payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کارولین لد ویدمر (۱۹ ژانویه ۱۹۰۲ – ۱۰ ژانویه ۱۹۹۱) یک آموزگار پرستاری و مدیر دانشگاهی آمریکایی بود که به‌عنوان نخستین رئیس دانشکده پرستاری دانشگاه کنتیکت خدمت کرد. او این سمت را به مدت بیست‌وپنج سال (۱۹۴۲–۱۹۶۷) بر عهده داشت. حرفه و تحصیلات. ویدمر در ۱۹ ژانویه ۱۹۰۲ در راندولف، ورمانت به دنیا آمد. والدین او جورج لد، یک کشیش، و مری هملین، دختر سایروس هملین، بنیان‌گذار کالج رابرت و رئیس کالج میدلبری بودند. ویدمر مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۲۳ از کالج ولزلی دریافت کرد. او عضو انجمن فی بتا کاپا بود. پس از
دریافت کرد. او عضو انجمن فی بتا کاپا بود. پس از دوره‌هایی به‌عنوان دستیار پژوهشی آسیب‌شناسی در بوستون و مربی آزمایشگاه در دانشگاه ورمانت، در سال ۱۹۲۹ وارد مدرسه پرستاری دانشگاه ییل شد. در اواخر همان سال، چندین ماه به‌عنوان سازمان‌دهنده بهداشت عمومی در بوگوتا، کلمبیا فعالیت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی به‌عنوان پرستار ثبت‌شده، ویدمر به‌عنوان سرپرست پرستاران در بیمارستان ییل نیو هیون مشغول به کار شد. دانشگاه کنتیکت. ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم باعث افزایش شدید تقاضا برای پرستاران شد و ایالت کنتیکت برای
شدید تقاضا برای پرستاران شد و ایالت کنتیکت برای پاسخ به این نیاز اقدام کرد. ویدمر، به توصیه آنی واربرتون گودریچ و با انتصاب رئیس دانشگاه کنتیکت، آلبرت ن. یورگنسن، در اوت ۱۹۴۲ به‌عنوان نخستین مدیر (و یک سال بعد، رئیس) دانشکده پرستاری دانشگاه کنتیکت منصوب شد. او برنامهٔ درسی را تدوین و به‌طور مداوم بازبینی کرد، اعضای هیئت علمی را استخدام کرد (نخستین نفر جوزفین دولان بود) و با بیمارستان‌ها برای ایجاد دوره‌های عملی برای دانشجویان همکاری داشت. این دانشکده نخستین گروه دارای مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۴۷
گروه دارای مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۴۷ فارغ‌التحصیل کرد و در سال ۱۹۵۵ شعبه‌ای از انجمن افتخاری "سیگما تتا تاو" را تأسیس کرد. در سال ۱۹۴۹، کمیته ملی بهبود خدمات پرستاری دانشگاه کنتیکت را در میان ۲۵٪ برتر دانشکده‌های پرستاری کشور رتبه‌بندی کرد. ویدمر همچنین پایه‌های برنامه تحصیلات تکمیلی پرستاری را بنا نهاد که در سال ۱۹۷۱ آغاز شد. تا زمان بازنشستگی ویدمر، تعداد دانشجویان این دانشکده از ۱۳ نفر در سال ۱۹۴۲ به ۴۸۳ نفر (و ۳۸ عضو هیئت علمی) در سال ۱۹۶۷ افزایش یافت. در دوران ریاست خود، ویدمر برای ادامه تحصیل
یافت. در دوران ریاست خود، ویدمر برای ادامه تحصیل در کالج ترینیتی (کنتیکت) رفت و در سال ۱۹۵۱ مدرک کارشناسی ارشد آموزش را دریافت کرد. میراث. پس از بازنشستگی، ویدمر همچنان در جامعه پرستاری ملی و سازمان‌های محلی نزدیک محل سکونتش در استورز، کنتیکت فعال باقی ماند. او نزدیک به هفت سال به‌عنوان دبیر اجرایی انجمن "سیگما تتا تاو" خدمت کرد. همچنین، ریاست انجمن تاریخی منسفیلد، انجمن بیمارستان ویندهم و انجمن پرستاران کنتیکت را بر عهده داشت. او عضو هیئت دولتی آزمونگران پرستاری و لیگ آموزش پرستاری کنتیکت نیز بود. علاوه
پرستاری و لیگ آموزش پرستاری کنتیکت نیز بود. علاوه بر خدمات حرفه‌ای، ویدمر در سال ۱۹۷۵ جایزه فارغ‌التحصیل برجسته را از دانشگاه ییل و در سال ۱۹۶۷ جایزه افتخاری انجمن پرستاران کنتیکت را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۲، بال ویدمر در ساختمان استورز هال، محل دانشکده پرستاری، به افتخار او نام‌گذاری شد. این بخش دارای ۱۵٬۸۰۰ فوت مربع مساحت بود و با هزینه ۱۴ میلیون دلار ساخته شد. این ساختمان شامل یک کلاس بزرگ، سالن مطالعه، اتاق‌های شبیه‌سازی بالینی و اتاق‌های معاینه بود. ساختمان پیشین دانشکده پرستاری نیز بین سال‌های ۱۹۵۰ تا
پیشین دانشکده پرستاری نیز بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۹۶ با نام ساختمان کارولین لد ویدمر شناخته می‌شد که در ابتدا در سال ۱۹۱۹ به‌عنوان درمانگاه دانشگاه ساخته شده بود و پس از تعطیلی در سال ۱۹۹۶ تخریب شد. هر سال، دانشکده پرستاری دانشگاه کنتیکت جایزه کارولین لد ویدمر را برای رهبری در پرستاری به فارغ‌التحصیلان برجسته اعطا می‌کند. زندگی شخصی. در دوران اقامتش در بیروت، ویدمر با رابرت ویدمر آشنا شد و در ۲۷ آوریل ۱۹۳۴ با او ازدواج کرد. آن‌ها دو پسر به نام‌های اریک ویدمر و مایکل ویدمر داشتند. ویدمر در ویندهام در ۱۰
و مایکل ویدمر داشتند. ویدمر در ویندهام در ۱۰ ژانویه ۱۹۹۱ درگذشت. هر دو پسرش از او به جا ماندند.
مادران دیاربکر () گروهی از مادران کرد هستند که هر روز با برپایی تحصن اعتراضی علیه حزب دموکراتیک خلق‌ها (HDP) گردهم می‌آیند و خواهان بازگرداندن فرزندان خود هستند که گفته می‌شود توسط حزب کارگران کردستان (PKK) فریب خورده یا ربوده شده‌اند. این تحصن در پیرامون مقرّ HDP در دیاربکر برگزار می‌شود. برخلاف مادران شنبه در استانبول که آن‌ها نیز در پی یافتن سرنوشت بستگانِ ناپدیدشده خود هستند و اعتراضات‌شان با سرکوب پلیس مواجه می‌شود، مادران دیاربکر از حمایت پلیس ترکیه برخوردارند که هر شب آن‌ها را تا منزل اسکورت می‌کند و
که هر شب آن‌ها را تا منزل اسکورت می‌کند و همچنین تحت حمایت دادستانی محلی نیز قرار دارند. رسانه‌های طرفدار دولت نیز از این گروه حمایت می‌کنند. تاریخچه. قبل از شکل‌گیری این گروه در دیاربکر، هر از گاهی شکایات مشابهی از سوی مادران مطرح می‌شد که از پسران خود می‌خواستند خود را تسلیم مقامات امنیتی کنند. آیتکین یلماز، از اعضای سابق پ‌ک‌ک که کتاب‌هایی دربارهٔ این سازمان نوشته است، می‌گوید برخی از جوانان کرد داوطلبانه و برخی دیگر تحت فشار به پ‌ک‌ک پیوسته‌اند. اعتراضات در اوت و زمانی آغاز شد که مادر کرد «حسیره آکار»
در اوت و زمانی آغاز شد که مادر کرد «حسیره آکار» پ‌ک‌ک را به ربودن پسرش متهم کرد. بلافاصله پس از آن، یک خبرگزاری نزدیک به ملی‌گرایان کُرد با آن پسر ساله مصاحبه کرد. او در این مصاحبه مدعی شد به پ‌ک‌ک نپیوسته، بلکه به دلیل یک موضوع خانوادگی از خانه فرار کرده است. او به خانه برگشت. این نتیجه باعث دلگرمی مادران دیگر شد. از سپتامبر ، خانواده به تظاهرات خارج از مقر HDP در دیاربکر پیوستند. HDP یک حزب سیاسی است که توسط چندین حزب و دولت ترکیه به داشتن ارتباط با پ‌ک‌ک متهم شده است. به خاطر این تحصن و پس از انتشار
متهم شده است. به خاطر این تحصن و پس از انتشار گزارش‌های رسانه‌ای مبنی بر تهدید تظاهرکنندگان از سوی هواداران ادعایی پ‌ک‌ک، دفتر دادستان عمومی اصلی دیاربکر تحقیقاتی را علیه مدیران استانی و منطقه‌ای HDP دیاربکر آغاز کرده است. HDP این اتهامات را رد می‌کند و می‌گوید که اعتراضات توسط دولت سازماندهی شده تا این حزب را شیطانی جلوه دهد. زیات جیلان، رئیس مشترک HDP دیاربکر، مدعی شد که حزب عدالت و توسعه (AKP) با استفاده از خانواده‌ها در تلاش است تا انتقام شکست خود در انتخابات شهرداری استانبول در ژوئن را بگیرد. متین
انتخابات شهرداری استانبول در ژوئن را بگیرد. متین گورجان، ستون‌نویس "المانیتور"، این اعتراضات را اهرم فشار بر HDP برای «فاصله گرفتن از پ‌ک‌ک و تغییر شکل» می‌داند. این گروه از نشستن روی پله‌های جلوی ساختمان حزب دست کشیدند و برای پناه گرفتن از هوای سرد به یک چادر نقل مکان کردند. پلیس این گروه را با آب و غذا اسکان داد. در مارس ، تعداد خانواده‌های معترض به خانواده افزایش یافت. در این اعتراضات افرادی از خارج از استان دیاربکر نیز حضور پیدا می‌کنند. اعتراضات در طول شیوع ویروس کرونا با مراعات اقدامات اتخاذشده برای
شیوع ویروس کرونا با مراعات اقدامات اتخاذشده برای مبارزه با همه‌گیری ادامه پیدا کرد؛ سالمندان به خانه رفتند و بقیه با فاصله از هم با دستکش و ماسک جمع شدند. یکی از اعضای پ‌ک‌ک که ادعا می‌کند خانواده‌اش بخشی از تظاهرات هستند، از ایشان می‌خواهد که «فوراً بس کنند» و منکر دستکاری روانی شده است. مراد کارایلان، از فرماندهان پ‌ک‌ک، در مصاحبه‌ای هرگونه اتهام علیه HDP و پ‌ک‌ک را رد کرد. بازدیدها. در نوامبر ، توماش زدخوفسکی، نایب‌رئیس کمیتهٔ امور اجتماعی پارلمان اروپا، با مادران در دیاربکر دیدار کرد. سفیرانی از ۹ کشور
با مادران در دیاربکر دیدار کرد. سفیرانی از ۹ کشور از جمله سانجای باتاچاریا از هند، آندری سیبیها از اوکراین و دومنیک جان چیلکات از بریتانیا نیز از مادران دیدن کردند. در سپتامبر ، رئیس کمیسیون حقوق بشر مجلس ترکیه و رئیس کمیته پارلمانی فرصت‌های برابر زنان و مردان از تحصن بازدید و حمایت خود را اعلام کردند. سلیمان سویلو، وزیر کشور ترکیه نیز از تظاهرات بازدید کرد؛ اما از سوی مخالف اصلی خود کمال قلیچ‌داراوغلو، رئیس حزب جمهوری‌خواه خلق (CHP) مورد انتقاد قرار گرفت. او گفت: «چرا می‌روی و آنجا می‌نشینی؟ وظیفهٔ تو
او گفت: «چرا می‌روی و آنجا می‌نشینی؟ وظیفهٔ تو حل‌کردن مشکل است.» طی بازدیدی در دسامبر ، آمینه اردوغان، بانوی اول ترکیه، با همراهی زهرا زمرد سلچوک، وزیر خانواده، کار و خدمات اجتماعی، حمایت خود را از خانواده‌ها اعلام کردند. در اکتبر ، گروه لابی‌گری مادران سربرنیتسا نیز در مقابل مقرّ HDP در دیاربکر از خانواده‌ها دیدار کرد. جوایز. ثمیح دورموش، رئیس اتحادیه کارکنان خدمات بهداشتی و اجتماعی (Sağlık-Sen)، جایزه «مادر سال» را در ژانویه به مادران دیاربکر اعطا کرد.
مری کستی ویزی (یا ماریا هنریکوونا ویزی به زبان )(۱۷ ژانویه ۱۹۰۴۱۸ اکتبر ۱۹۹۴) یک شاعر و مترجم آمریکایی بود که به زبان‌های انگلیسی و روسی منتشر کرد و «میراث خوبی از آثار منتشر شده و منتشر نشده» به‌جا گذاشت. زندگی. مری کستی ویزی در ۱۷ ژانویه ۱۹۰۴ در نیویورک به دنیا آمد. او از مادر روسی‌اش، ماریا پلاتونوونا تراولینسکایا (۱۸۷۴–۱۹۵۰)، و پدر آمریکایی‌اش، هنری کستی ویزی (۱۸۷۳–۱۹۳۹) متولد شد. او در سن پترزبورگ، روسیه که خانواده در چهار هفته‌گی او به آنجا نقل مکان کرده بودند، و هاربین، چین که پدرش در سال ۱۹۱۷
کرده بودند، و هاربین، چین که پدرش در سال ۱۹۱۷ به‌عنوان کنسولگری آمریکایی به آنجا منتقل شده بود، بزرگ شد. خانواده او بخشی از دیاسپورای روسی در چین بودند، جایی که بسیاری از روس‌ها پس از انقلاب ۱۹۱۷ و جنگ داخلی از روسیه فرار کرده بودند. از اوایل دهه ۱۹۲۰، هنری کستی ویزی روزنامه‌ای به نام راشا دیلی نیوز ("Russian Daily News)" را که بعداً به هاربین دیلی نیوز ("Harbin Daily News)" تغییر نام یافت، ویرایش و منتشر می‌کرد. مری ویزی از سن شش سالگی شروع به نوشتن شعر کرد، ابتدا به زبان روسی. او آثار الکساندر پوشکین،
کرد، ابتدا به زبان روسی. او آثار الکساندر پوشکین، میکائیل لرمونتوف، الکساندر بلوک، نیکولای گومیلیف و آنا آخماتووا را تحسین می‌کرد. مری ویزی در چین تحصیلات خوبی دریافت کرد؛ ابتدا در یک مدرسه دخترانه روسی معتبر در هاربین و سپس در سال‌های ۱۹۲۱–۱۹۲۲ در مدرسه آمریکایی شمال چین در تونگ‌ژو، پکن. پس از فارغ‌التحصیلی، دو سال برای دبیرکل ی.م.ک.ا. در هاربین کار کرد و سپس در سال ۱۹۲۵ به آمریکا رفت. او در دانشگاه پومونا در کلرمونت، کالیفرنیا تحصیل کرد و در رشته زبان‌ها و ادبیات فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۲۷
زبان‌ها و ادبیات فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۲۷ فارغ‌التحصیل شد. در دانشگاه پومونا، او به‌طور فعال در باشگاه‌ها و انجمن‌های مختلف شرکت می‌کرد و شعرهای انگلیسی او شناخته شده بود. او دعوت شد تا به جامعه "انجمن نویسندگان" بپیوندد، که یک جامعه خاص به‌طور انحصاری بود که در سال ۱۹۱۳ تأسیس شده بود. مقاله‌ای دربارهٔ شعر چینی و دو شعر او در نشریه این جامعه منتشر شد. پس از بازگشت به هاربین، ویزی برای روزنامه پدرش کار کرد و در نقش‌های دیگر به‌خاطر توانایی‌اش در صحبت کردن به زبان‌های روسی و انگلیسی به کار مشغول شد.
کردن به زبان‌های روسی و انگلیسی به کار مشغول شد. اولین مجموعه شعر او، در هاربین منتشر شد و بازخورد مثبتی دریافت کرد. این مجموعه متمایز بود به‌خاطر دو زبانه بودن آن که شامل ۱۲۷ شعر به زبان روسی، ۱۳ شعر به زبان انگلیسی، ۱۱ ترجمه از روسی به انگلیسی و ۸ ترجمه از انگلیسی به روسی بود. ویزی اشعار تعدادی از شاعران معروف را به زبان روسی ترجمه کرد. از جمله این شاعران ادنا سنت وینسنت میلی، سارا تیزدیل و جورج سانتایانا بودند. در سال ۱۹۳۳، خانواده به شانگهای منتقل شدند و دومین مجموعه شعر ویزی در سال ۱۹۳۶ منتشر شد.
و دومین مجموعه شعر ویزی در سال ۱۹۳۶ منتشر شد. تمامی ۵۲ شعر آن به زبان روسی بودند. در سال ۱۹۳۹، خانواده دوباره جابه‌جا شد و این‌بار به سان فرانسیسکو رفتند. پدر ویزی بلافاصله پس از ورودشان درگذشت و مادرش در سال ۱۹۵۰ درگذشت. در سال ۱۹۴۰، ویزی با اوگنی فدوروویچ تورکوف (۱۹۰۸–۱۹۸۱)، مهندس، ازدواج کرد و این زوج به‌زودی دختری به نام اولگا داشتند. در سان فرانسیسکو، او به نوشتن و ترجمه ادامه داد و اشعارش در مجموعه‌های مختلفی در ایالات متحده و اروپا منتشر شد. سومین مجموعه شعر او، "Golubaia trava (علف‌های آبی‌رنگ)" در
شعر او، "Golubaia trava (علف‌های آبی‌رنگ)" در سال ۱۹۷۳ منتشر شد و به همسرش تقدیم شد. اگرچه کار او اغلب به‌عنوان شعر مهاجر توصیف می‌شد، ویزی احساس می‌کرد که هم روسی است و هم آمریکایی؛ مهاجر هیچ‌کدام از این دو کشور نیست. او نوشت: در روسیه اشعار من اکنون به‌عنوان شعر مهاجر منتشر می‌شوند، اما من اصلاً مهاجر نیستم. اگرچه به زبان روسی می‌نویسم، من یک آمریکایی نسل یازدهم هستم! اخیراً یک سری شگفت‌انگیز (اگرچه ترسناک) به نام «جنگ داخلی» در تلویزیون پخش شد، و من آن را خیلی عمیق حس کردم. چند نفر از بستگانم (جنوبی‌ها)
خیلی عمیق حس کردم. چند نفر از بستگانم (جنوبی‌ها) را در آنجا دیدم. وقتی همکلاسی‌هایم در یک مدرسه روسی از من می‌پرسیدند که کی هستم، روسی هستم یا آمریکایی، من با افتخار پاسخ می‌دادم که صد در صد روسی و صد در صد آمریکایی هستم.در سال‌های آخر عمر، ویزی تمایل خود را برای جمع‌آوری و انتشار آثار ترجمه‌شده افرادی که نگران بود ممکن است از بین بروند یا فراموش شوند، ابراز کرد. او در ۱۸ اکتبر ۱۹۹۴ در سان فرانسیسکو درگذشت. مجموعه اشعار و ترجمه‌های مری کستی ویزی در سال ۲۰۰۵ تحت عنوان "ماه‌در در و دیوار من" ("A Moongate in
تحت عنوان "ماه‌در در و دیوار من" ("A Moongate in My Wall)" منتشر شد و توسط اولگا باکیچ ویرایش شد.
ناتاشا ناتووا (با نام اصلی ناتالی اشمیت)(۸ اوت ۱۹۰۵ – ۷ مارس ۱۹۸۸) یک رقاص در سبک آداجیو زاده روسیه بود که در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ ستاره وودویل محسوب می‌شد. زندگی‌نامه. او در سن پترزبورگ به دنیا آمد اما در جریان انقلاب ۱۹۱۷ همراه با والدینش از روسیه گریخت و در نیس ساکن شد. او در اپرای پاریس تحصیل کرد و به رقص مدرن علاقه‌مند شد. در سال ۱۹۲۳، به عنوان رقاص برجسته در نمایش رِیویو "پاریس بی‌پرده"، که مجالی برای نمایش استعدادهای خود در کنار خواهران دالی در کافه امباسادور بود، کار کرد و در همان سال در نمایش دیگری
بود، کار کرد و در همان سال در نمایش دیگری به نام "نقش‌های موسیقایی" در گومون-پالاس به رقص پرداخت. در سال ۱۹۲۴، پس از انتخاب نام ناتووا، با رقاص فرانسوی ژن میریو (با نام اصلی آنری ژان رائول دلتِی، ۱۸۹۹–۱۹۷۵) همکاری کرد. این دو نفر در کلوب شبانه "او کاناری" به عنوان تیم رقصنده آداجیو، که ترکیبی از رقص و آکروباتیک بود، فعالیت کردند. آلبرت دو کورویل، امپرساریوی مشهور، آن‌ها را برای اجرای یک نمایش در تئاتر پالادیوم لندن به کار گرفت. این اجرا بسیار موفق بود و مجله بریتانیایی "دنیای تئاتر" از رقص آن‌ها به عنوان
بریتانیایی "دنیای تئاتر" از رقص آن‌ها به عنوان «فوق‌العاده و در سطحی که خارج از باله روسیه به‌ندرت دیده می‌شود» یاد کرد. ناتووا به‌خاطر زیبایی و خلاقیتش مشهور بود و طراحی صحنه و لباس‌هایش را خودش انجام می‌داد، اما خلق‌وخوی آتشینی نیز داشت. او و میریو در نمایش بعدی دو کورویل با نام "فراز آسمان" در سال ۱۹۲۵، همراه با هنرمندان استرالیایی توتس و لورنا پاوندز حضور یافتند. اما به دلیل اختلافاتی بین ناتووا و خواهران پاوندز، او و میریو نمایش را ترک کردند. آن‌ها در کابارههای لندن اجرا داشتند، جایی که توسط نماینده
کابارههای لندن اجرا داشتند، جایی که توسط نماینده آمریکایی آژانس ویلیام موریس دیده شدند و برای حضور در نمایش فولیز گرینویچ ویلیج در نیویورک دعوت شدند. ناتووا و میریو نخستین اجرای خود را در نیویورک در نوامبر ۱۹۲۵ انجام دادند و بلافاصله مورد توجه قرار گرفتند، به‌طوری‌که در بخشی از اجرا، ناتووا از ارتفاع ۱۵ فوتی (حدود ۴٫۵ متر) در دستان میریو می‌پرید. آن‌ها با نمایش به تور رفتند، اما هنگام تمرین یک حرکت جدید، ناتووا سقوط کرد و بینی‌اش شکست. پس از بهبودی، میریو تصمیم به ترک گروه گرفت. ناتووا با جانشینش درگیر شد
به ترک گروه گرفت. ناتووا با جانشینش درگیر شد و در نتیجه از فهرست هنرمندان شرکت تئاتری جونز و گرین حذف شد. او به اجراهای خود ادامه داد و با یک شریک رقص جدید، رودیون گریتزانوو (۱۸۹۶–۱۹۶۸) که زاده روسیه بود، همکاری کرد. آن‌ها از ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸ با عنوان «ناتووا و رودیون» اجرا داشتند. اجرای آن‌ها شامل یک نمایش «بید و شعله» بود که از نظر احساسی و مهارت، رقبای خود را پشت سر گذاشت. بااین‌حال، خلق‌وخوی ناتووا بار دیگر باعث مشکلاتی شد و او درگیر دعاوی حقوقی علیه مدیران و نمایندگانش شد. او همچنین بار دیگر سقوط کرد و مچ
و نمایندگانش شد. او همچنین بار دیگر سقوط کرد و مچ پایش شکست، و در نتیجه رودیون نیز تصمیم به ترک همکاری گرفت. در دوران نقاهت، ناتووا یک اجرای جدید طراحی کرد که در آن، صحنه به شکلی به نظر می‌رسید که گویی یک خط مونتاژ خودکار گروهی از رقاصان مرد را تحویل می‌دهد. او گفت: «من نمایانگر برق هستم. مدتی با هر شریک می‌رقصم و سپس او را به ماشین بازمی‌گردانم.» او به تور وودویل کیت بازگشت و این بار با باب گانژو و یک رقاص مرد دیگر، با عنوان «ناتووا و گروه» روی صحنه رفت. در ادامه، فرد سومی به نام نیکلاس گاکل داکس
رفت. در ادامه، فرد سومی به نام نیکلاس گاکل داکس (۱۸۹۹–۱۹۷۸) به این گروه پیوست؛ او و ناتووا در اکتبر ۱۹۲۸ ازدواج کردند. آن‌ها به اجرای تورهای خود ادامه دادند و در فیلم موزیکال بلند ام‌جی‌ام به نام "هالیوود ریویو ۱۹۲۹" ظاهر شدند. در سال ۱۹۳۰، ناتووا همراه با داکس، باب گانژو و برادرش جورج گانژو، یک اجرای «هندسه‌محور» ترتیب داد که بخشی از آن شامل لباس اسکلت نورانی بود. برادران گانژو بعدها گروه خود را با یک برادر دیگر و یک رقاص زن دیگر تشکیل دادند. در اوج شهرت، ناتووا برای یک مجسمه اثر سرژ یوریه‌ویچ با عنوان
ناتووا برای یک مجسمه اثر سرژ یوریه‌ویچ با عنوان "رقاصه ناتووا" مدل شد که بسیار محبوب و در مقیاس گسترده‌ای بازتولید شد. از سال ۱۹۳۱، ناتووا به‌عنوان یک هنرمند تک‌نفره آداجیو فعالیت کرد و رقص «رقص باد» را معرفی نمود، که در آن «او از یک گلدان بزرگ استفاده می‌کرد که گل‌های بزرگ استیلیزه‌شده‌ای از آن بیرون می‌آمدند. هر شکوفه یک سکوی فلزی محکم بود که ناتووا با شجاعت خیره‌کننده‌ای روی آن‌ها می‌پرید. او در حین پرواز در فضا، روی یک آزالیا عربسک اجرا می‌کرد، روی یک شقایق پیروئت می‌زد و روی یک لاله روی نوک انگشتانش
شقایق پیروئت می‌زد و روی یک لاله روی نوک انگشتانش می‌ایستاد.» اجرای او در قالب یک نمایش تئاتری قرار گرفت که تا سال ۱۹۳۲ در تور بود. پس از یک تور اروپایی، او در ۱۹۳۴ به نیویورک بازگشت و اجرایی را ارائه کرد که شامل رقصی با این مضمون بود که «چه اتفاقی می‌افتد اگر یک مخترع شیطانی یک پرتو رادیویی بسازد که بتواند افکار انسان‌ها را کنترل کند.» به نظر می‌رسد که آخرین اجراهای او در سال ۱۹۳۵ در رادیو سیتی موزیک هال بوده، جایی که او به‌عنوان بخشی از یک گروه سه‌نفره آداجیو و همچنین همراه با یک گروه از رقاصان مرد، از
و همچنین همراه با یک گروه از رقاصان مرد، از جمله داکس، به اجرا پرداخت. ناتووا پیش از ۱۹۴۰ از دنیای اجرا کناره‌گیری کرد و همراه با داکس در نیویورک زندگی می‌کرد. آن‌ها بعدها از یکدیگر جدا شدند. در دهه ۱۹۵۰، او به لس آنجلس نقل‌مکان کرد و در آنجا (با نام ناتالی داکس) در فعالیت‌های هنری و صنایع‌دستی مشارکت داشت. او در سال ۱۹۸۸ در پاسادینا، در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
جین کوئیک (با نام اصلی ریچاردز, ‏۳۱ اوت ۱۸۷۸ − ۲۴ فوریه ۱۹۶۵)، زن بریتانیایی-آمریکایی بود که از غرق شدن کشتی "تایتانیک" در ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ جان سالم به در برد. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. جین ریچاردز در ۳۱ اوت ۱۸۷۸ در پلیموث، انگلستان زاده شد. والدینش توماس و مری آن ریچاردز بودند. او دو خواهر ناتنی از ازدواج نخست مادرش به نام‌های بسی و مارتا داشت. جین در سال ۱۹۰۲ با فردریک چارلز کوئیک، گچ‌کار، ازدواج کرد و صاحب دو دختر به نام‌های وینیفرد در ۱۹۰۴ و فیلیس در ۱۹۰۹ شد. در ۱۹۱۰، خانواده کوئیک به دیترویت، میشیگان در
شد. در ۱۹۱۰، خانواده کوئیک به دیترویت، میشیگان در ایالات متحده مهاجرت کردند. جین و دو دخترش در ۱۹۱۲ برای دیدار بستگان به انگلستان بازگشتند و قرار بود در آوریل ۱۹۱۲ بازگردند. در "تایتانیک". جین به همراه وینیفرد هشت‌ساله و فیلیس دوساله در ۱۰ آوریل ۱۹۱۲ در ساوت‌همپتون، انگلستان سوار کشتی "تایتانیک" شدند و در کلاس دوم سفر می‌کردند. بوی رنگ تازه در کابینشان آن‌چنان شدید بود که جین درِ اتاق را نیمه‌باز گذاشت. در شب برخورد، یک پیشخدمت به در کابین خانواده کوئیک کوبید و به آن‌ها گفت که حادثه‌ای رخ داده اما جدی
کوبید و به آن‌ها گفت که حادثه‌ای رخ داده اما جدی نیست. جین با آرامش دخترانش را بیدار کرد، اما در نهایت پیشخدمت دوباره وارد اتاق شد و فریاد زد: «به خاطر خدا بلند شوید! برای لباس پوشیدن وقت نگذارید. فقط جلیقه‌های نجاتتان را بپوشید. آن‌ها با یک کوه یخ برخورد کرده‌اند و کشتی در حال غرق شدن است!» این سه نفر خود را به عرشه قایق رساندند، جایی که وینیفرد به‌طور هیستریک شروع به گریه کرد، زیرا تصور می‌کرد که باید به دریا بپرد. هر دو دختر به قایق نجات شماره ۱۱ منتقل شدند؛ در ابتدا از ورود جین جلوگیری شد، اما او با
شدند؛ در ابتدا از ورود جین جلوگیری شد، اما او با اعتراض موفق شد وارد شود، زیرا اعلام کرد که از فرزندانش جدا نخواهد شد. زمانی که قایق نجات در آب بود، پاروها مدام به پشت جین برخورد می‌کردند، درحالی‌که او بی‌حرکت نشسته بود. دخترش فیلیس به خواب رفت، و وینیفرد همچنان به دلیل از دست دادن کفش‌هایش گریه می‌کرد، زیرا پاهایش در آب یخ‌زده آویزان بود. او سرانجام پس از دعا آرام شد و به خواب رفت. هنگامی که کشتی "کارپاتیا" صبح روز بعد رسید، وینیفرد و فیلیس در کیسه‌های کنفی بالا کشیده شدند، درحالی‌که جین را با صندلی مهار
بالا کشیده شدند، درحالی‌که جین را با صندلی مهار کردند و سوار کشتی کردند. فرد کوئیک هنگام ورود کشتی به نیویورک در ۱۸ آوریل، خانواده‌اش را ملاقات کرد و با خیالی آسوده آن‌ها را در آغوش گرفت، چرا که گمان می‌کرد دیگر هرگز همسر و دخترانش را نخواهد دید. آن‌ها شب را در انجمن پناهگاهی و کمک به مهاجران عبری گذراندند و سپس با قطار به خانه‌شان در دیترویت رفتند و در ۲۰ آوریل به مقصد رسیدند. زندگی بعدی و مرگ. جین و همسرش بعدها صاحب دو دختر دیگر به نام‌های ویویان (۱۹۱۶) و ویرجینیا (۱۹۱۸) شدند. چند سال پس از فاجعه، جین در
ویرجینیا (۱۹۱۸) شدند. چند سال پس از فاجعه، جین در سراسر ایالات متحده سفر کرد و داستانش را بازگو کرد. او دخترانش را به تور وودویل در میشیگان برد، جایی که آن‌ها مرتباً داستان بقای خود را روایت می‌کردند. اما پس از مدتی، این خاطرات برای او بسیار دردناک شد و از صحبت درباره آن دست کشید. جین در ۲۴ فوریه ۱۹۶۵ بر اثر حمله قلبی در سن ۸۶ سالگی در گروس پوینت، میشیگان درگذشت. او بیشتر از همسرش و دخترش فیلیس عمر کرد؛ فیلیس در ۱۹۵۴ خودکشی کرده بود. وینیفرد در سال‌های بعدی. وینیفرد گاهی مصاحبه‌هایی انجام می‌داد اما بیشتر
وینیفرد گاهی مصاحبه‌هایی انجام می‌داد اما بیشتر اوقات زندگی خصوصی خود را حفظ می‌کرد. شهرت او پس از انتشار فیلم "تایتانیک" اثر جیمز کامرون در ۱۹۹۷ شدت گرفت و نوه‌اش مراقب حریم خصوصی او بود. او در ۴ ژوئیه ۲۰۰۲ در ۹۸ سالگی درگذشت و چهارمین بازمانده‌ای بود که فوت کرد. با مرگ او، لیلیان آسپلوند تنها بازمانده‌ای شد که خاطراتی از غرق شدن کشتی داشت. وینیفرد آخرین بازمانده‌ای بود که در این حادثه یکی از اعضای خانواده‌اش را از دست نداده بود.
باشگاه فوتبال مونیسیپال لیبریا یک تیم فوتبال کاستاریکایی است که در لیگ کاستاریکا بازی می‌کند. این تیم در لیبریا، گواناکاسته مستقر است. ورزشگاه خانگی آنها ورزشگاه ادگاردو بالتودانو بریسنو است.
سینیسکا (؛ ؛ زاده شده حوالی ۴۴۰ پیش از میلاد) که با نام کینیسکا () هم شناخته می‌شود، ورزشکار اهل اسپارت بود. سینیسکا یک شاهدخت اسپارتی ثروتمند بود. او نخستین زنی بود که در بازی‌های المپیک به قهرمانی رسید و از این لحاظ در تاریخ شهرت دارد. سینیسکا برای اولین بار در سال ۳۹۶ پیش از میلاد وارد رقابت‌های المپیک شد و با تیم اسب‌هایی که خود تربیت کرده بود، جایزه اول را به دست آورد. در سال ۳۹۲ قبل از میلاد، سینیسکا اسب‌های خود را برای بار دوم در المپیک وارد کرد و در همان رویداد دوباره پیروزی دیگری کسب کرد. نام. در
همان رویداد دوباره پیروزی دیگری کسب کرد. نام. در زبان یونانی باستان، نامِ "کینیسکا" به معنای «توله‌سگ ماده» یا «سگ شکاری کوچک» است. او برگرفته از نام پدربزرگش، زوکسیداموس است که "کینیسکوس" نیز نامیده می‌شد. سارا بی. پومروی پیشنهاد می‌کند که این نام غیرمعمول ممکن است لقب یک زن پسرانه‌نما بوده باشد و به علاقه به شکار اشاره دارد. احتمال دارد که این نام از سنت‌های شکار نخبگان اسپارتی گرفته شده باشد. به گفته کارتلیج، این نام ممکن است به گونه‌ای از سگ‌های اسپارتی که در هنگام شکار به عنوان جستجوگر شناخته می‌شدند،
که در هنگام شکار به عنوان جستجوگر شناخته می‌شدند، اشاره داشته باشد. پومروی اشاره می‌کند که نام‌های بستگان نزدیک زن او نشان‌دهنده علاقه به اسب‌سواری در نسل آنها است. اوایل زندگی. سینیسکا احتمالاً در حدود ۴۴۰ قبل از میلاد در دولت‌شهر اسپارت یونان باستان زاده شد. او از دودمان اروپونتید بود و دختر پادشاه آرکیداموس دوم و همسرش ایوپولیا بود. او احتمالاً خواهر نانتنی آگیس دوم (که در دوران ۴۲۷–۴۰۰ قبل از میلاد سلطنت کرد) و خواهر تنی آژیلاوس دوم (که در دوران ۴۰۰–۳۶۰ قبل از میلاد سلطنت کرد) بود، که هر دو به عنوان
قبل از میلاد سلطنت کرد) بود، که هر دو به عنوان پادشاهان اسپارت پس از پدرشان بر تخت نشستند. او خواهر دیگری به نام پروآوگا داشت. در دوران کودکی، ممکن است سینیسکا تجربه‌هایی در زمینه ورزش از برنامه تربیت بدنی ویژه دختران اسپارتی (معادل آگوگای پسران) که احتمالاً در آن شرکت کرده بود، کسب کرده باشد. با توجه به اینکه او از خانواده‌ای ثروتمند بود، می‌توانست اسب‌های مسابقه‌ای داشته باشد. طبق گفته پوسانیاس سینیسکا نخستین زنی بود که اسب‌ها را پرورش داد و به شدت در پی موفقیت در بازی‌های المپیک بود. چندین منبع از
پی موفقیت در بازی‌های المپیک بود. چندین منبع از گزنفون و پلوتارک اشاره دارند که چگونه آژیلاوس دوم او را تشویق کرد تا اسب‌ها را پرورش دهد و در بازی‌ها رقابت کند. با این حال، انگیزه‌های او برای این کار اخیراً مورد بحث قرار گرفته است. طبق این منابع باستانی، آژیلاوس احتمالاً موفقیت در مسابقات ارابه‌سواری را پیروزی‌ای بی‌ارزش می‌دانست. برخلاف سایر رویدادها که در آن شجاعت و فضیلت مردان عوامل قطعی تصمیم‌گیرنده بودند، او معتقد بود که مسابقات ارابه‌سواری تنها دارایی و ثروت افراد را نشان می‌دهد، چرا که نیاز به دخالت
و ثروت افراد را نشان می‌دهد، چرا که نیاز به دخالت مستقیم صاحب اسب‌ها ندارد. هر دو نویسنده باستانی اشاره کردند که آژیلاوس قصد داشت نشان دهد که این ورزش چندان «مردانه» نیست و بیشتر تفریحی اشرافی است و همینکه یک زن می‌تواند در آن پیروز شود خود دلیلی بر این واقعیت است. با این حال، در واقعیت، پیروزی‌های سینیسکا مانع از این نشد که اسپارتی‌های ثروتمند به این ورزش ادامه دهند. از سوی دیگر، چندین محقق مدرن بر این باورند که انگیزه‌های آژیلاوس دوم بیشتر عملی بوده است. آن‌ها گمان می‌کنند که او از پیروزی‌ها و ثروت
است. آن‌ها گمان می‌کنند که او از پیروزی‌ها و ثروت سینیسکا برای ارتقاء حرفه سیاسی خود و به دست آوردن حمایت عمومی از طریق ارتباط استفاده می‌کرد، نه برای ارائه یک درس اخلاقی. شواهدی که از این نظریه حمایت می‌کند این است که پیروزی‌های دوگانه سینیسکا در المپیک باستان، همچنین شهرتی بیشتر برای آژیلاوس دوم و خانه‌ای وسیع‌تر برای اروپونتید به ارمغان می‌آورد. علاوه بر این، تأسیس فرقه قهرمان یونانی سینیسکا پس از مرگش می‌تواند نشان دهد که آژیلاوس حتی پس از مرگ خواهرش همچنان از شهرت او بهره‌برداری می‌کرد. تأثیر فرهنگی