payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باشد برای حمایت بلندمدت فرانسه در برابر اتریش. برای ناپلئون سوم، این ازدواج فرصتی بود برای تثبیت جایگاه خاندان بوناپارت در میان سلطنت‌های سنتی اروپا. در واقع، این لحظه از گفت‌وگو، نشان‌دهنده آن بود که در قرن نوزدهم، سیاست و ازدواج سلطنتی همچنان به‌طور جدی در هم تنیده بودند. کنت کاوور، پیش از سفر به پلومبیه، از سوی پادشاه ویکتور امانوئل دوم به‌طور کامل در جریان موضوع ازدواج پیشنهادی میان پرنس ناپلئون بوناپارت و دختر بزرگ پادشاه قرار گرفته بود. در جریان گفت‌وگو با ناپلئون سوم، کاوور با احتیاط به شایعات
گفت‌وگو با ناپلئون سوم، کاوور با احتیاط به شایعات ناخوشایند دربارهٔ شخصیت پرنس ناپلئون اشاره کرد و همچنین سن پایین شاهدخت—که تنها پانزده سال داشت—را مطرح نمود، نکته‌ای که می‌توانست از نظر اجتماعی و سیاسی چالش‌برانگیز باشد. با این حال، در گزارشی که سه روز پس از دیدار برای پادشاه نوشت، کاوور بر اهمیت راهبردی این ازدواج تأکید کرد. او هشدار داد که پیشبرد اتحاد سیاسی و نظامی با فرانسه بدون پشتوانه ازدواج سلطنتی، اشتباهی بزرگ خواهد بود. از نگاه کاوور، این پیوند خانوادگی می‌توانست اتحاد را از سطح تاکتیکی به سطحی
می‌توانست اتحاد را از سطح تاکتیکی به سطحی ساختاری و پایدار ارتقاء دهد—اتحادی که نه‌تنها در برابر اتریش مؤثر باشد، بلکه مشروعیت بین‌المللی بیشتری برای پروژه وحدت ایتالیا فراهم کند. در واقع، کاوور با وجود تردیدهای اخلاقی و اجتماعی، منافع بلندمدت سیاسی را در اولویت قرار داد. او می‌دانست که در دنیای سیاست قرن نوزدهم، ازدواج‌های سلطنتی ابزارهایی قدرتمند برای تثبیت اتحادها و تغییر موازنه قدرت بودند. این نگاه عمل‌گرایانه، بخشی از نبوغ دیپلماتیک کاوور بود—ترکیبی از واقع‌گرایی، آینده‌نگری، و توانایی در تبدیل
از واقع‌گرایی، آینده‌نگری، و توانایی در تبدیل چالش‌ها به فرصت. جلسه با دست دادن و همراه با این فرمان امپراتور به پایان رسید: «به من ایمان داشته باشید، همان‌طور که من به شما ایمان دارم.» اهداف. از گزارش کاوور از این جلسه چنین برمی‌آید که ناپلئون سوم با دقت زیادی برای آن آماده شده بود و شرایط «توافق‌نامهٔ پلامبیر» مخفی حاصل از آن را دیکته کرده بود. پیمونت-ساردینیا شاید از نظر درهٔ پو یک قدرت منطقه‌ای باشد، اما فرانسه یک قدرت بزرگ اروپایی بود. با این وجود، کاوور کاملاً از این توافق‌نامه خوش‌بین بود. با این
کاملاً از این توافق‌نامه خوش‌بین بود. با این وجود، تنش بین اهداف و انتظارات متفاوت طرفین کاملاً واضح است. کاوور معتقد بود که با کنترل «"ایتالیا آلتا"»، پادشاهی شمالی ایتالیا، پیمونت-ساردینیا کنترل سیاسی و اقتصادی عملی بر کل شبه‌جزیرهٔ ایتالیا خواهد داشت. در مقابل، ناپلئون متقاعد شده بود که فرانسه بر دو سوم جنوبی ایتالیا کنترل خواهد داشت و از این طریق می‌تواند کنترل دوفاکتو بر پیمونت-ساردینیا اعمال کند. هر دو نمی‌توانستند درست بگویند. پیامدها. پیمان فرانسه-ساردینیا. پیمانی که اتحاد رسمی را ایجاد می‌کند در
پیمانی که اتحاد رسمی را ایجاد می‌کند در تاریخ ۲۸/۲۹ ژانویه ۱۸۵۹ در تورین توسط ویکتور امانوئل دوم و در تاریخ ۲۶ ژانویه ۱۸۵۹ در پاریس توسط ناپلئون سوم امضا شد. توافقات شفاهی صورت‌گرفته در پلومبیه در ژوئیه ۱۸۵۸، هرچند بنیادین و تعیین‌کننده بودند، اما در متن رسمی پیمان بعدی که شش ماه بعد تنظیم شد، به‌طور کامل منعکس نشدند. به‌ویژه در مورد مسائل ژئوپلیتیکی مربوط به ایتالیا مرکزی و جنوبی، پیمان سکوت اختیار کرد و هیچ اشاره‌ای به آینده این مناطق نکرد—موضوعی که بعدها به چالش‌های سیاسی و اختلاف‌نظرهای جدی انجامید. در
به چالش‌های سیاسی و اختلاف‌نظرهای جدی انجامید. در بخش نظامی، پیمان صرفاً تعهد فرانسه را در صورت حمله اتریش به پیمونت–ساردینی تضمین می‌کرد. این تعهد، چارچوبی محدود داشت و به‌طور رسمی تنها در صورت تجاوز مستقیم اتریش فعال می‌شد، نه در قالب یک اتحاد گسترده یا جنگ پیش‌دستانه. با این حال، در صورت وقوع تحولات نظامی که به تشکیل پادشاهی «آلتا ایتالیا» —یعنی پادشاهی شمالی ایتالیا که در پلومبیه تصور شده بود—منجر می‌شد، فرانسه پاداش خود را دریافت می‌کرد: واگذاری مناطق ساووا و نیس. این بند، نشان‌دهنده معامله‌ای سیاسی
ساووا و نیس. این بند، نشان‌دهنده معامله‌ای سیاسی بود که در آن فرانسه با حمایت از وحدت‌طلبی ایتالیایی، منافع سرزمینی خود را نیز دنبال می‌کرد. در واقع، پیمان رسمی، تنها بخشی از توافقات پلومبیه را پوشش داد و بسیاری از عناصر کلیدی آن—از جمله آینده ایتالیا مرکزی، نقش پاپ، و وضعیت جنوب—در هاله‌ای از ابهام باقی ماندند. این خلأ، بعدها زمینه‌ساز اختلافات میان گاریبالدی، کاوور، و ناپلئون سوم شد و مسیر وحدت ایتالیا را پیچیده‌تر کرد. در ۳۰ ژانویه ۱۸۵۹، ازدواج شاهزاده ناپلئون بناپارت و پرنسس ماریا کلوتیلد از ساووا در
ناپلئون بناپارت و پرنسس ماریا کلوتیلد از ساووا در تورین جشن گرفته شد. جنگ. پس از یک سری تحرکات نظامی تحریک‌آمیز در نزدیکی مرز اتریش-پیدمونت در نزدیکی پیدمونت-ساردنی، و با آگاهی از اتحاد فرانسه-ساردنی، اتریشی‌ها با صدور اولتیماتوم وین در ۲۳ آوریل ۱۸۵۹ ابتکار عمل را به دست گرفتند. اولتیماتوم اتریش مستلزم خلع سلاح کامل ارتش سلطنتی ساردنی بود. با عدم رعایت این خواسته، پیدمونت‌ها باعث اعلام جنگ توسط اتریش شدند و بدین ترتیب شرط فرانسه مبنی بر اینکه حمایت آنها از پیدمونت-ساردنی منوط به این خواهد بود که اتریش در
پیدمونت-ساردنی منوط به این خواهد بود که اتریش در هر جنگی متجاوز باشد، محقق شد. اکنون شورش‌های منطقه‌ای جدی ضد اتریشی طرفدار ناسیونالیسم در توسکانی، مودنا، پارما و ایالات پاپی آغاز شده بود. ناپلئون سوم به این نتیجه رسید که نقشه قبلی‌اش برای تضمین سلطه فرانسه بر مرکز و جنوب ایتالیا از طریق اتحاد با پیمونت-ساردینیا تنها با هزینه‌های نظامی و اقتصادی غیرقابل قبول قابل دستیابی است. در سطح شخصی، به نظر می‌رسد که او واقعاً (و آشکارا) از کشتارهای ناشی از جنگ‌های عصر صنعتی، به ویژه در نبردهای مگنتا و سولفرینو،
عصر صنعتی، به ویژه در نبردهای مگنتا و سولفرینو، وحشت‌زده شده بود. او همچنین از خطری که پروس جاه‌طلب و فرصت‌طلب در صورت تعهد بیش از حد نظامی فرانسه به ایتالیا، امنیت فرانسه را تهدید می‌کرد، آگاه بود؛ بنابراین، او به سرعت با اتریش آتش‌بس امضا کرد. فرانسوی‌ها و اتریشی‌ها بدون مشورت با پیدمونتی‌ها آتش‌بس ویلافرانکا را امضا کردند که باعث خشم و شورش در خیابان‌های تورین شد. طبق شرایط توافق شده در ویلافرانکا بین فرانسه و اتریش، بیشتر لومباردی از اتریش به فرانسه منتقل شد. فرانسه بلافاصله این سرزمین‌ها را به
منتقل شد. فرانسه بلافاصله این سرزمین‌ها را به پیمونت-ساردینیا منتقل کرد و در عوض ساووی و نیس را دریافت کرد. این امر باعث شد که ایالت‌های مرکزی ایتالیا، به ویژه توسکانی و ایالت‌های پاپ، به کنترل حاکمان سابق اتریشی خود بازگردند. با این حال، این سرزمین‌های مرکزی ایتالیا اکنون توسط نیروهای پیمونتی اشغال شده بودند که هیچ اشتیاقی به ایده بازگرداندن حاکمان تحت حمایت اتریش نشان نمی‌دادند. خود فرانسوی‌ها هیچ تمایل یا انگیزه‌ای برای ارائه پشتیبانی عملی نظامی یا سایر حمایت‌ها به اتریشی‌ها برای چنین احیایی، برخلاف
حمایت‌ها به اتریشی‌ها برای چنین احیایی، برخلاف اتحادشان با پیمونت، نداشتند؛ بنابراین، از نظر عملی، پس از به اصطلاح جنگ دوم استقلال ایتالیا، پیمونتی‌ها کنترل ایتالیا آلتا، پادشاهی شمالی ایتالیا که در پلومبیر توافق شده بود، و ایتالیای مرکزی را حفظ کردند. این امر راه را برای تحقق کامل اتحاد ایتالیا دوازده سال بعد هموار کرد.
یوجین امانوئل ساووی (; – ) دولتمرد و رهبر نظامی پیمونت-ساردینیا و بعدها پادشاهی ایتالیا بود. او پسر ژوزف ماری دو ساوا-کاریگنان (۱۷۸۳–۱۸۲۵)، از خویشاوندان نزدیک شاه چارلز آلبرت ساردینیا، و پائولین آنتوانت دو کوئلن دو استور دو کوساد (۱۷۸۳–۱۸۲۹)، دختر سفیر فرانسه، پل فرانسوا دو کوئلن دو استور دو کوساد و آنتوانت دو پونز بود. خواهر او پرنسس ماریا فیلیبرتا از ساووا و پدربزرگش پرنس اوژنیو، کنت ویلافرانکا بود. او از مدرسه سلطنتی نیروی دریایی در جنوا فارغ‌التحصیل شد و پس از آن به عنوان افسر به نیروی دریایی پیوست. در
پس از آن به عنوان افسر به نیروی دریایی پیوست. در تابستان ۱۸۳۴، با درجه ستوان، از نیروی دریایی به ارتش، در ابتدا به سواره نظام پیمونت، منتقل شد. تا سال ۱۸۳۶ او سرهنگ و در سال ۱۸۴۴ سپهبد شد. به موازات آن، او همچنان در نیروی دریایی ثبت نام کرد و سرانجام به دریاسالاری ارتقا یافت. کمی قبل‌تر، در سال ۱۸۴۲، شاهزاده سعی کرد با شاهزاده خانم برزیلی ژانواریا از برزیل ازدواج کند، اما درخواستش رد شد. در سال ۱۸۴۳، او سعی کرد با شاهزاده خانم اتریشی ماریا کارولینا، دختر آرشیدوک راینر از اتریش، ازدواج کند، اما او سال بعد،
راینر از اتریش، ازدواج کند، اما او سال بعد، قبل از عقد ازدواج، درگذشت. از دست دادن عروس آینده‌اش، شاهزاده را در ناامیدی کامل فرو برد و سال‌ها پس از آن، او حتی زمانی که پادشاه به او پیشنهادهای جذابی می‌داد، نمی‌خواست ازدواج کند. با این حال، بیست سال بعد، او سرانجام با یک بالرین ۱۹ ساله با اصالت نسبتاً ساده به نام فلیسیته کروسیو (۱۸۴۴–۱۹۱۱) ازدواج کرد. از این ازدواج، هشت فرزند به دنیا آمدند که با تصمیم پادشاه اومبرتو، علی‌رغم اینکه ازدواج والدینشان موروثی بود، تمام حقوق مربوط به زمین‌ها و عناوین پدرشان به
تمام حقوق مربوط به زمین‌ها و عناوین پدرشان به آنها اعطا شد. زندگی‌نامه. پسر جوزپه ماریا و پائولین دو کوئلن دو واگویون، او پسرعموی چارلز آلبرت ساووی بود که متعاقباً ازدواج موروثی والدینش را قانونی کرد. پس از اتمام تحصیلاتش در مدرسه سلطنتی نیروی دریایی در جنوا، فعالیت خود را در نیروی دریایی تازه تأسیس ساووی آغاز کرد و پس از چندین سال گشت و گذار، در ژوئیه ۱۸۳۴ به درجه ستوانی رسید. در ۱۷ مه ۱۸۳۴، به عنوان کاپیتان در هنگ سواره نظام نووارا به ارتش پیوست. در طول سال‌ها، او در هر دو نیرو پیشرفت کرد: در سال ۱۸۳۶ به
او در هر دو نیرو پیشرفت کرد: در سال ۱۸۳۶ به عنوان سرهنگ در رأس هنگ سواره نظام سلطنتی پیمونت، سال بعد به عنوان کاپیتان، در سال ۱۸۴۱ به عنوان سرلشکر سواره نظام و در سال ۱۸۴۲ به عنوان دریاسالار. در سال ۱۸۴۴، او به عنوان سپهبد و فرمانده کل نیروی دریایی ساردینیا منصوب شد و تا سال ۱۸۵۱ فرماندهی آن را بر عهده داشت و با درجه افتخاری دریاسالار بازنشسته شد. او به عنوان شاهزاده خون، با سبک والاحضرت سرن، شناخته شد و بنابراین مجاز به استفاده از عنوان شاهزاده ساووی-کاریگنانو با نامه‌های ثبت اختراع مورخ ۲۸ آوریل ۱۸۳۴
با نامه‌های ثبت اختراع مورخ ۲۸ آوریل ۱۸۳۴ بود. این اختراعات به صراحت این عنوان را اعطا نمی‌کردند، اما از آن تاریخ به بعد، با رضایت پادشاه، اوژن عنوان مرسوم شاهزاده کاریگنانو را که در نشریات مختلف دولتی به او نسبت داده شده بود، به خود اختصاص داد. در فوریه ۱۸۴۲، با میانجیگری سفیر ساردینیا در وین، ویتوریو بالبو برتونه، کنت سامبوی، و با تلاش‌های شاهزاده مترنیخ، شاهزاده اوژن با رضایت شاه چارلز آلبرت، با فرستادگان امپراتوری برزیل برای ازدواج ولیعهد گنارا از براگانزا مذاکره کرد. این تلاش به دلیل اختلاف نظر بر سر
مذاکره کرد. این تلاش به دلیل اختلاف نظر بر سر برخی از بندهای پیش از ازدواج، به توافق نرسید و شکست خورد. این ازدواج ناموفق، ناامیدی زیادی را برای شاهزاده مترنیخ به همراه داشت، زیرا او به عنوان یک سیاستمدار، از این بیم داشت که هرگونه ازدواج شاهزاده خانم با خواستگاران دیگر، به ضرر اتریش، اتحادی با یک شاهزاده آلمانی یا پسری از اینفانته دون فرانسیسکو دا پائولا از اسپانیا ایجاد کند. در سال ۱۸۴۳، او پیوند عاطفی محکمی با ماریا کارولینا از هابسبورگ-لورن، خواهر بزرگتر ماریا آدلاید از هابسبورگ-لورن، برقرار کرد. در
ماریا آدلاید از هابسبورگ-لورن، برقرار کرد. در سپتامبر همان سال، شاه چارلز آلبرت، با تأیید این انتخاب، رسماً از امپراتور اتریش خواستگاری کرد. شاهزاده اوژن، در آماده‌سازی برای عروسی، شروع به آماده‌سازی اقامتگاه‌ها کرد و کاخ کاریگنانو و ویلای روستایی ویگنا دلا رجینا را به عنوان ملک خود به دست آورد. در مورد اقامتگاه دوم، که در شرایط بسیار بدی بود و نیاز به مرمت پرهزینه‌ای داشت، او مذاکراتی را با شاه چارلز آلبرت برای به دست آوردن ویلای استوپینیجی در ازای آن آغاز کرد. در اوایل دسامبر، کنت سامبوی پیش‌نویس قرارداد
کرد. در اوایل دسامبر، کنت سامبوی پیش‌نویس قرارداد ازدواج را به شاهزاده صدراعظم اتریش تحویل داد. با این حال، سلامت پرنسس ماریا کارولینا به‌طور فزاینده‌ای وخیم شد و او در ژانویه ۱۸۴۴ درگذشت. از دست دادن عروس آینده‌اش، شاهزاده یوجین را به ناامیدی مطلق کشاند و برای مدت طولانی از ازدواج با هر پرنسس دیگری خودداری کرد و هر پیشنهادی را که به او می‌شد، حتی زمانی که برای حل یک مشکل سیاسی توجیه می‌شد، رد می‌کرد. به دلیل روابط نزدیکش با خاندان سلطنتی، او از خویشاوندانی بود که توسط پادشاهان به عنوان سپهبد کل پادشاهی
بود که توسط پادشاهان به عنوان سپهبد کل پادشاهی هنگام اعلام جنگ و رفتن به جبهه تعیین شد: در مارس ۱۸۴۸ در اعلام جنگ اول استقلال به همراه چارلز آلبرت، در سال‌های ۱۸۴۹، ۱۸۵۹ و ۱۸۶۶ به همراه ویکتور امانوئل دوم. ویکتور امانوئل دوم با حکمی به تاریخ ۲۹ مارس ۱۸۴۹ عنوان و سبک والاحضرت سلطنتی را به او اعطا کرد. او در سال‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۶۱ در طول انتقال از دوک‌نشین بزرگ سابق توسکانی و پادشاهی دو سیسیل به پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا، همین سمت را داشت. او در محاصره گائتا علیه فرانسیس دوم دو سیسیلی شرکت کرد، جایی که با حکم
فرانسیس دوم دو سیسیلی شرکت کرد، جایی که با حکم سلطنتی ۱۳ آوریل ۱۸۶۱، به خاطر شجاعت نظامی، مدال طلا به او اهدا شد، «به خاطر اینکه خود را به عنوان سپهبد اعلیحضرت پادشاه در استان‌های جنوبی، گائتا ۱۸۶۱، متمایز کرده بود.» او اولین رئیس کنسرسیوم ملی استهلاک بدهی عمومی بود که در سال ۱۸۶۶ تأسیس شد. او در ۱۵ دسامبر ۱۸۸۸ در تورین درگذشت. مراسم تشییع جنازه رسمی او در ۱۸ دسامبر توسط کاردینال گائتانو آلیموندا، اسقف اعظم تورین، در کلیسای مادر بزرگ دی دیو برگزار شد. او در سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا، بر فراز تپه‌های
سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا، بر فراز تپه‌های بالای پایتخت پیدمونت آرمیده است. جنگ‌های استقلال ایتالیا. شاهزاده اوژن امانوئل در طول جنگ‌های اتحاد ایتالیا (۱۸۴۸–۱۸۷۱) در چندین عملیات نظامی شرکت کرد. چارلز آلبرت اوژن را به عنوان فرمانده کل نیروی دریایی پادشاهی ساردینیا بین سال‌های ۱۸۴۴–۱۸۴۸ و ۱۸۴۹–۱۸۵۱ منصوب کرد. او چهار بار در طول جنگ (۱۸۴۸، ۱۸۴۹، ۱۸۵۹، ۱۸۶۶) عنوان ستوان پادشاهی را به دست آورد. او نایب‌السلطنه استان‌های متحد ایتالیای مرکزی در توسکانی (مارس ۱۸۶۰) و ستوان در ناپل (ژانویه ۱۸۶۱) بود. در سال
۱۸۶۰) و ستوان در ناپل (ژانویه ۱۸۶۱) بود. در سال ۱۸۶۱، او در محاصره گائتا، که توسط هواداران پادشاه دو سیسیل، فرانسیس دوم، دفاع می‌شد، خود را متمایز کرد. پس از اتحاد ایتالیا، او ریاست کمیسیون عمومی دفاع از کشور، کنسرسیوم ملی، میدان تیراندازی ملی و بسیاری از انجمن‌های دیگر از انواع مختلف را بر عهده داشت. او در ۱۵ دسامبر ۱۸۸۸ در تورین درگذشت. او در طول سلطنت کوتاه پسرعمویش آمادئوس اول، نشان پشم طلایی اسپانیا و همچنین چندین جایزه دیگر را دریافت کرد. ازدواج و فرزندان او در ۲۵ نوامبر ۱۸۶۳ در تورین با فلیسیتا
فرزندان او در ۲۵ نوامبر ۱۸۶۳ در تورین با فلیسیتا کروزیو کانسترو (ورچلی، ۴ مه ۱۸۴۴ - ریوا سان لورنزو، ۱۹۱۱) ازدواج کرد. از این ازدواج او صاحب فرزندان زیر شد: حق ثبت اختراع نامه‌های سلطنتی در ۱۴ سپتامبر ۱۸۸۸، که توسط اومبرتو اول اعطا شد، ازدواج شاهزاده اوژن ساووی-کارینیانو با فلیسیتا کروسیو کانسترو را به عنوان ازدواج موروثی تأیید کرد و خانواده ویلافرانکا-سواسون را به عنوان دارنده عنوان کنت، که از طریق خط مستقیم مرد قابل انتقال است، به رسمیت شناخت. عنوان کنت ویلافرانکا سواسون به پسر ارشدش جوزپه ماریا امانوئله
سواسون به پسر ارشدش جوزپه ماریا امانوئله فیلیبرتو ویلافرانکا سواسون به ارث رسید.
اسد خان (حدود ۱۶۲۶/۱۶۳۱–۱۵ ژوئن ۱۷۱۶)، با نام اصلی محمد ابراهیم، از اشراف عالی‌رتبه امپراتوری مغول در دوران سلطنت اورنگ زیب و بهادر شاه بود. او به خاطر تصدی سمت "وزیر" (نخست‌وزیر) امپراتور اورنگ زیب در دوره ۱۶۷۶–۱۷۰۷ شناخته می‌شود و بازیگر مهمی در سیاست‌های دربار مغول بود. اوایل زندگی. اسد خان حدود سال ۱۶۲۶ یا ۱۶۳۱ با نام محمد ابراهیم در خانواده‌ای معتبر در ایران صفوی به دنیا آمد. پدربزرگش، به نام ذوالفقار خان، در زمان سلطنت شاه عباس اول صفوی، "بیگلربیگی" شیروان بود. با این حال، او حدود سال ۱۶۰۰ توسط شاه
شیروان بود. با این حال، او حدود سال ۱۶۰۰ توسط شاه عباس اعدام شد و خانواده از چشم افتادند. متعاقباً، پدر اسدخان، خانلر، که با لقب ذوالفقار خان قرامانلو شناخته می‌شد، در اواخر سلطنت جهانگیر، امپراتور مغول، به هند مهاجرت کرد. او در دربار امپراتور شاه جهان پذیرفته شد و با دختر صادق خان، برادرزن اشراف‌زاده مغول، آصف خان، ازدواج کرد. اسدخان پسر ارشد ذوالفقار خان قرامانلو بود که از آنها به دنیا آمد. شغل. اسد خان در سال ۱۶۵۴، در بیست و هفتمین سال سلطنت شاه جهان، امپراتور مغول، به خدمت امپراتوری مغول درآمد. در زمان
مغول، به خدمت امپراتوری مغول درآمد. در زمان جانشین شاه جهان، اورنگ زیب، اسد خان تا سال ۱۶۷۰، سمت "بخش" دوم (حقوق‌بگیر) را بر عهده داشت، تا اینکه به معاونت "وزیر" منصوب شد. او این سمت را تا سال ۱۶۷۶، زمانی که خود "وزیر" شد، حفظ کرد. از دهه ۱۶۸۰ به بعد، اشراف اورنگ زیب به دو جناح اصلی تقسیم شدند؛ اسد خان و پسر بانفوذش ذوالفقار خان به عنوان رهبران یک جناح ظهور کردند، در حالی که غازی الدین خان و چین قلیچ خان رهبری جناح دیگر را بر عهده داشتند. این جناح‌ها سیاست اشراف را تا پایان سلطنت اورنگ زیب تعیین می‌کردند.
اشراف را تا پایان سلطنت اورنگ زیب تعیین می‌کردند. از سال ۱۶۸۴، اسد خان در دکن خدمت کرد. او شهرهای کورنول و جودپه را تصرف کرد تا خطوط تدارکاتی را برای تسهیل محاصره جینجی که توسط پسرش ذوالفقار خان رهبری می‌شد، تأمین کند. در سال ۱۶۹۱، اورنگ زیب، اسد خان و شاهزاده کام بخش را برای کمک به ذوالفقار خان در محاصره به جینجی فرستاد. پس از مشکلاتی که در تأمین امنیت قلعه وجود داشت، کام بخش مخفیانه و برخلاف دستور مستقیم اورنگ زیب، مذاکراتی را با دشمن آغاز کرد. اسد خان و پسرش از این موضوع مطلع شدند و به راحتی او را
و پسرش از این موضوع مطلع شدند و به راحتی او را دستگیر کردند. سپس با او بدرفتاری شد و گفته می‌شود که اسد خان مستقیماً با کام بخش بدرفتاری کرده است. اورنگ زیب پس از آن تهدید کرد که اسد خان را از مقام "وزیر" برکنار خواهد کرد، اما هرگز به این کار عمل نکرد. مونس فاروقی این رویداد را به عنوان نمونه‌ای از چگونگی محافظت اورنگ زیب از اشراف خود، گاهی به قیمت جان شاهزادگان سلطنتی، برجسته می‌کند. تصور می‌شود که اورنگ زیب در آخرین وصیت‌نامه خود، اسد خان را پس از مرگش به‌طور نامحدود به عنوان "وزیر منصوب کرده باشد." در
نامحدود به عنوان "وزیر منصوب کرده باشد." در کشمکش جانشینی پس از مرگ اورنگ زیب، اسد خان و پسرش با شاهزاده اعظم شاه متحد شدند. با این حال، شاهزاده محمد معظم او را در نبرد جاجو شکست داد و به عنوان بهادر شاه بر تخت سلطنت نشست. بهادر شاه به عنوان امپراتور، با دادن مقام "وزیر" به منعم خان، در پی تضعیف نفوذ اسد خان و ذوالفقار خان بود و به دوره تصدی اسد خان به عنوان "وزیر" در سال ۱۷۰۷ پایان داد. در عوض، به اسد خان مقام والای "وکیل مطلق داده شد که" از زمان سلطنت شاه جهان استفاده نمی‌شد. این امر باعث نارضایتی اسد
جهان استفاده نمی‌شد. این امر باعث نارضایتی اسد خان شد و او همچنان می‌توانست برای کنترل جزئی بر پست "وزیر مذاکره کند." رتبه اسد خان نیز به ۸۰۰۰ اسب افزایش یافت و عنوان آصف الدوله به او اعطا شد. در سال ۱۷۱۲، پسرش جهاندار شاه جانشین بهادر شاه شد که در زمان او اسد خان همچنان "وکیل مطلق" بود. او همچنین به عنوان فرماندار گجرات منصوب شد، اگرچه این سمت را به صورت غیابی در اختیار داشت. سال بعد، جهاندار شاه در نبردی از فرخسیار شکست خورد و به خانه اسد خان پناه برد. اسد خان و پسرش ذوالفقار خان، با وجود اینکه تا آن
اسد خان و پسرش ذوالفقار خان، با وجود اینکه تا آن زمان از جهاندار شاه حمایت کرده بودند، تصمیم گرفتند جهاندار شاه را به امپراتور جدید تحویل دهند. با این حال، فرخسیار به اسد خان بی‌اعتماد بود و پسرش را به قتل رساند. اسد خان سپس بقیه عمر خود را در گمنامی گذراند و در ۱۵ ژوئن ۱۷۱۶ درگذشت. خانواده. اسد خان با مهرونسا، دختر آصف خان، ازدواج کرده بود. ذوالفقار خان در سال ۱۶۵۷ از آنها متولد شد؛ او در سال ۱۶۷۷ با دختری از نجیب‌زاده شایسته خان ازدواج کرد. اسد خان پسر دیگری به نام عنایت خان داشت که با کوچک‌ترین دختر
دیگری به نام عنایت خان داشت که با کوچک‌ترین دختر ابوالحسن قطب شاه، آخرین حاکم سلطنت گلکنده، ازدواج کرده بود. اسد خان همچنین دختری داشت که با خدابنده خان، پسر نجیب‌زاده شایسته خان، ازدواج کرده بود.
دوک‌نشین جنوا (به ؛ به ) ایالتی متشکل از سرزمین‌های جمهوری سابق جنوا بود. این ایالت زمانی تشکیل شد که سرزمین‌های سابق جمهوری در سال ۱۸۱۵ در نتیجه کنگره وین به پادشاهی ساردینیا داده شد و پس از اتحاد کامل در سال ۱۸۴۸ منحل شد. مردم لیگوریا، با پیشینه‌ای غنی از سنت‌های استقلال‌طلبانه و جمهوری‌خواهی، هرگز با وضعیت سیاسی جدید خود پس از اتحاد ایتالیا کنار نیامدند. برای آن‌ها، الحاق به پادشاهی ساردینی–پیمونت و سپس به پادشاهی متحد ایتالیا، نه تحقق آرمان‌هایشان بلکه نوعی تحمیل از بالا بود. شهر جنوا، که در گذشته
نوعی تحمیل از بالا بود. شهر جنوا، که در گذشته جمهوری‌ای مستقل و پرقدرت بود، به‌ویژه نماد این نارضایتی شد. در جنوا، شورش‌هایی گاه‌به‌گاه رخ می‌داد که بازتابی از نارضایتی عمومی نسبت به سلطه سلطنتی و از دست رفتن خودمختاری تاریخی شهر بود. این اعتراض‌ها نه‌تنها سیاسی، بلکه فرهنگی و هویتی بودند—مردمی که خود را وارث جمهوری‌های دریایی و سنت‌های آزادی‌خواهانه می‌دانستند، اکنون زیر پرچم سلطنتی قرار گرفته بودند که با روحیه‌شان هم‌خوانی نداشت. این تنش‌ها، بخشی از چالش‌های پس از اتحاد ایتالیا بودند؛ جایی که وحدت سیاسی
پس از اتحاد ایتالیا بودند؛ جایی که وحدت سیاسی به‌سرعت محقق شد، اما وحدت اجتماعی و فرهنگی نیاز به زمان، گفت‌وگو، و بازنگری در ساختارهای قدرت داشت. لیگوریا، با صدای خاص خود، یادآور این واقعیت بود که وحدت ملی، بدون احترام به تنوع تاریخی، همیشه ناقص خواهد ماند. اگرچه ضرابخانه جنوا با ضرب سکه به فعالیت خود ادامه داد، اما دولت از لیره ساردینیا به عنوان واحد پول خود استفاده می‌کرد. پس از انحلال در سال ۱۸۴۸، سرزمین‌های دوک‌نشین سابق بین دپارتمان‌های جنوا و نیس (که بعدها "استان" نامیده شدند) تقسیم شد. اداره. در پی
بعدها "استان" نامیده شدند) تقسیم شد. اداره. در پی سقوط جمهوری جنوا و الحاق آن به پادشاهی ساووا پس از کنگره وین، نظام حقوقی فرانسه که در دوران اشغال ناپلئونی در منطقه برقرار شده بود، کنار گذاشته شد. در عوض، مجموعه‌ای از مقررات جدید به‌طور خاص برای اداره امور مدنی و کیفری دوک‌نشین جنوا تدوین شد. این مجموعه با عنوان «مقررات اعلیحضرت برای امور مدنی و کیفری دوک‌نشین جنوا» شناخته شد. این قانون در تاریخ ۱۳ مه ۱۸۱۵ به‌طور رسمی اعلام شد و سنای جنوا موظف گردید آن را ثبت کرده و به اجرا بگذارد. هدف از این اقدام، تطبیق
کرده و به اجرا بگذارد. هدف از این اقدام، تطبیق ساختار حقوقی منطقه با نظام سلطنتی ساووا و حذف آثار حقوقی جمهوری‌خواهانه و فرانسوی بود. این مقررات بخشی از فرایند ادغام سیاسی و اداری جنوا در ساختار پادشاهی ساووا بودند، که بعدها در قالب پادشاهی ساردینی–پیمونت نقش کلیدی در وحدت ایتالیا ایفا کرد. با این حال، این تغییرات حقوقی با مقاومت اجتماعی همراه بود، زیرا مردم جنوا، با پیشینه‌ای جمهوری‌خواهانه و استقلال‌طلب، نسبت به سلطه سلطنتی و حذف سنت‌های حقوقی خود احساس بیگانگی می‌کردند. این شکاف میان قانون و هویت، در
بیگانگی می‌کردند. این شکاف میان قانون و هویت، در سال‌های بعد بارها در قالب اعتراضات و ناآرامی‌ها بروز یافت. در سال ۱۸۲۲، فرمانی رسمی صادر شد که ساختار قضایی دوک‌نشین جنوا را به‌طور اساسی بازتنظیم کرد. بر اساس این فرمان، مسئولیت اجرای عدالت که پیش‌تر تحت نظارت مستقیم سنای جنوا بود، به هفت دادگاه فرمانداری واگذار شد. این دادگاه‌ها در شهرهای جنوا، بوبیو، کیاواری، فیناله مارینا، نووی لیگوره، سارتسانا و ساوونا مستقر بودند. این تغییر، بخشی از روند تمرکز قدرت و ادغام اداری در چارچوب پادشاهی ساووا بود. با واگذاری
اداری در چارچوب پادشاهی ساووا بود. با واگذاری صلاحیت‌های قضایی به دادگاه‌های منطقه‌ای، ساختار سنتی جمهوری جنوا بیش‌ازپیش تضعیف شد و جای خود را به نظامی داد که با الگوهای سلطنتی و بوروکراتیک هم‌خوانی داشت. این اقدام، در کنار اصلاحات قانونی سال ۱۸۱۵، نشان‌دهنده تلاش دولت مرکزی برای کنترل کامل بر نهادهای محلی و حذف استقلال تاریخی جنوا بود—فرایندی که با مقاومت فرهنگی و سیاسی مردم منطقه همراه شد. در سال ۱۸۳۳، دوک‌نشین جنوا یکی از هشت قلمرو عمومی ایالت‌های سرزمین اصلی بود که همزمان بخش‌های نظامی نیز محسوب
سرزمین اصلی بود که همزمان بخش‌های نظامی نیز محسوب می‌شدند. این قلمرو شامل استان‌های جنوا، ساونا، قاهره مونتنوته، آلبنگا، فیناله مارینا، گاوی، بوبیو، چیاوری، لا اسپتزیا و سارتسانا می‌شد.
فرانچسکو دوم اسفورزا (؛ ۴ فوریه ۱۴۹۵ – ) از سال ۱۵۲۱ تا زمان مرگش دوک میلان بود. او پس از آنکه امپراتور کارل پنجم میلان را از فرانسوی‌ها بازپس گرفت، دوک میلان شد. او در نبرد بیکوکا علیه فرانسوی‌ها جنگید، اما در سال ۱۵۲۶ به اتحادیه کنیاک با فرانسوای یکم فرانسه پیوست. او که از یک مسمومیت جان سالم به در برد، با کریستینا از دانمارک ازدواج کرد، اما بدون فرزند درگذشت. او آخرین عضو خانواده اسفورتزا بود که بر میلان حکومت کرد. زندگی‌نامه. فرانچسکو پسر دوم لودوویکو اسفورتزا و بئاتریس دِسته بود. پس از برکناری پدرش از
و بئاتریس دِسته بود. پس از برکناری پدرش از میلان در جریان جنگ‌های ایتالیا، او به دربار امپراتور ماکسیمیلیان اول آورده شد، که با پسرعموی فرانچسکو، بیانکا ماریا اسفورتزا، ازدواج کرده بود. فرانچسکو مدت کوتاهی در دربار اینسبروک زندگی کرد، اما بعداً به عنوان معلم خصوصی منصوب شد و به همراه بیست و یک نفر از پیروانش در قلعه استیر زندگی کرد. جاه‌طلبی او برای یک حرفه کلیسایی، به عنوان کشیش در کلن، توسط ماکسیمیلیان حمایت شد. با وجود حمایت امپراتوری، انجمن کلن او را از انجمن خود رد کرد. در اوت ۱۵۱۲، فرانچسکو پس از
از انجمن خود رد کرد. در اوت ۱۵۱۲، فرانچسکو پس از انتخاب برادرش ماسیمیلیانو به عنوان دوک میلان در دیت مانتوا، تحصیلات قضایی خود را به حالت تعلیق درآورد. گفتگوی او با فرستاده مانتوا به این صورت بیان شد: «اسفورتسای جوان‌تر با کاپیلوپی «با کلمات کم» اما خوب صحبت کرد. او شبیه پدرش است، اما کمتر اشرافی است؛ او به اندازه دوک بزرگ نخواهد بود، اما از دوک تنومندتر است، با شانه‌های پر، موهایی شبیه به موهای دوک، و لباس‌های سیاه یک کشیش به سبک آلمانی.». در سال ۱۵۲۱، چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم، میلان را از فرانسوی‌ها
پنجم، امپراتور مقدس روم، میلان را از فرانسوی‌ها بازپس گرفت و فرانچسکو به عنوان دوک آن منصوب شد، آخرین نفر از خانواده که این عنوان را داشت. با این حال، حاکمیت او با اشغال نظامی میلان توسط نیروهای اسپانیایی محدود ماند. او به ایالت خود بازگشت، در حالی که بیست سال جنگ او را تحلیل برده بود و بهبود فرهنگی و اقتصادی را ترویج می‌کرد. فرانچسکو در نبرد بیکوکا، در کنار امپراتور، در سال ۱۵۲۲ جنگید. در سال ۱۵۲۶، او جبهه خود را تغییر داد و به همراه فرانسیس اول فرانسه، پاپ کلمنت هفتم و جمهوری فلورانس به اتحادیه کنیاک
پاپ کلمنت هفتم و جمهوری فلورانس به اتحادیه کنیاک پیوست و در قلعه اسفورزسکو محاصره شد. در ۴ مه ۱۵۳۴، فرانچسکو با خواهرزاده ۱۲ ساله چارلز پنجم، کریستینا دانمارک، دختر کریستین دوم دانمارک و ایزابلا اتریش ازدواج کرد. در این زمان، فرانچسکو، که از یک سوء قصد با سم جان سالم به در برده بود، برای راه رفتن از عصا استفاده می‌کرد و دستانش فلج شده بود. این ازدواج بدون فرزند ماند. مرگ او در ۱ نوامبر ۱۵۳۵، جرقه جنگ ایتالیا در سال ۱۵۳۵ را زد. برادر ناتنی او، جیووانی پائولو، پس از مرگ او، برای مدت کوتاهی دوک‌نشین میلان را