payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پائول روبرت بینگ (؛ – ) متخصص اعصاب آلمانی-سوئیسی بود که امروزه بابت نشانه بینگ شناخته می‌شود. وی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ پزشکی در دانشگاه بازل بود و در همان دانشگاه، مدرس و استاد رشتهٔ عصب‌شناسی شد. وی از پیشگامان و بنیان‌گذاران پژوهش‌های موضعی مغز با نوشته‌ای به نام «تشخیص موضعی مغز و نخاع» است. در این زمینه باید توجه داشت که بینگ مبارزه‌ای برای استقلال نورولوژی انجام داده است، که به موضوع «مکان‌یابی در نورولوژی» نیز مرتبط است. نورولوژیست مارکو مومنتالر نیز در این باره مقاله‌ای مستقل نوشته است.
نشانهٔ بینگ () یا رفلکس بینگ () نشانه‌ای بالینی است که در آن، خاراندنِ پشتِ پا یا انگشتِ شستِ پا با سنجاق، باعث صاف شدنِ شستِ پا (حرکت رو با بالای آن) می‌شود. این نشانه در بیماران مبتلا به ضایعه نورون حرکتی اندام تحتانی دیده می‌شود و یکی از انواع پاسخ‌های بابینسکی محسوب می‌شود.
پیِر بیتو (؛ – ) پزشک، جراح و کالبدشناس اهل فرانسه بود که امروزه با لکه‌های بیتوت در یادها مانده است. او در بوردو در رشتهٔ پزشکی تحصیل کرد و دکترای پزشکی خود را در سال ۱۸۴۸ از «دانشکده پزشکی پاریس» دریافت کرد و به دپارتمان کالبدشناسی بوردو پیوست. وی از سال ۱۸۵۴ استاد رشتهٔ کالبدشناسی و از سال ۱۸۷۸ جراح بیمارستان شد. لکه‌های بیتوت، لکه‌های مثلثی‌شکلی در ملتحمه چشم است که به نام او نامگذاری شده است. او نخستین بار این لکه‌ها را در سال ۱۸۶۳ توصیف کرد.
آی‌اواس ۱۸ () هجدهمین نسخهٔ از سیستم‌عامل آی‌اواس شرکت اپل برای تلفن همراه آی‌فون است که. این نسخه در کنفرانس جهانی توسعه‌دهندگان ۲۰۲۴ (WWDC) رونمایی شد. این سیستم‌عامل جانشین مستقیم آی‌اواس ۱۷ است و همزمان با واچ اواس ۱۱، آی‌پداواس ۱۸ و مک‌اواس سکویا معرفی شد. ویژگی‌های سیستم. هوش مصنوعی. پلتفرم اپل اینتلیجنس بر روی مدل‌های آیفون ۱۵ پرو و آیفون ۱۵ پرو مکس در آی‌اواس ۱۸ در دسترس خواهد بود. اپل اینتلیجنس قابلیت‌های هوش مصنوعی و انضمام‌های مدل زبانی بزرگ به سیری و دیگر توابع سیستم‌عامل را به دستگاه اضافه
سیری و دیگر توابع سیستم‌عامل را به دستگاه اضافه می‌کند. پیام‌ها. آی‌اواس ۱۸ از خدمات ارتباطی غنی (RCS) در مکالمات پشتیبانی‌شده، شامل پشتیبانی از رسیدهای خوانده‌شدن پیام و اشتراک‌گذاری چندرسانه‌ای با کیفیت بالاتر، پشتیبانی می‌کند. این مکالمات همانند SMSبا حباب‌های پیام و دکمه‌های به رنگ سبز مشخص می‌شوند تا از مکالمات کامل آی‌مسیج (آبی) متمایز باشند. فوتوز. نرم‌افزار فوتوز در آی‌اواس ۱۸ از نو طراحی شده است. صفحهٔ خانه. آی‌اواس ۱۸ به کاربران این امکان را می‌دهد تا رنگ آیکون‌ها و نیز محل قرارگیری آن‌ها در
تا رنگ آیکون‌ها و نیز محل قرارگیری آن‌ها در صفحهٔ خانه را سفارشی‌سازی کنند. در نسخه‌های پیشین آی‌اواس لازم بود که آیکون‌ها به جدولی بچسبند که اجازهٔ ایجاد شکاف میان آن‌ها را نمی‌داد. مرکز کنترل. در آی‌اواس ۱۸، مرکز کنترل از نو طراحی شده است و امکان وجود چندین صفحه از ادوات کنترل، دکمه‌هایی با اندازهٔ قابل تغییر و کنترل‌های مربوط به نرم‌افزارهای ثالث را فراهم می‌کند. پسوردز. اپل نرم‌افزار پسوردز را که یک نرم‌افزار مدیریت گذرواژه است، با هدف ساده‌سازی مدیریت گذرواژه‌ها برای وبگاه‌ها و نرم‌افزارها معرفی کرده
گذرواژه‌ها برای وبگاه‌ها و نرم‌افزارها معرفی کرده است. این افزونه، ابزاری را برای ذخیره‌سازی و مرتب‌سازی اعتبارنامه‌ها در اختیار کاربران قرار می‌دهد و با ویژگی‌های حریم خصوصی اپل نظیر آی‌کلاود کی‌چین یکپارچه شده است. دستگاه‌های پشتیبانی‌شده. تمام مدل‌های آیفون که از آی‌اواس ۱۷ پشتیبانی می‌کردند، از آی‌اواس ۱۸ نیز پشتیبانی می‌کنند. با این حال، بسته به سامانه روی تراشه (SoC) دستگاه، سطح پشتیبانی دستگاه از این سیستم‌عامل متفاوت خواهد بود. آیفون‌های دارای سامانه روی تراشهٔ آ۱۲ بایونیک، که شامل آیفون ایکس‌اس،
روی تراشهٔ آ۱۲ بایونیک، که شامل آیفون ایکس‌اس، آیفون ایکس‌اس مکس و آیفون ایکس‌آر می‌شوند، و نیز آیفون‌های مجهز به سامانه روی تراشهٔ آ۱۳ بایونیک نظیر آیفون ۱۱، ۱۱ پرو، ۱۱ پرو مکس و نسل دوم اس‌ای، به‌طور محدود از آی‌اواس ۱۸ پشتیبانی می‌کنند. در مقابل، آیفون‌های دارای سامانه روی تراشهٔ آ۱۴ بایونیک و مدل‌های بعدی، که شامل آیفون ۱۲، آیفون ۱۲ مینی، ۱۲ پرو و ۱۲ پرو مکس می‌شوند، به‌طور کامل از آی‌اواس ۱۸ پشتیبانی خواهند کرد. با این حال، توابع جدید اپل اینتلیجنس نیازمند سامانه روی تراشهٔ آ۱۷ پرو یا جدیدتر هستند که
سامانه روی تراشهٔ آ۱۷ پرو یا جدیدتر هستند که تنها در جدیدترین مدل‌های آیفون، یعنی ایفون ۱۶ در نسخه های معمولی ، پرو و پرو مکس در دسترس هستند. دستگاه‌هایی که از آی‌اواس ۱۸ پشتیبانی می‌کنند به شرح زیر هستند:
محمد جمشیدی استاد دانشگاه تهران و معاون امور سیاسی دفتر رئیس‌جمهور ایران در دولت سیزدهم بوده‌است. جمشیدی در ۲ شهریور ۱۴۰۰ با حکم غلامحسین اسماعیلی، رئيس دفتر رئیس‌جمهور به جای فریدون وردی‌نژاد به عنوان معاون امور سیاسی دفتر رئیس‌جمهور منصوب شد. وی عضو هیئت علمی گروه مطالعات منطقه‌ای دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران است. محمد جمشیدی در دوره دبیری سعید جلیلی بر شورای عالی امنیت ملی عضو تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران در گفت‌گوهای با ۵+۱ بود.
جنگ داخلی در فلسطین تحت قیمومت بریتانیا (۱۹۴۸–۱۹۴۷) اولین مرحله از جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین و اسرائیل بود که پس از تصویب قطعنامه‌ای در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد مبنی بر تقسیم فلسطین آغاز شد. در طول جنگ داخلی، جوامع یهودی و عرب فلسطین با هم درگیر شدند (ارتش آزادی‌بخش عرب از فلسطینی‌ها حمایت می‌کرد). بریتانیایی‌ها که موظف به حفظ نظم بودند، عقب‌نشینی خود را سازماندهی کردند و فقط در مواردی مداخله کردند. در پایان مرحلهٔ داخلی جنگ، از آوریل ۱۹۴۸ تا اواسط ماه مه، نیروهای یهودی حمله‌ای را آغاز
تا اواسط ماه مه، نیروهای یهودی حمله‌ای را آغاز کردند که بعداً به عنوان نقشه دالت شناخته شد و در آن شهرها و مناطقی را که در طرح سازمان ملل به یک کشور یهودی آینده اختصاص داده شده بود، همراه با بخشی از اورشلیم و بخشی از سرزمین‌های اختصاص داده شده به اعراب را فتح کردند. پس از پایان یافتن قیمومت بریتانیا بر فلسطین در ۱۴ مه ۱۹۴۸ و با اعلام تشکیل دولت اسرائیل، کشورهای عربی اطراف (مصر، ماوراء اردن، عراق و سوریه) به این سرزمین حمله کردند و بلافاصله نیروهای اسرائیلی و چندین شهرک یهودی‌نشین را هدف گرفتند. در نهایت
و چندین شهرک یهودی‌نشین را هدف گرفتند. در نهایت درگیری‌ها شدت گرفت و به جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تبدیل شد. زمینه. فلسطین از سال ۱۹۲۰ که تحت کنترل دولت بریتانیا قرار گرفت، صحنهٔ نبرد میان ناسیونالیست‌های فلسطینی و یهودی بود؛ هر دو گروه با حاکمیت بریتانیا مخالف بودند. اوج واکنش فلسطینیان در شورش اعراب ۱۹۳۹–۱۹۳۶ در فلسطین بود، یک درگیری داخلی مرگبار که منجر به کشته شدن نزدیک به ۵۰۰۰ عرب فلسطینی و ۵۰۰ یهودی شد و در نتیجهٔ آن بسیاری از رهبران سیاسی فلسطین از جمله امین الحسینی، رهبر کمیته عالی عرب، به تبعید
جمله امین الحسینی، رهبر کمیته عالی عرب، به تبعید رانده شدند. بریتانیا همچنین در پاسخ با تصویب کاغذ سفید ۱۹۳۹ مهاجرات یهودیان را کاهش داد. دیپلماسی نتوانست دیدگاه‌های مختلف در مورد آینده فلسطین را با یکدیگر هماهنگ کند. در اوایل نوامبر، هگانا شروع به بسیج برای جنگ کرد و دستوری صادر کرد که همه مردان در محدوده سنی ۱۷ تا ۲۵ سال برای خدمت ثبت نام کنند. آغاز جنگ داخلی (۳۰ نوامبر ۱۹۴۷–۱ آوریل ۱۹۴۸). پس از پذیرش قطعنامه ۱۸۱ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد مبنی بر توصیه به تصویب و اجرای طرح تقسیم سرزمین فلسطین میان
به تصویب و اجرای طرح تقسیم سرزمین فلسطین میان یهودیان و اعراب، جامعهٔ یهودی به شادی پرداختند و در مقابل با اعتراضات اعراب مواجه شد. پس از ۱ دسامبر، کمیته عالی عرب یک اعتصاب عمومی را تصویب کرد که سه روز به طول انجامید. «باد خشونت» به سرعت کشور را فرا گرفت و وقوع جنگ داخلی بین دو جامعه را پیش‌بینی می‌شد. قتل‌ها، انتقام‌جویی‌ها و انتقام‌جویی‌های متقابل به سرعت به دنبال یکدیگر رخ دادند که منجر به کشته شدن ده‌ها قربانی از هر دو طرف در این روند شد. بن‌بست همچنان ادامه داشت زیرا نیروهای بریتانیایی برای توقف
ادامه داشت زیرا نیروهای بریتانیایی برای توقف چرخه‌های خشونت‌آمیزی که در حال افزایش بود مداخله‌ای انجام نمی‌دادند. اولین تلفات پس از پذیرش قطعنامه ۱۸۱ مربوط به مسافران یک اتوبوس یهودی در نزدیکی کفار سیرکین بود؛ در ۳۰ نوامبر، یک باند هشت نفره به اتوبوس فجه حمله کرده و پنج نفر را کشته و تعدادی دیگر را نیز زخمی کردند. نیم ساعت بعد، به اتوبوس دیگری که از خدرا به سمت جنوب می‌رفت حمله کردند و دو نفر دیگر را هم کشتند. در اورشلیم و حیفا نیز به سمت اتوبوس‌های یهودی تیراندازی‌هایی صورت گرفت. گفته می‌شود که این اقدام
صورت گرفت. گفته می‌شود که این اقدام انتقامی برای کشتن خانواده شوبکی در ده روز قبل از حادثه بوده است. ایرگون و لحی (که با نام استرن گنگ نیز شناخته می‌شود) استراتژی بمب‌گذاری در بازارهای شلوغ و ایستگاه‌های اتوبوس را دنبال کردند. در ۳۰ دسامبر، در حیفا، اعضای ایرگون دو بمب به سمت جمعیت کارگران عرب که در مقابل یک پالایشگاه صف کشیده بودند، پرتاب کردند که ۶ کشته و ۴۲ زخمی بر جای گذاشت. جمعیتی خشمگین برای انتقام ۳۹ یهودی را قتل‌عام کردند تا اینکه سربازان بریتانیایی آرامش را دوباره برقرار کردند. در اقدامات تلافی
آرامش را دوباره برقرار کردند. در اقدامات تلافی جویانه، عده‌ای از سربازان نیروی ضربت، پالماخ و تیپ کارملی، به روستاهای بلد الشیخ و حواسه حمله کردند. به گفته مورخان مختلف، این حمله بین ۲۱ تا ۷۰ کشته برجای گذاشت. به گفته بنی موریس، مورخ اسرائیلی، بسیاری از نبردها در ماه‌های اول جنگ در حاشیه شهرهای اصلی رخ داد و اغلب آن‌ها نیز توسط اعراب آغاز شد. دلایل آغاز آن‌ها شامل تیراندازی تک‌تیراندازان عرب به خانه‌های یهودیان، عابران پیاده، ماشین‌ها و همچنین کار گذاشتن بمب و مین در مسیرها و جاده‌های شهری و روستایی بود.
و مین در مسیرها و جاده‌های شهری و روستایی بود. در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۷، الحسینی با جذب چند هزار داوطلب، محاصرهٔ ۱۰۰٬۰۰۰ یهودی ساکن اورشلیم را سازماندهی کرد. برای مقابله با این امر، مقامات یه‌شو سعی کردند کاروان‌هایی با حداکثر ۱۰۰ خودروی زرهی را به شهر برسانند، اما با افزایش تعداد تلفات در کاروان‌های امدادی، این عملیات بیش از پیش غیرعملی شد. تا ماه مارس، تاکتیک الحسینی نتیجه داد. تقریباً تمام خودروهای زرهی هگانا منهدم شده بود، محاصره کاملاً پابرجا بود و صدها نفر از اعضای هگانا که سعی داشتند تدارکات را به شهر
از اعضای هگانا که سعی داشتند تدارکات را به شهر بیاورند کشته شدند. وضعیت برای کسانی که در شهرک‌های یهودی در نگب و شمال گالیله زندگی می‌کردند بحرانی‌تر بود. از ژانویه به بعد، عملیات‌ها به‌طور فزاینده‌ای نظامی شد. در تمام مناطق مختلط که هر دو جامعهٔ عرب و یهودی در آن زندگی می‌کردند، به ویژه اورشلیم و حیفا، حملات خشونت‌آمیز فزاینده‌ای، همراه با شورش‌ها، انتقام‌جویی‌ها و اقدامات متقابل یکدیگر اتفاق افتاد. تیراندازی‌های متفرقه به نبردهای همه‌جانبه تبدیل شدند. در ۲۲ فوریه ۱۹۴۸، هواداران محمد امین الحسینی با کمک
۲۲ فوریه ۱۹۴۸، هواداران محمد امین الحسینی با کمک برخی از فراریان بریتانیایی، سه حمله را علیه جامعهٔ یهودی ترتیب دادند. آن‌ها با استفاده از خودروهای بمب‌گذاری‌شده به دفتر روزنامه "پلستاین پست"، بازار خیابان بن یهودا و حیاط دفاتر آژانس یهود حمله کردند و به ترتیب ۲۲، ۵۳ و ۱۳ یهودی را کشتند. این حملات در مجموع ۸۸ کشته برجای گذاشت. صدها نفر دیگر نیز مجروح شدند. در اقدامی تلافی‌جویانه، لحی یک مین زمینی را بر روی ریل راه‌آهن در رخووت قرار دادند که قطاری از قاهره به حیفا روی آن حرکت می‌کرد. این اقدام ۲۸ سرباز
به حیفا روی آن حرکت می‌کرد. این اقدام ۲۸ سرباز بریتانیایی را کشت و ۳۵ نفر را مجروح کرد. اقدام مشابه آن در ۳۱ مارس، نزدیک به قیساریه دریایی انجام شد که منجر به کشته شدن ۴۰ نفر و مجروح شدن ۶۰ نفر شد، که اکثراً غیرنظامیان عرب بودند. دیوید بن گوریون هگانا را دوباره سازماندهی کرد و خدمت سربازی را برای زنان و مردان یهودی اجباری کرد. سیاست‌های نیروهای متفقین. این وضعیت باعث شد که ایالات متحده آمریکا حمایت خود از طرح تقسیم را پس بگیرد و در نتیجه باور اتحادیه عرب مبنی بر این که اعراب فلسطین با تقویت ارتش آزادی‌بخش
بر این که اعراب فلسطین با تقویت ارتش آزادی‌بخش عرب می‌توانند به طرح تقسیم پایان دهند، تقویت شد. از سوی دیگر، بریتانیا در ۷ فوریه ۱۹۴۸ تصمیم گرفت از الحاق بخش عربی فلسطین به ماوراء اردن حمایت کند. خارج شدن جمعیت. در حالی که جمعیت یهودی دستورهای سختگیرانه‌ای دریافت کرده بودند که آن‌ها را ملزم می‌کرد به هر قیمتی که شده در همه‌جا موضع خود را حفظ کنند، جمعیت عرب بیشتر تحت تأثیر شرایط ناامن کشور قرار داشتند. تا ۱۰۰٬۰۰۰ عرب، از طبقات بالا و متوسط شهری در حیفا، یافا و اورشلیم، یا مناطق عمدتاً یهودی‌نشین، به سمت
و اورشلیم، یا مناطق عمدتاً یهودی‌نشین، به سمت خارج از کشور یا کشورهای عرب در شرق خارج شدند. ورود مبارزان و اسلحه از خارج از کشور. در نتیجه کمک‌های جمع‌آوری شده توسط گلدا مئیر که توسط هواداران در ایالات متحده اهدا شده بود و همچنین تصمیم استالین برای حمایت از آرمان صهیونیستی، نمایندگان یهودی فلسطین توانستند قراردادهای تسلیحاتی بسیار مهمی را در شرق امضا کنند. سایر عوامل هگانا ذخایر جنگ جهانی دوم را بازیابی کردند که به بهبود تجهیزات و تدارکات ارتش کمک کرد. آژانس یهود به‌طور خاص برای خرید تسلیحات خارجی ۲۸
آژانس یهود به‌طور خاص برای خرید تسلیحات خارجی ۲۸ میلیون دلار کنار گذاشته بود. در مقایسه، کل بودجه کمیته عالی عرب در این زمان بالغ بر ۲٬۲۵۰٬۰۰۰ دلار بود که معادل بودجهٔ سالانه هگانا در دوران پیش از جنگ بود. تعدادی از هنگ‌های ارتش آزادی‌بخش عرب در داخل فلسطین مداخله کردند. هر کدام از آن‌ها در بخش‌های مختلفی در اطراف شهرهای ساحلی فعال بودند. آن‌ها حضور خود را در جلیل و سامره تحکیم کردند. کهنه‌سربازان آلمانی و بوسنیایی جنگ جهانی دوم، از جمله تعداد انگشت‌شماری از افسران اطلاعاتی سابق ورماخت و وافن اس اس، در
از افسران اطلاعاتی سابق ورماخت و وافن اس اس، در میان داوطلبانی بودند که برای آرمان فلسطین می‌جنگیدند. کهنه‌سربازان نیروهای محور در صفوف نیروهای ارتش آزادی‌بخش عرب به فرماندهی فوزی القاوقجی (که در طول جنگ جهانی دوم، درجه افسری را در ورماخت دریافت کرده بود) و در نیروهای مفتی به فرماندهی عبدالقادر (که همراه با آلمانی‌ها علیه بریتانیایی‌ها در عراق جنگیده بودند) و سلامه (که در طول جنگ جهانی دوم در آلمان به عنوان کماندو آموزش دیده بود و در یک ماموریت شکست‌خورده چتر نجات در فلسطین شرکت کرد) حضور داشتند. بنی موریس
نجات در فلسطین شرکت کرد) حضور داشتند. بنی موریس می‌نویسد که یه‌شو در جذب و استقرار مؤثر متخصصان نظامی خارجی نسبت به دشمنان عرب خود موفق‌تر بود. او نتیجه می‌گیرد که نازی‌های سابق و مسلمانان بوسنیایی که توسط فلسطینی‌ها، مصری‌ها و سوری‌ها به خدمت گرفته شدند، «اهمیت کمی» در نتیجهٔ درگیری داشتند. شمار کشته شدگان. در دسامبر ۱۹۴۷، تعداد تلفات یهودیان بیش از ۲۰۰ نفر تخمین زده می‌شد و به گفته الک کرکبراید، تا ۱۸ ژانویه ۱۹۴۸، ۳۳۳ یهودی و ۳۴۵ عرب کشته و ۶۴۳ یهودی و ۸۷۷ عرب مجروح شدند. تلفات کلی بین دسامبر ۱۹۴۷ تا
۸۷۷ عرب مجروح شدند. تلفات کلی بین دسامبر ۱۹۴۷ تا ژانویه ۱۹۴۸ (شامل نیروهای بریتانیایی) ۱۰۰۰ نفر کشته و ۲۰۰۰ مجروح تخمین زده شد. ایلان پاپه تخمین می‌زند که تا ژانویه ۱۹۴۸، ۴۰۰ یهودی و ۱۵۰۰ عرب کشته شدند. موریس می‌گوید که تا پایان مارس ۱۹۴۸، یه‌شو حدود هزار کشته متحمل شده بود. به گفته یوآو گلبر، تا پایان ماه مارس در مجموع ۲۰۰۰ کشته و ۴۰۰۰ زخمی وجود داشت. مداخله نیروهای خارجی. خشونت با مداخله واحدهای نظامی تشدید شد. اگرچه بریتانیایی‌ها تا پایان مأموریت مسئولیت نظم و قانون را بر عهده داشتند، اما تلاشی برای
نظم و قانون را بر عهده داشتند، اما تلاشی برای کنترل اوضاع نکردند و بیشتر درگیر انحلال دولت و تخلیه نیروهای خود بودند. علاوه بر این، مقامات بریتانیایی احساس می‌کردند که به اندازهٔ کافی نیروهایی را در این درگیری از دست داده‌اند. بریتانیایی‌ها نتوانستند یا نمی‌خواستند مانع مداخله نیروهای خارجی در فلسطین شوند. طبق گزارش ویژه کمیسیون ویژه سازمان ملل در مورد فلسطین: این توصیف مربوط به ورود نیروهای ارتش آزادی‌بخش عرب بین ۱۰ ژانویه تا آغاز مارس است: فوزی القاوقجی، فرمانده میدانی ارتش آزادی‌بخش عرب، به گفته خودش،
فرمانده میدانی ارتش آزادی‌بخش عرب، به گفته خودش، در ۴ مارس، با بقیه تدارکات و حدود ۱۰۰ داوطلب بوسنیایی به جبعه، روستای کوچکی در مسیر بین نابلس و جنین، وارد شد. او در آنجا یک دفتر مرکزی و یک مرکز آموزشی برای داوطلبان عرب فلسطینی ایجاد کرد. علاوه بر این، تقریباً ۱۰۰ تا ۲۰۰ سرباز و افسر پلیس بریتانیایی که مخالف جنبش‌های صهیونیستی بودند یا با فلسطینیان هم‌دلی داشتند، برای کمک به فلسطینی‌ها از ارتش کشور خود فرار کردند. در مقابل، تنها ۱۷ فراری برای یهودی‌ها جنگیدند. آلن کانینگهام، کمیساریای عالی بریتانیا در
آلن کانینگهام، کمیساریای عالی بریتانیا در فلسطین، به‌طور کامل به تهاجمات و این واقعیت که «هیچ تلاش جدی برای متوقف کردن تهاجمات صورت نمی‌گیرد» اعتراض کرد. تنها واکنش به عمل آمده از سمت الک کرکبراید بود که به ارنست بوین به خاطر «لحن خصمانه و تهدیدهای کانینگهام» شکایت کرد. بریتانیایی‌ها و سرویس اطلاعاتی یه‌شو انتظار داشتند در ۱۵ فوریه حمله‌ای اتفاق بیفتد، اما ظاهراً به دلیل آماده نبودن نیروهای مفتی عملیات انجام نشد. در ماه مارس، یک هنگ عراقی از ارتش آزادی‌بخش عرب برای تقویت نیروهای عرب فلسطینی سلامه به منطقه
عرب برای تقویت نیروهای عرب فلسطینی سلامه به منطقه اطراف لیدا و رمله آمد، همزمان الحسینی یک ستاد مرکزی در بیرزیت، ۱۰ کیلومتری شمال رام‌الله راه‌اندازی کرد. در همان زمان، تعدادی از نیروهای شمال آفریقا، که عمدتاً لیبیایی بودند و صدها تن از اعضای اخوان‌المسلمین وارد فلسطین شدند. در ماه مارس، یک هنگ مصری وارد غزه شد و برخی از شبه نظامیان در میان آن‌ها به یافا رسیدند. روحیه سربازان. پیروزی‌های اولیه نیروهای عرب روحیه آن‌ها را تقویت کرد. کمیته عالی عرب به پیروزی خود اطمینان داشت و تصمیم گرفت از اجرای طرح تقسیم
خود اطمینان داشت و تصمیم گرفت از اجرای طرح تقسیم مورد حمایت سازمان ملل جلوگیری کند. در آغاز فوریه ۱۹۴۸، روحیه رهبران یهود بالا نبود: «ناراحتی و ناامیدی به وضوح از یادداشت‌هایی که در جلسات حزب ماپای گرفته می‌شد دریافت می‌شد.» «حملات علیه شهرک‌های یهودی‌نشین و جاده‌های اصلی، جهت‌گیری یهودی‌ها را بدتر کرد، آن‌ها شدت واکنش اعراب را دست کم گرفته بودند.» وضعیت ۱۰۰٬۰۰۰ یهودی مستقر در اورشلیم نیز نامطمئن بود؛ محموله‌های کمکی ارسالی روزبه‌روز کم‌تر می‌شد و احتمال داشت کاملاً متوقف شود. با این وجود، علی‌رغم شکست‌های
کاملاً متوقف شود. با این وجود، علی‌رغم شکست‌های متحمل‌شده، نیروهای یهودی، به ویژه هگانا، از نظر تعداد و کیفیت برتر از نیروهای عرب باقی ماندند. موج اول پناهجویان فلسطینی. بر خلاف مبارزان و سیاستمداران عرب که روحیهٔ خوبی داشتند، جمعیت غیرنظامی فلسطینی روز به روز نگران‌تر می‌شدند. کمیسیون فلسطین سازمان ملل گزارش داد: «هراس همچنان در سرتاسر طبقات متوسط عرب افزایش می‌یابد و مهاجرت آن‌هایی که توانایی مالی لازم را دارند، ادامه دارد.» «از دسامبر ۱۹۴۷ تا ژانویه ۱۹۴۸، حدود ۷۰٬۰۰۰ عرب گریختند، و تا پایان مارس، این
حدود ۷۰٬۰۰۰ عرب گریختند، و تا پایان مارس، این تعداد به حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. این افراد بخشی از موج اول فلسطینیانی بودند که به خاطر این جنگ آواره شدند. عمدهٔ افراد طبقات متوسط و بالا، از جمله اکثر خانواده‌های فرمانداران محلی و نمایندگان کمیته عالی عرب فرار کردند. تعداد زیادی از عرب‌های غیر فلسطینی نیز فرار کردند. بسیاری از آن‌ها امید بازگشت به فلسطین پس از پایان درگیری‌ها را رها نکردند. سیاست قدرت‌های خارجی. تصمیمات زیادی در خارج از کشور گرفته شد که تأثیر مهمی بر نتیجه درگیری داشت. بریتانیا و انتخاب
مهمی بر نتیجه درگیری داشت. بریتانیا و انتخاب اردن. بریتانیا خواهان تشکیل کشور فلسطینی به رهبری مفتی نبود و در عوض در ۷ فوریه ۱۹۴۸ به‌طور غیررسمی از الحاق بخش عربی فلسطین به اردن حمایت کرد. در نشستی در لندن مابین فرمانده لژیون عرب ماوراء اردن، گلاب پاشا و وزیر امور خارجه بریتانیا، ارنست بوین، دو طرف توافق کردند که ورود لژیون عرب به فلسطین را در ۱۵ مه تسهیل کنند و این‌که قسمت عربی فلسطین توسط لژیون اشغال شود. با این حال، آن‌ها معتقد بودند که لژیون عرب به اورشلیم یا کشور یهودی وارد نمی‌شود. چرخش ایالات متحده
یا کشور یهودی وارد نمی‌شود. چرخش ایالات متحده آمریکا. در اواسط ماه مارس، پس از بی‌نظمی فزاینده در فلسطین و افزایش نگرانی‌ها از احتمال تحریم نفت از سوی اعراب (که بعداً بی‌اساس ارزیابی شد)، دولت ایالات متحده آمریکا از احتمال لغو حمایت خود از طرح تقسیم سازمان ملل و اعزام نیروی بین‌المللی خبر داد. ایالات متحده پیشنهاد کرد که در عوض فلسطین تحت نظارت سازمان ملل قرار گیرد. در ۱ آوریل، شورای امنیت سازمان ملل متحد با پیشنهاد ایالات متحده برای تشکیل یک مجمع ویژه برای بررسی مجدد مشکل فلسطین رأی مثبت داد؛ اتحاد جماهیر
بررسی مجدد مشکل فلسطین رأی مثبت داد؛ اتحاد جماهیر شوروی در این رأی‌گیری رأی ممتنع داد. این چرخش توسط ایالات متحده آمریکا باعث نگرانی و بحث در بین مقامات یه‌شو شد. آن‌ها فکر می‌کردند که پس از خروج نیروهای بریتانیایی، یه‌شو بدون حمایت ایالات متحده نمی‌تواند به‌طور مؤثر در برابر نیروهای عرب مقاومت کند. در این زمینه، الی ساسون، مدیر بخش عربی آژانس یهود و چند شخصیت دیگر، دیوید بن گوریون و گلدا مئیر را متقاعد کردند تا یک ابتکار دیپلماتیک برای اعراب ارائه کنند. کار مذاکره به جاشوا پالمون واگذار شد، او از محدود
کار مذاکره به جاشوا پالمون واگذار شد، او از محدود کردن آزادی عمل هگانا منع شد، اما مجاز بود اعلام کند که «یهودی‌ها آماده آتش‌بس هستند.» پشتیبانی لجستیکی بلوک شرق. به خاطر تحریم‌های اعمال شده بر دو طرف جنگ، یه‌شو در فلسطین با کمبود تسلیحات مواجه شد. جوزف استالین تصمیم به نقض تحریم‌ها و حمایت از یه‌شو گرفت و با صدور تسلیحات از چکسلواکی نقش مهمی در جنگ ایفا کرد؛ نقشی که در دو طرف جنگ با واکنش‌های متفاوتی روبه‌رو شد. با این حال، سوریه نیز از چکسلواکی برای ارتش آزادی‌بخش عرب تسلیحات خریداری کرد، اما این محموله
آزادی‌بخش عرب تسلیحات خریداری کرد، اما این محموله به دلیل مداخله هگانا هرگز به اعراب نرسید. انگیزه‌های احتمالی استالین شامل حمایت او از طرح تقسیم سازمان ملل و ایجاد فرصتی برای چکسلواکی برای کسب درآمد خارجی می‌شد. چرا که او قبلاً مانع کمک‌رسانی طرح مارشال به این کشور شده بود. میزان این حمایت و نقش مشخصی که ایفا کرده قابل بحث است. ارقام ارائه شده توسط مورخان مختلف متفاوت است. یوآو گلبر از «تحویلات کوچکی از چکسلواکی که از طریق هوا وارد می‌شد [...] از آوریل ۱۹۴۸ به بعد» صحبت کرده، در حالی که مورخان مختلف
۱۹۴۸ به بعد» صحبت کرده، در حالی که مورخان مختلف استدلال کرده‌اند که سطح نامتعادلی از حمایت به نفع یه‌شو وجود داشته، چرا که اعراب فلسطینی در این سطح توسط شوروی حمایت نشدند. به هر حال تحریمی که در ماه مه ۱۹۴۸ توسط شورای امنیت سازمان ملل بر تمامی کشورهای عربی اعمال شد، مشکلات بزرگی را برای آنها ایجاد کرد. امتناع رهبران عرب از دخالت مستقیم. رهبران عرب هر چه در توان داشتند انجام دادند تا از دخالت مستقیم در حمایت از آرمان فلسطین اجتناب کنند. در اجلاس اتحادیه عرب در اکتبر ۱۹۴۷، ژنرال عراقی، اسماعیل صفوت، تصویری
در اکتبر ۱۹۴۷، ژنرال عراقی، اسماعیل صفوت، تصویری واقع‌گرایانه از وضعیت ترسیم کرد. وی بر سازماندهی بهتر و حمایت مالی بیشتر یهودیان در مقایسه با فلسطینیان تأکید کرد. وی استقرار فوری ارتش‌های عربی در مرزهای فلسطین، ارسال سلاح و مهمات به فلسطینی‌ها و کمک مالی یک میلیون پوندی به آن‌ها را توصیه کرد. پیشنهادهای وی همگی رد شدند. با این وجود، یک کمیته فنی-نظامی برای هماهنگی کمک به فلسطینی‌ها ایجاد شد. این کمیته در قاهره مستقر بود و توسط صفوت، که توسط افسران لبنانی و سوری و نمایندگان کمیته عالی عرب حمایت می‌شد،
و سوری و نمایندگان کمیته عالی عرب حمایت می‌شد، رهبری می‌شد. یک نماینده ماوراءالنهر نیز تعیین شد، اما او در جلسات شرکت نکرد. در نشست دسامبر ۱۹۴۷ قاهره، تحت فشار افکار عمومی، رهبران عرب تصمیم گرفتند یک فرماندهی نظامی ایجاد کنند که همه سران کشورهای بزرگ عربی به رهبری صفوت را متحد کند. آنها همچنان درخواست‌های او را برای کمک‌های مالی و نظامی نادیده می‌گرفتند و ترجیح می‌دادند هر تصمیمی را تا پایان دوره قیمومت به تعویق بیندازند، با این وجود، تصمیم گرفتند ارتش آزادی‌بخش عرب را تشکیل دهند که در هفته‌های بعد وارد
عرب را تشکیل دهند که در هفته‌های بعد وارد عمل شد. در شب ۲۰ و ۲۱ ژانویه ۱۹۴۸، حدود ۷۰۰ سوری مسلح از طریق اردن وارد فلسطین شدند. در فوریه ۱۹۴۸، صفوت خواسته‌های خود را تکرار کرد، اما شنیده نشد: دولت‌های عربی امیدوار بودند که فلسطینی‌ها به کمک ارتش آزادی‌بخش عرب، بتوانند تا زمانی که جامعه بین‌المللی طرح تقسیم را کنار بگذارد، به تنهایی وضعیت را مدیریت کنند. مشکل تسلیحات. آغاز جنگ داخلی (تا ۱ آوریل ۱۹۴۸). ارتش آزادی‌بخش عرب، در تئوری، توسط اتحادیه عرب تأمین مالی و تجهیز می‌شد. به دلیل اصرار اسماعیل صفوت، بودجه
و تجهیز می‌شد. به دلیل اصرار اسماعیل صفوت، بودجه یک میلیون پوندی به آن‌ها وعده داده شده بود. با این حال، در واقعیت، این بودجه هرگز به دست آن‌ها نرسید و تنها سوریه بود که به‌طور واقعی از داوطلبان عرب حمایت می‌کرد. سوریه از چکسلواکی مقداری تسلیحات برای ارتش آزادی‌بخش عرب خرید، اما به دلیل مداخله نیروی هگانا، این محموله به مقصد نرسید. به گفته لاپیر و کالینز، اعراب تدارکات را کاملاً نادیده گرفتند و رهبر آن‌ها، فوزی القاوقجی تصور می‌کرد که سربازانش می‌توانند فقط با پولی که مردم فلسطین اهدا می‌کنند، ادامه دهند.
با پولی که مردم فلسطین اهدا می‌کنند، ادامه دهند. با این حال، گلبر می‌گوید که اتحادیه عرب تدارکاتی را از طریق پیمانکاران ویژه ترتیب داده بود. ارتش اعراب مجهز به انواع سلاح‌های سبک، خمپاره‌های سبک و متوسط، اسلحه‌های ۷۵ و ۱۰۵ میلی‌متری و وسایل نقلیه زرهی بودند اما انبار گلوله‌های آن‌ها کم بود. وضعیت ارتش جهاد مقدس و نیروهای فلسطینی بدتر بود. آن‌ها نمی‌توانستند به هیچ شکلی از حمایت خارجی تکیه کنند و مجبور بودند از بودجه‌ای که محمدامین الحسینی می‌توانست جمع‌آوری کند، خودشان را تأمین کنند. تسلیحات نیروها محدود
کند، خودشان را تأمین کنند. تسلیحات نیروها محدود به همان تسلیحاتی بود که در آن زمان در اختیار داشتند. بدتر از آن، آن‌ها مجبور بودند به اسلحه‌های خریداری شده در بازار سیاه یا غارت از انبارهای بریتانیا بسنده کنند و در نتیجه سلاح کافی برای جنگ نداشتند. تا ماه مارس، هگانا نیز با کمبود اسلحه مواجه شد. مبارزان یهودی از تعدادی کارخانجات مخفی که تعدادی سلاح سبک، مهمات و مواد منفجره تولید می‌کردند، استفاده می‌کردند. تنها سلاحی که کمبود آن وجود نداشت، مواد منفجره تولید داخل بود. با این حال، آن‌ها تسلیحات کمی برای یک
داخل بود. با این حال، آن‌ها تسلیحات کمی برای یک جنگ در اختیار داشتند: در ماه نوامبر، از هر سه جنگجوی یهودی فقط یک نفر مسلح بود، که در پالماخ به دو نفر از سه جنگجو افزایش یافت. هگانا مأمورانی را به اروپا و ایالات متحده آمریکا فرستاد تا این ارتش را مسلح و تجهیز کنند. برای تأمین مالی همه این‌ها، گلدا مئیر موفق شد تا پایان دسامبر ۲۵ میلیون دلار از طریق یک کمپین جمع‌آوری کمک‌های مالی در ایالات متحده جمع‌آوری کند. از ۱۲۹ میلیون دلاری که بین اکتبر ۱۹۴۷ تا مارس ۱۹۴۹ برای آرمان یهودی‌ها جمع‌آوری شد، بیش از ۷۸
۱۹۴۹ برای آرمان یهودی‌ها جمع‌آوری شد، بیش از ۷۸ میلیون دلار آن، یعنی بیش از ۶۰ درصدش، برای خرید اسلحه و مهمات صرف شد. آمار تلفات و تجزیه و تحلیل. در هفته آخر مارس، تلفات هگانا بسیار سنگین بود: آن‌ها سه کاروان بزرگ، بیش از ۱۰۰ سرباز و ناوگان خودروهای زرهی خود را از دست دادند. در مجموع، اورشلیم غربی به تدریج «خفه شد». جز از طریق دره اردن و جاده نهاریه، راهی به شهرک‌های جلیل وجود نداشت. این امر همراه با حملهٔ پیش‌بینی‌شده کشورهای عربی در ماه مه و تاریخ تعیین‌شده خروج بریتانیایی‌ها، هگانا را به حمله و اعمال