payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دادگاه تضمین‌های قانون اساسی جمهوری ارجاع داده شد که آن را لغو کرد. پاسخ دولت کاتالونیا، تصویب قانونی مشابه در پارلمان بود که منجر به آغاز مذاکره با دولت جمهوری به ریاست جمهوری رادیکال ریکاردو سمپر ، به منظور تطبیق متن با قانون عمومی و در نتیجه جلوگیری از درگیری شد. رویدادهای ۶ اکتبر و جبهه مردمی. نوشتار اصلی: رویدادهای ۶ اکتبر در 6 اکتبر، در پاسخ به پیوستن حزب راست‌گرای CEDA به دولت اسپانیا، رئیس جمهور کمپانیس به طور یکجانبه « دولت کاتالونیایی جمهوری فدرال اسپانیا» را اعلام کرد، اما قیام در همان روز توسط
اسپانیا» را اعلام کرد، اما قیام در همان روز توسط کاپیتان ژنرال کاتالونیا ، دومنک باته ای مسترز ، شکست خورد و کمپانیس و وزرایش برکنار و زندانی شدند. بین اکتبر ۱۹۳۴ و فوریه ۱۹۳۶، دولت اسپانیا اساسنامه و پارلمان را به حالت تعلیق درآورد و ریاست دولت محلی را افسرانی که توسط دولت اسپانیا با عنوان فرماندار کل کاتالونیا منصوب شده بودند، بر عهده گرفتند: مانوئل پورتلا والادارس (۱۰/۱-۲۳/۴/۱۹۳۵)، جمهوری‌خواه رادیکال، خوان پیچ ای پون (۲۳/۴-۲۸/۱۰/۱۹۳۵)، ادواردو آلونسو آلونسو (۲۸/۱۰/۱۹۳۵-۲۷/۱۱/۱۹۳۵)، ایگناسی ویلالونگا،
(۲۸/۱۰/۱۹۳۵-۲۷/۱۱/۱۹۳۵)، ایگناسی ویلالونگا، عضو والنسیایی CEDA (۲۷/۱۱-۱۶/۱۲/۱۹۳۵) و فلیکس اسکالس، عضو لیگ کاتالونیا (۱۸/۱۲/۱۹۳۵-۱۷/۲/۱۹۳۶). پس از پیروزی جبهه مردمی در انتخابات عمومی اسپانیا در سال 1936 ، تعلیق اساسنامه لغو شد و کمپانیس و وزرای کاتالان عفو ​​شده و به سمت‌های خود بازگشتند. پارلمان که آن هم به حالت تعلیق درآمده بود، فعالیت قانونگذاری را در فضایی به مراتب آرام‌تر بین چپ جمهوری‌خواه و لیگ کاتالان از سر گرفت. دولت کاتالان آماده‌سازی برای میزبانی المپیاد مردمی در بارسلونا را به عنوان پاسخی
المپیاد مردمی در بارسلونا را به عنوان پاسخی ضدفاشیستی به المپیک تابستانی 1936 که در برلین برگزار شد و در آن زمان تحت کنترل آلمان نازی بود، آغاز کرد ، اما در همان روز افتتاحیه برنامه‌ریزی شده آن (19 ژوئیه)، ارتش اسپانیا کودتایی تا حدودی ناموفق انجام داد که منجر به جنگ داخلی اسپانیا شد. حکومت عمومی در طول جنگ داخلی. کودتا و قیام نظامی ۱۸ ژوئیه در کاتالونیا عمدتاً به لطف اقدام شبه‌نظامیان مردمی شکست خورد. نیروهای CNT کمیته مرکزی شبه‌نظامیان ضدفاشیست کاتالونیا را تحمیل کردند که در ماه‌های بعد عملاً به عنوان
را تحمیل کردند که در ماه‌های بعد عملاً به عنوان نهاد دولتی عمل کرد. در سپتامبر ۱۹۳۶، جوزپ تارادیاس به عنوان وزیر اول، یک دولت وحدت با احزاب و اتحادیه‌های چپ‌گرا تشکیل داد و فرمان اشتراکی‌سازی ۲۴ اکتبر را تصویب کرد. وقایع مه ۱۹۳۷ (درگیری بین آنارشیست‌ها و جناح‌های کمونیست) انقلاب را متوقف کرد و نیروهای جمهوری‌خواه فعالیت خود را بر جنگ متمرکز کردند. در پایان سال ۱۹۳۷، دولت جمهوری‌خواه اسپانیا به بارسلونا نقل مکان کرد که باعث اختلافات زیادی بین دو دولت شد. اگرچه ژنرال فرانسیسکو فرانکو رسماً حکومت خودمختار
اگرچه ژنرال فرانسیسکو فرانکو رسماً حکومت خودمختار کاتالونیا را هنگامی که نیروهایش در آوریل ۱۹۳۸ از طریق لیدا وارد کاتالونیا شدند، منحل کرد، اما حکومت خودمختار جمهوری‌خواهان تا سقوط بارسلونا به دست نیروهای ارتش ملی‌گرا در ۲۶ ژانویه ۱۹۳۹، به فعالیت در سرزمین‌های اشغال نشده ادامه داد.
لیدیا مناپاس (۳ آوریل ۱۹۲۴–۷ دسامبر ۲۰۲۰) یک مبارز و سیاستمدار مقاومت ایتالیایی بود که از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۸ به عنوان وزیر ایالتی تیرول جنوبی برای دموکراسی مسیحی و سپس از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ به عنوان سناتور، نماینده حزب کمونیست بازسازی خدمت کرد. زندگی‌نامه. لیدیا مناپاس (با نام خانوادگی بریسکا) در شهر شمالی نووارا در ایتالیا متولد شد. پدرش نقشه‌برداری به نام جیاکومو بریسکا بود و از سیاست‌های ضد فاشیستی، جمهوری‌خواهانه و مازینی حمایت می‌کرد. مادرش ایتالیا ورسزی، خانه‌داری بود که خانواده‌اش به آنارشیسم گرایش
خانه‌داری بود که خانواده‌اش به آنارشیسم گرایش داشتند. در دوران دیکتاتوری بنیتو موسولینی، معلمان او به بچه‌ها یاد می‌دادند که به رژیم احترام بگذارند و آن را دوست داشته باشند. مادرش به او گفته بود که گزارش‌های مدرسه را که در آنها به عنوان «نژاد آریایی» طبقه‌بندی شده بود، از بین ببرد، زیرا «ما حیوان نیستیم». در سال ۱۹۴۳، پدرش به اردوگاه کار اجباری فرستاده شد زیرا از اقتدار جمهوری سالو، یک دولت دست نشانده نازی‌ها در شمال ایتالیا که اخیراً ایجاد شده بود، اطاعت نمی‌کرد. دو سال بعد، او آزاد شد و در این میان، او
نمی‌کرد. دو سال بعد، او آزاد شد و در این میان، او در سن ۱۹ سالگی به مقاومت پیوست. در دورانی که او دانشجوی ادبیات در دانشگاه کاتولیک میلان بود، مناپاس پیام‌هایی را به سربازان ضد فاشیست می‌رساند. او همچنین با آوردن مردان یهودی به مرز سوئیس، به فرار آنها از ایتالیا کمک کرد و در سازماندهی فرار از زندان نیز نقش داشت. او بمب‌ها و نسخه‌هایی از یک روزنامه مقاومت را در زیرزمین خانه خانوادگی‌شان پنهان کرده بود. او همچنین پیام‌های مخفی را به زندانیان سیاسی در زندان می‌رساند. پس از نقشش در مقاومت جنگ جهانی دوم به
می‌رساند. پس از نقشش در مقاومت جنگ جهانی دوم به عنوان یک پارتیزان، که در طی آن با دوچرخه‌اش پیام‌های رمزگذاری شده را به دیگر مبارزان مقاومت ایتالیایی می‌رساند، مناپیس به یک فعال صلح‌طلب و مدافع حقوق زنان تبدیل شد. او عضو جمعی بود که "ایل مانیفست"، یک روزنامه چپ‌گرا، را تأسیس کردند. او اولین زنی بود که در بولزانو به مقام قانونگذاری انتخاب شد. مناپاس با اوژنیو مناپاس ازدواج کرده بود. او در ۷ دسامبر ۲۰۲۰ در جریان همه‌گیری کووید -۱۹ در ایتالیا بر اثر کووید-۱۹ درگذشت.
مونا المنصوری طراح مد اماراتی و مهندس پیشین است. او فارغ‌التحصیل با دو رشتهٔ مهندسی زمین‌شناسی و مهندسی زیستی است و پیش از ورود به دنیای مد، در صنعت زمین‌فیزیک نفت به عنوان مهندس فعالیت می‌کرد. از سال ۱۹۹۰ فعالیت خود را به عنوان طراح مد آغاز کرد. او نخستین طراح لباس زن اماراتی به‌شمار می‌رود. زندگی و پیشه. او فعالیت خود را از سال ۱۹۹۰ آغاز کرد و به‌سرعت به یکی از برجسته‌ترین نام‌ها در دنیای طراحی در سطح خلیج و جهان عرب تبدیل شد، با مشارکت‌های بین‌المللی قابل توجهی در اروپا و آسیا. او موفق به کسب جوایز
قابل توجهی در اروپا و آسیا. او موفق به کسب جوایز متعددی شده است، از جمله جایزه آسیایی جهانی طراحی. به عنوان سفیر حسن نیت توسط سازمان ملل متحد در نوامبر ۲۰۱۴ منصوب شد. پیش‌تر نیز لقب «سفیر حمایت از زنان» را دریافت کرده و از سوی سازمان ملل به عنوان «شوالیه جهان عرب» در بخش طراحی مورد تقدیر قرار گرفته است. او در سال ۲۰۱۰ به عنوان «طراح سال» از سوی مجلهٔ فرانسوی "ال‌اوفیسیل" مورد تقدیر قرار گرفت و به عنوان طراحی شناخته شد که بیشترین تأثیر را بر جامعه داشته است. المنصوری همچنین با لقب «طراح هنرمندان» شناخته
المنصوری همچنین با لقب «طراح هنرمندان» شناخته می‌شود، به دلیل طراحی‌هایی که توسط برجسته‌ترین ستارگان جهان عرب پوشیده شده و او را به یکی از تأثیرگذارترین نام‌ها در دنیای مد منطقه تبدیل کرده است. او به عضویت کمیته ی داوری جشنواره جهانی برای ارزیابی طراحی‌های ۴۴ طراح از کشورهای مختلف جهان نیز انتخاب شد.
دولورس آبیاتی گرکو کاسوتی (برشا، ۱۷ مارس ۱۹۲۷ - برشا، ۱۱ ژوئن ۲۰۰۱) سیاستمدار، فعال اتحادیه کارگری و حزبی ایتالیایی بود. او به مدت سه دوره به پارلمان انتخاب شد: ابتدا به مجلس سنا و سپس دو بار به مجلس نمایندگان. زندگی‌نامه. پدرش، از بنیانگذاران حزب کمونیست ایتالیا بود. در سال ۱۹۲۷، او دستگیر و به لیپاری تبعید شد، جایی که بعداً همسرش آنتونیا اسکار، ملقب به "نینی"، پسر بزرگشان فرانکو و نوزادشان دولورس به او پیوستند. خانواده آبیاتی در سال ۱۹۳۳ به شمال ایتالیا بازگشتند. با این حال، در سال ۱۹۳۷، آنها دوباره
بازگشتند. با این حال، در سال ۱۹۳۷، آنها دوباره دستگیر و ابتدا به پونزا و سپس به ترمیتی تبعید شدند. در سال ۱۹۴۳، فرانکو و دولورس آبیاتی برای پیوستن به مقاومت به وال دسولا نقل مکان کردند. در این دوره، دولورس به عنوان پیک برای تیپ گاریبالدی با نام رمز "لولا" خدمت می‌کرد، در حالی که فرانکو به خاطر شجاعت نظامی مدال برنز دریافت کرد. پس از جنگ، دولورس آبیاتی به سازمان‌های جوانان کمونیست پیوست و از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۶ به عنوان دبیر اتحادیه نساجی سی جی آی ال خدمت کرد. در انتخابات عمومی ۱۹۶۸، او به مجلس سنا انتخاب شد،
در انتخابات عمومی ۱۹۶۸، او به مجلس سنا انتخاب شد، در حالی که در انتخابات بعدی ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶، به مجلس نمایندگان راه یافت.
جان لوول برتون (۱۵ دسامبر ۱۹۳۲–۷ سپتامبر ۲۰۲۵) سیاستمدار آمریکایی بود که زمانی رئیس حزب دموکرات کالیفرنیا بود. او همچنین در هر دو مجلس قانونگذاری ایالت کالیفرنیا و مجلس نمایندگان ایالات متحده، به نمایندگی از حوزه‌های انتخابیه در سانفرانسیسکو فعالیت کرده بود. برتون در سینسیناتی متولد شد، در سانفرانسیسکو بزرگ شد و در آنجا به دانشگاه رفت و به عنوان وکیل کار کرد. او از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۴ در مجلس ایالتی کالیفرنیا و از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ به عنوان رئیس حزب دموکرات کالیفرنیا کار کرد. او در سال ۱۹۷۴ به نمایندگی مجلس
کار کرد. او در سال ۱۹۷۴ به نمایندگی مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد و تا سال ۱۹۸۳ در این سمت خدمت کرد و در این مدت از مدافعان سرسخت حقوق مدنی، حفاظت از محیط زیست و اصلاحات مراقبت‌های بهداشتی بود. او در تدوین قانون جامع ضد آپارتاید در سال ۱۹۸۶ مشارکت داشت، این قانون در اعتراض به سیستم جداسازی نژادی آفریقای جنوبی که به آپارتاید معروف است، تحریم‌های اقتصادی را بر این کشور اعمال کرد. در سال ۱۹۸۸، برتون دوباره به نمایندگی مجلس ایالتی کالیفرنیا انتخاب شد. او تا سال ۱۹۹۶ که دوره نمایندگی‌اش محدود شد، در این
تا سال ۱۹۹۶ که دوره نمایندگی‌اش محدود شد، در این سمت خدمت کرد و سپس به عضویت سنای ایالتی کالیفرنیا انتخاب شد و تا سال ۲۰۰۴ که دوره نمایندگی‌اش دوباره محدود شد، در این سمت خدمت کرد. در طول دوران حضورش در مجلس قانونگذاری، از آرمان‌های مترقی مانند گسترش دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی، حفاظت از محیط زیست و پیشبرد حقوق مدنی حمایت کرد. او از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ به عنوان چهل و هفتمین رئیس موقت سنای ایالتی کالیفرنیا خدمت کرد. برتون پس از ترک مجلس قانونگذاری، به فعالیت خود در سیاست و وکالت ادامه داد. او از سال ۲۰۰۹ تا
خود در سیاست و وکالت ادامه داد. او از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷ برای دومین بار به عنوان رئیس حزب دموکرات کالیفرنیا خدمت کرد. در سال ۲۰۲۰، شهردار لندن برید، برتون را به مسئول کمیسیون بندر سانفرانسیسکو منصوب کرد، کمیسیونی که او به عنوان عضو مجلس ایالتی در سال ۱۹۶۸ به ایجاد آن کمک کرده بود. او تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۲۰۲۳ در کمیسیون بندر خدمت کرد. برتون همچنین به خاطر کارهای خیریه‌اش شهرت داشت. در سال ۲۰۰۵، او بنیاد جان برتون برای کودکان بی‌سرپرست را تأسیس کرد که برای بهبود زندگی کودکان بی‌سرپرست در کالیفرنیا تلاش
بهبود زندگی کودکان بی‌سرپرست در کالیفرنیا تلاش می‌کند. برتون در طول دوران حرفه‌ای خود به خاطر مشارکت‌هایش در خدمات عمومی و حمایت از آنها مورد تقدیر قرار گرفته و جوایز و افتخارات متعددی دریافت کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. برتون در ۱۵ دسامبر ۱۹۳۲ در سینسیناتی، اوهایو متولد شد. پدر و مادرش میلدرد (لئونارد) و توماس برتون، فروشنده و پزشک، بودند. جان به همراه برادرش فیلیپ در سانفرانسیسکو بزرگ شدند. او در سال ۱۹۵۰ از دبیرستان آبراهام لینکلن فارغ‌التحصیل شد. برتون در سال ۱۹۵۴ مدرک لیسانس خود را در رشته علوم
برتون در سال ۱۹۵۴ مدرک لیسانس خود را در رشته علوم اجتماعی از دانشگاه ایالتی سانفرانسیسکو (که در آن زمان کالج ایالتی سانفرانسیسکو بود) دریافت کرد. پس از دانشگاه، او به ارتش ایالات متحده پیوست و از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۶ خدمت کرد. برتون بعداً در سال ۱۹۶۰ مدرک دکترای حقوق خود را از دانشکده حقوق دانشگاه سانفرانسیسکو دریافت کرد. حرفه سیاسی. برتون در سال ۱۹۶۱ به عضویت کانون وکلای کالیفرنیا پذیرفته شد. او به عنوان وکیل در سانفرانسیسکو و همچنین به عنوان لابیست برای شرکت گاز و برق پاسیفیک کار می‌کرد. برتون اغلب قبل از
گاز و برق پاسیفیک کار می‌کرد. برتون اغلب قبل از تشدید جنگ ویتنام، به آن اعتراض می‌کرد. او در سال ۱۹۶۴ به عنوان جانشین برادرش فیلیپ به مجلس ایالتی کالیفرنیا راه یافت و نماینده یک حوزه انتخابیه مستقر در سانفرانسیسکو شد و تا سال ۱۹۷۴ در این سمت خدمت کرد. برتون همچنین از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ به عنوان رئیس حزب دموکرات کالیفرنیا مشغول به فعالیت بود. ادعای آزار جنسی. در سال ۲۰۰۸، برتون دادخواستی را که توسط کاتلین دریسکول، مدیر اجرایی وقت بنیاد خیریه‌اش، مبنی بر آزار جنسی مطرح شده بود، حل و فصل کرد. کاتلین ادعا کرد که
مطرح شده بود، حل و فصل کرد. کاتلین ادعا کرد که برتون با پیشنهادهای ناخواسته، بالا بردن ابروها به‌طور تلویحی و اظهار نظر در مورد بدن او، او را مورد آزار جنسی قرار داده است. دریسکول در کنفرانسی خبری در سال ۲۰۰۸ در دفتر وکیلش گفت: «من رؤیای کمک به کودکان بی‌خانمان از طریق شغلی که دوست داشتم را در سر می‌پروراندم. جان برتون آن رؤیا را به کابوس آزار جنسی و صادقانه بگویم به جهنمی زنده تبدیل کرد.» سوزان روبنشتاین، وکیل برتون، با این ادعا مخالفت کرد و گفت: «جان برتون تقریباً نیم قرن از زندگی خود را به خدمات عمومی
تقریباً نیم قرن از زندگی خود را به خدمات عمومی اختصاص داده است و اگر او یک آزارگر جنسی بود، فکر می‌کنم تا الان کشف شده بود. من فکر می‌کنم این اتهامات تکان‌دهنده و یک تسویه حساب و کاملاً بی‌اساس هستند.» ظرف چند ساعت، روبنشتاین اطلاعاتی دریافت کرد مبنی بر اینکه دریسکول مطالبی در مورد برتون نوشته یا گفته است که با ادعاهای او در تضاد است. در ایمیلی در ژوئن ۲۰۰۷ به یکی دیگر از کارمندان بنیاد، دریسکول نوشته بود: «من جان را دوست دارم چون قلبش خیلی خوب و پاک است.» روبنشتاین ادامه داد: «من همین الان با [شخص] دیگری
روبنشتاین ادامه داد: «من همین الان با [شخص] دیگری تلفنی صحبت کردم که احساس کرد مجبور است به من بگوید که با دریسکول ناهار خورده است و گفته بود که دریسکول چیزی جز حرف‌های تحسین‌آمیز در مورد آقای برتون برای گفتن ندارد.» زندگی شخصی و مرگ. اولین ازدواج برتون با میشل (با نام خانوادگی هال) برتون، دختر جک هال، فعال اتحادیه کارگری اهل هاوایی و مشاور مراقبت‌های بهداشتی بود. برتون پس از اینکه اولین ازدواجش به طلاق انجامید، با شارون بین ازدواج کرد. که این ازدواج نیز به جدایی منجر شد. برتون در۷ سپتامبر ۲۰۲۵، در ۹۲
به جدایی منجر شد. برتون در۷ سپتامبر ۲۰۲۵، در ۹۲ سالگی، بر اثر عوارض ناشی از سقوط، در مرکز مراقبت‌های ویژه در سانفرانسیسکو درگذشت.
مَیثاء سالم الشامسی سیاستمدار اماراتی است، سمت وزیر دولت را در دولت امارات متحده عربی از ۲۰۰۸ بر عهده دارد. زندگی و پیشه. میثاء بنت سالم الشامسی در سال ۱۹۹۲ دکترای جامعه‌شناسی را از دانشگاه عین شمس دریافت کرد، و پیش‌تر در سال ۱۹۸۸ کارشناسی ارشد جامعه‌شناسی را از دانشگاه اسکندریه و همچنین در سال ۱۹۸۰ مدرک کارشناسی جامعه‌شناسی را از دانشگاه ملک سعود در عربستان سعودی کسب کرده است. میثاء الشامسی در سال ۲۰۰۸ به عنوان وزیر دولت به دولت فدرال امارات پیوست و ریاست صندوق ازدواج را تا فوریهٔ ۲۰۱۶ بر عهده داشت.
صندوق ازدواج را تا فوریهٔ ۲۰۱۶ بر عهده داشت. هم‌اکنون رئیس مؤسسه توسعه خانواده است. همچنین مشاور شیخه فاطمه بنت مبارک، رئیس عالی مؤسسه توسعه خانواده، می‌باشد. او به‌عنوان کارشناس در جلسات سازمان ملل و برخی نهادهای آن مانند اسکوا و صندوق توسعه سازمان ملل متحد برای زنان، در مسائل متعددی از جمله تحقیقات علمی، زنان، سرشماری جمعیت، مهاجرت، نیروی کار و توسعه مشارکت داشته است.او رئیس اتحادیه عمومی زنان در امارات متحده عربی و همچنین رئیس شورای عالی مادران و کودکان است. با عضویت در چندین کمیته بین‌المللی، منطقه‌ای
است. با عضویت در چندین کمیته بین‌المللی، منطقه‌ای و محلی، مشارکت‌های چشمگیری دارد، از جمله: عضویت در هیئت امنای دانشگاه ابوظبی، عضویت در شورای مشورتی گزارش دانش عرب، عضویت در هیئت مدیره دانشگاه سوربن – ابوظبی، عضویت در کمیته علمی یونسکو برای کشورهای عربی در زمینه آموزش و تحقیقات علمی، و عضویت در کمیته پیگیری توصیه‌های وزرای آموزش عالی و تحقیقات علمی در کشورهای عربی. میثاء الشامسی از اقدامات خشونت‌آمیز علیه روهینگیاها در میانمار انتقاد کرده و از کمک‌های بنگلادش به پناهندگان روهینگیا قدردانی کرده است. او
به پناهندگان روهینگیا قدردانی کرده است. او همچنین در کنفرانس سازمان ملل در ژنو در اکتبر ۲۰۱۷ متعهد شد که هفت میلیون دلار برای حمایت از پناهندگان روهینگیا اختصاص دهد. جوایز و بزرگداشت‌ها. در سال ۲۰۰۳ جایزهٔ شیخ محمد بن راشد آل مکتوم برای مدیریت عرب را دریافت کرد. مجلهٔ "فوربس خاورمیانه" در سال ۲۰۱۴، او را در رتبهٔ ۱۳ فهرست قدرتمندترین زنان عرب در خاورمیانه قرار داد. آثار. او چندین کتاب نوشته است، از جمله:
«مدل مو توسط مستر بین از لندن» چهاردهمین قسمت از مجموعه تلویزیونی بریتانیایی "مستر بین" است که توسط تولیدات تایگر اسپکت با همکاری تیمز ویدئو در سال ۱۹۹۵ تولید شده است. این قسمت نخستین بار به عنوان یک قسمت فیلم ویدئویی اختصاصی در سال ۱۹۹۵ منتشر شد و تا یازده سال بعد، در ۱۳ اوت ۲۰۰۶، از تلویزیون بریتانیا پخش نشد. داستان. بخش ۱: آرایشگاه. مستر بین به یک آرایشگاه می‌رود و در حالی که آرایشگر اصلی مشغول مکالمه تلفنی است، خودش را جای او می‌گذارد. پسری وارد می‌شود و بین موهایش را به مدل کاسه‌ای کوتاه می‌کند، اما
و بین موهایش را به مدل کاسه‌ای کوتاه می‌کند، اما تصادفی قسمتی از موهای او را می‌برد و در نهایت وسط سرش یک جای بزرگ خالی می‌شود. مشتریان بعدی هم به همان اندازه بدشانس هستند؛ بین دم اسبی مشتری اول را می‌برد و پوستیژ مشتری دوم را می‌تراشد. وقتی آرایشگر اصلی تلفنش تمام می‌شود، همه مشتریان با عصبانیت به او اعتراض می‌کنند و می‌خواهند بدانند «دستیارش» کجاست. بین در حالی که صورتش را پشت یک تقویم از شاهزاده چارلز پنهان کرده است، دزدکی فرار می‌کند. بخش ۲: جشن و نمایشگاه حیوانات خانگی. بین به یک مراسم جشن می‌رود و
حیوانات خانگی. بین به یک مراسم جشن می‌رود و خودروی مینی خود را در یکی از آغل‌های گوسفندان پارک می‌کند. او در چندین بازی داخل سالن، از جمله بازی «هدف‌گیری سر مدیر مدرسه»، تقلب می‌کند. سپس، تدی را در یک نمایش حیوانات خانگی شرکت می‌دهد و تدی برنده می‌شود. یک استخوان بزرگ به عنوان جایزه به بین داده می‌شود، اما او آن را دور می‌اندازد و به جای آن یک شیشه عسل برمی‌دارد؛ در حالی که بین فرار می‌کند و یک بار برای برداشتن قفس تدی بازمی‌گردد، دعوایی بر سر استخوان بین کودکان و سگ‌های داخل چادر درمی‌گیرد. بخش ۳: ایستگاه
و سگ‌های داخل چادر درمی‌گیرد. بخش ۳: ایستگاه راه‌آهن. بین از قطار در ایستگاه راه‌آهن سنت پنکراس پیاده می‌شود و متوجه می‌شود که بلیت خود را گم کرده است. او سعی می‌کند در حالی که داخل یک کیسه پستی پنهان شده است، دزدکی از کنار یک نگهبان امنیتی عبور کند. وقتی نگهبان می‌رود، بین از یک دروازه بالا می‌رود، اما دو مرد دروازه را می‌چرخانند. بین از روی دروازه سینه خیز پایین می‌آید و در نهایت روی ریل‌های راه‌آهن سقوط می‌کند. دو کارگر ظاهر می‌شوند و کیسه پستی (در حالی که بین هنوز داخل آن است) را روی قطاری که محموله‌ای
بین هنوز داخل آن است) را روی قطاری که محموله‌ای به مقصد مسکو حمل می‌کند، قرار می‌دهند. با پخش تیتراژ، تصاویری از یک کشتی در حال حرکت در دریایی طوفانی، یک قطار بخار فرانسوی و گروهی از سربازان که در میدان سرخ رژه می‌روند، نشان داده می‌شود، که حاکی از این است که بین واقعاً به روسیه رفته است. تولید. طبق سایر قسمت‌ها، سکانس‌های استودیویی در حضور تماشاچیان زنده در استودیوهای تدینگتون ضبط شده است. روی درب واگن قطار، در کنار نوشته انگلیسی «MOSCOW»، یک نوشته ساختگی به زبان سیریلیک «НПУЛЦА» ("نپولسا") به جای
ساختگی به زبان سیریلیک «НПУЛЦА» ("نپولسا") به جای «МОСКВА» قابل مشاهده است. در طول تیتراژ پایانی، با وجود اینکه این قسمت تقریباً چهار سال پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی پخش شد، فیلمی که از میدان سرخ نشان داده می‌شود در شوروی سابق گرفته شده بود. رابین دریسکول، یکی از نویسندگان، در نقش نگهبان قطار یک حضور کوتاه داشت که این اولین حضور رسمی او از زمان قسمت «مستر بین به شهر می‌رود» بود. ضبط اصلی آهنگ گروه کر که توسط گروه کر کلیسای جامع سات‌ارک اجرا شده بود، در عنوان‌بندی آغازین استفاده شد. با این حال، تیتراژ
عنوان‌بندی آغازین استفاده شد. با این حال، تیتراژ پایانی به اشتباه آن را به گروه کر کلیسای جامع کرایست چرچ، آکسفورد نسبت داده بود. بخش نخست این قسمت، الهام‌بخش قسمت «کوتاه کردن مو» از "مجموعه" "پویانمایی مستر بین" بود، در حالی که بخش دوم الهام‌بخش قسمت «اسکرپر تمیزکاری می‌کند» از همین مجموعه بود. صحنه‌ای از قطار که از بخش سوم الهام گرفته شده بود، در "تعطیلات مستر بین" به نمایش درآمد. پخش. «مدل مو توسط مستر بین لندن» در سال ۱۹۹۵ به عنوان یک ویدئوی اختصاصی برای نخستین بار بر روی وی‌اچ‌اس منتشر شد و تا سال
برای نخستین بار بر روی وی‌اچ‌اس منتشر شد و تا سال ۲۰۰۶، تنها قسمتی بود که هرگز از هیچ شبکه تلویزیونی بریتانیایی پخش نشد. این قسمت در خارج از کشور پخش شد و نخستین نمایش آن در ایرلند در سال ۲۰۰۵ از شبکه آرتی‌ای وان بود. همچنین در اوت ۲۰۰۱ در استرالیا از شبکه ای‌بی‌سی و در نوامبر ۲۰۰۱ در نیوزیلند از شبکه تی‌وی۳ به روی آنتن رفت. این قسمت برای نخستین بار در ۱۳ اوت ۲۰۰۶ از تلویزیون بریتانیا، از کانال ماهواره‌ای، پولی و کابلی کمدی سنترال اکسترا (که آن زمان با نام پارامونت کمدی ۲ شناخته می‌شد) و در ۲۵ اوت ۲۰۰۶ از
پارامونت کمدی ۲ شناخته می‌شد) و در ۲۵ اوت ۲۰۰۶ از شبکه نیکلودئون بریتانیا پخش شد، اما تا مدتی تنها قسمت کامل بود که از تلویزیون زمینی بریتانیا به نمایش درنیامد. از آن زمان به بعد، از شبکه‌های آی‌تی‌وی۳ و آی‌تی‌وی۴ نیز پخش شده است.
پارک دانوب یا پارک دوناوسکی () یک پارک شهری در مرکز شهر نووی ساد، مرکز استان وویوودینا، صربستان است. این پارک که در سال ۱۸۹۵ ایجاد شده، از آن به عنوان یک یادمان طبیعی محافظت می‌شود و یکی از نمادهای شهر است.
عُهود بنت خَلفان الرومی سیاستمدار اماراتی است که سمت وزیر دولت در امور توسعه ی حکومتی و آینده را بر عهده دارد. او همچنین رئیس هیئت‌مدیرهٔ سازمان فدرال منابع انسانی دولت (FAHR) است. زندگی و پیشه. عهود بنت خلفان الرومی دارای مدرک کارشناسی ارشد اجرایی در مدیریت کسب‌وکار از دانشگاه شارجه و مدرک کارشناسی در اقتصاد از دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه امارات متحده عربی است و فارغ‌التحصیل برنامه محمد بن راشد برای آماده‌سازی رهبران نیز می‌باشد. عهود الرومی هم‌اکنون وزیر دولت در امور توسعه ی حکومتی و آینده در امارات
دولت در امور توسعه ی حکومتی و آینده در امارات متحده ی عربی است. این سمت وزارتی در جریان تشکیل دولت جدید امارات در ژوئیه ۲۰۲۰ ایجاد شد و هدف آن پیشبرد توسعه ی حکومتی و آماده‌سازی و برنامه‌ریزی برای آینده ی دولت امارات می‌باشد. الرومی همچنین رئیس سازمان فدرال منابع انسانی دولت (FAHR) است، نهادی فدرال که مسئول رشد و توسعه ی منابع انسانی دولت فدرال امارات می‌باشد. او نایب‌رئیس سازمان اجلاس جهانی دولت‌ها و نایب‌رئیس انستیتو بین‌المللی تسامح نیز هست. او همچنین عضو هیئت‌مدیره سازمان فدرال رقابت‌پذیری و آمار و عضو
هیئت‌مدیره سازمان فدرال رقابت‌پذیری و آمار و عضو هیئت امنای موزه ی آینده می‌باشد. او همچنین به عنوان مدیرکل دفتر نخست‌وزیر امارات فعالیت می‌کند و در حال حاضر بر چندین برنامه و ابتکار استراتژیک نظارت دارد، از جمله: صدسالگی امارات ۲۰۷۱، چشم‌انداز امارات ۲۰۲۱، برنامه ملی، استراتژی دولت امارات، استراتژی ملی نوآوری، شتاب‌دهنده‌های دولت فدرال، مرکز نوآوری دولت محمد بن راشد، سامانه مدیریت عملکرد دولت «أداء»، برنامه تعالی دولت شیخ خلیفه، جایزه تعالی دولت محمد بن راشد، برنامه تعالی خدمات دولت امارات، سیستم
بن راشد، برنامه تعالی خدمات دولت امارات، سیستم رتبه‌بندی جهانی خدمات، بهترین خدمات دولت همراه، شورای سیاست‌گذاری محمد بن راشد. پیش از تصدی سمت خود در وزارت امور کابینه، الرومی چندین موقعیت رهبری در دولت فدرال امارات و دولت دبی داشته است. او مدیر سیاست اقتصادی در دفتر اجرایی شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، نخست‌وزیر امارات و حاکم دبی، بود.او همچنین مدیر تحقیقات کسب‌وکار در «اتاق بازرگانی و صنعت دبی» بود، جایی که چندین تیم را رهبری کرد تا استراتژی‌های متعددی که توسط دولت هدایت می‌شدند، از جمله کارگروه بخش اقتصادی
دولت هدایت می‌شدند، از جمله کارگروه بخش اقتصادی برای استراتژی دولت دبی و همچنین استراتژی دولت فدرال، توسعه یابند. در سال ۲۰۱۶، الرومی سمت «وزیر دولت در امور سعادت و رفاه» را به مدت تقریباً پنج سال بر عهده داشت، که نخستین سمت وزارتی از این نوع در جهان بود و توسط دولت امارات ایجاد شد تا سعادت و رفاه را در جامعه امارات ترویج دهد. او اولین وزیر «سعادت» در جهان است. جوایز و تقدیرات. در سال ۲۰۱۵، بنیاد سازمان ملل، الرومی را به عضویت شورای جهانی کارآفرینی سازمان ملل منصوب کرد و او نخستین عضو عرب بود که این سمت را
منصوب کرد و او نخستین عضو عرب بود که این سمت را بر عهده گرفت. او همچنین در سال ۲۰۱۲ در فهرست «رهبران جهانی جوان» مجمع جهانی اقتصاد قرار گرفت. علاوه بر این، در سال ۲۰۱۷ مجلهٔ "فرچون" او را در فهرست «بزرگ‌ترین رهبران جهان» به پاس دستاوردهایش معرفی کرد و الرومی تنها شخصیت عرب حاضر در این فهرست بود.
مسابقات کشتی ۵۷ کیلوگرم آزاد مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۵ بود، در ۲۳ و ۲۴ شهریور (۱۴ و ۱۵ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.
اسکاپیلیاتورا نام یک جنبش هنری است که پس از دوره وحدت ایتالیا (۱۸۱۵-۱۸۷۱) در این کشور توسعه یافت. این جنبش شامل شاعران، نویسندگان، موسیقیدانان، نقاشان و مجسمه‌سازان بود. اصطلاح اسکاپیلیاتورا معادل ایتالیایی کلمه فرانسوی «بوهمی» (bohème) ادر معنای واقعی «نامرتب» یا «ژولیده» است. آثار اکثر این نویسندگان هرگز به انگلیسی ترجمه نشده‌اند، از این رو در بیشتر موارد، این مدخل نمی‌تواند ارجاعات دقیقی به منابع خاص از کتاب‌ها و نشریات انگلیسی داشته باشد و ندارد. با این حال، فهرستی از منابع مطالعات دانشگاهی ایتالیایی در
فهرستی از منابع مطالعات دانشگاهی ایتالیایی در مورد این موضوع، و همچنین فهرستی از آثار اصلی نویسندگان به زبان ایتالیایی، در آن گنجانده شده است. روزنامه ایل کوریره دلا سرا، که تا به امروز روزنامه اصلی ایتالیایی است، توسط اوجنیو تورلی-ویولر، یکی از پیروان این جنبش تأسیس شد. خاستگاه و الهامات. اصطلاح «اسکاپیلیاتورا» از رمان «لا اسکاپیلیاتورا ای ایل ۶ فوریه» نوشته کلتو آریگی (نام مستعار کارلو ریگتی (۱۸۳۰-۱۹۰۶))، که یکی از پیشگامان این جنبش بود، گرفته شده است. الهام‌بخش اصلی ایتالیایی اسکاپیلیاتی، نویسنده و
الهام‌بخش اصلی ایتالیایی اسکاپیلیاتی، نویسنده و روزنامه‌نگار جوزپه رووانی (۱۸۱۸-۱۸۷۴)، نویسنده رمان «پنج سال» ("Cento Anni") و نظریه‌های زیبایی‌شناختی تأثیرگذار مقالاتش «سه هنر» ("Le Tre Arti") بود. او شخصیتی ضد-کنفورمیست و کاریزماتیک در حاشیه دنیای ادبی میلان بود، شهری که این جنبش برای نخستین بار از طریق «چناکل‌های» ادبی که در میخانه‌ها و کافه‌ها تشکیل می‌شد، توسعه یافت. این جنبش با انتشار جزوه‌ها، مجلات و نشریات بسیاری مانند «کروناکا گریجیا» ("Cronaca Grigia") اثر ریگتی، «ریویستا مینیما» ("Rivista
Grigia") اثر ریگتی، «ریویستا مینیما» ("Rivista Minima") اثر آنتونیو گیسلانزونی، «لو اسکاپیلیاتو» ("Lo Scapigliato")، اثر چزاره ترونکونی و «گازتینو رزا» ("Gazzettino Rosa") اثر آشیل بیزونی و و فلیچه کاوالوتی، وضع موجود را از نظر هنری، اجتماعی و سیاسی به چالش کشیده و توجه محافل محافظه‌کارتر و کاتولیک ایتالیا را رسوا کرد. شاخه‌ای از این جنبش که از نظر سیاسی فعال شد، با نام «اسکاپیلیاتورا دموکراتیکا» (Scapigliatura Democratica) شناخته شد و در توسعه هر دو جنبش سوسیالیستی و آنارشیستی نقش محوری داشت، رهبرانی
سوسیالیستی و آنارشیستی نقش محوری داشت، رهبرانی مانند شاعر فلیچه کاوالوتی که در جناح چپ افراطی وارد پارلمان ایتالیا شدند و آرمان‌های آزادی‌خواهانه‌اش، حمایت مردمی زیادی را برای گروه سیاسی خود، معروف به «رادیکال‌ها» (Radicali)، به خود جلب کرد. اهداف. مانیفست این نویسندگان جوان و سرکش، خود آثارشان بود: اشعاری مانند «مقدمه» ("Preludio") اثر پراگا، که حمله به کاتولیسیسم و ​​بسیاری از پیروان میان‌مایة آلساندرو ماندزونی، رمان‌نویس اصلی ایتالیایی آن زمان و نویسنده رمان تاریخی کلاسیک «نامزد» آغاز کردند. یکی دیگر از