payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گاجا، همکار نزدیک و وفادار ولپی و "گروه ونیزی"، سینی ریاست این شرکت را که در سال‌های ۱۹۶۲-۱۹۶۳ ملی شده بود، بر عهده گرفت و آن را تا زمان ادغام Sade در مونتکاتینی، که در اوت ۱۹۶۴ تصمیم گرفته و در سال ۱۹۶۶ اجرا شد، در اختیار داشت. او به عنوان رئیس کمپانی ادیسون از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۴، در طول دوره طراحی و ساخت سد واجونت و فاجعه وایونت پس از آن، برای شهادت در دادگاه فراخوانده شد. با این حال، در دادگاه، به دلیل نقش صرفاً مالی او در SADE، هیچ مسئولیتی در این فاجعه نداشت. او در ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۷ در ونیز درگذشت و در
نداشت. او در ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۷ در ونیز درگذشت و در گورستان یادبود چرتوزا دی فرارا به خاک سپرده شد..
سان جورجو ماجوره (به ایتالیایی: San Giorgio Maggiore) یکی از جزایر ونیز در شمال ایتالیا است که در شرق جودکا و جنوب مجموعه جزایر اصلی قرار دارد. این جزیره، یا به طور خاص‌تر کلیسای پالادیایی آن، یک بنای تاریخی مهم است. نقاشی‌های زیادی از آن کشیده شده است، به عنوان مثال در مجموعه‌ای از آثار مونه. موقعیت. جزیره توسط کانال گراتزیا ("Canale della Grazia")،‌ کانال جودکا ("Canale della Giudecca")،‌ حوضه سنت مارک،‌کانال سان مارکو و تالاب جنوبی احاطه شده است. بخشی از سستییر سن مارکو را تشکیل می دهد. تاریخچه. سن جورجو
سن مارکو را تشکیل می دهد. تاریخچه. سن جورجو ماجوره احتمالاً در دوره روم مسکونی بوده است؛ پس از تأسیس ونیز، به نام خانواده ممو که مالک آن بودند، اینسولا ممیا نامیده شد. تا سال ۸۲۹، کلیسایی در آن وجود داشت که به سنت جورج تقدیم شده بود؛ بنابراین، به عنوان سن جورجو ماجوره نامگذاری شد تا از سن جورجو در آلگا متمایز باشد. صومعه سن جورج در سال ۹۸۲ تأسیس شد، زمانی که راهب بندیکتی، جیووانی موروسینی، از دوج تریبونو ممو خواست تا کل جزیره را برای ساخت صومعه اهدا کند. موروسینی باتلاق‌های جزیره کنار کلیسا را ​​خشک کرد تا
باتلاق‌های جزیره کنار کلیسا را ​​خشک کرد تا زمین لازم برای ساخت صومعه را فراهم کند و صومعه سن جورجیو ماجوره را تأسیس کرد و اولین راهب بزرگ آن شد. سن جورجو اکنون بیشتر به خاطر کلیسای سن جورجو ماجوره شناخته می‌شود که توسط پالادیو طراحی و در سال ۱۵۶۶ ساخت آن آغاز شد. برج ناقوس آن دارای حلقه‌ای از ۹ ناقوس به زبان سی شارپ است. در اوایل قرن نوزدهم، پس از سقوط جمهوری، صومعه تقریباً سرکوب شد و این جزیره به یک بندر آزاد تبدیل شد و بندر جدیدی در سال ۱۸۱۲ ساخته شد. این مکان به خانه توپخانه ونیز تبدیل شد. امروزه. سن
مکان به خانه توپخانه ونیز تبدیل شد. امروزه. سن جورجو ماجوره اکنون دفتر مرکزی مرکز هنری بنیاد چینی است که به خاطر کتابخانه‌اش شناخته می‌شود و همچنین محل تئاتر روباز Teatro Verde است. علاوه بر این، این بنا دارای دو بندرگاه است که توسط Compagnia della Vela اداره می‌شوند: Darsena Crose، رو به شمال (به تصویر دوم در زیر مراجعه کنید) و Darsena Verde، رو به جنوب. در فرهنگ عامه. این جزیره و کلیسا در یک رویارویی محوری در انیمه و مانگای JoJo's Bizarre Adventure: Vento Aureo حضور داشتند. پانویس. منابع و مآخذ
تی‌وی‌پینت انیمیشن (که با نام‌های TVPaint, TVP و پیش‌تر به عنوان Bauhaus Mirage یا NewTek Aura شناخته می‌شد) یک نرم‌افزار نقاشی و انیمیشن‌سازی دوبعدی دیجیتال است که توسط شرکت TVPaint Developpement SARL مستقر در لورِن، فرانسه توسعه یافته است. این نرم‌افزار در ابتدا در سال ۱۹۹۱ برای آمیگا منتشر شد، سه سال بعد در ۱۹۹۴ نسخهٔ ۳٫۰ آن منتشر شد که پلتفرم‌های بیشتری را پشتیبانی می‌کرد. در سال ۱۹۹۹، آخرین نسخهٔ آمیگا یعنی ۳٫۵۹ برای دانلود رایگان منتشر شد. در حال حاضر تی‌وی‌پینت انیمیشن بر روی سیستم‌عامل‌های
حال حاضر تی‌وی‌پینت انیمیشن بر روی سیستم‌عامل‌های مایکروسافت ویندوز، مک‌اواس، لینوکس و اندروید اجرا می‌شود.
فولکو روفو دی کالابریا (; – ) خلبان و سیاستمدار اهل ایتالیا بود. وی خلبان ایتالیایی در جنگ جهانی اول و سناتور پادشاهی از سال ۱۹۳۴ تا زمان مرگش بود. او پدر پائولا، ملکه بلژیکی‌ها (با نام اصلی دونا پائولا روفو دی کالابریا) بود. تاریخچه خانواده آدماروس روفوس، که در سال ۱۰۴۹ درگذشت، عنوان کومس را در جنوب ایتالیا داشت. سیگریو روفو در سال ۱۲۳۵ مارشال بزرگ امپراتوری مقدس روم، فردریک دوم، در پادشاهی سیسیل شد. پس از قرن چهاردهم، این خانواده به دو شاخه روفو دی اسکالتا و روفو دی کالابریا تقسیم شد که دومی به فولکو تعلق
و روفو دی کالابریا تقسیم شد که دومی به فولکو تعلق داشت. فولکو پسر فولکو هفتم بنیامینو تریستانو روفو دی کالابریا، پنجمین دوک گاردیا لومباردا (۱۸۴۸–۱۹۰۱) و لورا موسلمان دوچنوی، اشراف‌زاده بلژیکی، که پدربزرگ مادری اش کنت ژاک آندره کوگن، وزیر دارایی دوم بلژیک بود، بود. بنیامینو روفو دی کالابریا برادر کوچکتر رئیس خاندان روفو، فولکو روفو دی کالابریا-سانتاپائو، دهمین پرنسیپ دی سیلا و دومین دوکا دی سانتا کریستینا بود. فولکو با فرمان ۱۵ مارس ۱۹۲۸ شاهزاده روفو دی کالابریا در پادشاهی ایتالیا ساخته شد. او همچنین ششمین
در پادشاهی ایتالیا ساخته شد. او همچنین ششمین دوک گاردیا لومباردا و هفدهمین کنت سینوپولی بود. شاخه کالابریایی خاندان روفو، یکی از قدیمی‌ترین دودمان‌های ایتالیا را نشان می‌دهد و شامل بسیاری از شخصیت‌های برجسته، مانند کاردینال فابریزیو دیونیجی روفو می‌شود. فولکو با خانواده‌های اشرافی رومی و جنوبی ایتالیا از جمله کولونا، اورسینی، پالاویچینی، آلیاتا و روسپیگلیوسی نسبت داشت. زندگی اولیه و خدمت سربازی پیش از جنگ. فولکو روفو دی کالابریا در ۱۲ اوت ۱۸۸۴ در ناپل، پادشاهی ایتالیا متولد شد. او در ۲۲ نوامبر ۱۹۰۴ به
پادشاهی ایتالیا متولد شد. او در ۲۲ نوامبر ۱۹۰۴ به عنوان افسر ذخیره داوطلب آموزش در یازدهمین هنگ سواره نظام سبک فوجیا شد. در ۳۱ مه ۱۹۰۵، او به سرجوخه ارتقا یافت؛ در ۳۰ نوامبر، دوباره به سرژانته ارتقا یافت. در ۲۰ فوریه ۱۹۰۶، او به عنوان ستوان دوم به درجه افسری منصوب شد. پس از آن، او معاون مدیر ایستگاه آفریقایی شرکت کشتیرانی بلژیکی وگیمونت شد. او با شروع جنگ جهانی اول از آفریقا بازگشت. خدمت در جنگ جهانی اول. روفو دی کالابریا قبل از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول به خدمت سربازی بازگشت و در ۲۰ دسامبر ۱۹۱۴ به
اول به خدمت سربازی بازگشت و در ۲۰ دسامبر ۱۹۱۴ به گردان هوانوردی (که بعدها به سپاه هوانوردی نظامی تبدیل شد) منصوب شد. پس از آموزش خلبانی، در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۵ به اسکادران ۴، یک واحد هماهنگی توپخانه که بعداً به اسکادران ۴۴ تغییر نام داد، اعزام شد. در ۲۶ ژانویه ۱۹۱۶، او به اسکادران دوم (که بعداً به اسکادران ۴۲ تغییر نام داد) منتقل شد. او دو نشان برنز مدال شجاعت نظامی - در فوریه و آوریل ۱۹۱۶ - را در حالی که هنوز یک خلبان دو نفره با آنها بود، دریافت کرد. نشان شخصی او یک جمجمه سیاه و استخوان‌های ضربدری بود که روی
او یک جمجمه سیاه و استخوان‌های ضربدری بود که روی بدنه هواپیمایش نقاشی شده بود، چه هواپیماهای اصلی نئوپورت ۱۱ او و چه هواپیماهای بعدی نئوپورت ۱۷ و اسپاد هفت. روفو دی کالابریا در ماه مه ۱۹۱۶ در نیوپورتس در کاسینا کوستا آموزش‌های بیشتری دید. در ۲۶ ژوئن، او به عنوان خلبان جنگنده به دسته ۱a اسکادریلییا منصوب شد. او اولین پیروزی خود را در آنجا به دست آورد، که در ۲۳ اوت ۱۹۱۶ با فرانچسکو باراکا به اشتراک گذاشته شد و دومین پیروزی او تأیید نشده بود. عملکرد او برای کسب مدال نقره شجاعت نظامی در ماه اوت خوب بود و به
کسب مدال نقره شجاعت نظامی در ماه اوت خوب بود و به دنبال آن در سپتامبر ۱۹۱۶ مدال برنز را به دست آورد. تا ۱۶ سپتامبر، زمانی که او با باراکا و لوئیجی اولیواری به پیروزی مشترک رسید، برای واحد جدید خود، ۷۰a اسکادریلییا، امتیاز کسب می‌کرد. او تا ۲۸ فوریه ۱۹۱۷، امتیاز خود را با آنها به چهار امتیاز تأیید شده و چهار امتیاز تأیید نشده رساند. در مارس ۱۹۱۷، او از نیروی ذخیره منتقل شد و به دسته تننته ارتقا یافت. در ماه مه، او سپس به پرواز با هواپیمای نیوپورت برای اسکادران 91a تغییر شغل داد. در همان ماه، به او مدال نقره
91a تغییر شغل داد. در همان ماه، به او مدال نقره و برنز شجاعت نظامی اعطا شد. ارتقاء او به کاپیتانو در اوت ۱۹۱۷ انجام شد. در آن زمان، پیروزی‌های تأیید شده او در مجموع به ۱۳ رسید. او سال ۱۹۱۷ را با مجموع پیروزی‌هایش در ۱۶ به پایان رساند. رکوردهای روفو دی کالابریا برای سال ۱۹۱۸ ناقص است، اما چهار پیروزی دیگر را به او نسبت می‌دهند. در ۵ مه ۱۹۱۸، به او مدال نهایی شجاعت نظامی، جایزه طلا، اعطا شد. پس از مرگ باراکا در ۱۹ ژوئن ۱۹۱۸، فولکو فرماندهی «اسکادران آس‌ها» معروف را بر عهده گرفت. او در ۱۸ سپتامبر، پس از یک
معروف را بر عهده گرفت. او در ۱۸ سپتامبر، پس از یک فروپاشی عصبی، فرماندهی اسکادران 91a اسکادران را به فروچیو رانزا واگذار کرد. پس از بهبودی، در ۲۳ اکتبر ۱۹۱۸ به او فرماندهی گروه دهم داده شد، اما در ۲۹ اکتبر ۱۹۱۸ در نزدیکی مارانو توسط آتش توپخانه سرنگون شد. در نهایت، او بیست هواپیمای دشمن را در ۵۳ نبرد سرنگون کرد که او را به پنجمین خلبان تک خال ایتالیایی با بیشترین امتیاز در جنگ جهانی اول تبدیل کرد. پس از جنگ جهانی اول. در ۱ فوریه ۱۹۱۹، گزارش اطلاعات نظامی کمیسیون بونجووانی، تمام بیست پیروزی تأیید شده روفو
بونجووانی، تمام بیست پیروزی تأیید شده روفو دی کالابریا را تأیید کرد، اگرچه هنوز پنج پیروزی تأیید نشده را انکار می‌کرد. روفو دی کالابریا کمیسیون نظامی خود را حفظ کرد، اگرچه بدون هیچ سمتی. تا سال ۱۹۲۵، فعالیت اصلی او مدیریت املاک خانوادگی‌اش واقع در نزدیکی پالیانو بود. در سال ۱۹۳۴، او توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به عنوان سناتور پادشاهی منصوب شد. او همچنین در ارتش ادامه داد و سرانجام در سال ۱۹۴۲ به رتبه تننته کلنللو رسید. روفو دی کالابریا تا سال ۱۹۴۴ در سنای ایتالیا خدمت کرد. به همین دلیل، در دوره بلافاصله
ایتالیا خدمت کرد. به همین دلیل، در دوره بلافاصله پس از جنگ، روفو دی کالابریا برای تحریم علیه فاشیسم به دیوان عالی دادگستری ارجاع داده شد. با این حال، درخواست برکناری او توسط دادگاه رد شد، زیرا روفو بیزاری خود را از فاشیسم اعلام کرد. دو پسر او، فابریزیو و آگوستو، به عنوان پارتیزان خدمت کرده بودند و در زمان شکستن خط گوستاو توسط متفقین در مارکه درگیر بودند و پسرش آگوستو در حالی که در یک اقدام مشترک با متفقین در شب ۲/۳ نوامبر ۱۹۴۳ شرکت داشت، در دریا در نزدیکی پسکارا درگذشت. فولکو روفو دی کالابریا در ۲۳ اوت
پسکارا درگذشت. فولکو روفو دی کالابریا در ۲۳ اوت ۱۹۴۶ در رونچی دی آپوانیا، ایتالیا درگذشت. زندگی شخصی. در ۳۰ ژوئن ۱۹۱۹، روفی دی کالابریا در تورین با دونا لوئیزا آلبرتینا کریستینا جیووانا گزلی دی کونتی دی روسانا دی سن سباستیانو (۱۸۹۶–۱۹۸۹)، دختر آگوستو گزلی دی کونتی دی روسانا ای دی سن سباستیانو، و همسرش، ماریا سی. لوئیزا به عنوان یک بانوی منتظر ملکه النا ایتالیا خدمت کرد.
فهرست زیر شامل کومونه‌های‌ آبروتسو در ایتالیا است. در سال ۲۰۲۵، در منطقهٔ آبروتسو ۳۰۵ کومونه وجود دارد:
ویلیام پکوری جیرالدی (; – ) یک نجیب‌زاده، ژنرال و سیاستمدار ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر فرماندهی ارتش اول ایتالیا در طول جنگ جهانی اول شناخته می‌شود. ریشه‌ها. او که در سال ۱۸۵۶ در خانواده‌ای اشرافی و باستانی از اشراف فلورانسی به دنیا آمد، فرزند کنت فرانچسکو و اشراف‌زاده‌ای به نام ماریا جنتا بود و در سال ۱۸۷۹ عنوان کنت امپراتوری مقدس روم را به خود اختصاص داد. اوایل زندگی. او که در بورگو سن لورنزو، در آن زمان در دوک‌نشین بزرگ توسکانی متولد شد، پسر فرانچسکو پکوری جیرالدی، کنت امپراتوری و پاتریسین فلورانسی،
پکوری جیرالدی، کنت امپراتوری و پاتریسین فلورانسی، عناوینی که بعداً به ارث برد، و همسرش ماریا جنتا بود. پدرش نقش فعالی در ریزورجیمنتو داشت، در نبرد کورتاتونه در سال ۱۸۴۸ جنگید و بعداً در سال ۱۸۶۱ اولین شهردار بورگو سن لورنزو از پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا شد. گوگلیلمو بزرگ‌ترین فرزند از سه پسر و یک دختر بود: الساندرو، تنها کسی که فرزندان مرد به جا گذاشت، گالئاتزو، گیزلا و آلفردو. اگرچه او دو بار ازدواج کرد، اما بدون فرزند درگذشت و عناوین به وراث برادرش منتقل شد. حرفه نظامی. او در آکادمی نظامی ایتالیایی تورین
حرفه نظامی. او در آکادمی نظامی ایتالیایی تورین تحصیل کرد و در سال ۱۸۷۷ به درجه ستوان دوم توپخانه رسید و به هنگ یازدهم توپخانه منصوب شد. در سال ۱۸۷۹ به درجه ستوانی رسید و به هنگ دوم هنر منتقل شد و در آنجا به عنوان سرگرد آجودان خدمت کرد. در سال ۱۸۸۴ به درجه سروانی ارتقا یافت و به ستاد سپاه توپخانه منصوب شد. پس از پیوستن به ستاد کل در سال ۱۸۸۷، او به فرماندهی نیروهای آفریقایی اعزام شد[۳]. در اریتره، او در لشکرکشی شرق آفریقا (۱۸۸۶–۱۸۸۷) شرکت کرد و بعداً فرماندهی نیروهای اریتره را به دست گرفت. در اینجا (با
نیروهای اریتره را به دست گرفت. در اینجا (با لشکرکشی الساندرو آسیناری دی سان مارزانو) او فناوری‌های نوآورانه‌ای را که در پاریس آموخته بود (به عنوان مثال، بالن‌هایی که از آنها رصد اردوگاه انجام می‌شد، بالن‌های فوتوالکتریک برای دفاع شبانه، تلگراف‌های نوری و مسلسل‌های مونتینی کریستوف مجهز به ۳۱ لوله) به ارمغان آورد و آنها را با شرایط تطبیق داد و نیروها را به جلو هدایت کرد تا اینکه نیروهای دشمن را در میدان خود غافلگیر کردند[۳]. او در آوریل ۱۸۸۹ به خانه بازگشت و سپس در سال ۱۸۹۱ به درجه سرگردی ارتقا یافت. سپس به
سپس در سال ۱۸۹۱ به درجه سرگردی ارتقا یافت. سپس به آلزاس-لورن و سالزبورگ اعزام شد و سپس در سال ۱۸۹۵ به ایتالیا بازگشت، جایی که در سال ۱۸۹۸ به سرهنگی ستاد کل رسید[۳]. در سال ۱۹۰۰، او به عنوان رئیس ستاد سپاه هشتم ارتش منصوب شد. سپس او فرمانده نیروهای استعماری اریتره ایتالیا شد و همچنین برای چند ماه به عنوان نایب‌السلطنه غیرنظامی این مستعمره خدمت کرد. در سال ۱۹۰۷ با درجه سرلشکر به ایتالیا بازگشت و فرماندهی تیپ‌های «پیزا» و «کونئو» را بر عهده گرفت. در ۱۲ ژوئیه ۱۹۱۱ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و فرمانده لشکر مسینا
به درجه سپهبدی ارتقا یافت و فرمانده لشکر مسینا شد و در جنگ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد و عملیات فتح واحه عین زاره را رهبری کرد. اشغال واحه، تسلط عثمانی بر شهر طرابلس را کاهش داد و به اشغال ایتالیا اجازه داد تا به تمام واحه‌های کمربند طرابلس گسترش یابد. در سال ۱۹۱۲، او در نیروی ذخیره قرار گرفت. در سال ۱۹۱۵ در طول جنگ جهانی اول، به لطف ژنرال لوئیجی کادورنا که احترام زیادی برای او قائل بود، به خدمت فراخوانده شد و فرماندهی لشکر ۲۷ (که شامل تیپ‌های بنونتو و کامپانیا بود) را بر عهده گرفت. پس از پیروزی در نبرد
بود) را بر عهده گرفت. پس از پیروزی در نبرد ایسونزو، به فرماندهی سپاه هفتم ارتش ارتقا یافت و پس از دریافت نشان افسر بزرگ نشان نظامی ساووی در ماه مه ۱۹۱۶، به فرماندهی ارتش اول منصوب شد که تا پایان درگیری در جبهه آلتیپیانی مستقر بود و با درجه سپهبدی فرماندهی ارتش را بر عهده داشت. در ۳ نوامبر ۱۹۱۸، پکوری جیرالدی اولین فرماندار نظامی و غیرنظامی شهر ترنتو و چند روز بعد ترنتینو و آلتو آدیجه، که تا ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۹ به اصطلاح «ونیز تریدنتینا» نامیده می‌شد، شد و جای خود را به لوئیجی کردارو داد. در ۱۹ مه ۱۹۱۹ به او نشان
را به لوئیجی کردارو داد. در ۱۹ مه ۱۹۱۹ به او نشان صلیب بزرگ شوالیه از نشان نظامی ساووی اعطا شد و در ماه نوامبر به عنوان ژنرال ارتش، بالاترین رتبه در سلسله مراتب نظامی ایتالیا، منصوب شد. خدمت مستعمراتی. در فوریه ۱۸۸۷ به ستاد کل ارتش منتقل شد و به سپاه ویژه آفریقایی ژنرال الساندرو آسیناری دی سان مارزانو در اریتره منصوب شد. در دسامبر ۱۸۹۱ به درجه سرگرد پیاده‌نظام ارتقا یافت و به ستاد کل منتقل شد. در سال ۱۸۹۵ به آفریقا بازگشت و به عنوان افسر ستاد در جنگ اول ایتالیا و اتیوپی خدمت کرد. در طول اقامتش در مستعمره
و اتیوپی خدمت کرد. در طول اقامتش در مستعمره اریتره، دو بار به درجه سرهنگ پیاده‌نظام ارتقا یافت. در سال ۱۹۰۰ او به عنوان رئیس ستاد سپاه هفتم ارتش منصوب شد و سه سال بعد دوباره به عنوان فرمانده سپاه سلطنتی نیروهای استعماری به آفریقا اعزام شد. با ارتقاء به درجه سرلشکری، از سال ۱۹۰۷ فرماندهی تیپ‌های پیاده‌نظام «پیزا» و «کونئو» را بر عهده داشت. در آستانه جنگ لیبی، او به درجه سپهبدی ارتقا یافت و فرماندهی لشکر اول نظامی در مسینا را بر عهده گرفت. جنگ ایتالیا و ترکیه. پس از آغاز جنگ ایتالیا و ترکیه، پادشاهی ایتالیا
پس از آغاز جنگ ایتالیا و ترکیه، پادشاهی ایتالیا یک سپاه ارتش، متشکل از ۳۴۰۰۰ نفر را به فرماندهی ژنرال کارلو کانوا، به لیبی اعزام کرد. خود این سپاه از دو لشکر تشکیل شده بود: پکوری گیرالدی به عنوان فرمانده یکی از آنها منصوب شد. در طول نبردهای طرابلس، او ستون سمت راست را در حمله موفقیت‌آمیز ایتالیا به عین زاره رهبری کرد و در دسامبر ۱۹۱۱، فرماندهی دفاع از واحه فتح‌شده را بر عهده گرفت. او به اشتباه از اسارت گروهی از رهبران محلی طرفدار ایتالیایی‌ها در پست نزدیک بیر توبراز مطلع شد و به سرهنگ گوستاو فارا دستور
بیر توبراز مطلع شد و به سرهنگ گوستاو فارا دستور حمله داد. ستون ایتالیایی توسط ترک‌ها و نیروهای محلی به دام افتاد. اگرچه او سعی کرد فارا را به خاطر این شکست سرزنش کند، اما توسط یک کمیسیون نظامی مورد بازجویی قرار گرفت و در نهایت از فرماندهی برکنار شد. او در پایان جنگ بازنشسته شد - یا همان‌طور که شایعات می‌گفتند، مجبور به بازنشستگی شد. اگرچه بعداً از همه اتهامات تبرئه شد، اما فقط در فهرست افسران ذخیره قرار گرفت. جنگ جهانی اول. در بهار ۱۹۱۵، هنگامی که ایتالیا علیه اتریش-مجارستان اعلام جنگ کرد، او برای انجام
علیه اتریش-مجارستان اعلام جنگ کرد، او برای انجام وظیفه فراخوانده شد و ابتدا فرماندهی یک لشکر و سپس فرماندهی سپاه هفتم ارتش را در رودخانه ایسونزو سفلی بر عهده گرفت. در ۸ مه ۱۹۱۶، او فرماندهی ارتش اول ایتالیا را برای متوقف کردن حمله اتریش-مجارستان به ترنتینو بر عهده گرفت. در ۳ نوامبر ۱۹۱۸، در پی نبرد ویتوریو ونتو، او به ترنتو لشکرکشی کرد و شهر را اشغال کرد. او تا دسامبر ۱۹۱۹ فرماندار نظامی و غیرنظامی ترنتینو-آلتو آدیجه باقی ماند. سناتور و مارشال ایتالیا. در سال ۱۹۱۹، او به عنوان سناتور پادشاهی منصوب شد. در
سال ۱۹۱۹، او به عنوان سناتور پادشاهی منصوب شد. در سال ۱۹۲۳، او به عنوان معاون رئیس شورای ارتش انتخاب شد. در ۱۷ ژوئن ۱۹۲۶، موسولینی او را به عنوان مارشال ایتالیا منصوب کرد. در سال ۱۹۲۶، او به فرماندهی ترنتینو بازگشت و سپس در سال ۱۹۳۲، دو بار از او خواسته شد تا به حزب ملی فاشیست بپیوندد، پیشنهادی که او هر دو بار آن را رد کرد. تیتو چینی، نقاشی‌های دیواری در کلیسای کوچک پاسوبیو استودری که گولیلمو پکوری گیرالدی را به تصویر می‌کشد. او رئیس هیئت مدیره کاسا دی ریسپارمیو دی فلورانس بود. او در سال ۱۹۴۱ در فلورانس
دی فلورانس بود. او در سال ۱۹۴۱ در فلورانس درگذشت. او در سال ۱۹۵۳ به درخواست خود، در کنار سربازانش که در نبردهای خونین جنگ جهانی اول جان باختند، در استودری پاسوبیو به خاک سپرده شد. زندگی بعدی. در اواخر سال ۱۹۱۹، او توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به عنوان سناتور منصوب شد. در سال ۱۹۲۶، رژیم فاشیستی او را به مقام مارشال ایتالیا و در سال ۱۹۲۹ به مقام سناتور مادام‌العمر ارتقا داد. او در سال ۱۹۴۱، در فلورانس، بر اثر ذات‌الریه درگذشت. میراث. خیابان لونگارنو پکوری گیرالدی در فلورانس به نام او نامگذاری شد.
سوزان عِز «سوزان» فَطایِر (۱ ژانویهٔ ۱۹۶۵) مترجم، دانشگاهی و فعال فلسطینی-ایتالیایی است. اوایل زندگی و تحصیلات. فطایر در نابلس، کرانهٔ باختری، از پدر فلسطینی و مادری ایتالیایی اهل آبروتزو که در برزیل با هم آشنا شده بودند، به دنیا آمد.سوزان در شهر زادگاهش بزرگ شد. در سال ۱۹۸۴، به ناپل، ایتالیا، نقل‌مکان کردو در رشتهٔ اقتصاد و بازرگانی از دانشگاه فدریکو دوم ناپل فارغ‌التحصیل شد. سپس خود را وقف کارهای آرشیوی برای مستندسازی تاریخی کرد. حرفه و فعالیت‌های کنشگری. فطایر در زمینه‌های گوناگونی فعالیت کرده است، از
فطایر در زمینه‌های گوناگونی فعالیت کرده است، از جمله به‌عنوان میانجی فرهنگی و سخنران دربارهٔ درگیری اسرائیل و فلسطین، و در این راستا بر تجربهٔ شخصی خود از نقض حقوق بشر علیه فلسطینیان به‌دست اسرائیل تمرکز داشته استو دربارهٔ جنگ غزه نیز سخنرانی کرده است. به‌عنوان عضوی از مستقر در ناپل، فطایر در سفر رسمی یاسر عرفات، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، به رم در ژوئن ۱۹۹۸ نقش میانجی داشت.در سال ۲۰۰۲، او عضوی از اولین هیئت شهرداری ناپل در سفر به نابلس بود؛ سفری که پایه‌گذار رابطهٔ خواهرخواندگی میان این دو شهر در سال
رابطهٔ خواهرخواندگی میان این دو شهر در سال بعد شد. او از سال ۲۰۱۳ به‌عنوان همکار متخصص زبان عربی در دانشگاه ناپل «لورینتاله»و از سال ۲۰۰۸ در دانشگاه ماچراتا مشغول به کار بوده است. فطایر همچنین مدتی کوتاه در دانشگاه‌های فلورانسو ونیز نیز فعالیت کرده است. فطایر همچنین در طرح‌ها و ابتکارات اجتماعی و بشردوستانه فعال است. از جمله فعالیت‌های او می‌توان به همکاری با گروه زنان در سیاه‌پوشی و نیز مشارکت در پروژه‌ای برای درمان کودکان فلسطینی و عراقی مبتلا به بیماری‌های قلبی اشاره کرد که با همکاری مقامات منطقه‌ای
قلبی اشاره کرد که با همکاری مقامات منطقه‌ای کامپانیا، انجمن امداد پزشکی فلسطین و صلیب سرخ هماهنگ شد. به پاس تلاش‌هایش، او در سال ۲۰۰۳ از سوی شهرداری ناپل جایزهٔ «زنی برای صلح» و در سال ۲۰۰۵ از سوی منطقهٔ کامپانیا جایزهٔ «کامپانیا برای صلح و حقوق بشر» را دریافت کرد. در ژوئن ۲۰۲۴، فطایر یکی از نامزدهای ائتلاف سبزها و چپ‌ها در انتخابات پارلمان اروپا از حوزهٔ جنوب ایتالیا بود.او در نهایت با کسب ۲۳٬۵۳۲ رأی در فهرست خود رتبهٔ سوم را به دست آورد.نامزدی او با انتقادهایی از سوی مخالفان، به‌ویژه برادران ایتالیا،
از سوی مخالفان، به‌ویژه برادران ایتالیا، روبه‌رو شد؛ این انتقادها عمدتاً به دلیل اظهارنظرهای صریح او دربارهٔ سوءاستفاده‌های نیروهای دفاعی اسرائیل و همچنین به خاطر مقایسۀ صهیونیست‌ها با نازی‌ها بود.
این مقاله فهرستی است از ۱۰۴ کومونه در استان کییتی در منطقهٔ آبروتسو در ایتالیا.
بنیاد جورجیو چینی (ایتالیایی: Fondazione Giorgio Cini) یا به اختصار بنیاد چینی، یک بنیاد فرهنگی است که توسط ویتوریو چینی، صنعتگر و سیاستمدار، در 20 آوریل 1951 به یاد جورجو چینی، پسرش که در اوت 1949 در یک سانحه هوایی در نزدیکی کن جان باخت، تأسیس شد. تاریخچه. این بنیاد در صومعه سابق سن جورجیو در جزیره سن جورجیو ماجوره، ونیز واقع شده است. ویتوریو چینی رابطه طولانی با حزب فاشیست ایتالیا داشت و در سال ۱۹۲۶ به آن پیوست و در طول دهه‌های حکومت بنیتو موسولینی، مناصب تأثیرگذاری را در دولت و صنعت اشغال کرده بود. در
تأثیرگذاری را در دولت و صنعت اشغال کرده بود. در اوایل سال ۱۹۴۳، او به وزارت ارتباطات منصوب شد، اما خیلی زود استعفا داد و علناً وضعیت وخیم اوضاع ملی را به باد انتقاد گرفت. او به توطئه علیه موسولینی پیوست، و با اشغال شمال ایتالیا توسط نازی‌ها، توسط اس‌اس دستگیر و به اردوگاه کار اجباری داخائو فرستاده شد. پسرش جورجو که به بیمارستان منتقل شده بود، توانست او را با رشوه دادن به مقامات با الماس و جواهرات، او را آزاد کند. جورجو همچنین با موفقیت علیه محرومیت قانونی چینی بزرگ از فعالیت‌های سیاسی لابی کرد و استدلال
چینی بزرگ از فعالیت‌های سیاسی لابی کرد و استدلال کرد که جدایی نهایی او از موسولینی، سال‌ها همکاری طولانی او را کاهش داده است. هدف بنیاد و مجموعه‌ها. بخشی از هدف اصلی بنیاد، بازسازی صومعه‌ای بود که توسط ناپلئون تخریب شده و بعدها توسط ارتش اتریش و سپس ارتش ایتالیا مورد استفاده قرار گرفته بود، و همچنین احیای جزیره در چارچوب تاریخ فرهنگی ونیز. اکنون این مکان دارای یک کتابخانه تاریخی با حدود ۱۵ هزار جلد کتاب، بایگانی نسخه‌های خطی و مجموعه‌ای از اسناد مربوط به تاریخ، موسیقی، تئاتر و هنر است. همچنین مکانی برای
تاریخ، موسیقی، تئاتر و هنر است. همچنین مکانی برای نمایشگاه‌ها، کنسرت‌ها و جلسات است. به همین ترتیب، این مکان محل برگزاری جلسات گروه هفت در سال‌های 1980 و 1987 بود. این بنیاد دارای نسخه‌های خطی و نامه‌هایی از افراد مشهور تئاتر و ادبیات ایتالیا در آغاز قرن نوزدهم و بیستم، از جمله آریگو بویتو، الئونورا دوزه، گابریل دانونزیو، جووانی پاسکولی، جان فرانچسکو مالیپیرو و دیه‌گو والری (شاعر) است. مجموعه مالیپیرو شامل کتابخانه آهنگساز و همچنین نت‌ها، مکاتبات و بسیاری از دست‌نوشته‌های موسیقی است. این بنیاد همچنین بیشتر
دست‌نوشته‌های موسیقی است. این بنیاد همچنین بیشتر آثار موسیقی نینو روتا، از جمله مجموعه‌ای از طرح‌ها را نگهداری می‌کند. این بنیاد همچنین محل مدرسه سن جورجیو برای مطالعه تمدن ونیزی است، یک مرکز دانشگاهی برای بررسی سهم جمهوری ونیز در تمدن. مهمانخانه. فورستریا اقامتگاه اختصاصی مهمانان است که برای دوستان چینی ساخته شده و برای مهمانان مهمی که در جلسات بنیاد چینی شرکت می‌کنند، رزرو شده است. این مکان که مملو از آثار هنری ارزشمند است و از آن سوی آب، منظره‌ای از میدان سنت مارک و کاخ دوک را به نمایش می‌گذارد، مورد
سنت مارک و کاخ دوک را به نمایش می‌گذارد، مورد بازدید سران کشورها از جمله جیمی کارتر، مارگارت تاچر، رونالد ریگان، فرانسوا میتران، رومانو پرودی، کارلو آزلیو چامپی و خوان کارلوس اول، پادشاه اسپانیا، قرار گرفته است.
انریکو کاویلیا (; – ) فیلد مارشال ارتش سلطنتی ایتالیا بود. او افسر برجسته‌ای در ارتش ایتالیا بود. او که در میدان‌های نبرد خونین جنگ جهانی اول، به ویژه نبرد ویتوریو ونتو، پیروز شده بود، به مرور زمان به بالاترین رتبه در کشورش، مارشال ایتالیا، ارتقا یافت. او همچنین سناتور پادشاهی بود. سال‌های اولیه. کاویلیا در فینالمارینا (بخش دریایی فینال لیگوره)، ششمین پسر پیترو کاویلیا و آنتونیتا ساکونه، متولد شد. پس از تحصیلات اولیه در زادگاهش، در سال ۱۸۷۷ در کالج نظامی «تئولیه» در میلان پذیرفته شد. در سال ۱۸۸۰ او به عنوان
در میلان پذیرفته شد. در سال ۱۸۸۰ او به عنوان دانشجوی دانشکده افسری در آکادمی نظامی تورین مشغول به کار شد. سه سال بعد، اولین ارتقاء خود را به ستوان دومی در سپاه توپخانه دریافت کرد. کاویلیا در لشکرکشی آفریقایی ۱۸۸۸/۸۹ در اریتره به عنوان ستوان اول در هنگ دوم توپخانه شرکت کرد. در سال ۱۸۹۱ در مدرسه جنگ پذیرفته شد. در سال ۱۸۹۳ به درجه سروانی ارتقا یافت. در سال‌های ۱۸۹۶ و ۱۸۹۷، او دوباره در لشکرکشی آفریقا شرکت کرد و زمانی که ارتش ایتالیا در نبرد آدووا در اتیوپی شکست وحشتناکی متحمل شد، حضور داشت. در این زمان، او
وحشتناکی متحمل شد، حضور داشت. در این زمان، او به ویژه به خاطر کیفیت کارش در جغرافیا شناخته شده بود. پس از چندین مأموریت دیگر، در سال ۱۹۰۴ به عنوان وابسته نظامی فوق‌العاده در توکیو، ژاپن منصوب شد، جایی که وظیفه نظارت بر عملیات نظامی ژاپن در جنگ روسیه و ژاپن را بر عهده داشت. از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۱، او ابتدا در پایتخت ژاپن و سپس در پکن، چین، وابسته نظامی رسمی شد. در ۲۲ سپتامبر ۱۹۰۸ به او درجه سرهنگ دومی و دستیار افتخاری پادشاه اعطا شد. در سال ۱۹۱۲، کاویلیا به تریپولیتانیا و سیرنایکا اعزام شد؛ وظیفه او نظارت بر
و سیرنایکا اعزام شد؛ وظیفه او نظارت بر مذاکرات مربوط به عقب‌نشینی نیروهای ترک ناشی از جنگ ایتالیا و ترکیه و همچنین آرام کردن سران عرب و بربر بود. در ۶ فوریه ۱۹۱۳، او به عنوان معاون مدیر مؤسسه جغرافیای نظامی در فلورانس منصوب شد و سال بعد به درجه سرهنگی رسید. جنگ جهانی اول. هنگامی که در سال ۱۹۱۵ ایتالیا وارد جنگ جهانی اول علیه اتریش-مجارستان شد، کاویلیا به عنوان سرلشکر منصوب شد. سال بعد، سربازان او در نبردهای خونین کارسو، جایی که کاویلیا تیپ باری را در نبردهای بسیار سخت در بوسکو لانسیا و بوسکو کاپوچیو رهبری
بسیار سخت در بوسکو لانسیا و بوسکو کاپوچیو رهبری کرد، خود را نشان دادند. از این رو، او به خاطر «مهارت و شجاعتی که از خود نشان داد»، به دریافت صلیب سواره نظام نشان نظامی ساووی مفتخر شد. در ۱۴ ژوئن ۱۹۱۷، کاویلیا به دلیل شایستگی‌هایش در میدان نبرد به درجه سپهبدی ارتقا یافت: در ماه اوت، به عنوان فرمانده سپاه بیست و چهارم ارتش، اتریش-مجارستانی‌ها را در فلات باینزیزا، درخشان‌ترین پیشروی ایتالیایی‌ها در یازدهمین نبرد ایسونزو، در هم کوبید. پس از نبرد فاجعه‌بار دوازدهم ایسونزو، که در آن او هیچ مسئولیتی در شکست