payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سبک «سانچی» را شکافت و حریق شدیدی پدیدآورد که دمای آن به بالای ۱٫۵۰۰ درجه رسید و امکان نزدیکی یدک‌کش‌های اطفای حریق را تا سه روز سلب کرد؛ دود سمی بوجود آمده، تا سواحل ژجیانگ پیش رفت. گارد ساحلی چین، نخستین شناور امداد را ۴ ساعت بعد اعزام کرد و هلیکوپتر نجات، تنها جسد سه خدمه را بازیافت. کمیتهٔ مشترک ایران–چین، پس از شش ماه تحقیق اعلام کرد «قطع دوطرفهٔ AIS، ارتباط رادیویی مبهم و اعلام دیرهنگام موقعیت اضطراری»، حلقه‌های اصلی فاجعه بوده‌اند، اما بازخوانی جعبه‌سیاه کشتی به دلیل سوختگی شدید، فقط ۵۰ درصد از
کشتی به دلیل سوختگی شدید، فقط ۵۰ درصد از داده‌ها را بازیابی کرد و ابهامات مسیر حرکت نهایی کشتی، پابرجا ماندند. ۳۲ ملوان ایرانی مفقود و رسماً «جان‌باخته» اعلام شدند؛ دیهٔ هر خدمه معادل ۷۵۰ هزار دلار تعیین شد و دادگاه دریایی شانگهای، شرکت ملی نفتکش ایران را به پرداخت مجموعاً ۴۵ میلیون دلار غرامت، به مالکان کشتی چینی و خانواده‌های قربانیان محکوم کرد. سرنگونی پرواز ۷۵۲ اوکراین. ۱۸ دی ۱۳۹۸ – در بامداد ۱۸ دی ۱۳۹۸، تنها دقایقی پس از پرواز بوئینگ ۷۳۷–۸۰۰ خطوط اوکراین، پرواز (PS752) از فرودگاه امام خمینی، سامانهٔ
پرواز (PS752) از فرودگاه امام خمینی، سامانهٔ پدافندی Tor-M1 سپاه پاسداران مستقر در بخش شرق تهران، این هواپیما را با موشک کروز دشمن اشتباه گرفت. رادار پرتابگر، بنا بر گزارش نهایی سازمان هواپیمایی کشوری و هیئت ایمنی حمل‌ونقل کانادا، ۲۸ درجه به سمت غرب جابه‌جا شده بود و جریان دادهٔ همزمان با مرکز فرماندهی قطع بود؛ در نتیجه، اپراتور، بدون دریافت تأییدیهٔ «Engage»، دو موشک 9M330 شلیک کرد. جت مسافربری در ارتفاع ۸۰۰۰ پایی آتش گرفت و هفتاد ثانیه بعد، در حوالی پرند متلاشی شد؛ همهٔ ۱۷۶ سرنشین که شامل شهروندان ایران،
شد؛ همهٔ ۱۷۶ سرنشین که شامل شهروندان ایران، کانادا، اوکراین، سوئد و بریتانیا بودند، جان باختند. سه روز پس از این حادثه، ستاد کل نیروهای مسلح ایران در یک بیانیه تلویزیونی، «شلیک خطای انسانی» را پذیرفت. پس از نخستین اعتراف رسمی سپاه پاسداران و بدنبال ردّ اولیهٔ فرضیهٔ موشک توسط مقام‌های هواپیمایی، چهار کشور متضرر، با تشکیل «گروه هماهنگی و پاسخ»، خواستار غرامتی معادل ۱٫۱ میلیارد دلار شدند که پرونده آن در دادگاه بین‌المللی دادگستری در دست بررسی است. مجلس ایران در سال ۱۴۰۰، قانون «حمایت از خانواده‌های قربانیان
در سال ۱۴۰۰، قانون «حمایت از خانواده‌های قربانیان پرواز ۷۵۲» را تصویب کرد، اما خانواده‌ها، دریافت غرامت کامل را به پذیرش مسئولیت نهادی و محاکمهٔ فرماندهان مشروط کرده‌اند. دادگاه نظامی تهران، از دی ۱۴۰۱ در جریان است؛ تاکنون ۱۰ نظامی متهم شده‌اند، ولی جزئیات جلسات علنی نشده است. سانحهٔ PS752، به‌عنوان نخستین سرنگونی شناخته‌شدهٔ هواپیمای غیرنظامی با سامانهٔ Tor-M1، سازمان بین‌المللی هوانوردی (ایکائو) را بر آن داشت تا دستورالعمل تازه‌ای، برای «بستن آسمان در طی عملیات موشکی» تدوین کند. انفجار تأسیسات نظامی در
عملیات موشکی» تدوین کند. انفجار تأسیسات نظامی در پارچین. ۶ تیر ۱۳۹۹ – در شامگاه ۶ تیر ۱۳۹۹، در بخش تولید سوخت جامد مجتمع نظامی پارچین، موتور آزمایشی سوختِ مرکب، در محوطهٔ روبازی آمادهٔ «تست آمادگی» بود. به دلیل نقص در آب‌بندی، بخار داغِ پودر آلومینیوم-پلی‌بوتادین، به بیرون نشت کرد؛ هوای شرجی تابستان، یک لایهٔ رسانایی از رطوبت بر قسمت اتصال ایجاد کرد و جرقهٔ استاتیک، درست در هنگام شمارش معکوس، مخزن سوخت را مشتعل کرد. سامانهٔ فوم خشک خاموش بود و به‌دلیل کاهش در هزینه‌ها، تیم اطفای حریق در این حادثه، تنها در
در هزینه‌ها، تیم اطفای حریق در این حادثه، تنها در نوبت روزانه خود حضور داشت؛ شعله در کمتر از دو دقیقه به سالن تست مجاور سرایت کرد و انفجار ثانویه، سقف بتنی سالن شمارهٔ ۲ را فرو ریخت. طبق گزارش محرمانه‌ای که کمیسیون امنیت ملی مجلس دریافت کرد، «غیرفعال بودن سیستم فوم و برنامه‌ریزی آزمون در شیفت شب بدون وجود تیم امداد» مهم‌ترین قصورات این حادثه بودند؛ با این حال، نتیجهٔ نهایی هرگز علنی نشد. این حادثه، چهار کارشناس فنی را به کام مرگ برد و دو سالن آزمایش به‌طور کامل تخریب شد، برنامهٔ تست موتور نسل جدید برای
کامل تخریب شد، برنامهٔ تست موتور نسل جدید برای سوخت جامد را نزدیک به شش ماه عقب انداخت و هزینه‌ای حدود ۶۵ میلیارد تومان بر جای گذاشت. انفجار و آتش‌سوزی کلینیک «سینا اطهر». ۱۰ تیر ۱۳۹۹ – در ساعت ۲۰:۵۵ دهم تیر ۱۳۹۹، کلینیک درمانی «سینا اطهر» در خیابان شریعتی تهران، با صدای انفجار مهیبی لرزید: بوجود آمدن یک اتصال برق در تابلوی برقِ زیرزمین، باعث تولید جرقه‌ای در محفظه آغشته به بخار اکسیژن پرفشار شد. کپسول‌های O₂، برخلاف آیین‌نامهٔ وزارت بهداشت، در فضای زیرپله و بدون داشتن تهویه انبار شده و کفِ سرامیکی آن،
و بدون داشتن تهویه انبار شده و کفِ سرامیکی آن، رسانای استاتیک بود؛ شعلهٔ نخست در ظرف چند ثانیه، به اتاق لیزر در طبقهٔ همکف سرایت کرد و دمای محوطه به ۹۰۰ درجه رسید. دود غلیظی، راه‌پلهٔ باریک را مسدود کرد و بیماران بخش جراحی زیبایی، در طبقهٔ دوم گرفتار شدند. مأموران آتش‌نشانی ایستگاه‌های بهارلو و قلهک، پس از مدت ۸ دقیقه رسیدند، اما بالابر هیدرولیکی، به‌دلیل وجود خطوط برق هوایی، نمی‌توانست نزدیک شود؛ ۱۰ نفر از طریق پنجره، در پشت‌بام مجاور پناه گرفتند، اما نوزده تن، شامل چند پرستار و دو پزشک، در اثر سوختگی و
تن، شامل چند پرستار و دو پزشک، در اثر سوختگی و استنشاق گازهای سمی جان باختند و شش نفر دیگر مصدوم شدند. دادسرای جرائم پزشکی، مدیرعامل کلینیک را به پنج سال حبس و پرداخت دیه محکوم کرد و شش اتاق عمل، با حکم قضایی پلمب شد. وزارت بهداشت در پی این حادثه، «آیین‌نامهٔ گازهای پزشکی» را بازنگری کرد؛ از بهمن ۱۳۹۹، بیمارستان‌ها ملزم‌اند سیستم پایش فشار و حسگر نشت اکسیژن نصب کنند و کپسول‌ها را تنها در اتاق مخصوص، با کف آنتی‌استاتیک نگه دارند. بازرسی مشترک سازمان آتش‌نشانی و دانشگاه علوم پزشکی تهران نشان داد که تا آذر
و دانشگاه علوم پزشکی تهران نشان داد که تا آذر ۱۴۰۰، نزدیک به ۷۰٪ مراکز جراحی تهران، این استانداردها را اجرا کرده‌اند. انفجار کارگاه سانتریفیوژ نطنز. ۱۲ تیر ۱۳۹۹ – در ۱۲ تیر ۱۳۹۹، حوالی ساعت ۲:۱۰ بامداد، انفجار قدرتمندی، سالن مونتاژ سانتریفوژهای پیشرفته IR-6 در مجتمع هسته‌ای نطنز را لرزاند. تحقیقات بعدی سازمان انرژی اتمی نشان داد، در مسیر کابل ۸۸۰ ولتِ تغذیه ترانس‌های اصلی، یک بستهٔ انفجاری زمان دار جاسازی شده بود؛ این انفجار، نخست ترانس‌ها را از جای کند، جرقه به روغن خنک‌کننده پاشید و شعلهٔ ثانویه، اتاق را
به روغن خنک‌کننده پاشید و شعلهٔ ثانویه، اتاق را به یک کوره تبدیل کرد. نبود دیوار انفجاری میان ترانس‌ها و ضعف نظارت فیزیکی در شیفت شب، باعث شد که آتش ظرف چند دقیقه، به سالن مونتاژ سرایت کند و سقف ساخته شده از ساندویچ آلومینیومی را فروریزد. سخنگوی سازمان انرژی اتمی، بامداد روز بعد، این حادثه را «خرابکاری هدفمند» خواند. با تصمیم شورای عالی امنیت ملی، خط تولید سانتریفیوژهای IR-6، بیک تالار زیرزمینی، بعمق ۶۰ متر منتقل شد و تیم حفاظت فیزیکی نطنز، تجدید ساختار یافت. برآوردها، حکایت از خسارتی فراتر از ۲۰۰ میلیون
برآوردها، حکایت از خسارتی فراتر از ۲۰۰ میلیون دلار داشت؛ ۷۲ سانتریفوژ مونتاژشده و ده‌ها دستگاه آزمون توازن، نابود شدند و برنامهٔ توسعهٔ سری IR-6، در حدود ۹ ماه عقب افتاد. این حادثه، همچنین ایالات متحده و اتحادیه اروپا را به درخواست دسترسی فوری آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به بخش‌های تخریب‌شده واداشت، در حالی که گزارش شفاهی آژانس (اوت ۲۰۲۰) انفجار را تأیید ولی جزئیات فنی آن را طبقه‌بندی کرد. فرو ریختن برج متروپل آبادان. ۲ خرداد ۱۴۰۱ – در ۲ خرداد ۱۴۰۱، در ساعت ۱۲:۳۴ ظهر، نیم‌بلوک غربی برج دوقلوی «متروپل» در
۱۲:۳۴ ظهر، نیم‌بلوک غربی برج دوقلوی «متروپل» در خیابان امیری آبادان، ناگهان فرو ریخت. طرح اولیهٔ ساختمان برای شش طبقه بود، اما در طی دو مرحله، بدون استحکام‌بندی شمع‌ها و ستون‌ها، به ۱۰ طبقه افزایش یافت؛ آزمایش‌های غیرمخرب نشان می‌داد که مقاومت بتنِ سقف‌های میانی زیر ۱۸ مگاپاسکال است، با این حال، سه گزارش رسمیِ تخلف (۱۳۹۶، ۱۳۹۸ و زمستان ۱۴۰۰) در شهرداری بثبت رسید و بایگانی شد. کمیسیون عمران مجلس، بعداً فاش کرد که مالک پروژه، حسین عبدالباقی، با پرداخت رشوه، پروانهٔ الحاق طبقات را دریافت کرده است. در هنگام
پروانهٔ الحاق طبقات را دریافت کرده است. در هنگام این حادثه، ۷۸ کارگر و کارمند در طبقات این ساختمان فعال بودند؛ ریزش ناگهانی، سازهٔ همجوار و پیاده‌رو شلوغ آنرا هم دربر گرفت. عملیات آواربرداری ۱۱ روز طول کشید؛ برطبق آمار رسمی، ۴۳ کشته و بیش از ۳۷۰ زخمی (۶۹ نفر بستری) اعلام شد، ولی شاهدان عینی از اجساد مدفون‌شدهٔ بیشتری خبر دادند. دادستان خوزستان، ۱۳ نفر و از جمله، شهردار وقت و سه ناظر نظام مهندسی را بازداشت کرد و کمیسیون اصل نود مجلس هم، موضوع «قاچاق مواد و سازه» را به تحقیق گذاشت. فرو ریختن ساختمان متروپل،
را به تحقیق گذاشت. فرو ریختن ساختمان متروپل، باعث جرقهٔ موج اعتراضات محلی شد؛ مردم شعارهایی علیه فساد ساخت‌وساز سردادند و قطع اینترنت به‌مدت سه روز گزارش شد. هیئت ویژهٔ دولت، در گزارش شهریور ۱۴۰۱ خود، «فرهنگ نظارت بر فروخته‌شده» را، یک عامل ریشه‌ای دانست و الزام به ایجاد سامانه ای برای خط کنترل سازه‌های در دست ساخت را توصیه کرد، ولی تا پایان ۱۴۰۳، این سامانه، به‌طور کامل در دسترس عموم قرار نگرفت. سقوط بالگرد ریاست‌جمهوری. ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۳ – در ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۳، رئیس‌جمهور ابراهیم رئیسی، پس از افتتاح سد
۱۴۰۳، رئیس‌جمهور ابراهیم رئیسی، پس از افتتاح سد خداآفرین، سوار بالگرد Bell-212 شماره «۶–۳۰۱» به مقصد تبریز شد؛ دو بالگرد دیگر کاروان را همراهی می‌کردند. در حوالی ساعت ۱۴:۴۸ و بر فراز ارتفاعات میشو، مه غلیظی با دید افقی زیر ۵۰ متر حاکم بود، اما خلبان به پرواز VFR ادامه داد. برطبق گزارش مقدماتی ستاد کل، سیستم GPS و ترانسپوندر ثانویه بالگرد، از یک هفته پیش دچار اختلال بود و هنوز جایگزین نشده بود؛ این نقیصه در کنار اضافه‌وزن دو سرنشین، حاشیهٔ توان بالگرد را کاهش داد. هواگرد در برخورد با شیب جنوب‌شرقی قلهٔ
کاهش داد. هواگرد در برخورد با شیب جنوب‌شرقی قلهٔ «کلاشین» متلاشی شد و توربین چپ «وستینگهاوس» آن جدا گشت؛ مخزن سوخت شعله‌ور شد و آتش گسترده شده در مه، عملیات نجات را دشوارتر کرد. هیئت بررسی مشترک ارتش و سپاه اعلام کرد که «فرسودگی ۴۳سالهٔ بدنه، نقص سامانهٔ ناوبری و تصمیم خلبان به ادامهٔ پرواز بصری در هوای IFR»»، سه علتِ زنجیره‌ای این حادثه بوده‌اند. جعبه‌داده‌های پرواز، به‌دلیل استاندارد قدیمی آن، فقط پارامترهای موتور را ذخیره کرد و اطلاعات موقعیت، به‌طور دقیق ثبت نشده بود. این سانحه هشت کشته برجای گذاشت:
ثبت نشده بود. این سانحه هشت کشته برجای گذاشت: رئیس‌جمهور، وزیر امور خارجه، استاندار آذربایجان شرقی، دو محافظ و سه خدمه. سه بالگرد امدادی هلال‌احمر، پس از ۵۰ دقیقه، با هدایت تلفنی یک چوپان محلّی، جسدها را یافتند. مرگ رئیس‌جمهور، بحرانی برای جانشینی فوری وی پدیدآورد؛ طبق اصل ۱۳۱ قانون اساسی، معاون اول، سرپرستی دولت را عهده‌دار شد و شورای نگهبان، انتخابات زودهنگام ریاست‌جمهوری را برای ۲۸ تیر ۱۴۰۳ فراخواند. گزارش مجلس شورای اسلامی که در بهمن ۱۴۰۳ منتشر شد، وزارت دفاع را ملزم کرد که همهٔ بالگردهای Bell-212
وزارت دفاع را ملزم کرد که همهٔ بالگردهای Bell-212 دولتی را یا بازنشسته کند یا به‌روزرسانی اجباری در مورد آویونیک و ترانسپوندر انجام دهد. انفجار بندر شهید رجایی در بندرعباس. ۶ اردیبهشت ۱۴۰۴ – در ۶ اردیبهشت ۱۴۰۴، در حوالی ساعت ۱۰:۲۰ صبح، در اسکلهٔ «سینا» در بندر شهید رجایی که بزرگ‌ترین پایانهٔ کانتینری ایران است، یک کانتینر حاوی ۲۴ تُن نیترات آمونیوم، بخاطر وجود دمای محیطی ۵۳ درجهٔ سانتی‌گراد، دچار افزایش گرمای شدیدی شد. مواد اکسیدکنندهٔ موشکی (پِرکلرات آمونیوم) و بشکه‌های اسید هیدروکلریک نیز، بدون هیچ
آمونیوم) و بشکه‌های اسید هیدروکلریک نیز، بدون هیچ جداسازی استانداردی، در مجاورت همان قسمت قرار داشتند؛ حسگرهای اعلام حریق که از زمستان ۱۴۰۲، به‌علت قطع بودجه کالیبراسیون، غیرفعال شده بودند، هیچ هشداری صادر نکردند. نخستین انفجار، جرثقیل شمارهٔ ۱۲ را از جا کند و در اثر موج شوک بوجود آمده، سه کانتینر دیگر به آب افتادند. آتش در کمتر از هشت دقیقه به انبار روباز مواد شیمیایی سرایت کرد و دومین انفجار بزرگ در ۱۰:۳۳، سکوی تخلیه را ویران کرد؛ دود نارنجی‌رنگی تا ارتفاع ۸۰۰ متر بالا رفت که تصاویر آن، در شبکه‌های
ارتفاع ۸۰۰ متر بالا رفت که تصاویر آن، در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد. سازمان بنادر و دریانوردی، سه مدیر عملیاتی را تعلیق کرد و برای جلوگیری از انفجارهای زنجیره‌ای، تمام ترافیک کانتینری به اسکلهٔ شهید حقانی منتقل شد؛ این اختلال ده‌روزه، باعث ایجاد صف ۲۸ کشتی در لنگرگاه خارجی شد و هزینهٔ روزانهٔ تأخیر، به ۱۱ میلیون دلار رسید. به گفتهٔ دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، این انفجار دست‌کم ۲۸ کشته و بیش از ۱۰۰۰ زخمی بر جای گذاشت و ۱۴۵ نفر، دچار مسمومیت تنفسی ناشی از ابر اکسیدهای نیتروژن شدند. اتحادیهٔ بیمه‌گران
از ابر اکسیدهای نیتروژن شدند. اتحادیهٔ بیمه‌گران دریایی لویدز، نرخ بیمهٔ محموله در خلیج فارس را ۵ درصد افزایش داد و خطوط کشتیرانی کره‌ای و ژاپنی، رزرو در بندر رجایی را موقتاً تعلیق کردند. برآورد اولیهٔ خسارت لجستیکی، شامل جرثقیل‌های سوخته، انبار کالا و توقف عملیات، در حدود ۸۰۰ میلیون دلار اعلام شد. گزارش مقدماتی کارگروه ایمنی سازمان بنادر، منتشر شده در ۲۹ اردیبهشت، «نگه‌داری همزمان مادهٔ اکسیدکننده، عامل کاهنده و اسید قوی در فضای روباز، غیرفعال بودن حسگرهای حریق و نقض آشکار آیین‌نامهٔ HSE بندری» را علت
حریق و نقض آشکار آیین‌نامهٔ HSE بندری» را علت اصلی این حادثه دانست و توصیه کرد که سامانهٔ پایش دمای کانتینرها، با دوربینهای حرارتی مجهز شده و ظرف شش ماه نصب شوند.
انس صلاح‌الدین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال مراکشی‌تبار اهل هلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آژاکس آمستردام اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال هلند، زیر ۱۹ سال هلند، و زیر ۲۱ سال هلند بازی کرده است.
رضا بلحیان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال زاده فرانسه اهل مراکش است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال فرانسه و مراکش بازی کرده است.
دولت سوم ابراهیم حکیمی یکی از دولت‌های دوران پادشاهی مشروطه در دورهٔ پهلوی است که از آذر ۱۳۲۶ تا خرداد ۱۳۲۷ فعالیت کرد. رئیس این دولت، ابراهیم حکیمی بود. پس از سقوط دولت احمد قوام، نمایندگان مجلس به زمامداری ابراهیم حکیمی ابراز تمایل کردند. در پی آن، فرمان نخست‌وزیری حکیمی در ۳۰ آذر ۱۳۲۶ توسط شاه صادر شد. پس از آن، حکیمی هیئت وزیران خود را روز ۶ دی به حضور شاه و سپس به مجلس شورای ملی معرفی کرد. مجلس شورای ملی در ۱۶ دی با ۷۶ رأی به دولت وی رأی اعتماد داد. این دولت روز ۱۸ خرداد ۱۳۲۷ نتوانست از مجلس رأی اعتماد
دولت روز ۱۸ خرداد ۱۳۲۷ نتوانست از مجلس رأی اعتماد بگیرد و درنتیجه سقوط کرد.
اولیور پروستگارد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال وایله بلدکلوب اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال دانمارک و زیر ۲۱ سال دانمارک بازی کرده است.
جیم مویر با نام مستعار ویک ریویز (زاده ) کمدین، بازیگر، هنرمند و مجری تلویزیون انگلیسی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم اشاره کرد.
اولترا ماراتن بدواتر یک مسابقه است. این مسابقه اولترا ماراتن با شروع از پایین‌تر از سطح دریا در حوضه بدواتر، در دره مرگ کالیفرنیا، و در ارتفاع در پورتال ویتنی، ابتدای مسیر به کوه ویتنی به پایان می‌رسد. این مسابقه هر ساله در اواسط ماه جولای برگزار می‌شود، زمانی که هوا در گرم‌ترین حالت خود قرار دارد و دما می‌تواند به در طول روز در حوضه بدواتر برسد. مسیر. در ابتدا، این دویدن به‌عنوان مسیری بین پایین‌ترین و بالاترین نقاط در خاک اصلی ایالات متحده در نظر گرفته شده بود: بدواتر در دره مرگ با ارتفاع ۲۸۲ فوت (۸۶ متر)
بود: بدواتر در دره مرگ با ارتفاع ۲۸۲ فوت (۸۶ متر) پایین‌تر از سطح دریا و قله کوه ویتنی با ارتفاع ۱۴٬۵۰۵ فوت (۴٬۴۲۱ متر). این دو نقطه روی نقشه تنها ۸۰ مایل (۱۳۰ کیلومتر) از هم فاصله دارند، اما مسیر زمینی بین آن‌ها به‌دلیل عبور از بستر دریاچه‌ها و رشته‌کوه‌ها به‌مراتب طولانی‌تر بوده و ۱۴۶ مایل (۲۳۵ کیلومتر) است. افزون بر این، چون خط پایان در فاصله ۱۱ مایلی (۱۸ کیلومتری) از نزدیک‌ترین ورودی مسیر کوهنوردی قرار دارد، هر کسی که در این مسابقه ۱۴۶ مایلی شرکت کند باید قادر به تحمل تلاش فیزیکی مجموعاً ۱۵۷ مایل (۲۵۳
قادر به تحمل تلاش فیزیکی مجموعاً ۱۵۷ مایل (۲۵۳ کیلومتر) باشد. به‌علت وجود دو رشته‌کوهی که باید بین بدواتر و ویتنی از آن‌ها عبور کرد، مجموع افزایش ارتفاع در این مسیر بیش از ۱۹٬۰۰۰ فوت (۵٬۸۰۰ متر) است. به‌دلیل اینکه سازمان جنگل‌داری ایالات متحده آمریکا برای صعود به قله کوه ویتنی نیاز به مجوز دارد و همچنین به‌علت تعداد زیاد شرکت‌کنندگان، مسیر رسمی مسابقه کوتاه شد و به دروازه ورودی کوه ویتنی (Whitney Portal) ختم می‌شود. مسیر بدواتر تا دروازه ویتنی ۱۳۵ مایل (۲۱۷ کیلومتر) طول دارد و مجموع افزایش ارتفاع در آن به
کیلومتر) طول دارد و مجموع افزایش ارتفاع در آن به ۱۳٬۰۰۰ فوت (۴٬۰۰۰ متر) می‌رسد. مقررات خدمات جنگل‌داری برگزاری رویدادهای رقابتی را در منطقه حفاظت‌شده جان مویر (John Muir Wilderness) مجاز نمی‌دانند. تاریخچه اولیه. اولین پیاده‌روی‌های بیش از ۱۰۰ مایل در دره مرگ در سال ۱۹۶۶ انجام شد و آغازگر آن ژان پیر مارکان از فرانسه بود. نخستین پیاده‌روی‌ها بین بدواتر و کوه ویتنی (از طریق دشت‌های نمکی خطرناک دره مرگ) در سال ۱۹۶۹ توسط استن رودفر و جیم برنوورث از سن‌دیگو انجام شد. ال آرنولد نخستین بار در سال ۱۹۷۴ تلاش کرد
شد. ال آرنولد نخستین بار در سال ۱۹۷۴ تلاش کرد این مسیر را بدود، اما پس از طی ۱۸ مایل (۲۹ کیلومتر) به دلیل کم‌آبی شدید از ادامه بازماند. او پس از تمرینات سخت در سونا و تطبیق با شرایط بیابانی، دوباره در سال ۱۹۷۵ تلاش کرد، اما این‌بار آسیب زانو باعث توقف در مایل پنجاهم شد. در سال ۱۹۷۶، مصدومیت‌های تمرینی مانع از آغاز تلاش سالانه او شد. در سال ۱۹۷۷، او با موفقیت مسیر را دوید و ۸۴ ساعت پس از شروع در بدواتر، به قله ویتنی رسید. آرنولد دیگر هیچ‌گاه به مسیر بازنگشت، جز برای دریافت جایزه تالار افتخار بدواتر. در سال
جز برای دریافت جایزه تالار افتخار بدواتر. در سال ۱۹۸۰، گری موریس از مارینا دل ری، کالیفرنیا سعی کرد رکورد آرنولد را بشکند. اما هنگامی که دما به ۱۲۰ درجه فارنهایت رسید، از ادامه منصرف شد و برنامه‌ای برای دویدن در سال ۱۹۸۱ نداشت. او پیش از تلاش خود و همچنین دویدن جی بیرمنگام از لس‌آنجلس تا نیویورک، همراه با جی بیرمنگام و جان گریفین در مارینا دل ری تمرین کرده بود. دومین دویدن از بدواتر تا ویتنی در سال ۱۹۸۱ توسط جی بیرمنگام با موفقیت انجام شد. مسابقه کنونی. در حال حاضر، شرکت AdventureCORPS برگزارکننده رقابت
حال حاضر، شرکت AdventureCORPS برگزارکننده رقابت سالانه از بدواتر تا دروازه کوه ویتنی است. این مسابقه فقط با دعوت برگزار می‌شود و هر سال به ۱۰۰ شرکت‌کننده محدود است. تقاضا برای شرکت در این رقابت معمولاً بسیار بیشتر از ظرفیت موجود است. قوانین، مسیر و شیوه برگزاری مسابقه از زمان آغاز تاکنون بارها بازبینی و اصلاح شده است. آغاز مسابقه در ساعات بعدازظهر حذف شده و استفاده از سرم داخل وریدی باعث رد صلاحیت دونده می‌شود. از سال ۲۰۱۵، شرکت‌کنندگان در سه موج زمانی ۸:۰۰ شب، ۹:۳۰ شب و ۱۱:۰۰ شب شروع به دویدن می‌کنند.
شب، ۹:۳۰ شب و ۱۱:۰۰ شب شروع به دویدن می‌کنند. هیچ‌گونه پشتیبانی در طول مسیر توسط برگزارکنندگان ارائه نمی‌شود. هر دونده باید تیم پشتیبانی و وسیله نقلیه مخصوص خود را هماهنگ کند. تیم پشتیبان وظیفه تأمین آب، یخ، غذا، تجهیزات، همراهی، و کمک‌های اولیه برای دونده خود را بر عهده دارد. در گذشته، دونده‌ها ۶۰ ساعت برای تکمیل مسیر فرصت داشتند، اما اکنون این زمان به ۴۸ ساعت کاهش یافته و برای رسیدن به مجتمع پانامینت اسپرینگز، محدودیت زمانی ۲۸ ساعته در نظر گرفته شده است. شرکت‌کنندگانی که موفق به عبور از خط پایان شوند، یک
که موفق به عبور از خط پایان شوند، یک سگک کمربند و مدال دریافت می‌کنند، اما هیچ جایزه نقدی اهدا نمی‌شود.
دولورس لامارکا مورل (گرانیرس, والس اورینتال, ۱۹ اکتبر ۱۹۴۳) کتابدار و لغت‌شناس کاتالانی است. او ریاست خدمات کتابخانه‌ها و میراث کتاب‌شناختی دولت محلی کاتالونیا و مدیریت کتابخانه ملی کاتالونیا را بر عهده داشته است. وی بیوه آنتونی کوماس ای پوخول است که از او سه دختر داشت. زندگینامه. لامارکا در دانشگاه بارسلونا در رشته زبان‌شناسی کلاسیک و در دانشکده کتاب‌شناسی در رشته علوم کتابداری تحصیل کرد. در ۵ نوامبر ۱۹۷۴ او به هیئت علمی بایگانی، کتابداران و باستان‌شناسان (بخش کتابخانه) در دانشگاه بارسلونا پیوست. او از اول
کتابخانه) در دانشگاه بارسلونا پیوست. او از اول اوت ۱۹۸۰ تا ۲ مارس ۱۹۸۳ رهبری «خدمات کتابخانه و میراث کتابشناختی» دولت کاتالونیا را بر عهده داشت. در طول این سال‌ها، او پایه‌های سیستم کتابخانه‌ای فعلی کاتالونیا را بنا نهاد، مقررات فهرست‌نویسی را از طریق مؤسسه کتابشناسی کاتالونیا تطبیق داد و کتابخانه‌های جدیدی را برای ارائه خدمات بیشتر به عموم افتتاح کرد. بعدها، او مدیر کتابخانه دانشگاه بارسلونا (۲۰۰۰-۱۹۸۴) بود و در رأس این شبکه از کتابخانه‌ها به نقاط عطف مهمی مانند نوسازی سازه‌ها و ساختمان‌ها و افزودن
مهمی مانند نوسازی سازه‌ها و ساختمان‌ها و افزودن رایانه‌سازی کامل دست یافت.
سِندور () یک پودر آرایشی سنتی به رنگ قرمز شنگرفی یا قرمز مایل به نارنجی از جنوب آسیا است که معمولاً توسط زنان متأهل در امتداد خط رویش مو سر استفاده می‌شود. در جوامع نپالی و هندوهای هندی، سندور فرخنده تلقی می‌شود و یک نشانه از وضعیت تأهل یک زن است و ترک استفاده آن، معمولاً به معنای بیوه بودن وی می‌باشد. سندور سنتی، از ترکیب زردچوبه، زاج یا کلسیم اکسید یا سایر مواد گیاهی تهیه می‌شد که سمی نیستند. اما برخی از محصولات تجاری سندور، حاوی مواد مصنوعی هستند که بعضی از آنها با استانداردهای مناسب تولید نمی‌شوند و
از آنها با استانداردهای مناسب تولید نمی‌شوند و ممکن است حاوی سرب بوده و مضر و سمی باشند. کاربرد. سندور در جامعه سنتی هند، در ابتدای رستنگاه مو یا به طور کامل در امتداد فرق سر موی زنان (که به زبان هندی "مانگ" یا به زبان سانسکریت "سیماندارکه" نیز نامیده می‌شود) یا به صورت نقطه‌ای روی پیشانی استفاده می‌شود. سندور در آیین هندو نشانه متأهل بودن زن می‌باشد. زنان مجرد برای مناسبت‌های خاص، از بیندی در رنگ‌های مختلف استفاده می‌کنند، اما در فرق سرشان از سندور استفاده نمی‌کنند. زنان بیوه هم، سندور یا بیندی استفاده
نمی‌کنند. زنان بیوه هم، سندور یا بیندی استفاده نمی‌کنند که نشان می‌دهد شوهرشان در قید حیات نیست. سندور اولین بار توسط داماد، در روز عروسی به عروس زده می‌شود؛ به این مراسم سندور دانام می‌گویند. بعد از این، زن هر روز خودش آن را استفاده می‌کند. پاک کردن سندور برای یک بیوه بسیار مهم است. آیین‌های زیادی با این رسم مرتبط هستند. رایج‌ترین مورد، زمانی است که مادرشوهر یا خواهرشوهر بزرگ، وقتی زنی بیوه می‌شود، سندور او را پاک می‌کنند. زن بیوه، النگوهایش را می‌شکند و حلقه ازدواج را هم درمی‌آورد، همچنین اگر حلقه بینی و
ازدواج را هم درمی‌آورد، همچنین اگر حلقه بینی و خلخال داشته باشد آن‌ها را هم درمی‌آورد. فرق باز کردن مو و زدن سندور به آن، نمادی از رودخانه‌ای از خون قرمز بوده که به معنای سرخوشی زندگانی است. وقتی سندور را از سر زن بیوه پاک می‌کنند، نشانه این است که رودخانه، بی‌آب، خشک و خالی شده است. این رسم بیشتر در مناطق روستایی و سنتی رواج دارد و همه طبقات اجتماعی از آن پیروی می‌کنند. روش‌ها و سبک‌های استفاده از سندور، از انتخاب شخصی تا آداب و رسوم منطقه‌ای متفاوت است. معمولاً تازه عروس‌ها، موهای خود را از وسط باز
معمولاً تازه عروس‌ها، موهای خود را از وسط باز می‌کنند و آن را آغشته به سندور می‌کنند، در حالی که سایر زنان متأهل ممکن است فقط یک نقطه قرمز در انتهای خط رویش مو و پیشانی بگذارند. اخیراً، زنان جوان‌تر از یک مثلث روی پیشانی که به سمت بینی اشاره دارد، با یک بند انگشت الماس، برای مد استفاده می‌کنند. تاریخچه. به نظر می‌رسد پیکره‌های زنانه نوسنگی که در مهرگره بلوچستان کاوش شده‌اند، حاکی از استفاده از رنگی شبیه به رنگ سندور در فرق سر زنان هستند. طبق افسانه‌ها، رادا همسر کریشنا، رنگ زدن فرق سر را به طرحی شعله‌مانند
همسر کریشنا، رنگ زدن فرق سر را به طرحی شعله‌مانند روی پیشانی خود انجام داد. در حماسه معروف مهابارته، دراپادی همسر پانداوا، با انزجار و ناامیدی از اتفاقات هاستیناپور، سندور خود را از سر پاک می‌کند. استفاده از سندور در متون "لالیتا صحاسراناما" و "سونداریا لاهاری" مکرراً ذکر شده است. زنان آیین جین، عمدتاً در شهرها از سندور استفاده می‌کنند. راهبه‌های جین از مالیدن این ماده به خط رویش مو یا پیشانی خود منع شده‌اند. زدن سندور برای نشان دادن وضعیت تأهل زنان، برای آن‌ها هم، بسیار مهم تلقی می‌شود. طب آیورودا. در
آن‌ها هم، بسیار مهم تلقی می‌شود. طب آیورودا. در آیورودا به اشکال مختلفی از سندور اشاره شده است. سندور سنتی از مواد طبیعی ساخته شده است که برای آرایش صورت استفاده می‌شود. رایج‌ترین نوع سندور سنتی، از زردچوبه و لیمو تهیه می‌شود. سایر مواد تشکیل دهنده، شامل روغن حیوانی و آهک آبدیده است. به این ترکیب، کومکوما نیز گفته می‌شود. سندور همچنین از پودر صندل قرمز، زعفران و… هم ساخته می‌شود. پودرهای رنگی که به عنوان جایگزین فروخته می‌شوند، سندور محسوب نمی‌شوند. نگرانی‌های مربوط به سمی بودن آن. سندور سنتی از ترکیب
مربوط به سمی بودن آن. سندور سنتی از ترکیب زردچوبه، زاج یا آهک سوخته یا از سایر مواد گیاهی تهیه می‌شد. وقتی پودر زردچوبه را با آبلیمو یا پودر لیمو مخلوط می‌کنند به رنگ قرمز در می‌آید که استفاده از این ترکیب، برای بدن ضرر ندارد، اما سندور صنعتی که از سرب قرمز درست می‌شود مضر می‌باشد. مواد مدرنی که به عنوان سندور فروخته می‌شوند، عمدتاً از ترکیبات جیوه سولفید و سرنج ساخته می‌شوند، که مواد خطرناک محسوب شده و استفاده آن برای سلامتی بدن مضر است. برای همین در اوایل سال ۲۰۰۸ سازمان غذا و داروی ایالات متحده آمریکا
سال ۲۰۰۸ سازمان غذا و داروی ایالات متحده آمریکا را بر آن داشت تا بسته‌های سندور را از فروشگاه‌های عرضه‌کننده جمع‌آوری کنند. در فرهنگ عامه. فیلم‌های هندی زیادی با موضوع سِندور وجود دارد که مضامین آنها حول محور اهمیت این آیین می‌چرخد. اینها عبارتند از (۱۹۴۷)، (۱۹۷۶)، (۱۹۸۵)، سِندور (۱۹۸۷)، (۱۹۹۷)، (سریال، ۲۰۰۵-۲۰۰۷) و (۲۰۲۳). هند در سال ۲۰۲۵، با حمله دقیق به مواضع پاکستان، که به عملیات سندور معروف است، به حمله پهلگام پاسخ داد (که اشاره به مرگ گردشگران مرد هندو در حمله داشت).
کهیر کولینرژیک (CU) نوعی از کهیر است که به دلیل افزایش دمای بدن، عرق یا قرار گرفتن در معرض گرما ایجاد می‌شود. گاهی آن را کهیر ناشی از ورزش یا کهیر گرمایی نیز می‌نامند. این وضعیت به دلیل واکنش بیش از حد سیستم ایمنی بدن به آزاد شدن هیستامین و سایر مواد شیمیایی در پاسخ به افزایش دمای بدن ایجاد می‌شود. این امر منجر به ایجاد پاپول‌های قرمز، خارش دار و گاهی برجستگی یا جوش روی پوست می‌شود که با کهیر همراه است.
تکینگی حلقه‌ای تکینگی گرانشی یک سیاه‌چاله چرخان یا سیاه‌چاله کر است که شکلی حلقه‌مانند دارد.
در بهار ۱۹۴۷، قیامی علیه مهاراجه هاری سینگ از جامو و کشمیر در پونچ جاگیر ، منطقه‌ای هم‌مرز با ناحیه راولپندی در پنجاب غربی و ناحیه هزاره در استان مرزی شمال غربی در پاکستان آینده، آغاز شد. این قیام به دلیل نارضایتی‌هایی مانند مالیات‌های بالا، بی‌توجهی مهاراجه به کهنه سربازان جنگ جهانی و مهم‌تر از همه، ملی‌گرایی مسلمانان با تمایل به پیوستن به پاکستان، صورت گرفت. سردار ابراهیم خان، رهبر شورش ، تا پایان اوت ۱۹۴۷ به لاهور گریخت و مقامات پاکستانی را متقاعد کرد که از شورش حمایت کنند. علاوه بر این حمایت، نخست‌وزیر