payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برای حیات وحش از طریق عکاسی ممنوع است. در این مناطق استفاده از مواد شیمیایی مجاز نیست. مناطق تحت نظارت هستند و تحولات آنها رصد می‌شود. شکار با اجازه ویژه مجاز است. بایرن. در بایرن «وجود و اندازه جنگل، به ویژه در مناطق پرجمعیت و کم‌درخت، بسیار ضروری است و در نتیجه، اندازه و ساختار آن باید حفظ شود، زیرا از نظر آب و هوا، منابع آب یا تصفیه هوا از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار است» و ممکن است به عنوان جنگل ممنوعه طبقه‌بندی شود.» هسن. در ایالت هسن، جنگلی به نام "بانوالد" وجود دارد که به دلیل موقعیت، اندازه و
"بانوالد" وجود دارد که به دلیل موقعیت، اندازه و اهمیت فوق‌العاده‌اش برای تعادل هیدرولوژیکی، آب و هوا و تصفیه هوا، باید حفظ شود و فقط در موارد استثنایی می‌توان آن را قطع کرد. اتریش. در اتریش، "بانوالد" نوع سختگیرانه‌تری از جنگل حفاظتی است. سوئیس. قانون جنگلداری سوئیس مصوب ۱۸۷۴ از اصطلاح شوتزوالد (جنگل حفاظتی) به جای "بانوالد" استفاده می‌کند.
یونسکو مجموعه سایت‌هایی را به عنوان میراث جهانی معرفی کرده است که دارای اهمیت ویژه‌ای از نظر میراث فرهنگی یا میراث طبیعی هستند، مطابق با کنوانسیون میراث جهانی یونسکو که در سال ۱۹۷۲ به تصویب رسید. این کنوانسیون تعیین کرده است که میراث فرهنگی شامل آثار تاریخی و فرهنگی مانند بناهای معماری، مجسمه‌های عظیم و کتیبه‌ها، مجموعه ساختمان‌ها و همچنین سایت‌های باستان‌شناسی می‌باشد. از سوی دیگر، میراث طبیعی شامل ساختارهای فیزیکی و زیستی، شکل‌های زمین‌شناسی و جغرافیایی (از جمله زیستگاه‌های گونه‌های گیاهی و جانوری در خطر
جمله زیستگاه‌های گونه‌های گیاهی و جانوری در خطر انقراض) و سایت‌های طبیعی با ارزش‌های علمی، حفاظتی یا زیبایی‌شناختی است. جمهوری اندونزی این کنوانسیون را در ۶ ژوئن ۱۹۸۹ تصویب کرد و اماکن تاریخی خود را واجد شرایط برای قرار گرفتن در فهرست قرار داد. ، ده مکان میراث جهانی در اندونزی وجود دارد که شش مورد از آنها فرهنگی و چهار مورد طبیعی هستند. این به این معنی است که اندونزی بیشترین تعداد سایت‌ها را در فهرست میراث جهانی در جنوب شرق آسیا دارد. چهار مکان اول که در سال ۱۹۹۱ در این فهرست ثبت شدند، مجموعه معابد
در سال ۱۹۹۱ در این فهرست ثبت شدند، مجموعه معابد بوروبودور، مجموعه معابد پرامبانان، پارک ملی اوجونگ کولون و پارک ملی کومودو بودند. جدیدترین مورد اضافه شده به این فهرست، محور کیهان‌شناسی یوگیاکارتا و بناهای تاریخی آن در سال ۲۰۲۳ بود. در سال ۲۰۱۱، میراث جنگل‌های بارانی استوایی سوماترا به دلیل تهدیدات ناشی از شکار غیرقانونی، قطع غیرقانونی درختان، تجاوز به اراضی کشاورزی و برنامه‌هایی برای ساخت جاده از میان این مکان، در فهرست میراث جهانی در معرض خطر ثبت شد. علاوه بر این، دولت اندونزی ۲۱ مکان را در فهرست اولیه
بر این، دولت اندونزی ۲۱ مکان را در فهرست اولیه نامزد کرده است، به این معنی که آنها قصد دارند در آینده آنها را برای نامزدی در فهرست میراث جهانی در نظر بگیرند. میراث جهانی. یونسکو مکان‌ها را تحت ده معیار فهرست می‌کند؛ هر اثر باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. معیارهای i تا vi فرهنگی و معیارهای vii تا x طبیعی هستند. فهرست آزمایشی. علاوه بر سایت‌های ثبت‌شده در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های پیشنهادی را که ممکن است برای ثبت نامزد کنند، نگه دارند. نامزدی برای فهرست میراث جهانی
کنند، نگه دارند. نامزدی برای فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شود که سایت پیش‌تر در فهرست پیشنهادی قرار داشته باشد.
ذخیره آب زیرزمینی یک مکانیسم مدیریت آب است که برای افزایش قابلیت اطمینان تأمین آب طراحی شده است. آب‌های زیرزمینی را می‌توان با استفاده از فضای سفره آب زیرزمینی تخلیه شده برای ذخیره آب در طول سال‌های بارندگی فراوان ایجاد کرد. سپس می‌توان آن را پمپ کرد و در سال‌های بدون مازاد آب از آن استفاده کرد. مردم می‌توانند از طریق خرید و فروش این حقوق آب زیرزمینی، استفاده از آب‌های زیرزمینی را به نفع جامعه مدیریت کنند. ابتدا باید از آب‌های سطحی استفاده شود و سپس در صورت عدم وجود آب سطحی کافی برای تأمین تقاضا، از آب‌های
عدم وجود آب سطحی کافی برای تأمین تقاضا، از آب‌های زیرزمینی استفاده خواهد شد. آب‌های زیرزمینی خطر اتکا به آب‌های سطحی را کاهش داده و درآمد مورد انتظار را به حداکثر می‌رساند.سیستم‌های بازیابی و ذخیره‌سازی آبخوان از نوع ذخیره‌سازی تنظیمی وجود دارند که وقتی آب به آن تزریق می‌شود، حق برداشت آب را بعداً می‌دهند. ذخیره آب‌های زیرزمینی در مناطق نیمه‌خشک و خشک جنوب غربی ایالات متحده اجرا شده است، زیرا در این مناطق بیشترین نیاز به آب اضافی وجود دارد. هدف کلی، انتقال آب از مصارف کم‌ارزش به مصارف باارزش از طریق گرد هم
از مصارف کم‌ارزش به مصارف باارزش از طریق گرد هم آوردن خریداران و فروشندگان است. مفاهیم ذخیره آب‌های زیرزمینی. این بانک یک سفره آب زیرزمینی است که به عنوان مخزن ذخیره‌سازی زیرزمینی استفاده می‌شود و تغذیه مجدد آب باعث افزایش حجم آب ذخیره شده در سفره آب زیرزمینی و در نتیجه افزایش سطح آب می‌شود. در صورت برداشت، سطح آب کاهش خواهد یافت. مقدار آب همچنین به چند عامل دیگر از جمله پمپاژ آب‌های زیرزمینی توسط سایر کاربران، نشت و تغذیه طبیعی بستگی دارد.تغذیه مجدد آب از طریق کاربرد یا تزریق به زمین، حجم آب را افزایش
از طریق کاربرد یا تزریق به زمین، حجم آب را افزایش می‌دهد و سپس مقداری از آب در آینده مورد استفاده قرار خواهد گرفت. می‌توان آن را به این صورت در نظر گرفت که ورودی‌های آب منهای خروجی‌ها برابر است با تغییر در ذخیره آب. جنبه دیگر، هیدرولوژی است که تفاوت بین پاسخ پویا و ایستا به تغذیه و برداشت آب را نشان می‌دهد. سطح آب در طول شارژ و بازیابی در چاه بالا یا پایین می‌رود. پس از توقف تغذیه و بازیابی، سطح آب به سطوح پس‌زمینه بازمی‌گردد و یکی از مسائل اصلی، تغییر در سطح آب ساکن پس از ناپدید شدن پاسخ دینامیکی ناشی از
آب ساکن پس از ناپدید شدن پاسخ دینامیکی ناشی از تغذیه یا بازیابی است. ممکن است برخی مشکلات فنی در پاسخ آبخوان به مدیریت تغذیه و بازیابی وجود داشته باشد. اگر آبخوان از نظر هیدرولیکی به بدنه آب سطحی متصل باشد، در نتیجه تغذیه مدیریت‌شده، افزایش‌هایی در ارتفاع سطح ایستابی رخ می‌دهد. این می‌تواند نرخ تخلیه را افزایش یا میزان تغذیه القایی را کاهش دهد، و هر دوی این موارد باعث خروج آب از حوضه می‌شوند. تغذیه و بازیابی همچنین می‌تواند بر جریان جانبی و عمودی آب‌های زیرزمینی به درون آبخوان تأثیر بگذارد. همیشه بین حجم
به درون آبخوان تأثیر بگذارد. همیشه بین حجم آب و تغییر در ذخیره، تطابق یک به یک وجود ندارد. روش‌ها. ذخیره آب‌های زیرزمینی به دو روش انجام می‌شود: از طریق تغذیه جایگزین و تغذیه مستقیم. تغذیه جایگزین، ذخیره آب با استفاده از آب‌های سطحی «به جای» پمپاژ آب‌های زیرزمینی است که در نتیجه مقدار مساوی از آن در حوضه آب‌های زیرزمینی ذخیره می‌شود. تغذیه جایگزین، آب سطحی تجدیدپذیری است که به جای استفاده از آب‌های زیرزمینی معمولی، برای آبیاری زمین‌های کشاورزی استفاده می‌شود. این به ذخیره بیشتر آب‌های زیرزمینی کمک می‌کند
این به ذخیره بیشتر آب‌های زیرزمینی کمک می‌کند زیرا آب در سفره آب زیرزمینی باقی می‌ماند تا بعداً مورد استفاده قرار گیرد. تغذیه مستقیم، ذخیره آب با اجازه دادن به آن برای نفوذ مستقیم به مخزن در حوضه آب زیرزمینی است. با تغذیه مستقیم، منطقه‌ای را غرقاب می‌کند به طوری که آب از طریق زمین نفوذ می‌کند و به سفره‌های آب زیرزمینی می‌رسد. سپس وقتی تقاضای بیشتری وجود داشته باشد، با استفاده از چاه‌های بازیابی، آب پمپ می‌شود. مزایا و معایب. بازیابی این آب‌های زیرزمینی معایبی دارد. با برداشت آب‌های زیرزمینی از زیر سطح
معایبی دارد. با برداشت آب‌های زیرزمینی از زیر سطح زمین، زمین روی آن نشست می‌کند. این نشست زمین که به عنوان فرونشست شناخته می‌شود، می‌تواند جاده‌ها و پی ساختمان‌ها را بشکند و باعث ترکیدن خطوط آب، فاضلاب و گاز شود. این روش هنوز به خوبی آزمایش نشده است، بنابراین می‌تواند تأثیرات منفی بر محیط زیست داشته باشد. آب یک منبع عمومی است و این می‌تواند آب را به یک صنعت خصوصی تبدیل کند. ذخیره آب‌های زیرزمینی را می‌توان با استفاده از مخازن سطحی مقایسه و بررسی کرد. ذخیره آب زیرزمینی مزایای زیادی نسبت به استفاده از مخازن
آب زیرزمینی مزایای زیادی نسبت به استفاده از مخازن سطحی دارد. هزینه ساخت و ذخیره‌سازی این پروژه‌ها به اندازه مخازن سطحی، اگر بیشتر نباشد، به اندازه آنها نیست. این سد نسبت به یک مخزن سطحی، تأثیر کمتری بر محیط زیست خواهد داشت. آبی که در پشت سد است دیگر در معرض تبخیر قرار نخواهد گرفت، اما سالانه چندین فوت آب در مخازن از بین می‌رود. استفاده از آن در زمان تغییرات اقلیمی قابل اعتمادتر است و می‌تواند به تغییرات فصلی واکنش بهتری نشان دهد و آب را بهتر از مخازن سطحی مدیریت کند. همچنین برخی معایب برای ذخیره آب‌های
مدیریت کند. همچنین برخی معایب برای ذخیره آب‌های زیرزمینی روی مخازن سطحی وجود دارد. هزینه‌های انرژی برای بازیابی آب وجود دارد و این هزینه‌ها معمولاً بیشتر از هزینه‌های مخازن هستند. همچنین ظرفیت پمپاژ وجود دارد و وقتی تقاضا در طول سال تغییر می‌کند، بهره‌وری می‌تواند محدود شود. تمام آب‌های زیرزمینی هنگام فروش استفاده نمی‌شوند. برخی از آب‌های زیرزمینی به دلیل فوایدشان مورد مطالعه قرار می‌گیرند. سیستم‌های ذخیره آب‌های زیرزمینی و سفره‌های آب زیرزمینی برای کنترل سیل در مواقع بارندگی زیاد در حال بررسی هستند.
سیل در مواقع بارندگی زیاد در حال بررسی هستند. آب‌های زیرزمینی در بسیاری از مناطق در حال تجارت هستند. حتی در ایالات متحده نیز معاملاتی وجود دارد. شهر سن آنتونیو، تگزاس، بزرگ‌ترین شهر ایالات متحده است که صرفاً برای تأمین آب شهری خود به آب‌های زیرزمینی متکی است.
صومعه یرموغیا کاهانا (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۲ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای تاودویانتس (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر شاهومیانی، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۸۴۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده‌است.
پارک ملی سمبیلانگ یک پارک ملی است که ۲۰۵۱ کیلومتر ۲ در امتداد ساحل شرقی سوماترا، اندونزی. این پارک مانند پارک ملی بربک که در همسایگی آن قرار دارد، پوشیده از باتلاق و جنگل‌های پیت است و هر دو پارک، تالاب‌های رامسر با اهمیت بین‌المللی هستند. این پارک به داشتن متنوع‌ترین جامعه پرندگان ساحلی جهان مشهور است که ۲۱۳ گونه در آن ثبت شده و همچنین میزبان بزرگ‌ترین کلنی تولیدمثلی لک‌لک شیری جهان است. مسیر دسترسی از پالم‌بانگ به پارک ملی سمبیلانگ شامل یک ساعت رانندگی، یک ساعت و نیم قایق‌سواری و سپس یک ساعت سفر زمینی
یک ساعت و نیم قایق‌سواری و سپس یک ساعت سفر زمینی است. گیاهان و جانوران. حدود نیمی از مساحت پارک با جنگل مانگرو پوشیده شده و باقی‌مانده شامل جنگل باتلاقی پوده، جنگل‌های گرمسیری دشت پایین، باتلاق‌های گلی، جنگل باتلاقی آب شیرین و جنگل رودخانه‌ای است. این پارک زیستگاه ۵۳ گونه پستاندار از جمله ببر سوماترایی، فیل سوماترایی، تاپیر مالایی، گیبون چابک و سیامانگ در معرض خطر انقراض و همچنین پلنگ ابری سوندا، گربه مرمری، گربه سر صاف، خرس آفتاب و میمون دم خوکی جنوبی است. خزندگان شامل کروکودیل آب شور و قاریال کاذب هستند.
خزندگان شامل کروکودیل آب شور و قاریال کاذب هستند. رودخانه‌های این پارک محل زندگی بیش از ۱۴۰ گونه ماهی و ۳۸ گونه خرچنگ و همچنین گونه‌های در معرض خطر انقراض سمور آبی اوراسیایی، سمور آبی با پوشش صاف، لاک‌پشت غول‌پیکر مالزیایی، لاک‌پشت جعبه‌ای آمبوینا، لاک‌پشت نرم‌پوست آسیایی، گراز دریایی بدون باله و دلفین ایراوادی هستند. در این پارک بزرگ‌ترین کلونی زادآوری لک‌لک‌های شیری در جهان و یکی از بزرگ‌ترین کلونی‌هایاستخوان‌خور کوچک قرار دارد. از دیگر پرندگان در معرض خطر در این پارک می‌توان به لک‌لک طوفان، اردک بال
خطر در این پارک می‌توان به لک‌لک طوفان، اردک بال سفید، آبچلیک پاسبز خال‌دار و گیلانشاه خاور دور اشاره کرد. جمعیت کل پرندگان این پارک تا یک میلیون تخمین زده شده است، در حالی که در طول زمستان تا ۱۰۰۰۰۰ پرنده مهاجر برای استراحت در اینجا توقف می‌کنند. حفاظت و تهدیدها. پارک ملی سمبیلانگ در سال ۲۰۰۳ تأسیس و اعلام شده است. این پارک در معرض تهدیدهایی مانند قطع غیرقانونی درختان در مقیاس کوچک قرار دارد که تأثیر منفی بر اکوسیستم آن می‌گذارد. علاوه بر این، فرسایش ساحلی به میزان ۱۵ متر در سال و فعالیت‌های مربوط به
به میزان ۱۵ متر در سال و فعالیت‌های مربوط به مزارع پرورش ماهی در نواحی ساحلی، فشارهای اضافی بر این منطقه وارد می‌کنند. برای مقابله با این تهدیدها، برنامه‌های بازسازی مانگرو در مساحتی حدود ۲۰۰ هکتار اجرا شده و همچنان گسترش می‌یابد تا به حفظ و احیای این اکوسیستم حیاتی کمک کند. برای مقابله با این تهدیدات، پروژه‌های احیای جنگل‌های مانگرو در سطح وسیعی آغاز شده است. تاکنون بیش از ۲۰۰ هکتار از جنگل مانگرو در این پارک بازسازی شده و این اقدامات همچنان ادامه دارد تا ضمن حفظ اکوسیستم‌های طبیعی، به کاهش فرسایش ساحلی و
حفظ اکوسیستم‌های طبیعی، به کاهش فرسایش ساحلی و بهبود شرایط زیست‌محیطی کمک کند. این تلاش‌ها شامل کاشت نهال‌های حرا، پاک‌سازی مناطق آسیب‌دیده و آموزش جوامع محلی دربارهٔ اهمیت حفاظت از این منابع طبیعی است. با توجه به اهمیت پارک ملی سمبیلانگ در حفظ تنوع زیستی و نقش آن در مقابله با تغییرات اقلیمی، استمرار و تقویت برنامه‌های حفاظت و بازسازی، به همراه مشارکت فعال مردم محلی و نهادهای زیست‌محیطی، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است تا این میراث طبیعی برای نسل‌های آینده حفظ شود. پارک ملی سمبیلانگ همراه با پارک ملی برباک
شود. پارک ملی سمبیلانگ همراه با پارک ملی برباک همجوار در استان جامبی، در سال ۲۰۱۸ به‌عنوان بخشی از شبکه جهانی ذخایر زیست‌کره یونسکو به رسمیت شناخته شد. در تاریخ ۱۵ ژانویه ۲۰۲۰، روزنامه جاکارتا پست اعلام کرد که جزیره بتهت، جزیره‌ای غیرمسکونی در پارک ملی سمبیلانگ، به‌دلیل تغییرات اقلیمی اکنون یک متر زیر سطح دریا فرورفته است. این جزیره زمانی زیستگاه ببر سوماترایی بود.
جنگل آبرنتی باقی‌مانده‌ای از جنگل کالدونیان در استرات‌اسپای، واقع در منطقه هایلند اسکاتلند است. این جنگل در پارک ملی کِیرنگُرم قرار دارد و در نزدیکی روستاهای نِتی بریج و آویمور قرار دارد. این جنگل، یک منطقه حفاظت‌شده توسط انجمن سلطنتی برای حفاظت پرندگاناست که در نزدیکی مرکز عقاب ماهیگیران دریاچه گارتن قرار دارد و آن نیز متعلق به RSPB است. این منطقه در بین پیاده‌روی‌کنندگان محبوب است، زیرا مسیرهای مختلفی در سراسر منطقه حفاظت‌شده وجود دارد. این منطقه به دلیل داشتن مسیرهای مختلف پیاده‌روی، محبوب گردشگران و
داشتن مسیرهای مختلف پیاده‌روی، محبوب گردشگران و کوهنوردان است. جنگل آبرنِتی بخشی از منطقه ذخیره‌گاه طبیعی ملی آبرنِتی به‌شمار می‌رود. تقریباً ۴۰۰۰ هکتار جنگل در این منطقه حفاظت‌شده وجود دارد و کمی کمتر از نیمی از آن، جنگل کاج بومی کالدونیایی است. جنگل آبرنتی یکی از بزرگ‌ترین بقایای جنگل کاج کالدونی در اسکاتلند است. این جنگل زیستگاه انواع پرندگان و پستانداران از جمله سهره نوک‌قیچی اسکاتلندی، سنجاب قرمز، گربه وحشی، گوزن قرمز، سیاه‌خروس سیاه، چرخ ریسک کاکل‌دار و عقاب ماهی‌گیر است. همچنین ستبرخروس اوراسیایی
و عقاب ماهی‌گیر است. همچنین ستبرخروس اوراسیایی وجود دارد. منطقه حفاظت‌شده ملی آبرنتی. منطقه حفاظت‌شده ملی آبرنتی (NNR) تا ۱۲۷۵۵ کیلومتر مربع گسترش یافته است. هکتارها مساحت دارد و بخش عمده‌ای از جنگل آبرنتی و بخش زیادی از چشم‌اندازهای مجاور را در بر می‌گیرد. بخش جنگل دِل در آبرنِتی NNR تحت مدیریت سازمان NatureScot قرار دارد، در حالی که باقی‌مانده منطقه تحت مدیریت انجمن سلطنتی حفاظت از پرندگان (RSPB) است. در ابتدا، منطقه حفاظت‌شده تنها بخش مرکزی جنگل آبرنِتی را شامل می‌شد و با نام «جنگل آبرنِتی NNR» شناخته
را شامل می‌شد و با نام «جنگل آبرنِتی NNR» شناخته می‌شد. بخش جنگل دِل در سال ۱۹۸۸ به این منطقه افزوده شد و گسترشی به مساحت ۳۷۵ هکتار به منطقه حفاظت‌شده موجود اضافه کرد. گسترش هکتار به NNR موجود. در سال ۲۰۰۷، NNR به‌طور قابل توجهی گسترش یافت و به ذخیره‌گاه ملی طبیعی جدید آبرنتی تبدیل شد،که از خود جنگل آبرنتی تا ارتفاعات کایرنگورمز امتداد دارد و دریاچه آآن و کوه‌های بیناک مور، بین مدهوین و ضلع جنوبی کایرن گورم را در بر می‌گیرد. منطقه حفاظت‌شده ابرنتی (Abernethy NNR) توسط اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت به
NNR) توسط اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت به عنوان منطقه حفاظت‌شده درجه دو طبقه‌بندی شده است. بیش از ۲۰۰ گونه گیاه آوندی در Abernethy NNR ثبت شده است، از جمله برخی از گونه‌های کمیاب ملی مانند گل دوقلو و گیسوان رونده. علف هرز کاد نیز در این منطقه حفاظت‌شده وجود دارد که به عنوان گونه در معرض خطر انقراض طبقه‌بندی می‌شود. NNR همچنین از جمعیت متنوعی از پرندگان پشتیبانی می‌کند و بیش از ۷۰ گونه در این منطقه حفاظت‌شده ثبت شده است. این شامل نوک‌ضربدری اسکاتلندی، چرخ ریسک کاکل‌دار و بزکوهی می‌شود که همگی گونه‌های
ریسک کاکل‌دار و بزکوهی می‌شود که همگی گونه‌های نسبتاً کمیابی در بریتانیا هستند. از دیگر پرندگان موجود در این منطقه حفاظت‌شده می‌توان به سارگپه، جغد قهوه‌ای، دارکوب خالدار بزرگ و قرقی اشاره کرد. همچنین انواع پستانداران در این منطقه حفاظت‌شده ثبت شده‌اند، از جمله شوکا و گوزن کوچک؛ سنجاب‌های قرمز؛ سنجاب‌های معمولی؛ سمورهای آبی و سمورهای جنگلی که کمتر دیده می‌شوند؛ و احتمالاً گربه‌های وحشی. نیچراسکات چهارده گونه پروانه را در منطقه حفاظت‌شده گزارش کرده است، از جمله پروانه فریتیلاری با حاشیه مرواریدی، که گونه‌ای
پروانه فریتیلاری با حاشیه مرواریدی، که گونه‌ای از برنامه عمل تنوع زیستی بریتانیا است. مدیریت حفاظت. هدف اصلی حفاظت انجمن سلطنتی حفاظت از پرندگان گسترش مساحت تحت پوشش جنگل است. در تاریخ ۲۴ اوت ۲۰۱۱، این انجمن از کمیسیون جنگلداری مجوز گرفت تا با استفاده از بازتولید طبیعی و کاشت درختان، جنگل‌های بومی را گسترش دهد. از آن زمان، کاشت ۶۰٬۰۰۰ درخت از گونه‌های اسپن، برچ، سرو کوهی و بید در مساحتی حدود ۵۹۰ هکتار آغاز شده است. همچنین، RSPB در تلاش برای بهبود زیستگاه‌های باتلاقی، مرتع‌های کوهستانی، بوته‌زارها،
باتلاقی، مرتع‌های کوهستانی، بوته‌زارها، رودخانه‌ها و زیستگاه‌های کوهستانی است، هم در محدوده منطقه حفاظت‌شده و هم از طریق همکاری با مالکیت‌های مجاور. روش‌های تاریخی مدیریت جنگل، پاک‌سازی چوب‌های مرده را ترجیح داده‌اند، اما انجمن سلطنتی حفاظت از پرندگان (RSPB) اکنون در تلاش است تا میزان چوب‌های افتاده مرده، درختان و ریشه‌های خشک را افزایش دهد. به همین منظور، در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۶، RSPB با استفاده از مواد منفجره شروع به قطع تاج نه درخت کاج کالدونیان کرد که عمرشان بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ سال بود. دربارهٔ این استفاده از مواد
۱۰۰ تا ۲۰۰ سال بود. دربارهٔ این استفاده از مواد منفجره، دیسموند دوگان، مدیر سایت RSPB در فارست لاج، گفت:«مواد منفجره ممکن است بسیار خطرناک به نظر برسند، اما تأثیر آنها کمتر از یک باد شدید، رعد و برق یا سقوط بهمن در درخت فاجعه‌بار نخواهد بود.»جیمز رینولدز، رئیس رسانه و ارتباطات RSPB، گفت:«ما قبلاً به سادگی درختان را قطع می‌کردیم و سعی می‌کردیم از این طریق زیستگاه‌های چوبی مرده ایجاد کنیم، اما فکر نمی‌کنیم که این امر باعث شده باشد که این روند به اندازه کافی سریع پیش برود.» سایر نامگذاری‌های حفاظتی. منطقه
سریع پیش برود.» سایر نامگذاری‌های حفاظتی. منطقه حفاظت‌شده ملی آبرنتی با چندین منطقه تعیین‌شده دیگر همپوشانی دارد، از جمله:
حوضچه نگهداری، که گاهی اوقات حوضچه نگهداری، حوضچه نگهداری مرطوب یا حوضچه مدیریت آب‌های سطحی (SWMP) نامیده می‌شود، یک حوضچه مصنوعی است که در اطراف آن پوشش گیاهی وجود دارد و یک استخر دائمی آب در طراحی آن لحاظ شده است. از آن برای مدیریت رواناب آب‌های سطحی، محافظت در برابر سیل، کنترل فرسایش و به عنوان یک تالاب مصنوعی و بهبود کیفیت آب در آب‌های مجاور استفاده می‌شود. این با یک حوضهٔ نگهداری، که گاهی اوقات «حوضچهٔ خشک» نامیده می‌شود، متمایز است. این حوضچه پس از طوفان به‌طور موقت آب را ذخیره می‌کند، اما در نهایت با
به‌طور موقت آب را ذخیره می‌کند، اما در نهایت با سرعت کنترل‌شده‌ای به یک منبع آبی پایین‌دست تخلیه می‌شود. همچنین با حوضچه نفوذ که برای هدایت آب‌های سطحی به آب‌های زیرزمینی از طریق خاک‌های نفوذپذیر طراحی شده است، متفاوت است. برکه‌های مرطوب اغلب برای بهبود کیفیت آب، تغذیه آب‌های زیرزمینی، حفاظت در برابر سیل، بهبود زیبایی‌شناسی یا ترکیبی از این موارد استفاده می‌شوند. گاهی اوقات آنها به عنوان جایگزینی برای جذب طبیعی یک جنگل یا سایر فرآیندهای طبیعی که هنگام توسعه یک منطقه از بین رفته‌اند، عمل می‌کنند. به این
یک منطقه از بین رفته‌اند، عمل می‌کنند. به این ترتیب، این سازه‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که با محله‌ها ترکیب شوند و به عنوان یک وسیلهٔ رفاهی در نظر گرفته شوند. در مناطق شهری، سطوح نفوذناپذیر (بام‌ها، جاده‌ها) زمان صرف شده توسط بارندگی را قبل از ورود به سیستم زهکشی آب‌های سطحی کاهش می‌دهند. اگر این موضوع کنترل نشود، باعث سیل گسترده در پایین دست خواهد شد. وظیفه یک حوضچه آب‌های سطحی، مهار این موج و آزادسازی تدریجی آن است. این آزادسازی آهسته، اندازه و شدت سیل ناشی از طوفان را در آب‌های پذیرنده پایین‌دست کاهش
ناشی از طوفان را در آب‌های پذیرنده پایین‌دست کاهش می‌دهد. حوضچه‌های آب‌های سطحی همچنین رسوبات معلق را جمع می‌کنند که اغلب به دلیل ساخت و سازهای بالادست و استفاده از شن و ماسه در جاده‌ها، در غلظت‌های بالا در آب‌های سطحی یافت می‌شوند. ویژگی‌های طراحی. آب باران معمولاً از طریق سیستم زهکشی خیابان و/یا پارکینگ و شبکه‌ای از کانال‌های تخلیه یا لوله‌های زیرزمینی به یک حوضچه نگهداری هدایت می‌شود. این حوضچه‌ها طوری طراحی شده‌اند که اجازه ورود جریان‌های نسبتاً بزرگی از آب را بدهند، اما تخلیه آنها به آب‌های پذیرنده
از آب را بدهند، اما تخلیه آنها به آب‌های پذیرنده توسط سازه‌های خروجی که فقط در طول وقایع طوفانی بسیار بزرگ عمل می‌کنند، محدود شده است. برکه‌های نگهداری اغلب با انواع علف‌ها، درختچه‌ها و/یا گیاهان آبزی محوطه‌سازی می‌شوند تا پایداری کناره و مزایای زیبایی‌شناختی را فراهم کنند. پوشش گیاهی همچنین با حذف مواد مغذی محلول از طریق جذب، مزایایی برای کیفیت آب فراهم می‌کند. در برخی مناطق، برکه‌ها می‌توانند انواع مزاحم حیات وحش مانند اردک‌ها یا غازهای کانادایی را جذب کنند، به خصوص در مناطقی که حداقل محوطه‌سازی وجود
کنند، به خصوص در مناطقی که حداقل محوطه‌سازی وجود دارد و علف‌ها کوتاه شده‌اند. این امر توانایی روباه‌ها، کایوت‌ها و دیگر شکارچیان را برای نزدیک شدن به طعمه‌هایشان بدون دیده شدن کاهش می‌دهد. چنین شکارچیانی تمایل دارند در میان علف‌های بلند و ضخیم اطراف آبراه‌های طبیعی پنهان شوند.
پارک ملی بانداوگار (Bandhavgarh National Park) یک پارک ملی هند است که در بخش عمریا در ایالت مادیا پرادش واقع شده است. در مساحتی به گسترش یافته است و در سال ۱۹۶۸ به عنوان پارک ملی اعلام شد. این منطقه در سال ۱۹۹۳ با مساحت اصلی به پروژه ببر تبدیل شد. بنداوگر بخشی از ایالت شاهزاده‌نشین ریوا و مقصد شکار پادشاهان بود. این منطقه به خاطر فراوانی حیوانات جنگلی و وحشی، به ویژه ببرها، شناخته شده است. جغرافیا. پارک ملی بانداوگار در بخش عمریا در ایالت مادیا پرادش واقع شده است. پارک ملی بانداوگار و پناهگاه حیات وحش
شده است. پارک ملی بانداوگار و پناهگاه حیات وحش پانپاتا، منطقه اصلی ذخیره‌گاه ببر بانداوگار را تشکیل می‌دهند که در مساحتی بالغ بر مربع گسترده شده است. . مساحت کل منطقه حفاظت‌شده ببرهای بنداوگار است. شامل هسته و منطقه حائل. سه منطقه اصلی پارک ملی عبارتند از تالا، مگدی و خیتاولی. نام این پارک از قلعه باندهاوگار گرفته شده است که گفته می‌شود توسط لرد راما به برادرش لاکشمانا داده شده تا از لانکا مراقبت کند (بانهاو = برادر، گر = قلعه). پوشش گیاهی. پوشش گیاهی پارک ملی بنداوگار شامل جنگل‌های برگ‌ریز مرطوب، جنگل‌های
بنداوگار شامل جنگل‌های برگ‌ریز مرطوب، جنگل‌های مخلوط درخت سال، جنگل‌های خشک مخلوط برگ‌ریز شمالی، بوته‌زارهای خشک برگ‌ریز، علفزارهای خشک و جنگل‌های مرطوب مخلوط برگ‌ریز غرب گنگ است. این منطقه عمدتاً ناهموار و تپه‌ای است و درختان نمک و بامبو دارد. جانوران. پارک ملی بنداوگار محل زندگی انواع حیوانات وحشی از جمله ببر، پلنگ، سگ وحشی آسیایی، گاومیش هندی، چیتال، گوزن سمبر، نیلی‌گاو، جبیر، گوزن فریادکش شمالی، بز کوهی چهار شاخ، گراز وحشی، خرس تنبل ، کفتار راه راه، گرگ ایرانی، شغال طلایی، روباه بنگال، تشی، گربه جنگلی،
ایرانی، شغال طلایی، روباه بنگال، تشی، گربه جنگلی، گربه وحشی آسیایی، گربه ماهیگیر و گربه خالدار زنگاری است. طبق سرشماری سال ۲۰۲۲، ۱۳۵ ببر در این پارک وجود داشت. در سال ۲۰۱۲، گور از پارک ملی کانها دوباره معرفی شد. پارک ملی بنداوگار جمعیت کمی از گاوهای وحشی هندی داشت، اما به دلیل بیماری که از گاوها به آنها منتقل شده بود، همه آنها مردند. پروژه بازگرداندن گورها به جابجایی برخی از گورها از پارک ملی کانها به بنداوگر مربوط می‌شد. ۵۰ حیوان در سال ۲۰۱۲ منتقل شدند. این پروژه توسط اداره جنگلداری مادیا پرادش، مؤسسه
این پروژه توسط اداره جنگلداری مادیا پرادش، مؤسسه حیات وحش هند و تاج سافاری‌ها با همکاری فنی اجرا شد. در ژانویه ۲۰۲۵، حدود ۱۷۰ گاور در بنداوگر وجود داشت. در مارس ۲۰۲۴، تخمین زده می‌شد که ۵۵ فیل هندی در منطقه حفاظت‌شده ببرهای بنداوگار وجود داشته باشد. تابستان ۲۰۱۸، گله ای متشکل از ۴۰ تا ۴۵ فیل مهاجر از ایالت همسایه، چتیسگر، وارد بنداوگار شدند. مادیا پرادش تا سال ۲۰۱۸، بیش از یک قرن هیچ جمعیت فیلی نداشت. آخرین مورد ثبت شده مربوط به سال ۱۹۰۵، در منطقه آمارکانتاک از توابع آنوپور است. در اکتبر ۲۰۲۴، در مجموع ۱۰
از توابع آنوپور است. در اکتبر ۲۰۲۴، در مجموع ۱۰ فیل در اثر مصرف مایکوتوکسین‌های مرتبط با ارزن کودو جان خود را از دست دادند. پرندگان. پرندگان ثبت شده در پارک ملی بنداوگار شامل مرغ جنگلی قرمز، طاووس هندی، میخ‌پنجه بزرگ، سبزقبای هندی، نوک شاخ خاکستری هندی، کبوتر چاهی، مینای معمولی، حواصیل کوچک، گاوچرانک‌ها، حواصیل سفید بزرگ، بوچانگای سیاه، حواصیل برکه‌نشین، پاشلک معمولی، سینه‌سرخ هندی، کلاغ نوک بزرگ، دارکوب تاج‌زرد، ماهی‌خوار گلوسفید، ماهی‌خورک معمولی، زنبورخوار سبز آسیایی، عقاب مارخور کاکلی، دم‌قرمز، دال
سبز آسیایی، عقاب مارخور کاکلی، دم‌قرمز، دال هندی، عقاب مارخور کاکل‌دار، بوف ماهی‌خوار قهوه‌ای ،بازعقاب گونه‌گون، دال دمگاه‌سفید، عقاب شاهین کاکل‌دار، قمری شرقی، کرکس دم‌سفید، سنگ چشم دم‌دراز، لک‌لک گردن‌سفید، گل‌پاک‌کن تیکیل، باکلان کوچک، پرستوی دم سفید، شیکرا، مینای جنگلی، عقاب خالدار کوچک، باکلان بزرگ، ماهی‌خورک ابلق، عقاب دوبرادر، کلاغ جنگلی هندی، سار ابلق و گونه‌های اردک ابلق آسیایی. فرهنگ عامه. مستند «سلسله‌ها» (۲۰۱۸) از بی‌بی‌سی در پارک ملی باندهاوگر برگزار شده است، که داستان یک سفر چهار ساله از ببر
برگزار شده است، که داستان یک سفر چهار ساله از ببر ماده‌ای به نام راج بهرا را روایت می‌کند.
چاه خشک یا چاه جذبی سازه‌ای است که در زیر زمین تشکیل می‌شود و آب‌های ناخواسته مانند آب‌های سطحی و آب‌های سطحی را دفع می‌کند. در این فرایند، آب به داخل زمین نفوذ می‌کند و بیشتر با آب‌های زیرزمینی در منطقه ادغام می‌شود. جریان آب در یک چاه خشک از طریق نیروی جاذبه است. یک چاه خشک معمولاً دارای یک ساختار محفظه‌ای یا یک گودال عمیق پوشیده از شن است. چاه‌های خشک ممکن است از ساختارهای ساده تا پیشرفته‌تر متفاوت باشند. طراحی. هنگام طراحی چاه خشک، الزاماتی وجود دارد. چاه‌های خشک قبل از نصب نیاز به شرایط بهینه دارند؛ در
خشک قبل از نصب نیاز به شرایط بهینه دارند؛ در جایی که شرایط توپوگرافی و خاک در حد ایده‌آل نباشد، ممکن است نصب نشوند. چاه‌های خشک معمولاً باید عمقی بین ۳۰ تا ۱۰۰ فوت و عرضی بین ۳ تا ۶ فوت در سطح زمین داشته باشند. برای احتیاط‌های ایمنی، چاه‌های خشک باید در فاصله‌ای دور از خطوط املاک، زیرزمین‌ها و هرگونه فونداسیون قرار گیرند. در صورت نیاز به تعمیر و نگهداری، هیچ گیاه یا سازه دیگری نباید روی چاه خشک قرار گیرد. علاوه بر این، هنگام تمایل به نصب چاه خشک، اکیداً توصیه می‌شود با یک متخصص مشورت کنید. چاه‌های خشک،