payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تیان همسر فرعون مصر باستان سوبک‌حتپ چهارم از دودمان سیزدهم مصر بود که در اواخر سدهٔ هجدهم پیش از میلاد سلطنت می‌کرد. تیان لقب «"همسر پادشاه"» را دارد و تنها از چند شیء باستانی شناخته شده است. در موزه بریتانیا مهره‌ای وجود دارد که روی آن نوشته‌ای کوتاه دیده می‌شود: «همسر پادشاه، تیان، محبوب حاثور، بانوی اطفیح.» در موزه لوور نیز یک اسکراب با نام و لقب او وجود دارد. در موزه مصر قاهره جعبه‌ای نگهداری می‌شود که روی آن نوشته شده: «[...]حُتپ، زادهٔ پادشاه خانفررع و فرزند ملکه تیان.» نام پسر تنها به‌صورت ناقص باقی
فرزند ملکه تیان.» نام پسر تنها به‌صورت ناقص باقی مانده است. خانفررع نام سلطنتی پادشاه سوبک‌حتپ چهارم است. این نوشته تیان را به‌عنوان همسر این پادشاه معرفی می‌کند. همچنین تکه‌ای از یک گلدان سفالین لعاب دار یافت شده که نام دختر او، نبت‌یونت را دربردارد. تیان در هیچ‌کدام از آثار یادبودی پادشاه دیده نمی‌شود؛ شاید او در اواخر دوران سلطنت سوبک‌حتپ چهارم با او ازدواج کرده باشد.
جزیره پاناییر (ترکی استانبولی: Panayır Adası)، جزیره‌ای کوچک در دریای اژه و متعلق به ترکیه است. این جزیره پیش‌تر با نام جزیره زراعت («جزیره کشاورزی») شناخته می‌شد و امروزه با نام آلتین آداسی («جزیره طلایی») نیز شهرت دارد. پاناییر بخشی از شهرستان دیدیم در استان آیدین است و در مختصات ۳۷°۱۹′۳۶″ شمالی ۲۷°۱۹′۵۰″ شرقی واقع شده‌است. مساحت آن حدود ۰٫۴ کیلومتر مربع است و با ساحل آلتینکوم ۱٫۴ کیلومتر فاصله دارد. پیشینه. نام جزیره پاناییر از واژه یونانی پاناگیا (Παναγία) گرفته شده‌است. در گذشته، به دلیل فعالیت‌های
گرفته شده‌است. در گذشته، به دلیل فعالیت‌های کشاورزی در این منطقه، به آن «جزیره زراعت» گفته می‌شد. وضعیت کنونی. جزیره در حال حاضر خالی از سکنه است. در آن یک کلیسای متروکه، یک ساختمان متعلق به وزارت کشاورزی ترکیه و یک فانوس دریایی وجود دارد. وضعیت حقوقی. جزیره پاناییر پیش‌تر به‌عنوان یک منطقه حفاظت‌شده (SIT) به ثبت رسیده بود. در سال ۲۰۱۰، وزارت محیط‌زیست و شهرسازی ترکیه این وضعیت را لغو کرد.
تامار باغداساری ملکومیان (؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در در باکو به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمندی مردمی أذربایجان شوروی (۱۹۶۱) شده است. وی در ۴ اکتبر ۱۹۸۱ در سن ۶۶ سالگی در استپاناکرت درگذشت.
نیروی زمینی اروپا و آفریقای ایالات متحده آمریکا () یک فرماندهی خدماتی در نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا و یک جبهه زمینی است، که مسئولیت هدایت عملیات زمینی را در سراسر حوزه مسئولیت فرماندهی اروپایی ایالات متحده آمریکا و فرماندهی آفریقای ایالات متحده آمریکا برعهده دارد. در طول جنگ سرد، این فرماندهی بر تشکیلات زمینی که عمدتاً بر پیمان ورشو در شرق به عنوان بخشی از گروه ارتش مرکزی ناتو متمرکز بودند، نظارت داشت. از زمان انقلاب‌های ۱۹۸۹، این فرماندهی به میزان قابل توجهی اندازه خود را کاهش داده، نیروهای آمریکایی
توجهی اندازه خود را کاهش داده، نیروهای آمریکایی را به جنگ خلیج فارس، حمله ۲۰۰۳ به عراق، جنگ کوزوو و جنگ افغانستان اعزام کرده، همچنین همکاری امنیتی با سایر نیروهای زمینی ناتو را افزایش داده است. از سال ۱۹۶۷ تا ۲۰۰۶، نیروی زمینی ایالات متحده در اروپا با ارتش هفتم ایالات متحده همکاری داشت. ارتش هفتم از آن زمان منحل و در این فرماندهی ادغام شده است. در نوامبر ۲۰۲۰ نیروی زمینی آفریقای ایالات متحده با نیروی زمینی اروپای ایالات متحده ادغام شد، تا یک فرماندهی جدید به نام نیروی زمینی اروپا و آفریقای ایالات متحده
به نام نیروی زمینی اروپا و آفریقای ایالات متحده آمریکا تشکیل شود.
آوتیس هاروتیونی ترزیباشیان (؛ زادهٔ - درگذشته )، نویسنده و سیاستمدار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲ سپتامبر ۱۸۷۳ در وان به دنیا آمد و مدارس عیسویان و در زادگاهش تحصیل نمود. وی در وان، ارمنستان شرقی، کنستانتینوپل و پاریس زندگی کرد. ترزیباشیان عضو حزب لیبرال دموکرات ارمنی بود. وی سمت شهرداری وان را نیز برعهده داشت. وی همچنین در مقاومت وان شرکت نمود. وی در ۳۱ مارس ۱۹۴۷ در سن ۷۳ سالگی در پاریس درگذشت.
سِنِب‌سِن ملکه همسر مصر باستان و همسر فرعون نفرحتپ یکم در دوران دودمان سیزدهم مصر بود. شواهد تاریخی. او در یک کتیبه سنگی در جزیره سهیل ذکر شده است، جایی که اعضای خانوادهٔ پادشاه نام برده شده‌اند (اما خود پادشاه در آن نیامده است). علاوه بر این، او در یک اسکراب و در آرامگاهی در الکاب نیز ذکر شده است؛ در آنجا از دخترش، نفرحُتپ، نیز یاد شده است. مُهر برلین آ. ام ۳۲۶۳۰. یک اسکراب از جنس سنگ صابون که متعلق به خدمتکاری به نام سِنِب‌سِن بوده است. لقب‌های او عبارت‌اند از: «همسر پادشاه» و «خنمت‌نفرحدجت». کتیبه سنگی
از: «همسر پادشاه» و «خنمت‌نفرحدجت». کتیبه سنگی اس‌ئی‌اچ ۱۶۲. با عنوان «همسر پادشاه». در این کتیبه، او پس از والدین نفرحتپ یکم، اما پیش از برادران و فرزندان او ذکر شده است. در این یادبود همچنین از یکی از آشنایان پادشاه به نام نِب‌عنخ (پی‌دی ۲۹۴) و خزانه‌داری به نام سِنِبی (پی‌دی ۶۳۴) نیز نام برده شده است. آرامگاه الکاب، آرامگاه شماره ۶۴ (۹). با عنوان «همسر پادشاه». در اینجا، او به‌عنوان مادر نفرحوتپ (با عنوان «سرور نجیب») معرفی شده که با رئیس خانهٔ بزرگ، رِسِنب، ازدواج کرده بود. نفرحوتپ نیز مادر حتشپسوت
رِسِنب، ازدواج کرده بود. نفرحوتپ نیز مادر حتشپسوت مادرِ اینی، بوده است.
مارو مورادیان-آلازان (؛ زادهٔ - درگذشته ) خاطره‌نویس اهل ارمنستان بود. وی همچنین از بازماندگان نسل‌کشی ارمنی‌ها بود. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی مارو موراتیان () در ۱۹۰۸ در ارزروم به دنیا آمد . وی در ۱۹۷۴ در سن ۶۶ سالگی به علت بیماری سرطان درگذشت.
ناحیه برئا (به لاتین: "Berea District") یکی از نواحی کشور لسوتو است که در غرب این کشور واقع شده است. ناحیه برئا با مساحتی معادل ۲٬۲۲۲ کیلومتر مربع و جمعیتی حدود ۲۶۲٬۶۱۶ نفر، یکی از نواحی مهم و پرجمعیت کشور به شمار می‌آید. مرکز ناحیه برئا، شهر تیاتیاننگ است.
سِنِت "همسر پادشاه" و "مادر پادشاه" در مصر باستان بود که از طریق سه تندیس شناخته می‌شود. این تندیس‌ها به دورهٔ پادشاهی میانه مصر تعلق دارند و احتمالاً مربوط به دودمان دوازدهم مصر هستند. همسر و پسر سلطنتی او به‌طور قطعی مشخص نیستند. در این تندیس‌ها، ملکه نشسته بر تخت دیده می‌شود. در دو مورد از این تندیس‌ها، بخش بالایی آنها از بین رفته است. در تندیس سوم، بخش بالایی باقی مانده اما صورت به‌شدت آسیب دیده است. گای کالندر پیشنهاد داده که پادشاه آمنمحات دوم ممکن است همسر او بوده باشد، زیرا هنوز همسر مشخصی برای این
همسر او بوده باشد، زیرا هنوز همسر مشخصی برای این پادشاه شناسایی نشده، در حالی که برای بیشتر پادشاهان دودمان دوازدهم همسرانشان شناخته شده‌اند.
سوبک‌نخت () شاهدختی در مصر باستان در اواخر دودمان دوازدهم مصر و اوایل دودمان سیزدهم مصر بود. او دختر پادشاهی ناشناس بود و بر روی یک تندیس مسی به همراه کودک شیرخواری که شاهزاده است، نشان داده شده است. زندگی‌نامه. سوبک‌نخت، دختر پادشاه، از منابع دیگری جز یک تندیس کوچک مسی شناخته شده نیست. مجسمه‌ها/تندیس‌های مسی به ویژه در دوران سلطنت آمنمحات سوم تا اوایل دودمان سیزدهم مصر، قبل از اینکه آشفتگی‌های سیاسی چنین آثار هنری را کمتر رایج کند، شناخته شده‌اند. ظاهراً، سوبک‌نخت دختر یک پادشاه ناشناس در این دوره و مادر
سوبک‌نخت دختر یک پادشاه ناشناس در این دوره و مادر یک شاهزاده ناشناس بوده است؛ بنابراین، ممکن است شوهرش نیز پادشاه بوده باشد. با این حال، این تندیس ممکن است پذیرای تفاسیر دیگری باشد. تندیس مسی سوبک‌نخت. تندیس مسی سوبک‌نخت، مهارت‌های زیادی را در طراحی و ساخت مجسمه‌های فلزی نشان می‌دهد. این تندیس، زنی را نشان می‌دهد که در حال شیر دادن به فرزند پسر خود است. این نوع صحنه ممکن است منعکس‌کننده ایسیس-هوروس و بعداً مریم-عیسی باشد، بنابراین ریشه‌های آن به پادشاهی میانه مصر باستان بازمی‌گردد. کتیبه به «زن اشراف‌زاده
مصر باستان بازمی‌گردد. کتیبه به «زن اشراف‌زاده موروثی»، سوبک‌نخت، اشاره دارد. او مار کبرا-اورائوس به سر دارد که نشان می‌دهد او یک شاهدخت است. همچنین کودک به عنوان یک شاهزاده نشان داده شده است. این تندیس ممکن است به عنوان بزرگداشت یک تولد، نشانه‌ای از ارادت یک پادشاه حاکم به مادرش یا آرزوی کمک الهی برای باردار شدن به فرزندی که پادشاه مصر خواهد شد، تفسیر شود. این تندیس بخشی از مجموعه موزه بروکلین است.
ناحیه لریبه (به لاتین: Leribe District) یکی از نواحی کشور لسوتو است که در شمال غربی این کشور واقع شده است. این ناحیه با مساحتی معادل ۲٬۸۲۸ کیلومتر مربع و جمعیتی در حدود ۳۳۷٬۵۰۰ نفر در سال ۲۰۱۶، یکی از نواحی مهم کشور به شمار می‌آید.
منطقۀ میانی (به انگلیسی: Intermediate Region) یک مدل ژئوپلیتیکی است که در دهۀ ۱۹۷۰ توسط تاریخ‌نگار یونانی دیمیتری کیتسیکیس، استاد دانشگاه اتاوا در کانادا ارائه شده است. بر اساس این مدل، قارۀ اوراسیا از سه منطقه تشکیل شده است؛ علاوه بر اروپای غربی و خاور دور، منطقۀ سومی به نام «منطقه میانی» نیز بین این دو یافت می‌شود که تمدنی متمایز را تشکیل می‌دهد. این منطقه به صورت تقریبی اروپای شرقی، آسیای مرکزی، خاورمیانه و شمال آفریقا (منطقۀ منا MENA) را پوشش می‌دهد.
کیچیک-نووای ؛ ؛ (ح. سده ۱۸ام) عاشوق اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. هیچ اطلاعات زندگینامه‌ای از این عاشوق در دست نیست، جز اینکه او در قرن هجدهم میلادی در تفلیس زندگی می‌کرده است.
لودوایر (به انگلیسی: Loudwire) یک مجله رسانه آنلاین آمریکایی است که اخبار هنرمندان هارد راک و هوی متال را پوشش می‌دهد. "لودوایر" متعلق به کسب و کار رسانه و سرگرمی تاونسکور میدیا است. از زمان راه‌اندازی در اوت ۲۰۱۱، "لودوایر" مصاحبه‌های انحصاری با هنرمندان برجسته‌ای مانند: اسلپ‌نات، آزی آزبورن، متالیکا، جوداس پریست، گانز ان روزز، مگادث، آیرن میدن، کیس، ماتلی کرو، سویسایدال تندنسیز و بسیاری دیگر را انجام داده است. "لودوایر" همچنین به‌طور انحصاری مطالب جدیدی از جوداس پریست، انترکس، جینز ادیکشن، استون ساور، فیل
جوداس پریست، انترکس، جینز ادیکشن، استون ساور، فیل انسلمو و بسیاری دیگر از آثار برجستهٔ راک و متال را به نمایش گذاشته است. "شب‌های لودوایر" و "آخر هفتهٔ لودوایر" برنامه‌های رادیویی ملی تاونسکور هستند که در ایستگاه‌های راک آن در سراسر کشور پخش می‌شوند. یکی از مجموعه‌های اینترنتی "لودوایر"، "ویکی‌پدیا: واقعیت یا تخیل؟" است. جوایز موسیقی لودوایر. این مجله "جوایز موسیقی لودوایر" را که یک مراسم سالانهٔ جوایز است، برگزار می‌کند. اولین مراسم و کنسرت به میزبانی کریس جریکو در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۷ در The Novo در لس آنجلس
جریکو در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۷ در The Novo در لس آنجلس برگزار شد. جوایز بر اساس رای خوانندگان وب سایت اهدا می‌شود.
آنوش وارطانیان (؛ زادهٔ )، نویسنده ادبیات کودک و شاعر اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۲ مارس ۱۹۵۵ در ایروان به دنیا آمد و از دانشکده لغت‌شناسی دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی از سال ۲۰۰۴ عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان می‌باشد. وی در کتابخانه ملی ارمنستان و فعالیت می‌کند. وی برنده جوایزی همچون مدال یادبود گریگور نارکاتسی و مدال طلای وزارت علوم و آموزش جمهوری ارمنستان شد. وی در سال ۱۹۷۷ با ادوارد میلیتونیان (نویسنده) ازدواج کرده است و صاحب دو پسر است.
استاد مالین یک باشگاه فوتبال و ورزشی حرفه‌ای مالیایی مستقر در باماکو است. این باشگاه که یکی از دو باشگاه برتر فوتبال مالی است، زمین‌های تمرینی آنها میزبان سایر ورزش‌ها از جمله یک باشگاه بسکتبال موفق نیز می‌باشد.
باشگاه ورزشی سنت جورج یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مستقر در آدیس آبابا، اتیوپی است. آنها در لیگ برتر فوتبال اتیوپی بازی می‌کنند. این باشگاه که در سال ۱۹۳۵ تأسیس شد، اولین باشگاه در اتیوپی بود و به عنوان نمادی از ملی‌گرایی اتیوپیایی و مقاومت در برابر نیروهای اشغالگر ایتالیای فاشیستی تأسیس شد.
باشگاه ورزشی چتینکایا ترک یک باشگاه ورزشی ترکی قبرسی مستقر در نیکوزیای شمالی است. آنها پرافتخارترین تیم قبرس شمالی هستند.
کریستیان دِدِیان (؛ ؛ زادهٔ - درگذشته )، نویسنده اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۴ آوریل ۱۹۱۰ در ازمیر به دنیا آمد و از دانشگاه پاریس فارغ‌التحصیل شد. از سال ۱۹۲۲ ساکن پاریس بود. وی برادر شارل ددیان بود. دِدِیان عضو جماعت مخیتاریست بود. ددیان آثار خویش را به زبان ارمنی غربی و فرانسوی می‌نگاشت. وی برنده جوایزی همچون شد. وی در ۱۰ اکتبر ۲۰۰۰ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
تاکابوتی () زنی متأهل از مصر باستان بود که بین بیست تا سی سالگی درگذشت. او در شهر تِبِس مصر، در اواخر دودمان بیست و پنجم مصر (حدود سال ۶۶۰ پیش از میلاد) زندگی می‌کرد. جسد مومیایی‌شدهٔ او و تابوتش هم‌اکنون در موزه اولستر در شهر بلفاست ایرلند شمالی نگهداری می‌شود. تاکابوتی نخستین مومیایی‌ای بود که در ایرلند گشوده شد؛ این اتفاق در سال ۱۸۳۵ رخ داد. تابوت او در تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۸۳۵ در موزه انجمن تاریخ طبیعی بلفاست در کالج اسکوئر شمالی باز شد و پارچه‌های مومیایی باز شدند. ادوارد هینکس، مصرشناس برجستهٔ ایرلندی، در
شدند. ادوارد هینکس، مصرشناس برجستهٔ ایرلندی، در این مراسم حضور داشت و کتیبه‌های هیروگلیفی را رمزگشایی کرد. این نوشته‌ها نشان دادند که تاکابوتی زنی از طبقهٔ اشراف و بانوی یک خانهٔ بزرگ بوده است. نام مادر او تاسِنی‌ریت و نام پدرش نِس‌پارِه، کاهن معبد آمون بوده است. تاکابوتی در گورستانی در غرب تبس دفن شده بود. در ابتدا تصور می‌شد که او به قتل رسیده است، چرا که آثار بریدگی با چاقو بر بدنش دیده می‌شد. پس از جنگ‌های ناپلئونی، تجارت مومیایی‌های مصری رونق یافت. تاکابوتی در سال ۱۸۳۴ توسط توماس گرگ از خانهٔ
تاکابوتی در سال ۱۸۳۴ توسط توماس گرگ از خانهٔ بَلیمیناک در هالیوود واقع در شهرستان داون خریداری شد. در آن زمان، باز کردن مومیایی‌ها هم کنجکاوی‌برانگیز بود و هم از منظر علمی اهمیت زیادی داشت. در بررسی‌های بعدی، گونه‌هایی از قاب‌بالان کشف شد که بعدها به‌عنوان "سوسک پاقرمز گوشت" هوپ، ۱۸۳۴، "سوسک چرم و فرش" دی‌گیر، ۱۷۷۴ و سوسم گوشت فریسکیُ کوگه‌لان، ۱۷۹۲ شناسایی شدند. تابوت نقاشی‌شدهٔ او به‌تنهایی توجه زیادی را جلب کرد، و پارچه‌های کتانی ظریف مومیایی نیز مورد توجه ویژه قرار گرفتند؛ به‌ویژه در شهری که مرکز صنعت
ویژه قرار گرفتند؛ به‌ویژه در شهری که مرکز صنعت کتان ایرلند بود. با گذشت ۱۷۰ سال، تاکابوتی همچنان یکی از جاذبه‌های محبوب بازدیدکنندگان باقی مانده است. در آوریل ۲۰۲۱، کتابی تازه دربارهٔ تاکابوتی منتشر شد که نشان داد برخلاف تصورات پیشین، او با چاقو کشته نشده، بلکه با تبر به قتل رسیده است—احتمالاً زمانی که سعی داشته از مهاجمش فرار کند (که گفته می‌شود یا یک سرباز آشوری بوده یا یکی از افراد خودی). زخم در ناحیهٔ بالای شانهٔ چپ او یافت شده و به‌احتمال زیاد باعث مرگ آنی‌اش شده است. همچنین مشخص شد که برخلاف تصورات
آنی‌اش شده است. همچنین مشخص شد که برخلاف تصورات قبلی، قلب او برداشته نشده بود. افزون بر این، دو جهش ژنتیکی نادر در بدن او کشف شد: یک دندان اضافه (که فقط در ۰٫۰۲ درصد جمعیت دیده می‌شود) و یک مهرهٔ اضافی در ستون فقرات (که در ۲ درصد جمعیت دیده می‌شود). پژوهش دی‌ان‌ای. در سال ۲۰۲۰، مرکز کی‌ان‌اچ دانشگاه منچستر، دی‌ان‌ای میتوکندری (mtDNA) تاکابوتی را مورد بررسی قرار داد. نتیجهٔ این بررسی نشان داد که تک‌گروه او از نوع H4a1 بوده است؛ این تک‌گروه به‌طور عمده به‌عنوان «تک‌گروه اروپایی» توصیف شده و نشان‌دهندهٔ
«تک‌گروه اروپایی» توصیف شده و نشان‌دهندهٔ ریشه‌های اروپایی فرد است. در سوابق باستان‌شناسی، تک‌گروه H4a1 پیش‌تر در بقایای انسان‌هایی از: جزایر قناری (بازماندگان قوم گوانچه، بین قرون ۶ تا ۱۴ میلادی)، فرهنگ‌های باستانی پیاله ناقوسی و اونیتیتسه در آلمان (حدود ۲۵۰۰ تا ۱۸۰۰ پیش از میلاد) و یک فرد از دورهٔ آغازین عصر برنز در بلغارستان (حدود ۲۲۰۰ پیش از میلاد) یافت شده است. قدیمی‌ترین نمونه‌های گزارش‌شده از H4a1 متعلق به دوران نوسنگی کاردیال در اسپانیا و پرتغال هستند که قدمتشان به حدود ۵۳۰۰ پیش از میلاد می‌رسد. بر
که قدمتشان به حدود ۵۳۰۰ پیش از میلاد می‌رسد. بر پایهٔ پژوهش‌های فریگل و همکاران (۲۰۱۹ و ۲۰۲۰)، وجود تک‌گروه H4a1 در نمونه‌های باستانی جزایر قناری با «ورودهای پیشاتاریخی اوراسیایی به شمال آفریقا» هم‌خوانی دارد. همچنین، حضور این تک‌گروه در اروپا در دوران عصر برنز از احتمال مهاجرت‌هایی به شمال آفریقا پس از دوران نوسنگی پشتیبانی می‌کند. در بقایای گوانچه‌ها از جزایر قناری، هر دو منشأ کشاورزان نوسنگی اروپایی وفرهنگ پیاله ناقوسی اروپای مرکزی شناسایی شده است. نوع خاص H4a1 که در تاکابوتی یافت شده، در جمعیت‌های
خاص H4a1 که در تاکابوتی یافت شده، در جمعیت‌های امروزی بسیار نادر است، به‌طوری‌که در حدود ۲٪ از مردم جنوب ایبری (اسپانیا/پرتغال)، حدود ۱٪ از جمعیت لبنان و ۱٫۵٪ از چند جمعیت مختلف جزایر قناری دیده شده است. بررسی موی تاکابوتی که به خوبی حفظ شده بود نیز نشان داد که رنگ طبیعی موی او قهوه‌ای مایل به قرمز (مو خرمایی) بوده است.
جان آدامز ویکهام (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ به‌عنوان ۳۰مین رئیس ستاد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد. ویکهام فعالیت نظامی را از سال ۱۹۵۰ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ فرمانده لشکر ۳ پیاده بود و از ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ فرماندهی لشکر ۱۰۱ هوابرد را برعهده داشت. وی از ۱۹۷۸ تا ۱۹۷۹ مدیر ستاد مشترک نیروهای مسلح آمریکا بود، از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰ به‌عنوان فرمانده ارتش هشتم ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد، در فاصله سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۲
فعالیت می‌کرد، در فاصله سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۲ فرماندهی نیروهای کره ایالات متحده برعهده داشت و از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳ جانشین فرمانده نیروی زمینی آمریکا بود.
استرونکاتورا یک پاستای سنتی از آشپزی کالابریایی و به ویژه مربوط به جیویا تاورو است. اگرچه در حال حاضر در سرتاسر کالابریا رایج است، اما منطقه دارای بیشترین فروش و مصرف آن را می‌توان ناحیه تیریانی استان رجیو کالابریا در نظر گرفت. ماده اصلی این غذا پاستایی است که شبیه به لینگوئینی بوده و از باقیمانده‌های آرد و سبوس حاصل از آسیاب کردن گندم تهیه می‌شود. در گذشته، باقیمانده کف آسیاب برای تهیه استرونکاتورا جارو زده می‌شد و به دلیل همین منشأ غیر بهداشتی‌اش فورش آن غیرقانونی بود و تنها توسط فقرا مصرف می‌شد. تولید آن
بود و تنها توسط فقرا مصرف می‌شد. تولید آن اکنون بهداشتی شده است و به یک غذای اصلی تبدیل شده است.
ورود طغرل بیک به بغداد رخدادی سرنوشت‌ساز در تاریخ سرزمین‌های اسلامی بود که در سال ۴۴۷ قمری برابر با ۱۰۵۵ میلادی روی داد. با ورود طغرل بیک، بنیادگذار دودمان سلجوقی، به بغداد، فرمانروایی پوشالی خلیفه عباسی ناتوان‌تر شد و دورهٔ تازه‌ای از پشتیبانی دودمان‌های مسلمان از خلافت اسلامی آغاز شد. زمینه. در میانه‌های سدهٔ چهارم هجری، خلافت عباسی به دست امیران آل بویه افتاده بود و خلیفه، تنها نامی از فرمانروایی داشت. فرمانروایی آل بویه با کشمکش‌های درونی و شورش‌های گوناگون روبه‌رو بود. از سوی دیگر، سلجوقیان که از
گوناگون روبه‌رو بود. از سوی دیگر، سلجوقیان که از خاستگاه ترکمانان فرارود برخاسته بودند، توانسته بودند در زمان کوتاهی بخش‌های بزرگی از ایران را زیر فرمان آورند. خلیفه القائم بامرالله که از فشار امیران بویی به ستوه آمده بود، به طغرل بیک نامه نوشت و از او درخواست یاری کرد. طغرل بیک که خود خواهان روا بودن دینی برای فرمانروایی خویش بود، این درخواست را به فال نیک گرفت. جایگاه حمدانیان. در هنگام ورود طغرل بیک به بغداد، بازماندگان حمدانیان که پیشتر در موصل و دیاربکر فرمانروایی داشتند، نقشی ناچیز ولی برجسته در
فرمانروایی داشتند، نقشی ناچیز ولی برجسته در رخدادهای پیرامونی بازی کردند. شماری از سران حمدانی که از چیرگی آل بویه ناخشنود بودند، به هواداری از خلیفه عباسی و طغرل بیک پرداختند. پشتیبانی آنان زمینه را برای پذیرش آسان‌تر طغرل بیک در نزد مردم بغداد هموار ساخت. بساسیری. در سال‌های پیش از ورود طغرل بیک به بغداد، ارسلان بساسیری، سردار ترک‌نژاد و از کارگزاران آل بویه، کوشید با پشتیبانی فاطمیان مصر خلافت عباسی را براندازد. بساسیری که کنترل بخش‌هایی از عراق از جمله واسط و کوفه را در دست داشت، در بغداد نیز آشوب‌هایی
و کوفه را در دست داشت، در بغداد نیز آشوب‌هایی به راه انداخت. با رسیدن طغرل بیک به بغداد و سرکوب نیروهای بساسیری، خطر او از سر خلافت عباسی دور شد و جایگاه القائم بامرالله استوار گردید. چگونگی ورود به بغداد. طغرل بیک پس از سامان دادن به کارهای خراسان و عراق عجم، در سال ۴۴۷ قمری به سوی بغداد روانه شد. سپاه او بدون درگیری سختی، بغداد را گشود. امیران بویی، از جمله ملک رحیم، دستگیر و برکنار شدند. با ورود طغرل بیک به بغداد، او در مسجد جامع شهر به نام خلیفه خطبه خواند و رسماً پشتیبان خلافت شناخته شد. خلیفه القائم
و رسماً پشتیبان خلافت شناخته شد. خلیفه القائم نیز به پاس این یاری، او را با فرنام «رکن‌الدین» ستود. پیامدها. ورود طغرل بیک به بغداد پایان چیرگی آل بویه بر دستگاه خلافت بود و پایه‌های دولت سلجوقیان را استوار ساخت. از این پس، خلیفه عباسی نقش دینی و آیینی خویش را نگه داشت، ولی فرمانروایی راستین در دست سلجوقیان افتاد. ورود طغرل بیک همچنین سرآغاز دوره‌ای از شکوفایی و آبادانی در جهان اسلام شد که در سایهٔ آرامش سیاسی فراهم آمد.
لیدا بالابکی نانیان (؛ ؛ زادهٔ ) اقتصاددان و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۷ تا تاریخ ۲۰ مه ۲۰۱۰سمت استانداری استان شیراک را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۱۵ ژوئن ۱۹۴۸ در شهرستان گوی‌گول به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی اقتصاد ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. منابع. &lt;ref&gt;
فمینیسم یهودی جنبشی است که در پی آن است که جایگاه مذهبی، قانونی و اجتماعی زنان یهودی را با مردان یهودی در یهودیت برابر کند. جنبش‌های فمینیستی، با رویکردها و موفقیت‌های متفاوت، در همه شاخه‌های اصلی دین یهود گسترش یافته است. جنبش فمینیستی یهودی را می‌توان در اوایل دهه ۱۹۷۰ در ایالات متحده جستجو کرد. به گفته جودیت پلاسکو نارضایتی اصلی فمینیست‌های یهودی اولیه حذف زنان از گروه مذهبی مینیان که تماماً مردانه بود، معافیت زنان از وظیفه مذهبی میتزوه و ۶۱۳ فرمان تورات (میتزوه به‌معنای ۶۱۳ فرمان داده‌شده در تورات در
(میتزوه به‌معنای ۶۱۳ فرمان داده‌شده در تورات در کوه سینا و هفت فرمان خاخامی که بعداً وضع شدند، در مجموع ۶۲۰ فرمان است)، و شهادت و اختیار طلاق در دادگاه‌های مذهبی یهود بود.
یک مجموعه مانگای فانتزی تاریک ژاپنی است که توسط کئی اورانا نوشته و مصورسازی شده است. این مجموعه از فوریه ۲۰۲۲ به‌صورت سریالی در "هفته‌نامه شونن کودانشا" از انتشارات کودانشا در حال پخش است. تا مارس ۲۰۲۵، فصل‌های آن در چهارده جلد تانکوبون جمع‌آوری شدند. یک مجموعه تلویزیونی انیمه نیز به کارگردانی فومیهیکو سوگانوما، توسط استودیوی بونز فیلم بر اساس نسخه مانگا دستمایه اقتباس قرار گرفت که قرار است از ژوئیه ۲۰۲۵ پخش شود. داستان. پسر جوانی به نام رودو در محله‌های فقیرنشین یک جامعه ثروتمند در میان جمعیت «قبیله‌ای»
یک جامعه ثروتمند در میان جمعیت «قبیله‌ای» زندگی می‌کند که از نوادگان جنایتکاران تبعید شده توسط جامعه هستند. رودو از اسراف طبقهٔ مرفه متنفر است، چرا که آن‌ها اغلب هر چیزی را که زباله به حساب می‌آید، از جمله مجرمان، در یک محل دفن زباله عظیم در زیر شهر می‌اندازند که به «پرتگاه» معروف است. رگتو پدرخواندهٔ رودو، به او گفته بود که پدر بیولوژیکی‌اش قبل از تولد او به دلیل ارتکاب جرمی به پرتگاه انداخته شده است. در یکی از روزها، رودو پس از کند و کاو در یکی از محل‌های دفن پسماند به خانه باز می‌گردد و رگتو را مرده
دفن پسماند به خانه باز می‌گردد و رگتو را مرده می‌یابد. رودو که در محل حادثه دستگیر شده است، علیرغم بی‌گناهی‌اش، به دلیل جایگاهش به عنوان یکی از اعضای قبیله، بلافاصله به قتل متهم می‌شود. رودو که قادر به فرار از سرنوشت خود نیست، قسم می‌خورد از آن مردم انتقام بگیرد و سپس به درون پرتگاه انداخته می‌شود. رودو پس از اینکه به داخل پرتگاه انداخته می‌شود، در حالی به هوش می‌آید که خود را سرگردان در میان انبوهی از زباله‌های بدبو می‌بیند. رودو سپس توسط هیولاهای بزرگی که از زباله ساخته شده‌اند مورد حمله قرار می‌گیرد و
از زباله ساخته شده‌اند مورد حمله قرار می‌گیرد و آن‌ها را دفع می‌کند تا اینکه توسط مردی به نام انجین نجات می‌یابد. مرد برای رودو توضیح می‌دهد که در واقع او زیر زمین نیست، بلکه از یک «گوی» به سطح زمین افتاده است. انجین پس از تست کردن رودو و بیدار کردن قدرتش به عنوان یک «بخشنده»، از او دعوت می‌کند تا به عنوان یک «پاک‌کننده» به او بپیوندد. انجین توضیح می‌دهد که پاک‌کننده‌ها سازمانی از بخشندگان هستند که از قدرت سلاح‌های منحصر به فردی به نام «ابزارهای حیاتی» برای شکار جانوران زباله‌ای که به او حمله کرده‌اند،
شکار جانوران زباله‌ای که به او حمله کرده‌اند، استفاده می‌کنند. رودو برخلاف میلش پیشنهاد انجین برای پیوستن به گروه پاک‌کننده‌ها را می‌پذیرد، البته تا زمانی که این پیشنهاد به او در رسیدن به هدفش که بازگشت به گوی و انتقام گرفتن از کسانی که او را به گودال انداخته‌اند، کمک کند.
جورج ویلیام کیسی جونیور (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در فاصله سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ به‌عنوان سی و ششمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد. کیسی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۰ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ فرماندهی لشکر ۱ زرهی را برعهده داشت، از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ مدیر طرح‌ها و سیاست‌های استراتژیک ستاد مشترک نیروهای مسلح بود و از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳ به‌عنوان مدیر ستاد مشترک نیروهای مسلح آمریکا فعالیت می‌کرد. وی از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ جانشین رئیس ستاد نیروی
می‌کرد. وی از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ جانشین رئیس ستاد نیروی زمینی آمریکا بود و از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ فرماندهی نیروی چندملیتی عراق را برعهده داشت. او در سال ۲۰۱۱ پس از ۳۱ سال خدمت، از نیروهای مسلح آمریکا بازنشسته شد. پدر وی؛ جورج ویلیام کیسی نیز سرلشکر نیروی زمینی آمریکا بود که در خلال جنگ ویتنام کشته شد.
فمینیسم سفید اصطلاحی است برای توصیف عباراتی از فمینیسم که بر زنان سفیدپوست تمرکز دارد، و در عین حال برای بیان ناتوانی در پرداختن به وجود اشکال مختلف سرکوب که زنان اقلیت‌های قومی و زنان فاقد امتیازات دیگر با آن روبه‌رو هستند، استفاده می‌شود. سفید بودن در ساختار دادن تجربیات زندگی زنان سفیدپوست در زمینه‌های مختلف بسیار مهم است. این اصطلاح برای برچسب زدن و انتقاد از نظریه‌هایی استفاده شده است که صرفاً بر نابرابری مبتنی بر جنسیت تمرکز دارند. «فمینیسم سفید» بیشتر به‌عنوان برچسبی تحقیرآمیز استفاده می‌شود، و
بیشتر به‌عنوان برچسبی تحقیرآمیز استفاده می‌شود، و معمولاً برای سرزنش شکست در به رسمیت شناختن و ادغام اینترسکشنالیتی سایر ویژگی‌های هویتی در یک جنبش گسترده‌تر استفاده می‌شود که برای برابری در بیش از یک جبهه مبارزه می‌کند. در فمینیسم سفید، ستم بر زنان در چارچوبی تک‌محوری تحلیل می‌شود و در نتیجه هویت و تجربیات زنان اقلیت‌های قومی نادیده گرفته می‌شود. این اصطلاح همچنین برای اشاره به نظریه‌های فمینیستی به‌کار رفته است که به طور خاص بر تجربه زنان سفیدپوست، هم‌سوجنسی، دگرجنس‌گرا و توانمندگرایی تمرکز می‌کنند و در
دگرجنس‌گرا و توانمندگرایی تمرکز می‌کنند و در آن تجارب زنان بدون این ویژگی‌ها حذف یا به حاشیه رانده شده‌اند. این انتقاد عمدتاً علیه اولین موج‌های فمینیسم که حول محور توانمندسازی زنان طبقه متوسط سفیدپوست در جوامع غربی تلقی می‌شد، مطرح شده است. اصطلاح فمینیسم سفید نسبتاً جدید است، و منتقدان مفاهیمی که آن را نشان می‌دهد به آغاز جنبش فمینیستی، به‌ویژه در ایالات متحده نسبت می‌دهند. ریشه‌ها. در ابتدا، فمینیسم در جوامع غربی توسط زنان تحصیل‌کرده سفیدپوست که در درجه اول بر حق رأی و نمایندگی سیاسی تمرکز داشتند، آغاز
اول بر حق رأی و نمایندگی سیاسی تمرکز داشتند، آغاز شد. نمونه‌ای از این تمرکز در متن مری ولستون کرافت یافت می‌شود، و "احقاق حقوق زنان" منتشر شد، جایی که ولستون کرافت از برابری اخلاقی و سیاسی بین زن و مرد حمایت می‌کند، اما فقط اعضای طبقه متوسط را مورد خطاب قرار می‌دهد. به‌طور مشابه، در فرانسه، المپ دو گوژ از حقوق زنان در اعلامیه حقوق زن و شهروند مؤنث در سال ۱۷۹۱ دفاع کرد. فمینیسم سفید با تلاش برای پنهان کردن مشارکت و عملکرد زنان سفیدپوست در برترپنداری نژاد سفید، با قربانی دیدن آن‌ها به‌دلیل جنسیتشان، و عدم