payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جهانی توسط "هالیوود ریپورتر" معرفی شد.&lt;ref name="saudigazette/18dec2013"&gt;&lt;/ref&gt; در دسامبر ۲۰۲۰، مون جه این، رئیس‌جمهور کره جنوبی، به پاس تلاش‌های الکعبی در ارتقای روابط بین امارات و کره جنوبی، نشان «خدمات دیپلماتیک» را به او اهدا کرد.
باشگاه فوتبال او.اف.سی. اوست‌زان (به هلندی: Oostzaanse Football Club) یک باشگاه فوتبال مستقر در اوست‌زان، هلند است که در سطح نهم فوتبال هلند، رقابت می‌کند.
ایستگاه راه‌آهن مونتزا () یک ایستگاه اصلی است که به شهر و "کومونه" مونتزا واقع در ناحیهٔ لمباردی در شمال ایتالیا خدمات‌رسانی می‌کند. این ایستگاه که در سال ۱۸۴۰ در زمان پادشاهی هابسبورگ افتتاح شد، بخشی از راه‌آهن میلان–کیاسو را تشکیل می‌دهد و ایستگاه تقاطع دو خط فرعی راه‌آهن لکو–میلان و راه‌آهن مونزا–مولتنو–لکو است. این ایستگاه همچنین محل تقاطع اصلی راه‌آهن منطقه جغرافیایی بریانزا است که استان مونتزا و بریانتزا، استان لکو، استان کومو و بخشی از استان میلان را در بر می‌گیرد. این ایستگاه در حال حاضر توسط شبکه
در بر می‌گیرد. این ایستگاه در حال حاضر توسط شبکه راه‌آهن ایتالیا (RFI) اداره می‌شود. با این حال، بخش تجاری ساختمان مسافربری آن توسط صد ایستگاه اداره می‌شود. هر دوی این شرکت‌ها، شرکت‌های تابعهٔ راه‌آهن دولتی ایتالیا (FS) هستند که خود یک شرکت راه‌آهن تحت مالکیت دولت ایتالیا است. خدمات ترابری ریلی این ایستگاه توسط شرکت ترنورد، که شرکت راه‌آهن لومبارد است، اداره می‌شود. مکان. ایستگاه راه‌آهن مونتزا در خیابان انریکو آروسیو، در حاشیهٔ جنوبی مرکز شهر واقع شده است. تاریخچه. این ایستگاه رسماً در ۱۷ اوت ۱۸۴۰
است. تاریخچه. این ایستگاه رسماً در ۱۷ اوت ۱۸۴۰ به‌عنوان پایانهٔ راه‌آهن میلان-مونتزا، که نخستین راه‌آهن ساخته‌شده در لومباردی و دومین در ایتالیا، پس از راه‌آهن ناپل–پورتیچی بود، افتتاح شد. خدمات‌رسانی این ایستگاه از روز بعد از افتتاحیه، ۱۸ اوت ۱۸۴۰، آغاز شد. در ژوئیهٔ ۱۸۴۹، خط مذکور به کامناگو–لنتاته گسترش یافت و در مسیر تبدیل‌شدن به راه‌آهن میلان-کیاسو قرار گرفت. در ۲۷ دسامبر ۱۸۷۳، پس از افتتاح بخش پایانی راه‌آهن لکو–میلان بین کارناته–اوسماته و مونتزا، ایستگاه مونتزا به یک ایستگاه تقاطع تبدیل شد. در سال
مونتزا به یک ایستگاه تقاطع تبدیل شد. در سال ۱۸۸۴ و همزمان با انتقال محل این ایستگاه به یک مکان جدید، ساختمان مسافربری اصلی با ساختمان فعلی جایگزین شد. در سال ۱۹۰۱، ساختمان مسافربری اصلی برای تسهیل ساخت پل ویا توراتی تخریب شد. در ۱۹ اکتبر ۱۹۱۱، ایستگاه مونتزا همچنین به پایانهٔ یک خط فرعی دیگر، یعنی راه‌آهن مونزا–مولتنو–لکو تبدیل شد. ویژگی‌ها. محوطهٔ این ایستگاه شامل هفت خط آهن است: خطوط ۱ و ۲ برای کیاسو، خط ۳ که قبلاً بین راه‌آهن‌های کیاسو–میلان و لکو–میلان مشترک بود، خط ۴ و ۵ برای تیرانو (RFI) و خط ۶
مشترک بود، خط ۴ و ۵ برای تیرانو (RFI) و خط ۶ (به‌عنوان سکوی اصلی) و خط ۷ (به‌عنوان سکوی سبقت) برای خطوط لکو و مولتنو. این ایستگاه همچنین دارای یک ترمینال باری است که علاوه بر برخی خدمات دیگر، به انبار سابق شرکت نفتی لومبارد پترولی در ویلاسانتا نیز خدمات ارائه می‌دهد.
غرامت کارگران نوعی بیمه است که در ازای چشم‌پوشی اجباری کارمند از حق شکایت از کارفرما به دلیل قصور، جایگزین دستمزد و مزایای پزشکی را برای کارمندانی که در جریان استخدام آسیب دیده‌اند، فراهم می‌کند. مبدأ و مقایسه بین‌المللی. قوانین مربوط به جبران خسارت کارگران متفاوت است، اما سیستم بیمه حوادث کارگران که توسط اتو فون بیسمارک، صدراعظم پروس، در سال ۱۸۴۴ با شروع قوانین حوادث کارگران برقرار شد، اغلب به عنوان الگویی برای بقیه اروپا و بعداً ایالات متحده ذکر می‌شود. پس از آزمایش‌های اولیه پروس، توسعه قوانین جبران
پس از آزمایش‌های اولیه پروس، توسعه قوانین جبران خسارت در سراسر جهان نتیجه شبکه‌های فراملی بین سیاست‌گذاران و دانشمندان علوم اجتماعی بود. قوانین جبران خسارت در سراسر جهان به عنوان یک پدیده جهانی توسعه یافته است، به طوری که بررسی قوانین جبران خسارت در هر کشور از بررسی در کشورهای دیگر الهام گرفته شده است.
حساب مدیریتی تخصیص درصدی (به انگلیسی: "Percent Allocation Management Module" یا به اختصار PAMM) نوعی حساب معاملاتی در بازار فارکس است که در آن سرمایهٔ چندین سرمایه‌گذار توسط یک مدیر سرمایه مدیریت می‌شود و سود یا زیان معاملات بر اساس درصد سرمایهٔ هر فرد میان آن‌ها تقسیم می‌گردد.
فرانچسکو دی مارکو داتینی (به ایتالیایی: "Francesco di Marco Datini"؛ ۱۳۳۵–۱۴۱۰) تاجر ایتالیایی اهل شهر پراتو بود که به‌عنوان یکی از پیشگامان سرمایه‌داری و حسابداری دوطرفه در اروپا شناخته می‌شود. او به دلیل گستردگی فعالیت‌های بازرگانی‌اش و همچنین اسناد و نامه‌های فراوانی که از خود به‌جا گذاشته، با لقب تاجر پروجا (Merchant of Prato) شناخته می‌شود. زندگی. داتینی در سال ۱۳۳۵ در پراتو در توسکانی به دنیا آمد. او در جوانی به آوینیون (فرانسه) رفت و در تجارت بین‌المللی شرکت کرد. در بازگشت به ایتالیا شبکه‌ای گسترده
شرکت کرد. در بازگشت به ایتالیا شبکه‌ای گسترده از شرکا و کارگزاران تجاری در شهرهای مختلف اروپا و مدیترانه ایجاد نمود. میراث. خانه و بایگانی داتینی در شهر پراتو امروزه به‌عنوان «آرشیو داتینی» (Archivio di Stato di Prato) نگهداری می‌شود و محققان تاریخ اقتصاد و حسابداری از آن استفاده می‌کنند.
قبل از اختراع چاپ، کتاب‌های مقدس در قرن‌های سیزدهم و چهاردهم به گویش‌های نوظهور ایتالیایی ترجمه شدند. کل کتاب مقدس () از زمان اولین ترجمه چاپی، که به اصطلاح "کتاب مقدس مالرمی" نامیده می‌شود، توسط نیکولو مالرمی در سال ۱۴۷۱، بارها به ایتالیایی ترجمه شده است. کتاب مقدس که توسط کنفرانس اسقفی ایتالیا (کنفرانس اسقف‌های ایتالیا) منتشر شده است، نسخه رسمی کلیسای کاتولیک ایتالیا است. پیش از انتشار اولیه نسخه در سال ۱۹۷۱، رایج‌ترین ترجمه ایتالیایی کتاب مقدس، ترجمه اسقف اعظم آنتونیو مارتینی بود که از سال ۱۷۶۹ تا ۱۷۸۱
اعظم آنتونیو مارتینی بود که از سال ۱۷۶۹ تا ۱۷۸۱ منتشر می‌شد. ترجمه ایتالیایی سال ۱۶۰۷ توسط جووانی دیوداتی مرجع استاندارد مورد استفاده در پروتستانتیسم ایتالیایی است؛ ویرایش اصلاح‌شده‌ای از این ترجمه به زبان ایتالیایی مدرن، دیوداتی جدید، در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. ترجمه‌های اولیه. اولین ترجمه چاپ شده از کتاب مقدس به زبان ایتالیایی "، کتاب مقدس مالرمی" بود که توسط نیکولو مالرمی، نویسندهٔ کتاب مقدس، از بندیکتین کامالدولی، در سال ۱۴۷۱ از نسخه لاتین ولگاته، اصلاحیه‌ای از یک نسخه خطی با گویش توسکانی از پیش موجود برای
از یک نسخه خطی با گویش توسکانی از پیش موجود برای انعکاس گویش ونیزی، منتشر شد. ترجمه دیگری نیز در همان سال توسط نیکولاس جنسون در ونیز چاپ شد، اما مورد توجه قرار نگرفت. سایر ترجمه‌های اولیه کاتولیک به ایتالیایی توسط فرا زاکاریا از فلورانس، دومینیکن، در سال ۱۵۴۲ (فقط عهد جدید) و توسط ساوونارالان سانتی مارموچینو از دومینیکن، در سال ۱۵۴۳ (کتاب مقدس کامل) با تأثیر از لورنزو والا، عهد جدید تحت تأثیر یونانی اراسموس و عهد عتیق بروچیولی انجام شد. ترجمه‌های پروتستانی توسط آنتونیو بروچیولی در سال ۱۵۳۰ انجام شد (ظاهراً
آنتونیو بروچیولی در سال ۱۵۳۰ انجام شد (ظاهراً مبتنی بر یونانی و عبری اما در واقع بسیار مدیون نسخه‌های لاتین اراسموس و پاگنینی) و توسط جووانی دیوداتی در سال ۱۶۰۷ که کتاب مقدس را از اسناد لاتین و یهودی ترجمه کرد؛ نسخه دیوداتی نسخه مرجع برای پروتستانتیسم ایتالیایی است. این نسخه در سال‌های ۱۶۴۱، ۱۷۱۲، ۱۷۴۴، ۱۸۱۹ و ۱۸۲۱ مورد بازنگری قرار گرفت. نسخه‌ای بازنگری‌شده به زبان ایتالیایی مدرن، دیوداتی جدید، در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. ترجمه‌ای که توسط کشیش بندیکتی، ماسیمو تئوفیلو، در سال ۱۵۵۲ انجام شد، گاهی به عنوان نسخه
تئوفیلو، در سال ۱۵۵۲ انجام شد، گاهی به عنوان نسخه پروتستانی ادعا می‌شود: با این حال، ماسی از اتهام ارتداد تبرئه شد و تا زمان مرگش در ایتالیا راهب ماند. پرکاربردترین ترجمه کتاب مقدس کاتولیک به زبان ایتالیایی قبل از نسخه در سال ۱۹۷۱، ترجمه اسقف اعظم آنتونیو مارتینی بود. این ترجمه از سال ۱۷۶۹ تا ۱۷۷۱ (عهد جدید) و ۱۷۷۶ تا ۱۷۸۱ (عهد عتیق) منتشر شد و رسماً توسط دستگاه پاپ تأیید شد. این ترجمه شامل ستون‌های موازی از لاتین ولگاتا و ایتالیایی با یادداشت‌های طولانی و مفصل است که عمدتاً بر اساس نوشته‌های پدران کلیسا
مفصل است که عمدتاً بر اساس نوشته‌های پدران کلیسا است. این ترجمه بر اساس ولگاتا است که با متون اصلی یونانی و عبری بررسی شده است (مارتینی در تفسیر عهد عتیق توسط یک خاخام کمک شد). همچنین شامل فهرستی از انواع اصلی متن برای هر کتاب است. در نسخه ۱۸۷۰، یادداشت‌ها بازنویسی و کوتاه شدند.
آنا ماریا کانوپی (به ایتالیایی: Anna Maria Cànopi) (زاده ۲۴ آوریل ۱۹۳۱ - درگذشته ۲۱ مارس ۲۰۱۹) یک راهبهٔ بندیکتی و نویسندهٔ معنوی ایتالیایی بود. زندگی. کانوپی در سال ۱۹۳۱ در پکورارا، که اکنون در وال تیدونه، استان پیاچنزا و در آن زمان بخشی از پادشاهی ایتالیا بود، متولد شد. او در جوانی به زندگی رهبانی گرایش پیدا کرد. این امر او را به صومعه بندیکتین ویبولدونه، در نزدیکی میلان، سوق داد. در سال ۱۹۷۳، کانوپی برای رهبری گروه کوچکی از راهبه‌ها انتخاب شد که قرار بود صومعه جدید ماتر اکلسیای را تأسیس کنند، صومعه‌ای که
جدید ماتر اکلسیای را تأسیس کنند، صومعه‌ای که قرار بود در جزیره سن جولیو، در دریاچه اورتا واقع شود. تحت رهبری او، این صومعه رونق گرفت و بعداً به مقام یک صومعه منطقه‌ای ارتقا یافت و کانوپی به عنوان اولین راهبه جامعه انتخاب شد. راهبه کانوپی به عنوان نویسنده چندین کتاب در مورد معنویت کتاب مقدس و رهبانیت شهرت زیادی پیدا کرد و به عنوان یک محقق برجسته در ادبیات آباء شناخته می‌شد. او در انتشار ترجمه رسمی کتاب مقدس توسط کنفرانس اسقف‌های ایتالیا مشارکت داشت. همچنین از او دعوت شد تا متن «"راه صلیب"» ("Via Crucis") را
او دعوت شد تا متن «"راه صلیب"» ("Via Crucis") را که توسط پاپ ژان پل دوم در عصر جمعه خوب در کولوسئوم رم در سال ۱۹۹۳ استفاده شد، بنویسد.
جیووانی دیوداتی یا دئوداتی (۳ ژوئن ۱۵۷۶۳ اکتبر ۱۶۴۹) یک متکلم و مترجم کالوینیست ایتالیایی متولد ژنو بود. ترجمه او از کتاب مقدس به ایتالیایی از منابع عبری، یونانی، لاتین و سریانی به نسخه مرجع مورد استفاده پروتستان‌های ایتالیایی تبدیل شد. زندگی‌نامه. او در ۳ ژوئن ۱۵۷۶ در ژنو، در خانواده‌ای اشرافی و اصالتاً اهل لوکا در ایتالیا به دنیا آمد و به دلیل پروتستانتیسم تبعید شد. او خود را یک «از قوم لوکا» ایتالیایی با ملیت لوکا می‌دانست. پدرش کارلو دیوداتی بود. خانواده دیوداتی بخشی از گروهی متشکل از حدود شصت خانواده
دیوداتی بخشی از گروهی متشکل از حدود شصت خانواده اشرافی لوچسی بودند که به ژنو مهاجرت کرده بودند و گاهی «کابال ایتالیایی» نامیده می‌شدند. بین سال‌های ۱۵۹۴ تا ۱۵۹۷، شهردار آینده آمستردام، یاکوب دیرکس دِ گراف، به مدت سه سال در خانه دیوداتی زندگی کرد. او در سال ۱۵۹۶ در آکادمی ژنو ثبت نام کرد. در سن بیست و یک سالگی به توصیه تئودور بزا، به عنوان استاد زبان عبری در ژنو منصوب شد. در سال ۱۶۰۶، او استاد الهیات، در سال ۱۶۰۸ کشیش یا وزیر کلیسا در ژنو شد و در سال بعد به عنوان استاد الهیات جانشین بزا شد. دیوداتی به عنوان
استاد الهیات جانشین بزا شد. دیوداتی به عنوان یک واعظ، سخنور بود و در سال ۱۶۱۴ به مأموریتی به فرانسه اعزام شد. او قبلاً از ایتالیا بازدید کرده بود و با پائولو سارپی آشنا شده بود، که تلاش‌های ناموفقی برای مشارکت او در یک جنبش اصلاحی انجام داده بود. در سال‌های ۱۶۱۸ و ۱۶۱۹، او در شورای کلیسای دورت شرکت کرد و نقش برجسته‌ای ایفا کرد و یکی از شش الهی بود که برای تدوین قوانین دورت منصوب شده بودند. او با محکومیت آرمینیان‌ها ابراز همدردی کرد. آثار. دیوداتی عمدتاً به عنوان نویسنده ترجمه کتاب مقدس به ایتالیایی (۱۶۰۳؛
عنوان نویسنده ترجمه کتاب مقدس به ایتالیایی (۱۶۰۳؛ ویرایش شده با یادداشت‌ها، ۱۶۰۷؛ اصلاح شده و با مزامیر موزون، ۱۶۴۱) مشهور است. او همچنین ترجمه کتاب مقدس به فرانسوی را انجام داد که در سال ۱۶۴۴ با یادداشت‌هایی منتشر شد. از دیگر آثار او می‌توان به "«حاشیه‌نویسی در کتاب مقدس»" (۱۶۰۷) اشاره کرد که ترجمه انگلیسی آن ("حاشیه‌نویسی‌های پارسا و عالمانه بر کتاب مقدس") در سال ۱۶۴۳ در لندن منتشر شد (چاپ دوم ۱۶۴۸) و رساله‌های جدلی مختلفی مانند "«داستان پونتیفیسیوروم پورگاتوریو»" (۱۶۱۹)؛ "«جدایی عادلانه از کلیسای روم»"
(۱۶۱۹)؛ "«جدایی عادلانه از کلیسای روم»" (۱۶۲۸)؛ "«دِ آنتی‌کریستو»" و غیره اشاره کرد. او همچنین ترجمه‌های فرانسوی "«تاریخ شورای ترنت»" اثر پائولو سارپی و "«گزارش وضعیت دین در غرب»" اثر ادوین سندیس را منتشر کرد.
در ادامه، فهرستی از رویدادهای سال ۲۰۲۵ در حوزه هوش مصنوعی آمده است، به‌همراه پیش‌بینی‌ها و برنامه‌هایی که هنوز اتفاق نیفتاده‌اند.
انشانتیمالز یک خط تولید اسباب‌بازی می‌باشد که تحت حمایت یک فرنچایز رسانه‌ای قرار دارد و توسط شرکت چندملیتی آمریکایی متل در ۱۸ ژوئیهٔ سال ۲۰۱۷ عرضه شد. این مجموعه در کنار "اورافتر های"، دومین اسپین‌آف "مانستر های" محسوب می‌شود. محصولات خط تولید "انشانتیمالز" از دورگه‌های انسان–جانور و حیوانات خانگی جنگلی آن‌ها تشکیل شده‌اند که در دنیای خیالی اوروایلد زندگی می‌کنند. انشانتیمالز همچنین دارای یک سریال اینترنتی، کتاب و یک برنامه تلویزیونی ویژه است. فرآیند توسعهٔ این مجموعه از اواخر سال ۲۰۱۵ شروع گردید، و در
این مجموعه از اواخر سال ۲۰۱۵ شروع گردید، و در اکتبر سال ۲۰۱۶ از آن پرده‌برداری شد و اسباب‌بازی‌های مجموعه نیز برای اولین بار در ژوئن سال ۲۰۱۷ عرضه شدند.
یک ماه‌گرفتگی کامل در گره نزولی مدار ماه در روز سه‌شنبه، ۳ مارس ۲۰۲۶، با قدر سایه‌ای ۱٫۱۵۲۶ رخ خواهد داد. ماه گرفتگی زمانی رخ می‌دهد که ماه به سایه زمین وارد می‌شود و باعث تاریک شدن ماه می‌شود. ماه گرفتگی کامل زمانی رخ می‌دهد که سمت نزدیک ماه به‌طور کامل از سایه زمین عبور کند. برخلاف خورشیدگرفتگی که فقط از منطقه نسبتاً کوچکی از جهان قابل مشاهده است، ماه گرفتگی را می‌توان از هر نقطه‌ای در سمت شب زمین مشاهده کرد. به دلیل کوچک بودن سایه ماه، ماه گرفتگی کامل می‌تواند تا تقریباً دو ساعت طول بکشد، در حالی که
می‌تواند تا تقریباً دو ساعت طول بکشد، در حالی که خورشید گرفتگی کامل در هر مکان فقط چند دقیقه طول می‌کشد. قطر ظاهری ماه نزدیک به قطر متوسط خواهد بود زیرا این اتفاق ۶٫۷ روز پس از حضیض (در ۲۴ فوریه ۲۰۲۶، ساعت ۱۸:۱۵ به وقت جهانی) و ۶٫۹ روز قبل از اوج (در ۱۰ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۹:۴۵ به وقت جهانی) رخ خواهد داد. این ماه‌گرفتگی، سومین ماه‌گرفتگی از یک چرخه چهارگانه خواهد بود در کنار دو ماه‌گرفتگی دیگر آن در ۱۴ مارس ۲۰۲۵ (کامل)، ۸ سپتامبر ۲۰۲۵ (کامل) و ۲۸ آگوست ۲۰۲۶ (جزئی) رخ خواهند داد. در طول این ماه‌گرفتگی، ماه NGC
رخ خواهند داد. در طول این ماه‌گرفتگی، ماه NGC 3423 را بر فراز آمریکای شمالی پنهان خواهد کرد. رویت. این ماه‌گرفتگی به‌طور کامل در مناطق شمال شرقی آسیا، شمال غربی آمریکای شمالی و مرکز اقیانوس آرام قابل مشاهده خواهد بود، در حالی که در بیشتر آسیا و استرالیا طلوع و در آمریکای شمالی و جنوبی غروب می‌کند. جزئیات ماه‌گرفتگی. در جدول زیر جزئیات مربوط به این ماه گرفتگی را نشان می‌دهد. این جدول پارامترهای مختلف مربوط به این ماه گرفتگی را نیز شرح می‌دهد. فصل خسوف. این ماه‌گرفتگی بخشی از فصل کسوف سالانه است، دوره‌ای که
بخشی از فصل کسوف سالانه است، دوره‌ای که تقریباً هر شش ماه یکبار رخ می‌دهد و باعث رخ دادن ماه‌گرفتگی می‌شود. هر سال فقط دو (یا گاهی اوقات سه) فصل ماه‌گرفتگی رخ می‌دهد و هر فصل حدود ۳۵ روز طول می‌کشد و کمی کمتر از شش ماه (۱۷۳ روز) بعد تکرار می‌شود؛ بنابراین هر سال همیشه دو فصل کامل رخ می‌دهد.
پرواز شماره ۴۲۶ شرکت هواپیمایی ال عال، یک پرواز مسافری بود که در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۶۸ توسط سه عضو جبهه خلق برای آزادی فلسطین (PFLP) ربوده شد و موجی از هواپیماربایی‌ها توسط این جبهه را آغاز کرد. حادثه. پرواز شماره ۴۲۶ شرکت هواپیمایی ال عال، با یک بوئینگ ۷۰۷–۴۵۸، قرار بود از فرودگاه لئوناردو داوینچی-فیومیچینو در رم به سمت فرودگاه لود در تل‌آویو، که اکنون با نام فرودگاه بین‌المللی بن گوریون شناخته می‌شود، پرواز کند. پس از اینکه هواپیما رم را ترک کرد، خلبانان از خدمهٔ کابین درخواست قهوه کردند. در حالی که قهوه برای
کابین درخواست قهوه کردند. در حالی که قهوه برای خلبانان آورده می‌شد، دو نفر از هواپیماربایان مرتبط با جبهه خلق برای آزادی فلسطین (PFLP) به زور از در وارد کابین خلبان شدند. یکی از آن‌ها با قنداق اسلحه به مهندس پرواز ضربه زد و به خلبان هواپیما دستور داد که به سمت الجزایر پرواز کند. هواپیماربای دیگر مسافران را با یک تپانچه و یک نارنجک دستی بدون ضامن تهدید کرد. وقتی هواپیما در دار البیضا فرود آمد، مقامات الجزایری هواپیما را زمین‌گیر کردند. روز بعد، آنها تمام مسافران غیر اسرائیلی را با جت‌های ایر الجزایر کاراول
غیر اسرائیلی را با جت‌های ایر الجزایر کاراول به فرانسه فرستادند. ده زن و کودک در آخر هفته آزاد شدند. دوازده مسافر اسرائیلی باقی‌مانده و ده خدمه هواپیما تا پایان مدت هواپیماربایی به عنوان گروگان نگهداری شدند. دولت‌های اسرائیل و الجزایر از طریق کانال‌های دیپلماتیک برای بازگرداندن گروگان‌ها و هواپیما مذاکره کردند. پنج هفته بعد، همهٔ گروگان‌ها در ازای آزادی ۱۶ زندانی عرب محکوم‌شده در اسرائیل، آزاد شدند. طبق گزارش بی‌بی‌سی، این هواپیماربایی که ۴۰ روز طول کشید، طولانی‌ترین هواپیماربایی یک هواپیمای تجاری بوده
طولانی‌ترین هواپیماربایی یک هواپیمای تجاری بوده است. تأثیرات. محققان علوم سیاسی و مطالعات تروریسم، این هواپیماربایی را به‌عنوان نخستین حملهٔ هوایی با انگیزه‌های سیاسی، به‌عنوان عصر جدیدی از تروریسم توصیف کرده‌اند. به گفتهٔ دیوید سی. راپوپورت، استاد بازنشستهٔ علوم سیاسی در دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس (UCLA)، موج مدرن تروریسم چپ‌گرا با هواپیماربایی پرواز ۴۲۶ ال عال در بستر ناآرامی‌های سیاسی سال ۱۹۶۸ آغاز شد. اقدامات امنیتی فرودگاه‌های اسرائیل در سال ۱۹۶۸ پس از این هواپیماربایی انجام شد. بین سال‌های ۱۹۶۸ تا
از این هواپیماربایی انجام شد. بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۹، سازمان‌های شبه‌نظامی فلسطینی ۱۱ بار تلاش کردند تا هواپیماهای اسرائیلی را بربایند که همهٔ این تلاش‌ها شکست خوردند. خلبان اودد آباربانل بعدها خاطرات خود را از تجربه‌اش در طول هواپیماربایی نوشت.
سید رضی یکی از محله‌های شهر هشت‌پر، مرکز شهرستان تالش در استان گیلان است. دلیل نامگذاری این محله به این نام، به سابقه سکونت فردی به نام سیدرضی‌الدین نبوی در آن و نقش تاریخی او بازمی‌گردد. موقعیت جغرافیایی. شهر هشت‌پر در جنوب‌غربی استان گیلان و در کنار دریای خزر واقع شده است. محلهٔ سید رضی در محدودهٔ شهری هشت‌پر قرار دارد و مختصات آن ثبت شده است. در این محدوده، کوچه‌ای به نام «کوچهٔ سید رضی» نیز در نقشهٔ نشان ثبت شده و در آدرس‌های محلی به آن ارجاع می‌شود.
نشان نقره شجاعت نظامی یک مدال ایتالیایی برای شجاعت است. مدال‌های شجاعت ایتالیایی برای اولین بار توسط ویکتور آمادئوس سوم از ساردینیا در ۲۱ مه ۱۷۹۳ با یک مدال طلا و در زیر آن، یک مدال نقره وضع شدند. این مدال‌ها برای افسران جزء یا سربازان عادی که در نبرد خود را نشان داده بودند، در نظر گرفته شده بود. این مدال‌ها در دوره سلطه ناپلئونی کنار گذاشته شدند. آنها در ۱ آوریل ۱۸۱۵ توسط ویکتور امانوئل اول از ساردینیا دوباره برقرار شدند، اما تنها چند ماه بعد، در ۴ اوت ۱۸۱۵، آنها را لغو کرد و نشان نظامی ساوویا را جایگزین
آنها را لغو کرد و نشان نظامی ساوویا را جایگزین آنها کرد که اکنون به عنوان نشان نظامی ایتالیا شناخته می‌شود. با این حال، در سال ۱۸۳۳، چارلز آلبرت از ساردینیا، با تشخیص اینکه نشان نظامی بیش از حد انحصاری است و فقط می‌تواند به افراد رده بالا اعطا شود، مدال‌های شجاعت (طلا و نقره) را به عنوان جوایزی برای اعمال شریف انجام شده توسط سربازان در جنگ و صلح دوباره برقرار کرد. طبق فرمان سلطنتی شماره ۷۵۳ مورخ ۲۴ مه ۱۹۱۵، تعداد دفعاتی که یک فرد می‌توانست نشان شجاعت (اعم از نقره و طلا) دریافت کند، به سه بار محدود شده بود
نقره و طلا) دریافت کند، به سه بار محدود شده بود و پس از آن ارتقاء درجه پیش‌بینی شده بود. این محدودیت با فرمان سلطنتی شماره ۹۷۵ مورخ ۱۵ ژوئن ۱۹۲۲ لغو شد. در طول جنگ جهانی اول، این مدال به پرسنل نظامی، واحدهای بالاتر از سطح گروهان و غیرنظامیان به خاطر شجاعت استثنایی در مواجهه با دشمن اعطا می‌شد. در طول جنگ جهانی اول، این مدال حدود ۳۸٬۶۱۴ بار برای اعمال قهرمانانه فردی (در مقایسه با ۳۶۸ مدال طلا و ۶۰٬۲۴۴ مدال برنز) اعطا شد. بنابراین، مدال نقره ایتالیا برای شجاعت نظامی از نظر فراوانی و اعتبار معادل صلیب نظامی
نظامی از نظر فراوانی و اعتبار معادل صلیب نظامی بریتانیا است که در طول جنگ جهانی اول حدود ۴۰٬۲۵۳ بار اعطا شد. مدال نقره برای شجاعت نظامی هنوز توسط دولت ایتالیا اعطا می‌شود و این مدال، همراه با مدال‌های طلا و برنز برای شجاعت نظامی و همچنین «صلیب جنگی شجاعت نظامی» که فقط در زمان جنگ اعطا می‌شود، توسط فرمان سلطنتی ۴ نوامبر ۱۹۳۲ تأسیس شده است که در آن هدف از این مدال‌ها اینگونه تعریف شده است: «تشخیص و تجلیل عمومی از نویسندگان اعمال قهرمانانه نظامی، حتی آنهایی که در زمان صلح انجام شده‌اند، مشروط بر اینکه این
که در زمان صلح انجام شده‌اند، مشروط بر اینکه این اقدام با اهدافی که نیروهای مسلح برای آن تشکیل شده‌اند، صرف نظر از شرایط یا کیفیت نویسنده، ارتباط نزدیکی داشته باشد.»
نشان برنز شجاعت نظامی یک نشان نظامی ایتالیایی برای شجاعت است. این مدال توسط چارلز آلبرت از ساردینیا در ۲۶ مارس ۱۸۳۳، به همراه نشان طلای شجاعت نظامی و نشان نقره شجاعت نظامی که رتبه بالاتری دارند و توسط شاه ویکتور آمادئوس سوم در ۲۱ مه ۱۷۹۳ تأسیس شدند، تعریف شد. این مدال‌ها، و همچنین «صلیب جنگی شجاعت نظامی» که فقط در زمان جنگ اعطا می‌شود، توسط فرمان سلطنتی ۴ نوامبر ۱۹۳۲ تأسیس شده‌اند که در آن هدف از اعطای آنها اینگونه تعریف شده است: «تشخیص و تجلیل عمومی از عاملان اعمال قهرمانانه نظامی، حتی آنهایی که در زمان
اعمال قهرمانانه نظامی، حتی آنهایی که در زمان صلح انجام شده‌اند، مشروط بر اینکه آن عمل با اهدافی که نیروهای مسلح برای آن تشکیل شده‌اند، صرف نظر از شرایط یا کیفیت عامل، ارتباط نزدیکی داشته باشد.» در طول جنگ جهانی اول، این مدال حدود ۶۰۲۴۴ بار برای اعمال قهرمانانه فردی اهدا شد. (در مقایسه با ۳۸۶۱۴ مدال نقره و ۳۶۸ مدال طلا)
نشان طلای شجاعت نظامی () یک نشان نظامی ایتالیایی است که در ۲۱ مه ۱۷۹۳ توسط پادشاه ویکتور آمادیوس سوم ساردنی به پاس دلاوری‌های برجسته افسران جزء و سربازان در جنگ، تأسیس شد. روی مدال نیمرخ پادشاه را نشان می‌داد و در پشت آن نشان پرچم و عبارت "به پاس شجاعت" نوشته شده بود. در ۱۴ اوت ۱۸۱۵، ویکتور امانوئل یکم آن را با نشان نظامی ساووی، که اکنون به عنوان نشان نظامی ایتالیا شناخته می‌شود، جایگزین کرد. چارلز آلبرت ساردینیا در ۲۶ مارس ۱۸۳۳ آن را احیا کرد و مدال‌های نقره و برنز را به آن اضافه کرد. این مدال‌ها، روی خود،
و برنز را به آن اضافه کرد. این مدال‌ها، روی خود، نشان ساووی با شاخه‌های برگ بو، تاج سلطنتی و عبارت "به پاس شجاعت نظامی" را داشتند. در پشت مدال، دو شاخه برگ بو وجود داشت که نام سرباز نشان‌دار و محل و تاریخ عملیات را در بر می‌گرفت. با اعلام جمهوری در ۲ ژوئن ۱۹۴۶، نشان خاندان ساووی با نشان جمهوری ایتالیا جایگزین شد. برای اقدامات انجام شده توسط افراد در طول جنگ جهانی اول، مدال طلا حدود ۳۶۸ بار، و همچنین ۳۷ بار به واحدهای نظامی و یک بار به سرباز گمنام اعطا شد. تنها چهار مورد از جوایز فردی به خارجی‌ها اهدا شد که
چهار مورد از جوایز فردی به خارجی‌ها اهدا شد که یکی از آنها تزار نیکلای دوم روسیه بود. سه مورد دیگر به خاطر اعمال شجاعانه‌ای بود که در آن دریافت‌کننده در جنگ کشته شد یا بر اثر جراحات وارده درگذشت (جان اوبرن و رولند موریلو فرانسوی و کولمن دویت آمریکایی). مدال طلای شجاعت نظامی یکی از مدال‌های جنگ جهانی اول بود که با کمترین میزان اهدا اهدا شد و حتی کمتر از صلیب ویکتوریا که ۶۲۸ بار اهدا شد، اعطا می‌شد. در طول جنگ جهانی دوم، این مدال به سربازان ارتش سلطنتی ایتالیا اهدا می‌شد؛ پس از سازماندهی مجدد این نیروها پس
اهدا می‌شد؛ پس از سازماندهی مجدد این نیروها پس از آتش‌بس با ایتالیا در سال ۱۹۴۳، این نشان به اعضای نیروهای متفقین ایتالیایی که از متفقین حمایت می‌کردند، اهدا شد. جمهوری اجتماعی ایتالیا وابسته به محور، طرح دیگری از این مدال را با جایگزینی نشان گلادیوس به جای نشان ساووی، برای اعضای ارتش ملی جمهوری از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ ایجاد کرد. این نسخه از نشان توسط دولت ایتالیا پس از جنگ به رسمیت شناخته نشد. مدال طلای شجاعت نظامی هنوز توسط دولت ایتالیا اعطا می‌شود و این مدال، همراه با مدال‌های نقره و برنز شجاعت نظامی و
مدال، همراه با مدال‌های نقره و برنز شجاعت نظامی و همچنین صلیب جنگی شجاعت نظامی (که فقط در زمان جنگ اعطا می‌شود) توسط فرمان سلطنتی ۴ نوامبر ۱۹۳۲ تأسیس شد که در آن هدف از اعطای این مدال‌ها اینگونه تعریف شده است: «تشخیص و تجلیل عمومی از آفرینندگان اعمال قهرمانانه نظامی، حتی آنهایی که در زمان صلح انجام شده‌اند، مشروط بر اینکه آن عمل قهرمانانه با اهداف تشکیل نیروهای مسلح، صرف نظر از شرایط یا کیفیت آفریننده، ارتباط نزدیکی داشته باشد.»
«پلوتو» ترانه‌ای از موسیقی‌دان ایسلندی بیورک می‌باشد. این ترانه توسط بیورک و مارک بل نوشته، تهیه و تولید شده‌است و در سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "هموژنیک" (۱۹۹۷) قرار دارد. پس‌زمینه و توسعه. این قطعه با همکاری بیورک و مارک بل عضو ال‌اف‌او شکل گرفت؛ که بخش عمدهٔ هم‌تولید آلبوم نیز به نام او ثبت شده بود. بیورک پیش‌تر می‌خواست مارک بل در آلبوم‌های "دبیو" و "پست" با او همکاری داشته باشد، اما همکاری آن‌ها سرانجام در "هموژنیک" ممکن شد. بیورک این ترانه را با بهره‌گیری از سینث‌سایزر نورد لید خلق کرد. نسخهٔ
بهره‌گیری از سینث‌سایزر نورد لید خلق کرد. نسخهٔ نهایی حاصل بداهه‌نوازی‌ها و جم سشن‌های بیورک و بل در مالاگا، اسپانیا بود؛ آلبوم نیز در همانجا ضبط شده‌است. بیورک چنین روایت می‌کند: «من و مارک بودیم که تو اسپانیا کلی می‌خندیدیم. روزی [داغ] مثل امروز بود. یه آمپ کوچیک آوردیم بیرون با یه کیبورد، و من حسابی کارهای پانک کردم، در حالی که تو فکر هوی متال بودم. بیشتر قطعه‌هارو من قبل از اینکه مارک روشون کار کنه نوشته بودم، برای همین حالتشون بیشتر شبیه ترانه‌های کامل بود، بعدشم مارک با من روی بیت‌ها و تنظیم‌ها کار
بود، بعدشم مارک با من روی بیت‌ها و تنظیم‌ها کار می‌کرد. عنوان ترانه از مفاهیم اختربینی پلوتو گرفته شده است؛ سیارهٔ حاکم بر برج عقرب. پلوتو گاه «نوساز بزرگ» نامیده می‌شود: سیاره‌ای که نماد تولد دوباره و دگرگونی است، دگرگونی‌ای که از دل ویرانی زاده می‌شود. بیورک که خودش متولد برج عقرب است، گفته: «وقتی — مثل من — تأثیر زیادی از پلوتو داری، یعنی می‌خوای همهٔ چرندیات رو کنار بزنی، تمام زباله‌ها رو دور بریزی. هیچ بار اضافه‌ای نه. این یعنی مرگ و تولد.»
مهران بهرامیان متولد ۱۳۷۲ خورشیدی از معترضان جنبش زن، زندگی، آزادی شهرستان سمیرم که در ۱۵ شهریور ۱۴۰۴ و در زندان مرکزی اصفهان اعدام شد. او برادر مراد بهرامیان از کشته‌شدگان ۲۵ آبان در قیام سراسری سال ۱۴۰۱ است. پیکر مهران بهرامیان به صورت مخفیانه در اصفهان به خاک سپرده شد. شمار زیادی از فعالان سیاسی و اجتماعی اعدام او را محکوم کردند. در خیزش سراسری سال ۱۴۰۱ مهران بهرامیان به همراه برادرش فاضل بهرامیان (متولد ۱۳۶۸ خورشیدی و پدر یک فرزند خردسال) و تنی چند از جوانان سمیرم بازداشت و به زندان دستگرد و بخش «الف
جوانان سمیرم بازداشت و به زندان دستگرد و بخش «الف طا» منتقل شد. مهران بهرامیان پس از بازداشت به شدت شکنجه شده بود و پس از مدتی با وثیقه سنگین آزاد شده بود که در مرداد ۱۴۰۴ و پس از جنگ ۱۲ روزه بازداشت و طی کمتر از یک ماه به اعدام محکوم و حکمش اجرا شد.
نشان نظامی ایتالیا () بالاترین نشان نظامی جمهوری ایتالیا و پادشاهی سابق ایتالیا است. این نشان در سال ۱۸۱۵ توسط پادشاه ساردینیا، ویکتور امانوئل یکم، دوک ساووی، به عنوان نشان نظامی ساوویا، یک نشان ملی تأسیس شد. این نشان در پنج درجه برای رفتار برجسته در زمان جنگ به واحدهای نیروهای مسلح یا پرسنل فردی که «تخصص، حس مسئولیت و شجاعت اثبات شده» دارند، اعطا می‌شود. این نشان پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱ ادامه یافت و پس از تأسیس جمهوری در سال ۱۹۴۶، با نام جدید خود احیا شد. این نشان با حکم رئیس‌جمهور ایتالیا، رئیس