payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نام او در میان توده مردم و اقشار روشنفکر به‌عنوان "خانم دکتر چشم" یا "بانو کحال" شهرت یافت. او همچنین در ماموریت‌های بهداشتی با دولت همکاری داشت و در گزارش سالانه وزارت معارف و صحیه در سال ۱۳۰۴ شمسی از او به عنوان یکی از نخستین چشم‌پزشکان زن یاد شده است. به گفتهٔ ناهید فروغان، او "نقشی حیاتی در گسترش دسترسی زنان به خدمات درمانی ایفا کرد و الگویی از زن تحصیل‌کرده و مستقل در دوران گذار از قاجار به پهلوی بود." عنوان «بانو کحال». واژهٔ «کحال» در متون طب سنتی فارسی و عربی به معنای چشم‌پزشک است. این واژه از
فارسی و عربی به معنای چشم‌پزشک است. این واژه از واژهٔ «کُحل» (سرمه) مشتق شده و به کسی اطلاق می‌شد که در درمان چشم تخصص دارد. بانو کحال نخستین زنی بود که این عنوان را به‌عنوان بخشی از هویت حرفه‌ای خود به کار برد و آن را با هویت زنانه پیوند زد. از او در چندین مقاله در نشریات دهه‌های ۱۳۱۰ و ۱۳۲۰ با این عنوان یاد شده است. فعالیت‌های روزنامه‌نگاری. عفت سیاح افزون بر طبابت، در عرصه روزنامه‌نگاری زنان نیز فعال بود. او در سال‌های پایانی دهه ۱۳۰۰ خورشیدی با نشریاتی چون "نامه بانوان"، "زنان امروز" و "آینده ایران"
چون "نامه بانوان"، "زنان امروز" و "آینده ایران" همکاری داشت. در این نشریات، مقاله‌هایی در زمینه بهداشت زنان، اهمیت آموزش علمی برای دختران و نیز یادداشت‌هایی انتقادی در خصوص سنت‌های محدودکننده برای زنان به قلم او منتشر شد. در شماره ۴۵ "نامه بانوان" (۱۳۱۹)، مقاله‌ای از او با عنوان «چشم مادر، دیده خانواده است» منتشر شد که در آن ضمن تشریح آسیب‌های چشمی شایع در میان زنان، به نبود بهداشت چشمی در مناطق محروم و راهکارهای بهبود آن پرداخت. او همچنین جزو هیئت تحریریهٔ نخستین دورهٔ "زنان امروز" بوده و نام او در فهرست
نخستین دورهٔ "زنان امروز" بوده و نام او در فهرست نویسندگان اولیه این نشریه در بایگانی کتابخانه ملی ایران ثبت شده است. نشریه دانش. نشریهٔ دانش نخستین نشریهٔ ویژهٔ زنان در ایران بود که امتیاز آن در سال ۱۲۸۹ خورشیدی (۲۵ شعبان ۱۳۲۸ قمری) به نام عفت سیاح سپانلو، صادر شد. این نشریه با عنوان دانش در قالبی ۸ صفحه‌ای و به قطع وزیری، با چاپ سربی منتشر می‌شد. نخستین شمارهٔ "دانش" در دهم رمضان ۱۳۲۸ قمری (سال ۱۲۸۹ خورشیدی)، چهار سال پس از پیروزی انقلاب مشروطه به چاپ رسید. در مرام‌نامه این نشریه، هدف از انتشار آن «تربیت
در مرام‌نامه این نشریه، هدف از انتشار آن «تربیت نسوان و دوشیزگان» و «تصفیهٔ اخلاق زنان» عنوان شده است. "دانش" رویکردی میانه‌رو داشت و از جنبش‌های فمینیستی متأثر نبود. در صفحه نخست این روزنامه چنین عبارتی درج شده بود که نشان از سیاست‌های کلی این روزنامه می‌داد:"روزنامه‌ای است اخلاقی، علم خانه‌داری، بچه‌داری، شوهرداری، مفید به حال دختران و نسوان و به کلی از پلتیک و سیاست مملکتی سخن نمی‌راند."با توجه به تخصص دکتر کحال در پزشکی، به‌ویژه چشم‌پزشکی، بخشی از محتوای "دانش" به موضوعات مربوط به بهداشت زنان و کودکان
"دانش" به موضوعات مربوط به بهداشت زنان و کودکان اختصاص داشت. از آنجا که هدف اصلی نشریه ارتقای سطح آموزش و اخلاق زنان عنوان شده بود، دکتر کحال با انتشار مطالبی همچون «خطاب به دوشیزگان» و «کلمات حکمت‌آمیز» به ترویج سوادآموزی و تشویق زنان به تحصیل علم پرداخت و آن را وظیفه‌ای مهم برای ایشان می‌دانست. نشریهٔ "دانش" تنها به مدت یک سال منتشر شد و پس از چاپ ۳۰ شماره، در سال ۱۳۲۹ قمری فعالیت آن متوقف گردید. مشارکت‌های اجتماعی. بانو کحال از اعضای فعال انجمن همت خواتین و انجمن بیداری زنان بود. او در این انجمن‌ها با
و انجمن بیداری زنان بود. او در این انجمن‌ها با سخنرانی‌ها و برنامه‌های عام‌المنفعه به ترویج آموزش بهداشت در میان زنان طبقات متوسط و فرودست جامعه می‌پرداخت. او با مدارس دخترانه تازه‌تأسیس مانند مدرسه ناموس و مدرسه دوشیزگان نیز همکاری می‌کرد و در جلسات آموزشی آن‌ها سخنرانی‌هایی با موضوع بهداشت فردی و عمومی ارائه می‌داد.
اِل ساتاریو (به )، که همچنین با نام‌ "شیطان" شناخته می‌شود، یکی از کهن‌ترین فیلم‌های پورنوگرافیک به‌جا مانده است. بر پایه سبک و فناوری نشان‌داده‌شده در فیلم، به نظر می‌رسد که این اثر نزدیک به سال ۱۹۰۷ در آرژانتین ساخته شده باشد و شاید نخستین بهره‌گیری از نمای نزدیک افراطی از اندام‌های جنسی را در بر داشته باشد. یک نویسنده پیشنهاد کرده است که ممکن است ریشه های این فیلم از آن دهه ۱۹۳۰ کوبا باشد. همچنین گفته شده است که این فیلم به‌عنوان هجویه‌ای (پارودی) از باله "بعدازظهر یک فان" اثر واتسلاف نیژینسکی در نظر
"بعدازظهر یک فان" اثر واتسلاف نیژینسکی در نظر گرفته شده است. هنگامی که گروهی از زنان جوان برهنه در دشت و دمن سرگرم شادی و بازی هستند، یک ساتیر (که در زیرنویسی "شیطان" نامیده شده) پدیدار می‌شود و زنان را به گریز وامی‌دارد. یکی از زنان از هوش می‌رود و ساتیر او را مورد آزار جنسی قرار می‌دهد؛ نخست در وضعیت ۶۹ و سپس در جایگاه‌های گوناگون دخول آلت به مهبل، تا زمانی که در مهبل او پس‌ریزی منی پدیدار می‌شود. در برخی لحظه‌ها، او همچنین کوشش می‌کند با انگشت به مقعد او دست بزند، کاری که زن به شدت در برابرش ایستادگی
او دست بزند، کاری که زن به شدت در برابرش ایستادگی می‌کند. سپس دیگر زنان بازمی‌گردند و او را فراری می‌دهند. انتشار. بنیاد کینزی تاریخ ساخت این فیلم را بین سال‌های ۱۹۰۷ و ۱۹۱۲ برآورد کرده است. روزنامه‌نگار کورت توخولسکی در نوشتاری در سال ۱۹۱۳، تجربه خود از تماشای چند فیلم استگ در برلین را بازگو کرده است که یکی از آن‌ها توصیفی همانند "اِل ساتاریو" دارد.
پَتسی اوکانل شرمن (; – ) یک شیمی‌دان آمریکایی و هم مخترع محصولات اسکاتش‌گارد بود، که یکی از برندهای شرکت تری‌ام در زمینه محصولات دافع لکه و ضدآب با دوام محسوب می‌شود. زندگی اولیه. پتسی اوکانل شرمن در مینیاپولیس، مینه‌سوتا به دنیا آمد. او در دوره‌ای بزرگ شد که زنان اجازه دستیابی به سطوح بالای آموزش را نداشتند، اما با وجود این، پدرش او را به ادامه تحصیل تشویق کرد. پدرش علاقه‌مند به علم بود و این علاقه به پتسی نیز منتقل شد. در آن زمان، مردان در جنگ جهانی بودند و زنان مسئولیت‌های بیشتری را بر عهده می‌گرفتند، که
زنان مسئولیت‌های بیشتری را بر عهده می‌گرفتند، که این به زنان آزادی و استقلال بیشتری می‌داد، و پتسی نیز به‌خوبی از این فرصت استفاده کرد. او در دبیرستان نورث در مینیاپولیس تحصیل کرد، جایی که تست استعداد مربوط به مردان را انجام داد، چون آزمون زنان تنها به او عنوان «خانه‌دار» را داده بود، و این موضوع برایش خوشایند نبود. با الگوبرداری از پدرش، تصمیم گرفت در رشته‌های مالی تحصیل کند و از کالج گوستاووس آدولفوس در رشته شیمی و ریاضی فارغ‌التحصیل شد – او نخستین فردی بود که این دو رشته را به‌طور همزمان در آنجا گذرانده
که این دو رشته را به‌طور همزمان در آنجا گذرانده بود. حرفه. در شرکت تری‌ام. در سال ۱۹۵۲، شرمن کار خود را در شرکت تری‌ام آغاز کرد. به همراه ساموئل اسمیت، او هم‌مخترع اسکاتش‌گارد بود که به‌سرعت تبدیل به یکی از مشهورترین و پرکاربردترین محصولات دافع لکه و شوینده در آمریکای شمالی شد. اختراع اسکاتش‌گارد ناشی از یک اتفاق بود. شرمن و همکارانش در ابتدا مأمور توسعه لاستیکی بودند که بتواند برای شلنگ‌های سوخت جت مورد استفاده قرار گیرد. در طی این فرایند، مقداری لاستیک فلوئوروکمیکال به‌طور تصادفی روی کفش یکی از دستیاران
به‌طور تصادفی روی کفش یکی از دستیاران ریخته شد. پس از تلاش‌های ناموفق برای پاک‌سازی آن، شرمن متوجه شد که این ماده می‌تواند به‌عنوان دافع روغن، آب و حلال‌ها کاربرد داشته باشد. در سال ۱۹۷۱، شرمن و اسمیت پتنتی برای «اختراع کوپلیمرهای بلوکی و شاخه‌ای حاوی گروه‌های قطبی محلول در آب و گروه‌های فلوئورآلیفاتیک» دریافت کردند. شرمن صاحب ۱۳ پتنت مشترک با اسمیت در زمینه پلیمرهای فلوئوروشیمیایی و فرایندهای پلیمریزاسیون است. در سال ۱۹۷۴، شرمن نخستین زنی بود که به تالار افتخار شرکت 3M، موسوم به جامعه کارلتون، پیوست
افتخار شرکت 3M، موسوم به جامعه کارلتون، پیوست («برای تحقیقاتش در زمینه انرژی سطحی که منجر به توسعه محافظ پارچه‌ای 3M™ اسکاچگارد™ شد، و همچنین تحقیقاتش در پلیمریزاسیون فلوئوروشیمیایی و سنتز پلیمرها»). شرمن چندین سال در شرکت 3M باقی ماند و به بهبود و گسترش محصولات اسکاتش‌گارد پرداخت. او بعدها مدیر آزمایشگاه شد و در اواسط دهه ۱۹۸۰ دپارتمان آموزش فنی شرکت را بنیان گذاشت. در اکتبر ۲۰۰۲، شرمن در کنار سخنرانانی چون استیو وزنیاک (مخترع رایانه اپل) در جشن دویستمین سالگرد تأسیس دفتر ثبت اختراعات و علائم تجاری ایالات
تأسیس دفتر ثبت اختراعات و علائم تجاری ایالات متحده سخنرانی کرد. او یکی از ۳۷ مخترعی بود که دربارهٔ فرایند اختراع صحبت کردند. او گفت: &gt; می‌توان به جوانان یاد داد که مشاهده کنند، و وقتی اتفاقات غیرمنتظره می‌افتد، سؤال بپرسند. می‌توان به خود یاد داد که چیزهای غیرمنتظره را نادیده نگیریم. فقط به همه اختراعات بزرگی فکر کنید که از طریق سرندپیتی (شانس یا تصادف) حاصل شده‌اند، مثل کشف پنی‌سیلین توسط الکساندر فلمینگ، که تنها از طریق مشاهده چیزی که پیش‌تر کسی به آن فکر نکرده بود، رخ داد. دفاع از زنان در علم. شرمن
فکر نکرده بود، رخ داد. دفاع از زنان در علم. شرمن مدافع پرشوری برای حضور زنان در علم بود. او گفت: «دخترها باید رؤیاهای خود را دنبال کنند. آن‌ها می‌توانند هر کاری که دیگران می‌توانند انجام دهند، انجام دهند. آن‌ها امروز الگوهای بسیار بیشتری دارند — که ممکن است شامل مادرانشان نیز باشد.» در طول توسعه محصول اسکاتش‌گارد در دهه ۱۹۵۰، شرمن به‌دلیل قانون آن زمان که ورود زنان به کارخانه نساجی را ممنوع کرده بود، مجبور بود منتظر نتایج عملکرد در خارج از کارخانه بماند. در آن زمان، تعداد بسیار کمی از شیمی‌دانان زن وجود
در آن زمان، تعداد بسیار کمی از شیمی‌دانان زن وجود داشتند؛ شرمن در محیط‌های شرکتی استثنا محسوب می‌شد.
نجات عون صلیبا (عربی: نجاة عون صلیبا؛ نجاة خطار عون) استاد شیمی تجزیه و یک شیمی‌دان جوی در دانشگاه آمریکایی بیروت (AUB) است. او از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۰ مدیر مرکز حفاظت از طبیعت دانشگاه AUB بود. صلیبا همچنین هم‌بنیان‌گذار و مدیر «خَضّت بیروت» (یک ابتکار راه‌اندازی‌شده پس از انفجار ۲۰۲۰ بیروت) و بنیان‌گذار و مدیر آکادمی محیط‌زیست (یک ابتکار شکل‌گرفته با حمایت سازمان جهانی بهداشت) است. او در سال ۲۰۱۹ به‌عنوان یکی از برندگان جایزه «زنان در علم» لورآل-یونسکو منصوب شد. در سال ۲۰۲۲، به مجلس لبنان راه یافت. وی همچنین
در سال ۲۰۲۲، به مجلس لبنان راه یافت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن شده است. زندگی اولیه و تحصیلات. صلیبا متولد سال ۱۹۶۶ است. او در یک مزرعه موز در منطقه دَموُر بزرگ شد، جایی که ارتباط نزدیک پدرش با طبیعت الهام‌بخش او شد. وقتی جنگ داخلی لبنان خانواده‌اش را مجبور به مهاجرت به شهر کرد، صلیبا به روش‌های کاهش آلودگی هوا علاقه‌مند شد. او در دانشگاه لبنان تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۶ مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد. سپس برای ادامه تحصیل به ایالات متحده رفت و در سال ۱۹۹۴ مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه
در سال ۱۹۹۴ مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در لانگ بیچ گرفت. او در سال ۱۹۹۹ تحصیلات دکترای خود را در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی به پایان رساند. پایان‌نامه او دربارهٔ آلودگی آب و مطالعه کاتالیزور بود. سپس به‌عنوان پژوهشگر فوق‌دکترا در دانشگاه کالیفرنیا، ایرواین فعالیت کرد. پژوهش و حرفه. صلیبا پس از جنگ داخلی لبنان به کشور بازگشت و در سال ۲۰۰۱ به دانشگاه آمریکایی بیروت پیوست. او در سال ۲۰۰۲ به تأسیس مرکز حفاظت از طبیعت «بصار» برای آینده‌های پایدار کمک کرد، مرکزی که به حفاظت از تنوع زیستی
پایدار کمک کرد، مرکزی که به حفاظت از تنوع زیستی لبنان می‌پرداخت. او مدتی مدیر این مرکز بود که اکنون به نام «مرکز حفاظت از طبیعت» شناخته می‌شود. صلیبا همچنین آزمایشگاه شیمی تجزیه و جوّی را بنیان‌گذاری کرد. در سال‌های ابتدایی حرفه‌اش برای تهیه مواد شیمیایی با مشکل مواجه بود، زیرا بیشتر شرکت‌های غربی حاضر به ارسال آن‌ها به لبنان نبودند، از ترس این که برای ساخت سلاح استفاده شوند. پژوهش‌های او دربارهٔ آلاینده‌های محیطی در لبنان و خاورمیانه است. صلیبا به بررسی ترکیبات سمی و سرطان‌زای موجود در سیگارهای الکترونیکی
سمی و سرطان‌زای موجود در سیگارهای الکترونیکی و قلیان می‌پردازد. او اولین کسی بود که ترکیباتی نظیر فرمالدهید را در قلیان شناسایی کرد و نشان داد که سیگارهای الکترونیکی می‌توانند گاز منوکسید کربن تولید کنند. او عضو مرکز مطالعات محصولات دخانی در دانشگاه ویرجینیای کامن‌ولث است. صلیبا در پروژه‌ای با حمایت مؤسسه ملی سلامت ایالات متحده برای بررسی اثرات مصرف قلیان شرکت دارد. او بخشی از یک پروژه با بودجه ۲٫۸ میلیون دلاری برای توسعه مدل‌های رایانه‌ای جهت تحلیل سمیت دخانیات بود. همچنین در جلسات تخصصی کیفیت هوای سازمان
بود. همچنین در جلسات تخصصی کیفیت هوای سازمان جهانی بهداشت نیز مشارکت داشته است. در یکی از کارهای خود، او نمونه‌های هوای مربوط به آتش‌سوزی‌های جنگلی در بیروت و لس‌آنجلس را مقایسه و تحلیل کرد و نتیجه‌گیری‌هایی دربارهٔ تفاوت‌ها و شباهت‌های این کشورها در زمینه آلودگی هوا ارائه داد. او نخستین پایگاه داده آلاینده‌های جوی در لبنان را راه‌اندازی کرد. نگرانی او دربارهٔ سوزاندن زباله‌ها در فضای باز در لبنان موجب شد که مطالعاتی دربارهٔ افزایش مواد سرطان‌زا در هوا انجام دهد؛ او نشان داد که سوزاندن زباله‌ها می‌تواند
دهد؛ او نشان داد که سوزاندن زباله‌ها می‌تواند مقدار این ترکیبات را تا ۲۳۰۰٪ افزایش دهد. او طیف وسیعی از سموم آزادشده هنگام سوزاندن زباله‌ها را شناسایی و غلظت آن‌ها را در بالای ساختمان چهار طبقه‌ای در بیروت اندازه‌گیری کرد. صلیبا ذرات معلق و هیدروکربن‌های آروماتیک چندحلقه‌ای و همچنین فلزاتی مانند سرب، کادمیوم، تیتانیوم و آرسنیک ناشی از سوزاندن فلزات را شناسایی کرد. او در تدوین «راهنمای مدیریت پسماند جامد شهری» دانشگاه AUB مشارکت داشته است. صلیبا همچنین پروتکل‌های بین‌المللی برای مطالعات شیمیایی مربوط به
بین‌المللی برای مطالعات شیمیایی مربوط به قلیان‌ها را تدوین کرده است. او مواد و روش‌های نوآورانه‌ای برای مطالعه آلاینده‌های جوی توسعه داده است. در سال ۲۰۱۸، مرکز حفاظت از طبیعت دانشگاه آمریکایی بیروت به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین سازمان‌ها در جنبش باززایی (regeneration movement) توسط شرکت لش معرفی شد.
تئاتر سدهٔ بیستم، دورانی از دگرگونی‌های شگرف در فرهنگ تئاتری را به تصویر می‌کشد که عمدتاً در اروپا و آمریکای شمالی روی داد. در این دوره، چالش‌های گسترده‌ای علیه اصول دیرپای بازنمایی تئاتری پدید آمد و به شکل‌گیری گونه‌های نوینی از هنر نمایش انجامید؛ از جمله مدرنیسم، اکسپرسیونیسم، امپرسیونیسم، تئاتر سیاسی و دیگر اشکال تئاتر تجربی. در کنار این تحولات، شیوه‌های تثبیت‌شده‌ای همچون ناتورالیسم و رئالیسم نیز به مسیر تکاملی خود ادامه دادند. در طول این سده، اعتبار هنری تئاتر ــ که در سراسر قرن نوزدهم به تمسخر گرفته
تئاتر ــ که در سراسر قرن نوزدهم به تمسخر گرفته می‌شد ــ بار دیگر ارتقا یافت. با این حال، رشد رسانه‌های دیگر، به‌ویژه سینما، موجب شد جایگاه این هنر در گسترهٔ فرهنگ عمومی کمرنگ‌تر شود. در پرتو این دگرگونی، هنرمندان عرصهٔ تئاتر ناگزیر شدند تا راه‌های تازه‌ای برای تعامل با جامعه بیابند. پاسخ‌های گوناگونی که به این چالش داده شد، تحولاتی را رقم زد که تاریخ مدرن این هنر را شکل می‌دهد. پیشرفت‌های نظری در حوزه‌هایی مانند نظریه جنسیت و فلسفه پست‌مدرن، موضوعات تازه‌ای برای کاوش در عرصه تئاتر شناسایی و خلق کرد. این
برای کاوش در عرصه تئاتر شناسایی و خلق کرد. این اجراها که گاه صراحتاً فراتئاتری بودند، با هدف مواجهه مستقیم با دریافت‌ها و پیش‌فرض‌های تماشاگران طراحی می‌شدند تا پرسش‌هایی اساسی درباره جامعه معاصر برانگیزند.این نمایش‌های چالش‌برانگیز و اثرگذار، از ویژگی‌های برجستهٔ تئاتر در دو دههٔ پایانی سدهٔ بیستم به شمار می‌رفتند. اگرچه تحولات تئاتر در آغاز این قرن عمدتاً در اروپا و آمریکای شمالی رخ داد، اما در پنجاه سال پس از آن، شاهد اقبال گسترده به فرم‌های غیرغربی نمایش بودیم. تحت تأثیر فروپاشی امپراتوری‌ها و تداوم
بودیم. تحت تأثیر فروپاشی امپراتوری‌ها و تداوم توسعهٔ نظریهٔ پسااستعماری، بسیاری از هنرمندان جدید با بهره‌گیری از عناصر فرهنگ‌ها و جوامع بومی خود، به خلق تئاتری چندصدایی و متنوع دست زدند. رئالیسم. رئالیسم بر این تلاش متمرکز است که موضوعات را به شکلی صادقانه و بدون هیچ گونه تصنع به تصویر بکشد، و این کار را با پرهیز از قراردادهای هنری مصنوعی یا عناصر نامعقول، عجیب و ماوراءالطبیعه انجام می‌دهد. برای بسیاری از هنرمندان تئاتر در طول این قرن، رئالیسم وسیله‌ای بود تا توجهات را به مشکلات اجتماعی و روانی زندگی
بود تا توجهات را به مشکلات اجتماعی و روانی زندگی روزمره معطوف کند. تحت تأثیر اندیشه‌های زیگموند فروید، چارلز داروین و دیگران، بسیاری از هنرمندان به رویکردی روان‌شناختی در تئاتر روی آوردند که بر ابعاد درونی شخصیت‌های روی صحنه تأکید می‌کرد. این تحول هم در سبک‌های بازیگری، هم در نمایشنامه‌نویسی و هم در طراحی صحنه تجلی یافت. رئالیسم که با آثار نمایشنامه‌نویسان روسی مانند ایوان تورگنیف، آلکساندر آستروفسکی و لئو تولستوی آغاز شد و با امیل زولا در فرانسه و هنریک ایبسن در نروژ در اواخر قرن نوزدهم ادامه یافت، به
ایبسن در نروژ در اواخر قرن نوزدهم ادامه یافت، به جریان مسلط در فرهنگ تئاتری قرن بیستم در بریتانیا و آمریکای شمالی تبدیل شد. روسیه. در روسیه، جنبش به سوی رئالیسم زودتر از هر جای دیگر جهان آغاز شد. کنستانتین استانیسلاوسکی و ولادیمیر نِمیروویچ-دانچنکو، با الهام از پیشگامان پیشین، در سال ۱۸۹۸ تئاتر هنری مسکو را بنیان نهادند و کوشیدند تئاتر روسیه را که در سیطرهٔ ملودرام بود، به عرصه‌ای بدل کنند که هنر والا را در دسترس عموم قرار دهد. شاید مهم‌ترین دیدار تئاتری قرن بیستم هنگامی رقم خورد که این دو به مدت ۱۸ ساعت
بیستم هنگامی رقم خورد که این دو به مدت ۱۸ ساعت حماسی - از ساعت ۲ بعدازظهر تا ۸ صبح روز بعد - گرد هم آمدند و بنیان یکی از تأثیرگذارترین گروه‌های تئاتری سده را بنا نهادند. آن‌ها با ترکیب هنرجویان کلاس‌های نِمیروویچ در مدرسه فیلارمونیک و گروه آماتور «انجمن هنر و ادبیات» استانیسلاوسکی، همراه با بازیگران حرفه‌ای دیگر، شرکتی حرفه‌ای با روحیه‌ای جمع‌گرا پدید آوردند که فعالانه از خودنمایی فردی جلوگیری می‌کرد. حاصل کار، تئاتری واقع‌گرا با شهرتی جهانی بود که بلیط‌های آن قیمتی مردمی داشت و با زیبایی‌شناسی یکپارچه‌اش،
آن قیمتی مردمی داشت و با زیبایی‌شناسی یکپارچه‌اش، تکنیک‌های «گروه ماینینگن» و نوآوری‌های «تئاتر آزاد» آندره آنتوان (که استانیسلاوسکی در سفرهای پاریس دیده بود) را درهم می‌آمیخت. در ۲۹ دسامبر ۱۸۹۸، تئاتر هنری مسکو نمایش مرغ دریایی اثر آنتون چخوف را روی صحنه برد، با بازی کنستانتین استانیسلاوسکی در نقش تریگورین و وسولد مه‌یرهولد در نقش ترپلف. این رویداد که «یکی از بزرگترین وقایع تاریخ تئاتر روسیه و از مهم‌ترین تحولات درام جهانی» به شمار می‌آید، با استقبال بی‌نظیری مواجه شد. نِمیروویچ-دانچنکو توصیف کرد که چگونه
مواجه شد. نِمیروویچ-دانچنکو توصیف کرد که چگونه پس از سکوتی طولانی، کف‌زدن تماشاگران همچون سیل از سدها گسست و اجرا با تحسین یکپارچهٔ مطبوعات روبه‌رو شد. تحلیلگران بعدی، موفقیت این تولید را مرهون سه عامل دانسته‌اند: ۱. وفاداری به بازنمایی ظریف زندگی روزمره ۲. اجرای جمعی و صمیمانهٔ بازیگران ۳. هم‌نوایی فضای یأس و تردید نمایش با وضعیت روانی روشنفکران روس در آن دوره.[۶] در سال‌های نخست فعالیت این گروه، اجراهای دیگری از آثار ایبسن، شکسپیر و نیز نمایش‌های چخوف از جمله «دایی وانیا»، «باغ آلبالو» و «سه خواهر» با
جمله «دایی وانیا»، «باغ آلبالو» و «سه خواهر» با استقبال چشمگیری روبه‌رو شدند.
انجمن همتِ خواتین یکی از نخستین تشکل‌های زنان در ایران بود که در دورهٔ قاجار و هم‌زمان با جنبش مشروطه تأسیس شد. این انجمن با هدف ارتقاء آگاهی، آموزش، و مشارکت اجتماعی زنان، نقشی مهم در تاریخ جنبش زنان ایران ایفا کرد. پیشینه. با آغاز سلطنت احمدشاه قاجار و گشایش فضای سیاسی کشور، گروهی از فعالان حقوق زنان، مدیران و معلمان مدارس دخترانه تهران تصمیم گرفتند تشکلی برای پیشبرد اهداف و خواسته‌های زنان ایجاد کنند. به همین منظور، به همت خانم نورالدجی، مفتش کل مدارس دخترانه، در روز جمعه ۱۵ جمادی‌الثانی ۱۳۳۳ هجری قمری
در روز جمعه ۱۵ جمادی‌الثانی ۱۳۳۳ هجری قمری (برابر با ۱۲۹۴ هجری شمسی)، جلسه مؤسسان "انجمن همتِ خواتین" با حضور مدیران مدارس و فعالان حقوق زنان برگزار شد. موسسان. از جمله اعضای مؤثر این انجمن می‌توان به مریم عمید (مزین‌السلطنه)، مدیر روزنامهٔ شکوفه، اشاره کرد. این انجمن محلی برای گردهمایی مدیران و معلمان مدارس دخترانه بود و به ترویج استفاده از کالاهای داخلی و تشویق فراگیری هنرهای دستی توسط زنان می‌پرداخت. نورالدجی با پرسش بنیادین : "تکیف ما طایفه نسوان چیست؟ ما چه می‌توانیم بکنیم و چه وظیفه‌ای بر عهده ماست؟"
چه می‌توانیم بکنیم و چه وظیفه‌ای بر عهده ماست؟" علت وجودی این انجمن را مطرح کرد و در پاسخ به این پرسش گفته است که: "ما [زنان] از دو راه می‌توانیم به وطن خود خدمت نمائیم: یکی از راه تربیت و علم و هنر است و دیگری از راه اقتصادی است". اهداف. اهداف اصلی انجمن همتِ خواتین عبارت بودند از: فعالیت‌ها. انجمن همتِ خواتین فعالیت‌های متعددی در راستای اهداف خود انجام داد: در راستای این اهداف و فعالیت‌ها در تحریم اجناس خارجی و منع واردات محصولات وارداتی، همان زمان تحریم منسوجات خارجی در دستور کار این انجمن قرار گرفت و
منسوجات خارجی در دستور کار این انجمن قرار گرفت و قرار شد تمامی مدارس دخترانه (اعم از دانش آموزان و معلمان) از پارچه‌های ایرانی استفاده کنند و در صورت مشاهده تخلف و خرید منسوجات خارجی، فرد خاطی اخراج شود. به این ترتیب ظرف یک ماه نزدیک به پنج هزار نفر به این تحریم پیوستند.ایده‌های انجمن در تهران و شهرهای بزرگی مثل اصفهان با استقبال خوبی روبه‌رو شد. جلسات آن‌ها معمولاً با سخنرانی‌هایی درباره اهمیت استقلال اقتصادی و بی‌نیازی از کشورهای دیگر همراه بود. نقش مریم عمید (مزین‌السلطنه). مریم عمید، معروف به
نقش مریم عمید (مزین‌السلطنه). مریم عمید، معروف به مزین‌السلطنه، از اعضای برجستهٔ انجمن همتِ خواتین بود. او نخستین زن روزنامه‌نگار ایرانی بود که نشریهٔ "شکوفه" را منتشر کرد و در تأسیس مدارس دخترانه نقش داشت. وی با استفاده از نشریهٔ خود، به معرفی و گسترش فعالیت‌های انجمن پرداخت و زنان را به تحصیل و مشارکت اجتماعی تشویق کرد. مریم عمید در نشست‌هایی که گزارش آن‌ها گاهی در نشریاتی مانند "شکوفه" منتشر می‌شد، پیشنهاد می‌کرد که برای تقویت صنایع داخلی و رسیدن به استقلال اقتصادی و سیاسی، باید استفاده از پارچه‌های
اقتصادی و سیاسی، باید استفاده از پارچه‌های خارجی را کنار گذاشت. او تأکید داشت که اگر مسئولان کشور خودشان از منسوجات وطنی استفاده کنند، این کار به ترویج مصرف کالاهای ایرانی در میان مردم کمک خواهد کرد. واکنش جامعه. فعالیت‌های انجمن همتِ خواتین با استقبال و همچنین مقاومت‌هایی از سوی جامعه مواجه شد. برخی از نیروهای سنتی با حضور اجتماعی زنان مخالفت می‌کردند و آن را تهدیدی برای ساختارهای سنتی می‌دانستند. با این حال، انجمن توانست با پافشاری بر اهداف خود، به فعالیت‌هایش ادامه دهد و تأثیر قابل‌توجهی بر جامعهٔ زنان
ادامه دهد و تأثیر قابل‌توجهی بر جامعهٔ زنان بگذارد.
ژِنان بائو (چینی: 鲍哲南؛ پین‌یین: Bào Zhé-nán; یک مهندس شیمی چینی‌تبار آمریکایی است. او استاد کرسی کی. کی لی در رشته مهندسی شیمی در دانشگاه استنفورد است و همچنین به‌صورت افتخاری در گروه‌های شیمی و علوم و مهندسی مواد فعالیت دارد. او از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ ریاست دپارتمان مهندسی شیمی را بر عهده داشت. بائو یکی از ویراستاران مجله «چمیکال ساینس» متعلق به انجمن سلطنتی شیمی، «پلیمر ریویو» و «سینتسیک مدال» بود. او برای کارهایش در زمینه ترانزیستورهای اثر میدان آلی (organic field-effect transistors) و نیمه‌رساناهای آلی
field-effect transistors) و نیمه‌رساناهای آلی شناخته شده است، که در کاربردهایی مانند الکترونیک انعطاف‌پذیر و پوست الکترونیکی استفاده می‌شوند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ویلارد گیبس شده است. زندگی اولیه و تحصیلات. بائو در سال ۱۹۷۰ در نانجینگ، چین متولد شد. پدر او استاد شیمی‌فیزیک در دانشگاه نانجینگ بود. بائو در سال ۱۹۸۷ تحصیل در رشته شیمی را در مقطع کارشناسی در دانشگاه نانجینگ آغاز کرد. در طول حضورش در این دانشگاه، در آزمایشگاه جی شیو (Gi Xue) بر روی پلیمرهای متقاطع‌شده با طلا کار می‌کرد. در سال
روی پلیمرهای متقاطع‌شده با طلا کار می‌کرد. در سال ۱۹۹۰، بائو همراه با خانواده‌اش به ایالات متحده مهاجرت کرد و به دلیل نزدیکی به اقوام، در دانشگاه ایلینوی در شیکاگو ثبت‌نام کرد. چند ماه بعد، به‌طور مستقیم و بدون داشتن مدرک کارشناسی، در برنامه دکترای شیمی در دانشگاه شیکاگو پذیرفته شد؛ این به‌دلیل دو جایزه‌ای بود که در دوره کارشناسی در دانشگاه نانجینگ دریافت کرده بود. در دانشگاه شیکاگو، به‌عنوان یکی از اولین دانشجویان تحصیلات تکمیلی لوپینگ یو (Luping Yu)، از واکنش‌های کوپل‌شدن متقاطع کاتالیزشده با پالادیوم
واکنش‌های کوپل‌شدن متقاطع کاتالیزشده با پالادیوم برای سنتز پلیمرهای رسانا و کریستال مایع استفاده کرد. بائو در سال ۱۹۹۳ مدرک کارشناسی ارشد شیمی و در سال ۱۹۹۵ مدرک دکترای شیمی خود را از دانشگاه شیکاگو دریافت کرد. او تا به امروز مدرک کارشناسی ندارد. حرفه. پس از اتمام دکترا، به بائو پیشنهاد شد تا به‌عنوان پژوهشگر فوق‌دکترا به دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بپیوندد، اما او تصمیم گرفت به بخش تحقیقات مواد در آزمایشگاه بل (Bell Labs) وابسته به شرکت لوسنت تکنولوژی ملحق شود. در آنجا، او اولین ترانزیستور کاملاً پلاستیکی یا
در آنجا، او اولین ترانزیستور کاملاً پلاستیکی یا ترانزیستور اثر میدان آلی را توسعه داد که امکان استفاده در کاغذ الکترونیکی را فراهم می‌کرد. در همین دوران، یان هندریک شون مجموعه‌ای از مقالات را منتشر کرد که ادعای پیشرفت‌های چشمگیر در حوزه نیمه‌رساناها داشت، که دو مقاله از آن‌ها با همکاری بائو بود. این مقالات در نهایت به‌دلیل تقلب پس گرفته شدند، اما بائو از هرگونه اتهام سوءرفتار علمی تبرئه شد. او در سال ۲۰۰۱ به‌عنوان عضو برجسته فنی در آزمایشگاه بل انتخاب شد. او مؤسس «ابتکار الکترونیک پوشیدنی استنفورد»
شد. او مؤسس «ابتکار الکترونیک پوشیدنی استنفورد» (Stanford Wearable Electronics Initiative یا eWEAR) است و در حال حاضر مدیر علمی این برنامه به‌شمار می‌رود. در سال ۲۰۰۴، به حوزه دانشگاهی بازگشت و به هیئت علمی دانشگاه استنفورد پیوست؛ جایی که تمرکز او بر مطالعه نیمه‌رساناهای آلی و نانولوله‌های کربنی با استفاده از روش‌های جدید ساخت است. کارهای اخیر آزمایشگاه او شامل توسعه پوست الکترونیکی و سلول‌های خورشیدی تمام‌کربنی است. بائو یکی از بنیان‌گذاران و عضو هیئت‌مدیره شرکت‌های استارتاپ سی۳ نانو و پیرامس هلث است؛ هر
شرکت‌های استارتاپ سی۳ نانو و پیرامس هلث است؛ هر دو شرکت توسط سرمایه‌گذاران در سیلیکون‌ولی پشتیبانی می‌شوند. او همچنین شریک مشاور در شرکت سرمایه‌گذاری فشن ونتور کاپیتال است. پژوهش. بائو و تیم تحقیقاتی‌اش در دانشگاه استنفورد در حال حاضر چندین پروژه پژوهشی در دست اجرا دارند (تا سال ۲۰۲۲). با استفاده از یک «روش چاپ تازه‌توسعه‌یافته»، بائو و گروهش مدارهای یکپارچه با ظاهری شبیه پوست تولید کرده‌اند. این مواد جدید می‌توانند در حسگرهای پوستی، شبکه‌های در مقیاس بدن، و ابزارهای زیست‌الکترونیکی کاشتنی استفاده شوند.
ماهر الشرع (زادهٔ ۱۹۷۳ در دمشق) سیاستمدار و پزشک سوری است که درحال حاضر به عنوان دبیرکل ریاست‌جمهوری سوریه از آوریل ۲۰۲۵ خدمت می‌کند. او قبلاً به عنوان وزیر بهداشت در دولت سرپرست سوریه از دسامبر ۲۰۲۴ تا مارس ۲۰۲۵ خدمت می‌کرد. تحصیلات. الشرع دارای مدرک پی‌اچ‌دی در علوم پزشکی و دیپلم مدیریت بهداشتی است. سیاست. الشرع مشاور وزیر بهداشت در دولت نجات سوریه بود. وی در ۱۶ دسامبر ۲۰۲۴ به عنوان وزیر بهداشت در دولت سرپرست سوریه منصوب شد. به گزارش شبکه خبری شام، با توجه به اینکه الشرع برادر احمد الشرع، رهبر دفاکتوی
به اینکه الشرع برادر احمد الشرع، رهبر دفاکتوی سوریه (و رئیس‌جمهور بعدی) است، این انتصاب نژادپرستانه تلقی شد. در ۵ آوریل ۲۰۲۵، او به عنوان دبیرکل رئیس‌جمهور منصوب شد. زندگی شخصی. الشرع برادر احمد الشرع، رهبر سابق هیئت تحریر شام و رئیس‌جمهور سوریه پس از سقوط رژیم اسد است.