payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با ژاک تونلا ازدواج کرد و در سال ۱۹۴۵ به عنوان محقق در مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه (CNRS) مشغول به کار شد. تحقیقات با دوبروی. تحقیقات او بر روی ذرات اسپین نسبیتی تحت تأثیر میدان گرانشی متمرکز بود. با نظریه نوترینوی نور دوبروی، تونلا به ذراتی با اسپین حداکثر ۲ از ذرات اسپین ۱ جرم‌دار یا فوتون‌ها رسید. اسپین ۲ مربوط به گراویتون بود. با دانش او از معادله کلاین-گوردون، معادلات ماکسول و نسخه خطی‌شده معادله برای فضاهای اینشتین، او نظریه را برای یک ذره با اسپین ۲ بررسی کرد و آن را «فرمالیسم واحد» نامید. او
۲ بررسی کرد و آن را «فرمالیسم واحد» نامید. او مقاله‌ای در اوایل دهه ۱۹۴۰ منتشر کرد که در آن روابط جابجایی استاندارد را برای میدان اسپین-۲ کوانتیزه شده ایجاد کرد. دوبروی از تحقیقات او در نظریه میدان یکپارچه حمایت کرد، اما خودش از آن دوری کرد و تصمیم گرفت مستقیماً درگیر مطالعات او نشود. اگرچه مقالات او در نهایت در آکادمی علوم فرانسه منتشر شد، کار او به دلیل وقفه ناشی از اشغال آلمان در فرانسه در اوایل دهه ۱۹۴۰ با تأخیر مواجه شد. حرفه. تونلا بخش زیادی از حرفه خود را به عنوان مربی گذراند. پس از جنگ، تونلا مدتی
را به عنوان مربی گذراند. پس از جنگ، تونلا مدتی را در مؤسسه مطالعات پیشرفته دوبلین با دانشمند اروین شرودینگر گذراند تا بر پیشبرد تحقیقاتی که قبلاً در زندگی خود تحت نظر دوبروی انجام داده بود تمرکز کند. او یک بار دیگر شروع به بررسی مفهوم فرمالیسم واحد کرد که از ذرات اسپین-۲ در حال ظهور ناشی می‌شد. زمان او با شرودینگر علاقه او به نظریه نسبیت را برانگیخت و مکاتبات او با آلبرت اینشتین را نیز برانگیخت. هدف او ایجاد یک نظریه واحد با استفاده از مفاهیم و ایده‌های کشف شده توسط اینشتین و شرودینگر بود. در سال ۱۹۵۳، کمی
شده توسط اینشتین و شرودینگر بود. در سال ۱۹۵۳، کمی قبل از مرگ اینشتین، ماری-آنتوانت تونلا به دانشگاه پرینستون دعوت شد تا در مورد این موضوع در کنگره بین‌المللی تاریخ علم در اورشلیم صحبت کند. او در طول زندگی حرفه‌ای خود سخنرانی‌های زیادی درباره کارهایش در ارتباط با نظریه نسبیت انجام داد. در سال ۱۹۵۶، او به عنوان استاد کرسی نظریه‌های فیزیکی در دانشکده علوم دانشگاه پاریس منصوب شد. به موازات آن، او به مدت بیست سال در مؤسسه تاریخ علم و فناوری (تحت مدیریت گاستون باشلار) تدریس کرد.
شورش‌های ضدیهودی ۱۸۹۸ در الجزایر مجموعه‌ای از حملات خشونت‌آمیز علیه جامعه یهودی الجزایر، در الجزایر تحت حاکمیت فرانسه بود که از ۱۸ تا ۲۴ ژانویهٔ ۱۸۹۸ روی داد. این شورش‌ها پس از آزادی آلفرد دریفوس، افسر یهودی‌تبار فرانسوی که به‌ناحق به خیانت محکوم شده بود، آغاز شد. این شورش‌ها در شهرهای الجزیره، مستغانم، سی مصطفی، بوفاریک و البلیده رخ داد. این شورش‌ها اوج بحران یهودی‌ستیزانه‌ای را نشان می‌دهند که الجزایر فرانسه در فاصله سال‌های ۱۸۹۵ تا ۱۹۰۲ تجربه کرد. شورش‌ها به رهبری مکس رژیس انجام شد و در جریان آن‌ها ۱۳۸
به رهبری مکس رژیس انجام شد و در جریان آن‌ها ۱۳۸ مورد حمله به فروشگاه‌ها ثبت شد و چندین نفر نیز جان باختند. بیش از ۷۰۰ نفر نیز به حبس محکوم شدند. زمینه تاریخی. با حمایت کنسیتوار مرکزی اسرائیلی‌های فرانسه که خواهان نزدیک‌تر شدن یهودیان الجزایر به یهودیان فرانسه و سامان‌دهی آیین یهود در الجزایر مطابق با الگوی فرانسوی بود، یهودیان الجزایر طبق فرمان «کرمیو» (Crémieux) تابعیت فرانسوی دریافت کردند. این فرمان به نام وزیر دادگستری وقت صادر شد که از شخصیت‌های برجسته یهودی در پاریس بود.[۱] این رویداد موازنه قدرت
یهودی در پاریس بود.[۱] این رویداد موازنه قدرت سیاسی در الجزایر را دگرگون کرد و تأثیر آن از نخستین انتخابات سال ۱۸۷۱ احساس شد. در واقع، رأی یهودیان به‌طور میانگین حدود ۱۵ درصد از آراء را تشکیل می‌داد و می‌توانست در بسیاری از شهرها سرنوشت انتخابات را تعیین کند. از همان انتخابات نخست، نخستین انجمن یهودی‌ستیز در شهری به‌نام میلیانا شکل گرفت و لغو فرمان کرمیو به یک موضوع سیاسی بدل شد. رویداد دوم که به تقویت یهودی‌ستیزی در الجزایر انجامید، قانون ۶ ژوئن ۱۸۸۹ بود که به مهاجران اسپانیایی، مالتی، ایتالیایی و دیگران
به مهاجران اسپانیایی، مالتی، ایتالیایی و دیگران تابعیت فرانسوی اعطا کرد. این گروه‌ها که اغلب از طبقات فرودست بودند، یهودیان را به سبب پیشرفت اقتصادی‌شان و نیز فعالیت در زمینه‌هایی مانند وام‌دهی، با دشمنی می‌نگریستند؛ مخصوصاً پس از قانون وارنیه (Warnier) در سال ۱۸۷۳ که امکان انتقال مالکیت زمین‌ها را فراهم کرده بود. عنصر سوم که بحران یهودی‌ستیزی را شعله‌ور ساخت، تأثیرات یهودی‌ستیزی در فرانسه بود. کتاب «فرانسه یهودی» اثر درومونت که در سال ۱۸۸۷ منتشر شد، در الجزایر با استقبال زیادی روبه‌رو شد و الهام‌بخش
الجزایر با استقبال زیادی روبه‌رو شد و الهام‌بخش نویسندگانی چون ژرژ مینیه (با کتاب «الجزایر یهودی»)، فرناند گرگوار (با کتاب «یهودیت الجزایر») و بعدها فرانسوا گورگوئه شد که در کتاب خود با عنوان «سلطه یهودیان در الجزایر» خواهان اخراج یهودیان شده بود. مجموعه این عوامل و همچنین آغاز ماجرای دریفوس در فرانسه، سبب شکل‌گیری انجمن‌های متعدد یهودی‌ستیز، درگیری‌های خیابانی و راهپیمایی‌های ضدیهودی در الجزایر شد.
انگین آریک (؛ ۱۴ اکتبر ۱۹۴۸ – ۳۰ نوامبر ۲۰۰۷) فیزیکدان ذرات تُرک و استاد دانشگاه بغازیچی بود. او رهبری مشارکت ترکیه در چندین آزمایش در سرن را بر عهده داشت. آریک از حامیان برجسته عضویت ترکیه در سرن و تأسیس مرکز ملی شتابدهنده ذرات به عنوان راهی برای استفاده از توریوم به عنوان توسعه انرژی بود. او همچنین برای چندین سال نماینده ترکیه در سازمان پیمان منع جامع آزمایش هسته ای بود. آریک در سانحه سقوط هواپیمای اطلس جت پرواز ۴۲۰۳ در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۷ درگذشت. تحصیلات. آریک در سال ۱۹۶۹ از دانشگاه استانبول با مدرک لیسانس در
در سال ۱۹۶۹ از دانشگاه استانبول با مدرک لیسانس در فیزیک و ریاضیات فارغ‌التحصیل شد. به عنوان دانشجوی تحصیلات تکمیلی، در دانشگاه پیتسبورگ تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۱ مدرک کارشناسی ارشد و در سال ۱۹۷۶ دکترای خود را در فیزیک انرژی بالا تجربی دریافت کرد، جایی که روی آزمایش E583 در آزمایشگاه ملی بروکهاون کار کرد. عنوان پایان‌نامه او «تولید فراگیر لامبدا در برخورد سیگما منفی - پروتون در ۲۳ GeV/c» بود. پس از دکترا، آریک برای کار فوق دکترا به کالج وستفیلد دانشگاه لندن رفت. در آنجا در تحقیقات فیزیک انرژی بالا که در
رفت. در آنجا در تحقیقات فیزیک انرژی بالا که در آزمایشگاه رادرفورد و بعداً در آزمایشگاه سرن انجام می‌شد، کار کرد. در حالی که به عنوان محقق فوق دکترا کار می‌کرد، در «اندازه‌گیری متغیرهای قابل مشاهده در formula_1» مشارکت داشت. حرفه. در سال ۱۹۷۹، آریک به ترکیه بازگشت و به گروه فیزیک دانشگاه بغازیچی پیوست، ابتدا به عنوان مدرس و سپس در سال ۱۹۸۱ به عنوان دانشیار. در سال ۱۹۸۳، آریک موقتاً سمت خود در دانشگاه را ترک کرد تا در صنعت با شرکت کنترل دیتا کار کند. آریک در سال ۱۹۸۵ به دانشگاه بغازیچی بازگشت و در سال ۱۹۸۸،
سال ۱۹۸۵ به دانشگاه بغازیچی بازگشت و در سال ۱۹۸۸، به مقام استاد تمامی رسید. در حالی که در دانشگاه بغازیچی تدریس می‌کرد، آریک در زمینه فیزیک انرژی بالا تحقیق می‌کرد. کار او با محدودیت‌هایی به دلیل کمبود منابع در ترکیه برای این حوزه تحقیقاتی مواجه شد. در اوایل دهه ۱۹۹۰ او به عنوان همکار در آزمایش‌های سرن شرکت کرد. آزمایش‌هایی که او در آنها مشارکت داشت شامل: چارم II، چوروس، همکاری اسپین میون (SMC)، اطلس و تلسکوپ خورشیدی اکسیون سرن (CAST) بود. در طول حرفه خود، آریک از جنبشی برای تبدیل ترکیه به یک عضو کامل سرن
آریک از جنبشی برای تبدیل ترکیه به یک عضو کامل سرن به جای عضو وابسته حمایت کرد. به عنوان حامی زنان در علم، او از بنیانگذاران شبکه زنان اطلس بود. از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۰ آریک به عنوان نماینده ترکیه در سازمان پیمان منع جامع آزمایش هسته ای منصوب شد که در مقر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) در وین، اتریش برگزار شد. در این مدت، آریک بین ژنو، استانبول و وین دررفت و آمد بود. آریک اغلب در مورد استفاده از توریوم به عنوان منبع انرژی در نسل جدید نیروگاه‌های هسته ای صحبت می‌کرد و آن را «ماده استراتژیک قرن بیست و یکم»
می‌کرد و آن را «ماده استراتژیک قرن بیست و یکم» می‌نامید. در طول حرفه خود، آریک بیش از ۱۰۰ مطالعه در زمینه‌های فیزیک انرژی بالا تجربی (HEP)، آشکارسازها، کاربردهای فیزیک هسته ای و فیزیک ریاضی منتشر کرد. او بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ معاون انجمن فیزیک ترکیه بود. پس از مرگش، او به عنوان «پرچمدار» HEP در کشورش و «یکی از موتورهای» جامعه HEP توصیف شد. مرگ و میراث. آریک در سانحه سقوط هواپیمای اطلس جت پرواز ۴۲۰۳ در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۷ درگذشت. او همراه با دو دانشجو و سه همکار به اسپارتا، ترکیه سفر می‌کرد تا در چهارمین
همکار به اسپارتا، ترکیه سفر می‌کرد تا در چهارمین کارگاه در مورد طراحی احتمالی شتابدهنده ذرات ترکیه شرکت کند. پس از مرگ او، بورسیه ای در سرن به یاد او تأسیس شد. تا سال ۲۰۱۵، این بورسیه در مجموع از ۴۵ دانشجوی ترک حمایت کرد تا بتوانند در برنامه دانشجوی تابستانی سرن شرکت کنند. بودجه این بورسیه توسط مؤسسات، افراد و مشاغل خصوصی تأمین شد. یک کنفرانس بین‌المللی در ۲۷–۳۱ اکتبر ۲۰۰۸ در دانشگاه بغازیچی در استانبول به یاد آریک و همکارانش برگزار شد. تکرار دیگری سه سال بعد به‌طور مشترک توسط دانشگاه‌های دوغوش و بغازیچی،
به‌طور مشترک توسط دانشگاه‌های دوغوش و بغازیچی، با حمایت سرن و آکادمی علوم ترکیه سازماندهی شد. در سال ۲۰۱۳، نام او به سالن کنفرانس اصلی در ساختمان مؤسسه شتابدهنده ای که او کمک به تأسیس آن کرده بود، داده شد. این ساختمان اکنون بخشی از TARLA، آزمایشگاه تابش شتابدهنده ترکیه است.
سی مصطفی شهری است از توابع ناحیه یسر در استان بومرداس، الجزایر و یکی از شهرداری‌های الجزایر به‌شمار می‌رود. در زمان سرشماری سال ۱۹۹۸، جمعیت این شهر ۹٬۰۱۵ نفر اعلام شد. این محل پیش‌تر با نام بلاد گیتون (Blad Guitoune) به‌معنای «سرزمین چادر» شناخته می‌شد، اما در سال ۱۸۹۹ در دوره الجزایر فرانسه، به افتخار رئیس‌جمهور وقت فرانسه، فلیکس فوره، به فلیکس-فوره (Félix-Faure) تغییر نام داد. پس از استقلال الجزایر در سال ۱۹۶۲، این منطقه به افتخار مبارز ارتش آزادی‌بخش میهنی الجزایر، محمد سعودی، که در ۲۵ نوامبر ۱۹۵۸ در
الجزایر، محمد سعودی، که در ۲۵ نوامبر ۱۹۵۸ در نزدیکی همین محل در نبرد کشته شد، *سی مصطفی* نام گرفت که برگرفته از نام جنگی او بود. یک آرامگاه یادمانی هشت‌ضلعی مربوط به قرن چهارم میلادی که پیش‌تر در این منطقه قرار داشت، در سال ۱۹۰۵ تخریب شد.
هریت مارگارت لوئیزا بولوس "زادنام" کنسیت (۳۱ ژوئیه ۱۸۷۷، بورگرسدورپ – ۵ آوریل ۱۹۷۰، کیپ‌تاون) یک گیاه‌شناس و تاکسونومیست برجسته اهل آفریقای جنوبی بود و از سال ۱۹۰۳ به عنوان متصدی هرباریوم بولوس فعالیت می‌کرد. بولوس همچنین میراثی از خود به جای گذاشت که بیشتر از هر دانشمند زن دیگری گونه‌های گیاهی زمینی را نام‌گذاری کرده است، و در مجموع ۱۴۹۴ گونه را ثبت کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. بولوس در ۳۱ ژوئیه ۱۸۷۷ در بورگرسدورپ، استان کیپ، آفریقای جنوبی متولد شد. او دختر ویلیام کنسیت و جین استوارت کنسیت بود. والدینش
ویلیام کنسیت و جین استوارت کنسیت بود. والدینش هر دو زاده بریتانیا بودند. پدربزرگ او، ویلیام کنسیت، یک گیاه‌شناس آماتور جدی و جمع‌آوری‌کننده نمونه‌های گیاهی در آفریقای جنوبی بود. او در دبیرستان دخترانه کالجیت در پورت الیزابت تحصیل کرد، در سال ۱۸۹۹ مدرک معلمی دریافت کرد و در سال ۱۹۰۲ مدرک کارشناسی ادبیات و فلسفه را از دانشگاه کیپ امید کسب کرد. حرفه. او در دوران تحصیل به عنوان دستیار در هرباریوم شوهر خاله بزرگش، هری بولوس، کار می‌کرد. در ژوئن ۱۹۱۳ او عضو بنیان‌گذار شورای انجمن گیاه‌شناسی آفریقای جنوبی شد؛
شورای انجمن گیاه‌شناسی آفریقای جنوبی شد؛ همچنین از اعضای بنیان‌گذار انجمن حفاظت از حیات وحش بود و به عنوان عضو انجمن‌های برجسته‌ای از جمله انجمن سلطنتی آفریقای جنوبی، انجمن لینه و انجمن علمی جنوب آفریقا فعالیت کرد.او در سال ۱۹۰۳ به عنوان متصدی هرباریوم بولوس منصوب شد و در سال ۱۹۵۵ از این سمت بازنشسته شد. او همچنین هنرمند گیاه‌شناسی لوئیز گاتری را به عنوان یکی از کارکنان هرباریوم استخدام کرد. اولین کتاب او، "درس‌های مقدماتی در گیاه‌شناسی سیستماتیک"، در سال ۱۹۱۹ منتشر شد. پس از آن، دو جلد کتاب دربارهٔ گل‌های
منتشر شد. پس از آن، دو جلد کتاب دربارهٔ گل‌های آفریقای جنوبی منتشر کرد. لوئیزا در طول زندگی خود به چندین مجله گیاه‌شناسی مقاله ارائه کرد و سردبیر "سالنامه هرباریوم بولوس" بود. لوئیزا بولوس بخش عمده‌ای از زندگی خود را صرف پژوهش‌های عمیق دربارهٔ "مِسِمبریانتِموم" کرد. کتاب او با عنوان "یادداشت‌هایی دربارهٔ مِسِمبریانتِموم و جنس‌های مرتبط" در سال ۱۹۲۷ منتشر شد. پس از آن، سه جلد کتاب منتشر کرد که شامل توصیف‌های لاتین دقیق از تقریباً ۱۵۰۰ گیاه بود. در سال ۱۹۳۶، لوئیزا موفق به دریافت دکترای افتخاری علوم از
لوئیزا موفق به دریافت دکترای افتخاری علوم از دانشگاه استلنبوش شد. گیاهی از خانواده بزرگ "مِسِمبریانتِموم" و جنس "کنسیتیا" برای گرامیداشت کارهای بولوس در این زمینه معرفی شد. لوئیزا بولوس در اثر "گیاهان گلدار آفریقای جنوبی" که در سال ۱۹۴۳ توسط ای.پی. فیلیپس ویرایش شد، مشارکت داشت و در سال ۱۹۵۱ او ضامن انتشار کتاب "گل‌های وحشی کیپ امید نیک" اثر السی گرت رایس و آر.اچ. کامپتون بود. بولوس همچنین به عنوان یکی از پیشگامان کلاس‌های مطالعه طبیعت در باغ گیاه‌شناسی ملی کرستن‌بوش شناخته می‌شود. در سال ۱۹۶۶، او معاون
کرستن‌بوش شناخته می‌شود. در سال ۱۹۶۶، او معاون رئیس انجمن گیاهان گوشتی آفریقا شد. بولوس به مطالعه فلور منطقه اطراف کیپ امید نیک پرداخت، به‌ویژه اریکاسه و ارکیداسه. او مقالات متعددی در مجلات گیاه‌شناسی منتشر کرد و همچنین مقاله‌ها و کتاب‌های محبوب باغبانی نوشت که از جمله آن‌ها "کتاب فلور آفریقای جنوبی" است. او در سال ۱۹۲۰ به عنوان همکار انجمن سلطنتی آفریقای جنوبی انتخاب شد و دکترای افتخاری خود را از دانشگاه استلنبوش دریافت کرد. جنس "بولوسانتوس" و گونه "گیسوریزا لوییسا بولوسیه" به افتخار او نام‌گذاری شده‌اند.
لوییسا بولوسیه" به افتخار او نام‌گذاری شده‌اند. زندگی شخصی. در سال ۱۹۱۲، لوئیزا کنسیت با فرانک بولوس، پسر هری بولوس (و پسرعموی پدرش)، ازدواج کرد. او در سال ۱۹۴۵، زمانی که فرانک بولوس درگذشت، بیوه شد. لوئیزا بولوس در سال ۱۹۷۰ در خانه خود در کلرمونت، کیپ‌تاون، در سن ۹۳ سالگی درگذشت.
اقاقیای شاد () گونه‌ای از حبوبات از تیرهٔ باقلاییان است که پیش‌تر در سردهٔ "Acacia" جای می‌گرفت. نام گونه‌ای "laeta" صورت مؤنث واژهٔ لاتین "laetus" است که در لاتین به‌معنای «شاد، خوشحال، مسرور» است. اقاقیای شاد دارای برگ‌های ظریف و پرپشت و گل‌های زردرنگ زیبایی است که ممکن است به دلیل ظاهر دل‌انگیزش این نام را گرفته باشد. توصیف. "اقاقیای شاد" درختچه‌ای چندساله یا درختی کوچک است که بین ۴ تا ۱۰ متر ارتفاع دارد. پوست آن خاکستری-سبز بوده و از دور سیاه‌رنگ به‌نظر می‌رسد، در حالی که از داخل شکاف آن رنگ صورتی دیده
می‌رسد، در حالی که از داخل شکاف آن رنگ صورتی دیده می‌شود. برگ‌ها دوبار شانه‌ای هستند؛ یعنی برگ‌های شانه‌ای آن نیز به‌صورت شانه‌ای تقسیم شده‌اند. برگچه‌ها بین ۱ تا ۴ سانتی‌متر طول دارند و هر برگ شامل ۲ تا ۵ جفت پینه و در هر پینه نیز ۲ تا ۵ جفت برگچه دیده می‌شود. برگچه‌ها کشیده، نامتقارن، به اندازهٔ ۶ تا ۱٫۲ در ۰٫۳ تا ۰٫۵ سانتی‌متر، با رنگ سبز خاکستری و تقریباً بدون کرک‌اند. این برگ‌ها از جمله ویژگی‌هایی هستند که "اقاقیای شاد" را از گونه‌های خویشاوند همجا مانند "Senegalia dudgeoni"، "سنگالیا سنگال"،
همجا مانند "Senegalia dudgeoni"، "سنگالیا سنگال"، "Senegalia gourmaensis" و "سنگالیا ملیفرا" متمایز می‌کند. خارها جفت‌جفت و خمیده در محل زیر برگ قرار دارند؛ گاهی خار سومی نیز که به جلو برگشته دیده می‌شود، اما اگر این خار سوم وجود نداشته باشد، معمولاً یک برگ جای آن را می‌گیرد. گل‌ها سفید مایل به کرم، بسیار معطر، و به‌صورت سه‌تایی روی دمگل رشد می‌کنند، درحالی‌که چند دمگل روی یک سنبله قرار دارند. نیام‌ها چرمی و قهوه‌ای روشن و نوک‌تیزند؛ در حالی که نیام‌های "Senegalia senegal" این‌گونه نیستند و همین ویژگی، راه
senegal" این‌گونه نیستند و همین ویژگی، راه آسانی برای تشخیص "اقاقیای شاد" از آن گونه است. پراکندگی. "اقاقیای شاد" بومی آفریقاست، از جمله صحرای بزرگ آفریقا تا جنوب تانزانیا، و همچنین خاورمیانه و غرب آسیا. کاربردها. بخش‌هایی از این درخت برای رزانه مورد استفاده قرار می‌گیرد. این درخت برای غذای علوفه‌ای مفید است؛ برگ‌ها و نیام‌ها خوراک خوبی برای دام (جانور) هستند و درخت به‌خوبی در برابر چرا مقاومت می‌کند. از آن صمغ خوراکی به‌دست می‌آید که برای تولید صمغ عربی استفاده می‌شود، اگرچه کیفیت آن به اندازهٔ صمغ عربی
می‌شود، اگرچه کیفیت آن به اندازهٔ صمغ عربی استخراج‌شده از "Senegalia senegal" نیست. برداشت صمغ در پایان فصل بارانی انجام می‌شود، زمانی‌که صمغ از تنه و شاخه‌ها بیرون می‌زند و از طریق تراشیدن جمع‌آوری می‌شود؛ گاهی پوست درخت را برای افزایش تولید می‌برند. از دیگر کاربردهای "اقاقیای شاد" می‌توان به چوب سوخت، زغال، خوراک دام، حصار خشک برای boma، تیرهای چوبی، پایه‌های حصار اشاره کرد. پوست تنهٔ درخت برای ساختن طناب و ترمیم کدوهای خشک‌شده استفاده می‌شود و در پزشکی، خاصیت ضد درد دارد. همچنین برای نرم کردن پوست‌ها
خاصیت ضد درد دارد. همچنین برای نرم کردن پوست‌ها پیش از دباغی نیز کاربرد دارد. این درخت نسبت به خشکسالی مقاوم است و در طرح‌های جنگل‌کاری مجدد با موفقیت کاشته شده است. رده‌بندی. این گیاه که پیش‌تر در سردهٔ "آکاسیا" طبقه‌بندی می‌شد، اکنون به همراه بسیاری از گونه‌های آفریقایی این جنس، به سردهٔ سنگالیا منتقل شده است.
فینال جام حذفی فوتبال اسپانیا ۲۰۲۵ صد و بیست و سومین فصل از رقابت‌های کوپا دل ری بود. این مسابقه در تاریخ ۲۶ آوریل ۲۰۲۵ بین رئال مادرید و بارسلونا در ورزشگاه ده لا کارتوخا واقع در شهر سویل برگزار شد. که در نهایت این باشگاه فوتبال بارسلونا بود که با شکست رئال مادرید برای سی و دومین بار قهرمان کوپا دل ری شد.
دیلن اسکات رابینسون (؛ زادهٔ ) یک خواننده و ترانه‌نویس موسیقی کانتری آمریکایی می‌باشد که بیشتر با نام هنری دیلن اسکات شناخته می‌شود. وی با کرب رکوردز قرارداد دارد.
خلیج فروبیشر () آبدره‌ای در تنگه دیویس در منطقه کیکیک‌تالوک از نوناووت در کشور کانادا است. این خلیج در گوشه جنوب‌شرقی جزیره بافین واقع شده است. درازای آن حدود و پهنای آن از حدود در محل پیوستن به تنگه دیویس تا نزدیک به در انتهای درونی آن متغیر است. مرکز نوناووت، ایکالویت، که از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۸۷ با نام فروبیشر بی شناخته می‌شد، در نزدیکی درونی‌ترین بخش این خلیج قرار دارد. جغرافیا. خلیج فروبیشر شکلی باریک‌شونده دارد که میان دو شبه‌جزیره قرار گرفته: شبه‌جزیره هال در شمال‌شرق، و شبه‌جزیره متا اینکوگنیتا در
هال در شمال‌شرق، و شبه‌جزیره متا اینکوگنیتا در جنوب‌غرب. شکل قیفی خلیج باعث می‌شود دامنه جزر و مد روزانه در ایکالویت حدود باشد. این شکل ناشی از یخچال طبیعی بزرگی است که در دوران یخبندان کواترنری (پلیستوسن) بر فراز حوضه فاکس قرار داشت و حوضه خلیج را فرسایش داده که اکنون به‌وسیله دریا پر شده است. درون خلیج فروبیشر شمار زیادی دریاراه، آبدره و خلیج کوچک وجود دارد. از جمله این‌ها می‌توان به خلیج وِین و آبدره وارد (در سوی شمال‌غربی)، و همچنین آب‌راه نویل، خلیج لیچ و خلیج نیلند (در امتداد کرانه جنوب‌غربی) اشاره
و خلیج نیلند (در امتداد کرانه جنوب‌غربی) اشاره کرد. خلیج هم‌لن، آبدره نیوتون، خور رویر و خلیج وادِل نیز در امتداد کرانه شمال‌شرقی قرار دارند. سراسر کرانه‌های خلیج فروبیشر با آب‌راه‌های باریکی پوشیده شده که رودهای کوچکی به درون آن‌ها می‌ریزند. پرتگاههای بلندی در هر دو کرانه وجود دارد که در کرانه شمال‌شرقی به حدود و در کرانه جنوب‌غربی تا دو برابر آن می‌رسند؛ این پدیده ناشی از خمیدگی پوسته در دوران ترشیاری اولیه در این منطقه است. در خلیج فروبیشر همچنین جزیره‌های متعددی پراکنده‌اند؛ از جمله جزیره هیل و جزیره
متعددی پراکنده‌اند؛ از جمله جزیره هیل و جزیره فاریس در نزدیکی ایکالویت، جزایر پیو، پایک, فلچر و بروس در دهانه خلیج وِین، جزیره آگوستوس در آبدره وارد، و جزایر چِیس، مک‌لین, گابریل و نویارن در دهانه خلیج. تاریخچه. خلیج فروبیشر به نام دریانورد انگلیسی سِر مارتین فروبیشر نام‌گذاری شده که در جستجوی گذرگاه شمال غربی در سال ۱۵۷۶، نخستین اروپایی‌ای بود که به آنجا رسید. تا زمان سفر چارلز فرانسیس هال در سال ۱۸۶۱، اروپاییان این خلیج را تنگه‌ای می‌دانستند که جزیره بافین را از جزیره‌ای دیگر جدا می‌سازد. نخستین مراسم
را از جزیره‌ای دیگر جدا می‌سازد. نخستین مراسم رسمی کلیسای انگلستان که در خاک آمریکای شمالی برگزار شد، عشای ربانی‌ای بود که در واپسین روزهای اوت یا آغاز سپتامبر ۱۵۷۸ در خلیج فروبیشر برگزار شد. کلیسای انگلیکانی کانادا در کتاب نمازنامه عام خود این روز را ۳ سپتامبر ثبت کرده است. کشیشی که در سفر فروبیشر حضور داشت «ماستر وُلفال (احتمالاً رابرت ولفال)، واعظ و مبلّغ» بود که از سوی الیزابت یکم مأمور شده بود تا «روزی دو بار به نیایش بپردازد».
منطقه کیکیک‌تالوک ()، منطقه کیکیتانی (به خط اسکیمویی: ᕿᑭᖅᑖᓗᒃ یا منطقه بافین شرقی‌ترین، شمالی‌ترین و جنوبی‌ترین منطقه اداری نوناووت در کشور کانادا است. کیکیک‌تالوک نام سنتی اینوکتیتوت برای جزیره بافین است. اگرچه «منطقه کیکیک‌تالوک» نامی است که بیش از همه در زمینه‌های رسمی به‌کار می‌رود، شماری از نهادهای عمومی برجسته — از جمله اداره آمار کانادا تا پیش از سرشماری ۲۰۲۱ کانادا — همچنان از عنوان قدیمی‌تر «منطقه بافین» استفاده می‌کردند. با جمعیتی برابر با ۱۸٬۹۸۸ نفر و مساحتی به وسعت (اندکی کوچک‌تر از مصر)، این
نفر و مساحتی به وسعت (اندکی کوچک‌تر از مصر)، این منطقه پرجمعیت‌ترین و پهناورترین منطقه از میان سه منطقه نوناووت است. همچنین این منطقه بزرگ‌ترین بخش اداری در سطح دوم در سراسر جهان است. جغرافیا. این منطقه شامل جزیره بافین، جزایر بلچر، جزیره آکیمیسکی، جزیره منسل، جزیره پرینس چارلز، جزیره بایلت، جزیره دوون، جزیره بیلی-همیلتون، جزیره کورنوالیس), جزیره باترست, جزیره آموند رینگنس، جزیره الف رینگنس، جزیره اکسل هایبرگ، جزیره الزمیر، شبه‌جزیره ملویل، بخش شرقی جزیره ملویل, و بخش‌های شمالی جزیره پرینس ولز و جزیره
ملویل, و بخش‌های شمالی جزیره پرینس ولز و جزیره سامرست, به‌علاوه جزایر کوچکتر در میان آن‌ها است. مرکز منطقه و پایتخت قلمرو ایکالویت است (جمعیت: ۷٬۷۴۰ نفر). منطقه کیکیک‌تالوک شمالی‌ترین، شرقی‌ترین و جنوبی‌ترین بخش نوناووت را در بر می‌گیرد. پیش از سال ۱۹۹۹، منطقه کیکیک‌تالوک با مرزهایی کمی متفاوت به عنوان منطقه بافین در شمال ناحیه کیواتین از قلمروهای شمال غربی وجود داشت. نیمی از بخش غربی جزیره هانس متعلق به منطقه کیکیک‌تالوک است، در حالی‌که نیمه شرقی آن بخشی از گرینلند بوده و در شهرداری آواناتا جای دارد.
از گرینلند بوده و در شهرداری آواناتا جای دارد. سکونت‌گاه‌ها. تمام سیزده سکونت‌گاه منطقه کیکیک‌تالوک در کنار آب‌های جزر و مدی قرار دارند و کمتر از نیمی از جمعیت آن در پایتخت نوناووت و تنها شهر آن، ایکالویت (۷٬۷۴۰ نفر)، زندگی می‌کنند. بیشتر بقیه جمعیت در دوازده روستا سکونت دارند: آرکتیک بی (۸۶۸ نفر)، کیپ دورست (۱٬۴۴۱ نفر)، کلاید ریور (۱٬۰۵۳ نفر)، گریس فیورد (۱۲۹ نفر)، هال بیچ (۸۴۸ نفر)، ایگلولیک (۱٬۶۸۲ نفر)، کیمیروت (۳۸۹ نفر)، Pangnirtung (۱٬۴۸۱ نفر)، پاند اینلت (۱٬۶۱۷ نفر)، کیکیتارجواک (۵۹۸ نفر)، رزلوت،
اینلت (۱٬۶۱۷ نفر)، کیکیتارجواک (۵۹۸ نفر)، رزلوت، نوناووت (۱۹۸ نفر)، و Sanikiluaq (۸۸۲ نفر). آلرت (CFS Alert) و Eureka نیز بخشی از مناطق سازماندهی‌نشده هستند که جمعیت دائمی ندارند. در گذشته، شهرکی معدنی در نانیسیویک وجود داشت، اما این شهر و معدن نانیسیویک در سال ۲۰۰۲ بسته شدند و فرودگاه نانیسیویک نیز در سال ۲۰۱۰ تعطیل شد و تمام پروازها به فرودگاه آرکتیک‌بی منتقل گردید. همچون بیشتر جوامع اینوئیت در کانادا، غذاهای سنتی در منطقه شامل فک، آزادماهی قطبی، گراز دریایی، خرس قطبی و گوزن شمالی است. ساکنان منطقه
دریایی، خرس قطبی و گوزن شمالی است. ساکنان منطقه کیکیک‌تالوک به نام "Qikiqtaalungmiut" شناخته می‌شوند. ایکالویت. ایکالویت دارای مجتمع استروهیل، موزه Nunatta Sunakkutaangit Museum، ساختمان قانون‌گذاری نوناووت و مرکز بازدیدکنندگان Unikkaarvik است. پیش از تماس با اروپاییان. بر پایه نظر انسان‌شناسان و تاریخ‌نگاران، اینوئیت‌ها از مردم تولی تبار دارند که فرهنگ دورست (در اینوکتیتوت: تونییت) را جایگزین کردند. تا سال ۱۳۰۰ میلادی، اینوئیت‌ها با فرهنگ‌های جنوبی‌تر مسیرهای بازرگانی داشتند. تاریخ. در حدود سال ۱۹۱۰،
مسیرهای بازرگانی داشتند. تاریخ. در حدود سال ۱۹۱۰، بازارهای اروپایی علاقه بیشتری به پوست روباه سفید نشان دادند. توزیع و جابه‌جایی اینوئیت‌ها تغییر یافت، زیرا آن‌ها مسیرهای سنتی شکار و ماهیگیری خود را برای مشارکت در تجارت پوست روباه گسترش دادند. منابع سنتی غذا مانند فک و گوزن شمالی همواره در مناطقی که روباه سفید یافت می‌شد حضور نداشتند. کمپانی خلیج هادسون که در سال ۱۶۷۰ مجوز گرفته بود، پست‌های تجاری پوست را در سراسر سرزمین‌های اینوئیت و اقوام اولیه کانادا تأسیس کرده بود. تا سال ۱۹۱۰، این شرکت بازسازمان‌دهی
کرده بود. تا سال ۱۹۱۰، این شرکت بازسازمان‌دهی شد و به بخش فروش زمین، خرده‌فروشی و تجارت پوست تقسیم گردید. این شرکت تحت نظارت اندک دولت کانادا، و نیز شماری از مبلغ‌های کلیسای انگلیکان و کاتولیک که در نزدیکی روستاهای دورافتاده شمالی می‌زیستند، تجارت پوست را در دست داشت. تا سال ۱۹۲۲، بیشتر کالاهای وارداتی که اینوئیت‌ها به‌دست می‌آوردند از همین شرکت بود. جمعیت. در سرشماری ۲۰۲۱ کانادا که توسط اداره آمار کانادا انجام شد، منطقه کیکیک‌تالوک دارای جمعیت نفر بود که در واحد از مجموع خانه خصوصی زندگی می‌کردند. این
در واحد از مجموع خانه خصوصی زندگی می‌کردند. این جمعیت نسبت به سال ۲۰۱۶ که نفر بود، رشد داشته است. با مساحت خشکی ، تراکم جمعیت در این منطقه برابر با نفر در کیلومتر مربع بود.
سارا فیث گریفیثس (؛ زادهٔ ۲۱ ژانویه ۲۰۰۱) که به‌طور حرفه‌ای با نام گریف (Griff) شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌پرداز اهل انگلستان است. او در سال ۲۰۱۹، نخستین تک‌آهنگ خود به نام «صحبت با آینه» را از طریق وارنر رکوردز منتشر کرد. سپس او نخستین آلبوم چندآهنگهٔ خود را با همین نام در همان سال منتشر کرد. گریف در جوایز بریت ۲۰۲۱، برندهٔ جایزه ستاره در حال پیشرفت شد و در ۲۰ سالگی به یکی از جوان‌ترین برندگان این عنوان تبدیل شد. او در همان سال، اولین میکس‌تیپ خود را با نام "یک قدم در مقابل قدم دیگر" منتشر کرد که هم از
نام "یک قدم در مقابل قدم دیگر" منتشر کرد که هم از نظر تجاری موفق بود و هم تحسین منتقدان را به همراه داشت. در ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۴، گریف نخستین آلبوم استودیویی خود به نام "سرگیجه" را منتشر کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. گریف در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۱ با نام سارا فیث گریفیثس در کینگز لنگلی، هرتفوردشر، انگلستان به دنیا آمد. پدرش، مارک گریفیثس، پسر مهاجران جامائیکایی است که بخشی از نسل «ویندراش» بودند و مادرش، کیم، یک مهاجر نسل اول است که خانواده‌اش در دوران جنگ ویتنام به انگلستان مهاجرت کردند. گریف بیان کرد که «احساس می‌کنم
مهاجرت کردند. گریف بیان کرد که «احساس می‌کنم بیشتر با ریشه‌های چینی خود ارتباط برقرار می‌کنم». والدین گریف سرپرستی موقت کودکان را برعهده می‌گیرند و تجربیات او با این کودکان در تک‌آهنگ «چیزهای خوب» منعکس شده است. گریف بیان کرد که اولین خاطره‌اش از علاقه به موسیقی زمانی بود که در حدود هشت سالگی یک آی‌پاد شافل به او دادند که آلبوم "بی‌باک" از تیلور سوئیفت روی آن دانلود شده بود. او سپس به‌طور خودآموز یادگرفت که چطور موسیقی ضبط و تولید کند و از ویدئوهای آموزشی در یوتیوب برای یادگیری تکنیک‌های مختلف استفاده کرد.
یوتیوب برای یادگیری تکنیک‌های مختلف استفاده کرد. گریف زمانی که در مدرسه سنت کلمان دینز تحصیل می‌کرد، زندگی موسیقی‌اش را پنهان نگه می‌داشت چون نمی‌دانست آیا موفق خواهد شد یا نه و گفته بود: «هیچ‌کس در مدرسه دوست ندارد کسی را که دربارهٔ آرزوی خوانندگی‌اش صحبت می‌کند، ببیند». بعد از پایان دورهٔ دبیرستان، به معلمانش گفته بود که یک سال به استراحت می‌پردازد و به آن‌ها از پروژه‌های موسیقی‌اش چیزی نگفته بود. در مورد انتخاب نام هنری «گریف»، او خاطر نشان کرد: «سارا گریفیثس خیلی جذاب نیست، من مثل کسی به نظر می‌رسم که