payamvha/North_RAG huggingface dataset:
راهپیمایی بزرگی در خیابان‌های آستی برگزار می‌شود که موضوع آن زندگی روستایی تا اوایل سدهٔ بیستم است. در این رژه، بیش از سه هزار نفر حضور دارند که همگی با لباس‌های اصیل و واقعی آن دوران شرکت می‌کنند. همراه آنان، ابزارهای کار، وسایل خانه، لوازم قدیمی از هر نوع، تراکتورهای عتیقه، ماشین‌های کشاورزی، ارابه‌ها و گاری‌ها به نمایش گذاشته می‌شود. در این کاروان همچنین یک باغ‌وحش خانگی دیده می‌شود که شامل گونه‌های گوناگون گاوهای نر، اسب‌ها، قاطرها، الاغ‌ها و دیگر حیوانات اهلی است. این رژه صحنه‌هایی از زندگی کشاورزی و
اهلی است. این رژه صحنه‌هایی از زندگی کشاورزی و روستایی را بازآفرینی می‌کند؛ صحنه‌هایی که با تغییر فصل‌ها رنگ می‌گیرند و به گونه‌ای سامان یافته‌اند که گویی یک موزهٔ زنده در برابر چشمان تماشاگران شکل گرفته است. این مراسم حدود دو ساعت در خیابان‌های مرکز شهر ادامه می‌یابد و با نمایشگاه غذا و شراب که از ظهر تا عصر برگزار می‌شود، به اوج خود می‌رسد.
توقای‌تیمور (توقا تیمور و تغا تیمور و طغا تیمور هم نوشته‌اند) سیزدهمین و کوچک‌ترین یا ماقبل آخرین پسر جوجی خان، بزرگ‌ترین پسر چنگیز خان بود. او برادر کوچک‌تر باتو خان و برکه خان، فرمانروایان اردوی زرین بود. زندگی سیاسی. مادر توقای‌تیمور، کنیز جوجی به‌نام کاغری خاتون از قبیلهٔ مرکیت معرفی شده است. به‌عنوان جوان‌ترین پسر معتبر جوجی، احتمالاً توقای‌تیمور برای حضور در قورولتای اعلام و تاج‌گذاری اوگتای خان در ۱۲۲۹ بسیار خردسال شمرده شد. در عوض او در اولوس پدرش ماند و در نبود برادران بزرگ‌ترش، آن را اداره کرد. پس
و در نبود برادران بزرگ‌ترش، آن را اداره کرد. پس از بازگشت باتو، او ضیافتی سه‌روزه به افتخارش برپا داشت. سپس از باتو اولوسی مستقل در بخش جناح چپ (شرق) قلمرو او گرفت، در شرق کوه‌های اورال و رود اورال، و احتمالاً تحت اقتدار میانجی برادر دیگرش اوردا خان. توقای‌تیمور در یورش‌های غربی باتو حضور داشت، هرچند نقشی برجسته نداشت؛ اما در جنگ‌ها با باشقیر و الان‌ها نقش داشت. او از شاهزادگان جوجی بود که در قورولتای ۱۲۴۶ شرکت کرد، همان‌جا که گیوک خان به‌عنوان خان بزرگ منصوب شد، در حالی که باتو از حضور خودداری کرده بود.
شد، در حالی که باتو از حضور خودداری کرده بود. پس از قورولتای باتو که منجر به انتخاب منگوقاآن در ۱۲۵۰ شد، توقای‌تیمور همراه با برکه او را با ارتش به مغولستان برد و از خان تازه‌منصوب پاداش گرفت. او پس از مرگ باتو نیز زنده بود و اندکی پس از بر تخت نشستن برکه در ۱۲۵۷ درگذشت. گمان می‌رود که تا ۱۲۶۷ مرده بود، زیرا در آن سال پسرش اورنگ‌تیمور از منگو تیمور زمین‌هایی دریافت کرد. شاهزادهٔ مغول توکتیمیر که در ۱۲۹۴/۱۲۹۵ به تور (روسیه) حمله کرد، فردی دیگر با همین نام بود. توقای‌تیمور پس از برادر بزرگ‌ترش برکه به اسلام
توقای‌تیمور پس از برادر بزرگ‌ترش برکه به اسلام گروید. او برخلاف برادرانش باتوخان، اوردا خان و شیبان هیچ دولت پایدار و مستقل تشکیل نداد، و همین در منازعات اواخر سدهٔ چهاردهم میان نوادگان او و شیبانیان دستاویزی شد تا او را فروتر بدانند. بخشی از نوادگانش در جناح چپ اردوی زرین ماندند، و بخشی دیگر هنگامی که منگو تیمور شبه‌جزیره کریمه را به اورنگ‌تیمور بخشید، به جناح راست کوچ داده شدند. خانواده. رشیدالدین فضل‌الله همدانی و مجموعهٔ "معز الانساب" چهار پسر برای توقای‌تیمور برمی‌شمارند: نوادگان. توقای‌تیمور به‌عنوان
برمی‌شمارند: نوادگان. توقای‌تیمور به‌عنوان نیای برخی از شاخه‌های مهم جوجی و چنگیزی اهمیت دارد. از دههٔ ۱۳۶۰ نوادگان او با شیبانیان بر سر تخت اردوی زرین رقابت کردند. این جریان با اردو ملک آغاز شد که در ۱۳۶۱ تیمور خواجه شیبانی را برانداخت. شاخهٔ کریمه‌ای نوادگان او در دههٔ ۱۳۶۰ تا ۱۳۸۰ سه خان دست‌نشانده برای مامای فراهم کردند. شماری دیگر از خاندان او در اولوس اوردا خان جای گرفتند، در ۱۳۶۰ تحت قرا نقای، در ۱۳۶۹ تحت اروس خان و در ۱۳۷۹ زیر فرمان توقتمش. پس از آن نوادگان اروس و توقتمش بیشتر با همدیگر بر سر اردوی
نوادگان اروس و توقتمش بیشتر با همدیگر بر سر اردوی زرین درگیر شدند. در میان دولت‌های جانشین اردوی زرین، خانات قازان، خانات آستراخان، خانات کریمه و خانات کاسی‌موف همگی به دست شاهزادگان توقای‌تیموری بنیان نهاده شدند. همین امر دربارهٔ خانات قزاق و پس از ۱۵۹۹ خانات بخارا نیز صادق است.
پرنسس ماریا پیا از بوربون-پارما (؛ زادهٔ ) دختر بزرگ اومبرتو دوم ایتالیا و ماری-خوزه بلژیک است. او خواهر بزرگتر شاهزاده ویتوریو امانوئل، شاهزاده ناپل، پرنسس ماریا گابریلا از ساووی و پرنسس ماریا بئاتریس از ساووی است. زندگی‌نامه. ماریا پیا فرزند اول شاهزاده و پرنسس پیدمونت بود که در سال ۱۹۳۴ در ناپل ایتالیا متولد شد. والدین او که از سال ۱۹۳۰ با هم ازدواج کرده بودند، همان‌طور که مادرش سال‌ها بعد در مصاحبه‌ای اعتراف کرد «ما هرگز خوشحال نبودیم» با هم ناراضی بودند و پس از لغو سلطنت ایتالیا توسط همه‌پرسی در ۲ ژوئن
و پس از لغو سلطنت ایتالیا توسط همه‌پرسی در ۲ ژوئن ۱۹۴۶ از هم جدا شدند. خانواده تبعید شده، مدت کوتاهی در پرتغال جمع شدند و او و سه خواهر و برادر کوچکترش به زودی به همراه مادرشان به سوئیس رفتند در حالی که پدرشان در ریویرای پرتغال ماند. ماریا پیا پسرعموی اول پادشاه فقید بودوئن بلژیک، پادشاه سابق آلبرت دوم بلژیک، دوشس بزرگ فقید ژوزفین-شارلوت لوکزامبورگ، موریتز، لندگراف هسن و تزار سیمئون دوم بلغارستان است. او در نویی-سور-سن، نزدیک پاریس، و پالم بیچ، فلوریدا زندگی می‌کند. ازدواج و فرزندان. او در سال ۱۹۵۴ در تور
می‌کند. ازدواج و فرزندان. او در سال ۱۹۵۴ در تور کشتی که توسط ملکه فردریکا و همسرش، شاه پاول یونان، ترتیب داده شده بود، شرکت کرد. این تور به «گشت دریایی پادشاهان» معروف شد و بیش از ۱۰۰ نفر از اعضای خانواده سلطنتی از سراسر اروپا در آن حضور داشتند. او در ۱۲ فوریه ۱۹۵۵ در کاسکایس پرتغال، جایی که پدر ماریا پیا در تبعید زندگی می‌کرد، با شاهزاده الکساندر یوگسلاوی (۱۹۲۴–۲۰۱۶)، پسر شاهزاده پاول یوگسلاوی و پرنسس اولگا یونان و دانمارک، آشنا شد و بعداً با او ازدواج کرد. سه سال پس از عروسی آنها، ماریا پیا دو پسر دوقلوی
سه سال پس از عروسی آنها، ماریا پیا دو پسر دوقلوی ناهمسان به دنیا آورد. پنج سال بعد، در طول ازدواج، یک دوقلوی دیگر از ماریا پیا به دنیا آمد، این بار یک دختر و یک پسر: در سال ۲۰۰۳، ماریا پیا با شاهزاده میشل بوربون-پارما (۱۹۲۶–۲۰۱۸)، پسر شاهزاده رنه بوربون-پارما و پرنسس مارگارت دانمارک، ازدواج کرد. ازدواج او با پرنسس یولاند دو بروی-روول فسخ شده بود و او از او پنج فرزند دارد. او همچنین پدر فرزندی به نام آملی دو بوربون دو پارم (که در سال ۲۰۰۹ با ایگور بوگدانوف ازدواج کرد) است که در سال ۱۹۷۷ در یک ازدواج نامشروع
کرد) است که در سال ۱۹۷۷ در یک ازدواج نامشروع به دنیا آمد. از طریق او، او خواهر شوهر ملکه آن رومانی بود.
پاستا و لوبیا یک سوپ پاستای ایتالیایی است که انواع منطقه‌ای مختلفی از آن وجود دارد. "پاستای فاگیولی که" زمانی غذای فقرا بود، اکنون در تمام طبقات اجتماعی خورده می‌شود و نوستالژیک و سالم تلقی می‌شود. آماده‌سازی. دستور پخت "پاستای فاگیولی" متفاوت است، تنها شرط لازم این است که لوبیا و پاستا در آن گنجانده شود. اگرچه این غذا از منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است، اما معمولاً با استفاده از لوبیا قرمز، لوبیا چشم بلبلی یا لوبیا بورلوتی و انواع کمی از پاستا مانند ماکارونی آرنجی یا "دیتالینی" تهیه می‌شود. تغییرات. روش
آرنجی یا "دیتالینی" تهیه می‌شود. تغییرات. روش تهیهٔ پاستا و لوبیا از شهری به شهر دیگر متفاوت است. تغییر در یکی از مواد اصلی—مثل روغن زیتون یا چربی خوک، سیر سرخ‌شده یا خام، یا اینکه خوراک غلیظ یا آبکی باشد—نسخهٔ جدید و محلی از این غذا را به وجود می‌آورد. نوع تغییرات به در دسترس بودن مواد در هر منطقه و سلیقه و ترجیح آشپز بستگی دارد. به عنوان مثال، در منطقهٔ کامپانیا، به دلیل نگرانی‌های بهداشتی، استفاده از چربی حیوانی کاهش یافته و به جای آن از روغن زیتون استفاده می‌شود. پاستا و نخود، نسخه‌ای از خوراک سنتی
می‌شود. پاستا و نخود، نسخه‌ای از خوراک سنتی پاستا و لوبیا است که در آن لوبیاها با نخود جایگزین شده‌اند. این نسخه به ویژه در شهر رم بسیار رایج است و نشان‌دهندهٔ سبک محلی رستوران‌ها و خانه‌هاست که با استفاده از مواد در دسترس، خوراکی ساده اما مقوی تهیه می‌کنند. نخود در این غذا بافتی لطیف و طعمی کمی شیرین به پاستا می‌بخشد و معمولاً با روغن زیتون، سیر و سبزیجات معطر همراه می‌شود تا طعمی متعادل و دلپذیر ایجاد کند. به گفتهٔ وینچنزو بواناسیسی، نسخه‌ای دیگر از این خوراک در ناپل رایج است که به آن پاستا و لوبیای
خوراک در ناپل رایج است که به آن پاستا و لوبیای پوست‌کنده (pasta e fagioli sgranati) گفته می‌شود. واژهٔ sgranati به معنای «پوست‌کنده‌شده» است، زیرا در این نسخه از لوبیای تازه استفاده می‌شود که پیش از پخت باید پوست آن جدا شود. این روش باعث می‌شود خوراک بافت نرم‌تر و طعمی تازه‌تر داشته باشد و تجربهٔ خوردن آن با نسخه‌های خشک‌تر یا لوبیای کنسروی کاملاً متفاوت باشد. این تفاوت‌ها نشان می‌دهد که غذاهای سنتی ایتالیا نه تنها دستور ثابت ندارند، بلکه تأثیر فرهنگ محلی، مواد در دسترس و سلیقهٔ آشپز در شکل‌گیری آن‌ها
مواد در دسترس و سلیقهٔ آشپز در شکل‌گیری آن‌ها بسیار برجسته است. هر نسخه، چه در رم و چه در ناپل، داستان محلی و روش‌های آشپزی مخصوص به خود را روایت می‌کند و به بازدیدکننده یا علاقه‌مند به غذا، تجربه‌ای واقعی از تنوع آشپزی ایتالیا ارائه می‌دهد. در فرهنگ عامه. «پاستا فازولا»، آهنگ بدیعی که در سال ۱۹۲۷ توسط ون و شنک سروده شد، تلفظ ناپلی را در قافیه «احمق نباش، پاستا فزول بخور» به کار می‌برد. آهنگ «That's Amore» اثر وارن و بروکس (که توسط دین مارتین محبوب شد) شامل این قافیه است: «وقتی ستاره‌ها آب دهانت را راه
این قافیه است: «وقتی ستاره‌ها آب دهانت را راه می‌اندازند، درست مثل پاستا فازول، این عشق است.» "پاستا و فاگیولی" همچنین از غذاهای مورد علاقه دین مارتین و فرانک سیناترا بود.
ماریا ترزا اگنسی پینوتینی ( (۱۷ اکتبر ۱۷۲۰ - ۱۹ ژانویه ۱۷۹۵) آهنگساز ایتالیایی بود. اگرچه او بیشتر به خاطر ساخته‌هایش مشهور بود، اما نوازنده هارپسیکورد و خواننده‌ای چیره‌دست نیز بود و اکثر آثار باقی‌مانده از او برای کیبورد، آواز یا هر دو نوشته شده‌اند. زندگی. ماریا ترزا در شهر میلان به دنیا آمد و پدرش پیِترو اگنِزی، از اعضای طبقه‌ی پایین‌تری از نجیب‌زادگان بود. پیِترو تحصیلات اولیه را برای ماریا ترزا و خواهر بزرگ‌ترش ماریا گائِتانا فراهم کرد؛ خواهرش که به عنوان یک نابغه در ریاضیات و زبان‌ها شناخته می‌شد، در
یک نابغه در ریاضیات و زبان‌ها شناخته می‌شد، در سراسر اروپا به سخنرانی و مباحثه می‌پرداخت، در حالی که ماریا ترزا به اجرای موسیقی علاقه‌مند بود. همین آموزش‌ها بود که به ماریا ترزا امکان داد تا شور و استعداد موسیقی خود را پرورش دهد. ماریا ترزا در تاریخ ۱۳ ژوئن ۱۷۵۲ با پیر آنتونیو پینوتینی ازدواج کرد و آن‌ها در محله‌ای سکونت گزیدند که فکرورزان و هنرمندان در آن زندگی می‌کردند. با این حال، زندگی مالی آن‌ها با مشکلات جدی روبه‌رو شد و به ورشکستگی شدید رسید. پینوتینی هم مدت زیادی پس از آن در قید حیات نبود و درگذشت.
هم مدت زیادی پس از آن در قید حیات نبود و درگذشت. ماریا ترزا در سال ۱۷۹۵ در میلان درگذشت. شغل. ماریا ترزا چند اجرای مشهور داشت که شاید مشهورترین آن‌ها در ۱۶ ژوئیه ۱۷۳۹ باشد، زمانی که شارل دو بروسِه، جهانگرد مشهور فرانسوی، از موسیقی او بسیار تحت تأثیر قرار گرفت. او تنها کسی نبود که استعداد ماریا ترزا را تحسین می‌کرد؛ کنت جرولامو ریکاتی نیز در چندین نامه، آثار موسیقی و استعداد او را ستود. یکی دیگر از اجراهای بسیار معروف او، آغاز فعالیت تئاتری‌اش با قطعه‌ی کانتاتای چوپانی به نام «Il Ristoro d'Arcadia» بود که
چوپانی به نام «Il Ristoro d'Arcadia» بود که در سال ۱۷۴۷ در تئاتر تئاتر رجو دوکاله میلان به روی صحنه رفت. او این اثر را به چند تن از حاکمان مناطق اطراف زاکسونی و اتریش تقدیم کرد. این اجرا نه تنها نشان‌دهنده مهارت او در موسیقی بود، بلکه ارتباط او با شبکه هنری و دربارهای اروپایی را نیز آشکار می‌کرد. آنیزی از حمایت ماریا ترزا ، ملکه مقدس روم و فرمانروای لومباردی، و ماریا آنتونیا والپورگیس ، آهنگساز بااستعداد و معاصر، برخوردار بود. گفته می‌شود که ملکه روم در اجرای معروف ماریا ترزا آنیزی در سال ۱۷۴۷ آواز خوانده
معروف ماریا ترزا آنیزی در سال ۱۷۴۷ آواز خوانده است. میراث و نفوذ. موسیقی کیبورد او اغلب از نظر فنی چالش برانگیز بود و در طول زندگی‌اش به طور گسترده پخش می‌شد و نماینده سبک شمال ایتالیا در آن دوره است. به نظر می‌رسد آثار او در طول دوران حرفه‌ای‌اش تکامل یافته است؛ آثار اولیه او ساده و تمیز هستند، در حالی که آثار بعدی او استادانه‌تر، پیچیده‌تر و ملودراماتیک‌تر هستند. ساخته‌های او در دربارهایی مانند وین و درسدن مورد استقبال خوبی قرار گرفتند، جایی که نسخه‌هایی با طراحی زیبا از برخی از آثار او تولید شد.
پمپ تزریق، پمپ انژکتور () یا پمپ پاشِشی، دستگاهی است که سوخت را به سیلندرهای موتور دیزل می‌فرستد. به‌طور سنتی، پمپ تزریق به‌طور غیرمستقیم از میل‌لنگ به‌وسیلهٔ چرخ‌دنده، زنجیر یا تسمهٔ دندانه‌دار (که اغلب همان تسمه تایم است) که همچنین میل بادامک را به حرکت درمی‌آورد، نیرو می‌گیرد. در یک موتور چهارزمانه معمولی، پمپ با نصف سرعت میل‌لنگ می‌چرخد. زمان‌بندی آن به‌گونه‌ای است که سوخت تنها اندکی پیش از نقطه مرگ مرحلهٔ تراکم آن سیلندر تزریق شود. همچنین متداول است که تسمهٔ پمپ مستقیماً از میل‌بادامک نیرو بگیرد. در
تسمهٔ پمپ مستقیماً از میل‌بادامک نیرو بگیرد. در برخی سامانه‌ها فشار تزریق می‌تواند تا ۶۲۰ بار (۸۹۹۲ psi) برسد. ایمنی. به‌دلیل نیاز به پمپ کردن در محیطی با فشار بسیار بالا، پمپ فشار زیادی ایجاد می‌کند ـ معمولاً ۱۵٬۰۰۰ psi (۱۰۰ مگاپاسکال) یا بیشتر در سامانه‌های نوین. این مسئله دلیل خوبی برای احتیاط هنگام کار روی سامانه‌های دیزل است؛ زیرا خروج سوخت با چنین فشاری می‌تواند به‌سادگی از پوست و لباس نفوذ کند و وارد بافت بدن شود که پیامدهای پزشکی آن می‌تواند تا قطع عضو نیز پیش رود. ساختار. پمپ‌های دیزل اولیه از
عضو نیز پیش رود. ساختار. پمپ‌های دیزل اولیه از چیدمان خطی استفاده می‌کردند با مجموعه‌ای از سیلندرهای تزریق بادامک‌دار در یک خط، شبیه به یک موتور خطی کوچک. پیستون‌ها حجم ضربهٔ ثابتی دارند و حجم تزریق (یعنی میزان گازدهی) با چرخاندن سیلندرها در برابر یک منفذ قطع تنظیم می‌شود که با پیچه شیاردار هم‌راستا است. هنگامی که همهٔ سیلندرها هم‌زمان چرخانده شوند، حجم تزریق آن‌ها هم‌زمان تغییر می‌کند تا توان موتور کم یا زیاد شود. دوزینگ پمپها همچنان در موتورهای بزرگ چندسیلندر مانند کامیون‌ها، ماشین‌آلات ساختمانی،
چندسیلندر مانند کامیون‌ها، ماشین‌آلات ساختمانی، موتورهای ثابت و وسایل کشاورزی کاربرد دارند. برای خودروها و کامیون‌های سبک، پمپ گردان یا پمپ توزیع‌کننده توسعه یافت. این پمپ تنها یک سیلندر تزریق دارد که از صفحهٔ بادامکی محوری نیرو می‌گیرد و به‌وسیلهٔ یک شیر توزیع گردان به لوله‌های سوخت تزریق می‌کند. گونه‌های بعدی مانند پمپ VE بوش زمان‌بندی تزریق را با سرعت میل‌لنگ تغییر می‌دهند تا در سرعت‌های بالا توان بیشتری تولید شود و در دورهای پایین، عملکرد نرم‌تر و اقتصادی‌تری فراهم شود. برخی از پمپ‌های توزیع‌کننده (یا
فراهم شود. برخی از پمپ‌های توزیع‌کننده (یا «VE» به‌اختصار آلمانی "Verteilereinspritz") سامانه‌ای مبتنی بر فشار دارند که امکان افزایش حجم تزریق فراتر از حد معمول را فراهم می‌آورد تا موتورهای مجهز به توربوشارژر یا سوپرشارژر در حالت بوست توان بیشتری تولید کنند. همهٔ پمپ‌های تزریق دارای گاورنر هستند تا در صورت خطرناک شدن سرعت میل‌لنگ برای موتور، سوخت را قطع کند ـ زیرا قطعات سنگین متحرک موتورهای دیزل تحمل اضافه‌دورشدن را ندارند و ممکن است آسیب فاجعه‌بار رخ دهد. موتورهای فرسوده ممکن است روغن روان‌کار خود را از
موتورهای فرسوده ممکن است روغن روان‌کار خود را از طریق سامانه‌های تهویهٔ فرسودهٔ محفظهٔ میل‌لنگ بسوزانند و «از کنترل خارج شوند»، به‌گونه‌ای که سرعت موتور افزایش یابد تا جایی که خود را نابود کند. دلیلش این است که بیشتر موتورهای دیزل تنها با کنترل سوخت سرعت خود را تنظیم می‌کنند و معمولاً دریچهٔ گاز برای کنترل هوای ورودی ندارند، جز موتورهایی که دارای سامانهٔ بازچرخانی گاز اگزوز هستند. گونه‌های نوین. پمپ‌های مکانیکی به‌تدریج کنار گذاشته می‌شوند تا با دستورالعمل‌های بین‌المللی کاهش آلایندگی هماهنگ شوند و عملکرد
بین‌المللی کاهش آلایندگی هماهنگ شوند و عملکرد و بهره‌وری افزایش یابد. از دههٔ ۱۹۹۰ مرحله‌ای میانی به‌وجود آمد که در آن پمپ‌ها دارای واحد کنترل الکترونیکی بودند که برخی از کارکردهای پمپ گردان را کنترل می‌کردند، اما همچنان مکانیکی زمان‌بندی و از موتور نیرو می‌گرفتند. نسل نخست موتورهای چهار و پنج سیلندر TDI فولکس‌واگن/آئودی این پمپ‌ها را به‌کار گرفتند پیش از آنکه به انژکتور واحد تغییر یابند. این پمپ‌ها برای بهبود کنترل تزریق و پالایش در موتورهای دیزل خودرو استفاده شدند، زمانی که موتورهای دیزل از تزریق
استفاده شدند، زمانی که موتورهای دیزل از تزریق غیرمستقیم به تزریق مستقیم کارآمدتر اما ذاتاً خشن‌تر گذار کردند. واحدهای ECU حتی می‌توانستند میرایی پایه‌های هیدرولیک موتور را برای کاهش لرزش تغییر دهند. BOSCH VP30، VP37 و VP44 نمونه‌هایی از این پمپ‌ها هستند. از آن زمان، تغییر گسترده‌ای به‌سوی سامانه‌های ریل مشترک دیزل و سامانه‌های تزریق مستقیم الکترونیکی رخ داده است. این سامانه‌ها اجازه می‌دهند فشارهای بالاتری ایجاد شود، کنترل بسیار دقیق‌تری بر حجم تزریق داشته باشند و چندین مرحلهٔ تزریق را نسبت به سامانه‌های
باشند و چندین مرحلهٔ تزریق را نسبت به سامانه‌های مکانیکی فراهم کنند. فشارهای تزریق در طول فرایند باید بالاتر از ۱۰۰۰–۱۲۰۰ بار باشد تا پاشش و مخلوط هوا–سوخت به‌خوبی شکل گیرد؛ در عمل تمایل به ۱۶۰۰–۱۸۰۰ بار و بالاتر دیده می‌شود.
بیمارستان گلستان نداجا یکی از مراکز درمانی تخصصی و فوق‌تخصصی وابسته به نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است که در تهران فعالیت می‌کند. این بیمارستان علاوه بر ارائه خدمات درمانی به کارکنان و خانواده‌های نیروهای مسلح، به عموم مردم نیز خدمات پزشکی و بیمارستانی ارائه می‌دهد. تاریخچه. این بیمارستان در سال ۱۳۵۱ خورشیدی با نام بیمارستان گارد و به‌عنوان مرکز درمانی وابسته به گارد شاهنشاهی تأسیس شد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، این مرکز در سال ۱۳۵۸ به نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران واگذار شد و با نام
ارتش جمهوری اسلامی ایران واگذار شد و با نام بیمارستان مرکزی نیروی دریایی تحت نظارت دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی آغاز به کار کرد. در آن زمان، بیمارستان با حدود ۱۲۰ تخت فعال، خدمات درمانی به کارکنان و سایر بیمه‌شدگان نیروهای مسلح ارائه می‌داد. در سال ۱۳۸۰، با اجرای طرح جامع توسعه و نوسازی زیرساخت‌ها و تجهیزات، نام بیمارستان به گلستان تغییر یافت. مدیریت. ریاست کنونی بیمارستان بر عهدهٔ دکتر نهیان مرادی است. از مدیران پیشین این مرکز می‌توان به ناخدا یکم پزشک اسفندیار اسدی و دکتر علی مصدق‌خواه اشاره کرد. دکتر
اسدی و دکتر علی مصدق‌خواه اشاره کرد. دکتر مصدق‌خواه در دوران شیوع ویروس کرونا در سال ۱۳۹۹ به‌عنوان رئیس بیمارستان گلستان، از بهبود ۹۰ درصد بیماران مبتلا به کرونا در این بیمارستان خبر داد و بر آمادگی کامل بیمارستان برای ارائه خدمات به مردم تأکید کرد.
«رزیدنت ایول ۱٫۵» نام غیررسمی نسخه‌ای از بازی ترس و بقا رزیدنت ایول ۲ است که لغو شد. شرکت کپکام این بازی را برای پلی‌استیشن توسعه داد، هیدکی کامیا کارگردانی آن را بر عهده داشت و شینجی میکامی تهیه‌کننده آن بود. بازی رزیدنت ایول ۲ یک ماه پس از اتمام رزیدنت ایول در اوایل سال ۱۹۹۶ وارد مرحله توسعه شد. در این نسخه، شخصیت الزا واکر، که یک موتورسوار است، به جای کلر ردفیلد به‌عنوان شخصیت قابل بازی همراه با لئون اس. کندی که مأمور پلیس است حضور داشت. این نسخه قبل از آنکه توسعه آن دوباره آغاز شود، تا ۶۰ تا ۸۰ درصد
آنکه توسعه آن دوباره آغاز شود، تا ۶۰ تا ۸۰ درصد تکمیل شده بود. با وجود شایعاتی دربارهٔ نسخه‌های درزکرده از زمان دههٔ ۱۹۹۰، رزیدنت اویل ۱٫۵ به نقطهٔ تمرکز طرفداران این سری تبدیل شد تا نسخه‌ای از آن را به دست آورده و در اختیار عموم قرار دهند. در سال ۲۰۱۱، یک گروه کوچک از طرفداران، این نسخه را از یک کلکسیونر بازی‌های ویدیویی خریداری کردند و آن را خصوصی نگه داشتند، اما یک نسخه نیمه‌تمام در سال ۲۰۱۳ به صورت آنلاین درز کرد. اگرچه صحبت‌هایی وجود دارد که شرکت کپکام نسخهٔ کامل‌تری از بازی را در اختیار دارد، اما این
نسخهٔ کامل‌تری از بازی را در اختیار دارد، اما این نسخه هرگز به هیچ شکلی منتشر نشده است. با وجود وضعیت غیررسمی این بازی، وجود نسخه ۱٫۵ توسط کپکام به صورت عمومی تأیید شده است، به طوری که لباس موتورسواری الزا به عنوان یک لباس قابل باز کردن برای کلر در نسخهٔ بازسازی‌شدهٔ رزیدنت اویل ۲ گنجانده شد. گیم پلی. گیم پلی رزیدنت اویل ۱٫۵ نسبتاً مشابه با نسخه نهایی رزیدنت اویل ۲ است، اما تفاوت‌هایی در گیم پلی این دو نسخه وجود داشت. نسخه ۱٫۵ پازل‌های کمتری داشت و از یک سیستم کارت کلیدی استانداردتر برای باز کردن اتاق‌ها
کارت کلیدی استانداردتر برای باز کردن اتاق‌ها استفاده می‌کرد. ویالهای دارو جایگزین گیاهان درمان‌کننده بازی اول شده بودند و بازیکنان می‌توانستند دو سطح از زره‌های ارتقا یافته را استفاده کنند؛ یک جلیقه ضدگلوله از اداره پلیس رکون و یک زره پیشرفته از شرکت آمبرلا. به جای لنگیدن شخصیت اصلی هنگام آسیب‌دیدگی و در حالت نوار زرد و قرمز، لباس‌های آن‌ها به تدریج آسیب‌دیده‌تر می‌شد. طرح. شخصیت‌ها. داستان رزیدنت اویل ۱٫۵، مشابه رزیدنت اویل ۲ به دو سناریو تقسیم شده بود که هر دو در طول شیوع زامبی‌ها در شهر راکون اتفاق
که هر دو در طول شیوع زامبی‌ها در شهر راکون اتفاق می‌افتاد. در نسخه ۱٫۵، خطوط داستانی شخصیت‌های بازی جدا از هم بودند و هرگز با هم تلاقی نمی‌کردند. اگرچه اقدامات یک شخصیت بر محیط شخصیت دیگر تأثیر می‌گذاشت، اما آن‌ها به‌طور مستقیم با یکدیگر روبرو نمی‌شدند. هر کدام از شخصیت‌ها، شخصیتهای غیرقابل‌بازی‌های (NPC) خاص خود را داشتند که به آن‌ها در فرار از شهر کمک می‌کردند. این NPCها، اگرچه در نسخه نهایی بازی نیز حضور داشتند، در نسخه ۱/۵ به طرز قابل توجهی متفاوت بودند. داستان. در حالی که داستان نسخه ۱٫۵ به‌طور کلی
داستان. در حالی که داستان نسخه ۱٫۵ به‌طور کلی شبیه به نسخه نهایی بود، برخی جنبه‌ها متفاوت بودند. از آنجا که توسعه‌دهندگان تصور می‌کردند بازی اول خیلی موفق نخواهد بود، قرار بود این نسخه به عنوان پایان مجموعه بازی عمل کرده و تمام سوالات بی‌پاسخ را جواب دهد. شرکت آمبرلا، به جای اینکه از مسئولیت‌های خود در قبال اتفاقات رزیدنت اویل شانه خالی کند، به‌طور کامل بر اساس شهادت اعضای باقی‌مانده تیم استارز تعطیل می‌شد. ویروس تی در سراسر شهر رکون توسط موجودات فراری از آزمایشگاه‌های زیرزمینی آمبرلا پخش شده بود. پس از
آزمایشگاه‌های زیرزمینی آمبرلا پخش شده بود. پس از فرار از ایستگاه پلیس که ظاهری مدرن‌تر داشت (چون ایده موجود در بازی نهایی جهت نشان دادن آن به عنوان یک موزه سابق هنوز شکل نگرفته بود)، هر دو شخصیت به فاضلاب می‌روند تا آزمایشگاه مخفی آمبرلا را پیدا کنند و در نهایت مجبور می‌شوند با ویلیام برکین بجنگند. از آنجا که بخش زیادی از متن داستان و همچنین ویدیوهای بازی در نسخه‌های درزکرده وجود ندارد، گردآوری جزئیات خاص دشوار است. توسعه. رزیدنت اویل ۲ در ابتدا برای انتشار در ماه مه ۱۹۹۷ برنامه‌ریزی شده بود و شینجی میکامی
در ماه مه ۱۹۹۷ برنامه‌ریزی شده بود و شینجی میکامی نقش تهیه‌کننده و هیدکی کامیا نقش کارگردان را بر عهده داشتند. ویژگی‌های آزمایشی این بازی شامل ۱- تعداد زیادی زامبی در هر صحنه از بازی بود که با کاهش تعداد پلی‌گونها ممکن شده بود و ۲- هیولاها به تدریج دچار جهش شوند. هم پس‌زمینه‌های پیش‌ساخته بازی و هم لباس‌های شخصیت‌های اصلی می‌توانستند بر اساس رویدادهای داستانی و آیتم‌هایی که شخصیت‌ها داشتند، تغییر کنند. با این حال، زمانی که نسخه ۱٫۵ به انتشار نزدیک شد و ۶۰ تا ۸۰ درصد تکمیل شده بود، هیچ‌کس در کپکام از آن
تا ۸۰ درصد تکمیل شده بود، هیچ‌کس در کپکام از آن راضی نبود. میکامی در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۸ گفت که «هیچ عنصر خاصی درون بازی خسته‌کننده نبود. کلیت بازی خسته کننده بود» و در مصاحبه‌ای دیگر اضافه کرد که بازی «سرگرم‌کننده نبود». ایستگاه پلیس شهر راکون که در ابتدا به شدت از فیلم «"حمله به کلانتری ۱۳"» الهام گرفته شده بود، از نظر بصری در مقایسه با عمارت اسپنسر جذابیت نداشت و بعداً، بر اساس عکس‌هایی که تیم توسعه دهنده به خاطر گرفتن آن‌ها «توبیخ شده بود»، بازطراحی شد. علاوه بر این، تعداد کم پلی‌گون‌ها باعث می‌شد
شد. علاوه بر این، تعداد کم پلی‌گون‌ها باعث می‌شد زامبی‌ها، علیرغم تعداد زیادشان به اندازه کافی ترسناک نباشند. تیم توسعه دهنده عدم ارتباط این بازی با بازی قبلی را دوست نداشت، بنابراین نوبورو سوگی مورا که در آن زمان یک فیلمنامه‌نویس حرفه ای بود، به عنوان مشاور وارد کار شد. او به آن‌ها توصیه کرد که توسعه بازی را از نو شروع کنند تا مشکلات را برطرف کنند. اولین تأخیر بازی، که در فوریهٔ ۱۹۹۷ اعلام شد، تاریخ انتشار را به اوت موکول کرد، زیرا روی بازی دوباره کار شده و در نهایت به آنچه امروز «رزیدنت ایول ۲» نامیده
و در نهایت به آنچه امروز «رزیدنت ایول ۲» نامیده می‌شود، تبدیل شد. این تأخیر به توسعه‌دهندگان اجازه داد تا کد اصلی بازی را بهبود بخشند، که بعداً داده‌کاوان آن‌ها را به عنوان دارای جنبه‌هایی توصیف کردند که «به‌خوبی بهینه‌نشده بودند». در این میان، از نسخه‌های مختلف "۱٫۵" برای تبلیغ بازی در دموها و نمایشگاه‌های تجاری استفاده شد. این در حالی بود که آخرین حضور عمومی "۱٫۵" به‌طور گسترده در نمایشگاه بازی توکیو در آوریل ۱۹۹۷ است و "Hyper PlayStation Remix"، یک مجله بازی ژاپنی، ظاهراً تا دسامبر ۱۹۹۷ به محتوای نسخه
بازی ژاپنی، ظاهراً تا دسامبر ۱۹۹۷ به محتوای نسخه "۱٫۵" دسترسی داشته است. این موضوع، به همراه وضعیت افسانه‌ای بازی، باعث سردرگمی هواداران شد، زیرا ویدیوی تبلیغاتی از E3 سال ۱۹۹۷ صحنه‌هایی از هر دو نسخهٔ ۱٫۵ و نسخهٔ اولیهٔ ۲ را با هم ترکیب کرده بود و باعث شد هواداران فکر کنند نسخهٔ سومی وجود دارد. رزیدنت اویل: ویرایش کارگردان برای پر کردن شکاف ناشی از تأخیر منتشر شد. نسخهٔ ژاپنی رزیدنت اویل: ویرایش کارگردان (نسخه Dual Shock) شامل یک دیسک جایزه بود که کلیپ‌هایی از محتوای حذف‌شده مانند آزمایشگاه در حال سوختن،
از محتوای حذف‌شده مانند آزمایشگاه در حال سوختن، مبارزه با میمون‌های زامبی و یک هیبرید انسان–عنکبوت را در خود داشت. یکی از نسخه‌های دموی اولیهٔ رزیدنت ایول ۲ حاوی پس‌زمینه‌ها و موارد باقی‌مانده از نسخهٔ ۱٫۵ روی دیسک بود که برای تلاش‌های بعدی در بازسازی بازی از دست رفته، حیاتی شد. نسخهٔ غیررسمی. در حالی که کپ‌کام هرگز نسخه‌ای رسمی از این بازی منتشر نکرد، شایعات اینترنتی دربارهٔ گردش نسخه‌های توسعه‌یافتهٔ بازی در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ و اوایل دههٔ ۲۰۰۰ رایج بود و بازی چندین بار هدف شایعات و ادعاهای بدون اثبات
و بازی چندین بار هدف شایعات و ادعاهای بدون اثبات دربارهٔ داشتن نسخه‌های آن توسط افراد قرار گرفت. یک نسخهٔ دموی نیمه‌کامل، که اغلب «نسخهٔ ۴۰٪» نامیده می‌شود، در سال ۲۰۰۷ توسط یک کلکسیونر خصوصی به‌دست آمد. همین نسخه در سال ۲۰۱۲ به عنوان پایه‌ای برای یک ماد بازسازی توسعه‌یافته توسط تیم IGAS (I've Got A Shotgun) استفاده شد. نسخه‌ای قابل بازی از کار IGAS در فوریهٔ ۲۰۱۳ منتشر شد. بیشتر افراد این نسخه را به عنوان نسخه «درب جادویی زامبی» (MZD) می‌شناسند و به عنوان پایه و اساس مادهای بعدی و وصله‌های بازسازی‌شده
پایه و اساس مادهای بعدی و وصله‌های بازسازی‌شده توسط تیم‌های دیگر عمل کرده است. یک نسخهٔ نادرست از نسخهٔ اصلی «۴۰٪ ساخت» در ژوئن ۲۰۱۳ منتشر شد و متعاقباً نسخهٔ درست و بدون واترمارک از نسخهٔ اصلی دیسک تیم IGAS منتشر شد. میراث. کپ‌کام در نسخهٔ دِلوکس بازسازی رزیدنت ایول ۲، اشاره‌ای به نسخهٔ ۱٫۵ داشت و یک لباس برای کلر اضافه کرد که بر اساس طراحی مفهومی اصلی شخصیت اِلزا واکر، همان شخصیتی که بعداً جایگزین آن شده بود، قرار داشت. پیشرفت طرفداران در بازسازی بازی ادامه دارد و پچهای متعددی منتشر شده است.