payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در میلان بود. او در زادگاهش برای نخستین بار در شب کریسمس در نقش اصلی "لا تراویاتا" از وردی در برابر سالنی مملو از تماشاگران روی صحنه رفت. فردای آن شب، نخستین اجرای رسمی اپرای خود را در تئاترو نوو انجام داد. ایتالیا. در سال ۱۹۵۳ اسکوتو برای نقش والتر در "La Wally" اثر کاتالانی در لا اسکالا آزمون داد که در آن رناتا تبالدی و ماریو دل موناکو در نقش‌های اصلی حضور داشتند. پس از اجرای آزمایشی، ویکتور د ساباتا رهبر ارکستر و یکی از داوران گفت: «بقیه را فراموش کنید.» اپرای "لا والی" در ۷ دسامبر ۱۹۵۳ روی صحنه رفت و
اپرای "لا والی" در ۷ دسامبر ۱۹۵۳ روی صحنه رفت و اسکوتو پانزده بار برای ادای احترام دوباره فراخوانده شد، در حالی که تبالدی و دل موناکو هر کدام هفت بار تشویق شدند. او پیشنهاد نقش‌های فرعی بیشتری در لا اسکالا را رد کرد و ترجیح داد نقش‌های بزرگ‌تری را در اپراخانه‌های محلی ایتالیا اجرا کند. اسکوتو در سال ۱۹۵۵ در اپرای رم نقش سوفی در "Werther" اثر ماسنه را اجرا کرد و در سال ۱۹۵۶ در لا فنیچه در ونیز در نقش تراویاتا و میکائیلا در "کارمن" اثر بیزه ظاهر شد. به توصیه آلفردو کرائوس تنور، آموزش‌های تکمیلی آواز را نزد
آلفردو کرائوس تنور، آموزش‌های تکمیلی آواز را نزد مرسدس یوپارت گذراند. کرائوس بعدها یکی از شریکان همیشگی او در صحنه و ضبط شد. اسکوتو از سال ۱۹۵۷ عضو گروه لا اسکالا شد و نقش‌هایی مانند آدینا در "اکسیر عشق" و نورینا در "دون پاسکوال" از دونیزتی را اجرا کرد، اما فرانکو زفیرلی او را برای نقش تراویاتا نپذیرفت. نقطه عطف کار او در سال ۱۹۵۷ رقم خورد، زمانی که در جشنواره ادینبورگ در اجرای "La Sonnambula" از بلینی توسط لا اسکالا حضور یافت. ماریا کالاس در نقش آمی‌نا ظاهر شد و اجرا آن‌قدر موفقیت‌آمیز بود که یک اجرای
ظاهر شد و اجرا آن‌قدر موفقیت‌آمیز بود که یک اجرای پنجم ناگهانی به برنامه افزوده شد. کالاس که قراردادش برای چهار اجرا بسته شده بود، حاضر نشد در اجرای پنجم روی صحنه برود، اما به مدیریت لا اسکالا اجازه داد کناره‌گیری‌اش از جشنواره را ناشی از بیماری اعلام کنند. اسکوتو در سوم سپتامبر ۱۹۵۷ به‌جای کالاس روی صحنه رفت و در ۲۳ سالگی به یک ستاره بین‌المللی اپرا تبدیل شد. در دههٔ ۱۹۶۰ او به یکی از خوانندگان پیشرو در احیای بل کانتو بدل شد؛ جریانی که توسط کالاس در دههٔ ۱۹۵۰ آغاز شده بود. او نقش‌هایی چون "زایرا" و "La
۱۹۵۰ آغاز شده بود. او نقش‌هایی چون "زایرا" و "La straniera" از بلینی، "Maria di Rohan" از دونیزتی، "Robert le diable" از مایربر و دیگر آثار کمتر اجراشده را خواند. در سال ۱۹۶۴ با لا اسکالا در تالار بولشوی مسکو به روی صحنه رفت؛ نخستین تور یک اپراخانه به اتحاد شوروی در سال‌های جنگ سرد. در سال ۱۹۶۷ در لا اسکالا نقش ژولیتا در "I Capuleti e i Montecchi" از بلینی و نقش اصلی در "لوچیا دی لامرمور" از دونیزتی را خواند، در سال ۱۹۶۹ نقش اوریدیسه در "Orfeo ed Euridice" از گلوک و در سال ۱۹۷۰ نقش النا در "I vespri
از گلوک و در سال ۱۹۷۰ نقش النا در "I vespri siciliani" از وردی را اجرا کرد.
فدریکو بایستروچی (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ به‌عنوان دوازدهمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد. وی در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. او از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۶ معاون وزیر جنگ بود. وی از ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۶ عضو مجلس نمایندگان و از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳ عضو مجلس سنای پادشاهی ایتالیا بود. زندگی‌نامه. او در ناپل از آشیل بایستروچی، ژنرال برساگلیری، و الویرا سانتاماریا نیکولینی، از نوادگان یک خانواده مشهور از وکلای محلی، متولد شد. او در مدرسه نظامی نونزیاتلا ناپل
محلی، متولد شد. او در مدرسه نظامی نونزیاتلا ناپل تحصیل کرد و متعاقباً وارد آکادمی نظامی سلطنتی توپخانه و مهندسان تورین شد و در سال ۱۸۸۹ با درجه ستوان دوم توپخانه فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۸۹۶ او در آخرین مرحله از جنگ اول ایتالیا و حبشه جنگید و در سال ۱۹۱۲ در جنگ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد، جایی که به درجه سرگردی ارتقا یافت و به خاطر شایستگی‌های جنگی، نشان صلیب شوالیه نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. در سال ۱۹۰۰ او صاحب پسری به نام اومبرتو شد. در طول جنگ جهانی اول، بایستروچی ابتدا در آلبانی به فرماندهی یک گروه
بایستروچی ابتدا در آلبانی به فرماندهی یک گروه توپخانه خدمت کرد. پس از بازگشت به ایتالیا با درجه سرهنگ دوم، در جبهه دولومیت و بعداً در والارسا و پاسوبیو جنگید، جایی که به ریاضیدان مائورو پیکونه وظیفه داد تا جداول شلیک جدیدی را برای توپخانه سنگین مستقر در جبهه آلپ ترسیم کند. او متعاقباً به جبهه ایسونزو منتقل شد. در طول عقب‌نشینی پس از نبرد کاپورتو، توپخانه‌های او موفق شدند توپ‌های خود را از فلات بانجیس به رودخانه تالیامنتو منتقل کنند، جایی که به دلیل انفجار پل‌ها مجبور به ترک آنها شدند. در طول نبرد ویتوریو
پل‌ها مجبور به ترک آنها شدند. در طول نبرد ویتوریو ونتو، با درجه سرتیپ، بایستروچی فرمانده توپخانه ارتش هفتم در جودیکاری بود. در طول جنگ، او به دلیل اثربخشی خود در پشتیبانی از پیاده‌نظام با توپخانه‌اش، خود را متمایز کرد و سه مدال نقره شجاعت نظامی به او اعطا شد. پس از یازدهمین نبرد ایسونزو، آردیتی از گردان اول حمله، به نشانه قدردانی از کمک توپخانه‌اش در تصرف فلات بانجیس، به او مدال طلا اهدا کرد. پس از پایان جنگ، او به لیبی اعزام شد و تا اواخر سال ۱۹۱۹ در آنجا ماند. جنگ جهانی اول. در طول جنگ جهانی اول، او در
ماند. جنگ جهانی اول. در طول جنگ جهانی اول، او در آلبانی خدمت کرد و تا سال ۱۹۱۶ فرماندهی یک گروه توپخانه را بر عهده داشت. با درجه سرهنگ دومی به ایتالیا بازگشت و در والارسا و پاسوبیو فعالیت کرد، جایی که ریاضیدان مائورو پیکونه را مأمور کرد تا میزهای آتش جدیدی برای توپخانه سنگین در کوهستان ترسیم کند. او متعاقباً به جبهه ایسونزو اعزام شد: در طول عقب‌نشینی از کاپورتو، توپخانه‌های او با انتقال توپ‌های خود، تقریباً چهل باتری، از باینزیزا به رودخانه تالیامنتو، خود را متمایز کردند، اما مجبور شدند آنها را در کنار
را متمایز کردند، اما مجبور شدند آنها را در کنار پل‌ها رها کنند زیرا قبلاً منفجر شده بودند. در طول نبرد ویتوریو ونتو، او درجه سرتیپ ژنرال را به عنوان فرمانده توپخانه ارتش هفتم جودیکاری داشت. در پایان درگیری، جایی که او به خاطر شجاعت نظامی به سه مدال نقره مفتخر شده بود، برای کل سال ۱۹۱۹ به لیبی اعزام شد. در فاشیسم. در اکتبر ۱۹۲۲، نزدیک به راهپیمایی به سوی رم، او به موسولینی اطمینان داد که پلیس ناپل، که او فرمانده آن بود، در طول تجمع فاشیستی در شهر علیه او مداخله نخواهد کرد. در سال ۱۹۲۴، او به عنوان نماینده
نخواهد کرد. در سال ۱۹۲۴، او به عنوان نماینده مجلس نمایندگان در دوره بیست و هفتم قانونگذاری برای حزب ملی ناپل (اولین منتخب) در کامپانیا انتخاب شد و در سال ۱۹۲۹ در دوره بیست و هشتم قانونگذاری و در سال ۱۹۳۴ در دوره بیست و نهم تأیید شد. در سال ۱۹۲۶، او به درجه سرلشکری ارتقا یافت و هنگامی که در سال ۱۹۳۱ ژنرال سپاه ارتش شد، برای به دست گرفتن فرماندهی سپاه ارتش مستقر در آنجا به ورونا اعزام شد. در ژوئیه ۱۹۳۳، موسولینی همچنین وزارت جنگ را به عهده گرفت و بایستروچی نقش معاون وزیر امور خارجه را با هدف آغاز «برنامه
نقش معاون وزیر امور خارجه را با هدف آغاز «برنامه نوسازی نیروهای مسلح» بر عهده گرفت که شامل موارد زیر بود: ایجاد واحدهای پیش از ارتش و پس از ارتش، نوسازی و مکانیزاسیون، ایجاد لشکرهای سریع و واحدهای موتوری، نوسازی توپخانه و سلاح‌های انفرادی. با این حال، این برنامه، شاید بیش از حد بلندپروازانه، تنها تا حدی اجرا شد. در ۱۴ نوامبر ۱۹۳۳، او به اصطلاح «اصلاحات بایستروچی» را در مورد لباس‌ها، درجه‌ها و تجهیزات ارتش سلطنتی، شبه‌نظامیان و کارابینیری سلطنتی صادر کرد. در طول جنگ اتیوپی، او از تشکیل لشکرهای پیراهن سیاه
طول جنگ اتیوپی، او از تشکیل لشکرهای پیراهن سیاه حمایت کرد، هرچند که توسط افسران ارتش فرماندهی می‌شدند. او تا اکتبر ۱۹۳۶ به عنوان معاون وزیر امور خارجه خدمت کرد. او که دبیر سابق نشان نظامی ساووی بود، از ۱ اکتبر ۱۹۳۴ تا ۷ اکتبر ۱۹۳۶ به عنوان رئیس ستاد ارتش سلطنتی نیز خدمت کرد. در ۲۳ مه ۱۹۳۶، به درجه ژنرال ارتش رسید. در ۷ اکتبر ۱۹۳۷، با حکم سلطنتی عنوان «کنت» به او اعطا شد. در ۲۵ مارس ۱۹۳۹، به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا منصوب شد. در سال ۱۹۴۴، پس از رسیدن به سن بازنشستگی، به عنوان نیروی ذخیره منصوب شد. در ۱۸
بازنشستگی، به عنوان نیروی ذخیره منصوب شد. در ۱۸ آوریل ۱۹۴۵، به اتهام فاشیستی کردن ارتش از طریق ادغام شبه‌نظامیان فاشیست دستگیر شد. او در دادگاه نظامی رم محاکمه و در سپتامبر ۱۹۴۶ تبرئه شد. او در ۳۱ مه سال بعد درگذشت.
آلبرتو پریانی (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ به‌عنوان سیزدهمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد. او در طول جنگ جهانی اول جنگید و جنگ را به عنوان فرمانده هنگ ۶ آلپینی به پایان رساند. از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۶ رئیس عملیات ستاد کل ارتش بود. از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۳، به عنوان وابسته نظامی در آلبانی، که در سال ۱۹۲۸ به پادشاهی آلبانی تبدیل شد و همزمان به عنوان رئیس هیئت نظامی ایتالیا در این کشور خدمت کرد. او در سال ۱۹۳۳ به درجه ژنرالی کامل ارتقا یافت و تا سال ۱۹۳۴ به عنوان
ژنرالی کامل ارتقا یافت و تا سال ۱۹۳۴ به عنوان فرمانده لشکر ۱۱ برنرو منصوب شد. از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ معاون رئیس ستاد کل و از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ رئیس ستاد کل و معاون وزیر جنگ بود. در سال ۱۹۳۹ بازنشسته شد، اما در سال ۱۹۴۳ به عنوان فرمانده کل نیروهای سلطنتی ایتالیا که در آلبانیِ تحت الحمایه ایتالیا فعالیت می‌کردند و به عنوان نایب‌السلطنه آلبانی (جایگزین فرانچسکو جاکومونی دی سان ساوینو) فراخوانده شد. در آلبانی، او به همراه خانواده‌اش در کاخ سلطنتی تیرانا اقامت داشت. در سپتامبر ۱۹۴۳، همزمان با آتش‌بس ایتالیا، توسط
در سپتامبر ۱۹۴۳، همزمان با آتش‌بس ایتالیا، توسط ارتش آلمان دستگیر و بازداشت شد. او همچنین در پایان جنگ جهانی دوم به دلیل جنایاتی که گفته می‌شد در طول خدمت در رژیم فاشیستی مرتکب شده بود، دستگیر شد و در سال ۱۹۴۷ از آن تبرئه شد. سپس از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۵ شهردار شهر مالچزین بود.
هنگ ۶ آلپینی () یک هنگ آموزش جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در برونک در تیرول جنوبی مستقر است. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به مرکز آموزش آلپین در آئوستا اختصاص دارد. در ۱ نوامبر ۱۸۸۲، ارتش سلطنتی ایتالیا هنگ ۶ آلپینی را تشکیل داد که منطقه جذب نیرو آن در ابتدا در آلپ ویسنتین، آلپ بلونس، آلپ کارنیک، پری آلپ کارنیک و ضلع غربی آلپ جولیان بود. در سال ۱۸۸۷، این هنگ به هنگ ۷ آلپینی تقسیم شد و پس از آن منطقه جذب نیرو این هنگ شامل آلپ ویسنتین شد. در طول جنگ جهانی اول،
هنگ شامل آلپ ویسنتین شد. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ده گردان گسترش یافت که به طور جداگانه در مناطق آلپین جبهه ایتالیا جنگیدند. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر دوم آلپین "تریدنتینا" اختصاص یافت که در طول جنگ جهانی دوم در حمله به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا با آن خدمت کرد. در تابستان ۱۹۴۲، این لشکر به جبهه شرقی در اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد، جایی که در زمستان ۱۹۴۲-۱۹۴۳ در جریان عملیات شوروی «زحل کوچک» نابود شد. بقایای لشکر در بهار ۱۹۴۳ به ایتالیا بازگردانده شدند. به پاس خدمات و فداکاری‌هایش در جبهه
شدند. به پاس خدمات و فداکاری‌هایش در جبهه شرقی، به هنگ ششم آلپینی بالاترین نشان نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیله اعلام شد و دو روز بعد، در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ ششم آلپینی را منحل کردند. در ۱۰ آوریل ۱۹۴۶، هنگ ششم آلپینی اصلاح شد و در سال ۱۹۵۱ به تیپ آلپینی «تریدنتینا» منصوب شد. در سال ۱۹۷۵، این هنگ منحل و پرچم و سنت‌های آن به گردان آلپینی «باسانو» واگذار شد. این هنگ در سال ۱۹۹۳ اصلاح شد. در ۱ ژانویه ۲۰۰۳، این هنگ به فرماندهی نیروهای
شد. در ۱ ژانویه ۲۰۰۳، این هنگ به فرماندهی نیروهای آلپاین واگذار شد و سپس به عنوان یک هنگ آموزش جنگ کوهستانی سازماندهی مجدد شد. در ۱ ژانویه ۲۰۰۹، این هنگ به مرکز آموزش آلپاین واگذار شد. سالگرد تأسیس این هنگ در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۷، اوج نبرد کوه اورتیگارا، که طی آن چهار گردان از این هنگ مدال نقره شجاعت نظامی را کسب کردند، جشن گرفته می‌شود.
ربه‌کا گرنت (؛ زادهٔ ۱۹۸۲ میلادی) بازیگر، خواننده و تهیه‌کننده فیلم اهل بریتانیا است که برای بازی در نقش دایشا اندرسون در درام پزشکی "شهر هالبی" از شبکه بی‌بی‌سی وان و نقش هیتر ایرواین در مجموعه تلویزیونی "پزشک‌ها" از بی‌بی‌سی شناخته می‌شود. گرنت همچنین خواننده هم هست و در این زمینه با نام هنری ربه‌کا سوئینگ شناخته می‌شود. گرنت از طریق پدرش، مایکل گرنت، دوازدهمین بارون دو لونگوی، با یک نسل فاصله، خویشاوند درجه سومِ شاه چارلز سوم بریتانیا به شمار می‌رود. حرفه. گرنت به‌تازگی در مجموعه‌ی «"مرد خوش‌شانس استن
گرنت به‌تازگی در مجموعه‌ی «"مرد خوش‌شانس استن لی"» برای شبکه‌ی اسکای وان در نقش لاکشمی پرونرا و در کنار جیمز نسبیت و آمارا کاران ایفای نقش کرده است. او نقش‌های مکرری در مجموعه‌های تلویزیونی داشته، از جمله "همسران زندانیان" محصول بی‌بی‌سی، "آدمکشان میدسامر"، "اِمردیل" از آی‌تی‌وی در نقش دکتر استمفورد، "ویترین کمدی" محصول کانال ۴ در نقش نیلا در اپیزود «مردم دیگر» در کنار مارتین فریمن، و همچنین "راه و رسم زندگی ما". او همچنین در در چندین فیلم هم ظاهر شده است، از جمله در فیلم مستقل "کریستینا" که در آن برندهٔ
از جمله در فیلم مستقل "کریستینا" که در آن برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر زن در «جشنوارهٔ بین‌المللی سینمای فیلم‌سازان جهان» شد، "جزر و مد موسمی" (تولید شرکت لیدبک فیلمز)، "فلیپ‌ساید" و "دختر دیگر بولین". او همچنین در فیلم "ترکه‌ها" محصول ۲۰۰۱ در کنار جاستینا ماچادو بازی کرده است. او نقش یرما را در نمایشنامهٔ "یرما" نوشتهٔ فدریکو گارسیا لورکا و به کارگردانی امیلیو باراچینا ایفا کرده که در اسپانیا مورد تحسین منتقدان قرار گرفته است. ربکا همچنین به‌تازگی برای بازی در نقش استاورولا در فیلم «"سیزدهم"» محصول شرکت
در نقش استاورولا در فیلم «"سیزدهم"» محصول شرکت ۱۰۶۶ پروداکشنز موفق به دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر زن از جشنواره فیلم‌های یونانی لندن شده است. نقش‌های تئاتری او شامل این آثار بوده‌اند: "شام با صدام" در سالن منیر چاکلت فکتوری به نویسندگی آنتونی هوروویتس و بازی در کنار استیون برکاف؛ "رؤیاهای بمبئی" اثر اندرو لوید وبر؛ "پرواز بر فراز آشیانهٔ فاخته" با بازی کریستین اسلیتر و به کارگردانی تری جانسون؛ "زنان تاگور" از تئاتر کالی؛ "خانهٔ برناردا آلبا"؛ "این عیسی کیست؟"؛ "عروسی خون"؛ "چرا جان لنون دامن پوشیده؟"؛
کیست؟"؛ "عروسی خون"؛ "چرا جان لنون دامن پوشیده؟"؛ "کارمن"؛ "علاءالدین" اثر روی هاد؛ "مهابهاراتا"؛ "بورلسک"؛ "شب دوازدهم"؛ و "قفس شیشه‌ای". زندگی شخصی. پدر گرنت، مایکل گرنت، دوازدهمین بارون دو لونگوی است. مادرش ایزابل از فیلیپین به ناتینگهام انگلستان مهاجرت کرد، جایی که ربه‌کا در آن بزرگ شد. او دو خواهر بزرگ‌تر و یک برادر دارد. مادربزرگ پدری‌اش، ارنستین بوز-لیون، دخترعموی درجه اول الیزابت، ملکه مادر بود.
الکسی سامبوویچ تسیدنوف (زاده ۱۶ مارس ۱۹۷۶) سیاستمدار روس است که از ۷ فوریه ۲۰۱۷ رئیس‌جمهوری بوریاتیا بوده است. او اولین بوریاتی است که رهبری این جمهوری را بر عهده گرفته است. اوایل زندگی. تسیدنوف در پتروسک-زابایکالسکی، استان چیتا، جمهوری شوروی سوسیالیستی روسیه، اتحاد جماهیر شوروی متولد شد. پدرش بوریات و مادرش روس تبار بود. او فارغ‌التحصیل دانشگاه دولتی ارتباطات خاور دور است. از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱، به عنوان حسابدار، رئیس بخش و رئیس دپارتمان در راه‌آهن خاور دور کار کرد. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴، او مدیر کل شرکت
دور کار کرد. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴، او مدیر کل شرکت "Dalneftetrans" LLC و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶، به عنوان مدیر کل شرکت "Far Eastern Transport Group" OJSC خدمت کرد. حرفه. بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹، تسیدنوف به عنوان معاون مدیر بخش سیاست‌های راه‌آهن در وزارت حمل و نقل خدمت کرد. پس از آن، تا سال ۲۰۱۲ سمت معاون مدیر در وزارت صنعت و زیرساخت را بر عهده داشت. در سال ۲۰۱۱، او تحصیلات تکمیلی خود را در آکادمی ریاست جمهوری روسیه در اقتصاد ملی و مدیریت عمومی دنبال کرد. از دسامبر ۲۰۱۱ تا مه ۲۰۱۲، تسیدنوف ریاست آژانس فدرال
دسامبر ۲۰۱۱ تا مه ۲۰۱۲، تسیدنوف ریاست آژانس فدرال حمل و نقل ریلی را بر عهده داشت. سپس، از ۱۸ ژوئن ۲۰۱۲ تا ۷ فوریه ۲۰۱۷، به عنوان معاون وزیر حمل و نقل فدراسیون روسیه خدمت کرد. علاوه بر این، در سال ۲۰۱۶، او عضو هیئت مدیره راه‌آهن روسیه شد. در ۷ فوریه ۲۰۱۷، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور، تسیدنوف را به عنوان سرپرست جمهوری بوریاتیا منصوب کرد تا زمانی که فرد تازه انتخاب شده به قدرت برسد. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۷، تسیدنوف با بیش از ۸۷ درصد آرا به عنوان رئیس‌جمهوری بوریاتیا انتخاب شد و در ۲۲ سپتامبر همان سال مراسم تحلیف
انتخاب شد و در ۲۲ سپتامبر همان سال مراسم تحلیف خود را برگزار کرد و برای اولین بار یک بوریات تبار رهبری این جمهوری را بر عهده گرفت. در پاسخ به دخالت تسیدنوف در به خدمت گرفتن شهروندان برای جنگ در اوکراین، او در ۲۴ فوریه ۲۰۲۳، اولین سالگرد حمله روسیه به اوکراین، توسط ایالات متحده تحریم شد. رتبه رسمی خدمات ملکی تسیدنوف «مشاور فعال دولتی فدراسیون روسیه، مشاور درجه دو» است و او درآمد کل خود را برای سال ۲۰۱۵، ۳٫۳ میلیون روبل اعلام کرده است. او متأهل و دارای چهار فرزند است.
کرک‌پینار (به ترکی به معنای "چهل چشمه") یک مسابقه کشتی روغنی ترکی (یاغلی گورش) است که در آن پهلوانان کشتی‌گیر به مدت سه روز با هم رقابت می‌کنند. این مسابقه از سال ۱۳۶۰ هر ساله، معمولاً در اواخر ژوئن، در نزدیکی ادیرنه، ترکیه برگزار می‌شود. در دیدار نهایی که در روز پایانی برگزار می‌شود، نفرات اول، دوم و سوم هر دسته مشخص می‌گردند. هم‌زمان با این مسابقات، جشنواره کرک‌پینار نیز برگزار می‌شود. کشتی روغنی ورزشی یکی از ورزش‌های برجسته در میان ورزش‌های سنتی ترکیه است. در سراسر امپراتوری عثمانی، در همهٔ جشنواره‌ها
در سراسر امپراتوری عثمانی، در همهٔ جشنواره‌ها کشتی برگزار می‌شد، اما تنها کشتی‌گیری که در کرک‌پینار موفق به کسب عنوان «سرپهلوان» می‌شد، تا برگزاری مسابقات کرک‌پینار سال بعد به‌عنوان «سرپهلوان» شناخته می‌شد. این رسم تا امروز ادامه یافته است. توضیحات. شرکت‌کنندگان تنها شلوارک‌های چرمی تا زانو به نام "کیسپت" (قِصپت) می‌پوشند. پیش از آغاز هر مسابقه، کشتی‌گیران روغن زیتون را بر تمام بدن خود می‌ریزند. کرک‌پینار دارای رکورد جهانی گینس به‌عنوان قدیمی‌ترین رقابت ورزشیِ در حال برگزاری است.
کرم شنی یک موجود خیالی فرازمینی است که در رمان‌های "تل‌ماسه" نوشتهٔ فرانک هربرت حضور دارد و نخستین بار در "کتاب تلماسه" (۱۹۶۵) معرفی شد. کرم‌های شنی موجوداتی عظیم‌الجثه و کرم‌مانند هستند که در سیاره بیابانی اَرّاکیس زندگی می‌کنند. لاروهای آن‌ها ماده‌ای به نام ملانژ (که به‌طور عامیانه به آن «ادویه» گفته می‌شود) تولید می‌کنند؛ باارزش‌ترین و ضروری‌ترین ماده در جهان، زیرا امکان سفرهای بین‌ستاره‌ای ایمن و دقیق را فراهم می‌سازد. ذخایر ملانژ در دریای شن‌های اَراکیس یافت می‌شود، جایی که کرم‌های شنی زندگی و شکار
یافت می‌شود، جایی که کرم‌های شنی زندگی و شکار می‌کنند، و برداشت این ادویه از شن‌ها فعالیتی خطرناک است، چرا که کرم‌های شنی موجوداتی تهاجمی و قلمروطلب هستند. وسایل برداشت ادویه باید توسط هوا از دریاهای شن جابه‌جا شوند تا از حملهٔ کرم‌ها در امان بمانند. منازعه بر سر تولید و تأمین ملانژ یکی از مضامین اصلی مجموعهٔ "تل‌ماسه" است. بومیان سیاره، یعنی فرمن‌ها، با احترام کرم‌های شنی را شای-هولود می‌نامند و آن‌ها را عاملان خداوند می‌دانند که کنش‌هایشان گونه‌ای از دخالت الهی است. این نام از واژهٔ عربی «شیء خلود» (به
الهی است. این نام از واژهٔ عربی «شیء خلود» (به معنای «چیز جاودانگی») برگرفته شده است.
فواره پرتورین (به ایتالیایی: Fontana Pretoria) یک فواره یادبود است که در میدان پرتوریا در مرکز تاریخی پالرمو، منطقه سیسیل، ایتالیا واقع شده است. این فواره بر میدان در ضلع غربی کلیسای سانتا کاترینا مسلط است و یک بلوک در جنوب تقاطع خیابان کواترو کانتی قرار دارد. این فواره در ابتدا در سال ۱۵۴۴ در فلورانس توسط فرانچسکو کامیلیانی ساخته شد، اما در سال ۱۵۷۴ در پالرمو فروخته، منتقل و دوباره مونتاژ شد. تاریخچه. منشأ فلورانس. این فواره برای باغ دون لوئیجی د تولدو در فلورانس ساخته شد. پیش از این، قطعه زمین این باغ در
ساخته شد. پیش از این، قطعه زمین این باغ در فلورانس متعلق به راهبه‌های سن دومنیکو آل ماگلیو بود و پس از فشارهای زیاد، در سال ۱۵۵۱ به دست آمد. متعاقباً، در سال ۱۵۸۴، کاخ سن کلمنته در نزدیکی این مکان ساخته شد. ساخت این باغ غیرمعمول (عاری از کاخ) و فواره به مجسمه‌ساز فلورانسی، فرانچسکو کامیلیانی، شاگرد باچو باندینلی، سفارش داده شد. کار ساخت این فواره در سال ۱۵۵۴ آغاز شد. این فواره شامل ۴۸ مجسمه بود و توسط یک آلاچیق بلند که توسط ۹۰ ستون چوبی طراحی شده بود، احاطه شده بود. جورجو واساری این فواره را
شده بود، احاطه شده بود. جورجو واساری این فواره را "«شگفت‌انگیزترین (" ...) بی‌نظیر در فلورانس و شاید در ایتالیا» نامید. نقل مکان به پالرمو. در سال ۱۵۷۳، مالک فواره لوئیجی دِ تولدو (برادر نایب‌السلطنه سابق سیسیل، گارسیا دِ تولدو) بود؛ لوئیجی که به شدت بدهکار شده بود، در آستانه نقل مکان به ناپل، فواره را به شهر پالرمو فروخت. در واقع، مجلس سنای پالرمو تصمیم گرفت ساختمان روبروی میدان را خریداری کند و تالار شهر، به نام پالاتزو پرتوریو، را به اینجا منتقل کند. در ۲۶ مه ۱۵۷۴، فواره به پالرمو رسید. برای حمل و نقل
۲۶ مه ۱۵۷۴، فواره به پالرمو رسید. برای حمل و نقل آن، فواره به ۶۴۴ قطعه تقسیم شد. سپس، برای ایجاد فضای کافی برای فواره، چندین ساختمان تخریب شدند. با این حال، فواره ناقص به پالرمو رسید. برخی از مجسمه‌ها در حین حمل و نقل آسیب دیدند، برخی دیگر ممکن است توسط لوئیجی د تولدو نگهداری شوند (احتمالاً مجسمه‌های دو "الهه" که در موزه بارجلو فلورانس نگهداری می‌شوند و مجسمه‌های دیگر که در ناپل و سپس در باغ آبادیا، در شهر کاسرس اسپانیا قرار گرفته‌اند). بنابراین، در پالرمو، تنظیماتی انجام شد. این اثر توسط کامیلو کامیلیانی،
تنظیماتی انجام شد. این اثر توسط کامیلو کامیلیانی، پسر فرانچسکو کامیلیانی، مونتاژ شد. در سال ۱۵۸۱، کامیلو کار را با کمک میکل‌آنژ ناکرینو به پایان رساند. بین قرن ۱۸ و ۱۹، این فواره به نوعی نمادی از شهرداری فاسد پالرمو محسوب می‌شد. به همین دلیل و به دلیل برهنگی مجسمه‌ها، این میدان به "«میدان شرم» (Piazza della Vergogna") معروف شد. در سال ۱۹۹۸، مرمت فواره آغاز شد و در سال ۲۰۰۳ به پایان رسید. توضیحات. این فواره نمایانگر دوازده المپ‌نشین، دیگر چهره‌های اساطیری، حیوانات و رودخانه‌های پالرمو است. منابع فرهنگی. در
و رودخانه‌های پالرمو است. منابع فرهنگی. در سال ۱۹۷۳، سرویس پستی ملی ایتالیا یک تمبر پستی را به فونتانا پرتوریا اختصاص داد. فواره و میدان پرتوریا در موزیک ویدیوی آهنگ «دیوا» از گروه موسیقی ایتالیایی نماینده لیست ظاهر شده‌اند.
«رسوب» (که با نام «باندینی پیتا» یا «سوگواری بر مسیح مرده» نیز شناخته می‌شود) یک مجسمه مرمری اثر استاد ایتالیایی رنسانس والا، میکل‌آنژ است. این مجسمه که میکل‌آنژ بین سال‌های ۱۵۴۷ تا ۱۵۵۵ روی آن کار کرد، چهار پیکر را به تصویر می‌کشد: پیکر بی‌جان عیسی مسیح که به تازگی از صلیب پایین آورده شده است، نیکودیموس (یا احتمالاً یوسف اهل آریماتیا)، مریم مجدلیه و مریم مقدس. این مجسمه در موزه اپرای دومو در فلورانس نگهداری می‌شود و به همین دلیل به عنوان «پیتای فلورانسی» نیز شناخته می‌شود. به گفته واساری، میکل‌آنژ در ابتدا
شناخته می‌شود. به گفته واساری، میکل‌آنژ در ابتدا این مجسمه را برای تزئین مقبره خود در سانتا ماریا ماجوره در رم ساخت. با این حال، او بعداً آن را قبل از اتمام کار، پس از آسیب رساندن عمدی به دست و پای چپ مسیح و حذف چندین جزء به دلایلی که هنوز مورد بحث است، فروخت. برخی از کارشناسان معتقدند که این امر به این دلیل بوده است که سنگ مرمر دارای نقص بوده و مجسمه بدون اضافه کردن یک قطعه سنگ مرمر از بلوک دیگر ("قطعه‌بندی") نمی‌توانست تکمیل شود. واساری خاطرنشان کرد که میکل‌آنژ کار بر روی این مجسمه را در حدود سن ۷۲ سالگی
کار بر روی این مجسمه را در حدود سن ۷۲ سالگی آغاز کرد. میکل‌آنژ بدون سفارش، خستگی‌ناپذیر تا پاسی از شب با تنها یک شمع برای روشن کردن اثرش کار می‌کرد. واساری نوشت که او کار بر روی این مجسمه را برای سرگرم کردن ذهن و حفظ سلامت بدنش آغاز کرد. پس از ۸ سال کار بر روی آن، میکل‌آنژ در اوج ناامیدی تلاش می‌کرد تا اثر را نابود کند. این پایان کار میکل‌آنژ بر روی گروه مجسمه‌سازی بود که خود را در دستان فرانچسکو باندینی یافت، که یک مجسمه‌ساز کارآموز به نام تیبریو کالکانی را استخدام کرد تا اثر را به ترکیب فعلی خود
را استخدام کرد تا اثر را به ترکیب فعلی خود بازگرداند. پای چپ مسیح گم شده است. از زمان آغاز ساخت، این مجسمه گرفتار ابهامات و تفسیرهای بی‌پایان بوده است و هیچ پاسخ سرراستی در دسترس نیست. چهره نیکودیموس در زیر کلاه، به عنوان خودنگاره‌ای از خود میکل‌آنژ در نظر گرفته می‌شود. تخریب. شبی در سال ۱۵۵۵، میکل‌آنژ در لحظه‌ای از ناامیدی به گروه حمله کرد تا آن را به‌طور کامل نابود کند. او اندام‌های متعددی از پیکره را برید. واساری خاطرنشان کرد که میکل‌آنژ از رگه‌ای در سنگ مرمر شکایت کرده بود که هنگام حکاکی مدام برای او
مرمر شکایت کرده بود که هنگام حکاکی مدام برای او مشکل ایجاد می‌کرد. عامل دیگری که ناامیدی میکل‌آنژ را تشدید می‌کرد این بود که خدمتکارش اوربینو او را برای اتمام آن اذیت می‌کرد. با وجود همه این عوامل، آنها هنوز به اندازه کافی بزرگ نیستند که میکل‌آنژ هشت سال کار را به دلیل یک لحظه غفلت از عقل دور بریزد. ابهامات و جنبه‌های توضیح داده نشده از جانب میکل‌آنژ در مرکز تفسیر این اثر قرار دارند. مورخان هنر پاسخ‌های احتمالی را یافته‌اند که نارضایتی او از مجسمه را در سطحی عمیق‌تر توضیح می‌دهند. آنها این نظریه را مطرح
عمیق‌تر توضیح می‌دهند. آنها این نظریه را مطرح می‌کنند که میکل‌آنژ می‌توانسته مشکلات قابل توجهی هم با نقش و نگار جنسی رو به رشد یک پای آویزان روی پای دیگری و هم با آزار و اذیت نیکودمیست‌ها داشته باشد. نظریهٔ پای آویزان توسط بسیاری از مورخان خلاصه شده است. این نظریه نشان می‌دهد که در این زمان، این نقش به یک موتیف رو به رشد تبدیل شده بود. پایی که بر روی دامان دیگری آویزان است، نمادی از یک رابطهٔ عاشقانه و صمیمانه بین دو طرف درگیر است. این پا نشان دهندهٔ تصاحب دیگری به شیوه‌ای است که همزمان همزیستی و قابل
دیگری به شیوه‌ای است که همزمان همزیستی و قابل احترام است. دو طرف درگیر در یک رابطهٔ دلسوزانه قرار دارند که حس شهوانی را نشان می‌دهد. در زمینهٔ این مجسمه، حفظ آن به همان شکل قابل قبول بود. در آن زمان، نسخه‌های خطی و پرسش و پاسخ‌هایی وجود داشت که رابطهٔ بین مسیح و مریم مقدس را توضیح می‌داد. مریم مقدس، در این رابطه، کلیسا را به عنوان عروس مسیح نشان می‌داد. میکل آنژ که در کلیسا بزرگ شده بود، به خوبی از این رابطه آگاه بود. با وجود دانشش در مورد رابطهٔ مریم مقدس و مسیح، میکل آنژ می‌خواست که پا به سادگی و بی‌جانی
مسیح، میکل آنژ می‌خواست که پا به سادگی و بی‌جانی بر روی دامان مریم مقدس به عنوان عملی معصومانه آویزان باشد. پای آویزان در مجسمه میکل‌آنژ، این زوج را نه به صورت جنسی، بلکه به صورت واقع‌گرایانه نشان می‌داد. بدون وجود حیات در بدن مسیح، اندام‌های او مجبورند بی‌اختیار روی اندام‌های مریم مقدس بیفتند. میکل‌آنژ برای جلوگیری از سردرگمی در مورد نیات خود، ممکن است پای چپ مسیح را برداشته باشد تا بعداً ترکیب آن را به چیزی که به درستی تفسیر شود، تغییر دهد. اگر چنین باشد، میکل‌آنژ ممکن است برای تخریب سنگ به آن حمله نکرده
میکل‌آنژ ممکن است برای تخریب سنگ به آن حمله نکرده باشد، بلکه به جای آن، ساختار آن را تغییر داده باشد. یکی از نظریه‌های ستودنی‌تر در مورد نابودی پیتا، با شمایل‌نگاری پیکره کلاه‌دار و گنجاندن خودنگاره میکل‌آنژ به عنوان چهره پیکره توضیح داده می‌شود. نمایش چهره میکل‌آنژ بر روی نیکودیموس، پیوند او را با یک باور خاص از او که به عنوان نیکودیمیسم شناخته می‌شود، محکم می‌کند. میکل‌آنژ توسط دوستش ویتوریا کولونا با گروهی به نام «روحانیون» آشنا شد. این گروه از دهه ۱۵۴۰ تا اواسط دهه ۱۵۵۰ به نیکودیمیسم پایبند بودند.