payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ماموت تراشیده شده‌اند، معمولاً بسیار استیلیزه بودند و اغلب ویژگی‌های اغراق‌آمیز و نامتناسب (عموماً سینه‌ها یا باسن) داشتند. ویژگی‌ها. در نگاه اول، واضح است که پیکرک‌های ونوس مال‌تا دو نوع هستند: زنان با اندام‌های اغراق‌شده و زنان با اندام‌های باریک و ظریف. برخی از پیکرک‌ها بدون لباس هستند در حالی که برخی دیگر با نقش‌هایی که به نظر می‌رسد خز یا لباس را نشان می‌دهند، همراه هستند. برخلاف آنچه در اروپا یافت می‌شود، برخی از پیکرک‌های ونوس مال‌تا با چهره تراشیده شده‌اند. بیشتر این پیکرک‌ها در قسمت پایین باریک
شده‌اند. بیشتر این پیکرک‌ها در قسمت پایین باریک شده‌اند و باور بر این است که این کار برای این بود که آن‌ها را می‌شد در زمین فرو برد یا به صورت ایستاده قرار داد. در حالت ایستاده، این پیکرک‌ها ممکن است نماد ارواح مردگان بوده باشند، مشابه «عروسک‌های روح» که تقریباً در سراسر جهان، از جمله سیبری، توسط مردم معاصر استفاده می‌شود. سبک. شباهت‌های پیشنهاد شده میان مال‌تا و تمدن‌های پارینه‌سنگی بالایی غربی و شرقی اروپا با باور دیرینه‌ای هم‌راستا است که مردم باستانی مال‌تا به تمدن‌های پارینه‌سنگی اروپا ارتباط
مال‌تا به تمدن‌های پارینه‌سنگی اروپا ارتباط داشته‌اند. این شباهت‌ها می‌توانند از طریق ابزارها، ساختارهای مسکونی و هنر آن‌ها برقرار شوند. این شباهت‌ها پرسش‌هایی را در مورد منشأ مردم پارینه‌سنگی سیبری به وجود می‌آورند و اینکه آیا مردمان مهاجر از آسیای جنوب‌شرقی آمده‌اند یا احتمالاً از اروپا. از سوی دیگر، می‌توان استدلال کرد که به‌طور کلی پیکرک‌های ونوس مال‌تا از پیکرک‌های زنانه غرب و مرکز اروپا متفاوت هستند. به عنوان مثال، هیچ‌کدام از نمونه‌های سیبری نشان‌دهنده انبساط شکم نیستند، همان‌طور که در نمونه‌های
انبساط شکم نیستند، همان‌طور که در نمونه‌های اروپایی اصلی مشاهده می‌شود و از آنجا که سینه‌ها اغلب وجود ندارند، تعداد کمی از پیکرک‌ها شواهد کافی برای تعریف جنسیت به عنوان زن دارند. به‌طور قطعی‌تر، تقریباً نیمی از آن‌ها دارای جزئیات چهره (بین بینی صاف، چشم‌های تنگ و دهان) هستند، چیزی که در پیکرک‌های ونوس اروپایی مشاهده نمی‌شود. بسیاری از آن‌ها همچنین به نظر می‌رسد که لباس پوشیده‌اند، با کلاه‌هایی که به وضوح در ونوس بورت قابل مشاهده هستند، چیزی که در ونوس‌های اروپایی وجود ندارد. نزدیک‌ترین سایت اروپایی برای
اروپایی وجود ندارد. نزدیک‌ترین سایت اروپایی برای پیکرک‌های ونوس، کوستیونکی است و تحقیقات در حال انجام است تا ارتباطاتی با مال‌تا پیدا شود.
ونوس ساوینیانو () پیکرک‌های ونوس ساخته‌شده از سنگ سبز نرم (زیرگروه سرپانتین) است که به پارینه‌سنگی زبرین بازمی‌گردد. این پیکرک در سال ۱۹۲۵ در نزدیکی ساوینیانو سول پانارو در استان مودنا، ایتالیا کشف شد. این پیکرک با ارتفاع، عرض، و عمق و وزنی برابر با ، یکی از بزرگ‌ترین ونوس‌های شناخته‌شده در میان حدود ۱۹۰ ونوس متعلق به دوره پارینه‌سنگی زبرین در اروپا و سیبری محسوب می‌شود. با تاریخ‌گذاری پیشنهادی بین ۲۵٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ سال پیش، این پیکرک یکی از نخستین جلوه‌های هنر در ایتالیا محسوب می‌شود. تاریخچه. این پیکرک در
در ایتالیا محسوب می‌شود. تاریخچه. این پیکرک در سال ۱۹۲۵ توسط یک کشاورز به نام اولیندو زامبلی، که در حال کندن زمین در حوالی اصطبل خود در منطقه "Prà Martino"، تحت فرازیونه "Mulino"، که خود بخشی از کومونه ساوینیانو سول پانارو است، کشف شد. او پیکرک را در عمق حدود در میان رسوبات فرایندهای رودخانه‌ای متعلق به پلیستوسن پسین یافت. زامبلی پس از تمیز کردن این «سنگ قدیمی»، علی‌رغم توصیه همسرش برای دور انداختن آن، آن را نگه داشت. در نهایت، او پیکرک را به یک نقاش و مجسمه‌ساز محلی، جوزپه گراتزیوسی، نشان داد که اهمیت این
محلی، جوزپه گراتزیوسی، نشان داد که اهمیت این کشف را درک کرد و توانست آن را در ازای دویست کیلوگرم انگور از کشاورز دریافت کند. گراتزیوسی سپس این پیکرک را به پسرش، پائولو گراتزیوسی، که در آن زمان دانشجوی باستان‌شناسی بود، نشان داد. پائولو مقاله‌ای در مورد این پیکرک منتشر کرد. در سال ۱۹۲۶، جوزپه گراتزیوسی این پیکرک را به موزه ملی پیشاتاریخ و قوم‌نگاری پیگورینی در رم اهدا کرد، جایی که هنوز هم در آن نگهداری می‌شود. یک نسخهٔ کپی از این پیکرک در "Museo della Venere e dell'Elefante" در ساوینیانو سول پانارو نگهداری
e dell'Elefante" در ساوینیانو سول پانارو نگهداری می‌شود. پیکرک اصلی از ۵ آوریل تا ۴ مه ۲۰۱۴ به‌طور موقت برای نمایش در پروژه «ساوینیانو، شهر باستان‌شناسی» به این شهر امانت داده شد. این نمایشگاه با وجود محدودیت در ساعات بازدید، ۳٬۲۱۵ بازدیدکننده داشت. سبک. این پیکرک به‌طور کلی دارای شکل دوکی‌شکل است. مشابه دیگر ونوس‌های پارینه‌سنگی، ویژگی‌های زنانه در آن اغراق‌شده است: ران‌ها و باسن بزرگ و شکم، سینه‌ها و باسن برجسته هستند. سر به شکل مخروطی است، بازوها به سختی مشخص شده‌اند و فاقد دست، پا و شانه است. پشت آن
مشخص شده‌اند و فاقد دست، پا و شانه است. پشت آن فرورفته است. در برخی نقاط، هنوز آثار کمی از رنگ اخرایی دیده می‌شود. تاریخ‌گذاری. این پیکرک پس از کشف تمیز شد، بنابراین تمامی آثار ارگانیکی که می‌توانستند برای تاریخ‌گذاری گاه‌شناختی مورد استفاده قرار گیرند، از بین رفتند. به همین دلیل، تاریخ‌گذاری آن از ابتدا بحث‌برانگیز بوده و تنها از طریق مقایسه با دیگر پیکرک‌ها امکان‌پذیر است. با توجه به این مقایسه‌ها، اکنون عموماً پذیرفته شده که ونوس ساوینیانو متعلق به فرهنگ باستان‌شناختی گراوتیان بوده و تاریخ آن در حدود
باستان‌شناختی گراوتیان بوده و تاریخ آن در حدود ۲۵٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ پیش از امروز تخمین زده می‌شود. بااین‌حال، برخی منابع تاریخ‌گذاری زودتری تا حدود ۲۸٬۰۰۰ BP را پیشنهاد کرده‌اند، در حالی که برخی دیگر تاریخ دیرتری را مطرح می‌کنند. در نخستین مطالعه خود در سال ۱۹۲۵، پائولو گراتزیوسی این پیکرک را به پارینه‌سنگی زبرین نسبت داد. این نتیجه برخلاف نظر غالب آن زمان بود که بسیاری از دانشگاهیان ایتالیایی معتقد بودند هیچ دورهٔ پارینه‌سنگی زبرین در ایتالیا وجود نداشته و گذار مستقیم از موستری به دوران نوسنگی رخ داده است.
مستقیم از موستری به دوران نوسنگی رخ داده است. گروهی از باستان‌شناسان به رهبری اوگو آنتونیلی، مدیر موزه پیگورینی، با مقایسه این پیکرک با دیگر ونوس‌های دوران نوسنگی، نتیجه گرفتند که ونوس ساوینیانو نیز متعلق به نوسنگی است. اما تجزیه و تحلیل‌های بعدی در سال ۱۹۳۵ نشان داد که این پیکرک «قطعاً پارینه‌سنگی» است.
ونوس براسمپوی (فرانسوی: "la Dame de Brassempouy"، ، به‌معنای «بانوی براسمپوی»، یا "Dame à la Capuche"، «بانوی کلاه‌دار») یک پیکرهٔ عاجی از پارینه‌سنگی زبرین است که به‌نظر می‌رسد در زمانی نامشخص از یک تندیس بزرگ‌تر شکسته شده باشد. این اثر در سال ۱۸۹۴ در غاری در براسمپوی، فرانسه کشف شد. این تندیس که حدود ۲۵٬۰۰۰ سال قدمت دارد، یکی از نخستین نمایش‌های واقع‌گرایانهٔ چهرهٔ انسان به‌شمار می‌رود. کشف. براسمپوی روستایی کوچک در دپارتمان‌های فرانسه در لاند واقع در جنوب‌غربی فرانسه است. دو غار نزدیک این روستا که ۱۰۰
فرانسه است. دو غار نزدیک این روستا که ۱۰۰ متر از یکدیگر فاصله دارند، از نخستین مکان‌های پارینه‌سنگی بودند که در فرانسه کاوش شدند. این غارها با نام‌های "Galerie des Hyènes" («نگارخانهٔ کفتارها») و "Grotte du Pape" («غار پاپ») شناخته می‌شوند. ونوس براسمپوی در سال ۱۸۹۴ در غار پاپ کشف شد و همراه با دست‌کم هشت تندیس انسان دیگر یافت شد. به‌نظر می‌رسد این مجسمه‌ها نمونه‌هایی از کارهای ناتمام باشند، گویی هنرمند یا هنرمندان هم‌زمان چندین پیکره را تراشیده‌اند. نخستین کاوش در غار پاپ در سال ۱۸۸۱ توسط پی.ای. دوبالن
کاوش در غار پاپ در سال ۱۸۸۱ توسط پی.ای. دوبالن انجام شد و پس از آن ژ. دو لاپورتری و ادوارد پیت (۱۸۲۷–۱۹۰۶) از سال ۱۸۹۴ به کاوش ادامه دادند. از آنجا که روش‌های کاوش باستان‌شناسی در آن زمان تازه در حال توسعه بودند، کاوشگران به چینه‌شناسی مکان چندان توجهی نکردند. در سال ۱۸۹۲، این مکان توسط گروهی از اعضای انجمن فرانسوی برای پیشرفت علم "(Association française pour l’avancement de la science)" غارت و به‌شدت تخریب شد، تا جایی که بازسازی دقیق آن تقریباً غیرممکن گردید. با این حال، پیت لایه‌هایی را شناسایی کرد که به
با این حال، پیت لایه‌هایی را شناسایی کرد که به اواخر و میانهٔ دورهٔ سولوترین نسبت داده شدند. او پایین‌ترین لایه‌های دست‌یافته را عاجی («رنگ‌پریده یا سفید مانند عاج») نامید، چرا که این بخش‌ها سرشار از آثار ساخته‌شده از عاج بودند. بررسی‌های مدرن در این مکان زیر نظر آنری دلپورت در سال‌های ۱۹۸۱ تا ۲۰۰۰ انجام شد. در سال ۱۸۹۴، یکی از این لایه‌ها که امروزه به عنوان گراوتیان شناخته می‌شود، چندین قطعهٔ پیکره از جمله «بانوی کلاه‌دار» را دربرداشت. پیت این تندیس‌ها را مشابه نمایش‌های حیوانی دورهٔ مگدالنین دانست و یک
مشابه نمایش‌های حیوانی دورهٔ مگدالنین دانست و یک گاه‌شناسی فرضی ارائه کرد که بعدها توسط آبه بریل رد شد. توصیف. ونوس براسمپوی از ماموت عاج تراشیده شده است. به گفته باستان‌شناس پل بان، این سر «بدون مشخصه جنسی است، اگرچه معمولاً آن را 'ونوس' یا 'بانو' می‌نامند». این سر ۳٫۶۵ سانتی‌متر ارتفاع، ۲٫۲ سانتی‌متر عمق و ۱٫۹ سانتی‌متر عرض دارد. در حالی که پیشانی، بینی و ابروها به‌صورت برجسته تراشیده شده‌اند، دهان در آن دیده نمی‌شود. یک ترک عمودی در سمت راست صورت، نتیجه ساختار داخلی عاج است. بر روی سر الگویی شطرنجی با
ساختار داخلی عاج است. بر روی سر الگویی شطرنجی با دو سری برش کم‌عمق متقاطع ایجاد شده است که به‌عنوان یک کلاه‌گیس، کلاهی با تزیینات هندسی یا صرفاً نمایشی از موی بافته‌شده در سبک کورنروز تفسیر شده است. رندال وایت در "Journal of Archaeological Method and Theory" (دسامبر ۲۰۰۶) مشاهده کرده است که «این پیکره‌ها در بستری فکری و اجتماعی-سیاسی استعماری ظاهر شدند که تقریباً به مسائل نژادی وسواس داشت». اگرچه سبک نمایش اساساً واقع‌گرایانه است، اما نسبت‌های سر دقیقاً با هیچ‌یک از جمعیت‌های انسانی گذشته یا حال حاضر
با هیچ‌یک از جمعیت‌های انسانی گذشته یا حال حاضر مطابقت ندارد. وایت ادعا کرده است که از اواسط قرن بیستم، نگرانی‌های تفسیری از نژاد به زن‌بودگی و باروری تغییر یافته است. تاریخ‌گذاری. با این‌که این سر آن‌قدر زود کشف شد که امکان بررسی دقیق زمینه آن وجود نداشت، پژوهشگران توافق دارند که ونوس براسمپوی متعلق به یک فرهنگ مادی در دوران پارینه‌سنگی زبرین، یعنی گراوتیان (۲۹٬۰۰۰–۲۲٬۰۰۰ پیش از امروز) است. به‌طور دقیق‌تر، این پیکره به دوره گراوتیان میانه، با نوایلز بورین در حدود ۲۶٬۰۰۰ تا ۲۴٬۰۰۰ پیش از امروز، تاریخ‌گذاری
حدود ۲۶٬۰۰۰ تا ۲۴٬۰۰۰ پیش از امروز، تاریخ‌گذاری شده است. این پیکره تقریباً هم‌عصر با دیگر پیکرک‌های ونوس در دوران پارینه‌سنگی، مانند ونوس لسپوگ، ونوس دولنی ویستونیتسه، ونوس ویلندورف و غیره است. با این حال، آنچه این پیکره را متمایز می‌سازد، واقع‌گرایی در نمایش آن است. دیگر نمایش‌های چهره‌های زنانه در همین دوره شامل از دولنی ویستونیتسه (حدود ۲۶٬۰۰۰ پیش از امروز) و ونوس‌های دارای چهره از فرهنگ مال‌تا (سیبری، ۲۴٬۰۰۰ پیش از امروز) هستند.
مکسول ریچارد بنت(انگ‍: Maxwell Richard Bennett، متولد ۱۹ فوریه ۱۹۳۹) یک دانشمند علوم اعصاب استرالیایی است که در زمینه عملکرد سیناپس‌ها تخصص دارد. زندگی. مکس بنت دانش‌آموز "کالج کریستین برادرز" در "سنت کیلدا" بود و در سال ۱۹۵۹م، تحصیلات کارشناسی خود را در رشته مهندسی برق و فیزیک در دانشگاه ملبورن به پایان رساند. او در همان زمان انجمن آتنی را بنیان نهاد که به مطالعه و درک آثار افلاطون، ارسطو و ویتگنشتاین اختصاص داشت. علاقه او به مغز و ذهن، او را به پژوهش‌های تحصیلات تکمیلی در زمینه زیست‌شناسی و سیناپس‌ها
تحصیلات تکمیلی در زمینه زیست‌شناسی و سیناپس‌ها (۱۹۶۳–۱۹۶۶) سوق داد. در سال ۱۹۶۸، وی به عنوان مدرس فیزیولوژی در دانشگاه سیدنی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۰، او اولین و بزرگ‌ترین مرکز برتری پژوهشی را از میان ۱۰ مرکز برتر که توسط دولت استرالیا در تمام رشته‌های دانشگاهی تأسیس شده بود، دریافت کرد. پس از آن، او به مقام پرسونال چیر ارتقا یافت که دومین مورد در تاریخ دانشگاه بود و سپس به عنوان استاد علوم اعصاب منصوب شد. در سال ۲۰۰۰، او به عنوان اولین کرسی دانشگاهی انتخاب شد که برای تحقیقاتی با شناخت بین‌المللی و
انتخاب شد که برای تحقیقاتی با شناخت بین‌المللی و برجسته اعطا می‌شود. در سال ۲۰۰۳، او به عنوان مدیر بنیان‌گذار مؤسسه تحقیقات مغز و ذهن در سیدنی منصوب شد، سمتی که تا سال ۲۰۱۴ و در ۷۵ سالگی همچنان در اختیار داشت. علوم اعصاب. پس از فارغ‌التحصیلی در رشته مهندسی برق در سال ۱۹۶۳م، و آغاز تحقیقات تحصیلات تکمیلی در زیست‌شناسی، بنت کشف کرد که پارادایم پذیرفته‌شده برای نزدیک به ۵۰ سال که تنها دو انتقال‌دهنده عصبی، نورآدرنالین و استیل‌کولین وجود دارند، نادرست است و حداقل دو انتقال‌دهنده دیگر نیز وجود دارند. این
و حداقل دو انتقال‌دهنده دیگر نیز وجود دارند. این انتقال‌دهنده‌های غیر آدرنرژیک و غیر کولینرژیک (NANC) بر روی سلول‌های عضلانی صاف تأثیر می‌گذارند و از طریق ورود یون‌های کلسیم پتانسیل‌های عملی تولید می‌کنند که اولین بار توسط او شناسایی شد. در سال‌های بعد، بنت و همکارانش سازوکار انتقال NANC را که شامل پورین‌ها، نوروپپتیدها و نیتریک اکسید است، روشن کردند. در سال ۱۹۷۲، او کشف کرد که پایانه‌های عصبی آسیب‌دیده، به‌طور دقیق در همان محل روی یک سلول عضلانی مخططبازسازی می‌شوند، که نشان‌دهنده وجود مولکول‌های
می‌شوند، که نشان‌دهنده وجود مولکول‌های تشکیل‌دهنده سیناپس روی سلول‌های عضلانی است. در سال ۲۰۰۱، بنت و همکارانش نشان دادند که پس از ایجاد یک پایانه عصبی، سلول‌های گلیالی غلاف‌دار می‌توانند در عرض چند دقیقه شکل‌گیری سیناپس‌های جدید را بر روی سلول‌های عضلانی بالغ هدایت کنند. در سال ۲۰۰۷، او مشاهده کرد که سلول‌های میکروگلیای مغز می‌توانند امواج کلسیمی را هدایت کنند که از طریق آزادسازی انتقال‌دهنده‌های NANC (پورین‌ها) واسطه می‌شوند. این کشف، زمینهٔ جدیدی را در مطالعه تعامل سیستم ایمنی و سیستم عصبی در سطح سیناپس
تعامل سیستم ایمنی و سیستم عصبی در سطح سیناپس گشود. تاریخ و فلسفه علوم اعصاب. موضوع اصلی کارهای فلسفی بنت این است که دانشمندان علوم اعصاب در استفاده از زبان دچار سوءبرداشت شده‌اند، زیرا آن‌ها توانایی‌های روان‌شناختی ما مانند تفکر، حافظه و ادراک را به مغز نسبت می‌دهند. در حالی که از نظر او، این فرد صاحب مغز است که این ویژگی‌ها را داراست، نه خود مغز. مغز تنها ابزاری ضروری برای بیان این توانایی‌هاست. بنت و همکارش پیتر هکر این اشتباه را مغالطه جزء و کل می‌نامند. روشن کردن این سوءبرداشت‌ها تأثیر عمیقی بر درک ما
روشن کردن این سوءبرداشت‌ها تأثیر عمیقی بر درک ما از خودمان دارد. در پژوهش‌های تاریخی‌اش، بنت تکامل ایده‌های مربوط به عملکرد بخش‌های مختلف مغز و سازمان‌دهی آن‌ها را از زمان ارسطو تا به امروز دنبال کرده است. او استدلال می‌کند که ایده‌های بنیادی در این حوزه از ترکیب تحقیق علمی، تعصبات و گاه حتی غیرعقلانیت پدید می‌آیند. او همچنین نشان می‌دهد که چگونه فرضیه‌های مناسب دربارهٔ عملکرد مغز، اغلب برای مدت طولانی کنار گذاشته می‌شوند و جای خود را به فرضیه‌های کمتر منطقی می‌دهند. یکی از این فرضیه‌های نادرست، این باور
می‌دهند. یکی از این فرضیه‌های نادرست، این باور است که عملکرد مغز را می‌توان به‌طور مستقل از رفتار انسان بررسی کرد. در حالی که بنت معتقد است که رفتار (در معنای گسترده) زیربنای تمام مطالعات مربوط به ویژگی‌های انسانی است، چه در علوم اعصاب و چه در سایر حوزه‌ها. آثار و نقدهای او بر علوم اعصاب شناختی از مهم‌ترین کتاب‌های او در این زمینه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: در سال‌های اخیر، بنت بر نقد "مغالطه مدولار" در علوم اعصاب تأکید کرده است. او استدلال می‌کند که نه تنها نباید توانایی‌های روان‌شناختی را به مغز
نه تنها نباید توانایی‌های روان‌شناختی را به مغز نسبت داد، بلکه نسبت دادن این توانایی‌ها به بخش‌های خاصی از مغز نیز اشتباه است. او همچنین نشان می‌دهد که علوم اعصاب شناختی، این توانایی‌ها را در قالب جعبه‌های به‌هم‌پیوسته نمایش می‌دهد که در نهایت به شیءانگاری فرد دارای این توانایی‌ها منجر می‌شود. بنت این مشکلات را در کتاب‌های زیر به تفصیل بررسی کرده است: روان‌پزشکی عصبی. در سال ۲۰۰۹، بنت و همکارانش به بررسی عملکرد سیناپس‌ها در بیماری‌های روان‌پزشکی عصبی پرداختند. آن‌ها برای اولین بار نشان دادند که استرس چگونه
آن‌ها برای اولین بار نشان دادند که استرس چگونه منجر به از بین رفتن سیناپس‌ها در بخش‌های خاصی از مغز می‌شود. این پدیده عامل کاهش ماده خاکستری در بیماران است که از طریق تصویربرداری پرتو مغناطیسی (MRI) مشاهده می‌شود. محاسبات اولیه بنت، اولین توضیح کمی دربارهٔ چگونگی مصرف انرژی در قشر مغز توسط فعالیت سیناپسی و هدایت ایمپالس های عصبی را ارائه کرد. به دنبال این کار، او یک مدل کمی از چگونگی تأثیر تخریب مسیرهای عصبی در مغز مبتلایان به اسکیزوفرنی بر عملکرد سیناپس‌های ماده خاکستری و در نتیجه کاهش انرژی قشری ارائه
ماده خاکستری و در نتیجه کاهش انرژی قشری ارائه داد.
ونوس هوله فلس () (که با نام ونوس شلکلینگن نیز شناخته می‌شود؛ در آلمانی به‌صورت "") یک پیکرک‌های ونوس متعلق به پارینه‌سنگی زبرین است که از عاج ماموت ساخته شده و در سال ۲۰۰۸ در هوله فلس، غاری در نزدیکی شلکلینگن، آلمان کشف شد. این منطقه بخشی از غارها و هنر عصر یخبندان در یورای شوابن، یکی از میراث جهانی یونسکو است. این پیکره بین ۴۲٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ سال پیش قدمت دارد و به دوران اولیه اوریگنیشن، در آغازین دوره پارینه‌سنگی زبرین تعلق دارد که با نخستین حضور انسان کرومانیون در اروپای دوران پارینه‌سنگی مرتبط است. این
در اروپای دوران پارینه‌سنگی مرتبط است. این پیکره قدیمی‌ترین نمونهٔ بی‌چون‌وچرای به تصویر کشیدن یک انسان است. از نظر هنر تجسمی، تنها مرد شیری که دارای ویژگی‌های زومورفیک (جانورریخت) است، احتمالاً قدیمی‌تر از آن باشد. ونوس هوهل فلس در موزه پیشاتاریخ بلاوبویرن () نگهداری می‌شود. زمینه. منطقه آلپ شوابن در آلمان دارای غارهای متعددی است که آثار عاجی بسیاری مربوط به دوران پارینه‌سنگی زبرین را در خود جای داده‌اند. تاکنون حدود ۲۵ شیء در این منطقه کشف شده‌اند که از جمله می‌توان به پیکره مرد شیری در هولنشتاین-استادل،
می‌توان به پیکره مرد شیری در هولنشتاین-استادل، با قدمتی حدود ۴۰٬۰۰۰ سال و یک ساز عاجی کشف‌شده در گایسنکلوسترل با قدمت ۴۲٬۰۰۰ سال اشاره کرد. این منطقه کوهستانی در بادن-وورتمبرگ واقع شده و از جنوب شرقی به دانوب، از شمال غربی به نکار (رود) و از جنوب غربی به جنگل سیاه منتهی می‌شود. تمرکز شواهد مربوط به مدرنیته رفتاری کامل، شامل هنر تجسمی و موسیقی، در میان انسان‌های ساکن این منطقه در ۳۰٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ سال پیش، در سطح جهانی بی‌نظیر است. کاشف این آثار، باستان‌شناس نیکلاس کونارد، گمان می‌برد که حاملان فرهنگ
نیکلاس کونارد، گمان می‌برد که حاملان فرهنگ اوریگنیشن در آلپ شوابن، نه‌تنها مبدع هنر تجسمی و موسیقی، بلکه شاید نخستین مذهب پارینه‌سنگی نیز بوده‌اند. در فاصله ۷۰ سانتی‌متری از پیکره ونوس، تیم کونارد یک فلوت ساخته‌شده از استخوان کرکس را نیز یافت. سایر اشیای کشف‌شده از همان لایه غار شامل قطعات ابزارسازی سنگی، استخوان‌های کارشده و عاج حکاکی‌شده و همچنین بقایای تارپان، گوزن شمالی، خرس غارنشین، ماموت پشمالو و بز کوهی آلپ بودند. کشف. کشف ونوس هوهله فلس توسط تیم باستان‌شناسی به سرپرستی نیکلاس جی. کونارد از دپارتمان
به سرپرستی نیکلاس جی. کونارد از دپارتمان پیشاتاریخ و بوم‌شناسی کواترنر در دانشگاه توبینگن، تاریخ کهن‌ترین هنر فیگوراتیو شناخته‌شده انسانی را چندین هزاره به عقب برد، و نشان داد که آثار هنری در سراسر دوره اوریگنیشن تولید می‌شده‌اند. این پیکره شگفت‌انگیز کهنی در سپتامبر ۲۰۰۸ در غاری به نام "" (آلمانی شوابی برای «سنگ توخالی») در نزدیکی شلکلینگن، در حدود غرب اولم (شهر), بادن-وورتمبرگ، در جنوب غربی آلمان، توسط تیمی از دانشگاه توبینگن به سرپرستی نیکلاس کونارد، استاد باستان‌شناسی کشف شد و یافته آن‌ها در "نیچر"
استاد باستان‌شناسی کشف شد و یافته آن‌ها در "نیچر" گزارش شد. پیکره در تالار غار، در حدود از ورودی و زیر سطح کنونی زمین یافت شد. در نزدیکی آن، یک فلوت پارینه‌سنگی متعلق به حدود ۴۲٬۰۰۰ سال پیش نیز کشف شد که قدیمی‌ترین موسیقی پیشاتاریخ تأییدشده است. در سال ۲۰۱۵، این تیم دو قطعه دیگر از عاج ماموت تراشیده‌شده را معرفی کرد که به عنوان بخش‌هایی از یک پیکره زنانه دوم شناسایی شده‌اند. توصیف. این پیکره از ماموت پشمالو تراشیده شده و به چندین قطعه شکسته که شش مورد از آن‌ها بازیابی شده است، در حالی که بازو و شانه چپ آن
بازیابی شده است، در حالی که بازو و شانه چپ آن همچنان مفقودند. به جای سر، پیکره دارای برآمدگی سوراخ‌داری است که احتمالاً برای آویختن به عنوان آویز استفاده می‌شده است. تفسیر. کاشف این پیکره، مردم‌شناس نیکلاس کونارد، اظهار داشت: «این [پیکره] دربارهٔ جنسیت و تولیدمثل است… [و] تصویری فوق‌العاده قوی از ذات زنانگی ارائه می‌دهد». مردم‌شناس پل ملارس از دانشگاه کمبریج پیشنهاد کرده است که—بر اساس معیارهای امروزی—این پیکره «می‌تواند در مرز پورنوگرافی قرار گیرد». مردم‌شناسان دانشگاه ویکتوریا ولینگتون پیشنهاد کرده‌اند
دانشگاه ویکتوریا ولینگتون پیشنهاد کرده‌اند که چنین پیکره‌هایی نمایش زیبایی نبوده، بلکه نمادی از «امید به بقا و طول عمر، در میان جوامعی که از تغذیه مناسب برخوردار بوده و از نظر تولیدمثل موفق بوده‌اند» بوده است، که بازتاب‌دهندهٔ تفسیر متعارف این نوع پیکره‌ها به‌عنوان نمایشگر یک ایزدبانوی باروری است.
نبرد ۲۰۰۶ عیتا الشعب نبردی در جریان جنگ لبنان در سال ۲۰۰۶ رخ داد، زمانی که نیروهای دفاعی اسرائیل و مقاومت اسلامی، شاخه مسلح حزب‌الله، بر سر شهر عیتا الشعب در جنوب لبنان جنگیدند. نبرد با حمله برون مرزی حزب‌الله در سال ۲۰۰۶ آغاز شد. پس از تهاجم ناموفق اسرائیل بلافاصله پس از حمله برون مرزی، این شهر به مدت دو هفته و نیم مورد بمباران شدید هوا و توپخانه قرار گرفت. نبرد زمینی برای آیت الشعب حدود دو هفته از اواخر ژوئیه تا اواسط اوت به طول انجامید. ارتش اسرائیل پنج تیپ مستقر کرد. تخمین زده می‌شود که نیروهای حزب‌الله
مستقر کرد. تخمین زده می‌شود که نیروهای حزب‌الله در شهر متشکل از کمی بیش از نیمی از گروهان باشد. با این حال ارتش اسرائیل نتوانست شهر را تصرف کند و تلفات نسبتاً سنگینی در این روند متحمل شد. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Ayta_ash-Sha%27b
دو پیکره‌های ایزدبانوی ماری مینوسی () در سال ۱۹۰۳ در کاخ مینوسی کنوسوس در جزیرهٔ کرت یونان کشف شدند. برنامهٔ کاوشی که چندین دهه تحت هدایت باستان‌شناس انگلیسی آرتور ایوانز انجام شد، به‌طور قابل‌توجهی دانش و آگاهی دربارهٔ عصر برنز مینوسی‌ها را گسترش داد. با این‌حال، ایوانز بعدها به دلیل اغراق‌ها و ایده‌های بیش از حد گمانه‌زنانه‌اش مورد انتقاد قرار گرفت، هم در مورد «مرمت» برخی اشیاء خاص، از جمله معروف‌ترین این پیکره‌ها، و هم دربارهٔ تفاسیری که از مینوسی‌ها بر پایهٔ یافته‌های باستان‌شناسی ارائه داد. این
بر پایهٔ یافته‌های باستان‌شناسی ارائه داد. این پیکره‌ها اکنون در موزه باستان‌شناسی هراکلیون (AMH) به نمایش گذاشته شده‌اند. پیکره‌های کنوسوس که هر دو به‌طور قابل‌توجهی ناقص هستند، به اواخر دورهٔ دوره نوساختمانی مینوسی‌ها، حدود ۱۶۰۰ پیش از میلاد، تعلق دارند. ایوانز پیکرهٔ بزرگ‌تر را «ایزدبانوی مار» و پیکرهٔ کوچک‌تر را «کاهنهٔ مار» نامید؛ از آن زمان، این بحث وجود داشته که آیا ایوانز در این نام‌گذاری درست عمل کرده، یا اینکه هر دو پیکره کاهنه‌هایی را به تصویر می‌کشند، یا اینکه هر دو پیکره، همان ایزدبانو یا
می‌کشند، یا اینکه هر دو پیکره، همان ایزدبانو یا ایزدبانوان متفاوتی را نمایش می‌دهند. ترکیب پوشش‌های پرزرق‌وبرقی که سینه‌ها را کاملاً نمایان می‌گذارند، همراه با «ماربازی»، توجه بسیاری را جلب کرد، چه رسد به انواع جعلی که پس از آن ساخته شد. پیکرهٔ کوچک‌تر به‌ویژه همچنان نمادی محبوب از هنر و آیین‌های مینوسی است و اکنون به‌طور کلی با عنوان «ایزدبانوی مار» شناخته می‌شود. با این حال، باستان‌شناسان تصاویر مشابه اندکی یافته‌اند و ایزدبانوی مار در نظریات کنونی دربارهٔ موضوع مبهم دین مینوسی نقش چندانی ندارد. برخی
موضوع مبهم دین مینوسی نقش چندانی ندارد. برخی پژوهشگران همچنین استدلال کرده‌اند که این پیکره‌ها واقعاً مار در دست ندارند، یا دست‌کم به اندازه‌ای که ایوانز تصور می‌کرد، مار در اطراف آن‌ها نیست، بلکه اشیای دیگری را در دست دارند. پیکره‌های کنوسوس. دو پیکرهٔ ایزدبانوی مار کنوسوس توسط کاوشگران ایوانز در یکی از مجموعه‌های گور صندوقی سنگی و سرپوش‌دار یافت شدند که ایوانز آن‌ها را «انباری‌های معبد» نامید، زیرا حاوی مجموعه‌ای از اشیایی بودند که احتمالاً دیگر برای استفاده مناسب نبودند، شاید پس از وقوع یک آتش‌سوزی. این
مناسب نبودند، شاید پس از وقوع یک آتش‌سوزی. این پیکره‌ها از جنس فاینس مصری ساخته شده‌اند، ماده‌ای متشکل از کوارتز خردشده که پس از پخت، لعابی شفاف با رنگ‌های درخشان و جلایافته ایجاد می‌کند. این ماده در مصر باستان نماد تجدید حیات بود و به همین دلیل در آیین‌های تدفینی و نیایشگاه‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفت. پیکرهٔ بزرگ‌تر دارای مارهایی است که از بازوان او بالا رفته و به «تاج استوانه‌ای بلند» او می‌رسند، جایی که سر یک مار در بالای آن دیده می‌شود. این پیکره از ناحیهٔ پایین‌تنه، یک بازو و بخشی از تاج ناقص بود.
ناحیهٔ پایین‌تنه، یک بازو و بخشی از تاج ناقص بود. او دارای سینه‌های برهنه و برجسته است و به نظر می‌رسد که یک یا چند مار به دور آن‌ها پیچیده‌اند. به دلیل قطعات از دست‌رفته، مشخص نیست که آیا یک مار یا چند مار به دور بازوان او پیچیده‌اند. پوشش او شامل کمربندی ضخیم با یک «گرهٔ مقدس» است. کوچک‌ترین پیکره، همان‌طور که بازسازی شده، دو مار را در دستان بلندش نگه داشته است و پیکره‌ای که بر روی تاج او قرار دارد، یک گربه یا پلنگ‌مانندها است. با این حال، همان‌طور که حفاری شد، سر نداشت و دست چپ اصلی از زیر آرنج مفقود
شد، سر نداشت و دست چپ اصلی از زیر آرنج مفقود بود. سر این پیکره توسط ایوانز و یکی از مرمت‌گرانش بازسازی شد. تاج یک قطعه ناقص بود که در همان چاله یافت شد و گربه/پلنگ نیز قطعه‌ای جداگانه بود که ایوانز مدتی بعد تصمیم گرفت که به این پیکره تعلق دارد، تا حدی به این دلیل که به نظر می‌رسید اتصالات هماهنگی بین تاج و گربه وجود دارد. پژوهشگران اخیر به نظر می‌رسد که پذیرای این ایده هستند که کلاه و گربه متعلق به یکدیگرند، اما در مورد تعلق هر یک یا هر دو به بقیه پیکره تردید دارند. سومین پیکره که از نظر اندازه در حد میانی
دارند. سومین پیکره که از نظر اندازه در حد میانی است، از کمر شکسته شده، اما بخش پایینی آن با دیگر پیکره‌ها قابل مقایسه است. درون جعبه‌سنگی همچنین یک دست دیگر نیز وجود داشت که احتمالاً ماری را در دست داشته است.
در آلمان نازی، زنان همجنس‌گرایی که به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده می‌شدند، اغلب برچسب «ضد اجتماع» می‌خوردند و برپایهٔ قومیت یا مواضع سیاسی‌شان مورد هدف قرار نمی‌گرفتند. همجنس‌گرایی زنان در اتریش جرم‌انگاری شد، اما نه در سایر نقاط آلمان نازی. به دلیل عدم علاقهٔ نسبی دولت نازی به همجنس‌گرایی زنان در مقایسه با همجنس‌گرایی مردان، منابع کمتری برای مستندسازی وضعیت لزبین‌ها در آلمان نازی وجود دارد. پس‌زمینه. در برلین، بارها و کلوپ‌های شبانه همجنس‌گرایان پس از جنگ جهانی اول افتتاح شدند. سرشناس‌ترین آنان "Mali
جنگ جهانی اول افتتاح شدند. سرشناس‌ترین آنان "Mali und Igel" نام داشت و کارآفرین السا کنراد اداره‌اش می‌کرد. داخل بار، کلوپی بود به نام "Monbijou des Westens." این کلوپ به نخبگان روشنفکر همجنس‌گرای زن برلین اختصاص داشت؛ بازیگر مارلنه دیتریش از جمله مهمانان مشهور این کلوپ بود. این کلوپ سالانه میزبان مجلس‌های رقص بال با حضور ۶۰۰ زن بود. در مارس ۱۹۳۳، کمپینی برای بستن تمام بارهای همجنس‌گرایان، از جمله زنان، آغاز شد. تمام نشریات همجنس‌گرایان (مانند "Die Freundin") و همینطور سازمان‌ها بسته شدند. تاریخ‌نگاری.