payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایلیا پروسکی (به مقدونی: Ilče Pereski) بازیکن سابق فوتبال اهل مقدونیه شمالی است. او در فصل ۸۴–۱۳۸۴ لیگ برتر ایران برای پرسپولیس بازی کرد. راینر زوبل او را به‌عنوان «یک بازیکن بسیار خوب» توصیف کرده‌است.
پژو ۲۰۶ اس‌دی، (به انگلیسی: Peugeot 206 SD)، معروف به پژو ۲۰۶ صندوقدار، که اس‌دی مخفف‌ کلمه‌ سدان، یکی از مدل‌های پژو تولیدشده در ایران توسط شرکت ایران خودرو است که بر پایه‌ی مدل پژو ۲۰۶ طراحی شده است.این خودرو حاصل همکاری شرکت پژو فرانسه و ایران خودرو بوده و برای نخستین بار در سال ۱۳۸۵ وارد بازار شد. پژو ۲۰۶ اس‌دی تنها در ایران تولید شده و یکی از نمونه‌های بومی‌سازی‌شده‌ی پلتفرم پژو ۲۰۶ محسوب می‌شود. تاریخچه. در اوایل دهه ۸۰ شمسی، ایران خودرو به‌دنبال گسترش تنوع محصولات خود و پاسخ به نیاز بازار داخلی به
تنوع محصولات خود و پاسخ به نیاز بازار داخلی به خودروهای سدان اقتصادی بود. پژو ۲۰۶ که در آن زمان یکی از موفق‌ترین محصولات ایران‌خودرو بود، تنها به‌صورت هاچ‌بک در دسترس بود. با همکاری مهندسان ایرانی و مشاوره از شرکت پژو، پروژه‌ی طراحی نسخه‌ی صندوقدار این خودرو آغاز شد. در سال ۱۳۸۵، پژو ۲۰۶ اس‌دی با مدل‌های وی‌۱ تا وی‌۹ روانه بازار شد. این خودرو با موفقیت قابل توجهی در بازار ایران روبه‌رو شد. طراحی. طراحی پژو ۲۰۶ اس‌دی بر پایه‌ی پلتفرم مشترک پژو ۲۰۶ انجام شده، اما با افزودن صندوق‌عقب، ساختار کلی بدنه به حالت
اما با افزودن صندوق‌عقب، ساختار کلی بدنه به حالت سدان تبدیل شده است. این خودروی ۴ در، با طول ۴۱۸۸ میلی‌متر، عرض ۱۶۵۵ میلی‌متر و ارتفاع ۱۴۵۲ میلی‌متر است. این خودرو طراحی خارجی نسبتاً هماهنگی دارد، هرچند از منظر منتقدان طراحی عقب آن کمی نامتوازن و ترکیبی به‌نظر می‌رسد. فضای صندوق عقب حدود ۴۰۰ لیتر است که نسبت به نسخه هاچ‌بک افزایش قابل توجهی داشته است. مشخصات فنی. این خودرو به یک پیشرانه‌ی تی‌یو‌فایو با حجم ۱.۶ لیتر مجهز است که دارای چهار سیلندر خطی و ۱۶ سوپاپ می‌باشد. حداکثر توان تولیدی این موتور ۱۰۵
سوپاپ می‌باشد. حداکثر توان تولیدی این موتور ۱۰۵ اسب‌بخار در ۵۸۰۰ دور در دقیقه است و گشتاور آن به ۱۴۲ نیوتن‌متر در ۴۰۰۰ دور در دقیقه می‌رسد. انتقال قدرت از طریق گیربکس ۵ دنده‌ی دستی انجام می‌شود، اما در برخی نسخه‌های محدود، ۴ دنده‌ی اتوماتیک نیز ارائه شده است. این خودرو دارای سیستم محرک جلو بوده و مصرف سوخت ترکیبی آن در حدود ۶.۵ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر است. شتاب صفر تا صد آن حدود ۱۱.۶ ثانیه برآورد می‌شود. در بخش ترمز، سیستم دیسکی در جلو و کاسه‌ای در عقب به همراه فناوری‌های ای‌بی‌اس و ئی‌بی‌دی مورد استفاده
همراه فناوری‌های ای‌بی‌اس و ئی‌بی‌دی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. سیستم تعلیق جلو از نوع مک‌فرسون و سیستم تعلیق عقب از نوع پیچشی است. همچنین این خودرو در نسخه‌های جدیدتر خود موفق به دریافت استاندارد آلایندگی یورو ۴ شده است. تیپ‌ها و نسخه‌ها. پژو ۲۰۶ صندوقدار در تیپ‌های مختلفی با نام‌های وی۱ تا وی۹ به بازار عرضه شده است. تیپ‌های وی۱ تا وی۴ عمدتاً نسخه‌های اقتصادی این خودرو محسوب می‌شوند که با امکانات پایه و موتورهای ضعیف‌تری مانند پیشرانه‌ی تی‌یو‌تری با حجم ۱.۴ لیتر تولید شده‌اند. در مقابل، نسخه‌های بالاتر
۱.۴ لیتر تولید شده‌اند. در مقابل، نسخه‌های بالاتر یعنی وی۸ و وی۹ از تجهیزات و امکانات بیشتری بهره می‌برند. از جمله ویژگی‌های این تیپ‌ها می‌توان به دو ایربگ برای راننده و سرنشین، سیستم تهویه نیمه‌اتوماتیک، شیشه‌ها و آینه‌های برقی، رینگ‌های آلومینیومی و سیستم صوتی مجهز به درگاه یواس‌بی و پخش‌کننده‌ی سی‌دی اشاره کرد. همچنین مدل وی۹ تنها نسخه‌ی اتومات این خودرو به شمار می‌آید که با گیربکس ۴ دنده‌ی ای‌ال۴ به بازار عرضه شده است. ایمنی. پژو ۲۰۶ صندوقدار از نظر ایمنی ساختاری مشابه نسخه‌ی هاچ‌بک خود دارد و بدنه‌ی
ساختاری مشابه نسخه‌ی هاچ‌بک خود دارد و بدنه‌ی آن با استفاده از مواد مقاوم و مهندسی‌شده برای جذب ضربه طراحی شده است. برخی از مدل‌های این خودرو به تجهیزات ایمنی متعددی مجهز هستند که شامل ترمز ای‌بی‌اس، توزیع الکترونیکی نیروی ترمز ئی‌بی‌دی، دو کیسه هوا برای راننده و سرنشین در تیپ‌های بالاتر و کمربند ایمنی پیش‌کشنده می‌شود. اگرچه این خودرو فاقد تست تصادف مستقل جهانی است، اما در برخی ارزیابی‌های داخلی توانسته عملکرد نسبتاً قابل قبولی از خود نشان دهد. بازار و فروش. پژو ۲۰۶ صندوقدار در بازار ایران به یکی از
و فروش. پژو ۲۰۶ صندوقدار در بازار ایران به یکی از پرطرفدارترین خودروهای سدان کوچک تبدیل شد. قیمت مناسب، هزینه نگهداری پایین، دسترسی آسان به قطعات و مصرف سوخت اقتصادی از دلایل اصلی موفقیت این خودرو بوده‌اند. همچنین به‌علت محبوبیت و تیراژ بالا، این خودرو بازار دست دوم فعالی دارد. مزایا و معایب. پژو ۲۰۶ صندوقدار دارای چندین نقطه قوت است که آن را به گزینه‌ای محبوب در میان خودروهای شهری تبدیل کرده است. طراحی جمع‌وجور آن، این خودرو را برای رانندگی در فضاهای شهری و شلوغ بسیار مناسب کرده است. مصرف سوخت پایین نیز
و شلوغ بسیار مناسب کرده است. مصرف سوخت پایین نیز از دیگر مزایای آن به شمار می‌رود، که در کنار موتور تی‌یوفایو با عملکرد مطلوب و دسترسی آسان به قطعات یدکی، به کارایی و صرفه‌جویی اقتصادی کمک می‌کند. همچنین بازار فروش گسترده و خدمات پس از فروش مناسب از دیگر عواملی هستند که موجب استقبال گسترده از این خودرو در میان خریداران شده‌اند. این خودرو دارای چند نقطه ضعف نیز هست که باید مورد توجه قرار گیرد. فضای کابین عقب محدود بوده و ممکن است برای سرنشینان کمی تنگ به نظر برسد. کیفیت مونتاژ در نسخه‌های مختلف خودرو متغیر
برسد. کیفیت مونتاژ در نسخه‌های مختلف خودرو متغیر است و این موضوع می‌تواند بر تجربه کلی رانندگی تأثیرگذار باشد. همچنین، فقدان تجهیزات ایمنی پیشرفته‌ای مانند ای‌اس‌پی و تی‌سی‌اس از دیگر نقاط ضعفی است که این مدل با آن مواجه است. توقف تولید. پژو ۲۰۶ اس‌دی که در سال ۱۳۸۵ وارد بازار شد، تولید برخی تیپ‌های این خودرو در سال‌های مختلف متوقف شد. ایران‌خودرو از سال ۱۳۹۹ به‌تدریج تمرکز بیشتری روی محصولات جدیدتر مانند پژو ۲۰۷ صندوقدار و تارا گذاشت. با این حال، تولید نسخه‌هایی از ۲۰۶ اس‌دی تا سال ۱۴۰۲ ادامه یافت و
نسخه‌هایی از ۲۰۶ اس‌دی تا سال ۱۴۰۲ ادامه یافت و همچنان در بازار خودروهای کارکرده جایگاه پررنگی دارد. صادرات. پژو ۲۰۶ صندوقدار یکی از معدود خودروهای طراحی‌شده در ایران است که توانسته به بازارهای خارجی نیز راه پیدا کند. این خودرو در کشورهایی مانند روسیه، عراق، مصر، ونزوئلا، الجزایر، برخی از کشورهای آسیای مرکزی و برخی کشورهای آمریکای جنوبی به‌عنوان یک گزینه اقتصادی عرضه شده است. با این حال، در بیشتر این بازارها تولید یا واردات پژو ۲۰۶ صندوقدار متوقف شده است. در فرهنگ عامه. پژو ۲۰۶ اس‌دی به دلیل تولید بالا،
در فرهنگ عامه. پژو ۲۰۶ اس‌دی به دلیل تولید بالا، قیمت مناسب و تعمیرپذیری، تبدیل به یکی از گزینه‌های اصلی خانواده‌های ایرانی، رانندگان تاکسی، و حتی جوانان شد. این خودرو به‌نوعی یک «خودروی ملی با طراحی بین‌المللی» تلقی می‌شود.
احمد موفق زیدان، خبرنگار و نویسنده سوری متخصص در مسائل پاکستان و افغانستان است و مدیر دفتر شبکه الجزیره در پاکستان است. او چندین کتاب تألیف کرده است که برجسته‌ترین آن‌ها «تابستان طولانی افغانستان: از جهاد تا امارت» است. در این کتاب و بر اساس تجربه رسانه‌ای خود که در منطقه به عنوان خبرنگار برای روزنامه‌هایی همچون الشرق الاوسط، الحیات، المسلمون و مجلاتی مانند المجله و الوسط، همچنین خبرنگار رادیوهای الشرق، کویت و صدای آلمان فعالیت کرده، و سپس به عنوان مدیر دفتر شبکه الجزیره در پاکستان فعالیت نموده است، و از
شبکه الجزیره در پاکستان فعالیت نموده است، و از طریق گفتگوهای شناخته شده‌اش با «صنّاع رویداد»، تصویری از تاریخ کشوری ارائه می‌دهد که طی دهه‌ها توجه جهانیان را به خود جلب کرده است.
اسب جزیره سابل، نژادی کوچک و رمیده از اسب است که در جزیره سابل واقع در سواحل نوا اسکوشیا، کانادا زندگی می‌کند. این اسب‌ها معمولاً دارای رنگ تیره هستند. نخستین دسته از آن‌ها در اواخر دههٔ ۱۷۰۰ در این جزیره رهاسازی شدند و به‌سرعت به حالت رمیده درآمدند. در سال‌های بعد، اسب‌های دیگری برای بهبود کیفیت و تنوع ژنتیکی گله به جزیره منتقل شدند. این اسب‌ها در گذشته برای استفاده شخصی یا فروش جهت کشتار جمع‌آوری می‌شدند که این روند تا دههٔ ۱۹۵۰ جمعیت آن‌ها را در معرض خطر انقراض قرار داد. بر اساس یک مطالعه در سال ۲۰۱۸،
انقراض قرار داد. بر اساس یک مطالعه در سال ۲۰۱۸، جمعیت این نژاد حدود ۵۰۰ رأس برآورد شد که نسبت به حدود ۳۰۰ رأس ثبت‌شده در دههٔ ۱۹۷۰ افزایش یافته است. در سال ۱۹۶۰، دولت کانادا با تصویب قانونی، از اسب‌های جزیره سابل در زیستگاه وحشی‌شان محافظت کرد. از دههٔ ۱۹۸۰ تاکنون، پژوهش‌های بلندمدت و غیرتهاجمی بر روی این گله انجام شده و در سال ۲۰۰۷ یک تحلیل ژنتیکی نشان داد که این گله از نظر ژنتیکی به اندازه‌ای متمایز است که توجه دوستداران محیط‌زیست را جلب کند. در سال ۲۰۰۸، اسب جزیره سابل به‌عنوان اسب رسمی استان نوا
۲۰۰۸، اسب جزیره سابل به‌عنوان اسب رسمی استان نوا اسکوشیا معرفی شد و در سال ۲۰۱۱، این جزیره عنوان «ذخیره‌گاه پارک ملی جزیره سابل» را دریافت کرد. این گله بدون دخالت انسانی مدیریت می‌شود و به‌طور قانونی در برابر هرگونه مداخله انسان محافظت شده است. این اسب‌ها تنها در جزیره سابل و تا سال ۲۰۱۹، در «پارک حیات‌وحش شوبناکادی» واقع در سرزمین اصلی نوا اسکوشیا حضور داشته‌اند؛ گله اخیر نیز از اسب‌هایی تشکیل شده که در دههٔ ۱۹۵۰ از جزیره سابل منتقل شده بودند.
باشگاه فوتبال سیریانسکا (به سوئدی: Syrianska Football Club) همچنین به زبان ساده سیریانسکا یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای سوئدی است که در سودرتله در شهرستان استکهلم واقع شده‌است. این باشگاه در سال ۱۹۷۷ توسط مهاجران سوریاک-آرامی با نام باشگاه ورزشی سوریویو یا سوریویو اس‌کی تأسیس شد. در سال ۱۹۸۶، نام آن به سیریانسکا تغییر یافت. این باشگاه نام فعلی خود را با رشد و پیشرفت در سیستم لیگ سوئد به دست آورد. در سال ۲۰۱۰، پس از دو سال حضور در سوپرتان، سیریانسکا برای اولین بار در تاریخ باشگاه به لیگ برتر سوئد (بالاترین سطح
در تاریخ باشگاه به لیگ برتر سوئد (بالاترین سطح فوتبال سوئد) رسید. این امر باعث شد تا سیریانسکا شصت و یکمین تیمی باشد که در لیگ برتر سوئد بازی می کند. از آنجایی که قوم سریانی تیم ملی رسمی ندارند، سیریانسکا اغلب به‌عنوان بازیکن ذخیره در نظر گرفته می‌شود. سیریانسکا هوادارانی در سراسر جهان دارد. رسیدن آنها به لیگ لیگ برتر سوئد پوشش گسترده‌ای در برنامه‌های ورزشی تلویزیون سوئد و در مستندها و مجلات داخلی و خارجی داشت.
جزیرهٔ سابل (فرانسوی: "Île de Sable"، به معنای تحت‌اللفظی «جزیرهٔ شن») جزیره‌ای کوچک و دورافتاده در سواحل استان نوا اسکوشیا، کانادا است. این جزیره در اقیانوس اطلس شمالی، حدود ۳۰۰ کیلومتر (۱۶۰ مایل دریایی) در جنوب‌شرقی هالیفاکس و نزدیک به ۱۷۵ کیلومتر (۹۵ مایل دریایی) در جنوب‌شرقی نزدیک‌ترین نقطه به سرزمین اصلی نوا اسکوشیا واقع شده است. مدیریت این جزیره در تمام طول سال بر عهدهٔ کارکنان آژانس پارک‌های ملی کانادا (پارکز کانادا) است. شمار افرادی که در هر زمان از سال در جزیره حضور دارند متغیر بوده و در ماه‌های
سال در جزیره حضور دارند متغیر بوده و در ماه‌های تابستان، به دلیل رفت‌وآمد پژوهشگران و افزایش تعداد کارکنان، بیشتر می‌شود. جزیرهٔ سابل که به دلیل نقش آن در تاریخ اولیهٔ کانادا و نیز به‌واسطهٔ اسب‌های بومی‌اش شناخته می‌شود، تحت حفاظت و مدیریت پارکز کانادا قرار دارد و ورود به آن منوط به دریافت مجوز قبلی است. این جزیره بخشی از ناحیهٔ ۷ شهرداری منطقه‌ای هالیفاکس در استان نوا اسکوشیا به‌شمار می‌رود و همچنین به‌عنوان یک ذخیره‌گاه پارک ملی حفاظت‌شده و «منطقهٔ مهم پرندگان» ثبت شده است.
ریش قرمز نخستین جنگ‌افزار هسته‌ای تاکتیکی بریتانیا بود. این بمب توسط بمب‌افکن‌های متوسط انگلیش الکتریک کانبرا و بمب‌افکن‌های V نیروی هوایی سلطنتی (RAF) و همچنین توسط هواپیماهای سوپرمارین سیمیتار، دی هاویلند سی ویکسن و بلکبرن بوکانیر از ناوگان هوایی نیروی دریایی سلطنتی (FAA) حمل می‌شد. این سلاح هسته‌ای که مطابق با الزامات عملیاتی OR.1127 توسعه داده شده بود، در سال ۱۹۶۱ معرفی و در سال ۱۹۶۲ وارد خدمت شد و در اوایل دهه ۱۹۷۰ با بمب هسته‌ای WE.177 جایگزین و در سال ۱۹۷۱ از خدمت خارج شد. "ریش قرمز" یک سلاح شکافت
۱۹۷۱ از خدمت خارج شد. "ریش قرمز" یک سلاح شکافت هسته‌ای نسل دوم بود که وزن نسبتاً سبکی داشت و توسعهٔ آن در سال ۱۹۵۴ آغاز و تا سال ۱۹۵۸ به‌طور قابل توجهی تکمیل شد. تولید این بمب به‌طور انبوه در سال ۱۹۵۹ آغاز شد، امّا تا سال ۱۹۶۱ به‌طور عملیاتی به کار گرفته نشد. اندازهٔ کوچک این بمب، حمل آن را برای هواپیماهای تاکتیکی و همچنین بمب‌افکن‌های استراتژیک ممکن می‌کرد. "ریش قرمز" در جریان آزمایش‌های هسته‌ای بریتانیا در مارالینگای استرالیا در ۲۷ سپتامبر و ۲۱ اکتبر ۱۹۵۶ مورد آزمایش قرار گرفت. برای این سلاح، قدرت
۱۹۵۶ مورد آزمایش قرار گرفت. برای این سلاح، قدرت انفجاری متغیری بین ۵ تا ۲۰ کیلوتن برآورد شده است. "ریش قرمز" به عنوان اقتباسی برای اوّلین سلاح‌های گرماهسته‌ای بریتانیا که در سال ۱۹۵۷ آزمایش شدند، مورد استفاده قرار گرفت. طراحی. "ریش قرمز" یک سلاح شکافت هسته‌ای تقویت نشده بود که از یک هستهٔ کامپوزیت (هسته مختلط در اصطلاح بریتانیایی آن زمان) استفاده می‌کرد. هستهٔ کامپوزیتی از پلوتونیوم و اورانیوم-۲۳۵ با درجهٔ تسلیحاتی استفاده می‌کرد و هدف آن به حداقل رساندن خطر پیش‌انفجار بود که از ویژگی‌های طرح‌های تمام
خطر پیش‌انفجار بود که از ویژگی‌های طرح‌های تمام پلوتونیومی آن دوره با قدرت انفجاری بیش از ۱۰ کیلوتن بود. یکی دیگر از مزایای هستهٔ کامپوزیتی، استفادهٔ اقتصادی‌تر از مواد شکافت‌پذیر بود. این بمب دو بار در طول آزمایش‌های هسته‌ای "عملیات بوفالو" در مارالینگا در استرالیا آزمایش شد. نخستین آزمایش (با نام رمز "بوفالو R1/One Tree") در تاریخ ۲۷ سپتامبر ۱۹۵۶ یک انفجار ۱۵ کیلوتنی را ایجاد کرد که ابر قارچی حاصل از آن به ارتفاع رسید و دومین آزمایش (با نام رمز "بوفالو R4/Breakaway") در تاریخ ۲۱ اکتبر ۱۹۵۶ انجام شد.
R4/Breakaway") در تاریخ ۲۱ اکتبر ۱۹۵۶ انجام شد. اگرچه طراحی کلاهک بمب هسته‌ای "ریش قرمز" شبیه به کلاهک دانوب آبی بود، امّا یک روش نوآورانه برای انفجار داخلی آن، به این معنا بود که اندازهٔ کلّی آن می‌توانست به‌طور قابل توجهی کاهش یابد. طول این بمب هسته‌ای ۳٫۶۶ متر و قطر آن ۷۱ سانتی‌متر بود و وزن آن به حدود ۷۹۴ کیلوگرم می‌رسید. دو نسخه از آن تولید شد: Mk.1 با قدرت انفجاری ۱۵ کیلوتن و Mk.2 با قدرت انفجاری ۲۵ کیلوتن. Mk.2 نیز در دو نوع موجود بود: نوع اوّل که توسط بمب‌افکن‌های ارتفاع بالا به کار می‌رفت و نوع
توسط بمب‌افکن‌های ارتفاع بالا به کار می‌رفت و نوع دوم که برای پرتاب در ارتفاع پایین با روش بمباران کمانی در نظر گرفته شده بود که نوع «روی شانه» آن به عنوان سیستم بمباران ارتفاع پایین (LABS) شناخته می‌شود. عنوان‌های خدماتی "ریش قرمز" در نیروی هوایی سلطنتی و نیروی دریایی سلطنتی عبارت بودند از: "ریش قرمز" با وزن تقریبی ۷۹۴ کیلوگرم (۱۷۵۰ پوند)، به‌طور قابل توجهی سبک‌تر از عنوان رسمی خدماتی ۹۱۰ کیلوگرمی (۲۰۰۰ پوندی) که بر اساس نیازهای فنی اوّلیه بود، طراحی شده بود. یکی دیگر از پیشرفت‌های قابل توجه این بمب نسبت
یکی دیگر از پیشرفت‌های قابل توجه این بمب نسبت به "دانوب آبی"، سیستم الکتریکی مکانیسم شلیک بمب و فیوز ارتفاع‌سنج راداری بود. "دانوب آبی" از باتری‌های سربی-اسیدی ۶ ولتی استفاده کرده بود که غیرقابل اعتماد بودند و باید در آخرین لحظه قبل از برخاستن بمب‌افکن نصب می‌شدند و همچنین خطرات بالقوه‌ای مرتبط با تخلیه‌های ناخواستهٔ الکتریکی در مکانیسم‌های شلیک وجود داشت که ممکن بود منجر به انفجار تصادفی شود. "ریش قرمز" از دو توربین هوای رم-ایر که در دماغه قرار داشتند، استفاده می‌کرد که از آن‌ها هیچ‌گونه تخلیهٔ ناخواستهٔ
می‌کرد که از آن‌ها هیچ‌گونه تخلیهٔ ناخواستهٔ الکتریکی قبل از رهاسازی بمب صورت نمی‌گرفت. مدل‌های اوّلیه این بمب هسته‌ای در معرض محدودیت‌های شدید زیست‌محیطی قرار داشتند، به‌ویژه هنگامی که در عرشه‌های ناو هواپیمابر نیروی دریایی سلطنتی در آب‌های شمالی بارگیری می‌شدند. انواع Mk.2 برای مقاومت در برابر شرایط سخت، بهتر طراحی شده بودند و به غیر از تفاوت در قدرت انفجاری، این تفاوت اصلی‌ترین وجه تمایز آن‌ها بود.
ورزشگاه فوتبالسارنا سودرتلیه (به سوئدی: Södertälje Fotbollsarena) یک ورزشگاه چندمنظوره در سودرتلیه، سوئد است. در حال حاضر بیشتر برای مسابقات فوتبال استفاده می‌شود و ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال آشوری‌ها، باشگاه فوتبال سیریانسکا و نوردیک یونایتد است. این ورزشگاه گنجایش ۶٬۴۰۰ نفر را دارد و در سال ۲۰۰۵ ساخته شده‌است.
نینا فیلمی محصول سال ۲۰۱۶ و به کارگردانی کریستوفر لندون است. در این فیلم بازیگرانی همچون زوئی سالدانا، دیوید اویلوو، الا توماس، مایک اپس، کوین مامبو، رونالد گوتمن، کیث دیوید، الا جویس، ماریان مولرلایلی، بونی بارتلت و میشل وارتان ایفای نقش کرده‌اند.
رها شده (به انگلیسی: Unleashed) نهمین آلبوم گروه کریستین راک آمریکایی اسکیلت است که در ۵ اوت ۲۰۱۶ منتشر شد. خبر این آلبوم در ۲۰ مهٔ ۲۰۱۶ اعلام شد و همزمان یک ویدیوی متنی برای آهنگ «احساس شکست‌ناپذیری کن» در کانال یوتیوب گروه منتشر شد. شش روز بعد، گروه یک ویدیوی متنی برای آهنگ «ستارگان» در کانال یوتیوب خود منتشر کرد. این آلبوم در ۴ دسامبر ۲۰۱۸ با فروش ۵۰۰٬۰۰۰ نسخه، توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا گواهی طلایی دریافت کرد. ضبط. در ۱۶ فوریهٔ ۲۰۱۵، اسکیلت اعلام کرد که در حال نوشتن قطعاتی برای آلبوم
اعلام کرد که در حال نوشتن قطعاتی برای آلبوم جدیدی هستند که ضبط آن از ماه ژوئن آغاز می‌شود و احتمالاً در اواخر نیمهٔ دوم سال ۲۰۱۵ یا اوایل ۲۰۱۶ منتشر خواهد شد، اما انتشار آن به تاریخ ۵ اوت ۲۰۱۶ موکول شد. این گروه با برایان هاویس، که پیش از این آلبوم، آلبوم "به کما رفته" را در سال ۲۰۰۶ تهیه کرده بود، به‌همراه تهیه‌کنندگانی مانند کوین چورکو، نیل آورون و ست مازلی همکاری کردند. کوپر اظهار داشت که قبل از رفتن به استودیو برای ضبط موسیقی، احساس «واقعاً الهام‌بخش» بودن کرده‌است. اگرچه او گفت «آهنگ‌ها بسیار تهاجمی و
کرده‌است. اگرچه او گفت «آهنگ‌ها بسیار تهاجمی و کاملاً رک هستند»، اما آهنگ‌های جدید با صدای اسکیلت که آنها ساخته‌اند، کاملاً مطابقت دارند. در ۸ آوریل، اسکیلت پیش‌نمایشی از آهنگ جدیدی را که بعداً مشخص شد «خروج از جهنم» نام دارد، در صفحات رسانه‌های اجتماعی خود منتشر کرد. در ۲۰ مهٔ ۲۰۱۶، اعلام شد عنوان آلبوم، "رها شده"، است و قرار است در ۵ اوت ۲۰۱۶، توسط آتلانتیک رکوردز منتشر شود. یک ویدیوی متن ترانه، «احساس شکست‌ناپذیری کن»، نیز در منتشر شد. در ۲۶ مه، ویدیوی متن ترانه و تک‌آهنگ دیجیتال «ستارگان » به‌همراه
متن ترانه و تک‌آهنگ دیجیتال «ستارگان » به‌همراه پیش‌نمایشی از آهنگ دیگری با عنوان «بازگشت از مرگ» منتشر شد. در ۸ ژوئیه، نسخهٔ کامل «بازگشت از مرگ» برای خرید آنلاین در دسترس قرار گرفت و پس از آن در ۲۹ ژوئیه «می‌خواهم زندگی کنم» منتشر شد. موسیقی و شعر. جان کوپر اشاره کرد که آلبوم "رها شده" از آهنگ‌هایی از متال تا پاپ تشکیل شده‌است. کوپر همچنین اشاره کرد که می‌خواسته آهنگ‌های آلبوم "رها شده" هم از نظر شعر و هم از نظر موسیقی به هم مرتبط باشند. جوایز و تقديرنامه‌ها. در ۹ اوت ۲۰۱۷، اعلام شد که آلبوم "رها شده" در
در ۹ اوت ۲۰۱۷، اعلام شد که آلبوم "رها شده" در چهل و هشتمین دوره جوایز سالانه جی‌ام‌ای داو، نامزد دریافت جایزه آلبوم سال راک/معاصر خواهد شد. در سال ۲۰۱۸، این آلبوم در ایالات متحده گواهی طلایی دریافت کرد.
مایلن یک شهرداری در بخش مایلن در کانتون کانتون زوریخ در سوئیس است. تاریخچه. یافته‌های باستان‌شناسی در مایلن بیش از چهار هزار سال قدمت دارند. در ژانویه ۱۸۵۴ سطح دریاچه زوریخ به‌طور غیرمعمول پایین آمد و اهالی فرصت را غنیمت شمردند تا بخشی از زمین را بازپس‌گیری کنند. در این فرایند اشیای پیشاتاریخی متعلق به فرهنگ فین، فرهنگ هورگن و اوایل عصر برنز کشف شد که شواهد روشنی از سکونت اولیه ارائه داد. همچنین سکه‌هایی از دوران امپراتوری روم (سدهٔ ۱ تا ۳ میلادی) کشف شد. یکی از جاده‌های رومی که "توریکوم" (زوریخ) را به
یکی از جاده‌های رومی که "توریکوم" (زوریخ) را به "کور" متصل می‌کرد، از کنار مایلن می‌گذشت. بسیاری از یافته‌ها در جریان ساخت جاده‌های جدیدتر کشف شدند. بخش‌هایی از مایلن در مالکیت صومعه‌هایی مانند صومعهٔ "سنت گالن"، "اینزیدلن"، "زکینگن" و همچنین گروسمونستر زوریخ بود. نام مایلن نخستین بار میان سال‌های ۸۲۰ تا ۸۸۰ با عنوان "Meilana" ذکر شده است. نشان شهرداری دارای دو برج قلعه است که قلعهٔ "فریدبرگ" را نشان می‌دهد. این قلعه حدود سال ۱۲۰۰ ساخته شد و در سدهٔ چهاردهم گسترش یافت. هنوز بقایایی از آن باقی است، از جمله
گسترش یافت. هنوز بقایایی از آن باقی است، از جمله چاهی که ۲۹ متر عمق دارد. شراب‌سازی در مایلن سابقهٔ چند صد ساله دارد. در سال ۱۳۸۴ مایلن به یک بالیوی زوریخ تبدیل شد و به لطف حاکم محلی، تا سال ۱۷۹۸ از خودمختاری نسبی برخوردار بود. از قرون وسطی تجارت و صنایع دستی در این منطقه رونق داشت و دست‌کم چهار آسیاب برای پشتیبانی از کشاورزی محلی وجود داشت. در اواخر سدهٔ هجدهم، انقلاب صنعتی به شکل صنعت نساجی به مایلن رسید، اما این تولید در سدهٔ نوزدهم از میان رفت. با ورود راه‌آهن در سال ۱۸۹۴، تجارت و صنعت محلی رونق گرفت.
راه‌آهن در سال ۱۸۹۴، تجارت و صنعت محلی رونق گرفت. فری هورگن–مایلن در سال ۱۹۳۳ راه‌اندازی شد. جغرافیا. مساحت مایلن است. از این مساحت، ۴۶٫۹٪ برای کشاورزی، ۲۴٫۴٪ جنگل، ۲۷٫۲٪ مناطق مسکونی یا جاده و ۱٫۴٪ غیرمولد (رودخانه، یخچال یا کوه) است. ساختمان‌ها ۲۱٫۴٪ و زیرساخت حمل‌ونقل ۵٫۸٪ مساحت را تشکیل می‌دادند. آب‌های سطحی ۰٫۲٪ را دربرمی‌گرفتند و حدود ۲۶٫۵٪ از مساحت شهرداری در حال ساخت‌وساز بود. مایلن در کرانهٔ شمالی دریاچه زوریخ و میان زوریخ و راپرزویل قرار دارد و با هورگن در سوی مقابل دریاچه از طریق فری هورگن–مایلن
هورگن در سوی مقابل دریاچه از طریق فری هورگن–مایلن مرتبط است. در گویش محلی به آن "Meile" گفته می‌شود. این شهر به چهار ناحیه تقسیم می‌شود: "فلدمایلن"، "دورفمایلن"، "اوبرمایلن" در کرانهٔ دریاچه و "برگمایلن" در جهت پفنستیل. این تقسیمات امروز تنها در امور آموزشی کاربرد دارند. جمعیت. جمعیت مایلن (بر اساس ) نفر است. ، ۱۶٫۵٪ از جمعیت خارجی بودند و نرخ رشد جمعیت در دههٔ پیش ۱۲٫۲٪ بود. بیشتر مردم () آلمانی (۸۷٫۶٪) سخن می‌گویند و ایتالیایی (۲٫۴٪) و انگلیسی (۱٫۷٪) در رتبه‌های بعدی‌اند. در انتخابات ۲۰۰۷، حزب مردم سوئیس
بعدی‌اند. در انتخابات ۲۰۰۷، حزب مردم سوئیس با ۳۴٫۱٪ پیشتاز بود و پس از آن حزب لیبرال رادیکال سوئیس (۲۳٫۱٪)، حزب سوسیال دموکراتیک سوئیس (۱۵٫۲٪) و حزب سوسیال مسیحی سوئیس (۱۰٪) قرار داشتند. توزیع سنی () به این صورت است: ۱۸٫۹٪ زیر ۲۰ سال، ۶۳٪ بین ۲۰ تا ۶۴ سال و ۱۸٫۱٪ بالای ۶۴ سال. ۸۳٫۹٪ افراد ۲۵ تا ۶۴ ساله، تحصیلات متوسطهٔ غیرالزامی یا آموزش عالی را گذرانده‌اند. تعداد خانوارها ۵٬۳۱۵ است. نرخ بیکاری ۲٫۰۶٪ است. ، ۱۵۱ نفر در بخش اولیه اقتصاد، ۱٬۵۱۴ نفر در بخش دوم اقتصاد و ۳٬۴۱۸ نفر در بخش سوم اقتصاد کار می‌کردند.
و ۳٬۴۱۸ نفر در بخش سوم اقتصاد کار می‌کردند. ، ۴۳٪ شاغل تمام‌وقت و ۵۷٪ نیمه‌وقت بودند. ، ۳٬۲۱۷ کاتولیک و ۵٬۳۳۷ پروتستان در مایلن بودند. در سرشماری ۲۰۰۰، ۴۹٫۹٪ پروتستان (۴۷٫۹٪ کلیسای اصلاح‌شده سوئیس و ۲٪ سایر پروتستان‌ها)، ۲۶٫۵٪ کاتولیک، ۳٪ مسلمان، ۵٫۳٪ دیگر ادیان، ۳٪ بی‌دین و ۱۴٫۷٪ ندانم‌گرا یا خداناباور بودند. جاذبه‌ها. کلیسای پروتستانی در کرانهٔ دریاچه قرار دارد و چشم‌انداز شهر از دریاچه را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. پیشینهٔ این کلیسا به یک نمازخانه در سدهٔ هفتم می‌رسد و ساختمان کنونی در ۱۴۹۳ ساخته شده است.
می‌رسد و ساختمان کنونی در ۱۴۹۳ ساخته شده است. قدیمی‌ترین مهمانخانهٔ شهر "Löwen" (شیر) است که از ۱۹۵۸ در مالکیت شهرداری است و تالار آن برای رویدادهای فرهنگی و سیاسی استفاده می‌شود. مهمانخانهٔ "zur Burg" در "فریدبرگ" (ساختهٔ ۱۶۷۶) و چندین عمارت از جمله "زیهوف"، "زیهالده" و "گرونه هوف" نیز از بناهای شاخص‌اند. میراث فرهنگی. مایلن–رورنهاپ بخشی از ۵۶ مکان میراث جهانی یونسکو در سوئیس با عنوان "سکونتگاه‌های دیرینه‌سنگی کرانه آلپ" است و در فهرست میراث فرهنگی سوئیس به عنوان شیء «رده A» ثبت شده است. ترابری. دو
به عنوان شیء «رده A» ثبت شده است. ترابری. دو ایستگاه راه‌آهن دارد: ایستگاه راه‌آهن مایلن و ایستگاه راه‌آهن هرلیبرگ-فلدمایلن که بخشی از شبکه اس-باهن زوریخ هستند. فری هورگن–مایلن و قایق‌های شرکت کشتیرانی دریاچه زوریخ نیز این منطقه را به دیگر شهرهای کرانهٔ دریاچه متصل می‌کنند.
شیخ جنگل یک منطقه روستایی و مرکز ولسوالی شیخ‌علی در ولایت پروان افغانستان است. باشندگان این ولسوالی عمدتاً از قوم هزاره هستند و به‌طور مطلق هزاره‌نشین محسوب می‌شود. موقعیت جغرافیایی. شیخ‌جنگل در شمال‌غرب ولایت پروان واقع شده و به‌عنوان مرکز ولسوالی شیخ‌علی شناخته می‌شود. این ولسوالی از جنوب با ولسوالی سرخ‌پارسا، از شرق با ولسوالی غوربند، از غرب با ولایت بامیان و از شمال با ولایت بغلان هم‌مرز است.
گوسفند کامرونی نژادی از گوسفند اهلی است که ریشه آن به کامرون باز می‌گردد اما به اروپا نیز صادر شده‌اند
برایان هاویس (به انگلیسی: Brian Howes) که با نام هاویس نیز شناخته می‌شود، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی کانادایی است که در طیف گسترده‌ای از ژانرها و همکاری با گروه‌های پادل آو ماد و سیمپل پلن، به موفقیت دست یافته است.
گریگور سیکوشک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسلوونی است که در حال حاضر برای ماریبور در پست مدافع بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به کوپر دمژاله سیلکبورگ و بروندبی اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال اسلوونی و ب اسلوونی بازی کرده است. دوران ملی. در نوامبر ۲۰۱۶، سیکوشک نخستین دعوت خود را به تیم ملی اسلوونی برای مسابقه‌ها برابر مالت و لهستان دریافت کرد. او در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۶ برابر تیم دوم نخستین بازی خود را انجام داد.
منطقه اکولوژیکی توندرای کوه طاس ترانس بایکال (شناسه ووف: پی آ ۱۱۱۲) مناطق مرتفع بالای خط رویش درختان را در مجموعه‌ای از رشته‌کوه‌ها پوشش می‌دهد که از دامنه‌های شمالی دریاچه بایکال تا رشته‌کوه‌های ساحلی غربی دریای اوخوتسک امتداد دارند. جوامع گیاهی، جوامع توندرای کوهستانی هستند که در زیر لایه‌هایی از خزه و گلسنگ، سنگ‌های لخت یا یخ‌بندان دائمی قرار دارند. از آنجا که این منطقه اکولوژیکی در امتداد یک عرض جغرافیایی مشترک قرار دارد، به عنوان مسیری برای انتقال گونه‌ها در سراسر سیبری عمل می‌کند. این منطقه اکولوژیکی
در سراسر سیبری عمل می‌کند. این منطقه اکولوژیکی در قلمرو پالئارکتیک و زیست‌بوم توندرا قرار دارد. مساحت آن ۲۱۷٬۵۵۹ کیلومتر مربع (۸۴٬۰۰۰ مایل مربع) است. این ناحیه بخش‌هایی از جنوب شرقی سیبری را در بر می‌گیرد و به‌واسطه زمستان‌های طولانی، تابستان‌های کوتاه و خاک منجمد، زیستگاه گونه‌های مقاوم به سرما مانند گوزن شمالی، روباه قطبی و پرندگان مهاجر است. پوشش گیاهی غالب شامل خزه‌ها، گلسنگ‌ها و گیاهان کوتاه‌قدی است که در برابر بادهای شدید و دمای زیر صفر تاب می‌آورند و نقش مهمی در حفظ تعادل اکولوژیکی منطقه دارند. مکان
نقش مهمی در حفظ تعادل اکولوژیکی منطقه دارند. مکان و توضیحات. این منطقه اکولوژیکی تقریباً ۱۸۰۰ کیلومتر از غرب به شرق امتداد دارد و مجموعه‌ای از بخش‌هایی را تشکیل می‌دهد که عمدتاً بالای ۹۷۵ متر (۳٬۱۹۹ فوت) در مجموعه‌ای از رشته‌کوه‌ها از دریاچه بایکال تا دریای اوخوتسک. این رشته‌کوه از مناطق مرتفع تقریباً از عرض جغرافیایی ۵۶ درجه شمالی پیروی می‌کند و بخش عمده‌ای از آب و هوای توندرا به دلیل منطقه‌بندی ارتفاعی است. رشته‌کوه‌های منفرد شامل رشته‌کوه استانووی و کوه‌های جوگدژور هستند. بلندترین ارتفاع ۲٬۷۰۰ متر
کوه‌های جوگدژور هستند. بلندترین ارتفاع ۲٬۷۰۰ متر (۸٬۹۰۰ فوت) است. این ارتفاعات، با شیب‌های سنگی و دره‌های یخ‌زده، شرایطی سخت برای رشد گیاهان فراهم کرده و تنها گونه‌های مقاوم قادر به بقا در آن هستند. آب و هوا. این منطقه دارای آب و هوای نیمه قطبی (طبقه‌بندی کوپن دی دبلیو سی) است. این آب و هوا با تغییرات زیاد دما، چه روزانه و چه فصلی، مشخص می‌شود؛ با زمستان‌های طولانی و سرد و تابستان‌های کوتاه و خنک که میانگین دمای هیچ ماهی از بیشتر نیست. و با میزان بارندگی کم در طول سال. میانگین بارندگی در منطقه کوهستانی