payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شبنم پاکر(زاده ۲۰ ژوئیه ۱۹۷۷) یک گیتاریست، خواننده و معلم موسیقی ترک است. او نماینده ترکیه در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۹۷ بود که سوم شد. زندگی‌نامه. پاکر بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶ در بخش گیتار کلاسیک در کنسرواتوار دولتی دانشگاه استانبول تحصیل کرد. سپس در رشته موسیقی دانشگاه مرمره به تحصیل آواز پرداخت. پاکر نماینده ترکیه در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۹۶ و مسابقه آهنگ یوروویژن ۱۹۹۷ بود. اثر او در سال ۱۹۹۷، ، ساخته لونت چوکر و نویسندگی مهتاب آلنی‌تمیز، رتبه سوم را دریافت کرد. این بهترین نتیجه برای ترکیه در این
را دریافت کرد. این بهترین نتیجه برای ترکیه در این مسابقات تا هنگام دریافت مقام نخست در سال ۲۰۰۳ به شمار می‌رفت. پاکر تنها آلبوم خود را که "گوش کن(dinlek)"نیز نامیده می شود، در اوت ۱۹۹۷ منتشر کرد. در سال ۱۹۹۸، او بار دیگر در فینال کشوری که توسط شبکه TRT برگزار شد، با آهنگ شرکت کرد. با ملودی تکان‌دهنده و آراسته به سازهای قومی ترکیه، تلاشی برای جلب توجه مخاطبان اروپایی بود. هدف او دستیابی به نتایج موفق‌تری در مسابقه آواز یوروویژن سالیانه بود، اما این آهنگ به عنوان نماینده ترکیه در مسابقه آن سال انتخاب نشد.
عنوان نماینده ترکیه در مسابقه آن سال انتخاب نشد. پاکر در سال ۲۰۰۰ از گروه آواز آموزش موسیقی دانشگاه مرمره فارغ التحصیل شد. او پس از ۴ سال کار در مؤسسات آموزش خصوصی وابسته به وزارت آموزش ملی، از سال ۲۰۰۴ به عنوان آموزگار موسیقی کار می‌کند. او تا سال ۲۰۱۸ در دبیرستان هنرهای زیبایی آونی‌آکیول در استانبول به تدریس موسیقی پرداخت. سپس، در دبیرستان هنرهای زیبای آیدین دوغان مشغول به کار شد. او همچنین در تألیف یک کتاب درسی برای تدریس در دبیرستان های هنر ترکیه همکاری داشته است. پاکر از ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۲ با سونر
همکاری داشته است. پاکر از ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۲ با سونر اوداباش ازدواج کرده است. آنها دارای دو فرزند هستند. در ۲۶ اوت ۲۰۲۳ شبنم با بیان اینکه به عنوان آموزگار موسیقی برای مدرسه ای در شهر میلاس ،استان موغلا به کار گرفته شده است، خبرساز شد.
دولا بانرجی (؛ زادهٔ ) کماندار زن اهل هند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۴ مدال برنز شده است.
ولادیمیر یاشچنکو (؛ ۱۲ ژانویه ۱۹۵۹ – ) ورزشکار پرش ارتفاع اوکراینی‌تبار اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی شده است.
رنس بلوم (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش با نیزه اهل هلند است.
کریستوفر یانگ کیم (؛ زادهٔ ) که با نام حرفه‌ای یانگ مازینو شناخته می‌شود، بازیگر آمریکایی است. او نقش برجسته‌ای در مجموعه "مشاجره" (۲۰۲۳) محصول نتفلیکس ایفا کرد که برای آن نامزد جایزه امی ساعات پربیننده شد. او در فصل دوم "آخرین بازمانده از ما" (۲۰۲۵) نقش جسی را بازی کرد. زندگی. کریستوفر یانگ کیم در ایالت مریلند به دنیا آمد. او در سیلور اسپرینگ، مریلند به‌دست والدین مهاجر کره‌ای بزرگ شد. او دو خواهر بزرگتر دارد. پدرش در ۱۶ سالگی از کره به ایالات متحده مهاجرت کرد. مازینو کمربند مشکی درجه یک در تکواندو دارد.
کرد. مازینو کمربند مشکی درجه یک در تکواندو دارد. او در دانشگاه مریلند در بالتیمور تحصیل کرد، اما انصراف داد و در سال ۲۰۱۴ به نیویورک نقل مکان کرد تا در استودیوی بازیگری استلا ادلر تحصیل کند و یک سال آموزش ببیند. پیش از موفقیتش با نقش برجسته مجموعه "مشاجره"، مازینو به مدت شش سال به‌عنوان تحلیلگر ارشد هوش تجاری در ال و ام هاش فعالیت داشت.
روتخر اشمیت (؛ زادهٔ ) پرتابگر دیسک، وزنه و چکش اهل هلند بود.
الکساندر آوربوخ (؛ زادهٔ ۱ اکتبر ۱۹۷۴) ورزشکار پرش با نیزه اهل اسرائیل است.
کاندوم‌های طعم‌دار محصولات خاصی هستند که دارای پوشش طعمی بوده و به‌طور ویژه برای رابطه جنسی دهانی و نه برای دخول جنسی طراحی شده‌اند.در ابتدا، کاندوم‌های طعم‌دار بیشتر به عنوان یک کالای جالب و نوآورانه شناخته می‌شدند. اما اکنون کاندوم‌های طعم‌دار تأیید شده توسط FDA در بازار موجود هستند. برخی از کاندوم‌های طعم‌دار همچنین دارای عطر خاصی متناسب با طعم خود هستند. خطرات. تحریکات و عفونت‌ها. استفاده از کاندوم‌های طعم‌دار در دخول واژینال نگرانی‌هایی را به همراه دارد، زیرا این کاندوم‌ها مقداری شکر دارند و وارد کردن
زیرا این کاندوم‌ها مقداری شکر دارند و وارد کردن شکر به محیط واژن می‌تواند منجر به عفونت‌های قارچی واژینال (کاندیدا) یا واژینوز باکتریایی شود. آلرژی. افراد مبتلا به آلرژی به لاتکس باید از استفاده از کاندوم‌های طعم دار با مواد لاتکس خودداری کنند و در عوض از کاندوم‌های پلی اورتان یا پلی ایزوپرن استفاده کنند. افرادی که به لاتکس آلرژی دارند باید از استفاده از کاندوم‌های طعم‌دار ساخته شده از لاتکس خودداری کنند و به جای آن از کاندوم‌های پلی‌یورتان یا پلی‌ایزوپرن استفاده کنند. جستارهای وابسته. انواع مختلف محصولات
کنند. جستارهای وابسته. انواع مختلف محصولات متمرکز بر طعم ممکن است شامل موارد زیر باشد:
گلته بورکا (؛ زادهٔ ) دونده دو استقامت و دونده دو نیمه‌استقامت زن اهل اتیوپی بود.
شهرزاده کمالی سویلمزاوغلو (زاده ۳ سپتامبر ۱۹۵۲)، مشهور به نام هنری شهرزاد یا شهرو، ترانه‌سرا، خواننده، آهنگ‌ساز و تهیه‌کننده موسیقی در سبک جاز و پاپ از کشور ترکیه است. زندگی‌نامه. اوایل زندگی و خانواده. پدرش سهام‌الدین کمالی سویلمزاوغلو (درگذشته ۱۳ آوریل ۱۹۸۱؛ وین) بازرگانی برجسته بود و به عنوان نخستین غول صنعت معدن ترکیه شناخته می‌شد. پدربزرگ او سلیمان شفیق پاشا، پسر علی کمالی پاشا، بیگلربیگی، ولایت روم شرقی عثمانی، که تنها برادر ادهم پرتو پاشا و یکی از فرمانداران پیشین قونیه بود. مادر او سوینچ طاووس،
فرمانداران پیشین قونیه بود. مادر او سوینچ طاووس، خواهر هنرمند سویم طاووس و دختر سفیر ترکیه در جمهوری آلبانی بود. شهرزاد نخستین خواننده جاز ترکیه بود که در سطح بین‌المللی شناخته شده و مقامات ترکیه از او به عنوان یکی از شگفت انگیزترین صداهای قرن بیستم توصیف کرده‌اند. او از هنگام پشت‌سر گذاشتن سارا وان در جشنواره جاز میامی در سال ۱۹۴۸ با ترانهٔ «برای تو» ساختهٔ دوست خانوادگی آن‌ها عارف ماردین، تهیه‌کننده و موسیقی‌دان ترک-آمریکایی و برنده شدن ۱۲ جایزه گرمی به عنوان یک «دیوا» شناخته شد. او در سال ۱۹۷۰ به خواسته
یک «دیوا» شناخته شد. او در سال ۱۹۷۰ به خواسته والدینش برای آموزش بهتر در مدرسه بین‌المللی چویفت در بیروت، لبنان ثبت‌نام کرد و فارغ‌التحصیل شد. تا پیش از این، او بیشتر اوقات دوران کودکی خود را در ترکیه گذرانده بود. شهرزاد به زبان‌های ترکی، عربی، فرانسوی و انگلیسی مسلط است. شهرزاد به عنوان تنها فرزند خانواده‌ای ثروتمند به دلیل ثروت و سبک زندگی، مورد توجه رسانه‌های جمعی زیادی قرار گرفته است. هرچند او یک برادر ناتنی با نام پدربزرگ پدری آن‌ها (سلیمان شفق) دارد، که پسر آینور بی‌یکتای-سویلمزاوغلو (دختر عمر هالیس
که پسر آینور بی‌یکتای-سویلمزاوغلو (دختر عمر هالیس بی‌یکتای و خواهرزاده کاظم قره بکر، از طرف مادرش) است. پدربزرگ مادری شهرزاد، حمامی‌زاده اسماعیل دده، مشهورترین آهنگساز موسیقی کلاسیک ترکیه است. خسرو گرده که با دختر دیپلمات و نویسنده غالب کمالی سویلمزاوغلو، عموی بزرگ شهرزاد ازدواج کرده است، با این ازدواج دایی او محسوب می‌شود. علاوه بر این، در میان فامیل‌هایش، جودت چاغلا، آهنگساز مشهور موسیقی ترکیه و حمید کمالی سویلمزاوغلو، معمار آنیت‌کابیر و تاشکی‌شالا فامیل وی هستند. علاوه بر این، روزنامه‌نگار میتات پرین
وی هستند. علاوه بر این، روزنامه‌نگار میتات پرین (سردبیر آقای عبدی ایپکچی)، دیپلمات اوزر اف توس، سیاستمدار سلیم سارپر، و دیپلمات یوکسل سویلمز نیز از بستگان نزدیک او هستند. برخی از نوه‌های محمد پنجم امپراتور عثمانی مانند شاهزاده چنگیز عثمان اوغلو، شاهزاده عمر فوزی‌عثمان‌اوغلو، پسر عموها و مهری‌ماه سلطانه دختر عموی شهرزاد هستند. دوران حرفه‌ای موسیقی. شهرزاد، که مالک هزاران اثر موسیقی ترکیه است، اولین ترانهٔ پرطرفدار خود را با نام «یاز یاز یاز» نوشت که توسط ابرستاره ترک، اژدا پکان اجرا شد. این آهنگ به‌عنوان یک
ترک، اژدا پکان اجرا شد. این آهنگ به‌عنوان یک نقطه عطف در موسیقی پاپ ترکیه شناخته می‌شود. در سال‌های اخیر، آهنگ‌های «بزرگ می‌بوسم» و «نوبت شماست» از بنگو نیز از آثار موفقی‌اند که توسط شهرزاد نوشته شده‌اند. همچنین، آهنگ «نوزاد حنایی» که در سال ۱۹۹۴ به‌عنوان اولین اثر دمت ساغی‌اوغلو منتشر شد، یکی دیگر از قطعات بسیار محبوب شهرزاد بود. بااینکه او صدایی کم‌نظیر و شگفت‌انگیز همانند مادرش دارد، اما او به‌جای اجرا‌های زنده و خوانندگی بیشتر به‌خاطر تولیدات موسیقی و آهنگسازی‌هایش شناخته می‌شود. ازاین‌رو، در اواخر
و آهنگسازی‌هایش شناخته می‌شود. ازاین‌رو، در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰، شهرزاد بیشتر به‌عنوان خواننده کاورهای تنظیم‌شده شناخته می‌شد. از برجسته‌ترین اجراهای او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: شهرزاد در بین سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۷، به دلیل چندزبانه بودن و سبک‌های گوناگون و گسترده‌اش در اجرای ترانه‌های معاصر و روایی به زبان انگلیسی، توانست به‌عنوان تک‌خوان به‌صورت دوره‌ای در کلوب‌های ویژه مانند پلی‌بوی و گالا اجرا کند. این مکان‌ها میزبان برجسته‌ترین هنرمندان اجرایی ترکیه بوده‌اند. با داشتن گنجینه‌ای از
اجرایی ترکیه بوده‌اند. با داشتن گنجینه‌ای از آهنگ‌های فوق‌العاده و حضور تأثیرگذار روی صحنه، اجراهای او مورد تحسین مخاطبان و رسانه‌ها قرار گرفت. بااین‌حال، او تصمیم گرفت از اجرای زنده کناره‌گیری کند و تمرکز خود را بر ترانه‌سرایی و آهنگسازی بگذارد. شهرزاد همچنین تهیه‌کننده موسیقی برای چندین هنرمند برجسته ترکیه بوده است، از جمله: سزن آکسو خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی پاپ ترکیه که بیش از ۴۰ میلیون آلبوم در سراسر جهان فروخته است، نزدیک‌ترین همکار شهرزاد محسوب می‌شود. در ۲ فوریه ۱۹۸۵، شهرزاد به‌عنوان
محسوب می‌شود. در ۲ فوریه ۱۹۸۵، شهرزاد به‌عنوان ستاره مهمان ویژه در جشن موسیقی برنامه تلویزیونی ماهانه "دو-ر-می" شرکت کرد. این رویداد که با عنوان "جاز و شب رقص" برگزار شد، شامل اجرای او با آهنگ "منو بشکن" بود. در همان شب، دو نوازی شهرزاد و جاشکون دمیر با عنوان "عزیزم برگردد پیشم" نیز اجرا شد. همچنین، او در ۱۹ ژوئن ۱۹۹۲ و سپس در ۳ مه ۱۹۹۶، زمانی که برنامه به کانالD واگذار شد، در برنامه گفت‌وگوی تلویزیونی «حرف حرف میاره» به میزبانی جم اوزر حضور پیدا کرد. بزرگداشت سی‌امین سال فعالیت شهرزاد. در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۴،
سی‌امین سال فعالیت شهرزاد. در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۴، شهرزاد سی‌امین سالگرد فعالیت خود به‌عنوان ترانه‌سرا و آهنگساز را جشن گرفت. این رویداد در قالب یک کنسرت بزرگ با عنوان «آهنگ‌های شهرزاد» برگزار شد. این کنسرت در مرکز فرهنگی «صنعت کار لونت» در استانبول و با همکاری بانک کار ترکیه اجرا شد و به پاس سه دهه تأثیرگذاری او در موسیقی ترکیه ترتیب داده شده بود. در این کنسرت، شهرزاد برخی از بزرگ‌ترین آثار خود را اجرا کرد و تعدادی از برجسته‌ترین هنرمندان موسیقی ترکیه نیز دعوت بودند، از جمله:سزن آکسو، نیلوفر، آژدا پکان، عشقین
بودند، از جمله:سزن آکسو، نیلوفر، آژدا پکان، عشقین نور ینگی، امل مفتی‌اوغلو و معزز آباجی. به درخواست شهرزاد، تمامی دریافتی از این کنسرت، به‌همراه سود فروش هر بلیت، به بنیاد TSK Elele که وابسته به ستاد کل نیروهای مسلح جمهوری ترکیه است، اهداء شد. علاوه بر این، کنسرت «آهنگهای شهرزاد» در سال ۲۰۰۵ از شبکه آ تی‌وی ترکیه نیز پخش شد.
رالی ژاپن ۲۰۲۲ (همچنین به عنوان رالی فوروم۸ ژاپن ۲۰۲۲ نیز شناخته می‌شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین ۱۰ تا ۱۳ نوامبر ۲۰۲۲ در کشور ژاپن برگزار شد. این هفتمین دوره رالی ژاپن را رقم زد. این رویداد آخرین دور از رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۲، مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲ و رالی قهرمانی جهان ۳ بود. این رویداد در ناگویا در منطقه چوبو در نوزده مرحله ویژه رقابت شد که مسافت رقابتی کل را پوشش می‌داد. سباستین اوژیه و جولین اینگراسیا مدافعان برد در این رالی بودند. با این حال، اینگراسیا به
برد در این رالی بودند. با این حال، اینگراسیا به دلیل بازنشستگی از این ورزش در سال ۲۰۲۱ در این رویداد حضور پیدا نکرد. گزارش رویداد. تیری نوویل و مارتین ویدایگه با پیروزی در این رویداد دومین رالی فصل خود را بردند. تیم آنها، هیوندای شل موبیلز دبلیوآرتی، برنده این رویداد در کلاس سازندگان بود. گریگوری مونستر و لویی لوکا در کلاس رالی قهرمانی جهان ۲ به پیروزی رسیدند، در حالی که امیل لیندهولم و ریتا هامالاینن عناوین قهرمانی این کلاس را به دست آوردند.
رَوا مجید () (متولد ۱۲ ژوئیه ۱۹۸۶ در کرمانشاه )، معروف به روباه کُرد ( )، یک جنایتکار عراقی الاصل کرد سوئدی است که در ایران متولد شده است. از سال ۲۰۱۸، او ساکن ترکیه بوده است، اما مجید چندین بار به کردستان عراق و ایران گریخته است. مجید مظنون به رهبر اصلی سازمان جنایی سوئدی فاکستروت است که با تیراندازی ها و بمب گذاری های متعدد در سوئد مرتبط است. خشونت عموماً مناطق استکهلم و اوپسالا را درگیر کرده است و اغلب توسط نوجوانان زیر سن قانونی انجام شده است. قربانیان شامل کودکان، بستگان جنایتکاران رقیب، دوستان سابق
شامل کودکان، بستگان جنایتکاران رقیب، دوستان سابق مجید و بسیاری از اهداف ناخواسته بوده اند. مجید با چندین باند جنایتکار دیگر و همچنین اعضای سابق فاکستروت درگیر است. او از سال 2020 به دلیل جرایم عمده مواد مخدر و برنامه ریزی قتل، تحت تعقیب بین المللی بوده و یکی از جنایتکاران تحت تعقیب سوئد نامیده شده است. مجید در ۶ اکتبر ۲۰۲۳ توسط پلیس ایران در نزدیکی مرز خود با ترکیه بازداشت شد. پدر و مادر مجید اهل کردستان عراق هستند، اما او در هنگام فرار از عراق در راه سوئد در جریان جنگ ایران و عراق در ایران به دنیا آمد.
در جریان جنگ ایران و عراق در ایران به دنیا آمد. خانواده زمانی که او یک ماهه بود در اوپسالا در سوئد مستقر شدند. انتقال به ترکیه. پس از گذراندن حبس طولانی مدت مجید، پسر عمویش به قتل رسید. به دلیل تشدید تهدیدی که مجید در آن زمان تجربه کرد، با وجود اینکه تحت نظارت و آزادی مشروط بود، مقامات سوئدی به او اجازه دادند تا در تابستان ۲۰۱۸ سوئد را ترک کند و از آن زمان در ترکیه اقامت داشته است. او با وجود اینکه از سوی اینترپل تحت تعقیب قرار گرفته، موفق به دریافت شهروندی ترکیه در ازای سرمایه گذاری در آن کشور شد. استرداد
ترکیه در ازای سرمایه گذاری در آن کشور شد. استرداد مجید از ترکیه توسط سوئد درخواست شده است، اما ترکیه از استرداد اتباع خودداری می کند مگر اینکه آنها در ترکیه مرتکب جنایت شوند یا تابعیت مضاعف داشته باشند. پلیس سوئد اطلاعات مربوط به عملیات دستگیری مجید را در بالاترین سطح با پلیس ترکیه به اشتراک گذاشت، اما طبق گفته پلیس سوئد، اطلاعات اطلاعاتی در سال 2022 به اعضای شبکه جنایی فاکستروت درز کرد و به این ترتیب عملیات غیرممکن شد. در سپتامبر ۲۰۲۳، معاون نخست وزیر سوئد تهدید کرد که در صورت عدم استرداد روا مجید کمک
تهدید کرد که در صورت عدم استرداد روا مجید کمک مالی سوئد به ترکیه را تعلیق می کند، اما بعداً این بیانیه را پس گرفت. ارتباط با حکومت جمهوری اسلامی ایران. در ژانویه ۲۰۲۴، یک وسیله انفجاری در محوطه سفارت اسرائیل در استکهلم کشف شد. سفیر اسرائیل این اقدام را «تلاش برای حمله تروریستی» خواند. در ارتباط با این رویداد و رویدادهای مشابه، نام دو گروه تبهکار خشن سوئدی به نام «فاکس‌ترات» (به رهبری روا مجید) و «رومبا» به میان آمد و جمهوری اسلامی ایران از سوی دولت‌های سوئد، آمریکا و اسرائیل متهم شد که با آنها همکاری کرده
آمریکا و اسرائیل متهم شد که با آنها همکاری کرده است. سپس سرویس امنیتی سوئد (ساپو) طی یک نشست مطبوعاتی کم‌سابقه، دولت جمهوری اسلامی ایران را به «انجام اقدامات خلاف و خشونت‌آمیز در سوئد و سایر کشورها از طریق شبکه‌ای از‌ تبهکاران» متهم کرد. رئیس سرویس امنیتی سوئد در این نشست گفت: «اگرچه اهداف مورد حمله این باندهای تبهکار، عمدتا گروه‌ها و مخالفان سیاسی دولت ایران است، اما نمایندگان کشورهایی مانند اسرائیل و سازمان‌ها و مؤسسات یهودی نیز از سوی آن‌ها هدف قرار می‌گیرند.»
زنان در جنوبگان () برای قرن‌ها به کاوش مناطق اطراف جنوبگان پرداخته‌اند. برجسته‌ترین «اولین» حضور زنان در جنوبگان در سال ۱۹۳۵ رخ داد، زمانی که کارولین میکلسن نخستین زنی شد که قدم بر یکی از جزایر جنوبگان گذاشت. کاوشگران مرد اولیه، همچون ریچارد برد، مناطقی از جنوبگان را به نام همسران و سران دولت‌های زن نام‌گذاری کردند. با تغییر ماهیت جنوبگان از مکانی برای کاوش و فتح به جبهه‌ای علمی، زنان تلاش کردند تا در حوزه علوم نیز پذیرفته شوند. نخستین کشورهایی که دانشمندان زن را به جنوبگان فرستادند اتحاد جماهیر شوروی،
زن را به جنوبگان فرستادند اتحاد جماهیر شوروی، آفریقای جنوبی و آرژانتین بودند. علاوه بر کاوش و فعالیت به عنوان دانشمند، زنان نقش‌های حمایتی دیگری نیز ایفا کرده‌اند، از جمله به عنوان همسران، جمع‌آوری‌کنندگان کمک‌های مالی، تبلیغ‌کنندگان، تاریخ‌نگاران، متصدیان موزه‌ها و مدیران سازمان‌ها و خدماتی که از عملیات جنوبگان پشتیبانی می‌کنند. بسیاری از زنان اولیه در جنوبگان همسران کاوشگران بودند. برخی از زنان بدون حضور در جنوبگان، سیاست‌هایی را برای این منطقه تدوین کردند. زنانی که خواهان نقش‌های بزرگ‌تر در جنوبگان
کردند. زنانی که خواهان نقش‌های بزرگ‌تر در جنوبگان بودند، مجبور بودند «با فرضیات جنسیتی دربارهٔ یخ و موانع بروکراتیک مقابله کنند». زنانی که توانایی مشارکت در مأموریت‌ها یا مشاغل جنوبگان را داشتند، کمتر از مردان انتخاب می‌شدند، حتی پس از مطالعه‌ای در سال ۱۹۹۵ توسط جین موکلین که نشان داد زنان بهتر از مردان با شرایط محیطی جنوبگان سازگار می‌شوند. موانع تاریخی برای ورود زنان. بیشتر سیاست‌ها و اقدامات اولیه، از جمله تأسیس سازمان‌های جنوبگان، در ابتدا توسط مردان شکل گرفت. زنان در ابتدا به دلیل این باور که قادر به
گرفت. زنان در ابتدا به دلیل این باور که قادر به تحمل دماهای شدید یا شرایط بحرانی نیستند، از کاوش‌های جنوبگان کنار گذاشته شدند. ویویان فوکس، رئیس British Antarctic Survey در دهه ۱۹۶۰، معتقد بود که زنان توانایی حمل تجهیزات سنگین را ندارند و تأسیسات جنوبگان برای حضور آنان مناسب نیست. ایالات متحده نیز برای سال‌ها معتقد بود که اقلیم جنوبگان برای زنان بسیار سخت است. جنوبگان برای بسیاری از مردان مکانی بود که در آن می‌توانستند خود را فاتحانی قهرمان تصور کنند. در فرهنگ غربی، سرزمین‌های مرزی اغلب با نرینگی پیوند
فرهنگ غربی، سرزمین‌های مرزی اغلب با نرینگی پیوند خورده‌اند. بسیاری از کاوشگران مرد، جنوبگان را به عنوان «زنی دوشیزه» یا «بدنی زنانه و هیولاوار» می‌دیدند که باید آن را تسخیر کنند. زنان اغلب در نام‌گذاری مکان‌ها و تصرف سرزمینی مورد اشاره قرار می‌گرفتند و بعدها حتی تشویق می‌شدند که در جنوبگان زایمان کنند. این سیاست به‌طور مشخص در اقدام آرژانتین دیده می‌شود که زنان باردار را به جنوبگان می‌برد تا در آنجا زایمان کنند و از این طریق ادعای مالکیت بر این سرزمین را مطرح نماید. سیلویا مورلا د پالما نخستین زنی بود که
نماید. سیلویا مورلا د پالما نخستین زنی بود که در جنوبگان زایمان کرد و در ۷ ژانویه ۱۹۷۸ در پایگاه اسپرانزا آرژانتین، امیلیو پالما را با وزن به دنیا آورد. مردان از داشتن فضایی که خالی از حضور زنان باشد، لذت می‌بردند؛ فضایی که در اواخر دهه ۱۹۴۰ «به آن‌ها اجازه می‌داد نوعی از رفاقت مردانه و ماجراجویی را که در دوران جنگ جهانی دوم تجربه کرده بودند، ادامه دهند.» در یکی از مقالات خبری دربارهٔ جنوبگان که در سال ۱۹۵۸ نوشته شده بود، نویسنده به استفاده از درخشش اشاره می‌کند: «در قاره‌ای بدون زن، هدف از درخشش جلب توجه
«در قاره‌ای بدون زن، هدف از درخشش جلب توجه یک بلوند عشوه‌گر نیست، بلکه جذب دید دیده‌بان‌ها در صورت گم شدن کاوشگران در یخبندان بی‌پایان است.» فضای مردانه جنوبگان در برابر تغییر مقاومت می‌کرد. در دهه ۱۹۸۰، تلاشی از سوی مردان صورت گرفت تا «سقف سیستین» کلبه وِدل در جنوبگان را به عنوان یک میراث ملی استرالیا با «اهمیت بالا» ثبت کنند. «سقف سیستین» پوشیده از ۹۲ تصویر پین‌آپ زنان از دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بود. این فضا نمایانگر «باشگاهی کاملاً مردانه» بود که اعضای آن معتقد بودند حضور زنان «خلوص یک محیط کار و سرگرمی
معتقد بودند حضور زنان «خلوص یک محیط کار و سرگرمی همجنس‌گرا-اجتماعی را از بین می‌برد.» در سال ۱۹۸۳، روزنامه "سان برناردینو کانتی سان" در مقاله‌ای دربارهٔ جنوبگان نوشت که این قاره «همچنان یکی از آخرین سنگرهای شاه نر است، جایی که مردان، مرد هستند و زنان زائد.» یکی از دانشمندان، لایل مک‌گینیس، که از سال ۱۹۵۷ به جنوبگان می‌رفت، از حضور زنان در این عرصه ابراز نارضایتی کرد و گفت که «مردان هیچ‌وقت گله نمی‌کنند.» او باور داشت که زنان شکایت می‌کنند و به «راحتی» نیاز دارند. البته، همه مردان چنین نظری نداشتند. برخی
دارند. البته، همه مردان چنین نظری نداشتند. برخی معتقد بودند که حضور زنان زندگی در جنوبگان را بهتر کرده و یک مهندس مرد اظهار داشت که بدون زنان، «مردان خوک هستند.» جامعه‌شناس چارلز موسکوس نیز اشاره کرد که با ورود زنان به یک گروه، میزان پرخاشگری کاهش یافته و «فرهنگی متمدن‌تر شکل می‌گیرد.» بسیاری از مشاغل در جنوبگان در حوزه علوم بودند و زنان در این مسیر نیز با موانعی مواجه شدند. هنگام تلاش زنان برای فعالیت در علوم، استدلال‌هایی مبتنی بر جبرگرایی زیستی، روان‌شناسی فرگشتی و باورهای رایج دربارهٔ علوم اعصاب
فرگشتی و باورهای رایج دربارهٔ علوم اعصاب به‌عنوان بهانه‌هایی برای توضیح حضور کمتر زنان در این حوزه‌ها مطرح می‌شد. این استدلال‌ها بر این اساس بودند که «زنان از نظر تکاملی برای علم و محیط رقابتی آزمایشگاه مناسب نیستند.» برخی زنان احساس می‌کردند که حضورشان در جنوبگان «یک شوخی» است و مردان آن‌ها را ناتوان می‌دانند. کاوش‌های جنوبگان و تحقیقات علمی معمولاً توسط نیروی دریایی ملی کشورها پشتیبانی می‌شد که اغلب تمایلی به حضور زنان در کشتی‌های خود نداشتند. نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا این بهانه را مطرح می‌کرد که
ایالات متحده آمریکا این بهانه را مطرح می‌کرد که «امکانات بهداشتی در جنوبگان بیش از حد ابتدایی است» و همین را دلیل منع ورود زنان قرار می‌داد. نیروی دریایی ایالات متحده همچنین جنوبگان را «یک پایگاه اختصاصی مردانه» می‌دانست. دریاسالار جورج جِی. دوفِک در سال ۱۹۵۶ اظهار داشت که «زنان تنها بر فراز جسد او به تیم‌های آمریکایی در جنوبگان خواهند پیوست.» او همچنین باور داشت که حضور زنان در جنوبگان «توهم مردان از قهرمان بودن و مرزنشینی را نابود می‌کند.» گروه‌های نظامی همچنین نگران مسئله «سوء رفتار جنسی» بودند. تغییرات
نگران مسئله «سوء رفتار جنسی» بودند. تغییرات به‌آرامی صورت گرفت، زیرا زنان تلاش کردند که بخشی از کاوش‌ها و تحقیقات در جنوبگان شوند. مقاله‌ای که در سال ۱۹۷۴ در روزنامه "دیلی هرالد" شیکاگو منتشر شد، ورود زنان به جنوبگان را به عنوان ادغام این سرزمین با «لمسی کاملاً زنانه» توصیف کرد. این مقاله به بوهای معطر زنان، روش‌های پذیرایی از مهمانان در جنوبگان و «پاهای ظریف» کارولین میکلسن اشاره کرده بود. در نهایت، «حضور و تأثیر محققان زن در جنوبگان به سرعت افزایش یافت.» زنان پیشگام در جنوبگان. روایات شفاهی در اقیانوسیه
زنان پیشگام در جنوبگان. روایات شفاهی در اقیانوسیه نشان می‌دهند که ممکن است زنان کاوشگر، مانند مردان، به مناطق جنوبگان سفر کرده باشند؛ همان‌گونه که اوی-ته-رانگیورا در حدود سال ۶۵۰ میلادی و ته آراتانگا-نوکو در سال ۱۰۰۰ میلادی این کار را انجام دادند، اما این موضوع تأیید نشده است. نخستین زن غربی که به منطقه جنوبگان سفر کرد، لوئیز سِگوین بود که در سال ۱۷۷۳ با کشتی "رولان" و همراه با ایو-ژوزف دو کرگلن-ترمارک سفر کرد. قدیمی‌ترین بقایای انسانی شناخته‌شده در جنوبگان جمجمه‌ای متعلق به یک زن بومی شیلیایی بود که در
جمجمه‌ای متعلق به یک زن بومی شیلیایی بود که در ساحل یامانا در جزایر شتلند جنوبی یافت شد و قدمت آن به سال‌های ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۵ بازمی‌گردد. این بقایا در سال ۱۹۸۵ توسط مؤسسه جنوبگان شیلی کشف شد. در اوایل قرن بیستم، زنان علاقه‌مند به سفر به جنوبگان بودند. زمانی که ارنست شکلتون برای سفر اکتشافی سال ۱۹۱۴ خود تبلیغ کرد، سه زن برای پیوستن به سفر درخواست دادند، اما پذیرفته نشدند. در سال ۱۹۱۹، روزنامه‌ها گزارش دادند که زنان مایل به سفر به جنوبگان هستند و نوشتند که «چندین زن مشتاق پیوستن بودند، اما درخواست‌هایشان رد شد.»
زن مشتاق پیوستن بودند، اما درخواست‌هایشان رد شد.» بعدها، در سال ۱۹۲۹، بیست‌وپنج زن برای پیوستن به هیئت تحقیقاتی جنوبگان بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند (BANZARE) درخواست دادند که همگی رد شدند. در سال ۱۹۳۷، زمانی که یک سفر اکتشافی خصوصی بریتانیایی به جنوبگان پیشنهاد شد، ۱٬۳۰۰ زن برای شرکت در آن درخواست دادند، اما هیچ‌یک پذیرفته نشدند. پس از سه سال تلاش برای تأمین بودجه، این سفر با آغاز جنگ جهانی دوم لغو شد. زنانی که همسرانشان در سفرهای اکتشافی بودند، «سال‌ها تنهایی و اضطراب را تحمل کردند.» زنانی مانند کتلین
تنهایی و اضطراب را تحمل کردند.» زنانی مانند کتلین اسکات برای تأمین هزینه سفرهای همسرانشان پول جمع‌آوری کردند. نخستین زنانی که در کاوش جنوبگان مشارکت داشتند، همسران و همراهان مردان کاوشگر بودند. زنان به عنوان «همسران صیادان نهنگ» به آب‌های جنوبگان سفر می‌کردند. نخستین زنانی که قاره جنوبگان را دیدند، نروژی اینگرید کریستنسن و همراهش ماتیلده وگر بودند که با همسر کریستنسن سفر می‌کردند. نخستین زنی که بر روی خشکی جنوبگان گام نهاد، جزیره‌ای در این قاره، کارولین میکلسن در سال ۱۹۳۵ بود. او فقط برای مدت کوتاهی به
میکلسن در سال ۱۹۳۵ بود. او فقط برای مدت کوتاهی به خشکی رفت و همراه با همسرش بود. پس از درگذشت همسرش، میکلسن دوباره ازدواج کرد و برای «حفظ احساسات همسر جدیدش» دربارهٔ تجربه‌اش در جنوبگان صحبت نکرد. کریستنسن پس از اولین تجربه خود، سه بار دیگر به جنوبگان بازگشت. او سرانجام در مونولیت اسکالین فرود آمد و نخستین زنی شد که بر قاره جنوبگان گام نهاد. پس از او، دخترش آگوستا صوفی کریستنسن و دو زن دیگر، لیل مور راچلو و سولویگ ویدروه، پا به جنوبگان گذاشتند. اما چون این زنان تصور می‌کردند که این فرود «اولین» نیست،
این زنان تصور می‌کردند که این فرود «اولین» نیست، دستاورد خود را چندان بزرگ ندانستند. در سال‌های ۱۹۴۶ و ۱۹۴۷، جکی ران و جنی دارلینگتون نخستین زنانی بودند که یک سال کامل را در قطب جنوب سپری کردند. زمانی که ران و دارلینگتون در سال ۱۹۴۶ تصمیم گرفتند همسران خود را در این سفر همراهی کنند، مردان حاضر در این مأموریت «دادخواستی امضا کردند تا از این اتفاق جلوگیری کنند». ران در این مأموریت به‌عنوان «ثبت‌کننده» فعالیت داشت. هر دو زن دربارهٔ تجربیات خود در یخ‌های قطب جنوب نوشتند و در کتاب دارلینگتون به‌ویژه به این
جنوب نوشتند و در کتاب دارلینگتون به‌ویژه به این موضوع پرداخته شد که چگونه تنش بین اعضای گروه «روابط میان این دو زن را نیز تحت تأثیر قرار داد». یکی از روش‌هایی که دارلینگتون برای سازگاری با مردان گروه در پیش گرفت، این بود که خود را «تا حد امکان نامحسوس در گروه» نگه دارد. یکی از مردان گروه، هنگامی که برای اولین بار دارلینگتون را در پایگاه قطب جنوب دید، «وحشت‌زده فرار کرد و تصور کرد که دیوانه شده است». هر دو زن، پس از بازگشت از قطب جنوب، نقش خود را کمرنگ جلوه دادند و «بیشتر افتخارات را به همسرانشان واگذار
دادند و «بیشتر افتخارات را به همسرانشان واگذار کردند». در سال ۱۹۴۸، دیپلمات بریتانیایی مارگارت آنستی در بررسی مناطق وابسته به جزایر فالکلند (FIDS) مشارکت داشت و به تدوین سیاست‌های این برنامه کمک کرد.
زنان در جنگ غزه () به تجربه زنان اسرائیلی و فلسطینی به‌عنوان قربانیان خشونت، رزمندگان، شرکای رهبری و شرکت‌کنندگان در کارزارهای اطلاع‌رسانی در جنگ میان اسرائیل و حماس اشاره دارد. این درگیری با خشونت علیه زنان، از جمله خشونت جنسی و جنسیتی در حمله حماس به اسرائیل توسط نیروهای حماس همراه بوده است. پس از حمله ۷ اکتبر به رهبری حماس به اسرائیل در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، گزارش‌ها و ویدئوهایی منتشر شد که نشان می‌داد حماس از روش‌های شکنجه شدید، از جمله خشونت و خشونت جنسی علیه زنان و کودکان اسرائیلی استفاده کرده است. نزدیک به