payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بسیاری از اویغورها به منطقه بالهه پناه بردند. با این حال، آن‌ها در تطبیق با شرایط جامعه بالهه موفق نبودند و این امر به بروز ناآرامی‌های اجتماعی منجر شد. تغییر جمعیت. گذشته از آرمان‌های سرزمینی ملی‌گرایان کره‌ای و حاکمان چوسان در دوران میانی و پایانی سلسله چوسون، ادعای کره‌ای‌ها نسبت به بالهه بر پایه مفاهیم قومیتی و ایده‌های جانشینی دولت در شرق آسیا شکل گرفته بود. پس از سقوط بالهه به دست سلسله لیائو، بخش بزرگی از خانواده سلطنتی و اشراف این دولت، از جمله دائه گوانگ هیون، آخرین ولیعهد، به قلمرو گوریو پناه
گوانگ هیون، آخرین ولیعهد، به قلمرو گوریو پناه بردند. به آنها زمین اعطا شد و به ولیعهد نام خانوادگی وانگ ( داده شد. ) نام خانوادگی سلطنتی سلسله گوریو بود و توسط وانگ گان ، که به عنوان تجو از گوریو تاجگذاری کرده بود، در خاندان سلطنتی گنجانده شدند. کره‌ای‌ها معتقدند گوریو بدین ترتیب دو ملت جانشین گوگوریو را متحد کرد. برخی دیگر از اعضای خاندان سلطنتی بالهایی نام خانوادگی ته ( را برای خود برگزیدند. ). بر اساس "گوریوسا جولیو" ، پناهندگان بالهایی که ولیعهد را همراهی می‌کردند، ده‌ها هزار خانوار بودند. به عنوان
می‌کردند، ده‌ها هزار خانوار بودند. به عنوان نوادگان گوگوریو، مردم بالهه و سلسله‌های گوریو با هم خویشاوند بودند. تجو از گوریو رابطه خانوادگی نزدیکی با بالهه احساس می‌کرد و به همین دلیل از آن به‌عنوان «وطن خویشاوندی» و «سرزمین متاهل» خود یاد می‌کرد.و از پناهندگان بالهه محافظت می‌کرد. این کاملاً برخلاف رفتار اخیر شیلای متحد بود که برخوردی خصمانه با بالهه نشان می‌داد. کراسلی بر این باور است که بر اساس اسناد گوریو، پناهندگان بالهه تنها در گروه‌هایی به تعداد چند صد تا چند هزار نفر وارد شدند. او معتقد است که
چند صد تا چند هزار نفر وارد شدند. او معتقد است که جمعیت کل نمی‌توانسته بیش از ۱۰۰ هزار نفر باشد، در حالی که میلیون‌ها نفر در مناطق تحت کنترل لیائو باقی مانده بودند. وی همچنین اشاره می‌کند که هنوز مشخص نیست آیا این افراد در همان‌جا ماندگار شدند، به بالهه بازگشتند یا به مکان دیگری مانند چین یا ژاپن مهاجرت کردند. بر اساس گفته کیم، در بازه زمانی قرن‌های دهم تا یازدهم، حدود 30 هزار خانواده بالهایی (بیش از 100 هزار نفر) به گوریو مهاجرت کردند. همچنین 94 هزار خانواده محلی (جمعیتی بالغ بر 470 هزار نفر) توسط لیائو
محلی (جمعیتی بالغ بر 470 هزار نفر) توسط لیائو تبعید شدند. این در حالی است که تنها 20 هزار خانواده بالهایی در سرزمین‌های پیشین بالهایی باقی ماندند، رقمی که به طرز قابل توجهی کمتر از تعداد خانواده‌هایی است که به گوریو مهاجرت کرده بودند.مورخان کره‌ای عموماً تخمین می‌زنند که تقریباً ۱۰۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ نفر از بالهه به گوریو گریختند. پروفسور پارک جونگ گی، مورخ، تخمین زده است که ۱۲۰۶۰۰ نفر از بالهه به گوریو گریختند و به خودی خود تقریباً ۶.۳٪ از تقریباً ۲ میلیون نفر جمعیت اولیه گوریو را تشکیل می‌دادند. محققان کره‌ای
اولیه گوریو را تشکیل می‌دادند. محققان کره‌ای بیان کرده‌اند که مهاجرت گسترده، که بخشی از آن شامل پناهندگان بالهایی می‌شد، حداقل تا اوایل قرن دوازدهم و در دوران سلطنت پادشاه یه‌جونگ ادامه داشته است. به دلیل این هجوم گسترده و مداوم پناهندگان بالهه، گمان می‌رود که جمعیت گوگوریو در مقایسه با همتایان خود در شیلا و بکجه که از زمان ظهور سه پادشاهی بعدی، جنگ‌های ویرانگر و نزاع‌های سیاسی را تجربه کرده‌اند شده باشد. پس از آن، بکجه اندکی قبل از سقوط شیلا جدید در سال ۹۳۶، عملکردی کمی بهتر از آن داشت. در همین زمان، از
عملکردی کمی بهتر از آن داشت. در همین زمان، از میان سه پایتخت گوریو، دو پایتخت شامل گائه‌سونگ و پیونگ‌یانگ بودند که ابتدا توسط مهاجران گوگوریو از منطقه پائسئو (کره‌ای: 패서; هانجا: 浿西) و بالهایی سکونت یافتند. منابع متنی. چینی. در حالی که مطالعه بالهه از طیف وسیعی از بن مایگان متنی بهره میگیرد، بیشتر تحقیقات در مورد قومیت آن از دو تاریخ رسمی سلسله تانگ آغاز می‌شود. تلاش‌هایی برای جستجوی مدارک در نگاشته های دیگر صورت گرفته است، با این حال آثار نویسندگان بالهه بسیار کمیاب هستند. به نقل از هان سیو-چئول، "کتاب
بسیار کمیاب هستند. به نقل از هان سیو-چئول، "کتاب مقدس" بیان می‌کند که آداب و رسوم بالهه، مانند مراسم بلوغ، ازدواج، مراسم تشییع جنازه و مراسم یادبود، دقیقا مثل گوگوریو بوده است یعنی هیچ چیز با گذشته تفاوت ندارد و بدین شکل گوگوریو نه تنها نابود نشده بلکه وارد تاریخ دوم خود شده، که مورخان کره‌ای معمولا برای پشتیبانی از استدلال‌های خود به آن استناد می‌کنند. با این حال، نقل قول اصلی در "کتاب قدیم" هیچ اشاره قابل توجهی به آداب و رسوم اجتماعی مشابه نمی‌کند و بالهه را علاوه بر گوگوریو با خیتان‌ها نیز مقایسه میکند:
را علاوه بر گوگوریو با خیتان‌ها نیز مقایسه میکند: «آداب و رسوم مثل گوریو و خیتان بود. خط، کتاب و مدارک خاص خود را داشت.» به گفته کیم یون گوگ، "کتاب قدیم" تشان از آن است که دربار تانگ به مو از بالهه عنوان «پادشاه فرماندهی کی‌یرو» را اعطا کرد، که قابل توجه است زیرا گی یرو عنوانی بود که برای اشاره به قلمرو قدیمی گوگوریو استفاده می‌شد. کیم اون گوگ معتقد است که این نشان می‌دهد که تانگ، بالهه را به عنوان جانشین گوگوریو به رسمیت میشناسد. "کتاب جدید تانگ" ، که در قرن یازدهم میلادی جمع آوری شده، از ته جویونگ و
در قرن یازدهم میلادی جمع آوری شده، از ته جویونگ و پادشاهی او به عنوان سومو موهه، وابسته به گوگوریو، یاد می‌کند. "کتاب جدید" بیان می‌کند که «بالهه در اصل موهه [قبایلی] بودند که تسلیم گوگوریو شده بودند؛ نام خانوادگی قبیله (فرمانروایان آن) دا بود.» به نقل از محققان چینی، بنیانگذار بالهه عضوی از سومو موهه بوده و بر اساس این روایت، خاندان سلطنتی بالهه گوگوریویی نبود بلکه موهه ای بوده‌. یون با این استدلال که اگرچه او ممکن است موهه بوده باشد، این موضوع را به چالش کشید،با این حال آنها «قبلاً فرآیند قابل توجهی از
کشید،با این حال آنها «قبلاً فرآیند قابل توجهی از گوگوریویزاسیون را طی کرده‌اند» در حالی که طی دو خاندان خدمات نظامی به گوگوریو عرضه میکردند. هان سیو-چئول یادآوری میکند که مورخان چینی اغلب در بیان ها و استدلال هایشان به "کتاب جدید" استناد می‌کنند، در حالی که مورخان کره‌ای به دلیل دیدگاه‌های ضد و نقیضشان در مورد قومیت بنیانگذار بالهه و همچنین ماهیت جامعه بالهه، اغلب به "کتاب قدیم" استناد می‌کنند. به گفته اسلون، بن مایگان دودمان تانگ جمعیت بالهه را به دو دسته گوگوریو و موهه تقسیم کردند. خانواده سلطنتی و طبقه
گوگوریو و موهه تقسیم کردند. خانواده سلطنتی و طبقه اشراف از بازماندگان گوگوریو به وجود آمده بودند در حالی که بیشتر جمعیت بالهه را موهه تشکیل می‌دادند. کره ای. "سامگوک ساگی" ، که در قرن دوازدهم توسط کیم بو-سیک نگاشته شده است، بالهه را یک پادشاهی کره‌ای نمیداست زیرا او از نوادگان دودمان شیلا بود و مثل جدش دیدگاهی خصمانه به بالهه داشت. "سامگوک یوسا" ، مجموعه‌ای از تاریخ و افسانه‌های کره‌ای مرتبط با قرن سیزدهم، ته جویونگ را به عنوان یک رهبر سومو موهه توصیف می‌کند. با این حال، روایت دیگری از ته جویونگ ارائه
با این حال، روایت دیگری از ته جویونگ ارائه می‌دهد که او ژنرال سابق گوگوریو بوده است به یک سند سیلان که اکنون گم شده است، استناد می‌کند. الکساندر کیم این امر را بعید می‌داند زیرا گوگوریو در سال ۶۶۸ سقوط کرد در حالی که ته جویونگ در سال ۷۱۹ درگذشت و مردان جوان نمی‌توانستند رتبه ژنرالی دریافت کنند. ژاپنی. "رویجو کوکوشی" ، نگاشته ای ژاپنی مرتبظ به قرن نهم،استدلال میکند هنگامی که بالهه بنیان نهاده گشت، مساحتی بالغ بر ۲۰۰۰ "لی" داشت و پر از روستاهایی بود که هر کدام از آنها قبایل موهه بودند. بر اساس اظهارات پاک
از آنها قبایل موهه بودند. بر اساس اظهارات پاک سه-یونگ، منظور از «بومیان» در این متن، مردم گوگوریو است و به همین دلیل تمام مقامات در دولت‌های محلی و مرکزی از میان اشراف کوگوریو انتخاب می‌شدند. این دیدگاه توسط هان سیو چول مورد انتقاد قرار گرفته است؛ او بر این باور است که اصطلاح "بومی" (J. dojin土人) باید به‌جای آن به‌عنوان "ادبا" (J. shijin士人) ترجمه شود. بنابراین، متن اصلاح‌شده به این صورت خواهد بود: «همه‌جا روستاهایی وجود داشت و آن روستاها همگی محل زندگی مالگال‌ها بودند. در میان مردم عادی تعداد زیادی مالگال
بودند. در میان مردم عادی تعداد زیادی مالگال وجود داشت، اما افراد باسواد تعداد کمی داشتند.» هان اشاره می‌کند که در برخی نسخه‌های روئیجو کوکوشی، دوجین با شیجین جایگزین شده است. با این حال، دیدگاه او با مخالفت فو لانگیون روبه‌رو می‌شود. فو لانگیون باور دارد که دوجین نه به مردم موهه و نه به مردم گوگوریو اشاره دارد، بلکه گروه متمایزی از ساکنان بومی را مدنظر دارد. در عین حال، یانگ جون معتقد است که دوجین به سومو موهه اشاره می‌کند؛ افرادی که بومی بوده و خود را با همین عنوان معرفی می‌کردند. ارتباطات دیپلماتیک ژاپن
عنوان معرفی می‌کردند. ارتباطات دیپلماتیک ژاپن با بالهه، آن را به عنوان «جانشین و به نوعی تاریخ دوم گوگوریو» به رسمیت می‌شناخت.فرستاده بالهه در یک مأموریت دیپلماتیک به ژاپن در سال 727 یا 728 اظهار داشت که بالهه توانسته است «سرزمین‌های از دست رفته گوگوریو را بازپس گیرد و میراث سنت‌های کهن بویو را حفظ کند.» مون از بالهه خود را «امپراتور گوگوریو» می‌نامید، اما ریسا شیمودا بر این باور است که این کار برای بازگرداندن نام قدیمی، همانطور که در "دای نیهونشی" ذکر شده است، نبوده، بلکه به عنوان وسیله‌ای برای جلب توجه
است، نبوده، بلکه به عنوان وسیله‌ای برای جلب توجه ژاپن با توسل به گوگوریو بوده است. نمونه‌هایی از فرستادگان بالهه که به عنوان نمایندگان گوگوریو و پادشاهان بال‌هایی که به عنوان فرمانروایان گوگوریو شناخته می‌شوند، به طور گسترده در دوره نارا مشاهده شده‌اند، اما در اواخر دوره هیان دیگر یافت نمی‌شوند. بر اساس گفته‌های مورخ ژاپنی، شیراتوری کوراکیچی، از ۸۵ فرستاده‌ای که توسط بالهه به ژاپن فرستاده شدند، ۲۶ نفر نام خانوادگی رایج گوگوریو، یعنی "کو" (گو) را داشتند. این موضوع نشان‌دهنده تأثیر قابل توجه فرهنگ گوگوریو در
موضوع نشان‌دهنده تأثیر قابل توجه فرهنگ گوگوریو در بالهه است. برخی از مورخان کره‌ای بر این باورند که در شوکو نیهونگی شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد زبان‌های بالهه و سیلا برای گویشوران آنها قابل فهم بوده‌اند. به عنوان مثال، یک دانشجو که برای آموزش مترجمی زبان ژاپنی از سیلا به ژاپن اعزام شده بود، در برقراری ارتباط یک فرستاده دیپلماتیک از بالهه با مخاطبان دربار ژاپن همکاری کرد. باستان‌شناسی. تدفین‌ها. محققان چینی بر این باورند که مقبره‌های آجری تک‌اتاقه نمایانگر تأثیرات دوره تانگ هستند. این نوع مقبره‌ها در
تأثیرات دوره تانگ هستند. این نوع مقبره‌ها در تاریخ بالهه به‌ندرت مشاهده می‌شوند و به‌نظر می‌رسد که استفاده از آجر به دلیل کمبود مصالح دیگر نبوده است، چرا که سنگ به‌طور گسترده‌ای در ساخت بناهای پایتخت به کار رفته است. در اوایل دهه ۱۹۸۰، نیشیکاوا هیروشی بیان کرد که مقبره‌های اولیه بالهه به رسم دفن و تدفین مشترک شباهت دارند. همچنین، مقبره‌های گودالی سفالی توسط محققان ژاپنی و چینی به عنوان بخشی از رسم موهه تفسیر شده‌اند. یون جه-وون معتقد است که گودال‌های شکاف عمودی به‌طور عمومی توسط افراد غیرنخبگان مورد
شکاف عمودی به‌طور عمومی توسط افراد غیرنخبگان مورد استفاده قرار می‌گرفتند و مقبره‌های خاکی در اوایل دوره بالهه رایج‌تر بودند. با این حال، بسیاری از ویژگی‌های موجود در مقبره‌های بالهه تحت تأثیر فرهنگ گوگوریو قرار دارند، از جمله سازه‌های روی زمین، کاشی‌های سقف و استفاده از سنگ. به گفته هان سیو-چئول، طبقه حاکم بالهه از مقبره‌های سنگی، اتاق‌های سنگی و تابوت‌های سنگی استفاده می‌کردند که توسط طبقه حاکم گوگوریو استفاده می‌شد. سرامیک. ظروف سرامیکی بالهه در چین به سه سبک اصلی تقسیم می‌شوند: موهه، گوگوریو و تانگ.
سه سبک اصلی تقسیم می‌شوند: موهه، گوگوریو و تانگ. ظروف اولیه بالهه عمدتاً در سبک موهه قرار داشتند و به‌عنوان شواهدی بر تأسیس بالهه توسط مردم موهه شناخته می‌شدند. باستان‌شناسان چینی معتقدند که پراکندگی جغرافیایی سفال‌های مرتبط با بالهه، شامل «کوزه‌های دهان گشاد و شکم‌دراز به رنگ سیاه-قهوه‌ای زبر»، با آثار کشف‌شده از قرون گذشته در همان منطقه مطابقت دارد. این متخصصان فرهنگ پیشین این منطقه را با نام «فرهنگ تونگرن» معرفی می‌کنند، در حالی که در منابع تاریخی از ساکنان آن به نام‌های «موهه» و «ووجی» یاد شده است
ساکنان آن به نام‌های «موهه» و «ووجی» یاد شده است (براساس آثار ک. مولگیل و جی. موکیتسو). با گذر زمان، سفالگری بالهه از نظر فنی پیشرفت کرد و لعاب‌های سه‌رنگ در آن رواج یافتند. وی کونچنگ استدلال می‌کند که «کوزه‌ها و کاسه‌های استوانه‌ای شکم‌دراز» بین قرون هشتم تا دهم یا یازدهم، به‌ویژه در گورهای کوچک و خارج از پایتخت‌ها، بسیار رایج بوده‌اند. او معتقد است این آثار نشانه‌ای از قبیله سومو موهه هستند و نشان می‌دهند که بیشتر جمعیت بالهه، به ویژه در زمان تأسیس آن، از نظر فرهنگی و قومی به موهه متعلق بوده‌اند. یون
از نظر فرهنگی و قومی به موهه متعلق بوده‌اند. یون جه-وون نیز می‌گوید کوزه‌های مشابهی در محوطه‌های گوگوریو پیدا شده‌اند، اما رسیدن به این نتیجه که آیا این کوزه‌ها از همان نوع هستند، یا قدمتی جدیدتر دارند، مشخص نیست. یون اضافه می‌کند که این آثار نشان‌دهنده تفاوت قومی نیستند و باید آنها را منعکس‌کننده تفاوت‌های اجتماعی و فرهنگی بین نخبگان و غیرنخبگان و همچنین بین مناطق مرکزی و استانی دانست. برنامه‌ریزی شهری. لی بیونگ گان بر این باور است که ترکیب سکونتگاه‌های مسطح در کنار رودخانه با استحکامات بالای تپه،
مسطح در کنار رودخانه با استحکامات بالای تپه، سکونتگاه‌های بالهه را به‌عنوان نمونه‌ای متفاوت از برنامه‌ریزی شهری چین در دوره تانگ معرفی می‌کند. از نظر او، مکان‌های کوهستانی نمادی از فرهنگ بومی گوگوریو هستند و پیوستگی تاریخی میان گوگوریو و بالهه را تقویت می‌کنند. در مقابل، محققان چینی سبک‌های تانگ و بالهه را مشابه نمی‌دانند و بیشتر بر تأثیرپذیری بالهه از فرهنگ تانگ تمرکز دارند. کاشی‌های سقف گرد در انتهای لبه بام تأثیر فرهنگ گوگوریو را نمایان می‌کنند، در حالی که تزئینات سرامیکی بازتابی از تأثیرات فرهنگ تانگ
که تزئینات سرامیکی بازتابی از تأثیرات فرهنگ تانگ است. طراحی کاشی‌های سقف شیروانی با سبک بالهه نیز برای بازسازی مکانی مربوط به سلسله تانگ در شانشی چین استفاده شده است. محققان کره‌ای استدلال می‌کنند که وجود سکوهای گرم در برخی از سایت‌های ساختمانی در پایتخت بالهه، نشان‌دهنده جانشینی بالهه از گوگوریو است. محققان چینی به وجود خانه‌های گودالی به عنوان نمونه‌هایی از فرهنگ موهه اشاره می‌کنند. هنوز هیچ اجماعی در مورد منشأ فرهنگی پاگودای لینگ‌گوانگ واقع در شهرستان چانگ‌بای ، تنها نمونه‌ی روی زمینی باقی‌مانده از
چانگ‌بای ، تنها نمونه‌ی روی زمینی باقی‌مانده از معماری بالهه، حاصل نشده است.
دکتر یحیی رشیدی سراج (یا یحیی ر. سراج یا یحیی سراج) استاد دانشگاه و مدیر دولت محلی است که از سال ۲۰۱۹ به عنوان شهردار غزه در فلسطین خدمت کرده است. سراج فارغ‌التحصیل دانشگاه النجاح و دانشگاه لیدز است و دکترای خود را از دانشگاه برادفورد دریافت کرده است. حرفه دانشگاهی. سراج در چندین سمت دانشگاهی در سراسر غزه خدمت کرده است. در سال ۲۰۱۴، او معاون رئیس امور خارجی دانشگاه اسلامی غزه بود. تا سال ۲۰۱۹، او به عنوان رئیس هیئت امنای کالج دانشگاهی علوم کاربردی، دانشگاه دیگری در غزه، خدمت می‌کرد و در کمیته مشترکی که به
دیگری در غزه، خدمت می‌کرد و در کمیته مشترکی که به مسائل مالی در سراسر دانشگاه‌های غزه رسیدگی می‌کرد، فعالیت داشت. شهرداری. سراج در سال ۲۰۱۹ پس از انتخاب توسط دولت تحت رهبری حماس، سمت شهردار غزه را بر عهده گرفت. فتح، حزب سیاسی که بر تشکیلات خودگردان فلسطین در کرانه باختری تسلط دارد، روند انتخاب را محکوم کرد، اگرچه در نهایت با سراج آشتی کرد. در مراسم تحویل، او امور داخلی، توسعه خدمات، فعال کردن مراکز فرهنگی و تمرکز بر توسعه و سرمایه‌گذاری را به عنوان چهار اولویت شورای شهر تحت رهبری خود برشمرد. بعداً در سال
شورای شهر تحت رهبری خود برشمرد. بعداً در سال ۲۰۱۹ او اعلام کرد که در حال کار بر روی کمپینی است تا ساکنان غزه را به تفکیک زباله‌هایشان ترغیب کند و امیدوار است که یک شرکت خصوصی برای بازیافت آن پیدا شود. پس از درگیری ۲۰۲۱ با اسرائیل، سراج کمپین «ما آن را دوباره خواهیم ساخت» را برای ترمیم خسارات ناشی از جنگ اعلام کرد. او همچنین خواستار لغو محاصره غزه توسط اسرائیل شد، که او آن را عامل بحران مالی جاری در شهر غزه دانست. در ژوئن همان سال، جنبش اصلاحات دموکراتیک فتح به خاطر کار و اثربخشی‌اش در بازسازی غزه، با اهدای
به خاطر کار و اثربخشی‌اش در بازسازی غزه، با اهدای «سپر وفاداری» از او تقدیر کرد.
ترینا کریشل استوز (؛ زادهٔ ) بازیگر و مشاور املاک و مستغلات اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است و فعالیت حرفه‌ای خود را با بازی در نقش آماندا دیلون در مجموعه تلویزیونی «"همه فرزندان من"» (۲۰۰۵–۲۰۱۱) آغاز کرد. او از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ در نقش جردن ریج‌وی در مجموعه تلویزیونی "روزهای زندگی ما" بازی کرد. استوز برای این نقش، نامزد دریافت جایزه روزانه امی برای بهترین بازیگر مهمان در یک سریال درام در سال ۲۰۲۰ شد. زندگی شخصی. استوز در ۲۱ ژوئیه ۱۹۸۱ در درافنویل، کنتاکی متولد
استوز در ۲۱ ژوئیه ۱۹۸۱ در درافنویل، کنتاکی متولد شد. او در دانشگاه ایالتی موری تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۳ مدرک لیسانس خود را در رشته تئاتر دریافت کرد. نام میانی او «کریشل» یک کلمه مرکب است که بر اساس شرایط خاص تولدش ایجاد شده است: مادرش در ایستگاه شل یو‌اس‌ای درد زایمان گرفت و یک پرستار به نام کریش در وضع حمل، به او کمک کرد. با این حال، استوز در کتاب خود شایعات مربوط به تولدش را تکذیب می‌کند. او اشاره کرده که ماشین مادرش که در حال رفتن به بیمارستان بوده دچار مشکل می‌شود که مجبور می‌شود در یک پمپ بنزین میان
مشکل می‌شود که مجبور می‌شود در یک پمپ بنزین میان راهی توقف کند. در حالی که در پمپ بنزین منتظر درست شدن ماشینش بوده دچار درد زایمان می‌شود که در نهایت او را سریع به بیمارستان می‌رسانند و استوز در بیمارستان به دنیا می‌آید. مادرش پیش از آنکه بداند باردار است، از پدر بیولوژیکی کریشل که ژاپنی-اسپانیایی بوده، جدا شد. استوز زندگی سختی را در کودکی تجربه کرد، یک سال کامل از تحصیل در مدرسه جا ماند زیرا بخاطر شرایط خاص زندگی مجبور بود در چادر زندگی کند. او اشاره کرده که در آن زمان، موهایش در رودخانه می‌شست و از کوپن
که در آن زمان، موهایش در رودخانه می‌شست و از کوپن غذا استفاده می‌کرد و بخاطر خجالت‌زدگی مجبور بوده سبک زندگی‌اش را از همکلاسی‌هایش مخفی کند. والدین او «با اعتیاد و سلامت روان دست و پنجه نرم می‌کردند». مادر وی هرگز شغل ثابتی نداشت و استوز او را فردی آزادمنش توصیف می‌کند. حرفه. در سال ۲۰۰۵، استوز برای بازی در نقش آماندا دیلون در مجموعه تلویزیونی «"همه فرزندان من"» از شبکه ای‌بی‌سی انتخاب شد، نقش آماندا پیش از این توسط الکسیس مانتا به تصویر کشیده شده بود. استوز در طول دوران فعالیتش در سریال‌های تلویزیونی، در
در طول دوران فعالیتش در سریال‌های تلویزیونی، در فیلم‌های "«ترساندن ماهی"» (۲۰۰۸) و "«ماسک سرخ»" (۲۰۰۹) نیز بازی کرد. پس از این برنامه، استوز اولین حضور تلویزیونی خود را با بازی در فصل دوم سریال کمدی-درام بدن مدرک تجربه کرد. او عضو گروه بداهه‌نوازی «گراندلینگز» در لس‌آنجلس نیز بوده است. در آوریل ۲۰۱۳، اعلام شد که استوز به جمع بازیگران مجموعه تلویزیونی روزهای زندگی ما پیوسته است. در آن مجموعه او نقش جردن ریج‌وی را به تصویر کشید. در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۴ اعلام شد که استوز در سال ۲۰۱۵ این سریال را ترک خواهد کرد. پس از
در سال ۲۰۱۵ این سریال را ترک خواهد کرد. پس از ترک موقت مجموعه در سال ۲۰۱۸ هم اعلام شد که استوز دوباره این نقش را بازی می‌کند و پخش آن از فوریه ۲۰۱۹ آغاز خواهد شد. وی در چهل و هفتمین دوره جوایز روزانه امی، نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر مهمان در سریال درام شد. استوز علاوه بر حرفه بازیگری، در زمینه املاک و مستغلات نیز فعالیت دارد. آثار او در یک برنامه تلویزیونی واقع‌نمای نتفلیکس با تمرکز بر گروه اوپنهایم که یک کارگزاری املاک و مستغلات است و در زمینه خرید و فروش خانه‌های لوکس لس‌آنجلس فعالیت می‌کند، به
و فروش خانه‌های لوکس لس‌آنجلس فعالیت می‌کند، به نمایش گذاشته شد. وی در سال ۲۰۱۹ نقش اصلی فیلم «قتل صحنه‌سازی شده"»" را بازی کرد. در ۲ سپتامبر ۲۰۲۰، استوز به عنوان یکی از سلبریتی‌های حاضر در بیست و نهمین فصل برنامه "رقص با ستارگان" معرفی شد. اما در هفته هشتم مسابقات حذف شد و مقام هشتم را کسب کرد. در ماه مه ۲۰۲۴ اعلام شد که استوز در نقش یاسمین شیلدز به جمع بازیگران مجموعه تلویزیونی همسایگان پیوسته است.
کره ای سازی (به انگلیسی: Koreanization)در مفهوم معاصر خود، به فرآیند تغییر فرهنگی و زبانی اطلاق می‌شود که طی آن افراد یا گروه‌ها زبان و فرهنگ کره‌ای را اتخاذ می‌کنند. دیوید تیزارد این مفهوم را به عنوان "فرآیند اتخاذ ویژگی‌ها یا رفتارهای خاص ریشه در فرهنگ و جامعه کره" تعریف می‌کند که اغلب شامل تغییرات ظریف و ناخودآگاه در عادات و رفتارهای افراد است. امپراتوری گوگوریو. گوگوریویی سازی ( : Koguryŏ-ization)نمونه ای بارز از کره ای سازی است و به فرایندی از گوگوریویی کردن سرزمین های فتح شده و جمعیت های ادغام شده تحت
کردن سرزمین های فتح شده و جمعیت های ادغام شده تحت یک هویت یکپارچه(۳۷پ.م-۶۶۸.م) میگویند،که شامل تاثیر در فرهنگ و هنجارهای اجتماعی میشود.این فرایند شباهت های بسیاری به چینی سازی و رومی سازی دارد؛یکی از بارز ترین نمونه ها ژنرال قیسی بیو (Qisi Biyu) ژنرال اهل بایشان موهه است که پناهنده گوگوریو بود و بعداً در تأسیس پادشاهی بالهه به دائه جویونگ کمک کرد. امپراتوری گوگوریو، یکی از پنج قدرت برجسته در شرق آسیا، نفوذ قابل توجهی بر قلمرو وسیعی شامل شمال شبه جزیره کره و بخش های قابل توجهی از منچوری اعمال کرد.موقعیت
و بخش های قابل توجهی از منچوری اعمال کرد.موقعیت استراتژیک و توانایی های نظامی قدرتمند آن، این امپراتوری را به یک بازیگر کلیدی در پویایی های منطقه ای تبدیل کرد و در روابط پیچیده ای با پادشاهی های همسایه و امپراتوری های قدرتمند چین درگیر شد.درک سازوکارهای داخلی و طرح های خارجی این نفوذ برای درک توسعه تاریخی شرق آسیا بسیار مهم است. هدف این گزارش تعریف و توضیح مفهوم گوگوریو-سازی در رابطه با امپراتوری گوگوریو، بررسی مظاهر مختلف آن و میراث ماندگار آن است. تاریخچه. امپراتوری گوگوریو، ریشه های سنتی خود را در سال
امپراتوری گوگوریو، ریشه های سنتی خود را در سال 37 قبل از میلاد توسط دونگمیونگ، که با نام جومونگ نیز شناخته می شود، می یابد. چهره ای که منشأ آن در اسطوره و افسانه غوطه ور است و اغلب با پادشاهی بویو واقع در منچوری مرتبط است. این روایات بنیانگذار اغلب جومونگ را با صفات الهی یا نیمه الهی به تصویر می کشند و نقش او را در متحد کردن گروه های قبیله ای مختلف برجسته می کنند.. ارتباط با بویو نشان دهنده یک رابطه فرهنگی و احتمالاً زبانی اولیه است که بر توسعه اولیه گوگوریو تأثیر گذاشت. دولت رسمی گوگوریو از کنفدراسیونی از
تأثیر گذاشت. دولت رسمی گوگوریو از کنفدراسیونی از پنج قبیله برجسته جنگجوی سوارکار واقع در حوضه رودخانه یالو پدید آمد. این قبایل، از جمله سونو و گیئرو، در ابتدا درجه ای از خودمختاری را حفظ کردند، اما قدرت به تدریج متمرکز شد و قبیله گیرو در نهایت برتری یافت.پایتخت های اولیه گوگوریو جولبون بویو و متعاقباً گونگنا، که به طور استراتژیک در منطقه رودخانه یالو واقع شده بودند، بر اهمیت اولیه این منطقه برای پادشاهی نوپا تأکید می کنند.جابجایی پایتخت در طول زمان اغلب منعکس کننده تغییرات در اولویت های سیاسی و ملاحظات
منعکس کننده تغییرات در اولویت های سیاسی و ملاحظات استراتژیک با گسترش پادشاهی بود. تعریف. گوگوریویی-سازی را می توان به عنوان فرآیندی پیچیده و چندوجهی تعریف کرد که از طریق آن دولت گوگوریو و مردم آن نفوذ فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و اداری خود را بر سرزمین های فتح شده، جمعیت های ادغام شده و نهادهای همسایه اعمال کردند.این فرآیند شامل طیفی از اقدامات، از اجرای عمدی سیاست های دولتی با هدف تقویت وحدت و کنترل گرفته تا انتشار تدریجی و ارگانیک تر هنجارها و شیوه های فرهنگی گوگوریو ناشی از تعامل و سلطه طولانی مدت بود
گوگوریو ناشی از تعامل و سلطه طولانی مدت بود [بینش]. شایان ذکر است که تفسیر این پدیده می تواند متفاوت باشد، به ویژه با توجه به بحث های تاریخی جاری پیرامون امپراتوری گوگوریو و جایگاه آن در تاریخ منطقه. روایت های ملی و دیدگاه های علمی از مناطق مختلف ممکن است دیدگاه های ظریف و گاه متضادی در مورد ماهیت و میزان گوگوریو-سازی ارائه دهند. بررسی این مفهوم مستلزم بررسی دقیق این تفاسیر متنوع برای دستیابی به درک متعادل و جامع است. در حالی که می توان شباهت هایی با سایر فرآیندهای تاریخی ادغام فرهنگی و سیاسی، مانند رومی
فرآیندهای تاریخی ادغام فرهنگی و سیاسی، مانند رومی سازی یا چینی سازی، ترسیم کرد، زمینه خاص امپراتوری گوگوریو و تعاملات منحصر به فرد آن در شمال شرق آسیا، مستلزم تجزیه و تحلیل متمرکز از ویژگی ها و نتایج خاص آن است. آغاز تغییرات. در طول قرون بعد، امپراتوری گوگوریو مسیر گسترش ارضی قابل توجهی را در سراسر منچوری و شمال شبه جزیره کره در پیش گرفت. این گسترش شامل فتوحات نظامی متعدد و ادغام دولت ها و قبایل همسایه، از جمله اوکجه، دونگ یه و بقایای بویو بود. قدرت نظامی عامل مهمی در توانایی گوگوریو برای اعمال قدرت و
عامل مهمی در توانایی گوگوریو برای اعمال قدرت و ادغام جمعیت های متنوع در قلمرو خود ثابت شد. در کنار گسترش نظامی، دولت گوگوریو تحت سلطنت پادشاهان برجسته ای مانند تائجو و گوگوکچئون، فرآیند تحکیم داخلی را طی کرد. این حاکمان نقش کلیدی در تأسیس سلطنت موروثی و توسعه یک ساختار اداری متمرکزتر، از جمله تقسیم پادشاهی به پنج استان یا پو، که هر کدام توسط مقامات منصوب اداره می شدند، ایفا کردند. سلطنت گوانگ گائتو بزرگ (391-413 پس از میلاد) به طور گسترده ای به عنوان اوج قدرت گوگوریو در نظر گرفته می شود. در این دوره، کنترل
گوگوریو در نظر گرفته می شود. در این دوره، کنترل ارضی گوگوریو بر مناطق وسیعی از شمال شرق آسیا، شامل شمال کره، بخش اعظم منچوری و بخش هایی از مغولستان داخلی گسترش یافت. نام دوره 'یونگناک'، به معنای 'شادی ابدی'، که در زمان سلطنت او ابداع شد، منعکس کننده قدرت و نفوذ بی سابقه پادشاهی است. این دوره احتمالاً شاهد گسترده ترین اعمال نفوذ سیاسی و فرهنگی گوگوریو در سراسر منطقه بوده است. در طول تاریخ خود، گوگوریو در تعاملات پیچیده ای با همسایگان خود درگیر بود. این امپراتوری رقابت دائمی با پادشاهی های کوچکتر بکجه و شیلا
رقابت دائمی با پادشاهی های کوچکتر بکجه و شیلا برای سلطه بر شبه جزیره کره داشت.این رقابت شامل درگیری های نظامی مکرر و تغییر اتحادها بود که چشم انداز سیاسی منطقه را شکل می داد.گوگوریو همچنین روابط پیچیده و اغلب متغیری با سلسله های مختلف چینی داشت. این رابطه از دوره های تجارت فعال و تبادل فرهنگی، جایی که گوگوریو جنبه هایی از فرهنگ چینی را پذیرفت، تا دوره های درگیری نظامی شدید و پذیرش رسمی وضعیت خراجگزار متغیر بود. با وجود پذیرش برخی از شیوه های چینی، گوگوریو به طور مداوم استقلال خود را حفظ کرد و به شدت در
به طور مداوم استقلال خود را حفظ کرد و به شدت در برابر تلاش های سلطه چین مقاومت کرد و رویکردی ظریف به همسایه قدرتمند خود نشان داد. علاوه بر این، شواهد نشان می دهد که گوگوریو نفوذ فرهنگی بر ژاپن (وا) اعمال کرده و با آن تعامل داشته است و احتمالاً بودیسم و سبک های هنری را از طریق دریا منتقل کرده است. این نشان می دهد که دامنه نفوذ گوگوریو فراتر از شبه جزیره کره و منچوری گسترش یافته و آن را به یک نیروی فرهنگی مهم در شرق آسیا تبدیل کرده است. در قرن های 6 و 7 پس از میلاد، امپراتوری گوگوریو با افزایش درگیری های