payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فیلم اسکول یک گروهٔ موسیقی ایندی راک پنج‌نفره اهل لس آنجلس و سان فرانسیسکو است.
وقتی کریسمس از راه می‌رسد… () دومین آلبوم کریسمس و در کل نهمین آلبوم استودیویی خواننده آمریکایی، کلی کلارکسون است که توسط آتلانتیک رکوردز تقریباً چهار سال پس از انتشار هشتمین آلبوم او به نام "معنای زندگی" (۲۰۱۷)، در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۱ منتشر شد. این آلبوم توسط جسی شاتکین، جیسون هالبرت، جوزف تراپانزه و ایبن یوبنکس تهیه‌کنندگی شده و دومین آلبوم کریسمس کلارکسون پس از "پیچیده در سرخ" (۲۰۱۳) به‌شمار می‌رود. این آلبوم شامل نسخه‌های بازخوانی‌شدهٔ آهنگ‌های کریسمس به همراه قطعات اصلی است که کلارکسون در ترانه‌سرایی آن‌ها
قطعات اصلی است که کلارکسون در ترانه‌سرایی آن‌ها همکاری داشته و دوئت‌هایی با حضور کریس استیپلتون، آریانا گرانده و برت الدریج دارد. پیش از انتشار آلبوم، تک‌آهنگ‌های «Christmas Isn't Canceled (Just You)» و «Santa, Can't You Hear Me» منتشر شدند. همچنین نسخه‌های تک‌آهنگ‌های قبلی «Christmas Eve", "All I Want for Christmas Is You» و «Under the Mistletoe» به عنوان قطعات هدیه در این آلبوم گنجانده شده‌اند. این آلبوم نامزد دریافت جایزه بهترین آلبوم سنتی پاپ در شصت و پنجمین مراسم جایزه گرمی بود.
صدامیسم () یا بعثیسم صدامیستی ()، ایدئولوژی سیاسی بعثی است که بر اساس ایده‌ها و تفکرات سیاسی صدام حسین که از سال ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۳ به عنوان رئیس‌جمهور عراق، فعالیت می‌کرد، بنا شده است. این ایدئولوژی، از ملی‌گرایی عربی، سوسیالیسم عربی و پان‌عربیسم و همچنین جهان عرب با محوریت عراق حمایت می‌کند که از کشورهای عربی می‌خواهد، گفتمان سیاسی صدام را اتخاذ کرده و «گفتمان ناصری» را که ادعا می‌کند پس از جنگ شش‌روزه در سال ۱۹۶۷ فروپاشید، رد کنند. این دیدگاه، نظامی‌گرا است و اختلافات و درگیری‌های سیاسی را به شیوه‌ای نظامی به
و درگیری‌های سیاسی را به شیوه‌ای نظامی به عنوان «نبردهایی» می‌بیند که مستلزم «جنگ»، «بسیج نیروها»، «میدان‌های نبرد»، «سنگر» و «خندق» هستند. صدامیسم، رسماً توسط دولت صدام حسین و حزب بعث حاکم عراق حمایت و توسط روزنامه عراقی بابل متعلق به پسر صدام، عدی حسین، ترویج می‌شد. صدامیسم، اغلب به عنوان یک ایدئولوژی اقتدارگرا و تمامیت‌خواه توصیف شده است که هدف آن، کنترل تمام جنبه‌های زندگی عراقی‌ها بوده و توسط منتقدان به ترکیب «ملی‌گرایی عربی سنی، استالینیسم آشفته و تعصب فاشیستی برای سرزمین پدری و رهبر آن» و همچنین
تعصب فاشیستی برای سرزمین پدری و رهبر آن» و همچنین توانمندسازی صدام برای ایجاد یک کیش شخصیت حول محور خود، متهم شده است. با این حال، کاربرد این برچسب‌ها، مورد بحث قرار گرفته است. ماهیت راست‌گرایانه صدامیسم به رقابت بین بعثی‌ها با نئوبعثی‌های چپ افراطی و خانواده اسد که در سوریه بعثی، قدرت را در دست داشتند، دامن زد.
دی‌جی سابرینا د تینیج دی‌جی (مخفف‌شده DJSTTDJ) یک تهیه‌کنندهٔ موسیقی الکترونیک مستقر در لندن است که با این نام هنری شناخته می‌شود. نام وی برگرفته از سریال تلویزیونی سابرینا جادوگر نوجوان است و ایدهٔ آن نیز از یک کامنت در یوتیوب آمده است. او نخستین آلبومش را تحت عنوان "جادوسازی" در سال ۲۰۱۷ منتشر نمود. تأثیرات موسیقیایی اصلی او از هنرمندان پلاندرفونیکس و صحنهٔ موسیقی اوتسایدر هاوس بریتانیا در سال‌های دههٔ ۲۰۱۰ نشأت گرفته‌اند.
سنگ‌چین حلقوی () نوعی تودهٔ کم‌ارتفاعِ سنگ و خاک است که به شکل دایره‌ای یا بیضویِ خفیف ساخته شده و معمولاً ارتفاع آن از ۰٫۵ متر بیشتر نیست. پهنای آن چند متر و قطر آن بین ۸ تا ۲۰ متر است. این سازه‌ها از سنگ و خاک ساخته شده‌اند و مرکز آن‌ها در ابتدا خالی بوده است. در مواردی بعدتر از این فضای مرکزی استفاده شده، مانند گور صندوقی در محوطهٔ هوند تور. به‌دلیل کم‌ارتفاع بودن این ساختارها، بدون کاوش باستان‌شناسی، شناسایی آن‌ها اغلب دشوار است. پراکندگی. این ساختارها مربوط به عصر برنز هستند و در کورن‌وال، داربی‌شر
مربوط به عصر برنز هستند و در کورن‌وال، داربی‌شر (مانند باربروک IV و V و گرین‌لو) در انگلستان، و همچنین در اسکاتلند، ولز و ایرلند یافت می‌شوند. توصیف. این سنگ‌چین‌ها شبیه نسخه‌های تخت و کم‌ارتفاع سنگ‌چین کلاوا هستند که به‌اشتباه گاهی توسط افراد غیرمتخصص سنگ‌چین حلقه‌ای نامیده می‌شوند. در مناطق سنگ‌ریزه‌ایِ بلندی‌های شرقی، به‌جای آن‌ها، بیشتر با دایره‌های سنگی کوچک و سنگ‌چین‌های حلقه‌ای مواجه می‌شویم. رابطهٔ الگوی‌مند این آثار با سامانه‌های «مزرعهٔ سنگ‌چین» در سراسر دشت‌های شرقی، نشان می‌دهد که این بناها
در سراسر دشت‌های شرقی، نشان می‌دهد که این بناها احتمالاً توسط جوامعی خاص، در قرون پیرامون ۲۰۰۰ پیش از میلاد ساخته و استفاده شده‌اند. با وجود تفاوت‌های جزئی میان این محوطه‌ها، تقریباً در همهٔ آن‌ها حلقه‌ای از سنگ‌های ایستادهٔ کوچک در کنارهٔ داخلی یک پشتهٔ سنگی دایره‌ای قرار گرفته است. کارکرد. کارکرد سنگ‌چین‌های حلقه‌ای احتمالاً چیزی میان سازه‌های کهن‌تری مانند هنج و گرداسنگ‌های هم‌دوره بوده است. در شمال‌شرق اسکاتلند، دایرهٔ سنگی خوابیده معمولاً یک سنگ‌چین را در بر می‌گرفت که اغلب از نوع سنگ‌چین حلقه‌ای
را در بر می‌گرفت که اغلب از نوع سنگ‌چین حلقه‌ای بوده، نه از نوع کلاوا. در برخی موارد، مانند دایرهٔ سنگی تامنَوِری، ساخت سنگ‌چین پیش از دایره انجام گرفته و کل مجموعه بر پایهٔ طرحی از پیش تعیین‌شده ساخته شده است. با گذشت هزاران سال، بیشتر آثار سطحی این سازه‌ها از بین رفته‌اند. در منطقهٔ جنوب‌شرق ولز، نبود دایره‌های سنگی می‌تواند به این دلیل باشد که به‌جای آن‌ها، سنگ‌چین‌های حلقه‌ای ساخته شده‌اند. گرچه در برخی از این ساختارها گورهایی یافته شده، اما به نظر نمی‌رسد که هدف اصلی آن‌ها گورستان بوده باشد. در بخش
که هدف اصلی آن‌ها گورستان بوده باشد. در بخش مرکزی، گاه گورها، چاله‌هایی حاوی خاکستر مردگان، اجاق و گاهی سنگ‌چین‌های کوچک یافت می‌شود. سنگ‌چین‌های حلقه‌ای کمی بیضوی در نزدیکی سنگ آرتور در شبه‌جزیرهٔ گاور نشان می‌دهند که لبهٔ درونی این سازه‌ها با دقت ساخته می‌شده و جلوی گوری کوچک قرار می‌گرفته‌اند. در اینجا، در ابتدا گذرگاهی حدود ده متر از میان حلقه وجود داشته که پس از پایان کاربری سازه بسته شده است.
نیروهای پدافند هوایی و موشکی روسیه () یکی از سه شاخه نیروهای هوافضای روسیه است. این شاخه در سال ۲۰۱۵ در جریان ایجاد نیروهای هوافضای روسیه به‌عنوان شاخه مسئول تمام پدافند هوایی استراتژیک زمینی تشکیل شد. نیروهای پدافند هوایی روسیه از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۸ شاخه جداگانه‌ای از نیروهای مسلح روسیه بودند، زمانی که در نیروی هوایی روسیه ادغام شدند. در سال ۲۰۱۰، چهار سپاه و هفت لشکر پدافندی در نیروی هوایی در ۱۱ تیپ پدافند هوایی سازماندهی مجدد شدند. تشکیلات رزمی اصلی نیروهای پدافند هوایی و موشکی روسیه، در ارتش اول پدافند
پدافند هوایی و موشکی روسیه، در ارتش اول پدافند هوایی و موشکی با اهداف ویژه است. این ارتش شامل نه هنگ موشکی زمین به هوا است که ۴ هنگ آن مجهز به سامانه اس-۳۰۰ و پنج هنگ دیگر مجهز به سامانه‌های اس-۴۰۰ و پانتسیر-اس۱ هستند.
تفنگ پیرابین () نوعی تفنگ گلوله‌زنی است که به گونه‌ای تغییر داده شده تا بتوان با کمک یک پیرابین هدف‌گیری کرد، بدون آن‌که شلیک‌کننده سر خود را از پناهگاه بیرون بیاورد. این وسیله در واکنش به شرایط سنگرنشینی جنگ جهانی اول به‌طور مستقل توسط چندین نفر اختراع شد. گرچه مشخص نیست کدام ارتش برای نخستین‌بار از آن استفاده کرد، اما این سلاح‌ها تا پایان سال ۱۹۱۴ در میدان نبرد به‌کار گرفته می‌شدند. دستگاه‌هایی مشابه نیز برای مسلسل‌ها طراحی شدند و در سال ۱۹۱۶ نمونه‌ای مشابه برای اسلحه دستی ثبت اختراع شد. پیرابین یولتن.
برای اسلحه دستی ثبت اختراع شد. پیرابین یولتن. نخستین وسیلهٔ نصب‌شدنی برای هدف‌گیری پیرابینی، «پیرابین یولتن» بود که توسط ویلیام یولتن اختراع شد. نسخهٔ ابتدایی آن در سال ۱۹۰۳ آزمایش شد و نخستین ثبت اختراع آن به سال ۱۹۱۴ بازمی‌گردد. بُرد نهایی آن حدود ۶۰۰ یارد بود. تفنگ پیرابین بیچ. گونه‌ای از تفنگ پیرابین در مه ۱۹۱۵ و طی نبرد گالیپولی توسط یک سرباز استرالیایی به نام لانس‌کُرپورال (و سپس گروهبان) ویلیام بیچ (۱۸۷۵–۱۹۲۹) ساخته شد که در زندگی غیرنظامی، سرکارگر ساختمان بود. بیچ که در آن زمان در گردان دوم
ساختمان بود. بیچ که در آن زمان در گردان دوم استرالیا از نیروی اعزامی سلطنتی استرالیا خدمت می‌کرد، تفنگ لی–انفیلد مدل .۳۰۳ را با بریدن قنداق به دو نیمه تغییر داد. سپس با نصب تخته‌ای دارای آینه پیرابین، دو نیمه را دوباره متصل کرد. همچنین، یک نخ برای کشیدن ماشه تعبیه کرد تا تفنگ از زیر لبهٔ سنگر شلیک شود. به‌گفتهٔ یک سرباز وظیفه به نام جان آدامز که با بیچ خدمت می‌کرد، این ایده زمانی به ذهن بیچ رسید که صحنهٔ کشته‌شدن سربازان هم‌سنگرش با شلیک به سر را دید. این اختراع بی‌درنگ توسط سایر اعضای سپاه ارتش استرالیا و
بی‌درنگ توسط سایر اعضای سپاه ارتش استرالیا و نیوزیلند (ANZAC) تقلید شد و در شرایط دشوار سنگرهای گالیپولی کاربرد گسترده‌ای یافت، به‌ویژه در نقاطی مانند پست کویین که فاصلهٔ سنگرها به کمتر از ۵۰ متر می‌رسید. بنا به گفتهٔ یکی از شرکت‌کنندگان در عملیات گالیپولی، استفاده از تفنگ‌های معمولی در طول روز کنار گذاشته شد و تفنگ‌های پیرابین جایگزین آن‌ها شدند. گرچه دقت آن نسبت به تفنگ لی–انفیلد اصلی کمتر بود، ولی به‌گفتهٔ کتاب رسمی «تاریخ استرالیا در جنگ ۱۹۱۴–۱۹۱۸»، برد مؤثر آن حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ یارد برآورد شده است.
برد مؤثر آن حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ یارد برآورد شده است. آزمایش انجام‌شده در یک مستند تلویزیونی نشان داد برد مؤثر آن حدود ۱۰۰ یارد است، اما به‌دلیل نزدیکی سنگرهای ترک‌ها و متفقین در گالیپولی، این کاستی مشکلی ایجاد نمی‌کرد. بعدها تفنگ‌های پیرابین در خط تولیدهای ساده در ساحل خلیج آنزاک ساخته شدند. فیلد مارشال ویلیام بردوود این اختراع را در طول نبرد گالیپولی بسیار مهم ارزیابی کرد. در سال ۱۹۲۱، دفتر جنگ بریتانیا جایزه‌ای معادل ۱۰۰ پوند به بیچ پرداخت کرد. سایر تفنگ‌های جنگ جهانی اول. دو نسخهٔ پیرابینی از تفنگ لی–انفیلد
جهانی اول. دو نسخهٔ پیرابینی از تفنگ لی–انفیلد در سپتامبر ۱۹۱۵ ثبت اختراع شدند. اولی توسط جِی. ای. چَندلر طراحی شد و می‌توانست با یک سازوکار پیچیده، بدون جداسازی، کل خشاب را شلیک کند. دومی توسط جی. جرارد طراحی شده بود. پس از آن، طرح ای.سی. رابرت مارکس در ۱۹۱۶ و طرح‌های ام.ای. رجینالد و اس.جی. یانگ در ۱۹۱۸ ارائه شدند. در جبهه غربی، تفنگ‌های پیرابین توسط نیروی زمینی بلژیک، نیروی زمینی بریتانیا و نیروی زمینی فرانسه استفاده شدند. در جبهه شرقی، نسخهٔ پیرابینی از تفنگ موسین–ناگانت در اختیار نیروی زمینی امپراتوری
تفنگ موسین–ناگانت در اختیار نیروی زمینی امپراتوری روسیه بود. در ایالات متحده، چند مدل پیرابینی از تفنگ اسپرینگفیلد ام۱۹۰۳ از جمله «الدر» و «کامرون-یاگی» طراحی شد. مدل کامرون-یاگی در ۱۹۱۴ ساخته شد اما توسعهٔ آن با آتش‌بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ پایان یافت. این مدل نیاز به هیچ تغییر دائمی در تفنگ نداشت و دارای مکانیزمی برای کار با گلنگدن و همچنین یک دوربین تفنگ با بزرگنمایی ۴ برابر بود. تنها حدود ۱۲ عدد از این مدل ساخته شد. مدل‌های کامرون-یاگی و الدر می‌توانستند به خشاب ۲۵ تیری مجهز شوند تا بدون نیاز به پایین آوردن
۲۵ تیری مجهز شوند تا بدون نیاز به پایین آوردن تفنگ برای پر کردن مجدد، شلیک‌های متوالی بیشتری انجام دهند. یکی دیگر از طراحی‌های ابتکاری آمریکایی، تفنگ پیرابین «گویبرسون» بود که دارای قنداقی متحرک با پیرابین داخلی بود. هلندی‌ها نیز تفنگ M.95 "لوپخراف‌خویر" (تفنگ سنگری) را بر پایهٔ تفنگ نظامی مانلیشر هلندی طراحی کردند که از ۱۹۱۶ تا جنگ جهانی دوم در ارتش سلطنتی هلند استفاده می‌شد.
در ۷ دسامبر ۲۰۲۴، نیروهای اتاق عملیات جنوب مخالفان سوری از جنوب وارد منطقه ریف دمشق شدند و تا فاصله پیش رفتند. از پایتخت دمشق. نیروهای مسلح عربی سوریه از چندین نقطه در حومه شهر عقب‌نشینی کرد. همزمان با پیشروی به سمت دمشق، نیروهای مخالف تحریر شام و ارتش ملی سوریه در شمال، حمله‌ای را به شهر حمص آغاز کردند، در حالی که ارتش آزاد سوریه از جنوب شرقی به سمت پایتخت پیشروی کرد. مخالفان در ۸ دسامبر با کمترین مقاومت پایتخت را تصرف کردند و بشار اسد به مسکو گریخت و پایان رژیم او در سوریه را رقم زد. واکنش‌های داخلی.
رژیم او در سوریه را رقم زد. واکنش‌های داخلی. هزاران نفر از مردم سوریه در میدان اصلی دمشق تجمع کردند و شعار «آزادی» سر دادند. پس از اعلام پایان حکومت بشار اسد، توسط شورشیان سوری، شادی و سرور در سراسر شهر موج می‌زد. مردم از طریق شعار دادن و بوق زدن ماشین‌ها، مخالفت خود را با اسد ابراز کردند. برخی از جشن‌گیرندگان وارد کاخ ریاست جمهوری شدند تا ظروف، مبلمان و سایر اموال را غارت کنند، در حالی که برخی دیگر تصاویر اسد را از بین بردند. آنها همچنین بنرهای اسد را که بر روی ساختمان‌ها آویزان شده بود، به آتش کشیدند.
بر روی ساختمان‌ها آویزان شده بود، به آتش کشیدند. نخست‌وزیر محمد غازی الجلالی تعهد خود را به حفظ یک دولت باثبات و آمادگی خود را برای همکاری با رهبری منتخب مردم سوریه ابراز کرد. بسام صباغ، وزیر امور خارجه سابق، گفت که از دریافت خبر محاصره دمشق «متعجب» شده است و این یک «رویداد تاریخی و سرنوشت‌ساز برای همه سوری‌ها» است. وزارت امور خارجه و مهاجران اعلام کرد که نمایندگان دیپلماتیک این وزارتخانه به فعالیت و خدمت‌رسانی به شهروندان خود در خارج از کشور ادامه خواهند داد. ابراهیم الحدید، که جانشین بشار اسد به عنوان
داد. ابراهیم الحدید، که جانشین بشار اسد به عنوان دبیرکل حزب بعث شد، گفت که این حزب از یک دولت انتقالی برای حفظ وحدت سوریه حمایت خواهد کرد. کمیته هماهنگی ملی برای تغییر دموکراتیک از «آنچه مردم سوریه در ۸ دسامبر ۲۰۲۴ به دست آوردند» استقبال کرد و اعلام کرد که هدف آنها «ایجاد یک مرحله گذار برای گذار از استبداد به دموکراسی» است تا از «شکل جدیدی از حکومت استبدادی» جلوگیری شود. حزب اراده خلق «به مردم سوریه به خاطر غلبه بر صفحه‌ای سیاه در تاریخشان تبریک می‌گوید» و خواستار «انتقال آرام و مسالمت‌آمیز قدرت» شد. حزب
خواستار «انتقال آرام و مسالمت‌آمیز قدرت» شد. حزب سوسیال ناسیونالیست سوریه «تلاش برای یافتن یک راه حل قابل قبول و مناسب» برای ایجاد «اقتداری که از اراده سوری‌ها سرچشمه می‌گیرد» و حفظ وحدت، جامعه، منافع، نهادها، تحکیم دولت ملی و فلسطین را به عنوان «قطب‌نما» ی خود دارد، ضروری توصیف کرد. واکنش‌های بین‌المللی. رهبران و مقامات ایالات متحده و اسرائیل اعلام کردند که در اوضاع سوریه دخالت نخواهند کرد. سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه، گفت که او و وزرای ترکیه و ایران درخواست «پایان فوری فعالیت‌های خصمانه» را مطرح
درخواست «پایان فوری فعالیت‌های خصمانه» را مطرح کرده‌اند. قاره آمریکا. آمریکای شمالی. جاستین ترودو، نخست‌وزیر وقت کانادا، گفت: «سقوط دیکتاتوری اسد به دهه‌ها سرکوب وحشیانه پایان می‌دهد.» در ایالات متحده، کاخ سفید اعلام کرد که رئیس‌جمهور جو بایدن برای رسیدگی به این وضعیت، جلسه‌ای با اعضای امنیت ملی داشته است. بایدن بعداً گفت که پایان رژیم اسد «یک اقدام اساسی عدالت‌محور» بود، اما نسبت به بی‌ثباتی احتمالی در منطقه هشدار داد. دانیل بی. شاپیرو، معاون دستیار وزیر دفاع در امور خاورمیانه، گفت نیروهای ایالات متحده
دفاع در امور خاورمیانه، گفت نیروهای ایالات متحده برای جلوگیری از فعالیت‌های مجدد داعش در شرق سوریه باقی خواهند ماند. او همچنین از «همه طرف‌ها» خواست تا از غیرنظامیان محافظت کنند و به هنجارهای بین‌المللی پایبند باشند. آنتونی بلینکن با دیپلمات‌های اردن، قطر و امارات متحده عربی تماس گرفت و گفت که خاک سوریه نباید برای تسهیل سازمان‌های تروریستی استفاده شود. او همچنین بر لزوم توقیف و انهدام سلاح‌های شیمیایی، حفاظت از گروه‌های اقلیت و حفاظت از حقوق زنان تأکید کرد. در ۱۰ دسامبر، بلینکن گفت که اگر روند انتقال قدرت
در ۱۰ دسامبر، بلینکن گفت که اگر روند انتقال قدرت «معتبر، فراگیر و غیرفرقه‌ای» باشد و با دستورالعمل‌های جهانی مطابقت داشته باشد، ایالات متحده دولت جدید سوریه را «به رسمیت می‌شناسد و کاملاً از آن حمایت می‌کند». دبیرخانه امور خارجه مکزیک از مکزیکی‌های ساکن این منطقه خواست تا در طول این آشوب به سفارت مکزیک در لبنان مراجعه کنند. در ۵ دسامبر ۲۰۲۴، برونو رودریگز پاریلا، وزیر امور خارجه کوبا با بسام الصباغ در مورد «تشدید تروریسم» صحبت کرد. رودریگز همبستگی ملت خود را با دولت اسد در جریان حملات اخیر ابراز کرد. در
را با دولت اسد در جریان حملات اخیر ابراز کرد. در سفارت کوبا در ترکیه، سفیر الخاندرو فرانسیسکو دیاز پالاسیوس با همتای سوری خود دیدار و همبستگی مشابهی را ابراز کرد. آمریکای جنوبی. وزارت امور خارجه آرژانتین به شهروندان خود توصیه کرد که هر چه سریعتر این کشور را ترک کنند. بر این اساس، به کسانی که در آنجا مانده‌اند هشدار داد که اوضاع را زیر نظر داشته باشند. وزارت امور خارجه برزیل تعهد خود را به یافتن راه حل سیاسی از طریق مذاکره برای بحران سوریه با حفظ وحدت و حاکمیت ارضی این کشور اعلام کرد. علاوه بر این، متعهد شد
ارضی این کشور اعلام کرد. علاوه بر این، متعهد شد که از قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل متحد حمایت کند. ماتیاس واکر، معاون رئیس سنای شیلی، اظهار داشت که نیکولاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا، به دلیل وضعیت ایران و روسیه ممکن است به سرنوشتی مشابه اسد دچار شود. در مقابل، حزب کمونیست شیلی با دولت اسد علیه «کودتای تروریستی» ابراز همبستگی کرد، کودتایی که به ادعای آنها در خدمت اسرائیل و امپریالیسم آمریکا به طور کلی و در جنگ غزه است. در کلمبیا، این موضوع به یک بحث در روابط خارجی تبدیل شده است. در ۸ دسامبر ۲۰۲۴،
در روابط خارجی تبدیل شده است. در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، رئیس‌جمهور گوستاوو پترو از تأیید سقوط اسد توسط روسیه انتقاد کرد و اظهار داشت که این «خیانت» می‌تواند نشان‌دهنده اتحاد قریب‌الوقوع بین روسیه و ایالات متحده پس از انتخاب مجدد دونالد ترامپ باشد. او اعلام کرد سوریه، مانند افغانستان، به سمت بنیادگرایی اسلامی پیش می‌رود و عراق، اسرائیل و لیبی به خاک سوریه حمله خواهند کرد. او ادعا کرد که این وضعیت می‌تواند به «اتحادهای جدید، [و] خیانت‌های جدید»، به ویژه در مورد انزوای فلسطین و کردها، منجر شود. سوالات بازپاسخی که او
فلسطین و کردها، منجر شود. سوالات بازپاسخی که او مطرح کرد شامل پیامدهای حمله روسیه به اوکراین، پان‌عربیسم و آرمان‌های سکولار آن، نفت سوریه و چگونگی تأثیر آن بر بازار عمومی و قدرت مذاکره کوبا و ونزوئلا، و اینکه آیا این تغییر بازار بر مبارزه موج صورتی برای کنترل در سازمان کشورهای آمریکایی تأثیر خواهد گذاشت یا خیر، می‌شد. وزارت امور خارجه پرو به شهروندان پرو در این منطقه توصیه کرد که با سفارت پرو در مصر تماس بگیرند. ویکی داویلا، نامزد ریاست‌جمهوری، اظهار داشت که سقوط اسد برای نظم جهانی مفید بوده و پیامی به
که سقوط اسد برای نظم جهانی مفید بوده و پیامی به دیکتاتورها فرستاده است که رژیم‌هایشان قابل فروپاشی است. همچنین به اظهارات پترو در مورد اتحادهای اسد پرداخته شد که به ادعای او ضعیف بودند زیرا هر یک از شرکا - ایران، روسیه و حزب‌الله درگیر مسائل دیگری بودند. آسیا. وزارت امور خارجه هند خواستار حفظ وحدت، حاکمیت و تمامیت ارضی سوریه شد. این وزارتخانه همچنین اعلام کرد که ۹۰ شهروند هندی در آن زمان در سوریه بودند که به دلیل خطرات ایمنی و امنیتی با آنها در تماس بوده‌اند. تا ۱۳ دسامبر، این وزارتخانه ۷۷ شهروند را که
تا ۱۳ دسامبر، این وزارتخانه ۷۷ شهروند را که می‌خواستند برگردند، تخلیه کرد، در حالی که سفارتخانه همچنان فعال بود. رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه، گفت که دولت او در برابر هرگونه تلاشی برای برهم زدن حاکمیت ارضی سوریه مداخله خواهد کرد و گفت: «ما نمی‌توانیم اجازه دهیم سوریه دوباره تجزیه شود.» هاکان فیدان، وزیر امور خارجه، در ۸ دسامبر، به گروه‌های کرد در مورد «سوءاستفاده از وضعیت» به عنوان بخشی از تلاش ترکیه برای جلوگیری از کنترل کردها بر کشور هشدار داده بود و پس از آن از جامعه بین‌المللی خواست تا کشور را
و پس از آن از جامعه بین‌المللی خواست تا کشور را «متحد و بازسازی» کنند. گذرگاه‌های مرزی در اردن و لبنان بسته شدند. مقامات مرزی لبنان در گذرگاه مرزی مصنع، دروازه‌های آن را به دلیل تلاش سوری‌ها برای ورود به سوریه بستند. در همین حال، شهروندان کشورهای همسایه واکنش مثبتی به این رویدادها نشان دادند. عراق میزبان ۲۰۰۰ سرباز ارتش سوریه بود که از طریق شهر مرزی القائم گریختند. برخی از سربازان مجروح در عراق تحت درمان قرار گرفتند. هرتزی هالوی، فرمانده وقت نیروهای دفاعی اسرائیل، گفت که به عنوان یک اقدام احتیاطی برای
اسرائیل، گفت که به عنوان یک اقدام احتیاطی برای حملات احتمالی «گروه‌های محلی»، نیروهای بیشتری در مرز سوریه مستقر خواهند شد. در ۸ دسامبر، نیروهای زمینی اسرائیل از طریق منطقه غیرنظامی در امتداد اسرائیل و سوریه وارد خاک سوریه شدند.اولین مورد از این دست از سال ۱۹۷۳. نیروهای اسرائیلی سمت سوری کوه هرمون و چندین منطقه دیگر را که معتقد بودند «برای تثبیت کنترل منطقه ضروری است» تصرف کردند. هالوی گفت که اندکی پس از فروپاشی رژیم اسد، اسرائیل نیروهای خود را در خاک سوریه مستقر کرد. وزارت امور خارجه ایران با انتشار
سوریه مستقر کرد. وزارت امور خارجه ایران با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد که «به وحدت و حاکمیت ملی سوریه احترام می‌گذارد» و خواستار توقف فوری درگیری‌های مسلحانه شد. رهبری ایران اعلام کرد که به تلاش‌های بین‌المللی در حمایت از روند سیاسی متعهد است و ابراز اطمینان کرد که روابط قوی آنها ادامه خواهد یافت. محمد باقر قالیباف، رئیس مجلس، ادعا کرد که رژیم اسد هشدارهای ایران در مورد حمله مخالفان را نادیده گرفته است. گفته می‌شود چندین مقام ارشد رژیم اسد و خانواده‌شان به جنوب بیروت که تحت کنترل حزب‌الله است، پناه
به جنوب بیروت که تحت کنترل حزب‌الله است، پناه برده‌اند. چند تن از آنها، از جمله علی مملوک، غاده ادیب مهنا و فراس عیسی شلیش، در هتل‌های مجلل اقامت داشتند و توسط افسران امنیتی محافظت می‌شدند. به گزارش خبرگزاری "نداء الوطن،" مستقر در بیروت، فرار آنها چند روز قبل از سقوط دمشق برنامه‌ریزی و توسط حزب‌الله تسهیل شده بود. همچنین ممکن است به یک افسر امنیت مرزی لبنان چند صد هزار دلار رشوه داده شده باشد تا به آنها اجازه ورود به لبنان را بدهد. آفریقا. در حالی که هزاران سوری در مصر به نشانه پیروزی به خیابان‌ها آمدند،
سوری در مصر به نشانه پیروزی به خیابان‌ها آمدند، تعداد کمی از مصری‌ها به دلیل آینده‌ای نامعلوم با نیروی حاکم جدید، شور و شوق کمتری نشان دادند. رسانه‌های طرفدار دولت در مصر نیز شکست اسد را منفی ارزیابی کردند و مفسران سیاسی آن را «نشانه‌ای شوم برای امنیت اعراب» توصیف کردند. صدها پناهنده در مرز سوریه در ترکیه و لبنان حاضر شدند و آماده بازگشت به کشور شدند. اروپا. پناهندگان سوری در پاریس، لندن، استکهلم، هلسینکی و آتن در جشن‌های عمومی شرکت کردند. هزاران سوری در برلین، آلمان، در خیابان‌ها جمع شدند تا سرنگونی حکومت
آلمان، در خیابان‌ها جمع شدند تا سرنگونی حکومت بشار اسد را جشن بگیرند. در نویکولن، جشن‌گیرندگان پرچم مخالفان سوریه را برافراشتند و به سمت کرویتسبرگ راهپیمایی کردند. اولاف شولتز، صدراعظم آلمان، پایان رژیم اسد را «خبر خوبی» خواند و خواستار ثبات در این کشور شد. به همین ترتیب، وزارت امور خارجه فرانسه نیز واکنش مثبتی نشان داد و افزود که «مردم سوریه بیش از حد رنج برده‌اند». دولت سوئیس روند رسیدگی به درخواست‌های پناهندگی شهروندان سوری را به حالت تعلیق درآورد و دلیل آن را لزوم ارزیابی واجد شرایط بودن یا اخراج آنها
آن را لزوم ارزیابی واجد شرایط بودن یا اخراج آنها اعلام کرد. سایر اروپاییشامل آلمان، اتریش، لیختن‌اشتاین، بلژیک، یونان، ایتالیا، سوئد، دانمارک و بریتانیا⁠همگی اعلام کرده‌اند که قصد دارند درخواست‌های پناهندگی برای سوری‌هایی که به دنبال پناهندگی هستند را متوقف کنند. این شامل درخواست‌های جدید و درخواست‌هایی که هنوز در حال بررسی هستند، می‌شود. چندین کشور اسکاندیناوی نیز روند پناهندگی خود را به حالت تعلیق درآوردند. دولت آلمان اعلام کرد که اوضاع سوریه را زیر نظر دارد، در حالی که مجارستان از اخراج پناهندگان سوری
دارد، در حالی که مجارستان از اخراج پناهندگان سوری خبر داد. آلیس وایدل، سیاستمدار آلمانی، خواستار اخراج آنها شد و گفت از آنجایی که سوریه «آزاد» بود، شهروندان آنها دیگر مجبور به فرار از کشور نیستند و بنابراین باید بازگردند. در پاسخ، وزارت امور خارجه گفت که سقوط اسد «تضمین‌کننده» نیست.[...] تحولات مسالمت‌آمیز». بازیگران فراملی. توماس فلچر، رئیس امدادرسانی سازمان ملل متحد، در توییتر گفت که این سازمان در حال مشاهده وقایع و ابراز نگرانی است. گیر پدرسن، فرستاده ویژه امور سوریه، خواستار مذاکرات فوری برای حفظ «گذار
امور سوریه، خواستار مذاکرات فوری برای حفظ «گذار سیاسی منظم» شد. در ۹ دسامبر، پس از یک بحث محرمانه، دیپلمات‌های آمریکایی و روسی اعلام کردند که شورای امنیت سازمان ملل متحد ظرف چند روز بیانیه‌ای منتشر خواهد کرد. واسیلی نبنزیا، سفیر روسیه، گفت که شورا به طور کلی با تضمین حاکمیت و وحدت ارضی، حفاظت از غیرنظامیان و رسیدن کمک‌های بشردوستانه به نیازمندان موافقت کرد. سفیر ایالات متحده، رابرت وود، نیز اظهارات نبنزیا را تأیید کرد. هر دو دیپلمات فروپاشی رژیم را «غیرمنتظره» خواندند. فو کونگ، سفیر چین، بر یک روند سیاسی
خواندند. فو کونگ، سفیر چین، بر یک روند سیاسی فراگیر، ثبات و جلوگیری از فعالیت‌های تروریستی تأکید کرد. کاجا کالاس، نماینده عالی اتحادیه اروپا در امور خارجه و سیاست امنیتی، اظهار داشت که فروپاشی رژیم اسد «یک تحول مثبت و مدت‌ها مورد انتظار بود. همچنین نشان دهنده ضعف حامیان اسد، روسیه و ایران، است.» او افزود که حفظ امنیت در منطقه بالاترین اولویت است. اورزولا فون در لاین، رئیس کمیسیون اروپا، در توییتی نوشت: «دیکتاتوری ظالمانه اسد فروپاشیده است. این تغییر تاریخی در منطقه فرصت‌هایی را ارائه می‌دهد اما بدون خطر
در منطقه فرصت‌هایی را ارائه می‌دهد اما بدون خطر نیست.» رئیس پارلمان اروپا گفت: «این یک دوره حیاتی برای منطقه و برای میلیون‌ها سوری است که خواهان آینده‌ای آزاد، پایدار و امن هستند. آنچه در ساعات و روزهای آینده اتفاق می‌افتد، مهم است.» عموم مردم. افراد مشهور مختلف سوری و مسلمان دیگر واکنش‌های متنوعی به فروپاشی رژیم در رسانه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشتند. در سراسر جهان، فعالان سوری تبعیدی و مهاجران، سقوط رژیم اسد را جشن گرفتند. جان استوارت، مجری برنامه گفتگوی آخر شب آمریکایی، در برنامه‌ای در "برنامه «دیلی
آخر شب آمریکایی، در برنامه‌ای در "برنامه «دیلی شو»" به فروپاشی رژیم اسد اشاره کرد و آن را «شادی خالص و بی‌کران» توصیف کرد. تحلیل محققان. استیون ای. کوک، در مقاله‌ای برای "شورای روابط خارجی"، نگرانی خود را در مورد آینده دولت سوریه پس از سقوط اسد ابراز کرد. اگرچه اپوزیسیون به رهبری تحریرالشام از اقدامات افراطی اجتناب می‌کند، اما سابقه اعمال خشونت بی‌رحمانه را دارد. منتقدان و مخالفان ابومحمد الجولانی، رهبر این گروه، گزارش‌های مربوط به بدرفتاری در زندان‌های تحت کنترل هیئت تحریر الشام در استان ادلب که در کنترل
کنترل هیئت تحریر الشام در استان ادلب که در کنترل شورشیان است را برجسته کردند. به گفته کوک، سوابق متناقض نشان می‌دهد که اگرچه هیئت تحریر الشام قصد دارد خود را به عنوان یک نیروی میانه‌روتر معرفی کند، اما همچنان در مناطقی که کنترل می‌کند، به اعمال حکومت سرکوبگرانه ادامه می‌دهد. جیمی دتمر از "نشریه پولیتیکو" گفت اینکه آیا شهروندان سوری از این وضعیت بهره‌مند شده‌اند یا خیر، هنوز مشخص نیست، زیرا این کشور باید بدون نیروهای خشونت‌آمیز توسعه یابد. در استان ادلب، هیئت تحریر الشام خصومت خود را نسبت به جوامع مسیحی و
تحریر الشام خصومت خود را نسبت به جوامع مسیحی و دروزی کاهش داد. الجولانی پس از به دست گرفتن کنترل حلب، اطمینان حاصل کرد که به جمعیت مسیحی آسیبی نخواهد رسید و مراسم کلیسا بدون وقفه ادامه خواهد یافت. با استناد به مصاحبه‌ای از الجولانی در "سی‌ان‌ان"، دستور کار اصلی هیئت تحریر الشام، توسعه مجدد سوریه بود. لینا خطیب، تحلیلگر "فارین پالیسی،" فروپاشی رژیم را با فروپاشی دیوار برلین در سال ۱۹۸۹ مقایسه کرد. در هر دو مورد، واکنش زنجیره‌ای از توالی رویدادها منجر به فروپاشی دیوار شد. به همین ترتیب، سقوط اسد ناشی از