payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در نزدیکی گروکوو، کوستا توسط کارابینیری دستگیر و برای چندین ماه در برنر زندانی شد زیرا از رد کردن حکومت کارنارو سر باز زده بود. پس از آزادی، دانونتسیو او را واسطهٔ مکاتبات میان خود و موسولینی کرد؛ در یکی از این مأموریت‌ها کوستا بار دیگر در تریسته دستگیر شد. پس از آزادی دوباره، در ۴ نوامبر ۱۹۲۰ در جریان درگیری‌های میان فاشیست‌ها و سوسیالیست‌ها پس از یک تظاهرات فاشیستی در کرمونا دستگیر شد؛ سپس به بریندیسی منتقل و به سپاه اعزامی ایتالیا در آناتولی ملحق شد. در پایان ۱۹۲۲، پس از بازگشت از ترکیه، کوستا ارتش را
پایان ۱۹۲۲، پس از بازگشت از ترکیه، کوستا ارتش را ترک کرد و در اوفیسین مه‌کانیکه مشغول به کار شد. فعالیت سیاسی او در این دوره چندان مهم نبود و به سندیکالیسم فاشیستی و کمک‌های اجتماعی محدود می‌شد؛ او کارمند اوپرا ناتسیونه دوپولاوورو بود و در ۱۹۳۴ به عنوان دبیر بخش روگوردو در حزب ملی فاشیست منصوب شد. در ۱۹۳۷ او بازرس سازمان کمک‌های شهری میلان شد که وظیفه‌اش ارائهٔ خدمات به فقیران شهر بود و همچنین عضو کمیسیون انضباطی بخش میلان حزب ملی فاشیست شد. پس از آغاز جنگ جهانی دوم، کوستا به عنوان افسر آلپینی داوطلب شد و
جهانی دوم، کوستا به عنوان افسر آلپینی داوطلب شد و در فرانسه، یونان، کرواسی و روسیه جنگید. پس از متارکه کاسبیله، کوستا به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست و به سمت دبیر فدرال‌یار حزب فاشیست جمهوری‌خواه در میلان منصوب شد، در حالی که دوست قدیمی‌اش رسگا دبیر فدرال شده بود. پس از ترور رسگا به دست گاپ در دسامبر ۱۹۴۳، دانته بواتینی جای او را گرفت؛ در ۲۷ آوریل ۱۹۴۴ کوستا جانشین بواتینی شد و بدین ترتیب آخرین دبیر فدرال حزب فاشیست جمهوری‌خواه در میلان گردید. او همچنین فرماندهی بریگاد سیاه هشتم «آلدو رسگا» در میلان را بر
بریگاد سیاه هشتم «آلدو رسگا» در میلان را بر عهده گرفت. در اواخر آوریل ۱۹۴۵، هم‌زمان با فروپاشی جمهوری اجتماعی ایتالیا، کوستا میلان را به مقصد کومو ترک کرد، جایی که هزاران سرباز و مقام RSI گرد آمده بودند؛ در آنجا او توافق‌نامه‌ای با کمیته آزادی‌بخش ملی محلی و نماینده‌ای از متفقین امضا کرد که طبق آن می‌بایست همراه نیروهایش از کومو خارج شود و به وال دی اینتلوی، در کوه‌های نزدیک مرز سوئیس برود و در انتظار رسیدن متفقین بماند تا خود را تسلیم آنان کند. در صبح ۲۷ آوریل او در رأس ستونی شامل ۱۲۳ خودرو و ۳۳۰۰ نفر
آوریل او در رأس ستونی شامل ۱۲۳ خودرو و ۳۳۰۰ نفر کومو را ترک کرد، اما هنگامی که ستون به مولترازیو رسید، بیشتر افراد آن پراکنده شدند و در برابر دریافت گذرنامهٔ امن از پارتیزان‌ها تسلیم شدند. پس از تلاش نافرجام برای بازگرداندن نیروهایش، کوستا با معدودی که وفادار مانده بودند ادامه داد، اما در کاراته اوریو متوقف و به دست پارتیزان‌ها اسیر شد. هنگام دستگیری، کوستا قصد داشت خودکشی کند، اما یکی از پارتیزان‌ها اسلحه‌ای را که او به شقیقه‌اش نشانه رفته بود، گرفت و مانع شد. او ابتدا در کومو و سپس در اردوگاه اسیران جنگی
شد. او ابتدا در کومو و سپس در اردوگاه اسیران جنگی در پیاچنزا و کولتانوی و در نهایت در زندان سن ویتوره در میلان زندانی شد. او همراه با ویتوریو موسولینی به جرم همکاری محاکمه و به هجده سال زندان محکوم شد، اما در اکتبر ۱۹۴۹ آزاد گردید. پس از آزادی، او «کمیتهٔ گرامی‌داشت کشته‌شدگان و مفقودشدگان جمهوری اجتماعی ایتالیا» را تأسیس کرد و در ۱۹۶۶ ایجاد «کامپو دیچی» را در گورستان ماجوره میلان ترویج داد، جایی که بقایای هزار کشته‌شدهٔ جمهوری اجتماعی ایتالیا گردآوری شد و خود او نیز طبق وصیتش پس از مرگ در ۱۹۷۴ در همان‌جا
خود او نیز طبق وصیتش پس از مرگ در ۱۹۷۴ در همان‌جا به خاک سپرده شد.
داچانا (به ایتالیایی: "Daziana"؛ از واژهٔ لاتین "datia" به معنای «عوارض و مالیات») اصطلاحی مالی و اداری در ایتالیا بود که در دوران قرون وسطی و رنسانس برای اشاره به نظام عوارض گمرکی و مالیات‌های تجاری به‌کار می‌رفت. این نظام یکی از منابع اصلی درآمدی دولت‌شهرهای ایتالیا همچون ونیز، جنوا و فلورانس محسوب می‌شد.
محاصرهٔ لیلیبیوم یکی از طولانی‌ترین و مهم‌ترین محاصره‌های تاریخ باستان بود که در جریان جنگ پونی اول میان جمهوری روم و کارتاژ در جزیرهٔ سیسیل رخ داد. این محاصره، که بیش از نه سال به طول انجامید، نمایانگر نبردی پیچیده و چندبعدی بود که شامل تاکتیک‌های زمینی و دریایی، مهندسی نظامی پیشرفته و رقابت شدید اقتصادی و سیاسی میان دو قدرت بزرگ مدیترانه‌ای می‌شد. لیلیبیوم، به دلیل موقعیت استراتژیک، بنادر عمیق و دیوارهای مستحکم خود، مرکز اصلی مقاومت کارتاژ در سیسیل بود و سقوط آن برای روم نه تنها یک دستاورد نظامی بلکه
و سقوط آن برای روم نه تنها یک دستاورد نظامی بلکه نقطهٔ عطفی در تثبیت نفوذ سیاسی و اقتصادی در غرب مدیترانه محسوب می‌شد. در نهایت، با پیروزی روم در نبردهای کلیدی و محاصرهٔ طولانی‌مدت که توانست خطوط تدارکاتی کارتاژ را قطع کند، این شهر فتح شد و جنگ پونی اول با امتیازات گسترده‌ای به نفع روم به پایان رسید، که مسیر سلطهٔ روم بر سیسیل و دریای مدیترانه غربی را هموار ساخت. پیش‌زمینه تاریخی. جنگ پونی اول (۲۶۴–۲۴۱ پیش از میلاد) نخستین درگیری گسترده و سرنوشت‌ساز میان جمهوری روم و کارتاژ بود که تأثیر عمیقی بر سرنوشت
جمهوری روم و کارتاژ بود که تأثیر عمیقی بر سرنوشت کنترل مدیترانه غربی گذاشت. محور اصلی این جنگ بر سر تصاحب جزیرهٔ استراتژیک سیسیل و تسلط بر مسیرهای حیاتی تجاری دریایی میان اروپا و آفریقا بود. روم، که در آغاز بیشتر تمرکز خود را بر سرزمین‌های خشکی معطوف کرده بود، با پیشروی‌های اولیه خود موفق شد بخش عمده‌ای از سیسیل را تحت سلطه درآورد و در عین حال مسیرهای تدارکاتی کارتاژ را مختل کند. با گذشت زمان، تنها دو پایگاه استراتژیک کارتاژ در غرب سیسیل باقی ماندند: لیلیبیوم، که امروزه با شهر مارسالا در ایتالیا متناظر
که امروزه با شهر مارسالا در ایتالیا متناظر است، و دِرپانا، امروزه ترپانی نامیده می‌شود. هر دو شهر با دیوارهای سنگی مستحکم و موقعیت جغرافیایی برجستهٔ ساحلی خود، نه تنها به راحتی قابل دفاع بودند بلکه امکان دریافت کمک‌ها و تجهیزات از طریق دریا را فراهم می‌کردند، و همین امر آنها را به کانون مقاومت کارتاژ تبدیل نمود. موقعیت جغرافیایی و اهمیت استراتژیک. لیلیبیوم، واقع در ساحل غربی سیسیل، جایگاهی استراتژیک داشت که تسلط بر مسیرهای دریایی غرب جزیره را ممکن می‌ساخت و به کنترل خطوط ارتباطی میان سیسیل و کارتاژ کمک
و به کنترل خطوط ارتباطی میان سیسیل و کارتاژ کمک می‌کرد. این شهر با برخورداری از یک بندر طبیعی عمیق، امکان پهلوگیری کشتی‌های بزرگ جنگی و تجاری را فراهم می‌آورد و به این ترتیب نقطه‌ای حیاتی برای تدارکات دریایی کارتاژ محسوب می‌شد. دیوارهای سنگی مستحکم و استحکامات پیچیدهٔ لیلیبیوم، مقاومت آن را حتی در برابر محاصره‌های طولانی تضمین می‌کرد و نقش یک قلعهٔ غیرقابل نفوذ را ایفا می‌نمود. از بعد اقتصادی نیز، این شهر مرکز تجارت غلات، زیتون، شراب و کالاهای ارزشمند مدیترانه‌ای بود و اهمیت آن برای کارتاژ تنها به دلیل
بود و اهمیت آن برای کارتاژ تنها به دلیل موقعیت نظامی آن نبود؛ بلکه کنترل این مرکز اقتصادی به معنای تضمین جریان منابع حیاتی و ثروت برای پشتیبانی از جنگ‌های طولانی بود. به این ترتیب، لیلیبیوم نه تنها سنگر دفاعی بلکه کلیدی برای حفظ قدرت اقتصادی و دریایی کارتاژ در غرب مدیترانه به شمار می‌رفت. آماده‌سازی برای محاصره. در سال ۲۵۰ پیش از میلاد، جمهوری روم تصمیم گرفت با بسیج نیروهای عظیم، شهر استراتژیک لیلیبیوم را به محاصره درآورد و بدین ترتیب یکی از مهم‌ترین پایگاه‌های کارتاژ در سیسیل را تصرف کند. کنسول‌های روم،
کارتاژ در سیسیل را تصرف کند. کنسول‌های روم، گایوس آتیلیوس رگولوس و لوکیوس منلیوس وولسوس لانگوس، فرماندهی بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ سرباز و ۲۰۰ کشتی جنگی را بر عهده داشتند و با عبور از دریای مدیترانه به سمت سواحل غربی سیسیل حرکت کردند. رومی‌ها با بهره‌گیری از مهندسی نظامی پیشرفتهٔ خود، اقدام به احداث دژهای محاصره‌ای گسترده، برج‌های دیده‌بانی، خندق‌های دفاعی و ماشین‌های منجنیق کردند تا بتوانند دیوارهای مستحکم لیلیبیوم را شکسته و تسلط بر شهر را تضمین کنند. همزمان، نیروی دریایی روم بندر طبیعی شهر را تحت کنترل گرفت تا از
دریایی روم بندر طبیعی شهر را تحت کنترل گرفت تا از ورود کمک‌های دریایی و تدارکات کارتاژ جلوگیری شود و با این اقدام، تلاش شد تا محاصرهٔ طولانی‌مدت بر پایهٔ قطع کامل خطوط پشتیبانی دشمن شکل گیرد. این عملیات نه تنها نشان‌دهندهٔ قدرت نظامی و مهندسی روم بود، بلکه اهمیت استراتژیک لیلیبیوم و ضرورت تصرف آن برای تثبیت نفوذ روم در غرب سیسیل را نیز آشکار می‌ساخت. دفاع کارتاژ. فرماندهٔ کارتاژی، هیمیلکو، با مدیریت دقیق منابع محدود درون شهر و هماهنگی مؤثر با مزدوران و نیروهای محلی، توانست مقاومت لیلیبیوم را در برابر
نیروهای محلی، توانست مقاومت لیلیبیوم را در برابر محاصرهٔ طولانی روم حفظ کند. او با بهره‌گیری از تاکتیک‌های غافلگیرانه در حملات کوچک زمینی و دریایی، توانست خطوط تدارکاتی دشمن را مختل کند و مانع از نزدیک شدن نیروهای روم به دیوارهای شهر شود. علاوه بر این، هیمیلکو با استفاده هوشمندانه از ناوگان دریایی کوچک خود، مسیرهای پشتیبانی را باز نگه داشت و از ورود کمک‌ها و تجهیزات حیاتی به شهر اطمینان حاصل کرد. به این ترتیب، کارتاژ توانست با تأمین مداوم منابع، از کمبود غذا و تجهیزات جلوگیری کرده و فروپاشی دفاعی لیلیبیوم
و تجهیزات جلوگیری کرده و فروپاشی دفاعی لیلیبیوم را به تعویق اندازد، که این امر نه تنها مقاومت طولانی‌مدت شهر را ممکن ساخت بلکه به کارتاژ اجازه داد تا حضور خود در غرب سیسیل را برای سال‌های طولانی حفظ کند و نبرد را به مرحله‌ای پیچیده و طولانی تبدیل کند. مراحل محاصره و نبردهای کلیدی. ۲۵۰–۲۴۹ پیش از میلاد: آغاز محاصره و نبردهای ابتدایی. رومی‌ها با استفاده از برج‌های محاصره‌ای و منجنیق‌ها تلاش کردند دیوارهای شهر را بشکنند. در نزدیکی پانورموس، روم‌ها موفق شدند بخش‌هایی از نیروهای کارتاژ و فیل‌های جنگی را نابود
از نیروهای کارتاژ و فیل‌های جنگی را نابود کنند، اما این پیروزی‌ها نتوانستند نتیجهٔ نهایی را رقم بزنند. ۲۴۹ پیش از میلاد: نبرد دریایی در درپانا. نیروی دریایی روم با ۲۰۰ کشتی به نبرد دریایی در نزدیکی درپانا پرداخت، اما با ۹۳ کشتی خود را از دست داد و شکست سختی خورد. این شکست محاصره را به بن‌بست کشاند و روم را مجبور به بازسازی نیروی دریایی کرد. ۲۴۸–۲۴۲ پیش از میلاد: وضعیت بن‌بست و مقاومت طولانی. در این دوره، لیلیبیوم با کمبود منابع مواجه نشد و هیمیلکو با حملات کوچک و دفاع فعال، خطوط محاصره روم را تحت فشار قرار
و دفاع فعال، خطوط محاصره روم را تحت فشار قرار داد. رومی‌ها تلاش کردند با محاصرهٔ طولانی، شهر را گرسنه کنند اما موفق نشدند. ۲۴۱ پیش از میلاد: بازسازی نیروی دریایی روم و نبرد نهایی. روم با ساخت کشتی‌های جدید، نیروی دریایی خود را بازسازی کرد. در نبرد جزایر اگات، نیروی دریایی روم تحت فرماندهی گایوس لوکاتیوس کاتولوس توانست ناوگان کارتاژ را شکست دهد و بیش از ۷۰ کشتی دشمن را نابود کند. این پیروزی، کارتاژ را مجبور به درخواست صلح کرد. پیامدها و نتایج. پس از شکست‌های متوالی، کارتاژ در سال ۲۴۱ پیش از میلاد با روم صلح
متوالی، کارتاژ در سال ۲۴۱ پیش از میلاد با روم صلح کرد. بر اساس پیمان صلح، کارتاژ نیروهای خود را از سیسیل خارج کرد و این جزیره به اولین استان روم تبدیل شد. لیلیبیوم به تصرف روم درآمد و به پایگاهی استراتژیک برای حملات آینده به کارتاژ بدل شد. این رویداد همچنین آغاز سلطهٔ روم بر دریای مدیترانه غربی را نشان می‌دهد. تحلیل نظامی و اقتصادی. محاصرهٔ لیلیبیوم به‌وضوح اهمیت لجستیک، مهندسی نظامی و تسلط بر دریا را در جنگ‌های باستانی نشان می‌دهد. استحکام دیوارهای شهر و قابلیت تأمین منابع از طریق ناوگان دریایی کارتاژ،
قابلیت تأمین منابع از طریق ناوگان دریایی کارتاژ، محاصره را به یک نبرد طولانی و پیچیده تبدیل کرد و در عین حال، تجربهٔ عملی ارزشمندی برای روم در زمینهٔ محاصره‌های گسترده و مدیریت خطوط تدارکاتی فراهم آورد. این محاصره نشان می‌دهد که موفقیت در جنگ‌های باستانی تنها به قدرت نظامی بستگی نداشت، بلکه توانایی در تأمین مداوم منابع، مدیریت مهندسی محاصره و تسلط بر مسیرهای دریایی نیز نقش تعیین‌کننده‌ای داشت. از منظر اقتصادی، پیروزی روم بر سیسیل نه تنها موقعیت نظامی آن را تقویت کرد، بلکه کنترل مسیرهای حیاتی تجارت غلات،
تقویت کرد، بلکه کنترل مسیرهای حیاتی تجارت غلات، زیتون، شراب و سایر کالاهای مدیترانه‌ای را به روم سپرد و به تثبیت نفوذ اقتصادی و سیاسی جمهوری روم در غرب مدیترانه کمک شایانی نمود.
اوسورا (به ایتالیایی: "Usura"؛ از لاتین "usura" به معنای «بهره») اصطلاحی حقوقی و مالی در ایتالیا بود که در سده‌های میانه و دوران رنسانس برای اشاره به دریافت بهره‌های گزاف یا رباخواری به‌کار می‌رفت. کلیسای کاتولیک «اوسورا» را گناه می‌دانست و آن را خلاف عدالت مسیحی تلقی می‌کرد.
کاتستو (به ایتالیایی: "Catasto"؛ از لاتین "capitastrum" به معنای «ثبت دارایی‌ها») یک نظام ثبت دارایی و مالیات در فلورانس بود که در سال ۱۴۲۷ میلادی برای نخستین بار اجرا شد. این نظام یکی از نخستین سرشماری‌ها و ثبت جامع ثروت در تاریخ اروپا به‌شمار می‌آید و پایه‌ای برای نظام‌های نوین مالیاتی شد.
دانی شمعون (عربی: دانی شمعون؛ ۲۶ اوت ۱۹۳۴–۲۱ اکتبر ۱۹۹۰) سیاستمدار برجسته لبنانی بود. او یک مسیحی مارونی، پسر کوچکتر کمیل شمعون، رئیس‌جمهور سابق لبنان و برادر دوری شمعون بود. شمعون همچنین خود یک سیاستمدار بود. او در ۲۱ اکتبر ۱۹۹۰ در سن ۵۶ سالگی به همراه خانواده‌اش به قتل رسید. زندگی‌نامه. اوایل زندگی و تحصیلات. شمعون در ۲۶ اوت ۱۹۳۴ در دیر القمر متولد شد. او پسر کوچکتر کمیل شمعون، رئیس‌جمهور سابق لبنان بود. او در دانشگاه لافبورو در بریتانیا در رشته مهندسی عمران تحصیل کرد. حرفه سیاسی. همچنین ببینید: قتل‌عام
تحصیل کرد. حرفه سیاسی. همچنین ببینید: قتل‌عام تل الزعتر شمعون گزارش داد که قبل از جنگ داخلی لبنان هیچ علاقه‌ای به سیاست نداشته است. او در ژانویه ۱۹۷۶، پس از مرگ نعیم بردکان، وزیر دفاع حزب لیبرال ملی شد. او به عنوان فرمانده عالی شاخه نظامی NLP، یعنی ببرها، نقش مهمی در سال‌های اولیه جنگ داخلی لبنان نیز ایفا کرد. تا سال ۱۹۸۰، نیروهای لبنانی تحت سلطه فالانژیست‌ها تحت فرماندهی بشیر جمیل بودند. ببرها به عنوان یک نیروی نظامی در یک حمله غافلگیرانه توسط شبه‌نظامیان جمیل در ۷ ژوئیه ۱۹۸۰ از بین رفتند. شمعون جان سالم
جمیل در ۷ ژوئیه ۱۹۸۰ از بین رفتند. شمعون جان سالم به در برد و او به بیروت غربی که تحت سلطه سنی‌ها بود گریخت. سپس به تبعید خودخواسته رفت. او از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ به عنوان دبیرکل حزب ملی لیبرال خدمت کرد، زمانی که جایگزین پدرش به عنوان رهبر حزب شد. در سال ۱۹۸۸، او رئیس جبهه لبنان احیا شده - ائتلافی از احزاب و سیاستمداران ملی‌گرا و عمدتاً مسیحی که پدرش در تأسیس آن نقش داشت - شد. در همان سال، او نامزدی خود را برای ریاست جمهوری لبنان و جانشینی امین جمیل (برادر بشیر) اعلام کرد، اما سوریه (که در آن زمان حدود ۷۰
بشیر) اعلام کرد، اما سوریه (که در آن زمان حدود ۷۰ درصد از خاک لبنان را اشغال کرده بود) نامزدی او را وتو کرد. دوره ریاست جمیل در ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۸ بدون انتخاب جانشین به پایان رسید. شمعون حمایت قاطع خود را از میشل عون، که توسط رئیس‌جمهور سابق برای رهبری یک دولت موقت منصوب شده بود، اعلام کرد و رهبری یکی از دو دولت رقیب را که در دو سال آینده برای قدرت رقابت می‌کردند، بر عهده گرفت. او به شدت با توافقنامه طائف مخالفت کرد، که نه تنها سهم بیشتری از قدرت را به جامعه مسلمانان نسبت به گذشته می‌داد، بلکه به‌طور جدی‌تر،
نسبت به گذشته می‌داد، بلکه به‌طور جدی‌تر، به نظر شمعون، آنچه را که او به عنوان رابطه ارباب و بنده بین سوریه و لبنان می‌دید، رسمیت می‌بخشید و از به رسمیت شناختن دولت جدید رئیس‌جمهور الیاس هراوی که تحت توافقنامه طائف انتخاب شده بود، خودداری کرد. دوره جنگ. در ۱۸ ژانویه ۱۹۷۶، دانی شامون یکی از فرماندهان شبه‌نظامی بود که در قتل‌عام کارانتینا شرکت داشت. پس از قتل‌عام، دانی شامون مصاحبه‌ای انجام داد که در آن قتل‌عام بودن آن را انکار کرد و در عوض از آن به عنوان یک «عملیات نظامی مختصر» با هدف بازپس‌گیری املاک خصوصی
نظامی مختصر» با هدف بازپس‌گیری املاک خصوصی یاد کرد. در ۲۸ ژوئن ۱۹۷۶، دانی شمعون حمله به اردوگاه فلسطینی تل الزعتر را رهبری کرد که منجر به تلفات قابل توجه جانی و آوارگی پناهندگان فلسطینی شد. دانی شمعون و بشیر جمیل ادعا کردند که به دلیل نگرانی از جان غیرنظامیان، کل اردوگاه را نابود نکرده‌اند. مرگ. در ۲۱ اکتبر ۱۹۹۰، شامون، همسر دومش اینگرید عبدالنور (۴۵ ساله) و دو پسرشان، طارق (۷ ساله) و جولیان (۵ ساله)، همگی در آپارتمانشان به ضرب گلوله کشته شدند. از شامون دو دخترش تریسی (از همسر اولش پتی مورگان) و تامارا که
دخترش تریسی (از همسر اولش پتی مورگان) و تامارا که در زمان قتل‌عام یازده‌ماهه بود، به یادگار ماندند. تریسی، دختر بزرگتر شامون، در زمان قتل‌عام در خارج از کشور بود در حالی که کوچک‌ترین دخترش، تامارا، زنده ماند. پیامدها و آزمایش‌ها. در ۲۴ ژوئن ۱۹۹۵، دادگاه لبنان، سمیر جعجع، رقیب مسیحی خود، را به جرم قتل دانی شمعون و خانواده‌اش مجرم شناخت. او به اعدام محکوم شد که بعداً به حبس ابد با اعمال شاقه تخفیف یافت. کامیل کرم و رفیق سعاده، دیگر متهمان، به ترتیب به ده و یک سال زندان محکوم شدند. ده عضو دیگر نیروهای لبنانی
سال زندان محکوم شدند. ده عضو دیگر نیروهای لبنانی نیز به صورت غیابی به حبس ابد محکوم شدند. این پرونده کاملاً مبتنی بر شواهد غیرمستند بود و عفو بین‌الملل محاکمه را به شدت ناقص توصیف کرد. جعجع به جرم بمب‌گذاری کلیسای سیده النجات همچنان در دادگاه باقی ماند. این حکم توسط بخشی از افکار عمومی لبنان و دوری شمعون، برادر دانی، که اعلام کرد ارتش اشغالگر سوریه مسئول این قتل‌عام است، رد شد. جعجع در ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۵ آزاد شد، زمانی که پارلمان لبنان تحت کنترل ائتلاف ۱۴ مارس به لایحه عفو رأی داد. این در حالی است که لایحه عفو
لایحه عفو رأی داد. این در حالی است که لایحه عفو عمومی، آزادی محکومان به «"جرایم ترور یا اقدام به ترور شخصیت‌های مذهبی، رهبران سیاسی و دیپلمات‌های خارجی یا عرب"» را رسماً مستثنی می‌کند.
سرجیو کورلی (؛ زادهٔ ) قاتل زنجیره‌ای اهل ایتالیا است. اوایل زندگی. کورلی در سال ۱۹۶۰ در آربوس به دنیا آمد. اطلاعات کمی دربارهٔ گذشتهٔ او شناخته شده است. او در زادگاهش چوپانی می‌کرد، با زنی به نام دانیلا مونتونی ازدواج کرده بود و دو دختر داشت. در مقطعی در اوایل دهه ۱۹۸۰، کورلی به سرقت روی آورد، که در این دوران دچار اعتیاد به مواد مخدر نیز شد و شروع به آزار جسمی همسر و فرزندانش کرد. خدمات اجتماعی مجبور شدند چندین بار به دلیل ضرب و جرح‌های شدید علیه همسر کورلی مداخله کنند. در مقطعی، کورلی در زادگاهش یک باند
مداخله کنند. در مقطعی، کورلی در زادگاهش یک باند تشکیل داد که عمدتاً به سرقت‌های سازمان‌یافته می‌پرداخت، اما گاهی قتل‌های سفارشی نیز انجام می‌داد. قتل‌ها. قتل دوگانه. در ۴ سپتامبر ۱۹۸۲، در یک جاده خاکی نزدیک ساحل آربوس، یک افسر جزء نیروی هوایی یک کاروان را دید که در یک برآمدگی کوچک معروف به "سو پیستوکّو" (بیسکویت) متوقف شده بود. در داخل خودرو، یک فولکس‌واگن تایپ ۲، اجساد برهنهٔ دو نفر پیدا شد. بعدها مشخص شد که آن‌ها زیگفرید هایلمان ۴۱ ساله، بانکدار آلمانی و ماری هیده هلکن-یاگر ۲۵ ساله، مددکار اجتماعی بودند
ماری هیده هلکن-یاگر ۲۵ ساله، مددکار اجتماعی بودند که ظاهراً دو روز پیش‌تر با شلیک گلوله کشته شده بودند. کارآگاهان دریافتند که هایلمان نخست کشته شد، زیرا از پنجره عقب هدف گلوله قرار گرفت و در نهایت وقتی به زمین افتاد کشته شد. قاتل سپس وارد خودرو شد، به هلکن-یاگر تعرض جنسی کرد و سپس او را از پشت سر با شلیک گلوله کشت. داخل خودرو نشان می‌داد که ضارب احتمالاً به دنبال چیزی برای سرقت بوده است. به دلیل شیوهٔ قتل، در ابتدا مظنون شدند که شاید این زوج قربانیان احتمالی هیولای فلورانس باشند، اما بدون هیچ سرنخی، پرونده
هیولای فلورانس باشند، اما بدون هیچ سرنخی، پرونده بسته شد. سال‌ها بعد، کورلی اعتراف کرد که این زوج را پس از آن کشت که آن‌ها سگ شکاری‌اش، جلوسا، را زیر گرفتند و یکی از آن‌ها وقتی او شروع به فریاد زدن بر سرشان کرد، به او اشارهٔ توهین‌آمیز کرد. او از این عمل خشمگین شد، یک ساچمه‌زنی دولول کوتاه برداشت و آن‌ها را تا جاده خاکی تعقیب کرد، جایی که در حال رابطه جنسی بودند، به آن‌ها کمین کرد. کورلی ادعا کرد که همهٔ پول نقد ایتالیایی داخل خودرو را دزدید و ساچمه‌زن را در معدن اینگورتوسو انداخت. قتل‌های دیگر. چون کورلی
معدن اینگورتوسو انداخت. قتل‌های دیگر. چون کورلی برای قتل دوگانه مجازات نشده بود، به کشتار ادامه داد و این بار همدستانی نیز به او پیوستند. در ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۶، او آنتونیو فراو ۵۰ ساله را در آغلش حلق‌آویز کرد تا هشت میلیون "لیره" از او سرقت کند. سال‌ها بعد، او این حادثه را به عنوان یک «شوخی» از سوی اعضای باندش برای ترساندن فراو روایت کرد، که چند روز پیش با کورلی مشاجره‌ای کرده بود. با این حال، طناب دار بیش از حد محکم بسته شد و به‌طور ادعایی باعث خفگی مرگبار فراو شد. اوایل مهٔ ۱۹۹۰، کورلی توسط رینا روگری مأمور
شد. اوایل مهٔ ۱۹۹۰، کورلی توسط رینا روگری مأمور شد تا همسر او، لوئیجی ملیس ۶۱ ساله، قصاب، را که قصد داشت کسب‌وکارش را رها کرده و به دامداری روی آورد، به قتل برساند. انگیزهٔ این جنایت این بود که رینا نمی‌خواست پولی را که از کسب‌وکار قصابی به دست می‌آمد از دست بدهد. در ۶ مه، کورلی در منطقه‌ای دورافتاده در حومه آربوس به ملیس کمین کرد، جایی که یک‌بار با شلیک ساچمه‌زن به او شلیک کرد و درجا کشت. آخرین قتل در نوامبر ۱۹۹۰ رخ داد، زمانی که کورلی تصمیم گرفت مودنو تووری ۳۵ ساله، ساکن گوسپینی را که بدهی‌های مواد مخدر
۳۵ ساله، ساکن گوسپینی را که بدهی‌های مواد مخدر داشت، بکشد. کورلی او را به منطقه‌ای دورافتاده کشاند و یک‌بار به سرش شلیک کرد، سپس او و دست راستش، لوئیجی مولونی، جسد را در زباله‌دانی نزدیک ماروبیو سوزاندند. دستگیری و اعترافات. در سال ۱۹۹۲، آلمان به مقامات ایتالیایی فشار آورد تا قتل‌های هایلمان و هلکن-یاگر را حل کنند و برای هرگونه اطلاعاتی که منجر به دستگیری قاتل می‌شد، جایزهٔ سنگینی پیشنهاد داد. در همان زمان، کورلی توسط گروهبان فلیچه ماچونی مظنون به دست داشتن در قتل‌های اخیر شد، زیرا او مشکوک بود که چرا یک
در قتل‌های اخیر شد، زیرا او مشکوک بود که چرا یک چوپان ظاهراً فقیر با یک لانچیا دلتا اچ‌اف گران‌قیمت در آربوس تردد می‌کند. مدت کوتاهی بعد، زمانی که پلیس در آغل او سلاح‌های غیرقانونی و لوازم مصرف مواد مخدر پیدا کرد، بازداشت شد. تقریباً بلافاصله، کورلی به سه قتلی که بین سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۹۰ مرتکب شده بود اعتراف کرد. سپس ماچونی همسر کورلی، دانیلا، را بازجویی کرد و او پس از شکایت از رفتار دائماً خشونت‌آمیز شوهرش، فاش کرد که سال‌ها پیش شوهرش نزد او اعتراف کرده که آن زوج آلمانی را کشته است. کورلی سپس در مورد آن
آن زوج آلمانی را کشته است. کورلی سپس در مورد آن جنایت نیز مورد سؤال قرار گرفت و در نهایت اعتراف کرد که واقعاً گناهکار است و جزئیاتی را بازگو کرد که تنها قاتل می‌توانست بداند، مانند اینکه کالیبر ساچمه‌زن ۲۰ بوده، نه ۱۶ همان‌طور که قبلاً تصور می‌شد. وقتی از او دربارهٔ انگیزه پرسیده شد، گفت که می‌خواست از هایلمان و هلکن-یاگر به خاطر کشتن سگ شکاری‌اش انتقام بگیرد. محاکمه و زندان. در محاکمه بعدی، کورلی و ۱۲ متهم دیگر (از جمله همدست اصلی او لوئیجی مولونی و رینا روگجری) به مجموعه‌ای از جرایم مربوط به این جنایات
روگجری) به مجموعه‌ای از جرایم مربوط به این جنایات متهم شدند و همگی در رابطه با اتهامات خود محکوم شدند. دادگاه با توجه به ماهیت سازمان‌یافته و میزان خشونت این اقدامات، مجازات‌های سنگینی صادر کرد. از میان این‌ها، مهم‌ترین احکام، حبس ابد برای کورلی و مولونی بود، زیرا دومی در قتل‌های ملیس و تووری مشارکت فعال داشت. سایر متهمان نیز بسته به نقششان، به حبس‌های طولانی‌مدت محکوم شدند. این محاکمه بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها داشت و بار دیگر موضوع فعالیت باندهای خشن محلی را در مرکز توجه افکار عمومی قرار داد. شهادت
محلی را در مرکز توجه افکار عمومی قرار داد. شهادت دروغ. دو سال پس از دستگیری‌اش، کورلی با مقامات تماس گرفت و ادعا کرد که هویت فرد مسئول کمین مرگبار علیه "کارابینیری" آتلیو مازونی و لئوناردو ننچتی، که در دزولو در سال ۱۹۹۲ کشته شدند، را می‌داند. بنا به گفته کورلی، قاتل یک جنایتکار محلی به نام جیانتو کازولا بود که ظاهراً مسئولیت این جنایات را بر عهده گرفته بود. این ادعا توجه زیادی برانگیخت، زیرا می‌توانست پروندهٔ حل‌نشدهٔ کشته‌شدن دو کارابینیری را روشن کند. با این حال، هنگامی که به عنوان شاهد به دادگاه آورده
این حال، هنگامی که به عنوان شاهد به دادگاه آورده شد، کورلی از پاسخ‌دادن به پرسش‌ها خودداری کرد، زیرا پذیرش او در برنامه حمایت از شاهد رد شده بود. به همین دلیل، کازولا تبرئه شد و کورلی به شهادت دروغ متهم گردید. این اپیزود نشان داد که کورلی از شهادت به‌عنوان ابزاری برای کسب امتیاز یا جلب توجه استفاده می‌کرد، اما ناتوانی در پایبندی به ادعاهایش، موقعیت او را نزد دادگاه و افکار عمومی بیش‌ازپیش تضعیف کرد.
لشکرکشی بارزانی علیه جاش‌ها، لشکرکشی علیه گروه‌های قبیله‌ای تحت حمایت عراق در طول سال‌های ۱۹۶۰-۱۹۶۱ بود که عموماً در منطقه کردستان عراق با نام «جاش‌ها» شناخته می‌شدند. نیروهای مصطفی بارزانی با قبایل کرد رقیب که توسط دولت عراق مسلح و پشتیبانی می‌شدند، جنگیدند. قاسم برای رهبران جاش، که یکی از آنها شیخ رشید از قبیله لاوان بود، سلاح فراهم کرد. برای تضعیف بارزانی، عبدالکریم قاسم، رهبر عراق، با دشمنان قبیله‌ای بارزانی، از جمله زیباری، سورچی، هرکی، برادوستی و دیگران، متحد شد و آنها را مسلح کرد. ارزانی با هدف قرار
متحد شد و آنها را مسلح کرد. ارزانی با هدف قرار دادن این قبایل رقیب، نابودی دشمنان اصلی خود، مانند احمد محمد آقا، رئیس قبیله زیباری، و انجام نبردهای شدید علیه قبایل هرکی، سورچی و برادوست، پاسخ داد. بارزانی ادعا کرد که بیش از ۳۰۰۰ کشته به دشمنان خود وارد کرده است، که این خسارات سنگین تلقی می‌شود. در اوایل سال ۱۹۶۱، نیروهای بارزانی کنترل مناطق استراتژیک، از جمله زاخو، را دوباره به دست گرفتند و کنترل کردها را گسترش دادند. قبایلی که در کنار دولت عراق می‌جنگیدند و بسیاری از کردها آنها را «جاش» می‌نامیدند، به‌طور
بسیاری از کردها آنها را «جاش» می‌نامیدند، به‌طور گسترده «خائن» نامیده می‌شدند.
میبل استفنس میچل (; – )، کنشگر حق رأی اهل ایالات متحده آمریکا بود. او یک فعال حقوق زنان، عضو باشگاه زنان و یک آمریکایی بود. او در یک خانواده معتبر کشاورز طبقه زارعین با پیشینه کاتولیک ایرلندی متولد شد و در صومعه ویلا ماریا در استان کبک و مدرسه علمیه زنان آتلانتا در جورجیا تحصیل کرد. میچل، یک فعال اجتماعی و سیاسی، رهبر جنبش حق رأی زنان در جورجیا بود و به قوانین ایالتی اعتراض می‌کرد و با سیاستمداران محلی برای دفاع از حقوق زنان ملاقات می‌کرد و عضو باشگاه زنان آتلانتا بود. در سال ۱۹۱۵، او به عنوان رئیس اتحادیه
بود. در سال ۱۹۱۵، او به عنوان رئیس اتحادیه حق رأی زنان آتلانتا خدمت کرد و بعداً اتحادیه زنان رأی‌دهنده در جورجیا را تأسیس کرد. میچل به تأسیس انجمن کاتولیک غیرروحانی جورجیا کمک کرد و علیه ضدکاتولیسیسم در ایالات متحده مبارزه کرد. او مادر نویسنده و روزنامه نگار مارگارت میچل بود که شخصیت او الن روبیلارد اوهارا (مادر اسکارلت) از بربادرفته (رمان) ممکن است بر اساس میچل ساخته شده باشد. زندگی شخصی و خانواده. میچل با نام مری ایزابل استفنس در ۱۳ ژانویه ۱۸۷۲ در عمارت والدینش در خیابان جکسون در آتلانتا به دنیا آمد. او
در خیابان جکسون در آتلانتا به دنیا آمد. او هفتمین فرزند کاپیتان جان استفنس، افسر کنفدراسیون و تاجری بود که در کمیسیون پلیس آتلانتا خدمت می‌کرد، و مادرش آنی فیتزجرالد، یک زمین‌دار بود. پدرش در جوانی از ایرلند مهاجرت کرده بود.
رائول آگیلا (; – ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. او در سال‌های ۱۹۵۶ و ۱۹۵۷ در هفت مسابقه برای تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرد. او همچنین عضوی از تیم شیلی برای مسابقات جام ملت‌های آمریکای جنوبی ۱۹۵۷ بود.