payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شناخته شده است که الهه جنگ‌های تهاجمی بود؛ در حالی‌که تانیت لیبیایی فقط در دفاع از تمدن یا سرزمینی که در آن پرستش می‌شود، وارد جنگ می‌شود. او را «مدافع خانه‌ها و خانواده‌ها» می‌نامند و به کسانی که در جستجوی خرد هستند، راهنمایی و یاری می‌رساند. کارتاژی‌ها آیین پرستش تانیت–عشتروت را همراه با بنیان‌گذاری مستعمراتی مانند گادیر (کادیس امروزی) و دیگر شهرک‌ها به شبه‌جزیره ایبری منتقل کردند، جایی که احتمال دارد این الهه با خدایان بومی نیز آمیخته شده باشد. پرستش او حتی پس از فتح کارتاژ به‌دست رومیان نیز ادامه یافت؛
پس از فتح کارتاژ به‌دست رومیان نیز ادامه یافت؛ در این دوران، تانیت با الهه رومی «ژونو» (و عناصری از «دیانا» و «مینروا») ترکیب شد و با نام «دئا کائلستیس» شناخته شد، همان‌گونه که بعل‌ هامون نیز با خدای رومی «ساترن» یکی انگاشته شد. الهه‌ی دئا کائلستیس تا پایان دوران کلاسیک (قرن چهارم میلادی) ویژگی‌های فینیقی-پونیکی خود را حفظ کرده بود. به همین ترتیب، مدت‌ها پس از سقوط کارتاژ، تانیت همچنان در شمال آفریقا تحت نام لاتینی «ژونو کائلستیس» مورد پرستش قرار می‌گرفت، به دلیل همانندسازی‌اش با الهه ژونو. معبد ژونو
به دلیل همانندسازی‌اش با الهه ژونو. معبد ژونو کائلستیس، که به الهه محافظ شهر با همین نام اختصاص داشت (ژونو کائلستیس نام رومی تانیت بود)، یکی از بزرگ‌ترین بناهای مذهبی کارتاژ روم بود. این معبد به زیارتگاهی مقدس برای زائرانی از سراسر شمال آفریقا و اسپانیا تبدیل شد. نماد‌شناسی. نماد او، نشان تانیت، که بر روی بسیاری از سنگ‌نگاره‌های باستانی دیده می‌شود، شامل یک مثلث به‌عنوان نماد بدن انسان، دایره‌ای در بالا به‌عنوان سر، و یک خط افقی میان آن‌ها به‌عنوان بازوها است. در دوره‌های بعد، اغلب به‌جای ذوزنقه، از مثلث
است. در دوره‌های بعد، اغلب به‌جای ذوزنقه، از مثلث متساوی‌الساقین استفاده شد. این نماد توسط اف. اُ. هویدبرگ-هانسن، پروفسور زبان‌شناسی سامی، به‌صورت زنی با دستان برافراشته تفسیر شده است. او همچنین با هلال ماه و نماد سیاره زهره (ونوس) نیز شناخته می‌شود. تانیت اغلب در حالی به تصویر کشیده می‌شود که سوار بر شیر است یا خود سری شبیه شیر دارد، که نشان‌دهنده‌ی جنبه جنگجویانه‌ی اوست. همچنین در بسیاری از نگاره‌ها برهنه یا نیمه‌برهنه است، که نماد باروری و شهوانیت به شمار می‌آید. او گاه با بال به تصویر کشیده می‌شود، که
می‌آید. او گاه با بال به تصویر کشیده می‌شود، که احتمالاً تحت تأثیر هنر مصری و تصویرگری‌های مربوط به ایزیس است. حیوان‌ها و گیاهان وابسته به تانیت عبارت‌اند از: شیر، کبوتر، درخت نخل و گل رز. در برخی نقش‌مایه‌ها، او با شخصیت اسطوره‌ای ائوروپه همانندسازی شده و به‌صورت زنی سوار بر گاو تصویر شده است، که آن گاو ممکن است نمایانگر خدایی دیگر ـ احتمالاً «اِل» ـ باشد. آیین‌ها. تشریفات. مراسم آیینی زنان بربر در شمال آفریقا (تونس، الجزایر و مراکش) حول محورهایی مانند درمان، باروری، نیایش، سوگواری و چرخه‌های زندگی شکل
باروری، نیایش، سوگواری و چرخه‌های زندگی شکل گرفته است. برای زنان بربر، این آیین‌ها قرار است نوعی رضایت فردی و جمعی ایجاد کنند؛ از نظر اجرای دینی، معنویت، نیازهای عاطفی، تقویت پیوندهای خانوادگی و اجتماعی و دستیابی به اهداف آموزشی. این مراسم می‌توانند عمومی یا خصوصی باشند. یکی از نمونه‌های آیین عمومی، "مراسم تاخونجا" یا "تیسلیت ن اونزار" (به‌معنای «عروس باران») است. این یکی از کهن‌ترین آیین‌هایی است که در زمان خشکسالی و کم‌آبی، برای طلب باران از آسمان برگزار می‌شود تا از تهدید خاک و کشاورزی جلوگیری شود. منشأ
تا از تهدید خاک و کشاورزی جلوگیری شود. منشأ این آیین به سنتی باستانی برمی‌گردد که در آن مردم گرد هم می‌آمدند و در برابر الهه تانیت می‌خواندند و از او درخواست باران می‌کردند. شکل اجرای این آیین در مناطق مختلف کمی تفاوت دارد، اما این تفاوت‌ها جزئی هستند. در این مراسم، کاروانی از روستایی به روستای دیگر و از زیارتگاهی به زیارتگاه دیگر حرکت می‌کند و در مسیر، تندیس یا نمادی از یک زن را با خود حمل می‌کنند. در طول مسیر، مردم از بالکن‌ها و پنجره‌های خانه‌ها، عروس باران را با آب پاشیده و خیس می‌کنند. به رهبر کاروان
را با آب پاشیده و خیس می‌کنند. به رهبر کاروان هدایای نقدی داده می‌شود. پول و غذاهای جمع‌آوری‌شده برای برگزاری یک مهمانی بزرگ در کنار چشمه یا در زیارتگاهی که معمولاً در بالای تپه قرار دارد، استفاده می‌شود. قربانی‌ کودکان. شواهد قابل‌توجهی، هرچند مورد مناقشه‌ای وجود دارد، چه در منابع باستانی مکتوب و چه در داده‌های باستان‌شناسی، که نشان می‌دهد قربانی‌کردن کودکان بخشی از پرستش تانیت و بعل‌ هامون بوده است. برخی باستان‌شناسان چنین نظریه‌ای مطرح کرده‌اند که قربانی‌کردن نوزادان در این آیین‌ها انجام می‌شده است.
نوزادان در این آیین‌ها انجام می‌شده است. لارنس ای. استیجر، که در دههٔ ۱۹۷۰ حفاری‌های «توفت کارتاژ» را رهبری می‌کرد، معتقد است که در این مکان آیین‌های قربانی نوزاد صورت می‌گرفته است. پائولو اکزلا از شورای ملی تحقیقات ایتالیا در رم، خلاصه‌ای از شواهد نوشتاری، کتیبه‌ای و باستان‌شناسی مرتبط با قربانی‌کردن کودکان در کارتاژ را گردآوری کرده است. توفت واژه‌ای عبری است که در کتاب مقدس عبری برای اشاره به مکانی در نزدیکی اورشلیم به‌کار رفته؛ جایی که کنعانیان و اسرائیلیانی که از یکتاپرستی یهودی منحرف شده و به بت‌پرستی
که از یکتاپرستی یهودی منحرف شده و به بت‌پرستی کنعانی روی آورده بودند، گفته می‌شود که در آن کودکان را قربانی می‌کردند. امروزه این واژه به‌طور کلی برای اشاره به تمامی مکان‌هایی به‌کار می‌رود که در آن‌ها بقایای سوزانده‌شدهٔ انسان و حیوان یافت شده است. در کتاب مقدس عبری، مشخص نشده که قربانی‌های اسرائیلی دفن می‌شده‌اند یا نه؛ فقط به سوزاندن آن‌ها اشاره شده، هرچند احتمالاً «محل سوزاندن» در نزدیکی محل دفن قرار داشته است. اطلاعی وجود ندارد که کارتاژی‌ها خودشان این مکان‌های سوزاندن یا دفن را چه می‌نامیدند، یا اینکه
سوزاندن یا دفن را چه می‌نامیدند، یا اینکه برای اشاره به خود این آیین‌ها چه اصطلاحی به‌کار می‌بردند. چندین مکان که به‌نظر می‌رسد توفت باشند، شناسایی شده‌اند؛ مهم‌ترین آن‌ها توفت بزرگ شهر کارتاژ است که به نام توفت سلامبو شناخته می‌شود، به‌سبب محله‌ای که در آن در سال ۱۹۲۱ کشف شد. در خاک توفت سلامبو، مقدار زیادی زغال چوب درخت زیتون یافت شده که احتمالاً از هیزم‌های آتش‌سوزی قربانیان بوده است. این مکان، جایگاه معبد الهه تانیت و همچنین گورستان بود. بقایای حیوانات—بیشتر گوسفند و بز—که درون برخی از کوزه‌های تدفین
گوسفند و بز—که درون برخی از کوزه‌های تدفین پیدا شده، به‌روشنی نشان می‌دهد که این مکان صرفاً گورستان کودکانی که به‌طور طبیعی مرده‌اند نبوده است. این حیوانات به خدایان قربانی می‌شده‌اند، احتمالاً به‌جای کودکان (چرا که در یکی از سنگ‌نوشته‌های باقی‌مانده، به حیوان به عنوان «جایگزین» اشاره شده است). گمان می‌رود کودکانی که خوش‌شانس نبودند تا جایگزینی داشته باشند، نیز قربانی شده و سپس در توفت دفن می‌شدند. بقایای پیدا شده شامل اجساد نوزادان بسیار خردسال و حیوانات کوچک است. کسانی که طرفدار نظریه قربانی‌کردن
کوچک است. کسانی که طرفدار نظریه قربانی‌کردن کودکان‌اند، استدلال می‌کنند: اگر حیوانات قربانی می‌شده‌اند، پس کودکان نیز همین سرنوشت را داشته‌اند. مساحت توفت در کارتاژ احتمالاً تا قرن چهارم پیش از میلاد به بیش از ۶۰۰۰ متر مربع رسیده بود و شامل ۹ لایه تدفین متفاوت می‌شد. حدود ۲۰٬۰۰۰ کوزه بین سال‌های ۴۰۰ تا ۲۰۰ پیش از میلاد در آنجا به خاک سپرده شده‌اند و این آیین تا اوایل دوران مسیحی ادامه داشته است. کوزه‌ها حاوی استخوان‌های سوخته نوزادان و در برخی موارد، استخوان‌های جنین‌ها و کودکان دو ساله بوده‌اند. در مواردی
جنین‌ها و کودکان دو ساله بوده‌اند. در مواردی که بقایای دو کودک در یک کوزه یافت شده، این‌گونه تفسیر شده که در صورت مرده‌زایی (زایمان با جنین مرده)، والدین فرزند زنده بعدی خود را قربانی می‌کرده‌اند. یک تحلیل دقیق از سن کودکان دفن‌شده در توفت کارتاژ شامل افراد پیش‌زاده نیز می‌شود؛ یعنی نوزادان مرده‌زاده. برخی پژوهشگران استدلال می‌کنند که توزیع سنی بقایای انسانی در این مکان با مرگ طبیعی کودکان، اندکی پیش یا پس از تولد، همخوانی دارد. سرجیو ریبیکینی، باستان‌شناس، معتقد است که توفت کارتاژ در واقع نکروپلیسی
معتقد است که توفت کارتاژ در واقع نکروپلیسی (گورستانی) برای کودکان بوده است که به دلایل طبیعی مانند بیماری یا تولد زودرس فوت کرده‌اند، و برای همین «تقدیم» به خدایان خاص شده و در مکانی جدا از گورستان بزرگسالان دفن می‌شده‌اند. به گفتهٔ او، این عمل احتمالاً بخشی از تلاش خانواده‌ها برای جلب حمایت و محافظت خدایان از بازماندگان بوده است. با این حال، این تحلیل مورد تردید و مخالفت جدی قرار گرفته است. پاتریشیا اسمیت و همکارانش از دانشگاه عبری اورشلیم و دانشگاه هاروارد با بررسی‌های دندانی و اسکلتی در توفت کارتاژ نشان
با بررسی‌های دندانی و اسکلتی در توفت کارتاژ نشان داده‌اند که میانگین سن مرگ نوزادان دفن‌شده حدود دو ماه بوده است، در حالی که اگر این نوزادان به‌طور طبیعی مرده بودند، سن مرگ آن‌ها باید بیشتر در دورهٔ پری‌ناتال (در زمان تولد یا بلافاصله بعد از آن) متمرکز می‌بود. این ناسازگاری سنی، یکی از شواهدی است که نظریهٔ قربانی کردن نوزادان را تقویت می‌کند.
دانشکدهٔ هنر و معماری دانشگاه شیراز در سال ۱۳۷۳ با پذیرش ۲۵ نفر دانشجو در محل دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شیراز فعالیت خود را آغاز کرد. این دانشکده از سال ۱۳۷۷ به‌طور مستقل به فعالیت خود ادامه داد و از شهریور سال ۱۳۷۹ به محلی که با همت احمدنادر کاظمی از خیرین بنام شیراز در گلدشت معالی‌آباد احداث شده؛ منتقل شده است و به فعالیت خود ادامه می‌دهد. تاریخچه. در سال ۱۳۷۳ با پذیرش ۲۵ نفر دانشجو در مقطع کاردانی در محل دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شیراز فعالیت خود را آغاز نمود. در مهر ماه ۱۳۷۵ به
شیراز فعالیت خود را آغاز نمود. در مهر ماه ۱۳۷۵ به دلیل مشکل کمبود مکان و گستردگی فعالیت‌های کارگاهی، به دانشکده مهندسی منتقل و به صورت زیرمجموعه‌ای از آن دانشکده فعالیت نمود. در مهر ماه سال ۱۳۷۷ دانشکده به‌طور رسمی مستقل شد. از شهریور سال ۱۳۷۹، این دانشکده به محلی که با همت احمدنادر کاظمی از خیرین بنام شیراز در گلدشت معالی آباد احداث گردیده؛ منتقل شده است و به فعالیت خود ادامه می‌دهد.
در ریاضیات، به ویژه هندسه دیفرانسیل، منیفلد فینسلر یک منیفلد دیفرانسیل‌پذیر formula_1 است که در آن یک نرم میکوفسکی (احتمالا پادمتقارن) formula_2 روی هر فضای مماس formula_3 فراهم می‌شود و به کمک آن می‌توان طول هر خم هموار formula_4 را به فرم زیر تعریف کرد: formula_5 منیفلدهای فینسلر کلی تر از منیفلدهای ریمانی هستند زیرا برای تعریف نرم مماس نیازی به ضرب داخلی نیست. الی کارتان این منیفلدها را به افتخار پل فینسلر که این هندسه را در پایان‌نامه خود مطالعه کرد، منیفلدهای فینسلر نامید. تعریف. منیفلد فینسلر یک
منیفلدهای فینسلر نامید. تعریف. منیفلد فینسلر یک منیفلد دیفرانسیل‌پذیر به همراه متریک فینسلری که یک تابع پیوسته نامنفی formula_6 است که روی بسته مماس طوری تعریف می‌شود که برای هر نقطه formula_7 در formula_1 : formula_12 formula_15 به عبارت دیگر ، formula_2 یک نرم پادمتقارن روی هر فضای مماس formula_3 . متریک فینسلر formula_20 نیز باید هموار باشد، به‌طور دقیق تر:
خانه تابستانی خصوصی یا داچا سوبستونیایا (تا سال ۱۷۴۰ به نام داچای پریمورسکایا) مجموعه‌ای از کاخ‌ها و باغ‌ها در پترگوف قدیمی در حومه سن‌پترزبورگ است که به امپراتریس الیزابت پتروونا تعلق داشت. این مجموعه در زمره کاخ‌های کوچک بین‌راهی قرار می‌گیرد. خصوصی بودن این کاخ با این واقعیت تأکید می‌شد که ورود به آن بدون گزارش قبلی ممکن نبود. تاریخچه. داچا سوبستونیایا در سه کیلومتری غرب پارک پایینی پترگوف واقع شده است. این مکان توسط امپراتور پتر کبیر به دانشمند، سیاستمدار و روحانی برجسته، تئوفان پروکوپوویچ، که از
و روحانی برجسته، تئوفان پروکوپوویچ، که از نزدیکان وی در امور کلیسایی بود، اهدا شد. ساخت این عمارت سنگی در سال ۱۷۲۷ آغاز شد. به دلیل نزدیکی به دریا، آن را «داچای پریمورسکایا» (عمارت ساحلی) نامیدند. اینجا محلی بود که امپراتریس‌ها، از جمله آنا ایوانونا و الیزابت پتروونا، به آن سر می‌زدند. پس از درگذشت تئوفان در سال ۱۷۳۶، این ملک به مالکیت الیزابت درآمد. او پس از رسیدن به مقام امپراتوری، این ملک را به نام «داچا سوبستونیایا» نام‌گذاری کرد. در دوران کاترین کبیر، این بنا رو به فرسودگی رفت. در دهه ۱۷۷۰، ظاهر این
این بنا رو به فرسودگی رفت. در دهه ۱۷۷۰، ظاهر این عمارت مرمت و تغییر یافت: بسیاری از سازه‌ها تخریب شدند و نمای اصلی بازسازی شد. در سال ۱۸۴۳، نیکلای اول این عمارت را به وارث خود، شاهزاده الکساندر نیکولاویچ (امپراتور آینده الکساندر دوم) هدیه داد. الکساندر دوم ماه عسل خود را در این مکان گذراند. پس از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه، این بنا ابتدا به موزه تبدیل شد و سپس به عنوان اقامتگاه ییلاقی کارکنان ارشد حزب لنینگراد مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۶۰، به موجب مصوبه شورای وزیران جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه، «داچا
وزیران جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه، «داچا سوبستونیایا» تحت حفاظت دولتی قرار گرفت.
پاولوو، روستایی در منطقه وسولوژسکی، استان لنینگراد است که جزئی از شهرک شهری کلتوشسکویه محسوب می‌شود. در این روستا، شعبه‌ای از مؤسسه فیزیولوژی به نام ای. پی. پاولوف (آکادمی علوم روسیه) قرار دارد. نام‌گذاری. این روستا به افتخار ایوان پاولوف، فیزیولوژیست برجسته روس، نام‌گذاری شده است. تاریخچه. تاریخچه روستای «پاولوو» و دهکده «کلتوشی» تا اوایل دهه ۱۹۲۰ به هم گره خورده است، زیرا این دو مکان قبلاً یک نقطه سکونتگاهی بودند. آزمایشگاه در کلتوشی. در سال ۱۹۲۶، یک ایستگاه زیستی به نام «آزمایشگاه کلتوشی» در کلتوشی ایجاد
زیستی به نام «آزمایشگاه کلتوشی» در کلتوشی ایجاد شد. این آزمایشگاه به مؤسسه پزشکی تجربی تعلق داشت و دولت شوروی بیش از ۱۲ میلیون روبل برای آن در اختیار پاولوف قرار داد. در ابتدا، ایستگاه در ساختمانی کوچک و نامناسب در ملک پیشین سرگئی آرکادیویچ دِ کارریر قرار داشت. به همین دلیل، کلتوشی «پایتخت بازتاب‌های شرطی» نامیده شد. ساخت شهرک علمی پاولوو از سال ۱۹۲۹ آغاز شد و در سال ۱۹۳۲ به پایان رسید. در اوایل سال ۱۹۳۳، فعالیت‌های پژوهشی در این شهرک آغاز شد. در زمان زندگی ایوان پاولوف، این شهرک میزبان شخصیت‌های برجسته‌ای
ایوان پاولوف، این شهرک میزبان شخصیت‌های برجسته‌ای چون فیزیکدان نیلز بور، هنرمندان میخائیل نستروف و آرکادی ریلوف، و نویسنده علمی-تخیلی هربرت جرج ولز بود. در ۱ ژانویه ۱۹۳۸، شهرک پاولوو به عنوان بخشی از «شورای روستایی کلتوشی» در منطقه وسولوژسکی ثبت شد. در همان سال، جمعیت آن ۶۰۹ نفر بود. دوران جنگ. در طول جنگ، لودمیلا آلکسیونا وربیتسکایا در پاولوو زندگی می‌کرد. پس از جنگ. از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۹، خانواده‌های مقامات ارشد حزبی و دولتی لنینگراد در خانه‌های متعلق به مؤسسه پاولوف ساکن شدند. طبق اسناد پرونده لنینگراد،
پاولوف ساکن شدند. طبق اسناد پرونده لنینگراد، این افراد از زمین‌های کشاورزی مؤسسه برای باغ‌های خصوصی، و از منابع مؤسسه برای نگهداری خوک‌ها، سگ‌های شکاری و مرغ‌ها استفاده می‌کردند.
گورستان محلی کماروفسکویه () گورستانی است که در منطقه کوماروو (سن پترزبورگ) واقع در سن پترزبورگ قرار دارد. زمانی که روستای «کِللوماکی» در سال ۱۹۴۸ به کامارووا تغییر نام یافت، این گورستان نیز به همین نام خوانده شد. تاریخچه. این گورستان در حدود دو کیلومتری ایستگاه راه‌آهن کوماروو، در امتداد خیابان «اُزیورنایا»، پیش از رسیدن به دریاچه شوچیه (کوماروو)، قرار دارد. ایجاد و اولین دفن. گورستان در اوایل قرن بیستم تأسیس شد. قدیمی‌ترین مدفن متعلق به آهنگساز وی.ئی. ساوینسکی است که در سال ۱۹۱۵ در این مکان دفن شد. تا سال
است که در سال ۱۹۱۵ در این مکان دفن شد. تا سال ۱۹۴۴، گورستان دارای حدود ده قبر فنلاندی و سه قبر روسی بود که در کنار جاده قرار داشتند. صلیب‌ها از جنس چدن ساخته شده بودند و هیچ سنگ قبر یا حصاری وجود نداشت. گورستان شخصیت‌های برجسته. با آغاز سال ۱۹۴۵، در کوماروو و مناطق نزدیک مانند رپینو (سن پترزبورگ) و زِلنوگورسک (سن پترزبورگ) خانه‌های خلاقانه‌ای برای نویسندگان، آهنگسازان، هنرمندان نمایشی، و ویلاهای آکادمیک ساخته شد. از دهه ۱۹۵۰، در کنار ساکنان محلی، افراد سرشناس حوزه‌های علمی، ادبی و هنری نیز در این گورستان
حوزه‌های علمی، ادبی و هنری نیز در این گورستان به خاک سپرده شدند (بیش از ۲۰۰ قبر). این مسئله باعث شد که گورستان به «نکروپولیس کوماروفسکی» شهرت یابد. در ۱۰ مارس ۱۹۶۶، آنا آخماتووا، شاعر مشهور روس، در این گورستان دفن شد.
تعریف. کروماتوگرافی میل ترکیبی روشی برای جداسازی یک مولکول زیستی از یک مخلوط است که بر اساس یک برهمکنش ماکرومولکولی بسیار خاص بین مولکول زیستی و ماده دیگر است. نوع خاصی از برهمکنش اتصال به بیومولکول مورد نظر بستگی دارد. آنتی‌ژن و آنتی‌بادی، آنزیم و سوبسترا، گیرنده و لیگاند، یا پروتئین و اسید نوکلئیک برهمکنش‌های اتصال اغلب برای جداسازی بیومولکول‌های مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرند. کروماتوگرافی میل ترکیبی به دلیل گزینش پذیری بالا و تفکیک جداسازی آن، در مقایسه با سایر روش‌های کروماتوگرافی مفید است. اصول
با سایر روش‌های کروماتوگرافی مفید است. اصول کروماتوگرافی میل ترکیبی. کروماتوگرافی میل ترکیبی دارای مزیت برهمکنش‌های اتصال خاص بین آنالیت مورد نظر (که معمولاً در فاز متحرک حل می‌شود) و یک شریک یا لیگاند (تحرک در فاز ثابت) دارد. در یک آزمایش کروماتوگرافی میل ترکیبی معمولی، لیگاند به یک ماتریس جامد و نامحلول – معمولاً پلیمری مانند آگارز یا پلی آکریل آمید – که از نظر شیمیایی اصلاح می‌شود تا گروه‌های عاملی واکنش‌پذیر را معرفی کند که لیگاند می‌تواند با آنها واکنش نشان دهد و پیوندهای کووالانسی پایدار ایجاد کند،
نشان دهد و پیوندهای کووالانسی پایدار ایجاد کند، متصل می‌شود. فاز ثابت ابتدا در ستونی بارگذاری می‌شود که فاز متحرک به آن وارد می‌شود. مولکول‌هایی که به لیگاند متصل می‌شوند با فاز ساکن باقی می‌مانند. سپس یک بافر شستشو برای حذف بیومولکول‌های غیرهدف با برهم زدن برهمکنش‌های ضعیف‌تر آن‌ها با فاز ساکن اعمال می‌شود، در حالی که زیست مولکول‌های مورد نظر محدود می‌مانند. مولکول‌های زیستی هدف ممکن است با استفاده از یک بافر به اصطلاح شستشو حذف شوند، که برهم‌کنش بین مولکول‌های زیستی هدف محدود و لیگاند را مختل می‌کند؛
زیستی هدف محدود و لیگاند را مختل می‌کند؛ بنابراین مولکول هدف در محلول شستشو بازیابی می‌شود. کروماتوگرافی میل ترکیبی نیازی به وزن مولکولی، بار، آبگریزی یا سایر خواص فیزیکی آنالیت مورد علاقه ندارد، اگرچه آگاهی از خواص اتصال آن در طراحی یک پروتکل جداسازی مفید است. انواع برهمکنش‌های اتصال که معمولاً در روش‌های کروماتوگرافی میل ترکیبی مورد استفاده قرار می‌گیرند. راه اندازی دسته و ستون. اتصال به فاز جامد ممکن است با کروماتوگرافی ستونی حاصل شود که به موجب آن محیط جامد روی یک ستون بسته‌بندی می‌شود، مخلوط اولیه از
جامد روی یک ستون بسته‌بندی می‌شود، مخلوط اولیه از ستون عبور می‌کند تا ته‌نشین شود، بافر شستشو از ستون عبور می‌کند و سپس بافر شستشو به ستون اعمال می‌شود و جمع‌آوری می‌شود. . این مراحل معمولاً در فشار محیط انجام می‌شود. از طرف دیگر، اتصال ممکن است با استفاده از یک تیمار دسته ای حاصل شود، به عنوان مثال، با افزودن مخلوط اولیه به فاز جامد در ظرف، مخلوط کردن، جدا کردن فاز جامد، حذف فاز مایع، شستشو، سانتریفیوژ مجدد، افزودن بافر شستشو، سانتریفیوژ مجدد و حذف مایع شستشو باشد. گاهی اوقات از یک روش ترکیبی استفاده
شستشو باشد. گاهی اوقات از یک روش ترکیبی استفاده می‌شود به طوری که اتصال به روش دسته ای انجام می‌شود، اما فاز جامد با مولکول هدف محدود شده روی یک ستون بسته می‌شود و شستشو و شستشو روی ستون انجام می‌شود. لیگاندهای مورد استفاده در کروماتوگرافی میل ترکیبی هم از منابع آلی و هم از منابع معدنی به دست می‌آیند. نمونه‌هایی از منابع بیولوژیکی پروتئین‌های سرم، لکتین‌ها و آنتی‌بادی‌ها هستند. منابع معدنی اسید مورونیک، کلات‌های فلزی و رنگ‌های تریازین هستند. روش سوم، جذب بستر منبسط شده، که ترکیبی از مزایای دو روش ذکر شده
منبسط شده، که ترکیبی از مزایای دو روش ذکر شده در بالا است، نیز توسعه یافته است. ذرات فاز جامد در ستونی قرار می‌گیرند که فاز مایع از پایین به داخل پمپ می‌شود و از بالا خارج می‌شود. گرانش ذرات تضمین می‌کند که فاز جامد با فاز مایع از ستون خارج نمی‌شود. ستون‌های میل ترکیبی را می‌توان با تغییر غلظت نمک، pH, pI، بار و قدرت یونی به‌طور مستقیم یا از طریق یک گرادیان برای جداسازی ذرات مورد نظر شستشو داد. اخیراً، تنظیماتی که از بیش از یک ستون به صورت سری استفاده می‌کنند، توسعه یافته‌اند. مزیت در مقایسه با تنظیمات تک
توسعه یافته‌اند. مزیت در مقایسه با تنظیمات تک ستونی این است که مواد رزین را می‌توان به‌طور کامل بارگذاری کرد زیرا محصول غیر الزام‌آور مستقیماً به یک ستون متوالی با مواد ستون تازه منتقل می‌شود. این فرآیندهای کروماتوگرافی به عنوان کروماتوگرافی ضد جریان دوره ای (PCC) شناخته می‌شوند؛ بنابراین هزینه رزین به ازای هر مقدار محصول تولید شده می‌تواند به شدت کاهش یابد. از آنجایی که یک ستون همیشه می‌تواند شسته و بازسازی شود در حالی که ستون دیگر بارگذاری می‌شود، در حال حاضر دو ستون برای استفاده کامل از مزایا کافی است.
حاضر دو ستون برای استفاده کامل از مزایا کافی است. ستون‌های اضافی می‌توانند انعطاف‌پذیری بیشتری را برای زمان شستشو و بازسازی، به قیمت تجهیزات اضافی و هزینه‌های رزین، به ارمغان آورند. کاربردهای کروماتوگرافی میل ترکیبی. کروماتوگرافی میل ترکیبی یکی از مفیدترین روش‌ها برای جداسازی و خالص‌سازی محصولات خاص است. کاربردهای عمده آن شامل موارد ذیل می‌شود: استفاده های خاص. کروماتوگرافی میل ترکیبی را می توان در تعدادی از کاربردها، از جمله خالص سازی اسید نوکلئیک، خالص سازی پروتئیناز عصاره های عاری از سلول، و تصفیه از
سازی پروتئیناز عصاره های عاری از سلول، و تصفیه از خون استفاده کرد. با استفاده از کروماتوگرافی میل ترکیبی، می توان پروتئین هایی را که به قطعه خاصی متصل می شوند از پروتئین هایی که به آن قطعه خاص متصل نمی شوند، جدا کرد. از آنجایی که این روش خالص‌سازی به ویژگی‌های بیولوژیکی پروتئین مورد نیاز متکی است، این یک تکنیک مفید است و پروتئین‌ها را می‌توان در یک مرحله چندین برابر خالص کرد. رسانه های وابسته مختلف. بسیاری از رسانه های میل ترکیبی مختلف برای انواع استفاده های ممکن وجود دارد. به طور خلاصه، آنها (تعمیم)
های ممکن وجود دارد. به طور خلاصه، آنها (تعمیم) فعال/عملکردی می شوند که به عنوان یک فاصله دهنده عملکردی عمل می کنند، ماتریس پشتیبانی می کنند و جابجایی معرف های سمی را حذف می کنند. محیط اسید آمینه با انواع پروتئین ها، پروتئین ها، پپتیدها و آنزیم های سرم و همچنین rRNA و dsDNA استفاده می شود. محیط زیست بیوتین آویدین در فرآیند خالص سازی بیوتین/آویدین و مشتقات آنها استفاده می شود. پیوند کربوهیدرات اغلب با گلیکوپروتئین ها یا هر ماده حاوی کربوهیدرات دیگر استفاده می شود. کربوهیدرات با لکتین ها، گلیکوپروتئین ها یا
شود. کربوهیدرات با لکتین ها، گلیکوپروتئین ها یا هر پروتئین متابولیت کربوهیدرات دیگری استفاده می شود. محیط لیگاند رنگ غیر اختصاصی است اما از سوبستراها و پروتئین های بیولوژیکی تقلید می کند. گلوتاتیون برای جداسازی پروتئین‌های نوترکیب برچسب‌دار GST مفید است. هپارین یک لیگاند میل ترکیبی عمومی است و برای جداسازی پروتئین‌های انعقاد پلاسما، همراه با آنزیم‌های اسید نوکلئیک و لیپازها مفید است. رسانه های ایمونوفینیتی از ویژگی بالای آنتی ژن ها و آنتی بادی ها برای جداسازی استفاده می کنند. کروماتوگرافی میل ترکیبی فلزی
استفاده می کنند. کروماتوگرافی میل ترکیبی فلزی بی حرکت به تفصیل در زیر توضیح داده شده است و از برهمکنش بین یون های فلزی و پروتئین ها (معمولاً به طور خاص برچسب گذاری شده) برای جداسازی استفاده می کند. نوکلئوتید/کوآنزیمی که برای جداسازی دهیدروژنازها، کینازها و ترانس آمینازها عمل می کند. اسیدهای نوکلئیک برای به دام انداختن mRNA، DNA، rRNA و سایر نوکلئیک اسیدها/الیگونوکلئوتیدها عمل می کنند. برای خالص سازی ایمونوگلوبولین ها از روش پروتئین A/G استفاده می شود. رسانه های تخصصی برای یک کلاس یا نوع خاصی از آنزیم
رسانه های تخصصی برای یک کلاس یا نوع خاصی از آنزیم پروتئین/co طراحی شده اند. این نوع محیط فقط برای جداسازی یک پروتئین یا کوآنزیم خاص کار می کند. پروتئین های نوترکیب. احتمالاً رایج ترین استفاده از کروماتوگرافی میل ترکیبی برای خالص سازی پروتئین های نوترکیب است. پروتئین هایی با میل ترکیبی شناخته شده به منظور کمک به خالص سازی پروتئین برچسب گذاری می شوند. ممکن است این پروتئین از نظر ژنتیکی اصلاح شده باشد تا بتوان آن را برای اتصال میل ترکیبی انتخاب کرد. این به عنوان یک پروتئین فیوژن شناخته می شود. برچسب های
عنوان یک پروتئین فیوژن شناخته می شود. برچسب های پروتئینی شامل هگزا هیستیدین (His)، گلوتاتیون-S-ترانسفراز (GST)، پروتئین اتصال دهنده مالتوز (MBP) و تگ CL7 نوع کولیسین E7 است. برچسب‌های هیستیدین میل ترکیبی به یون‌های نیکل، کبالت، روی، مس و آهن دارند که با تشکیل پیوندهای کووالانسی مختصات با یک کلاتور موجود در فاز ساکن بی‌حرکت شده‌اند. برای شستشو، مقدار اضافی از یک ترکیب که می تواند به عنوان لیگاند یون فلزی عمل کند، مانند ایمیدازول، استفاده می شود. GST میل ترکیبی به گلوتاتیون دارد که به صورت تثبیت شده به صورت
به گلوتاتیون دارد که به صورت تثبیت شده به صورت گلوتاتیون آگاروز در بازار موجود است. در طول شستشو، گلوتاتیون اضافی برای جابجایی پروتئین برچسب‌گذاری شده استفاده می‌شود. CL7 میل و اختصاصی برای Immunity Protein 7 (Im7) دارد که بصورت تجاری بی حرکت به عنوان رزین آگارز Im7 موجود است. برای شستشو، یک پروتئاز فعال و محل خاص به رزین Im7 اعمال می شود تا پروتئین بدون برچسب آزاد شود. کروماتوگرافی میل ترکیبی بورونات. کروماتوگرافی میل ترکیبی بورونات شامل استفاده از اسید بورونیک یا بورونات برای شستشو و تعیین کمیت مقادیر
بورونیک یا بورونات برای شستشو و تعیین کمیت مقادیر گلیکوپروتئین است. سازگاری های بالینی از این نوع کروماتوگرافی برای استفاده در تعیین ارزیابی طولانی مدت بیماران دیابتی از طریق تجزیه و تحلیل هموگلوبین گلیکوزیله آنها استفاده کرده اند. کروماتوگرافی میل ترکیبی ضعیف. کروماتوگرافی میل ترکیبی ضعیف (WAC) یک تکنیک کروماتوگرافی میل ترکیبی برای غربالگری میل ترکیبی در تولید دارو است.WAC یک تکنیک کروماتوگرافی مایع مبتنی بر میل ترکیبی است که ترکیبات شیمیایی را بر اساس تمایلات ضعیف متفاوت آنها به یک هدف بی حرکت جدا می
تمایلات ضعیف متفاوت آنها به یک هدف بی حرکت جدا می کند. هر چه ترکیب میل ترکیبی بالاتری نسبت به هدف داشته باشد، مدت بیشتری در واحد جداسازی باقی می ماند و این به عنوان زمان ماندگاری طولانی تری بیان می شود. اندازه گیری میل ترکیبی و رتبه بندی میل ترکیبی را می توان با پردازش زمان ماند به دست آمده از ترکیبات تجزیه شده به دست آورد. کروماتوگرافی میل ترکیبی بخشی از مجموعه بزرگ‌تری از تکنیک‌های مورد استفاده در شناسایی هدف دارویی مبتنی بر شیمی‌پروتئومیک است. فناوری WAC در برابر تعدادی از اهداف پروتئینی مختلف -
WAC در برابر تعدادی از اهداف پروتئینی مختلف - پروتئازها، کینازها، چپرون ها و اهداف تعامل پروتئین-پروتئین (PPI) نشان داده شده است. نشان داده شده است که WAC نسبت به روش‌های ثابت شده برای غربالگری مبتنی بر قطعه مؤثرتر است.
کرملین سوزدال () قدیمی‌ترین بخش شهر سوزدال در روسیه است که قدمت آن به قرن دهم میلادی بازمی‌گردد. مشابه سایر کرملین‌های روسیه، این مکان در ابتدا به عنوان یک قلعه یا دژ ساخته شد که مرکز مذهبی و اداری شهر به‌شمار می‌رفت. این مجموعه بیشتر به دلیل قرارگیری کلیسای جامع میلاد شناخته می‌شود. در کنار چندین سازه دیگر در شهر مجاور ولادیمیر، کرملین سوزدال در سال ۱۹۹۲ به عنوان یک میراث جهانی یونسکو ثبت شد. تاریخچه. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که کرملین سوزدال در اوایل قرن دهم میلادی سکونتگاه بوده است. با این حال، خود