payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دئودا و دان ناچ در نپال یافت می‌شود. رقص دایره‌ای علیرغم شهرت بسیار زیادش در خاورمیانه و جنوب شرقی اروپا، در برتانی، آستوریاس، کاتالونیا و ایرلند در غرب اروپا و همچنین در آمریکای جنوبی (پرو)، تبت و بومیان آمریکا (نگاه کنید به: رقص شبح) از اهمیت تاریخی برخوردار است. همچنین در شکل بیشتر مراقبه‌ای خود در سنت‌های مذهبی مختلف از جمله کلیسای انگلستان و رقص‌های حضره (یا ذکر) اسلامی در عبادت استفاده می‌شود.
انتشار صفر خالص (به انگلیسی: Net-zero emissions) جهانی زمانی حاصل می‌شود که انتشار گازهای گلخانه‌ای و حذف آنها به دلیل فعالیت‌های انسانی در تعادل باشند. اغلب به این حالت صرفاً صفر خالص (به انگلیسی: Net-zero) می‌گویند. "انتشار" گازهای گلخانه‌ای می‌تواند به تمام گازهای گلخانه‌ای یا فقط کربن دی‌اکسید () اشاره داشته باشد. رسیدن به صفر خالص برای جلوگیری از گرمایش جهانی بیشتر ضروری است. این امر مستلزم کاهش شدید انتشار گازهای گلخانه‌ای است، به عنوان مثال با تغییر از سوخت‌های فسیلی به انرژی پایدار، بهبود بهره‌وری
از سوخت‌های فسیلی به انرژی پایدار، بهبود بهره‌وری انرژی و توقف جنگل‌زدایی. بخش کوچکی از انتشار گازهای گلخانه‌ای را می‌توان با حذف دی‌اکسید کربن جبران کرد. مردم معمولاً اصطلاحات "صفر خالص"، "خنثی بودن کربن" و "خنثی بودن آب و هوا" را به یک معنا به‌کار می‌برند، اما در واقع این اصطلاحات تفاوت‌هایی دارند. برای مثال، برخی استانداردهای مرتبط با خنثی بودن کربن، اجازهٔ جبران کامل یا بخش زیادی از انتشار کربن را می‌دهند، در حالی که در استانداردهای صفر خالص، لازم است بیش از ۹۰ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای کاهش یابد
از ۹۰ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای کاهش یابد و فقط حداکثر ۱۰ درصد باقی‌مانده تا سطح ۱٫۵ درجهٔ سانتیگراد جبران شود. سازمان‌ها معمولاً با خرید اعتبار کربن، میزان باقی‌ماندهٔ انتشار خود را جبران می‌کنند. در اوایل دههٔ ۲۰۲۰، انتشار صفر خالص به یک چارچوب اصلی برای اقدامات اقلیمی تبدیل شد. بسیاری از کشورها و سازمان‌ها در حال تعیین اهداف صفر خالص هستند. تا نوامبر ۲۰۲۳، حدود ۱۴۵ کشور اهداف صفر خالص را اعلام کرده یا در حال بررسی آن هستند که نزدیک به ۹۰ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای جهان را پوشش می‌دهد. این
انتشار گازهای گلخانه‌ای جهان را پوشش می‌دهد. این کشورها شامل برخی از کشورهایی هستند که در دهه‌های گذشته در برابر اقدامات اقلیمی مقاومت می‌کردند. اهداف صفر خالص در سطح کشور اکنون ۹۲٪ از تولید ناخالص داخلی جهانی، ۸۸٪ از انتشار گازهای گلخانه‌ای و ۸۹٪ از جمعیت جهان را پوشش می‌دهد. ۶۵ درصد از ۲۰۰۰ شرکت بزرگ سهامی عام بر اساس درآمد سالانه اهداف خالص صفر دارند. در میان شرکت‌های فرچون ۵۰۰، این درصد ۶۳٪ است. اهداف شرکت می‌تواند هم از اقدامات داوطلبانه و هم از مقررات دولتی ناشی شود. ادعاهای مربوط به صفر خالص از نظر
دولتی ناشی شود. ادعاهای مربوط به صفر خالص از نظر میزان اعتبار بسیار متفاوت هستند، اما اکثر آنها با وجود افزایش تعداد تعهدات و اهداف، اعتبار کمی دارند. در حالی که ۶۱ درصد از انتشار دی‌اکسید کربن جهانی تحت پوشش نوعی هدف صفر خالص قرار دارد، اهداف معتبر تنها ۷ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای را پوشش می‌دهند. این اعتبار پایین، نشان‌دهندهٔ فقدان مقررات الزام‌آور است. همچنین به دلیل نیاز به نوآوری و سرمایه‌گذاری مداوم برای امکان‌پذیر کردن کربن‌زدایی است. تا به امروز، ۲۷ کشور قانون داخلیِ صفر خالص را تصویب
به امروز، ۲۷ کشور قانون داخلیِ صفر خالص را تصویب کرده‌اند. در حال حاضر هیچ قانون ملی وجود ندارد که شرکت‌های مستقر در آن کشور را از نظر قانونی ملزم به دستیابی به انتشار صفر خالص کند. با این حال، چندین کشور، به عنوان مثال سوئیس، در حال تدوین چنین قوانینی هستند. تاریخچه و توجیه علمی. ایدهٔ انتشار صفر خالص از تحقیقاتی در اواخر دههٔ ۲۰۰۰ دربارهٔ چگونگی واکنش جو، اقیانوس‌ها و چرخهٔ کربن به انتشار دی‌اکسید کربن ناشی شد. این تحقیق نشان داد که گرمایش جهانی تنها در صورتی متوقف خواهد شد که انتشار دی‌اکسید کربن به صفر
متوقف خواهد شد که انتشار دی‌اکسید کربن به صفر خالص کاهش یابد. انتشار صفر خالص برای اهداف توافق پاریس اساسی بود. در این بیانیه آمده است که جهان باید «در نیمه دوم این قرن، به تعادلی بین انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از فعالیت‌های انسانی از طریق منابع و حذف آنها از طریق چاهک‌ها دست یابد». اصطلاح «صفر خالص» پس از انتشار گزارش ویژه هیئت بین دولتی تغییرات اقلیمی در مورد گرمایش جهانی ۱٫۵ درجه سانتیگراد، محبوبیت پیدا کرد. در سال ۲۰۱۸، این گزارش بیان کرد که «رسیدن به صفر خالص انتشار جهانی دی‌اکسید کربن ناشی از
به صفر خالص انتشار جهانی دی‌اکسید کربن ناشی از فعالیت‌های انسانی و حفظ آن و کاهش نیروی تابشی خالص غیر دی‌اکسید کربن، گرمایش جهانی ناشی از فعالیت‌های انسانی را در مقیاس‌های زمانی چند دهه‌ای متوقف خواهد کرد ("با اطمینان بالا").»
شیانگ‌پینگ () نام تاریخی لیاویانگ، استان لیاونینگ است. شیانگ‌پینگ برای نخستین بار در تاریخ با نام پایتخت فرمانداری لیائودونگ در دودمان یان و پایانه شرقی دیوار بزرگ یان که در سال ۲۸۴ قبل از میلاد بنیان شده، تفسیر گشته است. پس از اتحاد چین توسط دودمان چین، شیانگ‌پینگ به نقطه سیاسی و فرهنگی منطقه‌ای که امروزه شمال شرقی چین است تبدیل شد. از قرن چهارم به بعد، شیانگ‌پینگ به ترتیب به دست یان سابق و یان جدید اداره می‌شد. این شهر در سال ۴۰۴ میلادی به دست امپراتوری گوگوریو فتح شد و به شهر لیائودونگ / یودونگ تغییر
گوگوریو فتح شد و به شهر لیائودونگ / یودونگ تغییر عنوان داد. این کشور پیش از نابودی به دست دودمان تانگ، شاهد چندین نبرد بزرگ تاریخی در طول جنگ‌های گوگوریو–سویی و جنگ‌های گوگوریو–تانگ بود. کشورهای متخاصم. پیش از فتح یان، این منطقه بزرگ محل سکونت مردم دونگهو، شانرونگ و گیجا چوسان بود. در سده ۳ پیش از میلاد، کین کای فرمانده یان، فرمانداری لیائودونگ را بنیان ساخت و لیائودونگ را به عنوان پایتخت آن برگزید. دودمان یان متقابلاً دیوار بزرگ خود را ساخت و لیائودونگ پایانه شرقی آن بود. به هنگام حکومت پادشاه ژائو از
پایانه شرقی آن بود. به هنگام حکومت پادشاه ژائو از دودمان یان، چین کای به عنوان گروگان به دونگ‌هو ارسال شد و عمیقاً مورد اعتماد مردم دونگ‌هو بود. هنگامی که چین کای به یان بازگشت، نیرویی گرد آورد و دونگپهو را به شدت سرکوب کرد و طبق اسناد مورخ بزرگ، «دونگ‌هو را هزار لی به شرق راند». با گسترش مرزهایشان، سلسله یان شروع به ایجاد نخستین نسخه از دیوار بزرگ یان کرد. دیوار بزرگ یان از غرب در ژائویانگ آغاز شد و در شرق در شیانگ‌پینگ به خاتمه یافت. سلسله یان در سال ۲۲۲ پیش از میلاد توسط سلسله چین فتح شد. در سال ۲۲۱ پیش
از میلاد توسط سلسله چین فتح شد. در سال ۲۲۱ پیش از میلاد، چین شی‌هوانگ چین را به ۳۶ فرمانداری بخش‌بندی کرد و فرمانداری لیائودونگ که توسط یان بنیان شده بود را نگه داری کرد و پایتخت آن را در شیانگ‌پینگ قرار داد. دودمان هان و سه پادشاهی. در طول هر دو دودمان هان غربی و شرقی، فرمانداری لیائودونگ حفظ شد، اما اساسی‌ترین امور مرتبط با حکومت شمال شرقی در چهار فرمانداری هان انجام می‌شد. برای مثال، بویو دولت تابع هان، نخست تحت صلاحیت فرمانداری زوانتو قرار گرفت، اما حاکم بویو به هنگام سلطنت امپراتور شیان، درخواست کرد
بویو به هنگام سلطنت امپراتور شیان، درخواست کرد که صلاحیت بویو به فرماندهی لیائودونگ تغییر یابد. در هرج و مرج اواخر سلسله هان شرقی و اوایل زمان سه پادشاهی، فرمانداری لیائودونگ به علت موقعیت منطقه‌ای دور از نبرد سالاری و نبردهای جاری در چین، رونق گرفت و بسیاری از دانشمندان و افراد با استعداد به شیانگ‌پینگ پناه بردند. در سال ۱۸۹ پس از میلاد، گونگسون دو، بومی لیائودونگ و فرماندار سابق لیائودونگ، خود را مارکی لیائودونگ و فرماندار پینگ‌ژو تازه بنیان معرفی کرد. گونگسون دو فرماندهی لیائودونگ را به سه بخش تقسیم کرد
دو فرماندهی لیائودونگ را به سه بخش تقسیم کرد و فرماندهی‌های لیانگدونگ، ژونگ‌لیائو و لیائوژی را تأسیس کرد. فرمانداری تازه تأسیس لیائودونگ شامل ۸ ایالت از جمله ایالات شیانگ‌پینگ، جوجیو و آنشی بود. نوه گونگسون دو، گونگسون یوان، در سال ۲۳۷ میلادی خود را پادشاه یان اعلام کرد، با این حال در سال بعدی در جریان لشکرکشی شیما یی به لیائودونگ کشته شد. شیما یی دستور داد تمام مقامات گونگسون یوان کشته شوند و تمام مردان ۱۵ سال به بالا در شیانگ‌پینگ قتل‌عام شوند. بیش از ۱۰ هزار جنازه به جهت ایجاد رعب و وحشت در بین مردم
۱۰ هزار جنازه به جهت ایجاد رعب و وحشت در بین مردم محلی روی هم انباشته شده بود. با شکست پادشاهی یان، سائو وی، پینگ‌ژو را با یوژو ادغام کرد و پایتخت فرمانداری لیائودونگ را در شیانگ‌پینگ قرار داد و بر ۹ شهرستان حکمرانی می‌کرد. منصب مهم و جدید رزمی دونگ‌یی جیائووی برای حکومت بر مردمان غیر هان بنیان شد. دودمان جین و شانزده پادشاهی. در سال ۲۷۴ پس از میلاد، در زمان امپراتور وو جین، پینگژو دوباره تأسیس شد و فرمانداری لیائودانگ، زوانتو و چانگلی را اداره می‌کرد. مقام دونگ‌یی جیائووی به هودونگ‌یی جیائووی تغییر نام
دونگ‌یی جیائووی به هودونگ‌یی جیائووی تغییر نام داد و به صورت همزمان به بازرس/چیشی منطقه‌ای پینگپژو واگذار شد، و اختیارات جیائووی به مدیریت ارتباط با بسیاری از مردمان متفاوت شرق، از شمال تا منطقه هیلونگ‌جیانگ و از جنوب تا کل شبه جزیره کره گسترش یافت. در سال ۲۷۷ میلادی، به شیما-رویی به عنوان پادشاه لیائودونگ داده شد و فرمانداری لیائودونگ به عنوان پادشاهی لیائودونگ مجدداً بنیان گشت. شش سال بعد، به شیما-رویی عنوان دیگری، پادشاه دونگ‌لای، داده شد و پادشاهی لیائودونگ به فرماندهی لیائودونگ بازگردانده شد. در سال
به فرماندهی لیائودونگ بازگردانده شد. در سال ۳۳۴ پس از میلاد، مورنگ هوانگ رهبر ژیان‌بی، لیائودونگ را فتح کرد. مدت‌ها بعد، او خود را پادشاه یان اعلام کرد. در سال ۳۸۰ میلادی، یان سابق توسط چین سابق نابود گشت و لیائودونگ تصرف گردید. در سال ۳۸۴ میلادی، مورونگ چویی پادشاهی یان جدید را بنیان گذاشت. امپراتوری گوگوریو. در سال ۴۰۴ میلادی، امپراتوری گوگوریو، لیائودونگ را تصرف کرد و شیانگ‌پینگ را به یودونگ تغییر نام داد. نام شیانگ‌پینگ پس از فتحش به دست امپراتوری گوگوریو دیگر هرگز مورد استفاده قرار نگرفت و همیشه همان
دیگر هرگز مورد استفاده قرار نگرفت و همیشه همان یودونگ باقی ماند. بیشتر سرزمین‌های هویان توسط گوگوریو ضمیمه گشت و پادشاهی بعدی یان شمالی، فرمانداری یودونگ را در محدوده منطقه‌ای در غرب لیائونینگ امروزی قرار داد. این منطقه مورد بحث بین امپراتوری گوگوریو در شمال کره و سلسله‌های مختلف امپراتوری چین بود. این دو نیروی سیاسی با ساختن دژهایی در مکان‌های استراتژیک، بر سر تجارت و نفوذ در منطقه با یکدیگر رقابت می‌کردند. دژ یودونگ قبل از سال ۶۱۲ میلادی، احتمالاً در اوایل سال ۳۹۷ میلادی، بنیان گشته بود. این دژ به علت
سال ۳۹۷ میلادی، بنیان گشته بود. این دژ به علت قرار گرفتن در نزدیکی رود لیائو که از دیدگاه استراتژیک مهم بود، یک مانع دفاعی قدرتمند به‌شمار می‌آمد. این دژ از جاده‌های منتهی به کره و شهرهای امپراتوری گوگوریو در نزدیکی، یودونگ و بگام، محافظت می‌کرد. یکی از بن مایگان از این دژ با عنوان لنگرگاه دفاع مرزی امپراتوری کره یاد می‌کند. این قلعه از نظر غلات و آذوقه به خوبی تجهیز شده بود و در صورت محاصره، تعداد زیادی از سربازان را در خود جای می‌داد. در سال ۴۹۲ میلادی، به پادشاه مونجامیونگ عنوان دوک کای‌گوئو از
به پادشاه مونجامیونگ عنوان دوک کای‌گوئو از لیائودونگ داده شد. در سال ۵۱۹ میلادی، پادشاه آنجانگ مجدداً این لقب را دریافت کرد. در سال ۵۷۷ میلادی، در دوران ژو شمالی، به امپراتور گوگوریو عنوان حکمران لیائودونگ داده شد. مدت کمی پس از آن، چی شمالی فرمانداری لیائودونگ را منحل کرد. دژ یودونگ در همان منطقه قرار داشت و اندازه‌ای مثل دژ شیانگ‌پینگ غربی هان داشت. در سال ۵۹۸ میلادی، امپراتوری گوگوریو تهاجمی را از طریق رودخانه لیائو علیه سلسله تازه تأسیس سویی آغاز کرد. چینی‌ها هم از سال ۶۱۲ با انجام یک تهاجم
آغاز کرد. چینی‌ها هم از سال ۶۱۲ با انجام یک تهاجم تلافی‌جویانه گسترده به قلمرو گوگوریو و محاصره دژ یودونگ، تلافی کردند. مدافعان دژ از تسلیم کردن امتناع ورزیدند و با قاطعیت ارتش قدرتمند سویی را شکست دادند. یک سوم ارتش سویی که از عدم پیشرفت تهاجم ناامید شده بودند، خود را از محاصره رها کرده و به سمت پیونگ‌یانگ پایتخت گوگوریو، پیشروی کردند. ارتش سویی مدت‌ها بعد در نبرد محوری سالسو توسط ارتش امپراتوری گوگوریو نابود گشت؛ شد جنگ تا سال ۶۱۴ میلادی ادامه یافت، اما این نبرد عملاً جنگ‌های گوگوریو–سویی را به نفع
اما این نبرد عملاً جنگ‌های گوگوریو–سویی را به نفع گوگوریو پایان داد. امپراتوری گوگوریو پس از درگیری با سویی، دفاع مرزی خود را در آماده‌سازی برای نبرد آینده علیه چینی‌ها تقویت کرد. این جنگ زمانی رخ داد که در سال ۶۴۲ میلادی، دودمان تانگ به گوگوریو حمله کرد و با موفقیت به استحکامات مرزی آن نفوذ کرد. دژ یودونگ که با ۱۰٫۰۰۰ سرباز و ۴۰٫۰۰۰ غیرنظامی اداره می‌شد، مدتی ارتش تانگ را در برابر تهاجمات دشمن مقاوم کرد، اما ارتشی که برای کمک به دژ اعزام شده بود، نابود شد. تانگ‌ توانستند با یک تهاجم سریع سواره نظام،
شد. تانگ‌ توانستند با یک تهاجم سریع سواره نظام، دیوارهای دژ را بشکنند و یودونگ سرانجام فتح شد و ساکنان آن به بردگی گرفته شدند. امپراتور تایزونگ بعداً پادرمیانی کرد و به زندانیان آزادی پیشنهاد داد و این دژ به یک استان جدید امپراتوری ملحق شد. با این حال، تانگ در جریان محاصره دژ آنشی و شکست فجعیانه‌اش در برابر ژنرال یانگ مانچون مجبور به عقب‌نشینی به شمال چین شد و همان مناطق فتح شده را نیز از دست داد. دودمان تانگ. امپراتوری گوگوریو فرجام در نبرد نهایی و بیشتر به علت تنش‌های شدید غیرقابل کنترل داخلی در سپتامپر
علت تنش‌های شدید غیرقابل کنترل داخلی در سپتامپر ۶۶۸ میلادی فروپاشید. تانگ استان لیائوچنگ را در شهر لیائودونگ تأسیس کرد. لیائودونگ در سال ۶۷۶ میلادی پایتخت حکومت تحت الحمایه آندونگ شد. با این حال، پایتخت سال بعد دوباره منتقل شد.
منطقه نظامی واشینگتن () یکی از نوزده فرماندهی اصلی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا و زیرمجموعه فرماندهی شمالی ایالات متحده آمریکا است، که ستاد مرکزی آن در فورت مک‌نایر در واشینگتن دی. سی. قرار دارد. ماموریت‌های واحدهای منطقه نظامی واشنگتن شامل وظایف تشریفاتی و نقش رزمی در دفاع از منطقه کلان‌شهری واشینگتن است. علاوه بر فورت مک‌نیر، تأسیسات زیر تحت پوشش فرماندهی منطقه نظامی واشینگتن شامل پایگاه مشترک مایر-هندرسون هال، فورت بلویر و فورت واکر، در ایالت ویرجینیا، همچنین فورت مید، مریلند می‌باشند. منطقه نظامی
همچنین فورت مید، مریلند می‌باشند. منطقه نظامی واشنگتن نماینده ارتش ایالات متحده در نیروی ویژه مشترک - منطقه پایتخت ملی، همچنین نظارت بر تمام عملیات تشریفاتی در گورستان ملی آرلینگتون است. فرمانده فعلی منطقه نظامی واشنگتن سرلشکر ترور بردنکمپ است، که بر برنامه‌ریزی نظامی برای دفاع از منطقه پایتخت ملی نظارت دارد.
فرضیه جهان سبز پیشنهاد می‌کند که شکارچیان تنظیم‌کننده‌های اصلی اکوسیستم‌ها هستند: آنها با تنظیم گیاهخوارانی که در غیر این صورت تمام سرسبزی را مصرف می‌کردند، دلیل «سبز» بودن جهان هستند. همچنین به عنوان فرضیه اچ اس اس شناخته می‌شود، که برگرفته از نام هیرستون، اسمیت و اسلوبودکین، نویسندگان مقالهٔ اصلی در این زمینه است. اگرچه گیاهخواران زیادی وجود دارند که می‌توانند پوشش گیاهی جهان را کاهش دهند، بسیاری از محققان این سؤال را مطرح می‌کنند که چگونه می‌توان زیست‌توده و تنوع زیستی را حفظ کرد. نظم طبیعی برای تداوم
و تنوع زیستی را حفظ کرد. نظم طبیعی برای تداوم همه گونه‌ها و اکوسیستم‌ها نیازمند نیرویی مخالف است که بر این گیاهخواران تأثیر بگذارد. همان‌طور که فرضیه جهان سبز پیشنهاد می‌دهد، یک سیستم کنترل و تعادل برای شکوفایی گیاهان در اکوسیستم‌های مختلف پیشنهاد شده است. علاوه بر مکانیسم‌های دفاعی گیاهان، شکارچیان در تنظیم تعداد جمعیت این گیاهخواران کمک می‌کنند و میزان پوشش گیاهی مصرف شده را محدود می‌کنند. چندین اکوسیستم با یک سیستم آبشاری تغذیه‌ای مشخص می‌شوند که در آن تمام سطوح با هم تعامل دارند و بر پایداری یکدیگر
تمام سطوح با هم تعامل دارند و بر پایداری یکدیگر تأثیر می‌گذارند (سیلیمان و آنجلینی، ۲۰۱۲). برای مثال، گیاهخواران جمعیت گیاهان را کاهش می‌دهند، اما مصرف‌کنندگان گوشتخوار که رشد جمعیت را فراتر از آنچه با توجه به منابع موجود اختصاص داده شده است، محدود می‌کنند، آنها را کنترل می‌کنند. مطالعهٔ آبشارهای تغذیه‌ای برای درک فرضیهٔ جهان سبز بسیار مهم است. یکی از راه‌هایی که آبشارهای تغذیه‌ای می‌توانند بر اکوسیستم‌ها تأثیر بگذارند، از طریق محدود کردن بهره‌وری اولیه خالص است که جریان انرژی را از طریق منابع مختلف تعیین
است که جریان انرژی را از طریق منابع مختلف تعیین می‌کند. این رویکرد از پایین به بالا به دلیل شرایط مختلف محیطی منجر به فراوانی گونه‌های گیاهی نامطلوب می‌شود (سیلیمان و آنجلینی، ۲۰۱۲). علاوه بر این، انرژی در یک سیستم معین می‌تواند توسط شکارچیان در بالاترین سطح تغذیه‌ای یا گوشتخوارانی که گوشتخواران دیگر را مصرف می‌کنند، تعیین شود. این رویکرد از بالا به پایین با تراکم بالای مصرف‌کننده و در بسیاری از موارد، سیستم‌های گیاهی علفی، بدون مکانیسم‌های دفاعی اولیه قوی مشخص می‌شود (سیلیمان و آنجلینی، ۲۰۱۲). این
قوی مشخص می‌شود (سیلیمان و آنجلینی، ۲۰۱۲). این فرآیندهای حفظ آبشارهای تغذیه‌ای اغلب به‌طور همزمان عمل می‌کنند. یک اجماع عمومی این است که آبشارهای تغذیه‌ای در مقایسه با اکوسیستم‌های خشکی، تأثیر بیشتری در اکوسیستم‌های آبی دارند. با این حال، تنظیم بیش از حد در هر یک از این جوامع می‌تواند منجر به تخریب آبشار تغذیه‌ای درون سیستم شود و از رشد بسیاری از گونه‌ها در تمام سطوح جلوگیری کند (۲۰۱۲). تاریخچه. فرضیه جهان سبز احتمالاً اولین بار در سال ۱۹۵۷ توسط فردریک ادوارد اسمیت در دانشگاه میشیگان در یک دوره آموزشی مطرح
اسمیت در دانشگاه میشیگان در یک دوره آموزشی مطرح شد. در سال ۱۹۶۰، نلسون هیرستون، اسمیت و لارنس اسلوبودکین مقاله‌ای منتشر کردند که در آن فرضیه جهان سبز را مطرح کردند. نام اچ اس اس از حروف اول نام خانوادگی هر یک از آنها گرفته شده است. رابرت تی. پین در سال ۱۹۶۶ آزمایش‌هایی با "پیساتر اوکراسئوس" انجام داد که نقش آنها را به عنوان یک گونه کلیدی در تنظیم "صدف سیاه کالیفرنیا" نشان داد. در این مطالعه، پین مشاهده کرد که تنوع زیستی و پایداری اکوسیستم در مناطق جزر و مدی به شدت به حضور ستاره دریایی وابسته است (۲۰۲۰,
مدی به شدت به حضور ستاره دریایی وابسته است (۲۰۲۰, سیسی). اگرچه این گونه به عنوان یک گونه کلیدی شناخته می‌شود، تحقیقات پین امکان این کشف را فراهم کرد، زیرا متوجه شد که تعداد صدف‌ها، شقایق‌های دریایی، جلبک‌ها و سایر گونه‌ها به دنبال کاهش تعداد ستاره‌های دریایی کاهش یافته است (۲۰۲۰, سیسی). این یک مثال قوی از اهمیت حفظ آبشار تغذیه‌ای است و نشان می‌دهد که کنترل از بالا به پایین عامل تنظیمی اصلی در این سیستم است. جیمز استس و جان پالمیسانو آزمایش‌های مشابهی را با سمورهای آبی، جوجه تیغی‌های دریایی و جلبک دریایی
سمورهای آبی، جوجه تیغی‌های دریایی و جلبک دریایی انجام دادند، که در آن حضور سمور آبی باعث افزایش حضور جلبک دریایی در یک آبشار پروردگی شد. همان‌طور که در این مطالعه مورد بحث قرار گرفت، سمورهای دریایی، مصرف‌کنندگان طبیعی توتیای دریایی، باعث شکوفایی جنگل‌های جلبک دریایی شده‌اند. بدون کمک و حضور این سمورهای دریایی، زیست‌توده توتیای دریایی افزایش می‌یابد که احتمالاً تهدیدی جدی برای اکوسیستم خواهد بود. فقدان سمورهای دریایی در اکوسیستم منجر به نابودی تقریبی جنگل‌های اشنه دریایی می‌شود و مفهومی اکولوژیکی به نام
اشنه دریایی می‌شود و مفهومی اکولوژیکی به نام مناطق خشک و بی‌آب و علف توتیایی را شکل می‌دهد (سیلیمان و آنجلینی، ۲۰۱۲). جان تربورگ در سال ۲۰۰۶ دره‌های ونزوئلا را با و بدون شکارچیان بررسی کرد و فرضیه جهان سبز را در خشکی نشان داد. انتقاد. فرضیه دفاع از خود گیاهان بیان می‌کند که گیاهان به‌طور کامل توسط گیاهخواران مصرف نمی‌شوند، دلیل اصلی آن سازگاری آنها با این پدیده (خار، سمیت، سلولز و غیره) است.
سوز و گداز مشهورترین منظومهٔ نوعی خبوشانی است، که در بحر هزج مسدس مقصور یا محذوف مشتمل بر پانصد بیت سروده شده. اگر چه نوعی مدعی است که در نظم این داستان مبتکر بوده، و همچنین نویسندگان احوال وی نیز گفته‌اند که او منظومهٔ سوز و گداز را به شرح یک واقعهٔ حقیقی که در عهد اکبر شاه اتفاق افتاده اختصاص داده، اما به نظر می‌رسد که این منظومه متأثر از «عشق‌نامه» حسن دهلوی سروده شده‌است. «عشق‌نامه» مثنوی کوتاهی در ششصد و شش بیت در همان بحر، و داستان عاشقانهٔ دو جوان هندی است. بدین سان که پس از مردن معشوق یا دختر، عاشق
است. بدین سان که پس از مردن معشوق یا دختر، عاشق یا پسر خود را با جسد وی می‌سوزاند. حسن دهلوی خود مدعی است که مایهٔ داستان اش را از میان قصه‌های مردم هند یافته و روایت کرده‌است. با این استدلال، مضمون داستان سوز و گداز نوعی تازه نبوده و متأثر از منظومهٔ حسن دهلوی، اما با پاره ای تفاوت هاست. در روایت دهلوی نخست دختر می‌میرد و پسر از عشق وی خود را به آتش می‌افکند، اما در سوز و گداز نوعی، نخست پسر مرده و دختر از عشق وی خود را می‌سوزاند. به واقع این مثنوی در باب اجرای آیین سَتی یا ساتی (الهه هندی) در هند است. بر
آیین سَتی یا ساتی (الهه هندی) در هند است. بر طبق این آیین، همسر مرد متوفا همراه او خود را به آتش می‌کشید. ظاهراً قبل از خودسوزی، پایداری و مصمم بودن زن بر این امر مورد آزمون قرار می‌گرفت، اگر وی مصمم به سوختن خود بود، با مردش سوزانده می‌شد، و اگر تردیدی در خصوص خودسوزی ابراز می‌کرد، بر دیگر مردان حلال می‌شد. نوعی در مثنوی سوز و گداز، خودسوزی همسری وفادار را پس از کشته شدن همسرش روایت کرده‌است. این مثنوی چندین بار در ایران کتاب‌آرایی شده‌است. همچنین در میان دیوارنگاره‌های کاخ چهل‌ستون، صحنه‌ای هست که
میان دیوارنگاره‌های کاخ چهل‌ستون، صحنه‌ای هست که خودسوزی زنی را مطابق آیین ستی نشان می‌دهد. نگارهٔ این صفحه، تصویری از مثنوی سوز و گداز است، به قلم محمد قاسم. یک نسخهٔ مصور سوز و گداز نوعی در موزهٔ هنر والترز، به قلم محمد علی مشهدی موجود است. به زبان‌های دیگر. آناندا کوماراسوامی ترجمه‌ای انگلیسی از این منظومه منتشر کرده است.
نبرد دوم مارن () آخرین حمله بزرگ آلمان در جبهه غربی در طول جنگ جهانی اول بود. این حمله زمانی شکست خورد که یک ضد حمله متفقین، به رهبری نیروهای فرانسوی و با پشتیبانی صدها تانک رنو اف‌تی، آلمانی‌ها را از جناح راستشان در هم کوبید و تلفات شدیدی به آنها وارد کرد. شکست آلمان آغاز پیشروی بی‌وقفه متفقین بود که حدود ۱۰۰ روز بعد به آتش‌بس با آلمان انجامید. پس از شکست حمله بهاری آلمان برای پایان دادن به درگیری، اریش لودندورف، فرمانده کل نیروهای مسلح، معتقد بود که حمله از طریق فلاندر، پیروزی قاطعی را برای آلمان بر نیروی
طریق فلاندر، پیروزی قاطعی را برای آلمان بر نیروی اعزامی بریتانیا به ارمغان خواهد آورد. لودندورف برای محافظت از نیات خود و دور کردن نیروهای متفقین از بلژیک، یک حمله انحرافی بزرگ در امتداد مارن را برنامه‌ریزی کرد.
فینال‌های ان‌بی‌ای ۲۰۲۴، فینال سری مسابقات قهرمانی اتحادیه ملی بسکتبال (NBA) در فصل ۲۰۲۳–۲۴ و پایانِ پلی‌آف آن فصل بود. در این سری هفت‌بازی، قهرمان کنفرانس شرق، بوستون سلتیک، با نتیجه چهار بر یک از سد قهرمان کنفرانس غرب، دالاس ماوریکس، گذشت و اولین قهرمانی خود را از سال ۲۰۰۸ جشن گرفت و در مجموع هجدهمین عنوان خود را به‌دست‌آورد که بیشترین تعداد قهرمانی در تاریخ این لیگ برای یک تیم است. جیلن براون از سلتیکس با میانگین ۲۰٫۸ امتیاز، ۵٫۴ ریباند و ۵٫۰ پاس گل در هر بازی، به‌عنوان ارزشمندترین بازیکن فینال (FMVP)
هر بازی، به‌عنوان ارزشمندترین بازیکن فینال (FMVP) انتخاب شد.
منطقه یانگزو یا یانگجو (به لاتین: Yānzhōuchéng) یک سکونتگاه کوچک در استان دنگتا از توابع لیائویانگ در استان لیائونینگ در جمهوری خلق چین است. این روستا محل شهر باستانی امپراتوری گوگوریو، باگم (هانگول:백암성، هانجا:白巖城) در کره (یا در چینی شهر بایان نامیده میشود.)این شهر باستانی صحنه نبرد بسیار بزرگی بین امپراتور چینی سلسله تانگ ، تایزونگ ، و امپراتوری گوگوریو در سال ۶۴۵ میلادی بود. تاریخچه. این شهر توسط امپراتوری گوگوریو در سال ۴۰۳ میلادی بنیان نهاده گشت. که بخش بزرگی از شبه جزیره لیائودونگ ، استان جیلین امروزی،
از شبه جزیره لیائودونگ ، استان جیلین امروزی، شبه جزیره کره شمالی و بخشی از سرزمین پریمورسکی در روسیه امروزی را اشغال کرده بودند. یانژو شهری بزرگ در مرز بین سلسله‌های گوگوریو و تانگ چین بود. در سال ۶۴۲ میلادی،امپراتوری گوگوریو با سرزمین همسایه، شیلا، در شبه جزیره کره نبردی داشت. شیلا چون توان مقابله با گوگوریو را نداشت از امپراتور تایزونگ از تانگ درخواست کمک کرد و در سال ۶۴۵، امپراتور تایزونگ به گوگوریو حمله کرد. تانگ نخست شهر لیائودونگ را که در همان نزدیکی بود، تصرف کرد. سپس در ماه ژوئن، آنها به رهبری تانگ
تصرف کرد. سپس در ماه ژوئن، آنها به رهبری تانگ جون به یانژو حمله کردند و پس از نبردی بزرگ و شدید و بعضی از قهرمانان قابل توجه امپراتور و ژنرال‌هایش، پیروز شدند. این شهر بر روی تپه‌ای در ضلع شمالی رودخانه تایزی بنیان نهاده شده بود.، حدودا ۲۰ کیلومتری شرق لیائویانگ و ۵۰ کیلومتری جنوب شن‌یانگ. ساخت و ساز. به مانند دژ های دیگر گوگوریو، روستای یانژو بر روی تپه‌ای در نزدیکی یک رودخانه ساخته شده بود و رودخانه یک مانع طبیعی را ایجاد می‌کرد. صخره‌ها ضلع جنوبی شهر را ایجاد می‌کند و یک دیوار دفاعی بلند، طاقی را در
را ایجاد می‌کند و یک دیوار دفاعی بلند، طاقی را در اطراف ضلع‌های غربی، شمالی و شرقی ایجاد شده است. شیب زمین به گونه‌ای است که ضلع شرقی شهر به طور فزاینده ای بالاتر از ضلع غربی آن است. این مکان حدود ۴۸۰ متر طول و ۴۴۰ متر عرض دارد. دیوارهای شهر که همچنان هم قابل مشاهده هستند، حدود ۱۸۴۰ متر طول دارند. دیوارها ۲ تا ۳ متر ضخامت و بین ۵ تا ۸ متر ارتفاع داشتند و برج‌هایی در زمان های مشخص، هم راستای طول آن قرار داشتند و از منظر ابعاد با دیوار بزرگ چین قابل قیاس هستند. در بالای پشته، بقایای یک برج مربع شکل با دیواری
در بالای پشته، بقایای یک برج مربع شکل با دیواری دور کشیده شده در شرق آن وجود دارد. دروازه شهر در غرب و نزدیک رودخانه تایزی قرار داشت. این بنا از سنگ‌های تراش‌خورده و خشک و بدون ملات بنا نهاده گشته است. وضعیت. دیوارهای شهر یانژو یک هستند. با اینکه شهر وضعیت حفاظت‌شده‌ داشت، بعضی از بخش‌های غربی دیوارهای شهر توسط روستاییان مجاور تخریب گشته‌اند و سنگ‌های برداشته‌شده از دیوار را می‌توان در خانه‌ها و حصارهای گوناگون در تمام روستا ملاحظه کرد. در مقایسه، دیوارهای شهر در بخش‌های شمالی و شرقی به نظر می‌رسد در وضعیت
در بخش‌های شمالی و شرقی به نظر می‌رسد در وضعیت مناسبی قرار دارند. دسترسی‌پذیری. تا سال ۲۰۱۴، این مکان برای تشویق گردشگری توسعه نیافته بود و هیچ زیرساخت گردشگری برای تسهیل فعالیت‌های مرتبط با گردشگری در داخل دیوارهای شهر وجود نداشت. دسترسی به این مکان نه تحت نظارت بود و نه به طور فعال کنترل می‌شد.با این حال بعد از آن این منطقه بازسازی و توسعه یافت و در دسترس قرار گرفت.
نبرد لیژ () این نبرد، آغاز تهاجم آلمان به بلژیک و اولین نبرد جنگ جهانی اول بود. شهر لیژ توسط حلقه‌ای از قلعه‌های مدرن محافظت می‌شد، یکی از چندین شهر مستحکم برای به تأخیر انداختن تهاجم تا به نیروهای قدرت‌هایی که بی‌طرفی بلژیک را تضمین کرده بودند، اجازه دهد تا به ارتش بلژیک در اخراج مهاجمان کمک کنند. ارتش اول آلمان در اواخر ۵ اوت ۱۹۱۴ رسید و در ۷ اوت، زمانی که اریش لودندورف وارد شد و پادگان را متقاعد به تسلیم کرد، شهر را تصرف نمود. قلعه‌های اطراف به نبرد ادامه دادند و چندین حمله پیاده‌نظام آلمان با شکست‌های
دادند و چندین حمله پیاده‌نظام آلمان با شکست‌های پرهزینه‌ای مواجه شد. توپ‌های محاصره‌ای فوق سنگین از راه رسیدند و قلعه‌ها را یکی پس از دیگری نابود کردند. آخرین قلعه در ۱۶ اوت تسلیم شد. محاصره لیژ ممکن است حمله آلمان به فرانسه را چهار تا پنج روز به تأخیر انداخته باشد. راه‌آهن دره رودخانه موز که ارتش آلمان در شرق بلژیک به آن نیاز داشت، در طول محاصره بسته بود و نیروهای آلمانی تا ۲۰ آگوست با قدرت در مقابل شهر نامور در محل تلاقی رودخانه‌های سامبر و میوز ظاهر نشدند. با تجربه‌ای که در لیژ به دست آمده بود، ارتش دوم