نام‌های مختلفی را برای خود انتخاب کرده‌اند: دفاتر تحریریه جداگانه ای از این نشریه در باری، فوجا، لچه، ماترا، بارلتا، پوتنتسا و تارانتو وجود دارد.
جولیانو ایلیانی (؛ زادهٔ ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۷) که بیشتر با نام هنری دوناتِلو شناخته می‌شود، خواننده اهل ایتالیا است که عمدتاً در نیمه اول دهه ۷۰ میلادی فعالیت داشت. زندگی و حرفه. ایلیانی که در تاریخ ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۷ در تورتونا ایتالیا متولد شد، فعالیت موسیقی خود را به عنوان عضوی از گروه «Wanted's» بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۶ آغاز کرد و در سال ۱۹۶۸ به عنوان گیتاریست در گروه پشتیبان جیانی موراندی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۷۰، نام هنری دوناتلو را برای خود برگزید و با آهنگ «Io mi fermo qui» که در یک اجرای دوگانه با گروه
«Io mi fermo qui» که در یک اجرای دوگانه با گروه دیک دیک بود، در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. در همان سال، دوناتلو اولین موفقیت تجاری خود را با آهنگ «Malattia d'amore» به دست آورد که در جدول آهنگ‌های پرفروش ایتالیا در رتبه دهم قرار گرفت. بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳، او سه بار دیگر در رقابت‌های اصلی جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و همیشه فینالیست بود. در همان سال‌ها، او دو آهنگ از ده آهنگ برتر را با آهنگ‌های «Com'è dolce la sera» و «Ti voglio» به دست آورد. پس از تک‌آهنگ «Irene» در سال ۱۹۷۴، او «Dischi
پس از تک‌آهنگ «Irene» در سال ۱۹۷۴، او «Dischi Ricordi» را ترک کرد و شروع به دنبال کردن یک مسیر موسیقی شخصی‌تر کرد که با بازیابی صداهای سنتی مشخص می‌شود. ترانه‌شناسی. آلبوم آهنگ
آیریس ورساری (؛ زادهٔ ۱۲ دسامبر ۱۹۲۲ – درگذشتهٔ ۱۸ اوت ۱۹۴۴) چریک ایتالیایی و از مبارزان مقاومت ایتالیا در جریان جنگ جهانی دوم بود. او به دلیل شجاعت و از خودگذشتگی‌اش پس از مرگ به دریافت مدال طلای شجاعت نظامی نائل شد. زندگی‌نامه. آیریس، دختر آنجلو ورساری، با خانواده‌اش در تردوزیو، شهری کوچک در نزدیکی فورلی، زندگی می‌کرد. از سنین جوانی، آیریس با فرار از توجه ناخواستهٔ اعضای مرد خانواده‌های ثروتمند فورلی که در آنجا به عنوان خدمتکار کار می‌کرد، روحیهٔ قوی خود را نشان داد. این تحقیر، شخصیت قوی او را شکل داد.
را نشان داد. این تحقیر، شخصیت قوی او را شکل داد. کمی پس از بازگشت آیریس به خانه‌اش در تردوزیو، در پاییز ۱۹۴۳، خانواده‌اش تصمیم گرفتند یک تیپ پارتیزانی را در خانه‌شان پنهان کنند. خانهٔ خانوادگی‌شان در ۲۷ ژانویه ۱۹۴۴ توسط نازی‌ها به آتش کشیده شد. ورساری موفق به فرار شد، اما خانواده‌اش (پدر، مادر و دو نفر از سه برادرش) دستگیر شدند. پدرش محاکمه و به چهار سال زندان محکوم شد، سپس در اردوگاه کار اجباری نازی‌ها زندانی شد و در همان‌جا درگذشت. کمک به جنبش مقاومت ایتالیا. در ژانویه ۱۹۴۴، آیریس به تیپ پارتیزان‌های
در ژانویه ۱۹۴۴، آیریس به تیپ پارتیزان‌های ایتالیایی به فرماندهی سیلویو کورباری پیوست، در کنار او جنگید و همچنین معشوقه او شد. آنها با هم در بسیاری از عملیات شجاعانه علیه نیروهای نازی شرکت کردند. در ۱۸ آگوست ۱۹۴۴، هنگام سپیده دم، در کا کورنیو (نزدیک تردوزیو)، خانه‌ای که آیریس به همراه سیلویو کورباری، آرتورو اسپاتزولی و آدریانو کاسادی در آن پنهان شده بود، توسط نیروهای نازی محاصره شد. سربازان که از طریق یک جاسوس از حضور آنها مطلع شده بودند، سعی کردند وارد خانه شوند. اگرچه آیریس به دلیل زخمی شدن پایش در درگیری
شوند. اگرچه آیریس به دلیل زخمی شدن پایش در درگیری مسلحانه قبلی نمی‌توانست حرکت کند، اما موفق شد اولین سربازی را که وارد خانه شد، بکشد. اما سپس متوجه شد که می‌تواند مانعی برای فرار رفقایش باشد و تصمیم گرفت خودش را بکشد. با وجود فداکاری او، کورباری، اسپاتزولی و کاسادی دستگیر و کشته شدند. جسد او، به همراه دیگر رفقایش، زیر ستون‌های خیابان کاستروکارو ترمه و سپس بر روی تیر چراغ برق در میدان مرکزی فورلی آویزان شد تا همه بتوانند آنها را ببینند. مرگ. در ۱۸ اوت ۱۹۴۴، واحد ورساری در منطقهٔ تره‌دوتسیو توسط نیروهای
واحد ورساری در منطقهٔ تره‌دوتسیو توسط نیروهای دشمن محاصره شد. او که مجروح شده بود، برای جلوگیری از افتادن همرزمانش به دست دشمن، خود را فدا کرد. این اقدام او به نمادی از فداکاری در جنبش مقاومت ایتالیا تبدیل شد. کمی پس از بازگشت آیریس به خانه‌اش در تردوزیو، در پاییز ۱۹۴۳، خانواده‌اش تصمیم گرفتند یک تیپ پارتیزانی را در خانه‌شان پنهان کنند. خانه خانوادگی‌شان در ۲۷ ژانویه ۱۹۴۴ توسط نازی‌ها به آتش کشیده شد. ورساری موفق به فرار شد، اما خانواده‌اش (پدر، مادر و دو نفر از سه برادرش) دستگیر شدند. پدرش محاکمه و به
نفر از سه برادرش) دستگیر شدند. پدرش محاکمه و به چهار سال زندان محکوم شد، سپس در اردوگاه کار اجباری نازی‌ها زندانی شد و در آنجا درگذشت. افتخارات. به پاس فداکاری‌ها و شجاعتش، آیریس ورساری پس از مرگ به دریافت مدال طلای شجاعت نظامی مفتخر شد. نام و یاد او در تاریخ مقاومت ایتالیا به‌عنوان الگویی از ایثار و شجاعت ثبت شده است. تقدیرنامه‌ها و افتخارات. دو مدرسه متوسطه در ایتالیا به نام آیریس ورساری نامگذاری شده‌اند: یک مدرسه فنی و حرفه‌ای در چزنا (FC) و یک دبیرستان در چزنا مادرنو (MB). خیابان‌هایی در فورلی، چزنا
در چزنا مادرنو (MB). خیابان‌هایی در فورلی، چزنا (۱۹۴۹) و رم (۱۹۹۳) نیز به نام او نامگذاری شده‌اند. در سال ۲۰۰۷، لایحه‌ای برای بزرگداشت زنانی که در جنبش مقاومت ایتالیا شرکت داشتند، ارائه شد که ساخت دو بنای یادبود با تصویر آیریس ورساری، یکی در فورلی و دیگری در پورتیکو و سن بندتو (FC) را تصویب می‌کرد. ورساری در ۱۶ آوریل ۱۹۷۶ به دریافت مدال طلای شجاعت نظامی مفتخر شد:زن جوانی با اصالتی ساده، در دهه بیست زندگی‌اش، با پیروی از سنت مردم شجاع رومانیا، بدون هیچ تردیدی خود را در معرض خطر قرار داد تا با پیوستن به یک
خود را در معرض خطر قرار داد تا با پیوستن به یک تیپ پارتیزانی محلی، با ستم متکبرانه متجاوز مبارزه کند. او با جسارت و بی‌باکی، در عملیات چریکی متعددی شرکت فعال داشت و خود را به عنوان یک رهبر و جنگجوی شجاع متمایز کرد. در آخرین نبردش، هنگامی که دشمنان او و دیگر پارتیزان‌ها را در یک مزرعه دورافتاده محاصره کردند، اگرچه زخمی شده بود و قادر به حرکت نبود، اما یارانش را به شکستن حلقه محاصره تشویق کرد و با نبردی شدید، فرار آنها را تسهیل کرد. پس از سرنگون کردن افسر دشمن که برای اولین بار وارد مزرعه شد، با آگاهی از
دشمن که برای اولین بار وارد مزرعه شد، با آگاهی از سرنوشتی که در صورت زنده افتادن به دست دشمن بی‌رحم در انتظارش بود، خودکشی کرد. بدین ترتیب، او زندگی جوان خود را فدای آرمان‌هایی کرد که در زندگی کوتاه اما باشکوه خود پرورش داده بود. – سپتامبر ۱۹۴۳ – ۱۸ آگوست 1944
استیون چارلز گولد (به ؛ زادهٔ )، معروف به استیون گولد، نویسندهٔ داستان‌های علمی-تخیلی اهل ایالات متحده آمریکا است. او ده رمان نوشته است. فیلم "جهنده" (۲۰۰۸) اقتباسی از رمانی از اوست. گولد همچنین داستان‌های کوتاه فراوانی نوشته است.
باشگاه فوتبال اتلتیک ۲۲۰ یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مغولستانی مستقر در اولان‌باتور بود که در لیگ برتر مغولستان رقابت می‌کرد. این باشگاه در سال ۲۰۱۶ تأسیس شد و پس از نایب قهرمانی در لیگ دسته اول مغولستان در همان سال، به لیگ برتر مغولستان ارتقا یافت. در اوت ۲۰۲۲ اعلام شد که با وجود موفقیت‌های متوالی از جمله دو حضور در ای‌اف‌سی کاپ، این باشگاه به دلیل مشکلات مالی از لیگ برتر مغولستان کناره‌گیری کرده است.
والتر آئودیزیو ((زاده ۲۸ ژوئن ۱۹۰۹ - درگذشته ۱۱ اکتبر ۱۹۷۳) سیاستمدار پارتیزانی و کمونیست ایتالیایی بود که با "نام مستعار" سرهنگ والریو نیز شناخته می‌شد. اودوسیو، عضو جنبش مقاومت ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم، در مرگ بنیتو موسولینی دست داشت و طبق روایت عموماً پذیرفته‌شده از این رویداد، شخصاً دیکتاتور و معشوقه‌اش کلارا پتاچی را اعدام کرد. زندگی‌نامه. فعالیت‌های اولیه. والتر آئودیسیو در آلساندریا، در منطقه شمال غربی پیدمونت ایتالیا، در خانواده‌ای با وضعیت اقتصادی متوسط متولد شد. او در مدرسه به رتبه اول کلاس
متوسط متولد شد. او در مدرسه به رتبه اول کلاس خود رسید و اولین شغل خود را در یک کارخانه تولید کلاه‌های بورسالینو پیدا کرد و سپس به عنوان حسابدار مشغول به کار شد. پس از خدمت سربازی، به جنبش زیرزمینی ضد فاشیستی نزدیک شد و در سال ۱۹۳۱ به حزب کمونیست ایتالیا پیوست. در سال ۱۹۳۲ با ارنستینا سریانا، دختر یکی دیگر از مبارزان کمونیست، ازدواج کرد. در ماه مه ۱۹۳۴، گروهی که او عضو آن بود و عمدتاً تبلیغات پخش می‌کرد، توسط پلیس کشف شد و آئودیسیو دستگیر شد. او به پنج سال تبعید داخلی در جزیره پونزا محکوم شد، جایی که توانست
داخلی در جزیره پونزا محکوم شد، جایی که توانست با دیگر کمونیست‌های تبعیدی ارتباط برقرار کند و مطالعات خود را در مورد موضوعات سیاسی و نظامی عمیق‌تر کند. در سال ۱۹۳۵، به دلیل شرکت در یک اعتراض عمومی در پونزا، ده ماه را در زندان پوجیورآله گذراند. در ماه مه ۱۹۳۹ به دلیل ذات‌الریه در بیمارستان بستری شد. وضعیت نامناسب سلامتی همسرش او را متقاعد کرد که علناً از «اصول براندازانه» خود دست بکشد و درخواست تخفیف مجازات کند. با این حال، تا سال ۱۹۴۲ او فعالیت زیرزمینی خود را با حزب کمونیست از سر گرفته بود. [ "" ] در
خود را با حزب کمونیست از سر گرفته بود. [ "" ] در روزهای پس از امضای آتش‌بس کاسیبیله در سپتامبر ۱۹۴۳، او در تلاش‌هایی برای سازمان‌دهی مقاومت ضدآلمانی مشارکت داشت و پس از شکست آن پنهان شد. پس از گذراندن چند هفته در کازاله مونفراتو، جایی که به سازماندهی گروه‌های پارتیزانی کمک کرد، به تورین رسید و با کمیته آزادی ملی (CLN) و رهبری پیدمونتی حزب کمونیست ارتباط برقرار کرد. در ژانویه ۱۹۴۴، او به ویگِوانو، لومباردی، فرستاده شد تا GAP محلی، گروه‌های چریکی شهری زیرزمینی، را راه‌اندازی کند. از ماه مه تا اوت ۱۹۴۴، او
را راه‌اندازی کند. از ماه مه تا اوت ۱۹۴۴، او بازرس تیپ‌های گاریبالدی برای منطقه وارسه و برگامو بود. سپس فرماندهی نظامی منطقه مانتوا و بخش‌هایی از دره پو به او سپرده شد، جایی که او مسئول حدود هزار پارتیزانی بود و مستقیماً با فرماندهی کل نیروهای مقاومت، موسوم به «سپاه داوطلبان آزادی» (CVL)، در ارتباط بود. در همین دوره بود که استفاده از نام مستعار «سرهنگ والریو» را آغاز کرد. [ "" ] در دسامبر ۱۹۴۴، جورجو آمندولا که همراه او در پونزا تبعید بود، وی را به لوئیجی لونگو، معاون فرمانده سپاه داوطلبان آزادی‌بخش ملی
لونگو، معاون فرمانده سپاه داوطلبان آزادی‌بخش ملی (CVL) معرفی کرد. پس از آن، اودیزیو در سازمان‌دهی قیام عمومی آوریل ۱۹۴۵ شرکت داشت. کشته شدن موسولینی. در ۲۷ آوریل ۱۹۴۵، فرماندهی عالی CVL اعدام بنیتو موسولینی را که در آن روز توسط پارتیزان‌های کمونیست در نزدیکی دونگو دستگیر شده بود، به او سپرد. او روز بعد در جولینو دی مزگرا، به همراه افسران پارتیزانی دیگر، آلدو لامپردی و میشل مورتی، موسولینی، معشوقه‌اش و تعدادی از فاشیست‌های عالی‌رتبه را اعدام کرد. آئودیسیو همیشه ادعا می‌کرد که او کسی بوده که دیکتاتور را
همیشه ادعا می‌کرد که او کسی بوده که دیکتاتور را تیرباران کرده است، ادعایی که توسط یک گزارش خصوصی نوشته شده توسط لامپردی نیز تأیید می‌شود. برخی منابع این روایت را زیر سؤال برده‌اند و در عوض ادعا می‌کنند که اعدام توسط لامپردی، مورتی یا دیگر پارتیزان‌هایی که با او بودند،توسط افسران SOE بریتانیایی، توسط لوئیجی لونگو، یا اینکه موسولینی و پتاچی با کپسول‌های سیانور خودکشی کردند، انجام شده است. در سال‌های پس از جنگ، آدیزیو درگیر مناقشات گوناگونی شد که پیرامون اسناد محرمانه یا اشیای قیمتی منسوب به موسولینی در زمان
محرمانه یا اشیای قیمتی منسوب به موسولینی در زمان دستگیری او، مرگ کلارا پتاچی، و همچنین نمایش عمومی اجساد در میدان پیاتزاله لورتو مطرح بودند. روایت شخصی او از این رویدادها نخستین بار با نام مستعارش در روزنامه حزبی ل‌اونیتا، طی دوره‌ای میان ۱۸ نوامبر تا ۱۵ دسامبر ۱۹۴۵ منتشر شد، سپس بار دیگر در مارس ۱۹۴۷ انتشار یافت، و سرانجام در خاطراتش با عنوان به نام ملت ایتالیا که پس از مرگ او در سال ۱۹۷۵ به چاپ رسید، گردآوری و ارائه شد. حرفه پس از جنگ. پس از جنگ، آئودیسیو به همکاری با جنبش کمونیستی ادامه داد. هویت او به
به همکاری با جنبش کمونیستی ادامه داد. هویت او به عنوان «سرهنگ والریو» در مارس ۱۹۴۷ توسط روزنامه محافظه‌کار "ایل تمپو" فاش شد و سپس توسط حزب کمونیست تأیید شد. در سال ۱۹۴۸، او به همراه حزب کمونیست ایتالیا، به عنوان بخشی از جبهه دموکراتیک مردمی، اتحادی با حزب سوسیالیست و گروه‌های چپ‌گرای کوچک‌تر، به مجلس نمایندگان ایتالیا از حوزه انتخابیه الساندریا انتخاب شد. او در سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۸ مجدداً انتخاب شد و در سال ۱۹۶۳ به مجلس سنا راه یافت در پایان دوره سنا، او سیاست را رها کرد تا برای شرکت نفت ایتالیایی انی کار
را رها کرد تا برای شرکت نفت ایتالیایی انی کار کند. آودیزیو به عنوان عضوی از انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیایی (ANPI) و انجمن ملی قربانیان آزار و اذیت سیاسی ضد فاشیست ایتالیایی (ANPPIA) فعال بود. او در سال ۱۹۷۳ در سن ۶۴ سالگی بر اثر حمله قلبی درگذشت. فیلم‌شناسی. نقش آودیسیو را فرانکو نرو در فیلم «"آخرین روزهای موسولینی»" محصول ۱۹۷۴ بازی می‌کند.
باشگاه ورزشی السلط یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مستقر در السلط، اردن است. السلط که در سال ۱۹۶۵ تأسیس شد، برای اولین بار در فصل ۱۹–۲۰۱۸ در لیگ برتر اردن شرکت کرد. تاریخچه. پس از قهرمانی در لیگ دسته اول اردن در فصل ۱۸–۲۰۱۷، السلط برای اولین بار در تاریخ خود به لیگ برتر اردن صعود کرد. در اولین حضور خود در لیگ برتر، السلط در فصل ۱۹–۲۰۱۸ در جایگاه پنجم قرار گرفت. فصل بعد، در سال ۲۰۲۰، آنها چهارم شدند؛ آنها به ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۱ راه یافتند زیرا تنها یکی از سه تیم اردنی بودند که توانستند مجوز ای‌اف‌سی را کسب کنند.
انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیا (ANPI) انجمنی است که توسط پارتیزان‌ها و شرکت‌کنندگان در جنبش مقاومت ایتالیا علیه رژیم فاشیستی ایتالیا و سپس اشغال آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم بنیان گذاشته شد. این انجمن در سال ۱۹۴۴ در رم، در حالی که جنگ در شمال ایتالیا ادامه داشت، تأسیس شد. این نهاد در تاریخ ۵ آوریل ۱۹۴۵ به‌عنوان یک بنیاد خیریه رسمیت یافت و تداوم آن به فعالیت اعضای ضد فاشیستش وابسته است. تاریخچه. انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیایی توسط داوطلبانی که در جنگ در مناطق مرکزی شبه جزیره ایتالیا شرکت داشتند، ایجاد
مناطق مرکزی شبه جزیره ایتالیا شرکت داشتند، ایجاد شد. پس از سقوط جمهوری اجتماعی ایتالیا، ANPI در سراسر کشور تا منتهی‌الیه جنوبی ایتالیا گسترش یافت. بیشتر پارتیزان‌هایی که می‌جنگیدند از مرکز-شمال ایتالیا بودند، اما اعضایی از یوگسلاوی، یونان و فرانسه نیز در آن حضور داشتند. در ۵ آوریل ۱۹۴۵، هم‌زمان با به‌رسمیت‌شناخته‌شدن «انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیا» (ANPI) به‌عنوان یک بنیاد خیریه، این نهاد به‌عنوان نماینده تمامی پارتیزان‌های ایتالیایی شناخته شد و توسط شورایی اداره می‌گردید که در آن نمایندگان بریگادهای
اداره می‌گردید که در آن نمایندگان بریگادهای مختلف فعال در جنگ حضور داشتند؛ از جمله «بریگادهای گاریبالدی»، «گروه عدالت و آزادی» به رهبری فروچو پاری، «بریگادهای ماتئوتی»، «انجمن مازینی»، گروه‌های مستقل و همچنین گروه‌های پارتیزان کاتولیک. با این حال، پس از برگزاری نخستین کنگرهٔ ملی در رم در سال ۱۹۴۷، اختلافاتی در درون انجمن پدید آمد که ریشه در تفاوت دیدگاه‌ها نسبت به سیاست‌های داخلی و خارجی داشت. اهداف. اهداف انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیا (ANPI) عبارتند از حفظ نقش تاریخی جنگ پارتیزان‌ها از طریق پژوهش و
از حفظ نقش تاریخی جنگ پارتیزان‌ها از طریق پژوهش و گردآوری خاطرات شخصی. این نهاد همچنین به دفاع مداوم در برابر بازنگری تاریخی و حمایت ایدئولوژیک و اخلاقی از ارزش‌های عالی آزادی و دموکراسی که در قانون اساسی ایتالیا سال ۱۹۴۸ بازتاب یافته‌اند، می‌پردازد؛ قانونی که ایده‌آل‌های مقاومت ایتالیا در آن جمع‌بندی شده است. اعضا. برخلاف سایر انجمن‌های کهنه سربازان، کهنه سربازان می‌توانند در صورت تعلق به یکی از دسته‌های ذکر شده در ماده ۲۳ آیین‌نامه ANPI، عضو این انجمن شوند. این موارد شامل پارتیزان‌ها، میهن‌پرستان،
شوند. این موارد شامل پارتیزان‌ها، میهن‌پرستان، سربازانی که پس از آتش‌بس بین ایتالیا و نیروهای مسلح متفقین علیه سربازان آلمانی جنگیدند، زندانیان یا تبعیدشدگان - در طول جنگ داخلی - به دلیل فعالیت‌های سیاسی یا تبعیض نژادی، نظامیان زندانی که از جمهوری اجتماعی ایتالیا حمایت نمی‌کردند و همچنین همه شهروندانی که بدون هیچ تمایز سنی، خود را ضد فاشیست اعلام می‌کنند، مطابق با آیین‌نامه ANPI می‌شود. با معرفی آیین‌نامه جدیدی که در کنگره چهاردهم، در سال ۲۰۰۶ تصویب شد، ANPI اجازه تغییر نسلی در جهت اعضای انجمن را داد. در
اجازه تغییر نسلی در جهت اعضای انجمن را داد. در سال ۲۰۱۰، تعداد اعضای آن حدود ۱۱۰۰۰۰ عضو وابسته بود. علاوه بر ۱۰٪ از اعضایی که به عنوان «پارتیزان‌های تاریخی» طبقه‌بندی می‌شوند، ۱۰٪ از این سازمان را جوانان بین ۱۸ تا ۳۰ سال تشکیل می‌دهند و اکثر اعضا (۶۰ تا ۶۵٪) بین ۳۵ تا ۶۵ سال سن دارند. در سه سال بین ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹، تعداد اعضا از ۸۳۰۰۰ به ۱۱۰۰۰۰ نفر افزایش یافت، و تعداد زیادی از جوانان ضدفاشیست به مناصب عالی‌رتبه در سطح محلی و ملی انتخاب شدند. در ژوئن ۲۰۱۰، داچیا ماراینی و کونسیتا دِ گرگوریو یک کمپین ثبت‌نام
ماراینی و کونسیتا دِ گرگوریو یک کمپین ثبت‌نام عضویت ایجاد کردند که بسیاری از هنرمندان و روشنفکران را به عنوان شاهد جذب کرد. در میان آنها مارکو بلوکیو، آندریا کامیلری، ماسیمو کارلوتو، لیلیانا کاوانی، روبرتو سیتران، کریستینا و فرانچسکا کومنچینی، وینچنزو کنسولو، سیمون کریستچی، سرنا دندینی، اما دانته، جیانکارلو دی سابرینا فریلی، ماتالینا، داریو فو، ماتئو گارونه بودند. گارونه ،فابریتزیو جیفونی، جورجیا، ایرن گراندی، اوگو گرگورتی، مونیکا گوریتوره، مارگریتا هک، فیورلا مانویا، سیمونا مارچینی، نری مارکوره، ماریو
فیورلا مانویا، سیمونا مارچینی، نری مارکوره، ماریو مونیچلی، جولیانو مونتالدو، کلودیا موریکو، مونی اوادیا، مارکو پائولینی، میکله پلاچیدو، جیجی پرویتی، فرانکا رامه، لیدیا راورا، تونی سرویلو، پائولو سورنتینو، سرجیو استاینو، روبرتا توره، نادیا اوربیناتی، وائورو و گوستاوو زاگربلسکی. ساختار. این انجمن در حال حاضر به‌صورت ساختاریافته شامل گروه‌های محلی، گروه‌های ناحیه‌ای، گروه‌های شورایی و کمیته‌های استانی و منطقه‌ای سازمان‌دهی شده است. دفتر مرکزی انجمن در خیابان ویای دلّی اسکیپیونی ۲۷۱، رم قرار دارد. آریگو
ویای دلّی اسکیپیونی ۲۷۱، رم قرار دارد. آریگو بولدرینی از اولین کنگره (۱۹۴۷) تا سال ۲۰۰۶ رئیس ANPI بود. تا ژوئن ۲۰۰۹ تینو کاسالی رئیس افتخاری، ریموندو ریچی رئیس ملی و آرماندو کوسوتا نایب رئیس بودند. در آوریل ۲۰۱۱، کمیتهٔ ملی انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیا (ANPI) رهبری جدیدی را برگزید. کارلو سمورالیّا، پارتیزان، وکیل، سناتور و استاد حقوق کار، به‌عنوان رئیس ملی جدید انتخاب شد. معاونان رئیس نیز شامل آرماندو کسوستا، لوسیانو گورتزونی، جووانا ستانکا هرواتین، لینو «ویلیام» میکلینی، کارلا نسپولو، ماریزا اومبرا،
«ویلیام» میکلینی، کارلا نسپولو، ماریزا اومبرا، آلِساندرو پولیو سالیمبنی، و ماسیمو رندینا بودند. دبیران ملی انجمن عبارتند از: کارلو سمورالیّا (رئیس)، لوسیانو گورتزونی، ماریزا فرو، ماریزا اومبرا، کارلا آرژنتون، آندره‌آ لیپاروتو و پاولو پاپوتی. در مهٔ ۲۰۱۶، کمیتهٔ ملی ریاست کارلو سمورالیّا را تأیید کرد و لوسیانو گورتزونی، کارلا نسپولو، ماریزا اومبرا و آلِساندرو پولیو سالیمبنی را به‌عنوان معاونان رئیس انتخاب نمود. در سال ۲۰۱۷، پس از اعلام اسموراگلیا، کارلا نسپولو به عنوان رئیس‌جمهور ملی انتخاب شد، اولین زنی که
به عنوان رئیس‌جمهور ملی انتخاب شد، اولین زنی که به این سمت انتخاب شد و همچنین اولین رئیس‌جمهوری که در مبارزات حزبی اولیه در جنگ جهانی دوم شرکت نکرده بود. به اسموراگلیا عنوان رئیس‌جمهور بازنشسته اعطا شد. رؤسای ملی ANPI. رؤسای انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیا (ANPI) از سال ۱۹۴۷ تاکنون: ملت مستقل. انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیا مجله‌ای به نام ملت مستقل منتشر می‌کند. از سال ۲۰۱۵، این مجله فقط به صورت دیجیتالی منتشر می‌شود. این مجله بر مسائل تاریخی-سیاسی تمرکز دارد و به رویدادهای مربوط به مقاومت ایتالیا اشاره
دارد و به رویدادهای مربوط به مقاومت ایتالیا اشاره می‌کند و احترام به مضامین قانون اساسی را ترویج می‌دهد. جشنواره ملی ANPI. از سال ۲۰۰۸، ANPI جشنواره ملی خود را برگزار می‌کند. در طول این رویداد، جلسات، بحث‌ها و کنسرت‌های موسیقی با تمرکز بر ضد فاشیسم، صلح و دموکراسی برگزار می‌شود.