payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باشگاه فوتبال لوزیانیا (به پرتغالی: Associação Atlética Luziânia) یک باشگاه فوتبال برزیلی از لوزیانیا، ایالت گویاس است. لوزیانیا در رتبه‌بندی باشگاه‌های ملی فدراسیون برزیل در رتبه ۲۲۲ قرار دارد و ششمین باشگاه برتر در بین باشگاه‌های وابسته به FFDF است. تاريخچه. این باشگاه در سال ۱۹۲۶ با نام باشگاه فوتبال لوزیا تأسیس شد، زیرا این شهر در ابتدا سانتا لوزیا نامیده می‌شد، اما در سال ۱۹۴۵ نام خود را به لوزیانیا تغییر داد و این باشگاه با نام لوزیانیا شناخته شد. نکته جالب در مورد این باشگاه، وابستگی آن به اتحادیه
جالب در مورد این باشگاه، وابستگی آن به اتحادیه فوتبال ناحیه فدرال است و نه اتحادیه فوتبال ایالت گویاس. توضیح این واقعیت به مسافت‌هایی مربوط می‌شود که این باشگاه برای رقابت در مسابقات گویانو باید طی کند - از لوزیانیا تا گویانیا کمتر از ۲۰۰ کیلومتر و فاصله از برازیلیا تنها ۷۰ کیلومتر است. ورزشگاه. لوزیانیا بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه زکینیا روریز انجام می‌دهد. ظرفیت این ورزشگاه ۲۱٬۵۶۴ نفر است.
اختلاف مرزی کامبوج و تایلند یک اختلاف ارضی دیرینه بین کامبوج و تایلند بر سر مناطق خاصی از مرز مشترکشان است. این اختلاف در دهه ۱۹۵۰، اندکی پس از استقلال کامبوج از فرانسه، آغاز شد و ابتدا بر سر مالکیت معبد پره ویهار بود. این پرونده به دیوان بین‌المللی دادگستری ارجاع داده شد که در سال ۱۹۶۲ به نفع کامبوج رأی داد. این موضوع در دهه‌های بعد با وقوع جنگ داخلی در کامبوج مسکوت ماند، اما همچنان حل نشده باقی ماند زیرا بخش‌هایی از مرزهای دو کشور هرگز به‌طور مشترک مشخص نشدند. این اختلاف در سال ۲۰۰۸، پس از معرفی معبد
نشدند. این اختلاف در سال ۲۰۰۸، پس از معرفی معبد کامبوج به عنوان میراث جهانی یونسکو و حمله معترضان تایلندی به دولتشان بر سر این موضوع، به درگیری آشکار تبدیل شد. این درگیری‌ها منجر به درخواست توضیح از دیوان بین‌المللی دادگستری شد که در سال ۲۰۱۳ در مورد آن تصمیم‌گیری شد. در طول این دور از درگیری، اختلافاتی نیز بر سر سایر مناطق مرزی همپوشانی، از جمله مناطق اطراف معابد باستانی خمرهای پراسات تا موئن تام و پراسات تا کرابی، به وجود آمد. این درگیری بیش از یک دهه فروکش کرد تا اینکه در سال ۲۰۲۵ دوباره شعله‌ور شد و
کرد تا اینکه در سال ۲۰۲۵ دوباره شعله‌ور شد و بدترین درگیری از زمان آغاز این اختلاف را رقم زد. این اختلاف عمدتاً ناشی از معاهدات فرانسه-سیامی در سال‌های ۱۹۰۴ و ۱۹۰۷ است که مرز نهایی بین سیام (که در آن زمان تایلند نامیده می‌شد) و هندوچین فرانسه را تعیین کرد، مرزهایی که کامبوج به ارث برد. در حالی که این معاهده بخش مربوط به مرز را در امتداد خط‌الرأس کوه‌های دانگرک تعریف می‌کرد، تعیین مرز توسط نقشه برداران فرانسوی نقشه‌هایی را ایجاد کرد که در مناطق مورد مناقشه فعلی، از جمله در اطراف معبد پره ویهر، از خط منحرف
فعلی، از جمله در اطراف معبد پره ویهر، از خط منحرف می‌شدند. در حالی که تایلند در دیوان بین‌المللی دادگستری استدلال کرد که هرگز نقشه‌ها را تأیید نکرده و موقعیت معبد بر روی صخره، که از طرف تایلند قابل دسترسی‌تر است، نشان می‌دهد که در قلمرو تایلند قرار دارد، دیوان بین‌المللی دادگستری عمدتاً بر اساس این واقعیت که سیام هرگز رسماً به نقشه اعتراض نکرد یا ادعای مالکیت معبد را در زمانی که تحت کنترل فرانسه بود، نکرد، به نفع کامبوج رأی داد. کامبوج همچنین به دلیل قرابت فرهنگی نزدیک‌تر به عنوان جانشین امپراتوری خمر، خود
نزدیک‌تر به عنوان جانشین امپراتوری خمر، خود را دارای ادعاهای مشروع بر معابد می‌داند. دو کشور همچنین منطقه وسیعی از ادعاهای دریایی همپوشانی دارند که ناشی از ادعاهای فلات قاره (منطقه انحصاری اقتصادی) اعلام شده توسط کامبوج در سال ۱۹۷۲ و تایلند در سال ۱۹۷۳ است. یادداشت تفاهمی که در سال ۲۰۰۱ امضا شد، بر توسعه مشترک منطقه مورد مناقشه در جنوب مدار یازدهم شمالی توافق کرد، اگرچه از آن زمان پیشرفت کمی حاصل شده است. پیشینه. در اوج خود در حدود قرن‌های ۱۱ تا ۱۳، نفوذ امپراتوری خمر در منطقه وسیعی از سرزمین اصلی جنوب
امپراتوری خمر در منطقه وسیعی از سرزمین اصلی جنوب شرقی آسیا گسترش یافت و بسیاری از بناهای تاریخی دوران آنگکور در سراسر مناطق امروزی نه تنها کامبوج، بلکه تایلند و لائوس نیز یافت می‌شوند. در اواخر قرن نوزدهم، زمانی که فرانسوی‌ها یک کشور تحت الحمایه بر کامبوج تأسیس کردند، بیشتر مناطق مرزی فعلی کامبوج و تایلند تحت کنترل سیام بود. در نتیجه جنگ فرانسه و سیام، سیام مجبور شد ادعاهای ارضی گسترده‌ای را بر سر شاخه‌های لائوس و کامبوج خود به هندوچین فرانسه واگذار کند. مذاکرات بعدی منجر به پیمان فرانسه-سیام در سال ۱۹۰۴
بعدی منجر به پیمان فرانسه-سیام در سال ۱۹۰۴ شد که در آن سیام مناطق بیشتری را در ساحل راست رودخانه مکونگ واگذار کرد و پیمان ۱۹۰۷ که مناطق کامبوج داخلی، از جمله پایتخت باستانی خمر، آنگکور، را واگذار کرد. این معاهدات مرز بین سیام و هندوچین فرانسه را تعیین کردند، که مرزهای دومی با تایلند پس از استقلال کامبوج و لائوس در سال ۱۹۵۴ به آنها به ارث رسید. در میان مرزهای تعیین‌شده توسط این معاهدات، مرز بین آنچه که اکنون شمال کامبوج (شامل استان‌های اودار مینچی و پره ویهر) است و منطقه ایسان تایلند (استان‌های بوری رام،
است و منطقه ایسان تایلند (استان‌های بوری رام، سورین، سیساکت و اوبون راتچاتانی) در امتداد خط‌الرأس کوه‌های دانگرک تعیین شد. این معاهدات همچنین تصریح کردند که مرز توسط یک کمیسیون مختلط متشکل از مقامات تایلندی و فرانسوی تعیین شود. بر این اساس، دو کمیسیون مطابق با هر یک از معاهدات تشکیل شد که بر کار انجام‌شده توسط نقشه‌برداران فرانسوی نظارت داشتند. نقشه‌های حاصل از این بررسی‌ها در پاریس چاپ و منتشر و به دو دولت ارائه شد. بعداً مشخص شد که این نقشه‌ها حاوی انحرافات قابل توجهی از خط آبخیز در چندین منطقه، از جمله
قابل توجهی از خط آبخیز در چندین منطقه، از جمله معابد مورد مناقشه فعلی، به‌ویژه پره ویهر، هستند. با این حال، دولت تایلند در آن زمان نقشه‌ها را مورد مناقشه قرار نداد و هیچ سابقه‌ای در مورد اینکه آیا مقامات آن از این موضوع آگاه بوده‌اند یا خیر، وجود ندارد. پروندهٔ معبد پره ویهار. این اختلاف پس از آن ایجاد شد که مقامات تایلندی از سال ۱۹۵۴ نیروهایی را در معبد پره ویهار (که در زبان تایلندی به عنوان پرا ویهان شناخته می‌شود)، در منطقه‌ای مورد مناقشه بین استان پره ویهار کامبوج و استان سیساکت تایلند، مستقر کردند.
ویهار کامبوج و استان سیساکت تایلند، مستقر کردند. کامبوج در سال ۱۹۵۹ به دیوان بین‌المللی دادگستری شکایت کرد و دیوان در سال ۱۹۶۲ حکم داد که این معبد در قلمرو کامبوج واقع شده است. این اختلاف ناشی از نقشه‌های متفاوتی بود که هر یک از طرفین در تعیین مرزهای ملی استفاده می‌کردند. فرانسه، که در آن زمان حامی کامبوج بود، در معاهده مرزی فرانسه-سیام در سال ۱۹۰۴ با سیام موافقت کرد. کمیسیون مختلط در سال ۱۹۰۵ تشکیل شد و قرار بود تعیین مرزهای بین سیام و کامبوج را انجام دهد. کامبوج از نقشه‌ای که توسط جغرافی‌دانان فرانسوی در
کامبوج از نقشه‌ای که توسط جغرافی‌دانان فرانسوی در سال ۱۹۰۷ منتشر شده بود (به نام "نقشه ضمیمه ۱") استفاده کرد که معبد را در قلمرو کامبوج نشان می‌داد. در حالی که تایلند از مفاد معاهده ۱۹۰۴ استفاده کرد که در آن آمده است:«مرز بین سیام و کامبوج، در ساحل چپ دریاچه بزرگ، از دهانه رودخانه استونگ رولئوس شروع می‌شود، از آن نقطه در جهت شرقی خط موازی را دنبال می‌کند تا به رودخانه پرک کامپونگ تیام برسد، سپس با چرخش به سمت شمال، با نصف‌النهار از آن نقطه تلاقی تا رشته کوه پنوم دانگ رک ادغام می‌شود. از آنجا، از یک سو از
پنوم دانگ رک ادغام می‌شود. از آنجا، از یک سو از حوضه آبریز بین حوضه‌های نام سن و مکونگ و از سوی دیگر از نام مون عبور می‌کند و به رشته کوه پنوم پادانگ می‌پیوندد که قله آن را به سمت شرق تا مکونگ دنبال می‌کند. از آن نقطه، مکونگ طبق ماده ۱ پیمان ۳ اکتبر ۱۸۹۳، مرز پادشاهی سیام باقی می‌ماند.» این امر معبد را در قلمرو تایلند قرار می‌دهد. دیوان بین‌المللی دادگستری در ۱۵ ژوئن ۱۹۶۲ رأی داد که نقشه ضمیمه اول، دو طرف را ملزم به رعایت آن نمی‌کند، زیرا طبق معاهده، کار کمیسیون مختلط نبوده است. با این حال، هر دو طرف نقشه
مختلط نبوده است. با این حال، هر دو طرف نقشه و خط مرزی موجود در آن را پذیرفتند و بنابراین دارای ویژگی الزام‌آوری بودند. دولت سیام با این نقشه مخالفت یا مخالفتی نداشت، از این رو تایلند طبق اصل حقوقی «هر جا که معبد در خاک کامبوج قرار دارد، آن را رعایت کند.» ملزم به رعایت آن بود. دیوان بین‌المللی دادگستری با رأی نه به سه حکم داد که معبد در خاک کامبوج واقع شده و تایلند موظف است تمام نیروهای مستقر در آنجا را خارج کند و با رأی هفت به پنج حکم داد که تایلند هرگونه اشیاء برداشته شده از ویرانه‌ها از سال ۱۹۵۴ را به
اشیاء برداشته شده از ویرانه‌ها از سال ۱۹۵۴ را به کامبوج بازگرداند.
ورزشگاه زکینیا روریز (به انگلیسی: Estádio Zequinha Roriz) یک ورزشگاه در شهر لوزیانیا، برزیل است. گنجایش ۲۱٬۵۶۴ تماشاگر را دارد. این ورزشگاه، ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال لوزیانیا محسوب می‌شود.
اعتراضات بحران آب ۱۴۰۴ به دنبال بحران آب در ایران، که ریشه در دهه‌ها سوء مدیریت دارد، در سال ۱۴۰۴ به وخامت شدیدی رسید. در بسیاری از نقاط کشور، ساکنان به‌ویژه در مناطق کم‌برخوردار، با کمبود حاد آب مواجه هستند تا جایی که در بعضی مناطق سه روز متوالی آب قطع بوده است. ترکیب این بحران با موج گرمای شدید، اعتراضاتی را در شهرهای مختلف برانگیخته که از تظاهرات دانشجویی در اردیبهشت آغاز شده و در تیر با شعارهایی چون «آب برق زندگی حق مسلم ماست» ادامه یافته است. کارشناسان هشدار داده‌اند که ایران در آستانه فاجعه‌ای
هشدار داده‌اند که ایران در آستانه فاجعه‌ای بی‌سابقه در حوزه آب قرار دارد. زمینه. بحران آب در ایران سلسله چالش‌ها و مشکلات ناشی از کمبود آب و استفاده نادرست از منابع آب در کشور ایران است. ایران با چالش‌های سختی در بخش آب روبرو است، از جمله افزایش تقاضا برای آب و کمبود آن، کاهش سطح آب‌های زیرزمینی، تدهور کیفیت آب و افزایش تلفات اکولوژیک. در حالی که رژیم بحران کنونی را ناشی از تغییرات اقلیمی، خشکسالی‌های مکرر و تحریم‌های بین‌المللی می‌داند، واقعیت این است که مشکلات امنیت آب دراماتیک ایران ریشه در دهه‌ها
که مشکلات امنیت آب دراماتیک ایران ریشه در دهه‌ها برنامه‌ریزی پراکنده و کوته‌بینی مدیریتی دارد. رژیم از پارادایم مدیریت متمرکز بر علائم رنج می‌برد که عمدتاً بر درمان نشانه‌های مشکل متمرکز است به جای مواجهه با علل اصلی. سه عامل اصلی بحران عبارتند از: رشد سریع جمعیت و توزیع فضایی نامناسب جمعیت، بخش کشاورزی ناکارآمد، و مدیریت ناکارآمد و تشنگی برای توسعه که نشان‌دهنده مسئولیت مستقیم ایران در این وضعیت است. در تیر ۱۴۰۴ بنفشه زهرایی، استاد مدیریت منابع آب در دانشگاه تهران، نسبت به وقوع سناریویی شبیه به «آخر
دانشگاه تهران، نسبت به وقوع سناریویی شبیه به «آخر الزمان» در حوزه آب در ایران هشدار داده است. او زنگ خطر را درباره سطح بحران آب بی‌سابقه را به صدا درآورده است و او تذکر داده است که در بهترین حالت، تنها دو تا سه هفته فرصت باقی مانده تا از یک فاجعه جلوگیری شود. فاجعه نهاییِ نبودِ آب آشامیدنی در سراسر ایران. خانم زهرایی نبود هماهنگی میان نهادهای مسئول را یکی از موانع مقابله با بحران دانست. در ماه‌های نخست سال ۱۴۰۴ بحران آب در ایران بسیار تشدید شد و تأثیر آن بر ساکنان ایران نیز، به‌ویژه در مناطق کم‌برخوردار.
ساکنان ایران نیز، به‌ویژه در مناطق کم‌برخوردار. ساکنان ایران امروز با کمبود شدید آب مواجه هستند، به‌طوری که در بسیاری از مکان‌ها تقریباً جریان آبی در شیر اب وجود ندارد. اعتراضات. اردیبهشت. کمبود گسترده آب و قطعی برق باعث تظاهرات گسترده‌ای شد که از اوایل ماه مه آغاز شد، ابتدا به رهبری دانشجویان دانشگاه و به سرعت با پیوستن رانندگان کامیون، نانوایان، کشاورزان، بازنشستگان و سایر گروه‌های اجتماعی. آنچه به عنوان اعتراض بر سر نیازهای اساسی آغاز شد، به زودی به خواست سراسری برای تغییر سیستمی و پایان حکومت تئوکراتیک
سراسری برای تغییر سیستمی و پایان حکومت تئوکراتیک تبدیل شد. در خوابگاه‌های دانشگاهی در شیراز، اهواز و تبریز، دانشجویان با شرایط غیربهداشتی مواجه بودند و مجبور بودند با نور شمع درس بخوانند، زیرا اغلب آب و برق در دسترس نبود. اعتراضات دانشجویی در ۱۴ اردیبهشت در دانشگاه بهشتی آغاز شد، جایی که شعارهایی مانند «دانشجو می‌میرد ولی ذلت نمی‌پذیرد!» طنین‌انداز قیام‌های گذشته بود. همان‌طور که قطعی آب و برق دانشگاه‌ها را فلج کرده بود، دانشجویان تحصن و تظاهراتی سازماندهی کردند و نظامی‌سازی دانشگاه‌هایشان و ناکامی دولت در
و نظامی‌سازی دانشگاه‌هایشان و ناکامی دولت در ارائه خدمات اولیه را محکوم کردند. این شرایط زمینه مساعدی برای ناآرامی ایجاد کرد که به زودی به اصفهان، مشهد و فراتر از آن گسترش یافت. تیر. در ماه تیر ۱۴۰۴ بحران آب در ایران تا حدی تشدید شد که در بخش‌هایی از ایران ساکنان، به‌ویژه در محلات کم‌برخوردار، به مدت سه روز متوالی آب نداشتند، این در حالی است که کشور با موج گرمای شدید مواجه است. ترکیب کمبود شدید آب با موج گرمای شدید، شهروندان را به یأس کشاند و اعتراضات مردمی علیه کمبود آب را برانگیخت. در ۳۰ و ۳۱ تیر در
علیه کمبود آب را برانگیخت. در ۳۰ و ۳۱ تیر در سبزوار صدهای شهروندان در جلوی فرمانداری این شهر تجمع کرده و نسبت به وضعیت برق و آب اعتراض کردند. یکی از معترض‌ها در محل اعتراض گفت: «در گرمای بالای ۴۰ درجه، نه آب داریم نه برق. بیمار داریم، کودک داریم، اما انگار کسی صدای ما را نمی‌شنود». مردم شهر سبزوار برای دومین شب پیاپی در سه‌شنبه ۳۱ تیر به خیابان‌ها آمدند و شعارهای «بی‌شرف، بی‌شرف» و «مسئول بی‌کفایت نمی‌خواهیم» و «نترسید نترسید ما همه با هم هستیم» سر دادند. مرداد. ۳ مرداد. در ۳ مرداد، ساکنان چندین شهر در
مرداد. ۳ مرداد. در ۳ مرداد، ساکنان چندین شهر در سراسر ایران تجمعات اعتراضی علیه قطعی‌های طولانی و مکرر آب برگزار کردند. ساکنان روستاهای برزنون، قره‌گل و زهان در نیشابور، همراه با ساکنان صالحیه تهران، از طریق این تجمعات خواستار بازگردانی آب‌رسانی پایدار و لغو جیره‌بندی آب شدند. در روستای برزنون معترضان حتی جاده را بسته و مسدود کردند تا اعتراض خود را نشان دهند. ۴ مرداد. در ۴ مرداد ظهر تعدادی از ساکنان خشک‌بیجار در استان گیلان در اعتراض به قطع آب و برق تجمع کردند. ساکنان به قطعی‌های مکرر و طولانی‌مدت آب و
کردند. ساکنان به قطعی‌های مکرر و طولانی‌مدت آب و برق، گاهی از اوقات بدون اطلاع قبلی، و تأثیر این قطعی‌ها بر زندگی و معیشت‌شان اعتراض کردند. تظاهرکنندگان شعارهایی از جمله «آب، برق، زندگی - حق مسلم ماست»، «بی‌عرضه مسئول نمی‌خوایم» و «مرگ بر بی‌کفایتی» سر دادند. ۶ مرداد. کانال اجتماعی «اعتراض مدنی بازار» از یک دیوار نویسی اعتراضی نسبت به بحران کمبود آب خبر داده که نوشته شده «اگر جنگ را بردیم، پس چرا باید آب کثیف و آلوده بخوریم؟» ۷ مرداد. در ۷ مرداد، تجمعی اعتراضی مقابل ساختمان فرمانداری در شهر خمام در استان
مقابل ساختمان فرمانداری در شهر خمام در استان گیلان برگزار شد. معترضان که در اعتراض به قطعی‌های مکرر آب و برق گردهم آمده بودند، شعارهایی چون «آب، برق، زندگی - حق مسلم ماست» سر دادند و خواستار رسیدگی فوری به بحران آب و برق شدند. سازماندهی و محتوای این تجمع در ویدیوهایی که در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد، ثبت شده است. ۲۴ مرداد. در ۲۴ مرداد،‌ مردم رامهرمز علیه طرح انتقال آب از سرچشمه رودخانه علاء به کهگیلویه اعتراض کردند و در طول تجمع اعتراضی جاده را بستند. ۲۵ مرداد. در ۲۵ مرداد، بازاریان و شهروندان بابلسر مقابل
در ۲۵ مرداد، بازاریان و شهروندان بابلسر مقابل ساختمان فرمانداری این شهرستان در اعتراض به قطعی‌های مکرر برق، آب و اینترنت تجمع کردند. بر اساس گفته معترضان، برق در بسیاری از مناطق این شهر روزانه بین ۶ تا ۸ ساعت قطع می‌شود که همزمان باعث قطعی آب، اینترنت و آنتن تلفن‌های همراه نیز می‌گردد. ۳۰ مرداد. در ۳۰ مرداد، هزاران تن از مردم شیراز مقابل ساختمان استانداری فارس در اعتراض به قطعی‌های مکرر برق و آب تظاهرات کردند. معترضان شعارهایی از جمله «مرگ بر دیکتاتور»، «نیروی انتظامی برگرد به سوی ملت»، «نه شرقی نه غربی،
انتظامی برگرد به سوی ملت»، «نه شرقی نه غربی، ما ماندیم و بی‌برقی»، «آب، برق، زندگی، حق مسلم ماست»، «آزادی، آزادی، آزادی» و «می‌جنگیم، می‌میریم، ایران را پس می‌گیریم» سر دادند. معترضان همچنین علیه اولویت‌های رژیم اعتراض کردند که به جای رفاه شهروندان ایرانی، منابع هنگفتی را صرف سیاست خارجی می‌کند، و شعارهایی از جمله «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران»، «فلسطین را رها کن، فکری به حال ما کن» سر دادند. شهریور. در تاریخ ۸ شهریور ۱۴۰۴، ساکنان شهر لوشان، استان گیلان، دست به اعتراضات خیابانی زدند. شهروندان که از
دست به اعتراضات خیابانی زدند. شهروندان که از قطع مداوم و طولانی آب آشامیدنی رنج می‌برند، با آتش زدن لاستیک‌ها و مسدود کردن محورهای اصلی ترافیک، نارضایتی خود را از این بحران اعلام کردند. این تجمع اعتراضی در حالی صورت گرفت که لوشان در قلب یکی از مرطوب‌ترین استان‌های کشور قرار دارد و با وجود منابع طبیعی فراوان، هنوز با تأمین آب پایدار مواجه است. معترضان این نکته را برجسته کردند که علی‌رغم بازدیدهای مستمر مقامات و تکرار وعده‌های مسئولان طی سال‌ها، هیچ طرح اجرایی موثری برای حل این بحران اساسی عملیاتی نشده است،
موثری برای حل این بحران اساسی عملیاتی نشده است، امری که زندگی روزانه شهروندان را تحت تأثیر قرار داده و شرایط بهداشتی منطقه را به چالش کشیده است.
باشگاه فوتبال برازیلینزه (به پرتغالی: Brasiliense Futebol Clube) معمولاً با نام ساده برازیلینزه شناخته می‌شود، یک باشگاه حرفه‌ای برزیلی است که در تاگواتینگا، ناحیه فدرال واقع شده‌است. این باشگاه که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد، در سری دی مسابقات فوتبال برزیل، سطح چهارم فوتبال برزیل، و همچنین در لیگ برتر فوتبال ایالتی فدرال رقابت می‌کند. مهم‌ترین عناوین قهرمانی برازیلینزه یازده قهرمانی ایالتی، یک قهرمانی سری بی و یک قهرمانی سری سی است. تاریخچه. برازیلینزه در طول تاریخ کوتاه خود موفق به ثبت رکوردهایی در منطقه فدرال و
کوتاه خود موفق به ثبت رکوردهایی در منطقه فدرال و در برزیل شد. این باشگاه در اولین حضور خود در جام حذفی برزیل، در سال ۲۰۰۲، جوان‌ترین فینالیست این رقابت‌ها شد. این اولین و تنها تیم منطقه فدرال بود که در بین تیم‌های برتر فوتبال، یک عنوان قهرمانی ملی را به چالش کشید. پس از حذف حریفان سنتی مانند نائوچیکو، فلومیننزه و اتلتیکو مینیرو، آنها در فینال مقابل اتلتیکو کورینتیانس نایب‌ قهرمان شدند. همچنین در سال ۲۰۰۲، این باشگاه اولین عنوان قهرمانی ملی خود، سری سی، را به دست آورد. دو سال بعد، با پیروزی در سری بی و صعود
دست آورد. دو سال بعد، با پیروزی در سری بی و صعود به سری آ، به بزرگترین افتخار خود تا به امروز دست یافت. با این حال، در مسابقات قهرمانی سری آ برزیل در سال ۲۰۰۵، برازیلینسه در رتبه آخر قرار گرفت و در سال ۲۰۰۶ به سری بی سقوط کرد. همچنین در سال ۲۰۰۵، این باشگاه به نیمه نهایی جان حذفی برزیل راه یافت و در مقابل قهرمان فلومیننزه شکست خورد. نمادها. رنگ‌های تیم فوتبال برازیلینزه سبز، زرد و سفید است که به رنگ‌های پرچم ناحیه فدرال اشاره دارد. نماد رسمی تیم تمساح است. پرچم از سه نوار زرد و دو نوار سفید تشکیل شده است
پرچم از سه نوار زرد و دو نوار سفید تشکیل شده است که سپر رسمی روی آن قرار گرفته است. سرود توسط والتر کیروش ساخته شده است و اولین لباس همیشه شامل پیراهن، شورت و جوراب زرد بود. در سال ۲۰۰۸ یک صلیب نیز در لباس معرفی شد که اشاره به پرچم ناحیه فدرال دارد. رقیب‌ها. رقبای برازیلیزه، گاما و برازیلیا هستند. بزرگترین رقیب آنها گاما، باشگاه دیگری از ناحیه فدرال است که به دستاوردهای بزرگ ملی، مانند قهرمانی در سری بی مسابقات قهرمانی برزیل، دست یافته است. علاوه بر این، گاما و برازیلینزه محبوب‌ترین باشگاه‌ها در میان
گاما و برازیلینزه محبوب‌ترین باشگاه‌ها در میان کارگران ساختمانی (اصطلاح عمومی که برای کارگران ساختمانی شاغل در ساخت برازیلیا استفاده می‌شود) هستند. این دربی ورده-آمارلو (سبز-زرد) نامیده می‌شود و معمولاً جمعیت قابل توجهی را به خود جذب می‌کند. ورزشگاه. ورزشگاه برازیلینزه سرخائو است که ۲۷٬۰۰۰ نفر گنجایش دارد. این تیم همچنین در ورزشگاه ملی مانه گارینشا بازی‌های خود را برگزار می‌کند.
کارشناسی مطالعات عمومی (به انگلیسی: Bachelor of General Studies) با نام مخفف بی‌جی‌اس، یک مدرک دانشگاهی کارشناسی میان‌رشته‌ای است که توسط برخی دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی ارائه می‌شود و به دانشجویان این امکان را می‌دهد تا موضوعات گوناگونی را با هم ترکیب کرده و بررسی کنند. مفهوم مطالعات عمومی ریشه در سنت‌های آموزشی دانشگاه‌های اروپای قرون وسطی، به‌ویژه مفهوم استودیوم جنرال دارد. در چارچوب این برنامه، دانشجویان با همکاری مشاوران تحصیلی، برنامهٔ درسی اختصاصی خود را طراحی می‌کنند، مشروط بر آنکه الزامات کلی
خود را طراحی می‌کنند، مشروط بر آنکه الزامات کلی دانشگاه را رعایت نمایند. دانشجویان معمولاً می‌توانند از میان حوزه‌های مختلف تمرکز تحصیلی خود را انتخاب کنند. دانشگاه میشیگان تنها دانشگاهی در میان ۵۰ دانشگاه برتر رتبه‌بندی بهترین دانشگاه‌ها بر اساس گزارش‌های جهانی و اخبار ایالات متحده است که برنامهٔ کارشناسی در مطالعات عمومی را ارائه می‌دهد . با وجود نام «دانشکده مطالعات عمومی دانشگاه کلمبیا»، این مؤسسه مدرک کارشناسی مطالعات عمومی اعطا نمی‌کند، بلکه به فارغ‌التحصیلان خود مدرک کارشناسی هنر می‌دهد.
همکاری ملی برای نجات ایران، عنوان همایشی شامل یک گردهمایی از صدها فعال اپوزیسیون ایرانی، به رهبری رضا پهلوی بود که در ۴ مرداد ۱۴۰۴، در شهر مونیخ آلمان برگزار شد. هدف این کنفرانس، تقویت همکاری میان گروه‌های مختلف ایرانی و ترسیم مسیری مشخص برای کنارگذاشتن جمهوری اسلامی، بازگشت به دموکراسی و بازسازی ایران بود. هدف و محتوای همایش. در این همایش، درحدود ۵۰۰ فعال سیاسی، اجتماعی و فرهنگی، شامل سیاستمداران، دانشگاهیان، هنرمندان، ورزشکاران و نمایندگان ادیان و اقوام مختلف ایران شرکت کردند. ریاست این نشست را، رضا پهلوی
ایران شرکت کردند. ریاست این نشست را، رضا پهلوی بر عهده داشت. هدف اصلی کنفرانس، گردآوری و متحد ساختن جریان‌های مختلف اپوزیسیون و تشکیل یک جبهه مشترک، برای سرنگونی جمهوری اسلامی ایران عنوان شد. در این رویداد، پنل‌های گوناگون، پیرامون مسائل ایران و راهکارهای بهبود اوضاع پس از فروپاشی رژیم، برگزار گردید. سخنرانان کنفرانس، شامل فرح پهلوی، شیرین عبادی، گوگوش، منصور جعفری و همچنین جمعی از زندانیان سیاسی بودند که، از زندان‌های ایران، به صورت تلفنی مشارکت داشتند. رضا پهلوی پیش از کنفرانس مدعی شد که بیش از ۵۰٬۰۰۰ تن
پهلوی پیش از کنفرانس مدعی شد که بیش از ۵۰٬۰۰۰ تن از عناصر حکومت و ارتش جمهوری اسلامی، از طریق مسیر امنی با او تماس گرفته و برای همکاری در جهت سرنگونی حکومت، اعلام آمادگی کرده‌اند. که البته صحت این موضوع مشخص نیست. سخنرانان. فرح پهلوی، یک پیام صوتی ارسال کرد که در طی آن، از انقلاب ملی ایران و پایان دادن به جمهوری اسلامی حمایت کرد. او گفت: «حق ملت ایران، آزادی، رفاه و سرافرازی است». شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل ۲۰۰۳، با ارسال یک پیام ویدیویی، خواستار سرنگونی رژیم، برگزاری همه‌پرسی برای تعیین یک رهبر
سرنگونی رژیم، برگزاری همه‌پرسی برای تعیین یک رهبر جایگزین و نیز، اتحاد میان سازمان‌های اپوزیسیون شد. گوگوش در پیام ویدیویی خود گفت که ایران را خانه خود می‌داند و این خانه باید آزاد شود. او افزود: «نام همکاری ملی برای نجات ایران را خیلی می‌پسندم، چون کشور ما زخم‌خورده است، مثل بدن زخم‌خورده یک مادر که فرزندان اهل خانه گرد هم می‌آیند تا این بدن زخمی را معالجه کنند و این مادر زخم‌خورده را دوباره سرزنده و شاداب کنند». گروهی از زندانیان سیاسی، شامل محبوبه رضایی، سامان رضایی، بهفر لاله‌زاری، حمید فرهادی، خالد
سامان رضایی، بهفر لاله‌زاری، حمید فرهادی، خالد پیرزاده، مصطفی و محمد حسن، از طریق تماس تلفنی از زندان، حمایت خود را از این کنفرانس و همکاری ملی اعلام کردند. افشین الیان، استاد حقوق در هلند، در سخنرانی خود، جمهوری اسلامی را، رژیمی مبتنی بر ترور معرفی کرد و افزود که ضعف این حکومت در کاهش قدرت نیروهای نیابتی‌اش مشهود است. او به عدم حمایت روسیه، چین و کشورهای اروپایی دیگر از ایران، درطی جنگ با اسرائیل اشاره کرد. سخنرانی رضا پهلوی. رضا پهلوی در بخش پایانی کنفرانس سخنرانی کرد و به بحران‌های گوناگونی که در حال
سخنرانی کرد و به بحران‌های گوناگونی که در حال حاضر، گریبان‌گیر ملت ایران است پرداخت. او خواستار پایان حکومت جمهوری اسلامی شد و این حکومت را، یک «فرقه‌ای ضد ایرانی» توصیف کرد و وضعیت فعلی ایران را لحظه‌ای تاریخی دانست که در آن، سقوط جمهوری اسلامی اجتناب‌ناپذیر است. او علی خامنه‌ای را رهبری ضعیف معرفی کرد که ایران را به جنگ کشاند، در حالی که خود در پناهگاه‌ها پنهان شده بود و تلاشی برای دفاع از مردم ایران نکرد. شاهزاده رضا پهلوی، جنگ میان ایران و اسرائیل را نه جنگ مردم ایران، بلکه جنگ خامنه‌ای و فرماندهان
نه جنگ مردم ایران، بلکه جنگ خامنه‌ای و فرماندهان سرکوبگر و تروریست سپاه پاسداران دانست که علی‌رغم سال‌ها لاف‌زنی، نتوانستند حتی از خود دفاع کنند. رضا پهلوی در مورد روز پس از جمهوری اسلامی گفت که نخست، سازمان‌های اپوزیسیون، ایران را از سلطه رژیم رها خواهند کرد و سپس ملت ایران آزادانه، دربارهٔ آینده و نوع حکومت خود تصمیم خواهد گرفت. او تأکید کرد که به دنبال هیچ مقام سیاسی نیست، بلکه هدفش فراهم آوردن بستر لازم، برای بازسازی شکوه ازدست‌رفته ایران است. او سخنرانی خود را چنین به پایان رساند: «ملت بزرگ ایران،
خود را چنین به پایان رساند: «ملت بزرگ ایران، پیروزی ما از هر زمان نزدیک‌تر است. به نیروی خود باور داشته باشیم. ما ملت متحد، آگاه و دلیری هستیم که این رژیم هرگز نتوانسته بر فرهنگ و تاریخ و تمدن ما پیروز شود. جمهوری اسلامی به زباله‌دان تاریخ می‌رود؛ و ایران و ملت ما، آزاد و سربلند، از این دوره سخت به سلامت عبور خواهد کرد».
ژوِی (؛ که پیش‌تر با عنوان ژوکس‌ویدئو یا ژوس‌وک نیز شناخته می‌شد) یک وبگاه فرانسوی است که به‌صورت نرم‌افزار نیز در دسترس می‌باشد و از سال ۱۹۹۷ در زمینهٔ بازی‌های ویدئویی تخصص فعالیت می‌کند. این وبگاه به‌عنوان ابزار اطلاع‌رسانی برای بازیکنان و توسط تیمی از ویراستاران طراحی شده است. ویراستاران این وبگاه به رویدادهای جهانی بزرگی همچون ای۳، نمایشگاه بازی توکیو، گیمزکام، هفتهٔ بازی پاریس سفر می‌کنند تا با تیم‌های توسعه دیدار کرده و بازی‌ها را در طول چرخهٔ عمرشان، از توسعه تا تجاری‌سازی، بررسی کنند. ژوکس‌ویدئو
از توسعه تا تجاری‌سازی، بررسی کنند. ژوکس‌ویدئو محبوب‌ترین وبگاه اخبار بازی‌های ویدئویی در زبان فرانسوی است. رکورد بازدید این وبگاه به نمایشگاه ای۳ در سال ۲۰۱۳ بازمی‌گردد؛ در تاریخ ۱۱ ژوئن ۲۰۱۳، این وبگاه به اوج بازدیدهای خود با ۳۳ میلیون بازدید از صفحات خود رسید. تاریخچه. تاریخچهٔ این وبگاه به مجموعه‌ای از راهنماها و رمزهای بازی‌های ویدئویی در مینی‌تل، که پیش‌زمینه‌ای برای شبکهٔ جهانی وب بود، بازمی‌گردد. این وبگاه در سال ۱۹۹۵ توسط سباستین پیساوی، در دوران خدمت نظامی‌اش بنیان‌گذاری شد. با افزایش محبوبیت کار
نظامی‌اش بنیان‌گذاری شد. با افزایش محبوبیت کار او، این مجموعه در سال ۱۹۹۷ به صورت یک وبگاه به نام "ژوکس‌ویدئو. کوم" منتقل شد. شرکت گیم‌لافت در سال ۲۰۰۰، ۸۰٪ از سهام این وبگاه را خریداری کرد، اگرچه پیساوی تا زمان خروجش در سال ۲۰۱۲، مدیریت آن را به‌صورت مستقل در دست داشت. شرکت "های‌مدیا" در سال ۲۰۰۶ این وبگاه را خرید و در سال ۲۰۱۴ آن را به قیمت ۹۰ میلیون یورو به "وبدیا" فروخت. پس از آن، "وبدیا" دفاتر این وبگاه را به پاریس منتقل کرد که منجر به ترک شغل چندین نفر از کارکنان شد. در اوت ۲۰۱۵، این وبگاه مورد حملهٔ
از کارکنان شد. در اوت ۲۰۱۵، این وبگاه مورد حملهٔ سایبری قرار گرفت؛ مدیران اعلام کردند که هیچ اطلاعات خصوصی‌ای افشا نشده است اما همچنان به کاربران توصیه کردند که رمزهای عبور خود را تغییر دهند. انجمن‌ها. انجمن‌های "ژوکس‌ویدئو" باعث بروز جنجال‌ها و مشکلات حقوقی برای این وبگاه شده‌اند. این انجمن‌ها اغلب از نظر روحیه و فضای آزاد با ۴چن مقایسه می‌شوند و قوانین اندکی دارند. نشریات "نوول اوبزرواتور" و "لوموند" هر دو از این انجمن‌ها به دلیل بروز نفرت‌پراکنی و عدم رواداری انتقاد کرده‌اند.