payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌شد که مستقیماً به قلب داکیا می‌رفتند و شهرها و روستاها را در مسیر آتش می‌زدند. تراژان در نبرد سوم تاپایه ارتش داکی را شکست داد. در زمستان ۱۰۱–۱۰۲، ارتش رومی به فرماندهی تراژان در نزدیکی شهری که بعداً نامش به نیکوپلیس آد ایستروم تغییر یافت، در محل تلاقی رودخانه‌های ایاتروس (یانترا) و رزیتسا، برای حمله قبیله روکسولانی سرماتی از شمال دانوب (که متحدان رومیان بودند) گرد آمدند و نبرد به فتح شهر منجر شد. در سال ۱۰۲ میلادی، دسبالوس هنگامی که مشخص شد که پیشروی روم به سمت سارمیزگتوسا غیرقابل توقف است، تصمیم به
روم به سمت سارمیزگتوسا غیرقابل توقف است، تصمیم به برقراری صلح کرد. جنگ با یک پیروزی مهم روم و با ایجاد یک پادگان و یک فرماندار موقت در سارمیزگتوسا به پایان رسید. پلی که بعداً به نام پل تراژان شناخته شد، بر روی دانوب در دروبتا ساخته شد تا به پیشروی لژیونرها کمک کند. این پل، احتمالاً بزرگ‌ترین پل در آن زمان و قرن‌های بعد، توسط آپولودوروس دمشقی طراحی شد و قرار بود به ارتش روم کمک کند تا در صورت وقوع جنگی در آینده سریع‌تر در داکیه پیشروی کنند. بر اساس شرایط صلح، دسبالوس از رومیان به منظور ایجاد یک منطقه متحد
دسبالوس از رومیان به منظور ایجاد یک منطقه متحد قدرتمند در برابر لشکرکشی‌های احتمالی خطرناک از سرزمین‌های شمالی و شرقی توسط مردم مهاجر متخاصم، تقویت فنی و نظامی دریافت کرد. این منابع در عوض برای بازسازی قلعه‌های داکیه و تقویت ارتش مورد استفاده قرار گرفت. اندکی پس از آن دسبالوس یک بار دیگر علیه رومیان شورید. جنگ دوم تراژان. پس از جنگ نخست، دسبالوس برای مدتی از روم تبعیت کرد، اما به زودی در میان قبایل علیه آنها شورش برانگیخت و مستعمرات روم را در سراسر دانوب غارت کرد. تراژان نیروهای خود را در سال ۱۰۵ میلادی
غارت کرد. تراژان نیروهای خود را در سال ۱۰۵ میلادی برای جنگ دوم گرد آورد. مانند درگیری اول، جنگ دوم شامل چندین درگیری بود که برای ارتش روم گران تمام شد. در مواجهه با تعداد زیادی از قبایل متحد، لژیون‌ها برای دستیابی به یک پیروزی قاطع تلاش می‌کردند و در نتیجه صلح موقت دوم را رقم زدند. سرانجام، با تشویق رفتار دسبالوس و نقض مکرر معاهده، روم بار دیگر نیروهای کمکی وارد کرد، حمله کرد و در سال ۱۰۵ پیروز شد. سال بعد آنها به تدریج سیستم قلعه کوهستانی را که پایتخت داکیان، را احاطه کرده بود، فتح کردند. نبرد سرنوشت ساز
را احاطه کرده بود، فتح کردند. نبرد سرنوشت ساز نهایی در نزدیکی دیوارهای شهر، احتمالاً در تابستان ۱۰۶، با شرکت لژیون‌های کمکی انجام شد. داکی‌ها اولین حمله را دفع کردند، اما رومی‌ها با کمک یک اشراف محلی خیانتکار، لوله‌های آب پایتخت داکیان را پیدا و ویران کردند. با تمام شدن آب و غذا، شهر سقوط کرد و ویران شد. دسبالوس فرار کرد، اما سواره نظام رومی او را تعقیب کرد و به جای تسلیم، خودکشی کرد. با این وجود، جنگ ادامه داشت.
مسیح قبل از کاهن اعظم نقاشی رنگ روغن روی بوم توسط هنرمند هلندی خرارد فن هونهورست است که در حدود سال ۱۶۱۷ خلق شده است. این تابلو هم‌اکنون در نگارخانه ملی لندن قرار دارد. در این تصویر عیسی مسیح را در حال بازجویی توسط کاهن اعظم قیافا کمی قبل تر از تصلیب نشان می دهد.
دره فرمانروایان تراکیا () نامی است که توسط باستان‌شناس گئورگی کیتوف رایج شد و غلظت بسیار زیاد و تنوع بناهای تاریخی فرهنگ تراکیا در دره کازانلاک در بلغارستان را توصیف می‌کند. اعتقاد بر این است که بیش از ۱۵۰۰ گورپشته در این منطقه وجود دارد که تاکنون تنها تعداد ۳۰۰ تا از آن‌ها تحقیق شده است. مقبره کازانلاک در سال ۱۹۴۴ کشف شد. بین سالهای ۱۹۴۸ و ۱۹۵۴ شهر باستانی سئوتوپولیس مورد مطالعه قرار گرفت. بین دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۸۰، مردم در مورد گورستان تپه‌ای که متعلق به ساکنان سئوتوپولیس بود، تحقیق کردند. دو قبر آجری دیگر در
سئوتوپولیس بود، تحقیق کردند. دو قبر آجری دیگر در آنجا پیدا شد. مقبره ماگلیژ و کران در سال ۱۹۶۵ کشف شد. دهه ۶۰ همچنین نشانگر تحقیقات مقبره‌های تراکیایی از دوران روم در مناطق روستاهای تولوو و دابوو شد که توسط پروفسور گتوو انجام شده است. در طول دهه ۷۰، دومارادسکی یک سکونتگاه و گورستان اطراف آن را در منطقه آتناستسا، روستای تاژا تحقیق کرد. دوره بین سال‌های ۱۹۹۲ و ۲۰۰۶، با وقفه‌های کوتاه، تحقیقات انجام شده توسط کیتوو، دکترای ارشد، و اکسپدیشن تمر (Tracian Expedition for Mound Research) به رهبری او آغاز به کار
for Mound Research) به رهبری او آغاز به کار کرد. در نتیجه فعالیت آنها، بیش از ۲۰۰ تپه، که نشان دهنده شیوه‌های خاکسپاری تراکیان در دوران آهن و رومان در دره کازانلاک است، مورد مطالعه قرار گرفت. در بین تمام آثار تاریخی می‌توان بیش از ۱۵ مقبره را در مراحل مختلف نگهداری، ۳ قبر سنگی، تعداد زیادی تشییع جنازه غنی و غیره تشخیص داد. در سال‌های اخیر، کار باستان‌شناسان با تحقیق بر روی مقبره‌های نزدیک روستاهای دولنو ایزورووو و بوزوفگراد با موفقیت پیش رفته است.
ایلابرات خدای بین‌النهرینی بود که در برخی موارد به عنوان "سوکال" (خدای همراه) خدای آسمان آنو در نظر گرفته می‌شد. شواهد به دست آمده از دوره آشوری باستان نشان می‌دهد که او را به عنوان یک خدای مستقل نیز پرستش می‌کردند. نام. ایلابرات و نینشوبور. شرحی در فهرست خدای "آن = آنوم" ممکن است نشان دهد که نام نینشوبور می‌تواند برای نشان دادن نام ایلابرات به صورت لوگوگرافی به کار برود. شخصیت. ایلابرات گاهی "سوکال" (همراه و پیام‌رسان آنو) در نظر گرفته می‌شد. در اسطوره آداپا، او به عنوان منبع اطلاعات درباره وقایع روی زمین
او به عنوان منبع اطلاعات درباره وقایع روی زمین برای اربابش عمل می‌کند.‌ مشابه نینشوبور، او نیز می‌توانست به عنوان سوکال مجلس الهی عمل کند. با این حال، هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که ایلابرات در اسناد آشوری باستان به عنوان سوکال خداییان دیگری در نظر گرفته شده باشد و در آنجا به نظر می‌رسد او به طور مستقل عمل می‌کند. پرستش. شواهدی از هم بابِل و هم آشور برای پرستش ایلابرات به عنوان خدای خانواده در حوزه خصوصی وجود دارد. برای مثال، شخصی به نام Ibbi-Ilabrat از مالژیوم خود را «خدمتکار ایلابرات و اوشمو» نامید، در حالی
خود را «خدمتکار ایلابرات و اوشمو» نامید، در حالی که در یکی از نامه‌های بابلی باستان، از ایلابرات در کنار نینسیانا درخواست کمک می‌شود. اساطیر. ایلابرات به عنوان خدمتکار آنو در اسطوره آداپا ظاهر می‌شود، جایی که به اربابش توضیح می‌دهد که قهرمان نام‌بخش مردی فانی است که مسئول شکستن بال باد جنوبی است که در نتیجه هفت روز قادر به وزیدن نبود.
نینتی (؛ «معشوقه زتدگانی») الهه بین‌النهرینی بود که در لاگاش پرستش می‌شد. او را مادر نینکاسی می‌دانستند. او همچنین در اسطوره "انکی و نین‌هورساگ" به عنوان یکی از خداییان به منظور تسکین درد خدای نام‌بخش ظاهر می‌شود. در این متن، نام او ابتدا به عنوان «دنده بانو» و سپس به «بانوی ماه (تقویم)» به واسطه بازی با واژگان کاتبان تعبیر شده است. گواهی‌ها. نام نینتی را می‌توان به معنای «معشوقه‌ای که زنده نگه می‌دارد» یا «معشوقه (هٔ) زندگانی» ترجمه کرد. شکل دیگری از نام او ممکن است Nintiḫal باشد، «معشوقه‌ای که زندگی را
او ممکن است Nintiḫal باشد، «معشوقه‌ای که زندگی را اختصاص می‌دهد». قدیمی‌ترین گواهی‌های نینتی در متون فارا شناسایی شده است. ارتباط با سایر خداییان. در سرودی برای نینکاسی آمده است که در حالی که این الهه توسط نینهورساگ بزرگ شده بود، والدینش نینتی و انکی بودند. نینتی و نینکاسی در سندی از دوره فارا (دوره دودمانی نخستین) در کنار یکدیگر آمده‌اند. رابطه بین نینتی و انکی همچنین در فهرست خدای "آن = آنوم" تأیید شده است، جایی که او با همسر انکی، دامکینا، برابری می‌کند. گبهارد سلز تاکید می‌کند که نینتی را نباید با
گبهارد سلز تاکید می‌کند که نینتی را نباید با نینتینوگا، الهه شفابخش نیپور اشتباه گرفت. اساطیر. در افسانه "انکی و نینهورساگ" ، نینتی به عنوان یکی از هشت خدایی ظاهر می‌شود که برای تسکین درد انکی خلق شده‌اند و به طور خاص مسئول شفای دنده‌های اوست. دیگر خداییان خلق شده برای همین منظور در این روایت عبارتند از: ابو، نینسیکیلا (مسکیلاک)، نینگیریوتود (نینگیریدا)، نینکاسی، نانشه، عظیموا و انساگ (اینزاک). در نهایت وقتی سرنوشت مساعدی برای همه آنها اعلام می‌شود، نینتی به سمت «بانوی ماه (تقویم)» منصوب می‌شود. نام او
به سمت «بانوی ماه (تقویم)» منصوب می‌شود. نام او ابتدا به عنوان جناس در مورد nin-ti، «دنده بانو»، و سپس nin-iti، «بانوی ماه (تقویم)» بازتفسیر شده، که به گفته دینا کاتز نشان‌دهنده این واقعیت است که گردآورندگان متن او را کاملاً بر اساس پتانسیل نام او برای بازی با کلمات انتخاب کرده‌اند و «به پیشینه مذهبی او علاقه‌ای ندارند». جرمیا پترسون تفسیر مجدد نام او را نمونه‌ای از ریشه‌شناسی عامیانه می‌داند.
پناهگاه‌های حیات وحش تونگ‌یای–هوی خا خا انگ () نام ثبت‌شده یک میراث جهانی یونسکو در تایلند است که شامل دو پناهگاه حیات وحش مجاور به نام‌های پناهگاه حیات وحش تونگ‌یای و پناهگاه حیات وحش هوای خا خاِنگ می‌شود. این منطقه در استان کانتچانابوری، استان تاک و استان یوتای تانی قرار دارد و بخش بزرگی از مجتمع جنگلی غربی تایلند را تشکیل می‌دهد. این سایت در سال ۱۹۹۱ در فهرست میراث جهانی ثبت شد. این پناهگاه‌ها که بیش از در امتداد مرز میانمار امتداد دارند، تقریباً بکر باقی مانده‌اند و نمونه‌هایی از تقریباً تمام انواع
باقی مانده‌اند و نمونه‌هایی از تقریباً تمام انواع جنگل‌های قاره‌ای جنوب شرق آسیا را در بر می‌گیرند. این منطقه زیستگاه مجموعه‌ای بسیار متنوع از جانوران است، از جمله ۷۷ درصد از پستانداران بزرگ (به‌ویژه فیل‌ها و ببرها)، ۵۰ درصد از پرندگان بزرگ و ۳۳ درصد از مهره‌داران خشکی این ناحیه.
مجموعه جنگلی دونگ فایا ین–خائو یای () یک میراث جهانی یونسکو در تایلند است. این مجموعه شامل پنج منطقه حفاظت‌شده در کوه‌های دونگ فایا ین و رشته‌کوه سانکامپائنگ است که عبارت‌اند از پارک ملی خوا یای، پارک ملی تپ لان، پارک ملی پانگ سیدا، پارک ملی تا فَرایا و پناهگاه حیات وحش دونگ یای. این مکان در سال ۲۰۰۵ در فهرست میراث جهانی ثبت شد. مجتمع جنگلی دونگ فایا ین–خوا یای به طول از پارک ملی تا فَرایا در شرق، در مرز کامبوج، تا پارک ملی خوا یای در غرب امتداد دارد. این منطقه زیستگاه بیش از ۸۰۰ گونه جانوری است، از جمله
منطقه زیستگاه بیش از ۸۰۰ گونه جانوری است، از جمله ۱۱۲ گونه پستاندار (که دو گونه از آن‌ها میمون درازدست هستند)، ۳۹۲ گونه پرنده و ۲۰۰ گونه خزنده و دوزیست. این منطقه از نظر حفاظت از گونه‌های جانوری در معرض تهدید جهانی از اهمیت بین‌المللی برخوردار است، به‌طوری‌که ۱۹ گونه از آن‌ها در وضعیت آسیب‌پذیر، ۴ گونه در معرض خطر و یک گونه به‌شدت در معرض خطر قرار دارند. این منطقه دارای اکوسیستم‌های جنگلی استوایی ارزشمند و گسترده‌ای است که می‌تواند زیستگاه پایداری برای بقای طولانی‌مدت این گونه‌ها فراهم کند. بااین‌حال،
بقای طولانی‌مدت این گونه‌ها فراهم کند. بااین‌حال، ادامه قطع غیرقانونی درختان رز سیامی و گسترش جاده‌ها که خطر نفوذ به منطقه حفاظت‌شده را افزایش می‌دهد، موجب شد که کمیته میراث جهانی نسبت به احتمال تنزل این سایت به فهرست «میراث جهانی در خطر» هشدار دهد. در چهل‌ویکمین نشست این کمیته در ژوئیه ۲۰۱۷، از تلاش‌های تایلند در مقابله با قطع غیرقانونی و تجارت رز سیامی تقدیر شد، اما همچنان نگرانی‌هایی دربارهٔ پروژه‌های زیرساختی وجود داشت که می‌توانستند تأثیر منفی بر سایت داشته باشند. بااین‌که این منطقه همچنان در فهرست
داشته باشند. بااین‌که این منطقه همچنان در فهرست میراث جهانی باقی مانده است، کمیته قصد داشت در چهل‌وچهارمین نشست خود در سال ۲۰۲۰ وضعیت اقدامات حفاظتی این کشور را مجدداً بررسی کند. در مارس ۲۰۱۷، دومین جمعیت شناخته‌شده تولیدمثلی ببر هندوچینی در این منطقه حفاظت‌شده تأیید شد.
پارک تاریخی سی تپ () () یک محوطه باستان‌شناسی در استان پتچابون تایلند است. این محوطه شامل شهر باستانی سی تپ است که از حدود قرن سوم تا پنجم میلادی تا قرن سیزدهم مسکونی بوده و دوره‌های فرهنگی مختلفی از دوران پیشاتاریخ متأخر، دوارواتی و امپراتوری خمر را در بر می‌گیرد. سی تپ یکی از بزرگ‌ترین دولت‌شهرهای شناخته‌شده‌ای بود که در نخستین هزاره میلادی در دشت‌های تایلند مرکزی پدید آمد، اما با ظهور شهرهای تایلندی‌زبان سوخوتای و سپس آیوتایا در حوضه رود چائو پرایا متروکه شد. این محوطه در سال ۱۹۰۴ مورد توجه باستان‌شناسی
شد. این محوطه در سال ۱۹۰۴ مورد توجه باستان‌شناسی مدرن قرار گرفت، زمانی که شاهزاده دامرونگ راجانوبه آن را مورد بررسی قرار داد. در سال ۱۹۳۵، سی تپ به عنوان یک یادمان باستانی ثبت شد. از آن زمان، اداره هنرهای زیبای تایلند به پژوهش‌ها و کاوش‌های خود در این سایت ادامه داده است. باستان‌شناسانی مانند شاهزاده سوبهدرادیس دیسکول، اچ. جی. کواریچ ویلز و ژان بواسلیر نیز بر روی این محوطه تحقیقاتی انجام داده‌اند. بر اساس شواهد تاریخی یافت‌شده در این مکان، سی تپ احتمالاً مرکز یکی از مندالاهای دوارواتی بوده است. همچنین، از
یکی از مندالاهای دوارواتی بوده است. همچنین، از طریق ازدواج‌های سلطنتی، پیوندهایی با شهر سِما، پایتخت ایالت همسایه کاناساپورا که در شرق و در آن‌سوی کوه‌های دونگ فایا ین در حوضه رودخانه مون قرار داشت، برقرار کرده بود. برخی پژوهشگران بر این باورند که سی تپ همان آیوججهاپورا بوده است، شهری که در متون پالی همچون و جیناکالامالی به عنوان پیشگام پادشاهی آیوتایا ذکر شده است. سی تپ در سال ۱۹۸۴ به عنوان یک پارک تاریخی ثبت شد و در سال ۲۰۱۹ به عنوان یک میراث جهانی یونسکو به صورت موقت پیشنهاد شد. در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، این
به صورت موقت پیشنهاد شد. در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، این محوطه با عنوان شهر باستانی سی تپ و یادمان‌های مرتبط با دوارواتی در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. این نخستین سایت فرهنگی در تایلند بود که پس از بان چیانگ در سال ۱۹۹۲، موفق به دریافت این عنوان شد. تاریخچه. سکونت اولیه: قرن چهارم تا پنجم میلادی. سی تهپ از یک روستای کشاورزی ماقبل تاریخ در دره پا ساک، حدود ۲۵۰۰ تا ۱۵۰۰ سال پیش توسعه یافت. در نخستین مرحله باستان‌شناسی (حدود قرن چهارم تا پنجم میلادی)، سکونت اولیه سی تهپ درون شهر داخلی متمرکز بود و یک سنت تدفینی
سی تهپ درون شهر داخلی متمرکز بود و یک سنت تدفینی با نذورات مرتبط با هند و جوامع منطقه مرکزی و حوزه رودخانه مون در شمال شرقی وجود داشت. دوران تأثیرات هندوئیسم: قرن ششم تا هشتم میلادی. دومین مرحله سکونت (حدود قرن ششم تا هشتم میلادی) با گسترش به شهر بیرونی همراه بود. با ظهور نظام پادشاهی، ویشنوپرستی در جامعه سی تهپ نقش مهمی یافت و روابطی با هند، فونان، چِنلا و فرهنگ دوارواتی برقرار شد. سی تهپ از قرن ششم میلادی یکی از مراکز فرهنگی شهری دوارواتی بود و از اولین جوامع تایلند به‌شمار می‌رفت که با هند ارتباط برقرار
تایلند به‌شمار می‌رفت که با هند ارتباط برقرار کرد. این موضوع در سنگ‌نوشته K 978 که به زبان سانسکریت و با الفبای پالاوا در قرن ششم میلادی نوشته شده، تأیید شده است. بدین ترتیب، سی تهپ همراه با دیگر دولت‌های اولیه جنوب‌شرق آسیا مانند فونان، چنلا و پادشاهی سری کشترا به یک دولت اولیه تبدیل شد. چارلز هایگام به سنگ‌نوشته‌ای از سی تهپ در قرن هفتم میلادی اشاره می‌کند که در آن آمده است: «در این سال… پادشاهی که برادرزاده شاه بزرگ، فرزند پروتیوینادراوارمان، و به بزرگی بهاواوارمان است، که اصول اخلاقی برجسته‌ای دارد،
بهاواوارمان است، که اصول اخلاقی برجسته‌ای دارد، قدرتمند و وحشت دشمنانش است، این سنگ‌نوشته را در هنگام جلوس بر تخت سلطنت برپا کرد.» شهر توسط یک خندق به وسعت ۴٫۷ کیلومتر مربع محصور شده بود، در حالی که سازه خائو کلانگ نای () مربوط به قرن ششم تا هفتم میلادی است. دوران تأثیرات بودیسم: قرن هشتم تا دهم میلادی. این دوره (حدود قرن هشتم تا دهم میلادی) اوج شکوفایی سی تهپ بود. یک سیستم آبیاری توسعه یافت و هنرهای تحت تأثیر مهایانه شکل گرفت، در حالی که روابط با هند، دوارواتی و شهرهای شمال‌شرقی ادامه داشت. سی تهپ به
دوارواتی و شهرهای شمال‌شرقی ادامه داشت. سی تهپ به همراه و لوپبوری مسیرهای منطقه را تحت کنترل داشت. توسعه سی تهپ منجر به تأسیس شهر همسایه‌اش، تا رونگ ()، شد که در ۲۰ کیلومتری شمال و در امتداد رودخانه پا ساک قرار داشت و بعدها در دوران سلطنت پادشاه نانگ‌کلاو از پادشاهی راتاناکوسین به ناحیه ویچیان بوری تغییر نام یافت. از طریق بودیسم، شواهد تاریخی متعددی ارتباط بین سی تهپ و دیگر موجودیت‌های دوارواتی-محور مانند ون دان را در ایسان نشان می‌دهند. در این دوره، سی تهپ به همراه پادشاهی لاوو مرکز دولت دوارواتی به سبک
به همراه پادشاهی لاوو مرکز دولت دوارواتی به سبک ماندالا بود، اما به دلیل مهاجرت‌های ناشی از شرایط آب و هوایی یا شیوع بیماری، سی تهپ شکوه خود را از دست داد و لاوو به عنوان تنها مرکز قدرت در منطقه باقی ماند تا اینکه بین قرن‌های دهم تا یازدهم میلادی تحت سلطه خمرها قرار گرفت.
پارک تاریخی فو پرا بت () پارکی تاریخی در منطقه بن فو، استان اودون تانی، تایلند است. ویژگی متمایز این پارک، شکل‌گیری‌های سنگی غیرمعمولی است که در اطراف آن‌ها معابد مذهبی ساخته شده‌اند. برخی از این شکل‌گیری‌ها همچنین شامل نقاشی‌های سنگی پیش از تاریخ هستند. این پارک توسط اداره هنرهای زیبا تایلند در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد. جغرافیا. پارک فو پرا بت در ناحیه غربی کوه‌های فو فان بین اودون تانی و نونگ کای قرار دارد، و فاصله آن از هر شهر حدود است. مساحت پارک بوده و کاملاً در داخل فو فرا بات بوابوک واقع شده است.
و کاملاً در داخل فو فرا بات بوابوک واقع شده است. شکل‌گیری‌های سنگی. شکل‌گیری‌های سنگی غیرمعمول در پارک شامل ستون‌ها، سنگ‌های بزرگ و سنگ‌های متعادل است که پس‌زمینه‌ای برای هنر پیش از تاریخ و معابد مذهبی ساخته‌شده در آنجا فراهم می‌آورد. منشأ زمین‌شناسی این سنگ‌ها احتمالاً به فرسایش زیر دریا در حدود پانزده میلیون سال پیش بازمی‌گردد. هنر پیش از تاریخ. نقاشی‌های هنر پیش از تاریخ روی سنگ‌ها بهترین‌طور در جایی دیده می‌شوند که برخی از سنگ‌ها یک پناهگاه طبیعی را تشکیل داده‌اند. دیگر نقاشی‌ها به‌طور قابل توجهی محو
داده‌اند. دیگر نقاشی‌ها به‌طور قابل توجهی محو شده‌اند. شکل‌گیری‌های معروف به تام ووآ و تام خون به‌ویژه نمونه‌های خوبی هستند؛ در اولی گاوها ترسیم شده‌اند و در دومی انسان‌ها. نقاشی‌های سنگی پارک به‌عنوان آثار متعلق به شش هزار سال پیش در نظر گرفته می‌شوند. اسطوره‌شناسی. شکل‌گیری‌های سنگی فو فرا بات، مکانی برای یک افسانه محلی دربارهٔ یک شاه، دخترش و خواستگار او هستند. برجسته‌ترین شکل‌گیری سنگی پارک،هو نانگ اوسا، جایی است که شاه محافظه‌کار دختر زیبای خود را مجبور کرد در آنجا زندگی کند. باوجود حبس او، او توانست
کرد در آنجا زندگی کند. باوجود حبس او، او توانست پیامی به خواستگار شاهزاده خود ارسال کند و آن دو بر خلاف میل پدرش ازدواج کردند. معابد مذهبی. هو نانگ اوسا یکی از چندین شکل‌گیری سنگی است که معبدی در آن ساخته شده است. معابد اولیه به دوره دوارواتی در قرون هفتم تا دهم تعلق دارند. معابد دارای تأثیرات هندوئیسم و بودیسم هستند. مهم‌ترین معبد پارک، وات فُرا پوتابات بوآ بوک است، جایی که یک استوپای سبک چام-خمری یک اتاقک را که رد پای بودای سنگی در آن قرار دارد، پوشش می‌دهد. این معبد یک مکان زیارتی است که هر سال در ماه
این معبد یک مکان زیارتی است که هر سال در ماه مارس جشنواره‌ای برگزار می‌شود.
دالان بزرگراهی غرب ایران یک راهگذر (کریدور) بزرگراهی است که به عنوان نقطه اتصال دسترسی قفقاز به آب‌های آزاد و خلیج فارس به‌شمار می‌رود. این دالان بزرگراهی از مرز بازرگان در آذربایجان غربی شروع شده و با عبور از کردستان، کرمانشاه و لرستان به خوزستان می‌رسد و در منطقه ویژه اقتصادی بندر امام خمینی خاتمه می‌یابد. راهگذر بزرگراهی غرب کشور از بزرگ‌ترین طرح‌های کشوری بوده پس از بررسی و مطالعه اولیه از سال ۱۳۸۹ آغاز کرد.
آنا ماریا ونتورا (؛ ۲۳ مه ۱۹۲۳–۲۲ ژوئیه ۲۰۲۱) بازیگر پرسابقهٔ تئاتر، سینما و تلویزیون اهل اسپانیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "خانه برناردا آلبا"، "کندو" و "کوارتت هاوانا" اشاره نمود.
ابو خدای بین‌النهرینی بود. شخصیت او به خوبی درک نشده است، اگرچه گمان می‌شود که او با پوشش گیاهی و مارها مرتبط بوده است. او اغلب با خدایی جفت می‌شد، در ابتدا متمایز از گولا در نظر گرفته شد، اما بعداً با او ترکیب شد. نام و شخصیت. خوانش علامت دوم در نام نامشخص است، و علاوه بر Abu قرائت پیشنهادی دوم Abba است. شخصیت ابو بسیار کم شناخته شده است. ارتباط با سایر خداییان. به دلیل کنار هم قرار گرفتن مکرر، چنین تصور می‌شود که همسر ابو الهه بوده است، نقش این شخصیت در پانتئون بین‌النهرین هنوز ناشناخته است. پرستش. ابو در
بین‌النهرین هنوز ناشناخته است. پرستش. ابو در اسامی تئوفوریِ به دست آمده در شوروپاک و لاگاش از دوره دودمانی نخستین، مانند Ur-Abu یا Shubur-Abu گواهی شده است.
ماریا دِ لوس آنخِلِس کاسو ماچیکادو (؛ زادهٔ ) نویسنده، روزنامه‌نگار، مجری تلویزیون و مترجم اهل اسپانیا است که تاکنون برندهٔ چندین جایزهٔ ادبی شده است. وی برای تله‌بیسیون اسپانیولا، کادنا سر و رادیو ملی اسپانیا خبرنگاری و نویسندگی کرده است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "دایه عزیز" اشاره نمود.
آنتون متکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اوسیک بازی می‌کند. دوران باشگاهی. آنتون متکوویچ کار خود را با باشگاه‌های کوچک زادگاهش - بودایکا-کولونیا و ژلژنیچار اسلاونسکی برود آغاز کرد. او سپس در سن ۱۰ سالگی به آکادمی مارسونیا پیوست و به مدت ۶ فصل در آنجا ماند، سپس در اوت ۲۰۲۲ به اوسیک منتقل شد. در ۸ نوامبر ۲۰۲۳، او به عنوان بازیکن تعویضی در یک شکست ۱–۰ مقابل هایدوک اسپلیت در لیگ حرفه‌ای خود بازی کرد. در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۳، او نخستین گل خود را به عنوان بازیکن بزرگسال به
او نخستین گل خود را به عنوان بازیکن بزرگسال به ثمر رساند و از روی نیمکت به میدان آمد تا در برابر دینامو زاگرب گلزنی کند. دوران ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸، زیر ۱۹ و زیر ۲۱ سال کرواسی بازی کرده است.
دایۀ عزیز () با نام اصلی تاتای من () یک فیلم درام اسپانیایی به کارگردانی خوزه لوئیس بورائو است که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد. خوزه لوئیس بورائو بابت نگارش فیلم‌نامه، نامزد دریافت «جایزهٔ گویای بهترین فیلم‌نامهٔ غیراقتباسی» و میگل ریان نامرد دریافت «جایزهٔ گویای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد» شد.
نونگال، ( d"Nun-gal"، «شاهدخت بزرگ»)، که با نام مانونگال و احتمالاً Bēlet-balāṭi نیز شناخته می‌شود، الهه زندان‌های بین‌النهرین بود که گاهی با جهان زیرین نیز مرتبط است. او به ویژه در دوره اور سوم در شهرهایی مانند نیپور، لاگاش و اور پرستش می‌شد. شوهر او بیرتوم بود و او را در میانِ درباریان و عروس انلیل می‌دانستند. در متن‌ها همچنین او با خداییان مانند ارشکیگال، نینتینوگا و نینکاسی مرتبط است. بسیاری از اطلاعات موجود در مورد نقش او در باورهای بین‌النهرین از یک سرود سومری به دست می‌آید که بخشی از برنامه درسیِ
سرود سومری به دست می‌آید که بخشی از برنامه درسیِ کتابت در دوره بابلی باستان بود. نام. نام نونگال در سومری به معنای «شاهدخت بزرگ» است. یکی از شکل‌های جمعی از نام که در برخی اسناد گواهی شده است را می‌توان همتای یکی از اصطلاحات جمعی برای خدایان بین‌النهرین، ایگیگی در نظر گرفت. شخصیت. جرمیا پترسون مجازات و بازداشت را حوزه اصلی نونگال توصیف می‌کند. نونگال علیرغم اینکه الهه زندان‌ها بود، به عنوان یک خدای مهربان در نظر گرفته می‌شد. نونگال همچنین یک الهه زیرزمینی بود، همانطور که از ارتباط او با ارشکیگال و لقب
بود، همانطور که از ارتباط او با ارشکیگال و لقب "نینکورا"، «بانوی جهان زیرین» که در طلسمات به او اطلاق می‌شد، نشان داده می‌شود. ارتباط با سایر خداییان. همسر نونگال بیرتوم بود که نامش در زبان اکدی به معنای «بند» یا «غل و زنجیر» است. در حالی که این واژه از نظر گرامری مونث است، این خدایی مرد بود. بیرتوم همچنین در فهرست‌های خدا در میان خدایان جهان زیرین دیده می‌شود که با نرگال در ارتباط هستند. از آنجایی که نونگال عروس انلیل خطاب می‌شود، بیرتوم احتمالا پسر او بوده است. نونگال را «ناظر واقعی انلیل»،
پسر او بوده است. نونگال را «ناظر واقعی انلیل»، agrig-zi-dEn-lil-lá، نیز خطاب می‌کردند. در فهرست خدای "آن = آنوم"، خدایی به نام دالوم که آنتوان کاوینیو و مانفرد کربرنیک معنای آن را به سرف‌داری (Frondienst) ترجمه کرده‌اند، به عنوان پسر نونگال ظاهر می‌شود. بنا بر "سرود نونگال" مادر او ارشکیگال و پدر او آنو است که البته امکان دارد عبارت آخر دقیق نباشد. نونگال در توصیف سفر آیینی پابیلساگ به لاگاش ظاهر می‌شود. گفته شده که او به عنوان یک خدایی قاضی با او ارتباط داشته، اما همچنین ممکن است به دلیل او با دنیای زیرین
اما همچنین ممکن است به دلیل او با دنیای زیرین ارتباط برقرار کرده باشد.
انتقام دکتر مابوزه () فیلمی اسپانیایی به کارگردانی خسوس فرانکو است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. تصویربرداری فیلم مابین ۲۵ فوریه تا ۱۲ مارس ۱۹۷۱ انجام شد.
نینتینوگا (؛ به رومی Nintinugga و همچنین Nintinuga) الهه بین‌النهرینی​ و مرتبط با پزشکی و تطهیر بود. او متعلق به پانتئون محلی نیپور بود. در حالی که او را با الهه‌های مشابه دیگری مانند نینیسینا و گولا مقایسه کرده‌اند، و در تعدادی از متون باستانی به نظر می‌رسد که آنها با یکدیگر ترکیب شده‌اند یا به‌عنوان قابل تعویض تلقی می‌شوند، با این وجود، او یک خدای متمایز بود. او با انلیل و نینلیل ارتباط داشت و در معابد آنها پرستش می‌شد، اگرچه عبادت‌گاه‌هایی که فقط به او اختصاص داده شده نیز گواهی شده است. شخصیت. نام
او اختصاص داده شده نیز گواهی شده است. شخصیت. نام نینتینوگا به طور معمول از سومری به «معشوقه‌ای که مردگان را زنده می‌کند» ترجمه شده است. با این حال، باربارا بوک خاطرنشان می‌کند که این تفسیر ممکن است فقط منعکس‌کننده یک «ریشه‌شناسی علمی باستانی» باشد. احتمالاً به دلیل معنای نامش، نینتینوگا با جهان زیرین در ارتباط بوده است. سگ‌ها به خوبی به عنوان نشانِ اکثر الهه‌های شفابخش بین‌النهرین، البته نه همه آنها، گواهی شده‌اند. ارتباط با سایر خداییان. بر اساس یک طلسم متاخر پزشکی، پدر نینتینوگا نینازو بود. علیرغم ارتباط
پزشکی، پدر نینتینوگا نینازو بود. علیرغم ارتباط بین او و نینیسینا، هرگز از او به عنوان دختر آنو یاد نمی‌شد. نینتینوگا همچنین با انلیل مرتبط بود و می‌توان او را به عنوان šimmu انلیل در نظر گرفت، این واژه را جوآن گودنیک وستنهولز به «کاهن طلسم» یا «جادوگر» ترجمه، اما سیبینگ-پلنتهولت به «نوعی شفادهنده و ارائه‌دهنده گیاهان پزشکی» ترجمه کرد. نینتینوگا و دیگر الهه‌های شفابخش. الهه‌های مختلف مرتبط با شفا، یعنی گولا، نینیسینا، نینکاراک، باو و میم شبکه‌ای به هم پیوسته را در دین بین‌النهرین به دلیل کارکردهای مشابه یا
را در دین بین‌النهرین به دلیل کارکردهای مشابه یا وابستگی‌های مشترک با دیگر خداییان تشکیل دادند. پرستش. آیین نینتینوگا در نیپور متمرکز بود، همانطور که در منابع مربوط به همان دوره دودمانی نخستین گواهی شده است. آیین او ارتباط نزدیکی با آیین انلیل و نینلیل داشت. در خارج از نیپور، پرستش نینتینوگا در متون اور و ایسن گواهی شده است. معبدی اهدا شده به او که توسط انلیل-بانی بازسازی شد و نام تشریفاتیِ انیدوبو را داشت، «خانه‌ای که آرامش می‌دهد» ممکن است در شهر دوم واقع شده باشد. آیین نینتینوگا پس از دوره بابلی باستان
شده باشد. آیین نینتینوگا پس از دوره بابلی باستان اهمیت خود را از دست داد. دلیل آن شاید افول تدریجی شهرهای جنوب بین‌النهرین بوده است.
حجب ورثه یا حجب ارث یا حجب در ارث یعنی موانعی که باعث می‌شود شخص ارثی نبرد یا به صورت جزئی از موروث خود ارث ببرد. بین حجب در ارث و منع از ارث رابطه مطلق وجود دارد؛ یعنی هر حجبی منع است، ولی هر منعی ناشی از حجب نیست. حجب به‌طور کلی محروم کردن فردی که مستحق دریافت ارث است از ارث یا محروم کردن او از سهم بیشتر است. مقصود از حاجب، شخص یا اشخاصی هستند که وجودشان باعث می‌گردد وارث دیگر در قسمتی از ارث یا تمام آن از ارث بردن محروم گردد. سید مرتضی علم‌الهدی (تولد ۹۶۵– مرگ ۱۰۴۴ میلادی) در انتصار می‌گوید: «یکی از آراء