payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌دهد، یک ملاحظه اضافی را به تحلیل ساختاری بال اضافه می‌کند. یک ساختار بال ایده‌آل از تیرهای اصلی (spars)، استرینگرها (stringers) و بخش‌های پوسته (skin) تشکیل شده است. در بالی که معمولاً سرعت‌های زیرصوت را تجربه می‌کند، باید تعداد کافی استرینگر برای تحمل تنش‌های محوری و خمشی ناشی از نیروی برآر وارد بر بال وجود داشته باشد. علاوه بر این، فاصله بین استرینگرها باید به اندازه‌ای کم باشد که پانل‌های پوسته دچار کمانش نشوند و پانل‌ها باید به اندازه‌ای ضخیم باشند که تنش برشی و جریان برشی موجود در پانل‌ها به دلیل
که تنش برشی و جریان برشی موجود در پانل‌ها به دلیل نیروی برآر روی بال را تحمل کنند. با این حال، وزن بال باید تا حد امکان کم باشد، بنابراین انتخاب مواد برای استرینگرها و پوسته یک عامل مهم است. در سرعت‌های ابرصوت، گرمایش آیرودینامیکی عنصر دیگری را به این تحلیل ساختاری اضافه می‌کند. در سرعت‌های عادی، تیرهای اصلی و استرینگرها باری را تجربه می‌کنند که تابعی از نیروی برآر، ممان‌های اول و دوم اینرسی و طول تیر اصلی است. هنگامی که تعداد تیرهای اصلی و استرینگرها بیشتر باشد، بار در هر عضو کاهش می‌یابد و می‌توان مساحت
باشد، بار در هر عضو کاهش می‌یابد و می‌توان مساحت استرینگر را برای برآورده کردن الزامات تنش بحرانی کاهش داد. با این حال، افزایش دما ناشی از جریان انرژی از هوا (که در این سرعت‌های بالا توسط اصطکاک پوسته گرم می‌شود) یک عامل بار دیگر به نام بار حرارتی (thermal load) را به تیرهای اصلی اضافه می‌کند. این بار حرارتی، نیروی وارد بر استرینگرها را افزایش می‌دهد و بنابراین، برای برآورده شدن الزامات تنش بحرانی، مساحت استرینگرها باید افزایش یابد. مشکل دیگری که گرمایش آیرودینامیکی برای طراحی هواپیما ایجاد می‌کند، تأثیر
برای طراحی هواپیما ایجاد می‌کند، تأثیر دماهای بالا بر خواص مواد رایج است. مواد متداول مورد استفاده در طراحی بال هواپیما، مانند آلومینیوم و فولاد، با افزایش شدید دما، کاهش استحکام را تجربه می‌کنند. مدول یانگ ماده، که به عنوان نسبت بین تنش و کرنش تجربه شده توسط ماده تعریف می‌شود، با افزایش دما کاهش می‌یابد. مدول یانگ در انتخاب مواد برای بال بسیار مهم است، زیرا مقدار بالاتر به ماده اجازه می‌دهد تا در برابر تنش تسلیم و تنش برشی ناشی از بارهای برآر و حرارتی مقاومت کند. این به این دلیل است که مدول یانگ یک عامل
کند. این به این دلیل است که مدول یانگ یک عامل مهم در معادلات محاسبه بار کمانش بحرانی برای اعضای محوری و تنش برشی کمانش بحرانی برای پانل‌های پوسته است. اگر مدول یانگ ماده در دماهای بالا ناشی از گرمایش آیرودینامیکی کاهش یابد، طراحی بال نیازمند تیرهای اصلی بزرگتر و بخش‌های پوسته ضخیم‌تر خواهد بود تا این کاهش استحکام در هنگام رسیدن هواپیما به سرعت ابرصوت جبران شود. موادی وجود دارند که استحکام خود را در دماهای بالای ناشی از گرمایش آیرودینامیکی حفظ می‌کنند. به عنوان مثال، اینکونل X-750 در بخش‌هایی از بدنه نورث
مثال، اینکونل X-750 در بخش‌هایی از بدنه نورث امریکن ایکس-۱۵، یک هواپیمای نورث امریکن که در سال ۱۹۵۸ با سرعت‌های فراصوت پرواز می‌کرد، استفاده شد. تیتانیوم ماده دیگری با استحکام بالا، حتی در دماهای بالا است و اغلب برای چارچوب بال هواپیماهای ابرصوت استفاده می‌شود. SR-71 از پانل‌های پوسته تیتانیومی رنگ‌آمیزی شده با رنگ سیاه برای کاهش دما و به صورت موج‌دار (corrugated) برای تطبیق با انبساط حرارتی استفاده می‌کرد. مفهوم طراحی مهم دیگر برای بال‌های هواپیماهای ابرصوت اولیه، استفاده از نسبت ضخامت به وتر کوچک بود تا
اولیه، استفاده از نسبت ضخامت به وتر کوچک بود تا سرعت جریان روی ایرفویل بیش از حد از سرعت جریان آزاد افزایش نیابد. از آنجا که جریان از قبل ابرصوت است، افزایش بیشتر سرعت برای ساختار بال مفید نخواهد بود. کاهش ضخامت بال، استرینگرهای بالایی و پایینی را به هم نزدیک‌تر می‌کند و ممان اینرسی کل ساختار را کاهش می‌دهد. این امر بار محوری در استرینگرها را افزایش می‌دهد و بنابراین مساحت و وزن استرینگرها باید افزایش یابد. برخی از طراحی‌ها برای موشک‌های فراصوت از خنک‌کاری مایع لبه حمله (معمولاً با سوخت در مسیر رسیدن به
مایع لبه حمله (معمولاً با سوخت در مسیر رسیدن به موتور) استفاده کرده‌اند. سپر حرارتی موشک اسپرینت برای دماهای ماخ ۱۰ به چندین تکرار طراحی نیاز داشت. وسایل نقلیه بازورودی. گرمایش ناشی از سرعت‌های بسیار بالای بازورود (بیش از ماخ ۲۰) برای از بین بردن وسیله نقلیه کافی است، مگر اینکه از تکنیک‌های ویژه استفاده شود. کپسول‌های فضایی اولیه مانند کپسول‌های مورد استفاده در پروژه مرکوری، پروژه جمینای و برنامه فضایی آپولو، با اشکال کُند (blunt) طراحی شدند تا یک موج ضربه‌ای کمانی جدا از بدنه ایجاد کنند که به بخش عمده‌ای
کمانی جدا از بدنه ایجاد کنند که به بخش عمده‌ای از گرما اجازه می‌دهد در هوای اطراف پراکنده شود. علاوه بر این، این وسایل نقلیه دارای مواد فرسایشی بودند که در دمای بالا تصعید شده و به گاز تبدیل می‌شدند. عمل تصعید انرژی حرارتی ناشی از گرمایش آیرودینامیکی را جذب کرده و به جای گرم کردن کپسول، باعث فرسایش ماده می‌شود. سطح سپر حرارتی فضاپیمای مرکوری دارای پوششی از آلومینیوم با لایه‌های متعدد الیاف شیشه بود. با افزایش دما به ، لایه‌ها تبخیر شده و گرما را با خود می‌بردند. فضاپیما داغ می‌شد اما نه به‌طور آسیب‌زا.
فضاپیما داغ می‌شد اما نه به‌طور آسیب‌زا. شاتل فضایی از کاشی‌های عایق در سطح زیرین خود برای جذب و تابش گرما و در عین حال جلوگیری از رسانش به بدنه آلومینیومی استفاده می‌کرد. آسیب به سپر حرارتی در هنگام پرتاب شاتل فضایی کلمبیا به نابودی آن در هنگام بازورود کمک کرد.
رولاندو ماریا ریوی (۷ ژانویه ۱۹۳۱–۱۳ آوریل ۱۹۴۵) یک طلبه کاتولیک رومی ایتالیایی بود. ریوی به خاطر طبیعت درس‌خوان و پرهیزگارش و عشق شدیدش به عیسی مسیح، که از اعتراف مکرر و شرکت در مراسم عشای ربانی آشکار بود، شناخته می‌شد. او با همه مهربان بود و با غرور فراوان ردای خود را می‌پوشید تا تأیید کند که به مسیح و کلیسای او تعلق دارد. جنبش مقاومت ایتالیا با متهم کردن او به جاسوسی برای جمهوری اجتماعی ایتالیا، او را در اواخر جنگ جهانی دوم در مودنا به دلیل نفرت از "ایمان" به قتل رساندند، زیرا او در حال یادگیری کشیش شدن
به قتل رساندند، زیرا او در حال یادگیری کشیش شدن بود. قداست و پاکی زندگی مکتبی ریوِی در دوران حیاتش به‌خوبی شناخته شده بود و بسیاری از اطرافیانش او را فردی سرشار از ایمان، فروتنی و تعهد مذهبی می‌دانستند. او که در جوانی به عنوان طلبه‌ای پرشور در مسیر خدمت به کلیسا و جامعه گام برمی‌داشت، با رفتارهای مهربانانه، روحیه‌ای معنوی و علاقه‌مندی عمیق به آموزه‌های مسیحی، توجه بسیاری را به خود جلب کرده بود. زندگی‌اش سرشار از نشانه‌هایی بود که از دید مؤمنان، تجلی روحی مقدس در وجود او تلقی می‌شد. پس از قتل بی‌رحمانه و
مقدس در وجود او تلقی می‌شد. پس از قتل بی‌رحمانه و تکان‌دهنده‌اش، موجی از اندوه و احترام در میان مردم و جامعه مذهبی شکل گرفت. بسیاری او را شهید ایمان دانستند و خواستار آن شدند که کلیسا روند رسمی تقدیس او را آغاز کند. این خواسته‌ها به تدریج به جنبشی معنوی تبدیل شد که در آن مؤمنان، ریوِی را نه فقط قربانی خشونت، بلکه نماد پایداری در ایمان و عشق به مسیح می‌دانستند. با وجود این احساسات عمومی، روند رسمی بررسی قداست او تا سال‌ها بعد آغاز نشد. در تاریخ سی‌ام سپتامبر سال ۲۰۰۵، کلیسا پرونده تقدیس او را گشود و عنوان
سال ۲۰۰۵، کلیسا پرونده تقدیس او را گشود و عنوان «خادم خدا» به او اعطا شد؛ عنوانی که نخستین گام در مسیر رسمی شناسایی قداست فرد در کلیسای کاتولیک محسوب می‌شود. این مرحله شامل بررسی دقیق زندگی، اعمال، نوشته‌ها و شهادت‌هایی دربارهٔ شخصیت معنوی او بود. در نهایت، در پنجم اکتبر سال ۲۰۱۳، پاپ فرانسیس مراسم تقدیس او را برگزار کرد و ریوِی را به عنوان «مبارک» معرفی نمود؛ مرحله‌ای که پیش از اعلام رسمی قدیس بودن قرار دارد و نشان‌دهنده تأیید کلیسا بر زندگی پرهیزکارانه و شهادت اوست. این مراسم نه تنها برای خانواده و جامعه
اوست. این مراسم نه تنها برای خانواده و جامعه محلی او لحظه‌ای تاریخی بود، بلکه برای کلیسای جهانی نیز نمادی از ارج‌گذاری به ایمان جوانان و مقاومت در برابر ظلم و خشونت تلقی شد. تقدیس ریوِی، یادآور آن است که حتی در تاریک‌ترین لحظات، نور ایمان می‌تواند راهی به سوی امید و رستگاری بگشاید. زندگی. دوران کودکی و تحصیلات. رولاندو ماریا ریوی در ۷ ژانویه ۱۹۳۱ در منطقه روستایی سن والنتینو به عنوان دومین پسر از سه پسر روبرتو ریوی (۳۰ اکتبر ۱۹۰۳–۲۲ اکتبر ۱۹۹۲) و آلبرتینا کانووی به دنیا آمد. او در ۸ ژانویه توسط کشیش کلیسا،
به دنیا آمد. او در ۸ ژانویه توسط کشیش کلیسا، لوئیجی لمی، غسل تعمید داده شد. پدرش در روز غسل تعمید، کودک را به بانوی کوه کارمل تقدیم کرد. زادگاه او در دامنه‌های کوه‌های آپنین بین رودخانه‌های سِکیا و تِرِسینارو واقع شده بود. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او آلفونسو و آنا فراری ریوی بودند که برای کار در زمین‌های لویتزانو-بایسو به آنجا نقل مکان کرده بودند و از دهه ۱۹۲۰ در خانه‌ای بزرگ به نام «پوجیولو» به همراه نه فرزندشان زندگی می‌کردند که روبرتو پسر ارشد آنها بود. رولاندو به دلیل تأثیر مادرش و در فضای مذهبی قوی
رولاندو به دلیل تأثیر مادرش و در فضای مذهبی قوی محله‌اش، با تحصیلات کاتولیک بزرگ شد. او هر روز صبح قبل از رفتن به سر کار در مزارع، مانند پدرش در مراسم عشای ربانی شرکت می‌کرد. در این فضای ایمان مذهبی قوی، رشد کرد. او به موسیقی علاقه داشت و نواختن هارمونیوم را آموخت. شور و نشاط و سرزندگی او اغلب برای والدینش مایه آزمایش بود، اما مادربزرگش، آنا، شخصیت خوب او را حس می‌کرد. او یک بار گفت: «رولاندو یا یک رذل خواهد شد یا یک قدیس! او نمی‌تواند حد وسط را رعایت کند.» در سال ۱۹۳۷، رولاندو ریوی تحصیل خود را در مدرسه
در سال ۱۹۳۷، رولاندو ریوی تحصیل خود را در مدرسه محلی آغاز کرد. او از همان ابتدا با اشتیاق و آمادگی بالا در کلاس‌ها شرکت می‌کرد و به‌سرعت به عنوان یکی از دانش‌آموزان برجسته شناخته شد. همین آمادگی و علاقه‌مندی باعث شد که تقریباً بلافاصله برای دریافت اولین عشای ربانی پذیرفته شود؛ مراسمی مهم در سنت کاتولیک که نشانه‌ای از ورود کودک به مرحله‌ای عمیق‌تر از ایمان و ارتباط با کلیساست. این مراسم در شانزدهم ژوئن سال ۱۹۳۸، هم‌زمان با جشن «جسد مسیح»، برگزار شد؛ روزی مقدس که در تقویم مذهبی کاتولیک جایگاه ویژه‌ای دارد و
که در تقویم مذهبی کاتولیک جایگاه ویژه‌ای دارد و نماد حضور واقعی مسیح در نان عشای ربانی است. پس از دریافت اولین عشای ربانی، تغییرات قابل‌توجهی در شخصیت رولاندو مشاهده شد. اگرچه همچنان خوش‌رو، پرانرژی و مهربان باقی ماند، اما نشانه‌هایی از بلوغ فکری و مسئولیت‌پذیری در رفتارهایش پدیدار شد. او دیگر نه فقط یک کودک مشتاق، بلکه نوجوانی بود که به ارزش‌های معنوی و اخلاقی توجه بیشتری نشان می‌داد. این تحول درونی با گذر زمان عمیق‌تر شد و نقطه اوج آن در بیست‌وچهارم ژوئن سال ۱۹۴۰ رقم خورد، زمانی که رولاندو از اسقف شهر
سال ۱۹۴۰ رقم خورد، زمانی که رولاندو از اسقف شهر رجیو امیلیا، ادواردو برتونی، تأییدیه مذهبی دریافت کرد؛ مراسمی که در سنت کاتولیک به عنوان تثبیت ایمان و دریافت روح‌القدس شناخته می‌شود. دریافت تأییدیه مذهبی نه تنها ایمان رولاندو را تقویت کرد، بلکه او را به فردی تبدیل نمود که مسئولیت‌های معنوی را با جدیت بیشتری دنبال می‌کرد. سمیناریست. در این میان، کشیش محله‌اش، اولینتو مارزوکینی، معلم و پدر معنوی او شد. ریوی هر هفته از راز توبه بهره می‌برد و هر روز صبح برای خدمت به مراسم عشای ربانی و دریافت عشای ربانی از خواب
به مراسم عشای ربانی و دریافت عشای ربانی از خواب بیدار می‌شد. وقتی ۱۱ ساله بود، به خانواده‌اش اطلاع داد که می‌خواهد به کسوت کشیشی درآید. والدینش با این تصمیم مخالفتی نکردند و پس از اتمام تحصیلاتش، تحصیلات کلیسایی خود را در مارولا در کارپینتی در ۱ اکتبر ۱۹۴۲ آغاز کرد. طبق رسم، او از همان لحظه ورود به عنوان طلبه، لباس روحانیت می‌پوشید و به این لباس افتخار می‌کرد و آن را نشانه‌ای از تعلق خود به مسیح و کلیسا می‌دانست. مربی معنوی او در این زمان آلفردو کاستاگنتی بود. در ژوئن ۱۹۴۴، پس از اشغال ایتالیا توسط نیروهای
در ژوئن ۱۹۴۴، پس از اشغال ایتالیا توسط نیروهای آلمان نازی، رؤسای حوزه علمیه، آن را تعطیل کردند و رولاندو به خانه بازگشت، اما همچنان با افتخار ردای خود را می‌پوشید. این برخلاف میل والدینش بود که نگران افزایش احساسات ضد مذهبی در منطقه و وقوع خشونت علیه افراد مرتبط با کلیسا بودند. با این حال، رولاندو تسلیم نشد و حتی در تعطیلات و ماه‌های گرم تابستان نیز به پوشیدن آن ادامه داد. او به والدینش گفت: «من در حال تحصیل برای کشیش شدن هستم و این لباس‌ها نشانه‌ای از تعلق من به عیسی هستند.» آدم‌ربایی و قتل. صبح روز ۱۰
من به عیسی هستند.» آدم‌ربایی و قتل. صبح روز ۱۰ آوریل ۱۹۴۵، در پایان جنگ، رولاندو در مراسم عشای ربانی شرکت کرد و سپس به خانه بازگشت تا قبل از رفتن به جنگل، همان‌طور که دوست داشت، چند کتاب جمع کند. گروهی از پارتیزان‌های کمونیست او را ربودند. ظهر، والدین نگرانش متوجه شدند که او برای ناهار برنگشته است، بنابراین برای یافتن او به جنگل رفتند. در آنجا با کتاب‌های پراکنده او و یادداشتی برای والدینش روبرو شدند که روی آنها نوشته شده بود: «دنبالش نگردید. او برای مدت کوتاهی با ما می‌آید.» پارتیزان‌ها، رولاندو را به
کوتاهی با ما می‌آید.» پارتیزان‌ها، رولاندو را به همکاری با فاشیست‌ها برای شکست دادن آنها متهم کردند و او را کتک زدند و به او توهین کردند و ردایش را از تنش درآوردند که این موضوع او را بسیار ناراحت کرد. او را به مزرعه‌ای در حدود ۲۵ کیلومتری که مخفیگاه پارتیزان‌ها بود، بردند و در آغل خوک‌ها حبس کردند. مردان در حالی که به کشیشان و کلیسا حمله می‌کردند، با کمربند خودشان به پاهایش زدند. برخی از پارتیزان‌ها می‌خواستند پسر را آزاد کنند و می‌گفتند که او فقط یک کودک است، اما حکم این بود که او بمیرد. به کسانی که مردد
اما حکم این بود که او بمیرد. به کسانی که مردد بودند گفته شد: «ساکت شوید وگرنه به همان سرنوشت دچار خواهید شد.» در ۱۲ آوریل، فرمانده تیپ گاریبالدی، گروهی از پارتیزان‌ها، گفت: «فردا یک کشیش کمتر». این گروه در ۱۳ آوریل او را به قتل رساندند. رولاندو را به قبر کم‌عمقی که کنده شده بود بردند و او را مجبور کردند که روی لبه آن زانو بزند. او از پارتیزان‌ها خواست: «به من فرصت دهید تا برای پدر و مادرم دعا کنم». در حالی که او در حال دعا کردن بود، دو نفر از پارتیزان‌ها هر کدام با تپانچه‌های خود شلیک کردند. او فوراً با یک
کدام با تپانچه‌های خود شلیک کردند. او فوراً با یک گلوله به قلب و دیگری به شقیقه چپش کشته شد. کمی بعد از ساعت ۳ بعد از ظهر بود. مردان او را دفن کردند و ردایش را به شکل توپ درآوردند و قبل از رها کردن آن در مقابل درب خانه‌ای تصادفی، آن را به این سو و آن سو پرتاب کردند. عصر ۱۴ آوریل، پدر رولاندو و کشیش آلبرتو کامه‌لینی، کشیش سن والنتینو، جسد رولاندو را در قبر پیدا کردند و دیدند که پوشیده از کبودی است و دو زخم کشنده روی آن مشهود است. در ۱۵ آوریل، آن دو بقایای جسد او را برای شستشو و آماده‌سازی برای مراسم
جسد او را برای شستشو و آماده‌سازی برای مراسم خاکسپاری بردند. او در ۲۹ مه ۱۹۴۵ در گورستان سن والنتینو به خاک سپرده شد. جسد بعداً در ۲۶ ژوئن ۱۹۹۷ دوباره در داخل کلیسا دفن شد. محاکمه قاتلان رولاندو انگیزه‌های اعدام او را روشن کرد.«به دلیل رفتار پرهیزگارانه و بی‌عیب و نقصش، به دلیل شور و شوقش برای عمل به ایمان، رولاندو ریوی، طلبه… برای جوانان محلی نمونه‌ای آموزنده از فضایل مدنی و مسیحی بود… بنابراین دستگیری و سرکوب او انگیزه و تأثیری بر حذف دائمی یک مانع مؤثر در نفوذ دکترین کمونیستی در بین جوانان داشت… بهانه
در نفوذ دکترین کمونیستی در بین جوانان داشت… بهانه قاتلان مبنی بر اینکه رولاندو جاسوس است، برای رفع نیازهای آرمانی ابداع شده بود.» در سال ۱۹۵۱، دادگاه عالی لوکا، جوزپه کورگی ۱۶ ساله (که اولین گلوله را شلیک کرده بود) و دلسیسو ریولی ۲۶ ساله (فرمانده پارتیزان) را در قتل رولاندو گناهکار شناخت و هر دو را به ۲۳ سال زندان محکوم کرد. این حکم توسط دادگاه تجدیدنظر فلورانس و متعاقباً توسط دیوان عالی کشور در سال ۱۹۵۲ تأیید شد و حکم نهایی ۲۲ سال زندان بود. میراث. ریوی در شهر خود و مناطق اطراف به خاطر تقدس و ایمان عمیق و
شهر خود و مناطق اطراف به خاطر تقدس و ایمان عمیق و تزلزل‌ناپذیرش به عیسی مسیح مشهور شد. او بیشتر به خاطر عشقش به ردا که معتقد بود او را به مسیح و کلیسایش متعلق می‌کند، به یاد آورده می‌شد. شخصیت او در سال ۲۰۰۱ پس از گزارش اینکه کودک انگلیسی جیمز بلکنال (متولد ۱۹۹۸) در ۴ آوریل ۲۰۰۱ پس از قرار دادن مو و خون ریوی زیر بالشش به همراه یک دعا، از سرطان خون شفا یافت، بیشتر شناخته شد. روزنامه آبزرور رومی دو مقاله در مورد ریوی دو بار در ۱۲ آوریل ۲۰۰۰ و ۱۶ ژانویه ۲۰۰۴ منتشر کرد. تقدیس. روند تقدیس در زمان پاپ بندیکت
منتشر کرد. تقدیس. روند تقدیس در زمان پاپ بندیکت شانزدهم در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۵ آغاز شد و ریوی به عنوان بنده خدا نامگذاری شد. مرحله اسقفی اندکی بعد در ۲۴ ژوئن ۲۰۰۶ به پایان رسید. تمام اسناد به مقامات ذیصلاح در رم ارسال شد که آنها را بررسی و مراحل قبلی را تأیید کردند. فرضیه پرونده پوزیتیو را در سال ۲۰۱۰ گردآوری و به جماعت ارسال کرد. تأیید کلامی پرونده در ۱۸ مه ۲۰۱۲ و تأیید CCS در ۸ ژانویه ۲۰۱۳ اعطا شد. پاپ فرانسیس در ۲۷ مارس ۲۰۱۳ اعلام کرد که رولاندو ریوی «به دلیل نفرت از ایمان» کشته شده است و بنابراین اجازه
دلیل نفرت از ایمان» کشته شده است و بنابراین اجازه برگزاری مراسم تقدیس را داد. رولاندو در ۵ اکتبر ۲۰۱۳ در مودنا در مراسم عشای ربانی رسمی به ریاست کاردینال آنجلو آماتو از طرف پاپ، با حضور تقریباً ۲۰۰۰۰ نفر، تقدیس شد. این تقدیس عنوان «متبرک» را به او اعطا می‌کند، به طوری که کلیسای کاتولیک اکنون این شهید را «رولاندو ریوی متبرک» می‌نامد. دلیل مرحله نهایی تقدیس، که طی آن فرد به عنوان قدیس اعلام می‌شود، همچنان ادامه دارد. مدعی فعلی این دلیل، فرانچسکا کونسولینی است.
پیتر لانگ ()، یک ناشر دانشگاهی متخصص در علوم انسانی و علوم اجتماعی است.
پروازهای پنهان ونزوئلا و ایران به پروازهای مخفیانه و نامنظم از ونزوئلا به ایران و بالعکس اشاره دارد. برخی پروازها از طریق سوریه و پاراگوئه انجام می‌شد. این پروازها که با نام «آئروترور» نیز شناخته می‌شوند، به روی عموم بسته بودند و توسط شرکت‌های هواپیمایی تحریم‌شده‌ای مانند کونویاسا، امتراسور کارگو و هواپیمایی ماهان انجام می‌شدند. با توجه به نقش ادعایی آنها در تسهیل حمل و نقل سلاح، طلا، محموله‌های تحریم‌شده و پرسنل مرتبط با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران و حزب‌الله، این پروازها نگرانی بین‌المللی را
و حزب‌الله، این پروازها نگرانی بین‌المللی را برانگیخت. پیشینه. در اواسط دهه ۲۰۰۰، ونزوئلا تحت ریاست جمهوری هوگو چاوز و ایران تحت ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد، روابط خود را به‌طور قابل توجهی تقویت کردند. این ارتباطات منجر به تأسیس چیزی شد که به‌عنوان «ترور هوایی» شناخته شد، یک خط پرواز هفتگی کاراکاس-دمشق-تهران که بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ عملیاتی بود. این پروازها «پروازهای ارواح» نامیده می‌شدند، زیرا فاقد بارنامه‌های استاندارد مسافر یا بار و اسناد گمرکی بودند. گزارش شده است که از این مسیرها برای پشتیبانی از
گزارش شده است که از این مسیرها برای پشتیبانی از عملیات مخفیانه انتقال فناوری نظامی، مواد مخدر، پول، پرسنل مرتبط با حزب‌الله و نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران و حتی مواد رادیواکتیو استفاده شده است. هواپیماها و اپراتورها. این پروازهای ناشناس عمدتاً توسط هواپیمایی ماهان، یک شرکت هواپیمایی خصوصی ایرانی که به اتهام حمل سلاح و پرسنل نظامی به نمایندگی از سپاه پاسداران توسط ایالات متحده تحریم شده است، انجام می‌شد. پروازهای ونزوئلا متعلق به شرکت "Conviasa" و شرکت تابعه آن "Emtrasur Cargo" بود که
و شرکت تابعه آن "Emtrasur Cargo" بود که هواپیماهایی را که قبلاً متعلق به ماهان ایر بودند، از جمله یک بوئینگ ۷۴۷ که بعداً توجه و تحقیقات بین‌المللی را به خود جلب کرد، خریداری کردند. حوادث قابل توجه. توقیف هواپیمای آرژانتین ۲۰۲۲. در ژوئن ۲۰۲۲، مقامات آرژانتین یک هواپیمای باری بوئینگ ۷۴۷ امتراسور را در فرودگاه بین‌المللی مینیسترو پیستارینی در نزدیکی بوئنوس آیرس به زمین نشاندند. این هواپیما که زمانی متعلق به ماهان ایر بود، ۱۹ خدمه از جمله پنج ایرانی را حمل می‌کرد - یکی از آنها بعداً به عنوان فرمانده سابق سپاه
- یکی از آنها بعداً به عنوان فرمانده سابق سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران شناسایی شد. این حادثه نگرانی‌هایی را در مورد فعالیت‌های پنهانی احتمالی ایجاد کرد و تحقیقات چندملیتی با مشارکت پاراگوئه، آرژانتین و ایالات متحده را آغاز کرد. ارتباط پاراگوئه. بوئینگ ۷۴۷ که بعداً در آرژانتین فرود آمد، به سیوداد دل استه، پاراگوئه رسید. منطقه‌ای که به قاچاق و تجارت غیرقانونی معروف است. تنها مدتی بعد بود که مقامات پاراگوئه تحقیقاتی را در مورد این پرواز و محموله آن آغاز کردند. مقامات امنیتی نگرانی خود را در مورد عدم
کردند. مقامات امنیتی نگرانی خود را در مورد عدم شفافیت و بی‌نظمی در اسناد پرواز و ترکیب خدمه ابراز کردند. ادعای دور زدن تحریم‌ها. تحقیقات نشان می‌دهد که پروازهای ناشناس ممکن است بخشی از یک استراتژی گسترده‌تر برای دور زدن تحریم‌های بین‌المللی باشند. شواهد نشان می‌دهد که طلا از ونزوئلا به ایران در ازای کمک فنی و سوخت منتقل شده است. گزارش‌های دیگر حاکی از آن است که از این هواپیماها برای انتقال قطعات یدکی، فناوری نظارتی و سایر کالاهای ممنوعه تحت چارچوب‌های تحریم‌های موجود استفاده شده است. پیامدهای استراتژیک.
موجود استفاده شده است. پیامدهای استراتژیک. تحلیلگران و ناظران امنیتی نگرانی‌هایی را مطرح کرده‌اند مبنی بر اینکه این پروازها ممکن است برای ایجاد و پشتیبانی از شبکه‌های مرتبط با حزب‌الله و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران (IRGC) در آمریکای لاتین، عمدتاً در نقطه مرزی سه‌گانه، جایی که پاراگوئه، برزیل و آرژانتین به هم می‌رسند، مورد استفاده قرار گیرد. منطقه‌ای که به خاطر فعالیت‌های تأمین مالی تروریسم شناخته می‌شود. استفاده ایران از هواپیماهای غیرنظامی برای اهداف پنهانی بی‌سابقه نیست. سازمان‌هایی مانند «اتحاد
پنهانی بی‌سابقه نیست. سازمان‌هایی مانند «اتحاد علیه ایران هسته‌ای» فعالیت‌های مشابهی را در رابطه با سایر خطوط هوایی مرتبط با دولت ایران مستند کرده‌اند. واکنش بین‌المللی. پس از حادثه سال ۲۰۲۲، مقامات آمریکایی تحقیقاتی را در مورد هواپیما و شرکت‌های مرتبط، از جمله شرکت‌های اسپانیایی متهم به اجاره غیرقانونی، آغاز کردند. اف‌بی‌آی، نیروهای امنیتی آرژانتین و اینترپل به‌طور مشترک روی این پرونده کار کردند. از آن زمان، آرژانتین و دیگر کشورهای آمریکای لاتین نظارت بر پروازهای باری خارجی، به ویژه آن‌هایی که به نهادهای
باری خارجی، به ویژه آن‌هایی که به نهادهای تحریم‌شده مرتبط هستند، را تشدید کرده‌اند.
قتل توماسو اونوفری جنایتی است که در ۲ مارس ۲۰۰۶ در کازالبارونکولو رخ داد. دهکده‌ای در شهرداری پارما در ایتالیا. ماجرای ربوده شدن و قتل تومّاسو اونوفری، کودک ۱۶ ماهه ایتالیایی، یکی از دردناک‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین جنایات در تاریخ معاصر ایتالیا به‌شمار می‌رود. این حادثه در سال ۲۰۰۶ رخ داد و نه‌تنها جامعه ایتالیا، بلکه افکار عمومی جهانی را در شوک و اندوه فرو برد. توماس از خانه ربوده شد، در حالی که آدم‌ربایان به اشتباه تصور می‌کردند والدین او از منابع مالی قابل توجهی برخوردارند و می‌توانند مبلغی سنگین به عنوان
توجهی برخوردارند و می‌توانند مبلغی سنگین به عنوان باج پرداخت کنند. اما این تصور نادرست، به فاجعه‌ای غیرقابل جبران منجر شد. تنها چند دقیقه پس از ربایش، آدم‌ربایان کودک را به قتل رساندند؛ اقدامی که احتمالاً ناشی از ترس آن‌ها از شناسایی و تعقیب توسط نیروهای پلیس بود. آن‌ها گمان می‌کردند که عملیات نجات به‌سرعت آغاز شده و برای جلوگیری از افشای هویت‌شان، تصمیم به حذف قربانی گرفتند. خشونت و بی‌رحمی این جنایت، به‌ویژه با توجه به سن بسیار کم قربانی، موجی از خشم، اندوه و همدردی در سراسر کشور به راه انداخت. رسانه‌های
و همدردی در سراسر کشور به راه انداخت. رسانه‌های ایتالیایی و بین‌المللی با پوشش گسترده این پرونده، آن را نمادی از سقوط اخلاقی و بی‌رحمی در جامعه مدرن دانستند. مردم در سراسر ایتالیا با برگزاری مراسم یادبود، روشن کردن شمع و ارسال پیام‌های همدردی، به خانواده اونوفری تسلیت گفتند و خواستار اجرای عدالت شدند. ماهیت واقعی جنایت حدود یک ماه بعد آشکار شد، زمانی که ماریو آلسی، بنّا که قبلاً در خانه اونوفری کار می‌کرد، و همدستش سالواتوره ریموندی، به جرم اعتراف کردند و محل اختفای جسد را به پلیس نشان دادند. به همراه آلسی
اختفای جسد را به پلیس نشان دادند. به همراه آلسی و ریموندی، شریک این بنا، آنتونلا کونسروا، نیز محکوم شد. تاریخچه. جرم. در سپتامبر سال ۲۰۰۵، خانواده اونوفری که شامل پائولو اونوفری و همسرش پائولا پلینگلی، به ترتیب ۴۶ و ۴۳ ساله و هر دو کارمند اداره پست ایتالیا بودند، به همراه دو فرزندشان، سباستیانو ۸ ساله و تومّازو ۱۷ ماهه، تصمیم گرفتند زندگی شهری را ترک کرده و به محیطی آرام‌تر و روستایی نقل مکان کنند. آن‌ها آپارتمان خود را در حومه شهر پارما ترک کردند و به خانه‌ای بازسازی‌شده در شماره ۲۷ دهکده کوچک و روستایی
بازسازی‌شده در شماره ۲۷ دهکده کوچک و روستایی کازالبارونکو، واقع در مرز با منطقه سوربولو، نقل مکان کردند. این تصمیم برای تغییر سبک زندگی، در ظاهر گامی به سوی آرامش، طبیعت و دوری از شلوغی شهر بود. تنها چند ماه پس از این جابه‌جایی، در مارس ۲۰۰۶، کودک خردسال خانواده، قربانی آدم‌ربایی شد که با انگیزه دریافت باج صورت گرفت. حدود ساعت ۷:۴۵ بعد از ظهر در ۲ مارس ۲۰۰۶، برق خانه روستایی قطع شد. خانواده مشغول خوردن شام بودند. پس از پنج دقیقه، پائولو اونوفری برای بررسی کنتور برق به حیاط رفت و مورد حمله دو مرد که
بررسی کنتور برق به حیاط رفت و مورد حمله دو مرد که صورت‌هایشان را با کلاه ایمنی و عینک پوشانده بودند، قرار گرفت. آنها او را با چاقو و تپانچه تهدید کردند و در را به زور باز کردند. وقتی وارد شدند، فریاد سرقت سر دادند و اسلحه را به سمت توماسو نشانه گرفتند و به این زوج دستور دادند که پول را تحویل دهند. پائولا کیف پول خود را با ۱۵۰ یورو پول نقد به آنها داد و پس از آن دو مهاجم، والدین و پسر بزرگشان سباستیانو را روی زمین خواباندند، آنها را بستند و با نوار چسب دهانشان را بستند. پس از حدود ده دقیقه، عاملان فرار
را بستند. پس از حدود ده دقیقه، عاملان فرار کردند و وقتی اونوفری‌ها توانستند خود را آزاد کنند، دیدند که توماسو دیگر روی صندلی بلندش نیست. بلافاصله پلیس زنگ خطر را به صدا درآورد؛ والدین به بازپرسان گفتند که دو جنایتکار قد کوتاه بودند و با لهجهٔ جنوبی مشخصی، شاید کالابری یا سیسیلی، صحبت می‌کردند. پسرشان سباستیانو، که او نیز در یک جلسهٔ دادرسی محرمانه مورد بازجویی قرار گرفت، گفت که قبل از ورود غیرقانونی هیچ صدایی از بیرون خانه شنیده نشده بود و دو آدم‌ربا خاک زیادی به داخل خانه آورده بودند. او همچنین به نگرش
زیادی به داخل خانه آورده بودند. او همچنین به نگرش متفاوت این دو نفر اشاره کرد، مردی که کلاه کاسکت به سر داشت آرام بود، در حالی که مردی که کلاه کاسکت به سر داشت، آشفته و رفتاری وحشیانه داشت. جستجوها در اطراف شهر بلافاصله آغاز شد، اما هیچ اثری از کودک نبود. تحقیقات. تحقیقات مربوط به پرونده ربوده شدن و قتل اونوفری به دو دادستان عمومی معاون، لوشیا موستی و سیلویریو پیرو، سپرده شد؛ دو مقام قضایی با تجربه که مسئولیت بررسی یکی از حساس‌ترین و دردناک‌ترین پرونده‌های جنایی ایتالیا را بر عهده گرفتند. با توجه به
جنایی ایتالیا را بر عهده گرفتند. با توجه به پیچیدگی‌های احتمالی و نگرانی‌ها دربارهٔ انگیزه‌های پشت پرده این جنایت، پرونده‌ای نیز در دفتر منطقه‌ای ضد مافیا در بولونیا گشوده شد. گشایش پرونده در نهاد ضد مافیا نشان‌دهنده آن بود که مقامات قضایی احتمال می‌دادند این جنایت ممکن است فراتر از یک اقدام فردی باشد و به شبکه‌های سازمان‌یافته یا روابط پنهان مرتبط باشد. چنین اقدامی در سیستم قضایی ایتالیا معمولاً زمانی انجام می‌شود که احتمال دخالت گروه‌های جنایی یا ساختارهای پیچیده در یک پرونده وجود داشته باشد. پرونده