payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نقل عمومی غیرقابل دسترس کند و در نتیجه استفاده از پارک‌های ایالتی توسط خانواده‌های فقیر و طبقه متوسط رو به پایین که خودرو نداشتند غیرممکن شد. کارو همچنین نوشت که موزس با اقداماتی مانند دشوار کردن دریافت مجوز پارک اتوبوس برای گروه‌های سیاه‌پوست و اختصاص دادن نجات غریق‌های سیاه‌پوست به «سواحل دور و کمتر توسعه‌یافته»، سعی در منصرف کردن سیاه‌پوستان از بازدید از ساحل جونز داشت. موزز علناً با اجازه دادن به کهنه سربازان سیاه‌پوست برای نقل مکان به شهرک استویوسانت ، مجتمع مسکونی توسعه‌یافته در منهتن که برای اسکان
، مجتمع مسکونی توسعه‌یافته در منهتن که برای اسکان کهنه سربازان جنگ جهانی دوم ساخته شده بود، مخالفت کرد. در پاسخ به این زندگینامه، موزس از جابجایی اجباری جوامع فقیر و اقلیت به عنوان بخشی اجتناب‌ناپذیر از احیای شهری دفاع کرد: «من از سازنده‌ای که می‌تواند گتوها را بدون جابجایی مردم از بین ببرد، قدردانی می‌کنم، همانطور که از سرآشپزی که می‌تواند بدون شکستن تخم‌مرغ املت درست کند، قدردانی می‌کنم.» علاوه بر این، ادعاهایی وجود داشت مبنی بر اینکه موزس به طور گزینشی مکان‌هایی را برای امکانات تفریحی بر اساس ترکیب
مکان‌هایی را برای امکانات تفریحی بر اساس ترکیب نژادی یک محله انتخاب می‌کرد، مانند زمانی که او مکان‌هایی را برای یازده استخر که در سال ۱۹۶۳ افتتاح شدند، انتخاب کرد. به گفته یک نویسنده، موزز عمداً برخی از استخرها را در محله‌هایی با جمعیت عمدتاً سفیدپوست قرار داد تا آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را از استفاده از آنها بازدارد، و سایر استخرهایی که برای آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در نظر گرفته شده بود، مانند استخر پارک استعماری (که اکنون پارک جکی رابینسون است )، در مکان‌های نامناسب قرار گرفتند. نویسنده دیگری نوشت که
نامناسب قرار گرفتند. نویسنده دیگری نوشت که از ۲۵۵ زمین بازی ساخته شده در دهه ۱۹۳۰ تحت تصدی موزس، تنها دو زمین بازی در محله‌های عمدتاً سیاه‌پوست‌نشین بود. کارو نوشت که نزدیکان موزس ادعا کرده بودند که می‌توانند با سرد کردن بیش از حد آب، مانع از استفاده آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار از استخر توماس جفرسون ، در هارلم شرقی که در آن زمان عمدتاً سفیدپوست بود، شوند. با این وجود، هیچ منبع دیگری این ادعا را تأیید نکرده است که بخاری‌ها در هر استخر خاصی غیرفعال شده‌اند یا در طراحی استخر گنجانده نشده‌اند. علاوه بر این،
یا در طراحی استخر گنجانده نشده‌اند. علاوه بر این، موزس دیدگاه مثبتی نسبت به امپراتوری بریتانیا و نژادپرستی بسیار گسترده‌تر از صرفاً جامعه آفریقایی-آمریکایی داشت و از امپراتوری به عنوان ابزاری مفید برای جلوگیری از «ظهور نژادهای پست‌تر بدون قانون» یاد کرد. ارزیابی مجدد. برخی از محققان تلاش کرده‌اند تا با مقایسه مقیاس کارها با هزینه بالا و سرعت پایین کارهای عمومی در دهه‌های پس از دوران او، اعتبار موزس را احیا کنند. اوج ساخت و ساز موسی در دوران رکود اقتصادی بزرگ رخ داد و با وجود مشکلات آن دوران، پروژه‌های موزس
رخ داد و با وجود مشکلات آن دوران، پروژه‌های موزس به موقع تکمیل شدند و از آن زمان تاکنون کارهای عمومی قابل اعتمادی بوده‌اند، که این امر به طور مطلوبی با تأخیرهایی که مقامات شهر نیویورک در توسعه مجدد محل مرکز تجارت جهانی سابق در منطقه گراند زیرو یا تأخیرها و مشکلات فنی پیرامون متروی خیابان دوم و پروژه بیگ دیگ بوستون داشته‌اند، قابل مقایسه است.
روابط ایتالیا و مکزیک () برای نخستین بار در سال ۱۸۷۴، پس از وحدت ایتالیا، روابط دیپلماتیک رسمی برقرار کردند. این دو کشور دو بار در طول قرن بیستم در جبهه‌های مخالف قرار گرفتند: ابتدا در جنگ داخلی اسپانیا بین ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ و سپس در طول جنگ جهانی دوم بین ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵. مکزیک در سال ۱۹۴۶ روابط دیپلماتیک خود با ایتالیا را از سر گرفت و از آن زمان روابط بدون وقفه ادامه داشته است. هر دو کشور عضو گروه ۲۰، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی و سازمان ملل متحد هستند. تاریخچه. اولین تماس بین ایتالیا و مکزیک در سال ۱۸۶۹، درست
اولین تماس بین ایتالیا و مکزیک در سال ۱۸۶۹، درست قبل از پایان وحدت ایتالیا در ۱۸۷۰، رخ داد؛ زمانی که ایتالیا تمایل خود را برای تأسیس کنسولگری در مکزیک اعلام کرد. کنسولگری ایتالیا در مکزیک در دسامبر ۱۸۷۲ افتتاح شد؛ با این حال روابط دیپلماتیک بین دو کشور تا ۱۵ دسامبر ۱۸۷۴ برقرار نشد. در سال ۱۸۷۵، مکزیک دفتر دیپلماتیک خود را در رم افتتاح کرد. نخستین مهاجران ایتالیایی به مکزیک در سال ۱۸۵۷ وارد شدند و موج‌های بزرگ‌تری در دهه ۱۸۸۰ رخ داد. بسیاری از مهاجران چندین شهر با زبان ایتالیایی در سراسر کشور تأسیس کردند.
شهر با زبان ایتالیایی در سراسر کشور تأسیس کردند. در طول جنگ جهانی اول، مکزیک بی‌طرف باقی ماند زیرا در همان زمان درگیر انقلاب مکزیک بود و دفتر دیپلماتیک خود در رم را بست. این دفتر در سال ۱۹۱۸ دوباره بازگشایی شد و در سال ۱۹۲۲ به ساختمان کنسولگری فعلی خود نقل مکان کرد. در دهه ۱۹۳۰، روابط دیپلماتیک بین دو کشور به تدریج تیره شد، زمانی که نخست‌وزیر ایتالیا بنیتو موسولینی در جریان جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی در ۱۹۳۵–۱۹۳۶ به ابیسینیا (اکنون اتیوپی) حمله و آن را تصرف کرد. مکزیک یکی از معدود کشورهایی بود که به شدت علیه
مکزیک یکی از معدود کشورهایی بود که به شدت علیه اشغال ابیسینیا توسط نیروهای ایتالیایی اعتراض کرد. در طول جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹)، ایتالیا و مکزیک از جناح‌های مخالف حمایت کردند، به طوری که مکزیک از جناح جمهوری‌خواهان (جنگ داخلی اسپانیا) و ایتالیا از ملی‌گراها حمایت کرد. این موضوع دو کشور را در مقابل یکدیگر قرار داد و در نهایت باعث تعاملات عمدتاً منفی بین آن‌ها شد. در طول جنگ جهانی دوم، در ۲۲ مه ۱۹۴۲، مکزیک به نیروهای محور (که ایتالیا نیز جزو آن بود) اعلان جنگ کرد، به دلیل حملات زیردریایی‌های آلمانی به
جنگ کرد، به دلیل حملات زیردریایی‌های آلمانی به دو نفتکش مکزیکی در خلیج مکزیک همان سال. روابط دیپلماتیک در ۱ ژوئن ۱۹۴۶ از سر گرفته شد و ایتالیا و مکزیک در ۱۰ فوریه ۱۹۴۷ معاهده صلح امضا کردند. در سال ۱۹۷۴، رئیس‌جمهور لوئیس اچوریا نخستین رئیس‌دولت مکزیکی بود که به ایتالیا سفر رسمی کرد. در سال ۱۹۸۱، رئیس‌جمهور ساندرو پرتینی نخستین رئیس‌دولت ایتالیایی بود که به مکزیک سفر کرد. از زمان این سفرهای اولیه، بازدیدهای متعددی بین رهبران دو کشور انجام شده است. در ۱۷ اکتبر ۲۰۱۷، پنجمین نشست کمیسیون دوجانبه مکزیک-ایتالیا
۲۰۱۷، پنجمین نشست کمیسیون دوجانبه مکزیک-ایتالیا در رم برگزار شد، به ریاست وزیر امور خارجه مکزیک، لوئیس ویدگارای و وزیر امور خارجه ایتالیا آنجلینو آلفانو. در سال ۲۰۲۴، هر دو کشور ۱۵۰ سالگرد برقراری روابط دیپلماتیک خود را جشن می‌گیرند. بازدیدهای سطح بالا. بازدیدهای سطح بالا از ایتالیا به مکزیک بازدیدهای سطح بالا از مکزیک به ایتالیا توافق‌های دوجانبه. هر دو کشور تعداد زیادی توافق دوجانبه امضا کرده‌اند، از جمله: معاهده داوری اجباری عمومی (۱۹۰۷)؛ توافقنامه شناسایی ازدواج‌های کنسولی برگزار شده و مدیریت‌شده در
ازدواج‌های کنسولی برگزار شده و مدیریت‌شده در مأموریت‌های دیپلماتیک هر دو کشور (۱۹۱۰)؛ توافقنامه تبادل فرهنگی (۱۹۶۵)؛ توافقنامه حمل و نقل هوایی (۱۹۶۵)؛ توافقنامه همکاری فنی (۱۹۸۱)؛ توافقنامه اجتناب از مالیات مضاعف و فرار مالیاتی (۱۹۹۱)؛ توافقنامه همکاری در مبارزه با سوءاستفاده و قاچاق غیرقانونی مواد مخدر و روانگردان‌ها (۱۹۹۱)؛ توافقنامه همکاری در زمینه گردشگری (۱۹۹۳)؛ توافقنامه چارچوب همکاری (۱۹۹۴)؛ توافقنامه همکاری علمی و فناوری (۱۹۹۷)؛ توافقنامه ترویج و حفاظت متقابل از سرمایه‌گذاری‌ها (۱۹۹۹)؛ توافقنامه
حفاظت متقابل از سرمایه‌گذاری‌ها (۱۹۹۹)؛ توافقنامه همکاری در مبارزه با جرائم سازمان‌یافته (۲۰۰۱)؛ توافقنامه کمک متقابل اداری در امور گمرکی (۲۰۱۱)؛ معاهده استرداد (۲۰۱۱)؛ معاهده کمک در امور کیفری (۲۰۱۱)؛ یادداشت تفاهم ASI-AEM برای همکاری فضایی با اهداف صلح‌آمیز (۲۰۱۲)؛ یادداشت تفاهم ایجاد شورای تجاری ایتالیا-مکزیک (۲۰۱۲)؛ یادداشت تفاهم همکاری در بخش انرژی (۲۰۱۶)؛ یادداشت تفاهم همکاری در زمینه تنوع زیستی، آسیب‌پذیری تغییرات اقلیمی، ارزیابی ریسک، سازگاری و افسانه‌ها (۲۰۱۶) و توافقنامه همکاری در زمینه تولید
(۲۰۱۶) و توافقنامه همکاری در زمینه تولید مشترک سینمایی (۲۰۱۷).
روابط ایتالیا و مصر () به روابط بین مصر و ایتالیا اشاره دارد. هر دو کشور عضو اتحادیه مدیترانه و سازمان ملل متحد هستند. تاریخ. روابط اولین بار در دوره جمهوری روم برقرار شد، زمانی که امپراتوری بطلمیوسی با رم تعاملات زیادی داشت و در نهایت منجر به الحاق مصر به روم در ۳۰ قبل از میلاد شد. با فروپاشی امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶ میلادی و ادامه وضعیت مصر به عنوان استانی از امپراتوری روم شرقی تا فتح اسلامی مصر در ۶۴۲ میلادی، ایالت‌های مستقل ایتالیا و مصر وجود نداشتند و بنابراین روابط دیپلماتیک شکل نگرفت. پیوندهای
و بنابراین روابط دیپلماتیک شکل نگرفت. پیوندهای فرهنگی بین مصر و ایتالیا با گذر زمان و با گسترش اسلام در مصر و قدرت کلیسای کاتولیک در ایتالیا بیشتر فاصله گرفت. تا زمان استقلال رسمی مصر از بریتانیا در ۱۹۲۲، روابط با ایتالیا دوباره برقرار نشد. با ظهور بنیتو موسولینی و فاشیسم در ایتالیا و در نهایت حمله ایتالیا به مصر در طول جنگ جهانی دوم، روابط به شدت تیره شد. با این حال، پس از جنگ، روابط دوباره برقرار شد و امروزه دو کشور رابطه‌ای دوستانه دارند. روابط مدرن. ایتالیا بزرگ‌ترین شریک تجاری مصر در اتحادیه اروپا است
بزرگ‌ترین شریک تجاری مصر در اتحادیه اروپا است و پس از ایالات متحده و چین، سومین شریک بزرگ بین‌المللی مصر به‌شمار می‌رود. همچنین، سرمایه‌گذاری‌های ایتالیا در مصر بالغ بر ۲٫۶ میلیارد دلار است که عمدتاً در بخش‌های حمل و نقل و خدمات بانکی متمرکز است و آن را به پنجمین سرمایه‌گذار بزرگ اروپایی در مصر تبدیل می‌کند. تا پایان ۲۰۱۴، حجم تجارت بین دو کشور reportedly به ۶ میلیارد دلار رسید. در آوریل ۲۰۱۶، روابط دیپلماتیک دو کشور به شدت تیره شد، زمانی که یک دانشجوی دکترای ایتالیایی از دانشگاه کمبریج پس از ناپدید شدن در
ایتالیایی از دانشگاه کمبریج پس از ناپدید شدن در ژانویه همان سال، در قاهره به طرز فجیعی به قتل رسید. در پی آن، ایتالیا سفیر خود را برای مشورت به رم فراخواند و مرگ جنایی جولیو رجنی، که در آن زمان تحقیقات دانشگاهی حساس دربارهٔ حقوق کارگری و سندیکاها در مصر انجام می‌داد، را پیگیری کرد. نیروهای انتظامی مصر اطلاعات متناقضی دربارهٔ سرنوشت شهروند ایتالیایی ارائه کردند که برای محققان ایتالیایی غیرقابل قبول بود. در نتیجه، مطبوعات ایتالیا و وزارت امور خارجه ایتالیا به نقض سیستماتیک حقوق بشر در مصر اشاره کرده و تهدید
نقض سیستماتیک حقوق بشر در مصر اشاره کرده و تهدید به تحریم‌های سیاسی کردند مگر اینکه رهبری پلیس و روش‌های آن بازنگری شود. بازداشت پاتریک زاکی، دانشجوی مصری که در برنامه کارشناسی ارشد اراسموس ماندوس در دانشگاه بولونیا ثبت نام کرده بود، روابط دیپلماتیک را بیشتر تحت فشار قرار داده است. او در ۷ فوریه ۲۰۲۰ هنگام بازگشت به قاهره برای دیدار خانواده بازداشت شد و از آن زمان در زندان توره نگهداری می‌شود، با وجود درخواست‌های بین‌المللی برای آزادی او از سازمان‌هایی مانند عفو بین‌الملل و Scholars at Risk, و همچنین
مانند عفو بین‌الملل و Scholars at Risk, و همچنین درخواست اعضای ایتالیایی پارلمان اروپا بوده است. چندین شهر ایتالیایی، از جمله بولونیا، میلان و ناپل، زاکی را به عنوان شهروند افتخاری اعلام کرده‌اند، بخشی از کمپین «۱۰۰ شهر برای پاتریک»
روابط ایتالیا و فرانسه () در سطوح دیپلماتیک، سیاسی، نظامی، اقتصادی و فرهنگی برقرار است. هر دو کشور در اروپا واقع شده‌اند و مرزهای جغرافیایی نزدیکی با یکدیگر دارند. فرانسه نقش مهمی در حمایت از وحدت ایتالیا داشت، به ویژه در شکست امپراتوری اتریش در جنگ دوم استقلال ایتالیا و همچنین در ارائه حمایت مالی. در اواخر قرن نوزدهم، دو کشور رقیب برای کنترل تونس و شمال آفریقا بودند که فرانسه پیروز شد و این امر باعث شد ایتالیا در سال ۱۸۸۲ به اتحاد سه‌گانه با آلمان و اتریش-مجارستان بپیوندد. در دهه ۱۸۸۰، تنش‌ها به صورت جنگ
بپیوندد. در دهه ۱۸۸۰، تنش‌ها به صورت جنگ تجاری خود را نشان داد. فرانسه به متحدانی برای مقابله با آلمان نیاز داشت و به‌طور محرمانه با ایتالیا توافق‌هایی انجام داد که تا سال ۱۹۰۲ اطمینان حاصل شود ایتالیا در جنگ از آلمان حمایت نخواهد کرد. با آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، ایتالیا ابتدا بی‌طرف بود اما برای افزایش قلمرو خود مذاکره کرد. بهترین پیشنهاد توسط پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند و فرانسه ارائه شد که مناطق وسیعی از اتریش و امپراتوری عثمانی را به ایتالیا وعده می‌داد. هر دو کشور از اعضای «چهار قدرت
وعده می‌داد. هر دو کشور از اعضای «چهار قدرت بزرگ» متفقین جنگ جهانی اول بودند؛ با این حال، نارضایتی ایتالیا از تفاوت بین وعده‌های ۱۹۱۵ و نتایج واقعی پیمان ورسای در ۱۹۱۹، یکی از عوامل مهم در به قدرت رسیدن بنیتو موسولینی در ۱۹۲۲ شد. در دوره میان‌دوجنگ، فرانسه تلاش کرد با موسولینی رابطه دوستانه داشته باشد تا از حمایت او از آدولف هیتلر و آلمان نازی جلوگیری کند، اما این تلاش‌ها شکست خورد و وقتی آلمان فرانسه را در نبرد فرانسه (۱۹۴۰) شکست داد، ایتالیا نیز اعلام جنگ کرد و کنترل منطقه‌ای اشغالی نزدیک مرز مشترک را به
کرد و کنترل منطقه‌ای اشغالی نزدیک مرز مشترک را به دست گرفت. کرس (جزیره) در ۱۹۴۲ به آن افزوده شد. هر دو کشور از شش بنیان‌گذار اتحادیه اقتصادی اروپا، پیش‌ساز اتحادیه اروپا، بودند و همچنین از اعضای بنیان‌گذار گروه هفت/گروه هشت و ناتو هستند. از ۹ آوریل ۱۹۵۶، رم و پاریس به‌طور انحصاری و متقابل با یکدیگر خواهرخواندگی (شهرها) دارند و گفته معروفی بین آنها وجود دارد: تاریخچه. توافق‌نامه فرانسه و ایتالیا که در سال ۱۹۴۷ امضا شد، شراکت نزدیکی بین دو کشور پس از جنگ جهانی دوم ایجاد کرد. این توافق، معروف به معاهده پاریس،
دوم ایجاد کرد. این توافق، معروف به معاهده پاریس، با هدف تقویت روابط سیاسی، اقتصادی و فرهنگی بین فرانسه و ایتالیا بود. این معاهده بر همکاری در زمینه‌های مختلف از جمله دفاع، تجارت و فناوری تأکید داشت و همچنین پایه‌های جامعه زغال‌سنگ و فولاد اروپا، پیش‌ساز اتحادیه اروپا، را گذاشت. توافق‌نامه فرانسه و ایتالیا نقش مهمی در ترویج صلح و ثبات در اروپا پس از جنگ و ارتقاء همکاری و رفاه متقابل بین دو کشور ایفا کرد. مرز. دو کشور یک مرز مشترک دارند. این مرز عمدتاً در سال ۱۸۶۰ در معاهده تورین تعیین شد و اصلاحات جزئی در
۱۸۶۰ در معاهده تورین تعیین شد و اصلاحات جزئی در جریان معاهدات صلح پاریس، ۱۹۴۷ انجام شد. پادشاهی فرانسه از زمان الحاق پروانس به فرانسه تحت فرمان شارل هشتم در ۱۴۸۶، با دوک‌نشین ساووی مرز مشترک داشت. منطقه وسیع‌تر مرز فرانسه و ایتالیا در قرن‌های ۱۱ تا ۱۴ بخشی از پادشاهی آرل بود. مرز بین فرانسه و ساووی از زمان جنگ‌های ایتالیا در حال تغییر بود. در دوره مدرن اولیه، این مرز در معاهده تورین ۱۶۹۶ تثبیت شد. پس از جنگ جانشینی اسپانیا، دودمان ساووی مناطق وسیعی را به دست آورد و به هسته قرن هجدهم برای وحدت ایتالیا بعدی
آورد و به هسته قرن هجدهم برای وحدت ایتالیا بعدی تبدیل شد. ساووی از سال ۱۷۹۲ تا ۱۸۱۵ توسط فرانسه انقلابی اشغال شد. ساووی همراه با پیمونت و نیس در کنگره وین ۱۸۱۵ به پادشاهی ساردنی پیوستند. در سال ۱۸۶۰، طبق مفاد معاهده تورین، ساووآ و نیس به فرانسه ملحق شدند، در حالی که لمباردی به ایتالیا رسید. آخرین دوک ساووی، ویتوریو امانوئله دوم، به پادشاهی ایتالیا تبدیل شد. مرز دو کشور با مرز زبانی هم‌خوانی ندارد. کرس (جزیره)، که به‌طور سنتی ایتالیایی‌زبان است، بخشی از فرانسه است، در حالی که واله دائوستا، که به‌طور سنتی
است، در حالی که واله دائوستا، که به‌طور سنتی فرانسوی‌زبان است، بخشی از ایتالیا محسوب می‌شود. همچنین اختلافات ارضی بر سر مون بلان، بلندترین کوه غرب اروپا، باقی مانده است.
روابط آلمان و ایتالیا (; ) به روابط دو جانبه بین آلمان و ایتالیا اشاره دارد. هر دو کشور عضو کامل اتحادیه اروپا، شورای اروپا، سازمان امنیت و همکاری اروپا و ناتو هستند. آلمان دارای سفارت در رم و کنسولگری در میلان و ناپل است، در حالی که ایتالیا سفارت در برلین و کنسولگری‌هایی در کلن، فرانکفورت، فرایبورگ، هامبورگ، هانوفر، مونیخ، نورنبرگ، زاربروکن و اشتوتگارت دارد. تاریخچه. روابط پس از وحدت ایتالیا شکل گرفت. این دو کشور از نظر تاریخی رابطه ویژه‌ای دارند، زیرا هر دو به همراه اتریش-مجارستان در اتحاد سه‌گانه قرار
دو به همراه اتریش-مجارستان در اتحاد سه‌گانه قرار گرفتند و علیه فرانسه جنگیدند، در حالی که بخش‌هایی از سرزمین‌های آن‌ها بخشی از امپراتوری مقدس روم و کنفدراسیون آلمان بودند. ایتالیا و آلمان هر دو عضو اتحاد سه‌گانه بودند اما در جنگ جهانی اول به دشمن تبدیل شدند. هر دو کشور در نهایت در جریان جنگ جهانی دوم عضو نیروهای محور شدند، در جنگ سرد (آلمان غربی) اتحاد تشکیل دادند، از شش بنیان‌گذار بودند و پس از معجزه اقتصادی به دو کشور از گروه هشت تبدیل شدند. نخست‌وزیر جولیو آندرئوتی موافق اتحاد دوباره آلمان نبود، اما
جولیو آندرئوتی موافق اتحاد دوباره آلمان نبود، اما امروزه دولت‌های ایتالیا و آلمان اعضای کامل و پیشرو اتحادیه اروپا هستند. در سال ۲۰۰۵، پاپ بندیکت شانزدهم به پاپ انتخاب شد. روابط اولیه. در سال ۵۷ قبل از میلاد، ژولیوس سزار جنگ‌های گالی را آغاز کرد؛ جانشین او، امپراتور آگوستوس و جانشینانش، مرزهای امپراتوری روم را تا راین (رود) گسترش دادند (نگاه کنید به لیمس و ژرمانیای بزرگ). ظهور امپراتوری کارولنژی با دوره مهاجرت و سقوط امپراتوری روم غربی آغاز شد. بخش‌های وسیعی از آنچه بعدها ایتالیا و آلمان شدند، در قرن‌های ۸
از آنچه بعدها ایتالیا و آلمان شدند، در قرن‌های ۸ و ۹ میلادی بخشی از شارلمانی امپراتوری کارولنژی بودند. حتی پس از امپراتوری فرانک (۸۴۳)، ارتباطات قطع نشد: در سراسر قرون وسطی، بخش‌های شمالی ایتالیا بخشی از امپراتوری مقدس روم بودند (حتی اگر فقط به‌صورت رسمی به عنوان پادشاهی ایتالیا (امپراتوری مقدس روم))، در حالی که روابط فشرده – هرچند به ندرت بدون تعارض – بین ایالات پاپی در مرکز ایتالیا و پاپ و امپراتور مقدس روم نیز وجود داشت. یکی از نمونه‌ها بازدید هاینریش چهارم، امپراتور روم-آلمان از کانوسا (۱۰۷۷) است، که
امپراتور روم-آلمان از کانوسا (۱۰۷۷) است، که خواستار رفع تکفیر در ادیان خود توسط پاپ مستقر در آنجا شد (مناقشه اعطای مقام). اگرچه جنوب ایتالیا بخشی از امپراتوری مقدس روم نبود، اما توسط اشتاوفر از ۱۱۹۴ تا ۱۲۶۸ اداره می‌شد که امپراتوران مقدس روم را نیز فرمانروایی می‌کردند. پالرمو پایتخت و محل اقامت امپراتور فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم بود، که در جنوب رشد یافت. از اواخر قرن ۱۴، جنبش‌های فکری جدید در ایتالیا (مانند رنسانس و انسان‌گرایی) در سراسر اروپا گسترش یافت و جهان آلمانی‌زبان را نیز تحت تأثیر قرار داد.
و جهان آلمانی‌زبان را نیز تحت تأثیر قرار داد. با کارل پنجم (۱۵۱۶–۱۵۵۶)، یک امپراتور آلمانی، بار دیگر تلاش شد تا به شدت به صورت سیاسی و نظامی در ایتالیا دخالت کند. یکی از نتایج آن غارت رم در ۱۵۲۷ بود، زمانی که ارتشی شورشی شامل نبردپیشه‌ها آلمانی، «رم» را ویران و غارت کردند. جنگ‌های ائتلاف در سال ۱۷۹۲ آغاز شد. در مارس ۱۷۹۶، ناپلئون بناپارت فرماندهی عالی ارتش فرانسوی در ایتالیا را از دیرکتوار دریافت کرد و کمپین‌های ایتالیایی جنگ‌های انقلابی فرانسه را آغاز کرد. در پیمان مقدماتی لوبن (۱۸ آوریل ۱۷۹۷ امضا و ۲۴ مه
در پیمان مقدماتی لوبن (۱۸ آوریل ۱۷۹۷ امضا و ۲۴ مه تصویب شد)، اتریش مجبور شد از دوک‌نشین میلان و دیگر مناطق چشم‌پوشی کند و آماده حل مناقشه با فرانسه باشد که از ۱۷۹۲ ادامه داشت. پیمان کامپو فورمیو در ۱۷ اکتبر ۱۷۹۷ امضا شد؛ در آن، ناپلئون پایان جمهوری ونیز را که از قرن ۷/۸ وجود داشت، اعلام کرد. در ۱۸۰۶، او پایان امپراتوری مقدس روم (که از قرن ۱۰ وجود داشت) و چشم‌پوشی از حقوق فئودالی امپراتوری در ایتالیا را اعمال کرد. اگرچه اروپا در ۱۸۱۴/۱۸۱۵ از سلطه ناپلئون آزاد شد، وحدت آلمان و وحدت ایتالیا پس از کنگره وین
شد، وحدت آلمان و وحدت ایتالیا پس از کنگره وین ۱۸۱۵ تا حدود ۱۸۷۰ به تأخیر افتاد. با این حال، ایالات ایتالیا عمدتاً تحت حکمرانی قدرت‌های خارجی بودند، در حالی که سرزمین‌های آلمانی بیشتر توسط حکمرانان بومی اداره می‌شدند. امپراتوری اتریش بر ونتو و لمباردی حکومت می‌کرد. پس از ۱۸۴۸. سال ۱۸۴۸ شاهد آغاز انقلاب ۱۸۴۸ آلمان در ایالات آلمانی و انقلاب مارس در ایالات ایتالیا بود، که هر دو ناکام ماندند. در ۱۸۶۱، پادشاهی ایتالیا تأسیس شد و در ۱۸۶۶ از جنگ اتریش و پروس بین پادشاهی پروس و اتریش، در کنار پروس، برای تصرف ونتو و
پروس و اتریش، در کنار پروس، برای تصرف ونتو و فریولی از اتریش در جنگ سوم استقلال ایتالیا استفاده کرد (پس از آنکه لمباردی قبلاً در جنگ دوم استقلال ایتالیا در ۱۸۵۹ به دست آمده بود). پیروزی علیه اتریش مرحله مهمی در جنگ‌های وحدت آلمان برای پروس و نخست‌وزیر آن اتو فون بیسمارک بود، زیرا اتریش از سیاست آلمان خارج شد و امکان پیروزی ایالت شمال آلمان در رقابت اتریش-پروس فراهم شد. در حالی که آخرین جنگ وحدت آلمان، جنگ فرانسه و پروس در ۱۸۷۰/۷۱ منجر به تأسیس امپراتوری آلمان شد، ایتالیایی‌ها از عقب‌نشینی نیروهای محافظ
آلمان شد، ایتالیایی‌ها از عقب‌نشینی نیروهای محافظ فرانسوی استفاده کرده و ایالات پاپی را تصرف کردند و رم را به پایتخت ایتالیا تبدیل نمودند، و بدین ترتیب قلمرو پاپی‌ها در دولت-ملت جدید ادغام شد. با این حال، بازپیوندخواهی ایتالیایی همچنان فعال بود. این ایدئولوژی که خواهان اتحاد همه ایتالیایی‌ها در یک دولت بود، علیه اتریش، که هنوز بر ترنتینو و ایستریا و دیگر مناطق حکومت می‌کرد، متمرکز بود. به همین دلیل، اتحاد سه‌گانه بین امپراتوری آلمان، اتریش-مجارستان و ایتالیا تأثیر سیاسی زیادی نداشت. وقتی جنگ جهانی اول آغاز
تأثیر سیاسی زیادی نداشت. وقتی جنگ جهانی اول آغاز شد، ایتالیا ابتدا بی‌طرف ماند و سپس در ۱۹۱۵ در کنار دشمنان آلمان و اتریش وارد جنگ شد، زیرا معتقد بود می‌تواند منافع بازپیوندخواهانه خود را بهتر پیگیری کند (نگاه کنید به پیمان لندن (۱۹۱۵)). "Septemberprogramm" ۱۹۱۴ که توسط صدراعظم آلمان تئوبالت فون بتمان-هولوگ تصویب شد، ایجاد یک اتحادیه اقتصادی اروپای مرکزی را پیشنهاد داد، شامل تعدادی از کشورهای اروپایی از جمله آلمان و احتمالاً ایتالیا، که همان‌طور که صدراعظم به‌طور مخفیانه تأکید کرد، باید «ظاهری از برابری
به‌طور مخفیانه تأکید کرد، باید «ظاهری از برابری میان اعضا» داشته باشد، اما در واقع تحت رهبری آلمان برای «تثبیت برتری اقتصادی آلمان در اروپای مرکزی» بود. هم‌نویسنده Kurt Riezler اذعان داشت که این اتحادیه شکل پنهان سلطه آلمان بر اروپا خواهد بود (نگاه کنید به "Mitteleuropa"). این طرح با شکست آلمان در جنگ ناکام ماند. بین ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۸. در پیمان سن-ژرمن ۱۹۱۹، پادشاهی ایتالیا به سرزمین‌های پیشین اتریش شامل ترنتینو، تیرول جنوبی، دره کانال، کل ساحل اتریش و بخشی از کارنیولا، شهر زادار و برخی جزایر شمالی دالماسی تعلق
شهر زادار و برخی جزایر شمالی دالماسی تعلق گرفت. با این حال، ایتالیا کمتر از آنچه انتظار داشت دریافت کرد (نگاه کنید به توافق قلبی که ایتالیا در ۱۹۱۵ برای تغییر جبهه در جنگ جهانی اول به عنوان «پاداش» مذاکره کرده بود). به هر حال، تیرول جنوبی که جمعیت عمدتاً آلمانی‌زبان داشت، اکنون بخشی از ایتالیا بود. در اکتبر ۱۹۲۲، فاشیسم ایتالیایی به رهبری بنیتو موسولینی از وضعیت سیاسی پس از جنگ بهره برد تا راهپیمایی رم را انجام داده و به دنبال آن دیکتاتوری را برقرار کند. در نتیجه، آلمانی‌زبان‌های تیرول جنوبی و دیگر
کند. در نتیجه، آلمانی‌زبان‌های تیرول جنوبی و دیگر گروه‌های قربانی، به شدت تحت سیاست ایتالیایی‌سازی جنوب تیرول آسیب دیدند. پس از به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان در ژانویه ۱۹۳۳، ایتالیا به آلمان نزدیک شد، هرچند موسولینی تا سال ۱۹۳۵ به دنبال اتحاد با بریتانیای کبیر و فرانسه در چارچوب جبهه استرسا و پیمان ایتالیا-شوروی بود که علیه آلمان بود. دولت نوظهور نازی، ایتالیا فاشیست را در برخی زمینه‌ها به عنوان الگو گرفت. نقاط مهم دیگر در روابط آلمان-ایتالیا در این سال‌ها شامل مداخله مشترک در جنگ
در این سال‌ها شامل مداخله مشترک در جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹)، آنشلوس در ۱۹۳۸ که موسولینی در نهایت پذیرفت (تیرول جنوبی همچنان با ایتالیا باقی ماند؛ طبق توافق هیتلر-موسولینی، آلمانی‌زبان‌های تیرول جنوبی فقط می‌توانستند بین مهاجرت به رایش آلمانی بزرگ یا از دست دادن فرهنگ و زبان مادری خود انتخاب کنند) و پیمان اتحاد ۲۲ مه ۱۹۳۹ معروف به اتحاد فولاد بود. روابط آلمان و ایتالیا، ۱۹۳۹–۱۹۴۳. پیش از آغاز جنگ جهانی دوم، دولت ایتالیا به رهبری بنیتو موسولینی، «پیمان آهن» را با دولت آلمان به رهبری آدولف هیتلر برقرار
آهن» را با دولت آلمان به رهبری آدولف هیتلر برقرار کرد تا نهادی نظامی متحد برای مقابله با قدرت‌های متفقین تشکیل شود. با وجود آنکه هر دو طرف توافق دولتی امضا کردند، ایتالیا و آلمان نسبت به یکدیگر همچنان دچار ترس و بی‌اعتمادی بودند. این بی‌اعتمادی میان دو دولت اغلب با اقدامات نظامی مشترک‌شان که گاهی علیه یکدیگر بود، تناقض داشت. در سال ۱۹۴۰، پیمان دو جانبه اولیه میان آلمان و ایتالیا با افزودن ژاپن به «پیمان سه‌جانبه» تبدیل شد. در ژوئن ۱۹۴۰، هنگامی که دولت فرانسه به بوردو گریخت، پاریس به عنوان شهر بی‌دفاع اعلام
به بوردو گریخت، پاریس به عنوان شهر بی‌دفاع اعلام شد. موسولینی بر این باور بود که درگیری به زودی به پایان خواهد رسید و بنابراین به بریتانیا و فرانسه اعلان جنگ کرد. او به رئیس ستاد ارتش ایتالیا، مارشال پیترو بادولیو گفت:من تنها به چند هزار کشته نیاز دارم تا بتوانم در کنفرانس صلح به عنوان مردی که جنگیده حضور پیدا کنم. موسولینی همچنین اولویت‌های خود را تعیین می‌کرد، که اغلب برای ورماخت آلمان به یک مشکل استراتژیک تبدیل می‌شد (برای مثال جنگ یونان و ایتالیا در سال ۱۹۴۰ که کاملاً شکست خورد و مجبور شد آلمان برای
۱۹۴۰ که کاملاً شکست خورد و مجبور شد آلمان برای مداخله وارد شود). پس از ورود ایتالیا به جنگ، فشار از سوی نازی‌ها منجر به بازداشت برخی از پناهندگان یهودیان ایتالیا در اردوگاه بازداشت کامپاگنا شد. روابط و مذاکرات بین آدولف هیتلر و بنیتو موسولینی. هیتلر و موسولینی در طول جنگ ده بار با یکدیگر دیدار کردند (به فهرست زیر مراجعه کنید)، اگرچه معمولاً این ملاقات‌ها تنها برای جلسات کوتاه چند ساعته انجام می‌شد. در نتیجه، عالی‌ترین سطوح سیاسی هر دو کشور هرگز اهداف، استراتژی و توزیع نیروهای جنگی خود را به‌طور کامل هماهنگ
و توزیع نیروهای جنگی خود را به‌طور کامل هماهنگ نکردند و حسادت‌ها و رقابت‌های نظامی، سیاسی و ایدئولوژیک بین ۱۹۳۹ و ۱۹۴۳ ادامه داشت. اولین کنفرانس جنگی بین هیتلر و موسولینی در ۱۸ مارس ۱۹۴۰ برگزار شد، در دوره بی‌طرفی ایتالیا و پیش از آنکه آلمان ورود ایتالیا به جنگ را با پیشروی‌های خود در مه/ژوئن ۱۹۴۰ علیه فرانسه تسریع کند. دومین دیدار در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۰ برای بررسی شرایط صلح پیمان آتش‌بس ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ و صلح‌نامه فرانکو-ایتالیایی برگزار شد. سومین دیدار، این بار در گذرگاه برنر در ۴ اکتبر ۱۹۴۰، شامل بحث در مورد
در گذرگاه برنر در ۴ اکتبر ۱۹۴۰، شامل بحث در مورد نقش‌های احتمالی آینده اسپانیای فرانکو و فرانسه ویشی در قدرت‌های محور بود. چهارمین ملاقات نیز اندکی بعد، در ۲۸ اکتبر، برگزار شد و دربارهٔ جنگ یونان و ایتالیا که همان روز توسط ارتش ایتالیا آغاز شده بود، بحث شد. پنجمین کنفرانس و اولین کنفرانس سال ۱۹۴۱ در اقامتگاه برگهوف در ۱۹ ژانویه ۱۹۴۱ برگزار شد تا هماهنگی اقدامات مشترک برای کاهش خطر ایتالیا در صحنه مدیترانه بیشتر تنظیم شود، اگرچه آلمانی‌ها هنوز به شرکای ایتالیایی خود دربارهٔ آماده‌سازی‌های شدید برای تهاجم
خود دربارهٔ آماده‌سازی‌های شدید برای تهاجم ژوئن ۱۹۴۱ به اتحاد جماهیر شوروی اطلاع نداده بودند. ششمین دیدار در ۲ ژوئن ۱۹۴۱ انجام شد. اگرچه سازمان‌های اطلاعاتی ایتالیا در این فاصله به‌طور کامل از عملیات "بارباروسا" آگاه شده بودند، آلمانی‌ها هنوز آن را رسماً به رهبران ایتالیا اعلام نکردند. این اطلاع‌رسانی تنها در شب ۲۱/۲۲ ژوئن، یعنی صبح روز تهاجم، انجام شد، هنگامی که اوتو کریستین فون بسمارک توضیح طولانی هیتلر را با نامه‌ای به گالئاتسو چانو منتقل کرد. در سال ۱۹۴۲، دو رهبر برای هفتمین بار در زالتسبورگ در ۲۹/۳۰