payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نظامی شاه فردیناند در یاش منتقل شد. او در مدت چند ماه از زخم‌هایش بهبود یافت و در از بیمارستان ترخیص شد. هنگام بستری در بیمارستان، او با ستوان دوم گئورگه مانیو ملاقات کرد، که برادر یکی از هم‌کلاسی‌های سابقش بود. پس از مرخصی از بیمارستان، او از او خواست تا به گردان ۴۳/۵۹ پیاده‌نظام بپیوندد و به عنوان پرستار داوطلب خدمت کند. برای شجاعتش، او در ۱۰ مارس ۱۹۱۷ مدال «فضیلت اسکات» و مدال فضیلت نظامی درجه ۲ را دریافت کرد. در ۱۷ مارس ۱۹۱۷ او مدال فضیلت نظامی درجه ۱ را دریافت کرده و به درجه ستوان دوم
نظامی درجه ۱ را دریافت کرده و به درجه ستوان دوم ("Sublocotenent") افتخاری ارتقا یافت. همچنین به فرماندهی یک دسته ۲۵ نفره در گردان ۷ (گردان ۴۳/۵۹ پیاده‌نظام، لشکر ۱۱) منصوب شد که تحت فرماندهی ستوان دوم گئورگه مانیو بود. به این ترتیب، او اولین افسر زن ارتش رومانی شد. شروع از , گردان در کوداایشتی، شهرستان واسلویی مستقر شد. در , گردان ۴۳/۵۹ که قسمتی از ذخیره ارتش ۱ به فرماندهی ژنرال ارمیا گریگورسکو بود، برای پیوستن به تهاجم پیش رو آماده شد. در گردان از واسلو به تکوجی حرکت کرد و رود سیرت را عبور کرد و در جنگل
تکوجی حرکت کرد و رود سیرت را عبور کرد و در جنگل مالطا سیاچا در نزدیکی جبهه مستقر شد. در , فرمانده لشکر ۱۱، ژنرال ارنست بروستانو با کمال احترام از او خواست که در بیمارستان سیار پشت جبهه بماند، اما ستوان دوم تئودرویو با قاطعیت رد کرد و خواستار پیوستن به گردانش در نبرد پیش رو شد. در , گردان ۴۳/۵۹ در تپه سکولی در ناحیه Muncelu-Varnița مستقر شد. در , خطوط رومانیایی توسط گردان ۴۰ ذخیره آلمانی از لشکر ۱۱۵ پیاده‌نظام مورد حمله قرار گرفت. او در حالی که به گردان خود دستور حمله می‌داد، توسط شلیک مسلسل در سینه هدف
دستور حمله می‌داد، توسط شلیک مسلسل در سینه هدف قرار گرفت (بر اساس برخی منابع) یا در سر (بر اساس منابع دیگر). طبق دستور شماره ۱ که روز بعد توسط سرهنگ کنتان تین پومپونیو، فرمانده گردان ۴۳/۵۹ صادر شد، آخرین سخنان او پیش از شلیک و مرگ کوتاه بعدی چنین بود: "به جلو، مردان، تسلیم نشوید، من هنوز با شما هستم!" میراث. پس از جنگ، اکتارینا تئودرویو به عنوان یک قهرمان مردم رومانی شناخته شد. هنری برتلو او را به عنوان «ژان دارک رومانی» به دلیل شجاعت، میهن‌پرستی و فداکاری‌های برجسته‌اش معرفی کرد.
لورا فرارِزه (؛ زادهٔ ) پژوهشگر علوم فضایی در شورای تحقیقات ملی کانادا است. تحقیقات اصلی او با استفاده از داده‌های تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ هاوایی–فرانسه–کانادا انجام شده است. زندگی اولیه و حرفه‌ای. لورا فرارس در پادووا، ایتالیا متولد شد و در دانشگاه پادووا تحصیل کرد. او در سال ۱۹۹۶ مدرک دکترای فیزیک خود را از دانشگاه جانز هاپکینز دریافت کرد. او پیش از آنکه در سال ۲۰۰۰ به عنوان استاد در دانشگاه راتگرز منصوب شود، پژوهشگر فوق‌دکترای هابل در مؤسسه فناوری کالیفرنیا بود. در سال ۲۰۰۴، او به شورای تحقیقات ملی
بود. در سال ۲۰۰۴، او به شورای تحقیقات ملی کانادا نقل مکان کرد و اکنون به عنوان مسئول تحقیقات اصلی فعالیت می‌کند. در ژوئیه ۲۰۱۷، فرارس برای یک دوره ۱۶ ماهه به عنوان مدیر موقت رصدخانه جمینی منصوب شد. تحقیقات. کارهای لورا فرارس این فرصت را برای او فراهم آورده که پروژه‌هایی با استفاده از امکاناتی مانند تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ کانادا-فرانسه-هاوایی را رهبری کند. تحقیقات او بر روی سیاهچاله‌های کلان‌جرم و پراکندگی سرعت ستاره‌ای کهکشان‌های میزبان آنها و تأثیر متقابل آنها بر یکدیگر متمرکز است. او همچنین در مورد
آنها بر یکدیگر متمرکز است. او همچنین در مورد هسته‌های کهکشانی فعال، دینامیک کهکشان‌ها و روابط مقیاس‌بندی، مقیاس فاصله‌های فراکهکشانی و نرخ انبساط جهان تحقیق کرده است. در کارهایش، فرارس از داده‌های رصدخانه‌های زمینی و فضایی از جمله تلسکوپ فضایی هابل (HST)، رصدخانه پرتو ایکس چاندرا و تلسکوپ کانادا-فرانسه-هاوایی (CFHT) استفاده می‌کند. بر اساس سیستم داده‌های اخترفیزیک SAO/NASA، او ۱۷۷ مقاله داوری شده منتشر کرده است که بیش از ۲۰٬۰۰۰ استناد دریافت کرده‌اند. شاخص اچ او ۶۶ است. فرارس در حال حاضر معاون اتحادیه
اچ او ۶۶ است. فرارس در حال حاضر معاون اتحادیه بین‌المللی نجوم (IAU) است و در هیئت مدیره تلسکوپ کانادا-فرانسه-هاوایی خدمت می‌کند. از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، او رئیس انجمن نجوم کانادا (CASCA) بود. فرارس همچنین در هیئت مدیره انجمن دانشگاه‌ها برای تحقیقات نجوم (AURA) خدمت کرده و ریاست شورای نظارت AURA برای جمینی (AOC-G) را بر عهده داشته است. فرارس در دانشگاه ویکتوریا، دانشگاه راتگرز، دانشگاه پادووا و مدرسه SIGRAV در نسبیت معاصر و فیزیک گرانشی تدریس کرده است. پر استنادترین نشریات داوری شده فرارِزه شامل «رابطه اساسی
نشریات داوری شده فرارِزه شامل «رابطه اساسی بین سیاهچاله‌های کلان پرجرم و کهکشان‌های میزبان آنها» که در مجله نامه‌های اخترفیزیکی، ۲۰۰۰، به چاپ رسید، «نتایج نهایی از پروژه کلیدی تلسکوپ فضایی هابل برای اندازه‌گیری ثابت هابل» و «توده‌های مرکزی و اندازه‌های منطقه خط گسترده هسته‌های فعال کهکشانی. II. یک تحلیل همگن از یک پایگاه داده بزرگ بازتابی-نقشه ای»، که هر دو در مجله اخترفیزیک و به ترتیب در سال‌های ۲۰۰۱ ۲۰۰۴ منتشر شدند تقدیرها و جوایز. فرارس چندین جایزه دریافت کرده است، از جمله مدال الماس جوبیلی ملکه الیزابت
کرده است، از جمله مدال الماس جوبیلی ملکه الیزابت دوم در سال ۲۰۱۲، جایزه هلن سییر هاگ در سال ۲۰۱۴ و جایزه پیتر جی. مارتین در سال ۲۰۱۵. در سال ۲۰۲۰، او به عنوان همکار انجمن سلطنتی کانادا انتخاب شد. در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۰، فرارس در یکی از قسمت‌های سریال تلویزیونی هورایزن با عنوان «سیاهچاله‌های کلان‌جرم» حضور یافت. لورا فرارزه یکی از اعضای فعال IAU (اتحادیه بین‌المللی نجوم) است و به بخش بی تأسیسات، فناوری‌ها و علم داده، بخش اچ ماده بین ستاره ای و جهان محلی و بخش J کهکشان‌ها و کیهان‌شناسی وابسته است. او عضو سابق بخش
و کیهان‌شناسی وابسته است. او عضو سابق بخش هشتم کهکشان‌ها و جهان تا سال ۲۰۱۲ و کمیسیون ۲۸ کهکشان‌ها تا سال ۲۰۱۵ در IAU بود. او همچنین عضو انجمن نجوم آمریکا و انجمن نجوم کانادا است.
مردم ناگا گروهی قومی هستند که در شمال‌شرق هند و شمال‌غربی میانمار زندگی می‌کنند. آنها از قبایل مختلفی با فرهنگ و سنت‌های مشابه تشکیل شده‌اند. بیشتر جمعیت آنها در ایالت ناگالند هند و منطقه خودمختار ناگا در میانمار ساکن هستند. ناگاها یک گروه قومی تبتی-برمه‌ای بومی شمال شرق هند و شمال غرب میانمار هستند اکثریت جمعیت را در ایالت ناگالند هند و منطقه خودگردان ناگا میانمار (برمه) تشکیل می دهند. با جمعیت قابل توجهی در مانیپور ، آروناچال پرادش و آسام در هند ؛ منطقه ساگاینگ و ایالت کاچین در میانمار. مردم ناگا به
ساگاینگ و ایالت کاچین در میانمار. مردم ناگا به زبان‌های مختلفی صحبت می‌کنند که عمدتاً به خانواده زبان‌های چینی-تبتی تعلق دارند. ناگاها به گروه‌های قومی مختلف ناگا تقسیم می‌شوند که تعداد و جمعیت آنها نامشخص است. هر یک از آنها به زبان های ناگا متمایز صحبت می کنند که اغلب برای دیگران قابل درک نیست، اما همه آنها به طور ضعیفی به یکدیگر متصل هستند. امروزه، ناگاها همچنان برای تعیین سرنوشت خود و حفظ هویت فرهنگی‌شان در تلاش هستند. تاریخ و فرهنگ. ناگاها در طول تاریخ به عنوان جنگجویانی سرسخت شناخته می‌شدند که در
به عنوان جنگجویانی سرسخت شناخته می‌شدند که در برابر سلطه خارجی مقاومت می‌کردند. فرهنگ آنها شامل هنر، آشپزی، آهنگ‌ها و رقص‌های محلی، و جشنواره‌های گوناگون است. اکثریت قریب به اتفاق ناگاها مسیحی (عمدتاً باپتیست) هستند، اما اقلیت‌های بودایی، هندو و آنیمیست نیز در میان آنها وجود دارند. ریشه‌شناسی. مردم ناگا امروزی در طول تاریخ با نام‌های بسیاری مانند «نوگا» یا «ناکا» توسط ساکنان پادشاهی آهوم در جایی که اکنون به عنوان «آسام » در نظر گرفته می‌شود ، به معنای «مردم با گوش‌های سوراخ‌شده»، «هائو» توسط مردم میتی در
با گوش‌های سوراخ‌شده»، «هائو» توسط مردم میتی در دره ایمفال و «نَکِس آفمار » به‌شمار می‌روند . با این حال، با گذشت زمان "ناگا" نامگذاری عمومی پذیرفته شد، و همچنین توسط بریتانیا استفاده می شود. بر اساس گزارش ها اصطلاح «ناگا» منشأ مشکوکی دارد و برای توصیف قبایل تپه‌ای استفاده می‌شود که کشوری را بین چین‌ها در جنوب و کاچین‌ها ( Singphos ) در شمال شرقی اشغال می‌کنند. تاریخچه. جدای از ایجاد ارتباط با پادشاهی آهوم، در طول قرن نوزدهم، بریتانیایی‌ها تلاش کردند تا قبایل ناگا را تحت سلطه خود درآورند و شیوه‌های سنتی
ناگا را تحت سلطه خود درآورند و شیوه‌های سنتی ناگا مانند شکار سر و خشونت بین‌قبیله‌ای را لغو کنند. پس از استقلال هند از حاکمیت بریتانیا در سال ۱۹۴۷، ناگا شهروندان هندی شدند، اگرچه یک درگیری قومی مداوم در منطقه از سال ۱۹۵۸ وجود دارد. مونگکاونگ. طبق تواریخ برمه‌ای "تاگونگ یازاوین"، اولین چائوفا مونگکاونگ ساملونگفا (۱۱۵۰–۱۲۰۱ میلادی) با شهر اصلی در موگاونگ، کشور ناگا را در اوایل دهه ۱۲۰۰ تسخیر کرد. در وقایع‌نگاری، کشور ناگا به عنوان کانگ سی نامگذاری شده است. پادشاهی مونگمائو. طبق تاریخ‌نگاری ایالت هسنوی و
پادشاهی مونگمائو. طبق تاریخ‌نگاری ایالت هسنوی و منگوو ژانبی، در سال ۱۳۱۸، سی کفا، حاکم مونگمائو، برادرش سانلونگفا را به عنوان ژنرال منصوب کرد و ارتش ۹۰٬۰۰۰ نفری را برای حمله به پادشاه مونگ وهسالی لانگ (آسام) رهبری کرد. در پایان او طرحی را طراحی کرد که هر سه سال یک‌بار مونگ وهسالی لانگ را تسلیم و ادای احترام کند. حکم سام لانگ شرایطی را که وزرای مونگ وهسالی لانگ گفته بودند پذیرفت و به مونگمائو بازگشت. جستارهای وابسته. اقوام هند
الیساوتا باگریانا (؛ ۱۶ آوریل ۱۸۹۳ – ۲۳ مارس ۱۹۹۱)، که با نام الیساوتا لیوبومیروا بلچوا () نیز شناخته می‌شود، شاعر بلغاری بود که نخستین اشعار خود را در سال‌های ۱۹۰۷–۰۸ هنگامی که با خانواده‌اش در ولیکو ترنوو زندگی می‌کرد، نوشت. او همراه با دورا گابِ (۱۸۸۶–۱۹۸۳) به عنوان یکی از «اولین بانوان ادبیات زنان بلغار» شناخته می‌شود. او سه بار برای جایزه نوبل ادبیات نامزد شد. باگریانا یکی از نخستین زنان شاعر مدرن در بلغارستان بود که به صراحت دربارهٔ استقلال زن، عشق، آزادی و مبارزه‌های درونی زنان نوشت، که در زمان خودش
و مبارزه‌های درونی زنان نوشت، که در زمان خودش موضوعاتی جسورانه به‌شمار می‌رفتند. او در دوران فعالیت خود با جنبش‌های ادبی و فرهنگی مهمی همکاری داشت و اشعارش به چندین زبان ترجمه شدند. مجموعه‌های شعر معروف او شامل «زنی در خلسه» و «درهٔ سکوت» هستند. آثار او تأثیر زیادی بر شعر معاصر بلغاری و جنبش فمینیستی آن کشور گذاشتند. باگریانا تا پایان عمر خود فعال ماند و به عنوان نماد زن روشنفکر و پیشگام در ادبیات شناخته می‌شود. زندگی. الیساوتا لیوبومیروا بلچوا در ۱۶ آوریل ۱۸۹۳ در صوفیه، بلغارستان، در خانواده‌ای کارمندی
۱۸۹۳ در صوفیه، بلغارستان، در خانواده‌ای کارمندی متولد شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در پایتخت گذراند. او یک سال (۱۹۰۷–۰۸) را با خانواده‌اش در ولیکو ترنوو زندگی کرد و در این مدت نخستین اشعار خود را نوشت. بین سال‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۱۱ او در روستای آفتانی تدریس کرد و زندگی روستایی را تجربه نمود، سپس در دانشگاه صوفیه به تحصیل زبان‌شناسی اسلاوی پرداخت. نخستین اشعار او — "چرا" () و "آهنگ شب" () — در سال ۱۹۱۵ در مجله "اندیشه معاصر" () منتشر شدند. بعد از پایان جنگ جهانی اول بود که او به‌طور جدی وارد دنیای
جنگ جهانی اول بود که او به‌طور جدی وارد دنیای ادبیات شد، زمانی که شعر دچار تحولی بزرگ بود. تا سال ۱۹۲۱، او فعال در عرصه ادبیات بود و در مجله‌های مختلفی همچون "روزنامه زنان" () و "مدرنیته" () همکاری می‌کرد. با انتشار نخستین کتابش، "جاودان و مقدس" (, ۱۹۲۷)، تأیید همکارانش را دریافت کرد. او همچنین شروع به نوشتن داستان‌های کودکان کرد. اشعار او ساده، حساس و جدی هستند، همچون شعر "چاه" ()، قطعه‌ای مشابه افسانه که چاهی را که او به‌عنوان یک دختر کوچک حفر کرده، با سرچشمه شعر در روح خود مرتبط می‌سازد. اشعار او اغلب
شعر در روح خود مرتبط می‌سازد. اشعار او اغلب به‌وضوح زنانانه‌اند — همچون شعر "جاودان" که در آن نویسنده به بدن مادری مرده می‌نگرد، یا "دعای شبانه" — و پر از روحیه‌ای شاداب و شورشی است، همچون روح جوان و سرکش در شعر "عناصر". باگریانا زندگی خود را در احاطه واژه‌ها گذراند و در تعدادی از مجله‌ها سردبیری کرد و نوشت. آثار او به بیش از ۳۰ زبان ترجمه شده است. اشعار او اخیراً در کتابی با عنوان "پنلوپه قرن ۲۱: اشعار منتخب الیسواتا باگریانا"، که توسط برندا واکر ترجمه شده است، منتشر شده است. او در سال ۱۹۹۱ در سن ۹۷ سالگی
است، منتشر شده است. او در سال ۱۹۹۱ در سن ۹۷ سالگی درگذشت. باگریانا دوست کمونیسم فعال پتار روسف، پدر سیاستمدار برزیلی دیلما روسف، که در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۰ به عنوان رئیس‌جمهور برزیل انتخاب شد، بود. آثار به زبان انگلیسی. آثار الیسواتا باگریانا شامل اشعار و داستان‌های مختلفی است که به زبان‌های مختلف ترجمه شده‌اند. او نخستین اشعار خود را در سال ۱۹۱۵ منتشر کرد و با کتاب «جاودان و مقدس» (۱۹۲۷) به شهرت رسید. اشعار او ساده، حساس و عمیق هستند و اغلب به‌طور خاص جنبه‌های زنانگی و تجربیات فردی را بیان می‌کنند. علاوه بر
زنانگی و تجربیات فردی را بیان می‌کنند. علاوه بر اشعار، او داستان‌های کودکان نیز نوشته است. برخی از آثار برجسته او شامل مجموعه‌های «پنلوپه قرن ۲۱» و «صدای سیبِل‌ها» هستند که به زبان انگلیسی ترجمه شده‌اند. آثار او به بیش از ۳۰ زبان دنیا ترجمه شده و در دنیای ادبیات جایگاه ویژه‌ای دارند. جوایز و افتخارات. الیساوتا باگریانا در طول زندگی خود جوایز و افتخارات مختلفی را دریافت کرد. او در سال‌های ۱۹۴۳، ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵ سه بار برای جایزه نوبل ادبیات نامزد شد. در سال ۱۹۶۹ نیز موفق به دریافت مدال طلا از انجمن ملی شاعران در
موفق به دریافت مدال طلا از انجمن ملی شاعران در رم شد. همچنین، نقطه باگریانا در جنوبگان به افتخار او نام‌گذاری شده است.
جووانا، ملکه ایتالیا (; – ) شاهزاده ایتالیایی از دودمان ساووی بود که بعداً به عنوان تساریتسا بلغارستان با ازدواج با بوریس سوم بلغارستان تبدیل شد. او شاهزاده و ملکه ایتالیا بود که در تورین، ایتالیا متولد شد. او دختر آمادئو، دوک آو آوستا و ماریا ویکتوریا از پرتغال بود. در سال ۱۸۸۳، جووانا با ویکتور امانوئل سوم، پادشاه ایتالیا ازدواج کرد و به عنوان ملکه ایتالیا شناخته شد. جووانا زندگی‌ای نسبتاً متواضع و ساده داشت و بیشتر به امور خیریه و حمایت از پروژه‌های اجتماعی و فرهنگی علاقه‌مند بود. در دوره سلطنت او، او در
و فرهنگی علاقه‌مند بود. در دوره سلطنت او، او در فعالیت‌های مختلفی همچون بهبود شرایط بهداشتی و آموزشی در ایتالیا مشارکت داشت. همچنین در دوران جنگ جهانی اول، او به شدت از نیروهای نظامی حمایت می‌کرد و کمک‌های بسیاری به خانواده‌های سربازان داشت. جووانا تا سال ۱۹۴۶، که پادشاهی ایتالیا برچیده شد، در کنار شوهرش و بعد از آن به عنوان مادر پادشاه ایتالیا در تاریخ کشورش شناخته می‌شد. او در ۲۸ فوریه ۱۹۴۶ درگذشت. زندگی. جیوانا در رم، سومین دختر و چهارمین فرزند از پنج فرزند شاه ویکتور امانوئل سوم و ملکه النا، شاهزاده
فرزند شاه ویکتور امانوئل سوم و ملکه النا، شاهزاده پیشین مونته‌نگرو، به دنیا آمد. در مراسم تعمید کاتولیک رومانی، نام‌های جیوانا الیزابت آنتونیا رومانا ماریا به او داده شد. برادر بزرگتر او شاه ایتالیا در آینده (اومبرتوی دوم) بود. تساریتسا بلغارستان. جیوانا در ۲۵ اکتبر ۱۹۳۰ در کلیسای سنت فرانسیس آسیزی آسیزی با تسار بوریس سوم بلغارستان ازدواج کرد، در مراسمی کاتولیک رومانی، که در آن بنیتو موسولینی، دیکتاتور ایتالیا، حضور داشت. بلغارها او را انتخاب مناسبی می‌دانستند، چرا که مادرش النا از مونته‌نگرو از قوم
چرا که مادرش النا از مونته‌نگرو از قوم اسلاوها بود. در مراسمی دوم در صوفیه، جیوانا (که خود دختر یک پدر کاتولیک و یک مادر پیشین ارتدوکس بود) در مراسمی کلیسای ارتدکس شرقی ازدواج کرد، که باعث بروز اختلافاتی با کلیسای کاتولیک شد. جیوانا نسخه بلغاری نامش، ایوانا، را پذیرفت. جیوانا با پاپ ژان بیست‌وسوم، که نونس آن زمان به بلغارستان بود، آشنا بود و او توانست به او کمک کند. او و بوریس دو فرزند داشتند: ماری لوئیز از بلغارستان که در ۱۳ ژانویه ۱۹۳۳ متولد شد و سیمئون زاکس-کبورگ و گوتا که در ۱۶ ژوئن ۱۹۳۷ متولد شد. در
زاکس-کبورگ و گوتا که در ۱۶ ژوئن ۱۹۳۷ متولد شد. در سال‌های پیش از جنگ جهانی دوم، تساریتسا ایوانا در امور خیریه فعال شد، از جمله تأمین هزینه‌های بیمارستان کودکان. در طول جنگ، او در مقابل همسرش که بلغارستان را به نیروهای محور تحویل داده بود، با گرفتن ویزای ترانزیت برای فرار تعدادی از یهودیان به آرژانتین، ایستادگی کرد. تسار بوریس همچنین کمتر از آنچه آدولف هیتلر امیدوار بود قابل انعطاف بود و پس از دیدار با هیتلر در برلین در اوت ۱۹۴۳، تسار به شدت بیمار شد و در ۴۹ سالگی درگذشت. دلایل رسمی مرگ او استرس و مشکل قلبی
سالگی درگذشت. دلایل رسمی مرگ او استرس و مشکل قلبی بود. پسر ایوانا، سیمئون، تسار جدید شد و یک شورای وصایت تشکیل شد که تحت رهبری عمویش پرنس کریل بود، که توسط آلمانی‌ها به عنوان فردی قابل انعطاف‌تر در نظر گرفته می‌شد. در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم، بلغارستان توسط اتحاد جماهیر شوروی اشغال شد. پرنس کریل توسط دادگاه مردمی محاکمه و سپس اعدام شد. ایوانا و پسرش سیمئون تحت بازداشت خانگی در کاخ ورانا، نزدیک صوفیه، تا ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۶ باقی ماندند، زمانی که دولت کمونیستی جدید به آنها ۴۸ ساعت مهلت داد تا کشور را ترک
جدید به آنها ۴۸ ساعت مهلت داد تا کشور را ترک کنند، زیرا دولت پس از رفراندوم اعلام جمهوری شده بود، اگرچه ملکه پس از اعدام پرنس کریل در ۱ فوریه ۱۹۴۵ می‌خواست بلغارستان را ترک کند. سال‌های پایانی. پس از فرار اولیه به اسکندریه در پادشاهی مصر برای پیوستن به پدرش، شاه ویکتور امانوئل سوم، جیوانا و پسرش سیمئون دوم به مادرید نقل مکان کردند. در سال ۱۹۶۲ سیمئون دوم ازدواج کرد و ملکه جیوانا به اشتوریل در ریویرا پرتغالی نقل مکان کرد، جایی که باقی عمرش را گذراند، به جز یک بازگشت کوتاه به بلغارستان در سال ۱۹۹۳، زمانی که
بازگشت کوتاه به بلغارستان در سال ۱۹۹۳، زمانی که از محل قبر بوریس بازدید کرد و در مراسم بازسازی قلب او حضور داشت. او در قبرستان عمومی آسیزی، ایتالیا به خاک سپرده شده است، جایی که در سال ۱۹۳۰ با پادشاه بوریس سوم ازدواج کرد. افتخارات، سبک‌ها و نشان‌ها. جیوانا ساووی، ملکه بلغارستان، در طول زندگی خود به دریافت افتخارات متعدد ملی و بین‌المللی نائل شد. این افتخارات شامل نشان‌ها و مقام‌های عالی از سوی کشورهایی مانند ایتالیا، بلغارستان، امپراتوری اتریش-مجارستان، امپراتوری روسیه، پادشاهی بایرن، پادشاهی یوگسلاوی و
روسیه، پادشاهی بایرن، پادشاهی یوگسلاوی و دیگر خاندان‌های سلطنتی اروپا بود. نشان‌های ملی. - بانوی عالی‌رتبه نشان قدیسان موریس و لازاروس از سوی دودمان ساووی (ایتالیا) - بانوی صلیب بزرگ نظم شوالیه‌ای مالت - بانوی صلیب بزرگ نشان سلطنتی فرانسیس یکم از خاندان بوربون-دو سیسیل - بانوی صلیب بزرگ نشان سنت الکساندر از پادشاهی بلغارستان (با الماس، ۱۹۳۳) نشان‌های خارجی. - بانوی نشان سلطنتی صلیب ستاره‌دار از امپراتوری اتریش-مجارستان - بانوی صلیب بزرگ نشان ترزا از پادشاهی بایرن - بانوی نشان سلطنتی سنت کاترین از امپراتوری
بایرن - بانوی نشان سلطنتی سنت کاترین از امپراتوری روسیه - بانوی صلیب بزرگ نشان سنت ساوا از پادشاهی یوگسلاوی این افتخارات نشان‌دهنده جایگاه برجسته او در میان خاندان‌های سلطنتی اروپا و احترام بین‌المللی به شخصیت و نقش او در تاریخ معاصر اروپا هستند.
استودیو ، یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی در ژانر کمدی سیاه است که توسط ست روگن و اوان گلدبرگ خلق شده است. کاترین اوهارا، آیک بارینهولتز و کاترین هان دیگر بازیگران اصلی سریال هستند و افرادی همچون ربکا هال، پل دینو، مارتین اسکورسیزی، استیو بوشمی، گرتا لی، آنتونی مکی، شارلیز ترون و ران هاوارد به عنوان بازیگران مهمان در نسخه‌های خیالی از شخصیت‌های واقعی خود به ایفای نقش پرداخته‌اند. داستان این سریال دربارهٔ مردی به نام متیو رمیک است که سال‌ها است به عنوان مدیر اجرایی تولید در یکی از استودیوهای هالیوودی کار
اجرایی تولید در یکی از استودیوهای هالیوودی کار می‌کند. پس از بازنشسته شدن مدیر قبلی استودیو، متیو توسط رئیس استودیو به عنوان مدیر جدید انتخاب شده و این فرصت را پیدا می‌کند تا همان‌طور که همیشه می‌خواسته، فیلم‌های فاخر با کارگردانان بزرگ تولید کند اما فشارهای بی‌امان رئیس استودیو و دیگر همکارانش مبنی بر ساخت فیلم‌های گیشه‌ای، او را درگیر چالش‌های عجیب می‌کند. "استودیو" از تاریخ ۲۶ مارس ۲۰۲۵ توسط اپل تی‌وی پلاس منتشر شد. سریال با استقبال بسیار بالا و واکنش‌های مثبت منتقدان همراه شد که موقعیت‌های طنز، ضرباهنگ
مثبت منتقدان همراه شد که موقعیت‌های طنز، ضرباهنگ بالا، عملکرد روگن و بازیگران و فیلم‌برداری کار را تحسین کردند. در ماه مه ۲۰۲۵، سریال رسما برای فصل دوم تمدید شد.
آلبنا پترووا دِنکوا (؛ زاده ۳ دسامبر ۱۹۷۴) رقصنده روی یخ اهل بلغارستان است. او همراه با شریکش و نامزدی خود مکسیم استاویسکی، دو بار قهرمان جهان در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷، دو بار مدال نقره قهرمانی اروپا در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ و قهرمان فینال گرند پری اسکیت نمایشی ۲۰۰۶ است. دِنکوا و استاویسکی نخستین بلغاری‌هایی هستند که در مسابقات جهانی اسکیت نمایشی مدال کسب کردند. این زوج همچنین دو بار نایب قهرمان اروپا شدند و در سال ۲۰۰۶ قهرمان نهایی گرند پری شدند. آن‌ها نخستین بلغاری‌هایی بودند که در مسابقات قهرمانی جهان مدال
بلغاری‌هایی بودند که در مسابقات قهرمانی جهان مدال کسب کردند. دِنگُووا ابتدا به عنوان ژیمناست فعالیت خود را آغاز کرد، اما در سن هشت سالگی به رقص روی یخ روی آورد. او با کریستو نیکولوف شروع به همکاری کرد و پس از آن با ماکسیم استاویسکی به موفقیت‌های بین‌المللی رسیدند. این زوج در سال ۲۰۰۷ از دنیای رقابت‌های حرفه‌ای کناره‌گیری کردند. دِنگُووا دارای مدرک اقتصاد از دانشگاه صوفیه است و در زندگی شخصی خود نیز به فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی علاقه‌مند است. زندگی حرفه‌ای. او فعالیت ورزشی خود را از سن چهار سالگی با
او فعالیت ورزشی خود را از سن چهار سالگی با ژیمناستیک آغاز کرد و حدوداً در ۸ یا ۹ سالگی به اسکیت نمایشی روی آورد. او از سن ۱۲ سالگی شروع به رقص روی یخ کرد. اولین شریک رقص یخ او هیستوی نیکولوف بود اما آنها به دلیل داشتن آرزوهای متفاوت از هم جدا شدند. در سال ۱۹۹۶, دِنکوا موفق شد با مکسیم استاویسکی در مسکو آزمایش دهد و استاویسکی به صوفیه منتقل شد تا برای بلغارستان با او رقابت کند. آنها به زودی به یک زوج خارج از پیست نیز تبدیل شدند. در سپتامبر ۲۰۰۰، دِنکوا / استاویسکی زمان خود را بین صوفیه و اودینتسوفو در
/ استاویسکی زمان خود را بین صوفیه و اودینتسوفو در نزدیکی مسکو تقسیم کردند، جایی که با مربی الکسی گورشکوف و طراح رقص سرگئی پتوخوف همکاری کردند. دِنکوا / استاویسکی از مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۰۰ انصراف دادند پس از اینکه استاویسکی به بیماری ذات الریه مبتلا شد. در آخرین تمرین قبل از رقص آزاد در مسابقات جهانی ۲۰۰۰، پتر چرنیشف تیغه اسکیت خود را به پای دِنکوا بالای بوتش زد، دو تاندون و یک ماهیچه را برید و او را برای سه ماه از راه رفتن ناتوان کرد. او در نهایت به تمرینات بازگشت اما دچار ورم در پای خود شد. پس از
تمرینات بازگشت اما دچار ورم در پای خود شد. پس از اینکه از انجمن اسکیت ایالات متحده پرسید که آیا چرنیشف بیمه برای پوشش هزینه‌های پزشکی او دارد، برگزارکنندگان دعوتنامه دِنکوا / استاویسکی برای اسکیت آمریکا ۲۰۰۰ را پس گرفتند. دِنکوا و استاویسکی هر دو قبل از مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۰۱ به آنفولانزا مبتلا شدند و دِنکوا ورم بیشتری را تجربه کرد اما آنها در این رویداد شرکت کردند و در جایگاه هشتم قرار گرفتند که بهترین نتیجه آنها تا آن زمان بود. دِنکوا / استاویسکی در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۰۳ مدال نقره کسب کردند و
مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۰۳ مدال نقره کسب کردند و تبدیل به نخستین اسکیت‌بازان بلغاری شدند که در یک رقابت ISU مدال گرفتند. سپس آنها اولین بلغاری‌ها شدند که در مسابقات جهانی مدال گرفتند و در مسابقات جهانی ۲۰۰۳ مدال برنز کسب کردند. در فصل بعد، آنها بار دیگر در قهرمانی اروپا ۲۰۰۴ مدال نقره گرفتند و در مسابقات جهانی ۲۰۰۴ به عنوان نایب قهرمان جهان شناخته شدند. در ۲۰۰۴–۲۰۰۵، دِنکوا / استاویسکی از مسابقات قهرمانی اروپا انصراف دادند و در مسابقات جهانی ۲۰۰۵ در جایگاه پنجم قرار گرفتند. در پایان فصل، آنها از گورشکوف
پنجم قرار گرفتند. در پایان فصل، آنها از گورشکوف جدا شدند و به نیوآرک (دلاور)، ایالات متحده، منتقل شدند تا با ناتالیا لینیچوک و گنادی کارپونوسووا تمرین کنند. آنها در سومین المپیک خود در جایگاه پنجم قرار گرفتند. در مسابقات جهانی ۲۰۰۶، آنها اولین بلغاری‌ها شدند که مدال طلای جهانی اسکیت نمایشی را کسب کردند. در اکتبر ۲۰۰۶، اعلام شد که دِنکوا به عنوان رئیس فدراسیون اسکیت بلغارستان انتخاب شده است. در ۲۰۰۶–۲۰۰۷، دِنکوا / استاویسکی در فینال گرند پری اسکیت نمایشی مدال طلا گرفتند، در قهرمانی اروپا ۲۰۰۷ مدال برنز کسب
طلا گرفتند، در قهرمانی اروپا ۲۰۰۷ مدال برنز کسب کردند و دوباره در مسابقات جهانی ۲۰۰۷ مدال طلا گرفتند. در ۱۰ آوریل ۲۰۰۷، آنها نشان سفیر استارا پلنینا را که بالاترین جایزه بلغارستان است دریافت کردند. در ۱۹ آوریل ۲۰۰۷، آنها ستاره‌ای در پیاده‌روی مشاهیر بلغارستان دریافت کردند. در ۵ اوت ۲۰۰۷، مکسیم استاویسکی در بلغارستان یک تصادف رانندگی ایجاد کرد که منجر به مرگ پتر پتروف ۲۴ ساله و کما رفتن مانوئلا گورسووا نامزد ۱۸ ساله او شد. در اکتبر ۲۰۰۷، او بازنشستگی خود را از اسکیت رقابتی اعلام کرد و دِنکوا نیز مجبور به
از اسکیت رقابتی اعلام کرد و دِنکوا نیز مجبور به بازنشستگی شد. آنها به اسکیت در نمایش‌های مختلف در سراسر جهان ادامه دادند و همچنین در زمینه طراحی رقص با برایان ژوبر همکاری کردند. دِنکوا در سال ۲۰۰۴ گفته بود که بلغارستان امکانات و مربیان زیادی برای اسکیت ندارد، بنابراین او مدرسه اسکیت «SC Ice Dance Denkova/Staviski» را همراه با استاویسکی در صوفیه افتتاح کرد. آنها همچنین در برنامه تلویزیونی روسی "یخ عصر" شرکت کرده‌اند. زندگی شخصی. دِنکوا و استاویسکی نامزد شده‌اند. پسر آنها دانیل در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۱ به دنیا آمد.
پسر آنها دانیل در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۱ به دنیا آمد. دِنکوا یک خواهر ناتنی به نام اینا دمیرووا دارد که او نیز در رقص روی یخ رقابت کرده است. برادر شوهرش آندری لوته‌ای، اسکیت‌باز انفرادی است. دِنکوا فارغ‌التحصیل علم اقتصاد از دانشگاه صوفیه است.
پرسلاوا کولِوا ایوانُوا (؛ زادهٔ پتیا کولِوا ایوانُوا در ۲۶ ژوئن ۱۹۸۴)، که بیشتر با نام هنری پرسلاوا شناخته می‌شود، خواننده‌ای اهل بلغارستان است. او یکی از چهره‌های کلیدی موسیقی مدرن بلغاری به‌شمار می‌رود و از زمان آغاز فعالیت خود در سال ۲۰۰۴، بیش از ۶۰ جایزه کسب کرده است. اوایل زندگی پرسلاوا در دوبریچ سپری شد و در مدرسه‌ای با گرایش موسیقی به آموزش گدولا و آواز در گروه کر پرداخت. در تابستان ۲۰۰۳، او به صوفیه نقل مکان کرد و با شرکت در مسابقات موسیقی، توجه تهیه‌کنندگان را جلب کرد. اولین آهنگ موفق او، "Niamash
را جلب کرد. اولین آهنگ موفق او، "Niamash Sarce" (دل نداری)، در سال ۲۰۰۴ منتشر شد که نسخه بلغاری آهنگ "Ravno Do Kosovo" از ماریا ساویچ بود. پرسلاوا با انتشار آلبوم‌های متعدد و تک‌آهنگ‌های موفق، به یکی از محبوب‌ترین هنرمندان در صنعت موسیقی بلغارستان تبدیل شد. او همچنین در جوایز موسیقی مختلف حضور داشته و جوایز متعددی را کسب کرده است. زندگی شخصی پرسلاوا نیز مورد توجه رسانه‌ها بوده است. او در سال ۲۰۱۸ نام خانوادگی خود را به پرسلاوا کولوا ایوانوا تغییر داد. پرسلاوا با صدای گرم و حضور پرانرژی خود در صحنه، تأثیر
با صدای گرم و حضور پرانرژی خود در صحنه، تأثیر بسزایی در موسیقی معاصر بلغارستان داشته و به عنوان یکی از نمادهای موسیقی پاپ-فولک این کشور شناخته می‌شود. زندگی و حرفه. اوایل زندگی (۱۹۸۴–۲۰۰۳). پتیا کولِوا ایوانُوا در ۲۶ ژوئن ۱۹۸۴ در دوبریچ، بلغارستان به دنیا آمد. مادرش، یانکا تونچِوا، خیاط بود و پدرش، کولیو تونچِف، راننده مسابقات اتومبیل‌رانی در سطح جهانی بود. ایوانُوا خواهری بزرگ‌تر به نام ایوِلینا دارد که خوانندهٔ فولکلور است. او اولین بار در سن ۷ سالگی آواز خواند. علی‌رغم مخالفت والدینش، از ۱۵ سالگی در