payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داشتند. به استثنای چانتی، همه حاضران در صبح ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴ با جوخه آتش اعدام شدند. اعضای شورا. ترکیب شورا توسط قانونی در ۱۴ دسامبر ۱۹۲۹ اصلاح و تعریف شد و از ۹ دسامبر ۱۹۲۸ به یک نهاد ایالتی تبدیل شد. اعضای آن که از میان اعضای ارشد حزب ("gerarchi") انتخاب شده بودند، در زیر آمده‌اند. رأی آنها در مورد پیشنهاد ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ برای عزل موسولینی نیز در کنار نامشان آمده است. ساختار. شورای بزرگ به ریاست رئیس دولت (نخست‌وزیر/وزیر کشور) تشکیل می‌شد که اختیار تشکیل جلسه و تعیین دستور کار آن را داشت. این سمت در تمام طول
و تعیین دستور کار آن را داشت. این سمت در تمام طول حیات شورای بزرگ، توسط بنیتو موسولینی اداره می‌شد. دبیر شورای بزرگ، دبیر حزب ملی فاشیست بود. در زمان تأسیس آن در سال ۱۹۲۳، افراد زیر به عنوان اعضای رسمی آن بودند: در سال ۱۹۲۶، اساسنامه حزب ملی فاشیست اعضای آن را شامل موارد زیر تعیین کرد: در نهایت، قانون شماره ۱۴ دسامبر ۱۹۲۹، شماره ... قانون شماره 2099 که قانون 2693/1928 را در این مورد اصلاح کرد، تصریح کرد که افراد زیر به طور قانونی عضو هستند: روسای کنفدراسیون‌های ملی فاشیست و کنفدراسیون‌های ملی اتحادیه‌های
ملی فاشیست و کنفدراسیون‌های ملی اتحادیه‌های صنعتی و کشاورزی فاشیست. علاوه بر اعضای مذکور که حق داشتند، اعضای دیگری نیز می‌توانستند به شورای عالی فراخوانده شوند که با حکم رئیس دولت منصوب می‌شدند و به مدت سه سال در سمت خود باقی می‌ماندند و امکان تأیید داشتند، اما در هر زمانی قابل عزل بودند.
داستان پادشاهی فرخ‌زاد یکی از داستان‌های اسطوره‌ای شاهنامه فردوسی است. بر طبق شاهنامه فرخ‌زاد تنها یک ماه پادشاه ایران‌زمین بود. او به دست غلامش که از وی کینه داشت با زهر کشته شد. متن داستان. بر طبق شاهنامه، فرخ‌زاد را از جهرم آوردند و پادشاه ایران کردند: وقتی بر تخت نشست گفت: من فرزند شاهان هستم و جز نیکویی و ایمنی در جهان نمی‌خواهم . هرکس راستی پیشه کند او را ارجمند می‌دارم. همه دوستان را گرامی می‌دارم و همه زیردستان چه دوست و چه دشمن همه در نزد من در امانند: &lt;br&gt; فرخ‌زاد غلامی داشت زیباروی و
امانند: &lt;br&gt; فرخ‌زاد غلامی داشت زیباروی و مشکی‌چشم. وی عاشق پرستاری شد که در دربار خدمت می‌کرد. روزی به پرستار پیغام داد اگر با من به جایی بیایی به تو پول زیادی می‌دهم. پرستار پاسخ او را نداد و نزد فرخ‌زاد رفته و ماجرا را برایش تعریف کرد. فرخ‌زاد عصبانی شد و بند بر پای غلام بست و او را به زندان انداخت اما بعد از مدتی او را بخشید و آزاد کرد. غلام به خاطر کینه‌ای که از پادشاه بر دل گرفته بود در شراب او زهر ریخت و او را مسموم ساخت. شاه پس از یک هفته تحمل بیماری درگذشت. پس از مرگ وی همه مردم گریستند و و
بیماری درگذشت. پس از مرگ وی همه مردم گریستند و و کشور دچار هرج‌و‌مرج گشته و دشمنان از هر سو پدیدار گشتند:
کنتسینا دِ باردی (۱۳۹۰-اکتبر 1473 )، یک زن اشراف‌زاده ایتالیایی از خاندان باردی بود. ازدواج او با خاندان مدیچی، اشرافیت، اعتبار و حمایت نظامی بسیار مورد نیاز خانواده شوهرش را در زمان تثبیت قدرتشان در فلورانس فراهم کرد. خانواده باردی. خانواده بردی، یکی از خانواده‌های برجستهٔ فلورانس در قرون وسطی، تا پیش از سقوط بانک خانوادگی‌شان در سال ۱۳۴۳، از ثروتمندترین و بانفوذترین خاندان‌های اروپا به‌شمار می‌رفتند. آن‌ها نه‌تنها در تجارت بین‌المللی و بانکداری نقش کلیدی داشتند، بلکه به‌عنوان اربابان فئودالی و فرماندهان
داشتند، بلکه به‌عنوان اربابان فئودالی و فرماندهان نظامی (کوندوتیِروها) نیز شهرت داشتند. قدرت اقتصادی آن‌ها به‌حدی بود که در دوره‌ای، پاپ‌ها و پادشاهان اروپایی برای تأمین مالی جنگ‌ها و پروژه‌های بزرگ خود به بانک باردی وابسته بودند. با این حال، فروپاشی بانک باردی در پی بحران‌های مالی و بدهی‌های سنگین، به‌ویژه از سوی تاج‌وتخت انگلستان، موجب شد تا این خاندان بخش بزرگی از نفوذ خود را از دست بدهد. با وجود این افول مالی، جایگاه اجتماعی و نظامی آن‌ها همچنان حفظ شد و در قالب نقش‌هایی چون فرماندهی نظامی و حمایت
شد و در قالب نقش‌هایی چون فرماندهی نظامی و حمایت اشرافی، در صحنهٔ سیاسی فلورانس باقی ماندند. در همین زمینه، خاندان مدیچی که در حال صعود به قدرت بودند، از این وجه نظامی و اشرافی خاندان باردی بهره گرفتند. در مواقع بحرانی، به‌ویژه زمانی که مدیچی‌ها نیاز به حمایت نظامی برای تثبیت سلطهٔ سیاسی خود داشتند، از باردی‌ها به‌عنوان متحدان مسلح استفاده کردند. این همکاری‌ها نه‌تنها نشان‌دهندهٔ پیوندهای پیچیده میان خانواده‌های بانفوذ فلورانس بود، بلکه بیانگر آن است که قدرت در فلورانس رنسانس، ترکیبی از ثروت، نسب اشرافی، و
در فلورانس رنسانس، ترکیبی از ثروت، نسب اشرافی، و توان نظامی بود. ازدواج کنتسینا دِ باردی با کوزیمو دِ مدیچی نیز در همین چارچوب قابل درک است. این ازدواج، مشروعیت اجتماعی بیشتری برای مدیچی‌ها به ارمغان آورد و در عین حال، به باردی‌ها امکان داد تا در ساختار جدید قدرت جایگاهی حفظ کنند. نقش کنتسینا در مدیریت خانه، تربیت فرزندان، و نفوذ سیاسی در نسل‌های بعدی، بازتابی از این اتحاد موفق و تأثیرگذار است. والدین کونتسینا الساندرو دی سوزو بردی، کنت ورنیو، و کامیلا پانوکیسکی، دختر رانیرو دی گویدو پانوکیسکی، کنت الچی
دختر رانیرو دی گویدو پانوکیسکی، کنت الچی بودند. زندگی. در حدود سال ۱۴۱۵، کنتسینا دِ باردی با کوزیمو دِ مدیچی ازدواج کرد و پس از آن به خانهٔ والدین کوزیمو، یعنی پیکاردا بئری و جووانی دی بیچی دِ مدیچی، نقل مکان کردند. همان‌طور که ازدواج جووانی با پیکاردا پیوندی میان خانواده‌ای با ریشه‌های اشرافی و خاندان مدیچی که در آن زمان هنوز جایگاه اجتماعی متوسطی داشتند ایجاد کرده بود، ازدواج کوزیمو با کنتسینا نیز موجب تقویت اعتبار اجتماعی و سیاسی خانوادهٔ مدیچی شد. کنتسینا، که از خانوادهٔ اشرافی باردی می‌آمد، به‌خاطر
که از خانوادهٔ اشرافی باردی می‌آمد، به‌خاطر دقت در امور مالی و مدیریت منظم خانه شناخته می‌شد. نقش او در ادارهٔ امور داخلی خانواده، به‌ویژه در دوره‌ای که مدیچی‌ها در حال تثبیت قدرت اقتصادی و سیاسی خود بودند، بسیار مهم بود و نشان‌دهندهٔ تأثیر زنان در پشت صحنهٔ قدرت در فلورانس رنسانس است. این زوج با هم صاحب دو پسر شدند: پیرو نقرسی و جووانی دِ مدیچی. علاوه بر این، کنتسینا موافقت کرد که سرپرستی پسر نامشروع کوزیمو از یک برده چرکسی، کارلو دِ مدیچی، را بر عهده بگیرد. کنتسینا دِ باردی حدود ده سال پس از درگذشت
بگیرد. کنتسینا دِ باردی حدود ده سال پس از درگذشت همسرش، کوزیمو دِ مدیچی، در سال ۱۴۶۴ زنده ماند و در این مدت به یکی از چهره‌های مرجع و تأثیرگذار در خانوادهٔ مدیچی تبدیل شد، به‌ویژه برای نوه‌هایش. او رابطه‌ای گرم و صمیمی با عروسش، لوکرتسیا تورنابوئونی، داشت و پس از مرگ کوزیمو، با لوکرتسیا و پسرش پیرو زندگی می‌کرد. ارتباط نزدیک او با نوه‌هایش، لورنزو دی پیرو دِ مدیچی و جولیانو دی پیرو دِ مدیچی، از دوران کودکی آنان شکل گرفت و همین نزدیکی به او امکان داد تا در دوران رهبری سیاسی آن‌ها، نفوذ قابل توجهی داشته
در دوران رهبری سیاسی آن‌ها، نفوذ قابل توجهی داشته باشد. نفوذ سیاسی کنتسینا تنها محدود به فضای خانوادگی نبود؛ او در مذاکرات مربوط به مزایای مالیاتی برای کسانی که مورد حمایت او بودند نقش داشت و توانست امتیازاتی برای آنان کسب کند. افزون بر این، او به‌طور منظم در روند مذاکره و تأیید ازدواج‌های مهم در میان خانواده‌های برجستهٔ فلورانس مشارکت داشت. این نقش‌ها نشان‌دهندهٔ جایگاه اجتماعی و سیاسی زنان در پشت صحنهٔ قدرت در دورهٔ رنسانس است. کنتسینا بین ۲۶ سپتامبر و ۲۵ اکتبر ۱۴۷۳ درگذشت. نوه‌اش لورنزو به افتخار او یکی
اکتبر ۱۴۷۳ درگذشت. نوه‌اش لورنزو به افتخار او یکی از دخترانش را کنتسینا دِ مدیچی نامید. تصاویر تخیلی. نقش کونتسینا را آنابل شولی در سریال تلویزیونی "مدیچی: اربابان فلورانس" محصول ۲۰۱۶ بازی می‌کند.
دستهٔ عروسک‌های آمریکایی نهمین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی توری ایموس می‌باشد که در سال ۲۰۰۷ از سوی اپیک رکوردز منتشر گردید. ایموس در این آلبوم مفهومی برای روایت داستان‌هایی از زندگی در آمریکای معاصر، هویت پنج شخصیت زن متفاوت – که از اسطوره‌شناسی یونانی الهام‌گرفته شده‌اند – را بر عهده می‌گیرد. درونمایه‌های آلبوم عبارتند از مخالفت با جنگ عراق، زن‌ستیزی در صنعت موسیقی، سرخوردگی، تمایلات جنسی، فقدان شخصی و در کل توانمندسازی زنان. از نظر موسیقایی، این اثر بیشتر راک‌‌محور است و و در مقایسه
این اثر بیشتر راک‌‌محور است و و در مقایسه با دیگر آثار استودیویی ایموس، مخصوصاً "زنبوردار" (۲۰۰۵) و "پیاده‌روی اسکارلت" (۲۰۰۲)، حضور پررنگ‌تری از گیتار و درام در آن به چشم می‌خورد. این آلبوم در بیلبورد ۲۰۰ به رتبهٔ پنجم رسید و ششمین آلبوم ایموس بود که جزو ده آلبوم برتر قرار گرفت. تک‌آهنگ اصلی آلبوم در ایالات متحده با نام «چرخ بزرگ» در رادیو تریپل-ای به موفقیت دست یافت. در اروپا نیز، قطعهٔ «از ابرها جهیدن» به‌عنوان تک‌آهنگ اصلی منتشر شد.
داوود، مجسمه‌ای برنزی از قهرمان کتاب مقدس است که توسط دوناتلو، مجسمه‌ساز ایتالیایی اوایل رنسانس، احتمالاً در دهه ۱۴۴۰ ساخته شده و اکنون در بارگلو، فلورانس نگهداری می‌شود. این مجسمه که به جز کلاهخود و چکمه، برهنه است، به عنوان اولین اثر ایستاده بدون تکیه‌گاه از ریخته‌گری برنزی در دوران رنسانس و اولین مجسمه مرد برهنه مستقل ساخته شده از دوران باستان شناخته می‌شود. این مجسمه داوود را با لبخندی مرموز، در حالی که پایش را روی سر بریده جالوت، درست پس از شکست دادن غول، قرار داده است، به تصویر می‌کشد. این جوان، به جز
قرار داده است، به تصویر می‌کشد. این جوان، به جز کلاه و چکمه‌های برگ بو، کاملاً برهنه است و شمشیر جالوت را در دست دارد. داوود در این اثر، جوانی است با اندامی لطیف و حالت بدنی آرام، که با لبخندی رازآلود، پای خود را بر سر بریدهٔ جالوت گذاشته است—لحظه‌ای پس از پیروزی بر غول دشمن. او کاملاً برهنه است، به‌جز کلاه‌خودی با تاج برگ‌بو و چکمه‌هایی که بر پا دارد، و شمشیر جالوت را در دست گرفته است. این ترکیب، نه‌تنها نمادی از پیروزی خرد بر قدرت است، بلکه بازتابی از زیبایی‌شناسی رنسانس در بازگشت به فرم‌های کلاسیک،
زیبایی‌شناسی رنسانس در بازگشت به فرم‌های کلاسیک، تأکید بر بدن انسان، و بیان روان‌شناختی چهره‌هاست. ساخت این اثر مستند نیست. اکثر محققان فرض می‌کنند که این مجسمه به سفارش کوزیمو د مدیچی ساخته شده است، اما تاریخ ساخت آن ناشناخته و مورد اختلاف نظر گسترده است. تاریخ‌های پیشنهادی از دهه ۱۴۲۰ تا دهه ۱۴۶۰ (دوناتلو در سال ۱۴۶۶ درگذشت) متفاوت است، و اخیراً نظر اکثریت به دهه ۱۴۴۰ برمی‌گردد، زمانی که کاخ جدید مدیچی (که اکنون پالاتزو مدیچی ریکاردی نامیده می‌شود) که توسط میکلوتزو طراحی شده بود، در دست ساخت بود. دهه‌ها
میکلوتزو طراحی شده بود، در دست ساخت بود. دهه‌ها پیش، دوناتلو روی مجسمه مرمری داوود کار می‌کرد. هر دو اکنون در موزه ملی بارگلو در فلورانس هستند. این مجسمه برنزی همچنان مشهورترین اثر اوست و برای یک زمینه سکولار و به سفارش خانواده مدیچی ساخته شده است. شمایل‌نگاری مجسمه برنزی "داوود" از مجسمه مرمری "داوود" پیروی می‌کند: یک قهرمان جوان با سلاحی در دست ایستاده و سر بریده دشمنش در کنار پایش قرار دارد. با این حال، از نظر بصری، این مجسمه به طرز شگفت‌آوری متفاوت است. داوود هم از نظر فیزیکی ظریف و هم به طرز چشمگیری
داوود هم از نظر فیزیکی ظریف و هم به طرز چشمگیری زنانه است. گفته می‌شود که سر او از مجسمه‌های کلاسیک آنتینوس، محبوب امپراتور هادریان، که به زیبایی‌اش مشهور بود، الهام گرفته شده است. هیکل مجسمه، در تضاد با شمشیر بزرگی که در دست دارد، نشان می‌دهد که داوود نه با قدرت فیزیکی، بلکه از طریق خدا بر جالوت غلبه کرده است. برهنگی پسربچه بیشتر به ایده حضور خدا اشاره دارد و جوانی را در مقابل غول زره‌پوش قرار می‌دهد. داوود ختنه نشده ارائه شده است، که برای برهنگی مردان در هنر رنسانس ایتالیا مرسوم است. متن کتاب مقدس.
در هنر رنسانس ایتالیا مرسوم است. متن کتاب مقدس. داستان داوود و جالوت از فصل هفدهم کتاب اول سموئیل در عهد عتیق سرچشمه می‌گیرد. در این روایت، قوم اسرائیل درگیر جنگی با فلسطینیان هستند و جالوت، قهرمان فلسطینیان، بارها پیشنهاد می‌دهد که نبرد نهایی با مبارزهٔ تن‌به‌تن میان او و بهترین جنگجوی اسرائیلی تعیین شود. با وجود تهدیدهای مکرر جالوت، هیچ‌یک از سربازان آموزش‌دیدهٔ اسرائیلی جرأت رویارویی با این غول را ندارد، تا اینکه داوود، پسری چوپان و جوان که حتی به‌عنوان سرباز پذیرفته نشده، داوطلب می‌شود تا با جالوت
سرباز پذیرفته نشده، داوطلب می‌شود تا با جالوت بجنگد. شائول، رهبر اسرائیلیان، به داوود زره و سلاح پیشنهاد می‌دهد، اما داوود که در استفاده از آن‌ها ناتوان است، آن‌ها را رد می‌کند و تنها با فلاخن خود به میدان می‌رود. او با سنگی که از فلاخن پرتاب می‌کند، جالوت را از ناحیهٔ سر هدف قرار می‌دهد و او را نقش زمین می‌کند. سپس با شمشیر خود جالوت، سر او را از تن جدا می‌سازد. طبق توافق، فلسطینیان عقب‌نشینی می‌کنند و قوم اسرائیل نجات می‌یابد. در این داستان، قدرت ویژهٔ داوود از جانب خداوند می‌آید و روایت، نمادی از پیروزی
از جانب خداوند می‌آید و روایت، نمادی از پیروزی خیر بر شر است. تاریخچه. طبق یک نظریه، این مجسمه در دهه ۱۴۳۰ توسط خانواده مدیچی سفارش داده شد تا در مرکز حیاط کاخ قدیمی مدیچی قرار گیرد. از طرف دیگر، ممکن است برای آن موقعیت در کاخ جدید مدیچی ساخته شده باشد، جایی که بعداً قرار گرفته است، که این امر سفارش را در اواسط دهه ۱۴۴۰ یا حتی بعد از آن قرار می‌دهد. این مجسمه تنها تا سال ۱۴۶۹ در آنجا ثبت شده است. خانواده مدیچی در سال ۱۴۹۴ از فلورانس تبعید شدند و مجسمه به همراه مجسمه برنزی "جودیت" اثر دوناتلو، که موضوع و
همراه مجسمه برنزی "جودیت" اثر دوناتلو، که موضوع و معنای نمادین قدرتمندی داشت، به حیاط کاخ سینیوریا منتقل شد. مجسمه "داوود" در دهه ۱۴۵۰ جای خود (و ستون آن) را در وسط حیاط به یک فواره واگذار کرد و در طاقچه‌ای در کنار درگاه نزدیک پله‌ها نصب شد، جایی که "جودیت" از اوایل دهه ۱۵۰۰ در آنجا قرار داشت. در قرن هفدهم، مجسمه "داوود" به "کاخ پیتی، سپس در سال ۱۷۷۷ به موزه اوفیتزی و سرانجام در سال ۱۸۶۵ به موزه ملی بارجلو منتقل شد و تا به امروز در آنجا نگهداری می‌شود." بر اساس روایت جورجو وازاری، مجسمهٔ داوود اثر دوناتلو
اساس روایت جورجو وازاری، مجسمهٔ داوود اثر دوناتلو در گذشته بر روی ستونی قرار داشته که توسط دزیدریو دا ستینیانو طراحی شده بود و در مرکز حیاط کاخ قدیمی مدیچی جای گرفته بود. این جایگاه نه‌تنها به مجسمه جلوه‌ای رسمی و برجسته می‌داد، بلکه با کتیبه‌ای همراه بود که به‌نظر می‌رسد معنای سیاسی آن را توضیح می‌داد. هرچند متن دقیق این کتیبه به‌طور کامل حفظ نشده، اما نسخه‌ای از دست‌نوشته‌ای مربوط به قرن پانزدهم که حاوی متن آن است، احتمالاً یکی از نخستین ارجاعات به مجسمه محسوب می‌شود. پذیرفته شده است که مجسمهٔ داوود
محسوب می‌شود. پذیرفته شده است که مجسمهٔ داوود دارای معنایی سیاسی بوده، اما اینکه این معنا دقیقاً چه بوده، موضوع بحث‌های گسترده‌ای میان پژوهشگران است. برخی آن را نمادی از پیروزی جمهوری فلورانس بر نیروهای سلطه‌گر می‌دانند، در حالی که دیگران آن را تجسمی از قدرت خاندان مدیچی در قالب نمادهای مذهبی و اسطوره‌ای تفسیر می‌کنند. حالت بدنی آرام داوود، لبخند رازآلود، و قرار گرفتن پای او بر سر جالوت، همگی می‌توانند به‌عنوان استعاره‌هایی از غلبه خرد بر خشونت، یا پیروزی سیاسی بر تهدیدهای خارجی و داخلی تعبیر شوند. در این
بر تهدیدهای خارجی و داخلی تعبیر شوند. در این میان، جایگاه مجسمه در کاخ مدیچی نیز اهمیت دارد؛ قرار گرفتن آن در فضای خصوصی خاندان مدیچی، در عین حال که در معرض دید مهمانان و مقامات قرار داشت، نشان‌دهندهٔ استفادهٔ هوشمندانه از هنر برای تثبیت قدرت و مشروعیت سیاسی بود؛ بنابراین، مجسمهٔ داوود نه‌تنها یک شاهکار هنری، بلکه ابزاری برای بیان قدرت، هویت، و آرمان‌های سیاسی در بستر فلورانس رنسانس بود. پذیرش. هیچ نشانه‌ای از واکنش‌های معاصر به مجسمه "داوود وجود ندارد." با این حال، این واقعیت که این مجسمه در دهه ۱۴۹۰ در
این حال، این واقعیت که این مجسمه در دهه ۱۴۹۰ در ساختمان اصلی دولت جمهوری فلورانس قرار داده شده بود، نشان می‌دهد که به آن به عنوان یک اثر بحث‌برانگیز نگاه نمی‌شد. در اوایل قرن شانزدهم، هرالد سینیوریا از این مجسمه به گونه‌ای یاد کرد که نشان می‌داد چیزی نگران‌کننده در مورد آن وجود دارد: «داوود در حیاط، یک پیکره کامل نیست زیرا پای راستش بی‌مزه است.» در اواسط قرن ، وازاری مجسمه را چنان طبیعت‌گرایانه توصیف می‌کرد که باید از روی یک مدل زنده ریخته‌گری شده باشد. با این حال، در میان مورخان هنر قرن بیستم و بیست و
با این حال، در میان مورخان هنر قرن بیستم و بیست و یکم، بحث‌های قابل توجهی در مورد چگونگی تفسیر آن وجود داشته است. ریش جالوت دور پای صندل‌پوش داوود پیچیده شده است، گویی این قهرمان جوان انگشتان پایش را از میان موهای حریف مرده‌اش عبور می‌دهد. جالوت کلاهخود بالدار بر سر دارد. پای راست داوود محکم روی بال کوتاه راست ایستاده است، در حالی که بال چپ، که به‌طور قابل توجهی بلندتر است، از پای راست او تا کشاله ران او امتداد یافته است. این پیکره به طرق مختلفی تفسیر شده است. یکی از این تفاسیر این بوده است که دوناتلو
است. یکی از این تفاسیر این بوده است که دوناتلو همجنس‌گرا بوده و این نگرش جنسی را از طریق این مجسمه ابراز می‌کرده است. دومین تفسیر این است که این اثر به ارزش‌های همجنس‌گرایانه در جامعه فلورانس اشاره دارد، بدون اینکه تمایلات شخصی دوناتلو را بیان کند. سومین تفسیر این است که "داوود" نمایانگر تلاش دوناتلو برای خلق نسخه‌ای منحصر به فرد از پیکره برهنه مرد است، تا به جای کپی کردن مدل‌های کلاسیکی که تا آن زمان منبع تصویرسازی پیکره برهنه مرد در هنر رنسانس بوده‌اند، از مجوز هنری استفاده کند. شناسایی. هویت سنتی این
از مجوز هنری استفاده کند. شناسایی. هویت سنتی این رقم در سال ۱۹۳۹ مورد تردید قرار گرفت. با تفسیری متمایل به اساطیر باستانی، کلاهخود قهرمان به ویژه هرمس یا مرکوری را تداعی می‌کند. تعدادی از محققان از آن زمان از لانی پیروی کرده‌اند و گاهی اوقات از این مجسمه به عنوان "داوود-مرکوری" یاد می‌کنند. اگر قرار بوده این پیکره واقعاً نمایانگر مرکوری باشد، می‌توان فرض کرد که او بالای سر غول شکست‌خورده آرگوس پانوپتس ایستاده است. [ "" ] با این حال، تمام ارجاعات کواتروچنتو به مجسمه، آن را به عنوان داوود معرفی می‌کنند. در
به مجسمه، آن را به عنوان داوود معرفی می‌کنند. در سال ۱۹۳۹، پژوهشگر مجارستانی، ینُو لانی، شناسایی سنتی مجسمهٔ داوود اثر دوناتلو را زیر سؤال برد و تفسیری ارائه داد که به اسطوره‌شناسی باستانی گرایش داشت. او به‌ویژه به کلاه‌خود قهرمان اشاره کرد که به‌زعم او شباهت‌هایی با نمادهای هرمس یا مرکوری، خدای پیام‌رسان در اساطیر یونان و روم، داشت. این دیدگاه، که مجسمه ممکن است به‌جای داوود، مرکوری را به تصویر کشیده باشد، از آن زمان توسط شماری از پژوهشگران دنبال شده و گاه با عنوان «داوود-مرکوری» از آن یاد شده است. اگر
با عنوان «داوود-مرکوری» از آن یاد شده است. اگر این تفسیر درست باشد و مجسمه واقعاً مرکوری را نشان دهد، می‌توان فرض کرد که او بر سر غول شکست‌خوردهٔ آرگوس پانُپتِس ایستاده است—شخصیتی اسطوره‌ای با صد چشم که در خدمت هرا بود و در نهایت توسط مرکوری کشته شد. با این حال، این فرضیه فاقد شواهد قطعی است و نیازمند ارجاع معتبر برای تأیید است. در مقابل، تمامی منابع مربوط به قرن پانزدهم مجسمه را به‌وضوح به‌عنوان داوود شناسایی کرده‌اند. این منابع، از جمله متون تاریخی، دست‌نوشته‌ها، و شواهد هنری، همگی بر هویت داوود تأکید
و شواهد هنری، همگی بر هویت داوود تأکید دارند و نشان می‌دهند که در زمان ساخت و نمایش اولیهٔ مجسمه، هیچ تردیدی دربارهٔ شخصیت آن وجود نداشته است. این اختلاف نظر میان منابع تاریخی و تفسیرهای مدرن، بازتابی از پیچیدگی‌های نمادپردازی در هنر رنسانس است. مجسمهٔ داوود، چه به‌عنوان نماد ایمان و پیروزی در سنت یهودی-مسیحی، و چه به‌عنوان بازتابی از اسطوره‌های باستانی، همچنان یکی از آثار بحث‌برانگیز و الهام‌بخش تاریخ هنر باقی مانده است.
کاخ ونیز (ایتالیایی: Palazzo Venezia یا Palazzo Barbo به معنی «کاخ ونیز») یا پالاتزو باربو، که قبلاً پالاتزو دی سان مارکو («کاخ سنت مارک») (Palazzo di San Marco) نامیده می‌شد، کاخی بزرگ مربوط به اوایل رنسانس در مرکز رم، ایتالیا است که در شمال تپه کاپیتولین واقع شده است. امروزه این کاخ که متعلق به جمهوری ایتالیا است، موزه ملی کاخ ونیز را در خود جای داده است. نمای اصلی (شرقی) آن ۷۷ متر (۲۵۳ فوت) طول دارد و ارتفاع آن (بدون احتساب برج) حدود ۳۱ متر (۱۰۲ فوت) است. بال شمالی، شامل «آپارتمان سیبو» که به سمت غرب
بال شمالی، شامل «آپارتمان سیبو» که به سمت غرب امتداد یافته است، ۱۲۲ متر (۴۰۰ فوت) طول دارد. این بنا مساحتی معادل ۱.۲ هکتار (۲.۹ هکتار) را پوشش می‌دهد و دو باغ و کلیسای سنت مارک را در بر می‌گیرد. این بنا به شکل فعلی در دهه ۱۴۵۰ توسط کاردینال پیترو باربو (۱۴۱۷–۱۴۷۱)، دارنده عنوانی کلیسای سنت مارک، که از سال ۱۴۶۴ به عنوان پاپ پل دوم حکومت می‌کرد، ساخته شد. باربو، که طبق رسم کاردینال‌های کلیسای سنت مارک، ونیزی تبار بود، حتی به عنوان پاپ نیز در آنجا زندگی می‌کرد و مجموعه بزرگی از آثار هنری و عتیقه را در آنجا
و مجموعه بزرگی از آثار هنری و عتیقه را در آنجا گردآوری کرده بود. در نیمه اول قرن بیستم، این بنا به اقامتگاه و مقر بنیتو موسولینی، دیکتاتور فاشیست ایتالیا (۱۹۲۲–۱۹۴۳)، تبدیل شد که از بالکن آن خطاب به جمعیت عظیمی که میدان ونیز را پر کرده بودند، سخنرانی‌های قابل توجهی ایراد می‌کرد. ساختار اولیه این مجموعه معماری بزرگ شامل یک خانه قرون وسطایی ساده بود که به عنوان محل اقامت کاردینال‌هایی که به عنوان دارندگان عنوان کلیسای سنت مارک منصوب شده بودند، در نظر گرفته شده بود. در سال 1469، پس از توسعه گسترده، به
شده بود. در سال 1469، پس از توسعه گسترده، به اقامتگاه پاپ تبدیل شد و در سال 1564 پاپ پیوس چهارم، برای جلب نظر جمهوری ونیز، که حامی آن مارک انجیلی بود، عمارت را به سفارت ونیز در رم واگذار کرد، به شرطی که بخشی از ساختمان به عنوان محل اقامت کاردینال‌های کلیسای سنت مارک باقی بماند، که بخشی از آن اکنون به عنوان آپارتمان سیبو (یا چیبو) شناخته می‌شود، و اینکه جمهوری ونیز هزینه نگهداری و مرمت آینده ساختمان را تأمین کند. نمای اصلی شرقی کاخ رو به میدان ونیز است و بال شمالی، که شامل آپارتمان سیبو است، بخشی از ضلع
بال شمالی، که شامل آپارتمان سیبو است، بخشی از ضلع جنوبی خیابان پلبیسیتو را تشکیل می‌دهد. تاریخچچه. پاپ پل دوم. این بنا در سال ۱۴۵۱، زمانی که متعلق به کاردینال پیترو باربو (۱۴۱۷–۱۴۷۱) بود، بازسازی شد. او از سال ۱۴۶۴ به عنوان پاپ پل دوم (۱۴۶۴–۱۴۷۱)، برادرزاده پاپ اوگنیوس چهارم، حکومت می‌کرد. این بنا به ساختمانی مستحکم تبدیل شد که از یک نیم‌زیرزمین و یک نیم‌طبقه تشکیل شده بود که به عنوان یک پیانوی اشرافی عمل می‌کرد. در سال ۱۴۵۵، پیترو باربو مدال یادبودی را به نشانه ساخت آن ضرب کرد. این بنا برخی از اولین
به نشانه ساخت آن ضرب کرد. این بنا برخی از اولین ویژگی‌های معماری رنسانس در رم را به نمایش می‌گذارد، اگرچه نمای کلی آن یک سازه قرون وسطایی عظیم و مستحکم با جان‌پناه جنگ‌افروز است. در ضلع غربی آن، باسیلیکای باستانی سنت مارک قرار دارد که از جنوب به شمال تراز شده و توسط پاپ مارکوس در سال ۳۳۶ تأسیس و به مارک انجیلی که بعدها محافظ ونیز شد، تقدیم شده است. این بنا در سال ۸۳۳ به طور کامل بازسازی شد و از آن زمان تاکنون بارها بازسازی شده است. بخش عمده‌ای از سنگ‌های مورد استفاده برای ساخت کاخ از کولوسئوم، بنایی که در
استفاده برای ساخت کاخ از کولوسئوم، بنایی که در نزدیکی آن قرار دارد، استخراج شده است، کاری که تا قرن هجدهم در رم رایج بود. طراحی این بنا به طور سنتی به لئون باتیستا آلبرتی نسبت داده می‌شود. کاخ. بین سال‌های ۱۴۶۶ تا ۱۴۶۹، پاپ پل دوم در گوشه جنوب شرقی، یک صومعه بزرگ سه طبقه مربع شکل که باغی را احاطه کرده بود، اضافه کرد که سازه آن با نام ویریداریوم ("منطقه سبز") یا پالاتزتو ("کاخ کوچک") شناخته می‌شد. این ساختمان پس از مرگ پاپ در سال ۱۴۷۱ توسط برادرزاده‌اش مارکو باربو، پاتریارک آکویلیا، تکمیل شد. این سازه در
باربو، پاتریارک آکویلیا، تکمیل شد. این سازه در سال ۱۹۱۰ تخریب و در مقیاسی مشابه و با استفاده مجدد از بسیاری از مصالح اصلی، ۱۰۰ متر به سمت غرب بازسازی شد تا با ساخت بنای عظیم ویکتور امانوئل دوم بر روی تپه کاپیتولین که قرار بود در سال ۱۹۱۱ تکمیل شود، هماهنگ باشد. برج بیشا. برج مربعی بزرگ بالای انتهای جنوبی بلوک اصلی در سال ۱۴۷۰ ساخته شد و یک بنای قرون وسطایی ساده‌تر را در بر می‌گیرد. این برج به نام Torre della Biscia (برج Biscia) شناخته می‌شود، احتمالاً به خاطر شکل یک قطعه مجسمه باستانی که در میان سنگ‌تراشی
شکل یک قطعه مجسمه باستانی که در میان سنگ‌تراشی محصور شده است، یا به نام Torre di Carlo Muto (برج کارلو موتو)، به خاطر صاحب زمینی که توسط پیترو باربو خریداری شد. تاریچه بعدی. پس از پیمان کامپوفورمیو (۱۷۹۷)، زمانی که اتریش جانشین جمهوری منحل‌شده ونیز شد، این کاخ به مالکیت امپراتوری اتریش درآمد و تا سال ۱۹۱۶، زمانی که پادشاهی ایتالیا، در جنگ با اتریش-مجارستان، ساختمان را تصرف کرد، به عنوان مقر سفیر اتریش در واتیکان مورد استفاده قرار می‌گرفت
«کنسرواتوار میلان» که با نام‌های «کنسرواتوار میلان» و «کنسرواتوار جوزپه وردی» نیز شناخته می‌شود، یک کالج موسیقی در میلان، ایتالیا است. تاریخچه. این هنرستان با فرمان سلطنتی سال ۱۸۰۷ در میلان، پایتخت پادشاهی ایتالیا ناپلئونی تأسیس شد. سال بعد با مکانی در صومعههای باروک کلیسای سانتا ماریا دلا پاسیونه افتتاح شد. در ابتدا هجده دانش‌آموز شبانه‌روزی، از جمله دانش‌آموزان هر دو جنس، در آن مشغول به تحصیل بودند. امروزه این بزرگترین مؤسسه آموزش موسیقی در ایتالیا است.. جوزپه وردی. جوزپه وردی، که کنسرواتوار به نام او
جوزپه وردی. جوزپه وردی، که کنسرواتوار به نام او نامگذاری شده است، در سال ۱۸۳۲ برای تحصیل در آنجا درخواست داد، اما موفق نشد. فارغ التحصلان و دانشکده ها. در تاریخ 200 ساله خود، این کنسرواتوار برخی از برجسته‌ترین موسیقی‌دانان و رهبران ارکستر ایتالیا از جمله فاوستو رومیتلی، اسکار بیانکی، لوکا فرانچسکونی، استفانو گرواسونی، [[مارکو استروپا]، [اینیتی]، [اینیتی]، [اینیتی]، [[نی‌تی]، کام، [[مارکو استروپا]، [اینیتی]، کام را آموزش داده است. [[آمیلکاره پونکیلی]]، [[آریگو بویتو]]، [[جیووانی بوتسینی]]، [[آلفردو
[[آریگو بویتو]]، [[جیووانی بوتسینی]]، [[آلفردو کاتالانی]]، [[ریکاردو شایلی]]، [[آملیتا گالی کورچی]]، [[ویتوریو جیانینی]]، [[رونویی]، [[سیپیونه گوی]، [[رونویی]، [[رونویِه گو] ماسکانی]]، [[جیان کارلو منوتی]]، [[فرانسیسکو میگنونه]]، [[ریکاردو موتی]]، [[کورکن عالمشاه]]، [[ایتالو مونتِمزی]]، [[فلیسیانو استرپونی]]، [[آلچئو گالیرا]]، [[آرتورو بندتی میکل آنجلی]]، [[جوزپه آندالورو]، [[مارینیو]، پولینی]]، [[لودویکو اینائودی]]، [[آنتونینو فولیانی]]، [[ویتوریو پاریسی]]، [[ریکاردو سینیگاگلیا]]، [[انریکه مازولا]]،
[[ریکاردو سینیگاگلیا]]، [[انریکه مازولا]]، [[جیاناندریا نوسدا]] و [[کلودیو آبادو]]. از دیگر شاگردان برجسته می‌توان به آهنگسازان [[مارگریت زیمرمن]]، [[آلفردو آنتونینی]]، و [[آلساندرو سولبیاتی]]، و خوانندگان [[فلورین سزار اوآتو]] و [[پائولو آندره‌آ دی پیترو]] اشاره کرد. در میان اساتید پیشین آن می توان به معلمان معروف صدا [[فرانچسکو لامپرتی]] و پسرش [[جیوانی باتیستا لامپرتی]] اشاره کرد. رتبه بندی در میان اساتید برجسته ای که در کنسرواتوار میلان تدریس کرده اند عبارتند از: [[جورجو باتیستلی]]، [[فرانکو
کرده اند عبارتند از: [[جورجو باتیستلی]]، [[فرانکو دوناتونی]]، [[لورنزو فررو]]، [[ریکاردو موتی]]، [[انریکو پولو]]، [[آمیلکاره پونکیلی]]، [[[Saldorati Quadore]]]، [[[Saldorobialess]]]. دبیرستان. هنرستان موسیقی «Liceo Musica e coreutico|Liceo Musicale]]» برای دانش‌آموزان دوره متوسطه در سال ۱۹۷۱ افتتاح شد. در سال ۱۹۸۱، این هنرستان همکاری آزمایشی خود را با [[وزارت آموزش، دانشگاه‌ها و تحقیقات (ایتالیا)|وزارت آموزش]] آغاز کرد. مرحله آزمایشی در سال 2010 به پایان رسید، زمانی که به "ad ordinamento" تبدیل
به پایان رسید، زمانی که به "ad ordinamento" تبدیل شد.&lt;web&gt;