payamvha/North_RAG huggingface dataset:
احترام، احترام، صداقت و عشق متقابل تصور می‌کرد. سرتا هرگز ازدواج را نوعی دوستی نمی‌دانست و هرگز مستقیماً شوهرش را دوست خطاب نمی‌کرد. با این وجود، در نامه‌هایش، زبان‌های ازدواج و دوستی به وضوح مشخص شده بودند و توجه خوانندگان را به روابط متقابل مانند عشق متقابل و ارتباط معطوف می‌کردند. او اغلب توجه خوانندگان را بر روابط متقابل مانند عشق، ارتباط و مسئولیت‌پذیری که هم همسری و هم دوستی را مدیریت می‌کند، متمرکز می‌کرد. پس از هجده ماه زندگی مشترک، شوهرش بر اثر طاعون درگذشت. آن دو فرزندی نداشتند و او هرگز دوباره
درگذشت. آن دو فرزندی نداشتند و او هرگز دوباره ازدواج نکرد. سرتا سرانجام دو سال پس از مرگ همسرش روحیه خود را بازیافت و عمیق‌تر در مطالعات و آثار ادبی خود غرق شد. او به نوشتن نامه‌هایش به حلقه نزدیک خانواده و دوستانش ادامه داد و در آنها از نگرانی‌های شخصی‌اش مانند روابط دشوارش با مادر و همسرش صحبت کرد. این نامه‌ها همچنین شرح مفصلی از تجربیات خصوصی یک زن در اوایل دوران مدرن ارائه می‌داد. روی هم رفته، این نامه‌ها شواهدی از یک زن منحصر به فرد و نگرانی‌های فمینیستی مداوم او هستند. او از مفهوم آموزش زنان دفاع کرد
مداوم او هستند. او از مفهوم آموزش زنان دفاع کرد و به سوءاستفاده از زنان متأهل اعتراض کرد. علاوه بر این، سرتا در سخنرانی‌ها و مقالات عمومی خود، تاریخ مشارکت زنان در زندگی فکری و سیاسی اروپا را بررسی کرد. او علیه برده‌داری زنان در ازدواج و برای حقوق زنان در آموزش عالی استدلال کرد، همان مسائلی که متفکران فمینیست را در قرن‌های بعد به خود مشغول کرد. به دلیل این مضامین، محققانی مانند دایانا رابین او را یک فمینیست اولیه می‌دانند. در طول این مدت، او با منتقدان زیادی، چه مرد و چه زن، روبرو شد که به دستاوردهای او
چه مرد و چه زن، روبرو شد که به دستاوردهای او حسادت می‌کردند و آثار او را مورد انتقاد قرار می‌دادند. دو اتهام اصلی که علیه او مطرح شد این بود که یک زن نباید تحصیل کند و اینکه آثارش سرقت ادبی شده و پدرش آنها را برایش نوشته است. او با پرخاشگری به منتقدانش حمله کرد. لورا در پاسخ به یکی از منتقدانش، بیبولوس سپرومیوس، گفت:گوش‌هایم از طعنه‌های شما خسته شده است. شما گستاخانه و آشکارا نه تنها تعجب می‌کنید، بلکه در واقع از اینکه گفته می‌شود من ذهنی به ظرافت آنچه طبیعت به دانشمندترین مرد بخشیده است، دارم، ابراز تاسف
به دانشمندترین مرد بخشیده است، دارم، ابراز تاسف می‌کنید. به نظر می‌رسد فکر می‌کنید زنی با این درجه از دانش به ندرت در جهان دیده شده است. سمپرونیوس، شما در هر دو مورد اشتباه می‌کنید و به شدت از مسیر حقیقت منحرف شده‌اید و دروغ می‌گویید… شما وانمود می‌کنید که مرا به عنوان یک زن نابغه تحسین می‌کنید، اما در ستایش شما فریبی شیرین نهفته است. شما دائماً در کمین هستید تا جنس زیبای مرا به دام بیندازید و با نفرت خود سعی می‌کنید مرا زیر پا له کنید و به زمین بیندازید. در سال ۱۴۸۸، سرتا ۸۲ نامه خود را در یک جلد گردآوری
سال ۱۴۸۸، سرتا ۸۲ نامه خود را در یک جلد گردآوری کرد. این جلد بر اساس الگوی پترارکی به نام «نامه‌های آشنا» نوشته شده و با دیالوگی مضحک دربارهٔ «مرگ یک الاغ» نوشته شده بود. او آن را به حامی خود، کاردینال آسکانیو اسفورزا، تقدیم کرد. آثار او در اوایل دوران مدرن به‌طور گسترده در ایتالیا پخش می‌شد. با این حال، این جلد تا قرن هفدهم منتشر نشد. این نسخه خطی از سال ۱۴۸۸ تا ۱۴۹۲ در میان اومانیست‌ها در برشا، ورونا و ونیز دست به دست می‌شد. گمان می‌رود که او این کار را برای کسب مشروعیت به عنوان یک نویسنده انجام داده
برای کسب مشروعیت به عنوان یک نویسنده انجام داده است. شش ماه پس از انتشار نامه‌هایش، پدرش درگذشت. پس از مرگ او، او دیگر الهامی برای نوشتن احساس نمی‌کرد. قدیمی‌ترین و کامل‌ترین نسخه از نامه‌های سرتا، نسخه توماسینی است که در سال ۱۶۴۰ منتشر شد، با این وجود، دوازده نامه از او در آن حذف شده است. مرگ. لورا سرتا در سال ۱۴۹۹ بین ۲۹ تا ۳۰ سالگی درگذشت. علت مرگ او مشخص نیست. هیچ‌یک از نوشته‌های او از سال‌های پایانی زندگی‌اش باقی نمانده است. مراسم تشییع جنازه و جشن‌های عمومی در برشا برای او برگزار شد که برای زنان
عمومی در برشا برای او برگزار شد که برای زنان غیرمعمول بود. از او به عنوان زنی بزرگ یاد می‌شود که زمینه را برای بسیاری از نویسندگان فمینیست و اومانیست پس از رنسانس فراهم کرد. [ "" ]
جزیره گاردا () بزرگترین جزیره در دریاچه گاردا است. این جزیره بخشی از "شهرستان" سن فلیچه دل بناکو در استان برشا ایتالیا است. این جزیره دارای تاریخ طولانی و متنوعی است و به عنوان گورستان رومی، لانه دزدان دریایی، مکانی برای صومعه فرانسیسکن، استحکامات مرزی و ویلای مسکونی مورد استفاده قرار گرفته است. این جزیره در طول قرن‌ها مورد بازدید افراد مشهور متعددی قرار گرفته است، از جمله فرانسیس آسیزی، آنتونیوی پادوا و دانته آلیگیری. امروزه این جزیره توسط یک پارک پوشیده شده و تحت سلطه "ویلا بورگزه کاواتزا" معماری نو گوتیک
و تحت سلطه "ویلا بورگزه کاواتزا" معماری نو گوتیک است. اگرچه جزیره گاردا متعلق به خانواده کاواتزا است، اما از سال ۲۰۰۲ برای بازدیدکنندگان باز بوده است. جغرافیا. جزیره گاردا در جنوب غربی دریاچه گاردا، درست در جنوب خلیج سالو، نزدیک به شهر سن فلیچه دل بناکو در استان برشا واقع شده است. این جزیره تنها با حدود ۲۲۰ متر آب آزاد از "کاپو سن فرمو" جدا شده و بزرگترین جزیره در دریاچه است. این جزیره (یا در واقع جزایر، زیرا جزیره گاردا شامل برخی از برآمدگی‌های کوچک سنگی است و بیشتر پارک توسط یک کانال باریک از خانه جدا
است و بیشتر پارک توسط یک کانال باریک از خانه جدا شده است) در ابتدا فقط سنگ‌هایی بودند که از دریاچه بیرون زده بودند. تمام خاک باغ‌ها به مرور زمان توسط ساکنان آورده شده است. این جزیره حدود طول، اما عرض آن در عریض‌ترین نقطه تنها حدود است. اکنون بیشتر آن توسط باغ‌های رسمی با تنوع زیادی از گیاهان پوشیده شده است. تاریخچه. این جزیره به نوبه خود با نام‌های "ایزولا کرانی" (جزیره جمجمه‌ها)، "ایزولا دی فراتی" (جزیره راهبان)، "جزیره اسکاتی"، "جزیره لچی" و "جزیره بورگسه" شناخته شده است. احتمالاً از دوره امپراتوی روم
شناخته شده است. احتمالاً از دوره امپراتوی روم مسکونی بوده است. ۱۳۰ سنگ قبر فرهنگ گالو رومی یافت شده در این جزیره نشان می‌دهد که در آن زمان حداقل به عنوان یک منطقه دفن مورد استفاده قرار می‌گرفته است. بقایای ودیعه نذری نیز کشف شده است. پس از رها شدن در دوره زوال امپراتوری روم، این جزیره برای مدت طولانی به عنوان مخفیگاه دزدان دریایی که در دریاچه گاردا کشتی‌ها را شکار می‌کردند، مورد استفاده قرار می‌گرفت. این جزیره برای اولین بار در اسناد مکتوب در فرمانی از کارلمان باواریایی مورخ ذکر شده است که این جزیره را به
باواریایی مورخ ذکر شده است که این جزیره را به راهبان ورونا اعطا کرد. با این حال آنها آن را حفظ نکردند، همانطور که دوباره در سال ۱۱۸۰، زمانی که امپراتور فریدریش یکم آن را به عنوان تیول به یکی از بیمینوهای مانربا اعطا کرد ذکر شد. حدود سال ۱۲۲۰ فرانسیس آسیزی از شمال ایتالیا سفر کرد. اگرچه مشخص نیست که آیا او واقعاً از این جزیره بازدید کرده است یا خیر، فرانسیسکن‌ها در آن زمان، پس از اعطای جزیره توسط بیمینو، یک صومعه ساده در میان غارها و صخره‌های جزیره تأسیس کردند. در سال ۱۲۲۴، اسقف ترنت از این صومعه بازدید کرد
در سال ۱۲۲۴، اسقف ترنت از این صومعه بازدید کرد و سه سال بعد، طبق گزارش‌ها آنتونیوی پادوا در سال ۱۲۲۷ نیز از آن بازدید کرد. طبق افسانه محلی، در سال ۱۳۰۴ دانته آلیگیری به این جزیره آمد و بعداً در "کمدی الهی" خود از آن یاد کرد. در سال ۱۸۶۰ این جزیره توسط دولت تازه متحد شده ایتالیا مصادره شد و به یک استحکام مرزی علیه امپراتوری اتریش تبدیل شد، که در آن زمان هنوز منطقه ونتو از جمله ساحل شرقی دریاچه گاردا را در اختیار داشتند. اگرچه برخی کارهای ساختمانی انجام شد، اما ایده تبدیل جزیره به یک قلعه پس از آنکه
شد، اما ایده تبدیل جزیره به یک قلعه پس از آنکه اتریشی‌ها پس از جنگ سوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۶۶ بیشتر دارایی‌های خود در شمال ایتالیا را به پادشاهی ایتالیا واگذار کردند، کنار گذاشته شد. پس از آن تنها انتهای شمالی دریاچه گاردا در اطراف ریوا دل گاردا متعلق به اتریش باقی ماند. در سال ۱۸۷۰ این جزیره در حراج فروخته شد و توسط بارون اسکاتی خریداری شد. او نیز آن را به دوک گائتانو د فراری از جنوا فروخت. د فراری و همسرش، ماریا سرگئیونا آننکووا که یک اشراف زاده روسی بود به این جزیره نقل مکان کردند. بین سال‌های ۱۸۸۰
بود به این جزیره نقل مکان کردند. بین سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۹۰۰ آنها پارک را ساختند، دیوارهای مهاربندی برای جلوگیری از ورود آب ساختند و خاک حاصلخیز و گیاهان عجیب و غریب را وارد کردند. در حالی که این پارک از ابتدا به عنوان یک باغ انگلیسی طراحی شده بود، محوطه جلوی خانه به عنوان یک باغ ایتالیایی طراحی شد. دوک در سال ۱۸۹۳ درگذشت، اما این زوج قبلاً تصمیم گرفته بودند که یک ویلای جدید در محل ویلای قدیمی لچی بسازند. این کاخ ونیزی در سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۹۰۳ بر اساس طرحی از معمار لوئیجی روولی ساخته شد. پس از مرگ ماریا، دخترش
لوئیجی روولی ساخته شد. پس از مرگ ماریا، دخترش آنا ماریا همسر شاهزاده شیپیونه بورگزه از رم، جزیره را به ارث برد، اما او تنها چند ماه پس از مادرش زنده ماند. در سال ۱۹۲۷ شاهزاده درگذشت و جزیره را به دخترش، پرنسس لیویا بورگزه که با کنت الساندرو کاوازا از بولونیا ازدواج کرده بود، واگذار کرد. پسر کوچک آنها، کنت کامیلو کاوازا دی کونتی کاوازا در سال ۱۹۶۵ با لیدی شارلوت سارا الکساندرا چتویند-تالبوت دختر ارشد ارل شروزبری ازدواج کرد. آنها قبل از مرگ کامیلو کاوازا در سال ۱۹۸۱ هفت فرزند داشتند. امروزه. امروزه این جزیره
۱۹۸۱ هفت فرزند داشتند. امروزه. امروزه این جزیره متعلق به خانواده کاواتزا است. این خانواده همچنین املاکی در شبه جزیره مجاور دارند که در آنجا مشاغلی از جمله اجاره قایق، پرورش زیتون، یک مکان گردشگری کشاورزی و یک مدرسه سوارکاری را اداره می‌کنند. از سال ۲۰۰۲ این جزیره برای بازدیدکنندگان در قالب تورهای همراه با راهنما باز بوده است. همچنین می‌توان آن را برای رویدادهای ویژه اجاره کرد.
پیاتزا دل کامپو () میدان اصلی سیه‌نا در منطقهٔ توسکانی ایتالیاست. این میدان به‌عنوان یکی از زیباترین و سالم‌ترین میدان‌های قرون وسطی اروپا شناخته می‌شود و به خاطر هماهنگی معماری و شکل صدفی‌اش شهرت دارد. پیرامون میدان را پالازو پوبلیکو (ساختمان شهرداری)، تور دل مانیا و چند کاخ اشرافی احاطه کرده‌اند. در گوشهٔ شمال‌غربی میدان نیز فونته گایا («چشمهٔ شاد») جای دارد. این میدان بیشتر به‌خاطر پالّیو دی سیه‌نا، مسابقهٔ سنتی اسب‌دوانی که سالی دوبار برگزار می‌شود، شناخته می‌شود. پایان مسابقهٔ دوچرخه‌سواری جاده‌ای
شناخته می‌شود. پایان مسابقهٔ دوچرخه‌سواری جاده‌ای استراده بیانکه نیز در همین میدان است. مرکز تاریخی سیه‌نا در سال ۱۹۹۵ به‌دلیل نگهداری بی‌نظیر از ساختار شهری و معماری قرون وسطایی، در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. تاریخچه. این میدان پیش از سدهٔ سیزدهم در محل اتصال سه محلهٔ اصلی سیه‌نا پدید آمد: کاستلارِه، سان مارتینو و کامولیا. در آغاز به‌عنوان محل گردهمایی، بازار و سرگرمی‌هایی مانند بازی و مسابقه استفاده می‌شد. برخلاف برخی میدان‌های ایتالیا، پیاتزا دل کامپو بر روی جایگاه فوروم رومی ساخته نشده‌است. در
کامپو بر روی جایگاه فوروم رومی ساخته نشده‌است. در سدهٔ میانه، سیه‌نا یک شهر-دولت ثروتمند و رقیب فلورانس بود. در ۱۱۶۹ تصمیم به ساخت میدان گرفته شد. پس از پیروزی سیه‌نا بر فلورانس در نبرد مونت‌آپرْتی (۱۲۶۰)، شهر برای مدتی دچار مشکلات اقتصادی و تحریم مذهبی شد، اما با بازگشت آرامش، اهمیت فضاهای عمومی به‌عنوان نماد غرور شهری افزایش یافت. در سال ۱۳۴۹ میدان به‌طور کامل با آجر سنگفرش شد و با هشت خط شعاعی به ۹ بخش تقسیم گردید. این ۹ بخش یادآور حکومت «تسع نفره» است که سیه‌نا را در اوج شکوفایی میان سال‌های ۱۲۹۲ تا
که سیه‌نا را در اوج شکوفایی میان سال‌های ۱۲۹۲ تا ۱۳۵۵ اداره می‌کردند. این میدان با ابعاد تقریبی ۱۳۰ در ۲۰۰ متر در زمان خود بسیار بزرگ بود و می‌توانست کل جمعیت شهر (حدود ۵۰هزار نفر) را در خود جای دهد. معماری و چشم‌انداز. کاخ‌های اطراف میدان محل زندگی خاندان‌های بانفوذ مانند سانسدونی، پیکولومینی و ساراسینی بود. برخلاف خانه‌های برج‌دار بلندترِ پیشین، این کاخ‌ها با سقف‌ها و نمایی هماهنگ ساخته شدند تا آرامش و زیبایی میدان حفظ شود. نمای میدان همچون صحنهٔ تئاتر باروک عمل می‌کند؛ با دیوارها و پنجره‌هایی رو به
باروک عمل می‌کند؛ با دیوارها و پنجره‌هایی رو به میدان و شهرداری در جایگاه پس‌زمینه. شیب زمین از شمال به جنوب حدود ۵ متر است. بیشتر مصالح از آجر و گچ رنگ گرم تشکیل شده و کف آجری میدان حالتی دوستانه و صمیمی پدید آورده‌است. آجرهای سرخ در ۹ بخش با الگوی شاه‌ماهی چیده شده و خطوط تقسیم آن با سنگ تراورتن مشخص است. خیابان‌های باریک پیرامونی تنها از میان گذرگاه‌های محدود (۱۱ ورودی) دید به میدان می‌دهند و بدین ترتیب حس «ورود به فضایی باز» ایجاد می‌شود. در میانهٔ میدان آبگیر زهکشی سنگی به‌نام «گاویونه» قرار دارد که
آبگیر زهکشی سنگی به‌نام «گاویونه» قرار دارد که آب باران را جمع‌آوری می‌کند. فونته گایا. فونته گایا («چشمهٔ شاد») در سال ۱۴۱۹ ساخته شد و جایگزین فواره‌ای کهن‌تر (۱۳۴۲) گردید. طراحی اصلی آن از یاکُپو دلا کوئرچا بود. حوضچهٔ سنگی با نقش‌برجسته‌هایی از مریم و فضیلت‌های مسیحی و کلاسیک آراسته شده‌است. پیکره‌های اصلی اکنون در اُسپداله دی سانتا ماریا دلا اسکالا نگهداری می‌شوند و نسخه‌های جدیدتر از تیتو سارّوکّی در سدهٔ نوزدهم جایگزین آنها شده‌اند.
رویاشهر یک انیمیشن سه‌بعدی ایرانی در ژانر کودک و نوجوان است که در سال ۱۴۰۳ تولید و در ۳ اردیبهشت ۱۴۰۴ در سینماهای سراسر کشور اکران شد. این انیمیشن به نویسندگی و کارگردانی محسن عنایتی، تهیه‌کنندگی مصطفی حسن آبادی در مرکز انیمیشن سوره و شرکت بازی و سرگرمی مهوا رسانه ساخته شده است. این اثر توانسته با جذب بیش از ۳۶۷ هزار مخاطب ، درآمدی بیش از ۲۳،۲ میلیارد تومان داشته و جز پرفروش ترین انیمیشن های سال جاری ایران محسوب می‌شود.
شورای وزیران ایتالیا () رکن اجرایی اصلی دولت ایتالیا است. این شورا شامل رئیس شورا (نخست‌وزیر ایتالیا)، تمام وزرا و معاون نخست‌وزیر است. معاونان وزرا و وزرای جزء، بخشی از دولت هستند، اما عضو شورای وزیران نیستند. اعضای شورای وزیران توسط رئیس‌جمهور ایتالیا انتخاب می‌شوند و ارشدترین فرد شورای وزیران نخست‌وزیر ایتالیا است. ریشه‌های تأسیس شورای وزیران به تدوین اساسنامه آلبرتین توسط پادشاهی ساردینیا در سال ۱۸۴۸ برمی‌گردد. این اساسنامه که متعاقباً به قانون اساسی پادشاهی ایتالیا تبدیل شد، جلسات جمعی وزرای منفرد را
ایتالیا تبدیل شد، جلسات جمعی وزرای منفرد را پیش‌بینی نمی‌کرد، بلکه صرفاً وجود وزرا را به عنوان روسای وزارتخانه‌های خود و مسئول عملیات آنها در نظر می‌گرفت. شورای وزیران متعاقباً به عنوان یک کنوانسیون قانون اساسی توسعه یافت و سمت رئیس شورا از نیاز به هماهنگی فعالیت‌های وزرای منفرد پدید آمد. تاریخچه. ریشه‌های شورای وزیران ایتالیا به سال ۱۸۴۸، سالی که قانون آلبرتین در نظام حقوقی پادشاهی ساردینیا تصویب شد، برمی‌گردد. در واقع، متن این منشور قانون اساسی، که بعداً به قانون اساسی پادشاهی ایتالیا تبدیل شد، جلسه‌ای
به قانون اساسی پادشاهی ایتالیا تبدیل شد، جلسه‌ای جمعی از وزیران را پیش‌بینی نمی‌کرد، بلکه صرفاً وجود آنها را به عنوان روسای ادارات و مسئول اقدامات خود در نظر می‌گرفت. بنابراین، شورای وزیران در ابتدا از طریق عرف و با توجه به نیاز دولت به جلسات و برنامه‌ریزی سیاست‌ها تشکیل شد؛ به همین ترتیب، نقش نخست‌وزیر از نیاز به هماهنگی فعالیت‌های همه وزیران پدید آمد. با این حال، در نظام جمهوری که از سال ۱۹۴۸ در ایتالیا برقرار است، هم شورای وزیران و هم نخست‌وزیر توسط قانون اساسی و قوانین تنظیم و تثبیت شده‌اند. پس از
قانون اساسی و قوانین تنظیم و تثبیت شده‌اند. پس از امضای مجدد احکام انتصاب، نخست‌وزیر و وزرا قبل از تصدی وظایف خود، باید طبق فرمول آیینی مندرج در ماده ۱، بند ۳، قانون شماره ۴۰۰/۱۹۸۸، در برابر رئیس دولت سوگند یاد کنند. این سوگند بیانگر وظیفه وفاداری است که به‌طور کلی بر عهده همه شهروندان و به ویژه بر عهده کسانی است که وظایف اساسی عمومی را انجام می‌دهند (طبق ماده ۵۴ قانون اساسی).
سپاه استقرار سریع ناتو - ایتالیا () یک ستاد فرماندهی چندملیتی نیروی زمینی ایتالیا است. این ستاد در نوامبر ۲۰۰۱ به عنوان یک نیروی آمادگی بالا ناتو تأسیس شد. ستاد سپاه استقرار سریع ناتو در سولبیاته اولونا، چند کیلومتری شمال غربی میلان واقع شده است. پادگان اوگو مارا در سولبیاته اولونا مرکز عملیاتی ساختار فرماندهی و تیپ پشتیبانی است و قرارگاه فرماندهی آن در پالازو کوزانی، در مرکز میلان واقع شده است. در سال ۱۹۹۷، در پی بازسازی اساسی ارتش ایتالیا، سپاه سوم ارتش به فرماندهی نیروهای طرح‌ریزی با فرماندهی و کنترل سه
فرماندهی نیروهای طرح‌ریزی با فرماندهی و کنترل سه تیپ تبدیل شد که با تحرک و قابلیت استقرار بالا مشخص می‌شدند. با این حال، در ۱ دسامبر ۲۰۰۰، سپاه سوم ارتش آخرین تیپ‌های خود را به فرماندهی نیروهای دفاعی اول واگذار کرد و با پرسنل آن، سپاه استقرار سریع ناتو ایتالیا در ژانویه ۲۰۰۱ تشکیل شد. این تشکیلات در سال ۲۰۰۵ به عنوان بخشی از نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت در افغانستان خدمت کرد و با همکاری سایر نیروهای بین‌المللی، کاملاً درگیر عملیات نظامی در آنجا بود. سپس، در ژوئیه ۲۰۲۳، به عنوان ستاد نیروی واکنش متحد، یک
در ژوئیه ۲۰۲۳، به عنوان ستاد نیروی واکنش متحد، یک گروه ناتو که آماده استقرار در کوتاه‌ترین زمان ممکن است، تعیین شد.
وانگ هونینگ (؛ ، زادۀ ) سیاستمدار چینی و یکی از رهبران ارشد حزب کمونیست چین (CCP) است. او در حال حاضر رئیس کمیته ملی کنفرانس مشورتی سیاسی خلق چین (CPPCC) است. او از دهه ۱۹۸۰ یک ایدئولوژیست پیشرو در این کشور بوده است. هونینگ از سال ۲۰۱۷ عضو کمیته دائمی پلیتبوروی حزب کمونیست چین (نوزدهمین کمیته)، بالاترین نهاد تصمیم‌گیری در حزب، بین جلسات کمیته مرکزی و کنگره ملی بوده است. وانگ، یک استاد سابق دانشگاه، استاد روابط بین‌الملل و رئیس دانشکده حقوق در دانشگاه فودان بود. در این مدت، او به دلیل اعتقادش به
فودان بود. در این مدت، او به دلیل اعتقادش به نوقدرت‌طلبی‌گرایی که معتقد بود برای ثبات و اصلاحات سیاسی چین به رهبری قوی نیاز است، مورد توجه قرار گرفت. او در سال ۱۹۹۵ به عنوان مدیر یک تیم تحقیقاتی در دفتر مرکزی تحقیقات سیاست حزب کمونیست چین (CPRO) به یکی از نویسندگان سیاست‌های رهبری حزب کمونیست چین تبدیل شد. او در سال ۱۹۹۸ معاون مدیر CPRO شد و در سال ۲۰۰۲ عضو کمیته مرکزی حزب و مدیر این دفتر شد. او تا سال ۲۰۲۰ در CPRO باقی ماند که طولانی‌ترین دوره تصدی در این سمت بود. وانگ به عنوان معاون مدیر CPRO و بعداً به
سمت بود. وانگ به عنوان معاون مدیر CPRO و بعداً به عنوان مدیر، در توسعه سه نماینده، یک نظریه ایدئولوژیک جدید که تحت رهبری جیانگ زمین تدوین شده بود، نقش مهمی داشت. او این کار را تحت هو جینتائو ادامه داد و اعتقاد بر این است که نقش مهمی در توسعه نظریه‌ها، چشم‌انداز علمی توسعه و همچنین جامعه دارای هارمونی داشته است. او در سال ۲۰۰۷ به عضویت دبیرخانه CCP، یک نهاد رهبری مرکزی مسئول اجرا و پیاده‌سازی تصمیمات سیاسی، درآمد. وانگ در سال ۲۰۱۲ به عضویت پلیتبوروی حزب کمونیست چین (هجدهمین) درآمد و اعتقاد بر این است که
چین (هجدهمین) درآمد و اعتقاد بر این است که روابط نزدیکی با دبیرکل CCP شی جین پینگ برقرار کرده و به یکی از نزدیکترین همکاران او تبدیل شده است. در سال ۲۰۱۷، او به عضو رتبه پنجم کمیته دائمی دفتر سیاسی ارتقا یافت و به عنوان عضو دبیرخانه (نوزدهمین) انتخاب شد. او همچنین ریاست کمیسیون‌های برجسته ایدئولوژی و اصلاحات را بر عهده داشته و اعتقاد بر این است که در توسعه مفاهیم کلیدی تحت نظر شی، از جمله اندیشه شی جین پینگ، مدرن‌سازی به سبک چینی، رؤیای چینی و ابتکار کمربند و جاده، نقش مهمی داشته است. در سال ۲۰۲۲، او از
و جاده، نقش مهمی داشته است. در سال ۲۰۲۲، او از خدمت در دبیرخانه دست کشید و به عنوان چهارمین عضو ارشد PSC انتخاب شد. او در مارس ۲۰۲۳ رئیس CPPCC شد و جانشین وانگ یانگ شد. او همچنین معاون رهبر گروه رهبری مرکزی برای امور تایوان، یک سازمان هماهنگی سیاست‌های داخلی در مورد سیاست تایوان، شد. وانگ که به طور گسترده به عنوان "عالیجناب خاکستری‌پوش" حزب کمونیست چین شناخته می‌شود، توسط ناظران خارجی به عنوان ایدئولوگ ارشد غیررسمی حزب کمونیست چین و همچنین معمار اصلی ایدئولوژی‌های سیاسی حزب از دهه ۱۹۹۰ شناخته می‌شود. او در
سیاسی حزب از دهه ۱۹۹۰ شناخته می‌شود. او در دوران سه رهبر عالی‌مقام سمت‌های مهمی داشته است، اتفاقی نادر در سیاست چین. وانگ معتقد است که برای مقاومت در برابر نفوذ خارجی، به یک دولت قوی و متمرکز در چین نیاز است، ایده‌ای که در دوران شی تأثیرگذار بوده است. مواضع سیاسی. وانگ توسط ناظران خارجی "ایدئولوگ اصلی" چین نامیده شده است و تصور می‌شود که در توسعه ایده‌های سیاسی منتشر شده تحت نام سه رهبر حزب کمونیست چین تأثیرگذار بوده است: سه نماینده جیانگ زمین، چشم‌انداز علمی توسعه هو جینتائو، و اندیشه شی جین پینگ. همچنین
توسعه هو جینتائو، و اندیشه شی جین پینگ. همچنین اعتقاد بر این است که او نقش کلیدی در تدوین مفاهیمی از جمله جامعه دارای هارمونی، رویای چینی، مدرن‌سازی به سبک چینی و ابتکار کمربند و جاده ایفا می‌کند. طبق گزارش «ساوت چاینا مورنینگ پست»، شی «به طور منظم از وانگ در مورد سخنرانی‌ها و بیانیه‌های اصلی خود نظرخواهی می‌کند». نظام سیاسی. وانگ در دوران تصدی خود به عنوان استاد در دهه ۱۹۸۰، در ابتدا به دلیل حمایتش از نوقدرت‌طلبی‌گرایی، دیدگاهی که معتقد است یک دولت متمرکز برای حفظ رشد و ثبات اقتصادی ضروری است، که بعداً
برای حفظ رشد و ثبات اقتصادی ضروری است، که بعداً می‌تواند به آرامی اصلاحات سیاسی را از درون انجام دهد، مورد توجه قرار گرفت. اگرچه وانگ این برچسب را رد کرده و گفته است: «حزب کمونیست فقط می‌تواند یک دکترین، مارکسیسم-لنینیسم را بپذیرد». وانگ در فودان به توسعه اقتصادی چهار ببر آسیایی، به ویژه سنگاپور، علاقه نشان داد. پس از اعتراضات و قتل عام میدان تیان آن من در سال ۱۹۸۹ و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، وانگ به همراه دیگر دانشگاهیان طرفدار نوقدرت‌طلبی‌گرایی، مجموعه جدیدی از ایده‌ها را پیشنهاد کردند که
مجموعه جدیدی از ایده‌ها را پیشنهاد کردند که "نئوکانسرواتیسم" نامیده شد، که اصلاحات رادیکال را به نفع اصلاحات بازار و حمایت از رهبری حزب کمونیست چین رد می‌کرد. وانگ در مقالات خود نوشت: "نظام‌های سیاسی باید با شرایط تاریخی، اجتماعی و فرهنگی خاصی سازگار شوند" و "نمی‌توان آنها را جایگزین کرد یا مجبور به رشد کرد". در مورد دموکراسی در چین، او نوشت: "اصلاح نظام سیاسی نمی‌تواند از شرایط خاص چین در این مرحله فراتر رود" و در ادامه گفت: "توسعه دموکراسی باید مبتنی بر توسعه بهره‌وری باشد. تنها از این طریق توسعه
بر توسعه بهره‌وری باشد. تنها از این طریق توسعه دموکراسی می‌تواند مؤثر باشد". وانگ نوشت که معتقد است باید یک رهبری واحد و پایدار وجود داشته باشد تا "دموکراسی را در کل جامعه از طریق دموکراسی درون حزبی ارتقا دهد". در طول دوره اصلاحات اقتصادی چین در دهه ۱۹۸۰، وانگ نوشت که «فرهنگ سیاسی چین در حال دگرگونی عمیقی است؛ عناصر سنتی، محافظه‌کار، بسته، متمرکز، ذهنی و خودسرانه فرهنگ سیاسی در حال تبدیل شدن به عناصر جدید، باز، غیرمتمرکز، عینی و دموکراتیک هستند». در مقاله‌ای با عنوان «تأملات در مورد «انقلاب فرهنگی» و
با عنوان «تأملات در مورد «انقلاب فرهنگی» و اصلاحات سیاسی» که در سال ۱۹۸۶ در «ورلد اکونومیک هرالد» منتشر شد، او نوشت که «رعایت قانون اساسی بسیار مهم است» تا مبادا یک انقلاب فرهنگی جدید رخ دهد. او همچنین نوشت: «گذشته از علل تاریخی، اجتماعی، اقتصادی و سایر علل، ماهیت ناقص و ناکامل اصلاحات سیاسی، علتی بود که نمی‌توان آن را دست کم گرفت». او نوشت که انقلاب فرهنگی به این دلیل رخ داد که حزب کمونیست چین «مجموعه‌ای کامل از سیستم‌های دموکراتیک» از جمله «سیستم تقسیم» بین حزب و دولت را تشکیل نداده بود، کنگره ملی خلق
بین حزب و دولت را تشکیل نداده بود، کنگره ملی خلق قادر به اعمال قدرت خود نبود و هیچ سیستم قضایی مستقل، تمرکززدایی عمودی در سیستم سیاسی، یک سیستم خدمات عمومی ملی یا سیستمی برای محافظت از حقوق شهروندان وجود نداشت. وانگ به عنوان یک راه حل، پیشنهاد می‌کند که حزب کمونیست چین از «پروژه‌های سیاسی» برای ایجاد تلفیق بیشتر زندگی اجتماعی و سیاسی و تقویت حزب کمونیست چین از نظر فناوری استفاده کند. در سال ۱۹۸۶، وانگ مقاله‌ای نوشت که در آن استدلال کرد که قدرت مرکزی باید در فرآیند اصلاحات متمرکز شود و برای پیشبرد اصلاحات
فرآیند اصلاحات متمرکز شود و برای پیشبرد اصلاحات اقتصادی بیشتر باید به دولت تکیه کرد. این مقاله باعث بحثی در جامعه روشنفکری شانگهای شد که در مورد نقش تمرکز دولت در فرآیند نوسازی ملی بحث می‌کردند و به عنوان نطفه نظری نوقدرت‌طلبی‌گرایی تلقی می‌شد. دیدگاه‌های سیاسی او پس از سفرش به ایالات متحده تغییر کرد و پس از آن از یک دولت متمرکز تک‌حزبی که از نظر فرهنگی متحد و با اعتماد به نفس باشد تا در برابر نفوذ ایده‌های لیبرال مقاومت کند، حمایت کرد. او در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۵ گفت که «در مکانی بدون اقتدار مرکزی، یا
سال ۱۹۹۵ گفت که «در مکانی بدون اقتدار مرکزی، یا مکانی که اقتدار مرکزی ضعیف شده است، کشور در حالت تفرقه و هرج و مرج فرو خواهد رفت» و «یک اقتدار مرکزی قوی، تضمین اساسی برای دستیابی به توسعه سریع و پایدار با هزینه نسبتاً کم در طول فرآیند مدرنیزاسیون است.» فرهنگ. وانگ در مقاله خود در سال ۱۹۸۸ با عنوان «ساختار فرهنگ سیاسی در حال تغییر چین»، گفت که حزب کمونیست چین باید بررسی کند که چگونه «نرم‌افزار» یک ملت، یعنی فرهنگ، ارزش‌ها و نگرش‌ها، «سخت‌افزار» آن، یعنی اقتصاد، سیستم‌ها و نهادها را شکل می‌دهد. برخی منابع
سیستم‌ها و نهادها را شکل می‌دهد. برخی منابع این نوع تفکر را «گسستی جسورانه از ماده‌باوری یا مارکسیسم ارتدکس» دانسته‌اند. وانگ گفت که چین در حال گذار بزرگی از یک «فرهنگ سیاسی فرهنگ‌محور» است که با بسیج سیاسی هدایت می‌شود و به یک «اقتصاد سیاسی نهادمحور» به رهبری بسیج اقتصادی تبدیل شده است، اما مدل جدید تحت سوسیالیسم با مشخصات چینی چین را بدون هیچ ارزش اصلی رها می‌کند، که «فقط می‌تواند به انحلال انسجام اجتماعی و سیاسی منجر شود». او می‌گوید چین در فرهنگ توسعه خود از سه مرحله عبور کرده است، سنتی، مدرن و
توسعه خود از سه مرحله عبور کرده است، سنتی، مدرن و مارکسیست-سوسیالیست، اما هیچ‌کدام منجر به حذف ساختارهای قبل از آنها نشده است، به این معنی که چین هنوز یک «دولت شکل‌نیافته» است که «هویت مناسبی» ندارد. وانگ همچنین گفت که ورود مارکسیسم به چین کاملاً مثبت نبود و در حالی که حزب کمونیست چین از سال ۱۹۴۹ ارزش‌های تاریخی چین را مورد انتقاد قرار می‌داد، به ایجاد و شکل‌دهی ارزش‌های اصلی خود توجه کافی نکرد. او در این مقاله توصیه می‌کند که چین ارزش‌های تاریخی و مدرن خود (از جمله ارزش‌های مارکسیستی خارجی) را برای ایجاد
(از جمله ارزش‌های مارکسیستی خارجی) را برای ایجاد یک فرهنگ "همزمان" ترکیب و "بازمهندسی" کند. او تلویحاً می‌گوید که با افزایش آگاهی مردم چین از فرآیند اجتماعی شدن سیاسی، این امر منجر به ظهور یک نظام ارزشی جدید خواهد شد. او می‌گوید توسعه سیاسی چین "مبنای اساسی برای ساخت سیاست‌های دموکراتیک در چین" و "شرط مهمی برای نشان دادن برتری نظام سوسیالیستی" خواهد بود. او می‌گوید که "اجزای ساختار مدرن که مظهر روح دموکراسی و اومانیسم مدرن هستند" باید "ریشه بگیرند و رشد کنند" و می‌گوید "در چارچوب خاص اصلاحات و گشایش چین،
و می‌گوید "در چارچوب خاص اصلاحات و گشایش چین، فرهنگ سیاسی چین باید عناصری را در زمینه‌های مشارکت، دموکراسی، مشورت، برابری، حقوق، مسئولیت، رقابت و حاکمیت قانون اضافه کند." وانگ همچنین اولین مقاله دانشگاهی چین در مورد "قدرت نرم" را نوشته است و تصور می‌شود که نیروی محرکه سرمایه‌گذاری‌های چین در ترویج فرهنگ خود در خارج از کشور باشد. در سال ۱۹۹۴، در مقاله خود با عنوان "گسترش فرهنگی و حاکمیت فرهنگی: چالشی برای مفهوم حاکمیت"، وانگ استدلال کرد که پس از پایان جنگ سرد، "درگیری فرهنگی" از درگیری‌های سیاسی و نظامی به