payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چالش‌های اخلاقی و هم چالش‌های رویه‌ای جدیدی ایجاد کرده است. او خوش‌بینی محتاطانه‌ای نسبت به این روند شتاب‌گرفته ابراز کرده و تأکید نموده است که در حالی که تصویب سریع می‌تواند مفید باشد، این روند نباید به قیمت از دست رفتن استانداردهای علمی سخت‌گیرانه باشد، چرا که این استانداردها برای حفظ اعتماد عمومی و یکپارچگی اخلاقی ضروری‌اند. اتانازی. پترینی یادآور شد که در اروپا، اصول اخلاق پزشکی بر احترام به زندگی و خودمختاری بیمار تأکید دارند، اما در موارد نهایی، پزشکان باید بر کاهش رنج و حفظ کرامت تمرکز کنند. در
باید بر کاهش رنج و حفظ کرامت تمرکز کنند. در ایتالیا، هر دو کد پزشکی و پرستاری اهمیت اصل «اعتراض وجدانی» را به رسمیت می‌شناسند و پترینی استدلال کرد که همانند قوانین مربوط به سقط جنین و آزمایش بر روی حیوانات، قوانین اتانازی نیز باید امکان اعتراض وجدانی را فراهم کنند.
طاعون ایتالیایی ۱۶۲۹-۱۶۳۱، که با نام طاعون بزرگ میلان نیز شناخته می‌شود، بخشی از دومین همه‌گیری طاعون بود که با مرگ سیاه در سال ۱۳۴۸ آغاز شد و در سده‌ی ۱۸ پایان یافت. این بیماری که یکی از دو همه‌گیری عمده در ایتالیا در سده‌ی ۱۷ بود، شمال و مرکز ایتالیا را تحت تأثیر قرار داد و منجر به دستکم ۲۸۰،۰۰۰ مرگ شد که برخی تلفات آن را تا یک میلیون نفر یا حدود ۳۵٪ از جمعیت تخمین می‌زنند. طاعون ممکن است در کاهش اقتصاد ایتالیا نسبت به سایر کشورهای اروپای غربی نقش داشته بوده باشد. پخش بیماری. گمان می‌رود که طاعون در سال
باشد. پخش بیماری. گمان می‌رود که طاعون در سال ۱۶۲۳ در شمال فرانسه سرچشمه گرفته باشد، اما در نتیجه جابجایی سربازان مرتبط با جنگ سی ساله به سراسر اروپا منتقل شد و ظاهراً در سال ۱۶۲۹ توسط سربازانی که در جنگ جانشینی مانتوان شرکت داشتند به لومباردی آورده شد. این بیماری ابتدا به سربازان ونیزی سرایت کرد و در اکتبر ۱۶۲۹ به میلان، مرکز تجاری اصلی لومباردی، رسید. اگرچه این شهر قرنطینه برقرار کرد و دسترسی به بازدیدکنندگان خارجی و کالاهای تجاری را محدود کرد، اما نتوانست بیماری را ریشه کن کند. شیوع عمده در مارس ۱۶۳۰
بیماری را ریشه کن کند. شیوع عمده در مارس ۱۶۳۰ ناشی از اقدامات بهداشتی سهل‌گیرانه در طول فصل کارناوال بود و به دنبال آن موج دوم در بهار و تابستان ۱۶۳۱ رخ داد. در مجموع، میلان تقریباً ۶۰۰۰۰ نفر از کل جمعیت ۱۳۰۰۰۰ نفری خود را از دست داد. در شرق لومباردی، جمهوری ونیز در سال‌های ۱۶۳۰-۱۶۳۱ آلوده شد. شهر ونیز به شدت آسیب دید و تلفات ثبت شده آن ۴۶۰۰۰ نفر از جمعیت ۱۴۰۰۰۰ نفری بود. برخی از مورخان معتقدند که تلفات شدید جانی و تأثیر آن بر تجارت، در نهایت منجر به سقوط ونیز به عنوان یک قدرت بزرگ تجاری و سیاسی شد. جمعیت
به عنوان یک قدرت بزرگ تجاری و سیاسی شد. جمعیت قبل از طاعون و آمار مرگ و میر، شهرهای منتخب: یک مطالعه در سال ۲۰۱۹ استدلال می‌کند که طاعون سال‌های ۱۶۲۹ تا ۱۶۳۱ منجر به کاهش رشد در چندین شهر آسیب‌دیده از طاعون شد و «آسیب‌های طولانی‌مدتی به جمعیت شهری ایتالیا و نرخ شهرنشینی وارد کرد. این یافته‌ها از این فرضیه پشتیبانی می‌کنند که طاعون‌های قرن هفدهم نقش اساسی در ایجاد روند زوال نسبی اقتصاد ایتالیا داشته‌اند.»
ارتش سوم ایتالیا () یک ارتش میدانی زیرمجموعه ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم و تنها فرماندهی در سطح نیروی زمینی ایتالیا در طول جنگ سرد بود. تاریخچه. ریشه‌های این واحد بزرگ به فرماندهی ارتش سوم که در اوت ۱۹۱۴ در فلورانس تأسیس شد، برمی‌گردد. در ۲۴ مه ۱۹۱۵، پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، ارتش سوم به مناطق عملیاتی کارست و تریسته اعزام شد. این ارتش، به فرماندهی ژنرال امانوئل فیلیبرتو از ساووی-آئوستا، نقش مهمی در دوازده نبرد ایزونزو، از ژوئن ۱۹۱۵ تا پایان تابستان ۱۹۱۷، ایفا کرد و لقب
ژوئن ۱۹۱۵ تا پایان تابستان ۱۹۱۷، ایفا کرد و لقب «ارتش شکست‌ناپذیر» را به دست آورد، زیرا هرگز در نبرد شکست نخورده بود. پس از شکست در کاپورتو، اگرچه هرگز شکست نخورده بود، ارتش سوم مجبور شد به همراه سایر واحدهای بزرگ به خط پیاوه عقب‌نشینی کند. بعداً، در طول سال ۱۹۱۸، ارتش سوم در نبرد انقلاب و نبرد سرنوشت‌ساز ویتوریو ونتو شرکت کرد. پس از پیروزی ایتالیا در جنگ جهانی اول، فرماندهی تعیین‌شده به عنوان ارتش سوم در ژوئیه ۱۹۱۹ در تریسته منحل شد. ارتش سوم در ۶ ژوئن ۱۹۴۰ با ستاد مرکزی در تریسته تحت فرماندهی ژنرال کارلو
با ستاد مرکزی در تریسته تحت فرماندهی ژنرال کارلو گلوسو بازسازی شد، اما در طول جنگ جهانی دوم هرگز در عملیات نظامی واقعی شرکت نکرد و در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۰ منحل شد. پس از جنگ، فرماندهی عملیاتی تعیین‌شده ارتش سوم توسط ارتش ایتالیا در سال ۱۹۵۲ در پادوا به عنوان یک هسته فرماندهی بسیج بازسازی و در سال ۱۹۷۲ منحل شد. فرماندهی عملیاتی تعیین‌شده ارتش سوم در پالازو کامرینی، معروف به پالازو دی پیترو بمبو، مستقر بود و از سال ۱۹۵۶ به عنوان موزه نیز مورد استفاده قرار گرفته است. هدف، ادای احترام به کشته‌شدگان جنگ و در دسترس
هدف، ادای احترام به کشته‌شدگان جنگ و در دسترس قرار دادن شواهد تاریخی جنگ جهانی اول برای تحقیقات تاریخی، با اسناد گسترده، از جمله عکس‌ها، در بخش‌های کارسو و پیاوه پایینی است که ارتش سوم در آن درگیر بود. ایتالیا به عنوان یکی از اعضای بنیانگذار ناتو، موظف بود در صورت جنگ، گروهی از نیروهای نظامی خود را به فرماندهی نظامی یکپارچه ناتو اختصاص دهد. در حالی که واحدهای عملیاتی نیروی هوایی ایتالیا به نیروی هوایی تاکتیکی پنجم متفقین در ویچنزا بازمی‌گشتند، ارتش ایتالیا به نیروهای زمینی متفقین جنوب اروپا در ورونا
به نیروهای زمینی متفقین جنوب اروپا در ورونا بازمی‌گشت. با این حال، از آنجایی که تنش‌ها بین ایتالیا و یوگسلاوی بر سر سرزمین آزاد تریسته پس از جنگ جهانی دوم بالا بود و از آنجایی که یوگسلاوی عضو پیمان ورشو نبود، درگیری بین این دو کشور احتمالاً ناتو را درگیر نمی‌کرد؛ بنابراین، در اول ماه مه ۱۹۵۲، ارتش ایتالیا ارتش سوم را در پادوا دوباره فعال کرد تا در صورت بروز درگیری بین ایتالیا و یوگسلاوی، بتواند خارج از زنجیره فرماندهی ناتو عمل کند. ارتش سوم وظایف لندساوت را با ستادی کاملاً ایتالیایی تکرار کرد. برای جلوگیری
با ستادی کاملاً ایتالیایی تکرار کرد. برای جلوگیری از نقض فرماندهی نظامی یکپارچه ناتو، ایتالیا ارتش سوم را در تمام اسناد رسمی به عنوان «فرماندهی تعیین شده ارتش سوم» توصیف کرد و در زمان صلح هیچ واحد رزمی به آن اختصاص نداد. در صورت جنگ، ارتش سوم به سپاه پنجم ارتش در ویتوریو ونتو و فرماندهی نیروهای کارنیا-کادوره از سپاه چهارم آلپ دسترسی داشت. فرماندهی دوم به‌طور خاص برای تقسیم منطقه عملیاتی سپاه چهارم آلپ در صورت جنگ با یوگسلاوی ایجاد شده بود. نیروهای کمکی برای ارتش سوم از سپاه سوم ارتش در میلان و سپاه ششم
ارتش سوم از سپاه سوم ارتش در میلان و سپاه ششم ارتش در بولونیا تأمین می‌شد. جنگ جهانی اول. در آغاز مشارکت ایتالیا در جنگ جهانی اول (مه ۱۹۱۵)، ارتش سوم بخش جنوبی جبهه ایسونزو را اشغال کرد. فرماندهی آن بر عهده شاهزاده امانوئل فیلیبرتو، دوک آئوستا بود و شامل: سپاه ششم (به فرماندهی سپهبد کارلو روئل)، سپاه هفتم (به فرماندهی سپهبد وینچنزو گاریونی) و سپاه یازدهم (به فرماندهی سپهبد جورجیو سیگلیانا) بود. ارتش سوم در هر یازده نبرد ایسونزو (۱۹۱۴–۱۹۱۷) شرکت کرد. این ارتش در طول فاجعه کاپورتو در اکتبر ۱۹۱۷ با نظم نسبتاً
در طول فاجعه کاپورتو در اکتبر ۱۹۱۷ با نظم نسبتاً خوبی عقب‌نشینی کرد و یک سال بعد نقش رهبری را در حمله نهایی برای پیروزی ایفا کرد. این امر باعث شد که نام آن «ارتش شکست‌ناپذیر» گذاشته شود. ارتش سوم در نبرد دوم رودخانه پیاوه و نبرد ویتوریو ونتو شرکت کرد. موزه ارتش سوم در پادوا وجود دارد. جنگ جهانی دوم. در ۶ ژوئن ۱۹۴۰، ارتش سوم تشکیل شد و در جنوب ایتالیا، سیسیل و ساردینیا مستقر شد. این ارتش در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۰ منحل شد. فرمانده آن ژنرال کارلو گلوسو بود. جنگ سرد. به عنوان یکی از اعضای بنیانگذار ناتو، ایتالیا موظف
عنوان یکی از اعضای بنیانگذار ناتو، ایتالیا موظف بود در صورت جنگ، نیروهای نظامی خود را به فرماندهی نظامی یکپارچه ناتو اختصاص دهد. در حالی که نیروی هوایی ایتالیا تحت فرماندهی نیروی هوایی تاکتیکی پنجم متفقین در ویچنزا قرار می‌گرفت، ارتش ایتالیا تحت فرماندهی نیروهای زمینی متفقین جنوب اروپا در ورونا قرار می‌گرفت. با این حال، تنش‌ها بین ایتالیا و یوگسلاوی بر سر منطقه آزاد تریسته بالا بود و از آنجایی که یوگسلاوی عضو پیمان ورشو نبود، هرگونه درگیری بین این کشورها احتمالاً ناتو را درگیر نمی‌کرد؛ بنابراین در ۱ مه
احتمالاً ناتو را درگیر نمی‌کرد؛ بنابراین در ۱ مه ۱۹۵۲، ارتش ایتالیا ارتش سوم را در پادوا دوباره فعال کرد تا در صورت وقوع جنگ بین ایتالیا و یوگسلاوی، بتواند زنجیره فرماندهی ناتو را دور بزند. ارتش سوم وظایف لندساوت را با ستادی کاملاً ایتالیایی تکرار کرد. برای جلوگیری از نقض فرماندهی نظامی یکپارچه ناتو، ایتالیا ارتش سوم را در تمام اسناد رسمی به عنوان "فرماندهی که "ارتش سوم" را تعیین کرده بود" توصیف کرد. در همان تاریخی که فرماندهی «ارتش سوم» را تعیین کرد، ارتش نیز دو فرماندهی سپاه را فعال کرد: سپاه چهارم ارتش
نیز دو فرماندهی سپاه را فعال کرد: سپاه چهارم ارتش در بولزانو و سپاه پنجم ارتش در ویتوریو ونه‌تو، و پس از آن سپاه ششم در بولونیا در سال ۱۹۵۶ و سپاه سوم ارتش در میلان در سال ۱۹۵۷. در زمان صلح، این سپاه‌ها به ستاد کل ارتش در رم اختصاص داده می‌شدند، در حالی که در زمان جنگ، بسته به اینکه دشمن چه کسی بود، سپاه به ارتش سوم یا نیروهای زمینی متفقین جنوب اروپا اختصاص داده می‌شد. با این حال، با کاهش تنش‌ها بین ایتالیا و یوگسلاوی، که به تقسیم سرزمین آزاد تریسته با پیمان اوسیمو منجر شد، ارتش تصمیم گرفت فرماندهی که
پیمان اوسیمو منجر شد، ارتش تصمیم گرفت فرماندهی که «ارتش سوم» نامیده می‌شد را به همراه سپاه ششم ارتش در ۳۱ مارس ۱۹۷۲، با تمام وظایف آن، منحل کند. از آن تاریخ به بعد، فرماندهی عالی بر عهده نیروهای زمینی متفقین جنوب اروپا بود.
رالی استرالیا یک رویداد رالی اتومبیل‌رانی است که تا سال ۲۰۱۸ در کافس هاربر به عنوان مرحله پایانی مسابقات قهرمانی رالی جهان (WRC) برگزار شده است. این رالی که اولین دوره آن در سال ۱۹۸۸ برگزار شد، تا سال ۲۰۰۶ در منطقه پرث ، استرالیای غربی و اطراف آن برگزار می‌شد. این رالی در سال ۱۹۸۸ بخشی از مسابقات قهرمانی رالی آسیا-اقیانوسیه و از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۶ بخشی از مسابقات جهانی رالی بود. این رالی در اوایل سپتامبر در سال ۲۰۰۹ به منطقه رودخانه‌های شمالی نیو ساوت ولز بازگشت و در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ به طور متناوب با رالی
و در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ به طور متناوب با رالی نیوزیلند برگزار شد و از سال ۲۰۱۳ دوباره به یک رویداد سالانه مستقل تبدیل شد. از سال ۲۰۱۱ این رویداد به بندر کافس منتقل شد. ، رویداد رالی استرالیا قراردادی با برگزار کننده مسابقات رالی برای حضور در مسابقات قهرمانی جهان پس از سال ۲۰۱۹ نداشت.
مقیاس چهره‌درد (انگلیسی: grimace scale) (GS) که گاهی با عنوان امتیاز چهره‌درد نیز شناخته می‌شود، روشی برای سنجش بروز یا شدت درد در جانوران غیرانسانی است. این روش بر پایهٔ ارزیابی عینی و کور از حالات چهره است؛ همان‌گونه که برای سنجش درد در انسان‌های غیرگویشور به‌طور معمول انجام می‌شود. در این روش، مشاهده‌گران وجود یا شدت واحدهای کنش چهره‌ای (FAU) مانند فشردگی دور چشم، برآمدگی بینی، حالت گوش و تغییر در سبیل‌ها را امتیازدهی می‌کنند. این کار می‌تواند با مشاهدهٔ مستقیم جانور در زمان واقعی یا با بررسی عکس‌ها و
مستقیم جانور در زمان واقعی یا با بررسی عکس‌ها و نمایه‌های تصویری از ویدیوها انجام شود. گاهی به حالت‌های چهره‌ای جانوران در این وضعیت، چهرهٔ درد گفته می‌شود. روش GS برای سنجش درد به‌ویژه در موش‌های آزمایشگاهی کاربرد بالایی دارد، زیرا این جانوران معمولاً گونه‌های شکار شونده‌اند و تمایل دارند برای جلوگیری از آسیب‌پذیر به‌نظر رسیدن، بیان درد خود را مهار کنند. به همین دلیل، در این گونه‌ها تغییرات رفتاری بیشتر در هنگام درد حاد (چند ساعت) مشاهده می‌شود، اما در دردهای طولانی‌تر (چند روز) کمتر آشکار است. دست‌کم در
طولانی‌تر (چند روز) کمتر آشکار است. دست‌کم در مورد موش‌ها، نشان داده شده است که GS روشی بسیار دقیق، تکرارپذیر و قابل‌اعتماد برای ارزیابی درد است که تنها به دوره‌ای کوتاه از آموزش برای مشاهده‌گر نیاز دارد. در میان گونه‌های مختلف نیز ثابت شده که GS دارای دقت و قابلیت اعتماد بالاست و ابزاری سودمند برای تشخیص درد ناشی از فرایندها یا درد پس از جراحی و همچنین ارزیابی کارایی داروهای ضد درد به‌شمار می‌رود. گزارش‌ها نشان می‌دهند که دقت کلی GS برای موش‌ها ۹۷٪، برای خرگوش‌ها ۸۴٪، برای موش‌های صحرایی ۸۲٪ و برای اسب‌ها
۸۴٪، برای موش‌های صحرایی ۸۲٪ و برای اسب‌ها ۷۳٫۳٪ است. کاربرد در نخستی های غیر انسانی. مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۲، تغییرات حالات چهره مرتبط با درد پس از جراحی لاپاراتومی را در ماکاک‌های ژاپنی بررسی کرد و نشان داد که نشانه‌های کلیدی درد شامل انقباض مداری (تنگ شدن چشم‌ها), عدم تقارن پلک‌ها, کشیدگی و سفت شدن لب‌ها و صاف شدن خط دهان است. در این مطالعه از ۴۴ نقطه شاخص چهره برای تحلیل شکل چهره استفاده شد و قابلیت اطمینان بالایی در کدگذاری نقاط شاخص گزارش گردید (ICC بین ۰.۹۳ تا ۰.۹۹). ارزیابی درد در نخستی‌های غیرانسان
۰.۹۳ تا ۰.۹۹). ارزیابی درد در نخستی‌های غیرانسان به دلیل سرکوب حالات چهره در حضور مشاهده‌گر یا محدودیت‌های تماس مستقیم (به دلیل خطر آسیب) دشوار است. تاریخچه. حالات چهره از دیرباز به‌عنوان شاخصی برای عواطف در انسان و جانوران غیرانسانی در نظر گرفته شده‌اند. زیست‌شناس چارلز داروین بر این باور بود که جانوران غیرانسانی حالات چهره‌ای مشابه با حالات عاطفی انسان از خود نشان می‌دهند. بررسی تغییرات کالبدشناسی انسان در هنگام حالات چهره با موفقیت از انسان به نخستی‌های غیرانسانی مانند شامپانزه (ChimpFACS) و ماکاک رزوس
غیرانسانی مانند شامپانزه (ChimpFACS) و ماکاک رزوس (MaqFACS) منتقل شد، اما در ابتدا برای سنجش درد در این گونه‌ها به‌کار گرفته نشد. در سال ۲۰۱۰، گروهی از پژوهشگران برای نخستین بار روشی را برای سنجش درد از طریق تغییرات حالات چهره در یک گونهٔ جانور غیرانسانی توسعه دادند. به‌طور کلی، GS درد خودبه‌خودی را بر پایهٔ ارزیابی عینی و کور از حالات چهره کمی‌سازی می‌کند، همان‌گونه که به‌طور معمول برای سنجش درد در انسان‌های غیرگویشور انجام می‌شود. در این روش، مشاهده‌گران وجود و شدت «واحدهای کنش چهره‌ای» (FAU) مانند
وجود و شدت «واحدهای کنش چهره‌ای» (FAU) مانند فشردگی دور چشم، برآمدگی بینی، حالت گوش و تغییر در سبیل‌ها را امتیازدهی می‌کنند. این امتیازدهی می‌تواند در زمان واقعی از طریق مشاهدهٔ مستقیم جانور یا با بررسی عکس‌ها و نمایه‌های تصویری از ویدیوها انجام شود. این روش سنجش درد برای جانوران شکار شونده که تمایل دارند بیان آشکار درد را مهار کنند تا آسیب‌پذیر به نظر نرسند، بسیار کاربردی است. به همین دلیل، تغییرات رفتاری در این گونه‌ها بیشتر در هنگام درد حاد (چند ساعت) دیده می‌شود و در دردهای طولانی‌تر (چند روز) کمتر
دیده می‌شود و در دردهای طولانی‌تر (چند روز) کمتر آشکار است. GS مزیت‌هایی نسبت به سایر روش‌های سنجش درد دارد. برای نمونه، داروی ضد درد مورفین درد را کاهش می‌دهد اما می‌تواند دیگر جنبه‌های رفتاری را در جانوران بدون درد تحت تأثیر قرار دهد، مانند هیجان، افزایش فعالیت یا آرام‌بخشی، که سنجش رفتاری سنتی اثر آن بر درد را دشوار می‌کند. مورفین نه تنها بسامد «چهره‌های درد» را کاهش می‌دهد بلکه در موش‌های بدون درد و در حالت پایه هیچ اثری بر GS ندارد.
ارتش پنجم ایتالیا () یک ارتش میدانی زیرمجموعه ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. جنگ جهانی اول. در جنگ جهانی اول، ارتش پنجم در ۲۵ مه ۱۹۱۶ برای کمک به متوقف کردن حمله ترنتینو اتریش ایجاد شد. این ارتش دوباره در ۲ ژوئیه ۱۹۱۶ منحل شد. این ارتش شامل یگان‌های زیر بود: فرماندهان ارتش پنجم در طول جنگ جهانی اول پیترو فروگونی (تا ۱۹ ژوئن ۱۹۱۶) و ستیمیو پیاچنتینی بودند. جنگ جهانی دوم. ارتش پنجم ایتالیا در سال ۱۹۳۹ برای دفاع از لیبی در برابر فرانسوی‌ها در تونس و الجزایر تشکیل شد. پس
برابر فرانسوی‌ها در تونس و الجزایر تشکیل شد. پس از پایان نبرد فرانسه، ارتش پنجم به منبع تأمین نیرو و تدارکات برای ارتش دهم ایتالیا در مرز با مصر تبدیل شد. این ارتش در ۱۶ فوریه ۱۹۴۱ منحل و در ستاد کل شمال آفریقا ادغام شد. این ارتش به زودی بین ۱۵ آوریل ۱۹۴۱ و ۵ سپتامبر ۱۹۴۱ در شمال آفریقا بازسازی شد. این ارتش دوباره در ۱۰ آوریل ۱۹۴۲ در ایتالیا برای دفاع از توسکانی، ساردینیا و از نوامبر ۱۹۴۲ همچنین از کورسیکا بازسازی شد. در سپتامبر ۱۹۴۳، پس از آتش‌بس کاسیبیل، ارتش پنجم تسلیم آلمانی‌ها شد. فرماندهان ارتش پنجم
ارتش پنجم تسلیم آلمانی‌ها شد. فرماندهان ارتش پنجم در طول جنگ جهانی دوم: ارتش پنجم ایتالیا در خلال جنگ جهانی دوم از یگان‌های زیر تشکیل می‌شد:
رالی بلغارستان (به ) معتبرترین و همچنین قدیمی‌ترین رویداد رالی در کشور بلغارستان است. این رویداد برای مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۱۰ به عنوان هفتمین رویداد از سیزده رویداد برنامه‌ریزی شده انتخاب و برگزار شد. سال ۲۰۱۰ همچنین اولین و تاکنون تنها سالی بود که رالی بلغارستان در مسابقات رالی قهرمانی جهان حضور داشته است، پیش از این اتفاق رالی بلغارستان همیشه میزبان مسابقات رالی قهرمانی اروپا بوده است. درخواست کشور بلغارستان توسط فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی برای میزبانی مسابقه رالی قهرمانی جهان با وجود اینکه
میزبانی مسابقه رالی قهرمانی جهان با وجود اینکه رویداد کاندیداتوری رالی بلغارستان در ژوئیه ۲۰۰۹ با تصادفی که منجر به کشته شدن کمک راننده ایتالیایی، فلاویو گوگلیلمینی و مجروح شدن شدید راننده سوئیسی، برایان لاویو، شد انتخاب شد. بلغارستان تنها کاندیدای جدید برای فصل مسابقات قهرمانی رالی جهانی ۲۰۱۰ بود، اگرچه رالی آرژانتین یک درخواست ذخیره برای احتمال رد شدن رالی بلغارستان ارائه کرده بود.
کارلو پترینی (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار، نویسنده، سیاستمدار، فیلم‌نامه‌نویس، و بوم‌شناس اهل ایتالیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمانان زمین شده است. زندگی‌نامه و فعالیت‌های اجتماعی. پترینی در برا، استان کونئو، ایتالیا متولد شد. او پیش‌تر فعال سیاسی در کمونیست حزب وحدت پرولتاریا ("Partito di Unità Proletaria"; PdUP) بود. در ۱۹۷۷، او شروع به نوشتن مقالات آشپزی برای روزنامه‌های کمونیستی "il manifesto" و "l'Unità" کرد. جنبش غذای آهسته. او اولین بار در دهه ۱۹۸۰ برای شرکت در کمپینی علیه افتتاح شعبه
در دهه ۱۹۸۰ برای شرکت در کمپینی علیه افتتاح شعبه مک‌دونالدز در نزدیکی پله‌های اسپانیایی در رم به شهرت رسید. در ۱۹۸۳، او به ایجاد و توسعه انجمن غیرانتفاعی غذایی و شراب ایتالیایی معروف به آرچیگولا کمک کرد. او در ۱۹۸۹، جنبش غذای آهسته را بنیان گذاشت و رئیس این سازمان شد. او سردبیر چندین نشریه در انتشارات "اسلو فود ادیتوره" است و ستون هفتگی برای "لا استامپا" نوشته و هم‌اکنون روزنامه‌نگار منظم "لا رپوبلیکا" است. در اکتبر ۲۰۰۴، او دانشگاه علوم تغذیه‌ای را تأسیس کرد، دانشگاهی که به آشپزهای نوآور و مبتکران
تأسیس کرد، دانشگاهی که به آشپزهای نوآور و مبتکران سیستم‌های غذایی پایدار اختصاص دارد. او اکنون حامی و عضو حزب دموکراتیک (جناح مرکز-چپ) است. پترینی همچنین برای نقش‌های سیاسی از جمله مناصب وزارتی پیشنهاد شده است. جوایز. کارلو پترینی جوایز و تقدیرنامه‌های متعددی دریافت کرده است، از جمله: ارتباط‌دهنده سال در مسابقه بین‌المللی شراب و نوشیدنی الکلی در لندن؛ جایزه سیکو مانشولت در هلند؛ دکترای افتخاری در انسان‌شناسی فرهنگی از دانشگاه نیوهمپشایر؛ و جایزه علمی و رسانه‌ای اکارت ویتسیگمان از آلمان. در ۲۰۰۴، او به
رسانه‌ای اکارت ویتسیگمان از آلمان. در ۲۰۰۴، او به عنوان یکی از قهرمانان سال مجله "تایم" انتخاب شد. او همچنین در ۲۰۱۳ جایزه دستاورد عمر (قهرمانان زمین) را دریافت کرد.
لوئیجی ورونلی (; – ) آشپز و مجری تلویزیون اهل ایتالیا بود. دوران حرفه‌ای. در ۱۹۹۰، لوییجی ورونلی انتشارات ورونلی را با «هدف مشخص طبقه‌بندی کامل میراث عظیم غذایی ملی و کمک به افزایش آگاهی از جذابیت گردشگری زیباترین کشور جهان» بنیان گذاشت. آموزش کلاسیک او در نوشتارش آشکار بود و اغلب به عنوان «سرودخوان» توصیف می‌شد، زیرا بسیاری از عبارات رایج برای توصیف شراب ایتالیایی را ابداع کرده بود. «Vino da meditazione» برای شراب‌هایی با ساختار خاص، پیچیده و اغلب شیرین که نیاز به زمان و آرامش برای درک فکری دارند؛ و «Vino
نیاز به زمان و آرامش برای درک فکری دارند؛ و «Vino da favola» (به معنی شراب داستانی، به جای Vino da tavola) تنها چند نمونه هستند. تولیدکنندگان شراب ایتالیا او را به عنوان راهنمای خود می‌شناختند. به گفته برونو جیاکوزا: «جینو (همان‌طور که دوستانش او را می‌نامیدند) تمام قلب بود، او اولین کسی بود که به ما آموزش داد شراب عالی در تاکستان‌ها متولد می‌شود. او اولین کسی بود که ضرورت مطلق انتخاب دقیق انگور در تاکستان‌ها، اهمیت خاک و درک پتانسیل یک تاکستان یا کرو نسبت به دیگری را نشان داد. او معتقد بود اگر با زمین به
به دیگری را نشان داد. او معتقد بود اگر با زمین به صورت نزدیک کار کنیم، شراب ایتالیا می‌تواند به سطوح استثنایی برسد. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، هیچ‌کس چنین فکری نداشت. او واقعاً یک پیشگام بود.»
ارتش ششم ایتالیا () ارتش میدانی زیرمجموعه ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. جنگ جهانی اول. ارتش ششم ابتدا در ۱ دسامبر ۱۹۱۶ به فرماندهی اتوره مامبرتی تشکیل شد. این ارتش در درجه اول از ارتش اول ایجاد شد. تا اوت ۱۹۱۶، ارتش اول از ترکیب اولیه خود که شامل دو سپاه بود، به شش سپاه افزایش یافته بود. سپاه دوازدهم (تحت فرماندهی ژنرال زوپی)، سپاه بیستم (تحت فرماندهی ژنرال مونتوری) و سپاه هجدهم (تحت فرماندهی ژنرال اتنا) در صفوف نبرد آن قرار داشتند. دو واحد اول از این واحدها مسئولیت
آن قرار داشتند. دو واحد اول از این واحدها مسئولیت دفاع از آلتوپانو دی آسیاگو، فلات مرتفع شمال غربی ویچنزا، را بر عهده داشتند. به دلیل انتصاب به این بخش، این دو سپاه رسماً به عنوان تروپه آلتیپیانی (نیروهای کوهستانی) شناخته شدند. تروپه آلتیپیانی توسط ژنرال مامبرتی فرماندهی می‌شد. آنها تا زمان تشکیل ارتش ششم جدید، که فرماندهی آن نیز بر عهده مامبرتی بود، تحت کنترل ارتش اول باقی ماندند. در نوامبر ۱۹۱۶، ارتش اول با موافقت فرمانده کل، ژنرال کاردورنا، «عملیات کی» را برنامه‌ریزی کرده بود، نام رمزی برای یک ضدحمله که
برنامه‌ریزی کرده بود، نام رمزی برای یک ضدحمله که مونته اورتیگارا را با استفاده از تروپه آلتیپیانی ژنرال مامبرتی و همچنین سپاه هجدهم هدف قرار می‌داد. این عملیات به دلیل برف سنگین لغو شد. در ۱ دسامبر ۱۹۱۶، مامبرتی مسئول ارتش ششم جدید شد که سپاه بیستم خود (تروپه آلتیپیانی) و همچنین سپاه هجدهم (ارتش اول) را در بر می‌گرفت. به این نیروها، سپاه دیگری به نام سپاه بیست و دوم به فرماندهی ژنرال نگری دی لامپورو اضافه شد. فرماندهی ایتالیا بعداً طرح عملیات کی را برای ژوئن ۱۹۱۷ تکرار و تقویت کرد. ارتش ششم جدید به
ژوئن ۱۹۱۷ تکرار و تقویت کرد. ارتش ششم جدید به فرماندهی مامبرتی مسئولیت انجام این عملیات را بر عهده گرفت و سپاه دیگری به نام سپاه بیست و ششم (ژنرال فابری) به آن اضافه شد. ارتش ششم در ژوئن ۱۹۱۷ در نبرد کوه اورتیگارا جنگید. پس از شکست این حمله، مامبرتی در ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۷ برکنار شد. آنچه از ارتش ششم باقی مانده بود، که اکنون به رهبری ژنرال دوناتو اتنا بود، در ماه اوت برای اهداف دفاعی در وال سوگانا مستقر شد. سپس، در ۲۰ سپتامبر ۱۹۱۷، ارتش ششم منحل و به فرماندهی نیروهای کوهستانی (تروپه آلتیپیانی) تغییر نام داد. این
کوهستانی (تروپه آلتیپیانی) تغییر نام داد. این فرماندهی دوباره تحت فرماندهی ارتش اول بود. تروپه آلتیپیانی توسط ژنرال زوپی فرماندهی می‌شد و شامل سپاه بیست و ششم (ژنرال فابری)، سپاه بیست و دوم (ژنرال اسکاتی)، سپاه بیست و پنجم (ژنرال راوازا) و سپاه بیستم (ژنرال فراری) بود. پس از شکست فاجعه‌بار در کاپورتو (نوامبر ۱۹۱۷)، ارتش ایتالیا توسط آرماندو دیاز به‌طور کامل سازماندهی مجدد شد. فرماندهی تروپه آلتیپیانی در ۱ مارس ۱۹۱۸ منحل شد و ارتش ششم جدید ایتالیا به فرماندهی لوکا مونتوری تشکیل شد. در ابتدا، ارتش ششم که به
لوکا مونتوری تشکیل شد. در ابتدا، ارتش ششم که به تازگی بازسازی شده بود، شامل سپاه چهاردهم بریتانیکو (نیروی اعزامی بریتانیا) جایگزین سپاه بیست و ششم ایتالیا، سپاه دوازدهم فرانز (نیروی اعزامی فرانسه) جایگزین سپاه بیست و پنجم ایتالیا و سپاه بیستم ایتالیا بود. به مرور زمان، سپاه‌های مختلف دیگری از جمله واحدهایی از لژیون چکسلواکی ایتالیا در ارتش ششم قرار گرفتند. این ارتش دوباره در فلات آسیاگو بین ارتش‌های اول و چهارم قرار گرفت. سپاه سیزدهم ایتالیا (تحت فرماندهی ژنرال سانی) بعداً اضافه شد. این ارتش در نبرد
ژنرال سانی) بعداً اضافه شد. این ارتش در نبرد موفقیت‌آمیز رودخانه پیاوه (ژوئن ۱۹۱۸) در بخش کوهستانی (نبرد دوم تره مونتی) شرکت کرد. پیش از نبرد موفق ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸)، ارتش ششم هم سپاه بریتانیا را که بخشی از ارتش دهم جدید شد (اگرچه لشکر ۴۸ بریتانیا باقی ماند) و هم سپاه فرانسه را که بخشی از ارتش دوازدهم جدید شد، از دست داد. سپاه دوازدهم ایتالیا (تحت فرماندهی ژنرال پنلا) به عنوان جایگزین به ارتش ششم اضافه شد. در ۱ ژوئیه ۱۹۱۹، فرماندهی ارتش ششم منحل شد. جنگ جهانی دوم. ارتش ششم در جنگ جهانی دوم به
شد. جنگ جهانی دوم. ارتش ششم در جنگ جهانی دوم به عنوان ارتش پو شناخته می‌شد و در ژوئیه-آگوست ۱۹۴۳ وظیفه دفاع از سیسیل در برابر متفقین را بر عهده داشت. در ۳ اکتبر ۱۹۳۸، فرماندهی «ارتش پو» تحت فرماندهی ژنرال اتوره باستیکو، با سپاه زرهی، سپاه موتوریزه و سپاه سریع‌السیر تأسیس شد. در ژوئن ۱۹۴۰، با ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، «ارتش پو» تحت فرماندهی ژنرال ماریو ورچلینو در دره پو مستقر شد و ستاد مرکزی آن در ورونا و سه سپاه ارتش بین مانتوا، اودینه و ویچنزا قرار داشتند. در ۲۰ ژوئن، واحدهای «ارتش پو» حرکت خود را به
در ۲۰ ژوئن، واحدهای «ارتش پو» حرکت خود را به سمت مرز غربی آغاز کردند، اما به دلیل آتش‌بس با فرانسه که چهار روز قبل امضا شده بود، در عملیات جنگی شرکت فعالی نداشتند. در ۶ نوامبر ۱۹۴۰، این فرماندهی به فرماندهی ارتش نهم تبدیل و به آلبانی اعزام شد، در حالی که نیروهای وابسته تحت فرماندهی «فرماندهی ارتش پو» (ششم) که به تازگی تشکیل شده بود، قرار گرفتند. این واحد که از ژانویه تا مارس ۱۹۴۱ در شمال ایتالیا مستقر بود، در ۱۵ فوریه ۱۹۴۱ نام خود را به فرماندهی ارتش ششم تغییر داد و دستور حرکت به جنوب ایتالیا را دریافت
تغییر داد و دستور حرکت به جنوب ایتالیا را دریافت کرد، با ستاد مرکزی در انا و حوزه قضایی سیسیل و ساردینیا، با وظیفه سازماندهی دفاع سرزمینی و ساحلی تمام جنوب ایتالیا. فرماندهی این واحد بزرگ به ژنرال اتزیو روسی سپرده شد. در اول آوریل، ارتش ششم سپاه‌های نهم، دوازدهم و سیزدهم ارتش را تحت فرماندهی خود داشت. در ماه سپتامبر، سپاه‌های نهم و سیزدهم را به ارتش هفتم واگذار کرد و سپاه شانزدهم را به دست گرفت که به همراه سپاه دوازدهم و بخشی از سپاه هفدهم در دفاع ساحلی کالابریا و سیسیل به کار گرفته شدند. واحدهای ارتش هفتم
و سیسیل به کار گرفته شدند. واحدهای ارتش هفتم در طول سال ۱۹۴۲ در امتداد سواحل کالابریا و سیسیل مستقر ماندند. در ۵ فوریه ۱۹۴۳، ژنرال ماریو روآتا به فرماندهی ارتش ششم در سیسیل منصوب شد. او که در ۱ ژوئن به عنوان رئیس ستاد ارتش منصوب شده بود، جای خود را به ژنرال آلفردو گوتزونی داد. از ۱ آوریل، با تغییر وظایفش، ارتش ششم به «فرماندهی نیروهای مسلح سیسیل» (ارتش ششم) تغییر نام داد، نامی که تا ۱ سپتامبر حفظ شد و سپس به نام فرماندهی ارتش ششم بازگشت. پیاده شدن در سیسیل. نیروهای محور که در زمان پیاده شدن در سیسیل در ۱۰
نیروهای محور که در زمان پیاده شدن در سیسیل در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳ در جزیره حضور داشتند، شامل ارتش ششم به همراه دو سپاه ارتش تحت فرماندهی آن: سپاه دوازدهم و سپاه شانزدهم، و نه لشکر با مجموع تقریباً ۲۰۰۰۰۰ نفر بودند. سپاه دوازدهم ارتش به فرماندهی ژنرال ماریو آریسیو (که جایگزین آنجلو روسی شده بود و از ۱۲ ژوئیه نیز فرانچسکو زینگالس جای او را گرفته بود)، در غرب سیسیل مستقر بود و شامل لشکر ۲۸ پیاده‌نظام «آئوستا» (ژنرال جوزپه رومانو)، لشکر ۲۶ پیاده‌نظام «آسیتا» (ژنرال اربرتو پاپینی)، سه لشکر ساحلی - لشکر ۲۰۸ (ژنرال