payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برای شرکت تولیدکنندهٔ تجهیزات نورپردازی رابرت اَبی، رستوران بالای موزه هنر و طراحی شهر نیویورک، و چیدمان نور برای فری‌پورت لوکزامبورگ (مرکز فوق امنیتی لوکزامبورگ). حرفه. گراواندر در دانشگاه ایالتی پلی‌تکنیک کالیفرنیا در سان لوئیس اوبیسپو تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۴ میلادی در رشتهٔ معماری فارغ‌التحصیل شد. بلافاصله پس از آن، او برای تحصیل به ایتالیا نقل مکان کرد و از سال ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۱ میلادی برای سوتساس آسوچاتی شروع به کار کرد. او در سال ۱۹۸۹ میلادی با سوتساس شریک شد. در استودیوی سوتساس او عمدتاً با معماری و
شریک شد. در استودیوی سوتساس او عمدتاً با معماری و دکوراسیون داخلی درگیر بود و بسیاری از معتبرترین پروژه‌های شرکت را با اتوره سوتساس طراحی کرد. در سال ۲۰۰۱ میلادی او را ترک کرد تا یک استودیو تأسیس کند، این استودیو جایی است که او مجموعه‌های اشیاء نورپردازی را برای شرکت‌های مختلف نورپردازی تولید و چندین اقامتگاه خصوصی در سراسر جهان طراحی کرده است. کار نورپردازی گراواندر اغلب شامل منابع مبهم در رنگ‌های زنده است که منجر به درخشش‌های منحصر به فرد و جالب می‌شود. آثار معماری و طراحی اشیاء هنری گراواندر بارها توسط
معماری و طراحی اشیاء هنری گراواندر بارها توسط نیویورک تایمز و نشریات معماری مانند دوول و وال‌پیپر مورد بازبینی و تحلیل قرار گرفته‌اند. آثار. معماری. با اتوره سوتساس: موزه‌ها و جوایز. آثار او در بسیاری از کشورها به نمایش درآمده و در بسیاری از مجموعه‌های دائمیِ موزه‌ها گنجانده شده است: در سال ۲۰۱۲ میلادی، او برندهٔ جایزهٔ طراحی وال‌پیپر* «بهترین استفاده از رنگ» برای میز جعبه‌ای ساخته شده توسط گلس‌ایتالیا و در سال ۲۰۱۰ میلادی «بهترین ناهار روشن‌شده» برای چیدمان نور در رابرت اَبی، موزهٔ هنر و طراحی، نیویورک
نور در رابرت اَبی، موزهٔ هنر و طراحی، نیویورک شد.
باشگاه فوتبال دپورتس تولیما () یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای کلمبیایی است که در شهر ایباگه در بخش تولیما در کلمبیا واقع شده و در لیگ کلمبیا فعالیت میکند.
توماش اشتوکینگر (؛ زادهٔ ۲۳ فوریه ۱۹۵۵) مجری تلویزیون و بازیگر آلمانی‌تبار اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "صفر-هفت، به‌گوشم"، "ناپلئون"، "طایفه"، "هتل ۵۲"، "دستورالعمل زندگی"، "دوران افتخار"، "۳۶۵ روز"، "شامانکا"، "سنگ"، "اسکادران"، "پزشک قلابی" و "شکنجه" اشاره نمود.
سواوومیر پاتسک (؛ زادهٔ ۱۷ آوریل ۱۹۶۷) بازیگر و صداپیشه اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "پدر متیو"، "تشخیص"، "خانه کشیش"، "دوران افتخار"، "لندنی‌ها"، "پیت‌بول"، "پرستار کودک"، "کارآگاهان جنایی"، "خودِ زندگی"، "در خوشی و سختی"، "حوزه استحفاظی ۱۳"، "حوزه استحفاظی ۱۳، قسمت دوم"، "سال‌های شیرین"، "نیویورک شاد"، "کیلر" و "پسرها گریه نمی‌کنند" اشاره نمود.
صندلی راحتی به سبکی از صندلی‌های دارای تکیه‌گاه آرنج که عمدتاً با کلاف چوبی نمایان ساخته می‌شوند. این سبک از صندلی در اوایل قرن هفدهم میلادی در فرانسه ایجاد شد. صندلی راحتی از چوب و اغلب با تزئینات برجستهٔ منبت‌کاری ساخته شده است. معمولاً روی صندلی، پشتی صندلی و روی بازوها (تکیه‌گاه آرنج) روکش می‌شود. برخی از صندلی‌های راحتی دارای یک نوار دور تا دور همچون والان هستند که به صورت لایه‌ای است که کمی برجسته شده است. معمولاً عناصر چوبیِ در معرض دید طلاکاری یا رنگ آمیزی می‌شوند. برخی از صندلی‌های راحتی دارای یک
آمیزی می‌شوند. برخی از صندلی‌های راحتی دارای یک تکیه‌گاه کوتاه جداگانه یا پوف هستند که به عنوان میز، چهارپایه یا زیرپایی استفاده می‌شود و عموماً برای قراردادن پاها و لم دادن هستند. تاریخچه. واژهٔ «صندلی راحتی» که از جد رنسانس اروپایی خود به نام منبر مکالمه (Caquetoire) با تکیه‌گاه آرنج یا صندلی تاشوی ژرمن [یک صندلی تاشو به شکل X که از صندلی کورول رومیان گرفته شده و در قرون وسطی استفاده می‌شد.] گرفته شده بود. این واژه تا سال ۱۶۳۶ میلادی وارد فرهنگ لغات نشد. در دربار، برای انتخاب صندلی‌ها از یک نظم سلسله
در دربار، برای انتخاب صندلی‌ها از یک نظم سلسله مراتبی پیروی می‌کردند: صندلی برای پادشاه و مهمانان معتبر، صندلی یا چهارپایه برای شاهزادگان خونی و مهمانان برجسته، چهارپایه و صندلی تاشو برای شاهزاده خانم‌های بلندپایه، دوک‌ها و همتایان و مقامات عالی، خشت (کوسن مسطح و مربعی که روی زمین قرار می‌گیرد) برای زنان کم لقب (تزیین شده با قیطان طلا برای زنان اشراف، ابریشم برای زنان بورژوا). صندلی‌های راحتی دورهٔ لوئی سیزدهم صندلی راحتی با پشتی کوتاه برای کار یا صرف غذا استفاده می‌شدند، در حالی که آن‌هایی که برای استراحت
می‌شدند، در حالی که آن‌هایی که برای استراحت استفاده می‌شدند دارای پشتی بلندتر و کمی متمایل به سمت عقب بودند.
دنیز تانتوچی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "پدر ماتئو"، "یک پزشک در خانواده"، "تعطیلات در مریخ" و "بن هور" اشاره کرد.
ریا دِ سیمونه (؛ – ) بازیگر و خواننده اهل ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۵ میلادی فعالیت می‌کرد. او دانش‌آموختۀ آکادمی ملی هنرهای نمایشی سیلویو دامیکو بود و بیشتر در نقش زنی اغواگر در فیلم‌های سبک کمدی سکسی سبک ایتالیایی، پلیتسیوتسکی و ترسناک بازی می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "درمانگاه عشق"، "دختر اهل بولونیا"، "سوبروله… دختر اهل رومانیولا"، "از روی درماندگی، جولیا"، "سنبله، ثور، جدی"، "مردان مزدور"، "دانش‌آموز رفوزه به آقای مدیر چشمک زد"، "دختر
"دانش‌آموز رفوزه به آقای مدیر چشمک زد"، "دختر دبیرستانی در کلاس رفوزه‌ها"، "عشاق و دیگر وابستگان"، "نخستین شیره زفاف"، "معلم مدرسه در خانه"، "همسر سفیدپوش… عاشق آتشین‌مزاج"، "معلم علوم تجربی"، "به‌خاطر عشق پوپیا" و "سکس با لبخند ۲" اشاره کرد.
بولیو (یا "bOOleO") یک بازی کارتی استراتژی با استفاده از دروازه‌های منطقی است. این بازی توسط جاناتان برانت و کریس کامف به همراه پی دنیس در سال ۲۰۰۸ طراحی و برای اولین بار در سال ۲۰۰۹ توسط Tessera Games LLC منتشر شد. اجزای بازی. دسته کارت ها شامل 64 کارت است: نحوه بازی. با یک خط از کارت‌های باینری اولیه که عمود بر دو بازیکن روبه‌رو گذاشته شده‌اند شروع می‌کنیم، هدف بازی این است که اولین کسی باشیم که یک هرم منطقی را تکمیل می‌کند که خروجی نهایی آن مطابق با ورودی دنباله کارت‌های باینری اولیه رو‌به‌روی بازیکن
دنباله کارت‌های باینری اولیه رو‌به‌روی بازیکن است. این بازی در قالب «یک کارت بکش، یک کارت بازی کن» انجام می‌شود. این هرم شامل ردیف‌هایی از کارت‌های دروازه‌ است، که در آن خروجی هر جفت کارت به‌ هم پیوسته، مقادیر ورودی یک کارت واحد در ردیف زیرشان را تشکیل می‌دهد. بنابراین، مقادیر باینری اولیه پایه یا ردیف اول هرم را تشکیل می‌دهند. برای اضافه کردن هر کارت به هرم باید با ردیابی «جریان» کارت‌های باینری اولیه و در نظر گرفتن منطق و خروجی هر دروازه مطمئن بشویم که اضافه کردن آن دروازه به هرم از لحاظ منطقی درست است،
کردن آن دروازه به هرم از لحاظ منطقی درست است، یعنی بسته به ورودی‌ها و خروجی‌ها، ارزش هر کارت دروازه باید با قانون آن دروازه مطابقت داشته باشد. کارت‌های "NOT" در برابر هر یک از کارت‌های باینری اولیه در بازی، بازی می‌شوند و باعث می‌شوند که کارت ۱۸۰ درجه بچرخد و مقدار آن کارت از ۰ به ۱ یا برعکس تغییر کند. با تغییر مقدار هر یک از دنباله‌های کارت‌های باینری اولیه، همه کارت‌های دروازه‌ای که جریان آن کارت باینری اولیه از آنها رد می‌شود باید دوباره ارزیابی شوند تا اطمینان حاصل شود که قرارگیری آن هنوز هم از لحاظ
اطمینان حاصل شود که قرارگیری آن هنوز هم از لحاظ منطقی درست است یا خیر. اگر اینطور نباشد، آن کارت دروازه از هرم بازیکن حذف می‌شود. از آنجایی که هر دو هر دو بازیکن کارت های باینری اولیه را به‌عنوان یک پایه به اشتراک می‌گذارند، «برگرداندن» یک باینری اولیه بر هرم هر دو بازیکن (با بازی یک کارت NOT) تأثیر می‌گذارد. یک استراتژی اصلی در طول بازی این است که کارت‌های دروازه را از هرم منطقی حریف حذف کنیم، در حالی که آسیب کمتری به هرم خود وارد کنیم. با این‌حال، حریف ممکن است اثراتی را که یک کارت "NOT" روی یک کارت
ممکن است اثراتی را که یک کارت "NOT" روی یک کارت باینری اولیه می‌گذارد را، با بازی کردن یک کارت "NOT" دیگر خنثی کند. برخی از دروازه‌های منطقی نسبت به تغییر ورودی هایشان قوی‌تر از دروازه‌های دیگر هستند. بنابراین، همه کارت‌های گیت منطقی ارزش استراتژیک یکسانی ندارند. نسخه استاندارد بازی حاوی گیت‌های "NAND" ، "NOR" یا "XNOR" نیست، اما این‌ کارت‌ها در "بولیو-ان" (که یک بازی مستقل با قوانین یکسان نیز است) یافت می‌شوند. روش‌های دیگر بازی. تعداد کارت‌های موجود در بولیو به‌راحتی از بازی کردن دو بازیکن پشتیبانی
در بولیو به‌راحتی از بازی کردن دو بازیکن پشتیبانی می‌کند که هرم منطقی آنها در پایه آنها شش کارت دارد. با ترکیب چند جفت از دسته‌های بازی، می‌توان اهرام بزرگتر ساخت یا بازی‌هایی بین بیش از دو بازیکن انجام داد. به‌عنوان مثال: Tessera Games همچنین "نسخه بولیو-ان را" منتشر کرد که مشابه بولیو است با این تفاوت که از مجموعه معکوس گیت‌های منطقی استفاده می‌کند: "دروازه نقیض و،" دروازه نقیض یا و "دروازه نقیض یای انحصاری". نسخه "بولیو-ان" ممکن است به‌تنهایی بازی شود یا ممکن است با بولیو ترکیب شود.
باغ شالیمار یکی از باغ‌های گورکانی در سرینگر در جامو و کشمیر تحت مدیریت هند است که در شمال شرقی دریاچه دال واقع شده است. این باغ همچنین به نام‌های باغ‌های شالیمار، فرح‌بخش و فیض‌بخش نیز شناخته می‌شود. باغ ساحلی دیگری که در نزدیکی قرار دارد نشاط باغ (هند)، معروف به «باغ شادی» است. این باغ توسط امپراتوری گورکانی و به دستور جهانگیرشاه در سال ۱۶۱۹ ساخته شد و اوج باغبانی علمی گورکانی محسوب می‌شود. اکنون این باغ به عنوان یک پارک عمومی و «تاج سرینگر» نیز شناخته می‌شود. این باغ اولین باغ امپراتوری گورکانی با نام
این باغ اولین باغ امپراتوری گورکانی با نام باغ‌های شالیمار است که پس از آن باغ شالیمار لاهور در سال ۱۶۴۱ به دستور شاه جهان و باغ شالیمار در دهلی در سال ۱۶۵۳ توسط عزالنسا، همسر شاه جهان، ساخته شدند. ریشه‌شناسی. چندین باغ دیگر از باغ‌های گورکانی در هند و پاکستان نیز نام «شالیمار» را دارند. اگرچه منشأ دقیق این نام ناشناخته است، اما محتمل‌ترین ریشه‌شناسی، عبارت فاسی-عربی "شاه العمارت" (استاد بناها) است. تاریخچه. باغ شالیمار توسط جهانگیر، امپراتور گورکانی، در سال ۱۶۱۹ ساخته شد. او باغ قدیمی را به باغی سلطنتی
سال ۱۶۱۹ ساخته شد. او باغ قدیمی را به باغی سلطنتی تبدیل کرد و نام آن را "فرح‌بخش" ("دلپذیر") گذاشت. در سال ۱۶۳۰، به دستور امپراتور شاه جهان، زفرخان، والی کشمیر، آن را گسترش داد و نام "فیض‌بخش" ("بخشنده") را به آن داد. در دوران حکومت والیان سیک، این باغ محل تفریح آنان بود. در دوران حکومت رانجیت سینگ، عمارت مرمری به عنوان مهمانخانه برای بازدیدکنندگان اروپایی استفاده می‌شد. نصب تأسیسات برقی نیز در دوران مهاراجه هاری سینگ انجام شد؛ بنابراین، این باغ در طول سال‌ها توسط حاکمان مختلف گسترش یافته و به نام‌های
سال‌ها توسط حاکمان مختلف گسترش یافته و به نام‌های مختلفی خوانده شد، اما نام «باغ شالیمار» همچنان مشهورترین نام آن است. چیدمان. چیدمان باغ برگرفته از الگوی باغ ایرانی است. این باغ در ابتدا قرار بود در زمینی مسطح و به شکل مربع با چهار بازو که از منبع آب مرکزی به اطراف گسترده شده‌اند، ساخته شود. اما به دلیل زمین‌های تپه ماهور منطقه و وجود چاهی که آب آن از ارتفاع بالاتر به باغ هدایت می‌شد، نیاز به تغییراتی در طراحی اولیه بود. در طرح اصلاح‌شده، کانال اصلی آب از بالاترین نقطه باغ به پایین‌ترین نقطه آن کشیده شد و
نقطه باغ به پایین‌ترین نقطه آن کشیده شد و به محور اصلی باغ تبدیل شد. این کانال مرکزی که «شاه‌نهر» نام دارد، از میان سه تراس عبور می‌کند. در این طرح، بازوهای شعاعی حذف شدند و شکل باغ به جای مربع (طرح چهارباغ)، به مستطیل تغییر یافت. این باغ مساحتی بالغ بر ۱۲٫۴ هکتار (۳۱ جریب) را پوشش می‌دهد. طول باغ در امتداد کانال اصلی ۵۸۷ متر (۱۹۲۶ فوت) و عرض کل آن ۲۵۱ متر (۸۲۳ فوت) است. باغ دارای سه تراس است که با فواره‌ها و درختان چنار تزیین شده‌اند. شاه نهر، کانال اصلی تغذیه‌کننده آب برای هر سه تراس است و هر تراس نقش
تغذیه‌کننده آب برای هر سه تراس است و هر تراس نقش خاصی دارد. این باغ از طریق کانالی به طول ۱٫۶ کیلومتر (۰٫۹۹ مایل) و عرض ۱۱ متر (۳۶ فوت) که از میان باتلاق عبور می‌کرد، به آب‌های آزاد دریاچه دال متصل می‌شد. در حاشیه دریاچه، بیشه‌های بید و شالیزارهای برنج وجود داشت. مسیرهای سبز وسیعی با ردیف‌هایی از درختان چنار خاوری، دریاچه را احاطه کرده بودند. در باغ، مسیرهای پیاده‌روی مشبک با درختان صنوبر که با فاصله ۰٫۶۱ متر (۲ فوت) از یکدیگر کاشته شده بودند، ایجاد شده بود. معماری. جزئیات معماری سه ایوان (تراس) باغ بسیار
معماری. جزئیات معماری سه ایوان (تراس) باغ بسیار پیچیده است. تراس اول یک باغ عمومی یا باغ بیرونی است که در دیوان عام (تالار ملاقات عمومی) به پایان می‌رسد. در این تالار، یک تخت سیاه مرمری کوچک بالای آبشار نصب شده بود. تراس دوم، که در امتداد کانال محوری قرار دارد و کمی عریض‌تر است، دارای دو تراس کم‌عمق است. دیوان خاص (تالار ملاقات خصوصی) که تنها برای اشراف و مهمانان دربار قابل دسترسی بود و اکنون ویرانه است، در مرکز آن قرار دارد. با این حال، پایه‌های سنگی تراش‌خورده و یک سکوی زیبا که با فواره‌ها احاطه شده،
و یک سکوی زیبا که با فواره‌ها احاطه شده، هنوز دیده می‌شوند. حمام‌های سلطنتی در مرز شمال غربی این محوطه قرار دارند. استخرهای فواره‌ای دیوان خاص، دیوان عام و به‌تبع آن تراس زنان، به ترتیب آب را تأمین می‌کنند. این باغ دارای ۴۱۰ فواره است. در تراس سوم، کانال آبی محوری از باغ زنان عبور می‌کند که توسط دیوان خاص و درختان چنار احاطه شده است. در ورودی این تراس، دو غرفه کوچک یا اتاقک‌های نگهبانی به سبک کشمیر بر روی سکویی سنگی ساخته شده‌اند که ورودی کنترل‌شده به حرم سلطنتی است. شاه‌جهان یک باره‌دری از سنگ مرمر سیاه
سلطنتی است. شاه‌جهان یک باره‌دری از سنگ مرمر سیاه به نام پاویون سیاه در باغ زنان بنا کرد. این عمارت با استخر فواره‌ای احاطه شده که آب آن از تراس بالاتر تأمین می‌شود. یک آبشار دوگانه در برابر دیواری کوتاه که با طاقچه‌های کوچک (چینی‌خانه‌ها) تزیین شده، در پشت عمارت قرار دارد. دو کانال آبی ثانویه از پاویون سیاه به یک باره‌دری کوچک منتهی می‌شوند. بالای سطح سوم، دو پاویون هشت‌ضلعی انتهای دیوار باغ را مشخص می‌کنند. باره‌دری دارای چشم‌اندازی زیبا از کوه‌های برفی است که به عنوان منظری مناسب برای باغ محسوب می‌شود.
که به عنوان منظری مناسب برای باغ محسوب می‌شود. باغ شالیمار به دلیل "چینی‌خانه‌ها" یا طاقچه‌های قوسی پشت آبشارهای باغ مشهور است. این طاقچه‌ها ویژگی خاص باغ هستند. این طاقچه‌ها در شب با چراغ‌های نفتی روشن می‌شدند که به آبشارها جلوه‌ای افسانه‌ای می‌بخشید. اکنون در این طاقچه‌ها گلدان‌هایی قرار داده شده که رنگ‌هایشان در پس‌زمینه آب جاری نمایان است. ویژگی خاص دیگری که ذکر شده، در مورد درهای باره‌دری است. در مجموعه باغ، باره‌دری دارای چهار درب نفیس سنگی است که بر روی ستون‌ها قرار گرفته‌اند. گمان می‌رود که این
بر روی ستون‌ها قرار گرفته‌اند. گمان می‌رود که این درهای سنگی بقایای معابد قدیمی تخریب‌شده توسط شاه‌جهان باشند. باغ همچنین حوضچه‌های بزرگی داشت که انواع فواره‌ها در آنها نصب شده بود. این باغ به طرز زیبایی توسط یک تاریخ‌نگار توصیف شده است: حتی در سال‌های بعد، در دوران حکومت مهاراجه، این باغ‌ها به خوبی نگهداری شدند و همچنان نیز به همین صورت هستند، چرا که یکی از جاذبه‌های برجسته گردشگری در اطراف دریاچه دال به‌شمار می‌روند. باغ به دلیل تغییر رنگ برگ‌های مشهور چنار، در فصل‌های پاییز و بهار بسیار زیبا محسوب
چنار، در فصل‌های پاییز و بهار بسیار زیبا محسوب می‌شود. این باغ الهام‌بخش دیگر باغ‌های همنام خود شد، به‌ویژه باغ شالیمار در دهلی (ساخته‌شده در سال ۱۶۵۳ که اکنون نیز شامل یک منطقه مسکونی سطح بالا می‌شود) و باغ شالیمار در لاهور، پاکستان که توسط امپراتور شاه‌جهان در سال ۱۶۴۱ ساخته شد. پاویون سیاه، ساخته‌شده در اوایل سلطنت جهانگیر (۱۵۶۹–۱۶۲۷)، در تراس بالایی باغ شالیمار، دارای کتیبه معروفی به زبان فارسی است که می‌گوید: اگر فردوس بر روی زمین است همین است و همین است و همین است این بیت به اشتباه به شاعر زبان فارسی
و همین است این بیت به اشتباه به شاعر زبان فارسی امیرخسرو دهلوی نسبت داده شده است، اما توسط شاعر فارسی عرفی شیرازی در طی سفرش به کشمیر نوشته شده است. این نوشته در بسیاری از بناهای شبه‌قاره هند حک شده است. همچنین گفته می‌شود که هنگامی که جهانگیر بر بستر مرگ از آرزوی دیرینه‌اش پرسیده شد، او چنین پاسخ داد: در فرهنگ عامه. شعر "ترانه کشمیری" اثر لورنس هوپ (نام مستعار وایولت نیکولسون) با بیتی که به باغ شالیمار اشاره دارد آغاز می‌شود: این آهنگ توسط خود لورنس هوپ آهنگسازی شد و در اروپا بسیار محبوب بود. رمان سلمان
شد و در اروپا بسیار محبوب بود. رمان سلمان رشدی به نام "شالیمار دلقک" (۲۰۰۵) نیز به نام این باغ و نام شخصیت اصلی داستان اشاره دارد که از دلقکی خوش‌رفتار در روستای کشمیری به یک تروریست مسلمان تبدیل می‌شود. این داستان به سرنوشت کشمیر در جهانی پر از تروریسم و مسیری که از کالیفرنیا به کشمیر می‌گذرد، می‌پردازد. گلوب اند میل این کتاب را به عنوان «پرتره‌ای ویرانگر از نابودی کشمیر» ستایش کرده است.
میریام کاندورو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی دانش‌آموختهٔ رشته ادبیات در دانشگاه فدریکو دوم بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "پدر ماتئو"، "کاپری"، "جایی در آفتاب" و "پرس‌وجو" اشاره نمود.
مارگریتا ماتسوکو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی دانش‌آموختۀ رشتۀ ادبیات مدرن در دانشگاه فدریکو دوم است و به طور تصادفی وارد دنیای بازیگری شد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "دوست نابغه من" اشاره نمود.
عزالنسا بیگم سومین همسر امپراتور گورکانی شاه جهان بود. او به‌طور عمومی با عنوان اکبرآبادی محل شناخته می‌شود (که احتمالاً نشان می‌دهد او اهل شهر آگره بوده است)، و دستور ساخت مسجد اکبرآبادی را در دهلی قدیم صادر کرد. کمتر از او با نام "سِرهندی بیگم" نیز یاد می‌شود. خانواده. عزالنسا بیگم دختر میرزا ایرج بود که عنوان شهنواز خان را داشت. او پسر عبدالرحیم خان‌خانان و نوه محمد بیرام خان‌خانان بود. بیرام خان از نوادگان پیرعلی بهارلو، از قره‌قویونلوها بود. او یک برادر به نام میرزا خان منوچهر داشت. ازدواج. در سال
به نام میرزا خان منوچهر داشت. ازدواج. در سال ۱۶۱۷، پس از پیروزی دکن، شاهزاده خرم (شاه‌جهان بعدی) به پدرش، امپراتور جهانگیرشاه پیشنهاد داد که عبدالرحیم خان، پدربزرگ عزالنسا، به فرمانداری تمام جزایر جنوبی تازه تصرف‌شده منصوب شود. او همچنین عزالنسا را به عنوان سومین همسر خود برگزید. بدون اینکه با پدرش، جهانگیر، مشورت کند. با این حال، بر اساس گفته محمد امین قزوینی، یک مورخ درباری در دوران شاه جهان، ازدواج به شاهزاده تحمیل شده بود. مراسم ازدواج در برهان‌پور در تاریخ ۲ سپتامبر ۱۶۱۷ برگزار شد و پیوند کامل زناشویی
۲ سپتامبر ۱۶۱۷ برگزار شد و پیوند کامل زناشویی با مراسم مذهبی رسمی بسته شد. در ۲۵ ژوئن ۱۶۱۹ در آگره، عزالنسا تنها فرزند خود، یک پسر، را به دنیا آورد. جهانگیر او را سلطان جهان افروز میرزا نامید. اما چون کودک در ساعتی بدیمن به دنیا آمد، جهانگیر او را نزد خود نگه نداشت و او را همراه دختر عبدالرحیم خان، جانان بیگم، که بیوه شاهزاده دانیال میرزا بود، برای مراقبت به دکن فرستاد. جهانگیر در خاطرات خود "تزک جهانگیری" ذکر می‌کند که در سال ۱۶۲۱، همه منجمان بر این باور بودند که شاهزاده شاه شجاع (گورکانی), پسر شاه جهان،
که شاهزاده شاه شجاع (گورکانی), پسر شاه جهان، که به آبله مبتلا شده بود، خواهد مرد. با این حال، طبق گفته منجم جوتیک رای، پسر دیگر او که جهانگیر دوستش نداشت، می‌میرد. و به این ترتیب، پسر عزالنسا در برهان‌پور در مارس ۱۶۲۱ درگذشت. بر اساس گفته عنایت‌خان، مورخ معاصر، اگرچه شاه جهان با عزالنسا و قندهاری بیگم ازدواج کرده بود، اما تمام عشق او به این بانو (ممتاز محل) معطوف بود، تا جایی که او حتی به سایر همسران یک‌هزارم آن محبت را نداشت. طبق گفته قزوینی، "این دو همسر چیزی بیشتر از عنوان همسری نداشتند." با این حال، پس
بیشتر از عنوان همسری نداشتند." با این حال، پس از مرگ ممتاز محل، عنایت خان ذکر می‌کند که عزالنسا بیگم و فتحپوری محل (یکی دیگر از همسران او) به ویژه مورد توجه امپراتور قرار گرفتند. درگذشت. عزالنسا از همسر خود بیشتر عمر کرد و در زمان مرگ او در سال ۱۶۶۶ بسیار به رفاه او اهمیت می‌داد. او ۱۲ سال بعد، در ۲۸ ژانویه ۱۶۷۸ در آگره درگذشت. عزالنسا بیگم در باغ سرهندی که خودش در منطقه سبزی مندی در حومه دهلی قدیم بنا کرده بود به خاک سپرده شد. مقبره او به عنوان مقبره سرهندی بیگم شناخته می‌شود که باید عنوان دیگری از
سرهندی بیگم شناخته می‌شود که باید عنوان دیگری از عزالنسا بیگم باشد. مشارکت در معماری. عزالنسا بیگم یک "سرا" و یک مسجد باشکوه در یک بازار بزرگ در بخش جنوبی دهلی ساخت. شاه جهان از این مسجد برای نماز استفاده می‌کرد تا زمانی که مسجد خودش در سال ۱۶۵۶ کامل شد. این مسجد اکنون دیگر وجود ندارد، اما تصاویر قرن نوزدهمی نشان می‌دهند که این مسجد شباهت‌هایی با مساجدی که توسط فتحپوری محل (یکی دیگر از همسران شاه جهان) و جهان‌آرا بیگم ساخته شده بودند، داشت.
رُزالینا نری (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. وی کارش را با بازی در یک کمدی موزیکال در سال ۱۹۵۴ آغاز کرد. او به‌دلیل شباهت ظاهری به مریلین مونرو به «مریلین مونروی ایتالیا» شهرت داشت و با نام مستعار «ماریلینا» شناخته می‌شد. وی با هنرمندانی چون مارچلو مارکزی، جورجو استلر و اومبرتو سیمونتا همکاری کرد و سرانجام در سال ۲۰۲۴ در سن ۹۶ سالگی درگذشت. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "همه مردان بی‌کفایت"، "خانه لبخندها" و "نامزد" اشاره کرد.
آلساندرا دی سانتسو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی در سال ۱۹۸۹ نامزد دریافت جایزهٔ فیلم اروپا شد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "تا ابد مری" و "پسران حاشیه‌نشین" اشاره کرد.
مسجد اکبرآبادی مسجدی در دهلی بود که توسط عز النسا، یکی از همسران شاه جهان، در سال ۱۶۵۰ میلادی ساخته شد. این مسجد که یکی از چندین مسجد امپراتوری گورکانی در دهلی قدیم بود، پس از محاصره دهلی توسط راج بریتانیا در جریان شورش‌های ۱۸۵۷ در هند تخریب شد. اعتقاد بر این است که این مسجد در محل کنونی پارک نتاجی سوبهاش در دهلی قدیم قرار داشته است. تاریخچه. مسجد اکبرآبادی توسط یکی از همسران شاه جهان به نام اکبرآبادی بیگم ساخته شد. ساخت این مسجد در سال ۱۶۵۰ میلادی آغاز شد و دو سال به طول انجامید. گفته می‌شود که علامه
شد و دو سال به طول انجامید. گفته می‌شود که علامه مسلمان، شاه عبدالقادر دهلوی، یکی از فرزندان شاه ولی‌الله دهلوی، اولین ترجمه قرآن از زبان عربی به زبان اردو را در محل مسجد اکبرآبادی نوشته است. این مسجد در زمان حیات خود، یکی از مساجد بسیاری بود که توسط زنان سلطنتی مغول در دهلی قدیم ساخته شده بود، مانند مسجد فاتحپوری، زینت‌المسجد و غیره. طبق گزارش‌ها، این مسجد دو قرن پس از ساخت آن پابرجا بود تا اینکه در پی شورش‌های ۱۸۵۷ در هند به دست بریتانیایی‌ها تخریب شد. قیام ۱۸۵۷ یکی از مهم‌ترین و سرنوشت‌سازترین رویدادها
۱۸۵۷ یکی از مهم‌ترین و سرنوشت‌سازترین رویدادها در تاریخ هند بریتانیا است. دهلی - پایتخت گورکانیان - مرکز این قیام بود که در واحدهای ارتش مستقر در اطراف دهلی آغاز شد. این شورش در ابتدا موفقیت‌آمیز بود، اما بعداً به دلایل مختلفی از جمله فقدان رهبری و هماهنگی، جاسوسی هندی‌های محلی برای بریتانیا و غیره از بین رفت. (برای جزئیات بیشتر به شورش‌های ۱۸۵۷ در هند مراجعه کنید). دهلی آخرین نقطه عطف ۱۸۵۷ بود که توسط بریتانیا بازپس گرفته شد. بریتانیا برای جلوگیری از گسترش بیشتر مخالفت با راج بریتانیا و جلوگیری از ظهور
بیشتر مخالفت با راج بریتانیا و جلوگیری از ظهور مجدد آن، صدها سازه را در دهلی قدیم تخریب کرد. پایتخت مغول‌ها خشم واکنش بریتانیا را به جان خرید. هر سازه‌ای که به عنوان پایگاه شورش توسط سپاهیان استفاده می‌شد، تخریب شد (برای جزئیات بیشتر به محاصره دهلی مراجعه کنید). مسجد اکبرآبادی یکی از پایگاه‌های شورش بود که توسط نیروهای بریتانیایی تخریب شد. از آن زمان، وجود این مسجد افسانه‌ای شده و نسل به نسل منتقل شده است. مشخص نیست که این مسجد دقیقاً در کجا قرار داشته است، هرچند بسیاری از ساکنان مسلمان محلی پارک نتاجی
هرچند بسیاری از ساکنان مسلمان محلی پارک نتاجی سوبهاش در دهلی قدیم یک مکان خاص را به عنوان زمین احتمالی محل مسجد می‌دانند. آوارهای مسجد تخریب شده به فروش گذاشته شد و به نحوی سید احمد خان هندی آنها را خریداری کرد و در ساخت مسجد سیر سید، دانشگاه مسلمان علیگر، از آنها استفاده کرد. کشف احتمالی. در ششم ژوئیه ۲۰۱۲، وقتی مأموران شرکت متروی دهلی (DMRC) مشغول حفاری زمین در پارک نتاجی سوبهاش برای ساخت ایستگاه مترو بودند، به بقایای یک ساختمان قدیمی برخورد کردند که زیر خاک مدفون شده بود. کارشناسان سازمان باستان‌شناسی
خاک مدفون شده بود. کارشناسان سازمان باستان‌شناسی هند (ASI) بعد از بررسی این بقایا اعلام کردند که با توجه به مصالح به کار رفته، شیوه ساخت و ساز و چیزهایی مثل سفال‌هایی که پیدا کرده‌اند، این ساختمان به دوران حکومت گورکانیان (مغول‌های هند) تعلق دارد. هنوز معلوم نیست که آیا این بقایا مربوط به مسجد اکبرآبادی است یا نه. سازمان باستان‌شناسی هند می‌گوید که تحقیقات برای شناسایی دقیق این ویرانه‌ها ادامه دارد. به همین دلیل، حفاری مترو در این منطقه متوقف شده است. اینجا قرار بود بخشی از خط ۳ متروی دهلی باشد، اما حالا
قرار بود بخشی از خط ۳ متروی دهلی باشد، اما حالا ممکن است برای اینکه قوانین سازمان باستان‌شناسی در مناطق تاریخی رعایت شود، مسیر مترو کمی تغییر کند. این کشف، مردم محل را خیلی هیجان‌زده کرده است. آنها معتقدند که این ویرانه‌ها حتماً متعلق به مسجد اکبرآبادی است. بعد از اینکه یک ساختمان غیرقانونی با آجر در این محل ساخته شد و به حفاری‌های باستان‌شناسی آسیب زد، مسلمانان محل شروع به نماز خواندن در کنار این ویرانه‌ها کردند. شعیب اقبال، نماینده محل در مجلس، می‌خواست مسجد را دوباره در همین‌جا بسازد، اما دولت دهلی
مسجد را دوباره در همین‌جا بسازد، اما دولت دهلی اجازه نداد. وقتی پلیس سعی کرد قرآن‌ها و سجاده‌هایی را که مردم آورده بودند از آنجا ببرد، مردم به پلیس سنگ پرتاب کردند و آتش‌سوزی کوچکی هم اتفاق افتاد.
سنتو ، یک نوع حمام عمومی ژاپنی است که در آن مشتریان هزینه ورودی را پرداخت می‌کنند. به‌طور سنتی این حمام‌ها کاملاً مفید بوده‌اند، با یک مانع بلند که جنسیت‌ها را از هم جدا می‌کند در یک اتاق بزرگ، شیرهای آب در دو طرف ردیف شده، و یک حمام بزرگ برای حمام کنندگان که از قبل خود را شسته‌اند تا در میان دیگران بنشینند. از نیمه دوم قرن بیستم، تعداد این حمام‌های مشترک رو به کاهش بوده است، زیرا اکنون تعداد بیشتری از اقامتگاه‌های ژاپنی دارای حمام هستند. برخی ژاپنی‌ها اهمیت اجتماعی را دررفتن به حمام‌های عمومی می‌یابند، به
اجتماعی را دررفتن به حمام‌های عمومی می‌یابند، به دلیل این نظریه که نزدیکی/صمیمیت فیزیکی، صمیمیت عاطفی را به همراه دارد، که همراهی برهنه در ژاپنی شبه‌انگلیسی‌گرایی نامیده می‌شود. برخی دیگر به یک سنتو می‌روند زیرا در یک مرکز مسکونی کوچک بدون حمام خصوصی زندگی می‌کنند یا برای لذت بردن از حمام کردن در یک اتاق بزرگ و استراحت در سونا یا حمام با جکوزی که اغلب در سنتوهای جدید یا بازسازی شده وجود دارد. نوع دیگری از حمام عمومی ژاپنی «اونسن» است که از آب گرم از چشمه آب‌گرم طبیعی استفاده می‌کند. به‌طور کلی کلمه اونسن