payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است، جایی که تقریباً ۷۰ درصد از عفونت‌های جدید گله را می‌توان به اپاسم‌ها یا راسوها نسبت داد. قانون امنیت زیستی مصوب ۱۹۹۳ که یک استراتژی ملی مدیریت آفات را تدوین کرد، قانون اساسی کنترل این بیماری در نیوزیلند است. هیئت سلامت حیوانات یک برنامه سراسری برای آزمایش گاو و کنترل صاریغ‌ها را با هدف ریشه‌کن کردن از گونه‌های ناقل وحشی در سراسر ۲٫۵ کشور اجرا می‌کند. میلیون هکتار - یا یک چهارم - از مناطق در معرض خطر نیوزیلند تا سال ۲۰۲۶، و در نهایت، ریشه کن کردن کامل این بیماری. برنامه عاری از سل گاوی در نیوزیلند به
این بیماری. برنامه عاری از سل گاوی در نیوزیلند به عنوان «پیشرو در جهان» شناخته می‌شود. این برنامه با موفقیت میزان آلودگی گله‌های گاو و گوزن را از بیش از ۱۷۰۰ مورد در سال ۱۹۹۴ به کمتر از ۱۰۰ گله در ژوئیه ۲۰۱۱ کاهش داده است. بخش عمده‌ای از این موفقیت را می‌توان به کنترل پایدار اپاسم‌ها، کاهش عفونت متقاطع و شکستن چرخه بیماری نسبت داد. برای مثال، در هوهوتاکا، در جزیره شمالی مرکزی نیوزیلند، کار کنترل از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴ به کاهش میانگین پایدار ۸۷٫۵ درصدی در تراکم اپوسوم‌های آلوده به سل منجر شد. همان‌طور که
تراکم اپوسوم‌های آلوده به سل منجر شد. همان‌طور که انتظار می‌رفت، میزان بروز سالانه سل در گله‌های گاو محلی نیز به میزان مشابهی (۸۳٫۴٪) کاهش یافت. کنترل اپاسم‌ها از طریق ترکیبی از تله‌گذاری، طعمه‌گذاری زمینی (قرار دادن طعمه‌های مسموم با دست) و در مواردی که سایر روش‌ها عملی نباشند، سم‌پاشی هوایی با سدیم فلورواستات، سمی که با نام ۱۰۸۰ نیز شناخته می‌شود، انجام می‌شود. از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۴، به دلیل کمبود بودجه، کنترل صاریغ‌ها متوقف شد. علیرغم آزمایش منظم و مکرر سل گاوی در گله‌های گاو، تعداد گله‌های آلوده به سرعت
گاوی در گله‌های گاو، تعداد گله‌های آلوده به سرعت افزایش یافت و تا سال ۱۹۹۴ همچنان رو به افزایش بود. مساحت نیوزیلند که حیوانات وحشی آلوده به سل در آن وجود داشتند، از حدود ۱۰ به ۴۰ درصد افزایش یافت. به نظر می‌رسد رفتار اپاسم‌ها پس از ابتلا به بیماری، انتقال مؤثر سل گاوی را تسهیل می‌کند. این رفتار به صورت ویدیویی ضبط شده است. حفاظت. معرفی صاریغ‌ها از نظر زیست‌محیطی آسیب‌زا بوده است زیرا پوشش گیاهی بومی در غیاب پستانداران همه‌چیزخوار تکامل یافته است. پوسوم‌ها به‌طور انتخابی گیاهان بومی را می‌خورند و به ویژه به
انتخابی گیاهان بومی را می‌خورند و به ویژه به درختان پهن‌برگ، به ویژه گونه‌های "متروسیدروس"، از جمله راتا، آسیب می‌رسانند. این امر منجر به رقابت برای غذا با پرندگان بومی جنگل، تغییر در ترکیب جنگل و در نهایت فروپاشی تاج پوشش می‌شود. صاریغ‌ها فرصت‌طلب هستند و تخم پرندگان بومی را می‌خورند. آنها تأثیر زیادی بر راش جنوبی ("راش جنوبی") ندارند، اما حضور آنها باعث کاهش تنوع گونه‌ای جنگل‌های راش جنوبی می‌شود، زیرا آنها بسیاری از گونه‌های دیگری را که به‌طور طبیعی وجود دارند، مصرف می‌کنند. شکار تخم‌ها و جوجه‌های
وجود دارند، مصرف می‌کنند. شکار تخم‌ها و جوجه‌های پرندگان باعث شده است که به آنها «برگ‌خواران بی‌میل» گفته شود، زیرا آنها برای زنده ماندن شاخ و برگ می‌خورند، اما غذاهای دیگر را ترجیح می‌دهند.
امنیت زیستی در نیوزیلند با اقدامات سختگیرانه کنترل مرزی برای جلوگیری از ورود موجودات ناخواسته به کشور، از تهدیدات علیه کشاورزی و تنوع زیستی جلوگیری می‌کند. نیوزیلند یک کشور جزیره‌ای است که از نظر جغرافیایی از هر خشکی مهم دیگری جدا افتاده است. گونه‌هایی که اکنون وجود دارند، در غیاب موجودات زنده از جاهای دیگر تکامل یافته‌اند و درجه بالایی از بومی‌گرایی را نشان می‌دهند. نکته قابل توجه، فقدان پستانداران خشکی‌زی، به جز دو گونه خفاش، است. گونه‌های بومی در صورت معرفی گونه‌های مهاجم، در معرض خطر کاهش جمعیت یا
معرفی گونه‌های مهاجم، در معرض خطر کاهش جمعیت یا انقراض قرار دارند. وزارت صنایع اولیه یک وزارتخانه دولتی است که مسئولیت نظارت بر امنیت زیستی نیوزیلند را بر عهده دارد. قانون امنیت زیستی ۱۹۹۳، که اولین قانون در جهان برای کنترل امنیت زیستی بود، به منظور «بازگویی و اصلاح قانون مربوط به حذف، ریشه‌کنی و مدیریت مؤثر آفات و موجودات ناخواسته» تصویب شد. یک پایگاه داده مجهز به برچسب، سیستم ملی شناسایی و ردیابی حیوانات که برای ردیابی دام‌ها طراحی شده است، در سال ۲۰۱۲ معرفی شد، اما در سال ۲۰۱۷، تحقیقات شیوع "مایکوپلاسما
شد، اما در سال ۲۰۱۷، تحقیقات شیوع "مایکوپلاسما بوویس" نشان داد که به‌طور کامل با آن مطابقت ندارد. تاریخچه. در حال حاضر، وزارت صنایع اولیه نیوزیلند، نهاد دولتی مسئول امنیت زیستی در این کشور است. این شامل پنج واحد تجاری (خدمات کشاورزی و سرمایه‌گذاری، امنیت زیستی نیوزیلند، شیلات نیوزیلند، ایمنی مواد غذایی نیوزیلند خدمات جنگلداری نیوزیلند) است ادغامی در سال ۲۰۱۲ ساختار فعلی وزارت صنایع اولیه را ایجاد کرد. پیش از این، مسئولیت امنیت زیستی بر عهده وزارت کشاورزی و شیلات (ماف) بود. کنترل‌های مرزی. واحد تجاری امنیت
شیلات (ماف) بود. کنترل‌های مرزی. واحد تجاری امنیت زیستی نیوزیلند در وزارت صنایع اولیه، مسئول امنیت زیستی در مرز است. مقامات امنیت زیستی نیوزیلند علاوه بر مسئولیت کنترل مرزهای امنیت زیستی در محل جابجایی بین‌المللی مسافر و بار، وظایف کنترل امنیت زیستی را نیز در داخل کشور بر عهده دارند. در دریا و فرودگاه‌ها، محموله‌ها، مسافران و چمدان‌های مسافران از نظر وجود موجودات زنده ناخواسته بررسی می‌شوند و هر آنچه پیدا شود، سوزانده می‌شود. مقاماتی که به عنوان «مأموران قرنطینه» تعیین می‌شوند، مأموران اجرایی یونیفرم‌پوشی
تعیین می‌شوند، مأموران اجرایی یونیفرم‌پوشی هستند که طبق قانون امنیت زیستی ۱۹۹۳ و سایر قوانین، اختیارات متعددی را اعمال می‌کنند. مسافران باید فرم اعلامیه‌ای را امضا کنند که در آن قید شده باشد هیچ گونه خطری برای امنیت زیستی نیوزیلند ندارند و در صورت عدم انجام این کار، ممکن است جریمه شوند. بازدیدکنندگان از نیوزیلند معمولاً به دلیل همراه داشتن وسایل ماهیگیری، بذر، میوه، بامبو و محصولات چوبی در مرز جریمه می‌شوند. در مکان‌های کنترل مرزی مانند فرودگاه‌ها، از سگ‌های بیگل برای تشخیص موادی که خطر امنیت زیستی دارند
بیگل برای تشخیص موادی که خطر امنیت زیستی دارند استفاده می‌شود، زیرا آنها نسبتاً کوچک هستند و برای افرادی که در اطراف سگ‌ها راحت نیستند، کمتر ترسناک هستند، مراقبت از آنها آسان است، باهوش هستند و برای پاداش خوب کار می‌کنند. اگر تهدیدی برای شیوع موجودات ناخواسته در نیوزیلند وجود داشته باشد، اقدامات مهار انجام می‌شود. برای مثال، دیدیمو، یک جلبک مهاجم که در سال ۲۰۰۴ در نیوزیلند کشف شد، موضوع یک کمپین سراسری برای جلوگیری از گسترش آن بوده است. برای جلوگیری از شیوع هاگ‌های بیماری سرخشکیدگی کائوری، توصیه می‌شود که
هاگ‌های بیماری سرخشکیدگی کائوری، توصیه می‌شود که از مسیرهای موجود در جنگل‌ها استفاده شود و تجهیزات قبل از ترک منطقه‌ای که درختان کائوری در آن وجود دارد، تمیز شوند. منطقه ممنوعه مگس میوه کوئینزلند. مگس میوه کوئینزلند سالانه بیش از ۲۸٫۵ میلیون دلار به محصولات میوه استرالیا خسارت وارد می‌کند؛ بنابراین، این گونه خطری برای امنیت زیستی در نیوزیلند محسوب می‌شود. منطقه ممنوعه مگس میوه جابجایی میوه بین ایالت‌های استرالیا و نیوزیلند را محدود می‌کند. شیوع مایکوپلاسما بوویس در سال ۲۰۱۷. در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۷، به وزارت
بوویس در سال ۲۰۱۷. در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۷، به وزارت صنایع اولیه اطلاع داده شد که برخی از گاوهای نزدیک اومارو در جزیره جنوبی، "آزمایش مایکوپلاسما بوویس" مثبت داشته‌اند. تا آن زمان، نیوزیلند و نروژ تنها کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی بودند که عاری از این بیماری بودند. (این بیماری برای انسان خطرناک نیست) در ابتدا تصور می‌شد که این بیماری در جنوب کانتربری مهار شده است. با این حال، متعاقباً، حدود ۲۶۰۰۰ گاو معدوم شدند و در ماه مه ۲۰۱۸، وزیر، دامین اوکانر، اعلام کرد که دولت (پس از مشورت با دامداران) تصمیم
اعلام کرد که دولت (پس از مشورت با دامداران) تصمیم گرفته است که حذف این بیماری پیشنهاد شده است. این امر مستلزم معدوم‌سازی حدود ۱۴۶۰۰۰ گاو طی حدود دو سال است و ۸۸۶ میلیون دلار هزینه خواهد داشت، در مقایسه با هزینه ۱٫۲ میلیارد دلاری کنترل بیماری. ریشه‌کنی همچنین «اولین در جهان» خواهد بود. به نظر می‌رسد که شاید ۷۰ درصد از کشاورزان از سال ۲۰۱۲ به‌طور کامل الزامات مربوط به ردیابی جابجایی گاوها، به ویژه گوساله‌هایی که «به صورت نقدی» فروخته می‌شوند، را رعایت نکرده‌اند. احتمال دیگر، واردات غیرقانونی دارو توسط
احتمال دیگر، واردات غیرقانونی دارو توسط شرکت‌های دامپزشکی است. آخرین تخمین از تعداد پرندگانی که قرار است معدوم شوند، در ژوئن ۲۰۱۸، ۱۵۲۰۰۰ پرنده بود؛ ۱۲۶۰۰۰ پرنده به علاوه ۲۶۰۰۰ پرنده‌ای که قبلاً معدوم شده‌اند. در آگوست ۲۰۱۸، یک کشاورز اهل ساوت‌لند که به عنوان منبع اصلی شیوع بیماری شناسایی شده بود، طبق قانون امنیت زیستی در رابطه با واردات برخی ماشین‌آلات کشاورزی متهم شد.
تعارض انسان و حیات وحش (HWC) به تعاملات منفی بین انسان‌ها و حیوانات وحشی اشاره دارد که پیامدهای نامطلوبی هم برای مردم و منابع آنها از یک سو و هم برای حیات وحش و زیستگاه‌های آنها از سوی دیگر دارد. این موضوع که ناشی از رقابت برای منابع طبیعی بین انسان و حیات وحش است، بر امنیت غذایی انسان و رفاه انسان‌ها و سایر حیوانات تأثیر می‌گذارد. در بسیاری از مناطق، تعداد این درگیری‌ها در سال‌های اخیر افزایش یافته است. دهه‌ها در نتیجه رشد جمعیت انسانی و تغییر کاربری زمین. پسماندهای خطرناک (HWC) یک تهدید جدی جهانی برای
پسماندهای خطرناک (HWC) یک تهدید جدی جهانی برای توسعه پایدار، امنیت غذایی و حفاظت از محیط زیست در چشم‌انداز شهری و محدوده روستایی است. به‌طور کلی، پیامدهای HWC شامل موارد زیر است: تخریب محصولات کشاورزی، کاهش بهره‌وری کشاورزی، رقابت برای چراگاه‌ها و تأمین آب، شکار دام، آسیب و مرگ انسان، آسیب به زیرساخت‌ها و افزایش خطر انتقال بیماری در بین حیات وحش و دام. تا سال ۲۰۱۳، بسیاری از کشورها به‌طور صریح تعارض میان انسان و حیات‌وحش را در سیاست‌ها و راهبردهای ملی مدیریت حیات‌وحش، توسعه و کاهش فقر گنجانده‌اند. در سطح
حیات‌وحش، توسعه و کاهش فقر گنجانده‌اند. در سطح ملی، همکاری بین بخش‌هایی مانند منابع طبیعی (جنگلداری)، حیات‌وحش، کشاورزی، دامداری و سایر حوزه‌های مرتبط نقشی کلیدی در مقابله با این تعارض‌ها ایفا می‌کند. از سال ۲۰۲۰، استراتژی‌های مدیریت تضاد، جابجایی مکانی گونه، تنظیم اندازه جمعیت و حفظ گونه‌های در معرض خطر استفاده کرده‌اند. مدیریت معاصر اکنون از مجموعه‌ای از رویکردهای میان‌رشته‌ای برای حل تعارضات استفاده می‌کند. این موارد شامل به‌کارگیری تحقیقات علمی، مطالعات جامعه‌شناختی و هنر برای کاهش درگیری‌ها می‌شود. از
جامعه‌شناختی و هنر برای کاهش درگیری‌ها می‌شود. از آنجایی که تعارض انسان و حیات وحش پیامدهای مستقیم و غیرمستقیمی بر مردم و حیوانات دارد، کاهش آن یک اولویت مهم برای مدیریت تنوع زیستی و مناطق حفاظت‌شده است. حل مناقشات انسان و حیات وحش و تقویت همزیستی نیازمند فرآیندهای آگاهانه، جامع و مشارکتی است که زمینه‌های اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی زیربنایی را در نظر می‌گیرند. در سال ۲۰۲۳، گروه تخصصی تعارض و همزیستی انسان و حیات وحش IUCN SSC, را منتشر کرد که هدف آن ارائه مبانی و اصول برای عملکرد خوب، به همراه راهنمایی‌های
و اصول برای عملکرد خوب، به همراه راهنمایی‌های روشن و عملی در مورد چگونگی مقابله با تعارضات و فراهم کردن همزیستی با حیات وحش است. معنی. تعارض انسان و حیات‌وحش توسط صندوق جهانی طبیعت (WWF) در سال ۲۰۰۴ چنین تعریف شده است: «هرگونه تعامل میان انسان و حیات‌وحش که منجر به اثرات منفی بر زندگی اجتماعی، اقتصادی یا فرهنگی انسان، بر حفاظت از جمعیت‌های حیات‌وحش، یا بر محیط‌زیست شود.» همچنین، کارگاه «ایجاد هم‌زیستی» که در پنجمین کنگره جهانی پارک‌ها (۸ تا ۱۷ سپتامبر ۲۰۰۳، مونترال) برگزار شد، تعارض انسان و حیات‌وحش را در
مونترال) برگزار شد، تعارض انسان و حیات‌وحش را در بستر اهداف انسانی و نیازهای حیوانات چنین تعریف کرد: «تعارض انسان و حیات‌وحش زمانی رخ می‌دهد که نیازها و رفتارهای حیات‌وحش تأثیر منفی بر اهداف انسان بگذارند یا زمانی که اهداف انسانی تأثیر منفی بر نیازهای حیات‌وحش داشته باشند.» یک مرور در سال ۲۰۰۷ از سوی سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده آمریکا (USGS)، تعارض انسان و حیات‌وحش را در دو زمینه تعریف کرده است: رفتار یا کنش‌های حیوانات وحشی که با اهداف انسانی در تضاد هستند؛ مانند تهدید زندگی، معیشت یا سبک زندگی
تضاد هستند؛ مانند تهدید زندگی، معیشت یا سبک زندگی انسان‌ها. فعالیت‌های انسانی که ایمنی و بقاء حیات‌وحش را به خطر می‌اندازند. با این حال، در هر دو حالت، نتیجه نهایی این تعاملات وابسته به واکنش انسان نسبت به آن‌هاست.
__تغییرمسیرثابت__ __بی‌بخش__ __بافهرست__ __بی‌نمایه__ __بی‌پیوندبخش__
گورس ("اولکس فرنگی") در مراحل اولیه سکونت اروپاییان به نیوزیلند معرفی شد. اکنون این گیاه یک گونه گیاهی مهاجم عمده است که میلیون‌ها دلار برای کنترل آن هزینه می‌شود. آشنایی با نیوزیلند. این گیاه که در مراحل بسیار اولیه سکونت اروپاییان از اروپای غربی معرفی شد، توسط چارلز داروین در طول سفرش از طریق آب‌های نیوزیلند در سال ۱۸۳۵ به عنوان گیاهی که در پرچین‌های خلیج جزایر رشد می‌کرد، ثبت شد. گسترش و توسعه آن به عنوان یک علف هرز در آب و هوای معتدل نیوزیلند سریع بود، اما مهاجران نتوانستند این تهدید را تشخیص دهند؛
اما مهاجران نتوانستند این تهدید را تشخیص دهند؛ واردات بذر سرو کوهی ادامه یافت و کاشت عمدی آن تا دهه ۱۹۰۰ میلادی انجام شد. موارد استفاده. از دهه ۱۸۵۰ میلادی، از گورس برای ایجاد پرچین و بادشکن در دشت‌های کانتربری استفاده می‌شده است. این بادشکن‌ها روی هم رفته ۳۰۰۰۰۰ کیلومتر طول دارند. مشخص شده است که گورس برای بسیاری از گونه‌ها جهت بازسازی بوته‌های بومی، یک نهالستان مفید تشکیل می‌دهد. وقتی جوان هستند، بوته‌های سرو کوهی بسیار متراکم هستند. با بزرگتر شدن، آنها «پادار» می‌شوند و شرایط ایده‌آلی را برای جوانه زدن
می‌شوند و شرایط ایده‌آلی را برای جوانه زدن و رشد دانه‌های بومی فراهم می‌کنند. نهال‌های بومی از میان سرو کوهی رشد می‌کنند، نور آن را قطع می‌کنند و در نهایت جایگزین آن می‌شوند. این تکنیک با موفقیت و در مدت زمان کوتاهی در منطقه حفاظت‌شده هینوای در شبه‌جزیره بنکس در حال کار است. مشکلات. این معرفی منجر به هجوم گسترده و گسترده در صدها هکتار شد که در اواخر دهه ۱۹۴۰ به اوج خود رسید. این موضوع از اوایل سال ۱۸۶۱ به عنوان یک تهدید شناخته شد و شورای استانی در نلسون قانونی را برای جلوگیری از کاشت پرچین‌های سرو کوهی
قانونی را برای جلوگیری از کاشت پرچین‌های سرو کوهی تصویب کرد. این بذر می‌تواند تا ۵۰ سال روی زمین به صورت خفته باقی بماند و پس از حذف حشرات کامل، به سرعت جوانه می‌زند. متأسفانه، اکثر روش‌های از بین بردن گیاهان بالغ سرو کوهی، مانند سوزاندن یا از بین بردن آنها با بولدوزر، شرایط ایده‌آلی را برای جوانه زدن بذرهای سرو کوهی ایجاد می‌کنند و ریشه‌کنی کامل آنها با فناوری فعلی غیرممکن به نظر می‌رسد. گورس اکنون یکی از شناخته‌شده‌ترین علف‌های هرز کشاورزی در نیوزیلند است. این منطقه با تراکم‌های مختلف پوشش می‌دهد - در
این منطقه با تراکم‌های مختلف پوشش می‌دهد - در مجموع ۵٪ از مساحت نیوزیلند، بدون احتساب جنگل‌های بومی موجود، مناطق نیمه‌آلپی و آلپی با پوشش گیاهی. گورس به پرهزینه‌ترین علف هرز نیوزیلند برای کنترل تبدیل شد، که تخمین زده می‌شود تا اوایل دهه ۱۹۸۰ سالانه ۲۲ میلیون دلار هزینه داشته باشد. کنترل بیولوژیکی. زمینه‌های تحقیقاتی فعلی شامل مدیریت فعال عوامل کنترل، توسعه یک علف‌کش زیستی و استفاده از مدل‌سازی است. کنترل بیولوژیکی آفات سرو کوهی از دهه ۱۹۲۰ مورد بررسی قرار گرفته است. هفت مأمور مختلف در نیوزیلند آزاد
قرار گرفته است. هفت مأمور مختلف در نیوزیلند آزاد شده‌اند. نتایج متفاوت بوده‌اند، اما به‌طور کلی نه حشرات تغذیه‌کننده از دانه و نه حشرات تغذیه‌کننده از برگ، آسیب کافی برای استفاده به عنوان یک عامل کنترل مستقل ایجاد نمی‌کنند.
همانند سایر کشورها، منطقه اقتصادی انحصاری ۲۰۰ مایل دریایی نیوزیلند، حقوق ماهیگیری ویژه‌ای را به صنعت ماهیگیری این کشور می‌دهد. این منطقه ۴٫۱ میلیون کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد. این ششمین منطقه بزرگ در جهان است و چهارده برابر مساحت نیوزیلند است. منطقه نیوزیلند توپوگرافی زیر آب غنی و به‌طور غیرمعمول پیچیده‌ای دارد. بیش از ۱۵۰۰۰ گونه دریایی در آنجا زندگی می‌کنند که حدود ده درصد از تنوع زیستی جهان را تشکیل می‌دهد. بسیاری از این گونه‌ها مهاجر هستند، اما انزوای نیوزیلند همچنین به این معنی است که بسیاری از
نیوزیلند همچنین به این معنی است که بسیاری از گونه‌های دریایی منحصر به نیوزیلند هستند. آمار. شیلات وحشی نیوزیلند در سال ماهیگیری ۲۰۰۶/۲۰۰۷، ۴۴۱۰۰۰ تن صید کرد و بیش از ۱ میلیارد دلار نیوزیلند از صادرات آن درآمد کسب کرد. آبزی‌پروری صدف، ماهی سالمون و صدف خوراکی نیز ۲۲۶ میلیون دلار دیگر درآمد داشته است. این امر، غذاهای دریایی را به پنجمین منبع درآمد صادراتی بزرگ این کشور تبدیل کرد. به ازای هر نیوزیلندی، حدود دو تُن ماهی در شیلات نیوزیلند وجود دارد. هر ساله کمی کمتر از ده درصد از این ذخایر برداشت می‌شود. در سال
از ده درصد از این ذخایر برداشت می‌شود. در سال ماهیگیری ۲۰۰۶/۰۷، ۱۳۱۶ کشتی ماهیگیری تجاری و ۲۲۹ شرکت فرآوری و دریافت ماهی دارای مجوز وجود داشت که ۷۱۵۵ نفر را استخدام می‌کردند. حدود ۱٫۲ میلیون نفر یا ۳۱ درصد از نیوزیلندی‌ها، حداقل گاهی اوقات، به ماهیگیری تفریحی می‌پردازند و سالانه حدود ۲۵۰۰۰ تن ماهی صید می‌کنند. توسعه تاریخی. صنعت ماهیگیری نیوزیلند به‌طور سنتی، صنعتی ساحلی بود که عمدتاً به بازار داخلی محدود می‌شد و کشتی‌های کوچک و دستی مانند قایق‌های کفال‌ماهیان را ترجیح می‌داد. از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۶۳، یک سیستم
را ترجیح می‌داد. از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۶۳، یک سیستم صدور مجوز وجود داشت که شامل کنترل تجهیزات و منطقه می‌شد. از دهه ۱۹۶۰، آب‌های فراساحلی، خارج از ۱۲ مایل دریایی دریای سرزمینی آن زمان، توسط کشتی‌های ماهیگیری ژاپنی، تایوانی، کره جنوبی و شوروی مورد بهره‌برداری قرار گرفت. در سال ۱۹۷۷، منطقه اقتصادی انحصاری ۲۰۰ مایل دریایی ایجاد شد. این مناطق به این دلیل ایجاد شدند که کشورها خواهان محافظت در برابر کشتی‌های ماهیگیری خارجی بودند. از آنجا که قلمرو نیوزیلند شامل جزایر چاتهام و دیگر جزایر بیرونی است، منطقه انحصاری
چاتهام و دیگر جزایر بیرونی است، منطقه انحصاری اقتصادی آن ۴٫۱ میلیون کیلومتر مربع است که ششمین منطقه ماهیگیری بزرگ در جهان محسوب می‌شود. این منبع عظیمی بود و انتظارات بالا بود. شیلات ساحلی بیش از حد مورد بهره‌برداری قرار گرفته بود و جستجو برای شیلات جدید فراساحلی در جریان بود. شرکت‌های نیوزیلندی شروع به سرمایه‌گذاری مشترک با شرکت‌های خارجی کردند. خدمه‌های ماهیگیری ترال از کشورهای دیگر به نیوزیلندی‌ها یاد می‌دادند که چگونه در آب‌های عمیق ماهیگیری کنند و در عوض سهمی از صید را به دست می‌آوردند. تا سال ۱۹۸۰،
عوض سهمی از صید را به دست می‌آوردند. تا سال ۱۹۸۰، پیامدهای سیاست «بزرگ فکر کن» برای صنعت ماهیگیری کاملاً آشکار شد. مل کورتنی، نماینده مجلس از حوزه انتخابیه نلسون و رئیس کمیته فرعی شیلات حزب مخالف در امور تولید و بازاریابی، با تأکید بر اینکه «این سیاست در حال فروپاشی است»، نظر بسیاری را بیان کرد. «صنعت چنان سریع گسترش یافت که با قایق‌های بسیار زیاد، بیش از حد سرمایه‌گذاری شد… ناوگان ساحلی گسترش یافت و قایق‌های سرمایه‌گذاری مشترک و معاف از عوارض، فشار بیشتری وارد کردند» ماهیگیری ترال در آب‌های عمیق بسیار
وارد کردند» ماهیگیری ترال در آب‌های عمیق بسیار مکانیزه است و معمولاً برای راه‌اندازی کشتی‌های ترال کارخانه‌ای مدرن، سرمایه‌گذاری هنگفتی مورد نیاز است. این کشتی‌ها هر چیزی را که روی عرشه گرفته می‌شود، پردازش می‌کنند. حتی دل و روده و سر ماهی‌ها به پودر ماهی تبدیل می‌شود که آنقدر ارزشمند است که به آن «طلای قهوه‌ای» می‌گویند. در جاهای دیگر، شیلات‌های عمده، مانند شیلات ماهی کاد در نیمکره شمالی، در حال فروپاشی بودند. شرکت‌های ماهیگیری در نیوزیلند توانستند کشتی‌های ماهیگیری مازاد را با قیمت ارزان خریداری یا اجاره
ماهیگیری مازاد را با قیمت ارزان خریداری یا اجاره کنند. در عین حال، فروپاشی شیلات شمال منجر به نیاز برآورده نشده بازار جهانی به ماهی سفید با کیفیت شد. هوکی و رافی نارنجی از نیوزیلند مورد تقاضا بودند. در سال ۱۹۸۶، نیوزیلند اولین کشوری بود که سیستم مدیریت سهمیه‌بندی (QMS) مبتنی بر حقوق مالکیت را معرفی کرد. در حال حاضر (۲۰۰۸) ۱۲۹ گونه وجود دارد که به صورت تجاری هدف قرار گرفته‌اند. حدود ۶۰ گروه گونه با سهمیه QMS برای ماهیگیران سنتی مائوری و تعداد مشابهی برای ماهیگیران تفریحی وجود دارد. شیلات از طریق قانون شیلات
تفریحی وجود دارد. شیلات از طریق قانون شیلات مصوب ۱۹۹۶ مدیریت می‌شود که قوانین و مقررات را تعیین می‌کند و سیستم مدیریت کیفیت تا آوریل ۲۰۱۲ توسط وزارت شیلات اداره می‌شد و سپس در وزارت صنایع اولیه ادغام شد.
منطقه اوکلند نیوزیلند بر روی بستری از سنگ‌های خاکستری ساخته شده است که بسیاری از جزایر خلیج هوراکی، رشته‌کوه‌های هونوا و زمین‌های جنوب بندر وایکاتو را تشکیل می‌دهند. رشته‌کوه‌های ویتاکره در غرب، بقایای یک آتشفشان آندزیتی بزرگ هستند و جزیره گریت بریر در انتهای شمالی منطقه آتشفشانی کوروماندل تشکیل شده است. تنگه و ساحل شمالی اوکلند از ماسه‌سنگ و گل‌سنگ وایتماتا تشکیل شده‌اند و بخش‌هایی از آلوکتون نورث‌لند تا آلبانی در جنوب امتداد دارند. جزیره لیتل بریر توسط یک آتشفشان آندزیتی نسبتاً منزوی که حدود ۱ تا ۳ میلیون
آندزیتی نسبتاً منزوی که حدود ۱ تا ۳ میلیون سال پیش فعال بوده، تشکیل شده است. بندرهای مانوکائو و کایپارای جنوبی توسط رسوبات تپه‌های شنی اخیر شبه‌جزیره‌های آویتو و کایپارای جنوبی محافظت می‌شوند. فعالیت‌های آتشفشانی بازالتی اخیر، مخروط‌های آتشفشانی زیادی را در سراسر منطقه اوکلند ایجاد کرده است، از جمله آتشفشان نمادین و جوان جزیره رانگیتو. سنگ‌های زیرزمین. همانند بیشتر مناطق نیوزیلند، سنگ‌های زیرزمین منطقه اوکلند از گری‌وک (ماسه سنگ سخت، سیلتستون و گل سنگ) تشکیل شده‌اند. گودال خاکستری موریهیکو در زیر منطقه
شده‌اند. گودال خاکستری موریهیکو در زیر منطقه اوکلند در سمت غربی قرار دارد و در جنوب رود وایکاتو رخنمون دارد. زمین موریهیکو به عنوان یک گوه برافزایشی از رسوبات قوس جلویی آتشفشانی در نظر گرفته می‌شود. این کوه در دوره تریاس پسین تا ژوراسیک پسین (۲۲۰ تا ۱۴۵ میلیون سال پیش) تشکیل شده است. فرض بر این است که خطی از سنگ‌های زمینی کوه دان-مایتای در امتداد شمال-جنوب از مرکز منطقه اوکلند عبور می‌کند و زمین‌های زمینی موریهیکو و زمین‌های ترکیبی وایپاپا را از هم جدا می‌کند. وجود این زمین‌لرزه در عمق زمین از ناهنجاری
وجود این زمین‌لرزه در عمق زمین از ناهنجاری مغناطیسی متمایز آن (ناهنجاری مغناطیسی اتصال) و زینولیت‌ها در میدان آتشفشانی اوکلند استنباط می‌شود. برخی از سنگ‌های موریهیکو در شرق قرار دارند و رشته‌کوه‌های تائوپیری و هاکاری‌ماتا را تشکیل می‌دهند، اما فرض بر این است که این سنگ‌ها به موقعیت فعلی خود جابجا شده‌اند. در زیر منطقه اوکلند در ضلع شرقی، تا جنوب رشته‌های قرار دارد، و در رشته‌های، بسیاری از جزایر در خلیج هاوراکی (وایهکه، موتوتاپو، موتوئیه، تیریتیری ماتانگی، کاوائوهارو و غیره) رخ می‌دهد. گاهی اوقات شامل چرت
کاوائوهارو و غیره) رخ می‌دهد. گاهی اوقات شامل چرت و آرژیلیت نیز می‌شود. سنگ‌ها عموماً دانه‌ریز و بسیار دگرشکل هستند. این کوه در اواخر تریاس تا اواخر ژوراسیک (۲۲۰–۱۴۵ میلیون سال پیش) تشکیل شده است. گریوکِ مورینسویل در زیر منطقه اوکلند در ضلع شرقی، جنوب رشته‌کوه‌های هونوا و در شرق، تا شبه‌جزیره کوروماندل قرار دارد. سنگ‌ها عموماً دانه‌درشت‌تر هستند و شامل ماسه‌سنگ‌های عظیم و کنگلومرا می‌باشند. این کوه در اواخر ژوراسیک تا اوایل کرتاسه (۱۶۰ تا ۱۲۰ میلیون سال پیش) تشکیل شده است. زغال سنگ و سنگ آهک. سنگ‌های گروه
تشکیل شده است. زغال سنگ و سنگ آهک. سنگ‌های گروه روی سنگ‌های پی سنگ قرار دارند و در نورث‌لند، اوکلند، وایکاتو و کینگ کانتری وجود دارند، اگرچه اغلب فرسایش یافته یا پوشیده شده‌اند. سنگ‌های حاوی زغال‌سنگ در اواخر ائوسن (۳۷–۳۴ میلیون سال پیش) از باتلاق‌ها تشکیل شده‌اند. زمین فرو نشست کرد و دریا پیشروی کرد و ماسه‌سنگ آهکی، گل‌سنگ و سنگ آهک در دوران الیگوسن (۳۴–۲۴ میلیون سال پیش) رسوب کردند. ذخایر زغال سنگ در نزدیکی هانتلی و ماراماروا، جایی که استخراج می‌شوند، رخنمون دارند. صخره‌های آهکی برجسته در منطقه جنوب و
دارند. صخره‌های آهکی برجسته در منطقه جنوب و غرب رودخانه وایکاتو واقع شده‌اند. نورث‌لند آلوکتون. در اوایل دوران میوسن (۲۴ تا ۲۱ میلیون سال پیش)، مجموعه‌ای از صفحات راندگی بر فراز نورث‌لند جای گرفتند و تا جنوب، تا بندر کایپارا و مناطق آلبانی امتداد یافتند. سنگ‌ها از شمال شرقی آمده بودند و به ترتیب معکوس، اما در جهت درست بالا، قرار گرفته بودند. سنگ‌های اولیه متعلق به کرتاسه تا الیگوسن (۹۰ تا ۲۵ میلیون سال پیش) هستند و شامل گل‌سنگ، سنگ آهک و گدازه بازالت می‌شوند. این سنگ‌ها در اطراف سیلوردیل، وارک‌ورث و
می‌شوند. این سنگ‌ها در اطراف سیلوردیل، وارک‌ورث و ولزفورد رخنمون دارند و تا آلبانی در جنوب می‌رسند. آتشفشان ساحل غربی. یک کمان آتشفشانی در غرب سرزمین فعلی در نورث‌لند در دوران میوسن (۲۳ میلیون سال پیش) فعال شد و به تدریج به سمت جنوب تا تاراناکی حرکت کرد. این آتشفشان‌های چینه‌ای عمدتاً آندزیتی تولید کردند. آتشفشان‌ها در جایی که اکنون دریا در غرب منطقه اوکلند است، نزدیک بندر کایپارا و رشته‌کوه‌های ویتاکره (۲۲–۱۶ میلیون سال پیش) و وایکاتو هدز (۱۴–۸ میلیون سال پیش) تولید شدند. آتشفشان ویتاکره عمدتاً فرسایش
پیش) تولید شدند. آتشفشان ویتاکره عمدتاً فرسایش یافته است، اما کنگلومرای حاصل از آتشفشان، رشته‌کوه‌های ویتاکره را تشکیل داده است. رشته‌کوه‌های ویتاکره همچنین شامل بسیاری از آب‌بندها، درپوش‌های آتشفشانی و غیره است که بخشی از این آتشفشان را تشکیل داده‌اند. ماسه سنگ وایتماتا. در حالی که فعالیت آتشفشانی در غرب رخ می‌داد، یک حوضه به سرعت در حال عمیق‌تر شدن، در شرق، در منطقه اوکلند، توسعه یافت. این آتشفشان‌های میوسن پیشین، به همراه آلوکتون نورث‌لند، بیشتر موادی را که ماسه‌سنگ‌ها و گل‌سنگ‌های وایتماتا را در حوضه
که ماسه‌سنگ‌ها و گل‌سنگ‌های وایتماتا را در حوضه وایتماتا تشکیل می‌دهند، فرسایش داده و رسوب داده‌اند. ماسه‌سنگ‌ها و گل‌سنگ‌های وایتماتا صخره‌های اطراف بندر وایتماتا و خلیج‌های ساحل شرقی را تشکیل می‌دهند و در شمال تا دماغه رادنی امتداد می‌یابند و رخنمون‌هایی در جنوب تا مرسر و میراندا دارند. لاهارها، شن پارنل درشت‌تری تولید کردند که در بسیاری از دماغه‌های اطراف خلیج‌های ساحل شرقی یافت می‌شود. سواحل سنگریزه ای گری وک را می‌توان دید که لایه ای را در صخره‌های ماسه سنگی وایتماتا در جزیره موتوتاپو تشکیل می‌شد.
«هیپ‌هاتو تکون بده» ترانه‌ای از رپر آمریکایی ایسپ فرگ به‌همراهٔ رپر ترینیدادی نیکی میناژ و رپر آمریکایی میداین‌توکیو می‌باشد. این ترانه در ۳۰ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۰ به‌عنوان تک‌آهنگ اصلی سومین میکس‌تیپ ایسپ فرگ تحت عنوان "صندلی‌های نزدیک صحنه دو" منتشر گردید. در این قطعه، فرگ و میناژ دربارهٔ سبک زندگی مرفه‌شان به رپ می‌پردازند و میداین‌توکیو با ضرب‌آهنگی شاد و پرجنب و جوش بخش کورس را به اجرا درمی‌آورد.
سازمان دانشجویان جمهوری‌خواه بلوچ ( به اردو : بلوچ ریپبلکن اسٹوڈنٹس آرگنایزیشن) یک سازمان دانشجویی و سیاسی برجسته است که برای دانشجویان قومی بلوچ در استان بلوچستان پاکستان و دیگر مناطق بلوچ‌نشین پاکستان فعالیت می‌کند. این سازمان در سال ۲۰۰۸ پس از جدایی از فدراسیون دانشجویان وطن که در ابتدا توسط اکبر بوگتی تأسیس شده بود، تشکیل شد . اولین جلسه شورای این سازمان در سال ۲۰۰۹ در دانشگاه بلوچستان، کویته برگزار شد. BRSO شاخه دانشجویی حزب جمهوری‌خواه بلوچ به رهبری براهمداغ بوگتی است .