payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایکاترینا ساوینوا (; – ) بازیگر و خواننده اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. او عموماً بابت معروف‌ترین نقش اصلی کارنامه‌اش در فیلم کمدی-درام فردا بیا، لطفاً... به کارگردانی همسرش یوگنی تاشکوف به یاد آورده می‌شود. ساوینوا در کنار دیگر بازیگران فیلم خانواده بزرگ موفق به دریافت جایزه بهترین بازیگر زن در هشتمین دوره جشنواره فیلم کن او در سال ۱۹۶۵ به عنوان هنرمند شایسته فدراسیون روسیه برگزیده شد. اوایل زندگی. ایکاترینا ساوینوا در روستای یلتسوفسکا (واقع در منطقه امروزی یلتسوفسکی، سرزمین آلتای) در یک خانواده دهقانی، به
یلتسوفسکی، سرزمین آلتای) در یک خانواده دهقانی، به عنوان کوچک‌ترین فرزند از چهار فرزند خانواده‌اش متولد شد. اجداد او که اصالتاً اهل استان پنزا بودند، در جریان اصلاحات استولیپین در سیبری ساکن شدند. پدرش فئودور یاکولوویچ ساوینوف در کلخوز کار می‌کرد. ساوینووا استعداد خوانندگی خود را از مادرش ماریا سمیونونا ساوینووا به ارث برده است. او تحصیلات متوسطه را به پایان رساند و در اوت ۱۹۴۴ برای ورود به دوره‌های بازیگری عازم مسکو شد. او برای امتحانات خیلی دیر رسید، بنابراین در یک دانشگاه کشاورزی مشغول به تحصیل شد و بعد
در یک دانشگاه کشاورزی مشغول به تحصیل شد و بعد از یک نیم سال با استفاده از فرصت وارد دوره مؤسسه سینمایی گراسیموف شد که توسط واسیلی وانین راه‌اندازی شده بود. او خیلی زود به دلیل فقدان مهارت‌های لازم برای بازیگری اخراج شد، اما این اتفاق مانع او نشد و در تابستان بعدی ساوینوا دوباره دانشجوی مؤسسه سینمایی گراسیموف شد، اما این بار زیر نظر بوریس بیبیکوف و همسرش اولگا پیژووا به تعلیم پرداخت. او در کنار همسر آینده‌اش یوگنی تاشکوف تحصیل کرد. آنها در سال ۱۹۵۰ فارغ‌التحصیل شدند و بعد از یک سال ازدواج کردند. در سال ۱۹۵۷
شدند و بعد از یک سال ازدواج کردند. در سال ۱۹۵۷ پسر آنها آندری تاشکوف (که او نیز بعدها یک بازیگر محبوب در روسیه شد) به دنیا آمد. پس از فراغت از مؤسسه سینمایی گراسیموف، ساوینوا برای آموزش حرفه ای آواز وارد دانشکده دولتی موسیقی گنیسین شد. صدای کمیاب او (۳٫۵ اکتاو) آنقدر چشمگیر بود که پس از فارغ‌التحصیلی به او پیشنهاد شد در تئاتر بولشوی و نمایش‌های پاپ اجرا کند، اما او همه پیشنهادها را رد کرد چرا که خود را فقط به عنوان یک بازیگر سینما می‌دید و آواز را به عنوان «تفریح زمان تنهایی» در نظر می‌گرفت نه یک پیشه هنری
زمان تنهایی» در نظر می‌گرفت نه یک پیشه هنری جدی که بتواند آن را به‌طور حرفه‌ای ادامه دهد. پیشه هنری. ساوینوا اولین نقش بزرگ خود را در سال ۱۹۴۹ در فیلم کمدی موزیکال قزاق‌های کوبان ایفا کرد که در آن قسمت‌های آواز را نیز خودش اجرا کرد. به گفته تاشکوف، کارگردان فیلم ایوان پیریف (که در آن زمان رئیس شرکت موس‌فیلم نیز بود) سعی کرد ساوینووا را اغوا کند. او به صورت پیریف سیلی زد و پس از این اتفاق پیریف از نفوذ خود برای خراب کردن حرفه بازیگری او استفاده کرد. او برای سالها او فقط در نقش‌های مکمل یا اپیزودیک ظاهر
سالها او فقط در نقش‌های مکمل یا اپیزودیک ظاهر می‌شد اما با این وجود ساوینوا موفق شد جایزه بهترین بازیگر زن را در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۵ به همراه دیگر بازیگران خانواده بزرگ دریافت کرد. از سال ۱۹۵۲ به بعد او در تئاتر ملی بازیگران فیلم شوروی نیز اجرا داشت. مرگ. در ۲۵ آوریل ۱۹۷۰ ساوینووا عازم مسکو شد، به ایستگاه قطار محلی رسید و خود را زیر قطار در حال عبور انداخت. همان‌طور که تاشکوف بعداً یادآوری کرد، درست مانند آنا کارنینا که مونولوگش را در طول امتحانات ورودی مؤسسه سینمایی گراسیموف خوانده بود. ساوینووا در
مؤسسه سینمایی گراسیموف خوانده بود. ساوینووا در گورستان Kleshchikhinskoye در نووسیبیرسک به خاک سپرده شد.
کتیبه سه‌زبانه گالی سنگ‌نوشته‌ای است که توسط دریانورد معروف چینی چنگ هه در قرن پانزدهم میلادی و در جریان یکی از سفرهای اکتشافی وی به زبان‌های فارسی، تامیلی و چینی نوشته شده است و در شهر گالی سریلانکا نصب شده است. این سنگ‌نوشته در سال ۱۹۱۱ کشف شد و اکنون در موزه ملی کلمبو نگهداری می‌شود. متن آن مربوط به هدایایی است که او و دیگران به قله آدام در سریلانکا داده‌اند. در کتیبه چینی نذورات به بودا، در کتیبه فارسی به الله و در کتیبه تامیلی به تنوارای نایانار تقدیم شده است. دریاسالار برکات خدایان هندو را برای جهانی
است. دریاسالار برکات خدایان هندو را برای جهانی صلح‌آمیز که بر پایه تجارت بنا شده بود، آوره است.
جمکان، روستایی در دهستان بنت بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۹ نفر (۲۰ خانوار) بوده است.
جنبش ضد تجاوز یک جنبش در حوزهٔ جامعه‌شناسی سیاسی است و بخشی از جنبشی است که برای مقابله با خشونت علیه زنان فعالیت می‌کند. این جنبش در تلاش است نگرش‌های اجتماعی به خشونت علیه زنان، از جمله احساس حق داشتن رابطهٔ جنسی و سرزنش قربانی، و همچنین نگرش‌های زنان مانند سرزنش خود برای خشونت را تغییر دهد. این جنبش همچنین به دنبال اصلاح قوانین مربوط به تجاوز جنسی یا قوانین ادلهٔ اثبات است که به متجاوزان اجازهٔ فرار از مجازات را می‌دهند، مثلاً به این دلیل که قربانیان از گزارش حملات منصرف می‌شوند، یا به دلیل برخورداری
گزارش حملات منصرف می‌شوند، یا به دلیل برخورداری متجاوز از مصونیت، یا به این علت که متجاوز (به عنوان متهم) از نظر قانونی قادر به بی‌اعتبار کردن ادعای قربانی است. این جنبش در برخی حوزه‌های قضایی موفق بوده است، اما بسیاری از نگرش‌های پیشین همچنان پابرجا هستند و با وجود تغییر قوانین و افزایش قابل توجه گزارش‌های حمله، خشونت علیه زنان همچنان در سطح بالایی ادامه دارد. این جنبش در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ و اوایل دههٔ ۱۹۷۰ شکل گرفت، زمانی که مفاهیم جدیدی از تجاوز از موج دوم فمینیسم و بازبینی زندگی روزمرهٔ زنان در تعامل با
فمینیسم و بازبینی زندگی روزمرهٔ زنان در تعامل با نهادهای اجتماعی پدید آمد. پیش از این بازنگری، تجاوز به عنوان یک «جرم جنسی که توسط مردان بیمار روانی انجام می‌شود» در نظر گرفته می‌شد و عاملان آن به عنوان افرادی ناتوان در کنترل امیال جنسی خود فرض می‌شدند. فمینیست‌ها شروع به تأکید بر نقش پویایی‌های قدرت در تجاوز کردند و آن را جرمی که عمدتاً توسط مردان علیه زنان انجام می‌شود، معرفی کردند. این تعریف جدید از تجاوز، از منظر قربانی بازتعریف شد. تجاوز به عنوان ابزاری برای تحمیل نقش جنسیتی، یعنی نحوهٔ اجرای مردانگی
برای تحمیل نقش جنسیتی، یعنی نحوهٔ اجرای مردانگی یا زنانگی، و حفظ سلسله‌مراتب قدرت که مردان را بالاتر از زنان قرار می‌دهد، تلقی شد. تجاوز به عنوان شکلی از خشونت تعریف شد که برای تثبیت قدرت مردان و کنترل اجتماعی بر زنان و کودکان به کار می‌رود. این جنبش که با نام «جنبش ضد تجاوز» یا «جنبش پیشگیری از تجاوز» شناخته می‌شود، بر این باور است که خشونت جنسی و خشونت علیه زنان به‌طور کلی، ابزاری برای کنترل اجتماعی است که برای حفظ موقعیت فرودست زنان نسبت به مردان استفاده می‌شود و زنان باید اقداماتی انجام دهند که به
می‌شود و زنان باید اقداماتی انجام دهند که به قربانیان خشونت جنسی کمک کند تا به جای قربانی، «بازماندهٔ» خشونت باشند. این جنبش همچنان ادامه دارد و با افزایش آگاهی عمومی در ایالات متحده دربارهٔ مفهوم فرهنگ تجاوز، همزمان با محبوبیت فزایندهٔ فمینیسم، گسترش یافته است.
فمینیسم در پاکستان به مجموعه جنبش‌هایی اطلاق می‌شود که هدف آن‌ها تعریف، ایجاد و دفاع از حقوق زنان در پاکستان است. جنبش‌های فمنیستی پاکستان در پی پیگیری حقوق برابر سیاسی، اقتصادی و اجتماعی زنان و داشتن فرصت‌های برابر با مردان هستند. این جنبش‌ها از لحاظ تاریخی با وقایع سیاسی و تاریخی پاکستان برهم‌کنش داشته و در ارتباط با مسائل معاصر پاکستان از جمله استعمار، جنگ استقلال، ملی‌گرایی، اسلامی‌سازی، مبارزه با دیکتاتوری، دموکراسی‌خواهی و جنگ علیه ترور خود را تعریف کرده‌اند. رابطه بین جنبش زنان و دولت پاکستان از
کرده‌اند. رابطه بین جنبش زنان و دولت پاکستان از سازگاری متقابل به رویارویی و درگیری در طی دوره‌های مختلف تغییر کرده است. پیش زمینه. پاکستان در رتبه سوم بدترین کشورها - رده ۱۵۱ از ۱۵۳ کشور - در شاخص برابری جنسیتی مجمع جهانی اقتصاد (WEF) قرار دارد. سواد زنان پاکستان به حدی پایین است که بیش از پنج میلیون دختر در سن دبستان به مدرسه نمی‌روند. بر اساس گزارش یونیسف، ۱۸ درصد از دختران پاکستانی قبل از رسیدن به ۱۸ سالگی ازدواج کرده‌اند. برآورد دقیقی از میزان تغییر مذهب اجباری اقلیت‌های مذهبی جهت ازدواج اجباری با
مذهب اجباری اقلیت‌های مذهبی جهت ازدواج اجباری با مسلمانان به دلیل کمبود گزارش‌ها و ماهیت پیچیده آن در جامعه پاکستان وجود ندارد. اما تخمین‌ها از تغییر مذهب و ازدواج اجباری ۱۰۰ تا ۷۰۰ دختر مسیحی در سال خبر می‌دهند. این تخمین برای اقلیت هندو در پاکستان، تعداد قربانیان را حداقل ۳۰۰ نفر در سال نشان می‌دهد. صندوق بین‌المللی پول اعلام کرده است که پر کردن شکاف جنسیتی می‌تواند تولید ناخالص داخلی پاکستان را تا ۳۰ درصد افزایش دهد. به گفته زویا رحمان، هویت زن پاکستانی بر اساس فرهنگ عرفی مردسالارانه، تحت حمایت و تسلط
بر اساس فرهنگ عرفی مردسالارانه، تحت حمایت و تسلط دولت ساخته شده است. او استدلال می‌کند که جامعه از زن پاکستانی انتظار دارد که تمایلات جنسی خود را بروز ندهد، تحت کنترل باشد، و در صورت تخطی از این قوانین سزاوار به قتل رسیدن در قالب قتل‌های ناموسی باشد. به گفته او تبعیض علیه زنان با دخالت دولت در عمیق‌تر شدن آن جنبه سیستماتیک پیدا می‌کند. دولت از طریق سانسور زنان، تأیید فرهنگ و رسوم غلط و حتی تبلیغات آن‌ها به پایدار ماندن تبعیض‌ها کمک می‌کند. او استدلال می‌کند که دولت صرفاً به کنترل زنان بسنده نمی‌کند، بلکه
که دولت صرفاً به کنترل زنان بسنده نمی‌کند، بلکه در زندگی عمومی و خصوصی آن‌ها دخالت می‌کند تا تصمیم بگیرد که چه چیزی به عنوان فرهنگ پاکستان مشروع و مجاز است و چه چیزی مجاز نیست. پس از استقلال پاکستان از هند، زنان در پاکستان به حمایت از اصلاحات سیاسی‌ای که به توانمندی آن‌ها کمک می‌کند، پرداختند. تلاش زنان برای اصلاحات سیاسی منجر به این شد که در سال ۱۹۴۸ قانونی تصویب شد که بر اساس آن حق زن مسلمان را برای ارث بردن اشکال مختلف دارایی به رسمیت شناخت. در سال ۱۹۵۶ تلاشی برای گنجاندن منشور حقوق زنان توسط دولت در
تلاشی برای گنجاندن منشور حقوق زنان توسط دولت در قانون اساسی انجام شد، اما این امر ناموفق بود. قانون خانواده مسلمانان در سال ۱۹۶۱ که در خصوص ازدواج و طلاق نوشته شده است؛ مهم‌ترین اصلاحات اجتماعی و حقوقی‌ای است که در پاکستان با انگیزه فمینیستی جهت توانمندسازی قانونی زنان انجام شده است. دکتر جاوریا شهید و خالد منظور بات در مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۲ تحت عنوان موقعیت زنان پاکستانی در قرن بیست و یکم، فمینیسم را برابری برای زنان و آزادی از تبعیض جنسیتی در جنبه‌های مختلف زندگی تعریف می‌کنند. تاریخچه. به گفته ملیحه
مختلف زندگی تعریف می‌کنند. تاریخچه. به گفته ملیحه ضیاء، با وجود جنبش‌های متعدد مبارزه با تبعیض زنان و تلاش برای برابری در پاکستان، هنوز جنبش فمینیستی فراگیری در این کشور وجود ندارد. ضیاء تاریخ جنبش فمینیستی در پاکستان را به ۳ مرحله تقسیم می‌کند: مرحله اول: ۱۹۴۷–۱۹۵۲. در زمان جنگ استقلال پاکستان از هند، زنان مسلمان قربانی خشونت‌های متعددی بودند. گزارش شده است که در این مدت ۷۵ هزار زن مسلمان ربوده شده و مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند. در همان زمان بود که فاطمه جناح، کمیته امداد زنان را تشکیل داد که بعداً به
جناح، کمیته امداد زنان را تشکیل داد که بعداً به انجمن زنان پاکستان تبدیل شد. جناح در ادامه یک ایستگاه رادیویی مخفی تأسیس کرد و در سال ۱۹۶۵ از بازنشستگی سیاسی خودخواسته خود خارج شد تا علیه دیکتاتوری نظامی ایوب خان در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کند. بیگم رعنا لیاقات علی خان به پناهندگانی که در جریان تجزیه هند از هند گریختند کمک کرد و انجمن زنان پاکستان را در سال ۱۹۴۹، دو سال پس از تشکیل کشور پاکستان، سازمان داد. خان با توجه به کمبود پرستار در کراچی، از ارتش درخواست کرد تا زنان را برای تزریق آمپول و کمک‌های
درخواست کرد تا زنان را برای تزریق آمپول و کمک‌های اولیه آموزش دهد و در نتیجه این اقدام نیروهای شبه نظامی زنان ایجاد شد. پرستاری همچنین به یک مسیر شغلی برای بسیاری از دختران تبدیل شد. او حتی پس از ترور همسرش در سال ۱۹۵۱ به مأموریت خود ادامه داد و در سال ۱۹۵۲ اولین نماینده زن مسلمان در سازمان ملل متحد شد. به گفته عایشه خان، در دهه‌های اولیه پس از استقلال، زنان نخبه پاکستانی عمدتاً روی ناسیونالیسم اسلامی سرمایه‌گذاری کردند و برای حقوق محدود زنان در چارچوب اسلام تلاش می‌کردند. زنان در ادامه با ظهور جریان
اسلام تلاش می‌کردند. زنان در ادامه با ظهور جریان اسلامیزه‌سازی دیکتاتوری پاکستان که به نفی حقوق آن‌ها می‌پرداخت، در مقابل حاکمیت قرار گرفتند. مرحله دوم: دهه ۱۹۸۰. پایان دهه ۱۹۷۰ با موج جدیدی از اسلامی‌سازی سیاسی در بسیاری از کشورهای مسلمان همراه بود. در پاکستان، رژیم دیکتاتوری نظامی محمد ضیاءالحق به قدرت رسید و اسلام‌سازی پاکستان را آغاز کرد. قوانین جزای پاکستان برمبنای اسلام بازتعریف شد و متعاقز آن، زنا جرم کیفری شناخته شد و مجازات‌های شلاق، قطع عضو و سنگسار در قانون قرار گرفت. جنبش فمینیستی در پاکستان
در قانون قرار گرفت. جنبش فمینیستی در پاکستان شدیداً با اجرای قوانین اسلامی مخالفت کرد، آن‌ها طرفدار لیبرالیسم بودند و قوانین اسلامی را باستانی تفسیر کرده و معتقد بودند این قوانین برای اجرا در دنیای مدرن مناسب نیست. پس از تلاش‌ها و مبارزات فراوان، بخش‌هایی از قانون به‌طور قابل‌توجهی توسط لایحه حمایت از زنان در سال ۲۰۰۶ بازنگری شد. در خصوص مقابله با اسلامی‌سازی جامعه انجمن اکشن زنان (WAF) در سال ۱۹۸۱ تشکیل شد. به گفته مدیحه اختر، ژنرال ضیا در نهایت به دنبال کنترل نقش زنان در تمام عرصه‌های عمومی اجتماعی بود
کنترل نقش زنان در تمام عرصه‌های عمومی اجتماعی بود که فشار غیرمنتظره‌ای را بر زنان پاکستانی وارد کرد. در واکنش به سیاست اسلامی‌سازی ضیاء، بسیاری از زنان پاکستانی از جمله نویسندگان و دانشگاهیان و نخبگان در مخالفت با این سیاست‌ها فعال شدند. اختر استدلال می‌کند که نسل جوان فعالان دهه ۱۹۸۰ از نظر فکری گرایش بیشتری نسبت به نسل‌های پیشین به رویکرد فمینیستی داشتند. او می‌گوید که جنبش‌های فمینیستی با ارائه تفسیرهای مترقی‌تری از اسلام که در آن‌ها به حقوق زنان توجه بیشتری شده بود، به مبارزه با افراطی‌گری مذهبی و
بیشتری شده بود، به مبارزه با افراطی‌گری مذهبی و تفسیر سنتی از اسلام پرداختند. این رویکرد آن‌ها حمایت غیرمنتظره سازمان‌های زنان اسلامی جناح راست را به دست آورد. آن‌ها از طریق رسانه‌های مختلف مانند مقالات روزنامه، هنر، شعر و ترانه به مبارزات انتخاباتی پرداختند پس از ضیاء: ۱۹۹۸–۲۰۰۸. از زمان پایان حکومت ژنرال ضیا، پاکستان اولین نخست‌وزیر زن خود، بی نظیر بوتو را انتخاب کرد. برخی از تلاش‌های قانون‌گذاری فمینیستی، مانند تأسیس کلانتری‌های زنانه و انتصاب قاضی‌های زن برای اولین بار انجام شد. با این حال، بسیاری از
زن برای اولین بار انجام شد. با این حال، بسیاری از قوانین ضد زن تصویب شده در دوره ژنرال ضیا باقی ماند. در دوران پس از ضیاء، فعالان زن تلاش کردند با نوشتن مقالات و انجام تحقیقات و پژوهش‌ها به تقویت صدای زنان در جامعه و ترویج حکومت دمکراتیک فراگیر متمرکز شوند. به‌طور مثال برای اولین‌بار تحقیقاتی را در خصوص افزایش آگاهی در مورد حقوق جنسی و باروری زنان تهیه کردند که به آموزش و آگاه‌سازی زنان می‌پرداخت. همچنین فعالان زن در دغدغه‌های دیگری مانند مسائل زیست‌محیطی، و صلح و سازش میان شهروندان پاکستان و هند صحبت و
و صلح و سازش میان شهروندان پاکستان و هند صحبت و تحقیق کردند. ۲۰۱۸ - اکنون. جنبش فمینیستی در پاکستان پس از سال ۲۰۰۸ با ظهور کانال‌های رسانه‌ای خصوصی و رسانه‌های اجتماعی وارد دوره جدیدی شد. در دوران جدید زنان به‌طور فزاینده‌ای قادر به اشتراک‌گذاری عقاید و نظرات خود در رسانه‌های اجتماعی بودند و همین امر موجب شتاب گرفتن جنبش فمینیستی شد. راهپیمایی‌های زنان در سالروز ۸ مارس اکنون در شهرهای متعددی در سراسر پاکستان برگزار می‌شود. شعارهای مطرح شده در راهپیمایی‌ها شامل افزایش مشارکت سیاسی و نمایندگی زنان، حمایت از
افزایش مشارکت سیاسی و نمایندگی زنان، حمایت از اقلیت‌های جنسیتی و جنسی، حمایت از اقلیت‌های مذهبی و سایر گروه‌های به حاشیه رانده شده در پاکستان است. این جنبش همچنین خواستار ایمن‌تر کردن فضاهای عمومی برای زنان و تراجنسیتی‌ها شده است و همچنین خواستار پایان دادن به خشونت علیه زنان و ترنس‌جندرها شده است. انواع. ملیحه ضیا می‌گوید که فمینیسم در پاکستان به دو شکل یافت می‌شود: فمینیسم لیبرال سکولار و فمینیسم اسلامی. فمینیسم لیبرال. فمینیسم لیبرال در محافل لیبرال چپ برجسته‌تر است و اغلب توسط احزاب سیاسی چپ‌گرا مانند
است و اغلب توسط احزاب سیاسی چپ‌گرا مانند PPP حمایت می‌شود. عقاید این گروه با ارزش‌های آزادی لیبرال، حقوق بشر و سکولاریسم مشخص می‌شود. فمینیسم اسلامی. نسائیسم اسلامی بیشتر ماهیتی سنتی دارد و از کسب حقوق زنان در نگاه اسلامی حمایت می‌کند. این جنبش عمدتاً توسط میانه‌روها و احزاب راست پاکستان حمایت می‌شود. کلمه نسائیسم از سوره نساء، قرآن آمده است که ریشه‌های اسلامی جنبش را نشان می‌دهد. این جنبش به دلیل تبلیغ حقوق اسلامی و پذیرش آنچه که دیگر گروه‌های فمینیستی سکولار «ساختار پدرسالار اسلامی پاکستان» می‌نامند، با
«ساختار پدرسالار اسلامی پاکستان» می‌نامند، با انتقاداتی مواجه شده است. هنر و ادبیات فمینیستی در پاکستان. بسیاری از آثار هنری و ادبی فمینیستی در پاکستان با ادبیات سنتی مقابله می‌کنند. ادبیاتی که به دلیل تحمیل باورهای دگم مذهبی شهرت دارد. نویسندگان فمینیست اغلب جنبش‌های فمینیستی پاکستان را در مقابله با هژمونی پدرسالارانه سنتی توصیف می‌کنند به گفته شهباز احمد چیما، مردسالاری پاکستان با هدف نهایی پذیرش، درونی کردن و ترویج گفتمان مردسالارانه به عنوان یک آرمان در جامعه، به تولید ادبیات و هنر می‌پردازد. در همین
جامعه، به تولید ادبیات و هنر می‌پردازد. در همین راستا نویسندگان فمینیستی با بازخوانی ادبیات سنتی پاکستان، جنبه‌های مردسالارانه و ضد زن این آثار را برجسته کردند. به‌طور مثال افیه س ضیا با تأکید بر برخی از نوشته‌های سید احمد خان، برجنبه‌های تاریک تفکر این نوشته‌ها تأکید کرد. یا بهشتی زوار اشرف علی ثناوی؛ در دوران پس از استقلال پاکستان، نوشته‌های ابوعلاء مودودی را که به نظر او در پی ایجاد و تحکیم تفکر مردسالارانه اسلامی بود، نقد کرد. این نقدها و بحث‌ها از جنبه آگاه‌سازی جامعه و فرهنگ حائز اهمیت بود. تلویزیون
آگاه‌سازی جامعه و فرهنگ حائز اهمیت بود. تلویزیون و سینما نیز به ارائه تصویر زنان مطیع پاکستانی در جامعه مردانه می‌پرداختند. اس.اس. سیراج‌الدین در دانشنامه ادبیات پسااستعماری به زبان انگلیسی، نسبت به وجود فضای آزاد برای فمینیسم در پاکستان ابراز تردید می‌کند و معتقد است که این کشور همچنان به شدت تحت تأثیر تعصبات مذهبی قرار دارد. با این حال، او اذعان دارد که آگاهی از مسائل فمینیستی، تغییر نقش زنان و هویت زنانه در پاکستان وجود دارد و این مسائل در ادبیات انگلیسی این کشور بازتاب بیشتری یافته‌اند. در ادبیات
این کشور بازتاب بیشتری یافته‌اند. در ادبیات انگلیسی پاکستانی، ادراک شخصیت‌های اصلی زن از هویت زنانه‌شان و نقش کنش‌مندی را که در قصه دارند؛ می‌توان در رمان‌هایی مانند آثار باپسی سیدهوا و «روزهای بدون گوشت» سارا سولری مشاهده کرد. شاعران پاکستانی مانند مکی کوریشی، هینا فیصل امام، عالمگیر هاشمی و توفیق رفعت هم در به تصویر کشیدن این موضوعات با محافظه‌کاری بیشتر آثاری تولید کرده‌اند. یکی از اولین فیلم‌های فمینیستی در پاکستان «راج زنان» (حکومت زنان) نام داشت. این فیلم در سال ۱۹۷۹ اکران شد، اما با وجود اینکه در
فیلم در سال ۱۹۷۹ اکران شد، اما با وجود اینکه در دوره‌ای موفق برای سینمای پاکستان منتشر شد، در گیشه به موفقیت دست نیافت. «زن‌گفتاری: پیمایش کنشگری، سیاست و مدرنیته در پاکستان» مجموعه‌ای از مقالات فمینیستی است که در سال ۲۰۲۱ توسط شری رحمان ویرایش شده و شامل مقالاتی از افرادی چون حنا جیلانی، خاور ممتاز، عافیه شهربانو ضیا و دیگران است که تاریخچه قانون خانواده مسلمان، انجمن اقدام زنان و تغییرات قانون‌گذاری مختلف در تاریخ پاکستان را روایت می‌کنند. سارا پراچا مطالبی منتشر می‌کند تا زنان پاکستانی را به انجام
مطالبی منتشر می‌کند تا زنان پاکستانی را به انجام کسب‌وکار تشویق کند، که این برخلاف هنجارهای رایج در پاکستان است و برای الهام‌بخشی به زنان برای کار کردن انجام می‌شود. بینا شاه و فیفی هارون دربارهٔ فمینیسم و هنر می‌نویسند، و نغت داد دربارهٔ فمینیسم در عصر دیجیتال سخن می‌گوید. عصمت چغای. با شروع دهه ۱۹۳۰، عصمت چغتای به‌طور گسترده دربارهٔ موضوعاتی از جمله جنسیت زنانه و زنانگی، طبقه متوسط، و تضاد طبقاتی، اغلب از دیدگاه مارکسیستی نوشت. فاطمه بوتو. فاطمه بهٹو دختر وزیر پیشین مرتضیٰ بهٹو است. او نویسنده سه رمان
وزیر پیشین مرتضیٰ بهٹو است. او نویسنده سه رمان است. «آوازهای خون و شمشیر» یک کتاب خاطرات دربارهٔ پدرش است که ترور شد. فرخنده شهید خان. فرخنده شهید خان، پژوهشگر، فعال و دانشگاهی فمینیست است. او ادبیات معاصر انگلیسی را در دانشگاه دولتی فیصل‌آباد تدریس می‌کند. پژوهش‌هایش بر فمینیسم، مارکسیسم، فرهنگ، و جنسیت و تمایلات جنسی متمرکز است. خان در همکاری علمی با دانشکده ادبیات، زبان‌ها و فرهنگ‌های دانشگاه ادینبورگ، در حال حاضر روی پروژه‌ای کار می‌کند که پیچیدگی‌های زندگی زنان ساکن در مناطق قرمز و محله‌های روسپی‌گری
زنان ساکن در مناطق قرمز و محله‌های روسپی‌گری در پاکستان را بررسی می‌کند، و این کار او را به پیشگامی در پرداختن به این موضوع اغلب تابو در این کشور تبدیل کرده است. او علاوه بر فعالیت‌های دانشگاهی، مرتباً برای مطبوعات ملی و بین‌المللی می‌نویسد و دیدگاه‌های عمیقی دربارهٔ مسائل حقوق بشر، به‌ویژه حقوق زنان در پاکستان و کشورهای همسایه آن ارائه می‌دهد. خان فعالانه در مجامع مختلفی از جمله سازمان زنان ملل متحد، کمیته ویژه اعضای خصوصی برای برابری جنسیتی در مجلس قانون‌گذاری بریتیش کلمبیا، و کمیسیون روابط انسانی شهر
بریتیش کلمبیا، و کمیسیون روابط انسانی شهر آتلانتا، برای برابری جنسیتی تلاش کرده است. علاوه بر این، او رهبری شاخه‌های پاکستانی «اندیشکده ادبی» و «انجمن فمینیستی دانشگاه ادینبورگ» را بر عهده دارد. همچنین، او بنیان‌گذار انجمن فمینیستی در دانشگاه دولتی فیصل‌آباد است.
جنگ علیه زنان شعاری در فضای سیاسی ایالات متحدهٔ آمریکا است که برای توصیف برخی از سیاست‌ها و قوانین حزب جمهوری‌خواه به‌عنوان تلاشی گسترده برای محدود کردن حقوق زنان، به‌ویژه حقوق باروری، از جمله سقط جنین، به کار می‌رود. اعضای برجستهٔ حزب دموکرات مانند نانسی پلوسی و باربارا باکسر، و همچنین فمینیسم، از این عبارت برای انتقاد از حامیان این قوانین به‌عنوان تلاش برای تحمیل سیاست اجتماعی خود بر زنان از طریق قانون‌گذاری استفاده کرده‌اند. این شعار برای توصیف سیاست‌های جمهوری‌خواهان در زمینه‌هایی مانند دسترسی به خدمات
جمهوری‌خواهان در زمینه‌هایی مانند دسترسی به خدمات بهداشت باروری، به‌ویژه پیشگیری از بارداری و سقط جنین؛ تعریف تجاوز جنسی به منظور تأمین مالی عمومی برای سقط جنین؛ پیگرد قضایی خشونت علیه زنان؛ و تبعیض در محیط کار علیه زنان به کار رفته است. در حالی که این عبارت در زمینه‌های دیگر و پیش از سال ۲۰۱۰ نیز به کار رفته است، پس از انتخابات کنگره‌ای ایالات متحدهٔ آمریکا (۲۰۱۰) به یک شعار رایج در گفتمان سیاسی ایالات متحده تبدیل شد. این اصطلاح اغلب برای توصیف مخالفت با فرمان پیشگیری از بارداری در لایحهٔ حفاظت از بیمار و
پیشگیری از بارداری در لایحهٔ حفاظت از بیمار و مراقبت مقرون‌به‌صرفه و سیاست‌های مربوط به کاهش بودجهٔ سازمان‌های بهداشت زنان که خدمات سقط جنین ارائه می‌دهند، به کار رفته است. بازخوردها. واکنش جمهوری‌خواهان. منتقدان این عبارت وجود جنگ علیه زنان را رد کرده‌اند و برخی گفته‌اند که این یک ترفند برای تأثیرگذاری بر رأی‌دهندگان زن است. راینس پریبس، رئیس کمیتهٔ ملی جمهوری‌خواهان، این جنگ را یک «افسانه» نامید و گفت: «اگر دموکرات‌ها می‌گفتند که ما جنگی علیه کرم‌های شتری داریم و هر رسانهٔ اصلی در مورد این که
شتری داریم و هر رسانهٔ اصلی در مورد این که جمهوری‌خواهان جنگی علیه کرم‌های شتری دارند صحبت می‌کرد، پس با کرم‌های شتری مشکل پیدا می‌کردیم.» نمایندهٔ جمهوری‌خواه کتی مک‌موریس راجرز جنگ علیه زنان را یک افسانه خواند و گفت «این تلاشی است برای ایجاد شکاف سیاسی در سال انتخاباتی.» او به انتخابات ۲۰۱۰ و نانسی پلوسی اشاره کرد و گفت «می‌توان استدلال کرد که زنان در واقع اولین زن رئیس مجلس را از سمتش برکنار کردند.» فرماندار کارولینای جنوبی نیکی هیلی در سال ۲۰۱۲ گفت «جنگی علیه زنان وجود ندارد. زنان در حال انجام کارهای
علیه زنان وجود ندارد. زنان در حال انجام کارهای خوبی هستند.» نمایندهٔ جمهوری‌خواه پال رایان ایدهٔ جنگ جمهوری‌خواهان علیه زنان را مسخره کرد و گفت «الان جنگی علیه زنان است؛ فردا جنگی علیه ایرلندی‌های چپ‌دست یا چیزی شبیه به آن خواهد بود.» سناتور جمهوری‌خواه لیسا مرکاوسکی به انتقادات هم‌حزبی‌هایش پاسخ داد و از آنها خواست «به خانه بروید و با همسر و دخترانتان صحبت کنید» اگر فکر می‌کنید که جنگی علیه زنان وجود ندارد، و گفت «این حمله به زنان بی‌معنی است.» رسوایی‌های آزار جنسی دموکرات‌ها. اعضای حزب دموکرات، هم برجسته
جنسی دموکرات‌ها. اعضای حزب دموکرات، هم برجسته و هم محلی، متهم به مشارکت در جنگ علیه زنان شده‌اند. در یک مقاله برای "یواس‌ای تودی"، گلن رینولدز در ژوئیه ۲۰۱۳ نوشت که «بیشتر اقدامات در جنگ علیه زنان به نظر می‌رسد از جبههٔ دموکرات‌ها باشد»، که به اتهامات آزار جنسی علیه باب فیلنر شهردار سن دیگو، و رسوایی جنسی الیوت اسپیتزر اشاره داشت. کمیتهٔ سناتوری ملی جمهوری‌خواه نیز از این رسوایی‌ها در بیانیه‌های مطبوعاتی خود استفاده کرده و سناتورهای دموکرات ایالت‌های آیووا و نیوهمپشر را به این اتهامات مرتبط کرده است.
و نیوهمپشر را به این اتهامات مرتبط کرده است. واکنش‌های دیگر. جاناتان آلتر این عبارت را به عنوان یک «مفهوم آلترناتیو اما ناعادلانه» توصیف کرد.
یلان () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ژلزنودوروژنی () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
تاسیان می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
باکِزه امین خاکی (۱۹۳۰ – ۲۰۰۳) شاعر عراقی بود. در بغداد از پدری شاعر به دنیا آمد که او را تشویق به سرودن شعر کرد. در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه بغداد درس خواند و فارغ‌التحصیل شد. به شعر آزاد متمایل شد و عاشق مکتب نمادگرایی بود، اما شعر کلاسیک سرود و در آن به برتری رسید. به عنوان معلم در دبیرستان‌های دخترانه بغداد کار کرد. در بسیاری از تظاهرات ملی شرکت کرد و قبل از انقلاب ژوئیهٔ ۱۹۵۸ محاکمه و دستگیر شد. زندگی و پیشه. باکِزه (پاکیزه) امین خاکی در سال ۱۹۳۰ (در برخی منابع ۱۹۳۶، ۱۹۳۲) در بغداد (در برخی منابع،
برخی منابع ۱۹۳۶، ۱۹۳۲) در بغداد (در برخی منابع، کرکوک) به دنیا آمد.او اولین دختر پدر و مادرش بود که به قبیلهٔ عربی ربیعه منتسب بودند. پدرش عاشق ادبیات به ویژه شعر بود. باکزه وارد دبستان شد و وقتی به کلاس چهارم آن مرحله رسید، عاشق شعر شد و شروع به خواندن آن کرد. تحصیلات ابتدایی را به پایان رساند و وارد دوره راهنمایی شد و در آن هنگام به سرودن شعر پرداخت، ژانر غزل را به عنوان اولین شیوه ای که در اشعار خود به کار برد، پذیرفت. اما او نتوانست این ابیات را به پدر و مادرش نشان دهد، زیرا شرایط خانه اجازه نمی‌داد
و مادرش نشان دهد، زیرا شرایط خانه اجازه نمی‌داد دختری غزل بسراید. روزنامه‌های عراق در زمانی که تنها او چهارده سال داشت، آثارش را منتشر کردند.به همراه پدرش که افسر ارتش عراق بود به دبیرستانی در شهر کرکوک رفت و از آن فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۵۰ وارد دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه بغداد شد و افراد زیادی را پیدا کرد که او را به شعر تشویق کردند، بنابراین دری تازه در شعرش گشود که سیاست بود. در سال ۱۹۵۲ پدرش را از دست داد و مادر، خواهران کوچکتر و دو برادر برایش بر جا ماند. به جز عربی، برکردی و ترکی تسلط داشت. او به