payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از ضایعات یک‌طرفه نیز وجود دارد که ادراک حرکت را مختل کرده‌اند. کوری حرکتی از طریق ضایعات نادر است، زیرا آسیب به لوب پس‌سری معمولاً بیش از یک عملکرد بینایی را مختل می‌کند. کوری حرکتی همچنین به عنوان نتیجه آسیب مغزی تروماتیک گزارش شده است. تحریک مغناطیسی فراجمجمه‌ای. کوری حرکتی نامحسوس را می‌توان به‌طور انتخابی و موقت با استفاده از تحریک مغناطیسی مغز (TMS) ناحیه V5 قشر بینایی در افراد سالم القا کرد. این کار بر روی سطحی به مساحت ۱ سانتی‌متر مربع از سر انجام می‌شود که از نظر موقعیت با ناحیه V5 مطابقت دارد. با
که از نظر موقعیت با ناحیه V5 مطابقت دارد. با یک پالس TMS 800 میکروثانیه‌ای و یک محرک ۲۸ میلی‌ثانیه‌ای با سرعت ۱۱ درجه در ثانیه، V5 برای حدود ۲۰–۳۰ میلی‌ثانیه از کار می‌افتد. این روش بین ۲۰- میلی‌ثانیه و ۱۰+ میلی‌ثانیه قبل و بعد از شروع یک محرک بصری متحرک مؤثر است. غیرفعال کردن V1 با TMS می‌تواند درجه‌ای از کوری حرکتی را ۶۰–۷۰ میلی‌ثانیه پس از شروع محرک بصری ایجاد کند. TMS ناحیه V1 به اندازه TMS ناحیه V5 در القای کوری حرکتی مؤثر نیست. بیماری آلزایمر. بیماران آلزایمر علاوه بر مشکلات حافظه، ممکن است درجات
آلزایمر علاوه بر مشکلات حافظه، ممکن است درجات مختلفی از کوری حرکتی را داشته باشند. این می‌تواند به سرگردانی شدید آنها کمک کند. در حالی که Pelak و Hoyt یک مورد مطالعاتی از آلزایمر را ثبت کرده‌اند، تحقیقات زیادی در این زمینه هنوز انجام نشده است. داروهای ضد افسردگی. کوری حرکتی نامحسوس می‌تواند با دوزهای بالای برخی داروهای ضدافسردگی ایجاد شود و با کاهش دوز، بینایی به حالت عادی بازمی‌گردد.
فرهنگ آثار ایرانی–اسلامی دانشنامه‌ای ناتمامِ فارسی است که اواخرِ قرنِ چهاردهمِ هجریِ خورشیدی در ایران منتشر شد. این دانشنامه در حرفِ س متوقّف شد و جلدِ چهارم واپسین جلدِ منتشرشده‌اش شد.
"اتوبوس رولد دال (به انگلیسی: The Roald Dahl Omnibus)" مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه نوشته رولد دال است که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد. این مجموعه شامل ۲۸ داستان است که از "«عوض کن عوضی»"، "«بوس، بوس"» و "«کسی مثل تو»" انتخاب شده‌اند - مجموعه‌ای از داستان‌های دال که از دهه ۱۹۴۰ به بعد در مجلات و مجموعه‌های مختلف منتشر شده‌اند. پنج داستانی که از کتاب‌های منبع تجدید چاپ نشده‌اند عبارتند از «بانوی عشق من، کبوتر من» و «ماشین صدا» از کتاب «"کسی مثل تو"»، «لذت پارسونز» و «خانم بیکسبی و کت سرهنگ» از کتاب "«بوی بوس"» و
و «خانم بیکسبی و کت سرهنگ» از کتاب "«بوی بوس"» و «مهمان» از "کتاب «عوض کن عوضی.»".
«بهترین‌های رولد دال» مجموعه‌ای از ۲۵ داستان کوتاه از رولد دال است که اولین چاپ آن در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. [ "" ]
کارت امریکن اکسپرس سنچوریون که در محاوره با نام کارت سیاه شناخته می‌شود، یک کارت اعتباری است که توسط امریکن اکسپرس صادر می‌شود. این کارت برای ثروتمندترین مشتریان شرکت که واجد شرایط خاصی از دارایی خالص ، کیفیت اعتباری و شرایط لازم برای خرج کردن در کارت اعتباری آن، یعنی کارت پلاتینیوم، هستند، رزرو شده است. این شرکت شرایط دقیق دریافت دعوتنامه برای حمل کارت را فاش نمی‌کند. کارت سنچوریون از تیتانیوم آنودایز شده ساخته ، با لیزر حکاکی شده و با فولاد ضد زنگ تزئین شده است. این کارت به مرکز اعتبارسنجی گزارش می‌دهد و
است. این کارت به مرکز اعتبارسنجی گزارش می‌دهد و محدودیت اعتباری از پیش تعیین‌شده‌ای ندارد. این کارت در بین ثروتمندان به عنوان نمادی از جایگاه اجتماعی در نظر گرفته می‌شود، اما در مقایسه با سایر کارت‌های اعتباری، سیستم پاداش غیرقابل رقابتی دارد. امریکن اکسپرس فهرستی از دارندگان کارت سنچوریون را فاش نمی‌کند، اما تعدادی از چهره‌های عمومی با این کارت مرتبط بوده‌اند، از جمله:
اعضا انجمن دانشگاه‌های قفقاز در ایران ، آذربایجان ، گرجستان ، مولداوی ، قبرس شمالی ، روسیه ، ترکیه ، اوکراین و ایالات متحده هستند. دامنه تفاهم‌نامه اولیه در اولین کنگره عادی اتحادیه دانشگاه‌های قفقاز در تاریخ ۸ تا ۱۳ مه ۲۰۱۱ گسترش یافت.
هالند اسمیت (; – ) ژنرال سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۰ به‌عنوان دوازدهمین جانشین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی فعالیت می‌کرد. از او به‌عنوان "پدر" جنگ‌های آبی-خاکی مدرن ایالات متحده یاد می‌شود. کمپ اچ. ام. اسمیت به افتخار وی نامگذاری شده است. اسمیت فعالیت نظامی را از سال ۱۹۰۵ در سپاه تفنگداران دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲ فرماندهی لشکر ۱ تفنگداران دریایی را برعهده داشت، از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۴ فرمانده سپاه پنجم آبی-خاکی بود، از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ به‌عنوان
سپاه پنجم آبی-خاکی بود، از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ به‌عنوان فرمانده نیروهای سپاه تفنگداران دریایی اقیانوس آرام فعالیت می‌کرد و از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶ فرماندهی آموزش و جایگزینی تفنگداران دریایی را برعهده داشت. سوابق. در آستانه جنگ جهانی دوم، ژنرال اسمیت آموزش‌های گسترده آبی-خاکی نیروی زمینی، نیروی دریایی و تفنگداران دریایی را هدایت کرد که عامل اصلی در فرودهای موفقیت‌آمیز ایالات متحده در اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام بود. او متعاقباً به آماده‌سازی ارتش ایالات متحده و نیروهای کانادایی برای فرودهای کیسکا و آتو کمک کرد، سپس سپاه
برای فرودهای کیسکا و آتو کمک کرد، سپس سپاه پنجم آبی-خاکی را در حمله به جزایر گیلبرت، جزایر مارشال، جزیره سایپان و تینیان در جزایر ماریانا رهبری کرد. در طول عملیات ماریانا، علاوه بر سپاه پنجم آبی-خاکی، او فرماندهی تمام نیروهای اعزامی، از جمله نیروهایی که گوام را بازپس گرفتند، را برعهده داشت. او سپس به‌عنوان اولین فرمانده نیروی دریایی ناوگان، اقیانوس آرام، خدمت کرد و فرماندهی گروه ۵۶ ضربت (نیروهای اعزامی) را در ایوو جیما برعهده داشت که شامل تمام نیروهای تهاجمی در آن نبرد بود.
جیمز ووت (; – ) سپهبد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود، که در جنگ کره و جنگ ویتنام حضور داشت. ووت فرمانده عملیات پنجه عقاب، مأموریت شکست خورده نجات گروگان‌های آمریکایی در ایران در سال ۱۹۸۰ بود. وی در کره جنوبی به‌عنوان فرمانده گروهان در لشکر ۲۴ پیاده خدمت کرد. در سال ۱۹۶۷ در ویتنام جنوبی، در اولین مأموریت خود به‌عنوان فرمانده گردان ۵ از هفتمین هنگ سواره‌نظام حضور داشت. او همچنین نقش مهمی در عملیات متعدد نیروهای ویژه ایالات متحده ایفا کرد.
درگیری نظامی () نبردی بین دو نیرو است که نه بزرگتر از یک لشکر و نه کوچکتر از یک گروهان هستند و در آن هر یک مأموریتی محول شده یا فرضی دارند. درگیری زمانی آغاز می‌شود که نیروی مهاجم برای انجام مأموریت خود، نبرد را آغاز کند و زمانی پایان می‌یابد که مهاجم، مأموریت را انجام داده باشد، یا از تلاش برای انجام مأموریت دست کشیده باشد، یا زمانی که یک یا هر دو طرف نیروی کمکی کافی دریافت کرده باشند و در نتیجه درگیری جدیدی آغاز شود. به‌عنوان یک مأموریت تاکتیکی، درگیری اغلب بخشی از یک نبرد است. درگیری معمولاً یک تا دو روز
بخشی از یک نبرد است. درگیری معمولاً یک تا دو روز طول می‌کشد؛ ممکن است به کوتاهی چند ساعت باشد و به ندرت از پنج روز بیشتر طول می‌کشد. در این مقیاس از نبرد است که طیف وسیعی از سلاح‌ها و سیستم‌های پشتیبانی درگیری تاکتیکی برای سربازان و فرماندهان آنها اهمیت پیدا می‌کند.
شورش. او گفت. دوباره شورش. نمایشنامه‌ای فمینیستی نوشته آلیس بیرچ است که به سفارش کمپانی رویال شکسپیر نوشته شده و اولین بار در سال ۲۰۱۴ اجرا شده است. این نمایش اولین اجرای خود را در خارج از برادوی در سال ۲۰۱۶ داشت. این اثر برنده مشترک جایزه جورج دیواین در سال ۲۰۱۴ برای نویدبخش‌ترین نمایشنامه‌نویس جدید و نامزد جایزه سوزان اسمیت بلکبرن در سال‌های ۲۰۱۴/۲۰۱۵ بود. خلاصه داستان. "شورش." "او گفت. دوباره شورش." سیزده صحنه مستقل را در طول چهار پرده ارائه می‌دهد. صحنه‌ها با گفتگویی بین زن و مرد در مورد مسائل جنسی آغاز
با گفتگویی بین زن و مرد در مورد مسائل جنسی آغاز می‌شود، در حالی که زن کنترل آموزش مرد را به دست می‌گیرد. سپس، زوج دیگری پس از رد شدن پیشنهاد ازدواج، درباره آن صحبت می‌کنند. زنی و کارفرمایش در مورد تعهدات کاری بحث می‌کنند، زیرا زن می‌خواهد دوشنبه‌ها مرخصی بگیرد. سپس یک خریدار پس از تجاوز جنسی در یک فروشگاه مواد غذایی برهنه می‌شود. زنی و دخترش درباره غیبت مادر زن از زندگی‌شان صحبت می‌کنند. پس از این صحنه، نمایش با ادغام صحنه‌ها در یکدیگر، انتزاعی‌تر می‌شود، از جمله نقد پورنوگرافی، فروشنده‌ای که تی‌شرت‌هایی
از جمله نقد پورنوگرافی، فروشنده‌ای که تی‌شرت‌هایی با شعارهای فمینیستی می‌فروشد و شخصی که پرده بکارت می‌فروشد. صحنه آخر درباره آینده، سرنگونی سیستم‌ها و ریشه‌کن کردن همه انسان‌ها بحث می‌کند.
آکادمی پدافند هوایی و فضایی ژوکوف () یک آکادمی نظامی روسی است که در سواحل رودخانه ولگا در شهر تور (که قبلاً کالینین نام داشت) واقع شده است. این آکادمی که در سال ۱۹۵۶ تأسیس شد، به نام مارشال شوروی، گئورگی ژوکوف، نامگذاری شده است. این آکادمی یکی از مراکز اصلی آموزشی نیروهای دفاع هوافضای روسیه، قبل از بازسازی نیروهای دفاع هوافضای روسیه در سال ۲۰۱۵ بود. این دانشگاه در حال حاضر پرسنل سازمان جانشین، یعنی نیروی هوافضای روسیه را آموزش می‌دهد. آکادمی پدافند هوایی و فضایی ژوکوف علاوه بر مأموریت آموزشی و تربیتی خود،
فضایی ژوکوف علاوه بر مأموریت آموزشی و تربیتی خود، یک مرکز تحقیقاتی برای مطالعه مشکلات هنر و تاکتیک‌های عملیاتی و همچنین فرماندهی، ارتباطات و کنترل در امور پدافند هوایی است. این آکادمی در سال ۱۸۶۶ تأسیس شد.
پاتریک کوری (; – ) دانشور، مؤلف کانادایی است. او بیشتر بابت پژوهش آثار تالکین شناخته شده است.
جرج الکساندر کسدی دیواین (به انگلیسی: George Alexander Cassady Devine) (زاده ۲۰ نوامبر ۱۹۱۰ - درگذشته ۲۰ ژانویه ۱۹۶۶) مدیر تئاتر، کارگردان، معلم و بازیگر انگلیسی بود که از اوایل دهه ۱۹۳۰ تا زمان مرگش در لندن اقامت داشت. او همچنین در تلویزیون و سینما فعالیت داشت. دیواین در هندون ، لندن، از جورجیوس دیواین (پسر پدری ایرلندی و مادری یونانی) و مادری کانادایی، روث النور کسدی (اهل ونکوور ) متولد شد. پدرش کارمند بانک مارتینز بود. روث دیواین پس از تولد پسرش از نظر روانی ناپایدار شد، و ازدواج والدینش که در طول دوران
ناپایدار شد، و ازدواج والدینش که در طول دوران کودکی او عمیقاً ناخوشایند بود، تا اوایل نوجوانی او از هم پاشیده بود. تقریباً در همین زمان او به مدرسه کلیزمور ، یک مدرسه شبانه‌روزی مستقل پسرانه که توسط عمویش الکساندر «لکس» دیواین تأسیس شده بود، فرستاده شد. او برادرزاده‌اش را زیر بال و پر خود گرفت به این امید که او اداره مدرسه را به دست بگیرد. در سال ۱۹۲۹، دیواین برای تحصیل در رشته تاریخ به دانشگاه آکسفورد در کالج وادهام رفت. در آکسفورد بود که علاقه‌اش به تئاتر، که از مدرسه آغاز شده بود، به ثمر نشست و در سال
که از مدرسه آغاز شده بود، به ثمر نشست و در سال ۱۹۳۱ رئیس انجمن معتبر تئاتر دانشگاه آکسفورد یا OUDS شد. در اوایل سال ۱۹۳۲، او از بازیگر جوان جان گیلگاد دعوت کرد تا نمایشی از "رومئو و ژولیت" را کارگردانی کند و از آنجایی که OUDS زنان را نمی‌پذیرفت، از پگی اشکرافت و ادیت ایوانز برای بازی در نقش ژولیت و پرستار دعوت کرد. موفقیت بزرگ این نمایش، دیواین را تشویق کرد تا قبل از شرکت در امتحانات نهایی، مدرک خود را رها کند و برای شروع حرفه بازیگری به لندن نقل مکان کند. پس از ملاقاتشان در سال ۱۹۳۲، دیواین و سوفی هریس با
از ملاقاتشان در سال ۱۹۳۲، دیواین و سوفی هریس با هم رابطه‌ای برقرار کردند و دیواین پس از ترک آکسفورد، به همراه سوفی در لندن زندگی می‌کرد. آنها در اکتبر 1939 ازدواج کردند، و دخترشان هریت در سپتامبر 1942، پس از عزیمت دیواین به هند، به دنیا آمد. این ازدواج در اواخر دهه 1950 به پایان رسید، زمانی که دیواین زندگی مشترک خود را با جوسلین هربرت آغاز کرد و تا زمان مرگش با او ماند. او در سال ۱۹۵۸ نشان امپراتوری بریتانیا را دریافت کرد. دیواین در حال بازی در نمایش "«میهن‌پرستی برای من»" بود که دچار حمله قلبی شد و در 20
برای من»" بود که دچار حمله قلبی شد و در 20 ژانویه 1966 در سن 55 سالگی درگذشت. جایزه جورج دیواین. جایزه جورج دیواین برای نویدبخش‌ترین نمایشنامه‌نویس به افتخار او نامگذاری شده است.
منطقه نظامی لنینگراد () یکی از مناطق نظامی روسیه و زیرمجموعه نیروهای مسلح روسیه است. این منطقه در سال ۱۹۶۸ نشان لنین را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۰ این منطقه با منطقه نظامی مسکو، ناوگان شمالی و ناوگان بالتیک ادغام شد تا منطقه نظامی جدید غربی را تشکیل دهد. در دسامبر ۲۰۲۲، سرگئی شویگو، وزیر دفاع، پیشنهاد داد که این منطقه به همراه منطقه نظامی مسکو دوباره تأسیس شود، تصمیمی که در ژوئن ۲۰۲۳ توسط یوگنی بوردینسکی، معاون رئیس ستاد کل، تأیید شد. در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۳ ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، برنامه‌هایی را برای
پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، برنامه‌هایی را برای بازسازی منطقه نظامی لنینگراد به‌عنوان واکنشی به پیوستن فنلاند به ناتو اعلام کرد. این منطقه بطور رسمی در ۲۶ فوریه ۲۰۲۴ با فرمان ریاست جمهوری شماره ۱۴۱ بازسازی شد و ناوگان شمالی تحت فرماندهی آن قرار گرفت. مقر منطقه نظامی لنینگراد در ساختمان ستاد کل سنت پترزبورگ قرار دارد. ژنرال الکساندر لاپین در ۱۶ مه ۲۰۲۴ به‌عنوان فرمانده جدید این منطقه منصوب شد. این منطقه یکی از دو منطقه نظامی نیروهای مسلح روسیه است که حوزه قضایی آن عمدتاً در منطقه مرکزی غربی روسیه اروپایی قرار
آن عمدتاً در منطقه مرکزی غربی روسیه اروپایی قرار دارد. منطقه نظامی لنینگراد شامل ۱۱ منطقه فدرال روسیه است: جمهوری کارلیا، جمهوری کومی، آرخانگلسک، وولوگدا، کالینینگراد، استان‌های لنینگراد، مورمانسک، نووگورود و پسکوف، سن پترزبورگ و منطقه خودمختار ننت. علاوه بر این، این فرماندهی شامل اکثر جزایر روسیه در اقیانوس منجمد شمالی، از جمله جزایری است که در مناطق فدرالی خارج از این منطقه واقع شده‌اند. این منطقه در منطقه فدرال شمال غربی قرار دارد. واحدهای نظامی نیروهای وزارت امور داخلی، سرویس مرزی روسیه، همچنین واحدهای
امور داخلی، سرویس مرزی روسیه، همچنین واحدهای وزارت موقعیت‌های اضطراری و سایر وزارتخانه‌ها و ادارات فدراسیون روسیه که در قلمرو این منطقه وظایفی را انجام می‌دهند، تحت نظارت عملیاتی آن هستند.
جایزه سوزان اسمیت بلکبرن که در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد، بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین جایزه نمایشنامه‌نویسی برای زنان و نویسندگان تئاتر انگلیسی‌زبان است. به نام سوزان اسمیت بلکبرن (۱۹۳۵–۱۹۷۷)، فارغ‌التحصیل کالج اسمیت، که بر اثر سرطان سینه درگذشت، نامگذاری شده است.
ورزشگاه دریایی لانگ بیچ () یک ورزشگاه مخصوص مسابقات روئینگ در لانگ بیچ، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۳۲ برای المپیک تابستانی ۱۹۳۲ ساخته شده اولین ورزشگاه دست‌ساز قایقرانی در ایالات متحده است. ورزشگاه لانگ بیچ با شماره ۱۱۴۰ در سال ۱۹۹۴ در فهرست بناهای تاریخی کالیفرنیا به ثبت رسیده است.
جین گورسود (زاده ) بازیگر آلمانی-فرانسوی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم برون مرزی و مجموعه تلویزیونی بربرها اشاره کرد.
معبد میبو ، یک معبد بودایی در ناکاگیو، کیوتو، میبو، کیوتو است. در قرون وسطی، این معبد نمایشی را که توسط راهب یوزو نمبوتسو، انگاکو، معروف به دای نمبوتسو کیوگن خلق شده بود، احیا کرد. همچنین به دلیل وابستگی به شینسنگومی شناخته می‌شود. این معبد نام‌های دیگری مانند جیزو-این (地蔵院)، هودوسانمایی-این (宝幢三昧寺) و شینجوکو-این (心浄光院) را به خود گرفته است. در ارتباط با شینسنگومی. در اواخر دوره ادو، توکوگاوا باکوفو سازمان سلف شینسنگومی به نام میبو روشیگومی را در دژ نزدیک، اقامتگاه یاگی تأسیس کرد. میبو روشیگومی یک سازمان
اقامتگاه یاگی تأسیس کرد. میبو روشیگومی یک سازمان امنیت عمومی نخبه بودند که بعدها به عنوان شینسنگومی شناخته شدند. زمین‌های میبو -درا به عنوان پایگاهی برای آموزش‌های نظامی و رزمی سازمان عمل می‌کرد. مجسمه برنزی فرمانده کوندو ایسامی در محوطه معبد و همچنین گور سربازان هنگ شینسنگومی قرار دارد. گمان می‌رود محل دفن کوندو ایسامی در جای دیگری باشد. آیزوواکاماتسو، فوکوشیما و میتاکا، توکیو به عنوان مکان‌های ممکن پیشنهاد شده‌اند. جزیره‌ای که در برکه‌ای در شرق محوطه معبد میبو قرار دارد، میبوزوکا نام دارد و شامل قبرهای
میبو قرار دارد، میبوزوکا نام دارد و شامل قبرهای اعضای شینسنگومی از اواخر دوره ادو است. یک نیم‌تنه و یک برج مو از کوندو ایسامو، رئیس شینسنگومی، قبرهای اعضای سریزاوا کامو و هیرایاما گورو که در پادگان شینسنگومی ترور شدند، قبر حسابدار کاوای کیسابورو و یک قبر مشترک از هفت عضو وجود دارد. در آن قبر مشترک، اعضای اوکوزاوا ایسوکه، آندو هایاتارو و نیتا کاکوزائمون که در حادثه ایکِه‌دایا جان باختند نیز دفن شده‌اند. مراسم یادبود سربازان شینسنگومی. هر ساله در ۱۶ ژوئیه، روز حادثه ایکِه‌دایا مراسم یادبودی برای اعضای
روز حادثه ایکِه‌دایا مراسم یادبودی برای اعضای شینسنگومی در اینجا برگزار می‌شود. در آن روز، بسیاری از طرفداران شینسنگومی از سراسر کشور از این مکان بازدید می‌کنند و پس از برگزاری مراسم یادبود در مقابل مجسمه نیم‌تنه کوندو ایسامی، داوطلبان به اجرای شمشیربازی و شعرخوانی می‌پردازند. همچنین، به صورت مورب در مقابل مجسمه نیم‌تنه کوندو ایسامی، بنای یادبود شینسنگومی قرار دارد. این بنا در سال ۱۹۹۵ توسط باشگاه شینسنگومی که در کیوتو فعال است، به مناسبت بیستمین سالگرد تأسیس این گروه ساخته شد.
ورزشگاه دوون پارک () یک ورزشگاه سافت‌بال در اکلاهما سیتی، ایالات متحده آمریکا است. این ورزشگاه در سال ۱۹۸۷ تاسیس شده و دارای ۱۳٬۰۰۰ نفر ظرفیت است. مسابقات سافت‌بال المپیک تابستانی ۲۰۲۸ در دوون پارک برگزار خواهد شد.
«فرشته مرگ» () قطعهٔ آغازین آلبوم "سلطنت در خون" اثر گروه ترش متال آمریکایی اسلیر است که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد. متن ترانه و موسیقی این اثر توسط گیتاریست گروه، جف هنمن، نوشته شده و به آزمایش‌های انسانی یوزف منگله، پزشک نازی، در اردوگاه آشویتس طی جنگ جهانی دوم می‌پردازد. این ترانه باعث شد گروه با اتهاماتی مبنی بر طرفداری از نازیسم و نژادپرستی مواجه شود، اتهاماتی که اعضای گروه به شدت آن‌ها را رد کردند، اما این جنجال‌ها در اوایل دوران فعالیتشان همواره آن‌ها را دنبال کرد. با وجود این حواشی و تأخیر در انتشار آلبوم
کرد. با وجود این حواشی و تأخیر در انتشار آلبوم "سلطنت در خون"، قطعهٔ «فرشته مرگ» همچنان یکی از آثار محبوب در اجراهای زنده گروه است و در تمام آلبوم‌های زنده اسلیر حضور دارد. این ترانه اثری تأثیرگذار در گسترش ترش متال و اسپید متال شناخته شده و از نظر برخی منتقدان، اثری مورد توجه است. استیو هیوی از آل‌میوزیک آن را یک اثر کلاسیک و همچنین آلبوم "سلطنت در خون" را «اوج اسپید متال» توصیف کرده است. همچنین، ریف این ترانه توسط گروه پابلیک انمی در قطعه «She Watch Channel Zero?!» از آلبوم سال ۱۹۸۸ آن‌ها سمپل شده است.
Zero?!» از آلبوم سال ۱۹۸۸ آن‌ها سمپل شده است. اگرچه «فرشته مرگ» وارد رتبه‌بندی جدول‌های فروش موسیقی نشد، اما منتقدان در بررسی آلبوم "سلطنت در خون" آن را تحسین کردند. کلی جارواس از "مجله استایلوس" گفته که این ترانه «هر گروهی را که امروز موسیقی سریع یا سنگین می‌نوازد، به چالش می‌کشد. از نظر اشعار، وحشت‌های پیش رو را به تصویر می‌کشد و از نظر موسیقی، پایه و اساس بقیه آلبوم را می‌سازد: سریع، روان و خشن.» آدرین بگراند از "پاپ‌مترز" نیز خاطرنشان کرد: «هیچ آهنگی بهتر از 'فرشته مرگ'، یکی از عظیم‌ترین آثار تاریخ
بهتر از 'فرشته مرگ'، یکی از عظیم‌ترین آثار تاریخ متال، برای شروع آلبوم وجود ندارد.»
هوندا سنتر () یک سالن سرپوشیده ورزشی در شهر آناهایم، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شده برای مسابقات بسکتبال، والیبال، هاکی روی یخ و کنسرت‌های موسیقی استفاده میشود.
فاصله با گذشت زمان () چهاردهمین آلبوم استودیویی گروه پراگرسیو متال آمریکایی دریم تیتر است که در ۲۲ فوریه ۲۰۱۹ منتشر شد و اولین اثر این گروه با لیبل اینساید اوت بود. این آلبوم همراه با اعلام تور آمریکای شمالی معرفی شد که در آن گروه هم از آلبوم جدید پشتیبانی می‌کرد و هم بیستمین سالگرد انتشار پنجمین آلبوم استودیویی خود، ""، را جشن می‌گرفت. تک‌آهنگ اصلی آلبوم، «فرشته افسارگسیخته»، همراه با موزیک‌ویدئوی آن در ۷ دسامبر ۲۰۱۸ منتشر شد. دومین تک‌آهنگ، «فرورفتن در نور»، در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۹ و سومین تک‌آهنگ، «ناتوان»،
در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۹ و سومین تک‌آهنگ، «ناتوان»، همراه با ویدئوی خود در ۸ فوریه ۲۰۱۹ منتشر شدند. این آلبوم از نظر جایگاه در جدول‌های موسیقی موفق‌ترین اثر گروه تا به امروز است و در ۱۹ کشور در میان ۱۰ آلبوم برتر قرار گرفت، از جمله رتبه اول در آلمان و سوئیس. این آلبوم در روز انتشار به رتبه اول فهرست ۱۰۰ آلبوم برتر آی‌تیونز رسید. همچنین، "لودوایر" آن را یکی از ۵۰ آلبوم برتر متال سال ۲۰۱۹ نامید.
سانتا آنیتا پارک () یک پیست اسب‌دوانی در آرکادیا، ایالات متحده آمریکا است. این پیست که در سال ۱۹۳۴ تاسیس شده میزبان المپیک تابستانی ۱۹۸۴ بوده و قرار است مسابقات سوارکاری المپیک تابستانی ۲۰۲۸ در آن برگزار شود.
خانواده جنایت کلمبو (تلفظ: /kəˈlɒm.boʊ/) یکی از پنج خانواده مافیایی ایتالیایی-آمریکایی است که فعالیت‌های سازمان یافته جنایی در نیویورک سیتی را تحت کنترل دارند. این خانواده جوان‌ترین عضو از "پنج خانواده" معروف در ساختار مافیای آمریکایی محسوب می‌شود. پس از جنگ کاستلاماریز و ترورهای "جو د باس" ماسریا و سالواتوره مارانزانو، زمانی که لاکی لوچیانو در حال سازماندهی مجدد مافیای آمریکا بود، گروه تحت رهبری جوزف پروفاسی به عنوان خانواده جنایت پروفاسی شناخته شد. این خانواده بعدها به نام کلمبو تغییر نام داد. جنگ اول
خانواده بعدها به نام کلمبو تغییر نام داد. جنگ اول خانوادگی (۱۹۶۰–۱۹۶۳). جوزف پروفاسی که به عنوان "سلطان روغن زیتون و رب گوجه‌فرنگی آمریکا" شناخته می‌شد، یکی از ثروتمندترین رؤسای مافیا بود. او سیاست مالی بحث‌برانگیزی داشت که در میان اعضای خانواده جنایی‌اش محبوبیتی نداشت: دریافت ماهانه 25 دلار به عنوان حق عضویت از هر یک از سربازانش. در اواخر دهه 1950، فرانک "فرانکی شاتز" آباته‌مارکو، یکی از کاپوهای خانواده، به مشکل بزرگی برای پروفاسی تبدیل شد. آباته‌مارکو کنترل یک کسب‌وکار قمار پرسود را در دست داشت که در رد
یک کسب‌وکار قمار پرسود را در دست داشت که در رد هوک بروکلین روزانه حدود 7,000 دلار (معادل حدود 2.5 میلیون دلار سالانه) برایش درآمد داشت. در اوایل سال 1959، آباته‌مارکو با حمایت برادران گالو و گروه "پسران گارفیلد" به رهبری کارمین پرسیکو، از پرداخت سهم ماهانه به پروفاسی خودداری کرد. این اقدام جسورانه نشانه چالش آشکار علیه اقتدار پروفاسی بود که حاکی از شکل‌گیری جناح مخالف در خانواده بود، منافع مالی قابل توجهی را از پروفاسی دریغ می‌کرد، همکاری بین آباته‌مارکو، برادران گالو و پرسیکو را نشان می‌داد و زمینه‌ساز
برادران گالو و پرسیکو را نشان می‌داد و زمینه‌ساز تنش‌های داخلی بعدی در خانواده شد. این شورش مالی علیه پروفاسی، سرآغاز اختلافات عمیق‌تری بود که بعدها به "جنگ اول خانواده کلمبو" معروف شد و ساختار قدرت در این خانواده مافیایی را دچار تحولات اساسی کرد. جنگ دوم خانوادگی (۱۹۷۱–۱۹۷۵). در 28 ژوئن 1971، کلمبو دومین گردهمایی لیگ را در میدان کلمبوس منهتن برگزار کرد. هنگام آماده شدن کلمبو برای سخنرانی، جروم ای. جانسون به او نزدیک شد و سه بار به پشت سرش شلیک کرد. چند ثانیه بعد، محافظان کلمبو جانسون را کشتند. این
چند ثانیه بعد، محافظان کلمبو جانسون را کشتند. این تیراندازی باعث مرگ کلمبو نشد، اما او را برای هفت سال آخر عمرش فلج کرد. او در 22 مه 1978 بر اثر مرگ طبیعی درگذشت. اگرچه بسیاری در خانواده کلمبو جو گالو را مقصر این تیراندازی می‌دانستند، پلیس پس از بازجویی از گالو به این نتیجه رسید که جانسون یک تیرانداز تنها بوده است. اندکی پس از تیراندازی کلمبو، جلسه‌ای با حضور اعضای عالی‌رتبه خانواده برگزار شد. در این جلسه، از سالواتوره «چارلی لمونز» مینئو، معاون رئیس، خواسته شد تا به عنوان رئیس موقت فعالیت کند، اما مینئو
شد تا به عنوان رئیس موقت فعالیت کند، اما مینئو با استناد به سن بالا و وضعیت نامناسب سلامتی‌اش، این پیشنهاد را رد کرد و در عوض توصیه کرد که جوزف «جوی یاک» یاکوولی، مشاور، به عنوان رئیس موقت فعالیت کند. خانواده تحت نظر پرسیکو. پس از جنجال رسانه‌ای جوزف کلمبو و خشونت‌های جو گالو، خانواده کلمبو وارد دوره‌ای از آرامش نسبی شد. با به کما رفتن کلمبو، رهبری خانواده به توماس دی‌بلا سپرده شد - مردی که از سال ۱۹۳۲ و تنها محکومیتش در قاچاق مشروبات الکلی، مهارت خاصی در فرار از دست مقامات داشت. با این حال، دی‌بلا نتوانست
از دست مقامات داشت. با این حال، دی‌بلا نتوانست از دستدرازی خانواده گامبینو به منافع کلمبو جلوگیری کند و قدرت کلمبوها رو به افول گذاشت. در سال ۱۹۷۷، مشکلات سلامتی دی‌بلا را مجبور به بازنشستگی کرد و کلمبو نیز در ۱۹۷۸ درگذشت. خانواده کلمبو بار دیگر با خلأ قدرت مواجه شد. جنگ سوم خانوادگی (۱۹۹۱–۱۹۹۳). در سال ۱۹۹۱، ویکتور اورنا به این نتیجه رسید که کارمینه پرسیکو دیگر با واقعیت‌ها ارتباطی ندارد و باعث از دست رفتن فرصت‌های سودآور برای خانواده شده است. او همچنین از برنامه‌های پرسیکو برای ساخت یک زندگینامه
از برنامه‌های پرسیکو برای ساخت یک زندگینامه تلویزیونی نگران بود، چرا که می‌ترسید دادستان‌ها بتوانند از آن به عنوان مدرک استفاده کنند - همانطور که در محاکمه کمیسیون از کتاب افشاگرانه جو بونانو استفاده کرده بودند. بنابراین اورنا تصمیم گرفت خودش کنترل خانواده را به دست بگیرد. این تصمیم اورنا منجر به: - تشدید اختلافات درون خانواده - نگرانی از افشای اطلاعات محرمانه - تلاش برای به دست گرفتن کنترل عملیات - ترس از عواقب قانونی احتمالی - آغاز دوره جدیدی از تنش‌های داخلی خانواده پس از جنگ سوم کلمبو. با کنار رفتن
داخلی خانواده پس از جنگ سوم کلمبو. با کنار رفتن اورنا، راه برای "آلی بوی کوچک" (آلفونسو پرسیکو) باز شد تا پس از آزادی در سال ۱۹۹۴ به عنوان رئیس موقت خانواده منصوب شود. در سال ۱۹۹۴، کارمینه پرسیکو اندرو روسو را به عنوان رئیس موقت خانواده منصوب کرد. وقتی روسو در سال ۱۹۹۶ به زندان افتاد، آلفونسو پرسیکو جایگزین او شد. در سال ۱۹۹۹، آلفونسو پرسیکو در فورت لادردیل دستگیر شد، چرا که با داشتن سابقه کیفری، یک تپانچه و یک تفنگ ساچمه‌ای در اختیار داشت. این دستگیری منجر به محکومیت مجدد پرسیکو، ایجاد خلأ قدرت در خانواده
به محکومیت مجدد پرسیکو، ایجاد خلأ قدرت در خانواده کلمبو، تغییرات در ساختار رهبری خانواده، تضعیف بیشتر موقعیت خانواده در بین پنج خانواده و افزایش نظارت پلیس بر فعالیت‌های خانواده شد.
بنیاد مسکن دانشجویی واسا که ووآس (VOAS) نامیده می‌شود، بنیادی است که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد و به دانشجویان در منطقه واسا آپارتمان اجاره می‌دهد. ووآس تقریباً ۱۷۰۰ واحد مسکونی دارد که بیشتر آنها در مناطق مرکز شهر واسا و پالوساری واقع شده‌اند. بنیاد مسکن دانشجویی واسا استودیوها، آپارتمان‌های مشترک و آپارتمان‌های خانوادگی اجاره می‌دهد. این بنیاد دفتری در مرکز واسا در Hartmaninkuja 4 است. مدیرعامل بنیاد مارکو اولیمَکی (Marko Ylimäki) و رئیس هیئت مدیره جابر مک‌برین (Jaber McBreen) هستند. تاریخچه. کمبود مسکن در پسِ
(Jaber McBreen) هستند. تاریخچه. کمبود مسکن در پسِ تأسیس بنیاد. در دهه ۱۹۶۰، مؤسسات آموزش عالی گسترش یافتند و با این اتفاق، مسائل خوابگاه به بخشی از فعالیت‌های دانشجویی تبدیل شد. اتحادیه ملی دانشجویان دانشگاه در فنلاند (SYL) مسکن دانشجویان فنلاندی و بین‌المللی را که توسط آراوا تأمین مالی می‌شد، بررسی کرد. این تحقیقات منجر به اعتراض دانشجویان به دانشگاه‌ها شد و در نهایت به ایجاد مسکن‌های متمرکز بر دانشگاه در مقیاس فنلاندی منجر شد. در مورد واسا، ساخت خوابگاه‌ها از ابتدا بخشی از بحث‌ها بود، زیرا تأسیس دانشکده
از ابتدا بخشی از بحث‌ها بود، زیرا تأسیس دانشکده اقتصاد واسا همزمان با عصر طلایی ساخت مسکن دانشجویی بود. SYL حتی قبل از تأسیس اتحادیه دانشجویان دانشگاه واسا در بحث‌های ساخت مسکن در واسا فعال بود. SYL این موضوع را با رئیس بنیاد دانشکده اقتصاد واسا، هانو اولکونیمی، در میان گذاشت و در مورد انتقادات دانشجویان از مناطق دانشگاهی صحبت کرد. این موضوع تا حدودی منجر به دیدگاهی شد که بر اساس آن مسکن دانشجویی می‌تواند در نقاط مختلف شهر، تا حدی به عنوان ساختمان‌های جداگانه یا در ارتباط با ساختمان‌های آپارتمانی ساخته