payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به مهستی گنجوی سه بیتی و فاقد ابیات دوم و سوم است. همچنین در نخستین مصراع به‌جای «برآسودمی»، «بیاسودمی» آمده است. به‌مانند بسیاری از غزل‌ها، این غزل نیز مضامین مشخصاً غنایی دارد. وجود یک تا دو واژهٔ عربی متمایز در هر بیت آن را از لحاظ کمیت در به‌کارگیری واژگان عربی، درخلاف شیوهٔ شاهنامه نشان می‌دهد. بنابر ارزیابی منوچهر امیری، با فرض تعلق این شعر به سرایندهٔ شاهنامه و بررسی سروده‌های غیرحماسی حماسه‌سرایان معاصرش یعنی دقیقی و اسدی توسی، چنین می‌توان نتیجه گرفت که کمی واژگان عربی در مقابل شمار قابل‌توجه‌ای
که کمی واژگان عربی در مقابل شمار قابل‌توجه‌ای واژهٔ کهن فارسی در سروده‌های حماسی این شاعران، نه بازتابی از فارسی روزمرهٔ آن روزگار بلکه نشان از تعمد در به‌کارگیری زبانی کهن‌تر برای اصالت‌بخشی به اشعار حماسی است. از دیدگاه جلال خالقی مطلق هم، اگر دقیقی و فردوسی برای سرودن شاهنامه از زبان روزمرهٔ خودشان بهره می‌گرفتند، شمار واژگان عربی در این منظومهٔ حماسی چندین برابر مقدار فعلی می‌شده است.
هنگ ۱ زرهی ایتالیا () یک هنگ آموزش جنگ زرهی نیروی زمینی ایتالیا است که در تئولادا در ساردینیا مستقر می‌باشد. این هنگ به فرماندهی نظامی ارتش "ساردیناً اختصاص داده شده است. این هنگ در سال ۱۹۳۶ به عنوان یک تشکیلات آموزشی و اداری تشکیل شد. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ در ژوئن ۱۹۴۰ در حمله ایتالیا به فرانسه جنگید. در تابستان ۱۹۴۰، فرماندهی هنگ به لیبی اعزام شد و در آنجا وظایف اداری و لجستیکی به آن محول شد. در ۶ فوریه ۱۹۴۱، فرماندهی هنگ در طول نبرد بدا فوم نابود شد. در مارس ۱۹۴۱، این هنگ اصلاح شد، اما برای بقیه
شد. در مارس ۱۹۴۱، این هنگ اصلاح شد، اما برای بقیه جنگ در ورچلی باقی ماند و پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی منحل شد. این هنگ در سال ۱۹۴۸ اصلاح شد، اما پیش از آن در سال ۱۹۴۹ منحل شد و پرسنل و گردان‌های آن برای اصلاح هنگ ۱۳۲ تانک‌برها مورد استفاده قرار گرفتند. در ماه مه ۱۹۷۴، مرکز آموزش واحدهای زرهی در تئولادا در ساردینیا به هنگ اول پیاده‌نظام زرهی تغییر نام داد. از آن زمان، این هنگ وظیفه مدیریت میدان آموزش کاپو تئولادا و تأمین نیروی مخالف برای واحدهای بازدیدکننده را بر عهده
نیروی مخالف برای واحدهای بازدیدکننده را بر عهده دارد. در ابتدا، این واحد، مانند تمام واحدهای تانک ایتالیایی، بخشی از بازوی پیاده‌نظام ارتش بود، اما در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانک‌برها از بازوی پیاده‌نظام به بازوی سواره‌نظام منتقل شد. سالگرد تأسیس این هنگ، که در بین تمام واحدهای تانک بی‌نظیر است، در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۶، روزی که این هنگ تأسیس شد، رخ می‌دهد. تاریخچه. سال‌های بین دو جنگ جهانی. در ۱ اکتبر ۱۹۲۷، ارتش سلطنتی ایتالیا مرکز تشکیل تانک‌های مسلح خود را در رم سازماندهی مجدد کرد و هنگ تانک‌های مسلح را به عنوان
مجدد کرد و هنگ تانک‌های مسلح را به عنوان واحد مرکزی آموزش گردان‌های تانک ارتش تشکیل داد. در سال ۱۹۳۱، ستاد هنگ از رم به بولونیا منتقل شد. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۶، هنگ تانک‌های مسلح به چهار هنگ پیاده‌نظام تانک تقسیم شد که وظایف آموزشی و اداری داشتند: هنگ اول پیاده‌نظام تانک، چهار گردان از هنگ منحل‌شده تانک‌های مسلح را دریافت کرد و یک انبار تشکیل داد که شامل واحدهای آموزشی و نگهداری بود. این چهار گردان، مانند تمام گردان‌های تانک در آن زمان، به نام افسران پیاده‌نظام نامگذاری شده بودند که در جنگ جهانی اول خدمت کرده
نامگذاری شده بودند که در جنگ جهانی اول خدمت کرده بودند و پس از مرگشان، بالاترین نشان نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، به آنها اعطا شده بود. گردان‌های تانک‌های تهاجمی در ابتدا تانک‌های ال۳ را در میدان نبرد به کار گرفتند که به زودی با تانک‌های ال۳ که کمی بهبود یافته بودند جایگزین شدند، در حالی که گردان تانک‌های تهاجمی، تانک‌های سبک فیات ۳۰۰۰ را در میدان نبرد مستقر کرد. در اول ژانویه ۱۹۳۸، این هنگ، گردان سیزدهم تانک‌های تهاجمی "استنیو" را که از لیبی بازگشته و در فیدنزا مستقر شده بود، دریافت کرد. در
بازگشته و در فیدنزا مستقر شده بود، دریافت کرد. در سال ۱۹۳۸، تمام گردان‌های تانک‌های تهاجمی به گردان تانک تغییر نام دادند، در حالی که گردان‌های تانک‌های تهاجمی به گردان تانک ام (که ام مخفف ایتالیایی: "مدیو" یا متوسط است) تغییر نام دادند. در اول دسامبر ۱۹۳۸، هنگ دوم پیاده‌نظام تانک منحل شد و فرماندهی و انبار هنگ، هنگ ۳۲ پیاده‌نظام تانک را به عنوان یک واحد عملیاتی برای تیپ دوم زرهی تشکیل داد. یک روز قبل، در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۸، هنگ اول پیاده‌نظام تانک، گردان چهارم تانک ام خود را به هنگ جدید منتقل کرده بود، در حالی
ام خود را به هنگ جدید منتقل کرده بود، در حالی که در ۱ دسامبر، هنگ ۳۲ پیاده‌نظام تانک، گردان چهارم تانک مونتی و گردان بیست و دوم تانک کورالی خود را به هنگ اول پیاده‌نظام تانک منتقل کرد. جنگ جهانی دوم. در ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۹، این هنگ گردان سوم تانک خود را به هنگ سی و دوم پیاده‌نظام تانک منتقل کرد که به نوبه خود در ۱ نوامبر ۱۹۳۹ گردان تانک ام۲۱ خود را به هنگ اول پیاده‌نظام تانک منتقل کرد. در ابتدا گردان تانک ام۲۱ که به تانک‌های سبک فیات ۳۰۰۰ مجهز بود، گردان پنجم تانک‌های سوارز از هنگ چهارم پیاده‌نظام تانک بود. در
سوارز از هنگ چهارم پیاده‌نظام تانک بود. در ۶ نوامبر ۱۹۳۹، هنگ اول پیاده‌نظام تانک، گردان ۱۲ تانک را به هنگ سی و سوم پیاده‌نظام تانک منتقل کرد که در همان تاریخ در پارما تشکیل شده بود. در ژوئن ۱۹۴۰، این هنگ به همراه گردان‌های یک و دو تانک در حمله ایتالیا به فرانسه شرکت کرد. تانکت‌های این هنگ به مواضع فرانسه در بخش مونت سنیس حمله کردند. پس از امضای آتش‌بس فرانسه-ایتالیا، گردان‌های تانک به جنوب فرانسه پیشروی کردند و در اوایل ژوئیه به پایگاه‌های خود بازگشتند. در ۱ آگوست ۱۹۴۰، این هنگ گردان‌های اول و دوم تانک
در ۱ آگوست ۱۹۴۰، این هنگ گردان‌های اول و دوم تانک خود را به هنگ ۳۲ پیاده‌نظام تانک منتقل کرد. در همان زمان، گردان تانک ام۲۱ به تانک‌های ام۱۳ مجهز شد و به گردان ۳ تانک تغییر نام داد. در سپتامبر ۱۹۴۰، گردان ۳ تانک به لیبی اعزام شد و در آنجا به تیپ ویژه زرهی پیوست. در پایان تابستان ۱۹۴۰، فرماندهی هنگ و گردان پنجم تانک به لیبی منتقل شدند. فرماندهی هنگ به مچیلی منتقل شد و در آنجا وظایف اداری و لجستیکی را بر عهده گرفت، در حالی که سرهنگ پیترو آرسکا، فرمانده هنگ، فرماندهی گروه اول تانک تیپ ویژه زرهی (که با نام
فرماندهی گروه اول تانک تیپ ویژه زرهی (که با نام «گروه آرسکا» نیز شناخته می‌شود) را بر عهده گرفت. در ۲۶ دسامبر ۱۹۴۰، گردان چهارم تانک L به سپاه دهم ارتش منتقل شد. فرماندهی هنگ تا ۲۴ ژانویه ۱۹۴۱ در مچیلی باقی ماند، زمانی که نیروهای پیشروی بریتانیا، ایتالیایی‌ها را از مچیلی بیرون راندند. فرماندهی هنگ با بقایای ارتش دهم ایتالیا در امتداد جاده بالبیا عقب‌نشینی کرد، اما نیروهای بریتانیایی مسیر فرار را در بدا فوم قطع کردند. در ۶–۷ فوریه ۱۹۴۱، نبرد بدا فوم درگرفت که با تسلیم آخرین واحدهای ایتالیایی، از جمله
که با تسلیم آخرین واحدهای ایتالیایی، از جمله فرماندهی هنگ اول پیاده‌نظام تانک، که به دلیل وقایع زمان جنگ در ۸ فوریه ۱۹۴۱ از دست رفته اعلام شد، پایان یافت. در ۱۵ مارس ۱۹۴۱، هنگ اول پیاده‌نظام تانک در ورچلی با سازماندهی مجدد فرماندهی انبار هنگ، اصلاح شد. برای مدت کوتاهی، این هنگ به لشکر ۱۳۶ زرهی «فاشیست‌های جوان» که در حال تشکیل بود، واگذار شد. ساختار پیش‌بینی‌شده برای این هنگ شامل گردان شانزدهم تانک ام۱۴ که توسط انبار هنگ ۳۲ پیاده‌نظام تانک در حال تشکیل بود، گروه سوم تانک «نیزه‌داران نووارا» که مجهز به
بود، گروه سوم تانک «نیزه‌داران نووارا» که مجهز به تانک‌های سبک ال۶ بود و توسط انبار هنگ سواره نظام «نیزه‌داران نووارا» تشکیل می‌شد، کارگاه تعمیر و نگهداری ۵۴، یک گروهان ضدهوایی مجهز به توپ‌های ضدهوایی ۲۰/۶۵ مدل ۳۵ و یک واحد تعمیر و بازیابی می‌شد. با این حال، این هنگ هرگز به لشکرها ملحق نشد، لشکرهایی که به صورت ناتمام به لیبی اعزام شدند تا نیروهای محور را که در نبرد صحرای غربی می‌جنگیدند، تقویت کنند. در بهار ۱۹۴۱، انبار این هنگ، گردان ۵ تانک را تشکیل داد که در ژوئن ۱۹۴۱ به هنگ ۱۳۳ پیاده‌نظام تانکی اختصاص
در ژوئن ۱۹۴۱ به هنگ ۱۳۳ پیاده‌نظام تانکی اختصاص یافت. در تابستان ۱۹۴۱، این انبار فرماندهی و یک گروهان از گردان ۶ تانک را تشکیل داد، در حالی که گروهان دوم این گردان توسط هنگ ۴ پیاده‌نظام تانکی تشکیل شد. هنگامی که تانک‌های ام۱۴ در دسترس قرار گرفتند، گردان ۶ تانک با تانک‌های ام۱۴ دوباره تجهیز شد. این گردان تا نوامبر ۱۹۴۲ در هنگ ۱ پیاده‌نظام تانکی باقی ماند، زمانی که با هنگ ۳۱ پیاده‌نظام تانکی به لیبی اعزام شد. در نوامبر ۱۹۴۱، انبار این هنگ، گردان اول تانک را تشکیل داد. با این حال، یک ماه بعد، این گردان منحل
تشکیل داد. با این حال، یک ماه بعد، این گردان منحل شد و یکی از دو گروهان آن به گردان دوم تانک که توسط انبار هنگ چهارم پیاده‌نظام تانک تشکیل شده بود، پیوست، در حالی که گروهان دیگر به فرماندهی نیروهای مونته‌نگرو ایتالیا منتقل شد. در همین حال، گردان چهارم تانک این هنگ که در لیبی باقی مانده بود، در آوریل ۱۹۴۱ در عملیات سوننبلوم شرکت کرد که طی آن نیروهای محور سیرنایسا را بازپس گرفتند. در ژوئیه ۱۹۴۱، این گردان به مچیلی بازگشت و فرماندهی گردان و گروهان اول در آنجا ماندند تا این قطب مهم لجستیکی را مستقر کنند، در
ماندند تا این قطب مهم لجستیکی را مستقر کنند، در حالی که گروهان دوم این گردان به طبرق اعزام شد و در آنجا در محاصره طبرق جنگید. گروهان سوم این گردان در سپتامبر ۱۹۴۱ به لشکر ۵۵ پیاده‌نظام «ساونا» ملحق شد که جبهه را به سمت مصر مستقر کرده بود. در ۱۸ نوامبر ۱۹۴۱، ارتش هشتم بریتانیا عملیات کروسادر را آغاز کرد که محاصره طبرق را شکست و نیروهای محور را به مواضع اولیه خود در العاقیلا عقب راند. در طول حمله بریتانیا، گردان چهارم تانک و گروه‌های آن نابود شدند و در ۱ ژانویه ۱۹۴۲، این گردان به دلیل وقایع زمان جنگ از بین
۱۹۴۲، این گردان به دلیل وقایع زمان جنگ از بین رفت. در فوریه ۱۹۴۲، انبار هنگ، گروه‌های اول و دوم تانک ام۲۱ را با آخرین تانک‌های سبک فیات ۳۰۰۰ موجود تشکیل داد. این دو گروهان به سیسیل اعزام شدند و در آنجا به سپاه شانزدهم ارتش که وظیفه دفاع از بخش جنوبی جزیره را بر عهده داشت، واگذار شدند. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳، روزی که نیروهای متفقین در سیسیل پیاده شدند، گروهان اول تانک به لشکر ۲۰۷ ساحلی در منطقه لیکاتا متصل شد، در حالی که گروهان دوم تانک به گروه سیار «اچ» در منطقه اسکوردیا منصوب شد. هر دو گروهان با تانک‌های سبک
اسکوردیا منصوب شد. هر دو گروهان با تانک‌های سبک منسوخ خود در روزهای بعد نابود شدند. در ۶ مه ۱۹۴۳، گردان شانزدهم تانک به ساردینیا اعزام شد و در آنجا به هنگ سی و دوم پیاده‌نظام تانک پیوست. در اوت ۱۹۴۳، انبار این هنگ با تشکیل گردان اول تانک آغاز به کار کرد که قرار بود اولین تانک‌های جدید پی۲۶ را دریافت کند. با این حال، در شامگاه ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیله، که به خصومت‌ها بین پادشاهی ایتالیا و متفقین انگلیسی-آمریکایی پایان داد، توسط ژنرال دوایت دی. آیزنهاور در رادیو الجزایر و توسط مارشال پیترو بادولیو در
در رادیو الجزایر و توسط مارشال پیترو بادولیو در رادیو ایتالیا اعلام شد. آلمان با حمله به ایتالیا واکنش نشان داد و هنگ اول پیاده‌نظام تانک و انبار آن به زودی توسط نیروهای آلمانی منحل شدند. جنگ سرد. در ۱۵ مارس ۱۹۴۸، مدرسه تانک در رم، گردان اول تانک را تشکیل داد که به تانک‌های ام۴ شرمن مجهز بود. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۸، این مدرسه، هنگ اول تانک‌ها را اصلاح کرد و گردان دوم تانک را تشکیل داد. در ۷ سپتامبر همان سال، این هنگ به تیپ زرهی «آریته» که در ۱ ژوئن ۱۹۴۸ تشکیل شده بود، اختصاص یافت. در ۱ آوریل ۱۹۴۹، هنگ اول
شده بود، اختصاص یافت. در ۱ آوریل ۱۹۴۹، هنگ اول تانک‌ها به هنگ ۱۳۲ تانک‌ها تغییر نام داد. در ۱ مه ۱۹۵۹، ارتش ایتالیا مرکز آموزش واحدهای زرهی را در تئولادا در ساردینیا تأسیس کرد که در ۱ مه ۱۹۷۴ به هنگ اول پیاده‌نظام زرهی تغییر نام داد. در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانک‌ها از شاخه پیاده‌نظام به شاخه سواره نظام منتقل شد. در نتیجه، در همان تاریخ، این هنگ پرچم خود را با پرچم سواره نظام جایگزین کرد. در سال ۲۰۰۹، هنگ سوم برساگلیری از میلان به تئولاده نقل مکان کرد و از آن زمان پایگاه خود را با هنگ اول زرهی به اشتراک گذاشت.
هنگ ۴ تانک ایتالیا () یک هنگ تانک نیروی زمینی ایتالیا است که در پرسانو در کامپانیا مستقر است. این هنگ مجهز به تانک اصلی میدان نبرد آریته سی۱ است و به تیپ برسالیری اختصاص داده شده است. در سال ۱۹۳۶، ارتش سلطنتی ایتالیا این هنگ را به عنوان یک واحد آموزشی و اداری تشکیل داد. در طول جنگ جهانی دوم، فرماندهی این هنگ به لیبی اعزام شد، جایی که در نبرد صحرای غربی جنگید. فرماندهی این هنگ و گردان‌های تانک اختصاص داده شده به آن، در طول عملیات قطب‌نمای بریتانیا نابود شدند. به خاطر عملکردش در شمال آفریقا، به این هنگ
شدند. به خاطر عملکردش در شمال آفریقا، به این هنگ بالاترین نشان نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در مارس ۱۹۴۱، این هنگ اصلاح شد، اما تا پایان جنگ به عنوان یک فرماندهی آموزشی در رم باقی ماند. این هنگ پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی منحل شد. در سال ۱۹۵۳، این هنگ اصلاح و به لشکر زرهی «پوزولو دل فریولی» واگذار شد. در سال ۱۹۵۸، این هنگ به لشکر پیاده‌نظام «لگنانو» منتقل شد. در سال ۱۹۷۵، این هنگ منحل شد و پرچم و سنت‌های آن به گردان بیستم تانک «ام.او. پنتیمالی»
سنت‌های آن به گردان بیستم تانک «ام.او. پنتیمالی» که در ۳۰ اکتبر ۱۹۷۵ به یک واحد مستقل تبدیل شده بود، واگذار شد. در سال ۱۹۹۱، این گردان منحل شد. در سال ۱۹۹۲، این هنگ در اوتزانو دل امیلیا اصلاح و به گردان ۱۱ تانک «ام.او. کالزچی» پیوست. یک سال بعد، این هنگ نام و پرچم خود را با هنگ سی و سوم تانک که در چیویتاوکیا مستقر بود، عوض کرد. در سال ۱۹۹۵، این هنگ پرچم خود را به بلینزاگو نووارس منتقل کرد و در آنجا جایگزین پرچم هنگ ۳۱ تانک شد که به آلتامورا منتقل شده بود. در ابتدا، این واحد، مانند تمام واحدهای تانک
بود. در ابتدا، این واحد، مانند تمام واحدهای تانک ایتالیایی، بخشی از بازوی پیاده‌نظام ارتش بود، اما در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانکرها از بازوی پیاده‌نظام به بازوی سواره نظام منتقل شد. در نتیجه، در همان تاریخ، این هنگ پرچم خود را با پرچم سواره نظام جایگزین کرد. در سال ۲۰۱۳، این هنگ پرچم خود را به پرسانو منتقل کرد و در آنجا جایگزین پرچم هنگ ۱۳۱ تانک شد. سالگرد این هنگ در ۲۱ ژانویه ۱۹۴۱، روزی که نیروهای بریتانیایی طبرق را تصرف کردند و هنگ چهارم پیاده‌نظام تانک تا نابودی آن جنگید، برگزار می‌شود که به همین دلیل به
نابودی آن جنگید، برگزار می‌شود که به همین دلیل به این هنگ بالاترین افتخار نظامی ایتالیا، مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد.
هنگ ۳۲ تانک ایتالیا () یک هنگ تانک از نیروی زمینی ایتالیا است که در تاوریانو در فریولی-ونیز جولیا مستقر است. این هنگ مجهز به تانک‌های اصلی جنگی آریته سی۱ است و به تیپ ۱۳۲ زرهی «آریته» اختصاص داده شده است. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۶، ارتش سلطنتی ایتالیا هنگ دوم پیاده‌نظام تانک را تشکیل داد که در ۱ دسامبر ۱۹۳۸ به هنگ ۳۲ پیاده‌نظام تانک تغییر نام داد و به تیپ دوم زرهی اختصاص داده شد. در ژانویه ۱۹۴۱، این هنگ به شمال آفریقا اعزام شد، جایی که در نبرد صحرای غربی در لیبی و مصر جنگید. در دسامبر ۱۹۴۱، این هنگ تخلیه شده از
و مصر جنگید. در دسامبر ۱۹۴۱، این هنگ تخلیه شده از جبهه خارج شد و جای آن در لشکر آریته توسط هنگ ۱۳۲ پیاده‌نظام تانک گرفته شد. در سپتامبر ۱۹۴۲، این هنگ در سرزمین اصلی ایتالیا بازسازی و سپس به جزیره ساردینیا اعزام شد. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، این هنگ به ارتش متحد ایتالیا پیوست. در مارس ۱۹۴۴، این هنگ برای اصلاح هنگ ۱۳۲ پیاده‌نظام تانک تجزیه شد. با این حال، در پایان اوت ۱۹۴۴ هر دو هنگ منحل شدند. در سال ۱۹۶۴، ارتش ایتالیا این هنگ را اصلاح کرد و آن را به لشکر زرهی «آریته» واگذار کرد. در سال
و آن را به لشکر زرهی «آریته» واگذار کرد. در سال ۱۹۷۵، این هنگ منحل شد و پرچم و سنت‌های آن به گردان سوم تانک «ام.او. گالاس» واگذار شد که در ۱ اکتبر ۱۹۷۵ به یک واحد مستقل تبدیل شده بود. در سال ۱۹۹۲، گردان سوم تانک «ام.او. گالاس» استقلال خود را از دست داد و به هنگ اصلاح‌شده ۳۲ تانک پیوست. در ابتدا این واحد، مانند تمام واحدهای تانک ایتالیایی، بخشی از بازوی پیاده‌نظام ارتش بود، اما در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانک‌ها از بازوی پیاده‌نظام به بازوی سواره نظام منتقل شد. در نتیجه، در همان تاریخ، این هنگ پرچم خود را با پرچم
نتیجه، در همان تاریخ، این هنگ پرچم خود را با پرچم سواره نظام جایگزین کرد. سالگرد این هنگ در ۸ فوریه، آخرین روز نبرد بدا فوم، برگزار می‌شود که در طی آن، بقایای گردان سوم تانک ام۱۱۳ تا نابودی کامل گردان جنگیدند و به همین دلیل، بالاترین افتخار نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، به این گردان اعطا شد.
الیزابت می «لیزی» هِیل چهارم (؛ زادهٔ ۱۰ اکتبر ۱۹۸۳) موسیقی‌دان آمریکایی است. او خواننده اصلی و نوازنده گیتار ریتم گروه هارد راک هیل‌استورم است؛ گروهی که در سال ۱۹۹۷ به‌همراه برادرش، آرِجی هِیل، بنیان‌گذاری کرد. اوایل زندگی. الیزابت می هِیل چهارم در ۱۰ اکتبر ۱۹۸۳ در شهر رد لاین، ایالت پنسیلوانیا به دنیا آمد و دوران کودکی‌اش را در مزرعه‌ای در همان ایالت گذراند. او چهارمین فردی در خانواده‌اش است که نام الیزابت می را دارد. در ۱۷ سالگی، پس از آن‌که یکی از طرفداران در وب‌سایت گروه او را «Lzzy» خطاب کرد و باعث
در وب‌سایت گروه او را «Lzzy» خطاب کرد و باعث سردرگمی شد، این نام را برای خود انتخاب کرد. زندگی شخصی. هیل در سال ۲۰۱۵ در حساب توییتر شخصی‌اش اعلام کرد که دوجنس‌گراست. او با جو هاتینگر، گیتاریست دیگر گروه هیل‌استورم، در رابطه‌ای بلندمدت است و این دو در نشویل، ایالت تنسی زندگی می‌کنند. هِیل بارها دربارهٔ اهمیت مراقبت از سلامت روان صحبت کرده است. او تجربه‌هایی از اضطراب، افسردگی و سندرم ایمپاستر را با مخاطبانش در میان گذاشته و در دسامبر ۲۰۲۳ تصمیم به ترک مصرف الکل گرفت. در سال ۲۰۱۸، پس از خودکشی جیل یانوس،
الکل گرفت. در سال ۲۰۱۸، پس از خودکشی جیل یانوس، خواننده گروه Huntress، هِیل کمپین آنلاین #RaiseYourHorns را راه‌اندازی کرد؛ حرکتی که هزاران نفر از طرفداران موسیقی راک و چهره‌های مشهور را به اشتراک‌گذاری تجربه‌هایشان از بیماری‌های روانی ترغیب کرد. بسیاری از قطعات آلبوم پنجم گروه هیل‌استورم با عنوان "Back from the Dead" بازتابی از مسیر سلامت روانی هیل در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ هستند.
تیپ ۱۳۲ زرهی آریته () تنها تیپ زرهی فعال نیروی زمینی ایتالیا است. واحدهای اصلی آن هنگ‌های تانک و برسالیری هستند. ستاد این تیپ در پوردنونه قرار دارد و بیشتر واحدهای آن در شمال شرقی ایتالیا مستقر هستند. نام این تیپ از آریته یا واژه دژکوب (به ایتالیایی: Ariete) گرفته شده است. این تیپ بخش زیادی از یگان‌ها و تاریخچه خود را از لشکر ۱۳۲ زرهی آریته گرفته است که در نبرد صحرای غربی جنگ جهانی دوم جنگید. در سال ۱۹۴۸، آریت به عنوان یک لشکر بازسازی شد و تا سال ۱۹۸۶ فعال ماند. امروزه این تیپ بخشی از لشکر «ویتوریو ونتو»
ماند. امروزه این تیپ بخشی از لشکر «ویتوریو ونتو» است. لشکر ۱۳۲ زرهی آریته در فوریه ۱۹۳۹ تشکیل شد. در دسامبر ۱۹۴۰، این لشکر برای جنگ در نبرد صحرای غربی به لیبی اعزام شد. این لشکر در نبرد دوم العلمین بطور کامل نابود شد و در ۸ دسامبر ۱۹۴۲ به دلیل وقایع زمان جنگ، از دست رفته اعلام شد. در ۲۳ مه ۱۹۴۸، ارتش ایتالیا تیپ زرهی آریته را در فورته پیترالاتا در رم تشکیل داد. در همان سال، این تیپ به پوردنونه در منطقه فریولی در شمال ایتالیا منتقل و به سپاه پنجم ایتالیا اختصاص یافت.
هنگ ۲ تانک ایتالیا () یک هنگ تانک نیروی زمینی ایتالیا است که در سن ویتو آل تالیامنتو در فریولی-ونیز جولیا مستقر بود و از نظر عملیاتی به تیپ مکانیزه «گوریزیا» اختصاص داده شده بود. هنگ دوم پیاده‌نظام تانک که در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۶ در مونتوریو ورونزه تشکیل شد و در ۱ دسامبر ۱۹۳۸ به هنگ ۳۲ پیاده‌نظام تانک تغییر نام داد، هیچ ارتباطی با هنگ دوم تانک ندارد که تبار آن به گردان ۱۲ تانک جنگ جهانی دوم بازمی‌گردد. در طول جنگ جهانی دوم، گردان ۱۲ تانک در سال ۱۹۴۰ در حمله ایتالیا به فرانسه و در سال ۱۹۴۱ در حمله به یوگسلاوی
به فرانسه و در سال ۱۹۴۱ در حمله به یوگسلاوی جنگید. در اکتبر ۱۹۴۱، این گردان به جزیره ساردینیا منتقل شد، جایی که اندکی پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ منحل شد. در سال ۱۹۶۴، این گردان اصلاح و به هنگ لاگوناری «سرنیسیما» واگذار شد. در سال ۱۹۷۵، این گردان به یک واحد خودمختار تبدیل شد و به گردان ۲۲ تانک «ام.او. پیچینینی» تغییر نام داد. سپس این گردان به تیپ مکانیزه «گوریزیا» واگذار شد. در سال ۱۹۹۱، این گردان خودمختاری خود را از دست داد و به هنگ ۲۲ تانک تازه تأسیس «ام.او. پیچینینی» پیوست که در سال
تانک تازه تأسیس «ام.او. پیچینینی» پیوست که در سال ۱۹۹۳ به هنگ ۲ تانک تغییر نام داد. این هنگ در سال ۱۹۹۵ منحل شد. در ابتدا این واحد، مانند تمام واحدهای تانک ایتالیایی، بخشی از شاخه پیاده‌نظام ارتش بود، اما در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانک‌ها از شاخه پیاده‌نظام به شاخه سواره نظام منتقل شد. سالگرد تأسیس این هنگ، مانند تمام واحدهای تانک که هنوز در نبرد خود را متمایز نکرده‌اند، در ۱ اکتبر ۱۹۲۷، روزی که تخصص تانک‌ها تأسیس شد، قرار دارد.
هنگ ۶۳ تانک ایتالیا () یک هنگ تانک غیرفعال نیروی زمینی ایتالیا است که در کوردنونس در فریولی-ونیز جولیا مستقر بود و آخرین بار به‌طور عملیاتی به تیپ ۱۳۲ زرهی آریته اختصاص داده شد. تبار این واحد به گردان ۲۰ تانک جنگ جهانی دوم برمی‌گردد که در سال ۱۹۴۰ در حمله ایتالیا به مصر شرکت کرد. این گردان در دسامبر ۱۹۴۰ در جریان عملیات قطب‌نمای بریتانیا نابود شد. در سال ۱۹۶۱، این گردان اصلاح و به هنگ ۵۹ پیاده‌نظام «کالابریا» اختصاص داده شد. در سال ۱۹۶۴، این گردان به لشکر پیاده‌نظام «مانتوا» منتقل شد. در سال ۱۹۷۵، این گردان
«مانتوا» منتقل شد. در سال ۱۹۷۵، این گردان به گردان ۶۳ تانک فیوریتو تغییر نام داد و به تیپ مکانیزه «ایسونزو» اختصاص داده شد. در سال ۱۹۹۱، این گردان استقلال خود را از دست داد و به هنگ تازه تأسیس ۶۳ تانک فیوریتو پیوست که در سال ۱۹۹۲ به هنگ ۶۳ تانک تغییر نام داد. در سال ۱۹۹۵، این هنگ از تیپ مکانیزه «مانتووا» به تیپ ۱۳۲ زرهی آریته منتقل شد، با این حال در پایان همان سال این هنگ منحل شد. در ابتدا، این واحد، مانند تمام واحدهای تانک ایتالیایی، بخشی از بازوی پیاده‌نظام ارتش بود، اما در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانک‌ها از
ارتش بود، اما در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانک‌ها از بازوی پیاده‌نظام به بازوی سواره نظام منتقل شد. سالگرد این هنگ در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۰، به یاد نبرد بوک بوک در ۱۰–۱۱ دسامبر ۱۹۴۰، که طی آن گردان تانک ال تا پای جان علیه واحدهای تانک لشکر ۷ زرهی بریتانیا جنگید، برگزار می‌شود.
هنگ ۱۵ آلپینی () یک هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که آخرین پایگاه آن در چیوسافورته در فریولی-ونیز جولیا بود. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپینی «جولیا» اختصاص داده شده است. این هنگ در سال ۱۹۹۲ تشکیل شد و شامل گردان آلپینی «سیویدال» بود که پرچم و سنت‌های آن را به ارث برده است. سالگرد این هنگ در ۵ ژانویه ۱۹۴۳، روز نبرد نوایا کالیتوا در اتحاد جماهیر شوروی، برگزار می‌شود. در سال ۱۹۰۹، هشتمین هنگ آلپینی، گردان آلپینی «سیویدال» را در سیویدال تشکیل داد. در طول
آلپینی «سیویدال» را در سیویدال تشکیل داد. در طول جنگ جهانی اول، این گردان در مناطق کوهستانی جبهه ایتالیا جنگید. در جنگ جهانی دوم، این گردان در جنگ یونان و ایتالیا و در جبهه شرقی جنگید، جایی که این گردان تقریباً به‌طور کامل در طول عملیات ارتش سرخ «زحل کوچک» در زمستان ۱۹۴۲–۴۳ نابود شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیل اعلام شد و پنج روز بعد، در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ هشتم آلپینی و گردان‌های آن را منحل کردند. این گردان در سال ۱۹۴۸ اصلاح و به هنگ ۸ آلپینی واگذار شد. در سال ۱۹۷۵، هنگ هشتم
به هنگ ۸ آلپینی واگذار شد. در سال ۱۹۷۵، هنگ هشتم آلپینی منحل شد و گردان «سیویدله» به یک واحد مستقل تبدیل شد که در سال ۱۹۷۶ پرچم خود را دریافت کرد. این گردان به تیپ آلپینی «جولیا» واگذار شد. در سال ۱۹۹۲، این گردان به هنگ پانزدهم آلپینی که به تازگی ایجاد شده بود، پیوست. این هنگ در سال ۱۹۹۵ منحل شد. سالگرد تأسیس این هنگ در ۵ ژانویه ۱۹۴۳، روز نبرد نوایا کالیتوا در اتحاد جماهیر شوروی، جشن گرفته می‌شود.
سیاست در ایتالیا از طریق یک جمهوری پارلمانی با نظام چندحزبی اداره می‌شود. ایتالیا از ۲ ژوئن ۱۹۴۶، پس از آنکه نظام پادشاهی با برگزاری همه‌پرسی عمومی لغو شد، به یک جمهوری دموکراتیک تبدیل گردید. در همان زمان، مجلس مؤسسانی متشکل از نمایندگان همهٔ نیروهای ضدفاشیسم که در شکست نیروهای نازی و فاشیست در جریان آزادی ایتالیا نقش داشتند، انتخاب شد تا قانون اساسی کشور را تدوین کند. این قانون اساسی در ۱ ژانویهٔ ۱۹۴۸ به اجرا درآمد. قوه مجریه در ایتالیا توسط شورای وزیران اعمال می‌شود که به رهبری نخست‌وزیر، که رسماً «رئیس
می‌شود که به رهبری نخست‌وزیر، که رسماً «رئیس شورا» نامیده می‌شود، اداره می‌گردد. قوه مقننه عمدتاً در اختیار دومجلسِ پارلمان است و به‌طور ثانویه در اختیار شورای وزیران نیز قرار دارد، چرا که این شورا می‌تواند لوایح ارائه کند و اکثریت در هر دو مجلس را در اختیار دارد. قوه قضائیه مستقل از قوه‌های مجریه و مقننه است. رهبری آن بر عهدهٔ شورای عالی قضایی است، نهادی که ریاست آن با رئیس‌جمهور، یعنی رئیس کشور است، اگرچه این مقام جدا از همهٔ قوا محسوب می‌شود. رئیس‌جمهور فعلی ایتالیا سرجو ماتارلا و نخست‌وزیر فعلی جورجا
فعلی ایتالیا سرجو ماتارلا و نخست‌وزیر فعلی جورجا ملونی است. واحد اطلاعات اکونومیست در سال ۲۰۲۴ ایتالیا را یک «دموکراسی ناقص» ارزیابی کرد. بر اساس شاخص‌های دموکراسی وی-دِم در سال ۲۰۲۵، ایتالیا سی‌امین کشور دموکراتیک و آزاد جهان محسوب شد.:16 سیاست ایتالیا معمولاً با درجهٔ بالایی از تکه‌تکه‌بودن و ناپایداری همراه است که منجر به ایجاد دولت‌های ائتلافی کوتاه‌مدت می‌شود. از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ تاکنون، ایتالیا ۶۹ دولت داشته است که به‌طور میانگین هر ۱٫۱۱ سال یک دولت تشکیل شده است.
هنگ ۸ آلپینی () هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در ونزون در فریولی-ونیزیا جولیا مستقر است. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپین "جولیا" اختصاص دارد. در ۱ اکتبر ۱۹۰۹، ارتش سلطنتی ایتالیا با تقسیم هنگ هفتم آلپینی، هنگ هشتم آلپینی را تشکیل داد. منطقه جذب نیرو در این هنگ جدید شامل کوه‌های آلپ کارنیک، پری‌آلپ کارنیک و ضلع غربی آلپ جولیان بود. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ده گردان گسترش یافت که به طور جداگانه در مناطق آلپین جبهه ایتالیا جنگیدند. در سال
در مناطق آلپین جبهه ایتالیا جنگیدند. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر ۳ آلپ "جولیا" اختصاص یافت که در طول جنگ جهانی دوم در جنگ یونان و ایتالیا با آن خدمت کرد و در طی آن لشکر متحمل خسارات سنگینی شد. به پاس خدمات و فداکاری‌هایش در جبهه یونان، به هنگ هشتم آلپینی بالاترین نشان افتخار نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در تابستان ۱۹۴۲، این لشکر به جبهه شرقی در اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد، جایی که در زمستان ۱۹۴۲-۱۹۴۳ در جریان عملیات شوروی «زحل کوچک» نابود شد. بقایای این لشکر در بهار ۱۹۴۳ به وطن
نابود شد. بقایای این لشکر در بهار ۱۹۴۳ به وطن بازگردانده شدند. به پاس خدمات و فداکاری‌هایش در جبهه شرقی، به هنگ هشتم آلپینی دومین مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیله اعلام شد و پنج روز بعد، در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ هشتم آلپینی را منحل کردند. در ۱۵ آوریل ۱۹۴۶، هنگ هشتم آلپینی اصلاح شد و در سال ۱۹۴۹ به تیپ آلپاین «جولیا» اختصاص یافت. تا سال ۱۹۶۴، این هنگ به بزرگترین هنگ ارتش ایتالیا تبدیل شده بود و از پنج گردان آلپینی تشکیل شده بود. در سال ۱۹۷۵ این هنگ منحل