payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این حال، فیلیپو به زودی درگذشت و برادرشوهر یوانا، فردیناندو دو مدیچی، جایگزین فرانچسکو به عنوان دوک بزرگ شد. مرگ. در ۱۰ آوریل ۱۵۷۸، یوانا که باردار بود و منتظر نوزدهمین فرزند خود بود، از پله‌های پالازو وککیو در فلورانس سقوط کرد. چند ساعت بعد، او به‌طور پیش‌دستانه فرزندی به دنیا آورد که بلافاصله جان سپرد. او روز بعد، ۱۱ آوریل، درگذشت. فرانچسکو سپس با معشوقه‌اش بیانکا کاپلو ازدواج کرد و او را دوک بزرگ کرد. شرایط مرموز این حادثه باعث شایعاتی مبنی بر قتل او توسط همسرش و معشوقه‌اش شد تا بتوانند با یکدیگر ازدواج
همسرش و معشوقه‌اش شد تا بتوانند با یکدیگر ازدواج کنند. با این حال، تحقیقات پزشکی مدرن بر روی بقایای او، گزارش‌های رسمی مرگش را تأیید می‌کنند که علت آن زایمان بوده است (نوزاد به‌طور معکوس متولد شده بود و یوانا دچار پارگی رحم شد). یوانا از اسکولیوز رنج می‌برد: ستون فقرات و لگنش به شدت دچار نقص بودند. از وضعیت لگن او مشخص است که تولدهای قبلی او دشوار بوده‌اند و به نظر می‌رسد که بقایای او نشان‌دهندهٔ این است که او از آن‌ها جان سالم به در برده است.
ماریا کریستینا ریبنیتز یا پرنسس میشائل از کنت (متولد بارونس ماریا-کریستین آنا اگنس هدویک ایدا فون ریبنیتز, ۱۵ ژانویه ۱۹۴۵) یکی از اعضای خانواده سلطنتی بریتانیا است که اصالت آلمانی، اتریشی، چکی و مجاری دارد. او با پرنس میشائل از کنت که نوه جرج پنجم است، ازدواج کرده است. پرنسس میشائل از کنت قبل از تبدیل شدن به مؤلف (پدیدآور)، طراح داخلی بود و چندین کتاب در مورد سلطنت‌های اروپایی نوشته است. زندگی اولیه و اجداد. پرنسس میشائل در تاریخ ۱۵ ژانویه ۱۹۴۵ در کارلووی واری در اشغال چکسلواکی که در آن زمان به‌طور رسمی
واری در اشغال چکسلواکی که در آن زمان به‌طور رسمی "کارلسباد" در سودتنلند آلمانی‌نشین بود (اکنون در جمهوری چک)، به دنیا آمد. او در املاک مادری‌اش، پرنسس هدویک فون ویندیش-گراتس (۱۸۷۸–۱۹۱۸) در نزدیکی شکست آلمان نازی و پایان جنگ جهانی دوم در اروپا متولد شد. اخراج آلمانی‌ها از چکسلواکی بعداً همان سال رخ داد. او از طریق تولد عضوی از خانواده , "uradel" از نوبت‌نشینان سیلزی است که نسب اشرافی خود را از سال ۱۲۸۸ پیگیری می‌کند. مکان اجدادی این خانواده ریب‌نیتسا در حال حاضر در لهستان است. از سوی پدر، پرنسس میشائل از
حاضر در لهستان است. از سوی پدر، پرنسس میشائل از نسل بورگرافن دونا، هراند سوم از قلعه ترواتمنسدورف و خانواده نوستیک است که همچنین اجداد الیزابت دوم هستند. او دختر کوچکتر "Freiherr" گونتر هبرتوس فون ریبنیتز (۱۸۹۴–۱۹۸۳) از ازدواج دومش با کنتس ماریا آنا کارولینا فرانسیسکا والبورگا برنادته ساپاری فون موراسومبات (۱۹۱۱–۱۹۸۸) است، که دختر کنت فریدریش فون، سفیر اتریش-مجارستان در سنت پترزبورگ در آغاز جنگ جهانی اول بود. پدر پرنسس میشائل عضو حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان بود و به عنوان افسر سواره‌نظام در
کارگران آلمان بود و به عنوان افسر سواره‌نظام در "وافن-اس‌اس" در جنگ جهانی دوم خدمت می‌کرد. در پاسخ به پیشروی ارتش سرخ در پایان جنگ، خانواده املاک خود را ترک کرده و به بایرن که بخشی از منطقه تحت اشغال آمریکا در آلمان بود، نقل مکان کردند. والدین او در سال ۱۹۴۶ از هم جدا شدند و همراه با مادر و برادر بزرگترش بارون فریدریش فون ریبنیتز (متولد ۱۹۴۲)، پرنسس میشائل به استرالیا نقل مکان کردند، جایی که در مدرسه صومعه قلب مقدس در رز بی، نیو ساوت ولز (اکنون Kincoppal-Rose Bay) تحصیل کرد. در اوایل دهه ۱۹۶۰، او با پدرش
Bay) تحصیل کرد. در اوایل دهه ۱۹۶۰، او با پدرش در مزرعه‌اش در موزامبیک پرتغال زندگی می‌کرد. سپس به وین و از آنجا به لندن برای تحصیل در رشته تاریخ هنرهای زیبا و دکوراتیو در موزه ویکتوریا و آلبرت رفت. ازدواج‌ها. اولین همسر او، بانکدار انگلیسی توماس ترابریج (۱۹۳۹–۲۰۱۵) بود، که برادر کوچکتر سر پیتر ترابریج، ششمین بارونت بود. آن‌ها در یک شکار گراز در آلمان یکدیگر را ملاقات کردند و در ۱۴ سپتامبر ۱۹۷۱ در کلیسای قدیمی چلسی، لندن ازدواج کردند. این زوج در سال ۱۹۷۳ از یکدیگر جدا شدند و در سال ۱۹۷۷ از طریق طلاق مدنی
یکدیگر جدا شدند و در سال ۱۹۷۷ از طریق طلاق مدنی طلاق گرفتند. این ازدواج در ماه مه ۱۹۷۸ توسط پاپ پل ششم به صورت مذهبی ابطال شد. یک ماه پس از ابطال، در ۳۰ ژوئن ۱۹۷۸، در یک مراسم مدنی در وین، اتریش، او با شاهزاده میخائیل کنت، پسر شاهزاده جورج، دوک کنت و شاهدخت مارینای یونان و دانمارک ازدواج کرد. شاهزاده میخائیل نوه جرج پنجم است. ماری-کریستین لوئیس مونتباتن را به عنوان واسطه ازدواج خود معرفی کرده است. شاهزاده میخائیل به ماری-کریستین یک حلقه یاقوت و الماس دو سنگی هدیه داد که از سنگ‌هایی ساخته شده بود که به
سنگی هدیه داد که از سنگ‌هایی ساخته شده بود که به مادرش، شاهدخت مارینا تعلق داشت. برای بالی که پس از مراسم ازدواج برگزار شد، او از تیاریای الماس سیتی لندن و یک لباس کرمی از بلویل ساسون استفاده کرد. پس از ازدواج آن‌ها، او عنوان عنوان (شیوه خطاب) و عنوان «عالی‌جناب» شاهدخت میخائیل کنت را دریافت کرد که معادل زنانه عنوان همسرش بود. پس از دریافت اجازه از پاپ ژان پل دوم، این زوج در تاریخ ۲۹ ژوئن ۱۹۸۳ در یک مراسم کاتولیک رومی در خانه آرچ‌کشیش وست‌مینستر در لندن، برکت ازدواج خود را دریافت کردند. از آنجا که لایحه
برکت ازدواج خود را دریافت کردند. از آنجا که لایحه حل‌وفصل ۱۷۰۱ ازدواج با یک کاتولیک را از جانشینی به تخت سلطنت منع کرده بود، شاهزاده میخائیل کنت (در آن زمان ۱۵امین نفر در خط جانشینی) پس از ازدواج با ماری-کریستین حقوق جانشینی خود را از دست داد. شاهزاده میخائیل در ۲۶ مارس ۲۰۱۵ با تصویب قانون جانشینی تاج‌وتخت بریتانیا ۲۰۱۳ به خط جانشینی بازگشت. فرزندان آن‌ها اعضای کلیسای انگلستان هستند و از بدو تولد حقوق جانشینی خود را حفظ کرده‌اند. شاهزاده و شاهدخت میخائیل کنت دو فرزند دارند: ماری-کریستین توسط رسانه‌ها با
کنت دو فرزند دارند: ماری-کریستین توسط رسانه‌ها با جان وارنر و تاجرانی همچون وارد هانت و میخائیل کراوچنکو مرتبط اعلام شده بود. او همچنین دوستی‌هایی با جان و. گلبریت و پیتر دو ساواری داشت که آخرین نفر به او یک قطعه زمین به ارزش ۱۵۰٬۰۰۰ پوند در آنتیگوا هدیه داد.
کارین کنیسل (زادهٔ ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۶۵) یک دیپلمات، روزنامه‌نگار و سیاستمدار اتریشی است. او بین سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ به عنوان وزیر امور خارجه اتریش خدمت کرد. پیش از تصدی این سمت دولتی، مدرس دانشگاه بود. کنیسل از طرفداران گسترش روابط نزدیک‌تر با روسیه بوده و با رئیس‌جمهور روسیه ولادیمیر پوتین رابطه‌ای نزدیک دارد. او از سال ۲۰۲۳ در روسیه زندگی می‌کند. اوایل زندگی و تحصیلات. کنیسل در وین به دنیا آمد و بخشی از دوران کودکی خود را در امان گذراند، جایی که پدرش به عنوان خلبان برای ملک حسین کار می‌کرد و همچنین در توسعهٔ
خلبان برای ملک حسین کار می‌کرد و همچنین در توسعهٔ هواپیمایی پادشاهی اردن نقش داشت. در دوران جوانی و دانشجویی، کنیسل در عفو بین‌الملل فعال بود و از سازمان‌های محیط‌زیستی و حقوق بشری در سراسر جهان حمایت می‌کرد. کنیسل بین سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ در دانشگاه وین حقوق و زبان‌های شرقی خواند. پس از فارغ‌التحصیلی، در دانشگاه عبری اورشلیم و دانشگاه اردن در امان به تحصیل روابط بین‌الملل پرداخت. سپس یک سال به عنوان بورسیه فولبرایت در مرکز مطالعات عربی معاصر در دانشگاه جرج‌تاون گذراند. در سال ۱۹۹۲ از "مدرسه ملی علوم اداری
گذراند. در سال ۱۹۹۲ از "مدرسه ملی علوم اداری (فرانسه)" فارغ‌التحصیل شد. کنیسل علاوه بر آلمانی، مدعی است که به زبان‌های عربی، انگلیسی، فرانسوی و اسپانیایی نیز تسلط کاری دارد. همچنین دانش ابتدایی از زبان عبری، زبان مجاری و ایتالیایی دارد. حرفه دیپلماتیک و سیاسی. او در سال ۱۹۹۰ به وزارت امور خارجه اتریش پیوست. از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۸ در دفتر وزیر امور خارجه از حزب خلق اتریش، آلویس موک، و در دفتر حقوق بین‌الملل فعالیت داشت و همچنین در پست‌های دیپلماتیک در پاریس و مادرید خدمت کرد. او مدعی است که از بنیان‌گذاران بخش
خدمت کرد. او مدعی است که از بنیان‌گذاران بخش اتریشی پزشکان بدون مرز در سال‌های ۹۳–۱۹۹۲ بوده است، اما این ادعا توسط این سازمان رد شده است و آن‌ها هیچ سابقه‌ای از مشارکت وی در اختیار ندارند. او در پاییز ۱۹۹۸ از خدمات دیپلماتیک کناره‌گیری کرد و در سایبرسدورف، نزدیک وین، اقامت گزید، جایی که بین سال‌های ۲۰۱۰–۲۰۰۵ به عنوان عضو مستقل شورای محلی از فهرست حزب خلق اتریش فعالیت داشت. کنیسل همچنین به عنوان روزنامه‌نگار آزاد برای رسانه‌های آلمانی‌زبان و انگلیسی‌زبان و به عنوان تحلیل‌گر سیاسی برای رادیو و تلویزیون اتریش
عنوان تحلیل‌گر سیاسی برای رادیو و تلویزیون اتریش فعالیت داشت. او چندین کتاب تخصصی و غیرتخصصی تألیف کرده است. به‌عنوان کارشناس حقوق بین‌الملل، تاریخ خاورمیانه و بازار انرژی، کنیسل در آکادمی دیپلماتیک وین، دانشگاه کسب‌وکار اروپا در راینگاو تدریس کرده و مدرس میهمان در آکادمی ملی دفاع، آکادمی نظامی در وینر نویشتات و دانشگاه‌هایی در لبنان از جمله دانشگاه سن ژوزف در بیروت بوده است. او به مدت ده سال در دپارتمان علوم سیاسی دانشگاه وین نیز فعالیت داشت. در نوشته‌ها و سخنرانی‌های عمومی‌اش، کنیسل بارها از اتحادیه
و سخنرانی‌های عمومی‌اش، کنیسل بارها از اتحادیه اروپا به شدت انتقاد کرده و با اظهارنظرهایی دربارهٔ مهاجرت انسان جنجال‌برانگیز بوده است. در ژوئیهٔ ۲۰۱۶، پس از همه‌پرسی عضویت بریتانیا در اتحادیه اروپا (۲۰۱۶), او رئیس کمیسیون اروپا، ژان-کلود یونکر را «سیاست‌مداری بدبین»، «قلدر» و «متکبر» خواند که «مانند سزاری در بروکسل رفتار می‌کند که هدفش زیر پا گذاشتن توافقات است، اگر این کار برایش سودمند باشد.» نقل‌قولی از کتاب او با عنوان «خاورمیانهٔ من» نیز بحث‌برانگیز شد. او صهیونیسم، که توسط روزنامه‌نگار اهل
شد. او صهیونیسم، که توسط روزنامه‌نگار اهل اتریش-مجارستان تئودور هرتسل بنیان‌گذاری شده بود، را به‌عنوان «ایدئولوژی خون و خاک» مبتنی بر ناسیونالیسم آلمانی در قرن نوزدهم مورد انتقاد قرار داد. در موضوع پناهندگان، مهاجرت و ادغام، از او به‌دلیل تداوم کلیشه‌ها انتقاد شده است. در اوج بحران ۲۰۱۵ مهاجران اروپا، کنیسل ادعا کرد که بیشتر آن‌ها مهاجر هستند و پناه‌جویان «۸۰ درصد» مردان جوان بین ۲۰ تا ۳۰ سال هستند. او در سپتامبر ۲۰۱۵ در تلویزیون عمومی گفت که یکی از دلایل بهار عربی، «این همه مرد جوان» است، «تحت کنترل
بهار عربی، «این همه مرد جوان» است، «تحت کنترل تستوسترون»، «که دیگر امروز نمی‌توانند همسری پیدا کنند» چرا که نه شغلی دارند و نه خانه‌ای، و در نتیجه نمی‌توانند «در یک جامعه سنتی به موقعیت مردانه دست یابند». او همچنین صدراعظم آلمان آنگلا مرکل را به‌خاطر گرفتن سلفی با پناهندگان «به‌شدت سهل‌انگار» توصیف کرد و بعداً بیانیه "اتحادیه اروپا–ترکیه" در ۱۸ مارس ۲۰۱۶ را «چرند» خواند. چنین اظهاراتی باعث انتقاد و تردید در مورد تعریف او از خود به‌عنوان «آزاداندیش محافظه‌کار» شد، اما همچنین تحسین و همدلی حزب آزادی اتریش،
شد، اما همچنین تحسین و همدلی حزب آزادی اتریش، حزب پوپولیست ضد مهاجرت، را نیز برای او به ارمغان آورد؛ حزبی که به‌طور فزاینده‌ای از او برای شرکت در رویدادهای خود دعوت می‌کرد. در سال ۲۰۱۶، رهبر حزب FPÖ هاینتس-کریستیان اشتراخه به نامزدی کنیسل برای انتخابات ریاست‌جمهوری فکر می‌کرد، اما نهایتاً تصمیم گرفت از نوربرت هوفر حمایت کند. پس از شکست هوفر در برابر الکساندر فن در بلن، کنیسل در جریان بحث دربارهٔ ممنوعیت حجاب، از فن در بلن انتقاد کرد و نسبت به هوش، شخصیت و شایستگی او ابراز تردید نمود. او گفت: «نه تنها
و شایستگی او ابراز تردید نمود. او گفت: «نه تنها دونالد ترامپ، دیگران هم تحریک می‌کنند»، و از فن در بلن و پاپ فرانسیس انتقاد کرد؛ کسی که اردوگاه پناهندگان را با اردوگاه کار اجباری مقایسه کرده بود. وزیر امور خارجه. کارین کنیسل به عنوان یک شخصیت غیرحزبی از سوی حزب آزادی اتریش (FPÖ) برای تصدی پست وزیر امور خارجه اتریش در دولت زباستیان کورتس معرفی شد. کنیسل سومین زنی بود که این سمت را بر عهده می‌گرفت. گفته می‌شود معرفی وی به دلیل تردیدهایی بود که رئیس‌جمهور الکساندر فن در بلن نسبت به سایر نامزدهای پیشنهادی FPÖ
فن در بلن نسبت به سایر نامزدهای پیشنهادی FPÖ ابراز کرده بود. کنیسل توسط رهبر حزب آزادی، هاینتس-کریستین اشتراخه، مورد ستایش قرار گرفت و وی او را «شخصیتی بزرگ، شاید یک برونو کرایسکی زن در آینده، در زمینه میانجی‌گری، پذیرش و تبلیغ برای اتریش در خارج» توصیف کرد. در اوت ۲۰۱۸، او با کارآفرینی به نام ولفگانگ میلینگر، ۵۴ ساله، در مراسمی در شهر کوچک گاملیتس نزدیک مرز اسلوونی ازدواج کرد. در این مراسم، او با رئیس‌جمهور روسیه ولادیمیر پوتین که در مراسم حضور داشت، رقصید و سپس یک تعظیم عمیق انجام داد. تصاویر این حرکت
و سپس یک تعظیم عمیق انجام داد. تصاویر این حرکت به‌طور گسترده در رسانه‌های روسی و بین‌المللی منتشر شد و به دلیل تصور ساده‌لوحی وی، واکنش‌های منفی و انتقادهای زیادی را برانگیخت. در تاریخ ۳ ژوئن ۲۰۱۹، پس از رای عدم اعتماد که منجر به پایان یافتن دولت کورتس شد، او از مقام سیاسی خود کناره‌گیری کرد. فعالیت‌های بعدی. در سال ۲۰۲۰، کنیسل شروع به نوشتن مقالات تحلیلی برای رسانه دولتی روسیه، آرتی، کرد. در مارس ۲۰۲۱، در حالی که کنیسل در ابتدای دنیاگیری کووید-۱۹ مشکلات مالی خود را افشا کرده بود، گزارش شد که از سوی دولت
خود را افشا کرده بود، گزارش شد که از سوی دولت روسیه برای عضویت در هیئت مدیره شرکت گاز دولتی روس‌نفت منصوب شده است. مدتی پیش از آغاز حمله روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲، کنیسل گزارش‌های اطلاعاتی دربارهٔ حمله قریب‌الوقوع را رد کرده و آن را «هیستری جنگی» غرب خوانده بود که توسط رسانه‌ها دامن زده می‌شود. او در مه ۲۰۲۲، سه ماه پس از آغاز جنگ، از هیئت مدیره روس‌نفت استعفا داد. بر اساس پیامک‌هایی که به خبرنگار واشینگتن پست ارسال کرده بود، کنیسل گفته بود که به دلیل «تهدید به مرگ» از اتریش مهاجرت کرده است. گزارش شد
«تهدید به مرگ» از اتریش مهاجرت کرده است. گزارش شد که او در سال ۲۰۲۲ خانه‌ای را در شهر روسی اجاره کرده است. در تاریخ ۵ سپتامبر ۲۰۲۲، کنیسل در همایش اقتصادی شرق در ولادی‌وستوک شرکت کرد، جایی که در مصاحبه‌ای با ریانووستی اعلام کرد که به لبنان مهاجرت کرده است. در سال ۲۰۲۳، خود را «پناهنده سیاسی» توصیف کرد. در سپتامبر ۲۰۲۳، رسانه‌های روسی گزارش دادند که کنیسل همراه با دو اسب پونی خود به سنت پترزبورگ نقل مکان کرده است. قرار بود او ریاست مرکز مطالعاتی «رصدخانه ژئوپلیتیک مسائل کلیدی روسیه» (GORKI) در دانشگاه دولتی
مسائل کلیدی روسیه» (GORKI) در دانشگاه دولتی سنت پترزبورگ را بر عهده گیرد؛ مرکزی تحقیقاتی که در مارس ۲۰۲۳ تأسیس شد و هدف آن تقویت سیاست خارجی روسیه است. گفته می‌شود اسب‌های او از شش کشور عبور کرده و در مقطعی با استفاده از یک هواپیمای ایلیوشین ایل-۷۶ متعلق به نیروی هوایی روسیه از سوریه منتقل شده‌اند. این هواپیما پیش‌تر از سوی ایالات متحده و اوکراین به دلیل انتقال نیروهای گروه واگنر تحریم شده بود. در جولای ۲۰۲۵ کنیسل با اشاره به رویکرد سیاست زده رافائل گروسی مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تأکید کرد:
مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تأکید کرد: «مدیرکل کنونی آژانس به این نهاد بین‌المللی آسیب زده است». او افزود: «برای مدیرکل آژانس بودن، یک فرد باید شخصیت و شهامت داشته باشد. هانس بلیکس در سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳، زمانی که آمریکا به دنبال حمله به عراق بود، او همه تلاش خود را کرد تا نشان دهد عراق سلاح کشتار جمعی ندارد و هیچ سندی برای این ادعا وجود ندارد. گروسی چنین تعهدی ندارد. او به وظایف آژانس پایبند نیست.» کنیسل در ادامه این گفت‌وگو تأکید کرد: «اسرائیل به‌طور عامدانه از مرزکشی رسمی خودداری می‌کند تا بتواند
عامدانه از مرزکشی رسمی خودداری می‌کند تا بتواند به‌عنوان یک نظام سیاسی بدون مرز، در جهت توسعه مرزهای خود از طریق اقدام نظامی و اشغالگری، اقدام کند.»
کاتسیارینا آندریوا (به بلاروسی: ؛ به روسی: ؛ نام واقعی: کاتسیارینا آندریونا باخولاووا؛ به بلاروسی: ؛ متولد ۲ نوامبر ۱۹۹۳) روزنامه‌نگار اهل بلاروس است. او برای شبکه تلویزیونی Belsat TV کار می‌کرد. او رویدادهای میدان تغییرات در مینسک را پخش کرد که در آن رامان بندارنکا در سال ۲۰۲۰ به ضرب و شتم کشته شد. وی در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۰ در محل دستگیر شد و به دو سال زندان محکوم شد. در سال ۲۰۲۲، او به دلیل «خیانت به کشور» به هشت سال زندان دیگر محکوم شد که عفو بین‌الملل آن را بی‌اساس خواند. زندگی و شغل اولیه. او در مینسک در
بی‌اساس خواند. زندگی و شغل اولیه. او در مینسک در خانواده‌ای از روزنامه‌نگاران متولد شد. او حدود دو سال و نیم در دانشگاه زبان‌شناسی دولتی مینسک تحصیل کرد، سپس به اسپانیا رفت. در آنجا برای دو سال زبان انگلیسی تدریس کرد. سپس به خانه برگشت و به عنوان روزنامه‌نگار در روزنامه Nasha Niva شروع به کار کرد. در سال ۲۰۱۷، او به Belsat TV پیوست. کاتسیارینا آندریوا با ایهار ایلیاش در سال ۲۰۲۰ کتابی تحت عنوان "بلاروسی دونباس" نوشت. این کتاب دربارهٔ چگونگی مشارکت مردم و سازمان‌های بلاروسی در جنگ در دونباس برای طرف نیروهای
بلاروسی در جنگ در دونباس برای طرف نیروهای جدایی‌طلب روسی است. رژیم بلاروس این کتاب را افراط‌گرایی دانست و در سال ۲۰۲۱، از طریق حکم دادگاه، کتاب و محتوای آن را در سراسر کشور ممنوع کرد. کاتسیارینا اولین بار در سال ۲۰۱۷ در اورشا (بلاروس) دستگیر شد. در تاریخ ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۰، او توسط OMON به دلیل پخش زنده پخش همگانی از یک راهپیمایی زنان در مینسک دستگیر شد و سه روز در بازداشت ماند. روند حقوقی. به همراه خبرنگار داریا چولتسوا، او مظنون در یک پرونده جنایی به اتهام سازماندهی اقداماتی بود که نظم عمومی را مختل می‌کند.
اقداماتی بود که نظم عمومی را مختل می‌کند. در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۰، در مینسک، هر دو رویداد حمله وحشیانه میلیسیا و هم‌پیمانانش در میدان تغییرات را پخش کردند، جایی که رامان باندارنکا به قتل رسید و مردم به‌طور مسالمت‌آمیز برای حمایت از او در آنجا ایستاده بودند. او پس از دستگیری در میدان آزاد نشد. او به زندانی در ژودزینا منتقل شد و تا محاکمه در آنجا نگهداری شد. در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۰، ده سازمان از جمله مرکز حقوق بشر ویاسنا، انجمن روزنامه‌نگاران بلاروس، و کمیته هلسینکی بلاروس بیانیه‌ای مشترک صادر کرده و او را به عنوان
بلاروس بیانیه‌ای مشترک صادر کرده و او را به عنوان زندانی سیاسی شناسایی کردند. در جلسه دادگاه مینسک که توسط قاضی ناتالیا بوگوک در ۱۸ فوریه ۲۰۲۱ برگزار شد، آندریوا و چولتسوا به دو سال زندان به دلیل حمایت از اعتراضات ۲۰۲۰–۲۰۲۱ بلاروس محکوم شدند. دادستان عمومی، آلینا کاسیانچیک، و کارآگاه ایهار کوریلوویچ بودند. در ۲۳ آوریل ۲۰۲۱، دادگاه شهر مینسک درخواست تجدیدنظر بر حکم را رد کرد. در سال ۲۰۲۲، آندریوا به هشت سال زندان اضافی به اتهام «خیانت به دولت» محکوم شد که عفو بین‌الملل آن را نادرست خواند. واکنش‌ها. در ۸
عفو بین‌الملل آن را نادرست خواند. واکنش‌ها. در ۸ فوریه ۲۰۲۱، سفارت ایالات متحده در بلاروس بیانیه‌ای صادر کرد و خواستار آزادی چولتسوا و آندریوا قبل از محاکمه شد. در تاریخ ۴ فوریه ۲۰۲۱، سرپرستی سیاسی برای زندانی سیاسی توسط دلارا بورکاردت، عضو پارلمان اروپا، بر عهده گرفته شد. پس از صدور حکم، در تاریخ ۱۸ فوریه ۲۰۲۱، رئیس‌جمهور لهستان آندژی دودا از مقامات بلاروس خواست که برای چولتسوا و آندریوا عفو عمومی اعلام کنند. بر اساس تصمیم شورای اتحادیه اروپا در تاریخ ۲۱ ژوئن ۲۰۲۱، قاضی ناتالیا بوگوک در فهرست افراد و
۲۱ ژوئن ۲۰۲۱، قاضی ناتالیا بوگوک در فهرست افراد و سازمان‌های تحریم‌شده به دلیل نقض حقوق بشر در بلاروس قرار گرفت، برای مواردی همچون "“صدور احکام سیاسی به ویژه علیه روزنامه‌نگاران و معترضان، به خصوص محکومیت کاتسیارینا باخولاوآ (آندریوا) و داریا چولتسوا”" و نقض حقوق دفاع و محاکمه عادلانه. در همان تصمیم، دستیار دادستان در دادگاه ناحیه فرونزیانسکی مینسک آلینا کاسیانچیک نیز در فهرست تحریم‌ها قرار گرفت. او به خاطر پیگرد قانونی روزنامه‌نگاران به دلیل "“ضبط اعتراضات مسالمت‌آمیز، بر اساس اتهامات بی‌اساس از جمله
مسالمت‌آمیز، بر اساس اتهامات بی‌اساس از جمله ‛توطئه’ و ‛نقض نظم عمومی’”" مسئول شناخته شد. همچنین، بازپرس ارشد اداره فرونزیانسکی کمیته تحقیقاتی بلاروس ایگار کوریلوویچ نیز به فهرست تحریم‌ها اضافه شد، به دلیل "“آماده‌سازی یک پرونده جنایی سیاسی علیه روزنامه‌نگارانی که اعتراضات مسالمت‌آمیز را ضبط کرده بودند”".
روث هابارد (; – ) استاد زیست‌شناسی در دانشگاه هاروارد بود و به عنوان اولین زنی شناخته می‌شود که در این دانشگاه به مقام استادی تمام‌وقت در رشته زیست‌شناسی دست یافت. در طول دوران فعال تحقیقاتی خود از دهه ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰، او سهم مهمی در درک بیوشیمی و فتوشیمی بینایی در مهره‌داران و بی‌مهرگان داشت. در سال ۱۹۶۷، او و جورج والد به پاس کارهایشان در این زمینه، مدال طلای پل کارر را دریافت کردند. در اواخر دهه ۱۹۶۰، علایق او از علم به مسائل اجتماعی و فعالیت‌های اجتماعی تغییر جهت داد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون
تغییر جهت داد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده است. زندگی اولیه و تحصیلات. روت هافمن در سال ۱۹۲۴ در وین اتریش متولد شد. والدین او، ریچارد هافمن و هلن ارلیش هافمن، هر دو پزشک چپ‌گرا بودند. مادرش همچنین پیانیستی در سطح کنسرت بود و روت نیز در کودکی استعداد خود را در نواختن پیانو نشان داد. هنگامی که آلمان نازی اتریش را ضمیمه کرد، خانواده هافمن در سال ۱۹۳۸ به ایالات متحده مهاجرت کردند. آن‌ها ابتدا در بروکلاین، ماساچوست ساکن شدند، جایی که روت از دبیرستان بروکلاین فارغ‌التحصیل شد و سپس به
روت از دبیرستان بروکلاین فارغ‌التحصیل شد و سپس به کمبریج نقل مکان کردند. روت تصمیم گرفت در کالج رادکلیف ثبت‌نام کند و قصد داشت مدرک پیش‌پزشکی بگیرد، تصمیمی که آن را به این واقعیت نسبت می‌داد که همه اطرافیانش پزشک بودند. در آن زمان، رادکلیف یک مؤسسه خواهر برای هاروارد محسوب می‌شد، زیرا زنان هنوز اجازه ثبت‌نام در دانشگاه را نداشتند. روت تحقیری را که استادان برجسته هاروارد نسبت به سیستمی داشتند که از آن‌ها می‌خواست پس از تدریس همان درس به دانشجویان مرد در هاروارد، به محوطه دانشگاه رادکلیف سفر کنند تا به
هاروارد، به محوطه دانشگاه رادکلیف سفر کنند تا به کلاس‌های کوچک زنان تدریس کنند، احساس می‌کرد. با این حال، تا سال ۱۹۴۶ بیشتر کلاس‌ها مختلط و توسط استادان هاروارد تدریس می‌شد. برای مدت کوتاهی، روت به دنبال گرفتن مدرک در فلسفه و فیزیک بود و اگرچه هرگز صریحاً به او گفته نشد که به سراغ فیزیک نرود، اما احساس می‌کرد در آنجا مورد استقبال قرار نمی‌گیرد. او این احساس ناخوشایند را به زمانی نسبت می‌داد که در یک کلاس فیزیک مختلط شرکت کرد و تنها یکی از دو زن در کلاسی با ۳۵۰ دانشجو بود. روت در نهایت علوم بیوشیمی را
با ۳۵۰ دانشجو بود. روت در نهایت علوم بیوشیمی را انتخاب کرد و در سال ۱۹۴۴ از کالج رادکلیف با مدرک کارشناسی در علوم بیوشیمی فارغ‌التحصیل شد. با تمایل به کمک به تلاش‌های متفقین در جنگ جهانی دوم، روت به آزمایشگاه جورج والد پیوست، جایی که آن‌ها روی بینایی مادون قرمز تحقیق می‌کردند. او به‌طور موقت به چاتانوگا نقل مکان کرد، جایی که همسر اولش فرانک هابارد مستقر بود. وقتی جنگ پایان یافت، آن‌ها به کمبریج بازگشتند. روت در سال ۱۹۴۶ به رادکلیف بازگشت تا دکترای زیست‌شناسی خود را دنبال کند. او در سال ۱۹۴۸ بورسیه
خود را دنبال کند. او در سال ۱۹۴۸ بورسیه پیش‌دکتری از سوی خدمات بهداشت عمومی ایالات متحده دریافت کرد که به او امکان داد در دانشکده پزشکی بیمارستان دانشگاهی لندن تحصیل کند. روت در سال ۱۹۵۰ مدرک دکترای زیست‌شناسی را دریافت کرد. حرفه علمی. پس از دریافت دکترا از هاروارد، روت به عنوان پژوهشگر فوق‌دکترا مشغول به کار شد. او تحت نظر جورج والد بر روی بیوشیمی رتینال و رتینول تحقیق می‌کرد. به گفته مصاحبه‌ای که روت انجام داد، آن‌ها با هم بر اساس تحقیقاتی که والد در دوران فوق‌دکترای خود انجام داده بود، کار کردند. او
فوق‌دکترای خود انجام داده بود، کار کردند. او باور دیرینه مبنی بر ارتباط ویتامین A با بینایی را تأیید کرده بود. او نه تنها کشف کرد که جذب نور ویتامین A را آزاد می‌کند، بلکه یک حد واسط بین رنگدانه بینایی رودوپسین و ویتامین A نیز یافت. این حد واسط اساس کارهای اولیه روت بود، جایی که او سعی کرد شیمی چرخه رودوپسین را تعیین کند. در سال ۱۹۵۲، روت بورسیه گوگنهایم را در آزمایشگاه کارلزبرگ در کپنهاگ دانمارک دریافت کرد. والد در سال ۱۹۶۷ به خاطر کشفیاتش دربارهٔ نحوه عملکرد چشم، جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را دریافت
چشم، جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را دریافت کرد. در همان سال، این دو به‌طور خاص برای کارشان روی رودوپسین، مدال طلای پل کارر را دریافت کردند.
تبلو نیوکونگ (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه درمان سرطان اهل لسوتو است. او اکنون مشغول تحقیق در زمینه درمان فوتودینامیک است، که یک روش جایگزین نوین برای درمان سرطان محسوب می‌شود و به جای شیمی‌درمانی استفاده می‌شود. در سال ۲۰۰۷، او یکی از سه دانشمند برجسته‌ای بود که بیشترین مقالات علمی را در آفریقای جنوبی منتشر کرد. دوران کودکی و تحصیلات. تبلو نیوکونگ در ماسذو، لسوتو، در ۲۰ اکتبر ۱۹۵۱ به دنیا آمد اما بیشتر دوران کودکی و نوجوانی خود را در آفریقای جنوبی سپری کرد. نیوکونگ از پیشینه‌ای فقیر و شرایط دشوار برخوردار
نیوکونگ از پیشینه‌ای فقیر و شرایط دشوار برخوردار بود. پس از فرستاده‌شدن نزد پدربزرگ و مادربزرگش در کوهستان‌های لسوتو، دوران کودکی خود را میان مراقبت از گوسفندان و رفتن به مدرسه تقسیم کرد. نیوکونگ می‌گوید که یک روز را در مدرسه و روز دیگر را با گوسفندان سپری می‌کرد، زیرا کسی باید از آنها مراقبت می‌کرد. او نامه‌ای باز منتشر کرد که خطاب به خود ۱۸ ساله‌اش نوشته بود. این نامه بازتابی بود از این که، با وجود سختی‌ها، تلاش‌های او باعث موفقیت در ریاضیات و علوم شده و ثابت کرد که فقر مادی معادل با فقر فکری نیست. او به
کرد که فقر مادی معادل با فقر فکری نیست. او به خود یادآوری کرد که باید به ذهن مستقل خود اعتماد کند و تحت تأثیر همسالان یا انتظارات اجتماعی قرار نگیرد. عشق و اراده‌اش نسبت به علم او را به یک حرفهٔ رضایت‌بخش هدایت کرد، به علاوه خانواده‌ای تشکیل داد و در جامعه مشارکت کرد. دو سال پیش از سال پایان دبیرستان، نیوکونگ رشته خود را از هنر به علوم تغییر داد و علاقه‌اش به شیمی شکل گرفت. او مدرک "گواهی مدرسه کمبریج" خود را در سال ۱۹۷۲ دریافت کرد. نیوکونگ در سال ۱۹۷۷ مدرک کارشناسی خود را در رشته‌های شیمی و زیست‌شناسی از
کارشناسی خود را در رشته‌های شیمی و زیست‌شناسی از دانشگاه ملی لسوتو دریافت کرد و در سال ۱۹۸۱، مدرک کارشناسی ارشد شیمی را از دانشگاه مک‌مستر در انتاریو، کانادا به دست آورد. در سال ۱۹۸۷، او مدرک دکترای خود را در رشته شیمی از دانشگاه وسترن انتاریو دریافت کرد. پس از دریافت دکترای خود، او بورسیه برنامه فولبرایت را برای ادامه تحصیلات پسادکترا در دانشگاه نوتردام ایالات متحده دریافت کرد. حرفه. پس از اتمام بورسیه فولبرایت در ایالات متحده، نیوکونگ برای مدت کوتاهی به لسوتو بازگشت و در دانشگاه لسوتو مشغول به کار شد.
لسوتو بازگشت و در دانشگاه لسوتو مشغول به کار شد. سپس در سال ۱۹۹۲ به عنوان مدرس در دانشگاه رودز فعالیت خود را آغاز کرد. بنیاد ملی پژوهش به نیوکونگ رتبه بالایی داد و به او کمک کرد تا آزمایشگاه پژوهشی در دانشگاه رودز تأسیس کند. به‌زودی، او از مدرس به استاد و سپس به استاد ممتاز ارتقا یافت. او به دلیل تحقیقات خود در زمینه نانوفناوری و همچنین کارهایش در درمان فوتودینامیک شهرت دارد. تحقیقات پیشگامانه او در زمینه درمان فوتودینامیک راه را برای روش‌های ایمن‌تر تشخیص و درمان سرطان هموار می‌کند، بدون عوارض جانبی
و درمان سرطان هموار می‌کند، بدون عوارض جانبی ناتوان‌کننده شیمی‌درمانی. گروه تحقیقاتی نیوکونگ مشغول توسعه داروهای نانوی چندمنظوره است که برای تشخیص و درمان استفاده می‌شوند. این داروها از طریق اتصال شیمیایی ذرات فلزی، مغناطیسی یا نیمه‌هادی به حساس‌کننده‌های نوری فتالوسیانین طراحی شده‌اند. این نانوذرات به لطف اثر افزایش نفوذپذیری و تجمع قابلیت تجمع در محل‌های هدف را دارند. تغییرات در گروه‌های عاملی این نانوذرات امکان استفاده به عنوان حساس‌کننده نوری یا حامل‌ها را فراهم می‌کند، و ابزاری درمانی چندمنظوره ایجاد