payamvha/North_RAG huggingface dataset:
الهی رخ خواهد داد؟ آیا فولویو با عشقش به هم می‌رسد، آیا شغل جدید را پیدا می‌کند؟ آیا مشکل شهر توسط پدر جرمانو حل می‌شود، آیا پدر جرمانو می‌تواند بازرسان واتیکان را متقاعد کند…؟ همه این معماها در این فیلم خنده‌دار با پس‌زمینه‌ای زیبا از ساحل آمالفی حل می‌شوند. تولید. این فیلم در ماه مه ۲۰۱۴ بین ناپل، سنت آگاتا د گوتی و شهر اسکالا، در ساحل آمالفی نزدیک راولو فیلمبرداری شد. در طول فیلمبرداری در شهر بنونتو، تمام گروه تلویزیونی نقش اصلی تمرین خارجی برنامهٔ «مسترشف ایتالیا ۴» را بر عهده داشتند که در آن
«مسترشف ایتالیا ۴» را بر عهده داشتند که در آن شرکت‌کنندگان ۸۰ سبد برای مصرف در زمان استراحت ناهار آماده کردند. پذیرش. این فیلم پس از دومین آخر هفته خود، ۸٫۵ میلیون دلار آمریکا در گیشه ایتالیا فروش داشت. تا اول فوریه ۲۰۱۵، ۱۷٫۳ میلیون دلار آمریکا در گیشه ایتالیا فروش داشت.
قشر حسی گاهی به قشر نخستین پیکری-حسی اشاره دارد، و گاهی به‌طور کلی برای نواحی نخستین و دومین قشرهای مغزی مربوط به حس‌های گوناگون به‌کار می‌رود (هرکدام در دو نیمکرهٔ مغز، چپ و راست): قشر بینایی در لوب پس‌سری، قشر شنوایی در لوب گیجگاهی، قشر نخستین بویایی در هیچکِ ناحیهٔ پیریفورم لوب‌های گیجگاهی، قشر چشایی در لوب جزیره‌ای (که قشر جزیره‌ای نیز خوانده می‌شود)، و قشر نخستین پیکری-حسی در بخش پیشین لوب جداری. بلافاصله در پشت قشر نخستین پیکری-حسی، قشر یا ناحیهٔ انجمنی پیکری-حسی قرار دارد که داده‌های حسی دریافتی از
پیکری-حسی قرار دارد که داده‌های حسی دریافتی از قشر نخستین پیکری-حسی (مانند دما، فشار و غیره) را یکپارچه کرده و تصویری کلی از شیئی که لمس می‌شود به‌دست می‌دهد. در زیر لوب پیشانی پیاز بویایی جای دارد که پیام‌های حسی عصب‌های بویایی را دریافت کرده و در مغز پخش می‌کند. همهٔ پیام‌های بویایی به قشر بویایی نمی‌روند: برخی رشته‌های عصبی به بخش بالای چشمی لوب پیشانی می‌روند و برخی دیگر مستقیماً به ساختارهای لیمبیک راه دارند. این ارتباط مستقیم با دستگاه لیمبیک، حس بویایی را یگانه می‌سازد. ناحیه‌های قشری مغز با حس‌های
را یگانه می‌سازد. ناحیه‌های قشری مغز با حس‌های شنوایی، بینایی، بویایی و پیکری-حسی (لمس و خودحسی) پیوند دارند که در پهلوی شیار جانبی و پشت شیار مرکزی جای گرفته‌اند، یعنی بیشتر در بخش پشتی مغز. ناحیهٔ قشری مربوط به حس چشایی در جلوی شیار مرکزی قرار دارد. باید دانست که شیار مرکزی (که گاهی شیار مرکزی-میانی نیز نامیده می‌شود) قشر نخستین حرکتی (بر روی چین پیش‌مرکزی در بخش پشتی لوب پیشانی) را از قشر نخستین پیکری-حسی (بر روی چین پس‌مرکزی در بخش پیشین لوب جداری) جدا می‌کند. قشر حسی در ادراک پیکری، پردازش محرک‌های
می‌کند. قشر حسی در ادراک پیکری، پردازش محرک‌های بینایی و برنامه‌ریزی حرکت نقش دارد.
حماس عراق، یک گروه شبه‌نظامی سنی مستقر در عراق بود که در ۱۸ مارس ۲۰۰۷ از تیپ‌های انقلاب ۱۹۲۰ جدا شد این گروه ویدیوهایی از حمله خود به نیروهای آمریکایی منتشر کرده است. تیپ‌های انقلاب ۱۹۲۰ اصرار دارد که حماس در عراق در کمک به نیروهای آمریکایی در عملیات دیاله علیه القاعده در عراق نقش داشته است. نوری مالکی، نخست‌وزیر سابق عراق، از اینکه «شهروندان محلی نگران» مسلح شده توسط آمریکا، یک اپوزیسیون سنی مسلح در حال شکل‌گیری باشند، بیم داشت و استدلال کرده است که چنین گروه‌هایی باید تحت فرماندهی ارتش یا پلیس عراق باشند.
باید تحت فرماندهی ارتش یا پلیس عراق باشند. در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۷، این گروه شبه‌نظامی به یک شورای سیاسی پیوست که شورش مسلحانه علیه نیروهای آمریکایی را پذیرفت. برنامه سیاسی. حماس در عراق در آوریل ۲۰۰۷ یک برنامه سیاسی با برخی از مفاد زیر منتشر کرد: در ژوئیه ۲۰۰۷، "گاردین" گزارش داد که این گروه به همراه سایر گروه‌های شورشی در اتحادی به نام شورای سیاسی مقاومت عراق شرکت کرده‌اند. این اتحاد شامل طیف وسیعی از گروه‌های اسلام‌گرا و ملی‌گرا است که برای مذاکره با آمریکایی‌ها در انتظار خروج زودهنگام ایالات متحده تشکیل شده
در انتظار خروج زودهنگام ایالات متحده تشکیل شده است. محورهای اصلی برنامه سیاسی مشترک شامل «تعهد به آزادسازی عراق از نیروهای خارجی، رد همکاری با احزاب درگیر در نهادهای سیاسی ایجاد شده تحت اشغال و اعلام این نکته بود که تصمیمات و توافقات اتخاذ شده توسط اشغالگران آمریکایی و دولت عراق باطل و بی‌اعتبار است.» نشان. این لوگو، نقشه عراق از ۱۹۳۲ تاکنون را در کنار پرچم سبزی نشان می‌دهد که به زبان عربی نوشته شده است: «إنا فتحنا لَک فتحاً مبینا». در زیر پرچم متن عربی «تیپ الفتح اسلامی» وجود دارد که می‌توان آن را «تیپ
الفتح اسلامی» وجود دارد که می‌توان آن را «تیپ فتح اسلامی» نیز تعبیر کرد. در سمت راست متن و پرچم، دستی وجود دارد که نوعی شمشیر اسلامی را در دست دارد و متن زیر نقشه نوشته شده است: «جنبش مقاومت اسلامی» «حماس - العراق». عملیات در دیاله (اوت ۲۰۰۷). تیپ‌های انقلاب ۱۹۲۰ اصرار دارند که حماس در عراق در عملیات اخیر دیاله علیه القاعده در عراق در اوت ۲۰۰۷ به نیروهای آمریکایی کمک کرده است. این اصرار زمانی مطرح شد که "واشینگتن پست" در مصاحبه تلفنی با سرهنگ دوم جوزف دیویدسون، افسر اجرایی لشکر دوم پیاده‌نظام، گزارش داد که
افسر اجرایی لشکر دوم پیاده‌نظام، گزارش داد که نیروهای آمریکایی اکنون «با شورشیان سنی از تیپ‌های انقلاب ۱۹۲۰، که شامل اعضای سابق ارتش منحل شده صدام حسین، رئیس‌جمهور مخلوع، می‌شود، همکاری می‌کنند.» تیپ‌های انقلاب ۱۹۲۰ پاسخ دادند: «ما به … اشغالگران و پیروان و عوامل شما می‌گوییم که شما در پیوند دادن ما با کمپین ضد القاعده دیاله دروغ بسیار بزرگی گفتید.» این گروه معتقد است که سخنگوی ارتش ایالات متحده باید قبل از عملیات به «حماس عراق» که متشکل از تیپ‌ها بود، اشاره می‌کرد. در حالی که عملیات دیاله اتفاق افتاد، این
می‌کرد. در حالی که عملیات دیاله اتفاق افتاد، این گروه ویدیوهایی را در اولین وب‌سایت خود منتشر کرد که در آن به سربازان آمریکایی حمله می‌کردند. یکی از این موارد زمانی بود که گردان النعمان بن مقرن از شاخه نظامی حماس عراق، یک بمب دست‌ساز را در دیالی منفجر کرد. فعالیت آنلاین. این گروه دو وب‌سایت داشته که هر دو غیرفعال هستند. وب‌سایت آنها که تا سال ۲۰۱۱ فعالیت داشت، اخبار عملیات، ویدیوهای عملیات، ویدیوها (بیانیه‌ها، حملات متعدد، تهدیدها، پیام‌ها و غیره) و فایل‌های صوتی که شامل نشیدها بود را منتشر می‌کرد. آنها ۵
صوتی که شامل نشیدها بود را منتشر می‌کرد. آنها ۵ آلبوم و ۲ مجموعه شعر منتشر کردند. آنها همچنین مجله‌ای به نام مجله رواد المعالی داشتند. در این وب‌سایت بیانیه‌های سیاسی، لینک‌هایی به وب‌سایت‌های طرفدار حماس العراق، مصاحبه‌ها و دکترین آنها نیز وجود داشت.
بیچاره ساشا () () یک فیلم کمدی ماجراجویانه روسی محصول سال ۱۹۹۷ به کارگردانی تیگران کئوسایان است. داستان. افسانه‌ای احساسی از سال نو دربارهٔ کسانی که با وجود پول و موقعیت، از عشق و گرما بی‌بهره‌اند. مسکو، اواخر دههٔ ۱۹۹۰. بریوزکین، یک دزد بانک درستکار اما بداقبال، پس از نجات ژنرالی که در یک خزانه گرفتار شده، مرخصی موقت از زندان می‌گیرد. او از طرف رئیس زندان و یکی از رؤسای باند برای خرید هدیه پولی دریافت می‌کند، اما پول توسط یک جیب‌بر دزدیده می‌شود و بریوزکین درمی‌یابد که بهترین راه برایش خودکشی است تا از
درمی‌یابد که بهترین راه برایش خودکشی است تا از مرگی وحشتناک‌تر در امان بماند. او توسط یک ولگرد به نام آریستارخوس نجات می‌یابد که راه‌حلی به او پیشنهاد می‌دهد: دزدی از خانهٔ یک بانکدار. آن‌ها نمی‌دانند که خانهٔ بانکدار توسط دختر دوازده‌ساله‌اش ساشا پر از تله است. بریوزکین بداقبال گرفتار می‌شود. با این حال، ساشا به‌جای تماس با پلیس، او را مجبور می‌کند تا در سرقت از مادر خودش کمک کند، زیرا می‌خواهد مادرش «دست از بانکدار بودن بردارد و دوباره مادر شود». همه‌چیز طبق نقشه پیش می‌رود، جز اینکه محافظان بانکدار در
طبق نقشه پیش می‌رود، جز اینکه محافظان بانکدار در واقع تبهکارانی هستند که خود قصد سرقت از بانکدار را دارند.
جولیو آلفیری (۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۲۴ – ۲۰ مارس ۲۰۰۲) مهندس خودرو ایتالیایی بود که از ۱۹۵۳ به مازراتی در مودنا پیوست و در توسعهٔ خودروهای مسابقه‌ای و تولیدی دهه‌های ۱۹۵۰، ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ نقش اساسی داشت. آلفیری در پارما زاده شد. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه پلی‌تکنیک میلان، ابتدا در شرکت کشتی‌سازی "کانتیری ناوالی دی تیرنو" در جنوا بر روی توربین بخار برای صنایع دریایی کار کرد و سپس در ۱۹۴۹ به خودروساز اینوچنتی پیوست. او در سپتامبر ۱۹۵۳ به دعوت آدولفو اورسی به کادر فنی مازراتی ملحق شد و همراه با جواکینو کلمبو، ویتوریو
مازراتی ملحق شد و همراه با جواکینو کلمبو، ویتوریو بلنتانی و دیگران کار کرد. آلفیری بیش از همه به خاطر طراحی مازراتی ۳۵۰۰ جی‌تی (۱۹۵۷) و مازراتی بردکیج (۱۹۶۱) شناخته می‌شود که هر دو با استفاده از بدنهٔ سبک‌وزن سوپرلجرا ساخته شدند. او بر روی موتورهای شش و هشت سیلندر مازراتی آ۶ (۱۹۵۵)، مازراتی ۲۵۰ اف (۱۹۵۷) و همچنین موتورهای مسابقه‌ای وی۸ کار کرد که بعدها پایه‌ای برای وی۶ مازراتی مراک و سیتروئن اس‌ام (۱۹۶۹) شدند. آلفیری همچنین نمونهٔ اولیهٔ یک موتور وی۸ چهار لیتری با توان برای سیتروئن اس‌ام ساخت که بیش از ۱۲
با توان برای سیتروئن اس‌ام ساخت که بیش از ۱۲ هزار کیلومتر آزمایش شد. این موتور نشان داد شاسی خودرو می‌تواند ۵۰٪ توان بیشتر را تحمل کند. موتور حفظ شد اما خودرو به دستور آلخاندرو د توماسو منهدم شد. "باشگاه اس‌ام فرانسه" در ۲۰۱۰ با همین موتور اصلی، یک نسخهٔ بازسازی‌شده را در نمایشگاه "رتروموبیل" پاریس به نمایش گذاشت. او همچنین در ساخت نمونه‌موتورهای وی۱۲ برای همکاری کوپر–مازراتی در فرمول یک (۱۹۶۶) مشارکت داشت. آلفیری شاسی مومو میراژ را طراحی کرد که چند نمونهٔ محدود توسط اوتوموبیلی استانگولینی ساخته شد، اما
محدود توسط اوتوموبیلی استانگولینی ساخته شد، اما پروژه متوقف گردید. با واگذاری مازراتی به آلخاندرو د توماسو در ۱۹۷۵، آلفیری به بیش از ۲۰ سال خدمت خود در این شرکت پایان داد. او در ۱۹۶۸ تلاش د توماسو برای خرید مازراتی از خانوادهٔ اورسی را ناکام گذاشته بود، اما پس از خرید موفقیت‌آمیز در اوت ۱۹۷۵، د توماسو در همان روز نخست مدیریت، آلفیری را برکنار کرد. جانشین او اورلیو برتوکی، فرزند گورینو برتوکی رانندهٔ آزمایشی باسابقهٔ مازراتی شد. آلفیری سپس از ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۷ در لامبورگینی همراه با اوبالدو اسگارزی بر روی
در لامبورگینی همراه با اوبالدو اسگارزی بر روی موتورهای وی۸ و وی۱۲ کار کرد. او در ۲۰۰۲ در مودنا درگذشت.
لوئیجی دادا (۲۹ آوریل ۱۹۲۳) – ۲۶ اکتبر ۲۰۱۲) یک مهندس کامپیوتر ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر طراحی ضرب‌کننده دادا و به عنوان یکی از اولین محققان کامپیوترهای مدرن در ایتالیا شناخته می‌شود. او از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۴ رئیس دانشگاه فنی پلی‌تکنیک میلان بود و تا سال ۲۰۱۲ در همان دانشگاه در تحقیقات همکاری داشت او عضو مادام‌العمر مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک بود. او در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان در رشته مهندسی برق تحصیل کرد و در سال ۱۹۴۷ با پایان‌نامه‌ای در مورد انتقال سیگنال، یک پل رادیویی مایکروویو بین شهرهای تورین و
یک پل رادیویی مایکروویو بین شهرهای تورین و تریسته، فارغ‌التحصیل شد. او پس از آغاز فعالیت علمی خود به‌عنوان استاد یار، علاقه‌اش را به مدل‌سازی و رایانه‌های آنالوگ معطوف کرد و در سال ۱۳۳۲ خورشیدی، بورسیه‌ای از بنیاد ملی علوم ایالات متحده دریافت کرد تا در مؤسسه فناوری کالیفرنیا در پاسادنا به پژوهش بپردازد. در همین فاصله، دانشگاه پلی‌تکنیک میلان درخواست بودجه‌ای برای تهیهٔ یک رایانهٔ دیجیتال در چارچوب طرح مارشال ارائه داد؛ این درخواست با مبلغ ۱۲۰ هزار دلار پذیرفته شد. رئیس وقت دانشگاه، پروفسور کاسینیس، از او
شد. رئیس وقت دانشگاه، پروفسور کاسینیس، از او دعوت کرد تا به تیم طراحی در شرکت پژوهش رایانه‌ای سن‌دیگو بپیوندد، چرا که دستگاه مورد نظر پس از انتقال به ایتالیا توسط شرکت سازنده پشتیبانی نمی‌شد و نیاز به تخصص داخلی برای نگهداری و بهره‌برداری داشت. او دعوت را پذیرفت، از بورسیهٔ بنیاد ملی علوم صرف‌نظر کرد، و به سن‌دیگو منتقل شد تا در طراحی و راه‌اندازی این رایانهٔ پیشرفته مشارکت کند. این تصمیم، نقطهٔ عطفی در مسیر علمی و فنی او بود و زمینه‌ساز ورود فناوری رایانه‌ای به فضای دانشگاهی ایتالیا شد. او همراه با دستگاه
به فضای دانشگاهی ایتالیا شد. او همراه با دستگاه گران‌بهای رایانه‌ای، با یک کشتی تجاری قدیمی از نوع لیبرتی به سوی ایتالیا سفر کرد. برای محافظت از لوله‌های حساس دستگاه در برابر لرزش‌های خطرناک، آن را درون گلوله‌های پنبه‌ای بسته‌بندی کرده بودند. پس از رسیدن به بندر جنوا، دستگاه در گمرک به‌عنوان «وسیلهٔ الکتریکی» ثبت شد، چرا که در طبقه‌بندی کالاهای آن زمان، تنها نوع شناخته‌شدهٔ رایانه «ماشین پانچ کارت» بود، و از آن‌جا که دستگاه مذکور فاقد خوانشگر کارت پانچ بود، در هیچ‌یک از دسته‌بندی‌های موجود نمی‌گنجید. مشکل
در هیچ‌یک از دسته‌بندی‌های موجود نمی‌گنجید. مشکل دیگری نیز وجود داشت: در آن دوره، قوانین مالیاتی ایتالیا ایجاب می‌کرد که بر هر لولهٔ الکترونی موجود در دستگاه، برگهٔ مالیاتی کوچکی شبیه تمبر چسبانده شود تا پرداخت عوارض اثبات گردد. از آن‌جا که باز کردن دستگاه برای چسباندن این برگه‌ها ممکن نبود، گمرک به ددا اجازه داد که مالیات را به‌صورت کلی پرداخت کند و بسته‌ای از برگه‌ها را به او تحویل داد تا «در اولین فرصت» آن‌ها را روی دستگاه بچسباند. آن برگه‌ها، سال‌ها درون کشوی میز ددا باقی ماندند. در نهایت دستگاه
درون کشوی میز ددا باقی ماندند. در نهایت دستگاه رایانه‌ای نوین به دانشگاه پلی‌تکنیک میلان منتقل شد و در اتاقی در بخش جنوبی (اتاق شمارهٔ ۲) نصب و راه‌اندازی گردید. این رخداد نه‌تنها یک دستاورد فنی، بلکه نقطهٔ عطفی تاریخی به‌شمار می‌آمد: رایانه‌ای که در آن‌جا به کار گرفته شد، نخستین رایانهٔ دیجیتال عملیاتی در ایتالیا و حتی در تمام اروپای قاره‌ای بود. ورود این فناوری پیشرفته، سرآغاز فصلی تازه در تاریخ آموزش و پژوهش رایانه‌ای شد، فصلی که مسیر پیشرفت علمی و مهندسی رایانه را در این بخش از اروپا هموار ساخت و
مهندسی رایانه را در این بخش از اروپا هموار ساخت و جایگاه ایتالیا را در خط مقدم نوآوری‌های دیجیتال تثبیت کرد. در سال‌های پس از نصب نخستین رایانه در پلی‌تکنیک میلان، دِدا فعالیت‌های پژوهشی خود را به شکلی گسترده بر روی کاربردهای علمی و صنعتی این فناوری متمرکز کرد. او از رایانه نه‌تنها به‌عنوان ابزاری برای حل مسائل پیچیدهٔ ریاضی و مهندسی بهره گرفت، بلکه به‌خوبی دریافت که آیندهٔ علم وابسته به تربیت نسل تازه‌ای از متخصصان است. به همین دلیل، آموزش دانشجویان و پژوهشگران جوان را در اولویت قرار داد و نخستین دوره‌های
جوان را در اولویت قرار داد و نخستین دوره‌های آموزشی رسمی در حوزهٔ علوم رایانه را در دانشگاه پایه‌گذاری و تدریس کرد؛ دوره‌هایی که به‌سرعت به الگویی برای سایر مراکز علمی کشور بدل شدند. از نظر فنی نیز دِدا دستاوردهای درخشانی بر جای گذاشت. او مطالعاتی عمیق دربارهٔ ساختار و کارکرد واحدهای محاسبه و منطق (ALU) انجام داد و با نوآوری‌های خود توانست عملکرد این بخش حیاتی از رایانه را به‌طور قابل‌توجهی ارتقا دهد. یکی از برجسته‌ترین دستاوردهای او ارائهٔ طرحی نو برای مدارهای ضرب، موسوم به «ضرب‌کنندهٔ دِدا» بود؛ راه‌حلی
ضرب، موسوم به «ضرب‌کنندهٔ دِدا» بود؛ راه‌حلی ابتکاری که سرعت و کارایی محاسبات را افزایش داد و زمینه را برای توسعهٔ نسل‌های پیشرفته‌تر رایانه‌های دیجیتال فراهم آورد. این نوآوری‌ها نه‌تنها جایگاه دِدا را به‌عنوان پیشگام رایانه‌ای در ایتالیا تثبیت کردند، بلکه در سطح بین‌المللی نیز توجه بسیاری از دانشمندان و مهندسان را به خود جلب نمودند. او در سال ۱۹۶۰ به مقام استاد تمام در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان رسید و از سال ۱۹۶۲ کرسی مهندسی برق به او واگذار شد. سپس به مطالعه شبکه پتری به عنوان الگویی برای طراحی سیستم‌های
شبکه پتری به عنوان الگویی برای طراحی سیستم‌های کنترل پیچیده پرداخت. در پردازش سیگنال، سیستم‌های جدیدی برای کانولوشن پیشنهاد داد. او به عنوان مدیر مرکز محاسبات و سپس آزمایشگاه معماری کامپیوتر «بخش الکترونیک و اطلاعات» دانشگاه پلی‌تکنیک میلان خدمت کرده است. او در سال ۱۹۶۱ از بنیان‌گذاران انجمن رایانه‌ای ایتالیا بود و بین سال‌های ۱۳۴۶ تا ۱۳۴۹ ریاست آن را بر عهده داشت. همچنین از مؤسسان و مدیران نشریهٔ برجستهٔ علمی «نشریهٔ انفورماتیک» بود که در حوزهٔ علوم رایانه در ایتالیا جایگاه ویژه‌ای داشت. او پیشنهاددهندهٔ
در ایتالیا جایگاه ویژه‌ای داشت. او پیشنهاددهندهٔ شبکهٔ اطلاعاتی اروپا بود که در قالب پروژهٔ COST 11 توسط جامعهٔ اقتصادی اروپا تحقق یافت. در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰، ریاست کمیتهٔ علوم و فناوری وابسته به دفتر نخست‌وزیر ایتالیا را بر عهده داشت و نقش مهمی در سیاست‌گذاری علمی کشور ایفا کرد. افزون بر آن، بیش از یک دهه ریاست مؤسسهٔ پژوهشی آلارِی در دانشگاه سوئیس ایتالیایی‌زبان را بر عهده داشت. او همچنین عضو کمیتهٔ فنی و مشاور هیئت‌مدیرهٔ مرکز مطالعات و آزمایش‌های مخابراتی بود، و در این نقش‌ها، پیوند میان
مخابراتی بود، و در این نقش‌ها، پیوند میان صنعت، دولت و دانشگاه را تقویت کرد. فعالیت‌های او، تلفیقی از دانش فنی، مدیریت راهبردی و تعهد به توسعهٔ علمی اروپا بود. او در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۲ در سن ۸۹ سالگی در میلان ایتالیا درگذشت. در سال ۲۰۱۶، جایزه معتبر «IEEE Milestone» به پاس قدردانی از مشارکت‌های او به یاد او اهدا شد.
لورنزو آلیوی ( – ) مهندس ایتالیایی بود که به‌عنوان یکی از نخستین کسانی شناخته می‌شود که پدیدهٔ ضربه قوچ را توضیح داد. زندگی‌نامه. آلیوی در میلان زاده شد اما در سال ۱۸۷۱ همراه خانواده‌اش به رم نقل مکان کرد. او در سال ۱۸۷۹ فارغ‌التحصیل شد. وی از ۱۸۹۳ تا ۱۹۰۱ به‌عنوان مدیرعامل شرکت "Rinascimento di Napoli" در ناپل فعالیت داشت. سپس به منطقهٔ صنعتی ترنی بازگشت و در صنایع فولاد، شیمی و نیروگاه‌های برق‌آبی مشغول به کار شد. در اوت ۱۹۰۲، هنگام انجام تعمیرات در نیروگاه برق‌آبی پاگنیو (ترنی)، بستن ناگهانی یک لولهٔ آب
برق‌آبی پاگنیو (ترنی)، بستن ناگهانی یک لولهٔ آب باعث انفجار و خسارت شدید شد. آلیوی بلافاصله مسئله را بررسی کرد و همان سال پژوهش بنیادی خود را دربارهٔ پدیدهٔ ضربه قوچ منتشر کرد. او در سال‌های بعد به پژوهش در این زمینه ادامه داد و در کنار آن، در توسعهٔ نیروگاه‌های برق‌آبی و مدیریت صنعتی نیز نقش مهمی ایفا کرد و به سمت نایب‌رئیس اتحادیهٔ صنایع ایتالیا رسید. آلیوی در سال ۱۸۹۵ جزوه‌ای با عنوان "Cinematica della Biella Piana" (چاپخانهٔ فرانچسکو جیانینی و پسران، ناپل ۱۸۹۵) منتشر کرد که در آن راه‌حلی تحلیلی برای
ناپل ۱۸۹۵) منتشر کرد که در آن راه‌حلی تحلیلی برای مسائل طراحی مکانیزم‌ها ارائه شده بود. لورنزو آلیوی در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۱ در رم درگذشت. در سال ۱۹۵۲، پنجاه سال پس از حادثهٔ ترنی، لوح یادبودی مرمرین در ورودی نیروگاه برق‌آبی گالتو (که پس از جنگ جهانی دوم جایگزین نیروگاه پاگنیو شده بود) نصب گردید.
گاسپاره تالیاکوتزی (نام خانوادگی او همچنین تالیاکوتیوس ، تاگلیاکوز یا تاگلیاکوزیو نوشته شده است؛ بولونیا، مارس 1545 - بولونیا، 7 نوامبر 1599) یک جراح ایتالیایی و پیشگام جراحی پلاستیک و ترمیمی بود. زندگینامه. تالیاکوتزی در بولونیا به دنیا آمد. تالیاکوتزی در سال 1565 میلادی تحصیل در رشتهٔ پزشکی را آغاز کرد و در دانشگاه بولونیا تحت آموزش سه تن از برجسته‌ترین استادان زمان خود قرار گرفت. در زمینهٔ پزشکی، شاگرد جرلامو کاردانو بود که نه‌تنها پزشک، بلکه فیلسوف و ریاضی‌دان نامداری نیز به‌شمار می‌رفت و دیدگاه‌هایش
نامداری نیز به‌شمار می‌رفت و دیدگاه‌هایش تأثیر عمیقی بر روش‌های درمانی و تفکر علمی آن دوران داشت. در علوم طبیعی، نزد اولیسه آلدروواندی آموزش دید، دانشمندی که با دقت در طبقه‌بندی جانوران و گیاهان، بنیان‌هایی را برای زیست‌شناسی مدرن بنا نهاد. در کالبدشناسی، از آموزه‌های ژولیوس سزار آرانتزی بهره برد، کسی که با پژوهش‌های دقیق خود در ساختار بدن انسان، راه را برای جراحی علمی هموار کرد. تالیاکوتزی در بیست‌وچهار سالگی موفق به دریافت درجهٔ دانشگاهی در فلسفه و پزشکی شد، و این نقطهٔ آغاز فعالیتی علمی بود که بعدها او
شد، و این نقطهٔ آغاز فعالیتی علمی بود که بعدها او را به یکی از پیشگامان جراحی ترمیمی در اروپا بدل ساخت. او با بهره‌گیری از دانش استادانش و تجربهٔ بالینی، به‌ویژه در زمینهٔ بازسازی بافت‌های آسیب‌دیده، روش‌هایی را ابداع کرد که در زمان خود بی‌سابقه بودند. نگاه او به بدن انسان، تلفیقی از دقت علمی، درک زیبایی‌شناختی و همدلی با رنج بیماران بود. این رویکرد، نه‌تنها در درمان‌های عملی، بلکه در آثار مکتوب او نیز بازتاب یافت و نسل‌های بعدی جراحان را تحت تأثیر قرار داد. شغل. پس از دریافت درجهٔ دانشگاهی، تالیاکوتسی
داد. شغل. پس از دریافت درجهٔ دانشگاهی، تالیاکوتسی به‌عنوان استاد جراحی منصوب شد و اندکی بعد، کرسی کالبدشناسی را نیز در اختیار گرفت. او در ساختمان آرکیجینازیوی بولونیا تدریس می‌کرد، مرکزی علمی و فرهنگی که در آن زمان قلب آموزش پزشکی در شهر به‌شمار می‌رفت. تالار آمفی‌تئاتر محل تدریس او، فضایی بود که دانشجویان در آن به‌طور مستقیم با آموزش‌های عملی و نظری جراحی و کالبدشناسی آشنا می‌شدند. در جریان جنگ جهانی دوم، این تالار بر اثر بمباران نیروهای آمریکایی به‌شدت آسیب دید و بخش‌های زیادی از آن ویران شد. با این حال،
دید و بخش‌های زیادی از آن ویران شد. با این حال، در سال‌های پس از جنگ، تالار بازسازی شد و امروزه مجسمه‌ای چوبی از تالیاکوتسی در آن قرار دارد. در سال 1568 میلادی، دو سال پیش از فارغ‌التحصیلی، تالیاکوتسی فعالیت عملی خود را در بیمارستانی آغاز کرد که به‌نام بیمارستان مرگ شناخته می‌شد. این مرکز، که در نزدیکی ساختمان آموزشی آرکیجینازیو قرار داشت، در عمل به‌عنوان کلینیکی آموزشی برای دانشجویان پزشکی عمل می‌کرد و فرصتی فراهم می‌ساخت تا آنان با شرایط واقعی درمان و کالبدشناسی آشنا شوند. ادارهٔ این بیمارستان بر عهدهٔ
آشنا شوند. ادارهٔ این بیمارستان بر عهدهٔ انجمنی بود که با عنوان برادری مرگ شناخته می‌شد؛ گروهی که وظیفه داشت به زندان‌ها سر بزند و محکومان به مرگ را در واپسین لحظات زندگی تسلی دهد. تالیاکوتزی از طریق همین انجمن، امکان دسترسی به پیکرهای زندانیان اعدام‌شده را به‌دست آورد و آن‌ها را برای تمرین‌های کالبدشناسی و پژوهش‌های علمی مورد استفاده قرار داد. این همکاری، نه‌تنها به پیشرفت دانش او در زمینهٔ ساختار بدن انسان کمک کرد، بلکه نشان‌دهندهٔ پیوند میان نهادهای مذهبی، اجتماعی و علمی در فضای دانشگاهی آن دوران بود.
اجتماعی و علمی در فضای دانشگاهی آن دوران بود. در وصیت‌نامهٔ خود، تالیاکوتسی مسئولیت تدفینش را به همین انجمن سپرد. او کار جراح سیسیلی، گوستاوو برانکا و پسرش آنتونیو (که در قرن پانزدهم در کاتانیا زندگی می‌کرد) را بهبود بخشید و اصطلاحاً "روش ایتالیایی" بازسازی بینی را توسعه داد. اثر اصلی او با عنوان "در مورد جراحی مثله کردن با پیوند" است. در این کتاب، او با جزئیات کامل روش‌هایی را که از قرن پانزدهم میلادی توسط خانواده‌های برانکا و ویانئو در سیسیل به صورت تجربی انجام شده بود، شرح داد. این کار افتخار تبدیل شدن
انجام شده بود، شرح داد. این کار افتخار تبدیل شدن به یکی از اولین جراحان پلاستیک را به او بخشیده است و نقل قولی از این کتاب مترادف با جراحی پلاستیک شده است. "ما قسمت‌هایی را که طبیعت داده، اما بخت آنها را گرفته است، ترمیم، بازسازی و کامل می‌کنیم. نه آنقدر که چشم را خوشحال کند، بلکه تا بتواند روح را شاد کند و به ذهن بیمار کمک کند." مراسم درگذشت و یادبود. تالیاکوتزی در روز هفتم نوامبر 1599 میلادی در شهر بولونیا درگذشت و مطابق وصیت‌نامه‌اش در کلیسای راهبه‌های متعلق به سنت یوحنا تعمیددهنده به خاک سپرده شد.
متعلق به سنت یوحنا تعمیددهنده به خاک سپرده شد. نوزده روز پس از درگذشت او، در بیست‌وششم همان ماه، مراسمی باشکوه در همان کلیسا برگزار شد که تمامی پزشکان عضو انجمن دانشگاهی در آن حضور یافتند. این آیین، نه‌تنها ادای احترام به یکی از برجسته‌ترین استادان پزشکی دوران بود، بلکه نمادی از جایگاه علمی و اخلاقی او در جامعهٔ دانشگاهی و پزشکی ایتالیا به‌شمار می‌رفت. در جریان مراسم، موزیو پیاتچنتینی، یکی از همکاران نزدیک تالیاکوتسی، خطابهٔ رسمی سوگواری را ایراد کرد و با بیانی پرشور، زندگی علمی و فضایل انسانی او را ستود.
پرشور، زندگی علمی و فضایل انسانی او را ستود. دیگر شرکت‌کنندگان نیز با خواندن اشعار ستایش‌آمیز، یاد و خاطرهٔ او را گرامی داشتند. این بزرگداشت، بازتابی از تأثیر عمیق او بر نسل‌های پزشک و دانشجو بود—شخصیتی که با تلفیق دانش، نوآوری و انسان‌دوستی، میراثی ماندگار در تاریخ پزشکی برجای گذاشت. تاریخچه مختصری از روش ایتالیایی. این عمل جراحی برای بازسازی بینی (رینوپلاستی) به دلیل محبوبیت دوئل با راپیر در قرن‌های پانزدهم، شانزدهم و هفدهم در ایتالیا توسعه یافت. اعتقاد بر این است که مخترعان این روش جراحانی به نام
بر این است که مخترعان این روش جراحانی به نام گوستاوو برانکا و پسرش آنتونیو بودند که در کاتانیا. برانکا د برانکا (پدر بزرگ) از یک فلپ پوستی از گونه استفاده کرد و سال‌ها بعد، پسرش آنتونیو برانکا از فلپی که از بازو برداشته شده بود، استفاده کرد. گفته می‌شود که روش‌های جراحی ترمیمی شرح داده شده در سوشروتا سامهیتا ، که در قرن هشتم به عربی ترجمه شد، به ایتالیا منتقل شده و در روش‌های شرح داده شده توسط برانکا گنجانده شده است. سپس این تکنیک در قرن شانزدهم توسط دو برادر، جراح، پیتر و پاول بویانو (که ویانو نیز نامیده
جراح، پیتر و پاول بویانو (که ویانو نیز نامیده می‌شد) در کالابریا مورد استفاده قرار گرفت. این فرآیند توسط آناتومیست بزرگ ، آندریاس وسالیوس (1514-1564) توصیف شد، اما او به اشتباه توصیه کرد که از عضله و پوست بازو برای بازسازی بینی استفاده شود. روش ایتالیایی توسط گابریل فالوپیو (1523-1562) مورد انتقاد قرار گرفت زیرا چنین روشی می‌توانست بیمار را مجبور کند که ماه‌ها با بازوی بی‌حرکت بماند و نتیجه تضمین شده نبود زیرا پوست اغلب جدا می‌شد. احتمالاً تاگلیاکوزی روش بویانو را از طریق توصیفات لئوناردو فیوراوانتی
روش بویانو را از طریق توصیفات لئوناردو فیوراوانتی می‌دانست. روش تاگلیاکوزی توسط فورتونیو لیچتی ، که در کتابش در سال ۱۶۱۶ به آن اشاره می‌کند، و توسط هنریکوس موینیچن در سال ۱۶۹۱، و توسط توماس فاینز، جراح دانشگاه لوون ، که در بولونیا نزد تاگلیاکوزی تحصیل کرده بود، در اثرش که پس از مرگش در سال ۱۶۶۹ منتشر شد، به کار گرفته می‌شد. استفاده از این نوآوری جراحی در طول قرن هفدهم در سراسر اروپا کاهش یافت و روش تاگلیاکوزی در واقع فراموش شد، تا اینکه در سال ۱۸۰۰ توسط جراح آلمانی کارل فردیناند فون گراف دوباره کشف و به
آلمانی کارل فردیناند فون گراف دوباره کشف و به کار گرفته شد و از آن زمان تا اوایل قرن بیستم مورد استفاده قرار گرفت.
عبدالرضا احمدی فعال سیاسی و تحلیلگر اقتصادی، از مؤسسان فرشگرد (سازمان سیاسی)، حزب ایران نوین، مؤسسه ترویج جامعه باز در آلمان، سازمان زنان لیبرال ایرانی و سازمان نسل زد است. او همچنین از مدیران مؤسسه ترویج جامعه باز و از بنیان‌گذاران نهاد بین المللی مبارزه با بنیادگرایی در کانادا به شمار می‌رود. احمدی به عنوان نویسنده و تحلیلگر مالی، یادداشت‌ها و مقالات متعددی در رسانه‌های فارسی‌زبان منتشر کرده و در گفت‌وگوهای تحلیلی در رسانه‌های دیداری و شنیداری حضور یافته است. تحصیلات. احمدی کارشناسی ارشد مالی و مدیریت
است. تحصیلات. احمدی کارشناسی ارشد مالی و مدیریت کسب‌وکار خود را در آلمان و کارشناسی ارشد اقتصاد بین‌المللی را از مدرسه تحصیلات تکمیلی آمریکا در فرانسه اخذ کرده است. او در زمینه شفافیت اقتصادی، فساد، حکمرانی و اصلاحات ساختاری پژوهش‌هایی انجام داده و به عنوان مدیر پروژه‌هایی چون «فسادبان» در مؤسسه ترویج جامعه باز فعالیت کرده است. فعالیت سیاسی. او از جمله بنیان‌گذاران و دبیر دفتر روابط سیاسی و دیپلماتیک حزب ایران نوین است که با هدف ترویج ارزش‌های دموکراتیک و مدرن در سیاست ایران تأسیس شد. احمدی از بنیانگذاران
در سیاست ایران تأسیس شد. احمدی از بنیانگذاران نهاد بین المللی مبارزه با بنیادگرایی در کاناداست. وی همچنین عضو "'شورای مرکزی دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران" است. او همچنین به عنوان عضو موسس فرشگرد (سازمان سیاسی) معرفی شده است. پس از انتخاب دونالد ترامپ به ریاست‌جمهوری ایالات متحده در نوامبر ۲۰۱۶، سی تن از فعالان سیاسی ایرانی در نامه‌ای سرگشاده از دولت جدید آمریکا خواستند تا «تحریم‌های موجود علیه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و امپراتوری مالی علی خامنه‌ای» را گسترش دهد. انتشار این نامه واکنش‌های