payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از مدرسه عالی زنان توکیو فارغ‌التحصیل شد. در این دوره، کونو یاسویی، زیست‌شناس برجسته، که نقش مهمی در علاقه‌مند کردن تسوجیمورا به پژوهش‌های علمی داشت، استاد راهنمای او بود. پس از تکمیل تحصیلات در سال ۱۹۱۳، به عنوان معلم در دبیرستان زنان یوکوهاما در استان کاناگاوا مشغول به کار شد. سپس در سال ۱۹۱۷ به زادگاه خود در سایتاما بازگشت و در مدرسه عادی زنان این استان به تدریس پرداخت. شغل و تحقیق. میچیو تسوجیمورا در سال ۱۹۲۰ فعالیت تحقیقاتی خود را با پیوستن به دانشگاه امپراتوری هوکایدو به عنوان دستیار آزمایشگاه آغاز
امپراتوری هوکایدو به عنوان دستیار آزمایشگاه آغاز کرد. با وجود محدودیت‌های آن دوران که دانشگاه‌ها از پذیرش دانشجویان زن خودداری می‌کردند، او توانست به صورت داوطلبانه در آزمایشگاه تغذیه مواد غذایی گروه شیمی کشاورزی این دانشگاه مشغول به کار شود. در این دوره، تحقیقات او بر روی تغذیه کرم‌های ابریشم متمرکز بود تا اینکه در سال ۱۹۲۲ به آزمایشگاه شیمی پزشکی دانشکده پزشکی دانشگاه امپراتوری توکیو منتقل شد. متأسفانه این آزمایشگاه در پی زلزله ویرانگر کانتو در سپتامبر ۱۹۲۳ تخریب شد و تسوجیمورا در اکتبر همان سال به عنوان
تخریب شد و تسوجیمورا در اکتبر همان سال به عنوان پژوهشگر به مؤسسه RIKEN منتقل گردید. در RIKEN، او تحت نظر اومتارو سوزوکی، دکترای کشاورزی، به تحقیق در زمینه شیمی تغذیه پرداخت. همکاری علمی او با سیتارو میورا در سال ۱۹۲۴ به کشف مهم ویتامین ث در چای سبز انجامید. مقاله مشترک آن‌ها با عنوان در مورد ویتامین ث در چای سبز در مجله معتبرعلوم زیستی، بیوتکنولوژی و بیوشیمی به چاپ رسید.این کشف علمی تأثیر قابل توجهی بر صنعت چای ژاپن گذاشت و به افزایش چشمگیر صادرات چای سبز به بازارهای آمریکای شمالی منجر شد. میچیو تسوجیمورا
بازارهای آمریکای شمالی منجر شد. میچیو تسوجیمورا در سال ۱۹۲۹ موفق به جداسازی فلاونوئید کاتچین از چای سبز شد و یک سال بعد (۱۹۳۰) توانست تانن را به شکل کریستالی از چای سبز استخراج کند. تحقیقات پیشگامانه او در سال ۱۹۳۲ به اوج خود رسید، زمانی که با ارائه پایان‌نامه‌ای با عنوان بررسی اجزای شیمیایی چای سبز، موفق به دریافت دکترای کشاورزی از دانشگاه امپراتوری توکیو شد. این دستاورد تاریخی، او را به نخستین زن دارنده مدرک دکترای کشاورزی در ژاپن تبدیل کرد. پس از این موفقیت، تسوجیمورا به تحقیقات خود ادامه داد و در سال
تسوجیمورا به تحقیقات خود ادامه داد و در سال ۱۹۳۴ گالوکاتکول را از چای سبز جداسازی نمود. سال بعد (۱۹۳۵) روش انقلابی استخراج کریستال‌های ویتامین ث از گیاهان را به ثبت اختراع رساند. مسیر علمی درخشان او در RIKEN با ارتقا به سمت پژوهشگر جوان در ۱۹۴۲ و سپس محقق ارشد در ۱۹۴۷ ادامه یافت. در سال ۱۹۴۹ به عنوان استاد تمام به دانشگاه اوچانومیزو پیوست و از سال ۱۹۵۰ نیز در مدرسه عالی زنان توکیو به تدریس پرداخت، جایی که به عنوان اولین رئیس دانشکده اقتصاد خانگی این مؤسسه منصوب شد. بازنشستگی، مرگ و میراث. میچیو تسوجیمورا
منصوب شد. بازنشستگی، مرگ و میراث. میچیو تسوجیمورا در سال ۱۹۵۶ از سمت استادی دانشگاه اوچانومیزو بازنشسته شد، اما تا سال ۱۹۶۱ به صورت پاره‌وقت به فعالیت‌های آموزشی خود ادامه داد. همزمان، از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۳ به عنوان استاد در دانشگاه زنان جیسن توکیو خدمت کرد و در نهایت به مقام استاد ممتاز این دانشگاه نائل آمد. دستاوردهای علمی او در سال ۱۹۵۶ با دریافت جایزه معتبر علوم کشاورزی ژاپن به دلیل پژوهش‌های پیشگامانه در زمینه ترکیبات چای سبز مورد تقدیر قرار گرفت. دوازده سال بعد در سال ۱۹۶۸، نشان افتخار تاج گرانبها
سال بعد در سال ۱۹۶۸، نشان افتخار تاج گرانبها (درجه چهارم) به پاس خدمات علمی‌اش به او اهدا شد. این دانشمند برجسته سرانجام در اول ژوئن ۱۹۶۹ در شهر تویوهاشی در سن ۸۰ سالگی دیده از جهان فروبست. در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۱، گوگل با طراحی یک دودل ویژه، صد و سی‌وسومین سالگرد تولد میچیو تسوجیمورا، دانشمند پیشگام ژاپنی را گرامی داشت.
راجر اس.اچ. شولمن فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم آمریکایی است. او نویسندگی مشترک فیلم پویانمایی "شرک" را برعهده داشت که برای آن برنده جایزه بفتا برای بهترین فیلم‌نامه اقتباسی و نامزد یک جایزه اسکار برای بهترین نویسندگی (فیلم‌نامه اقتباسی) شد. تحصیلات. شولمن اهل بروکلین، نیویورک است و از کالج بروکلین با مدرک زبان انگلیسی فارغ‌التحصیل شده است. او همچنین مدرک کارشناسی ارشد روزنامه‌نگاری خود را از مدرسه عالی روزنامه‌نگاری دانشگاه کلمبیا دریافت کرده است. فعالیت. او نویسنده مشترک فیلم پویانمایی "بالتو" برای
او نویسنده مشترک فیلم پویانمایی "بالتو" برای تهیه‌کننده اجرایی استیون اسپیلبرگ بوده و همچنین فیلم‌نامه‌های "مولان ۲" و "کتاب جنگل ۲" را برای والت دیزنی پیکچرز نوشته است. او فیلم‌نامه یک فیلم پویانمایی بر اساس داستان واقعی دوستی یک لاک‌پشت با یک کره‌اسب آبی پس از سونامی ۲۰۰۴ را نیز نوشته، اما این فیلم هنوز ساخته نشده است. او همچنین نسخه‌ای ساخته‌نشده از "سفر دریایی در جنگل" را برای دیزنی نوشته بود که الهام‌گرفته از جاذبه‌ای در پارک تفریحی دیزنی بود و قرار بود با بازی تام هنکس و تیم آلن ساخته شود. شولمن
بود با بازی تام هنکس و تیم آلن ساخته شود. شولمن همچنین سابقه گسترده‌ای در تهیه‌کنندگی و نویسندگی برای تلویزیون دارد. او یکی از خالقان و تهیه‌کنندگان اجرایی مجموعه "جوناس" برای شبکه دیزنی بود که برای آن نامزد دریافت جایزه امی شد. او همچنین تهیه‌کننده اجرایی مجموعه "فیل آینده" در همان شبکه بود. شولمن مجموعه "باهم" را برای شبکه ام‌تی‌وی توسعه داد و تهیه‌کننده اجرایی آن بود؛ او همچنین تهیه‌کننده اجرایی مجموعه "زندگی مجرد" با بازی کویین لطیفه بود که برای آن برنده جایزه ایمیج ان‌ای‌ای‌سی‌پی شد. وی همچنین برای
جایزه ایمیج ان‌ای‌ای‌سی‌پی شد. وی همچنین برای مجموعه‌های "پارکر لوئیس نمی‌تواند ببازد" و "ای‌ال‌اف" نویسندگی کرده است. علاوه بر این، او نویسنده مشترک قسمت آزمایشی اولیه مجموعه تلویزیونی "برادران واینز" و همچنین قسمت‌های آزمایشی "دِ مادر لود"، "فِرِش من" و "فقط شانس من" بوده است.
برهنگی و استفاده از لباس دو ویژگی انسان هستند که با پیشاتاریخ برهنگی و پوشاک () او در ارتباط‌اند. از دست دادن عمده موی بدن، انسان امروزی اولیه را از دیگر نخستی‌ها متمایز می‌کند. شواهد فعلی نشان می‌دهد که انسان‌های مدرن از نظر آناتومیکی برای دست‌کم ۹۰٬۰۰۰ سال در دوران پیشاتاریخ برهنه بوده‌اند، پیش از آن‌که لباس را اختراع کنند. امروزه نیز برخی از جوامع بومی که به‌صورت ایزوله در مناطق گرمسیری زندگی می‌کنند، در بسیاری از فعالیت‌های روزمره بدون لباس هستند. فرگشت بی‌مویی. نزدیک‌ترین خویشاوندان زنده انسان‌ها
بی‌مویی. نزدیک‌ترین خویشاوندان زنده انسان‌ها (مانند شامپانزه‌ها) مناطق وسیعی از بدنشان با خز پوشیده شده، اما نواحی بدون مو نیز دارند. بی‌مویی عمومی انسان‌ها در مقایسه با گونه‌های مشابه ممکن است به دلیل از کار افتادن عملکرد ژن شبه‌کاذب KRT41P باشد (که در تولید کراتین نقش دارد)؛ این ژن حدود ۲۴۰٬۰۰۰ سال پیش در تبار انسان‌ها غیرفعال شده است. در موارد فردی، جهش در ژن HR ممکن است باعث طاسی کامل شود، هرچند این پدیده در انسان‌ها غیرمعمول است. همچنین انسان‌ها ممکن است به دلیل عدم تعادل هورمونی ناشی از دارو یا
است به دلیل عدم تعادل هورمونی ناشی از دارو یا بارداری، موهای خود را از دست بدهند. برای درک اینکه چرا انسان‌ها به‌طور قابل توجهی نسبت به سایر پستانداران نخستین موهای کمتری دارند، باید بدانیم که موی بدن پستانداران تنها جنبه ظاهری ندارد؛ بلکه از پوست در برابر زخم، نیش، گرما، سرما و اشعه فرابنفش محافظت می‌کند. افزون بر این، مو می‌تواند در ارتباطات اجتماعی یا به‌عنوان استتار نقش داشته باشد. نخستین گونه بی‌مو در جنس Homo، انسان راست‌قامت (Homo erectus) بود که حدود ۱.۶ میلیون سال پیش پدید آمد. رایج‌ترین توضیح
حدود ۱.۶ میلیون سال پیش پدید آمد. رایج‌ترین توضیح فرگشتی برای از دست دادن موی بدن در انسان‌های اولیه، نیاز به دفع گرمای بدن بوده است. کاهش مو و افزایش غدد عرق‌ساز به بدن آن‌ها کمک کرد تا در محیط داغ و بدون سایه ساوانا، خنک بماند. این تغییر محیطی همچنین با تغییر رژیم غذایی از گیاه‌خواری به شکار همراه بود. شکار در دشت‌های باز نیاز به فعالیت جسمانی و دویدن طولانی داشت، که بر اهمیت تنظیم دمای بدن افزود. نینا جابلونسکی، انسان‌شناس و زیست‌شناس تکاملی، معتقد است که توانایی دفع گرمای اضافی از طریق عرق‌کردن نقش
که توانایی دفع گرمای اضافی از طریق عرق‌کردن نقش مهمی در بزرگ شدن چشمگیر مغز انسان داشت؛ چراکه مغز حساس‌ترین عضو بدن به دماست. بنابراین از دست دادن خز نقشی کلیدی در سازگاری‌های بعدی، چه جسمی و چه رفتاری، داشت که انسان را از دیگر نخستین‌ها متمایز ساخت. برخی از این تغییرات احتمالاً ناشی از انتخاب جنسی بوده‌اند. یعنی انسان‌ها به‌طور آگاهانه یا ناخودآگاه، جفت‌هایی با موی کمتر را انتخاب می‌کردند که این موضوع موجب تسریع روندی شد که در ابتدا از طریق انتخاب طبیعی آغاز شده بود. انتخاب جنسی ممکن است همچنین
طبیعی آغاز شده بود. انتخاب جنسی ممکن است همچنین توضیح‌دهنده باقی ماندن مو در نواحی تناسلی و زیر بغل باشد، جایی که غدد فرومون فعال هستند، در حالی که موی سر همچنان برای محافظت در برابر نور خورشید باقی ماند. انسان‌های مدرن از نظر آناتومیکی، که ویژگی‌هایی از جمله بی‌مویی را دارند، حدود ۲۶۰٬۰۰۰ تا ۳۵۰٬۰۰۰ سال پیش پدیدار شدند.
نینا لوسینه خاچیکیان (؛ ؛ زادهٔ ) یک دیپلمات و سیاستمدار ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است که از تاریخ سپتامبر ۲۰۱۴ تا تاریخ ژانویه ۲۰۱۷ سمت سفیر ایالات متحده آمریکا در اتحادیه کشورهای جنوب شرق آسیا را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی از دانشگاه ییل و دانشگاه استنفورد فارغ‌التحصیل شد.
آکیکو سِکی (به ژاپنی: 関鑑子) (۸ سپتامبر ۱۸۹۹ – ۲ مه ۱۹۷۳) یک خواننده سوپرانوی ژاپنی بود که بیشتر به‌عنوان بنیان‌گذار جنبش آواز ژاپن (به ژاپنی: 日本のうたごえ، / うたごえ運動) شناخته می‌شود. او در سال ۱۹۵۵ موفق به دریافت جایزه صلح استالین شد. منابع. NDL Search Various Authors: "Ōkina benibara". (Tokyo, 1981) [関鑑子追想集編集委員会 編「大きな紅ばら: 関鑑子追想集」 (音楽センター ۱۹۸۱年) 関鑑子略年譜] Akiko Seki: "Theory of The Singing Voice of Japan": What is the music (Tokyo, 1956), p.58. [関鑑子「うたごえ運動の理論－音楽とは何か－」（「知性」۱۹۵۶年増刊号［東京、河出書房］）۵۸ページ] NDL Search
NDL Search [「歌ごえに魅せられて」（音楽センター ۱۹۷۱年）]
آکاری اوگاتا (به ژاپنی: 緒方 亜香里، به لاتین: Ogata Akari؛ زادهٔ ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۰)، جودوکار اهل ژاپن است. او فعالیت ورزشی خود را از هفت‌‌سالگی با کاراته آغاز کرد و در ده‌‌سالگی قهرمان رقابت‌های ملی نوجوانان ژاپن در این رشته شد. اوگاتا در سیزده‌سالگی کاراته را کنار گذاشت و به رشته جودو روی آورد. در ردهٔ وزنی ۷۸ کیلوگرم (نیمه‌سنگین)، اوگاتا مدال برنز مسابقات جهانی جودو در سال ۲۰۱۰ و مدال نقره این رقابت‌ها را در سال ۲۰۱۱ به‌دست‌ آورد. او همچنین مدال نقره بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ را کسب کرد. پیش از این، در سال ۲۰۰۹
آسیایی ۲۰۱۰ را کسب کرد. پیش از این، در سال ۲۰۰۹ عنوان قهرمانی رقابت‌های جهانی نوجوانان را در همین وزن به‌دست آورده بود. تکنیک‌های مورد علاقهٔ او شامل اوچی ماتا، اوچی گاری و سانکاکو جیمه است. او همچنین فعالیت حرفه‌ای خود در هنرهای رزمی ترکیبی را از سال ۲۰۲۲ با حضور در لیگ شوتو ژاپن آغاز کرد و در نخستین مبارزه با رأی داور به پیروزی رسید. او سپس در رقابت‌های گراپلینگ «شوتو رنگ‌ها» شرکت کرد، اما در برابر حریفی به نام لوک، با استفاده از تکنیک کیمورا مغلوب شد. از اوایل سال ۲۰۲۴، او به سازمان «وان چمپیونشیپ»
از اوایل سال ۲۰۲۴، او به سازمان «وان چمپیونشیپ» پیوسته و تاکنون یک پیروزی از طریق ناک‌اوت فنی (TKO) در این رقابت‌ها کسب کرده است. اوگاتا همچنین به‌عنوان درمانگر تخصصی در حوزه جودو فعالیت می‌کند. موفقیت‌های بین‌المللی در جودو. اوگاتا در سال ۲۰۰۹ با کسب عنوان قهرمانی مسابقات جهانی جوانان جودو در پاریس، نخستین موفقیت بین‌المللی خود را ثبت کرد. در دیدار نهایی این رقابت‌ها، او موفق شد کیلا هریسون از ایالات متحده را شکست دهد. در ادامهٔ مسیر حرفه‌ای، او در سال ۲۰۱۰ مدال برنز رقابت‌های جهانی جودو در توکیو را
۲۰۱۰ مدال برنز رقابت‌های جهانی جودو در توکیو را به‌دست‌آورد و سال بعد در مسابقات جهانی ۲۰۱۱ پاریس، به مدال نقره دست یافت. همچنین در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ که در گوانگژو برگزار شد، اوگاتا در دستهٔ منهای ۷۸ کیلوگرم به مدال نقره رسید. حضور در المپیک و رقابت‌های دیگر. اوگاتا نمایندهٔ ژاپن در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن بود. در این رقابت‌ها، او در دور نخست جئونگ گیونگ می از کرهٔ جنوبی را شکست داد، اما در مرحلهٔ دوم مقابل مارهینته فرکرک از هلند مغلوب شد و از راه‌یابی به مراحل بعدی بازماند. او همچنین در
و از راه‌یابی به مراحل بعدی بازماند. او همچنین در رقابت‌های بین‌المللی متعددی از جمله گرند اسلم و گرند پری حضور داشت و موفق به کسب چندین مدال شد. مدال برنز گرند اسلم پاریس و گرند پری اولانباتار در سال ۲۰۱۵ از جمله دستاوردهای او در این دوره بودند. سبک مبارزه و تکنیک‌های مورد علاقه. اوگاتا به دلیل بهره‌گیری از برخی تکنیک‌های شناخته‌شدهٔ جودو در رقابت‌های خود شهرت دارد. تکنیک‌های مورد علاقهٔ او شامل اوچی-گاری (Ōuchi-gari)، اوچی-ماتا (Uchimata) و سانکاکو-جیمه (Sankaku-jime) می باشند. این تکنیک‌ها نقش مهمی در
(Sankaku-jime) می باشند. این تکنیک‌ها نقش مهمی در عملکرد فنی او در رقابت‌های ملی و بین‌المللی ایفا کرده‌اند. ورود به دنیای هنرهای رزمی ترکیبی (MMA). پس از پایان فعالیت حرفه‌ای در رشتهٔ جودو، اوگاتا وارد رقابت‌های هنرهای رزمی ترکیبی (MMA) شد. نخستین مبارزهٔ او در این رشته در سال ۲۰۲۲ و در لیگ شووتو ژاپن برگزار شد که با پیروزی به پایان رسید. در دسامبر ۲۰۲۳، او در یک رویداد گراپلینگ شرکت کرد و با استفاده از تکنیک کیمورا موفق به شکست حریف خود شد. همچنین در مارس ۲۰۲۴، او در سازمان ONE Championship حضور یافت و
۲۰۲۴، او در سازمان ONE Championship حضور یافت و در آن مبارزه با ناک‌اوت فنی (TKO) در راند سوم به پیروزی دست یافت. فعالیت‌های حرفه‌ای خارج از رقابت‌ها. اوگاتا افزون بر فعالیت‌های رقابتی، به‌عنوان درمانگر ورزشی در زمینهٔ جودو نیز فعالیت دارد. او با بهره‌گیری از تجربهٔ حرفه‌ای خود، در حوزهٔ درمان و توان‌بخشی بیماران فعالیت می‌کند. با حضور در رقابت‌های بین‌المللی جودو و هنرهای رزمی ترکیبی، اوگاتا سابقه‌ای چند بعدی در ورزش حرفه‌ای دارد و در هر دو رشته عملکرد قابل‌توجهی از خود نشان داده است.
مطالعهٔ تاریخچه پوشاک و منسوجات () به بررسی روند توسعه، استفاده و دسترسی به پوشاک و پارچه‌ها در طول تاریخ بشر می‌پردازد. پوشاک و منسوجات بازتاب‌دهندهٔ مواد اولیه و فناوری‌های موجود در تمدن‌های مختلف در دوره‌های گوناگون هستند. تنوع و نحوهٔ توزیع لباس و پارچه در یک جامعه، آداب و رسوم اجتماعی و فرهنگ آن جامعه را آشکار می‌سازد. پوشیدن لباس ویژگی‌ای مختص انسان است و تقریباً در همهٔ جوامع انسانی دیده می‌شود. در مورد زمان آغاز استفاده انسان از لباس همیشه میان دانشمندان اختلاف نظر بوده است، اما مطالعات جدیدی از
اختلاف نظر بوده است، اما مطالعات جدیدی از دانشگاه فلوریدا در رابطه با تکامل شپش بدن نشان می‌دهد که این رفتار احتمالاً حدود ۱۷۰٬۰۰۰ سال پیش آغاز شده است. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد انسان‌ها زمانی شروع به پوشیدن لباس کردند که قصد داشتند از آفریقا مهاجرت کنند—و لباس به‌عنوان یک فناوری به آنان در این مهاجرت موفق کمک کرد. انسان‌شناسان معتقدند که پوست حیوانات و گیاهان برای ساخت پوشش‌هایی جهت محافظت در برابر سرما، گرما و باران مورد استفاده قرار گرفته‌اند، به‌ویژه زمانی که انسان‌ها به مناطق اقلیمی جدید مهاجرت
زمانی که انسان‌ها به مناطق اقلیمی جدید مهاجرت کردند. بافت ابریشم حدود سال ۴۰۰ میلادی در هند آغاز شد؛ در حالی که ریسندگی پنبه در هند به حدود ۳۰۰۰ پیش از میلاد بازمی‌گردد. حفاری‌های باستان‌شناسی اخیر در منطقه نوسنگی مهرگره (در پاکستان امروزی)، و مقاله‌ای با عنوان تحلیل الیاف معدنی‌شده از مهره مسی، نشان داد که الیاف پنبه حدود ۷۰۰۰ پیش از میلاد در تمدن دره سند مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند. منسوجات می‌توانند شامل الیاف قابل لمس یا ریسیده شده‌ای باشند که به نخ تبدیل شده‌اند و سپس از طریق گره‌زنی، بافندگی
نخ تبدیل شده‌اند و سپس از طریق گره‌زنی، بافندگی حلقوی، یا بافندگی معمولی به پارچه تبدیل شده‌اند. شواهد نشان می‌دهد که چنین پارچه‌هایی از دوران پایانی عصر سنگ در خاورمیانه پدیدار شده‌اند. از دوران باستان تا امروز، روش‌های تولید پارچه همواره در حال تحول بوده‌اند و انتخاب نوع منسوجات تأثیر بسزایی در چگونگی حمل وسایل، پوشش بدن و تزئین فضاهای زندگی داشته است. منابع در دسترس برای مطالعه تاریخ پوشاک و منسوجات شامل موارد زیر است: مطالعهٔ تاریخ منسوجات، به‌ویژه در مراحل اولیهٔ آن، بخشی از شاخهٔ مطالعات فرهنگ مادی
مراحل اولیهٔ آن، بخشی از شاخهٔ مطالعات فرهنگ مادی به‌شمار می‌آید.
رابعه صالحو سعید (؛ زادهٔ ) فیزیکدان نیجریه‌ای، استاد فیزیک جو و هواشناسی فضایی و پژوهشگر دانشگاه بایرو کانو است. او در زمینه‌های فیزیک جو و هوای فضایی، فیزیک ذرات و الکترونیک تحقیق می‌کند. سعید از مدافعان و مربیان زنان جوان در علم با همکاری بنیاد ویزیولا و پیس کورپس است و از بنیانگذاران انجمن زنان فیزیکدان نیجریه محسوب می‌شود. او همچنین از حامیان و مربیان آموزش علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) بوده و تسهیل‌گر برنامه شهروندان فعال شورای فرهنگی بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن شده است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن شده است. زندگی شخصی. ربیع سعید در سال ۱۹۶۳ در وانگارا، شهری در منطقه دولت محلی گزاوا در ایالت کانو در شمال نیجریه به دنیا آمد. در این منطقه فرصت‌های آموزشی برای دختران محدود است، بسیاری در نوجوانی ازدواج می‌کنند و از زنان انتظار می‌رود در خانه بمانند. با این حال، پدرش که افسر ارتش نیجریه بود و دو همسر و ده فرزند داشت، آرزو داشت او پزشک شود. سعید در یک مدرسه نظامی تحصیل کرد و همیشه شاگرد اول کلاس بود. او در ۱۸ سالگی و بلافاصله پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان ازدواج کرد.
پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان ازدواج کرد. او مادر شش فرزند است که دو تن از آنها نیاز به مراقبت‌های پزشکی داشتند (یکی با پای چنبری و دیگری با کم‌خونی داسی‌شکل به دنیا آمده بودند) که این موضوع بر چالش‌های شخصی او برای کسب مدارج عالی تحصیلی افزود. تحصیلات و فعالیت‌های حرفه‌ای. سعید تحصیلات دانشگاهی خود را در ۲۹ سالگی آغاز کرد و برای تأمین هزینه‌های تحصیلش یک مهدکودک راه انداخت. او دارای مدرک کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترای فیزیک از دانشگاه بایرو کانو است. در سپتامبر ۱۹۹۹، کار خود را به عنوان دستیار تحصیلات
سپتامبر ۱۹۹۹، کار خود را به عنوان دستیار تحصیلات تکمیلی در دانشگاه بایرو آغاز کرد. در سال ۲۰۰۲، او با بورسیه برنامه بورسیه‌های بین‌المللی (IFP) بنیاد فورد، مدرک کارشناسی ارشد خود را در زمینه محیط زیست و توسعه از دانشگاه ریدینگ بریتانیا دریافت کرد. فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی. او از سال ۱۹۹۹ در دانشگاه بایرو مشغول به کار شد و اکنون استاد دوره‌های کارشناسی و تحصیلات تکمیلی در زمینه فیزیک جو و هوای فضایی است. تا سال ۲۰۱۵، او معاون بخش امور دانشجویی دانشگاه بود. سعید در دانشگاه بایرو به تحقیق در زمینه‌های فیزیک
سعید در دانشگاه بایرو به تحقیق در زمینه‌های فیزیک جو و هوای فضایی، فیزیک ذرات و الکترونیک می‌پردازد. تحقیقات او با هدف حل چالش‌های محیط زیستی نیجریه انجام می‌شود. برای مثال، یکی از مطالعات او دربارهٔ استفاده از ضایعات چوب پروژه‌های نجاری برای تولید بریکت‌های سوختی بود که می‌تواند به کاهش قطع درختان برای هیزم کمک کند. او همچنین داده‌های جوی را جمع‌آوری می‌کند و تأثیرات جنگل‌زدایی و ذرات گرد و غبار بر دمای آب و هوا را مطالعه می‌نماید. هدف او تشویق به استفاده بیشتر از منابع انرژی تجدیدپذیر مانند انرژی باد،
بیشتر از منابع انرژی تجدیدپذیر مانند انرژی باد، انرژی خورشیدی و انرژی برق‌آبی است که نسبت به سوخت‌های فسیلی آسیب کمتری به محیط زیست وارد می‌کنند. در سال ۲۰۱۰، او به مدت چهار ماه به عنوان پژوهشگر مهمان با دکتر سی. ماتزلر، دانشمند سنجش از دور زمینی و جوی در مؤسسه فیزیک کاربردی دانشگاه برن سوئیس همکاری کرد. در ژانویه ۲۰۱۳، او به عنوان عضو افتخاری انستیتوی علمی آفریقا (ASI) در رشته فیزیک انتخاب شد. فعالیت‌های ترویجی. سعید در ترویج علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) فعال است. او در سال ۲۰۱۱ از بنیانگذاران
(STEM) فعال است. او در سال ۲۰۱۱ از بنیانگذاران انجمن زنان فیزیکدان نیجریه بود که زنان را به فیزیکدان شدن تشویق می‌کند، به بهبود آموزش فیزیک در مدارس می‌پردازد و به زنان جوان جایزه می‌دهد. سعید همچنین با مربیگری جوانان در پروژه‌های علمی محلی و ملی و همکاری داوطلبانه با بنیاد فارغ‌التحصیلان پیس کورپس نیجریه و بنیاد ویزیولا، مشارکت جوانان را تشویق می‌کند. به گفته ربیع صالحو، او به این دلیل در ترویج STEM فعال است که دختران، به ویژه در شمال نیجریه، با فشارهای گروهی و موانع متعددی برای تحصیل و اشتغال در این
گروهی و موانع متعددی برای تحصیل و اشتغال در این زمینه‌ها روبرو هستند. علاوه بر این، «ورود دختران بیشتر به علم به این معنی است که راهکارهای علمی فقط متناسب با نیازهای یک جنسیت طراحی نشوند.» همچنین مشاغلی که کاربردهای عملی دارند، مانند بانکداری و پزشکی، از اقبال بیشتری برخوردارند.
مَی موسی الصایِغ (۱۹۴۱ – ۵ فوریهٔ ۲۰۲۳) شاعر، نویسنده و فعال سیاسی فلسطینی بود. در شهر غزه متولد شد. در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه قاهره در رشتهٔ فلسفه و جامعه‌شناسی تحصیل کرد. او زندگی خود را وقف کار مبارزاتی کرد، برای فعالیت در جنبش فتح فعال شد و به عضویت شورای انقلابی جنبش فتح، شورای مرکزی و شورای ملی سازمان آزادیبخش درآمد. او بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۶ به عنوان دبیرکل اتحادیهٔ عمومی زنان فلسطینی خدمت کرد. در طول حرفۀ کاری خود، یک رابطه قوی را بین تعلق به مقاومت فلسطینی از یک سو و بیان آن از طریق شعر و
مقاومت فلسطینی از یک سو و بیان آن از طریق شعر و رمان‌ها از سوی دیگر ترکیب کرد. زندگی و پیشه. می الصایغ در سال ۱۹۴۱ در شهر غزه، ناحیهٔ غزه، سرپرستی فلسطین، در یک خانوادهٔ مسیحی تحصیل‌کرده و متعهد ملی به دنیا آمد. پدرش موسی و مادرش هند فرح نام داشت. دورهٔ ابتدایی و مقدماتی را در مدارس شهر غزه آموخت و دورهٔ راهنمایی را در مدرسهٔ دخترانه الزهرا به پایان رساند. در آن مدرسه، استعداد او برای نوشتن شکوفا شد، با تشویق مادرش، هند فرح، نویسنده، شروع به نوشتن انشاهایی کرد که معلمش برای دانش‌آموزان کلاس‌های بالاتر
کرد که معلمش برای دانش‌آموزان کلاس‌های بالاتر می‌خواند.در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ به قاهره سفر کرد و برای تحصیل در رشتهٔ فلسفه و جامعه‌شناسی در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه قاهره ثبت نام کرد و از آنجا مدرک لیسانس گرفت. در سال دوم تحصیل در دانشگاه قاهره، شعری را در محضر یوسف السباعی خواند. السباعی شعر او را تحسین کرد و روز بعد آن را در آخرین صفحهٔ روزنامهٔ «الجمهوریه» به همراه عکسش منتشر کرد. سپس علی هاشم رشید، مدیر رادیو صدای فلسطین، از او دعوت کرد تا آن را در رادیو بخواند و راه را برای خواندن هر آنچه که بعدها می‌نوشت
و راه را برای خواندن هر آنچه که بعدها می‌نوشت در رادیو باز کرد. در آن دوره روزنامه‌های مصر شعرهای متعددی از او منتشر کردند و سپس در صفحات مجلات عربی مانند «الآداب» لبنان و «اقلام» عراق شروع به انتشار اشعار خود کرد. می صایغ اولین مجموعه شعر خود را با عنوان «تاج خار» در سال ۱۹۶۹ منتشر کرد.در تأسیس اتحادیهٔ عمومی زنان فلسطین که کنفرانس تأسیس خود را در سال ۱۹۶۵ در شهر اورشلیم برگزار کرد، شرکت کرد. سپس در سال ۱۹۶۸ به جنبش فتح پیوست و تا زمان خروج نیروهای سازمان آزادیبخش فلسطین از اردن در ژوئیه ۱۹۷۱ همراه آن
آزادیبخش فلسطین از اردن در ژوئیه ۱۹۷۱ همراه آن سازمان در امان بود.صایغ مجبور شد به بیروت نقل مکان کند و در آنجا به عضویت شورای انقلابی جنبش فتح انتخاب شد. در سال ۱۹۷۲ با شعری در کتاب «اشعار نقش‌شده بر ابلیسک اشرفیه» مشارکت داشت. او در سال ۱۹۷۴ مجموعه شعر جدیدی را با عنوان «شعرهای عاشقانه برای نام تعقیب‌کننده» منتشر کرد. از سال ۱۹۷۳ به عنوان عضو شورای ملی و مرکزی سازمان آزادیبخش فلسطین انتخاب شد.بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۶، صایغ به عنوان دبیرکل اتحادیهٔ عمومی زنان فلسطین فعالیت می‌کرد. بین سال‌های ۱۹۷۵ تا
زنان فلسطین فعالیت می‌کرد. بین سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۲، او به عنوان عضو دفتر دائمی اتحادیهٔ بین‌المللی زنان دموکراتیک انتخاب شد. او از سال ۱۹۷۵ در جلسات کنفرانس توسعه، برابری و صلح که در برلین، پاریس، هاوانا، نیویورک، مسکو و بغداد برگزار شد، شرکت کرد. در سال ۱۹۸۵ مجموعه جدیدی را با عنوان «دربارهٔ اشک و شادی آینده» منتشر کرد. پس از اعلام دولت فلسطین در الجزایر در سال ۱۹۸۸، صایغ به نمایندگی از زنان فلسطینی در بسیاری از کنفرانس‌ها و سمینارهای عربی و بین‌المللی از جمله کمیتهٔ زنان در سازمان ملل ادامه خواهد داد.
جمله کمیتهٔ زنان در سازمان ملل ادامه خواهد داد. صایغ در مراحل گوناگون مبارزات ملی فلسطین به ویژه در زمان جنگ داخلی لبنان که در بهار ۱۹۷۵ شروع شد و تهاجم اسرائیل در تابستان ۱۹۸۲ در لبنان زندگی می‌کرد. او در رهبری تلاش‌های زنان برای حمایت از مقاومت فلسطین و لبنان در طول محاصره شهر بیروت توسط ارتش اسرائیل مشارکت داشت. صایغ در آن سالها مقالات زیادی را در مجلهٔ «فلسطین الثوره» به چاپ رساند که به عضویت هیئت تحریریه درآمد. او همچنین برای روزنامهٔ «السفیر» و برای مجلات «الکاتب» و «الکرمل» می‌نوشت. او در سال ۱۹۸۸
مجلات «الکاتب» و «الکرمل» می‌نوشت. او در سال ۱۹۸۸ کتاب خاطرات خود را با عنوان «محاصره، یک زندگی‌نامه» منتشر کرد. آخرین مجموعه او در سال ۲۰۱۴ با عنوانی به یاد عمر بن ابی ربیعه شاعر اموی منتشر شد: «کاش هند برنمی‌گشت».در سال ۲۰۰۲ رمانی با عنوان «در انتظار ماه» نوشت. او همچنین تعدادی مقاله و مطالعات انتقادی در مورد زنان تهیه کرد و دو کتاب در این زمینه منتشر کرد: «مطالعاتی دربارهٔ زنان» در سال ۱۹۸۱ و «زنان عرب و فلسطین» در همان سال.او با این باور که مسئلهٔ زنان بخشی از مسئلهٔ فلسطین و آزادی آن از یک سو است،
بخشی از مسئلهٔ فلسطین و آزادی آن از یک سو است، رابطهٔ محکمی بین تعلق به مقاومت فلسطین و پیوستن به صفوف آن ایجاد کرد. از سوی دیگر، بیان این امر را از طریق شعر و رمان دنبال کرد. او برآورد کرد که زنان فلسطینی باید در مبارزهٔ ملی سهیم باشند، شرایط نقش خود را بهبود بخشند، موقعیت خود را در جامعهٔ فلسطین تقویت کنند و دیگر شهروند درجهٔ دوم نباشند، بلکه به برابری انسانی خود با مردان دست یابند. می صایغ مدال‌ها و جوایز زیادی دریافت کرد که برجسته‌ترین آنها «مدال ستارهٔ قدس» بود که رئیس‌جمهور محمود عباس در سال ۲۰۰۹ به
قدس» بود که رئیس‌جمهور محمود عباس در سال ۲۰۰۹ به پاس قدردانی از تلاش‌های او برای برجسته کردن و دفاع از آرمان فلسطین در جهان به او اعطا کرد. همچنین جایزهٔ قدس برای فرهنگ و خلاقیت در سال ۲۰۱۳ به او رسید. فیدل کاسترو، رئیس‌جمهور کوبا نیز به او جایزهٔ «آنا بتنکورت» به او اعطا کرد. درگذشت. می صایغ در ۵ فوریهٔ ۲۰۲۳ در شهر امان درگذشت و همان‌جا به خاک سپرده شد.جنبش فتح درگذشت او را تسلیت گفت و در بیانیه ای گفت: «امروز فلسطین و جنبش فتح و حامیان مبارزات بشردوستانه و آزادیبخش فلسطین با قامتی وداع کردند که این همه
و آزادیبخش فلسطین با قامتی وداع کردند که این همه اثر باقی‌مانده از مبارزه و دستاورد بی نظیر را برای فلسطین به جا گذاشت تا چراغی زنده برای همهٔ آزادگان باقی بماند.» وزارت فرهنگ فلسطین نیز برای او عزادار شد و عاطف ابوسیف وزیر فرهنگ گفت: «فرهنگ فلسطین و عرب یک شخصیت مهم ادبی، یکی از نمادهای خود و نماد خلاقیت و بخشش را از دست داده است. این بانوی فقید نقش برجسته و سهم مؤثری در غنی سازی ذخایر ادبی فلسطین و عرب و نیز در رهبری جنبش فمینیستی فلسطین داشت.» مراد السودانی، رئیس اتحادیه عمومی نویسندگان و نویسندگان
رئیس اتحادیه عمومی نویسندگان و نویسندگان فلسطینی نیز در سوگ او نشست و بیان داشت: «درگذشت می صایغ ضایعه بزرگی برای صحنه‌های فرهنگی و مبارزاتی است و آنچه غیبت سرنوشت‌ساز او را جبران می‌کند، تأثیر ادبی و مبارزه‌اش است که در قدرت حقیقت فلسطین می‌سوزد.» زندگی شخصی. همسرش محمد ابومیزر و فرزندانشان عبیر، وائل، رندَه و عمر نام داشتند. آثار. از جمله مجموعه شعرهای وی: دیگر: