payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بلیعال (; عبری: בְּלִיַּעַל &lt;templatestyles src="Script/styles_hebrew.css" /&gt;، "بِلیّاعال (Bəlīyyaʿal") اصطلاحی است که در کتاب مقدس عبری و عهد عتیق آمده و بعدها در متون مسیحی عهد جدید به عنوان شیطان شخصیت پردازی شده است. املای‌های جایگزین آن شامل بعلال، بالیال، بلهور، بلیال، بلیار، بریال، بیلیل و بلیعال است. کاربرد اولیهٔ "کلمهٔ بِلیعال" به «شرارت» یا «بی‌ارزشی» اشاره داشت که چندین بار در عهد عتیق تکرار شده است. بعدها، در طومارهای دریای مرده (حدود ۳۰۰ سال قبل از میلاد)، بلیعال به عنوان یک دیو
۳۰۰ سال قبل از میلاد)، بلیعال به عنوان یک دیو شخصیت‌پردازی شد. در کتاب مخفی یوحنا، یک متن گنوسی اولیه، از حاکم عالم اموات با نام بلیعاس یاد شده است. کتاب مقدس عبری/عهد عتیق. بِلیعال کلمه‌ای عبری است که «برای توصیف شرور یا بی‌ارزش استفاده می‌شود». ریشه‌شناسی این کلمه اغلب به عنوان «فاقد ارزش»، از دو کلمه رایج beli- (בְּלִי «بدون») و ya'al (יָעַל «ارزش داشتن») فهمیده می‌شود. برخی از محققان آن را از عبری به عنوان «بی‌ارزش» (Beli yo'il) ترجمه می‌کنند، در حالی که برخی دیگر آن را به «بی‌یوکل» (Beli ol)، «باشد که
برخی دیگر آن را به «بی‌یوکل» (Beli ol)، «باشد که او قیام نکند» یا «هرگز قیام نکند» (Beli ya'al) ترجمه می‌کنند. تنها تعداد کمی از ریشه‌شناسان معتقدند که این نام از ابتدا یک نام ساختگی بوده است. این کلمه بیست و هفت بار در متن ماسورتی، در آیاتی مانند کتاب امثال (امثال ۶:۱۲) آمده است، جایی که نسخه شاه جیمز عبارت عبری adam beli-yaal را به عنوان «یک شخص شیطان» ترجمه می‌کند. در متن عبری، این عبارت یا «فرزندان بلیعال» یا به سادگی «فرزندان بی‌ارزش» است. عباراتی که با «فرزندانِ» شروع می‌شوند، یک اصطلاح رایج سامی
با «فرزندانِ» شروع می‌شوند، یک اصطلاح رایج سامی هستند، مانند «فرزندان نابودی» یا «فرزندان بی‌قانونی». در زبان‌های سامی، اصطلاح «فرزندانِ» (در هر زمینه‌ای غیر از قبل از نام یک انسان واقعی) بهتر است به عنوان «افرادی که توسط» تعریف می‌شوند، توضیح داده شود. «فرزندان بی‌ارزش/بلیعال» به معنای «افرادی است که توسط بی‌ارزشی تعریف می‌شوند». مثال رایج دیگر این اصطلاح آرامی «بار میتزوا» است (به معنای تحت‌اللفظی «فرزند فرمان»، اما بهتر است به عنوان «کسی که توسط فرمان تعریف شده است» ترجمه شود، زیرا به فردی اشاره دارد که
شده است» ترجمه شود، زیرا به فردی اشاره دارد که موظف به انجام فرمان خداست). از این ۲۷ مورد، اصطلاح «پسران بلیعال» (בְּנֵֽי־בְלִיַּעַל beni beliyaal) ۱۵ بار برای اشاره به افراد بی‌ارزش، از جمله بت‌پرستان (تثنیه ۱۳:۱۳)، مردان جبعه (داوران ۱۹:۲۲، ۲۰:۱۳)، پسران عیلی (اول سموئیل ۲:۱۲)، نابال و شیمعی، به کار رفته است. کتاب مقدس ژنو (۱۵۶۰) از «شرور» استفاده می‌کند و در کتاب داوران ۱۹:۲۲ یادداشت حاشیه‌ای دارد: «مردان عبر [عبری] بلیعال: یعنی، به همه شریران داده شده است.» در نسخه کینگ جیمز این موارد با حرف بزرگ
شده است.» در نسخه کینگ جیمز این موارد با حرف بزرگ «بلیعال» نوشته شده‌اند: در نسخه‌های مدرن، این موارد معمولاً به صورت یک عبارت خوانده می‌شوند: «پسران عیلی، مردان بی‌ارزشی بودند» (اول سموئیل ۲:۱۲، نسخه استاندارد اصلاح‌شده جدید و نسخه بین‌المللی جدید) «مردان شرور شهر» (داوران ۱۹:۲۲، نسخه بین‌المللی جدید) «بلیعال» به ایده‌ها، کلمات و نصیحت‌ها، به شرایط فاجعه‌بار و اغلب به مردان بی‌ارزش از پست‌ترین نوع، مانند مردانی که پرستش خدایان دیگر را القا می‌کنند، اطلاق می‌شود؛ کسانی از بنیامین که مرتکب جنایت جنسی در
می‌شود؛ کسانی از بنیامین که مرتکب جنایت جنسی در جبعه شدند؛ پسران شرور عیلی؛ نابال گستاخ؛ مخالفان داوود، مسیح خدا؛ یاران ناپایدار رحبعام؛ توطئه‌گران ایزابل علیه نابوت؛ و به‌طور کلی مردانی که نزاع را دامن می‌زنند. یهوه با اشاره به اینکه قدرت دشمن دیگر در انجام عبادت حقیقی توسط قومش در سرزمینشان دخالت نخواهد کرد، از طریق پیامبرش اعلام کرد: «دیگر هیچ انسان بی‌ارزشی از میان تو عبور نخواهد کرد. او به‌طور کامل نابود خواهد شد.» دوره معبد دوم. اصطلاح بِلیعال (belial) به‌طور مکرر در متون یهودی دوره معبد دوم (متونی
به‌طور مکرر در متون یهودی دوره معبد دوم (متونی که توسط مسیحیان به عنوان دروغ‌نامیده‌ها و آپوکریفاهای عهد عتیق طبقه‌بندی می‌شوند) ظاهر می‌شود. همچنین تعداد زیادی از اشاره‌ها به بِلیعال در طومارهای دریای مرده که در سال ۱۹۴۸ در قمران کشف شدند، مشهود است. طومارهای دریای مرده. در «جنگ پسران نور علیه پسران تاریکی»، یکی از طومارهای دریای مرده، بلیال رهبر پسران تاریکی است: تو بلیعال را برای گودال، فرشته دشمنی، آفریدی؛ قلمرو او در تاریکی است، و تدبیر او ایجاد شرارت و گناه است. همه ارواح سرنوشت او فرشتگان نابودی
و گناه است. همه ارواح سرنوشت او فرشتگان نابودی هستند، آنها در قوانین تاریکی گام برمی‌دارند؛ تنها آرزویشان به سوی آن می‌رود. در قوانین جامعه، خدا اینگونه به تصویر کشیده شده است که می‌گوید: «من ستمدیدگان را تا زمانی که راهشان کامل نشود، تسلی نخواهم داد. من بلیعال را در قلب خود نگه نخواهم داشت.» بلیعال تمام شیاطینی را که به‌طور خاص توسط خدا برای انجام شر به او اختصاص داده شده‌اند، کنترل می‌کند. بلیعال، با وجود خوی بدخواهانه‌اش، یک فرشته محسوب می‌شود. حضور بلیعال در سراسر طومارهای جنگ یافت می‌شود و به عنوان
در سراسر طومارهای جنگ یافت می‌شود و به عنوان نیرویی که در انتهای طیف مخالف خدا قرار دارد، تثبیت شده است. در ستون اول، آیه ۱، سطر اول سند، آمده است که «اولین حمله پسران نور علیه نیروهای پسران تاریکی، ارتش بلیال، انجام خواهد شد.» این دوگانگی، مفاهیم منفی که بلیال در آن زمان داشت را روشن می‌کند. طومار جنگ و سرودهای شکرگزاری هر دو به این ایده می‌پردازند که بلیعال توسط خدا و قومش نفرین شده است و نشان می‌دهد که چگونه وجود بلیعال در این جهان را می‌توان به اسرار خدا نسبت داد، زیرا ما نمی‌توانیم بدانیم که چرا او
خدا نسبت داد، زیرا ما نمی‌توانیم بدانیم که چرا او اجازه می‌دهد که اعمال بلیعال ادامه یابد. در طومارهای دریای مرده، بلیعال بیشتر در تضاد با خدا قرار می‌گیرد. اینها فرشته نور و فرشته تاریکی هستند. کتابچه راهنمای نظم و انضباط، فرشته نور را به عنوان خود خدا معرفی می‌کند. فرشته تاریکی در همان طومار به عنوان بلیال شناسایی شده است. طومارهای دریای مرده همچنین روایتی از رؤیای عمران، پدر موسی، ارائه می‌دهند که در آن دو نگهبان بر سر او در حال نزاع هستند. یکی از آنها بلیعال است که به عنوان پادشاه شر و شاهزاده تاریکی
بلیعال است که به عنوان پادشاه شر و شاهزاده تاریکی توصیف شده است. بلیعال همچنین در قطعاتی از یک اثر زادوکیت (که به عنوان سند دمشق نیز شناخته می‌شود) ذکر شده است، که بیان می‌کند در طول عصر آخرالزمانی، «بلیعال علیه اسرائیل آزاد خواهد شد، همان‌طور که خدا از طریق اشعیا نبی گفته است.» این قطعات همچنین از «سه شبکه بلیعال» صحبت می‌کنند که گفته می‌شود زنا، ثروت و آلودگی محراب هستند. در این اثر، بلیعال گاهی به عنوان عامل مجازات الهی و گاهی به عنوان یک شورشی، مانند ماستما، معرفی می‌شود. این بلیعال بود که جادوگران
ماستما، معرفی می‌شود. این بلیعال بود که جادوگران مصری، یوحانه و برادرش، را به مخالفت با موسی و هارون الهام بخشید. این قطعات همچنین می‌گویند هر کسی که تحت سلطه ارواح بلیعال باشد و از شورش صحبت کند، باید به عنوان یک جادوگر و رمال محکوم شود. یوبیل‌ها. در کتاب یوبیل، بنی‌اسرائیلی‌های ختنه نشده «پسران بلیعال» نامیده می‌شوند. وصیت‌نامه دوازده شه‌پدر. بلیعال همچنین در وصیت‌نامه‌های دوازده شه‌پدر ذکر شده است. به نظر می‌رسد نویسنده این اثر دوگانه‌پرست است زیرا بلیعال را به عنوان دشمن خدا معرفی می‌کند، نه به عنوان
را به عنوان دشمن خدا معرفی می‌کند، نه به عنوان یک بنده، اما اشاره‌ای به چگونگی یا چرایی این امر نمی‌کند. شمعون ۵:۳ می‌گوید که زنا انسان را از خدا جدا می‌کند و او را به بلیعال نزدیک می‌کند. لِوی به فرزندانش می‌گوید که بین شریعت خدا و اعمال بلیعال یکی را انتخاب کنند. همچنین بیان می‌کند که وقتی روح دائماً آشفته باشد، خداوند از آن دور می‌شود و بلیعال بر آن حکومت می‌کند. نفتالی شریعت و اراده خدا را با اهداف بلیعال مقایسه می‌کند. همچنین، در ۲۰:۲، یوسف پیشگویی می‌کند که وقتی اسرائیل مصر را ترک کند، آنها با خدا در
که وقتی اسرائیل مصر را ترک کند، آنها با خدا در نور خواهند بود در حالی که بلیعال با مصریان در تاریکی خواهد ماند. در نهایت، عهد عتیق شرح می‌دهد که وقتی مسیح بیاید، فرشتگان ارواح فریب و بلیعال را مجازات خواهند کرد و مسیح، بلیعال را خواهد بست و به فرزندانش قدرت خواهد داد تا ارواح شیطانی را پایمال کنند. چراکه بسیاری از مردم به خاطر زنا از بین رفته‌اند؛ زیرا، اگرچه مرد پیر یا نجیب باشد، او را مورد سرزنش و تمسخر بلیعال و بنی‌آدم قرار می‌دهد. در عروج اشعیا، بِلیعال فرشتهٔ بی‌قانونی و «فرمانروای این جهان» است و به
فرشتهٔ بی‌قانونی و «فرمانروای این جهان» است و به عنوان سمائیل و شیطان شناخته می‌شود. و مَنَسی قلب خود را به سوی بِلیعال برگرداند تا به او خدمت کند؛ زیرا فرشتهٔ بی‌قانونی که فرمانروای این جهان است، بِلیعال است که نامش مَتانبوکوس است. مسیحیت/عهد جدید. این کلمه فقط یک بار در عهد جدید آمده است، زمانی که پولس رسول می‌پرسد: مسیح را با بِلیعال چه توافقی است؟ یا کسی که ایمان می‌آورد با کافر چه سهمی دارد؟ —دوم قرنتیان ۶:۱۵ املای موجود در اکثر نسخه‌های خطی دوم قرنتیان در واقع بِلیار (Βελιάρ) است نه بِلیعال (Βελίαλ).
در واقع بِلیار (Βελιάρ) است نه بِلیعال (Βελίαλ). این خوانش مورد ترجیح محققان متن است و تغییر -l به -r به یک تغییر رایج در تلفظ آرامی نسبت داده می‌شود. هفتادگانی یونانی یهودی، که بعدها عهد عتیق کلیسای اولیه مسیحی شد، عموماً آیات «پسران بلیعال» در کتاب مقدس عبری را یا به صورت «مردان بی‌قانون» ترجمه می‌کند، یا به صورت «پسران طاعون»، به جای نام شخصی «پسران بلیعال»: ادبیات خاخامی. تلمود و تفسیر خاخام‌ها عموماً بِلیعال را به عنوان یک شخصیت تمثیلی از شر نشان می‌دهند، که با کاربرد آن در تورات و متون بعدی یهودی
که با کاربرد آن در تورات و متون بعدی یهودی سازگار است. عبارت «فرزندان بِلیعال» در نوشته‌های مختلف خاخام‌ها به عنوان اشاره‌ای به افراد شرور یا فاسد ظاهر می‌شود. تلیا یشو (گونه‌ای از یشو تولدوت، متنی ضد مسیحی مربوط به قرون وسطی) نام بِلیعال را برای یشو به کار می‌برد که او را پسر میریام میگداله توصیف می‌کند. با این حال، این نوشته‌ها بخشی از سنت اصلی تلمود نیستند و عموماً به جای تاریخی، جدلی یا طنزآمیز تلقی می‌شوند. این ادعا که یشو پسر «مریام مگداله» است، گمراه‌کننده است. تلمود از مریم مجدلیه از عهد جدید نامی
است. تلمود از مریم مجدلیه از عهد جدید نامی نمی‌برد. در عوض، به میریام میگداله (מרים מגדלא) اشاره می‌کند که احتمالاً به معنای «مریام آرایشگر» است، که هیچ ارتباطی با مریم مجداله تاریخی ندارد. علاوه بر این، چهره‌های بن استادا و بن پاندرا (پسر یک سرباز رومی) در تحقیقات تلمودی مورد بحث هستند و هیچ مدرک قطعی وجود ندارد که آنها را به عیسی (یشوا) عهد جدید مرتبط کند. مرموز. در کتاب جادو قرن هفدهم، «کلید کوچک سلیمان»، «گوتیا» اثر آلیستر کراولی (۱۹۰۴) و «انجیل شیطانی» اثر آنتان لاوی (۱۹۶۹) به «بلیعال» اشاره شده است.
اثر آنتان لاوی (۱۹۶۹) به «بلیعال» اشاره شده است. در «انجیل شیطانی»، «بلیعال» به عنوان یکی از چهار ولیعهد جهنم ذکر شده است و سومین کتاب از «انجیل شیطانی»، «کتاب بلیعال» است. در سال ۱۹۳۷، ادگار کیسی برای اولین بار در یکی از تلاوت‌های خلسه عمیق خود که بین سال‌های ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۵ انجام داد، از اصطلاح «فرزندان بلیعال» و (در تضاد با) «فرزندان قانون واحد» استفاده کرد. کیسی اغلب به عنوان «پیامبر خفته» شناخته می‌شد که بیش از ۲۵۰۰ تلاوت برای افراد در حالت خلسه عمیق انجام می‌داد. در حالی که تعریف او از پسران بلیعال با
می‌داد. در حالی که تعریف او از پسران بلیعال با معنای عبری افراد «بی‌ارزش» که بر ارضای نفس تمرکز دارند، سازگار بود، کیسی در ادامه از این اصطلاح به‌طور مکرر برای مقایسه نیروهای انسانی متضاد در دوران ماقبل تاریخ که در توسعه اولیه آتلانتیس نقش داشتند، استفاده کرد.
آنفلوانزای فصلی در ایران به شیوع‌های سالانهٔ ویروس آنفلوانزا در کشور ایران اشاره دارد. این بیماری معمولاً در ماه‌های سرد سال (پاییز و زمستان) شدت می‌یابد و یکی از علل مهم ابتلا و مرگ‌ومیر ناشی از عفونت‌های تنفسی در ایران محسوب می‌شود. الگوی اپیدمیولوژیک. مطالعات نشان داده‌اند که موج اصلی آنفلوانزای فصلی در ایران معمولاً در ماه‌های دسامبر و ژانویه رخ می‌دهد و گاهی در اسفند یا فروردین موج دوم مشاهده می‌شود. استان‌های سردسیر و پرجمعیت از جمله نقاطی هستند که بروز بیماری در آنها بیشتر گزارش شده‌است. شیوع و
بروز بیماری در آنها بیشتر گزارش شده‌است. شیوع و مرگ‌ومیر. برآوردها نشان می‌دهند که میزان بروز سالانه آنفلوانزا در ایران حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ مورد در هر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت است. همچنین مرگ ناشی از این بیماری در حدود ۰٫۵ تا ۱ نفر در هر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر گزارش شده‌است. در میان بیماران بستری، نرخ مرگ‌ومیر می‌تواند به بیش از ۱۰٪ برسد، به ویژه در مبتلایان به سرطان و بیماری‌های مزمن ریوی. پیشگیری. مؤثرترین روش برای پیشگیری از ابتلا، واکسیناسیون سالانه است. همچنین رعایت بهداشت فردی مانند شست‌وشوی مرتب دست‌ها، استفاده از ماسک
فردی مانند شست‌وشوی مرتب دست‌ها، استفاده از ماسک در تجمعات و پوشاندن دهان و بینی هنگام سرفه یا عطسه توصیه می‌شود. درمان. اغلب موارد بیماری خودمحدودشونده بوده و درمان حمایتی (استراحت و مصرف مایعات) کافی است. در بیماران پرخطر یا مبتلا به عوارض شدید، داروهای ضدویروسی مانند اوسلتامیویر توسط پزشک تجویز می‌شود.
«یه فندک بده بهم» ترانه‌ای از رپر آمریکایی آیس اسپایس می‌باشد که در ۱۰ مهٔ سال ۲۰۲۴ به‌عنوان دومین تک‌آهنگ از نخستین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "وای۲کی!" منتشر گردید. موزیک ویدئو. موزیک ویدئوی این ترانه توسط آیس اسپایس به همراه فردریک و جرج بوفورد کارگردانی شد و همزمان با انتشار تک‌آهنگ منتشر گردید. در این ویدئو، اسپایس داخل یک رنج‌روور صورتی با پلاک «وای۲کی» تورک می‌کند و سیگار می‌کشد. این ماشین توسط گروهی از موتورسوارها دنبال می‌شود و دود سیگار اسپایس از پنجره‌ها بیرون می‌ریزد. آیس اسپایس همچنین دسته‌ای
پنجره‌ها بیرون می‌ریزد. آیس اسپایس همچنین دسته‌ای اسکناس را نشان می‌دهد و در یک مهمانی شلوغ در کلاب وقت می‌گذراند و در حال نوشیدن است. این رنج‌روور قبلاً متعلق به رپر کامرون بود که او از آن در ویدئوهای «بگیرینشون دخترا» و «کیلا کام» خود استفاده کرده بود.
بَنگَش، بونگش یا بنگخ () یکی از قبیله‌های پشتون است که در سرزمین سنتی خود، ناحیهٔ بنگش، از کوهات تا تل در هنگو و سفیدکوه، کرم در ایالت خیبر پختونخوا، پاکستان سکونت دارند. همچنین جمعیتی کمتر از بنگش در دیره اسماعیل‌خیل، بنو، پاکستان و نیز در گردیز، ولایت پکتیا و پیرامون منطقهٔ لویه پکتیا در افغانستان زندگی می‌کنند. نَسَب‌نامه. بر پایهٔ روایتی، قبیلهٔ بنگش از مردی به نام اسماعیل تبار گرفته است که به‌عنوان والی ملتان معرفی می‌شود و گفته می‌شود که یازدهمین نسل پیشین او خالد بن ولید، فرمانده مشهور عرب در زمان
پیشین او خالد بن ولید، فرمانده مشهور عرب در زمان پیامبر اسلام محمد، بوده است. اما به‌احتمال زیاد، آن‌ها از بنیان‌گذار نام قبیله، یعنی «بَنگا» تبار گرفته‌اند که دوست سکندر شاه اورکزی بود و به نزدیک‌ترین فرد به حاکم کوهات بدل شد. پس از مرگ حاکم، او در پی تصاحب تخت بود و بهترین دوست دوران کودکی‌اش سکندر شاه (نیای اورکزی‌ها) را خیانت کرد، چنان‌که در کتاب "تاریخ پشتون‌ها" نوشتهٔ هارون رشید (جلد چهارم، ص ۵۲) آمده است. بر پایهٔ افسانه، اسماعیل از ملتان به گردیز، ولایت پکتیا مهاجرت کرد، در حالی که همسرش از
ولایت پکتیا مهاجرت کرد، در حالی که همسرش از «فارمُل» در ارگون، ولایت پکتیکا بود. اسماعیل دو پسر به نام‌های گار و سامل داشت که نیای دو تیرهٔ امروزی «گاری» و «سامل‌زی» از بنگش به‌شمار می‌روند. ریشه‌شناسی. طبق ریشه‌شناسی عامیانه، نام «بنگش»، «بونگش» یا «بنگخ» از «بُن‌کَش» () گرفته شده است که در فارسی به معنای «ریشه‌کَن» یا «ریشه‌برکَن» است، به این معنا که در جنگ‌ها، بنگش‌ها تا نابودی کامل دشمن دست از کار نمی‌کشیدند. تاریخ. در دوران نوین آغازین، سرزمین بنگش به‌عنوان «ناحیهٔ بنگش» شناخته می‌شد و از سال ۱۵۴۰
به‌عنوان «ناحیهٔ بنگش» شناخته می‌شد و از سال ۱۵۴۰ میلادی تحت فرمان خان هنگو قرار داشت که به‌خوبی ثبت شده است. بابر، فرمانروای تیموری (و سپس امپراتوری گورکانی) از دره فرغانه (در ازبکستان کنونی) که در محاصره کابل (۱۵۰۴) کابل را فتح کرد، در "بابرنامه" از ناحیهٔ بنگش به‌عنوان یکی از ۱۴ تومان ولایت کابل یاد کرده است. یورش‌های تیموری. در سال ۱۵۰۵، پس از دو روز غارت کوهات، سپاه تیموری بابر به‌سوی جنوب‌باختری برای یورش به ناحیهٔ بنگش حرکت کرد. هنگامی که به دره‌ای میان کوه‌ها در مسیر کوهات به هنگو رسیدند، پشتون‌های
کوه‌ها در مسیر کوهات به هنگو رسیدند، پشتون‌های بنگش بلندی‌های دو سوی دره را اشغال کرده و سپاه را محاصره کردند. اما تیموریان با فشار، پشتون‌ها را به‌سوی تپه‌ای جداگانه عقب راندند و سپس آن‌ها را از همه‌سو محاصره و دستگیر کردند. در این نبرد حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ پشتون کشته شدند. روز بعد، بابر به هنگو رسید، جایی که پشتون‌های بنگش سنگری بر فراز تپه ساخته بودند. سپاه تیموری بلافاصله آن را تصرف کرد و ۱۰۰ تا ۲۰۰ تن دیگر را گردن زد و برجی از سرها ساخت. سپس سپاه از هنگو به تل رفت و بار دیگر به غارت پرداخت. پس از آن،
به تل رفت و بار دیگر به غارت پرداخت. پس از آن، تیموریان به بنو، پاکستان در کنار رود کُرَم رفتند و سومین ستون از سرهای بریده را بنا کردند. جنبش روشنی. در نیمهٔ دوم سدهٔ شانزدهم، قبیلهٔ بنگش به جنبش روشنی به رهبری پیر روشن، از قوم ارمور، پیوست. او همراه با خانواده و شماری از یارانش از وزیرستان به «تیره» کوچید. روشنی‌ها علیه اکبر کبیر، شاه گورکانیان، شوریدند و اکبر بارها سپاهیان تنبیهی برای سرکوب آنان فرستاد. پس از مرگ پیر روشن، فرزند کوچکش پیر جلاله رهبری جنبش را برعهده گرفت. در سال ۱۵۸۷، اکبر سپاهی نیرومند
را برعهده گرفت. در سال ۱۵۸۷، اکبر سپاهی نیرومند به منطقهٔ بنگش فرستاد. در ۱۵۹۹، پیر جلاله غزنی را تصرف کرد، اما به‌سرعت به‌دست گورکانیان بازپس گرفته شد. او سرانجام با مرگش جای خود را به برادرزاده‌اش اَهداد داد. اَهداد پایگاهی در ولسوالی چرخ ولایت لوگر برپا کرد و بین سال‌های ۱۶۱۱ تا ۱۶۱۵ بارها به کابل و جلال‌آباد یورش برد، اما موفق نشد. در ۱۶۲۶، او در جریان حملهٔ گورکانیان در تیره کشته شد. در ۱۶۳۰، عبدالقدر، نوادهٔ پیر روشن، به پیشاور حمله برد و هزاران پشتون از بنگش، آفریدی، مهمند، خیشگی، یوسف‌زی و دیگر
از بنگش، آفریدی، مهمند، خیشگی، یوسف‌زی و دیگر قبایل در این شورش شرکت کردند. هرچند آنان ناکام ماندند، اما مقاومت در برابر گورکانیان در سدهٔ هفدهم ادامه یافت. خواجه محمد بنگش، که از قبیلهٔ بنگش بود، صوفی و شاعر مشهور پشتو در سدهٔ هفدهم به‌شمار می‌رفت و با جنبش روشنی پیوند داشت. سلسلهٔ کرّانی در بنگال. سلسلهٔ کرّانی در سال ۱۵۶۴ به‌دست تاج‌خان کرّانی، از پشتون‌های کرلانی برخاسته از کرم در ناحیهٔ بنگش، بنیان نهاده شد. این سلسله آخرین سلسلهٔ فرمانروای سلطنت بنگاله بود. تاج‌خان کرّانی پیش‌تر در خدمت امپراتوری سور
بود. تاج‌خان کرّانی پیش‌تر در خدمت امپراتوری سور و شیرشاه سوری بود. پایتخت او گَور بود (در بخش مالدا (هند)، بنگال غربی، هندِ امروزی). پس از او، برادرش سلیمان‌خان کرّانی به جانشینی رسید و در ۱۵۶۵ پایتخت را از گور به تَنْده (همچنان در بخش مالدا) انتقال داد. سلیمان‌خان در ۱۵۶۸ اودیسا را به قلمرو کرّانی‌ها ملحق کرد. اقتدار سلیمان‌خان از کوچ‌بیهار تا پوری (شهر) و از رود سون تا رود براهماپوترا گسترده بود. در ۲۵ سپتامبر ۱۵۷۴، گورکانیان پایتخت کرّانی‌ها، تَنْده، را تصرف کردند. نبرد توکاروی که در ۳ مارس ۱۵۷۵ روی
را تصرف کردند. نبرد توکاروی که در ۳ مارس ۱۵۷۵ روی داد، داوودخان کرّانی، واپسین فرمانروای کرّانی را ناچار کرد به اودیسا عقب‌نشینی کند. پیامد این نبرد پیمان ختک بود که بر پایهٔ آن، داوود همهٔ بنگال و بیهار را واگذار کرد و تنها اودیسا را نگاه داشت. با این‌همه، داوودخان بعدتر به بنگال یورش برد و از اکبر کبیر استقلال اعلام کرد. یورش گورکانیان به قلمرو کرّانی‌ها با نبرد راج‌محل در ۱۲ ژوئیهٔ ۱۵۷۶ پایان یافت؛ در این نبرد، داوودخان اسیر شد و سپس به‌دست گورکانیان اعدام گردید. با وجود این، پشتون‌ها و زمین‌داران محلی
گردید. با وجود این، پشتون‌ها و زمین‌داران محلی موسوم به بارو بُهویان‌ها به رهبری عیسی‌خان به مقاومت در برابر گورکانیان ادامه دادند. سرانجام در ۱۶۱۲ و در روزگار جهانگیرشاه، بنگال به‌طور نهایی به‌صورت ایالتی از امپراتوری گورکانی ادغام شد. دولت بنگشِ فرخ‌آباد. محمدخان بنگش، از شاخهٔ کاغذیِ قبیلهٔ بنگش، در ۱۷۱۳ نخستین نواب فرخ‌آباد در اوتار پرادش شد. او بی‌سواد بود و حتی یک واژه از فارسی، جُغتایی یا پشتو را درنمی‌یافت. او شهر را به نام امپراتور وقت گورکانی، فرخ‌سیر، نام‌گذاری کرد. نواب‌های بنگش با تشویق
فرخ‌سیر، نام‌گذاری کرد. نواب‌های بنگش با تشویق بازرگانان و صرّافان به استقرار در فرخ‌آباد، زمینهٔ رونق دادوستد را فراهم کردند. در این میان، بنیادگذاری ضرابخانهٔ فرخ‌آباد اهمیت ویژه‌ای داشت؛ ضرابخانه‌ای که افزون بر نماد حاکمیت، واردات شمش فلز را تشویق کرد و شمار زیادی از بانکداران را به کار در این شهر کشاند. برتری عیار مسکوکات فرخ‌آباد، چه زر و چه سیم، در سدهٔ هجدهم آوازه داشت و به معتبرترین ارزهای پر مبادله در شمال هند بدل شد. احمدشاه درانی (۱۷۴۷–۱۷۷۲)، بنیان‌گذار امپراتوری درانی، سکه‌های ضرب‌شده در
بنیان‌گذار امپراتوری درانی، سکه‌های ضرب‌شده در ضرابخانهٔ فرخ‌آباد را ترجیح می‌داد. سومین نواب فرخ‌آباد، احمدخان بنگش، در نبرد سوم پانی‌پت (۱۷۶۱) شرکت کرد و به احمدشاه درانی برای شکست امپراتوری مراتا یاری رساند. احمدخان سنت «اوتارا» را، که ویژگی بخشی از جنگاوران مسلمان هندی بود و در آن در شرایط بحران از اسب فرود آمده و پیاده می‌جنگیدند، به‌جا می‌آورد؛ کاری که در میان ساداتِ بَرا نشانهٔ دلاوری استثنایی شمرده می‌شد و همتایان ایرانی آن را به ریشخند می‌گرفتند. آوازهٔ فرخ‌آباد به‌عنوان کانون بازرگانی و مالی،
آوازهٔ فرخ‌آباد به‌عنوان کانون بازرگانی و مالی، مهاجران تازه‌ای از میان پشتون‌های افغانستان را به خود جذب کرد. بااین‌حال، فرخ‌آبادِ در دستِ بنگش در زیر حکومت کمپانی هند شرقی بر هندوستان دچار افول تند اقتصادی و سیاسی شد؛ زیرا کارگزاران استعمار بریتانیا در ۱۸۲۴ به‌عنوان بخشی از سیاست تمرکز اقتصاد هند، دستور دادند ضرابخانهٔ نامدار فرخ‌آباد بسته و تجارت شمش متوقف شود. لغو ضرابخانه ضربهٔ سختی به تجارت غلات زد و بحران پولی را در شهر و روستاهای پیرامون دامن زد. نواب‌های بنگش تا ۲۳ اکتبر ۱۸۵۷ و شکست در قنوج در
نواب‌های بنگش تا ۲۳ اکتبر ۱۸۵۷ و شکست در قنوج در جریان شورش‌های ۱۸۵۷ در هند بر فرخ‌آباد فرمان راندند. امروزه بسیاری از بنگش‌ها در اوتار پرادش، به‌ویژه در فرخ‌آباد، ساکن‌اند. ایالت بهوپال. قبیلهٔ اورکزی پیوند تاریخی نزدیکی با بنگش دارد؛ زادبوم سنتی آنان (اورکزی، پاکستان) بخشی از ناحیهٔ بنگش بود. در ۱۷۲۳، دوست‌محمد خان، از تیرهٔ اورکزی و مزدور پیشین در سپاه گورکانی، ایالت بهوپال را در محدودهٔ مادیا پرادش کنونی در مرکز هند بنیان گذاشت. پس از مرگ او در ۱۷۲۸، جانشینانش با عنوان نواب‌های بهوپال به فرمان‌روایی
جانشینانش با عنوان نواب‌های بهوپال به فرمان‌روایی ادامه دادند. میان سال‌های ۱۸۱۹ تا ۱۹۲۶، این ایالت به‌دست چهار زن – نواب بیگم‌ها – اداره شد که در شاهزادگی آن روزگار پدیده‌ای یگانه بود. سومین نواب بیگم، شاه‌جهان بیگم (۱۸۶۸–۱۹۰۱)، کاخ تاج محل بهوپال را به‌عنوان اقامتگاه خود ساخت. حمیدالله‌خان، واپسین نواب مستقل این دودمان، در ۱۹۴۹ رسماً سند الحاق به قلمرو هند را امضا کرد. گویش پشتو. بنگش‌ها گونه‌ای شمالی یا «سخت‌تر» از زبان پشتو سخن می‌گویند که به گویش آفریدی همانند است و بنگش‌های کُرَّم شبیه به پشتوی منگل
همانند است و بنگش‌های کُرَّم شبیه به پشتوی منگل سخن می‌گویند، هرچند در برخی ویژگی‌های واژگانی و آوایی اندکی تفاوت دارند. دین. بنگش‌ها پیرو اسلام‌اند و تقریباً به‌صورت برابر میان شیعه و سنی تقسیم می‌شوند. بنگش‌ها، همراه با خویشاوندان نزدیکشان اورکزی‌ها و توری‌ها، تنها قبایل پشتون دارای جمعیت شیعه‌اند. شیعیان بنگش بیشتر در کُرم علیا و بخش‌هایی از هنگو مانند اُستَرزَی متمرکزند و سنیان بنگش عمدتاً در کُرم سفلی و مرکز کُرم و نیز تَل و بنو، پاکستان ساکن‌اند. جمعیت‌شناسی. بنگش‌ها عمدتاً در پاکستان و جمعیتی چشمگیر
بنگش‌ها عمدتاً در پاکستان و جمعیتی چشمگیر نیز در افغانستان یافت می‌شوند. در پاکستان در سراسر کشور پراکنده‌اند، اما بیشتر در شهرهای کوهات و هنگو در خیبر پختونخوا و نیز کُرَّم و پیشاور زندگی می‌کنند. در افغانستان در بخش‌هایی از منطقهٔ تاریخی لویه پکتیا از جمله ولایت پکتیا، ولایت پکتیکا و خوست حضور دارند. در مجموع، میان پاکستان و افغانستان حدود ۸۰۰٬۰۰۰ بنگش زندگی می‌کنند که نزدیک به ۷۸۰٬۰۰۰ نفرِ آنان در پاکستان‌اند. تبارگانِ بنگش در هند نیز حضور دارند؛ اما به‌جای اطلاق «پشتون»، بیشتر با نام پشتون‌های هند
به‌جای اطلاق «پشتون»، بیشتر با نام پشتون‌های هند شناخته می‌شوند. آنان به‌جای پشتو، هندی یا اردو سخن می‌گویند. تمرکزشان در اوتار پرادش و عمدتاً در شهرهای فرخ‌آباد، لکنهو و گورَخپور است. نوادگان نخستین نواب فرخ‌آباد، محمدخان بنگش تا شهرهایی دورتر چون پریاگراج و بنارس نیز دیده شده‌اند. گروه‌هایی از نوادگان بنگش در بیهار هم هستند. برآوردی حدود ۳۰٬۰۰۰ نفر و گزارش‌هایی تا حدود ۷۰٬۰۰۰ نفر را برای شمار آنان در هند ذکر کرده‌اند. همچون پاکستان و افغانستان، بنگش‌های هند نیز ترجیح می‌دهند درون‌قبیله‌ای یا با دیگر
هند نیز ترجیح می‌دهند درون‌قبیله‌ای یا با دیگر پَتان‌ها پیوند زناشویی برقرار کنند. با وجود سلسلهٔ کرّانی و فرمانروایی آن در بنگلادشِ امروزی، شمار نوادگان بنگش در این کشور اندک است؛ زیرا برخلاف پاکستان و افغانستان، ایشان با جمعیت‌های بومی درآمیخته‌اند. پَتان‌های تبارِ بنگش در بنگلادش مردم مهاجری‌اند که از اوتار پرادش و بیهار به پاکستان شرقی کوچیده بودند.
«حاضری‌فروشی» ترانه‌ای از رپر آمریکایی آیس اسپایس می‌باشد که در ۲۱ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۳ از سوی تن‌کا پراجکتس و کپیتال رکوردز منتشر گردید و پنجمین تک‌آهنگ از نخستین ئی‌پی وی تحت عنوان "مثلاً..؟" و نخستین تک‌آهنگ از نسخهٔ دیلاکس آن به‌شمار می‌رود. پس‌زمینه و ترکیب‌بندی. اسپایس نخستین تیزر این ترانه را در ۹ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۳ در تیک‌تاک خود به اشتراک گذاشت که پس از آن وایرال شد. او برای اولین بار این ترانه را در رولینگ لود میامی در ۲۱ ژوئیه اجرا نمود. این قطعه که «قصیده‌ایست برای یکی از ارکان اصلی شهر» یعنی
که «قصیده‌ایست برای یکی از ارکان اصلی شهر» یعنی حاضری‌فروشی، مسیر اسپایس از «تازه‌کار مغشوش به یک سوپراستار تمام‌عیار» را نشان می‌دهد.
اپوزیسیون پارلمانی، نوعی مخالفت سیاسی با یک دولت تعیین‌شده، به‌ویژه در نظام پارلمانی مستقر در وست‌مینستر است. این مقاله، از اصطلاح "دولت،" به همان شکلی که در نظام‌های پارلمانی استفاده می‌شود، استفاده می‌کند، یعنی به معنای "قوه مجریه" یا "کابینه" است، نه "حکومت". در برخی کشورها، عنوان «اپوزیسیون رسمی»، به بزرگ‌ترین حزب سیاسی که در مجلس قانونگذاری در جناح مخالف قرار دارد، اعطا می‌شود و رهبر آن حزب، عنوان «رهبر اپوزیسیون» را به خود می‌گیرد. در مجلس‌هایی که اکثریت نسبی آرا را دارند، جایی که تمایل به گرایش به دو
نسبی آرا را دارند، جایی که تمایل به گرایش به دو حزب یا گروه حزبی اصلی، قوی است، نقش‌های "دولت" و "اپوزیسیون"، می‌توانند به‌طور متوالی و متناوب، به دو گروه اصلی، داده شوند. هرچه یک سیستم، به تناسب، نماینده‌تر باشد، احتمال حضور چندین حزب سیاسی در اتاق مذاکرات پارلمان، بیشتر است. چنین سیستم‌هایی می‌توانند احزاب «اپوزیسیون» متعددی را پرورش دهند که ممکن است اشتراکات کمی داشته باشند و تمایل کمی به تشکیل یک بلوک متحد مخالف دولت وقت، داشته باشند. برخی از دموکراسی‌های سازمان‌یافته که مدت‌هاست تحت سلطه یک جناح واحد