payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است. افراد مشهوری که در گوردخمه‌ها دفن شده‌اند عبارتند از: تحقیقات علمی. پروژهٔ مومیایی‌های سیسیل در سال ۲۰۰۷ با هدف مطالعهٔ علمی مومیایی‌ها و تهیهٔ پروفایل‌هایی از افراد مومیایی‌شده آغاز شد. این پروژه به سرپرستی انسان‌شناس "داریو پیومبینو-ماسکالی" از دپارتمان میراث فرهنگی و هویت سیسیلی در پالرمو انجام می‌شود و از سوی آکادمی اروپایی بُلتسانو/بُتسن پشتیبانی می‌گردد. در این طرح، اجساد مومیایی‌شده با استفاده از تصویربرداری اشعهٔ ایکس و سی‌تی‌اسکن بررسی می‌شوند تا اطلاعاتی دربارهٔ سن، جنسیت، وضعیت سلامت، و
تا اطلاعاتی دربارهٔ سن، جنسیت، وضعیت سلامت، و شرایط زیستی آن‌ها به‌دست آید. همچنین از روش‌های انسان‌شناسی و آسیب‌شناسی دیرینه برای تحلیل دقیق‌تر بهره گرفته می‌شود. این بررسی‌ها نه‌تنها به شناخت بهتر از زندگی و مرگ در گذشتهٔ سیسیل کمک کرده‌اند، بلکه به گفتهٔ پیومبینو-ماسکالی، موجب بازگشایی دوبارهٔ گفت‌وگو دربارهٔ مرگ در فرهنگ سیسیلی شده‌اند—موضوعی که در سنت‌های مذهبی، اجتماعی و زیبایی‌شناسی این منطقه جایگاهی پیچیده و چندلایه دارد. مارک بنک، زیست‌شناس پزشکی قانونی، چندین حشره را شناسایی کرد که روند مومیایی
قانونی، چندین حشره را شناسایی کرد که روند مومیایی کردن را روشن می‌کنند. تحقیقات علمی اخیر بر هویت کودکان در دخمه‌های کاپوچین متمرکز شده است. گردشگری. این دخمه‌ها برای عموم آزاد هستند. عکاسی از داخل رسماً ممنوع است، که تابلوهای برجسته این موضوع را برای بازدیدکنندگان روشن می‌کنند. با این حال، برخی از اجساد در فیلم «اجساد "برجسته» ساخته" فرانچسکو رزی و برنامه‌های تلویزیونی مانند سریال «"سفر با اتوبوس"» از کانال ۴، سریال تلویزیونی "«بدن انسان" » از بی‌بی‌سی در سال ۱۹۹۸، "«ایتالیا: از بالا تا پایین» ساخته
در سال ۱۹۹۸، "«ایتالیا: از بالا تا پایین» ساخته فرانچسکو،" "«شکار ارواح با پل اوگریدی و دوستان»" از شبکه ITV2 در سال ۲۰۰۸ و «کانال یادگیری» در سال ۲۰۰۰ به نمایش گذاشته شده‌اند. حفاظ‌های آهنی برای جلوگیری از دستکاری یا ژست گرفتن گردشگران با اجساد نصب شده‌اند. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
سانتا ماریا در تراستوره () یک کلیسای جامع و یک کلیسای کوچک واقع در تراستوره، رم است. این کلیسا که به‌طور سنتی یکی از قدیمی‌ترین کلیساهای شهر محسوب می‌شود و به مریم مقدس اختصاص دارد، از قرن سوم به عنوان یک کلیسای جامع کاردینال خدمت کرده است. کلیسای فعلی که تا حد زیادی در قرن دوازدهم تحت نظر پاپ اینوسنت دوم بازسازی شده است، به خاطر موزاییک‌های قرون وسطایی، فضای داخلی باروک و تصویر مریم مقدس مشهور است. امروزه، این کلیسا همچنان یک کلیسای پر جنب و جوش و یک مکان زیارتی سنتی است، به ویژه در اعیاد مریم مقدس مانند
زیارتی سنتی است، به ویژه در اعیاد مریم مقدس مانند عروج حضرت مریم در ۱۵ آگوست. تاریخچه. کتیبه روی تخت اسقفی بیان می‌کند که این اولین کلیسای رم است که به مریم، مادر عیسی مسیح اختصاص داده شده است، اگرچه برخی ادعا می‌کنند که این امتیاز متعلق به کلیسای سانتا ماریا ماجوره است. این کلیسا قطعاً یکی از قدیمی‌ترین کلیساهای شهر است. بنای پیشین کلیسای فعلی احتمالاً در اوایل قرن چهارم ساخته شده است و خود آن کلیسا جانشین یکی از تیتولی‌ها، باسیلیکاهای اولیه مسیحی بود که به یک حامی نسبت داده می‌شد و شاید به معنای واقعی
به یک حامی نسبت داده می‌شد و شاید به معنای واقعی کلمه نام او بر روی آنها حک شده بود. اگرچه هیچ چیز برای اثبات قطعی محل قرارگیری بناهای عمومی مسیحی روم قبل از زمان کنستانتین کبیر باقی نمانده است، باسیلیکای این مکان به نام تیتولوس کالیستی شناخته می‌شد، که بر اساس افسانه‌ای در Liber Pontificalis بنا شده است، که اولین کلیسای اینجا را به پایه‌ای از پاپ کالیکستوس اول (درگذشته ۲۲۲) نسبت می‌دهد، که بقایای آن، که به ساختار جدید ترجمه شده است، در زیر محراب نگهداری می‌شود. کالیکستوس حدود سال ۲۲۰ در اینجا در محل
می‌شود. کالیکستوس حدود سال ۲۲۰ در اینجا در محل Taberna meritoria، پناهگاهی برای سربازان بازنشسته، یک کلیسای خانگی تأسیس کرد. این منطقه توسط امپراتور الکساندر سوروس برای استفاده مسیحیان در دسترس قرار گرفت، زمانی که او اختلاف بین مسیحیان و میخانه‌داران را حل و فصل کرد. او طبق Liber Pontificalis گفت: «من ترجیح می‌دهم که این مکان متعلق به کسانی باشد که به خدا احترام می‌گذارند، صرف نظر از نوع عبادتشان.» در سال ۳۴۰، توسط پاپ ژولیوس اول در مقیاس بزرگتری بازسازی شد. این کلیسا در قرن‌های پنجم و هشتم دو بار مرمت شد
این کلیسا در قرن‌های پنجم و هشتم دو بار مرمت شد و در سال‌های ۱۱۴۰–۱۱۴۳ تحت نظر پاپ اینوسنت دوم بر روی پایه‌های قدیمی خود دوباره ساخته شد. کتیبه‌های یافت شده در سانتا ماریا در تراستوره، منبع ارزشمندی که تاریخ باسیلیکا را نشان می‌دهد، توسط وینچنزو فورچلا جمع‌آوری و منتشر شد. نمای بیرونی. مناره رومی مربوط به قرن دوازدهم است. در نزدیکی بالای کلیسا، طاقچه‌ای از موزاییکی مربوط به قرن سیزدهم اثر مریم مقدس و کودک اثر پیترو کاوالینی محافظت می‌کند. این تصویر، مریم مقدس را در حال بر تخت نشستن و شیر دادن به کودک، در
را در حال بر تخت نشستن و شیر دادن به کودک، در کنار ۱۰ زن که چراغ در دست دارند، نشان می‌دهد. این تصویر روی نما که مریم مقدس را در حال شیر دادن به عیسی مسیح نشان می‌دهد، نمونه‌ای اولیه از یک نوع تصویر محبوب از مریم مقدس در اواخر قرون وسطی و رنسانس است. خود این نقش مایه بسیار پیشتر، با نمونه‌های قبطی قابل توجه قرن هفتم در وادی ناترون در مصر، سرچشمه گرفته است. نمای کلیسا در سال ۱۷۰۲ توسط کارلو فونتانا مرمت شد. این نمای توسط یک نرده تزئین شده با مجسمه‌های چهار پاپ پوشانده شده است. او ایوان باستانی با یک سقف
پاپ پوشانده شده است. او ایوان باستانی با یک سقف کاشی‌کاری شیب‌دار را با سقف کلاسیک امروزی جایگزین کرد. فواره هشت ضلعی در میدان جلوی کلیسا (میدان سانتا ماریا در تراستوره)، که در نقشه سال ۱۴۷۲ نیز دیده می‌شود، توسط فونتانا مرمت شد. داخلی. شبستان فعلی، طرح اصلی باسیلیکایی خود (قبل از قرن دوازدهم) را حفظ کرده و بر روی پایه‌های قدیمی‌تر قرار دارد. ۲۲ ستون گرانیتی با سرستون‌های ایونیک و کورینتی که شبستان را از راهروها جدا می‌کنند، از ویرانه‌های حمام‌های کاراکالا آمده‌اند، همان‌طور که سردر درب ورودی نیز از این
آمده‌اند، همان‌طور که سردر درب ورودی نیز از این قاعده مستثنی نبود. هنگامی که محققان در قرن نوزدهم چهره‌های موجود در تزئینات حکاکی شده سرستون‌ها را به عنوان ایزیس، سراپیس و هارپوکراتس شناسایی کردند، مرمتی که در سال ۱۸۷۰ توسط پیوس نهم انجام شد، چهره‌های مزاحم را با چکش از بین برد. نقاشی سقفی هشت ضلعی دومنیکینو، عروج مریم مقدس (۱۶۱۷)، در سقف طاق‌داری که او طراحی کرده، جای می‌گیرد. تعدادی موزاییک مربوط به قرن دوازدهم و اواخر قرن سیزدهم در این کلیسا وجود دارد. «تاجگذاری مریم مقدس» (۱۱۳۰–۱۱۴۳) بر فراز یک طاق
«تاجگذاری مریم مقدس» (۱۱۳۰–۱۱۴۳) بر فراز یک طاق محرابی قرار دارد و پاپ اینوسنت دوم را در حالی که ماکتی از کلیسا را در دست دارد، به تصویر می‌کشد. در زیر موزاییک‌هایی با موضوع «زندگی مریم مقدس» اثر پیترو کاوالینی (۱۲۹۱) قرار دارد. در کاپلا آلتمپ، شمایل منحصر به فردی از مریم مقدس و کودک بر تخت نشسته «مدونا دلا کلمنزا» وجود دارد، یک نقاشی پنلی به رنگ انکاستیک، قدمت آن بین قرن ششم و نهم میلادی است که احتمالاً ریشه بیزانسی دارد. مجسمه مریم مقدس یکی از پنج شمایل قدیمی موجود از مریم مقدس از دوران قرون وسطی است.
قدیمی موجود از مریم مقدس از دوران قرون وسطی است. نزدیکی آن به ظهور مسیحیت یکی از دلایلی است که اعتقاد بر این بود که یک تصویر الهی است. پنجمین کلیسای سمت چپ، کلیسای آویلا است که توسط آنتونیو گراردی طراحی شده است. این کلیسا و کلیسای سنت سیسیلیا در سن کارلو آی کاتیناری، دو مورد از خلاقانه‌ترین کلیساهای اواخر قرن هفدهم در رم هستند. طبقه پایین کلیسا نسبتاً تاریک است و از فرم‌های شبیه به بورومینی استفاده می‌کند. در گنبد، یک روزنه یا اوکولوس وجود دارد که از آن چهار پوتی برای حمل یک تمپیتوی مرکزی بیرون می‌آیند، که
پوتی برای حمل یک تمپیتوی مرکزی بیرون می‌آیند، که همگی یک محفظه پر از نور را در بالا قاب می‌کنند و توسط پنجره‌هایی که از پایین قابل مشاهده نیستند، روشن می‌شوند. به‌طور پیچیده‌ای، چهار نوع مختلف نورپردازی مستقیم و غیرمستقیم در مرزهای فضای کوچکی از یک «کلیسای جانبی پیش‌ساخته رو به جنوب در امتداد راهروی جانبی سمت چپ کلیسای قرون وسطایی» قرار داده شده است که «نمونه منحصر به فردی از استفاده منظره از نور در معماری باروک» را ایجاد می‌کند. در اولین کلیسای شبستان سمت راست، سانتا فرانچسکا رومانا اثر یاکوپو زوبولی وجود
سانتا فرانچسکا رومانا اثر یاکوپو زوبولی وجود دارد. این کلیسا یادگاری از سنت آپولونیا، سر او، و همچنین بخشی از اسفنج مقدس را نگهداری می‌کند. از جمله کسانی که در این کلیسا دفن شده‌اند می‌توان به پاپ کالیکستوس اول، پاپ اینوسنت دوم، آنتی‌پاپ آناکلتوس دوم، کاردینال فیلیپ آلانسون و کاردینال لورنزو کامپجیو اشاره کرد. تیتولوس. این باسیلیکا حداقل از قرن سوم میلادی یک کلیسای عنوانی بوده است. منابع باستانی معتقدند که تیتولوس سنت ماریا توسط پاپ الکساندر اول حدود سال ۱۱۲ میلادی تأسیس شده است. روایات بعدی نام حامیان
۱۱۲ میلادی تأسیس شده است. روایات بعدی نام حامیان اولیه تیتولوس را ذکر کرده و به صورت گذشته‌نگر عنوان کاردینال را به آنها اختصاص داده‌اند؛ بنابراین، طبق این روایات، در آن زمان، کاردینال حامی این باسیلیکا، کالپودیوس بوده است. پاپ کالیکستوس اول در سال ۲۲۱ میلادی تیتولوس را تأیید کرد. برای بزرگداشت او، این نام به کالیستی و یولیانی تغییر یافت. اینوسنت دوم آن را به سنت ماریا ترانس تیبریم تغییر نام داد. در میان کشیشان کاردینال گذشته که عنوان افتخاری سانتا ماریا در تراستوره را بر عهده داشتند، می‌توان به موارد زیر
تراستوره را بر عهده داشتند، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: دارنده این عنوان، کارلوس اوسورو سیرا، اسقف اعظم بازنشسته مادرید است.
گیلن پرینتان (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن مربی‌گری کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال باستیا و باشگاه فوتبال سن-اتین اشاره کرد.
سانتی نرئوس و آشیل () یک کلیسای بازیلیکای قرن چهارمی در رم، ایتالیا است که در خیابان دله ترمه دی کاراکالا در ریون سلیو، روبروی ورودی اصلی حمام‌های کاراکالا واقع شده است. این کلیسا از ۲۸ نوامبر ۲۰۲۰ به عنوان کلیسای رسمی کاردینال سلستینو آئوس براکو بوده است. به‌طور غیرمعمول، این کلیسا بخشی از یک بخش جدا شده از کلیسای چیسا نووا است، نه کلیسای محلی سن سابا و توسط اوراتاریان‌ها به عنوان زیرمجموعه‌ای از کلیسای اوراتاریای رومی مورد استفاده قرار می‌گیرد. کلیسای بازیلیکای زیرزمینی در دخمه‌های دومیتیلا در جاده آپیا،
زیرزمینی در دخمه‌های دومیتیلا در جاده آپیا، که عملاً در اوایل قرون وسطی گم شد و در دهه ۱۸۷۰ توسط باستان‌شناس جیووانی باتیستا د روسی دوباره کشف شد، همان تقدیم‌نامه را به نرئو و آشیلئو دارد. تاریخچه. یک کتیبه روی سنگ قبر به شماره ۳۳۷ در کلیسای جامع سن پائولو فوئوری لو مورا، بزرگداشت سینامیوس اوپاس، خطیب فقید کلیسایی به نام تیتولوس فاسیولائه را گرامی می‌دارد؛ این نام به‌طور سنتی به عنوان مکانی توضیح داده شده است که سنت پیتر در راه فرار از زندان مامرتین، بانداژ پای (فاسیولا) که زخم‌های ناشی از زنجیرهایش را
پای (فاسیولا) که زخم‌های ناشی از زنجیرهایش را می‌پیچید، گم کرد. در اعمال شورای پاپ سیماکوس، در سال ۴۹۹، تیتولوس فاسیولائه به عنوان مکانی که توسط پنج کشیش خدمت می‌شد، ثبت شده است. همین ساختمان در سال ۵۹۵ به عنوان تیتولوس سانکتوروم نرئی و آشیلئی ثبت شده است؛ بنابراین، تقدیم‌نامه‌ها به مقدسین نرئی و آشیلئوس، دو سرباز و شهید قرن چهارم، باید مربوط به قرن ششم باشد. در سال ۸۱۴، پاپ لئو سوم تیتولوس قدیمی را بازسازی کرد. در قرن سیزدهم، یادگارهای دو شهید از دخمه دومیتیلا به سنت آدریانو منتقل شد، و از آنجا توسط
دومیتیلا به سنت آدریانو منتقل شد، و از آنجا توسط کاردینال بارونیوس به این کلیسا منتقل شدند. ساختار کلیسا در طول قرن‌ها تقریباً ویران شد و در سال ۱۳۲۰، طبق کاتالوگ تورین، این کلیسا یک عنوان کلیسایی بود که هیچ کشیشی در آن خدمت نمی‌کرد؛ بنابراین پاپ سیکتوس چهارم به مناسبت جشن سال ۱۴۷۵ کلیسا را بازسازی کرد، در حالی که جشن سال ۱۶۰۰ فرصتی برای آخرین مرمت بزرگ بود که توسط کاردینال چزاره بارونیو، عتیقه‌شناس محقق، که سفارش نقاشی‌های دیواری را داده بود، تأمین مالی شد. شبستان و محراب. در پشت نمای ساده آن، کلیسا مطابق
شبستان و محراب. در پشت نمای ساده آن، کلیسا مطابق با نقشه معمول باسیلیکا ساخته شده است، با یک شبستان و دو راهروی جانبی. ستون‌های اصلی در قرن پانزدهم با ستون‌های هشت ضلعی جایگزین شدند و شبستان با تزئینات بزرگ نقاشی دیواری که به سفارش کاردینال بارونیو انجام شده بود، مشخص می‌شود. کاردینال در طرح شمایل‌نگاری خود که برای جشن سال ۱۶۰۰ میلادی تنظیم شده بود، بر نقش شهدای رومی در قرون اولیه مسیحیت تأکید کرد. اجرای نقاشی‌های دیواری به یک نقاش کوچک، که عموماً تصور می‌شود نیکولو سیرسینانی باشد، به نام «پومارانسیو»
می‌شود نیکولو سیرسینانی باشد، به نام «پومارانسیو» سپرده شد. نقاشی‌های دیواری روشن اغلب صحنه‌های شهادت خشونت‌آمیز را به تصویر می‌کشند. آویز قرون وسطایی بر روی یک کوزه بزرگ پورفیری که از حمام‌های کاراکالا در همان نزدیکی گرفته شده است، قرار گرفته است. صفحه پایینی که گروه کر را جدا می‌کند، با منبت‌کاری‌های سبک کازماتسک قرن سیزدهمی پوشانده شده است. یک شمعدان مرمر سفید از سن پائولو فوئوری لو مورا به اینجا آورده شده است. سیبوریوم، که قدمت آن به قرن شانزدهم برمی‌گردد، بر روی ستون‌های مرمر آفریقایی قرار گرفته است.
بر روی ستون‌های مرمر آفریقایی قرار گرفته است. به‌های قوس در انتهای شبستان، برخی از موزاییک‌های قدیمی زمان لئو سوم را حفظ کرده‌اند، به همراه یک تجلی مرکزی در یک ماندورلا. محراب بلند، که از سه پنل کازماتسک ساخته شده است، یادگارهای نرئوس، آشیلئوس و سنت فلاویا دومیتیلا را در خود جای داده است؛ هر سه آنها از دخمه دومیتیلا به اینجا آورده شده‌اند. در کنار محراب، دو سنگ بت‌پرستانه وجود دارد که دو روح بالدار را به تصویر می‌کشند و از معبدی در همان نزدیکی گرفته شده‌اند. در محراب پشت محراب، تخت اسقفی قرار دارد که تحت
در محراب پشت محراب، تخت اسقفی قرار دارد که تحت نظارت کاردینال بارونیوس باستان‌شناس، با استفاده مجدد از شیرها، به سبک کازماتسک که با مکتب واسالتو مرتبط است، که تکیه‌گاه دسته‌ها هستند، مونتاژ شده است. بر روی تکیه‌گاه، کلمات آغازین و پایانی بیست و هشتمین موعظه سنت گرگوری کبیر، بر اساس سنت اشتباه مبنی بر اینکه او آنها را در اینجا، در مقابل بقایای مقدسین نرئوس و آشیلئوس در روز عیدشان موعظه کرده است، حک شده است. هنگامی که کاردینال بارونیو دستور کتیبه‌نویسی را داد، نمی‌دانست که این بقایا در ابتدا در کلیسای
را داد، نمی‌دانست که این بقایا در ابتدا در کلیسای زیرزمینی کاتاکومب دومیتیلا دفن شده‌اند، بنابراین فکر می‌کرد که اینجا مکانی است که سنت گرگوری موعظه کرده است. طاق محراب دارای موزاییک‌هایی از قرن نهم با بشارت، تغییر شکل و تئوتوکوس (مدونا و کودک) است. نمای بیرونی. نمای کلیسا که مشرف به حیاط کوچکی در خیابان کاراکالا است، هنوز ظاهری را که در زمان مرمت‌های پاپ سیکتوس چهارم به آن داده شده، حفظ کرده است. این نما دارای ویژگی‌های برجسته و تزئینات هندسی است که توسط جیرولامو ماسی به درخواست کاردینال چزاره بارونیو با
ماسی به درخواست کاردینال چزاره بارونیو با گرافیتو خلق شده است. تکنیک گرافیتو در حدود اواسط قرن شانزدهم رواج یافت و عمدتاً در ساختمان‌های شهری به جای عبادتگاه‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفت. به همین دلیل، نمای کلیسای مقدسین نرئو و آشیلئو منحصر به فرد است. احتمالاً انتخاب استفاده از این تکنیک به دلیل ملاحظات عملی، مانند کمبود زمان و منابع مالی، بوده است که ایجاد نمای تراورتن را غیرممکن می‌کرد. اسگرافیتو یک تکنیک تزئینی است که مبتنی بر استفاده از دو لایه گچ روی هم افتاده است: لایه اول، که عمیق‌تر است، معمولاً
هم افتاده است: لایه اول، که عمیق‌تر است، معمولاً تیره است، در حالی که لایه دوم، که نازک‌تر است، روشن است. این تصویر با حذف دقیق لایه دوم مربوط به نقاشی ایجاد شده است، بنابراین لایه زیرین آشکار می‌شود و یک اثر کنتراست سایه روشن در کل سطح ایجاد می‌کند. مرمت نمای ساختمان در سال ۲۰۲۵، که قبل و همراه با تحقیقات عمیق بایگانی - که دائماً در محل تأیید شده و به عنوان راهنما در طول مداخله استفاده می‌شود - انجام شد، بخش‌های تزئینی بزرگ و قابل توجهی را که تا حدودی به دلیل گذشت زمان به خطر افتاده‌اند، آشکار کرده است.
دلیل گذشت زمان به خطر افتاده‌اند، آشکار کرده است. نمای کلیسا که طبق طرح کلاسیک رنسانس با نظم‌های روی هم قرار گرفته، با یک رشته سیم مشخص شده و در طرفین با حلقه‌های ظریف به پایان می‌رسد. طاقچه‌های کاذب بالا، تصاویر قدیسان نمادین را در خود جای داده‌اند: سنت نرئوس در سمت چپ و سنت آشیل در سمت راست؛ در حالی که طاقچه زیر پنجره مرکزی احتمالاً تصویر سنت دومیتیلا را در خود جای داده است. در بالا، در تمپانوم، تصویری از مدونا دلا والیسلا (عنوان از محل کلیسا، که قبلاً والیکولا به معنای «دره کوچک» نامیده می‌شد، گرفته شده
به معنای «دره کوچک» نامیده می‌شد، گرفته شده است) وجود دارد که با هلال ماه و پرتوهای نور به شکل زبانه‌های آتش، عناصر شمایل‌نگاری که هویت آن را نشان می‌دهند، قابل تشخیص است. ایوان مرمری ساده که توسط دو ستون قرنتی پشتیبانی می‌شود و از یک تمپانوم مثلثی شکل، آن هم از جنس مرمر، تشکیل شده است، همزمان با این نقاشی دیواری قرار دارد. این ایوان زمانی سه پنجره اوگیوال داشت؛ اکنون فقط پنجره مرکزی بازمانده است، اگرچه به سبک باروک بازسازی شده است. در دو طرف محراب، مطابق با دیوارهای پشتی دو شبستان جانبی، دو ساختمان کم
با دیوارهای پشتی دو شبستان جانبی، دو ساختمان کم ارتفاع را می‌توان به عنوان دو برجک از زمان پاپ لئو سوم (۷۹۵–۸۱۶) تشخیص داد که بعداً به یک کشیش (برجک سمت راست) و یک اتاق نگهداری ظروف مقدس (برجک سمت چپ) تبدیل شدند. تا زمان مرمت قرن هفدهم، این محراب دارای سه پنجره تک نیزه‌ای با طاق‌های گرد بود که بعداً آجرکاری شدند و اکنون فقط از بیرون قابل تشخیص هستند. در کنار برجک سمت چپ، برج ناقوس باریک باروک قرار دارد که آن هم حاصل مرمت قرن هفدهم است. نمای داخلی. این کلیسا دارای ساختاری سه شبستانی است که توسط ستون‌های هشت
دارای ساختاری سه شبستانی است که توسط ستون‌های هشت ضلعی تقسیم شده است، که در قرن پانزدهم جایگزین ستون‌های اصلی شدند. شبستان با نقاشی‌های دیواری سفارش داده شده توسط کاردینال بارونیو تزئین شده است. فضای داخلی به‌طور غنی نقاشی شده است. شبستان مرکزی به زندگی و شهادت قدیسان اسمی و سنت دومیتیلا اختصاص داده شده است. راهروهای جانبی شامل یک چرخه بزرگ است که با تأکید واضح، صحنه‌های شهادت از کتاب شهدای رومی را به تصویر می‌کشد. این یک نمونه بسیار گویا از روحیه (و عملکرد) ضد اصلاحات است که نقاشی رومی را در نیمه دوم قرن
ضد اصلاحات است که نقاشی رومی را در نیمه دوم قرن شانزدهم مشخص می‌کند. این نقاشی‌های دیواری به‌طور سنتی به نیکولو سیرگنانی، معروف به پومارانسیو، نسبت داده می‌شوند. نقاشی روی بوم سنت دومیتیلا بین سنت نرئوس و سنت آشیلئوس اثر کریستوفورو رونکالی است. منبر قرون وسطایی بر روی یک کوزه پورفیری از حمام‌های کاراکالا قرار دارد. گروه کر با دیوارهای تراشیده شده‌ای که به سبک کازماتسک تزئین شده‌اند، احاطه شده است، در حالی که سیبوریوم قرن شانزدهمی از سنگ مرمر آفریقایی ساخته شده است. محراب بلند، که با سه پنل کازماتسک ساخته
شده است. محراب بلند، که با سه پنل کازماتسک ساخته شده است، شامل یادگارهای مقدسین نرئوس، آشیلئوس و دومیتیلا است که از دخمه‌های دومیتیلا منتقل شده‌اند. یک معبد بت‌پرستی در نزدیکی کلیسا، منبع دو روح بالدار است که دوباره استفاده شده و در نزدیکی محراب قرار گرفته‌اند. پشت محراب، تخت اسقفی به سبک کازماتسک (مدرسه واسالتو) قرار دارد که بر روی آن بیست و هشتمین موعظه پاپ گرگوری اول کبیر حک شده است، که در آن پاپ اظهار داشته است که در مقابل یادگارهای مقدسین نرئوس و آشیلئوس دعا کرده است. کاردینال بارونیوس، که دستور این
دعا کرده است. کاردینال بارونیوس، که دستور این کتیبه را داده بود، از انتقال یادگارها از دخمه‌ها بی‌اطلاع بود و بنابراین فرض کرد که این مکانی است که گرگوری کبیر به آن اشاره کرده است. طاق محراب با موزاییک‌های قرن نهمی تزئین شده است که بشارت، تجلی و تئوتوکوس را به تصویر می‌کشند که با کودک به تصویر کشیده شده‌اند. در شبستان، روی زمین، یک ارگ مثبت منسوب به سازنده ارگ، یوهان کنراد ورل، که در قرن هجدهم در رم فعالیت می‌کرد، وجود دارد که قدمت آن به سال ۱۷۶۰ برمی‌گردد. این ساز، با انتقال مکانیکی، دارای یک کیبورد ۴۵
این ساز، با انتقال مکانیکی، دارای یک کیبورد ۴۵ نتی با اکتاو اول توخالی و یک پدال پایه موسیقی توخالی ۹ نتی است که دائماً به کیبورد متصل است و رجیسترهای مخصوص به خود را ندارد.
گورستان یادبود ریمینی (، همچنین به عنوان گورستان مدنی ریمینی ( شناخته می‌شود)، گورستان اصلی شهر ریمینی، در منطقه امیلیا-رومانیا، شمال ایتالیا است. گورستان یادبود ریمینی که در سال ۱۸۱۳ تقدیس شد، آرامگاه ابدی چندین چهره برجسته ریمینی، به ویژه فیلمساز فدریکو فلینی است. تاریخچه. در ۱۲ ژوئن ۱۸۰۴، ناپلئون بناپارت فرمان "سن‌کلو" (به فرانسوی: Décret Impérial sur les Sépultures) را صادر کرد که بر اساس آن مقرر شد گورستان‌ها باید در خارج از دیوارهای شهر، در مکان‌هایی آفتاب‌گیر و دارای جریان هوا قرار گیرند و قبور نیز
آفتاب‌گیر و دارای جریان هوا قرار گیرند و قبور نیز به‌صورت یکنواخت و برابر ساخته شوند. انگیزهٔ اصلی این فرمان، حفظ بهداشت عمومی و ترویج برابری در مرگ بود—مفهومی که در تقابل با دفن‌های اشرافی و درون‌کلیسایی پیشین قرار داشت. در ۵ سپتامبر ۱۸۰۶، فرمان "پلیس پزشکی" (به ایتالیایی: Editto della Polizia Medica) مفاد فرمان سن‌کلو را به ایتالیا تحت سلطهٔ ناپلئون گسترش داد. این اقدام، بحث‌های عمومی گسترده‌ای را برانگیخت که از جمله نتایج آن، انتشار شعر "در باب گورها ا"ثر اوگو فسکولو در سال ۱۸۰۷ بود—شعری که به تأملی
ا"ثر اوگو فسکولو در سال ۱۸۰۷ بود—شعری که به تأملی فلسفی و شاعرانه دربارهٔ مرگ، حافظه، و جایگاه گورستان در فرهنگ ایتالیایی می‌پرداخت. شهر "ریمینی" پیش‌تر به دفن در کلیساها یا حیاط‌های آن‌ها خو گرفته بود و شانزده کلیسای شهری دارای نوعی گورستان بودند. بزرگ‌ترین گورستان، اطراف "معبد مالاتستیانو" قرار داشت و یک گورستان یهودی نیز در خارج از "دروازهٔ مونتانارا" واقع شده بود. این ساختار سنتی با اجرای فرمان‌های جدید دستخوش تغییر شد و زمینه‌ساز تحولاتی در معماری، بهداشت، و آیین‌های تدفین در سراسر ایتالیا گردید. دولت
و آیین‌های تدفین در سراسر ایتالیا گردید. دولت شهری ریمینی در ابتدا قصد داشت گورستان جدید را در محل صومعهٔ منحل‌شدهٔ "مریم الطاف" در تپهٔ "کویینیانو" احداث کند، اما این پیشنهاد با استقبال عمومی مواجه نشد. مکان دیگری نیز در منطقهٔ "کولونلا" مطرح شد، اما در نهایت تا مارس ۱۸۰۸ تصمیم گرفته شد که گورستان در منطقهٔ "چله" ساخته شود. این محل پیش‌تر نیز قرن‌ها برای دفن اجساد مورد استفاده قرار گرفته بود. نام آن از واژهٔ "چله" (به معنای نمازخانهٔ کوچک) گرفته شده که از قرن دوازدهم وظیفهٔ دفن زندانیان اعدام‌شده را
از قرن دوازدهم وظیفهٔ دفن زندانیان اعدام‌شده را برعهده داشت—اجسادی که برای عبرت عمومی در نزدیکی محل تلاقی دو جادهٔ باستانی رومی، "ویا امیلیا" و "ویا پوپیلیا"، به نمایش گذاشته می‌شدند. شهرداری ریمینی پنج قطعه زمین کشاورزی را خریداری کرد که مجموعاً منطقه‌ای مربع‌شکل از زمین‌های باتلاقی را تشکیل می‌داد. این زمین خشک‌سازی شد، دیواری پیرامون آن کشیده شد، و بر فراز طاق ورودی، عبارتی تأمل‌برانگیز نقش بست: «آه! صحنهٔ رنج‌آور! آه! شکوه انسان!» ("Ahi! misero teatro! ahi! fasto umano!") این جمله، نه‌تنها بیانگر نگاه
ahi! fasto umano!") این جمله، نه‌تنها بیانگر نگاه فلسفی به مرگ و نمایش اجتماعی آن بود، بلکه گورستان را به مکانی تبدیل کرد که در آن تراژدی انسانی، شکوه ظاهری، و فروتنی نهایی در برابر مرگ به‌طور هم‌زمان به نمایش گذاشته می‌شد. اگر بخواهی، می‌توانم دربارهٔ معماری این گورستان، تحولات بعدی آن، یا جایگاهش در فرهنگ شهری ریمینی نیز توضیح دهم. این گورستان در ۲۸ مه ۱۸۱۳ توسط گوآلفاردو ریدولفی، اسقف ریمینی، تقدیس شد. اولین تدفین مربوط به جوزپه رسپوتی، نوزادی ۲۵ روزه، در ۳ ژوئن ۱۸۱۳ بود. کوره جسدسوزی این گورستان در ۱۹
۳ ژوئن ۱۸۱۳ بود. کوره جسدسوزی این گورستان در ۱۹ آوریل ۲۰۱۶ افتتاح شد و در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۶ در کنار یک سالن اجتماعات شروع به کار کرد. در ژانویه ۲۰۱۹، این گورستان نزدیک به ۱۵۰۰ مکان دفن در دسترس داشت که بیشترین تعداد برای هر گورستانی در ریمینی بود و پس از آن سانتا ماریا در سرتو با ۲۲۶ مکان قرار داشت. طرح بندی. این گورستان شامل خیابان‌های درختکاری شده و چندین کلیسای کوچک اشرافی است. مسیرهای آن با مکعب‌های سنگ سماق صاف و چکش‌کاری شده با بوته سنگفرش شده‌اند. مربعی که بلافاصله درون دیوارهای گورستان قرار دارد، دارای
بلافاصله درون دیوارهای گورستان قرار دارد، دارای دو مثلث از سنگ سماق صاف است که توسط یک قطر از هم جدا شده‌اند. از جنوب، این گورستان توسط راه‌آهن بولونیا-آنکونا محدود شده است و فلینی آن را به عنوان یکی از «کم‌غم‌ترین مکان‌های شهر، به دلیل حضور شاد قطاری که از نزدیکی آن عبور می‌کند» توصیف می‌کند. بناهای یادبود قابل توجه. لا گراند پروا. به سفارش شهرداری ریمینی، "آرنالدو پومودورو" مجسمهٔ تدفینی فدریکو فلینی را در ورودی گورستان این شهر طراحی و اجرا کرد. این اثر با عنوان "La grande prua" (به‌معنای «سَکوی بزرگ
با عنوان "La grande prua" (به‌معنای «سَکوی بزرگ کشتی») شناخته می‌شود و ساختاری از جنس برنز دارد که به‌شکل مثلثی دوبل و وارونه طراحی شده و تنها از طریق نقطه‌ای باریک به زمین متصل است. فرم کلی آن، شبیه به سَکوی کشتی است که بر فراز حوضچه‌ای از آب قرار گرفته؛ آبی که از خود مجسمه به این حوضچه هدایت می‌شود و سیستم آبرسانی آن از اتاقی فنی در زیرزمین کنترل می‌گردد. به گفتهٔ معمار "ماتئو سینتینی"، این سازه «انگیزه‌ای از عمودیت» را به‌طور دراماتیک به نمایش می‌گذارد. الهام اصلی این اثر از مضامین دریایی در فیلم‌های
الهام اصلی این اثر از مضامین دریایی در فیلم‌های فلینی، به‌ویژه "آمارکورد" (۱۹۷۳) که در ریمینی می‌گذرد، و "و کشتی به راه می‌افتد" (۱۹۸۳) گرفته شده است. خود پومودورو دربارهٔ این مجسمه گفته است: «مسیر آرمانی‌ای را از دل زمین، آب، و هوا می‌برد؛ برای من، این اثر نمایانگر عظمت و شکوه واقعی کارهای فلینی است.» فدریکو فلینی در کنار همسرش، بازیگر نامدار "جولی‌تا ماسینا"، و فرزندشان "پیرفدریکو"—که تنها چند روز پس از تولد درگذشت—در همین مکان به خاک سپرده شده‌اند. در نوامبر ۲۰۱۹، پس از برخورد ماشین یک مرد ۸۰ ساله اهل
۲۰۱۹، پس از برخورد ماشین یک مرد ۸۰ ساله اهل ریچیون به بنای یادبود، حوضچه آب آسیب دید. این بنای یادبود در سال ۲۰۲۳ توسط بنیاد پومودورو، با حذف قطعات اکسید شده و ترمیم پتینه، مرمت شد. در ژانویه ۲۰۲۰، تنها نسخه شناخته شده از این بنای یادبود در میدان لورنزتی، در پیست اسکی مادونا دی کامپیگلیو نصب شد. سایر بناهای یادبود تدفینی. لحظه تشییع جنازه رنه گروو شامل موزاییکی از چهره زنی با سبک خاص بر روی کف دایره‌ای مرمر سفید است، با یک ستون برنزی که به صورت عمودی از سنگ مرمر بیرون آمده است، که حاوی امضای گروو است و با
مرمر بیرون آمده است، که حاوی امضای گروو است و با یک ستاره بالای آن قرار دارد. این بنای یادبود توسط معمار پیر لوئیجی فوشی و هنرمند ویتوریو د آگوستا طراحی شده است، و در ورودی گورستان، در تقارن با کمان بزرگ. قرار دارد. خاکستر گروآئو و پسرش در ۳۱ مارس ۲۰۰۹ در پشت بنای یادبود افتتاح شد، که قبلاً در مکان دیگری در گورستان به خاک سپرده شده بود. یادمان تدفینی "مارکو پزاریزی"، عکاس اهل ریمینی، در سپتامبر ۲۰۱۵ رونمایی شد و طراحی آن بر عهدهٔ "جادِر بونفیلیولی" بود. این اثر از یک تابوت سنگی ساخته‌شده از تخته‌سنگ‌های