payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آب‌سه‌کیریا (همچنین ABC-kiria و در فنلاندی معاصر "ABC-kirja" نوشته می‌شود)، در انگلیسی "کتاب ABC"، اولین کتابی است که به زبان فنلاندی منتشر شد. این کتاب توسط میکائیل آگریکولا، اسقف و اصلاحگر لوتری نوشته شده و اولین بار در سال ۱۵۴۳ منتشر شد. آگریکولا این کتاب را هنگام کار بر روی اولین ترجمه فنلاندی عهد جدید (که سرانجام در سال ۱۵۴۸ با عنوان "Se Wsi Testamenti" به پایان رسید) نوشت. «Abckiria» یک کتاب مقدماتی بود که برای آموزش اصول خواندن و نوشتن در نظر گرفته شده بود. این کتاب شامل الفبا، برخی تمرین‌های املایی
بود. این کتاب شامل الفبا، برخی تمرین‌های املایی و کتکیزم است. نسخه اول ۱۶ صفحه داشت. نسخه دوم که در سال ۱۵۵۱ نوشته شد، ۲۴ صفحه داشت. هیچ نسخه کاملی از هیچ یک از این دو نسخه موجود نیست، اما محتوای کلی کتاب از مطالب موجود تشخیص داده شده است. در سال ۱۹۶۶ بخش‌های گمشده‌ی بیشتری توسط یک کتابدار کشف شد و شامل تاریخ انتشار جدید (احتمالاً سوم) ۱۵۵۹ بود. این کتاب شامل ده فرمان، اعتقادنامه رسولان، دعای ربانی، بخش اول درود بر مریم، نقل قول‌های عهد جدید برای آیین‌های غسل تعمید، آیین توبه و آیین بدن و خون مسیح است.
غسل تعمید، آیین توبه و آیین بدن و خون مسیح است. همچنین شامل شکرانه و دعاهای صبح و عصر بر اساس کتاب کوچک تعلیمات لوتر و سه دعا در هنگام نواختن ناقوس کلیسا، ظاهراً به عنوان جایگزینی برای آنجلوس است. در دوران مدرن، مشهورترین بخش کتاب شعر آغازین است: در املای نوین: "Oppia nyt vanha / ja nuori / joilla ompi sydän tuori / Jumalan käskyt / ja mielen / jotka taidat suomen kielen / Laki se sielun hirmuttaa / mutta Kristus sen taas lohduttaa / Lue siis hyvä lapsi tästä / Alkuoppi ilman este't / Niitä muista elämäs
/ Alkuoppi ilman este't / Niitä muista elämäs aina / niin Jeesus sinun armon's lainaa"
پهپاد مسافربر () یک هواگرد خودگردان است که برای جابه‌جایی تعداد اندکی مسافر به مقصد طراحی شده است. در سال ۲۰۲۱، شرکت فناوری اهانگ یوای‌وی مستقر در گوانگ‌ژوو چین، «ای‌هنگ ۱۸۴» را توسعه داد که نخستین پهپاد مسافربر جهان بود. تاریخچه. نخستین بار پهپادها در جنگ جهانی اول معرفی شدند، زمانی که بریتانیا «ایریل تارگت» را توسعه داد؛ هواگردی که با امواج رادیویی از راه دور کنترل می‌شد. یک سال بعد در ایالات متحده آزمایش «کترینگ باگ»، یک دوبالهٔ ۱۲ فوتی حامل بمب که با ریلی شبیه فلاخن پرتاب می‌شد، در حال انجام بود. هر دو
شبیه فلاخن پرتاب می‌شد، در حال انجام بود. هر دو پروژه به دلیل نتایج غیرقابل اعتماد و خطر برای نیروهای خودی، در جنگ به‌کار گرفته نشدند. تولید پهپادها پس از جنگ جهانی اول و در جنگ جهانی دوم و جنگ ویتنام ادامه یافت و در آموزش و شناسایی ارزشمند شدند. در اواخر سده بیستم، شیوه‌های تازه‌ای از سفر نیز پیشنهاد و توسعه یافت، از جمله جت پک‌های شخصی و حتی هواپیمای خیابان‌رو. هرچند این‌ها پهپاد نبودند، اما پیش‌زمینه‌ای برای پهپادهای مسافربر امروزی به‌شمار می‌آیند. نخستین پهپاد مسافربر در ۶ ژانویه ۲۰۱۶ در نمایشگاه
نخستین پهپاد مسافربر در ۶ ژانویه ۲۰۱۶ در نمایشگاه بین‌المللی محصولات الکترونیک مصرفی (CES) در لاس‌وگاس رونمایی شد. این پهپاد که توسط شرکت چینی ای‌هنگ ساخته شد، «۱۸۴» نام داشت و یک‌نفره بود و چهار ملخ داشت. این پرنده می‌توانست حدود ۲۳ دقیقه پرواز کند و به سرعتی تا ۶۳ مایل بر ساعت برسد. از آن زمان شرکت‌های بسیاری وارد این بازار شدند، اما هنوز محصولی در دسترس عموم قرار نگرفته است. توسعه فناورانه. از سال ۲۰۱۳ به بعد، بهبود طراحی در ساختار بال‌ها موجب شد تا پهپادهای مسافربر از نظر اقتصادی شدنی‌تر شوند.
تا پهپادهای مسافربر از نظر اقتصادی شدنی‌تر شوند. پیشرفت‌های تازه مانند سامانه بال‌زن که بر اساس سازوکار بال پرندگان ساخته شده است، اکنون بیشتر در دسترس است، چرا که توانایی‌های خود را در آزمایشگاه نشان داده‌اند. بیشتر پهپادهای آماده بازار تا سپتامبر ۲۰۱۵ پهپاد تحویلی بودند که توانایی حمل بارشان محدود به بسته‌های کوچک (کمتر از ۵ پوند) بود. فناوری ساخت پهپادهایی با ظرفیت حمل بیشتر، به‌ویژه حمل چند انسان، وجود دارد اما هنوز در بازار در دسترس نیست. طراحی‌های کنونی بیشینه ۵ نفر ظرفیت دارند. برآوردهایی وجود دارد
بیشینه ۵ نفر ظرفیت دارند. برآوردهایی وجود دارد که پهپادهای مسافربر می‌توانند از سال ۲۰۲۶ برای حمل‌ونقل پولی و امدادرسانی به‌کار گرفته شوند. گسترش این فناوری می‌تواند بر ترافیک زمینی تأثیر چشمگیری بگذارد و در کاهش گره‌های ترافیکی مناطق پرجمعیت و صرفه‌جویی تا ۱۵٪ سوخت نقش داشته باشد. شرکت‌های شاخص. چندین شرکت بین‌المللی در زمینه پهپاد مسافربر فعال‌اند، از جمله اهانگ یوای‌وی در چین با مدل‌های «۱۸۴»، «۲۱۶» و «وی‌تی-۳۰»، شرکت آمریکایی جوبی ایویشن با پهپاد پنج‌نفره، آرچر ایویشن با مدل «میکر»، ایرباس سیتی‌ایرباس،
آرچر ایویشن با مدل «میکر»، ایرباس سیتی‌ایرباس، بوئینگ با مدل «وسیله هوایی مسافربری» و ولوکوپتر آلمانی با مدل «ولوسیتی». کاربردهای آینده. مزایا. پهپادهای مسافربر می‌توانند زمان سفر را بسیار کاهش دهند، چرا که مسیرشان محدود به جاده‌های زمینی نیست. از جمله طرح‌های کنونی، جوبی ایویشن پس از خرید «اوبر ایر» قصد دارد از این فناوری در قالب تاکسی‌های هوایی بهره ببرد. همچنین این پهپادها می‌توانند در عملیات امداد و نجات و رساندن کالاهای حیاتی به‌کار روند. شرکت ای‌هنگ حتی پهپادهای مسافربر را در چین به‌عنوان وسیله
حتی پهپادهای مسافربر را در چین به‌عنوان وسیله اضطراری برای مقابله با ریزش احتمالی رودخانه‌ها در فصل سیلاب به‌کار گرفته است. نگرانی‌ها. ایمنی ترافیک هوایی و مسافری مهم‌ترین دغدغه است. مقررات ویژه برای پرواز پهپادهای مسافربر هنوز در حال تدوین‌اند. تهدیدهای امنیتی مانند «حمله مرد میانی» در سامانه‌های تجاری آسیب‌پذیری‌های این فناوری را آشکار کرده‌اند. همچنین ۵۴٪ از بزرگسالان آمریکایی می‌گویند احساس ناامنی می‌کنند اگر سوار پهپاد مسافربر شوند. افزون بر این، صدای این پرنده‌ها زیاد است؛ مثلاً پهپاد «ای‌وی‌تی‌اوال»
پرنده‌ها زیاد است؛ مثلاً پهپاد «ای‌وی‌تی‌اوال» تمام‌برقی شرکت جوبی ایویشن حدود ۷۰ دسی‌بل صدا تولید می‌کند، که معادل «ترافیک سنگین» است.
مؤسسه زبان‌های فنلاند ( ) موسسه تحقیقاتی زبان‌شناسی فنلاند که به مطالعات فنلاندی، سوئدی (به سوئدی فنلاند مراجعه کنید)، زبان‌های سامی (اورالی)، زبان رومانی، و همچنین زبان اشاره فنلاندی و زبان اشاره فنلاند-سوئدی می‌پردازد. این موسسه مسئول استانداردسازی زبان‌های مورد استفاده در فنلاند است. این موسسه مرجع اصلی در برنامه‌ریزی زبانی فنلاندی است و توصیه‌های آن برای تعریف فنلاندی استاندارد که در ارتباطات رسمی استفاده می‌شود، در نظر گرفته می‌شود. علاوه بر این وظایف، این موسسه همچنین یک وظیفه مشاوره‌ای مهم در شکل‌دهی
موسسه همچنین یک وظیفه مشاوره‌ای مهم در شکل‌دهی به سیاست زبان فنلاندی و انتخاب نام‌های محلی دارد. از سوی دیگر، در زبان سوئدی، این موسسه معمولاً کاربرد زبان سوئدی را ترویج می‌دهد، با هدف اصلی جلوگیری از فاصله گرفتن بیش از حد زبان سوئدی که در فنلاند صحبت می‌شود از معادل آن در سوئد. این مؤسسه مجلات مختلفی از جمله «Kielikello» و «Språkbruk» منتشر کرده است. همچنین با همکاری سایر سازمان‌ها، تا سال ۲۰۱۲ یک مجله فرهنگی با عنوان «هیدن‌کیوی» منتشر می‌کرد. این مؤسسه توصیه‌نامه‌ای غیرالزام‌آور دارد که نروژ، دانمارک و
غیرالزام‌آور دارد که نروژ، دانمارک و ایسلند نیز از نام‌های سوئدی برای مکان‌های فنلاندی استفاده کنند، به عنوان مثال «Helsingfors» برای هلسینکی، و این توصیه‌نامه توسط شورای زبان نروژ پذیرفته شده است. اگرچه این امر عمدتاً توسط سازمان‌های نروژی رعایت می‌شود، اما «هلسینکی» همچنان در برخی رسانه‌ها و راهنماهای سفر استفاده می‌شود، در حالی که «لاهتیس» برای لاهتی تقریباً به طور کامل نادیده گرفته می‌شود.
حقوق نام‌گذاری یک معامله مالی و نوعی تبلیغ یا یادبود است که در آن یک شرکت، شخص یا نهاد دیگر حق نام‌گذاری یک مرکز، شیء، مکان، برنامه یا رویداد (اغلب اماکن ورزشی) را معمولاً برای یک زمان توافق شده خریداری می‌کند. این مدت معمولاً برای املاکی مانند سالن‌های چند منظوره، مکان‌های هنرهای نمایشی یا زمین‌های ورزشی از سه تا ۲۰ سال متغیر است. مدت زمان طولانی‌تر برای مکان‌های با اهمیت بالاتر مانند اماکن ورزشی حرفه‌ای رایج‌تر است. این ترتیب به خریداران یک دارایی بازاریابی می‌دهد تا محصولات و خدمات را تبلیغ کنند، حفظ
می‌دهد تا محصولات و خدمات را تبلیغ کنند، حفظ مشتری را افزایش دهند یا سهم بازار را افزایش دهند. چندین شکل از نام‌های حمایت‌شده توسط شرکت‌ها وجود دارد. برای مثال، یک "حامی مالی ارائه دهنده"، نام شرکت یا برند را به یک نام سنتی (مثلاً Hubert H. Humphrey Metrodome را در Smart Araneta Coliseum) ضمیمه می‌کند؛ یک "اسپانسر مالی عنوان"، نام اصلی ملک را با یک نام تحت حمایت شرکت (مانند اکثر مکان‌های ورزشی تحت حمایت) جایگزین می‌کند، بدون اینکه به نام قبلی اشاره کند. رکورد بزرگ‌ترین پرداخت حق نامگذاری متعلق به
کند. رکورد بزرگ‌ترین پرداخت حق نامگذاری متعلق به Crypto.com Arena در لس آنجلس است. در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۱، یک قرارداد اسپانسری ۲۰ ساله به ارزش ۷۰۰ میلیون دلار آمریکا بین گروه سرگرمی آنشوتز و شرکت سنگاپوری کریپتو.کام برای تغییر نام استیپلز سنتر منعقد شد. فروشگاه زنجیره‌ای لوازم اداری استیپلز از زمان افتتاح این ورزشگاه در سال ۱۹۹۹، حق نام‌گذاری آن را در اختیار داشت. این مرکز، خانهٔ تیم‌های لس‌آنجلس کینگز از لیگ ملی هاکی و لس‌آنجلس لیکرز از لیگ ان‌بی‌ای است. این مکان در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۱ با نام Crypto.com Arena
مکان در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۱ با نام Crypto.com Arena شناخته شد. این رکورد پیش از این متعلق به ورزشگاه اسکوشیابانک آرنا تورنتو (که قبلاً مرکز ایر کانادا نام داشت) بود که از سال ۲۰۱۸، طی ۲۰ سال، ۸۰۰ میلیون دلار کانادا (۵۱۷ میلیون دلار آمریکا) درآمد کسب کرده بود. انتظار می‌رفت ورزشگاه سابق نیو میدولندز، خانه تیم‌های نیویورک جاینتز و نیویورک جتز در ایست رادرفورد، نیوجرسی، با ارزش تخمینی سالانه ۲۵ تا ۳۰ میلیون دلار آمریکا، هر دو قرارداد را تحت الشعاع قرار دهد. اما از این معیار عقب ماند، چرا که ورزشگاه مت‌لایف سالانه
این معیار عقب ماند، چرا که ورزشگاه مت‌لایف سالانه ۱۷ میلیون دلار از قراردادش با شرکت بیمه مت‌لایف درآمد داشت. گاهی اوقات، خریدار حقوق نام‌گذاری ممکن است تصمیم بگیرد که این حقوق را به یک سازمان خارجی، معمولاً سازمانی که با آن ارتباط نزدیکی دارد، اهدا کند. یک نمونه قابل توجه، فرندز آرنا، یک استادیوم بزرگ در استکهلم، است. این مجموعه قبلاً ورزشگاه سوئدبانک آرنا بود، اما در سال ۲۰۱۲ این شرکت حق نام‌گذاری را به بنیاد فرندز، سازمانی که توسط سوئدبانک برای مبارزه با قلدری در مدارس حمایت می‌شود، اهدا کرد. به همین
با قلدری در مدارس حمایت می‌شود، اهدا کرد. به همین ترتیب، در سال ۲۰۱۸، دفتر کشاورزی کنتاکی، یک سازمان لابی‌گری و بیمه کشاورزان، حق نام‌گذاری پارک بیسبال جدید دانشگاه کنتاکی را به دست آورد. اداره کشاورزی این حقوق نام‌گذاری را به وزارت کشاورزی کنتاکی اهدا کرد که این مکان را پارک افتخار کنتاکی نام‌گذاری کرد. نام حمایت‌شده، برند آژانس ایالتی برای محصولات کشاورزی تولید شده در آن ایالت است.
مکان ورزشی، ساختمان، سازه یا مکانی است که در آن مسابقات ورزشی برگزار می‌شود. استادیوم (جمع: استادیوم‌ها یا ورزشگاه‌ها) یا سالن سرپوشیده، مکان یا محلی برای برگزاری مسابقات ورزشی یا سایر رویدادها است و شامل یک میدان یا صحنه است که بخشی یا تمام آن توسط یک سازه طبقاتی احاطه شده است و به تماشاگران اجازه می‌دهد تا بایستند یا بنشینند و رویداد را تماشا کنند. بسته به نوع ورزش، انواع مختلفی از مکان‌های ورزشی وجود دارد. برای مثال: پیست اسب‌دوانی برای مسابقات اتومبیل‌رانی، هیپودروم برای مسابقات اسب‌دوانی، ولودروم برای
هیپودروم برای مسابقات اسب‌دوانی، ولودروم برای دوچرخه‌سواری و استخر برای شنا. برخی از مکان‌های ورزشی می‌توانند بیش از صد هزار تماشاگر را در خود جای دهند، مانند پیست اتومبیل‌رانی ایندیاناپولیس در ایالات متحده که ظرفیتی معادل ۲۵۷٬۳۲۵ نفر دارد.
پسران بُزکشی فیلم کوتاه محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی سام فرنچ است که به طور مشترک در افغانستان و ایالات متحده تولید شده است. این فیلم نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم کوتاه زنده در سال ۲۰۱۳ شد. پس از اعلام نامزدی برای اسکار، این فیلم همراه با ۱۵ فیلم کوتاه دیگر نامزد اسکار، توسط ShortsHD در سینماها اکران شد. تولید. در این فیلم، جوانمرد پاییز نقش بچه خیابانی را بازی می‌کند که با پسر یک آهنگر، با بازی فواد محمدی، دوست می‌شود. محمدی در زندگی واقعی یک دستفروش خیابانی بود که در کابل نقشه و سوغاتی می‌فروخت.
خیابانی بود که در کابل نقشه و سوغاتی می‌فروخت. نقش‌های آنها در فیلم برعکس شرایط واقعی زندگی‌شان بود، تیم تولید محمدی را به‌دلیل ویژگی‌های شخصیتش انتخاب کرد، چرا که این ویژگی‌ها با نقش پسر آهنگر همخوانی .اشت هنگام فیلمبرداری یکی از صحنه‌ها در خیابان‌های کابل، پاییز توسط یکی از اقوامش با یک گدا اشتباه گرفته شد، زیرا ا لباس‌های پاره پوشیده بود و برای این نقش، عودسوز را می‌چرخاند طرح. "پسران بزکشی که" به‌طور کامل در کابل، افغانستان فیلمبرداری شده، داستان بلوغ دو دوست صمیمی - یک ولگرد خیابانی و پسر یک آهنگر را
دوست صمیمی - یک ولگرد خیابانی و پسر یک آهنگر را روایت می‌کند که رویای زندگی بهتری را در سر می‌پرورانند. رفیع، که خانواده‌اش مدت‌هاست آهنگر هستند، تحت فشار اصرار پدرش مبنی بر اینکه راه او را ادامه دهد، قرار می‌گیرد. بهترین دوستش احمد، یک یتیم بی‌پول، با گدایی سکه در ازای دود کردن عود از عودسوز دست‌سازش - یک قوطی حلبی که از یک تکه سیم آویزان است - روزگار می‌گذراند. این دو دوست که به دنبال فرار از سرنوشت خود هستند، رویای قهرمان شدن در ورزش ملی افغانستان، بُزکشی، را در سر می‌پرورانند - بزکشی نوعی چوگان خطرناک
را در سر می‌پرورانند - بزکشی نوعی چوگان خطرناک است که راپشت سب بو ا لاشه بزی‌سر یک بُ بده‌جای توپ انجام ی‌شود. وقتی احمد تصمیم می‌گیرد ابرای سثبات توانایی‌اش در تحقق رویاهایش ابی بدزدد اوضاع از کنترل خارج می‌شود و رفیع باید با واقعیت موقعیت خود کنار بیاید.
آشپزی در مصر باستان بیش از سه هزار سال قدمت دارد، اما تا دوران یونانی-رومی همچنان ویژگی‌های ثابت بسیاری را حفظ کرده است. غذای اصلی مصریان فقیر و ثروتمند، نان و آبجو بود که اغلب با پیازچه، سبزیجات دیگر و به میزان کمتر گوشت و ماهی همراه می‌شد. وعده‌های غذایی. تصاویر مهمانی‌ها را می‌توان در نقاشی‌های مربوط به پادشاهی کهن و پادشاهی نوین یافت. مهمانی‌ها معمولاً بعد از ظهر شروع می‌شدند. مردان و زنان از هم جدا می‌شدند، مگر اینکه متأهل بودند. نحوه نشستن بر اساس جایگاه اجتماعی متفاوت بود، افراد مربوط به طبقات
جایگاه اجتماعی متفاوت بود، افراد مربوط به طبقات اجتماعی بالاتر، روی صندلی می‌نشستند؛ افراد کمی رده پایین‌تر روی چهارپایه می‌نشستند و افراد با پایین‌ترین رتبه اجتماعی، روی زمین یا روی میز مخصوص ضیافت می‌نشستند. قبل از آماده کردن غذا، کاسه‌هایی حاوی مواد معطر تهیه می‌شد و این چربی معطر(انفلوراژ) برای پخش بوی دلپذیر یا دفع حشرات، سوزانده می‌شد. گل‌های نیلوفر آبی و طوق‌های گل بین مهمانان پخش می‌شد و رقصندگان حرفه‌ای (عمدتاً زنان) به همراه نوازندگانی که چنگ، عود، طبل، دف و می‌نواختند و میزبانان به پذیرایی
عود، طبل، دف و می‌نواختند و میزبانان به پذیرایی می‌پرداختند. معمولاً مقادیر قابل توجهی نوشیدنی و مقادیر زیادی غذا وجود داشت؛ گاو نر کبابی به صورت درسته، اردک، غاز، کبوتر و گاهی ماهی. غذاها اغلب شامل خورش‌هایی بودند که با مقدار زیادی نان، سبزیجات تازه و میوه آماده می‌شدند. شیرینی‌ها معمولاً کیک‌هایی با خرما پخته بودند که با عسل، شیرین می‌شدند. الهه هاثور اغلب در طول مهمانی‌ها مورد ستایش قرار می‌گرفت. غذاهای مصری را می‌توانست با روش‌های پختن خورش، آب‌پز کردن، کباب کردن، سرخ کردن تهیه کرد. ادویه‌ها و سبزی
کباب کردن، سرخ کردن تهیه کرد. ادویه‌ها و سبزی برای طعم دادن اضافه می‌شدند، هرچند ادویه‌های وارداتی گران بودند و بنابراین محدود به سفره‌های ثروتمندان بودند. غذاهایی مانند گوشت اغلب با نمک سود کردن نگهداری می‌شدند. خرما و کشمش و سایر مواد غذایی خشک را می‌توان برای نگهداری طولانی مدت خشک کرد. نان و آبجو معمولاً در همان مکان‌ها تهیه می‌شدند، زیرا مخمر مورد استفاده برای نان برای تهیه آبجو نیز استفاده می‌شد. این دو یا در نانوایی‌های مخصوص یا اغلب در خانه تهیه می‌شدند و مازاد آنها فروخته می‌شد. عسل شیرین‌کننده
و مازاد آنها فروخته می‌شد. عسل شیرین‌کننده اصلی بود، اما نسبتاً گران بود. عسل کوهی از طبیعت جمع‌آوری می‌شد و عسل کندویی از زنبورهای اهلی در کندوهای سفالی به دست می‌آمد. جایگزین ارزان‌تر، خرما یا خرنوب بود. حتی یک هیروگلیف ("nedjem/bener") وجود داشت که غلاف خرنوب را نشان می‌داد و معنای اصلی آن در مصری باستان «شیرین یا دلپذیر» بود. روغن‌ها از دانه کاهو یا تربچه، گلرنگ، ، و کنجد تهیه می‌شدند. از روغن حیوانی برای پخت و پز استفاده می‌شد و کوزه‌هایی که برای نگهداری آن استفاده می‌شد، در بسیاری از سکونتگاه‌ها یافت
آن استفاده می‌شد، در بسیاری از سکونتگاه‌ها یافت شده است. نان. نان مصری تقریباً منحصراً از گندم دو دانه تهیه می‌شد که تبدیل آن به آرد نسبت به اکثر انواع دیگر گندم دشوارتر بود. کُلَش (پوسته رویی) آن از طریق خرمن‌کوبی جدا نمی‌شد، بلکه به صورت خوشه‌های کوچک درمی‌آمد که باید با مرطوب کردن و کوبیدن با دسته هاون جدا می‌شدند تا از له شدن دانه‌های داخل آن جلوگیری شود. سپس در آفتاب خشک، بوجاری و الک می‌شد و در نهایت با یک دستاس آسیاب می‌شد. تکنیک‌های پخت در طول زمان متفاوت بود. در پادشاهی کهن، قالب‌های سفالی سنگین
متفاوت بود. در پادشاهی کهن، قالب‌های سفالی سنگین با خمیر پر می‌شدند و سپس برای پخت در زغال‌های داغ قرار می‌گرفتند. در طول پادشاهی میانه، مخروط‌های بلند روی اجاق‌های مربعی شکل استفاده می‌شدند. در پادشاهی نوین، نوع جدیدی از تنور سفالی بزرگ با رویه باز، به شکل استوانه، مورد استفاده قرار می‌گرفت که با آجرهای گلی ضخیم و ملات پوشانده می‌شد. سپس خمیر را روی دیواره داخلی تنور که داغ شده بود، پهن می‌کردند و پس از پخت، آن را جدا می‌کردند، مشابه روشی که امروزه در تنور برای پخت نان‌های مسطح استفاده می‌شود. مقبره‌های
برای پخت نان‌های مسطح استفاده می‌شود. مقبره‌های پادشاهی نوین، تصاویری از نان را در شکل‌ها و اندازه‌های مختلف نشان می‌دهند. نان‌هایی به شکل انسان، ماهی، حیوانات مختلف و بادبزن، که همگی بافت خمیر متفاوتی داشتند. طعم دهنده‌های مورد استفاده برای نان شامل دانه‌های گشنیز و خرما بود، اما مشخص نیست که آیا این نان‌ها توسط فقرا استفاده می‌شده است یا خیر. به غیر از گیاه گندم، جو برای تهیه نان و همچنین برای تهیه آبجو کشت می‌شد و همچنین دانه‌ها و ریشه‌های زنبق و اویارسلام زرد نیز کشت می‌شدند. خرده‌های سنگ‌های آسیاب که
زرد نیز کشت می‌شدند. خرده‌های سنگ‌های آسیاب که برای آسیاب کردن آرد مخلوط شده با نان استفاده می‌شدند، به دلیل سایشی که روی مینای دندان ایجاد می‌کردند، منبع اصلی پوسیدگی دندان در میان مصریان باستان بودند. برای کسانی که توانایی مالی داشتند، نان مرغوب و شیرینیهایی که از آرد مرغوب پخته می‌شدند نیز وجود داشت. آبجو. در مصر، آبجو روزانه مصرف می‌شد. آبجو بخش مهمی از رژیم غذایی مصریان بود، به طوری که حتی به عنوان پول رایج نیز استفاده می‌شد. این آبجو بسیار کدر و حالت نیمه مایع داشت؛ تقریباً چیزی شبیه فرنی امروزی. این
مایع داشت؛ تقریباً چیزی شبیه فرنی امروزی. این آبجو منبع مهمی از مواد معدنی و پروتئین‌ها بود. ظروف کروی شکل با گردن باریک که برای ذخیره آبجو از دوران پیش از سلسله‌ها استفاده می‌شدند، در نخن و ابیدوس با بقایای گندم دو دانه یافت شده‌اند که نشانه‌هایی از گرمایش ملایم از پایین را نشان می‌دهد. اگرچه شواهد قطعی از فرآوری آبجو در اوایل تاریخ نیست، اما نشانه‌ای است که ممکن است برای همین منظور مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که آبجو ابتدا با پختن "نان آبجو" -نوعی نان تخمیر شده- که به
با پختن "نان آبجو" -نوعی نان تخمیر شده- که به آرامی پخته می‌شد تا از کشته شدن مخمرها جلوگیری شود، تهیه می‌شد. سپس نان روی یک الک خرد می‌شد، با آب در یک خمره شسته می‌شد و در نهایت برای تخمیر کنار گذاشته می‌شد. میوه و سبزیجات. سبزیجات به همراه آبجو و نان خورده می‌شدند؛ رایج‌ترین آنها پیازچه سبز و سیر بودند، اما هر دو کاربرد پزشکی نیز داشتند. همچنین کاهو، کرفس (به صورت خام خورده می‌شد یا برای طعم دادن به خورش‌ها استفاده می‌شد)، انواع خاصی از خیار و شاید برخی از انواع کدوهای دنیای قدیم و حتی خربزه نیز وجود
از انواع کدوهای دنیای قدیم و حتی خربزه نیز وجود داشتند. در دوران یونانی-رومی شلغم وجود داشت، اما مشخص نیست که آیا قبل از آن دوره نیز در دسترس بوده‌اند یا خیر. گیاهان از خانواده جگنیان، از جمله پاپیروس، به صورت خام، آب‌پز، کبابی یا آرد شده مصرف می‌شدند و سرشار از مواد مغذی بودند. از گیاه اویارسلام زرد برای تهیه شیرینی‌ای از تجه‌های خشک و آسیاب شده مخلوط با عسل استفاده می‌شد. سوسن و گیاهان آبزی گلدار مشابه را می‌توان به صورت خام یا آرد استفاده کرد و ریشه و ساقه آنها را نیز خوراکی دانست. تعدادی از حبوبات و
ساقه آنها را نیز خوراکی دانست. تعدادی از حبوبات و بقولات مانند نخود فرنگی، لوبیا، عدس و نخود فرنگی منبعی برای پروتئین بودند. کاوش‌های روستای کارگران در جیزه، ظروف سفالی وارداتی از خاورمیانه را آشکار کرده است که از اوایل دودمان چهارم برای ذخیره و حمل روغن زیتون استفاده می‌شدند. رایج‌ترین میوه‌ها در مصر باستان خرما، انجیر، انگور (و کشمش)، انار و گونه‌های خاصی از ازگیل‌ها و نبک (عناب یا چیزی شبیه کنار) بودند. انجیر به دلیل داشتن قند و پروتئین فراوان، در مصر بسیار رایج بود. خرما یا به صورت خشک مصرف می‌شد یا به
رایج بود. خرما یا به صورت خشک مصرف می‌شد یا به صورت رطب تازه خورده می‌شد. فقرای مصری از خرما به عنوان شیرین‌کننده استفاده می‌کردند. برخلاف سبزیجات که در تمام طول سال کشت می‌شدند، میوه‌ها فصلی‌تر بودند. انار و انگور به مقبره‌های متوفی نیز آورده می‌شدند. گوشت، مرغ و ماهی. گوشت از حیوانات اهلی، شکار و طیور تهیه می‌شد. این گوشت احتمالاً شامل کبک، بلدرچین، کبوتر، اردک و غاز می‌شد. مرغ به احتمال زیاد حدود قرن پنجم تا چهارم پیش از میلاد به مصر رسید، اگرچه در واقع هیچ استخوان مرغی مربوط به قبل از دوره یونانی-رومی
هیچ استخوان مرغی مربوط به قبل از دوره یونانی-رومی یافت نشده است. مهم‌ترین حیوانات گاو، گوسفند، بز و خوک بودند (با این حال کاهنان مصری خوک را به خدای شیطانی "ست" نسبت می‌دادند و خوردن آن برای آنها تابو بود). هرودوت، مورخ یونانی قرن پنجم پیش از میلاد، ادعا کرد که مصریان از خوردن گاوهای ماده خودداری می‌کردند، زیرا آنها به دلیل ارتباط با ایزیس، مقدس بودند. آنها گاوهای نر را که از نظر تمیزی و عاری بودن از بیماری بررسی می‌شدند، قربانی می‌کردند و پس از سوزاندن آیینی، بقیه گوشت را می‌خوردند. گاوهای نر بیمار یا
آیینی، بقیه گوشت را می‌خوردند. گاوهای نر بیمار یا مریض که شایسته قربانی نبودند و مرده بودند، طبق آیینی دفن می‌شدند و پس از پاک شدن استخوان‌ها از گوشت توسط تجزیه، از خاک بیرون آورده شده و در معبد قرار می‌گرفتند. یونانیان در مصر فقط سر گاوهای نری را که بریده و نفرین شده بودند، می‌خوردند، زیرا اجازه نداشتند گوشت قربانی مقدس را بخورند. کاوش‌های انجام شده در روستای کارگران جیزه، شواهدی از کشتار گسترده گاو، گوسفند و خوک را کشف کرده است، به طوری که محققان تخمین می‌زنند که نیروی کار سازنده هرم بزرگ جیزه، هر روز با
که نیروی کار سازنده هرم بزرگ جیزه، هر روز با گوشت گاو تغذیه می‌شدند. گوشت گوسفند و خوک رایج‌تر بودند، با وجود اینکه هرودوت تأکید کرده بود که خوک‌ها توسط مصریان نجس تلقی شده و از خوردن آنها اجتناب می‌شد. مرغ، چه وحشی و چه اهلی، و ماهی برای همه به جز فقیرترین افراد در دسترس بود. موش و جوجه تیغی نیز خورده می‌شدند؛ یک روش معمول برای پخت جوجه تیغی، پوشاندن آن توسط گل خاک رس و پختن آن بود. وقتی خاک رس باز و برداشته می‌شد، خارهای را نیز با خود می‌برد. جگر چرب، یک غذای لذیذ که هنوز هم مصرف می‌شود، توسط مصریان
یک غذای لذیذ که هنوز هم مصرف می‌شود، توسط مصریان باستان اختراع شد. تکنیک خوراندن اجباری (گاواژ)، یعنی چپاندن اجباری غذا به اردک‌ها و غازهای اهلی، به ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد یعنی زمانی که مصریان شروع به نگهداری پرندگان برای غذا کردند. بازتاب آشپزی مصر باستان در سلیقه غذایی مصریان امروزی. بسیاری از غذاهای مدرن مصری ریشه در دوران باستان دارند و تا به امروز جزء اصلی غذاهای مصری باقی مانده‌اند. قابل توجه‌ترین این غذاها عبارت است از: ۱. عیش شمسی (نان خورشیدی). یک نان با خمیر ترش غلیظ است که در مصر
خورشیدی). یک نان با خمیر ترش غلیظ است که در مصر با آرد گندم تهیه می‌شود. گمان می‌رود این نام که به «نان خورشیدی» ترجمه می‌شود، از رسم ورآمدن خمیر در آفتاب گرفته شده باشد. این نان به‌طور سنتی در خانه در تنورهای سفالی گنبدی شکل با دهانه‌هایی در بالا پخته می‌شود، اگرچه این سنت با رواج روزافزون نان‌های از پیش پخته شده در حال محو شدن است. ۲. ماهی فَسیخ. فسیخ یک غذای سنتی مصری است. این غذا عمدتاً، هرچند نه منحصراً، در طول جشنواره شم النسیم، یک جشن بهاری که ریشه‌های آن به دوران مصر باستان برمی‌گردد و به عنوان یک
آن به دوران مصر باستان برمی‌گردد و به عنوان یک تعطیلات ملی در مصر گرامی داشته می‌شود، مصرف می‌شود. فسیخ از ماهی کفال خاکستری شور، ترشی، تخمیر شده و خشک شده از جنس کفال -یک ماهی آب شور که هم در دریای مدیترانه و هم در دریای سرخ زندگی می‌کند- تشکیل شده است. ۳. فول مدمس. فول مدمس به‌طور خلاصه فول، خورشی از باقلای پخته شده است که با روغن زیتون، زیره و در صورت لازم با جعفری خرد شده، سیر، پیاز، آبلیمو، فلفل چیلی و سایر سبزیجات، گیاهان و ادویه‌ها پخت می‌شود. فول مدمس به‌طور سنتی در یک قابلمه فلزی بزرگ تهیه و سرو
به‌طور سنتی در یک قابلمه فلزی بزرگ تهیه و سرو می‌شود. این غذا به ویژه یک غذای اصلی در سودان و مصر است و به ویژه در شهرهای شمالی مانند قاهره و جیزه به عنوان یک غذای ملی در نظر گرفته می‌شود. ۴. کعک. کَعَک یا کَحقه، نوعی شیرینی پخته شده با انواع مختلف است که در سراسر جهان عرب و خاور نزدیک تولید می‌شود. ۵. ملوخیه. ملوخیه نوعی گیاه است که از برگ‌های گیاه "Corchorus olitorius" تهیه می‌شود، که در انگلیسی معمولاً با نام‌های "jute, Jew's-mallow, nalta jute یا tossa jute" شناخته می‌شود. این گیاه به عنوان سبزی
tossa jute" شناخته می‌شود. این گیاه به عنوان سبزی استفاده می‌شود و عمدتاً در مصر، شام (لبنان، سوریه، فلسطین و اردن)، عربستان سعودی، سودان، قبرس، لیبی، تونس، نیجریه و الجزایر مصرف می‌شود. ملوخیه نسبتاً تلخ است و وقتی جوشانده می‌شود، مایع حاصل، آبگوشتی غلیظ و بسیار لعاب‌دار است. اغلب آن را «لزج» توصیف می‌کنند، تقریباً شبیه بامیه پخته شده. ۶. بُصاره. بصاره غذایی در آشپزی مصری و مراکشی است که با باقلا خرد شده، پیاز، سیر، سبزیجات معطر تازه و ادویه‌ها تهیه می‌شود. همه مواد به آرامی پخته و سپس مخلوط می‌شوند تا یک
همه مواد به آرامی پخته و سپس مخلوط می‌شوند تا یک سس یا غذای جانبی خامه‌ای و معطر به دست آید. ۷. دانه نخل دوم. نخل دوُم گونه‌ای از درخت نخل است که در مصر می‌روید و بومی کرانه‌های رود نیل است. میوه آن بیضی‌شکل و خوردنی است. از برگ‌ها و الیاف آن در مصر سبد می‌بافند. چای دوم در مصر محبوبیت دارد و مردم معتقدند که برای رفع فشار خون بالا سودمند است. ۸. فطیر مشلتت. فطیر مشلتت، که اغلب به اختصار مشلتت نامیده می‌شود، یک شیرینی سنتی مصری با لایه‌های خمیر نازک است. این شیرینی از لایه‌های نازک متعدد خمیر و روغن حیوانی
شیرینی از لایه‌های نازک متعدد خمیر و روغن حیوانی تشکیل شده است. فطیر مشلتت معمولاً با مخلفات شیرین یا خوش طعم آماده می‌شود. انواع فطیر شیرین معمولاً در عسل یا شیره قند فرو برده می‌شوند یا به مربا آغشته می‌شوند، در حالی که مخلفات خوش طعم آن شامل پنیرهایی مانند پنیر میش و همچنین زیتون و ترشی است. پای‌هایی که از یک نوع خمیر ساخته می‌شوند اما به جای لایه‌های متعدد خمیر، با مواد مختلف پر می‌شوند، معمولاً فطیر نامیده می‌شوند که آنها را از مشلتت فطیر ساده متمایز می‌کند. ۹. پنیر رومی. پنیر رومی یکی از انواع اصلی