payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سه جوراب برای هدیه آویزان می‌کند: یکی برای تدی، یکی برای خودش و یکی هم برای موشی که در یک سوراخ زندگی می‌کند. گروهی از بچه‌های آوازخوان کریسمس به در خانه‌اش می‌آیند و سرود «دور از آخور» را می‌خوانند. بین نخست آن‌ها را تماشا می‌کند اما خسته می‌شود و در را به روی آن‌ها می‌بندد و به رختخواب می‌رود. صبح روز بعد، بین از خواب بیدار می‌شود و هدایای داخل جوراب‌ها را بیرون می‌آورد. سپس آماده می‌شود تا یک بوقلمون بپزد، اما ساعتش را هنگام پر کردن شکم بوقلمون گم می‌کند. بین سرش را داخل بوقلمون می‌برد تا ساعتش را پیدا
بین سرش را داخل بوقلمون می‌برد تا ساعتش را پیدا کند، اما گیر می‌کند. درست در همین لحظه ایرما می‌رسد. وقتی بین نمی‌تواند وضعیت خنده‌دارش را پنهان کند، ایرما به او کمک می‌کند؛ بوقلمون را به یک سطل ذغال می‌بندد و آن را از پنجره بیرون می‌اندازد. بعد از شام، ایرما یک ماکت کشتی به بین هدیه می‌دهد. در مقابل، بین هم هدیه خودش را به ایرما می‌دهد، اما ایرما با دیدن عکس از ویترین ناامید می‌شود. بین تازه متوجه می‌شود که «بخش اصلی» را فراموش کرده است و یک جعبه انگشتر بیرون می‌آورد که ایرما را خوشحال می‌کند. اما وقتی
بیرون می‌آورد که ایرما را خوشحال می‌کند. اما وقتی جعبه را باز می‌کند، می‌بیند که داخل آن یک قلاب برای آویزان کردن عکس است. ایرما با عصبانیت از خانه بیرون می‌رود و بین گیج و ناراحت تنها می‌ماند. او ابرترقه‌اش را به یاد می‌آورد و تصمیم می‌گیرد آن را خودش بکشد که در نتیجه صدای انفجار مهیبی بلند می‌شود. تولید. بیشتر صحنه‌های میدانی که در یک بازار اتفاق می‌افتادند، با ویدئو در کینگستون آپون تیمز فیلم‌برداری شدند. صحنه‌های استودیویی نیز در استودیوهای تیدینگتون متعلق به تلویزیون تیمز و در حضور تماشاگران زنده ضبط
به تلویزیون تیمز و در حضور تماشاگران زنده ضبط شدند. این قسمت پس از پخش در شبکه کابلی آمریکایی اچ‌بی‌او، در سال ۱۹۹۵ برنده جایزه کیبل‌ای‌سی‌ئی برای بهترین ویژه برنامه کمدی شد. برخی از عناصر این قسمت، الهام‌بخش برنامه‌های دیگر بودند. مثلاً شوخی «خاموش شدن تصادفی چراغ‌های یک ساختمان بزرگ» توسط کمدین پیتر کی در پایان دی‌وی‌دی اجرای زنده در بالای برج استفاده شد. صحنه بوقلمون نیز الهام‌بخش قسمتی از "فرندز" با عنوان «قسمت با تمام روزهای شکرگزاری» بود و بعداً برای "بین" اقتباس شد، هرچند از نسخه بین‌المللی (خارج از
اقتباس شد، هرچند از نسخه بین‌المللی (خارج از آمریکای شمالی) حذف و در بخش ویژگی‌های ویژه تحت عنوان «صحنه‌های نادیده بین» گنجانده شد. یک شوخی دیگر با بوقلمون نیز در قسمت «شام برای دو نفر» از مجموعه پویانمایی مستر بین استفاده شده بود. در طول صحنه تولد عیسی، بین در حالی که «نارنجک‌اندازان بریتانیایی» را زیر لب زمزمه می‌کند، یک گروه نظامی را معرفی می‌کند. دو نت اول این آهنگ در موسیقی تیتراژ "بلک‌ادر پیش می‌رود" استفاده شده است. این مجموعه یک کمدی موقعیت بود که روآن اتکینسون در آن بازی می‌کرد و ریچارد کرتیس یکی
اتکینسون در آن بازی می‌کرد و ریچارد کرتیس یکی از نویسندگانش بود. صحنه گسترده. یک صحنه طولانی‌تر که در نسخه اصلی پخش‌شده از این قسمت وجود نداشت اما در پخش‌های آمریکایی اچ‌بی‌او و در برخی نسخه‌های خانگی گنجانده شد، نشان می‌دهد که بین چگونه تلاش می‌کند بوقلمونی را که در نهایت سرش را درون آن می‌کند، برنده شود. این مسابقه برای حدس وزن بوقلمون برگزار می‌شود و بین برای بردن آن، یک ترازو را پنهانی به پیشخوان می‌برد. او که از قبل وزن خودش را می‌داند، با استفاده از یک ماشین حساب کاسیو، وزن خودش را از وزن ترکیبی کم
یک ماشین حساب کاسیو، وزن خودش را از وزن ترکیبی کم می‌کند. مسئول مسابقه وقتی می‌بیند بین وزن دقیق بوقلمون را (تا سه رقم اعشار) حدس می‌زند و برنده آن می‌شود، شوکه می‌شود. سپس بین به طور خشن بوقلمون را در صندوق عقب ماشینش می‌اندازد و در را محکم می‌بندد.
نیلز آنتونز اولسن پیت (متولد ۱۵ ژانویه ۱۹۸۸) سیاستمدار اکوادوری است که از سال ۲۰۲۵ رئیس مجلس ملی بوده است. او در دوران گیلرمو لاسو و دانیل نوبوآ وزیر گردشگری بود. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. نیلز آنتونز اولسن پیت در ۱۵ ژانویه ۱۹۸۸ متولد شد. او از دانشگاه ایالتی لوئیزیانا با مدرک لیسانس در رشته مدیریت بازرگانی و بازاریابی و از دانشگاه موناش با مدرک کارشناسی ارشد در رشته گردشگری پایدار فارغ‌التحصیل شد. حرفه سیاسی. هتل «هاسیندا لا دانسا» توسط اولسن پس از بازگشت او به اکوادور در سال ۲۰۱۵ افتتاح شد. اولسن برای موزه
به اکوادور در سال ۲۰۱۵ افتتاح شد. اولسن برای موزه ورزش استرالیا و وزارت بازرگانی، تجارت، گردشگری و حمل و نقل کار می‌کرد. او به مدت سه سال در کافی شاپ شیرین قهوه مدیر بازاریابی بود. اولسن در دوران ریاست جمهوری گیلرمو لاسو و دانیل نوبوآ به عنوان وزیر گردشگری خدمت کرد. او اظهار داشت که بحران امنیتی اکوادور تأثیر کمی بر گردشگری داشته است. در ۱۴ مه ۲۰۲۵، اولسن با ۸۰ رأی انتخاب شد. او متحد نوبوآ محسوب می‌شود و عضو اقدام دموکراتیک ملی است. او پس از گابریلا ریوادنیرا، دومین جوان‌ترین فردی است که به عنوان
ریوادنیرا، دومین جوان‌ترین فردی است که به عنوان رئیس‌جمهور خدمت کرده است. هنری بوسکز در ۵ ژوئن پیشنهاد برکناری اولسن از ریاست جمهوری را داد، اما این پیشنهاد با رأی ۶۲ در برابر ۷۸ رأی رد شد.
کوریولانوس «کوریو» اسنو () شخصیتی در فرنچایز "بازی‌های گرسنگی" است؛ که شامل یک سری کتاب و مجموعه فیلم‌های اقتباسی از آن است. در سه‌گانهٔ اصلی کتاب‌ها (۲۰۰۸–۲۰۱۰)، رئیس‌جمهور اسنو دیکتاتور کشور پانم است تا پایان شورش دوم که منجر به برکناری او می‌شود. در رمان پیش‌درآمد "تصنیف پرندگان آوازخوان و مارها" (۲۰۲۰)، او یک جوان ۱۸ ساله جاه‌طلب، باهوش و کاریزماتیک معرفی می‌شود که وظیفهٔ مربی‌گری یک دختر شرکت‌کننده در دهمین دورهٔ بازی‌های گرسنگی—خواننده‌ای به نام لوسی گری برد—را بر عهده دارد و با او رابطه‌ای شکل
لوسی گری برد—را بر عهده دارد و با او رابطه‌ای شکل می‌دهد. در چهار فیلم نخست اقتباسی، نقش رئیس‌جمهور اسنو را دونالد ساترلند ایفا کرده است. ساترلند به صورت داوطلبانه خواست در این مجموعه‌فیلم حضور داشته باشد، زیرا باور داشت این اثر می‌تواند مخاطبان جوان را درگیر مباحث سیاسی مرتبط با انقلاب کند. تام بلیث در فیلم "" (۲۰۲۳) در نقش نسخهٔ جوان‌تر اسنو بازی کرده است. او شخصیت اسنو را دارای سه مرحلهٔ تحول می‌داند: از جوانی ساده‌دل و جاه‌طلب تا شخصیتی محتاط و شبیه به برداشت ساترلند. گل‌های رز نماد خاندان اسنو هستند و
ساترلند. گل‌های رز نماد خاندان اسنو هستند و کوریولانوس را به مادر و مادربزرگش پیوند می‌دهند. او از گل رز برای برقراری ارتباط با شخصیت اصلی "بازی‌های گرسنگی"، یعنی کتنیس اوردین، استفاده می‌کند. روش خاص او برای از میان برداشتن دشمنانش استفاده از سم است. اسنو تحت تأثیر دیدگاه دکتر گال قرار دارد که کنترل دولت را برای جلوگیری از بی‌نظمی، ضروری می‌داند. او در ابتدا از سر منافع شخصی تلاش می‌کند به لوسی گری کمک کند، اما به تدریج به او علاقه‌مند می‌شود. لوسی گری شباهت‌هایی با کتنیس دارد، از جمله در موسیقایی بودن،
با کتنیس دارد، از جمله در موسیقایی بودن، زادگاه و تجربه حضور در بازی‌های گرسنگی. منتقدان از کتاب و فیلم "تصنیف پرندگان آوازخوان و مارها" نسبت به انتخاب تمرکز داستان بر شخصیت اسنو انتقاد کردند، زیرا از پیش مشخص است که او در نهایت به یک شخصیت منفی تبدیل خواهد شد. با این حال، بازی دونالد ساترلند در چهار فیلم بازی‌های گرسنگی—که نقش رئیس‌جمهور اسنو را فراتر از کتاب‌ها بسط داد—تحسین گسترده‌ای دریافت کرد. ساترلند برای این نقش نامزد دریافت جایزه برگزیده نوجوانان و جایزه فیلم ام‌تی‌وی شد. انتخاب بازیگران. دونالد
و جایزه فیلم ام‌تی‌وی شد. انتخاب بازیگران. دونالد ساترلند. دونالد ساترلند نقش نسخه سالخوردهٔ اسنو را در چهار فیلم "بازی‌های گرسنگی" ایفا کرده است. او پس از خواندن فیلم‌نامهٔ فیلم نخست و به دلیل تم‌های سیاسی آن، شخصاً خواستار حضور در این پروژه شد. ساترلند که سابقهٔ فعالیت‌های سیاسی چپ‌گرایانه داشت، امیدوار بود این مجموعه نوجوانان را ترغیب کند تا سازماندهی شده و یک جنبش انقلابی برای ایجاد تغییرات سیاسی در ایالات متحده به راه اندازند. در فیلم‌نامهٔ اولیه، دیالوگ‌های اسنو اندک بود، اما کارگردان، گری راس،
دیالوگ‌های اسنو اندک بود، اما کارگردان، گری راس، سکانس‌هایی برای این شخصیت در یک باغ رز افزود. ساترلند، مضامین اصلی فرنچایز را نابرابری، قدرت و امید می‌دانست و معتقد بود اسنو شخصیتی غیرقابل اصلاح است. او اسنو را با چند رئیس‌جمهور ایالات متحده به دلیل «تصمیمات مصلحتی» برای اعمال کنترل مقایسه کرده است. به گفتهٔ ساترلند، اسنو برای کتنیس احترام قائل است، زیرا او را به چالش می‌کشد و نشان می‌دهد زندگی‌اش چگونه می‌توانست متفاوت باشد؛ برعکس، ساترلند باور داشت اگر کتنیس نوهٔ اسنو بود، به احتمال زیاد رئیس‌جمهور پانم
نوهٔ اسنو بود، به احتمال زیاد رئیس‌جمهور پانم می‌شد. تام بلیث. تام بلیث برای نقش نسخه جوان‌تر اسنو در فیلم "تصنیف پرندگان آوازخوان و مارها" انتخاب شد. کارگردان فیلم، فرانسیس لارنس، می‌خواست بازیگری با چشمان آبی انتخاب کند تا با ظاهر ساترلند هماهنگ باشد. طی یک دوره دوماهه، بلیث چندین مرحله تست بازیگری انفرادی و خواندن فیلم‌نامه با بازیگرانی که برای نقش لوسی گری تست می‌دادند انجام داد تا میزان هماهنگی و شیمی میان بازیگران سنجیده شود. تهیه‌کننده نینا جاکوبسن گفت چالش اصلی پیدا کردن بازیگری بود که بتواند هم
گفت چالش اصلی پیدا کردن بازیگری بود که بتواند هم جنبه قهرمانانه اسنو و هم وجه شرورانه او را به تصویر بکشد. با توجه به این‌که اسنو در داستان دچار سوءتغذیه است، بلیث گفت که به مدت شش ماه عمدتاً با «برش‌های سیب و کره بادام» رژیم غذایی خود را حفظ کرده است. رنگ موی او نیز از قهوه‌ای به بلوند تغییر یافت. نه لارنس و نه بلیث تمایلی به بازآفرینی سبک بازی ساترلند نداشتند. با این حال، صدای بلیث در اواخر فیلم به شکلی تغییر کرد که بیشتر به صدای نسخه ساترلند از اسنو شباهت پیدا کند. فیلم با یک دیالوگ صداپیشه‌ای از
شباهت پیدا کند. فیلم با یک دیالوگ صداپیشه‌ای از ساترلند پایان می‌یابد؛ همان جمله‌ای که او در "زاغ مقلد – بخش ۱" می‌گوید: «این چیزهایی که بیش از همه دوستشان داریم، ما را نابود می‌کنند». اسنو این جمله را زمانی به کتنیس می‌گوید که نیروهای شورشی، پیتا را نجات داده‌اند؛ کسی که تحت شکنجه به نفرت از کتنیس واداشته شده بود. این جمله ابتدا توسط تیم بازاریابی لاینزگیت برای تریلر انتخاب شد و سپس توسط لارنس در فیلم گنجانده شد. بلیث امیدوار بود که بینندگان بتوانند انگیزه‌های اسنو و مسیر تبدیل شدن او به شخصیت شرور را در
اسنو و مسیر تبدیل شدن او به شخصیت شرور را در طول فیلم درک کنند. او شخصیت خود را دارای سه مرحله تحول می‌داند: ساده‌دل و جاه‌طلب («کوریو»)، ورود به بلوغ و مردانگی («کوریولانوس») و در نهایت نسخه محافظه‌کار و محتاط که ساترلند در فیلم‌های اصلی ایفا کرده است («رئیس‌جمهور آینده پانم»). جاکوبسن گفت فیلم باید به گونه‌ای ساخته می‌شد که مخاطب با اسنو همذات‌پنداری کند، با وجود این‌که می‌داند سرنوشت او چیست، اما در عین حال طمع و جاه‌طلبی او را هم نشان دهد.
جفرسون وایت () بازیگر آمریکایی است. او نقش جیمی هردستروم را در مجموعه تلویزیونی پارامونت نتورک با عنوان "یلواستون" و نقش شان اونیل را در مجموعه "شیکاگو پی.دی." از شبکه ان‌بی‌سی ایفا کرده است. اوایل زندگی. وایت در ماونت ورنون، آیووا، ایالات متحده بزرگ شد و در دانشگاه ایالتی آیووا تحصیل کرد و در سال ۲۰۱۲ در رشته هنرهای نمایشی فارغ‌التحصیل شد. او در طول تحصیل در دانشگاه، در نمایش‌های متعددی حضور داشت که نخستین نقش اصلی او، توپولسکی در نمایش "مرد بالش" به کارگردانی دان واتس بود. حرفه. وایت نخستین بار در سال
دان واتس بود. حرفه. وایت نخستین بار در سال ۲۰۱۴ با حضور در مجموعه تلویزیونی "آمریکایی‌ها" وارد تلویزیون شد. از دیگر حضورهای تلویزیونی او می‌توان به "ابتدایی"، "نجیب‌زادگان"، "چگونه از مجازات قتل فرار کنیم" و "" اشاره کرد. در سال ۲۰۱۸، وایت در فصل نخست مجموعه تلویزیونی "یلواستون" محصول پارامونت نتورک به‌عنوان یکی از بازیگران اصلی حضور یافت و نقش یک گاوچران مشکل‌دار به نام جیمی را ایفا کرد. او در سال ۲۰۲۱ برای بازی در این مجموعه به همراه گروه بازیگران، نامزد دریافت جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین اجرای
جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین اجرای گروه بازیگران در مجموعه درام شد. شخصیت جیمی قرار است در یک مجموعه اسپین‌آف از "یلواستون" با عنوان "۶۶۶۶" حضور داشته باشد، به این دلیل که این شخصیت در فصل چهارم "یلوستون" به مزرعهٔ ۶۶۶۶ در تگزاس منتقل شد. همچنین، این شخصیت در فصل پنجم "یلوستون" در سال ۲۰۲۴ به صورت کوتاه ظاهر شد. در سپتامبر ۲۰۲۲، وایت نقش شان اونیل را در فصل دهم مجموعه طولانی‌مدت شبکه ان‌بی‌سی با عنوان "شیکاگو پی.دی." ایفا کرد. او در فیلم "آیلین" محصول ۲۰۲۳ که با بازی ان هتوی همراه است و همچنین در
۲۰۲۳ که با بازی ان هتوی همراه است و همچنین در فیلم "جنگ داخلی" ساختهٔ الکس گارلند که در سال ۲۰۲۴ منتشر شد، نقش‌آفرینی کرده است. در فوریهٔ ۲۰۲۵ اعلام شد که وایت راوی نسخهٔ صوتی رمان "طلوع در روز برداشت"، اثری ویران‌شهری از سوزان کالینز خواهد بود. این رمان دومین پیش‌درآمد برای سه‌گانهٔ اصلی بازی‌های گرسنگی است که پس از کتاب "تصنیف پرندگان آوازخوان و مارها" در سال ۲۰۲۰ منتشر می‌شود. زندگی شخصی. وایت با کیسی ورت‌من، بازیگر و مددکار اجتماعی ازدواج کرده است.
بن ریپلی (به انگلیسی: Ben Ripley) فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی است که بیشتر برای نوشتن فیلم علمی-تخیلی کد منبع (۲۰۱۱) شناخته می‌شود. او فعالیت حرفه‌ای خود را در اواخر دهه ۱۹۹۰ آغاز کرد و در ژانرهای مختلفی از جمله علمی-تخیلی، ترسناک و درام طبع‌آزمایی کرده است. زندگی شخصی و تحصیلات. بن ریپلی در استنفورد، کالیفرنیا بزرگ شد. او فارغ‌التحصیل دانشگاه استنفورد است و مدرک کارشناسی خود را در رشته زبان انگلیسی دریافت کرده است. پس از آن، به مدت پنج سال در حوزه تبلیغات و به عنوان ویراستار فنی مشغول به کار بود. سپس با هدف
عنوان ویراستار فنی مشغول به کار بود. سپس با هدف دنبال کردن حرفه فیلمنامه‌نویسی، در مقطع کارشناسی ارشد رشته تولید فیلم در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC) ثبت‌نام کرد و از آنجا فارغ‌التحصیل شد. علاقه او به ژانر علمی-تخیلی و داستان‌های پیچیده از همان دوران شکل گرفت و در نهایت به مشخصه اصلی آثار او تبدیل شد. مسیر شغلی. ریپلی کار خود را با نوشتن فیلمنامه برای دنباله‌های فیلم‌های ترسناک که مستقیماً به صورت ویدیویی منتشر می‌شدند، آغاز کرد. اولین فیلمنامه اکران شده او، گونه ۳ (۲۰۰۴) بود که سومین قسمت از این مجموعه
او، گونه ۳ (۲۰۰۴) بود که سومین قسمت از این مجموعه فیلم علمی-تخیلی و ترسناک محسوب می‌شد. او سپس فیلمنامه گونه: بیداری (۲۰۰۷) را نیز به نگارش درآورد. این تجربیات اولیه به او کمک کرد تا مهارت‌های خود را در ساختار داستان و توسعه شخصیت در ژانر وحشت و علمی-تخیلی تقویت کند. نقطه عطف کارنامه حرفه‌ای بن ریپلی، فروش فیلمنامه کد منبع (Source Code) بود. این فیلمنامه که در ابتدا به عنوان یک فیلمنامه گمانه‌زن (spec script) نوشته شده بود، توجه هالیوود را به خود جلب کرد و در نهایت توسط شرکت فیلم‌سازی The Mark Gordon
و در نهایت توسط شرکت فیلم‌سازی The Mark Gordon Company خریداری شد. فیلم کد منبع به کارگردانی دانکن جونز و با بازی جیک جیلنهال در سال ۲۰۱۱ اکران شد و با استقبال مثبت منتقدان و تماشاگران روبرو گشت. این فیلم به خاطر مفهوم مبتکرانه و پیرنگ هوشمندانه‌اش تحسین شد و جایگاه ریپلی را به عنوان یک فیلمنامه‌نویس مستعد در ژانر علمی-تخیلی تثبیت کرد. پس از موفقیت کد منبع، ریپلی فرصت‌های بیشتری برای کار بر روی پروژه‌های بزرگ‌تر پیدا کرد. او در نگارش فیلمنامه کمدی علمی-تخیلی نگهبان (۲۰۱۲) با بازی بن استیلر، وینس وان و جونا
نگهبان (۲۰۱۲) با بازی بن استیلر، وینس وان و جونا هیل مشارکت داشت، هرچند این فیلم با واکنش‌های متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شد. از دیگر آثار قابل توجه او می‌توان به فیلم درام گروه کُر (Boychoir) محصول سال ۲۰۱۴ اشاره کرد. این فیلم داستان یک پسر جوان با استعداد در موسیقی را روایت می‌کند که به یک مدرسه شبانه‌روزی موسیقی فرستاده می‌شود. این اثر نشان‌دهنده توانایی ریپلی در خروج از ژانر علمی-تخیلی و پرداختن به داستان‌های درام و انسانی بود. ریپلی همچنین نویسنده بازسازی فیلم مرگ‌بازان (Flatliners) در سال ۲۰۱۷ بود
فیلم مرگ‌بازان (Flatliners) در سال ۲۰۱۷ بود که دنباله‌ای بر فیلمی به همین نام محصول سال ۱۹۹۰ محسوب می‌شود. این فیلم با بازی الیوت پیج (در آن زمان الن پیج)، دیه‌گو لونا و نینا دوبرو ساخته شد اما نتوانست موفقیت فیلم اصلی را تکرار کند و با نقدهای عموماً منفی روبرو شد. جدیدترین پروژه او فیلم اکشن مهیج آخرین شکارچی تبه‌کار (The Contractor) محصول ۲۰۲۲ با بازی کریس پاین است که ریپلی در تیم نویسندگان آن حضور داشته است. سبک و مضامین. آثار بن ریپلی اغلب حول مفاهیم علمی-تخیلی پیچیده و ایده‌های بزرگ (high-concept) شکل
پیچیده و ایده‌های بزرگ (high-concept) شکل می‌گیرند. او علاقه خاصی به کاوش در مضامینی چون هویت، زمان، حافظه و ماهیت واقعیت دارد. فیلمنامه کد منبع نمونه بارز این سبک است که در آن، یک سرباز بارها و بارها هشت دقیقه پایانی زندگی فرد دیگری را تجربه می‌کند تا یک فاجعه تروریستی را خنثی کند. این ساختار غیرخطی و تکرارشونده، به ریپلی اجازه می‌دهد تا به شکلی عمیق به پرسش‌های فلسفی درباره سرنوشت و اختیار بپردازد. اگرچه او بیشتر با ژانر علمی-تخیلی شناخته می‌شود، اما تلاش کرده است تا در ژانرهای دیگر نیز فعالیت کند. با
کرده است تا در ژانرهای دیگر نیز فعالیت کند. با این حال، مشخصه اصلی کارهای او، ساختارهای داستانی هوشمندانه و تمرکز بر شخصیت‌هایی است که در موقعیت‌های خارق‌العاده‌ای قرار می‌گیرند و مجبور به زیر سؤال بردن درک خود از جهان اطرافشان می‌شوند.
لوسین لئون لَویسکاونت (؛ ، زادهٔ ۹ ژوئن ۱۹۹۲) بازیگر انگلیسی است. او در سال ۲۰۰۷ در مجموعهٔ درام نوجوانانهٔ "گرینج هیل" ظاهر شد. پس از آن در مجموعهٔ "خیابان کورونیشن" (۲۰۰۹) از شبکهٔ آی‌تی‌وی و "واترلو رود" (۲۰۱۰–۲۰۱۱) از شبکهٔ بی‌بی‌سی وان ایفای نقش کرد. در سال ۲۰۱۵، لویسکاونت در فصل نخست مجموعهٔ کمدی ترسناک "ملکه‌های جیغ" محصول شبکهٔ فاکس، نقش شخصیت ثابت اِرل گری را بازی کرد. او در سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸ در مجموعهٔ کمدی جنایی "قاپ‌زنی" محصول سونی کرکل حضور داشت. لَویسکاونت همچنین در مجموعهٔ "کیتی کین" از
داشت. لَویسکاونت همچنین در مجموعهٔ "کیتی کین" از شبکهٔ سی‌دابلیو نقش الکساندر کَبوت را ایفا کرد. لویسکاونت از سال ۲۰۲۱ به جمع بازیگران اصلی مجموعهٔ "امیلی در پاریس" محصول نتفلیکس پیوست. او در این مجموعه نقش آلفی، یک بانکدار بریتانیایی و معشوقهٔ امیلی را بازی می‌کند. اوایل زندگی. لَویسکاونت در برنلی، لانکاشر به دنیا آمد و در رید، لانکاشر رشد یافت. او فرزند یوجین لویسکاونت، بدن‌سازی با اصالت آنتیگوآیی و سونیا لَویسکاونت با تبار انگلیسی است. او در دبیرستان ریبس‌دیل در کلیترو تحصیل کرد، جایی که موفق به اخذ ۱۰
در کلیترو تحصیل کرد، جایی که موفق به اخذ ۱۰ مدرک جی‌سی‌اس‌ئی شد و همچنین عضو کارگاه تئاتر کارول گادبی در بری بود.
گیل کنان (؛ زادهٔ ۱۶ اکتبر ۱۹۷۶) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، و فیلم‌ساز بریتانیایی-آمریکایی است. او بیشتر به خاطر کارگردانی فیلم "خانه هیولا" (۲۰۰۶)، که برایش نامزدی جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی را به همراه داشت، شناخته شده است. او همچنین با کارگردان جیسون رایتمن در نگارش مشترک فیلم‌های "شکارچیان روح": ' (۲۰۲۱) و ' (۲۰۲۴)، که دومی را نیز کارگردانی کرده، و همچنین "شنبه شب" (۲۰۲۴) همکاری کرده است. زندگی‌نامه. کنان در لندن، انگلستان، در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. زمانی که سه سال داشت، خانواده‌اش به
به دنیا آمد. زمانی که سه سال داشت، خانواده‌اش به تل‌آویو، اسرائیل مهاجرت کردند. او یک برادر دارد. در هشت‌سالگی، خانواده‌اش بار دیگر مهاجرت کرده و به رسیدا، لس‌آنجلس نقل مکان کردند. کنان در بخش فیلم دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۲ مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا (MFA) در رشته پویانمایی دریافت نمود. پروژه پایان‌نامه‌اش یک فیلم کوتاه ده‌دقیقه‌ای با ترکیب استاپ‌موشن و لایو اکشن به نام "چکاوک" (The Lark) بود. فیلم‌شناسی. فیلم کوتاه فیلم بلند
فیودور داویدوویچ کولاکوف (۴ فوریهٔ ۱۹۱۸ – ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۷۸) سیاستمدار شوروی در دوران جنگ سرد بود. کولاکوف در خانواده‌ای دهقانی نزدیک پنزا به دنیا آمد. او تحصیلات عالی خود را در رشتهٔ مهندسی کشاورزی به پایان رساند و در سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۳ در سمت‌های گوناگونی چون مهندس کشاورزی، رئیس بخش یک سوفخوز، مدیر ادارهٔ کارخانهٔ شکر و مدیر بخش کشاورزی در منطقهٔ زامتچین (استان پنزا) فعالیت داشت. در سال ۱۹۳۴، در شانزده‌سالگی، به کومسومول (سازمان جوانان کمونیست) پیوست و در سال ۱۹۴۰ عضو حزب کمونیست شد. او طی سال‌های ۱۹۳۸ تا
۱۹۴۰ عضو حزب کمونیست شد. او طی سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۵۰ به‌تدریج در ساختار حزبی ارتقا یافت و به مقام دومین دبیر اول حزب کمونیست در منطقهٔ خود رسید. در سال ۱۹۵۰ به ریاست شورای محلی در استان پنزا منصوب شد و از ۱۹۵۵ به‌مدت یک سال به‌عنوان معاون وزیر کشاورزی اتحاد شوروی فعالیت کرد. همزمان مسئولیت وزارت صنایع و برنامه‌ریزی را نیز بر عهده داشت. در سال ۱۹۶۰، کولاکوف به سمت دبیر اول حزب کمونیست در منطقهٔ استاوروپل (قفقاز شمالی) ارتقا یافت و یک سال بعد عضو کمیتهٔ مرکزی حزب شد. او ریاست ادارهٔ کشاورزی این کمیته را
حزب شد. او ریاست ادارهٔ کشاورزی این کمیته را برعهده گرفت و در سال ۱۹۶۲ به مقام دبیر این نهاد رسید. در ادامه، کولاکوف به دفتر سیاسی (پولیت‌بورو) راه یافت و سرپرستی بخش کشاورزی اتحاد شوروی را بر عهده گرفت. پس از بحران و خسارت‌های شدید محصولات کشاورزی در سال ۱۹۷۵، وزیر وقت کشاورزی برکنار و به‌عنوان سفیر شوروی در ژاپن منصوب شد، اما کولاکوف در جایگاه خود باقی ماند. کولاکوف سه بار نشان لنین و یک بار نشان پرچم سرخ کار را دریافت کرد. به یکی از چهره‌های برجستۀ رهبری شوروی بدل شد. او از نامزدهای اصلی برای ریاست
شوروی بدل شد. او از نامزدهای اصلی برای ریاست شورای عالی شوروی و همچنین جانشینی لئونید برژنف به‌شمار می‌رفت. اما مرگ او مانع از ایفای نقشی پررنگ‌تر در رهبری اتحاد شوروی شد. او در سن ۶۰ سالگی درگذشت؛ شایع‌ترین علت مرگ کولاکوف، علل طبیعی است، اما نظریه‌های دیگری نیز وجود دارد. پیشه. کولاکوف در سال ۱۹۱۸ در خانواده‌ای دهقانی در استان پنزا به دنیا آمد. همانند والدینش، او در رشتۀ کشاورزی تحصیل کرد و به‌عنوان یک مهندس زراعت (اَگرونومیست) فارغ‌التحصیل شد.در سال ۱۹۳۸، کولاکوف کار خود را در یک مجتمع قندسازی آغاز کرد
کولاکوف کار خود را در یک مجتمع قندسازی آغاز کرد و هم‌زمان در مؤسسهٔ کشاورزی به تحصیل پرداخت و در سال ۱۹۴۱ فارغ‌التحصیل گردید. در ۱۹۴۰ به عضویت حزب کمونیست تمام‌اتحاد (بلشویک‌ها) درآمد و به یکی از چهره‌های برجستهٔ کمیتهٔ منطقه‌ای کومسومول بدل شد. پس از آن، به مقام ریاست کمیتهٔ اجرایی حزب در استان پنزا منصوب شد.در همانجا، کولاکوف به یکی از نزدیکان کنستانتین چرنینکو (رهبر آیندۀ شوروی) بدل شد.او به‌سرعت در مراتب سیاسی اتحاد شوروی ارتقا یافت و در سال ۱۹۵۵ به سمت معاون وزیر کشاورزی جمهوری فدراتیو سوسیالیستی
سمت معاون وزیر کشاورزی جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی منصوب شد و در نهایت به مقام وزیر محصولات غله رسید. در سال ۱۹۶۰، کولاکوف به دبیر اول کمیتهٔ منطقه‌ای حزب در منطقهٔ استاوروپل منصوب گردید.در دوران دبیری‌اش، او میخائیل گورباچف را به سطح استانی حزب ارتقا داد؛ ارتقایی که بعدها برای مسیر سیاسی گورباچف سرنوشت‌ساز شد.در سال ۱۹۶۴، کولاکوف سمت دبیری اول استاوروپل را ترک کرد تا به سیاست ملی بپردازد؛ پس از او، گورباچف جانشین این مقام شد.در طول دوران فعالیت در مسکو، کولاکوف همواره به‌عنوان یکی از نزدیکان
در مسکو، کولاکوف همواره به‌عنوان یکی از نزدیکان وفادار میخائیل سوسلف شناخته می‌شد. در سال ۱۹۶۴، کولاکوف به مسکو فراخوانده شد تا ریاست ادارۀ کشاورزی کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی را بر عهده گیرد. یازده ماه بعد، او به‌عنوان دبیر کمیتهٔ مرکزی در امور کشاورزی منصوب شد. او همان سال به عضویت کمیتهٔ مرکزی انتخاب گردید و در سپتامبر ۱۹۶۵ نیز کرسی‌ای در دبیرخانهٔ کمیتهٔ مرکزی به دست آورد.میخائیل گورباچف اغلب با کولاکوف مشورت می‌کرد و نزدیکی میان آن دو به گورباچف کمک کرد تا روابط دوستانه‌ای با یوری آندروپوف،
کمک کرد تا روابط دوستانه‌ای با یوری آندروپوف، رئیس وقت کاگ‌ب، برقرار سازد.در بیست‌وچهارمین کنگرۀ حزب کمونیست اتحاد شوروی، کولاکوف بدون آنکه دورۀ عضویت نامزدی را طی کند، مستقیماً به عضویت دفتر سیاسی (پولیت‌بورو) درآمد. باور بر این است که کولاکوف با دستاوردهایش در عرصۀ کشاورزی و سیاست، لئونید برژنف را سخت تحت‌تأثیر قرار داده بود. سه عضو جوان دیگر پولیت‌بورو، یعنی ولودیمیر شچربیتسکی، الکساندر شلپین و دمیتری پولیانسکی، همگی به‌عنوان گزینه‌هایی برای آیندۀ شورای وزیران شناخته می‌شدند، حال آنکه ناظران جهان اول
وزیران شناخته می‌شدند، حال آنکه ناظران جهان اول پیش‌بینی می‌کردند آیندۀ کولاکوف بیشتر در عرصۀ سیاسی و اجرایی در بالاترین سطوح رهبری رقم خواهد خورد. کولاکوف یکی از چهار نفری بود که هم در دبیرخانه و هم در پولیت‌بورو کرسی داشت؛ سه تن دیگر برژنف، سوسلف و آندری کیریلنکو بودند. در سال‌های پایانی فعالیتش، کولاکوف به‌عنوان یکی از «وزنه‌های متقابل» کیریلنکو در کمیتهٔ مرکزی شناخته می‌شد. اگرچه برژنف هرگز وارث مشخص و روشنی نداشت، کولاکوف به‌دلیل سن و جایگاهش به‌عنوان جانشین محتمل در نظر گرفته می‌شد. رقبای برجستهٔ او،
محتمل در نظر گرفته می‌شد. رقبای برجستهٔ او، کیریلنکو و سوسلف، از برژنف مسن‌تر بودند و بنابراین به‌عنوان گزینه‌های محتمل دیده نمی‌شدند. با وجود این باور گسترده، در رتبه‌بندی پرستیژ که در سال ۱۹۷۵ توسط شورای عالی اتحاد شوروی انجام شد، کولاکوف در مقام هفتم قرار گرفت. در سال‌های پایانی زندگی، روابط کولاکوف با برژنف، چرننکو و دیگر مقامات بلندپایه به نظر تغییر کرده بود، به‌گونه‌ای که او از حضور در جلسهٔ کمیتهٔ مرکزی در سال ۱۹۷۸ دربارهٔ کشاورزی محروم شد. گمان می‌رود کولاکوف وفاداری خود را از جناح چرننکو به جناح
کولاکوف وفاداری خود را از جناح چرننکو به جناح کیریلنکو و آندروپوف تغییر داده باشد. یکی دیگر از حوادث مهم این بود که کولاکوف پیش از مرگ با گورباچف مشاجره کرده بود. درگذشت. متداول‌ترین علت ذکرشده برای مرگ کولاکوف، علل طبیعی است، اما نظریه‌های دیگری نیز وجود دارد. به روایت برخی منابع، در سال‌های پایانی زمامداری برژنف، او در هراس از یوری آندروپوف زندگی می‌کرد. منابع ناشناس اظهار داشته‌اند که آندروپوف ممکن است در مرگ کولاکوف در سال ۱۹۷۸ و نیز مرگ پیوتر ماشروف در سال ۱۹۸۰ دست داشته باشد. به گفتۀ فئودور مورگون،
سال ۱۹۸۰ دست داشته باشد. به گفتۀ فئودور مورگون، سیاستمدار شورویِ اوکراینی‌تبار، کولاکوف تنها چند روز پیش از مرگش نگران و مضطرب به‌نظر می‌رسید. برخی نیز باور دارند که کولاکوف ممکن است خودکشی کرده باشد.بر پایۀ روایت میخائیل گورباچف، هیچ‌یک از اعضای پولیت‌بورو پس از شنیدن خبر مرگ کولاکوف، تعطیلات خود را لغو یا متوقف نکردند.جانشین کولاکوف در مقام دبیر امور کشاورزی، شاگرد و پروردهٔ سیاسی او، گورباچف بود. پیکر کولاکوف سوزانده شد و خاکستر او در آرامگاه دیوار کرملین به خاک سپرده شد.هرچند همۀ اعضای پولیت‌بورو طبق
به خاک سپرده شد.هرچند همۀ اعضای پولیت‌بورو طبق پروتکل موظف به حضور در مراسم خاکسپاری یکی از هم‌قطارانشان بودند، هیچ‌یک از کسانی که به چرننکو و برژنف وفادار بودند در مراسم حاضر نشدند. در مقابل، وفاداران به کیریلنکو و آندروپوف حضور یافتند که از میان آنان می‌توان به آرویْدس پلشه، کریل مازورف، آندری گرومیکو و دمیتری اوستینوف اشاره کرد.کیریلنکو خطیب اصلی مراسم سوگواری بود.
سلطه (به انگلیسی: Dominion) یازدهمین آلبوم استودیویی گروه کریستین راک آمریکایی اسکیلت است. این آلبوم در ۱۴ ژانویهٔ ۲۰۲۲ توسط آتلانتیک رکوردز منتشر شد. این آلبوم توسط کین چورکو، کوین چورکو، مایکل اوکانر و ست موزلی تهیه شده‌است. این آخرین آلبوم استودیویی اسکیلت است که توسط آتلانتیک منتشر می‌شود. تولید و پخش. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۱، اسکیلت اولین تک‌آهنگ را به نام «زنده ماندن در بازی» را به همراه نماهنگ منتشر کرد. همزمان، آنها خود آلبوم، جلد آلبوم، لیست آهنگ‌ها و تاریخ انتشار را اعلام کردند. در ۱۲ نوامبر، گروه از