payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هنری خود را از تئاتر آغاز کرد، سپس با اجرای برنامهٔ «آجیل» به عنوان مجری برنامه در کانال یک تلویزیون عربستان سعودی به تلویزیون رفت. الهام علی تحصیلات دبیرستان خود را در عربستان سعودی به پایان رساند، سپس با خانواده اش به بحرین مهاجرت کرد و دوباره به تئاتر بازگشت. او توانست جایزهٔ بهترین بازیگر زن در حال ظهور را دریافت کند و شهرتش افزون شد تا اینکه اولین تجربهٔ بازیگری اش را در سریال «ریحانه» به نمایش گذاشت. فعالیت‌های هنری الهام علی در سال ۲۰۱۴ ادامه یافت و او در فیلم‌های «دلتنگی شبانه» ، «عشق را جنون است»
او در فیلم‌های «دلتنگی شبانه» ، «عشق را جنون است» ، «بقایای مؤنث» و «انیسةُ الوَنیسه» شرکت کرد. در سال ۲۰۱۶ با «هتل مشاهیر» به تئاتر بازگشت و در این سال در سریال‌های «پنج دختر» ، «راه معلمان زن» ، «محلهٔ شیخ» و «میان یک شب و روز» ظاهر شد. او در سال ۲۰۱۷ در سریال‌های «پارک ممنوع» و «امانی العمر» حضور داشت. او با هنرمند کویتی حیات الفهد در سریال «همراه قلم حِصّه» در سال ۲۰۱۸ هم‌بازی شد، سپس در «داستان‌های انسان» ، «عطر روح» ، «عشق بدون مرز» ، «بلوک غشمره» و «بدون فیلتر» حضور داشت.در سال ۲۰۱۹ در سریال‌های
و «بدون فیلتر» حضور داشت.در سال ۲۰۱۹ در سریال‌های «بازار خون» ، «سریع سریع» ، «استودیوی مشاهیر» ، و فیلم «فاصلهٔ صفر» و سریال «العاصوف» ظاهر شد که به موفقیت‌های زیادی دست یافت. در سال ۲۰۲۰ با حیات الفهد در سریال «ام هارون» دوباره هم‌بازی شد. الهام علی در سال ۲۰۲۱ با سریال «آدم‌ربایی» به موفقیت بزرگی دست یافت. سپس در سریال‌های «ساعت امید» و «مسیر سفر» در سال ۲۰۲۲ شرکت کرد. الهام علی در سریال «طاش العوده» در سال ۲۰۲۳ و سریال «جنایت قلب» ظاهر شد. الهام علی در سال ۲۰۲۴ در اولین سریال سعودی اقتباسی از یک اثر
سال ۲۰۲۴ در اولین سریال سعودی اقتباسی از یک اثر ترکی، سریال «پاییز دل» با هنرمندی عبدالمحسن النمر شرکت کرد. در ماه رمضان/ فوریهٔ ۲۰۲۵، در سریال «خیابان الاعشی» بازی کرد. جایزه‌ها. الهام علی در دنیای هنر به موفقیت‌های چشمگیری دست یافته است و جوایز بسیاری را برای قدردانی از استعداد و بازی استثنایی خود در درام خلیجی دریافت کرد. برجسته‌ترین این جوایز، جایزهٔ «بهترین بازیگر زن عربستانی» است که او در چندین نوبت در عرصهٔ بازیگری دریافت کرده است. در جشنواره فیلم دبی ۲۰۱۹ به دلیل بازی‌تش در تعدادی از آثار نمایشی و
۲۰۱۹ به دلیل بازی‌تش در تعدادی از آثار نمایشی و سینمایی، جایزهٔ «ممتاز بازیگری» را دریافت کرد. در سال ۲۰۲۲، او برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر زن از جوایز سرگرمی‌سازان شادی در طول فعالیت‌های فصل ریاض شد. الهام علی همچنین جوایز محلی و بین‌المللی زیادی دریافت کرد که به او شهرت گسترده‌ای در محافل هنری خلیجی و عربی بخشید. زندگی شخصی. الهام علی با بازیگر سعودی خالد صقر در ماه مهٔ ۲۰۲۱ ازدواج کردند. این ازدواج پس از اعلام نامزدی آنها در سال ۲۰۲۰ انجام شد. در بسیاری از آثار نمایشی با خالد صقر همکاری کرده که به
از آثار نمایشی با خالد صقر همکاری کرده که به موفقیت‌های بزرگی دست یافتند، آنها با هم نقش‌های برجسته‌ای در سریال‌های خلیجی ارائه کردند که مورد تحسین تماشاگران قرار گرفت. الهام علی ۱٫۶۳ سانتیمتر قد دارد.
باشگاه فوتبال زنان ساسولو () یک باشگاه فوتبال ایتالیایی است که در شهر ساسوئولو ایتالیا استقرار دارد و در سری آ زنان رقابت می‌کند. تاریخچه. پس از آن‌که فصل ۲۰۱۷–۲۰۱۶ با نام رجیانا فمینیله آغاز شد، در کنفرانس مطبوعاتی ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۶ که در ورزشگاه ماپی - شهر سه‌رنگ برگزار گردید، مدیریت باشگاه ساسوئولو اعلام کرد که همکاری‌ای را با مدیریت تیم رجیانا فمینیله آغاز کرده است. این همکاری، به موجب یک توافق‌نامهٔ امتیازی، برای آیندهٔ فعالیت‌های بخش زنان این باشگاه در نظر گرفته شد. به این ترتیب، این تیم با پیراهنی جدید
گرفته شد. به این ترتیب، این تیم با پیراهنی جدید در رقابت‌های سری B ۲۰۱۷–۲۰۱۶ شرکت کرد و رنگ سنتی شرابی را کنار گذاشته، پیراهن آبی به تن کرد، هرچند در ابتدا لوگوهای هر دو باشگاه بر روی پیراهن‌ها باقی ماندند. از هفتهٔ سوم لیگ به بعد، رجیانا فمینیله رسماً به عنوان باشگاه فوتبال زنان ساسوئولو شناخته شد. در بازی مقابل ویتوریو ونتو که در ورزشگاه میرابلو برگزار شد، هواداران تیم رجیانا دست به اعتراض زدند. این دیدار در خطر لغو قرار گرفت چراکه تعدادی میخ در زمین پیدا شد و در ورودی ورزشگاه نیز با چسب سیلیکون مهر و
شد و در ورودی ورزشگاه نیز با چسب سیلیکون مهر و موم شده بود. پس از بررسی‌ها و شکایت علیه افراد ناشناس، بازی به‌طور عادی برگزار شد. در بازی مقابل آرتزو (که با پیروزی ۲–۰ برای تیم مشکی‌سبز همراه بود)، برای نخستین بار، ساسوئولو در ورزشگاه خانگی خود، ورزشگاه انزو ریچی به میدان رفت. در پایان فصل سری B ۲۰۱۷–۲۰۱۶ (فوتبال زنان), تیم موفق شد صدرنشین گروه C شود و به سری A صعود کند. ساسوئولو فصل نخست خود در سری A ۲۰۱۸–۲۰۱۷ (فوتبال زنان) را با هفت شکست پیاپی آغاز کرد و در تمام دور رفت در قعر جدول باقی ماند. در دور
و در تمام دور رفت در قعر جدول باقی ماند. در دور برگشت اما چهار برد کسب کرد که سه تای آن‌ها در پایان فصل و به‌صورت متوالی بودند و در نتیجه سهمیهٔ پلی‌آوت را کسب کرد. در مسابقهٔ پلی‌آوت که در ۲۷ مه در زمین بی‌طرف برگزار شد، ساسوئولو با نتیجهٔ ۳–۰ پس از وقت‌های اضافه، رم CF را شکست داد و در لیگ باقی ماند. در فصل سری A ۲۰۱۹–۲۰۱۸ (فوتبال زنان), در تضاد با فصل پیش، ساسوئولو فصل را با دو برد متوالی آغاز کرد و در چهار هفتهٔ نخست در صدر جدول قرار گرفت و تا پایان فصل در نیمهٔ بالای جدول باقی ماند. در ۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۹،
در نیمهٔ بالای جدول باقی ماند. در ۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، فدراسیون فوتبال ایتالیا (FIGC) تصمیم گرفت که امتیاز ورزشی باشگاه A.S.D. ساسوئولو کالچو فمینیله به U.S. ساسوئولو کالچو واگذار شود. بدین ترتیب، این تیم رسماً به بخش زنان باشگاه ساسوئولو تبدیل شد. نمادهای رسمی. نشان باشگاه. نشان باشگاه ساسوئولو سپری است که در نیمهٔ پایینی آن، نوارهای سیاه و سبز به همراه یک توپ فوتبال دیده می‌شود. در نیمهٔ بالایی نشان، بخش سمت چپ سه تپه از نشان شهر ساسوئولو را به تصویر می‌کشد و بخش راست آن دوباره نوارهای سبز و مشکی را نمایش
و بخش راست آن دوباره نوارهای سبز و مشکی را نمایش می‌دهد. نوار افقی‌ای که این دو بخش را از هم جدا می‌کند، نام باشگاه را در خود دارد. سرود باشگاه. سرود رسمی باشگاه ساسوئولو با عنوان «"Neroverdi"» (مشکی‌سبزها)، در سال ۲۰۱۳ توسط خوانندهٔ اهل ساسوئولو، نک ساخته شد.
آردا آلدن گرین (۷ مه ۱۸۹۹ – ۲۲ ژانویه ۱۹۵۸) یک زیست شیمی‌دان اهل ایالات متحده بود که به‌طور مشترک "انتقال‌دهندهٔ عصبی" سروتونین را کشف کرد و واکنشی را که مسئول زیست‌تابی "کرم شب‌تاب" است، شناسایی نمود. او همچنین برای مشارکت در تبیین "چرخهٔ کوری" توسط گرتی کوری و کارل کوری شناخته می‌شود و نشان داد که "پی‌اچ" چگونه بر توانایی هموگلوبین برای اتصال به اکسیژن و انتقال آن تأثیر می‌گذارد. او به‌دلیل دستاوردهایش، نشان مدال گاروان-اولین را از انجمن شیمی آمریکا دریافت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. آردا گرین در پراسپکت،
کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. آردا گرین در پراسپکت، پنسیلوانیا به دنیا آمد. پدر و مادر او "ونس ای. گرین" و "ملوا استیونسون گرین" بودند. پدرش "شیمی" تدریس می‌کرد و خواهرش، "متا کلر گرین" (لومیس)، دکترای "فیزیک" داشت. خانوادهٔ گرین در دوران کودکی آردا به ایالت "کالیفرنیا" نقل‌مکان کردند. آردا گرین در سال ۱۹۲۱ مدرک کارشناسی خود را در رشته‌های "شیمی" و "فلسفه" از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دریافت کرد. او تحصیل در رشتهٔ "فلسفه" را در مقطع تحصیلات تکمیلی ادامه داد، اما به‌زودی تمرکز خود را به سوی "پزشکی" تغییر داد.
به‌زودی تمرکز خود را به سوی "پزشکی" تغییر داد. او در سال ۱۹۲۷ مدرک پزشکی خود را از دانشگاه جانز هاپکینز دریافت کرد. او تحصیلات پزشکی خود را در برکلی آغاز کرد، اما به‌تشویق "هربرت ام. ایوانز" یک سال را صرف تحصیل زیر نظر "ادوین جوزف کاهن"، زیست‌شیمی‌دان پروتئین در دانشگاه هاروارد کرد. سپس تحصیلات پزشکی خود را در دانشگاه جانز هاپکینز به پایان رساند، جایی که در زمینهٔ هدایت الکتریکی الکترولیت‌ها در غشاها با لئونور میکایلیس کار کرد. و در سال ۱۹۲۷ فارغ‌التحصیل شد. حرفه. پس از تحصیل در مقطع تحصیلات تکمیلی، گرین
حرفه. پس از تحصیل در مقطع تحصیلات تکمیلی، گرین به‌عنوان پژوهشگر فلوشیپ شورای تحقیقات ملی در پزشکی در دانشگاه هاروارد مشغول به کار شد و در آزمایشگاه "ادوین کاهن" کار می‌کرد و به‌ویژه در زمینهٔ توسعهٔ روش‌هایی برای جداسازی و تصفیهٔ پروتئین‌ها تخصص پیدا کرد. در دورهٔ زمانی از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۲، گرین تحقیقات خود را در مؤسسه اقیانوس‌شناسی وودز هول انجام داد. جایی که با آلفرد سی. ردفیلد بر روی تنفس در "دلفین‌ها" کار کرد. و پروژه‌ای بر روی هموگلوبین در برخی ماهی‌ها انجام داد. او با "رونالد ام. فری" بر روی وابستگی
انجام داد. او با "رونالد ام. فری" بر روی وابستگی هموگلوبین به "پی‌اچ" همکاری کرد و بعدها به شناسایی حلالیت هموگلوبین و تعاملات آن با "دی‌اکسید کربن" و "مونوکسید کربن" ادامه داد. در مدت حضورش در هاروارد، او همچنین به‌عنوان پژوهشگر در آزمایشگاه "لارنس جی. هندرسون" کار کرد، هفت سال به‌عنوان همکار پژوهشی در رشتهٔ "پزشکی کودکان" مشغول بود و در "کالج رادکلیف" در رشتهٔ علوم زیست شیمی تدریس می‌کرد. در سال ۱۹۴۱، او به دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس در میسوری منتقل شد، جایی که به‌عنوان استاد یار زیست‌شیمی با گرتی
شد، جایی که به‌عنوان استاد یار زیست‌شیمی با گرتی کوری و کارل کوری کار کرد. گرین "فسفوریلاز" خالص را ایزوله کرد، که آنزیم کلیدی در مسیر چرخه کوری است که مولکول ذخیره‌سازی قند "گلیکوژن" را تجزیه می‌کند و نقش مهمی در روشن کردن متابولیسم گلیکوژن ایفا کرد. در دانشگاه واشینگتن همچنین او سایر آنزیم‌های مهم متابولیکی از جمله "آلدولاز"، که "فروکتوز" را تجزیه می‌کند، خالص‌سازی کرد. در سال ۱۹۴۵، او به هیئت علمی کلینیک کلیولند منصوب شد و با آروین پیج همکاری کرد. در کلیولند، او همراه با پیج و موریس ام. رپورت
در کلیولند، او همراه با پیج و موریس ام. رپورت "سروتونین"، یک ترکیب آلی مهم، را کشف و نام‌گذاری کرد. او همچنین همراه با "اف. ام. بامپوس" مولکول‌های مهمی در تنظیم فشار خون از جمله "آنگیوتانسینوژن" (پیش‌ساز "آنگیوتانسین") و "آنگیوتونین" (هایپرتانسیون) را ایزوله و مطالعه کرد. حرفهٔ گرین در دانشگاه جانز هاپکینز به پایان رسید؛ او در سال ۱۹۵۳ شروع به مطالعهٔ شیمی "بیولومینسنس" با "ویلیام دی. مک‌الروی" در مؤسسه مک‌کالم-پرَت در آنجا کرد. او "لوکفراز" (آنزیم شیمیایی موجود در آتیش‌فشان‌ها) را ایزوله کرد، واکنشی که
موجود در آتیش‌فشان‌ها) را ایزوله کرد، واکنشی که باعث درخشیدن آتیش‌فشان‌ها می‌شود را کشف کرد و کارهایی در زمینهٔ بیولومینسنس باکتریایی آغاز کرد، اما به‌دلیل بیماری نتوانست آن را کامل کند. گرین در پاییز ۱۹۵۷ مدال گاروان-اولین را از انجمن شیمی آمریکا دریافت کرد. و این مدال به‌صورت پس از مرگ در آوریل ۱۹۵۸ به او اهدا شد. زندگی شخصی. گرین در ژانویه ۱۹۵۸ در اثر سرطان پستان در سن ۵۸ سالگی درگذشت.
زنان در سریلانکا طبق آمار سرشماری سال ۲۰۱۲ سریلانکا، ۵۲٫۰۹٪ از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند. زنان سریلانکا در بسیاری از حوزه‌ها نقش مهمی در توسعه کشور ایفا کرده‌اند. به‌طور تاریخی، سوگیری مردسالارانه بر فرهنگ سریلانکا غالب بوده است، اگرچه زنان از حق رای در انتخابات از سال ۱۹۳۱ برخوردار بوده‌اند. هرچند سریلانکا در دستیابی به برابری جنسیتی پیشرفت چشمگیری داشته است، زنان همچنان نسبت به مردان از وضعیت پایین‌تری برخوردار هستند. در سال ۲۰۱۷، سریلانکا به عنوان یازدهمین کشور امن جهان برای زنان توسط گروه تحقیقاتی
کشور امن جهان برای زنان توسط گروه تحقیقاتی "ثروت جهانی نو" رتبه‌بندی شد. بیش از دو هزار سال پیش، زنان سینهالی عمدتاً از طبقه سلطنتی و اشراف از آزادی‌های فردی و فرصت‌های اجتماعی برخوردار بودند که به سطح برابری با مردان نزدیک بود. زنان سینهالی در بسیاری از امور عمومی با مردان مشارکت داشتند، به عنوان زنان، مادران و افراد مستقل، جایگاهی در زندگی خصوصی و عمومی داشتند و آزادی انتخاب سبک زندگی خود را داشتند. پس از تأسیس بوداییسم، آن‌ها گامی پیشرفته دیگر برداشتند و زندگی دنیوی را ترک کرده و به دنبال پیوستن به جمع
زندگی دنیوی را ترک کرده و به دنبال پیوستن به جمع راهبان بودند. پیشرفت‌های مؤثر آن‌ها در عرصه‌های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی از حدود ۳۰۰ سال قبل از میلاد در جزیره کوچک سینهالی عمدتاً به اصول بودایی و روحیه بودایی نسبت داده می‌شود. زنان به‌طور قابل توجهی از این انسان‌گرایی بزرگ بهره‌مند شدند. شواهد تاریخی نشان می‌دهد که در گذشته شش ملکه بر جزیره حکومت کرده‌اند؛ از جمله ملکه آنولا (۴۷ قبل از میلاد – ۴۲ قبل از میلاد) تا دون کاترینا (کوسوماسانا دوی) (۱۵۸۱) که از کاندی بر کشور حکومت می‌کرد. ملکه لیلاواتی
که از کاندی بر کشور حکومت می‌کرد. ملکه لیلاواتی (۱۱۹۷–۱۲۱۲)، همسر شاه پراکرماباهو (۱۱۵۳–۱۱۸۶)، چهارمین ملکه جزیره سریلانکا بود. او از دومین پادشاهی پولونارووا سریلانکا کشور را اداره می‌کرد. نقش زنان در جامعه سریلانکا موضوعی بوده است که طی چندین قرن مورد بحث و مبارزه قرار گرفته است. برای مثال، در دوران استعمار بریتانیایی، بخشی قابل توجه از جنبش ملی‌گرایانه و ضد استعماری به نقش و وضعیت زنان سیلان، هم در داخل و هم در خارج از خانه، تمرکز داشت. در سال‌های گذار پس از استعمار، سیاست‌گذاران سریلانکایی بسته‌ای از
پس از استعمار، سیاست‌گذاران سریلانکایی بسته‌ای از سیاست‌های اجتماعی شامل خدمات رایگان بهداشت و آموزش و غذای یارانه‌ای معرفی کردند که کیفیت زندگی زنان را به‌طور چشمگیری بهبود بخشید. در مقایسه با سایر کشورهای جنوب آسیا، زنان سریلانکایی وضعیت بسیار خوبی دارند و از امید به زندگی بالا (۸۰ سال)، سواد تقریباً جهانی و دسترسی به فرصت‌های اقتصادی بهره‌مند هستند، که تقریباً در سایر کشورهای این منطقه بی‌همتاست. توسعه اقتصادی. کارشناسان کشاورزی و نیروهای کاری عمدتاً زنانه در جنوب آسیا طی سه دهه گذشته به‌طور قابل توجهی
در جنوب آسیا طی سه دهه گذشته به‌طور قابل توجهی گسترش یافته‌اند. مردان دو برابر بیشتر از زنان در سریلانکا مشغول به کار هستند (۳۰–۳۵٪). مشارکت نیروی کار زنان در این کشور نسبت به همسایگان منطقه‌ای مانند نپال، چین و بنگلادش کمتر است. در واقع، سریلانکا بیستمین شکاف جنسیتی بزرگ در مشارکت نیروی کار را در جهان دارد. طبق یک مطالعه، سریلانکا می‌تواند تا سال ۲۰۲۵، ۱۴٪ (۲۰ میلیارد دلار آمریکا) به GDP سالانه خود اضافه کند، اگر مشارکت زنان در نیروی کار افزایش یابد و تعداد ساعات پرداختی کاری زنان و همچنین حضور آنان در
ساعات پرداختی کاری زنان و همچنین حضور آنان در بخش‌های با بهره‌وری بالاتر بیشتر شود. پس از هند، این بزرگ‌ترین سود نسبی پیش‌بینی‌شده برای منطقه آسیا-اقیانوسیه است. در شرایط پیش‌بینی نکول بدهی‌های دولتی که دسترسی به بازارهای سرمایه و وام‌های چندجانبه متوقف خواهد شد و هزینه‌های دولتی کاهش خواهد یافت، دستاوردهای اقتصادی در این مقیاس نمی‌توانند نادیده گرفته شوند. در سال ۲۰۱۷، از میان ۸٫۵ میلیون زن بالای ۱۵ سال، تنها ۳٫۱ میلیون زن در نیروی کار حضور داشتند و تنها ۲٫۹ میلیون نفر شاغل بودند. از این تعداد، حدود ۱٫۵
۲٫۹ میلیون نفر شاغل بودند. از این تعداد، حدود ۱٫۵ میلیون زن در بخش غیررسمی کار می‌کردند. جنبش زنان. جنبش زنان در سریلانکا در سال ۱۹۰۴ تحت عنوان اتحادیه زنان سیلان سازماندهی شد و از سال ۱۹۲۵، مالیکا کولانگانا سامیتیا و سپس اتحادیه حق رأی زنان (WFU) به‌طور موفقیت‌آمیزی برای معرفی حق رأی زنان کمپین کردند، که این هدف در سال ۱۹۳۱ محقق شد.
کارن کارن سیلکوود (; – ) تکنسین آزمایشگاه و کنشگر اتحادیه کارگری آمریکایی بود که به دلیل افشای نگرانی‌هایش دربارهٔ اقدامات شرکت‌ها در زمینه ایمنی و سلامت در یک تأسیسات هسته‌ای شناخته می‌شود. او در کارخانه تولید سوخت هسته‌ای کر-مکگی در کرسنت، اکلاهما مشغول به ساخت گندله پلوتونیوم بود. سیلکوود اولین زنی بود که به تیم مذاکره اتحادیه در کر-مکگی انتخاب شد. پس از شهادت دادن به کمیسیون انرژی اتمی دربارهٔ نگرانی‌های ایمنی خود، مقادیری پلوتونیوم در بدن و خانه او یافت شد. در حالی که برای ملاقات با یک روزنامه‌نگار
شد. در حالی که برای ملاقات با یک روزنامه‌نگار نیویورک تایمز و یک مقام اتحادیه ملی رانندگی می‌کرد، در یک سانحه رانندگی کشته شد که شرایط آن هرگز به‌طور کامل توضیح داده نشد. تحصیلات و زندگی شخصی. کارن گِی سیلکوود در سال ۱۹۴۶ در لانگ ویو، تگزاس متولد شد و در نیدرلند، تگزاس بزرگ شد. او با مادرش مرل، پدرش بیل و خواهرانش رزماری و لیندا زندگی می‌کرد. در دبیرستان، دانش‌آموز ممتاز و عضو انجمن ملی افتخارات بود و شیمی بهترین درس او بود. در پاییز ۱۹۶۴، با بورسیه از کلوپ زنان شاغل و حرفه‌ای در کالج دولتی فناوری لامار در
زنان شاغل و حرفه‌ای در کالج دولتی فناوری لامار در بیمونت، تگزاس ثبت‌نام کرد. در سال ۱۹۶۵، سیلکوود دانشگاه را رها کرد و با ویلیام مدوز، کارگر خط لوله نفت ازدواج کرد و از او سه فرزند داشت. پس از ورشکستگی به دلیل عادات هزینه‌کرد بی‌رویه مدوز و خودداری او از قطع رابطه خارج از ازدواج، سیلکوود در سال ۱۹۷۲ او را ترک کرد و به اکلاهما سیتی نقل مکان کرد و به مدت کوتاهی به عنوان منشی بیمارستان کار کرد. فعالیت‌های اتحادیه‌ای. در اوت ۱۹۷۲، سیلکوود به عنوان تکنسین آزمایشگاه متالوگرافی در شرکت کر-مکگی در کارخانه تولید
متالوگرافی در شرکت کر-مکگی در کارخانه تولید پلوتونیوم رودخانه سیمارون نزدیک کرسنت، اکلاهما استخدام شد. او به زودی به اتحادیه کارگران نفت، شیمیایی و اتمی (OCAW) پیوست. در نوامبر ۱۹۷۲، در اعتصابی برای اعتراض به شرایط کاری نامناسب شرکت کرد. کر-مکگی با استخدام افراد از مناطق اطراف برای عبور از خط اعتصاب، موفق به شکستن اعتصاب شد. در اوت ۱۹۷۴، سیلکوود به کمیته سه‌نفره مذاکره محلی OCAW انتخاب شد و اولین زنی بود که چنین موقعیتی در کر-مکگی به دست آورد. وظایف خاص اتحادیه او شامل بررسی مسائل بهداشتی و ایمنی بود. او
او شامل بررسی مسائل بهداشتی و ایمنی بود. او در کارخانه سیمارون موارد متعددی از تخلفات مقررات بهداشتی را کشف کرد، مانند قرار گرفتن کارگران در معرض آلودگی، تجهیزات تنفسی معیوب و ذخیره‌سازی نامناسب نمونه‌ها. در ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۴، سیلکوود و دو عضو دیگر کمیته در جلسه‌ای در واشینگتن دی‌سی با تونی مازوکی، مدیر قانونگذاری OCAW شرکت کردند. آنها از شرایط خطرناک محیط کار شکایت کردند و در مورد چگونگی پیروزی در انتخابات آینده مشورت خواستند. مازوکی متوجه شد که اعضای کمیته (و احتمالاً بقیه کارکنان کارخانه سیمارون) اطلاعات
(و احتمالاً بقیه کارکنان کارخانه سیمارون) اطلاعات کافی دربارهٔ مواد خطرناکی که با آن کار می‌کنند ندارند. مرگ مشکوک و میراث. در ۱۳ نوامبر ۱۹۷۴، سیلکوود در حالی که اسناد و مدارکی را برای اثبات ادعاهای خود به همراه داشت، در یک سانحه رانندگی مرموز کشته شد. تحقیقات رسمی این حادثه را تصادف اعلام کرد، اما بسیاری به قتل عمدی او مشکوک هستند. پرونده حقوقی خانواده او علیه کر-مکگی به پرداخت ۱٫۳۸ میلیون دلار به صورت توافق خارج از دادگاه انجامید، بدون اینکه شرکت مسئولیتی بپذیرد. داستان زندگی او در فیلم سینمایی «سیلکوود»
بپذیرد. داستان زندگی او در فیلم سینمایی «سیلکوود» محصول ۱۹۸۳ به کارگردانی مایک نیکولز و با بازی مریل استریپ به تصویر کشیده شد که نامزد دریافت جایزه اسکار شد. کارن سیلکوود به عنوان نمادی از مبارزه برای حقوق کارگران و ایمنی صنعتی در تاریخ آمریکا باقی مانده است.
رو-چی چو هوانگ (به چینی: 黃周汝吉)(زادهٔ ۱۹۳۲) استاد زیست‌شناسی تایوانی-آمریکایی در دانشگاه جان هاپکینز است. او یک بیوشیمیست است که در دهه ۱۹۶۰ همراه با جیمز اف. بونر و داگ فامبرو به مطالعه و شناسایی توابع هایستون‌های هسته‌ای پرداخت. در آن زمان، در این زمینه توافقی در مورد انواع و عملکرد پروتئین‌های هایستون وجود نداشت. بعداً او کشفیات جدیدی در مورد زیست‌شناسی مولکولی سرطان و تنظیم ژن‌های ویروسی انجام داد. زندگی و تحصیلات. رو-چی چو در ۲ آوریل ۱۹۳۲ در نانجینگ، جیانگ‌سو، چین به دنیا آمد. او در سال ۱۹۵۴ به ایالات
چین به دنیا آمد. او در سال ۱۹۵۴ به ایالات متحده مهاجرت کرد. او پس از خواندن یک بیوگرافی از ماری کوری به علم علاقه‌مند شد. او مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه ملی تایوان در سال ۱۹۵۳ دریافت کرد، سپس در سال ۱۹۵۶ کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه ویرجیا تک و دکترای خود را از دانشگاه ایالتی اوهایو در سال ۱۹۶۰ گرفت. او از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۵ به عنوان پژوهشگر پسادکترای جیمز اف. بونر در مؤسسه فناوری کالیفرنیا فعالیت کرد. شغل آکادمیک و تحقیقاتی. رو-چی چو هوانگ در سال ۱۹۷۱ به هیئت علمی دانشگاه جان هاپکینز پیوست. او اولین
به هیئت علمی دانشگاه جان هاپکینز پیوست. او اولین استاد زن علم در این دانشگاه بود. او از ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۱ به عنوان استاد کمکی، از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ به عنوان استاد همکار، و از ۱۹۷۵ تاکنون به عنوان استاد تمام فعالیت کرده است. عنوان او در سال ۲۰۱۸، استاد پژوهشی افتخاری مک‌الروی است. او در سال ۱۹۸۰ رئیس یک کنفرانس تحقیقاتی گوردن بود، از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۴ رئیس هیئت مشاوران علمی مؤسسه ملی پیری، مؤسسات ملی بهداشت بود، عضو هیئت مدیره مؤسسه زیست‌شناسی مولکولی تایوان از ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸ و عضو هیئت مشاوران علمی مؤسسه ملی سرطان بود. در
و عضو هیئت مشاوران علمی مؤسسه ملی سرطان بود. در سال ۱۹۶۲، هوانگ و جیمز بونر یافته‌های خود را منتشر کردند که نشان می‌داد هایستون از سنتز آر ان ای کروموزومی جلوگیری می‌کند. این مقاله به یک استناد کلاسیک تبدیل شد. در مصاحبه‌ای که این مقاله را به عنوان یک استناد کلاسیک معرفی کرد، هوانگ گفت: «این کار … زمانی انجام شد که اطلاعات زیادی در مورد رویکرد مولکولی به بیان ژن وجود نداشت. اصطلاح کروماتین به عنوان یک حالت اینترفاز کروموزوم به تدریج به عنوان یک اصطلاح کاری بیوشیمیایی پذیرفته می‌شد. جداسازی و خالص‌سازی
بیوشیمیایی پذیرفته می‌شد. جداسازی و خالص‌سازی کروماتین هنوز با هنر بیشتر از علم برخورد می‌شد، تا زمانی که جنین نخود انتخاب شد.» بونر در مورد وضعیت دانش هایستون در اوایل دهه ۱۹۶۰ زمانی که هوانگ شروع به کار در آزمایشگاه او کرد، در یک مقاله بیوگرافی منتشر شده در سال ۱۹۹۴ اظهار داشت: «مطالعه ادبیات هایستون‌ها این موضوع را روشن کرد که هیچ‌چیز زیادی در مورد اینکه چند نوع هایستون وجود دارد یا اینکه آیا هایستون‌های مختلف در موجودات مختلف یا در سلول‌های مختلف تخصصی وجود دارند، شناخته نشده بود. هیچ‌کس نمی‌دانست
وجود دارند، شناخته نشده بود. هیچ‌کس نمی‌دانست هایستون‌ها برای چه کاری هستند و هیچ‌کس هایستون‌ها را در گیاهان مطالعه نکرده بود.» بونر از NSF و دیگر منابع بودجه دریافت کرد تا یک کنفرانس در مورد هایستون‌ها سازماندهی کند و سعی کند همه محققان شناخته‌شده هایستون را در آن شرکت دهد. بعد از کنفرانس، او وضعیت کلی که از آن باقی ماند را به صورت آشفته خلاصه کرد. تخمین‌های تعداد انواع هایستون به هزاران مورد می‌رسید و هیچ توافقی در مورد همولوژی هایستون‌ها بین گونه‌های مختلف یا حتی بین سلول‌های مختلف در یک گونه وجود
مختلف یا حتی بین سلول‌های مختلف در یک گونه وجود نداشت. هوانگ نشان داد که پروتئین‌های هایستون از رونویسی دی‌ان‌ای جنین نخود و تیموس گوسفند جلوگیری می‌کنند و روش‌های قابل تکرار برای مطالعه هایستون‌های فردی ایجاد کرد، در حالی که او به عنوان پژوهشگر پسادکترا با بونر کار می‌کرد. آزمایشگاه بونر بعدها هر نوع هایستون را از نخود خالص‌سازی و توالی‌یابی کرد که این کار با همکاری امیل اسمیت انجام شد. در سال‌های بعد در دانشگاه جان هاپکینز، تحقیقات او بر روی تنظیم ژن در سرطان، تنظیم بیان ژن‌های ویروسی، بیان قطعات ژنوم
سرطان، تنظیم بیان ژن‌های ویروسی، بیان قطعات ژنوم ویروسی در ژنوم‌های پستانداران، و زیست‌شناسی مولکولی سلول‌های سالخورده متمرکز بود. هوانگ بنیان‌گذار مشترک و مشاور علمی ارشد اریموس فارماکوتیکالز در هیوستون، تگزاس است. این شرکت در حال توسعه ترکیبات ضدویروسی و ضدسرطانی جدید کشف شده او است که مشتقات از گیاه لینگان NDGA می‌باشند. این کار زمانی که او ابتدا آن را شروع کرد، تا حدودی بحث‌برانگیز بود. زندگی شخصی. رو-چی چو هوانگ در ۱۰ ژوئن ۱۹۵۶ با پیِن چیِن هوانگ ازدواج کرد. در یک مقاله در سال ۲۰۰۱، پسرش دربارهٔ روز
کرد. در یک مقاله در سال ۲۰۰۱، پسرش دربارهٔ روز ازدواج او در دانشگاه ویرجینیا تک این‌گونه گفته است: «همان روزی که او مدرک خود را دریافت کرد، او در یک ایستگاه گاز شل در بلکزبورگ، ویرجینیا، به لباس عروس تغییر لباس داد و آن‌ها در دفتر رئیس دانشگاه ازدواج کردند، با تنها رئیس دانشگاه و دو شاهد» گفت سوبر هوانگ. «آن‌ها در این کشور هیچ‌کس را نمی‌شناختند. اما آن‌ها با ذکاوت، هوش و انگیزه خود زنده ماندند.»
تیبیدابو ( ) تپه‌ای مشرف به شهر بارسلون، پایتخت منطقه خودمختار کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا است. این تپه با ارتفاع ۵۱۲ متر، بلندترین تپه از رشته‌کوه سرا د کلسرولا می‌باشد. بر فراز این تپه، معبد قلب مقدس و شهربازی تیبیدابو قرار دارد. تیبیدابو از طریق جاده، قطار کابلی و تراموا قابل دسترسی است.
دوات‌حتحور-حنوت‌تاوی که در زبان مصری باستان به معنای «ستایشگر هاتور؛ معشوقه دو سرزمین» است شاهدخت مصر باستان و بعدها ملکه این سرزمین بود. خانواده. حنوت‌تاوی احتمالاً دختر رامسس یازدهم آخرین پادشاه دودمان بیستم مصر از همسرش تنت‌آمون بوده است. قرار گرفتن حنوت‌تاوی در خانواده‌های سلطنتی اواخر دودمان بیستم مصر و اوایل دودمان بیستم و یکم مصر کاملاً روشن و قابل تفسیر نیست. دوات‌حتحور-حنوت‌تاوی عناوین مختلفی از جمله دختر پادشاه همسر پادشاه؛ مادر پادشاه؛ بانوی دو سرزمین؛ معشوقه دو سرزمین؛ دختر همسر بزرگ سلطنتی؛
سرزمین؛ معشوقه دو سرزمین؛ دختر همسر بزرگ سلطنتی؛ سرشناس‌ترین ستایشگر آمون؛ مادر همسر بزرگ سلطنتی؛ مادر کاهن اعظم آمون و مادر ژنرالیسیمو داشت. ادوارد اف. ونت حدس زده بود که حنوت‌تاوی دختر فرعون اسمندس و ملکه تنت‌آمون همسر پینوزم یکم و مادر پادشاه پسوسنس یکم و همسرش موت‌نجمت کاهن اعظم آمون من‌خبررع، ژنرالیسیموی جنوب و شمال، من‌خبررع و همسر خدای آمون ماعت‌کارع باشد. کنت اندرسون کیچن حدس زده بود که در آن دوره دو زن به نام حنوت‌تاوی وجود داشته باشند تا برخی از عناوین مرتبط با نام حنوت‌تاوی را توضیح دهند. ادوارد
مرتبط با نام حنوت‌تاوی را توضیح دهند. ادوارد اف. ونت نشان داده بود که حنوت‌تاوی همسر پینوزم یکم کاهن اعظم تِبِس آمون بود که بالفعل فرمانروای مصر علیا بود و بعدها القاب فراعنه را به خود اختصاص داد. القاب تأیید شده برای حنوت‌تاوی به ما کمک می‌کند تا تشخیص دهیم کدام یک از فرزندان پینوزم متعلق به او بودند: پسوسنس یکم که در تانیس فرعون شد. همسرش موت جمت و ماعت‌کارع که همسر خدای آمون شد. به احتمال زیاد او همچنین مادر حنوت‌تاوی است که همراه با ماعت‌کارع و موت جمت در کارناک به تصویر کشیده شده است. شناسایی کاهن
در کارناک به تصویر کشیده شده است. شناسایی کاهن اعظم مورد اشاره در عناوین او دشوارتر است: سه تن از پسران پینوزم، مساهرتا، جدخنسوفانخ و من‌خبررع کاهنان اعظم شدند و یکی، دو یا هر سه آنها می‌توانستند پسر دوات‌حتحور-حنوت‌تاوی باشند. نیوینسکی حدس زد که حنوت‌تاوی دختر رامسس یازدهم و تنت‌آمون است. دادسون دو ملکه به نام تنت‌آمون را می‌شناسد. یکی همسر رامسس یازدهم و دیگری مادر حنوت‌تاوی است. این ملکه در پاپیروس خاکسپاری ملکه حنوت‌تاوی ذکر شده است. ملکه دیگری به نام تنت‌آمون احتمالاً دختر رامسس یازدهم و احتمالاً
تنت‌آمون احتمالاً دختر رامسس یازدهم و احتمالاً خواهر تنی حنوت‌تاوی بوده و با اسمندس ازدواج کرده است. تنت‌آمون اخیر در داستان ون‌آمون ذکر شده است. نام او قبل از به تخت نشستن شوهرش بر روی جامی کشف‌شده در تانیس، روی لنگه در و نقش برجسته‌ای در معبد خونس که در مجموعه معبد کرناک کشف شد، ذکر شده است. حتی در اینجا از او به عنوان یک ملکه یاد می‌شود که نام او در کارتوش نوشته شده است. بعداً از او بر روی یک یادبود سنگی در قفط، در معبد موت در کارناک و بر روی چندین اشیاء یافت شده در مقبره پسرش در تانیس نام برده شده است.