payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خدمه خرابکار (انگلیسی: The Wrecking Crew) یک فیلم کمدی اکشن آمریکایی در سبک پلیس رفیق آماده اکران به کارگردانی آنجل مانوئل سوتو و نویسندگی جاناتان تروپر با بازی جیسون موموآ، دیو باتیستا، کلیس بنگ، تمورا موریسون، جیکوب باتالون، فرانکی آدامز، میاوی، استیون روت و مورنا باکارین است. داستان. دو برادر ناتنی، یک پلیس آزاد (موموآ) و یک نیروی دریایی منضبط (باتیستا)، باید با هم همکاری کنند تا توطئه‌ای را در پشت قتل پدرشان در هاوایی کشف کنند. ساخت. فیلمبرداری در ۵ اکتبر ۲۰۲۴ در هاوایی و نیوزیلند آغاز شد.
بوئینگ اف۴۷ یک جنگنده نسل ششم برتری هوایی آینده خواهد بود که توسط شرکت بوئینگ برای نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا تحت برنامه نسل بعدی برتری هوایی (NGAD) توسعه می‌یابد. مقامات نیروی هوایی گفته‌اند که اولین آزمایش‌ها در سال ۲۰۲۰ انجام شده است، و این سازمان قصد دارد تا پایان دهه، این مدل نخستین جنگنده نسل ششم ایالات متحده شده، و به میدان بیاید. توسعه. برنامه اف۴۷ بخشی از ابتکار «برنامه نسل بعدی برتری هوایی» نیروی هوایی ایالات متحده است که هدف آن جایگزینی ناوگان قدیمی هواپیماهای لاکهید مارتین اف-۲۲ رپتور است.
قدیمی هواپیماهای لاکهید مارتین اف-۲۲ رپتور است. بوئینگ قرارداد توسعه و تولید اف۴۷ را که بیش از ۲۰ میلیارد دلار ارزش دارد، در یک فرایند انتخاب رقابتی به دست آورد. این انتخاب در ۲۱ مارس ۲۰۲۵ توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ، اعلام شد. پس از این اعلام این خبر، سهام بویینگ تا ۵٪ افزایش یافت و سهام لاکهید مارتین در بازار بورس ایالات متحده ۷٪ کاهش یافت. ترامپ، چهل و هفتمین رئیس‌جمهور، توضیح داد که «ژنرال‌ها این عنوان (اف۴۷) را انتخاب کردند» و آن را به عنوان «یک عدد زیبا» توصیف کرد. این قرارداد پس از
عنوان «یک عدد زیبا» توصیف کرد. این قرارداد پس از ماه‌ها عدم قطعیت به دلیل محدودیت‌های بودجه و تغییر اولویت‌ها که منجر به توقف و بررسی دقیق برنامه شد، اعلام گردید. طراحی. جزئیات مربوط به طراحی اف-۴۷ همچنان محرمانه باقی مانده است. بر اساس گفته‌های آلوین، اف-۴۷ دارای «برد بسیار بیشتر، استتار پیشرفته‌تر، پایداری و پشتیبانی بهتر، و دسترسی بالاتر نسبت به جنگنده‌های نسل پنجم ما» یعنی اف-۲۲ و لاکهید مارتین اف-۳۵ لایتنینگ ۲ خواهد بود. وی همچنین افزود که این جنگنده «هزینه کمتری» نسبت به اف-۲۲ خواهد داشت، در تعداد
«هزینه کمتری» نسبت به اف-۲۲ خواهد داشت، در تعداد بیشتری تولید خواهد شد، «قابلیت انطباق بیشتری با تهدیدات آینده» خواهد داشت و به «نیروی انسانی و زیرساخت کمتری برای استقرار» نیاز خواهد داشت." پیش‌بینی می‌شود این جنگنده مجهز به قابلیت‌های استتار پیشرفته، همگامی حسگرها، و توانایی هماهنگی عملیات با گروه‌های پهپادی باشد که همگی برای ایجاد مزیت در نبرد طراحی شده‌اند.
کداکروم (به انگلیسی: Kodachrome) یک فیلم کمدی-درام آمریکایی محصول سال ۲۰۱۷ به کارگردانی مارک راسو و نویسندگی جاناتان تروپر است که بر اساس مقاله‌ای در روزنامه نیویورک تایمز در سال ۲۰۱۰ توسط آرتور گرگ سولزبرگر ساخته شده است. بازیگرانی چون اد هریس، جیسون سودیکیس، الیزابت اولسن، بروس گرینوود، وندی کروسون و دنیس هیزبرت به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو در ۸ سپتامبر ۲۰۱۷ داشت و در ۲۰ آوریل ۲۰۱۸ توسط نتفلیکس منتشر شد. داستان. فیلم کداکروم، دربارهٔ یک
منتشر شد. داستان. فیلم کداکروم، دربارهٔ یک سیستم توسعه یافته عکاسی به نام کداکروم است که در زمان خود از تحسین‌های زیادی برخوردار بود و اکنون از محبوبیت کمتری برخوردار است. در این زمان، یک پدر و پسر سفری را آغاز می‌کنند تا بتوانند قبل از بسته شدن استودیوی عکس‌برداری کانزاس به دلایل مالی، از آن دیدن کنند و… ساخت. فیلمبرداری در ۲۸ اوت ۲۰۱۶ در تورنتو آغاز شد.
مسابقات بزرگ آمریکای مرکزی ۱۹۹۷ شانزدهمین دوره مسابقات باشگاهی اونکاف بود.
خانواده خوب آمریکایی یک مجموعه درام آمریکایی است که بر اساس داستان واقعی ناتالیا گریس (با بازی ایموجن فیت رید) توسط کریستین (با بازی الن پومپئو) و مایکل بارنت (با بازی مارک دوپلاس) ساخته شده است. ناتالیا کودکی با قامتی کوتاه است که خانواده بارنت تصمیم می‌گیرند او را رها کنند، زیرا او رفتارهای عجیبی از خود نشان می‌دهد و به دروغ ادعا می‌کنند که او یک بزرگسال بوده که تظاهر به کودک بودن می‌کرده است تا این اقدامشان را توجیه کنند. این مجموعه در تاریخ ۱۹ مارس ۲۰۲۵ توسط سرویس هولو به نمایش درآمد. تولید. در اوت ۲۰۲۲
سرویس هولو به نمایش درآمد. تولید. در اوت ۲۰۲۲ گزارش شد که شبکه هولو سفارش ساخت یک سریال را داده است که از اتفاقات واقعی زندگی ناتالیا گریس الهام گرفته شده است. این سریال توسط کِیتی رابینز خلق شده است. الن پومپئو به عنوان بازیگر نقش کریستین بارنت قرارداد امضا کرد و به عنوان تهیه‌کننده اجرایی تحت برند «کلمتی جین» همراه با لورا هولستاین خواهد داشت. سارا ساترلند، مایک اپس، دن اسپایلو، نیلز کیرچنر و اندرو استیرن نیز به عنوان تهیه‌کنندگان اجرایی در این مجموعه حضور دارند. انتشار. این سریال هشت قسمتی به صورت هفتگی
دارند. انتشار. این سریال هشت قسمتی به صورت هفتگی توسط شبکه هولو منتشر شد، اولین قسمت با نمایش دو اپیزود در تاریخ ۱۹ مارس ۲۰۲۵ شروع شد. بازخورد. در وب‌سایت جمع‌آوری نقدها «راتن تومیتوز»، ۵۰٪ از ۱۴ نقد انجام‌شده توسط منتقدان مثبت بوده است و میانگین امتیاز آن ۵٫۶ از ۱۰ می‌باشد. «متاکریتیک»، که از میانگین وزن‌دار استفاده می‌کند، به فصل اول امتیاز ۶۰ از ۱۰۰ داده است که نشان‌دهنده «نقدهای مختلط یا متوسط» می‌باشد.
شمارش معکوس (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی درام دلهره‌آور روان‌شناختی ارمنستانی ۳۶–۴۰ دقیقه‌ای محصول سال ۲۰۱۷ کشور ارمنستان به کارگردانی ، و نویسندگی می‌باشد. این مجموعه از روز ۲۱ اکتبر ۲۰۱۷ از آرمنیا تی‌وی شروع به نمایش درآمد. این مجموعه شنبه‌ها و یکشنبه‌ها ساعت ۲۱:۰۰ شب روی آنتن رفت. داستان این مجموعه در مکان‌های مختلف ارمنستان اتفاق می‌افتد. فیلمبردار سریال نلسون سارگسیان می‌باشد.
کداکروم (انگلیسی: Kodachrome) نام تجاری یک فیلم رنگی است که توسط کداک در سال ۱۹۳۵ معرفی شد. این یکی از اولین مواد رنگی موفق بود و هم برای فیلمبرداری و هم برای عکاسی ثابت استفاده می‌شد. برای سال‌ها، کداکروم به‌طور گسترده برای عکاسی رنگی حرفه‌ای، به‌ویژه برای تصاویری که برای انتشار در رسانه‌های چاپی در نظر گرفته شده بودند، استفاده می‌شد. رشد و محبوبیت مواد عکاسی جایگزین، و بسیار بعد، انتقال گسترده به عکاسی دیجیتال، منجر به از دست دادن سهم بازار کداکروم شد. تولید آن در سال ۲۰۰۹ متوقف شد و پردازش در دسامبر ۲۰۱۰
آن در سال ۲۰۰۹ متوقف شد و پردازش در دسامبر ۲۰۱۰ به پایان رسید. در اوایل سال ۲۰۱۷، کداک اعلام کرد که در حال بررسی امکان معرفی مجدد کداکروم است، اما بعداً پذیرفت که بعید است این اتفاق بیفتد.
ناتالیا گریس (بارنت) منس (؛ زادهٔ ) یک آمریکایی اوکراینی‌تبار با قامتی کوتاه که در سال ۲۰۱۰، در سن هفت‌سالگی توسط یک خانواده آمریکایی به فرزندخواندگی پذیرفته شد اما یک سال بعد توسط آن‌ها رها شد. والدین فرزندخوانده‌اش ادعا کردند که ناتالیا یک بزرگسال بوده و در سال ۲۰۱۱ موفق شدند دادگاه را قانع کنند که سال تولد او را به‌طور قانونی از ۲۰۰۳ به ۱۹۸۹ تغییر دهد. اما در آزمایشی که در آگوست ۲۰۲۳ توسط شرکت TruDiagnostic انجام شد، تخمین زده شد که سن واقعی ناتالیا حدود ۲۲ سال و این نشان می‌دهد که در زمان رها شدن او در
۲۲ سال و این نشان می‌دهد که در زمان رها شدن او در اولین آپارتمانش در سال ۲۰۱۱، او تنها ۸ سال داشت. پس از آن تاریخ تولد قانونی او به سال ۲۰۰۳ بازگردانده شده است.
ارین لوی (؛ زادهٔ) فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر به خاطر فعالیت در مجموع تلویزیونی مد من برای شبکه تلویزیونی ای‌ام‌سی شناخته میشود.
سعدیّه صابر مُفَرِّح (۲۱ مارس ۱۹۶۴) شاعر، روزنامه‌نگار، منتقد ادبی و نویسندهٔ کویتی است. در شهر الجهراء زاده شد. او دارای مدرک لیسانس زبان عربی از دانشگاه کویت در سال ۱۹۸۷ است. به عنوان سردبیر فرهنگی در بخش فرهنگی روزنامه‌های «الوطن» و «القبس» کار کرد. جایزهٔ اول خلاقیت فکری در سال ۱۹۹۲ به عنوان بخشی از جوایز سعاد الصباح به او رسید. او یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های شعری منطقهٔ خلیج به‌شمار می‌آید. آثارش به بسیاری از زبان‌های خارجی ترجمه شده و در شماری از برنامه‌های آموزشی در داخل و خارج از کویت تدریس شده است.
آموزشی در داخل و خارج از کویت تدریس شده است. مفرح کتاب‌های بسیار منتشر کرده که شامل شعر، نقد ادبی و آنتولوژی می‌شود. در سال ۲۰۱۱، زندگی‌نامهٔ خود را منتشر کرد. از ۲۰۲۲، به عنوان مشاور فرهنگی و رسانه‌ای و همچنین عضو هیئت داوران جایزه بوکر عربی فعالیت می‌کند. زندگی و پیشه. سعدیه صابر مفرح در ۲۱ مارس ۱۹۶۴ در جهرای کویت به دنیا آمد.از مدارس الجهرا فارغ‌التحصیل شد و دیپلم دبیرستان خود را با درجهٔ ممتاز گرفت. به دانشگاه کویت پیوست و در سال ۱۹۸۷ از گروه زبان عربی فارغ‌التحصیل شد. وی از ژانویه ۱۹۸۸ به عنوان سردبیر
شد. وی از ژانویه ۱۹۸۸ به عنوان سردبیر فرهنگی در بخش فرهنگی روزنامهٔ «الوطن» مشغول به کار شد و در سال ۱۹۹۳ به روزنامهٔ «القبس» نقل مکان کرد. به عنوان ستون‌نویس ثابت در روزنامه‌های «القبس» کویت، مجلهٔ «العربی» کویت، مجلهٔ «کویت» کویت، روزنامهٔ «الریاض» عربستان، روزنامهٔ «اثیر» عمان، روزنامهٔ «العربی الجدید» لندن، روزنامهٔ الکترونیکی «التقریر»، روزنامهٔ الکترونیکی «ایوان ۲۴» و مجلهٔ «الیمامه» کار می‌کند. او همچنین در نوشتن مقالات انتقادی و بررسی روزنامه‌های هفتگی و ماهانه در برخی از روزنامه‌ها و مجلات عربی
هفتگی و ماهانه در برخی از روزنامه‌ها و مجلات عربی شرکت می‌کند. اشعار او در بسیاری از روزنامه‌ها و مجلات عربی به چاپ رسیده است. او رویکرد ادبی خاص خود را دارد که شعر و روزنامه‌نگاری را در هم می‌آمیزد و با اولین کتاب خود در سال ۱۹۹۰ به نام «آخرین رؤیاپردازان» که مجموعه شعری کوچکی بود، شروع کرد. روزنامهٔ بریتانیایی «گاردین» او را به عنوان نمایندهٔ کویت در نقشهٔ شعر جهان و جنبش جهانی شاعران، او را به عنوان سفیر شعر عربی در کویت برگزیدند. بسیاری از اشعار و آثار او به تعدادی از زبان‌های جهان مانند: انگلیسی،
او به تعدادی از زبان‌های جهان مانند: انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، اسپانیایی، سوئدی، لهستانی، ایتالیایی، تاجیکی، فارسی، عبری و اردو ترجمه شده است. او به عنوان داور برای تعدادی از جوایز ادبی محلی و عربی خدمت کرده است. او عضو کمیتهٔ توسعهٔ برنامه درسی زبان عربی برای مرحلهٔ ابتدایی در وزارت آموزش و پرورش کویت است. تعدادی جوایز قدردانی را در سطح دانشگاه دریافت کرد، همچنین جایزهٔ اول خلاقیت فکری در سال ۱۹۹۲ به عنوان بخشی از جوایز سعاد الصباح به او رسید. از ۲۰۲۲، به عنوان مشاور فرهنگی و رسانه ای برای چندین رسانه و
عنوان مشاور فرهنگی و رسانه ای برای چندین رسانه و همچنین عضو هیئت داوران جایزه بوکر عربی فعالیت می‌کند. آثار. از جمله مجموعه شعرهای وی: کتاب‌ها:
ماریا سیمون (; – ) روان‌شناس و پژوهشگر مددکاری اجتماعی اتریشی بود. او که در خانواده‌ای یهودی در وین و در نزدیکی پایان جنگ جهانی اول متولد شد، تحصیلات خود را در اتریش و چکسلواکی گذراند اما پس از اشغال چکسلواکی در سال ۱۹۳۸ به لندن مهاجرت کرد. در بریتانیا، او در مهدکودک‌های همپستد، یک مرکز آزمایشی مراقبت از کودکان که توسط روان‌کاو آنا فروید اداره می‌شد، مشغول به کار شد. او با حقوق‌دان و فعال مقاومت ازدواج کرد. پس از مدتی اقامت در دانمارک، سیمون در وین به تحصیل روان‌شناسی پرداخت و در ایالات متحده آمریکا به
روان‌شناسی پرداخت و در ایالات متحده آمریکا به عنوان دانشگاهی فعالیت کرد. او در سال ۱۹۶۳ به اتریش بازگشت و در سال ۱۹۷۰ به عنوان مدیر آکادمی مددکاری اجتماعی شهر وین (Akademie für Sozialarbeit der Stadt Wien) منصوب شد. در دوران مدیریت او که تا سال ۱۹۸۳ ادامه داشت، این آکادمی آموزش مددکاری اجتماعی در اتریش را مطابق با استانداردهای حرفه‌ای معاصر اصلاح کرد. جامعه‌شناس باربارا لوئیس او را به دلیل ایجاد "راهی نو برای نسل‌های آینده [از دانشجویان زن]" () در حوزه خود مورد تحسین قرار داده است. سیمون تا ۱۰۳ سالگی زندگی
تحسین قرار داده است. سیمون تا ۱۰۳ سالگی زندگی کرد و در دوران بازنشستگی همچنان به فعالیت علمی ادامه داد. اوایل زندگی و تحصیلات. ماریا دوروتئا پولاتشک در ۶ اوت ۱۹۱۸ در خانواده‌ای یهودی در وین متولد شد، در همان روزی که نبرد دوم مارن به پایان رسید. پدرش رودولف، یک مهندس اهل پادشاهی بوهم از شهر منیخووو هرادیشتی بود و مادرش جولیانه، که از یک خانواده یهودی همگون‌سازی‌شده در وین آمده بود، نخستین زنی بود که در دانشگاه اقتصاد و کسب‌وکار وین، یک دانشگاه در زمینه کسب‌وکار و اقتصاد، تحصیل کرد. سیمون دوران ابتدایی را در
و اقتصاد، تحصیل کرد. سیمون دوران ابتدایی را در مدرسه‌ای در وین گذراند و سپس وارد یک گیمنازیوم ویژه دختران کارمندان دولت شد. او در دوران دانشجویی به جنبش جوانان هاشومر هاتزایر پیوست. در سال ۱۹۳۴، در یک اردوی اسکی سازمان‌یافته توسط این جنبش، با آشنا شد. او عضو مقاومت اتریش علیه نازیسم بود و بعدها به ارتش ایالات متحده آمریکا پیوست و در آماده‌سازی پیاده‌سازی در نرماندی مشارکت داشت. پس از جنگ، وی به عنوان حقوق‌دان مشغول به کار شد. سیمون بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ برای معلمی در دوره پیش‌دبستانی آموزش دید، اما در
برای معلمی در دوره پیش‌دبستانی آموزش دید، اما در اتریش شغلی نیافت. به دلیل اصالت بوهمیایی پدرش، او تابعیت چکسلواکی را داشت و توانست به پراگ نقل مکان کند. در آنجا تحصیلات خود را در Masarykschule für Sozial- und Gesundheitsfürsorge، یک مؤسسه آموزشی مددکاری اجتماعی که توسط بنیاد راکفلر حمایت می‌شد، ادامه داد. در سال ۱۹۳۹، پس از اشغال چکسلواکی، سیمون به بریتانیا مهاجرت کرد، جایی که تحت حمایت دولت در تبعید چکسلواکی قرار گرفت و در مشاغل مختلفی از جمله خدمتکاری و نظافت مشغول به کار شد. از سال ۱۹۴۰، او در
و نظافت مشغول به کار شد. از سال ۱۹۴۰، او در مهدکودک‌های همپستد، یک مهد کودک زمان جنگ به سرپرستی روان‌کاوان دوروتی برلینگهام و آنا فروید، که او را در دوره آموزشی خود در اتریش ملاقات کرده بود، مشغول شد. سیمون بعدها تأثیر فروید را بر کار خود تصدیق کرد. فعالیت‌های دانشگاهی. بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶، سیمون همراه با خانواده‌ای میزبان در دانمارک زندگی کرد، درحالی‌که همسرش در سفارت ایالات متحده آمریکا در کپنهاگ کار می‌کرد. نخستین فرزند آن‌ها در این دوران متولد شد. در سال ۱۹۴۶، او به سیاتل مهاجرت کرد و در خدمات
در سال ۱۹۴۶، او به سیاتل مهاجرت کرد و در خدمات رفاهی خانواده یهودی مشغول به کار شد. او بعدها اظهار داشت که تجربه‌اش در روان‌کاوی، که در آن زمان حوزه‌ای پرطرفدار در روان‌شناسی بود، یکی از دلایل اصلی استخدامش بود. با دریافت تابعیت آمریکایی، سیمون در سال ۱۹۴۷ به اتریش بازگشت، و در زمینه روش‌های آموزشی روان‌کاوان آگوست آیخورن و پژوهش کرد. او در دانشگاه وین به تحصیل در مقطع دکترا در روان‌شناسی پرداخت و در سال ۱۹۵۲ فارغ‌التحصیل شد. در وین، او به عنوان مشاور کارگری برای اتریش تحت اشغال متفقین فعالیت کرد. با عدم
برای اتریش تحت اشغال متفقین فعالیت کرد. با عدم یافتن موقعیت دانشگاهی در اتریش، او به ایالات متحده بازگشت و در دانشگاه‌های مختلف تدریس کرد. با این حال، در سال ۱۹۶۳ به اتریش بازگشت و به عنوان پژوهشگر در مؤسسه مطالعات پیشرفته وین مشغول شد. ریاست آکادمی مددکاری اجتماعی. در سال ۱۹۷۰، سایمون به عنوان مدیر "آکادمی مددکاری اجتماعی وین" (Akademie für Sozialarbeit der Stadt Wien) منصوب شد که در سال ۲۰۰۱ در دانشگاه علوم کاربردی پردیس وین ادغام شد. در زمان انتصاب او، آکادمی با کاهش تعداد متقاضیان مواجه بود که سایمون
آکادمی با کاهش تعداد متقاضیان مواجه بود که سایمون این موضوع را به روش‌های آموزشی "کهنه" و "کاملاً غیرسازمان‌یافته" () نسبت داد. در دوران مدیریت او، آکادمی آموزش مددکاری اجتماعی در اتریش را مطابق با استانداردهای حرفه‌ای معاصر اصلاح کرد. این اصلاحات شامل معرفی روش‌های جدید تدریس مانند پروژه‌ها و درس‌های میان‌رشته‌ای، تشکیل کمیته ارتباطی دانشجویان و کارکنان و سیاست پذیرش برابرتر بود. از سال ۱۹۷۱، سایمون رئیس ائتلاف مدیران مدارس مددکاری اجتماعی بود. این ائتلاف از وزارت آموزش‌وپرورش خواستار ارتقای جایگاه مؤسسات
وزارت آموزش‌وپرورش خواستار ارتقای جایگاه مؤسسات آموزشی خود و افزایش مدت دوره‌های مددکاری اجتماعی از دو به سه سال شد. در سال ۱۹۷۶، مدارس وضعیت آکادمی دریافت کردند و برنامه درسی آن‌ها به‌روز شد، اما وزارتخانه با افزایش مدت دوره‌ها موافقت نکرد. سایمون تلاش کرد اتریش را در ساختارهای بین‌المللی مددکاری اجتماعی جای دهد و در تصمیم انجمن بین‌المللی مدارس مددکاری اجتماعی برای استقرار مقر خود در وین به مدت ده سال نقش داشت. او تا رسیدن به سن بازنشستگی اجباری در سال ۱۹۸۳، مدیریت آکادمی را بر عهده داشت. به گفته او در
مدیریت آکادمی را بر عهده داشت. به گفته او در مصاحبه‌ای با "وینر سایتونگ" در سال ۲۰۱۳، احساس می‌کرد نباید در آن زمان کناره‌گیری می‌کرد و ترجیح می‌داد یک دهه دیگر در این سمت بماند. بازنشستگی و درگذشت. در دوران بازنشستگی، سایمون همچنان فعال بود و سازمان "کمک به بستگان افراد مبتلا به بیماری‌های روانی"، یک خیریه برای افراد دارای اختلال روانی و خانواده‌هایشان را بنیان گذاشت. او همچنین نماینده ارشد فدراسیون جهانی سلامت روان بود. تا سال ۲۰۱۸، در منطقه دوبلینگ وین زندگی می‌کرد و بیش از یک‌سوم عمر خود را در دوران
زندگی می‌کرد و بیش از یک‌سوم عمر خود را در دوران بازنشستگی گذرانده بود. سایمون در ۸ مارس ۲۰۲۲، در سن ۱۰۳ سالگی در وین درگذشت. میراث. جامعه‌شناس باربارا لوییس، نقش سایمون را در توسعه مددکاری اجتماعی اتریش در دوران مدیریت او "بنیادین و ماندگار" () توصیف می‌کند. در بررسی دستاوردهای او به‌عنوان مدرس، لوییس خاطرنشان می‌کند که سایمون توانست تجربه آکادمیک بین‌المللی خود را با روش‌های نوآورانه تدریس ترکیب کند. این ترکیب، به دانشجویان اتریشی در دورانی که روش‌های آموزشی عمدتاً محافظه‌کارانه بود، چشم‌اندازهای جدیدی
عمدتاً محافظه‌کارانه بود، چشم‌اندازهای جدیدی ارائه داد. به گفته لوییس، سایمون "برای نسل‌های آینده [دانشجویان زن] مسیر تازه‌ای گشود" (). در اثری دربارهٔ پژوهشگر مددکاری اجتماعی اتریشی ، جامعه‌شناسان پیتر پانتوسک و ماریا مایس، سایمون را "افسانه‌ای" () در این حوزه توصیف می‌کنند و می‌نویسند که هم سایمون و هم آرتل، مددکاری اجتماعی و مطالعه آن را به‌عنوان "ادامه پروژه عصر روشنگری" () می‌دیدند.
فمینیسم امپریال که با نام‌های فمینیسم امپریالیستی، فمینیسم استعماری یا امپریالیسم متقاطع نیز شناخته می‌شود، به استفاده از لفاظی فمینیستی به منظور توجیه امپریالیسم اشاره دارد. این اصطلاح در سده‌های ۲۰ و ۲۱ شهرت یافته است و یکی از پژوهش‌گران، ادعا دارد که «[فمینیسم امپریال] به نابرابری امتیاز می‌دهد، [اما] در ظاهر برابری جنسیتی است … فمینیسم امپریال به امپراتوری‌طلبی از طریق جنگ امتیاز می‌دهد.» اصطلاح مرتبط امپریالیسم متقاطع، به سیاست خارجی کشورهای غربی اطلاق می‌شود که درگیر یا پشتیبان سیاست‌های امپریالیستی و
که درگیر یا پشتیبان سیاست‌های امپریالیستی و در عین حال مروج لفاظی فراگیر و پیشرفته در داخل تلقی می‌شوند. در گفتمان دانشگاهی و مطالعات زنان، "فمینیسم امپریال" و اصطلاحات مرتبط با آن، نگرش فمینیسم غربی را نسبت به کشورهای غیرسفید و غیرغربی نقد می‌کنند. منتقدان استدلال می‌کنند که این کلیشه‌های نادرست و تحقیرآمیز دربارهٔ وضعیت زنان در جهان جنوب را ماندگار می‌کند. فمینیسم غربی به دلیل ایجاد تصویری از زنان غیرسفیدپوست و غیرغربی با موقعیت اجتماعی-اقتصادی پایین‌تری نسبت به آنچه واقعاً هستند، مورد انتقاد قرار گرفته
نسبت به آنچه واقعاً هستند، مورد انتقاد قرار گرفته است. علاوه بر این، «فمینیسم امپریال» برای توصیف مواردی استفاده می‌شود که دیدگاه‌های نژادپرستانه نسبت به گروه‌های قومی در حاشیه دارد که بخشی از جریان اصلی فمینیسم نیستند. برخی پژوهش‌گران معتقدند که فمینیسم پسااستعماری، تا حدی در پاسخ به این نگرش‌های همتایان غربی خود شکل گرفت. تاریخ اولیه. اصطلاح «فمینیسم امپریال» ریشه در گسترش امپراتوری‌های استعماری اروپا در سده‌های ۱۸ و ۱۹ دارد. هنگامی که اروپایی‌ها بر جمعیت زیادی از مردم غیرسفیدپوست و غیرغربی حکومت
جمعیت زیادی از مردم غیرسفیدپوست و غیرغربی حکومت می‌کردند، آنها به اصطلاح «مأموریت تمدن‌سازی» را با این استدلال که زنان در این کشورها، به دلیل ایدئولوژی‌های جنسیت‌زده توسط جمعیت مرد تحت ستم قرار گرفتند، توجیه کردند. آن‌ها ادعا می‌کردند که حکومت استعماری، این زنان را از ستم همتایان مرد خود رهایی می‌بخشد. ادوارد سعید، مورخ فلسطینی-آمریکایی، این پدیده را بخشی از «خاورگرایی» توصیف می‌کند و مدعی است که پژوهش‌ها، فرهنگ و جامعهٔ اروپایی، کلیشه‌هایی را دربارهٔ تمدن‌های غیرغربی تبلیغ می‌کند تا کنترل بر آن‌ها توجیه
غیرغربی تبلیغ می‌کند تا کنترل بر آن‌ها توجیه شود. در میان این اعمال، فرمان‌برداری زنان به شدت مورد انتقاد قرار گرفت و توجیهی برای ادامهٔ حکومت استعماری شد. اعمال فرهنگی مانند ساتی، ازدواج کودکان و پرده‌نشینی دلیلی برای «عقب‌ماندگی» ملل شرقی ذکر شدند. در غرب آسیا و شمال آفریقا، قدرت‌های استعماری حجاب اسلامی را نماد ستم می‌دانستند. اِوِلین بارینگ، یک مدیر استعماری در مصر، به خاطر مبارزاتش علیه حجاب شناخته شده بود، که به گفتهٔ او باعث سرکوب زنان مصری شده است. در فیلیپین مستعمره، غربی‌ها از پذیرش اجتماعی در
در فیلیپین مستعمره، غربی‌ها از پذیرش اجتماعی در معرض دید بودن سینه‌های زنان در ملأ عام، وحشت داشتند و این را کاری زشت می‌دانستند که نیاز به مداخله دارد. اروپایی‌ها چنین اقداماتی را دلیلی برای نیاز به حاکمیت اروپایی می‌دانستند، که توجیه ایدئولوژیک استعمار را فراهم می‌کرد. استفاده اخیر. پس از حملات ۱۱ سپتامبر، ایالات متحده آمریکا و متحدانش به افغانستان حمله کردند. در میان لفاظی‌هایی که برای توجیه جنگ استفاده می‌شد، برخی استدلال‌ها بر وضعیت گرفتار زنان تحت حاکمیت طالبان متمرکز بود. بانوی اول لورا بوش چندین
طالبان متمرکز بود. بانوی اول لورا بوش چندین سخنرانی رادیویی انجام داد و مدعی شد که حملهٔ آمریکا، به رهایی زنان افغان از ستم طالبان کمک خواهد کرد. او در یک سخنرانی گفت: «مردم متمدن در سراسر جهان با وحشت صحبت می‌کنند - نه تنها به این دلیل که دل‌های ما برای زنان و کودکان در افغانستان می‌سوزد، بلکه به این دلیل که در افغانستان، جهانی را می‌بینیم که تروریست‌ها دوست دارند به بقیهٔ ما تحمیل کنند.» بوش در طول دورهٔ ریاست‌جمهوری شوهرش، استدلال‌های مشابهی را مطرح کرد و باعث شد که "مادر جونز" سال ۲۰۰۷ بنویسد که لورا
و باعث شد که "مادر جونز" سال ۲۰۰۷ بنویسد که لورا بوش رهبری «توجیه اخلاقی مرتب برای حملهٔ [ایالات متحده آمریکا] به افغانستان [را به عهده گرفته است].» چند ماه پس از حمله، بوش پیشرفت آشکار آمریکا در جهت رهایی زنان افغان را جشن گرفت: به دلیل دستاوردهای اخیر نظامی ما، در بیشتر افغانستان زنان دیگر در خانه‌های خود زندانی نمی‌شوند. آن‌ها می‌توانند بدون ترس از مجازات، به موسیقی گوش کنند و به دختران خود آموزش دهند. با این حال، تروریست‌هایی که به ادارهٔ آن کشور کمک کردند، اکنون در خیلی از کشورها نقشه و نقشه می‌کشند و
اکنون در خیلی از کشورها نقشه و نقشه می‌کشند و باید جلوی آن‌ها گرفته شود. مبارزه با تروریسم، مبارزه برای حقوق و کرامت زنان نیز هست. این استدلال‌ها توسط برخی از جمله اکبر شهید احمد، نویسندهٔ آمریکایی مورد انتقاد قرار گرفته است، اکبر شهید احمد استدلال می‌کند که اگرچه لفاظی بوش در ظاهر مفید به نظر می‌رسد، اما ممکن است با فرصت دادن به طالبان که توانمندسازی زنان را نشانهٔ کنترل آمریکایی‌ها در نظر می‌گیرد، اهداف آمریکا در افغانستان را تضعیف کند. علاوه بر این، احمد این مسئله را مطرح می‌کند که «[آیا] تلاش‌های
احمد این مسئله را مطرح می‌کند که «[آیا] تلاش‌های انتقادی در جهت کمک به زنان برای تضمین وضعیت شهروندی کامل … واقعاً باید به نظامی‌گری ایالات متحده گره بخورد؟»
تونل اُویت () تونل بزرگراهی در کوه اویت بین ایکیزدره، استان ریزه و ایسپیر، استان ارزروم در شمال‌شرقی ترکیه است. با درازای ۱۴۳۶۴ متر (مچموع هر دو تونل و شامل تونل ۱۳۶۹ متری برش و پوشش بهمن)، دومین تونل طولانی ترکیه پس از تونل زیگانا است. این تونل به منظور اتصال ارزروم به ریزه و ایجاد دسترسی شرق آناتولی به دریای سیاه ساخته شد. اولین پروژه برای این هدف در ۱۸۸۰ میلادی و زمان امپراتوری عثمانی پیشنهاد شد بدون اینکه به مرحله اجرا برسد. کلنگ ساخت تونل اویت و راه‌های ارتباطی آن در ۱۲ می ۲۰۱۲ با حضور نخست‌وزیر رجب
ارتباطی آن در ۱۲ می ۲۰۱۲ با حضور نخست‌وزیر رجب طیب اردوغان زده شد. قرار بود که تونل در ۲۰۱۵ به روی ترافیک باز شود، اما بعداً تاریخ گشایش آن سال ۲۰۱۸ تعیین شد. تونل اویت هفتمین تونل طولانی بزرگراه جهان است. این تونل در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۸ توسط اردوغان گشوده شد.
سیاست خارجی ایران به مجموعه سیاست‌های ایران در دوران ریاست جمهوری مسعود پزشکیان می‌پردازد، که شامل نیات پیش از انتخابات و محکومیت‌های او علیه اسرائیل در دوران تصدی‌اش می‌شود. در صد روز نخست، دولت پزشکیان تصمیماتی در مورد ترور اسماعیل هنیه، جنگ اسرائیل و حماس، درگیری اسرائیل و حزب‌الله، و عملیات وعده صادق ۲، و سایر رویدادهای ژئوپلیتیکی اتخاذ کرده است. سیاست خارجی او توسط وزیر امور خارجه، عباس عراقچی هدایت می‌شود. پیش‌زمینه. پس از مرگ سید ابراهیم رئیسی در سانحه سقوط بالگرد هنگام بازگشت از باکو، طبق قانون
سانحه سقوط بالگرد هنگام بازگشت از باکو، طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران انتخابات زودهنگام برگزار شد. در طی مناظرات انتخاباتی، مسعود پزشکیان به عنوان یک نامزد میانه‌رو ظاهر شد که طرفدار نزدیکی با غرب و رفع تحریم‌ها بود. او از سیاست خارجی رئیس‌جمهور سابق حسن روحانی در مورد امضای اولیه برنامه جامع اقدام مشترک (برجام)—که بعداً توسط رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده، دونالد ترامپ لغو شد—حمایت کرد و تمایل خود را برای گسترش روابط تجاری ایران در سطح جهانی ابراز کرد. او همچنین قصد خود را برای احیای توافق هسته‌ای با
او همچنین قصد خود را برای احیای توافق هسته‌ای با کشورهای ۱+۵ نشان داد. علاوه بر این، پزشکیان به سیاست «نه شرقی، نه غربی» رهبر پیشین انقلاب، سید روح‌الله خمینی و رهبر کنونی، سید علی خامنه‌ای اشاره کرد. به‌طور خاص، او اظهار داشت: مشکل اصلی ما در کشور این تفرقه است. وقتی یک دولت سر کار است، FATF با آن مخالفت می‌کند، اما وقتی دولت بعدی روی کار می‌آید، از آن حمایت می‌کند. اگر می‌خواهیم در سطح بین‌المللی پیشرفت کنیم، هر چه ارتباطات بیشتری برقرار کنیم، سطح زندگی ما بهتر خواهد بود. وزارت امور خارجه—یا سیاست خارجی
بهتر خواهد بود. وزارت امور خارجه—یا سیاست خارجی به‌طور کلی—باید انعطاف‌پذیر باشد و گزینه‌های مختلفی را برای مذاکرات و تجارت ارائه دهد. می‌دانید در حال حاضر به دلیل FATF و برجام چقدر ضرر می‌کنیم؟ ما روزانه چند هزار میلیارد ضرر می‌کنیم. برخی از نهادها از تحریم‌ها سود می‌برند. ما سیاست خارجی خود را بر اساس سیاست‌های کلی (پیشنهاد شده توسط رهبر انقلاب اسلامی) عزت، حکمت و مصلحت پیش خواهیم برد. پزشکیان از سوی ناظران غربی به عنوان یک نامزد میانه‌رو خواستار تغییر تلقی می‌شد، و نامزدی او به عنوان فرصتی برای بهبود
تلقی می‌شد، و نامزدی او به عنوان فرصتی برای بهبود روابط ایران و آمریکا و همچنین روابط با غرب گسترده‌تر تلقی می‌شد. اسرائیل. در روزی که پزشکیان، سوگند ریاست جمهوری‌اش را یاد کرد، اسماعیل هنیه در تهران ترور شد. چند هفته بعد، ایران عملیات وعده صادق ۲ را آغاز کرد، که به‌طور گسترده به عنوان گامی مهم در حمله به اسرائیل و به عنوان نمایشی از قدرت و توانایی ایران در انجام این کار تلقی شد. در ۱ اکتبر، اسرائیل برای اولین بار به ایران حمله کرد. در حالی که ایران این حملات را کم‌اهمیت جلوه می‌داد، پزشکیان اظهار داشت که
را کم‌اهمیت جلوه می‌داد، پزشکیان اظهار داشت که ایران حق دفاع از خود را دارد و احتمال حمله متقابل را باز گذاشت. عراقچی نیز مدعی شد که ایالات متحده مسئول این رویدادهاست و خواستار تشکیل جلسه شورای امنیت سازمان ملل متحد برای محکوم کردن اسرائیل شد. او همچنین افزود که ایران «نشانه‌هایی» از حمله را ساعاتی قبل از وقوع آن دریافت کرده است. سفرهای خارجی. پزشکیان پس از تحلیف ریاست‌جمهوری، در راستای اهداف اعلام شده خود مبنی بر کاهش تحریم‌ها و اتخاذ مسیری میانه‌روانه‌تر نسبت به برخی از پیشینیان خود، اولین سفر خارجی خود