payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(ساخته شده از آجر) است. همچنین، پاگوداهای سنگی بسیار قدیمی‌تری در سراسر دشت شمال چین وجود دارند، از جمله معبد فوگوانگ و بتکده چهار دروازه در جینان. قدیمی‌ترین ساختمان‌های چوبی موجود در چین، تالارهای معابد بوداگرایی چینی در شهرستان ووتای در غرب کوه ووتای هستند که قدمت آن‌ها به اواسط دودمان تانگ (۶۱۸–۹۰۷) بازمی‌گردد. تاریخچه. بتکده معبد فوگونگ در فاصله جنوب پایتخت دودمان لیائو در داتونگ ساخته شد. در دایرةالمعارف "Complete Classics Collection of Ancient China" که در سال ۱۷۲۵ منتشر شد—و در دوره حکومت کانگ‌شی و
که در سال ۱۷۲۵ منتشر شد—و در دوره حکومت کانگ‌شی و امپراتور یونگ‌ژنگ در دودمان چینگ نوشته شده است—ذکر شده که پیش از ساخت بتکده فعلی در سال ۱۰۵۶، یک بتکده دیگر در این مکان بین سال‌های ۹۳۶–۹۴۳ وجود داشته است. این مطلب در "Shanxi tongzhi" (گزارش استان شانشی) و "Yingzhou xuzhi" (گزارش ادامه‌یافته یینگ‌ژو) نیز ذکر شده است. در "Yingzhou zhi" (گزارش یینگ‌ژو)—که توسط تیان هوی در دوره حکومت وان‌لی (حک: ۱۵۷۲–۱۶۲۰) از دودمان مینگ تدوین شد—ذکر شده که این بتکده در سال ۱۰۵۶ توسط یک بهکشو به نام تیان ساخته شده است. تیان
توسط یک بهکشو به نام تیان ساخته شده است. تیان هوی که در اواخر دودمان مینگ تاریخچه بتکده را بررسی کرده و گزارش تعمیرات آن را در "Zhongxiu Fogongsi ta zhi" ثبت کرده است. پلاک طبقه سوم بتکده نشان می‌دهد که مرمت‌های دوره‌ای در سال‌های ۱۱۹۵ و ۱۴۷۱ انجام شده است. با این حال، تیان هوی هنگام بررسی تاریخچه بتکده، هیچ مدرکی مبنی بر وجود یک بنای پیشین ساخته شده بین ۹۳۶ تا ۹۴۳ نیافت، برخلاف آنچه که برخی متون دیگر اشاره کرده‌اند. در تأیید تاریخ ۱۰۵۶ و نه سال‌های ۹۳۶–۹۴۳، ژانگ یو هوان در کتاب خود "تاریخ تکنولوژی معماری
ژانگ یو هوان در کتاب خود "تاریخ تکنولوژی معماری چین باستان" (۱۹۸۵) می‌نویسد که آزمایشگاه ون‌و، اجزای چوبی مختلف از طبقات دوم تا پنجم پگودا را بین ۹۳۰ تا ۹۸۰ ساله تشخیص داده است. شواهد دیگر که تاریخ بعدی را پیشنهاد می‌کند شامل این است که مادرخوانده شینگ‌زونگ اهل یینگ‌ژو بوده است. پسر شینگ‌زونگ، هونگ‌جی (امپراتور دائوزونگ) نیز به دلیل پیروی از رسم مردم خیتان در تربیت پسران خاندان یلو در خانواده‌های مادرانشان، در شهرستان یینگ بزرگ شده بود. هونگ‌جی همچنین به عنوان یک بودایی معتقد شناخته می‌شد؛ پگودا (بر اساس
یک بودایی معتقد شناخته می‌شد؛ پگودا (بر اساس سنت استوپا) نماد مرگ گوتاما بودا بود، که ممکن است هونگ‌جی آن را به پدر فقید خود، امپراتور شینگ‌زونگ، ارتباط داده باشد. تاریخ‌نگار نانسی اس. استین‌هاردت می‌نویسد: «فقط چیزی شبیه به یادگار یک جوان امپراتوری می‌تواند ساخت چنین بنای عظیمی را در چنین مکانی دورافتاده توضیح دهد.» همچنین دهه ۱۰۵۰ دهه‌ای بود که پایان یک کالپا بودایی را نشان می‌دهد، که به موجب آن پگودای معبد فوگونگ به عنوان «مقبره نهایی مرگ بودا در این عصر» شناخته می‌شد، طبق گفته استین‌هاردت. این رویداد
شناخته می‌شد، طبق گفته استین‌هاردت. این رویداد همزمان با زمانی بود که فوجیوارا نو یوریمیچی از ژاپن تالار فینیکس خانه پدرش فوجیوارا نو میچیناگا را در بیودو-این به معبدی تبدیل کرد که به هدایت ارواح به دنیای پس از مرگ بودایی اختصاص داشت (طبق بوداگرایی پاک‌بوم). پگودا در مرکز زمین‌های معبد قرار داشت، که تا قبل از تغییر نام آن به فوگونگ در سال ۱۳۱۵ در دوران دودمان یوآن، به نام معبد باوگونگ شناخته می‌شد. اگرچه اندازه زمین‌های معبد در دوران دودمان جین (۱۲۳۴–۱۱۱۵) تحت رهبری ژورچن‌ها به عنوان عظیم توصیف شده بود،
تحت رهبری ژورچن‌ها به عنوان عظیم توصیف شده بود، اما معبد در دوران دودمان مینگ شروع به افول کرد. کتاب "یینگ‌ژو ژی" گزارش می‌دهد که در بین سال‌های ۱۰۵۶ تا ۱۱۰۳، مجموعاً هفت زمین‌لرزه رخ داده است، اما برج همچنان استوار باقی ماند. در طول تاریخ خود پیش از قرن بیستم، پگودا تنها به ده تعمیر جزئی نیاز داشت. با این حال، تعمیرات قابل توجهی پس از آن که سربازان ژاپنی بیش از دویست گلوله به پگودا شلیک کردند در طول جنگ دوم چین و ژاپن لازم بود. در هنگام تعمیرات پگودا در سال ۱۹۷۴، مرمت‌کنندگان متون بودایی از دوران دودمان
۱۹۷۴، مرمت‌کنندگان متون بودایی از دوران دودمان لیائو و سایر اسناد را یافتند. این کشف عمده شامل ۱۲ اسکرول تری‌پیتاکا لیائو () بود که در سال ۱۰۰۳ در یان‌جینگ (پکن امروزی) با نوع متحرک چاپ شده بودند، ۳۵ اسکرول از متون مقدس که طولانی‌ترین آن ۳۳٫۳ متر بود، و ۸ اسکرول دست‌نویس. این موضوع نشان‌دهنده استفاده گسترده از چاپ سربی است که در داخل دودمان سانگ همسایه توسعه یافته بود. همچنین، در سال ۱۹۷۴، یک بقایای دندان بودا در یکی از مجسمه‌های بودا در طبقه چهارم پگودا کشف شد.
سیاه‌پر کوهستانی زرین‌شانه ، که همچنین به عنوان سیاه‌پر زرین‌شانه نیز شناخته می‌شود، یک گونه از پرندگان تیرهٔ سیاه‌پرگان (Icteridae) است. در برزیل، گویان و ونزوئلا یافت می‌شود که زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
سیاه‌مرغ‌های زرین سرده‌ای از پرندگان تیرهٔ سیاه‌پرگان (Icteridae) است. این سرده توسط ویلیام سواینسون در سال ۱۸۳۷ بنیان‌گذاری شد و دارای دو گونهٔ زیر است.
رفتاردرمانی دیالکتیک (DBT) یک روان‌درمانی مبتنی بر شواهد است که در ابتدا با هدف درمان اختلالات شخصیت و تعارضات بین‌فردی توسعه یافت. این رویکرد توسط مارشا لاینهان، پژوهشگر روان‌شناسی در دانشگاه واشینگتن، ابداع و گسترش یافت. شواهد نشان می‌دهند که DBT می‌تواند در درمان اختلالات خلقی، افکار خودکشی و همچنین تغییر الگوهای رفتاری مانند خودآزاری و مصرف مواد مفید باشد. DBT به فرآیندی تبدیل شده است که در آن درمانگر و مراجع با استفاده از راهبردهای پذیرش و تغییر کار می‌کنند و در نهایت این دو را متعادل و ترکیب می‌کنند
و در نهایت این دو را متعادل و ترکیب می‌کنند -فرآیندی مشابه دیالکتیک فلسفی که شامل تز، آنتی‌تز و در نهایت سنتز است. - DBT از مجموعه ای از تلاش‌های ناموفق برای اعمال پروتکل‌های استاندارد درمان شناختی-رفتاری (CBT) در اواخر دهه ۱۹۷۰ به مراجعان مزمن خودکشی‌گرا شکل گرفت که تحقیقات دربارهٔ اثربخشی آن در درمان سایر شرایط نیز ثمربخش بوده است. درمانگران از DBT برای درمان افرادی با افسردگی، مشکلات مواد مخدر و الکل، اختلال اضطراب پس از سانحه (PTSD)، ضربه مغزی (TBI)، اختلال پرخوری، و اختلالات خلقی استفاده کرده‌اند.
اختلال پرخوری، و اختلالات خلقی استفاده کرده‌اند. همچنین مطالعات نشان می‌دهند که این روش برای بازماندگان سوءاستفاده جنسی مؤثر است. DBT تکنیک‌های استاندارد شناختی-رفتاری را برای تنظیم هیجانات و آزمون واقعیت با مفاهیم تحمل پریشانی، پذیرش و آگاهی ذهن‌آگاهانه که عمدتاً از تمرینات مراقبه‌ای نشأت گرفته‌اند، ترکیب می‌کند. DBT بر اساس نظریه زیست‌اجتماعی بیماری‌های روانی است و اولین درمانی است که به‌طور کلی و تجربی اثبات شده که در درمان اختلال شخصیت مرزی(BPD) مؤثر است. اولین آزمایش بالینی تصادفی‌سازی‌شده DBT کاهش در
اولین آزمایش بالینی تصادفی‌سازی‌شده DBT کاهش در اقدام به خودکشی، بستری‌های روان‌پزشکی و ترک درمان را در مقایسه با درمان معمول نشان داد. یک فراتحلیل نشان داد که DBT در افراد مبتلا به BPD اثرات متوسطی دارد. DBT ممکن است به‌عنوان یک مداخله جهانی مناسب نباشد، زیرا در مطالعه‌ای دربارهٔ یک مداخله آموزشی مهارت‌های DBT تطبیق‌یافته در نوجوانان در مدارس، نشان داده شد که می‌تواند مضر باشد یا اثرات خنثی داشته باشد، اگرچه نتیجه‌گیری دربارهٔ آسیب‌زایی آن ناموجه است، زیرا اکثر شرکت‌کنندگان به‌طور معناداری در فعالیت‌های
اکثر شرکت‌کنندگان به‌طور معناداری در فعالیت‌های تعیین‌شده مشارکت نکردند و مشارکت بیشتر با نتایج مثبت‌تر همراه بود.
آنا سوفیا پالم دی روزا (۲۵ دسامبر ۱۸۵۹–۲ مه ۱۹۲۴) هنرمند سوئدی و نقاش منظره بود. در دهه ۱۸۹۰، او با آفرینش آثاری از کشتی‌های بخار، قایق‌های بادبانی و مناظر استکهلم، به یکی از محبوب‌ترین نقاشان کشورش بدل شد. او همچنین تصویری به‌یادماندنی از یک بازی ورق در هتل بروندومز در اسکاگن خلق کرد، جایی که تابستانی را در کنار نقاشان اسکاگن سپری نمود. در ۳۶ سالگی، آنا پالم تصمیم به ترک همیشگی سوئد گرفت و باقی عمر خود را در جنوب ایتالیا گذراند، جایی که با یک افسر پیاده‌نظام ازدواج کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. او سال ۱۸۵۹
ازدواج کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. او سال ۱۸۵۹ در استکهلم چشم به جهان گشود. او دختر نقاش برجسته، گوستاف ویلهلم پالم، و اوا سندبرگ بود که پدرش، یوهان گوستاف سندبرگ، نیز یک نقاش نامدار بود. خانه خانوادگی آن‌ها در شماره ۱۹ خیابان بارن‌هوس‌ترادگاردگاتان (که امروزه به خیابان اولاف پالمس گاتا شناخته می‌شود) مکانی پرجنب‌وجوش برای ملاقات دوستان هنرمندشان مانند نیلس کروگر، گوستاف سدرستروم، جورج پاولی و ویکه آندرن (۱۸۵۶–۱۹۳۰) بود. آنا پالم زیر نظر پدرش، که در مدرسه طراحی ابتدایی تدریس می‌کرد و دانش‌آموزان را برای
طراحی ابتدایی تدریس می‌کرد و دانش‌آموزان را برای آکادمی سلطنتی هنر سوئد آماده می‌نمود، آموزش خصوصی دید. اما او هرگز در خود آکادمی سلطنتی شرکت نکرد چرا که در آن زمان، تحصیل زنان در چنین مؤسساتی امری غیرمعمول بود. در دهه ۱۸۸۰، پالم دی روزا به شاگردی نقاش تاریخ، ادوارد پرسئوس، و نقاش منظره، پر دانیل هولم (۱۸۳۵–۱۹۰۳)، درآمد. در سال ۱۸۸۵، با حمایت والدینش، به دانمارک سفر کرد و مدتی را در اسکگن گذراند؛ جایی که اثری به نام «بازی لومبر در هتل بروندومز» را خلق کرد. او همچنین به آنتورپ رفت و زیر نظر نقاش دریایی،
او همچنین به آنتورپ رفت و زیر نظر نقاش دریایی، رومن استپ (۱۸۵۹–۱۹۲۷)، آموزش دید و پس از آن مدتی را در پاریس سپری کرد. حرفه. آنا پالم دی روزا یکی از ۸۴ هنرمندی بود که در سال ۱۸۸۵ نامه‌ای امضا کردند و خواهان تغییرات اساسی در روش‌های تدریس آکادمی سوئد شدند، چرا که آن‌ها را قدیمی می‌پنداشتند. با این وجود، او در سال‌های ۱۸۸۵ و ۱۸۸۷ در آکادمی نمایشگاه برگزار کرد و از سال ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۱ در آنجا به تدریس نقاشی آبرنگ پرداخت. او همچنین عضوی از انجمن تازه‌تأسیس «هنرمندان زن سوئدی» بود و در کنار افرادی مانند اوا بونیر،
زن سوئدی» بود و در کنار افرادی مانند اوا بونیر، هانا پاولی و مینا کارلسون-برِدبِرگ فعالیت می‌کرد. نقاشی‌های آبرنگی از صحنه‌های دریایی شامل کشتی‌های بخار و قایق‌های بادبانی که او در این دوران خلق نمود، به افزایش محبوبیتش کمک کرد. او شروع به تولید تعداد زیادی از ویدوت‌های کوچک نمود تا تقاضای مشتریان بی‌شمار خود را برآورده کند و در عین حال صحنه‌هایی از شهر استکهلم را نیز به تصویر کشید. در شب سال نو ۱۸۹۵، آنا پالم دی روزا سوئد را برای همیشه ترک کرد و هرگز بازنگشت. پس از سپری کردن یک سال در پاریس، راهی ایتالیا
پس از سپری کردن یک سال در پاریس، راهی ایتالیا شد، جایی که با ستوان پیاده‌نظام، آلفردو دی روزا، آشنا شد. آن‌ها در سال ۱۹۰۱ در پاریس ازدواج کردند و ابتدا در کاپری سکونت گزیدند و در نهایت در سال ۱۹۰۸ در مدونا دل‌آرکو، منطقه‌ای در سانت‌آناستازیا، نزدیک ناپل، اقامت یافتند. شیدن صحنه‌هایی از زندگی در ایتالیا، آنا پالم دی روزا به نقاشی مناظر استکهلم ادامه داد. این آثار شامل صحنه‌هایی از میدان گوستاف آدولف با ساختمان اپرا و همچنین مناظری از نمایشگاه عمومی هنر و صنایع استکهلم ۱۸۹۷ بود. تنها توضیح منطقی برای علاقه
استکهلم ۱۸۹۷ بود. تنها توضیح منطقی برای علاقه او به این تحولات جدید آن است که احتمالاً عکس‌هایی از سوئد دریافت کرده و آن‌ها را به‌عنوان مرجعی برای نقاشی‌های خود به کار گرفته است. ممکن است او از عکس‌هایی که توسط عکاس استکهلمی فرانس گوستاف کلیمینگ (۱۸۵۹–۱۹۲۲) گرفته شده بود، استفاده کرده باشد. کلیمینگ همچنین در تهیه برخی از نقاشی‌های رنگ روغن رابرت لوندبرگ (۱۸۶۱–۱۹۰۳) نیز نقش داشت. با این حال، او احتمالاً از عکس‌های گرفته شده توسط عکاسان مختلف الهام گرفته است. در طول جنگ جهانی اول، زمانی که همسرش فراخوانده
در طول جنگ جهانی اول، زمانی که همسرش فراخوانده شد، آنا پالم دی روزا به طرز قابل‌توجهی در نقاشی‌های خود فعال شد، به‌ویژه در بایئا در خلیج ناپل، جایی که یک سال را سپری کرد. پس از جنگ، او به‌تدریج ضعیف‌تر شد تا اینکه در ماه مه ۱۹۲۴ درگذشت. آثاراو درموزه ملی سوئد در استکهلم، موزه هنر گوتنبرگ و دانشگاه اوپسالا، همچنین در موزه‌هایی در نورشوپینگ و هلسینکی نگهداری می‌شوند.
یاش-کوچ () یک شهرک در شهرستان چکماگوشفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
یانا بیرده () یک شهرک در شهرستان چکماگوشفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ورخنی آتاش () یک شهرک در شهرستان چکماگوشفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ورخنیه کاریاودی () یک شهرک در شهرستان چکماگوشفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
در اساطیر یونانی، نبرد آمازون‌ها ، ، یک نبرد اساطیری بین یونانیان باستان و آمازون‌ها، ملتی که همه جنگجویانش زن بودند، گفته می‌شود. موضوع نبرد آمازونی در هنر یونان باستان و هنر رومی رایج بود. آمازون‌ها در اساطیر. در سراسر دوران باستان، آمازون‌ها به عنوان نژادی از جنگجویان زن برخاسته از آرس شناخته می‌شدند، و به شدت خودمختار و در شکار، سوارکاری، تیراندازی با کمان و جنگاوری مهارت داشته‌اند. آنها آرس و آرتمیس را به ترتیب به‌عنوان خدای جنگ و الهه شکار می‌پرستیدند، و موقعیت جغرافیایی آنها به‌طور قابل توجهی با
و موقعیت جغرافیایی آنها به‌طور قابل توجهی با سکاها و آسیای کوچک پیوند خورده بود. در روایت‌های حماسی یونان، آمازون‌ها به‌عنوان شخصیت‌های قهرمانانه غیریونانی در نظر گرفته می‌شدند، که در میدان نبرد، قدرت و مردانگی قهرمانان یونانی را به چالش می‌کشیدند، جنگجویانی مانند: آشیل، بلروفون، هرکول، تسئوس و آتنی‌ها از آن جمله‌اند. جنگ تروا، آشیل. در حماسهٔ گمشدهٔ یونانی آیتیوپیس، که در قرن هشتم پیش از میلاد سروده شده و عموماً به آرکتینوس میلتوسی نسبت داده می‌شود، آشیل با پانته‌زیله، ملکهٔ آمازون‌ها، که پس از مرگ هکتور
پانته‌زیله، ملکهٔ آمازون‌ها، که پس از مرگ هکتور برای کمک به تروآ آمده بود می‌جنگد و او را می‌کشد. اسطوره‌های شفاهی و بازگویی‌های این حماسه دربارهٔ سقوط تروآ و نقش آمازون‌ها، بر آثار هومر، به‌ویژه در ایلیاد و ادیسه بسیار برجسته است. خان نهم هرکول. در نهمین خان هرکول، او از سوی ائوروستئوس مأمور شد که کمربند سلطنتی ملکه آمازون‌ها، هپیولیتا را برای دخترش به دست آورد. گرچه هرکول و آمازون‌ها در آغاز آماده مذاکره مسالمت‌آمیز بودند، اما نقشه‌های شوم هرا باعث بروز سوءتفاهمی میان آمازون‌ها و هرکول شد که سرانجام به
سوءتفاهمی میان آمازون‌ها و هرکول شد که سرانجام به یک نبرد خونین منجر شد. در این نبرد، آمازون‌ها شکست خوردند و کمربند سلطنتی به دست هرکول افتاد. جنگ‌آتیک، تسئوس. در برخی نسخه‌های افسانه، تسئوس همراه با هرکول در نهمین کار او حضور داشت، و آنتیوپ، خواهر هپیولیتا (یا خود هپیولیتا) را ربوده یا با او فرار کرده است. آنتیوپ سپس توسط تسئوس به آتن برده شد، در آنجا او با تسئوس ازدواج کرد و پسری به نام هیپولیتوس به دنیا آورد. به دنبال این ربایش، آمازون‌ها به یونان حمله کرده و جنگ افسانه‌ای آتیکی میان آمازون‌ها و
حمله کرده و جنگ افسانه‌ای آتیکی میان آمازون‌ها و آتنی‌ها آغاز شد که در نهایت با شکست آمازون‌ها پایان یافت. نبردهای آمازون‌ها در هنر. جنگ‌ها موضوعی بسیار رایج در هنر یونان باستان بودند، که در زمینه‌های مجسمه‌سازی معابد و همچنین در بسیاری از سفالینه‌های یونانی نمایان می‌شدند. به همراه صحنه‌های اقتباس‌شده از هومر و جنگ با غول‌ها، نبردهای آمازون‌ها نیز انتخاب محبوبی بود، که نبردهای میان مردان یونانی و زنان بیگانه را به تصویر می‌کشید. بعدها در هنر رومی، زمانی که رسم بر این شد صحنه‌های پیچیدهٔ جنگی به صورت فن
که رسم بر این شد صحنه‌های پیچیدهٔ جنگی به صورت فن مجسمه‌سازی «رلیف» نقش شود، در گورسنگی‌های رومی دوران بعدی تصاویر بسیاری بر روی دوطرف آن‌ها دیده می‌شوند. این صحنه‌ها همچنین در موزاییک‌ها نیز به نمایش درآمدند. تعداد اندکی از این تصاویر که در دوران قرون‌وسطی گسترش یافته بود در دوران رنسانس، و به ویژه در دوره باروک به اوج خود رسید. سپرهای یونانی اولیه. هنر یونان باستان معمولاً آمازون‌ها را در صحنه‌های نبرد به تصویر می‌کشید و آن‌ها را سوار بر اسب یا در حال استفاده از سلاح‌هایی مانند تیر و کمان، شمشیر، نیزه و
از سلاح‌هایی مانند تیر و کمان، شمشیر، نیزه و سپر نشان می‌داد. بر اساس شواهد موجود، نخستین نشانه‌های ورود این جنگجویان زن به هنر در قالب سپرهای پیشکشی و سپر تزئیناتی دیده می‌شود. قدیمی‌ترین نمونه شناخته‌شده مربوط به یک سپر سفالی از تیرینس است که به حدود سال ۷۰۰ پیش از میلاد بازمی‌گردد. سفال یونان باستان. آمازون‌ها از حدود ۵۷۰ پیش از میلاد به بعد، به‌طور برجسته‌ای روی سفالینه‌های آتیکی به تصویر کشیده شده‌اند و این روند تا میانهٔ سدهٔ ۵ پیش از میلاد ادامه یافته است. در طول این دوره، آمازون‌ها بیشتر بر روی
است. در طول این دوره، آمازون‌ها بیشتر بر روی سفالینه‌های آتیکی به سبک سیاه‌نگار، به تصویر کشیده می‌شدند. این نقوش معمولاً صحنه‌های نبرد آمازون‌ها در جنگ تروآ، یا به‌طور رایج‌تر، در نهمین خان افسانه‌ای هرکول را نشان می‌دادند. برخی از این ظروف سفالی با نام شخصیت‌های آمازونی مزین شده بودند که در میان آن‌ها، آندروماخه بیشترین تکرار را داشته است. آنچنان‌که، در نبردهایی که هرکول حضور نداشته، چنین کتیبه‌هایی یافت نشده است. هرکول اغلب بر روی چنین ظروف سفالی در حال نبرد تک‌نفره با سه یا چند آمازون به تصویر کشیده
نبرد تک‌نفره با سه یا چند آمازون به تصویر کشیده شده است. با کاهش محبوبیت سفالینه‌های سیاه‌نگار در ربع پایانی سده ۶ پیش از میلاد، آمازون‌ها به‌تدریج روی سفالینه‌های قرمز نگار نقش بستند. در همین دوره، تسئوس نیز به یکی از شخصیت‌های رایج در هنر مرتبط با آمازون‌ماخی تبدیل شد. معماری یونانی. تصاویر نبردهای آمازونی در معماری یونانی عمدتاً در دستهٔ مجسمه‌سازی معماری دورهٔ باستان متأخر تا پساکلاسیک قرار می‌گیرند. نمونه‌هایی از این نوع مجسمه‌سازی معماری را می‌توان در مکان‌های زیر مشاهده کرد: پس از جنگ‌های ایران و
در مکان‌های زیر مشاهده کرد: پس از جنگ‌های ایران و یونان، یونانیان به این صحنه‌های نبرد اهمیت بیشتری داده و آن را به‌عنوان نمونه‌ای اسطوره‌ای از دفاع موفق آتن در برابر مهاجمان بیگانه در نظر گرفتند. به‌ویژه، نبرد آمازون آتیکی در مکان‌های زیر به تصویر کشیده شده است، از جمله: متوپ‌های غربی پرستشگاه پارتنون. نگارگری و طراحی متوپ‌های غربی پرستشگاه پارتنون، معبدی در آکروپولیس آتن که به آتنا الهه یونانی اختصاص دارد، به کالامیس، پیکره‌ساز یونانی، نسبت داده می‌شود. متوپ‌های غربی پارتنون نبرد بین یونانیان و آمازون‌ها
غربی پارتنون نبرد بین یونانیان و آمازون‌ها را به نمایش می‌گذارد. البته با وجود وضعیت تخریب‌شده آن، پژوهشگران عموماً توافق دارند که این صحنه تهاجم آمازون‌ها به آتیک‌ها را به تصویر می‌کشد. سپر آتنا باکره (پارتنوس). سپر آتنا پارتنوس، که توسط فیدیاس ساخته شده است، نگاره‌ای از یک آمازون سرنگون شده را نشان می‌دهد. آتنا پارتنوس مجسمه‌ای بزرگ از جنس کریسلفنتین (ترکیبی از طلا و عاج) از آتنا بود. بت (الوهیت) اصلی درون پارتنون آتن بود که اکنون از بین رفته است، اما از طریق توصیفات تاریخی و نمونه‌های کوچک باستانی
از طریق توصیفات تاریخی و نمونه‌های کوچک باستانی می‌شود به این نتیجه رسید. نقش برجسته پرستشگاه آپولون در بسی. پیکرهٔ بسی، از پرستشگاه آپولون در بسی، شامل شماری سنگ‌نبشته که نبرد آمازون‌ها با تروآ و نبرد آمازون‌ها با هرکول را نمایش می‌دهد. نبرد آمازون‌ها و تروآ بر روی سه بلوک نقش‌برجسته‌ای نمایش داده شده و مرگ پانته‌زیله به دست آشیل را به رخ می‌نماید. پیکره‌ای از آرمگاه هالیکارناس. چندین بخش از پیکرهٔ نبرد آمازون‌ها مربوط به آرامگاه هالیکارناس، اکنون در موزه بریتانیا نگهداری می‌شود. در یکی از بخش‌ها هرکول را
نگهداری می‌شود. در یکی از بخش‌ها هرکول را نشان می‌دهد که موی یک آمازون را گرفته و در حالی که گرز خود را پشت سرش بلند کرده، آمادهٔ ضربه زدن است. باور بر این هست این آمازون هیپولیتا، ملکه آمازون‌ها باشد. سنگ‌نبشته دیگری آمازونی سواره را نشان می‌دهد که به یک یونانی حمله می‌کند، در حالی که یونانی با سپرِ برافراشته از خود دفاع می‌کند. باور بر این است این یونانی تسئوس باشد، که در گذار از خان‌های هرکول به وی پیوسته بود. تابوت‌های سنگی رومی. نمونه‌های فراوانی از نگاره‌های آمازون‌ها مربوط به دوران روم پیدا شده است
آمازون‌ها مربوط به دوران روم پیدا شده است که صحنه‌های نبرد آمازونی را بر روی موزاییک‌ها، سکه‌ها، نقش‌برجسته‌ها، پیکره‌های پیش‌کشی و دیگر آثار هنری به تصویر می‌کشند. به‌ویژه، بیش از ۶۰ نقش‌برجستهٔ تابوت‌های سنگی پیدا شده‌اند که صحنه‌های نبرد میان آمازون‌ها و یونانیان را به تصویر می‌کشند. دیگر منابع. مایکن صحنهٔ نبرد آمازون را برروی استوا پوی‌کایل در آگورای باستانی آتن نقاشی کرد، اما این اثر اکنون از بین رفته است. فیدیاس زمینهٔ نبرد آمازونی را بر روی زیرپایی تندیس کریسلفنتین زئوس در المپیا به تصویر کشیده
تندیس کریسلفنتین زئوس در المپیا به تصویر کشیده بود. در سال ۲۰۱۸، باستان‌شناسان در قربانگاه آیینی سلت‌ها در نزدیکی روستای اسلاتینا ناد ببراوو در اسلواکی، لبه‌های سنگ‌نبشتهٔ نقش‌برجسته تزئین شده از جنس برنز را کشف کردند که بخشی از زره سینه‌ای یک جنگجوی یونانی بوده است. معاون مدیر مؤسسه باستان‌شناسی اسلواکی به آگاهی رسانید که این اثر، کهن‌ترین اثر هنری اصیل یونانی در این منطقه از اسلواکی بوده است. پژوهشگران تکه‌ها را وارسی کرده و تشخیص دادند، که این آثار زمانی پاره‌ای از یک نقش‌برجسته بوده‌اند که آمازون‌ها را
پاره‌ای از یک نقش‌برجسته بوده‌اند که آمازون‌ها را به تصویر می‌کشیده است. نماد نبرد آمازون‌ها. نبرد آمازونی نمایانگر تمدن و شهرنشینی ایده‌آل یونانی است. آمازون‌ها به‌عنوان نژادی وحشی و بربر به تصویر کشیده شده‌اند، در حالی که یونانیان به‌عنوان نژاد انسانی شهرنشین پیشرفته نمایان شده‌اند. دیدگاه برونو اسنل دربارهٔ نبرد آمازونی:برای یونانیان، جنگ تایتان‌ها و نبرد با غول‌ها نماد پیروزی جهان خودشان بر جهانی بیگانه بود. نبردهای دربرابر آمازون‌ها و سانتورها، همچنان نشانگر چیرگی یونانیان بر هر چیز بربری، وحشیانه و
نشانگر چیرگی یونانیان بر هر چیز بربری، وحشیانه و ناپسند بود.
چندین کودتا یا رویدادهای مشابه در افغانستان از زمان تأسیس معاصر آن در سال ۱۹۱۹، رخ داده است:
جنگ داخلی ترکیه ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
جنگ داخلی عثمانی ممکن است به تعدادی از جنگ‌های جانشینی در امپراتوری عثمانی اشاره داشته باشد:
درگیری داخلی ترکیه ممکن است به این موارد از درگیری داخلی مسلحانه در ترکیه معاصر، اشاره داشته باشد:
ژیزل فروینت (؛ – ) عکاس هنری و عکاس خبری آلمانی‌الاصل اهل فرانسه بود که به خاطر عکاسی مستند و عکاسی پرتره از نویسندگان و هنرمندان شهرت داشت. شناخته شده‌ترین کتاب او، "عکاسی و جامعه" (۱۹۷۴)، نسخهٔ گسترش یافته‌ای از پایان‌نامه مکتب‌آفرین او در سال ۱۹۳۶ است. این رساله نخستین بررسی اجتماعی-تاریخی دربارهٔ هنر عکاسی به عنوان یک رسانه دموکراتیک برای بازنمایی خود در عصر بازآفرینی فناوری بود. او با دفاع از این نخستین تز دکترا در زمینه عکاسی در دانشگاه سوربن یکی از اولین زنانی بود که در آنجا درجه شایستگی علمی گرفت.
زنانی بود که در آنجا درجه شایستگی علمی گرفت. مشارکت عمده فروینت در عکاسی شامل استفاده از دوربین لایکا (با قابلیت قرار دادن رول‌های فیلم‌های ۳۵ میلی‌متری با ۳۶ فریم) برای روزنامه‌نگاری و گزارش‌های مستند و همچنین پیشگامی‌اش در استفاده از پوزیتیوهای کوداکروم و آگفاکالر برای پرتره‌های رنگی از نویسندگان و هنرمندان است که به او امکانِ ایجاد «سبک منحصربه‌فردی از چهره‌نگاری بی‌هوا» را داد که وی را در عالم عکاسی قرن بیستم متمایز نمود. او که در تمام عمرش به گرایش سیاسی چپی داشت، در سال ۱۹۷۷ رئیس اتحادیه عکاسان
سیاسی چپی داشت، در سال ۱۹۷۷ رئیس اتحادیه عکاسان فرانسه شد. در سال ۱۹۸۱، پرتره رسمی رئیس‌جمهور فرانسه فرانسوا میتران را ثبت کرد و در سال ۱۹۸۲ به افیسیه هنر و ادب و در ۱۹۸۳ شوالیه لژیون دونور شد که یکی از بالاترین نشان‌های افتخار فرانسه است. در سال ۱۹۸۵ او نخستین عکاسی بود که با برپایی یک نمایشگاه گذشته‌نگر در موزه ملی هنر مدرن پاریس گرامی داشته شد. زندگی‌نامه. سال‌های اولیه. ژیزل فروینت در شونبرک (محله‌ای در برلین) در خانواده‌ای که در کار تجارت پارچه بودند، به دنیا آمد، والدینش یولیوس فروینت و کلارا فروینت
به دنیا آمد، والدینش یولیوس فروینت و کلارا فروینت (با نام‌خانوادگی دوشیزگی دِرِسِل)، یک زوج ثروتمند یهودی بودند. پدر او، یولیوس فروینت یک کلکسیونر هنری علاقه‌مند بود و ماکس اسلیوگت، کته کلویتس و ماکس لیبرمان از دوستان خانوادگی او بودند. او به عکاسی نیز علاقه داشت، از جمله آثار کارل بلوسفلت، که کلوزآپ‌های او از اجسام، مطالعه‌ای از اشکال شکال طبیعی اشیاء بود. پدر ژیزل فروینت نخستین دوربین عکاسی را برای دخترش خرید که یک فوکتلندر ۶×۹ در سال ۱۹۲۵ و یک دوربین لایکا بود که در سال ۱۹۲۹ به عنوان هدیه فارغ‌التحصیلی
بود که در سال ۱۹۲۹ به عنوان هدیه فارغ‌التحصیلی به او اهدا کرد. ژیزل فروینت در سال ۱۹۳۱، در رشته جامعه‌شناسی و تاریخ هنر در دانشگاه آلبرت لودویگز فرایبورگ در ناحیهٔ برایسگائو آلمان تحصیل کرد و در سال‌های ۱۹۳۲ و ۱۹۳۳ در دانشگاه گوته فرانکفورت زیر نظر تئودور آدورنو، کارل مانهایم و نوربرت الیاس (که تحت عنوان مکتب فرانکفورت شناخته می‌شدند) تحصیل کرد. او در دانشگاه عضو فعال یک گروه سوسیالیست دانشجویی شد و مصمم بود از عکاسی به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از عملکرد سوسیالیستی خود استفاده کند. یکی از نخستین گزارش‌های
خود استفاده کند. یکی از نخستین گزارش‌های او که در ۱ مه ۱۹۳۲ تصویربرداری شد، «راهپیمایی اخیر دانشجویان ضد فاشیست را نشان می‌دهد» که «به‌طور مرتب توسط گروه‌های نازی مورد حمله قرار گرفته بودند». پاریس. در مارس ۱۹۳۳، یک ماه پس از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در آلمان، والتر بنیامین در ۳۰ مه به پاریس گریخت. او در حالی که نگاتیوهایش را دور بدنش پیچیده بود، به پاریس فرار کرد تا بتواند آنها را از سد مرزبانان عبور دهد. ژیزل و والتر بنیامین دوستی خود را در پاریس ادامه دادند و در آنجا بود که فروینت عکس مشهوری از او در
دادند و در آنجا بود که فروینت عکس مشهوری از او در حال مطالعه در کتابخانه ملی فرانسه گرفت. آنها هر دو در مورد هنر قرن ۱۹ و ۲۰ مطالعه می‌کردند و دربارهٔ آن می‌نوشتند و فروینت تحصیلات خود در سوربن را پی گرفت. اگرچه فروینت مجذوب عکاسی پرتره بود، اما هرگز این کار را به‌طور جدی انجام نداده بود و در آن زمان دوربین را صرفاً به عنوان «ابزاری برای پژوهش‌های جامعه شناختی» می‌دید. آندره مالرو نخستین کسی بود که از او خواست برای یکی از کتاب آینده‌اش، از او عکس بگیرد، نه یک پرتره رسمی معمولی، بلکه به شکلی بی‌هوا، که در
یک پرتره رسمی معمولی، بلکه به شکلی بی‌هوا، که در آن زمان در پاریس در حال فراگیر شدن بود؛ بنابراین آنها به بهارخواب خانه رفتند. عکس‌هایی که او در آن روز از او گرفت، در دهه‌های بعد بارها توسط ناشران استفاده شد. مالرو که اکنون با او آشنایی نسبی پیدا کرده بود، از فروینت دعوت کرد تا از نخستین کنگره بین‌المللی دفاع از فرهنگ در پاریس در سال ۱۹۳۵ عکاسی مستند کند، و در آنجا بود که او با بسیاری از هنرمندان برجسته فرانسوی زمان خود آشنا شد و پس از آن از او عکس گرفت. فروینت با چهره‌های ادبی مشهور همچون سیلویا بیچ مالک
با چهره‌های ادبی مشهور همچون سیلویا بیچ مالک شکسپیر و شرکاء و آدرین مونیه مالک «خانه دوستان کتاب» دوست شد. در سال ۱۹۳۵، مونیه ازدواجی را برای مونیه با پی‌یر بلوم ترتیب داد تا مونیه بتواند ویزایی برای اقامت قانونی در فرانسه بگیرد (آنها پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۸ رسماً طلاق گرفتند). در سال ۱۹۳۶، زمانی که سیلویا بیچ به ایالات متحده آمریکا رفت، فروینت به آپارتمان مشترک مونیه و بیچ نقل مکان کرد و با مونیه رابطه شخصی نزدیکی (همراه رابطه جنسی نامشروع) پیدا کرد. هنگامی که بیچ بازگشت، به رابطه نزدیک خود
کرد. هنگامی که بیچ بازگشت، به رابطه نزدیک خود با مونیه پایان داد، اما دوستی قوی خود با مونیه و فروینت را حفظ کرد. فروینت دورهٔ دکترای خود را در جامعه‌شناسی و تاریخ هنر در دانشگاه سوربن در سال ۱۹۳۶، به پایان رساند و از پایان‌نامه دکترای خود را با عنوان «عکاسی در فرانسه در قرن نوزدهم» دفاع کرد که توسط «خانه دوستان کتاب» مونیه منتشر شد. مونیه «[فروینت] را به هنرمندان و نویسندگانی که جذاب‌ترین موضوعات هنری او شدند، معرفی کرد.» در اواخر همان سال، فروینت با اثر عکاسی خبری خود، «انگلستان شمالی»، که در ۱۴ دسامبر