payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کوتوله‌ها؛ غول‌ها؛ سانتورها (انسان–اسب‌ها)؛ ماهی‌مردها؛ گربه‌انسان‌ها؛ خزندگان انسان‌نما؛ موش‌مردها و حتی گیاه‌مردها. در برخی آثار که وِنوسی‌ها را کاملاً انسان نشان می‌دهند، توضیح داده شده که این سیاره زمانی توسط تمدن پیشرفته‌ای از زمین مستعمره شده بوده—مثل تمدن آتلانتیس در داستان «شرایدان سفیر می‌شود» (۱۹۳۲) اثر وارن ای. سندرز یا تمدن مصر باستان در رمان «پیشروان زهره» (۱۹۵۷) نوشتهٔ جفری لوید کسل. نمونهٔ مشابهی در رمان علمی–تخیلی لهستانی Zaziemskie światy (۱۹۴۸) از ووادیسواف اوومینسکی دیده می‌شود. کمیک‌های
از ووادیسواف اوومینسکی دیده می‌شود. کمیک‌های معروف «دن بی‌باک» که از سال ۱۹۵۰ آغاز شدند، نژادی از انسان‌های ربوده‌شده را معرفی می‌کنند که به‌طور ژنتیکی برای زندگی در زهره سازگار شده‌اند. در داستان کمیک Tommy Tomorrow با عنوان Frame-Up at Planeteer Academy (۱۹۶۲)، یک ونوسی با پوست آبی اما در ویژگی‌های انسان‌مانند، به نام Lon Vurian، در نقش دستیار حضور دارد. در کنار این‌ها، بلی‌لرها فهرستی از تصویرسازی‌های عجیب‌تر هم ارائه می‌دهند: ونوسی‌هایی شبیه اختاپوس؛ موجوداتی فیل‌مانند با چهار پا؛ زنبورها، سوسک‌ها،
موجوداتی فیل‌مانند با چهار پا؛ زنبورها، سوسک‌ها، مورچه‌ها و لاروهای هوشمند در ابعاد غول‌پیکر؛ حشرات هیولاوار و حتی «رنگ‌های زنده». در داستان «ابزارها» (۱۹۴۲) نوشتهٔ کلیفورد سیماک، موجودی ونوسی به‌شکل «توده‌ای از گاز رادونِ بی‌جسم که در یک ظرف سربی زندانی شده» توصیف می‌شود. شاید به‌خاطر ارتباطی که سیارهٔ زهره با الههٔ رومی عشق، ونوس دارد و حتی نام مشترکشان، موجودات هوشمند ساکن زهره در بسیاری از داستان‌ها، لطیف، اثیری و زیبا توصیف شده‌اند—تصویری که نخستین‌بار در کتاب «گفت‌وگوهایی دربارهٔ چندجهانی‌ها» (۱۶۸۶)
در کتاب «گفت‌وگوهایی دربارهٔ چندجهانی‌ها» (۱۶۸۶) نوشتهٔ برنار لو بوویه دو فنتنل ارائه شد. این کلیشه بعدها در آثار دیگری نیز تکرار شد، از جمله «صدایی از جهانی دیگر» (۱۸۷۴) و «نامه‌هایی از سیارات» (۱۸۸۷–۱۸۹۳) نوشتهٔ دبلیو. لاخ-شیرما، که دربارهٔ سفر میان‌سیاره‌ای یک ونوسی بالدار و شبیه فرشته است. همچنین در «ماه‌عسل در فضا» (۱۹۰۰) نوشتهٔ جورج گریفیت، انسان‌ها هنگام بازدید از زهره با ونوسی‌های پرنده‌ای روبه‌رو می‌شوند که با موسیقی با هم ارتباط برقرار می‌کنند. در رمان ناشناس «روایت سفرها و ماجراهای پل آرمونت
در رمان ناشناس «روایت سفرها و ماجراهای پل آرمونت میان سیارات» (۱۸۷۳)، یک نژاد از ونوسی‌ها همان موجودات لطیف و زیبا هستند، در حالی‌که نژادی دیگر، بدوی و خشن‌اند. ونوسی‌های بدوی در آثار دیگری هم دیده می‌شوند، مثل «با هواپیما تا خورشید» (۱۹۱۰) نوشتهٔ دونالد هورنر و «فرمانروای جنگ زهره» (۱۹۳۰) اثر فرانک بروکل. از سوی دیگر، ونوسی‌هایی پیشرفته اما شرور نیز در داستان‌هایی چون «پیشتازان زهره» (۱۹۲۸) نوشتهٔ لاندل بارتلت و «با پست هوایی به زهره؛ یا، اسیران مردمی عجیب» (۱۹۲۹) نوشتهٔ روی راک‌وود ظاهر شده‌اند. تمدن‌های
(۱۹۲۹) نوشتهٔ روی راک‌وود ظاهر شده‌اند. تمدن‌های ونوسی در داستان‌های علمی-تخیلی اغلب هم‌سطح با تمدن زمین به تصویر کشیده شده‌اند؛ در مواردی کمتر، پیشرفته‌تر و تنها گاهی اوقات ابتدایی‌تر از زمین نشان داده شده‌اند. تصویرپردازی آرمان‌شهری از زهره رایج است و نمونه‌اش را می‌توان در رمان «سفری به زهره» (۱۸۹۷) اثر جان مانرو دید. از نظر نوع حکومت، در «تاریخ نژادی از فناناپذیران بی‌خدا» (۱۸۹۱) نوشتهٔ جیمز ویلیام بارلو، یک تمدن سوسیالیستی در زهره به تصویر کشیده شده است. در داستان «ملکه زندگی» (۱۹۱۹) از هومر ایون
است. در داستان «ملکه زندگی» (۱۹۱۹) از هومر ایون فلینت، جامعه‌ای آنارشیستی روی زهره روایت می‌شود. و در رمان «بربرهای آبی» (۱۹۳۱) نوشتهٔ استنتون ای. کوبلنتز، جامعه‌ای در زهره با طنز به‌صورت حکومتی سرمایه‌سالار به تصویر کشیده شده است. برادران بلی‌لر همچنین نمونه‌هایی از جوامع سرمایه‌داری، فئودالی، پادشاهی و مادرسالار را در میان ونوسی‌ها فهرست کرده‌اند. در رمان «فضانوردان» (۱۹۵۱) اثر نویسنده لهستانی، استانیسلاو لم—که بعدها به فیلمی با همکاری مشترک لهستان و آلمان شرقی با نام «ستاره خاموش» (۱۹۶۰) و سپس نسخه
آلمان شرقی با نام «ستاره خاموش» (۱۹۶۰) و سپس نسخه انگلیسی‌شدهٔ آن «اولین سفینه فضایی در زهره (۱۹۶۲) تبدیل شد—یک هیئت فضایی به زهره سفر می‌کند و با محیطی خشک و ویرانه‌های تمدنی روبه‌رو می‌شود که به‌نظر می‌رسد قربانی فاجعه‌ای اتمی شده است. در مقابل، در داستان «درس تاریخ» (۱۹۴۹) نوشتهٔ آرتور سی. کلارک، ونوسی‌ها به زمین می‌آیند و درمی‌یابند که نوع بشر پیش‌تر به‌دلیل فجایع زیست‌محیطی منقرض شده است. ارتباط نمادین سیارهٔ زهره با زنان در بسیاری از آثار علمی-تخیلی به شکل‌های گوناگونی نمود پیدا کرده است. در برخی
به شکل‌های گوناگونی نمود پیدا کرده است. در برخی آثار، این سیاره کاملاً یا عمدتاً توسط زنان ساکن شده، مانند داستان «جان اسمیت در ماه چه دید: داستانی کریسمسی برای آن‌هایی که بیست سال پیش کودک بودند» (۱۸۹۳) نوشتهٔ فرد هاروی براون. همچنین در داستان «فتح گولا» (۱۹۳۱) اثر گرترود باروز استون، سیاره زهره تحت سلطهٔ زنان است. در کتاب‌های کمیک، چندین داستان از شخصیت زن‌پهلوان «واندر وومن» در دههٔ ۱۹۴۰، متحدان زن ونوسی او را به تصویر می‌کشند. در فیلم‌های «ابوت و کاستلو به مریخ می‌روند» (۱۹۵۳) و «ملکه فضای بیرونی»
به مریخ می‌روند» (۱۹۵۳) و «ملکه فضای بیرونی» (۱۹۵۸)، از کلیشهٔ «زهره پر از زنان زیباست» استفاده شده است. فیلم «سفر به سیاره زنان ماقبل تاریخ» (۱۹۶۸)، که دومین اقتباس انگلیسی‌زبان از فیلم شوروی «سیاره طوفان» محسوب می‌شود (اولی «سفر به سیاره ماقبل تاریخ» در ۱۹۶۵ بود)، زن‌های ونوسی را به‌شکل «پری‌روهایی نیمه‌برهنه با موهای بور، جذاب و اغواگر» به تصویر می‌کشد که دارای قدرت‌های فراطبیعی یا ذهنی‌اند. موضوع «سفر ونوسی‌ها به زمین» در برخی آثار علمی-تخیلی دیده می‌شود، مانند «صدایی از جهانی دیگر» نوشته لاخ-شیرما و
مانند «صدایی از جهانی دیگر» نوشته لاخ-شیرما و «لوما، شهروند زهره» (۱۸۹۷) اثر ویلیام ویندزور. فیلم بریتانیایی «غریبه‌ای از زهره» (۱۹۵۴) نیز بازدید یک ونوسی را به شکلی مشابه با مریخی فیلم آمریکایی «روزی که زمین آرام گرفت» (۱۹۵۱) به تصویر می‌کشد. چنین دیدارهایی معمولاً صلح‌آمیز هستند و هدفشان روشنگری بشر است. با این حال، گاهی اوقات ونوسی‌ها با نیت تسخیر زمین به آن می‌آیند، همان‌طور که در «جنگ ونوس‌ها» (۱۸۹۸) اثر چارلز ال. گریوز و ای. وی. لوکاس – که پارودی‌ای از «جنگ دنیاها»ی هربرت جرج ولز بود – و همچنین در
از «جنگ دنیاها»ی هربرت جرج ولز بود – و همچنین در «تارانو، فاتح» (۱۹۲۵) نوشته ری کامینگز و فیلم «هدف: زمین» (۱۹۵۴) دیده می‌شود. در یکی از داستان‌های دوران طلایی کمیک، شخصیت «ساب-مرینر» از زمین در برابر حمله ونوسی‌های دوزیست دفاع می‌کند. همچنین، ونوسی‌هایی که با تغییر ظاهر خود را به شکل انسان‌ها درمی‌آورند و در زمین نفوذ می‌کنند، در آثاری چون «سه تن برای تسخیر (۱۹۵۶) اثر اریک فرانک راسل و «لوما، شهروند زهره» حضور دارند.
در تاریخ ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۵، یک فروند هواپیمای مسافربری از نوع Antonov An-24RV متعلق به شرکت هواپیمایی Angara Airlines که در مسیر پروازی از بلاگووشچنسک به شهر تیندا در شرق روسیه حرکت می‌کرد، دقایقی پیش از فرود، از رادار ناپدید شد. طبق اطلاعات اعلام‌شده توسط وزارت حمل‌ونقل روسیه، این هواپیما دارای ۴۸ سرنشین شامل ۴۳ مسافر و ۵ خدمه بود. از میان مسافران، ۵ کودک نیز حضور داشتند. هواپیما پس از ناپدید شدن، توسط تیم‌های جست‌وجو و نجات در جنگل‌های اطراف تایندا، در وضعیت سوخته و متلاشی‌شده کشف شد. هیچ‌کدام از سرنشینان
سوخته و متلاشی‌شده کشف شد. هیچ‌کدام از سرنشینان زنده نماندند. دلایل اولیه سقوط توسط مقامات محلی، ترکیبی از شرایط نامساعد جوی (دید کم و مه شدید) و احتمال خطای انسانی در هنگام تلاش دوم برای فرود اضطراری اعلام شده است. در گزارش‌های تکمیلی همچنین به احتمال نقص فنی در سیستم ناوبری و فرسودگی هواپیما نیز اشاره شده است. هواپیمای مذکور ساخت سال ۱۹۷۶ بود و علی‌رغم کهنگی، با تأیید سازمان هواپیمایی روسیه همچنان در حال فعالیت بود. بر اساس گزارش روزنامه‌های داخلی روسیه نظیر Izvestia، در ماه گذشته بازرسی‌هایی از شرکت
نظیر Izvestia، در ماه گذشته بازرسی‌هایی از شرکت هواپیمایی Angara انجام گرفته بود که تخلفات ایمنی جدی در زمینه نگهداری ناوگان، مدارک مهندسی، و صلاحیت پرسنل فنی شناسایی شده بود. در پی این حادثه، دادستانی روسیه پرونده جنایی با محوریت تخلف در ایمنی پروازی باز کرد و تحقیقات رسمی با مشارکت کمیتهٔ هوانوردی فدرال آغاز شد. واکنش بین‌المللی به این حادثه عمدتاً ابراز تسلیت و همدردی از سوی برخی کشورها از جمله هند، بلاروس و چند کشور حوزه Cls بود. رسانه‌های بین‌المللی تمرکز خود را بر ریسک استفاده از هواپیماهای قدیمی،
تمرکز خود را بر ریسک استفاده از هواپیماهای قدیمی، تأثیر تحریم‌های غرب بر صنعت هوانوردی روسیه، و ضرورت نوسازی ناوگان هواپیمایی منطقه‌ای معطوف کردند. علت سقوط این هواپیما قدیمی و کهنگی این هواپیما بوده است.
تروپیکوکِتا () پنجمین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ کلمبیایی، کارول جی است که در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵ از طریق بیچوتا رکوردز و اینترسکوپ رکوردز منتشر شد. این آلبوم شامل بیست قطعه است و هنرمندانی چون مارکو آنتونیو سولیس، گرییسی رندون و مانو چائو به عنوان مهمان در آن حضور دارند. "تروپیکوکِتا" با انتشار دو تک‌آهنگ «Si Antes Te Hubiera Conocido» و «Latina Foreva» پشتیبانی شد. این آلبوم پس از انتشار با استقبال تجاری چشم‌گیری مواجه شد و به چهارمین آلبوم کاملاً اسپانیایی‌زبان از یک خوانندهٔ زن تبدیل شد که در میان سه رتبهٔ
از یک خوانندهٔ زن تبدیل شد که در میان سه رتبهٔ نخست جدول "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده قرار می‌گیرد. این آلبوم در نخستین هفتهٔ انتشار، ۵۷٬۰۰۰ واحد معادل آلبوم فروش داشت.
آنچه که از روابط خارجی با سایر دولت‌های خارجی در مصر باستان برای ما فعلاً موجود است از ارتباطات خارجی پیش از سلسله‌ها و مصر باستان تا سال ۳۴۳ پیش از میلاد است. ازدواج سیاسی، راهی برای برقراری روابط خارجه. بیشتر پادشاهان دورهٔ جدید برای تقویت پیوند میان دولت‌ها، ازدواج‌های سیاسی ترتیب می‌دادند. این‌گونه ازدواج‌ها به عشق و تفاهم میان زوجین هیچ ربطی نداشت. امروزه تعدادی نامه به دست آمده است که دو نوع ازدواج سیاسی را شرح می‌دهد: بعد از آنکه این عروس‌های دیپلماتیک با همراهان و اطرافیان خود، که گاهی تعداد ایشان
با همراهان و اطرافیان خود، که گاهی تعداد ایشان تا سیصد نفر هم ثبت شده است، وارد مصر می‌شدند، دیگر اجازه برقراری ارتباط با خانواده‌های خود را نداشتند زیرا احتمال آن می‌رفت که عروس‌های خارجی بر خلاف منافع مصر عمل کنند و اسرار نظامی و حکومتی را فاش کنند؛ مثلاً در نامه‌ای که از سوی پادشاه هیتی برای رامسس دوم نوشته شده، او از حال دخترش که به عنوان عروس دیپلماتیک روانه مصر شده بود، جویا می‌شود. این نشان می‌دهد که دختر با دیگران هیچ ارتباطی نداشته است. پادشاهان مصر با شاهدخت‌های سایر کشورهای بیگانه ازدواج
مصر با شاهدخت‌های سایر کشورهای بیگانه ازدواج می‌کردند، اما شهبانوهای مصری را به شاهزادگان خارجی نمی‌دادند. چنین تمایزی در یکی از نامه‌های دیپلماتیک عمارنه مبنی بر در خواست پادشاه بابل به آمنهوتب سوم برای عقد یک عروس مصری کاملاً روشن شده است. به پادشاه بابل، بدون هیچ تعارفی گفته بودند: «از قدیم الایام دختر پادشاه مصر را برای ازدواج به هیچ‌کس نمی‌دهند.» این جواب قاطع تا مقداری برای پادشاه بابل توهین‌آمیز تلقی می‌شد زیرا خواهرش در اندرونی مصریان بود. رامسس دوم و ازدواج‌های دیپلماتیک. شماری از ازدواج‌های رامسس
و ازدواج‌های دیپلماتیک. شماری از ازدواج‌های رامسس دوم دیپلماتیک بود. ستون سنگی یادبود ازدواج رامسس دوم، ازدواجی میان او و شاهزاده هیتی را در سال ۳۵ ثبت کرده است. نبته پلایای ماقبل تاریخ (حدود ۷۵۰۰ سال قبل از میلاد). در نبته پلایا تا پایان هزاره ششم پیش از میلاد، مصریان ماقبل تاریخ بز و گوسفند را از جنوب غربی آسیا وارد می‌کردند. بداری پیش دودمانی (حدود ۴۵۰۰–۴۰۰۰ قبل از میلاد). آثار باستانی خارجی مربوط به هزاره پنجم پیش از میلاد در فرهنگ بداری مصر، نشان‌دهنده ارتباط با سوریه و اوروک است. نقاده پیش دودمانی،
ارتباط با سوریه و اوروک است. نقاده پیش دودمانی، گرزه و معادی (حدود ۴۴۰۰–۳۱۰۰ قبل از میلاد). مصریان پیش از سلسله در دوره نقاده اول با نوبیا در جنوب، واحه‌های صحرای غربی در غرب و فرهنگ‌های شرق مدیترانه در شرق تجارت می‌کردند. آنها همچنین ابسیدین را از اتیوپی برای شکل‌دادن به تیغه‌ها و اشیاء دیگر وارد می‌کردند. نمونه‌های زغال یافت شده در مقبره‌های نخن، که قدمت آنها به دوره‌های نقاده اول و دوم برمی‌گردد، به عنوان چوب سدر لبنان شناسایی شده‌اند. مصنوعات مصری مربوط به این دوران در کنعان و دیگر مناطق خاور نزدیک، از
به این دوران در کنعان و دیگر مناطق خاور نزدیک، از جمله تل براک و اوروک و شوش نیز یافت شده‌اند. سنگ لاجورد به شکل مهره، از تنها منبع شناخته‌شدهٔ ماقبل تاریخ آن یعنی منطقه بدخشان، در شمال شرقی افغانستان به برای تجارت گرزه باستان رسید. در نیمه اول هزاره چهارم پیش از میلاد، مصریان در معادی، سفال را از کنعان وارد می‌کردند. دوره آغازی دودمانی (حدود ۳۱۰۰–۲۵۷۵ پیش از میلاد). شواهد مربوط به ارتباطات دوره آغازی دودمانی مصر باستان اساساً ادامهٔ ارتباطات پیش از سلسله‌های فوق با گسترش بیشتر به سودان است. همچنین
سلسله‌های فوق با گسترش بیشتر به سودان است. همچنین نشانه‌هایی از ارتباط با دریای اژه و جزیره کرت در این دوره وجود دارد، اما این شواهد ضعیف است. نارمر سفال‌های مصری را در جنوب کنعان تولید می‌کرد، با نام خود که روی ظروف حک شده بود، و سپس دوباره به مصر صادر می‌کرد. کارگاه‌های تولید سفال مصری در تل آراد، منطقه غزه (اِن بسور)، رفح و بود. یک مستعمره مصری که در جنوب کنعان مستقر بود، به همین دوران برمی‌گردد. سفال‌های مصری سلسله اول در جنوب کنعان یافت شده‌اند برخی از آنها نام نارمر را دربردارند. از دیگر بازتاب‌های
آنها نام نارمر را دربردارند. از دیگر بازتاب‌های ارتباطات باستانی با خاور نزدیک، می‌توان به طرحی از یک چاقوی سنگ چخماقی اشاره کرد. پادشاهی کهن (قبل از حدود ۲۱۳۴ پیش از میلاد). شواهد تجارت پادشاهی کهن (نقشه اینجا) از جنوب به نوبیا (در سودان و اتیوپی امروزی) و پونت (احتمالاً اتیوپی/اریتره امروزی یا مناطق مرزی اریتره-سودان، احتمالاً سومالی)، از شرق به خاور نزدیک (جبیل و ابلا، سوریه)، از شمال به دریای اژه و جزایر یونان، و از غرب (شواهد محدود) به لیبی گسترش یافته است. مسیر تجاری که از خارجه در جنوب و اسیوط در
است. مسیر تجاری که از خارجه در جنوب و اسیوط در شمال عبور می‌کرد، از همان اوایل پادشاهی کهن برای حمل و نقل و تجارت طلا، عاج، ادویه، گندم، حیوانات و گیاهان مورد استفاده قرار می‌گرفت. پادشاهی میانه (قبل از حدود ۱۶۴۸ پیش از میلاد). شواهد ارتباط پادشاهی میانه (نقشه اینجا) در قسمت جنوبی مصر به سرزمین نوبیا، به ویژه بوهین و کِرمَه می‌رسد. نوبیایی‌ها نیز در این دوره در مصر باستان زندگی می‌کردند. ارتباطات مصری‌ها در قسمت شرقی مصر با اشیاء و آثار نقش‌دار مصر باستان که در خاور نزدیک، از جمله آناتولی و بیبلوس و مناطق
در خاور نزدیک، از جمله آناتولی و بیبلوس و مناطق باستانی اطراف کنعان و سوریه یافت شده‌اند، نشان داده شده است. برخی از پادشاهان بیبلوس در حالی که با اقلام مصری دفن شده بودند، یافت شده‌اند. در سمت غربی مصر، شواهد رابطه با لیبی عموماً به سفرهای نظامی محدود می‌شود. در سمت شمال، ارتباط مصریان باستان با فرهنگ‌های دریای اژه به وسیلهٔ اشیاء و وسایل‌های به جا ماندهٔ مینوسی یافت شده در مصر مشخص شده است. پادشاهی نوین (قبل از حدود ۱۰۷۰ پیش از میلاد). به نظر می‌رسد ارتباطات پادشاهی نوین (به جز یونان) تحت نظارت و سلطه
پادشاهی نوین (به جز یونان) تحت نظارت و سلطه فعالیت‌های نظامی بوده است. ارتباطات قوی مصریان با همسایگان شمالی یعنی کرت، میسنی و (در جزایر دریای اژه) در این مدت ادامه داشته است. در جنوب، مصریان سرزمین نوبیه را فتح کردند. در شرق، مصری‌ها با موفقیت فلسطین و سوریه را فتح کردند که با مخالفت و دشمنی میتانی‌ها و هیتی‌ها مواجه شدند. اگرچه به نظر می‌رسد که تجارت محدود بین مناطق ادامه داشته است و به اولین پیمان صلح شناخته شده جهان، یعنی معاهده مروارید بین رامسس دوم و هیتی‌ها، منجر شده است.در غرب مصر نیز ارتباط با
و هیتی‌ها، منجر شده است.در غرب مصر نیز ارتباط با لیبی دوباره به‌طور کلی به فعالیت‌های نظامی محدود می‌شد. دوره متأخر (قبل از حدود ۳۴۳ پیش از میلاد). به نظر می‌رسد ارتباطات خارجی در دوره پایانی مصر باستان، صرفاً ادامه ارتباطات پادشاهی نوین بوده است. لشکرکشی‌های نظامی دوباره در همه جا به جز یونان باستان ادامه یافت. در واقع، در این دوره شواهدی از سربازان یونانی وجود دارد که برای فراعنهٔ مصر می‌جنگیدند و یک پست تجاری حمل و نقل یونانی به نام ناوکراتیس را در مصر تأسیس کردند. نوبیا در این دوره تحت سلطه مصر باستان
کردند. نوبیا در این دوره تحت سلطه مصر باستان قرار گرفت. با این حال، سرانجام، در دودمان بیست و پنجم، نوبیا سرزمین مصر را فتح و کنترل می‌کند، اما بعداً توسط آشوریان سرنگون می‌شوند. علاوه بر این، برخی از محققان معتقدند که آشوریان بعداً توسط نپاتانی‌ها بیرون رانده شدند. مسیر تجاری درب الاربعین که توسط هرودوت به عنوان جاده‌ای که «در چهل روز پیموده می‌شود» توصیف شده است، در زمان او به یک مسیر زمینی مهم تبدیل شد که تجارت بین نوبیا و مصر را تسهیل می‌کرد. در شرق، مصر کنترل قبرس را به دست گرفت، اما با وجود تلاش‌های
کنترل قبرس را به دست گرفت، اما با وجود تلاش‌های متعدد، هرگز فلسطین را به دست نیاورد. باز هم، ارتباطات مصر با لیبی در این دوره عموماً به فعالیت‌های نظامی محدود می‌شد.
تکدست، نوعی رقص مازنی است که معمولاً در جشن‌ها و مراسمات عروسی در مازندران، به ویژه در غرب مازندران و شهرهای نور و چمستان، رواج دارد.نحوه‌ی اجرای آن معمولاً بدین صورت است که افراد در وسط، دور یک دیگر حلقه زده و دست‌ها را مقابل صورت خود میگیرند و هماهنگ با ضرب طبل کوچک آهنگ، کف میزنند. بیشتر اوقات، پس از هر بار کف زدن، دستهای خود را دور هم می‌چرخانند و این به خاص‌تر کردن این رقص می‌افزاید، اما نسخه‌های بدون چرخش و ساده‌ی آن نیز وجود دارد.گاهاً دو نفر از حلقه جدا شده در وسط این حلقه و رو به روی هم، این رقص را
شده در وسط این حلقه و رو به روی هم، این رقص را انجام میدهند که تفاوت اجرای آن‌ها با افراد دور حلقه در پرش آنها همراه با حرکات پا و هماهنگ با Snare است. تفاوت تکدست با دُروم. رقص تکدست یا دستهای پروانه‌ای، با نوع دیگر از رقص غرب مازندران که دُروم نام دارد، کاملاً متفاوت است و گاه غیر بومیانی که ِآشنایی با آن‌ها ندارند، از نام این دو به جای همدیگر استفاده میکنند و یا بدتر از آن این که هر دو رقص را یکی میدانند. اما با تماشای اجرای این دو رقص، کاملاً شاهد تفاوت آشکار آن خواهند شد. در رقص تکدست، تمرکز اصلی بر
آشکار آن خواهند شد. در رقص تکدست، تمرکز اصلی بر کف زدن هماهنگ با Snare آهنگ است و حرکات اضافه‌تر در خدمت همین تمرکز هستند. اما در رقص دُروم، تمرکز بر روی پرش با آهنگ است و معمولاً در هماهنگ با Snare، افراد به صورت تک پا میپرند و با یک پای دیگرشان فرود می‌آیند و در حرکت بعدی پا را عوض میکنند. این رقص به طور تمام با پرش‌ انجام میشود. همچنین هیچگاه کف نمیزنند و دست‌ها را با هر بار پرش به صورت یکی در میان، به بالا آورده و به پایین میبرند. علاوه بر تفاوت در نحوه‌ی اجرای این دو رقص، آهنگ‌های مخصوص رقص تکدست،
اجرای این دو رقص، آهنگ‌های مخصوص رقص تکدست، ریتم کُندتر (معمولاً 90bpm و ریتم 6/8) اشعار نسبتاً غمگین‌تری نسبت به دُروم دارد. اما برای رقص دُروم، از ریتم‌های تند (معمولاً 150bpm یا بیشتر و ریتم 4/4) و اشعار شاد استفاده میشود. البته ریتم و مضمون آهنگهای مخصوص هر دو رقص، طیف وسیعی از سرعت و یا حتی محتوا را در بر میگیرند، ولی به طور کلی ریتم تکدست از دُروم آهسته‌تر است و همچنین مضامین غمگین‌تری دارد.
اوتونوکه () نام یک ترانه از گروه دو نفره هیپ‌هاپ ژاپنی به نام کریپی ناتز است که به عنوان تک‌آهنگ در ۴ اکتبر ۲۰۲۵ توسط سونی میوزیک انترتینمنت منتشر شد. اوتونوکه ترانه شروع انیمه دان‌دادان بود و در چارت ژاپن به رتبه یک رسید و در سال ۲۰۲۵ برنده جایزه بهترین ترانه انیمه کرانچی‌رول‌ گردید.
کریپی ناتز () نام یک گروه دو نفره موسیقی هیپ‌هاپ است که اعضای آن دی‌جی ماتسوناگا و آر-شیتی هستند. کریپی ناتز بخشی از سونی میوزیک انترتینمنت است و با ترانه بلینگ بنگ بنگ بورن که ترانه شروع انیمه ماشل بود به شهرت رسیدند. همچنین ترانه اوتونوکه که ترانه شروع انیمه دان‌دادان است نیز متعلق به این گروه است.
, خدمت به طرفداران اصطلاحی است که به بخشی از یک اثر داستانی اشاره می‌کند که عامدا برای راضی کردن طرفداران اضافه شده‌است. این بخش‌ها اکثرا به صورت نمایش برهنگی یا صحنه‌های اروتیک هستند. این اصطلاح در ژاپن و خرده‌فرهنگ انیمه و مانگا ریشه دارد اما در دیگر زبان‌ها و مدیاهای دیگر نیز استفاده می‌شود. وقتی انیمه و مانگا توسط شرکت‌های آمریکایی به انگلیسی ترجمه می‌شدند، اثر اصلی اغلب ویرایش می‌شد تا برخی از فن‌سرویس‌ها حذف شود تا مخاطبان آمریکایی مناسب‌تر باشد. مایک تاتسوگاوا عقیده دارد این تغییرات را به خاطر تفاوت
تاتسوگاوا عقیده دارد این تغییرات را به خاطر تفاوت فرهنگی ژاپن و ایالات متحده انجام می‌شده‌است.
یک مانگای ژاپنی یائویی از یو تویاتا است که برای اولین بار آن را در حسابش در توییتر و پیکسیو در ژانویه ۲۰۱۸ منتشر کرد و بعد از آنکه توسط گان‌گان کامیکس استخدام شد، این مانگا به شکل دیجیتال توسط Pixiv Comics انتشار یافت. بین ۹ اکتبر تا ۲۴ دسامبر ۲۰۲۰ یک سریال تلویزیونی ساخته شده بر اساس این مانگا در تی‌وی توکیو پخش شد. همچنین یک انیمه ساخته شده بر اساس این مانگا توسط Satelight نیز بین ژانویه تا مارس ۲۰۲۴ پخش شد. داستان این مانگا شخصی به نام اداچی است که بعد از سی‌سالگی قدرت این را پیدا می‌کند تا فکر کسانی که
سی‌سالگی قدرت این را پیدا می‌کند تا فکر کسانی که لمس می‌شوند را بخواند و بعد از تصادفی خوردن به یکی از همکارانش با نام کوروساوا در آسانسور متوجه می‌شود که وی مدت زیادی است روی آداچی کراش دارد.
بلوپرینت یا همان طرح اولیه، رونوشت بزرگی از یک نقشه معماری یا مهندسی است. بلوپرینت ممکن است به موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:
شجیرات، روستایی در دهستان ملاثانی بخش مرکزی شهرستان باوی در استان خوزستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۷۰ نفر (۶۶ خانوار) بوده است.
استیو استارک (به انگلیسی: Steve Stark) تهیه‌کننده تلویزیونی و مدیر اجرایی استودیو است. او در حال حاضر رئیس و تهیه‌کننده اجرایی تولوکا پیکچرز است. اوایل زندگی. استیو در فورت داج، آیووا بزرگ شد و در دانشگاه نورث‌وسترن با مدرک لیسانس در رشته تلویزیون و فیلم فارغ‌التحصیل شد و روز بعد به لس آنجلس نقل مکان کرد. زندگی شخصی. استارک به مدت بیست و چهار سال با میشل نیکاسترو ازدواج کرد، تا اینکه میشل نیکاسترو در سال ۲۰۱۰ بر اثر سرطان سینه و سرطان مغز درگذشت. او دو دختر به نام‌های کالی و کدی دارد.
عیاشیه، روستایی در دهستان زرگان بخش ویس شهرستان باوی در استان خوزستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۴۸ نفر (۳۵ خانوار) بوده است.
ثدین ۴، روستایی در دهستان زرگان بخش ویس شهرستان باوی در استان خوزستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۰ نفر (۲۶ خانوار) بوده است.
کوی سید جابر، روستایی در دهستان زرگان بخش ویس شهرستان باوی در استان خوزستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۸۸ نفر (۵۲ خانوار) بوده است.
تهمینه درانی (اردو: تہمینہ درانی؛ متولد ۱۸ فوریه ۱۹۵۳) نویسنده پاکستانی است که به خاطر کتاب پرفروشش «ارباب فئودال من» شناخته می‌شود. او یک هنرمند و فعال حقوق زنان و کودکان است. او از مارس ۲۰۲۴ همسر فعلی نخست‌وزیر پاکستان، شهباز شریف، است. شریف پیش از این از ۱۰ آوریل ۲۰۲۲ تا ۱۳ اوت ۲۰۲۳ در این سمت خدمت کرده است.
ران اشمیت (به انگلیسی: Rohn Schmidt) فیلم‌بردار و کارگردان تلویزیونی اهل آمریکا است. او به‌عنوان فیلم‌بردار در تعدادی از فیلم‌ها از جمله "مردان جنگ" (۱۹۹۴) و "مه" (۲۰۰۷) فعالیت داشت. او همچنین به‌عنوان فیلم‌بردار در مجموعه‌ تلویزیونی "مردگان متحرک" (۲۰۱۰–۲۰۲۲) فعالیت داشت. از آثار کارگردانی او می‌توان به "نجات گریس" اشاره کرد.
الگوی هیکاکی یکی از الگوهای تحلیل تکنیکال به‌شمار می‌رود که به‌منظور شناسایی نقاط عطف و ادامهٔ روند بازار مورد استفاده قرار می‌گیرد. یک الگوی است که برای تعیین نقاط عطف و ادامه روند بازار استفاده می‌شود. این الگو ساختاری ساده دارد و امکان مشاهدهٔ آن در داده‌های قیمتی بازار، از طریق نمودارهای میله‌ای سنتی، نمودارهای نقطه و رقم و نیز نمودارهای شمعی ژاپنی وجود دارد. شایان ذکر است که الگوی هیکاکی در زمرهٔ الگوهای کلاسیک نمودار شمعی قرار نمی‌گیرد. اگرچه برخی افراد از الگوی هیکاکی با عناوینی نظیر «شکست کاذب
افراد از الگوی هیکاکی با عناوینی نظیر «شکست کاذب اینسایدبار» یا «الگوی جعلی» یاد کرده‌اند، اما این اصطلاحات انحرافاتی از نام اصلی این الگو هستند که نخستین‌بار توسط دانیل ال. چسلر، تکنسین خبرهٔ بازار، معرفی شده است و به‌طور رایج در منابع معتبر به‌کار نمی‌روند. به عنوان نمونه، اغلب نویسندگان آثار تخصصی در زمینهٔ تحلیل تکنیکال، اصطلاح «الگوی هیکاکی» را به‌جای تعبیراتی نظیر «شکست کاذب اینسایدبار» ترجیح داده‌اند؛ از جمله می‌توان به کتاب‌های "تحلیل تکنیکال: منبع کامل برای تکنسین‌های بازار مالی" نوشتهٔ چارلز دی.
کامل برای تکنسین‌های بازار مالی" نوشتهٔ چارلز دی. کرکپاتریک و جولی آر. دالکویست، "پویایی‌های بازار خرید/فروش: استراتژی‌های معاملاتی برای بازارهای امروز" اثر کلایو ام. کورکوران، و "خاطرات یک معامله‌گر حرفه‌ای کالا" نوشتهٔ پیتر ال. برانت اشاره کرد. خاستگاه. الگوی هیکاکی برای اولین بار از طریق مجموعه‌ای از مقالات منتشرشده توسط تحلیلگر فنی، دانیل ال. چسلر، ابداع و به جامعهٔ مالی معرفی شد. «هیکاکی» یک فعل ژاپنی به معنای «فریب دادن» یا «به دام انداختن» است. چسلر پس از مشورت با یوهی آراکاوا، دانشیار زبان ژاپنی در
از مشورت با یوهی آراکاوا، دانشیار زبان ژاپنی در دانشگاه مطالعات خارجی توکیو، نام «هیکاکی» را برای این الگو انتخاب کرد که به خوبی ماهیت گول‌زننده و به دام‌افکندۀ این الگو را نشان می‌دهد.
ساماتاتا () یکی از نواحی و پادشاهی‌های باستانی در جنوب شرق بنگال بود که حدوداً از سدهٔ سوم پیش از میلاد تا قرن سیزدهم میلادی وجود داشت. این ناحیه که در کنار دلتای رود مگنا قرار داشت، شامل مناطق امروزی کومیلا، نوآخالی، سیلهت و جزایر ساحلی اطراف می‌شد. ساماتاتا منطقه‌ای مرطوب، هموار و ساحلی بود. نخستین اشارهٔ مکتوب به ساماتاتا در کتیبه الله‌آباد مربوط به دوران سامودراگوپتا در سدهٔ چهارم میلادی دیده می‌شود که آن را به‌عنوان یک پادشاهی مرزی تحت خراج‌گزاری به امپراتوری گوپتا توصیف می‌کند. در سدهٔ هفتم میلادی،
گوپتا توصیف می‌کند. در سدهٔ هفتم میلادی، راهب چینی ژوان‌زنگ در سفرنامه‌اش از وجود حدود سی صومعهٔ بودایی و دوهزار راهب در این منطقه خبر داده‌است و ساماتاتا را کانونی مهم برای آیین بودایی دانسته‌است. ساماتاتا در دوره‌های مختلف توسط دودمان‌هایی چون گاوده، خاندان بهادرا، خادگا، دِوا، چاندرا و ورمان اداره می‌شد. دودمان‌های دِوا و چاندرا به‌ویژه به‌عنوان پشتیبانان آیین بودایی شناخته می‌شوند. دیواپارواتا، که امروزه در حوالی مین‌اماتی قرار دارد، در دورهٔ چاندرا مرکز مذهبی و اداری ساماتاتا بود. این شهر بندری ارتباط
مذهبی و اداری ساماتاتا بود. این شهر بندری ارتباط گسترده‌ای با مناطق ساحلی میانمار، تایلند، اندونزی و ویتنام داشت. در قرن سیزدهم میلادی و با یورش مسلمانان به بنگال، ساماتاتا به آخرین پناهگاه دودمان سنا تبدیل شد و سرانجام در ساختار سلطان‌نشین دهلی ادغام شد. از آن زمان، نقش فرهنگی و سیاسی ساماتاتا کاهش یافت و بنگال به‌تدریج تحت حکومت مرکزی اسلامی شکل واحدتری به خود گرفت. ساماتاتا از جنبه‌های جغرافیایی، مذهبی و سیاسی، بخشی مهم از تاریخ کهن بنگال به‌شمار می‌رود و تا پیش از ادغام در ساختارهای میان‌عصر اسلامی،
و تا پیش از ادغام در ساختارهای میان‌عصر اسلامی، نقشی کلیدی در ارتباطات دریایی و فرهنگ بودایی در جنوب شرق آسیا ایفا می‌کرد.