payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نپذیرفت و در نتیجه زندانی شد. در ژوئیهٔ ۱۹۴۳ او از زندان گریخت و با همکاری جورجو آمندولا تلاش کرد از رم در برابر نازی‌ها دفاع کند اما در فوریهٔ ۱۹۴۴ به دست آلمانی‌ها دستگیر شد. او در اوت همان سال موفق به فرار شد. اندکی پس از آزادی رم او نمایشگاهی با عنوان «هنر علیه بربریت» برگزار کرد. در سال ۱۹۴۵ او آلبوم نقاشی‌های رناتو گوتوسو با نام "گوت میت اونز" را معرفی کرد و در همان سال به روبرتو روسلینی و کارلو لیزانی در فیلمبرداری شاهکار "رم، شهر آزاد" (رم، شهر بی‌دفاع) کمک کرد. ترومبادوری عضو تأثیرگذار حزب کمونیست
کمک کرد. ترومبادوری عضو تأثیرگذار حزب کمونیست ایتالیا (PCI) بود و به عضویت کمیته مرکزی آن درآمد. در سال ۱۹۶۷ او به عنوان فرستاده حزب به ویتنام برای روزنامهٔ "لونیتا" رفت. او همچنین با "ریناشیتا" همکاری داشت. ترومبادوری چهار بار به مجلس نمایندگان ایتالیا برای حزب کمونیست انتخاب شد اما در سال ۱۹۹۳ اعلام کرد «دیگر کمونیست نیست» و به حزب سوسیالیست ایتالیا رأی می‌دهد. از مهم‌ترین مشارکت‌های انتقادی او می‌توان به مقدمه‌هایی بر انتشارهای مروری "دونگی" (آنتونیو دونگی) و "شیپیونه" (جینو بونیکی؛ هر دو در ۱۹۸۵)،
دونگی) و "شیپیونه" (جینو بونیکی؛ هر دو در ۱۹۸۵)، "مکتب رومی" (۱۹۸۶) و "رم همین دیروز" (۱۹۸۷) اشاره کرد. او همچنین به عنوان ویراستار فهرست آثار هنری در پالاتزو مونتچیتوریو، مقر مجلس نمایندگان، خدمت کرد. او با فولویا تراتسی، دختر وکیل معروف و نمایندهٔ سوسیالیست ماریو تراتسی ازدواج کرد و دو فرزند داشت: دوچو و لوچیلا. بعدها سه نوه داشت: چچلیا (۱۹۷۶)، اورتانسه (۱۹۷۹) و شارلوت (۱۹۹۱).
ال‌ئی‌دی‌ای ۱۰۰۰۷۱۴ یک کهکشان حلقوی در صورت فلکی پیاله است. "ال‌ئی‌دی‌ای ۱۰۰۰۷۱۴" یکی از اعضای گروه بسیار نادری از کهکشان‌ها به نام کهکشان جسم هوگ است که به نام نمونه اولیه، جسم هوگ نامگذاری شده است - تخمین زده می‌شود که حدود ۰٫۱٪ از کل کهکشان‌ها از این نوع هستند. "ال‌ئی‌دی‌ای ۱۰۰۰۷۱۴" جرمی غیرمعمول است زیرا یک کهکشان از نوع هوگ با دو حلقه تقریباً گرد، اما با ویژگی‌های متفاوت است.
فدریکو ایلاپی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "پینوکیو"، "کابرینی" و "پدر ماتئو" اشاره کرد. او به عنوان بخشی از جوایز روبان نقره‌ای ۲۰۲۰ برای فیلم "پینوکیو" که در آن نقش شخصیت اصلی را بازی می‌کرد، تقدیر شد. حرفه. او اولین بازی خود را در سال ۲۰۱۶ در سن شش سالگی، در فیلم "«کجا می‌ری؟»" ساخته جنارو نونتسیانته انجام داد و در نقش کودکی ککو زالونه بازی کرد. سپس در سال ۲۰۱۸ در فیلم
ککو زالونه بازی کرد. سپس در سال ۲۰۱۸ در فیلم "«تفنگداران پادشاه»" به کارگردانی جووانی ورونزی و در برخی از تبلیغات تلویزیونی برای ایتالو ترنو، به همراه فرانچسکو پانوفینو شرکت کرد. در سال ۲۰۱۸ در نقش کوزیمو فارینا، یکی از بازیگران اصلی فصل ۱۱ مجموعه تلویزیونی پدر ماتئو ایفای نقش کرد. در سال ۲۰۱۹، نقش پینوکیو را در فیلمی به همین نام به کارگردانی ماتئو گارونه بازی کرد و به عنوان بخشی از جوایز روبان نقره‌ای ۲۰۲۰، تقدیر ویژه جایزه گوگلیلمو بیراگی را دریافت کرد. در همان سال نیز، در فیلم "«آفرین دخترا»" به
کرد. در همان سال نیز، در فیلم "«آفرین دخترا»" به کارگردانی میکلا آندرئوزی، نقش فرانچسکو را بازی کرد.
فرانچسکو ترومباتوره (که بعدها با نام فرانچسکو ترومبادوری شناخته شد؛ ۷ آوریل ۱۸۸۶ – ۲۴ اوت ۱۹۶۱) نقاش ایتالیایی بود. زندگی. او نخستین فرزند از چهار فرزند بود (پدرش آنتونینو کتابفروش در سیراکوزا بود). در شهر زادگاهش به مدرسهٔ فنی رفت و به کتاب‌ها و به‌ویژه نقاشی علاقه‌مند شد، زیرا مجذوب "دفن سنت لوسی"، شاهکار کاراواجو بود که در شهر نگهداری می‌شد. در سال ۱۹۰۷ از سیسیل به رم رفت، جایی که در دوره‌های آکادمی هنرهای زیبا و مدرسهٔ نقاشی برهنه شرکت کرد و شاگرد جوزپه چلینی شد. در ۱۹۱۱ نخستین نمایشگاه شخصی خود را در
چلینی شد. در ۱۹۱۱ نخستین نمایشگاه شخصی خود را در سیراکوزا برگزار کرد، در تئاتر کوموناله. در ۱۹۱۴ آثارش را در دومین نمایشگاه بین‌المللی «جدایی‌خواهان رومی» به نمایش گذاشت و با نام «فرانتس ترومبادوری د اورتیجا» امضا کرد. همچنین با شش طراحی کتاب ارمانو آمیکوچی، "جهان کوچک دانوتسیانو" را با نام مستعار «فرانتس د اورتیجا» تصویرگری کرد. در ۱۹۱۵ به جنگ جهانی اول رفت و زخمی شد. پس از بازگشت به رم مجموعه‌ای از پرتره‌های نوآورانه به نام "فوتودینامیکا" را ساخت و با گروه والوری پلاستیکی در تماس قرار گرفت. در ۱۹۱۹ در
والوری پلاستیکی در تماس قرار گرفت. در ۱۹۱۹ در نودمین نمایشگاه «انجمن دوستداران و پرورش‌دهندگان هنر» در رم شرکت کرد. از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۴، به طور مداوم به کافه آراگنو رفت و با جورجو د کیریکو، ریکاردو فرانچالانچیا، کارلو سوکراته و آنتونیو دونگی دوست شد. از ۱۹۲۴ در بینال ونیز بارها شرکت کرد. در ۱۹۲۶ به عنوان تنها نقاش سیسیلی در نخستین نمایشگاه نوچنتو در میلان شرکت کرد. در این دوره به مطالعهٔ نقاشی‌های قدیمی پرداخت. در دههٔ ۱۹۳۰ آثارش را در خارج از کشور هم نمایش داد (بوئنوس آیرس، استکهلم، اسلو، "Exhibition of
داد (بوئنوس آیرس، استکهلم، اسلو، "Exhibition of Contemporary Italian Painting" در بالتیمور). نقاشی‌های او در این دوره تلاش برای دستیابی به خلوص فرمی همراه با تحلیل تاریخ هنر گذشته را نشان می‌داد. در سال‌های پایانی جنگ جهانی دوم، توسط باند کوچ بازداشت و برای بازجویی دربارهٔ پسرش آنتونلو (که توسط اس‌اسها تحت تعقیب بود) شکنجه شد. برادرش، جوزپه ترومباتوره، ضد فاشیست بود و در اثر شکنجه‌ها جان باخت. او همچنین به عنوان یک منتقد هنری فعال بود و برای نشریاتی مانند چیرکولی، ال‌اپوکا، ال‌اوپینیونه، ایل جورناله د
چیرکولی، ال‌اپوکا، ال‌اوپینیونه، ایل جورناله د ایتالیا، ایل پیکولو و ایل ماتینو نوشت. در دههٔ ۱۹۵۰ گهگاه به سیسیل بازگشت. در ۱۹۶۰ به یازدهمین دورهٔ «جایزه آوتزانو» دعوت شد. در ۱۹۶۱ در رم درگذشت و در گورستان ورانو به خاک سپرده شد. کارگاهش در ویلا استرول فرن در ویلا بورگزه (اکنون متعلق به دولت فرانسه و محل دبیرستان شاتوبریان) همچنان پابرجاست. نام‌های مستعار. او با نام‌های مستعار گوناگون مانند «ترومباتوره»، «فرانتس ترومبادوری د اورتیجا» و «چینو د اورتیجا» شناخته می‌شد.
جورج جان بنت (؛ ۱۸۰۰–۱۸۷۹) بازیگر اهل بریتانیای کبیر بود که نزدیک به چهل سال بازیگر نقش‌های نمایشنامه‌های شکسپیر در صحنهٔ تئاتر لندن بود و به‌ویژه در تماشاخانه‌های کاونت گاردن و دروری لین ایفای نقش می‌کرد.
ناتالیا دیمیتریونا "ناتاشا" استفاننکو (؛ ؛ زادهٔ ) مدل، بازیگر و مجری تلویزیون روسی-ایتالیایی است که در ایتالیا و روسیه زندگی و کار می‌کند. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به کفتارها و حوزه استحفاظی اشاره کرد. زندگینامه. استفاننکو در یکاترینبورگ به دنیا آمد. او دختر یک مهندس هسته‌ای بلاروسی-اوکراینی بود. که در یک شهر زیرزمینی مخفی و بی‌نام در نزدیکی رشته‌کوه اورال کار می‌کرد. او به همراه خانواده‌اش در یک شهر بسته زندگی می‌کرد. آنها همچنین یک خانه داچا در کنار دریاچه
می‌کرد. آنها همچنین یک خانه داچا در کنار دریاچه داشتند. استفاننکو در جوانی قهرمان شنا بود و با الکساندر پوپوف شنا می‌کرد. در سال ۱۹۸۴ به تیم شنای المپیک شوروی پیوست، اما بعد تصمیم گرفت به تحصیل ادامه دهد. استفاننکو در سن ۱۶ سالگی برای تحصیل به مسکو رفت و در آنجا مدرک مهندسی گرفت. استفاننکو در دسامبر ۱۹۹۵ با لوکا سابیونی کارآفرین و مدل ایتالیایی ازدواج کرد و صاحب یک دختر به نام ساشا شدند که در سال ۲۰۰۰ به دنیا آمد. حرفه. استفاننکو پس از برنده شدن در مسابقه "«چهره سال»" در مسکو در سال ۱۹۹۱، به میلان نقل مکان
سال»" در مسکو در سال ۱۹۹۱، به میلان نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان مدل، مشغول به کار شد. پس از اینکه در یک رستوران توسط کارگردان بپه رچیا، استعدادش کشف شد، اولین حضور تلویزیونی خود را در برنامه تلویزیونی «چالش بزرگ» انجام داد. او حرفه بازیگری خود را با فیلم سینمایی "«آلوی بزرگ»" در سال ۱۹۹۹ آغاز کرد. او نقش آنجلا کورنلیو، یکی از شخصیت‌های اصلی مجموعه تلویزیونی "«مه و جنایات»" را بازی کرد که از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ پخش می‌شد. او همچنین مجری برنامه‌های زیادی از جمله نسخه ۲۰۰۱ برنامه جشنواره بار که مجموعه‌ای
از جمله نسخه ۲۰۰۱ برنامه جشنواره بار که مجموعه‌ای سالانه از کنسرت‌های تابستانی تلویزیونی است که توسط گروه‌های پاپ ایتالیایی و بین‌المللی در میدان‌ها شهرهای سراسر ایتالیا اجرا می‌شود، و برنامه "«مدل برتر بعدی ایتالیا»" در سال ۲۰۰۹ بوده است. در همان سال ۲۰۰۹، در سریال درام پلیسی «"منطقه ۹ پلیس»" ایفای نقش کرد. وی همچنین از سال ۲۰۰۷، مجری برنامه تلویزیونی "«فورا این را بردارید»" در روسیه است که بر اساس برنامه بریتانیایی "«چه چیزی نپوشیم»" ساخته شده است.
بازی‌های پلی‌آف مقدماتی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۸ از ۲۲ ژانویه تا ۲۰ فوریه ۲۰۱۸ برگزار شد. در مجموع ۱۳ تیم در بازی‌های پلی‌آف مقدماتی برای تعیین تکلیف پنج تیم از ۳۶ تیم حاضر در مرحله گروهی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۸ به رقابت پرداختند. تیم‌ها. ۱۳ تیم زیر که به پنج منطقه (منطقه غرب آسیا، منطقه آسیای مرکزی، منطقه جنوب آسیا، منطقه آسه‌آن، منطقه شرق آسیا) تقسیم شده‌اند، وارد مرحله پلی‌آف مقدماتی شدند که شامل دو مرحله بود: فرمت. در بازی‌های پلی‌آف مقدماتی، هر بازی به رفت و برگشت برگزار می‌شد. در صورت لزوم، از قانون گل زده در خانه
می‌شد. در صورت لزوم، از قانون گل زده در خانه حریف، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه اعمال نمی‌شد) و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می‌شد (ماده ۹.۳ آیین‌نامه). پنج برنده دور پلی‌آف به مرحله گروهی راه یافتند تا به ۲۹ تیم راه یافته مستقیم بپیوندند. برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود (غ: منطقه غرب آسیا؛ م: منطقه آسیای مرکزی؛ ج: منطقه جنوب آسیا؛ آ: منطقه آسه‌آن؛ ش: منطقه شرق آسیا). نمودار. نمودار پلی‌آف‌های مقدماتی برای هر منطقه توسط ای‌اف‌سی بر اساس رتبه‌بندی فدراسیون هر تیم تعیین شد، به
بر اساس رتبه‌بندی فدراسیون هر تیم تعیین شد، به طوری که تیم فدراسیون با رتبه بالاتر میزبان بازی برگشت بود. تیم‌های یک فدراسیون در منطقه آسه‌آن نمی‌توانستند در یک پلی‌آف قرار گیرند. مرحله مقدماتی. خلاصه. در مجموع شش تیم در مرحله مقدماتی بازی کردند. منطقه آسیای مرکزی. "آخال در مجموع ۵–۳ برنده شد." منطقه جنوب آسیا. "بنگالورو در مجموع ۳–۰ برنده شد." "تی‌سی اسپورتس در مجموع ۴–۱ برنده شد." مرحله پلی‌آف. خلاصه. در مجموع ۱۰ تیم در مرحله پلی‌آف بازی کردند: هفت تیم که در این مرحله وارد شدند و سه تیم برنده مرحله
که در این مرحله وارد شدند و سه تیم برنده مرحله مقدماتی. منطقه غرب آسیا. "السویق در مجموع ۲–۱ برنده شد." منطقه آسیای مرکزی. "آخال در مجموع ۳–۰ برنده شد." منطقه جنوب آسیا. "بنگالورو در مجموع ۸–۲ برنده شد." منطقه آسه‌آن. "بوئنگ کت آنگکور در مجموع ۴–۳ برنده شد." منطقه شرق آسیا. "هوائبول در مجموع ۷–۰ برنده شد."
آلسیو ماریا لاپیس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "" اشاره کرد. زندگینامه. لاپیس در تاریخ ۱۲ اوت ۱۹۹۱ در ناپل متولد شده و در کاستلاماره دی استابیا بزرگ شد. در سن ۱۷ سالگی، برای بازیگری به رم نقل مکان کرد. او در کارگاه "بین‌المللی دوسه" زیر نظر فرانچسکا د ساپیو و کارگاه‌های مختلف در مرکز سینمای تجربی شرکت کرد.
ارتش متحد ایتالیا () یا ارتش هم‌پیمان ایتالیا نام‌هایی بودند که به مجموعه‌های مختلف لشکرهای ارتش سلطنتی ایتالیا در دوره‌ای که در کنار متفقین در طول کارزار ایتالیا، جنگ داخلی ایتالیا و جنگ جهانی دوم از اکتبر ۱۹۴۳ به بعد جنگید، اطلاق می‌شد. در همان دوره، نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا و نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا که طرفدار متفقین بودند، به ترتیب به عنوان نیروی دریایی هم‌پیمان ایتالیا و نیروی هوایی هم‌پیمان ایتالیا شناخته می‌شدند. از سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای ایتالیایی طرفدار محور به ارتش ملی جمهوری سوسیال ایتالیا
طرفدار محور به ارتش ملی جمهوری سوسیال ایتالیا تبدیل شدند. ارتش متحد ایتالیا نتیجه آتش‌بس متفقین با ایتالیا در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ بود؛ پادشاه ویکتور امانوئل سوم در ژوئیه ۱۹۴۳ پس از حمله متفقین به جنوب ایتالیا، بنیتو موسولینی را از سمت نخست‌وزیری برکنار کرد و به جای او مارشال ایتالیا پیترو بادولیو را نامزد کرد که بعداً ایتالیا را برای جنگ با نیروهای جمهوری اجتماعی و متحدان آلمانی آن در شمال ایتالیا با متفقین، متحد کرد. ارتش متحد ایتالیا در نبرد ایتالیا بین ۲۶۶۰۰۰ تا ۳۲۶۰۰۰ سرباز را به میدان فرستاد که از این
تا ۳۲۶۰۰۰ سرباز را به میدان فرستاد که از این تعداد، ۲۰۰۰۰ نفر (که بعداً به ۵۰۰۰۰ نفر افزایش یافت، هرچند برخی منابع این تعداد را تا ۹۹۰۰۰ نفر نیز ذکر کرده‌اند) نیروهای رزمی و بین ۱۵۰۰۰۰ تا ۱۹۰۰۰۰ نفر نیروهای کمکی و پشتیبانی بودند، به همراه ۶۶۰۰۰ نفر پرسنل درگیر در کنترل ترافیک و دفاع از زیرساخت‌ها. در مجموع، ارتش متحد ایتالیا یک هشتم نیروی رزمی و یک چهارم کل نیروی گروه پانزدهم ارتش متفقین را تشکیل می‌داد.
فابریزیو بیجیو (؛ زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۷۴) بازیگر، کمدین، مجری تلویزیون و نویسنده اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "زن‌ها دیوانه‌ام می‌کنند" و "شخص سوم" اشاره کرد. زندگی و حرفه. بیجیو که در سال ۱۹۷۴ در فلورانس از پدری اهل پولیا و مادری فرانسوی متولد شد، فعالیت هنری خود را در اواخر دهه ۱۹۹۰ با اجرای برنامه‌های تلویزیونی "«پشه»" آغاز کرد. او با ام‌تی‌وی در برنامه‌های مختلف موسیقی و کمدی همکاری داشت که منجر
مختلف موسیقی و کمدی همکاری داشت که منجر به ساخت دو فیلم بلند شد: احمق‌های همیشگی (۲۰۱۱) و دو احمق همیشگی (۲۰۱۲). بیجیو همچنین به عنوان مجری رادیو کار کرده و دوبله مجموعه‌های انیمیشنی مانند "بیویس و بات‌هد" و فیلم‌هایی مانند "دانشگاه هیولاها" را بر عهده داشته است. در سال ۲۰۱۵، او در کنار فرانچسکو ماندلی در جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ "Vita d'inferno" شرکت کرد. بین سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳، همکاری با ماندلی را در پروژه‌های مختلف از جمله «زنده باد رای۲!» ساخته فیورلو از سر گرفت. آنها همچنین دوازده سال پس از قسمت
از سر گرفت. آنها همچنین دوازده سال پس از قسمت قبلی، روی سومین فیلم از مجموعه "«من احمق هستم»" ، "یعنی «من احمق هستم" "۳: ریتورنو»" کار کردند.
رافائلا فیکو (؛ زادهٔ ) بازیگر، مدل، شوگرل و خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "ازدواج در پاریس" اشاره کرد. زندگی و حرفه. فیکو در چرکولا متولد شد. در اوت ۲۰۰۷ برنده مسابقه زیبایی ایتالیا "میس گرند پری" شد. فیکو یک سال بعد به لطف شرکت در هشتمین دوره از مجموعه تلویزیونی "«ایل گرانده فراتلو»" نسخه ایتالیایی برنامه "بیگ برادر" برای اولین بار شناخته شد. در همان سال، به دلیل به حراج گذاشتن بکارت خود
شد. در همان سال، به دلیل به حراج گذاشتن بکارت خود به قیمت ۱ میلیون یورو در مصاحبه‌ای برای یک مجله ایتالیایی، توجه گسترده رسانه‌ها را به خود جلب کرد. در سال ۲۰۰۸، اولین حضور سینمایی خود را در "فیلم «داستان یک عشق»" ساخته ماریا مانا تجربه کرد. در سال ۲۰۰۹، مجری برنامه رئال تی‌وی بود. بین سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ در چهار برنامه مسابقه‌ای به میزبانی انریکو پاپی حضور داشت. در اکتبر ۲۰۰۹ خبرهایی در رسانه‌ها از رابطه وی با کریستیانو رونالدو منتشر شد. در اوت ۲۰۱۰ در برنامه تلویزیونی «۸۰اسطوره» در شبکه حضور یافت. وی در
تلویزیونی «۸۰اسطوره» در شبکه حضور یافت. وی در فیلم کمدی ایتالیایی "ازدواج در پاریس" نیز ایفای نقش کرد. در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۴ او اولین آلبوم ده آهنگی خود به نام "Rush" را منتشر کرد.
مرحله گروهی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۸ از ۱۰ فوریه تا ۱۶ مه ۲۰۱۸ برگزار شد. در مجموع ۳۶ تیم در مرحله گروهی برای تعیین ۱۱ تیم راه یافته به مرحله حذفی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۸ به رقابت پرداختند. قرعه‌کشی. قرعه‌کشی مرحله گروهی در تاریخ ۶ دسامبر ۲۰۱۷، ساعت ۱۴:۰۰ به وقت مالزی (یوتی‌سی ۸+) در ساختمان ای‌اف‌سی در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۳۶ تیم در نه گروه چهار تیمی قرار گرفتند: سه گروه در منطقه غرب آسیا (گروه‌های A تا C) و منطقه آسه‌آن (گروه‌های F تا H) و یک گروه در منطقه آسیای مرکزی (گروه D)، منطقه جنوب آسیا (گروه E) و
آسیای مرکزی (گروه D)، منطقه جنوب آسیا (گروه E) و منطقه شرق آسیا (گروه I). تیم‌های یک فدراسیون در منطقه غرب آسیا و منطقه آسه‌آن نمی‌توانستند در یک گروه قرار بگیرند. سیدبندی هر تیم در قرعه‌کشی بر اساس فدراسیون و جایگاه واجد شرایط آنها در فدراسیون‌شان تعیین شد. نحوه قرعه‌کشی به شرح زیر بود: ۳۶ تیم زیر در قرعه‌کشی مرحله گروهی شرکت کردند که شامل ۳۱ تیم راه‌یافته مستقیم به مرحله بعدی و پنج تیم برنده مرحله پلی‌آف از پلی‌آف مقدماتی بود که هویت آنها در زمان قرعه‌کشی مشخص نبود. فرمت. در مرحله گروهی، هر گروه به صورت
مشخص نبود. فرمت. در مرحله گروهی، هر گروه به صورت رفت و برگشت نوبت‌گردشی برگزار شد. تیم‌های زیر به مرحله حذفی راه یافتند: معیارهای تساوی‌شکن. تیم‌ها بر اساس امتیاز رتبه‌بندی می‌شوند (۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی، ۰ امتیاز برای باخت). در صورت تساوی امتیازها، معیارهای تساوی‌شکن به ترتیب زیر اعمال می‌شود: برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود (غ: منطقه غرب آسیا؛ م: منطقه آسیای مرکزی؛ ج: منطقه جنوب آسیا؛ آ: منطقه آسه‌آن؛ ش: منطقه شرق آسیا). گروه‌ها. گروه A. ---- گروه B. ---- ---- گروه C. ---- ----
گروه A. ---- گروه B. ---- ---- گروه C. ---- ---- ---- گروه D. ---- ---- ---- گروه E. ---- ---- گروه F. ---- ---- ---- گروه G. ---- ---- ---- گروه H. ---- ---- ---- گروه I. ---- ---- ----
تراموای گلوریا (، که با نام نیز شناخته می‌شود) تراموایی از نوع قطار کابلی در محله سانتو آنتونیو در لیسبون پرتغال است. این تراموا مرکز شهر را به بایرو آلتو متصل می‌کند. این تراموا تقریباً به‌طور پیوسته به مدت ۱۴۰ سال در حال بهره‌برداری است. این تراموا در سال ۱۸۸۵ افتتاح شد و امکانات برقی آن در سال ۱۹۱۵ به آن اضافه شد. دو وسیله نقلیه جدید و یکسان در سال ۱۹۵۷ ساخته شد. هر کدام می‌توانند ۴۲ نفر به علاوه یک راهبر را حمل کنند. این سیستم در سال ۱۹۹۷ به عنوان یادمان ملی ثبت شد. در ۳ سپتامبر ۲۰۲۵، در پی خارج شدن یکی
ملی ثبت شد. در ۳ سپتامبر ۲۰۲۵، در پی خارج شدن یکی از ترامواها از ریل شانزده نفر جان خود را از دست دادند. بهره‌برداری. سیستم تراموا در محدوده شهری واقع شده و از میان منطقه‌ای پر از ساختمان‌های قرن نوزدهمی عبور می‌کند. شیب این خط ریلی ۱۷٫۷ درصد است و ساختار آن مطابق با اصل اساسی سیستم‌های قطار کابلی (فونیکولار) طراحی شده است: دو واگن که در دو سوی کابل کششی مدفون قرار دارند و از طریق قرقره‌ای در بالای مسیر به هم متصل هستند. برخلاف روش‌های معمول، نیروی محرکه این واگن‌ها از طریق موتورهای الکتریکی نصب‌شده در خود
واگن‌ها از طریق موتورهای الکتریکی نصب‌شده در خود آنها تأمین می‌شود و این موتورها از طریق دو سیم برق بالای مسیر، توسط دو پانتوگراف موازی تغذیه می‌شوند. واگن‌ها روی ریل‌هایی با عرض یک متر حرکت می‌کنند و در بخش پایینی مسیر، ریل‌ها به صورت درهم‌تنیده طراحی شده‌اند. دو واگن تنها به‌طور هم‌زمان حرکت می‌کنند؛ زمانی که یکی بالا می‌رود، دیگری پایین می‌آید و هر واگن نقش وزنه تعادلی برای دیگری را ایفا می‌کند. به بیانی دیگر وزن واگن در حال پایین‌آمدن به بالا رفتن واگن مقابل کمک می‌کند. کابین‌های تراموا با توجه به شیب
مقابل کمک می‌کند. کابین‌های تراموا با توجه به شیب جاده، طوری طراحی شده‌اند که بدنهٔ آن‌ها افقی و سطح صندلی‌ها در امتداد طول واگن باشد. مسافت این مسیر حدود ۲۷۵ متر است و طی آن تقریباً سه دقیقه طول می‌کشد. هر واگن ظرفیت حمل ۴۲ نفر به همراه یک راننده را دارد. تاریخچه. در سال ۱۸۷۵، امتیاز ساخت خط تراموا به شرکت شرکت آسانسور مکانیکی نیو لیسبون واگذار شد. مهندس اصلی این پروژه رائول مزنیه دو پون‌سار بود. عملیات ساخت در سال ۱۸۸۲ آغاز شد. این سیستم بالابر پس از تکمیل، در تاریخ ۲۴ اکتبر ۱۸۸۵ افتتاح شد. در ابتدا با
در تاریخ ۲۴ اکتبر ۱۸۸۵ افتتاح شد. در ابتدا با استفاده از سیستم تعادل آبی کار می‌کرد، اما در سال ۱۸۸۶ این سیستم با مکانیزم بخار جایگزین شد. مسیر شامل دو واگن با چرخ‌های خارجی بود و کابل مرکزی با قطعات محافظ مخصوصی نگه داشته می‌شد. فضای داخلی واگن‌ها به دو طبقه تقسیم شده بود: دو نیمکت در طبقه پایین رو به داخل و دو نیمکت در طبقه بالا پشت به پشت قرار داشتند. در سال ۱۹۱۲، شرکت NCAML قراردادی با شورای شهر لیسبون امضا کرد که به آن‌ها اجازه می‌داد خطوط را برقی کنند. این تعمیرات و نصب تجهیزات جدید بین سال‌های ۱۹۱۴
این تعمیرات و نصب تجهیزات جدید بین سال‌های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۵ انجام شد و پس از آن، سیستم دوباره تحت بهره‌برداری قرار گرفت.
سائول نانی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "زیر آفتاب ریچونه" و "سوپرسکس" اشاره کرد. زندگی و حرفه. نانی در بولونیا متولد شد. پدرش اهل سانتا سوفیا و مادرش که اصالتاً روسی است، اهل جالاتا است. نانی در سن لاتسارو دی ساونا بزرگ شد و در دبیرستان در لس آنجلس تحصیل کرد. در سال ۲۰۱۸ برای حضور در دانشگاه به میلان نقل مکان کرد. نانی با دوا کسل که در حین فیلمبرداری فیلم «"پلنگ»" با او آشنا شده
که در حین فیلمبرداری فیلم «"پلنگ»" با او آشنا شده بود، در رابطه است. نانی بازیگری را پس از تست دادن برای تبلیغ فیلم رینگو با کاکا که از طرفدارانش بود، آغاز کرد. اگرچه او در این تبلیغ بازی نکرد، اما یک نماینده انتخاب بازیگر با او تماس گرفت تا در مینی سریال «کانون پارما» محصول ۲۰۱۲ که اولین تجربه بازیگری او بود، حضور یابد.
جولیا لوئیز استایگروالت (؛ زادهٔ ۱۳ آوریل ۱۹۸۲) بازیگر فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان آمریکایی-ایتالیایی است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "دریای جنوب" اشاره کرد. زندگی و حرفه. استایگروالت، متولد هیوستون تگزاس است. فارغ‌التحصیل رشته فلسفه با گرایش مدیریت هنر سینما از دانشگاه ساپینزای رم می‌باشد. استایگروالت در دوران دبیرستان، اولین حضور سینمایی خود را با بازی در نقش اصلی در فیلم « "اما برای همیشه در ذهن من»" ساخته گابریل موچینو تجربه کرد و بعداً در فیلم "آخرین بوسه"
موچینو تجربه کرد و بعداً در فیلم "آخرین بوسه" ساخته موچینو ظاهر شد. پس از اولین حضور انگلیسی زبان خود در فیلم کمدی-درام "زیر آفتاب توسکانی" ساخته آدری ولز و بازی در چند فیلم دیگر، به ویژه کمدی‌های نوجوانانه "«بیا تو می‌تونی»" و "«یاگو»" ساخته ولفانگو د بیاسی از سال ۲۰۱۲ بر فیلمنامه‌نویسی تمرکز کرد و دوره‌های مختلفی را گذراند و گواهینامه نویسندگی فیلم بلند را از دانشگاه کالیفرنیا دریافت کرد. استایگروالت اولین فیلمنامه‌نویسی خود را در سال ۲۰۱۳ با دنباله فیلم «"خانه‌ای برای همه»" انجام داد. در سال ۲۰۲۲، اولین
برای همه»" انجام داد. در سال ۲۰۲۲، اولین کارگردانی خود را با "فیلم «سپتامبر»" تجربه کرد که جایزه دیوید دی دوناتلو برای بهترین کارگردان جدید و جایزه روبان نقره‌ای را در همین بخش برای او به ارمغان آورد.
هیو تورنتون والترز (؛ – ) بازیگر، سینما و تلویزیون اهل بریتانیا بود. از جمله فیلم‌های او می‌توان به "مبلغ مذهبی" (۱۹۸۲)، "۱۹۸۴" (۱۹۸۴)، و "نورآتش" (۱۹۹۷) اشاره کرد.
رومانا ماجورا ورگانو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "کابرینی"، "فردایی هم هست" و "پدر ماتئو" اشاره کرد. زندگی و حرفه. رومانا ماجورا ورگانو در تاریخ ۲۷ نوامبر ۱۹۹۷ در رم متولد شد. او بازیگری را در سال ۲۰۱۸ با ایفای نقش های کوچک در برنامه های تلویزیونی ایتالیایی، به ویژه "پدر ماتئو" آغاز کرد. در سال ۲۰۲۲، شروع به بازی در نقش میشلا گرکو در مجموعه تلویزیونی «"کریستین»" کرد. در سال
گرکو در مجموعه تلویزیونی «"کریستین»" کرد. در سال ۲۰۱۸، برای اولین بار در یک فیلم بلند در نقش میکلا در "فیلم «پیانوی آخر»" ظاهر شد. در سال ۲۰۲۰، جایزه "بین‌المللی پرمیو وینچنزو کروچیتی" به او اهدا شد. اولین نقش اصلی او در کمدی ایتالیایی "«سال‌های خوب»" محصول ۲۰۲۲ بود. در سال ۲۰۲۳، به جمع بازیگران اولین کارگردانی پائولا کورتلسی یعنی فیلم "فردایی هم هست" پیوست.
خیابان خرید هوندوری هیروشیما ، یک منطقه تجاری در ناکا-کو، هیروشیما در هیروشیما، ژاپن است که در خیابان هوندوری واقع شده است که امروزه یک پاساژ خرید است. هوندوری، که به معنی «خیابان اصلی» است، از هاچوبوری تا پارک یادبود صلح هیروشیما امتداد دارد. هوندوری قبلاً هیراتایا-چو نیز نامیده می‌شد. هوندوری در اوایل قرن بیستم رونق گرفت و در سال ۱۹۳۱، فانوس‌های نیلوفر آبی نصب شدند که به مغازه‌ها اجازه می‌داد تا دیروقت باز بمانند.
آنتونیا "نینا" فوتاراس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به ""، "مسیر باد" و "پدر ماتئو" اشاره کرد. زندگی شخصی. آنتونیا نینا فوتاراس در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۹ در رم از پدری یونانی و مادری ایتالیایی متولد شد. پدرش مهندس است و مادرش برای شرکت تلکام ایتالیا کار می‌کرد. او یک برادر بزرگتر از خود دارد. او در یک "دوره زبان‌شناسی لیسئو" شرکت کرد و علاوه بر ایتالیایی، به زبان‌های یونانی، انگلیسی،
علاوه بر ایتالیایی، به زبان‌های یونانی، انگلیسی، فرانسوی و آلمانی نیز صحبت می‌کند.
چوب‌پنبه شراب، درپوشی است که برای بستن بطری شراب استفاده می‌شود. آنها معمولاً از چوب‌پنبه (پوست درخت بلوط) ساخته می‌شوند، اگرچه می‌توان از مواد مصنوعی نیز استفاده کرد. درپوش‌های جایگزین رایج برای شراب شامل درپوش‌های پیچی و درپوش‌های شیشه‌ای هستند. ۶۸ درصد از کل چوب‌پنبه برای درپوش بطری شراب تولید می‌شود. چوب‌پنبه‌ها هم برای شراب‌های بدون گاز و هم برای شراب‌های گازدار ساخته می‌شوند؛ شراب‌های گازدار تحت فشار بطری می‌شوند و چوب‌پنبه‌ها مورد استفاده قارچی شکل هستند. آن‌ها با یک بست سیمی به نام موسلت بسته
شکل هستند. آن‌ها با یک بست سیمی به نام موسلت بسته می‌شوند. تاریخچه. تا اواسط قرن هفدهم، شراب‌سازان فرانسوی از درپوش‌های چوب‌پنبه‌ای استفاده نمی‌کردند و به جای آن از پارچه‌های آغشته به روغن که در دهانه بطری‌ها فرومی‌رفتند، استفاده می‌کردند. مخترع درپوش‌های شراب بر پایه چوب‌پنبه ناشناخته است. داستان‌های عامیانه آن را به راهب بندیکتی، دام پریگنون، نسبت می‌دهند. قدمت این درپوش‌ها به حدود سال ۱۶۰۰ برمی‌گردند. در اوایل قرن بیست و یکم، مشکل آلودگی چوب‌پنبه شایع شد و بسیاری از تولیدکنندگان را بر آن داشت تا استفاده
و بسیاری از تولیدکنندگان را بر آن داشت تا استفاده از چوب‌پنبه را متوقف کرده و به سراغ گزینه‌های دیگر بروند. درپوش‌های پیچ‌دار به ویژه در استرالیا و نیوزیلند تا سال ۲۰۱۰ به‌طور ویژه رواج یافتند. بیشتر چوب‌پنبه از مناطق اطراف حوضه مدیترانه تأمین می‌شد، که از کشورهای اقیانوسیه فاصله داشت. پس از بروز مشکلات مربوط به آلودگی چوب پنبه، صنعت چوب پنبه در تکنیک‌ها و تجهیزات جدید سرمایه‌گذاری کرد و مواد شیمیایی TCA را در شراب تا ۹۵ درصد کاهش داد. تولیدکنندگان چوب پنبه شروع به ترویج مزایای زیست‌محیطی و اقتصادی
پنبه شروع به ترویج مزایای زیست‌محیطی و اقتصادی چوب‌پنبه کردند. تولید. مانند سایر محصولات چوب پنبه‌ای، چوب پنبه‌های طبیعی شراب از پوست درختان بلوط چوب‌پنبه‌ای به دست می‌آیند. پوست به دقت جدا شده و قبل از پردازش به ورق‌هایی برش داده می‌شود. درختان بلوط قطع نمی‌شوند و تنها حدود نیمی از پوست آن‌ها در هر زمان جدا می‌شود. بلوط‌های چوب‌پنبه‌ای برای اولین بار در ۲۵ سالگی برداشت می‌گردند و این برداشت هر ۹ سال یک بار انجام می‌شود. پس از برداشت سوم، پوست کیفیت کافی برای تولید چوب پنبه‌های شراب را دارد. پرتغال