payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خدای آمون توسط آمنهوتپ دوم بسیار کاهش یافت، مگر اینکه خواهرش، مریت‌آمون، آن را حفظ کرده باشد. زنی که به عنوان دارنده بعدی این مقام ذکر شده است، تیه است. این نام همسر او است که مادر توتمس چهارم بود و ممکن است که پسرش او را به این عنوان منصوب کرده باشد، زیرا پسرش عناوین دیگری به او داده است، با این حال، دختر توتمس چهارم نیز تیه نام داشت. بعدها در آن سلسله، با تغییرات مذهبی که بر جایگاه فرقه تأثیر گذاشت، این عنوان از محبوبیت افتاد. آمنهوتپ چهارم، که از سال ۱۳۵۳ یا ۱۳۵۱ قبل از میلاد حکومت می‌کرد، در ابتدا از
یا ۱۳۵۱ قبل از میلاد حکومت می‌کرد، در ابتدا از سنت‌های مذهبی پیروی می‌کرد. خیلی زود او دین جدیدی را بنیان نهاد که جایگاه آتون را نه تنها به فرقه غالب، بلکه به عنوان یک فرقه توحیدی ملی ارتقا داد و پرستش دیگر خدایان را محکوم کرد. فرعون نام خود را به آخناتون تغییر داد و دربار خود را به پایتخت جدیدی که عمارنه نام داشت انتقال داد. او و همسر سلطنتی‌اش، نفرتیتی واسطه بین آتون و مردم شدند. پرستش آمون مورد محکومیت و سرکوب قرار گرفت و بسیاری از معابد او تخریب شد و وجود هیچ بتی از او مجاز نبود. آخرین حاکم سلسله
و وجود هیچ بتی از او مجاز نبود. آخرین حاکم سلسله هجدهم، هورم‌هب (۱۳۲۰–۱۲۹۲ پیش از میلاد)، کاهنی آمون را احیا کرد، اما مانع از آن شد که کاهنی آمون جایگاه قدرتمندی را که قبل از انحلال فرقه قدرتمند آخن‌آمون و انتقال پایتخت از شهرشان داشتند، از سر بگیرد. هورم‌هب ارتش را اصلاح کرده و یک زنجیره فرماندهی وفادار در آن ایجاد کرده بود. او با انتصاب کاهنان فرقه آمون از میان رده‌های بالای ارتش مورد اعتماد خود، از هرگونه تلاشی برای برقراری مجدد روابط قدرتمندی که باعث تغییر شدید ایجاد شده توسط آخناتون شده بود، جلوگیری
شدید ایجاد شده توسط آخناتون شده بود، جلوگیری کرد. احیای این مقام در طول دودمانهای بیستم تا بیست و ششم. عنوان «همسر خدای آمون» -زمانی که رامسس ششم (۱۱۴۵–۱۱۳۷ پیش از میلاد) این مقام و همچنین عنوان اضافی «پرستشگر مقدس آمون» را به دخترش، ایسِت، اعطا کرد- در طول دودمان بیستم احیا شد، اقدامات پادشاه، سنتی را آغاز کرد که در آن هر دارنده بعدی این مقام باید «دختر پادشاه باشد و بهتر بود که دوشیزه و مجرد باقی بماند. مقام همسر خدای آمون در اواخر دوره سوم میانی، زمانی که شپنوپت اول، دختر اوسورکن سوم، برای اولین بار به
شپنوپت اول، دختر اوسورکن سوم، برای اولین بار به این سمت در تبس منصوب شد، به اوج قدرت سیاسی خود رسید. فهرست زنان سلطنتی ملقب به همسران آمون. نام دارندگان این مقام از سلسله‌های دهم تا دوازدهم در این فهرست ذکر نشده است، زیرا آنها زنانی از خاندان سلطنتی نبودند.
خروشچفکاها () نوعی آپارتمان کم‌هزینه، با پنل بتنی سه تا پنج-طبقه هستند، که از اویل دههٔ ۱۹۶۰ در اتحاد جماهیر شوروی ساخته شدند. نام این ساختمان‌ها از هم‌نامشان نیکیتا خروشچف گرفته شده است که در این دوره رهبر شوروی بود. با آغاز ساخت «خروشچفکاها»، توسعه مسکن شوروی عمدتاً صنعتی شد. در مقایسه با «استالینکاها»، که معمولاً از آجر ساخته می‌شدند، خروشچفکاها آپارتمان‌های کوچک‌تری داشتند و معماری سبک کارکردگرایانه آنها بسیار ساده بود. با این حال، ساختمان‌های نسل اول از بسیاری جهات از ساختمان‌های آپارتمانی چوبی دو طبقه
بسیاری جهات از ساختمان‌های آپارتمانی چوبی دو طبقه معمولی دوران استالین پیشی گرفتند و کمبود حاد مسکن را به میزان قابل توجهی کاهش دادند. این ساختمان‌ها از سال ۱۹۵۶ تا اواسط دهه ۱۹۷۰ ساخته شدند. در اواخر دهه ۱۹۶۰، «برژنفکاها» شروع به جایگزینی خروشچفکاها کردند. هر دو این بناها همچنان در میان رایج‌ترین انواع مسکن در اتحاد جماهیر شوروی سابق و نمادی از دوران «روزهای بهاری خروشچف» باقی مانده‌اند. یک نسخه بلندمرتبه و به‌روز شده از آن، به نام "برژنفکا"، در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ ساخته شد و شامل بسیاری از به‌روزرسانی‌ها
و ۱۹۸۰ ساخته شد و شامل بسیاری از به‌روزرسانی‌ها از جمله آپارتمان‌های بزرگ‌تر (به‌ویژه آشپزخانه‌های بزرگ‌تر)، آسانسورها و سامانهٔ دفع زباله بود. تاریخچه. خاستگاه‌ها. بنایی سنتی به نیروی کار زیادی نیاز دارد؛ پروژه‌های انفرادی کند بودند و با نیازهای شهرهای پرجمعیت قابل مقایسه نبودند. در دهه ۱۹۲۰، یک هیئت شوروی، ساخت مسکن اجتماعی آلمان را تحت نظر ارنست می، با استفاده از پانل‌ها، مورد مطالعه قرار داد. ساختمان‌سازی شوروی در آن زمان فاقد اندازه‌های استاندارد، سازماندهی کاری شفاف و توزیع کارآمد وظایف بود و به
سازماندهی کاری شفاف و توزیع کارآمد وظایف بود و به روش‌های نیمه‌دستی متکی بود که باعث کاهش اثربخشی هزینه‌ها می‌شد. در سال ۱۹۳۶، فرمانی از شورای کمیسرهای خلق و کمیته مرکزی حزب کمونیست با عنوان «در مورد بهبود ساخت و ساز و کاهش هزینه‌ها»، صنعتی‌سازی و استانداردسازی در ساختمان‌سازی شوروی را آغاز کرد. قبل از جنگ، پله‌ها و دال‌های بتنی مسلح به صورت پراکنده ظاهر می‌شدند، خانه‌های بلوکی بزرگ در شهرهای بزرگ ساخته می‌شدند و روش‌های سریع خط مونتاژ در خیابان بولشایا کالوژسکایا مسکو آزمایش می‌شدند. با این حال، ایجاد
کالوژسکایا مسکو آزمایش می‌شدند. با این حال، ایجاد مجموعه‌های مسکونی کامل در اولویت نبود. صنعتی‌سازی و استانداردسازی هنوز به معنای ساده‌سازی طرح‌های نما نبود. «خانه روباز» اثر آندری بوروف و بوریس بلوخین در سال ۱۹۴۰ نشان داد که ساخت‌وساز صنعتی می‌تواند با معماری با کیفیت بالا و متنوع همزیستی داشته باشد. شهرهای غربی پس از جنگ به‌طور گسترده طرح مسکن‌های بزرگ را برای بازسازی پذیرفتند. در اتحاد جماهیر شوروی، یک رویکرد طراحی استاندارد — توسعه مجموعه‌ای از پروژه‌های معمول با سبک‌های معماری یکسان — در اواخر دهه
معمول با سبک‌های معماری یکسان — در اواخر دهه ۱۹۴۰ در سراسر کشور گسترش یافت و سطوح مسکن قبل از جنگ را با خانه‌های آجری کم ارتفاع و مصالح محلی احیا کرد. تا دهه ۱۹۵۰، ساخت‌وسازهای شوروی شامل آپارتمان‌های کوچک با حمام‌های مشترک، دسترسی به آشپزخانه از طریق اتاق‌های نشیمن، نورپردازی ثانویه آشپزخانه و سقف‌های کوتاه‌تر بود. با این حال، شیوه‌های سکونت در اتاق‌های مجاور مانع از گسترش گسترده این طرح‌ها می‌شد. اولین خانه‌های پنل-بزرگ شوروی. در سال ۱۹۳۱، تحت نظر مهندس آ.اس. واتسنکو، خارکوف ساخت یک نمونه اولیه از خانه
آ.اس. واتسنکو، خارکوف ساخت یک نمونه اولیه از خانه پانلی با پوسته‌های نازک بتن مسلح که توسط دنده‌های محیطی به هم متصل شده و با سرباره پر شده بودند را آغاز کرد. در سال ۱۹۳۷، شرکت اورالمش نمونه‌هایی از پنل دیواری را برای یک خانه آزمایشی تولید کرد، اما طرح‌های پیچیده ساخت و ساز را متوقف کرد. تحقیقات در مورد صنعتی‌سازی مسکن را گریگوری کوزنتسوف رهبری می‌کرد. در سال ۱۹۴۵، کارخانه‌ای در نزدیکی سوردلوفسک (که اکنون یکاترینبورگ نام دارد) یکی از اولین خانه‌های بزرگ پانلی اتحاد جماهیر شوروی را در بریوزوفسکی ساخت که با
اتحاد جماهیر شوروی را در بریوزوفسکی ساخت که با پانل‌های ۳×۳ متر طراحی شده بود. این خانه‌های یک و دو طبقه تا سال ۱۹۵۱ در سراسر منطقه تکثیر شدند.
نشست سران ولادی‌وستوک دربارهٔ کنترل تسلیحات، اجلاسی دو روزه بود که در ۲۳ و ۲۴ نوامبر ۱۹۷۴ در شهر وِلادی‌وُستوک، واقع در منطقهٔ پریمورسکی روسیه، برگزار شد. هدف این نشست، گسترش مقررات کنترل تسلیحات میان اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده آمریکا بود. پس از سلسله مذاکراتی میان رئیس‌جمهور آمریکا جرالد فورد و وزیر امور خارجهٔ شوروی آندری گرومیکو در واشینگتن و نیز دیدار هنری کیسینجر، وزیر امور خارجهٔ ایالات متحده، از مسکو، فورد برای ملاقات مستقیم با دبیرکل حزب کمونیست شوروی لئونید برژنف به ولادیووستوک سفر کرد. دو
شوروی لئونید برژنف به ولادیووستوک سفر کرد. دو رهبر در این دیدار بر سر شرایطی توافق کردند که به موجب آن، هر دو کشور به داشتن «تعداد مساوی» از انواع مختلف تسلیحات محدود می‌شدند. این تسلیحات شامل وسایل پرتاب استراتژیک هسته‌ای (SNDV)، موشک‌های بالستیک قاره‌پیما (ICBM) و موشک‌های بالستیک پرتاب‌شونده از زیردریایی (SLBM) مجهز به کلاهک‌های چندگانه با هدف‌گیری مستقل (MIRV) بود. در پایان این نشست بیانیهٔ مشترکی منتشر شد که در آن بر پایبندی دو کشور به حمایت از صلح جهانی، تعمیق روابط دوستانه بین‌المللی و گسترش
صلح جهانی، تعمیق روابط دوستانه بین‌المللی و گسترش همکاری‌های جهانی تأکید گردید و تصریح شد که این امر به سود کشورهایی با نظام‌های سیاسی و اجتماعی متفاوت خواهد بود. در بیانیه آمده بود که در زمینهٔ بازسازی روابط دوجانبه، بر اساس اصل همزیستی مسالمت‌آمیز و تحقق امنیت برابر، دستاوردهای مهمی به دست آمده است. در همین چارچوب، تلاش‌ها برای محدودسازی تسلیحات راهبردی و همچنین تقویت همکاری‌های اقتصادی و علمی ادامه یافت. در بخش مربوط به خاورمیانه، دو طرف به تبادل نظر پرداختند و نگرانی خود را از اوضاع خطرناک موجود در
پرداختند و نگرانی خود را از اوضاع خطرناک موجود در منطقه ابراز کردند و بر عزمشان برای تلاش در جهت حل مسائل اصلی مرتبط با برقراری صلحی عادلانه و پایدار بر مبنای قطعنامه ۳۳۸ شورای امنیت و با در نظر گرفتن منافع مشروع همهٔ ملت‌های منطقه، از جمله ملت فلسطین، و حق تمامی کشورهای منطقه برای برخورداری از موجودیت مستقل، تأکید نمودند. چند ساعت پس از انتشار بیانیه، کاخ سفید متن آن را مجدداً بازپخش کرد، زیرا مشخص شد نسخهٔ توزیع‌شده در واشینگتن با آنچه در مسکو منتشر شده بود تفاوت دارد؛ به‌ویژه آنکه نسخهٔ واشینگتن عبارت
بود تفاوت دارد؛ به‌ویژه آنکه نسخهٔ واشینگتن عبارت مربوط به «منافع مشروع ملت فلسطین» را حذف کرده بود. پیش‌زمینه. اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحدهٔ آمریکا نخستین توافق خود را دربارهٔ محدودسازی تسلیحات راهبردی در ماه مهٔ ۱۹۷۲ (سالت ۱) به دست آوردند که شمار موشک بالستیک هر کشور را محدود می‌کرد: ۲۳۶۰ برای شوروی و ۱۷۱۰ برای ایالات متحده. با این حال، این توافق جامع نبود؛ زیرا محدودیتی برای تعداد بمب‌افکن‌های سنگین یا موشک‌های مجهز به کلاهک‌های چندگانه (MIRV) برای هیچ‌یک از کشورها تعیین نمی‌کرد، امری که تا سال
هیچ‌یک از کشورها تعیین نمی‌کرد، امری که تا سال ۱۹۷۴ به نفع ایالات متحده تمام شد. با توجه به اینکه توافق سالت ۱ قرار بود در اکتبر ۱۹۷۷ منقضی شود، هر دو کشور علاقه‌مند به دستیابی به توافقی پایدار و جامع‌تر بودند، اما تلاش‌های اولیۀ رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون و گرومیکو موفقیت‌آمیز نبود. سرانجام، سفر هنری کیسینجر به مسکو در اکتبر ۱۹۷۴ پیشرفت قابل‌توجهی ایجاد کرد و زمینه‌ای کلی برای توافق سالت ۲ پیش از ورود فورد به ولادیوستوک فراهم نمود.پیش از آغاز نشست ولادیوستوک، فورد اشاره کرد که تنها «دو مسئله» باقی مانده است
فورد اشاره کرد که تنها «دو مسئله» باقی مانده است که باید تعیین شوند: تعداد پرتابگرها و کلاهک‌های چندگانه (MIRV) مجاز برای هر کشور، و اینکه آیا هر کشور سهم مساوی دریافت کند یا از تخصیص متفاوتی استفاده شود که به شوروی پرتابگرهای بیشتر و به آمریکا MIRVهای بیشتری بدهد.به گفتۀ دوبرینین، این اختلاف احتمالی به این دلیل بود که زرادخانه‌های آمریکا و شوروی «از ابتدا کاملاً در ساختار و استقرار با هم متفاوت بودند».ایالات متحده دارای یک «سه‌گانۀ هسته‌ای» بود که تسلیحات هسته‌ای می‌توانستند از زمین، دریا یا هوا تحویل
هسته‌ای می‌توانستند از زمین، دریا یا هوا تحویل داده شوند (به‌ویژه به دلیل نیروی دریایی آب‌های آبی و پایگاه‌های هوایی استراتژیک آمریکا در سراسر جهان)، در حالی که اتحاد شوروی به موشک‌های بزرگ و دوربرد متکی بود، زیرا تسلیحاتش عمدتاً محدود به قلمرو قاره‌ای خود بودند. پیش از آغاز نشست، دوبرینین به تمایل شوروی برای یافتن «تعادلی ظریف بین تعداد بیشتر موشک‌های زمینی شوروی… و تعداد بیشتر موشک‌های برتر آمریکایی با کلاهک‌های چندگانه (MIRV)» اشاره کرد.آمریکایی‌ها در عوض خواهان مجاز بودن تعداد مساوی تسلیحات برای هر دو
خواهان مجاز بودن تعداد مساوی تسلیحات برای هر دو کشور بودند، سیاستی که به «برابری عددی» شناخته می‌شود، اگرچه کیسینجر نسبت به فورد نسبت به امکان تحقق آن خوش‌بین‌تر بود. به گفتۀ کیسینجر، نشست ولادیوستوک «تنها باری در دوران ریاست‌جمهوری فورد بود که او موضع متحد دولت خود دربارۀ سالت را نمایندگی می‌کرد».او همچنین به رئیس‌جمهور هشدار داد که حتی در صورت دستیابی به توافق، «حملات داخلی علیه سالت ادامه خواهد داشت». به گفتۀ آناتولی دوبرینین، سفیر شوروی در ایالات متحده، این فورد بود که پیشنهاد داد نشست در ولادیوستوک
این فورد بود که پیشنهاد داد نشست در ولادیوستوک برگزار شود، بخشی از انگیزه او دیدن مستندی در سفارت شوروی در واشینگتن درباره ببرهایی بود که در تایگای اوسوری در سیبری زندگی می‌کردند.پس از آنکه فورد پرسید ولادیوستوک چقدر از مسکو فاصله دارد، دوبرینین پاسخ داد: «نیویورک به مسکو نزدیک‌تر است تا مسکو به ولادیووستوک». دوبرینین همچنین نقل می‌کند که فورد «از وسعت کشورم شگفت‌زده شد و گفت که تعداد کمی از آمریکایی‌ها می‌توانند آن را درک کنند». به گفتۀ دوبرینین، کیسینجر نیز از احتمال برگزاری نشست در ولادیوستوک هیجان‌زده
از احتمال برگزاری نشست در ولادیوستوک هیجان‌زده بود، هم به این دلیل که می‌توانست با سفر فورد به ژاپن مرتبط شود و «کمتر ساختگی به نظر برسد» و هم به دلیل نزدیکی جغرافیایی شهر به جمهوری خلق چین، که نگرانی اصلی دیگر سیاست «دیپلماسی سه‌ضلعی» کیسینجر بود.
استالینکا، ساختمان‌های آپارتمانی استالینیستی یا ساختمان‌های دوران استالین، یک اصطلاح محاوره‌ای رایج برای ساختمان‌های آپارتمانی است که از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۶۱ در اتحاد جماهیر شوروی و عمدتاً در دوران حکومت جوزف استالین، ساخته شدند. آنها عمدتاً به سبک نئوکلاسیک (امپراتوری استالینیستی) ساخته می‌شدند. استالینکاها ساختمان‌های چند آپارتمانی محکم با امکانات کامل، دارای مصالح نسوز و معمولاً حداقل دو طبقه هستند. اصطلاح "استالینکا" شامل انواع دیگر ساختمان‌های مسکونی دوران استالین، مانند سربازخانه‌ها، خانه‌های آجری بدون
استالین، مانند سربازخانه‌ها، خانه‌های آجری بدون امکانات رفاهی، یا خانه‌های تک طبقه یا نیمه مستقل نمی‌شود. "استالینکاها" خوش‌ساخت، جادار و باپرستیژ بودند. معمولاً در خیابان‌های مرکزی واقع شده بودند و عمدتاً برای نخبگان شوروی - اعضای حزب، کارگران شوروی، روشنفکران، دانشگاهیان، مقامات نظامی، نویسندگان و بازیگران از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۶۱ ساخته می‌شدند. از آجرهای قرمز یا پنل‌های معدنی با ضخامت (۶۰–۷۰ سانتی‌متر) برای عایق‌بندی استفاده می‌کردند دارای سقف‌های بلند (تا ۴٫۳ متر)، طاقچه‌های جلوی پنجرهٔ پهن و نقشه و چیدمان
متر)، طاقچه‌های جلوی پنجرهٔ پهن و نقشه و چیدمان خوش‌ساخت بودند. اکثر آپارتمان‌ها ۳ تا ۵ اتاق (۵۷ تا ۲۱۰ متر مربع) داشتند، در حالی که واحدهای کوچک‌تر یک اتاقه (۳۲ تا ۵۰ متر مربع) نادر بودند و در نزدیکی ورودی‌ها قرار می‌گرفتند. با گذشت زمان، مسکن استالینیستی به نمادی از جایگاه اجتماعی و کیفیت تبدیل شد و بسیاری از آنها هنوز در شهرهای پساشوروی پابرجا هستند. توصیف. اصطلاحات مورد استفاده برای توصیف این نوع ساختمان عبارتند از: "خانه استالینیستی" ("сталинский дом")، "استالینکا" ("сталинка") و، کمتر متداول،
дом")، "استالینکا" ("сталинка") و، کمتر متداول، "ساختمان استالینیستی" ("сталинское здание"). همه این نام‌ها از نام مستعار جوزف ویساریونوویچ جوگاشویلی (ژوزف استالین) گرفته شده است که این ساختمان‌ها در زمان حکومتش ساخته شده‌اند. عبارت "«خانه استالینیستی»" به دلیل تمرکز و نسبت بیشتر چنین ساختمان‌هایی در بازار مسکن شهرهای مسکو و سن پترزبورگ استفاده می‌شود. در عین حال، اصطلاح "«استالینکا»" به‌طور گسترده در سایر شهرهای بزرگ اتحاد جماهیر شوروی سابق، به ویژه در مراکز منطقه‌ای و صنعتی مانند اسمولنسک، ماگنیتوگورسک و
منطقه‌ای و صنعتی مانند اسمولنسک، ماگنیتوگورسک و ولادی‌وستوک، مورد استفاده قرار می‌گیرد. سبک‌های معماری. استالین در سال ۱۹۵۳ درگذشت و دوران معماری کلاسیک استالینیستی پس از سال ۱۹۵۵، پس از فرمان ممنوعیت تزئینات بیش از حد، به پایان رسید. دوره گذار (۱۹۵۵–۱۹۶۲): ساختمان‌های «استالینیستیِ عاری از هرگونه تزئینات». بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۲، ساختمان‌های سبک دورهٔ گذار، سبک معماری استالینیستی را با طرح‌هایی بدون هیچگونه عنصر تزئینی ترکیب کردند. این ساختمان‌ها شامل مجموعه‌هایی مانند ۱–۴۱۰ (SAKB)، ۱–۴۱۸، ۱–۴۱۹، ۱–۴۲۰،
مانند ۱–۴۱۰ (SAKB)، ۱–۴۱۸، ۱–۴۱۹، ۱–۴۲۰، ۱–۴۲۸، ۱–۴۶۰، ۱–۵۰۶ و II-۱۴ هستند. این ساختمان‌ها که اغلب "نیمه-استالینکا، نیمه-خروشچفکا" یا "استالینکاهای ساده" نامیده می‌شوند، هنوز هم به تعداد زیاد در مسکو و سایر شهرهای شوروی یافت می‌شوند. نمونه قابل توجهی از این ساختمان‌ها در بخش شمالی خیابان پروفسویوزنایا در مسکو قرار دارد. با وجود ساده‌سازی‌ها، آپارتمان‌های این ساختمان‌ها همچنان از استانداردهای دوران استالینیستی، همان‌طور که در ضوابط و مقررات ساخت‌وساز شوروی (SNiP) در سال ۱۹۵۴ آمده است، پیروی می‌کردند.
(SNiP) در سال ۱۹۵۴ آمده است، پیروی می‌کردند. تقسیم‌بندی خانه‌ها. ساختمان‌ها و آپارتمان‌های استالینیستی عموماً به دو نوع تقسیم می‌شوند: مسکن نومن‌کلاتورا (نخبگان). ساختمان‌های لوکس استالینیستی. این ساختمان‌های مجلل استالینیستی، که به آنها "«خانه‌های اداری» (vedomki)" نیز گفته می‌شد، برای طبقات بالای جامعه شوروی—مقامات حزبی، رهبران دولتی و اقتصادی، افسران ارشد نظامی، پرسنل نیروی انتظامی و دانشمندان و هنرمندان برجسته—ساخته شده بودند. ساختمان‌های استالینیستی معمولی. "استالینکاهای" انبوه‌سازی‌شده، متواضع‌تر از
"استالینکاهای" انبوه‌سازی‌شده، متواضع‌تر از همتایان خود (ساختمان‌های نخبگان) بودند. این ایده که آنها "فقط" برای کارگران ساخته می‌شدند، یک تصور غلط است - بسیاری از کارگران ماهر و رهبران کارگری آپارتمان‌هایی در ساختمان‌های استالینیستی با طراحی بهتر دریافت می‌کردند. با این حال، به دلیل عدم تطابق میان اندازه آپارتمان‌ها و جمعیت واقعی افراد در حال انتظار، بسیاری از آپارتمان‌های سه و چهار اتاقه به مسکن‌های اشتراکی تبدیل شدند. برخی از ساختمان‌های استالینیستی طرح‌هایی کریدوری داشتند که نشان می‌دهد در ابتدا به
کریدوری داشتند که نشان می‌دهد در ابتدا به عنوان خوابگاه برای کارگران و دانشجویان طراحی شده بودند.ساختمان‌های استالینیستی کم‌ارتفاع ساختمان‌های استالینیستی استانداردشده. در پایان دهه ۱۹۴۰، برای تسریع در تأمین مسکن برای مردم، ساخت ساختمان‌های استالینیستی بر اساس طرح‌های استاندارد آغاز شد. در مقایسه با خانه‌های نخبگان یا «نومنکلاتورا» که طبق پروژه‌های منفرد ساخته می‌شدند، ساختمان‌های استاندارد استالینیستی ویژگی‌های متواضعانه‌تر و معماری ساده‌تری دارند. ساختمان‌های استاندارد استالینیستی به دلیل افزایش حجم
استاندارد استالینیستی به دلیل افزایش حجم ساخت‌وساز مسکن در این دوره، بسیار متعدد هستند. در مسکو، ساختمان‌های استاندارد استالینیستی سری II-01، II-03 (I-410 (САКБ))، II-14، MG-1 و خانه‌های با امکانات رفاهی بالاتر II-02، II-04 ساخته شدند. در لنینگراد، خانه‌های سری ۱–۴۰۵، ۱–۴۱۵، ۱–۴۶۰ و غیره ساخته شدند.
دست یا The Hand یک سازمان جنایتکار و فرقهٔ نینجا در کمیک‌های منتشر شده توسط مارول کامیکس است. این گروه برای اعمال جنایی، قتل، و نفوذ در جهان زیرزمینی و سیاست‌های جهانی شناخته شده و با تکنیک‌های نینجوتسو و قدرت‌های ماورایی عمل می‌کند. دست در کمیک‌ها با شخصیت‌هایی مانند دردویل، الکترا و ولورین درگیر شده‌است. تاریخچه. دست برای اولین بار در سال ۱۹۸۱ در کمیک‌های دردویل معرفی شد. بنیان‌گذار آن کاگنوبو یوشیوکا است که این گروه را برای پیگیری اهداف مرگبار، آموزش نینجوتسو و خدمت به نیروهای تاریک ایجاد کرد. دست
نینجوتسو و خدمت به نیروهای تاریک ایجاد کرد. دست به‌مرور شاخه‌های مختلفی در ژاپن، آمریکای جنوبی، اوراسیا و دیگر مناطق جهان ایجاد کرد و با فرقه‌های دیگر و گروه‌های جنایتکار همکاری داشته‌است. شاخه‌ها و گروه‌های فرعی. شاخه ناخن (The Nail). گروهی از زنان نینجا. نسخه‌های دیگر. Punisher Max. دست برای کمک به کینگ‌پین در برابر پانیشر تماس می‌گیرد، اما مستقیماً برای کشتن او اقدام نمی‌کند. Spider-Gwen. در زمین-۶۵، دست تحت رهبری نسخهٔ متیو مورداک کینگ‌پین فعالیت می‌کند.
برژنفکا () نوعی ساختمان آپارتمانی بتنی است که از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۸۰ در اتحاد جماهیر شوروی تحت رهبری لئونید برژنف ساخته شد و به نام او نامگذاری شده است. برژنفکاها پس از خروشچفکاها ساخته شدند. تاریخچه. برژنفکا از تمایل به به‌روزرسانی خروشچفکا سرچشمه گرفت. با افزایش نیازهای جمعیت، نیاز به ساخت مسکن با ظرفیت بالاتر نیز افزایش یافت. اکنون حدود ۴۰ نسخه از برژنفکا وجود دارد. با شروع ساخت مسکن استاندارد انبوه و با توجه به اینکه در اوایل دهه ۱۹۶۰، صدور وام برای ساخت مسکن منفرد در شهرها لغو شد، سهم ساخت‌وسازهای منفرد
منفرد در شهرها لغو شد، سهم ساخت‌وسازهای منفرد شروع به افول کرد: در سال‌های ۱۹۸۱–۱۹۸۶، مسکن منفرد تنها ۶٫۲٪ از سهام مسکن جدید یا ۱۹٫۲ میلیون متر مربع از ۳۰۸٫۷ میلیون متر مربع ساخته شده را تشکیل می‌داد. مسکن‌سازی با استفاده از بودجه شرکت‌ها و شوراهای محلی ساخته می‌شد. خانه‌هایی با پول شهروندان عادی که حق عضویت در تعاونی‌های مسکن را داشتند، ساخته می‌شد. پرداخت اولیه ۱۵ تا ۳۰ درصد از هزینه مسکن بود و مابقی پس از نقل مکان با نرخ ۰٫۵ درصد در سال پرداخت می‌شد. با این حال، سهم تعاونی‌ها در ساخت و ساز از ۱۰ درصد
این حال، سهم تعاونی‌ها در ساخت و ساز از ۱۰ درصد تجاوز نمی‌کرد. جفری هاسکینگ در کتاب "«تاریخ اتحاد جماهیر شوروی"» می‌نویسد که داشتن یک آپارتمان در یک خانه تعاونی برای یک شهروند شوروی، به نوعی، به نمادی از یک جایگاه اجتماعی متوسط - بین نخبگان ممتاز و کارگران عادی که برای مسکن به کارفرمایان و شوراهای محلی وابسته بودند - تبدیل شد. با این حال، برای خرید یک آپارتمان تعاونی، فرد باید برای بهبود شرایط مسکن نیز در صف می‌ایستاد، اما این روند سریع‌تر پیش می‌رفت و چنین محدودیت‌هایی در مورد مساحت وجود نداشت: با پول،
محدودیت‌هایی در مورد مساحت وجود نداشت: با پول، فرد می‌توانست فضای زندگی بیشتری را تأمین کند. مسئله مسکن برای ایجاد انگیزه در شهروندان مورد استفاده قرار می‌گرفت. به عنوان مثال، فرد می‌توانست به دلیل شایستگی در کار یا شرکت در پروژه‌های مهم دولتی، سریع‌تر آپارتمان تهیه کند. طراحی. نمای بیرونی. برخلاف خروشچفکای پنج طبقه‌ای که پیش از آن ساخته شده بود، برژنفکا شامل نه تا هفده طبقه است. معمولاً از پنل‌های بتنی ساخته می‌شود، اگرچه برخی از آنها از آجر ساخته شده‌اند. سقف مسطح و با قیر (بتومین) پوشانده شده است. یک
سقف مسطح و با قیر (بتومین) پوشانده شده است. یک زهکش نیز روی سقف نصب شده است. داخلی. تعداد اتاق‌های یک آپارتمان برژنفکا از یک تا چهار است. ارتفاع سقف به ۲٫۷ متر می‌رسد. آشپزخانه‌ها ۶٫۸ تا ۷٫۴ متر مربع هستند. در نسخه اولیه برژنفکا، حمام و توالت با هم ترکیب شده بودند. در نسخه‌های بعدی، حمام و توالت اتاق‌های جداگانه‌ای هستند. سایر خصیصه‌ها. برژنفکاها مجهز به آسانسور هستند. ساختمان‌های چهارده طبقه علاوه بر آسانسورهای مسافربری، آسانسورهای باری نیز داشتند. همچنین مجاری جمع‌آوری زباله نیز نصب شده بود. راه‌پله‌ها
مجاری جمع‌آوری زباله نیز نصب شده بود. راه‌پله‌ها از راه‌پله‌های آپارتمان‌های اولیه شوروی پهن‌تر هستند.
فیودور واسیلیویچ کنستانتینوف (۲۱ فوریه ۱۹۰۱ – ۸ دسامبر ۱۹۹۱) فیلسوف مارکسیست–لنینیست و آکادمیسین شوروی بود. او که یکی از برجسته‌ترین فیلسوفان و نظریه‌پردازان شوروی بود، به خاطر دانش و تجربهٔ گسترده‌اش در زمینه‌های ماتریالیسم تاریخی، نظریهٔ مارکسیستی و توسعهٔ اجتماعی شهرت داشت. در سال ۱۹۳۲ دکترای فلسفه خود را گرفت. او آکادمیسین آکادمی علوم اتحاد شوروی بود (از ۲۶ ژوئن ۱۹۶۴؛ عضو وابسته از ۲۳ اکتبر ۱۹۵۳) و به عنوان عضو هیئت‌رئیسه آکادمی علوم اتحاد شوروی نیز انتخاب شده بود. زندگی و پیشه. فیودور واسیلیویچ
انتخاب شده بود. زندگی و پیشه. فیودور واسیلیویچ کنستانتینوف در ۲۱ فوریه ۱۹۰۱ در خانواده‌ای دهقانی در نووسیولکی، آرزاماسکی آویزد، فرمانداری نیژنی نووگورود، امپراتوری روسیه به دنیا آمد. پس از انقلاب اکتبر به ارتش سرخ پیوست و در جنگ داخلی در سیبری شرکت کرد. در سال ۱۹۱۸ به بلشویک‌ها (حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی) پیوست و سپس در مؤسسهٔ استادان سرخ تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۲ از آن فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۳۵ دکترای فلسفه خود را دریافت کرد و به مقام استاد فلسفه رسید. در طول دوران کاری خود، او به عنوان دبیر علمی
در طول دوران کاری خود، او به عنوان دبیر علمی مؤسسه فلسفه آکادمی کمونیست، استاد تبلیغات در کمیته مرکزی و معاون مدیر مؤسسه فلسفه در آکادمی علوم اتحاد شوروی فعالیت کرد. او سردبیر نشریهٔ "مسائل فلسفه" در سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ و نشریهٔ "کمونیست" در سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲ بود. همچنین ریاست بخش تبلیغات و اطلاع‌رسانی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی را در سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸ بر عهده داشت. کنستانتینوف از نویسندگان اصلی کتاب «مادی‌گرایی تاریخی» (۱۹۵۱) و «اصول فلسفهٔ مارکسیستی» (۱۹۵۸) بود و همچنین سردبیر ارشد
فلسفهٔ مارکسیستی» (۱۹۵۸) بود و همچنین سردبیر ارشد «دایرةالمعارف فلسفی» (جلدهای ۱–۳، ۱۹۶۰–۱۹۶۴) به‌شمار می‌رفت. او از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۷ مدیر مؤسسه فلسفه آکادمی علوم اتحاد شوروی بود و در سال ۱۹۷۱ مؤسس و رئیس انجمن فلسفی اتحاد شوروی شد. او همچنین ریاست انجمن کمک به سازمان ملل متحد در اتحاد جماهیر شوروی را بر عهده داشت. از جمله مبتکران ایجاد مجلۀ احزاب برادری کمونیست و کارگری "مسائل صلح و سوسیالیسم" و یکی از نویسندگان زندگینامۀ علمی ولادیمیر لنین بود. وی.وی. کولبانوفسکی، پژوهشگر ارشد مؤسسه جامعه‌شناسی آکادمی
پژوهشگر ارشد مؤسسه جامعه‌شناسی آکادمی علوم روسیه، فیودور کنستانتینوف را این‌گونه توصیف می‌کند: او در ۸ دسامبر ۱۹۹۱ در مسکو در سن ۹۱ سالگی درگذشت و در قبرستان ترویکوروفسکوی به خاک سپرده شد. آثار. از مهم‌ترین آثار منتشرشده او که همه به زبان روسی نوشته شده است، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
بوبونو(هانجا:扶芬奴)، یک ژنرال برجسته در دوره ابتدایی گوگوریو و از همراهان امپراتور جومونگ است. گفته می‌شود که فعالیت‌های او تا زمان پادشاه یوری ادامه داشته است. فعالیت‌ها. اقدامات اولیه. او در بنیان گشتن گوگوریو نقش بسزایی داشت در همان زمان، پادشاه کشور بیریو، سونگ یانگ، به دلیل تازگی حکومت، آن را تحقیر کرد. بو بونو وارد عمل شد و طبل و آلات موسیقی قدیمی کاخ بیریو را به امپراتور جومونگ تقدیم کرد. هنگامی که پادشاه پرسید: «چگونه توانستی اشیاءی که پنهان شده بود را بیاوری؟»، بو بونو پاسخ داد: «این‌ها هدیه‌ی آسمان
بیاوری؟»، بو بونو پاسخ داد: «این‌ها هدیه‌ی آسمان است؛ همانطور که شما به کمک آسمان پادشاه شدید، این بار نیز آسمان شما را یاری خواهد کرد.» در سال ۳۲ قبل از میلاد، او به همراه اوی فرمان پادشاه را اجرا کرد و کشور هانگین را در جنوب شرقی کوه تای‌بک فتح کرده و به شهری از گوگوریو مبدل نمود. سرکوب قوم شیانبی. در سال ۹ قبل از میلاد، قوم شیان‌بی به گوگوریو حمله کردند. به دلیل دشواری زمین و سختی شرایط، حمله مستقیم دشوار بود. بو بون نو پیشنهاد داد تا با استفاده از حیله، شیان‌بی‌ها فریب داده شوند: «این قوم شجاع اما
شیان‌بی‌ها فریب داده شوند: «این قوم شجاع اما ساده‌اند و می‌توان با تدبیر آن‌ها را شکست داد.» او یک نفر را به عنوان خائن جعلی به شیان‌بی‌ها فرستاد تا ضعف و ترس گوگوریو را نشان دهد. سپس پادشاه با ارتشی کم‌قدرت به قلعه شیانبی رفت و عقب‌نشینی کرد تا شیان‌بی‌ها فریب خورده و از قلعه بیرون بیایند. بوبونو که در جنگل کمین کرده بود، وارد قلعه شد و قوم شیان‌بی را شکست داد. در نتیجه، شیان‌بی تحت سلطه گوگوریو قرار گرفتند و پادشاه یوری قصد داشت به پاس این موفقیت به بوبونو زمین اعطا کند، اما او همه‌ی موفقیت را به پادشاه
زمین اعطا کند، اما او همه‌ی موفقیت را به پادشاه نسبت داد. به جای زمین، پادشاه ۳۰ گون طلا و ۱۰ اسب عالی به او هدیه داد.
والی (به انگلیسی: volley) یک ضربه هوایی در فوتبال است که در آن پای بازیکن به توپ برخورد می‌کند و آن را قبل از رسیدن به زمین، در جهتی زاویه‌دار هدایت می‌کند. هدف گیری با والی می‌تواند بسیار دشوار باشد و نیاز به هماهنگی خوب پا و چشم و زمان‌بندی دارد. ضربه نیمه والی (به انگلیسی: half volley) مفهومی مشابه دارد، اما زمانی اتفاق می‌افتد که توپ به‌جای اینکه در هوا باشد، تازه از زمین برگشته است. والی. به طور کلی، والی مستلزم آن است که بازیکن با جلوی پای خود به توپ ضربه بزند، انگشتان پا به سمت پایین، مچ پا قفل شده و