payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شامه‌یوو () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
سارایلی () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
سامارینو () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کوگول () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
میرنی () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
زاپادنی () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
چاترا () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
آخونوو () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
وادی هور یا نیل زرد یک وادی (خشک‌رود) در سودان و چاد است. جغرافیا. منشأ آن در منطقه اندی چاد است. "وادی هور" از ایالت‌های شمال دارفور و شمالیه در کشور سودان می‌گذرد تا به شمال نیل رسد و در پیچ بزرگ روبروی دنقله قدیم سر در آرد. این وادی بیش از ۱۱۰۰ کیلومتر طول دارد و در جهت غرب به شرق در سراسر حاشیه جنوبی صحرای لیبی، معمولاً ۲۵ میلی‌متر بارندگی در سال دریافت می‌کند. دوره هولوسن. "وادی هور" بقایای رود باستانی "نیل زرد" است که شاخه ای از رود نیل در طول دوره پربارش آفریقا از حدود ۹۵۰۰ تا ۴۵۰۰ سال پیش است. در آن
آفریقا از حدود ۹۵۰۰ تا ۴۵۰۰ سال پیش است. در آن زمان جانوران ساوانا و دامداران این منطقه را اشغال کرده بودند و حاشیه جنوبی صحرا حدود شمال‌تر از امروز بود. زمانی که صحرا بین ۶۰۰۰ تا ۴۰۰۰ سال پیش دچار بیابان‌زایی شد، وادی ابتدا، همان‌طور که در نقشه جهان بطلمیوس نشان داده شده است، به زنجیره‌ای از دریاچه‌ها و مرداب‌های آب شیرین تبدیل شد سپس حدود ۲۰۰۰ سال پیش محو شد. باستان‌شناسی. مکان‌های ماقبل تاریخ فراوان "، وادی هور" را به‌عنوان یک منطقه سکونتگاهی مورد علاقه رشته‌های زیست‌محیطی و یک مسیر ارتباطی بین مناطق
رشته‌های زیست‌محیطی و یک مسیر ارتباطی بین مناطق داخلی آفریقا و دره نیل تبدیل کرده است. تنها مکان باستان‌شناسی وادی هور که تاکنون به‌طور کامل مورد بررسی قرار گرفته در جلا ابو احمد است.
زور-بولیاک () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
یالانکول () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
توپورینکا () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
اوزیباش () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
اولی-آریاما () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
یاماکای () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
یانیشوو () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
یانباکتی () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ویکتوروفکا () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ورخنیه کارگالی () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
اودریاکباش () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
تیوریوشتاماک () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
تیورکیه‌وو () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
تاللیکول () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
زنان در سوئد () چندین بار در طول تاریخ سوئد دستخوش تغییر شده است. این تغییرات تحت تأثیر فرهنگ، دین و قوانین سوئد، و همچنین گفتمان‌های اجتماعی مانند جنبش فمینیسم در سوئد قرار گرفته‌اند. نقش و جایگاه زنان در سوئد طی قرون مختلف دستخوش تغییرات فراوانی بوده است. در قرون وسطی، وضعیت زنان به قوانین محلی بستگی داشت، اما با تصویب قانون سرزمینی مگنوس اریکسون در سال ۱۳۵۰، ساختار حقوقی یکپارچه‌تری ایجاد شد. طبق این قانون، زنان مجرد تحت سرپرستی مردان خانواده قرار داشتند، در حالی که بیوه‌ها از حق استقلال قانونی برخوردار
در حالی که بیوه‌ها از حق استقلال قانونی برخوردار بودند. در دورهٔ مدرن اولیه، با افزودن قوانین مذهبی عهد عتیق در سال ۱۶۰۸، محدودیت‌های بیشتری برای زنان اعمال شد، اما در عمل برخی از این قوانین نادیده گرفته می‌شدند. در شهرها، زنان می‌توانستند به عضویت اصناف درآیند و به فعالیت‌های اقتصادی مانند نانوایی، خیاطی و تجارت بپردازند. در مناطق روستایی، زنان به‌ویژه در غیاب همسرانشان که در جنگ‌ها شرکت می‌کردند، مسئولیت‌های اقتصادی و خانوادگی گسترده‌ای بر عهده داشتند. عصر روشنگری نقطهٔ عطفی برای زنان سوئدی محسوب می‌شود،
روشنگری نقطهٔ عطفی برای زنان سوئدی محسوب می‌شود، زیرا برخی اصلاحات مانند اعطای حقوق حرفه‌ای به زنان در اصناف (۱۷۲۰) و لغو مجازات‌های اجتماعی برای مادران مجرد (۱۷۴۱) انجام شد. در همین دوره، زنان بیشتری وارد عرصه‌های آموزشی و هنری شدند و مدارس ویژهٔ دختران تأسیس شد. تاریخ زنان در سوئد. دوران وایکینگ‌ها. در طول دوران وایکینگ‌ها، زنان در کشورهای نوردیک، از جمله سوئد، دانمارک و نروژ، از موقعیتی نسبتاً آزاد برخوردار بودند. این امر در قوانین ایسلندی گراگاس و قوانین نروژی فروستاتینگ و گولاتینگ منعکس شده است. عمه
نروژی فروستاتینگ و گولاتینگ منعکس شده است. عمه پدری، برادرزاده پدری و نوه پدری، که به آنها "اودالکویننا" (odalkvinna) گفته می‌شد، حق داشتند از مرد متوفی ارث ببرند. در غیاب خویشاوندان مذکر، زنی که ازدواج نکرده و پسری نداشت، می‌توانست مقام سرپرستی خانواده را از پدر یا برادر متوفی به ارث ببرد. زنی با چنین موقعیتی "رینگ‌کویننا" (ringkvinna) نامیده می‌شد و تمامی حقوقی را که به رئیس یک خاندان تعلق داشت، مانند حق مطالبه و دریافت جریمه برای قتل یکی از اعضای خانواده، تا زمان ازدواج حفظ می‌کرد. پس از ازدواج، این
تا زمان ازدواج حفظ می‌کرد. پس از ازدواج، این حقوق به همسر او منتقل می‌شد. زنان پس از ۲۰ سالگی، در صورتی که ازدواج نکرده بودند، به عنوان "مائر" (maer) یا "می" (mey) شناخته می‌شدند و از لحاظ قانونی به استقلال می‌رسیدند، حق انتخاب محل زندگی داشتند و از نظر حقوقی به عنوان یک فرد مستقل محسوب می‌شدند. تنها استثنای استقلال آنها، حق انتخاب همسر بود، زیرا ازدواج‌ها معمولاً توسط خاندان ترتیب داده می‌شد. بیوه‌ها نیز از همان موقعیت مستقل زنان مجرد برخوردار بودند. زنان از قدرت و نقش‌های مذهبی برخوردار بودند و به عنوان
از قدرت و نقش‌های مذهبی برخوردار بودند و به عنوان کاهنه ("گودیا"، gydja) و پیشگو ("سیدکویننا"، sejdkvinna) فعالیت می‌کردند. همچنین در زمینه‌های هنری به عنوان شاعران ("اسکالدر"، skalder) و استادان رون، و نیز به عنوان بازرگان و شفادهنده فعالیت داشتند.احتمال دارد که برخی زنان در مناصب نظامی نیز فعالیت داشته‌اند. گرچه داستان‌های مربوط به سپربانوها تأیید نشده است، اما برخی یافته‌های باستان‌شناسی مانند جنگجوی زن وایکینگ در بیرکا ممکن است نشان‌دهنده وجود زنانی در مقام‌های نظامی باشد. زنان متأهل می‌توانستند از
در مقام‌های نظامی باشد. زنان متأهل می‌توانستند از همسر خود طلاق بگیرند و دوباره ازدواج کنند. همچنین، پذیرفته شده بود که زنان آزاد بدون ازدواج با مردان زندگی کنند و از آنها فرزند داشته باشند، حتی اگر آن مردان همسر داشتند. به چنین زنانی "فریلا" (frilla) گفته می‌شد. در این دوران، تفاوتی میان فرزندان حاصل از ازدواج و فرزندان خارج از ازدواج قائل نمی‌شدند. همه کودکان حق داشتند از والدین خود ارث ببرند و مفاهیمی چون «مشروع» و «نامشروع» برای کودکان وجود نداشت. این حقوق پس از مسیحی‌سازی در قرن یازدهم میلادی، به
حقوق پس از مسیحی‌سازی در قرن یازدهم میلادی، به تدریج در قوانین محلی از بین رفت. قرون وسطی و اوایل دوران مدرن. در دوران قرون وسطی، وضعیت و حقوق زنان در بخش‌های مختلف کشور متفاوت بود، زیرا قوانین ایالتی محلی در هر منطقه متفاوت بود. نخستین تلاش برای ایجاد یک قانون ملی، "قانون ملی مگنوس اریکسون" در سال ۱۳۵۰ میلادی بود که یک قانون برای مناطق روستایی و یک قانون موسوم به "ستادس‌لاگن" (قانون شهری) برای شهرها وضع کرد. این سیستم توسط "قانون ملی کریستوفر" در سال ۱۴۴۲ میلادی حفظ شد. از سال ۱۳۵۰ به بعد، وضعیت حقوقی
میلادی حفظ شد. از سال ۱۳۵۰ به بعد، وضعیت حقوقی زنان در قانون ایالتی و قانون شهری تقریباً یکسان بود: زنان مجرد تحت سرپرستی نزدیک‌ترین خویشاوند مذکر خود قرار داشتند، زنان متأهل تحت سرپرستی همسر خود بودند، و تنها بیوه‌ها از نظر قانونی مستقل محسوب می‌شدند. در سال ۱۶۰۸، متون قانونی عهد عتیق از کتاب مقدس به عنوان متمم در قوانین وارد شدند، که حداقل به‌طور رسمی، جایگاه زنان را به‌شدت تضعیف کرد. با این حال، تفاوت زیادی بین قانون و عملکرد عملی وجود داشت: باوجود اینکه زنان مجرد از نظر قانونی صغیر محسوب می‌شدند و تنها
زنان مجرد از نظر قانونی صغیر محسوب می‌شدند و تنها بیوه‌ها حق نمایندگی از خود در دادگاه را داشتند، زنان مجرد عملاً همچنان می‌توانستند شهادت دهند، اقامه دعوا کنند و خود را در امور دادگاهی نمایندگی کنند. این امر تا حدی رایج شده بود که اصلاحی در سال ۱۶۸۶ به آنها این حق را به‌طور رسمی اعطا کرد و آن را قانونی ساخت. قانون ایالتی. از زمان تصویب قانون ملی مگنوس اریکسون در سال ۱۳۵۰، دختران در مناطق روستایی نصف پسران ارث می‌بردند. از سال ۱۶۸۶، قانون کلیسای سوئد ۱۶۸۶ تمام کلیساهای محلی را موظف کرد که آموزش ابتدایی را
کلیساهای محلی را موظف کرد که آموزش ابتدایی را بدون در نظر گرفتن جنسیت برای همه کودکان فراهم کنند. این آموزش معمولاً توسط کشیش یا معلمی که در کلیسا مشغول به کار بود، ارائه می‌شد. در مناطق روستایی، حرفه‌ها بیشتر بر اساس عرف تعریف می‌شدند تا قوانین رسمی. دختران مجرد از طبقه کشاورزان معمولاً بر اساس سنت، برای کسب تجربه خانه‌داری و جمع‌آوری جهیزیه، در خانه‌های دیگر به‌عنوان "پیگا" (خدمتکار) کار می‌کردند، اما این کار از نظر اجتماعی موقعیت خدمتکاری محسوب نمی‌شد. پس از ازدواج، زنان کشاورزان، ماهیگیران و معدنچیان
پس از ازدواج، زنان کشاورزان، ماهیگیران و معدنچیان در کنار همسران خود کار می‌کردند و در غیاب آنها، به‌تنهایی کار را اداره می‌کردند. در صورتی که همسرشان بدون داشتن پسری بالغ فوت می‌کرد، زنان بیوه می‌توانستند کسب‌وکار خانواده را به‌نام خود اداره کنند. از حداقل قرن هفدهم تا قرن نوزدهم، زنان به‌عنوان کارگران معدن و آهنگران فعالیت داشتند و با عنوان "گرووپیگا" (خدمتکار معدن) شناخته می‌شدند. رسمی که به زنان اجازه می‌داد در غیاب همسرانشان به‌عنوان نماینده آنها عمل کنند، در قرن هفدهم به‌ویژه استقلال زیادی به زنان
کنند، در قرن هفدهم به‌ویژه استقلال زیادی به زنان داد. در این دوران، بسیاری از مردان برای شرکت در جنگ‌های متعدد به خدمت فراخوانده می‌شدند و زنانشان مدیریت امور خانوادگی را بر عهده می‌گرفتند. این موضوع هم در مورد زنان کشاورزان-سربازان رایج بود و هم در مورد زنان اشراف‌زادگان، که مسئولیت املاک وسیع و ارتباط با تاج‌وتخت را بر عهده داشتند. در جامعه محلی، همسران کشیش‌های کلیساهای روستایی نیز نقش پررنگی در امور رفاهی جامعه داشتند. این موقعیت با سیستم نگهداری بیوه‌ها تا قرن نوزدهم حفظ شد. قانون شهری. بر اساس "قانون
تا قرن نوزدهم حفظ شد. قانون شهری. بر اساس "قانون ملی مگنوس اریکسون" در سال ۱۳۵۰، قانون شهری به دختران و پسران حقوق ارثی برابر اعطا کرد. در آیین‌نامه کلیسای سوئد ۱۵۷۱، قانون شهری والدین را تشویق می‌کرد که آموزش ابتدایی را برای فرزندان خود، بدون در نظر گرفتن جنسیت، فراهم کنند. از اواخر قرن شانزدهم به بعد، مشخص شده است که مدارس شهری دانش‌آموزان دختر را می‌پذیرفتند، هرچند معمولاً فقط در مقاطع ابتدایی. با این حال، اورسولا آگریکولا از استراسبورگ و ماریا یونائه پالمگرن از گرنا هر دو در دهه ۱۶۴۰ در گیمنازیوم
پالمگرن از گرنا هر دو در دهه ۱۶۴۰ در گیمنازیوم ویسینگسو پذیرفته شدند. از قرن چهاردهم تا صدور قوانین "نظام‌نامه کارخانه‌ها و صنایع دستی" و "نظام‌نامه بازرگانی" در سال ۱۸۴۶، بسیاری از مشاغل در شهرها در انحصار اصناف قرار داشتند. با این حال، زنان از عضویت در اصناف مستثنی نبودند. بیوه‌ها می‌توانستند به عضویت اصناف درآیند و مجوز ادامه شغل همسر متوفای خود را تا زمان ازدواج مجدد دریافت کنند؛ همچنین ممکن بود مجوزی برای فعالیت در حرفه‌ای دیگر دریافت کنند. از نظر رسمی، بسیاری از اصناف زنان متأهل و مجرد را از عضویت
بسیاری از اصناف زنان متأهل و مجرد را از عضویت منع می‌کردند، اما در عمل نمونه‌های بسیاری از زنان متأهل و مجرد در عضویت اصناف وجود دارد. برخی اصناف منحصراً زنانه بودند، مانند اصناف ماماها و زنان قایقران. در سال ۱۴۶۰، در شهر استکهلم ۱۸۰ عضو زن در اصناف ثبت شده بودند که برای بیشتر آن‌ها حرفه مشخص نشده است، اما در مواردی که حرفه ذکر شده، مشاغل رایج زنان شهری شامل آبجوسازی، نانوایی، خیاطی و لباس‌شویی بوده است، مشاغلی که در قرون بعد نیز برای زنان شهرنشین رایج باقی ماندند. مشاغلی نیز خارج از چارچوب اصناف وجود
باقی ماندند. مشاغلی نیز خارج از چارچوب اصناف وجود داشتند، مانند حرفه "مورسمکا" (زن بنّا). هر زنی، بدون توجه به وضعیت تأهل خود، می‌توانست مجوزی برای فعالیت در تجارت صادرات و واردات بدون عضویت در اصناف دریافت کرده و "شهروند مشروط" شود. همچنین شهر مجوزی به نام "دلال یا دستفروش" صادر می‌کرد. این مجوز به فرد امکان تولید یا فروش کالاهایی را می‌داد که شامل انحصار صنفی نبودند و معمولاً در میدان‌ها و خیابان‌ها فروخته می‌شدند، مانند لباس‌های کهنه، زینت‌آلات، مربا و شیرینی. از سال ۱۶۲۳، این مجوز تنها به کسانی اعطا
شیرینی. از سال ۱۶۲۳، این مجوز تنها به کسانی اعطا می‌شد که می‌توانستند ثابت کنند راه دیگری برای امرار معاش ندارند. این افراد معمولاً زنان بودند: یا بیوه‌ها، یا زنانی که شوهرانشان قادر به تأمین هزینه زندگی نبودند. دوران روشنگری. نخستین قانونی که حقوقی برابر را برای تمامی زنان در سراسر کشور (از جمله فنلاند که در آن زمان بخشی از سوئد بود) تعیین کرد، قانون مدنی ۱۷۳۴ بود که در زمینه وضعیت زنان، تقریباً بدون تغییر تا نیمه دوم قرن نوزدهم اجرا می‌شد. در قانون مدنی ۱۷۳۴، تمامی زنان مجرد، بدون در نظر گرفتن سن، به
۱۷۳۴، تمامی زنان مجرد، بدون در نظر گرفتن سن، به عنوان صغیر قانونی تعریف شده و تحت قیمومیت نزدیک‌ترین خویشاوند مرد خود (یا در صورت بیوگی، مادرشان) قرار می‌گرفتند. زنان مجرد این حق را داشتند که در دادگاه از قیم خود شکایت کرده و قیم دیگری تعیین کنند، و در صورت بزرگسالی، حق تنظیم وصیت‌نامه را داشتند. همچنین، زنان مجرد می‌توانستند از طریق دادخواست به پادشاه از قیمومیت آزاد شوند. پس از ازدواج، زن تحت سرپرستی همسرش قرار می‌گرفت. با این حال، مردان از فروش اموال همسران خود بدون رضایت آن‌ها منع شده بودند، زنان حق
خود بدون رضایت آن‌ها منع شده بودند، زنان حق داشتند در غیاب همسرشان اموال خود را بفروشند و امور مالی را مدیریت کنند، و هر دو همسر، فارغ از جنسیت، حق طلاق در صورت خیانت را داشتند، که در این صورت، حضانت فرزندان به فرد بی‌گناه تعلق می‌گرفت. زنان در صورت بیوگی (یا طلاق)، صرف‌نظر از سن، به سن قانونی می‌رسیدند. آیین‌نامه اصناف ۱۷۲۰ به‌طور رسمی به زنان اجازه فعالیت در اصناف را داد، و اصلاحات متعددی نیز به آن اضافه شد که حقوق حرفه‌ای زنان را تقویت می‌کرد، از جمله اصلاحیه ۱۷۴۱ که شرط عضویت در اصناف را برای
جمله اصلاحیه ۱۷۴۱ که شرط عضویت در اصناف را برای مهمانخانه‌داران حذف کرد و اصلاحیه ۱۷۴۹ که در آن، مجوز تجارت خیابانی و بازار در استکهلم به نفع زنان فقیر صادر شد. این اصلاحات، دو حرفه رایج را برای زنان فقیر قابل دسترس‌تر کرد. در سال ۱۷۴۱، مجازات عمومی خوارساختن عمومی برای مادران مجرد لغو شد تا از قتل نوزادان جلوگیری شود، و در سال ۱۷۷۸، قانون قتل نوزاد تصویب شد: این قانون به مادران مجرد اجازه می‌داد برای زایمان به مکانی ناشناس بروند و به‌طور مخفیانه زایمان کنند، ماماها از افشای هویت آنان منع شده بودند، و اگر
ماماها از افشای هویت آنان منع شده بودند، و اگر تصمیم به نگه‌داشتن فرزند خود داشتند، وضعیت تجرد آن‌ها توسط مقامات مخفی نگه داشته می‌شد تا از تحقیر اجتماعی در امان باشند.
تاکچورا () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
تابولداک () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
صولیب یک شهر باستانی در نوبه، در سودان کنونی بود. این سایت در شمال آبشار سوم رود نیل، در سمت غربی رود نیل قرار داشت. در سال ۱۸۴۴ توسط کارل ریچارد لپسیوس کشف و توصیف شد. این معبد در زمان سلطنت آمنهوتپ سوم ساخته شد و به خدای آمون تقدیم شد، اما پس از به دست گرفتن قدرت آخناتون، دوباره به خدای آتون وقف شد. نکروپلیس. صولیب محل گورستانی وسیع با عبادتگاه‌های مقبره‌ای کوچکی است که با اهرام تزئین شده است. قدیمی‌ترین مقبره‌های سلطنتی مربوط به سلسله هجدهم است، در حالی که برخی از آن‌ها متعلق به دوره‌های رامسس و مرواه
که برخی از آن‌ها متعلق به دوره‌های رامسس و مرواه هستند.
آخرین رقص فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی لیسا نیمی است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریک سوویزی، لیسا نیمی و جرج د لا پنا ایفای نقش کرده‌اند.
سینتاش‌تاماک () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
استاریه سانی () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
استاری سینتاش () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروعثمانوو () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروکوچربایوو () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروگورنوو () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروامیروو () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروآبزانوو () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
۱-سه آلکینو () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
۶-سه آلکینو () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
بالیشلی () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
بارسوآن () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
باش‌بولیاک () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
باشترما () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
بیک-اوساک () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
بلاگووار () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
بوزوئولیک () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
زنان در کامبوج () تحت تأثیر فرهنگ غالب مردم خمر، به‌طور سنتی انتظار می‌رود که متواضع و نرم‌گفتار باشند. آنان باید خوش‌رفتار، سخت‌کوش و وابسته به خانواده باشند. انتظار می‌رود که زنان نقش مراقبان و نگهبانان خانواده، مدیران مالی و «حافظ خانه» را ایفا کنند. به عنوان مدیران مالی، زنان می‌توانند به عنوان صاحبان اختیار در سطح خانوادگی شناخته شوند. زنان خمر انتظار می‌رود که تا زمان ازدواج دوشیزگی خود را حفظ کنند، همسرانی وفادار باشند و به عنوان مشاوران شوهران خود عمل کنند. زنان در کامبوج همچنین به عنوان
خود عمل کنند. زنان در کامبوج همچنین به عنوان «راه‌روندگان سبک» شناخته شده‌اند—راه رفتن آرام و وقار زنان خمر به گونه‌ای توصیف شده است که «حرکاتشان چنان بی‌صدا است که نمی‌توان صدای خش‌خش ابریشم دامن آن‌ها را شنید». در سال‌های اخیر، زنان نقش فعال‌تری در حوزه‌های کاری و سیاسی که به‌طور سنتی مردانه بوده‌اند، ایفا کرده‌اند. تاریخچه. در دوران کامبوج (۱۹۵۳–۱۹۷۰)، زنان گزینه‌های محدودی برای خروج از طبقه اجتماعی خود داشتند، مگر آنکه به حرم سلطنتی بپیوندند. زنان به عنوان هدایا به پادشاه فرستاده می‌شدند تا به عنوان
عنوان هدایا به پادشاه فرستاده می‌شدند تا به عنوان هم‌بالینی و دیگر خدمتکاران سلطنتی خدمت کنند، تا اینکه این حرم در سال ۱۹۰۴ بسته شد. در دوران کامبوج تحت‌الحمایه فرانسه، تغییرات در موقعیت زنان عمدتاً سطحی و محدود به طبقه نخبگان بود. نظام آموزشی عمدتاً برای مردان طراحی شده بود و مدارس "مدارس فرانسه-کامبوج و کارخانه سلطنتی در کاخ برای دختران"، صرفاً آموزش‌هایی در زمینه کارهای خانگی یا تولید اشیای گردشگری ارائه می‌دادند. تنها اقلیتی از زنان طبقه بالا به آموزش عالی در دبیرستان سیسووات و از آنجا به دانشگاه‌های
عالی در دبیرستان سیسووات و از آنجا به دانشگاه‌های خارج از کشور، عمدتاً در سایگون، دسترسی داشتند. جنبش سازمان‌یافته فمینیستی در کامبوج با تأسیس انجمن زنان کامبوج در سال ۱۹۴۹ آغاز شد. این انجمن از گسترش حقوق و فرصت‌های زنان حمایت کرد و در دوران پایانی استعمار و سال‌های آغازین استقلال کامبوج، از فمینیسم دولتی میانه‌رو حمایت کرد. در این دوران، زنان به‌طور رسمی به آموزش، حرفه‌های مختلف، حق رأی و انتصاب در مناصب سیاسی دسترسی یافتند. کار. پس از جنگ داخلی کامبوج، این کشور با کمبود نیروی کار مرد مواجه شد. در نتیجه،
کشور با کمبود نیروی کار مرد مواجه شد. در نتیجه، زنان مسئولیت‌هایی را که پیش‌تر بر عهده مردان بود، بر عهده گرفتند. بر اساس قوانین کامبوج، زنان حق دارند «دستمزد برابر برای کار برابر» دریافت کنند. اما در واقعیت، اکثر زنان دستمزدی کمتر از همتایان مرد خود دریافت می‌کنند. در دهه ۱۹۹۰، بسیاری از «زنان جوان و بی‌سواد» از مناطق روستایی به شهرها مهاجرت کردند تا در کارخانه‌های تولید پوشاک مشغول به کار شوند. در سال ۲۰۰۴، سازمان «جنسیت و توسعه برای کامبوج» اعلام کرد که تنها ۶٪ از نیروی کار زنان در کامبوج حقوق دریافت
تنها ۶٪ از نیروی کار زنان در کامبوج حقوق دریافت می‌کنند. بر اساس گزارشی از بانک جهانی، نرخ مشارکت زنان در بازار کار کامبوج کمتر از مردان است؛ به طوری که ۶۹٫۹٪ از زنان و ۸۲٫۱٪ از مردان مشغول به کار هستند. دین. زنان خِمِر اغلب در پرستش در معابد بودیسم فعال هستند و در مراسم مذهبی—به‌ویژه در "thngai sil" (؛ زبان انگلیسی برای "روزهای مقدس")—شرکت می‌کنند. برخی زنان نه تنها به‌عنوان عبادت‌کننده حضور دارند، بلکه به‌ویژه بیوه‌ها و سالمندان، به راهب زن بودایی ( ) تبدیل می‌شوند. در سال‌های اخیر، بودیسم در ارتباط با
می‌شوند. در سال‌های اخیر، بودیسم در ارتباط با اندیشه فمینیستی مورد بررسی قرار گرفته تا به مسائل مربوط به خشونت خانگی که بر زنان تأثیر می‌گذارد، پرداخته شود. در بودیسم، همانند حقوق بین‌الملل، مردم باید هنگام حمله مجرمانه یک مرد به همسرش مداخله کنند، هرچند برخی به دفاع فرهنگی از مجرم اشاره دارند. پیشرفت‌های اخیر شامل ایده‌هایی است که راهبان با آموزش جوامع دربارهٔ عدم خشونت بر اساس اصول اخلاقی دهرم (ادیان هندی)، مجرمان را از احساس حقانیت و مصونیت خود دور می‌کنند. آموزش. در سال ۲۰۱۹، ۱۳٫۸٪ از زنان کامبوجی
آموزش. در سال ۲۰۱۹، ۱۳٫۸٪ از زنان کامبوجی بی‌سواد گزارش شدند. در سال ۲۰۰۴، تنها ۱۶٪ از دختران در مدارس متوسطهٔ پایین ثبت‌نام کرده بودند. دختران در کامبوج به دلیل انتظارات نقش‌های جنسیتی و سایر واقعیت‌های اجتماعی-اقتصادی به آموزش دسترسی کافی ندارند. بر اساس گزارش بانک جهانی، ۶۳٪ از دختران و ۵۲٫۵٪ از پسران در کامبوج آموزش متوسطه را به پایان می‌رسانند. از دختران انتظار می‌رود که در خانه بمانند و از خواهر و برادران کوچک‌تر مراقبت کنند، کارهای خانه را انجام دهند و از سرپرست خانواده حمایت کنند. عوامل دیگری مانند
و از سرپرست خانواده حمایت کنند. عوامل دیگری مانند فقر شدید، فاصلهٔ بین خانه و مدرسه و همچنین ترس دائمی از امنیت شخصی در مسیر مدرسه، تأثیرگذار هستند. با این حال، علی‌رغم این آمار پایین، تعداد زنان حاضر در دانشگاه‌های کامبوج رو به افزایش است. در سال ۲۰۰۴، ۲۰٪ از فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌ها را زنان تشکیل می‌دادند. با حمایت مالی بنیاد گوگل، بازوی خیریهٔ گوگل، سازمان‌های سرمایه‌گذاری‌های SHE و کسب‌وکار جوانان بین‌الملل (YBI) برنامه‌ای را برای کمک به صاحبان زن کسب‌وکارهای کوچک جهت بازیابی از دنیاگیری کووید-۱۹ در
کوچک جهت بازیابی از دنیاگیری کووید-۱۹ در کامبوج راه‌اندازی کردند. از طریق این برنامه، زنان دربارهٔ سواد دیجیتال، مدیریت بحران، مدیریت مالی و تطبیق مدل کسب‌وکار آموزش دیدند. تا سپتامبر ۲۰۲۱، ۹۴ نفر از ۹۷ زن فارغ‌التحصیل شدند و گفتند که این برنامه را به دیگران توصیه می‌کنند. علاوه بر این، ۷۸ کسب‌وکار تا پایان برنامه همچنان فعال بودند. درآمد ماهانهٔ شرکت‌کنندگان ۱۶۹ درصد افزایش یافت و در مجموع ۵۸۴ شغل حفظ، مجدداً استخدام یا ایجاد شد. وضعیت سیاسی. از دهه ۱۹۸۰ تاکنون، تعداد زنان شرکت‌کننده در سیاست کامبوج
تاکنون، تعداد زنان شرکت‌کننده در سیاست کامبوج همچنان پایین باقی مانده است. آن‌ها در پست‌های عالی‌رتبه هم در سطح محلی و هم ملی کمتر نمایندگی می‌شوند. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۳ نشان داد که زنان جوان در کامبوج عموماً یکی از سه نگرش را نسبت به سیاست دارند؛ دختران ۱۴ تا ۱۸ ساله اغلب هیچ نظر یا درکی از سیاست نداشتند. زنان جوان ۲۰ تا ۳۵ ساله که در کارخانه‌های پوشاک کار می‌کردند یا تحصیلات بالاتری داشتند، سیاست را با موضوعاتی مانند «قانون، منابع، حداقل دستمزد ملی، اشتغال، زمین و خدمات» مرتبط می‌دانستند. کارگران
اشتغال، زمین و خدمات» مرتبط می‌دانستند. کارگران کارخانه‌های پوشاک که عمدتاً زن هستند و نیروی کار بزرگ‌ترین صنعت کشور را تشکیل می‌دهند، سابقهٔ مشارکت در سیاست کامبوج را دارند. نمونه‌هایی از این مشارکت شامل اعتراضات ۲۰۱۳–۲۰۱۴ کامبوج است. زنانی که در این دو دسته قرار نمی‌گرفتند، عموماً سیاست را با پول، فساد و سلطهٔ مردان مرتبط می‌دانستند. از سال ۱۹۹۳، مشارکت زنان کامبوجی در سازمان‌های غیردولتی مرتبط با مسائل و حقوق زنان اندکی افزایش یافته است. در سال ۲۰۰۴ گزارش شد که ۱۰٪ از اعضای مجمع ملی کامبوج، ۸٪ از اعضای
شد که ۱۰٪ از اعضای مجمع ملی کامبوج، ۸٪ از اعضای شورای کمون، و ۷٪ از قضات کامبوج زن بودند. دولت کامبوج متعهد به افزایش بیشتر نمایندگی زنان در سیاست شده است. اهداف توسعهٔ هزارهٔ کامبوج (CMDGs) هدف‌گذاری کرده‌اند که تا سال ۲۰۱۵، ۲۵٪ از نمایندگان سطح شورای کمون/سانگکت و ۳۰٪ از نمایندگان زن در مجمع ملی کامبوج و سنا باشند. با این حال، زنان اغلب برای پر کردن سهمیهٔ دولتی انتخاب می‌شوند، اما در نقش‌های نمادینی که فاقد قدرت تحول‌آفرین هستند، قرار می‌گیرند. احزاب معمولاً نامزدهای زن را در پایین فهرست رأی‌گیری قرار
نامزدهای زن را در پایین فهرست رأی‌گیری قرار می‌دهند، بنابراین در ظاهر نمایندگی زنان را دارند، اما این نامزدها به‌ندرت انتخاب می‌شوند. پس از انتخابات ژوئیه ۲۰۱۳، تعداد زنان در مجمع ملی کاهش یافت و در سال ۲۰۱۷، برخی از زنان عضو حزب نجات ملی کامبوج از سیاست منع یا تبعید شدند.
کارگالی‌تاماک () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کارگالی‌باش () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
دوسمتوو () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
دومبروفکا () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
چولپان ۲-ی () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
اِمیل بدیع یعقوب (۲۷ نوامبر ۱۹۵۰) زبان‌شناش، دانشگاهی و نویسندهٔ لبنانی است. لیسانس زبان و ادبیات عرب از دانشگاه عربی بیروت در سال ۱۹۷۵، لیسانس روان‌شناسی از دانشگاه لبنان در سال ۱۹۷۷، مدرک کارشناسی ارشد زبان و ادبیات عربی از دانشگاه لبنان در سال ۱۹۷۸، دکترای زبان و ادبیات عربی از دانشگاه سن ژوزف در سال۱۹۸۰ و دکترای زبان و ادبیات عربی از دانشگاه لبنان در ۱۹۹۰ دریافت کرد. اکنون استاد زبان‌شناسی در دانشکدهٔ ادبیات طرابلس و تحصیلات تکمیلی در بیروت و رئیس گروه زبان عربی در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه لبنان (شعبه
زبان عربی در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه لبنان (شعبه سوم) است. او فرهنگنامه‌ها، دانشنامه‌ها و کتاب‌های بسیاری دربارهٔ نحو و ادبیات عربی نگاشته است، همچنین بر بسیاری از کتب عربی نیز شرح نوشت. زندگی و پیشه. امیل بدیع ناصیف یعقوب در ۲۷ نوامبر ۱۹۵۰ در کفرعقا، شهرستان کوره، استان شمال به دنیا آمد.تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در روستای خود گذراند. او در مقطع کارشناسی لبنان، هر دو بخش اول (۱۹۶۹) و دوم (شاخهٔ فلسفه، ۱۹۷۰) تحصیل کرد. وی مدرک تحصیلات ابتدایی (گواهی دانشکدهٔ معلمان) در سال ۱۹۶۹؛ لیسانس زبان و ادبیات عرب
معلمان) در سال ۱۹۶۹؛ لیسانس زبان و ادبیات عرب از دانشگاه عربی بیروت، ۱۹۷۵؛ مدرک لیسانس روان‌شناسی از دانشگاه لبنان در سال ۱۹۷۷؛ مدرک کارشناسی ارشد زبان و ادبیات عربی از دانشگاه لبنان در سال ۱۹۷۸؛ دکتری، دورهٔ سوم، در زبان و ادبیات عربی، از دانشگاه سن ژوزف، ۱۹۸۰؛ و دکترای زبان و ادبیات عربی از دانشگاه لبنان در ۱۹۹۰ دریافت کرد. در سال ۱۹۹۰ دکترای دیگری از دانشگاه لبنان گرفت. او ریاضیات و زبان و ادبیات عربی را در مدرسه رسمی محیدثه (شهرستان راشیا)، مدرسه تکمیلی و حرفه‌ای دوما (شهرستان البترون)، مدرسه متوسطهٔ