payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به عنوان غرامت به او اعطا کرده بود، به این نزاع بازگشت. این نسل در سال ۱۷۸۳ منقرض شد و این نزاع به نسل پونته بوسیو واگذار شد. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده‌اند. مالاسپینا اهل تراروسا، از تراروسا، بخشی از لیچیانا ناردی؛ جد آنها فابریزیو، پسر فیورامونته از باستیا بود که در سال ۱۶۱۷، نزاع خود را به دوک بزرگ توسکانی فروخت. این شاخه تنها پس از دو نسل از بین رفت. مالاسپینا اهل پونته بوسیو، از پونته بوسیو، بخشی از لیچیانا ناردی؛ جد آنها لودوویکو اول، نوه غیرزنده فیورامونته از باستیا بود. این شاخه در سال ۱۶۳۱ به
فیورامونته از باستیا بود. این شاخه در سال ۱۶۳۱ به شاخه حاکم تبدیل شد و در سال ۱۶۳۹ نشان امپراتوری رسمی را دریافت کرد. آنها در سال ۱۷۸۳، نزاع باستیا و در سال ۱۷۹۴، بخشی از نزاع لیچیانا را به ارث بردند. آنها از پایان فئودالیسم جان سالم به در بردند، اما در قرن نوزدهم منقرض شدند. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده‌اند. مالاسپینا از مونتی، از خانواده مونتی، بخشی از خانواده لیچیانا ناردی؛ جد آنها مورولو (۱۵۳۵–۱۵۷۵)، پسر جیان اسپینتا از لیچیانا بود. این خاندان در دو نسل با اوراتزیو (۱۵۷۵–۱۵۸۵) منقرض شد. مالاسپینا از
با اوراتزیو (۱۵۷۵–۱۵۸۵) منقرض شد. مالاسپینا از سوورو، از سوورو، بخشی از روچتا دی وارا، استانی از اسپزیا در مرزهای لونیجیانا؛ جد آنها رینالدو (۱۵۳۵)، پسر جیان اسپینتا دوم از لیچیانا بود. این شاخه مونتی را به ارث برد که بعداً در سال ۱۶۶۴ به شاخه پودنزانا از خانواده فروخته شد. این شاخه از پایان فئودالیسم جان سالم به در برد و هنوز هم وجود دارد. نماینده برجسته این شاخه تورکواتو (متوفی ۱۵۹۴) بود که از ابتکارات بشردوستانه حمایت می‌کرد و برای جلوگیری از قحطی، «مونته فرومنتاریو» را ساخت. پس از جنگ ارثی بین رینالدو
فرومنتاریو» را ساخت. پس از جنگ ارثی بین رینالدو دوم و اسپینتا از شاخه اولیوولا (۱۶۲۷)، خصومت امپراتوری تا زمان حمله اسپانیا در سال ۱۷۳۳ که قلعه خانوادگی را ویران کرد، در صلح بود. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده‌اند. مالاسپینا از پرگولا. جد این شاخه، آلبرتو (متوفی ۱۲۹۸)، پسر کنراد مالاسپینا (قدیمی) بود. آنها نزاع پرگولا - بخشی از برالو دی پرگولا - و سرزمین وسیعی در سمت چپ وال تربیا را به ارث بردند؛ رودخانه، نزاع‌های آنها را از نزاع‌های شاخه مولاتزو جدا می‌کرد. آنها همچنین مالک برخی از سرزمین‌های نزدیک بوبیو
آنها همچنین مالک برخی از سرزمین‌های نزدیک بوبیو بودند. در سال ۱۳۰۴، کورادینو مالاسپینا، ارباب قلعه کارانا (کورته بروگناتلا)، با توافق ویسکونته پالاویچینو و راهب بزرگ بوبیو، گویدو، کنترل بوبیو را به دست گرفت، آن را به یک قلمرو اربابی تبدیل کرد و قلعه فعلی آن را ساخت. در سال ۱۳۴۱، ویسکونتی میلان کنترل بوبیو و دربار بروگناتلا را به دست گرفت و قلعه کارانا را از مالاسپینا سلب کرد و قلعه معروف نرو، قلعه سیاه معروف به خاطر سنگ‌های غیرمعمول مورد استفاده در ساخت آن را ویران کرد. پس از سال ۱۳۴۷، زمانی که کورادینو
را ویران کرد. پس از سال ۱۳۴۷، زمانی که کورادینو درگذشت، این نزاع بین وراث او تقسیم شد، اما در سال ۱۳۶۱ آنها مجبور شدند آن را به خانواده ویسکونتی بدهند. در سال ۱۴۳۶، این نزاع به خانواده دال ورمه، که کنت‌های بوبیو و وگرا شده بودند، واگذار شد. مالاسپیناها همچنین کنترل کلیسای باستانی سن کریستوفورو در واله دل کارلونه را از دست دادند. تنها قلمرویی که هنوز در اختیار داشتند، دِتزا بود که بعداً به مالاسپینای پرگولا داده شد. این شاخه در سال ۱۳۴۷ دچار یک تقسیم شد که از آن، نزاع‌های پراتو (بخشی از کانتالوپو لیگوره، در
آن، نزاع‌های پراتو (بخشی از کانتالوپو لیگوره، در وال بوربرا، نزدیک وال تربیا) و کورته بروگناتلا، که هر دو سابقه کوتاهی داشتند، به وجود آمد. در تقسیم دیگری در سال ۱۴۵۳، چهار کوارتیری از نزاع پرگولا جدا شدند. هر یک از املاک به یک شاخه مجزا از خانواده داده شد. این شاخه‌ها عبارت بودند از: مالاسپینا از وزیمو، از وزیمو، بخشی از زربا در وال تربیا. آنها در پایان قرن شانزدهم منقرض شدند. مالاسپینا از پی و ایزولا از پی، بخشی از زربا؛ و ایزولا، شهری که در حال حاضر متروکه است و در بخش برالو دی پرگولا قرار دارد. شاخه
است و در بخش برالو دی پرگولا قرار دارد. شاخه اصلی در قرن هفدهم منقرض شد، اما محتمل است که برخی از فرزندان این خانواده بین مالاسپیناهایی که در حال حاضر در این منطقه زندگی می‌کنند و شجره‌نامه آنها هنوز ناشناخته است، زنده مانده باشند. مالاسپینا از آلپ و آرتانا از آلپ، بخشی از گورتو؛ و آرتانا، بخشی از اوتونه. این دودمان در قرن هفدهم منقرض شد. مالاسپینا از پرگولا، کامپی و زربا از زربا و کامپی، بخشی از اوتونه. آنها شاخه‌ای را بنیان نهادند که بعدها بخش عمده‌ای از دشمنی اصلی را دوباره به دست آورد و عنوان مارکی‌های
اصلی را دوباره به دست آورد و عنوان مارکی‌های پرگولا را به دست آورد، که هنوز هم در طول جشن شهری به نام «سفیلاتا قرون وسطایی با لباس بوبیو» که هر نوامبر برگزار می‌شود، به یاد آورده می‌شود. به لطف مارکی اولیویه‌رو، در سال ۱۵۴۱ آنها به عنوان یک دشمنی امپراتوری به مقام سلطنت رسیدند و با وجود تهدیدهای مداوم حمله ساوویا تا پایان فئودالیسم در ایتالیا (۱۷۹۷) همچنان به این مقام باقی ماندند. آخرین مارکی که بر این دشمنی حکومت می‌کرد، بالداساره بود که از سوی دربار تورین تحت فشار شدیدی برای چشم‌پوشی از حقوق فئودالی خود
تحت فشار شدیدی برای چشم‌پوشی از حقوق فئودالی خود قرار داشت. به دلیل پریشانی ارثی، این دشمنی شاخه‌های خانوادگی زیادی از جمله مارکی‌های پالاویچینو و کابلا را پرورش داده بود که به همراه جرولامو در سال ۱۶۶۰ بخش‌هایی از دشمنی مالاسپینیان را غصب کرده بودند. در سال ۱۷۸۲، جیان گالئاتزو مالاسپینا، مارکی سانتا مارگریتا؛ آنتونیو جوزپه مالاسپینا، مارکی اورتزولی؛ وارثان کنراد مالاسپینا از پرگولا که همسر بیوه‌اش ماریا ترزا فارنسه دال پوتزو در سال ۱۷۷۷ به ساوویا پیوسته بود؛ و همچنین جیوان کارلو اسپینولا پالاویچینو، حقوق
و همچنین جیوان کارلو اسپینولا پالاویچینو، حقوق فئودالی خود را در دادگاه وین در مورد الحاقات اخیر ساوویا مطالبه کردند و از امپراتور درخواست مداخله کردند. نسل مستقیم پس از پایان فئودالیسم زنده ماند و هنوز شاخه‌ای از خانواده است. این نسل به یونان و بعداً به ایالات متحده مهاجرت کرد. شاخه اسپینو فیوریتو. در سال ۱۲۷۵، پسر و سه نوه جد این شاخه، اوبیزو مالاسپینا که با نام اوبیتزینو نیز شناخته می‌شود، چهار زیرشاخه دیگر از خانواده را ایجاد کردند. مالاسپینا از ورزی. جد آنها آزولینو، نوه اوبیتزینو و پسر ایزناردو بود
جد آنها آزولینو، نوه اوبیتزینو و پسر ایزناردو بود که پیش از تقسیم در سال ۱۲۷۵ درگذشته بود. آزولینو به همراه برادرش گابریل، یک سوم از املاک پدربزرگش اوبیتزینو را به ارث برد که برخی از آنها در لونیجیانا و برخی دیگر در لومباردی بودند. پس از مدتی، آزولینو با توافق با برادرش، کنترل کامل اختلافات لومباردی را که عمدتاً در دره استافورا در اطراف ورزسی واقع شده بود، به دست گرفت. مارکیزات ورزسی بین سه پسر آزولینو تقسیم شد؛ زیرشاخه ایسناردو که بر منکونیکو حکومت می‌کرد، در قرن پانزدهم منقرض شد، اما دو شاخه دیگر زنده
در قرن پانزدهم منقرض شد، اما دو شاخه دیگر زنده ماندند: مالاسپینا از فابریکا، از فابریکا کورونه در دره‌ای که با دره استافورا هم‌مرز است، جد اوبیزو، پسر آزولینو، بود. آنها در پایان قرن نوزدهم پس از تبدیل شدن به اسفورزا-مالاسپینا منقرض شدند. مالاسپینا از ورزی (شاخه صالح اول)؛ این شاخه در قرن نوزدهم پس از ایجاد انشعابات فراوان و از دست دادن کنترل بر مارکیزات منقرض شد. این احتمال وجود دارد که هنوز هم برخی از وارثان خط بین مالاسپیناهای زیادی که تا به امروز در دره استافورا زندگی می‌کنند، وجود داشته باشند. از شاخه
استافورا زندگی می‌کنند، وجود داشته باشند. از شاخه ورزی دو شاخه دیگر ایجاد شد: مالاسپینا از سانتا مارگریتا، از سانتا مارگریتا، بخشی از سانتا مارگریتا دی استافورا؛ جد آنها کریستوفورو بود که پس از سال ۱۴۲۰ درگذشت. آنها در سال ۱۸۲۱ منقرض شدند. مالاسپینا اهل کازانووا، از کازانووا استافورا، بخشی از سانتا مارگریتا دی استافورا. جد آنها بالداساره پسر برنابو دی ورزی بود. آنها زیرشاخه دیگری ایجاد کردند اما در قرن هفدهم منقرض شدند. مالاسپینا اهل باگناریا، از باگناریا، که از آن فقط عنوان اسمی «حکمران» را داشتند. جد
که از آن فقط عنوان اسمی «حکمران» را داشتند. جد آنها برنابو پسر برنابو دی ورزی بود. آنها در قرن هفدهم منقرض شدند. مالاسپینا از فیویتزانو. جد این شاخه، گابریل، نوه اوبیتزینو و پسر ایزناردو بود که قبل از تقسیم اختلافات در سال ۱۲۷۵ درگذشت. گابریل در کنار برادرش آزولینو بر یک سوم املاک خانواده حکومت می‌کرد؛ برخی از اختلافات در لونیجیانا و برخی در لومباردی بود؛ به لطف توافق سیاسی بین او و آزولینو، گابریل کنترل اختلافات در لونیجیانا را که شامل قلعه وروکولا در فیویتزانو و سرزمین‌های مجاور در شرق لونیجیانا بود، به
و سرزمین‌های مجاور در شرق لونیجیانا بود، به دست گرفت. گابریل سه فرزند داشت؛ خانواده ایزناردو در قرن پانزدهم منقرض شدند و فیویتزانو را به جمهوری فلورانس واگذار کردند که این خانواده با آن متحد بودند. این رویداد آینده را تعیین کرد و نفوذ قوی فلورانس بر لونیجیانا و سرزمین‌های مجاور را ایجاد کرد. لونیجیانا گراندوکاله معروف، که برای برتری با قلمرو مالاسپینیان و همچنین قلمرو مودنا می‌جنگید. اسپینتا مالاسپینا وفاداری خود را به ورونا اعلام کرد؛ با این کار، لقب فئود فوسدینوو به او اعطا شد. اسپینتا هیچ وارث طبیعی
فوسدینوو به او اعطا شد. اسپینتا هیچ وارث طبیعی نداشت، بنابراین نسل او به همراه پسرانش منقرض شد. نوادگان آزولینو با لقب فئود فوسدینوو پاداش گرفتند و نسل مالاسپینای فوسدینوو را ایجاد کردند که جانشینان امپراتوری در ایتالیا بودند و آنتونیو آلبریکو اول مالاسپینا از نسل او بود. از آنجا که آنتونیو مارکیز فوسدینوو بود، در سال ۱۴۴۱ لقب فئود ماسا را به دست آورد. پسرش، جیاکومو اول مالاسپینا (درگذشته ۱۴۸۱)، جانشین پدرش شد و لقب فئود کارارا و سرزمین‌های اطراف آن را به فرمانروایی ماسا اضافه کرد. پسر جاکومو، آلبریکو،
فرمانروایی ماسا اضافه کرد. پسر جاکومو، آلبریکو، برادرش فرانچسکو و فرزندان فرانچسکو را تبعید کرد و آنها را از تمام حقوق جانشینی محروم کرد و دخترش ریکاردا را به عنوان تنها وارث خود باقی گذاشت. ریکاردا با لورنزو سیبو ازدواج کرد که از او سیبو-مالاسپینا، دوشس جدید ماسا و کارارا، به دنیا آمد. این شاخه از خانواده چندین زیرشاخه دیگر ایجاد کرد، از جمله: مالاسپینای ساناتزارو از ساناتزارو دِ بورگوندی در نزدیکی پاویا؛ جد آنها فرانچسکو، پسر جاکوموی اول ماسا بود که در سال ۱۴۶۶ توسط ساناتزارو به عنوان حاکم قانونی این
سال ۱۴۶۶ توسط ساناتزارو به عنوان حاکم قانونی این نزاع منصوب شده بود. آنها در سال ۱۸۳۵ با لوئیجی، شهروند برجسته پاویا، که در آن نقش سیاسی و اجتماعی برجسته‌ای داشت، منقرض شدند. مالاسپینای فوسدینوو. جد این شاخه، پسر آزولینو، گالئوتو، بود که در سال ۱۳۶۷ درگذشت. در سال ۱۳۴۰، اسپینتا مالاسپینا قدرت خانواده را بر املاک خود تثبیت کرد و به آنها برای قرن‌های بعدی فرمانروایی اعطا نمود. مارکیزات فوسدینوو در سال ۱۳۶۷ به‌طور مستقل اداره شد و سرزمین‌های ویانو، کاستل دل آکیلا، گراگنولا (۱۶۴۶)، کورتیلا، پولیکا، جیوکانو،
آکیلا، گراگنولا (۱۶۴۶)، کورتیلا، پولیکا، جیوکانو، پونزانلو، تندولا، مارسیاس و پوسترلا، کانیپارولا را دربر گرفت. گابریل، پسر آنتونیو آلبریکو اول فوسدینوو، کنترل منطقه فوسدینوو را به دست گرفت و سایر املاک را به خواهر و برادرانش واگذار کرد. در سال ۱۵۲۹، مقام موروثی ویکاری امپراتوری به او و مناطق تحت سلطه‌اش به رسمیت شناخته شد. در سال ۱۶۶۶، امپراتور به این شاخه حق تولید پول خود را اعطا کرد. آخرین مارکی حاکم، کارلو امانوئل بود که طرفدار لغو اختلافات امپراتوری در ایتالیا بود؛ او با فرمان ناپلئون در ۲ ژوئیه ۱۷۹۷
ایتالیا بود؛ او با فرمان ناپلئون در ۲ ژوئیه ۱۷۹۷ موافقت کرد و از اختلافات خود دست کشید. خانواده توریجیانی-مالاسپینا هنوز مالک قلعه فوسدینووزه هستند. مارکی‌های حاکم در زیر معرفی شده‌اند. مالاسپینا از اولیولا، از اولیولا، بخشی از آولا؛ جد آنها لاتزارو، پسر جیووانی باتیستا از فوسدینوو و برادرزاده گابریل بود که پس از ترور وارثان اصلی شاخه اصلی، کنترل اختلافات اولیولا را به دست گرفته بود. مارکی‌ها همچنین پالرونه (۱۵۷۲)، بیبولا، بیگلیولو، آگنینو، کوئرسیا، ساراکو و واکارسیا را در اختیار داشتند. در سال ۱۵۶۹،
و واکارسیا را در اختیار داشتند. در سال ۱۵۶۹، اختلافات آنها توسط دوک‌نشین بزرگ توسکانی جذب شد. این شاخه در قرن نوزدهم منقرض شد. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده‌اند. مالاسپینا از ورونا؛ جد آنها اسپینتا، پسر آنتونیو آلبریکو اول از فوسدینوو بود که از حقوق فئودالی خود دست کشید اما املاک زیادی در ورونا داشت. این شاخه در سال ۱۴۰۶ بخشی از اشراف ورونا شد و در ۱۳ آوریل ۱۶۳۸ عنوان مارشنال را با نشان امپراتوری به دست آورد که سپس در ۷ ژانویه ۱۸۲۱ دوباره تأیید شد. آنها در قرن بیستم منقرض شدند. مالاسپینا از گراگنولا، از
قرن بیستم منقرض شدند. مالاسپینا از گراگنولا، از گراگنولا، بخشی از فیویتزانو؛ جد آنها لئوناردو، برادر اسپینتای کبیر بود. آنها پس از دو نسل با لئوناردو دوم (درگذشته ۱۴۱۹) منقرض شدند، اما دشمنی آنها به مارکیز فوسدینوو منتقل شد که در سال ۱۶۴۲ منقرض شد. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده‌اند. مالاسپینا از اولیولا. جد آنها فرانچسکو، پسر برنابئو و نوه اوبیتزینو بود که پس از تقسیم سال ۱۲۷۵، زمینی را در لونیجیانا (قلعه اولیولا، در بخشی از آولا) و لومباردی، از جمله قلعه پیزوکورنو، بخشی از پونته نیتزا، به ارث برد.
قلعه پیزوکورنو، بخشی از پونته نیتزا، به ارث برد. وارثان شاخه اصلی در سال ۱۴۱۳ در قلعه اولیولا ترور شدند. اختلافات آنها بین شاخه‌های فوسدینوو و گودیاسکو از خانواده تقسیم شد. اولیولا به خاندان گراگنولا داده شد. پس از انقراض این خاندان، به آلبریکو اول از فوسدینوو و پسرش گابریل چهارم (متوفی ۱۴۸۵) داده شد که آن را برای پسرش جیوان باتیستا به جا گذاشت. این اختلاف بعداً توسط لاتزارو به ارث رسید که در سال ۱۵۲۵ یک خاندان مستقل ایجاد کرد که تا زمان لغو اختلافات امپراتوری در سال ۱۷۹۷ پابرجا ماند. مارکیزهای حاکم در زیر
در سال ۱۷۹۷ پابرجا ماند. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده‌اند. مالاسپینای گودیاسکو. جد این شاخه، آلبرتو، پسر اوبیتزینو بود که در تقسیم سال ۱۲۷۵ با نوه‌هایش در لونیجیانا و لمباردی، عمدتاً نزدیک قلعه فیلاتیرا، درگیری‌هایی داشتند. آنها در ابتدا مالاسپینای فیلاتیرا نامیده می‌شدند؛ این عنوان فقط توسط نسل اول حفظ شد. آنها همچنین قلعه‌ای در اورامالا - بخشی از وال دی نیتزا - داشتند و بعداً کنترل بورگو گودیاسکو را به دست گرفتند و آن را به عنوان مرکز قدرت خود قرار دادند. در سال ۱۷۴۳، استان بوبیو از سال ۱۵۱۶ تحت حکومت
در سال ۱۷۴۳، استان بوبیو از سال ۱۵۱۶ تحت حکومت مارکیزات بوبیو تأسیس شد. ساوویا و قیمومیت ورزی، قلمروهای آنها را مشخص کردند. پنج زیرشاخه اصلی این خانواده توسط نیکولو (همچنین با نام مارچسوتو شناخته می‌شود) پسر آلبرتو و پنج فرزندش ایجاد شدند. همه آنها در لونیجیانا و در قلمرو مارکیز گودیاسکو با هم دشمنی داشتند. مالاسپینا اهل کاستیلیونه و کازالاسکو از کاستیلیونه دل ترزیه، بخشی از باگنونه در لونیجیانا، و از کازالاسکو، بخشی از وال دی نیتزا در اولترپو پاوزه؛ جد آنها فرانچسکینو، پسر مارچسوتو بود که به سرباز نیز
آنها فرانچسکینو، پسر مارچسوتو بود که به سرباز نیز معروف بود. آنها در سه نسل منقرض شدند؛ نزاع کاستیلیونه به فلورانس و نزاع کازالاسکو به مالاسپینای اورامالا رسید. مالاسپینا اهل باگنونه و والورده از باگنونه در لونیجیانا و والورده در اولترپو پاوزه؛ جد آنها آنتونیو، پسر مارچسوتو بود. فرزندان آنتونیو املاک خود را به‌طور مساوی تقسیم کردند؛ باگنونه به ریکاردو داده شد و بعداً توسط نوه‌هایش به فلورانس فروخته شد. نسل او در سال ۱۹۸۷ منقرض شد. نسل اسقف آراگونیو مالاسپینا بارتوللی همچنان زنده است؛ آخرین وارث آن هنوز در
بارتوللی همچنان زنده است؛ آخرین وارث آن هنوز در مارکا آنکونتانا زنده است. والورده به آنتونیو داده شد که احتمالاً نسل او در اولترپو ادامه یافته است. مالاسپینا از ترسکیتو و پیومسانا از ترسکیتو، بخشی از باگنونه در لونیجیانا؛ و از پیومسانا، بخشی از گودیاسکو در اولترپو پاوزه؛ جد آنها جیووانی، پسر مارچسوتو بود. در سال ۱۶۹۸، آنها ترسکیتو و حاکمیت خود بر پیومسانا را به دوک بزرگ توسکانی فروختند. کشتی‌های حمل و نقل گودیاسکو به‌طور قابل توجهی کاهش یافت. آنها در قرن نوزدهم منقرض شدند. مالاسپینا از فیلاتیرا و سلا از
نوزدهم منقرض شدند. مالاسپینا از فیلاتیرا و سلا از فیلاتیرا در لونیجیانا و سلا، بخشی از ورزی در اولترپو پاوزه؛ جد آنها اوبیتزینو، پسر مارچسوتو بود. در سال ۱۵۱۴، برنابئو، علیه اسفورتزا شورش کرد و در ووگرا اعدام شد. دعوای سلا مصادره شد؛ پسرش مانفردی، فیلاتیرا را به دوک بزرگ توسکانی فروخت. آنها در قرن ۱۸ منقرض شدند. مالاسپینا از مالگراته و اورامالا از مالگراته، بخشی از ویلافرانکا در لونیجیانا؛ و از اورامالا، بخشی از وال دی نیتزا در اولترپو پاوزه. جد آنها برنابو، پسر مارچسوتو بود. این یکی از معدود شاخه‌های
پسر مارچسوتو بود. این یکی از معدود شاخه‌های خانواده، در کنار شاخه فوسدینوو، است که هرگز قدرت خود را در طول زمان کاهش نداده است. این گروه تقریباً کنترل کامل مارکیزات‌های گودیاسکو، پوزول گروپو و فورتوناگو را به دست آورد. آنها همچنین کنترل قابل توجهی بر بسیاری از دیگر فرقه‌های مالاسپینیایی اولترپو به دست آوردند. این شاخه بعدها مالاسپینای گودیاسکو-پوزول گروپو و فورتوناگو نامیده شد. آنها در قرن نوزدهم منقرض شدند. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده‌اند. مالاسپینای سالیانو از سالیانو کرنا، بخشی از ورزسی؛ جد آنها
سالیانو از سالیانو کرنا، بخشی از ورزسی؛ جد آنها آزو، پسر نیکولوی اورامالا و مالگراته بود. این شاخه در قرن هجدهم منقرض شد.
استفانیا اوچی (۲۱ نوامبر ۱۹۷۴) نویسندهٔ ایتالیایی است. زندگی و حرفه. آوچی در تراپانی به‌دنیا آمد، در لیچئو کلاسیکو تحصیل کرد و در رشتهٔ حقوق از دانشگاه پالرمو فارغ‌التحصیل شد.او پس از مدتی کار به‌عنوان منشی دادگاه در دادگستری فلورانس، به پالرمو بازگشت و در آن‌جا به‌عنوان معلم دانش‌آموزان دارای نیازهای ویژه مشغول به کار شد. پس از انتشار چند داستان کوتاه، او نخستین رمان خود را در سال ۲۰۱۵ با عنوان «فلورانس» منتشر کرد.آوچی در سال ۲۰۱۹ با انتشار رمان تاریخی «شیرهای سیسیل» دربارهٔ خانواده فلوریو به شهرت
«شیرهای سیسیل» دربارهٔ خانواده فلوریو به شهرت گسترده‌ای دست یافت. این رمان که پیش‌تر دو ناشر آن را رد کرده بودند، به‌طور غیرمنتظره‌ای به اثری پرفروش تبدیل شد، بیش از یک‌میلیون نسخه از آن به‌فروش رسید و در ۳۵ کشور منتشر شد.او در سال ۲۰۲۱ دنباله‌ای بر این اثر با عنوان "پیروزی شیرها" (ایتالیایی: L'inverno dei leoni) منتشر کرد که برندهٔ جایزه بانکارلا شد.سریال اقتباسی این رمان با عنوان "شیرهای سیسیل" در سال ۲۰۲۲ اعلام شد؛ این مجموعهٔ تلویزیونی که توسط دیزنی پلاس تهیه و با کارگردانی پائولو جنووزه ساخته شده است،
تهیه و با کارگردانی پائولو جنووزه ساخته شده است، بازیگرانی چون میکله ریوندینو، میریام لئونه، دوناتلا فینوکیارو و وینیچو مارکیونی را در نقش‌های اصلی دارد.
مایکل اُمی (؛ زادهٔ ۱۹۵۱) جامعه‌شناس، نویسنده، دانشور، پژوهشگر اهل ایالات متحده آمریکا است. او در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تدریس می‌کند و معاون مدیر «مؤسسهٔ هاس برای جامعه‌ای عادلانه و فراگیر» است. اُمی بیش از هر چیز به‌سبب همکاری با هاوارد وینانت در تدوین نظریهٔ شکل‌گیری نژادی شناخته می‌شود. حوزه‌های پژوهشی او نظریهٔ نژاد، مطالعات آسیایی آمریکایی و رویکردهای ضدنژادپرستی را دربر می‌گیرد. وی همچنین در هیئت مشورتی علمی مرکز برکلی برای مطالعات راست‌گرایی عضویت دارد.
تعمیدگاه فلورانس، که با نام تعمیدگاه سنت جان () نیز شناخته می‌شود، بنایی مذهبی در فلورانس، ایتالیا است. این ساختمان که به قدیس حامی شهر، یحیی اختصاص یافته است، از زمان تکمیل خود مرکز زندگی دینی، مدنی و هنری بوده است. تعمیدگاه هشت‌ضلعی در هر دو میدان Piazza del Duomo و Piazza San Giovanni، میان کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره و کاخ اسقف اعظم قرار دارد. نوزادان فلورانسی در ابتدا به صورت گروهی در شنبه مقدس و عید پنجاهه در یک حوضچه تعمید پنج‌گانه در مرکز ساختمان تعمید می‌یافتند. در طول قرن سیزدهم، تعمید فردی
تعمید می‌یافتند. در طول قرن سیزدهم، تعمید فردی بلافاصله پس از تولد رایج شد و به تجهیزات کمتری نیاز بود. حدود سال ۱۳۷۰، یک حوضچه کوچک سفارش داده شد که هنوز هم مورد استفاده قرار می‌گیرد. حوضچه اصلی که دیگر استفاده نمی‌شد، در سال ۱۵۷۷ توسط Francesco I de' Medici برای ایجاد فضای جشن‌های دوک بزرگ، برداشته شد؛ اقدامی که در آن زمان مورد انتقاد فلورانسی‌ها قرار گرفت. تعمیدگاه به عنوان مرکزی برای مهم‌ترین جشن‌های مذهبی شهر، از جمله جشن سنت جان در ۲۴ ژوئن که هنوز تعطیل قانونی در فلورانس است، عمل می‌کند. در گذشته،
قانونی در فلورانس است، عمل می‌کند. در گذشته، این ساختمان محل نگهداری نمادهای فلورانس و شهرهایی بود که تحت تسلط آن درآمده بودند و محلی برای قدردانی از موفقیت‌های فردی مانند پیروزی در مسابقات اسب‌دوانی جشنواره فراهم می‌کرد. دانته آلیگیری در این مکان تعمید یافت و بیهوده امیدوار بود که «به عنوان شاعر بازگردم و تاج نخل را بر حوضچه تعمید خود بگذارم.» دیوارهای شهری که در سال ۱۲۸۵ آغاز شد، ممکن است به گونه‌ای طراحی شده باشند که تعمیدگاه در مرکز دقیق فلورانس قرار گیرد، مانند معبدی که در مرکز اورشلیم نو توسط حزقیال
مانند معبدی که در مرکز اورشلیم نو توسط حزقیال پیشگویی شده بود. معماری تعمیدگاه از پانتئون (معبد رومی), معبد باستانی رومی، الهام گرفته است، همان‌طور که ناظران دست‌کم ۷۰۰ سال است اشاره کرده‌اند، و در عین حال، دستاوردی هنری کاملاً اصیل است. پژوهشگر والتر پاتس مشاهده کرد که اثر کلی تعمیدگاه هیچ مشابهی ندارد. این یکتایی باعث شده است که منشأ تعمیدگاه یک معمای چندقرنی باقی بماند، با فرضیه‌هایی که آن را معبد رومی، کلیسای اولیه مسیحی ساخته شده توسط استادان رومی، یا (اجماع علمی کنونی) اثری از معماری «پروتو-رنسانس»
(اجماع علمی کنونی) اثری از معماری «پروتو-رنسانس» قرن ۱۱ یا ۱۲ می‌دانند. برای فیلیپو برونلسکی، این ساختمان تقریباً کامل بود و مطالعات او دربارهٔ ژرفانمایی (گرافیک) و رویکردش به معماری را الهام بخشید. تعمیدگاه همچنین به خاطر آثار هنری که با آن تزئین شده است، از جمله معرق‌کاری و سه مجموعه دروازه برنز با پیکره‌سازی برجسته شهرت دارد. آندرئا پیزانو رهبری ساخت دروازه‌های جنوبی را بر عهده داشت، در حالی که لورنتسو گیبرتی کارگاه‌هایی را هدایت کرد که دروازه‌های شمالی و شرقی را می‌ساختند. میکل‌آنژ گفت دروازه‌های شرقی
و شرقی را می‌ساختند. میکل‌آنژ گفت دروازه‌های شرقی چنان زیبا هستند که «شایسته‌اند در دروازه‌های بهشت قرار گیرند.» این ساختمان همچنین شامل اولین آثار تدفینی دوران رنسانس است که توسط دوناتلو و میکلوزو ساخته شده است. تاریخچه. وضعیت دانش. فلورانسی‌ها روزگاری بر این باور بودند که تعمیدگاه در اصل یک معبد رومی اختصاص یافته به مارس (اسطوره), یا بازمانده‌ای از احیای شهر پس از ویرانی‌های اوستروگوت‌ها بوده است. در دوره مدرن، شک و تردید افزایش یافت تا اینکه این افسانه‌ها در قرن نوزدهم کنار گذاشته شدند، تا حدی به این
در قرن نوزدهم کنار گذاشته شدند، تا حدی به این دلیل که کاوش‌ها نشان دادند ساختاری بسیار متفاوت، یک خانه بزرگ، در زمان روم در این مکان وجود داشته است. یک قبرستان با سنگ‌های زبر از حدود قرن هفتم نیز در زیر بخشی از ساختمان کشف شده است. هیچ سندی دربارهٔ ساخت تعمیدگاه باقی نمانده است و اشاره‌های گذرا به کلیسای سنت جان تعمید نمی‌تواند وجود آن را ثابت کند، زیرا کلیسای جامع سابق که اکنون تنها به نام سانتا رپاراتا شناخته می‌شود، روزگاری نیز به نام کلیسای سنت جان تعمید یاد می‌شد. اجماع علمی غالب امروز، بر اساس تکنیک
یاد می‌شد. اجماع علمی غالب امروز، بر اساس تکنیک ساخت و سبک معماری، این است که منشأ تعمیدگاه باید در قرن ۱۱ یا ۱۲ جستجو شود. تعیین تاریخ دقیق‌تر دشوار بوده است، زیرا دو نشانه متناقض در "Firenze città nobilissima" (1684) اثر فردیناندو لئوپولدو دل میلیوره وجود دارد. بر اساس یکی، پاپ نیکلاس دوم در سال ۱۰۵۹ تعمیدگاه را دست‌گذاری کرده است؛ و بر اساس دیگری، یک حوضچه تعمید در سال ۱۱۲۸ به تعمیدگاه آورده شده است. پژوهشگران برای فهم دو نشان ظاهری تکمیل که تقریباً ۷۰ سال فاصله دارند، تلاش کرده‌اند و بسیاری فرض
۷۰ سال فاصله دارند، تلاش کرده‌اند و بسیاری فرض کرده‌اند که یکی باید به کل یا جزئی اشتباه باشد.
کاخ کاستیگلیونی یک کاخ هنر نو در میلان، شمال ایتالیا است. این کاخ توسط جوزپه سماروگا به سبک سبک آزادی طراحی شد و بین سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۳ ساخته شد. بلوک‌های سبک هنری روستیک زیرزمین، شکل صخره‌ای طبیعی را تقلید می‌کنند، در حالی که سایر تزئینات از گچ‌بریهای سده هجدهم الهام گرفته شده‌اند. این ساختمان اکنون به عنوان دفتر اتحادیه بازرگانان میلان مورد استفاده قرار می‌گیرد. تاریخچه. این کاخ برای کارآفرین ارمنگیلدو کاستیگلیونی ساخته شد، که معمار جوزپه سماروگا را به دلیل راهکارهای غیرمرسومش انتخاب کرد. کاستیگلیونی
دلیل راهکارهای غیرمرسومش انتخاب کرد. کاستیگلیونی می‌خواست کاخ ثروت و «شکوه» او را منعکس کند؛ انتخاب سبک آزادی، یک سبک نو و «مد روز»، برای ساختمانی که در مرکز تاریخی میلان قرار داشت، به نظر کاستیگلیونی و سماروگا نوعی چالش برای نخبگان محافظه‌کار میلان محسوب می‌شد. تحریک‌آمیزترین عنصر طراحی اصلی، دو مجسمه برهنه زنانه اثر ارنستو بازارو بود که نمای ساختمان را تزئین می‌کردند؛ این مجسمه‌ها باعث چنین جنجالی شدند که روزنامه محلی "Guerin Meschino" مجموعه‌ای از تصاویر هجوآمیز دربارهٔ آن‌ها منتشر کرد و مردم میلان کاخ
هجوآمیز دربارهٔ آن‌ها منتشر کرد و مردم میلان کاخ را «Cà di ciapp» (به میلانese، «خانه باسن‌ها») نامیدند. مجسمه‌ها که قرار بود «صلح» و «صنعت» را نشان دهند، نهایتاً برداشته شدند و اکنون به عنوان تزئینات کاخ دیگری در میلان توسط سماروگا، ویلا رومئو فاکانونی در خیابان میکل‌آنژ بلوارتو شماره ۴۸، مورد استفاده قرار می‌گیرند. اثاثیه توسط ارتش آمریکا که در سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶ کاخ را اشغال کرد، نابود شد و به عنوان سوخت چوب استفاده شد. تنها تزئینات، نماها، کارهای آهنی و چراغ‌ها حفظ شدند. ساختمان در تاریخ ۵ مارس ۱۹۵۷
و چراغ‌ها حفظ شدند. ساختمان در تاریخ ۵ مارس ۱۹۵۷ تحت حفاظت هنرهای زیبا قرار گرفت. در سال ۱۹۶۷ خانواده کاستیگلیونی ساختمان را به اتحادیه بازرگانی به دلیل هزینه‌های بالای نگهداری و مالیاتی برای تأمین ساخت مترو فروختند. معمار اوجنیو جرلی و مهندس جورجو کفر پروژه تبدیل آن به ساختمان اداری را امضا کردند. آن‌ها ورودی، پله‌ها، برخی اتاق‌های بزرگ در طبقه اول، نماها و خانه در خیابان مارینا را حفظ کردند. بخش باقی‌مانده خالی شد، یک سالن آمفی‌تئاتر زیر باغ ساخته شد و یک ساختمان جدید در کنار خانه در خیابان مارینا ساخته
ساختمان جدید در کنار خانه در خیابان مارینا ساخته شد. کارشناس هنر نو، روسانا بوساگلیا، با پروژه مخالفت کرد و خواستار استفاده از ساختمان به عنوان موزه هنر نو شد. سرپرست پروژه را تأیید کرد زیرا اتحادیه بازرگانان تهدید کرده بود که اجازه می‌دهد ساختمان تخریب شود. در صدمین سالگرد تولد و صد و پنجاهمین سالگرد مرگ معمار سماروگا، Confcommercio همایشی در ساختمان در تاریخ ۲۰ اکتبر ۲۰۱۷ برگزار کرد، با نمایش تصاویری از خانواده کاستیگلیونی و بازگشایی آن برای بازدیدهای هدایت‌شده رایگان در تاریخ ۲۱ و ۲۲ اکتبر از ساعت ۱۰
رایگان در تاریخ ۲۱ و ۲۲ اکتبر از ساعت ۱۰ صبح تا ۶ عصر.
خانه فنولیو لافلور () (یا خانه فنوگلیو-لافلور) یک بنای تاریخی به سبک آزادی است که در تورین، ایتالیا قرار دارد. این بنا در منطقه "سان دوناتو"، یک ناحیه مرکزی با ساختمان‌های برجسته سبک آزادی و معماری نئوگوتیک در تورین واقع شده است. ساختمان در سال ۱۹۰۲ توسط مهندس ساختمان پیِترو فنوگلیو طراحی شد و او آن را به عنوان محل سکونت خصوصی خود انتخاب کرد. تاریخچه. فنوگلیو ساختمان را به عنوان منزل خود و بر اساس سبک فرانسوی هنر نو طراحی کرد. این خانه-استودیو فضایی فراهم می‌کرد تا استعداد خلاق به آزادی بیان دست یابد. بنا