payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عشق، که معمولاً با نام انگشت (به ایتالیایی به معنای «انگشت») شناخته می‌شود، مجسمه‌ای از هنرمند ایتالیایی ، مائوریتزیو کاتلان، است که از دستی با تمام انگشتان قطع شده به جز انگشت وسط تشکیل شده است. این مجسمه در میدان «آفاری» در (میلان)، جایی که بورس اوراق بهادار ایتالیا واقع شده است، قرار دارد. نام "عشق (LOVE)" مخفف «لیبرتی، اودیو، وندتا، اترنیتی» («آزادی، نفرت، انتقام، ابدیت») است. این مجسمه که در سال ۲۰۱۰ ساخته شد، در ابتدا به مناسبت مرور آثار کاتلان در کاخ سلطنتی میلان به نمایش گذاشته شد. پس از پایان
کاخ سلطنتی میلان به نمایش گذاشته شد. پس از پایان نمایشگاه، ماسیمیلیانو فینازر فلوری، عضو شورای فرهنگ شهر، پیشنهاد داد که این اثر دائمی باشد. در ابتدا، جامعه تجاری با این ایده مخالفت کرد، اما پس از بحث‌های طولانی که با تصمیم کاتلان برای اهدای مجسمه تسهیل شد، در نهایت به "عشق" وضعیت دائمی داده شد. مائوریتزیو کاتلان هرگز معنای دقیق این مجسمه را فاش نکرد. دو توضیح پذیرفته‌شده این است که این مجسمه هم نشان‌دهندهٔ انتقاد از تعصب مذهبی و هم سلام فاشیستی است و همچنین به عنوان اعتراضی علیه مؤسسات مالی پس از بحران
به عنوان اعتراضی علیه مؤسسات مالی پس از بحران مالی ۲۰۰۸ طراحی شده است. در واقع، ساختمان بورس اوراق بهادار، پالاتزو مزانوت، در دوران فاشیسم توسط معمار پائولو مزانوت ساخته و در سال ۱۹۳۲ تکمیل شد. تاریخچه. این بنا در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۰ توسط شهردار وقت میلان، لتیزیا موراتی، افتتاح شد. در ابتدا قرار بود این مجسمه که به عنوان بخشی از یک نمایشگاه همزمان کاتلان در پالازو رئاله نصب شده بود، تنها به مدت یک هفته در میدان باقی بماند؛ با این وجود، از همان روزهای اول بحث‌هایی در مورد یک مکان دائمی احتمالی آغاز شد: کاتلان
در مورد یک مکان دائمی احتمالی آغاز شد: کاتلان خود با نامه‌ای به ماسیمیلیانو فینازر فلوری، عضو شورای فرهنگ وقت میلان، نظر خود را ابراز کرد و در آن آمادگی خود را برای اهدای اثر به شهر اعلام کرد، مشروط بر اینکه «روح اصلی اثر رعایت شود. این پروژه برای میدان آفاری ایجاد شده است و باید در آنجا باقی بماند، این شرط من است». در ماه‌های بعد، علیرغم برخی اعتراضات از سوی دنیای مالی میلان، نمایش "انگشت" هر از گاهی تمدید شد تا اینکه بین سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲، دولت جولیانو پیساپیا، جانشین موراتی در پالاتزو مارینو، به لطف
پیساپیا، جانشین موراتی در پالاتزو مارینو، به لطف مداخله استفانو بوئری، ارزیاب جدید فرهنگ، تصمیم به نصب قطعی آن در قلب امور مالی ایتالیا گرفت. در فرهنگ توده. از زمان نصب، این اثر به یکی از نمادهای میلان معاصر تبدیل شده است. به عنوان گواهی بر ارزش ذاتی آن، به عنوان محل برگزاری چندین رویداد انتخاب شده است. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
واکنش‌پذیری به محرک‌ها در واقعیت مجازی (VRCR) روشی است که با کمک رایانه برای سنجش واکنش‌های رفتاری و فیزیولوژیک به محرک‌های مربوط به مواد مخدر و الکل به‌کار می‌رود. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که واکنش‌پذیری به محرک‌ها ــ یعنی پاسخ به ارائهٔ محرک‌های دیداری، شنیداری، بویایی و لمسی ــ در افراد وابسته به مواد باعث افزایش برانگیختگی فیزیولوژیک می‌شود. در VRCR از فناوری واقعیت مجازی برای بازآفرینی واکنش‌پذیری به محرک‌ها در محیط‌هایی کارآمد و واقعی استفاده می‌شود؛ هدف این است که مهارت‌های مقابله‌ای در شرایطی آموزش
این است که مهارت‌های مقابله‌ای در شرایطی آموزش داده شوند که بازتابی از موقعیت‌های دنیای واقعی باشند. هرچند این روش هنوز در مراحل آغازین توسعه قرار دارد، پژوهش‌ها نشان داده‌اند که VRCR ابزاری مؤثر برای ایجاد محیطی برانگیزانندهٔ اشتیاق و وسوسه در بیماران مبتلا به اعتیاد است. کاربرد در اعتیاد. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که مواجههٔ بیماران با محرک‌ها ارتباط نزدیکی با افزایش واکنش‌های فیزیولوژیک دارد. افزون بر این، محرک‌های موقعیتی از عوامل اصلی در برانگیختن بازگشت به مصرف دوباره هستند. افراد دچار اعتیاد معمولاً
به مصرف دوباره هستند. افراد دچار اعتیاد معمولاً تمایل دارند اعتیاد خود را به موقعیت‌ها یا رویدادهای مشخصی نسبت دهند. برای نمونه، یک فرد سیگاری ممکن است فقط عادت به کشیدن سیگار در ایوان خانه داشته باشد؛ بنابراین هر بار که نزدیک یا اطراف ایوان قرار گیرد، آن موقعیت را با سیگار کشیدن پیوند می‌دهد و صرفاً حضور در آن محیط موجب ایجاد میل شدید به مصرف می‌شود. این نمونه‌ای از نظریهٔ شرطی‌سازی کلاسیک است که توضیح می‌دهد چگونه یک محرک ویژه می‌تواند واکنشی کاملاً متفاوت را برانگیزد. یکی از مؤثرترین راه‌ها برای پیشگیری
را برانگیزد. یکی از مؤثرترین راه‌ها برای پیشگیری از بازگشت بیماران به مصرف، آموزش مهارت‌های مقابله‌ای به آنان است ــ ترجیحاً در محیط‌هایی که بیشترین شدت محرک را دارند. ایده این است که اگر بیماران بتوانند در یک محیط کنترل‌شده میل خود را انکار کنند، این انکار در دنیای واقعی نیز آسان‌تر خواهد بود. فناوری واقعیت مجازی به بازآفرینی شرایطی بسیار شبیه به زندگی واقعی کمک می‌کند، همراه با تصاویر، صداها، بوها و حرکات. نحوهٔ کار. برای ایجاد یک محیط واقعی‌نما، بازیگران در برابر پرده سبز فیلم‌برداری می‌شوند و
بازیگران در برابر پرده سبز فیلم‌برداری می‌شوند و فعالیت‌های گوناگونی مانند کشیدن سیگار، رقصیدن، نوشیدن الکل، مصرف مواد مخدر و دیگر رفتارهای تحریک‌آمیز را انجام می‌دهند. سپس تصاویر بازیگران در یک پس‌زمینهٔ سه‌بعدی جای‌گذاری می‌شود تا این تصور را به‌وجود آورد که آنان در یک محیط واقعی حضور دارند. فناوری واقعیت مجازی به کاربر این امکان را می‌دهد که از طریق درگیر شدن حواس بدن انسان در یک محیط شبیه‌سازی‌شدهٔ رایانه‌ای غوطه‌ور شود. تاکنون حواس بینایی و شنوایی رایج‌ترین گزینه‌ها در طراحی محیط واقعیت مجازی بوده‌اند
گزینه‌ها در طراحی محیط واقعیت مجازی بوده‌اند ــ عمدتاً به این دلیل که فناوری‌های مربوط به آن ساده‌تر و توسعهٔ آن‌ها ارزان‌تر است. با این حال، پیشرفت‌های فناوری امکان‌های کارآمدتری برای درگیر کردن حس بویایی نیز فراهم کرده‌اند. حس بینایی. شاید مهم‌ترین بُعد در واقعی جلوه دادن یک محیط مجازی، تحریک حس بینایی باشد. یک هدست واقعیت مجازی که شامل نمایشگر نصب‌شده روی سر (HMD) است، مانند یک عینک آفتابی جلوی چشم بیمار قرار می‌گیرد و توجه کامل بینایی را به خود جلب می‌کند. سپس محیط مجازی بر روی نمایشگر نشان داده
می‌کند. سپس محیط مجازی بر روی نمایشگر نشان داده می‌شود. سامانه‌ای از حسگر حرکت، حرکات سر بیمار را ردیابی می‌کند. اگر بیمار سر خود را بچرخاند یا کج کند تا بخش دیگری از اتاق را ببیند، محیط مجازی نیز متناسب با آن تغییر می‌کند. این ویژگی با کاهش محدودیت‌های حرکتی سر، تجربه‌ای واقعی‌تر را فراهم می‌سازد. حس شنوایی. هدستی بر روی گوش‌های بیمار قرار می‌گیرد که امکان شنیدن صدا را فراهم می‌کند. معمولاً استفاده از صدای فراگیر مطلوب است، زیرا به بیمار حسی از فضا می‌دهد. برای نمونه، اگر یک فرد مجازی روبه‌روی بیمار در
برای نمونه، اگر یک فرد مجازی روبه‌روی بیمار در حال صحبت باشد، صدایش واضح و قابل‌شنیدن خواهد بود. اما اگر فرد مجازی در سمت چپ یا راست بیمار قرار گرفته باشد، صدا بسیار آرام‌تر و گرفته‌تر شنیده می‌شود. صدای فراگیر به ایجاد احساسی واقعی‌تر در محیط واقعیت مجازی کمک می‌کند. حس بویایی. محرک‌های بویایی توسط دستگاهی کنترل‌شده با رایانه ارائه می‌شوند که بوها را متناسب با محیط مجازی بیمار آزاد می‌کند. این دستگاه دارای محفظه‌های متعددی است که در هر یک بوهای متفاوتی قرار دارد و با استفاده از یک کمپرسور هوا، بوهای خاص
دارد و با استفاده از یک کمپرسور هوا، بوهای خاص را به محیط آزمایش بیمار می‌فرستد. برای نمونه، اگر بیمار به میزی نزدیک شود که روی آن ماری‌جوآنا قرار دارد، در دنیای واقعی نیز بوی ماری‌جوآنا را احساس خواهد کرد. دیگر بوهای مهمی که در VRCR به‌کار می‌روند شامل وانیل، پیتزا، قهوه، ویسکی، دود سیگار، آبجو و درخت کاج هستند. استفاده از تحریک بویایی امکان ایجاد محیطی بسیار واقعی‌تر در فضای مجازی را فراهم می‌سازد. کاربرد بالینی. فناوری واقعیت مجازی به‌تدریج در محیط‌های بالینی پذیرش یافته است. این فناوری برای درمان
بالینی پذیرش یافته است. این فناوری برای درمان هراس‌های خاص، مدیریت درد، اختلال خوردن و اختلال استرس پس از سانحه به‌کار می‌رود. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که «بیماران هنگام غوطه‌ور شدن در محیط واقعیت مجازی، برانگیختگی عاطفی و برانگیختگی فیزیولوژیک را گزارش کردند، و بدین‌ترتیب ابزاری برای مواجهه‌درمانی در درمان اختلالات روانی فراهم شد». همچنین فناوری واقعیت مجازی امکان ایجاد یک محیط آزمون استاندارد را فراهم می‌کند که می‌تواند به‌طور چشمگیری نرخ بهبودی بیماران را افزایش دهد. تحول. در گذشته از واکنش‌پذیری به
را افزایش دهد. تحول. در گذشته از واکنش‌پذیری به محرک‌ها در آزمایشگاه برای آموزش مهارت‌های مقابله‌ای سودمند به بیماران استفاده می‌شد تا بتوانند از بازگشت به مصرف دوباره پیشگیری کنند. فناوری واقعیت مجازی رویکردی مؤثرتر برای برانگیختن واکنش‌های فیزیولوژیک فراهم می‌آورد، در مقایسه با روش‌های استاندارد پیشین که عمدتاً شامل نمایش وسایل مصرف یا شبیه‌سازی مبتنی بر بازیگر بودند. واکنش‌پذیری به محرک. نمایش وسایل مصرف مواد مخدر بدین صورت عمل می‌کند که اشیای مرتبط با اعتیاد هر بیمار به او نشان داده می‌شود. برای نمونه،
هر بیمار به او نشان داده می‌شود. برای نمونه، ممکن است در برابر فردی که الکل زیادی مصرف می‌کند یک بطری نوشیدنی قرار داده شود یا در برابر فرد معتاد به ماری‌جوآنا یک پایپ. با این حال، گرچه اشیای مورد استفاده واقعی هستند، محیطی که در آن به بیمار نشان داده می‌شوند چندان واقعی نیست. یادگیری امتناع از مصرف در محیط آزمایشگاهی تفاوت زیادی با رد کردن آن در یک مهمانی واقعی دارد؛ بنابراین فرایند آموزشی محدود می‌ماند. شبیه‌سازی مبتنی بر بازیگر. روش دیگر برای ایجاد موقعیت واقعی، شبیه‌سازی مبتنی بر بازیگر است. در این روش
واقعی، شبیه‌سازی مبتنی بر بازیگر است. در این روش بازیگرانی استخدام می‌شوند و صحنه‌هایی ساخته می‌شود تا وضعیتی واقعی بازآفرینی شود. بیماران می‌توانند به‌شیوه‌ای واقعی با بازیگران تعامل داشته باشند. با وجود واقعی‌نمایی و اثربخشی بالا، مشکل اصلی این روش کارآمدی پایین آن است. حضور بازیگران وابسته به در دسترس بودن آنان است و همچنین باید بابت خدماتشان دستمزد پرداخت شود. علاوه بر این، صحنه‌ها محدود به مجموعه‌های ساخته‌شده‌ای هستند که تغییر دادن آن‌ها آسان نیست؛ بنابراین، هرچند این روش از نمایش سادهٔ اشیا مؤثرتر
هرچند این روش از نمایش سادهٔ اشیا مؤثرتر است، همچنان محدودیت‌های خود را دارد. فناوری واقعیت مجازی. واکنش‌پذیری به محرک‌ها در واقعیت مجازی، هرچند هنوز در مراحل آغازین توسعه قرار دارد، با هدف ایجاد نسخه‌ای کارآمدتر از شبیه‌سازی مبتنی بر بازیگر به‌کار می‌رود. هدف آن است که سیستمی ایجاد شود که بتواند یک موقعیت را به‌طور مجازی بازآفرینی کند و در عین حال امکان تعامل بیمار با محیط پیرامون را فراهم آورد. مزایای این روش شامل انعطاف‌پذیری بیشتر ــ اپراتور می‌تواند تقریباً هر موقعیتی را که لازم است بازسازی کند ــ و
هر موقعیتی را که لازم است بازسازی کند ــ و همچنین هزینهٔ کمتر، زیرا دیگر نیازی به بازیگران نیست. این فرایند همچنین دسترس‌پذیرتر است، چون در دسترس بودن بازیگران دیگر اهمیتی ندارد.
لوئیجی تنکو (؛ – ) خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۷ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "این دنیای دیوانه دیوانه ترانه" اشاره کرد. او در شب ۲۷ ژانویه ۱۹۶۷ پس از اجرایی در جشنواره موسیقی سانرمو درگذشت. مرگ او خودکشی اعلام شد، اما حتی دهه‌ها بعد، شواهد فراوان به نفع قتل، باعث شد تحقیقات دو بار از سر گرفته شود. زندگی‌نامه. تنکو در سال ۱۹۳۸ در کاسین متولد شد. او هرگز پدرش را نشناخت. ترزا زوکولا مادر وی با جوزپه تنکو ازدواج
نشناخت. ترزا زوکولا مادر وی با جوزپه تنکو ازدواج کرده بود و آنها پسری به نام والنتینو داشتند، اما این زوج در نهایت از هم جدا شدند و ترزا به کاسین نقل مکان کرد. شایعه شده است که لوئیجی تنکو حاصل یک رابطه خارج از ازدواج بین مادرش و مردی ناشناس از خانواده میکا بوده است که در آن زمان برای آنها کار می‌کرد: احتمالاً پسر شانزده ساله یا پدرش. وقتی زوکولا از بارداری مطلع شد، به کاسین بازگشت. نام خانوادگی شوهرش که تنکو بود به او داده شد. جوزپه تنکو قبل از فارغ شدن همسرش درگذشت. تنکو دوران کودکی خود را در کاسین و
همسرش درگذشت. تنکو دوران کودکی خود را در کاسین و ریکالدون گذراند تا اینکه در سال ۱۹۴۸ به لیگوریا و سپس به جنوا نقل مکان کرد، در آن جا مادرش یک مغازه شراب فروشی به نام "انوس" در محله لا فوچه داشت. او از همان ابتدا به موسیقی علاقه پیدا کرد و به صورت خودآموز گیتار، کلارینت و ساکسیفون را آموخت. در دوران دبیرستان، تنکو گروه جاز «Jelly Roll Morton Boys» را تأسیس کرد که در آن تنکو کلارینت می‌نواخت و برونو لائوزی خواننده دیگری که بعدها مشهور شد، بانجو می‌نواخت. جینو پائولی که بعدها به یکی از مشهورترین خوانندگان و
پائولی که بعدها به یکی از مشهورترین خوانندگان و ترانه‌سرایان ایتالیا تبدیل شد، نیز با تنکو در گروهی که بعدها در آن عضویت یافت، یعنی «I Diavoli del Rock» همکاری داشت. تنکو اولین حضور خود را در دنیای موسیقی حرفه‌ای ایتالیا با گروه آی کاوالیری تجربه کرد که شامل جان پی‌یرو روربری و انتسو یاناچی می‌شد. در این دوره او از نام مستعار جیجی مای استفاده می‌کرد. در سال ۱۹۶۱ تنکو اولین تک‌آهنگ خود را با نام واقعی خود با عنوان «"کواندو»" منتشر کرد. او دانشگاه را با تحصیل در رشته مهندسی الکترونیک آغاز کرد و سعی داشت
در رشته مهندسی الکترونیک آغاز کرد و سعی داشت خواسته‌های مادر و برادرش را برآورده کند. او دو بار در امتحان هندسه تحلیلی و هندسه تصویری رد شد. بعدها در رشته علوم سیاسی ثبت نام کرد و تنها در دو امتحان شرکت کرد. تنکو به سینما و ویدئوسازی علاقه‌مند بود. در سال ۱۹۶۲، او یک تجربه کوتاه سینمایی را با فیلم "«لا کوکاگنا»" ساخته لوچیانو سالچه آغاز کرد. او همچنین در ساخت موسیقی متن فیلم همکاری داشت و دوستش فابریزیو د آندره را از طریق آهنگ "«لا بالاتا دلروئه»" معرفی کرد. لوئیجی کومنچینی تنکو را برای نقش بوبه در فیلم
لوئیجی کومنچینی تنکو را برای نقش بوبه در فیلم "«لا راگازا دی بوبه»" که بر اساس رمان کارلو کاسولا ساخته شده بود، در نظر داشت. او در نهایت جورج چاکیریس، ستاره "داستان وست ساید" را به جای او انتخاب کرد. در این دوره، تنکو دوستی محکمی با شاعر ریکاردو مانرینی برقرار کرد. با این حال، در سال ۱۹۶۳ دوستی او با جینو پائولی به دلیل رابطه مشکل‌دار با بازیگر استفانیا ساندرلی به هم خورد. اولین آلبوم تنکو با نام «"Ballate e Canzoni»" در سال ۱۹۶۲ منتشر شد. یکی از آهنگ‌های او با نام «Cara maestra» توسط سانسور رسانه‌های
او با نام «Cara maestra» توسط سانسور رسانه‌های پررونق آن زمان ایتالیا سانسور شد. او به خاطر این آهنگ به مدت دو سال از رای محروم شد. سانسورها در سال بعد دوباره به آهنگ‌های او «Io sì» که بیش از حد صریح جنسی تلقی می‌شدند، و «Una brava ragazza» که در آن تنکو تحسین خود را از یک دختر بد دهه ۶۰ ابراز می‌کند، حمله کردند. در سپتامبر ۱۹۶۴، او آهنگ «Ho capito che ti amo» را منتشر کرد، آهنگی که توسط خودش نوشته شده بود و تنظیم موسیقی آن توسط اتزیو لئونی انجام شد. این آهنگ در شرکت ضبط ایتالیایی «Jolly» منتشر شد. در سال
در شرکت ضبط ایتالیایی «Jolly» منتشر شد. در سال ۱۹۶۶، پس از گذراندن دوره خدمت اجباری سربازی، او آلبوم «یک "روز پس از دیگری»" را برای آرسی‌ای منتشر کرد. خدمت سربازی مانع از سفر او به همراه جیانفرانکو روربری به آرژانتین برای دیدار با طرفداران آهنگ "«El amor tiene cara de mujer»" نشد. اینکه چگونه او در حالی که گذرنامه‌اش هنوز در اختیار ارتش ایتالیا بود، موفق به ورود به آرژانتین شد، مشخص نیست. علاوه بر این، طبق خدمت سربازی، فرد اجازه خروج از ایتالیا را نداشت و مجازات آن بازداشت بود که طبق دفترچه سوابق خدمتش، او
آن بازداشت بود که طبق دفترچه سوابق خدمتش، او چنین تجربه‌ای نداشت. در همان سال در رم، او با دالیدا خواننده ایتالیایی-فرانسوی آشنا شد و با او دوست شد. تصور عمومی بر این بود که آنها عاشق و معشوق شده‌اند، با این حال، تنکو نامزدی به نام والریا داشت که یک دهه پس از مرگش نامه‌های زیادی از او کشف شد. مادر تنکو نیز تأیید کرد که او با دالیدا فقط به عنوان یک دوست خوب رفتار می‌کرد. لینو پاترونو، دوست نزدیک تنکو، رابطه خود با دالیدا را یک «ترفند بازاریابی» توصیف کرد. مرگ. در ژانویه ۱۹۶۷، تنکو در جشنواره موسیقی سانرمو
در ژانویه ۱۹۶۷، تنکو در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. شایعه شده بود که او برخلاف میلش در این جشنواره شرکت کرده است. در ۲۶ ژانویه، او آهنگ «Ciao amore, ciao» را با دالیدا اجرا کرد. ویدیوی این اجرا از بین رفته است؛ با این حال، فایل صوتی ضبط شده از رادیو باقی مانده است. آن شب، تنکو بد و بی‌موقع خواند، احتمالاً به این دلیل که کمی قبل از اجرا برای مقابله با اضطراب، باربیتورات و الکل مصرف کرده بود. پس از اجرا، در عصر ۲۶ ژانویه، او در رستوران نوسترومو به همراه دالیدا، همسر سابقش، دیگر دوستان و همکارانش دیده شد.
همسر سابقش، دیگر دوستان و همکارانش دیده شد. او زودتر از موعد آنجا را ترک کرد و گروه را پشت سر گذاشت. تقریباً ساعت ۲ بامداد ۲۷ ژانویه، تنکو توسط دالیدا در اتاقش، شماره ۲۱۹، در هتل ساووی، مرده پیدا شد. تنکو بر اثر اصابت گلوله به سر جان باخت. در نهایت مرگ او خودکشی اعلام شد. با این حال، به دلیل تخلفات متعدد در تحقیقات، پرونده دو بار بازگشایی شد، اما همچنان حکم خودکشی صادر شد. ظاهراً تنکو پس از اطلاع از حذف آهنگش از مسابقه نهایی ناراحت شد. چندین نفر از نزدیکان تنکو شاهد بودند که او بیشتر از فساد و رشوه‌خواری
تنکو شاهد بودند که او بیشتر از فساد و رشوه‌خواری در جشنواره ناراحت بود و قصد داشت یک کنفرانس مطبوعاتی برای افشای همه چیز برگزار کند. تنکو در مراسمی کوچک در ریکالدون به خاک سپرده شد، در حالی که مسئولان جشنواره به نمایش ادامه دادند و سعی کردند از رسوایی فرار کنند. تقریباً هیچ یک از همکارانش در مراسم خاکسپاری حضور نداشتند.
ورزشکاران کشور باهاما از ۱۳ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در توکیو، ژاپن، به رقابت پرداخت. نتایج. باهاما با ۱۵ ورزشکار پا به مسابقات جهانی دو و میدانی گذاشت.
ارتش ایالات متحده آمریکا در جنگ جهانی دوم (به انگلیسی: United States Army during World War II) نیروی زمینی اصلی ایالات متحده بود که نقشی محوری در پیروزی متفقین ایفا کرد. این ارتش که در آستانه جنگ یک نیروی کوچک و عمدتاً پادگانی بود، در طی کمتر از چهار سال به یک نیروی رزمی جهانی با بیش از ۸ میلیون نفر پرسنل تبدیل شد که به طور همزمان در جبهه‌های اروپا، آفریقا و آسیا-اقیانوسیه می‌جنگید. تحول ارتش آمریکا از یک نیروی منزوی به یک فاتح جهانی، نه تنها نتیجه قدرت صنعتی عظیم این کشور، بلکه حاصل رهبری استراتژیک، دکترین
عظیم این کشور، بلکه حاصل رهبری استراتژیک، دکترین نظامی منعطف و بسیج بی‌سابقه نیروی انسانی بود. با این حال، این دوران با چالش‌های اجتماعی عمیقی مانند تفکیک نژادی در صفوف خود نیز همراه بود که تناقضی آشکار با اهداف اعلام‌شده جنگ علیه استبداد و نژادپرستی داشت. وضعیت پیش از جنگ. در سال‌های میان دو جنگ جهانی (دوره میان‌جنگ)، ارتش آمریکا به دلیل سیاست انزواگرایی حاکم بر کشور، به شدت کوچک، کم‌بودجه و از نظر تجهیزات، قدیمی بود. در سال ۱۹۳۹، کل ارتش شامل نیروهای هوایی (که در آن زمان بخشی از ارتش بود) کمتر از ۲۰۰٬۰۰۰
(که در آن زمان بخشی از ارتش بود) کمتر از ۲۰۰٬۰۰۰ نفر پرسنل داشت و از نظر اندازه در رتبه نوزدهم جهان قرار داشت. دکترین نظامی آن عمدتاً بر دفاع ساحلی متمرکز بود و تجربه کمی در عملیات‌های بزرگ و ترکیبی داشت. با این حال، مانورهای بزرگ لوئیزیانا در سال ۱۹۴۱ به فرماندهی ژنرال‌هایی مانند لسلی مک‌نیر، اولین گام جدی برای آزمودن دکترین‌های جنگ متحرک و شناسایی فرماندهان لایق آینده بود. بسیج و تحول. ورود ایالات متحده به جنگ پس از حمله به پرل هاربر در دسامبر ۱۹۴۱، بزرگترین بسیج نظامی و صنعتی تاریخ این کشور را کلید زد.
بسیج نظامی و صنعتی تاریخ این کشور را کلید زد. رهبری و دکترین. معمار اصلی این تحول عظیم، ژنرال جرج مارشال، رئیس ستاد ارتش بود. او با کارآمدی فوق‌العاده، کنگره را برای تأمین بودجه متقاعد کرد، ساختار فرماندهی را مدرن‌سازی نمود و فرماندهان کلیدی مانند دوایت آیزنهاور، عمر بردلی و جرج پتن را شناسایی و به کار گمارد. تحت رهبری او، دکترین ارتش از اتکای صرف به پیاده‌نظام به یک رویکرد جنگی ترکیبی (Combined Arms) تغییر یافت که بر هماهنگی نزدیک بین پیاده‌نظام، زرهی، توپخانه و پشتیبانی هوایی تأکید داشت. نیروی انسانی و
و پشتیبانی هوایی تأکید داشت. نیروی انسانی و آموزش. با تصویب قانون خدمت انتخابی (Selective Service Act) در سال ۱۹۴۰، اولین خدمت وظیفه عمومی در زمان صلح در تاریخ آمریکا آغاز شد. میلیون‌ها شهروند آمریکایی از تمام اقشار جامعه برای خدمت فراخوانده شدند. این افراد که به جی‌آی (G.I.) مشهور بودند، در مراکز آموزشی گسترده‌ای در سراسر کشور تحت آموزش‌های فشرده نظامی قرار گرفتند تا برای جنگ در شرایط اقلیمی کاملاً متفاوت، از بیابان‌های آفریقا تا جنگل‌های اقیانوس آرام، آماده شوند. جبهه‌های اصلی نبرد. ارتش آمریکا در دو
آماده شوند. جبهه‌های اصلی نبرد. ارتش آمریکا در دو جبهه اصلی و کاملاً متفاوت جنگید: جبهه اروپا و شمال آفریقا. پس از ورود به جنگ، استراتژی اصلی متفقین "اول اروپا" بود. اولین عملیات بزرگ ارتش آمریکا در عملیات مشعل (حمله به شمال آفریقا) در نوامبر ۱۹۴۲ رقم خورد. اگرچه ارتش در ابتدا با شکست‌هایی در برابر نیروهای باتجربه آلمانی مواجه شد، اما این نبردها به مثابه یک "میدان آموزش" عمل کرد. در ادامه، نیروهای آمریکایی در حمله متفقین به سیسیل و کارزار دشوار ایتالیا شرکت کردند. نقطه اوج حضور ارتش در اروپا، نبرد نرماندی
کردند. نقطه اوج حضور ارتش در اروپا، نبرد نرماندی (عملیات آورلرد) در ۶ ژوئن ۱۹۴۴ بود که بزرگترین عملیات آبی-خاکی تاریخ محسوب می‌شود. پس از نبردهای خونین در فرانسه، ارتش آمریکا در دفع آخرین حمله بزرگ آلمان در نبرد آردن (Battle of the Bulge) نقشی حیاتی داشت و در نهایت تا قلب آلمان پیشروی کرد. جبهه اقیانوس آرام. جنگ در اقیانوس آرام تحت فرماندهی ژنرال داگلاس مک‌آرتور، ماهیتی کاملاً متفاوت داشت. این جبهه عمدتاً شامل نبردهای جزیره‌ای در شرایط آب و هوایی سخت و در برابر دشمنی مصمم بود. استراتژی اصلی آمریکا
و در برابر دشمنی مصمم بود. استراتژی اصلی آمریکا "استراتژی جزیره‌پرشی" (Island Hopping) بود که در آن نیروها با دور زدن جزایر به شدت دفاع‌شده، به پایگاه‌های استراتژیک کلیدی حمله می‌کردند. ارتش در کارزارهای مهمی مانند نبرد گوادال‌کانال، نبردهای جنگ گینه نو، بازپس‌گیری فیلیپین در نبرد بزرگ فیلیپین و نبرد اوکیناوا شرکت داشت. این نبردها به دلیل مقاومت سرسختانه ژاپنی‌ها و شرایط جغرافیایی، تلفات بسیار سنگینی داشتند. تجهیزات و جنبه‌های اجتماعی. موفقیت ارتش آمریکا به شدت به برتری لجستیکی و صنعتی آن وابسته بود.
به شدت به برتری لجستیکی و صنعتی آن وابسته بود. سلاح‌هایی مانند تفنگ نیمه‌خودکار ام۱ گرند (M1 Garand) که ژنرال پتن آن را "بزرگترین ابزار جنگی ساخته شده" نامید، یک مزیت تاکتیکی قابل توجه برای جوخه‌های پیاده‌نظام فراهم می‌کرد. تانک متوسط ام۴ شرمن (M4 Sherman) و کامیون ۲.۵ تنی CCKW ستون فقرات نیروهای زرهی و لجستیک ارتش را تشکیل می‌دادند. با این حال، ارتش آمریکا بازتابی از جامعه خود بود و با تفکیک نژادی اداره می‌شد. سربازان آفریقایی-آمریکایی عمدتاً در واحدهای جداگانه و اغلب در نقش‌های پشتیبانی خدمت می‌کردند،
جداگانه و اغلب در نقش‌های پشتیبانی خدمت می‌کردند، اگرچه واحدهای رزمی مانند لشکر ۹۲ پیاده‌نظام نیز در ایتالیا جنگیدند. این تناقض عمیق، یکی از میراث‌های پیچیده ارتش در این دوران است. همچنین، بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ زن در سپاه ارتش زنان (Women's Army Corps - WAC) در نقش‌های غیر رزمی اما حیاتی مانند اپراتور تلفن، منشی و مکانیک خدمت کردند. میراث و پیامدها. ارتش ایالات متحده با بیش از ۳۱۸٬۰۰۰ کشته و ۵۶۵٬۰۰۰ زخمی از جنگ خارج شد. این سازمان از یک نیروی کوچک داخلی به یک قدرت نظامی جهانی تبدیل شده بود که پایگاه‌های دائمی در
نظامی جهانی تبدیل شده بود که پایگاه‌های دائمی در سراسر جهان داشت و آماده رویارویی با چالش‌های جنگ سرد بود. تجربه جنگ جهانی دوم، ساختار، دکترین و جایگاه ارتش آمریکا را برای همیشه تغییر داد و آن را به یکی از پایه‌های اصلی نظم نوین جهانی پس از جنگ تبدیل کرد.
ماریو بوانگیوانی (؛ ۷ سپتامبر ۱۹۴۳ - ۵ دسامبر ۲۰۲۴)، معروف به ماریو تسوتو، خواننده پاپ اهل ایتالیا بود اوایل زندگی و تحصیلات. تسوتو در پیگناتارو ماجوره متولد شد و در جوانی به همراه خانواده‌اش به میلان نقل مکان کرد، و در آن جا حسابداری خواند و یک آرایشگاه افتتاح کرد. حرفه. تسوتو به لطف دوستی‌اش با لیویو ماکیا گیتاریست آی کامالئونتی، اجرای زنده را آغاز کرد و پس از اینکه مورد توجه میکی دل پرته همکار آدریانو چلنتانو قرار گرفت، در سال ۱۹۶۳ با شرکت کلن چانتانو قرارداد بست. او که از عدم توانایی ضبط هر آلبومی
قرارداد بست. او که از عدم توانایی ضبط هر آلبومی ناراضی بود، به شرکت جگوار رکوردز متعلق به ریکی جیانکو پیوست و اولین حضور رسمی خود را با تک‌آهنگ «Non mi lasciare» تجربه کرد. در سال ۱۹۶۶، با کنسرتو نوجوانان در کانتاگرو شرکت کرد؛ دو سال بعد، او به این رقابت‌ها بازگشت و با اجرای نسخه‌ای از آهنگ «دوستم داشته باش، لطفاً دوستم داشته باش» اثر میشل پولنارف ، مقام دوم را کسب کرد. در سال ۱۹۶۹، تسوتو با آهنگ «لیزا داگلی اوچی بلو» به موفقیت تجاری دست یافت، این آهنگ در جشنواره «Un disco per l'estate» رتبه دوم را کسب کرد
«Un disco per l'estate» رتبه دوم را کسب کرد و به یک موفقیت بزرگ تبدیل شد. در دهه ۷۰ میلادی او در برخی از مهمترین رویدادهای موسیقی در ایتالیا، از جمله بیستمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد، اما نتوانست موفقیت آهنگ اصلی خود را تکرار کند. در دهه ۸۰ میلادی، او با همسرش دوناتلا یک گروه دو نفره تشکیل داد و به عنوان مهمان مکرر در برنامه‌های تلویزیونی موسیقی با مضمون نوستالژی حضور یافت. مرگ. تسوتو که مدت‌ها از بیماری قلبی رنج می‌برد، در ۵ دسامبر ۲۰۲۴ در سن ۸۱ سالگی در وجوانو درگذشت.
مرحله حذفی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۲ از ۹ اوت تا ۲۲ اکتبر ۲۰۲۲ برگزار شد. در مجموع ۱۲ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۲ به رقابت پرداختند. تیم‌های راه یافته. تیم‌های زیر از مرحله گروهی صعود کردند: فرمت. در مرحله حذفی، ۱۲ تیم به صورت تک‌حذفی به رقابت پرداختند. هر مسابقه به صورت تک‌حذفی برگزار شد. در صورت لزوم، وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می‌شد (مقررات ماده ۹.۳ و ۱۰.۱). برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. نمودار. قرعه‌کشی فینال‌های منطقه‌ای و نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای
منطقه‌ای و نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۲ برگزار شد. نمودار مرحله حذفی به شرح زیر تعیین شد: نیمه نهایی منطقه‌ای. خلاصه. نیمه نهایی منطقه‌ای به صورت تک‌مسابقه برگزار شد و تیم میزبان بر اساس جداول زیر و بر اساس اینکه کدام تیم‌های دوم گروه به مرحله نهایی راه یافته‌اند، تعیین شد. برنده گروه میزبان مسابقه با تیم دوم گروه است. اگر دو برنده گروه با هم بازی می‌کردند، یکی از برندگان گروه میزبان مسابقه بود. فینال منطقه‌ای. خلاصه. فینال منطقه‌ای به صورت تک‌مسابقه برگزار شد و تیم میزبان با قرعه‌کشی
صورت تک‌مسابقه برگزار شد و تیم میزبان با قرعه‌کشی مشخص شد. برندگان فینال منطقه‌ای غرب آسیا به فینال راه یافتند، در حالی که برندگان فینال منطقه‌ای آسیای مرکزی و فینال منطقه‌ای آسه‌آن به نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای راه یافتند. نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای. خلاصه. در نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای، چهار برنده منطقه‌ای به غیر از منطقه غرب آسیا در دو بازی رفت و برگشت با هم بازی کردند، یعنی برندگان منطقه جنوب آسیا (گروه D)، برندگان منطقه شرق آسیا (گروه J)، برندگان فینال منطقه مرکزی و برندگان فینال منطقه