payamvha/North_RAG huggingface dataset:
احتمالاً حمام‌ها، قرار دارند و در لیدو آزورو در نزدیکی، خط ساحلی باستانی به همراه آثاری از حمام‌های رومی که ممکن است عمومی بوده‌اند، یافت شده است. محدوده‌های ویلا هنوز پیدا نشده‌اند زیرا توسط ساختمان‌های مدرن پوشیده شده‌اند. ساخت و ساز. این ویلای دریایی باشکوه با «آیین‌های پذیرایی و اوقات فراغت» هم از طریق فضای فیزیکی و هم از طریق دکوراسیون آن مشخص می‌شد. این ویلا ابتدا در دهه ۵۰ قبل از میلاد ساخته شد و سپس به صورت مرحله‌ای گسترش یافت. قدیمی‌ترین بخش خانه در اطراف آتریوم[۲](۱) با تریکلینیوم (اتاق غذاخوری
در اطراف آتریوم[۲](۱) با تریکلینیوم (اتاق غذاخوری عمومی) و سایر اتاق‌های پذیرایی قرار دارد. در سال‌های ۱ تا ۱۵ میلادی، حمام‌های سبک سوم به شمال غربی دهلیز، در مرکز یک ایوان کوچک با فواره، اضافه شدند. این ویلا در عصر کلودیوس (حکومت: ۴۱ تا ۵۴ میلادی) با اضافه شدن یک استخر بزرگ که از جنوب و شرق با درختان احاطه شده بود، به سمت شرق گسترش یافت. در این ویلا، ایوان‌های سه‌گوش و چهارگوش با ایوان‌های ستون‌دار، باغ‌های رسمی و اتاق‌های پذیرایی و خدمات مختلف مهمان را قاب می‌کردند. باغ‌های زمستانی کوچک‌تر با نقاشی‌های
می‌کردند. باغ‌های زمستانی کوچک‌تر با نقاشی‌های دیواری قابل توجه تزئین شده بودند. حمام‌های نزدیک دهلیز نیز به گروهی از اتاق‌های سرگرمی در سبک چهارم بازسازی شدند. در اطراف ایوان که با نوارهای سبک چهارم نقاشی شده بود، منطقه خدماتی با اتاق‌های کار و خوابگاه در طبقه بالا برای بردگان، یک توالت، یک آشپزخانه و یک اتاق استراحت قرار داشت. در گوشه جنوب غربی آن، یک تونل از این منطقه از طریق مجموعه‌ای از تراس‌ها به ساحل دریای باستانی در ۱۴ متر پایین‌تر منتهی می‌شود. حدود ۴۰ مجسمه مرمری با زیبایی خارق‌العاده پیدا شد که
۴۰ مجسمه مرمری با زیبایی خارق‌العاده پیدا شد که یکی از گسترده‌ترین مجموعه‌های مجسمه‌ها، نیم‌تنه‌ها و سایر زیورآلات مرمری شناخته شده در کل منطقه را تشکیل می‌دهد. در میان این مجسمه‌ها، گروهی از سانتورها و سانتورس‌ها در ایوان غربی رو به باغ شمالی یافت شدند. بسیاری از آنها همچنین به عنوان فواره عمل می‌کردند و قرار بود استخر را احاطه کنند، اما در جای نامناسبی پیدا شدند. کفپوش‌های موزاییکی در سراسر ویلا وجود دارد. مانند هر جای دیگر در منطقه، ویلا در زلزله سال ۶۲ میلادی آسیب دید و بازسازی و تعمیرات تا آخرین لحظات
آسیب دید و بازسازی و تعمیرات تا آخرین لحظات همچنان در حال انجام بود، به عنوان مثال، برخی از ستون‌ها به صورت جدا شده پیدا شدند و مجسمه‌های باغ دور از محل مناسب خود نشان می‌دهند. نقاشی‌های دیواری. مانند بسیاری از نقاشی‌های دیواری که به دلیل فوران کوه وزوو حفظ شده‌اند، نقاشی‌هایی که دیوارهای ویلا پوپایا را تزئین می‌کنند، هم از نظر شکل و هم از نظر رنگ چشمگیر هستند. نخستین نقاشی‌های دیواری ویلا از بهترین نمونه‌های سبک دوم خیال‌پردازانه هستند، در حالی که بازسازی‌ها و الحاقات بعدی با نقاشی‌های با کیفیت نسبتاً
و الحاقات بعدی با نقاشی‌های با کیفیت نسبتاً بالایی از سبک‌های سوم و چهارم مشخص می‌شوند. نقاشی‌های دیواری سبک دوم، که به سبک معماری BC نیز معروف است، شامل ویژگی‌های معماری ساختگی مانند پنجره‌ها، درها و ستون‌های نقاشی شده با طرح‌های برجسته است و قدمت آنها به حدود ۹۰–۲۵ میلادی می‌رسد. نقاشی‌های دیواری در کالداریوم که هرکول را در باغ هسپریدس به تصویر می‌کشد، به سبک «سبک سوم» (که به سبک تزئینی نیز معروف است) و مربوط به حدود ۲۵ قبل از میلاد تا ۴۰ میلادی است. توجه به پرسپکتیو واقع‌گرایانه به نفع مسطح بودن و اشکال
به پرسپکتیو واقع‌گرایانه به نفع مسطح بودن و اشکال معماری کشیده که «نوعی زیارتگاه» را در اطراف یک صحنه مرکزی تشکیل می‌دهند، کنار گذاشته شده است، که اغلب اسطوره‌ای است. بلافاصله در غرب تریکلینیوم، یک اتاق بزرگ وجود دارد که اتاق نشیمن اصلی یک خانه رومی بوده است. مانند نقاشی‌های دیواری کالداریوم، این اتاق نیز به سبک دوم نقاشی شده است. دیوار شرقی شامل جزئیات شگفت‌انگیزی مانند ماسک تئاتر و طاووس است. توجه زیادی به اشارات به نقاشی صحنه‌ای (صحنه‌های جلویی) در نقاشی‌های دیواری ویلا پوپایا، به ویژه آنهایی که در اتاق
دیواری ویلا پوپایا، به ویژه آنهایی که در اتاق ۲۳ هستند، شده است. باغ‌ها. تا سال ۱۹۹۳، ۱۳ باغ کشف شده بود که در میان آنها یک باغ پیراستایل در قسمت اصلی ویلا وجود داشت. یک درخت سایه‌دار بزرگ در کنار یک فواره و همچنین یک ساعت آفتابی، یک چنگک، یک بیل و یک قلاب پیدا شد. باغ دیگری در محوطه، که این باغ محصور بود، نقاشی‌های دیواری از گیاهان و پرندگان و شواهدی از درختان میوه که در گوشه‌های باغ رشد می‌کردند را به نمایش می‌گذاشت. دو باغ حیاط نیز نقاشی‌های دیواری داشتند. یک باغ بزرگ پارک مانند از پشت ویلا امتداد یافته
یک باغ بزرگ پارک مانند از پشت ویلا امتداد یافته است. حفره‌هایی که زمانی ریشه درختان بزرگ را در خود جای داده بودند، کشف و مشخص شد که درختان چنار هستند. همچنین بقایای کنده‌های درختی یافت شد که نشان داده شد زیتون هستند. درختان دیگری نیز در ویلا پوپایا شناسایی شدند، از جمله لیمو و خرزهره؛ یک سیب زغال‌شده که در محل یافت شد، نشان دهنده وجود درختان سیب در گذشته است. کاشت مجدد باغ‌های ویلا به شیوه امروزی تنها پس از شناسایی گونه‌های اصلی گیاهان و محل رویش آنها انجام شد. تاریخچه کشف مجدد و حفاری. ویلای پوپایا اولین
شد. تاریخچه کشف مجدد و حفاری. ویلای پوپایا اولین بار در قرن هجدهم در طول ساخت قنات سارنو که از مرکز ویلا عبور می‌کرد، کشف شد، اما هیچ شناختی از این مکان حاصل نشد. در سال ۱۸۳۹، کاوش مختصری در این مکان توسط کاوشگران بوربون با استفاده از تکنیک تونل‌زنی به کار رفته در هرکولانیوم انجام شد که منجر به کشف بخشی از ستون‌های پیرامونی و محوطه باغ و حذف چندین نقاشی شد. کاوش‌های رسمی از سال ۱۹۶۴ تا اواسط دهه ۱۹۸۰ انجام شد و در آن زمان، این مکان تا سطح فعلی خود حفاری شد. در طول این دور نهایی حفاری‌ها بود که استخر شنای
در طول این دور نهایی حفاری‌ها بود که استخر شنای عظیم، به ابعاد ۶۰ در ۱۷ متر، از زیر خاک بیرون کشیده شد. جنوبی‌ترین بخش‌های ویلا به دلیل محدودیت‌های فیزیکی این مجموعه که به دلیل موقعیت آن در زیر شهر مدرن توره آنونزیاتا و قنات سارنو به خطر افتاده است، حفاری نشده باقی مانده است. ویلای نزدیک. در نزدیکی آن، به اصطلاح ویلای ال. کراسیوس ترتیوس (ویلای اوپلونتیس بی) قرار دارد که بخشی از آن بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۱ کاوش شده است. برخلاف ویلای پوپایا که با تزئینات مجلل تزئین شده است، ویلای همسایه یک سازه روستایی دو
تزئین شده است، ویلای همسایه یک سازه روستایی دو طبقه با اتاق‌های زیادی است که گچ‌کاری نشده و کف آن با خاک کوبیده شده است. این ویلا در زمان فوران آتشفشان متروکه نبود: بقایای ۵۴ نفر در یکی از اتاق‌های ویلا کشف شد که در اثر موجی که اوپلونتیس را درنوردید، جان خود را از دست داده بودند. بسیاری از وسایل آنها، از جمله جواهرات نفیس، ظروف نقره و سکه‌هایی به ارزش ۱۰۰۰۰ سسترس، که دومین بزرگ‌ترین از نظر ارزش در منطقه وزوو پس از بوسکورآله است، همراه قربانیان پیدا شد. به نظر می‌رسد برخی از اتاق‌ها برای تولید استفاده
به نظر می‌رسد برخی از اتاق‌ها برای تولید استفاده می‌شده و برخی دیگر انبار بوده‌اند، در حالی که طبقه بالا شامل محل زندگی خانه بوده است. این شرایط، به همراه بیش از ۴۰۰ آمفورا که در حفاری‌ها کشف شده‌اند، نشان می‌دهد که این ملک به تولید شراب، روغن و کالاهای کشاورزی اختصاص داشته است. کشف مجموعه‌ای از وزنه‌ها به نظر می‌رسد این نظریه را تأیید می‌کند؛ یک مهر برنزی که در این محل یافت شد، نام لوسیوس کراسیوس ترتیوس، ظاهراً آخرین مالک آن، را حفظ کرده بود. ساختار. طرح ویلا بسیار پیچیده است و نتیجه چندین الحاق است.
ویلا بسیار پیچیده است و نتیجه چندین الحاق است. علاوه بر این، بخش‌هایی که هنوز در ضلع غربی کشف نشده‌اند، در مورد عملکرد مربوط به هر اتاق و بخش، تردیدهایی را ایجاد می‌کنند. ویلا از دو سازه بزرگ - قدیمی‌ترین در جهت شرقی-غربی و یکی جدیدتر در جهت جنوبی-شمالی - تشکیل شده است که یک "L" را در اطراف باغی که به عنوان باغ میوه نیز استفاده می‌شد، تشکیل می‌دهند. سازه شرقی-غربی دارای نمای اصلی رو به جنوب، رو به دریا - که اکنون حذف شده است - و یک نمای عظیم در پشت نمای شمالی، رو به باغ بود. در اینجا منطقه حرارتی،
نمای شمالی، رو به باغ بود. در اینجا منطقه حرارتی، دسترسی‌ها، منطقه خدماتی و یک منطقه ارتباطی بین اتاق‌های اصلی و الحاقی که در جهت جنوبی-شمالی امتداد دارد، قرار دارد. سازه جنوبی-شمالی دارای باغ/باغچه واقع در ضلع غربی و یک استخر بزرگ است که به موازات ضلع شرقی امتداد دارد. این بنا دارای یک فضای نشیمن در جنوب و یک راهرو در جلوی استخر است که به ردیفی از اتاق‌ها همراه با ویریداریوم‌ها (باغچه‌های میوه، سبزیجات) که اتاق‌ها و اتاق‌های نشیمن را تزئین کرده و نور را به آنها می‌آورد، دسترسی می‌دهد. در شمال، یک باغ بزرگ
آنها می‌آورد، دسترسی می‌دهد. در شمال، یک باغ بزرگ وجود داشت که در آن چند مجسمه مرمری یافت شد و مدل‌های ریشه درختان بزرگی که در آنجا بودند، عمدتاً درختان زیتون، اما همچنین درختان انار یا خرزهره، بازسازی شده‌اند. در کنار هر یک از ریشه‌های باستانی، درختی از همان گونه کاشته شده است. دسترسی فعلی به فضای داخلی ویلا از این سمت است، اگرچه در پیکربندی اصلی، این یک فضای داخلی بود. حمام‌های آب گرم. حمام‌های کنسول مارکوس کراسوس فروگی به سال ۶۴ میلادی برمی‌گردد و ویرانه‌های آن در امتداد جاده ساحلی مارکونی و در ترمه
آن در امتداد جاده ساحلی مارکونی و در ترمه وزوویان فعلی، یک مجتمع آب گرم که توسط ژنرال ویتو نونزیانت در سال ۱۸۳۱ در محل حمام‌های باستانی تأسیس شد، قابل مشاهده است. همانند عمارت‌های بزرگ افراد ثروتمند، این ویلا نیز تأسیسات حرارتی مخصوص به خود را داشت. نقاشی‌هایی که آن را تزئین می‌کنند به سبک پمپئی دوم هستند، با ستون‌های چوبی نازک که طاق‌نماهای قسمت مرکزی دیوار در مقابل آنها قرار گرفته‌اند. قسمت بالایی با عناصر معماری با ماهیت زینتی تقسیم شده است که در آن نقاشی‌هایی از مناظر و چهره‌های انسانی به همراه
آن نقاشی‌هایی از مناظر و چهره‌های انسانی به همراه نقاشی‌های بزرگ دیگری که از نسخه‌های اصلی یونانی کپی شده‌اند، وجود دارد. نقاشی مرکزی هرکول را در باغ هسپریدس نشان می‌دهد. تپیداریوم، اتاق گرم حمام‌ها با نقاشی‌های دیواری سیاه و قرمز به سبک پمپئی چهارم تزئین شده است. روی تابلوهای بزرگی که در قسمت مرکزی دیوار قرار دارند، نقاشی‌های کوچکی از پرندگان در حال نوک زدن به میوه وجود دارد. در بالا، نقاشی‌هایی از ساختمان‌های شماتیک، با حال و هوای خاص و خیالی اما مبتنی بر معماری واقعی، وجود دارد. آشپزخانه دارای یک فضای
معماری واقعی، وجود دارد. آشپزخانه دارای یک فضای پخت و پز بود که در دیوار شمالی قرار داشت و از سنگ ساخته شده بود و نوعی طاقچه برای ذخیره هیزم داشت. در دیوار جنوبی یک اتاق زیر شیروانی وجود دارد که احتمالاً به عنوان اتاق پذیرایی استفاده می‌شده است. اتاق نشیمن، این یک اتاق نشیمن مجلل است که تنها یک دیوار از آن باقی مانده است و یک نقاشی دیواری بزرگ به سبک پمپئی دوم، واقع‌گرایی بالا و پر از نقاشی‌های دیواری فریبنده دارد. این نقاشی، محراب آپولو، الهه‌ای که با سه‌پایه‌ای از اوراکل دلفی نمادپردازی شده است، را به
از اوراکل دلفی نمادپردازی شده است، را به تصویر می‌کشد. این نقاشی در وسط درختان و بوته‌ها، پشت یک طاق‌نما و یک در بازبین دو ستون که روی یک سکو قرار دارند، واقع شده است. این نقاشی دیواری از سبک هلنیستی و صحنه‌های تئاتری الهام گرفته شده و دارای چهره‌های با کیفیتی مانند طاووس و ماسک‌های تئاتری است که در یک ساختار تزئینی پیچیده ترکیب شده‌اند. در دیوار جنوبی یک پنجره بزرگ مشرف به دریا وجود داشت. پنجره‌های بزرگ شکافی ایجاد کرده‌اند که امکان ایجاد یک کپی از آن را در سیمان فراهم کرده است. اتاق نشیمن، اتاق نشیمن
در سیمان فراهم کرده است. اتاق نشیمن، اتاق نشیمن دارای موزاییکی با چهره‌های لوزی چند رنگ است. دیوارها به سبک دوم پمپئی تزئین شده‌اند و نمایانگر سازه‌های معماری واقع‌گرایانه هستند. روی یک سکو، ستون‌های مرمری قرار دارند یا با شاخه‌های فلزی احاطه شده‌اند. در مرکز دیوارهای جانبی، معابد کوچک دایره‌ای به شکل هلالی دیده می‌شوند که مجسمه‌هایی از خدایان زن در داخل و ردیف‌هایی در پرسپکتیو قرار دارند. در دیوار پشتی (دیوار شمالی) باغی در پشت حصار دیده می‌شود. روی ستون، مجسمه یک الهه قرار دارد. روی این دیوار، یک نقاشی
مجسمه یک الهه قرار دارد. روی این دیوار، یک نقاشی دیواری نفیس با تصویر سبدی از انجیر با واقع‌گرایی بسیار چشمگیر قرار دارد. کوبیکولوم، این یک اتاق کوچک است که احتمالاً به خدمتکارانی اختصاص داده شده است که مستقیماً با مراقبت از تریکلینیوم و اتاق‌های اصلی در ارتباط بوده‌اند. تخت‌ها در فضاهایی قرار داشتند که در ضخامت دیوار گود شده بودند. نقاشی‌ها متعلق به سبک دوم پمپئی هستند و بسیار شبیه به نقاشی‌های سالنی هستند که در بالا توضیح داده شد: جلوه‌های نوری، ستون‌های کاذب که در پشت آنها مناظر رؤیایی پنهان شده‌اند،
کاذب که در پشت آنها مناظر رؤیایی پنهان شده‌اند، پنل‌های مرمر شبیه‌سازی شده منطقه دسترسی. در حال حاضر، دسترسی به ویلا از طریق باغ/باغچه امکان‌پذیر است و از طریق یک سالن بزرگ با ستون‌هایی شبیه به یک پروپیلئوم، که به باغ باز می‌شود و می‌تواند یک اتاق غذاخوری بزرگ باشد، وارد می‌شود. با تشکیل یک بلوک به سمت جنوب، یک باغ کوچک با یک فواره دایره‌ای در مرکز، یک فضای توزیع که منطقه حرارتی را به هم متصل می‌کند، پیدا می‌کنیم. منطقه خدماتی که در یک ستون کوچک و آتریوم بزرگ و آبگیر آن متمرکز شده است. دسترسی اولیه از
بزرگ و آبگیر آن متمرکز شده است. دسترسی اولیه از جنوبی، از دهلیز، درست در انتهای مخالف دسترسی فعلی بود. امروزه در این فضا یک کانال آب مصنوعی وجود دارد که برای استفاده از آب رودخانه سارنو برای به حرکت درآوردن آسیاب‌های توره آنونزیاتا ساخته شده است. دهلیز، تالاری عظیم با بیش از ۱۰ متر عرض و تقریباً ۱۲ متر طول است که دارای یک مخزن بزرگ و یک مخزن متناظر در سقف است که حدود ۵ متر ارتفاع دارد. این تالار با موزاییک فرش شده است و نقاشی‌های دیواری روی دیوارها از سبک دوم، از قرن اول قبل از میلاد، هستند و توسط همان
دوم، از قرن اول قبل از میلاد، هستند و توسط همان هنرمندانی که در بوسکورآله کار می‌کردند، در نظر گرفته می‌شوند. نقاشی‌ها با درها، ستون‌ها و حتی مربع‌هایی که دهانه‌هایی را در دیوار شبیه‌سازی می‌کنند، تزئیناتی را شبیه‌سازی می‌کنند، در حالی که در واقع همه چیز در یک صفحه واحد قرار دارد. این نقاشی‌های واقع‌گرایانه، با حس پرسپکتیو عالی، توانسته‌اند محدودیت فیزیکی اتاق را گسترش دهند. برخی از عناصر، نمونه‌های بسیار دیدنی از تکنیک ترومپ-لوئیل هستند، مانند مشعلی که روی پله‌های یک راه‌پله خیالی قرار دارد یا سر افراد
پله‌های یک راه‌پله خیالی قرار دارد یا سر افراد درون قطعات دایره‌ای روی دیوار غربی. پروپیلائه، این تالار و گالری‌های رواق‌دار که آن را در امتداد کل نمای شمالی ویلا احاطه کرده‌اند، الحاقیه‌ای بعدی به دوره ساخت اولیه هستند. احتمالاً یک اتاق غذاخوری بزرگ، احتمالاً برای اقامت تابستانی، بوده است. کف آن از موزاییک سیاه و سفید با حاشیه‌های ساده با نقوش گیاهی است. دیوارها هیچ پوششی ندارند، شاید به این دلیل که در زمان فوران آتشفشان، در انتظار تزئین بوده است. در واقع، این تالار شامل ستون‌های انبار شده زیادی بود که از
این تالار شامل ستون‌های انبار شده زیادی بود که از سایر قسمت‌های ویلا آمده بودند. گالری‌هایی که در دو طرف این تالار قرار دارند، به سبک پمپئی چهارم، با پنل‌های قرمز و زرد نقاشی شده‌اند. فضای خدمات. یک ایوان کوچک در اطراف کلیسا، که درون آن یک ویریداریوم قرار دارد، قطعه‌ای است که لاراریوم، فضایی باشکوه برای عبادت، را تکمیل می‌کند. این فضا ضمن تزئین و تأمین نور، به عنوان توزیع‌کننده‌ای بین چندین اتاق بسیار ساده که برای خدمات، انبار و محل نگهداری توالت استفاده می‌شوند، نیز عمل می‌کند. پریستایل، این بخش نشان
می‌شوند، نیز عمل می‌کند. پریستایل، این بخش نشان دهنده یک فضای ایوان‌دار است که در مرکز آن یک ویریداریوم یا باغ داخلی قرار دارد که نور اتاق‌های طبقه همکف و طبقه اول را تأمین می‌کند، که از طریق راه‌پله‌ای که از این ستون ستونی شروع می‌شود، قابل دسترسی است. در اطراف آن چندین اتاق خدماتی وجود دارد که با پنل‌های راه‌راه سیاه و خاکستری تزئین شده‌اند. لاراریوم، این فضای فرقه‌ای جایی است که لارها، خدایان محافظ خانه و خانواده، قرار می‌گرفتند. تصاویری که اشیاء پرستش بودند، معمولاً تصاویر کوچک مرمری یا برنزی بودند و
بودند، معمولاً تصاویر کوچک مرمری یا برنزی بودند و روی یک محراب کوچک درون طاقچه‌ای در دیوار غربی قرار می‌گرفتند. تزئینات از نوع سبک چهارم، با پس‌زمینه سفید، با عناصر تزئینی ظریف الهام گرفته از طبیعت است. لاترین، در کف اتاق یک کانال کوچک وجود دارد که با سنگ اوپوس سیگنینوم پوشانده شده تا ضدآب باشد و برای تمیز کردن تأسیسات استفاده می‌شد. این کانال با آب یک مخزن به شکل مخزن که در ورودی اتاق قرار داشت، تغذیه می‌شد. بالای این مخزن و روی دیوارها، یک سازه چوبی با سوراخ‌هایی وجود داشت که به مردم اجازه می‌داد بنشینند
وجود داشت که به مردم اجازه می‌داد بنشینند و تخلیه کنند. منطقه پیوند. بین قدیمی‌ترین بخش ویلا که دهلیز در مرکز آن قرار دارد و سازه مدرن‌تر که در جهت جنوب به شمال در کنار استخر امتداد دارد، یک راهروی چشمگیر با کاربری اتاق رختکن و دو فضای باشکوه رو به دریا می‌یابیم: ایوان بزرگ و یک گالری با اتاق‌های خواب. محوطه استخر. مدرن‌ترین سازه ویلا در جهت جنوب-شمال در امتداد یک استخر بزرگ امتداد دارد و یک راهرو آن را به مجموعه‌ای از اتاق‌ها و باغ‌های داخلی کوچک متصل می‌کند. گالری، یک راهروی طویل رواق‌دار، که به‌طور
می‌کند. گالری، یک راهروی طویل رواق‌دار، که به‌طور گسترده مطابق با سبک چهارم پمپئی تزئین شده است، با پس‌زمینه سفید و تصاویری شبیه به تصاویر ستون‌های گرد - حیوانات کوچک، نقاشی‌هایی با مناظر و حلقه‌های گیاهان - به موازات استخر امتداد دارد و به یک سالن متوسط، مهمانخانه و ویریداریوم‌ها دسترسی می‌دهد. استخر آخرین الحاقی است که به ویلا انجام شده است. این استخر ۶۱ در ۱۷ متر است و برای تسهیل گردش آب، به سمت جنوب شیب دارد. استخر در وسط طبیعت، در کنار زمین باز قرار دارد و توسط چمنزارها و درختانی مانند درختان چنار،
دارد و توسط چمنزارها و درختانی مانند درختان چنار، خرزهره و درختان لیمو احاطه شده است، همان‌طور که توسط چندین مطالعه پالئوبوتانیک شناسایی شده است. علاوه بر این، ستون‌هایی برای مجسمه‌های مرمری پیدا شد، کپی‌های رومی از نمونه‌های اصلی یونانی، که به این مجموعه فضایی از تجمل و آرامش می‌بخشید. از میان اتاق‌های مختلفی که به گالری باز می‌شوند، گروهی که در انتهای شمالی قرار دارند، با سادگی تزئینی بسیار برجسته هستند. این واقعیت و موقعیت آن در دورترین نقطه از قسمت مرکزی اقامتگاه نشان می‌دهد که آنها اتاق‌هایی برای
مرکزی اقامتگاه نشان می‌دهد که آنها اتاق‌هایی برای مهمانانی بودند که فصل‌ها را در ویلا می‌گذراندند. ویریداریوم، علاوه بر باغ‌های بزرگ در ضلع شمالی و ستون‌های پیرامونی، حیاط‌های داخلی کوچکی در این ساختمان جدید ساخته شده است تا ویرداریوم‌هایی را در خود جای دهند که نور، دکوراسیون و طراوت را فراهم می‌کنند. تزئینات دیواری، عناصر گیاهی موجود در واقعیت را بازتولید می‌کنند. دیوارها با پوشش گیاهی پرطراوت الهام گرفته از واقع‌گرایی معمول سبک دوم پمپئی تزئین شده‌اند، جایی که پرندگان و فواره‌هایی دیده می‌شوند که تزئینات
که پرندگان و فواره‌هایی دیده می‌شوند که تزئینات را غنی می‌کنند. شکل عجیب آن به تاریخی بعد از اتاق‌هایی که این باغ کوچک بین آنها قرار دارد، اشاره دارد.
اولسالازین () یک داروی ضد التهابی است که در درمان کولیت اولسراتیو استفاده می‌شود. اولسالازین خود پیش‌داروی مزالازین (5-آمینوسالیسیلیک اسید یا 5-ASA) است و در روده کوچک جذب نمی‌شود. در عوض، به روده بزرگ ادامه می‌یابد و در آنجا توسط آزوردوکتازهای تولید شده توسط باکتری‌های روده بزرگ به دو مولکول 5-ASA تجزیه می‌شود. بنابراین، اولسالازین اثر ضد التهابی خود را با تجزیه روده بزرگ به 5-ASA اعمال می‌کند که سیکلواکسیژناز و لیپوکسیژناز را مهار می‌کند و در نتیجه تولید پروستاگلاندین و لکوترین را کاهش می‌دهد.
جودی روزن (؛ زادهٔ ۲۱ ژوئن ۱۹۶۹) روزنامه‌نگار و نویسنده آمریکایی است. او نویسنده همکار "مجله نیویورک تایمز" است. حرفه. روزنامه‌نگاری. روزن پیش از پیوستن به مجله "تایمز"، به عنوان منتقد سیار برای "مجله استایل نیویورک تایمز" ، منتقد موسیقی پاپ برای "نیویورک" و منتقد موسیقی برای "اسلیت" فعالیت می‌کرد. او همچنین برای نشریاتی مانند "نیویورکر" و "رولینگ استون" مطلب نوشته است. کتاب‌ها. روزن نویسندهٔ کتاب‌های "کریسمس سفید: داستان یک آهنگ آمریکایی" و "دو چرخ خوب: تاریخچه و رمز و راز دوچرخه" است.
استئیت () به معنی التهاب استخوان است و به طور ویژه، می‌تواند به یکی از شرایط زیر اشاره داشته باشد: در اسب‌ها، استئیت پدال اغلب با لامینیت اشتباه گرفته می‌شود.
اکسی‌بندازول () یک داروی بنزیمیدازول است که برای محافظت در برابر کرم‌های گرد، استرونگل‌ها، کرم‌های نخی، کرم‌های سنجاقی و آلودگی‌های کرم ریه در اسب‌ها و برخی از حیوانات خانگی استفاده می‌شود. اکسیبندازول مانند مبندازول، پلیمریزاسیون توبولین را مهار می‌کند. معمولاً ظاهری سفید تا زرد دارد و ممکن است به شکل پودر، قرص یا خمیر باشد.
کلیسای جامع آمالفی () یک کلیسای جامع کاتولیک رومی قرون وسطایی در میدان دومو، آمالفی، ایتالیا است. این کلیسا به رسول سنت اندرو تقدیم شده است که یادگارهای او در اینجا نگهداری می‌شود. این کلیسا که قبلاً مقر اسقف اعظم اسقف‌نشین آمالفی بود، از سال ۱۹۸۶ مقر اسقف‌نشین آمالفی-کاوا د تیرنی شده است. این کلیسا که ساخت آن در قرن‌های نهم و دهم آغاز شد، چندین بار به آن اضافه و بازسازی شده است و عناصر عربی-نورمن، گوتیک، رنسانس، باروک و در نهایت یک نمای جدید نورمن-عربی-بیزانسی قرن نوزدهمی بر روی آن قرار گرفته‌اند. این
قرن نوزدهمی بر روی آن قرار گرفته‌اند. این کلیسای جامع شامل کلیسای جامع صلیبی قرن نهمی مجاور است. از کلیسای جامع، پله‌هایی به سردابه سنت اندرو منتهی می‌شود که یادگارهای او در آنجا نگهداری می‌شود. تاریخچه. اولین کلیسا، که اکنون موزه اسقف‌نشین آمالفی است، در قرن نهم بر روی ویرانه‌های یک معبد قبلی ساخته شد. کلیسای دوم در قرن دهم در جنوب ساخته شد و اکنون کلیسای جامع است. تا قرن دوازدهم، این دو کلیسا یک کلیسای رومی ۶ راهرویی را تشکیل می‌دادند که در قرن سیزدهم به ۵ راهرو کاهش یافت تا امکان ساخت صومعه بهشت به سبک
۵ راهرو کاهش یافت تا امکان ساخت صومعه بهشت به سبک عربی-نورمن فراهم شود. طبق گزارش‌ها، بقایای سنت اندرو در سال ۱۲۰۶ در طول جنگ صلیبی چهارم توسط کاردینال پیتر کاپوآ از قسطنطنیه به آمالفی آورده شد. در سال ۱۲۰۸، سردابه تکمیل شد و یادگارها به کلیسا تحویل داده شدند. گفته می‌شود که بعداً مانا از استخوان‌های قدیس خارج شد. برج ناقوس بین قرن‌های ۱۲ و ۱۳ در مقابل اولین کلیسا ساخته شد و تاجی باشکوه با سنگ مرمر و ماجولیکا به سبک عربی-نورمن بر فراز آن قرار دارد که در سایر کلیساهای جنوب ایتالیا در این دوره نیز دیده
سایر کلیساهای جنوب ایتالیا در این دوره نیز دیده می‌شود. کلیساهای کوچک داخلی به سبک‌های گوتیک و رنسانس ساخته شده‌اند و شبستان آن در قرن ۱۸ به سبک باروک تزئین شده است. در سال ۱۸۶۱، بخشی از نما فرو ریخت و به دهلیز آسیب رساند. سپس تمام نمای کلیسا با طرحی از معمار اریکو آلوینو به شیوه‌ای غنی از تزئینات با الهام از سبک‌های گوتیک ایتالیایی و به ویژه سبک‌های عربی-نورمن، مشابه اما آراسته‌تر از کلیسای اصلی، که در سال ۱۸۹۱ تکمیل شد، بازسازی شد. معماری. نمای بیرونی. نمای جلویی در اواخر قرن نوزدهم با سنگ مرمر راه راه و
جلویی در اواخر قرن نوزدهم با سنگ مرمر راه راه و سنگ بازسازی شد، با یک سنتوری بلند تزئین شده با موزاییک، و یک ایوان عمیق با پنجره‌هایی از تزئینات ظریف عربی-موریک شبیه به نمونه اصلی، اما مزین‌تر از آن. موزاییک‌های تمپانوم «پیروزی مسیح» را در اثری خلق شده توسط دومنیکو مورلی به تصویر می‌کشند و طرح‌های اصلی آن در تالار شهر نگهداری می‌شود. شصت و دو پله، پهن و شیب‌دار، به درها منتهی می‌شوند. درهای برنزی کلیسای جامع که قبل از سال ۱۰۶۶ در قسطنطنیه ریخته‌گری شده و توسط سیمئون سوری امضا شده‌اند، قدیمی‌ترین درهای
و توسط سیمئون سوری امضا شده‌اند، قدیمی‌ترین درهای ساخته شده پس از روم در ایتالیا هستند. برج ناقوس به سبک رومانسک که ساخت آن در سال ۱۱۸۰ آغاز شد و بیش از ۱۰۰ سال بعد تکمیل شد، توسط مجموعه‌ای از چهار برج کوچک در اطراف یک برج بزرگتر قرار دارد که همگی با کاشی‌های ماجولیکا با رنگ‌های روشن تزئین شده‌اند و طاق‌های گوتیک درهم تنیده‌ای را به سبک عربی-نورمن تشکیل می‌دهند. این برج ناقوس، آراسته‌ترین نمونه از نوع برج ناقوس قرون وسطایی است که فقط در جنوب ایتالیا یافت می‌شود. در زمان جنگ، برج ناقوس برای دفاع در نظر
می‌شود. در زمان جنگ، برج ناقوس برای دفاع در نظر گرفته شده بود. باغ شامل ستون‌ها، طاق‌ها و مجسمه‌ها است. نمای داخلی. یک صلیب چوبی قرن سیزدهمی در قسمت مربوط به مراسم مذهبی آویزان است. صلیب دیگری، ساخته شده از صدف، از سرزمین مقدس آورده شده و در سمت راست درب پشتی قرار دارد. محراب بلند در شبستان مرکزی از تابوت پیتر کاپوا (درگذشته ۱۲۱۴) تشکیل شده است. بالای محراب، نقاشی‌ای از آندره‌آ دل‌آستا با عنوان «شهادت سنت اندرو» قرار دارد. سقف جعبه‌ای شکل آن مربوط به سال ۱۷۰۲ است و آثار هنری آن شامل تازیانه‌زنی، مصلوب کردن
است و آثار هنری آن شامل تازیانه‌زنی، مصلوب کردن حواری و معجزه مانا اثر دل‌آستا در سال ۱۷۱۰ می‌شود. طاق نصرت توسط دو ستون گرانیتی مصری نگه داشته شده است. دو ستون پیچ‌خورده اضافی و دو منبر که بخشی از ستون‌های قرن دوازدهمی بوده‌اند نیز وجود دارد. یکی از ستون‌ها دارای یک ستون پنهان به عنوان نمونه‌ای از سازه رومی باستانی است.
آرخیس دوم (; 734 – ) دوک بنونتو، در جنوب ایتالیا بود. او در پی گسترش نفوذ بنونتو در مناطقی از ایتالیا بود که هنوز تحت کنترل بیزانس بودند، اما همچنین مجبور بود در برابر شارلمانی که شمال ایتالیا را فتح کرده بود، دفاع کند. شجره‌نامه. آرخیس از نوادگان لومباردها بود که در اواخر قرن ششم به شبه جزیره ایتالیا حمله کرده بودند. لومباردها پادشاهی خود را در شمال ایتالیا تأسیس کردند. پایتخت آن در پاویا بود و همچنین شامل دو دوک‌نشین جنوبی مستقل - اسپولتو و بنونتو - بود. آرخیس پسر دوک لیوتپراند بود که در سال ۷۵۸ جانشین او
پسر دوک لیوتپراند بود که در سال ۷۵۸ جانشین او شد. آرخیس تا زمان سقوط پادشاهی لومباردها به دست شارلمانی در سال ۷۷۴، همچنان از عنوان دوک بنونتو استفاده می‌کرد. آرخیس پس از سقوط پادشاهی - احتمالاً به عنوان نشانه‌ای از استقلال - عنوان شاهزاده بنونتو را برای خود برگزید و تا زمان مرگش در سال ۷۸۷ از آن استفاده کرد. خانواده. حدود سال ۷۵۷، آرخیس با آدلپرگا، دختر پادشاه لومبارد شمالی، دسیدریوس، ازدواج کرد. آرخیس روابط دوستانه - اما تا حد زیادی مستقل - با دسیدریوس برقرار کرد. این روابط تا سال ۷۷۴ ادامه یافت، زمانی که
کرد. این روابط تا سال ۷۷۴ ادامه یافت، زمانی که پادشاهی لومبارد به دست فرانک‌ها افتاد و دسیدریوس عزل شد. این زوج بنونتان پنج فرزند داشتند: سه پسر و دو دختر. کمک‌های فرهنگی. با معیارهای قرن هشتم، آدلپرگا و آرخیس از حامیان برجسته فرهنگ بودند. آدلپرگا به نویسنده بزرگ لومبارد، پل دیکون، مأموریت داد تا کتاب تاریخ روم خود را بنویسد، کتابی درسی از تاریخ روم که در بقیه قرون وسطی به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. برخی از مورخان همچنین استدلال می‌کنند که آنها کتاب معروف‌تر پل، تاریخ قوم لومبارد، را سفارش دادند،
معروف‌تر پل، تاریخ قوم لومبارد، را سفارش دادند، اگرچه این موضوع قطعی نیست. آرخیس ترتیب انتقال یادگارهای مقدسین را به کلیسای تازه تأسیس سانتا صوفیا در بنونتو داد. این کلیسا هنوز پابرجاست، هرچند که به شدت مرمت شده است. با نقاشی‌های دیواری نادر قرن هشتم تزئین شده است. آرخیس همچنین منابعی را برای پروژه‌های ساختمانی در سالرنو، از جمله یک کاخ و قلعه جدید، اختصاص داد. سالرنو در دوران سلطنت آرخیس به یک شهر بندری فزاینده تبدیل شد. صومعه‌های بزرگ جنوبی، مانند مونته‌کاسینو و سن وینچنزو آل ولتورنو، نیز کمک‌های مالی