payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌داد تا بدون مزاحمت از این سرپل خارج شوند. با این حال، این اعزام تا حدی در دستیابی به هدف اول خود موفق بود و بخش قابل توجهی از نیروی دریایی باتاو را به تصرف درآورد. پیش‌زمینه. در دهه ۱۷۸۰، یک قیام طرفدار فرانسه نتوانست جمهوری دموکراتیک هلندی بدون دودمان اورانیه-ناسائو ایجاد کند، زیرا قدرت این خاندان پس از تهاجم پروس به هلند در ۱۷۸۷ بازگردانده شد. جمهوری هلند که دوباره تحت حکومت اورانیست‌ها قرار گرفت، عضو جنگ ائتلاف نخست بود که پس از ۱۷۹۲ علیه جمهوری انقلابی فرانسه مقابله می‌کرد. در ۱۷۹۵، در پایان کمپین
فرانسه مقابله می‌کرد. در ۱۷۹۵، در پایان کمپین فلاندر، نیروهای stadtholder ویلیام پنجم اورنج و متحدان بریتانیایی و اتریشی او توسط ارتش فرانسه تحت فرمان ژنرال Charles Pichegru شکست خوردند که با یک گروه از انقلابیون باتاوی تحت فرماندهی ژنرال Herman Willem Daendels تقویت شده بود. جمهوری هلند سرنگون شد؛ استادتولدر به لندن گریخت؛ و جمهوری باتاو اعلام شد. با وجود فتح جمهوری قدیمی در ۱۷۹۵، جنگ پایان نیافته بود؛ هلند فقط طرف خود را تغییر داده و اکنون کاملاً درگیر آتش‌بس ادامه‌دار بود، اما نقش آن تغییر کرده بود.
آتش‌بس ادامه‌دار بود، اما نقش آن تغییر کرده بود. فرانسه بیشتر به منابع دریایی هلند نیاز داشت تا به ارتش آن، زیرا خود فرانسه در این زمینه کمبود داشت. در ۱۷۹۶، تحت اتحاد جدید، هلندی‌ها برنامه‌ای برای ساخت نیروی دریایی آغاز کردند. نیروی انسانی برای کشتی‌های جدید مشکل بود، زیرا افسران نیروی دریایی قدیمی کاملاً اورانیست بودند. افرادی مانند "قهرمان داگر بنک" Jan Hendrik van Kinsbergen با افتخار از خدمت خودداری کردند؛ بنابراین نیروی دریایی جدید توسط افرادی مانند Jan Willem de Winter فرماندهی شد که گرایش سیاسی
Jan Willem de Winter فرماندهی شد که گرایش سیاسی درست داشتند اما تجربه محدودی داشتند. این مستقیماً منجر به شکست‌های تسلیم در خلیج سالدانها در کیپ‌تاون در ۱۷۹۶ و نبرد کمپردان در ۱۷۹۷ شد. در کمپردان، نیروی دریایی باتاو شایسته عمل کرد، اما این باعث کاهش خسارات مادی نشد و جمهوری مجبور شد برنامه ساخت نیروی دریایی خود را از نو آغاز کند. این برنامه به سرعت نیروی دریایی باتاو را به سطحی رساند که بریتانیا باید نگران سهم بالقوه آن در تهدید تهاجم فرانسه به انگلیس یا ایرلند می‌شد. ائتلاف نخست در ۱۷۹۷ فروپاشید، اما
ایرلند می‌شد. ائتلاف نخست در ۱۷۹۷ فروپاشید، اما بریتانیا به زودی متحد جدیدی در امپراتور پاول یکم یافت. متحدان جدید در جنگ زمینی علیه فرانسه موفقیت‌هایی کسب کردند، به ویژه در Cisalpine Republic و جمهوری هلوتی که ارتش‌های جنگ ائتلاف دوم موفق شدند در اوایل ۱۷۹۹ فرانسوی‌ها را در جبهه‌ای گسترده عقب برانند. بریتانیایی‌ها، به ویژه نخست‌وزیر ویلیام پیت جوان‌تر، مشتاق بودند با حمله به دیگر نقاط «امپراتوری» فرانسه این روند را حفظ کنند. جمهوری باتاو به نظر هدف مناسبی برای چنین حمله‌ای می‌رسید، با فشار پرنس اورنج برای
چنین حمله‌ای می‌رسید، با فشار پرنس اورنج برای تلاش کامل نظامی برای بازگرداندن او و با اینکه مأموران اورانیست باعث شدند بریتانیایی‌ها تصور کنند که کنترل فرانسه بر جمهوری باتاو ضعیف است و یک حمله مصمم بریتانیا به آمستردام منجر به قیام گسترده علیه فرانسوی‌ها خواهد شد. انگیزه اضافی این بود که کمپین مشترک علیه هلندی‌ها یکی از شروط توافق با روس‌ها در ۲۸ دسامبر ۱۷۹۸ بود. در آن توافق، امپراتور پاول اول ۴۵٬۰۰۰ سرباز روسی را در اختیار ائتلاف قرار داد در ازای کمک‌های مالی بریتانیا. این قرارداد در توافقنامه ۲۲ ژوئن
مالی بریتانیا. این قرارداد در توافقنامه ۲۲ ژوئن ۱۷۹۹ جزئیات بیشتری یافت، که در آن پاول قول داد برای اعزام به هلند هفده هنگ پیاده، دو گردان توپخانه، یک گردان مهندسی و یک اسکادران هوسار فراهم کند؛ مجموعاً ۱۷٬۵۹۳ نفر. در مقابل، بریتانیا قول داد ۸۸٬۰۰۰ پوند کمک مالی و ماهانه ۴۴٬۰۰۰ پوند در زمان حضور نیروها در میدان پرداخت کند. خود بریتانیا نیز ۱۳٬۰۰۰ نیرو تأمین کرده و بیشتر کشتی‌های حمل و نقل و اسکورت دریایی را فراهم می‌کرد. کمپین. از همان ابتدا، اعزام مشترکی که برنامه‌ریزی شد نباید صرفاً یک عملیات نظامی باشد.
برنامه‌ریزی شد نباید صرفاً یک عملیات نظامی باشد. پیت فرض کرد که مانند جمعیت‌های ایتالیا و سوئیس، هلندی‌ها با اشتیاق از تهاجم علیه فرانسوی‌ها حمایت خواهند کرد. بر اساس نظر مورخ بریتانیایی Simon Schama: «زمانی که پرچم اورنج برافراشته شد، به نظر می‌رسد او باور داشت که ارتش باتاو تا آخرین نفر به نیروهای ائتلاف خواهد پیوست و جمهوری آن‌ها زیر کمترین فشار فرو خواهد ریخت.» در نهایت، این انتظارات برآورده نشد. آمادگی‌ها. نیروهای بریتانیایی در نزدیکی کنتربری تحت فرماندهی سرلشکر سِر رالف ابرکرومبی گردآمدند. این نیروها
سرلشکر سِر رالف ابرکرومبی گردآمدند. این نیروها عمدتاً از داوطلبان میلتیا تشکیل شده بودند که اخیراً اجازه پیوستن به هنگ‌های منظم را یافته بودند. در ۱۴ ژوئن، به دریاسالار روسی Carl von Breyer دستور داده شد تا یک اسکادران دریایی در تالین برای انتقال بخشی از نیروهای روسی تجهیز شود. در حالی که یک ناوگان ترابری بریتانیایی تحت فرماندهی دریاسالار Home Riggs Popham به ریوال می‌رفت تا بقیه گروه روسی را جمع‌آوری کند، گردآوری نیروهای بریتانیایی به خوبی پیش می‌رفت؛ بنابراین تصمیم گرفته شد که منتظر بازگشت پوفام نشوند و
تصمیم گرفته شد که منتظر بازگشت پوفام نشوند و یک دیویژن تحت فرمان ابرکرومبی برای ایجاد یک سرپل ارسال شود تا امید بر آن بود که نیروهای روسی و یک دیویژن دوم تحت فرمانده عالی تعیین‌شده اعزام، شاهزاده فردریک، دوک یورک و آلبانی، به راحتی پیاده شوند. مسئله این بود که این عملیات آبی-خاکی در کجا بهتر می‌تواند انجام شود. چندین مکان در سواحل هلند بررسی شد. بسیاری از استراتژیست‌ها ترجیح دادند دهانه رود موز (رود) یا نزدیکی اسخیفنینگن انتخاب شود، زیرا هر دو امکان استقرار سریع نیروهای مهاجم و تهدید خطوط تأمین ارتش
سریع نیروهای مهاجم و تهدید خطوط تأمین ارتش فرانسوی اشغالگر در جمهوری باتاو را فراهم می‌کردند. با این حال، این مکان‌ها دارای معایبی بودند، از جمله صخره‌ها و کم‌عمقی‌های خطرناک پیش از ساحل هلند که عبور و مرور در این آب‌ها را دشوار می‌کرد. شمالی‌ترین نقطه شبه‌جزیره هلند شمالی این مشکل را نداشت و فرود در اینجا می‌توانست توسط sea power بریتانیا در دریای شمال پشتیبانی شود. این منطقه همچنین برای طراحان تهاجم جذاب بود، زیرا به سختی مستحکم شده بود؛ بخش بزرگی از نیروی دریایی هلند (یکی از اهداف مهم اعزام) در نزدیکی
دریایی هلند (یکی از اهداف مهم اعزام) در نزدیکی مستقر بود و اگر فرود موفق می‌شد، حداقل می‌توانست مختل شود؛ و زمین نیز امکان پیشروی آسان به هدف استراتژیک مهم شهر آمستردام را نوید می‌داد؛ بنابراین منطقه جنوب دن هلدر به‌عنوان محل فرود انتخاب شد. بریتانیایی‌ها در مورد آمادگی‌های خود مخفی‌کاری نکردند؛ بنابراین مقامات فرانسه و جمهوری باتاو از آن آگاه بودند. محل دقیق فرود برای آن‌ها مشخص نبود و مجبور شدند نیروهای خود را برای مقابله با هر احتمالی پراکنده کنند. ارتش باتاو در آن زمان شامل دو دیویژن (هرکدام حدود
ارتش باتاو در آن زمان شامل دو دیویژن (هرکدام حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر) بود؛ یکی تحت فرماندهی سرلشکر داندلس و دیگری تحت فرماندهی سرلشکر Jean-Baptiste Dumonceau. دیویژن دوم در فریسلاند و خرونینگن (استان) مستقر بود تا در برابر فرود از دریای وادن یا نفوذ از شرق محافظت کند. داندلس در شمال هلند شمالی مستقر بود و ستاد او در اسخاخن قرار داشت. نیروهای فرانسوی (تنها ۱۵٬۰۰۰ نفر از مجموع ۲۵٬۰۰۰ نفری که معاهده لاهه مقرر کرده بود) بین زیلاند (دیگر محل مناسب فرود، که در ۱۸۰۹ محل Walcheren Expedition بود) و مرکز کشور، بین ساحل و
Walcheren Expedition بود) و مرکز کشور، بین ساحل و نیمیخن تقسیم شده بودند. کل ارتش فرانکو-باتاوی تحت فرمان ژنرال فرانسوی برونه قرار داشت.
مناطق اشغال‌شده توسط روسیه در گرجستان () به مناطقی از قلمرو حاکمیتی گرجستان اشاره دارد که بخش بزرگی از جامعه بین‌المللی آن‌ها را از سرزمین‌های تحت اشغال روسیه می‌داند، از زمان جنگ روسیه و گرجستان در سال ۲۰۰۸، صرف‌نظر از وضعیت آن‌ها در قانون روسیه. این مناطق شامل مناطق جمهوری خودمختار آبخاز و پیشین منطقه خودمختار اوستیای جنوبی از جمهوری شوروی سوسیالیستی گرجستان هستند (که در حال حاضر بین چندین تقسیم‌بندی اداری غیرخودمختار گرجستان تقسیم شده‌اند) و وضعیت آن‌ها موضوعی مورد مناقشه بین‌المللی است. از زمان جنگ ۲۰۰۸
مورد مناقشه بین‌المللی است. از زمان جنگ ۲۰۰۸ و اشغال نظامی روسیه در آبخاز و اوستیای جنوبی، دولت روسیه همراه با چهار عضو دیگر سازمان ملل متحد این سرزمین‌ها را به‌عنوان کشورهای مستقل و حاکم می‌شناسند: آبخاز و اوستیای جنوبی. پیش از اشغال روسیه، جمهوری‌های به‌رسمیت‌نشده آبخاز و اوستیای جنوبی کنترل کامل بر قلمروهای ادعایی خود نداشتند. پایگاه‌های نظامی روسیه در آبخاز و اوستیای جنوبی تأسیس شد. روسیه اجازه ورود ماموریت نظارتی اتحادیه اروپا به هیچ‌یک از این دو منطقه را نمی‌دهد. روسیه توافق‌نامه‌هایی با دولت‌های
را نمی‌دهد. روسیه توافق‌نامه‌هایی با دولت‌های «دوفاکتو» غیررسمی هر دو منطقه امضا کرده است تا آن‌ها را از نظر نظامی و اقتصادی به روسیه یکپارچه کند. نیروهای روسیه فرایند تعیین مرز ("مرزبندی") را در طول و فراتر از خط تفکیک گرجستان–اوستیای جنوبی آغاز کرده‌اند. هر دو منطقه آبخاز و اوستیای جنوبی به‌طور گسترده به‌عنوان بخش‌های جدایی‌ناپذیر گرجستان شناخته می‌شوند و مجموعاً ۲۰ درصد از قلمرو بین‌المللی به‌رسمیت‌شناخته‌شده گرجستان را تشکیل می‌دهند. قانون گرجستان "قانون سرزمین‌های اشغالی گرجستان" که در سال ۲۰۰۸ تصویب
سرزمین‌های اشغالی گرجستان" که در سال ۲۰۰۸ تصویب شد، ورود به آبخاز و اوستیای جنوبی از سمت روسیه بدون اجازه ویژه را جرم‌انگاری و تحت پیگرد قرار می‌دهد و تنها فعالیت‌های اقتصادی مطابق با این قانون در این دو منطقه مجاز است. گرجستان و بسیاری دیگر از اعضای جامعه بین‌المللی از جمله ایالات متحده آمریکا، چین، بریتانیا، فرانسه، آلمان، ایتالیا، کانادا، استرالیا، اوکراین، ترکیه، ژاپن، اتحادیه اروپا، سازمان امنیت و همکاری اروپا، شورای اروپا و همچنین سازمان ملل متحد، آبخاز و اوستیای جنوبی را اشغال نظامی به‌شمار می‌آورند
و اوستیای جنوبی را اشغال نظامی به‌شمار می‌آورند و حضور و اقدامات نظامی روسیه در این مناطق را محکوم کرده‌اند. تاریخچه. پس از جنگ روسیه و گرجستان، در ۲۶ اوت ۲۰۰۸، رئیس‌جمهور روسیه دمیتری مدودف فرمان‌هایی را برای به رسمیت شناختن استقلال آبخاز و اوستیای جنوبی به‌عنوان کشورهای حاکم و مستقل امضا کرد. پارلمان گرجستان در ۲۸ اوت ۲۰۰۸ با اجماع، آبخاز و اوستیای جنوبی را رسماً به‌عنوان سرزمین‌های اشغالی روسیه اعلام کرد و نیروهای روسیه را اشغالگر نامید. روسیه روابط دیپلماتیک با هر دو منطقه برقرار کرد. نیروهای روسیه در
با هر دو منطقه برقرار کرد. نیروهای روسیه در هر دو منطقه مستقر شدند. وزیر امور خارجه روسیه سرگئی لاوروف اعلام کرد که حضور نظامی در آبخاز و اوستیای جنوبی برای جلوگیری از بازپس‌گیری کنترل توسط گرجستان ضروری است. روسیه به‌تدریج پس از جنگ از بخش‌های اصلی گرجستان عقب‌نشینی کرد، اما در پروی باقی ماند. در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۸، نیروهای روسیه از پروی عقب‌نشینی کردند. هشت ساعت بعد، یک گروه ۵۰۰ نفره روسی دوباره این روستا را تصرف کرد و پلیس گرجستان پس از تهدید روس‌ها به شلیک، عقب‌نشینی نمود. تمام نیروهای روسیه در پروی در ۱۸
عقب‌نشینی نمود. تمام نیروهای روسیه در پروی در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۰ به اوستیای جنوبی بازگشتند و یک واحد ارتش گرجستان جایگزین آن‌ها شد. در سال ۲۰۰۹، رئیس‌جمهور گرجستان میخیل ساآکاشویلی در چندین سخنرانی به این نکته اشاره کرد که روسیه تنها ۴۰ کیلومتر از پایتخت گرجستان، تفلیس فاصله دارد و سلاح‌های خود را به سمت آن نشانه گرفته است. در استان Racha، پل جاده‌ای که به گردنه مامیسون در مرز با روسیه منتهی می‌شود، در ژوئن ۲۰۰۹ منفجر شد و مرزبانان گرجستان ظاهراً چندین کیلومتر به داخل خاک گرجستان عقب‌نشینی کردند. ماموکا
به داخل خاک گرجستان عقب‌نشینی کردند. ماموکا آریشیدزه، کارشناس امور قفقاز، گفت که این عقب‌نشینی «می‌تواند ناشی از تمایل مقامات گرجستان برای جلوگیری از درگیری با روس‌ها» باشد. در آوریل ۲۰۱۰، کمیته روابط خارجی پارلمان گرجستان از نهادهای قانون‌گذاری ۳۱ کشور درخواست کرد تا دو منطقه گرجستان، آبخاز و اوستیای جنوبی، را به‌عنوان سرزمین‌های تحت اشغال روسیه اعلام کنند و به‌طور رسمی اذعان کنند که جابجایی گسترده غیرنظامیان از این مناطق توسط روسیه، مصداق پاک‌سازی قومی است. در مارس ۲۰۱۱، روس‌ها خواستار انتقال روستای
است. در مارس ۲۰۱۱، روس‌ها خواستار انتقال روستای آیبگا، واقع در رودخانه پسو در شمال غرب آبخاز، به روسیه شدند. در دوران اتحاد جماهیر شوروی، این روستا به دو بخش تقسیم شده بود؛ بخش جنوبی متعلق به گرجستان و بخش شمالی متعلق به روسیه بود. ادعا می‌شود که روسیه همچنین خواستار زمین در نزدیکی دریاچه ریتزا در ناحیه گاگرا شد. پس از آنکه طرف آبخاز ثابت کرد بخش جنوبی آیبگا متعلق به جمهوری شوروی سوسیالیستی گرجستان است، روسیه ادعای خود دربارهٔ این روستا را پس گرفت. در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۴، نخست‌وزیر گرجستان ایراکلی غاریباشویلی
ژوئن ۲۰۱۴، نخست‌وزیر گرجستان ایراکلی غاریباشویلی جنجالی ایجاد کرد زمانی که به بی‌بی‌سی نیوز گفت که روسیه «به الحاق» آبخاز و اوستیای جنوبی علاقه‌ای ندارد. مخالفان حزب جنبش اتحاد ملی گرجستان این اظهارات را نقد کردند و غاریباشویلی را متهم کردند که از منافع ملی در عرصه بین‌المللی دفاع نکرده است. روسیه در نوامبر ۲۰۱۴ با آبخاز و در مارس ۲۰۱۵ با اوستیای جنوبی توافقنامه‌های «اتحاد و یکپارچگی» امضا کرد. هر دو پیمان رسماً نیروهای نظامی جمهوری‌های جداشده را تحت فرماندهی روسیه قرار دادند، در حالی که توافق با اوستیای
روسیه قرار دادند، در حالی که توافق با اوستیای جنوبی شامل ادغام اقتصادی آن با روسیه نیز بود. مرز بین روسیه و اوستیای جنوبی نیز عملاً حذف شد و گمرکات ادغام شدند. مقامات گرجستان عمیق‌تر شدن وابستگی اقتصادی و نظامی مناطق اشغالی به روسیه را شدیداً محکوم کردند و آن را «الحاق خزنده» نامیدند. مقامات گرجستان، توافقنامه‌های ادغام امضا شده بین رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین و همتایان آبخاز و اوستیای جنوبی او در ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ را به‌عنوان تلاش‌هایی برای الحاق این مناطق جداشده به فدراسیون روسیه محکوم کردند. قانون گرجستان. در
به فدراسیون روسیه محکوم کردند. قانون گرجستان. در اواخر اکتبر ۲۰۰۸، رئیس‌جمهور میخیل ساآکاشویلی قانونی دربارهٔ سرزمین‌های اشغالی را که توسط مجلس گرجستان تصویب شده بود، امضا کرد. این قانون شامل مناطق جداشده آبخاز و قلمرو پیشین South Ossetian Autonomous Oblast می‌شود. در فوریه ۲۰۱۳ گزارش شد که دولت گرجستان در حال بررسی اصلاحاتی در قانون است تا ورود به آبخاز و اوستیای جنوبی از سرزمین‌هایی غیر از کنترل‌شده توسط گرجستان را از حالت کیفری خارج کرده و آن را به یک تخلف اداری تبدیل کند که جریمه مالی جایگزین زندان
تخلف اداری تبدیل کند که جریمه مالی جایگزین زندان می‌شود. در ۱۶ مه ۲۰۱۳، اصلاحات مربوط به قانون سرزمین‌های اشغالی گرجستان اعمال شد. نقض این قانون برای بار اول شامل مجازات‌های اداری خواهد بود و دیگر تحت پیگرد کیفری و زندان قرار نمی‌گیرد. مطابق اصلاحات، اگر فردی برای بار اول به‌طور غیرقانونی از مرز عبور کند، جریمه ۴۰۰ لاری گرجستانی دارد، در حالی که تکرار تخلف همچنان یک جرم کیفری است که تا یک سال حبس یا حداقل جریمه ۸۰۰ لاری دارد. در ژوئیه ۲۰۱۳، گزارش شد که بازیگر ژرار دوپاردیو توسط مقامات گرجستان به دلیل نقض
ژرار دوپاردیو توسط مقامات گرجستان به دلیل نقض قانون مورد تحقیق قرار خواهد گرفت. نماینده دولت گرجستان گفت: «دوپاردیو در ۱ ژوئیه به پایتخت آبخاز، سوخومی، سفر کرد و بدون مشورت قبلی با تفلیس با رهبری جدایی‌طلب منطقه ملاقات نمود.» در فوریه ۲۰۱۴، وزارت امور خارجه گرجستان به بازدیدکنندگان المپیک زمستانی ۲۰۱۴ هشدار داد که ورود به آبخاز از قلمرو فدراسیون روسیه، نقض قوانین بین‌المللی محسوب می‌شود و افرادی که از مرزهایی عبور کنند که تحت کنترل گمرک و مرزبانی گرجستان نیست، توسط دستگاه قضایی گرجستان تحت پیگرد قرار
نیست، توسط دستگاه قضایی گرجستان تحت پیگرد قرار خواهند گرفت. این بیانیه پاسخی به اعلام قبلی مقامات دوفاکتو در سوخومی بود که قوانین ویزا برای گردشگرانی که قصد ورود به آبخاز در طول المپیک زمستانی از مسیر مرز پسو را داشتند، ساده‌سازی کرده بودند. در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴، پس از الحاق کریمه توسط فدراسیون روسیه، رادا اوکراین قانون «تضمین حفاظت از حقوق و آزادی‌های شهروندان و رژیم قانونی در قلمرو موقتاً اشغالی اوکراین» را تصویب کرد. قانون اوکراین بر اساس قانون گرجستان دربارهٔ سرزمین‌های اشغالی تدوین شده است.
در جریان حمله روسیه به اوکراین، نیروهای نظامی روسیه حملات عمدی علیه اهداف غیرنظامی انجام داده‌اند و حملات غیرتمییز در مناطق پرجمعیت انجام داده‌اند. مأموریت نظارت سازمان ملل بر حقوق بشر در اوکراین اعلام کرده است که نیروهای روسی با استفاده از بمب خوشه‌ای و دیگر سلاح‌های با اثر گسترده، جمعیت غیرنظامی را در معرض آسیب غیرضروری و نامتناسب قرار داده‌اند. آنها همچنین با استفاده از موشک‌ها، گلوله‌های سنگین توپخانه‌ای و راکت‌های چندگانه، به مناطق غیرنظامی حمله کرده‌اند. تا سال ۲۰۲۵، این حملات منجر به مرگ ۱۴٬۰۰۰ تا
تا سال ۲۰۲۵، این حملات منجر به مرگ ۱۴٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ غیرنظامی، طبق آمار ثبت‌شده توسط سازمان ملل، شده است. در ۲۲ آوریل ۲۰۲۲، سازمان ملل گزارش داد که از ۲٬۳۴۳ تلفات غیرنظامی ثبت‌شده، ۹۲٫۳٪ آن‌ها ناشی از اقدامات نیروهای مسلح روسیه بوده است. در ۵ ژوئیه ۲۰۲۲، کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد (OHCHR)، میچل باچله گزارش داد که اکثر تلفات غیرنظامیان ثبت‌شده در دفتر او ناشی از استفاده ارتش روسیه از سلاح‌های انفجاری با اثر گسترده در مناطق مسکونی بوده است و این مسئله «غیرقابل انکار» است. تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۳، OHCHR
مسئله «غیرقابل انکار» است. تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۳، OHCHR ارزیابی کرد که ۹۰٫۵٪ تمامی مرگ‌های غیرنظامیان ناشی از این نوع حملات غیرتمییز بوده و ۸۴٫۲٪ آن‌ها در قلمروهای تحت کنترل اوکراین ثبت شده است. تخمین زد که تا مارس ۲۰۲۳، نیروهای روسیه ماهانه بین ۶۰۰٬۰۰۰ تا ۱٬۸ میلیون گلوله شلیک می‌کردند. تا فوریه ۲۰۲۴، روسیه بین ۱۲ تا ۱۷ میلیون گلوله توپخانه‌ای علیه اوکراین شلیک کرده بود. تا پایان سال ۲۰۲۳، نیروهای روسیه حدود ۷٬۴۰۰ موشک و ۳٬۹۰۰ حمله پهپادی شاهد به اوکراین انجام داده‌اند. گزارش‌ها دربارهٔ استفاده از بمب‌های
داده‌اند. گزارش‌ها دربارهٔ استفاده از بمب‌های خوشه‌ای نگرانی‌هایی را دربارهٔ تعداد بالای قربانیان غیرنظامی و خطر طولانی‌مدت مهمات منفجرنشده ایجاد کرده است. بر اساس گزارش کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، بمب‌های خوشه‌ای توسط نیروهای مسلح روسیه و نیروهای جدایی‌طلب طرفدار روسیه در دونباس در مناطق پرجمعیت مورد استفاده قرار گرفته و منجر به تلفات غیرنظامیان شده است. بمباران چرنیهیو. در ۳ مارس ۲۰۲۲، درست پس از ساعت ۱۲:۰۰ (UTC+2)، شش بمب هدایت‌ناپذیر روسیه در یک منطقه مسکونی در چرنیهیف فیلم‌برداری شد.
در یک منطقه مسکونی در چرنیهیف فیلم‌برداری شد. تحلیل عفو بین‌الملل نشان داد که حداقل هشت بمب فرود آمد. دو مدرسه (شماره ۱۸ و ۲۱) و ۸ خانه خصوصی در تقاطع خیابان‌های ویچسلاو چورنویلا و کروحوا () تخریب شدند و ۷ خانه دیگر نیز در نزدیکی کوچه بیلوروسکی به شدت آسیب دیدند. خدمات اضطراری محلی ۳۸ مرد و ۹ زن (در مجموع ۴۷ نفر) را کشته و ۱۸ نفر را مجروح گزارش کردند. عفو بین‌الملل به دلیل عدم شناسایی هدف نظامی مشروع در نزدیکی، اعلام کرد که این حمله می‌تواند یک جنایت جنگی باشد. دیده‌بان حقوق بشر (HRW) هیچ شواهدی از وجود
باشد. دیده‌بان حقوق بشر (HRW) هیچ شواهدی از وجود «هدف نظامی قابل توجه در یا نزدیک تقاطع» پیدا نکرد، که این امر به یک حمله عمدی یا بی‌پروا و غیرتمایزی اشاره دارد. HRW خواستار تحقیق دیوان کیفری بین‌المللی و مأموریت حقیقت‌یابی سازمان ملل شد تا مشخص شود آیا جنایت جنگی رخ داده و مسئولان آن پاسخگو باشند. تحقیقات HRW شامل مصاحبه تلفنی با سه شاهد و دو ساکن دیگر چرنیهیو و تحلیل ۲۲ ویدئو و ۱۲ عکس بود. شاهدان مصاحبه‌شده گفتند که از اهداف یا عملیات نظامی در محله اطلاع نداشتند. ماتیلدا بوگنر، رئیس مأموریت پایش حقوق بشر
ماتیلدا بوگنر، رئیس مأموریت پایش حقوق بشر سازمان ملل در اوکراین، اظهار داشت که این بمباران «اصول تفکیک، تناسب، مقررات اقدامات پیشگیرانه ممکن و ممنوعیت حملات غیرتمایز» را نقض کرده است. یک گودال بمب مطابق با بمب ۵۰۰ کیلوگرمی پیدا شد. بمب‌های FAB-500 در طول تهاجم مورد استفاده قرار گرفته بودند. در تاریخ ۱۶ مارس ۲۰۲۲، یک حمله روسیه ۱۴ غیرنظامی را که در صف نان در شهر انتظار می‌کشیدند، کشت. این رویداد توسط استاندار چرنیه‌ف ویچسلاو چائوس و سفارت ایالات متحده آمریکا در کیف گزارش شد. این حادثه حدود ساعت ۱۰:۰۰ رخ
در کیف گزارش شد. این حادثه حدود ساعت ۱۰:۰۰ رخ داد. قربانیان این حادثه بر اثر انفجار ناشی از شلیک توپخانه کالیبر بزرگ کشته شدند. این غیرنظامیان مسلح نبودند و برخی از آن‌ها از شلیک جان سالم به در بردند؛ آن‌ها توسط پلیس چرنیه‌ف به مراکز درمانی منتقل شدند. یک شهروند آمریکایی نیز در میان کشته‌شدگان بود. حدود چهار ساعت پس از حادثه، دفتر دادستانی منطقه‌ای چرنیه‌ف پرونده‌ای قانونی در رابطه با این حمله تشکیل داد. شاخه استان چرنیه‌ف سرویس امنیتی اوکراین نیز تحقیقات خود را آغاز کرد. در تاریخ ۱۹ اوت ۲۰۲۳، حدود ساعت
خود را آغاز کرد. در تاریخ ۱۹ اوت ۲۰۲۳، حدود ساعت ۱۱:۳۰ صبح شنبه، هفت غیرنظامی کشته شدند، ده‌ها نفر بستری شدند و بیش از ۱۵۰ نفر زخمی شدند، پس از آنکه نیروهای مسلح روسیه یک موشک کروز ۹М۷۲۷ ۹کا۷۲۰ اسکندر را به تئاتر موسیقی و درام تاراس شوچنکو در میدان کراسنا، مرکز شهر شلیک کردند. فیوز سرجنگی موشک برای انفجار هوایی تنظیم شده بود، بنابراین تمامی کشته‌شدگان و اکثریت زخمی‌ها خارج از ساختمان تئاتر بودند. بر اساس گفته شهردار موقت شهر، نمایشگاه نظامی برگزارشده در ساختمان احتمالاً هدف اصلی بوده است. گزارش‌های اولیه
احتمالاً هدف اصلی بوده است. گزارش‌های اولیه از پنج کشته و ۴۲ زخمی، از جمله ۱۱ کودک خبر دادند. برآوردها به ۹۰ زخمی، شامل ۲۵ نفر بستری، و شش کشته پس از مرگ یک کودک شش‌ساله در بیمارستان، و سپس هفت کشته پس از پیدا شدن جسد یک زن دیگر افزایش یافت.
در سال ۲۰۲۴، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (سپاه) به دستور دولت ایران، دست‌کم دو، و احتمالاً حملات تروریستی بیشتری را در داخل استرالیا سازمان‌دهی و اجرا کرد. اولین این حملات در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۴ رخ داد، زمانی که گروهی از آتش‌افروزان به رهبری «سید موسوی» به رستوران یهودی‌کاشر «لوئیس کانتیننتال کیچن» در سیدنی حمله کردند. حمله دوم در ۶ دسامبر ۲۰۲۴ انجام شد، زمانی که گروه دیگری از آتش‌افروزان، کنیسه «عداس اسرائیل» در ملبورن را با بمب آتش‌زا هدف قرار دادند؛ در این حمله، یکی از اعضای جماعت زخمی شد و حدود ۴۵ میلیون دلار
یکی از اعضای جماعت زخمی شد و حدود ۴۵ میلیون دلار خسارت مالی وارد گردید. مایک برگس، رئیس سازمان اطلاعات امنیتی استرالیا (ASIO)، اظهار داشت که باور دارد ایران مسئول حملات ضدیهودی بیشتری نیز در این کشور بوده است. منشأ این حملات تا ۲۶ اوت ۲۰۲۵ مشخص نبود، تا زمانی که آنتونی آلبانیزی، نخست‌وزیر استرالیا، اعلام کرد که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مسئول آن‌ها بوده است. در این کنفرانس خبری، آلبانیزی گفت که سفیر ایران را اخراج کرده و فعالیت‌های سفارت استرالیا در تهران را متوقف نموده است. این اقدام، نخستین باری بود که
را متوقف نموده است. این اقدام، نخستین باری بود که استرالیا از زمان جنگ جهانی دوم، یک سفیر را اخراج می‌کرد. جامعه اطلاعاتی اسرائیل با ارائه یک گزارش محرمانه به سازمان اطلاعات امنیتی استرالیا (ASIO)، اطلاعاتی را در اختیار این سازمان قرار داد که به شناسایی نقش ایران در پشت پرده این حملات کمک کرد. با این حال، یکی از وزرای دولت استرالیا انکار کرده است که فشار اسرائیل باعث اخراج سفیر ایران از سوی استرالیا شده باشد. پس زمینه. از زمان آغاز جنگ غزه، استرالیا شاهد افزایش چشمگیر حوادث یهودی‌ستیزانه بوده است. هم‌زمان
چشمگیر حوادث یهودی‌ستیزانه بوده است. هم‌زمان با این روند، سطح تهدید تروریسم در استرالیا به «احتمالی» افزایش یافته است، به این معنا که احتمال وقوع حملات تروریستی یا برنامه‌ریزی برای اقدامات تروریستی در داخل کشور، بیش از ۵۰٪ برآورد می‌شود. حملات. رستوران لوئیس کانتیننتال کیچن – سیدنی. در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۴، «سید موسوی» گروهی از آتش‌افروزان را در حمله‌ای به رستوران یهودی کاشر «لوئیس کانتیننتال کیچن» در حومه باندای شهر سیدنی هدایت کرد. گفته می‌شود موسوی برای این حمله مبلغ ۱۲٬۰۰۰ دلار استرالیا دریافت کرده است. در
مبلغ ۱۲٬۰۰۰ دلار استرالیا دریافت کرده است. در این حمله به کسی آسیبی نرسید، اما حدود ۱ میلیون دلار استرالیا خسارت به اموال وارد شد. کنیسه عداس اسرائیل – ملبورن. در اوایل صبح ۶ دسامبر ۲۰۲۴، گروهی متشکل از ۳ آتش‌افروز، کنیسه عداس اسرائیل در حومه ریپونلیا شهر ملبورن را با بمب آتش‌زا هدف قرار دادند. این حمله یک عضو از جماعت کنیسه را زخمی کرد و حدود ۴۵ میلیون دلار استرالیا خسارت به اموال وارد آورد، که بعداً بخشی از هزینه‌های تعمیرات آن توسط دولت تأمین شد. افشای دولتی. در ۲۶ اوت ۲۰۲۵، نخست‌وزیر آنتونی آلبانیزی در
در ۲۶ اوت ۲۰۲۵، نخست‌وزیر آنتونی آلبانیزی در یک کنفرانس خبری مشترک با وزیر امور خارجه پنی وانگ، رئیس سازمان اطلاعات امنیتی استرالیا (ASIO) مایک برگس، و وزیر دولت تونی بورک حضور یافت. در این کنفرانس، آلبانیزی اعلام کرد که ASIO به اندازه کافی «اطلاعات معتبر» جمع‌آوری کرده تا ایران را به حملات رستوران لوئیس کانتیننتال کیچن و کنیسه عداس اسرائیل مرتبط کند، و همچنین احتمالاً به حملات بیشتری در آینده.دولت سفیر ایران را اخراج کرده، عملیات‌های سفارت استرالیا در ایران را متوقف کرده و تمامی کارکنان کنسولی را به کشوری
را متوقف کرده و تمامی کارکنان کنسولی را به کشوری دیگر منتقل کرده است. وی همچنین اعلام کرد که استرالیا قصد دارد سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را به عنوان یک سازمان تروریستی شناسایی کند، که نیازمند تصویب قانون مربوطه است. بعداً گزارش شد که دولت آلبانیزی از مشارکت ایران ماه‌ها قبل از اعلام این خبر آگاه بوده است. واکنش‌ها. اسرائیل از اخراج سفیر استرالیا حمایت کرد و مدعی شد که در فشار آوردن به آلبانیزی برای اخراج او نقش داشته است. این ادعا بعدها توسط تونی بورک رد شد، که گفت این تصمیم تنها متعلق به دولت او بود و
شد، که گفت این تصمیم تنها متعلق به دولت او بود و ادعاهای مبنی بر اینکه این اقدام به دلیل فشار اسرائیل بوده، «کاملاً بی‌پایه و اساس» خوانده شد. وزارت خارجه ایران هرگونه دخالت در حملات را تکذیب کرد و آلبانیزی را به عنوان یک «سیاستمدار ضعیف» توصیف کرد.
از آغاز حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، نیروهای نظامی و مقامات روسیه مرتکب جنایات جنگی روسیه شده‌اند، از جمله حمله‌های عمدی به حمله به غیرنظامیان در تهاجم روسیه به اوکراین، شامل بیمارستان‌ها و مراکز درمانی و شبکه انرژی؛ حملات بی‌هدف به مناطق پرجمعیت؛ آدم‌ربایی، شکنجه و قتل غیرنظامیان؛ تبعید اجباری؛ خشونت‌های جنسی؛ تخریب میراث فرهنگی؛ و قتل و شکنجه اسیران اوکراینی در تاریخ ۲ مارس ۲۰۲۳، دادستان دیوان کیفری بین‌المللی (ICC) یک تحقیق کامل دربارهٔ ادعاهای گذشته و حال جنایات جنگی، جنایت علیه بشریت یا نسل‌کشی
و حال جنایات جنگی، جنایت علیه بشریت یا نسل‌کشی انجام‌شده در اوکراین توسط هر فردی از ۲۱ نوامبر ۲۰۱۳ به بعد آغاز کرد، روشی آنلاین برای افراد دارای مدرک فراهم کرد تا با بازپرسان تماس بگیرند و تیمی از بازپرسان، وکلا و متخصصان دیگر به اوکراین فرستاد تا جمع‌آوری گواه را آغاز کنند. دو نهاد مستقل بین‌المللی دیگر نیز در حال بررسی نقض حقوق بشر و حقوق بین‌الملل بشردوستانه در منطقه هستند: کمیسیون تحقیق مستقل بین‌المللی اوکراین که توسط شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ۴ مارس ۲۰۲۲ تأسیس شد و مأموریت نظارت بر حقوق بشر