payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لوید شیرر (; – )) نویسنده بود و یک ستون‌نویس شایعات مربوط به افراد مشهور آمریکایی بود. از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۹۱، او «رژه شخصیت والتر اسکات» را در مجله "Parade" می‌نوشت. در این ستون او از نام «والتر اسکات» استفاده می‌کرد و با استفاده از سبک پرسش و پاسخ، شایعات مربوط به افراد مشهور را مورد بحث قرار می‌داد. شیرر همچنین با نام واقعی خود، شرح حال افراد مشهور را می‌نوشت.
کلیسای هوسپ مقدس (دیاربکر) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای کاتولیک ارمنی واقع در شهر دیاربکر، استان دیاربکر ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
انتشارات دانشگاه آرکانزاس ()، یک انتشارات دانشگاهی است که بخشی از دانشگاه آرکانزاس است و از سال ۱۹۸۴ عضو انجمن مطبوعات دانشگاه است. مأموریت آن انتشار داوری همتا کتاب و نشریه دانشگاهی است. در سال ۱۹۸۰ توسط ویلارد بی. گیت‌وود جونیور و میلر ویلیامز تأسیس شد و در خانه مک‌ایلروی در فایتویل (آرکانزاس) قرار دارد. نویسندگان برجسته شامل فعال حقوق مدنی دیزی بیتس، رئیس‌جمهور ایالات متحده جیمی کارتر، ملک‌الشعرای سابق ایالات متحده بیلی کالینز، و برنده جایزه ملی کتاب الن گیلکریست هستند. تاریخچه. انتشارات دانشگاه آرکانزاس
هستند. تاریخچه. انتشارات دانشگاه آرکانزاس در ماه مه ۱۹۸۰ به عنوان بازوی انتشاراتی دانشگاه آرکانزاس توسط هیئت امنای دانشگاه تأسیس شد. میلر ویلیامز به عنوان اولین مدیر انتشارات و ویلارد بی. گیت‌وود جونیور به عنوان رئیس اولین کمیته مطبوعات منصوب شدند. در پنج سال اول فعالیت، کمک‌های انتشارات دانشگاه میسوری برای عملیات ویرایش و تولید بسیار مهم بود.
ای‌بی‌سی- کلیو ()، یک شرکت انتشاراتی آمریکایی برای آثار مرجع دانشگاهی و نشریات دوره‌ای است که عمدتاً در موضوعاتی مانند تاریخ و علوم اجتماعی برای محیط‌های آموزشی و کتابخانه‌های عمومی منتشر می‌شوند. از سال ۲۰۲۱، ABC-Clio و مجموعه انتشارات آن، مجموعاً انتشارات انتشارات بریتانیایی انتشارات بلومزبری هستند. ABC-Clio به پانزده پایگاه داده آنلاین مختلف که حاوی بیش از یک میلیون کتاب درسی آنلاین هستند، خدمات ارائه می‌دهد.
هاگیگادار (؛ Հագիգադար ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، شهرستان سوچاوا رومانی می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه کاراپت مقدس (فرنوز) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان ماراش ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کامنویل ()، یک مجله عقاید لیبرال کلیسای کاتولیک به ویرایش و مدیریت عوام دینی کاتولیک، مقر آن در نیویورک. این مجله قدیمی‌ترین مجله مستقل عقاید کاتولیک در ایالات متحده است. تاریخچه. «کامنویل» که در سال ۱۹۲۴ توسط مایکل ویلیامز (۱۸۷۷–۱۹۵۰) و همکاران کالورت تأسیس شد، قدیمی‌ترین مجله مستقل کاتولیک رومی در ایالات متحده است. این مجله در ابتدا با الگوبرداری از «نیو ریپابلیک» و «نیش» نوشته شده بود، اما «بیانگر رویکرد کاتولیک» در پوشش ادبیات، هنر، دین، جامعه و سیاست بود. یکی از مشهورترین نویسندگان این مجله دوروتی دی
یکی از مشهورترین نویسندگان این مجله دوروتی دی است که نوشتن برای آن را از سال ۱۹۲۹ آغاز کرد. در سال ۱۹۳۲، او با پیتر مورین آشنا شد، که برای انتشار ایده‌های خود در مورد یک عمل و نظریه رادیکال‌تر از آثار رحمت به دفاتر «کامنویل» مراجعه کرده بود. سردبیر مجله او را رد کرد اما به او پیشنهاد داد که با دی تماس بگیرد. آنها با هم کارگر کاتولیک را تأسیس کردند. دی برای چندین دهه به کمک‌های خود به «کامنویل» ادامه داد.
فیلمی کمدی رمانتیک محصول سال ۲۰۰۱ کشور ژاپن و به کارگردانی شوهی ایمامورا است. این فیلم آخرین اثر بلند ایمامورا به شمار می‌رود. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۲۰۰۱ نیز به نمایش درآمد. فیلم راوی مشکلات یک مرد عادی ژاپنی است که پس از پشت‌سر گذاشتن بحران‌های زندگی شخصی، در دهکده‌ای کوچک با زنی عجیب‌ و غریب آشنا می‌شود و زندگی‌اش دگرگون می‌شود. واپسین فیلم ایمامورا، حاوی تأملات و اشارات فراوانی درباره جست‌وجوی خوشبختی است. داستان. یوسوکه کارمندی ژاپنی است که از کارش در شرکت معماری در توکیو اخراج شده و دچار مشکلات
در شرکت معماری در توکیو اخراج شده و دچار مشکلات زناشویی شده است. وقتی دوست قدیمی‌اش فوت می‌کند، او به شهر کوچک ماهیگیری هیمی، تویاما، سفر می‌کند تا گنجی را که پیرمرد دهه‌ها قبل در خانه‌ای در آنجا پنهان کرده بود، پیدا کند. او آنچه را که انتظار دارد پیدا نمی‌کند، اما در یک کشتی ماهیگیری محلی مشغول به کار می‌شود و با زنی که تمایل اغراق‌آمیزی به انزال زنانه دارد، رابطه عاشقانه برقرار می‌کند.
بیرمنگام پست ()، یک روزنامه هفتگی چاپ شده در بیرمنگام، انگلستان است که در سراسر میدلندز غربی توزیع می‌شود. این روزنامه که اولین بار با نام «بیرمنگام دیلی پست» در سال ۱۸۵۷ منتشر شد، سردبیران برجسته‌ای داشته و نقش تأثیرگذاری در زندگی و سیاست شهر ایفا کرده است. در حال حاضر متعلق به ریچ پی ال سی است. در ژوئن ۲۰۱۳، این روزنامه یک نسخه تبلت روزانه به نام «بیرمنگام پست بیزینس دیلی» راه‌اندازی کرد. در سال ۲۰۱۹، این وب‌سایت کنار گذاشته شد تا به جای آن میزبان برند خبری تجاری سراسری «بیزینس لایو» باشد. تاریخچه.
خبری تجاری سراسری «بیزینس لایو» باشد. تاریخچه. روزنامه «بیرمنگام ژورنال» یک روزنامه هفتگی بود که بین سال‌های ۱۸۲۵ تا ۱۸۶۹ منتشر می‌شد. این روزنامه که در دهه ۱۸۳۰ میلادی، صدای تأثیرگذاری در سطح ملی در منشورگرایی بود، در سال ۱۸۴۴ به جان فردریک فینی فروخته شد و جد مستقیم «بیرمنگام پست» امروزی بود.
کتاب‌های هارمونی ()، یک نام ناشر از گروه انتشاراتی کراون است که خود بخشی از ناشر پنگوئن رندوم هاوس است. این انتشارات توسط بروس هریس، از مدیران کراون، در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد.
کتابخانه مدرن ()، یک انتشارات کتاب آمریکایی است imprint و قبلاً شرکت هلدینگ از رندوم هاوس بود. این انتشارات در سال ۱۹۱۷ توسط آلبرت بونی و هوراس لیورایت به عنوان بخشی از شرکت انتشاراتی آنها Boni &amp; Liveright تأسیس شد و در سال ۱۹۲۵، زمانی که بونی و لیورایت آن را به بنت سرف و دونالد کلاپفر فروختند، به یک شرکت انتشاراتی مستقل تبدیل شد. رندوم هاوس در سال ۱۹۲۷ به عنوان یک شرکت تابعه از کتابخانه مدرن آغاز به کار کرد و در نهایت از شرکت مادر خود پیشی گرفت و کتابخانه مدرن به بخشی از رندوم هاوس تبدیل شد.
انتشارات دانشگاه ایالتی وین ()، یک انتشارات دانشگاهی است که بخشی از دانشگاه ایالتی وین است. این انتشارات تحت نام خود و همچنین چاپ‌ها «لاک‌پشت نقاشی‌شده» و «مجموعه کتاب‌های دریاچه‌های بزرگ» منتشر می‌کند. تاریخ. این انتشارات حوزه‌های موضوعی قوی در مطالعات آفریقا؛ مطالعات افسانه‌ها و فولکلور؛ مطالعات فیلم، تلویزیون و رسانه؛ مطالعات یهود؛ علایق منطقه‌ای؛ و آسیب‌شناسی گفتار و زبان دارد. انتشارات دانشگاه ایالتی وین همچنین یازده مجله دانشگاهی، از جمله «عجایب و قصه‌ها» و چندین نشریه تجاری و همچنین «مجموعه نویسندگان
و چندین نشریه تجاری و همچنین «مجموعه نویسندگان ساخت میشیگان» را منتشر می‌کند.
کلیسای گئورگ مقدس (چناق قلعه) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر چناق قلعه، استان چناق‌قلعه ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای کاراپت مقدس (اسکودار) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر اسکودار، استانبول ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
پرنسس ماریا کلوتیلد ساووی (; – ) آریستوکرات اهل پادشاهی ایتالیا بود. در تورین از ویتوریو امانوئل دوم، پادشاه بعدی ایتالیا و همسر اولش، آدلاید اتریش، متولد شد. او همسر شاهزاده ناپلئون-ژروم بناپارت بود. او عضو رتبه سوم سنت دومینیک بود و توسط پاپ پیوس دوازدهم به عنوان بنده خدا اعلام شده است. زندگی‌نامه. ماریا کلوتیلد از ساووی در ۲ مارس ۱۸۴۳ در کاخ سلطنتی تورین به دنیا آمد، او بزرگ‌ترین دختر ویکتور امانوئل دوم (که در آن زمان هنوز شاهزاده بود) و ماریا آدلاید از هابسبورگ-لورن بود. این زوج صاحب هفت فرزند دیگر
از هابسبورگ-لورن بود. این زوج صاحب هفت فرزند دیگر شدند: اومبرتو (۱۸۴۴–۱۹۰۰)، آمدئو (۱۸۴۵–۱۸۹۰)، اودونه (۱۸۴۶–۱۸۶۶) و ماریا پیا (۱۸۴۷–۱۹۱۱). کارلو آلبرتو (متولد ۱۸۵۱)، ویتوریو امانوئله (متولد و درگذشته در همان روز، در ۱۸۵۲) و همنام او (متولد ۱۸۵۵ و تنها چند ماه زندگی کرد). مادرش مستقیماً مسئولیت آموزش اولیه او را بر عهده گرفت، دایه و دایه نگرفت و مدت زیادی را با دختر کوچک در قلعه مونکالیری نزد مادرشوهرش ماریا ترزا، همسر کارلو آلبرتو، گذراند. کلوتیلد از همان سال‌های اولیه، طبیعتی فروتن اما مصمم از خود نشان
سال‌های اولیه، طبیعتی فروتن اما مصمم از خود نشان داد: در کودکی، دعاها را آموخت و به زندگی‌ای که با آموزه‌های اخلاق کاتولیک هدایت می‌شد، تمایل پیدا کرد. چچینا، همان‌طور که خیلی زود او را صدا زدند، بعدها مسیری را که مختص همسالان اشرافی‌اش بود، دنبال کرد. روزهای او به‌طور دقیق برنامه‌ریزی شده بود: دروس دروس مختلف مدرسه توسط معلمانی که از میان اساتید عالی‌رتبه انتخاب شده بودند، تدریس می‌شد و این با آموزش معنوی و فعالیت‌های فراغتی‌تر مانند اسب‌سواری همراه بود که او به ویژه دوست داشت. او همچنین توسط معلم
بود که او به ویژه دوست داشت. او همچنین توسط معلم سرخانه‌اش پائولینا دی پریولا، که سال‌ها بعد، وقتی با یکی از نوه‌های خواهرش ملاقات کرد، با علاقه از او یاد می‌کرد، یاری می‌شد. در همین حال، کلوتیلد خود را با دقت برای دریافت اولین آیین‌های مقدس آماده کرده بود. سه دفترچه یادداشت از مراقبه‌هایی که در ماه قبل از مراسم عشای ربانی نوشته شده بود، در این زمینه باقی مانده است. خواندن آنها شخصیتی کاملاً شکل گرفته را نشان می‌دهد، زندگی‌ای که مصمم است خدا را در هر لحظه از زندگی در اولویت قرار دهد. اولین بخش نشان می‌دهد
زندگی در اولویت قرار دهد. اولین بخش نشان می‌دهد که چگونه اعمال پرهیزگاری شاهزاده خانم برای یک دختر ده ساله کاملاً غیرمعمول بوده است: «(من خود را به) یک ریاضت کوچک متعهد می‌کنم: انجام کارهایی که مرا ناراحت می‌کنند با بیانی مهربانانه - به یاد آوردن حضور خدا هر روز در زمان‌های خاص - وفاداری به ریاضت‌های کوچک - همیشه بخشی از لذت‌هایم را برای فقرا نگه داشتن.» در ۱۱ ژوئن ۱۸۵۳، در کلیسای استوپینیگی توسط مونسینور آندره‌آ چارواز، اسقف اعظم جنوا، مراسم عشای ربانی به همراه مراسم تأیید برای او برگزار شد. در همان جشن،
همراه مراسم تأیید برای او برگزار شد. در همان جشن، همان آیین‌ها برای برادرش امبرتو نیز اجرا شد. ماریا کلوتیلد و ماریا پیا از ساووی از مزار مادرشان دیدن می‌کنند کلوتیلد خیلی زود مجبور شد ریاضت‌هایی را که در قلبش قول داده بود، به‌طور کامل تجربه کند: قربانی‌های روزانه، در سال ۱۸۵۵، با چهار مرگ همراه شد. در ۱۲ ژانویه، مادربزرگش ماریا ترزا درگذشت. عصر روز شانزدهم، روز تشییع جنازه، مادرش، ماریا آدلاید از هابسبورگ-لورن، به دلیل التهاب معده و روده در رختخواب بستری شد که به سرعت منجر به مرگ او در بیستم، دو روز پس از
که به سرعت منجر به مرگ او در بیستم، دو روز پس از آنکه دخترش فرصت آخرین خداحافظی را پیدا کرده بود، شد. مرگ عمویش فردیناند، دوک جنوا، در ۱۱ فوریه، و از دست دادن برادر کوچکش ویکتور امانوئل در ماه مه، این تصویر غم‌انگیز را تکمیل کرد. شاهزاده خانم با سلاح ایمان با غم و اندوه خود روبرو شد، سلاحی که به تدریج آن را تقویت کرد، همان‌طور که از آنچه در دفتر خاطرات خود، نامه‌هایش در آن زمان و سال‌ها بعد در خاطراتش نوشته است، می‌توان دید. سپس او به همراه جیووانی توماسو گیلاردی، اسقف دومینیکن، سزار لولی بارنابی و راهب
گیلاردی، اسقف دومینیکن، سزار لولی بارنابی و راهب استانیسلائو گازلی، به تربیت معنوی خود ادامه داد. در همان زمان، او به خاطر خوش‌رفتاری‌اش در دربار نیز شهرت یافت. به عنوان بانوی اول خاندان ساووی، از او خواسته شد تا در ماه مه ۱۸۵۶، زمانی که ملکه الیزابت، الکساندرا فیودوروونا، برای بهبود روابط بین خاندان ساووی و روسیه که در جنگ کریمه با هم درگیر شده بودند، به تورین آمد، به افتخار او ادای احترام کند. او در دسامبر ۱۸۵۷، به مناسبت دیدار گراند دوک کنستانتین، برادر تزار الکساندر دوم، مجبور شد همین نقش را بر عهده
تزار الکساندر دوم، مجبور شد همین نقش را بر عهده بگیرد. کلوتیلد برداشت‌هایی را که در طول این تجربه دوم داشت، ثبت کرد و سخنان همدردی خود را برای نیکولای کوچک، پسر کوستانتینو، حفظ کرد: «قبل از فرود، دوست کوچک عزیزمان آلبومی را به ما نشان داد که در آن نام شاهزادگان، اقوامش، که در راه آلمان دیده بود، وجود داشت؛ نیکولا بسیار مهربان و خوب است». اجداد. ماریا کلوتیلد بزرگ‌ترین فرزند از هشت فرزند ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ساردینیا، از همسر اول و پسر عمویش، دوشس آدلاید اتریش بود. پدرش بعدها به عنوان ویکتور امانوئل
اتریش بود. پدرش بعدها به عنوان ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ایتالیای متحد شد. پدربزرگ و مادربزرگ پدری ماریا کلوتیلد، چارلز آلبرت، پادشاه ساردینیا و دوشس ماریا ترزا اتریش بودند. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او، دوک راینر جوزف اتریش و پرنسس الیزابت ساووی بودند. راینر پسر کوچکتر لئوپولد دوم، امپراتور مقدس روم بود. ازدواج. او در تورین با شاهزاده ناپلئون ژروم بناپارت (۱۸۲۲–۱۸۹۱) ازدواج کرد. در سال ۱۸۵۸، کاوور ماهرانه دسیسه‌های دیپلماتیک پیدمونت را مدیریت کرد. از آنجایی که ناپلئون سوم، امپراتور فرانسه، که گذشته‌ای
که ناپلئون سوم، امپراتور فرانسه، که گذشته‌ای لیبرال داشت، به نظر می‌رسید که نسبت به آرمان ریزورجیمنتو ایتالیا تمایل دارد، کنت تلاش‌های خود را وقف تشکیل اتحاد با فرانسه کرد؛ بنابراین، این دو مرد در ۲۱ ژوئیه مخفیانه در پلومبیر ملاقات کردند تا توافق‌نامه‌های معروف را منعقد کنند. امپراتور در ازای کمک او، واگذاری نیس و ساووی را خواستار شد، که مقدمه‌ای بر جنگ دوم استقلال ایتالیا بود. او همچنین قول داد که حمایت خود را از پادشاهی در مرکز ایتالیا که از قدرت پاپ آزاد است و در اهداف خود توسط پسر عمویش ناپلئون ژوزف
است و در اهداف خود توسط پسر عمویش ناپلئون ژوزف چارلز پل (معروف به جروم) بناپارت، که او نیز برادرزاده ناپلئون مشهورتر بود، هدایت می‌شود، تضمین کند. برای اینکه این امر امکان‌پذیر باشد و اتحاد پایدارتر باشد، ازدواج بین جروم و شاهزاده خانمی از خاندان ساووی ضروری بود؛ بنابراین انتخاب به کلوتیلد افتاد. امپراتور ازدواج را شرط لازم برای رعایت توافق قرار نداد، اما کاوور به راحتی فهمید که چگونه امتناع از این کار، امیدهای او را برای دریافت حمایت لازم از فرانسه به خطر می‌اندازد. جیرولامو نه تنها بیست سال از عروس
خطر می‌اندازد. جیرولامو نه تنها بیست سال از عروس آینده‌اش بزرگتر بود، بلکه، و مهم‌تر از همه، دیدگاه متفاوتی نسبت به زندگی داشت. او نیز از جوانی لیبرال بود، اغلب درگیر روابط عاشقانه زودگذر بود و زندگی‌ای بسیار دور از احکام کلیسا داشت، که برعکس، از آن بیزار بود. نخست‌وزیر با بازگشت به ایتالیا، ویتوریو امانوئل را مطلع کرد و به او وظیفه داد تا دخترش را از وصلت پیشنهادی در پلومبیر مطلع کند. کلوتیلد از قلعه کاسوتو در بالای گارسیو، نامه‌ای به کاوور فرستاد و با مهربانی مخالفت طبیعی خود را با ازدواج پیشنهادی، همراه
مخالفت طبیعی خود را با ازدواج پیشنهادی، همراه با آگاهی از اهمیت سیاسی آن و کنار گذاشتن کامل ایمانش به مسیح، ابراز کرد: «من قبلاً زیاد فکر کرده‌ام؛ اما ازدواج من با شاهزاده ناپلئون یک موضوع بسیار جدی است و مهم‌تر از همه، کاملاً با عقاید من مغایرت دارد. من همچنین می‌دانم، کنت عزیز، که این می‌تواند برای آینده ملتی مانند ملت ما و مهم‌تر از همه برای پدرم، پادشاه، مفید باشد. دوباره در مورد آن فکر خواهم کرد و امیدوارم که خداوند با کمک بی‌عیب و نقص خود مرا راهنمایی کند. فعلاً همه چیز را به دست او می‌سپارم و
کند. فعلاً همه چیز را به دست او می‌سپارم و نمی‌توانم هیچ تصمیمی بگیرم.» دختر بزرگ پادشاه تمام ماه اوت را در کاسوتو گذراند و در مورد پاسخ تعمق کرد و در ماه سپتامبر به راکونیجی بازگشت. در اینجا بود که او تصمیم قطعی خود را گرفت و ازدواج را پذیرفت. اگرچه این انتخاب تحت تأثیر دلایل سیاسی بود، اما تا حد زیادی از این اعتقاد نیز ناشی می‌شد که او با پایبندی آگاهانه و در عین حال فداکارانه به خواسته‌های کاوور و امپراتور فرانسه و نیازهای میهن، اراده خدا را محقق می‌کرد. او بعداً خودش اعتراف کرد که تصمیمش - حداقل نه
او بعداً خودش اعتراف کرد که تصمیمش - حداقل نه صرفاً - ناشی از تحمیل دیگران نبوده است: «من با شاهزاده ازدواج کردم چون خودم می‌خواستم.» با این حال، او یک شرط گذاشت: قبل از رفتن به محراب، نامزدش را ببیند. سفر جرولامو به تعویق افتاد، بنابراین شاهزاده خانم فرصت داشت تا راکونیجی را ترک کند و به شهر بازگردد. ملاقات بین همسران آینده در ۱۶ ژانویه ۱۸۵۹ در تورین برگزار شد و به آخرین تردیدهای کلوتیلد اجازه داد تا حل شود و عروسی قریب‌الوقوع رسمی شود. این اعلام باعث اعتراضات شدیدی در دربار تورین شد که از چگونگی قربانی
شدیدی در دربار تورین شد که از چگونگی قربانی شدن جان یک دختر پانزده ساله برای برآورده کردن دسیسه‌های سیاسی حاکمان خشمگین بودند. نامه‌ای معاصر، که توسط کوستانزا دازگلیو به پسرش امانوئل نوشته شده است، «سرزنش» «تمام طبقات اجتماعی» را آشکار می‌کند: «اشراف با شرکت نکردن در اولین مراسم روشن‌گری در تئاتر و مجلس رقص کاوور این را نشان دادند.» با این حال، پس از این تظاهرات، «جمعیت به تئاتر و دربار هجوم آوردند» تا «از پادشاه و حتی کمتر از آن از شاهزاده خانم که بسیار دوست داشته می‌شود، اخم نکنند». در ۲۳ ژانویه، ژنرال
داشته می‌شود، اخم نکنند». در ۲۳ ژانویه، ژنرال نیل درخواست رسمی را به پدر عروس ارائه داد، در حالی که در ۲۸ ژانویه، توافق‌نامه‌های پلامبیر رسماً در جلسه‌ای بین پادشاه، جروم، و امپراتور امضا شد. در روز یکشنبه، ۳۰ ژانویه ۱۸۵۹، در کلیسای سلطنتی کفن مقدس، مراسم عروسی توسط اسقف اعظم ورچلی، آلساندرو دانژن، با حضور اسقف‌های کازاله مونفراتو، ساونا، پینرولو و شوش برگزار شد. کلوتیلد رسماً از تاج و تخت صرف نظر کرد و جهیزیه ۵۰۰۰۰۰ لیری به همراه داشت که ۳۰۰۰۰۰ لیر جواهرات و ۱۰۰۰۰۰ لیر جهیزیه به آن اضافه شد؛ بنابراین
و ۱۰۰۰۰۰ لیر جهیزیه به آن اضافه شد؛ بنابراین ناپلئون سوم نیز توانست با ازدواج با یکی از قدیمی‌ترین سلسله‌های اروپایی، اعتبار خانواده خود را افزایش دهد. طبق رسم عروسی خاندان ساووی، پس از این مراسم مقدس، جشن باشکوهی برگزار شد: رژه‌ها و اجراهایی در خیابان‌های تورین همراه با پذیرایی باشکوهی که در تالار شهر برگزار شد. مبلغ قابل توجهی نیز به فقرا، چه در تورین و چه در فرانسه، اهدا شد. در روز عروسی، تازه عروس و دامادها شهر را ترک کردند. پادشاه، کاوور و لا مارمورا آنها را با قطار به جنوا همراهی کردند، جایی که همه
آنها را با قطار به جنوا همراهی کردند، جایی که همه آنها همان شب در میان جمعیت مشتاق در یک اجرا در تئاتر کارلو فلیچه شرکت کردند. پس از دو شب خوابیدن زیر فانوس، کلوتیلد با پدرش خداحافظی کرد و به سمت مارسی و سپس به پایتخت فرانسه حرکت کرد. بعدازظهر ۴ سپتامبر، پرنسس پرووانس را با قطار سلطنتی ترک کرد و صبح روز بعد به فونتنبلو رسید. در آنجا او با پدر شوهرش جرولامو و خواهر شوهرش ماتیلد ملاقات کرد و سرانجام، همان شب، در حالی که توسط زوج سلطنتی در دربار مورد استقبال قرار گرفت، به پاریس رسید. پرنسس ناپلئون. ازدواج
قرار گرفت، به پاریس رسید. پرنسس ناپلئون. ازدواج آنها ناخوشایند بود، به خصوص به این دلیل که ماریا کلوتیلد زندگی آرام‌تر و پر از وظیفه‌ای را که احساس می‌کرد باید حفظ کنند، ترجیح می‌داد، در حالی که ناپلئون-ژروم سبک زندگی سریع‌تر و پر از سرگرمی دربار فرانسه را ترجیح می‌داد. یکی دیگر از عوامل ازدواج ناخوشایند آنها، شرایطی بود که منجر به ازدواج آنها شد. ماریا کلوتیلد هنگام ازدواج آنها تنها ۱۵ سال داشت، در حالی که او بیش از ۳۷ سال داشت. در وقایعی که منجر به ازدواج آنها شد، او به شدت مخالف این ازدواج بود و با
آنها شد، او به شدت مخالف این ازدواج بود و با ناراحتی با آن موافقت کرد. این ازدواج همچنین به دلایل سیاسی در کنفرانس پلومبیر (ژوئیه ۱۸۵۸) مورد مذاکره قرار گرفته بود. از آنجایی که ماریا کلوتیلد در آن زمان برای ازدواج خیلی جوان بود، ناپلئون-ژروم مجبور شد تا سال بعد صبر کند. بسیاری از سرعتی که او در جمع‌آوری عروس جوان خود در تورین انجام داد، ناراضی بودند. ازدواج آنها اغلب با ازدواج یک فیل و یک غزال مقایسه می‌شد؛ داماد چهره‌ای ناپلئونی (پهن، حجیم و سنگین) داشت، در حالی که عروس ضعیف، کوتاه، مو بور و با بینی خاص
در حالی که عروس ضعیف، کوتاه، مو بور و با بینی خاص خاندان ساووی به نظر می‌رسید. شوهرش خیانتکار بود، در حالی که او در امور خیریه فعال بود. ماریا کلوتیلد به عنوان فردی مغرور، متعصب و وظیفه‌شناس، اما «باتقوا و متواضع» توصیف می‌شد. در جریان بحثی در مورد نحوه صحیح لباس پوشیدن، ماریا کلوتیلد به ملکه اوژنی دو مونتیخو خاطرنشان کرد که نباید فراموش کند که در دربار سلطنتی متولد و بزرگ شده است. وقتی اوژنی در یک مورد از خستگی دربار فرانسه شکایت کرد، ماریا کلوتیلد پاسخ داد: «ما اهمیتی نمی‌دهیم؛ می‌بینید، ما با آن متولد
«ما اهمیتی نمی‌دهیم؛ می‌بینید، ما با آن متولد شده‌ایم.» این ازدواج هم در بین فرانسوی‌ها و هم در بین ایتالیایی‌ها منفور بود؛ به ویژه دومی احساس می‌کرد که دختر پادشاهشان قربانی یکی از اعضای منفور خاندان بناپارت شده است و در نتیجه آن را به عنوان یک رابطه نامشروع در نظر می‌گرفت. از طرف فرانسه، ناپلئون-ژروم مورد بی‌احترامی قرار گرفته بود و به خاطر انجام امور مختلف قبل و در طول ازدواجش شناخته شده بود. استقبال رسمی آنها در پاریس در ۴ فوریه با استقبال بسیار سردی از سوی پاریسی‌ها روبرو شد، نه به خاطر بی‌احترامی به
سوی پاریسی‌ها روبرو شد، نه به خاطر بی‌احترامی به دختر پادشاه ساردینیا، بلکه به خاطر بی‌میلی به شوهر جدیدش. در واقع، در تمام طول زندگی‌اش، همدردی عمومی به نفع او بود. او با علاقه به عنوان فردی گوشه‌گیر، خیرخواه، پرهیزگار و گرفتار در یک ازدواج ناموفق شناخته می‌شد. او به همراه همسرش در سال ۱۸۶۱ به ایالات متحده و در سال ۱۸۶۳ به مصر و سرزمین مقدس سفر کرد. در حالی که در ایالات متحده بود، با خط اصلی تازه تکمیل شده راه‌آهن مرکزی ایلینوی سفر کرد، جایی که روستای ساووی، ایلینوی، به افتخار او نامگذاری شد. سقوط
ساووی، ایلینوی، به افتخار او نامگذاری شد. سقوط امپراتوری فرانسه. پس از سقوط امپراتوری دوم فرانسه در سال ۱۸۷۰، ماریا کلوتیلد در ابتدا از ترک پاریس هنگام وقوع انقلاب خودداری کرد، زیرا احساس می‌کرد که چه چیزی برای یک شاهزاده خانم از خاندان ساووی مناسب است، که ماندن در پست خود بود. با این حال، آنها مجبور به فرار شدند و خانواده آنها از ملک زیبایی در شهر پرانگینز در نزدیکی دریاچه ژنو که در آن اقامت داشتند، لذت بردند. تورین. پس از مرگ ویکتور امانوئل، پدر ماریا کلوتیلد در سال ۱۸۷۸، او بدون همسرش به تورین ایتالیا
در سال ۱۸۷۸، او بدون همسرش به تورین ایتالیا بازگشت. در این دوره، دخترشان (ماریا لتیزیا) بیشتر با مادرش در قلعه مونکالیری اقامت داشت، اما دو پسرش عمدتاً با پدرشان ماندند. در ایتالیا بود که مادرشان خود را از جامعه کنار کشید تا خود را وقف دین و امور خیریه مختلف کند. پس از انقلاب، او بقیه عمر خود را در مونکالیری (واقع در خارج از تورین) گذراند، جایی که روزهای خود را وقف دین کرد. او به مدت ۲۰ سال تا زمان مرگش در سن ۶۸ سالگی در مونکالیری، در انزوا از دنیا زندگی کرد. او در آنجا به خاک سپرده شد و مراسم تشییع جنازه
او در آنجا به خاک سپرده شد و مراسم تشییع جنازه با تشریفات باشکوهی برگزار شد. ویکتور امانوئل سوم ایتالیا، ملکه النا و دیگران در این مراسم حضور داشتند. در سال ۱۹۳۶، هدف تقدیس ماریا کلوتیلد توسط موریلیو فوساتی، اسقف اعظم تورین، مطرح شد. نوشته‌های معنوی او در ۲۸ فوریه ۱۹۴۰ توسط متکلمان تأیید شد. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۲، پاپ پیوس دوازدهم، پرنسس را بنده خدا اعلام کرد.
صومعه بزرگ بنیدزور (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، کومو کارتلی گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
پیمان تورین () قراردادی که در ۲۴ مارس ۱۸۶۰ بین فرانسه و پیمونت-ساردینیا منعقد شد، سندی است که به موجب آن دوک‌نشین ساووی و شهرستان نیس به فرانسه ضمیمه شدند و به حکومت چند صد ساله ایتالیا بر این منطقه پایان دادند. پیشینه. امپراتور ناپلئون سوم فرانسه و کنت کاوور، نخست‌وزیر پادشاهی ساردینیا، در ۲۱ ژوئیه ۱۸۵۸ به‌طور محرمانه در پلامبیر-له-بن ملاقات کردند. آنها توافق کردند که فرانسه از اتحاد ایتالیا توسط ساردینیا حمایت کند، مشروط بر اینکه پاپ کنترل رم را حفظ کند. در عوض، از ساردینیا خواسته شد که دوک‌نشین ساووی را
عوض، از ساردینیا خواسته شد که دوک‌نشین ساووی را به همراه، به‌طور بحث‌برانگیزتری، شهرستان نیس که عمدتاً ایتالیایی زبان بود، به فرانسه واگذار کند. در آوریل ۱۸۵۹، اتریش با شکایت از اینکه ساردینیا به جدایی‌طلبان لومبارد سلاح می‌رساند، به ساردینیا اعلام جنگ کرد. نیروهای فرانسوی-ساردینیایی در چندین نبرد، اتریشی‌ها را شکست دادند: پالسترو، مونته‌بلو، مگنتا و سولفرینو. اما ناپلئون سوم که فرماندهی ارتش خود را شخصاً بر عهده گرفته بود، از میزان خونریزی وحشت‌زده شد و تصمیم گرفت به جنگ پایان دهد. این نبرد با آتش‌بس
و تصمیم گرفت به جنگ پایان دهد. این نبرد با آتش‌بس ویلافرانکا در ۱۲ ژوئیه ۱۸۵۹ پایان یافت. این آتش‌بس منجر به پیمان زوریخ در ۱۰ نوامبر ۱۸۵۹ شد که لمباردی را به ساردینیا منتقل کرد. اتحاد کامل ایتالیا به تعویق افتاد، هرچند همان‌طور که معلوم شد، این اتفاق برای مدت طولانی نیفتاد. شارل آلبرت، پادشاه فقید ساردینیا (۱۷۹۸–۱۸۴۹)، یک ملی‌گرای فعال ایتالیایی بود. در میان نخبگان لیبرال فرانسوی‌زبان ساووی، این ایده رواج یافته بود که «خاندان ساووی» در تورین نگرانی چندانی نسبت به استان خود فراتر از مون بلان ندارند. از نظر
به استان خود فراتر از مون بلان ندارند. از نظر عملی، در زمانی که میزان فعالیت‌های دولتی در سراسر اروپا رو به افزایش بود، این امر در تبعیض ادراک‌شده علیه فرانسوی‌زبانان هنگام انتصابات دولتی آشکار بود. در ۲۵ ژوئیه ۱۸۵۹، حدود ۳۰ نفر از شهروندان برجسته شامبری خطاب به ناپلئون سوم سخنرانی کردند و خواستار الحاق ساووی به فرانسه شدند. در جای دیگر ساووی، به‌ویژه در شمال، مخالفت با ایده الحاق فرانسه شروع به بسیج شدن کرد. استان سابق ساوویارد، کاروژ، مجاور ژنو، در سال ۱۸۱۶ تحت پیمان تورین قبلی، به عنوان بخشی از تجزیه
۱۸۱۶ تحت پیمان تورین قبلی، به عنوان بخشی از تجزیه امپراتوری اول فرانسه ناپلئون اول، به سوئیس منتقل شده بود. سناریوهایی که اکنون مورد بحث هستند شامل ادامه ساووی به عنوان یک استان ساردینیا یا پیوستن بیشتر یا حتی تمام قلمرو به سوئیس بود، نتیجه‌ای که مورد علاقه بریتانیای کبیر بود. حمایت بسیار کمی از ایده ساووی کاملاً خودمختار وجود داشت، زیرا آسیب‌پذیری سرزمین‌های کوچک شبه‌خودمختار به وضوح توسط ناپلئون اول در حافظه زنده نشان داده شده بود. پیمان. دیپلمات‌های فرانسوی و ساردینیایی که با ابهامات ضمنی در سناریوهای
و ساردینیایی که با ابهامات ضمنی در سناریوهای متناقض روبرو بودند و تمایلی به پذیرش هرگونه گسترش بیشتر سوئیس نداشتند، وارد عمل شدند. پیمان تورین ۱۸۶۰ که در ۲۴ مارس ۱۸۶۰ امضا شد، نتیجهٔ آن بود. ساووی و نیس همان‌طور که در پلامبیر در سال ۱۸۵۸ مورد بحث قرار گرفت، اما منوط به شرایط خاصی، به فرانسه ملحق شدند. ماده ۱ سند نهایی نیز با عباراتی عمداً مبهم بیان می‌کرد که الحاق پس از موافقت مردم نیس و ساووی با این توافق انجام خواهد شد. نیروهای ساردینی در مارس ۱۸۶۰ ساووی را تخلیه کردند. در ۱ آوریل، پادشاه ساردینیا، اتباع
تخلیه کردند. در ۱ آوریل، پادشاه ساردینیا، اتباع ساووی خود را از سوگند وفاداری به پادشاهی ساردینیا آزاد کرد و یک همه‌پرسی مناسب (محدود به مردان بالغ، مطابق الگویی که قبلاً توسط ناپلئون سوم در فرانسه برقرار شده بود) در ۱۵ و ۱۶ آوریل در نیس و در ۲۲ و ۲۳ آوریل در ساووی برگزار شد تا حمایت مردمی از این پیمان را فراهم کند. برای جلوگیری از مقاومت پیش‌بینی‌شده از شمال ساووی، جایی که راه‌حل سوئیس بیشترین جذابیت را داشت، ایجاد نوعی منطقه معاف از عوارض در شمال خطی که توسط سن-جنیکس-سور-گویه، لو شاتلارد، فاورژ و اوژین