payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در ۲۹ نوامبر ۱۹۹۵ آغاز شد: والنتینو رولا، افسر سوم کشتی "آجیپ آبروزو"، فرمانده موقت تانکر، به چندین قتل عمد و آتش‌سوزی عمدی متهم شد؛ آنجلو سدرو، معاون فرمانده اداره بندر، و لورنزو چکاچی، افسر نگهبان، به دلیل تأخیر در عملیات نجات، به چندین قتل عمدی متهم شدند؛ ملوان جیانلوئیجی اسپارتانو به دلیل از دست دادن کشتی "میدی" به قتل عمدی متهم شد. اتهامات علیه آشیل اونوراتو، مالک ناوارما، و رناتو سوپرینا، فرمانده "آجیپ آبروزو،" لغو شد. محاکمه دو سال بعد، در شب ۳۱ اکتبر ۱۹۹۷، در فضایی بسیار پرتنش به پایان رسید: در
۱۹۹۷، در فضایی بسیار پرتنش به پایان رسید: در دادگاهی پر از پلیس و کارابینیری، ژرمانو لامبرتی، رئیس هیئت منصفه، حکم تبرئه همه متهمان را قرائت کرد. با این حال، این حکم در مرحله تجدیدنظر تا حدی اصلاح شد. دادگاه کیفری "سوم (terza sezione penale") در فلورانس اعلام کرد که به دلیل مرور زمان، رسیدگی‌های بیشتر نباید انجام شود. در نوامبر ۱۹۹۷، ۱۱ عضو پارلمان پیشنهاد تشکیل یک کمیسیون تحقیق جدید را دادند. علاوه بر محاکمه اصلی، دو پرونده جداگانه در دادگاه ناحیه بررسی شد: سیرو دی لارو، معاون اول "موبی پرینس،" به دستکاری
سیرو دی لارو، معاون اول "موبی پرینس،" به دستکاری سکان در موتورخانه بدنه سوخته کشتی به منظور منحرف کردن تحقیقات توسط بازپرسان اعتراف کرد؛ و پاسکواله دورسی، تکنسین تعمیر و نگهداری ناوارما، توسط لارو متهم شناخته شد. هر دوی آنها در دادگاه و دو جلسه تجدیدنظر از هرگونه تخلفی تبرئه شدند. در سال ۲۰۰۶، به درخواست پسران فرمانده چسا، دادستان عمومی لگهورن تحقیقات جدیدی را در مورد این فاجعه آغاز کرد. تصاویر جدیدی از این فاجعه در دفاتر دادستان عمومی لگهورن پیدا شد که وجود شناسایی ماهواره‌ای از منطقه در شب برخورد را
وجود شناسایی ماهواره‌ای از منطقه در شب برخورد را تأیید می‌کرد. در سال ۲۰۰۹، انجمن بستگان قربانیان از رئیس‌جمهور جورجیو ناپولیتانو خواستند تا از باراک اوباما بخواهد که ضبط‌های راداری، تصاویر ماهواره‌ای و هرگونه اطلاعات دیگری را که در دسترس مقامات آمریکایی است، افشا کند. در آوریل ۲۰۰۹، نماینده مجلس، ارمت رئالاچی، خواستار تحقیقات جدیدی در مورد ادعای حضور کشتی‌های دیگر، به ویژه کشتی‌های نیروی دریایی ایالات متحده، در بندر در شب حادثه شد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۷، فابیو پیسلی، چترباز سابق ارتش، اطلاعات جدیدی را در مورد
پیسلی، چترباز سابق ارتش، اطلاعات جدیدی را در مورد فاجعه‌ای که هنگام تحقیق در مورد مرگ یکی از بستگانش که در سفارت آمریکا در رم کار می‌کرد، پیدا کرده بود، به مطبوعات گفت. او با وکیل کارلو پالرمو ملاقات کرد، اما بعداً ظاهراً توسط چهار نفر مورد حمله قرار گرفت که او را ربودند، در صندوق عقب ماشین انداختند و ماشین را آتش زدند. با این حال، او موفق به فرار شد. تحقیقاتی در مورد این حادثه آغاز شد. در سال ۲۰۰۹، آلسیو برتراند دوباره مورد بازجویی قرار گرفت، و بستر بندرگاه مورد جستجو قرار گرفت و شواهد جدیدی به دست آمد.
مورد جستجو قرار گرفت و شواهد جدیدی به دست آمد. بدنه شناور در بندر لگهورن توقیف ماند. در سال ۱۹۹۸ تقریباً غرق شد، اما از آب بیرون کشیده شد و برای اوراق شدن به علیاگا، ترکیه فرستاده شد. یادبود. یک لوح یادبود توسط مولو مدیسیو در لگهورن، نام و سن ۱۴۰ قربانی این حادثه را بر خود دارد. "کمونه" لیورنو یک میدان و بسیاری از رویدادهای عمومی را به قربانیان اختصاص داد. در پیتزو، یک نقش برجسته تراشیده شده از سنگ مرمر، که قایق و ۴ مرغ دریایی را به تصویر می‌کشد، به این رویداد تقدیم شده است. این پلاک توضیح می‌دهد که هدف از
تقدیم شده است. این پلاک توضیح می‌دهد که هدف از این یادبود، جلب توجه هر کسی است، به این امید که با یک جستجوی گوگل برای «موبی پرنس»، بتوانند در مورد این فاجعه و افرادی که جان باختند اطلاعاتی کسب کنند تا یاد و خاطره آنها زنده بماند. این پلاک همچنین حاوی یک کد QR است که به مقاله ویکی‌پدیای ایتالیایی در مورد موبی پرنس لینک می‌دهد. فهرست قربانیان. فهرست قربانیان، به همراه نام و سن:
ابوطالب حسینی (زادهٔ ) کمدین، مجری و نویسندهٔ ایرانی است. او به همراه امیرحسین قیاسی دو نمونهٔ شاخص از موج جدید طنز اینترنتی در ایران شناخته می‌شوند که برنامه‌های طنز را از قالب سنتی تلویزیون ایران به فضای دیجیتال و تاک شو‌های اینترنتی منتقل کردند. فعالیت حرفه‌ای. حسینی در دههٔ ۱۳۹۰ با استندآپ کمدی و حضور در فضای مجازی فعالیت خود را آغاز کرد. او به‌ویژه به دلیل حضور در مسابقهٔ خنداننده شو در تلویزیون و اجرای استندآپ طنز مورد توجه قرار گرفت. او با اجرای بخش «فان ۳۶۰ با ابوطالب» در برنامهٔ فوتبال ۳۶۰ به
بخش «فان ۳۶۰ با ابوطالب» در برنامهٔ فوتبال ۳۶۰ به تهیه‌کنندگی عادل فردوسی‌پور به شهرت بیشتری رسید. علاوه بر آن، با اجرای برنامهٔ اینترنتی «آنساید» نیز تجربهٔ تازه‌ای در فضای رسانه‌ای به‌دست‌آورد. سبک کاری. شوخی‌های او عمدتاً با موضوعات اجتماعی و ورزشی پیوند دارند. رسانه‌ها از او به‌عنوان کمدینی با زبان انتقادی و کنایه‌آمیز یاد کرده‌اند. در تابناک نیز از او به‌عنوان طنزپردازی یاد شده که «با لودر از روی صداوسیمای جلیلی رد شد».
در ۲۷ ژوئن ۱۹۸۰، پرواز ۸۷۰ ایتاویا (IH 870، AJ 421)، یک جت مسافربری مک‌دانل داگلاس دی‌سی-۹ که از بولونیا به پالرمو، ایتالیا در حال حرکت بود، در ساعت ۲۰:۵۹ به وقت ساعت تابستانی اروپای مرکزی در دریای تیرنی بین جزایر پونزا و اوستیکا سقوط کرد و تمام ۸۱ سرنشین آن کشته شدند. این فاجعه که در ایتالیا به عنوان قتل‌عام اوستیکا شناخته می‌شود، منجر به تحقیقات متعدد و همچنین اقدامات و اتهامات قانونی شد. این فاجعه همچنان منبع جنجال است، از جمله ادعاهای توطئه توسط دولت ایتالیا و دیگران. فرانچسکو کاسیگا، نخست‌وزیر وقت
ایتالیا و دیگران. فرانچسکو کاسیگا، نخست‌وزیر وقت ایتالیا، این سقوط را به شلیک یک موشک فرانسوی در جریان نبرد هوایی بین جت‌های جنگنده لیبی و فرانسه نسبت داد. در سپتامبر ۲۰۲۳، جولیانو آماتو، نخست‌وزیر سابق ایتالیا، اعلام کرد که این سقوط "بخشی از نقشه سرنگونی هواپیمای قذافی " بوده است. هواپیما. هواپیما که با شماره پرواز ایتاویا ۸۷۰ پرواز می‌کرد، یک فروند داگلاس دی‌سی-۹–۱۵ با شمارهٔ سریال ۴۵۷۲۴ و رجیستری I-TIGI بود. در زمان سانحه، این هواپیما ۲۹٬۵۴۴ ساعت پرواز در قالب ۴۵٬۰۳۲ پرواز انجام داده بود. این هواپیما در
قالب ۴۵٬۰۳۲ پرواز انجام داده بود. این هواپیما در سال ۱۹۶۶ ساخته شد و ابتدا با رجیستری N902H به شرکت هاوایین ایرلاینز تحویل داده شد. فاجعه. در ۲۷ ژوئن ۱۹۸۰، ساعت ۲۰:۰۸ به وقت اروپای مرکزی، هواپیما با یک ساعت و ۵۳ دقیقه تأخیر از فرودگاه بولونیا گولیلمو مارکونی به مقصد فرودگاه پالرمو پونتا رئیسی، سیسیل، حرکت کرد. با ۷۷ مسافر، کاپیتان دومنیکو گاتی (۴۴) و کمک خلبان انزو فونتانا (۳۲) به همراه دو مهماندار هواپیما بودند. این پرواز توسط کنترل ترافیک هوایی IH 870 نامگذاری شده بود، در حالی که سیستم رادار نظامی از AJ
شده بود، در حالی که سیستم رادار نظامی از AJ 421 استفاده می‌کرد. کمی پس از دریافت آخرین پیام از هواپیما در ساعت ۲۰:۳۷، ارتباط قطع شد. این پیام موقعیت هواپیما را بر فراز دریای تیرنی در نزدیکی جزیره اوستیکا، حدود نشان می‌داد. جنوب غربی ناپل. در ساعت ۲۰:۵۹ به وقت CEST، هواپیما در هوا متلاشی شد و سقوط کرد. دو فروند لاکهید اف-۱۰۴ استارفایتر نیروی هوایی ایتالیا در ساعت ۲۱:۰۰ از فرودگاه گروستو برای یافتن منطقه سقوط و جستجوی بازماندگان به پرواز درآمدند، اما به دلیل دید کم نتوانستند منطقه را پیدا کنند. [ "" ] قطعات
دید کم نتوانستند منطقه را پیدا کنند. [ "" ] قطعات شناور لاشه هواپیما بعداً در منطقه پیدا شد. هیچ‌یک از ۸۱ سرنشین هواپیما زنده نماندند. در ژوئیه ۲۰۰۶، قطعات دوباره مونتاژ شده هواپیمای DC-9 از پایگاه نیروی هوایی پراتیکا دی ماره در نزدیکی رم به بولونیا بازگردانده شدند. بیانیه‌های رسمی و دعاوی حقوقی. عاملان این جنایت همچنان ناشناس باقی مانده‌اند. پس از جلسات استماع که از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۱ برگزار شد، کمیسیون پارلمانی تروریسم، به ریاست سناتور لیبرو گوالتیری، بیانیه‌ای رسمی در مورد سقوط پرواز ۸۷۰ صادر کرد که به
رسمی در مورد سقوط پرواز ۸۷۰ صادر کرد که به عنوان «قتل عام اوستیکا» شناخته شد. سپس این سقوط با یک عمل قضایی «در نگاه اول» به عنوان «در درجه اول یک اقدام جنگی، یک جنگ عملاً گزارش نشده - همانطور که از زمان پرل هاربر تا آخرین درگیری بالکان مرسوم بوده است - یک عملیات پلیس بین‌المللی، در واقع، تا قدرت‌های بزرگ، زیرا هیچ حکمی به این معنا وجود نداشت؛ یک اقدام قهری غیرنظامی که به طور قانونی یا غیرقانونی توسط یک کشور علیه کشور دیگر اعمال می‌شود؛ یا یک اقدام تروریستی، همانطور که بعداً ادعا شد، حمله به رئیس دولت یا
همانطور که بعداً ادعا شد، حمله به رئیس دولت یا رهبر یک رژیم» نامیده شد. تعدادی از پرسنل نیروی هوایی ایتالیا به دلیل تعدادی از جرائم ادعایی، از جمله جعل اسناد، خیانت به کشور، شهادت دروغ، سوءاستفاده از مقام و معاونت در جرم، مورد بازجویی و محاکمه قرار گرفته‌اند. هیچ‌کدام محکوم نشده‌اند. در ۳۰ آوریل ۲۰۰۴، ژنرال‌های کورادو ملیلو و زنو تاسکیو از اتهام خیانت به کشور تبرئه شدند. اتهامات کوچک‌تر علیه تعدادی دیگر از پرسنل نظامی نیز رد شد. سایر اتهامات پس از انقضای قانون مرور زمان قابل پیگیری نبودند، زیرا این فاجعه
مرور زمان قابل پیگیری نبودند، زیرا این فاجعه بیش از ۱۵ سال قبل رخ داده بود، که شامل اتهامات علیه ژنرال‌های لامبرتو بارتولوچی و فرانکو فری می‌شد. در سال ۲۰۰۵، یک دادگاه تجدیدنظر حکم داد که هیچ مدرکی دال بر این اتهامات وجود ندارد. در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۷، دادگاه تجدیدنظر ایتالیا این حکم را تأیید کرد و پرونده را به‌طور قطعی مختومه اعلام کرد و بارتولوچی و فری را به‌طور کامل از هرگونه تخلف تبرئه نمود. در ژوئن ۲۰۱۰، جورجیو ناپولیتانو، رئیس‌جمهور ایتالیا، از همه مقامات ایتالیایی خواست تا در تحقیقات مربوط به این سانحه
ایتالیایی خواست تا در تحقیقات مربوط به این سانحه همکاری کنند. در سپتامبر ۲۰۱۱، یک دادگاه مدنی در پالرمو به دولت ایتالیا دستور داد تا ۱۰۰ میلیون یورو (۱۳۷ میلیون دلار) خسارت مدنی به بستگان قربانیان به دلیل قصور در محافظت از پرواز، پنهان کردن حقیقت و از بین بردن شواهد بپردازد. در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۳، دادگاه تجدیدنظر مدنی حکم داد که شواهد «بسیار» روشنی وجود دارد که نشان می‌دهد این پرواز توسط یک موشک سرگردان سرنگون شده است و حکم دادگاه بدوی مبنی بر پرداخت غرامت توسط دولت ایتالیا را تأیید کرد. در آوریل ۲۰۱۵، یک
توسط دولت ایتالیا را تأیید کرد. در آوریل ۲۰۱۵، یک دادگاه تجدیدنظر در پالرمو احکام دادگاه مدنی پالرمو در سال ۲۰۱۱ را تأیید و درخواست تجدیدنظر دادستان را رد کرد. فرضیه‌های مربوط به علل. بمب تروریستی. پس از سلسله بمب‌گذاری‌هایی که در دهه ۱۹۷۰ ایتالیا را لرزاند، اولین توضیحی که مطرح شد، یک اقدام تروریستی بود. از آنجایی که پرواز در بولونیا تقریباً سه ساعت به تأخیر افتاد، ممکن است تایمر بمب طوری تنظیم شده باشد که واقعاً باعث انفجار در فرودگاه پالرمو یا در پرواز دیگری از همان هواپیما شود. تحقیقات قضایی سال ۱۹۹۰
دیگری از همان هواپیما شود. تحقیقات قضایی سال ۱۹۹۰ توسط یک کمیسیون فنی به رهبری فرانک تیلور، بازرس مستقل، پشتیبانی شد. گزارش کمیسیون فنی به این نتیجه رسید که انفجار در توالت عقب، و نه اصابت موشک، تنها نتیجه‌گیری مورد تأیید تجزیه و تحلیل لاشه هواپیما است. یک انفجار آزمایشی در یک توالت DC-9 نشان داده بود که تغییر شکل حاصل در سازه اطراف تقریباً مشابه تغییر شکل هواپیمای سقوط کرده است. گزارش کمیسیون فنی در رسانه‌های ایتالیایی توسط "کوریره دلا سرا" و "لا رپوبلیکا" مورد انتقاد قرار گرفت. به‌طور خاص، طبق آزمایش‌های
مورد انتقاد قرار گرفت. به‌طور خاص، طبق آزمایش‌های انجام شده در سال ۱۹۹۴ توسط آژانس تحقیقات دفاعی در بریتانیا، هیچ مدرکی مبنی بر وجود بقایای مواد منفجره وجود نداشت. علاوه بر این، نشیمنگاه توالت فرنگی عقب، جایی که ظاهراً بمب منفجر شده بود، بدون آسیب بازیابی شد. حمله موشکی در جریان عملیات نظامی. بخش‌هایی از رسانه‌های ایتالیایی ادعا کردند که این هواپیما در جریان یک نبرد هوایی میان جنگنده‌های نیروی هوایی لیبی، ایالات متحده، فرانسه و ایتالیا در تلاشی از سوی اعضای ناتو برای ترور یک سیاستمدار مهم لیبی، شاید حتی
ناتو برای ترور یک سیاستمدار مهم لیبی، شاید حتی رهبر لیبی، معمر قذافی، که آن شب در همان حریم هوایی پرواز می‌کرد، سرنگون شده است. این روایت در سال ۱۹۹۹ توسط قاضی روزاریو پریوره، که در گزارش پایانی خود گفت که تحقیقات او عمداً توسط ارتش ایتالیا و اعضای سرویس مخفی، مطابق با درخواست‌های ناتو، با مانع مواجه شده است، پشتیبانی شد. به گفته رسانه‌های ایتالیایی، اسنادی از بایگانی سرویس مخفی لیبی که پس از سقوط طرابلس به دیده‌بان حقوق بشر تحویل داده شده است، نشان می‌دهد که پرواز ۸۷۰ و یک میگ لیبیایی توسط دو جت فرانسوی
که پرواز ۸۷۰ و یک میگ لیبیایی توسط دو جت فرانسوی مورد حمله قرار گرفته‌اند. در ۱۸ ژوئیه ۱۹۸۰، ۲۱ روز پس از سقوط پرواز ۸۷۰ ایتاویا، یک فروند - میگ-۲۳ لیبیایی در کوه‌های سیلا در کاستلزیلانو، کالابریا، جنوب ایتالیا سقوط کرد. به گفته منابع نیروی هوایی لیبی، خلبان قربانی هیپوکسی شده بود. با فعال شدن خلبان خودکار، هواپیما به پرواز مستقیم و افقی خود ادامه داد تا اینکه سوختش تمام شد و در نهایت در کوه‌های سیلا سقوط کرد. در سال ۲۰۰۸، فرانچسکو کاسیگا (نخست‌وزیر در زمان وقوع سانحه) گفت که پرواز ۸۷۰ ایتاویا توسط
در زمان وقوع سانحه) گفت که پرواز ۸۷۰ ایتاویا توسط هواپیماهای جنگی فرانسه سرنگون شده است. در ۷ ژوئیه ۲۰۰۸، ادعای خسارت به رئیس‌جمهور فرانسه ارائه شد. [ "" ] در سال ۲۰۲۳، جولیانو آماتو، نخست‌وزیر سابق ایتالیا، گفت که فرانسه در حالی که یک جت نظامی لیبی را هدف قرار داده بود تا معمر قذافی را بکشد، این هواپیما را سرنگون کرد. آماتو گفت که ایتالیا لیبی را از این ترور برنامه‌ریزی شده مطلع کرده بود و در نتیجه قذافی سوار جت نظامی لیبی نشد. نظریه‌های توطئه. چندین تئوری توطئه در توضیح این فاجعه همچنان پابرجاست. به
توطئه در توضیح این فاجعه همچنان پابرجاست. به عنوان مثال، کشتی‌ای که جستجوی بقایای هواپیما را در کف اقیانوس انجام داد، فرانسوی بود، اما فقط مقامات آمریکایی به قطعات هواپیمایی که پیدا کرده بودند دسترسی داشتند. [ "" ] چندین گزارش رادار پاک شد و چندین ژنرال ایتالیایی ۲۰ سال بعد به دلیل ممانعت از اجرای عدالت متهم شدند. دشواری که محققان و بستگان قربانیان در دریافت اطلاعات کامل و قابل اعتماد در مورد فاجعه اوستیکا داشتند زیرا به نظر می‌رسید تحقیقات «به عقب برگشته بودند». یادبود. در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۷، موزه یادبود
بودند». یادبود. در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۷، موزه یادبود اوستیکا در بولونیا افتتاح شد. این موزه قطعاتی از هواپیما را در اختیار دارد که مونتاژ شده و به نمایش گذاشته شده‌اند، از جمله تقریباً تمام بدنه خارجی. این موزه همچنین اشیاء متعلق به سرنشینان هواپیما را که در دریای نزدیک هواپیما پیدا شده‌اند، در خود جای داده است. به کریستین بولتانسکی مأموریت داده شد تا یک چیدمان ویژه این مکان را ایجاد کند. این چیدمان شامل موارد زیر است: هر بلندگو یک فکر/نگرانی ساده را توصیف می‌کند (مثلاً «وقتی برسم، به ساحل خواهم رفت»). تمام اشیاء
«وقتی برسم، به ساحل خواهم رفت»). تمام اشیاء یافت شده در یک جعبه چوبی پوشیده از روکش پلاستیکی سیاه قرار دارند. یک کتاب کوچک با عکس از تمام اشیاء و اطلاعات مختلف بنا به درخواست در دسترس بازدیدکنندگان قرار می‌گیرد. نمایشنامه سازی. سقوط پرواز ۸۷۰ ایتاویا در فصل سیزدهم سریال مستند کانادایی "«می دی»" در قسمتی با عنوان «قتل‌عام بر فراز مدیترانه» به نمایش درآمد. این قسمت به بررسی تحقیقات جداگانه در مورد این رویداد پرداخت و به نظر می‌رسید که از تحقیقات به رهبری فرانک تیلور حمایت می‌کند، که نتیجه گرفت لاشه هواپیما،
تیلور حمایت می‌کند، که نتیجه گرفت لاشه هواپیما، احتمال اصابت موشک را رد می‌کند و به احتمال زیاد انفجار در داخل یا نزدیکی دستشویی عقب اشاره دارد. فیلم ایتالیایی «"دیوار لاستیکی»" ساخته مارکو ریسی در سال ۱۹۹۱، داستان روزنامه‌نگاری را روایت می‌کند که در جستجوی پاسخ به سوالات بی‌شماری است که پس از سقوط هواپیما بی‌پاسخ مانده‌اند. این فیلم چند سناریوی احتمالی را مطرح می‌کند، از جمله این احتمال که هواپیمای DC-9 در جریان یک درگیری هوایی بین ناتو و جنگنده‌های جت لیبی به اشتباه سرنگون شده باشد.
قتل عام پیاتزاله لورتو یک قتل‌عام نازی - فاشیستی بود که در ۱۰ اوت ۱۹۴۴ در پیازاله لورتو، میلان، در طول جنگ جهانی دوم در ایتالیا رخ داد. پانزده پارتیزان ایتالیایی توسط سربازان گروه اوبردان از لژیون خودمختار سیار اتوره موتی جمهوری اجتماعی ایتالیا، به دستور سازمان اطلاعات نازی‌ها (اس‌دی)، تیرباران شدند و اجساد آنها در معرض دید عموم قرار گرفت. بمب‌گذاری ویاله ابروزی. در تاریخ ۸ اوت ۱۹۴۴، عناصری نامشخص با دو دستگاه انفجاری به یک کامیون آلمانی با شمارهٔ رجیستری WM 111092 که در خیابان آبراتزی، میلان پارک شده بود،
111092 که در خیابان آبراتزی، میلان پارک شده بود، حمله کردند. در این حمله، هیچ سرباز آلمانی کشته نشد (راننده، هاینز کون، که در کابین خوابیده بود، تنها صدمات جزئی دید)، اما شش شهروند میلان کشته و یازده نفر دیگر زخمی شدند. با وجود نبود قربانیان نظامی و عدم وجود ادعای مسئولیت، این واقعه همچنان به‌عنوان بهانه‌ای برای اعدام ۱۵ پارتیزان استفاده شد. ویژگی‌های این حمله در مقایسه با دیگر حملات پارتیزان‌ها متفاوت و غیرمعمول بود، که باعث شد در جریان یک محاکمهٔ دادگاهی در سال ۱۹۹۸، شک و گمان مطرح شود که این حادثه
در سال ۱۹۹۸، شک و گمان مطرح شود که این حادثه به‌طور حساب‌شده توسط خود آلمانی‌ها سازماندهی شده بود تا انتقام‌گیری‌های بعدی را توجیه کند. تیراندازی. در سپیده دم ۱۰ آگوست ۱۹۴۴، در میلان، پانزده پارتیزان از زندان سن ویتوره دستگیر و به پیازاله لورتو منتقل شدند، جایی که توسط جوخه آتش متشکل از شبه نظامیان فاشیست گروه اوبردان از لژیون «اتوره موتی» به رهبری کاپیتان پاسکواله کاردلا که تحت فرمان فرماندهی آلمان، به ویژه کاپیتان اس اس تئو سائوکه، که بعدها به عنوان جلاد پیازاله لورتو شناخته شد و در آن زمان فرمانده سرویس
لورتو شناخته شد و در آن زمان فرمانده سرویس امنیتی (اس‌دی) میلان و استان آن بود، عمل می‌کرد، تیرباران شدند. در اطلاعیه فرماندهی امنیتی نازی، آمده است که این قتل عام به دلیل مجموعه‌ای از «اقدامات خرابکارانه» انجام شده است که در میان آنها حمله به ویاله ابروزی به سختی قابل تشخیص است. فرمانده GAP، جیووانی پشه، همیشه این موضوع را که حمله می‌توانسته توسط هر واحد پارتیزانی انجام شده باشد، انکار می‌کرد. برخی عناصر غیرعادی باعث شده‌اند که برخی این حمله را بحث‌برانگیز تعریف کنند: سرجوخه کوهن وسیله نقلیه را در فاصله
تعریف کنند: سرجوخه کوهن وسیله نقلیه را در فاصله کمی از یک گاراژ در خیابان ناتاله باتالیا و از هتل تیتانوس پارک کرده بود، که هر دو توسط ورماخت مصادره شده و در دسترس پرسنل نظامی نازی بودند. ممنوعیت کسلرینگ، که توسط اطلاعیه و سلسله مراتب بالای نازی‌ها به آن استناد می‌شد، تیراندازی به ده ایتالیایی را فقط در مورد قربانیان نازی در ازای هر آلمانی پیش‌بینی می‌کرد. اما در حمله ویاله ابروزی، هیچ سرباز آلمانی کشته نشد: کشته‌شدگان و مجروحان جدی همگی ایتالیایی بودند. بنابراین، همان‌طور که دادگاه نظامی تورین در محاکمه
همان‌طور که دادگاه نظامی تورین در محاکمه سائِکه انجام داد، می‌توان فرض کرد که قتل عام در پیازاله لورتو یک اقدام تروریستی عمدی بوده است که هدف استراتژیک آن از بین بردن همدردی مردمی با مقاومت بوده است تا از هرگونه همکاری جلوگیری شود و حداکثر آزادی حرکت برای نیروهای نازی به سمت گذرگاه برنر تضمین شود. تئو سائِکه، که فرماندهی او در آلبرگو رجینا و متروپولی از طریق سیلویو پلیکو، مقر اس‌اس، سرویس‌های امنیتی (اس‌دی) و پلیس سیاسی (گشتاپو) و یک شکنجه‌گاه شناخته شده بود، خواستار اعدام فوری پانزده ضد فاشیست شد و با این
خواستار اعدام فوری پانزده ضد فاشیست شد و با این وجود این کار را انجام داد، و او خود این لیست را تهیه کرد، همان‌طور که النا مورگانته، که در دفتر اس‌اس استخدام شده بود و به او دستور داده شده بود آن را تایپ کند، شهادت داد. پس از تیراندازی - که ساعت ۰۶:۱۰ رخ داد - به منظور ارعاب، اجساد تکه‌تکه شده تا حدود ساعت ۲۰ زیر آفتاب گرم تابستان، پوشیده از مگس، در معرض دید قرار گرفتند. یک کارتل، پارتیزان‌های تیرباران شده را به عنوان «قاتل» طبقه‌بندی کرد. اجساد، که توسط سربازان موتی محافظت می‌شدند و همچنین مانع از ادای
سربازان موتی محافظت می‌شدند و همچنین مانع از ادای احترام بستگان به کشته‌شدگان می‌شدند، توسط فاشیست‌ها و نیروهای کمکی RSI به هر طریقی مورد هتک حرمت و خشم عمومی قرار گرفتند. علاوه بر این، برای ارعاب مردم و از بین بردن هرگونه حمایتی از مقاومت، شبه‌نظامیان فاشیست، شهروندان را در حال عبور، پیاده، با دوچرخه یا تراموا، مجبور به شرکت در «نمایش» با سلاح کردند. با شنیدن خبر، دون جیووانی باربارسکی، از اعضای حزب، نزد اسقف اعظم میلان، کاردینال آلفردو ایلدفونسو شوستر، رفت و از او التماس کرد که برود و اجساد را متبرک کند،
و از او التماس کرد که برود و اجساد را متبرک کند، اما کاردینال از او خواست که خودش برود، اگرچه هنوز شماس بود. او تا جایی که می‌توانست اجساد انباشته شده را دوباره جمع کرد و در جیب‌هایش به دنبال پیام‌هایی که ممکن بود نوشته باشند، گشت تا آنها را به خانواده‌ها برساند. او موفق شد این کار رحمت را قبل از اینکه یک شبه‌نظامی فاشیست او را بدرقه کند، انجام دهد. سه روز بعد، او به مقام کشیشی منصوب شد. باربارسکی سپس تعریف کرد که پس از دعا کردن روی زانوهایش در مقابل اجساد، برگشت و دید که همه جمعیت حاضر با او زانو زده‌اند.
برگشت و دید که همه جمعیت حاضر با او زانو زده‌اند. وقتی سال بعد اجساد بنیتو موسولینی، کلارا پتاچی و ۱۸ تن از رهبران فاشیست در همان مکان قرار گرفتند، دون باربارسکی برای متبرک کردن اجساد بازگشت. اعدام و بدنام کردن اجساد، افکار عمومی را عمیقاً تحت تأثیر قرار داد، به طوری که فرماندار میلان و رئیس استان پیرو پارینی خاطرنشان می‌کند: «["..." "] روش تیراندازی بسیار نامنظم و خلاف قوانین بوده است." "این افراد بدبخت حتی از کمک کشیش هم برخوردار نبودند، چیزی که حتی از پست‌ترین قاتلان هم دریغ نمی‌شود." "[" "..." "]
از پست‌ترین قاتلان هم دریغ نمی‌شود." "[" "..." "] فرماندهان نازی همگی به اعتراضات من به یک شکل پاسخ دادند: اعدام، اجرای ممنوعیت مارشال کسلرینگ بود [" "..." "]" "این تصور در شهر همچنان بسیار قوی است و خصومت نسبت به آلمانی‌ها به شدت افزایش یافته است." "همچنین در برخی از کارخانه‌ها اعتصابات جزئی رخ داده است و شایعاتی وجود دارد که فردا اعتصابی در حال برگزاری است." "[" "..." "]" "از شما پنهان نمی‌کنم که در دفترم عمیقاً احساس ناراحتی می‌کنم، زیرا شیوهٔ کار آلمان به گونه‌ای است که وظیفهٔ هر مرجعی را بسیار دشوار
به گونه‌ای است که وظیفهٔ هر مرجعی را بسیار دشوار می‌کند و باعث بیزاری فزایندهٔ مردم از جمهوری می‌شود.»" پس از این یادداشت، موسولینی به سفیر آلمان در RSI، رودولف ران، اطلاع داد که روش‌های مورد استفاده ارتش آلمان «مغایر با احساسات ایتالیایی‌ها بوده و نرمی طبیعی آنها را جریحه‌دار می‌کند»؛ با این حال، در واقع، بدون اینکه تعهد مشخصی برای برقراری عدالت بدهد. کمتر از یک سال بعد، در سپیده دم ۲۹ آوریل ۱۹۴۵، در همان میدان، اجساد موسولینی، معشوقه‌اش کلارتا پتاچی و ۱۵ فاشیست دیگر، در مقابل جمعیتی که برای شنیدن خبر مرگ
دیگر، در مقابل جمعیتی که برای شنیدن خبر مرگ دوچه گرد آمده بودند، به نمایش گذاشته شد. عاملان. تئودور ساوکه. تئو سائوکه، از اعضای مقاومت میلان: "جلاد پیاتزاله لورتو"، توسط دادگاه نظامی تورین محاکمه و در ۹ ژوئن ۱۹۹۹ به حبس ابد محکوم شد. با این حال، علیرغم درخواست قوه قضائیه نظامی ایتالیا، او هرگز مسترد نشد و هیچ محاکمه‌ای در کشور خود نداشت. او در سال ۲۰۰۰ درگذشت. مانند دیگر جنایتکاران جنگی نازی، او پس از جنگ به سرویس مخفی ایالات متحده (با نام رمز کابانیو) فراخوانده شد و بعداً سمت مهم معاون رئیس سرویس‌های
فراخوانده شد و بعداً سمت مهم معاون رئیس سرویس‌های امنیتی جمهوری فدرال آلمان را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۶۳، آلمان غربی اطلاعاتی در مورد فعالیت مجرمانه سائوکه در میلان در دوران اشغال نازی‌ها درخواست کرده بود که مقامات ایتالیایی پس از بررسی پرونده پنهان شده در کمد شرمساری، به همراه گزارشی از وزارت امور خارجه خطاب به وزارت همتای آلمانی خود، به آن پاسخ دادند. در فرهنگ عامه. نقاشی "کشته‌های پیاتزاله لورتو". آلیجی ساسو، "مارتیری دی پیازاله لورتو" (با عنوان اصلی "جنگ داخلی") را تحت تأثیر این ترور وحشیانه نقاشی کرد.
داخلی") را تحت تأثیر این ترور وحشیانه نقاشی کرد. نقاشی سال ۱۹۴۴ (رنگ روغن روی بوم ۱۵۰ در ۲۰۰) سانتی‌متر) برای اولین بار در نمایشگاه ونیز در سال ۱۹۵۲، دوسالانه واقع‌گرایی، به نمایش گذاشته شد، جایی که مورخ هنر، جولیو کارلو آرگان، متوجه آن شد و آن را به موزه ملی هنرهای معاصر، در رم تحویل داد، که هنوز هم آن را به نمایش می‌گذارد. "مارتیری دی پیاتزاله لورتو،" رسم شاعرانگی ساسو را مطرح می‌کند، یعنی دیالکتیک بین ارائه واقعیت معاصر و تحقق اسطوره. همان هنرمند، پارتیزانی که به همراه دی گرادا، گروسو و گوتوزو در
پارتیزانی که به همراه دی گرادا، گروسو و گوتوزو در زندگینامه خود با عنوان «"یک شبکه رنگی"» (انتشارات تودارو، لوگانو، ۱۹۹۸) فعالیت می‌کرد، یادآوری می‌کند: «من تابلوی "«مارتیری دی پیازاله لورتو»" را در اوت ۱۹۴۴، درست پس از دیدن تمسخری که جمهوری یاغی از اجساد برادرانمان به عمل آورد، نقاشی کردم. با این حال، در درون من، در آتش و اضطرابی که مرا در تلاش برای بیان آنچه دیده بودم، آشفته می‌کرد، آرامشی عظیم و نه نفرت، بلکه اندوهی عظیم برای مبارزه برادرکشی وجود داشت. از آن بدن‌های خونین و بی‌جان، هشداری برخاست: صلح،
از آن بدن‌های خونین و بی‌جان، هشداری برخاست: صلح، صلح». بنای یادبود در میدان لورتو. در پایان جنگ، یک سنگ یادبود در محل این فاجعه و به یاد شهیدانی که در آنجا جان باختند نصب شد. این سنگ یادبود در اوت ۱۹۶۰ با یادمانی جدید جایگزین شد که اثر مجسمه‌ساز جیانینو کاستیگلیونی (۱۸۸۴–۱۹۷۱) بود و در گوشهٔ میدان و خیابان آندریا دوریا قرار دارد. در نمای جلوی یادمان، یک پایه‌برجسته دیده می‌شود که شهیدی را نشان می‌دهد که در حال اعدام است و الهام گرفته از نمادشناسی سن سباستیان است. در نمای پشت یادمان، عبارت زیر حک شده است:
است. در نمای پشت یادمان، عبارت زیر حک شده است: سر بالا با پیشانی روشن در راه آزادی افتادند به همراه فهرست ۱۵ شهید، تاریخ فاجعه (۱۰ اوت ۱۹۴۴) و نمادهای جمهوری ایتالیا و شهرداری میلان.
پاتزی خانواده‌ای قدرتمند در جمهوری فلورانس بودند. اصلی‌ترین تجارت آنها در قرن پانزدهم بانکداری بود. پس از توطئه پاتزی در سال ۱۴۷۸، اعضای خانواده از فلورانس تبعید شدند و املاکشان مصادره گردید؛ نام خانوادگی و نشان خانوادگی آنها به دستور سینوریا برای همیشه لغو شد. تاریخچه. داستان سنتی چنین است که خانواده توسط پاتزی دی رانیه، اولین نفری که در طول محاصره اورشلیم در سال ۱۰۹۹ طی صلیبیون اول از دیوارها عبور کرد، بنیان گذاشته شد. او با سنگ چخماق‌هایی که گفته می‌شد از مقبره مقدس آورده بود به فلورانس بازگشت، که در
از مقبره مقدس آورده بود به فلورانس بازگشت، که در سانتی آپوستولی نگهداری می‌شد و در شنبه پاک برای روشن کردن دوباره آتش در شهر استفاده می‌شد. پایه تاریخی این افسانه در اواسط قرن نوزدهم مورد تردید بوده است. اولین شخصیت تاریخی به‌ظاهر واقعی خانواده جاکوپو دِ پاتزی ایل وِککیو است که کاپیتان سواره‌نظام فلورانسی (گولف) در نبرد مونتاپرتی در ۴ سپتامبر ۱۲۶۰ بود و دستش به خیانت توسط بوکا دِگلی آباتی قطع شد که باعث افتادن استاندارد گردید. پسرش پاتزی نو دی جاکوپو دِ پاتزی یک گولف سیاه و پیرو چارلز دِ والوا بود. آندره‌آ
یک گولف سیاه و پیرو چارلز دِ والوا بود. آندره‌آ دی گوگلیلمو دِ پاتزی (۱۳۷۲–۱۴۴۵) بانکدار و بازرگان بود. در سال ۱۴۲۹ او ساخت کاپلا پاتزی در کلیسای فرانسیسکن سانتا کروچه در فلورانس را سفارش داد. پسرش جاکوپو دِ پاتزی در سال ۱۴۶۴ سرپرست خانواده شد. گوگلیلمو دی آنتونیو دِ پاتزی در سال ۱۴۶۰ با بیانکا دِ مدیچی، خواهر لورنتسو دِ مدیچی ازدواج کرد؛ کوزیمو د پاتزی، ششمین فرزند از شانزده فرزند آنها، در سال ۱۵۰۸ اسقف فلورانس شد. فرانچسکو دِ پاتزی یکی از تحریک‌کنندگان توطئه پاتزی در ۱۴۷۷–۱۴۷۸ بود. او، جاکوپو دِ پاتزی و