payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف انوردهاپورا منتقل شده و نیروی هوایی سریلانکا سریال‌های CA-601 و CA-602 را به آنها اختصاص داد. پس از آموزش‌های اولیه، از پوکاراها برای آموزش خلبانی پیشرفته با دو خلبان و ماموریت‌های تهاجمی، با یک خلبان استفاده می‌شد. در سال ۱۹۹۳ دو پوکارای دیگر به شماره سریال CA-604 و CA-605 به آنها اضافه شدند. مشخص شد که پوکاراها برای نیروی هوایی سریلانکا بسیار مؤثر هستند، ظرفیت حمل مهمات بالایی داشته و سرعت کروز آنها برای ماموریت‌های مناسب برای پشتیبانی هوایی نزدیک مناسب بود. عملیات پوکاراها عمدتاً
هوایی نزدیک مناسب بود. عملیات پوکاراها عمدتاً خارج از پایگاه نبروی هوایی سریلانکا در فرودگاه انوردهاپورا بود. گاهی اوقات ماموریت‌های پوکاراها از پایگاه فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف پالالی انجام شده و پشتیبانی هوایی نزدیک را برای ارتش سری‌لانکا به ویژه در طول عملیات ریویرسا (علیه نیروهای ببرهای تامیل) فراهم می‌نمودند. نیروی هوایی سریلانکا همچنین از پوکاراها برای گشت دریایی استفاده می‌نمود. هواپیمای به شماره سریال CA-605 بر فراز تالاب کیلالی مورد اصابت آتش زمینی قرار گرفت، اما موفق شد در فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف پالالی
گرفت، اما موفق شد در فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف پالالی فرود آید. هواپیمای مذکور، در حال حاضر در موزه نیروی هوایی سریلانکا به نمایش گذاشته شده است. در ژوئیه ۱۹۹۵ در طی نبردی سنگین در استان شمالی در طول عملیات پیشروی، پوکارای به شماره سریال CA-601، توسط موشک دوش پرتاب هدف قرارگرفته، سرنگون شد و خلبان آن، ستوان پرواز دیلهان پررا، کشته شد. CA-604 در حین یک سورتی بمباران شبانه در حادثه ای که به نظر می‌رسد یک انفجار زودرس مهمات بود، منهدم شد. خلبان آن، ستوان "آر. ای.یو. پی راجاپاکسا" موفق شد به سلامت از هواپیما خارج
پی راجاپاکسا" موفق شد به سلامت از هواپیما خارج شود. پس از این حادثه، در سال ۱۹۹۷ تنها هواپیمای باقیمانده با شماره سریال CA-602، بازنشسته شد و هلیکوپتر میل -۲۴ و بعداً هواپیمای میگ-۲۷ نقش پشتیبانی هوایی نزدیک را در نیروی هوایی سریلانکا بر عهده گرفتند. فقدان سیستم اکسیژن که هواپیما را به پرواز درارتفاعات پایین محدود می‌نمود، و همچنین فقدان تجهیزاتی برای اقدام متقابل در برابر موشک سطح‌به‌هوا، محدودیت‌های اصلی پوکارا بودند. به روزرسانی‌ها. در ماه می ۱۹۸۲، در اوج جنگ فالکلند، نیروی هوایی آرژانتین با همکاری
اوج جنگ فالکلند، نیروی هوایی آرژانتین با همکاری نیروی دریایی، نمونه اولیه ای‌ایکس-۰۴ را با آویزگاه‌های خارجی تسلیحات برای سوار کردن اژدرهای مارک ۱۳ مجهز نمود. هدف از این طرح، تولید احتمالی آن به عنوان یک هواپیمای اژدرافکن برای تقویت قابلیت‌های ضد شناور در نیروی هوایی و نیروی دریایی آرژانتین بود. چندین آزمایش در خارج از پورتو مادرین، بر فراز گولفو نوئوو به انجام رسید، اما قبل از اینکه متخصصین فنی بتوانند امکان‌سنجی پروژه را ارزیابی نمایند، جنگ به پایان رسید. چندین تلاش برای ارتقای کل ناوگان انجام شد، از
چندین تلاش برای ارتقای کل ناوگان انجام شد، از جمله گونه‌های روزآمد شده "پوکارا چارلی"، "پوکارا ۲۰۰۰" و "پوکارا براوو" (نیروی هوایی آرژانتین FAA سفارشی برای ارتقا و روزآمد نمودن ۴۰ فروند پوکارا ارسال نمود، که البته بعداً حذف شد و تنها یک واحد ارتقا یافت). تمامی این برنامه‌های به روز آوری در طی دهه ۱۹۸۰ به دلیل کمبود بودجه لغو شد. نیروی هوایی اروگوئه ناوگان خود را با ادغام سامانه‌های ناوبری لایتون ال‌تی‌ان-۲۱۱ و جی‌پی‌اس اومگا به روزرسانی نمود. تغییرات ساختاری جزئی برای حمل بمب ام‌کی۸۲ اسنیک‌آی و مخزن سوخت
جزئی برای حمل بمب ام‌کی۸۲ اسنیک‌آی و مخزن سوخت خارجی ۱۰۰۰ لیتری به انجام رسید. دیگر تجهیزات اویونیک به کار رفته عبارت بودند از استورم اسکوپ دبلیوایکس-۵۰۰ ساخت ال-۳ کامیونیکیشنز و ال‌ئی‌دی سندل اس‌ان۳۵۰۰ نمایشگر ناوبری با نور پس زمینه. در سال ۲۰۰۷ یک فروند آی‌ای-۵۸ نیروی هوایی آرژانتین برای حمل یک موتور اصلاح شده که قادر به استفاده از زیست سوخت جت مشتق شده از سویا باشد، تبدیل شد. این پروژه که توسط دولت آرژانتین (دبیرخانه علم، فناوری و نوآوری مولد کشور ) تأمین مالی و هدایت شد، آرژانتین را به دومین کشور در
مالی و هدایت شد، آرژانتین را به دومین کشور در جهان تبدیل کرد که هواپیمایی را با زیست سوخت جت را به پیش می‌راند. هدف این پروژه این بود که نیروی هوایی آرژانتین کمتر به سوخت‌های فسیلی وابسته باشد. از سال ۲۰۰۹، یک ارتقاء و به روزرسانی گسترده در تجهیزات اویونیک و تعمیرات اساسی بدنه هواپیما توسط نیروی هوایی آرژانتین و FAdeA انجام شده است که باعث بوجود آمدن آی‌ای-۵۸دی "پوکارادلتا" شد. تجهیزات اویونیک کابین خلبان تا حد امکان به اف‌ام‌ای آی‌ای-۶۳ پامپا «فاز۲» نزدیک شد. برخی از قطعات به روز شده شامل مجموعه جدیدی از
شد. برخی از قطعات به روز شده شامل مجموعه جدیدی از سخت‌افزارهای ارتباطی از جمله دی‌ام‌ئی ، ئی‌ال‌تی ،آی‌اف‌اف، جی‌پی‌اس،ئی‌ای‌دی‌آی،ئی‌اچ‌اس‌آی ، آردبلیوآر، اچ‌یودی، و همچنین به‌کارگیری توپ ۳۰ میلی‌متری دفا ۵۵۴ و جایگزینی موتور جدیدپی‌تی۶ای-۶۲ به قدرت ۹۵۰ اسب بخار به جای موتور توربومکا آستازو است. این تعمیرات اساسی برای در خدمت نگه داشتن ناوگان پوکاراهای نیروی هوایی آرژانتین تا سال ۲۰۴۵ در نظر گرفته شده بود.مسائل اداری ومشکلات اقتصادی باعث تأخیر در به روزرسانی کل ناوگان شد. نیروی هوایی اروگوئه نیز به برنامه
کل ناوگان شد. نیروی هوایی اروگوئه نیز به برنامه نگهداری، تعمیر و تعمیرات اساسی (MRO) و نصب موتورهای جدید ارائه شده توسط FAdeA، ابراز علاقه نمود. از آوریل سال ۲۰۱۶، کارخانه هواپیماسازی آرژانتین (سرتیپ سن مارتین) ، شرکتی که جایگزین کارخانه هواپیمایی نظامی شد، درحال نوسازی بیست فروند از ناوگان پوکارهای نیروی هوایی آرژانتین بود. در سال ۲۰۱۹ آرژانتین پوکارا را از عملیات ضد شورش و تهاجم سبک بازنشسته نمود و آن را به هواپیمای تجسسی و گشت مرزی پوکارا ۲ (فِنیکس) با موتورهای بهبودیافته پرت اند ویتنی کانادا
با موتورهای بهبودیافته پرت اند ویتنی کانادا پی‌تی۶ای-۶۲، با ملخ‌های چهار پره جدید، و مجهز به حسگرهای الکترواپتیکال/فروسرخ (EO/IR) ساخت فیکس ویوو و پیوند داده‌ای (Datalink)، تبدیل نمود.مجوز انجام این ارتقا در دسامبر ۲۰۲۱ صادر شد و انتظار می‌رود فِنیکس حداقل به مدت ۱۵ سال در خدمت فعال باشد. قراردادهای ناموفق. در اواسط سال ۱۹۷۲ گزارش شد که نیروی هوایی پرو علاقه زیادی به خرید ۲۵ فروند پوکارا با زمان تحویل مورد نظردر سال ۱۹۷۴ را نشان داده است. اولین قرارداد خارجی فروش پوکارا، در فوریه ۱۹۷۸ با نیروی هوایی اسلامی
فروش پوکارا، در فوریه ۱۹۷۸ با نیروی هوایی اسلامی موریتانی برای چهار فروند هواپیمای آی. ای ۵۸ به همراه پشتیبانی و آموزش با هزینه کل ۱۰٫۸ میلیون دلار بود. ۸ فروند دیگر نیز به عنوان گزینه پیشنهادی مورد مذاکره قرار گرفت. با سقوط رئیس‌جمهور موریتانی مختار ولد داداه در یک کودتا، قرارداد لغو شد. هواپیماهایی که ساخته شده، با شماره سریال موریتانی n°۰۱۵ تا n°۰۱۸ ثبت شده و آماده ارسال شده بودند، یا شماره سریال‌های A-515 تا A-518 به نیروی هوایی آرژانتین تحویل داده شدند ولی رنگ و پیکربندی استتار صحرایی را حفظ کردند. در
ولی رنگ و پیکربندی استتار صحرایی را حفظ کردند. در ماه مارس ۱۹۸۲، مذاکراتی با نیروی هوایی جمهوری آفریقای مرکزی برای فروش ۲ فروند پوکارا به همراه پشتیبانی، آموزش و قطعات یدکی به مبلغ ۹٫۵ میلیون دلار شامل انجام شد، اما قرارداد در نهایت فسخ شد. در سپتامبر ۱۹۸۳، قرارداد دیگری، این بار با نیروی هوایی ونزوئلا برای ۲۴ فروند آی. ای ۵۸ مجهز به موتورهای توربوپراپ Garrett TPE331-11-601W به قیمت ۱۱۰ میلیون دلار منعقد شد. ونزوئلا سفارش خرید را لغو کرده و به جای آن تعدادی او وی-۱۰ برونکو از نیروی هوایی ایالات منحده
او وی-۱۰ برونکو از نیروی هوایی ایالات منحده آمریکا، با تسهیلاتی در پرداخت را دریافت نمود. در ماه مه ۱۹۸۶، نیروی هوایی بولیوی ۱۲ فروند پوکارا به قیمت ۵۲ میلیون دلار آمریکا، را درخواست کرد، بدون اینکه بعداً هیچ سفارش خریدی داده شود. در مارس ۱۹۸۵، قرارداد جدیدی برای ۲۰ فروند پوکارا و ۲۰ فروند دیگر به صورت پیشنهادی با نیروی هوایی عراق به مبلغ ۷۶ میلیون دلار منعقد شد، قراردادی که بعداً به دلیل مسائل سیاسی خارجی منحل شد. ایران تا آوریل ۱۹۸۷ مذاکراتی برای خرید ۶۰ فروند فروند آی. ای ۵۸ای به مبلغ ۲۸۳ میلیون دلار
فروند فروند آی. ای ۵۸ای به مبلغ ۲۸۳ میلیون دلار انجام داد و در پایان همان سال قرارداد جدیدی برای ۵۰ فروند هواپیما به قیمت ۱۶۰ میلیون دلار منعقد شد که به سفارش خریدیی منجر نشد. در نوامبر ۱۹۸۷، برای فروش ۶ فروند پوکارا مذاکراتی با نیروی هوایی زئیر به مبلغ ۲۶٫۷ میلیون دلار آمریکا انجام شد، قراردادی که در نهایت لغو شد. در سال ۱۹۹۰ نیروی هوایی برزیل خرید ۳۰ فروند آی. ای ۵۸ای را به عنوان بخشی از سامانه نظارتی آمازون به اختصار SIVAM، اعلام نمود. اما با توسعه امبرائر ئی‌ام‌بی ۳۱۴ سوپر توکانو، این سفارش لغو شد. در
ئی‌ام‌بی ۳۱۴ سوپر توکانو، این سفارش لغو شد. در سال ۱۹۹۱ یک سفارش خریدی توسط نیروی هوایی پاراگوئه برای چهار آی. ای ۵۸ای به ارزش ۱۰٫۶ میلیون دلار آمریکا مورد مذاکره قرار گرفت این مذاکرات بعداً رهاشده و مورد توجه قرار نگرفت.
فوده مانساره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه ورزشی مون‌پلیه و باشگاه فوتبال تولوز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
کامسو مارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اسلوان لیبرتس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
مامادو مارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال دیژون و باشگاه فوتبال آدانااسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
احمد مندس موریرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال متولد هلند اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال گیانینا و باشگاه فوتبال خرونینگن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
ژان موسته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
محمد اندایه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
سلیمان اولاره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال خنک، باشگاه فوتبال لوکرن اوست والاندرن، باشگاه ورزشی رویال بووران، باشگاه فوتبال استوک سیتی، باشگاه ورزشی وارخم، باشگاه فوتبال لاس پالماس، و باشگاه فوتبال فنرباغچه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
جبرئیل پایه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال شریف تیراسپول و باشگاه فوتبال زولته وارخم اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
ماتیاس پوگبا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال پاتریک تیسل، باشگاه فوتبال سلتاویگو، باشگاه فوتبال دلفینو پسکارا، باشگاه فوتبال کراولی تاون، باشگاه فوتبال کرو آلکساندرا، و باشگاه فوتبال ورکسام اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است. در سال ۲۰۲۳ ماتیاس به دلیل اخاذی از برادرش پل پوگبا به ۳ سال زندان محکوم شد.
مسابقات قهرمانی ملی فوتبال گینه () بالاترین سطح مسابقات فوتبال در کشور گینه است که از سال ۱۹۶۵ زیرنظر فدراسیون فوتبال گینه برگزار می‌شود.
باشگاه فوتبال هورویا () یک باشگاه فوتبال در شهر کوناکری، گینه است. این باشگاه که در سال ۱۹۷۵ تأسیس شده با ۲۰ قهرمانی در مسابقات قهرمانی ملی فوتبال گینه و ۹ قهرمانی در جام حذفی فوتبال گینه پرافتخارترین باشگاه در این مسابقات محسوب می‌شود.
شامیل مصطفیویچ اوماخانوف (۱۶ آوریل ۱۹۷۵، خاساویورت، اتحاد جماهیر شوروی - ۲۷ ژوئن ۱۹۹۸، نالچیک، روسیه) - کشتی گیر آزاد روسی، دارنده مدال برنز قهرمانی روسیه در سال ۱۹۹۷ و برنده جام جهانی (۱۹۹۸) بود که در جوانی درگذشت.. زندگینامه. متولد ۱۹۷۵ در خاساویورت. برادر باگات الدین اوماخانف و مراد اوماخانوف. او تمرینات کشتی آزاد را در سال ۱۹۸۵ در مدرسه ورزش و جوانان اسپارتاک در خساویورت آغاز کرد. مربیان او مربیان افتخاری روسیه ماگومد گوسینوف و سایگیدپاشا اوماخانوف (:en:Saygidpasha Umakhanov) بودند. وی در سال ۱۹۹۱ برنده
Umakhanov) بودند. وی در سال ۱۹۹۱ برنده مسابقات داغستان در بین جوانان و برنده جایزه دوم مسابقات قهرمانی روسیه در وزن تا ۴۰ کیلوگرم شد. سپس او در تورنمنت یادبود قهرمان جهان آلیمبگ بستایف برنده شد. در سال ۱۹۹۲ از مدرسه شماره ۱۳ خساویورت فارغ التحصیل شد.. جام شامیل اوماخانوف. مسابقات کشتی اوماخانوف از ۱۹۹۹ میلادی به یادبود او برگزار می شود.
باشگاه فوتبال هافیا () یک باشگاه فوتبال در شهر کوناکری، گینه است. این باشگاه که در سال ۱۹۵۱ تأسیس شده سابقه ۱۶ قهرمانی در مسابقات قهرمانی ملی فوتبال گینه و ۴ قهرمانی در جام حذفی فوتبال گینه را در کارنامه دارد. دوران طلایی هافیا دهه ۷۰ میلادی بود، زمانی که آنها سه بار در سال‌های ۱۹۷۲، ۱۹۷۵ و ۱۹۷۷ قهرمان جام باشگاه‌های آفریقا شدند. در این دوره، آنها یکی از بزرگترین باشگاه‌های آفریقا بودند. بازیکنان آنها شامل پاپا کامارا، عبدالله کیتا و پتی سوری بودند.
روز یادبود هولوکاست و شجاعت, یا به اختصار روز هولوکاست (یوم هاشوا), هر سال در اسرائیل در ۲۷ نیسان (عبری) برگزار می‌شود و به یاد هولوکاستی که نازی‌ها و همدستانشان بر مردم یهودی در سال‌های ۱۹۳۳–۱۹۴۵ تحمیل کردند و یاد شجاعت یهودیان در آن دوره اختصاص داده شده است. این روز به عنوان روز یادبود ملی در کشور اسرائیل است و چندین رسوم عزاداری در آن رعایت می‌شود. تعیین یادبود هولوکاست و شجاعت. تعیین تاریخ. تاریخ عبری ۲۷ نیسان به عنوان روز یادبود در جامعه یهودی در سرزمین اسرائیل قبل از جنگ جهانی دوم نیز وجود داشت. حداقل
اسرائیل قبل از جنگ جهانی دوم نیز وجود داشت. حداقل از سال ۱۹۴۰، در جامعه «روز یادبود شجاعت» برای گرامیداشت قربانیان درگیری‌ها در سرزمین از زمان آغاز شورش عربی برگزار شد، که تاریخ آن به تاریخ عبری روز آغاز شورش در ۱۹۳۶ تعیین شده بود (گرچه وقایع اولیه شورش عربی چهار روز قبل آغاز شده بود). در اطراف تعیین تاریخ برای گرامیداشت هولوکاست، بحثی در جامعه یهودی در مورد ماهیت هولوکاست در تاریخ ملت اسرائیل انجام شد. مطابق با دیدگاه غالب در صهیونیسم، که بر اتوس «یهودی مبارز» تأکید کرده و تا حد امکان خاطره «یهودیت
مبارز» تأکید کرده و تا حد امکان خاطره «یهودیت تبعیدی» را کنار گذاشت، پیشنهاد شد که سالگرد شورش گتوی ورشو (بزرگ‌ترین شورش یهودیان در جنگ) به عنوان روز یادبود هولوکاست و شجاعت نامگذاری شود. شورش گتوی ورشو در ۱۹ آوریل ۱۹۴۳، ۱۴ نیسان، شب عید پسح، سال ۵۷۰۳ عبری آغاز شد. از آنجایی که شب عید پسح تاریخ مناسبی برای روز یادبود ملی نیست، در نهایت در سال ۱۹۵۱ پیشنهاد مردخای نوروک برای تعیین ۲۷ نیسان به عنوان روز یادبود هولوکاست، شش روز پس از پایان عید پسح و یک هفته قبل از روز یادبود شهدای ارتش دفاعی اسرائیل، پذیرفته
از روز یادبود شهدای ارتش دفاعی اسرائیل، پذیرفته شد. تصمیم خاخام رئیس اسرائیل مبنی بر اینکه تاریخ عبری ۱۰ توت به عنوان «روز کادیش عمومی» برای یادبود قربانیان هولوکاست انتخاب شود، قبل از انتخاب تاریخ دولتی و در واقع حتی قبل از تأسیس دولت اسرائیل بود. خاخام رئیس مشکل داشت پیشنهاد ۲۷ نیسان را بپذیرد زیرا بر اساس قانون یهودی گفتن تاخانون، تعیین روزه عمومی و انخام مداحی در ماه عبری نیسان که به عنوان «ماه رهایی» شناخته می‌شود، ممنوع است. در طول سال‌ها، ماهیت ۱۰ توت به روز گفتن کادیش برای درگذشتگانی که تاریخ
۱۰ توت به روز گفتن کادیش برای درگذشتگانی که تاریخ مرگشان نامعلوم است، و در میان آنها قربانیان هولوکاست، محدود شد. تنها در دهه‌های بعدی یک دیدگاه ملی شکل گرفت که به شجاعت اکثریت جمعیت یهودی نیز که دست به اسلحه نبرده بودند اما در وحشت‌های جنگ ایستادگی کردند، زندگی را مقدس شمرده، کرامت انسانی را حفظ کردند و برای نجات خود و دیگران تلاش کرده بودند، اعتراف می‌شد. در دایره‌های صهیونیسم دینی، همچنان در ۱۰ توت به یاد هولوکاست، در کنار روز یادبود در ۲۷ نیسان، به عنوان بخشی از درک هولوکاست به عنوان ویرانی عصر جدید،
بخشی از درک هولوکاست به عنوان ویرانی عصر جدید، یاد می‌شود. قانون روز یادبود هولوکاست و شجاعت. در ابتدا، کنست در سال ۱۹۵۱ روز یادبودی در تاریخ ۲۷ نیسان تحت عنوان «روز هولوکاست و شورش گتوها» اعلام کرد. در سال ۱۹۵۳، نام فعلی آن در قانون «یادبود هولوکاست و شجاعت – یاد واشم» ذکر شد. در نهایت، در پی مبارزه عمومی بازماندگان هولوکاست, «قانون روز یادبود هولوکاست و شجاعت - ۱۹۵۳» گذاری شد. آغاز روز یادبود با غروب آفتاب است و با طلوع ستارگان در روز بعد به پایان می‌رسد. قوانین تقویم عبری از وقوع ۲۷ نیسان در شبات
قوانین تقویم عبری از وقوع ۲۷ نیسان در شبات جلوگیری می‌کند. قانون اساسی: اسرائیل – دولت ملت یهود. بند ۹ در «قانون اساسی: اسرائیل – دولت ملت یهود» تعیین می‌کند که «روز یادبود شهدای جنگ‌های اسرائیل و روز یادبود هولوکاست و شجاعت روزهای یادبود رسمی دولت هستند.» توضیحات قانون پیشنهادی این را توجیه می‌کند: «پیشنهاد می‌گردد که این روزها در قانون اساسی لنگر بیاندازند، با توجه به جایگاه آنها به عنوان یک عنصر اساسی در هویت کشور به عنوان کشور ملی قوم یهودی.» رویدادهای روز یادبود هولوکاست و شجاعت. مراسم یادبود روز
روز یادبود هولوکاست و شجاعت. مراسم یادبود روز هولوکاست بسیار شبیه به مراسم روز یادبود شهدای جنگ‌های اسرائیل است، زیرا روز هولوکاست به عنوان کپی‌برداری از آن طراحی شده است. آژیر یادبود. در سال ۱۹۵۹، یک آژیر یادبود تعیین شد که در صبح روز یادبود هولوکاست و شجاعت پخش می‌شود. در حین سال‌های زیادی، آژیر در ساعت ۸ صبح پخش می‌شد. در سال ۱۹۸۸، وزیر آموزش و پرورش، اسحاق نافون، به یاد واشم با درخواستی برای تأخیر آژیر تا ساعت ۱۰ صبح مراجعه کرد تا به موسسات آموزشی فرصتی برای آماده‌سازی برای آژیر داده شود. از آن زمان،
برای آماده‌سازی برای آژیر داده شود. از آن زمان، این رویه برقرار شد و بر اساس آن در روز هولوکاست، آژیر در ساعت ۱۰ صبح پخش می‌شود و پس از آن، مراسم یادبود در سراسر اسرائیل برگزار می‌شود. قانون روز یادبود هولوکاست و شجاعت تعیین می‌کند: «در روز یادبود، در سراسر کشور دو دقیقه سکوت برقرار خواهد شد که در آن تمام کارها متوقف و تمام حرکت‌ها در جاده‌ها متوقف می‌شود.» مراسم یادبود. هر سال، کمیته وزیران برای امور نمادها و مراسم، موضوع مرکزی دیگری را تعیین می‌کند که مراسم یادبود در آن سال به دور آن می‌چرخد. مراسم
مراسم یادبود در آن سال به دور آن می‌چرخد. مراسم یادبود روز هولوکاست نیز در سراسر جهان برگزار می‌شود. قانون منع انکار هولوکاست. قانون دیگری که به یادمان هولوکاست می‌پردازد، قانون منع انکار هولوکاست است، که در آن مجازات زندانی به مدت پنج سال برای فردی که «به صورت کتبی یا شفاهی، اظهاراتی را منتشر می‌کند که اعمال انجام شده در دوران حکومت نازی‌ها را که جنایاتی علیه مردم یهودی یا جنایاتی علیه بشریت بوده‌اند، انکار می‌کند یا ابعاد آن‌ها را کمتر جلوه می‌دهد، با قصد دفاع از عاملان این جنایات یا بیان علاقه یا
با قصد دفاع از عاملان این جنایات یا بیان علاقه یا همذات‌پنداری با آن‌ها» (بند ۲ در این قانون) تعیین شده است.
کبوتر دل‌خون سولو یا کبوتر دل‌خون تاوی‌تاوی گونه‌ای از پرندگان خانواده کبوترها و قمری‌ها، کبوتران (Columbidae) است. این گونه بومی جزیره تاوی‌تاوی و جزایر پیرامون آن در مجمع الجزایر سولو فیلیپین است. این گونه تنها از دو نمونه جمع‌آوری‌شده در سال ۱۸۹۱ شناخته شده است و از آن زمان تاکنون با قطعیت ثبت نشده است. در جنگل‌های اولیه و ثانویه زندگی می‌کند که دارای تاج پوشش بسته هستند. کبوتر دل‌خون سولو یک کبوتر با جثه متوسط با دم کوتاه است. پرهای سبز فلزی روشن از پیشانی و تاج به سوی جبه و کناره‌های سینه کشیده
از پیشانی و تاج به سوی جبه و کناره‌های سینه کشیده می‌شوند، جایی که یک لکه بزرگ و نارنجی کم‌رنگ سینه را با لبه‌های پراکنده احاطه می‌کنند که به این گونه نام «دل‌خون» داده است. بال‌های پایینی و پشت با سایه‌های قهوه‌ای متفاوت و گلو و سینه تا حد زیادی سفید هستند. شکم خاکستری مایل به خاکستری است. آواهای کبوتر دل‌خون سولو هرگز توصیف نشده است.
https://en.wikipedia.org/wiki/Ethnic_groups_of_Pakistan
کبوتر دل‌خون نگروس بومی فیلیپین است، جایی که در جزایر نگروس و پانای یافت می‌شود. به شدت در بحران انقراض است. ادامه نرخ از دست دادن جنگل در دو جزیره که در آن یافت می‌شود نشان می‌دهد که روند کاهش ادامه خواهد داشت. جمعیت آن تنها ۵۰ تا ۲۴۹ فرد بالغ یرآورد می‌شود. این گونه دارای جمعیت بسیار کوچک و به شدت گسسته شده است. این پرنده به عنوان یک گونه EDGE تحت تجزیه و تحلیل انجمن جانورشناسی لندن فهرست شده است. این یکی از ویسایاهای غربی پنج بزرگ به‌شمار می‌رود که شامل نوک‌شاخ والدن، گوزن خالدار فیلیپینی، نوک‌شاخ ویسایا
والدن، گوزن خالدار فیلیپینی، نوک‌شاخ ویسایا و خوک زگیل‌دار ویسایان است.
کبوتر دل‌خون میندرو ، که توسط مانگیان با نام‌های کولو-کولو، "لا-دو"، "مناتاد"، "مانوک-مانوک"، "پونای" و "پونالادا" نیز شناخته می‌شود، گونه‌ای از قمری‌های زمینی است که بومی جزیره میندورو، فیلیپین است. . از دست دادن زیستگاه عمدتاً ناشی از استخراج سنگ مرمر به شدت در بحران انقراض و تهدید است. به دلیل خط بیولوژیکی و وضعیت بقای آن، توسط انجمن جانورشناسی لندن به عنوان یک گونه EDGE ثبت شده است. از آنجایی که یکی از نادرترین پرندگان در جهان است و طبیعتی گریزان دارد و اغلب در زیر پوسته‌های جنگلی پنهان می‌شود، اطلاعات
اغلب در زیر پوسته‌های جنگلی پنهان می‌شود، اطلاعات کمی دربارهٔ جمعیت‌های برجای‌مانده آن وجود دارد.
علی عباس رضازاده یک کشتی‌گیر آزادکار اهل کشور جمهوری آذربایجان است.پدر وی ایرانی و اصالتا اهل استان کرمان و مادر وی ایرانی اهل آستارا ، گیلان است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۴ پاریس را دارد.
قمری زمینی سولاوسی که به نام قمری زمینی سینه‌زرد نیز شناخته می‌شود، یک قمری زمینی با اندازه متوسط و تقریباً ۳۵ سانتی‌متر طول است. یک قمری زمینی قهوه‌ای زیتونی با پیشانی طلایی، سینه زرد، پاهای قرمز، تاج سبز مایل به آبی رنگین‌کمانی که با لکه بنفش پشت گوشپرها، دم قهوه‌ای تیره و زیر آن سفید است. هر دو جنس شبیه هم هستند. بومی اندونزیایی این گونه گریزان در جنگل‌های بارانی اولیه سولاوسی در والاسیا پراکنده شده است. قمری زمینی سولاوسی یک پرنده زمینی است. رژیم غذایی آن عمدتاً از دانه‌ها و میوه‌های ریخته‌شده از
آن عمدتاً از دانه‌ها و میوه‌های ریخته‌شده از زمین‌های تغذیه تشکیل شده است. ماده یک تخم سفید تکی می‌گذارد.
کبوترهای دل‌خون یا کبوترهای خونین‌دل یا کبوترمرغ‌ها یک "سرده متوسط از کبوترهای زمینی (خانواده Columbidae) است که در جنگل‌های بارانی فیلیپین وجود دارد. نام محلی پونای ("punay") که یک اصطلاح عمومی برای کبوتر و قمری است. آنها با سردهٔ قمری‌های زمینی آمریکایی (Columbina" و سرده‌های مرتبط) از نزدیک مرتبط نیستند. در عوض، سردهٔ کنونی به کبوتر زمینی نوک‌کلفت نزدیک است. این سرده شامل خونین‌دل‌ها است که از فیلیپین شناخته شده‌اند. نام بیشتر آنها به خاطر لکه‌های سرخ‌رنگ روی سینه‌شان است که به طرز شگفت‌انگیزی شبیه یک
روی سینه‌شان است که به طرز شگفت‌انگیزی شبیه یک زخم خونریزی‌کننده در برخی گونه‌ها است و طبیعت‌شناسان را به یاد خنجر زدن می‌اندازد. رژیم غذایی کبوترهای این سرده از میوه‌ها و دانه تشکیل شده است. این سرده دارای هفت گونه است:
نینا باریسانا واتاسی (به بلاروسی: Ніна Барысаўна Ватацы؛ ۱۴ مه ۱۹۰۸ – ۳ اوت ۱۹۹۷) کتاب‌شناس و منتقد ادبی بلاروسی بود که به‌خاطر کار خوبی که از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۰ به عنوان کتاب‌شناس ارشد در کتابخانه ملی بلاروس داشت، شناخته شده است. زندگی‌نامه. نینا واتاسی در سال ۱۹۰۸ در وندن، استان لیولند، که اکنون چسیس، لتونی است، به دنیا آمد. او در کودکی بسیار ضعیف بود و از آتروفی عضلانی رنج می‌برد، اما در نهایت قدرت کافی برای حضور در مدرسه را به دست آورد بدون اینکه توجهی به مسائل سلامتی خود جلب کند. پس از نقل مکان به مینسک
مسائل سلامتی خود جلب کند. پس از نقل مکان به مینسک در سال ۱۹۲۶ و فارغ‌التحصیلی از دانشگاه دولتی بلاروس در سال ۱۹۳۰، او کار خود را در کتابخانه دولتی BSSR آغاز کرد که به کار زندگی او تبدیل شد. او در سال ۱۹۳۳ با الکساندر ساوچنکو که دانشجوی کارشناسی ارشد بود ازدواج کرد. پس از مدتی، شوهر او به اتهام «دشمن مردم» مدت کوتاهی پس از عروسی آنها زندانی شد. در سال ۱۹۴۱ برای جنگ جهانی دوم به جبهه اعزام شد. سال بعد در آنجا درگذشت. پس از مرگ همسرش، واتاسی هرگز دوباره ازدواج نکرد و فرزندی نداشت. مشکلات سلامتی که واتاسی در
نکرد و فرزندی نداشت. مشکلات سلامتی که واتاسی در دوران کودکی داشت، در سال‌های آخر زندگی‌اش دوباره بازگشت، و به تدریج بینایی خود را از دست داد، اما علیرغم این، او به کار و زندگی مستقل ادامه داد. او در سال ۱۹۹۰ از کار خود در کتابخانه ملی بازنشسته شد و در سال ۱۹۹۷ در سن ۸۹ سالگی درگذشت. حرفه. واتاسی بیشتر به خاطر کارش به عنوان کتاب‌شناس و منتقد ادبی شناخته می‌شود. او در تاریخ کتابخانه دولتی BSSR، که اکنون به عنوان کتابخانه ملی بلاروس شناخته می‌شود مشغول به کار شد، و با توجه به اینکه بیش از نیم قرن در آنجا کار
شد، و با توجه به اینکه بیش از نیم قرن در آنجا کار می‌کرد، به عنوان یک شخصیت اصلی در نظر گرفته می‌شود. او ابتدا از سال ۱۹۳۰ تا ۱۸۳۶ در این کتابخانه کار کرد، و به دنبال آن در کتابخانه‌های منطقه‌ای در آرخانگلسک، کیراوسک و اولیانوفسک کار کرد. در طول جنگ جهانی دوم، او کتابخانه‌ای را در بیمارستانی در دیمیتروفگراد، روسیه اداره می‌کرد. پس از بازگشت به مینسک در سال ۱۹۴۵، او کتاب‌شناس ارشد کتابخانه شد و این سمت را تا سال ۱۹۹۰ حفظ کرد. در آن سال‌های اولیه پس از جنگ، او به بازسازی کتابخانه کمک کرد، کتابخانه‌ای که در
او به بازسازی کتابخانه کمک کرد، کتابخانه‌ای که در جریان درگیری غارت و رها شده بود. از زمان پست خود در کتابخانه دولتی، او در توسعه کتابشناسی ادبی ملی بلاروس نقش بسزایی داشت. او ده‌ها کتاب‌شناسی بنیادی دربارهٔ کتابهای داستانی، علوم ادبی، نقد و نمایش بلاروس گردآوری کرد که به تعریف و شکل‌دهی ادبیات ملی این کشور کمک کرد. او همچنین در جمع‌آوری و ویرایش کتابهای داستانهای گردآوری شده کار می‌کرد و عضو اتحادیه نویسندگان بلاروس بود. نویسندگان خاصی که او برای زندگی و حرفه آنها کتابشناسی جمع‌آوری کرده و در مورد آنها
حرفه آنها کتابشناسی جمع‌آوری کرده و در مورد آنها کتاب و مقاله نوشته است بسیارند اما او به ویژه به ماکسیم بهدانوویچ علاقه‌مند بود و برای کشف مطالب ناشناخته در مورد زندگی و کار او تلاش می‌کرد و چندین کتاب دربارهٔ این شاعر از جمله "آهنگ ماکسیم" (۱۹۸۱) و "جاده‌ها" (۱۹۸۶) تهیه کرد. موزه ادبی ماکسیم بهدانوویچ در مینسک اساساً بر اساس آثار او ساخته شده است. دهه‌ها تجربه او باعث شد واتاسی ذهنی دایره‌المعارفی از تاریخ ادبی بلاروس داشته باشد و اغلب محققان در سراسر کشور او را به عنوان یک متخصص ادبی می‌شناختند. او
کشور او را به عنوان یک متخصص ادبی می‌شناختند. او همچنین در زمان بازنشستگی یکی از کارشناسان سطح بالای علم کتابداری در کشور بود و به تربیت کتابداران مشتاق کمک کرد. در سال ۱۹۶۳ او به عنوان کارمند محترم فرهنگی BSSR نام گرفت و یکی از اولین کتابدارانی بود که این افتخار را دریافت کرد.
سلوان صباح متی مومیکا (به ؛ ۲۳ ژوئن ۱۹۸۶ – ۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵) پناهندهٔ عراقی و منتقد اسلام بود که به دلیل قرآن‌سوزی ۲۰۲۳ در سوئد شناخته شد. در آوریل ۲۰۲۴، شایعهٔ مرگ مومیکا در شبکهٔ اجتماعی X (توییتر سابق) پخش شد. این خبر در ۴ آوریل از سوی پلیس نروژ تکذیب شد. مومیکا در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۵ در آپارتمان خود در شهر سودرتلیه به ضرب گلوله کشته شد. زندگی. سلوان مومیکا در ۲۳ ژوئن ۱۹۸۶ در یک خانوادهٔ کاتولیک سریانی در شمال عراق به دنیا آمد؛ اما خود را خداناباور می‌دانست. مومیکا پس از فعالیت سیاسی خود در عراق، جایی که بخشی