payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایزوبل لنارت (؛ ۱۸ مه ۱۹۱۵ – ۲۵ ژانویه ۱۹۷۱) فیلم‌نامه‌نویس و نمایشنامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. در کودکی، لنارت به فلج اطفال مبتلا شد و ده سال را در بریس های پا گذراند. او بیشتر برای نوشتن کتاب برای تئاتر موزیکال برادوی، "دختر بامزه" که نمایش نخستش در سال ۱۹۶۴ بود، شناخته شده است. گرچه، او همچنین برای فیلم‌های موفق هالیوودی که بازیگران مطرح در آن‌ها نقش داشتند و برخی از آن‌ها نامزد جایزه اسکار شدند هم، فیلم‌نامه نوشت.
جرم‌شناسی صوتی () رشته‌ای از علوم قانونی است که مربوط به تجزیه و تحلیل و ارزیابی ضبط و بازتولید صدا است، که ممکن است به‌عنوان مدرکی قابل قبول در دادگاه یا محل‌های رسمی دیگر ارائه شود. شواهد جرم‌شناسی صوتی ممکن است از تحقیقات جنایی مجریان قانون، یا به‌عنوان بخشی از تحقیقات رسمی در مورد یک تصادف، کلاهبرداری، افترا، یا هر حادثه مدنی دیگر باشد. اقدامات اولیه جرم‌شناسی صوتی، "اعتباربخشی" شواهد صوتی، "بهبود" صداهای ضبط‌شده برای بهبود درک گفتار و شنیدن صداهای ناواضح، و "تفسیر و مستندسازی" شواهد صوتی، مانند شناسایی
و "تفسیر و مستندسازی" شواهد صوتی، مانند شناسایی افراد سخن‌گو، رونویسی گفتگو یا صحنه‌های تصادف و جدول زمانیِ و بازسازی جرم است. جرم‌شناسی صوتی مدرن از پردازش سیگنال دیجیتال استفاده می‌کند و استفاده از فیلترهای آنالوگ اکنون منسوخ شده است. تکنیک‌هایی مانند فیلتر تطبیقی و تبدیل فوریه گسسته به‌طور گسترده‌ای استفاده می‌شود. پیشرفت‌های اخیر در تکنیک‌های جرم‌شناسی صوتی شامل بیومتریک صوتی و تحلیل فرکانس شبکه الکتریکی است.
نورا آشهبار (هلندی: [ˈnoːraː ˈɑɕaːbɑr]؛ [۱] زادهٔ ۲۱ ژوئن ۱۹۸۳) حقوقدان، قاضی و سیاستمدار مراکشی ساکن هلند از حزب قرارداد اجتماعی جدید (NSC) است. او بین ژوئیه و نوامبر ۲۰۲۴ به عنوان وزیرمالیه در کابینه اسکوف خدمت کرد. وی پس از درگیریهای نوامبر ۲۰۲۴ در امستردادم در اعتراض به اظهارات نژادپرستانه برخی از سیاستمداران هلندی استعفا داد. اوایل زندگی و شغل. در سیدی اسلیمان مراکش به دنیا آمد. پدرش به عنوان کارگر مهمان به هلند نقل مکان کرد و به عنوان آشپز مشغول شد. نورا در مصاحبه ای با Trouw دوران کودکی خود را در فقر
در مصاحبه ای با Trouw دوران کودکی خود را در فقر توصیف کرد. او به تحصیل در رشته حقوق ادامه داد. به عنوان معاون قاضی، وکیل و دادستان عمومی در لاهه کار کرد. به حزب سیاسی تازه تأسیس قرارداد اجتماعی جدید پیوست و به عنوان کاندیدای مجلس در انتخابات نوامبر ۲۰۲۳ نامزد شد ولی وارد مجلس نشد، زیرا حزب ۲۰ کرسی را به دست آورد. پس از اینکه PVV, VVD, NSC، و BBB کابینه Schoof را تشکیل دادند، در ۲ ژوئیه ۲۰۲۴ به عنوان وزیر مالیه سوگند یاد کرد. کارنامه او شامل پیگیری رسوایی مالی مزایای مراقبت از کودکان هلند است کابینه قصد
مالی مزایای مراقبت از کودکان هلند است کابینه قصد داشت تا سال ۲۰۲۷ عملیات بازیابی قربانیان این رسوایی را با وجود سرعت پایین روندها به پایان برساند. استعفا پس از درگیریهای آمستردام. هنگامی که شورای وزیران در مورد حملات نوامبر ۲۰۲۴ آمستردام در ۱۱ نوامبر بحث کرد، او برخی از اظهارات را نژادپرستانه تلقی کرد و معتقد بود که برخی از اعضای کابینه تعهد ائتلاف به حاکمیت قانون را که در زمان تشکیل کابینه تنظیم شده بود، نقض کردند. او در ۱۵ نوامبر اعلام کرد که از سمت خود استعفا می‌دهد. استعفای او باعث گفتگوهای چدی بین
استعفا می‌دهد. استعفای او باعث گفتگوهای چدی بین نخست‌وزیر دیک شوف و رهبران چهار حزب ائتلافی شد که در نهایت موافقت کردند که سایر اعضای کابینه شورای امنیت ملی در ادامه حضور داشته باشند.
سید عاصم منیر احمد شاه (به )(زادهٔ ۱۹۶۸) یک ژنرال پاکستانی و رئیس کنونی ستاد ارتش پاکستان است که از ۲۹ نوامبر ۲۰۲۲ در این سمت قرار دارد. پیش از انتخاب به عنوان رئیس ستاد ارتش، او در ستاد کل ارتش پاکستان به‌عنوان سرپرست لجستیک خدمت می‌کرد. وی فرماندهی سپاه ۳۰ در گجرانوالا را از ۱۷ ژوئن ۲۰۱۹ تا ۶ اکتبر ۲۰۲۱ بر عهده داشت. عاصم منیر به‌عنوان بیست‌ و هشتمین مدیرکل اطلاعات بین‌سرویس‌ها خدمت کرد تا این‌که در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۹ با سرلشکر فیض حمید جایگزین شد. عاصم منیر به دلیل عملکرد برجسته خود به‌عنوان دانشجو در مدرسه
دلیل عملکرد برجسته خود به‌عنوان دانشجو در مدرسه آموزش افسران (OTS) شمشیر افتخار دریافت کرد.ارتشبد عاصم منیر، فرمانده ارتش این کشور در رویارویی اخیر با هند، به مقام «فیلد مارشال» یا ژنرال پنج‌ستاره ارتقاء یافته است. این نخستین بار در حدود 60 سال اخیر است که یک ژنرال پاکستانی به این درجه ارتقاء می‌یابد. اوایل زندگی و تحصیلات. عاصم منیر در راولپندی، پنجاب، پاکستان در یک خانواده پنجابی متولد شد که ریشه‌هایشان در جالندهر قرار داشت. خانواده‌اش پس از تقسیم هند در سال ۱۹۴۷ به توبا تِک سینگ مهاجرت کردند و سپس در
سال ۱۹۴۷ به توبا تِک سینگ مهاجرت کردند و سپس در محله دهری حسن‌آباد در راولپندی ساکن شدند. پدر او، سید سرور منیر، مدیر مدرسه فنی اف. جی در لالکرتی و امام جماعت مسجد القرایش در محله دهری حسن‌آباد بود که اغلب خطبه‌های جمعه را ایراد می‌کرد. عاصم منیر دو برادر به نام‌های سید قاسم منیر و سید هاشم منیر دارد. یکی از برادرانش معلم یک مدرسه دولتی است. عاصم منیر آموزش‌های دینی اولیه خود را در یک مدرسه اسلامی سنتی در راولپندی به نام مدرسه مرکزی دارالتجوید آموخت. او در دوران جوانی یک کریکت‌باز محلی و توپ‌انداز سریع
در دوران جوانی یک کریکت‌باز محلی و توپ‌انداز سریع بود. عاصم منیر بعدها از مدرسه فوجی در ژاپن، دانشکده فرماندهی و ستاد، کویته، کالج نیروهای مسلح مالزی در کوالالامپور و دانشگاه دفاع ملی، اسلام‌آباد فارغ‌التحصیل شد و در این دانشگاه ام‌فیل خود را در زمینه سیاست عمومی و مدیریت امنیت راهبردی به پایان رساند. خدمت نظامی. عاصم منیر از فارغ‌التحصیل‌های دوره هفدهم مدرسه آموزش افسران (OTS) در منگلا است. او در ۲۵ آوریل ۱۹۸۶ به هنگ ۲۳ نیروی مرزی پاکستان ملحق شد و حرفه نظامی خود را آغاز کرد. وی به‌عنوان سرهنگ، در ریاض،
خود را آغاز کرد. وی به‌عنوان سرهنگ، در ریاض، عربستان سعودی به‌عنوان بخشی از همکاری دفاعی نزدیک بین ریاض و اسلام‌آباد خدمت کرد. او همچنین در یخچال طبیعی سیاچن خدمت کرده است. در مقام سرتیپ، وی به‌عنوان رئیس ستاد سپاه یکم ضربت منگلا خدمت کرد و فرماندهی یک تیپ پیاده در مناطق شمالی را بر عهده داشت. در سال ۲۰۱۴، به درجه سرتیپ دوم ارتقا یافت و به‌عنوان فرمانده نیروهای مستقر در مناطق شمالی پاکستان منصوب شد. عاصم منیر در سال ۲۰۱۶ به‌عنوان مدیرکل اطلاعات نظامی خدمت کرد. در مارس ۲۰۱۸ به او هلال امتیاز اعطا شد. در
کرد. در مارس ۲۰۱۸ به او هلال امتیاز اعطا شد. در سپتامبر ۲۰۱۸، عاصم منیر به درجه سرلشکر ارتقا یافت و به‌عنوان مدیرکل اطلاعات بین‌سرویس‌ها منصوب شد. سپس به‌عنوان فرمانده سپاه ۳۰ در گجرانوالا منصوب شد. از سال ۲۰۲۱ تا نوامبر ۲۰۲۲، سرلشکر منیر در ستاد کل ارتش پاکستان به‌عنوان سرپرست لجستیک ارتش پاکستان خدمت کرد. در نوامبر ۲۰۲۲، وی به درجه ژنرال چهارستاره ارتقا یافت و به‌عنوان رئیس ستاد ارتش پاکستان منصوب شد. در زمان انتصاب به‌عنوان رئیس ستاد ارتش، عاصم منیر ارشدترین سرلشکر ارتش پاکستان بود. در دسامبر ۲۰۲۲،
ارشدترین سرلشکر ارتش پاکستان بود. در دسامبر ۲۰۲۲، ژنرال منیر نشان امتیاز را از رئیس‌جمهور پاکستان عارف علوی دریافت کرد. در ایوان صدر، مقامات ارشد نظامی طی مراسمی ویژه با حضور نخست‌وزیر پاکستان شهباز شریف، دیپلمات‌ها، نمایندگان مجلس ملی پاکستان و وزرای فدرال به او این نشان را اعطا کردند. عاصم منیر سومین دریافت‌کننده شمشیر افتخار پاکستان است که در تاریخ نظامی پاکستان به مقام فرماندهی ارتش رسیده است؛ پیش از او، آصف نواز جنجوعه و جهانگیر کرامت به این جایگاه دست یافته بودند. علاوه بر این، او تنها فرمانده ارتش
یافته بودند. علاوه بر این، او تنها فرمانده ارتش در تاریخ پاکستان است که پیش از این به‌عنوان رئیس هر دو آژانس اطلاعاتی برتر نظامی پاکستان، یعنی اطلاعات بین‌سرویس‌ها و اطلاعات نظامی خدمت کرده است.
طعمه یا شکار فیلمی محصول سال ۲۰۲۴ و به کارگردانی موکوندا مایکل مایکل دویل است. در این فیلم بازیگرانی همچون رایان فیلیپ، امیل هرش، دیلان فلشنر، جرمی تدی، تریستان تامپسون، مایکل ساسنر و مینا سوواری ایفای نقش کرده‌اند.
نشانِ امتیاز یکی از مدال‌های افتخار غیرنظامی پاکستان است که توسط دولت پاکستان اهدا می‌شود. این نشان برای دستاوردهایی که به شناسایی جهانی پاکستان کمک می‌کنند یا خدمات برجسته به کشور، اعطا می‌شود. این نشان محدود به شهروندان پاکستان نیست و اگرچه یک نشان غیرنظامی است، به پرسنل نظامی نیز تعلق می‌گیرد و می‌توان آن را روی لباس نظامی پوشید. این "نشان" جایزه‌ای بسیار محدود و معتبر است که تقریباً معادل مدال آزادی ریاست جمهوری (ایالات متحده) و نشان امپراتوری بریتانیا (بریتانیا) می‌باشد و بالاترین سطح جایزه در رتبه
(بریتانیا) می‌باشد و بالاترین سطح جایزه در رتبه امتیازی است. سه دسته دیگر در رتبه‌های پایین‌تر هلال امتیاز، ستاره امتیاز و تمغه امتیاز هستند. این نشان معمولاً به‌عنوان بالاترین جایزه‌ای که می‌توان در پاکستان دریافت کرد، شناخته می‌شود؛ زیرا جایزه بالاتر نشان پاکستان تنها به رؤسای دولت‌های خارجی اعطا می‌شود. نشان امتیاز در ۱۹ مارس ۱۹۵۷، پس از اعلام پاکستان به‌عنوان جمهوری پارلمانی، توسط قانون اساسی پاکستان ۱۹۵۶ تأسیس شد. این نشان عالی‌ترین نشان کشور است که به شخصی اهدا می‌شود که وظایف خود را به‌صورت فراتر از
شخصی اهدا می‌شود که وظایف خود را به‌صورت فراتر از مسئولیت محوله انجام داده باشد. این فرد باید در ارائه خدمات برجسته و عملکرد درخشان در یک حوزه مهم فعالیت، شاخص باشد. این نشان ممکن است به‌صورت پس از مرگ اعطا شود و ممکن است بیش از یک بار به یک فرد اعطا شود، اگرچه از سال ۱۹۹۹ به این صورت اهدا نشده است. نشان امتیاز افتخاری است که توسط دولت پاکستان به افسران نظامی نیروهای مسلح پاکستان و شهروندانی که دستاوردهای برجسته‌ای دارند که باعث شناسایی جهانی پاکستان شده، اعطا می‌شود. برای غیرنظامیان، این نشان به‌دلیل
اعطا می‌شود. برای غیرنظامیان، این نشان به‌دلیل شایستگی برجسته در زمینه‌های ادبیات، هنر، ورزش، پزشکی یا علم اعطا می‌شود. این جایزه معمولاً به افراد اهدا می‌شود، زیرا هدف از این جایزه، شناسایی برتری فردی است. برای پرسنل نظامی، نشان امتیاز پس از ارائه خدمات برجسته اعطا می‌شود و بالاترین جایزه‌ای است که می‌تواند به افرادی در رتبه‌های ژنرال‌ها (ارتش)، مارشال ارشد هوایی (نیروی هوایی) و دریاسالار‌های نیروی دریایی، گارد ساحلی و تفنگداران دریایی اعطا شود. کمیته مجلس پاکستان برای اعطای جوایز و شناخت خدمات به دولت
پاکستان برای اعطای جوایز و شناخت خدمات به دولت پاکستان، افراد واجد شرایط را انتخاب و گزارش نهایی را به نخست‌وزیر پاکستان ارسال می‌کند. رئیس‌جمهور بر اساس توصیه نخست‌وزیر، مراسمی را برگزار می‌کند که به صورت ملی پخش و مخابره می‌شود. این مراسم یک بار در سال برگزار می‌شود، نامزدها در روز استقلال پاکستان اعلام و مراسم در روز پاکستان در کاخ ریاست جمهوری انجام می‌شود. نشان امتیاز در یک مراسم عمومی توسط رئیس‌جمهور پاکستان به نامزدها اعطا می‌شود. نشان امتیاز به شکل یک ستاره طلایی خالص با مینای سفید روشن و محیطی سبز
ستاره طلایی خالص با مینای سفید روشن و محیطی سبز از زمرد در داخل ستاره طلایی طراحی شده است. در اطراف زمرد سبز، عبارت نشان امتیاز با کلمات طلایی نوشته شده است. یک یاسمن طلایی بین نقطه‌های ستاره قرار گرفته است. این نشان با روبانی زرد، زرد روشن و سفید (برای غیرنظامیان) یا سبز روشن و سفید (برای افسران نظامی) با حاشیه‌های سفید در گردن آویخته می‌شود. در سطح ویژه، نشان با طراحی بزرگ‌تر به‌عنوان ستاره‌ای روی سینه چپ پوشیده می‌شود. علاوه بر این، این نشان به‌صورت یک نوار بر روی شانه راست، با رُزت (زرد با لبه‌های سفید
بر روی شانه راست، با رُزت (زرد با لبه‌های سفید (برای غیرنظامیان) یا سبز (فقط افسران نظامی) با لبه‌های سفید و زرد) همراه با دیسک نشان در مرکز آن، روی لگن چپ قرار می‌گیرد. در مراسم‌ها، هر دو نشان می‌توانند به‌طور همزمان پوشیده شوند. برای افسران نظامی، این مدال با یک نوار روبانی برای استفاده بر روی یونیفورم نظامی، یک مدال کوچک برای استفاده روی یونیفورم رسمی و یک نشان یقه برای استفاده روی لباس غیرنظامی همراه است.
سارینا غفاری سنگ‌نورد ایرانی است. او در آبان ۱۴۰۳، در مسابقات سنگنوردی نوجوانان و جوانان قهرمانی آسیا که در شهر جمشیدپور هندوستان جریان داشت، در بخش دختران، در مرحله نهایی مادهٔ «لید» ردهٔ سنی جوانان با کسب رتبه اول، به مدال طلا دست یافت. همچنین موفق شد در مادهٔ بولدرینگ به مدال طلای این رده سنی دست یابد. او در شهریور ۱۴۰۳ در مسابقات سنگ‌نوردی نوجوانان و جوانان قهرمانی جهان (در شهر گویانگ چین)، با کسب رتبه چهارم جهان در ماده بولدرینگ جوانان و رتبهٔ هفتم در ماده لید دختران رده سنی جوانان موفق به کسب جایگاه
ماده لید دختران رده سنی جوانان موفق به کسب جایگاه دوم جهان در رتبه‌بندی کمباین (مجموع مواد) شد.
خانواده جدید سوئیسی رابینسون فیلمی تلویزیونی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی استوارت رافیل است. در این فیلم بازیگرانی همچون جین سیمور، دیوید کارادین، جیمز کیچ، جان اشر، بلک باشوف و جامی رنه اسمیت ایفای نقش کرده‌اند.
سعید فضل‌اله (زاده ۱۸ مرداد ۱۳۷۱ - بندر انزلی) قایقران ایرانی و عضو تیم ملی قایقرانی ایران است. بازی‌های آسیایی. او به همراه علی آقامیرزایی توانست در ماده کایاک دو نفره، پس از صعود به مرحله نهایی مسابقات قایقرانی، در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ اینچئون کره جنوبی، با ایستادن در جایگاه دوم، به نشان نقره بازی‌ها برسد. پس از مسابقات، از تلاش برای کسب سهمیه المپیک ۲۰۱۶ ریو دو ژانیرو خبر داد.
جعفر شریعتی ( – ) با نام هنری مهرداد نیویورک خواننده ایرانی با تابعیت ایالات متحده آمریکا بود و در اهواز متولد شد. او در ۵ دی ۱۴۰۲ در ایران در خانه خود در خیابان ۶۴ منطقه یوسف آباد ربوده شد و در ۲۵ آبان ۱۴۰۳ پس از ۱۰ ماه مفقودی، قتل او توسط پلیس تهران تأیید و بقایای جسد سوخته و مثله شده او در آبسرد دماوند پیدا شد. این جنایت که در نتیجه یک نقشه پیچیده برای تصاحب اموال و املاک میلیاردی او رخ داد، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها داشت. زندگی و حرفه. مهرداد نیویورک با آثاری از جمله ترانه "میون این همه خوشگل کیو
با آثاری از جمله ترانه "میون این همه خوشگل کیو انتخاب کنم" و "دوست دختر من نازه" در دهه ۱۳۸۰ شناخته شد. این ترانه‌ها به دلیل لحن شوخ‌طبعانه و ریتم جذاب، در میان علاقه‌مندان به موسیقی محبوبیت پیدا کردند. او مالک املاک و مستغلات بسیاری در ایران بود که ارزش آن‌ها بیش از ۴ هزار میلیارد تومان برآورد می‌شد. مهرداد برای مدیریت دارایی‌های خود به ایران سفر کرد. او به دلیل تمایل به داشتن خانواده‌ای پرجمعیت و انتقال دارایی خود به فرزندانش، از روش اجاره رحم برای بچه‌دار شدن استفاده کرد. او قراردادی با سه زن ایرانی بست
شدن استفاده کرد. او قراردادی با سه زن ایرانی بست که هر یک حامل فرزندان او شدند. این تصمیم غیرمعمول، او را به یکی از چهره‌های خاص و پرحاشیه در جامعه تبدیل کرد. قتل. جزئیات حادثه. بر پایه اعترافات متهمان، سردفتر اسناد رسمی به همراه سرایدار ویلای مهرداد در یوسف‌آباد تهران نقشه‌ای برای قتل او طراحی کردند. آن‌ها با اجیر کردن دو قاتل که یکی از آن‌ها مدیر تبلیغات مهرداد بود این جنایت را اجرا کردند. متهمان او را با تزریق داروی بیهوشی از ویلای شمال کشور ربودند و سپس به تهران منتقل کردند. او برای مدت ۱۰ روز گروگان
به تهران منتقل کردند. او برای مدت ۱۰ روز گروگان گرفته شد و تحت شکنجه مجبور شد اسناد املاک خود را به نام سردفتر منتقل کند. پس از انتقال دارایی‌ها عاملان از ترس فاش شدن ماجرا او را به قتل رساندند. سپس جسدش را مثله کرده و در بیابان‌های اطراف دماوند به آتش کشیدند. ناپدید شدن. پسر مهرداد نیویورک در آبان ۱۴۰۲ از آمریکا با خویشاوندان خود در ایران تماس گرفت و از بی‌خبری از پدرش ابراز نگرانی کرد. کشف جرم. تحقیقات پس از ناپدید شدن مهرداد آغاز شد. شکایت سه زن که با او قرارداد رحم اجاره‌ای بسته بودند و خبری از
با او قرارداد رحم اجاره‌ای بسته بودند و خبری از پرداخت‌های مالی یا سرنوشت او نداشتند، در کنار شکایت خواهرزاده‌اش به وکالت یکی از دوستان صمیمی و از افراد ثروتمند و قاضی پیشین قوه قضاییه عبدالواحد شریفی نهاوندی به دلیل مفقود شدن وی سرنخ‌های اولیه را به پلیس ارائه کردند. همچنین کشف انتقال مشکوک املاک مهرداد به نام سردفتری در غرب تهران، روند تحقیقات را سرعت بخشید. پلیس با استفاده از دوربین‌های مداربسته و ردیابی تماس‌ها و تراکنش‌های مالی بین سردفتر و سرایدار موفق شد همه مظنونان را شناسایی و دستگیر کند. قاتلان
شد همه مظنونان را شناسایی و دستگیر کند. قاتلان اجیرشده اعتراف کردند که بقایای جسد را آتش زده‌اند و حتی پلاک‌های ارتوپدی دارای شماره سریال که در زمان تصادف مهرداد در آمریکا در بدنش کار گذاشته شده بود را برای جلوگیری از شناسایی، در زباله انداختند. روند تحقیقات. انگیزه قتل. بررسی‌ها نشان داد که انگیزه اصلی این قتل، برای تصاحب دارایی‌های او بوده است. املاک مهرداد نیویورک که ارزشی بالغ بر ۴ هزار میلیارد تومان داشت، هدف اصلی عاملان جنایت بود. مظنونان با اعمال فشار و شکنجه، اسناد انتقال این املاک را از او دریافت
و شکنجه، اسناد انتقال این املاک را از او دریافت کرده و سپس او را به قتل رساندند. کشف بقایای جسد. پس از اعترافات عاملان جنایت، بقایای سوخته جسد مهرداد در ویلایی در دماوند پیدا شد. متهمان. در این پرونده، چهار متهم دستگیر شدند: متهمان پس از دستگیری به جرم خود اعتراف کردند. بقایای جسد مهرداد نیویورک برای بررسی و شناسایی به پزشکی قانونی ارسال شد. پیامدهای اجتماعی و قضایی. این پرونده نشان‌دهنده ضعف‌های نظارتی در ثبت املاک و معاملات قانونی در ایران بود و بحث‌های زیادی دربارهٔ جرایم سازمان‌یافته و نقش طمع در فجایع
دربارهٔ جرایم سازمان‌یافته و نقش طمع در فجایع انسانی برانگیخت. دستگیری متهمان و اعترافات آنها به روشن شدن ابعاد ماجرا کمک کرد. اما این جنایت تأثیری عمیق بر افکار عمومی گذاشت. آرزو و وصیت برای نوع مرگ. مهرداد نیویورک در یکی از برنامه‌های خود دربارهٔ آرزوی خود برای زمان مرگ اظهار داشت که امیدوار است بعد از ۱۵۰ سالگی از دنیا برود و در همان جایی که متولد شده دفن شود تا هر کسی که خواهان انرژی مثبت است، به آرامگاهش بیاید و بگوید: «مهرداد نیویورک، به من انرژی بده.» او همچنین به تجربه‌های ناخوشایند مرتبط با
بده.» او همچنین به تجربه‌های ناخوشایند مرتبط با مرگ‌های دشوار اشاره کرد و افزود: «بد است که آدم به بیمارستان برود و بستگانش برای ملاقات به سراغش بیایند. امیدوارم هیچ‌کسی چنین تجربه‌ای را نداشته باشد.»
بَندَلی صلیبا الجَوْزی (۲ ژوئیه ۱۸۷۱ – ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۴۲) تاریخ‌نگار و زبان‌شناس عثمانی فلسطینی بود.او به عنوان اندیشمند و پژوهشگر شرق‌شناسی و زبان‌های سامی در نیمهٔ اول سدهٔ بیستم در روسیه شناخته شده بود و خدمت ارزنده‌ای به جنبش شرق‌شناسی به زبان عربی کرد.خاورشناسان او را به پاندلی (به انگلیسی:Pandali یا Pandéli) می‌شناختند و علی‌رغم مخالفت‌هایشان با وی، او را مرجعی برای خود می‌دانستند. او در قدس به دنیا آمد، بورسیهٔ تحصیلی کلیسا را برای تحصیل در روسیهٔ تزاری دریافت کرد و از آنجا به آکادمی کازان رفت تا در
دریافت کرد و از آنجا به آکادمی کازان رفت تا در سال ۱۸۹۹ مدرک فوق لیسانس خود را در علوم اسلامی دریافت کند. او چندین سمت آکادمیک داشت و پس از انقلاب روسیه به استادی ادبیات و زبان عرب در دانشگاه باکو منصوب شد و سپس به عنوان اولین رئیس زبان‌های شرقی آنجا مشغول شد. الجوزی بر بسیاری از زبان‌های باستانی و نوین تسلط داشت و آثار او به زبان روسی بیست و شش کتاب است که موضوعات گوناگونی را شامل می‌شود. او همچنین مقالات زیادی در مجلات لبنانی مانند «الآثار» و «الکلیه» و مجلات مصری مانند «الهلال»، «المقتطف» و «الرابطة
و مجلات مصری مانند «الهلال»، «المقتطف» و «الرابطة الشرقیة» منتشر کرد. زندگی و پیشه. بندلی بن صلیبا الجوزی در ۲ ژوئیه ۱۸۷۱ یا ۲۰ آوریل ۱۸۷۰ در قدس، سنجق قدس، امپراتوری عثمانی، در خانواده‌ای عرب مسیحی ارتدکس به دنیا آمد که ریشهٔ آن به قبیلهٔ غسان برمی‌گردد مادرش با به دنیا آوردن او درگذشت و پدرش که نجار بود را در شش سالگی از دست داد. خانواده‌اش به ویژه عمویش نقولا، تاجر عتیقه‌جات، برادرش قسطندی و خواهرانش کاترینا و هیلانه از او مراقبت می‌کردند. تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در دانشکده ارتدوکس دیر المَصَلبه
و متوسطه خود را در دانشکده ارتدوکس دیر المَصَلبه در قدس گذراند و سپس در مدرسهٔ شبانه‌روزی ارتدوکس یونانی در روستای بکفتین واقع در الکوره در شمال لبنان به تحصیل ادامه داد. و در سال ۱۸۹۱ برای تکمیل تحصیل علوم الهیات در آکادمی مذهبی مسکو مأموریت کلیسایی به روسیه دریافت کرد، اما تمایلی به ادامه تحصیل در آنجا نداشت و در سال ۱۸۹۵ به آکادمی کازان نقل مکان کرد. او در واقع برای تحصیل در رشتهٔ الهیات و فارغ‌التحصیل شدن به عنوان کشیش به روسیه مهاجرت کرده بود، اما پس از سه سال تحصیل در رشتهٔ الهیات در مسکو، آن را
پس از سه سال تحصیل در رشتهٔ الهیات در مسکو، آن را تغییر داد و دانشگاه کازان به علوم عربی و اسلامی و زبان‌های سامی پرداخت. او در سال ۱۸۹۶ به معاونت زبان عربی و مطالعات اسلامی در دانشگاه کازان منصوب شد. وی در سال ۱۸۹۹ از این دانشگاه مدرک فوق لیسانس گرفت و موضوع پایان‌نامهٔ وی «معتزله، تحقیقات تاریخی کلامی در اسلام» بود. در سال ۱۹۰۰، بندلی الجوزی به سرزمین خود فلسطین سفر کرد تا در آنجا ساکن شود، اما مقامات عثمانی او را مجبور به ترک کشور و بازگشت به روسیه کردند و در آنجا به عنوان استادیار زبان عربی و مطالعات
و در آنجا به عنوان استادیار زبان عربی و مطالعات اسلامی در دانشگاه کازان مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۰۹ به همراه دانشجویان روسی به عنوان بخشی از یک مأموریت علمی یک ساله برای یادگیری زبان عربی از فلسطین و شام دیدن کرد و در طی آن با نویسندگانی مانند محمد اسعاف النشاشیبی، جمیل الخالدی و خلیل السکاکینی آشنا شد. او همچنین در بیروت با خاورشناس روسی، ایگناتی کراچکوفسکی، آشنا شد که زندگی خود را وقف تحقیق در مورد ادبیات عربی کرد. او بین سالهای ۱۹۱۱ و ۱۹۱۷ به عنوان استادیار حقوق اسلامی در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه کازان
حقوق اسلامی در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه کازان کار کرد. سپس به دانشکده ادبیات و تاریخ رفت و تا سال ۱۹۲۰ در مورد تاریخ مردمان خاور نزدیک سخنرانی کرد. در سال ۱۹۲۰، بندلی الجوزی به همراه خانواده خود به باکو سفر کرد تا در دانشگاه دولتی کار کند. در آن سال از او برای تصدی کرسی زبان و ادبیات عرب دانشگاه بین‌المللی باکو دعوت شد و کرسی تاریخ نیز به او اختصاص داده شد. او بین سالهای ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۳ رئیس بخش عربی شاخهٔ فرهنگستان علوم آذربایجان شد. در سال ۱۹۳۰، بندلی الجوزی به ریاست گروه عربی دانشگاه باکو منصوب شد. در سال
به ریاست گروه عربی دانشگاه باکو منصوب شد. در سال ۱۹۳۱ شورای علمی این دانشگاه دکترای افتخاری زبان و ادبیات عرب را به وی اعطا کرد.او سه بار برای اهداف علمی از فلسطین، سوریه، عراق، مصر و ایران دیدن کرد. بندلی الجوزی در سال ۱۹۲۱ در رشتهٔ ادبیات عرب و زبان عربی مدرک دکترا گرفت. در آن سال به عنوان یک مأموریت علمی به ایران سفر کرد و در نتیجه تعداد زیادی نسخهٔ خطی عربی و فارسی را با خود آورد و در اختیار کتابخانه دانشگاه باکو قرار داد. او در سال ۱۹۲۸ از فلسطین دیدن کرد و در آنجا در مورد تاریخ و جنبش‌های فکری در
کرد و در آنجا در مورد تاریخ و جنبش‌های فکری در میان عرب‌ها و مسلمانان سخنرانی کرد. وی همچنین در هفتمین کنفرانس عرب فلسطین که در ژوئن همان سال برگزار شد، شرکت کرد و به عضویت کمیتهٔ اجرایی عرب برآمده از آن، انتخاب شد. او در سال ۱۹۳۰ به فلسطین بازگشت و در چندین شهر فلسطینی، یک سلسله سخنرانی‌های اجتماعی و فلسفی ارائه کرد. او همچنین به همراه دوستانش خلیل السکاکینی و عادل جبر از قاهره دیدن کرد و روشنفکران آنجا از آنها تجلیل کردند. در سال ۱۹۳۸ ریاست بخش عربی آکادمی علوم شعبه باکو را بر عهده داشت و بیش از پنجاه
علوم شعبه باکو را بر عهده داشت و بیش از پنجاه مقاله برای دایرةالمعارف آذربایجان نوشت. اما پس از مدت کوتاهی بازنشسته شد. درگذشت. در سال ۱۹۳۲، بندلی الجوزی از بیماری قلبی رنج می‌برد که او را تا سال ۱۹۳۷ از کار بازداشت و یک سال بعد بازنشسته شد. وی در اوایل سال ۱۹۴۲، در روز ۱۹ یا ۲۰ ژانویه، در باکو، جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی، در سن ۷۰ سالگی درگذشت و در آنجا به خاک سپرده شد. زندگی شخصی. خواهرانش، مریم، کاترینا، هیلانه؛ برادرانش قسطندی و صلیبا نام داشتند. همسرش لیودمیلا لورنشیتفنا زویفا بود، زادهٔ ۲۵
همسرش لیودمیلا لورنشیتفنا زویفا بود، زادهٔ ۲۵ اکتوبر ۱۸۸۰ و درگذشتهٔ ۳۰ ژوئن ۱۹۳۱ در باکو. آن دو در سال ۱۹۰۳ ازدواج کردند. پدرش لافرانتین زاخرفیتش زویفا، تاجر، و مادرش باربار باولوفیتا بود؛ هر دو از روس‌های ارتدکس بودند. بندلی از او هفت فرزند داشت، سه پسر و چهار دختر؛ پسرانش ولادیمیر، جورجی، بوریس و دخترانش، آناستاسیا، الکساندرا، تامارا و اولگا نام داشتند. آثار. بندلی الجوزی به بسیاری از زبان‌های باستانی و نوین مسلط بود. او به عربی و روسی نوشت و از از آن دو به آلمانی ترجمه کرد و با همکاری قسطنطین زریق کتاب
به آلمانی ترجمه کرد و با همکاری قسطنطین زریق کتاب «اُمرای غسان» نوشته خاورشناس آلمانی تئودور نلدکه (چاپ ۱۹۳۱) را ترجمه کرد. او علاوه بر مقالات علمی بسیاری در مجلات عربی، اولین قسمت از کتاب خود «از تاریخ جنبش‌های فکری در اسلام» را در سال ۱۹۲۸ در قدس منتشر کرد. در این اثر، او جنبش‌های اجتماعی را بر اساس نظریه‌های علمی-مارکسیستی پژوهید و به شهرت وسیعی دست یافت. ناجی علوش و جلال السید مقالات بندلی الجوزی را که در روزنامه‌ها و مجلات چاپ شده بود جمع‌آوری کردند و در بیروت در کتابی با عنوان «مطالعات زبان و تاریخ
در بیروت در کتابی با عنوان «مطالعات زبان و تاریخ اقتصادی و اجتماعی در میان عرب‌ها» (به عربی:دراسات في اللغة والتاريخ الاقتصادي والاجتماعي عند العرب) منتشر کردند. از الجوزی کتاب‌های بسیاری به زبان‌های عربی و روسی منتشر شده است. اکثر آنها به زبان عربی هستند، اگرچه او پانزده زبان عربی، روسی، فرانسوی، انگلیسی، آلمانی، یونانی، ترکی، فارسی و آذربایجانی را می‌دانست. او همچنین به زبان‌های لاتین، یونانی باستان، عبری باستان و سریانی تسلط نسبی داشت ایتالیایی و اسپانیایی را روان می‌خواند.از جمله آثارش با عنوان‌های
را روان می‌خواند.از جمله آثارش با عنوان‌های عربی:
رامین کامران (زاده آبان ۱۳۳۷ در تهران) جامعه‌شناس، نویسنده، مترجم و فعال سیاسی ایرانی ساکن فرانسه است. او از سال ۱۳۵۵ در فرانسه زندگی می‌کند و از همکاران نزدیک شاپور بختیار، نخست‌وزیر سابق ایران بوده است. رامین کامران و همکارش در سال ۲۰۰۷ برای کتاب "ما ایران را فراموش کردیم. توتالیتاریسم قرن بیستم" برندهٔ بهترین کتاب سال فرهنگستان علوم اخلاقی و سیاسی فرانسه در رشتهٔ علوم انسانی به نام جایزهٔ لوئیس مارین شدند. او یکی از امضا کنندگان بیانیهٔ ۵۰ نفر از هنرمندان، نویسندگان، روشنفکران و دانشگاهیان ایرانی در دفاع
نویسندگان، روشنفکران و دانشگاهیان ایرانی در دفاع از سلمان رشدی در برابر فتوای سید روح‌الله خمینی بود که به همت مهشید امیرشاهی منتشر شد و در آن هنگام، بازتابی جهانی پیدا کرد. رامین کامران به دنبال براندازی جمهوری اسلامی و جایگزینی آن با یک نظام سیاسی دمکراتیک، لیبرال و لائیک می‌باشد. یکی از مؤثرترین تلاش‌های وی تهیه و تدوین استراتژی و ارائه روش عملی برای براندازی جمهوری اسلامی است که به صورت رایگان و خطاب به آزادیخواهان ایران نوشته شده است. نکته قابل توجهی که در وهلهٔ اول، توجه نظر مخاطبِ کتاب را به خود جلب
در وهلهٔ اول، توجه نظر مخاطبِ کتاب را به خود جلب می‌کند، انتخاب نام آن است که دقیقاً به قرینهٔ نام کتاب مشهور سید روح‌الله خمینی، معروف به "ولایت فقیه (برقراری حکومت اسلامی) و" در تقابل و تضاد با آن، یعنی ضد ولایت فقیه (براندازی حکومت اسلامی) نامگذاری شده است. زندگی‌نامه. رامین کامران تحصیلات ابتدایی را در مدرسهٔ دو زبانه و مختلط ماریکا در تهران و تحصیلات متوسطه را در دبیرستان دو زبانه و مختلط رازی در تهران گذاراند. وی بعد از اخذ دیپلم طبیعی برای ادامهٔ تحصیلات، به فرانسه رفت و در دانشگاه پاریس ۱۰ (دانشگاه