payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رسمی برای ادارهٔ مشترک و تضمین تداوم جشنواره ایجاد شد. با وجود تنش‌ها بر سر تجاری‌سازی (به‌ویژه تبدیل جشنواره به رویدادی بلیت‌دار برای نخستین بار)، «لوکا ۹۰» با موفقیت جشنواره را دوباره احیا کرد و میان جایگاه فرهنگی و جذابیت عمومی توازن برقرار ساخت. نوزدهمین دوره این جشنواره که از ۲۵ اکتبر تا ۱ نوامبر ۱۹۹۲ برگزار شد، آخرین دوره جشنواره بین‌المللی کمیک بود که در لوکا برگزار شد. تولد لوکا کامیکس. در سال ۱۹۹۳، پس از آنکه نمایشگاه بین‌المللی کمیک لوکا را ترک کرد، رهبران شهر یک گردهمایی جدید به نام لوکا کمیکس
رهبران شهر یک گردهمایی جدید به نام لوکا کمیکس راه‌اندازی کردند که تکرار گردهمایی قدیمی بود. در سال ۱۹۹۵، نام آن به لوکا کمیکس اند گیمز تغییر یافت. این جشنواره در سال ۲۰۰۲، ۵۰۰۰۰ شرکت‌کننده را به خود جذب کرد. [ "" ] در همین حال، رینالدو تراینی، یکی از بنیان‌گذاران «سالونه اینترنازیوناله دی کامیکس»، جشنواره را در رم ادامه داد و آن را بخشی از پروژهٔ جدید خود با نام «اکسپوکارتون» برگزار کرد؛ این رویداد بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۵ برگزار می‌شد. ادغام. در سال ۲۰۰۶، به مناسبت چهلمین سالگرد جشنواره، سالن با لوکا
به مناسبت چهلمین سالگرد جشنواره، سالن با لوکا کامیکس اند گیمز ادغام شد و به مرکز شهر لوکا بازگشت، با چادرها و غرفه‌های متعدد که در میدان‌های مختلف داخل و خارج از دیوارهای این شهر قرون وسطایی چیده شده بودند. در سال ۲۰۲۲، این جشنواره ۳۱۹۹۲۶ بلیط فروخت، که رکورد سال ۲۰۱۶، زمانی که ۲۷۰۰۰۰ شرکت‌کننده را جذب کرده بود، را شکست. [ "" ] دوره ۲۰۲۳ که از ۱ تا ۵ نوامبر برگزار شد و پوسترهایی از هنرمندان اسرائیلی، تومر هانوکا و آصف هانوکا، را به نمایش گذاشت، با بحث و جدل پیرامون حملات ۷ اکتبر حماس و جنگ غزه که در پی آن
پیرامون حملات ۷ اکتبر حماس و جنگ غزه که در پی آن رخ داد، همراه بود. بسیاری از خالقان آثار، حضور برنامه‌ریزی‌شده خود در این نمایشگاه را لغو کردند؛ با وجود این، ۳۱۴۲۲۰ بلیط فروخته شد. پوستر نمایشگاه دوره ۲۰۲۴ توسط هنرمند ژاپنی، یوشیتاکا آمانو، تصویرگر مجموعه فاینال فانتزی، طراحی شده است. سه پوستر رویداد که توسط آمانو خلق شده‌اند، با الهام از آثار جاکومو پوچینی (که صدمین سالگرد درگذشت او در سال ۲۰۲۴ بود) طراحی شده‌اند: جوایز. جوایز کمیک. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۲، این جشنواره جایزه «بچه زرد» را - که به افتخار شخصیت
جشنواره جایزه «بچه زرد» را - که به افتخار شخصیت کمیک استریپ برجسته ریچارد اف. اوتکالت، «بچه زرد» نامگذاری شده است - در دسته‌هایی مانند بهترین کارتونیست، بهترین تصویرگر، بهترین تازه‌وارد، بهترین هنرمند خارجی و یک عمر دستاورد هنری اهدا می‌کرد. جوایز «بچه زرد» همچنین به ناشران داخلی و خارجی اهدا می‌شد. پیش از اینکه نام «بچه زرد» به خود بگیرد، جایزه لوکا با نام «گران گوئینیگیس» (که از برج گوئینیگی لوکا گرفته شده است) شناخته می‌شد. جوایز بچه زرد از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۵ در نمایشگاه بین‌المللی کمیک و کارتون در رم
۲۰۰۵ در نمایشگاه بین‌المللی کمیک و کارتون در رم اهدا می‌شد و پس از آن جوایز کودک زرد تعطیل شد. در سال ۲۰۰۶، انتشارات لوکا کامیکس و گیمز، جایزه گرن گوئینیجی را به عنوان یک جایزه دستاورد حرفه‌ای احیا کرد. [ "" ] در سال ۲۰۲۰، همزمان با تغییر نام جشنواره به «لوکا چَیرز» در بحبوحه تغییر به برنامه‌های مجازی در دوران همه‌گیری کووید-۱۹، جوایز به سیستم جدیدی تحت عنوان جوایز کمیک لوکا منتقل شدند که شامل نه دسته (سه جایزه کودکان زرد، پنج جایزه گرن گوئینیگیس و یک جایزه استفانو بیانی به نام یکی از مدیران سابق جشنواره)
استفانو بیانی به نام یکی از مدیران سابق جشنواره) «صرف نظر از ملیت، قالب تحریریه یا روش توزیع» می‌شود. در سال ۲۰۲۴، در لحظه‌ای احساسی، تقدیر ویژه‌ای از محاسن الخطیب، تصویرگر و طراح شخصیت فلسطینی که در بمباران اسرائیل در شهر زادگاهش غزه کشته شد، به عمل آمد. دریافت‌کنندگان جایزه بچه زرد. دریافت‌کنندگان گرن گوئینیجی. از سال ۲۰۰۶.
تکلا ماریانا اینسولیا (؛ زادهٔ ) خواننده و بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "هنر لذت" اشاره کرد. زندگی و حرفه. تکلا ماریانا اینسولیا در ۱۳ ژانویه ۲۰۰۴ در وارزه ایتالیا متولد شد. او بعداً به پیومبینو نقل مکان کرد، و در سن پنج سالگی، درس‌های آواز را نزد جیانی گپی در مدرسه موسیقی آکادمی وودستاک آغاز کرد. در سن ده سالگی، به طور منظم اجرا را آغاز کرد و به خوانندگی و بازیگری علاقه پیدا کرد. او در
کرد و به خوانندگی و بازیگری علاقه پیدا کرد. او در انجمن فرهنگی "لو میوز" که توسط جیانا مارتورلا تأسیس شده بود، آموزش دید، و از چندین متخصص سرگرمی، از جمله رهبر ارکستر بپه وسیچیو و بازیگر جیانمارکو تونیاتسی راهنمایی دریافت کرد. اینسولیا فعالیت تلویزیونی خود را با شرکت در برنامه‌های مختلف ایتالیایی، از جمله «"Pequeños Gigantes»" و «"L'allieva»" آغاز کرد. در ۱۵ مارس ۲۰۱۹، در دومین دوره از برنامه استعدادیابی با نام «Sanremo Young» برنده شد که این امر باعث شد تا او در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۰ حضور پیدا
او در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۰ حضور پیدا کند. او با آهنگ «8 marzo» در بخش تازه واردان رقابت کرد و پس از لئو گاسمن دوم شد. در این جشنواره، او جایزه انزو جاناچی را برای بهترین اجرا و جایزه مطبوعات، رادیو، تلویزیون و وب لوسیو دالا را دریافت کرد. در سال ۲۰۲۴، او نقش اصلی مجموعه تلویزیونی هنر لذت به کارگردانی والریا گولینو را بازی کرد و در فیلم «خانواده» ساخته فرانچسکو کاستابیل نقش مکمل را بر عهده داشت. برای این اجراها، او دو نامزدی در جوایز داوید دی دوناتلو در سال ۲۰۲۵ دریافت کرد و جایزه بهترین بازیگر
در سال ۲۰۲۵ دریافت کرد و جایزه بهترین بازیگر زن را برای هنر لذت از آن خود کرد. او همچنین جایزه «پیشرفت چشمگیر ایتالیا» را نیز دریافت کرده است.
دیابولیک یک مجموعه کمیک ایتالیایی است که توسط خواهران آنجلا و لوسیانا جیوسانی خلق شده است. یکی از محبوب‌ترین مجموعه‌ها در تاریخ کمیک‌های ایتالیا، «دیابولیک» است که در سال ۱۹۶۲ خلق شد و شامل بیش از ۹۰۰ جلد می‌باشد و باعث شکل‌گیری زیرژانر کمیک‌های «فومتی نری» شد. این مجموعه به نام شخصیت اصلی‌اش، یک دزد ضدقهرمان، نام‌گذاری شده است که از چندین شخصیت پیشین داستان‌های عامه‌پسند در ایتالیا و سایر کشورها الهام گرفته شده است. داستان‌های آن به‌صورت ماهانه و در قالب جلدهای سیاه‌وسفید و اندازهٔ جیبی منتشر می‌شوند. این
سیاه‌وسفید و اندازهٔ جیبی منتشر می‌شوند. این مجموعه در شهر خیالی کلرویل اتفاق می‌افتد و شخصیت اصلی داستان، دیابولیک، است که در ابتدا به عنوان یک دزد بی‌رحم و سنگدل معرفی می‌شود که برای انجام کارهایش از کشتن هیچ‌کس دریغ نمی‌کند و شریک و معشوقه‌اش اوا کانت نیز در این امر به او کمک می‌کند. با گذشت زمان، شخصیت این شخصیت تکامل یافته و ریشه‌های سالم و اصول اخلاقی مانند شرافت، حس دوستی و قدردانی و احترام به ارواح شریف در او ایجاد می‌شود. او بر دزدی و کشتن مجرمان دیگر تمرکز دارد. در طول ماجراجویی‌هایش، عمدتاً توسط
تمرکز دارد. در طول ماجراجویی‌هایش، عمدتاً توسط بازرس گینکو تعقیب می‌شود. این مجموعه بیش از ۱۵۰ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخت و به یکی از شناخته‌شده‌ترین و پرفروش‌ترین سری‌های کمیک اروپا تبدیل شد. اقتباس‌های سینمایی زنده نیز از آن ساخته شد: "خطر: دیابولیک" (۱۹۶۸) و یک سه‌گانه شامل "دیابولیک" (۲۰۲۱)، "دیابولیک: حملهٔ جینکو!" (۲۰۲۲) و "" (۲۰۲۳). موفقیت این مجموعه همچنین الهام‌بخش یک برنامهٔ رادیویی، یک سریال تلویزیونی انیمیشنی، بازی‌های ویدیویی، رمان‌ها و بی‌شمار پارودی شده است. ایجاد و توسعه. ایده شخصیت
بی‌شمار پارودی شده است. ایجاد و توسعه. ایده شخصیت دیابولیک از دیدن مسافران روزانه متولد شد. آنجلا جیوسانی، یکی از خالقان، که در نزدیکی ایستگاه راه‌آهن میلانو کادورنا زندگی می‌کرد، به فکر ساخت کمیک‌هایی در قالبی افتاد که برای سفر و حمل در جیب طراحی شده باشد. آنجلا برای درک بهتر سلیقه خوانندگان بالقوه خود، بررسی بازار را انجام داد و از آن نتیجه گرفت که بسیاری از مسافران رمان‌های معمایی می‌خوانند. نسخه دیگری از داستان ادعا می‌کند که این ایده از پیدا کردن یک رمان فانتوماس که در قطار رها شده بود، به ذهن او خطور
فانتوماس که در قطار رها شده بود، به ذهن او خطور کرده است؛ بنابراین، «قالب دیابولیک» (یک قالب کوچک ۱۲ در متولد شد. کتاب)، که در میان سایر نشریات در همین ژانر محبوب شد. در واقع، قالب کتاب جیبی به موفقیت این شخصیت کمک کرد. طرح. دیابولیک یک دزد ماهر و بی‌رحم است. او معمولاً از مجرمان دزدی می‌کند (و در صورت لزوم مشکلی با کشتن آنها ندارد، اما به ندرت، اگر نگوییم هرگز، بی‌گناهان یا پلیس را می‌کشد) و مجموعه‌ای از ماسک‌های واقعی دارد که از آنها برای فریب دادن مخالفان خود استفاده می‌کند و هر هویتی را که بخواهد به
خود استفاده می‌کند و هر هویتی را که بخواهد به خود می‌گیرد. به نظر می‌رسد او دانش عمیقی در بسیاری از زمینه‌های علمی، از جمله شیمی، مکانیک و کامپیوتر دارد. در اولین حضورهایش، دیابولیک یک شرور سرراست‌تر بود که برای انجام کارهایش از کشتن کسی دریغ نمی‌کرد. بعداً به او شخصیتی شبیه به «رابین هود» داده شد و اساساً در حال دزدی از مجرمان نشان داده شد تا خشونت و بی‌اخلاقی سریال را تعدیل کند. او به عنوان یک یتیم در جزیره‌ای مخفی، مخفیگاه یک گروه تبهکار بزرگ شد، جایی که تمام مهارت‌های تبهکاری خود، از جمله ساخت ماسک‌های
تمام مهارت‌های تبهکاری خود، از جمله ساخت ماسک‌های مخصوصش را قبل از کشتن رئیس گروه تبهکار، آموخت. نام واقعی دیابولیک هرگز در این مجموعه فاش نشده بود و خودش هم از آن بی‌خبر است. دیابولیک نام خود را از یک پلنگ سیاه خطرناک گرفته است که رئیس گروه تبهکار در جزیره مخفی او را کشته است. از شماره ۳ این مجموعه، دیابولیک توسط " مول " خود، اوا کانت ، که نقش فزاینده‌ای به عنوان شریک و معشوقه او پیدا کرده است، یاری می‌شود. دیابولیک همیشه یک جگوار ئی-تایپ مشکی مدل ۱۹۶۱ می‌راند. او که از نظر گرافیکی از بازیگر رابرت تیلور
او که از نظر گرافیکی از بازیگر رابرت تیلور الهام گرفته شده است، معمولاً یک لباس مشکی چسبان می‌پوشد که فقط چشم‌ها و ابروهایش (که بسیار متمایز هستند) را هنگام «وارد شدن به نبرد» نشان می‌دهد. دیابولیک از سلاح گرم استفاده نمی‌کند: سلاح‌های اصلی او خنجرهایی هستند که با توانایی‌های خارق‌العاده پرتاب می‌کند، و همچنین یک تفنگ دارت کوچک با دارت‌های ناک‌اوت. اوا یک جگوار سفید می‌راند و به‌طور غیرمعمول با یک ژاکت و شلوار ضخیم، بدون ماسک و بدون لباس‌های بدن‌نما وارد نبرد می‌شود. داستان‌ها در یک شهر خیالی به نام کلرویل
می‌شود. داستان‌ها در یک شهر خیالی به نام کلرویل اتفاق می‌افتند که الهام گرفته از ژنو، سوئیس است. حریف اصلی دیابولیک، بازرس گینکو است که فقط با نام خانوادگی‌اش شناخته می‌شود، یک افسر پلیس سرسخت و فاسدنشدنی که تقریباً همیشه با ترفندهای زیرکانه دیابولیک خنثی می‌شود. تنها شخصیت تکرارشونده دیگر، زن اشرافی آلتئا، نامزد گینکو، است. کلرویل. بسیاری از داستان‌های دیابولیک در شهر خیالی کلرویل اتفاق می‌افتند که در ایالتی به همین نام واقع شده است. با این حال، در شماره‌های اول این مجموعه، دیابولیک سرقت‌های خود را در
اول این مجموعه، دیابولیک سرقت‌های خود را در مارسی انجام می‌داد، اما نویسندگان تصمیم گرفتند شهری جدید اختراع کنند تا از مستندسازی مداوم در مورد این شهر اجتناب کنند. واضح است که کلرویل در اروپا قرار دارد، زیرا در سال ۲۰۰۲، یورو را به عنوان واحد پول خود پذیرفت؛ واحد پول قبلی این شهر هرگز نامگذاری نشده بود، اما ارزشی برابر با لیر ایتالیا داشت. ایالت کلرویل همچنین شامل شهرهای دیگری مانند گنف (که از نام آلمانی ژنو گرفته شده است: گنف)، دومین شهر مهم ایالت است که در کنار دریا واقع شده است (کلرویل، شهر، در داخل
در کنار دریا واقع شده است (کلرویل، شهر، در داخل ایالت واقع شده و رودخانه‌ای از آن می‌گذرد). تجهیزات. دیابولیک از ابزارها و تجهیزات متنوعی برای کمک به سرقت‌هایش، شنود مکالمات و انواع سلاح‌ها استفاده می‌کند. کت و شلوار. علامت تجاری دیابولیک لباس مشکی اوست که تمام بدنش را به جز چشم‌ها، ابروها و کفش‌های ورزشی مشکی‌اش می‌پوشاند. او از این لباس به عنوان کمکی در سرقت‌ها یا دزدی‌هایش و برای محافظت از هویتش استفاده می‌کند. او انواع ابزارها و سلاح‌ها را زیر این لباس پنهان کرده است. لباس او می‌تواند به عنوان لباس
پنهان کرده است. لباس او می‌تواند به عنوان لباس غواصی استفاده شود زیرا می‌تواند او را در زیر آب گرم نگه دارد و همچنین ضد آتش است. با این حال، نمی‌تواند او را از آسیب‌های کشنده (گلوله و چاقو) محافظت کند، اما او برای مقابله با آنها به مهارت‌های مبارزه خود متکی است. دارو. دیابولیک و اوا کانت از انواع داروها برای بی‌حس کردن، کشتن یا وادار کردن دشمنانشان به تسلیم شدن استفاده می‌کنند. آنها بیشتر از پنتوتال به عنوان سرم حقیقت استفاده می‌کنند تا قربانیان را مجبور به اطاعت و کمک به آن دو در سرقت‌ها یا دزدی‌هایشان
به اطاعت و کمک به آن دو در سرقت‌ها یا دزدی‌هایشان کنند. آنها همچنین از اسکوپولامین برای ایجاد فراموشی و انواع آرام‌بخش‌ها برای بی‌حس کردن دشمنانشان استفاده می‌کنند. آنها همچنین از سیانید برای کشتن دشمنانشان در طول یک فرار سریع استفاده می‌کنند، اما بیشتر برای اهدافشان. سلاح‌ها و گجت‌ها. دیابولیک از سلاح‌ها و ابزارهای متنوعی برای بی‌حس کردن یا کشتن دشمنانش استفاده می‌کند. او نه سلاح گرم دارد و نه از آن استفاده می‌کند، و مخفی‌کاری را ترجیح می‌دهد. در صورت لزوم از گاز بی‌حس‌کننده استفاده می‌کند، اما در صورت
از گاز بی‌حس‌کننده استفاده می‌کند، اما در صورت امکان از آن اجتناب می‌کند. او همچنین از خنجر برای کشتن دشمنانش در عرض چند ثانیه استفاده می‌کند. او ابزارهای متنوعی برای استفاده سریع دارد، که برخی از آنها به عنوان کمکی در سرقت‌هایش استفاده می‌شوند. دیابولیک تجهیزات کنترل رادیویی مختلفی را حمل می‌کند که اشیاء خاصی را برای کمک به او فعال می‌کنند و بر فراز کلرویل قرار گرفته‌اند (به عنوان مثال: چراغ‌های راهنمایی برای ایجاد امواج سبز، آب‌پاش‌هایی که رنگ سیاه را روی ماشین‌های پلیس ورودی می‌پاشند، رمپ‌های قطار). او
ماشین‌های پلیس ورودی می‌پاشند، رمپ‌های قطار). او یک بار دستگاهی را در ماشین گینکو قرار داد تا کیسه هوای او را در حین تعقیب و گریز پلیس فعال کند. او سلاح‌های متنوعی را در داخل جگوار خود دارد تا به او کمک کند، مانند مساسل گاتلینگ یا آشیانه‌یابی فروسرخ. او از شنود و دوربین‌های کوچک برای جاسوسی از دیگران استفاده می‌کند و از طریق یک بی‌سیم که در ساعتش پنهان شده است با اوا ارتباط برقرار می‌کند. ماسک. یکی دیگر از ویژگی‌های دیابولیک، ماسک‌های فوتورئالیستی او از جنس پلاستیک با طراحی خاص است که برای جعل هویت
از جنس پلاستیک با طراحی خاص است که برای جعل هویت قربانیان یا دشمنانش استفاده می‌کند و از تعداد زیادی از آنها برای کمک به خودش استفاده کرده است. دیابولیک تقریباً در هر سرقتی که انجام می‌دهد از این ماسک‌ها استفاده می‌کند و اوا گاهی اوقات در حالی که مستقیماً با او همکاری می‌کند، از آنها استفاده می‌کند. او از این ماسک‌ها برای جعل هویت افرادی که برایش بسیار مفید هستند استفاده کرده است و گاهی اوقات فقط برای پنهان کردن ظاهرش. دیابولیک و اوا همچنین هنگام بیرون رفتن در مکان‌های عمومی از آنها استفاده می‌کنند تا
رفتن در مکان‌های عمومی از آنها استفاده می‌کنند تا شناخته نشوند (آنها یک بار هنگام بیرون رفتن برای شام از ظاهرسازی‌های ساختگی استفاده کردند). انتشار. «دیابولیک» به صورت مجموعه‌ای از داستان‌ها منتشر شد که بیشتر آنها یک سال طول می‌کشید. خواهران جیوسانی بسیاری از داستان‌ها را تا دهه ۱۹۸۰ نوشتند و به تدریج آنها را به دست پاتریشیا مارتینلی - و دیگران - رساندند. بخش عمده‌ای از آثار هنری توسط سرجیو زانیبونی اجرا شده است، که از سال ۱۹۶۹ تا زمان مرگش مشغول کشیدن «دیابولیک» بوده است (اخیراً این نقش را با جورجو
«دیابولیک» بوده است (اخیراً این نقش را با جورجو مونتوریو به اشتراک گذاشته است). دیگر هنرمندانی که روی این مجموعه کار می‌کنند عبارتند از برنو فیومالی، فرانکو پالودتی، انزو فاچیولو و لینو ژوا. سریال‌های کمیک. سری نخست، ۱۹۶۲–۱۹۶۴. شماره‌های ۱ تا ۲۴. سری دوم، ۱۹۶۵. شماره‌های ۲۵ تا ۵۰. انتشار به دو شماره در ماه تغییر یافت، و هر سری شامل یک سال و ۲۶ شماره بود.سال پنجم، ۱۹۶۶. شماره‌های ۵۱ تا ۷۶. از این سال، سری‌ها بر اساس سال انتشار نام‌گذاری شدند.سال‌های دوازدهم تا شانزدهم (Anno XII–XVI)، ۱۹۷۳–۱۹۷۷. شماره‌های
تا شانزدهم (Anno XII–XVI)، ۱۹۷۳–۱۹۷۷. شماره‌های ۲۳۳ تا ۳۵۱. ۱۲ شمارهٔ نخست سری اول دوباره منتشر شدند (سالانه ۲ تا ۴ شماره) به جای شماره‌های معمولی. شمارهٔ "Il Re del Terrore" به‌عنوان «سال دوازدهم، شمارهٔ ۶» تجدید چاپ شد.سال‌های هفدهم تا نوزدهم (Anno XVII–XIX), 1978–1980. ۲۴ شماره در سال، به‌صورت دو بار در ماه منتشر شدند.سال‌های بیستم تا بیست و پنجم (Anno XX–XXV), 1981–1986. ۱۴ شماره در سال: به‌صورت ماهانه، به‌علاوهٔ یک شمارهٔ اضافه در ماه‌های ژوئیه و اوت.سال‌های بیست‌وششم تا بیست‌وهفتم (Anno XXVI–XXVII),
بیست‌وششم تا بیست‌وهفتم (Anno XXVI–XXVII), 1987–1988.۱۲ شماره در سال، به‌صورت ماهانه.سال‌های بیست‌وهشتم تا سی‌ودوم (Anno XXVIII–XXXII), 1989–1993. ۷ شماره در سال.سال سی‌وسوم (Anno XXXIII)، ۱۹۹۴. شماره‌های ۵۶۶ تا ۵۷۴. ۹ شماره در این سال منتشر شد. از ژوئیهٔ ۱۹۹۴، انتشار دوباره به‌صورت ماهانه بازگشت.سال‌های سی‌وچهارم تا شصت‌ودوم (Anno XXXIV–LXII)، ۱۹۹۵–۲۰۲۳ (ادامه‌دار). ۱۲ شماره در سال، به‌صورت ماهانه. در اکتبر ۲۰۱۳، شمارهٔ ۸۰۰ منتشر شد. در سال ۱۹۸۶، انتشارات اقیانوس آرام دو شماره در اندازه یک مجله منتشر کرد.
آرام دو شماره در اندازه یک مجله منتشر کرد. از سال ۱۹۹۷، مجموعه‌ای از کتاب‌های سالانه با داستان‌های پیچیده‌تر منتشر شده است. در سال ۲۰۰۰، انتشارات عقرب شروع به انتشار مجلات کرد و قبل از توقف، به ۶ شماره رسید. برخی از نسخه‌های آمریکایی آن تجدید چاپ شده‌اند. دیابولیک در دسامبر ۱۹۸۷ توسط انتشارات پراکاش تحت نام تجاری لاین کامیکس به زبان تامیل ترجمه و به هند معرفی شد. اولین ماجراجویی او با عنوان "«خطر دیابولیک»" منتشر شد. اگرچه داستان و شخصیت او به دلایل مختلف با استقبال فوق‌العاده‌ای روبرو شدند، اما این تنها
با استقبال فوق‌العاده‌ای روبرو شدند، اما این تنها داستان منتشر شده تا سال ۲۰۱۳ بود.
فرآیند همزنی یا پودلاژ (Puddling) یک فرآیند متالورژیکی بود که در اواخر قرن هجدهم برای تصفیه چدن خام و تبدیل آن به آهن ورزیده در مقیاس صنعتی توسعه یافت. این نخستین روشی بود که امکان تولید انبوه آهن چکش‌خوار را با استفاده از زغال‌سنگ به عنوان سوخت فراهم می‌کرد و محدودیت‌های روش‌های مبتنی بر زغال چوب را از میان برمی‌داشت. این فرآیند در یک کوره شعله‌ای (Reverberatory furnace) انجام می‌شد، جایی که چدن خام مذاب با میله‌های بلند هم‌زده می‌شد (یا به اصطلاح "پودلاژ" می‌شد) تا در معرض شرایط اکسیدکننده قرار گیرد. این
می‌شد) تا در معرض شرایط اکسیدکننده قرار گیرد. این کار ناخالصی‌هایی مانند کربن، سیلیسیم و فسفر را حذف می‌کرد و آهن ورزیده‌ای مناسب برای آهنگری و نوردکاری تولید می‌نمود. از اواخر قرن هجدهم تا اواخر قرن نوزدهم، پودلاژ فرآیند غالب برای تولید آهن ورزیده بود و نقشی محوری در انقلاب صنعتی ایفا کرد. این فرآیند سرانجام با روش‌های کارآمدتر فولادسازی جایگزین شد، اما نقطه عطفی در تاریخ متالورژی آهنی به‌شمار می‌رود. گرچه پادلینگ اولین فرایند تولید میل آهن بدون زغال نبود اما تقریبا موفقترین بود و جایگزین روشهای قبلی شد.
اما تقریبا موفقترین بود و جایگزین روشهای قبلی شد. این امر باعث شد تا تولید آهن در بریتانیا و اندکی پس از آن در آمریکای شمالی گسترش یابد. این گسترش تا آنجا که به صنعت آهن مربوط می شود، آغاز انقلاب صنعتی را تشکیل داد. بعداً از کوره ها برای تولید فولاد کربنی با کیفیت بالا نیز استفاده شد. این یک عمل بسیار ماهرانه بود و فولادهای پرکربن و کم کربن با موفقیت در مقیاس کوچک تولید شدند، به ویژه برای شمشیرها ، چاقوها و سایر سلاح‌ها با کیفیت بالا. تاریخچه. پالایش فولاد بوسیله پادلینگ قبلتر در چین باستان در زمان سلسله
بوسیله پادلینگ قبلتر در چین باستان در زمان سلسله هان در قرن اول پس از میلاد شناخته شده بود. پیشرفت در فرآیندهای فولادسازی کیفیت فولاد را به خاطر آهنگری مکرر، تا کردن و انباشتن آهن فرفوژه از آهن خام بهبود بخشید. پادلینگ مدرن یکی از چندین فرآیند توسعه یافته در نیمه دوم قرن هجدهم در بریتانیا برای تولید آهن فرفوژه از آهن خام بدون استفاده از زغال چوب بود. این روش به تدریج جایگزین فرآیندهای قبلی سوخت زغال چوب شد که در آهنگری زینتی انجام می شد. نیاز به پادلینگ. آهن خام حاوی مقدار زیادی کربن آزاد است و شکننده است.
خام حاوی مقدار زیادی کربن آزاد است و شکننده است. قبل از اینکه بتوان از آن استفاده کرد، و قبل از اینکه بتوان آن را توسط آهنگر به کار گرفته شود، باید آن را به شکل چکش خوارتری تبدیل کرد . استفاده موفق آبراهام داربی از کک برای کوره بلند خود در کوالبروکدیل در سال 1709 قیمت آهن را کاهش داد، اما این آهن خام با سوخت کک در ابتدا پذیرفته نشد زیرا با روش های موجود امکان تبدیل آن به میل آهن وجود نداشت. ناخالصی‌های گوگردی حاصل از کک، باعث شکننده شدن هنگام گرم کردن بود و بنابراین فرآیندهای زینتی بروی آنها آن قابل اجرا
و بنابراین فرآیندهای زینتی بروی آنها آن قابل اجرا نبود. در سال 1750، زمانی که دمیدن با نیروی بخار، دمای کوره را به اندازه‌ای افزایش داد تا آهک کافی برای حذف گوگرد اضافه شود، استفاده از آهن کک آغاز شد. همچنین، فرآیندهای بهتری برای اصلاح آن ایجاد گشت. اختراع. آبراهام داربی دوم ، پسر مخترع کوره بلند، در سال 1749 موفق شد آهن خام را به میل آهن تبدیل کند، اما جزئیاتی از فرآیند او در دست نیست. برادران کرینیج ، با استفاده از یک کوره بازتابشی زغال‌سنگ، که در آن آهن و زغال‌سنگ گوگردی را می‌توانستند جدا نگه دارند،
و زغال‌سنگ گوگردی را می‌توانستند جدا نگه دارند، به‌طور تجربی به نتیجه رسیدند. آنها اولین کسانی بودند که فرض کردند که آهن را می توان از آهن خام به آهن میله فرفوژه تنها با عمل گرما دادن تبدیل کرد. اگرچه آنها از تأثیرات ضروری اکسیژن تأمین شده توسط هوا بی اطلاع بودند، اما حداقل تصور نادرست قبلی مبنی بر اینکه مخلوطی با مواد سوختی مورد نیاز است را کنار گذاشته بودند. کوره پادلینگ توسط هنری کورت در فونتلی در همپشایر در 1783-1784 بهبود یافت و در سال 1784 به ثبت رسید. کورت دمپرهایی را به دودکش اضافه کرد تا از خطر
کورت دمپرهایی را به دودکش اضافه کرد تا از خطر گرم شدن بیش از حد و "سوخته شدن" آهن جلوگیری کند. فرآیند کورت شامل هم زدن آهن خام مذاب در یک کوره بازتابشی در یک اتمسفر اکسید کننده بود، در نتیجه آن: کربن زدایی . هنگامی که آهن به حالت خمیری در آمد، آن را به صورت گلوله‌ای جمع می‌کردند و می‌غلتاندند. این کاربرد غلتک های شیاردار در آسیاب نورد ، برای رول کردن میله های باریک نیز اختراع کورت بود. کورت در صدور مجوز این فرآیند و دریافت درآمد از آن موفق بود. نود سال پس از اختراع کورت، یک روزنامه نگار آمریکایی مزایای
از اختراع کورت، یک روزنامه نگار آمریکایی مزایای سیستم او را یادآوری کرد:زمانی که آهن به سادگی ذوب می شود و در قالبی ریخته می شود، بافت آن دانه ای است، و بسیار شکننده است بطوری که برای اموری که به استحکام کششی زیادی نیاز دارند، غیرقابل اعتماد است. فرآیند پادلینگ شامل هم زدن آهن مذاب بود که از یک گودال خارج میشد، و این تأثیر را داشت که آرایش آناتومیک آن را چنان تغییر دهد که فرآیند غلتش را مؤثرتر کند.» فرآیند کورت فقط برای چدن سفید کار می کرد، نه چدن خاکستری ، که خوراک رایج برای آهنگری آن دوره زمانی بود. این
که خوراک رایج برای آهنگری آن دوره زمانی بود. این مشکل احتمالاً در مرثر تیدویل با ترکیب puddling با یک عنصر از یک فرآیند قدیمیتر حل شد که شامل نوع دیگری از اجاق بود که به عنوان "پالایشگاه" شناخته می شود که آهن خام در آن ذوب میشد و به داخل یک ظرف ریخته میشد. با جدا شدنسرباره و شناور شدن روی آهن مذاب با پایین آوردن سدی در انتهای ناودان خارج میشد. اثر این فرآیند، سیلیکون زدایی از فلز بود و یک فلز شکننده سفید رنگ باقی می‌ماند. این ماده ایده‌آل برای شارژ کردن در کوره‌های پادلینگ بود. این نسخه از فرآیند به عنوان
کوره‌های پادلینگ بود. این نسخه از فرآیند به عنوان "پادلینگ خشک" شناخته می شد و تا اواخر سال 1890 در برخی مکان ها استفاده می شد. جایگزینی برای تصفیه آهن خاکستری به عنوان «پادلینگ مرطوب» شناخته می شد که به «جوش» یا «جوش خام» نیز معروف بود. این مورد توسط جوزف هال در اختراع شد. او شروع به اضافه کردن آهن قراضه به شارژ کرد. سپس سعی کرد که زنگ آهن را اضافه کند . نتیجه از این جهت دیدنی بود که کوره به شدت جوشید. این یک واکنش شیمیایی بین آهن اکسید شده و کربن محلول در آهن بود. در کمال تعجب، آهن خوبی تولید کرد. یکی از
آهن بود. در کمال تعجب، آهن خوبی تولید کرد. یکی از مشکلات بزرگ پادلینگ این بود که تقریباً 50 درصد آهن با سرباره هدر میرفت زیرا برای بستر فرایند ماسه استفاده می شد. هال بستر را با خاکستر برشته تغییر داد تا این ضایعات را به 8 درصد کاهش دهد و تا پایان قرن به 5 درصد کاهش پیدا کرد. تولید فولاد نرم در کوره پادلینگ در حدود سال 1850 در وستفالن آلمان به دست آمد و به نمایندگی از Lohage، Bremme و Lehrkind در بریتانیا به ثبت رسید. این محصول فقط با آهن خام از نوع خاصی از سنگ معدن کار میکرد. چدن باید به سرعت ذوب می شد و
سنگ معدن کار میکرد. چدن باید به سرعت ذوب می شد و سرباره غنی از منگنز بشود . هنگامی که فلز شکل خمیری به خود گرفت، باید به سرعت برداشته می شد و قبل از اینکه فرایند کربنات شدن بیشتر اتفاق بیفتد، آن را جدا می کرد. فرآیند پادلینگ با معرفی فرآیند بسمر ، شروع به کمرنگ شدن کرد. برای مقایسه، اندازه متوسط شارژ برای یک کوره پادلینگ 360-410 کیلوگرم بود در حالی که شارژ یک مبدل بسمر 13600 کیلوگرم بود. فرآیند پادلینگ قابلیت ارتقا نداشت. تنها با ساختن کوره های بیشتر میشد آن را گسترش داد. فرآیند. فرآیند با آماده سازی کوره
را گسترش داد. فرآیند. فرآیند با آماده سازی کوره پادلینگ آغاز می شود. آماده سازی شامل رساندن کوره به دمای پایین و سپس "عملیات fettling" است. فتلینگ فرآیند حذف مواد اضافی از ریخته گری و رنگ آمیزی دیوارهای اطراف کوره با اکسیدهای آهن، معمولاً هماتیت است . این لایه به عنوان یک پوشش محافظ عمل می کند تا از سوختن فلز ذوب شده در کوره جلوگیری کند. گاهی به جای هماتیت از خاکستر کوبیده شده استفاده می شود. در این مورد کوره باید 4 الی 5 ساعت گرما داده شود تا خاکستر ذوب شده و سپس قبل از شارژ سرد شود. سپس چدن سفید یا آهن
و سپس قبل از شارژ سرد شود. سپس چدن سفید یا آهن تصفیه شده در اجاق کوره قرار می گیرد، فرآیندی که به عنوان "شارژ" شناخته می شود. برای پادلینگ مرطوب، آهن قراضه و/یا اکسید آهن نیز شارژ می شود. سپس این مخلوط حرارت داده می شود تا قسمت بالایی ذوب شود و اجازه می دهد تا اکسیدها شروع به مخلوط شدن کنند. این فرایند معمولا 30 دقیقه طول می کشد. این مخلوط تحت یک جریان شدید هوا قرار می گیرد و توسط میله های بلند با قلاب هایی در یک طرف، به نام "میله های" "پادلینگ" یا رابل، از طریق درهای کوره به هم زده می شود. سپس سوخت بیشتری
طریق درهای کوره به هم زده می شود. سپس سوخت بیشتری اضافه می شود و دما افزایش می یابد. آهن کاملا ذوب می شود و کربن شروع به سوختن می کند. هنگام پادلینگ مرطوب، تشکیل دی اکسید کربن در اثر واکنش با اکسید آهن اضافه شده باعث ایجاد حباب هایی می شود که باعث می شود جرم به نظر بجوشد. این فرآیند باعث پف کردن سرباره در بالا می‌شود و به رابلر یک نشانه بصری از پیشرفت احتراق می‌دهد. با سوختن کربن، دمای ذوب مخلوط از 1150 به 1540 درحه سلسیوس میرسد شیمی فرآیند. فرآیند پودلاژ ناخالصی‌ها را از طریق واکنش‌های اکسیداسیون حذف