payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سال ۱۹۹۱ از اتهام کاشتن بمب گروه ارتش جمهوری‌خواه ایرلند که در سال ۱۹۷۴ باعث کشته شدن ۲۱ نفر شد، تبرئه شدند)، گروه چهار نفره گیلدفورد (که در سال ۱۹۸۹ از اتهام قتل پنج نفر در بمب‌گذاری دیگری از سوی گروه ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در سال ۱۹۷۴ تبرئه شدند)، استیفن داونینگ (مردی از دربی‌شر که پس از ۲۷ سال حبس به‌خاطر قتل زنی در قبرستان کلیسا در سال ۲۰۰۱ آزاد شد) و بری جورج (که در سال ۲۰۰۷ پس از لغو حکم محکومیتش در پرونده قتل جیل داندو، مجری تلویزیونی در سال ۱۹۹۹ آزاد شد) اشاره کرد. شاید اولین پرونده قتل پر سر و
آزاد شد) اشاره کرد. شاید اولین پرونده قتل پر سر و صدایی که باعث درخواست‌های گسترده برای بازگرداندن مجازات اعدام شد، محاکمه قتل‌های مورز در سال ۱۹۶۶ بود، سالی پس از تعلیق مجازات اعدام، که در آن ایان برِیدی و مایرا هیندلی به حبس ابد محکوم شدند به خاطر قتل دو کودک و یک نوجوان در منطقه منچستر (آن‌ها بعدها به قتل دو نفر دیگر نیز اعتراف کردند). بعدها در سال ۱۹۶۶، قتل سه مأمور پلیس در غرب لندن نیز حمایت گسترده عمومی را برای بازگشت مجازات اعدام جلب کرد. سایر پرونده‌های پر سر و صدای بعدی که باعث درخواست‌های گسترده
پر سر و صدای بعدی که باعث درخواست‌های گسترده رسانه‌ای و عمومی برای بازگشت مجازات اعدام شدند شامل پیتر ساتکلیف معروف به «قاتل یورکشایر» است که در سال ۱۹۸۱ به قتل ۱۳ زن و حمله به هفت زن دیگر در شمال انگلستان محکوم شد؛ روی وایتینگ که در سال ۲۰۰۰ دختری هفت ساله را در وست ساسکس به قتل رساند؛ و ایان هانتلی، سرایدار مدرسه‌ای در کمبریج‌شر که در سال ۲۰۰۲ دو دختر ۱۰ ساله را کشت. یک نظرسنجی تلویزیونی در نوامبر ۲۰۰۹ نشان داد که ۷۰٪ افراد حداقل برای یکی از جرایم زیر، بازگرداندن مجازات اعدام را ترجیح می‌دهند: سرقت
بازگرداندن مجازات اعدام را ترجیح می‌دهند: سرقت مسلحانه، تجاوز، جرایم مرتبط با کودک‌آزاری، تروریسم، قتل بزرگسالان، قتل کودکان، تجاوز به کودکان، خیانت، سوءاستفاده از کودکان یا آدم‌ربایی. با این حال، پاسخ‌دهندگان تنها برای قتل بزرگسالان، با اکثریتی کوچک یا اکثریت نسبی، موافق مجازات اعدام بودند؛ این سؤال در نظرسنجی‌های دیگر مانند گالوپ نیز مطرح شده بود: به‌طور کلی، ۵۱٪ با مجازات اعدام برای قتل بزرگسالان موافق بودند، در حالی که در ولز این عدد ۵۶٪، در اسکاتلند ۵۵٪ و در انگلستان تنها ۴۹٪ بود. در مارس ۲۰۱۵، یک
۵۵٪ و در انگلستان تنها ۴۹٪ بود. در مارس ۲۰۱۵، یک نظرسنجی توسط گزارش نگرش‌های اجتماعی بریتانیا از سوی NatCen نشان داد که حمایت عمومی از مجازات اعدام به ۴۸٪ کاهش یافته است. در آوریل ۲۰۲۱، یک نظرسنجی نشان داد که ۵۴٪ بریتانیایی‌ها گفته‌اند که از بازگرداندن مجازات اعدام برای محکومان به تروریسم در بریتانیا حمایت می‌کنند. تقریباً یک‌چهارم (۲۳٪) پاسخ‌دهندگان اظهار کردند که مخالف آن هستند. روش‌های اعدام. روش های اعدام در بریتانیا به شرح ذیل بود: آمار. در قرن بیستم. بین سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۴۹، در انگلستان و ولز، ۶۲۱
بین سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۴۹، در انگلستان و ولز، ۶۲۱ مرد و ۱۱ زن اعدام شدند. در جریان جنگ جهانی اول، ۱۰ مأمور آلمانی بر اساس «قانون دفاع از قلمرو» مصوب ۱۹۱۴ اعدام شدند، و در جنگ جهانی دوم، ۱۶ جاسوس به موجب «قانون خیانت» مصوب ۱۹۴۰ اعدام گردیدند.
دانه و آب یا خوراک و آب فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی دون ورما است. در این فیلم بازیگرانی همچون آشوک کومار، میتون چاکرابورتی، پادمینی کولاپوری، نیروپا روی، آریونا ایرانی، آشا ساچدو و دون ورما ایفای نقش کرده‌اند.
قانون کودکان ۱۹۰۸ (۸ Edw. 7. c. 67)، که با نام قانون کودکان و نوجوانان ۱۹۰۸ نیز شناخته می‌شود، قانونی از پارلمان بریتانیا بود که توسط دولت لیبرال، به عنوان بخشی از بسته اصلاحات لیبرال حزب لیبرال بریتانیا، تصویب شد. این قانون به‌طور غیررسمی با عنوان منشور کودکان شناخته می‌شد و تا حد زیادی جایگزین قانون مدارس صنعتی مصوب ۱۸۶۸ شد.
ایستگاه مرکزی مترو/خیابان ۷ام () یکی از ایستگاه‌های مهم تبادلی متروی لس آنجلس است. این ایستگاه که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شده در محل تقاطع ایستگاه‌های ای، بی، دی و ئی قرار دارد.
دونده (انگلیسی: Runner) یک فیلم اکشن و دلهره‌آور آمریکایی آماده اکران به کارگردانی اسکات وا با بازی آلن ریچسون، اوون ویلسون، خودریگو سانتورو، لیلا جرج، آدریانا بارازا، سالیوان استیپلتون، پتا سرجنت و جرالدین هیکویل است. خلاصه داستان. یک پیک حرفه‌ای ۳ ساعت فرصت دارد تا یک کبد را از بریزبن به گلد کوست منتقل کند. ساخت. فیلمبرداری در آوریل ۲۰۲۵ در استرالیا آغاز شد. دن اسپیلو پس از تحقیقات منابع انسانی به دلیل رفتار نامناسب ادعایی از جمله قلدری و فریاد زدن بر سر عوامل فیلم، از سمت تهیه‌کننده برکنار شد.
پرواز ایر ایندیا شماره ۱۷۱ به شماره ثبت (VT_ANB) از مبدا احمدآباد (هند) به مقصد لندن ساعت ۱۳و۳۸دقیقه به وقت هندوستان فرودگاه را ترک کرد. هنگام تیک آف کنترل هواپیما دچار مشکل شده و هواپیما سقوط می‌کند
در منطق محمول‌ها برای این که بتوان جمله‌های این‌همانی را به نحوی صحیح در نشانه‌گذاری خود ترجمه کرد، نماد « = » را معرفی می‌کنند. با استفاده از این نماد می‌توان جمله‌ای مانند: «شیخ‌الرئیس، همان ابن‌سینا است» را به صورت s=e نمادین کرد.&lt;br&gt; با استفاده از قاعده‌ی این‌همانی می‌توان چیزهایی را که دارای رابطه‌ی این‌همانی هستند، جایگزین یکدیگر کرد؛ بنابراین، معرفی قاعده‌ی این‌همانی، توجیهی برای اعتبار استدلال‌هایی مانند استدلال زیر در نظام منطقی فراهم می‌آورد:&lt;br&gt; &lt;br&gt; Nsq: "شیخ‌الرئیس، نویسنده‌ی
&lt;br&gt; Nsq: "شیخ‌الرئیس، نویسنده‌ی قانون است".&lt;br&gt; s=e: "شیخ الرئیس همان ابن‌سینا است".&lt;br&gt; formula_1 Neq: "ابن‌سینا نویسنده‌ی قانون است". &lt;br&gt; با توجه به این توضیحات، نمی‌توان جملاتی مانند «شیخ‌الرئیس، همان ابن‌سینا است» را همانند جملاتی مانند «علی بلند قد است»، به صورت Se (با این فرض که e= «ابن‌سینا» و S= «شیخ‌الرئیس») نمادین کرد؛ زیرا کلمه‌ی «است» در جمله‌ی «علی بلند قد است» کارکرد محمولی دارد و بیان می‌کند که وصف بلندقد بودن، یکی از اوصاف علی است، اما در جمله‌‌ی اول هیچ وصفی بر
از اوصاف علی است، اما در جمله‌‌ی اول هیچ وصفی بر شیخ‌الرئیس حمل نشده است، بلکه کلمه‌ی «است» در این جمله نشان‌دهنده‌ی این‌همانی میان شیخ‌الرئیس و ابن‌سینا است.
تانکارد (به انگلیسی: Tankard) یک گروه ترش متال آلمانی از فرانکفورت است که در سال ۱۹۸۲ توسط سه همکلاسی، آندریاس «جره» جرمیا (گیتار بیس)، اکسل کاتزمن (گیتار) و فرانک ثوروارث (خواننده) تأسیس شد. تانکارد در کنار کریتور، دستراکشن و سادام، اغلب به عنوان یکی از «چهار بزرگ» ترش متال توتونیک شناخته می‌شود. از نظر سبک موسیقی، تانکارد برخلاف «چهار بزرگ توتونیک» (کریتور، دستراکشن و سادام) که همگی به خاطر پرداختن به موضوعاتی مانند مرگ، سیاست، خشونت و ضدفاشیسم شناخته می‌شوند، پیوسته ترش متال نواخته است که از نظر موضوعی
پیوسته ترش متال نواخته است که از نظر موضوعی عمدتاً بر تقدیس الکل تمرکز دارد.
حرم سَبزِقَبا مجموعه آرامگاهی شیعی، منسوب به محمد بن موسی بن جعفر است، که در شهر دزفول واقع می‌باشد. سبزقبا کیست؟. سبزقبا، همان محمد بن موسی بن جعفر است، که به‌دلیل آنکه معمولاً لباس سبزرنگ پوشیده، به سَبزِقَبا معروف شده است. وی که در حدود ۱۸ سالگی به دزفول آمد، ابتدا میهمان پیرزن مریض شیعه‌ای شد، که طبق حکایات، به دعای سبزقبا شفا یافته، و پس از آن پیشه سقایی را به عهده گرفته، و هر که از دست او آب خورده و بیمار بوده، فوراً شفا یافته است. پس از یکسال اقامت در دزفول، سبزقبا مریض شد و به همان مرض (گویا در ۱۸۳
دزفول، سبزقبا مریض شد و به همان مرض (گویا در ۱۸۳ قمری/۷۸–۱۷۷ شمسی) درگذشت. گفته‌اند قبل از مرگش خود را پسر موسی بن جعفر معرفی می‌کند، و به پیرزن شیعه نامه‌ای می‌دهد، تا به علی بن موسی رساند. علی که در مسیر طوس بوده، پس از رسیدن به دزفول و زیارت قبر محمد، با پیرزن محبت‌آمیز رفتار کرده، و وعده شفاعت در روز قیامت را داده است. آیا واقعاً اینجا آرامگاه محمد بن موسی است؟. نعمت‌الله جزائری در یکی از کتاب‌هایش اشاره به سبزقبا و هویت او به‌عنوان فرزند موسی بن جعفر دارد، اما این تنها جایی است که می‌توان از سبزقبا و
اما این تنها جایی است که می‌توان از سبزقبا و هویت وی اثری یافت، که به اطمینان به انتساب آرامگاه به محمد بن موسی نمی‌رسد. شیخ مفید در کتاب "اَلاِرشاد" خود، از محمد بن موسی یاد کرده، و در "اِعلامُ الوَریٰ" وی شخصی درست‌کار و باتقوا توصیف شده است. آرامگاه‌های دیگری در شهرهای گوناگون من‌جمله شیراز نیز منسوب به محمد بن موسی وجود دارند. توسعه حرم. گویا اولین بنای حرم سبزقبا به دوره سلجوقی مربوط می‌شود.هر چند حرم در سده ۱۴ شمسی توسعه بسیاری به خود دید، اما توسعه آن همچنان توسط دست‌اندرکارانش دنبال می‌شود. از
آن همچنان توسط دست‌اندرکارانش دنبال می‌شود. از برنامه‌های توسعه حرم می‌توان به تلاش برای تبدیل آن به حرم چهارم اهل بیت در ایران (در کنار مشهد، شیراز و قم)، و قطب فرهنگی–زیارتی جنوب غرب کشور اشاره کرد.
کالبدگشایی یک بازی ویدئویی ماجراجویی معمای قتل می‌باشد که در سال ۲۰۰۲ توسط شرکت مایکرویدس منتشر شد. دنباله‌های این بازی "طبیعت بی‌جان" و "طبیعت بی‌جان ۲" هستند. این بازی همچنین به زبان‌های فرانسوی، ایتالیایی، آلمانی و اسپانیایی نیز عرضه شده است.
پادشاهی گوریو در طول تقریباً پنج قرن حکومت خود بر شبه جزیره کره، از ارزهای مختلفی استفاده می‌کرد. هر دو پول کالایی و فلزی، اغلب به‌طور همزمان، در یک «سیستم ارزی ترکیبی» مورد استفاده قرار می‌گرفتند: پول فلزی شامل سکه‌ها، چینی و کره‌ای، و ارزهای نقره‌ای بود. پول کاغذی در اواخر دوره گوریو مورد استفاده قرار می‌گرفت. گوریو اولین ایالت کره بود که سکه‌های مخصوص به خود را ضرب کرد. در میان سکه‌های ضرب شده توسط گوریو، مانند "دونگوک تونگبو،" "سامهان تونگبو" و "هائدونگ تونگبو"، حدود صد نوع شناخته شده است. سکه‌ها
تونگبو"، حدود صد نوع شناخته شده است. سکه‌ها نتوانستند کاربرد گسترده‌ای پیدا کنند، در حالی که ارزهای نقره‌ای تا پایان گوریو مورد استفاده قرار می‌گرفتند. اونبیونگ، یک واحد پول نقره‌ای به شکل شبه‌جزیره کره، حدود ۳۰۰ سال در گردش بود و طبق گفته بانک کره، جایگاه مهمی در تاریخ پول کره دارد. گوریو تا اواخر قرن سیزدهم از ثبات پولی برخوردار بود، اما با معرفی پول کاغذی از سلسله یوان، بی‌ثباتی پولی را تجربه کرد. تاریخ. دوره اولیه. ارزهای اصلی مورد استفاده در گوریو پس از تأسیس آن، پول چینی مانند سکه‌های سلسله تانگ و
از تأسیس آن، پول چینی مانند سکه‌های سلسله تانگ و سونگ و پول کالایی مانند پارچه ( 포화 ؛布貨) بودند. گوریو یک ارز قانونی واحد نداشت و هر منطقه که توسط اربابان منطقه‌ای شبه مستقل "هوجوک" (호족؛豪族) اداره می‌شد،از ارز متفاوتی استفاده می‌کرد. پس از نابودی پادشاهی بالهایی توسط خیتان، که گوریو آن را کشوری خویشاوند می‌دانست، وانگ گان از گوریو در سال ۹۴۲ ممنوعیت گردش هرگونه سکه را اعلام کرد. این اقدام برای تحریم تجارت با خیتان‌های منفور که از پول فلزی استفاده می‌کردند و محافظت از ذخایر فلزی گوریو بود. علاوه بر این، گوریو
از ذخایر فلزی گوریو بود. علاوه بر این، گوریو خود را برای درگیری با امپراتوری خیتان آماده می‌کرد. ممنوعیت وانگ گان در سال ۹۴۲ نشان می‌دهد که تا حدودی سکه‌ها در گوریو در گردش بوده‌اند. پس از این ممنوعیت، برنج و پارچه واسطه مبادله بودند . به همین ترتیب، پارچه واسطه مبادله برای معاملات روزمره در سلسله لیائو و سلسله جین بود. در این دوره در گوریو، کشاورزی به بهره‌وری بالایی دست یافت و استانداردهای زندگی بهبود یافت. تولید برنج و منسوجات به گوریو این امکان را داد تا قدرت نظامی خود را افزایش دهد. ممنوعیت ضرب سکه تا
قدرت نظامی خود را افزایش دهد. ممنوعیت ضرب سکه تا سال ۹۹۶ میلادی، سه سال پس از از سرگیری روابط دیپلماتیک گوریو با سلسله لیائو، ادامه یافت. در سال ۹۹۶، سونگ‌جونگ از گوریو سکه‌های آهنی را برای تجارت با خیتان‌ها که از سکه‌های آهنی استفاده می‌کردند، ضرب کرد. این سکه‌ها ممکن است برای ترویج تمرکزگرایی صادر شده باشند. تا آنجا که می‌توان ثابت کرد، سکه‌های آهنی حک نشده بودند. دولت تلاش‌های زیادی برای ترویج استفاده از سکه به جای پول کالایی انجام داد؛ در سال ۹۹۷، موک‌جونگ از گوریو استفاده پولی از پارچه کنفی را ممنوع
از گوریو استفاده پولی از پارچه کنفی را ممنوع کرد، که در آن زمان رایج‌ترین ارز برای معاملات روزمره بود. با این حال، به دلیل مخالفت، از جمله از سوی اشراف، دولت این ممنوعیت را لغو کرد و سیاست خود را در سال ۱۰۰۲ تغییر داد: توزیع سکه‌ها متوقف شد و عموم مردم مجاز به استفاده از هر ارزی بودند. در همین حال، سکه‌ها همچنان در فروشگاه‌های چای و شراب (茶酒店) و رستوران‌ها استفاده می‌شدند. « "گئون وون جونگبو" »، سکه‌ای آهنی که در یک طرف آن عبارت "گئون وون جونگبو" ( 건원중보 ;乾元重寶") و در طرف دیگر آن عبارت دونگ گوک" ( 동국 ;東國) حک
و در طرف دیگر آن عبارت دونگ گوک" ( 동국 ;東國) حک شده است، در اوایل دهه ۱۹۱۰ از مقبره‌ای در گوریو در مجاورت که سونگ ، پایتخت گوریو، کشف شد؛ این سکه به همراه سکه‌های برنزی "گئون وون جونگبو" ، "دونگ گوک تونگبو" و "دونگ گوک جونگبو" از زیر خاک بیرون کشیده شد . با این حال، ارتباط آن با سکه‌های آهنی گوریو که در سال ۹۹۶ ضرب شده بودند، بحث‌برانگیز است. گری اشکنازی از "Primal Trek" می‌گوید که از "گئون وون جونگبو" در منابع تاریخی کره نامی برده نشده و تا سال ۱۹۳۸ در کتاب "توا سنشی" (東亞錢志) نوشته ماساهیرو اوکودایرا، که در
"توا سنشی" (東亞錢志) نوشته ماساهیرو اوکودایرا، که در آن به گوریو نسبت داده شده است، فهرست‌بندی نشده بود. در کره، سکه "گئون وون جونگبو" یک سکه گوریو محسوب می‌شود. سکه اصلی که به زبان چینی "چیان‌یوان ژونگبائو" نامیده می‌شود ، مربوط به سال ۷۵۹ میلادی در دوران سلسله تانگ است؛ در مقابل، سکه "گئون وون جونگبو با نام دونگ‌گوک" در پشت آن حک شده است. "دونگ‌گوک" یکی از نام‌های متعدد گوریو، به همراه "سامهان" ، "هادونگ" ، "دونگ‌بانگ" و "چئونگ‌گو" بود . به گفته جون سئونگ هو از آکادمی مطالعات کره : «از آنجایی که سکه‌های
هو از آکادمی مطالعات کره : «از آنجایی که سکه‌های ریخته‌گری شده قابل تغییر نیستند، سکه نمی‌تواند با حفظ نوشته تانگ دوباره ریخته شده باشد. به احتمال زیاد، این سکه یک سکه سنگین بوده که توسط ضرابخانه گوریو در اواخر قرن دهم ریخته شده است.» علاوه بر این، سکه‌های گوریو و تانگ ترکیب فلزی متفاوتی دارند. در چین، سکه "گئون وون جونگبو" به عنوان یک سکه گوریو یا یک سکه بالهایی در نظر گرفته می‌شود. دیدگاه «سکه گوریو» توسط "توآ سنشی" ، منتشر شده در سال ۱۹۳۸ ، نشان داده شده است. وانگ زویوان، طرفدار دیدگاه جدیدتر «سکه
شده است. وانگ زویوان، طرفدار دیدگاه جدیدتر «سکه بالهایی»، می‌گوید که بالهایی همیشه روابط نزدیکی با سلسله تانگ داشته و از نظر سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و نظامی به شدت توسط آنها حمایت می‌شده است. بنابراین، او نتیجه می‌گیرد که بالهایی، که با نام « "هایدونگ شنگگو" » (海東盛國) نیز شناخته می‌شود، سکه "گئون وون جونگبو" را برای نشان دادن وفاداری خود به سلسله تانگ در زمان سلطنت امپراتور سوزونگ ( حکومت ۷۵۶-۷۶۲ ) ضرب کرده است. با این حال، سکه‌های بالهایی کاوش نشده‌اند. دوره میانی گوریو در زمان سلطنت سوکجونگ از گوریو (
دوره میانی گوریو در زمان سلطنت سوکجونگ از گوریو ( حکومت: ۱۰۹۵-۱۱۰۵ ) بر اساس پیشنهادات راهب بودایی، اویچون، و افسر نظامی، یون کوان، ارزهای جدیدی را منتشر کرد . اویچون، که برادر کوچکتر سوکجونگ بود، با توجه به تجربه راحتی و کارایی آن در سلسله سونگ ، طرفدار اجرای اقتصاد پولی بود. علاوه بر این، اصلاحات پیشنهادی او با هدف متمرکز کردن تجارت و اقتصاد، که تحت سلطه اشراف بودند، انجام شد. اویچون در سال ۱۰۹۷ یک دفتر ضرب سکه تأسیس کرد. سکه‌هایی که از القاب گوریو مانند "دونگ‌گوک تونگبو" ، "سامهان تونگبو" و "هادونگ
"دونگ‌گوک تونگبو" ، "سامهان تونگبو" و "هادونگ تونگبو" نامگذاری شده بودند ، متعاقباً ضرب و منتشر شدند. از سال ۱۱۰۱، یک پول نقره‌ای با شکل منحصر به فرد به نام "اونبیونگ" ( 은병 ؛銀甁) که در زبان کره‌ای به معنای «گلدان نقره‌ای» است ، ریخته‌گری و رواج یافت. سکه‌های برنزی گوریو شبیه سکه‌های استاندارد شرق آسیا در آن زمان بودند، اما تفاوت آنها این بود که به جای نام دوره، نام ملی روی آنها حک شده بود . سوکجونگ به طور فعال استفاده از سکه را ترویج می‌کرد. پس از پنج سال تأخیر به دلیل مخالفت، ۱۵۰۰۰ "گوان" (یا ۱۵ میلیون
تأخیر به دلیل مخالفت، ۱۵۰۰۰ "گوان" (یا ۱۵ میلیون قطعه) از "هائدونگ تونگبو" در سال ۱۱۰۲ ضرب شد. "گوریو در گذشته سکه‌ها را به گردش درآورده بود، اما این اولین گردش کامل بود. سیخواجی" معنای مورد غذا و پول ) در تاریخ "گوریو" می‌گوید ":" "هیچ چیز مهم‌تر از سکه نیست که ممکن است به نفع کشور ما باشد و مردم را ثروتمند کند ... فقط اکنون است که ما در مورد ضرب سکه فلزی فرمان صادر کرده‌ایم." برای ترویج استفاده از آنها، سکه‌های تازه ضرب شده بین مقامات دولتی و سربازان توزیع شد و مغازه‌های جدیدی در پایتخت نصب شد؛ در سال
شد و مغازه‌های جدیدی در پایتخت نصب شد؛ در سال ۱۱۰۴، به ایالت‌ها و بخش‌ها دستور داده شد که مغازه‌های شراب و رستوران‌های جدیدی افتتاح کنند. سوکجونگ در سال ۱۱۰۵ درگذشت. در سال بعد، سیاست پولی او با مقاومت شدید مقامات در دولت مرکزی و ایالتی روبرو شد. با وجود مخالفت‌ها، یجونگ از گوریو در سال ۱۱۱۲ سیاست پولی سوکجونگ را دو برابر کرد. با این حال، سکه‌ها در نهایت نتوانستند در گوریو به طور گسترده مورد استفاده قرار گیرند. از سوی دیگر، پول نقره تا پایان سلسله به طور مداوم مورد استفاده قرار گرفت. شو جینگ، فرستاده سلسله
مورد استفاده قرار گرفت. شو جینگ، فرستاده سلسله سونگ که در سال ۱۱۲۳ از گوریو بازدید کرد، استفاده از "اونبیونگ" ، اما نه سکه، را به عنوان پول مشاهده کرد. اونبیونگ «گلدان نقره‌ای» که به دلیل دهانه پهنش، به طور عامیانه هوالگو (활구؛ 闊口) نامیده می‌شد"،" با مهر دولتی اولین بار در سال 1101 میلادی عرضه شد. این گلدان با یک "گئون" ( 근 ؛斤) نقره ساخته شده و طوری طراحی شده بود که شبیه طرح کلی نقشه‌برداری شبه جزیره کره باشد. "اونبیونگ" ساخته شد؛ سایر پول‌های نقره توسط دولت ممنوع شده بودند. " اونبیونگ" به عنوان یک پول
دولت ممنوع شده بودند. " اونبیونگ" به عنوان یک پول پایدار و استاندارد، در سراسر پادشاهی هم در امور مالی عمومی و هم در تجارت خصوصی مورد استفاده قرار می‌گرفت؛ همچنین برای پرداخت مالیات استفاده می‌شد. "اونبیونگ" توسط اشراف به عنوان پول رایج استفاده می‌شد، در حالی که غلات و پارچه توسط مردم عادی استفاده می‌شد. علاوه بر این، "اونبیونگ" عمدتاً در معاملات بزرگ استفاده می‌شد. به گفته جون سئونگ هو: "تقریباً به مدت ۱۵۰ سال از اوایل قرن دوازدهم تا اواسط قرن سیزدهم، نقره ارز اصلی گوریو بود." نقره قبل از ساخت "اونبیونگ"
ارز اصلی گوریو بود." نقره قبل از ساخت "اونبیونگ" به عنوان ارز استفاده می‌شد. متالورژی نقره کره پیشرفته بود و کره‌ای‌ها در اواسط قرن دهم نقره را، احتمالاً به شکل شمش ، به جورچن‌ها صادر می‌کردند. متالورژی نقره کره در سال ۱۱۰۲ به جورچن‌ها صادر شد. "اونبیونگ" تنها ارز نقره استاندارد در شرق آسیا باقی ماند ، با شروع رونق استخراج نقره در ژاپن، که با معرفی کوپلینگ از کره در سال ۱۵۳۳ امکان‌پذیر شد. گوریو دوره‌ای از شکوفایی تجارت بود و گوریو در طول قرن‌های یازدهم و دوازدهم به طور فعال با سلسله سونگ در فعالیت‌های
و دوازدهم به طور فعال با سلسله سونگ در فعالیت‌های تجاری مشارکت داشت. سکه‌های سلسله سونگ در بسیاری از نقاط آسیا رواج داشت. گوریو نیز سکه‌هایی از سلسله سونگ وارد می‌کرد؛ سکه‌های سلسله سونگ بیشتری نسبت به سکه‌های گوریو در کره کشف شده‌اند. با این حال، آنها لزوماً به عنوان ارز استفاده نمی‌شدند، بلکه به عنوان یک پیشکش مذهبی یا کالای مقدس استفاده می‌شدند. در سال ۱۱۹۹، دولت سونگ صادرات سکه به گوریو و ژاپن را ممنوع کرد.
اصول جنگل (همچنین اصول جنگل ریو، که رسماً بیانیه معتبر و غیر الزام‌آور اصول برای اجماع جهانی در مورد مدیریت، حفاظت و توسعه پایدار همه انواع جنگل‌ها نامیده می‌شود) سندی است که در سال ۱۹۹۲ در کنفرانس محیط زیست و توسعه سازمان ملل متحد (" اوج زمین ") تهیه شد. این یک سند غیر الزام‌آور قانونی است که توصیه‌های متعددی برای حفاظت و توسعه پایدار جنگل‌داری ارائه می‌دهد. در اجلاس زمین، مذاکرات مربوط به این سند به دلیل درخواست‌های کشورهای در حال توسعه در گروه ۷۷ برای افزایش کمک‌های خارجی به منظور تأمین هزینه‌های کنار
کمک‌های خارجی به منظور تأمین هزینه‌های کنار گذاشتن ذخایر جنگلی، پیچیده شد و با چالش‌های متعددی از جمله اختلاف نظر میان کشور صنعتی و در حال توسعه، تأثیرات تغییرات اقلیمی بر منابع طبیعی، و ضرورت تدوین سازوکارهای اجرایی کارآمد برای اطمینان از تخصیص صحیح این کمک‌ها روبه‌رو شد. این مباحث، بحث‌های طولانی و پیچیده‌ای را در میان نمایندگان کشورهای مختلف ایجاد کرد که هر یک به دنبال تأمین منافع ملی خود در کنار حفاظت از منابع جهانی بودند. کشورهای توسعه‌یافته در برابر این خواسته‌ها مقاومت کردند و سند نهایی یک مصالحه
این خواسته‌ها مقاومت کردند و سند نهایی یک مصالحه بود. توسعه. فرایند جنگل اروپا (کنفرانس وزیران حفاظت از جنگل‌ها در اروپا، MCPFE) با کنفرانس استراسبورگ در سال ۱۹۹۰ آغاز شد و اصول جنگل در کنفرانس هلسینکی در سال ۱۹۹۳ تصویب و در دستور کار قرار گرفت. این فرایند، منطقه پان-اروپایی متشکل از ۴۷ امضاکننده (۴۶ کشور اروپایی و اتحادیه اروپا) را پوشش می‌دهد که تا حدودی با منطقه فرایند مونترال (روسیه از امضاکنندگان هر دو فرایند است) همپوشانی دارد. در نتیجه لابی‌گری توسط کمیته کشورهای در حال توسعه (یا گروه ۷۷) در سازمان
کمیته کشورهای در حال توسعه (یا گروه ۷۷) در سازمان ملل متحد، اصول غیرالزام‌آور جنگل در سال ۱۹۹۲ وضع شد. این موارد، مشکل جنگل‌زدایی را به بدهی جهان سوم و انتقال ناکافی فناوری مرتبط می‌دانستند و اظهار داشتند که «هزینه افزایشی کامل توافق‌شده برای دستیابی به مزایای مرتبط با حفاظت از جنگل‌ها… باید به‌طور مساوی توسط جامعه بین‌المللی تقسیم شود» (بند ۱(ب)). متعاقباً، گروه ۷۷ در سال ۱۹۹۵ در "هیئت بین دولتی جنگل‌ها" (IPF) و سپس در سال ۲۰۰۱ "در مجمع بین دولتی جنگل‌ها" (IFF) از دسترسی مقرون به صرفه به فناوری‌های سازگار
از دسترسی مقرون به صرفه به فناوری‌های سازگار با محیط زیست بدون رعایت دقیق حقوق مالکیت فکری حمایت کرد؛ در حالی که کشورهای توسعه‌یافته در آنجا درخواست‌ها برای ایجاد صندوق جنگل‌ها را رد کردند. گروه کارشناسی که تحت نظر انجمن جنگل‌های سازمان ملل متحد (UNFF) تشکیل شد، در سال ۲۰۰۴ گزارش داد، اما در سال ۲۰۰۷ کشورهای توسعه‌یافته دوباره عباراتی را در اصول متن نهایی که می‌توانست مسئولیت قانونی آنها را تحت قوانین بین‌المللی برای تأمین مالی و فناوری‌های سازگار با محیط زیست به کشورهای در حال توسعه تأیید کند، وتو کردند.
به کشورهای در حال توسعه تأیید کند، وتو کردند. فرایند مونترال، که با نام "گروه کاری معیارها و شاخص‌های حفاظت و مدیریت پایدار جنگل‌های معتدل و شمالی" نیز شناخته می‌شود، در سال ۱۹۹۴ و در نتیجه اصول جنگل آغاز شد.
کالپانا چاکما (متولد ۱ مه ۱۹۷۶) یک فعال حقوق بشر و فمینیست اهل بنگلادش بود که عنوان دبیر سازمان‌دهی فدراسیون زنان تپه‌نشین فعالیت می‌کرد. او به همراه دو برادرش در تاریخ ۱۲ ژوئن ۱۹۹۶ از خانه‌شان در روستای لالیاگونا ربوده شد. گفته می‌شود این ربایش توسط اعضای ارتش بنگلادش انجام شده است. کالپانا چاکما تا امروز همچنان مفقود است و هیچ‌کس به دلیل ناپدید شدن او محاکمه نشده است. گمانه‌زنی‌ها حاکی از آن است که او پس از ربوده شدن کشته شده است. اوایل زندگی. کالپانا چاکما به عنوان یک فعال برجسته حقوق بشر در منطقه
چاکما به عنوان یک فعال برجسته حقوق بشر در منطقه تپه‌های چیتاگونگ (CHT) شناخته می‌شد. او دبیر سازمان‌دهی فدراسیون زنان تپه‌نشین در بنگلادش بود و به شدت از سرکوب‌ها و آزارهای ارتش بنگلادش علیه مردان و زنان بومی انتقاد می‌کرد. او به ویژه برای حقوق زنان بومی تلاش می‌کرد و با برگزاری کنفرانس‌ها، سمینارها و جلساتی در مناطق مختلف CHT، اعتراض خود را نسبت به سرکوب ارتش بنگلادش بر جمعیت بومی بیان می‌کرد. همچنین او حمایت قوی از جنبش خودمختاری در CHT داشت که توسط سازمان پارباتیا چتاگرام جانا سمهاتی سمی‌تی هدایت می‌شد؛
پارباتیا چتاگرام جانا سمهاتی سمی‌تی هدایت می‌شد؛ این سازمان شبه‌نظامی جدایی‌طلب مردم بومی چیتاگونگ بود. پس از امضای پیمان صلح CHT در ۲ دسامبر ۱۹۹۷، این سازمان تسلیحات خود را کنار گذاشت و اکنون به عنوان یک حزب سیاسی برای منافع مردم بومی فعالیت می‌کند. دولت بنگلادش این سازمان را تهدیدی برای حاکمیت کشور می‌دید. در انتخابات پارلمانی عمومی بنگلادش که در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۶ برگزار شد، کالپانا به طور فعال از نامزد مستقل بیجای کتان چاکما حمایت کرد و عضو ارشد هیئت ریاست پاهاری گنا پریشاد بود. کالپانا چند ساعت قبل از
پاهاری گنا پریشاد بود. کالپانا چند ساعت قبل از برگزاری هفتمین انتخابات ملی ربوده شد. ربوده شدن. حدود ساعت ۱:۰۰ صبح روز ۱۲ ژوئن ۱۹۹۶، ۶ ساعت قبل از انتخابات عمومی بنگلادش، کالپانا چاکما ظاهراً توسط اعضای ارتش بنگلادش از خانه‌اش در روستای لالیاغونا در رانگاماتی ربوده شد. یک ستوان ارتش به نام فردوس به همراه دو عضو حزب دفاع از روستا، نورالحق و صالح احمد، از پادگان ارتش کوجویچاری در همان شب به خانه کالپانا حمله کردند و او را به زور با خود بردند. مادر کالپانا، بادهونی چاکما، به خبرنگاران گفت: «ما خواب بودیم که
چاکما، به خبرنگاران گفت: «ما خواب بودیم که کسی از بیرون صدا زد و می‌خواست بداند چه کسانی داخل خانه هستند. سپس قفل در را از بیرون پایین کشیدند و وارد خانه شدند. چراغ قوه را مستقیم به صورت ما گرفتند و پسر کوچکم خدیرام را با این‌که گفته بودند «سر» او (لشکر فرودوس) می‌خواهد با او صحبت کند، بردند. چند دقیقه بعد، پسر بزرگم کالیشاران و دخترم کالپانا را بردند و من و همسر کالیشاران را پشت سر گذاشتند.» کالیشاران چاکما، کشاورز و نان‌آور خانواده، گفت که سه نفر را با چشم‌بند بسته و دست‌هایشان را نزدیک چاه خانه بسته و
بسته و دست‌هایشان را نزدیک چاه خانه بسته و از آنها خواسته بودند بنشینند. او گفت: «برخی لباس‌های نظامی به تن داشتند و برخی دیگر لُنگی به کمر بسته بودند. آنها به زبان بنگالی صحبت می‌کردند و ابتدا خدیرام را از ما گرفتند.» خدیرام چاکما، برادر کالپانا، شرح داد که چگونه فرار کرده است: «از من خواسته شد که در آب نزدیک چاه فرو بروم. همین که این کار را کردم، کسی فریاد زد «بزنیدش». با احساس مرگ قریب‌الوقوع، دستم را باز کردم، چشم‌بند را از چشم‌هایم برداشتم و شروع به دویدن در آب تا کمر کردم. صدای یک شلیک پشت سرم را
دویدن در آب تا کمر کردم. صدای یک شلیک پشت سرم را شنیدم اما به دویدن ادامه دادم.» کالیشاران گفت که پس از بردن خدیرام، کالپانا نیز از کنار او برده شد: «وقتی صدای شلیک گلوله و فریادهایی چند متر آن‌طرف‌تر را شنیدم، دستم را باز کردم، چشم‌بند را از چشم‌هایم برداشتم و داخل آب پریدم. آنها یک بار به سمت من شلیک کردند و وقتی می‌دویدم صدای کالپانا را شنیدم که فریاد می‌زد: دادا، دادا، ماهره باجا (برادر، برادر، کمکم کن).» جستجوی کالپانا چاکما. خبر این حادثه فورا پخش شد و همسایه‌ها از اتفاق مطلع شدند. صبح زود خدیرام با
و همسایه‌ها از اتفاق مطلع شدند. صبح زود خدیرام با کمک سامرات سور چاکما به "کوجویچاری"، اردوگاه ارتش آن ناحیه، برای پرس و جو در مورد خواهرش رفت. اردوگاه او را به عنوان عضو سازمان شانتی بهینی شناخت و تهدید کرد، بنابراین خدیرام ناامید به خانه برگشت. کالیچاران به اداره پلیس محلی (باگیچاری) رفت تا اولین گزارش اطلاعاتی (FIR) را ثبت کند، اما نه پلیس و نه اردوگاه ارتش هیچ اقدامی برای آزاد کردن کالپانا انجام ندادند. نقش دولت. فرمانده پلیس (SP) منطقه رانگاماتی پس از انتقاد شدید سازمان‌های ملی و بین‌المللی، از خانه
انتقاد شدید سازمان‌های ملی و بین‌المللی، از خانه کالپانا بازدید کرد و اعلام کرد که تنها در منطقه رانگاماتی حدود ۱۸۰ پادگان ارتش بنگلادش وجود دارد و امکان جستجوی همه آنها برای او وجود ندارد. در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۶، چندین سازمان زنان نامه‌ای به وزیر کشور ارائه دادند که وزارتخانه مسئول نظم و قانون در CHT نیست و امور آن مربوط به فرمانده کل نیروهای ارتش منطقه است. شاهدان بومی در تحقیقات لحاظ نشدند و متهمان اصلی مورد بازجویی قرار نگرفتند. نقش ارتش بنگلادش. در تاریخ ۱۸ ژوئیه ۱۹۹۶، ارتش بنگلادش از هلیکوپتر