payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد. حرفه سیاسی. در دوران حکومت موسولینی، آلفیری وظایف متعددی را بر عهده داشت: بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴، او مدیر مشترک نمایشگاه انقلاب فاشیستی، معاون دبیر Corporazioni و از سال ۱۹۳۵ معاون دبیر مطبوعات و تبلیغات بود و وظایف وزیر گالئاتسو چانو را در طول مأموریت اخیرش در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی بر عهده گرفت. هنگامی که چانو به سمت وزیر امور خارجه منصوب شد، دینو آلفیری در سال ۱۹۳۷ به عنوان وزیر فرهنگ عامه منصوب شد و خود را موافق قوانین جداسازی نژادی یهودستیزانه مصوب ۱۹۳۸ اعلام کرد. او از ۷ نوامبر ۱۹۳۹ فرستاده
مصوب ۱۹۳۸ اعلام کرد. او از ۷ نوامبر ۱۹۳۹ فرستاده ایتالیا به واتیکان و پنج ماه بعد به آلمان نازی بود، جایی که اغلب با آدولف هیتلر ملاقات می‌کرد. در آنجا، او دائماً به کارگران ایتالیایی و کارکنان کنسولگری کمک می‌کرد. با پیشرفت جنگ و نیاز ایتالیا به کمک، او تلاش کرد تا از آلمان کمک مادی درخواست کند، اما با وجود اطمینان‌ها، نتیجه چندانی حاصل نشد. هنگامی که جنگ برای محور رو به وخامت گذاشت، او اطلاعیه‌هایی نوشت و به طور شفاهی به موسولینی ابراز کرد که آلمانی‌ها ایتالیا را صرفاً به عنوان یک کشور حائل در برابر
ایتالیا را صرفاً به عنوان یک کشور حائل در برابر متفقین متجاوز می‌بینند و از دوچه خواست تا با متفقین صلح کند، اما همزمان به آلمانی‌ها اطمینان داد که ایتالیا به آنها خیانت نمی‌کند. در ژوئیه ۱۹۴۳، آلفیری توسط اعضای شورای عالی به رم فراخوانده شد تا در جلسه‌ای شرکت کند. مشخص نیست که آیا او واقعاً از آنچه در جلسه پیشنهاد شده بود، آگاه بود یا خیر. آلفیری، عضو شورای عالی فاشیسم، در ژوئیه ۱۹۴۳ به کودتای دینو گراندی رأی مثبت داد که منجر به دستگیری موسولینی و سقوط او از قدرت دولت فاشیست ایتالیا شد. وقتی ورماخت آلمان
از قدرت دولت فاشیست ایتالیا شد. وقتی ورماخت آلمان ایتالیا را اشغال کرد (نک. عملیات آخسه)، آلفیری به سوئیس فرار کرد. در ژانویه ۱۹۴۴، او در جریان دادگاه ورونا، توسط یک دادگاه نمایشی به صورت غیابی به اعدام محکوم شد. دولت سوئیس به او پناهندگی سیاسی نداد، اما حضور او در سوئیس را تحمل کرد. در ۱۲ نوامبر ۱۹۴۶، دادگاهی در ایتالیا بی‌گناهی او را اعلام کرد. در ۶ فوریه ۱۹۴۷، تحقیقات وزارت امور خارجه ایتالیا پایان یافت. سپس، او رسماً بازنشسته شد. دوران پس از جنگ. در سال ۱۹۴۷، آلفیری به ایتالیا بازگشت و یک سال بعد
سال ۱۹۴۷، آلفیری به ایتالیا بازگشت و یک سال بعد خاطرات خود را با عنوان «دو دیکتاتور رو در رو» ("Due dittatori di fronte") منتشر کرد. این کتاب، فراتر از خاطرات شخصی، اطلاعات کمی در مورد روابط ایتالیا و آلمان در طول جنگ فاش می‌کند. مرگ. آلفیری در ۲ ژانویه ۱۹۶۶ در بیمارستانی در میلان درگذشت. جزئیات مرگ او به مدت سه روز مخفی نگه داشته شد. در زمان مرگش، آلفیری رئیس انجمن تولیدکنندگان نساجی و پوشاک میتام بود.
متئو رومانو (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۲۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. متئو رومانو در تاریخ ۲۰ مارس ۲۰۰۲ در کونئو متولد شد. حرفه موسیقی او در سال ۲۰۲۰ آغاز شد و اولین تک‌آهنگ خود با نام «Concedimi» را در تیک‌تاک منتشر کرد. این ویدیو در ایتالیا به سرعت پخش شد و بیش از ۳ میلیون لایک گرفت. این تک‌آهنگ متعاقباً در ۱۷ نوامبر بعدی در همه پلتفرم‌ها منتشر شد. در مارس ۲۰۲۱، او قراردادی برای ضبط با شرکت یونیورسال موزیک ایتالیا امضا کرد و تک‌آهنگ بعدی خود با نام
موزیک ایتالیا امضا کرد و تک‌آهنگ بعدی خود با نام «Casa di specchi» را منتشر کرد. او در نوامبر ۲۰۲۱، یکی از ۱۲ هنرمندی بود که برای رقابت در سانرمو جوانان انتخاب شد که یک مسابقه تلویزیونی با هدف انتخاب سه تازه وارد به عنوان شرکت کنندگان هفتاد و دومین جشنواره موسیقی سانرمو بود. رومانو با ورود به جشنواره با اثر خود با نام «Testa e croce» مقام سوم را کسب کرد. بعداً «Virale» به عنوان اثر منتخب او برای جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۲ اعلام شد. در سپتامبر ۲۰۲۳ او در آهنگ «بخشی از من» اثر سیان دوکرو دوئت زد.
رنزو روبینو (؛ زادهٔ ) خواننده پاپ و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. روبینو که در مارتینا فرانکا ، در منطقه جنوبی آپولیا متولد شده است، حرفه موسیقی خود را با اجرا در کلوپ‌های شبانه و بارها آغاز کرد و سپس در چندین مسابقه ملی از جمله «Musicultura 2011» شرکت کرد. پس از برنده شدن در مسابقه سانرمو جوانان در سال ۲۰۱۳ با آهنگ «"Il Postino (amami uomo)»" که یک آهنگ عاشقانه با شعری همجنسگرایانه است وارد شصت و سومین دوره جشنواره موسیقی سانرمو شد. این آهنگ جایزه منتقدان میا مارتینی را از آن خود کرد.
ویلا مدیچی () یک ویلای سبک ایتالیایی قرن شانزدهمی و یک مجتمع معماری با باغ ایتالیایی ۷ هکتاری است که در مجاورت باغ‌های وسیع‌تر بورگزه، بر روی تپه پینچیان در کنار ترینیتا دی مونتی در مرکز تاریخی رم، ایتالیا قرار دارد. ویلا مدیچی، که توسط فردیناندو اول د مدیچی، دوک بزرگ توسکانی تأسیس شد و اکنون متعلق به دولت فرانسه است، آکادمی فرانسه را در رم در خود جای داده و از سال ۱۸۰۳ پذیرای برندگان جایزه رم بوده است تا خلاقیت هنری را در تمام زمینه‌های خود ترویج و نمایش دهد، نمونه‌ای از آن، تداعی موسیقایی ویژگی‌های
دهد، نمونه‌ای از آن، تداعی موسیقایی ویژگی‌های فواره‌های باغ آن در فواره‌های رم اثر اوتورینو رسپیگی است. ویلا مدیچی در منطقه تاریخی رم، درون دیوارهای پیرامونی ساخته شده توسط امپراتور اورلیان در قرن سوم، و دیوارهای جیانیکولنس ساخته شده توسط پاپ اوربان هشتم در سال ۱۶۴۳ قرار دارد که در سال ۱۹۸۰ توسط سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد (یونسکو) به عنوان میراث جهانی اعلام شد، اگرچه به‌طور خاص در میان بناهای تاریخی عمدتاً مربوط به دوران روم در آن فهرست مشخص نشده است و بخشی از میراث جهانی یونسکو با عنوان
نشده است و بخشی از میراث جهانی یونسکو با عنوان «ویلاها و باغ‌های مدیچی در توسکانی» که در سال ۲۰۱۳ به آن نسبت داده شد، نیست. تاریخچه. در دوران باستان، محل ویلا مدیچی بخشی از باغ‌های لوکولوس بود که به دست خانواده امپراتوری به همراه مسالینا، که در ویلا به قتل رسید، افتاد. در سال ۱۵۶۴، هنگامی که برادرزاده‌های کاردینال جیووانی ریچی از مونته‌پولچیانو این ملک را به دست آوردند، مدت‌ها بود که به کشت انگور اختصاص داده شده بود. تنها محل سکونت، کازینای کاردیناله مارچلو کرسنزی بود که در اینجا تاکستانی را اداره می‌کرد و
کرسنزی بود که در اینجا تاکستانی را اداره می‌کرد و به سرپرستی نانی لیپیِ فلورانسی، که پیش از پیشرفت کار درگذشته بود، شروع به بهبود ویلا کرده بود. مالکان جدید، آنیباله لیپی، پسر معمار فقید، را مأمور ادامه کار کردند و در این کار از میکل‌آنژ که یک افسانه سنتی است اما ثبت نشده، کمک گرفتند. در سال ۱۵۷۶، این ملک توسط کاردینال فردیناندو دِ مدیچی خریداری شد که سازه را طبق طرح‌های بارتولومئو آماناتی به پایان رساند. ویلا مدیچی اولین ملک مدیچی در رم بود که قصد داشت به سلطه مدیچی‌ها در میان شاهزادگان ایتالیایی جلوه‌ای
سلطه مدیچی‌ها در میان شاهزادگان ایتالیایی جلوه‌ای ملموس ببخشد و حضور دائمی آنها را در رم تثبیت کند. با اصرار کاردینال، آماناتی نقش برجسته‌ها و مجسمه‌های رومی را که تقریباً با هر بیلچه خاک به چشم می‌آمدند، در طراحی گنجاند، در نتیجه نمای ویلا مدیچی، همان‌طور که اکنون بود، به یک موزه روباز مجازی تبدیل شد. مجموعه‌ای از باغ‌های بزرگ، باغ‌های گیاه‌شناسی ایجاد شده در پیزا و فلورانس توسط پدر کاردینال، کوزیمو اول د مدیچی، را که در مزارع کاج، سرو و بلوط پناه گرفته بودند، به یاد می‌آورد. فردیناندو د مدیچی یک
گرفته بودند، به یاد می‌آورد. فردیناندو د مدیچی یک استودیولو، خلوتگاهی برای مطالعه و تفکر، داشت که در شمال شرقی باغ بالای دیوار اورلیان ساخته شده بود. اکنون، این اتاق‌ها رو به باغ‌های بورگزه هستند، اما در آن زمان منظره‌ای از حومه رومی داشتند. این دو اتاق تنها در سال ۱۹۸۵ توسط مرمتگر جرالدین آلبرز کشف شدند: سفیدکاری پنهان، از تزئینات نقاشی دیواری عالی انجام شده توسط یاکوپو زوکی در سال‌های ۱۵۷۶ و ۱۵۷۷ محافظت و نگهداری کرده بود. در میان مجموعه چشمگیر مجسمه‌های رومی در ویلا، حدود صد و هفتاد قطعه از دو مجموعه
رومی در ویلا، حدود صد و هفتاد قطعه از دو مجموعه رومی که از طریق ازدواج گرد هم آمده بودند، یعنی مجموعه‌های کاپرانیکا و دلا واله، خریداری شده بود. حکاکی‌ای که جزئیات چیدمان مجسمه‌ها را قبل از سال ۱۵۶۲ نشان می‌دهد، توسط گالاسی آلگیسی ثبت شده است. سه اثری که در زمان کاردینال فرناندو به ویلا مدیچی رسیدند، که در رتبه مشهورترین آثار شهر قرار دارند: گروه نیوبه و کشتی‌گیران، که هر دو در سال ۱۵۸۳ کشف و بلافاصله توسط کاردینال فردیناندو خریداری شدند، و آروتینو. هنگامی که کاردینال در سال ۱۵۸۷ به عنوان دوک بزرگ توسکانی
که کاردینال در سال ۱۵۸۷ به عنوان دوک بزرگ توسکانی جانشین شد، برادر بزرگترش فوت کرده بود، با آگاهی کامل از اعتباری که با نگهداری چنین مجموعه باشکوهی در شهر اروپایی برای مدیچی‌ها حاصل شده بود، که اهمیت آن بسیار فراتر از پایتخت آنها بود، خود را با نسخه‌های گچی از گروه نیوبه خود راضی کرد. شیرهای مدیچی در سال ۱۵۹۸ تکمیل شدند و گلدان مدیچی وارد مجموعه ویلا شد و پس از آن ونوس مدیچی تا دهه ۱۶۳۰ به آن پیوست؛ مجسمه‌های مدیچی تا قرن هجدهم به فلورانس منتقل نشدند. سپس، آثار باستانی ویلا مدیچی هسته مجموعه آثار باستانی
آثار باستانی ویلا مدیچی هسته مجموعه آثار باستانی در اوفیتزی را تشکیل دادند و فلورانس کم‌کم در تور بزرگ اروپا قرار گرفت. در میان مجموعه چشمگیر مجسمه‌های رومی در ویلا، حدود صد و هفتاد قطعه از دو مجموعه رومی که از طریق ازدواج گرد هم آمده بودند، یعنی مجموعه‌های کاپرانیکا و دلا واله، خریداری شده بود. حکاکی‌ای که جزئیات چیدمان مجسمه‌ها را قبل از سال ۱۵۶۲ نشان می‌دهد، توسط گالاسی آلگیسی ثبت شده است. سه اثری که در زمان کاردینال فرناندو به ویلا مدیچی رسیدند، که در رتبه مشهورترین آثار شهر قرار دارند: گروه نیوبه و
رتبه مشهورترین آثار شهر قرار دارند: گروه نیوبه و کشتی‌گیران، که هر دو در سال ۱۵۸۳ کشف و بلافاصله توسط کاردینال فردیناندو خریداری شدند، و آروتینو. هنگامی که کاردینال در سال ۱۵۸۷ به عنوان دوک بزرگ توسکانی جانشین شد، برادر بزرگترش فوت کرده بود، با آگاهی کامل از اعتباری که با نگهداری چنین مجموعه باشکوهی در شهر اروپایی برای مدیچی‌ها حاصل شده بود، که اهمیت آن بسیار فراتر از پایتخت آنها بود، خود را با نسخه‌های گچی از گروه نیوبه خود راضی کرد. شیرهای مدیچی در سال ۱۵۹۸ تکمیل شدند و گلدان مدیچی وارد مجموعه ویلا شد و
تکمیل شدند و گلدان مدیچی وارد مجموعه ویلا شد و پس از آن ونوس مدیچی تا دهه ۱۶۳۰ به آن پیوست؛ مجسمه‌های مدیچی تا قرن هجدهم به فلورانس منتقل نشدند. سپس، آثار باستانی ویلا مدیچی هسته مجموعه آثار باستانی در اوفیتزی را تشکیل دادند و فلورانس کم‌کم در تور بزرگ اروپا قرار گرفت. فواره جلوی ویلا مدیچی از یک گلدان گرانیتی قرمز از روم باستان ساخته شده است. این فواره توسط آنیباله لیپی در سال ۱۵۸۹ طراحی شده است. منظره ویلا که از بالای فواره به سمت کلیسای سنت پیتر در دوردست نگاه می‌کند، بسیار نقاشی شده است، اما درختان در
نگاه می‌کند، بسیار نقاشی شده است، اما درختان در پیش‌زمینه اکنون منظره را مبهم کرده‌اند. مانند ویلا بورگزه که در مجاورت آنهاست، باغ‌های ویلا بسیار قابل دسترس‌تر از کاخ‌های رسمی مانند پالازو فارنیز در قلب شهر بودند. به مدت یک قرن و نیم، ویلا مدیچی یکی از زیباترین و دنیوی‌ترین مکان‌ها در رم و مقر سفارت دوک‌های بزرگ در واتیکان بود. هنگامی که نسل مردان مدیچی در سال ۱۷۳۷ از بین رفت، ویلا به خاندان لورن و برای مدت کوتاهی در دوران ناپلئون، به پادشاهی اتروریا رسید. به این ترتیب، ناپلئون بناپارت مالکیت ویلا مدیچی را
این ترتیب، ناپلئون بناپارت مالکیت ویلا مدیچی را به دست گرفت و آن را به آکادمی فرانسه در رم منتقل کرد. پس از آن، این بنا میزبان برندگان جایزه معتبر رم، تحت نظر مدیران برجسته‌ای از جمله اینگرس و بالتوس، بود تا اینکه این جایزه در سال ۱۹۶۸ پس گرفته شد. گفته می‌شود در سال ۱۶۵۶، کریستینا، ملکه سوئد، یکی از توپ‌های بالای قلعه سنت آنجلو را بدون اینکه ابتدا آن را هدف قرار داده باشد، شلیک کرد. توپ منحرف به ویلا برخورد کرد و یکی از نیلوفرهای فلورانسی که نمای ساختمان را تزئین کرده بود، از بین برد. آکادمی فرانسه در رم.
تزئین کرده بود، از بین برد. آکادمی فرانسه در رم. در سال ۱۸۰۳، ناپلئون بناپارت آکادمی فرانسه در رم را به ویلا مدیچی منتقل کرد تا نهادی را که زمانی توسط انقلاب فرانسه تهدید می‌شد، حفظ کند. در ابتدا، ویلا و باغ‌های آن غمگین بودند و باید برای اسکان برندگان جایزه رم بازسازی می‌شدند. به این ترتیب، او امیدوار بود که برای هنرمندان جوان فرانسوی فرصت دیدن و کپی کردن شاهکارهای دوران باستان و رنسانس را حفظ کند. معمار جوان آگوست-هنری-ویکتور گراندژان دو مونتینی بازسازی را بر عهده گرفت. این مسابقه در طول جنگ جهانی اول
را بر عهده گرفت. این مسابقه در طول جنگ جهانی اول متوقف شد و بنیتو موسولینی در سال ۱۹۴۱ ویلا را مصادره کرد و آکادمی فرانسه در رم را مجبور به عقب‌نشینی تا سال ۱۹۴۵ کرد. بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷، هنرمند بالتوس، که در آن زمان رئیس آکادمی بود، یک کارزار مرمت گسترده کاخ و باغ‌های آن را انجام داد و تجهیزات مدرن را در اختیار آنها قرار داد. بالتوس در تمام مراحل ساخت و ساز «عملاً» شرکت داشت. در جایی که دکور تاریخی ناپدید شده بود، بالتوس جایگزین‌های شخصی پیشنهاد داد. او دکوری را ابداع کرد که ادای احترامی به گذشته و
او دکوری را ابداع کرد که ادای احترامی به گذشته و در عین حال، کاملاً امروزی بود. این مسابقه و جایزه رم در سال ۱۹۶۸ توسط آندره مالرو، وزیر فرهنگ فرانسه، لغو شد. سپس آکادمی هنرهای زیبای پاریس و انستیتو فرانسه، سرپرستی ویلا مدیچی را به وزارت فرهنگ و دولت فرانسه واگذار کردند. از آن زمان به بعد، مستمری‌ها (رزیدنت‌ها) دیگر محدود به هنرمندانی که رشته‌های سنتی (نقاشی، مجسمه‌سازی، معماری، حکاکی روی فلز، حکاکی روی سنگ‌های قیمتی، آهنگسازی و غیره) را انجام می‌دادند، نبودند، بلکه شامل حوزه‌های هنری جدید یا قبلاً نادیده
بلکه شامل حوزه‌های هنری جدید یا قبلاً نادیده گرفته شده (تاریخ هنر، باستان‌شناسی، ادبیات، صحنه‌آرایی، عکاسی، فیلم، ویدئو، مرمت هنر، نویسندگی و حتی آشپزی) نیز می‌شدند. هنرمندان دیگر نه از طریق مسابقه، بلکه از طریق درخواست استخدام می‌شوند و مدت اقامت آنها معمولاً از شش تا هجده ماه متغیر است. دکور مرموز و مالیخولیایی که بالتوس برای ویلا مدیچی خلق کرده بود، به نوبه خود تاریخی شده و در سال ۲۰۱۶ تحت یک کمپین مرمت حیاتی قرار گرفت. کار تحت هدایت مدیر قبلی، ریچارد پدوزی، ادامه یافت و ویلا مدیچی سازماندهی نمایشگاه‌ها
ادامه یافت و ویلا مدیچی سازماندهی نمایشگاه‌ها و نمایش‌های خلق شده توسط هنرمندان مقیم خود را از سر گرفت. آکادمی به برنامه خود برای دعوت از هنرمندان جوان که برای گذراندن دوازده ماه در رم و نمایش آثارشان مبلغی دریافت می‌کنند، ادامه می‌دهد. این هنرمندان مقیم به عنوان پانسیونر شناخته می‌شوند. کلمه فرانسوی «پانسیون» به اتاق و پذیرایی که این هنرمندان، عموماً جوان و آینده‌دار، دریافت می‌کنند، اشاره دارد. ویلا مدیچی میزبان چندین اتاق مهمان است و وقتی پانسیونر یا سایر مهمانان رسمی از این اتاق‌ها استفاده نمی‌کنند،
مهمانان رسمی از این اتاق‌ها استفاده نمی‌کنند، برای عموم آزاد است. تأثیر معماری. چندین سازه سبک خود را بر اساس ویلا بنا کرده‌اند. معمار ادوارد لیپینکات تیلتون هتل کلرادو را در گلنوود اسپرینگز، کلرادو در سال ۱۸۹۳ طراحی کرد. نیکوکار جیمز اچ. دولی عمارتی به نام سوانانوآ در راک‌فیش گپ، ویرجینیا در سال ۱۹۱۲ ساخت. شرکت معماری نیویورکی شولتز و ویور، هتل بریکرز در پالم بیچ، فلوریدا را پس از ویلا برای دومین بازسازی هتل که بین سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۶ انجام شد، مدل‌سازی کرد. شیرهای مرمری مدیچی در کنار پله‌های منتهی به
کرد. شیرهای مرمری مدیچی در کنار پله‌های منتهی به حیاط، الهام‌بخش شیرهای برنزی برنارد فوکه در لژون‌بکن (شیب شیر) در ضلع شمالی کاخ سلطنتی استکهلم از سال ۱۷۰۰ تا ۱۷۰۴ بودند.
دیستورشن () به معنی تغییر شکل اولیهٔ یک شیء، تصویر، صوت یا شکل‌موج است. دیستورشن ممکن است به یکی از موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:
آلدو ویدوسونی (فولیانو، ۲۱ ژانویه ۱۹۱۴ - کالیاری، ۳۰ نوامبر ۱۹۸۲) وکیل و سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود. پس از تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه تریسته، ویدوسونی در ماه مه ۱۹۳۶ به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست. او یک سرباز داوطلب در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی و سپس در جنگ داخلی اسپانیا در کنار فرانسیسکو فرانکو بود. او یک چشم و یک دستش را در جبهه سانتاندر از دست داد و به خاطر شجاعت در نبرد مدال طلا دریافت کرد. شهرت آلدو ویدوسونی او را به یک مهره ارزشمند در رژیم بنیتو موسولینی تبدیل کرد و او به چهره‌ای مهم در سلسله
موسولینی تبدیل کرد و او به چهره‌ای مهم در سلسله مراتب شرکت‌های دانشگاهی فاشیستی - «گروه فاشیستی دانشگاهی» (GUF) - تبدیل شد. او در آغاز دبیر گروه فاشیستی دانشگاهی استان تریسته (در سال ۱۹۳۸) بود، سپس (۱۹۴۰-۱۹۴۱) بازرس گروه فاشیستی دانشگاهی در انا و در نوامبر-دسامبر ۱۹۴۱، دبیر ملی گروه فاشیستی دانشگاهی شد. رهبری حزب فاشیست. در ۲۶ دسامبر ۱۹۴۱، در حالی که هنوز کاملاً جوان بود، ویدوسونی به دستور موسولینی به عنوان دبیر ملی فاشیست منصوب شد و جایگزین آدلکی سرنا شد. تجربه سیاسی اندک او و انتقاد مداوم از دیگر رهبران،
سیاسی اندک او و انتقاد مداوم از دیگر رهبران، او را برای این وظیفه نامناسب کرده بود: با وجود جذابیت اولیه‌اش به عنوان یک سرباز نشان‌دار، او به زودی به طور گسترده به عنوان فردی ناکارآمد و حتی "مسخره" تلقی شد. طبق خاطرات وزیر امور خارجه و داماد موسولینی، کنت گالئاتسو چانو، ویدوسونی در ۵ ژانویه ۱۹۴۲ با "نقشه‌های وحشیانه برای اسلوونی‌ها" به دیدن او آمد. او می‌خواست همه آنها را بکشد. من به خودم اجازه می‌دهم که بگویم یک میلیون نفر از آنها وجود دارد. او با قاطعیت پاسخ می‌دهد: "مهم نیست؛ ما باید از عسکری‌ها تقلید
پاسخ می‌دهد: "مهم نیست؛ ما باید از عسکری‌ها تقلید کنیم و آنها را نابود کنیم!" امیدوارم آرام شود. ویدوسونی در اوایل سال ۱۹۴۳ به طور ناگهانی با کارلو اسکورتزا، یک اسکادریست بی‌رحم، جایگزین شد. پس از کودتای طرفدار متفقین در شورای عالی فاشیسم در اواخر ژوئیه ۱۹۴۳ و آتش‌بس امضا شده توسط دولت پیترو بادولیو در کاسیبیله، ویدوسونی تصمیم گرفت با جمهوری سوسیال ایتالیا که تحت حمایت نازی‌ها بود (که توسط موسولینی در شمال تأسیس و رهبری می‌شد) همراه شود. او به یکی از اعضای برجسته حزب فاشیست جمهوری‌خواه (PNF) که دوباره
برجسته حزب فاشیست جمهوری‌خواه (PNF) که دوباره تأسیس شده بود، تبدیل شد. پس از جنگ جهانی دوم، آلدو ویدوسونی در ورونا و سپس کالیاری زندگی، و در بیمه کار می‌کرد. پانویس.
کارلو باراسی (۱۹۱۰ – ؟) اسکی‌باز آلپاین و مهندس ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. باراسی در ۱۹۳۳ و در سن ۲۳ سالگی از رشتهٔ مهندسی فارغ‌التحصیل شد و در پیرلی مشغول به کار گردید. او به اسکی آلپاین علاقهٔ فراوان داشت و به همین دلیل نخستین ایتالیایی شد که در رقابت‌های جهانی اسکی آلپاین در مورِن ۱۹۳۱ شرکت کرد. او همچنین ایدهٔ باربند اسکی را مطرح ساخت. در ۱۹۴۸ نوارهای ماشین‌تحریر اولیوتی را به ثبت رساند. همچنین در ۱۹۵۹ لاستیک زمستانی پیرلی BS3 را به نام خود ثبت کرد. او همچنین از بنیان‌گذاران شرکت آرفلکس به‌شمار می‌رفت.
از بنیان‌گذاران شرکت آرفلکس به‌شمار می‌رفت. نتایج قهرمانی جهان. باراسی در هر سه مسابقهٔ مورِن ۱۹۳۱ آخرین نفر شد.
آنتونیو بائودو ("Antonio Baudo") یک طراح موتورسیکلت و خودرو اهل ایتالیا بود که در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ در تورین فعالیت داشت. زندگی‌نامه. بائودو در سال ۱۹۲۱ «اوفیچینه مکانیکه بائودو» را در تورین بنیان نهاد. نخستین تلاش‌های او شامل ساخت سه نمونهٔ اولیه با موتورهای V2 به حجم‌های ۴۷۴، ۶۶۸ و ۱۰۰۰ سی‌سی بود. این موتورسیکلت‌ها بیشتر جنبهٔ آزمایشی داشتند اما نشان دادند که بائودو به‌دنبال ترکیب توان بالا با طراحی سبک است. در سال ۱۹۲۵ او با پائولو موتا همکاری کرد و شرکت موتا و بائودو ("Motta &amp; Baudo") را بنیان
شرکت موتا و بائودو ("Motta &amp; Baudo") را بنیان گذاشت. این شرکت تنها یک نمونهٔ اولیه با نام "MB" تولید کرد که از یک موتور ۱٫۳۵ لیتری چاپوئی-دورنیه بهره می‌برد. این همکاری کوتاه‌مدت اما نوآورانه، زمینهٔ ورود بائودو به عرصهٔ طراحی خودروهای کوچک مسابقه‌ای را فراهم کرد. در سال ۱۹۲۷ او به‌همراه آوگوستو موناکو خودرویی به نام "موناکو-بائودو" ساخت که نمونه‌ای از همکاری‌های نوین میان طراحان مستقل ایتالیایی بود. این خودرو با موتور کوچک اما توانمندش در نمایشگاه‌های تخصصی تورین معرفی شد. در سال ۱۹۲۶، شرکت بائودو دو
تخصصی تورین معرفی شد. در سال ۱۹۲۶، شرکت بائودو دو مدل جدید عرضه کرد که از موتورهای ۲۵۰ و ۳۵۰ سی‌سی جی. اِی. پرستوویچ اینداستریز ("JAP") و بلکبرن (موتورسیکلت) استفاده می‌کردند. این موتورسیکلت‌ها به‌دلیل کیفیت ساخت و سبک طراحی، در میان نمونه‌های آزمایشی ایتالیایی‌ها جایگاه ویژه‌ای پیدا کردند. در سال ۱۹۲۹، برند بائودو به «جوزپه ناوونه» واگذار شد. ناوونه با استفاده از نام بائودو، چند خودروی کوچک تولید کرد اما این پروژه به‌سرعت متوقف شد و نشان تجاری بائودو به تاریخ پیوست. میراث بائودو را می‌توان در جنبش طراحان
پیوست. میراث بائودو را می‌توان در جنبش طراحان مستقل و نوآور ایتالیایی دههٔ ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ مشاهده کرد. او جزو نخستین کسانی بود که ایدهٔ استفادهٔ چندمنظوره از فناوری‌های موتورسیکلت در خودروهای کوچک و سبک را دنبال کرد. میراث. اگرچه شرکت بائودو تنها برای یک دهه فعال بود، آثار آن به‌عنوان بخشی از تاریخ خودرو در ایتالیا و موتورسیکلت‌سازی ایتالیا باقی مانده است. علاقه‌مندان خودروهای کلاسیک امروزه نیز به دنبال نمونه‌های باقی‌مانده از این موتورسیکلت‌ها و خودروها هستند، هرچند که بیشترشان در موزه‌ها یا مجموعه‌های خصوصی
هرچند که بیشترشان در موزه‌ها یا مجموعه‌های خصوصی نگهداری می‌شوند. نام بائودو در کنار طراحانی چون کارلو آبارت و آوگوستو موناکو به‌عنوان پیشگامان طراحی تجربی در ایتالیا شناخته می‌شود. هرچند بسیاری از پروژه‌های او به مرحلهٔ تولید انبوه نرسیدند، اما نوآوری‌هایش الهام‌بخش نسل بعدی مهندسان و طراحان شد.
ویتوریو بلنتانی ("Vittorio Bellentani"؛ ۱۱ مارس ۱۹۰۶ – ۲۶ مارس ۱۹۶۸) مهندس خودرو و رانندهٔ مسابقه‌ای اهل ایتالیا بود. زندگی‌نامه. بلنتانی در مودنا زاده شد و در آلمان به تحصیل مهندسی مکانیک در دانشگاه فرایبورگ پرداخت. او در ۱۹۴۰ به انزو فراری پیوست و در پروژهٔ اتو آویو کوستروزیونه ۸۱۵ همکاری کرد که یکی از نخستین خودروهای طراحی‌شده در کارگاه فراری پیش از تأسیس رسمی شرکت بود. در فاصلهٔ ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ او برای مازراتی فعالیت کرد و نقش کلیدی در توسعهٔ مدل‌های مازراتی آ۶ ("A6GCM" در ۱۹۵۲؛ "A6SSG" در ۱۹۵۴) و مازراتی
آ۶ ("A6GCM" در ۱۹۵۲؛ "A6SSG" در ۱۹۵۴) و مازراتی ۲۵۰اف داشت؛ مدلی که پیش‌تر توسط جوآکینو کلمبو آغاز شده بود اما پس از خروج او، ادامهٔ کار به بلنتانی سپرده شد. این خودرو بعدها یکی از موفق‌ترین ماشین‌های فرمول یک دههٔ ۱۹۵۰ شد. میان سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۳ او به‌عنوان مهندس مشاور در فراری فعالیت کرد. از جمله پروژه‌های شاخص او در این دوره فراری ۴۱۲ اس (۱۹۵۷) و خودروی یک لیتری آسا «فرارینا» (۱۹۶۲) بود. پیستون‌ها و طراحی موتور این پروژه‌ها بعدها توسط فیل هیل رانندهٔ قهرمان فرمول یک، به نام «موتور بلنتانی» یاد شد.
قهرمان فرمول یک، به نام «موتور بلنتانی» یاد شد. بلنتانی همچنین همراه برادرش ریکاردو، شرکت «بلنتانی ریکاردو مودنا» ("B.R.M.") را در سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ بنیان گذاشت. این شرکت تخصصی در زمینهٔ موتورهای دو زمانه داشت و پس از او توسط برادرزاده‌اش آنتونیو بلنتانی ادامه یافت. ویتوریو بلنتانی در ۲۶ مارس ۱۹۶۸ در زادگاهش مودنا درگذشت. میراث او در صنعت خودروسازی ایتالیا، به‌ویژه در دههٔ طلایی مازراتی و فراری همچنان زنده است. میراث. بلنتانی از جمله مهندسانی بود که در گذار صنعت خودروی ایتالیا از کارگاه‌های کوچک به
در گذار صنعت خودروی ایتالیا از کارگاه‌های کوچک به تولیدات بین‌المللی نقشی محوری داشت. طراحی‌ها و نوآوری‌های او در زمینهٔ شاسی، موتور و سیستم‌های مکانیکی، الهام‌بخش بسیاری از نسل بعدی مهندسان شد. همکاری نزدیک او با انزو فراری و مازراتی، جایگاهش را به‌عنوان یکی از چهره‌های کمتر شناخته‌شده اما اثرگذار درهٔ موتور در امیلیا-رومانیا تثبیت کرد. امروزه در آرشیو موزه فراری و موزه مازراتی، بخشی از طراحی‌ها و مستندات فنی او نگهداری می‌شود. پژوهشگران تاریخ خودرو او را در کنار طراحانی چون جوآکینو کلمبو و آلبرتو ماساری
در کنار طراحانی چون جوآکینو کلمبو و آلبرتو ماساری به‌عنوان پایه‌گذاران سبک مدرن خودروسازی ایتالیا یاد می‌کنند.
کورادو روستیکی (؛ زادهٔ ۱۹۵۷) نوازنده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. کورادو روستیکی سال ۱۹۵۷ در ناپل متولد شد. روستیکی یکی از اعضای بنیان‌گذار گروه راک با نام «Cervello» در ناپل بود. این گروه در سال ۱۹۷۳ آلبوم «"Melos» را" با گیتار و آواز روستیکی ضبط کرد. در سال ۱۹۷۵، او به اعضای گروه «Osanna» پیوست. در سال ۱۹۷۶، آنها آلبوم «"Blink» را" ضبط کردند. برای دو آلبوم بعدی، «"Vimana" (۱۹۷۶)» و «"Wings of Love" (۱۹۷۷)» آنها به لندن نقل مکان کردند و با اعضای برجسته راک پیشرو و جاز
نقل مکان کردند و با اعضای برجسته راک پیشرو و جاز فیوژن، از جمله نرادا مایکل والدن و فیل کالینز همکاری کردند. پس از انحلال گروه، روستیکی به لس آنجلس نقل مکان کرد و به عنوان تهیه‌کننده و نوازنده، با بسیاری از هنرمندان در ایالات متحده و ایتالیا همکاری کرد. از جمله این هنرمندان می‌توان به ویتنی هیوستون، آریتا فرانکلین، زوکرو فورناچاری و الیزا اشاره کرد.
مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در رشته دو ۸۰۰ متر مردان در ورزشگاه ملی ژاپن توکیو در تاریخ‌های ۱۶، ۱۸ و فینال در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۵ برگزار شد. رکورد ها پیش از مسابقات. قبل از شروع مسابقه رکوردها به شرح زیر بود: استاندارد صلاحیت. استانداردی که به طور خودکار برای ورود به مسابقه لازم بود، زمان ۱:۴۴.۵۰ بود. برنامه برگزاری. برنامه برگزاری این رویداد، به وقت محلی (UTC+9)، به شرح زیر بود: نیمه نهایی. مسابقات نیمه نهایی در تاریخ ۱۸ سپتامبر برگزار شد. دو ورزشکار اول هر گروه ( س ) و دو تا از سریع‌ترین‌ها ( س ) دوندگان
گروه ( س ) و دو تا از سریع‌ترین‌ها ( س ) دوندگان بعدی به فینال راه یافتند.
کارلو اسکورتسا (پائولا، ۱۵ ژوئن ۱۸۹۷ - فلورانس، ۲۳ دسامبر ۱۹۸۸) یکی از اعضای برجسته حزب ملی فاشیست ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. او شهرت خود را در گروه شبه‌نظامی فاشیست ایتالیایی معروف به پیراهن سیاه‌ها به دست آورد و بعداً به مقام دبیر حزب رسید و پس از بنیتو موسولینی، دومین مقام در ایتالیای فاشیستی را به خود اختصاص داد. دوره کوتاه و پر فراز و نشیب او در بهار ۱۹۴۳ آغاز شد و با فروپاشی و انحلال حزب در پایان ژوئیه پایان یافت. زندگی. اسکورزا که در شهر پائولا زاده شده بود، در جنگ جهانی اول در سپاه برسالیری
زاده شده بود، در جنگ جهانی اول در سپاه برسالیری شرکت کرد و در آنجا به درجه ستوان (Tenente) رسید. پس از جنگ، به حزب ملی فاشیست بنیتو موسولینی پیوست و در اقدامات خشونت‌آمیز علیه کمونیست‌ها و سوسیالیست‌ها در منطقه اطراف لوکا شرکت کرد. پس از شرکت در راهپیمایی به سوی رم در سال ۱۹۲۲، مدت کوتاهی به عنوان روزنامه‌نگار کار کرد، سپس به عنوان فدرال (افسر ارشد حزب ایالتی) استان لوکا منصوب شد. در سال ۱۹۳۰، اسکورتزا به رهبری سازمان کلیدی جوانان حزب، گروه دانشگاهی فاشیستا، منصوب شد. سال بعد، او به عنوان عضوی از «هیئت
منصوب شد. سال بعد، او به عنوان عضوی از «هیئت مدیره ملی» (Direttorio) حزب ملی فاشیست منصوب شد. او به شدت با «اقدام کاتولیک» (Azione Cattolica) طرفدار کاتولیک‌ها مخالفت کرد و رفتار او موسولینی را مجبور به اخراج او از هیات مدیره کرد. او در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی و جنگ داخلی اسپانیا شرکت کرد. در سال ۱۹۴۰، فعالیت سیاسی خود را در سطح ملی از سر گرفت. دبیر حزب ملی فاشیست. در آوریل ۱۹۴۳، اسکورتزا به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست منصوب شد و جایگزین آلدو ویدوسونیِ ناکارآمد گردید. او کاملاً به موسولینی وفادار ماند و با یک