payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گروپو ادیتوریاله به عنوان یک مجله ماهانه منتشر شد. در سال ۱۹۹۹، یک کانال تلویزیونی به نام کانال گامبرو روسو (کانال گامبرو روسو) با همکاری رایسات آغاز به کار کرد. از ژوئیه ۲۰۰۹، کانال گامبرو روسو توسط اسکای ایتالیا ، کانال ۴۱۱، پخش می‌شود. در سال ۲۰۰۲، «شهر "طعم»" متعلق "به شرکت گامبرو روسو" در رم افتتاح شد که شامل استودیوهای تلویزیونی، مدرسه آشپزی، بار شراب و فعالیت‌های حرفه‌ای و آموزشی در زمینی به مساحت ۱۰۰۰۰ متر مربع است. در ایتالیا ۴ «شهر طعم» مختلف وجود دارد: رم، ناپل، کاتانیا و پالرمو. از سال ۲۰۰۹،
دارد: رم، ناپل، کاتانیا و پالرمو. از سال ۲۰۰۹، پائولو کوچیا رئیس هیئت مدیره هلدینگ اسپای گامبرو روسو شد. از سال ۲۰۱۲، "گامبرو روسو" نسخه‌های دیجیتالی راهنماهای خود را منتشر می‌کند: وینی دیتالیا و رستوران ایتالیا. برنامه‌ها برای: آیفون اپل، سامسونگ اپس، گوگل پلی، آمازون اپ استور و ویندوز ۸ در دسترس هستند. رتبه‌بندی شراب. رتبه‌بندی شراب "گامبرو روسو" در "وینی دیتالیا" بر اساس تعداد لیوان‌ها ( "بیکیری" ) اعطا شده به یک شراب است که در راهنمای شراب با تعدادی لیوان طرح‌دار در کنار نام شراب نشان داده شده است.
لیوان طرح‌دار در کنار نام شراب نشان داده شده است. بالاترین رتبه سه لیوان ( "تره بیکیری" ) است، و راهنمای شراب فقط شامل شراب‌هایی است که توسط ویراستاران "بالاتر از حد متوسط" دیده می‌شوند. رتبه‌بندی‌ها بر اساس چشیدن کور توسط کارشناسان مستقل انجام می‌شود. این راهنما به زبان‌های ایتالیایی، انگلیسی و آلمانی ویرایش شده است. "رستوران ایتالیایی". راهنمای "رستوران‌های ایتالیا" (نسخه بیست و سوم در سال ۲۰۱۳) بهترین رستوران‌های ایتالیایی را توصیف می‌کند. برای هر رستوران امتیازی از ۶۰ تا ۱۰۰ و فقط برای بهترین
هر رستوران امتیازی از ۶۰ تا ۱۰۰ و فقط برای بهترین رستوران‌ها، تعدادی "فورچت" از ۱ تا ۳ در نظر گرفته شده است. در سال ۲۰۱۳، از بین ۲۰۱۵ رستوران بررسی شده، ۲۱ رستوران جایزه (سه چنگال) را دریافت کردند که بالاترین جایزه است. تا سال ۲۰۲۵، تعداد فورچت‌ها به ۵۲ عدد افزایش یافت.
شرکت سیمان داراب یکی از واحدهای صنعتی بزرگ در شهرستان داراب، استان فارس است که در زمینهٔ تولید انواع سیمان خاکستری فعالیت می‌کند. این شرکت در سال ۱۳۶۶ به‌صورت سهامی عام و با شماره ثبت ۶۸۵۱۳ در اداره ثبت شرکت‌ها و مالکیت صنعتی تهران به ثبت رسید. تاریخچه. هدف اولیهٔ تأسیس شرکت، احداث کارخانه‌ای با ظرفیت تولید روزانه ۲٬۰۰۰ تن سیمان بود که بعدها به ۳٬۰۰۰ تن افزایش یافت. در تاریخ ۱۷ اردیبهشت ۱۳۷۵، طبق مصوبهٔ شورای اقتصاد، وزارت صنایع از طریق شرکت «احداث صنعت» به جمع سهام‌داران پیوست و با تأمین منابع مالی، اجرای
جمع سهام‌داران پیوست و با تأمین منابع مالی، اجرای پروژه شتاب گرفت. کارخانه در تاریخ ۱۱ خرداد ۱۳۸۲ با ظرفیت تولید روزانه ۳٬۰۰۰ تن کلینکر به بهره‌برداری رسید. موقعیت. کارخانهٔ سیمان داراب در کیلومتر ۳۵ جاده داراب–شیراز واقع شده و به دلیل نزدیکی به معادن مرغوب سنگ آهک و خطوط ترانزیتی جنوب کشور، موقعیت مناسبی برای تأمین مواد اولیه و صادرات دارد. محصولات. شرکت سیمان داراب تولیدکنندهٔ انواع سیمان خاکستری از جمله: ظرفیت و فناوری. ظرفیت اسمی تولید کارخانه ۳٬۰۰۰ تن در روز است. میزان ارزبری پروژه در زمان احداث حدود
در روز است. میزان ارزبری پروژه در زمان احداث حدود ۲۳ میلیون دلار بود که نسبت به طرح‌های مشابه، کاهش ۵۰ درصدی داشت. کارخانه مجهز به سیستم‌های کنترل کیفیت، آزمایشگاه‌های تخصصی، و سامانه‌های بهینه‌سازی مصرف انرژی است. سهام‌داران و مدیریت. شرکت سیمان داراب با نماد بورسی «ساراب» در بازار بورس اوراق بهادار تهران ثبت شده است. سهام‌داران عمدهٔ شرکت شامل «شرکت سرمایه‌گذاری سیمان تأمین» و «شرکت احداث صنعت» هستند. مدیرعامل فعلی شرکت، مهندس بهرام فتاحی است. مسئولیت اجتماعی. شرکت سیمان داراب در حوزهٔ مسئولیت اجتماعی
شرکت سیمان داراب در حوزهٔ مسئولیت اجتماعی نیز فعال است و برنامه‌هایی مانند تجلیل از بازنشستگان، برگزاری مراسم فرهنگی، حمایت از ورزش کارکنان، و فعالیت‌های بسیج کارگری را اجرا می‌کند. رویدادهای اخیر. در تیرماه ۱۴۰۴، مجمع عمومی سالیانه شرکت سیمان داراب برگزار شد و گزارش عملکرد مالی سال ۱۴۰۳ ارائه گردید. همچنین در این نشست، برنامه‌های توسعه‌ای شرکت در حوزه صادرات و بهینه‌سازی مصرف انرژی مطرح شد. در مردادماه ۱۴۰۴، شرکت سیمان داراب اقدام به جذب نیروهای متخصص در واحدهای فنی و آزمایشگاهی کرد و سامانهٔ ثبت‌نام
در واحدهای فنی و آزمایشگاهی کرد و سامانهٔ ثبت‌نام اینترنتی برای متقاضیان فعال شد.
اوبَه کریستینا علی فرح (۱۹۷۳) نویسنده و روزنامه‌نگار ایتالیایی است. او دخترِ پدری سومالیایی و مادری ایتالیایی است. فرح به‌خاطر نقش فعالش در ادبیات مهاجرت و گنجاندن مسائل مربوط به مهاجرت و تنوع فرهنگی در ادبیات ایتالیا شناخته می‌شود. او رئیس خبرگزاری «میگرا» به‌شمار می‌آید و همچنین برای نشریات و مجلات ایتالیایی همچون "لا رپوبلیکا"، "مالیپیجّو"، "اروپا"، "المیثاق" و "التحریر"، علاوه بر بسیاری نشریات دیگر، مطلب می‌نویسد. زندگی اولیه و تحصیلات. او در ورونا، ایتالیا از پدری سومالیایی و مادری ایتالیایی زاده شد و
از پدری سومالیایی و مادری ایتالیایی زاده شد و در موگادیشو، پایتخت سومالی، رشد یافت. او تا پیش از آغاز جنگ داخلی سومالی در سال ۱۹۹۱ در یک مدرسهٔ ایتالیایی در آن‌جا تحصیل می‌کرد. سپس او و خانواده‌اش به پِچ در مجارستان مهاجرت کردند، اما بعدتر دوباره به زادگاهش، ورونا در ایتالیا بازگشتند. فرح در آنجا مدرک دانشگاهی در رشتهٔ ادبیات ایتالیایی و علوم انسانی از دانشگاه لا ساپینتسا در رم گرفت. از سال ۲۰۱۳، او در بروکسل، بلژیک اقامت دارد. پیشهٔ ادبی. اوبه کریستینا علی فرح شاعر، رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس، نویسندهٔ
علی فرح شاعر، رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس، نویسندهٔ لیبرتو (متن اپرا) و اجراکنندهٔ شفاهی سومالیایی‌ـایتالیایی است. او سه رمان منتشر کرده است: "مادر کوچک"، "فرماندهٔ رودخانه" و "ایستگاه‌های ماه".در سال ۲۰۱۱، انتشارات دانشگاه ایندیانا رمان مادر کوچک را با ترجمهٔ جیووانا بلزیا منتشر کرد. او که دارای مدرک دکتری در رشتهٔ مطالعات آفریقایی است، برای ارائهٔ آثارش به کشورهای متعددی در سراسر جهان دعوت شده است. فرح برندهٔ جوایز «لینگوا مادره» و «ویتورینی» است.او در برنامهٔ بین‌المللی نویسندگی دانشگاه آیووا (۲۰۱۷)، در
بین‌المللی نویسندگی دانشگاه آیووا (۲۰۱۷)، در اقامت‌های هنری MEET و آرت اومی (۲۰۱۸) شرکت کرد. همچنین در سال ۲۰۱۹ پژوهشگر مهمان «بنیاد چیویتلا رانیری» و نویسندهٔ مقیم در «لا مارل» بود. به‌تازگی روی بازنویسی آنتیگونه (نمایش‌نامهٔ سوفوکل) و نوشتن یک لیبرتو برگرفته از روایت‌های یافت‌شده در ماترا کار کرده است. او در نیمهٔ نخست سال ۲۰۲۰ به‌عنوان پژوهشگر هنری مقیم در «مؤسسهٔ مطالعات پیشرفتهٔ استلن‌بوش» حضور داشته است. علاوه بر آثار داستانی، فرح کتابی نیز دربارهٔ تاریخ، شکل‌گیری و مضامین رایج تئاتر عامیانهٔ سومالی
شکل‌گیری و مضامین رایج تئاتر عامیانهٔ سومالی در سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۹۰ منتشر کرده است. فرح به‌عنوان مشاور برنامهٔ توسعهٔ سازمان ملل متحد در پروژه‌ای دربارهٔ تاریخ‌نگاری شفاهی برای صلح‌سازی در سومالی فعالیت می‌کند.
یونیلیور ایران یکی از شرکت‌های زیرمجموعه شرکت بین‌المللی یونیلور است که مالک بسیاری از نام‌های تجاری بین‌المللی در زمینهٔ مواد غذایی، نوشیدنی‌ها، محصولات مراقبت‌های شخصی، مواد شوینده و لوازم آرایشی بهداشتی است. شرکت یونیلیور ایران با ثبت رسمی در مهرماه ۱۳۸۲ و با تأسیس کارخانه خود در شهر صنعتی البرز، محصولات یونیلیور را در ایران تولید می‌کند. این شرکت با ۹۲٪ منبع‌یابی داخلی مواد اولیه، محصولات ۱۱ برند یونیلیور را به بازار کشور عرضه می‌کند. محصولات یونیلیور ایران تنها در بازار داخلی توزیع و در اختیار
ایران تنها در بازار داخلی توزیع و در اختیار مصرف‌کنندگان ایرانی قرار می‌گیرد. یونیلیور ایران با سرمایه‌گذاری ۲۰ میلیون یورویی طی سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ میلادی به احداث خطوط تولیدی جدید و گسترش فعالیت‌هایش در ایران پرداخت. پیوند به بیرون. وب‌گاه رسمی
جنگ ساسانیان و گوردیان سوم بخشی از جنگ‌های ایران و روم بود. این نبرد میان امپراتوری روم، به فرمانروایی امپراتور گوردیان سوم (۲۳۸–۲۴۴ میلادی) در دورهٔ هرج‌ومرج لشگری، و ساسانیان به رهبری شاپور یکم (۲۴۱–۲۷۲ میلادی) که جانشین پدرش اردشیر یکم (۲۲۴–۲۴۱ میلادی) شده بود، روی داد. این جنگ میان سال‌های ۲۴۲ تا ۲۴۴ میلادی رخ داد و با پیروزی ساسانیان و مرگ گوردیان سوم پایان یافت. زمینهٔ تاریخی. پیش‌زمینه میان سال‌های ۲۲۴ تا ۲۲۶/۲۲۷ میلادی واپسین شاهنشاه اشکانی، اردوان چهارم، در نبرد هرمزدگان (۲۸ آوریل) شکست خورد و کشته
در نبرد هرمزدگان (۲۸ آوریل) شکست خورد و کشته شد. شورشگر پیروز، اردشیر بابکان، دودمان ساسانی را بنیاد نهاد؛ دودمانی که تا سدهٔ هفتم میلادی دشمنی سهمگین برای رومیان شد. در میان ۲۴۲ تا ۲۴۴ میلادی، ساسانیان و رومیان برای دومین بار با یکدیگر درگیر شدند. پیش‌درآمد. پیش‌درآمد این جنگ باور همیشگی ساسانیان به احیای قلمرو هخامنشیان بود که خود را بازماندگان پارسیان می‌دانستند و خواهان در دست داشتن سراسر شاهنشاهی هخامنشی بودند.از جمله سرزمین‌هایی که در آن زمان در دست امپراتوری روم بود، مانند آسیای کوچک و خاور نزدیک،
امپراتوری روم بود، مانند آسیای کوچک و خاور نزدیک، تا کرانه‌های دریای اژه. هرودین در تاریخ امپراتوری پس از مارکوس آئورلیوس (۶، ۲.۲–۳) چنین می‌گوید: « اردشیر باور داشت که سراسر قاره‌ای که رو به اروپا دارد و تنها دریای اژه و پروپونتیس آن را جدا می‌کند، و همچنین سرزمینی که به نام آسیا شناخته می‌شود، به‌حق پروردگار از آنِ اوست و می‌بایست دوباره به شاهنشاهی پارس بازگردد. او بازگو کرد که همهٔ کشورها در این سرزمین، میان ایونیه و کاریه، در گذشته به دست ساتراپ‌های پارسی گردانده می‌شدند؛ از زمانی که کورش بزرگ پادشاهی
گردانده می‌شدند؛ از زمانی که کورش بزرگ پادشاهی را از مادها به پارسیان رساند، تا زمان داریوش سوم، واپسین شهریار پارسی، که فرمانروایی‌اش به دست اسکندر بزرگ نابود شد. بدین‌سان به باور او، روا و درست بود که پادشاهی‌ای که پیش‌تر در دست پارسیان بود، بار دیگر برای ایشان بازپس گرفته و یکپارچه شود.»
ام تیوی (به انگلیسی: MTV) یا «گروه تلویزیونی ام»، یک گروه ایرانی از شبکه‌های ماهواره‌ای است که دفتر مرکزی آن در آنکارا قرار دارد. گروه تلویزیونی ام در حال حاضر برنامه‌های متنوعی شامل فیلم، سریال و سرگرمی ارائه می‌دهد. اکنون این شبکه‌ فقط بر روی ماهواره یاهست و یوتلست قابل دریافت هستند و کل خاورمیانه، اروپا، را پوشش می‌دهند. تاریخچه. این شبکه در سال ۱۳۹۸ تاسیس شد. با پخش برنامه‌ نوروز ۱۳۹۹ بیننده جذب کرد و پس از اینکه بینندگان زیاد شد با پخش انیمیشن‌ در برنامه انیکارتون به اوج شکوفایی رسید پس از چند ماه با
انیکارتون به اوج شکوفایی رسید پس از چند ماه با پخش آگهی‌های بازرگانی توانست بودجه جمع آوری کند پس از چند هفته با پخش سریال‌های متنوع تاکنون در حال پخش سریال هستش بینندگان زیادی دارد.
خون در مقابل خون یا پیوندهای خونی یک فیلم درام، جنایی و حماسی آمریکایی محصول سال ۱۹۹۳ به کارگردانی تیلور هاکفورد است. این فیلم زندگی در هم تنیده سه خویشاوند اهل چیکانو (آمریکایی‌های مکزیکی‌تبار) را از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۴ دنبال می‌کند. آنها در ابتدا اعضای یک باند خیابانی در شرق لس‌آنجلس بودن و با وقوع حوادث دراماتیک، زندگی و دوستی‌هایشان برای همیشه تغییر می‌کند. فیلمنامه تا حدودی زندگینامه‌ای است و از تجربیات باکا در باندهای خیابانی و زندان گرفته شده است. عنوان فیلم به آیین آغازین کشتن کسی برای ورود به یک باند
فیلم به آیین آغازین کشتن کسی برای ورود به یک باند اشاره دارد و در انتهای دیگر، عدم امکان خروج از باند مگر با کشته شدن. این فیلم توسط بوئنا ویستا پیکچرز دیستریبیوشن در ۳۰ آوریل ۱۹۹۳ منتشر شد. نقدهای انتقادی ترکیبی از مثبت تا منفی بودند و این فیلم در گیشه ناامیدکننده بود، اما بعداً به یک فیلم هواداران سرسخت در میان بخش‌هایی از جامعه مکزیکی-آمریکایی تبدیل شد. ساخت. تصویربرداری اصلی در ماه مه ۱۹۹۱ آغاز شد، فیلم در لس آنجلس و شرق لس‌آنجلس فیلمبرداری شد.
سابا آنگلانا (۱۷ نوامبر ۱۹۷۰) بازیگر و خوانندهٔ بین‌المللی سومالیایی-ایتالیایی است. زندگی. سابا در موگادیشو، پایتخت سومالی، در دوران دوران سوسیالیستی کشور به دنیا آمد. مادرش دختر یک سومالیایی تبعیدی بود که در اتیوپی، کشور همسایه، زندگی می‌کرد. پدرش فرماندهٔ پیشین در ارتش ایتالیا بود که پس از جنگ جهانی دوم از ایتالیا به سومالی نقل مکان کرده بود.به دلیل سابقهٔ نظامی ارشد پدر سابا در دوران ادارهٔ استعماری پیشین، رژیم نظامی وقت سومالی او را به‌عنوان یک جاسوس بالقوه می‌پنداشت. خانوادهٔ آنگلانا در نتیجه به
بالقوه می‌پنداشت. خانوادهٔ آنگلانا در نتیجه به ایتالیا تبعید شدند، زمانی که سابا هنوز کودک بود. پس از آن، سابا در ایتالیا بزرگ شد و بعداً در دانشگاه ساپینزا در رم تحصیل کرد. با این حال، ریشه‌های سومالیایی او همچنان برایش مهم باقی ماند. او زبان سومالی را نزد مادرش آموخت، به‌ویژه لهجهٔ منطقه‌ای خَمار وینه، و از طریق موسیقی با سومالی ارتباط برقرار کرد. سابا مسلمان است، اما روابط مدرنی نیز با مسیحیت کاتولیک دارد. پیشه. سابا فعالیت هنری خود را در دههٔ ۱۹۹۰ به‌عنوان بازیگر در تلویزیون ایتالیا آغاز کرد. او در یک
بازیگر در تلویزیون ایتالیا آغاز کرد. او در یک سریال تلویزیونی محبوب محلی با عنوان "تیم پلیس" نقش یک پلیس زن با تبار دوگانهٔ سومالیایی-ایتالیایی را بازی کرد. در سال ۲۰۰۷، سابا اولین آلبوم استودیویی خود را با عنوان "جیدکا: خط" منتشر کرد که در آن صداهای سنتی سومالی زادگاهش را با المان‌های معاصر ایتالیایی ترکیب کرده است. در سال ۲۰۲۴، او رمان "خانم شگفت‌انگیز" را منتشر کرد که داستان خانواده‌اش و پژوهش شخصی او دربارهٔ ریشه‌هایش را روایت می‌کند.
کاهن دوم آمون ("hm netjer sen-nu en Amun")، یک مقام کاهنی عالی‌رتبه در فرقه آمون پرستی در مصر باستان بود. مقام کاهن دوم آمون در پادشاهی نوین، در آغاز دودمان هجدهم، ایجاد شد. تاریخچه. پادشاهی نوین:. مقام کاهن دوم آمون در آغاز دودمان هجدهم در زمان سلطنت احمس یکم ایجاد شد. یک سنگ یادبود اهدایی از کرنک ثبت کرده است که چگونه پادشاه احمس یکم، مقام کاهن دوم آمون را خریداری کرد و برای این مقام چیزهایی از جمله زمین، کالا و افراد خوب و خبره بخشید. مقام کاهن دوم آمون در زمان ایجاد آن، تحت اختیار و نظارت همسر خدای آمون
زمان ایجاد آن، تحت اختیار و نظارت همسر خدای آمون قرار گرفت.در حضور [...مقامات...] قلمرو تبس و کاهنان معبد آمون نوشته شد. آنچه در این روز گفته شد: «مقام کاهن دوم آمون [به همسر آمون، همسر بزرگ سلطنتی، متحد با تاج سفید، اهمسه نفرتاری، تعلق خواهد داشت؛ که برای او به صورت ارثی، از پسری به پسر دیگر، وارثی به وارث دیگر، [بدون اجازه] دخالت کسی برای همیشه و همیشه، تعیین شده است.»این موقوفه به ملکه اهمسه نفرتاری و فرزندانش واگذار شد. این سند امضا و بعداً توسط یک کاهن تأیید شد. اسناد مربوط به دوران بعدی نشان می‌دهد
تأیید شد. اسناد مربوط به دوران بعدی نشان می‌دهد که او در این سمت، مسئول تمام دارایی‌های معبد، اداره املاک، کارگاه‌ها، خزانه‌ها و تمام کارکنان اداری معبد بوده است. در طول سلطنت حتشپسوت و توتموس سوم، کاهن دوم در ساخت و سازهای سلطنتی در کرنک مشارکت داشت. کاهن دوم، پویمره، بر ساخت یک زیارتگاه آبنوس اختصاص داده شده به حتشپسوت، ساخت دو هرم برای توتموس دوم و ساخت درهایی از سنگ آهک نظارت داشت. در مقبره پویمره نشان داده شده است که او علاوه بر این، مسئول دریافت کالا از واحه‌ها و مالیات از نوبیه، از جمله اسیران، نیز
از واحه‌ها و مالیات از نوبیه، از جمله اسیران، نیز بوده است. دوره میانه سوم:. در زمان کاهنان اعظم آمون پی‌عنخ و پینجم یکم در دودمان بیست و یکم مصر، مقام کاهن دوم توسط بستگان کاهنان اعظم به عهده گرفته میشد. از زمان منخپرع به بعد، مقام‌های کاهنان دوم، سوم و چهارم آمون توسط خانواده کاهن اعظم آمون به دست نیامد. این مناصب به اشراف محلی تبس داده می‌شد که اغلب با خانواده کاهن اعظم ازدواج می‌کردند. در طول دودمان بیست و پنجم مصر، حاکمان نوبیایی تسلط خانواده‌های محلی بر این مناصب کاهنی را از بین بردند. شاباقو،
محلی بر این مناصب کاهنی را از بین بردند. شاباقو، کِلباسکِن را به عنوان کاهن چهارم و بعداً پسرش هَرم-آخت را به عنوان کاهن اعظم آمون منصوب کرد. تهارقا پسرش نشیشوتفنوت را به عنوان کاهن دوم آمون منصوب کرد.
بنیاد رم، که پیش‌تر با نام بنیاد صندوق پس‌انداز رم شناخته می‌شد، یک سازمان خیریه مستقر در رم، ایتالیا است. این سازمان جایگزین نهاد مالی تاریخی صندوق پس‌انداز رم (تأسیس ۱۸۳۶) شد و در سال ۱۹۹۱ به عنوان یک بنیاد بانکی بازسازی شد. در این بازسازی، فعالیت‌های بانکی آن جدا شد و با دیگر بانک‌های رم ادغام شد تا بانک رم شکل گیرد، که بعدها بخشی از کاپیتالیا و سپس یونی‌کردیت شد. بنیاد همچنان به عنوان سهامدار یونی‌کردیت باقی ماند، گروه بانکی‌ای که در میانه سال ۲۰۰۷ کاپیتالیا را خریداری کرد. تا تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۰۶، این
را خریداری کرد. تا تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۰۶، این بنیاد دومین سهامدار بزرگ کاپیتالیا با سهم ۵٫۰۲٪ بود. در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷، این بنیاد ۱٫۱۳٪ از سهام UniCredit را در اختیار داشت. در سال ۲۰۰۹ به 0.956 در سال ۲۰۱۳ به ۰٫۴۸۴٪ کاهش یافت. (در سال ۲۰۱۴ به دلیل کاهش کل سرمایه سهام بانک به ۰٫۴۷۸٪ افزایش یافت) در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۱۵، ارزش خالص دارایی‌های سهامداران این بنیاد ۱٫۵۲۲ یورو بود. میلیارد. تاریخچه. در سال‌های ۱۹۹۱–۱۹۹۲، صندوق پس‌انداز رم فعالیت‌های بانکی خود را جدا کرد و آن‌ها را به یک شرکت سهامی سوچتا پر آتسیونی
کرد و آن‌ها را به یک شرکت سهامی سوچتا پر آتسیونی (S.p.A.) منتقل نمود و در ازای آن سهام جدید دریافت کرد. این S.p.A. بعدها بخشی از بانک رم شد و شخصیت حقوقی بانک سابق به بنیاد صندوق پس‌انداز رم تغییر نام داد. این بنیاد در سال ۲۰۰۷ به بنیاد رم (Fondazione Roma) تغییر نام یافت. در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۱۵، این بنیاد هنوز ۰٫۴۷۹٪ از سهام یونی‌کردیت یا ۲۸٬۵۷۱٬۲۲۰ سهم را در اختیار داشت. تا تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۱۵، بنیاد رم مالک ۴٫۲۵٪ سهام انتشارات علمی ایتالیایی، ۰٫۰۹٪ سهام بانک سرزمین نو، ۲٫۹۳٪ سهام شرکت سهامی ساتور (که
بانک سرزمین نو، ۲٫۹۳٪ سهام شرکت سهامی ساتور (که توسط مدیرعامل پیشین کاپیتالیا، ماتئو آرپه تأسیس شده بود) و ۸٪ سهام شرکت مدیریت دارایی فوندآکو بود. بنیاد رم همچنین در خانواده صندوق سرمایه‌گذاری خصوصی فوندآکو رم سرمایه‌گذاری کرده بود که مدیریت آن بر عهده شرکت مدیریت دارایی فوندآکو بود. بنیاد رم مالک ۱۰۰٪ واحدهای توزیع‌شده زیرصندوق‌های فوندآکو رم سهام جهانی ماهواره‌ای I, II و III، اوراق قرضه جهانی ماهواره‌ای I و II، صندوق متعادل جهانی اصلی (واحدهای سرمایه‌ای این زیرصندوق متعلق به بنیاد نبود) و اوراق قرضه
این زیرصندوق متعلق به بنیاد نبود) و اوراق قرضه بازارهای نوظهور بود، که دارایی خالص تلفیقی آن‌ها ۱٫۳۹۲ میلیارد یورو بود (که ۱٫۳۵۹ میلیارد یورو آن به بنیاد اختصاص داشت). خانواده صندوق سرمایه‌گذاری در شرکت‌های گروه علی‌بابا، بایدو، گروه تریپ.کام، تنسنت هولدینگز، نووزیمس، ارمس، کرینگ، لورئال، راکت اینترنت، ای‌آی‌ای، استراتاسیس، ایندیتکس، اطلس کوپکو، آرم هولدینگز، گروه بربری، شرکت آلفابت، آمازون ، بلوبرد بایو، فیسبوک، ایلومینا، اینتویی تیوسرجیکال، آیونیس فارماسوتیکال، لندینگ کلاب، لینکداین، نتفلیکس، سیلزفورس،
لندینگ کلاب، لینکداین، نتفلیکس، سیلزفورس، سیاتل ژنتیکس، اسپلانک، تسلا موتورز، تریپ‌ادوایزر، توییتر، و وُله فودز مارکت و ورک‌دی (زیرصندوق سهام جهانی ماهواره‌ای I) و همچنین در یونی‌کردیت (۳۳۵۲۵ سهم)، اینتسا سان‌پائولو، بانک مونته دی پاشی دی سیه‌نا، بانکو پاپولاره و یوبی‌آی بانکا و دیگر بانک‌ها (صندوق متعادل جهانی اصلی) سرمایه‌گذاری کرده بود.
داعش غرب آفریقا، با عنوان رسمی دولت اسلامی – ولایت غرب آفریقا (ISWAP), یک گروه شبه‌نظامی و زیرمجموعه اداری داعش، گروه شبه‌نظامی جهادی سلفی و شبه‌دولتی به رسمیت شناخته نشده است. داعش غرب آفریقا، عمدتاً در حوضه چاد، فعال است و با شورشی گسترده، علیه کشورهای نیجریه، کامرون، چاد و نیجر می‌جنگد. این گروه، منشعب از بوکو حرام است که با آن رقابت خشونت‌آمیزی دارد. تا مارس ۲۰۲۲، داعش غرب آفریقا، به عنوان یک سازمان چتر برای همه جناح‌های داعش در غرب آفریقا از جمله داعش صحرای بزرگ (IS-GS)، عمل می‌کرد، اگرچه روابط واقعی
صحرای بزرگ (IS-GS)، عمل می‌کرد، اگرچه روابط واقعی بینشان، محدود بود.
افسانهٔ پی‌آوه (به ایتالیایی: La Leggenda del Piave) که با نام «ترانهٔ پی‌آوه» نیز شناخته می‌شود، یک ترانهٔ میهن‌پرستانهٔ ایتالیایی است که توسط ئی.آ. ماریو پس از نبرد دوم رودخانهٔ پی‌آوه در ژوئن ۱۹۱۸ نوشته شد. در سپتامبر ۱۹۴۳، امبرتو دوم، پادشاه آیندهٔ ایتالیا، این ترانه را به عنوان سرود ملی جدید انتخاب کرد و جایگزین «مارچیا رِاله» شد. این ترانه تا ژوئن ۱۹۴۴ سرود رسمی ایتالیا باقی ماند؛ زمانی که رم آزاد شد و دولت و پادشاه به پایتخت بازگشتند، «مارچیا رِاله» دوباره به عنوان سرود ملی بازگردانده شد و هم پس از
دوباره به عنوان سرود ملی بازگردانده شد و هم پس از انتصاب امبرتو، ولیعهد ساووی به عنوان فرمانده کل سلطنت و هم پس از تسلط او به تاج و تخت پادشاهی به قوت خود باقی ماند. پس از همه‌پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶، جمهوری تازه تأسیس ایتالیا سرود «آواز ایتالیایی‌ها» را جایگزین آن کرد. امروزه این ترانه در ایتالیا محبوب است و در روز وحدت ملی و نیروهای مسلح (۴ نوامبر) توسط یک گروه موسیقی نظامی اجرا می‌شود. متن. این آهنگ به چهار بخش تقسیم شده و تاریخچه مختصری از جبهه ایتالیا در طول جنگ جهانی اول را ارائه می‌دهد.
ایتالیا در طول جنگ جهانی اول را ارائه می‌دهد. تأثیر. این ترانه برای نخستین بار در پایان نبردی که در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۸ برگزار شد، اجرا شد. ژنرال آرماندو دیاز یک تلگرام شخصی به نویسنده فرستاد تا از سهم موسیقایی او در پیروزی نظامی ارتش ایتالیا تشکر کند. در سال‌های پس از جنگ جهانی اول، این آهنگ به سرودی اختصاص داده شده به مقاومت در طول جنگ تبدیل شد. ماریو از دریافت پول از «افسانه پی‌آوه» خودداری کرد. در نوامبر ۱۹۴۱، او حلقه‌های ازدواج خود و همسرش را به همراه ۱۰۰ مدال طلای اول که به عنوان ادای احترام به این آهنگ
مدال طلای اول که به عنوان ادای احترام به این آهنگ توسط شهرهای کنار رودخانه پیاوه، انجمن‌های جانبازان جنگ و شهروندان عادی دریافت کرده بود، به طرح «طلا برای سرزمین پدری» اهدا کرد. «افسانه پی‌آوه» یکی از نامزدهای سرود ملی جمهوری جدید ایتالیا بود. با این حال، «سرود ملی ایتالیا» به جای آن انتخاب شد. امروزه، «افسانه پی‌آوه» هنوز هم بسیار محبوب است و معمولاً در مراسم رسمی برای یادآوری کشته‌شدگان و پیروزی نهایی نواخته می‌شود.
سیلویا زناری (۳۱ مارس ۱۸۹۵ – ۳۰ ژوئن ۱۹۵۶) یک زمین‌شناس و گیاه‌شناس ایتالیایی بود. زناری در شهر اودینه، ایتالیا به دنیا آمد و در دانشگاه پادووا تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۸ فارغ‌التحصیل شد. زناری بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ به مطالعه دولومیت‌ها در مناطق بلونو، کادوره و کوملیکوی پرداخت و در نهایت تمرکز خود را علاوه بر زمین‌شناسی، به گیاه‌شناسی نیز معطوف کرد. او نخستین فردی بود که مطالعه‌ای جامع دربارهٔ اکولوژی گیاهان در ارتفاعات بالا انجام داد، به‌ویژه در رشته‌کوه‌های سکستن دولومیتس. سپس او به مطالعهٔ رشته‌کوه
سکستن دولومیتس. سپس او به مطالعهٔ رشته‌کوه شیارا، از جمله مونته سروآ پرداخت. زناری یک تک‌نگاره با عنوان سهمی در شناخت گیاهان کوملیکو (کادور علیا): یادداشت‌هایی در باب نقد سیستماتیک منتشر کرد که گروه‌های مختلف موجودات در منطقه کوملیکوی را توصیف می‌کرد. کار او در زمینه پوشش گیاهی دولومیت‌ها آخرین تحقیق مهم فیتوسوسیولوژیکی در این منطقه برای مدت سی سال بود. زناری در ادامه به عنوان استاد گیاه‌شناسی سیستماتیک در دانشگاه پادووا در پادووا فعالیت کرد. زندگی. سیلویا زناری در ۳۱ مارس ۱۸۹۵ متولد شد. زناری در اودینه،
زناری در ۳۱ مارس ۱۸۹۵ متولد شد. زناری در اودینه، ایتالیا متولد شد. پدرش مهندس بود و در ساخت ژنراتورهای برق آبی در والسلینا مشارکت داشت. زنری قبل از ورود به دانشگاه پادوا، در ویتوریو ونتو و دبیرستان و لیسئوم در پادووا تحصیل کرد. او در سال ۱۹۱۸ با تحصیل در رشته زمین‌شناسی و کانی‌شناسی از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. زناری یک زمین‌شناس و گیاه‌شناس بود. در حالی که برای مؤسسهٔ زمین‌شناسی کار می‌کرد، بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ به مطالعهٔ دولومیت‌ها در مناطق بلونو، کادوره و کوملیکوی پرداخت و در نهایت تمرکز خود را علاوه
و کوملیکوی پرداخت و در نهایت تمرکز خود را علاوه بر زمین‌شناسی، به گیاه‌شناسی نیز معطوف کرد. او نخستین فردی بود که مطالعه‌ای جامع دربارهٔ اکولوژی گیاهان در ارتفاعات بالا انجام داد، به‌ویژه در رشته‌کوه‌های سکستن دولومیتس. سپس به مطالعهٔ رشته‌کوه شیارا، از جمله مونته سروآ پرداخت. تحقیقات او شامل تحلیل آماری گیاهان در ارتفاعات مختلف بود که توزیع گونه‌های مختلف را توضیح می‌داد. در سال ۱۹۴۲، زناری یک تک‌نگاره با عنوان سهمی در شناخت گیاهان کوملیکو: یادداشت‌هایی در باب نقد سیستماتیک منتشر کرد که گروه‌های مختلف
در باب نقد سیستماتیک منتشر کرد که گروه‌های مختلف موجودات در منطقهٔ کوملیکوی را توصیف می‌کرد. کار او در زمینهٔ پوشش گیاهی دولومیت‌ها آخرین تحقیق مهم فیتوسوسیولوژیکی در این منطقه برای مدت سی سال بود. زناری در ادامه به عنوان استاد گیاه‌شناسی سیستماتیک در دانشگاه پادووا در پادووا فعالیت کرد. زناری در ۳۰ ژوئن ۱۹۵۶ در یک تصادف رانندگی درگذشت.
جشنواره جشن‌ها (به ایتالیایی "Festival delle Sagre") رویدادی است که به پاسداشت آداب، رسوم و سنت‌های زندگی روستایی برگزار می‌شود. این جشنواره هر "ساله" در منطقه پیه‌مونته ایتالیا، در طول تعطیلات آخر هفته دومین یکشنبه سپتامبر، در شهر آسته برگزار می‌شود. این جشنواره یکی از سه رویداد اصلی ماه سپتامبر در این منطقه به‌شمار می‌رود. دو رویداد مهم دیگر عبارتند از: بر اساس سنت، این جشنواره از شب شنبه آغاز شده و تا پایان روز یکشنبه ادامه پیدا می‌کند. جالب است که برنامه‌های شب شنبه معمولاً بیش از روز بعد بازدیدکنندگان
شب شنبه معمولاً بیش از روز بعد بازدیدکنندگان را جذب می‌کند. در مجموع، این رویداد دو روزه هر سال حدود ۲۰۰ هزار بازدیدکننده را از نقاط مختلف ایتالیا و حتی خارج از کشور به آستی می‌کشاند. رویداد روز یکشنبه با یک رژه رنگارنگ آغاز می‌شود که در خیابان‌های شهر می‌پیچد و ارزش‌ها و سنت‌های روستایی استان را با بیش از ۳۰۰۰ شخصیت با لباس‌های اصیل آن دوره به تصویر می‌کشد. تاریخچه. آغاز جشنواره جشن‌ها را می‌توان به ایده‌ای از جیووانی بورلو، رئیس اتاق بازرگانی آسته، در سال ۱۹۷۴ نسبت داد: طرح او این بود که دوجا دِ اور، که
۱۹۷۴ نسبت داد: طرح او این بود که دوجا دِ اور، که اساساً یک مسابقه شراب بود، را با جشنواره‌ای که دنیای روستایی گذشته را جشن می‌گیرد، تکمیل کند. برگزارکنندگان به ویژه بر جنبه غذایی این رویداد تأکید داشتند و غذاهای محلی مختلف منطقه را در یک مکان ارائه می‌دادند و شراب‌های محلی را تکمیل می‌کردند. همه‌گیری کووید-۱۹ باعث لغو جشنواره در سال‌های ۲۰۲۰–۲۰۲۱ شد. نمایشگاه غذا و شراب. جشنوارهٔ جشن‌ها بزرگ‌ترین رستوران فضای باز ایتالیا را دربردارد، که مجموعه‌ای از خوراک‌های اصیل منطقهٔ پیه‌مونته را عرضه می‌کند. بیش از
اصیل منطقهٔ پیه‌مونته را عرضه می‌کند. بیش از چهل انجمن محلی از استان آسته، خوراک‌های ویژهٔ خود را ارائه می‌دهند، همراه با شراب‌های آستی با نشان کیفیت تضمین‌شده، از غرفه‌هایی که در میدان بزرگ مرکزی «میدان مسابقه» آستی برپا شده‌اند. این غرفه‌ها به گونه‌ای چیده می‌شوند که فضای یک روستای قدیمی دوباره زنده شود. دستورهای غذایی مکتوب و شفاهی که توسط نسل‌های مختلف مردم روستایی ایجاد شده‌اند، هر ساله برای ارائه منویی شامل بیش از هشتاد غذای مختلف استفاده می‌شوند که با استفاده از مواد اولیه‌ای که مختص منطقه آسته
که با استفاده از مواد اولیه‌ای که مختص منطقه آسته هستند، تهیه می‌شوند. برخی از آنها غیرمعمول هستند، مانند برنج با باربرا دآستی، پولنتا با خورش گراز وحشی، آنیولوتی خرگوش، بلیک سرخ‌شده ("آلبورل" - نوعی ماهی)، "فاریناتا" ("بلکودا" در گویش آسته از زبان پیدمونتی) یا "بولیتو" با "باگنتو ورده". برخی از غذاها تقریباً در مقادیر صنعتی تهیه می‌شوند - در سال ۲۰۰۴ بیش از ۴۰۰۰ کیلوگرم آگنولوتی خرگوش مصرف شد - و با قیمت‌های مقرون به صرفه فروخته می‌شود. رژه. صبح روز یکشنبه، راهپیمایی بزرگی در خیابان‌های آستی برگزار می‌شود