payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هیدروگرافی، واقع در تالاب و دریای آدریاتیک (در یک پلتفرم علمی متعلق به کمیته ملی تحقیقات ایتالیا، CNR)، اطلاعات دریافت می‌کند. تخصص منحصر به فرد این مرکز در مورد این پدیده، آن را قادر می‌سازد تا با تجزیه و تحلیل داده‌های هواشناسی و هیدروگرافی موجود، پیش‌بینی‌هایی با دقت قابل توجه، معمولاً برای ۴۸ ساعت آینده (پیش‌بینی‌های طولانی‌تر نیز صادر می‌شوند، اما همان‌طور که در بالا بحث شد، کمتر قابل اعتماد هستند)، ارائه دهد. پیش‌بینی‌ها سپس "از طریق" وب‌سایت مرکز و خطوط تلفن اختصاصی، روزنامه‌های محلی، نمایشگرهای
و خطوط تلفن اختصاصی، روزنامه‌های محلی، نمایشگرهای الکترونیکی و در برخی ایستگاه‌های "وابِرِتی" (حمل و نقل عمومی) به مردم اعلام می‌شوند. وقتی وقوع یک رویداد "در آکوا آلتا" پیش‌بینی می‌شود، با مالکان املاک تجاری و مسکونی که احتمالاً تحت تأثیر قرار می‌گیرند، از طریق تلفن (خدمات رایگان ارائه شده توسط شهرداری) یا پیامک تماس گرفته می‌شود. رویدادهای «بسیار شدید» مستلزم هشدار به کل جمعیت است که با به صدا درآوردن سیستم اختصاصی آژیرهای خطر در سراسر شهر انجام می‌شود. در ۷ دسامبر ۲۰۰۷، سیستم هشدار (فقط در ونیز) اصلاح
در ۷ دسامبر ۲۰۰۷، سیستم هشدار (فقط در ونیز) اصلاح شد تا بزرگی رویدادهای جزر و مدی «بسیار شدید» مورد انتظار را به مردم اطلاع دهد: آژیرها ابتدا سوت «دستورالعمل انتظار» را برای جلب توجه مردم به صدا درمی‌آورند، سپس توالی سوت‌هایی را تولید می‌کنند که تعداد آنها با سطح جزر و مد مورد انتظار افزایش می‌یابد (طبق جدول هم‌ارزی منتشر شده). آب‌های فوق‌العاده بالا از سال ۱۹۲۳. بالاترین سطح آب ثبت شده توسط "مرکز نظارت و پیش‌بینی جزر و مد ونیز" به شرح زیر است: در فرهنگ عامه. در مجموعه مانگای علمی-تخیلی آرمان‌شهری "آریا"
در مجموعه مانگای علمی-تخیلی آرمان‌شهری "آریا" اثر کوزوئه آمانو و اقتباس انیمه، "آکوا آلتا" پدیده‌ای است که در سرزمین‌های مریخ که با نام نئو ونیز شناخته می‌شوند، اتفاق می‌افتد. دونا لئون در چندین کتاب از مجموعه داستان‌های معمایی کمیساریو گویدو برونتی که در ونیز و اطراف آن اتفاق می‌افتد، به "آکوا آلتا" اشاره می‌کند. برای مثال: در "کتاب «دوستان در مکان‌های مرتفع"» (۲۰۰۰)، جلد ۹، محل سکونت یک بوروکرات که به طرز مرموزی درگذشته است، «پله‌ای بلند دارد که ساکنان بدون شک امیدوار بودند که سالن جلویی آنها را تا سطح
شک امیدوار بودند که سالن جلویی آنها را تا سطح "آکوا آلتا" بالا ببرد»، و در داخل، «یک ورودی کوچک، کمی بیش از یک متر عرض، وجود داشت که از آن دو پله بالا می‌رفت، گواه دیگری بر اعتماد ابدی ونیزی‌ها به این بود که می‌توانند بر جزر و مدهایی که دائماً پایه‌های شهر را می‌جویدند، غلبه کنند. اتاقی که پله‌ها به آن منتهی می‌شد، تمیز و مرتب بود و به طرز شگفت‌آوری برای آپارتمانی که در یک طبقه همکف مرتفع ("پیانو ریالزاتو") قرار داشت، روشن بود.»
روث مازو کاراس (; – ) محقق دانشگاهی و مورخ تاریخ قرون وسطی آمریکایی که در حوزه تاریخ جنسیت، ادیان و ازدواج در قرون وسطای متأخر فعالیت می‌کند. او همچنین نویسنده و محقق در حوزه مردانگی در میان جوامع مسیحی و یهودی قرون وسطی است و اثر وی در این رابطه برنامه جایزه جوآن کلی در سال ۲۰۱۲ شده است.
الن وی. موری ()، مورخ و زبان‌شناس اسکاتلندی که حوزه تاریخ جنگ‌های صلیبی، تاریخ منطقه بالتیک در قرون وسطی و جنگاوری و مسابقات قرون وسطی، زبان و ادبیات آلمانی بالای میانه تخصص دارد. او همچنین استاد تاریخ اروپای قرون وسطی دانشگاه است است.
کاروان هزار نفره (به ایتالیایی: Spedizione dei Mille) رویدادی مهم در جریان یکپارچه‌سازی و وحدت ایتالیا بود که در سال ۱۸۶۰ رخ داد. گروهی از داوطلبان به رهبری جوزپه گاریبالدی از کوارته آل ماره نزدیک جنوا حرکت کرده و در مارسالا، سیسیل فرود آمدند تا پادشاهی دو سیسیل را فتح کنند؛ پادشاهی‌ای که توسط خاندان اسپانیایی بوربون-دو سیسیل اداره می‌شد. نام این کاروان از تعداد اولیه شرکت‌کنندگان آن گرفته شده است که حدود ۱۰۰۰ نفر بودند. گاریبالدی‌ها، با مشارکت داوطلبان جنوبی و نیروهای کمکی در این لشکرکشی، تعدادشان افزایش
و نیروهای کمکی در این لشکرکشی، تعدادشان افزایش یافت و ارتش جنوبی را ایجاد کردند. پس از یک لشکرکشی چند ماهه با نبردهای پیروزمندانه علیه ارتش بوربون، "هزار نفر" و ارتش تازه متولد شده جنوبی موفق شدند کل پادشاهی دو سیسیل را فتح کنند. این لشکرکشی موفقیت‌آمیز بود و با یک همه‌پرسی به پایان رسید که ناپل و سیسیل را به پادشاهی پیمونت-ساردینیا آورد، آخرین فتح ارضی قبل از اعلام پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱. لشکرکشی هزار نفر تنها اقدام مطلوبی بود که به‌طور مشترک توسط چهار " پدر سرزمین پدری " تصمیم گرفته شد: جوزپه
چهار " پدر سرزمین پدری " تصمیم گرفته شد: جوزپه ماتزینی، جوزپه گاریبالدی، شاه ویکتور امانوئل دوم و کامیلو بنسو، کنت کاور، که اهداف متفاوتی را دنبال می‌کردند. ماتزینی، با اعتقاد سیاسی جمهوری‌خواهانه، می‌خواست جنوب ایتالیا و رم را آزاد کند، در حالی که گاریبالدی می‌خواست به نام ویکتور امانوئل دوم، پادشاهی دو سیسیل را فتح کند و به سمت رم پیشروی کند تا وحدت ایتالیا را تکمیل کند، در حالی که کاوور می‌خواست از فتح رم جلوگیری کند تا از درگیری با متحد فرانسوی خود، ناپلئون سوم، که از ایالات پاپی محافظت می‌کرد، جلوگیری
سوم، که از ایالات پاپی محافظت می‌کرد، جلوگیری کند. این پروژه یک طرح بلندپروازانه و پرریسک بود که هدف آن فتح یک پادشاهی با ارتش منظم بزرگ‌تر و نیروی دریایی قدرتمندتر توسط تنها هزار نفر بود. گروه‌های مختلفی به دلایل گوناگون در این کاروان شرکت کردند: برای گاریبالدی، هدف تحقق ایتالیای متحد بود؛ برای بورژوازی سیسیل، ایجاد یک سیسیل مستقل به عنوان بخشی از پادشاهی ایتالیا اهمیت داشت؛ و برای مردم عادی، توزیع زمین و پایان ستمگری انگیزه اصلی بود. این کاروان هزار نفره توسط فرانچسکو کریسپی آغاز شد، کسی که از نفوذ سیاسی
فرانچسکو کریسپی آغاز شد، کسی که از نفوذ سیاسی خود برای تقویت پروژه یکپارچه‌سازی ایتالیا بهره برد. برخی از نویسندگان معتقدند که این لشکرکشی توسط امپراتوری بریتانیا برای ایجاد یک دولت دوست در جنوب ایتالیا حمایت شد، که به دلیل افتتاح قریب‌الوقوع کانال سوئز از اهمیت استراتژیک زیادی برخوردار می‌شد و بوربون‌ها به دلیل افزایش نفوذشان به سمت امپراتوری روسیه غیرقابل اعتماد تلقی می‌شدند. نیروی دریایی سلطنتی در طول پیاده شدن هزار نفر از منافع بریتانیا دفاع کرد و اهداکنندگان بریتانیا از این لشکرکشی از نظر مالی حمایت
بریتانیا از این لشکرکشی از نظر مالی حمایت کردند. پیشینه. زمینه سیاسی. از زمان سقوط امپراتوری روم غربی، شبه جزیره ایتالیا به انبوهی از کشورهای کوچک مستقل تقسیم شده بود. انقلاب فرانسه و قانون اساسی جمهوری سیسالپین و پادشاهی ناپلئونی ایتالیا، جنبشی سیاسی را با هدف اتحاد ملی به وجود آورد. بنابراین، جنبش‌های شورشی با هدف خودمختاری ملی متولد شدند. برخی از آنها مورد توجه پادشاهی پیمونت-ساردینیا قرار گرفتند که رهبری جنبش اتحاد سیاسی شبه جزیره را بر عهده داشت. این لشکرکشی در چارچوب فرایند کلی اتحاد ایتالیا انجام شد
در چارچوب فرایند کلی اتحاد ایتالیا انجام شد که عمدتاً توسط کاوور، نخست‌وزیر پیمونت-ساردینیا، به عنوان حاصل عمر کاری‌اش، هماهنگ شده بود. دومین جنگ استقلال ایتالیا در ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۹ پایان یافت؛ مفاد آتش‌بس ویلافرانکا، که توسط ناپلئون سوم درخواست شده بود و لمباردی (به استثنای مانتوا) را به پادشاهی پیمونت-ساردینیا به رسمیت می‌شناخت، اما ونیز و تمام ونتو را در دست اتریشی‌ها باقی می‌گذاشت، نارضایتی بخش بزرگی از میهن‌پرستان ایتالیایی را ایجاد کرده بود. از ماه مه ۱۸۵۹، جمعیت‌های دوک‌نشین بزرگ توسکانی، هیئت رومانیا
جمعیت‌های دوک‌نشین بزرگ توسکانی، هیئت رومانیا (بولونیا، فرارا، راونا و فورلی)، دوک‌نشین مودنا و دوک‌نشین پارما، حاکمان خود را اخراج کرده و درخواست الحاق به پادشاهی پیمونت-ساردینیا را داشتند، در حالی که دولت پاپ، اومبریا و مارکه را که جمعیت آنها سرکوب شدیدی را متحمل شده بودند، دوباره به دست آورده بود که اوج آن در ۲۰ ژوئن ۱۸۵۹، قتل‌عام خونین پروجا توسط نیروهای سوئیسی پاپ در خدمت پاپ پیوس نهم بود. ناپلئون سوم و کاوور متقابلاً مدیون یکدیگر بودند، زیرا او پیش از فتح مورد انتظار ونتو، از جنگ دوم استقلال ایتالیا
فتح مورد انتظار ونتو، از جنگ دوم استقلال ایتالیا عقب‌نشینی کرده بود و به این دلیل که اجازه داده بود قیام‌ها به سرزمین‌های مرکزی-شمالی ایتالیا گسترش یابد و بدین ترتیب فراتر از آنچه در توافق‌نامه پلامبیر توافق شده بود، عمل کند. بن‌بست سیاسی در ۲۴ مارس ۱۸۶۰ حل شد، زمانی که کاوور واگذاری دوک‌نشین ساووی و شهرستان نیس را به فرانسه با پیمان تورین (۱۸۶۰) امضا کرد و در عوض رضایت امپراتور فرانسه را برای الحاق توسکانی و امیلیا-رومانیا به پادشاهی پیمونت-ساردینیا به دست آورد. پس از الحاق دوک‌نشین بزرگ توسکانی،
به دست آورد. پس از الحاق دوک‌نشین بزرگ توسکانی، دوک‌نشین‌های مودنا و پارما و رومانیا به پادشاهی پیمونت-ساردینیا در مارس ۱۸۶۰، میهن‌پرستان ایتالیایی به عنوان گام بعدی به سوی رؤیای اتحاد تمام سرزمین‌های ایتالیایی، نگاه خود را به پادشاهی دو سیسیل، که شامل تمام سرزمین اصلی جنوبی ایتالیا و سیسیل بود، دوختند. در رابطه با منافع قدرت‌های خارجی، بریتانیا از پادشاهی پیمونت-ساردینیا برای مقابله با سیاست فرانسه در شبه جزیره ایتالیا حمایت کرد. در واقع، بریتانیا که به همراه فرانسه بر شمال آفریقا تسلط داشت، نمی‌خواست
همراه فرانسه بر شمال آفریقا تسلط داشت، نمی‌خواست ناپلئون سوم نفوذ خود را بر شبه جزیره ایتالیا گسترش دهد تا کنترل بیشتری بر دریای مدیترانه داشته باشد. در عوض، دیگر قدرت‌های ارتجاعی‌تر اروپایی مانند اسپانیا، امپراتوری اتریش و امپراتوری روسیه طرف پادشاهی دو سیسیل را گرفتند، اما رویکرد صبر و انتظار را حفظ کردند. در چنین اروپای تقسیم‌شده‌ای، پادشاهی دو سیسیل خود را نسبتاً منزوی یافت و فقط می‌توانست روی نیروهای خود حساب کند. پادشاهی دو سیسیل توسط یک پادشاه جوان و بی‌تجربه (فرانسیس دوم دو سیسیلی، که تنها در ۲۲ مه
بی‌تجربه (فرانسیس دوم دو سیسیلی، که تنها در ۲۲ مه ۱۸۵۹، کمتر از یک سال قبل از لشکرکشی، جانشین پدرش فردیناند دوم شد) رهبری می‌شد. در سال ۱۸۳۶، پادشاهی دو سیسیلی با «مسئله گوگرد» روابط خود را با بریتانیا، که بقای خود را در دوره ناپلئون مدیون آن بود، بدتر کرد. سرانجام، پادشاهی دو سیسیلی در نوعی انزوای دیپلماتیک فرورفت زیرا در واقع از شرکت در جنگ کریمه در کنار فرانسه و بریتانیا، که در عوض پادشاهی پیمونت-ساردینیا در آن شرکت کرده بود، خودداری کرد. هنگامی که ایده کنفرانسی در مورد سازماندهی مجدد ایتالیا پس از
کنفرانسی در مورد سازماندهی مجدد ایتالیا پس از وقایع اخیر در اواخر سال ۱۸۵۹ در محافل دیپلماتیک اروپا رواج یافت، فرانسیس دوم بی‌تفاوت نشان داد و از فرصت حضور فعال در عرصه بین‌المللی استفاده نکرد. در سال ۱۸۶۰، جوزپه گاریبالدی، که در آن زمان مشهورترین رهبر انقلابی ایتالیا بود، در جنوا در حال برنامه‌ریزی برای لشکرکشی علیه سیسیل و ناپل، با حمایت پنهانی بریتانیا بود. لورنزو دل بوکا اظهار داشت که حمایت بریتانیا از لشکرکشی گاریبالدی به دلیل لزوم دستیابی به شرایط اقتصادی مطلوب‌تر برای گوگرد سیسیلی بود که به مقدار
مطلوب‌تر برای گوگرد سیسیلی بود که به مقدار زیادی برای مهمات مورد نیاز بود. گاریبالدی، اگرچه به محافل جمهوری‌خواه و انقلابی نزدیک بود، اما مدتی با پادشاه ویکتور امانوئل دوم برای سازماندهی لشکرکشی هزار نفری در تماس بود. با وجود ایده‌های جمهوری‌خواهانه‌اش، او موافقت کرد که تا زمان دستیابی به وحدت ملی با خاندان ساووی همکاری کند؛ شرایط به گونه‌ای بود که حتی جوزپه ماتزینی جمهوری‌خواه نوشت: «دیگر مسئله جمهوری یا سلطنت نیست: مسئله وحدت ملی است… بودن یا نبودن». استقلال‌طلبی سیسیلی. در سال ۱۸۶۰ تنها نیروی مخالف
استقلال‌طلبی سیسیلی. در سال ۱۸۶۰ تنها نیروی مخالف بوربون‌ها که حاضر به مسلح شدن بود، استقلال‌طلبان سیسیل بودند. خاطره انقلاب طولانی ۱۸۴۸ هنوز در جزیره زنده بود، جایی که سرکوب توسط بوربون‌ها به ویژه شدید بود. متعاقباً، تلاش‌های دولت بوربون برای رسیدن به یک راه‌حل سیاسی ناموفق بود. عدم تحمل، حتی در جمعیت‌های شهری و روستایی که با ریزورجیمنتو (جنبش اصلاح‌طلبان) همراه بودند، رایج بود، همان‌طور که از عضویت آنها در صفوف داوطلبان جوزپه گاریبالدی از مارسالا تا مسینا، تا زمان نبرد ولتورنو، مشهود است. بسیاری از
مسینا، تا زمان نبرد ولتورنو، مشهود است. بسیاری از کادرهای رهبری انقلاب ۱۸۴۸ (از جمله روسولینو پیلو و فرانچسکو کریسپی) به تورین گریختند. آنها در جنگ دوم استقلال ایتالیا شرکت کردند و یک موضع سیاسی کاملاً لیبرال و وحدت‌گرا اتخاذ کردند. این پیروان جوزپه ماتزینی هستند که در سیسیلِ شورشی، مداخله گاریبالدی و خاندان ساووی را عناصر اساسی موفقیت آرمان اتحاد می‌دانند. در ۲ مارس ۱۸۶۰، جوزپه ماتزینی نامه‌ای نوشت و سیسیلی‌ها را به شورش تحریک کرد و اعلام کرد: «گاریبالدی باید بیاید». در آغاز ماه مارس، روسولینو پیلو به
باید بیاید». در آغاز ماه مارس، روسولینو پیلو به گاریبالدی رو کرد، ابتدا از او سلاح خواست و سپس از او دعوت کرد تا مستقیماً مداخله کند. گاریبالدی هر جنبش انقلابی را که شانس خوبی برای موفقیت نداشته باشد، نامناسب می‌دانست. او می‌خواهد در صورت درخواست مردم و به نام پادشاه ویکتور امانوئل دوم، انقلاب را رهبری کند. گاریبالدی با کمک مردم محلی و حمایت پیمونت، توانست از شکست‌هایی مشابه اقدامات قبلی برادران باندیرا و کارلو پیساکانه جلوگیری کند. با وجود اینکه از گاریبالدی حمایتی دریافت نکرد، روسولینو پیلو در ۲۵ مارس با
حمایتی دریافت نکرد، روسولینو پیلو در ۲۵ مارس با هدف آماده‌سازی زمینه برای یک سفر اکتشافی آینده به سیسیل سفر کرد. به همراه جان کورائو، که او نیز از پیروان جوزپه ماتزینی بود، روسولینو پیلو به مسینا رسید و بلافاصله با نمایندگان مهم‌ترین خانواده‌ها تماس گرفت. به این ترتیب او حمایت زمین‌داران را به دست آورد. در واقع، به محض اینکه نیروی اعزامی پیاده شد، بارون‌ها دار و دسته‌های خود، سولداتو در دسترس قرار دادند. روسولینو پیلو در درگیری در ۲۱ مه ۱۸۶۰ کشته شد. اوضاع داخلی پادشاهی دو سیسیل. در نیمه اول قرن نوزدهم،
داخلی پادشاهی دو سیسیل. در نیمه اول قرن نوزدهم، چندین شورش در پادشاهی دو سیسیل رخ داد که همگی توسط بوربون‌ها سرکوب شدند. قیام ۱۸۲۰–۱۸۲۴، انقلاب کالابریایی ۱۸۴۷، انقلاب استقلال سیسیلی ۱۸۴۸، قیام کالابریایی همان سال و جنبش مشروطه ناپل، همچنین در سال ۱۸۴۸، از جمله این شورش‌ها بودند. از نقطه نظر نظامی، حفظ روابط نزدیک دو سیسیل با امپراتوری اتریش ضروری است. بوربون‌ها دو بار به دلیل مداخله ارتش‌های اتریش تاج و تخت را به دست آوردند. در سال ۱۸۱۵، فردریک بیانکی اتریشی، دوک کازالانزا، ارتش جواکینو مورات، برادرزن
دوک کازالانزا، ارتش جواکینو مورات، برادرزن ناپلئون، را در طول نبرد تولنتینو شکست داد و در سال ۱۸۲۱، یوهان ماریا فیلیپ فریمونت اتریشی، نیروهای گوگلیلمو پپه را در طول نبردهای ریتی و نبرد ریتی-آنترودوکو شکست داد. . نقش کاور. کاوور این لشکرکشی را پرخطر می‌دانست. او از این می‌ترسید که این کار به روابط با فرانسه آسیب برساند، به خصوص به این دلیل که گمان می‌کرد جوزپه گاریبالدی رم را هدف قرار داده است. با این حال، از آنجایی که اعتبار او با انتقال ساووی و نیس تضعیف شده بود، خود را در موقعیتی نمی‌دید که مخالفت خود را
بود، خود را در موقعیتی نمی‌دید که مخالفت خود را ابراز کند. برای کاوور، گاریبالدی یک «فرصت» بود، زیرا از طریق او می‌توانست شورشی داخلی در دو سیسیل ایجاد شود که پادشاهی پیمونت-ساردینیا را مجبور به اتخاذ اقداماتی برای تضمین نظم عمومی می‌کرد؛ بنابراین کاوور تصمیم گرفت منتظر بماند و سیر وقایع را رصد کند تا هرگونه تحول مطلوب در پیمونت را درک کند. تنها زمانی که شانس موفقیت لشکرکشی قابل توجه بود، کاوور آشکارا از این ابتکار عمل حمایت می‌کرد. با توجه به این موضوع، کاوور در ۱۸ آوریل دو کشتی جنگی به نام‌های "گوورنولو"
در ۱۸ آوریل دو کشتی جنگی به نام‌های "گوورنولو" و "آثیون" را به سیسیل فرستاد. رسماً هدف از حضور آنها تضمین حفاظت از شهروندان پیدمونتی حاضر در جزیره بود، اما در واقع، آنها باید نیروهای درگیر را به‌طور دقیق ارزیابی می‌کردند. در همان زمان، کاوور از طریق جوزپه لا فارینا (که پس از پیاده شدن در سیسیل برای نظارت و حفظ ارتباط با گاریبالدی فرستاده شده بود) موفق شد تمام مراحل مقدماتی این لشکرکشی را پیگیری کند. توافقات قطعی بین کاوور و پادشاه ویکتور امانوئل دوم طی جلسه‌ای در بولونیا در ۲ مه منعقد شد. کاوور پذیرفت که
در بولونیا در ۲ مه منعقد شد. کاوور پذیرفت که دولت، با احتیاط، به گاریبالدی در این لشکرکشی کمک کند.
رایج‌ترین دلایل مهاجرت به فنلاند عبارتند از کار، پیوستن به خانواده، تحصیل، پناهندگی، مهاجرت بازگشتی و دستیابی به کیفیت بالای زندگی. مهاجرت با مسائلی چون قومیت، اثرات اقتصادی، اشتغال، ادغام و تحولات سیاسی ارتباط دارد. همچنین مهاجرت با کمبود نیروی کار، حمایت از جمعیت مسن و نوآوری مرتبط است. از نظر تاریخی، فنلاند عمدتاً از نظر قومی همگن بوده است و فنلاندی‌های بومی اکثریت جمعیت را تشکیل می‌دهند. فنلاندی-سوئدی‌ها، سامی‌ها و جوامع روما گروه‌های اقلیت سنتی فنلاند هستند. مهاجرت در سه دهه گذشته به طور قابل توجهی
هستند. مهاجرت در سه دهه گذشته به طور قابل توجهی افزایش یافته و منجر به تنوع قومی بیشتر شده است. بیشترین مهاجران در فنلاند استونیایی‌ها، روس‌ها، اوکراینی‌ها، عراقی‌ها، چینی‌ها، سومالیایی‌ها، فیلیپینی‌ها، هندی‌ها و ایرانی‌ها هستند. حداقل ، اداره آمار فنلاند داده‌های مربوط به جمعیت خارجی را با استفاده از سه روش مختلف منتشر کرده است. جمعیت فنلاند شامل افرادی با ریشه و پیشینه خارجی است که ۱۱٫۱٪ از کل جمعیت را تشکیل می‌دهند. در دیگر محاسبات، نسبت افراد متولد خارج از فنلاند ۱۰٫۳٪ است. همچنین افرادی که زبان مادری
از فنلاند ۱۰٫۳٪ است. همچنین افرادی که زبان مادری آنها غیر از فنلاندی، سوئدی یا سامی است، ۱۰٫۸٪ جمعیت فنلاند را تشکیل می‌دهند. تاریخچه. تحت سلطه سوئد. در زمان سلطه سوئد بر فنلاند، سربازان، کشیشان و افسران سوئدی شروع به ورود به فنلاند کردند. والونی‌ها نیز با آنها آمدند. در این مدت، رومی‌ها از سوئد به فنلاند مهاجرت کردند. امروزه حدود ۱۰٬۰۰۰ کاله فنلاندی در فنلاند وجود دارد. بسیاری از آلمانی‌ها، نروژی‌ها، دانمارکی‌ها، سوئیسی‌ها، لهستانی‌ها، هلندی‌ها و اسکاتلندی‌ها در این دوره در فنلاند ساکن شدند. بسیاری از
در این دوره در فنلاند ساکن شدند. بسیاری از شرکت‌های بزرگ امروزی در فنلاند توسط این مهاجران، از جمله فینلایسون، فازر، فیسکارس، استوکمن، استورا آنسو و پائولیگ، تأسیس شدند. دوک‌نشین بزرگ فنلاند (تحت سلطه روسیه). وقتی فنلاند در دهه ۱۸۰۰ تحت حکومت روسیه به عنوان دوک‌نشین بزرگ درآمد، روس‌ها، یهودیان، تاتارها و چینی‌ها در طول جنگ جهانی اول شروع به مهاجرت به فنلاند کردند. این امر جوامع کوچک یهودی و تاتار را در فنلاند ایجاد کرد. اکنون حدود ۱۸۰۰ یهودی و ۱۰۰۰ تاتار در فنلاند زندگی می‌کنند. وقتی فنلاند در سال ۱۹۱۷
در فنلاند زندگی می‌کنند. وقتی فنلاند در سال ۱۹۱۷ استقلال یافت، اکثر روس‌ها و چینی‌ها فنلاند را ترک کردند. پس از استقلال و جنگ جهانی اول. اولین مهاجران فنلاند (به عنوان کشور مستقل) در سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۲ وارد این کشور شدند. هزاران روس در نتیجه انقلاب روسیه به فنلاند گریختند. بسیاری از آنها در جنگ داخلی فنلاند جان باختند. در آغاز سال ۱۹۱۹، آمارها نشان می‌داد که ۱۵۴۵۷ روس در فنلاند زندگی می‌کنند. با این حال تعداد واقعی روس‌ها در آن زمان احتمالاً بیشتر بود. بزرگ‌ترین جریان پناهندگان در سال ۱۹۲۲ بود. در این
بزرگ‌ترین جریان پناهندگان در سال ۱۹۲۲ بود. در این سال ۳۳٫۵۰۰ نفر از مرز شرقی به فنلاند عبور کردند. پناهندگان شامل فنلاندی‌های سن پترزبورگ، فنلاندی‌های اینگریایی، کارلیایی‌ها، افسران، کارخانه‌داران و اشراف بودند که در میان آنها پسرعموی خانواده رومانوف، گراند دوک کیریل ولادیمیرویچ، نیز حضور داشت. در سال ۱۹۲۱، پس از شورش کرونشتات، ۶٫۴۰۰ دریانورد از طریق خلیج یخ‌زده فنلاند به فنلاند گریختند. بسیاری از آنها در جامعه فنلاند ادغام شدند و برخی دیگر حرکت به اروپای قاره‌ای را ادامه دادند. بین سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۳۹،
قاره‌ای را ادامه دادند. بین سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۳۹، ۴۴٫۰۰۰ پناهنده در فنلاند درخواست پناهندگی کردند. در برآوردهای دیگر، بین سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۳۹، ۱۰۰٫۰۰۰ نفر به دنبال مهاجرت به خاطر امنیت فنلاند بودند. آمار مهاجران از سال ۱۹۲۴: جنگ جهانی دوم. مهاجران از طرف‌های مخالف جنگ به اردوگاه‌های کار اجباری و اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها در آلمان نازی فرستاده می‌شدند. در طول جنگ، فنلاندی‌های اینگریایی و استونیایی‌ها به فنلاند مهاجرت کردند. بیشتر افرادی که موفق به فرار به غرب نشدند، به اتحاد جماهیر شوروی فرستاده شدند.
به غرب نشدند، به اتحاد جماهیر شوروی فرستاده شدند. وقتی فنلاند بخش‌هایی از خاک خود را به اتحاد جماهیر شوروی واگذار کرد، ۴۳۰٬۰۰۰ نفر مجبور به تخلیه محل زندگی خود در شوروی و مهاجرت به داخل مرزهای جدید فنلاند شدند که ۱۲٪ از جمعیت فنلاند در آن زمان را شکل می‌دادند. وقتی فنلاند این بخش‌ها را در جنگ الحاقی پس گرفت، ۲۶۰٬۰۰۰ نفر از آنها دوباره به خانه بازگشتند. پس از آنکه اتحاد جماهیر شوروی دوباره این بخش‌ها را ضمیمه کرد، جمعیت آنجا دوباره مجبور به تخلیه شدند. این تخلیه‌شدگان توسط دولت در بخش‌های باقی‌مانده فنلاند
توسط دولت در بخش‌های باقی‌مانده فنلاند اسکان داده شدند. پس از جنگ جهانی دوم. مهاجرت به فنلاند پس از جنگ جهانی دوم متوقف شد. وضعیت ژئوپلیتیکی کشور و وضعیت دشوار اقتصادی، مهاجران را جذب نکرد. تعداد شهروندان خارجی در این مدت در حدود ۱۰٫۰۰۰ نفر ثابت ماند. بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۵، این تعداد تنها ۱۰۰۰ نفر افزایش یافت. مهاجرت در طول دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ عمدتاً شامل مهاجران فنلاندی بازگشته به کشور خود بود. بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۹ هم ۷۰ درصد از کل مهاجرت‌ها مربوط به فنلاندی‌هایی بود که بازگشته بودند. در سال ۱۹۸۰،
فنلاندی‌هایی بود که بازگشته بودند. در سال ۱۹۸۰، ۱۲۸۴۳ شهروند خارجی وجود داشت. بزرگ‌ترین گروه‌ها از سوئد، آلمان، بریتانیا، اتحاد جماهیر شوروی و دانمارک بودند. امواج پناهندگان. اولین موج پناهندگان به فنلاند پس از جنگ‌ها، در زمان کودتای شیلی در سال ۱۹۷۳ آغاز شد. ۲۰۰ پناهنده شیلیایی در دهه ۱۹۷۰ به فنلاند رسیدند. آنها از اولین اقلیت‌های غیر سفیدپوست فنلاند بودند و فنلاندی‌ها استقبال گرمی از آنها نکردند. بیشتر این ۲۰۰ پناهنده اولیه به شیلی بازگشتند. طبق آمار سال ۲۰۱۷، ۱۰۰۰ شیلیایی در فنلاند بودند. موج دوم و
سال ۲۰۱۷، ۱۰۰۰ شیلیایی در فنلاند بودند. موج دوم و بسیار بزرگتر پناهندگان زمانی اتفاق افتاد که ویتنامی‌ها در دهه ۱۹۸۰ با قایق به فنلاند آمدند. حدود ۸۰۰ نفر از ویتنامی‌ها در این موج وارد فنلاند شدند. جامعه ویتنامی‌ها تا سال ۲۰۱۷ به ۱۰٫۸۱۷ نفر افزایش یافت. در سال ۱۹۹۰ پس از فروپاشی یوگسلاوی، هزاران پناهنده به فنلاند آمدند که بیشتر آنها کوزوویی و بوسنیایی بودند. مهاجران یوگسلاوی اکنون چهارمین یا سومین گروه بزرگ مهاجر در فنلاند را تشکیل می‌دهند. آنها جوامع بزرگی را در وانتا، تورکو، اسپو و نرپس تأسیس کرده‌اند.
را در وانتا، تورکو، اسپو و نرپس تأسیس کرده‌اند. قابل توجه‌ترین موج‌های پناهندگی از سومالی و عراق هستند. اولین سومالیایی‌ها از طریق اتحاد جماهیر شوروی به فنلاند رسیدند. جمعیت سومالیایی‌زبان در فنلاند بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۸ از صفر به ۲۱٫۰۰۰ نفر افزایش یافت. ۵۵٪ از سومالیایی‌های فنلاند بیکار هستند. این آمار بالاترین میزان در بین گروه‌های قومی در فنلاند است. در سال ۲۰۱۴، فنلاند ۱۰۳۰ پناهنده سهمیه‌ای را پذیرفت و ۳۶۵۱ نفر دیگر درخواست پناهندگی دادند. از میان پناهجویان، ۱۳۴۶ نفر تست کرونایشان مثبت و ۲۰۵۰ نفر
پناهجویان، ۱۳۴۶ نفر تست کرونایشان مثبت و ۲۰۵۰ نفر منفی بود. تقریباً از هر دو پناهجو، هویت یک نفر تأییدنشده بود. دلیل این امر عمدتاً نداشتن گذرنامه بود. در سال ۲۰۰۸، ۴۰۰۰ پناهجو به فنلاند رسیدند. این تعداد در سال ۲۰۰۹ به ۶۰۰۰ نفر افزایش یافت، اگرچه در سال ۲۰۱۰ به ۴۰۰۰ نفر کاهش یافت. در سال‌های ۲۰۱۱، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳، هر سال ۳۰۰۰ پناهجو وارد فنلاند می‌شدند. این تعداد در سال ۲۰۱۵ به ۳۲۴۰۰ نفر افزایش یافت که از نظر جمعیت چهارمین کشور بزرگ اروپا بود. سپس در سال ۲۰۱۶ به ۵۶۰۰ نفر و در سال ۲۰۱۷ به ۵۱۰۰ نفر کاهش یافت.
به ۵۶۰۰ نفر و در سال ۲۰۱۷ به ۵۱۰۰ نفر کاهش یافت. در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۵، مقامات محلی تخمین زدند که روزانه ۳۰۰ پناهجو از طریق مرز زمینی شمالی از سوئد به تورنیو، که مسیر اصلی مهاجرت به فنلاند است، وارد می‌شوند. تعداد کل پناهجویان در این سال بیش از ۲٫۶ برابر کل تعداد کل سال قبل گزارش شد. در طول اکتبر ۲۰۱۵، ۷۰۵۸ پناهجوی جدید وارد فنلاند شدند. در اواسط اکتبر، تعداد پناهجویانی که در طول سال ۲۰۱۵ وارد فنلاند شدند به ۲۷۰۰۰ نفر رسید که در مقایسه با وسعت این کشور، چهارمین کشور بزرگ در اروپا است. در اواخر نوامبر، این
کشور بزرگ در اروپا است. در اواخر نوامبر، این تعداد از ۳۰٫۰۰۰ نفر گذشت که تقریباً ده برابر افزایش نسبت به سال قبل را نشان می‌دهد. بیش از ۶۰٪ از پناهجویانی که در طول سال ۲۰۱۵ وارد شدند، اهل عراق بودند. در اواخر اکتبر، سرویس مهاجرت فنلاند (Migri) دستورالعمل‌های خود را در مورد مناطقی در عراق که مقامات فنلاندی آن‌ها را امن تشخیص دادند، تغییر داد و پناهجویان عراقی را بررسی دقیق‌تری کرد. پتری اورپو، وزیر کشور، تخمین زد که از هر سه پناهجوی اخیر، دو نفر به امید استاندارد بالاتر زندگی به فنلاند می‌آیند. در ماه
استاندارد بالاتر زندگی به فنلاند می‌آیند. در ماه نوامبر، دبیر دائمی وزارت کشور اظهار داشت که تقریباً ۶۰ تا ۶۵ درصد از درخواست‌های اخیر پناهندگی رد خواهد شد. در سال ۲۰۱۷، صدها پناهجوی مسلمان از عراق و افغانستان پس از رد اولین درخواست پناهندگی‌شان توسط اداره مهاجرت فنلاند (Migri)، مسیحی شدند تا بتوانند دوباره تحت عنوان آزار و اذیت مذهبی درخواست پناهندگی دهند. گروه‌های پناهنده دیگر شامل افرادی از اریتره، لبنان، جمهوری دموکراتیک کنگو، نیجریه، کامرون، گرجستان و پاکستان بودند. عضویت در اتحادیه اروپا و دهه ۱۹۹۰.
پاکستان بودند. عضویت در اتحادیه اروپا و دهه ۱۹۹۰. اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ فروپاشید. از آن زمان مهاجرت به فنلاند به میزان زیادی افزایش یافته است. با پیوستن فنلاند به منطقه شنگن، مهاجرت به این کشور هم آسان‌تر شده است. از زمانی که فنلاند به فنلاندی‌های اینگریایی اجازه داد تا به عنوان مهاجر به فنلاند بازگردند، حدود ۳۵٫۰۰۰ اینگریایی به فنلاند نقل مکان کرده‌اند. فنلاند در سال ۱۹۹۵ به اتحادیه اروپا پیوست و باعث آزادی جابجایی شد. به همین علت کارگران ساختمانی توانستند از فرانسه، استونی و لهستان به فنلاند
توانستند از فرانسه، استونی و لهستان به فنلاند بروند. تغییر در جمعیت مهاجر کشورهای عضو اتحادیه اروپا در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۷ بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۱ به این شرح بوده است: در طول سال ۲۰۲۱، در مجموع ۲۳۶۸ استونیایی، ۶۵۵ رومانیایی، ۶۰۴ لتونیایی و ۴۵۳ لهستانی به فنلاند مهاجرت کردند. در مجموع ۴۹۵۴ نفر از کشورهای عضو اتحادیه اروپا شرقی مهاجرت کردند. این تعداد ۶۱٪ از کل مهاجران ورودی اتحادیه اروپا و ۱۸٪ از کل مهاجران به فنلاند است. سالانه حدود ۳۰٬۰۰۰ نفر به فنلاند مهاجرت می‌کنند که بیشتر آنها از عراق، سوریه و روسیه
می‌کنند که بیشتر آنها از عراق، سوریه و روسیه می‌آیند. اکنون بیشتر مهاجران حاضر در فنلاند از اروپا هستند. پس از آن آسیا با ۱۰۸٬۰۰۰ نفر و آفریقا با ۵۰٬۰۰۰ نفر پرجمعیت‌ترین مناطقی هستند که ساکنانش به فنلاند مهاجرت کرده‌اند. سال‌های اخیر. رایج‌ترین دلایل مهاجرت به فنلاند، دلایل خانوادگی (۳۲٪)، کار (۳۰٪) و تحصیل (۲۱٪) است. در سال ۲۰۱۷، صدها پناهجوی مسلمان از عراق و افغانستان پس از رد اولین درخواست پناهندگی‌شان توسط اداره مهاجرت فنلاند (Migri)، مسیحی شدند تا بتوانند به دلیل آزار و اذیت مذهبی دوباره درخواست
بتوانند به دلیل آزار و اذیت مذهبی دوباره درخواست پناهندگی دهند. در سپتامبر ۲۰۲۲، دولت فنلاند اعلام کرد که به روس‌هایی که از بسیج عمومی روسیه فرار می‌کنند، پناهندگی نمی‌دهد. ۲۰۲۳. در نوامبر ۲۰۲۳، پتری اورپو، نخست‌وزیر فنلاند، در بحبوحه افزایش ناگهانی تعداد پناهجویانی که قصد ورود به فنلاند از مرز روسیه را داشتند، از بستن تمام گذرگاه‌های مرزی با روسیه به جز شمالی‌ترین آنها خبر داد. فنلاند پس از وخیم‌تر شدن روابط بین دو کشور، روسیه را به استفاده عمدی از پناهندگان به عنوان سلاح در جنگ ترکیبی خود متهم کرد.