payamvha/North_RAG huggingface dataset:
Rinan (日南؛ WD: جیه‌نان)، شهرستان هپو (合浦؛ WD: هپو) از او حمایت کردند. در مجموع، او ۶۵ پایگاه را تصرف کرد و خود را به‌عنوان ملکه حاکم منصوب کرد. فرماندار و مقامات جیاوزی تنها توانستند از خود دفاع کنند. امپراتور گوانگ‌وو هان فرمان داد که چانگشا (長沙؛ WD: چانگ‌شا)، هپو و جیاوزی، همگی ارابه‌ها و قایق‌های جنگی تهیه کنند، جاده‌ها و پل‌ها را تعمیر کنند، مسیرهای آبی را بازسازی کنند و مواد غذایی و تجهیزات انبار نمایند. در سال هجدهم (۴۲ میلادی)، او ژنرال موج‌شکن ما یوان (馬援؛ WD: ما یوآن)، ژنرال کشتی‌های برج‌دار دوآن
(馬援؛ WD: ما یوآن)، ژنرال کشتی‌های برج‌دار دوآن ژی (段志؛ WD: توآن چی) و [ژنرال خانگی لیو لانگ (劉隆؛ WD: لیو لانگ)] را فرستاد که بیش از ۱۰٬۰۰۰ سرباز از چانگ‌شا، گویلین (桂陽؛ SV: کوئه دایونگ)، لینگلینگ (零陵؛ SV: لینگ لَنگ)، و تسانگ‌وو (蒼梧؛ SV: تسانگ‌وو) را در یک لشکرکشی مجازات‌گرانه رهبری کنند. در تابستان سال بعد (۴۳ میلادی)، در ماه چهارم، ما یوان جیاوزی را ویران کرد، ژنگ چه و ژنگ ار را گردن زد و دیگران یا تسلیم شدند یا پراکنده گشتند. او به سوی شورشیان جیوزن، دو یانگ (都陽؛ SV: دو دیانگ) و دیگران پیشروی کرده و
دو یانگ (都陽؛ SV: دو دیانگ) و دیگران پیشروی کرده و آن‌ها را شکست داد. بیش از ۳۰۰ تن از رهبران شورشی را به لینگلینگ تبعید کرد. از این‌پس، مناطق فراتر از سلسله کوه‌ها کاملاً آرام شدند. فصل بیست و چهارم، که به زندگینامهٔ ما یوان و برخی از فرزندان مرد برجسته‌اش می‌پردازد، این توصیف موازی را ارائه می‌دهد: سپس زن جیاوزی، ژنگ چه، و خواهر کوچک‌ترش ژنگ ار شورش کردند؛ آن‌ها حمله کردند و فرمانداری سقوط کرد. بربرهای جیوزن، رینان و هپو از خواهران ژنگ حمایت کردند. شورشیان بیش از ۶۰ پایگاه را تصرف کردند و ژنگ چه خود را
بیش از ۶۰ پایگاه را تصرف کردند و ژنگ چه خود را به‌عنوان ملکه منصوب کرد. … در بهار سال هجدهم [دورهٔ جیان‌وو] (۴۰ میلادی)، ارتش تا لانگبو (浪泊؛ SV: لانگ‌بک) پیشروی کرد، با شورشیان جنگید، آن‌ها را شکست داد، هزاران نفر را گردن زد و ده‌ها هزار نفر تسلیم شدند. یوان ژنگ چه را تا تنگهٔ ممنوع (禁谿؛ SV: کَم خِی) تعقیب کرد؛ شورشیان پس از چندین شکست، پراکنده و فراری شدند. در نخستین ماه سال بعد (۴۳ میلادی)، ژنگ چه و ژنگ ار گردن زده شدند و سرهایشان به لوئویانگ فرستاده شد…
بیبلیوکامنز (به انگلیسی: BiblioCommons) یک شرکت خصوصی مستقر در تورنتو، انتاریو، کانادا است که فهرست تعاملی فرانت‌اند و خدمات وب را برای کتابخانه‌ها توسعه می‌دهد. این شرکت در فوریه ۲۰۲۰، توسط گروه ولاریس خریداری شد. در حال حاضر، سرتاسر جهان به اُپک بیبلیوکامنز دارای بیش از ۲۰۰ کتابخانه عمومی در چهار کشور دسرسی دارد. بیبلیوکور، فهرست آنلاین، با سیستم‌های کتابخانه یکپارچه موجود (ILS) ادغام می‌شود و یک جایگزین کامل اُپک ایجاد می‌کند که شامل جستجو، ادغام حساب، ابزارهای جدید، ادغام کتاب الکترونیکی، توصیه‌های
ابزارهای جدید، ادغام کتاب الکترونیکی، توصیه‌های کارکنان کتابخانه، و توانایی ایجاد یک جامعه در حوزه مجموعه کتابخانه است.
لائودیسه سوم (; ) که با نام لائودیکا نیز شناخته می‌شود، شاهزاده‌ای از پنتوس و ملکه‌ای از دودمان سلوکی بود. او در خلال لشکرکشی آناپازیس همسرش، آنتیوخوس سوم، در سال‌های ۲۱۲ تا ۲۰۶ پیش از میلاد، به عنوان نایب‌السلطنه برای پسر ارشدش، آنتیوخوس (پسر آنتیوخوس سوم بزرگ), خدمت کرد. آنتیوخوس سوم در سال ۱۹۳ پیش از میلاد یک آیین سلطنتی به افتخار او تأسیس کرد. اما در ۱۹۲ پیش از میلاد، با ازدواج مجدد همسرش، از صحنه سیاسی کنار گذاشته شد. آخرین فعالیت‌های ثبت‌شده او به سال‌های ۱۷۷–۱۷۶ پیش از میلاد بازمی‌گردد و مربوط به
۱۷۷–۱۷۶ پیش از میلاد بازمی‌گردد و مربوط به دربار پسرش، سلوکوس چهارم، است. زندگی‌نامه. او دختر شاه مهرداد دوم، پادشاه پنتوس و همسرش لائودیسه بود. خواهر او لائودیسه پنتوس و برادرش مهرداد سوم، پادشاه پنتوس بود. لائودیسه حدود سال ۲۲۱ پیش از میلاد با آنتیوخوس سوم ازدواج کرد و در انطاکیه (شهر باستانی) به مقام ملکه رسید. پولیبیوس می‌نویسد که او به عنوان «دوشیزه‌ای که قبلاً به همسری شاه درآمده بود» به آنتیوخوس سوم وعده داده شده بود. نامگذاری او به سبک نام‌های سلطنتی زنان سلوکی نشان می‌دهد که والدینش از همان ابتدا
زنان سلوکی نشان می‌دهد که والدینش از همان ابتدا این ازدواج را در نظر داشتند. ازدواج او بخشی از یک استراتژی دیپلماتیک برای تقویت روابط بین سلوکیان و پنتوس بود. لائودیسه نخستین فرزند خود، آنتیوخوس (پسر آنتیوخوس سوم بزرگ), را هنگامی به دنیا آورد که همسرش آنتیوخوس سوم در حال لشکرکشی علیه مولون بود. گفته می‌شود که او و فرزندانش گاهی آنتیوخوس را در سفرهای نظامی همراهی می‌کردند. لائودیسه سوم و آنتیوخوس سوم هشت فرزند داشتند: آنتیوخوس (پسر آنتیوخوس سوم بزرگ), سلوکوس چهارم، Ardys, یک دختر ناشناس که با دمتریوس اول
چهارم، Ardys, یک دختر ناشناس که با دمتریوس اول باکتریا نامزد شد، لائودیسه چهارم، کلوپاترا یکم، آنتیوخیس و آنتیوخوس چهارم (نام اصلی میتراداتس). بسیاری از کتیبه‌ها از لائودیسه با عنوان «خواهر» یا «ملکه-خواهر» آنتیوخوس سوم یاد کرده‌اند و او نیز آنتیوخوس را «برادر» خطاب می‌کرد، هرچند که این دو تنها از طریق مادری پسرعمو و دخترعمو بودند. این عنوان به‌طور رسمی به او داده نشده بود، اما به دلایل مختلفی مورد استفاده قرار می‌گرفت، از جمله تأکید بر وفاداری و همفکری آن‌ها و همچنین تثبیت جایگاه لائودیسه در دودمان
آن‌ها و همچنین تثبیت جایگاه لائودیسه در دودمان سلطنتی. همچنین، این عنوان در راستای سنت‌های دودمان هکاتومنیدها در کاریا بود که در سده چهارم پیش از میلاد بر آن منطقه حکومت می‌کردند. این رسم در دودمان بطلمیوسیان نیز رواج داشت، جایی که بطلمیوس دوم با خواهرش ازدواج کرد و این پیوند با ازدواج خدایان زئوس و هرا مقایسه شد. لائودیسه و آنتیوخوس سوم این سنت را با ترتیب دادن ازدواج دو تن از فرزندانشان، آنتیوخوس و لائودیسه، در سال ۱۹۵ پیش از میلاد ادامه دادند. در سال ۱۹۲ پیش از میلاد، آنتیوخوس با ائوبوئیا از خالکیس
۱۹۲ پیش از میلاد، آنتیوخوس با ائوبوئیا از خالکیس ازدواج کرد که موجب شد لائودیسه از صحنه سیاسی کنار گذاشته شود. برخی معتقدند که او به نفع همسر جدیدش طرد شد، اما هیچ مدرکی برای این ادعا وجود ندارد. با اینکه همسر دوم آنتیوخوس نفوذ سیاسی لائودیسه را نداشت، نام او تا پس از مرگ آنتیوخوس از اسناد عمومی ناپدید شد. قدرت سیاسی. نیابت سلطنت. در سال ۲۱۰ پیش از میلاد، آنتیوخوس، پسر ارشد شاه، در سن ۱۰ یا ۱۱ سالگی به عنوان نایب‌السلطنه منصوب شد تا در غیاب پدرش که در شرق لشکرکشی می‌کرد، تاج‌وتخت را حفظ کند. در این مدت،
لشکرکشی می‌کرد، تاج‌وتخت را حفظ کند. در این مدت، لائودیسه احتمالاً به عنوان نایب‌السلطنه حکومت می‌کرد. اثری از یک مُهر گِلی نشان می‌دهد که آنتیوخوس پسر در پیش‌زمینه و لائودیسه در پس‌زمینه قرار دارد، که شاید بیانگر نمایش آشکار قدرت او به عنوان نایب‌السلطنه باشد. آیین سلطنتی که آنتیوخوس سوم در سال ۱۹۵ پیش از میلاد به افتخار لائودیسه بنا نهاد، احتمالاً برای قدردانی از مدیریت او در دوران غیبتش بود.
احمس-نفرتاری (مصری کهن: "Jꜥḥ ms Nfr trj") نخستین همسر بزرگ سلطنتی در دودمان هجدهم مصر بود. او دختر تائو دوم و اهمسه‌حتپ یکم و همچنین خواهر و همسر احمس یکم بود. پسرش آمنهوتپ یکم فرعون شد و ممکن است در دوران خردسالی او، احمس- نفرتاری به عنوان نایب‌السلطنه حکومت کرده باشد. پس از مرگش، او ایزدبانو شد. خانواده. احمس-نفرتاری دختر تائو دوم و اهمسه‌حتپ یکم و نوه تائو یکم و ملکه تتی‌شری بود. او احتمالاً در تبس و در دوران حکومت تائو یکم متولد شد. زندگی. احمس-نفرتاری در اواخر دودمان هفدهم مصر به دنیا آمد. پدرش تائو
در اواخر دودمان هفدهم مصر به دنیا آمد. پدرش تائو دوم علیه هیکسوس جنگید و ممکن است در نبرد کشته شده باشد. پس از او، کاموس به سلطنت رسید. احتمال دارد که او با کاموسه ازدواج کرده باشد، اما شواهدی برای این ازدواج در دست نیست. پس از مرگ کاموس، اهمسه یکم بر تخت نشست. در آن زمان او بسیار جوان بود و مادرش اهمسه‌حتپ یکم به عنوان نایب‌السلطنه حکومت کرد. اهمسه-نفرتاری در این زمان ملکه بود. او عناوین متعددی داشت، از جمله «شاهزاده ارثی»، «بزرگ در لطف»، «بزرگ در ستایش‌ها»، «مادر شاه»، «همسر بزرگ شاه»، «همسر خدای آمون»،
«مادر شاه»، «همسر بزرگ شاه»، «همسر خدای آمون»، و «خواهر شاه». ملکه به عنوان «ایزدبانوی رستاخیز» پرستش می‌شد و یکی از محبوب‌ترین زنان تاریخ مصر باستان بود. نوبه (منطقه) به داشتن سنت‌های مادرشاهی مشهور بود، و این ویژگی در دودمان هفدهم کاملاً مشهود است. برخی پژوهشگران باور دارند که نفوذ مادرشاهی در سلطنت احمس-نفرتاری از نوبه نشأت گرفته است. سنگ‌نوشته‌ای از کرنک نشان می‌دهد که احمس، منصب «دومین پیامبر آمون» را خرید و به این مقام زمین، کالا و مدیرانی اختصاص داد. این مقام به احمس-نفرتاری و فرزندانش انتقال یافت.
این مقام به احمس-نفرتاری و فرزندانش انتقال یافت. او همچنین عنوان «پرستنده الهی» را داشت. آمنهوتپ یکم در دوران جوانی به سلطنت رسید و ممکن است مادرش تا زمان بلوغ او، به عنوان نایب‌السلطنه حکومت کرده باشد. برخی بر این باورند که او آغازگر ساخت دره پادشاهان بوده است. احمس-نفرتاری در اوایل حکومت تحوتموس یکم زنده بود. او در نوبه، در کنار نایب‌السلطنه کوش اهمسه نامیده شده به تورو، در همراهی با شاه تازه‌تاج‌گذاری‌شده، به تصویر کشیده شده است. یک قطعه سفال در آرامگاه KV20 با نام او و تحوتموس یکم یافت شده است که نشان
KV20 با نام او و تحوتموس یکم یافت شده است که نشان می‌دهد او در آن زمان زنده بوده است. یک تندیس بزرگ از او در کرنک احتمالاً آخرین تصویری است که در دوران حیاتش ساخته شده است. مرگ و ایزدانگاری. احتمالاً احمسه-نفرتاری در حدود سال پنجم یا ششم پادشاهی تحوتمس یکم درگذشت. مرگ او در استلای یک کاهن واب به نام نفر ثبت شده است. در متن آمده است که «همسر الهی احمسه-نفرتاری، که در نزد خدای بزرگ، سرور غرب، موجه است، به آسمان پرواز کرد». هلک پیشنهاد داده است که جشن آیینی سالانه (II شمو ۱۴) که در دیر المدینه به
جشن آیینی سالانه (II شمو ۱۴) که در دیر المدینه به احمسه-نفرتاری اختصاص داده شده بود، احتمالاً سالروز درگذشت او را گرامی می‌داشت. پدر نفر، که احتمالاً ناظر بر کارهای سلطنتی اینه-نی بود، بر مراسم خاکسپاری او نظارت داشت. او احتمالاً در ذراع ابوالنجا به خاک سپرده شد و معبدی یادبودی در آنجا داشت. پس از مرگ، احمسه-نفرتاری ایزدانگاری شد و عنوان «بانوی آسمان» و «بانوی غرب» را به خود گرفت. مومیایی. مومیایی احمسه-نفرتاری احتمالاً در اواخر دوره پادشاهی نوین از آرامگاهش خارج شد و به مخزن سلطنتی در DB320 منتقل گردید.
خارج شد و به مخزن سلطنتی در DB320 منتقل گردید. جسدی که به او منتسب است، بدون هیچ نشانه شناسایی، در قرن نوزدهم کشف و در ۱۸۸۵ توسط امیل بروگش باز شد. در یک تابوت دو مومیایی یافت شد که یکی از آن‌ها با دقت بیشتری پیچیده شده بود. مسئولان موزه این مومیایی را به ملکه احمسه-نفرتاری نسبت دادند، در حالی که مومیایی دیگر در اتاقی مرطوب نگهداری شد که باعث تجزیه آن شد، به حدی که در باغ موزه دفن گردید. گستون مسپرو بعدها فرض کرد که مومیایی دفن‌شده در باغ متعلق به احمسه-نفرتاری بوده است. مالکیت اصلی آرامگاه مورد تردید قرار
بوده است. مالکیت اصلی آرامگاه مورد تردید قرار گرفته است. احمسه-نفرتاری در دهه ۷۰ زندگی خود درگذشت. مانند تتی‌شری، مادربزرگش، موهای او در حال کم‌پشت شدن بود و بافت‌هایی از موهای مصنوعی با موی طبیعی او ترکیب شده بود تا این موضوع را بپوشاند. بدن او در دوران باستان آسیب دیده و دست راستش مفقود شده بود. طبق توصیف گرافتن الیوت اسمیت در ۱۹۱۲، پوست مومیایی به همان شیوه اغلب مومیایی‌های هم‌دوره‌اش سیاه شده است. او همچنین رشته‌های موی افزوده‌شده را مشابه مدل موی زنان نوبی‌ها در زمان خودش می‌داند. او اضافه می‌کند که
نوبی‌ها در زمان خودش می‌داند. او اضافه می‌کند که شکل جمجمه نشان‌دهنده منشأ خارجی او است. چندین نویسنده به برجستگی قابل‌توجه دندان‌های جلویی احمسه-نفرتاری که در تصاویر رادیوگرافی پروجکشن آشکار شده، اشاره کرده‌اند. این ویژگی به‌عنوان پیش‌آمدگی آرواره شدید ماگزیلاری یا دندانی-آلوئولار توصیف شده است. همین ویژگی در مومیایی مادربزرگش، تتی‌شری، نیز مشاهده شده که نشان‌دهنده وراثتی بودن آن است. هریس و ونته بیان می‌کنند که این ویژگی در میان نوبی‌ها، چه در دوران باستان و چه در زمان نگارش آن‌ها، شایع بوده است. همچنین
و چه در زمان نگارش آن‌ها، شایع بوده است. همچنین ذکر شده که احمسه-نفرتاری از نظر خلوص نسب با مادرش، اح‌حتپ یکم، اشتراک دارد. در آوریل ۲۰۲۱، مومیایی احمسه-نفرتاری همراه با مومیایی‌های سه ملکه و هجده فرعون دیگر در رویدادی با عنوان رژه طلایی فراعنه به موزه ملی تمدن مصر منتقل شد.
یک مجموعه لایت ناول ژاپنی به نویسندگی تویوشی یوشیوکا و تصویرگری سیدی کیکوچی است. این کتاب در ژانویه ۲۰۱۵ در وبگاه شوستسوکا نی نارو به صورت آنلاین منتشر شد. این کتاب توسط اینتربرین خریداری شد که از ژوئیه ۲۰۱۵ به بعد ۱۷ جلد را منتشر کرد. یک اقتباس مانگا با تصویرسازی شونسوکه اوگاتا از مارس ۲۰۱۶ در وبگاه کادو کاوا شوتن شروع به پخش سریال کرد. در بیست و شش جلد "تانکوبون" جمع‌آوری شده است. یک مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباسی از آوریل تا ژوئن ۲۰۱۹ پخش شد. خلاصه داستان. در دنیایی دیگر که پر از سحر و جادو بود، حکیم
در دنیایی دیگر که پر از سحر و جادو بود، حکیم مرلین ولفورد، نوزادی را پیدا کرد. مسلماً چنین مکانی برای این نوزاد خطرناک بود. مرلین نوزاد را به خانهٔ خود برد تا از او مراقبت کند. مرلینِ حکیم نام او را شین گذاشت و او را مانند نوهٔ خودش بزرگ کرد. شین بزرگ شد و از آموره‌های مرلین بهره‌مند شد و تبدیل به یکی از قدرتمندترین پسران شهر شد. با این حال، هنگامی که شین به سن ۱۵ سالگی رسید، مرلین حکیم از دنیا رفت. او پیش از مرگش به خاطر آورد که فراموش کرده به شین عقل سلیم بیاموزد! عملاً شین همه قدرتی داشت اما از عقل
سلیم بیاموزد! عملاً شین همه قدرتی داشت اما از عقل بی‌بهره بود. حال باید دید فهرمان قصهٔ ما چگونه در دنیایی پر از جادو و شیاطین دوام خواهد آورد.
مدل‌سازی سیگنال کوچک یک فنّ تحلیل رایج در مهندسی الکترونیک است که برای تقریب رفتار مدارهای الکترونیکی حاوی افزاره‌های غیرخطی با معادلات خطی استفاده می‌شود. برای مدارهای الکترونیکی که در آنها سیگنال‌های AC (یعنی جریان‌ها و ولتاژهای متغیر با زمان در مدار) نسبت به جریان‌ها و ولتاژهای بایاس DC کوچک هستند، کاربرد دارد. یک مدل سیگنال کوچک یک مدار معادل AC است که در آن عناصر مدار غیرخطی با عناصر خطی جایگزین می‌شوند که مقادیر آنها با تقریب مرتبه اول (خطی) منحنی مشخصه آنها در نزدیکی نقطه بایاس داده می‌شود. نمای‌کلی.
آنها در نزدیکی نقطه بایاس داده می‌شود. نمای‌کلی. بسیاری از اجزای الکتریکی مورد استفاده در مدارهای الکتریکی ساده مانند مقاومت‌ها، سلف‌ها و خازن‌ها خطی هستند.مدارهای ساخته شده با این مولفه‌ها که مدارهای خطی، توسط معادلات دیفرانسیل خطی اداره می‌شوند و می‌توانند به راحتی با روش‌های قدرتمند حوزه فرکانس ریاضی مانند تبدیل لاپلاس حل شوند. در مقابل، بسیاری از اجزای تشکیل دهنده مدارهای "الکترونیکی"، مانند دیودها، ترانزیستورها، مدارهای مجتمع و لامپ‌های خلاء غیرخطی هستند. که جریان از طریق آنها متناسب با ولتاژ نیستند و
که جریان از طریق آنها متناسب با ولتاژ نیستند و خروجی افزاره‌های دوقطبی مانند ترانزیستورها متناسب با ورودی آنها نیست. رابطه بین جریان و ولتاژ در آنها با یک منحنی روی یک نمودار، منحنی مشخصه آنها (منحنی I-V) ارائه می‌شود. به‌طور کلی این مدارها راه‌حل‌های ریاضی ساده‌ای ندارند. برای محاسبه جریان و ولتاژ در آنها به‌طور کلی نیاز به روش‌های گرافیکی یا شبیه‌سازی در رایانه با استفاده از برنامه‌های شبیه‌سازی مدارهای الکترونیکی مانند اسپایس است. با این حال در برخی از مدارهای الکترونیکی مانند گیرنده‌های رادیویی،
از مدارهای الکترونیکی مانند گیرنده‌های رادیویی، مخابرات، حسگرها، مدارهای ابزار دقیق و پردازش سیگنال، سیگنال‌های AC در مقایسه با ولتاژها و جریان‌های DC در مدار «کوچک» هستند. در اینها، نظریه پَریشیدگی می‌توان برای استخراج یک مدار معادل AC تقریبی که خطی است، استفاده کرد و به راحتی رفتار AC مدار را محاسبه کرد. در این مدارها یک جریان یا ولتاژ ثابت DC از منبع تغذیه، که "بایاس" نامیده می‌شود، به هر قطعه غیرخطی مانند ترانزیستور و لامپ خلاء اعمال می‌شود تا نقطه کار آن را تنظیم کند و جریان متناوب یا ولتاژ متناوب AC
آن را تنظیم کند و جریان متناوب یا ولتاژ متناوب AC که نشان‌دهنده سیگنالی است که باید پردازش شود، به آن اضافه می‌شود. نقطه‌ای در نمودار منحنی مشخصه که نشان دهنده جریان بایاس و ولتاژ است، "نقطه سکون" (نقطه Q) نامیده می‌شود. در مدارهای فوق سیگنال AC در مقایسه با بایاس کوچک است، که نشان دهنده یک پریشیدگی کوچک ولتاژ یا جریان DC در مدار در مورد نقطه Q است. اگر منحنی مشخصه افزاره به اندازه کافی بر روی ناحیه اشغال شده توسط سیگنال، تخت باشد، با استفاده از بسط سری تیلور می‌توان تابع غیرخطی را نزدیک نقطه بایاس با مشتق
می‌توان تابع غیرخطی را نزدیک نقطه بایاس با مشتق جزئی مرتبه اول آن تقریب زد (این معادل تقریب منحنی مشخصه توسط یک خط مستقیم مماس بر آن در نقطه بایاس است). این مشتقات جزئی نشان‌دهنده ظرفیت، مقاومت، اندوکتانس و بهره جزءبه‌جزء است که توسط سیگنال مشاهده می‌شود، و می‌توانند برای ایجاد یک مدار معادل خطی که پاسخ مدار واقعی را به یک سیگنال AC کوچک می‌دهد، استفاده شوند. این مدل «مدل سیگنال کوچک» نامیده می‌شود. مدل سیگنال کوچک به جریان‌های بایاس DC و ولتاژ در مدار (نقطه Q) وابسته است. تغییر بایاس نقطه کار را روی
(نقطه Q) وابسته است. تغییر بایاس نقطه کار را روی منحنی‌ها به سمت بالا یا پایین حرکت می‌دهد، بنابراین مقاومت AC سیگنال کوچک معادل، بهره و غیره که توسط سیگنال مشاهده می‌شود تغییر می‌کند. هر قطعه غیرخطی که ویژگی‌های آن با یک منحنی پیوسته، تک‌مقداری، هموار (مشتق‌پذیر) داده می‌شود، می‌تواند توسط یک مدل خطی سیگنال کوچک تقریب شود. مدل‌های سیگنال کوچک برای لامپ‌های الکترونی، دیودها، ترانزیستورهای اثرمیدانی (FET) و ترانزیستورهای دوقطبی، به‌ویژه مدل هایبرید-پای و شبکه‌های دوقطبی مختلف وجود دارد. سازندگان اغلب
و شبکه‌های دوقطبی مختلف وجود دارد. سازندگان اغلب مشخصه‌های سیگنال کوچک چنین اجزایی را در مقادیر بایاس «نمونه» در برگه‌های داده خود فهرست می‌کنند. دیودهای پیوندی پی‌اِن. معادله شاکلی (سیگنال بزرگ) برای یک دیود را می‌توان در مورد نقطه بایاس یا نقطه سکون (که گاهی به آن نقطه Q می‌گویند) خطی کرد تا رسانایی سیگنال کوچک، ظرفیت و مقاومت دیود را پیدا کند. این رویه با جزئیات بیشتر در مدل‌سازی دیودی#مدل‌سازی سیگنال کوچک توضیح داده شده است که نمونه‌ای از روش خطی‌سازی دنبال شده در مدل‌های سیگنال کوچک افزاره‌های
دنبال شده در مدل‌های سیگنال کوچک افزاره‌های نیم‌رسانا را ارائه می‌دهد. تفاوت بین سیگنال کوچک و سیگنال بزرگ. سیگنال بزرگ هر سیگنالی است که اندازهٔ کافی برای آشکارکردن رفتار غیرخطیِ مدار داشته باشد. این سیگنال ممکن است یک سیگنال DC یا یک سیگنال AC یا در واقع هر سیگنالی باشد. اینکه یک سیگنال باید چقدر بزرگ باشد (از نظر بزرگی) قبل از اینکه "سیگنال بزرگ" در نظر گرفته شود به مدار و زمینه‌ای که سیگنال در آن استفاده می‌شود بستگی دارد. در برخی از مدارهای بسیار غیرخطی عملاً همه سیگنال‌ها باید به عنوان سیگنال‌های
عملاً همه سیگنال‌ها باید به عنوان سیگنال‌های بزرگ در نظر گرفته شوند. سیگنال کوچک بخشی از مدل سیگنال بزرگ است. برای جلوگیری از سردرگمی، توجه داشته باشید که چیزی به نام "سیگنال کوچک" (بخشی از یک مدل) و "مدل سیگنال‌کوچک" (یک مدل از سیگنال بزرگ) وجود دارد. یک مدل سیگنال کوچک از یک سیگنال کوچک (با مقدار متوسط صفر، به عنوان مثال یک سینوسی، اما هر سیگنال AC می‌توان استفاده کرد) تشکیل شده است که بر روی یک سیگنال بایاس (یا روی سیگنال ثابت DC سوارشده) قرار گرفته است، به طوری که مجموع سیگنال کوچک به اضافه سیگنال
است، به طوری که مجموع سیگنال کوچک به اضافه سیگنال بایاس، سیگنال کل را می‌دهد که دقیقاً برابر با سیگنال اصلی (بزرگ) است. این تفکیک سیگنال به دو جزء اجازه می‌دهد تا از فنّ برهم‌نهی برای ساده‌سازی بیشتر تحلیل استفاده شود. (اگر برهم‌نهی در زمینه اعمال شود) در تحلیل سهم سیگنال کوچک به مدار، اجزای غیرخطی، که اجزای DC هستند، به‌طور جداگانه با در نظر گرفتن غیرخطی بودن تحلیل می‌شوند.
حمله فرامرزی ۲۰۰۶ حزب‌الله، حمله‌ای فرامرزی بود که توسط شبه‌نظامیان حزب‌الله لبنان به یک گشت نظامی اسرائیل در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۶ در خاک اسرائیل انجام شد. شبه‌نظامیان حزب‌الله با استفاده از راکت‌هایی که به چندین شهر اسرائیلی شلیک شد، از لبنان به اسرائیل رفتند و دو خودروی ارتش اسرائیل را غافلگیر کرده و سه سرباز را کشته و دو سرباز دیگر را اسیر کردند. پنج سرباز دیگر نیز در داخل خاک لبنان در یک تلاش نافرجام برای نجات، کشته شدند. حزب‌الله در ازای آزادی سربازان اسیر شده، خواستار آزادی اسیران لبنانی شد؛ اسرائیل نپذیرفت
خواستار آزادی اسیران لبنانی شد؛ اسرائیل نپذیرفت و در پاسخ به حمله حزب‌الله، عملیات زمینی و هوایی گسترده‌ای را در سراسر لبنان آغاز کرد. این شروع جنگ ۲۰۰۶ اسرائیل و لبنان و پایان درگیری ۲۰۰۰–۲۰۰۶ کشتزارهای شبعا بود. دو سال بعد، در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۸، اجساد دو سرباز اسیر توسط حزب‌الله، در ازای سمیر قنطار و چهار زندانی حزب‌الله، به اسرائیل، بازگردانده شد. حزب‌الله در ابتدا نام این عملیات فرامرزی را «آزادی سمیر قنطار و برادرانش» گذاشت، اما در نهایت آن را به «عملیات وعده صادق» (عربی: عملیة الوعد الصادق) خلاصه کرد.
ونوس برکات رم () (۲۸۰٬۰۰۰–۲۵۰٬۰۰۰ پیش از امروز) یک سنگریزه است که در برکات رام در بلندی‌های جولان یافت شده است. این سنگریزه توسط انسان‌های نخستین اصلاح شده و تصور می‌شود که نمایانگر یک پیکر زنانه باشد. توصیف. این شیء توسط نعما گورن-اینبار از مؤسسه باستان‌شناسی دانشگاه عبری اورشلیم کاوش و برای نخستین بار توصیف شد. این اثر یک سنگریزه تفاله معدنی به طول ۳۵ میلی‌متر، عرض ۲۵ میلی‌متر و ضخامت ۲۱ میلی‌متر است. وزن آن تقریباً ۱۰ گرم است. این شیء در سال ۱۹۸۱ در محوطه آشولی برکات رام، بلندی‌های جولان کاوش شد. قدمت آن
آشولی برکات رام، بلندی‌های جولان کاوش شد. قدمت آن بین ۲۸۰٬۰۰۰ تا ۲۵۰٬۰۰۰ پیش از امروز تخمین زده شده است. گورن-اینبار چندین شیار مصنوعی را بر روی این شیء گزارش کرد: یکی یک شیار عرضی در یک‌سوم بالایی و سایرین شیارهای طولی در کناره‌ها، پایین‌تر از شیار عرضی بودند. الکساندر مارشاک در سال ۱۹۹۷ مطالعه‌ای میکروسکوپی بر روی این شیء انجام داد. او نیز تغییرات مصنوعی، از جمله شیارهای عرضی و طولی مورد اشاره گورن-اینبار را گزارش کرد. سرانجام، فرانچسکو د'اریکو و آپریل نوئل با رویکردی مقایسه‌ای این شیء را مجدداً بررسی
نوئل با رویکردی مقایسه‌ای این شیء را مجدداً بررسی کردند. آن‌ها برخی از یافته‌های مارشاک را تأیید و برخی را تصحیح کردند. د'اریکو و نوئل نیز شیارهای فوق (با اصلاحاتی) را گزارش کردند و علاوه بر آن، مناطقی از ساییدگی احتمالی را در قسمت جلو، پشت و پایین شیء شناسایی کردند. تفسیر. گورن-اینبار و مارشاک پیشنهاد کردند که این شیء شبیه به یک قالب بدنی زن است و توسط انسانیان برای تأکید بر ویژگی‌های انسان‌وار آن اصلاح شده است. این شیء سپس به عنوان یک پیکرک شناخته شد و امروزه به نام ونوس برکات رام معروف است (اصطلاح
و امروزه به نام ونوس برکات رام معروف است (اصطلاح «ونوس» از نام مرسوم پیکرک‌های ونوس متعلق به پارینه‌سنگی زبرین گرفته شده است). اگر این فرضیه درست باشد، این شیء همراه با ونوس تان-تان قدیمی‌ترین نمونه از هنر بازنمودی در رکورد باستان‌شناسی خواهد بود. د'اریکو و نوئل ماهیت مصنوعی تغییرات شیء را تأیید کردند، اما از نسبت دادن آن به بدن انسان خودداری کردند. آن‌ها اشاره کردند که شیارها، به‌طور کلی، می‌توانند اهداف عملکردی داشته باشند. با این حال، آن‌ها بیان کردند که شیارهای طولی متقارن U-شکل (که احتمالاً «بازوها»
شیارهای طولی متقارن U-شکل (که احتمالاً «بازوها» را نشان می‌دهند) به‌سختی می‌توانند توجیه عملکردی داشته باشند؛ بنابراین، مشابه گورن-اینبار و مارشاک، د'اریکو و نوئل نیز به نفع ماهیت نمادین و غیرکاربردی این شیء استدلال کردند. مجادله. بحث اصلی دربارهٔ ونوس برکات رام پس از مطالعه د'اریکو و نوئل صورت گرفت. تعدادی از پژوهشگران، از جمله اوفر بار-یوسف، آنجلا ئی. کلوز، ژوائو زیلهاو، استیون میتن، توماس جی. وین و الکساندر مارشاک در مورد این مطالعه اظهار نظر کردند، درحالی‌که د'اریکو و نوئل به این نظرات پاسخ دادند (هم
د'اریکو و نوئل به این نظرات پاسخ دادند (هم نظرات و هم پاسخ‌ها در نسخه خطی مقاله گنجانده شده‌اند). بحث در مورد ونوس برکات رام حول سه پرسش اساسی می‌چرخید: منشأ انسان‌ساخت. همه مفسران مطالعه د'اریکو و نوئل تحلیل و نتایج آن‌ها را پذیرفتند و فرضیه اصلاح‌شدن شیء توسط انسان‌های نخستین را تأیید کردند. مارشاک قبلاً در مطالعه پیشین خود از این فرضیه حمایت کرده بود. نمادین در برابر کاربردی. استدلال د'اریکو و نوئل مبنی بر این‌که شیارهای «بازو» -شکل نشان‌دهنده ماهیت نمادین شیء هستند، توسط سه مفسر مورد تردید قرار گرفت:
شیء هستند، توسط سه مفسر مورد تردید قرار گرفت: ژوائو زیلهاو از مؤسسه باستان‌شناسی پرتغال، توماس وین از دانشگاه کلرادو، و استیون میتن از دانشگاه ریدینگ. هر سه نفر پیشنهاد کردند که شیء و شیارهای آن ممکن است هدفی کاربردی داشته باشند. زیلهاو فرض کرد که این شیء ممکن است برای تولید رنگدانه استفاده شده باشد و شیارها محصولات جانبی این فرایند باشند. وین پیشنهاد کرد که این شیء ممکن است نتیجه «فردی باشد که با یک ابزار سنگی و یک سنگریزه وقت‌گذرانی کرده است». میتن نیز اظهار داشت که درک نمادین ما از شیء الزاماً به این
اظهار داشت که درک نمادین ما از شیء الزاماً به این معنا نیست که انسان‌های نخستین نیز چنین برداشتی از آن داشته‌اند، زیرا فرایندهای شناختی مربوط به تفکر نمادین که ما امروز استفاده می‌کنیم ممکن است با آنچه در گذشته بوده متفاوت باشند. با این حال، د'اریکو و نوئل استدلال کردند که هرچند تحلیل و نتایج آن‌ها نمی‌تواند به‌طور قطعی تفسیر عملکردی شیء را رد کند، اما تناقضات زیادی در این تفسیر وجود دارد که بررسی بیشتر آن را غیرضروری می‌کند. به عنوان مثال، آن‌ها پیشنهاد کردند که بر اساس شواهد باستان‌شناسی آشولی موجود،
کردند که بر اساس شواهد باستان‌شناسی آشولی موجود، تولید رنگدانه «به‌طور سریع‌تر و مؤثرتری از طریق ساییدن یک سطح این شیء بر روی یک قطعه بازالت یا خرد کردن آن با ابزاری مشابه انجام می‌شد»، که با فرایند ایجاد شیارهای مشاهده‌شده متفاوت است. این امر با فرضیه زیلهاو در تضاد است. د'اریکو و نوئل همچنین باور داشتند که شیارهای روی شیء نتیجه حرکات عمدی هستند، نه رفتارهای بدون هدف، همان‌طور که وین پیشنهاد داده بود. ماهیت بازنمودی. زیلهائو، وین و میتن فرضیهٔ ماهیت نمادین این شیء را رد کردند و در نتیجه، ایدهٔ شمایلی بودن
این شیء را رد کردند و در نتیجه، ایدهٔ شمایلی بودن آن را نیز نپذیرفتند. آنجلا ای. کلوز از دانشگاه واشینگتن نیز نتوانست در این شیء پیکره‌ای از یک زن ببیند، بلکه این شیء از زوایای مختلف او را بیشتر به یاد یک پنگوئن و یک آلت‌پرستی می‌انداخت.
پیکرک‌های ونوس مال‌تا (همچنین: مالطا) چندین پیکرک پارینه‌سنگی از جنس فرهنگ مال‌تا–بورت هستند که در سیبری، روسیه کشف شده‌اند. این پیکرک‌ها عمدتاً از عاج ساخته شده‌اند. دِل‌پورت در مجموع از ۲۹ پیکرک یاد کرده است. این پیکرک‌ها حدود ۲۳٬۰۰۰ سال قدمت دارند و از گراوتیان هستند. بیشتر این پیکرک‌ها لباس‌های استیلیزه‌شده‌ای را نمایش می‌دهند. غالباً چهره نیز به تصویر کشیده شده است. این پیکرک‌ها در مال‌تا، در نزدیکی رود آنگارا و دریاچه بایکال در استان ایرکوتسک، سیبری توسط باستان‌شناسان ، و میخائیل گراسیموف کشف شدند.
توسط باستان‌شناسان ، و میخائیل گراسیموف کشف شدند. این پیکرک‌ها در موزه ارمیتاژ، سنت پترزبورگ به نمایش درآمده‌اند. کشف. حدود ۳۰ پیکرک زنانه با اشکال مختلف در مال‌تا، در رود آنگارا و نزدیکی دریاچه بایکال در استان ایرکوتسک در سیبری کشف شدند. تنوع گسترده اشکال، همراه با واقع‌گرایی مجسمه‌ها و عدم تکرار در جزئیات، نشانه‌های آشکاری از هنر توسعه‌یافته، هرچند ابتدایی، هستند. تا پیش از کشف مال‌تا، پیکرک‌های ونوس تنها در اروپا یافت شده بودند. این تصاویر که از عاج دندان ماموت تراشیده شده‌اند، معمولاً بسیار استیلیزه