payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پیوست، ابتدا در تورین و سپس در مارکه. او که در جریان یک عملیات توسط اس‌اس دستگیر شد، به لطف کمک یک پزشک فرار کرد. در رم تحت اشغال آلمان، او با مطبوعات مخفی و سوسیالیستی Eugenio Colorni همکاری کرد. پس از آزادسازی رم، او به مقاومت ایتالیا متعهد ماند و به شمال ایتالیا که هنوز اشغال بود منتقل شد. در آن زمان، او با ساندرو پرتینی، که به عنوان نماینده کمیته آزادی ملی به منطقه آمده بود، آشنا شد. پرتینی پیش از این به خاطر زندانی شدن و تبعیدش از ایتالیای فاشیستی شناخته شده بود. آنها در میلان، در مسیر مودنا در خانه
شده بود. آنها در میلان، در مسیر مودنا در خانه وکیل آریالدو بانفی ملاقات کردند. و دو سال با هم زندگی کردند و در ۸ ژوئن ۱۹۴۶ در جمهوری ایتالیا ازدواج رسمی خود را اعلام کردند. آنها برای زندگی به رم رفتند و در آپارتمانی که لئونیدا رپاچی به آنها داده بود، ساکن شدند. پس از آن، به آپارتمانی در محله EUR در گروهی از خانه‌هایی که برای نمایندگان قانون‌گذار ساخته شده بود، نقل مکان کردند. وقتی پرتینی رئیس جمهور شد، آنها به مونته‌چیتوریو نقل مکان کردند. بلافاصله پس از ازدواج، ولتولینا کار روزنامه‌نگاری خود را آغاز کرد.
ولتولینا کار روزنامه‌نگاری خود را آغاز کرد. حرفه روزنامه‌نگاری او که بر تحقیقات و گزارش‌های پارلمانی متمرکز بود، با انتخاب پرتینی به عنوان رئیس مجلس نمایندگان در سال ۱۹۶۸ قطع شد. با توجه به نقش جدید همسرش، دیگر نوشتن گزارش‌های پارلمانی برای او اخلاقی تلقی نمی‌شد، بنابراین ولتولینا روزنامه‌نگاری خود را متوقف کرد. او با استناد به نقش شوهرش، حتی از ریاست صلیب سرخ ایتالیا نیز خودداری کرد. وی در سن ۵۱ سالگی تصمیم گرفت تحصیلات دانشگاهی خود را که به دلیل جنگ متوقف شده بود، از سر بگیرد. او با پایان‌نامه‌ای در مورد
شده بود، از سر بگیرد. او با پایان‌نامه‌ای در مورد خانه‌های سالمندان، از موسسه "چزاره آلفیری" فلورانس، مدرک عالی در رشته علوم سیاسی دریافت کرد. پنج سال بعد، پس از تحقیق در مورد شرایط کار کارگران کارخانه، مدرک دوم خود را در رشته علوم اجتماعی با تخصص روانشناسی از دانشگاه تورینو دریافت کرد. ولتولینا در "خدمات دارویی و الکلیسم" در پلیس کلینیک جملی رم، بیمارستان مونته‌ورده و خدمات تشخیصی و روانپزشکی سانتا ماریا نوئووا در فلورانس فعال بود. او در آنجا به عنوان روان‌درمانگر داوطلب خدمت می‌کرد، فعالیتی که در پراتو ،
داوطلب خدمت می‌کرد، فعالیتی که در پراتو ، توسکانی نیز انجام می‌داد و به همین دلیل در سال ۱۹۹۹ مفتخر به دریافت کلید شهر شد. او به دلیل مأموریتش در مقاومت، به عنوان رزمنده نشان‌دار صلیب جنگ برای تهور نظامی در منطقه نظامی رم ثبت نام شد. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۲، او بنیاد فلورانس ساندرو پرتینی را تأسیس کرد. از روز مرگ شوهرش در سال ۱۹۹۰، تصمیم گرفت کارلا پرتینی نامیده شود، که قبلاً همیشه از آن امتناع می‌کرد و ترجیح می‌داد از نامی که با آن متولد شده بود استفاده کند. ولتولینا در ۶ دسامبر ۲۰۰۵ درگذشت. آخرین آرزوی او این
در ۶ دسامبر ۲۰۰۵ درگذشت. آخرین آرزوی او این بود که سوزانده شود و خاکسترش در کنار مقبره پرتینی، در گورستان استلا به خاک سپرده شود.
«کلاه‌بردار» فیلمی از سال ۱۹۵۵ است به کارگردانی فدریکو فلینی، که فیلمنامه آن توسط خود کارگردان همراه با انیو فلایانو و تولیو پینلی نوشته شده است. داستان. سه کلاه‌بردار آگوستو، پیکاسو و روبرتو در انجام کلاه‌برداری‌ها و فریب دادن کشاورزان ساده‌لوح فقیر تخصص پیدا کرده‌اند. آن‌ها با لباس کشیش به کشاورزان مراجعه می‌کنند و مبالغ زیادی برای برگزاری مراسم مذهبی طلب می‌کنند، در ازای گنج جعلی که در زمین آن‌ها پیدا شده است. یکی دیگر از کلاه‌برداری‌های آن‌ها فریب برخی مستأجران فقیر است، به این صورت که وعده خانه می‌دهند
فقیر است، به این صورت که وعده خانه می‌دهند و در ازای پرداخت پیش‌پرداخت‌های قراردادهای جعلی تحویل آپارتمان، آن‌ها را گول می‌زنند. روزی آگوستو با دخترش پاتریزیا، که مدت‌ها او را ندیده بود، ملاقات می‌کند. دختر برنامه‌های زیادی برای آینده دارد و پدر می‌خواهد به او کمک کند، اما درست جلوی دختر بازداشت می‌شود. آگوستو پس از آزادی از زندان، دوباره به یک باند جدید می‌پیوندد و نقشه یک کلاه‌برداری دیگر را با همان روش قدیمی که قبلاً چندین بار استفاده کرده بود، طراحی می‌کند: با لباس کشیش به خانه‌ای روستایی از کشاورزان
با لباس کشیش به خانه‌ای روستایی از کشاورزان می‌رود و درخواست پول برای مراسم مذهبی می‌کند. پس از دریافت پول، آگوستو از حضور دختر فلج دو کشاورز، که از آن‌ها مبلغ زیادی اخاذی کرده بود، تحت تأثیر قرار می‌گیرد. آرامش و ملایمت دختر، مجرم را تحت تأثیر قرار می‌دهد و به نظر می‌رسد که دچار بحران وجدان شده باشد. وقتی زمان تقسیم پول با دیگر اعضای باند فرا می‌رسد، آگوستو اعتراف می‌کند که پول را به کشاورزان بازگردانده است، اما به او اعتماد نمی‌کنند و پس از یک دعوای شدید به سرش ضربه زده می‌شود. در سقوط، شدیداً مجروح
به سرش ضربه زده می‌شود. در سقوط، شدیداً مجروح می‌شود و پس از بازرسی توسط دیگران، که پول‌های اخاذی را روی او پیدا می‌کنند، در پایین یک شیب رها می‌شود و تنها و دور از همه می‌میرد. تولید. بخشی از فیلم در مارینو، در کاستلّی رومانی، طی جشنواره انگور فیلم‌برداری شده است. فیلم قرار بود با هامفری بوگارت به عنوان بازیگر اصلی ساخته شود، اما در زمان فراخواندن او توسط تهیه‌کنندگان، بازیگر از قبل به سرطان مبتلا بود (دو سال بعد، در ۱۹۵۷ درگذشت)، بنابراین فلینی به برودرایک کراوفورد، برنده جایزه اسکار در ۱۹۴۹، روی آورد.
کراوفورد، برنده جایزه اسکار در ۱۹۴۹، روی آورد. فیلم‌برداری در تابستان ۱۹۵۵ انجام شد و نسخه نهایی به‌طور شتاب‌زده تنها چند روز قبل از نمایش فیلم در جشنواره فیلم ونیز، که در ۹ سپتامبر برگزار شد، تکمیل گردید. تهیه‌کننده گوفردو لومباردو، که چشم به شیر طلایی داشت، از بارش انتقادات منفی ناامید شد و تصمیم گرفت برخی صحنه‌ها را از تدوین نهایی حذف کند و مدت زمان فیلم را از ۱۲۰ دقیقه به ۱۰۵ دقیقه کاهش دهد، اما این کاهش سرنوشت فیلم را تغییر نداد و فیلم در ایتالیا تنها ۲۳۹ میلیون لیره فروش داشت. در یکی از صحنه‌های فیلم
میلیون لیره فروش داشت. در یکی از صحنه‌های فیلم که در یک سالن سینمایی رومی اتفاق می‌افتد، تم موسیقی تیتراژ ابتدایی فیلم دیگری از فلینی، «شیخ سفید»، حضور دارد، موسیقی‌ای که به‌طور ویژه برای فیلم «کلاه‌بردار» بازنواخته شده است. درآمد. درآمد تأییدشده تا ۳۱ مارس ۱۹۵۹: ۲۳۹٬۵۶۵٬۵۴۰ لیره
استفانینا مورو (؛ ۱۹۲۷ – ۹ اکتبر ) پارتیزان اهل پادشاهی ایتالیا بود. او که به عنوان پیک برای جنبش مقاومت ایتالیا خدمت می‌کرد، توسط نیروهای نازی دستگیر شد. او که برای کسب اطلاعات توسط آنها شکنجه شده بود، بر اثر جراحات وارده درگذشت. زندگینامه. او در جنوا متولد شد و در کوئزی زندگی می‌کرد. در طول جنگ آزادی ایتالیا، او به عنوان یک "کارمند" یا پیک خدمت می‌کرد، که مسئول حفظ ارتباطات بین گروه‌های پارتیزانی بود. در سال ۱۹۴۴، در حالی که هنوز نوجوان بود، توسط نیروهای نازی دستگیر شد. او ابتدا به کازا دل فاسیو در
نازی دستگیر شد. او ابتدا به کازا دل فاسیو در کورنیگلیانو برده شد. ساختمان سابق دانشگاه که توسط نازی‌ها اشغال و به زندان تبدیل شده بود. در آنجا، شکنجه‌ها تحت فرماندهی افسر اس‌اس فریدریش انگل که بعدها به عنوان "جلاد جنوا" شناخته شد، انجام می‌شد. مورو در تلاشی برای مجبور کردن او به افشای نام متحدانش شکنجه شد، اما این تلاش‌ها ناموفق بود. پس از آن، او در آسته بستری شد و در ۹ اکتبر در اثر جراحات وارده درگذشت. در آوریل ۲۰۲۰، به مناسبت هفتاد و پنجمین سالگرد آزادی ایتالیا، ساندرا زامپا، معاون وزیر بهداشت در دولت
ایتالیا، ساندرا زامپا، معاون وزیر بهداشت در دولت کونته، در مراسم بزرگداشت زنان مقاومت سخنرانی کرد و از استفانینا مورو در کنار دیگر پارتیزان‌ها مانند نیلده یوتی و ایرما باندیرا نام برد.
از مردی به مرد فیلمی محصول ۱۹۶۷ به کارگردانی جولیو پترونی است، با بازی جان فیلیپ لا و لی وان کلیف. داستان. در شبی بارانی، خانواده‌ی بیل توسط چهار مرد کشته می‌شوند و پس از تراژدی، آن‌ها خانه را به آتش می‌کشند. تنها کسی که نجات پیدا می‌کند، بیل کوچک است که توسط مردی مرموز نجات می‌یابد. وقتی از خانه‌ی در حال سوختن بیرون می‌آید، یک رکاب (اسپور) را که از یکی از آن‌ها افتاده، پیدا می‌کند. وقتی بزرگ شد، بیل به‌طور سخت‌گیرانه با سلاح‌ها تمرین کرد و استعداد قابل‌توجهی پیدا کرد. پانزده سال بعد، رایان پس از یک محکومیت
پیدا کرد. پانزده سال بعد، رایان پس از یک محکومیت طولانی آزاد می‌شود، چرا که توسط هم‌قطارانش خیانت شده بود. همین که وارد شهر می‌شود، رایان بیل را کنار قبرهای خانواده‌اش ملاقات می‌کند. وقتی به شهر می‌رسد، دو مرد سعی می‌کنند رایان را بکشند، اما او آن‌ها را در دفاع مشروع می‌کشد. کمی بعد، کلانتر شهر به بیل دو رکاب مشابه با رکابی که ۱۵ سال پیش پیدا شده بود، می‌دهد و می‌گوید آن‌ها را روی دو مردی پیدا کرده که توسط رایان کشته شده بودند. بیل سفرش به غرب را برای پیدا کردن رایان آغاز می‌کند. در حین سوارکاری، بیل در
کردن رایان آغاز می‌کند. در حین سوارکاری، بیل در تله رایان گرفتار می‌شود و رایان که از پشت به او حمله می‌کند، موفق به خلع سلاح او می‌شود. هر دو متوجه می‌شوند که قصد انتقام از افراد یکسانی را دارند، اما رایان ترجیح می‌دهد به‌تنهایی به سفر ادامه دهد و ادعای حق تقدم می‌کند. وقتی رایان به هولی اسپرینگ می‌رسد، به سراغ کسی می‌رود که پانزده سال پیش او را فریب داده بود و تهدید به قتلش می‌کند. بیل که به شهر رسیده، از مردی که به ناحق مورد سرقت قرار گرفته و از سالن بیرون رانده شده دفاع می‌کند. او موفق به دفاع از خود
رانده شده دفاع می‌کند. او موفق به دفاع از خود می‌شود و مهارتش توجه برت کاوانا را جلب می‌کند که او را برای کشتن رایان استخدام می‌کند. این بار هم رایان موفق می‌شود از پشت به بیل حمله کند. بیل موفق می‌شود اطلاعاتی درباره گذشته برت به دست آورد. سپس به سالن نزد برت می‌رود، یکی از پنج مردی که خانواده‌اش را کشته بودند. خالکوبی چهار آس روی سینه برت جزئیاتی است که بیل از آن شب فراموش نکرده، و او را می‌کشد. در این مرحله، رایان دیگر نمی‌تواند ۱۵,۰۰۰ دلار را دریافت کند، بنابراین به لیندون می‌رود و اسب بیل را هم با خود
بنابراین به لیندون می‌رود و اسب بیل را هم با خود می‌برد. لیندون والکات به عنوان شهردار انتخاب می‌شود و به او اطلاع داده می‌شود که رایان وارد شهر شده است. والکات منتظر ورود رایان به دفترش می‌ماند، اما با اسلحه‌ای در دست؛ غافل از اینکه رایان حرکت او را پیش‌بینی کرده و پشت سرش پنهان شده بود. این بار درخواست رایان ۳۰٬۰۰۰ دلار است (چون نتوانسته بود پول را از برت بگیرد). رایان از طریق دریچه‌ای در کف دفتر به پایین انداخته می‌شود، جایی که سه مرد او را کتک زده و دست‌وپایش را می‌بندند. نقشه والکات این است که بانک را
را می‌بندند. نقشه والکات این است که بانک را غارت کند و تقصیر را گردن رایان بیندازد. رایان زندانی می‌شود اما با کمک بیل موفق به فرار می‌گردد. والکات و افرادش به تعقیب آن‌ها می‌پردازند. بیل می‌خواهد به لیندون برگردد تا حسابش را با والکات صاف کند، اما رایان او را از این کار منصرف می‌کند؛ به‌ویژه که والکات حالا شهر را ترک کرده و در روستایی در خاک مکزیک به نام «ال ویِنتو» پناه گرفته است، که محل اختفای گروه والکات است. این بار بیل هر دو اسب را با خود می‌برد و دیگری را پیاده رها می‌کند. در روستای خاک‌آلود مکزیکی
را پیاده رها می‌کند. در روستای خاک‌آلود مکزیکی ال ویه‌نتوی، ساکنان از خشونت افراد والکات به وحشت افتاده‌اند. با ورود چند نفر از آن‌ها، بیل یکی از قاتلان خانواده‌اش را از گوشواره خاصش می‌شناسد و بدون تردید او را می‌کشد، اما توسط همدستانش دستگیر می‌شود. در همین زمان، والکات و بقیه گروهش از راه می‌رسند. برادر مردی که به‌تازگی کشته شده، قصد انتقام از بیل را دارد، اما والکات ابتدا می‌خواهد از او بازجویی کند. بیل این دو را به‌عنوان قاتلان خانواده‌اش می‌شناسد و اطلاعات نادرستی درباره رایان به آن‌ها می‌دهد تا زمان
نادرستی درباره رایان به آن‌ها می‌دهد تا زمان بخرد. در حالی که والکات و افرادش به جایی می‌روند که فکر می‌کنند رایان آنجاست، بیل را تا گردن در خاک دفن می‌کنند. در این میان، رایان یک قاطر و لباس‌هایی پیدا کرده و با پوشیدن آن‌ها خود را به شکل یک مکزیکی درمی‌آورد. او به روستا می‌رسد و نگهبانانی که از طرف رایان [احتمالاً منظور والکات است] باقی مانده بودند را می‌کشد. مردم محلی، بیل (که آزاد شده) و رایان را به‌عنوان دو ناجی می‌بینند. تحت هدایت رایان، مکزیکی‌ها خندقی در مقابل ورودی روستا حفر می‌کنند که پر از کاه و
در مقابل ورودی روستا حفر می‌کنند که پر از کاه و شاخه‌های خیس شده با نفت است. زنان و کودکان به مکان امنی منتقل می‌شوند و مردان مسلح شده و در موقعیت‌های دفاعی قرار می‌گیرند. والکات متوجه می‌شود که رایان زمان کافی برای آماده‌سازی کمین داشته است، بنابراین با گروه کوچکی به سمت جنوب روستا حرکت می‌کند تا از پشت به آن‌ها حمله کند. درگیری آغاز می‌شود و خندق را آتش می‌زنند تا جلوی ورود گروه والکات را بگیرند، اما با یک بمب، آتش خاموش می‌شود. در همین حال، والکات از سمت مقابل به روستا رسیده است. آن شب، افراد والکات
سمت مقابل به روستا رسیده است. آن شب، افراد والکات مارش عزا می‌نوازند تا روحیه ساکنان را تضعیف کنند. روز بعد، بیل متوجه گردنبندی با طرح جمجمه بر گردن یکی از افراد می‌شود. او خود اعتراف می‌کند که در آن شب پانزده سال پیش حضور داشته و خیلی دیر متوجه اتفاقی که در جریان بود شده است؛ او فقط توانسته بود یک کودک را نجات دهد، کودکی که حالا اسلحه‌ای به سمت او گرفته است. رایان پیشنهاد کمک برای مقابله با افراد والکات را می‌دهد و قول می‌دهد که پس از درگیری فرار نکند. افراد گروه والکات حمله می‌کنند: بیل و رایان از یکدیگر
گروه والکات حمله می‌کنند: بیل و رایان از یکدیگر محافظت می‌کنند. آخرین نفر باقی‌مانده خود والکات است که توسط رایان با چاقو کشته می‌شود. در این میان، باد غنایم بانک را پراکنده کرده است. رایان به قولش وفادار می‌ماند و آماده دوئل با بیل می‌شود، اما دوئل رخ نمی‌دهد، زیرا حالا هر دو برای یکدیگر احترام قائل‌اند. بیل جوان سوار بر اسب دور می‌شود و رایان برایش آرزوی موفقیت می‌کند.
نورما پراتلی پارنتی (؛ ۱ ژوئن ۱۹۲۱ – ۲۳ ژوئن ۱۹۴۴ (۲۳ سال)) پارتیزان اهل پادشاهی ایتالیا بود، که توسط نازی‌ها تیرباران شد و جسد تکه‌تکه شده‌اش را روز بعد پیدا کردند. به پاس شجاعت نظامی، به رسم یادبود مفتخر به دریافت مدال طلا شد. زندگینامه. نورما در منطقه مونته‌روتوندو ماریتیمو متولد شد. در بزرگسالی، به سازمان نیمه مخفی به نام Azione Cattolica پیوست. از سال ۱۹۴۱ به مدت یک سال، در خلوتگاه معنوی ویلا سانتا رجینا در سیه‌نا اقامت گزید. در واقع در تابستان ۱۹۴۲، پس از نقل مکان به ماسا ماریتیما، با ماریو پراتلی از
از نقل مکان به ماسا ماریتیما، با ماریو پراتلی از آگوردو نامزد کرده و در ۳۱ مارس ۱۹۴۳ با او ازدواج کرد و در ۲۹ دسامبر همان سال، آلبرتو ماریو پراتلی تنها پسر نورما و ماریو، به دنیا آمد. وی پس از آتش‌بس کاسیبیله به طور فعال در جنگ آزادی‌بخش ایتالیا، در صفوف مقاومت شرکت کرد و برای پارتیزان‌ها پول و کمک جمع‌آوری کرد، از فراریان پذیرایی کرد، از زندانیان سابق متفقین پذیرایی کرد، اسلحه و مهمات تهیه کرد و شخصاً در عملیات‌های مختلف جنگی شرکت داشت. در یک "رستوران" در ماسا ماریتیما، که توسط مادرش اداره می‌شد، بسیاری
ماسا ماریتیما، که توسط مادرش اداره می‌شد، بسیاری از اسرای جنگی خارجی را به فرار از خدمت و پیوستن به گروه‌های پارتیزانی سوق داد. یکی از این اسرا، یک سرباز مغولی به نورما خیانت کرد و اجازه داد او و مادرش در شامگاه ۲۲ ژوئن ۱۹۴۴ دستگیر شوند. پس از شکنجه‌های شدید، نورما پراتلی پارنتی همان شب توسط نیروهای آلمانی در حال عقب‌نشینی تیرباران شد. جسد تکه‌تکه شده او روز بعد پیدا شد.
کلیسای جامع ناپل (، ) یا کلیسای جامع عروج مریم، کلیسای جامع کاتولیک ناپل در جنوب ایتالیا و مقر اسقف اعظم ناپل است. این کلیسا به طور گسترده با نام کلیسای جامع سنت جانواریوس () شناخته می‌شود. تاریخچه. کلیسای جامع فعلی به سبک معماری گوتیک آنژِوین () به دستور شارل یکم ساخته شد. ساخت و ساز در طول سلطنت جانشین او، شارل دوم (۱۲۸۵-۱۳۰۹) ادامه یافت و در اوایل قرن چهاردهم در زمان رابرت ناپل تکمیل شد. این بنا بر روی پایه‌های دو کلیسای مسیحیت اولیه ساخته شده است که آثار آنها هنوز هم به وضوح دیده می‌شود. کاوش‌های زیر
آنها هنوز هم به وضوح دیده می‌شود. کاوش‌های زیر ساختمان، آثار باستانی یونانی و رومی را آشکار کرده است. فضای داخلی و آثار هنری. این کلیسای جامع به بقایای باستان‌شناسی در سردابه کلیسای اصلی و دیرینه مسیحی سانتا رستیتوتا که در همسایگی آن قرار دارد، دسترسی می‌دهد. در آنجا یک دیوار یونانی متعلق به معبد آپولو، در "اپوس رتیکولاتوم" وجود دارد. در زیر محراب، می‌توان ستون‌های پیرامونی یک "دوموس" امپراتوری متأخر را مشاهده کرد؛ همچنین می‌توان امتدادی از قنات رومی پس از تأسیس شهر و امتدادی از جاده یونانی روی یک سطح
از تأسیس شهر و امتدادی از جاده یونانی روی یک سطح شیب‌دار را مشاهده کرد. یکی دیگر از جاذبه‌های داخلی، کلیسای سلطنتی گنجینه سن جنارو است که شامل نقاشی‌های دیواری از دومنیکینو و جووانی لانفرانکو، محراب‌هایی از دومنیکینو، ماسیمو استانزیونه و یوسپه د ریبرا، محراب بلند و باشکوه اثر فرانچسکو سولیمنا، نرده برنزی اثر کوزیمو فانزاگو و سایر آثار هنری از جمله یک محفظه نگهداری اشیاء مقدس از استادان فرانسوی قرن چهاردهم می‌شود. از دیگر آثار هنری می‌توان به "تابلوی عروج" مسیح اثر پیترو پروجینو، بوم‌های نقاشی اثر لوکا
مسیح اثر پیترو پروجینو، بوم‌های نقاشی اثر لوکا جوردانو و تعمیدگاه پالئو-مسیحی با موزاییک‌هایی از قرن چهارم اشاره کرد. کلیسای اصلی، بازسازی قرن هجدهم است و دارای یک نقش برجسته باروک اثر پیترو براچی می‌باشد. کلیسای مینوتولو که در "دکامرون" اثر بوکاچیو به آن اشاره شده است، دارای نقاشی‌های دیواری قرن چهاردهم است. این سردابه توسط توماسو مالویتو معمار لومباردی ساخته شده است. نمای بیرونی آن در اواخر قرن نوزدهم توسط انریکو آلوینو بازسازی شد.
دانشگاه برگامو (که به اختصار UniBg نامیده می‌شود) یک دانشگاه دولتی ایتالیایی است که در سال ۱۹۶۸ تأسیس شد. تاریخچه. اولین مؤسسه دانشگاهی در شهر برگامو، مدرسه عالی روزنامه‌نگاری و رسانه‌های صوتی و تصویری بود، یک مدرسه دو ساله تخصصی پس از فارغ‌التحصیلی که با ابتکار دانشگاه کاتولیک قلب مقدس میلان و با همکاری شهرداری برگامو تأسیس شد، زیر نظر پروفسور ماریو آپولونیو مدیریت می‌شد، در سال ۱۹۶۱ افتتاح شد و در کاخ پودستا در میدان وِکیا مستقر بود. در ۱۶ نوامبر ۱۹۶۸، «کنسرسیوم برای تأسیس دانشکده‌های دانشگاهی در برگامو»
برای تأسیس دانشکده‌های دانشگاهی در برگامو» تشکیل شد که شامل شهرداری، اداره استانی و اتاق بازرگانی بود. پس از تعطیلی دوره زبان‌های خارجی در دانشگاه بوکونی میلان، در همان سال ۱۹۶۸ تصمیم گرفته شد مؤسسه زبان‌ها و ادبیات‌های خارجی تأسیس شود، از طریق یک کمیته مؤسس به ریاست پروفسور ویتوره برانکا. اساسنامه مؤسسه دانشگاهی در دسامبر ۱۹۶۸ تصویب شد. دوره‌ها در سال تحصیلی ۱۹۶۸-۶۹ آغاز شد، با برانکا به عنوان رئیس دانشگاه، و پنج زبان اصلی (فرانسوی، انگلیسی، اسپانیایی، روسی و آلمانی) تدریس می‌شد. در سال ۱۹۷۴ ، تحت مدیریت
و آلمانی) تدریس می‌شد. در سال ۱۹۷۴ ، تحت مدیریت رئیس دانشگاه سریو گالئوتی، رشته کارشناسی اقتصاد و بازرگانی تأسیس شد. تقویت مطالعات در حوزه اقتصادی به‌طور منظم تحت هدایت رئیس دانشگاه جورجیو سِگئو ادامه یافت تا اینکه در سال ۱۹۸۵، دانشکده اقتصاد و بازرگانی تأسیس شد. در دوران ریاست دانشگاه پیِترو انریکو فرّی، در سال ۱۹۹۱، دانشکده مهندسی در دالمینه با رشته مهندسی مدیریت راه‌اندازی شد، و بلافاصله پس از آن رشته مهندسی مکانیک نیز اضافه شد، در حالی که در ۱ نوامبر ۱۹۹۲، با نام دانشگاه برگامو، این دانشگاه به یک مؤسسه
با نام دانشگاه برگامو، این دانشگاه به یک مؤسسه دولتی تبدیل شد. در دوران ریاست دانشگاه آلبرتو کاستولدی (۱۹۹۹–۲۰۰۹)، دانشکده ادبیات و فلسفه تأسیس شد و دوره‌های جدید روان‌شناسی بالینی و علوم تربیتی به آن اضافه شد، همچنین دانشکده حقوق در سال ۲۰۰۴ راه‌اندازی گردید. در سال ۲۰۰۱، دانشکده اقتصاد از شهر بالا به برگاموی پایین، در خیابان دِی کانیانا منتقل شد. با استقرار در مجموعه سنت آگوستین و کالج سابق بارونی مجاور که هسته یک قطب جدید علوم انسانی را تشکیل می‌دهند، و انتقال برخی دفاتر به ساختمان خیابان سان برناردینو،
برخی دفاتر به ساختمان خیابان سان برناردینو، مساحت کلی دانشگاه به بیش از ۴۰,۰۰۰ متر مربع افزایش یافت. از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵، ریاست دانشگاه بر عهده استفانو پاله‌آری بود و سالن اصلی دانشگاه در کلیسای قرن سیزدهمی سنت آگوستین افتتاح شد. ساختار. این دانشگاه در ۸ دانشکده (یا بخش) سازمان‌دهی شده است: مکان‌ها. دانشگاه برگامو در سه پردیس سازمان‌دهی شده است: پردیس علوم انسانی، پردیس اقتصادی-حقوقی و پردیس مهندسی، که در نقاط مختلف شهر برگامو و دالمینه قرار دارند. پراکندگی ویژه مکان‌های دانشگاه نه تنها نتیجه گسترش تدریجی
ویژه مکان‌های دانشگاه نه تنها نتیجه گسترش تدریجی دانشگاه در طول سال‌ها است، بلکه ناشی از انتخاب آگاهانه دانشگاه برای ادغام و تعامل بهتر با بافت شهری نیز می‌باشد. پردیس علوم انسانی در مرکز تاریخی شهر (Città Alta) قرار دارد، و دانشکده زبان‌ها، ادبیات‌ها و فرهنگ‌های خارجی در ساختمان قرن چهارده-پانزدهمی که پیش‌تر محل اقامت خواهران خیریه بود، مستقر است. همچنین در برگاموی بالا، در کاخ قرن هفدهمی ترزی (قبلاً Quattrini)، دفتر ریاست دانشگاه قرار دارد. دانشکده علوم انسانی و اجتماعی در میدان سنت آگوستین و در داخل
انسانی و اجتماعی در میدان سنت آگوستین و در داخل صومعه سابق مرتبه آگوستینیان، که در سال ۱۲۹۰ در برگامو تأسیس شد، واقع شده است؛ مارتین لوتر نیز در سال ۱۵۱۰ در طول سفرش به ایتالیا مدتی در آنجا اقامت داشته و امروزه کتابخانه علوم انسانی نیز در همانجا مستقر است. با توافقی با شهرداری، از سپتامبر ۲۰۱۵ کلیسای منسوب به راهبان آگوستینیان، جایی که به گفته لوئیجی تادینی لوتر اولین مراسم عشای ربانی خود را برگزار کرد، به سالن اصلی دانشگاه تبدیل شد. پردیس علوم انسانی با دانشکده ادبیات، فلسفه و ارتباطات، که در خیابان
با دانشکده ادبیات، فلسفه و ارتباطات، که در خیابان پیگنولو و در ساختمانی قرن نوزدهمی که پیش‌تر به عنوان خوابگاه (کالج سابق بارونی) استفاده می‌شد، تکمیل می‌شود. پردیس اقتصادی-حقوقی در بخش جدیدتر شهری (Città Bassa) و در خیابان دِی کانیانا قرار دارد و شامل دانشکده‌های علوم بازرگانی، علوم اقتصادی و حقوق می‌باشد. در دالمینه، پردیس مهندسی واقع است که دانشکده‌های مهندسی مدیریت، اطلاعات و تولید، مهندسی و علوم کاربردی و همچنین آزمایشگاه‌های آموزشی و پژوهشی وابسته به آن‌ها را در خود جای داده است. در کنار محوطه
به آن‌ها را در خود جای داده است. در کنار محوطه مهندسی، مرکز ورزشی دانشگاه برگامو (CUS) قرار دارد. هویت بصری. در ماه دسامبر ۲۰۱۸، به مناسبت پنجاهمین سالگرد تأسیس، دانشگاه هویت بصری خود را بازنگری کرد: به جای عبارت «Universitatis Studium Bergomensis» که از مؤسسه دانشگاهی پیشین به ارث رسیده بود، عبارت مناسب‌تر «Universitas Studiorum Bergomensis» جایگزین شد. عناصر هویتی لوگوی دانشگاه، هرچند تحت سبک‌سازی و ساده‌سازی گرافیکی قرار گرفتند، همان عناصر اصلی باقی ماندند.
نیکیتی ( به یونانی : Νικήτη ) روستایی است که در ۱۰۰ کیلومتری جنوب شرقی سالونیک در شبه جزیره خالکیدیکه در مقدونیه، یونان واقع شده است . این شهر مرکز واحد شهری و شهرداری سیتونیا است . این شهر دارای بخش قدیمی حفظ شده‌ای از شهر است. بخش جدیدتر شهر در ساحل دریا واقع شده است، جایی که ساحل و اسکله تازه ساخته شده قرار دارند. تاریخچه. شهر یونان باستان گالیپسوس در جنوب نیکیتی، نزدیک ساحل کاستری واقع شده بود. بقایای یک کلیسای یونانیان بیزانس اولیه مربوط به قرن پنجم در نزدیکی ساحل آگیوس گئورگوس در ساحل نیکیتی وجود
در نزدیکی ساحل آگیوس گئورگوس در ساحل نیکیتی وجود دارد. بخش قدیمی روستای نیکیتی به اوایل قرن چهاردهم میلادی برمی‌گردد، زمانی که ساکنان برای جلوگیری از حملات دزدان دریایی به داخل کشور نقل مکان کردند. روستای قدیمی در منطقه‌ای تپه‌ای و در چند صد متری دریا واقع شده است و کلیسای سنت نیکیتاس در بالاترین نقطه روستا قرار دارد. نیکیتی از قرن پانزدهم تا زمان آزادی در جنگ‌های بالکان در سال ۱۹۱۲ تحت حکومت ترکیه عثمانی بود . این شهر در دهه ۱۹۴۰ در طول جنگ جهانی دوم و جنگ داخلی یونان آسیب‌های بیشتری دید. در دهه ۱۹۵۰ صلح
داخلی یونان آسیب‌های بیشتری دید. در دهه ۱۹۵۰ صلح بازگشت و روستا به طور قابل توجهی شروع به گسترش به سمت ساحل کرد. در دهه ۱۹۷۰، دشت ساحلی در برنامه‌های توسعه روستا گنجانده شد و ساختمان‌های جدید زیادی در آنجا ساخته شد. مهم‌ترین بخش اقتصادی در نیکیتی گردشگری است. گردشگری در دهه ۱۹۸۰ رونق گرفت، زمانی که سواحل نیکیتی مانند آی یانیس، کالوگریا و لاگوماندرا محبوب شدند. پس از سال ۲۰۱۰، در حین بازسازی، یک اسکله در ساحل نیکیتی ساخته شد. از دیگر فعالیت‌های اقتصادی مهم در نیکیتی می‌توان به زنبورداری و پرورش زیتون اشاره
نیکیتی می‌توان به زنبورداری و پرورش زیتون اشاره کرد. گردشگری. خالکیدیکه از اواخر دهه ۱۹۵۰، زمانی که مردم سالونیکی تعطیلات تابستانی خود را در روستاهای ساحلی مانند نیکیتی می‌گذراندند، یک مقصد گردشگری تابستانی محبوب بوده است. در ابتدا، گردشگران در خانه‌های روستاییان اتاق اجاره می‌کردند. تا دهه ۱۹۷۰، گردشگران اتریشی و آلمانی بیشتر به چالکیدیکی سفر می‌کردند. در دهه ۱۹۸۰، رونق گردشگری آغاز شد. پس از سال ۲۰۱۰، بسیاری از گردشگران از کشورهای همسایه مانند صربستان و بلغارستان غالب شدند. در سال ۲۰۱۵، یک اسکله ساخته
بلغارستان غالب شدند. در سال ۲۰۱۵، یک اسکله ساخته شد. نزدیکترین فرودگاه در ۹۰ کیلومتری تسالونیکی قرار دارد. گشت و گذار در نیکیتی شامل معماری و کلیساهای قدیمی شهر قدیمی، کافه‌ها و بارهای کنار ساحل که در تابستان شلوغ هستند و سواحل جنوب نیکیتی از جمله ساحل کالوگریا، ساحل آگیوس ایوانیس و ساحل لاگوماندرا می‌شود.
کاخ آلدوبراندسکی یا کاخ دلا پرووینچیا مقر استان گروستو در ایتالیا است و در میدان دانته، میدان اصلی شهر واقع شده است. این بنا به سبک احیای معماری گوتیک توسط معمار لورنتزو پورچاتی طراحی و در سال ۱۹۰۳ تکمیل شد. نام آن از خاندان باستانی آلدوبراندسکی گرفته شده است، زیرا به‌اشتباه تصور می‌شد که در قرون وسطی قلعهٔ این خاندان در همین مکان قرار داشته است. تاریخچه. در ابتدای سال ۱۸۹۸، پانصد شهروند گروستو دادخواستی به شورای استان برای خرید و مرمت پالاتزو پره‌توریو ارسال کردند تا آن را به عنوان دفتر اداری استان مورد
کردند تا آن را به عنوان دفتر اداری استان مورد استفاده قرار دهند. این کاخ، که مدت‌ها محل دادگاه‌های مدنی و ادارات عمومی بود، در آن زمان به واحدهای مسکونی و مغازه‌ها تقسیم شده و از چهار بخش مختلف تشکیل می‌شد. پس از کنار گذاشتن ایدهٔ ساخت یک ساختمان جدید خارج از دیوارهای گروستو به دلیل مخالفت شدید مردم، شورای استان تصمیم گرفت پروژه‌ای جدید را با تخریب سازه‌های موجود آغاز کند. این پروژه به معمار لورنتزو پورچاتی و مهندس سیریاکو سالوادوری سپرده شد. کمیته داوری به ریاست معمار گوگلیلمو کالدرینی از پروجا، طرح
به ریاست معمار گوگلیلمو کالدرینی از پروجا، طرح پورچاتی را با توجه به هزینه و جنبهٔ زیبایی‌شناسی انتخاب کرد. طرح نهایی، که با طرح اولیه متفاوت بود، بر اساس توصیه‌های کالدرینی بازنگری و اصلاح شد. عملیات تخریب در پاییز ۱۸۹۹ آغاز گردید و ساخت بنا توسط شرکت پیه‌رو چیاباتی از گروستو، با هزینهٔ کل ۶۸٬۴۰۸ لیره، در ۵ آوریل ۱۹۰۰ شروع شد. این کاخ جدید در ۳۱ مهٔ ۱۹۰۳ با حضور مقامات رسماً افتتاح شد. توصیف. بیرون. ساختمان در مرکز تاریخی گروستو، در میدان دانته قرار دارد. این بنا دارای نقشهٔ چندضلعی و حجمی پیچیده با دو،
این بنا دارای نقشهٔ چندضلعی و حجمی پیچیده با دو، سه و چهار طبقه به‌همراه میان‌طبقه است. نمای احیای گوتیک آن نامتقارن و در چهار بخش تقسیم شده: دو برج بلند و دو بخش کوتاه‌تر. طبقهٔ همکف دارای پایهٔ تراورتن با ورودی‌ها و پنجره‌های متعدد از جمله رواق است. طبقه اشرافی دارای پنجره‌های سه‌بخشی متقارن و بالکنی مرکزی با پایه‌های مرمرین رنسانسی است. طبقهٔ سوم دارای پنجره‌های دوتایی و چهارتایی بوده و نما با دندانه‌داری بام پایان می‌یابد. سمت غربی دارای نمای آجری و یک لوجیا تراورتنی و سمت شرقی دارای نمای آجری ساده