payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در تاریخ ۱۸ ژوئیه ۱۹۹۶، ارتش بنگلادش از هلیکوپتر برگه‌هایی پخش کرد که در آن مبلغ ۵۰٬۰۰۰ تاکا برای ارائه اطلاعات درباره محل کالپانا چاکما اعلام شده بود. انجمن حقوق بشر هیل واچ (HWHRF) ارتش را به تلاش برای پنهان کردن حقیقت متهم کرد. ارتش بنگلادش اتهام دست داشتن سرگرد فردوس یا هر عضو دیگری از ارتش در ربایش کالپانا را رد کرد و بعدها با اعتراض‌ها و محکومیت‌ها، ادعا کرد کل ماجرا «عشق‌بازی» بوده است. در ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۶، ارتش بیانیه‌ای صادر کرد که کالپانا پاسپورت داشته و به طور مخفیانه به خارج رفته است، اما این ادعا
و به طور مخفیانه به خارج رفته است، اما این ادعا توسط فعالان بومی رد شد و مشخص شد که او پاسپورت نداشته است. گروه‌های حقوق زنان اعلام کرده‌اند نیروهای متهم هنوز در خدمت هستند.
کشاورزی با چوب آتش‌زا که با نام‌های سوزاندن فرهنگی و سوزاندن خنک نیز شناخته می‌شود، عملی است که بومیان جزیره استرالیا مرتباً از آتش برای سوزاندن پوشش گیاهی استفاده می‌کنند و هزاران سال است که انجام می‌شود. اهداف مختلفی برای انجام این نوع خاص از آتش‌سوزی کنترل‌شده وجود دارد، از جمله تسهیل شکار، تغییر ترکیب گونه‌های گیاهی و جانوری در یک منطقه، کنترل علف‌های هرز، کاهش خطر و افزایش تنوع زیستی. در حالی که این رسم در بسیاری از مناطق استرالیا متوقف شده بود، در قرن بیست و یکم توسط آموزه‌های متولیان مناطقی که این
بیست و یکم توسط آموزه‌های متولیان مناطقی که این رسم در سنت‌های پیوسته و ناگسستنی مانند آتش سرد مردم نونگار وجود دارد، دوباره رواج یافته است. اصطلاحات. اصطلاح «کشاورزی با چوب آتش» توسط باستان‌شناس استرالیایی، ریس جونز، در سال ۱۹۶۹ ابداع شد. اخیراً به آن سوزاندن فرهنگی و سوزاندن با آب خنک نیز گفته می‌شود. تاریخچه. سوزاندن بومیان به عنوان علت انواع تغییرات زیست‌محیطی، از جمله انقراض جانوران بزرگ استرالیایی، طیف متنوعی از حیوانات بزرگ که در دوره پلیستوسن در استرالیا زندگی می‌کردند، مطرح شده است. ای.پی. کرشاو،
زندگی می‌کردند، مطرح شده است. ای.پی. کرشاو، پالینولوژیست، استدلال کرده است که آتش‌سوزی‌های بومیان استرالیا ممکن است پوشش گیاهی را تا حدی تغییر داده باشد که منابع غذایی جانوران بزرگ کاهش یافته و در نتیجه، این جانوران بزرگ که عمدتاً گیاهخوار بودند، منقرض شده‌اند. کرشاو همچنین اظهار داشت که ورود بومیان ممکن است بیش از ۱۰۰۰۰۰ سال پیش رخ داده باشد و سوزاندن آنها باعث توالی تغییرات پوشش گیاهی شده است که او در اواخر پلیستوسن تشخیص می‌دهد. اولین کسی که چنین ورود زودهنگامی را برای بومیان پیشنهاد داد، گوردیپ سینگ از
را برای بومیان پیشنهاد داد، گوردیپ سینگ از دانشگاه ملی استرالیا بود که در هسته‌های گرده خود از دریاچه جورج شواهدی یافت که نشان می‌دهد بومیان حدود ۱۲۰۰۰۰ سال پیش شروع به سوزاندن در حوضه آبریز دریاچه کرده‌اند. تیم فلانری معتقد است که این جانوران عظیم‌الجثه اندکی پس از ورودشان توسط بومیان تا سرحد انقراض شکار شدند. او استدلال می‌کند که با انقراض سریع جانوران بزرگ، که تقریباً همه آنها گیاهخوار بودند، بخش زیادی از پوشش گیاهی خورده نشده باقی ماند و این امر باعث افزایش محصول سوخت شد. در نتیجه، آتش‌سوزی‌ها بزرگ‌تر
محصول سوخت شد. در نتیجه، آتش‌سوزی‌ها بزرگ‌تر و داغ‌تر از قبل شدند و باعث کاهش گیاهان حساس به آتش به نفع گیاهانی شدند که در برابر آتش مقاوم یا وابسته به آتش بودند. فلانری معتقد است که بومیان استرالیا پس از آن شروع به سوزاندن مکرر آتش کردند تا تنوع گونه‌ای بالایی را حفظ کنند و تأثیر آتش‌سوزی‌های شدید را بر حیوانات متوسط و شاید برخی گیاهان کاهش دهند. او استدلال می‌کند که انقراض پستانداران استرالیایی در قرن بیستم عمدتاً نتیجهٔ توقف «کشاورزی با چوب آتش‌زا» توسط بومیان است. دیوید هورتون، محققی از مؤسسه
توسط بومیان است. دیوید هورتون، محققی از مؤسسه استرالیایی مطالعات بومیان و جزیره‌نشینان تنگه تورس، در سال ۱۹۸۲ اظهار داشت: «استفاده بومیان از آتش تأثیر کمی بر محیط زیست داشته و… الگوهای توزیع گیاهان و حیوانات که ۲۰۰ سال پیش به دست آمده است، اساساً یکسان بوده است، چه بومیان قبلاً در اینجا زندگی می‌کردند و چه نمی‌کردند.» یک مطالعه در سال ۲۰۱۰ روی سوابق زغال چوب از بیش از ۲۲۰ مکان در استرالیا که قدمت آنها به ۷۰۰۰۰ سال پیش برمی‌گردد، نشان داد که ورود اولین ساکنان حدود ۵۰۰۰۰ سال پیش منجر به فعالیت آتش‌سوزی قابل
حدود ۵۰۰۰۰ سال پیش منجر به فعالیت آتش‌سوزی قابل توجهی در سراسر قاره نشده است(اگرچه این تاریخ مورد سؤال است، زیرا منابع به مهاجرت‌های بسیار زودتر اشاره می‌کنند). این مطالعه، فعالیت آتش‌سوزی‌های جنگلی شدیدتر را از حدود ۷۰٬۰۰۰ تا ۲۸٬۰۰۰ سال پیش گزارش کرده است. این میزان تا حدود ۱۸۰۰۰ سال پیش، تقریباً همزمان با آخرین حداکثر یخبندان، کاهش یافت و سپس دوباره افزایش یافت، الگویی که با تغییر بین شرایط آب و هوایی گرم و سرد سازگار است. این نشان می‌دهد که آتش‌سوزی در استرالیا عمدتاً منعکس‌کننده آب و هوا است، به طوری
استرالیا عمدتاً منعکس‌کننده آب و هوا است، به طوری که دوره‌های سردتر با سوزاندن کمتر و دوره‌های گرم‌تر با سوزاندن بیشتر زیست‌توده مشخص می‌شوند. آتش‌سوزی منظم نه تنها به نفع گیاهان مقاوم در برابر آتش یا مقاوم در برابر آتش بود، بلکه باعث تشویق آن دسته از حیواناتی شد که در مناطق بازتر مورد توجه بودند. بر این اساس، واضح است که آتش‌سوزی‌های بومیان، حداقل در بسیاری از مناطق، بر اکوسیستم «طبیعی» تأثیر گذاشته و طیف وسیعی از گونه‌های گیاهی را ایجاد کرده است که بهره‌وری را از نظر نیازهای غذایی مردم بومی به حداکثر
را از نظر نیازهای غذایی مردم بومی به حداکثر می‌رساند. جونز تا آنجا پیش می‌رود که می‌گوید «از طریق شلیک در طول هزاران سال، انسان بومی موفق شده است منطقه زیستگاه طبیعی خود را گسترش دهد». بیشتر این نظریه‌ها، استفاده بومیان از آتش را به عنوان جزئی از تغییرات در جوامع گیاهی و جانوری استرالیا در طول ۵۰٬۰۰۰ سال گذشته مطرح می‌کنند، اگرچه اهمیت تأثیر سوزاندن آنها به هیچ وجه مشخص نیست. برخی اظهار داشته‌اند که استفادهٔ گسترده از آتش به عنوان ابزار، پس از انقراض جانوران بزرگ (مگافونا) رخ داده است، اما مستقیماً نتیجهٔ
بزرگ (مگافونا) رخ داده است، اما مستقیماً نتیجهٔ آن نبوده است. اگر جانوران عظیم‌الجثه تا دوره هولوسن در برخی مناطق باقی مانده باشند، برای تغییرات ناشی از الگوهای جدید آتش‌سوزی بومیان، به شواهدی از ۱۰۰۰۰ سال گذشته نیاز است. عامل دیگری که باید در نظر گرفته شود، احتمال افزایش سریع و چشمگیر تراکم جمعیت بومیان در طول ۵۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ سال گذشته است. فناوری سنگ‌تراشی که بومیان استرالیا با اندکی تغییر بیش از ۴۰ هزار سال از آن استفاده می‌کردند، در ۵۰۰۰ سال گذشته متنوع و تخصصی شده است. نوک و تیغه نیزه حدود ۲۰۰۰ سال پیش
تخصصی شده است. نوک و تیغه نیزه حدود ۲۰۰۰ سال پیش به اوج خود رسید و سپس به‌طور کامل از شواهد باستان‌شناسی در جنوب شرقی استرالیا ناپدید شد. آنها با فناوری‌های مرتبط با بهره‌برداری از حیوانات کوچک‌تر جایگزین شدند - قلاب‌های مخصوص صدف و نوک‌های استخوانی در امتداد ساحل برای ماهیگیری، تبرها برای شکار صاریغ‌ها در سراسر جنگل‌ها، و تیشه‌ها برای تیز کردن چوب‌های حفاری در امتداد سواحل رودخانه‌های بزرگ‌تر که سیب‌زمینی هندی فراوان بود. استفاده فشرده و منظم از آتش، جزء اساسی این تغییر در منابع اواخر هولوسن بود. سوزاندن
این تغییر در منابع اواخر هولوسن بود. سوزاندن آثار فرهنگی پس از آنکه مهاجران اروپایی از سال ۱۷۸۸ به بعد شروع به استعمار استرالیا کردند، به آرامی ریشه کن شد. مطالعه لایه‌های گرده و سایر مواد آلی از نمونه‌های لایه‌های رسوبی زمین از اطراف بولین بولین بیلابونگ در ویکتوریا در سال ۲۰۲۱ نشان داد که استعمار بزرگ‌ترین تغییرات را در حدود ۱۰٬۰۰۰ سال گذشته ایجاد کرده است. نمونه‌ها نشان می‌دهند که از آن زمان تاکنون تنوع زیستی گیاهی کاهش یافته است، به طوری که جنگل‌های عظیمی از گونه‌های بسیار قابل اشتعال اکالیپتوس جایگزین
از گونه‌های بسیار قابل اشتعال اکالیپتوس جایگزین گیاهانی شده‌اند که کمتر قابل اشتعال بودند و در دماهای پایین‌تری می‌سوختند. یکی از نتایج اولیه اختلال در سیستم سوزاندن چوب با آب خنک، آتش‌سوزی‌های ویرانگر بوته‌زارهای پنجشنبه سیاه در فوریه ۱۸۵۱ بود که از مستعمره ویکتوریا را سوزاند. اهداف. اهداف متعددی از جمله تسهیل شکار، تغییر ترکیب گونه‌های گیاهی و جانوری در یک منطقه، کنترل علف‌های هرز، کاهش خطر، و افزایش تنوع زیستی وجود دارد. کشاورزی با چوب آتش‌زا در درازمدت باعث تبدیل جنگل‌های خشک به دشت‌های بی‌درخت شد و
باعث تبدیل جنگل‌های خشک به دشت‌های بی‌درخت شد و جمعیت حیوانات علف‌خوار مانند کانگوروها را افزایش داد. کاربرد فعلی. اگرچه این رسم در بسیاری از مناطق استرالیا متوقف شده است، اما توسط آموزه‌های متولیان مناطقی که این رسم در آنها به صورت سنتی پیوسته و ناگسستنی وجود دارد، آتش سرد مردم نونگار، دوباره به برخی از گروه‌های بومی معرفی شده است. سوزاندن آثار باستانی در اوایل قرن بیست و یکم در بخش‌هایی از استرالیا دوباره رواج یافت و اکنون برخی از ایالت‌های استرالیا آن را با سایر استراتژی‌های پیشگیری از آتش‌سوزی ادغام
را با سایر استراتژی‌های پیشگیری از آتش‌سوزی ادغام می‌کنند. سرمایه‌گذاری دولتی در استراتژی‌های برنامه‌ریزی آتش‌سوزی بومیان، در شمال استرالیا بیشترین گسترش را داشته است. در سال ۲۰۱۹، مرکز تحقیقات آتش‌سوزی‌های جنگلی داروین در دانشگاه چارلز داروین داده‌هایی را منتشر کرد که نشان می‌دهد احیای روش سنتی سوزاندن جنگل‌ها در مقیاس وسیع، مساحت زمین‌های تخریب‌شده توسط آتش‌سوزی‌های جنگلی را به میزان قابل توجهی کاهش داده است.
محمدرضا رضایی (زادهٔ ۲۴ خرداد ۱۳۸۰ در تهران) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع برای باشگاه ملوان بندر انزلی در لیگ برتر فوتبال ایران بازی می‌کند. او سابقه بازی در شمس‌آذر قزوین و تیم ملی فوتبال امید ایران را دارد. دوران حرفه‌ای. رضایی فوتبال را از رده‌های پایه باشگاه استقلال تهران آغاز کرد و سه سال در تیم امید این باشگاه حضور داشت. در ادامه به تیم شمس‌آذر قزوین پیوست و با این تیم در فصل ۱۴۰۲–۱۴۰۱ قهرمان لیگ آزادگان شد و به لیگ برتر صعود کرد. او در فصل نخست حضور در لیگ برتر ۲۵ بازی انجام داد و یک
فصل نخست حضور در لیگ برتر ۲۵ بازی انجام داد و یک گل نیز به ثمر رساند. او در سال ۱۴۰۲ به ملوان بندر انزلی پیوست و در ۱۴ بازی، دو گل زد که یکی از آن‌ها نامزد دریافت عنوان «بهترین گل فصل» در برنامه فوتبال برتر شد. تیم ملی. در آبان ۱۴۰۲، رضایی به تیم ملی امید ایران دعوت شد. آمار بازی‌ها. در مجموع، رضایی در دو فصل لیگ برتر ۳۹ بازی انجام داده و ۳ گل به ثمر رسانده‌است.
پرواز شماره ۱۷۱ ایر ایندیا یک پرواز مسافربری بین‌المللی برنامه‌ریزی‌شده بود که توسط یک بوئینگ ۷۸۷–۸ دریم‌لاینر انجام می‌شد اما اندکی پس از برخاستن در محله مگانی ناگار احمدآباد در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۵، هنگام پرواز از فرودگاه احمدآباد در هند سقوط کرد. پلیس گزارش کرده است که حداقل ۲۰۴ جسد از محل سقوط هواپیما، شامل مسافران و قربانیان روی زمین، کشف شده است. طبق اطلاعات بوئینگ، این حادثه اولین سانحه از دست رفتن بدنه یک هواپیمای ۷۸۷ دریم‌لاینر است. پیشینه. هواپیما. هواپیمای مورد نظر یک بوئینگ ۷۸۷–۸ دریم‌لاینر ۱۱ ساله با
مورد نظر یک بوئینگ ۷۸۷–۸ دریم‌لاینر ۱۱ ساله با شماره ثبت VT-ANB بوده است که به دو موتور جنرال الکتریک جی‌ئی‌ان‌ایکس مجهز بود. این هواپیما اولین بار در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۳ به پرواز درآمد و در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۴ به ایر ایندیا تحویل داده شد. این اولین سانحه مرگبار بوئینگ ۷۸۷ از زمان معرفی آن در سال ۲۰۱۱ بود و اولین خسارت بزرگ بدنه هواپیمایی ایر ایندیا از زمان بمب‌گذاری در پرواز شماره ۱۸۲ خطوط هوایی هند در سال ۱۹۸۵. مسافران و خدمه. طبق اعلام اداره کل هواپیمایی کشوری هند (DGCA) و شرکت هواپیمایی ایر ایندیا، این پرواز
هند (DGCA) و شرکت هواپیمایی ایر ایندیا، این پرواز حامل ۲۴۲ مسافر بود: ۲۳۰ مسافر، از جمله ۱۱ کودک و ۲ نوزاد، به همراه ۲ خلبان و ۱۰ مهماندار پرواز. در فهرست مسافران، ۱۶۹ نفر از هند، ۵۳ شهروند بریتانیایی، ۷ نفر از پرتغال و ۱ کانادایی حضور داشتند. در میان مسافران، ویجی روپانی، سروزیر سابق گجرات، نیز حضور داشت. فرماندهی این پرواز را کاپیتان سومیت ساباروال و افسر اول کلایو کوندار عهده‌دار بودند. حادثه. پرواز ۱۷۱ ایر ایندیا ساعت ۱۳:۳۸ به وقت محلی (آی‌اس‌تی؛ ۰۸:۰۸ ساعت هماهنگ جهانی) از باند ۲۳ فرودگاه بین‌المللی
ساعت هماهنگ جهانی) از باند ۲۳ فرودگاه بین‌المللی سردار ولابهبهی پتل به سمت فرودگاه گاتویک برخاست. ترانسپوندر ای‌دی‌اس-بی هواپیما ارتفاع را قبل از اینکه دریافت قطع شود نشان می‌داد. خدمه پرواز با مرکز کنترل ترافیک هوایی تماس اضطراری برقرار کردند. این سانحه هنگام اولین تلاش برای برخاستن رخ داد. شاهدان عینی از منطقه مگانی ناگار گزارش دادند که صدای انفجارهای متعددی را شنیده‌اند و به دنبال آن، دود غلیظی از مکان‌های اطراف به هوا برخاسته است، که احتمالاً هواپیما به یک ساختمان برخورد کرده و سقوط کرده است. یک افسر
یک ساختمان برخورد کرده و سقوط کرده است. یک افسر ارشد پلیس احمدآباد به رسانه ANI گفت که هواپیما به ساختمان خوابگاهی در کالج پزشکی BJ برخورد کرده است. پایدارکننده‌های هواپیما که تا حدودی سالم بودند و مخروط دم آن پس از حادثه از یک ساختمان چند طبقه بیرون زده بودند. یادداشت‌ها:
همانطور که او می‌خواهد نخستین آلبوم چندآهنگهٔ خواننده و ترانه‌پرداز آمریکایی مدیسون بییر می‌باشد که در ۲ فوریهٔ ۲۰۱۸ از سوی اکسس منتشر گردید. این ئی‌پی با انتشار سه تک‌آهنگ «مرده»، «تو روم بگو» و «خونه با تو» معرفی و حمایت شد. این ئی‌پی در جدول "بیلبورد" ۲۰۰ با رتبهٔ ۹۳ وارد شد و بالاترین جایگاهٔ خود را در این رتبه ثبت کرد، همچنین به جمع ده آلبوم برتر جدول آلبوم‌های مستقل ایالات متحده آمریکا راه یافت.
انفجارهای کارخانه شیمیایی جیلین، مجموعه‌ای از انفجارها بودند که در ۱۳ نوامبر ۲۰۰۵، در کارخانه پتروشیمی شماره ۱۰۲ در جی‌لین (شهر)، استان جی‌لین، چین، به مدت یک ساعت رخ دادند. این انفجارها شش کشته، ده‌ها زخمی و باعث تخلیه ده‌ها هزار نفر از ساکنان شد. انفجارها. علت انفجارها در ابتدا دو روز پس از انفجار مشخص شد: محل حادثه یک واحد نیتراسیون برای تجهیزات آنیلین است. برج T-102 گیر کرده بود و به درستی مدیریت نشده بود. انفجارها چنان قدرتمند بودند که شیشه‌های پنجره‌ها را حداقل تا شعاع ۱۰۰ تا ۲۰۰ متری شکستند؛ حداقل ۷۰
را حداقل تا شعاع ۱۰۰ تا ۲۰۰ متری شکستند؛ حداقل ۷۰ نفر زخمی و شش نفر کشته شدند. آتش‌سوزی‌ها سرانجام صبح زود ۱۴ نوامبر خاموش شدند. بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر از جمله ساکنان محلی و دانشجویان پردیس شمالی دانشگاه بیهوا و مؤسسه فناوری شیمیایی جیلین، از ترس انفجارهای بیشتر و آلودگی با مواد شیمیایی مضر، از منطقه تخلیه شدند. شرکت ملی نفت شرکت ملی نفت چین که مالک شرکت پتروشیمی جیلین، شرکت مسئول کارخانه، است، از مقامات ارشد خواست تا علت این حوادث را بررسی کنند. تصور نمی‌شد که این انفجارها مربوط به تروریسم باشند و این شرکت در
این انفجارها مربوط به تروریسم باشند و این شرکت در یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرد که این انفجارها در نتیجه انسداد شیمیایی که برطرف نشده بود، رخ داده است. شهرداری از هتل‌ها و رستوران‌های شهر خواسته است تا برای افراد تخلیه‌شده اتاق فراهم کنند. شرکت‌های تاکسیرانی نیز در تخلیه کمک کردند. آلودگی آب. این انفجار رودخانه سونگهوا را به شدت آلوده کرد و تخمین زده می‌شود که ۱۰۰ تن آلاینده حاوی بنزن و نیتروبنزن وارد رودخانه شده است. قرار گرفتن در معرض بنزن تعداد گلبول‌های قرمز خون را کاهش می‌دهد و با سرطان خون مرتبط است.
قرمز خون را کاهش می‌دهد و با سرطان خون مرتبط است. یک لکه سمی به طول ۸۰ کیلومتر در رودخانه آمور جریان یافت و سطح بنزن ثبت شده در آن در مقطعی ۱۰۸ برابر بالاتر از سطوح ایمنی ملی بود. این لکه نفتی ابتدا از روی رودخانه سونگهوا عبور کرد و از چندین شهرستان و شهر استان جیلین، از جمله سونگ‌یوان، گذشت؛ سپس وارد استان هیلونگ‌جیانگ شد و هاربین، مرکز استان هیلونگ‌جیانگ و یکی از بزرگ‌ترین شهرهای چین، یکی از اولین مکان‌هایی بود که تحت تأثیر قرار گرفت. این لکه پس از عبور از نیمه شرقی هیلونگ‌جیانگ، از جمله شهر جیاموسی، در
نیمه شرقی هیلونگ‌جیانگ، از جمله شهر جیاموسی، در دهانه سونگ‌هوا در مرز بین چین و روسیه به رودخانه آمور می‌پیوندد. این مسیر از کنار استان خودمختار یهودی در روسیه عبور کرد، سپس وارد منطقه خاباروفسک در خاور دور روسیه شد و با عبور از شهرهای خاباروفسک و کامسامولسک بر آمور، به تنگه تارتاریا، که خود پلی بین دریای اوخوتسک و بخش‌هایی از دریای ژاپن در اقیانوس آرام است، رسید. استان جیلین. در ۱۳ نوامبر، یک تصفیه‌خانه آب در شهر جیلین، استان جیلین، تعطیل شد. چندین نیروگاه برق آبی در بخش بالایی رودخانه سونگهوا شروع به
برق آبی در بخش بالایی رودخانه سونگهوا شروع به افزایش دبی تخلیه خود کردند. در ۱۵ نوامبر، سونگ‌یوان، استان جی‌لین، استفاده از آب رودخانه سونگ‌هوا را متوقف کرد. تا ۱۸ نوامبر، آب‌رسانی در سونگ‌یوان، جیلین، تا حدی قطع شد. منابع آب در سونگ‌یوان، جی‌لین، در ۲۳ نوامبر دوباره وصل شد. استان هیلونگجیانگ. هاربین، پایتخت استان هیلونگ‌جیانگ، با نزدیک به ده میلیون نفر جمعیت شهری، یکی از بزرگ‌ترین شهرهای چین است. همچنین برای تأمین آب خود به رودخانه سونگهوا وابسته است. در ۲۱ نوامبر، دولت شهر هاربین اعلام کرد که منابع آب از
نوامبر، دولت شهر هاربین اعلام کرد که منابع آب از ظهر ۲۲ نوامبر به مدت چهار روز برای تعمیرات قطع خواهد شد. برخی از ساکنان هاربین شکایت کرده‌اند که آب برخی از نقاط شهر خیلی زودتر از زمان اعلام شده قطع شده است. این شهر همچنین دستور تعطیلی تمام حمام‌ها و کارواش‌ها را صادر کرد. همزمان با اعلام این خبر مبهم، شایعاتی در مورد علت احتمالی قطعی آب منتشر شد، برخی از آنها از وقوع قریب‌الوقوع زلزله خبر دادند (که باعث شد برخی از مردم در فضای باز چادر بزنند) و برخی دیگر ادعا کردند که تروریست‌ها منبع آب شهر را مسموم
ادعا کردند که تروریست‌ها منبع آب شهر را مسموم کرده‌اند. خبر قطعی برق باعث وحشت مردم و خرید آب، نوشیدنی و مواد غذایی در سوپرمارکت‌های شهر شد، در حالی که بلیط قطار و پروازهای خروجی از این منطقه خیلی زود تمام شد. در همین حال، ماهی‌های مرده در امتداد سواحل سونگهوا در بالادست هاربین ظاهر می‌شدند و این امر ترس ساکنان هاربین را بیشتر می‌کرد. بعداً در همان روز، فرمانداری شهر اطلاعیه دیگری صادر کرد و این بار صراحتاً انفجارهای جیلین را دلیل قطعی برق ذکر کرد. تعطیلی چهار روزه به نیمه شب ۲۴ نوامبر موکول شد. از ۹ صبح
چهار روزه به نیمه شب ۲۴ نوامبر موکول شد. از ۹ صبح تا ۸ بعد از ظهر روز ۲۳ نوامبر، شهر به‌طور موقت آبرسانی را برقرار کرد تا ساکنان بتوانند آب ذخیره کنند، زیرا هنوز لکه هنوز به شهر نرسیده بود. بعدازظهر همان روز، مدارس هاربین به مدت یک هفته تعطیل شدند. همچنین در ۲۳ نوامبر، ساکنان هاربین شروع به دریافت آب از کامیون‌های آتش‌نشانی کردند و تخلیه داوطلبانه را آغاز کردند. خودِ لکه قبل از طلوع آفتاب ۲۴ نوامبر به هاربین رسید. در آن روز، سطح نیتروبنزن در هاربین ۱۶٫۸۷ برابر بالاتر از سطح ایمنی ملی ثبت شد، در حالی که سطح
بالاتر از سطح ایمنی ملی ثبت شد، در حالی که سطح بنزن در حال افزایش بود، اما هنوز از سطح ایمنی ملی فراتر نرفته بود. سطح نیتروبنزن در ۲۵ نوامبر دو برابر شد (۰٫۵۸۰۵) میلی‌گرم در لیتر)، ۳۳٫۱۵ برابر سطح ایمنی ملی، و شروع به کاهش کرد. سطح بنزن همچنان پایین‌تر از سطح ایمنی ملی باقی ماند. همزمان، دنباله این سیلاب از ژائویوان، داچینگ و هیلونگ‌جیانگ عبور کرد. ون جیابائو، نخست‌وزیر شورای دولتی، در ۲۶ نوامبر از هاربین بازدید کرد تا وضعیت فعلی، از جمله وضعیت آلودگی آب و تأمین آب را بررسی کند. در واکنش به این بحران،
و تأمین آب را بررسی کند. در واکنش به این بحران، کامیون‌ها ده‌ها هزار تن آب از شهرهای اطراف و هزاران تن کربن فعال را از سراسر کشور به هاربین منتقل کردند. دولت هاربین همچنین دستور داد قیمت آب آشامیدنی در سطح ۲۰ نوامبر ثابت بماند تا با گران‌فروشی مقابله شود. علاوه بر این، هاربین در حال حفر نود و پنج حلقه چاه عمیق دیگر است تا ۹۱۸ حلقه چاه عمیق موجود در شهر را تکمیل کند. پانزده بیمارستان برای رسیدگی به مصدومان احتمالی مسمومیت در حالت آماده‌باش قرار گرفتند. هاربین تنها شهری نبود که تحت تأثیر قرار گرفت. این لکه
تنها شهری نبود که تحت تأثیر قرار گرفت. این لکه از شهر جیاموسی عبور کرد، که با این حال، بیشتر به منابع آب زیرزمینی متکی است و بنابراین باعث قطع منابع آب نشد. با این وجود، در ماه دسامبر در تاریخ ۲، جیاموسی شعبه شماره ۲ خود را تعطیل کرد. کارخانه آب شماره ۷ که حدود ۷۰ درصد از آب شهر را تأمین می‌کند، نیمی از جمعیت جزیره لیوشو را تخلیه کرد. گزارش شده است که ورود چندین شاخه رودخانه به سونگهوا، مانند رودخانه هولان و رودخانه مودان، باعث رقیق شدن این لکه شده است. آبرسانی در هاربین عصر روز ۲۷ نوامبر از سر گرفته شد.
در هاربین عصر روز ۲۷ نوامبر از سر گرفته شد. سرزمین خاباروفسک. این لکه نفتی در ۱۶ دسامبر به رودخانه آمور رسید، و چهار تا پنج روز بعد به شهر خاباروفسک روسیه رسید. در حالت آماده‌باش، یک خط ارتباطی ویژه بین سازمان‌های چینی و روسی برقرار شده بود و چین مواد لازم برای آزمایش و تصفیه آب، از جمله ۱۰۰۰ تن کربن فعال، را به روسیه پیشنهاد داده بود. خاباروفسک قصد داشت در «شرایط بحرانی» آب خود را قطع کند که باعث شد ساکنان آب ذخیره کنند. آلودگی دریایی. پس از خروج از رودخانه آمور، آلاینده‌ها وارد تنگه تارتاریا و سپس دریای
آمور، آلاینده‌ها وارد تنگه تارتاریا و سپس دریای اختسک و دریای ژاپن شدند که ژاپن، کره و روسیه خاور دور در سواحل آن قرار دارند. اختلاف سیاسی. شی ژنهوا، وزیر اداره حفاظت از محیط زیست چین، استعفا داد و ژو شنگشیان، مدیر سابق اداره جنگلداری کشور، جانشین او شد. انتقاد. مطبوعات چین از واکنش مقامات به این فاجعه انتقاد کردند. شرکت پتروشیمی جیلین، که کارخانه‌ای را که دچار انفجار شده بود اداره می‌کند، در ابتدا هرگونه نشت آلاینده‌ای را که در اثر انفجار به رودخانه سونگهوا نشت کرده بود، رد کرد و گفت که فقط آب و کربن
نشت کرده بود، رد کرد و گفت که فقط آب و کربن دی‌اکسید تولید کرده است. رسانه‌ها بیشتر بر هاربین تمرکز کرده‌اند و تقریباً هیچ اطلاعاتی در مورد تأثیر این لکه بر شهرها و شهرستان‌های استان جیلین ندارند. هیلونگ‌جیانگ یک هفته کامل پس از وقوع انفجارها به بحران واکنش نشان داد - در اطلاعیه اولیه آنها، قطعی قریب‌الوقوع برق به «تعمیر و نگهداری» نسبت داده شد و فقط یک روز قبل اطلاع داده شد؛ این دومین اطلاعیه در روز بعد بود که دلیل قطعی برق را روشن کرد و قطعی برق را به تعویق انداخت. در پاسخ، جیائو ژنگ‌ژونگ، معاون استاندار
انداخت. در پاسخ، جیائو ژنگ‌ژونگ، معاون استاندار جیلین و ژنگ یوکانگ، معاون مدیر کل شرکت ملی نفت چین، از هاربین بازدید کرده و عذرخواهی خود را از این شهر ابراز کردند. در ۶ دسامبر، وانگ وی، معاون شهردار جیلین، در خانه‌اش مرده پیدا شد. این اقدام پس از آن صورت گرفت که دولت چین تهدید کرد هر کسی را که شدت حادثه را پنهان کرده باشد، به شدت مجازات خواهد کرد. این تهدید فقط در مورد انفجار اولیه صدق می‌کرد و شامل لاپوشانی گسترده لکه بنزن نمی‌شد.
میترک (نقشه‌برداری تبخیر و تعرق با وضوح بالا با کالیبراسیون داخلی) یک مدل کامپیوتری است که توسط دانشگاه آیداهو توسعه داده شده است و از داده‌های ماهواره لندست برای محاسبه و نقشه‌برداری تبخیر و تعرق (ET) استفاده می‌کند. میترک، ET را به عنوان باقیمانده‌ای از تعادل انرژی سطحی محاسبه می‌کند، که در آن ET با در نظر گرفتن کل تابش خالص موج کوتاه و موج بلند در سطح پوشش گیاهی یا خاک، مقدار گرمای هدایت شده به خاک و مقدار گرمای منتقل شده به هوای بالای سطح، تخمین زده می‌شود. تفاوت این سه عبارت، میزان انرژی جذب شده در طول
تفاوت این سه عبارت، میزان انرژی جذب شده در طول تبدیل آب مایع به بخار را نشان می‌دهد که همان ET است. میترک گرادیان‌های دمای نزدیک سطح مورد استفاده در همرفت گرما را به عنوان توابع شاخص‌گذاری شده از دمای سطح رادیومتری بیان می‌کند و در نتیجه نیاز به دمای سطح کاملاً دقیق و نیاز به اندازه‌گیری دمای هوا را از بین می‌برد. تراز انرژی سطحی به صورت داخلی با استفاده از ET مرجع زمینی که مبتنی بر آب و هوای محلی یا مجموعه داده‌های آب و هوایی شبکه‌بندی شده است، کالیبره می‌شود تا بایاس‌های محاسباتی ذاتی تراز انرژی مبتنی بر
تا بایاس‌های محاسباتی ذاتی تراز انرژی مبتنی بر سنجش از دور کاهش یابد. توابع شیب و جهت شیب و افت دما برای کاربرد در مناطق کوهستانی استفاده می‌شوند. الگوریتم‌های میترک برای کاربردهای نسبتاً روتین توسط مهندسان آموزش‌دیده و سایر متخصصان فنی که با تعادل انرژی و فیزیک تابش پایه آشنایی دارند، طراحی شده‌اند. ورودی‌های اصلی این مدل عبارتند از تصاویر حرارتی موج کوتاه و موج بلند از ماهواره‌هایی مانند لندست و MODIS، یک مدل ارتفاعی رقومی و داده‌های آب و هوایی زمینی که در داخل یا نزدیکی منطقه مورد نظر اندازه‌گیری
که در داخل یا نزدیکی منطقه مورد نظر اندازه‌گیری شده‌اند. «نقشه‌های» ET، یعنی تصاویر از طریق METRIC، ابزاری برای تعیین کمیت ET به صورت میدانی و از نظر نرخ و توزیع مکانی فراهم می‌کنند. استفاده از موازنه انرژی سطحی می‌تواند کاهش تبخیر و تعرق ناشی از کمبود آب را تشخیص دهد. در دهه‌ای که از معرفی سیستم میترک در آیداهو می‌گذرد، این سیستم در مونتانا، کالیفرنیا، نیومکزیکو، یوتا، وایومینگ، تگزاس، نبراسکا، کلرادو، نوادا و اورگان نیز مورد استفاده قرار گرفته است. روش نقشه‌برداری این ایالت‌ها را قادر ساخته است تا در
نقشه‌برداری این ایالت‌ها را قادر ساخته است تا در مورد حقوق آب بومیان آمریکا مذاکره کنند؛ انتقال آب از کشاورزی به شهری را ارزیابی کنند؛ تخلیه سفره‌های آب زیرزمینی را مدیریت کنند، بر رعایت حقوق آب نظارت داشته باشند؛ و از گونه‌های در معرض خطر محافظت کنند.
خاک گلی‌سول یا گلی، خاکی هیدریک است که اگر زهکشی نشود، به مدت کافی با آب‌های زیرزمینی اشباع می‌شود تا الگوی رنگی مشخصی ایجاد کند. این الگو اساساً از رنگ‌های مایل به قرمز، قهوه‌ای یا زرد در سطوح ذرات خاک و/یا در افق‌های بالایی خاک تشکیل شده است که با رنگ‌های مایل به خاکستری/آبی در داخل خاکدانه‌ها و/یا در اعماق خاک مخلوط شده‌اند. گلی‌سول‌ها همچنین به عنوان "گلیزم‌ها"، "خاک‌های چمنزار"، زیررده‌های "آبی" انتیسول‌ها، اینسپتیسول‌ها و مالیسول‌ها (طبقه‌بندی خاک USDA) یا به عنوان "خاک‌های آب زیرزمینی" و "خاک‌های
یا به عنوان "خاک‌های آب زیرزمینی" و "خاک‌های هیدرومورفیک" شناخته می‌شوند. اصطلاح گلی یا گلی (glei) از گرفته شده است و در سال ۱۹۰۵ توسط دانشمند اوکراینی، گئورگی ویسوتسکی، وارد اصطلاحات علمی شد. گلی‌سول‌ها در طیف وسیعی از مواد غیر یکپارچه، عمدتاً رسوبات رودخانه‌ای، دریایی و دریاچه‌ای با سن پلیستوسن یا هولوسن، با کانی‌شناسی بازیک تا اسیدی یافت می‌شوند. آنها در مناطق فرورفته و موقعیت‌های پست چشم‌انداز با آب‌های زیرزمینی کم‌عمق یافت می‌شوند. رطوبت، محدودیت اصلی در کشاورزی گلی‌سول‌های بکر است؛ اینها با پوشش
در کشاورزی گلی‌سول‌های بکر است؛ اینها با پوشش گیاهی باتلاقی طبیعی پوشیده شده‌اند و بیکار می‌مانند یا برای چرای گسترده استفاده می‌شوند. کشاورزان از گلی‌سول‌های زهکشی‌شده مصنوعی برای کشت محصولات زراعی، دامداری و باغبانی استفاده می‌کنند. گلی‌سول‌ها در مناطق گرمسیری و نیمه‌گرمسیری به‌طور گسترده با برنج کاشته می‌شوند. گلی‌سول‌ها مساحتی حدود ۷۲۰ میلیون هکتار را در سراسر جهان اشغال کرده‌اند. آنها خاک‌های آزونی هستند و تقریباً در همه اقلیم‌ها یافت می‌شوند. بیشترین وسعت گلی‌سول‌ها در شمال روسیه، سیبری، کانادا،
وسعت گلی‌سول‌ها در شمال روسیه، سیبری، کانادا، آلاسکا، چین و بنگلادش است. تخمین زده می‌شود که حدود ۲۰۰ میلیون هکتار گلی‌سول در مناطق گرمسیری، عمدتاً در منطقه آمازون، آفریقای استوایی و باتلاق‌های ساحلی جنوب شرقی آسیا یافت می‌شود. آنها به دلیل شرایط تالابی فاقد اکسیژن، رنگ خاک سبز-آبی-خاکستری از خود نشان می‌دهند. در معرض نور، با اکسید شدن آهن موجود در خاک، رنگ‌ها به الگوی لکه‌داری از تکه‌های قرمز، زرد یا نارنجی تبدیل می‌شوند. در طول تشکیل خاک ("گلینگ")، به دلیل رطوبت خاک در حالت اشباع، تأمین اکسیژن در پروفیل