payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حنوت‌وعتی ملکه همسر مصر باستان از دودمان بیستم مصر بود. وی همسر بزرگ سلطنتی فرعون رامسس پنجم بود. دارایی‌ها و املاک حنوت‌وعتی در «پاپیروس ویلبور» ذکر شده است که سندی است مربوط به دوران سلطنت رامسس پنجم. در واقع بر اساس این سند است که تصور می‌شود که حنوت‌وعتی همسر فرعون رامسس پنجم باشد، اما ممکن است قدمت او به دوره‌های قبلی باشد. «وُلفرام گرایتسکی» هیروگلیف‌ها را که از هیراتیک رونویسی شده‌اند به صورت زیر نوشته است: M23-t:n-G7-N41:t*N33-G7-Z5-Z5-Z5-s-G36:r-t:A-H-W24:t*Z5-wa:a-U33-i
بارون ویلیام ترامپ (؛ زادهٔ ۲۰ مارس ۲۰۰۶) کوچک‌ترین پسر دونالد ترامپ، چهل و پنجمین و چهل و هفتمین رئیس‌جمهور ایالات متحده، و همسر سوم او، بانوی اول ایالات متحده آمریکا، ملانیا ترامپ است. بارون در اولین دوره ریاست جمهوری پدرش چهره ای غیرسیاسی بود و علیرغم تلاش‌های ملانیا برای دور کردن پسرش از سیاست، توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد. بارون در آن زمان به فوتبال علاقه نشان داد و به عنوان هافبک با آکادمی دی سی یونایتد قرارداد امضا کرد. پس از اتمام دوره اول ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ و خروجش از کاخ سفید، او به
دونالد ترامپ و خروجش از کاخ سفید، او به فلوریدا نقل مکان کرد. در سال ۲۰۲۴ بارون در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان (۲۰۲۴) به عنوان نماینده رسمی فلوریدا دعوت شد، اما او نپذیرفت. او در ژوئیه ۲۰۲۴ یک شرکت املاک و مستغلات (ترامپ، فولچر و راکسبورگ کپیتال) را تأسیس کرد که پس از پیروزی پدرش در انتخابات ریاست جمهوری دوم منحل شد. زندگی و تحصیل. بارون ویلیام ترامپ در ۲۰ مارس ۲۰۰۶ در خانواده دونالد ترامپ و ملانیا کناوس در نیویورک به دنیا آمد. او در کلیسای اسقفی Bethesda -by-the-Sea در پام بیچ، فلوریدا غسل تعمید داده شد.
در پام بیچ، فلوریدا غسل تعمید داده شد. بارون در برج ترامپ بزرگ شد، جایی که او در آن، طبقه اختصاصی خودش را دارد. وی برای تحصیلات ابتدایی خود در مدرسه گرامر و مقدماتی کلمبیا تحصیل کرد. سپس در آکادمی آکسبریج مشغول تحصیل شده و پس از فارغ‌التحصیلی در آنجا، وارد دانشگاه نیویورک شد. او تابعیت آلمانی، اسکاتلندی و اسلوونیایی دارد. بارون در کارزار ریاست‌جمهوری ۲۰۱۶ دونالد ترامپ حضور داشت. پدر وی در نوامبر ۲۰۱۶ به عنوان رئیس‌جمهور آمریکا انتخاب شد. او و مادرش به دلیل نگرانی در مورد وجهه عمومی و مدرسه اش به مدت شش ماه
در مورد وجهه عمومی و مدرسه اش به مدت شش ماه پس از انتخابات، در نیویورک ماندند. بارون اولین پسر رئیس‌جمهور پس از جان اف کندی جونیور بود که در کاخ سفید اقامت کرد. شغل. سیاست دونالد ترامپ در مصاحبه‌ای گفت که بارون بخاطر علاقه به صنعت، به دونالد در این امر مشاوره می‌دهد. در ماه مه ۲۰۲۴، از بارون دعوت شد تا در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان (۲۰۲۴) به عنوان نماینده بزرگ فلوریدا انتخاب شود که در این کنوانسیون برادرانش اریک و دونالد جونیور و خواهرش تیفانی نیز حضور داشتند اما بارون با استناد به تعهدات قبلی خود، این
اما بارون با استناد به تعهدات قبلی خود، این دعوت را رد کرد. تجارت در ژوئیه ۲۰۲۴، وی با همکاری همکلاسی‌هایش، یک شرکت املاک و مستغلات به نام (ترامپ، فولچر و راکسبورگ کپیتال) را تأسیس کرد. این شرکت پس از انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ منحل شد و هیچ برنامه‌ای برای تأسیس مجدد آن در دوره دوم ریاست جمهوری پدرش وجود نداشت. بر اساس "گزارش نیویورک تایمز"، استیو ویتکاف یک سرمایه‌گذار املاک و مستغلات که با ترامپ ارتباط دارد، نقش ترامپ را به عنوان یک عامل بازدارنده در برابر میم کوین و دادن تجربه تجاری به او تصور می‌کند.
میم کوین و دادن تجربه تجاری به او تصور می‌کند. بعداً روزنامه "تایمز" گزارش داد که ترامپ از والدین خود خواسته است که درگیر ارزهای دیجیتال شوند و در آن سرمایه‌گذاری کنند.
کا-نفر-نفر () یک زن نجیب‌زادهٔ در مصر باستان بود که در دوران حکمرانی دودمان نوزدهم مصر زندگی می‌کرد. او در دوران معاصر به خاطر ماسک تشییع جنازه‌اش که در اختیار «موزه هنر سنت لوئیس» است، شناخته می‌شود. موزه این ماسک را در سال ۱۹۹۸ از شرکت فینیکس، عرضه‌کننده آثار هنری خریداری کرد. این شرکت گفت که این نقاب بین سال‌های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۲ در سقاره کشف شده بود و تا سال ۱۹۵۲ در بازار هنر دست به دست می‌شد. با این حال، این ظن ایجاد شد که این ماسک در عوض از مصر دزدیده شده است و زاهی حواس، دبیرکل شورای عالی آثار باستانی
است و زاهی حواس، دبیرکل شورای عالی آثار باستانی مصر، درخواست کرد که این ماسک به مصر بازگردانده شود. در سال ۲۰۰۶، موزه هنر سنت لوئیس ادعای هاواس را رد کرد و ماسک در سنت لوئیس باقی می‌ماند. نقاب کا-نفر-نفر از چوب پوشیده شده با کتانی با پوشش گچی رنگ شده و مطلا ساخته شده است. این اثر در یک محفظه با دمای کنترل شده تحت عنوان «ماسک مومیایی، مصری، دودمان نوزدهم مصر» در موزه هنر سنت لوئیس نگهداری می‌شود. کا-نفر-نفر در سال ۱۹۵۲ توسط محمد زکریا غنیم در مقبره‌ای که در بالای هرم پلکانی هرم جوزر در گورستان سقاره مدفون
بالای هرم پلکانی هرم جوزر در گورستان سقاره مدفون شده بود، کشف شد. بدن او مومیایی نشده بود و به شدت تجزیه شده بود و ماسک پُرنگار بر صورت داشت که سر و شانه‌هایش را می‌پوشاند. تاج سر او یک دیهیم شیشه‌ای بود. چشم‌ها و نوک سینه‌های او نیز با شیشه پوشانده شده بود. غنیم نام او را کا-نفر-نفر به معنای «کا دو چندان زیبا» گذاشت. در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۴، دادگاه استیناف حوزه هشتم ایالات متحده آمریکا به این نتیجه رسید که ماسک باید در موزه هنر سنت لوئیس باقی بماند، دستکم تا آنجا که به پرونده مصادره فدرال ایالات متحده مربوط
آنجا که به پرونده مصادره فدرال ایالات متحده مربوط می‌شود.
نوب‌خسبد (؛ به معنای طلا و لاجورد) ملکه همسر مصر باستان از دودمان بیستم مصر بود. او همسر بزرگ سلطنتی فرعون رامسس ششم و مادر فرعون رامسس هفتم، شاهدخت ایست (همسر خدای آمون) و شاهزاده‌های آمن‌حرخپ‌شیف دی و پانبنکمیت بود. از او در مقبره پسرش آمن‌حرخپ‌شیف (مقبرهٔ شمارهٔ کی‌وی۱۳) و در سنگ یادبود دخترش ایست در قفط یاد شده است.
مؤسسه کُردی پاریس یا انستیتوی کُرد پاریس (; ) یک مؤسسه کُردی در فرانسه است که در سال ۱۹۸۳ میلادی در پاریس پایتخت فرانسه تأسیس شده است. این مؤسسه در فوریه ۱۹۸۳ میلادی توسط تهیه‌کننده فیلم ییلماز گونی و شاعری کرد به نام جگرخون تأسیس شد و بر زبان، فرهنگ و تاریخ کردی تمرکز دارد. این مؤسسه یکی از مراکز آموزشی اصلی زبان‌های کردی در اروپا است.
ماه من یا نورِ روحِ من (هندی: Channa Mereya؛ انگلیسی: The light of my soul) یک مجموعه تلویزیونی درام-عاشقانه هندی است که در ۵ ژوئیۀ ۲۰۲۲ در استار بهارات پخش شد. این مجموعه در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۲ پخش شد. این سریال توسط شبکۀ ام‌بی‌سی پرشیا دوبله و در ۵۵ قسمت پخش شده است. داستان. داستان حول محور عشق به آشپزی و بر اساس فرهنگ پنجاب است. جینی گاروال دختری ۲۴ ساله است که سرشار از زندگی است. او در هرج و مرج زندگی می‌کند و به‌دنبال راهی برای حل مشکلات خانوادگی و غیابت عشقش است. جینی و خانواده‌اش یک رستوران را در امریتسار
است. جینی و خانواده‌اش یک رستوران را در امریتسار اداره می‌کنند. از طرفی دیگر، آدیتیا سینگ مردی ۲۷ ساله است که آرزو دارد یکی از بالاترین هتل‌داران جهان باشد. او در جستجوی اهمیت و معنا در زندگی است و جواب‌هایش را در دختری می‌یابد که از آن نفرت دارد. اما پس از آن تصمیم می‌گیرد که عاشق او شود. او با جینی ازدواج می‌کند.
نام مستعار نویسنده‌ای ژاپنی است که عضو اصلی گروه سونث اکسپنژن می‌باشد. او خالق مجموعه رمان‌های تصویری "وقتی که آن‌ها گریه می‌کنند" می‌باشد؛ از جمله "هیگوراشی"، "اومینکو" و "". نام مستعار او برگرفته از "فاینال فانتزی" است: «ریوکیشی» اصطلاحی به معنای «اژدها» و ۰۷ نوعی بازی با کلمه است و اشاره به «لنا» دارد. اوایل زندگی. ریوکیشی۰۷ در یک مدرسهٔ فنی مخصوص هنر درس خواند و مشغول به نوشتن دوجینشی شد؛ در همین حال او به انیمه، مانگا و بازی‌های ویدئویی علاقه پیدا کرد. هنگام تحصیل در کالج او تلاش کرد مانگا و رمان
کرد. هنگام تحصیل در کالج او تلاش کرد مانگا و رمان بنویسد، اما پی برد که «صرف نظر از اشتیاق برای چیزی، بدون مهارت هرگز نمی‌توان همچون یک فرد حرفه‌ای آن را انجام داد». او با یکی از همکارانش در یک گروه تئاتر آشنا شد. این آشنایی موجب شد او نمایشنامه‌ای با عنوان نوشت و آن را در یک مسابقه ثبت کرد. گرچه او بعداً باخت. برادر کوچکتر او که مورد الهام موفقیت رمان تصویری "" از تایپ-مون قرار گرفته بود، به او پیشنهاد داد که او و ریوکیشی رمان صوتی خودشان را تولید کنند. ریوکیشی با بازسازی "ایستگاه اتوبوس هینامیزاوا" و
ریوکیشی با بازسازی "ایستگاه اتوبوس هینامیزاوا" و قسمت‌بندی آن، مجموعه رمان تصویری "هیگوراشی وقتی که آن‌ها گریه می‌کنند" را تولید کرد. پس از فارغ‌التحصیل شدن از مدرسهٔ فنی، او آرزو داشت یک توسعه‌دهنده بازی ویدئویی شود. او تمرکز خود را بر روی پیدا کردن شغل در یک شرکت تولیدکنندهٔ بازی ویدئویی گذاشت، اما نتوانست. او شغلی در یک فروشگاه لباس‌های مردانه پیدا کرد، اما پس از چند ماه او به‌طور امتحانی پیشنهاد کار در یک آژانس خدمات اجتماعی را پذیرفت. پیشنهاد کار بر اساس آزمونی بود که ریوکیشی داده بود. شغل. ریوکیشی۰۷
آزمونی بود که ریوکیشی داده بود. شغل. ریوکیشی۰۷ گروه دوجین سونث اکسپنژن را در ۲۰۰۱ راه‌اندازی کرد. او در ابتدا یک بازی جمع‌آوری کارت با عنوان لیف فایت برای توسعه‌دهندهٔ اروگه، تولید کرد. پس از اینکه برادر کوچکترش یاتازاکورا برنامه‌نویسی بازی را یادگرفت، سونث اکسپنژن شروع به تولید "هیگوراشی وقتی که آن‌ها گریه می‌کنند" کرد که بازسازی مفاهیمی از نمایشنامهٔ "ایستگاه اتوبوس هینامیزاوا" و تبدیل آنها به یک رمان تصویری وحشت روانشناختی می‌باشد و شخصیت‌های آن از رمان‌های کی الهام گرفته شده است. ریوکیشی۰۷ در یک مصاحبه
کی الهام گرفته شده است. ریوکیشی۰۷ در یک مصاحبه با دامیان باندراک از ژورنال دو ژاپون در ۲۰۱۲ گفت: در ابتدا مخاطبانم اوتاکوهایی بودند که در کومیکت شرکت می‌کردند، که خودشان کسر کوچکی از اوتاکوهای ژاپن بودند؛ و اوتاکوهای ژاپن هم بخش کوچکتری از ژاپنی‌ها بودند! هرگز برای یک لحظه هم تصور نمی‌کردم که آثارم در آنطرف دنیا، در فرانسه خوانده، چاپ، ویرایش شوند… به عنوان مثال هیگوراشی، من هرگز فکر نمی‌کردم افرادی خارج از ژاپن به آن علاقه‌مند باشند. به ویژه اومینکو متنی است که حتی ژاپنی‌ها هم در خواندن آن دچار مشکل
است که حتی ژاپنی‌ها هم در خواندن آن دچار مشکل می‌شوند؛ بنابراین فکر اینکه خارجی‌ها تلاش کردند آن را بخوانند، درک کنند و ترجمه‌اش کنند خوشحالی غیرقابل‌توصیف برایم می‌آورد. نوشته‌های ریوکیشی همچون سبک یک‌درمیانی از «صحنه‌های هراس‌انگیز و شوخی‌های بچه‌مدرسه‌ای» توصیف شده است. او گفته «یک داستان باید شبیه ترن هوایی باشد. به این منظور که پیش از نوشتن یک صحنهٔ واقعاً ظالمانه، باید روحیهٔ مخاطبان را با چیزی به عنوان مثال یک صحنهٔ سرگرم‌کننده بالا ببرم… قبل از نوشتن صحنه‌ای از ناامیدی محض، باید از صحنه‌های امید
صحنه‌ای از ناامیدی محض، باید از صحنه‌های امید گذر کنیم. و در حقیقت هنگامی که می‌نویسم، همهٔ اینها مرا خیلی سرگرم می‌کند.» ریوکیشی همچنین اشاره کرده که "سپس هیچ‌کدام باقی نماندند" منبع الهامش بوده است. کونامی از ریوکیشی۰۷ درخواست کرد بازی ویدئویی "سایلنت هیل اف" را بنویسد چون آن‌ها به دنبال نویسنده‌ای بودند که بتواند «ضرورت وحشت ژاپنی را واقعاً درک کند». پیوند به بیرون. وبسایت رسمی سونث اکسپنژن
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42011524&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-06-02T17:16:58Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;مهرآیین1374&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;origin&gt;42011525&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; فریدریش فون گنتس (۲ مه ۱۷۶۴ – ۹ ژوئن ۱۸۳۲) دیپلمات و نویسنده پروسی-اتریشی بود. او به همراه کلمنس فون مترنیخ، صدراعظم اتریش، یکی از نیروهای اصلی پشت سازماندهی، مدیریت و
یکی از نیروهای اصلی پشت سازماندهی، مدیریت و پروتکل کنگره وین بود. اوایل زندگی. فون گنتس در وروتسواف (وروتسواف کنونی) متولد شد. پدرش یک مقام رسمی بود و مادرش از خانواده برجسته اوگنوی برلینی آنسیون و عمهٔ فریدریش آنسیون، وزیر پروس بود. هنگامی که پدرش از وروتسواف به برلین به عنوان مدیر کل ضرابخانه سلطنتی منتقل شد. او در دانشگاه کونیگسبرگ با آموزه‌ها و تفکر ایمانوئل کانت آشنا شد و هوش او با تأثیر این متفکر بزرگ تیزتر و اشتیاقش به یادگیری بیشتر شد. با این وجود، امر مطلق کانت و ایده‌های او درباره فرمان عقل، که
امر مطلق کانت و ایده‌های او درباره فرمان عقل، که همه وظایف و تعهدات از آن ناشی می‌شوند، مانع از تسلیم شدن فون گنتس به علاقه به شراب، زنان و قمار نشد. هنگامی که در سال ۱۷۸۵ به برلین بازگشت، به سمت منشی "اداره کل سلطنتی" منصوب شد و استعدادهای درخشانش به زودی باعث ارتقای او به رتبه مشاور جنگ ("Kriegsrath") گردید. در طول یک بیماری که او را با محدود کردن به اتاقش، پاکدامن نگه داشت، زبان فرانسوی و زبان انگلیسی را آموخت و به این زبان‌ها تسلط یافت که فرصت‌هایی را برای یک شغل دیپلماتیک برایش فراهم کرد. انقلاب
را برای یک شغل دیپلماتیک برایش فراهم کرد. انقلاب فرانسه. علاقه او به امور عمومی، نخستین بار با وقوع انقلاب فرانسه برانگیخته شد. به عنوان یک جوان تیزهوش، او با شور و شوق از آن استقبال کرد، اما تحولات بعدی آن شور او را سرد کرد و با خواندن "تأملاتی بر انقلاب در فرانسه" اثر ادموند برک به دیدگاه‌های محافظه‌کارانه‌تر گروید؛ ترجمه این اثر به آلمانی (۱۷۹۴) نخستین کار ادبی او بود. این کار در سال بعد با ترجمه آثاری درباره انقلاب از ژاک ماله دو پان و ژان ژوزف مونیه دنبال شد، و او همچنین یک مجله ماهانه به نام "Neue
دنبال شد، و او همچنین یک مجله ماهانه به نام "Neue deutsche Monatsschrift" (ماهنامه جدید آلمانی) تأسیس و ویرایش کرد که در آن به مدت پنج سال، عمدتاً در مورد مسائل تاریخی و سیاسی می‌نوشت. او از اصول مشروطه‌خواهی بریتانیا در برابر اصول انقلابی فرانسه دفاع می‌کرد. دانشی که او از اصول و عملکرد مالیه نشان داد، به‌ویژه قابل توجه بود. در سال ۱۷۹۷، به درخواست دولتمردان انگلیسی، ترجمه‌ای از تاریخ مالیه فرانسه نوشته فرانسوا دیوِرنوا (۱۷۵۷–۱۸۴۲)، یک تبعیدی برجسته اهل ژنو که در انگلستان تابعیت گرفته و شوالیه شده بود،
ژنو که در انگلستان تابعیت گرفته و شوالیه شده بود، منتشر کرد که پیشتر گزیده‌هایی از آن را در مجله‌اش آورده بود. تولید ادبی او، که همگی الهام‌گرفته از لیبرالیسم میانه‌رو بود، شگفت‌انگیز بود و شامل مقاله‌ای درباره نتایج کشف قاره آمریکا و مقاله‌ای دیگر به زبان فرانسه درباره سیستم مالی انگلیس ("Essai sur l'état de l'administration des finances de la Grande-Bretagne"، لندن، ۱۸۰۰) می‌شد. با این حال، به ویژه قابل توجه، "Denkschrift" یا یادداشتی بود که او به مناسبت جلوس پادشاه فریدریش ویلهلم سوم پروس (۱۷۹۷) به او
جلوس پادشاه فریدریش ویلهلم سوم پروس (۱۷۹۷) به او ارائه داد و در آن، از جمله، بر ضرورت اعطای آزادی مطبوعات و تجارت به پادشاه تأکید کرد. برای یک مقام پروسی، ارائه مشاوره ناخواسته به فرمانروای خود، نقض آداب بود و شانسی برای جلب لطف او نداشت، اما این کار به فون گنتس موقعیت برجسته‌ای در انظار عمومی داد که استعدادهای درخشان و سبک ادبی‌اش به او امکان حفظ آن را داد. علاوه بر این، او از همان ابتدا از تحولات احتمالی انقلاب و پیامدهای ضعف و تزلزل سیاست پروس آگاه بود. مخالفت با فرانسه، اصل الهام‌بخش "Historisches
مخالفت با فرانسه، اصل الهام‌بخش "Historisches Journal" (مجله تاریخی) بود که او در سال‌های ۱۷۹۹ و ۱۸۰۰ تأسیس کرد و بار دیگر نهادهای انگلیسی را به عنوان الگو معرفی نمود، و او در آلمان سخنگوی سیاست بریتانیا در قبال تهاجمات انقلابی جمهوری اول فرانسه شد. در سال ۱۸۰۱، او انتشار مجله را متوقف کرد زیرا از نظم روزنامه‌نگاری بیزار بود. او به جای آن، تحت عنوان "Beiträge zur Geschichte" (مشارکت‌هایی در تاریخ)، مجموعه‌ای از مقالات درباره سیاست معاصر منتشر کرد. اولین مقاله "Über den Ursprung und Charakter des Krieges
"Über den Ursprung und Charakter des Krieges gegen die französische Revolution" (درباره منشأ و ماهیت جنگ علیه انقلاب فرانسه) (۱۸۰۱) بود که توسط بسیاری به عنوان شاهکار گنتس در نظر گرفته می‌شود؛ جزوه مهم دیگری به نام "Von dem politischen Zustande von Europa vor und nach der Revolution" (درباره وضعیت سیاسی اروپا قبل و بعد از انقلاب)، که نقدی بر "De l'état de la France de la fin de l'an VIII" اثر اوتریو بود، در همان سال منتشر شد. مشاور امپراتوری، وین. او در خارج از کشور به رسمیت شناخته شد و هدایای نقدی از
خارج از کشور به رسمیت شناخته شد و هدایای نقدی از دولت‌های بریتانیا و اتریش دریافت کرد، اما این امر موقعیت او را به عنوان یک مقام رسمی در برلین غیرممکن ساخت، زیرا دولت پروس قصدی برای کنار گذاشتن موضع بی‌طرفی محتاطانه‌اش نداشت. امور خصوصی نیز فون گنتس را به ترک خدمت پروس ترغیب کرد؛ عمدتاً از طریق اقدامات خودش، جدایی از همسرش ترتیب داده شد. بر این اساس، در مه ۱۸۰۲، او از همسرش خداحافظی کرد و با دوستش آدام مولر به وین رفت. در برلین، او با سفیر اتریش، کنت اشتادیون، صمیمی بود که وساطت او باعث معرفی‌اش به
اشتادیون، صمیمی بود که وساطت او باعث معرفی‌اش به امپراتور فرانتس شد. نتیجه فوری، عنوان مشاور امپراتوری با حقوق سالانه ۴۰۰۰ گیلدر (۶ دسامبر ۱۸۰۲) بود، اما تا سال ۱۸۰۹ فعالانه به کار گرفته نشد. فون گنتس پیش از بازگشت به برلین برای انجام ترتیبات انتقال نهایی خود به وین، از لندن بازدید کرد و در آنجا با پیت و گرنویل آشنا شد که چنان تحت تأثیر استعدادهای او قرار گرفتند که علاوه بر هدایای نقدی بزرگ، دولت بریتانیا به پاس قدردانی از خدمات قلم او علیه ناپلئون بناپارت، مستمری سالانه‌ای را برایش تضمین کرد. از آن پس، او
مستمری سالانه‌ای را برایش تضمین کرد. از آن پس، او درگیر یک جدل بی‌وقفه علیه هر پیشروی جدید قدرت و ادعاهای دیکتاتوری ناپلئونی بود. او با طنزی بی‌نظیر، سیاست بی‌اراده دربارهایی را که با تسلیم، تحقیر را تحمل می‌کردند، به باد انتقاد گرفت. او به رسمیت شناختن عنوان امپراتوری ناپلئون را محکوم کرد و مانیفستی از سوی لوئی هجدهم فرانسه علیه آن تنظیم نمود. تشکیل ائتلاف و شروع جنگ، برای مدتی امیدهای او را، علی‌رغم بی‌اعتمادی شدیدش به شایستگی وزرای اتریشی، افزایش داد. این امیدها به سرعت با نبرد استرلیتز و نتایج آن بر
این امیدها به سرعت با نبرد استرلیتز و نتایج آن بر باد رفت. فون گنتس از اوقات فراغت اجباری خود برای نوشتن مقاله‌ای درخشان درباره "روابط بین انگلستان و اسپانیا قبل از شروع جنگ بین دو قدرت" (لایپزیگ، ۱۸۰۶) استفاده کرد. کمی بعد "Fragmente aus der neuesten Geschichte des politischen Gleichgewichts in Europa" (ترجمه شده به عنوان "قطعاتی درباره توازن قدرت در اروپا"، لندن، ۱۸۰۶) منتشر شد. این اثر که آخرین کار فون گنتس به عنوان یک مقاله‌نویس مستقل بود، شرحی استادانه از وضعیت سیاسی واقعی و همچنین پیش‌گویانه در
از وضعیت سیاسی واقعی و همچنین پیش‌گویانه در پیشنهادهایش در مورد چگونگی بازیابی آن بود: «اروپا از طریق آلمان نابود شده است؛ از طریق آلمان باید دوباره برخیزد». او دریافت که سلطه فرانسه را نمی‌توان شکست مگر با اتحاد اتریش و پروس، که با هماهنگی بریتانیا عمل کنند. او با علاقه آماده‌سازی‌های نظامی پروس را دنبال کرد. به دعوت کنت هاگویتس، در آغاز کارزار به مقر فرماندهی پروس در ارفورت رفت و در آنجا اعلامیه پادشاه و نامه او به ناپلئون را پیش‌نویس کرد. نویسنده شناخته شده بود و در همین ارتباط بود که ناپلئون از او به
شده بود و در همین ارتباط بود که ناپلئون از او به عنوان «کاتب بدبختی به نام گنتس، یکی از آن مردان بی‌شرف که خود را برای پول می‌فروشند» یاد کرد. فون گنتس هیچ مأموریت رسمی از دولت اتریش نداشت و هر امیدی که ممکن بود برای تأثیرگذاری خصوصی بر وضعیت در جهت اتحاد بین دو قدرت آلمانی در سر داشته باشد، به سرعت با نبرد ینا بر باد رفت. سقوط پروس، اتریش را تنها امید آلمان و اروپا باقی گذاشت. فون گنتس که از زمستان ۱۸۰۶ به بعد وقت خود را بین پراگ و چشمه‌های آب گرم بوهم تقسیم می‌کرد، به نظر می‌رسید که کاملاً خود را وقف
تقسیم می‌کرد، به نظر می‌رسید که کاملاً خود را وقف لذت‌های اجتماعی کرده است و شخصیت جذابش پذیرش آسانی را در آن محافل عالی‌رتبه برایش به ارمغان آورد که بعدها در وین برایش مفید واقع شد. با این حال، اگرچه او چیزی منتشر نکرد، قلمش بیکار نبود و مشغول مجموعه‌ای از مقالات درباره آینده اتریش و بهترین راه‌های آزادسازی آلمان و بازگرداندن توازن اروپا بود، اما خودش به دوستش مولر (۴ اوت ۱۸۰۶) اعتراف کرد که در شرایط اسفبار آن زمان، مقاله‌اش درباره اصول صلح عمومی باید به عنوان یک شعر سیاسی تلقی شود. کمک به فون مترنیخ. در
یک شعر سیاسی تلقی شود. کمک به فون مترنیخ. در سال ۱۸۰۹، با شروع جنگ بین اتریش و فرانسه، فون گنتس برای اولین بار توسط دولت اتریش تحت رهبری اشتادیون به طور فعال به کار گرفته شد. او اعلامیه اعلان جنگ (۱۵ آوریل) را پیش‌نویس کرد و در طول ادامه خصومت‌ها، قلمش بی‌وقفه به کار گرفته شد. صلح ۱۸۱۰ و سقوط اشتادیون بار دیگر امیدهای او را بر باد داد و او، سرخورده و به شدت دلزده، بار دیگر به انزوای نسبی در پراگ بازگشت. او در ابتدا نظر چندان مثبتی نسبت به فون مترنیخ، جانشین اشتادیون، نداشت و تا سال ۱۸۱۲ نبود که این دو مرد
اشتادیون، نداشت و تا سال ۱۸۱۲ نبود که این دو مرد روابط نزدیکی برقرار کردند که به دوستی مادام‌العمر انجامید. با این حال، هنگامی که فون گنتس به عنوان مشاور فون مترنیخ به وین بازگشت، دیگر آن میهن‌پرست آتشینی نبود که در تاریک‌ترین روزهای رکود آلمان با اشتاین همدردی و مکاتبه کرده بود و در دوره‌های آتشین، از تمام اروپا خواسته بود تا خود را از حکومت خارجی آزاد کند. او که سرخورده و بدبین اما همچنان روشن‌بین بود، از آن پس بیش از هر چیز یک اتریشی بود، گاهی حتی اتریشی‌تر از فون مترنیخ. در طول مراحل پایانی کارزار
از فون مترنیخ. در طول مراحل پایانی کارزار ۱۸۱۴، او ابراز امیدواری کرد که فون مترنیخ در دیپلماسی خود اتریش را جایگزین اروپا کند و علی‌رغم مخالفتش با ناپلئون و فرانسه، با حفظ شوهر ماری لوئیز بر تخت سلطنت فرانسه، اتحاد اتریش و فرانسه را تضمین کند. کار دیپلماتیک، کنگره وین. به مدت ده سال، از ۱۸۱۲ به بعد، فون گنتس به عنوان نویسنده و دیپلمات با تمام امور بزرگ تاریخ اروپا در تماس نزدیک بود. او دست راست، محرم اسرار و مشاور فون مترنیخ بود. او صدراعظم را در سفرهایش همراهی می‌کرد و در تمام کنفرانس‌هایی که قبل و بعد
همراهی می‌کرد و در تمام کنفرانس‌هایی که قبل و بعد از جنگ برگزار می‌شد، حضور داشت. هیچ راز سیاسی از او پنهان نبود و تمام اسناد مهم دیپلماتیک به دست او پیش‌نویس می‌شد. او دبیر کنگره وین (۱۸۱۴–۱۸۱۵) بود، مجموعه‌ای از جلسات برای طراحی یک برنامه صلح بلندمدت برای اروپا، که به معنای آن بود که او مدیر امور و رئیس پروتکل بود. دانش گسترده او از مردان و امور، او را به یک قدرت تبدیل کرده بود. او هیچ توهمی نسبت به دستاوردهای آنها نداشت و یادداشت او درباره کار کنگره وین هم نقدی نافذ و هم بنای یادبودی از سرخوردگی خودش
هم نقدی نافذ و هم بنای یادبودی از سرخوردگی خودش است. او اشاره می‌کند که در کنگره ۲۲۰۰۰ پوند از طریق تالیران از لوئی هجدهم فرانسه دریافت کرد، در حالی که کاسلری به او ۶۰۰ پوند همراه با "les plus folles promesses" (احمقانه‌ترین وعده‌ها) داد؛ دفتر خاطرات او پر از چنین مدخل‌هایی است. با این حال، او هرگز این هدایا را پنهان نکرد. فون گنتس تا زمان کنگره ورونا (۱۸۲۲) در تمام کنگره‌ها و کنفرانس‌های بعدی شرکت کرد. با این حال، لیبرالیسم سال‌های اولیه او از بین رفته بود و او با دیدگاه فون مترنیخ مبنی بر اینکه در عصر
و او با دیدگاه فون مترنیخ مبنی بر اینکه در عصر زوال، تنها وظیفه یک دولتمرد، سرپا نگه داشتن نهادهای پوسیده است، کنار آمده بود. این دست نویسنده آن "یادداشت" توهین‌آمیز به فریدریش ویلهلم سوم پروس درباره آزادی مطبوعات بود که فرمان‌های کارلسباد را پیش‌نویس کرد. این او بود که الهام‌بخش سیاست سرکوب آزادی دانشگاه‌ها بود و در دفتر خاطرات خود، جلسه کنفرانس وین در سال ۱۸۱۹ را که تصمیم گرفت با اجرای دقیق ماده سیزدهم قانون کنفدراسیون آلمان، تشکیل مجامع نمایندگی در ایالت‌های آلمان را غیرممکن سازد، روزی مهم‌تر از روز
آلمان را غیرممکن سازد، روزی مهم‌تر از روز نبرد لایپزیگ ثبت کرد. زندگی خصوصی. فون گنتس در زندگی شخصی تا پایان عمر فردی دنیا‌دیده و اهل معاشرت باقی ماند، با این‌حال دچار هراسی اغراق‌آمیز از مرگ بود. پس از جدایی از همسرش در برلین، هرگز وی را ندید؛ او در دسامبر ۱۸۰۲، چند ماه پس از ترک فون گنتس، درگذشت. روابط وی با زنان دیگر، که عمدتاً از طبقات عالی‌رتبه بودند، متعدد بود و ثبت تمامی آن‌ها ممکن نیست. با وجود این، کشش عاطفی تا پایان زندگی رهایش نساخت، و شیفتگی‌اش نسبت به فانی السلر، رقصندهٔ نامدار، موضوع شماری از
به فانی السلر، رقصندهٔ نامدار، موضوع شماری از نامه‌های وی به راحل فارنهاگن، را تشکیل می‌دهد (۱۸۳۰–۱۸۳۱). فون گنتس پروتستان باقی ماند و هرگز به کاتولیسیزم نگروید، اگرچه این اقدام می‌توانست زندگی سیاسی و اجتماعی او را در امپراتوری اتریش آسان‌تر کند. مرگ و میراث. فون گنتس در ۱۹ ژوئن ۱۸۳۲ در وین درگذشت. او را به عنوان مزدور قلم توصیف کرده‌اند و هیچ مزدور دیگری هرگز چنین حرفه قابل توجهی را برای خود رقم نزده است. انجام این کار، علی‌رغم استعدادهای درخشانش، غیرممکن بود اگر او چیزی بیش از آن «کاتب بدبخت» که مورد
بود اگر او چیزی بیش از آن «کاتب بدبخت» که مورد تمسخر ناپلئون قرار گرفت، نبود. اگرچه او از نظر تولد به طبقه متوسط در کشوری با اشراف‌سالاری سرسخت تعلق داشت، اما زندگی کرد تا در جامعه شاهزادگان و دولتمردان در سطحی برابر حرکت کند، که اگر به بدنامی خرید و فروش می‌شد، هرگز چنین اتفاقی نمی‌افتاد. با این حال، اینکه او عادت به دریافت هدایا از هر کسی داشت که به حمایت او امید داشت، جای بحث ندارد. فون مترنیخ از آنها آگاه بود و هرگز گمان نمی‌کرد که فون گنتس در نتیجه آن علیه اعتقادات خود بنویسد یا عمل کند. در واقع،
آن علیه اعتقادات خود بنویسد یا عمل کند. در واقع، هیچ‌کس در انتقاد از سیاست کارفرمایانش آزادتر یا صریح‌تر از این نویسنده ظاهراً فاسد نبود. هدایا و مستمری‌ها بیشتر ماهیت یارانه داشتند تا رشوه. آنها قدردانی قدرت‌های مختلف از ارزش متحدی بود که قلمش ثابت کرده بود سلاحی بسیار قدرتمند در راه اهداف آنهاست.. در واقع، همین بی‌طرفی و عینیت نگرش اوست که نوشته‌های فون گنتس را به اسناد روشنگری برای دوره تاریخی که پوشش می‌دهند، تبدیل می‌کند. البته باید دیدگاه او را در نظر گرفت، اما شاید کمتر از هر نویسنده دیگری که اینقدر
گرفت، اما شاید کمتر از هر نویسنده دیگری که اینقدر با سیاست‌هایی که نقد می‌کند، درگیر بوده است. جدای از ارزش آنها به عنوان اسناد تاریخی، نوشته‌های فون گنتس بناهای یادبود ادبی، نمونه‌های کلاسیک نثر پرتوان و درخشان زبان آلمانی و زبان فرانسوی به عنوان الگویی برای سبک دیپلماتیک هستند.
مارتین آنسلمی (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل آرژانتین است. وی سابقه سرمربی‌گری در تیم‌هایی همچون ایندپندینته دل‌وایه، روز آزول و پورتو را داشته است.
هوندا سی‌دی۱۲۵تی‌سی بنلی (انگلیسی: Honda CD125TC Benly) یک موتورسیکلت ۱۲۴ سی‌سی (۷٫۶ مکعب اینچ)، هوا خنک، چهارزمانه و دوسیلندر به سبک «موتورخیابانی» است که توسط شرکت موتورسازی هوندا بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۵ برای بریتانیا تولید شد. اندازه موتور و توان خروجی آن برای مطابقت با محدودیت‌های مجوز موقت آن زمان طراحی شده بود و نسخه‌ای از هوندا سی‌دی۲۰۰ رودمستر بود که در اواخر دهه ۱۹۷۰ معرفی شد، با همان گیربکس چهار سرعته (مانند ۲۰۰) اما فقط استارت الکتریکی. این دستگاه به غیر از اندازه بدنه موتور از همه جهات یکسان
به غیر از اندازه بدنه موتور از همه جهات یکسان بود. مجهز به جرقه زنی الکترونیکی تخلیه خازن بود. ترمزهای جلو و عقب کاسه‌ای بودند و هر دو جک وسط و جانبی را داشت. برق ۱۲ ولت بود و باتری در سمت راست پنل کناری قرار داشت. پانل سمت چپ حاوی یک جعبه ابزار کوچک بود. ابزار دقیق از طریق دو دسته نصب شده روی فرمان بود. یکی حاوی یک سرعت‌سنج، با کیلومترشمار و سرعت‌سنج و بر حسب مایل در ساعت با علامت‌گذاری کیلومتر و حداکثر سرعت در هر دنده بود.