payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متنفذترین زنان جهان، در فایننشال تایمز فهرست شد. یکی از مهم‌ترین پرونده‌هایی که موجب شناخته شدن و کسب اعتبار او شد، نقشش در توافق‌نامهٔ میان یو.بی. اس با کردیت سوئیس بود.
سومیا سوامیناتان (؛ زادهٔ ) دانشمند بالینی، پژوهشگر، متخصص پزشکی کودکان و سیاستمدار اهل هند است. وی به دلیل تحقیقاتش در مورد زمینهٔ سل و HIV شناخته شده است. سوامیناتان به عنوان دبیر دولت هند برای پژوهش‌های بهداشتی و مدیر کل شورای تحقیقات پزشکی هند (۲۰۱۵–۲۰۱۷) خدمت کرد، و طی آن او سیاست‌های بهداشتی مبتنی بر شواهد علمی، ظرفیت‌سازی پژوهشی در دانشکده‌های پزشکی و تقویت همکاری جنوب–جنوب در علوم بهداشتی را در اولویت قرار داد. از اکتبر ۲۰۱۷ تا مارس ۲۰۱۹، او معاون مدیر کل برنامه‌ها (DDP) در سازمان جهانی بهداشت بود.
کل برنامه‌ها (DDP) در سازمان جهانی بهداشت بود. متعاقباً تا سال ۲۰۲۲، او به عنوان دانشمند ارشد در سازمان جهانی بهداشت تحت رهبری مدیر کل تدروس ادهانوم خدمت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. سومیا سوامیناتان در چنای هند به دنیا آمد. سوامیناتان دختر «پدر انقلاب سبز هند»، ام.اس. سوامیناتان و آموزشگر هندی، مینا سوامیناتان است. سوامیناتان دو خواهر و برادر دارد، مادورا سوامیناتان، استاد علم اقتصاد در مؤسسه آمار هند در بنگلور و نیتیا رائو، استاد مطالعات جنسیت ومطالعات توسعه در دانشگاه ایست آنگلیا. سوامیناتان در آغاز از
در دانشگاه ایست آنگلیا. سوامیناتان در آغاز از کالج پزشکی نیروهای مسلح در پونه مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی دریافت کرد. او دارای مدرک دکترای پزشکی در پزشکی کودکان از مؤسسه تمام هندی علوم پزشکی در دهلی نو است. او «دیپلمات هیئت ملی» از «هیئت ملی امتحانات» است. به عنوان بخشی از آموزش خود، از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹ سوامیناتان یک فلوشیپ پزشکی فوق دکترا را در زمینه نوزادان و ریه اطفال در بیمارستان کودکان لس آنجلس متعلق به مدرسه پزشکی کک یواس‌سی گذراند. حرفه. اوایل کار. از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰، سوامیناتان یک پزشک محقق در بخش
سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰، سوامیناتان یک پزشک محقق در بخش بیماری‌های تنفسی کودکان در دانشگاه لستر در بریتانیا بود. او سپس به عنوان یک پژوهشگر ارشد (کادر تحقیقاتی فوق‌العاده) در واحد پزشکی قلبی ریوی، و همچنین استادیار بالینی در گروه بهداشت عمومی و پزشکی خانواده در دانشکده پزشکی دانشگاه تافتس در ماساچوست مشغول به کار شد. در سال ۱۹۹۲، سوامیناتان به مؤسسه ملی تحقیقات سل مشهور به مرکز تحقیقات سل پیوست، جایی که او هماهنگ‌کننده «بیماری‌های گرمسیری کمیاب و نادیده گرفته شده» بود. او بعداً مدیر مؤسسه ملی تحقیقات سل شد. از
بود. او بعداً مدیر مؤسسه ملی تحقیقات سل شد. از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱، سوامیناتان هماهنگ‌کننده برنامه ویژه یونیسف/برنامه عمران ملل متحد/بانک جهانی/سازمان جهانی بهداشت برای تحقیق و آموزش در مورد بیماری‌های گرمسیری در ژنو بود. تا سال ۲۰۱۳، او مدیر مؤسسه ملی تحقیقات سل (NIRT) در چنای بود. از اوت ۲۰۱۵ تا نوامبر ۲۰۱۷، سوامیناتان مدیر کل شورای تحقیقات پزشکی هند (ICMR) و دبیر دپارتمان تحقیقات بهداشتی (وزارت بهداشت و رفاه خانواده) برای دولت هند بود. زمینه‌های مورد علاقه سوامیناتان عبارتند از سل کودکان و بزرگسالان (TB)،
سوامیناتان عبارتند از سل کودکان و بزرگسالان (TB)، اپیدمیولوژی و پاتوژنز، و نقش تغذیه در سل مرتبط با HIV. کار در سازمان جهانی بهداشت. از اکتبر ۲۰۱۷ تا مارس ۲۰۱۹، سوامیناتان معاون مدیر کل سازمان بهداشت جهانی بود. در مارس ۲۰۱۹، سوامیناتان دانشمند ارشد سازمان بهداشت جهانی شد، و در آنجا او به‌طور مشخص در جلسات مطبوعاتی منظم دو بار در هفته در مورد دنیاگیری کووید-۱۹ شرکت کرد. او از کشورها خواسته است که توالی‌یابی کل ژنوم کروناویروس سندرم حاد تنفسی ۲ را بیشتر انجام دهند و توالی‌هایی را در پروژه GISAID بارگذاری
دهند و توالی‌هایی را در پروژه GISAID بارگذاری کنند. در مقدمات اجلاس جهانی بهداشت به میزبانی کمیسیون اروپا و گروه ۲۰ در مه ۲۰۲۱، سوامیناتان یکی از اعضای ارشد و برجستهٔ هیئت علمی در رویداد بود.
پرنسس اودت مانیما کرمپین (۳۰ اکتبر ۱۹۷۳ - ۲۷ ژوئن ۲۰۱۶) کارآفرین برجسته آفریقایی و دیپلمات سابق بود که به عنوان کنسول افتخاری جمهوری دموکراتیک کنگو در فرانکفورت آم ماین خدمت می‌کرد. او که چهره‌ای شناخته شده در عرصه‌های تجاری و دیپلماتیک بود، در ۴۲ سالگی چشم از جهان فروبست. کرمپین دوران کودکی خود را در استان مانیما گذراند تا اینکه در هشت سالگی همراه خانواده به پاریس مهاجرت کرد. او پس از آموختن خیاطی و تحصیل در رشته طراحی مد در پاریس و مراکش، در بیست سالگی اولین بوتیک خود را در نیجر راه اندازی کرد. در سال
اولین بوتیک خود را در نیجر راه اندازی کرد. در سال 2007، کرمپین به فرانکفورت آم ماین نقل مکان کرد و سازمان آموزشی Deutsch-Afrikanisches Jugendwerk (سازمان جوانان آلمانی آفریقایی) را بنیان نهاد. در سپتامبر ۲۰۱۱، کرمپین به ریاست شرکت معدنی سومیما در جمهوری دموکراتیک کنگو منصوب شد. کرمپین با چندین رسوایی مالی مواجه شد که شامل اتهامات کلاهبرداری، اختلاس کمک‌های مالی و سوءمدیریت مالی بود. علاوه بر این، شبهات جدی درباره صحت ادعاهای تجاری او وجود داشت. در سال ۲۰۱۲، او در آلمان ورشکستگی شخصی خود را اعلام کرد. این
او در آلمان ورشکستگی شخصی خود را اعلام کرد. این پرونده‌ها ادامه یافت تا جایی که در سال ۲۰۱۵، دادگاه جنایی آلمان به دلیل عدم پرداخت بدهی‌های شخصی و غیبت در جلسات دادگاه، او را به پرداخت جریمه‌ای معادل ۱۵٬۰۰۰ یورو محکوم کرد. کرمپین به همراه دوستپسرش، استفان دی ویته، در سال ۲۰۱۴ به طور مرموزی ناپدید شدند. این ناپدید شدن همزمان با تحقیقات پلیس بلژیک درباره رسوایی فساد شرکت Duferco بود - پرونده‌ای که به دستگیری‌های متعدد و حتی استعفای سرژ کوبلا، شهردار وقت واترلو در بلژیک، انجامید. او در تابستان 2016 در گوما
در بلژیک، انجامید. او در تابستان 2016 در گوما درگذشت. منابع. Badenhop, Peter (July 21, 2009). "Prinzessin, Designerin,Konsulin" [Princess, designer, consul]. "". Retrieved December 17, 2009. "Der rätselhafte Tod von Kongo-Prinzessin Odette". Rigot, Marie.
مسابقات قهرمانی کشتی زیر ۲۳ جهان ۲۰۲۴ هفتمین دورۀ مسابقات قهرمانی کشتی زیر ۲۳ سال جهان است که از ۲۱ تا ۲۷ اکتبر (۳۰ مهر تا ۶ آبان) در تیرانا، آلبانی برگزار شد.
جولیان لوسِنج فعال برجسته حقوق بشر از جمهوری دموکراتیک کنگو است که به‌طور ویژه به دفاع از قربانیان خشونت‌های جنسی در مناطق جنگی می‌پردازد. او از بنیانگذاران و رئیس سازمان «همبستگی زنان برای صلح و توسعه جامع» (SOFEPADI) بوده و همچنین مدیریت «صندوق زنان کنگو» (FFC) را بر عهده دارد. تلاش‌های خستگی‌ناپذیر او برای احقاق حقوق زنان در مناطق بحران‌زده، الهام‌بخش بسیاری در سطح بین‌المللی بوده است. او در سال ۲۰۱۸ جایزه حقوق بین‌الملل زنان را از اجلاس ژنو برای حقوق بشر و دموکراسی دریافت کرد. پیش از این، در سال ۲۰۱۶،
و دموکراسی دریافت کرد. پیش از این، در سال ۲۰۱۶، او موفق به کسب جایزه ژینتا ساگان از سازمان عفو بین‌الملل شده بود. همچنین، او جایزه حقوق بشر را از سفارت فرانسه دریافت نموده و توسط دولت فرانسه به عنوان شوالیه لژیون افتخار منصوب شد. در سال ۲۰۲۱، او به عنوان یکی از برندگان جایزه بین‌المللی زنان شجاع انتخاب گردید. خبرنگار رادیو. جولیان لوسنج در سال ۱۹۹۸، همزمان با آغاز جنگ داخلی، به عنوان روزنامه‌نگار در شرق جمهوری دموکراتیک کنگو (DRC) فعالیت می‌کرد. او مجری یک برنامه رادیویی بشردوستانه بود که اطلاعات مربوط به
برنامه رادیویی بشردوستانه بود که اطلاعات مربوط به سلامت و حقوق بشر را به روستاییان مناطق دورافتاده منتقل می‌کرد. لوسنژ در سراسر شرق جمهوری دموکراتیک کنگو سفر کرد و با زنان گفت‌وگو کرد تا از زندگی آن‌ها گزارش دهد و داستان‌هایشان را در برنامه‌های رادیویی خود پخش کند. با گذشت زمان، زنان شروع به توصیف خشونت‌های جنسی هولناکی کردند که یا شاهد آن بودند یا خود قربانی آن شده بودند. لوسنژ به ثبت این سوءاستفاده‌ها پرداخت و به‌صورت علنی، خشونت علیه زنان را محکوم کرد. فعال حقوق بشر. لوسنج و ۲۲ فعال دیگر که از خشونت
فعال حقوق بشر. لوسنج و ۲۲ فعال دیگر که از خشونت جنسی علیه زنان در کشورشان خشمگین بودند، در سال ۲۰۰۰ سازمان «سوفِپادی» (SOFEPADI) را تأسیس کردند. این گروه با هدف جلب توجه نهادهای بین‌المللی فعال در منطقه، از جمله سازمان ملل متحد، به مسئله خشونت مبتنی بر جنسیت شکل گرفت. برنامه‌های آن‌ها شامل کمک به بازماندگان برای بهبودی پس از ضربه‌های روحی، راهنمایی آن‌ها در سیستم قضایی و پیگیری مجازات عاملان تجاوز جنسی بود. در سال ۲۰۰۷، لوسنژ سازمان غیرانتفاعی دیگری به نام «صندوق زنان کنگو» (FFC) را راه‌اندازی کرد که از
«صندوق زنان کنگو» (FFC) را راه‌اندازی کرد که از گروه‌های حقوق زنان در کنگو حمایت می‌کرد و به آن‌ها در جذب کمک‌های مالی از اهداکنندگان بین‌المللی یاری می‌رساند. هدف از ایجاد این نهاد مالی، پر کردن شکاف بین حامیان بین‌المللی و طرح‌های پیشنهادی زنان محلی بود. لوسنج، شریک ارشد پروژه جدید DRC با موضوع مسایل رسانه ای برای زنان است، یک سازمان غیرانتفاعی که تمرکز اصلی آن پر کردن شکاف دیجیتال برای زنان و دختران منزوی در جوامع فقیر و مناطق دورافتاده آفریقا است که به اطلاعات مربوط به حقوق خود دسترسی ندارند و در معرض
اطلاعات مربوط به حقوق خود دسترسی ندارند و در معرض خطر خشونت مبتنی بر جنسیت و عمیق‌تر شدن فقر هستند. کارهای حمایتی لوسنج به فراتر از مرزهای DRC گسترش یافت. او در کمیته مشورتی بین‌المللی توقف تجاوز جنسی و خشونت جنسیتی در مناطق درگیری و دچار جنگ فعالیت دارد و نایب رئیس اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی (WILPF) است. در سال ۲۰۲۰، سازمان جهانی بهداشت (WHO) لوسنج را به عنوان رئیس مشترک (در کنار Aïchatou Mindaoudou) یک کمیسیون مستقل هفت نفره برای بررسی ادعاهای استثمار و سوء استفاده جنسی توسط امدادگران در
استثمار و سوء استفاده جنسی توسط امدادگران در طول شیوع ابولا در سال ۲۰۱۸ در جمهوری دموکراتیک کنگو (DRC) منصوب کرد. جوایز و تقدیر. جایزه بین‌المللی حقوق زنان. لوسنج برای کار خود در سطح بین‌المللی شناخته شده است. در سال ۲۰۱۸، گروهی متشکل از ۲۵ سازمان حقوق بشری، جایزه بین‌المللی حقوق زنان در سال ۲۰۱۸ را در اجلاس ژنو برای حقوق بشر و دموکراسی به لوسنج اعطا کردند. او این جایزه را در مراسمی که در ۲۰ فوریه ۲۰۱۸ در مقر سازمان ملل در ژنو برگزار شد، دریافت کرد و در آنجا در مقابل ۷۰۰ حضار سازمان ملل سخنرانی کرد.
در آنجا در مقابل ۷۰۰ حضار سازمان ملل سخنرانی کرد. دیپلمات‌ها، فعالان حقوق بشر و روزنامه نگاران. 'ام‌اس. هیلل نویر، مدیر اجرایی دیده‌بان سازمان ملل، گفت که لوسنج برای این جایزه «به دلیل فداکاری فداکارانه اش به حقوق بشر زنان کنگو در میان وحشت جنگ، و صدایی برای بی صداها» انتخاب شد. جایزه ژینتا ساگان. صندوق جینتتا ساگان (GSF) به افتخار ژینتا ساگان که یک فعال حقوق بشر آمریکایی بود و عمدتاً به خاطر همکاری با عفو بین‌الملل شناخته می‌شد، ایجاد شد. GSF سالانه ۲۰۰۰۰ دلار برای (تجلیل و کمک به زنان برجسته از سراسر
دلار برای (تجلیل و کمک به زنان برجسته از سراسر جهان که زندگی میلیون‌ها نفر را به سوی بهتر شدن تغییر می‌دهند" اعطا می‌کند. همراه با کمک مالی ۲۰۰۰۰ دلاری، از لوسنج دعوت شد تا با GSF به ایالات متحده سفر کند تا داستان خود را در مورد مبارزه با نقض حقوق بشر به اشتراک بگذارد. جوایز دولت فرانسه. لوسنج در سال ۲۰۱۲ جایزه حقوق بشر را از سفارت فرانسه دریافت کرد. لوسنج همچنین در سال ۲۰۱۳ توسط دولت رسمی فرانسه به عنوان شوالیه افتخار آفرین لژیون انتخاب شد. جایزه آرورا برای بیداری بشریت. او در صومعه ارامنه در جزیره سان
بیداری بشریت. او در صومعه ارامنه در جزیره سان لازارو در ونیز، ایتالیا، در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۱، جایزه شفق قطبی را برای بیداری بشریت دریافت کرد. جایزه سازمان ملل متحد در زمینه حقوق بشر. لوسنج همچنین در بینبرندگان جایزه سال ۲۰۲۳ سازمان ملل متحد در زمینه حقوق بشر بود.
ویولا پاتریشیا آمهرد (زاده ۷ ژوئن ۱۹۶۲) یک سیاستمدار سوئیسی است که از سال ۲۰۱۹ به عنوان عضو شورای فدرال سوئیس و به عنوان رئیس‌جمهور کنفدراسیون سوئیس برای سال ۲۰۲۴ (بین ۱ ژانویه تا ۳۱ دسامبر آن سال) خدمت کرده است. او رئیس دپارتمان فدرال دفاع، حفاظت مدنی و ورزش را برعهده دارد. آمهرد در سال ۲۰۲۱، به حزب دموکراتیک محافظه کار (BDP/PBD) پیوست تا در تشکیل میانه (DM/LC) نقش یابد. وی قبل از این عضو حزب مردم دموکرات مسیحی (CVP/PDC) بود. زندگی‌نامه. حرفه سیاسی. آمهرد از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶ عضو شورای شهر بریگ گلیس
آمهرد از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶ عضو شورای شهر بریگ گلیس ("استادترات"، عضو اجرایی)، معاون شهرداری بریگ گلیس از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ و رئیس شهرداری بریگ گلیس از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۲ بود. او به نمایندگی از کانتون واله، از ۳۱ مه ۲۰۰۵ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۱۸ عضو شورای ملی سوئیس شد. آمهرد در انتخابات شورای فدرال در ۹ دسامبر ۲۰۱۵ شرکت کرده و برای کسب کرسی خالی ایولین ویدمر-شلومپف تا ۳۱ دسامبر بعدی تلاش کرد، اگرچه نام خود را به عنوان نامزد مطرح نکرده بود. این کرسی در نهایت به گای پارملین رسید. در جریان گمانه‌زنی‌ها در مورد نامزدی او
رسید. در جریان گمانه‌زنی‌ها در مورد نامزدی او برای عضویت در شورای فدرال، آمهرد نامزدی خود را برای جایگزینی دوریس لوتارد در ۵ اکتبر ۲۰۱۸ اعلام کرد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۸، آمهرد و هایدی زی‌گراخن، یکی از مدیران محلی در کانتون آوری، در حزب CVP/PDC به عنوان نامزدهای شورای فدرال معرفی شدند. در ۵ دسامبر بعدی، او با ۱۴۸ رای به عنوان رای نخست، در کنار کارین کلر-شوتر از جناح لیبرال‌های FDP به عضویت شورای فدرال انتخاب شد. در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۸، اعلام شد که آمهرد از ۱ ژانویه ۲۰۱۹ ریاست دپارتمان فدرال دفاع، حفاظت مدنی و ورزش
۲۰۱۹ ریاست دپارتمان فدرال دفاع، حفاظت مدنی و ورزش (DDPS) را بر عهده خواهد داشت. امهرد اولین زنی بود که این مقام را به دست آورد. پس از تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، آمهرد در آوریل ۲۰۲۲ نامه ای به توماس باخ، رئیس کمیته بین‌المللی المپیک نوشت و از کمیته بین‌المللی المپیک خواست تا مقامات روسیه و بلاروس را تعلیق کنند، کما این که کمیته المپیک هم ممنوعیت حضور ورزشکاران و مقامات هر دو کشور از مسابقات را توصیه کرد. آمهرد از تقویت نیروهای مسلح سوئیس دفاع کرده و با عضویت سوئیس در ناتو مخالفت است. در ۷ دسامبر
و با عضویت سوئیس در ناتو مخالفت است. در ۷ دسامبر ۲۰۲۲، آمهرد در کنار آلین برست، که به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شده بود، معاونت رئیس شورای فدرال را در سال ۲۰۲۳ تجربه کرد. در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۳، مجلس فدرال آمهرد را با ۱۵۸ رای از ۲۴۳ رای رئیس‌جمهور کنفدراسیون سوئیس برای سال ۲۰۲۴ برگزید. او در ۱ ژانویه ۲۰۲۴ در آن سمت شروع به خدمت کرد. به عنوان رئیس‌جمهور، آمهرد سخنرانی سنتی سال نو را ایراد کرده است. دوره او به عنوان رئیس‌جمهور در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۴ به پایان رسید، زیرا کارین کلر شوتر روز بعد این مسئولیت را بر عهده گرفت.
کلر شوتر روز بعد این مسئولیت را بر عهده گرفت. در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵، امهرد اعلام کرد که در مارس ۲۰۲۵ از عنوان مشاور فدرال استعفا خواهد داد. زندگی شخصی. آمهرد در سال ۱۹۸۲ از مدرسه گرامر لاتین در کالج بریگ فارغ‌التحصیل شد. وی از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷ در دانشگاه فریبورگ در رشته حقوق تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۷ لیسانس "قانونین" را دریافت کرد. پس از آن، تا سال ۱۹۹۰ یک دوره کارآموزی را به عنوان وکیل و سردفتر در بریگ گلیس به پایان رساند. در سال ۱۹۹۰ مجوز دفتر اسناد رسمی کانتون واله و در سال ۱۹۹۱ مجوز وکالت و آزمون وکالت کانتون
و در سال ۱۹۹۱ مجوز وکالت و آزمون وکالت کانتون واله را کسب نمود. از سال ۱۹۹۱، او به عنوان یک وکیل و دفتر اسناد رسمی در بریگ گلیس و از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۶ به عنوان قاضی پاره وقت در کمیسیون استیناف کارکنان فدرال کار کرده است. ویولا آمهرد مجرد است و در بریگ گلیس زندگی می‌کند.
سوفی لیهاو کانزا یا زالا لوسیبو انکانزا (زادهٔ ۸ فوریه ۱۹۴۰ – درگذشتهٔ ۲ آوریل ۱۹۹۹) سیاستمدار و جامعه‌شناس اهل کنگو بود. او نخستین زن در کشورش بود که مدرک تحصیلات متوسطه را دریافت کرد، اولین زنی که از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد، و همچنین اولین زنی که در جمهوری دموکراتیک کنگو به یک سمت دولتی دست یافت. وی از ۳۱ اکتبر ۱۹۶۶ تا ۶ دسامبر ۱۹۷۰ به عنوان وزیر امور اجتماعی فعالیت کرد. دوران ابتدایی زندگی و تحصیل. سوفی کانزا در ۸ فوریه ۱۹۴۰ در لئوپولدویل، کنگوی بلژیک به دنیا آمد. او ششمین فرزند از هفت فرزند الیزابت
به دنیا آمد. او ششمین فرزند از هفت فرزند الیزابت مانسانگازا و دانیل کانزا بود. تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را عمدتاً در برازاویل، کنگوی فرانسه گذراند. در زمان استقلال کنگوی بلژیک در سال ۱۹۶۰، کانزا تنها زنی بود که در مقطع متوسطه تحصیل می‌کرد. او در ژوئن ۱۹۶۱ از دبیرستان قلب مقدس فارغ‌التحصیل شد و تا سال ۱۹۶۶ به عنوان دستیار مدرس در همان مؤسسه فعالیت داشت. کانزا در سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۶ در دانشگاه هاروارد تحصیل کرد و موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد و دکترای جامعه‌شناسی شد. حرفهٔ سیاسی. در ۳۱ اکتبر ۱۹۶۶،
جامعه‌شناسی شد. حرفهٔ سیاسی. در ۳۱ اکتبر ۱۹۶۶، کانزا به عنوان وزیر امور اجتماعی منصوب شد. این انتصاب در حالی صورت گرفت که او مشغول تحصیل در مقطع دکترا در دانشگاه ژنو بود، اما برای تصدی این پست، تحصیلات خود را ناتمام گذاشت. او در ابتدای فعالیت وزارتی، بخش عمده‌ای از وقت خود را صرف بررسی و رسیدگی به برنامه‌های وزارتخانه برای تأمین نیازهای مردم کرد. کانزا از حامیان برابری فرصت‌های تحصیلی برای دختران و پسران بود و در سال ۱۹۶۷ به عنوان نماینده در اجلاس سازمان اتحاد آفریقا در کینشاسا (لئوپولدویل سابق) شرکت کرد.
آفریقا در کینشاسا (لئوپولدویل سابق) شرکت کرد. وی در ۱۳ اکتبر ۱۹۶۷ به عضویت دفتر سیاسی جنبش مردمی انقلاب درآمد. دوران وزارت او تا ۶ دسامبر ۱۹۷۰ ادامه یافت تا اینکه با تغییر کابینه از سمت خود برکنار شد. در سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷، کانزا عضو هیئت امنای مؤسسه آموزش و تحقیقات سازمان ملل متحد (UNITAR) بود. او سپس از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۵ به عنوان معاون دستیار مدیر کل یونسکو و از ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ در سمت رئیس هیئت مدیرکل این سازمان فعالیت کرد. زندگی شخصی. کانزا در ۲۶ دسامبر ۱۹۶۴ با مارسل لیهاو، که بعدها به مقام ریاست دیوان عالی
با مارسل لیهاو، که بعدها به مقام ریاست دیوان عالی دادگستری رسید، ازدواج کرد. این زوج صاحب شش دختر شدند. با این حال، به دنبال فشارها و آزارهای سیاسی در کنگو، کانزا مجبور به ترک کشور شد و آنها بخش عمده‌ای از سال‌های بعدی زندگی را به صورت جداگانه سپری کردند. در سال ۱۹۹۸، کانزا در پاریس دچار تصادف رانندگی شدیدی شد که منجر به فلج او گردید. پس از این اتفاق، او از سمت خود در یونسکو استعفا داد و تمام انرژی خود را صرف حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت در عرصه بینالمللی کرد. کانزا به کشورهای مختلف سفر کرد تا برای
کرد. کانزا به کشورهای مختلف سفر کرد تا برای بهبود شرایط زندگی این افراد تلاش نماید. مرگ و میراث. کانزا در اثر ایست قلبی در دوم آوریل ۱۹۹۹ درگذشت. پیکر او در منطقه لوزی به خاک سپرده شد. در سال ۲۰۰۴، کانزا به عنوان یکی از نخستین زنان در تاریخ کنگو، در پانتئون ملی این کشور جای گرفت. مجسمه نیم تنه او اکنون در گالری حافظه به نمایش گذاشته شده است. به پاسداشت یاد او، انجمنی از استادان زن کنگویی با نام «حلقه سوفی کانزا» تشکیل شد. در ۲۸ مارس ۲۰۱۵، سه تن از دختران کانزا به همراه خانواده، مراسم باشکوهی در گومبه
کانزا به همراه خانواده، مراسم باشکوهی در گومبه برگزار کردند تا یاد پدر و مادرشان را گرامی بدارند. این مراسم با حضور چهرههای سرشناسی همچون لئون کنگو و خوزه اندوندو بوننگ همراه بود.
میشائیل لودرز ، زادهٔ ۱۹۵۹ در برمن آلمان، نویسنده و شرق‌شناس برجسته است. او که مدت‌ها به خبرنگاری برای هفته‌نامهٔ آلمانی‌زبان دی‌تسایت در هامبورگ مشغول به کار بوده، کشورهای منطقهٔ خاور نزدیک و خاورمیانه را از نزدیک می‌شناسد. کنش سیاسی. لودرز که بارها به‌عنوان متخصص اسلام در برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی شرکت داشته است، تا پیش از دولت ائتلافی سوسیال‌دموکرات-سبز کارشناس دولت در مسائل خاورمیانه بود، به‌واسطهٔ تفاسیر سیاسی دربارهٔ مسائل افغانستان و جنگ سوریه در انتقاد از مواضع دولت، ناتو و آمریکا، از کار
در انتقاد از مواضع دولت، ناتو و آمریکا، از کار برکنار شد و حتی در برنامه‌های تلویزیونی هم بایکوت گردید. او به تازگی وارد فعالیت سیاسی شده و به حزب «اتحاد زارا واگن‌کشت برای عقل و عدالت» (Bündnis Sahra Wagenknecht – Vernunft und Gerechtigkeit) پیوسته است. آقای لودرز با ۹۸ درصد آرای اعضای حزب به عضویت هیئت رئیسه درآمد و و در سخنرانی خود گفت که دلیل حضورش این است که «اکنون وقت عمل است.»او در روز افتتاحیهٔ حزب در ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۴، افزون بر پیوستن به این حزب به‌عنوان نخستین کنش حزبی خود، نطق کوتاهی ارائه کرد که
نخستین کنش حزبی خود، نطق کوتاهی ارائه کرد که می‌توان آن را چون مانیفستی دربارهٔ این حزب دانست. آثار. از این نویسنده کتاب‌های متعددی به قلم مرجانه فشاهی از زبان آلمانی ترجمه و در ایران منتشر شده بود: آثار دیگری هم از او منتشر شده، که هنوز ترجمه نشده‌اند: اما نکتهٔ جالب‌تر دربارهٔ لودرز این است که او رمان‌نویس قابلی نیز هست. از جمله، رمان ژانر سیاسی-معمایی «هرگز چیزی نگو» (Never say anything) که در سال ۲۰۱۶ منتشر شده و ترجمهٔ آن هم با قلم خانم فشاهی در دست انتشار است. البته این کتاب جلد اول سه‌گانهٔ زوفی
انتشار است. البته این کتاب جلد اول سه‌گانهٔ زوفی شلینگ (Sophie-Schelling-Reihe) است و لودرز جلد دوم و سوم آن را با عنوان «رد پای شغال‌ها» (Die Spur der Schakale) و «یخ درخشان» (Strahlendes Eis) در سال ۲۰۲۰ و ۲۰۲۴ منتشر کرده. او پیشتر هم رمان‌هایی مثل «رستوران آمینه» (Aminas Restaurant) در ۲۰۰۶ و «سگ دیوانه» (Blöder Hund) را در ۲۰۱۰ منتشر کرده بود. آخرین کتاب لودرز با عنوان «جنگ بی‌پایان» (Krieg ohne Ende?) و عنوان فرعی «چرا صلح در خاورمیانه مستلزم تغییر موضع غرب در قبال اسرائیل است» (Warum wir für Frieden
غرب در قبال اسرائیل است» (Warum wir für Frieden im Nahen Osten unsere Haltung zu Israel ändernmüssen) در انتشارات گولدمن، وابسته به مؤسسه انتشارتی پنگوئن، منتشر شد. کتاب «جنگ بی‌پایان» از زاویه یک اروپایی، به‌خصوص آلمانی، به مسئله فلسطین می‌پردازد.
انقلاب ماهِ مه () مجموعه ای از رویدادهای انقلابی یک هفته‌ای بود که از ۱۸ تا ۲۵ مه ۱۸۱۰ در بوئنوس آیرس، پایتخت نایب السلطنه ریو دِ لا پلاتا، رخ داد. این انقلاب یک‌هفته‌ای سپس موجب آغاز جنگ استقلال آرژانتین شد و نهایتاً به ایجاد کشور آرژانتین مدرن منجر گردید. بزرگداشت‌ها. تاریخ ۲۵ مه در تقویم میهن پرستانه در آرژانتین جایگاه ویژه‌ای دارد و به عنوان روز تأسیس اولین دولت میهنی شناخته می‌شود و با ویژگی یک جشن ملی برابری می‌کند. این تعطیلات توسط قانون ۲۱٫۳۲۹ ثبت شده است و غیرمنقول است، به این معنی که بدون توجه به
است و غیرمنقول است، به این معنی که بدون توجه به روز هفته دقیقاً در ۲۵ مه جشن گرفته می‌شود. جشن دویستمین سالگرد تأسیس آرژانتین در سال ۲۰۱۰ در همین تاریخ برگزار شد. ۲۵ می در سال ۱۸۱۳ به عنوان یک تاریخ میهن پرستانه تعیین شد، اما اعلامیه استقلال آرژانتین یک روز ملی جایگزین برای آن محسوب می‌گردد. در آغاز، این اختلاف نظر به درگیری‌های بین بوئنوس آیرس و استان‌ها در طول جنگ داخلی آرژانتین افزود، زیرا تاریخ ماه مه صرفاً مربوط به وقایعی است که در شهر بوئنوس آیرس رخ داده و تاریخ ۹ جولای مربوط به کل کشور است. در
رخ داده و تاریخ ۹ جولای مربوط به کل کشور است. در نتیجه، برناردینو ریواداویا، سیاستمدار اتحادگرا، جشن ۹ ژوئیه را لغو کرد و خوان مانوئل د روساس، حامی فدرالیست‌ها، اجازه داد که این تاریخ در تقویم باشد؛ اما جشن‌های ماه مه را هم در کنار آن حفظ کرد. در سال ۱۸۸۰، با فدرال شدن شهر بوئنوس آیرس، مفاهیم محلی حذف شد و انقلاب مه تولد ملت در نظر گرفته شد. هم تاریخ و هم تصویر عمومی "کابیلدو بوئنوس آیرس، در اشکال مختلف برای گرامیداشت انقلاب مه بازنمایی شده. دو مورد از برجسته‌ترین آنها آونیدا د مایو و پلازا د مایو در
برجسته‌ترین آنها آونیدا د مایو و پلازا د مایو در بوئنوس آیرس هستند؛ که دو مکان مهم شهر در نزدیکی محل کابیلدو سابق هستند و به یاد انقلاب مه نامگذاری شده‌اند. پیرامید د مایو یک سال پس از انقلاب در میدان ساخته شد و در سال ۱۸۵۶ به شکل کنونی خود بازسازی شد. ' ("25 مه") از نام‌های رایج برای نامگذاری بخش‌های اداری، شهرها، فضاهای عمومی و خیابان‌های آرژانتین است. بخش‌هایی به این نام در استان‌های چاکو، میسیونس، سان خوان، ریو نگرو، و بوئنوس آیرس وجود دارد که دومی دارای شهری به نام Veinticinco de Mayo" هم است. شهرهای
شهری به نام Veinticinco de Mayo" هم است. شهرهای روزاریو (سانتافه)، جونین (بوئنوس آیرس) و رزیستنسیا (چاکو) دارای میدان‌های همنام مشابهی هستند. جزیره کینگ جورج تحت ادعای حاکمیت آرژانتین، بریتانیا و شیلی (به عنوان بخشی از قطب جنوب آرژانتین، قلمرو قطب جنوب بریتانیا، و قلمرو قطب جنوب شیلی) در کشور آرژانتین با نام ' نامیده شده است. روی سکه‌های ۲۵ سنتی تصویر یادبود کابیلدو نقش بسته و تصویری از خورشید ماه مه روی سکه ۵ سنتی پزو آرژانتین فعلی حک شده. تصویری از کابیلدو در دوران انقلاب در پشت اسکناس ۵ پزوی موندا
در دوران انقلاب در پشت اسکناس ۵ پزوی موندا ناسیونال سابق هم بود. در فرهنگ عامه. سالگرد ۲۵ ماه مه موضوع مقاله‌هایی است که هر سال در مجلات کودکان در آرژانتین، به عنوان مثال "Billiken" ، منتشر می‌شود و در کتاب‌های درسی مورد استفاده در مدارس ابتدایی شرح داده می‌شود. این نشریات اغلب برخی از جنبه‌های رویداد تاریخی را حذف می‌کنند، زیرا خشونت و محتوای سیاسی آن‌ها ممکن است برای افراد کم سن و سال نامناسب تلقی شود، مانند مسلح کردن مردم پس از تدارک حمله دوم بریتانیا، یا مبارزه طبقاتی بین کریولوها و اسپانیایی‌ها.
یا مبارزه طبقاتی بین کریولوها و اسپانیایی‌ها. ادبیات کودک اغلب انقلاب را به عنوان یک رویداد عاری از خشونت نشان می‌دهد که به ناچار به هر طریقی اتفاق می‌افتاد، و تأکید بر مسائل فرعی است مانند اینکه آیا در آن روز باران می‌بارید یا نه، یا این که استفاده از چتر گسترده بود یا محدود به یک اقلیت خاص بود. حضور کارگران مختلف از جمله یک "مازاموررو که" در روز ۲۵ مه در میدان ۲۵ ماه مه در بین مردم کیک پخش می‌کرد، به عنوان کهن الگوی انقلاب ارائه می‌شود. نمایشنامه‌های مدرسه یا برنامه‌های تلویزیونی در تعطیلات ملی شامل چنین
یا برنامه‌های تلویزیونی در تعطیلات ملی شامل چنین بازآفرینی صحنه‌هایی است. صدمین سالگرد آرژانتین منجر به خلق آثار و نمایش‌نامه‌های مختلفی شد. نقاش شیلیایی پدرو سوبرکاسو نقاشی‌های مرتبط بسیاری را به درخواست آنجل کارانزا خلق کرد، مانند ' ; تصویری که ماریانو مورنو روی میزتحریر می‌نویسد. "آغوش مایپو" بین سن مارتین و برناردو اوهیگینس و اولین پخش سرود ملی آرژانتین. چنین آثاری بعداً به تصاویر متعارف انقلاب تبدیل شدند. این صدمین سالگرد منجر به تولید فیلم صامت اولیه ' هم شد که در سال ۱۹۰۹ توسط ماریو گالو فیلمبرداری
' هم شد که در سال ۱۹۰۹ توسط ماریو گالو فیلمبرداری شده و در سال ۱۹۱۰ به نمایش درآمد. این اولین فیلم داستانی آرژانتینی بود که با بازیگران حرفه ای ساخته شد. از جمله آهنگ‌های الهام گرفته شده از وقایع ماه مه، "Candombe de 1810" است. خواننده تانگو، کارلوس گاردل، نیز آهنگ "El Sol del 25" را با اشعار دومینگو لومباردی و جیمز روکا خواند و "Salve Patria" توسط یوجنیو کاردناس و گیلرمو باربیری خوانده شد. به همین ترتیب، پیتر بروتی «Gavota de Mayo» را با موسیقی محلی خلق کرد. یک تحلیل انقلاب ماه مه از دیدگاه داستان‌های
کرد. یک تحلیل انقلاب ماه مه از دیدگاه داستان‌های ادبی، رمان "" است که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. ("انقلاب یک رویای ابدی است")، نوشته آندرس ریورا. این روایت بر اساس خاطرات خیالی خوآن خوزه کاستلی است که به دلیل رفتارش در جریان مبارزات فاجعه بار نخستین اردوکشی به پرو علیا محاکمه شد. ریورا از طریق روایت تخیلی یک اسپانیایی بیمار و مریض، تاریخ رسمی و ماهیت انقلاب را نقد می‌کند. دویستمین سالگرد در سال ۲۰۱۰ آثار مرتبط کمتری نسبت به صدمین سال تولید کرد.