payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به نگه‌داشتن برنار در تیم گرفت. این به برنار این امکان را داد که در فصل ۲۰۱۹–۲۰ سری آ در کنار هم‌تیمی‌های با تجربه‌تر بازی کند. در میان این هم‌تیمی‌های جدید، یکی از جذب‌های بزرگ هافبک مانوئلا جولیانو بود، که برنار موافقت کرد پیراهن شماره ۱۰ رُم را به او بدهد. برنار سپس پیراهن شماره ۵ رُم را بر تن کرد و به نقش جدیدی به عنوان هافبک توپ‌گیر وارد شد و از سال ۲۰۱۹ به بعد به ثبات و فرم خوبی دست یافت. در سومین فصل برنار با رُم، و تنها پنج سال پس از اینکه شانس زدن پنالتی در شکست فینال لیگ قهرمانان وولفسبورگ را از
پنالتی در شکست فینال لیگ قهرمانان وولفسبورگ را از دست داد، برنار در پیروزی تیمش در ضربات پنالتی بر باشگاه فوتبال زنان آ.ث. میلان در فینال جام حذفی فوتبال زنان ایتالیا در سال ۲۰۲۱، پنالتی پیروزی‌بخش را به ثمر رساند. در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۱، برنار قرارداد خود را تمدید کرد و تا تابستان ۲۰۲۲ با رُم همسو شد. در سال ۲۰۲۲، برنار به سوئیس بازگشت تا دوباره برای باشگاه فوتبال زنان زوریخ بازی کند، جایی که کار حرفه‌ای خود را از سال ۲۰۰۳ آغاز کرده بود. علاوه بر صعود به مرحله گروهی لیگ قهرمانان زنان اروپا، او همچنین در
مرحله گروهی لیگ قهرمانان زنان اروپا، او همچنین در ژوئن ۲۰۲۳ چهارمین و آخرین قهرمانی سوئیس خود را به عنوان بازیکن با زوریخ کسب کرد. پس از یک فصل دیگر در زوریخ، برنار به‌طور رسمی در تاریخ ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۴ از دنیای فوتبال بازنشسته شد. دوران ملی. در طول دوران حرفه‌ای خود، برنار ۹۱ بازی ملی و ۷ گل برای تیم ملی فوتبال زنان سوئیس به ثبت رساند. وی اولین بار در فوریه ۲۰۰۶ به تیم ملی دعوت شد. او در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۵ و جام ملت‌های اروپای زنان ۲۰۱۷ برای کشورش بازی کرد و همچنین بخشی از تیم سوئیس بود که جام قبرس
کرد و همچنین بخشی از تیم سوئیس بود که جام قبرس ۲۰۱۷ را به دست آورد. در آوریل ۲۰۲۱، برنار بخشی از تیم سوئیس بود که از طریق پلی‌آف برای جام ملت‌های اروپای زنان ۲۰۲۲ صعود کرد. شیوه بازی. ونسا برنار یک هافبک با قدرت تکل زدن قوی است که به‌طور مکرر توپ را برای تیمش بازیابی می‌کند و نقش کلیدی در انتقال حمله ایفا می‌کند. او دید و توانایی پیدا کردن پاس‌های کلیدی در هر نقطه از نیمه حریف را حفظ کرده و شوت‌های قدرتمندی دارد که می‌تواند تهدیدی برای گلزنی از راه دور باشد. برنار قادر است هر تعداد نقش خلاقانه یا دفاعی را
برنار قادر است هر تعداد نقش خلاقانه یا دفاعی را در میانه میدان ایفا کند.
جسیکا دی فیلیپو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کانادا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان ونکوور رایز در پست مهاجم بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که وی در آن‌ها بازی کرده است می‌توان به شیکاگو رد استارز و باشگاه فوتبال ۱.اف‌اف‌سی توربین پوتسدام اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸ سال و زیر ۲۰ سال کانادا بازی کرده است. دوران باشگاهی. جسیکا دی فیلیپو در سال ۲۰۱۸ برای لیکر دو لاک سنت-لوئیس بازی کرد و به تیم منتخب بازی‌های ستاره‌های لیگ دعوت شد. در سال ۲۰۱۹، او برای باشگاه ورزشی زنان
دعوت شد. در سال ۲۰۱۹، او برای باشگاه ورزشی زنان مانتیویل به میدان رفت. در سال ۲۰۲۱، او با شکاگو رد استارز در WPSL بازی کرد و عنوان قهرمانی کنفرانس را به دست آورد. در سال ۲۰۲۲، دی فیلیپو به PLSQ بازگشت و با باشگاه قبلی خود، باشگاه فوتبال زنان لاوال (که قبلاً باشگاه ورزشی زنان مانتیویل نامیده می‌شد) بازی کرد. در فوریه ۲۰۲۳، او با پیشرفتی قابل توجه به اروپا آمد و با تیم آلمانی باشگاه فوتبال ۱.اف‌اف‌سی توربین پوتسدام در بوندسلیگای زنان قرارداد امضا کرد. او در پایان فصل از این باشگاه جدا شد. در ژوئیه ۲۰۲۳، او
پایان فصل از این باشگاه جدا شد. در ژوئیه ۲۰۲۳، او با باشگاه اسپانیایی اسپورتینگ اوئلوا در بالاترین لیگ زنان کشور اسپانیا، لیگا اف قرارداد امضا کرد. در تاریخ ۸ نوامبر ۲۰۲۳، او گل برتری را در پیروزی ۱–۰ مقابل باشگاه فوتبال زنان تنریف به ثمر رساند تا به تیمش کمک کند به مرحله یک‌هشتم نهایی جام حذفی صعود کند. در ژوئیه ۲۰۲۴، او به باشگاه فوتبال زنان وایتکپس گرلز الیت در لیگ یک بریتیش کلمبیا پیوست و در تاریخ ۲۰ ژوئیه در برابر باشگاه فوتبال زنان ریورز اولین بازی خود را انجام داد. در تاریخ ۹ اوت ۲۰۲۴، او در
بازی خود را انجام داد. در تاریخ ۹ اوت ۲۰۲۴، او در نیمه‌نهایی لیگ ۱ کانادا، در پیروزی ۲–۰ مقابل باشگاه فوتبال زنان کلیگری بلیزارد دو گل به ثمر رساند. در دسامبر ۲۰۲۴، او با باشگاه فوتبال زنان ونکوور رایز قرارداد امضا کرد تا در فصل ۲۰۲۵ اولین حضور خود را داشته باشد. دوران ملی. در سال ۲۰۱۳، او نماینده کشور کانادا در مسابقات دانون نیشنز کاپ برای پسران زیر ۱۲ سال بود. در ژوئن ۲۰۱۴، او در برنامه ملی کانادا حضور پیدا کرد و به تیم زیر ۱۵ سال کانادا دعوت شد. در سال ۲۰۱۸، او برای تیم زیر ۱۷ سال کانادا بازی کرد و به
۲۰۱۸، او برای تیم زیر ۱۷ سال کانادا بازی کرد و به این تیم کمک کرد تا به مقام چهارم در جام جهانی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان دست یابد. او همچنین برای تیم زیر ۲۰ سال کانادا بازی کرد و به تیم ملی برای قهرمانی زیر ۲۰ سال کونکاکاف در سال ۲۰۱۸ دعوت شد. در اکتبر ۲۰۱۹، او برای اولین بار به تیم ملی بزرگسالان کانادا دعوت شد تا در یک بازی دوستانه در برابر تیم ملی فوتبال زنان ژاپن بازی کند. در پایان سال ۲۰۱۹، او نامزد دریافت جایزه بهترین بازیکن جوان سال کانادا شد.
مریم جنت چال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان بشیکتاش در پست هافبک بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که وی در آن‌ها بازی کرده است می‌توان به فنرباغچه، بشکیتاش و باشگاه فوتبال زنان هوفنهایم اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال آلمان و بزرگسالان زنان ترکیه بازی کرده است. دوران باشگاهی. سیندلفینگن. مریم جنت چال کار خود را در آلمان از باشگاه باشگاه فوتبال زنان سیندلفینگن آغاز کرد. او در فصل ۲۰۱۶–۱۷ بوندس‌لیگا ۲ زنان و همچنین در جام حذفی به میدان رفت. در
۲ زنان و همچنین در جام حذفی به میدان رفت. در این مدت، او به عنوان یک بازیکن کلیدی در تیم شناخته می‌شد و توانست در مجموع ۳۳ بازی برای این باشگاه انجام دهد. عملکرد او در این تیم باعث شد که توجه باشگاه‌های بزرگ‌تر به او جلب شود و به سرعت در عرصه فوتبال زنان آلمان شناخته شود. هوفنهایم. در فصل ۲۰۱۸–۱۹ بوندس‌لیگا ۲، مریم به باشگاه فوتبال زنان هوفنهایم منتقل شد. او در این باشگاه به مدت سه فصل بازی کرد و در مجموع ۴۱ بازی انجام داد که در این بازی‌ها موفق به زدن سه گل شد. حضور او در این تیم به عنوان یک هافبک خلاق و
شد. حضور او در این تیم به عنوان یک هافبک خلاق و توانمند، تأثیر زیادی بر عملکرد تیم داشت و به او این امکان را داد که خود را به عنوان یک بازیکن با استعداد در لیگ فوتبال زنان آلمان معرفی کند. یانگ بویز. در ژانویه ۲۰۲۲، مریم جنت چال به باشگاه فوتبال زنان یانگ بویز سوئیس منتقل شد تا در نیمه دوم فصل فصل ۲۰۲۱–۲۰۲۲ لیگ سوئیس بازی کند. او در این تیم در هشت بازی به میدان رفت و تجربیات جدیدی را در لیگ سوئیس کسب کرد. این انتقال به او این فرصت را داد که در یک لیگ جدید و با فرهنگ فوتبال متفاوت بازی کند و مهارت‌های خود
و با فرهنگ فوتبال متفاوت بازی کند و مهارت‌های خود را در سطح بین‌المللی به نمایش بگذارد. فنرباغچه. در ژوئن ۲۰۲۲، مریم جنت چال به ترکیه نقل‌مکان کرد و با باشگاه فوتبال زنان فنرباغچه قرارداد امضا کرد تا در فصل ۲۰۲۲–۲۰۲۳ در سوپرلیگ فوتبال زنان ترکیه بازی کند. این انتقال به او این امکان را داد که در یک لیگ معتبر و با تاریخی غنی از فوتبال زنان بازی کند. او به عنوان یکی از بازیکنان کلیدی تیم، نقش مهمی در موفقیت‌های این باشگاه ایفا کرد و به زودی به یکی از چهره‌های شناخته‌شده در فوتبال زنان ترکیه تبدیل شد. بشیکتاش.
در فوتبال زنان ترکیه تبدیل شد. بشیکتاش. پس از انجام ۳۲ بازی برای فنرباغچه، جنت چال به بشکیتاش، یکی از مهم‌ترین رقبای فنرباغچه ملحق شد و در فصل ۲۰۲۴–۲۰۲۵ برای اولین برای این تیم به میدان رفت. دوران ملی. زیر ۱۹ سال آلمان. مریم جنت چال در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ به تیم ملی زیر ۱۹ سال زنان آلمان دعوت شد و در مجموع سه بازی در مقدماتی جام ملت‌های زیر ۱۹ سال اروپا انجام داد و موفق به زدن یک گل نیز شد. این تجربه به او کمک کرد تا در سطح بین‌المللی خود را به نمایش بگذارد و به عنوان یک بازیکن با استعداد در فوتبال زنان
و به عنوان یک بازیکن با استعداد در فوتبال زنان آلمان شناخته شود. ترکیه. مریم جنت چال با توجه با اصالت ترکیه‌ای، به تیم ملی فوتبال زنان ترکیه نیز دعوت شد و در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۳ در یک بازی دوستانه مقابل تیم ملی فوتبال زنان استونی به میدان رفت. این بازی آغازگر یک فصل جدید در حرفه بین‌المللی او بود. او همچنین در سه بازی در لیگ ملت‌های اروپا ۲۰۲۴–۲۰۲۳ شرکت کرد و در یکی از این بازی‌ها، موفق به زدن یک گل در برابر لیتوانی شد. این موفقیت‌ها نشان‌دهنده پیشرفت او در سطح بین‌المللی و توانایی‌هایش به عنوان یک بازیکن
سطح بین‌المللی و توانایی‌هایش به عنوان یک بازیکن با استعداد و کارآمد در تیم ملی ترکیه است.
ویگن چتریان (؛ ؛ ؛ زادهٔ در بیروت) تاریخ‌نگار و روزنامه‌نگار نویسنده ارمنی‌تبار مقیلم سوئیس است. که در دانشگاه وبستر ژنو روابط بین‌الملل تدریس می‌کند. و همچنین در دانشگاه ژنو و دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی (۱۴–۲۰۱۲) سخنرانی کرده است. چتریان همچنین ستون‌‎نویس هفته‌نامه آگوس مستقر در استانبول است. وی دارای مدرک دکترا از مؤسسه تحصیلات تکمیلی مطالعات بین‌المللی و توسعه (IUHEI) است.
قانون ابزار (ان‍گ‍: law of the instrument)، "قانون چکش"، "چکش مازلو" یا "چکش طلایی"، یک سوگیری شناختی است که شامل تکیهٔ بیش‌ازحد بر یک ابزار آشنا می‌شود. این مفهوم هم به مازلو و هم به آبراهام کاپلان نسبت داده شده است، هرچند که جملهٔ معروف دربارهٔ چکش و میخ ممکن است از هیچ‌یک از آن‌ها نبوده باشد. تاریخچه. اصطلاح انگلیسی "پیچ‌گوشتی بیرمنگام" که به معنای چکش است، به استفاده از یک ابزار برای تمامی کارها اشاره دارد و دست‌کم یک قرن پیش از کاپلان و مازلو رایج بوده است. کاپلان. نخستین بیان ثبت‌شده از این مفهوم به
است. کاپلان. نخستین بیان ثبت‌شده از این مفهوم به آبراهام کاپلان در سال ۱۹۶۴م، بازمی‌گردد. در فوریهٔ ۱۹۶۲، کاپلان که در آن زمان استاد فلسفه بود، در یک ضیافت در کنفرانس انجمن تحقیقات آموزشی آمریکا که در دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس (UCLA) برگزار می‌شد، سخنرانی کرد. مقاله‌ای در شمارهٔ ژوئن ۱۹۶۲ مجلهٔ آموزش پزشکی گزارش داد که «نکتهٔ برجستهٔ این گردهمایی سه‌روزه… در سخنان کاپلان دربارهٔ انتخاب روش‌های تحقیق نهفته بود.» او دانشمندان را به قضاوت صحیح در انتخاب روش‌های مناسب برای پژوهش‌هایشان تشویق کرد و هشدار داد
مناسب برای پژوهش‌هایشان تشویق کرد و هشدار داد که وجود یک روش در دسترس یا آموزش دیدن در یک روش خاص، تضمینی برای مناسب بودن آن روش برای تمامی مسائل نیست. کاپلان در این سخنرانی به قانون ابزار اشاره کرد و گفت: «به یک پسر بچه یک چکش بدهید و او هر چیزی را که می‌بیند، نیازمند کوبیدن خواهد دانست.» در کتاب رفتار تحقیق: "روش‌شناسی علوم رفتاری" (۱۹۶۴)، کاپلان بار دیگر به قانون ابزار اشاره کرد و نوشت: همچنین، در مقاله‌ای در سال ۱۹۶۴ برای نشریهٔ فصلی کتابخانه، کاپلان بار دیگر این قانون را مطرح کرد و افزود: تامکینز و
بار دیگر این قانون را مطرح کرد و افزود: تامکینز و کلبی. در مجموعه مقالات شبیه‌سازی رایانه‌ای شخصیت: "مرزهای نظریهٔ روان‌شناسی" (۱۹۶۳م)، "سیلوان تامکینز" (انگ‍) دربارهٔ «گرایش به تطبیق دادن کارها با ابزار، به‌جای تطبیق دادن ابزار با کارها» نوشت: در همین کتاب، "کنت مارک کلبی" (انگ‍) به‌طور صریح به قانون ابزار اشاره کرد و نوشت: آبراهام مازلو. چکش مازلو که به‌طور عامیانه با عبارت "اگر تنها ابزاری که دارید یک چکش باشد، همه چیز شبیه میخ به نظر می‌رسد"(انگ‍) شناخته می‌شود، از کتاب "روان‌شناسی علم اثر" آبراهام
می‌شود، از کتاب "روان‌شناسی علم اثر" آبراهام مازلو در سال ۱۹۶۶ گرفته شده است. مازلو در این کتاب نوشت: لی لووینگر. در سال ۱۹۶۷، "لی لووینگر" (انگ‍) از کمیسیون فدرال ارتباطات این قانون را "قانون استفادهٔ مقاومت‌ناپذیر لووینگر" نام‌گذاری کرد و آن را به دولت تعمیم داد. وارن بافت. در سال ۱۹۸۴، سرمایه‌گذار مشهور وارن بافت از مطالعات دانشگاهی دربارهٔ بازارهای مالی که از روش‌های ریاضی نامناسب استفاده می‌کردند، انتقاد کرد. رابرت کاگان. در کتاب از "بهشت و قدرت" (۲۰۰۳)، "رابرت کاگان" (انگ‍)، تاریخ‌نگار، یک نتیجه‌گیری
"رابرت کاگان" (انگ‍)، تاریخ‌نگار، یک نتیجه‌گیری فرعی از قانون ابزار ارائه داد: به گفتهٔ کاگان، این اصل مکمل، تفاوت دیدگاه‌های ایالات متحده و اروپا دربارهٔ استفاده از نیروی نظامی را از زمان پایان جنگ جهانی دوم توضیح می‌دهد. تجلی‌ها. روان‌پزشکی. برخی از منتقدان روان‌پزشکی معتقدند که قانون ابزار منجر به تجویز بیش‌ازحد داروهای روان‌پزشکی می‌شود. برنامه‌نویسی رایانه. اصطلاح چکش طلایی، که به معنای "به‌کارگیری وسواس‌گونهٔ یک فناوری یا مفهوم آشنا برای حل مسائل مختلف نرم‌افزاری است"، در سال ۱۹۹۸ به‌عنوان یک ضدالگو
نرم‌افزاری است"، در سال ۱۹۹۸ به‌عنوان یک ضدالگو در ادبیات فناوری اطلاعات معرفی شد؛ یعنی یک رویهٔ برنامه‌نویسی که باید از آن اجتناب کرد. "خوزه ام. گیلگادو"، توسعه‌دهندهٔ نرم‌افزار، اشاره کرده است که قانون ابزار در قرن ۲۱ میلادی همچنان معتبر است و به‌طور ویژه در توسعهٔ نرم‌افزار کاربرد دارد. او مشاهده کرده که بسیاری از برنامه‌نویسان تمایل دارند از همان ابزارهای آشنا برای پروژه‌هایی کاملاً جدید و با محدودیت‌های متفاوت استفاده کنند. مشکل این رویکرد این است که اگر همیشه از ابزارهای یکسان استفاده کنید، هیچ
که اگر همیشه از ابزارهای یکسان استفاده کنید، هیچ مبنایی برای مقایسه و انتخاب ندارید و این امر دانش شما را محدود می‌کند. راه‌حل پیشنهادی او این است که همیشه به‌دنبال بهترین گزینهٔ ممکن باشید، حتی اگر با آن آشنایی نداشته باشید. او پیشنهاد می‌کند که برنامه‌نویسان از زبان‌های برنامه‌نویسی جدید استفاده کنند، حتی اگر در ابتدا با آن‌ها ناآشنا باشند. گیلگادو همچنین به RubyMotion اشاره کرده است، ابزاری که به توسعه‌دهندگان امکان می‌دهد زبان‌های برنامه‌نویسی ناآشنا را در قالب یک زبان آشنا به‌کار بگیرند، و بدین ترتیب
در قالب یک زبان آشنا به‌کار بگیرند، و بدین ترتیب از یادگیری زبان‌های جدید اجتناب کنند. بااین‌حال، او این رویکرد را نامطلوب دانسته است، زیرا عادت به دوری از ابزارهای جدید را تقویت می‌کند. در فرهنگ فارسی. در زبان و فرهنگ فارسی، مفاهیمی مشابه قانون ابزار (چکش طلایی) وجود دارد که نشان‌دهندهٔ وابستگی بیش‌ازحد به یک ابزار یا روش خاص است. برخی از این مفاهیم و ضرب‌المثل‌ها عبارت‌اند از: مفاهیم مرتبط. اشکال دیگر ابزارگرایی کوته‌نظرانه عبارتند از: دِفورماسیون پروفسیونل ، اصطلاحی فرانسوی به معنای «نگاه کردن به چیزها
، اصطلاحی فرانسوی به معنای «نگاه کردن به چیزها از دیدگاه حرفه خود»، و تسخیر مقرراتی Regulatory capture، گرایش تنظیم‌کنندگان به نگاه کردن به چیزها از دیدگاه حرفه‌ای که آن را تنظیم می‌کنند.
جونگ چانگ (؛ ؛ زادهٔ ) نویسنده چینی‌الاصل اهل بریتانیا است. او بیشتر برای خودزندگی‌نامه خانوادگی‌اش «"قوهای وحشی"» شناخته می‌شود که بیش از ۱۰ میلیون نسخه از آن در سراسر جهان فروخت اما در جمهوری خلق چین ممنوع شد. زندگی‌نامهٔ ۸۳۲ صفحه‌ای او از مائو تسه‌تونگ "مائو: داستان ناشناخته" که با همسرش، مورخ ایرلندی، جان هالیدی نوشته شده است، در ژوئن ۲۰۰۵ منتشر شد. زندگی در چین. جونگ چانگ در ۲۵ مارس ۱۹۵۲ در ایبلین سیچوآن به دنیا آمد و دومین فرزند از پنج فرزند خانواده بود. والدین او هر دو از مقامات حزب کمونیست چین بودند
والدین او هر دو از مقامات حزب کمونیست چین بودند و پدرش علاقه زیادی به ادبیات داشت. او از کودکی به خواندن و نوشتن علاقه‌مند شد و حتی به سرودن شعر پرداخت. در ابتدا، به عنوان اعضای حزب، خانواده او از زندگی نسبتاً خوبی برخوردار بودند. والدینش سخت کار می‌کردند و پدرش به عنوان یک مبلغ ایدئولوژیک در سطح منطقه‌ای به موفقیت رسید. رتبه رسمی او "مقام سطح ۱۰" بود، به این معنا که او یکی از حدود ۲۰٬۰۰۰ کادر مهم حزب کمونیست در کشور محسوب می‌شد. حزب کمونیست برای خانواده آن‌ها یک خانه در یک مجموعه محافظت‌شده و
خانواده آن‌ها یک خانه در یک مجموعه محافظت‌شده و دیوارکشی‌شده، همراه با یک خدمتکار، راننده، پرستار شیرده و دایه برای چانگ و چهار خواهر و برادرش فراهم کرده بود. چانگ در نوشته‌هایش اشاره می‌کند که نام اولیه او «ار-هونگ» (二鴻) بود که به معنای «قوی دوم» است، اما از آنجا که این نام شبیه کلمه‌ای به معنای «قرمز پژمرده» بود، او در ۱۲ سالگی از پدرش خواست که نامش را تغییر دهد. او تأکید داشت که «نامی با حال و هوای نظامی» می‌خواهد. پدرش نام «جونگ» را پیشنهاد کرد، که به معنای «امور نظامی» است. انقلاب فرهنگی. مانند بسیاری
«امور نظامی» است. انقلاب فرهنگی. مانند بسیاری از همسالان خود، جونگ چانگ در ۱۴ سالگی تصمیم گرفت که به گارد سرخ بپیوندد، درست در سال‌های اولیه انقلاب فرهنگی چین. او در کتاب "قوهای وحشی" (Wild Swans) می‌نویسد که «مشتاق این کار بودم» و از بستن بازوبند قرمز «هیجان‌زده» شده بود. با این حال، در خاطراتش اشاره می‌کند که از شرکت در حملات علیه معلمان و سایر چینی‌ها خودداری کرد و پس از مدتی کوتاه به دلیل خشونت بیش از حد گاردهای سرخ از آن‌ها کناره‌گیری کرد. شکست‌های سیاست یک گام بزرگ به جلو باعث شد والدین چانگ با
سیاست یک گام بزرگ به جلو باعث شد والدین چانگ با سیاست‌های مائو تسه تونگ مخالفت کنند. مانند بسیاری از مقامات بلندپایه، آن‌ها نیز در دوران انقلاب فرهنگی هدف سرکوب قرار گرفتند. هنگامی که پدر چانگ مستقیماً از مائو انتقاد کرد، او و خانواده‌اش با واکنش شدید طرفداران مائو روبه‌رو شدند. چانگ در "قوهای وحشی" می‌نویسد که والدینش به‌طور عمومی تحقیر شدند – جوهر روی سر آن‌ها ریخته شد، مجبور شدند پلاکاردهایی با شعارهایی علیه خودشان بر گردن آویزان کنند، روی شن‌ریزه زانو بزنند و در زیر باران بایستند. در نهایت، آن‌ها
بزنند و در زیر باران بایستند. در نهایت، آن‌ها دستگیر و زندانی شدند. پدرش در اثر شکنجه‌ها دچار بیماری‌های جسمی و روانی شد که تا پایان عمر ادامه داشت. حرفه و زندگی اجتماعی والدینش نابود شد و خانواده مجبور شد خانه خود را ترک کند. پیش از محکومیت و زندانی شدن والدینش، چانگ بدون چون‌وچرا از مائو حمایت می‌کرد و هرگونه تردید زودگذر خودش را تقبیح می‌کرد. اما تا زمان مرگ مائو، احترام او نسبت به رهبر چین کاملاً از بین رفته بود. در کتابش، او می‌نویسد که هنگام شنیدن خبر مرگ مائو، مجبور شد سر خود را روی شانه یکی از
خبر مرگ مائو، مجبور شد سر خود را روی شانه یکی از دانشجویان بگذارد تا تظاهر به ناراحتی کند. او تغییر دیدگاه خود نسبت به مائو را این‌گونه توضیح می‌دهد: چانگ در آثار بعدی خود، شست‌وشوی مغزی مردم چین تحت ایدئولوژی مائوئیسم را بیش‌تر مورد بررسی قرار داد. بر اساس فصل‌های ۲۳ تا ۲۸ کتاب "قوهای وحشی" زندگی چانگ در دوران انقلاب فرهنگی چین ترکیبی از یک «محکوم» و «فردی برخوردار از امتیاز» بود. در ۱۹۷۳، او به دانشگاه سیچوان رفت و به عنوان یکی از «دانشجویان کارگران، دهقانان و سربازان» پذیرفته شد. در ۱۹۷۵، دولت چین برای
و سربازان» پذیرفته شد. در ۱۹۷۵، دولت چین برای پدرش مراسم تشییع جنازه رسمی برگزار کرد. در ۱۹۷۸، یک سال پیش از آغاز اصلاحات پس از مائو، چانگ موفق شد با بورسیه دولتی چین کشور را ترک کند و تحصیلات خود را در بریتانیا ادامه دهد. مطالعه زبان انگلیسی. بسته شدن سیستم دانشگاهی، چانگ را، مانند بیشتر هم‌نسل‌های خود، از گرداب‌های سیاسی دانشگاهی دور کرد. در عوض، او چندین سال را به عنوان یک دهقان، یک دکتر پابرهنه (یک پزشک دهقانی پاره وقت)، یک کارگر فولاد و یک برق‌کار گذراند و به دلیل سیاست‌های مائو که نیازی به آموزش رسمی
و به دلیل سیاست‌های مائو که نیازی به آموزش رسمی به عنوان پیش نیاز برای چنین کارهایی ضروری نبود، هیچ آموزش رسمی در این حوزه‌ها ندید. دانشگاه‌ها در نهایت بازگشایی شدند و او جایی در دانشگاه سیچوان برای تحصیل زبان انگلیسی به دست آورد و بعداً به عنوان دستیار مدرس در آنجا مشغول شد. پس از مرگ مائو، او امتحانی را گذراند که به او اجازه تحصیل در غرب را داد و درخواست او برای ترک چین پس از اعاده حیثیت پدرش از لحاظ سیاسی تأیید شد. زندگی در بریتانیا. پیشینه دانشگاهی. جونگ چانگ در ۱۹۷۸ با دریافت بورسیه دولتی چین برای
جونگ چانگ در ۱۹۷۸ با دریافت بورسیه دولتی چین برای ادامه تحصیل به بریتانیا مهاجرت کرد و ابتدا در لندن اقامت داشت. سپس به یورک‌شر نقل مکان کرد و در دانشگاه یورک در رشته زبان‌شناسی تحصیل کرد. او این‌بار با بورسیه‌ای از خود دانشگاه توانست تحصیلاتش را ادامه دهد و طی این مدت در کالج دروِنت دانشگاه یورک سکونت داشت. چانگ در ۱۹۸۲ موفق شد مدرک دکترای زبان‌شناسی خود را از دانشگاه یورک دریافت کند و به اولین فرد از جمهوری خلق چین تبدیل شد که موفق به اخذ دکترا از یک دانشگاه بریتانیایی شده است. در ۱۹۸۶، او به همراه جان
بریتانیایی شده است. در ۱۹۸۶، او به همراه جان هالیدی کتاب "مادام سون یات-سن (سونگ چینگ‌لینگ)" را منتشر کرد که زندگی‌نامه سونگ چینگ لینگ همسر سون یات سن از رهبران انقلاب چین بود. او همچنین دکترای افتخاری از دانشگاه باکینگهام دانشگاه یورک، دانشگاه واریک، دانشگاه داندی، دانشگاه آزاد انگلستان، دانشگاه وست لاندن و همچنین کالج بودین در ایالات متحده آمریکا دریافت کرده است. چانگ مدتی در دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی (SOAS) لندن تدریس کرد اما در دهه ۱۹۹۰ تصمیم گرفت تدریس را کنار بگذارد و به‌طور کامل بر نویسندگی
تدریس را کنار بگذارد و به‌طور کامل بر نویسندگی تمرکز کند. تجربیات نو. در ۲۰۰۳، جونگ چانگ مقدمه‌ای جدید برای کتاب "قوهای وحشی" نوشت که در آن، به سال‌های ابتدایی زندگی‌اش در بریتانیا پرداخت و دلیل نوشتن این کتاب را توضیح داد. او که در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در چین زندگی کرده بود، پس از ورود به بریتانیا از فضای متفاوت آن شگفت‌زده شد. فرهنگ، ادبیات و هنر متنوع بریتانیا برایش هیجان‌انگیز بود. حتی جعبه‌های گل رنگارنگ در پنجره‌ها آن‌قدر برایش جالب بودند که درباره‌شان برای خانواده‌اش نامه می‌نوشت. هاید پارک و باغ‌های کیو
خانواده‌اش نامه می‌نوشت. هاید پارک و باغ‌های کیو برایش الهام‌بخش بودند و او از هر فرصتی برای تماشای نمایشنامه‌های ویلیام شکسپیر در لندن و یورک استفاده می‌کرد. در مصاحبه‌ای با انتشارات هارپرکالینز چانگ گفت: «احساس می‌کنم شاید دلم هنوز در چین مانده است.» او در غرب لندن زندگی می‌کند و همسرش، جان هالیدی، یک تاریخ‌نگار ایرلندی است که در زمینه تاریخ آسیا تخصص دارد. با وجود اینکه تمام کتاب‌های چانگ در چین ممنوع هستند، اما دولت چین به او اجازه داده است که برای دیدار خانواده‌اش به سرزمین اصلی چین سفر کند. شهرت.
خانواده‌اش به سرزمین اصلی چین سفر کند. شهرت. انتشار کتاب "قوهای وحشی" جونگ چانگ را به یک چهره سرشناس جهانی تبدیل کرد. سبک منحصربه‌فرد او که تاریخ چین را از دریچه زندگی سه نسل از زنان خانواده‌اش روایت می‌کرد، بسیار موفق بود. این کتاب به ۳۷ زبان ترجمه شد و فروش بالایی در سراسر جهان داشت. چانگ به شخصیتی محبوب برای سخنرانی دربارهٔ چین کمونیستی تبدیل شد و در بریتانیا، اروپا، آمریکا و بسیاری از کشورهای دیگر به سخنرانی پرداخت. در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۵، او به دانشگاه یورک بازگشت و در یک مناظره دانشگاهی با حضور بیش از ۳۰۰
بازگشت و در یک مناظره دانشگاهی با حضور بیش از ۳۰۰ دانشجو سخنرانی کرد. در ۱۰ مارس ۲۰۰۵، بی‌بی‌سی او را به برنامه "کوئسشن تایم" (زمان پرسشگری) دعوت کرد تا در اولین پخش این برنامه از شانگهای حضور داشته باشد. اما چند روز قبل از برنامه پایش شکست و نتوانست در آن شرکت کند. در سال نوی ۲۰۲۴ میلادی، چانگ به پاس خدماتش در ادبیات و تاریخ، به دریافت نشان فرمانده والامقام امپراتوری بریتانیا (CBE) مفتخر شد.
ایوانا کوبیلتسا (؛ – ) هنرمند و نقاش اهل اسلوونی بود. وی را یکی از برجسته‌ترین نقاشان زن اسلوونی و یک شخصیت کلیدی در هویت فرهنگی این کشور می‌دانند. او یک نقاش واقع‌گرا بود که در وین، مونیخ، پاریس، سارایوو، برلین و لیوبلیانا تحصیل و کار کرد. او عمدتاً نقاشی‌های رنگ روغن و پاستل می‌کشید، اما آثار طراحی اندکی از او به جا مانده است. موضوعات آثارش شامل طبیعت بی‌جان، پرتره‌ها، آثار ژانری، تمثیل‌ها و صحنه‌های مذهبی بودند. او شخصیتی جنجالی بود و به دلیل پیروی از جنبش‌هایی که در دوره‌های بعدی توسعه نیافتند، مورد
جنبش‌هایی که در دوره‌های بعدی توسعه نیافتند، مورد انتقاد قرار گرفت. زندگی‌نامه. ایوانا کوبیلتسا در لیوبلیانا در خاک امپراتوری اتریش به دنیا آمد و از یک خانواده ثروتمند صنعتگر بود. والدینش به آموزش و پرورش اهمیت زیادی می‌دادند. ابتدا او یادگیری نقاشی و همچنین فراگیری زبان‌های فرانسوی و ایتالیایی را در دبیرستان اورسولین در زادگاهش آغاز کرد، و در آنجا از شاگردان ایدا کونل بود. در ۱۶ سالگی همراه با پدرش به وین رفت و در آنجا آثار نقاشی استادان قدیمی را دید و از آن‌ها الهام گرفت. از ۱۸۷۹ تا ۱۸۸۰ در وین تحصیل کرد
الهام گرفت. از ۱۸۷۹ تا ۱۸۸۰ در وین تحصیل کرد و نقاشی‌ها را در گالری آکادمی هنرهای زیبای وین کپی کرد و از ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۱ در مونیخ به تحصیل ادامه داد. از ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۹ تحت سرپرستی آلوئیس الترت به تحصیلات خود ادامه داد. در ۱۸۸۸ برای نخستین بار در یک نمایشگاه عمومی شرکت کرد. در نمایشگاه بعدی در مونیخ، آثار او توسط تاریخ‌نگار برجسته هنر آلمانی، ریشارد موتر دیده و تحسین شد. سپس به لیوبلیانا بازگشت. در ۱۸۹۰ در زاگرب به خلق آثار نقاشی ادامه داد. در ۱۸۹۱ و ۱۸۹۲ در پاریس در مدرسه خصوصی هنری آنری ژروکس نقاشی کرد و عضو
در مدرسه خصوصی هنری آنری ژروکس نقاشی کرد و عضو افتخاری انجمن ملی هنرهای زیبا شد. در ۱۸۹۲ همچنین در باربیزون نقاشی کرد. در ۱۸۹۳ به لیوبلیانا بازگشت، در ۱۸۹۴ از فلورانس بازدید کرد و از ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۵ در سارایوو زندگی کرد. وی از ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۴ ساکن برلین بود و سپس مجدداً به لیوبلیانا بازگشت. در زمان مرگش در ۱۹۲۶ در لیوبلیانا، او به عنوان بزرگ‌ترین نقاش زن پادشاهی یوگسلاوی قلمداد می‌شد. آثار و مفاهیم آنها. بر اساس منشأ اجتماعی، شیوه زندگی، ایده‌آل‌ها و آثارش، ایوانا کوبیلتسا هنرمندی شهری بود. او یکی از هنرمندان
کوبیلتسا هنرمندی شهری بود. او یکی از هنرمندان واقع‌گرای اسلوونی بود که مهم‌ترین نقاشی‌های خود را در دهه ۱۸۸۰ خلق کرد. بزرگ‌ترین تکریم ایوانا کوبیلتسا از هنر اسلوونی در زمانی که در خارج از کشور زندگی می‌کرد انجام شد. بیشترین تأثیر او بر نقاشی‌های فیگوراتیو، به‌ویژه پرتره‌ها و نقاشی‌های زندگی مردم عادی در مکان‌های روستایی یا شهری بود. از زمانی که در برلین زندگی می‌کرد، مهم‌ترین سبک او نقاشی‌های طبیعت بی‌جان و گل‌ها بود. آثار اولیه او ویژگی‌های نقاشی‌های استودیویی مونیخ را نشان می‌دهند. تمرکز او بر ارزش‌ها،
مونیخ را نشان می‌دهند. تمرکز او بر ارزش‌ها، سایه‌روشن و طراحی بود؛ تنها پاستل‌هایش روشن و گلفام بودند. از سال ۱۸۸۹ به بعد، نقاشی‌های او سبک‌تری به رنگ‌های آبی پیدا کردند که مختص هنر پاریسی آن زمان بود. در اواخر دهه ۱۸۸۰، بسیاری از هنرمندان تحت تأثیر جنبش امپرسیونیسم قرار گرفتند که در فرانسه با منتهی شدن به کلود مونه، برت موریسو، پیر اگوست رنوآر و دیگران آغاز شد. با این حال، ایوانا کوبیلتسا وفادار به ریشه‌های آکادمیک خود باقی ماند؛ با تمرکز قوی بر مطالعه ارزش‌ها، طراحی و واقع‌گرایی در نقاشی‌های روغنی. آثار
طراحی و واقع‌گرایی در نقاشی‌های روغنی. آثار شناخته شده‌ترین ایوانا کوبیلتسا شامل «قهوه‌نوش» (۱۸۸۸)، «زیتریست» (۱۸۸۸)، «زنان اتوکش» (۱۸۹۱)، «دختر هلندی» (۱۸۸۹)، «پرتره خواهر فانی» (۱۸۸۹) و «تابستان» (۱۸۸۹) هستند. آثار او در تمام گالری‌های بزرگ اروپا به نمایش گذاشته شده‌اند. گرامیداشت. پس از آنکه اسلوونی از یوگسلاوی استقلال خود را اعلام کرد، تصویری از ایوانا کوبیلتسا اثر رودی شپانزل بر روی اسکناس ۵۰۰۰ تولار اسلوونی قرار گرفت. این اسکناس از دسامبر ۱۹۹۳ تا ژانویه ۲۰۰۷ که یورو جایگزین شد، در گردش بود.
ساهاک دوم ماشالیان (؛ ; (Sahak Mashalyan) زادهٔ ) مهندس برق و اسقف ارمنی‌تبار اهل ترکیه است که از تاریخ ۱۱ دسامبر ۲۰۱۹ تا کنون سمت هشتاد و پنجمین پاتریارک ارمنی کنستانتینوپل را برعهده دارد. زندگی‌نامه. وی در ۱۷ مارس ۱۹۶۲ در استانبول به دنیا آمد و از دانشگاه استانبول (۱۹۸۷) دانشگاه لندن (۱۹۹۴) و دانشگاه دوبلین (۱۹۹۹) فارغ‌التحصیل گشت. وی در ، ، دانشکده علوم الهی گئورگیان خدمت نموده است.