payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جهلاجیت سینگ در کتاب «تاریخ مختصر مانیپور» از پتان‌ها به‌عنوان یکی از گروه‌های قومی در میان مسلمانان مانیپوری یاد کرده است. در سیکیم، مسلمانان به دو طبقهٔ اصلی اجتماعی تقسیم می‌شوند: «اشراف» (اشرف) و «عوام» (اجلف). اشراف معمولاً شامل افرادی از تبارهای سادات، شیخ‌ها، قبیله مغل و پتان هستند. فرهنگ. در هند، نام خانوادگی مسلمانانهٔ «خان» معمولاً با پتان‌ها مترادف است و بر اساس رسوم پشتون‌ها، به‌طور گسترده‌ای از آن استفاده می‌شود، اگرچه همهٔ کسانی که نام خانوادگی خان دارند لزوماً از تبار پتان نیستند. معادل
خان دارند لزوماً از تبار پتان نیستند. معادل زنانهٔ آن در میان زنان پتان خانم یا بی‌بی است. در سامانه طبقاتی موجود در جامعهٔ قرون وسطایی اسلام در هند، پتان‌ها (که از نظر تاریخی به‌عنوان افغان (نام قومی) نیز شناخته می‌شدند) جزو طبقهٔ اشراف به‌شمار می‌آمدند – یعنی کسانی که ادعای‌تبار مهاجران خارجی داشتند و با تکیه بر نجیب‌زادگی حاصل از فتوحات مسلمانان در شبه قاره هند، منزلت اجتماعی خود را تثبیت کرده بودند. نسل‌های پیشین پتان‌های هند به زبان مادری خود، پشتو، صحبت می‌کردند و برخی همچنان به قوانین سنتی و شیوهٔ
می‌کردند و برخی همچنان به قوانین سنتی و شیوهٔ زندگی پشتونی موسوم به پشتونوالی پایبند هستند. امپراتوری‌های پشتون در هند از فارسی دری به‌عنوان زبان رسمی استفاده می‌کردند. با گذر زمان و در اثر همگون‌سازی فرهنگی با هندی‌ها، بسیاری از پتان‌های هند توانایی صحبت به پشتو را از دست دادند و به‌جای آن زبان هندوستانی یا گویش‌های محلی دیگر را پذیرفتند. خوراک. خوراک پتان‌ها به‌شدت بر پایهٔ گوشت است. گوشت معمولاً یا آب‌پز یا کباب می‌شود؛ یا پس از خواباندن در ادویه، به شکل «جوجه تیکه» سیخ‌زده و بر روی منقل کباب می‌شود؛ یا
«جوجه تیکه» سیخ‌زده و بر روی منقل کباب می‌شود؛ یا به‌شکل گونه‌های مختلف کباب در می‌آید؛ یا در حجم زیاد و با ادویه‌های ملایم به‌صورت خورش کاری پخته می‌شود؛ یا در ظروف سفالی مانند «هندی گوشت» تهیه می‌شود – و با دست و همراه با نانی مانند نان پیشاوری یا نان روتی خورده می‌شود که در تنور پخته می‌شود. در بسیاری موارد، گوشت به‌صورت کامل پخته می‌شود و در چربی خود جا می‌افتد. چپلی کباب، که خاستگاه آن پیشاور است، از تنقلات پرطرفدار در شهرهای هند به‌شمار می‌رود. مهاجران افغان در هند خوراک‌هایی از آشپزی افغانستانی را
افغان در هند خوراک‌هایی از آشپزی افغانستانی را نیز رایج کرده‌اند، مانند برگر افغانی، انواع نان، منتو (دلمه‌های آردی بخارپز) و قابلی‌پلو. خوراک‌های افغان و پتان‌ها ادویه‌جات کمتری دارند و بیش‌تر با نمک، سیر، فلفل، کشمش، دانهٔ کاج، گردو و انواع خشکبار یا میوه‌های تازه مزه‌دار می‌شوند. در لاجپت نگر در دهلی، به‌سبب جمعیت بزرگ افغان‌ها، خوراک‌های پتان رواج زیادی دارد. مرغ تنوری در هند توسط کوندن لعل گوجرال، یک سرآشپز هندو پنجابی- «پتان» اهل پیشاور، رواج یافت. او در سال ۱۹۴۷ به دهلی مهاجرت کرد و زنجیرهٔ
یافت. او در سال ۱۹۴۷ به دهلی مهاجرت کرد و زنجیرهٔ رستوران‌های موتی محل دلوکس را بنیان نهاد. به‌دلیل تأثیرات آشپزی پیشاوری بر دستپخت او، این غذا اغلب به‌عنوان خوراکی «پنجابی-پتانی» شناخته می‌شود. کوندن لعل همچنین ابداع‌کنندهٔ خوراک‌های مشهور مرغ کره‌ای و دال مخنی بود. تحصیلات. در هر سال، «شورای هند برای روابط فرهنگی» ۲٬۳۲۵ بورسیه به دانشجویان بین‌المللی اعطا می‌کند، که ۶۷۵ سهم از آن به‌طور ویژه برای افغان‌ها رزرو شده است. در هند، تعداد فزاینده‌ای از دانشجویان بومی در مؤسسات دانشگاهی مانند دانشگاه جواهر لعل
بومی در مؤسسات دانشگاهی مانند دانشگاه جواهر لعل نهرو مشغول یادگیری زبان پشتو هستند. صنعت سرگرمی. سینما. شهر پیشاور در استان مرزی شمال غرب، مهد تولد چندین بازیگر برجسته در صنعت سینمای «بالیوود» است. برخی از بازیگران هندی نیز ریشه‌هایی در بلوچستان و افغانستان دارند. محله بازار قصه‌خوانی در پیشاور، محل خانه‌های اجدادی خانواده کاپور، دیلیپ کومار و شاهرخ خان است. دیلیپ کومار که اصالتاً از قوم «هندکو» بود و نام اصلی‌اش یوسف خان بود، در پیشاور متولد شد. شاهرخ خان نیز خانواده‌ای با لهجه هندکو دارد و اجدادش چند قرن
خانواده‌ای با لهجه هندکو دارد و اجدادش چند قرن قبل از کشمیر به پیشاور کوچ کرده بودند. اگرچه برخی بازیگران از تبار پتان نیستند، اما به‌دلیل فرهنگ و اصل و نسب‌شان در پیشاور گاهی «پتان» نامیده می‌شوند. مانند خانواده کاپورها که از پیشاور آمده‌اند. اغلب «خان‌های بالیوود» از میان جامعه پتان هستند؛ از جمله بازیگرانی چون جینت (زکریا خان) و پسرش امجد خان؛ قادر خان از قبیله کاکر با والدین اهل قندهار و پیشین؛ فیرور خان، سنجی خان و اکبر خان — و فرزندان‌شان فردین و زاید — که پدرشان از غزنی به بنگلور کوچ کرده‌اند؛ سلیم
— که پدرشان از غزنی به بنگلور کوچ کرده‌اند؛ سلیم خان و پسرانش سلمان خان، ارباز خان و سهیل خان؛ خانواده حسین–حسین که منصور خان و عمران خان از نسل‌شان‌اند؛ سیف علی خان همراه با سُها علی خان و سارا علی‌خان از خانواده سلطنتی «پتوودی» که اجدادشان از افغانستان مهاجرت کرده‌اند؛ عرفان خان؛ مدهوبالا که پتان یوسفزی بود؛ و دیگران همچون ضیا سرهادی، فرح خان، ساجد خان (کارگردان) و در سال‌های اخیر کبیر خان که اجدادی پتنانی دارند. خانواده بابِی (وابسته به پروین بابِی) خانواده خان (وابسته به شاهرخ خان) خانواده خان (وابسته
خان (وابسته به شاهرخ خان) خانواده خان (وابسته به فیروز خان) خانواده خان (وابسته به سلیم خان) خانواده خان–بانو (وابسته به یوسف خان مشهور به دلیپ کومار، سایره بانو، و ناصر خان) خانواده خان–حسین (وابسته به ناصر حسین) خانواده خان (وابسته به زکریا خان) خانواده کاپور که یا از پشتون‌ها یا از پنجابی‌ها هستند موسیقی. پتان‌ها در موسیقی هند نیز سهم داشته‌اند. ساز زهی سرود که در موسیقی کلاسیک هندوی مورد استفاده قرار می‌گیرد، از ساز پشتوی رباب منشأ گرفته است و توسط خاندان موسیقایی بانگش که به هند مهاجرت کردند، توسعه
موسیقایی بانگش که به هند مهاجرت کردند، توسعه یافته است. نوادگان این خاندان شامل استادان سخاوت حسین، حافظ علی خان و پسرش امجد علی خان هستند. جی. ام. دورّانی خواننده، آهنگ‌ساز و هنرمند رادیویی برجستهٔ دهه‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ در بالیوود بود. در موسیقی پاپ نیز عدنان سمیع، هنرمند پاکستانی‌تبار، «پادشاه بی‌رقیب موسیقی پاپ هندی» خوانده شده است. در فرهنگ عامه. شخصیت‌های پتان در بسیاری از فیلم‌های بالیوودی بازنمایی شده‌اند و حتی گونه‌ای به نام «فیلم‌های پتانی» به وجود آورده‌اند. نمایشنامهٔ "Pathan" در سال ۱۹۴۷ توسط
آورده‌اند. نمایشنامهٔ "Pathan" در سال ۱۹۴۷ توسط پریثوی راج کاپور و گروه تئاتر پریثوی اجرا شد و در سراسر هند با موفقیت روبه‌رو شد. خود پریثوی راج نقش اول را بازی می‌کرد و پسرانش راج کاپور، شامی کاپور و شاشی کاپور نیز در آن بازی کردند. فیلم کابلی والا که در آن بالراج ساهنی نقش اصلی را بازی می‌کند، «مادر همهٔ فیلم‌های پتانی» نامیده شده است. این فیلم بر پایهٔ داستان کوتاه کابلی والا نوشتهٔ رابیندرانات تاگور در سال ۱۸۹۲ ساخته شد که روایتگر داستان یک بازرگان دوره‌گرد افغان در بنگال پیش از تقسیم هند است. پیش از
افغان در بنگال پیش از تقسیم هند است. پیش از آن نیز فیلمی بنگالی با همین مضمون با نام کابلی والا ساخته شده بود. گفته می‌شود که شخصیت مشهور پتانی «شیرخان» که توسط سلیم–جاوید نوشته شده و پران در فیلم زنجیر آن را ایفا کرد، بر پایهٔ کریم لالا، یکی از سرکردگان مافیای بمبئی ساخته شده است. ترانهٔ معروف «یاری هی ایمان مرا، یار مری زندگی» («دوستی ایمان من است، یارْ زندگی من است.») از همین فیلم، تأثیری از ساز پشتوی رباب دارد و به سبک رقص اتن اجرا می‌شود. در سال ۲۰۱۳، نسخهٔ بازسازی‌شدهٔ زنجیر به زبان‌های هندی و
۲۰۱۳، نسخهٔ بازسازی‌شدهٔ زنجیر به زبان‌های هندی و تالیوود منتشر شد که سانجی دات و سری‌هاری به‌ترتیب نقش شیرخان را ایفا کردند. در این نسخه، آن‌ها در یک شمارهٔ رقص به سبک قوالی با عنوان "کوچی پتان کی زبان" شرکت داشتند. فیلم پرماجرای قربانی (۱۹۸۰) که امجد خان در آن نقش افسر پلیسی به نام امجد خان را بازی می‌کند، داستان تعقیب دو فراری با بازی فیروز خان و وینود کانا را روایت می‌کند. در این فیلم، آهنگی به نام «قربانی قربانی» در یک «لانهٔ پتان» اجرا می‌شود، جایی که سه شخصیت اصلی فیلم لباس‌های پتان‌ها را به تن
که سه شخصیت اصلی فیلم لباس‌های پتان‌ها را به تن دارند. فیلم خدا گواه (۱۹۹۲) نیز با نقش‌آفرینی آمیتاب باچان در نقش یک قبیله‌نشین افغان، بخشی از داستانش را در افغانستان روایت می‌کند و بخشی از آن نیز در آن کشور فیلم‌برداری شده است. ادبیات و رسانه. شعر اردو در هند تحت تأثیر پتان‌ها و همچنین دیگر جوامع مرتبط با حوزهٔ الفبای فارسی رشد کرد. یکی از شاعران برجسته در این زمینه جوش ملیح‌آبادی بود که از پتان‌های آفریدی به‌شمار می‌رفت. پسرعموی او عبدالرزاق ملیح‌آبادی نیز نویسنده بود. پشتو در هند. ادبیات پشتو از اوایل
نویسنده بود. پشتو در هند. ادبیات پشتو از اوایل سدهٔ ۱۶ تا آغاز سدهٔ ۱۹ میلادی در شمال هند رونق داشت، اگرچه در این دوران زبان فارسی در هند زبان غالب محسوب می‌شد. این زبان به‌ویژه میان نخبگان پتان در مقام‌های اداری و نظامی رایج بود. نسخه‌های خطی برجای‌مانده نشان می‌دهند که شعر پشتو در ناحیهٔ گنگا-جمنی پدید آمده است. پیر روشن، صوفی اهل وزیرستان که در جلندر زاده شد، از نخستین نویسندگان به زبان پشتو بود و جنبش روشنی را بنیاد گذاشت که به ظهور شاعران و نویسندگان پرشمار پشتو در شبه‌قاره در قرون ۱۶ و ۱۷ میلادی
پرشمار پشتو در شبه‌قاره در قرون ۱۶ و ۱۷ میلادی انجامید. استان اوتار پرادش یکی از مراکز برجستهٔ تداوم ادبیات پشتو بود، و اعضای جامعهٔ روهیله تا اواخر سدهٔ ۱۸ میلادی در آنجا به آفرینش آثار ادبی پشتو ادامه دادند. رادیو آل ایندیا از سال ۱۹۳۹ پخش برنامه به زبان پشتو را آغاز کرد تا در پاسخ به پروپاگاندای رادیویی به‌ویژه در افغانستان و غرب آسیا نقشی ایفا کند. این زبان همچنین در دانشگاه جواهر لعل نهرو در سطح کارشناسی آموزش داده می‌شود. افزون بر آن، مهاجران افغان پتان ساکن هند نیز از زبان پشتو بهره می‌برند.
پتان ساکن هند نیز از زبان پشتو بهره می‌برند. نظامی‌گری. در دوران هند مستعمراتی بریتانیا، پتان‌ها به‌عنوان یکی از «نژادهای جنگجو» شناخته می‌شدند و شمار زیادی از آنان در ارتش هند بریتانیا خدمت کردند. پتان‌های چهلم که بعداً بخشی از نیروی زمینی پاکستان شدند، تنها واحد تمام‌پتانی ارتش بریتانیا در هند بودند. شمار پتان‌های ارتش از سال ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۸ از ۲٬۵۰۰ به ۱۰٬۵۰۰ تن رسید. یک‌چهارم این نیروها از قبیلهٔ آفریدی بودند و بسیاری دیگر نیز از مناطق قبیله‌ای فدرال بر مرز هند و افغانستان آمده بودند. تا آغاز جنگ جهانی
مرز هند و افغانستان آمده بودند. تا آغاز جنگ جهانی اول شمار آنان به ۲۸٬۰۰۰ نفر رسید. سیاست. خان عبدالغفار خان، ملی‌گرای پتان و از دوستان نزدیک مهاتما گاندی، رهبر خدمتکار خدای و از چهره‌های برجستهٔ جنبش استقلال‌طلبی هند بود. پس از سال ۱۹۴۷ تابعیت پاکستان را پذیرفت. ذاکر حسین، از پتان‌های آفریدی، اقتصاددان و سومین رئیس‌جمهور هند بود که همچنین نایب رئیس‌جمهور هند و فرماندار بیهار نیز بوده است. نوهٔ دختری او سلمان خورشید، وزیر امور اقلیت‌ها، حقوق و دادگستری، و امور خارجه هند بود. محمد یونس نیز دیپلمات و
و امور خارجه هند بود. محمد یونس نیز دیپلمات و نمایندهٔ انتصابی راجیه سبها در سال ۱۹۸۹ شد. ورزش. پتان‌ها پیش و پس از استقلال هند در تیم ملی کریکت هند حضور داشته‌اند. جهانگیر خان، پتان اهل ارمور، از ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۶ برای هند بازی کرد و بعدها در پاکستان مدیریت کریکت را برعهده گرفت. افتخار علی‌خان پاتاودی، نواب پاتاودی، برای تیم ملی کریکت انگلستان و سپس هند بازی کرد و در ۱۹۴۶ کاپیتان هند شد. پسرش، منصور علی‌خان پاتاودی، از ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۵ در نقش بَتسمن برای هند بازی کرد و در سال ۱۹۶۲ جوان‌ترین کاپیتان هند شد. سلیم
کرد و در سال ۱۹۶۲ جوان‌ترین کاپیتان هند شد. سلیم دورانی که در نزدیکی تنگه خیبر زاده شد، در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در تیم تست هند حضور داشت. یوسف پتان و عرفان پتان نیز در سطوح ملی برای هند بازی کرده‌اند. در هاکی روی چمن، فیروز خان (بازیکن هاکی روی چمن) در المپیک ۱۹۲۸ برای هند مدال طلا گرفت. او از پتان‌های جلندر بود که در دههٔ ۱۹۵۰ به پاکستان مهاجرت کرد. احمد خان (بازیکن هاکی روی چمن) در المپیک ۱۹۳۶ و پسرش اسلم شیر خان در جام جهانی هاکی مردان ۱۹۷۵ برای هند بازی کردند. آن‌ها از پتان‌های بهوپال بودند. در اسکواش،
کردند. آن‌ها از پتان‌های بهوپال بودند. در اسکواش، عبدالباری یکی از بازیکنان مطرح هند در دههٔ ۱۹۴۰ بود و در مسابقات اوپن بریتانیا در ۱۹۵۰ شرکت کرد. یوسف خان که ده بار قهرمان هند شد، به سیاتل آمریکا مهاجرت کرد و مربی بازیکنان حرفه‌ای شد. دخترانش شبانه خان و لاتاشا خان نیز در آمریکا به‌طور حرفه‌ای بازی کردند. غوث محمد، پتان آفریدی اهل ملیح‌آباد، نخستین تنیس‌باز هندی بود که در سال ۱۹۳۹ به مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی تنیس ویمبلدون راه یافت.
ریزگرد جنوب‌شرقی آسیا در سال ۲۰۱۰، یک بحران آلودگی هوا بود که بسیاری از کشورهای جنوب شرقی آسیا مانند اندونزی، مالزی و سنگاپور را در اکتبر ۲۰۱۰ تحت تأثیر قرار داد. این بحران در فصل خشک رخ داد، زمانی که کشاورزان کوچک‌مالک اندونزیایی در نواحی دومای، اندونزی و بنگکالیس در استان ریاو در جزیره سوماترا، به‌صورت غیرقانونی اقدام به آتش‌سوزی جنگل‌ها کردند.این کشاورزان از روش «بریدن و سوزاندن» برای پاک‌سازی سریع زمین‌ها به‌منظور فراهم کردن فرصت‌های کشاورزی آینده استفاده می‌کردند. به دلیل الگوی آب و هوایی ال نینو،
می‌کردند. به دلیل الگوی آب و هوایی ال نینو، بادهای غربی مه را به سمت کشورهای همسایه اندونزی حمل کردند و باعث شدند کیفیت هوا در مالزی و سنگاپور برای چند روز به محدوده ناسالم کاهش یابد. شرایط مه آلود نه تنها منجر به کاهش کیفیت هوا شد، بلکه باعث کاهش دید، تعطیلی مکرر مدارس در مالزی و شیوع بیماری‌های تنفسی نیز شد. کیفیت هوای ثبت‌شده در سنگاپور از سال ۲۰۰۶ تاکنون در بدترین حالت خود بوده است، و در ۱۸ اکتبر تعداد نقاط کانونی در سوماترا به حداکثر ۳۵۸ رسید. با وجود اینکه وزرا یک هفته قبل از بحران برای ششمین نشست
اینکه وزرا یک هفته قبل از بحران برای ششمین نشست توافقنامه آسه‌آن گرد هم آمدند و در آن مسائلی در مورد مه فرامرزی و روش‌های مقابله با آتش‌سوزی جنگل‌ها مورد بحث قرار گرفت، دولت اندونزی نتوانست قوانین مربوط به قطع غیرقانونی درختان را با موفقیت تنظیم و اجرا کند. این امر باعث شد اندونزی با انتقادهای زیادی از سوی کشورهای همسایه روبرو شود. در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۰، شرایط بارانی به اندونزی بازگشت که به کاهش تولید مه کمک کرد و سطح کیفیت هوا را بهبود بخشید. علل. آآتش‌سوزی‌های جنگلی عمدتاً به‌صورت غیرقانونی توسط کشاورزانی
جنگلی عمدتاً به‌صورت غیرقانونی توسط کشاورزانی ایجاد می‌شود که از روش «کشت و سوخت» برای پاک‌سازی گسترده پوده و زمین‌های کشاورزی به‌منظور فراهم کردن فرصت‌های کشت در آینده، مانند تولید روغن پالم در اندونزی و خمیر کاغذ، استفاده می‌کنند. علیرغم غیرقانونی بودن پاکسازی زمین به روش بریدن و سوزاندن در اندونزی، خرده مالکان به دلیل مزایای اقتصادی و زیست‌محیطی آن، این روش را اتخاذ می‌کنند. نه تنها روش بریدن و سوزاندن کارآمد و مقرون به صرفه تلقی می‌شود، بلکه اعتقاد بر این است که برای عملکرد و بازده محصول نیز مفید است.
است که برای عملکرد و بازده محصول نیز مفید است. خاکستر به دلیل توانایی‌اش در افزایش مواد مغذی خاک، متعادل کردن سطح pH خاک، ریشه‌کن کردن آفات و همچنین جلوگیری از رشد علف‌های هرز، توسط کشاورزان خرده‌پا به عنوان کود تولید و استفاده می‌شود. علاوه بر این، از آنجایی که روش‌های جایگزین پاکسازی زمین گران‌تر و کم‌فایده‌تر شناخته شده‌اند، کشاورزان تمایل دارند قانون را نادیده بگیرند و به فعالیت‌های غیرقانونی قطع درختان ادامه دهند. آتش‌سوزی‌های زمین‌های باتلاقی منشأ ۹۰ درصد دود ایجاد شده در طول این آتش‌سوزی‌ها بودند و
درصد دود ایجاد شده در طول این آتش‌سوزی‌ها بودند و می‌توانند تا ۶ برابر بیشتر از آتش‌سوزی‌های زمینی معمولی، آلودگی ذرات معلق تولید کنند. علاوه بر این، این آتش‌سوزی‌ها ۳ تا ۴ متر زیر زمین شعله‌ور می‌شوند و همین امر خاموش کردن آنها را بسیار دشوارتر می‌کند. علت دیگری که به این بحران دامن زد، شرایط جوی ال نینو در سال ۲۰۱۰ بود که باعث تأخیر در شروع فصل مرطوب و ایجاد خشکسالی شد و منابع آب و محصولات کشاورزی را تحت تأثیر قرار داد. این شرایط جوی باعث شد کشاورزان برای جبران زمان از دست رفته، به‌طور غیرقانونی اقدام به
جبران زمان از دست رفته، به‌طور غیرقانونی اقدام به آتش‌زدن جنگل‌ها برای پاک‌سازی سریع زمین‌ها کنند. همچنین، شرایط خشک در اندونزی همراه با بقایای قابل اشتعال ناشی از فعالیت‌های غیرقانونی قطع درختان در گذشته، نقش مهمی در تبدیل جنگل‌ها و زمین‌های باتلاقی به مناطق مستعد آتش‌سوزی ایفا کردند. مقدار زیادی دود کثیف ناشی از آتش‌سوزی‌های جنگل در سوماترا بعد توسط بادهای غربی در تنگه مالاکا منتقل شد که آلودگی و کیفیت هوا را در مالزی و سنگاپور خراب می‌کند.
ریزگرد جنوب شرقی آسیا در سال ۲۰۱۳، بحرانی از ریزگرد بود که چندین کشور در جنوب شرقی آسیا، از جمله برونئی، اندونزی، مالزی، سنگاپور و تایلند جنوبی را عمدتاً در ماه‌های ژوئن و ژوئیه ۲۰۱۳ تحت تأثیر قرار داد. دوره مه غلیظ ناشی از آتش‌سوزی‌های گسترده در بسیاری از نقاط سوماترا و بورنئو بود. تصاویر ماهواره‌ای ناسا نشان داد که این مه عمدتاً به دلیل دود ناشی از آتش‌سوزی در استان ریائو، اندونزی بوده است. مه‌دود جنوب شرقی آسیا در سال ۲۰۱۳ به دلیل ایجاد سطح بالای آلودگی در سنگاپور و چندین بخش از مالزی قابل توجه بود. شاخص
سنگاپور و چندین بخش از مالزی قابل توجه بود. شاخص استانداردهای آلودگی ۳ ساعته در سنگاپور در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۳ به بالاترین رکورد خود یعنی ۴۰۱ رسید و از رکورد قبلی ۲۲۶ که در جریان مه جنوب شرقی آسیا در سال ۱۹۹۷ ثبت شده بود، پیشی گرفت. در ۲۳ ژوئن، شاخص آلودگی هوا (API) در موار، جوهور، ساعت ۷ صبح به ۷۴۶ رسید که تقریباً ۲٫۵ برابر بالاتر از حداقل محدوده سطح "خطرناک" بود و در نتیجه منجر به اعلام وضعیت اضطراری در موار و لدانگ شد (که بعداً در صبح ۲۵ ژوئن لغو شد) و شهرها عملاً در تعطیلی کامل قرار گرفتند. گاهشمار وقایع. در
در تعطیلی کامل قرار گرفتند. گاهشمار وقایع. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۳، ماهواره‌های Terra و Aqua ناسا تصاویری از دود ناشی از آتش‌سوزی‌های غیرقانونی در جزیره سوماترای اندونزی را ثبت کردند که به سمت شرق و جنوب مالزی و سنگاپور در حرکت بود و باعث ایجاد ابرهای غلیظ مه در منطقه شده بود. همان‌طور که یک مقام محلی اندونزیایی اعلام کرد، منبع مه ممکن است یک زمین باتلاقی به مساحت ۳۰۰۰ هکتار در منطقه بنکالیس ریجنسی، استان ریائو باشد که در ۹ ژوئن توسط یک گروه ناشناس به آتش کشیده شد. در ۱۸ ژوئن، ۱۸۷ نقطه داغ توسط ماهواره‌ها شناسایی
در ۱۸ ژوئن، ۱۸۷ نقطه داغ توسط ماهواره‌ها شناسایی شدند، که در ۲۰ ژوئن به ۸۵ نقطه کاهش یافت. در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۳، در مجموع ۴۳۷ نقطه داغ در سوماترا شناسایی شد. دو روز بعد، این تعداد به ۱۱۹ نفر کاهش یافت. در ۲۴ ژوئن، از مجموع ۲۲۷ نقطه بحرانی شناسایی شده در سوماترا، ۱۵۹ نقطه در ریائو شناسایی شد. یک افسر نیروی هوایی توضیح داد که تعداد کم نقاط حساس شناسایی شده در برخی روزها به دلیل پوشش ابر سنگین بود که مانع از شناسایی برخی از نقاط حساس توسط ماهواره می‌شد. اداره محیط زیست مالزی گفت که ۱۷۳ نقطه داغ در مالزی در ۲۴ ژوئن
مالزی گفت که ۱۷۳ نقطه داغ در مالزی در ۲۴ ژوئن شناسایی شد که ۱ نقطه در نگری سمبیلان، ۱ در ترنگانو، ۳ در صباح و ۱۶۸ در ساراواک شناسایی شد. بسیاری از نقاط داغ متعلق به شرکت‌های روغن پالم یا کشاورزان خرده‌پا بودند که روغن پالم را به این شرکت‌ها عرضه می‌کنند و از روش‌های بریدن و سوزاندن برای پاکسازی زمین‌های خود برای فصل کاشت بعدی استفاده می‌کنند. با این حال، نخست‌وزیر سنگاپور، لی هسین لونگ، گفت که آتش‌سوزی‌ها به احتمال زیاد توسط شرکت‌های متخلف آغاز شده‌اند، نه توسط خرده مالکان. در ۲۵ ژوئن، رئیس‌جمهور اندونزی،
توسط خرده مالکان. در ۲۵ ژوئن، رئیس‌جمهور اندونزی، سوسیلو بامبانگ یودویونو، رسماً از مالزی و سنگاپور به دلیل مه دود خطرناک عذرخواهی کرد. در تاریخ ۲۶ ژوئن ۲۰۱۳، ماهواره‌ها ۲۶۵ نقطه داغ را شناسایی کردند، اما پس از بارش شدید باران در طول شب بین این دو روز، تعداد نقاط داغ در ۲۷ ژوئن به ۵۴ کاهش یافت. باشگاه فوتبال کاردیف سیتی که به تازگی به لیگ برتر فوتبال انگلستان ارتقا یافته بود، به‌دلیل مه‌دود شدید، سفر یک هفته‌ای خود به مالزی، زادگاه مالک میلیاردری‌اش وینسنت تان، را که قرار بود در همان هفته آغاز شود، لغو
تان، را که قرار بود در همان هفته آغاز شود، لغو کرد. تعداد کانون‌های بحران در سوماترا در ۲۷ ژوئن همچنان رو به کاهش بود و در ساعت ۴ بعد از ظهر، ۴۲ کانون بحران ثبت شد. در همان زمان در ۲۸ ژوئن، تنها ۱۵ نقطه داغ توسط ماهواره‌ها شناسایی شد. آژانس ملی محیط زیست سنگاپور اعلام کرد که این می‌تواند دلیل بهبود شرایط مه در سنگاپور و مالزی طی هفته گذشته باشد. تعداد نقاط داغ در ۲۹ ژوئن به ۷ نقطه کاهش یافت. صندوق جهانی طبیعت (WWF) بار دیگر خواستار تصویب و اجرای سیاست‌های ممنوعیت کامل آتش‌سوزی شد. بر اساس شناسایی نقاط داغ
کامل آتش‌سوزی شد. بر اساس شناسایی نقاط داغ توسط ماهواره‌ها، استان ریاو در سوماترا بیش از ۸۸٪ از نقاط داغی را داشت که باعث شدیدترین مه‌دود بر سنگاپور و شبه‌جزیره مالزی از سال ۱۹۹۷ به این‌سو شده بود. از ۱ تا ۲۴ ژوئن، ماهواره‌های ناسا بیش از ۹۰۰۰ نقطه داغ در سوماترا شناسایی کردند که بیش از ۸۰۰۰ مورد آن‌ها در استان ریاو قرار داشت. تا تاریخ ۲۹ ژوئن، مجموعاً ۲٬۸۰۰ نفر از نیروهای نظامی همراه با هلیکوپترها و هواپیماها برای مقابله با آتش‌سوزی‌ها به منطقه اعزام شده بودند. همچنین حدود ۳٬۰۰۰ نفر از غیرنظامیان نیز در
بودند. همچنین حدود ۳٬۰۰۰ نفر از غیرنظامیان نیز در عملیات اطفای حریق همکاری می‌کردند. مساحت آتش‌سوزی‌ها از ۱۶٬۵۰۰ هکتار به ۴٬۰۸۱ هکتار کاهش یافت. در اول ژوئیه، ۴ کانون آتش‌سوزی در ریائو شناسایی شد که کمترین تعداد از زمان شروع آتش‌سوزی تاکنون است. در ۱۹ جولای، ۴۳ نقطه داغ در سوماترا شناسایی شد. روز بعد، با توجه به اینکه سوماترا آب و هوای خشکی را تجربه می‌کرد، تعداد نقاط بحرانی به شدت افزایش یافت. ۱۵۹ نقطه داغ در سوماترا وجود داشت که ۶۳ مورد از آنها در ریائو واقع شده بودند.
شکار تجاری نهنگ در آب‌های نیوزیلند از اواخر قرن هجدهم آغاز شد و تا سال ۱۹۶۵ ادامه یافت. این یک فعالیت اقتصادی عمده برای اروپایی‌ها در نیوزیلند در چهار دهه اول قرن نوزدهم بود. شکار نهنگ در قرن نوزدهم بر پایه شکار نهنگ شکار جنوبی و نهنگ عنبر بود و شکار نهنگ در قرن بیستم بر نهنگ گوژپشت متمرکز بود. اکنون یک صنعت جاافتاده برای تماشای نهنگ در شهر کایکورا در جزیره جنوبی و سایر بندرهای نیوزیلند وجود دارد. تاریخچه. به نظر می‌رسد مائوری‌ها که اولین کسانی بودند که در نیوزیلند ساکن شدند، به ندرت نهنگ شکار می‌کردند، اما
ساکن شدند، به ندرت نهنگ شکار می‌کردند، اما نهنگ‌های به گل نشسته را می‌خوردند. اولین ارتباط صید نهنگ با نیوزیلند به دسامبر ۱۷۹۱ برمی‌گردد، زمانی که کشتی صید نهنگ "ویلیام و آن" در طول یک سفر صید نهنگ در اقیانوس آرام در خلیج داوتلس پهلو گرفت. اینکه آیا واقعاً نهنگی توسط این کشتی در آب‌های نیوزیلند صید شده است یا خیر، ثبت نشده است. "کشتی بریتانیا" تقریباً در همان زمان از راه رسید. هر دو کشتی، کشتی‌های شکار نهنگ بودند که برای حمل محکومین به سفر دریایی از بریتانیا و پیاده کردن آنها در سیدنی قبل از رفتن به شکار
و پیاده کردن آنها در سیدنی قبل از رفتن به شکار نهنگ، کرایه شده بودند. در اوایل قرن نوزدهم، کورورارکا (که اکنون راسل نامیده می‌شود) در خلیج جزایر، بندر مهمی برای کشتی‌های صید نهنگ و فک بود و شهرت عجیبی پیدا کرد، چرا که چارلز داروین که از دوران حضورش در نیوزیلند خوشش نمی‌آمد، آن را "جهنم اقیانوس آرام" نامید. نظر او منعکس کننده نظر بسیاری از مبلغان مسیحی اولیه بود. این رفتار فقط به خلیج جزایر محدود نمی‌شد. مبلغ مذهبی جان برومبی در سال ۱۸۳۸ در مارلبورو، شکارچیان نهنگ را «یاغی و قانون‌شکنانی بی‌بند و بار» یافت
نهنگ را «یاغی و قانون‌شکنانی بی‌بند و بار» یافت دیگر ناظران معاصر دیدگاه‌های متفاوتی داشتند. در سال ۱۸۳۹، ادوارد ویکفیلد، که بعدها عضو پارلمان بریتانیا شد، شکارچیان نهنگ ساحلی را افرادی توصیف کرد که اگرچه جنبهٔ تاریکی در شخصیت خود دارند، اما «صادق و مهمان‌نواز» هستند. آنها شجاع، با عزمی راسخ و قدرتی عظیم در تحمل سختی‌ها بودند. او از مهمان‌نوازی آنها نسبت به بازدیدکنندگان گاه‌به‌گاه قدردانی می‌کند و خاطرنشان می‌کند که آنها با زنان مائوری، مانند ته وای ناهی از ته آتیاوا، روابط پایداری داشتند و با آنها
ناهی از ته آتیاوا، روابط پایداری داشتند و با آنها خانواده‌های بزرگی تشکیل دادند. عمویش، سرهنگ ویلیام، که طرفدار کارگران نبود، احساسات او را تکرار می‌کند. از دیگر کشتی‌های اولیه شکار نهنگ می‌توان به "فاکس‌هاوند"، یک کشتی شکار نهنگ لندنی در سال ۱۸۲۷ و "واترلو" اشاره کرد که از سال ۱۸۲۹ بین کلودی بی و سیدنی فعالیت می‌کرد و سالانه ۳ محموله روغن نهنگ حمل می‌کرد و از بندر جکسون با آذوقه و کالاهای تجاری برای مبادله با کتان بازمی‌گشت. تا دهه ۱۸۳۰، بیشتر صید نهنگ، جدا از کشتی‌های آمریکایی، از پایگاه‌های ساحلی با
جدا از کشتی‌های آمریکایی، از پایگاه‌های ساحلی با خدمه‌ای مرکب از ملوانان مائوری و اروپایی انجام می‌شد. در نیمه اول قرن نوزدهم، تقریباً صد ایستگاه ساحلی کوچک تأسیس شد - در جزیره جنوبی در Te Awaiti و Preservation Inlet و بعداً در جزیره استوارت، اوتاگو، تیمارو و کایکورا و Cloudy Bay. در شبه جزیره بنکس، اولین ساحل در سال ۱۸۳۶ در بندر کوچک کوپر بود و تا سال ۱۸۴۲ در مجموع پنج ایستگاه وجود داشت، از جمله خلیج اوشور، ایکوراکی و پراکی. در شمال ولینگتون، سه ایستگاه شکار نهنگ در پوریروآ و پنج ایستگاه در جزیره کاپیتی
نهنگ در پوریروآ و پنج ایستگاه در جزیره کاپیتی وجود داشت. در شمال، ایستگاه‌های ساحلی در نیو پلیموث و جزیره گریت بریر نیز وجود داشتند. با این حال، تا سال ۱۸۴۰ تعداد نهنگ‌ها به حدی کاهش یافته بود که پول کمی به دست می‌آمد و در سال ۱۸۴۴ آخرین ایستگاه‌های اولیه ساحلی بسته شدند. با این حال، کاپیتان نای از کشتی "مونت ولاستون" در سال ۱۸۷۹ گزارش داد که نهنگ‌های شمالی به‌طور متوسط ۱۰پوند استخوان نهنگ برای هر بشکه نفت، و در آن زمان سودآورترین صید نهنگ بودند. جدول زیر میانگین بازده روغن و استخوان نهنگ شمالی و جنوبی را
بازده روغن و استخوان نهنگ شمالی و جنوبی را نشان می‌دهد: ایستگاه ساحلی بعدی، پرانو از کانال توری، تنگه کوک، بین سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۶۴، ۴۲۰۰ نهنگ (عمدتاً نهنگ گوژپشت) را صید کرد، که در آن زمان آخرین نهنگ در آب‌های نیوزیلند صید شد. تعطیلی ایستگاه شکار نهنگ پرانو در ۴ ژانویه ۱۹۶۵ اعلام شد. حفاظت. از سال ۱۹۷۸، نهنگ‌ها در محدوده نیوزیلند منطقه انحصاری اقتصادی تحت قانون حفاظت از پستانداران دریایی مصوب ۱۹۷۸ محافظت شده است. کشتن نهنگ یا سایر آب‌بازسانان، مجازاتی تا شش ماه حبس یا جریمه‌ای تا سقف ۲۵۰٬۰۰۰ دلار نیوزیلند
ماه حبس یا جریمه‌ای تا سقف ۲۵۰٬۰۰۰ دلار نیوزیلند در پی دارد. اکنون اغلب تلاش‌هایی برای نجات نهنگ‌هایی که به گل نشسته‌اند یا در زباله‌های دریایی گرفتار شده‌اند، انجام می‌شود. در نیوزیلند احساسات ضد نهنگی وجود دارد. دولت مرتباً در جلسات کمیسیون بین‌المللی شکار نهنگ شرکت می‌کند و از توقف شکار نهنگ حمایت می‌کند و همچنین از ایجاد پناهگاه‌های نهنگ حمایت می‌کند. در سال ۲۰۱۰، پیت بتون، یک فعال ضد شکار نهنگ، هنگام سوار شدن به یک کشتی شکار نهنگ در اقیانوس‌های جنوبی توسط شکارچیان نهنگ ژاپنی بازداشت شد. او در ژاپن
توسط شکارچیان نهنگ ژاپنی بازداشت شد. او در ژاپن محکوم و به نیوزیلند بازگردانده شد.
بازسازی طبیعی کمکی (ANR) (که به آن بازرویش مدیریت‌شده نیز گفته می‌شود)، به حفاظت و نگهداری انسانی از نهال‌های طبیعی در مناطق جنگلی اطلاق می‌شود. در این روش، نهال‌ها به ویژه از گیاهان زیررویش و گیاهان بسیار آتش‌گیر مانند زلف شیطان محافظت می‌شوند. اگرچه تعریف یا روش‌شناسی رسمی برای ANR وجود ندارد، هدف کلی آن ایجاد و بهبود بهره‌وری جنگل است. معمولاً این روش شامل کاهش یا حذف موانع بازتوانی طبیعی مانند پسرفت و تخریب خاک، رقابت با علف‌های هرز، گیاهان پوششی یا دیگر گیاهان و همچنین حفاظت در برابر اختلالاتی است که