payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرده است. چندین نفر توسط اعضای باند کشته شدند، از جمله پنج مأمور اجرای قانون که توسط لوگان کشته شدند. پوسترهای «مرده یا زنده تحت تعقیب» در سراسر کشور نصب شد و جوایزی تا سقف ۳۰۰۰۰ دلار برای اطلاعاتی که منجر به دستگیری یا مرگ آنها می‌شد، در نظر گرفته شد. لانگاباو و لوگان از یک کلبه چوبی در شهر اولد تریل در کدی، وایومینگ، به عنوان مخفیگاه استفاده کردند، زیرا قصد داشتند بانکی را در رد لاج، مونتانا سرقت کنند. سپس آنها شروع به پنهان شدن در هول-این-د-وال، واقع در نزدیکی کیسی، وایومینگ، کردند. از آنجا، آنها
در نزدیکی کیسی، وایومینگ، کردند. از آنجا، آنها می‌توانستند با ترس کمی از دستگیری حمله کنند و عقب‌نشینی کنند، زیرا در ارتفاعات با چشم‌اندازی از مناطق اطراف از همه جهات قرار داشت. با این حال، کارآگاهان پینکرتون به رهبری چارلی سیرینگو، این باند را برای چند سال تحت تعقیب قرار دادند. کسیدی و لانگاباو به نیویورک سیتی گریختند، در حالی که از سوی سازمان‌های متعدد اجرای قانون که آنها را تعقیب می‌کردند، تحت فشار مداوم بودند و شاهد فروپاشی گروهشان بودند. آنها در ۲۰ فوریه ۱۹۰۱، به همراه اتا پلیس، از آنجا به بوئنوس
فوریه ۱۹۰۱، به همراه اتا پلیس، از آنجا به بوئنوس آیرس، آرژانتین، سوار بر کشتی بخار بریتانیایی هرمینیوس، عزیمت کردند. کسیدی خود را به عنوان جیمز رایان، برادر خیالی پلیس، جا زد. آنها در یک کلبه چوبی چهار اتاقه در یک مزرعه ۱۵۰۰۰ هکتاری (۶۱ کیلومتر مربعی) که در ساحل شرقی ریو بلانکو در نزدیکی چولیلا، درست در شرق آند در چوبوت خریداری کرده بودند، ساکن شدند. کتاب «در پاتاگونیا» نوشته بروس چتوین به نامه‌ای اشاره می‌کند که بوچ از چولیلا به مادرزن الزی لی در یوتا نوشته و تاریخ آن به ۱۰ اوت ۱۹۰۲ برمی‌گردد. در این نامه
و تاریخ آن به ۱۰ اوت ۱۹۰۲ برمی‌گردد. در این نامه از «خانواده کوچک ۳ نفره ما» که در یک خانه ۴ اتاقه با ۳۰۰ گاو، ۱۵۰۰ گوسفند و ۲۸ اسب زندگی می‌کنند، نام برده شده است. چتوین اظهار می‌کند که این نامه در انجمن تاریخی ایالت یوتا نگهداری می‌شود. دو راهزن انگلیسی‌زبان در ۱۴ فوریه ۱۹۰۵، بانک تاراپاکای آرژانتینو را در ریو گالگوس، در ۱۱۰۰ کیلومتری جنوب چولیلا، نزدیک تنگه ماژلان، تصرف کردند و این دو نفر در شمال و در میان علفزارهای پاتاگونیا ناپدید شدند. این دو نفر ممکن است کسیدی و لانگاباو باشند. کسیدی و لانگاباو از
است کسیدی و لانگاباو باشند. کسیدی و لانگاباو از ترس اینکه مأموران قانون آنها را پیدا کرده باشند، مزرعه چولیلا را در ۱ مه ۱۹۰۵ فروختند. آژانس پینکرتون مدتی از محل آنها مطلع بود، اما برف و زمستان سخت پاتاگونیا مانع از دستگیری آنها، توسط مأمور فرانک دیمایو شده بود. فرماندار خولیو لزانا، حکم دستگیری صادر کرد، اما کلانتر ادوارد هامفریز، یک آرژانتینی ولزی که با کسیدی دوست بود و عاشق اتا پلیس بود، آنها را مطلع کرد. سپس این سه نفر به سمت شمال، سن کارلوس د باریلوچه، گریختند و در آنجا سوار کشتی بخار کوندور شدند و از
گریختند و در آنجا سوار کشتی بخار کوندور شدند و از دریاچه ناهوئل هواپی عبور کرده و وارد شیلی شدند؛ آنها تا پایان سال به آرژانتین بازگشتند. مردی با نام فرانک بوید، که در واقع ساندنس/لونگابا بود، در ۲۱ اوت ۱۹۰۵ در یک تیراندازی در شهر بندری آنتوفاگاستا، شیلی، یک افسر پلیس را به قتل رساند. او با وثیقه (معادل ۵۰٬۰۰۰ دلار آمریکا در سال ۲۰۲۲) آزاد شد و سپس با کمک معاون کنسول ایالات متحده در آنتوفاگاستا، به آرژانتین و در نهایت بولیوی گریخت. این موضوع تا سال ۲۰۲۲، زمانی که روزنامه قدیمی آنتوفاگاستا ال اینداستریال
زمانی که روزنامه قدیمی آنتوفاگاستا ال اینداستریال دیجیتالی شد، مشخص نبود. کسیدی، لانگباو، پلیس و یک همکار مرد ناشناس در ۱۹ دسامبر ۱۹۰۵، شعبه بانک ملی آرژانتین در ویلا مرسدس، استان سن لوئیس، که در ۷۲۰ کیلومتری غرب بوئنوس آیرس قرار دارد را سرقت کردند و ۱۲۰۰۰ پزو را به سرقت بردند. آنها برای رسیدن به امنیت از راه رشته کوه‌های آند به شیلی فرار کردند. در ۳۰ ژوئن ۱۹۰۶، پلیس گفت که از زندگی در حال فرار خسته شده است، بنابراین لانگاباو او را به سانفرانسیسکو برگرداند. کسیدی با نام مستعار جیمز «سانتیاگو» ماکسول در
کسیدی با نام مستعار جیمز «سانتیاگو» ماکسول در معدن قلع کنکوردیا در رشته‌کوه سانتا ورا کروز در آند مرکزی بولیوی، کاری قانونی پیدا کرد، جایی که لانگاباو پس از بازگشت به او پیوست. وظایف اصلی آنها شامل نگهبانی از حقوق و دستمزد شرکت بود. این دو در اواخر سال ۱۹۰۷ به سانتا کروز، شهری مرزی در شرق ساوانای بولیوی، سفر کردند، زیرا هنوز می‌خواستند به عنوان دامداران محترم ساکن شوند. مرگ. در ۳ نوامبر ۱۹۰۸، یک پیک در حال حمل حقوق کارگران معدن نقره آرامایو فرانکه و سیا، در نزدیکی شهر معدنی کوچک سن ویسنته در جنوب بولیوی
در نزدیکی شهر معدنی کوچک سن ویسنته در جنوب بولیوی توسط دو راهزن نقابدار آمریکایی که گمان می‌رود کسیدی و لانگاباو باشند، مورد حمله قرار گرفت. شاهدان عینی سه روز بعد آنها را در سن ویسنته دیدند، جایی که آنها در یک پانسیون کوچک متعلق به معدنچی بونیفاسیو کاساسولا اقامت داشتند. کاساسولا به آنها مشکوک شد زیرا آنها یک قاطر با داغ معدن آرامایو داشتند که از روی برند شرکت قابل شناسایی بود. او به یک افسر تلگراف در نزدیکی اطلاع داد و او نیز به هنگ سواره نظام آباروا که در همان نزدیکی مستقر بود، اطلاع داد. این واحد سه
در همان نزدیکی مستقر بود، اطلاع داد. این واحد سه سرباز را به فرماندهی کاپیتان جاستو کونچا اعزام کرد و آنها نیز به مقامات محلی اطلاع دادند. سربازان، رئیس پلیس، شهردار محلی و برخی از مقامات او، همگی عصر ۶ نوامبر، مهمانخانه را محاصره کردند و قصد داشتند سارقان آرامایو را دستگیر کنند. همین که به خانه نزدیک شدند، راهزنان آتش گشودند و یکی از سربازان را کشتند و دیگری را زخمی کردند و درگیری مسلحانه‌ای آغاز شد که چندین ساعت تا عصر و شب ادامه داشت. حدود ساعت ۲ بامداد، در جریان آرامش نسبی در جنگ، شهردار صدای فریاد
در جریان آرامش نسبی در جنگ، شهردار صدای فریاد مردی را سه بار از داخل خانه شنید، سپس دو گلوله متوالی از داخل خانه شلیک شد. مقامات صبح روز بعد وارد خانه شدند و دو جسد با زخم‌های متعدد گلوله در بازوها و پاها پیدا کردند. مردی که گمان می‌رفت لانگاباو باشد، زخم گلوله‌ای در پیشانی داشت و مردی که گمان می‌رفت کسیدی باشد، جای گلوله در شقیقه‌اش بود. گزارش پلیس محلی حدس می‌زد که با توجه به موقعیت اجساد، کسیدی احتمالاً لانگاباو را که به طرز مهلکی زخمی شده بود، هدف گلوله قرار داده تا او را از رنج نجات دهد، سپس با آخرین
قرار داده تا او را از رنج نجات دهد، سپس با آخرین گلوله خود را کشته است. پلیس توپیزا، راهزنان را به عنوان مردانی که از کامیون حقوق و دستمزد آرامایو سرقت کرده بودند، شناسایی کرد، اما مقامات بولیوی نام واقعی آنها را نمی‌دانستند و نمی‌توانستند آنها را به‌طور قطعی شناسایی کنند. این دو جسد در گورستان کوچک سن ویسنته، نزدیک قبر یک معدنچی آلمانی به نام گوستاو زیمر، دفن شدند. کلاید اسنو، انسان‌شناس پزشکی قانونی آمریکایی، و محققانش در سال ۱۹۹۱ تلاش کردند تا این قبرها را پیدا کنند، اما هیچ بقایایی با DNA مطابق با
را پیدا کنند، اما هیچ بقایایی با DNA مطابق با بستگان زنده کسیدی و لانگاباو پیدا نکردند. جستجوی اسنو اساس مستند بریتانیایی «تحت تعقیب - بوچ کسیدی و ساندنس کید» (کانال ۴، ۲۲ آوریل ۱۹۹۳؛ بعداً در ۱۲ اکتبر ۱۹۹۳ در نوا به نمایش درآمد) را تشکیل داد. در سال ۲۰۱۷، جستجوی جدیدی برای یافتن قبر کسیدی آغاز شد که بر معدنی در خارج از گوداسپرینگز، نوادا متمرکز بود. در این حفاری بقایای انسانی پیدا شد، اما آنها با DNA ارائه شده مطابقت نداشتند. برخی ادعا کرده‌اند که یک یا هر دو مرد زنده مانده و به ایالات متحده بازگشته‌اند.
دو مرد زنده مانده و به ایالات متحده بازگشته‌اند. یکی از این ادعاها این بود که لانگاباو با نام ویلیام هنری لانگ در شهر کوچک دوشسن، یوتا زندگی می‌کرد و لانگ در سال ۱۹۳۶ درگذشت و بقایای او در دسامبر ۲۰۰۸ نبش قبر شد و تحت آزمایش DNA قرار گرفت. جان مک‌کالو، انسان‌شناس، اظهار داشت که بقایای لانگ با DNA که آنها «از یکی از بستگان دور ساندنس کید» به دست آورده بودند، مطابقت ندارد.
سارا زعفرانی زنزری (عربی: سارة زعفرانی زنزری، "سارا زعفرانی زنزاری"؛ زاده ۲۶ ژانویه ۱۹۶۳) یک مهندس و سیاستمدار تونسی است که از سال ۲۰۲۵ به عنوان نخست‌وزیر تونس خدمت کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. سارا زعفرانی زنزاری در ۲۶ ژانویه ۱۹۶۳ در تونس، پایتخت تونس، متولد شد. او فارغ‌التحصیل دانشکده مهندسی ملی تونس با مدرک مهندسی عمران و از دانشگاه لایب‌نیتس هانوفر با مدرک کارشناسی ارشد مهندسی ژئوتکنیک است. شغل. زعفرانی از دهه ۱۹۸۰ در وزارت تجهیزات و مسکن سمت‌هایی داشته است. او از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲ مهندس ارشد و سپس
است. او از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲ مهندس ارشد و سپس از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷ رئیس اداره تأسیسات ویژه بود. در سال ۲۰۰۹، او مدیریت پروژه نظارت بر جاده‌ای را که صفاقس و قابس را به هم متصل می‌کرد و همچنین ارتباطات جاده‌ای در سایر مناطق تونس را بر عهده داشت. او عضو هیئت مدیره شرکت بزرگراه تونس و بندر انفیضه بود. در کابینه‌های نجلا بودن، احمد هچانی و کامل مدوری، زعفرانی در سال ۲۰۲۱ به عنوان وزیر تجهیزات و مسکن منصوب شد. او همچنین از ۱۲ مارس تا ۲۵ آگوست ۲۰۲۴، پس از برکناری ربیعی مجیدی توسط رئیس‌جمهور قیس سعید، سرپرست وزارت
مجیدی توسط رئیس‌جمهور قیس سعید، سرپرست وزارت حمل و نقل بود. نخست‌وزیری. رئیس‌جمهور سعید او را در ۲۱ مارس ۲۰۲۵ به عنوان جایگزین مادوری به عنوان نخست‌وزیر انتخاب کرد. او سومین نخست‌وزیر تونس در عرض دو سال بود و دومین زنی است که در تاریخ تونس به مقام نخست‌وزیری رسیده است. زندگی شخصی. زنزاری متأهل و مادر سه فرزند است. او قادر به صحبت به زبان‌های عربی، فرانسوی، انگلیسی و آلمانی است.
شورای ایتالیا، که رسماً شورای سلطنتی و عالی ایتالیا نامیده می‌شود (به ، به )، یک نهاد حاکم و بخش کلیدی دولت امپراتوری اسپانیا در اروپا بود که تنها پس از خود پادشاه، دومین نهاد قدرتمند محسوب می‌شد. این نهاد در مادرید مستقر بود و سرزمین‌های اسپانیایی در ایتالیا را اداره می‌کرد: پادشاهی ناپل، پادشاهی سیسیل، دوک‌نشین میلان، ایالت پرزیدی، مارکیزات فیناله (تا سال ۱۷۱۳) و سایر سرزمین‌های کوچک. پیش از تشکیل شورا در سال ۱۵۵۶، به دلیل حاکمیت تاریخی تاج آراگون بر بیشتر سرزمین‌ها، متصرفات اسپانیا در ایتالیا توسط شورای
سرزمین‌ها، متصرفات اسپانیا در ایتالیا توسط شورای آراگون اداره می‌شد. تاریخچه. تا سال ۱۵۵۶، تاج آراگون تسلط کامل بر جنوب ایتالیا و دوک‌نشین میلان داشت. شوراهای محلی و نایبان سلطنتی (در ناپل و پالِرمو) یا فرمانداران (در میلان) امور داخلی این سرزمین‌ها را اداره می‌کردند. در تلاش برای هماهنگی بهتر حکومت اسپانیا در ایتالیا، فیلیپ دوم تصمیم گرفت در سال ۱۵۵۶ ایالت‌های ایتالیا را از شورای آراگون جدا کند؛ بنابراین، ناپل، سیسیل و میلان به شورای تازه تأسیس ایتالیا ملحق شدند و هر یک توسط دو نایب نمایندگی می‌شدند (یکی
شدند و هر یک توسط دو نایب نمایندگی می‌شدند (یکی کاستیلی و دیگری بومی). پادشاهی ساردینیا، بنا به درخواست و ادعای شورای محلی خود بر اساس قرابت‌های سیاسی، مذهبی، جغرافیایی، زبانی و مردم‌شناسی، تحت صلاحیت شورای آراگون باقی ماند، تا اینکه در نهایت به اتریش و بعداً به خاندان ساووی منتقل شد. در سال ۱۷۱۳، امپراتور چارلز ششم «شورای عالی اسپانیا» را با مقر خود در وین تأسیس کرد تا حاکمیت خود را بر تمام ایالت‌های سابقاً تحت حاکمیت اسپانیا که پس از جنگ جانشینی اسپانیا به هابسبورگ‌های اتریشی منتقل شده بودند، اعمال کند.
هابسبورگ‌های اتریشی منتقل شده بودند، اعمال کند. شورای ایتالیا که هیچ سرزمینی برای حکومت نداشت، در ۱ مه ۱۷۱۷ توسط فیلیپ پنجم اسپانیا منحل شد. ساختار. شورای ایتالیا متشکل از افراد زیر بود: توابع. شورای ایتالیا مسئول تمام امور دولتی و قانونی مربوط به ایالت‌های ایتالیایی بود که توسط خاندان اصلی هابسبورگ اداره می‌شدند. این شورا، نایب‌السلطنه‌های سیسیل، نایب‌السلطنه‌های ناپل و فرمانداران دوک‌نشین میلان را به شورای دولتی اسپانیا که توسط پادشاه ریاست می‌شد، معرفی می‌کرد و انتصابات مهم‌تر مدنی و نظامی را در
معرفی می‌کرد و انتصابات مهم‌تر مدنی و نظامی را در ایالت‌های مختلف تصویب می‌کرد. وظایف شورا صرفاً مشورتی بود. نظر آن در سندی که توسط منشی ویرایش می‌شد، گزارش می‌شد و سپس به پادشاه ارائه می‌شد که سپس آن را با تصمیم خود ضمیمه می‌کرد. اگر در شورا تصمیمی به اتفاق آرا گرفته نمی‌شد، نظرات اعضای مختلف گزارش می‌شد.
ریکاردو مارکوزو (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام ریکی شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او پس از کسب مقام دوم در فصل شانزدهم برنامه استعدادیابی "آمیچی" به شهرت رسید. زندگی و حرفه. ریکاردو مارکوزو در ۴ فوریه ۱۹۹۲ در سگراته ایتالیا متولد شد، اما از کودکی در پسانو کن بورناگو میلان زندگی می‌کند. او از سنین پایین به بازیگری علاقه داشت و در چندین دوره شرکت کرد، اما بعداً متوجه شد که این مسیر مناسبی برای او نیست. به همین دلیل تصمیم گرفت به موسیقی روی
او نیست. به همین دلیل تصمیم گرفت به موسیقی روی آورد و در هفده سالگی شروع به یادگیری آواز کرد. در سال ۲۰۱۶، او در شانزدهمین فصل از برنامه استعدادیابی "آمیچی شرکت کرد و" پس از رقصنده آندریاس مولر، به مقام دوم رسید. در حین شرکت در آمیچی با شرکت ضبط موسیقی سونی میوزیک قرارداد امضا کرد. در ۵ مه ۲۰۱۷، او تک‌آهنگ اصلی اولین آلبوم چندآهنگه خود با همین نام «"Perdo le parole» را منتشر کرد." این آلبوم در رتبه یازدهم جدول تک‌آهنگ‌های فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت. این آلبوم کوتاه بعداً در ۱۹ مه ۲۰۱۷ منتشر شد
این آلبوم کوتاه بعداً در ۱۹ مه ۲۰۱۷ منتشر شد و در صدر جدول آلبوم‌های ایتالیا قرار گرفت. پس از دو هفته حضور در جدول، گواهی طلایی دریافت کرد. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۷، او آهنگ «Se parlassero di noi» را منتشر کرد که تک‌آهنگ اصلی آلبوم جدیدش به نام «Mania» است که در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۷ منتشر شد. او در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۰ با آهنگ «Lo sappiamo entrambi» شرکت کرد و در نهایت مقام آخر را کسب کرد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42758144&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-23T17:54:36Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Golpeti&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;origin&gt;42758148&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; مونته بولکا یک مکان زمین‌شناسی مربوط به اوایل ائوسن است که در نزدیکی ورونا، ایتالیا واقع شده است. این مکان که یک "منطقه حفاظت‌شده-لاگرشتات است"، شامل زیست‌بوم
یک "منطقه حفاظت‌شده-لاگرشتات است"، شامل زیست‌بوم دریایی بسیار خوب حفظ‌شده و متنوعی است، از جمله متنوع‌ترین جانوران ماهی در بین تمام مکان‌های فسیلی سنوزوئیک، و همچنین بسیاری از اولین فسیل‌های گروه‌های ماهی دریایی مدرن. این مکان یکی از اولین مکان‌های فسیلی با کیفیت بالای حفظ‌شده برای اروپایی‌ها بود، و مطالعات زیست‌بوم آن به قرن هجدهم و قبل از آن برمی‌گردد و هنوز هم منبع مهمی از فسیل‌ها است. تاریخچه. به‌طور دقیق، محوطهٔ مونته بولکا یک مکان مشخص در نزدیکی روستای بولکا در ایتالیا است که به دلیل وجود فسیل‌های
بولکا در ایتالیا است که به دلیل وجود فسیل‌های ماهی فوق‌العاده خوب‌حفظ‌شدهٔ دوره ائوسن، با نام پسیاکارا (به معنای «تنگ ماهی») شناخته می‌شود. با این حال، چند برون‌زد دیگر نیز در اطراف این ناحیه وجود دارند که فسیل‌های مشابهی را در خود جای داده‌اند، مانند مونته پستاله و مونته وگرونی. اصطلاح مونته بولکا هم برای اشاره به همین محوطهٔ اصلی و هم برای اشاره به تمام این محوطه‌ها به‌طور جمعی به‌کار می‌رود. فسیل‌های مونته بولکا حداقل از قرن شانزدهم شناخته شده‌اند، اگرچه اولین تحقیقات گسترده روی آنها توسط جیووانی
اگرچه اولین تحقیقات گسترده روی آنها توسط جیووانی سرافینو ولتا در اواخر قرن هجدهم انجام شد. آنها در قرن نوزدهم به‌طور فشرده مورد مطالعه قرار گرفتند، زمانی که به‌طور قطعی ثابت شد که فسیل‌ها بقایای حیوانات مرده هستند. فسیل‌های به‌دست‌آمده از مونته بولکا به‌طور معمول توسط فروشندگان تجاری فسیل عرضه می‌شوند و به دلیل محبوبیت و وضعیت حفاظتی بسیار خوب، معمولاً با قیمت چند صد دلار به فروش می‌رسند. زمین‌شناسی. تمام محوطه‌هایی که به‌عنوان بخشی از مونته بولکا شناخته می‌شوند، در بخش شرقی کوه‌های لسینی در نزدیکی ورونا،
در بخش شرقی کوه‌های لسینی در نزدیکی ورونا، در شمال ایتالیا قرار دارند. این ناحیه بخشی از امتداد آلپ جنوبی به‌شمار می‌رود. اگرچه همهٔ این محوطه‌ها تحت یک نام واحد گردآوری شده‌اند، اما مکانی با نام «مونته بولکا» وجود ندارد. به دلیل تفاوت در محیط و چینه‌شناسی، نویسندگان جدیدتر این محوطه‌ها را با عنوان لاگراشتته بولکا نیز نامیده‌اند. به دلیل رویدادهای آتشفشانی که در این منطقه رخ داده است، تعدادی از اختلالات تکتونیکی وجود دارد که نتیجه بالاآمدگی «فلات ترنتو» بوده است. بالاآمدگی غیریکنواخت این فلات همچنین باعث
است. بالاآمدگی غیریکنواخت این فلات همچنین باعث ایجاد فلات لسینی شد که شمالی‌ترین حاشیه صفحه آدریاتیک بود. نویسندگان متعددی به یک گسل نیمه‌عمودی اشاره کرده‌اند که از شمال شمال غربی-جنوب جنوب شرقی درست در غرب بولکا امتداد دارد. با این حال، کارهای جدیدتر انجام شده در مونته پوستال، وجود این گسل فرضی را نشان نداده و از آن زمان کنار گذاشته شده است. اسپیلککو. اسپیلککو، که با نام تپه اسپیلککو نیز شناخته می‌شود، عمدتاً از سنگ آهک‌های مارنی مایل به قرمز و خاکستری-سبز با رخنمون ضعیف تشکیل شده است. در حالی که محتوای
با رخنمون ضعیف تشکیل شده است. در حالی که محتوای فسیلی سنگ آهک‌های خاکستری-سبز از میکروفسیل‌های مختلف تشکیل شده است، ماکروفسیل‌ها در سنگ آهک‌های مارنی مایل به قرمز یافت می‌شوند. لایه‌های درون اسپیلککو از تانتین تا ایپرزین پایینی قدمت دارند که آنها را به قدیمی‌ترین رسوبات آب کم‌عمق در فلات لسینی تبدیل می‌کند و احتمالاً پس از اولین دوره فعالیت آتشفشانی رسوب کرده‌اند. پسیارا. محوطه پسیارا در مونته بولکا از سنگ آهک ورقه‌ای به شکل الیستولیت تشکیل شده است که مساحتی در حدود چند صد متر مربع دارد و ضخامت آن کمتر از
در حدود چند صد متر مربع دارد و ضخامت آن کمتر از ۲۰ متر است. در سراسر این بستر، سنگ آهک‌های ریف و آلوئولین وجود دارند که دانه‌های متوسط تا ریز دارند. لایه‌های مختلف سنگ آهک به‌طور متناوب بین لامینیت‌های فسیل‌دار و بیوکالکارنیت‌ها و بیوکالسیرودیت‌های دانه‌درشت‌تر قرار دارند. این لایه‌های لایه‌درشت‌تر، فسیل کمتری دارند، اگرچه هنوز حاوی فسیل‌هایی مانند روزن‌داران و نرم‌تنان هستند. بیشتر فسیل‌های موجود در محوطه پرسیارا در پنج سطح یافت شده‌اند که سطوح ۱، ۲ و ۵ پربارترین آنها هستند. با این حال، به دلیل حفاری کامل
آنها هستند. با این حال، به دلیل حفاری کامل در چهار قرن گذشته، سطح ۵ دیگر قابل دسترسی نیست. در جهت جنوب شرقی رسوب، لایه‌های سنگ آهک با زاویه ۲۴ درجه شیب دارند که نشان می‌دهد بسترها زمانی که پلاستیک‌تر بوده‌اند، به سمت شمال غربی لغزش داشته‌اند. سنگ‌های آتشفشانی، بسترهای سنگ آهک را احاطه کرده‌اند و به دلیل این انزوا، درک رابطه بین محوطه‌های پسیارا و مونته پوستال با مشکل مواجه بوده است. با توجه به روزن‌داران و سایر فسیل‌های یافت شده در این محل، پسیارا به اواخر ایپرزین نسبت داده شده است. مونته پوستال. محوطهٔ
ایپرزین نسبت داده شده است. مونته پوستال. محوطهٔ مونته پستاله در مجموعهٔ مونته بولکا در شمال پسیاکارا واقع شده و یک توالی به ضخامت بیش از ۱۳۰ متر را نشان می‌دهد. در سراسر این توالی پیچیده، گذارهایی از سنگ‌آهک‌های دانه‌ریز به سنگ‌آهک‌های مرجانی-جلبکی عظیم دیده می‌شود. این سنگ‌آهک‌های مرجانی-جلبکی سرشار از کلونی‌های مرجانی هستند و از لایه‌بندی ضعیف تا توده‌ای متغیرند. هر یک از لایه‌های ضخیم‌تر این سنگ‌آهک‌ها حدود ۱۳٫۷ متر ضخامت دارند، در حالی که لایه‌های دانه‌ریزتر نازک‌ترند. در تمام این لایه‌ها حضور دارد،
نازک‌ترند. در تمام این لایه‌ها حضور دارد، هرچند در رسوبات درشت‌دانه بسیار فراوان‌تر است. اگرچه این محوطه عمدتاً به دلیل فسیل‌های ماهی و گیاه شناخته می‌شود، مونته پستاله همچنین به‌خاطر تنوع نرم‌تنان در بخش‌های بالایی توالی شهرت دارد. همانند پسیاکارا، چینه‌های مونته پستاله به اواخر ایپرزین تاریخ‌گذاری شده‌اند و بخش‌های فوقانی این لایه‌ها احتمالاً با سنگ‌آهک‌های دیده‌شده در پسیاکارا هم‌بستگی دارند. گونه‌های موجود. فسیل‌های حیوانات. مونته بولکا سرشار از ماهی است: ۲۵۰ گونه (۱۴۰ جنس، ۹۰ خانواده و ۱۹ راسته).
است: ۲۵۰ گونه (۱۴۰ جنس، ۹۰ خانواده و ۱۹ راسته). علاوه بر این، یک سرپایان، سخت‌پوستان، عروس دریایی و کرم‌های پرتار به‌طور کامل یافت شده‌اند، اما روزن‌داران، نرم‌تنان و مرجان‌ها به صورت قطعاتی یافت می‌شوند و ممکن است منتقل شده باشند. پرهای پرندگان و صفحات پوسته لاک‌پشت و همچنین بسیاری از حشرات، گیاهان آب شیرین و خشکی یافت شده‌اند. فسیل‌های گیاهی. یکی از معماهای جالب در ایختون‌تاکسونومی مربوط به فسیل‌های مونته بولکا است که شناخته می‌شدند و پیش‌تر تصور می‌شد که فسیل‌های ردپا (Trace fossils) باشند، اما بعدها
که فسیل‌های ردپا (Trace fossils) باشند، اما بعدها مشخص شد که آن‌ها در واقع گیاه هستند و در سال ۱۸۶۶ توسط جانورشناس فرانسوی «آنری میلْن-ادواردز» به آن‌ها داده شد. نمونه تیپ این فسیل‌ها که پیش از سال ۱۸۵۵ توسط دیرینه‌گیاه‌شناس ایتالیایی «ابرامو بارتولومئو ماسالونگو» جمع‌آوری شده بود، اکنون در موزه تاریخ طبیعی ورونا نگهداری می‌شود و در یک سنگ آهکی لیتوگرافی به صورت دو لایهٔ فوقانی و تحتانی حفظ شده است. زمانی که گیاه‌شناس ایتالیایی «آکیله فورتی» (زادهٔ ۲۸ نوامبر ۱۸۷۸ در ورونا – درگذشتهٔ ۱۱ فوریه ۱۹۳۷ در ورونا)
۱۸۷۸ در ورونا – درگذشتهٔ ۱۱ فوریه ۱۹۳۷ در ورونا) در سال ۱۹۲۶ بر روی این نمونه‌ها کار کرد، آن‌ها را به‌عنوان خویشاوندان نزدیک نخل دریایی، که امروزه به‌عنوان یک جلبک قهوه‌ای شناخته می‌شود و در آب‌های ساحلی دریای ائوسن می‌زیسته، بازتفسیر کرد. امروزه تنها یک گونهٔ زنده دارد. این گونه در سال ۱۸۵۲ توسط کاشف آن، «فرانتس یوزف روپرشت» توصیف شده بود. نمونه تیپ آن از خلیج بودگا در کالیفرنیا به دست آمده است، اما این گونه در سراسر سواحل اقیانوس آرام یافت می‌شود. ظاهر این گیاه شامل یک ریشه‌مانند در بستر، ساقه‌ای شبیه
این گیاه شامل یک ریشه‌مانند در بستر، ساقه‌ای شبیه دمبرگ در میانه و برگچه‌ها در بالا است که طولی بین ۵ تا ۱۰ سانتی‌متر دارند. در حالت زنده، برگچه‌ها هنگام مد به‌صورت عمودی آویزان می‌شوند، اما در هنگام جزر بر روی ساقه می‌افتند. جستارهای وابسته. =منابع =
مدرسهٔ فلانجینی (به یونانی: Φλαγγίνειος Σχολή؛ به ایتالیایی: Collegio Flanginiano) یک مؤسسهٔ آموزشی یونانی بود که در ونیز، ایتالیا، از سال‌های ۱۶۶۴–۱۶۶۵ تا ۱۹۰۵ فعالیت می‌کرد. مدرسهٔ فلانجینی چندین آموزگار تربیت کرد که به روشنگری یونانی مدرن در قرن‌های ۱۷ و ۱۸ کمک کردند. پیشینه. جامعه یونانیان در ونیز، که قدمت آن به دوران بیزانس برمی‌گردد، در اواخر قرن شانزدهم به بزرگ‌ترین جامعه خارجی در این شهر تبدیل شده بود و تعداد آنها بین ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ نفر بود که عمدتاً در منطقه کاستلو (سِستیِر) متمرکز بودند. علاوه بر
در منطقه کاستلو (سِستیِر) متمرکز بودند. علاوه بر این، این جامعه یکی از قوی‌ترین جوامع یونانی از نظر اقتصادی در آن زمان در خارج از امپراتوری عثمانی بود. تاریخچه. در سال ۱۶۲۶، یک تاجرم یونانی ثروتمند مقیم ونیز به نام «توماس فلانجینیس» مبلغ زیادی پول به جامعه اهدا کرد تا یک مدرسهٔ جدید تأسیس شود. پروژهٔ ساخت مدرسه به معمار مشهور ونیزی «بالداساره لونگنا» سپرده شد. مدرسهٔ فلانجینی، که به نام حامی آن نام‌گذاری شده بود، در سال ۱۶۶۴ شروع به کار کرد و دانش‌آموزانی از مناطق مختلف یونانی‌نشین در آن ثبت‌نام کردند.
از مناطق مختلف یونانی‌نشین در آن ثبت‌نام کردند. کادر آموزشی مدرسه شامل دانشمندان مشهور یونانی و نمایندگان روشنگری نوین یونان بود، از جمله «تئوفیلوس کوری‌دالیوس»، «یوژنیوس وولگاریس»، «یوآنیس چالکئوس» و «یوآنیس پاتوساس». برنامهٔ درسی شامل فلسفهٔ پیشرفته، بلاغت، زبان‌شناسی و منطق بود. مدرسهٔ فلانجینی در طول ۲۱۴ سال فعالیت خود (۱۶۶۵–۱۷۹۷ و ۱۸۲۳–۱۹۰۵) مجموعاً ۵۵۰ فارغ‌التحصیل داشته است. فارغ‌التحصیلان این مدرسه فرصت ادامهٔ تحصیل در دانشگاه پادوا را داشتند تا بتوانند مدرک دکتری دریافت کنند. پس از انحلال جمهوری
مدرک دکتری دریافت کنند. پس از انحلال جمهوری ونیز (۱۷۹۷)، مدرسه شروع به افول کرد و نهایتاً در سال ۱۹۰۵ تعطیل شد. ادبیات. این مدرسه شاید بیش از همه به خاطر گلچینی از نثر و شعر با عنوان "«گل‌های تقوا»" ( به یاد آورده شود. ۱۷۰۸)، که توسط دانش‌آموزان مدرسه سروده شده بود، شامل قطعات قصیده به زبان‌های یونانی باستان و لاتین، قصاید سافی، غزل‌های ایتالیایی و مهم‌تر از همه، سروده‌های منثور و منظوم به زبان یونانی مدرن (دموتیک). این اثر اولین شعر یونانی دموتیک باقی‌مانده پس از پایان رنسانس کرت را ارائه می‌دهد. آثار
پس از پایان رنسانس کرت را ارائه می‌دهد. آثار دیگری که توسط کارکنان فلانگینیان سروده شده عبارتند از «ادای احترام یونان به سنای ونیز» و یک دایرةالمعارف ادبی نوشتهٔ ایوانیس پاتوساس که در چهار جلد نوشته شده است و منبع ارزشمندی برای مدارس یونانی فعال در امپراتوری عثمانی بود. مکان. این مدرسه در "کامپو دی گرچی"، نزدیک کلیسای ارتدکس یونانی سنت جورج واقع شده بود. امروزه ساختمان مدرسه فلانگینی، محل مؤسسه هلنی مطالعات بیزانسی و پسابیزانسی در ونیز است. این ساختمان به ابتکار سوفیا آنتونیادیس حفظ شد.
جامعه سنتی در جامعه‌شناسی، به جامعه‌ای اشاره دارد که با گرایش به گذشته، نه آینده، و با نقش غالب عرف و عادت مشخص می‌شود. چنین جوامعی با فقدان تمایز بین خانواده و کسب و کار مشخص می‌شوند و تقسیم کار در درجه اول تحت تأثیر سن، جنسیت و جایگاه اجتماعی قرار دارد. سنتی و مدرن. جامعه سنتی اغلب در تضاد با جامعه صنعتی مدرن قرار گرفته است، با چهره‌هایی همانند امیل دورکیم و پی یر بوردیو که بر قطبیت‌هایی مانند اجتماع در برابر جامعه یا همبستگی مکانیکی در برابر ارگانیک تأکید می‌کنند؛ در حالی که کلود لوی-استروس جوامع سنتی را
می‌کنند؛ در حالی که کلود لوی-استروس جوامع سنتی را جوامعی «سرد» می‌دانستند، به این دلیل که از اجازه دادن به فرآیند تاریخی برای تعریف حس اجتماعی مشروعیت خود امتناع می‌کردند. در نظریه مدرنیزاسیون، جامعه سنتی همچنین اولین مرحله توسعه اقتصادی است، همانطور که در مدل رشد اقتصادی والت وایتمن رستو آمده است. در طبقه‌بندی به عنوان "پیشا-نیوتنی"، علم و فناوری به کار گرفته نمی‌شوند. زندگی کشاورزی است و روابط خانوادگی یا قبیله‌ای اساس ساختارهای اجتماعی هستند. با این حال، نظریه‌هایی که فرگشت تک‌خطی جوامع از سنتی به صنعتی
نظریه‌هایی که فرگشت تک‌خطی جوامع از سنتی به صنعتی مدرن را مطرح می‌کنند، اکنون بیش از حد ساده‌انگارانه تلقی می‌شوند، متکی بر گونه‌شناسی آرمانی که حول قطبیت‌هایی مانند معیشتی/رشد؛ تعامل رو در رو/غیرشخصی؛ کنترل اجتماعی رسمی/غیررسمی؛ یا مالکیت جمعی/مالکیت خصوصی می‌چرخد. در عوض، کارهای اخیر بر تنوع فرهنگ‌های سنتی و وجود اشکال میانی و همچنین مدرنیزاسیون‌های «جایگزین» تأکید کرده‌اند. آیین. جوامع سنتی با خاطرات جمعی قدرتمندی که توسط آیین تأیید می‌شوند و با نگهبانان اجتماعی شناخته می‌شوند که تداوم اعمال جمعی را
اجتماعی شناخته می‌شوند که تداوم اعمال جمعی را تضمین می‌کنند. نظریه عمل، با این حال، اخیراً بر نقش آیین در تسهیل تغییر و همچنین تداوم تأکید کرده است. تنوع. فردریک جیمسون مدرنیزاسیون سده بیستم را مواجهه با دو نوع اصلی جامعه سنتی، قبیله‌ای، مانند آفریقا، و امپراتوری بوروکراتیک، مانند چین و هند، می‌دانست. ولی تنوع بسیار گسترده‌تری از جوامع سنتی در طول زمان وجود داشته است. در بیشتر دوران حیات بشر، قبایل کوچک شکارچی-گردآورنده که تقریباً یک زندگی ایستا را رهبری می‌کردند، تنها سازمان اجتماعی را تشکیل می‌دادند: