payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فاسد به نهادهای دولتی را رد می‌کرد. او خواستار اداره غیرنظامی تکنوکرات عاری از وابستگی‌های قومی، مذهبی یا سیاسی شد و نسبت به از دست دادن مسیر ملی پس از سقوط رژیم هشدار داد. هجری نظرات متفاوتی در مورد رئیس‌جمهور موقت سوریه، احمد شرع، ابراز کرد. در بیانیه‌ای ضبط شده در مارس ۲۰۲۵، او هرگونه همسویی سیاسی با دولت دمشق را انکار کرد و آن را افراطی و تحت پیگرد عدالت بین‌المللی توصیف کرد. او مقامات را به تلاش برای ایجاد تفرقه در السویداء با انتصاب چهره‌های نامحبوب برای نمایندگی استان متهم کرد. او همچنین از به رسمیت
نمایندگی استان متهم کرد. او همچنین از به رسمیت شناختن اعلامیه قانون اساسی جدید خودداری کرد و آن را «غیرمنطقی» خواند.
۲-میاکیباشوو () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آنیاسوو () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
بولشیه کارکالی () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ردا آگورام (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل مراکش است. وی در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال کانادا, جوانان کانادا, کبک، و تیم ملی فوتسال کانادا بازی کرده است.
مدیسین شیپمن (زاده ) بازیگر، خواننده و مدل آمریکایی است.
اخراجِ ۱۴۰۴ افغان‌ها از ایران اقدام دولت ایران در بیرون کردن اجباری مهاجرانِ و پناه‌جویان افغانستانی است که اجازه اقامت آنها را تمدید نکرده و ایران را ترک نکرده بودند. بخشی از این افراد پس از سرکار آمدن دوباره طالبان در تابستان ۱۴۰۰ به ایران آمده بودند، تعدادی هم متولد ایران بودند و عده‌ای هم چند دهه در این کشور زندگی کرده بودند. مقامات ایرانی، کاهش هزینه‌های بخش عمومی و حفظ امنیت ملی ایران را به‌عنوان دلایل اصلی این اقدام گفته است. این اخراج به‌صورت عملیات گسترده دولتی بعمل آمد و بخشی از یک کارزار وسیع‌تر
گسترده دولتی بعمل آمد و بخشی از یک کارزار وسیع‌تر بود که در اوایل ۱۴۰۴ اعلام شد، روند اخراج‌ها به مرور و به‌خصوص پس از جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل، به‌طور چشمگیرتری در ماه‌های (ژوئن و ژوئیه ۲۰۲۵) شتاب گرفت. سازمان بین‌المللی مهاجرت گزارش داد که بیش از نیم میلیون افغانی، در طی یک دوره ۱۶ روزه اخراج شدند و این اتفاقی است که به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین جابه‌جایی‌های اجباری جمعیت، در دهه اخیر توصیف شده است. بر اساس منابع خبری، ایران قصد دارد ۴ میلیون افغانی دیگر را نیز اخراج کند و تا ژوئیه سال ۲۰۲۵، تعداد اخراج
را نیز اخراج کند و تا ژوئیه سال ۲۰۲۵، تعداد اخراج شدگان از کشور، به ۱٫۱ میلیون نفر خواهد رسید. این کارزار، موجب بروز بحران انسانی شدیدی در مرز افغانستان و ایران گردید و به دلیل نقض حقوق بین‌المللی، به‌ویژه اصل عدم بازگرداندن اجباری، ایران مجدداً با محکومیت گسترده بین‌المللی مواجه شد. پیش‌زمینه. ایران به مدت چهار دهه و در پی سال‌ها جنگ و بی‌ثباتی در افغانستان، یکی از بزرگ‌ترین جمعیت‌های پناهجویی جهان را میزبانی کرده است. پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، تعداد افغان‌های ساکن ایران، بین ۴ تا ۶ میلیون
تعداد افغان‌های ساکن ایران، بین ۴ تا ۶ میلیون نفر برآورد شد که اجازه اقامت بسیاری از آنان از سوی دولت ایران تمدید نشده بود. از سال ۲۰۲۳ میلادی که مقامات ایرانی گفتند قصد دارند مهاجرینی که به طور غیرقانونی در ایران به سر میبرند را بازداشت و اخراج کنند، پاکستان همسایه دیگر افغانستان تقریبا در همان زمان اقدامات مشابهی را برای اخراج افغان‌ها آغاز نمود. افغان‌ها در طول اقامت خود در ایران، اغلب با تبعیض، محدودیت در آزادی‌ها، حمایت حقوقی اندک و نقض حقوق بشر مواجه بوده‌اند. متخصصان بارها به این موج گسترده و کنترل
بوده‌اند. متخصصان بارها به این موج گسترده و کنترل نشده مهاجرت انتقاد کردند، از جمله شهباز غفوری که در تحلیلی مطرح کرد: که این جمعیت عظیم پناهجویان افغان، فشار زیرساختی قابل‌توجهی بر ایران وارد کرده است. وی تأکید می‌کند که این فشارها، علاوه بر ایجاد مشکلات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی داخلی، تأثیرات عمیقی بر ساختارهای نهادی و رفتاری ایران داشته و مدیریت چنین جمعیتی، مستلزم بازتعریف سیاست‌ها و سازوکارهای حکمرانی در کشور است. در این مورد خاص، اوج‌گیری قابل‌توجهی در آوریل ۲۰۰۷ رخ داد و این زمانی بود که ایران
در آوریل ۲۰۰۷ رخ داد و این زمانی بود که ایران سرکوبی بی‌سابقه‌ای را آغاز کرد و تا ژوئن ۲۰۰۸، نزدیک به ۴۹۰ هزار افغانی را بازداشت کرد. بازداشت‌شدگان گاهی تا چند روز در اردوگاه‌های اخراجی نگه داشته می‌شدند و سپس از کشور اخراج می‌گردیدند. گزارش‌های موجود، از نقض‌های گسترده‌ای خبر می‌دادند: خانواده‌ها از هم جدا می‌شدند، افراد مورد ضرب‌وشتم یا بدرفتاری شدید فیزیکی قرار می‌گرفتند و بسیاری نیز بدون اخطار یا با اطلاع بسیار اندک زمانی، مجبور به ترک خانه‌های خود می‌شدند. پس از تسلط طالبان در اوت ۲۰۲۱، روند
خود می‌شدند. پس از تسلط طالبان در اوت ۲۰۲۱، روند بازگرداندن افغان‌ها شتاب گرفت. در سال ۲۰۲۲، درحدود ۴۸۵ هزار افغانی از ایران اخراج شدند و در سال ۲۰۲۳، این تعداد به بیش از ۶۵۰ هزار نفر رسید. از مارس ۲۰۲۴ تا مارس ۲۰۲۵، ایران ۱٫۲ میلیون افغانی را اخراج کرده است. روایت‌های مطبوعات داخلی و مخالفان مهاجرت. روزنامۀ "اعتماد"، از دلایل امنیتی و اقتصادی نام می‌برد؛ «برهم خوردن تعادل بازارکار، نرخ بالای موالید اتباع افغانستانی در ایران، جرایم و مصرف یارانه های پنهان» را از جمله عوامل حساسیت عمومی جامعۀ ایران به
را از جمله عوامل حساسیت عمومی جامعۀ ایران به مهاجران افغانستانی نام می‌برد. "تابناک" مدعی شده است که افغان‌ها در ایران «به تنهایی بالغ بر هفت میلیارد دلار به‌طور سالیانه از یارانه‌های پنهان در ایران استفاده می‌کنند.» «اخراج افغانی مطالبهٔ ملی». هشتگی با نام «اخراج افغانی مطالبهٔ ملی» از ابتدای مرداد ۱۴۰۲/ اوت ۲۰۲۳ در شبکه‌های مجازی فارسی گسترش یافته است که بررسی‌های حمیدرضا احمدی و میلاد محمدی، یک تحلیلگر و یک روزنامه‌نگار، نشان می‌دهد که در سال‌های ابتدای دههٔ ۲۰۲۰، شکل‌های نوینی از مهاجر ستیزی در فضای
دههٔ ۲۰۲۰، شکل‌های نوینی از مهاجر ستیزی در فضای رسانه‌ای و مجازی ایران پدیدار شده است که با رویکردی امنیت‌محور و در پوششی ملی‌گرایانه، تلاش دارد همهٔ مهاجران افغانستانی در ایران را به‌مثابهٔ «دشمن» بازنمایی کند. در این روایت، مهاجرت نه به‌عنوان پدیده‌ای اجتماعی، بلکه به‌مثابهٔ تهدیدی علیه مردم تصویر می‌شود و راه‌حل پیشنهادی نیز در اخراج کامل آنان و بازگشت به افغانستان خلاصه می‌گردد. عوامل مؤثر اخراج. پس از سقوط جمهوری افغانستان به دست طالبان و تشدید روند مهاجرت افغان ها تمام همسایگان افغانستان به جز ایران
افغان ها تمام همسایگان افغانستان به جز ایران مرزهای خود را به روی مهاجرین بستند. پس از به قدرت رسیدن طالبان، ازبکستان مرزهای خود را با افغانستان مسدود کرد و اعلام کرد که به هیچ افغانی وضعیت پناهندگی اعطا نمی‌کند. دولت ایران مدت‌هاست جمعیت قابل توجه پناهجویان افغانی را به‌عنوان باری اقتصادی و اجتماعی بر دوش کشور تلقی می‌کند. پس از جنگ ایران و اسرائیل در ژوئن ۲۰۲۵، دولت رویه ضد مهاجرت خود را تشدید کرد و افغان‌ها را مسئول ناکامی‌های امنیتی دانست و به جاسوسی برای اسرائیل متهم نمود. رسانه‌های دولتی تصاویر
برای اسرائیل متهم نمود. رسانه‌های دولتی تصاویر «اعترافات» یک فرد افغانی را منتشر کردند، اما مدارک مستندی ارائه نشد. منتقدان و ناظران بین‌المللی این اتهامات را بهانه‌ای کاملاً بی‌اساس دانستند و معتقدند دولت ایران برای تحقق خواسته دیرینه خود مبنی بر کاهش جمعیت افغانی‌ها و منحرف کردن نارضایتی‌های داخلی، از طریق قربانی‌سازی این اقلیت آسیب‌پذیر استفاده می‌کند. عرفات جمال، نماینده کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان افغانستان، اظهار داشت: «افغان‌ها قربانی این ماجرا شده‌اند و بخشی از خشم موجود در ایران،
این ماجرا شده‌اند و بخشی از خشم موجود در ایران، بر سر آنان خالی می‌شود.» از منظر اقتصادی، غفوری خسارات قابل توجه ناشی از حضور غیرقانونی مهاجران را شامل فرصت‌سوزی در بازار کار بومی، فرار مالیاتی و کسری صندوق‌های بازنشستگی می‌داند که جمعاً معادل بیش از ۶۰۰ هزار میلیارد تومان در سال برآورد می‌شود. این رقم معادل نیمی از بودجه عمومی کشور بوده و تهدیدی بزرگ برای ثبات مالی و اجتماعی ایران است. بر اساس تحلیل‌های شهباز غفوری، شهرساز ایرانی، این بحران صرفاً محصول فشارهای امنیتی یا سیاسی نیست، بلکه بازتابی از ضعف
فشارهای امنیتی یا سیاسی نیست، بلکه بازتابی از ضعف ساختاری، ناتوانی در مدیریت جمعیت و بحران‌های اقتصادی و اجتماعی عمیق در ایران است. علاوه بر این، فشارهای اقتصادی ناشی از تحریم‌های بین‌المللی، تورم فزاینده و نرخ بیکاری بالا، زمینه‌ساز افزایش نارضایتی‌های عمومی و مطالبات برای کاهش جمعیت مهاجران شده است. کارزار اخراج. ابعاد و جدول زمانی. در تاریخ ۶ ژوئن ۲۰۲۵، دولت ایران یک ضرب‌الاجل یک‌ماهه اعلام کرد تا تمامی پناهجویان افغانی فاقد مدرک، کشور را ترک کنند، در غیر این صورت با بازداشت و اخراج مواجه خواهند شد. این
این صورت با بازداشت و اخراج مواجه خواهند شد. این کارزار، مخصوصاً پس از درگیری با اسرائیل، به‌طرز چشم‌گیری شدت گرفت. سازمان بین‌المللی مهاجرت (IOM) گزارش داد که بین ۲۴ ژوئن تا ۹ ژوئیه، ۵۰۸٬۴۲۶ تن افغانی از ایران اخراج شدند و تعداد عبورهای روزانه از مرز، به اوج خود و به ۵۱٬۰۰۰ نفر رسید. سازمان بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر (IFRC) نیز اعلام کردند که از ابتدای سال ۲۰۲۵، بیش از ۸۰۰٬۰۰۰ افغانی از ایران مراجعت کرده‌اند. روش‌ها. مقامات ایرانی با اجرای یورش‌های گسترده، ایجاد ایست‌های بازرسی و بازرسی در محل‌های
گسترده، ایجاد ایست‌های بازرسی و بازرسی در محل‌های کار، عملیات اخراج افغانی‌ها را پیش بردند. شهادت‌های اخراج‌شدگان حاکی از آن است که پلیس، آنان را از خانه‌ها و خیابان‌ها یا اغلب در نیمه‌شبها، جمع‌آوری کرده و به مراکز بازداشت شلوغی منتقل می‌کرد. یکی از اخراج‌شدگان به نام سحر، به روزنامه گاردین گفت: «آنها نیمه‌شب آمدند. ازشان خواهش کردم فقط دو روز به من فرصت بدهند تا وسایلم را جمع کنم. اما گوش نکردند. آنها ما را مثل زباله بیرون انداختند». در مراکز بازداشت، اخراج‌شدگان از ضرب و شتم، اخاذی و محرومیت از غذا و آب
از ضرب و شتم، اخاذی و محرومیت از غذا و آب گزارش داده‌اند. یک جوان به نام بشیر گفت: «آنها ما را می‌زدند و مورد آزار قرار می‌دادند». گزارش‌های گسترده‌ای وجود داشت مبنی بر این که مقامات دولتی، اسناد قانونی مانند گذرنامه و ویزاهای معتبر را نابود می‌کردند تا مانع از هرگونه اعتراض قانونی افغانی‌ها به اخراجشان شوند. پس از آن، اخراج‌شدگان را به زور سوار اتوبوس‌ها کرده و آنها را به سوی مرز افغانستان منتقل می‌کردند. بحران انسانی. اخراج‌های گسترده افغانی‌ها، موجب بروز یک بحران شدید انسانی، در گذرگاه مرزی اسلام‌قلعه
یک بحران شدید انسانی، در گذرگاه مرزی اسلام‌قلعه در ولایت هرات شد. ده‌ها هزار نفر از افغان‌ها که بسیاری از آنان زنان و کودکان بودند، در گرمای طاقت‌فرسا، با دمای بالای ۵۰ درجه سانتی‌گراد، سرگردان ماندند. این شرایط و نیز گرمازدگی و کم‌آبی، باعث مرگ برخی از این افراد شد. می ‌هیونگ پارک از سازمان بین‌المللی مهاجرت (IOM)، وضعیت را چنین توصیف کرد: «هزاران نفر در زیر آفتاب… شرایط این افراد واقعاً وخیم است». نهادهای امدادرسان با کمبود شدید منابع مواجه شدند. سازمان IOM اعلام کرد که توانایی این سازمان برای کمک‌رسانی،
اعلام کرد که توانایی این سازمان برای کمک‌رسانی، به‌شدت محدود شده و تنها می‌تواند به ۱۰ درصد از نیازمندان دسترسی پیدا کند. کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان (UNHCR) نیز هشدار داد که عملیات این نهاد، به شدت با کمبود بودجه روبروست و ممکن است که ناچار به توقف فعالیت‌های خود شود. تأثیر بر زنان و کودکان. این بحران، زنان و کودکان را تحت تأثیر قرار داد. تنها در ماه ژوئن، یونیسف گزارش داد که بیش از ۵٬۰۰۰ کودک افغانی، بدون همراه یا جدا شده از خانواده شان، از ایران بازگردانده شده‌اند. برای زنان و دختران،
از ایران بازگردانده شده‌اند. برای زنان و دختران، بازگشت به افغانستان، به معنای روبه‌رو شدن با نظام سرکوب‌گر و «آپارتاید جنسیتی» طالبان بود. با توجه به قوانینی که زنان را از سفر یا کار بدون سرپرست مرد (مرد محرم) منع می‌کند، بسیاری از زنان مجرد و بیوه که اخراج شده بودند، در مرز سرگردان ماندند؛ زیرا نه توان ادامه به مسیر را داشتند و نه دسترسی به کمک‌های بشردوستانه برایشان ممکن بود. تحلیل حقوقی. سازمان‌های حقوق بشر و کارشناسان حقوقی، استدلال کرده‌اند که اخراج‌های دسته‌جمعی افغان‌ها، یک نقض جدی و فاحش در مورد
دسته‌جمعی افغان‌ها، یک نقض جدی و فاحش در مورد قوانین بین‌المللی به‌شمار می‌رود. مرکز حقوق بشر در ایران اعلام کرد که این اقدامات، مصداقی از «مجازات دسته جمعی» هستند. اخراج جمعی: اخراج گروهی افراد، بدون بررسی مورد وضعیت هر فرد، ناقض ماده ۱۳ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR) است که ایران نیز از امضاکنندگان آن به‌شمار می‌رود. اصل عدم بازگرداندن (non-refoulement): بازگرداندن پناهجویان به کشوری که در آن با خطر واقعی آزار، شکنجه یا نقض شدید حقوق بشر مواجه‌اند، نقض اصل بنیادین «عدم بازگرداندن» به‌شمار
نقض اصل بنیادین «عدم بازگرداندن» به‌شمار می‌رود. با توجه به اطلاع از نحوه سیاست و روش اجرایی حکومت طالبان و به‌ویژه سیاست‌های آن علیه زنان و اقلیت‌ها، این اخراج‌ها با وضوح کامل، ناقض این اصل هستند. احتمال ارتکاب جنایت علیه بشریت: سعید دهقان، یک وکیل حقوق بشر ایرانی اظهار داشت: «با توجه به گسترش، خشونت و ماهیت نظام‌مند این اخراج‌ها…، دلایلی به‌وجود آمده‌اند که این اقدامات، به‌عنوان جنایت علیه بشریت تلقی شوند». واکنش‌ها. ایران. دولت ایران، اقدامات خود را با استناد به امنیت ملی توجیه کرد. یک سخنگوی دولتی
با استناد به امنیت ملی توجیه کرد. یک سخنگوی دولتی اظهار داشت: «ما همیشه تلاش کرده‌ایم میزبان خوبی باشیم، اما امنیت ملی در اولویت است و طبیعی است که اتباع غیرقانونی باید به کشور خود بازگردند». سایر مقامات ایرانی ادعا کردند که روند بازگشت افغان‌ها تدریجی بوده و با حفظ کرامتهای انسانی همراه خواهد بود که در ضمن، شامل احترام به «همسایگان و برادران ایمانی» ایران نیز خواهد بود. افغانستان. دولت طالبان. رهبری طالبان، به‌صورت علنی از ایران خواست تا اجازه دهد که افغان‌ها، با احترام و به‌صورت تدریجی به کشور خود
افغان‌ها، با احترام و به‌صورت تدریجی به کشور خود بازگردند و یادآور شد که افغانستان، منابع لازم برای پذیرش ناگهانی این جمعیت عظیم بازگشتی را ندارد. حسن اخند، نخست‌وزیر طالبان، از ایران خواست تا از «رفتارهای تحقیرآمیز» به افغان‌ها پرهیز کند، زیرا که این اقدامات می‌تواند به «نفرت میان دو ملت» منجر شود. جامعه مدنی افغانستان. در غیاب یک واکنش قوی از سوی دولت، شهروندان افغانی، ابتکارات مردمی را برای کمک‌رسانی به اجرا گذاشتند. در هرات، بازرگانان و ساکنان آن، کاروان‌هایی از خودروهای شخصی را برای انتقال رایگان
از خودروهای شخصی را برای انتقال رایگان هزاران اخراج‌شده از مرز سامان دادند؛ در حالی که دیگران غذا، آب و سرپناه موقت فراهم کردند. سازمان ملل متحد. سازمان ملل و کمیساریای عالی پناهندگان (UNHCR)، هشدار دادند که بازگرداندن اجباری افغان‌ها، خطر بی‌ثبات‌سازی بیشتر افغانستان را در پی دارد؛ کشوری که هم‌اکنون با یک بحران انسانی مواجه است و بیش از ۲۹ میلیون نفر از افراد آن، نیازمند کمک هستند. ریچارد بنت، گزارشگر ویژه کمسیون حقوق بشر سازمان ملل در امور افغانستان، تحریک به تبعیض و خشونت و استفاده از «زبان غیرانسانی»
به تبعیض و خشونت و استفاده از «زبان غیرانسانی» علیه افغان‌ها را در ایران محکوم کرد. واکنش‌های بین‌المللی و جامعه مدنی. اخراج‌های افغان‌ها توسط ایران، با محکومیت گسترده‌ای از سوی شخصیت‌ها و نهادهای بین‌المللی روبه‌رو شد. هانا نیومن، عضو پارلمان اروپا، این اخراج‌ها را «غیرقانونی» و «اخراج از طریق زور و وحشت» توصیف کرد. نرگس محمدی، برنده ایرانی جایزه صلح نوبل که در زندان به‌سر می‌برد، در بیانیه‌ای از درون زندان، این اخراج‌ها را نقض تعهدات بین‌المللی از طرف ایران دانست. کانون نویسندگان ایران و دیگر نهادهای
ایران دانست. کانون نویسندگان ایران و دیگر نهادهای جامعه مدنی ایرانی نیز، رفتار «نژادپرستانه» با مهاجران را محکوم کرده و خواستار پایان دادن به روند این اخراج‌ها شدند. شهباز غفوری، عضو هیئت مدیره جامعه مهندسان شهرساز، بحران جمعیتی ناشی از حضور گسترده مهاجران افغان در ایران را یک مسئله ساختاری پیچیده با ابعاد اقتصادی، اجتماعی و فضایی می‌داند که فراتر از نگرانی‌های صرف امنیت ملی است. او بر ضرورت برنامه‌ریزی جامع، هماهنگی نهادی و اتخاذ سیاست‌های منسجم برای مدیریت ورود، اقامت و حضور اتباع خارجی تأکید دارد تا
ورود، اقامت و حضور اتباع خارجی تأکید دارد تا نابرابری‌های فضایی و فشارهای اقتصادی کاهش یابد. غفوری معتقد است که سیاست‌های کنونی بدون چارچوب‌های دقیق، موجب تشدید بحران‌های اجتماعی و اقتصادی شده و عدالت اجتماعی را تضعیف می‌کند، و تنها با رویکردی چندبُعدی می‌توان توسعه پایدار و حفظ کرامت انسانی را تضمین کرد. انتقادها. سامانهٔ اخراج از کشور با انتقادهای گسترده‌ای از سوی حقوقدانان، کنشگران، اهالی رسانه، هنرمندان و دیگران روبه‌رو شده است. اخراج مهاجران افغانستانی واکنش‌های بسیاری را برانگیخت. در ۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵/
واکنش‌های بسیاری را برانگیخت. در ۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵/ ۱۲ تیر ۱۴۰۴، بیش از ۱۳۰۰ کنشگر، روزنامه‌نگار، سینماگر و شهروند ایرانی و افغانستانی در نامه‌ای با عنوان «به رفتار غیرانسانی با افغانستانی‌ها پایان دهید»، خطاب به حکومت ایران، خواهان توقف فوری برخوردهای غیرانسانی با افغانستانی‌ها در ایران شدند. اخراج مهاجران غیرقانونی و قانونی افغان در ایران همراه با احساسات و سیاست‌های نژادپرستی، بیگانه‌هراسی، مهاجر ستیزی خشونت، نفرت‌پراکنی، دروغ‌رسانی،شکنجه، آزاربینی، ممنوعیت مسافرت داخلی و کار، مصادره و مسدود کردن دارایی‌ها
مسافرت داخلی و کار، مصادره و مسدود کردن دارایی‌ها و اسناد، اتهام واهی، اخاذی و باج‌گیری،محرومیت اجتماعی، انگ اجتماعی، تهدید مرگ، حملهٔ اوباش به سکونتگاه‌ها و اردوگاه‌های آنان بوده است. همچنین قتل چند تن از زنان و کودکان مهاجر افغان از جمله کبری رضایی ۲۶ ساله و مریم اسحاقی ۱۳ ساله روی داده است. به باور مهرداد درویش‌پور، «این حکومت است که با اتخاذ این‌گونه سیاست‌ها این احساسات را دامن می‌زند.»مرگ یک مهاجر افغان، محمدباقر رضایی ۶۰ ساله که داوطلبانه می‌خواست بازگردد، در اردوگاهی در زابل در ۱۹ تیر پس از شکنجهٔ
در اردوگاهی در زابل در ۱۹ تیر پس از شکنجهٔ وی روی داد.
اسکایلر سیمون (زاده ) خواننده، ترانه‌سرا و بازیگر آمریکایی است.
سازمان توسعه زنان (WDO) یک سازمان تخصصی بین دولتی و یکی از بازوهای سازمان همکاری اسلامی (OIC) در ترویج برابری جنسیتی است. این سازمان در سال 2005 تأسیس شد، اساسنامه آن در سال 2010 تصویب شد و فعالیت های آن به طور رسمی پس از افتتاح دفتر مرکزی آن در قاهره، مصر در سال 2021 آغاز شد. تمرکز این سازمان بر توانمندسازی زنان و دختران در زمینه های سیاسی، اجتماعی، آموزشی و فرهنگی است. در حال حاضر 19 کشور عضو است و به دنبال گسترش عضویت خود در بین کشورهای همکاری اسلامی است.
خوزه کوبرو سانچز (; – ) ورزشکار گاوبازی تورئو اهل اسپانیا بود. زندگی. خوزه کوبرو در بوردو، فرانسه، در خانواده‌ای مهاجر اهل اسپانیا به دنیا آمد و در محلهٔ کانیه‌خاس در مادرید بزرگ شد. او از دانش‌آموختگان برجستهٔ "مدرسهٔ ملی گاوبازی" ("Escuela Nacional de Tauromaquia") در ونتا دل باتان بود؛ این مجموعه در کاسا د کامپو، بزرگ‌ترین پارک عمومی مادرید، قرار دارد. در سال ۲۰۱۶، این مدرسه به افتخار او به نام "مدرسهٔ گاوبازی جامعهٔ مادرید ال یییو" ("Escuela Taurina de la Comunidad de Madrid el Yiyo") تغییر نام داد. در
Comunidad de Madrid el Yiyo") تغییر نام داد. در فوریهٔ ۱۹۸۰، او نخستین بار در سن سباستیان د لوس ریس در میدان گاوبازی به‌همراه پیکادورها روی صحنه رفت؛ در این برنامه، او در کنار کارلوس آراگون و آنتونیو آمورس گاوبازی کرد. در همان سال، او در رتبه‌بندی گاوبازان تازه‌کار ("نووی‌یه‌رو") صدرنشین شد و جایزهٔ مشهور "کفش طلایی" ("Zapato de Oro") شهر آرنِدو را به دست آورد. کوبرو آلترناتیوا (آیین ورود به مقام گاوباز کامل) را در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۱ در میدان گاوبازی بورگوس در شمال اسپانیا دریافت کرد. آنخل تروئل نقش «پدرخوانده»
اسپانیا دریافت کرد. آنخل تروئل نقش «پدرخوانده» را داشت و خوزه ماریا مانسانارس شاهد مراسم بود؛ گاوی که در این مراسم با آن جنگید، «کومادرخو» نام داشت و از دامداری خ. بوئندیا بود. مراسم تأیید آلترناتیوای او در ۲۷ مه ۱۹۸۲، در جشنوارهٔ سن ایسیدرو — رویدادی سالانه در میدان گاوبازی لاس ونتاس مادرید — برگزار شد. در این مراسم نیز خوزه ماریا مانسانارس پدرخوانده و امیلیو مونوز شاهد بود؛ گاوی که با آن مبارزه کرد «بوهِمیو» از دامداری فلیکس کامنو بود. کوبرو دوبار از در بزرگ میدان لاس ونتاس خارج شد (به‌معنای موفقیت
در بزرگ میدان لاس ونتاس خارج شد (به‌معنای موفقیت ویژه)، در ۱ و ۹ ژوئن ۱۹۸۳، هرچند که در سال ۱۹۸۱ نیز به‌عنوان "نووی‌یه‌رو" در این میدان ظاهر شده بود. در ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۴، ال یییو در پوزوبلانکو با فرانسیسکو ریورا، مشهور به پاکیری، هم‌برنامه شد؛ همان روزی که پاکیری توسط گاوی به نام آویسپادو، که تصور می‌کرد مرده است، به‌طور مرگبار زخمی شد. در فرهنگ عامه، این برنامهٔ گاوبازی به‌عنوان «نفرین‌شده» شناخته می‌شود (چرا که کوبرو نیز کمتر از یک سال بعد، به‌شکل مشابهی در میدان کشته شد). مرگ. کوبرو که به نمادی در
در میدان کشته شد). مرگ. کوبرو که به نمادی در گاوبازی بدل شده بود و امید بسیاری از هواداران را در دل داشت و در نتیجه از محبوبیت زیادی برخوردار بود، در ۳۰ اوت ۱۹۸۵، به‌جای کورو رومرو در میدان گاوبازی کولمنار ویخو حاضر شد تا به‌همراه آنتونیو چنل («آنتونیته») و خوزه لوئیس پالومار، با گاوهایی از دامداری مارکوس نونیِز، گاوبازی کند. ششمین گاو آن بعدازظهر، که بورلرو نام داشت، مبارزه‌ای دشوار با کوبرو داشت که با یک "استوکادا" (ضربهٔ شمشیر برای کشتن گاو) پایان یافت که کوبرو را از گاو جدا کرد. او به زمین غلتید و
که کوبرو را از گاو جدا کرد. او به زمین غلتید و دستیارانش برای کمک آمدند، اما گاو مستقیماً به سمت کوبرو بازگشت و او را از زیر بغل زخمی کرد. شاخ گاو مستقیماً به قلب کوبرو اصابت کرد و آن را به دو نیم کرد؛ او تقریباً بلافاصله کشته شد، اما هنوز توانست با صدایی ضعیف به دوستش بگوید: «پالی، این گاو منو کشت» و سپس جان سپرد. او فقط ۲۱ سال داشت. مراسم خاک‌سپاری او در لاس ونتاس برگزار شد و مقام‌های رسمی، دیگر گاوبازان و هواداران در آن حاضر بودند. سپس او را روی دوش تشییع کردند و در گورستان آلمودنا به خاک سپردند. در
کردند و در گورستان آلمودنا به خاک سپردند. در راستای بزرگداشت یاد او، تندیسی از کوبرو در بیرون میدان گاوبازی کولمنار ویخو نصب شده‌است و تندیس دیگری به یادش، که اثر لوئیس سانگینو است، در بیرون لاس ونتاس قرار دارد. در سال ۱۹۸۵، روزنامه‌نگار و نویسندهٔ مشهور آنتونیو د. اولانو، کتابی به‌نام "یییو. بدرود ای شاهزاده، بدرود" را به یاد او نگاشت.
پاتریک دی (؛ ۹ اوت ۱۹۹۲ – ۱۶ اکتبر ۲۰۱۹) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود. اوایل زندگی و تحصیلات. دی از پدر و مادری هائیتی‌تبار در فریپورت، نیویورک زاده شد و کوچک‌ترین فرزند از میان چهار پسر خانواده بود. پدرش پزشکی بود که در کودکی بوکس تمرین می‌کرد و مادرش، لایسا، مترجم سازمان ملل متحد بود. او در طول دوران حرفه‌ای خود در بوکس، موفق به دریافت مدرک کاردانی در رشتهٔ تغذیه از کالج اجتماعی ناساو و مدرک کارشناسی در رشتهٔ سلامت و تندرستی از دانشگاه کاپلان شد. دوران حرفه‌ای. دی از سال ۲۰۰۶ زیر نظر جو هیگینز،
دوران حرفه‌ای. دی از سال ۲۰۰۶ زیر نظر جو هیگینز، آتش‌نشان سابق و مربی بوکس، بوکس را آغاز کرد. در سال ۲۰۱۲، او در رقابت‌های دستکش طلایی نیویورک به پیروزی رسید. رکورد آماتوری او ۷۵ پیروزی و ۵ شکست بود، که شامل دو قهرمانی ملی نیز می‌شد. او به‌عنوان بوکسور آماتور شماره یک ایالات متحده در دستهٔ ۱۵۲ پوند شناخته شد و به‌عنوان عضو ذخیرهٔ تیم المپیک ایالات متحده در سال ۲۰۱۲ فعالیت داشت. دی به یکی از ده بوکسور برتر وزن میان‌سبک در رده‌بندی شورای جهانی بوکس (WBC) و فدراسیون بین‌المللی بوکس (IBF) تبدیل شد. او همچنین
بین‌المللی بوکس (IBF) تبدیل شد. او همچنین عنوان قهرمانی منطقه‌ای وزن میان‌سبک WBC قارهٔ آمریکا را کسب کرد. دی از مجموع ۲۲ مبارزهٔ حرفه‌ای خود، ۱۷ پیروزی، چهار شکست و یک تساوی به‌دست آورد. مرگ. دی در جریان شکست با ناک‌اوت مقابل چارلز کانول در مبارزهٔ قهرمانی USBA در دستهٔ وزن میان‌سبک در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۹ دچار آسیب مغزی تروماتیک شد و چهار روز بعد درگذشت. مفسر بوکس مایکل بافر دی را «جوانی فوق‌العاده» توصیف کرد و گفت که «همهٔ جامعهٔ بوکس در شوک فرو رفته‌اند»، در حالی که رئیس WBC، مائوریسیو سولاایمان، اعلام کرد
حالی که رئیس WBC، مائوریسیو سولاایمان، اعلام کرد بوکس «دوستی شجاع، مهربان و فوق‌العاده» را از دست داده است. کانول نامه‌ای سرگشاده در اینترنت منتشر کرد که در آن اندوه و تأسف خود را ابراز کرده بود.
قدم (انگلیسی: Step) پنجمین آلبوم استودیویی (و در مجموع دومین آلبوم تمام انگلیسی) خواننده و ترانه‌سرای چینی لی عضو گروه کره‌ای-چینی اکسو است که در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۴ توسط وارنر میوزیک چین و ژانگ ییشینگ استودیو منتشر شد. این آلبوم، با ترانه اصلی «Step» (قدم)، شامل ۱۰ ترانه و در نسخۀ دیلاکس شامل ۱۳ ترانه است که همۀ آن‌ها کاملاً به زبان انگلیسی هستند. زمینه. در ۳۱ مه ۲۰۲۴، لی اعلام کرد که دومین آلبوم استودیویی انگلیسی خود را در ۱۴ ژوئن منتشر می‌کند. در ۲۴ ژوئن، لی اعلام کرد که روز بعد یک نسخه دیلاکس با سه ترانۀ اضافی
کرد که روز بعد یک نسخه دیلاکس با سه ترانۀ اضافی منتشر می‌شود، که بعداً مشخص شد "Daisy"،"Before You Let Go" و "A Legend" هستند. موزیک ویدئو. موزیک ویدیوی «Psychic» (پیشگو) در دبی فیلمبرداری شده است.
ریکسدلر سوئدی (، ) نام یک سکهٔ سوئدی بود که برای اولین بار در سال ۱۶۰۴ ضرب شد. بین سال‌های ۱۷۷۷ تا ۱۸۷۳، این سکه پول رایج سوئد بود. دلر، مانند دلار، از نام تالر آلمانی گرفته شده است. دلارهای مشابه رایشستالر، ریکسدآلدر و ریگدلر به ترتیب در آلمان و اتریش-مجارستان، هلند و دانمارک-نروژ استفاده می‌شدند. «ریکسدلر» هنوز هم به عنوان یک اصطلاح محاوره‌ای برای کرون، واحد پول مدرن سوئد، استفاده می‌شود. تاریخچه. سیستم حسابداری پنینگ. «دلر» در سال ۱۵۳۴ معرفی شد. در ابتدا برای استفاده بین‌المللی در نظر گرفته شده بود و به
برای استفاده بین‌المللی در نظر گرفته شده بود و به ۴ مارک تقسیم می‌شد و سپس یک مارک به ۸ اوره (öre) و سپس یک اوره به ۲۴ پنینگ تقسیم می‌شود. در سال ۱۶۰۴، نام آن به «ریکسدلر» ("دلر قلمرو"، رجوع کنید به رایششتالر) تغییر یافت. در سال ۱۶۰۹، ارزش ریکسدلر به ۶ مارک افزایش یافت، زمانی که سایر سکه‌های سوئدی تضعیف شدند، اما ریکسدلر ثابت ماند. از سال ۱۶۲۴، دلرها هم از جنس مس و هم از جنس نقره منتشر می‌شدند. به دلیل ارزش پایین مس، پول‌های بشقابی بزرگ (plåtmynt) منتشر شدند. این پول‌ها قطعات مستطیلی شکل مسی بودند که در
این پول‌ها قطعات مستطیلی شکل مسی بودند که در برخی موارد چندین کیلوگرم وزن داشتند و بزرگترین آنها ۱۰ دلار ارزش داشت و تقریباً وزن داشت. آنها تا سال ۱۷۷۶ در گردش بودند. با کمیاب شدن نقره، ارزش دلر نقره نسبت به دلر مسی افزایش یافت و نرخ مبادله بین این دو در نهایت با نسبت سه به یک تعیین شد. واحدهای پول مسی با K.M. یا KMT مشخص می‌شدند و S.M. یا SMT نشان دهنده پول نقره بود. اندازه و وزن سنگین پول بشقابی در نهایت باعث شد سوئد اولین کشور اروپایی باشد که اسکناس منتشر می‌کند. این اسکناس‌ها توسط بانک استکهلم در سال
می‌کند. این اسکناس‌ها توسط بانک استکهلم در سال ۱۶۶۱ منتشر شدند. این اسکناس‌ها به دلیل تولید بیش از حد، بخش زیادی از ارزش خود را از دست دادند، اما توانستند مشکل فوری را کاهش دهند. آنها تا سال ۱۶۶۷ منتشر شدند. در سال ۱۶۸۱، ارزش دلار نقره کاهش یافت، به طوری که یک ریکسدلر برابر با دو دلار نقره شد. کاهش ارزش بیشتر در سال ۱۷۱۲ منجر به برابری یک ریکسدلر با سه دلار نقره شد. در پایان ژوئیه ۱۷۶۸، پول ورقه‌ای سنگین منسوخ شد، اما در ۴ اوت به دلیل نیاز دوباره رواج یافت. لاشه کشتی نیکوبار» منبع بسیاری از نمونه‌های پول