payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هاینریش فون استیتنکرون (; – ) مورخ و هندشناس اهل آلمان بود. وی در طول دوران شغلی خود استاد ممتاز و رئیس گروه هندشناسی و تطبیقی دین در دانشگاه توبینگن بود. نظر پیرامون مغان در منابع هندی. هاینریش فون استیتنکرون پژوهش گسترده‌ای در مورد موضوعات مختلف از جمله منطقه و دوران فعالیت‌ها و منشأ متن‌های "بهاویشیا پورانا" و "سامبا پورانا" انجام شد. علاوه بر این، او تلاش کرد تا متون افسانه سامبا در این دو متن را اصلاح کند. تلاش او در مطالعه لغت‌شناسی/فیلولوژیکی مغ / ماگا Maga اهمیت زیادی داشت، زیرا تا آن زمان، نه
/ ماگا Maga اهمیت زیادی داشت، زیرا تا آن زمان، نه "سامبا پورانا" و نه "بهاویشیا پورانا" متن ویرایش شده رضایت‌بخشی ارائه نکرده بودند، علیرغم اینکه آنها مهم‌ترین منابع اولیه برای این افسانه بودند. در مورد خاستگاه ماگاها، استیتنکرون، بر اساس فرض تمایز بین ماگا و بوجاکا، و بر اساس این واقعیت که در "سامبا پورانا" هیچ اشاره ای به متون مقدس مشابه اوستا وجود ندارد. او بر اساس ویژگی‌های ماگاها، مانند خورشیدپرستی آنها، استدلال می‌کند که ماگاها زرتشتی نبودند، بلکه گروهی بودند که به آیین سکا-سکایی‌ها مرتبط بودند و
گروهی بودند که به آیین سکا-سکایی‌ها مرتبط بودند و آنها گروهی بودند متعلق به چندخداپرستی ایرانیان باستان در دوره پیش از زرتشت، به ویژه گروهی بودند که خدای خورشید میترا را می‌پرستیدند. در این رابطه، نتیجه‌گیری استیتنکرون نتایج آلبرشت وبر، شفتلوویتز و همکاران را مجدداً تأیید می‌کند. از سوی دیگر، بر اساس وجود توصیفاتی در "بهاویشیا پورانا" از چهار ودا منحصر به فرد ماگا که با اوستا مقایسه می‌شود، و این واقعیت که نام جد بوجاکا Jaraśabda است، که شبیه به «زرتشتا»، بنیان‌گذار دین زرتشتی، و سایر عناصر خاص به
بنیان‌گذار دین زرتشتی، و سایر عناصر خاص به زرتشتی‌ها بود، او همچنین خاطرنشان کرد که دین بوجاکا حاوی عناصر زرتشتی زروانی و همچنین تأثیرات بودایی است. با این حال، نتیجه گیری استیتنکرون در مورد منشأ ماگا لزوماً مورد توافق گسترده نیست.
جی. آر. آر. تالکین شخصیت‌ها، داستان‌ها، مکان‌ها و زبان‌های سرزمین میانه را از منابع بسیاری الهام گرفته است. علی‌رغم بیزاری تالکین از این نمایشنامه‌نویس، تأثیرپذیری تالکین از شکسپیر قابل توجه است. تالکین به‌طور خاص از تنزل شأن الف‌ها ناخشنود بود و عمیقاً از توضیحات ملال‌آور ویلیام شکسپیر دربارهٔ چگونگی آمدن جنگل‌های بیرنام به تپه دانسینان ناامید شد. در نمایشنامه مکبث، به او گفته می‌شود تنها زمانی شکست خواهد خورد که جنگل بیرنام به تپه دانسینان بیاید. تالکین به‌طور ویژه تحت تأثیر مکبث و رؤیای شب نیمه تابستان
ویژه تحت تأثیر مکبث و رؤیای شب نیمه تابستان قرار گرفت و از شاه لیر برای پرداختن به مسائل پادشاهی، جنون و جانشینی در آثار خود الهام گرفت. او مسلماً از چندین نمایشنامه دیگر شکسپیر، از جمله تاجر ونیزی، هنری چهارم، قسمت ۱، و درد بیهوده عشق و همچنین اشعار شکسپیر، تأثیرات متعددی در نوشته‌هایش دربارهٔ سرزمین میانه پذیرفته است. پژوهشگر آثار تالکین تام شیپی، معتقد است که تالکین حتی ممکن است نوعی احساس همنوعی با شکسپیر داشته باشد، زیرا هر دو مرد در شهرستان واریک‌شر انگلستان ریشه داشتند. شکسپیر به عنوان منبع. بیزاری
ریشه داشتند. شکسپیر به عنوان منبع. بیزاری تالکین از شکسپیر. جی.آر.آر. تالکین، لغت‌شناس، میان‌دوران‌شناس و نویسنده فانتزی، صراحتاً ابراز داشته که از آثار ویلیام شکسپیر بیزار است. او در نامه‌ای دربارهٔ ناامیدی و انزجار تلخ و قدیمی خود از دوران مدرسه از بابت تعریف نخ‌نمای شکسپیر [در مکبث] از اصطلاح «آمدن جنگل بیرنام به تپه دانسینان» نوشت. در نمایشنامه مکبث، به او گفته می‌شود تنها زمانی شکست خواهد خورد که جنگل بیرنام به تپه دانسینان بیاید. او ایجاد جهانی که در آن غول‌های درختی یا انت‌ها را به همین مسئله نسبت
آن غول‌های درختی یا انت‌ها را به همین مسئله نسبت داد و نوشت: «من آرزو داشتم محیطی طراحی کنم که در آن درختان واقعاً بتوانند به سوی به جنگ حرکت کنند.» تالکین در نامه‌ای دیگر نوشت: "اکنون عمیقاً متأسفم که از [اصطلاح] الف‌ها استفاده کرده‌ام، اگرچه این واژه‌ای اصیل و و به‌اندازه کافی مناسب است. اما تحقیر فاجعه‌بار این کلمه که شکسپیر نقشی نابخشودنی در آن ایفا کرد، واقعاً آن را به لحنی تاسف‌آور آلوده کرده که نمی‌توان بر آن غلبه کرد. پاتریک کوری، پژوهشگر علوم انسانی، می‌گوید آنچه تالکین را در برابر شکسپیر قرار
می‌گوید آنچه تالکین را در برابر شکسپیر قرار می‌دهد این است که شکسپیر الف‌ها را از ماهیت اصلی‌شان تهی کرده و ویژگی‌های خاص آن‌ها را ساده‌سازی کرده است. کوری به تحلیل آنجلا کارتر درباره "رویای شب تابستانی" اشاره کرده و سپس اضافه می‌کند: پاتریک کوری می‌گوید سرزمین میانه دقیقاً برخلاف جنگل انگلیسی است. او به نقل قولی از کارتر اشاره می‌کند که «نوستالژی قرن نوزدهم، جنگل را از موجودات ترسناک و مرگبار که باورهای قدیمی به آنها اشاره داشتند، پاک کرد. یا بهتر بگویم، آن موجودات را تغییر داد تا شبیه عکس‌های پریانی شوند
موجودات را تغییر داد تا شبیه عکس‌های پریانی شوند که آرتور کانن دویل بسیار مجذوب آنها بود.» به عبارت دیگر، تالکین می‌خواست سرزمین میانه پر از عناصر ماورایی باشد، با جنگل‌هایی رازآلود که موجودات قدرتمندی مانند الف‌ها در آن‌ها زندگی می‌کنند. به نظر کوری، چنین دنیایی همان حس شگفتی‌ای را که جان کیتس هنگام مواجهه با هومرِ چاپمن تجربه کرد، دوباره به جهان باز می‌گرداند و به سنت قدیمی و زنده‌ای از انگلستان که تقریباً در حال فراموشی بود، پیوند می‌زند. علاقه تالکین به شکسپیر. تالکین در مقاله‌اش دربارهٔ داستان‌های جن
شکسپیر. تالکین در مقاله‌اش دربارهٔ داستان‌های جن و پری، به سه اثر شکسپیر، یعنی رؤیای شب نیمه تابستان، مکبث، و شاه لیر اشاره می‌کند، تا به این پرسش پاسخ دهد که که یک قصه پریان در واقع به چه نوع داستانی اطلاق می‌شود. مکبث و شاه لیر هر دو تراژدی‌هایی هستند که ماوراءالطبیعه را به عنوان بخشی ضروری از کنش داستانی درگیر می‌کنند: از نظر جان بیفوس، در این آثار «نظم طبیعی [توسط شخصیت‌ها، مضمون یا تصویرهای فراطبیعی] برهم می‌خورد و پیامدهای ناراحت‌کننده آن در تمام نمایشنامه پخش می‌شود.» مایکل دروت پژوهشگر آثار تالکین
پخش می‌شود.» مایکل دروت پژوهشگر آثار تالکین معتقد است در حالی که اظهار بیزاری تالکین از شکسپیر شهره عام است، اما او مطمئناً تحت تأثیر مکبث و رؤیای یک شب نیمه تابستان قرار گرفته است، و الهام او از شاه لیر برای پرداختن به مسائلی چون سلطنت، جنون و جانشینی به هیچ وجه تعجب آور نبود. نمایشنامه‌ها. شاه لیر. مایکل دروت، محقق تالکین، استدلال می‌کند که بخشی از کتاب بازگشت پادشاه که در آن جنگ به سرزمین گاندور می‌رسد و بقای سلطنت آن زیر سؤال می‌رود، یک سری پیوندهای ادبی با شاه لیر شکسپیر دارد. دروت اظهار می‌کند که
ادبی با شاه لیر شکسپیر دارد. دروت اظهار می‌کند که اگرچه برخی از این مقایسه‌ها به خودی خود معنایی ندارند، اما الگوی کلی حاکی از تأثیر شدید شکسپیر بر نوشته‌های تالکین است. مکبث. تام شیپی، محقق تالکین، اظهار می‌دارد که تالکین دو بن‌مایه شکسپیر در مکبث را تغییر می‌دهد: راهپیمایی انت‌ها برای نابودی آیزنگارد، یادآور آمدن جنگل بیرنام به دانسینان؛ و کشته شدن پادشاه جادوگر آنگمار طبق پیشگویی، یادآور کشته شدن مکبث. نه به دست مردان. در جریان نبرد دشت پلنور، ائوین، زنی از خاندان سلطنتی روهان، با پادشاه جادوگر آنگمار،
از خاندان سلطنتی روهان، با پادشاه جادوگر آنگمار، و ارباب نازگول‌ها روبرو می‌شود. پادشاه جادوگر تهدید می‌کند که «تو را به سرای ماتم خواهد فرستاد، فراتر از تمام تاریکی‌ها، جایی که گوشت تو بلعیده خواهد شد، و ذهن چروکیده تو در برابر چشمان بی‌پلک [اشاره به سائورون] برهنه خواهد ماند.» او سپس به خود می‌بالد: «هیچ مرد زنده‌ای را یارای ایستادگی در برابر من نیست»، اما ائوین می‌خندد، کلاهخودش را برمی‌دارد و اعلام می‌کند: گرچه پادشاه جادوگر آنگمار غافلگیر شد، اما با اولین ضربه اش ائوین را مجروح ساخت. قبل از اینکه او
ضربه اش ائوین را مجروح ساخت. قبل از اینکه او بتواند دوباره ضربه بزند، هابیت مری براندی‌باک با خنجر باستانی خود که دقیقاً برای همین منظور ساخته شده بود، به پشت زانوی نازگول خنجر می‌زند. در حالی که پادشاه جادوگر به سمت جلو تلوتلو می‌خورد، ائوین او را با شمشیر خود می‌کشد. ژولیر آندلین از دانشنامه جی.آر.آر. تالکین، بیان می‌کند که پیشگویی الف بلندمرتبه گلورفیندل مبنی بر اینکه «ارباب نازگول به دست مردان سقوط نخواهد کرد» باعث شد که پادشاه جادوگر آنگمار تصور کند از کشته شدن به دست یک زن و یک هابیت مصون است. تام
از کشته شدن به دست یک زن و یک هابیت مصون است. تام شیپی معتقد است که پیشگویی باستانی و تعجب پادشاه جادوگر از رویارویی غیرمنظره با یک زن، با الهام از سخنان جادوگران خطاب به مکبث نگاشته شده است. شیپی استدلال می‌کند که علیرغم اینکه تالکین از رفتار شکسپیر با مفاهیم اساطیری در نمایشنامه مکبث ابراز بیزاری می‌کند، اما او مکبث را بارها با دقت زیاد مطالعه کرده و از آن الهام پذیرفته است. لشگرکشی درختان به سوی جنگ. تالکین از دیدگاه شکسپیر درباره اینکه چگونه جنگل بیرنام به تپه دانسینان می‌رسد تا پیشگویی جادوگران در
به تپه دانسینان می‌رسد تا پیشگویی جادوگران در مکبث برآورده شود، به شدت ناامید شده بود. سربازان شاخه‌ها را می‌بریدند و با خود حمل می‌کردند و با این کار ظاهراً چیزی شبیه جنگل ایجاد می‌کردند، اما توضیحی کاملاً غیرجادویی برای این قضیه وجود داشت. شیپی می‌گوید که تالکین روایت شکسپیر را به گونه‌ای تغییر داد که در آن درختان واقعاً می‌توانستند به جنگ بروند. او «انت‌ها» (غول‌های درختی) و «هورن‌ها» (درختانی که تا حدی بیدار شده‌اند) را به مبارزه علیه جادوگر شرور سارومان می‌فرستد. انت‌ها دژ سارومان در آیزنگارد را ویران
می‌فرستد. انت‌ها دژ سارومان در آیزنگارد را ویران می‌کنند در حالی که هورن‌ها، همچون جنگلی زنده، به سوی دژ هلمز دیپ در سرزمین روهان حرکت می‌کنند، جایی که ارتش اورک‌های سارومان آن را محاصره کرده‌اند. در نهایت، اورک‌ها بین نیروهای انسانی روهان و جنگل زنده‌ای از هورن‌ها گرفتار می‌شوند. آن‌ها به دل آن جنگل تیره و انتقام‌جو فرار می‌کنند و هرگز بازنمی‌گردند.
پل ترنوو () پلی است که روی رودخانه گراداشچیکا در لیوبلیانا، پایتخت اسلوونی قرار دارد. این پل در مقابل کلیسای ترنوو و در انتهای خیابان کارون () واقع شده است و ادامه خیابان ایمونا () به سمت جنوب مرکز شهر است. این پل محله‌های کراکوفو و ترنوو، که قدیمی‌ترین حومه‌های لیوبلیانا هستند و به دلیل باغ‌های بازار و رویدادهای فرهنگی‌شان معروف هستند، را به هم متصل می‌کند. از اواخر قرن هفدهم یک پل در این مکان وجود داشته است. پل مدرن بین سال‌های ۱۹۲۸ و ۱۹۳۲ توسط سازنده ماتکو چرک بر اساس طرح‌های معمار جوژه پلچنیک ساخته شد.
چرک بر اساس طرح‌های معمار جوژه پلچنیک ساخته شد. این پل به دلیل عرض آن و درختانی که بر روی آن قرار دارند متمایز است. این پل برجسته‌ترین شیء در بازسازی پلچنیک از سواحل گراداشچیکا است. از اوت ۲۰۲۱، پل ترنوو به عنوان بخشی از میراث پلچنیک در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است.
نامه‌های تالکین () گزیده‌ای از نامه‌های لغت‌شناس و نویسنده فانتزی جی آر آر تالکین است. این کتاب در سال ۱۹۸۱ توسط همفری کارپنتر، زندگی‌نامه‌نویس تالکین و پسرش کریستوفر تالکین منتشر شد.
گورستان مرکزی ژاله ()، که اغلب به سادگی ژاله نامیده می‌شود، بزرگ‌ترین و اصلی‌ترین گورستان در لیوبلیانا و اسلوونی است. این گورستان در بژیگراد واقع شده و توسط شرکت عمومی ژاله اداره می‌شود.
جنت برنان کرافت (; – ) پژوهشگر آثار تالکین و کتابدار اهل ایالات متحده آمریکا است. او در دانشگاه ایندیانا تحصیل کرده است.
موزه سکونتگاه‌های نوسنگی موزه‌ای در استارا زاگورا، بلغارستان است که ویرانه‌های دو تا از قدیمی‌ترین ساختمان‌های باقی مانده در جهان را در خود جای داده است. موزه سکونتگاه‌های نوسنگی در استارا زاگورا، بلغارستان در سال ۱۹۷۹ ایجاد شد. این یکی از شعبه‌های موزه تاریخی منطقه ای استارا زاگورا است. موزه در اطراف دو منزلگاه نوسنگی ساخته شده است که قدمت آنها به هزاره ششم قبل از میلاد بازمی‌گردد. ۱۸۲۶ قطعه شیء در آنجا پیدا شد. سکونت‌گاه‌های نوسنگی از آن دوران، در اروپا به بهترین شکل حفظ شده‌اند. آشپزخانه‌ها، شومینه‌ها،
بهترین شکل حفظ شده‌اند. آشپزخانه‌ها، شومینه‌ها، آسیاب‌های غلات دستی و ظروف سرامیکی غنی‌ترین موجودی خانه‌های پیش از تاریخ هزاره ششم پیش از میلاد در اروپا را تشکیل می‌دهند. نمایشگاه هنر ماقبل تاریخ ۳۳۳ مورد از مهم‌ترین یافته‌های دوران نوسنگی و مس‌سنگی (هزاره ۶ قبل از میلاد - هزاره سوم قبل از میلاد) را به نمایش می‌گذارد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
انفتاح یا قانون ۴۳ سال ۱۹۷۴، سیاست «گشودن درها» برای سرمایه‌گذاری خصوصی در مصر بود که توسط رئیس‌جمهور وقت مصر، انور سادات، در سال‌های پس از جنگ اکتبر ۱۹۷۳ (جنگ یوم کیپور) با اسرائیل اجرا شد. سیاست انفتاح با قطع رابطه با متحد و کمک‌کنندهٔ دیرینه، اتحاد جماهیر شوروی، و جایگزینی آن با ایالات متحده همراه بود. همچنین، این سیاست با روند صلح با اسرائیل همزمان شد که نقطهٔ اوج آن، سفر تاریخی انور سادات به اسرائیل در سال ۱۹۷۷ بود. انفتاح، سلطهٔ مطلق بخش عمومی بر اقتصاد مصر را پایان داد و سرمایه‌گذاری داخلی و خارجی را
مصر را پایان داد و سرمایه‌گذاری داخلی و خارجی را در بخش خصوصی تشویق کرد. این سیاست در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ توسط کشورهای دیگری نیز اتخاذ شد. ارتش مصر در اکتبر ۱۹۷۳ از کانال سوئز عبور کرد. اگرچه در نهایت مصر شکست خورد، بسیاری عبور اولیه را به دلیل موفقیت‌های نخستین آن، یک پیروزی سیاسی تلقی کردند. این امر به سادات اعتبار لازم را داد تا یک تغییر عمده در سیاست‌های جمال عبدالناصر آغاز کند. بررسی کلی. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، در بحبوحهٔ جنگ سرد، برخی کشورهای خاورمیانه شاهد موج‌هایی از ناسیونالیسم عربی بودند که در
شاهد موج‌هایی از ناسیونالیسم عربی بودند که در مصر، یمن، سوریه و عراق ظهور کرد و این کشورها را به سوی بلوک شرق سوق داد. این دولت‌ها بر اصولی مانند سوسیالیسم عربی تأکید داشتند و برنامه‌ریزی اقتصادی خود را بر کاهش وابستگی به صادرات خارجی و در عوض ملی‌سازی منافع خارجی متمرکز کردند. علاوه بر این، توسعهٔ بخش خصوصی قرار بود از طریق توسعهٔ بخش عمومی آغاز شود و اقتصاد را به مدلی دولتی و تحت کنترل دولت سوق دهد. با این حال، بحران نفتی ۱۹۷۳ موجب ورود مقادیر عظیمی از سرمایه به کشورهای تولیدکنندهٔ نفت در منطقهٔ خلیج
سرمایه به کشورهای تولیدکنندهٔ نفت در منطقهٔ خلیج فارس مانند کویت، عربستان سعودی و عراق شد. راجر اوون نشان می‌دهد که کل درآمد این کشورها از ۹٫۳ میلیارد دلار در سال ۱۹۷۲، یعنی یک سال پیش از تحریم نفتی، به ۱۷۰٫۷ میلیارد دلار در سال ۱۹۸۰ رسید. سمیح فرسون تأکید می‌کند که این ذخایر مالی پویایی جدیدی را ایجاد کردند، به‌طوری که کشورهای نفت‌خیز، برای استفاده از این سرمایهٔ تازه‌یافته در پروژه‌های گوناگون، سرمایه‌گذاری‌هایی در کشورهای نفت‌فقیر انجام دادند تا نیروی کار مهاجر خود را تأمین کنند. در دههٔ ۱۹۷۰، منتقدان
مهاجر خود را تأمین کنند. در دههٔ ۱۹۷۰، منتقدان معتقد بودند که اقتصاد مصر، با بخش عمومی عظیم خود، به یک سیستم شوروی‌وار از «ناکارآمدی، بروکراسی خفه‌کننده، و هدررفت منابع» تبدیل شده است. این عوامل، در نهایت، سادات و بعداً کشورهایی مانند سودان، یمن شمالی، سوریه و عراق را به این نتیجه رساند که برای جذب سرمایه، از بلوک شرق فاصله بگیرند و به سوی بلوک غرب متمایل شوند. سادات همچنین قصد داشت مصر را از تمرکز بر جنگ با اسرائیل و تخصیص منابع به ارتشی عظیم دور کند. او بر این باور بود که سیاست‌های اقتصادی سرمایه‌داری
بر این باور بود که سیاست‌های اقتصادی سرمایه‌داری باعث ایجاد بخش خصوصی قوی خواهد شد و اتحاد با ایالات متحده و جهان غرب به رفاه () و در نهایت، پلورالیسم دموکراتیک منجر خواهد شد. بعدها، سودان، یمن شمالی، سوریه و عراق نیز اصلاحات "انفتاح" مشابهی را مانند مصر اجرا کردند. نواقص. اجرای سیاست انفتاح عموماً به دلیل جاه‌طلبی بیش‌ازحد و ظاهر آن که گویی «همبستگی با فقرا» را کنار گذاشته است، معیوب تلقی می‌شود. دولت به هم‌پیمانان و نزدیکان خود امتیازاتی داد (که بسیاری از آن‌ها ثروتمند شدند) و با اعطای زمین، کالاها و
از آن‌ها ثروتمند شدند) و با اعطای زمین، کالاها و امتیازات تجاری، پایگاه قدرتی وفادار به رژیم ایجاد کرد، اما اقدامات کمی برای ایجاد بازار آزاد و اقتصادی باز انجام داد. میلیون‌ها مصری که پیش‌تر تحت رژیم ناصر با بهره‌گیری از آموزش و مشاغلی مانند پزشکی، مهندسی، معلمی، وکالت، روزنامه‌نگاری در دولت یا سازمان‌های دولتی به طبقهٔ متوسط پیوسته بودند، در انفتاح درون بخش عمومی «رکود زده، کم‌درآمد و به‌حاشیه‌رانده‌شده» گرفتار شدند. انفتاح ضربه‌ای به طبقهٔ متوسطِ شکل‌گرفته در دوران ناصر بود، زیرا اصول سوسیالیستی ناصریسم
در دوران ناصر بود، زیرا اصول سوسیالیستی ناصریسم را معکوس کرد و سیاست‌هایی مانند آموزش رایگان، برابری اجتماعی، لغو فئودالیسم، ملی‌سازی زمین و صنعت، و مالیات تصاعدی را ملغی جلوه داد. در عین حال، بخش عمومی همچنان بر اقتصاد مسلط باقی ماند. نسبت جمعیتی که در بخش دولتی کار می‌کردند، از ۳٫۸٪ در دوران اوج ناصریسم به ۱۰٪ (حدود ۳۵٪ از کل نیروی کار کشور) در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ و در اوج انفتاح افزایش یافت. با وجود تبلیغ برای سرمایه‌گذاری خصوصی خارجی، «سهم دولت در تشکیل سرمایهٔ سرمایه‌گذاری» (۷۲٪)، از اواسط دههٔ ۱۹۶۰ تا
سرمایه‌گذاری» (۷۲٪)، از اواسط دههٔ ۱۹۶۰ تا پایان دههٔ ۱۹۷۰ تغییر چندانی نکرد. به گفتهٔ نویسنده طارق عثمان:«مشکل اصلی *انفتاح* این بود که بیش‌ازحد جاه‌طلبانه بود. این سیاست پیچیدگی‌های شرایط اجتماعی-اقتصادی مصر را در نظر نگرفت… محدودیت‌های نظام اداری کشور و قدرت نهاد نظامی را نادیده گرفت… و عدم تطابق بین مهارت‌های طبقهٔ متوسط مصر و فرصت‌های اقتصادی ایجادشده را درک نکرد… از این رو، یک برنامهٔ توسعه‌ای شتاب‌زده و غیرواقع‌بینانه بود که محکوم به شکست بود.»در سال ۱۹۷۷، واکنش منفی مردم به سیاست‌های انفتاح منجر به
۱۹۷۷، واکنش منفی مردم به سیاست‌های انفتاح منجر به شورش‌های خودجوش گسترده‌ای شد که صدها هزار مصری را دربرگرفت، زمانی که دولت اعلام کرد که یارانهٔ کالاهای اساسی را حذف خواهد کرد. در ۶ اکتبر ۱۹۸۱، سادات طی یک رژهٔ نظامی در قاهره ترور شد.
کمپانی مک‌فارلند () یک شرکت‌ انتشاراتی کتاب واقع در کارولینای شمالی، ایالات متحده آمریکا است.
ایستگاه راه‌آهن غرب پکن () یک ایستگاه در شهر پکن، چین است که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شده است. این ایستگاه با ۵۱۰٬۰۰۰ مترمربع مساحت تا قبل ساخت ایستگاه راه‌آهن شانگهای هونگکیائو بزرگ‌ترین ایستگاه راه‌آهن در آسیا بوده است. این ایستگاه به‌طور متوسط روزانه ۱۵۰۰۰۰ تا ۱۸۰۰۰۰ مسافر تا حداکثر ۴۰۰۰۰۰ نفر در روز خدمات رسانی می‌کند. همچنین ایستگاه در سال ۲۰۱۱ به متروی پکن نیز متصل می‌باشد. گوانگ‌ژو، کاولون و حومه پکن از جمله مقصدهای ایستگاه غرب پکن است.
غار ماگورا (بلغاری "пещера Магура") در شمال غربی بلغارستان نزدیک به روستای رابیشا در فاصلهٔ از شهر بلوگرادچیک در استان ویدین واقع شده است. نقاشی‌های دیواری غار ماگورا شباهت زیادی به نقاشی‌های غار گروتا دی سروی در ایتالیا دارند. این اشکال، بیان و عمق هنری استثنایی دارند و از شاخص‌ترین آثار هنری دوران پس از پارینه سنگی اروپا محسوب می‌شوند. بازدیدهای هدایت شده توسط کارکنان شهرداری بلوگرادچیک انجام می‌شود که مدیریت غار در سال ۲۰۱۲ توسط شورای وزیران بلغارستان به آنها واگذار شد. در سال ۱۹۸۴، این مکان در فهرست
به آنها واگذار شد. در سال ۱۹۸۴، این مکان در فهرست آزمایشی میراث جهانی ثبت شد.
مایکل دروت (؛ زادهٔ ) نویسنده، استاد دانشگاه، نویسنده علمی-تخیلی، متخصص ادبیات، و منتقد ادبی اهل ایالات متحده آمریکا است.
جان ولفگانگ الکساندر آسونیوس (زادهٔ ۱۲ ژوئیه ۱۹۵۳) (نام هنگام تولد: ولفگانگ الکساندر زاوگ) که در رسانه‌های به عنوان مرد لیزری هم شناخته می‌شود، افراط‌گرای راست اهل سوئد است که به دلیل ارتکاب جرائمی چون قتل و دزدی از بانک محکوم به حبس ابد شده. او در فاصلهٔ بین ماه اوت ۱۹۹۱ تا ژانویه ۱۹۹۲، به یازده نفر عمدتاً مهاجر در شهرهای استکهلم و اوپسالا شلیک کرد که باعث کشته شدن یک نفر و جراحت جدی سایرین شد. آسونیوس در ابتدا از اسلحه‌‌ای مجهز به نشانه‌گیر لیزری استفاده می‌کرد، که به همین دلیل به عنوان مرد لیزری شناخته
می‌کرد، که به همین دلیل به عنوان مرد لیزری شناخته می‌شود. اما بعداً به استفاده از هفت‌تیر روی آورد. وی در ژوئن ۱۹۹۲ دستگیر و در ژانویه ۱۹۹۴ به حبس ابد محکوم شد. علاوه بر این، آسونیوس در فوریه ۲۰۱۸ نیز به اتهام قتل یک بازماندهٔ هولوکاست در سال ۱۹۹۲، در آلمان به حبس ابد محکوم گردید.
ان‌جی‌سی ۶۰۰ () یک کهکشان در صورت فلکی نهنگ است. این کهکشان در ۱۰ سپتامبر ۱۷۸۵ توسط ویلیام هرشل کشف شد. قطر این کهکشان ۷۰۰۰۰ سال نوری است. همچنین تقریباً ۹۰ میلیون سال نوری از کهکشان راه شیری فاصله دارد.
ان‌جی‌سی ۵۹۶ () یک کهکشان بیضی شکل در صورت فلکی نهنگ است. این کهکشان ۶۵ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد.
با آخرین نفس‌هایم کتاب خاطرات لوئیس بونوئل کارگردان اسپانیایی است. این کتاب نخستین بار با نام «آخرین نفس‌هایم» (Mon dernier soupir) در سال ۱۹۸۲ به زبان فرانسوی منتشر شد. کتاب در سال ۱۹۸۳ در آمریکا با نام «با آخرین ناله‌هایم» (as my last sigh) منتشر شد و در سال ۱۹۸۴ در بریتانیا با نام «آخرین نفس‌هایم» (My Last Breath) در ۲۱ فصل منتشر شد. بونوئل در کتاب ذکر کرده که او نویسنده نیست و تنها با تشویق دوست و همکارش ژآن کلود کاریر این کتاب را نوشته است. در ایران این کتاب با نام با آخرین نفس‌هایم در سال ۱۳۷۱ با
این کتاب با نام با آخرین نفس‌هایم در سال ۱۳۷۱ با ترجمه علی امینی نجفی منتقد سینما و مترجم (زاده ۱۳۳۴) منتشر شد او در سال ۱۳۸۷ این کتاب را با افزودن سه پیوست در سایت رادیو زمانه منتشر کرد.
ان‌جی‌سی ۶۰۸ () یک کهکشان عدسی شکل در صورت فلکی مثلث است. قطر آن تقریباً ۱۳۰۰۰۰ سال نوری است. کهکشان NGC 608 در ۲۲ نوامبر ۱۸۲۷ میلادی توسط جان هرشل کشف شد.
میراث جهانی در لوکزامبورگ شامل یک اثر ثبت شده در کشور لوکزامبورگ است که توسط میراث جهانی ثبت شده است. سایت‌های سازمان میراث جهانی آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو، مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. لوکزامبورگ این پیمان‌نامه را در ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۳ پذیرفت و از آن هنگام، مکان‌های طبیعی و فرهنگی لوکزامبورگ واجد شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. لوکزامبورگ در ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۳ به
جهانی هستند. لوکزامبورگ در ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۳ به کنوانسیون پیوست. این کشور تنها یک محل در فهرست میراث جهانی دارد که پایتخت آن، شهر لوکزامبورگ، است و هیچ میراث آزمایشی دیگری معرفی نشده است. میراث جهانی. سایت‌ها با ده معیار فهرست می‌شوند. هر ورودی باید دست‌کم یکی از معیارها را داشته باشد.
ان‌جی‌سی ۶۰۶ () یک کهکشان مارپیچی میله‌ای است که در صورت فلکی ماهی قرار دارد و در فاصله حدود ۴۷۰ میلیون سال نوری از کهکشان راه شیری قرار دارد و توسط ستاره شناس فرانسوی ادوارد استفان در سال ۱۸۸۱ میلادی کشف شد.
ان‌جی‌سی ۶۰۵ () یک کهکشان عدسی شکل در صورت فلکی آندرومدا است که حدود ۲۳۴ میلیون سال نوری از کهکشان راه شیری فاصله دارد و در ۲۱ اکتبر ۱۸۸۱ توسط ستاره شناس فرانسوی ادوارد استفان کشف شد.
تترازینی یک غذای ایتالیایی-آمریکایی است که با ماکیان یا خوراکی‌های دریایی خرد شده و در کره، خامه یا شیر و سس پنیر طعم دار شده با شراب شری یا شراب سفید درست می‌شود. برخی از دستور العمل‌ها از سس بشامل، سس مورنی یا سوپ خامه تغلیظ شده استفاده می‌کنند. این غذا را با لینگوئینی، اسپاگتی، نودل تخم مرغ یا انواع دیگر پاستا ترکیب کرده یا بر روی آنها قرار داده و سرو می‌کنند، گاهی با آرد سوخاری یا پنیر روی آن را می‌پوشانند و با جعفری یا ریحان تزئین می‌کنند. تاریخچه. این غذا به افتخار ستاره اپرای ایتالیایی لوئیزا
این غذا به افتخار ستاره اپرای ایتالیایی لوئیزا تترازینی نامگذاری شده است. منشأ تترازینی در حد وسیعی مورد بحث است. برخی روایت‌ها ابداع کننده غذای تترازینی را اوگوست اسکوفیه می‌دانند. منابع دیگر ادعا می‌کنند تترازینی در اوایل دهه ۱۹۰۰ توسط ارنست آربوگاست، سرآشپز هتل پالاس در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا ابداع شد، که لوئیزا تترازینی در آنجا اولین نقش‌آفرینی آمریکایی خود را در تیوولی در نقش گیلدا در اپرای "ریگولتو"، در روز ۱۱ ژانویه ۱۹۰۵ انجام داد با این حال، منابع دیگر منشأ این غذا را به هتل نیکربوکر در شهر
منابع دیگر منشأ این غذا را به هتل نیکربوکر در شهر نیویورک نسبت می‌دهند. در دهه‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰، رستوران‌های مجلل شهر نیویورک، از جمله ماما لئونز و ساردی، تترازینی را در منوی خود داشتند. دستورالعمل تهیه غذای تترازینی ساردی در کتاب آشپزی وینسنت پرایس "با عنوان گنجینه ای از دستور العمل‌های عالی" ارائه شده است و در رمان سو کافمن "خاطرات یک خانه‌دار دیوانه" از آن ذکر به میان آمده است. دستورالعمل‌های تهیه تترازینی، هم از ابتدای امر و هم از لحاظ سهولت مواد اولیه، در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ محبوب بودند و این غذا در
در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ محبوب بودند و این غذا در قسمتی از سریال تلویزیونی درام "«مد من»" که بیشتر در دهه ۱۹۶۰ می‌گذرد، نمایش داده شد. "کتاب آشپزی غیررسمی مَد من"، مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های قدیمی، شامل غذاهایی است که در این مجموعه تلویزیونی ذکر شده است. این شامل دستورالعمل‌های تهیه شده از رستوران‌ها و کتاب‌های آشپزی محبوب اواسط قرن، از جمله دستور پخت تترازینی است که در اصل در "کتاب آشپزی میزبان" بتی کراکر منتشر شده است. در دهه ۱۹۶۰، رستوران‌های جنوبی و کتاب‌های آشپزی جونیور لیگ شروع به ارائه نسخه‌هایی از
آشپزی جونیور لیگ شروع به ارائه نسخه‌هایی از تترازینی کردند (که در بخش‌هایی از جنوب آمریکا به آن اسپاگتی مرغ گفته می‌شود). در دهه ۱۹۶۰، کافه تریا معروف پیکادیلی در بتن‌روژ تترازینی مرغ را در منوی غذای خود معرفی کرد و طی دهه‌های بعد همچنان یکی از محبوب‌ترین غذاهای مورد علاقه مشتریان بود. بازار فاستر (Foster's Market) در دورهام، کارولینای شمالی، در دهه ۱۹۸۰، اسپاگتی مرغ را در منوهای غذاخوری و پذیرایی داخلی خود قرار داد، وفق اینکه نسخه آنها بر اساس دستور پخت اسپاگتی مرغ است که در کتاب آشپزی بتن روژ جونیور لیگ،
مرغ است که در کتاب آشپزی بتن روژ جونیور لیگ، "دستورالعمل‌های ریوِر رود" وجود دارد.
پیشمرگ فیلمی به کارگردانی علی غفاری محصول سال ۱۴۰۳ ایران است. این فیلم در چهل و سومین دوره جشنواره فیلم فجر برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران شده است. خلاصه داستان. این فیلم برشی از زندگی سعید قهاری، نظامی ایرانی، است و یکی از عملیات‌های مهم و پیچیده امنیتی در سال ۱۳۷۲ را روایت می‌کند.
بریگیت هاس (متولد ۱۹۶۴) یک وکیل و سیاستمدار اهل لیختن‌اشتاین است که مدیریت اتاق بازرگانی و صنعت لیختن‌اشتاین را برعهده دارد. او نخست‌وزیر منتخب لیختن‌اشتاین است و قرار است در ۲۰ مارس ۲۰۲۵ این سمت را برعهده گیرد. اوایل زندگی. هاس در شان بزرگ شد. او قبل از تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه زوریخ، دوره کارآموزی خود را در مدیریت ایالتی لیختن‌اشتاین به پایان رساند. او از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۹ معاون مدیر عامل اتاق بازرگانی و صنعت لیختن‌اشتاین بود و از اوت ۲۰۱۹ مدیر عامل آن شد. نخست‌وزیر لیختن‌اشتاین. هاس نامزد اتحادیه
آن شد. نخست‌وزیر لیختن‌اشتاین. هاس نامزد اتحادیه میهنی برای نخست‌وزیری لیختن‌اشتاین در انتخابات سراسری لیختن‌اشتاین (۲۰۲۵) بود. این انتخابات به پیروزی حزب وی منجر شد. به این ترتیب، هاس نخست‌وزیر است. وی اولین رئیس دولت زن لیختن‌اشتاین خواهد بود. انتظار می‌رود که او در ۲۰ مارس ۲۰۲۵ سوگند یاد کند. زندگی‌شخصی. هاس در وادوز زندگی می‌کند و با هوبرت آسپلت ازدواج کرده است.
اتحادیه میهنی ( , VU ) یک حزب سیاسی لیبرال-محافظه کار در لیختن‌اشتاین است. اتحادیه میهنی یکی از دو حزب سیاسی اصلی، همراه با حزب سلطنتی - محافظه‌کار شهروندان مترقی (FBP) در لیختن‌اشتاین است. اتحادیه میهنی نسبتاً لیبرال‌تر از حزب دیگر است که از سلطنت مشروطه حمایت می‌کند. این حزب از حکومت مردم سالار بیشتر حمایت می‌کند. در حال حاضر توسط توماس زویفل‌هوفر رهبری می‌شود و دارای ده کرسی در پارلمان ۲۵نفره لیختن‌اشتاین است.