payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مسجد شصت گنبد، مسجدی در باگرهات، بنگلادش است. این بنا بخشی از مساجد شهر باگرهات است که در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است. شصت گنبد، بزرگ‌ترین مسجد بنگلادش از دوره سلطنت (1352 ۱۵۷۶) است. این بنا در زمان سلطان‌نشین بنگال و توسط خان جهانعلی، فرماندار سونداربانس ساخته شد. شصت گنبد به عنوان «یکی از تأثیرگذارترین بناهای تاریخی مسلمانان در کل جنوب آسیا» توصیف شده است. تاریخچه. در اواسط قرن پانزدهم میلادی، یک مستعمره مسلمانان در میانهٔ جنگل‌های حرا در سونداربانس، نزدیک سواحل ناحیه باگرهات تأسیس شد که یک
نزدیک سواحل ناحیه باگرهات تأسیس شد که یک فرمانده به نام خان جهانعلی بنیان‌گذار آن بود. او در زمان سلطان ناصرالدین محمود شاه که در آن زمان به «خلیف آباد» شهرت داشت، در ناحیه‌ای ثروتمند به تبلیغ می‌پرداخت. خان جهان‌علی این شهر را با بیش از دوجین مسجد آراسته است که ویرانه‌های آن در اطراف باشکوه‌ترین و بزرگ‌ترین مساجد چند گنبدی بنگلادش، معروف به مسجد شصت گنبد یا به تلفظ محلی "شَیت-گومبوز" (۱۰۸×۱۶۰) متمرکز شده است. ساخت مسجد در سال ۱۴۴۲ میلادی آغاز شد و در سال ۱۴۵۹ به پایان رسید. مسجد برای نماز و همچنین مدرسه و
به پایان رسید. مسجد برای نماز و همچنین مدرسه و سالن اجتماعات مورد استفاده قرار می‌گرفت. مکان. این مسجد در منطقه باگرهات، جنوب بنگلادش، در بخش کولنا واقع شده است. حدود از شهر اصلی باگرهات فاصله دارد. باگرهات نیز حدود از داکا، پایتخت بنگلادش، فاصله دارد. معماری. مسجد شصت گنبد دارای دیوارهای آجری ضخیم و مخروطی غیرمعمول به سبک تغلق و سقف کلبه‌ای شکل است که سبک‌های بعدی را پوشش می‌دهد. ابعاد طرح مستطیلی آن ۱۴۸'۶*۱۰۱'۴ اینچ خارجی و ۱۲۳'۳ *۷۶'۲ اینچ در داخل است. ۷۷ گنبد کم ارتفاع وجود دارد که در هفت ردیف یازده
۷۷ گنبد کم ارتفاع وجود دارد که در هفت ردیف یازده تایی چیده شده‌اند، با یک گنبد اضافی در هر گوشه، که مجموعاً به ۸۱ گنبد می‌رسد. چهار برج یا مناره دارد که دو برج از چهار برج برای اذان استفاده می‌شد. فضای داخلی توسط ستون‌های باریک به راهروها و صحن‌های زیادی تقسیم می‌شود که به طاق‌های متعددی ختم می‌شوند و سقف را نگه می‌دارند. این مسجد دارای ۷۷ گنبد میدانی با ۷ گنبد چهار طرفه بنگالی در ردیف وسط است. صحن نمازخانه وسیع، اگرچه دارای ۱۱ در قوسی در شرق و ۷ در در شمال و جنوب برای تهویه و روشنایی است، اما ظاهری تاریک
و جنوب برای تهویه و روشنایی است، اما ظاهری تاریک و بسته در داخل دارد. این بنا توسط جنگلی از ۶۰ ستون سنگی باریک به ۷ راهروی طولی و ۱۱ صحن عمیق تقسیم شده است که از آن ردیف‌هایی از طاق‌های بی پایان سرچشمه می‌گیرد که گنبدها را نگه می‌دارند. دیوارهای ضخیم و کمی باریک و برج‌های گوشه‌ای توخالی و گرد و تقریباً جدا، شبیه سنگرهای قلعه، که هر کدام با گنبدهای گرد کوچک پوشیده شده‌اند، معماری تغلق دهلی را به یاد می‌آورند. دیوار غربی دارای یازده محراب در قسمت داخلی است که ده محراب کور و محراب مرکزی در قسمت بیرونی برجسته
ده محراب کور و محراب مرکزی در قسمت بیرونی برجسته شده است. شصت گنبد یا شصت ستون. این مسجد در زبان بنگالی با نام «مسجد شَیت گومبوز» به معنای مسجد شصت گنبدی شناخته می‌شود و نام آن ریشه در فارسی دارد. با این حال، ۷۷ گنبد بر فراز تالار اصلی و دقیقاً ۶۰ ستون سنگی وجود دارد. این احتمال وجود دارد که در ابتدا به خاطر داشتن ۶۰ ستون از این مسجد به عنوان مسجد شصت عمود در زبان عربی/فارسی نام برده باشند و بعداً به گومبوز (গম্বুজ) در بنگالی که به معنی گنبد است تغییرنام داده باشد.
ایسابل گارسس (؛ – ) بازیگر اهل اسپانیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "چشم طمع به همسایه طبقه پنجم نداشته باشید" اشاره نمود.
قلعه حاجی‌گنج که به نام قلعه خزیرپور نیز شناخته می‌شود، در محله حاجی‌گنج نارایان‌گنج، بنگلادش، در ساحل غربی شیتالکشیا واقع شده است. تاریخچه. تاریخ دقیق قلعه حاجی‌گنج نامشخص است اما ممکن است کمی پس از تأسیس مرکز گورکانیان در داکا، توسط صوبه‌دار اسلام خان ساخته شده باشد.
رودخانه کاراتویا (همچنین رودخانه کوروتوآ نیز نوشته می‌شود) یک رودخانه کوچک در بخش راج‌شاهی بنگلادش است. نام رودخانه ترکیبی از دو کلمه سانسکریت "کار" (دست) و "توآ" (آب) است. تاریخچه. کاراتویا در پورانا ذکر شده است و شهرت بالایی برای تقدس داشته. این رود مرز شرقی پادشاهی قدیمی پوندراواردانا، کشور پوندراها بود. در دوره کلاسیک، مرز غربی کاماروپا و بعداً پادشاهی کاماتا را تشکیل داد. در نقشه ون دن بروک از بنگال (ح ۱۶۶۰ میلادی) به عنوان جریانی به گنگ نشان داده شده است. قبل از سیل ویرانگر ۱۷۸۷، حجم زیادی از آب تستا
قبل از سیل ویرانگر ۱۷۸۷، حجم زیادی از آب تستا را به آترای و گنگ می‌برد. از زمانی که جریان اصلی تستا در سال ۱۷۸۷ به سمت شرق منحرف شد، کاراتویا و پهولجهور به تدریج گل‌آلود شدند. و در حال حاضر دو رودخانه از اهمیت کمی برخوردارند. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
گارگین لوونی یسائیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۳۲ تا تاریخ ۱۹۳۳ سمت وزارت کشاورزی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۴ فوریه ۱۹۰۱ در گاندزاک به دنیا آمد و از گیمانزیوم الیزابت‌پل فارغ‌التحصیل شد --&gt;. وی در ۱۹۳۸ در سن ۳۷ سالگی درگذشت
فنجان سنگی یا جام سنگی که به آن‌ها سنگ سندان، سنگ‌های حفره‌دار و سنگ‌های هسته‌شکن نیز می‌گویند، در میان نام‌های دیگر، دست‌ساخته‌های سنگی با پایه قرص یا بی‌شکلی در میان رایج‌ترین بقایای سنگی فرهنگ بومیان آمریکا، به‌ویژه در غرب میانه ایالات متحده، در بافت‌های باستانی اولیه هستند. فرورفتگی نیمکره به خودی خود عنصر مهمی از هنر پیشاتاریخ است که به عنوان «کوپول» شناخته می‌شود. نشانه‌های جام و حلقه نیز در هلال حاصلخیز و هند و سپس در نواحی مدیترانه، اقیانوس اطلس و آلپ اروپا رایج است که گاهی با سنگ‌نگاره‌های پیچیده
اروپا رایج است که گاهی با سنگ‌نگاره‌های پیچیده یا بناهای تاریخی مگالیتیک همراه است.
مسافرخانه ایتالیا یا آوبَرژ د'ایتالیا (, ) یک مسافرخانه در والتا، مالت است. این ساختمان در مراحل مختلفی در اواخر قرن شانزدهم ساخته شد تا محل اقامت شوالیه‌های مهمان‌نواز از زبان ایتالیا باشد و در ابتدا طراحی تکلف‌گرایی توسط جیرولامو کسار و سایر معماران داشت. این ساختمان در طول قرن هفدهم به‌طور مداوم تغییرات زیادی به خود دید و آخرین بازسازی عمده آن در دهه ۱۶۸۰ تحت رهبری گرگوریو کارافا صورت گرفت که به آن ویژگی‌های معماری باروک بخشید. پس از اخراج این سازمان از مالت در ۱۷۹۸، اوبرژ برای اهداف مختلفی استفاده شد و
در ۱۷۹۸، اوبرژ برای اهداف مختلفی استفاده شد و شامل مقر فرماندهی نظامی، اتاق غذاخوری افسران، موزه، مدرسه هنر، دادگاه، اداره پست عمومی و چندین دپارتمان دولتی بود. تا مدت‌ها، این مکان محل استقرار مقامات گردشگری مالت بود و همچنان مرمت‌های زیادی در حال انجام است. این ساختمان اکنون به محل نگهداری مجموعه ملی هنر تبدیل شده است (که پیش‌تر در موزه ملی هنرهای زیبا مالت قرار داشت). در سال ۲۰۱۸، این مکان به موزه ملی هنرهای معاصر، موزه ملی هنرهای زیبا مالت (با نام اختصاری "Mużew Nazzjonali tal-Arti") تبدیل شد. تعریف.
"Mużew Nazzjonali tal-Arti") تبدیل شد. تعریف. واژه «اوبرژ» (Auberge) در زبان فارسی به معنی «مسافرخانه»، «پناهگاه» یا «خانه مهمان‌نوازی» است و از زبان فرانسه آمده و به ساختمان‌هایی اطلاق می‌شود که در گذشته به عنوان محل اقامت اعضای گروه‌ها یا کشورها در شهرها یا مناطق مختلف ساخته می‌شدند. این ساختمان‌ها معمولاً توسط گروه‌های نظامی یا مذهبی استفاده می‌شدند و به عنوان محل استراحت، اداری یا اجتماعی آن‌ها عمل می‌کردند. «اوبرژ دایتالیا» یک ساختمان تاریخی در شهر والِتا، پایتخت مالت است که در ابتدا برای اعضای
والِتا، پایتخت مالت است که در ابتدا برای اعضای گروهبندی از شوالیه‌های ایالت ایتالیا ساخته شده بود. این نوع ساختمان‌ها به‌طور کلی ویژگی‌های معماری خاص خود را دارند که به ویژه در دوران رنسانس و باروک رایج بودند. تاریخ. حکومت شوالیه‌ها. اوبرژ د'ایتالیا سومین اوبرژ ایتالیایی است که در مالت ساخته شد. اولین اوبرژ در بیرگو در دهه ۱۵۵۰ ساخته شد، در محلی که قبلاً توسط زبان ایتالیا استفاده می‌شد. پس از انتقال پایتخت از بیرگو به والتا، اوبرژ دومی در مرکز شهر جدید در سال‌های ۱۵۷۰–۷۱ ساخته شد. این ساختمان در نهایت به
سال‌های ۱۵۷۰–۷۱ ساخته شد. این ساختمان در نهایت به کاخ ارشد ملحق شد و اوبرژ کنونی در "Strada San Giacomo" (که اکنون خیابان مرچنتز است) شروع به ساخت شد. طراحی‌های اصلی هر دو اوبرژ والتا توسط معمار مالتایی جیرولامو کسار صورت گرفته بود. هیچ مدرکی برای ساخت سومین اوبرژ د'ایتالیا وجود ندارد، اما کار ساخت در سال ۱۵۷۴ شروع شد و این ساختمان در سپتامبر ۱۵۷۹ افتتاح شد. پس از اتمام طبقه اول، ساخت بقیه ساختمان به حالت تعلیق درآمد، اما به زودی مشخص شد که این ساختمان برای نیازهای شوالیه‌ها کوچک است. در ۲۵ اوت ۱۵۸۲ تصمیم
نیازهای شوالیه‌ها کوچک است. در ۲۵ اوت ۱۵۸۲ تصمیم به ساخت طبقه دوم گرفته شد. استاد سنگ‌تراش، جیو آندره‌ا فارویا مسئول ساخت بود، اما او پیش از تکمیل پروژه درگذشت. ساخت‌وساز در طول دهه ۱۵۸۰ ادامه یافت و در حدود سال ۱۵۹۵ به پایان رسید. به غیر از کسار و فارویا، چندین معمار و استاد سنگ‌تراش دیگر مسئول ساخت اوبرژ بودند، از جمله مهندس فرانچسکو آنتری. زبان ایتالیا همچنین کلیسای سنت کاترین را در کنار اوبرژ ساخت. ساخت این کلیسا در سال ۱۵۷۶ آغاز شد و در سال‌های ۱۶۸۳ و ۱۷۱۰ گسترش و تغییراتی در آن ایجاد شد. در سال ۱۶۰۴
۱۷۱۰ گسترش و تغییراتی در آن ایجاد شد. در سال ۱۶۰۴ برخی تعمیرات توسط الساندرو استفراچ انجام شد، پس از آنکه ترک‌هایی در بخشی از تالار اصلی ظاهر شد. اوبرژ دارای ورودی‌ای بود که به یک میدان در خیابان جنوب رو به جلو داشت، اما این ورودی در سال ۱۶۲۹ مسدود شد زمانی که میدان ساخته شد (این میدان در سال ۲۰۱۲ به میدان ژان دو ولت بازسازی شد). مورخ جیوانی بونلو پیشنهاد می‌کند که این ورودی اصلی اوبرژ بوده است، اگرچه ممکن است فقط ورودی کناری بوده باشد. در سال‌های ۱۶۴۹–۵۰، یک نیم‌طبقه زیر اتاق دریاسالار ساخته شد و یک اتاق
یک نیم‌طبقه زیر اتاق دریاسالار ساخته شد و یک اتاق بزرگ در عقب ساختمان در سال ۱۶۵۴ به چهار مغازه تبدیل گردید. بایگانی‌ها در سال ۱۶۷۸ ساخته شدند. بازسازی عمده اوبرژ در سبک معماری باروک از سال ۱۶۸۰ آغاز شد. نمای بیرونی ساختمان توسط مِدِریکو بلوندل بازسازی شد و طبقه سوم به هزینه ارشد گرگوریو کارافا ساخته شد. یک تزیین پیچیده با تروپی سلاح‌ها که مجسمه‌ای از سر کارافا را دربرداشت، بالای ورودی اصلی افزوده شد. این تروپی توسط رایمون دو لا فاج از مرمر استخراج شده از ویرانه‌های معبد پروسرپینا، یک معبد رومی در معمرفا
ویرانه‌های معبد پروسرپینا، یک معبد رومی در معمرفا که در سال ۱۶۱۳ کشف شده بود، تراشیده شد. اشغال فرانسه و حکومت بریتانیا. شوالیه‌های سنت جان در پی اشغال فرانسه در سال ۱۷۹۸ از مالت اخراج شدند. از آنجا که اوبرژ روبروی ناپلئون بناپارت و اقامتگاه او در کاخ پاریسیو قرار داشت، به فرماندهی نظامی فرانسه تبدیل شد. پس از اینکه مالت تحت حکومت بریتانیا قرار گرفت در سال ۱۸۰۰، این ساختمان برای استفاده‌های نظامی و اداری مدنی به کار رفت. در سال ۱۸۸۸ طبقه همکف به ذخیره آرشیوهای نوتاری اختصاص یافت و طبقه فوقانی توسط دپارتمان
نوتاری اختصاص یافت و طبقه فوقانی توسط دپارتمان کار اشغال شد. این ساختمان به یک تسلیحات‌خانه مدنی تبدیل گردید. طرح‌ها برای تأسیس یک کلیسای پروتستان رد شد. در این زمان، طبقه همکف همچنین به عنوان دفتر چاپ دولتی فعالیت می‌کرد، در حالی که طبقه فوقانی نیز به مهندسان سلطنتی اختصاص داشت. این ساختمان بعدها به عنوان مقر هنگ و خانه افسران تا دهه ۱۹۲۰ مورد استفاده قرار گرفت. در اوایل قرن نوزدهم، شیمیدان جان دیوی که همراه با کادر پزشکی ارتش در مالت حضور داشت، در این اوبرژ یک داروخانه عمومی برای درمان فقرا تأسیس کرد و
یک داروخانه عمومی برای درمان فقرا تأسیس کرد و به عنوان "آلبرگو دی پووری" (اوبرژ فقرا) شناخته شد. جانشین این خدمات، کلینیک‌های پلی‌کلینیک دولتی است که هنوز به عنوان "il-Berġa" (اوبرژ) شناخته می‌شود. در سال ۱۹۲۲، موزه ملی از پالاتزو زارا به اوبرژ د'ایتالیا منتقل شد. این موزه تحت نظر سر تیمستوکلس زامیت قرار داشت و به بخش‌های باستان‌شناسی، تاریخ، هنر، تاریخ طبیعی و مینرالوژی تقسیم شد. موزه در طی جنگ جهانی دوم بسته شد و ساختمان در ۷ آوریل ۱۹۴۲ دو ضربه مستقیم دریافت کرد. بخشی از نمای ساختمان توسط بمباران هوایی
کرد. بخشی از نمای ساختمان توسط بمباران هوایی تخریب شد و مجموعه تاریخ طبیعی به شدت آسیب دید زیرا در قسمتی از ساختمان که مورد اصابت قرار گرفت، قرار داشت. در طول جنگ، اسناد آرشیوهای نوتاری در زیرزمین اوبرژ نگهداری می‌شد و برخی از آن‌ها در آنجا آسیب دیدند. پس از پایان جنگ، بخش‌های آسیب‌دیده اوبرژ بازسازی شدند، موزه دوباره افتتاح شد و بخشی از ساختمان به یک مدرسه هنر اختصاص یافت. دپارتمان موزه‌ها در سال ۱۹۵۴ مجبور به تخلیه اوبرژ د'ایتالیا شد، زمانی که ساختمان به یک دادگاه موقت تبدیل شد بعد از اینکه دادگاه‌های
یک دادگاه موقت تبدیل شد بعد از اینکه دادگاه‌های عدالت مجبور به تخلیه اوبرژ دو آورنی به دلیل وضعیت خراب آن شدند. دادگاه کیفری در این ساختمان مستقر شد. استقلال مالت. در ژانویه ۱۹۷۱، دادگاه‌های عالی و مدرسه هنر از ساختمان خارج شدند پس از اینکه به دادگاه جدید که در محل اوبرژ دو آورنی ساخته شده بود، منتقل شدند. قرار بود این ساختمان به سالن امتحانات تبدیل شود، اما در ماه اوت همان سال، به دپارتمان پست و تلفن‌ها واگذار شد. پس از تعمیرات گسترده، اوبرژ به عنوان اداره کل پست در ۴ ژوئیه ۱۹۷۳ افتتاح شد و جایگزین
اداره کل پست در ۴ ژوئیه ۱۹۷۳ افتتاح شد و جایگزین پالاتزو پاریزیو شد. اوبرژ تا زمانی که پستای لیمیتد در اکتبر ۱۹۹۷ یک مجتمع جدید در مارسا افتتاح کرد، به عنوان اداره کل پست فعالیت می‌کرد. این ساختمان همچنین توسط دپارتمان آب و برق، دپارتمان کشاورزی و دفتر مرکزی آمار استفاده شد. در سال ۱۹۹۷، تصمیم گرفته شد که اوبرژ به دفاتر وزارت گردشگری و سازمان گردشگری مالته تبدیل شود. ساختمان بازسازی و تزئین شد و وزارت در ۱۸ مارس ۲۰۰۲ وارد آن شد. سازمان گردشگری مالته نیز در ۱ مارس همان سال وارد شد. وزارت گردشگری پس از آن به
مارس همان سال وارد شد. وزارت گردشگری پس از آن به محل جدید خود در خیابان جمهوری ۲۳۳، والِتا منتقل شد. بازسازی. برنامه‌هایی برای انتقال موزه ملی هنرهای زیبا مالت از خانه فرمانداری به اوبرژ دو ایتالیا در سال ۲۰۱۳ آغاز شد. در سپتامبر ۲۰۱۴، اعلام شد که این انتقال صورت خواهد گرفت و موزه جدید با نام "MUŻA" (مخفف زبان مالتی "Mużew Nazzjonali tal-Arti") خواهد بود. این پروژه یکی از پروژه‌های مرتبط با عنوان پایتخت فرهنگی اروپا برای والِتا در سال ۲۰۱۸ است. قرار بود سازمان گردشگری مالته در نوامبر ۲۰۱۶ ساختمان را ترک
گردشگری مالته در نوامبر ۲۰۱۶ ساختمان را ترک کند و به محل‌های جدیدی در اسمارت‌سیتی مالته منتقل شود، اما این انتقال تا فوریه ۲۰۱۷ به تأخیر افتاد. نمای ساختمان بین اواخر ۲۰۱۵ و ژوئیه ۲۰۱۶ بازسازی شد. ویژگی‌های هنری مختلفی از مرکز ساختمان در این زمان آشکار شد و تندیس کارافا نیز بازسازی شد. داخل ساختمان نیز در حال بازسازی است. یکی دیگر از طرح‌هایی که مورد بررسی قرار گرفت اما رد شد، بازگشایی ورودی اصلی احتمالی بود که با افزودن یک پله‌راه در ژان پاریزو دو ولت همراه می‌شد. این ساختمان در فهرست آثار باستانی در سال
می‌شد. این ساختمان در فهرست آثار باستانی در سال ۱۹۲۵ همراه با سایر اوبرژها در والِتا گنجانده شد. این ساختمان اکنون به عنوان یک بنای ملی درجه ۱ توسط سازمان محیط‌زیست و برنامه‌ریزی مالت برنامه‌ریزی شده است و همچنین در فهرست ملی اموال فرهنگی جزایر مالت قرار دارد. معماری. اوبرژ دو ایتالیا ابتدا در سبک تکلف‌گرایی ساخته شده بود، اما به دلیل بازسازی‌هایی که در دهه ۱۶۸۰ انجام شد، این ساختمان بیشتر به سبک معماری باروک تغییر شکل یافت. این ساختمان دارای نقشه‌ای مستطیلی است و اتاق‌های آن حول یک حیاط مرکزی قرار دارند
است و اتاق‌های آن حول یک حیاط مرکزی قرار دارند که این چیدمان برای ارگ‌هاهای رنسانس ایتالیا و سایر اوبرژهای کاسار در والِتا همچون اوبرژ آراگون معمول است. حیاط یک طاق نصرت دارد که تصور می‌شود توسط ومانو کاراپچیا طراحی شده است. این ساختمان دارای نمایی متقارن است که در مرکز آن یک بخش باروک با تزئینات فراوان قرار دارد که بالای ورودی اصلی واقع شده است. این بخش شامل یک تندیس برنزی از کارافا و نشان خانوادگی او، همراه با یک تندیس سلاح مرمرین و یک کتیبه لاتین است که به شرح زیر می‌خواند: تصور می‌شود که این مرکز توسط
به شرح زیر می‌خواند: تصور می‌شود که این مرکز توسط معمار مدریکو بلوندل بر اساس طراحی ماتیا پرتی ساخته شده باشد. ورودی اصلی و گوشه‌های ساختمان دارای ویژگی‌های سبک هنری روستیک هستند. هر یک از سه طبقه ساختمان دارای مجموعه‌ای از شش پنجره است و قرنیزی در نمای ساختمان بین طبقه اول و دوم کشیده شده است. اوبرژ دو ایتالیا از طریق یک پناهگاه حمله هوایی از دوران جنگ جهانی دوم با اوبرژ دو کاستیل که در آن طرف خیابان قرار دارد، ارتباط دارد. سکه‌های یادبود. اوبرژ دو ایتالیا در دو سکه یادبودی که در سال ۲۰۱۰ توسط بانک مرکزی
در دو سکه یادبودی که در سال ۲۰۱۰ توسط بانک مرکزی مالت ضرب شده‌اند، به تصویر کشیده شده است. این سکه‌ها بخش مرکزی نمای ساختمان را در پشت سکه و نشان ملی مالت را در جلوی سکه نشان می‌دهند.
میدان کلیسای جامع در ویلنیوس () میدان اصلی شهر قدیمی ویلنیوس، درست روبروی کلیسای جامع ویلنیوس است. این میدان به عنوان مکانی کلیدی در زندگی عمومی شهر به‌شمار می‌رود و در گذر خیابان‌های اصلی قرار دارد و نشان‌دهندهٔ تنوع شهر است. معمولاً در این مکان بازار مکاره، همایش مردم شهر، رژه‌های نظامی، رویدادهای مذهبی و رسمی، کنسرت‌های بزرگ سلام نظامی سال نو و &lt;bdi&gt;نمایشگاه‌های هنری برگزار می‌شود. میدان کلیسای جامع نه تنها به عنوان یکی از زنده‌ترین و مهم‌ترین مکان‌های شهر، بلکه به عنوان یکی از مهم‌ترین و
مکان‌های شهر، بلکه به عنوان یکی از مهم‌ترین و شناخته‌شده‌ترین نمادهای لیتوانی است.&lt;/bdi&gt; جزئیات. میدان کلیسای جامع در اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی در طول بازسازی و نوسازی کلیسای جامع بنیان‌گذاری شد. پیش از آن، این منطقه به شکل متراکمی پر از خانه‌های قرون وسطایی و رنسانس بود. بخش‌هایی از منطقه نیز با قلعهٔ پایینی اشغال شده بود. به دنبال تشکیل میدانی نو، این مکان به فضای باز اصلی مرکز شهر تبدیل شد. در اینجا بود که رژه‌های نظامی روسی برگزار می‌شد و مراسم سالانهٔ کاسیمیر مقدس جشن گرفته می‌شد. در سال ۱۹۰۵،
کاسیمیر مقدس جشن گرفته می‌شد. در سال ۱۹۰۵، تندیسی از کاترین بزرگ در میدان قرار داده شد. پس از اشغال شهر به دست آلمان در سال ۱۹۱۵ و ادارهٔ آن به دست مدیریت محلی لهستانی، تندیس ویران شد و مراسم کاسیمیر مقدس به میدان لوکیشکس تغییر مکان داد. امروزه در این مکان مراسم‌ها و جشن‌های گوناگونی برگزار می‌شود. در این میدان، بلندترین درخت کریسمس شهر و شماری از تزئینات کریسمس قرار دارد. همچنین در این میدان مراسم‌های سالانه شب سال نو برگزار می‌شود.
استحکامات والتا () مجموعه ای از دیوارهای دفاعی و دیگر استحکامات هستند که والتا، پایتخت مالت، را احاطه کرده‌اند. اولین بارویی که ساخته شد، قلعه سنت المو بود که در سال ۱۵۵۲ میلادی بنا شد؛ اما ساخت استحکامات شهر در سال ۱۵۶۶ زمانی که توسط استاد اعظم، ژان دو ولت، دستور به ساخت بارو برای جزیره داد، شروع شد. در طول قرون بعدی تغییراتی صورت گرفت و آخرین افزوده اصلی قلعه لاسکاریس بود که در سال ۱۸۵۶ تکمیل شد. امروزه بیشتر استحکامات تا حد زیادی دست نخورده باقی مانده است. شهر والتا، همراه با نیکوزیا در قبرس، نمونه‌ای
شهر والتا، همراه با نیکوزیا در قبرس، نمونه‌ای عملی از یک شهر ایده‌آل رنسانس محسوب می‌شدند و این به دلیل استحکامات آن و همچنین زندگی شهری درون شهر بود. این استحکامات تا قرن هفدهم در سراسر اروپا شناخته شده بودند و ممکن است بر طراحی بخشی از قلعه لوکزامبورگ تأثیرگذار بوده باشند. در کتابی در سال ۱۸۷۸، والتا به عنوان «یکی از بهترین [شهرهای] مستحکم در جهان» توصیف شد. استحکامات والتا مهم‌ترین استحکامات مالت است، و اکنون بخشی از میراث جهانی یونسکو است. تاریخچه. پس زمینه. ساخت یک شهر مستحکم در شبه جزیره سیبراس برای
ساخت یک شهر مستحکم در شبه جزیره سیبراس برای اولین بار در سال ۱۵۲۴ پیشنهاد شد، زمانی که شوالیه‌های سنت جان کمیسیونی را برای بررسی جزایر مالت اعزام کردند. در آن زمان، تنها استحکامات در شبه جزیره، یک برج مراقبت شبه نظامی بود که توسط آراگون‌ها در سال ۱۴۸۸ ساخته شده بود. این برج در سال ۱۵۳۳ مستحکم شد، اما شهر پیشنهادی ساخته نشد؛ زیرا ساخت و ساز بر استحکامات بیرگو، که به اردوگاه اصلی شوالیه‌ها تبدیل شده بود، متمرکز بود. در سال ۱۵۵۱، یک نیروی عثمانی برای مدت کوتاهی به مالت حمله کرد، و سپس گوزو را غارت کرد و
کوتاهی به مالت حمله کرد، و سپس گوزو را غارت کرد و طرابلس را تصرف کرد، و در نتیجه، شوالیه‌ها کمیسیونی برای بهبود استحکامات جزیره تشکیل دادند. در سال ۱۵۵۲، برج مراقبت آراگون تخریب شد و قلعه سنت المو به جای آن ساخته شد. این قلعه نقش مهمی در محاصره بزرگ مالت در سال ۱۵۶۵ ایفا کرد. سرانجام پس از یک ماه درگیری شدید و مرگ ژنرال عثمانی، تورغوت، شهر سقوط کرد. شوالیه‌ها در بیرگو و سنگلئا مقاومت کردند تا اینکه نیروهای امدادی رسیدند و محاصره شکسته شد. ساخت و ساز. پس از اینکه شوالیه‌ها از محاصره جان سالم به در بردند، از
شوالیه‌ها از محاصره جان سالم به در بردند، از اروپا حمایت مالی دریافت کرده و برای ساخت پایتخت جدید در شبه جزیره سیبراس از این منابع مالی بهره بردند. مهندس ایتالیایی فرانچسکو لاپارلی توسط پاپ فرستاده شد تا استحکامات شهر را طراحی کند، و آن را در امتداد سیستم استحکامات ایتالیایی طراحی کند. طرح اصلی لاپارلی شامل یک برون‌باروی مستحکم، با نُه کاوالیر و یک خندق بود. این شهر قرار بود به صورت یک طرح مشبک طراحی شود و شامل یک زرادخانه دریایی و یک "ماندراجیو" (بندر برای کشتی‌های کوچک) باشد. اولین سنگ شهر توسط استاد
کشتی‌های کوچک) باشد. اولین سنگ شهر توسط استاد اعظم، ژان دو ولت، در ۲۸ مارس ۱۵۶۶ بنا نهاده شد و شهر جدید به افتخار او "والتا" نام گرفت. دیوارهای شهر جزو اولین سازه‌هایی بودند که در داخل شهر ساخته شدند و تا حدود ۱۵۷۰ کامل شدند. در حین ساخت شهر تغییراتی در طراحی ایجاد شد و تنها دو کاوالیر ساخته شد، در حالی که زرادخانه و ماندراجو هرگز ساخته نشدند. قلعه سنت المو که در محاصره ۱۵۶۵ به شدت آسیب دیده بود نیز بازسازی شد و در دیوارهای شهر ادغام گردید. شهر والتا در ۱۸ مارس ۱۵۷۱ رسماً پایتخت مالت و مقر فرمانروایی شد،
مارس ۱۵۷۱ رسماً پایتخت مالت و مقر فرمانروایی شد، اگرچه هنوز ناتمام بود. تا پایان قرن شانزدهم، والتا بزرگ‌ترین سکونتگاه مالت بود. بهبودها و اصلاحات. در قرن هفدهم و هجدهم، استحکامات والتا با ساخت سازه‌های مختلف، متشکل از چهار محافظ در امتداد جبهه خشکی، و همچنین یک راهروی سرپوشیده و یک شیب حصار، تقویت شد. انتهای شمالی شبه جزیره، از جمله قلعه سنت المو، نیز در اواخر دهه ۱۶۸۰ در یک سنگر مستحکم (معروف به Carafa Enceinte) محصور شد تا در برابر مهاجمانی که از دریا می‌آیند، دفاع کند. علیرغم تغییرات، سازندگان متوجه
می‌آیند، دفاع کند. علیرغم تغییرات، سازندگان متوجه شدند که دیوارهای والتا به اندازه کافی قوی نیستند که بتوانند در یک محاصره طولانی مقاومت کنند. در سال ۱۶۳۵، ساخت خطوط فلوریانا آغاز شد که جبهه زمینی والتا را در بر می‌گرفت. خطوط فلوریانا نیز تا قرن هجدهم اصلاح شدند. بعدها، حومه فلوریانا در منطقه بین خطوط فلوریانا و جبهه زمینی والتا توسعه یافت و اکنون به یک شهر مجزا تبدیل شده است. جناحین شهر در قرن هفدهم و هجدهم، با ساخت خطوط سانتا مارگریتا، خطوط کوتونرا و قلعه ریکاسولی در سمت بندر بزرگ و همچنین قلعه مانوئل و
ریکاسولی در سمت بندر بزرگ و همچنین قلعه مانوئل و قلعه تیگنه در سمت بندر مارسامکست محافظت شد. پیشنهادهای بیشتر، از جمله ساخت استحکامات در کورادینو و تاع شبیش نیز مطرح شد، اما هرگز اجرایی نشد. اشغال فرانسه و حکومت بریتانیا. استحکامات والتا برای اولین بار در طول تهاجم فرانسه به مالت در ۹ ژوئن ۱۷۹۸ مورد استفاده قرار گرفت. شوالیه‌ها تنها سه روز بعد در ۱۲ ژوئن تسلیم شدند و والتا و استحکامات آن به فرانسوی‌ها واگذار شد. ناپلئون پس از مشاهده استحکامات، گفت: «خیلی خوشحالم که دروازه را به روی ما باز کردند.» چند ماه
که دروازه را به روی ما باز کردند.» چند ماه پس از آغاز اشغال فرانسه، مردم مالت علیه فرانسوی‌ها شورش کردند و با حمایت انگلیس، ناپل و پرتغال، آنها را در منطقه بندرگاه محاصره کردند. فرانسوی‌ها توانستند تا سپتامبر ۱۸۰۰ در والتا مقاومت کنند، زمانی که ژنرال واوبوا تسلیم بریتانیا شد و انگلیسی‌ها کنترل جزایر را به دست گرفتند. در دوران حکومت بریتانیا، تغییرات مختلفی در استحکامات والتا انجام شد. مهم‌ترین آن‌ها ساخت قلعه لاسکاریس بین سال‌های ۱۸۵۴ و ۱۸۵۶ بود. تغییرات دیگر شامل افزودن آتشبارها و محل اسلحه‌های بتنی،
دیگر شامل افزودن آتشبارها و محل اسلحه‌های بتنی، تغییر در جان پناه‌ها و برج‌های آن‌ها و استقرار سلاح‌های باروتی بود. هر سه دروازه اصلی هاسپیتالر به والتا تخریب شدند و دو تا از آنها با دروازه‌های بزرگتری جایگزین شدند. بریتانیایی‌ها چندین بار در قرن نوزدهم پیشنهاد تخریب استحکامات را دادند. اولین پیشنهاد توسط سرلشکر هنری پیگوت در آغاز قرن ارائه شد. در سال ۱۸۵۳، پیشنهادی مبنی بر تخریب سنت جیمز کاوالیر برای ایجاد یک بیمارستان نظامی ارائه شد. در سال ۱۸۵۵، سر جان لیساگت پنه فادر پیشنهاد ساخت یک ارگ را در ارتفاعات
پنه فادر پیشنهاد ساخت یک ارگ را در ارتفاعات شبه جزیره سیبراس، در محل جبهه زمینی والتا و اطراف آن داد. در سال ۱۸۷۲، تخریب سازه‌های شهری پیشنهاد شد، در حالی که تخریب کل جبهه زمینی در سال ۱۸۸۲ پیشنهاد شد. در نهایت، استحکامات تا حد زیادی دست نخورده باقی ماندند و تنها قسمتی که تخریب شد، لونت سنت مادلین بود که در نزدیکی ورودی شهر قرار داشت (در محلی که اکنون توسط فواره تریتون اشغال شده است). استحکامات در نهایت در اواخر قرن ۱۹ یا اوایل قرن ۲۰ از کار افتاد. برخی از دژها، مانند قلعه سنت المو، قلعه لاسکاریس و آتشبار
دژها، مانند قلعه سنت المو، قلعه لاسکاریس و آتشبار سالوتینگ، تا پس از جنگ جهانی دوم مورد استفاده باقی ماندند، و قلعه سنت المو در سال ۱۹۷۲ از رده خارج شد. این استحکامات در فهرست آثار باستانی ۱۹۲۵ گنجانده شد. در دهه ۱۹۶۰، پورتا رئاله که اثری قرن نوزدهمی بود، تخریب شد تا جا برای برپا کردن دروازه مدرن شهر باز شود. امروزه. اولین برنامه‌ها برای بازسازی استحکامات والتا، همراه با استحکامات بیرگو، مدینا و سیتادلا، در سال ۲۰۰۶ انجام شد بازسازی در سال ۲۰۱۰ آغاز شد و این پروژه به عنوان «بزرگ‌ترین پروژه در یک قرن اخیر»
پروژه به عنوان «بزرگ‌ترین پروژه در یک قرن اخیر» توصیف شد. متصرفان از زمین‌های عمومی اطراف استحکامات بیرون رانده شدند. قسمت بالای قلعه سنت المو بازسازی شده است، در حالی که قسمت‌های پایین آن تمیز شدند. نمازخانه سنت روشه در کانترگارد سنت مایکل که در جنگ جهانی دوم بمباران شده بود، در سال ۲۰۱۴ به عنوان بخشی از بازسازی‌ها، مرمت شد. در سال ۲۰۱۱، دروازه شهر که در دهه ۱۹۶۰ ساخته شده بود، تخریب شد و یک ورودی جدید در سال ۲۰۱۴ احداث شد.
لسینیا {(Lessinia) یا کوه‌های لسینیا، یک سوپر گروه فلات و کوهستانی است که عمدتاً در استان ورونا و تا اندازه‌ای در استان‌های ویچنزا و ترنتینو واقع شده است. بخشی از قلمرو لسینیا پارک طبیعی منطقه‌ای لسینیا را تشکیل می‌دهد. از شمال با دره رونچی و گروه کارگا، از شرق با دره لئوگرا، از جنوب با مسیر رودخانه آدیجه و دشت ورونز بالا، و از غرب با دره لاگارینا همسایه است. قله‌های آن بین ۱۵۰۰ تا ۱۸۰۰ متر از سطح دریا است. چشم‌انداز مراتع مرتفع لسینیا به‌طور رسمی به عنوان یک چشم‌انداز کشاورزی شناخته‌شده و در فهرست ملی
یک چشم‌انداز کشاورزی شناخته‌شده و در فهرست ملی چشم‌اندازهای تاریخی روستایی که توسط مصوبه شماره ۱۷۰۷۰ مورخ ۱۹ نوامبر ۲۰۱۲ وزارت سیاست‌های کشاورزی، غذا و جنگل‌داری تهیه شد، ثبت شده است.
در زمینه‌های مختلف، برون‌زاد یا برون‌زایی (exogeneity) واقعیت یک عمل یا شی است که منشأ بیرونی دارد. این در تضاد با درون‌زایی یا درون‌زایی است، این واقعیت تحت تأثیر قرار گرفتن در یک سیستم است.