payamvha/North_RAG huggingface dataset:
واغیناک (آرتمی) هاروتیونی شاهومیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) دامپزشک و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در در دیلیجان به دنیا آمد واهرام شاهومیان برادر وی بود. وی از دانشگاه دولتی کشاورزی روسیه (۱۹۲۹) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان لنین، نشان برجسته افتخار و دانشمند شایسته روسیه شوروی شده است. وی در ۱۵ سپتامبر ۱۹۶۶ در سن ۶۷ سالگی در کوستروما درگذشت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;40927023&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-01-06T07:10:44Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Luckie Luke&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;origin&gt;40927041&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; داغباشیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
سامسون آقابکی داغباشیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک آموزگار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۳ ژانویهٔ ۱۹۱۷ در برداوان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده آموزگار شایسته ارمنستان شوروی، قهرمان کار سوسیالیست، نشان لنین، نشان جنگ میهنی (درجه یک و درجه دو)، مدال کارگر ممتاز، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال خاچاطور آبوویان، آموزگار مردمی اتحاد شوروی شده است. وی در ۲۰۰۵ در سن ۸۸ سالگی در ایروان درگذشت.
هایک غازاری (لازاری) تومانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) فرد نظامی و جاسوس اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۲ مهٔ ۱۹۰۱ در تفلیس به دنیا آمد و در دانشگاه کمونیستی سوردلوف (۱۹۲۴) و دانشکده ویژه آکادمی نظامی فرونزه (۱۹۲۹) فارغ‌التحصیل گشت . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افتخارنشان پرچم سرخ کار، نشان لنین، نشان پرچم سرخ کار، نشان پرچم سرخ، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) و نشان ستاره سرخ شده است. وی در ۱۹۷۱ در سن ۷۰ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان نووودویچی به خاک سپرده شد.
پسران نیکل () یک فیلم درام تاریخی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ است که بر اساس رمان "پسران نیکل" نوشتهٔ کلسن وایتهد در سال ۲۰۱۹ ساخته شده است. این فیلم را رامل راس کارگردانی کرد و فیلم‌نامهٔ آن را با جاسلین بارنز نوشت. اتان هریس، برندون ویلسون، همیش لینکلیتر، فرد هچینگر، داوید دیگز و آنجانو الیس در آن ایفای نقش کردند. این فیلم داستان دو پسر آفریقایی-آمریکایی به نام‌های الوود و ترنر را بازگو می‌کند که در دهه ۱۹۶۰ فلوریدا به یک کانون اصلاح و تربیت پرخاشگرانه فرستاده می‌شوند. این فیلم با الهام از مدرسه پسرانه دوزیر
می‌شوند. این فیلم با الهام از مدرسه پسرانه دوزیر ساخته شده است؛ این مدرسه که اکنون تعطیل است، به‌دلیل بدرفتاری با دانش‌آموزان بدنام است. فیلمبرداری به‌شکل زاویه دید اول شخص در اواخر سال ۲۰۲۲ در لوئیزیانا انجام شد. این فیلم در پنجاه و یکمین جشنواره فیلم تلیوراید در ۳۰ اوت ۲۰۲۴ به نمایش درآمد و در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۴ اکران محدودی به‌وسیلهٔ آمازون ام‌جی‌ام استودیوز داشت. این فیلم نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد و به عنوان یکی از ۱۰ فیلم برتر سال ۲۰۲۴ از سوی انستیتوی فیلم آمریکا انتخاب شد. این فیلم افتخارات
انستیتوی فیلم آمریکا انتخاب شد. این فیلم افتخارات متعددی از جمله نامزدی بهترین فیلم درام در هشتاد و دومین مراسم گلدن گلوب دریافت کرد.
تزاریتسا یا تزارینا (به ، به ، به ، به ) به معنای «زن تزار»، عنوان رسمی همسران تزارها در اولین امپراتوری بلغارستان (۶۸۱–۱۰۱۸)، دومین امپراتوری بلغارستان (۱۱۸۵–۱۳۹۷)، پادشاهی بلغارستان (۱۹۰۸–۱۹۸۶)، امپراتوری صرب (۱۳۴۶–۱۳۷۱) و مشهور‌تر از همه، روسیه تزاری (۱۵۴۷–۱۷۲۱) بود. بلغارستان. اولین فرمانروای بلغاری که از عنوان «تزار» استفاده کرد سیمئون یکم بود و همسرش (نام او نامشخص است) از عنوان تزاریتسا استفاده کرد. این عنوان توسط همسران بعدی تزارهای بلغارستان تا پایان اولین امپراتوری بلغارستان در سال ۱۰۸۰ استفاده
اولین امپراتوری بلغارستان در سال ۱۰۸۰ استفاده می‌شد. آخرین ملکه همسری که از این عنوان استفاده کرد ماریا همسر ایوان ولادیسلاو بلغاری بود. هنگامی که دومین امپراتوری بلغارستان در سال ۱۱۸۵ ایجاد شد، حاکمان دوباره عنوان تزار را به خود گرفتند و همسران آنها نیز تزاریتسا نامیده شدند. در پادشاهی بلغارستان، فردیناند یکم، تزار بلغارستان پس از اعلام استقلال بلغارستان در سال ۱۹۰۸، عنوان تزار را پذیرفت و همسرش الئونور رئوس کوستریتز نیز تزاریتسا شد. آخرین تزاریتسا بلغاری، جیووانای ایتالیایی، همسر تزار بوریس سوم بلغارستان
جیووانای ایتالیایی، همسر تزار بوریس سوم بلغارستان بود. با این حال، مارگاریتا گومز-آسبو و سجوئلا، همسر سیمئون دوم، نیز گاهی به عنوان تزاریتسا نیز شناخته می‌شود. صربستان. اولین تزارینا صرب هلنای بلغاری، خواهر تزار ایوان الکساندر بلغارستان و همسر تزار استفان دوشان صرب بود. او تزارینای صربستان از سال ۱۳۴۶ تا زمان مرگ ناگهانی دوشان در سال ۱۳۵۵ بود. دومین و آخرین تزارینای صرب آنا، از خاندان اشراف والاچی باصاراب بود. او در دههٔ ۱۳۵۰ با پسر دوشان، تزار استفان اوروش پنجم ازدواج کرد که تا زمان سقوط امپراتوری صرب در
پنجم ازدواج کرد که تا زمان سقوط امپراتوری صرب در سال ۱۳۷۱ حکومت کرد. روسیه. به‌طور رسمی، تزاریتسا‌ها در روسیه از سال ۱۵۴۷ تا ۱۷۲۱ وجود داشتند. از معروف‌ترین تزاریتسا‌های این دوره، شش یا هفت همسر ایوان مخوف بودند که توسط دشمنانشان مسموم، توسط خود ایوان کشته یا در صومعه‌ها زندانی شدند. مراسم رسمی ازدواج تنها برای چهار نفر از آنها اجرا شد؛ زیرا ازدواج‌های بعدی توسط کلیسای ارتدکس تبرک نشد. مارینا منیشوک، نجیب‌زادهٔ لهستانی نیز با ازدواج با دیمیتری دروغین اول و بعداً با دیمیتری دروغین دوم، تزارینا روسیه شد.
و بعداً با دیمیتری دروغین دوم، تزارینا روسیه شد. بسیاری از تزاریتساهای روسیه با مراسم عروس‌نشان انتخاب می‌شدند که در آن، زیباترین زنان سالم از تمام مناطق روسیه در مسکو جمع می‌شدند و تزار همسرش را از میان آنها را انتخاب می‌کرد. این امر روسیه را از مزایای ازدواج سلطنتی با پادشاهان اروپایی محروم کرد؛ اما از همخونی و همچنین از نفوذ سیاسی شاهدخت‌های خارجی (کاتولیک یا پروتستان) محافظت کرد. تنها همسر خارجی تزار روسیه در این دوره (به جز مارینا منیشوک) ماریا تمریوکونا، شاهزاده خانم چرکس بود که به ارتدکس گروید. برخی
شاهزاده خانم چرکس بود که به ارتدکس گروید. برخی تزاریتساهای روسیه بخت بلندتری داشتند و توانستند به عنوان نایب‌السلطنه بر آن کشور حکومت کنند. مانند ناتالیا ناریشکینا همسر دوم تزار الکسی یکم. او همچنین مادر پتر کبیر بود که پس از حل بحران جانشینی که قبل از سلطنت پسرش پیش آمد، توانست ۵ سال به نیابت او حکومت کند. سوفیا آلکسیونا دختر تزار الکسی نیز پس از ۷ سال نایب‌السلطنگی قصد داشت خود را تزاریتسا اعلام کند و قدرت را برای همیشه به دست بگیرد؛ اما حکومتش با کودتای پتر سرنگون شد. پتر در طول سلطنتش امپراتوری روسیه
پتر سرنگون شد. پتر در طول سلطنتش امپراتوری روسیه را بنیان‌گذاشت و تمام عناوین سلطنتی (به باور او کهنه) را با نمونه‌های اروپایی جایگزین کرد. ازجمله عنوان تزاریتسا که به شکل رسمی منسوخ و با عنوان «امپراتریس» جایگزین شد؛ اگرچه تزاریتسا همچنان و تا پایان نظام سلطنتی در روسیه، به شکل غیررسمی به‌کار می‌رفت. بنابراین، باید اودوکسیا لوپوخینا نخستین همسر پتر را آخرین تزاریتسای روسیه دانست. دومین همسر پتر مارتا هلنا در زمان تاج‌گذاری پتر کبیر به عنوان «امپراتور» در سال ۱۷۲۱، امپراتریس نامیده شد‌ و پس از شوهرش نیز بر
۱۷۲۱، امپراتریس نامیده شد‌ و پس از شوهرش نیز بر تخت نشست.
هاکوب خانلاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) شاعر، کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۷ دسامبر ۱۸۸۵ در شوشی به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان شوروی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و نشان پرچم سرخ کار شده‌است. وی در ۱۹۶۶ در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
بانفول فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۱ و به کارگردانی ویجی بات است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیتندرا، بابیتا، شاتورگان سینها، آسرانی و دورگا کوته ایفای نقش کرده‌اند.
آلپ گرایان ( نزدیک به "فرانسوی": "آلپ گِرِیان") ( ; ) رشته‌کوهی در بخش غربی آلپ است. ریشه‌شناسی. نام «Graie» از قبیله سلتی‌ها به نام «Graioceli» گرفته شده که در منطقه اطراف گذرگاه کوه سنیس و دره ویو سکونت داشتند. نظریه دیگری می‌گوید این نام از واژه سلتی Graig به معنای «سنگ» یا «صخره» آمده و به‌طور کلی به معنای «کوه‌های صخره‌ای» است. جغرافیا. آلپ گرایان میان سه کشور بخش فرانسه (اوورنی-رون-آلپ)، ایتالیا (پیه‌مونته و دره دائوستا) و سوئیس (وله غربی) قرار دارد. سمت فرانسوی آلپ گرایان توسط رودخانه ایزر (دره
سمت فرانسوی آلپ گرایان توسط رودخانه ایزر (دره تارانتهز) و شاخه آن آرک (موریین) و همچنین آروه زهکشی می‌شود. سمت ایتالیایی آن توسط رودخانه‌های دورا ریپریا، دورا بالتیا، اورکو و ستورا دی لانزو که شاخه‌های رود پو هستند زهکشی می‌شود. آلپ گرایان به چهار شاخه اصلی زیر تقسیم می‌شود: مخافظت از طبیعت. بخش غربی شامل پارک ملی ونواز است که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده و مساحتی برابر با ۱٬۲۵۰ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد. گروه شرقی نیز شامل پارک ملی گران پارادیزو، قدیمی‌ترین پارک ملی ایتالیا است. همچنین در سمت ایتالیا، "پارک
ملی ایتالیا است. همچنین در سمت ایتالیا، "پارک منطقه‌ای مونته آویک" قرار دارد که یک پارک طبیعی با مساحت ۵٬۷۴۷ هکتار است و توسط منطقه دره دائوستا ایجاد شده است.
تقلب گسترده در امتحانات نهایی مدارس ایران یکی از چالش‌های نظام آموزشی ایران در سال‌های اخیر به ویژه از سال ۱۴۰۲ تاکنون می‌باشد. از سال ۱۴۰۲ مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی با موضوع تأثیر قطعی معدل در کنکور سراسری اجرا شد. پیش از این تأثیر معدل در کنکوری سراسری بصورت مثبت بود یعنی اثری منفی در نتایج کنکور سراسری نداشت. علیرغم اینکه وزیر علوم در بهمن ۱۳۹۶ اعلام کرد طبق نظرسنجی سازمان سنجش آموزش کشور از داوطلبان حین برگزاری کنکور سراسری ۸۵ درصد داوطلبان تمایل به تأثیرگذاری سوابق تحصیلی در کنکور ندارند ولی شورای
تأثیرگذاری سوابق تحصیلی در کنکور ندارند ولی شورای عالی انقلاب فرهنگی مصوبه تأثیر قطعی معدل را در سال ۱۴۰۰ تصویب کرد. همچنین طبق نظرسنجی اندیشکده مقابله با فقر و نابرابری آموزشی در مهر ماه ۱۴۰۳ مجدداً هشتاد و پنج درصد از دانش آموزان و اولیا و کادر آموزشی خواستار لغو تأثیر قطعی معدل در کنکور سراسری بودند. طبق اعلام معاون آموزش متوسطه وزارت آموزش و پرورش در سال ۱۴۰۲، ۲۸۰۶ تخلف رسمی در حوزه امتحانات نهایی دبیرستان‌ها رخ داد که شامل ۱۶۷۲ مورد وسیله تقلب، ۳۵۹ استفاده از وسایل و ۱۳ مورد انتشار و افشای سوالات بعد
از وسایل و ۱۳ مورد انتشار و افشای سوالات بعد از شروع آزمون نهایی مدارس اتفاق افتاد. تأثیر قطعی معدل در کنکور سراسری موجب تشدید تقلب در امتحانات نهایی مدارس شده است. مرکز بررسی‌های استراتژیک نهاد ریاست جمهوری در تاریخ ۵ تیر ماه ۱۴۰۰ در یک گزارش کارشناسی ۷ ایراد مصوبه تأثیر قطعی معدل شورای عالی انقلاب فرهنگی را اعلام کرد که یکی از آنها بالا رفتن انگیزه برای تقلب و تخلف در برگزاری امتحانات نهایی بوده است.
خانم صاحب‌خانه و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی ریتوپارنو گوش است. در این فیلم بازیگرانی همچون کیرون کهیر، چیرانجیت، روپا گانگولی، آبیشک چاترجی و سودیپتا چاکرابورتی ایفای نقش کرده‌اند.
کاشت پیشرفته (همچنین به عنوان «برداشت محصول بدون کشتن» شناخته می‌شود) یک روش کشاورزی است که توسط بروس مینارد در سال ۱۹۹۶ در نیو ساوت ولز، استرالیا گسترش یافت که امکان تولید محصولات سالانه از علفزارهای چندساله را فراهم می‌کند. این شامل کاشت خشک محصولات به‌طور مستقیم در مراتع موجود بدون استفاده از خاک‌ورزی، کود یا مواد شیمیایی است. اصول. کاشت پیشرفته دارای ۵ اصل اصلی است:
درمان مبتنی‌ بر بازنویسی و پردازش مجدد تصاویر ذهنی‌ یک روش درمانی است که عمدتاً برای درمان اختلالات استرس پس از سانحه و سایر اختلالات ناشی از آسیب‌های روانی به کار می‌رود. در این روش درمانی، مداخلات بصری و کلامی انجام می‌شود تا ارتباطی با تجارب حسی مرتبط با تروما برقرار شود. هدف این است که بیماران در یک محیط امن با این تجارب حسی روبه‌رو شده، آنها را تغییر داده و مدیریت کنند. شرایط درمانی. در این روش درمان، درمانگر به شیوه‌ی پرسشگری سقراطی با بیمار گفتگو می‌کند و بدین ترتیب فرآیند درمان را هدایت می‌کند.
می‌کند و بدین ترتیب فرآیند درمان را هدایت می‌کند. درمانگر با ایجاد فضا و چارچوب درمانی به بیمار کمک می‌کند، تا او خود محتوای درمان را طبق تصوراتش شکل دهد. این روش بر اساس فرضیاتی بنا شده که بیمار خود آگاه است و درمانگر تنها کمک می‌کند تا این آگاهی به تدریج کشف و از آن در مراحل بازنویسی استفاده شود. در طول این فرآیند، شخصیت بیمار به دو بخش تقسیم می‌شود: "خودِ کودک/خودِ پیشین" و "خودِ بزرگسال/خودِ کنونی". در برخی از تجارب تروماتیک، وقایع استرس زا مانند جنگ، تصادف، بلایای طبیعی، مرگِ عزیزان و غیره نقش
جنگ، تصادف، بلایای طبیعی، مرگِ عزیزان و غیره نقش "آسیب‌زننده/مجرم" را می‌گیرد. بیماران مراحلِ درمان را روی به اصطلاح دو "صحنه" تجربه میکنند: صحنه ی داخلی/درونی یا حسی () و صحنه ی خارجی/بیرونی یا در واقعیت (). خودِ کودک/خودِ پیشین. این بخش از شخصیت بیمار، خودی است که تجربه تروما را پشت سر گذاشته و هنوز به طور کامل آن را پردازش نکرده است. این خود (یا قربانی) هنوز تحت تأثیر قدرت آسیب‌زننده (یا مجرم) است و معمولاً احساس انزوامی‌کند و نیاز به محافظت دارد. همچنین، بخاطر چسبیدن به تصویری نادرست از «خود» که بر
بخاطر چسبیدن به تصویری نادرست از «خود» که بر اساس روایتی تحریف شده و تمرکز بر ناتوانیها (در زمان آسیب‌دیدگی) ایجاد شده که آن نیز به نوبه ی خود موجب بروز احساساتی همچون خودتنفری، شرم و ناتوانی میشود، در رنج است. خودِ بزرگسال/خودِ کنونی. این خود معمولاً خودی قوی‌تر و بالغ‌تر است که ارتباط بهتری با واقعیت دارد. درمانگر با این خود تعامل کرده و به بیمار اجازه می‌دهد به خودِ کودک/خودِ پیشین دسترسی پیدا کند. هدف این «خود» این است که "خودِ آسیب‌دیده" را از آسیب (در زمان وقوع حادثه) محافظت کند. با این حال، در آغاز
زمان وقوع حادثه) محافظت کند. با این حال، در آغاز فرآیند درمان، این خودِ بزرگسال نیز ممکن است احساس ناتوانی کند و قادر نباشد نقش محافظ را به درستی ایفا کند. مراحل درمانی. درمان به سه مرحله تقسیم می‌شود که بسته به نیاز و شدت وضعیت بیمار، ممکن است با یکدیگر ترکیب یا تکرار شوند: مرحله ۱: پردازش مجدد (Reprocessing). در این مرحله، تصاویر، تجارب حسی و احساسات مرتبط با تروما از سوی بیمار دوباره در ذهن تجسم شده (صحنه ی داخلی) و سپس به طور دقیق بیان می‌شوند (مثال: صحنه ی آزارِ جنسی‌ یک کودک توسط یکی از اعضای
صحنه ی آزارِ جنسی‌ یک کودک توسط یکی از اعضای خانواده). در این فرآیند، درمانگر باید با دقت زیاد به تنش‌های بیمار توجه کرده و لحظات عاطفی قابل توجه و شدید را شناسایی کند (مثال: صحنه ی ترساندن یا تحتِ فشار قرار دادن کودک برای انجام فعالیت جنسی‌). در صحنه ی خارجی، بیماران یا به مکان تروما می‌روند (مثال: اتاق خواب بچه) یا با عکس‌ها و اشیاء مرتبط با آن مواجه می‌شوند. مرحله ۲: بازنویسی (Rescripting). در این مرحله، تمرکز بر این است که بیمار با منشا یا علت اصلی‌ تروما در درون افکارش مواجه شده و از مجرم (مثال: عضو
در درون افکارش مواجه شده و از مجرم (مثال: عضو خانواده) سلب قدرت کند. بیمار به دو بخش "خودِ کودک/خودِ پیشین" و "خودِ بزرگسال/خودِ کنونی" تقسیم می‌شود. هدف این است که خودِ بزرگسال در آن وضعیت و لحظه ی مشخص (مثال: صحنه ی ترساندن یا تحتِ فشار قرار دادن کودک) وارد صحنه ی جرم شده و آن را تحتِ کنترل خود درآورد (مثال: بزرگسال خود را بینِ کودک و مجرم قرار دهد). در این فرآیند بیمار می‌تواند با ورود به صحنه ی تروما، استراتژی‌های مقابله‌ای جدید به کار گیرد یا به اصطلاح «فیلمنامه ی» وحشتناک آن زمان را به صورت دلخواه و
«فیلمنامه ی» وحشتناک آن زمان را به صورت دلخواه و به نفع خودِ کودک/خودِ پیشین تغییر دهد (مثال: با حضورِ "خودِ بزرگسال" در اتاق خواب، کودک به خود جرات میدهد که فریاد زده، کمک بخواهد و دیگر اعضای خانواده را از این جریان با اطلاع کند، طوریکه مجرم احساس خطر کرده و از ترس آبرو صحنه ی جرم را ترک کند و در بهترین حالت، خانواده پس از باخبر شدن از این اتفاق این عضو را طرد کند). مرحله ۳: خودآرامی (Emotional self-regulation). در این مرحله، خودِ کودک/خودِ پیشین و خودِ بزرگسال/خودِ کنونی با هم آشتی می‌کنند (مثال: اثرات
کنونی با هم آشتی می‌کنند (مثال: اثرات سوءاستفاده جنسی کودک در بزرگسالی‌ شامل شرم، خود سرزنشگری، مشکلات عزت نفس، اعتیاد، آسیب به خود، اختلالات خوردن و غیره). فرآیند تحول در درک تجارب حسی مرتبط با تروما انجام می‌شود (مثال: کودک خود را در جریان آن زمانِ آزار جنسی‌ مقصر میداند). در تعامل با واقعیت، تمرینات ذهن‌آگاهی که یاد گرفته شده‌اند، به کار گرفته می‌شوند. در این مرحله، درمانگر تنها با "خودِ بزرگسال/خودِ کنونی" صحبت می‌کند و نه با "خودِ کودک" (مثال: بزرگسال کودک را تسلی‌ داده و به او اطمینان خاطر میدهد که
کودک را تسلی‌ داده و به او اطمینان خاطر میدهد که تقصیر او نبوده و از او می‌خواهد که دیگر به خودش انقدر صدمه نزند). بازگویی (Debriefing). در پایان چگونگی تجربه تخیل توسط بیمار بررسی میشود. از بیماران پرسیده می شود که درمان برای آنها چگونه بوده است، در حال حاضر چه احساسی دارند و چه درس هایی از آن آموخته اند. در نهایت، بینش‌ها و برداشت‌های به‌دست‌آمده دوباره تکرار می‌شوند تا آموزه ها را تحکیم کنند. چگونگی شکل‌گیری این روش درمانی. امروزه استفاده از تکنیک تصویر‌سازی به عنوان یک عمل درمانی و معتبر تجربی شناخته
به عنوان یک عمل درمانی و معتبر تجربی شناخته شده است. پیر ژانه در سال ۱۸۸۹ در استفاده از جایگزینی تصاویر پیشگام بود. او از هیپنوتیزم برای کمک به بیماران استفاده کرد تا آنها بتوانند رویدادهای آسیب زا را به عنوان تجربیات مثبت دوباره تصور کنند. هانسکارل لُینر () روانپزشک و رواندرمانگر آلمانی‌ تصویرسازی هدایت شده () را به عنوان بخشی از مدل درمانی خود توسعه داد. سپس تصویر‌سازی راه خود را به مکتب گشتالت نیز باز کرد. فریتس پرلز جلسات خود را با درخواست از بیماران برای فراخوانی تصاویر از رویاها یا تجسم ها آغاز کرد.
فراخوانی تصاویر از رویاها یا تجسم ها آغاز کرد. آرون تی بِک که وی را پدر شناخت‌درمانی و رفتاردرمانی شناختی می‌دانند، از تکنیک پرلز در گروه شناخت درمانی خود در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی استفاده و آنرا را وارد محافل اصلی درمانی کرد. مروین اِشموکر (Mervyn Schmucker) روانشناسِ متخصص در درمان اختلالات ناشی از آسیب‌های روانی است. او که همکار قدیمی آرون بِک، جفری یانگ و همکار پژوهشی ادنا فوآ () می‌‌باشد، مدل درمانی شناختی بِک را توسعه داد و آزمایشهای IRRT خود را در سال ۱۹۸۹ در دانشگاه پنسیلوانیا آغاز کرد. این روش
سال ۱۹۸۹ در دانشگاه پنسیلوانیا آغاز کرد. این روش درمانی ابتدا بر درمان آثار خشونت‌های دوران کودکی و تأثیرات آن بر بزرگسالی تمرکز داشت. مروین اِشموکر از سال ۲۰۱۷ به عنوان مربی، ناظرِ بالینی و درمانگرِ IRRT در مرکز IRRT در ویسبادنِ آلمان (IRRT-Zentrum-Wiesbaden) مشغول به فعالیت است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-01-06T09:26:55Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;زاید الوصف&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;تغییرمسیر به همسایه‌ها (مجموعه تلویزیونی ۱۳۹۵)&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;40927667&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
سپر هوایی یا «ایروشِل» () یک پوسته سخت و مقاوم در برابر حرارت است که برای محافظت از فضاپیما هنگام ورود به جو طراحی شده است. این نوع از سپر حرارتی به کاهش سرعت فضاپیما و محافظت از آن در برابر فشار شدید، حرارت زیاد و برخورد با ذرات یا آوار ناشی از اصطکاک در حین ورود به جو کمک می‌کند. سپر هوایی از دو بخش اصلی تشکیل شده است: سپر حرارتی که در جلوی فضاپیما قرار دارد و وظیفه جذب حرارت ناشی از فشرده شدن هوا در مقابل فضاپیما را بر عهده دارد، و بخش پشتی که شامل تجهیزات مهمی مانند چتر نجات، موتورهای راکتی و دستگاه‌های
مهمی مانند چتر نجات، موتورهای راکتی و دستگاه‌های نظارتی برای تعیین وضعیت و موقعیت فضاپیما است. عملکرد سپر هوایی در مراحل ورود، فرود و نشستن (EDL) فضاپیما بسیار حیاتی است. ابتدا، این سپر سرعت بسیار بالای فضاپیما را هنگام ورود به جو کاهش می‌دهد و انرژی جنبشی آن را از بین می‌برد. بخشی از این انرژی توسط سپر حرارتی جذب می‌شود و بخش زیادی نیز به شکل تابش در گازهای جو پخش می‌گردد. در مراحل پایانی فرود، معمولاً یک چتر نجات باز می‌شود و سپر حرارتی جدا می‌شود. برای کنترل یا کاهش سرعت بیشتر، از موتورهای راکتی نصب‌شده
یا کاهش سرعت بیشتر، از موتورهای راکتی نصب‌شده در بخش پشتی استفاده می‌شود. در برخی موارد، کیسه‌های هوایی نیز برای نرم‌تر کردن برخورد با سطح سیاره باد می‌شوند و ممکن است فضاپیما پس از اولین برخورد با سطح، جهش کند. سپرهای هوایی نقشی کلیدی در مأموریت‌های فضایی دارند که باید محموله یا فضاپیما را به‌طور سالم روی سطح یک سیاره یا جرم آسمانی با جو برسانند. این فناوری در اکثر مأموریت‌هایی که محموله‌ها به زمین بازمی‌گردند، همچنین در مأموریت‌های فرود روی مریخ، زهره، تایتان و حتی در مأموریت بسیار دشوار کاوشگر گالیله به
و حتی در مأموریت بسیار دشوار کاوشگر گالیله به مشتری استفاده شده است. اندازه و طراحی سپر هوایی بر اساس نیازهای مأموریت و شرایط جوی سیاره مقصد تعیین می‌شود، زیرا این عوامل عملکرد آن را به‌شدت تحت تأثیر قرار می‌دهند. اجزا. سپر هوایی از دو بخش اصلی تشکیل شده است: سپر حرارتی که در جلوی آن قرار دارد و پوسته پشتی که در قسمت عقب قرار گرفته است. سپر حرارتی در حین ورود فضاپیما به جو در برابر جریان شدید هوا قرار می‌گیرد و حرارت ناشی از فشرده شدن هوا را جذب می‌کند. پوسته پشتی وظیفه حمل محموله‌ها، تجهیزات و سامانه‌های
پشتی وظیفه حمل محموله‌ها، تجهیزات و سامانه‌های لازم برای مراحل ورود، فرود و نشستن فضاپیما را بر عهده دارد. این بخش معمولاً شامل چتر نجات، دستگاه‌های کنترل انفجاری، واحد اندازه‌گیری لَختی و موتورهای راکتی است. چتر نجات که در بخش انتهایی پوسته پشتی قرار دارد، در مراحل پایانی فرود باز شده و سرعت فضاپیما را کاهش می‌دهد. طراحی سپر هوایی به اهداف مأموریت بستگی دارد و باید الزامات پروازی مانند کاهش سرعت، تحمل گرما، و دقت فرود را برآورده کند. در مرحله ورود به جو، فضاپیما باید با شتابی مناسب وارد شود که هم از آسیب
باید با شتابی مناسب وارد شود که هم از آسیب به سازه جلوگیری کند و هم از بازگشت مجدد به فضا جلوگیری شود. این شتاب معمولاً با واحد g (شتاب گرانشی زمین) اندازه‌گیری می‌شود. مواد و ساختار فضاپیما باید به گونه‌ای طراحی شوند که تحمل این شتاب و گرمای شدید ناشی از اصطکاک را داشته باشند. همچنین، دقت در فرود نیز اهمیت دارد، به‌ویژه زمانی که محل فرود محدود است و نیاز به دقت بالایی دارد. در چنین مواردی، زاویه ورود و شکل سپر هوایی به گونه‌ای طراحی می‌شوند که این دقت را افزایش دهند. طراحی. یکی از چالش‌های اصلی طراحی سپر
دهند. طراحی. یکی از چالش‌های اصلی طراحی سپر هوایی، تعادل میان مقاومت هوا و پایداری است. شکل سپر باید به گونه‌ای باشد که پایداری بالا و نیروی مقاوم مناسب برای کاهش سرعت فراهم شود. نسبت نیروی بالابر به مقاومت نیز عاملی کلیدی است که بر ارتفاع باز شدن چتر نجات و کاهش نیروهای شتاب‌دهنده تأثیر می‌گذارد. علاوه بر این، دینامیک سپر هوایی به عواملی مانند جرم کل آن و نیروی مقاومتی که تولید می‌کند، بستگی دارد. نسبت جرم به نیروی مقاوم (Beta Factor) بر عملکرد ورود، فرود، و نشستن تأثیر می‌گذارد. اگر این نسبت بالا باشد،
و نشستن تأثیر می‌گذارد. اگر این نسبت بالا باشد، فضاپیما در ارتفاعات پایین‌تر جو که چگالی بیشتری دارد، کاهش سرعت پیدا می‌کند، اما این موضوع ممکن است بر دقت فرود و ظرفیت حمل محموله تأثیر منفی بگذارد. همچنین، افزایش بار حرارتی در حین ورود به جو نیازمند سیستم حفاظتی حرارتی قوی‌تر و ساختاری سنگین‌تر است که بر وزن کلی و قابلیت حمل فضاپیما تأثیر می‌گذارد. در نهایت، طراحی سپر هوایی باید تعادلی میان این عوامل ایجاد کند تا هم مأموریت موفق باشد و هم اهداف علمی و مالی آن بهینه‌سازی شود. برنامه چتر نجات ورود سیاره‌ای.
آن بهینه‌سازی شود. برنامه چتر نجات ورود سیاره‌ای. برنامه چتر نجات ورود سیاره‌ای (PEPP) ناسا که در سال ۱۹۶۶ آزمایش شد، برای تست چتر نجات مأموریت فرود مریخ وویجر طراحی شده بود. برای شبیه‌سازی جو رقیق مریخ، این چتر باید در فرازا (جغرافیا)ی بیش از بالای سطح زمین استفاده می‌شد. یک بادکنک که از رازول، نیومکزیکو پرتاب شد، ابتدا سپر هوایی را بلند کرد. این بادکنک به سمت غرب و حوزه موشکی وایت سندز حرکت کرد، جایی که وسیله از آنجا رها شد و موتورهای زیر وسیله آن را به فرازای مورد نیاز رساندند، جایی که چتر نجات باز شد.
مورد نیاز رساندند، جایی که چتر نجات باز شد. برنامه وویجر بعداً لغو و چند سال بعد با برنامه وایکینگ، که بسیار کوچکتر بود، جایگزین شد. ناسا نام «وویجر» را برای کاوشگرهای "وویجر ۱" و "وویجر ۲" که برای سیارات بیرونی طراحی شده بودند، مجدداً استفاده کرد، اما این پروژه‌ها هیچ ارتباطی با برنامه مریخی «وویجر» نداشتند. کاهنده فراصوتی کم‌چگالی. کاهنده فراصوتی کم‌چگالی یا LDSD وسیله‌ای فضایی است که برای ایجاد پس‌آر و کاهش سرعت در حین ورود به جو سیاره طراحی شده است. این وسیله به شکل دیسکی است که یک بادکنک بادی شبیه به
وسیله به شکل دیسکی است که یک بادکنک بادی شبیه به دونات در اطراف آن قرار دارد. استفاده از این سیستم ممکن است ظرفیت حمل محموله را افزایش دهد. این سیستم برای کمک به ورود به جو قبل از فرود روی مریخ طراحی شده است. با باد شدن بادکنک در اطراف وسیله، سطح مقطع افزایش می‌یابد و پسار ایجاد می‌شود. پس از کاهش سرعت کافی، یک چتر نجات که با یک طناب بلند متصل است، باز می‌شود تا سرعت وسیله بیشتر کاهش یابد. این وسیله توسط آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا طراحی و آزمایش می‌شود. مارک آدلر مدیر این پروژه است. پرواز آزمایشی ژوئن
مارک آدلر مدیر این پروژه است. پرواز آزمایشی ژوئن ۲۰۱۴. پرواز آزمایشی در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۴ انجام شد و وسیله از پایگاه موشکی پاسیفیک نیروی دریایی ایالات متحده در کوآئی، هاوائی، در ساعت ۱۸:۴۵ به وقت هماهنگ جهانی (۰۸:۴۵ محلی) پرتاب شد. یک بادکنک هلیومی بزرگ، که در حالت باد شده حجمی معادل دارد، وسیله را تا ارتفاع تقریباً بلند کرد. وسیله در ساعت ۲۱:۰۵ به وقت هماهنگ جهانی (۱۱:۰۵ محلی) جدا شد و چهار موتور کوچک سوخت جامد، وسیله را برای پایداری به چرخش درآوردند. نیم ثانیه پس از چرخش، موتور سوخت جامد Star 48B روشن شد و
پس از چرخش، موتور سوخت جامد Star 48B روشن شد و وسیله را به سرعت عدد ماخ ۴ و ارتفاع تقریبی رساند. بلافاصله پس از اتمام سوخت موشک، چهار موتور دیگر چرخش را متوقف کردند. هنگامی که سرعت به ماخ ۳٫۸ کاهش یافت، کاهنده آیرودینامیکی بادی فراصوتی (SIAD-R) به قطر باز شد. این سیستم با افزایش سطح مقطع وسیله در جلوی آن، نیروی درگ (فیزیک) بیشتری ایجاد کرد و سرعت کاهش یافت. پس از کاهش سرعت به ماخ ۲٫۵ (تقریباً ۱۰۷ ثانیه پس از باز شدن SIAD)، چتر نجات دیسکی فراصوت (SSDS) به قطر باز شد تا سرعت وسیله بیشتر کاهش یابد. این چتر
قطر باز شد تا سرعت وسیله بیشتر کاهش یابد. این چتر تقریباً دو برابر اندازه چتر استفاده‌شده در مأموریت آزمایشگاه علمی مریخ بود. با این حال، چتر پس از باز شدن شروع به پاره شدن کرد و وسیله با سرعتی بین به اقیانوس آرام برخورد کرد. تمام تجهیزات و دیتالاگرها بازیابی شدند. علیرغم مشکل چتر، مأموریت موفقیت‌آمیز اعلام شد، زیرا هدف اصلی، اثبات قابلیت پرواز وسیله آزمایشی بود و SIAD و SSDS آزمایش‌های ثانویه بودند. پروازهای آزمایشی ۲۰۱۵. دو پرواز آزمایشی دیگر LDSD در اواسط سال ۲۰۱۵ در تأسیسات پایگاه موشکی پاسیفیک انجام
سال ۲۰۱۵ در تأسیسات پایگاه موشکی پاسیفیک انجام شد. این آزمایش‌ها بر فناوری‌های SIAD-E با قطر و SSDS متمرکز بودند و از درس‌های آموخته‌شده در پرواز آزمایشی سال ۲۰۱۴ استفاده شد. تغییرات برنامه‌ریزی‌شده برای چتر نجات شامل شکل گردتر و تقویت ساختاری بود. اما مدت کوتاهی پس از ورود دوباره به جو، چتر نجات پاره شد.