payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نخستی‌های غیرانسانی و یافتن این بود که تربیت آنها تا چه اندازه بر توانایی آنها در استفاده از زبان تأثیر می‌گذارد. وقتی پانبانیشا به دنیا آمد، برادرش کانزی درحال یادگیری برقراری ارتباط بود. زمانی که تحقیقات با پانبانیشا شروع شد، کانزی ۲۵۶ نماد یرکیش را می‌دانست. سویج رامبا، پانبانیشا را با یک شامپانزه ماده به نام پانپانزی (همچنین به‌عنوان پانزی نیز شناخته می‌شود) به‌مدت پنج سال در محیطی با سایر بونوبوها و با معلمان انسان پرورش داد. معلمان از صفحه کلیدهایی با نمادهای یرکیش روی آنها در کنار ارتباط گفتاری
با نمادهای یرکیش روی آنها در کنار ارتباط گفتاری استفاده کردند تا به دو میمون اجازه دهند با آنها ارتباط برقرار کنند و به آنها اجازه دهند درک زبان گفتاری و نمادین را بیاموزند. از بین این دو، پانبانیشا توانایی زبانی بیشتری از خود نشان داد و توانست زبان گفتاری و واژگان بسیار بیشتری را نسبت به پانزی درک کند. پس از پنج سال تحصیل، پانزی از مطالعه حذف شد. پانزی در مرکز تحقیقات زبان در دانشگاه ایالتی جورجیا زندگی می‌کند. اطلاعات پانبانیشا برای شش سال دیگر همراه برادرناتنی او، کانزی، گرفته شد. صفحه کلیدهای مورد
برادرناتنی او، کانزی، گرفته شد. صفحه کلیدهای مورد استفاده در دهه ۱۹۹۰ حاوی چند صد علامت بودند و توانایی زبانی این دو بونوبو بسیار خوب بود. آنها قادر بودند نه‌تنها سخن دیجیتالی و گفتاری را تشخیص دهند، بلکه از علامت‌های یرکیش منفرد در صفحه‌کلید استفاده کنند. در ابتدای تحقیق پانبانیشا توانست از ۲۵۶ علامت در صفحه کلید یرکیش استفاده کند. محققان ادعا می‌کنند که آزمایش‌ها با این میمون‌ها نشان می‌دهد که شکاف بین جنس "پان" و اجداد انسان‌نیان اولیه ما و حتی خودمان، بسیار کمتر از آن چیزی است که قبلاً می‌دانستیم.
بسیار کمتر از آن چیزی است که قبلاً می‌دانستیم. به‌عنوان یک بونوبو ماده، پانبانیشا نه‌تنها قادر به برقراری ارتباط با انسان‌ها، بلکه با میمون‌های انسان‌نمای دیگر مانند خودش نیز بود. روش‌هایی که پانبانیشا ازطریق آن علامت‌های یرکیش را یادمی‌گرفت، به سبکی مانند شیوه‌های انسان‌های جوان بود. این به‌عنوان موج جدیدی از آموزش میمون‌های غیرانسانی و ایجاد پیوندی بین پانبانیشا و افرادی که به او در یادگیری کمک می‌کردند، به وجود آمد. این پیوند با فرزند و والدین قابل مقایسه است. پانبانیشا در مقایسه با کانزی، برادر
مقایسه است. پانبانیشا در مقایسه با کانزی، برادر ناتنی‌اش، زمانه که نوبت به پاسخ‌های او به جملات ضبط‌شده می‌رسید، عالی بود. یافته دیگر، توانایی پانبانیشا در درک نام خود در سن بسیار پایین بود. از بین همه افراد (میمون‌های غیرانسانی) که تحت این آزمایش قرار گرفتند، پانبانیشا بیشترین درک را نسبت به صدا زدن نام خود داشت (۳۷ بار از ۵۱ بار). برخی پیشرفت‌های پانبانیشا را با پیشرفت‌هایی که به‌طور منظم با سگ‌ها نشان داده می‌شوند مقایسه می‌کنند، اما تفاوت اصلی این است که پانبانیشا و سایر بونوبوها توانایی نه‌تنها درک و
پانبانیشا و سایر بونوبوها توانایی نه‌تنها درک و فهمیدن، بلکه پاسخ دادن ازطریق یرکیش را دارند، بنابراین این را ثابت می‌کنند که می‌توانند با زبان انگلیسی پاسخ دهند. پانبانیشا از بدو تولد با ارتباطات پیچیده آشنا شد. با شروع سن جوانی، او در دانش ارتباطات بسیار پیشرفته‌تر از برادرخوانده‌اش کانزی شد. پانبانیشا در سن ۷٫۵ سالگی می‌توانست به ۷۵ درصد جملاتی که به بیش از پاسخ‌های بله یا خیر نیاز داشتند، به‌درستی پاسخ دهد. کودکان انسان در دو سالگی به سوالات مشابه با درصد موفقیت ۶۵ درصد پاسخ می‌دهند. پانبانیشا همچنین
موفقیت ۶۵ درصد پاسخ می‌دهند. پانبانیشا همچنین توانایی یادآوری و صحبت در مورد رویدادهای گذشته را از خود نشان داد. به‌عنوان مثال، هنگامی که بیل فیلدز، یکی از محققان او، از پانبانیشا پرسید که چه مشکلی دارد، او پاسخ داد: «صفحه‌کلید کانزی بد». پس‌از گفتن این جمله، فیلدز از محقق دیگری پرسید که بین کانزی و صفحه‌کلیدش چه اتفاقی افتاده است. سپس به او گفتند که کانزی آن را شکسته است. در مقایسه با میمون‌های انسان‌نمای دیگر. بونوبوها می‌توانند زبان‌هایی را مانند انسان‌ها یاد بگیرند. در مرکز تحقیقات زبان در دانشگاه
یاد بگیرند. در مرکز تحقیقات زبان در دانشگاه ایالتی جورجیا، محققان دریافتند که شامپانزه‌ها انگلیسی را یادمی‌گیرند، اگر به میمون‌ها انگلیسی آموزش داده شود گویی که زبان اول میمون‌ها است. پانبانیشا از بدو تولد شروع به یادگیری واژگان یرکیش کرد، درحالی که کانزی از نه ماهگی شروع به یادگیری کرد. این باعث شد لغات پانبانیشا به‌مراتب بهتر از کانزی باشد. کانزی توانسته است ۳۴۸ نماد را بیاموزد و در عین حال از ۳٬۰۰۰ کلمه انگلیسی نیز آگاهی داشته باشد. محققان، بدون تأیید معتقد بودند که پانبانیشا حدود ۶٬۰۰۰ کلمه انگلیسی را
بودند که پانبانیشا حدود ۶٬۰۰۰ کلمه انگلیسی را می‌داند. استفاده از یرکیش. میمون‌های انسان‌نما ازنظر فیزیکی قادر به صحبت کردن به زبان انگلیسی نیستند زیرا فاقد ساختار صوتی انسان هستند. اگرچه آنها نمی‌توانند انگلیسی صحبت کنند، اما ممکن است بتوانند انگلیسی گفتاری را بفهمند و به آن پاسخ دهند، و همچنان می‌توانند ازطریق یرکیش و زبان اشاره ارتباط برقرار کنند. پانبانیشا از اولین هفته‌ای که به دنیا آمد در معرض روش‌های پیشرفته ارتباط قرار گرفت. زبان یرکیش از نمادهایی استفاده می‌کند که به معنای یک کلمه یا عبارت در
استفاده می‌کند که به معنای یک کلمه یا عبارت در انگلیسی هستند، درصورتی که در ترتیب دستوری صحیح مرتب شوند. به‌عنوان مثال یکی از نمادهایی که پانبانیشا استفاده می‌کرد تلویزیون بود. او نماد تلویزیون را به‌عنوان بخشی از یک رشته نمادها فشار می‌داد تا نشان دهد که می‌خواهد تلویزیون تماشا کند. بین شش تا هشت ماهگی به نظر می‌رسید که او به نمادی پس‌از اشاره یا لمس آن توسط مراقب پاسخ می‌دهد. در یک سالگی معنی «نه» و «بیا اینجا» را یادگرفت. پانبانیشا بین سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۹ (۱ تا ۴ سالگی) به ۹۴ درصد از نمادهای واژگان و
(۱ تا ۴ سالگی) به ۹۴ درصد از نمادهای واژگان و کلمات انگلیسی به‌درستی پاسخ داد. پانبانیشا در سه سالگی ۸۰ کلمه انگلیسی گفتاری را فهمید. پانبانیشا قبل‌از استفاده از واژگان از حرکات صوتی برای پاسخ دادن به کلمات مختلف استفاده می‌کرد. از این واژگان برای نشان‌دادن اینکه میمون‌های انسان‌نما می‌توانند زبانی را با نحو دقیق یاد بگیرند، در واقع با افراد دیگر ارتباط برقرار کنند و زبان انگلیسی را بفهمند و فقط اعمال انسان را تکرار یا تقلید نکنند، مورد استفاده قرار گرفتند. در یک آزمایش معمولی، پانبانیشا و کانزی،
گرفتند. در یک آزمایش معمولی، پانبانیشا و کانزی، برادرناتنی‌اش، در اتاق‌های جداگانه‌ای قرار گرفتند که فقط یک پنجره کوچک باز و یک صفحه‌کلید واژگانی برای برقراری ارتباط با یکدیگر وجود داشت. هدف این بود که یک فنجان ماست را از یک بونوبو به دیگری با استفاده از صفحه‌کلید یرکیش برای برقراری ارتباط برسانیم. ماست به کانزی داده شد و قرار شد پانبانیشا آن را دریافت کند. پانبانیشا از نماد ماست روی صفحه‌کلیدش استفاده کرد و ماست را خواست. پس‌از مدتی کانزی موافقت کرد و ماست را از پنجره باز به پانبانیشا داد.
آلونزو انگواندا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اوترخت بازی می‌کند. دوران باشگاهی. او برای باشگاه فوتبال اندرلشت فیوچرز بازی کرد و در سال ۲۰۲۲ در سطح زیر ۱۹ سال به میدان رفت. او پیش از امضای قرارداد با باشگاه فوتبال اوترخت در سال ۲۰۲۴، کاپیتان این تیم بود و قراردادی چهار ساله امضا کرد. انگواندا اولین بازی خود را در اردویسه در تاریخ ۱۱ اوت ۲۰۲۴ برای باشگاه فوتبال اوترخت در تقابل با باشگاه فوتبال پک زووله انجام داد. دوران ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال
ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال و زیر ۱۹ سال بلژیک بازی کرده است. زندگی شخصی. آلونزو انگواندا در بلژیک متولد شده و از تبار کنگویی (جمهوری دموکراتیک) است. برادر او، نونزیو، نیز یک فوتبالیست حرفه‌ای است.
جاغاتسپانیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41155685&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-02-09T22:14:59Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;HnSr&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;افزودن ردهٔ «کافیا» به کمک توفاویکی رده&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41155689&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; کافیا تیره ای از گیاهان گل‌دار از خانواده روناسیان است و دارای حدود ۳۳۳ گونه در ۱۱ جنس است. نمایندگان آن در
حدود ۳۳۳ گونه در ۱۱ جنس است. نمایندگان آن در مناطق گرمسیری و جنوب آفریقا، ماداگاسکار، غرب اقیانوس هند، مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری آسیا و کوئینزلند یافت می‌شوند.
هاشی نو کیومیچی ، او از مقام‌های دولتی در دوره نارا بود که در دفتر شیکیبو-شو (وزارت تشریفات) در دانشگاه دایگاکو-ریو کار می‌کرد. گمان می‌رود که او پارسی بوده است. آکیهیرو واتانابه (مؤسسه ملی تحقیقاتی نارا برای خواص فرهنگی) اشاره کرده است که ممکن است او تحت یک سهمیه خاص برای استفاده از بورس تحصیلی و دانش خارجیان منصوب شده باشد. با این حال، از آنجایی که او در شیفت شب نیز کار می‌کرد، گمان می‌رود که شرایط کاری او مشابه سایر مقامات دولتی بوده است. وجود آن با رمزگشایی یک لوح چوبی مربوط به سال اول عصر تنپیو-جینگو
یک لوح چوبی مربوط به سال اول عصر تنپیو-جینگو (۷۶۵) که در حفاری در خرابه‌های کاخ هیجو کشف شد تأیید شد. زمانی که برای اولین بار در اکتبر ۲۰۱۶ اعلام شد، نام آن «کیومیچی» با کانجی «清通» بود، اما بعداً به «کیومیچی» با کانجی «清道» تغییر یافت. لوح‌های چوبی. لوح چوبی با نام (Hasseido) یکی از الواح چوبی است که در سال ۱۹۶۶ (شووا ۴۱) از خرابه‌های منطقه معروف به «منطقه مربوط به شیکیبوشو» در گوشه جنوب شرقی کاخ هیجو (ساکیچو، استان نارا، شهر نارا) کاوش شد. در طی این بررسی‌ها بیش از ۱۰۰۰۰ لوح چوبی کشف شد که اکثریت آنها
بیش از ۱۰۰۰۰ لوح چوبی کشف شد که اکثریت آنها مربوط به شیکیبو-شو (وزارت تشریفات) بود. یکسان بودن با لی میتسو ای. شوکو نیهونگی گزارش می‌دهد که در اوت ۷۳۶، ناکاتومی نادای، معاون فرستاده به تانگ چین، که به ژاپن بازگشت، او همراه با «سه چینی و یک ایرانی» با امپراتور شومو دیدار و گفتگو داشت. در نوامبر همان سال، زمانی که به فرستادگان تانگ چین، از جمله ناکاتومی نادای، القاب داده شد، به لی میتسو ای ایرانی نیز عنوانی اعطا شد. این تنها ثبت لی میتسو ای در شوکو نیهونگی است و مکان بعدی او مشخص نیست. فاصله بین دیدار لی
است و مکان بعدی او مشخص نیست. فاصله بین دیدار لی میتسو ای با امپراتور شومو و سال حک شده روی لوح کشف شده حدود ۳۰ سال است. آکیهیرو واتانابه بیان می‌کند که «هاشی نو کیومیچی ممکن است خود لی میتسو ای یا یکی از اعضای خانواده یا خدمتکاران او بوده باشد».
جام باشگاه‌های کارائیب ۲۰۱۶ هجدهمین دوره جام باشگاه‌های کارائیب، رقابت‌های بین‌المللی فوتبال باشگاهی سالانه در منطقه کارائیب بود که در بین باشگاه‌هایی که اتحادیه‌های فوتبال آن‌ها به اتحادیه فوتبال کارائیب (سی‌اف‌یو) وابسته هستند، برگزار می‌شود. سه تیم برتر مسابقات به لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۷–۲۰۱۶ راه یافتند. تیم‌ها. این مسابقات برای همه قهرمانان لیگ و نایب قهرمانان از هر یک از ۳۱ انجمن عضو سی‌اف‌یو (یا برندگان جام در صورت عدم برگزاری لیگ)، پس از پایان رقابت آنها در یا قبل از پایان سال ۲۰۱۵ باز بود. مرحله
آنها در یا قبل از پایان سال ۲۰۱۵ باز بود. مرحله نهایی. دون بوسکو میزبان بازی‌های فینال بود.
باشگاه فوتبال سیبائو یک تیم فوتبال حرفه‌ای دومینیکنی مستقر در سانتیاگو ده لوس کابایروس است. این تیم که در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد، در لیگ فوتبال دومینیکن شرکت می‌کند.
لی میتسو ای یا لی میتسویی، او فردی در دوره نارا بود. او تنها شخص ایرانی است که نام او در شوکو نیهونگی ذکر شده است. یکسان بودن با هاشی نو کیومیچی. شوکو نیهونگی گزارش می‌دهد که در اوت ۷۳۶، ناکاتومی نادای، معاون فرستاده به تانگ چین، که به ژاپن بازگشت، او همراه با «سه چینی و یک ایرانی» با امپراتور شومو دیدار و گفتگو داشت. در نوامبر همان سال، زمانی که به فرستادگان تانگ چین، از جمله ناکاتومی نادای، القاب داده شد، به لی میتسو ای ایرانی نیز عنوانی اعطا شد. این تنها ثبت لی میتسو ای در شوکو نیهونگی است و مکان بعدی او
لی میتسو ای در شوکو نیهونگی است و مکان بعدی او مشخص نیست. فاصله بین دیدار لی میتسو ای با امپراتور شومو و سال حک شده روی لوح کشف شده حدود ۳۰ سال است. آکیهیرو واتانابه بیان می‌کند که «هاشی نو کیومیچی ممکن است خود لی میتسو ای یا یکی از اعضای خانواده یا خدمتکاران او بوده باشد». مانند سلف خود گنزو هاشی داچیا یا «دارا»، ری میتسویی شخصیتی اسرارآمیز است که اطلاعات کمی در مورد او وجود دارد، اما حدس های زیادی در مورد او وجود دارد که توسط ری میتسویی به عنوان یک مبلغ مسیحی یا پزشک سریانی دیده می شود از آنجایی که او از
یا پزشک سریانی دیده می شود از آنجایی که او از امپراتور بازدید کرد و درجه دریافت کرد، بعید به نظر می رسد که او در نقش مذهبی به ژاپن آمده باشد، اما به احتمال زیاد به نظر می رسد که او در یک زمینه سکولار مشغول بوده است، شاید به تحصیلات مرتبط باشد، یا همانطور که رینوی می گوید احتمالاً اندکی پس از آمدن به ژاپن درگذشت.126 علاوه بر این، زیرا نام او در شوکو نیهونگی ثبت شد و به دلیل رتبه ای که دریافت کرد، احتمالاً از موقعیت اجتماعی بالایی برخوردار بود. از دانشی که پیرامون این شخصیت وجود دارد که حتی نام اصلی او نیز
این شخصیت وجود دارد که حتی نام اصلی او نیز مورد بحث است نام خانوادگی او احتمالاً فارسی چینی رایج، Lǐ بوده است، در حالی که نام کوچک او احتمالاً از میترایی گرفته شده است.
باشگاه فوتبال بکیا یونایتد یک باشگاه فوتبال وینسنتی از پورت الیزابت، سنت وینسنت و گرنادین‌ها است. این باشگاه در لیگ برتر ان‌ال‌ای، بالاترین سطح فوتبال در سنت وینسنت و گرنادین بازی می‌کند.
باشگاه ورزشی فلیمز یونایتد یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای از سینت مارتن است که در حال حاضر در لیگ برتر سینت مارتن بازی می‌کند. زمین اصلی باشگاه، مجموعه ورزشی رائول ایلیج در فیلیپسبورگ، پایتخت این کشور است. این باشگاه همچنین یک تیم فوتسال دارد.
باشگاه فوتبال ریل هوپ یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای است که در کاپ-هائیتین، هائیتی واقع شده است.
داشیا ()، ظاهراً این نام در دوران باستان توسط چینی‌ها (مردم هان) به تخارستان: بخش اصلی باختر (بلخ)، در شمال افغانستان و بخش‌هایی از جنوب تاجیکستان و ازبکستان بود. نام «داشیا» برای اولین بار در گزارش‌های چینی از قرن سوم پیش از میلاد به‌عنوان پادشاهی در غرب دور - احتمالاً نتیجه اولین تماس‌ها با گسترش پادشاهی یونانی باختری - و سپس توسط کاشف ژانگ چیان در سال ۱۲۶ قبل از میلاد برای تعیین باختر (بلخ) استفاده شد.
شراوستی ()، کوسالا شهری در ناحیه شراوستی در ایالت اوتار پرادش هند است که پایتخت پادشاهی هند باستانی کوسالا بوده و جایی که بودا بیشتر از همه پس از روشنگری خود در آن زندگی می‌کرده است.
روستومیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
گنزو هاشی داچیا ، شخصیتی از داشیا (باختر (بلخ)) که در نیهون شوکی که در سال ۷۲۰ میلادی تکمیل شد، ظاهر می‌شود. به گفته گیکیو ایتو، این اولین اشاره به یک ایرانی است و آغاز تاریخ حضور او در ژاپن در دوره سلطنت امپراتور کوتوکو (۶۵۴) بوده است. به نظر می‌رسد که بازدیدکنندگان اولیه ایرانی از ژاپن که در نیهون شوکی ذکر شده‌اند، از جایگاه اجتماعی بالایی برخوردار بوده‌اند. دارای به دنبال اجازه برای ترک ژاپن با گروهی از مردان، همسرش را پشت سر گذاشت و قول داد در آینده بازگردد. یاسوکو کوبایاشی ادعا می‌کند که گنزو هاشی
بازگردد. یاسوکو کوبایاشی ادعا می‌کند که گنزو هاشی داچیا با شاهزاده پیروز سوم شخصیتی یکسان بوده است. بر پایه پژوهش‌های جدید در حالی که قطعی است که که گروهی از ایرانیان با موقعیت اجتماعی بالا از ژاپن باستان بازدید کرده‌اند اما اطلاعات محدودی در مورد این افراد در دسترس است بنابراین برخی از تفسیرهای این واقعه بر اساس پژوهش‌های منسوخ شده یا فاقد شواهد کافی برای تأیید هستند. تفسیرها. از آنجائیکه هیچ‌یک از این نوشته‌های تفسیری قطعی نیستند و صرفاً حدس و گمان هستند، به نظر می‌رسد که امکان زیادی برای گمانه‌زنی‌ها و
به نظر می‌رسد که امکان زیادی برای گمانه‌زنی‌ها و تفسیرهای بیهوده وجود دارد. در حالی که قطعی است که که گروهی ایرانیان که از موقعیت اجتماعی بسیار بالایی برخوردار بودند، از ژاپن باستان بازدید کرده‌اند اما اطلاعات محدودی در مورد این افراد در دسترس است. در مورد زندگی‌نامه این شخصیت‌ها (گروه گنزو هاشی داچیا) اتفاق نظر کمی وجود دارد زیرا در منابع ژاپنی فقط اشاره ای گذرا به آنها شده است علاوه بر این، بسیاری از نظریه‌ها فاقد شواهد اساسی یا مبتنی بر تحقیقات قدیمی هستند. هیچ‌کدام از این چهره‌ها پس از ظهور اولیه، در
هیچ‌کدام از این چهره‌ها پس از ظهور اولیه، در تاریخ کلاسیک ژاپن ذکر نشده است. شناخت محدود از این افراد به این معنی نیست که بازدیدهای آنها کم‌اهمیت بوده است. برعکس، این اطلاعات نشاندهنده ملاقات خارجی‌ها با امپراتوران ژاپن و روابط خارجی ژاپن با کشورهای غیر آسیای شرقی را روشن می‌کند. علاوه بر این، این اطلاعات نشان می‌دهد که روابط خارجی اولیه ژاپن به روابط با دودمان تانگ و سه پادشاهی کره همان‌طور که معمولاً فرض می‌شود، محدود نمی‌شده است. کشور تخارستان. «توکارا» (大夏 たいか) به معنای «سرزمین توهارا» /داشیا/ تخارستان
たいか) به معنای «سرزمین توهارا» /داشیا/ تخارستان است. مردم بومی تخارستان از مردمان ایرانی‌تبار بودند، اما این منطقه که قبلاً باختر نامیده می‌شد، از زمان لشکرکشی اسکندر به شرق، تأثیرات قوی از فرهنگ یونانی را حفظ کرده بود. مردم داشیا زبان خود را با استفاده از الفبای یونانی می‌نوشتند. در نیمه دوم قرن هفتم، تخارستان محل استقرار دولت ایرانی در تبعید ساسانی بود. در این دوره تعداد زیادی از ایرانیان از جمله اعضای خاندان سلطنتی ساسانی به این منطقه سرازیر شدند. در سال ۶۴۲ پس از میلاد، امپراتوری ایران ساسانی با نیروهای
پس از میلاد، امپراتوری ایران ساسانی با نیروهای عرب حمله‌کننده به فلات ایران در نبرد نهاوند روبرو شد، اما در این نبرد که سرنوشت ملت را رقم زد، شکست خورد و به تاریخ تقریباً ۴۰۰ ساله این دودمان پایان داد. آخرین پادشاه ساسانی، یزدگرد سوم، از طریق شرق ایران به آسیای مرکزی گریخت، اما در سال ۶۵۱ در مرو، که اکنون در ترکمنستان است، ترور شد. یزدگرد سوم دو شاهزاده و سه شاهزاده خانم داشت، اما یکی از آنها، شاهزاده پیروز، همراه با وزیرانش به کوه‌های تخارستان گریخت و برای بازپس‌گیری تاج و تخت و بازگرداندن سلسله تلاش کرد.
بازپس‌گیری تاج و تخت و بازگرداندن سلسله تلاش کرد. وقایع بعدی در متون تاریخی چینی، کتاب قدیمی تانگ و کتاب جدید تانگ ثبت شده است. در سال ۶۵۴، پیروز از امپراتور گائوزونگ تانگ درخواست کمک کرد، اما به دلیل دوری مسافت نتوانست کمک نظامی دریافت کند. سپس سعی کرد به تنهایی به وطن خود بازگردد، اما موفق نشد و در توکارستان ماند، اما پس از حمله اعراب سرانجام در سال ۶۷۷ مجبور به فرار به دودمان تانگ شد. همچنین تصور می‌شد که آنها ممکن است قبیله کوچکی باشند که در جزایر توکارا در جنوب ژاپن زندگی می‌کردند، اما به نظر می‌رسد
در جنوب ژاپن زندگی می‌کردند، اما به نظر می‌رسد که توکارا مناسبت تر است به عنوان یکی از کشورهای اطراف در نظر گرفته شود. احتمال شاهزاده ساسانی بودن. دربار امپراتوری ژاپن چنان برخورد گرمی با آنها کرد که غیرعادی به نظر می‌رسید که صرفاً اهالی معمولی در یک سرزمین بیگانه باشند. هنگامی که کشتی غرق شد، آنها را با کالسکه اسبی از کیوشو به پایتخت بردند و بیش از یک بار با امپراتور ملاقات داشتند. هنگامی که آنها درخواست بازگشت به کشور خود را داشتند، حتی با یک فرستاده اعزام شدند. می‌توان گفت این رفتاری در سطح دیپلماتیک
شدند. می‌توان گفت این رفتاری در سطح دیپلماتیک است. با این حال، اهالی تخارستان به هیچ وجه نمایندگانی دیپلماتیک به نظر نمی‌رسیدند، و دلیل آمدن آنها به ژاپن، به جز اینکه آنها را به ساحل انداخته بودند، نامشخص است؛ بنابراین، تنها دلیل ممکن برای چنین رفتار سخاوتمندانه ای این است که رهبر آنها، گنزو هاشی داچیا، از خانواده ای بلندپایه بود. پانزده سال پس از اینکه گنزو هاشی داچیا ژاپن را ترک کرد، در اولین ماه از سال چهارم عصر تنمو، همسرش، شائه (舎衛)، دوباره در نیهون شوکی در دربار ظاهر می‌شود. همچنین قابل توجه است که
در دربار ظاهر می‌شود. همچنین قابل توجه است که او مقدمت تر از سئونگ وانگ پادشاه بکجه ذکر شده که با او در کاخ حضور داشت. تا زمانی که گروه اهالی تخارستان در نیمه دوم قرن هفتم به ژاپن رسیدند، امپراتوری ایران ساسانی قبلاً توسط اعراب ویران شده بود و خانواده سلطنتی و بازماندگان به تخارستان گریختند و حکومتی را در تبعید تأسیس کردند. اگر خارجی‌هایی که در آن زمان از تخارستان آمده بودند، ایرانی بودند، احتمال زیاد مربوط به امپراتوری ساسانی وجود دارد. اگر اینطور است، منطقی است که چرا آنها از تخارستان تا ژاپن آمدند.
منطقی است که چرا آنها از تخارستان تا ژاپن آمدند. نیروهای عرب در تعقیب بقایای امپراتوری ساسانی به تخارستان نزدیک می‌شدند. تخارستان تا نیمه اول قرن هشتم به‌طور کامل توسط اعراب فتح نشده بود، اما دیگر برای آنها امن نبود. به گفته گیکیو ایتو، محقق ایران باستان، «گنزو» (یا کنزو Kenzu) در گنزو هاشی داچیا به کُندُز، نام مکانی در توکارستان اشاره دارد. و «تاچیا» در اصل رونویسی از صدای «دارو» 「ダル」 است. «دارا» （ダルア） یک نام فارسی قرون وسطایی است. به عبارت دیگر به اعتقاد ایتو «گنزو هاشی داچیا» به معنای «دارا پادشاه پارسی
«گنزو هاشی داچیا» به معنای «دارا پادشاه پارسی ساکن قندوز در توکارستان» 「トカーレスターンの住人で、クンドゥズにいるペルシア人、ダーラーイ」 است. به گفته ایتو، نام دارا به پادشاه هخامنشی (داریوش) برمی‌گردد و در حدود قرن هفتم، نامی بود که فقط توسط اعضای خاندان سلطنتی استفاده می‌شد. یاسوکو کوبایاشی ادعا می‌کند که گنزو هاشی داچیا با شاهزاده پیروز شخصیتی یکسان بوده است. پیروز پسر شاه به توهارا (تخارستان که در چین توخارا نامیده می‌شود) در شمال افغانستان کنونی گریخت و از سلسله تانگ تقاضای کمک کرده است، اما تانگ نیز به جنگ با ترکان مشغول بوده است،
است، اما تانگ نیز به جنگ با ترکان مشغول بوده است، بنابراین در سال ۶۵۴، سپاهیان او برای جنگ بسیج شدند. سال ۶۵۴ سالی است که این گروه به ساحل کشیده شدند. به نظر می‌رسد که لشکرکشی ارتش او موفقیت چندانی نداشته است و مقصد پیروز در شرق دور، یعنی مجمع الجزایر ژاپن بوده است. شائه یا سائه. اعتقاد بر این است که شائه یا سائه (さえ) همسر یکی از «دو مرد» است. بانو شائه در مورد پزشکی آگاه بود و به عنوان یک زن اشراف با او رفتار می‌شد. در مورد معنی «شائه» بین پژوهشگران اختلاف نظر وجود دارد ظاهراً به مکانی در تخارستان یا نپال
نظر وجود دارد ظاهراً به مکانی در تخارستان یا نپال اشاره دارد. در میان گروه زنی بوده است که نیهون شوکی از او به عنوان همسر گنزو هاشی داچیا یاد کرده است. نام او «شائه» است که گمان می‌رود به یک شهر باستانی هند شراوستی (تلفظ به ژاپنی سرزمین شائه Shae-koku) اشاره داشته باشد. از آنجائیکه حضور یک زن خارجی در گروه بعید به نظر می‌رسد گیکیو ایتو نویسنده کتاب "ملاحظات ورود فرهنگ فارسی" عنوان می‌کند که که «شائه» تقابل اصواتی از «شاه، شاه کوچک» است. به عبارت دیگر، نام او بازنمایی آوایی نیمه اول «شاه دخت» و «شاه بانو»
او بازنمایی آوایی نیمه اول «شاه دخت» و «شاه بانو» هستند که به ترتیب در فارسی قرون وسطی به معنای «شاهزاده خانم» و «ملکه» هستند. ایتو ادعا می‌کند از آنجائیکه خود دارا شاه بوده و همسرش شائه به دو شکل متفاوت کانجی اولین بار به شکل (舎衛女) که می‌توان آن را «شاهزاده خانم» معنی کرد و در جای دیگر به شکل (舎衛婦人) که می‌توان آن را به «ملکه» ترجمه کرد، نوشته شده است، این اشاره به خویدوده یا ازدواج با محارم در دین زرتشتی دارد. همچنین او عنوان می‌کند که زن دیگری که ۱۵ سال پس از خروج دارا در دربار حضور پیدا کرد، دختری بود
پس از خروج دارا در دربار حضور پیدا کرد، دختری بود که از دارا و همسرش شائه به دنیا آمد و او را «دارای دخت» به معنای «دختر دارای» نامیدند. گفته می‌شود که این نامگذاری در میان خانواده‌های سلطنتی ساسانی رایج بوده است. نظریه دیگری که قابل ذکر است، نظریه ئه‌ایچی ایموتو است. به گفته ایموتو، نام‌های مکان واقعی «شاوه» و «ساوه» (「Shawe」（シャーウェ）/「Sawe」（サーウェ）) در تخارستان وجود داشته است. در شاهنامه (کتاب شاهان)، منظومه حماسی ملی باستانی ایرانی که فردوسی در قرن یازدهم سروده است، گفته می‌شود که صحنه‌ای را به تصویر می‌کشد
است، گفته می‌شود که صحنه‌ای را به تصویر می‌کشد که در آن پادشاه ساوه/ساوه‌شاه تخارستان، هرمزد پادشاه ایران ساسانی را به نبرد می‌کشد. جشن اوبون. در نیهون شوکی (در سال ۷۲۰ تألیف آن پایان یافته) آمده است که در زمان حکمرانی امپراتریس کوگیوکو (امپراتریس سایمی) در روز سوم از ماه هفتم سال ۶۵۷ میلادی (۳۶ هجری شمسی) چند مرد و زن از راه دریا با کشتی به کیوشو جزیرهٔ جنوب غربی ژاپن رسیدند سپس در روز پانزدهم ماه هفتم در معبد بودایی آسوکا انگاره‌ای بودایی ساخته شد و پیش از آن اوبون (جشن) «اُورابون» را جشن گرفتند. در
از آن اوبون (جشن) «اُورابون» را جشن گرفتند. در نیهون شوکی آمده است که یکی از این افراد بنام «توکوُوارا بیتو گنزو هاشی داچیا» که رهبر این گروه راه گم کردگان دریا بود، زنش را به گروگان در ژاپن سپرد و خود و همراهانش بازگشتند. به عقیده محققان این نام همان تحریف شدهٔ نام «دارا» ی ایرانی است. جزء «هاشی» در نام «گنزو هاشی داچیا» را در سدهٔ هفتم میلادی، ایرانیان را «پارسی» تلفظ می‌کردند که به معنای ایرانی است. دختر دارا. «دنیای تحقیقات تاریخ باستان» و «ملاحظات ورود فرهنگ ایرانی» حدس می‌زنند که پنج نفری که در هیوگا
فرهنگ ایرانی» حدس می‌زنند که پنج نفری که در هیوگا به خشکی رسیدند و شش نفری که در تسوکوشی به خشکی انداخته شدند، در اصل همان گروه بودند. با مقایسه (۱) و (۲) دیده می‌شود که ابتدا در سال (۶۵۴) دو مرد و سه زن بودند اما سه سال بعد دو مرد و چهار زن ذکر شده است. در طول زمان یک زن دیگر نیز اضافه شده است، این سؤال باقی می‌ماند که آنها در طول سه سال و سه ماه بین زمانی که در ولایت هیوگا (استان میازاکی) به ساحل کشیده شند و زمانی که احتمالاً همان گروه بار دیگر در ولایت تسوکوشی (استان فوکوئوکا) به ساحل کشیده شدند، کجا
تسوکوشی (استان فوکوئوکا) به ساحل کشیده شدند، کجا بودند و چه می‌کردند. آنها گفتند: «اولین بار در آمامی اوشیما به ساحل رسیدیم»، ممکن است که سه سال در آمامی اوشیما زندگی کرده باشند. «در سال ۶۷۵، «شائه نو اوننا» [بانو شائه ) و «دارا نو اوننا» (دختر دارا) به امپراتور تنمو هدایایی ارائه کردند.» وجود زن دیگری در میان گروه توحولا هنگام غوطه ور شدن آنها به ساحل، نشان می‌دهد که در فاصله سال‌های ۶۵۴ تا ۶۵۷ از و همسرش دختری به دنیا آمده است. «دارا نو اوننا» (دختر دارا) و در زمانی که او به امپرتور تنمو پیشنهاد خود را
و در زمانی که او به امپرتور تنمو پیشنهاد خود را ارائه کرد، طبق محاسبات ژاپنی بین ۱۹ تا ۲۲ سال سن داشت. فرضیه یکسان دانستن دختر دارا با شاهدخت یامانوبه. یاسوکو کوبایاشی ادعا می‌کند که احتمالاً این دختر همان شاهدخت یامانوبه بود که همسر شاهزاده اوتسو بود و پس از اعدام همسرش، خودکشی کرد. طبق شوکو نیهونگی، شاهدخت یامانوبه دختر امپراتور تنچی از همسرش هیتاچی نو موسومه، دختر سوگا نو آکائه بود. گفته می‌شود که شاهزاده اوتسو و شاهزاده کوساکابه از او خواستگاری کردند و او شاهزاده اوتسو را انتخاب کرد. اگر او توسط تنچی و
شاهزاده اوتسو را انتخاب کرد. اگر او توسط تنچی و سوگا نو آکائه سرپرستی می‌شد و در اوتسو-کیو بزرگ می‌شد، مطمئناً با اوتسو دوست دوران کودکی بود. هنگامی که اوتسو به دلیل اتهام خیانت اعدام شد، گفته می‌شود که او با پای برهنه با موهای ژولیده فرار کرد و خودکشی کرد و اشک مردم را درآورد. مسلماً اگر او یک شاهزاده خانم تبعیدی از ایران ساسانی بود، خاستگاه او با شاهزاده شوتوکو (مرگ ۶۲۲) و امپراتریس کوگیوکو (بنا بر یک فرضیه خاستگاه این دو پارسی بوده است) یکی بود، و همچنین چرا در دنیا کاملاً تنها بود که بدون اوتسو