payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سول مینچو بشکند و حمله را با یک حمله نمایشی به پشیرا دل گاردا پوشش دهد. این حرکات با شورش‌هایی که در میلان و پاویا رخ داد، مختل شد، بنابراین ناپلئون مجبور شد برای کنترل مجدد اوضاع به عقب برگردد. در ۲۸ مه، بناپارت در برشا (که قلمرو جمهوری ونیز بود و بی‌طرفی آن نیز توسط بولیو نقض شده بود) بود و دو روز بعد، اتریشی‌ها را از بورگتو سول مینچو بیرون راند و آنها را مجبور به عقب‌نشینی به آدیجه کرد. اوژرو بلافاصله به سمت پشیرا دل گاردا، سروریه ابتدا به سمت کاستلنوو دل گاردا و سپس به سمت مانتوا حرکت کرد، در حالی که
دل گاردا و سپس به سمت مانتوا حرکت کرد، در حالی که ماسنا وارد ورونا شد. در حالی که بولیو به سمت ترنتو عقب‌نشینی می‌کرد، اولین محاصره مانتوا آغاز شد، جایی که ۱۲۰۰۰ اتریشی به دام افتادند و مرحله دوم لشکرکشی ایتالیا با تسلط بناپارت بر دشت لومبارد و تقریباً کل چهارضلعی (به استثنای مانتوا) به پایان رسید. با این حال، با توجه به اینکه ارتش اتریش هنوز مجبور به نبرد تن به تن و تعیین‌کننده نشده بود، و در واقع با توجه به عدم فعالیت فرانسه در راین و با توجه به این واقعیت که خطوط ارتباطی دشمن لزوماً طولانی‌تر شده بود،
که خطوط ارتباطی دشمن لزوماً طولانی‌تر شده بود، خود را برای یک ضدحمله آماده می‌کرد، این لشکرکشی به هیچ وجه پایان نیافته بود؛ بنابراین، ناپلئون رفتن به حالت دفاعی را ایده خوبی دانست. قلعه مانتوآ - کاستیلیونه و باسانو. ناپلئون در ۳ ژوئن به سروریه دستور داد تا مانتوا را محاصره کند و سپس توجه خود را به ایالات پاپی پاپ پیوس ششم و دوک‌نشین بزرگ توسکانی فردیناند سوم معطوف کرد. بناپارت به همراه اوژرو و ووبوا، در ۲۳ ژوئن قلعه قدرتمند اوربانو (قلعه پاپی واقع در نزدیکی کاستل‌فرانکو امیلیا فعلی) را تصرف کرد که توپ‌های
کاستل‌فرانکو امیلیا فعلی) را تصرف کرد که توپ‌های آن پس از متقاعد کردن کهنه سربازان کاستلو اسفورزسکو در میلان به تسلیم در ۲۹ ژوئن، به مانتوا فرستاده شده بودند. فلورانس و فرارا خود به خود درهای خود را به روی فرانسوی‌ها گشودند و ووبوا لیورنو را اشغال کرد و بدین ترتیب نیروی دریایی سلطنتی را از یک پایگاه مفید در مدیترانه محروم کرد. با این حال، حتی قبل از آن، پیوس ششم در ازای اشغال آنکونا، فرارا و بولونیا و پرداخت مبلغ زیادی پول از جمله برخی آثار هنری، خواستار آتش‌بس بولونیا شد و آن را به دست آورد. فرانسوی‌ها،
بولونیا شد و آن را به دست آورد. فرانسوی‌ها، پس از اتمام موفقیت‌آمیز حمله به جنوب، دوباره در اطراف مانتوا متمرکز شدند، اما شبح یک ضدحمله خطرناک اتریشی‌ها که از تیرول می‌آمد، بناپارت را متقاعد کرد که در ۳۱ ژوئیه محاصره را بشکند و به مواضع بهتری عقب‌نشینی کند. این تصمیم مناسب بود زیرا فرمانده کل جدید اتریش در ایتالیا، داگوبرت زیگموند فون ورمسر، موفق شده بود حدود ۵۰۰۰۰ سرباز را در ترنتو جمع کند و با آنها پیشروی برای آزادسازی مانتوا را آغاز کند. در ۲۹ ژوئیه، آوانگاردهای اتریشی ماسنا را مجبور به عقب‌نشینی فراتر
اتریشی ماسنا را مجبور به عقب‌نشینی فراتر از مینچو و ترک ورونا کردند و پیتر ویتوس فون کووسدانوویچ سالو را فتح کرد، اما در ۱ اوت توسط اوژرو در برشیا متوقف شد. اوضاع برای ناپلئون در بهترین حالت نبود، چرا که احتمال اتحاد مجدد ورمسر و کواسدانوویچ نیروهایشان در جنوب دریاچه گاردا و کسب برتری عددی چشمگیر، او را تهدید می‌کرد. با این حال، این اتفاق نیفتاد زیرا ورمسر از ۳۰ ژوئیه تا ۲ اوت در نزدیکی والجیو سول مینچیو ماند تا از لغو مؤثر محاصره مانتوا اطمینان حاصل کند و بدین ترتیب زمان کافی برای فرانسوی‌ها باقی ماند تا
بدین ترتیب زمان کافی برای فرانسوی‌ها باقی ماند تا خود را سازماندهی کرده و دو جناح اتریشی را به‌طور جداگانه شکست دهند: در ۳ و ۴ اوت، ۱۸۰۰۰ نفر از افراد کواسدانوویچ در نبرد لوناتو توسط ماسنا شکست خوردند، در حالی که اوژرو قهرمانانه ورمسر را در کاستیلیونه دله استیویره مسدود کرد. ماسنه با یک راهپیمایی اجباری موفق شد به سمت چپ اوژرو حرکت کند، در حالی که لشکر سروریه (که در اول اوت به دلیل تب به فرانسه عزیمت کرد)، پس از عقب راندن یک لشکر ۴۰۰۰ نفری اتریشی به مانتوا، مانوری برای قرار گرفتن در سمت چپ ورمسر انجام داد،
مانوری برای قرار گرفتن در سمت چپ ورمسر انجام داد، که در ۵ اوت در نبرد کاستیلیونه شکست سختی متحمل شد و ورمسر را مجبور به عقب‌نشینی به تیرول کرد. در ۷ اوت، ورونا به دست فرانسوی‌ها بازگشت، ورمسر در ترنتو پناه گرفت و مانتوا، که توسط دو تیپ اتریشی تقویت شده بود، بار دیگر محاصره شد. ناپلئون با هزینه ۶۰۰۰ کشته و زخمی و ۴۰۰۰ اسیر، موفق شده بود اولین تلاش اتریشی‌ها برای فتح مجدد دشت لومبارد را دفع کند و حداقل ۱۶۷۰۰ تلفات به دشمن وارد کند. هیئت مدیره زمان را برای دستور به ارتش ایتالیا برای تعقیب ورمسر تا تیرول
دستور به ارتش ایتالیا برای تعقیب ورمسر تا تیرول (همان‌طور که در طرح استراتژیک اولیه که حمله همزمان مورو و بناپارت علیه اتریش را پیش‌بینی می‌کرد، پیش‌بینی شده بود) مناسب دانست، اما ناپلئون در مورد اجرای واقعی آن تردید داشت: راهپیمایی‌های اجباری طاقت‌فرسایی که ورمسر را غافلگیر و شکست داده بود، ارتش ایتالیا را فرسوده کرده بود، مانتوا همچنان خطری برای عقبه بود، علاوه بر این، پاییز بود، فصلی نامناسب برای عبور از آلپ. با وجود این، فرمانده ارتش ایتالیا دستور تجدید حمله را داد. ژنرال ساهوگت به همراه ۱۰٬۰۰۰ نفر به
حمله را داد. ژنرال ساهوگت به همراه ۱۰٬۰۰۰ نفر به عنوان فرمانده محاصره مانتوا منصوب شد، کیلمین برای محافظت از ورونا و آدیجه سفلی در برابر حمله احتمالی اتریشی‌ها از تریسته منصوب شد، در حالی که ۳۳۰۰۰ سرباز باقی مانده، به فرماندهی ژنرال‌های ووبوا، ماسنا و اوگرو، به ترنتو ادامه دادند و سعی کردند با مورو در رودخانه لچ ملاقات کنند. بخشی (۱۹۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ نفر) از ارتش ورمسر، که همچنان در مجموع منظم بودند، آماده شدند تا بار دیگر از دستورات فرمانده خود پیروی کنند، که به نوبه خود مستقیماً از وین دستور گرفته بود تا بار
نوبه خود مستقیماً از وین دستور گرفته بود تا بار دیگر برای آزادسازی مانتوا تلاش کند. نقشه‌ای که قرار بود اجرا شود، حرکت به سمت دره برنتا به سمت دریای آدریاتیک بود و ژنرال پاول داویدوویچ را با ۲۵۰۰۰ سرباز برای محافظت از ترنتو و تیرول باقی می‌گذاشت. با این استقرار نیروهای اتریشی، ماسنا و ووبوا، پیش از موعد، ۱۴۰۰۰ نفر از اتریشی‌های داویدوویچ را در نبرد روورتو شکست دادند. تنها در این مرحله بود که ناپلئون از حرکت ورمسر به سمت برنتا اطمینان حاصل کرد، اما او یک راه حل غیرمنتظره و پرخطر را در پیش گرفت: به جای
راه حل غیرمنتظره و پرخطر را در پیش گرفت: به جای عقب‌نشینی در امتداد آدیجه، همان‌طور که ژنرال‌های اتریشی انتظار داشتند، ووبوا و ۱۰۰۰۰ نفر از افرادش را برای مسدود کردن مسیرهای شمالی به ترنتو فرستاد و ۲۲۰۰۰ سرباز باقی مانده را در همان مسیری که اتریشی‌ها دنبال کرده بودند، به دنبال ورمسر فرستاد. ناپلئون محاسبه کرد که ورمسر، با مسدود شدن خطوط ارتباطی، باید نبرد یا عقب‌نشینی به آدریاتیک را بپذیرد و در هر صورت پادگانی را که مانتوا را محاصره کرده بود، در آرامش رها کند. در ۶ سپتامبر، نقشه فرانسه به ثمر نشست و در ۷
کند. در ۶ سپتامبر، نقشه فرانسه به ثمر نشست و در ۷ سپتامبر، اوژرو پس از یک راهپیمایی سریع که فرمانده کل اتریشی را غافلگیر کرد، در شب به سیسمون دل گراپا رسید و به دفاع اتریشی‌ها در پریمولانو پایان داد. در ۸ سپتامبر، اتریشی‌ها در نبرد باسانو توسط پیاده‌نظام و سواره‌نظام فرانسه شکست خوردند و به دو بخش تقسیم شدند: یکی به سمت فریولی عقب‌نشینی کرد و دیگری (حدود ۳۵۰۰ نفر به همراه ورمسرها که توسط ۱۶۰۰۰ نفر ژنرال مزاروش تقویت شده بودند)، برخلاف پیش‌بینی‌های بناپارت، سرسختانه به سمت مانتوا پیشروی کرد. ورمسر با کمک
سرسختانه به سمت مانتوا پیشروی کرد. ورمسر با کمک کیلمین که برخی از پادگان‌های محافظ آدیجه را برای جلوگیری از تصرف ورونا توسط مزاروش عقب‌نشینی کرده بود، در ۱۰ سپتامبر بدون مشکل از آدیجه عبور کرد. ماسنا و اوژرو بار دیگر مجبور شدند راهپیمایی‌های اجباری کمرشکنی را بر افراد خود تحمیل کنند تا قبل از تماس با نیروهای محاصره شده در مانتوا، اتریشی‌ها را قطع کنند، اما ورمسر محاصره فرانسوی‌ها را شکست و در ۱۲ سپتامبر از دروازه‌های مانتوا عبور کرد و تعداد سربازان پادگان را به ۲۳۰۰۰ نفر رساند که در ۱۵ سپتامبر بعد نیز سعی
به ۲۳۰۰۰ نفر رساند که در ۱۵ سپتامبر بعد نیز سعی کردند با یک حمله هوایی محاصره را به‌طور قطعی بشکنند، این بار توسط ماسنا و ساهوگه مهار شد. دومین تلاش اتریشی‌ها برای آزادسازی مانتوا در نهایت شکست خورد زیرا ورمسر خود را در تله‌ای گرفتار کرده بود، علاوه بر این، افزایش تعداد افراد نیازمند غذا، وضعیت غذایی از قبل نامناسب محاصره شدگان را بدتر کرد. کالدیرو و آرکول. پس از تحولات سپتامبر، نیروهای فرانسوی در ایتالیا از یک دوره استراحت نسبی برخوردار بودند. در این زمان، ارتش فرانسه، با ۱۴۰۰۰ بیمار و ۹۰۰۰ نفر که از
ارتش فرانسه، با ۱۴۰۰۰ بیمار و ۹۰۰۰ نفر که از مجموع ۴۱۴۰۰ نیروی مؤثر در اطراف مانتوا مستقر بودند، توسط ناپلئون به گونه‌ای مستقر شد که از حملات جدید اتریشی‌ها جلوگیری کند: لشکر ووبوا (حدود ۱۰۰۰۰ نفر) در لاویس در دره آدیجه در تقاطع با وال دی سمبرا صف آرایی کرد تا دسترسی به دریاچه گاردا را مسدود کند و ماسنا باسانو دل گراپا را اشغال کرد. کیلمین در راس پادگانی قرار گرفت که مانتوا را محاصره کرده بود، زیرا سروریه هنوز بیمار بود، در حالی که ستاد فرماندهی در ورونا مستقر شده بود و توسط لشکر اوژرو به عنوان نیروی ذخیره
شده بود و توسط لشکر اوژرو به عنوان نیروی ذخیره پشتیبانی می‌شد. واقعیت استراتژیک پیچیده‌تر بود و ناپلئون نمی‌توانست صرفاً بر اتریشی‌ها تمرکز کند؛ درخواست‌های فرانسوی‌ها از ایالت‌های محلی برای کمک‌های جنگی، نارضایتی گسترده‌ای ایجاد کرد و بسیاری از ایالت‌های ایتالیایی، به رهبری پاپ، از قبل برای اخراج فرانسوی‌ها از شبه‌جزیره توطئه می‌کردند. پاپ برنامه‌ریزی کرده بود که ۳۰۰۰۰ ناپلیایی با بناپارت بجنگند و ساردینیا، مودنا و ونیز را نیز به پیوستن به خود ترغیب کند. با این حال، در این رویداد، ناپلئون اولین ضربه را
با این حال، در این رویداد، ناپلئون اولین ضربه را زد. او دوک‌نشین مودنا و رجیو را اشغال کرد، یک پایگاه نظامی در جنوا تأسیس کرد، ونیز را با تظاهرات نظامی مرعوب کرد و در ۱۰ اکتبر یک پیمان فرانسوی-سیسیلی-ناپلی منعقد کرد و پاپ را منزوی ساخت. علاوه بر این، در ۱۵ اکتبر جمهوری ترانسپادان در میلان متولد شد و بلافاصله پس از آن جمهوری سیسپدانان تشکیل شد که در ژوئن ۱۷۹۷ با آن ادغام شد و جمهوری سیسالپین را ایجاد کرد. با این حال، این تلاش‌ها باعث خصومت شد و به خودی خود نمی‌توانست ثبات سیاسی موقعیت بناپارت را در ایتالیا
ثبات سیاسی موقعیت بناپارت را در ایتالیا تضمین کند. موفقیت‌های او تاکنون، علاوه بر مشکلات بناپارت، حسادت زیادی را در میان افسران غیرنظامی پیرو ارتش برانگیخته بود، که گزارش‌های موهن به پاریس می‌فرستادند مبنی بر اینکه هدف او پادشاه ایتالیا شدن است؛ با وجود قدرت و اعتباری که تا آن زمان به دست آورده بود، بعید بود که بناپارت از یک شکست نظامی جان سالم به در ببرد. آرامش در ایتالیا با تحولات در راین شکسته شد، جایی که اتریشی‌ها به رهبری آرشیدوک چارلز، نیروهای فرانسوی را تا کرانه غربی راین عقب رانده بودند. شکست
را تا کرانه غربی راین عقب رانده بودند. شکست فرانسه در جبهه راین عواقب شدیدی برای ناپلئون داشت، زیرا نشان دهنده تمرکز اتریشی‌ها از صحنه آلمان و تمرکز بر جنگ در ایتالیا بود. تا آغاز نوامبر، نیروی جدیدی متشکل از ۴۶۰۰۰ اتریشی آماده حمله به ایتالیا بود. اتریشی‌ها به رهبری فرمانده کل جدید اتریش، جوزف آلوینچی فون بربرک، و ژنرال داویدوویچ، قصد داشتند از نیروهای پراکنده ناپلئون به نفع خود استفاده کنند. اهداف آنها ابتدا ترنتو و باسانو دل گراپا بود، سپس ارتش که در ابتدا به دو ستون تقسیم شده بود، در ورونا متحد می‌شد و
به دو ستون تقسیم شده بود، در ورونا متحد می‌شد و از آنجا به مانتوا ادامه می‌داد. سازوکارهایی برای فریب ناپلئون به کار گرفته شد تا تنها تهدید، لشکر ۲۸۰۰۰ نفری آلوینچی باشد که به سمت باسانو در حرکت بودند، به این امید که در لحظه مناسب حمله داویدوویچ به ترنتو، ارتش ایتالیا را به وحشت بیندازد. گزینه‌های ناپلئون با پادگان عظیم ۲۳۰۰۰ نفری در مانتوا که نمی‌توانست آن را نادیده بگیرد، محدودتر می‌شد. در اوایل نوامبر، هنگامی که ستون‌های ارتش اتریش حرکت خود را آغاز کردند، ژنرال آلوینتسی از تصمیم ناپلئون مبنی بر اعزام
ژنرال آلوینتسی از تصمیم ناپلئون مبنی بر اعزام ووبوا به ترنتو برای مقابله با واحدهای دشمن—که از نظر او ضعیف بودند—ابراز رضایت کرد. اما با رسیدن نخستین گزارش‌های شناسایی به ارتش فرانسه، ناپلئون متوجه شد که اندازه و قدرت واقعی نیروهای دشمن بسیار بیشتر از آن چیزی است که تصور می‌شد؛ بنابراین، بلافاصله نقشه‌های خود را تغییر داد و دستور داد ووبوا تا حد امکان موقعیت خود را حفظ کند تا زمانی که آلوینتسی شکست بخورد. در همین حین، در ششم نوامبر، آلوینتسی موفق شد ماسنا را هم در فونتانوا و هم در باسانو دل گرپا عقب براند
هم در فونتانوا و هم در باسانو دل گرپا عقب براند و با تصرف ترنتو و رووره‌تو—که ووبوا نتوانسته بود از آن‌ها دفاع کند—نیروهای خود را تقویت کرد. پیشروی اتریش تنها در ریولی ورونزه متوقف شد. در برابر این وضعیت بحرانی، ناپلئون دستور داد ماسنا و اوژه‌رو به موقعیتی امن‌تر در پشت رود آدیجه عقب‌نشینی کنند و دو تیپ از نیروهای مستقر در مانتوا را برای تقویت واحدهای ووبوا اعزام کرد. این واکنش سریع و تغییر تاکتیکی ناپلئون، نمونه‌ای از توانایی او در ارزیابی مجدد شرایط و تنظیم فوری نقشه‌های عملیاتی بود—ویژگی‌ای که در طول
فوری نقشه‌های عملیاتی بود—ویژگی‌ای که در طول کارزار ایتالیا بارها موجب برتری ارتش فرانسه شد. وقتی ستون‌های اتریشی در اوایل نوامبر راهپیمایی خود را آغاز کردند، آلوینچی از اینکه بناپارت، ووبوا را به ترنتو منتقل کرد تا به نظر او واحدهای ضعیف دشمن را که در حال پیشروی بودند، از بین ببرد، خوشحال شد. با این حال، هنگامی که اولین گزارش‌های شناسایی به فرانسوی‌ها رسید، اندازه دشمن برای ناپلئون آشکارتر شد؛ بنابراین، او بلافاصله نقشه‌های خود را تغییر داد و به ووبوا دستور داد تا تا حد امکان موقعیت را حفظ کند تا زمانی که
داد تا تا حد امکان موقعیت را حفظ کند تا زمانی که آلوینچی شکست بخورد. در این میان، در ۶ نوامبر، آلوینچی موفق شده بود ماسنا را هم در فونتانیوا و هم در باسانو دل گراپا عقب براند. آلوینچی همچنین با تصرف ترنتو و روورتو که ووبوا در دفاع از آنها شکست خورده بود، تجدید قوا کرد و پیشروی اتریشی‌ها را تنها در ریوولی ورونزه متوقف کرد. ناپلئون در مواجهه با این وضعیت، به ماسنا و اوژرو دستور داد تا موقعیت امن‌تری در پشت آدیجه بگیرند و دو تیپ از مانتوا را برای تقویت واحدهای ووبوا اعزام کرد. بی‌تحرکی غیرقابل توضیح داویدوویچ
ووبوا اعزام کرد. بی‌تحرکی غیرقابل توضیح داویدوویچ از ۷ تا ۹ نوامبر، بناپارت را تشویق کرد تا در ۱۲ نوامبر با ۱۳۰۰۰ نفر در کالدیرو به جناح راست آلوینچی حمله کند که با شکست به پایان رسید. آخرین فرصت برای جلوگیری از اتحاد مجدد ارتش‌های اتریش و در نتیجه از دست دادن احتمالی متصرفات ایتالیا ، شکست دادن ۲۳۰۰۰ سرباز آلوینچی با ۱۸۰۰۰ سرباز آخر اوژرو و ماسنه در یک نبرد سرنوشت‌ساز بود. ناپلئون نقشه‌ای برای تصرف ویلانووا دی سان بونیفاسیو کشید، به این امید که در منطقه باتلاقی بین رودخانه‌های آلپون و آدیجه با آلوینچی
باتلاقی بین رودخانه‌های آلپون و آدیجه با آلوینچی درگیر شود و برتری عددی اتریش را خنثی کند. در ۲۳ آبان ۱۱۷۵ (۱۴ نوامبر ۱۷۹۶)، نیروهای پیشتاز آلوینتسی به نزدیکی ویلانوا رسیدند. روز بعد، واحدهای اوژه‌رو و ماسنا روستای پورچیله را اشغال کردند، اما اوژه‌رو در عبور از رود آلپونه و تصرف ویلانوا ناکام ماند، زیرا در پل آرکوله زیر آتش سنگین نیروهای اتریشی گرفتار شد. ناپلئون که دریافت هرگونه تأخیر احتمال به دام انداختن آلوینتسی را کاهش می‌دهد، پرچم سه‌رنگ فرانسه را در دست گرفت و شخصاً در رأس نیروهایش حمله‌ای جسورانه
دست گرفت و شخصاً در رأس نیروهایش حمله‌ای جسورانه به پل آرکوله ترتیب داد. این حمله نیز دفع شد و ناپلئون به داخل گودالی افتاد که توسط آجودانش نجات یافت. فرانسوی‌ها تا ساعت هفت عصر موفق به تصرف آرکوله شدند، اما این پیروزی با خبر نگران‌کننده‌ای از سوی ووبوا خنثی شد؛ او اعلام کرد که تا بوسولنگو عقب رانده شده است. ناپلئون در واکنش، تصمیم دشواری گرفت و دستور داد آرکوله را رها کرده و نیروها را به سمت رود آدیجه منتقل کنند تا در صورت نیاز بتوانند به سرعت به کمک ووبوا بشتابند. صبح روز ۲۵ آبان (۱۶ نوامبر)، فرانسوی‌ها
بشتابند. صبح روز ۲۵ آبان (۱۶ نوامبر)، فرانسوی‌ها با مشاهدهٔ بی‌تحرکی داویدوویچ در برابر ووبوا، بار دیگر تلاش کردند پورچیله و آرکوله را—که شبانه دوباره به دست اتریشی‌ها افتاده بود—تصرف کنند. پس از یک روز کامل نبرد، تنها موفق به بازپس‌گیری پورچیله شدند. همانند روز قبل، ناپلئون با فرا رسیدن شب، همهٔ نیروهایش را به آدیجه عقب کشید تا در صورت نیاز، آمادهٔ پشتیبانی از ووبوا باشند. این مرحله از نبرد، نمونه‌ای از انعطاف‌پذیری تاکتیکی ناپلئون و توانایی او در مدیریت هم‌زمان چند جبههٔ بحرانی بود؛ تصمیماتی که در لحظه
هم‌زمان چند جبههٔ بحرانی بود؛ تصمیماتی که در لحظه گرفته می‌شدند و سرنوشت کارزار را رقم می‌زدند. در هفدهم، در حالی که هنوز هیچ خبری از جبهه ووبوا نبود، فرانسوی‌ها در آرکول برای سومین بار به اتریشی‌ها حمله کردند، که نیروهایشان اکنون به دو بخش تقسیم شده بودند و حدود یک سوم سربازان تحت فرمان پروورا و هوهنزولرن در منطقه باتلاقی مستقر بودند. بناپارت برای وارد کردن ضربه نهایی به دشمن، دستور حمله به بدنه اصلی نیروهای آلوینچی را داد. اتریشی‌ها که به عقب رانده شده بودند، پس از درگیری با فرانسوی‌ها با سرنیزه، مجبور
پس از درگیری با فرانسوی‌ها با سرنیزه، مجبور به تسلیم بخشی از آرکول شدند. ناپلئون برای بهره‌برداری از این موقعیت، چهار شیپورچی و تعداد کمی از «راهنما» (محافظان شخصی خود) را با هدف فریب دشمن جمع کرد. این گروه کوچک، که دیده نمی‌شد، از آلپون عبور کرد و به لطف صدای آلات موسیقی، نزدیک شدن یک واحد بزرگ را درست پشت سر اتریشی‌های مستقر در آرکول شبیه‌سازی کرد که بلافاصله به سمت شمال عقب‌نشینی کردند، زیرا از حمله قریب‌الوقوع نیروهای فرانسوی مطمئن بودند. به لطف این تدبیر، واحدهایی که اوژرو را مسدود کرده بودند، منحل
واحدهایی که اوژرو را مسدود کرده بودند، منحل شدند و به ژنرال فرانسوی فرصت دادند تا در یک آرکول آزاد با ماسنا متحد شود، و از آنجا، به همراه سربازانی که از لگناگو می‌آمدند، در مناطق اطراف پخش شدند. آلوینچی، که با تهدیدی جدی برای عقبه خود روبرو شده بود، به کل ارتش دستور داد تا به سمت ویچنزا عقب‌نشینی کنند. با هزینه ۴۵۰۰ کشته در سه روز نبرد، ناپلئون به‌طور قطعی تلاش آلوینچی برای اتحاد مجدد با داویدوویچ را در هم شکست. با ۷۰۰۰ کشته کمتر در آرکول، آلوینچی به سختی توانست به باسانو بازگردد. با شکست آلوینچی، ناپلئون
به باسانو بازگردد. با شکست آلوینچی، ناپلئون بلافاصله نیروهای خود را به کمک ووبوا فرستاد و به اوژرو دستور داد تا با هدف به دام انداختن داویدوویچ، به سمت دولچه راهپیمایی اجباری کند. داویدوویچ که تا آن زمان ووبوا را تا کاستلنوو شکست داده بود، دستاوردهای خود را رها کرد و عقب‌نشینی خود را انجام داد، اما به قیمت ۱۵۰۰ اسیر، نه توپ، دو قطار پل‌سازی و بیشتر بار و بنه‌اش. با شکست داویدوویچ، آلوینچی سرانجام به سمت برنتا عقب‌نشینی کرد و سومین تلاش امدادی اتریشی‌ها را به پایان رساند. ریوولی و سقوط مانتوا. در پایان ماه
پایان رساند. ریوولی و سقوط مانتوا. در پایان ماه نوامبر، دولت فرانسه تصمیم گرفت تا با اتریشی‌ها صلح برقرار کند. ژنرال کلارک به عنوان نمایندهٔ هیئت مدیره منصوب شد و اولین ابتکارات دیپلماتیک را با امپراتور فرانسیس دوم آغاز کرد. با این حال، این تلاش‌های صلح به دلیل درخواست اتریشی‌ها مبنی بر اجازهٔ تأمین مجدد مانتوا، حتی در حالی که مذاکرات در جریان بود، با شکست مواجه شد، که فرانسوی‌ها آن را غیرقابل تصور می‌دانستند. با آغاز سال ۱۷۹۷، ناپلئون توانست ۳۴۰۰۰ نفر را در جبهه ایتالیا (علاوه بر ۱۰۰۰۰ نفری که در محاصره
در جبهه ایتالیا (علاوه بر ۱۰۰۰۰ نفری که در محاصره مانتوا درگیر بودند) و ۷۸ توپ صحرایی علیه آلوینچی مستقر کند، که می‌توانست ۴۵۰۰۰ نفر را (علاوه بر پادگان بزرگ در مانتوا) مستقر کند. نیروهای آلوینچی اولین حمله را انجام دادند و نیروهای فرانسوی در لگناگو، ورونا و لا کرونا همگی از ۷ ژانویه تا ۱۲ ژانویه مورد حمله قرار گرفتند. پس از مکاتبه با ژوبر در ۱۳ ژانویه، ناپلئون ریوولی را که ژوبر از لا کرونا به آنجا عقب‌نشینی کرده بود، به عنوان نقطه کلیدی درگیری‌ها و دو حمله دیگر را به عنوان حملات نمایشی شناسایی کرد. او به
دیگر را به عنوان حملات نمایشی شناسایی کرد. او به ژوبر دستور داد که محکم بایستد و به ماسنا و ری دستور داد که به سمت ریوولی پیشروی کنند، جایی که آلوینچی در واقع نیروی اصلی ۲۸۰۰۰ نفری خود را در آنجا متمرکز کرده بود. آلوینچی از پیروزی که بر ژوبرت به دست آورده بود، بهره نبرده بود و ارتش خود را به شش ستون تحت فرماندهی ژنرال‌های کووسدانوویچ، لوسیگنان، لیپتای، کوبلوس، اوسکای و ووکاسوویج تقسیم کرده بود. برای روز چهاردهم، او یک نقشه نبرد پیچیده آماده کرد که در آن لیپتای، کوبلوس و اوکسای از شمال به فرانسوی‌ها حمله
کوبلوس و اوکسای از شمال به فرانسوی‌ها حمله می‌کردند، در حالی که لوسیگنان و ووکاسوویچ از هر دو طرف فرانسوی‌ها را دور می‌زدند و کووسدانوویچ به تنگه اوستریا حمله می‌کرد. با این حال، هماهنگی پیچیدگی این نقشه دشوار بود. در همین حال، ناپلئون در شب سیزدهم به ژوبرت پیوست و انتظار نمی‌رفت نیروهایی که او دستور داده بود به سمت ریوولی پیشروی کنند، تا روز بعد برسند. تمام مردان موجود برای استقرار در زمین‌های جلوی مواضع مرکزی اتریش و روستای سن مارکو، که موقعیتی کلیدی برای حفظ تنگه اوستریا بود، اعزام شدند. در سپیده دم روز
حفظ تنگه اوستریا بود، اعزام شدند. در سپیده دم روز چهاردهم، ژوبرت به ستون‌های اتریشی قبل از آنها حمله کرد، اما توسط کوبلوس دفع شد و لیپتای از پهلو به آنها حمله کرد. نیروهای کمکی ماسنه این شکاف را پر کردند، اگرچه در جنوب موقعیت فرانسه، لوزینیان پیشروی گسترده خود را تکمیل کرد که خط عقب‌نشینی بناپارت را قطع کرد. ناپلئون نیروها را به سمت لوزینیان منحرف کرد، اما موقعیت فرانسه بدتر شد زیرا اتریشی‌ها مواضع مستحکمی را که بر تنگه اوستریا مسلط بودند، تصرف کرده بودند، در حالی که فرانسوی‌ها بر نبرد در شمال متمرکز
در حالی که فرانسوی‌ها بر نبرد در شمال متمرکز بودند. تا ساعت یازده صبح، اتریشی‌ها با فرانسوی‌ها در اوستریا جنگیده بودند و به نظر می‌رسید که آماده عبور از ژوبرت هستند. در این لحظه، ناپلئون ناگهان تیپ‌های ژوبرت را از نبرد با کوبلوس و لیپتای در شمال به شرق منحرف کرد و حمله اتریشی‌ها را از اوستریا با یک باتری توپخانه در برد نزدیک به سیاهی، خنثی کرد. توپ‌های فرانسوی، که نیروهای اتریشی را در هم می‌شکستند، با شلیکی خوش‌شانس دو واگن مهمات اتریشی را منفجر کردند و حمله فرانسوی‌ها در میان هرج و مرج ناشی از آن،
و حمله فرانسوی‌ها در میان هرج و مرج ناشی از آن، اتریشی‌ها را برای همیشه در شرق به عقب راند. در شمال، کوبلوش و لیپتای هنوز در دسترس بودند، بنابراین ناپلئون نیروهایی را که تازه اوستریا را فتح کرده بودند، به نبرد بازگرداند و به این ترتیب فرانسوی‌ها نیز حمله از شمال را دفع کردند. لوزینیان، که بین نیروهای پیروز فرانسوی در شمال و نیروهای کمکی تازه‌نفس فرانسوی که از جنوب به او نزدیک می‌شدند، گرفتار شده بود، نیز عقب‌نشینی کرد. بناپارت که از کنترل کامل اوضاع در ریوولی توسط فرانسه مطمئن بود و می‌دانست که اتریشی‌های
توسط فرانسه مطمئن بود و می‌دانست که اتریشی‌های تحت فرمان پروورا در شرف عبور از آدیجه در آنژیاری هستند، تعقیب نیروهای شکست‌خورده آلوینچی را به ژوبرت سپرد و خود به سمت جنوب شتافت تا عملیات اطراف مانتوا را هدایت کند. ژوبرت در ۱۵ ژانویه سرانجام سه ستون مرکزی اتریش را در موقعیت لا کرونا عقب راند، که عقب‌نشینی آنها توسط مورات و ویال که گذرگاه‌های کوهستانی در پشت سر آنها را کنترل می‌کردند، قطع شد. در همان روز، پروورا موفق شد، نه بدون تلفات، به نزدیکی مانتوا برسد، اما توسط سربازان سروریه که شهر را محاصره کرده
اما توسط سربازان سروریه که شهر را محاصره کرده بودند، متوقف شد. در ۱۶ ژانویه، آخرین یورش ژنرال قدیمی ورمسر با شکست مواجه شد و بعد از ظهر، ورود ناپلئون و اوژرو که پروورا را محاصره کرده و او را مجبور به تسلیم کردند، باعث پایان تلاش‌های اتریشی‌ها برای آزادسازی مانتوا شد. . شهر سرانجام دو هفته بعد، در ۲ فوریه ۱۷۹۷، با افتخار اسلحه تسلیم شد. سقوط مانتوا، کنترل فرانسه بر شمال ایتالیا را قطعی کرد. در همان روزی که سروریه رژه ورمسر را از مانتوا تماشا می‌کرد، بناپارت ۹۰۰۰ مرد را گرد هم آورد و با آنها در رومانیا حاضر
۹۰۰۰ مرد را گرد هم آورد و با آنها در رومانیا حاضر شد و پیوس ششم را مجبور به امضای پیمان تولنتینو کرد که با آن فرانسه مبلغ زیادی پول برای ادامه جنگ علیه اتریش و منطقه رومانیا که از ایالات پاپی واگذار شده بود، تأمین کرد. در مورد اتریشی‌ها، آنها شکست خورده بودند، اما کاملاً شکست نخورده بودند. در واقع ، آرشیدوک چارلز از هابسبورگ-تشن دوباره در حال جمع‌آوری ارتش برای مقابله با فرانسوی‌ها بود. راهپیمایی به سوی لئوبن. در فوریه ۱۷۹۷، هیئت مدیره، با توجه به تحولات ایتالیا، استراتژی خود را با اختصاص دادن نفرات و
ایتالیا، استراتژی خود را با اختصاص دادن نفرات و منابع به ناپلئون به ضرر جبهه آلمان تغییر داد و امید به پایان خوش جنگ را در ژنرال کورسیایی قرار داد. با این حال، نقشه بناپارت این نبود که منتظر بماند تا آرشیدوک چارلز ۵۰۰۰۰ سرباز دیگر را در فریولی و تیرول جمع‌آوری کند. ژنرال فرانسوی که اکنون ۶۰۰۰۰ نفر داشت، در صورت حمله دشمن، ۱۰۰۰۰ نفر را تحت فرماندهی ژوبرت در تیرول باقی گذاشت، حتی اگر هدف اصلی پیشروی در دو ستون (ژوبرت و ناپلئون، به ترتیب، در امتداد دره آویسیو و فریولی) بود که در دره رودخانه دراوا به هم
و فریولی) بود که در دره رودخانه دراوا به هم می‌پیوستند تا به سمت وین همگرا شوند. اولین ژنرال‌های فرانسوی که حرکت کردند، ماسنا، گیو، ژان باپتیست برنادوت و سروریه بودند که بدون هیچ مشکلی در ۱ مارس پریمولانو را اشغال کردند. در ۱۰ مارس، ارتش ایتالیا دوباره برای قطع هر چهار مسیر عقب‌نشینی احتمالی (دره تاگلیامنتو، ایسونزو و تارویزیو، لیوبلیانا و کلاگنفورت یا دره رودخانه مورا) آرشیدوک چارلز، که بین اسپیلیمبرگو و سن ویتو آل تاگلیامنتو قرار داشت، حرکت کرد. هسته اصلی حمله از ۳۲۰۰۰ فرانسوی تشکیل شده بود که به سمت
حمله از ۳۲۰۰۰ فرانسوی تشکیل شده بود که به سمت والوازون حرکت می‌کردند و از سمت چپ توسط ۱۱۰۰۰ نفر ماسنا پوشش داده می‌شدند و در ۱۶ مارس، فرانسوی‌ها به رهبری ژنرال برنادوت از تاگلیامنتو عبور کردند و ۵۰۰ اتریشی و ۶ توپ را به غنیمت گرفتند. آرشیدوک چارلز دستور عقب‌نشینی به اودین را داد، اما فرانسوی‌ها به پیشروی خود ادامه دادند و در تارویزیو با لوسیگنان اتریشی درگیر شدند که اگرچه توسط سه لشکر تقویت شده بود، اما با ۳۲ توپ و ۵۰۰۰ نفر نتوانست شهر را از دست ندهد، در حالی که برنادوت بقیه ارتش اتریش را به سمت لیوبلیانا
که برنادوت بقیه ارتش اتریش را به سمت لیوبلیانا دنبال کرد و ژنرال دوگوا وارد تریسته شد. نتیجه همه این مانورها و نبردها این بود که آرشیدوک چارلز تا ۲۵ مارس در اولین لشکرکشی خود علیه بناپارت ۱۵۰۰۰ نفر را از دست داده بود. در همین حال، ستون ژوبرت در تیرول موفق شده بود بولزانو و برسانونه را تصرف کند و راه را برای کلاگنفورت هموار کند، که خوشبختانه در ۲۹ مارس توسط ماسنا، گیو و شابوت (به جای سروریه که دوباره بیمار شده بود) به آن رسید. در این مرحله، ناپلئون تصمیم گرفت خطوط ارتباطی را بدون محافظ رها کند و به ژوبرت،
خطوط ارتباطی را بدون محافظ رها کند و به ژوبرت، برنادوت و ویکتور دستور داد تا در کلاگنفورت متمرکز شوند (در واقع به دلیل واحدهای قوی باقی مانده برای محافظت از جناحین نیروهای فرانسوی، برای پیشروی به سمت وین به نیروهای کمکی نیاز بود)، و منتظر حمله ژنرال مورو به راین ماند، که با این حال هیچ نشانه‌ای از تمایل به اقدام نشان نداد. برای جلوگیری از این امر، فرانسوی‌ها در ۷ آوریل ۱۷۹۷ لئوبن (در استیریای امروزی) را اشغال کردند تا قدرت خود را نشان دهند و آرشیدوک چارلز را به پذیرش تعلیق خصومت‌هایی که از ۳۱ مارس آغاز شده