payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بین‌المللی دفاع هوایی شامل نمایندگانی از اسرائیل، لهستان، آلمان، یونان، ایالات متحده، بریتانیا، کانادا، ایتالیا و هلند بود. در نوامبر ۲۰۱۷، رزمایش «پرچم آبی» برگزار شد. در طول رزمایش پرچم آبی، نیروهای هوایی ایالات متحده، لهستان، ایتالیا، یونان، هند، فرانسه و آلمان سناریوهای جنگی شدید را در محیط‌های واقع‌گرایانه با نیروی هوایی اسرائیل شبیه‌سازی کردند. در سال ۲۰۱۸، رویدادهای مختلفی برای جشن هفتادمین سالگرد استقلال ارتش اسرائیل برگزار شد. نیروی هوایی اسرائیل یک نمایش هوایی با مجموعه‌ای از هواپیماهای نیروی
یک نمایش هوایی با مجموعه‌ای از هواپیماهای نیروی هوایی اسرائیل، خطوط هوایی تجاری اسرائیل، واحد آتش‌نشانی و پلیس اسرائیل برگزار کرد. شرکای نظامی ارتش اسرائیل، از جمله شرکت هواپیمایی ایتالیا، با هواپیماهای جنگنده از یونان و ایتالیا و هواپیماهای باری از لهستان، کانادا، انگلستان و اتریش به نمایش هوایی نیروی هوایی اسرائیل پیوستند. در مه ۲۰۱۸، نیروی هوایی اسرائیل میزبان یک کنفرانس بین‌المللی بود که طی آن نمایندگانی از بیش از ۲۰ کشور مختلف برای بحث در مورد همکاری‌های بین‌المللی و ثبات منطقه‌ای گرد هم آمدند.
بین‌المللی و ثبات منطقه‌ای گرد هم آمدند. نمایندگانی از ایالات متحده، ایتالیا، اتریش، برزیل، بلژیک، هند، هلند، یونان، قبرس، جمهوری چک، کرواسی، فرانسه، رومانی، فنلاند و سایر کشورها حضور داشتند. در ژوئن ۲۰۱۸، اداره سی‌فورآی و دفاع سایبری ارتش اسرائیل اولین کنفرانس بین‌المللی امنیت رایانه خود را برگزار کرد. حدود ۷۰ نماینده خارجی در این کنفرانس شرکت کردند، از جمله ۶ ژنرال و ۱۶ سرهنگ که با فناوری دفاع سایبری و نظامی سروکار دارند. این بخشی از ۱۳ هیئت نمایندگی از ۱۱ کشور (کره جنوبی، ایالات متحده، اتریش، بریتانیا،
کشور (کره جنوبی، ایالات متحده، اتریش، بریتانیا، کانادا، هلند، ایتالیا، رواندا، ژاپن، مجارستان و لهستان) است که همگی در حوزه فناوری متحد هستند. تبادل ابزارهای دفاعی و امنیتی بین دو کشور در طول این سال‌ها ادامه داشته است و در فوریه ۲۰۱۹، زمانی که وزارت دفاع اسرائیل توافق‌نامه‌ای برای خرید هفت بالگرد آموزشی نظامی پیشرفته از دولت ایتالیا امضا کرد، توافق‌نامه‌های بیشتری امضا شد. در ازای خرید اسرائیل، ایتالیایی‌ها متعهد شده‌اند که مواد دفاعی و امنیتی را از دولت اسرائیل «در محدوده‌ای مشابه» خریداری کنند. در ۲۳
اسرائیل «در محدوده‌ای مشابه» خریداری کنند. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۰، اورشلیم بالگردهای آموزشی پیشرفته خریداری کرد و در نتیجه، رم موشک‌های اسپایک و شبیه‌سازها را خریداری کرد. درگیری اعراب و اسرائیل. در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۴، نیروهای اسرائیلی به ۳ موضع نیروهای یونیفل در جنوب لبنان، از جمله پایگاه اصلی یونیفل در ناقوره، آتش گشودند. اسرائیل به پایگاه ۱–۳۱ نیروهای UNP در منطقه مسئولیت نیروهای ایتالیایی حمله کرد. نخست‌وزیر ایتالیا، جورجیا ملونی، حمله به پایگاه‌های یونیفل را به شدت محکوم کرد. وزیر دفاع ایتالیا، گویدو کروزتو،
شدت محکوم کرد. وزیر دفاع ایتالیا، گویدو کروزتو، برای گفتگو و اعتراض رسمی با وزیر دفاع اسرائیل، یوآف گالانت، تماس گرفت و خواستار تضمین امنیت پرسنل ایتالیایی و پایگاه‌های یونیفل شد. روابط اقتصادی. به دلیل نزدیکی جغرافیایی و فرهنگی، اسرائیل و ایتالیا متحدان تجاری هستند. مبادلات تجاری و اقتصادی در درجه اول مربوط به صنایع پیشرفته و شیمیایی و همچنین محصولات غذایی است. در سال ۲۰۲۰، صادرات ایتالیا به اسرائیل ۲٬۴۵۵٫۵۸ میلیون یورو بود. در سال ۲۰۲۰، اسرائیل ۷۳۰٫۲۹ میلیون یورو به ایتالیا صادر کرد. تا ابتدای سال ۲۰۲۰،
یورو به ایتالیا صادر کرد. تا ابتدای سال ۲۰۲۰، روند تبادلات بین دو کشور به‌طور پیوسته در حال افزایش بود، اما به دلیل همه‌گیری کووید ۱۹، این روند شروع به کاهش کرد. ایتالیا و اسرائیل دو تا از قدرتمندترین تاجران اسلحه در جهان هستند. بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸، اسرائیل یکی از مهم‌ترین خریداران کل صادرات سلاح ایتالیا بود. در واقع، ایتالیا سومین فروشنده بزرگ اسلحه اسرائیل است. به گفته آنتونیو تاجانی، وزیر امور خارجه، ایتالیا فروش اسلحه به اسرائیل را از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ ممنوع کرده است. اما گویدو کروزتو، وزیر دفاع، گفت
ممنوع کرده است. اما گویدو کروزتو، وزیر دفاع، گفت که رم به صدور سفارشات امضا شده قبلی ادامه داده است. در سال ۱۹۵۵، اتاق بازرگانی اسرائیل و ایتالیا به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی تأسیس شد. در سال ۱۹۹۳، این اتاق رسماً توسط دولت ایتالیا به رسمیت شناخته شد و روابط تجاری و دیپلماتیک بین دو کشور را ارتقا می‌دهد. دو کشور در ۱۳ ژوئن ۲۰۰۰ توافقنامه‌ای برای همکاری در زمینه‌های تحقیق و توسعه در زمینه‌های صنعتی، علمی و فناوری امضا کردند. در چارچوب این توافقنامه، «نوزدهمین فراخوان برای پیشنهاد پروژه‌های مشترک تحقیق و
فراخوان برای پیشنهاد پروژه‌های مشترک تحقیق و توسعه صنعتی» منتشر شد. در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۰، دولت‌های ایتالیا و اسرائیل به همراه دولت‌های قبرس، مصر، یونان، اردن و فلسطین، مجمع گاز شرق مدیترانه را به عنوان یک سازمان منطقه‌ای بین دولتی تأسیس کردند. در ۱۰ مارس ۲۰۲۳، بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، طی مراسمی در کاخ چیگی در رم، سفری رسمی به ایتالیا داشت. او مورد استقبال جورجا ملونی، نخست‌وزیر موقت ایتالیا، قرار گرفت و با هلیکوپتر به فرودگاه بن گوریون در تل آویو پرواز کرد، زیرا معترضان ضد دولتی تمام جاده‌های
پرواز کرد، زیرا معترضان ضد دولتی تمام جاده‌های اطراف آن را مسدود کرده بودند. نتانیاهو به دنبال همکاری اقتصادی بیشتر با اسرائیل بود و پیشنهاد صادرات گاز طبیعی بیشتر به ایتالیا را داد. ماتئو سالوینی، وزیر زیرساخت ایتالیا، بر همکاری اقتصادی بین دو کشور مدیترانه‌ای تأکید کرد و دولت ایتالیا از هرگونه انتقاد نسبت به اسرائیل خودداری کرد. گردشگری. روابط گردشگری بین ایتالیا و اسرائیل بسیار قوی است. هر ساله ۴۰۰۰۰۰ نفر از اسرائیل برای گردشگری و تجارت از ایتالیا بازدید می‌کنند. ایتالیا ششمین کشور از نظر بازدیدکنندگان
می‌کنند. ایتالیا ششمین کشور از نظر بازدیدکنندگان بین‌المللی از اسرائیل (پس از ایالات متحده، روسیه، آلمان، فرانسه و بریتانیا) است که ۱۹۰۰۰۰ نفر در سال ۲۰۱۹ به اسرائیل وارد شده‌اند، که رشدی ۲۷ درصدی نسبت به سال ۲۰۱۸ و رشدی ۷۷ درصدی نسبت به سال ۲۰۱۷ (بالاترین افزایش در مقایسه با سایر کشورها) را نشان می‌دهد. اسرائیل به راحتی از شهرهای اصلی ایتالیا با پروازهای مستقیم قابل دسترسی است. با توجه به آمار سازمان جهانی گردشگری و انجمن بین‌المللی ترابری هوایی، پروازهای ایتالیا پنجمین کشور از شلوغ‌ترین پروازها (پس از
ایتالیا پنجمین کشور از شلوغ‌ترین پروازها (پس از ترکیه، آلمان، فرانسه و روسیه) هستند. تبادل فرهنگی. اسرائیلی‌ها مرتباً برای تحصیل، کار، گردشگری و تبادلات علمی و هنری به ایتالیا سفر می‌کنند. در ده سال گذشته ۱۰۵ کتاب از نویسندگان ایتالیایی از ایتالیایی به عبری ترجمه شده است. جامعه‌ای قوی از ایتالقیم‌ها که به اسرائیل مهاجرت کرده‌اند، پیوندهای فرهنگی را تقویت کرده و فرهنگ ایتالیایی را در این کشور ترویج داده‌اند.[ "" ] مؤسسه فرهنگی ایتالیا اخیراً مجموعه‌ای از فعالیت‌ها را در مرکز فرهنگی یهودیان لیبیایی‌تبار در
را در مرکز فرهنگی یهودیان لیبیایی‌تبار در اور یهودا آغاز و سازماندهی کرده است، جایی که اخیراً یک دوره زبان ایتالیایی نیز در آن آغاز شده است. سفارت ایتالیا و مؤسسه فرهنگی ایتالیا اخیراً[ "" ] باعث ایجاد انجمن دوستان ایتالیا شد که متشکل از بیش از ۱۵۰۰۰ نفر است. در سال ۲۰۰۴، مذاکرات برای پروتکل جدید سه‌ساله (۲۰۰۴–۲۰۰۷) توافق دوجانبه در بخش فرهنگی از نوامبر ۱۹۷۱ لازم‌الاجرا شد. مؤسسه فرهنگی ایتالیا از سال ۱۹۶۰ در اسرائیل فعالیت می‌کند و دفتر اصلی آن در تل‌آویو و بخش جداگانه‌ای در حیفا دارد. زبان ایتالیایی در
و بخش جداگانه‌ای در حیفا دارد. زبان ایتالیایی در مراکز مختلف در سراسر کشور تدریس می‌شود. تعداد کل دانشجویانی که در مراکز تحت کنترل مستقیم مؤسسه فرهنگی ایتالیا در سال ۲۰۰۴ مشغول به تحصیل بودند، ۱۵۰۰ نفر بود که در ۱۵۰ دوره با ۳۰ معلم تدریس می‌شدند. اگر دوره‌های انجمن دانته آلیگیری را نیز در نظر بگیریم، این رقم به ۲۵۰۰ دانشجو می‌رسد. اخیراً، امکان معرفی آموزش زبان ایتالیایی در دبیرستان‌ها و مؤسسات دانشگاهی مختلف در اسرائیل با موفقیت مورد مذاکره قرار گرفته است. برای سال تحصیلی ۲۰۰۵–۲۰۰۶، مؤسسه فرهنگی ایتالیا
برای سال تحصیلی ۲۰۰۵–۲۰۰۶، مؤسسه فرهنگی ایتالیا در تل‌آویو سه دوره دانشگاهی فرهنگ و زبان ایتالیایی را در مرکز میان‌رشته‌ای هرتزلیا افتتاح کرد. زبان ایتالیایی در چهار دانشگاه از هفت دانشگاه اسرائیل تدریس می‌شود و دانشجویان اسرائیلی در دانشگاه‌های ایتالیا در رشته‌های پزشکی، حقوق، علوم، سیاست، معماری و هنر تحصیل می‌کنند. در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۲، «بنیاد فرهنگ و هنر ایتالیا-اسرائیل» تأسیس شد تا ارزش‌ها و ایده‌های مشترک دو جامعه را ترویج دهد. دو کشور برای سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ برنامه همکاری دارند.
ریبولیتا (به معنای ) نوعی سوپ نان، پانادا، فرنی یا آش توسکانی است که با نان و سبزیجات، اغلب از باقی‌مانده غذاها، تهیه می‌شود. انواع مختلفی از آن وجود دارد، اما مواد تشکیل‌دهنده معمول آن شامل نان باقی‌مانده، لوبیا کانلینی، کلم پیچ لاکیناتو، کلم و سبزیجات ارزان‌قیمت مانند هویج، لوبیا، چغندر برگی، کرفس، سیب‌زمینی و پیاز است. این سوپ معمولاً در یک ظرف سفالی پخته می‌شود. ریبولیتا مانند بسیاری از غذاهای آشپزی توسکانی، ریشه دهقانی دارد. در ابتدا این سوپ با گرم کردن مجدد (یا دوباره جوشاندن) مینسترونه یا سوپ سبزیجات
مجدد (یا دوباره جوشاندن) مینسترونه یا سوپ سبزیجات باقی‌مانده از روز قبل و با استفاده از نان بیات تهیه می‌شد. برخی منابع قدمت آن را به قرون وسطی نسبت می‌دهند، زمانی که خدمتکاران نان‌های خیس خورده از مهمانی‌های لردهای فئودالی را جمع‌آوری کرده و برای شام خود آنها را می‌جوشاندند. تاریخچه. این یک غذای فقرای معمولی با ریشه دهقانی است که نام آن از این واقعیت گرفته شده است که دهقانان مقدار زیادی از آن را می‌پختند (به خصوص در روزهای جمعه، زیرا غذایی برای روزه‌داران است) و سپس آن را در روزهای بعد دوباره می‌جوشاندند
است) و سپس آن را در روزهای بعد دوباره می‌جوشاندند (از این رو " "ریبولیتا" " نامیده می‌شود). این غذا اولین بار در سال ۱۹۱۰، در "کتاب «هنر آشپزی در ایتالیا»" نوشته آلبرتو کوگنه، ثبت شده است.
کلیسای باختاغکی (؛ Անիի Խաչուտի եկեղեցի, ս․ Գրիգոր, ճարտարապետական հուշարձան) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آنی، استان قارص ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
پانادا یا پانادو نوعی سوپ نان است که در برخی از سبک‌های آشپزی اروپای غربی و اروپای جنوبی یافت می‌شود و از نان بیات پخته شده در آب یا مایعات دیگر تا زمانی که به صورت خمیر درآید، تشکیل شده است. در آشپزی بریتانیایی، ممکن است با شکر، مویز زانته، جوز هندی و غیره طعم‌دار شود. نوعی از پانادا غذای مورد علاقه نویسنده ، پرسی بیش شلی گیاهخوار بود. این غذا، غذایی سبک و مناسب برای افراد بیمار یا زنانی که تازه زایمان کرده، در نظر گرفته می‌شد. در آشپزی فرانسوی، اغلب با کره، شیر، خامه یا زرده تخم مرغ غنی می‌شود. در شمال
شیر، خامه یا زرده تخم مرغ غنی می‌شود. در شمال شرقی ایتالیا، این غذا به عنوان یک وعده غذایی ارزان در مناطق فقیرنشین حومه شهر سرو می‌شود. ممکن است با تخم مرغ، آب گوشت گاو و پنیر رنده شده غنی شود. به‌طور سنتی، اغلب به عنوان یک وعده غذایی برای افراد مسن یا بیمار تهیه می‌شد. در آشپزی اسپانیایی، با جوشاندن نان در آب یا شیر و اضافه کردن طعم‌دهنده تهیه می‌گردد.
ایتالیا هنوز فلسطین را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت نشناخته است، بخشی به دلیل تمایل به انتظار برای نتیجه مذاکرات متوقف شده فعلی، و بخشی به این دلیل که اکثر کشورهای اتحادیه اروپا نیز آن را به رسمیت نمی‌شناسند. با این وجود، ایتالیا قاطعانه از ایجاد کشور فلسطین مطابق با چاره دوکشوری حمایت می‌کند. همچنین به تأمین مالی آنروا که به پناهندگان فلسطینی کمک می‌کند، کمک می‌کند. هر دو کشور بخشی از اتحادیه مدیترانه هستند. تاریخچه. اولین ارتباط بین ایتالیا و سازمان آزادی‌بخش فلسطین در دهه ۱۹۶۰ آغاز شد. دولت ایتالیا
فلسطین در دهه ۱۹۶۰ آغاز شد. دولت ایتالیا یکی از اولین دولت‌های غربی بود که با سازمان آزادیبخش فلسطین روابط برقرار کرد. از آن زمان، ایتالیا حامی قوی مردم فلسطین و حق تعیین سرنوشت آنها بوده است. روابط بین ایتالیا و فلسطین بر اساس همکاری‌های اقتصادی، گردشگری، امنیتی و آموزشی است. به عنوان مثال، ایتالیا به منظور کمک به ایجاد زیرساخت‌ها و ایجاد شغل، به تشکیلات خودگردان فلسطین کمک‌های توسعه‌ای ارائه می‌دهد. علاوه بر این، ایتالیا یک مقصد گردشگری مهم برای فلسطینی‌ها است و دو کشور برای بهبود امنیت در منطقه با هم
است و دو کشور برای بهبود امنیت در منطقه با هم همکاری کرده‌اند. در نهایت، ایتالیا بورسیه‌هایی را نیز برای دانشجویان فلسطینی جهت تحصیل در دانشگاه‌های ایتالیا ارائه داده است. در سال ۲۰۱۳، انریکو لتا، نخست‌وزیر ایتالیا، به عنوان بخشی از یک سفر گسترده‌تر به خاورمیانه، از سرزمین‌های فلسطینی بازدید کرد؛ تحلیلگران، سفر لتا را تلاشی برای ارتقای صلح در منطقه و تقویت روابط بین ایتالیا و فلسطینیان دانستند. با این حال، دیگران خاطرنشان کردند که چگونه کابینه لتا همچنان به تلاش‌های خود برای تحکیم روابط با اسرائیل ادامه
به تلاش‌های خود برای تحکیم روابط با اسرائیل ادامه داد، در حالی که رویکردی محتاطانه در بحث‌های مختلف مربوط به درگیری فلسطین و اسرائیل، مطابق با کابینه‌های قبلی، حفظ کرد. در ۲۷ فوریه ۲۰۱۵، طرحی غیرالزام‌آور که از به رسمیت شناختن دولت فلسطین به محض دموکراتیک شدن آن حمایت می‌کرد، توسط نخست‌وزیر ماتئو رنتسی و حزب دموکرات ارائه شد و توسط مجلس نمایندگان مجلس ایتالیا با ۳۰۰ رأی موافق و ۴۵ رأی مخالف تصویب شد. همزمان، مجلس نمایندگان طرح دیگری را که توسط حزب راست میانه جدید و سایر احزاب ارائه شده بود، با ۲۳۷ رأی
میانه جدید و سایر احزاب ارائه شده بود، با ۲۳۷ رأی موافق و ۸۴ رأی مخالف تصویب کرد؛ این طرح خواستار «بازگشت به موقع به مذاکرات مستقیم بین اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها» به منظور اجرای پیمان اسلو شد و به رسمیت شناختن فلسطین به عنوان یک دولت را منوط به «توافق سیاسی بین فتح و حماس [...] از طریق به رسمیت شناختن دولت اسرائیل و ترک خشونت» کرد. طرح سومی که صراحتاً خواستار به رسمیت شناختن کامل و رسمی کشور فلسطین بود و توسط چپ‌های اکولوژی و آزادی و جنبش پنج ستاره ارائه شده بود، توسط همان مجلس با ۵۶ رأی موافق و ۳۱۷ رأی
شده بود، توسط همان مجلس با ۵۶ رأی موافق و ۳۱۷ رأی مخالف رد شد. تا سال ۲۰۲۲، ایتالیا در مجموع ۱۴ میلیون یورو به آنروا، یک آژانس سازمان ملل متحد که از پناهندگان فلسطینی حمایت می‌کند، اهدا کرده است که هفت میلیون یورو از آن در خدمات اصلی این برنامه سرمایه‌گذاری شده است. در ژوئن ۲۰۲۳، دولت ایتالیا با اهدای یک میلیون یوروی دیگر از آنروا حمایت کرد. با این حال، پس از حملات ۷ اکتبر، دولت ایتالیا بودجه خود را به آنروا به حالت تعلیق درآورد. این تصمیم تا ۲۷ ژانویه ۲۰۲۴، زمانی که وزیر امور خارجه آنتونیو تاجانی علناً آن
زمانی که وزیر امور خارجه آنتونیو تاجانی علناً آن را تأیید کرد، پس از آنکه چندین کشور دیگر اتحادیه اروپا و بین‌المللی نیز تصمیم گرفتند به دلیل مجموعه‌ای از اتهامات مطرح شده توسط اسرائیل علیه آژانس، از جمله اینکه تعدادی از کارکنان آن در نوار غزه در حملات ۷ اکتبر دست داشته‌اند، موقتاً بودجه خود را متوقف کنند. در ۲۵ مه ۲۰۲۴، پس از دیدار تاجانی و محمد مصطفی، نخست‌وزیر فلسطین در کاخ فارنسینا در رم، نخست‌وزیر اعلام کرد که ایتالیا در بیانیه‌ای مطبوعاتی حمایت مالی خود از آنروا را از سر خواهد گرفت، البته به این شرط
از آنروا را از سر خواهد گرفت، البته به این شرط که «حتی یک پنی هم خطر حمایت از تروریسم را نداشته باشد». به گفته تاجانی، دولت ایتالیا یک بسته کمکی ۳۵ میلیون یورویی برای جمعیت فلسطین تصویب کرد که پنج مورد از آن به آنروا اختصاص داده خواهد شد، و ۳۰ میلیون یوروی باقی مانده به طرح غذا برای غزه، با همکاری فائو، برنامه جهانی غذا و هلال احمر اختصاص داده خواهد شد. در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۳، ایتالیا از رأی دادن به قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد که خواستار آتش‌بس فوری در جنگ غزه بود، خودداری کرد پیش از آنکه در ۱۲ دسامبر
جنگ غزه بود، خودداری کرد پیش از آنکه در ۱۲ دسامبر همان سال، همین موضع را در مورد قطعنامه مشابهی اتخاذ کند. با این حال، در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۴، حزب دموکرات و دبیر آن، الی شلاین، پیشنهادی غیرالزام‌آور ارائه دادند که از دولت می‌خواست «از هر ابتکار عملی که با هدف درخواست آتش‌بس فوری بشردوستانه» در جنگ انجام می‌شود، حمایت کند؛ پس از افزودن چندین اصلاحیه و دو تماس تلفنی بین شلاین و نخست‌وزیر جورجا ملونی، این قطعنامه توسط مجلس نمایندگان تصویب شد، و نمایندگان مجلس از احزاب راست‌گرا که از کابینه ملونی حمایت می‌کردند، از
راست‌گرا که از کابینه ملونی حمایت می‌کردند، از رأی دادن خودداری کردند. در ۱۰ مه ۲۰۲۴، ایتالیا از رأی دادن به قطعنامه دیگری در مجمع عمومی سازمان ملل متحد که حقوق فلسطین را در سازمان ملل متحد به عنوان کشور ناظر ارتقا می‌داد، خودداری کرد؛ نماینده دائم ایتالیا در سازمان ملل متحد، مائوریتزیو ماساری، این تصمیم را با بیان اینکه ایتالیا «با هدف صلح جهانی و دیرینه که تنها از طریق چاره دوکشوری قابل دستیابی است، موافق است»، توضیح داد، اما معتقد بود که توافق مذکور «باید از طریق مذاکرات مستقیم بین [دو] طرف حاصل شود».
بتلهمی آناپات (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس ، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه گریگور مقدس (؛ Զաքարեի եկեղեցի) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آنی، استان قارص ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس (آکوری) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آکوری، استان لوری ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
روابط ایتالیا و ونزوئلا، روابط دیپلماتیک بین ایتالیا و ونزوئلا است. هر دو کشور از روابط دوستانه‌ای برخوردارند که اهمیت آن به تاریخ مهاجرت ایتالیایی‌ها به ونزوئلا بازمی‌گردد. تقریباً بیش از ۱۴۰٬۰۰۰ ایتالیایی در ونزوئلا زندگی می‌کنند که بیش از یک میلیون ونزوئلایی با تبار کامل یا جزئی ایتالیایی در آن ساکن هستند. تاریخچه. در سال ۱۴۹۸، کریستف کلمب، جهانگرد ایتالیایی (در خدمت اسپانیا) در سومین سفر دریایی خود، شبه جزیره پاریا را کاوش کرد. پس از انحلال کلمبیای بزرگ در سال ۱۸۳۱، ونزوئلا به کشوری مستقل تبدیل شد. در
در سال ۱۸۳۱، ونزوئلا به کشوری مستقل تبدیل شد. در مارس ۱۸۵۶، ونزوئلا کنسولگری خود را در ناپل افتتاح کرد و در سال ۱۸۵۷، ایتالیا یک دفتر کنسولی در شهر ماراکایبو و سپس دومین دفتر کنسولی خود را در سال ۱۸۵۹ در لا گوایرا افتتاح کرد. در سال ۱۸۶۱، ایتالیا و ونزوئلا «معاهده دوستی، تجارت و دریانوردی» را امضا کردند. ونزوئلا اولین کشور در آمریکای لاتین بود که پادشاهی ایتالیا را به رسمیت شناخت. در پایان جنگ جهانی دوم، هزاران ایتالیایی وطن خود را ترک کردند و به ونزوئلا مهاجرت کردند که اکثریت آنها در کاراکاس و ماراکایبو
کردند که اکثریت آنها در کاراکاس و ماراکایبو ساکن شدند. چندین سیاستمدار برجسته و چهره شناخته شده ونزوئلایی‌تبار ایتالیایی دارند. در سال ۲۰۱۷، دولت ونزوئلا به توصیه ایتالیا برای آزادی زندانی سیاسی لئوپولدو لوپز اعتراض کرد. در مارس ۲۰۱۸، لوئیجی ماریا ویگنالی، معاون وزیر ایتالیایی امور ایتالیایی‌های خارج از کشور، برای ارزیابی وضعیت تقریباً ۱۴۰٬۰۰۰ شهروند ایتالیایی که در ونزوئلا تحت فشار اقتصادی زندگی می‌کنند، به ونزوئلا سفر کرد. از زمان بحران، بیش از ۵۰٬۰۰۰ شهروند ونزوئلایی به ایتالیا مهاجرت کرده‌اند که بسیاری
ونزوئلایی به ایتالیا مهاجرت کرده‌اند که بسیاری از آنها تابعیت ایتالیایی نیز دارند. بازدیدهای سطح بالا. سفرهای روسای جمهور ایتالیا به ونزوئلا سفرهای رئیس‌جمهور ونزوئلا به ایتالیا توافق‌نامه‌های دوجانبه. هر دو کشور چندین توافق‌نامه دوجانبه مانند پیمان دوستی، تجارت و دریانوردی (۱۸۶۲)؛ توافق‌نامه همکاری کشاورزی (۱۹۸۵)؛ توافق‌نامه همکاری علمی و فنی (۱۹۸۷)؛ توافق‌نامه ترویج و حمایت از سرمایه‌گذاری (۱۹۹۰) و توافق‌نامه اجتناب از مالیات مضاعف و فرار مالیاتی (۱۹۹۰) را امضا کرده‌اند. تجارت. در سال ۲۰۱۷، تجارت بین
را امضا کرده‌اند. تجارت. در سال ۲۰۱۷، تجارت بین ایتالیا و ونزوئلا بالغ بر ۳۳۸ میلیون دلار آمریکا بود. صادرات اصلی ایتالیا به ونزوئلا محصولات غذایی است. صادرات اصلی ونزوئلا به ایتالیا شامل بنزین، سیمان و کلتان است.
باگنون نوعی سوپ است که ماده اصلی آن ماهی کولی است و در قرن نوزدهم در حوالی سستری لوانته، در استان جنوا، ایتالیا، تهیه شده است. تاریخچه. در ابتدا، "باگنون" توسط خدمه قایق‌های ماهیگیری معمولی به نام «"لئودی"» پخته می‌شد. با گذشت زمان، سادگی اولیه خود را حفظ کرده است: حتی امروزه نیز با ماهی کولی تازه، پیاز قهوه‌ای، گوجه فرنگی پوست کنده، روغن زیتون فرابکر و نان خشک تهیه می‌شود. از دهه ۱۹۵۰، ریوا تریگوسو، روستایی در نزدیکی شهر سستری لوانته، هر ساله در آخرین آخر هفته ماه ژوئیه، جشنواره‌ای به نام ساگرا دل باگنون
هفته ماه ژوئیه، جشنواره‌ای به نام ساگرا دل باگنون برگزار می‌کند که این غذا را جشن می‌گیرد.
گرنری وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان آدانا ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
دانشگاه ملی تحقیقات هسته‌ای MEPhI (مؤسسه فیزیک مهندسی مسکو) () یک دانشگاه صنعتی و دولتی در مسکو، روسیه است. این دانشگاه در سال ۱۹۴۲ با نام مؤسسه مکانیک مهمات مسکو تأسیس شد، اما خیلی زود به مؤسسه مکانیک مسکو تغییر نام داد. مأموریت اصلی آن آموزش پرسنل ماهر برای ارتش شوروی و پروژه بمب اتمی شوروی بود. در سال ۱۹۵۳ به مؤسسه فیزیک مهندسی مسکو تغییر نام داد، که این نام تا سال ۲۰۰۹ نام این مؤسسه بود. به دستور دولت روسیه در تاریخ ۸ آوریل ۲۰۰۹ (شماره 480-r) به نمایندگی از فرمان رئیس‌جمهور روسیه در تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۰۸
از فرمان رئیس‌جمهور روسیه در تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۰۸ (شماره ۱۴۴۸) «در مورد اجرای پروژه آزمایشی ایجاد دانشگاه‌های تحقیقاتی ملی»، به مؤسسه فیزیک مهندسی مسکو MEPhI این وضعیت جدید اعطا شد. این دانشگاه مجدداً سازماندهی شد. هدف از وجود دانشگاه اکنون آماده‌سازی متخصصان با ارائه آموزش‌های عالی و حرفه‌ای پس از فارغ‌التحصیلی، حرفه‌ای متوسطه و فراحرفه‌ای و همچنین فعالیت‌های آموزشی و علمی است. در سال ۲۰۲۲، رتبه‌بندی دانشگاهی کیواس (QS) این دانشگاه را در رتبه ۳۰۸ جهانی، رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهانی آموزش عالی تایمز این
رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهانی آموزش عالی تایمز این دانشگاه را در رتبه ۴۰۱ جهان و در سال ۲۰۲۳، "یواس نیوز اند ورلد ریپورت" این دانشگاه را در رتبه ۴۸۳ جهان قرار داد. ساختار دانشگاه. امروزه، MEPhI دارای ۹ بخش اصلی (دانشکده یا مؤسسه) است: این دانشگاه مدارک کارشناسی، کارشناسی ارشد (و مدرک مشابه «متخصص») و تحصیلات تکمیلی در رشته‌های فیزیک، ریاضیات، علوم کامپیوتر و سایر رشته‌ها ارائه می‌دهد. امکانات MEPhI شامل یک راکتور تحقیقاتی از نوع استخری (حرارتی) ۲٫۵ مگاواتی و آشکارساز نوترینوی آبی NEVOD است. این دانشگاه حدود
آشکارساز نوترینوی آبی NEVOD است. این دانشگاه حدود ۳۵۰۰۰ دانشجو در شعب خود در مسکو و سایر شهرها دارد. در مسکو حدود ۷۵۰۰ دانشجو (از جمله بیش از ۱۳۰۰ خارجی) مشغول به تحصیل هستند. به‌طور معمول ۴ تا ۵٫۵ سال (برخی از زیرگروه‌ها شش سال طول می‌کشد) طول می‌کشد تا یک دانشجو از MEPhI فارغ‌التحصیل شود. برنامه درسی دو سال اول منحصراً شامل دروس اجباری (اصلی) با تأکید بر ریاضیات، فیزیک، کار تجربی و انگلیسی است. پس از دو سال اول تحصیل، دانشجویان بر اساس رقابت در زیرگروه‌هایی که در شاخه‌های مختلف فیزیک، علوم کامپیوتر،
که در شاخه‌های مختلف فیزیک، علوم کامپیوتر، امنیت اطلاعات، ریاضیات و غیره تخصص دارند، ثبت نام می‌کنند. رتبه‌بندی‌ها. در سال ۲۰۲۲، رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهانی QS این دانشگاه را در رتبه ۳۰۸ جهانی، رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهانی آموزش عالی تایمز این دانشگاه را در رتبه ۴۰۱ جهان و در سال ۲۰۲۳، "یواس نیوز اند ورلد ریپورت" این دانشگاه را در رتبه ۴۸۳ جهان قرار داد. جمعیت دانشجویی. جمعیت دانشجویی عمدتاً مرد است. در سال‌های اولیه تأسیس MEPhI، ممنوعیتی برای پذیرش زنان وجود داشت. در سال‌های اخیر این وضعیت تغییر کرده است.
داشت. در سال‌های اخیر این وضعیت تغییر کرده است. مکان. از دانشگاه تا ایستگاه کاشیرسکایا در خط زاموسکورتسکایا متروی مسکو، ۱۵ دقیقه پیاده‌روی (یا پنج دقیقه با اتوبوس) فاصله است. منابع آنلاین. در طول سال‌های ۲۰۱۶–۲۰۱۸، MEPhI حضور خود را در پلتفرم‌های آموزشی آنلاین، یعنی کورسرا، ادکس، Universarium و CLP4NET افزایش داد. تا پایان سال ۲۰۱۸، دانشگاه ملی تحقیقات هسته‌ای مسکو، ۴۳ دوره را از طریق این پلتفرم‌ها ارائه کرده بود، از جمله ۲۵ دوره در کورسرا و ۱۱ دوره در ادکس. در سال ۲۰۱۸، تعداد دانشجویانی که در دوره‌های
در سال ۲۰۱۸، تعداد دانشجویانی که در دوره‌های آنلاین MEPhI در پلتفرم‌های آنلاین شرکت کردند، تقریباً به ۱۶۰٬۰۰۰ نفر از ۱۵۰ کشور رسید.
کلیسای گریگور مقدس (تسار) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تسار، استان شاهومیان جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
روز سه‌رنگ ()، رسماً روز پرچم ملی ()، روز پرچم ایتالیا است. این روز که در ۷ ژانویه جشن گرفته می‌شود، طبق قانون ۶۷۱ در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۶ تأسیس شد. این روز به عنوان یک جشن در نظر گرفته شده است، اگرچه تعطیل عمومی نیست. جشن رسمی این روز در رجو نل امیلیا، شهری که پرچم سه‌رنگ ایتالیا برای اولین بار در ۷ ژانویه ۱۷۹۷ توسط یک دولت مستقل ایتالیایی، جمهوری سیسپادانه، به عنوان پرچم پذیرفته شد، برگزار می‌شود. تاریخچه. این روز طبق قانون شماره ۶۷۱ مورخ ۳۱ دسامبر ۱۹۹۶ با هدف جشن گرفتن دویستمین سالگرد تولد پرچم ایتالیا در رجیو
گرفتن دویستمین سالگرد تولد پرچم ایتالیا در رجیو نل امیلیا، که رسماً، همان‌طور که قبلاً ذکر شد، در ۷ ژانویه ۱۷۹۷ با تصویب رسمی پرچم سه رنگ توسط جمهوری سیسپادانا، جمهوری خواهر جمهوری نخست فرانسه که سال قبل از آن تأسیس شده بود، برگزار شد، تأسیس شد. پیش از این، رنگ‌های ملی ایتالیا بر روی نشان‌های سه رنگ و برخی از پرچم‌های نظامی ظاهر شده بودند، اما در ۷ ژانویه ۱۷۹۷، برای اولین بار، پرچم سه رنگ رسماً توسط یک دولت مستقل ایتالیایی به تصویب رسید. جوزپه کومپانیونی، که به همین دلیل به عنوان «پدر پرچم سه رنگ» شناخته
که به همین دلیل به عنوان «پدر پرچم سه رنگ» شناخته می‌شود، پیشنهاد تصویب پرچم سبز، سفید و قرمز را مطرح کرد. در صورتجلسه جلسه ۷ ژانویه ۱۷۹۷ که توسط کمیته بنیانگذار جمهوری سیسپدان تشکیل شد و در اتاقی از تالار شهر که بعداً به سالن سه رنگ تغییر نام داد، برگزار شد، آمده است: تصمیم کنگره برای اتخاذ پرچم سه رنگ سبز، سفید و قرمز با شور و شوق نمایندگان و با تشویق‌های پرشور حضار مورد استقبال قرار گرفت. در فرانسه، به دلیل انقلاب، پرچم از معنای "سلطنتی" و "نظامی" به معنای "ملی" تغییر یافت و این مفهوم که هنوز در ایتالیا
"ملی" تغییر یافت و این مفهوم که هنوز در ایتالیا ناشناخته بود، توسط فرانسوی‌ها به ایتالیایی‌ها منتقل شد. در مجمع ۲۱ ژانویه که در مودنا تشکیل شد، تصویب پرچم سه رنگ تأیید شد. پرچم جمهوری سیسپادان به صورت نوارهای افقی با رنگ قرمز در بالا، سفید در مرکز و سبز در پایین بود. در مرکز نیز نماد جمهوری قرار داشت، در حالی که در طرفین حروف "R" و "C" نشان داده شده بود، حروف اول دو کلمه‌ای که نام " "جمهوری سیسپادانا" " را تشکیل می‌دهند. جمهوری‌های سیسپدان و ترانسپادانا چند ماه بعد با هم ادغام شدند و جمهوری سیسپدان را