payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خوشحالم که ندیدمت (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی لی جونگ جه، لیم جی یون، کیم جی هون و سو جی هه است. این مجموعه در نیمهٔ دوم سال ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۰:۵۰ (کی‌اس‌تی) از شبکهٔ تی‌وی‌ان پخش خواهد شد. خلاصه داستان. ماجرا پیرامون ایم هیون جون (لی جونگ جه) می‌گردد؛ بازیگری کلیشه‌ای که آرزوی شروعی تازه در یک ملودرام را دارد. او با وی جونگ سوک (لیم جی یون)، روزنامه‌نگار باسابقه‌ای که ناگهان به بخش سرگرمی منتقل شده است، روبه‌رو می‌شود. تولید. در ۱۸ اوت ۲۰۲۵، استودیو اند نیو اعلام کرد
تولید. در ۱۸ اوت ۲۰۲۵، استودیو اند نیو اعلام کرد که قراردادی برای تولید مشترک با آرتیست کامپنی به امضا رسانده است تا سه مجموعه از جمله "خوشحالم که ندیدمت" را به‌طور مشترک تولید کنند. کارگردانی این مجموعه بر عهدهٔ کیم گا رام است که پیش‌تر مجموعه‌های تلویزیونی "با وجود اینکه می‌دانم" (۲۰۲۱) و "پارتنر خوب" (۲۰۲۴) را کارگردانی کرده بود. فیلم‌نامه نیز توسط جونگ یو رانگ نوشته شده که نویسندهٔ مجموعه‌های "پنج تا بچه بسه" (۲۰۱۶) و "دکتر چا" (۲۰۲۳) بوده است. این مجموعه به وسیلهٔ استودیو دراگون برنامه‌ریزی و توسط
به وسیلهٔ استودیو دراگون برنامه‌ریزی و توسط استودیو اند نیو و آرتیست کامپنی تولید می‌شود. فیلم‌برداری. در ۲۱ مارس ۲۰۲۵ اعلام شد که جلسهٔ فیلم‌نامه خوانی این مجموعه به پایان رسیده و فیلم‌برداری آغاز شده است.
لینوس (linus) یک مجله کمیک ایتالیایی است که از سال ۱۹۶۵ در ایتالیا منتشر می شود. این مجله نخستین مجله‌ی ایتالیایی‌ای است که به طور اختصاصی به کمیک‌ها اختصاص دارد. از سال ۱۹۹۳ به مداوما بدست چاپخانه‌ی بالدینی و کاستلدی (Baldini &amp; Castoldi) منتشر می شود. ناشران پیشین میلانو لیبری () (۱۹۶۵-۱۹۷۲) و ریزُلی (Rizzoli) (۱۹۷۲-۱۹۹۳) هستند. تاریخچه و ویژگی‌ها. نخستین شماره‌ی "لینوس" در آوریل ۱۹۶۵ منتشر شد و نوشته‌ی شرکت (Milano Libri) بود، یک شرکت تابعه ریزولی پس از سال ۱۹۷۲. و از سال ۱۹۹۳ به بعد طور مداوم توسط
از سال ۱۹۷۲. و از سال ۱۹۹۳ به بعد طور مداوم توسط بالدینی و کاستولدی در شماره های ماهانه چاپ می‌شد. موسس آن جیووانی گاندینی () بود. نام مجله همیشه با حروف کوچک نوشته می شد. این مجله خواهری داشت به نام مجله‌ی "آلتر" که آن هم از مجله‌های کمیک بود. هر دو مجله یک موضع فرهنگی چپ گرا داشتند و سرمقاله های آنها برای حزب کمونیست ایتالیا حمایت جمع می‌کردند. نخستین گرداننده‌ی "لینوس،" جیووانی گاندینی بود. این مجله کمیک استریپ‌های خارجی‌ای مانند "بادام‌زمینی‌ها" ،لیل ابنر "،" بریستو ، "دیک تریسی" و غیره را چاپ می‌کرد.
"،" بریستو ، "دیک تریسی" و غیره را چاپ می‌کرد. همچنین "لینوس" جایی بود که کمیک‌های ایتالیایی برای اولین بار جایی برای خود پیدا کردند: نمونه‌هایی از آن شامل "نوترون/والنتینا" اثر گویدو کرپاکس و "گریگیز" اثر انزو لوناری است. این اولین مجله کمیک ایتالیایی بود که داستان‌هایی را که توسط بزرگسالان خوانده می‌شد ارايه می‌داد. از آغاز فعالیت مجله، بخش کمیک با بخش گسترده‌ای در رابطه با جامعه، سیاست، رسانه‌های جمعی، ادبیات و سایر مضامین فرهنگی همراه بود. برای نمونه، در اولین شماره، مصاحبه‌ای از اومبرتو اکو با
در اولین شماره، مصاحبه‌ای از اومبرتو اکو با رمان‌نویس الیو ویتورینی منتشر شد. کمیک استریپ‌هایی از نویسندگان مشهور ایتالیایی مانند آلتان ، آلفردو چیاپوری ، سرجیو استاینو ، الکاپا ، آنگسه ، واورو ، برونو دآلفنسو () و آثار خارجی‌هایی مانند ژول فایفر مرتباً منتشر می‌شدند. پس از گاندینی در سال ۱۹۷۲، روشنفکر، روزنامه‌نگار و نویسنده، اُرسته دل‌بونو () راه را ادامه داد. مجموعه کتاب‌های کمیک ماجراجویی مانند "دیک تریسی" یا "جف هاوک" در ابتدا به صورت جداگانه در شماره‌های ویژه منتشر می‌شدند. این مجموعه‌ها بعداً به یک
ویژه منتشر می‌شدند. این مجموعه‌ها بعداً به یک مجموعه ماهانه به "نام آلترلینوس" (که بعدها "آلتر آلتر" و به اختصار "آلتر" ، ۱۹۷۴ نام گرفت) منتقل شدند، جایی که کمیک‌های با تم بزرگسالانه‌تر، از جمله آثار نویسندگان نوآور فرانسوی مانند موبیوس ، انکی بلال یا فیلیپ درویله و هنرمندان ایتالیایی مانند سرجیو توپی ، آندره‌آ پازینزا و لورنزو ماتوتی ، جایگاه خود را پیدا کردند. مضامین ماجراجویی ناب در مجله ماهانه فرعی "کورتو مالتی"، که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد و نام خود را از شخصیت معروف هوگو پرات گرفته بود، منتشر می‌شد. انزو
معروف هوگو پرات گرفته بود، منتشر می‌شد. انزو بالدونی ، روزنامه‌نگار و نویسنده ایتالیایی که در سال ۲۰۰۴ در عراق کشته شد، به عنوان مترجم برای "لینوس"، به ویژه برای کمیک استریپ "دونزبری"، کار می‌کرد. گری ترودو کمی پس از قتل بالدونی، در وب‌سایت خود درباره او نوشت. همچنین چندین شماره از یک نسخه‌ی انگلیسی از آن در سال ۱۹۷۰ با ویرایش فرانک دیکنز و رالف استیدمن منتشر شد.
خوان استبان لازو هرناندز (زاده ۲۶ فوریه ۱۹۴۴) سیاستمدار کوبایی است که از سال ۲۰۱۹ به عنوان هجدهمین رئیس شورای دولتی و از سال ۱۹۸۱ عضو مجلس ملی قدرت خلق خدمت کرده است. پیش از این ریاست شورا، او از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۳ معاون رئیس‌جمهور بود. اوایل زندگی. خوان استبان لازو هرناندز در ۲۶ فوریه ۱۹۴۴ در جوولانوس، کوبا متولد شد. او در یک محیط روستایی بزرگ شد و تا کلاس پنجم به مدرسه رفت زیرا خانواده‌اش قادر به تأمین هزینه تحصیل او نبودند. او برای تأمین معاش خود که از نظر جسمی ضعیف بود، به عنوان کشاورز کار می‌کرد و در سن
جسمی ضعیف بود، به عنوان کشاورز کار می‌کرد و در سن ۱۴ سالگی در یک آسیاب برنج کار می‌کرد که فیدل کاسترو انقلاب کوبا را به پیروزی رساند. حرفه سیاسی. لازو پس از تأسیس انجمن جوانان شورشی به آن پیوست و آن را در منطقه خود رهبری کرد. او در سال ۱۹۶۱ به شبه‌نظامیان انقلابی ملی و در سال ۱۹۶۳ به حزب کمونیست کوبا (PCC) پیوست. او به عنوان بخشی از کمپین سوادآموزی کوبا، معلم سوادآموزی بود. در سال ۱۹۶۴، لازو عضو کمیته شهری حزب کمونیست کوبا در جوولانوس شد. او تا سال ۱۹۶۶، زمانی که برای شرکت در مدرسه عالی حزبی نیکو لوپز
زمانی که برای شرکت در مدرسه عالی حزبی نیکو لوپز انتخاب شد، به عنوان سازمان‌دهنده فعالیت داشت. او این برنامه را در سال ۱۹۶۷ به پایان رساند و به عنوان دبیر اول حزب کمونیست کوبا در سن پدرو د مایابون منصوب شد. او در سال ۱۹۶۹ به سازمان‌دهنده دفتر منطقه‌ای حزب در کولون، کوبا، و بعداً به دبیر اول حزب کمونیست کوبا در استان کولون ارتقا یافت. لازو در سال ۱۹۷۱ به دفتر استانی در استان ماتانزاس منتقل شد و در سال ۱۹۷۹ به عضویت دفتر استانی حزب درآمد. او در سال ۱۹۸۰ دبیر دوم کمیته استانی حزب و سپس در سال ۱۹۸۱ دبیر اول شد.
کمیته استانی حزب و سپس در سال ۱۹۸۱ دبیر اول شد. او از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۴ دبیر اول حزب در استان سانتیاگو د کوبا بود و سپس به عنوان دبیر اول حزب در هاوانا منصوب شد. لازو در سال ۱۹۸۰ به کمیته مرکزی حزب کمونیست کوبا پیوست. لازو هنگام تشکیل حزب کمونیست کوبا در سال ۲۰۰۶ به عنوان دبیر این حزب انتخاب شد. در پنجمین کنگره حزب کمونیست کوبا، او چهارمین عضو عالی‌رتبه، تنها پس از کاسترو، رائول کاسترو و خوزه رامون ماچادو ونتورا بود. در انتخابات سال ۱۹۸۱، لازو به مجلس ملی قدرت خلق راه یافت و تا به امروز آن را حفظ کرده است.
خلق راه یافت و تا به امروز آن را حفظ کرده است. او در سال ۲۰۱۳ به عنوان رئیس مجلس انتخاب شد. در شورای دولت، او از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۳ معاون رئیس‌جمهور و از سال ۲۰۱۹ رئیس‌جمهور بود.
دیپلماسی گروگان‌گیری ایران به استفاده از بازداشت خودسرانه اتباع خارجی و شهروندان دوتابعیتی توسط جمهوری اسلامی ایران به عنوان ابزاری از هنر دولت‌داری اشاره دارد. این رویه برای اعمال فشار بر دولت‌های دیگر، کسب امتیازات، یا تأثیرگذاری بر مذاکرات - به‌ویژه در رابطه با تحریم‌ها، دارایی‌های مسدودشده و دیپلماسی هسته‌ای - به کار گرفته می‌شود. اگرچه دیپلماسی گروگان‌گیری منحصر به ایران نیست، تحلیلگران این کشور را به عنوان یکی از اصلی‌ترین اعمال‌کنندگان آن شناسایی می‌کنند که طی چهار دهه گذشته آن را در سیاست خارجی خود
که طی چهار دهه گذشته آن را در سیاست خارجی خود نهادینه کرده است. ریشه‌های تاریخی. ریشه‌های دیپلماسی گروگان‌گیری ایران در بحران گروگان‌گیری ۱۹۷۹-۱۹۸۱ نهفته است، زمانی که ۵۲ دیپلمات و شهروند آمریکایی به مدت ۴۴۴ روز در سفارت ایالات متحده در تهران نگهداری شدند. این بحران با عهدنامه الجزایر پایان یافت که بر اساس آن ایران گروگان‌ها را در ازای آزادسازی میلیاردها دلار از دارایی‌های مسدودشده ایران و ایجاد دادگاه داوری دوجانبه ادعاها آزاد کرد. این رویداد سابقه‌ای ایجاد کرد: گروگان‌ها می‌توانستند به عنوان ابزار
ایجاد کرد: گروگان‌ها می‌توانستند به عنوان ابزار چانه‌زنی سیاسی و مالی مورد استفاده قرار گیرند. تبدیل به سیاست دولتی. پس از دهه ۱۹۸۰، گروگان‌گیری از تاکتیکی گاه‌به‌گاه به استراتژی سیستماتیک تبدیل شد: نمونه‌های مدرن. بازداشت اروپایی‌ها. پژوهشی انستیتو فرانسوی روابط بین‌الملل (Ifri) نشان می‌دهد که ایران از بازداشت اتباع اروپایی به عنوان اهرم دیپلماتیک، به‌ویژه علیه فرانسه، آلمان و بریتانیا استفاده کرده است. موارد قابل توجه شامل دانشگاهیان فرانسوی، کارکنان امدادی و فعالانی است که تحت اتهام جاسوسی زندانی
امدادی و فعالانی است که تحت اتهام جاسوسی زندانی شده‌اند. علیرغم تحریم‌های اتحادیه اروپا و محکومیت‌های عمومی، این تاکتیک با تأثیر بازدارندگی ناچیز ادامه یافته است. در سال ۲۰۲۵، روزنامه‌نگار ایتالیایی چچیلیا سالا و فعال آلمانی-ایرانی ناهید تقوی اندکی پیش از از سرگیری مذاکرات هسته‌ای ایران با اروپا آزاد شدند که پیوند میان بازداشت‌ها و زمان‌بندی دیپلماتیک را نشان می‌دهد. بازداشت شهروندان آمریکایی. ایران به طور مداوم اتباع آمریکایی را تحت اتهام جاسوسی بازداشت کرده است و گروه‌هایی مانند انستیتو واشنگتن تخمین
کرده است و گروه‌هایی مانند انستیتو واشنگتن تخمین می‌زنند که ایران از سال ۱۹۷۹ بیش از هر کشور دیگری گروگان آمریکایی گرفته است. نمونه برجسته اخیر در سال ۲۰۲۳ رخ داد، زمانی که دولت بایدن آزادی پنج شهروند آمریکایی را در ازای دسترسی به ۶ میلیارد دلار از درآمدهای نفتی مسدودشده که برای اهداف بشردوستانه اختصاص یافته بود، مذاکره کرد. در اوایل سال ۲۰۲۵، در میان تشدید تنش‌ها و حملات نظامی آمریکا به تأسیسات ایرانی، تهران حداقل پنج آمریکایی دیگر از جمله روزنامه‌نگار رضا ولی‌زاده را بازداشت کرد که در زندان دست به اعتصاب
ولی‌زاده را بازداشت کرد که در زندان دست به اعتصاب غذا زد. روش‌ها و اهداف. دیپلماسی گروگان‌گیری ایران معمولاً شامل موارد زیر است: انتقاد و واکنش بین‌المللی. چالش‌های دیپلماتیک: کشورهای اروپایی و ایالات متحده در ایجاد سیاست بازدارنده یکپارچه با مشکل مواجه بوده‌اند. منتقدان استدلال می‌کنند که مبادله زندانیان انگیزه‌ای برای بازداشت‌های آینده فراهم می‌آورد و عملاً دیپلماسی گروگان‌گیری را به عنوان استراتژی چانه‌زنی تأیید می‌کند. پیشنهادات سیاستی: تحلیلگران شورای آتلانتیک و انستیتو واشنگتن خواستار بازدارندگی
آتلانتیک و انستیتو واشنگتن خواستار بازدارندگی قوی‌تر هستند، از جمله تحریم‌های هماهنگ علیه افراد درگیر، هشدارهای سفر شدیدتر، و شفافیت بیشتر در مورد پرونده‌های بازداشت‌شدگان. جامعه مدنی: سازمان‌های غیردولتی مانند «آزادی صلح» و «کمک گروگان» از چارچوب‌های حقوقی بین‌المللی و سازوکارهای پاسخ‌گویی برای طبقه‌بندی گروگان‌گیری دولتی به عنوان جرمی بر اساس قوانین بین‌الملل دفاع می‌کنند.
افرایم «افی» دفرین (به عبری: אפרים (אפי) דֶפְרין؛ زادهٔ ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۷۲) افسر نیروهای دفاعی اسرائیل و سخنگوی فعلی ارتش اسرائیل از ۲۷ مارس ۲۰۲۵ است که جانشین دنیل هاگاری شده است. سمت قبلی او رئیس لشکر تِوِل بود. او همچنین به عنوان معاون فرمانده تشکیلات گاعش و فرمانده تیپ ۲۷ خدمت کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. افرایم دفرین در گیوات اولگا متولد شد. پدرش باروخ از رومانی و مادرش آلیزا از مراکش مهاجرت کرده بودند. در جوانی، او در یک مدرسه فنی و حرفه‌ای تحصیل کرد.[ "" ] شغل. پس از ثبت نام، به تیپ هفتم زرهی پیوست
"" ] شغل. پس از ثبت نام، به تیپ هفتم زرهی پیوست و دوره‌های آموزشی رزمی و فرماندهی تانک را گذراند. سپس دوره افسری را به پایان رساند و به عنوان فرمانده دسته تانک خدمت کرد. در سال ۱۹۹۷، فرمانده گروهان در گردان ۷۵، تیپ هفتم شد.[ "" ] در جنگ ۲۰۰۶ لبنان، او فرماندهی گردان نهم تیپ ۴۰۱ را در طول نبرد وادی سلوکی بر عهده داشت، جایی که به شدت زخمی شد. پس از چند هفته بهبودی، او به فرماندهی گردان خود بازگشت.[ "" ] بعدها، او فرماندهی گردان ۵۳۲ در تیپ ۴۶۰ را بر عهده گرفت و به عنوان افسر عملیات (جی۳) لشکر ۱۶۲ خدمت کرد. پس
به عنوان افسر عملیات (جی۳) لشکر ۱۶۲ خدمت کرد. پس از اتمام دوره فرماندهان تیپ، به فرماندهی تیپ ۲۷ منصوب شد. پس از انحلال تیپ، در سال ۲۰۱۴ به عنوان معاون فرمانده تشکیلات گاعش منصوب شد و تا سال ۲۰۱۵ در این سمت خدمت کرد. در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۶، او به عنوان وابسته نظامی ارتش اسرائیل در هند منصوب شد.[ "" ] دفرین به سرتیپ ارتقا یافت و رئیس بخش روابط خارجی در اداره برنامه‌ریزی شد و پس از بازسازی آن تحت عنوان اداره استراتژی و دایره سوم به عنوان بخش تِوِل به کار خود ادامه داد. او در اوت ۲۰۲۴ پس از ۳۳ سال خدمت از ارتش
داد. او در اوت ۲۰۲۴ پس از ۳۳ سال خدمت از ارتش اسرائیل بازنشسته شد. او به عنوان معاون بازاریابی در شرکت سامانه‌های دفاعی پیشرفته رافائل خدمت کرد.[ "" ] در ۹ مارس ۲۰۲۵، ایال زمیر، رئیس ستاد کل ارتش اسرائیل، او را به عنوان سخنگوی ارتش اسرائیل منصوب کرد. در ۲۷ مارس ۲۰۲۵، او رسماً این سمت را آغاز کرد. در جریان حملات ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران، به درخواست دفرین، هاگاری به عنوان مدیر موقت واحد سخنگو برای رهبری عملیات داخلی بازگشت، در حالی که دفرین به عنوان چهره عمومی این واحد باقی ماند. انتظار می‌رفت هاگاری تا پایان
این واحد باقی ماند. انتظار می‌رفت هاگاری تا پایان درگیری در این سمت باقی بماند.
اقلیم ایتالیا بسیار متنوع است. در بیشتر مناطق شمالی و مرکزی داخلی، شرایط آب و هوایی بین نیمه‌گرمسیری مرطوب، قاره‌ای و اقیانوسی مرطوب متغیر است. دره پو عمدتاً دارای آب‌وهوای نیمه‌گرمسیری مرطوب است که زمستان‌های سرد و تابستان‌های گرم دارد. در مقابل، مناطق ساحلی مانند لیگوریا، توسکانی و بیشتر نواحی جنوبی ایتالیا، بر اساس طبقه‌بندی اقلیمی کوپن، دارای آب‌وهوای مدیترانه‌ای هستند. بین شمال و جنوب ایتالیا می‌تواند اختلاف دمای قابل توجهی وجود داشته باشد، به‌ویژه در زمستان. در برخی روزهای زمستان، دمای میلان می‌تواند
در برخی روزهای زمستان، دمای میلان می‌تواند به حدود ۲- درجه سلسیوس (۲۸°F) برسد و حتی برف ببارد، در حالی که در همان زمان در رم حدود ۸ درجه سلسیوس (۴۶٫۴°F) و در پالرمو حدود ۲۰ درجه سلسیوس (۶۸°F) است. در تابستان، این اختلاف دما کمتر شدید است، اما گرمای جنوب می‌تواند رکوردشکن باشد. برای مثال، در ۱۱ اوت ۲۰۲۱، یک ایستگاه پایش کشاورزی در نزدیکی سیراکوز، دمای ۴۸٫۸ درجه سلسیوس (۱۱۹٫۸°F) را ثبت کرد که طبق گزارش سازمان جهانی هواشناسی، بالاترین دمای رسمی ثبت‌شده در اروپا محسوب می‌شود. ایتالیا با افزایش رویدادهای شدید
محسوب می‌شود. ایتالیا با افزایش رویدادهای شدید آب‌وهوایی مانند موج‌های گرما، خشکسالی و سیلاب‌های مکرر، به‌شدت تحت تأثیر تغییرات اقلیمی قرار گرفته است. برای مثال، شهر ونیز با مشکلات جدی ناشی از افزایش سطح آب دریا دست‌وپنجه نرم می‌کند. این کشور با چالش‌های متعددی در زمینه سازگاری با تغییرات اقلیمی مواجه است، از جمله: پیامدهای اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی ناشی از تغییرات اقلیمی و نیز افزایش مرگ‌ومیر به دلیل خطرات بهداشتی مرتبط با گرمایش جهانی. عمومیت. آب‌وهوای ایتالیا به شدت تحت تأثیر دریاهای مدیترانه قرار
ایتالیا به شدت تحت تأثیر دریاهای مدیترانه قرار دارد که این کشور را از همه طرف، به جز شمال، احاطه کرده‌اند. این دریاها به‌عنوان مخازن گرما و رطوبت عمل کرده و نقش مهمی در تعدیل شرایط جوی ایفا می‌کنند. در منطقه معتدل جنوبی اروپا، دریاهای مدیترانه موجب شکل‌گیری اقلیم مدیترانه‌ای می‌شوند، اما به دلیل ویژگی‌های ژئومورفولوژیک ایتالیا، این الگو با تفاوت‌های محلی همراه است. این ویژگی‌ها معمولاً اثرات تعدیل‌کننده فشارهای جوی بالا را برجسته می‌سازند. علاوه بر اثر مستقیم دریای مدیترانه، آب‌وهوای ایتالیا تحت تأثیر
مستقیم دریای مدیترانه، آب‌وهوای ایتالیا تحت تأثیر جریان‌های غربی، به‌ویژه در فصل‌های میانی سال، و همچنین پویایی اقیانوس اطلس قرار دارد. این تأثیرات از طریق سیکلون‌هایی که از غرب به شرق حرکت می‌کنند اعمال می‌شود و حرکت آنها عمدتاً توسط گردش منطقه‌ای و موقعیت متقابل پرفشار آزور و آنتی‌سیکلون نیمه‌گرمسیری آفریقا در سطح سینوپتیکی هدایت می‌شود. در زمستان، هوای سرد تا حدودی تحت تأثیر رشته‌کوه‌های آلپ و آپنین قرار دارد که مانعی طبیعی ایجاد می‌کنند. به این شرایط، اثر تعدیل‌کننده مدیترانه افزوده می‌شود. این اثر از
تعدیل‌کننده مدیترانه افزوده می‌شود. این اثر از طریق انتقال محسوس گرما و رطوبت، موجب می‌شود آشفتگی‌هایی که از غرب می‌آیند، پس از تضعیف، دوباره در منطقه مدیترانه تقویت شوند و این روند می‌تواند منجر به تشکیل کم‌فشار مدیترانه‌ای یا چرخند شبه‌حاره‌ای مدیترانه شود. تغییرات اقلیمی. ایتالیا، مانند سایر نقاط جهان، در گذشته دوره‌های تغییرات اقلیمی جهانی را تجربه کرده است، از جمله یخبندان‌ها، دوره‌های بین‌یخبندان و حتی عصر یخبندان کوچک. در دوران معاصر، گرمایش جهانی تأثیرات قابل‌توجهی بر این کشور گذاشته است. به‌ویژه،
قابل‌توجهی بر این کشور گذاشته است. به‌ویژه، از اواسط دهه ۱۹۸۰ به بعد، در مقایسه با دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، افزایش محسوس در میانگین دما ثبت شده است. ایتالیا به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود در منطقه گذار بین شمال آفریقا و اروپا، به‌شدت در معرض خطر قرار دارد. یکی از نگرانی‌های جدی، بیابان‌زایی در مناطق جنوبی است. از دهه ۲۰۱۰، با تسریع چرخه هیدرولوژیکی، افزایش پدیده‌های آبرفتی و گرمسیری‌شدن دریای مدیترانه، شواهدی که بسیاری از نگرانی‌های پیشین را تأیید می‌کند، آشکار شده است.
هنگ ۵ آلپینی () یک هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در استرزینگ در تیرول جنوبی مستقر است. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپین "جولیا" اختصاص داده شده است. در ۱ نوامبر ۱۸۸۲، ارتش سلطنتی ایتالیا هنگ ۵ آلپینی را تشکیل داد که منطقه جذب نیرو آن در دره‌های لومباردی شمالی بود که عمدتاً در آلپ‌های لپونتین، آلپ‌های برگاماسک و آلپ‌های لیوینو قرار دارند. منطقه جذب نیرو در هنگ ۵ آلپینی تا ساحل غربی دریاچه گاردا امتداد داشت و منطقه جذب نیرو در هنگ ۶ آلپینی از ساحل
داشت و منطقه جذب نیرو در هنگ ۶ آلپینی از ساحل شرقی آغاز می‌شد. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ۱۶ گردان گسترش یافت و به بزرگترین هنگی تبدیل شد که تاکنون توسط ارتش ایتالیا به کار گرفته شده است. در طول جنگ، گردان‌های این هنگ به طور جداگانه در مناطق آلپی جبهه ایتالیا جنگیدند. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر ۲ آلپاین اختصاص یافت، که در طول جنگ جهانی دوم در حمله به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا حضور داشت. به خاطر خدمات در جبهه یونان، به هنگ ۵ آلپاین بالاترین نشان نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد.
ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در تابستان ۱۹۴۲، لشکر ۲ آلپاین به جبهه شرقی در اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد، جایی که در زمستان ۱۹۴۲ در جریان عملیات شوروی "ساترن کوچک" نابود شد. بقایای این لشکر در بهار ۱۹۴۳ به ایتالیا بازگردانده شدند. به خاطر خدمات در جبهه یونان و سپس در جبهه شرقی، به هنگ ۵ آلپاین دو بار مدال طلای شجاعت نظامی دوم اهدا شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیل اعلام شد و دو روز بعد، در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی هنگ ۵ آلپینی را منحل کردند. در ۱ ژانویه ۱۹۵۳، هنگ ۵ آلپینی
را منحل کردند. در ۱ ژانویه ۱۹۵۳، هنگ ۵ آلپینی اصلاح و به تیپ آلپینی اوروبیکا واگذار شد. در سال ۱۹۷۵ این هنگ منحل شد و پرچم، یگان‌ها و تجهیزات آن به گردان آلپینی موربگنو واگذار گردید. در سال ۱۹۹۱، تیپ آلپینی اوروبیکا نیز منحل شد و گردان آلپینی موربگنو به تیپ آلپینی تریدنتینا واگذار شد. این هنگ در سال ۱۹۹۲ سازماندهی مجدد شد. در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۲، تیپ آلپینی تریدنتینا منحل شد و روز بعد، هنگ ۵ آلپینی به تیپ آلپینی جولیا واگذار گردید. سالگرد تأسیس این هنگ مصادف با ۸ ژوئن ۱۹۱۶، اوج نبرد آسیاگو است که طی آن گردان
۸ ژوئن ۱۹۱۶، اوج نبرد آسیاگو است که طی آن گردان آلپینی موربگنو این هنگ، به خاطر حفظ مونت فیور و مونت کاستلگومبرتو به همراه دیگر گردان‌های آلپینی، مدال نقره شجاعت نظامی را کسب کرد.
مزمور ۵ پنجمین مزمور از کتاب مزامیر است که در نسخهٔ انگلیسی «کینگ جیمز» با عبارت «به سخنان من گوش بده، ای خداوند، به اندیشه‌ام توجه کن» آغاز می‌شود. در لاتین، این مزمور با عنوان «Verba mea auribus percipe Domine» شناخته می‌شود. این مزمور به طور سنتی به داوود نسبت داده می‌شود و بیانگر دعای درستکار برای رهایی نه تنها از رنج، بلکه برای توانایی خدمت به خداوند بدون حواس‌پرتی است. نسخهٔ جدید «کینگ جیمز» عنوان «دعایی برای هدایت» را برای آن برگزیده است. این مزمور بخشی منظم از آیین‌های یهودیت، کاتولیک، لوترانی،
بخشی منظم از آیین‌های یهودیت، کاتولیک، لوترانی، انگلیکان و سایر پروتستان‌هاست. همچنین توسط آهنگسازانی چون هاینریش شوتس، فلیکس مندلسون و ادوارد الگار به موسیقی درآمده است.
ولسورانا (، ) یک مجمع‌الجزایر کوچک در کورسهلم، فنلاند است که در منطقه کوارکن از خلیج بوتنی واقع شده است. این جزایر آخرین جزایری هستند که هنگام سفر با قایق یا کشتی از واسا، فنلاند به اومئو، سوئد مشاهده می‌کنید. این مجمع‌الجزایر از مجمع‌الجزایر اصلی رپلات-بیورکو کورسهولم جدا شده است. جزایر ولسورانا خالی از سکنه هستند و هیچ دسترسی جاده‌ای به آنها وجود ندارد. با این حال، یک پناهگاه مهم برای پرندگان هستند که مورد توجه پرنده‌نگرها و پرنده‌شناسان قرار می‌گیرند. این جزایر به همراه کرانه مرتفع سوئد و مجمع‌الجزایر
جزایر به همراه کرانه مرتفع سوئد و مجمع‌الجزایر کوارکن، به دلیل نشان دادن اثرات بالا آمدن زمین به دلیل برخاست پسایخچالی، در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارند. تاریخچه. نام. نام ولسورارنا از سوئدی گرفته شده است. اعتقاد بر این است که این نام از سواحل پوشیده از سنگ و یخ‌رفت که شبیه نهنگ است، گرفته شده است. اعتقاد بر این است که نام فنلاندی والاسارت از کلمه سوئدی گرفته شده است. یک مسیر قدیمی بین فنلاند و سوئد. ولسورارنا کوتاه‌ترین مسیر به جزیره هولمسوی سوئد است که تنها با آن فاصله دارد. در طول زمستان، آب‌های
که تنها با آن فاصله دارد. در طول زمستان، آب‌های کوارکن کاملاً یخ‌زده هستند و می‌توان از این طریق به کشور همسایه پیاده رفت. امروزه، این امر به دلیل ترافیک فعال کشتی و خطوطی که توسط یخ‌شکن‌ها برای کشتی‌های تجاری باز نگه داشته می‌شوند، امکان‌پذیر نیست. این واقعیت در طول جنگ فنلاند توسط ژنرال روسی میشائیل آندریاس بارکلی دو تولی که در نوامبر ۱۸۰۹ هنگام لشکرکشی به اومئو از این مسیر استفاده کرد، مورد استفاده قرار گرفت. لشکرکشی به سوئد با حدود ۳۷۰۰ سرباز موفقیت‌آمیز بود اما در سفر برگشت شکست خورد. سرمای شدید بهار
بود اما در سفر برگشت شکست خورد. سرمای شدید بهار و کمبود غذا، جان مردان را گرفت و تخمین زده می‌شود که ۴۰۰ نفر تنها بر اثر سرما جان باختند. بقایای این سربازان هنوز در دهه ۱۹۰۰ در اطراف ولسورارنا وجود داشت. به یاد مردان کشته شده، اکنون تپه‌ای یادبود از سنگ‌ها در آببشکار برپا شده است. یک ضرب‌المثل می‌گوید که ساکنان ولسورارنا از پیدا کردن اسکلت‌ها در همه جای جزایر خسته شدند و همه آنها را در یک مکان جمع کردند که امروزه همان تپه سنگ‌ها است. ساخت فانوس دریایی. در دهه ۱۸۵۰ یک نشان بادبانی از درخت در جزیره ساخته شده
۱۸۵۰ یک نشان بادبانی از درخت در جزیره ساخته شده بود، اما با افزایش ترافیک، برای استفاده در آب‌های خطرناک کوارکن ناکارآمد شد. فکر طولانی ساخت فانوس دریایی پس از به گل نشستن پنج قایق در همان شب در سال ۱۸۷۹ به واقعیت تبدیل شد. این فانوس دریایی توسط هنری لپوت، که برای شرکت مهندسی گوستاو ایفل کار می‌کرد، طراحی و توسط همان شرکتی در فرانسه که قطعات برج ایفل را تولید می‌کرد، ساخته شد. در ابتدا قرار بود فانوس دریایی در ابخور (Äbbskär) قرار گیرد. با این حال، پس از حفاری و تجزیه و تحلیل زمین، به این نتیجه رسیدند که
و تجزیه و تحلیل زمین، به این نتیجه رسیدند که ابخور زمین مناسبی برای فانوس دریایی ندارد و تصمیم گرفته شد که به استورخر (Storskär) منتقل شود. گودالی که در ابخور حفر شده بود، هنوز هم وجود دارد و یک ایستگاه گارد ساحلی در همسایگی آن قرار دارد. برای انتقال به استوخر، پلی سنگی بین آن و ابخور ساخته شد. جاده‌ای که در ارتباط با پل ساخته شده بود، نام «کارلکستیگن» ("مسیر عشق") را گرفت. این فانوس دریایی در سال ۱۸۸۶ به طور محکم بر روی کوهی در استورسکار نصب شد و هنوز هم در آنجا ایستاده است، به رنگ قرمز آتشین، ارتفاع و با
آنجا ایستاده است، به رنگ قرمز آتشین، ارتفاع و با ۱۷۵ پله در داخل. این فانوس دریایی با رنگ قرمز آتشین خود مردم را شگفت‌زده و حتی ترساند و به شایعات دامن زد. معروف‌ترین شایعه این بود که اگر به فانوس دریایی دست بزنید، به شدت از آن می‌سوزید. این شایعه آنقدر گسترده بود که تا دهه ۱۹۵۰ میلادی ادامه داشت. در سال ۱۹۶۳، این فانوس دریایی ابتدا خودکار شد و بعداً، در دهه ۱۹۸۰، به برق مجهز شد. سیستم عدسی همراه با برق‌رسانی برداشته شد و اکنون در موزه دریایی واسا به نمایش گذاشته شده است. این فانوس دریایی در سال ۲۰۱۳ به
گذاشته شده است. این فانوس دریایی در سال ۲۰۱۳ به روی عموم بسته شد. مشخص شد که تعمیر یا بازسازی فانوس دریایی برای برآورده کردن استانداردهای ایمنی و دسترسی مدرن بدون تغییر اساسی در معماری آن غیرممکن است. Climate. ولسورارنا دارای اقلیم قاره‌ای مرطوب ("Dfb") با اعتدال قوی از کوارکن است.
ریتگروند جزیره‌ای در شمال شرقی رپلات در کوارکن است. این جزیره آغاز یک آبراه داخلی مهم از خلیج بوتنی به دریای بوتنی است. متخصصان و ماهیگیران از زمان حکومت سوئد در این جزیره زندگی می‌کردند. سرویس دریانوردی در سال ۱۸۶۳ یک چراغ دریایی چوبی در این جزیره ساخت و آن را به صورت شش ضلعی و بدون سکوهای میانی ساخت. در سال ۱۸۷۱ یک خانه جداگانه برای متصدیان ساخته شد که در سال ۱۹۳۰ به دو طبقه افزایش یافت. این خانه هنوز هم وجود دارد. در سال ۱۹۴۵، ریتگروند به یک فانوس دریایی تبدیل شد. عملیات دریایی در جزیره ریتگروند در سال
تبدیل شد. عملیات دریایی در جزیره ریتگروند در سال ۱۹۸۳ متوقف شد و عملیات آن به رپلات منتقل شد. منطقه دریایی استروبوتنی در سال ۱۹۹۳ فانوس دریایی ریتگروند را بازسازی کرد، زمانی که سازه‌های آن تقویت و تخته‌های بیرونی آن نوسازی و با خاک رس قرمز رنگ‌آمیزی شدند. ریتگروند در حال حاضر تنها فانوس دریایی فنلاند است که از چوب صنوبر ساخته شده است. همچنین تنها فانوس دریایی فنلاند با سازه چوبی است. این فانوس دریایی در حال حاضر با انرژی خورشیدی کار می‌کند. این جزیره همچنین دارای یک اسکله سنگی و موج‌شکن است که برای یک
دارای یک اسکله سنگی و موج‌شکن است که برای یک ایستگاه آزمایشی ساخته شده است.
ایتالیا امروزه با تغییرات اقلیمی و اثرات شدید آن روبه‌رو است. پدیده‌هایی مانند موج‌های گرمای طولانی‌مدت، خشکسالی‌های گسترده، و سیل‌های مکرر در حال افزایش هستند. یکی از نمونه‌های شاخص این اثرات، مشکل فزاینده ونیز با بالا آمدن سطح آب دریا است که به تهدیدی جدی برای زیرساخت‌های شهری و میراث فرهنگی این شهر تبدیل شده است. علاوه بر این، ایتالیا با چالش‌های گسترده‌ای در سازگاری با تغییرات اقلیمی مواجه است. این چالش‌ها شامل پیامدهای اقتصادی (آسیب به کشاورزی، صنعت گردشگری و زیرساخت‌ها)، پیامدهای اجتماعی (جابجایی
گردشگری و زیرساخت‌ها)، پیامدهای اجتماعی (جابجایی جمعیت، کاهش کیفیت زندگی)، پیامدهای زیست‌محیطی (تخریب زیستگاه‌ها، کاهش تنوع زیستی)، و همچنین افزایش مرگ‌ومیر مرتبط با سلامت به دلیل گرما، آلودگی هوا و بیماری‌های مرتبط با اقلیم می‌شود. ایتالیا نخستین کشوری بود که آموزش در زمینه تغییرات اقلیمی را در برنامه‌های درسی مدارس اجباری کرد و نیز مفاهیم «حفاظت از محیط زیست، تنوع زیستی و اکوسیستم‌ها» در قانون اساسی گنجاند تا «تضمینی برای حفظ منابع طبیعی به نفع نسل‌های آینده باشد». ایتالیا عضوی از توافق پاریس، استراتژی