payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بلر نایلز (; – ) رمان‌نویس، نویسنده، پرنده‌شناس، گردشگر، عکاس، و جغرافی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا بود. اوایل زندگی و اکتشافات. با نام اصلی مری بلر رایس، بلر در «دِ اُوکس»، مزرعه والدینش در استنتون، ویرجینیا به دنیا آمد. او آموزش‌های اولیه خود را در خانه تحت نظر مادرش، ماری گوردون «گوردی» رایس، که مدرسه شبانه‌ای برای چهار فرزند خود و فرزندان کشاورزان اجاره‌نشین برپا کرده بود، دریافت کرد. در سن ۱۴ سالگی، بلر وارد مدرسه شبانه‌روزی نورثفیلد برای دختران جوان در ماساچوست شد و سپس در مؤسسه پرات در بروکلین تحصیل
ماساچوست شد و سپس در مؤسسه پرات در بروکلین تحصیل کرد و به یادگیری علوم خانگی پرداخت. در سال ۱۹۰۲، او با ویلیام بیب، مسئول پرندگان در پارک جانورشناسی نیویورک، که اکنون باغ‌وحش برانکس است، ازدواج کرد. در اولین سال ازدواجشان، آن‌ها سه سفر ماه‌عسل انجام دادند: به نوا اسکوشیا، اوک لاج، یک پانسیون برای طبیعت‌شناسان در رودخانه ایندیان در فلوریدا، و به جزیره کاب، ویرجینیا. در سال ۱۹۰۴، آن‌ها به مکزیک سفر کردند، و در سال‌های ۱۹۰۸ و ۱۹۰۹ به ونزوئلا و بریتیش گویانا سفر کردند تا مکان مناسبی برای ایستگاه تحقیقات
سفر کردند تا مکان مناسبی برای ایستگاه تحقیقات استوایی مورد حمایت باغ‌وحش برانکس پیدا کنند. وقتی آن‌ها کتاب "جستجوی ما برای طبیعت وحشی" را دربارهٔ سفرهایشان به آمریکای جنوبی منتشر کردند، بلر به شناختی که مدت‌ها آرزو داشت رسید: او به‌عنوان یکی از نویسندگان کتاب ذکر شد و نامش در ابتدا آمد. برنامه‌های آن‌ها برای تأسیس ایستگاه تحقیقاتی استوایی در آمریکای جنوبی وقتی متوقف شد که آنتونی آر. کوسر پیشنهاد حمایت مالی برای یک سفر هجده‌ماهه به آسیا را با هدف مطالعه و جمع‌آوری قرقاول‌ها ارائه داد. در دسامبر ۱۹۱۰، آن‌ها
قرقاول‌ها ارائه داد. در دسامبر ۱۹۱۰، آن‌ها با کشتی آر.ام.اس لوسیتانیا سفر خود را برای سفر قرقاول‌ها آغاز کردند. آن‌ها به سیلان (اکنون سری‌لانکا)، برمه (میانمار)، هند، چین، بورنئو، اندونزی، مالزی، ژاپن، و سنگاپور سفر کردند. طلاق و مبارزه برای حق رأی. در سال ۱۹۱۳، بلر به رینو سفر کرد تا از ویلیام بیب به دلیل خشونت طلاق بگیرد. چند روز پس از طلاق، او با رابرت «رابین» نایلز، یک معمار، ازدواج کرد. برای چند سال، او در جنبش حق رأی زنان فعالیت داشت و به‌عنوان نماینده نیویورک در اتحادیه کنگره‌ای برای حق رأی زنان
نیویورک در اتحادیه کنگره‌ای برای حق رأی زنان خدمت کرد. دوران نویسندگی. در اوایل دهه ۱۹۲۰، بلر شروع به نوشتن کتاب‌های سفر کرد. در سال ۱۹۲۳، او کتاب "سرگردانی‌های غیررسمی در اکوادور" را منتشر کرد. کتاب "کلمبیا: سرزمین معجزات" در سال ۱۹۲۴ و "نمایشگاه پرو" در سال ۱۹۳۷ منتشر شدند. او رویکردی جدید در نوشتن کتاب‌های سفر توسعه داد که به آن «کتاب سفر انسانی» می‌گفت و در آن فرهنگ معاصر را با گذشته پیوند می‌داد، از طریق بررسی تاریخ، سنت‌ها و افسانه‌ها. کتاب موفقیت‌آمیز او "هاییتی سیاه: زندگینامه دختر بزرگ آفریقا"
او "هاییتی سیاه: زندگینامه دختر بزرگ آفریقا" (۱۹۲۶) بود که داستان بزرگ‌ترین شورش بردگان در تاریخ به رهبری توسن لوورتور را روایت می‌کرد. این کتاب با "محکوم به جزیره شیطان" (۱۹۲۸) که روایتی داستانی از فرارهای رنه بلبنوآ، زندانی در مستعمره کیفری جزیره شیطان در گویان فرانسه بود، دنبال شد. این کتاب به یک فیلم هالیوودی به نام "محکوم" تبدیل شد. بلر نخستین زنی بود که از جزیره شیطان بازدید کرد. کتاب او به جلب توجه عمومی به زندان کمک کرد که در نهایت به تعطیلی آن منجر شد. وقتی رکود اقتصادی شروع شد، بلر مکان‌هایی
منجر شد. وقتی رکود اقتصادی شروع شد، بلر مکان‌هایی نزدیک‌تر به خانه را برای تحقیق انتخاب کرد. در سال ۱۹۳۱، او کتاب "برادر عجیب" را منتشر کرد، که نخستین کتابی بود که مردان همجنس‌گرا را در هارلم با همدلی به تصویر کشید. بلر سپس به نوشتن کتاب‌هایی دربارهٔ آمریکای لاتین پرداخت، با تمرکز بر تمدن‌های آزتک، اینکا و کیچه. در صدمین سالگرد تصمیم دیوان عالی آمریکا در پرونده "ایالات متحده علیه آمستاد"، بلر رمانی نوشت که نسل جدیدی را با این تصمیم آشنا کرد؛ تصمیمی که حکم داد آفریقایی‌های ربوده‌شده مالکیت «صاحبان» خود را
داد آفریقایی‌های ربوده‌شده مالکیت «صاحبان» خود را ندارند. این کتاب که "شرق به‌وسیله روز" نام دارد، توسط خوانندگان "نیویورک هرالد" برای خوانندگان بریتانیا به‌عنوان یکی از بیست کتاب انتخاب شد. این اثر، به‌عنوان نوعی عذرخواهی بلر برای نقش پدربزرگش در جنگ داخلی ایالات متحده بود. او می‌دانست که پدربزرگش، راجر اتکینسون پرایر، در چارلستون، کارولینای جنوبی سخنرانی کرده بود و کنفدراسیون‌ها را تشویق کرده بود تا به فورتر سمتر آتش گشوده و ایالت ویرجینیا را مجبور به جدایی کنند. به گزارش "نیویورک تایمز"، این سخنرانی
جدایی کنند. به گزارش "نیویورک تایمز"، این سخنرانی «جرقه‌ای بود که انبار باروت را منفجر کرد و جنگ را آغاز کرد.» به‌عنوان یکی از مشاوران ژنرال کنفدراسیون بیورگارد، راجر پیشنهاد شلیک اولین توپ جنگ داخلی را رد کرد. این کتاب بلر را برای نوشتن "شرق به‌وسیله روز" الهام‌بخش کرد.
قانون اساسی ۲۰۱۲ سوریه بعثی، قانون اساسی سوریه بعثی از ۲۷ فوریه ۲۰۱۲ تا سقوط رژیم اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴ و جایگزین قانون اساسی ۱۹۷۳ بود. پس از اعتراضات ۲۰۱۱ سوریه، رژیم بعث، پیش‌نویس قانون اساسی جدیدی را تهیه کرد و در ۲۶ فوریه ۲۰۱۲ به همه‌پرسی گذاشت که توسط ناظران بین‌المللی، نظارت نشده بود. اصلاحات قانون اساسی، ظاهری و بخشی از پاسخ به اعتراضات سراسری بود. از آنجایی که این اقدام، قدرت دولت سوریه را در انحصار خود درآورد و بدون مشورت با محافل وفادار تهیه شد، اپوزیسیون و احزاب انقلابی سوریه، همه‌پرسی را تحریم
و احزاب انقلابی سوریه، همه‌پرسی را تحریم کردند که منجر به مشارکت بسیار کم بر اساس داده‌های دولت اسد شد. همه‌پرسی، منجر به تصویب قانون اساسی جدید شد که در ۲۷ فوریه ۲۰۱۲ لازم‌الاجرا شد. پس از سقوط رژیم اسد، سخنگوی نخستین دولت انتقالی سوریه با بیان اینکه در دوره انتقالی سه‌ماهه دولت، قانون اساسی و مجلس بعث، به حالت تعلیق درمی‌آید، افزود که یک «کمیته قضایی و حقوق بشر» برای بررسی قانون اساسی قبل از انجام اصلاحات، تشکیل خواهد شد. در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۵، در جریان کنفرانس پیروزی انقلاب سوریه، حسن عبدالغنی، سخنگوی
کنفرانس پیروزی انقلاب سوریه، حسن عبدالغنی، سخنگوی فرماندهی عملیات نظامی، لغو قانون اساسی ۲۰۱۲ سوریه را اعلام کرد. این قانون اساسی متعاقباً در ۱۳ مارس ۲۰۲۵ با قانون اساسی موقت ۲۰۲۵ سوریه جایگزین شد.
در حالی که ایدئولوژی فمینیستی در اواسط قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند و ایالات متحده و به تدریج در سایر نقاط جهان محبوبیت پیدا کرد، این جنبش تا حدود یک قرن بعد در یونان به‌طور گسترده‌ای مورد توجه قرار نگرفت. اولین تغییر در سال ۱۹۵۲ رخ داد، زمانی که زنان یونان حق رأی را به دست آوردند. با این حال، تغییرات معنی‌دار در زندگی روزمره تا چند دهه بعد با اصلاحات قانون خانواده در سال ۱۹۸۳ رخ نداد. یونان کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان را امضا کرد و در سال ۱۹۸۳ آن را تصویب
علیه زنان را امضا کرد و در سال ۱۹۸۳ آن را تصویب کرد. در شهرهای بزرگی مانند آتن، زنان جوان نقش یکپارچه‌تری در جامعه و اجتماع دارند؛ اما در بیشتر مناطق یونان (به‌ویژه مناطق روستایی)، سنت مردسالاری بسیار قوی است. یکی از ایده‌های بنیادی که این ساختار را تقویت می‌کند این است که زنان به‌طور «طبیعی» با بخش خانگی نیروی کار مرتبط هستند، که نسبت به نیروی کاری گسترده‌تر که مردان معمولاً درگیر آن هستند، وزن کمتری دارد. تاریخچه. ۱۸۳۰–۱۹۵۰. کالیروئی پارن (۱۸۵۹–۱۹۴۰)، با نام خانوادگی سیگانو، که به صورت کالیروئی پارن نیز
نام خانوادگی سیگانو، که به صورت کالیروئی پارن نیز نوشته می‌شود، اغلب به عنوان آغازگر جنبش فمینیستی در یونان شناخته می‌شود. او در سال ۱۸۸۷ روزنامه خود را با نام "روزنامه بانوان" تأسیس و منتشر کرد. روزنامه پارن به‌سرعت به نمادی از تغییرات اجتماعی تبدیل شد و هم به‌عنوان بستری برای ترویج ایده‌های پیشرو و هم به‌عنوان ابزاری برای انتشار اطلاعات عمل کرد. تأثیر روزنامه‌های او دهه‌ها ادامه یافت و از کیفیت ادبی بالایی برخوردار بود و توجه‌ها را به پرسش زنان و نقش در حال تغییر زنان در یونان جلب کرد. دیدگاه پارن
در حال تغییر زنان در یونان جلب کرد. دیدگاه پارن دوره‌ای جدید را رقم زد که تا نیمه اول قرن بیستم ادامه یافت و بر عدالت اجتماعی و برابری جنسیتی تأکید داشت و این آغاز با تغییرات اجتماعی چشمگیر در ساختار سنتی خانواده آغاز شد. در سال ۱۸۷۲، کالیوپی کهه‌جیا (۱۸۳۹–۱۹۰۵) انجمن ترویج آموزش زنان را تأسیس کرد. کالیروئی پارن در سال ۱۸۹۴ اتحادیه آزادی زنان و در سال ۱۸۹۶ اتحادیه زنان یونان را تأسیس کرد، اگرچه هر دو از حمایت از موضوع بحث‌برانگیز حق رأی زنان اجتناب کردند. شورای ملی زنان یونان، سازمان چتری برای حدود پنجاه
شورای ملی زنان یونان، سازمان چتری برای حدود پنجاه انجمن خیریه زنان و کودکان، در سال ۱۹۱۱ تأسیس شد. پیشرفت در زمینه آموزش با پذیرش زنان در دانشگاه آتن محقق شد، اما تنها در سال ۱۹۲۰ بود که آورا تئودوروپولو لیگ یونانی حقوق زنان را تأسیس کرد و به‌طور خاص خواستار پیشرفت در حقوق سیاسی و حق رأی شد. بعد از سال ۱۹۵۰. از دهه ۱۹۵۰ به بعد، یونان به یک دولت-ملت تبدیل شد. پس از پایان سلطه ۴ قرنی امپراتوری عثمانی، جمعیت یونان صلح را تجربه کرد، اما سؤال جدیدی مطرح شد که چگونه می‌توان کشور را در این آزادی تازه یافته هدایت
می‌توان کشور را در این آزادی تازه یافته هدایت کرد. تمایل به غربی‌سازی همراه با احیای فرهنگ‌ها و سنت‌های یونانی شکل گرفت. به زودی این سؤال مطرح شد که با نقش‌های موجود در جامعه، به‌ویژه نقش زنان، که به عنوان "پرسش زنان" معروف شد، چه باید کرد. فمینیسم و دیدگاه‌های پیشرفته‌تر در مورد حقوق زنان محبوب شدند، همانند یورو کمونیسم، که باعث ایجاد تنش شد. در سال ۱۹۵۲، قانون ۲۱۵۹ به تصویب رسید و به زنان حق رأی داده شد. اولین انتخابات عمومی که در آن زنان توانستند رأی دهند، در سال ۱۹۵۶ برگزار شد. از دهه ۱۹۶۰ به بعد،
دهند، در سال ۱۹۵۶ برگزار شد. از دهه ۱۹۶۰ به بعد، اشتغال زنان در بخش خدماتی اقتصاد به شدت افزایش یافت، همان‌طور که دسترسی زنان به آموزش عالی بیشتر شد. تا دهه ۱۹۷۰، تعداد مدارک تحصیلی اعطا شده به زنان از ۲۷٬۰۰۰ به ۶۰٬۰۰۰ افزایش یافت. با این حال، این تعداد همچنان حدود ۴۰ درصد تعداد مدارک تحصیلی اعطا شده به مردان بود.
کرولاین کراسلی (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
اولیویا اپس (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
آلیشا کوریگن (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده است.
اِیشا هوگن-روچستر (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
کلوئی دنیلز (؛ زادهٔ ۲۷ آوریل ۲۰۰۳) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
دیم پاتریشیا رز برگویست (با نام تولد اسمیت، ; – ) جانورشناس برجسته نیوزیلندی بود که در زمینه کالبدشناسی و طبقه‌بندی علمی تخصص داشت. در زمان درگذشت، او استاد بازنشسته جانورشناسی و استاد افتخاری کالبدشناسی با رادیولوژی در دانشگاه اوکلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون بانوی فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا شده است. زندگی‌نامه. پاتریشیا رز اسمیت در حومه دوونپورت اوکلند به دنیا آمد. پدرش ویلیام اسمیت، برقکار و مادرش برتا الن اسمیت (با نام خانوادگی پنی) خانه‌دار بود. او در مدرسه ابتدایی دوونپورت و سپس دبیرستان
بود. او در مدرسه ابتدایی دوونپورت و سپس دبیرستان تاکاپونا گرامر تحصیل کرد، جایی که در سال آخر به عنوان شاگرد اول مدرسه شناخته شد. در سال ۱۹۵۰ تحصیلات دانشگاهی خود را در کالج دانشگاه اوکلند آغاز کرد و در سال ۱۹۵۶ با درجه ممتاز موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشته گیاه‌شناسی شد. پایان‌نامه او با عنوان «مطالعه خانواده لوکسوماسه» بود. پس از تکمیل دومین مدرک کارشناسی ارشد معادل در جانورشناسی، تحصیلات دکتری خود را در دانشگاه اوکلند زیر نظر ویلیام روی مک‌گرگور و جان مورتون در زمینه طبقه‌بندی اسفنج‌های دریایی
و جان مورتون در زمینه طبقه‌بندی اسفنج‌های دریایی (Porifera) آغاز کرد و در سال ۱۹۶۱ موفق به دریافت مدرک دکتری شد. برگویست اولین فردی بود که مدرک دکتری جانورشناسی را از دانشگاه اوکلند دریافت کرد. در سال ۱۹۵۸ با پیتر برگویست، زیست‌شناس مولکولی برجسته، ازدواج کرد و این زوج صاحب یک دختر شدند. پس از اخذ دکتری، برگویست برای ادامه مطالعات به دانشگاه ییل رفت تا دانش سیستماتیک خود را گسترش دهد. پس از بازگشت به نیوزیلند، به عنوان مدرس و پژوهشگر در دانشگاه اوکلند مشغول به کار شد و تحقیقات خود را در زمینه کالبدشناسی،
به کار شد و تحقیقات خود را در زمینه کالبدشناسی، طبقه‌بندی و جانورشناسی با تمرکز ویژه بر اسفنج‌های دریایی ادامه داد. او احساس می‌کرد چارچوب پایدار و جامعی برای طبقه‌بندی سطح بالا که امکان تشخیص روابط بین گونه‌ها و توصیف گونه‌های جدید را فراهم کند، وجود ندارد. زمانی که برگویست به عنوان استاد تمام (پرفسور) در دانشگاه اوکلند منصوب شد، اولین زنی بود که به این مقام در این دانشگاه دست می‌یافت. برگویست به همراه مری ای. سینکلر مقاله مهمی با عنوان «ریخت‌شناسی و رفتار لاروهای برخی اسفنج‌های بین‌جزرومدی» را برای مجله
لاروهای برخی اسفنج‌های بین‌جزرومدی» را برای مجله نیوزیلندی تحقیقات دریایی و آب شیرین نوشت که در ۲۰ اکتبر ۱۹۶۷ منتشر شد. از دانشجویان برجسته او می‌توان به میشل کلی-بورجز و جین فرومونت اشاره کرد. جوایز و افتخارات. در سال ۱۹۷۹، دانشگاه اوکلند بر اساس ۲۸ مقاله علمی ارائه شده، مدرک دکترای علوم را به برگویست اعطا کرد. او در سال ۱۹۸۲ به عنوان عضو انجمن سلطنتی نیوزیلند انتخاب شد و در سال ۱۹۸۹ مدال یادبود هکتور را از این انجمن دریافت کرد. در تشریفات سال نو ۱۹۹۴، به پاس خدماتش به علم، به عنوان بانوی فرمانده
به پاس خدماتش به علم، به عنوان بانوی فرمانده امپراتوری بریتانیا (DBE) منصوب شد. همسرش پیتر برگویست نیز در سال ۲۰۱۲ به پاس خدمات به علم، به عنوان افسر نشان شایستگی نیوزیلند (ONZM) منصوب شد. پاتریشیا برگویست با دستاوردهای علمی برجسته‌اش در زمینه طبقه‌بندی اسفنج‌های دریایی، میراث ماندگاری از خود به جای گذاشت. به پاس خدمات ارزشمند او، گونه‌های متعددی از اسفنج‌ها به نام او نامگذاری شده‌اند که از آن جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: در سال ۲۰۱۷، انجمن سلطنتی نیوزیلند (Te Apārangi) برگویست را به عنوان یکی از
نیوزیلند (Te Apārangi) برگویست را به عنوان یکی از «۱۵۰ زن در ۱۵۰ کلمه» در پروژه‌ای ویژه برای معرفی زنان برجسته علمی انتخاب کرد. این انتخاب نشان‌دهنده تأثیر عمیق او بر علوم دریایی و طبقه‌بندی جانوری در نیوزیلند و جهان است. نامگذاری این گونه‌های جدید نه تنها یادبودی از تلاش‌های علمی برگویست محسوب می‌شود، بلکه گواهی است بر جایگاه والای او در جامعه علمی بین‌المللی. روش‌های طبقه‌بندی و مطالعات سیستماتیک او همچنان به عنوان مرجع در تحقیقات مربوط به اسفنج‌های دریایی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
فلورنس سیموندز (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
کاریسا نورستن (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده است.
کریسی اسکورفیلد (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
فنسی برمودس (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اسپانیایی‌تبار اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
پیپر لوگان (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده است.
کیارا واردلی (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
تیلور پری (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
شالایا والنسوئلا (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است.. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده است.
قانون اساسی موقت ۲۰۲۵ سوریه با عنوان رسمی اعلامیه قانون اساسی جمهوری عربی سوریه ()، قانون اساسی موقت سوریه برای یک دوره انتقالی پنج‌ساله است که توسط رئیس‌جمهور سوریه، احمد الشرع، تصویب شده است. پس از سقوط رژیم اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، حسن عبدالغنی، سخنگوی فرماندهی عملیات نظامی، از لغو قانون اساسی ۲۰۱۲ سوریه بعثی خبر داد. سپس الشرع، اعلام کرد که «اعلامیه قانون اساسی» را به عنوان یک چارچوب قانونی تا زمان ایجاد قانون اساسی جدید، صادر خواهد کرد. در ۲ مارس ۲۰۲۵، او کمیته‌ای را برای پیش‌نویس اعلامیه قانون اساسی جدید
را برای پیش‌نویس اعلامیه قانون اساسی جدید برای نظارت بر دوره انتقالی کشور تشکیل داد و در ۱۳ مارس، قانون اساسی موقت را امضا کرد که به مدت پنج سال، معتبر خواهد بود. اصلاحات قانون اساسی، در بحبوحه بی‌ثباتی مداوم، از جمله تهدیدات تجزیه کشور توسط بقایای نیروهای حامی اسد، شبه‌نظامیان دروزی و تهاجم نظامی اسرائیل، تنش‌های فرقه‌ای و کشتار جمعی در مناطق علوی‌نشین صورت گرفت، همچنان که تحریم‌های بین‌المللی ناشی از جنگ داخلی سوریه، حفظ شده است. نمای کلی. این قانون اساسی، نظام ریاستی را با قدرت اجرایی در دست رئیس‌جمهور
نظام ریاستی را با قدرت اجرایی در دست رئیس‌جمهور که وزیران را منصوب می‌کند، بدون وجود پست نخست‌وزیری، تعیین کرده است. این قانون اساسی، با حفظ آزادی عقیده و بیان، احکام اسلام را به عنوان منبع اصلی قانون، در نظر گرفته است. مجلس خلق برای نظارت بر تدوین قانون اساسی دائمی جدید، به عنوان مجلس موقت در دوره انتقالی پنج ساله، همچنان حفظ شده است. رئیس‌جمهور، یک‌سوم اعضای مجلس خلق را انتخاب می‌کند و قضات را در دادگاه قانون اساسی، بدون نیاز به تأیید مجلس، منصوب می‌کند. دو سوم باقی‌مانده از طریق کمیسیون‌هایی انتخاب
دو سوم باقی‌مانده از طریق کمیسیون‌هایی انتخاب می‌شوند که توسط کمیته تعیین شده توسط رئیس‌جمهور، نظارت می‌شود. این قانون اساسی، برخی از عناصر قبلی خود را حفظ کرده است، از جمله الزام مسلمان بودن رئیس‌جمهور و اینکه فقه اسلامی به عنوان پایه اصلی قانون‌گذاری عمل کند. قانون اساسی، وعده برابری را برای همه شهروندان بدون توجه به پیشینه‌های جمعیتی و مذهبی داده است. نیروهای مسلح فعلی سوریه به عنوان یک نهاد ملی حرفه‌ای تعیین شده‌اند و گروه‌های مسلح غیرمجاز را از حضور در کشور، منع می‌کند. همچنین حمایت عمومی از رژیم سابق
کشور، منع می‌کند. همچنین حمایت عمومی از رژیم سابق اسد، جرم‌انگاری شده است. قانون اساسی، پرچم اصلی استقلال ۱:۲ را به عنوان پرچم اصلی تعیین کرد. با این حال، متن نهایی در نهایت نسبت ۲:۳ را حفظ کرد.
آلکسا چانگ (؛ زادهٔ ) مدل، مجری تلویزیون، روزنامه‌نگار و کارآفرین اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. چانگ در سن نوجوانی پس از اینکه توسط یک بنگاه مدلینگ در جشنواره ردینگ و لیدز کشف شد، وارد دنیای مدلینگ شد. او برای برندهایی مانند ویوین وست‌وود، استلا مک‌کارتنی و میو میو مدلینگ و تبلیغ کرده است، همچنین چهره برندهایی همچون پپه جینز، لاکست)، دی‌کی‌ان‌وای جینز، تامی هایلفیگر و لونشان بوده است. در سال ۲۰۰۶، چانگ به مجری مشترک برنامه موسیقی «پاپ‌ورلد» از کانال ۴ تبدیل شد که به
موسیقی «پاپ‌ورلد» از کانال ۴ تبدیل شد که به دلیل سبک مصاحبه‌های بی‌پروایانه و بی‌رحمانه‌اش معروف بود. در سال ۲۰۰۷، او مجری یک برنامه موسیقی صبحگاهی کانال ۴ به نام «"فرشلی اسکویز"» شد. همان سال، چانگ انگلستان را ترک کرد تا حرفه خود را در آمریکا دنبال کند، جایی که مجری برنامه «"ایتس آن ویث آلکسا چانگ"» برای ام‌تی‌وی شد. این برنامه در دسامبر ۲۰۰۹ لغو شد. او در سال ۲۰۱۰ به انگلستان بازگشت و مجری برنامه گفتگومحور بریتانیایی «"گانزو ویث آلکسا چانگ"» برای ام‌تی‌وی را آغاز کرد، برنامه‌ای که پیش از آن زین لو
را آغاز کرد، برنامه‌ای که پیش از آن زین لو مجری‌اش بود. آلکسا چانگ در سال ۲۰۲۰، به عنوان مجری مشترک به تن فرانس از برنامه «"نکست این فشن"» در نتفلیکس که یک رقابت مد بود پیوست؛ این برنامه پس از یک فصل لغو شد و بعدها با مدل مشهور جیجی حدید که جایگزین چونگ شد، دوباره احیا گردید. آلکسا چانگ به دلیل سبک مد خود شناخته شده است. او به عنوان «آن دختره قرن ۲۱» و «یک پیش‌الگوی تأثیرگذار» توصیف شده است. در ژانویه ۲۰۱۰، برند مولبری کیفی به نام «آلکسا» را معرفی کرد که نام و طراحی آن الهام‌گرفته از او بود. آلکسا چانگ سه
و طراحی آن الهام‌گرفته از او بود. آلکسا چانگ سه جایزه شیک‌پوشی بریتانیا را در جوایز مد که توسط شورای مد بریتانیا برگزار می‌شود، برنده شده است. در سال ۲۰۱۳، او کتابی به نام "آن" نوشت که مجموعه‌ای از نوشته‌ها، نقاشی‌ها و عکس‌های شخصی‌اش بود. برند مد او به نام آلکسا چانگ که به صورت ALEXACHUNG نوشته می‌شود، در ماه مه ۲۰۱۷ راه‌اندازی شد و در سال ۲۰۲۲ بسته شد. زندگی اولیه. آلکسا چانگ در وینچستر همپشر انگلستان به دنیا آمد و کوچک‌ترین فرزند از چهار کودک بود. او در پریوت نزدیک به وینچستر بزرگ شد. مادرش جیلین و پدرش
نزدیک به وینچستر بزرگ شد. مادرش جیلین و پدرش فیلیپ چانگ نام داشتند. پدر او که یک طراح گرافیک است، از طریق سه نیای خود تبار چینی و از یک نیای دیگر تبار انگلیسی داشت، در حالی که مادرش، که خانه‌دار بود، تبار انگلیسی داشت. while her mother, a housewife, is English. در دوران کودکی، او دوره‌هایی از سوارکاری و باله را گذراند. آلکسا چانگ گفته است که برنامه تلویزیونی «"شو لباس"» از بی‌بی‌سی وان عامل علاقه‌مند شدنش به دنیای مد در دوران کودکی بود. آلکسا چانگ در مدرسه دولتی پرینز در مقطع دبیرستان تحصیل کرد و در کالج
دولتی پرینز در مقطع دبیرستان تحصیل کرد و در کالج پیتر سایموندز وینچستر دوره‌های تحصیلی پیشرفته را گذراند. او به کینگز کالج لندن برای تحصیل در رشته زبان انگلیسی و به کالج هنر چلسی برای تحصیل در رشته هنر رفت اما در سن ۱۶ سالگی در جشنواره ردینگ و لیدز توسط یک بنگاه مدلینگ کشف شد و پیش از اینکه وارد دانشگاه شود، وارد دنیای مدلینگ شد. زندگی شخصی. آلکسا چانگ از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ سه سال و نیم با عکاس مد دیوید تیتلو که ۲۰ سال از او بزرگ‌تر بود، زندگی کرد. او از ژوئیه ۲۰۰۷ تا ژوئیه ۲۰۱۱ در رابطه‌ای چهار ساله با الکس
۲۰۰۷ تا ژوئیه ۲۰۱۱ در رابطه‌ای چهار ساله با الکس ترنر، خواننده گروه آرکتیک مانکیز بود؛ آنها با هم در لندن زندگی می‌کردند و بعدها به نیویورک نقل‌مکان کردند، جایی که آلکسا چانگ آپارتمانی در ایست ویلیج، منهتن خرید. در یک مصاحبه در سال ۲۰۱۳، آلکسا چانگ بیان کرد که ترنر همچنان «بهترین دوست» او باقی مانده است. این زوج سابق چندین بار در سال ۲۰۱۴ با هم دیده شدند. او از سال ۲۰۱۵ تا اوایل ۲۰۱۷ با بازیگر سوئدی الکساندر اسکاشگورد در رابطه بود. در سال ۲۰۱۶، او به لندن بازگشت تا برند لباس خود را راه‌اندازی کند. در یک
بازگشت تا برند لباس خود را راه‌اندازی کند. در یک پست اینستاگرامی در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۰، آلکسا چانگ از تشخیص بیماری آندومتریوز خود خبر داد و از افزایش آگاهی در مورد این اختلال حمایت کرد. در ماه مه ۲۰۲۴، گزارش‌هایی منتشر شد که آلکسا چانگ به بازیگر تام استاریج نامزد شده است.
لورن دویل (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
کایلا کنت (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
کریستی کرشی (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
ایلونا مار (؛ زادهٔ ۱۲ اوت ۱۹۹۶) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است.
آریانا رمزی (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
نایا تاپر (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
الینا اولسن (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
الکس سدریک (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است.
سامی سالیوان (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
سارا لیوی (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
استفانی رووتی (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است.
تاریخ حضور یهودیان در هلند عمدتاً به اواخر قرن شانزدهم و قرن هفدهم میلادی بازمی‌گردد؛ زمانی که یهودیان سِفاردی از پرتغال و اسپانیا به آمستردام و چند شهر دیگر هلند مهاجرت کردند. دلیل این مهاجرت، موقعیت ویژه هلند به‌عنوان یکی از معدود کشورهای برخوردار از تحمل مذهبی در آن دوران بود. از آنجا که یهودیان پرتغالی برای دهه‌ها تحت نظارت مذهبی خاخام‌ها زندگی نکرده بودند، نسل نخست آن‌ها که می‌خواستند دوباره به دین نیاکان خود بازگردند، نیاز به آموزش رسمی در باورها و مناسک یهودی داشتند. این شرایط با وضعیت یهودیان
و مناسک یهودی داشتند. این شرایط با وضعیت یهودیان اشکنازی (از اروپای مرکزی) تفاوت داشت، چون آن‌ها با وجود آزار و تبعیض، در جوامع سازمان‌یافته مذهبی زندگی می‌کردند. در قرن هفدهم، آمستردام به‌دلیل اهمیتش در زندگی یهودی، به «اورشلیم هلند» شهرت یافت. در میانه همان سده، یهودیان اشکنازی از اروپای مرکزی و شرقی نیز به هلند مهاجرت کردند. هر دو گروه به‌دنبال آزادی مذهبی و برای فرار از آزار و اذیت به هلند آمدند، جایی که می‌توانستند به‌طور علنی و آزاد، در جوامع مستقل یهودی و تحت نظارت خاخام‌ها زندگی کنند. همچنین،
یهودی و تحت نظارت خاخام‌ها زندگی کنند. همچنین، فرصت‌های اقتصادی در هلند که در آن زمان یکی از مراکز اصلی بازرگانی جهانی بود، عامل مهم دیگری در جذب آن‌ها به‌شمار می‌رفت. هلند زمانی بخشی از امپراتوری اسپانیا و ارثیه بورگوندی کارل پنجم بود. در سال ۱۵۸۱، جمهوری هلند استقلال خود را از اسپانیای کاتولیک اعلام کرد و جنگ هشتادساله آغاز شد. یکی از انگیزه‌های اصلی استقلال، امکان عمل به دین پروتستان بود، که در اسپانیا تحت فشار تفتیش عقاید اسپانیایی قرار داشت. تحمل مذهبی یا آزادی وجدان، یکی از اصول بنیادین دولت
مذهبی یا آزادی وجدان، یکی از اصول بنیادین دولت تازه‌استقلال‌یافته بود. یهودیان پرتغالی، با عنوان «عبرانیان ملت پرتغال»، به‌طور قومی خود را پرتغالی می‌دانستند و در دوره مدرن اولیه نسبت به یهودیان اشکنازی موضعی دوگانه داشتند. از اواخر قرن هفدهم، هم‌زمان با کاهش رونق تجارت هلند بر اثر جنگ‌های انگلستان و هلند، جمعیت و موقعیت اجتماعی-اقتصادی یهودیان پرتغالی رو به افول گذاشت. در همین زمان، جمعیت اشکنازی‌ها به‌سرعت افزایش یافت و از آن زمان تاکنون از نظر عددی غالب بوده‌اند. با پایان جمهوری هلند، در دوره جمهوری
بوده‌اند. با پایان جمهوری هلند، در دوره جمهوری باتاو (متأثر از فرانسه)، در سال ۱۷۹۶، رهایی یهودیان انجام شد و آن‌ها شهروند کامل شدند. در دوره سلطنتی که با حمایت ناپلئون بناپارت تشکیل شد، شاه ناپلئون سوم تمام اختیارات تنبیهی رهبران جامعه یهودی، موسوم به "پارناسان"، را لغو کرد و آن‌ها را به مقام‌هایی دولتی تبدیل نمود. در دوران اشغال نازی‌ها در جنگ جهانی دوم، هولوکاست در هلند بسیار شدید بود؛ حدود ۷۵٪ از جمعیت یهودی کشور به اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی و اردوگاه‌های مرگ فرستاده شدند. شناخته‌شده‌ترین