payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به ساختمان کنیسه یکاترینبورگ پیدا کند، برنامه و مسیرهای حرکت خاخام سوردلوفسک، زلیگ اشکنازی، را برای نابودی بعدی او ردیابی کند. قرار بود قتل خاخام توسط یک گروه رزمی غیرمقیم که «تحت پوشش بازیکنان ایرسافت» به یکاترینبورگ رسیده بودند، انجام شود. متهمان همچنین ظاهراً حذف سران ساختارهای قدرت منطقه سوردلوفسک را برنامه‌ریزی کرده بودند. قرار بود این شورش با انفجار خطوط برق تغذیه‌کننده یکاترینبورگ آغاز شود. سپس توطئه‌گران مجبور شدند به واحدهای نظامی مستقر در شهر نفوذ کنند و پس از آن، طبق نقشه، ارتش باید به سمت
نفوذ کنند و پس از آن، طبق نقشه، ارتش باید به سمت «انقلابیون» می‌رفت. علاوه بر این، «شبه نظامیان خلق» با «بسیج شهروندان سوردلوفسک» قصد داشتند برای سرنگونی دولت به مسکو نقل مکان کنند. توطئه‌گران تپانچه و هفت‌تیر داشتند که برخی از آنها آموزشی و برخی دیگر جنگی بودند. اما یک بررسی کارشناسی نشان داد که از بین تمام سلاح‌های توقیف شده، فقط یک تپانچه برای تیراندازی مناسب است. لادیشچیکوف تنها متهمی بود که در تحقیقات اعتراف کرد؛ بنابراین، اتهام آماده‌سازی برای شورش از او سلب شد. او فقط به ارتکاب جرایم ذیل ماده ۲۰۵٫۱،
او سلب شد. او فقط به ارتکاب جرایم ذیل ماده ۲۰۵٫۱، بخش ۱ (تهدید به ارتکاب عمل تروریستی) و ماده ۲۲۲، بخش ۲ (تهیه، انتقال، فروش و نگهداری غیرقانونی مهمات و مواد منفجره) قانون جزای فدراسیون روسیه متهم شد. الکساندر ارماکوف مجنون اعلام شد و برای درمان اجباری اعزام شد. در ۲۶ فوریه ۲۰۱۳، حکمی در این پرونده صادر شد. لئونید خاباروف و ویکتور کرالین هر کدام به ۴٫۵ سال حبس در یک زندان عمومی محکوم شدند (آنها فقط تحت مواد «کمک به فعالیت‌های تروریستی» و «خرید، انتقال، فروش، نگهداری، حمل یا حمل غیرقانونی سلاح گرم، مهمات،
نگهداری، حمل یا حمل غیرقانونی سلاح گرم، مهمات، مواد منفجره» مجرم شناخته شدند). الکساندر لادیشچیکوف به ۲ سال حبس تعلیقی محکوم شد. س. کاتنیکوف که به جرم خود اعتراف کرد، نیز به حبس تعلیقی محکوم شد. در ژوئیه ۲۰۱۴، ل. خاباروف آزاد شد و در ژانویه ۲۰۱۵، و. کرالین آزاد شد. در ۷ فوریه ۲۰۱۹، دادگاه زوبوو-پلیانسکی موردوویا حکم به آزادی کواچکوف از مجازات به دلیل افراط‌گرایی داد. از آنجایی که بخش اول ماده ۲۸۲ (افراط‌گرایی) دیگر جرم کیفری محسوب نمی‌شود، دادگاه حکم به آزادی کواچکوف از تحمل مجازاتش داد. مهلت اقدام به شورش
کواچکوف از تحمل مجازاتش داد. مهلت اقدام به شورش قبلاً منقضی شده است. کواچکوف در ۱۹ فوریه ۲۰۱۹ آزاد شد.
نبرد دربند به اشغال شهر دربند توسط امپراتوری روسیه در جریان جنگ ایران و روسیه (۱۷۲۳–۱۷۲۲) اشاره دارد که در اوت ۱۷۲۲ میلادی روی داد. پیش‌زمینه. در اوت ۱۷۲۲، نیروی زمینی امپراتوری روسیه به‌سرعت به‌سوی دربند پیشروی کرد. در این لشکرکشی، ارتش روسیه ناچار بود با جمعیت محلی نیز تعامل کند. تصرف دربند برای ارتش روسیه از اهمیت راهبردی برخوردار بود؛ پس از تصرف این شهر، شهرهای ساحلی در امتداد دریای خزر می‌توانستند به‌دست روس‌ها بیفتند. پس از دربند، نوبت به تصرف باکو می‌رسید، اما به‌دلیل شرایط جوی، این حرکت تا سال بعد
اما به‌دلیل شرایط جوی، این حرکت تا سال بعد به تعویق افتاد. اشغال. پتر کبیر از آستراخان با سواره‌نظام از راه خشکی و ناوگان از راه دریا به‌سوی دربند حرکت کرد. در ۲۵ ژوئیه ۱۷۲۲، او نامه‌ای به شاه صفوی نوشت و در آن تأکید کرد که برای اشغال سرزمین‌های او نیامده، بلکه برای مجازات شورشیانی آمده است که برای روس‌ها مشکل ایجاد کرده و جان و مال بازرگانان روسی را گرفته‌اند. از ۵ اوت، نیروهای روس تا نزدیکی دربند با مقاومت‌هایی مواجه شدند که عمدتاً از سوی امیرنشین‌های محلی وابسته به امپراتوری عثمانی سازمان‌دهی شده بود.
وابسته به امپراتوری عثمانی سازمان‌دهی شده بود. پس از دفع این حملات، در ۲۳ اوت، دربند بدون جنگ تسلیم روس‌ها شد. منابع این رویداد را چنین توصیف کرده‌اند: مقام‌های دربند با ارتش روسیه خوش‌برخورد بودند و هدف اصلی‌شان ایجاد روابط خوب با دولت روسیه بود. طوفانی که در دریا آغاز شد، ناوگان حامل آذوقه را به‌شدت آسیب زد. پس از این، پتر اول که موقتاً لشکرکشی را متوقف کرده بود، به آستراخان بازگشت. دربند یکی از اهداف اصلی لشکرکشی بود و طبق برنامهٔ پتر اول، می‌بایست نقش کلیدی در تصرف مناطق دیگر ایفا کند. همچنین، این شهر
در تصرف مناطق دیگر ایفا کند. همچنین، این شهر به‌عنوان یکی از مراکز واسطه‌ای اصلی برای خرید کالاهای شرقی توسط بازرگانان روس و فروش آن‌ها در غرب در نظر گرفته شده بود. در جریان لشکرکشی قفقاز، داوود بیگ که پتر اول او را بهانهٔ مداخله در املاک صفویان کرده بود، به مقاومت خود علیه روس‌ها ادامه داد. هرچند او در ۱۷۲۲ دربند را محاصره کرد، اما موفق به تصرف آن نشد و پس از شکست، مناطق اطراف را غارت کرد. در زمان این حمله، چندین ماه از حضور روس‌ها در دربند می‌گذشت. نتیجه. طبق توافقی که در ۱۷۲۳ در سن‌پترزبورگ میان اسماعیل
طبق توافقی که در ۱۷۲۳ در سن‌پترزبورگ میان اسماعیل میرزا، نمایندهٔ شاه جدید صفوی شاه تهماسب دوم، و روس‌ها امضا شد، ایران صفوی باید از دربند به گیلان اعزام می‌شد تا با شورشیان افغان مقابله کند و استان‌های ساحلی دریای خزر به روسیه واگذار می‌شد. اما تهماسب دوم که از مفاد این توافق آگاه شد، آن را تصویب نکرد و اسماعیل میرزا نیز با آگاهی از این‌که اعدام خواهد شد، به امپراتوری صفوی بازنگشت. نیروهای روسی که مدتی سرزمین‌های صفوی را در اختیار داشتند، همهٔ مناطق به‌دست‌آمده در لشکرکشی ۱۷۲۲–۱۷۲۳ را ابتدا با عهدنامهٔ
در لشکرکشی ۱۷۲۲–۱۷۲۳ را ابتدا با عهدنامهٔ رشت و سپس با پیمان گنجه بازگرداندند.
مرحله پلی آف مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۵ از ۴ تا ۱۷ فوریه ۲۰۱۵ برگزار شد. در مجموع ۲۵ تیم در مرحله پلی آف مقدماتی برای تعیین هشت تیم از ۳۲ تیم حاضر در مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۵ به رقابت پرداختند. فرمت. جدول مسابقات پلی آف مقدماتی که شامل سه دور (دور مقدماتی ۱، دور مقدماتی ۲ و دور پلی آف) بود، توسط ای‌اف‌سی بر اساس رتبه‌بندی هر تیم در رده‌بندی اتحادیه تعیین شد. هر مسابقه به صورت تک بازی برگزار می‌شد و تیم اتحادیه با رتبه بالاتر میزبان مسابقه بود. در صورت لزوم، از وقت اضافه و ضربات پنالتی برای
در صورت لزوم، از وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می‌شد. برندگان هر مسابقه در دور پلی آف به مرحله گروهی راه یافتند تا به جمع ۲۴ تیم واجد شرایط صعود کنند. همه بازندگان هر دور که از فدراسیون‌هایی بودند که فقط سهمیه پلی آف داشتند، وارد مرحله گروهی ای‌اف‌سی کاپ شدند. تیم‌ها. ۲۵ تیم زیر (۱۱ تیم از منطقه غرب، ۱۴ تیم از منطقه شرق) در مرحله پلی‌آف مقدماتی شرکت داشتند: برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. دور مقدماتی ۱. !colspan=3|منطقه شرق دور مقدماتی ۲. !colspan=3|منطقه غرب !colspan=3|منطقه شرق
۲. !colspan=3|منطقه غرب !colspan=3|منطقه شرق دور پلی آف. !colspan=3|منطقه غرب !colspan=3|منطقه شرق
مدال برای جنگ ایران یک مدال شجاعت امپراتوری روسیه بود که به رزمندگان جنگ ایران و روسیه (۱۸۲۸–۱۸۲۶) اهدا می‌شد. این نشان برای شرکت‌کنندگان آخرین جنگ ایران و روسیه توسط تزار نیکلای یکم در ۱۵ مارس ۱۸۲۸ بنیان‌گذاری شد. نشان. این نشان نقره‌ای یک مدال بود که در یک سوی آن چشم خدا و دو شاخهٔ برگ‌بو نقش بسته بود. سال‌های ۱۸۲۶، ۱۸۲۷ و ۱۸۲۸ میان این دو شاخه قرار داشتند. سوی دیگر مدال شعار «برای جنگ ایران» را داشت. همهٔ نوشته‌ها به خط سیریلیک بودند. این نشان با «نیمه روبان جرج و نیمه روبان ولادیمیر» آویخته می‌شد.
ادواردو لارا (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل کلمبیا است.
آرتورو ریس (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل کلمبیا است.
گابریل اوچوا اوریبه (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل کلمبیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آمریکا (ریو دو ژانیرو)، باشگاه فوتبال میلوناریوس، و باشگاه فوتبال آمریکا ده کالی اشاره کرد.
کنوانسیون انگلیس و روسیه در سال ۱۹۰۷، در تاریخ ۳۱ اوت ۱۹۰۷ در سن پترزبورگ امضا شد. این کنوانسیون رقابت طولانی‌مدت دو قدرت در آسیای مرکزی را پایان داد و به آن‌ها امکان داد تا از آلمان‌ها که درصدد اتصال برلین به بغداد با راه‌آهن جدید بودند و احتمالاً امپراتوری عثمانی را با آلمان امپراتوری همسو می‌کرد، پیشی بگیرند. این کنوانسیون منازعه طولانی‌مدت بین دو طرف بر سر ایران را پایان داد. پادشاهی متحد متعهد شد از شمال ایران دوری کند و روسیه جنوب ایران را به عنوان بخشی از حوزهٔ نفوذ بریتانیا به رسمیت شناخت. همچنین
از حوزهٔ نفوذ بریتانیا به رسمیت شناخت. همچنین روسیه متعهد شد از تبت و افغانستان دوری کند. در مقابل، لندن وام‌ها و حمایت‌های سیاسی محدودی ارائه داد. این کنوانسیون روابط متزلزل بریتانیا و روسیه را با تثبیت مرزهایی که کنترل هر یک را در ایران، افغانستان و تبت مشخص می‌کرد، به سطح بالاتری رساند. این توافق در نهایت بخشی از پیمان سه‌گانه (Triple Entente) را تشکیل داد. زمینه. در یک‌سوم پایانی قرن نوزدهم، پیشروی‌های امپراتوری روسیه به آسیای مرکزی و تثبیت سلطهٔ پادشاهی متحد بر جنوب آسیا باعث شد رقابت شدیدی بین این دو
متحد بر جنوب آسیا باعث شد رقابت شدیدی بین این دو قدرت اروپایی شکل بگیرد. منافع متضاد عمدتاً بر افغانستان، ایران و تبت متمرکز بود، سه کشوری که به‌عنوان مناطق حائل بین دو قدرت عمل می‌کردند. ظهور امپراتوری آلمان به‌عنوان یک قدرت جهانی و شکست روسیه در سال ۱۹۰۵ توسط یک قدرت آسیایی نوظهور، یعنی امپراتوری ژاپن، در جنگ روسیه و ژاپن، برخی مقامات بریتانیایی و روسی را متقاعد کرد که نیاز به حل اختلافات خود در آسیا وجود دارد. در دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰ بحث‌هایی دربارهٔ ایجاد یک اتحاد مطرح بود، به‌ویژه پس از اشغال مصر توسط
یک اتحاد مطرح بود، به‌ویژه پس از اشغال مصر توسط بریتانیا در سال ۱۸۸۲. با این حال، مقاومت شدیدی در بریتانیا در برابر توافق با روسیه وجود داشت. در آستانهٔ کنوانسیون، گفتگوهایی دربارهٔ مسئلهٔ تنگه‌ها صورت گرفت. وزیر امور خارجه، سر ادوارد گری، اتحاد با روسیه را ایدهٔ خوبی می‌دانست. در ۲۰ اکتبر ۱۹۰۵، در جریان انتخابات، او گفت:«…اگر روسیه صمیمانه و تمام‌قد نیت ما برای حفظ مالکیت مسالمت‌آمیز سرزمین‌های آسیایی‌مان را بپذیرد، آنگاه من کاملاً مطمئنم که هیچ دولتی در این کشور تلاش نخواهد کرد تا سیاست روسیه در اروپا را
کشور تلاش نخواهد کرد تا سیاست روسیه در اروپا را مختل یا مانع شود. برعکس، به‌طور فوری و ضروری مطلوب است که جایگاه و نفوذ روسیه در شوراهای اروپا دوباره تثبیت شود.»و بعدها، در نامه‌ای به سفیر خود در روسیه، سر آرتور نیکلسون نوشت:وظیفه ما نیست که پیشنهادی برای تغییر شرایط پیمان تنگه‌های داردانل ارائه دهیم. فکر می‌کنم برخی تغییرات در جهتی که روسیه مدنظر دارد قابل قبول باشد و ما باید آماده باشیم تا در صورت مطرح شدن این موضوع توسط روسیه، دربارهٔ آن بحث کنیم.در اوایل سال ۱۹۰۷، الکساندر ایزوولسکی، سفیر روسیه در
اوایل سال ۱۹۰۷، الکساندر ایزوولسکی، سفیر روسیه در پاریس، این مسئله را مطرح کرد و گفتگوها در لندن با سفیر روسیه، کنت الکساندر بنکِندورف، ادامه یافت. اطلاعات کمی در دست است، اما به نظر می‌رسد پیشنهادی مطرح شده بود که روسیه باید امکان عبور آزاد از دریای سیاه از طریق تنگه‌ها را داشته باشد، در حالی که دیگر قدرت‌ها حق داشته باشند ناوگان‌های جنگی خود را به تنگه‌ها بفرستند بدون آنکه وارد دریای سیاه شوند، همراه با بحث‌هایی دربارهٔ «اشغال بسفر توسط روسیه و داردانل توسط انگلستان، و پس از آن ممکن است تنگه‌ها برای سایر
انگلستان، و پس از آن ممکن است تنگه‌ها برای سایر ناوگان‌های جنگی نیز باز شود». در نهایت، هیچ نتیجه‌ای از این گفتگوها در آن زمان حاصل نشد. ظهور آلمان. در ۲۰ مه ۱۸۸۲، آلمان به همراه ایتالیا و اتریش-مجارستان وارد اتحاد سه‌گانه شد که مکمل صعود صنعتی و جامعه‌شناختی-سیاسی آن در عرصهٔ جهانی بود. علاوه بر این، آلمان تولیدات نظامی خود را از اوایل دههٔ ۱۹۰۰ تا آغاز جنگ جهانی اول به‌طور چشمگیری افزایش داد. تحت دولت متحد آلمان، اتو فون بسمارک تلاش کرد نفوذ و قدرت جهانی کشور را افزایش دهد و به اوج قدرت آلمان در آن زمان
کشور را افزایش دهد و به اوج قدرت آلمان در آن زمان برسد. در حالی که بریتانیا و روسیه نسبت به طرح‌های آلمان در منطقه خصمانه بودند، اعضای اتحاد سه‌گانه نیز به نوبهٔ خود با نفوذ انگلو-روسی در آسیا مخالفت داشتند. بنابراین، گسترش نظامی و قلمرویی کلید آلمان برای تبدیل شدن به یک بازیگر اصلی در صحنهٔ بین‌المللی قدرت بود. علاقهٔ آلمان به خاورمیانه در جایگاه دوم قرار داشت و تابع سیاست اصلی آلمان نسبت به اروپا در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود. اگرچه اهمیت ثانویه داشت، اما ابزاری بود برای استفاده در بازی‌سازی
داشت، اما ابزاری بود برای استفاده در بازی‌سازی میان قدرت‌های غربی در خاورمیانه. برلین به‌صورت مسالمت‌آمیز در امپراتوری عثمانی نفوذ کرد و تمایلات استعماری چندانی در منطقه نداشت. مشکلات در ایران. در سال ۱۹۰۵، فعالیت‌های انقلابی در سراسر تهران گسترش یافت و مظفرالدین شاه قاجار را مجبور کرد که قانون اساسی را بپذیرد، اجازهٔ تشکیل مجلس را بدهد و انتخابات برگزار کند. شخصیت‌های اصلی انقلاب اهداف سکولار داشتند که در نتیجه، شکاف‌هایی در میان روحانیت ایجاد شد که به نفع سلطنت بود. هیچ‌یک از دولت‌های بریتانیا و روسیه،
سلطنت بود. هیچ‌یک از دولت‌های بریتانیا و روسیه، ترتیب سیاسی جدید را که هم لیبرال و هم ناپایدار بود، تأیید نکردند و ترجیح می‌دادند یک دولت دست‌نشاندهٔ پایدار وجود داشته باشد که امتیازات خارجی بدهد و از طرح‌های آن‌ها در منطقه حمایت کند. برای تسهیل اهداف خود در ایران، دولت‌های بریتانیا و روسیه دربارهٔ تقسیم ایران به سه منطقه گفتگو کردند. این توافق مقرر می‌کرد که «شمال، از جمله اصفهان، به روسیه؛ جنوب‌شرقی، به‌ویژه کرمان، سیستان و بلوچستان، به بریتانیا اختصاص یابد؛ و بقیهٔ سرزمین‌ها به‌عنوان منطقهٔ بی‌طرف میان
و بقیهٔ سرزمین‌ها به‌عنوان منطقهٔ بی‌طرف میان دو قدرت مشخص شود». تقسیم ایران کنترل بریتانیا و روسیه بر منافع قلمرویی و اقتصادی خود در کشور را تقویت می‌کرد و همچنین امکان دخالت مداوم در نظام سیاسی ایران را فراهم می‌ساخت. با کمک خارجی، انقلابیون توسط ترکیبی از اقدامات اروپایی و سلطنت‌طلبان تحت فشار قرار گرفتند. دولت ایران به‌سرعت دریافت که اتحاد انگلو-روسی تهدیدی بزرگ‌تر برای حاکمیت ایران است تا خصومت دو قدرت با یکدیگر. در نتیجه، در سال ۱۹۰۷، بریتانیا و روسیه توافقی را برای تنظیم منافع اقتصادی و سیاسی خود
توافقی را برای تنظیم منافع اقتصادی و سیاسی خود امضا کردند.
پدرو لوپس (؛ ۱۹۱۲ – ۱۷ ژوئن ۲۰۰۶) بازیکن و مربی فوتبال اهل کلمبیا بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کلمبیا بازی کرده است.
خوسه آرانا (; – نامشخص) بازیکن و مربی فوتبال اهل پرو بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اورتون وینیا دل مار و باشگاه فوتبال آلیانزا لیما اشاره کرد.
روبرتو ملندس (; – ) بازیکن فوتبال اهل کلمبیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه ورزشی اتلتیکو جونیور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کلمبیا بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
انجمن مقاومت مردمی (ANS; ("Assotsiatsiya narodnogo soprotivleniya", "ANS") یک سازمان سیاسی آنارشیستی ملی روسی است. این سازمان در سال ۲۰۱۶ توسط تعدادی از فعالان سابق جنبش‌های اراده خلق، حزب بلشویک ملی و دیگر جنبش‌ها تأسیس شد ایدئولوژی و نمادگرایی. انجمن مقاومت مردمی پوپولیسم چپ را با دیدگاه‌های راست افراطی ترکیب می‌کند. از نظر ایدئولوژیک ، نئونارودنیچستوو و دیدگاه‌های به سبک موقعیت سوم مانند بلشویسم ملی، آنارشیسم ملی و سندیکالیسم ملی را با هم ترکیب می‌کند. انجمن مقاومت مردمی از پرچم ارتش‌های سبز در طول جنگ
مقاومت مردمی از پرچم ارتش‌های سبز در طول جنگ داخلی روسیه و همچنین از نشان مزرعه کاشته شده استفاده می‌کند. انجمن مقاومت مردمی خود را «وارثان سنت تاریخی چند صد ساله مبارزه آزادی‌بخش ملی مردم ما» می‌نامد: … شورشیان رازین، بولاوین و پوگاچف، دکابریست‌ها، نارودنایا ولیا و حزب انقلابیون سوسیالیست»: «ما به دیدگاه‌های چپ-ناسیونالیستی و نارودنیک پایبندیم… ما با امپریالیسم مخالفیم، این تفاوت ما با «روسیه دیگر» است، ما از همبستگی ملت‌ها و حق تعیین سرنوشت دفاع می‌کنیم… انجمن مقاومت مردمی بیشتر یک بخش راست‌گرا از «جبهه
انجمن مقاومت مردمی بیشتر یک بخش راست‌گرا از «جبهه چپ» است که رشد کرد و بعدها افراد زیادی با دیدگاه‌های چپ-راست به آن پیوستند.» اقدامات انجمن. اولین اقدام مهم و سالانه انجمن مقاومت مردمی، راهپیمایی روسیه بود که فعالان، به همراه سایر جنبش‌ها، از سال ۲۰۱۷ آن را سازماندهی کرده‌اند. علاوه بر این، این انجمن در اعتراضات ضد فساد الکسی ناوالنی شرکت می‌کند و اقدامات خود را علیه آنها برگزار می‌کند. خود فعالان انجمن مقاومت مردمی به خاطر اقداماتشان برای عموم شناخته شده‌اند: در حمایت از اعتراضات علیه ساخت کلیسای سنت
در حمایت از اعتراضات علیه ساخت کلیسای سنت کاترین - «به خاطر یکاترینبورگ عذرخواهی کنید»، «نامزد ما یک شورش روسی است» در سن پترزبورگ - برای تحریم انتخابات ریاست جمهوری روسیه ۲۰۱۸، «شما آن را به همه پرتاب نخواهید کرد» - در دفاع از ایوان گولونوف و دیگران. آزار و اذیت فعالان. فعالان انجمن مقاومت مردمی اغلب در تجمعات و تظاهرات (از جمله تجمعات مورد توافق) توسط مأموران اجرای قانون بازداشت می‌شوند. در نوامبر ۲۰۱۸، دو فعال انجمن مقاومت مردمی و هماهنگ‌کننده در آستانه راهپیمایی روسیه به عنوان شاهد در یک پرونده جنایی
راهپیمایی روسیه به عنوان شاهد در یک پرونده جنایی در مورد آتش‌سوزی رها شده بازداشت شدند، جستجوهایی در آپارتمان‌های فعالان و دفتر مرکزی انجمن مقاومت مردمی انجام شد. در بهار ۲۰۱۹، اطلاعاتی در مورد یک پرونده جنایی علیه یک فعال شاخه ولگودونسک انجمن مقاومت مردمی - ولادیمیر بویارینوف - منتشر شد، فعالان بعداً این اطلاعات را تکذیب کردند و خود بویارینوف گفت که او به‌طور ویژه برای جعل یک پرونده جنایی علیه رهبری انجمن مقاومت مردمی مورد استفاده قرار گرفته است. طبق اطلاعات دیگر، بویارینوف به سادگی از انجمن مقاومت مردمی
دیگر، بویارینوف به سادگی از انجمن مقاومت مردمی برای منافع شخصی استفاده می‌کرد. در تابستان ۲۰۱۹، در جریان اعتراضات مسکو در ۲۷ ژوئیه، دبیر مطبوعاتی انجمن مقاومت مردمی، نیکیتا زایتسف، بازداشت شد که بعداً در اداره پلیس رگ‌هایش را برید. در تاریخ ۷ مه، حدود ساعت هفت صبح، مأموران سرویس امنیت فدرال روسیه، مرکز ای، اداره امنیت اقتصادی و مبارزه با فساد و همچنین نیروهای ویژه پلیس، در شش آدرس در مسکو جستجوهایی انجام دادند. فعالیت‌های عملیاتی در دفتر مرکزی انجمن مقاومت مردمی و در پنج آپارتمان محل زندگی فعالان انجام شد.
و در پنج آپارتمان محل زندگی فعالان انجام شد. درهای ورودی قبل از ورود وکلا توسط نیروهای امنیتی بریده شدند. اقدامات مأموران اجرای قانون توسط کارمندان کانال تلویزیونی رن فیلمبرداری شد. دلیل این بازرسی‌ها، یک پرونده جنایی بود که طبق بند ۲ ماده ۱۷۳٫۱ - تشکیل غیرقانونی یک نهاد قانونی - آغاز شده بود. خود این پرونده علیه افراد ناشناس مطرح شد. گفته می‌شود این افراد سازمان‌های قانونی را برای فعالان انجمن مقاومت مردمی ثبت کرده و اعتبارنامه دریافت کرده‌اند.
اکتور کاردناس (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل کلمبیا است.
کانال گریبایدوف یا کانال گریبایدُوا () یک آبراهه در سنت پترزبورگ است که در سال ۱۷۳۹ در امتداد رودخانهٔ «کریوشا» ساخته شد. در سال‌های ۱۷۶۴ تا ۱۷۹۰ این کانال عمیق‌تر شد و کناره‌های آن را تقویت و با گرانیت پوشاندند. کانال گریبایدوف از رود مویکا، نزدیک میدان مارس، آغاز می‌شود و به رود فونتانکا می‌ریزد. طول آن و عرضش است. پیش از سال ۱۹۲۳، نام آن «کانال کاترین» بود، به افتخار کاترین کبیر که در دورهٔ سلطنتش این کانال تعمیق شد. مقامات کمونیست آن را به افتخار نمایشنامه‌نویس و دیپلمات روسی، الکساندر گریبایدوف، تغییر
و دیپلمات روسی، الکساندر گریبایدوف، تغییر نام دادند. خیابان‌ها یا کرانه‌های امتداد کانال با نام «نبریژنایا کانالا گریبایدوفا» شناخته می‌شوند. پل‌ها. ۲۱ پل بر روی این کانال قرار دارد: در فرهنگ. کانال گریبایدوف روی جلد آلبوم موسیقی کلاسیک معاصر سال ۲۰۱۱ با نام "تروئیکا" دیده می‌شود. این کانال مکانی کلیدی در رمان "جنایت و مکافات" اثر فیودور داستایفسکی است. مانند بسیاری از مکان‌های رمان، این کانال به ندرت با نام رسمی‌اش ذکر می‌شود و بیشتر اوقات داستایفسکی از آن با واژهٔ «کاناوا» یاد می‌کند که به معنای «جوی»
آن با واژهٔ «کاناوا» یاد می‌کند که به معنای «جوی» است. در یادداشتی از نسخهٔ «پنگوئن دیلاکس کلاسیکز» این کتاب، مترجم اولیور ردی کانال را «جایی کثیف و آلوده» توصیف می‌کند که با این حال «مرکز جغرافیایی کتاب» است. شخصیت اصلی رمان، راسکولنیکوف، بارها از روی این کانال عبور می‌کند و حتی در نظر دارد اموال مسروقه را در آن بیندازد. ساختمان آپارتمانی که در آن جنایت رخ می‌دهد، «از یک‌سو رو به جوی و از سوی دیگر رو به خیابان سِردنیا پودیاچسکایا» دارد. این کانال همچنین در داستان کوتاه «شب‌های روشن» اثر فیودور داستایفسکی
داستان کوتاه «شب‌های روشن» اثر فیودور داستایفسکی آمده است.
روسیه برای روس‌ها (، "روسیه دلا روسیخ") یک شعار سیاسی و دکترین ناسیونالیستی است که طیف وسیعی از ایده‌ها را از اعطای حقوق انحصاری به روس‌های قومی در دولت روسیه تا اخراج همه غیرروس‌ها از کشور در بر می‌گیرد. این شعار که در نیمه دوم قرن نوزدهم در امپراتوری روسیه سرچشمه گرفت، به‌طور فزاینده‌ای در روسیه مدرن محبوب شده است، که گفتمان غالب چندفرهنگی‌گرایی در روسیه را به چالش می‌کشد. امپراتوری روسیه. مبدأ. ایده اولیه «روسیه برای روس‌ها» به طرق مختلف به ولادیمیر گرینگموت، ایدئولوگ گروه «صدهای سیاه»، ژنرال میخائیل
ایدئولوگ گروه «صدهای سیاه»، ژنرال میخائیل اسکوبلف (۱۸۴۳–۱۸۸۲) یا تزار الکساندر سوم روسیه (۱۸۴۵–۱۸۹۴) نسبت داده شده است. گرینگموت یکی از اولین نشریاتی را که از این شعار استفاده کرد، نوشت. او «روسیه برای روس‌ها» را به عنوان شعار حزب سلطنت‌طلب روسیه اعلام کرد، که به گفته او،«به‌وضوح می‌بیند که اگر روسیه به مردمی با نژاد و مذهب بیگانه و به بیگانگان واگذار شود، نه‌تنها استبدادی نخواهد بود، بلکه خود روسیه نیز نابود خواهد شد.»روایت دیگری این تصور را به الکساندر سوم نسبت می‌دهد که اعلام کرد«روسیه باید متعلق به
سوم نسبت می‌دهد که اعلام کرد«روسیه باید متعلق به روس‌ها باشد و همه ساکنان دیگر این سرزمین باید به این مردم احترام بگذارند و قدر آنها را بدانند.» به گفته ژنرال الکسی کوروپاتکین، الکساندر شعار «روسیه برای روس‌ها» را انتخاب کرد. همچنین گزارش شده است که ژنرال اسکوبلف گفته است«می‌خواهم روی پرچمم بنویسم: «روسیه برای روس‌ها و به شیوهٔ روسی» (به روسی: "Россия для русских и по-русски") و این پرچم را تا حد امکان بالا ببرم!»در دهه‌های پایانی قرن نوزدهم، برخی از جنبش‌های سیاسی روسیه پیشنهاد طبقه‌بندی مجدد «روسیه» به
سیاسی روسیه پیشنهاد طبقه‌بندی مجدد «روسیه» به عنوان یک مقوله قومی یا حتی نژادی را مطرح کردند. آنها از «روسیه برای روسیه» حمایت می‌کردند و معتقد بودند که روس‌ها در «امپراتوری خود» سزاوار حقوق بیشتری نسبت به سایر ملیت‌ها هستند، زیرا در وهله اول دولت را تأسیس و حفظ کرده‌اند. چنین ملی‌گرایان انحصارطلبی، غیرروس‌ها را به عنوان افرادی که به شدت از مزایای حکومت روسیه بهره‌مند شده‌اند، ناسپاس می‌دانستند. اگرچه این احساسات در اواخر قرن نوزدهم ذهن برخی از روشنفکران را به خود جلب کرد، اما سازمان‌های بیگانه‌ستیز
را به خود جلب کرد، اما سازمان‌های بیگانه‌ستیز راست‌گرا در طول انقلاب روسیه در سال ۱۹۰۵، زمانی که احزاب سیاسی سرانجام قانونی شدند، شکل گرفتند. آنها «روسیه برای روس‌ها» را شعار جنگی خود قرار دادند، اما مصمم بودند که «روسیه واحد و متحد» را از طریق روسی‌سازی غیرروس‌ها حفظ کنند. اولین «دیگری» متخاصمی که هدف قرار گرفت، یهودیان بودند و «روسیه برای روس‌ها» به زودی با شعار «یهودیان را سرکوب کنید و روسیه را نجات دهید!» تقویت شد. انتقاد. از همان ابتدا، شعار و ایده امپراتوری تحت حکومت روس‌ها در مورد معنای «روس‌ها»
امپراتوری تحت حکومت روس‌ها در مورد معنای «روس‌ها» بحث‌برانگیز بود. یکی از منتقدان صریح این مفهوم، پاول میلیوکوف، رهبر حزب دموکراتیک مشروطه، شعار «روسیه برای روس‌ها» را «شعاری از تفرقه… و نه خلاقانه، بلکه مخرب» می‌دانست. در سال ۱۹۰۹، میلیوکوف در دومای دولتی روسیه در مورد استفاده از زبان اوکراینی در سیستم قضایی سخنرانی کرد و به نمایندگان ملی‌گرای روس حمله کرد:«شما می‌گویید «روسیه برای روس‌ها»، اما منظورتان از «روس‌ها» کیست؟ شما باید بگویید «روسیه فقط برای روس‌های بزرگ»، زیرا آنچه را که به مسلمانان و یهودیان
بزرگ»، زیرا آنچه را که به مسلمانان و یهودیان نمی‌دهید، به نزدیکترین خویشاوند خودتان - اوکراین - نیز نمی‌دهید.»یکی دیگر از سیاستمداران برجسته، نخست‌وزیر سرگئی ویت، به تزار نیکلاس دوم در مورد لاس زدن با این ایده‌ها هشدار داد زیرا این امر تعادل قومی ظریف در کشور روسیه را برهم می‌زند. این شعار همچنین توسط نیکولای بردیایف، ملی‌گرای میانه‌رو، رد شد که آن را «ملی‌گرایی بت‌پرستانه» می‌دانست و آن را در تضاد با مفهوم «ملی‌گرایی مسیحی» مسیحایی «روسیه برای جهان» قرار می‌داد. روسیه مدرن. مفهوم «روسیه برای روس‌ها»
می‌داد. روسیه مدرن. مفهوم «روسیه برای روس‌ها» دوباره در اواخر دهه ۱۹۸۰ مطرح شد، زمانی که پامیات، ملی‌گرای افراطی، مجموعه‌ای از تظاهرات را برگزار کرد و اعلامیه‌هایی را پخش کرد که روی آنها نوشته شده بود «روسیه برای روس‌ها!» و «مرگ بر یهودیان!». با وقوع جنگ دوم در چچن در سال ۱۹۹۸ و افزایش انزجار از «غریبه‌ها» در روسیه پس از به قدرت رسیدن ولادیمیر پوتین، نسبت کسانی که شعار «روسیه برای روس‌ها» را می‌پذیرند، شروع به افزایش کرد، که تا حدودی واکنشی به بحران و بی‌ثباتی و عدم قطعیت دهه ۱۹۹۰ و همچنین نارضایتی عمومی
و عدم قطعیت دهه ۱۹۹۰ و همچنین نارضایتی عمومی فزاینده از هجوم مهاجران از آسیای مرکزی، قفقاز جنوبی و چین بود؛ بنابراین، تعداد کل هواداران آن از ۴۶٪ در سال ۱۹۹۸ به ۵۸٪ در سال ۲۰۰۵ افزایش یافت منظور پاسخ‌دهندگان از «روس‌ها»، منحصراً روس‌های قومی و ترجیحاً با ظاهری «اسلاوی» است، نه شهروندان روس. این شعار به یکی از ویژگی‌های برجسته در تظاهرات ملی‌گرایان در طول تعطیلات سالانه روز وحدت تبدیل شده است. قربانیان خشونت قومی و نژادی همچنین گزارش داده‌اند که در طول حملات شعارهای «روسیه برای روس‌ها» را شنیده‌اند. در سال
شعارهای «روسیه برای روس‌ها» را شنیده‌اند. در سال ۲۰۰۳، طی یک پخش تلویزیونی با حضور رئیس‌جمهور روسیه، روس‌ها در خیابان‌ها از او سوالاتی پرسیدند. یکی از مردان مسن از ولادیمیر پوتین پرسید که موضع او و حزبش در مورد شعار «روسیه برای روس‌ها» چیست. پوتین پاسخ داد کسانی که چنین شعاری را فریاد می‌زنند و به آن عمل می‌کنند «یا احمق هستند یا تحریک‌کننده» (придурки либо провокаторы) که «نمی‌دانند چه می‌کنند و چه فریاد می‌زنند». پوتین همچنین اشاره کرد که چنین افرادی می‌خواهند فدراسیون روسیه، متشکل از ملت‌ها و فرهنگ‌های
فدراسیون روسیه، متشکل از ملت‌ها و فرهنگ‌های مختلف، را با تحریک نفرت نژادی و ملی تضعیف کنند که در نهایت منجر به انحلال فدراسیون خواهد شد. پوتین همچنین هشدار داد که سازمان‌های اجرای قانون باید در اسرع وقت علیه چنین افرادی که نظم عمومی را تهدید می‌کنند، اقدام کنند.
تسلیم در کازرتا () سند مکتوبی بود که با امضای آن در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵ میلادی تمام نیروهای آلمانی و جمهوری سوسیال ایتالیا در ایتالیا تسلیم متفقین شدند و کارزار ایتالیا در جنگ جهانی دوم پایان یافت. پیشینه. فرمانده نیروهای آلمانی در ایتالیا، کارل ولف از ماه مارس سال ۱۹۴۵ میلادی مذاکرات جهت تسلیم نیروهای آلمانی مستقر در ایتالیا را آغاز کرده بود. متفقین مذاکره کنندگان متعددی از جمله آلن دالس را جهت مذاکره با نمایندگان ولف به سوئیس فرستادند. ولف معتقد بود از آنجایی که متفقین غربی و شوروی طی کنفرانس کازابلانکا توافق