payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آغاز شد. ویتزینی شرط گذاشته بود که در این جلسه درباره مشکلات زمین، مالکین بزرگ یا مافیا صحبتی نشود. سخنرانان اول از جمله پانتالئونه به این شرط پایبند ماندند، اما لی کائوزی صراحتاً به محکوم کردن استثمار مافیا پرداخت. وقتی او به فریب دهقانان توسط "یک اجاره‌دار قدرتمند" اشاره کرد - که به وضوح منظور ویتزینی بود - دون کالو فریاد زد: "این دروغ است!" و غوغایی به پا شد. این گردهمایی با تیراندازی به پایان رسید که منجر به زخمی شدن ۱۴ نفر از جمله لی کائوزی و پانتالئونه شد. شش ماه بعد، ویتزینی موفق به کسب اجاره ملک
شد. شش ماه بعد، ویتزینی موفق به کسب اجاره ملک میچیچه شد. در روایت ویتزینی که در روزنامه‌های جدایی‌طلب منتشر شد، ادعا شده بود که کمونیست‌ها آغازگر تیراندازی بوده‌اند. او مدعی شد به لی کائوزی اطمینان داده بود در صورتی که به مسائل محلی نپردازند، می‌توانند آزادانه گردهمایی داشته باشند. هرچند ویتزینی قطع کردن سخنرانی را تأیید کرد، اما شروع خشونت را رد نمود. پلیس به سرعت مداخله کرد و هشت نفر از جمله شهردار را دستگیر کرد، اما ویتزینی و چند تن دیگر از دستگیری گریختند. پرونده این حادثه تا سال ۱۹۵۸ ادامه یافت، اما
پرونده این حادثه تا سال ۱۹۵۸ ادامه یافت، اما به دلیل ناپدید شدن مدارک، ویتزینی هرگز محکوم نشد. حادثه ویلالبا آغازی بود بر یک رشته طولانی از حملات مافیا به فعالان سیاسی، رهبران اتحادیه‌ها و دهقانان مخالف در سراسر سیسیل. در سال‌های بعد، بسیاری از رهبران چپگرا کشته یا مورد حمله قرار گرفتند که اوج آن در کشتار پورتلا دلا جینسترا در اول ماه مه رخ داد، جایی که ۱۱ نفر کشته و بیش از سی نفر زخمی شدند. اگرچه این کشتار به سالواتوره جولیانو، راهزن و رهبر جدایی‌طلب نسبت داده شد، اما مظنون اصلی مافیا بود که در بسیاری
داده شد، اما مظنون اصلی مافیا بود که در بسیاری دیگر از حملات به سازمان‌ها و رهبران چپگرا دست داشت. ارتباط با گانگسترهای آمریکایی. در سال ۱۹۴۹، ویتزینی و لاکی لوچیانو، گانگستر معروف ایتالیایی-آمریکایی، یک کارخانه آب نبات در پالرمو تأسیس کردند که محصولات خود را به سراسر اروپا و آمریکا صادر می‌کرد. پلیس مشکوک بود که این کارخانه پوششی برای قاچاق هروئین است. این آزمایشگاه تا ۱۱ آوریل ۱۹۵۴ بدون مزاحمت فعالیت می‌کرد تا اینکه روزنامه آوانتی در رم مقاله‌ای با عکسی از کارخانه منتشر کرد با تیتر "منسوجات و شیرینی‌جات
کارخانه منتشر کرد با تیتر "منسوجات و شیرینی‌جات در مسیر مواد مخدر". همان شب کارخانه تعطیل شد و شیمی‌دانان آزمایشگاه کشور را ترک کردند. در سال ۱۹۵۰، عکسی از لوچیانو در مقابل هتل سوله در مرکز پالرمو قدیم منتشر شد که در حال گفتگو با محافظان دون کالو بود. این هتل محل اقامت مکرر دون کالو بود. عکاس مورد ضرب و شتم قرار گرفت، اما پس از دریافت یک دوربین جدید گرانقیمت و پول نقد، هرگز این موضوع را به مقامات گزارش نداد. شبکه ارتباطی ویتزینی به آمریکا نیز گسترده بود و او با آنجلو آنالورو (معروف به آنجلو برونو)، رئیس
او با آنجلو آنالورو (معروف به آنجلو برونو)، رئیس آینده خانواده مافیایی فیلادلفیا که اهل ویلالبا بود، ارتباط داشت. این روابط نشان‌دهنده همکاری نزدیک مافیاهای سیسیلی و آمریکایی در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ بود. کارخانه آب نبات احتمالاً یکی از بسیاری از طرح‌های مشترک آنها برای قاچاق مواد مخدر بین اروپا و آمریکا بود. ارتباط ویتزینی با لوسیانو، که خود از بنیانگذاران مافیای آمریکا محسوب می‌شد، تأثیر قابل توجهی در گسترش شبکه بین‌المللی مافیا داشت. سکوت عکاس پس از دریافت رشوه نیز نمونه‌ای از روش‌های معمول مافیا برای خفه
رشوه نیز نمونه‌ای از روش‌های معمول مافیا برای خفه کردن اخبار ناخواسته بود. "رئیس روسا" در رسانه‌ها. اگرچه رسانه‌ها اغلب ویتزینی را با عنوان "رئیس روسا" معرفی می‌کردند، اما چنین جایگاهی در ساختار غیرمتمرکز کوزا نوسترا وجود نداشت. منابع بعدی از جمله اعترافات تومازو بوشتا (مافیوزو سابق) تأیید می‌کنند که عنوان "کاپو دی کاپی" یا "رئیس روسا" در کوزا نوسترا وجود خارجی نداشته است. جان دیکی، تاریخ‌نگار، این پرسش را مطرح می‌کند که آیا نفوذ ویتزینی در درون مافیا به اندازه شهرت بیرونی‌اش بوده است؟ در واقع، سایر روسای
شهرت بیرونی‌اش بوده است؟ در واقع، سایر روسای مافیا در موضوع حمایت از جنبش جدایی‌طلبی، ویتزینی را کنار گذاشتند، چرا که ارتباط او با رهبران تندرویی مانند آندره آ فینوکیارو آپریله و لوچیو تاسکا را عاملی تضعیف‌کننده می‌دانستند. آنتونیو کالدرونه، دیگر مامفیوزو، تأکید می‌کند که ویتزینی هرگز رئیس کل مافیای سیسیل نبوده و ظاهر شدن‌های مکرر او در رسانه‌ها از دید درون مافیا پسندیده نبوده است. چهره عمومی و روش‌های مدیریتی لوئیجی بارتزینی، روزنامه‌نگار ایتالیایی که ادعا می‌کرد ویتزینی را به خوبی می‌شناسد، توصیف زنده‌ای
می‌کرد ویتزینی را به خوبی می‌شناسد، توصیف زنده‌ای از زندگی روزمره او در ویلالبا ارائه می‌دهد: "از سایه‌های دیوارها و کوچه‌های تنگ، افرادی که از قبل منتظر بودند به نوبت پیش می‌آمدند - کشاورزان، زنان مسن با روسری سیاه، مافیوزهای جوان، مردان طبقه متوسط. همه به نوبت همراه او راه می‌رفتند و مشکلاتشان را شرح می‌دادند. او گوش می‌داد، سپس یکی از نوچه‌هایش را صدا می‌زد، چند دستور می‌داد و بعد نوبت به التماس‌کننده بعدی می‌رسید. بسیاری هنگام ترک، دست او را می‌بوسیدند." با این حال، بارتزینی خاطرنشان می‌کند که این
با این حال، بارتزینی خاطرنشان می‌کند که این تصویر، قربانیان حکمرانی ویتزینی را شامل نمی‌شود - اجساد پر از گلوله در روستاها، بیوه‌های سوگوار و کودکان یتیمی که طی نیم قرن ایجاد شده بودند. لوئیجی لومیا، تاریخ‌نگار محلی و شهردار سابق ویلالبا، توصیف فیزیکی جالبی از دون کالو ارائه می‌دهد: "او قدی کوتاه با پاهای لاغر و شکمی برآمده داشت. همیشه عینک دودی به چشم می‌زد و پشت این عینک، چشمانش نیمه‌باز بود، گویی در حال چرت زدن. دهانش همیشه باز بود با لب پایینی آویزان. برای کسانی که او را نمی‌شناختند، احمق به نظر
برای کسانی که او را نمی‌شناختند، احمق به نظر می‌رسید." نفوذ گسترده و روش‌های غیرمستقیم قدرت ویتزینی به زادگاهش محدود نبود. ایندرو مونتانلی اشاره می‌کند که او به راحتی می‌توانست با رئیس‌جمهور منطقه‌ای، فرماندار، اسقف اعظم پالرمو و هر نماینده مجلس یا شهرداری در سیسیل تماس بگیرد. با این حال، لومیا تأکید می‌کند که ویتزینی هرگز مستقیماً دستور قتل نمی‌داد: "او همیشه سعی می‌کرد مسائل را 'تنظیم' کند و مردم را به عقلانی بودن - یعنی آنچه او تصمیم گرفته بود - راضی کند. اگر کسی همچنان سرسخت می‌ماند... با یک حرکت، یک
اگر کسی همچنان سرسخت می‌ماند... با یک حرکت، یک اشاره، حل مشکل را به دوستانش واگذار می‌کرد. گاهی اوقات مداخله می‌کرد: 'اما چه کسی او را وادار به این کار کرد؟'، 'کی می‌داند چه سرنوشتی در انتظارش است'." مرگ. دون کالو ویتزینی در ۱۰ ژوئیه ۱۹۵۴ در سن ۷۶ سالگی در حالی که با آمبولانس از یک کلینیک در پالرمو به سمت ویلالبا منتقل می‌شد، درگذشت. هزاران دهقان سیاهپوش، سیاستمداران و روحانیون در مراسم تشییع او شرکت کردند، از جمله جوزپه جنکو روسو رئیس مافیا در موسوملی و فرانچسکو پائولو بونتاد از پالرمو (پدر استفانو
و فرانچسکو پائولو بونتاد از پالرمو (پدر استفانو بونتاد، رئیس آینده مافیا) که از حاملین تابوت بودند. حتی نیویورک تایمز نیز خبر درگذشت این رئیس مافیای محلی را منتشر کرد. دفاتر دولتی ویلالبا و مقر حزب دموکرات مسیحی به مدت یک هفته به احترام او تعطیل شد. بر در کلیسا شعری در سوگ او نصب شده بود با این مضمون: "در برابر فروتنان، فروتن بود. در برابر بزرگان، بزرگ. او با گفتار و کردار ثابت کرد که مافیای او جنایتکار نبود. مافیای او احترام به قانون، دفاع از حقوق و بزرگی شخصیت بود: مافیای او عشق بود." او حدود دو میلیارد
شخصیت بود: مافیای او عشق بود." او حدود دو میلیارد لیره (معادل ۳۲۰ هزار دلار آمریکا در آن زمان) دارایی شامل معادن گوگرد، زمین‌های کشاورزی، خانه‌ها و سرمایه‌گذاری‌های مختلف بر جای گذاشت. بر اساس برخی منابع دیگر، او یک میلیارد لیره (حدود ۱۶۰ هزار دلار) برای برادرزاده‌هایش به ارث گذاشت که شامل معادن گوگرد در جسولونگو، املاک و یک عمارت در مرکز ویلالبا می‌شد. دون کالو هرگز ازدواج نکرد. او در ۲۰ سالگی عاشق دختری محلی به نام کنچتینا شده بود، اما والدین دختر به آمریکا مهاجرت کردند و او را با خود بردند، در حالی که
مهاجرت کردند و او را با خود بردند، در حالی که ویتزینی نمی‌خواست زادگاهش ویلالبا را ترک کند. میراث. اگرچه ویتزینی در طول عمر خود املاک وسیعی را تصاحب کرد، اما سالواتوره لوپو، مورخ مافیا، او را بیشتر به عنوان گورکن املاک فئودالی بزرگ می‌داند تا محافظ این سیستم. ویتزینی در عین حال اطمینان حاصل می‌کرد که دهقانان محلی (به ویژه آنهایی که در تعاونی‌های کاتولیک سازماندهی شده بودند) سهم خود از زمین را دریافت کنند، البته پس از اینکه سهم خود را تضمین می‌کرد. وقتی در نهایت در سال ۱۹۵۰ اصلاحات ارضی به اجرا درآمد،
در نهایت در سال ۱۹۵۰ اصلاحات ارضی به اجرا درآمد، مافیوزهایی مانند ویتزینی در موقعیتی بودند تا نقش سنتی خود را به عنوان واسطه بین دهقانان، مالکان و دولت ایفا کنند. آنها توانستند از اشتیاق شدید دهقانان برای زمین سوءاستفاده کنند، امتیازاتی از مالکان بگیرند و در عین حال از میانجی‌گری خود در معاملات زمین سود کلانی به دست آورند. دون کالو ویتزینی نمونه‌ای آرمانی از "مرد شرافتمند" پدرسالار در دوران گذشته بود، دورانی روستایی و نیمه‌فئودالی که تا دهه ۱۹۶۰ در سیسیل وجود داشت. در این دوره، برخی مافیوزها را واسطه‌های
داشت. در این دوره، برخی مافیوزها را واسطه‌های اجتماعی و حافظان نظم و صلح می‌دانستند. ویتزینی در مرحله اول زندگی حرفه‌ای خود از خشونت برای تثبیت موقعیتش استفاده کرد، اما در مرحله دوم، به حداقل رساندن خشونت پرداخت، به منابع درآمد عمدتاً قانونی روی آورد و قدرت خود را به شیوه‌ای آشکار و مشروع اعمال می‌کرد. به گفته هنر هس، جامعه‌شناس آلمانی، ویتزینی نماینده مافیایی بود که قدرت را کنترل می‌کرد، نه اینکه اجازه دهد قدرت او را کنترل کند. برای او "حفظ ظاهر" اهمیت زیادی داشت: "آنها از احترامی که به آنها نشان داده
زیادی داشت: "آنها از احترامی که به آنها نشان داده می‌شد لذت می‌بردند، از قدرت لذت می‌بردند، اما نمی‌خواستند باعث بحث و جدل شوند. آنها به خوبی می‌دانستند که قدرت در پشت پرده فروتنی، ترسناک‌تر به نظر می‌رسد." روزنامه‌نگار ایتالیایی ایندرو مونتانلی نقل‌قولی معروف از دون کالو آورده است: "عکسی از من؟ برای چه؟ من کسی نیستم. فقط یک شهروند عادی هستم... عجیب است... مردم فکر می‌کنند کم حرف می‌زنم از روی فروتنی. نه. کم حرف می‌زنم چون چیز زیادی نمی‌دانم. در یک روستا زندگی می‌کنم، به ندرت به پالرمو می‌روم، آدم‌های کمی
می‌کنم، به ندرت به پالرمو می‌روم، آدم‌های کمی را می‌شناسم..." ویتزینی یک بار به مونتانلی گفت: "وقتی من بمیرم، مافیا می‌میرد." اما با مرگ او، مافیای سنتی و روستایی به تدریج جای خود را به نسخه‌ای مدرن‌تر داد که بیشتر در قاچاق سیگار، مواد مخدر و پولشویی از طریق ساخت‌وساز و املاک فعالیت می‌کرد. اگرچه در زمان حیات و پس از مرگش، جایگاه ویتزینی به عنوان رئیس مقتدر مافیا به افسانه تبدیل شد، اما از دهه ۱۹۹۰ مورخان نگاه واقع‌بینانه‌تری به نقش و نفوذ او داشته‌اند.
باشگاه فوتبال سلیمه واندررز، با نام مستعار "تکس-زِلین"، یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مالتی است. این باشگاه موفق‌ترین تیم مالت است و از شهر ساحلی سلیمه سرچشمه می‌گیرد. این باشگاه در حال حاضر در لیگ برتر مالت بازی می‌کند.
نیکوشور دانیل دان (به رومانیایی: Nicușor Daniel Dan؛ (زاده ۲۰ دسامبر ۱۹۶۹) سیاستمدار، ریاضیدان و فعال مدنی رومانیایی است که از ۲۶ مه به عنوان رئیس‌جمهور رومانی فعالیت خود را آغاز کرده است. او از سال ۲۰۲۰ به عنوان شهردار بخارست فعالیت کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. او که متولد فاگاراش، شهرستان براشوف است، در دبیرستان رادو نگرو در شهر زادگاهش تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۸ از آن دانش‌آموخته شد. او در المپیادهای بین‌المللی ریاضی سال‌های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ با نمرات کامل رتبه اول را کسب کرد. دن در سن ۱۸ سالگی به بخارست نقل
اول را کسب کرد. دن در سن ۱۸ سالگی به بخارست نقل مکان کرد و تحصیل در رشته ریاضیات را در دانشگاه بخارست آغاز کرد. در سال ۱۹۹۲، او برای ادامه تحصیل در رشته ریاضی به فرانسه نقل مکان کرد: او دوره‌های اکول نرمال سوپریور، یکی از معتبرترین "گراند اکول‌های" فرانسه، را گذراند و در آنجا مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۹۸، دان مدرک دکترای خود را در رشته ریاضیات از دانشگاه پاریس ۱۳ با پایان‌نامه با عنوان «جریان‌های گرین و مرومورفیک توسعه یافته» که به سرپرستی کریستوف سوله و دانیل بارسکی انجام شده بود،
کریستوف سوله و دانیل بارسکی انجام شده بود، دریافت کرد. او در آن سال به بخارست بازگشت و دلایل این کار خود را تفاوت‌های فرهنگی و تمایل به تغییر رومانی عنوان کرد. دان یکی از مؤسسان و اولین مدیر اداری مدرسه عادی بخارست بود. دانشگاهی که بر اساس الگوی اکول نرمال سوپریور فرانسه در مؤسسه ریاضیات آکادمی رومانی تأسیس شده است. او استاد ریاضی در نهاد بود.
رئیس دفاع هلند () بالاترین مقام نظامی در نیروهای مسلح هلند و مشاور نظامی اصلی وزیر دفاع است. او به نمایندگی از وزیر دفاع، مسئول سیاست عملیاتی، برنامه‌ریزی استراتژیک و آماده‌سازی و اجرای عملیات نظامی انجام شده توسط نیروهای مسلح است. رئیس دفاع هلند مسئول ستاد مرکزی و فرمانده مستقیم تمام فرماندهان شاخه‌های نیروهای مسلح هلند است. در این سمت، رئیس دفاع تمام فعالیت‌های ارتش سلطنتی هلند، نیروی دریایی سلطنتی هلند و نیروی هوایی سلطنتی هلند را هدایت می‌کند.
فرح الهادی (۷ فوریهٔ ۱۹۹۵) بازیگر کویتی است. او مدرک لیسانس در رشتهٔ بازاریابی دارد. فعالیت هنری خود را از سال ۲۰۰۸ با سریال «ترس پس از نیمه‌شب» آغاز کرد. از آن هنگام در سریال‌های بسیاری نقش آفریده است. او خواهر شوق الهادی است. همچنین در تعدادی از کارهای تئاتری نیز شرکت داشت. علاوه بر بازیگری، به یکی از معروف‌ترین بلاگرهای خلیجی در اینستاگرام تبدیل شده است. زندگی و پیشه. فرح سعد فرحان هادی زادۀ ۷ فوریهٔ ۱۹۹۵ است. او خواهر بازیگر شوق الهادی است. همچنین، گویندگان عبیر و حنان جابر، دخترعموهای او هستند. پدر و
عبیر و حنان جابر، دخترعموهای او هستند. پدر و مادر فرح الهادی در کودکی او از هم جدا شدند و او از پنج سالگی پدرش را ندیده است. او توسط مادرش بزرگ شده است. مدرک لیسانس در رشته بازاریابی دارد. در کودکی پدرش یک بار خواهرش شوق را از پنجره بیرون انداخت، در حالی که او در مهدکودک بوده و در خانه کنارش نبوده است. مادرش نیز در حالی که شوق را باردار بود، مورد سوء قصد از سوی پدرش قرار گرفت. پدرش ۴۰ ضربه چاقو به او زد، اما او زنده ماند. مادرش بعداً از پدرش که زندانی بود، جدا شد. با این حال، آنها به ملاقاتش می‌رفتند و او
جدا شد. با این حال، آنها به ملاقاتش می‌رفتند و او هر بار، از کردهٔ خود اظهار پشیمانی و ندامت عمیق می‌کرد. او اظهار می‌داشت که هیچ خاطره‌ای از این وقایع نداشت، زیرا به دلیل مصرف مواد مخدر هوشیاری کامل نداشته است. مادرش پس از دو سال و نیم حبس پدرش، از حقوق خود در پرونده علیه او گذشت و همین امر منجر به آزادی او شد. مادرش برای اینکه پدر از اشتباهش درس بگیرد و دیگر آن را تکرار نکند، اصرار به زندانی شدن او داشت. شوق همچنین تأکید کرده که پدرشان پس از آزادی یک بار به آنها سر زده و سپس کاملاً ناپدید شده است. پدرش
به آنها سر زده و سپس کاملاً ناپدید شده است. پدرش آنها را در سنین پایین رها کرده بود و این مانع از هرگونه احساس ارتباط بین آنها می‌شد. اما سال‌ها بعد، شوق به همراه خواهرش فرح تصمیم می‌گیرد به دیدن پدرش برود، در حالی که او دچار سکتهٔ مغزی شده و قادر به صحبت کردن نبود. فرح تأیید کرد که پدرش را با وجود درد ناشی از سال‌های طولانی جدایی بخشیده است؛ او اضافه کرد که اختلاف بین پدر و مادرش سال‌ها پیش تمام شده است و لحظه‌ای را که پدرش مادرش را دید و سرش را بوسید، لحظه‌ای بسیار تأثیرگذار توصیف کرد. گرچه شوق و فرح
لحظه‌ای بسیار تأثیرگذار توصیف کرد. گرچه شوق و فرح الهادی تجربیات متفاوتی با والدین خود داشتند، اما رابطهٔ پیچیده آن دو با آنها، دردهای روانی مشترک زیادی داشت. در حالی که شوق از خشونت فیزیکی و کمبود محبت والدین رنج می‌برد، فرح از سنین پایین خود را در معرض جدایی والدین و دوری از او می‌دید. با وجود تفاوت در تجربیات، هر دو خواهر با چالش‌های شدید عاطفی و روانی روبرو شدند که به‌طور قابل توجهی بر زندگی آنها تأثیر گذاشت. او اولین کار هنری خود را در سال ۲۰۰۷ میلادی با شرکت در سریال «بعد از میان ترس» با تهیه‌کنندهٔ
با شرکت در سریال «بعد از میان ترس» با تهیه‌کنندهٔ کویتی، فجر السعید، آغاز کرد که به‌طور اتفاقی رخ داد. او از زمان ورود به عرصهٔ هنر، در بسیاری از آثار تلویزیونی از طریق چندین سریال میراثی ظاهر شده است. فعالیت هنری خود را با حضور در مقابل هنرمندان و کارگردانان مشهور آغاز کرد. نقطهٔ عطف او با کارگردانی غافل فاضل در سریال «ترس پس از نیمه شب» بود، جایی که فرح نقش دختری را بازی کرد که به دلیل مشکلات مداوم والدینش از مشکلات روانی رنج می‌برد. فرح در سریال «شب عید» به کارگردانی حسین ابل، حضوری چشمگیر در نقش خود
به کارگردانی حسین ابل، حضوری چشمگیر در نقش خود داشت. به همین ترتیب، بازی او در سریال «شب‌زنده‌دار» به کارگردانی محمد دحام الشمری که از تلویزیون ابوظبی پخش شد، توجهات را بیش از پیش به او جلب کرد. فرح الهادی سریال‌های زیادی را در تلویزیون خلیج ارائه داده، از جمله: «و سرنوشت چنین خواست» (۲۰۰۸)، «نقره‌ای، قلبش سفید» (۲۰۰۸)، «فرو ریختن نقاب‌ها» (۲۰۰۸)، «نامه‌هایی از صدف» (۲۰۰۹)، «مخرب» (۲۰۰۹)، «نهنگ‌ها و گرگ‌ها» (۲۰۱۰)، «شب‌زنده‌دار» (۲۰۱۰)، «خانهٔ تسخیرشده» (۲۰۱۰)، «شب عید» (۲۰۱۰)، «امیمه در پرورشگاه» (۲۰۱۰)،
«شب عید» (۲۰۱۰)، «امیمه در پرورشگاه» (۲۰۱۰)، «دختران دبیرستانی» (۲۰۱۱)، «درد پیروزی» (۲۰۱۱)، «امشب، شب من است» (۲۰۱۲)، «خوابگاه دختران» (۲۰۱۳)، «ملافع» (۲۰۱۳)، «زخم سال‌ها» (۲۰۱۴)، «تورا بورا» (۲۰۱۵)، «در آرزو» (۲۰۱۵)، «حال منایر» (۲۰۱۵)، «در هر زمان بود» (۲۰۱۷)، «از زمین‌هایت خسته شدم» (۲۰۱۷)، «بو طبیع اسیل» (۲۰۱۷)، «رؤیاپردازان» (۲۰۱۷)، «سخن زرد» (۲۰۱۸)، «سلامت باشی» (۲۰۲۰)، «میان دو دستانت» (۲۰۲۱). فرح الهادی همچنین در طول دوران فعالیت هنری خود، آثار تئاتری موفق زیادی ارائه داده است. از برجسته‌ترین آثار
موفق زیادی ارائه داده است. از برجسته‌ترین آثار او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: «باند عزوز» (۲۰۱۰)، «دنیای اُز» (۲۰۱۴)، «ملکه» (۲۰۱۷)، «ماما نانا» (۲۰۱۷)، «خفاش‌ها» (۲۰۱۸). فرح الهادی سابقهٔ بازی در فیلم‌های محدودی را دارد، از جمله نقشی در فیلم «هامه» محصول سال ۲۰۱۷. زندگی شخصی. پس از یک دوستی قومی که فرح الهادی و عقیل الرئیسی را به هم رساند، آنها در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۷ پس از یک دورهٔ نامزدی بود، ازدواج کردند و مراسم عروسی آنها در شب سال نو، ۳۱ دسامبر ۲۰۱۷ برگزار شد. . فرح الهادی در دوران ازدواجش با عقیل
برگزار شد. . فرح الهادی در دوران ازدواجش با عقیل الرئیسی دچار سقط جنین شد، اما پس از نزدیک به پنج سال زندگی مشترک بدون فرزند، در ۱۵ اوت ۲۰۲۳ پسرش، آدم، را به دنیا آورد. در ۹ دسامبر ۲۰۲۴، دومین فرزندشان، نوح، به دنیا آمد. فرح الهادی جراحی‌های پلاستیک زیادی انجام داده است، تأیید کرد که برخی از موارد را در ظاهر خود تغییر داده است زیرا از آنها راضی نبوده است، اما او فقط به بوتاکس، فیلر و تکنیک‌های زیبایی مشابه متوسل شده است. او همچنین رژیم غذایی سختی را پشت سر گذاشت که از طریق آن وزن زیادی از دست داد و تغییرات
که از طریق آن وزن زیادی از دست داد و تغییرات دیگری در چهره‌اش ایجاد شد.
کناتسپیرنوفیلاگ ریکیاویکور (، ) که معمولاً به اختصار کی‌آر شناخته می‌شود، یک باشگاه فوتبال ایسلندی است که در ناحیه وستورپیر پایتخت، ریکیاویک، واقع شده است. کی‌آر قدیمی‌ترین و موفق‌ترین باشگاه فوتبال ایسلند است که ۲۷ بار قهرمان لیگ برتر فوتبال ایسلند شده است، از جمله اولین فصل در سال ۱۹۱۲. همچنین موفق‌ترین باشگاه در جام حذفی ایسلند است، با ۱۴ عنوان قهرمانی، از جمله اولین قهرمانی در سال ۱۹۶۰ و جدیدترین قهرمانی در سال ۲۰۱۴. در سال ۱۹۶۴، کی‌آر همچنین اولین نماینده ایسلند در جام یوفا بود.
ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا () که از سال ۱۹۱۵ تا ۲۰۰۴ با نام نیروی ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده شناخته می‌شد، بخش ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است. اعضای نیروی ذخیره نیروی دریایی، که به آنها ذخیره‌کار می‌گویند، به صورت ذخیره منتخب، آموزش و مدیریت ذخیره، ذخیره آماده به خدمت انفرادی یا ذخیره بازنشسته طبقه‌بندی می‌شوند. با توجه به اهمیت نیروهای ذخیره در تاریخ نیروی دریایی ایالات متحده، اولین ملوانان شهروند حتی قبل از اینکه کنگره قاره‌ای نیروی دریایی قاره‌ای، پیشگام نیروی دریایی ایالات
نیروی دریایی قاره‌ای، پیشگام نیروی دریایی ایالات متحده امروزی را ایجاد کند، به دریا فرستاده شدند. فرم کنونی ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۱۵ شکل گرفت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41841821&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-09T15:40:39Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Ali.eblis1&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* جستارهای وابسته */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42397232&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; سپاه پلیس نظامی () یا سپاه پلیس نظامی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا شاخه نظامی اجرای قانون نیروی زمینی ایالات متحده
شاخه نظامی اجرای قانون نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است. تحقیقات تحت نظر سپاه پلیس توسط بازرسان پلیس نظامی تحت نظر دفتر رئیس پلیس کل یا مأموران ویژه اداره تحقیقات جنایی نیروی زمینی انجام می‌شود. واحدهای پلیس نظامی نیروی زمینی ایالات متحده علاوه بر وظایف اجرای قانون، مسئولیت‌هایی در منطقه جنگی نیز دارند. این مسئولیت‌ها شامل گشت‌های سواره و پیاده، عملیات نیروهای واکنش سریع، کنترل خسارات منطقه، شناسایی مسیر، عملیات محاصره و جستجو، امنیت مکان‌های حساس و اسکورت کاروان‌ها و پرسنل می‌شود. از نظر عملیاتی، این
کاروان‌ها و پرسنل می‌شود. از نظر عملیاتی، این وظایف تحت عنوان "پشتیبانی امنیتی و تحرک" سپاه پلیس نظامی قرار می‌گیرند.
میندوگاس ازرسکیس (زادهٔ ) کشتی‌گیر پیشین اهل لیتوانی است که در دستهٔ سنگین‌وزن کشتی فرنگی نمایندهٔ این کشور در سه دوره از بازی‌های المپیک (۲۰۰۰، ۲۰۰۴، ۲۰۰۸) بود. او یک مدال نقرهٔ مسابقات قهرمانی کشتی جهان (۲۰۰۷) و نیز دو مدال نقره (۲۰۰۹، ۲۰۱۲) و یک برنز (۲۰۰۵) مسابقات قهرمانی کشتی اروپا را کسب کرده است.
مایر لانسکی (متولد مایر سوشولیانسکی؛ ۴ ژوئیه ۱۹۰۲ - ۱۵ ژانویه ۱۹۸۳)، معروف به «حسابدار مافیا»، یکی از چهره‌های جنایت سازمان‌یافته آمریکا بود که به همراه همدستش چارلز «لاکی» لوچیانو، نقش کلیدی در شکل‌گیری سندیکای ملی جنایت در ایالات متحده داشت. لانسکی، یکی از اعضای مافیای یهودی، امپراتوری قماربازی را ساخت که تا سراسر جهان گسترش یافت. گفته می‌شد او سهم‌هایی (درصدهایی) در کازینوهای لاس‌وگاس، کوبا، میامی و نیواورلئان دارد. لانسکی نفوذ قابل توجهی بر مافیای ایتالیایی-آمریکایی داشت. او نقش مهمی در یکپارچه‌سازی
داشت. او نقش مهمی در یکپارچه‌سازی جهان زیرزمینی جنایت داشت و در سال ۱۹۳۲ سیستم پولشویی و بانکداری فراساحلی را معرفی کرد که در دهه ۱۹۵۰ برای پول‌های حاصل از قاچاق هروئین مورد استفاده قرار گرفت. میزان دقیق این نقش مورد بحث بوده است، چرا که خود لانسکی بسیاری از اتهامات علیه خود را رد می‌کرد. علیرغم نزدیک به ۵۰ سال فعالیت در جنایت سازمان‌یافته، لانسکی هرگز به جرمی جدی‌تر از قمار غیرقانونی محکوم نشد. او یکی از موفق‌ترین گانگسترها از نظر مالی در تاریخ آمریکا بود. گفته می‌شد لانسکی پیش از فرار از کوبا، حدود ۲۰
گفته می‌شد لانسکی پیش از فرار از کوبا، حدود ۲۰ میلیون دلار (معادل ۱۸۴ میلیون دلار در سال ۲۰۲۳) ثروت داشت. وقتی او در سال ۱۹۸۳ درگذشت، خانواده‌اش متوجه شدند دارایی‌هایش تنها حدود ۵۷٬۰۰۰ دلار (معادل ۱۵۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۳) ارزش دارد. اوایل زندگی. مایر لنسکی در ۴ ژوئیه ۱۹۰۲ در گرودنو، امپراتوری روسیه (اکنون بلاروس) در یک خانواده یهودی-لهستانی متولد شد. او همیشه خود را لهستانی معرفی می‌کرد. در ۱۹۱۱، به همراه مادر و برادرش از اودسا به آمریکا مهاجرت کرد و به پدرش در منهتن پیوست. لانسکی در کودکی با بنجامین
پدرش در منهتن پیوست. لانسکی در کودکی با بنجامین "باگزی" سیگل آشنا شد. آنها دوستان مادام العمر و شریک در قاچاق مشروبات شدند و با هم گروه "باگزی و مایر" را مدیریت کردند. او با چارلز "لاکی" لوچیانو نیز دوست شد - آشنایی آنها زمانی آغاز شد که لوچیانو قصد اخاذی از لانسکی را داشت. این دو بعدها با آرنولد راثستین همکاری کردند تا زمان قتل او در ۱۹۲۸. حرفه. عملیات قمار، ۱۹۲۹-۱۹۴۵ لوچیانو چشم‌انداز تشکیل یک سندیکای جنایت ملی را داشت که در آن باندهای ایتالیایی، یهودی و ایرلندی می‌توانستند منابع خود را جمع کنند و جنایت
ایرلندی می‌توانستند منابع خود را جمع کنند و جنایت سازمان‌یافته را به یک کسب‌وکار سودآور برای همه تبدیل کنند. او این سازمان را پس از یک کنفرانس در آتلانتیک‌سیتی که توسط خودش، لانسکی، جانی توریو و فرانک کاستلو در مه ۱۹۲۹ سازماندهی شده بود، تأسیس کرد. همچنین، از سال ۱۹۳۲، لانسکی پول‌های حاصل از فعالیت‌های غیرقانونی در نیواورلئان را به حساب‌های فراساحلی سوئیس منتقل کرد. قانون رازداری سوئیس در سال ۱۹۳۴، پولشویی توسط «بانک‌هایی که مقامات آن به خوبی می‌دانستند برای جنایتکاران کار می‌کنند» را تأیید کرد. تا سال
برای جنایتکاران کار می‌کنند» را تأیید کرد. تا سال ۱۹۳۶، لانسکی عملیات قمار خود را در فلوریدا و کوبا راه‌اندازی کرده بود. این عملیات قمار بر اساس دو نوآوری شکل گرفت: ۱. لانسکی و ارتباطاتش تخصص فنی برای مدیریت مؤثر این عملیات را داشتند که مبتنی بر دانش لانسکی از احتمال‌های ریاضی بیشتر بازی‌های شرط‌بندی محبوب بود. ۲. از ارتباطات مافیایی و رشوه به مقامات اجرای قانون برای امنیت قانونی و فیزیکی مؤسساتشان در برابر سایر چهره‌های جنایتکار و مقامات قانونی استفاده می‌شد. همچنین یک قانون مطلق در مورد بازی‌ها و
می‌شد. همچنین یک قانون مطلق در مورد بازی‌ها و شرط‌بندی‌های انجام‌شده در مؤسساتشان وجود داشت. مؤسسات لانسکی در فلوریدا و جاهای دیگر هرگز «مؤسسات تقلبی» نبودند که در آن قماربازان مطمئن نباشند بازی‌ها دستکاری شده‌اند. لانسکی اطمینان حاصل کرد که کارکنانی که بازی‌ها را اداره می‌کنند، از صداقت بالایی برخوردار باشند. درگیری در جنگ جهانی دوم، ۱۹۳۸-۱۹۴۵ در دهه ۱۹۳۰، لانسکی و باندش از فعالیت‌های جنایی معمول خود خارج شدند تا تجمعات طرفدار نازی «بوند آلمانی-آمریکایی» را متفرق کنند. او به یک تجمع خاص در یورکویل، یک
را متفرق کنند. او به یک تجمع خاص در یورکویل، یک محله آلمانی در منهتن، اشاره کرد که او و ۱۴ همدستش آن را مختل کردند: «صحنه با یک صلیب شکسته و تصویری از آدولف هیتلر تزئین شده بود. سخنرانان شروع به داد و فریاد کردند. فقط پانزده نفر از ما بودیم، اما وارد عمل شدیم. برخی از آن‌ها را از پنجره بیرون انداختیم. بیشتر نازی‌ها وحشت‌زده فرار کردند. ما آن‌ها را دنبال کردیم و کتک زدیم. می‌خواستیم به آن‌ها نشان دهیم که یهودیان همیشه عقب نمی‌نشینند و توهین را تحمل نمی‌کنند.» وقتی قاضی ناتان دی. پرلمن پیشنهاد پرداخت به
وقتی قاضی ناتان دی. پرلمن پیشنهاد پرداخت به لانسکی برای خدماتش را داد، او رد کرد: «من یک یهودی هستم و برای یهودیان اروپا که رنج می‌کشند، احساس می‌کنم. آن‌ها برادران من هستند.» در طول جنگ جهانی دوم، لانسکی نقش کلیدی در کمک به «دفتر اطلاعات نیروی دریایی» (ONI) در «عملیات زیرزمینی» داشت، که در آن دولت جنایتکاران را برای مراقبت از نفوذی‌های آلمانی و خرابکاران زیردریایی‌ها استخدام کرد. لانسکی کمک کرد تا یک توافق با دولت از طریق یک مقام عالی‌رتبه نیروی دریایی ایالات متحده انجام شود که آزادی لوچیانو از زندان را