payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باشگاه ورزشی ژوینویل یک باشگاه فوتبال برزیلی مستقر در شهر ژوینویل در ایالت سانتا کاتارینا است. این تیم فوتبال در لیگ کاتاریننسه، بالاترین سطح فوتبال حرفه‌ای در ایالت سانتا کاتارینا بازی می‌کند و تا بحال ۱۲ بار قهرمان این لیگ شده است.
لیسا آژاکس (زاده ) خواننده سوئدی-فنلاندی است.
سونیا آلدن (زاده ) خواننده سوئدی است.
مائوریتزیو کاتلان (؛ زادهٔ ) عکاس، نقاش، هنرمند تجسمی، و طراح اهل ایتالیایی است. کار کاتلان که عمدتاً به‌خاطر مجسمه‌ها و چیدمان‌های فراواقع‌گرایانه‌اش شناخته می‌شود، شامل انتخاب، سازماندهی و مراقبت و انتشار مجموعه‌ها نیز می‌شود. رویکرد طنز او به هنر باعث شده است که به‌عنوان جوکر دنیای هنر شناخته شود. آثار کاتلان که یک هنرمند خودآموخته است، در سطح بین‌المللی در موزه‌ها و دوسالانه‌ها به نمایش درآمده است. کاتلان مهم‌ترین آثار هنری خود را در میلان جایی که سال‌ها در آن‌جا زندگی کرد، خلق کرده است. در سال ۲۰۱۱
در آن‌جا زندگی کرد، خلق کرده است. در سال ۲۰۱۱ موزه گوگنهایم در شهر نیویورک، آثار گذشته او را مرور کرد. برخی از آثار شناخته‌شده کاتلان عبارتند از "آمریکا؛" که یک توالت طلاست، "ساعت نهم"؛ که مجسمه‌ای از پاپ سقوط‌کرده را به تصویر می‌کشد. در این اثر شهاب‌سنگی با پاپ برخورد کرده است. و "کمدین که" یک موز تازه چسبانده‌شده به دیوار است.
قهرمانی پارانائنسه یک لیگ ایالتی فوتبال در ایالت پارانا در برزیل است که توسط فدراسیون فوتبال پارانائنسه برگزار می‌شود. این رقابت از سال ۱۹۱۵ تاسیس شده است.
شیخ فرید بخاری (درگذشته ۱۶۱۶)، که به عنوان مرتضی خان نیز شناخته می‌شود، یکی از نجیب‌زادگان برجسته پادشاهی گورکانی در قرن ۱۷ بود. او به عنوان «میر بخشی» در دوره سلطنت اکبر کبیر خدمت کرد و در سرکوب شورش خسرو میرزا نقش کلیدی داشت. مرتضی خان همچنین به عنوان فرماندار گجرات و پنجاب فعالیت کرد و به ساخت شهر فریدآباد در هَریانا معروف است. در دوران سلطنت جانشین اکبر، جهانگیرشاه، او نقش مهمی در سرکوب شورش شاهزاده خسرو میرزا گورکانی ایفا کرد و بعدها استان‌های گجرات و پنجاب را تحت فرمان خود داشت. او به عنوان یک حامی
پنجاب را تحت فرمان خود داشت. او به عنوان یک حامی معماری در هند گورکانی نیز شناخته می‌شود. پیشینه. شیخ فرید مرتضی خان یک مسلمان هندی بود. به احتمال زیاد اجداد او افراد فاضلی بودند که برای امرار معاش زمین‌های معاف از مالیات به آنها واگذار شده بود. یکی از آنها، سید عبدالغفار اهل دهلی، به فرزندان خود توصیه کرد به جای زندگی با صدقه، حرفه نظامی را در پیش بگیرند. خانواده شیخ فرید سابقه طولانی در خدمت امپراتوری داشتند، مانند عموی او شیخ محمد بخاری که از افراد مورد اعتماد اکبر بود و برادرش جعفرخان که در سال ۱۵۷۳ در
اکبر بود و برادرش جعفرخان که در سال ۱۵۷۳ در جنگ گجرات جان باخت. دوران کاری. شیخ فرید به دلیل رشادت‌هایش در جنگ با افغانستانی‌ها در اودیسا توسط اکبر به فرماندهی ۱۵۰۰ سواره ارتقا یافت. اکبر همچنین لقب «صاحب‌السیف و القلم» (استاد شمشیر و قلم) را به او اعطا کرد. در سال ۱۶۰۰، او به مقام «میر بخشی» در زمان اکبر رسید. در دربار مغولان هند (گورکانیان) جنبشی از نقشبندیان وجود داشت که سعی داشتند قدرت را به دست آورند تا به امید جانشینی اکبر که از نظر مذهبی بی‌ثبات بود، امپراتوری را به امپراتوری مسلمان‌تر و متعصب‌تری
امپراتوری را به امپراتوری مسلمان‌تر و متعصب‌تری تبدیل کنند. دو جاریک، از یسوعیانی حاضر در دربار، توصیف کرد که شیخ فرید به عنوان نماینده جناح متعصب دینی فرستاده شده بود تا حمایت از شاهزاده سلیم (پادشاه آینده، جهانگیر) را به شرطی که او سوگند یاد کند از قوانین محمد دفاع کند، وعده دهد. شیخ فرید نامه‌هایی از شیخ احمد سرهندی دریافت می‌کرد و مرید فداکار او بود. پس از تاجگذاری جهانگیر، شاهزاده خسرو میرزا گورکانی در سال ۱۶۰۶ علیه او شورید و از آگرا، جایی که در آن محبوس بود، به سمت منطقه پنجاب گریخت. شیخ فرید او را
بود، به سمت منطقه پنجاب گریخت. شیخ فرید او را در نبردی نزدیک بهروال تعقیب و شکست داد. پس از دستگیری خسرو، جهانگیر برای اقدامات شیخ فرید به او لقب «مرتضی خان» اعطا کرد و درجه او را به ۶۰۰۰ سواره افزایش داد. جهانگیر همچنین محل نبرد، بهروال را به عنوان یک امتیاز زمین به او اعطا کرد. از سال ۱۶۰۶ تا ۱۶۰۹، شیخ فرید به عنوان حاکم (صوبه‌دار) گجرات تحت فرمان جهانگیر خدمت کرد. او آرامگاه وجیه‌الدین را در احمدآباد، قلعه قاضی و مسجد مدرسه شهر بهاروچ را بنا کرد. بستگان و افسران او بر احمدآباد ظلم کردند که منجر به
و افسران او بر احمدآباد ظلم کردند که منجر به جایگزینی او با میرزا عزیز کوکه شد. او بعداً حاکم پنجاب شد. در این دوران، جهانگیر دستور اعدام رهبر سیک، گورو ارجن را به او داد. شیخ فرید به خاطر فعالیت‌های معماری‌اش در متون گورکانی شناخته شده است. یکی از اقدامات مهم او تأسیس فریدآباد در سال ۱۶۰۷ بود که برای آن کاروانسرا و مسجد ساخت. همچنین در زمان حکومتش در گجرات، چندین بنای مذهبی در بیهار شریف ساخت و به درگاه نظام‌الدین در دهلی نیز کمک کرد. آرامگاه. آرامگاه شیخ فرید در مالویا نگر، دهلی، در نزدیکی کاروانسرایی که
در مالویا نگر، دهلی، در نزدیکی کاروانسرایی که توسط او ساخته شده به نام "سرای شاهجی" واقع شده است.
عیسی روفا السِّفْری (۱۸۹۴ – ۱۹ مارس ۱۹۴۹) روزنامه‌نگار و تاریخ‌نگار فلسطینی بود. او در رمله به دنیا آمد و تحصیلات خود را در شهر یافا گذراند. او از اوایل جوانی به روزنامه‌نگاری مشغول شد. در روزنامه‌نگاری، السفری به عنوان یک نویسنده و ادیب میهن‌دوست ظاهر شد که از فلسطین دفاع می‌کرد و با صهیونیسم و قیمومیت بریتانیا مخالف بود. در طول سال‌های فعالیتش به آموزگاری، روزنامه‌نگاری، فعالیت در عرصه‌های اجتماعی و فرهنگی و مبارزات ملی پرداخت. همچنین «کتابخانهٔ نوین فلسطین» را تأسیس کرد که به مجلس بحثی برای نویسندگان
را تأسیس کرد که به مجلس بحثی برای نویسندگان تبدیل شد. او اولین کسی بود که در اثری که به زبان عربی در دو کتاب منتشر شده بود، قیمومیت بریتانیا بر فلسطین را به سبک و روش علمی بیان کرد. کتاب اول تاریخ مسئلهٔ عربی فلسطینی را از اشغال فلسطین توسط بریتانیا در سال ۱۹۱۷ تا وقوع انقلاب آوریل در سال ۱۹۳۶ پوشش می‌دهد؛ کتاب دوم، تاریخ انقلاب، علل، تحولات و نتایج آن را تا زمان ورود کمیسیون سلطنتی تحقیق به ریاست لرد پیل در ۱۹۳۶ را روایت می‌کند. این اثر به عنوان گزارشی کلی از مسئلهٔ فلسطین در طی بیست سال، یکی از مهم‌ترین
از مسئلهٔ فلسطین در طی بیست سال، یکی از مهم‌ترین آثار عربی دربارهٔ موضوع خود شمرده می‌شود. زندگی و پیشه. او در سال ۱۸۹۴ در شهر رمله، سنجق غزه، متصرفیه قدس، امپراتوری عثمانی، از خانواده‌ای مسیحی ارتدوکس یونانی به دنیا آمد. پدرش روفا نام داشت. تحصیلات ابتدایی در آنجا و متوسطه را در شهر یافا گذراند. سپس به عنوان معلم در مدارس دولتی مشغول به کار شد. سالها در دبیرستان یافا تدریس می‌کرد. در سال ۱۹۲۹، او به همراه معلمان و دانش آموزان دبیرستان یافا از کاخ رغدان در شهر عمان بازدید کردند، جایی که شاهزاده عبدالله بن
شهر عمان بازدید کردند، جایی که شاهزاده عبدالله بن الحسین میزبان آنها بود. او در اواسط دهه ۱۹۳۰ مقالاتی را در روزنامهٔ «الدفاع» و «الصراط» منتشر کرد. سپس به هیئت تحریریه روزنامهٔ «فلسطین» که توسط عیسی العیسی در شهر یافا در سال ۱۹۱۱ تأسیس شد، پیوست. در روزنامه‌نویسی به دفاع از عرب‌های فلسطین و مخالفت با صهیونیسم و قیمومیت بریتانیا پرداخت. او خواستار مبارزه با قیمومیت و صهیونیسم و «هوشیاری نسبت به نقشه‌های آنان» شد. پس از ترک روزنامهٔ «فلسطین»، در سال ۱۹۳۵، کتابخانه‌ای به نام «کتابخانهٔ نوین فلسطین» در شهر
کتابخانه‌ای به نام «کتابخانهٔ نوین فلسطین» در شهر یافا تأسیس کرد و سپس یک چاپخانه تجاری را به آن متصل کرد. این کتابخانه به مجلس بحثی برای نویسندگان شهر تبدیل شد که به آگاهی سیاسی در میان فلسطینیان کمک کرد. او همچنان به نوشتن در روزنامه‌ها ادامه داد. مقامات انگلیسی او را در سال ۱۹۳۷ به مدت سه ماه در زندان المزرعه در عکا بازداشت کردند. پس از آزادی، از آرای سیاسی بازنگشت و به مخالفت ادامه داد. به نوشتن در روزنامه‌ها و مجلات فلسطینی و عربی از جمله مجلهٔ «المنبر» که توسط اتحادیه باشگاه‌های ارتدوکس عرب منتشر
که توسط اتحادیه باشگاه‌های ارتدوکس عرب منتشر می‌شد و مجلهٔ «الرسالة» قاهره ادامه داد. پس از وقوع نکبت ۱۹۴۸، السفری یافا را به سوی اردن ترک کرد. او و خانواده‌اش در شهر السلط ساکن شدند و حدود یک سال در آنجا ماند و سپس به عمان رفت. در دوره‌ای که روزنامهٔ «فلسطین» در آنجا منتشر می‌شد، به سردبیری آن پرداخت. زندگی شخصی. همسرش ویکتوریا السفری بود و از او چهار فرزند داشت. دخترانش می، نهیٰ و دمیة و پسرش سِری نام داشتند. درگذشت. در شب ۱۹ مارس ۱۹۴۹، عیسی السفری در حالی که در محل کار خود در روزنامهٔ «فلسطین» در شهر
که در محل کار خود در روزنامهٔ «فلسطین» در شهر عمان مشغول به کار بود، بعد از آنکه فهمید تا آخر عمر اجازهٔ بازگشت به فلسطین را نخواهد داشت، بر اثر سکتهٔ قلبی شدید جانش را از دست داد. او را در یکی از قبرستان‌های عمان به خاک سپردند. نام او به خیابانی در شهر رام‌الله داده شد. آثار. او کتاب‌های متعددی نوشت که از جمله عناوین عربی آنان:
محمد بیداربخت (۴ اوت ۱۶۷۰ – ۲۰ ژوئن ۱۷۰۷) شاهزاده‌ای از امپراتوری گورکانی هند بود. پدر او محمد اعظم شاه بود که به مدت کوتاهی در سال ۱۷۰۷ به سلطنت گورکانیان رسید. بیداربخت به عنوان یک سپهدار شجاع و ماهر شناخته می‌شد و به عنوان یکی از تواناترین شاهزادگان گورکانی زمان خود شناخته می‌شد. او نوه محبوب اورنگ‌زیب، پادشاه گورکانی هند بود. بیداربخت از سن هفده سالگی مشاغل نظامی و اداری بالایی را در دست داشت. یکی از نخستین اقدامات او فتح قلعه سینسنی بود که پس از نبرد شدید و تلفات سنگین انجام شد. در سن نوزده سالگی، او
و تلفات سنگین انجام شد. در سن نوزده سالگی، او ارتشی گورکانی را رهبری کرد که یک ارتش مهاجم ماراتی را شکست داد و به مدت ده روز به تعقیب آن پرداخت. او به عنوان نایب‌السلطنه اورنگ‌آباد و سپس مالوا منصوب شد و در طول سلطنتش مداوم باید شورش‌ها را سرکوب می‌کرد و از هجوم‌های ایالات همسایه جلوگیری می‌کرد. در سال ۱۷۰۷، پس از مرگ اورنگ‌زیب، پدر بیدار به سلطنت رسید و بیدار و پدرش در نبرد جاجاو علیه دایی‌اش کشته شدند. اوایل زندگی. محمد بیداربخت در ۴ اوت ۱۶۷۰ در آگرا به دنیا آمد و نام او توسط اورنگ‌زیب، پدربزرگ مادری‌اش
آمد و نام او توسط اورنگ‌زیب، پدربزرگ مادری‌اش انتخاب شد. مادر بیدار، جهان‌زیب بانو بیگم، شاهزاده‌ای از خاندان تیموری و دختر داراشکوه، بزرگ‌ترین پسر و جانشین پیشین شاه‌جهان بود. اورنگزیب محبت ویژه‌ای به پسرش محمد اعظم شاه، همسر او جهان‌زیب بانو و نوه‌اش بیداربخت داشت و به آنها هدایا فراوان می‌داد. بیداربخت، نوه محبوب پدربزرگ خود بود. ازدواج. در سن شانزده سالگی، بیداربخت با شمسی‌النسا (که به پوتی بیگم معروف بود)، دختر قمرالدین (با عنوان مختار خان) در ۳ دسامبر ۱۶۸۶ ازدواج کرد. او از خانواده بنی‌مختار بود که
۱۶۸۶ ازدواج کرد. او از خانواده بنی‌مختار بود که در میان مسلمانان احترام زیادی داشت. بیداربخت همیشه به شمسی‌النسا محبت و توجه نشان می‌داد، او به نظر می‌رسد که فردی مغرور و مقتدر بود. شمسی‌النسا در ۲۳ اوت ۱۶۹۵ پسر بیداربخت، شاهزاده فیروزبخت را به دنیا آورد. فرمانده نظامی. در سال ۱۶۸۸، اورنگ‌زیب شاهزاده بیداربخت ۱۷ ساله را به فرماندهی عالی جنگ جَت‌ها منصوب کرد. بیشان سینگ کاچهاوا، پادشاه جدید امپراتوری آمبر (دهلی)، به عنوان فرمانده مترا با مأموریت ویژه برای سرکوب «جَت‌ها» منصوب شد. بیداربخت انرژی زیادی به
سرکوب «جَت‌ها» منصوب شد. بیداربخت انرژی زیادی به عملیات گورکانیان بخشید و موفق شد قلعه‌های زیادی از جمله ترکند، ناوال‌خان، خلنا و سینسنی را فتح کند. بیداربخت محاصره قلعه سینسنی را آغاز کرد که در آن نیروهایش به دلیل کمبود آذوقه و آب دچار سختی شدند. آنها یک مین منفجر کردند، دیوار را شکستند و پس از سه ساعت نبرد شدید، قلعه را تصرف کردند و ۹۰۰ نفر از سربازان گورکانی جان باختند، در حالی که جَت‌ها ۱۵۰۰ کشته دادند. رهبران جَت، چورامان و فتح سینگ توانستند فرار کنند. باوجود اینکه نیروهای سلطنتی ۵۲ قلعه جَت از جمله
باوجود اینکه نیروهای سلطنتی ۵۲ قلعه جَت از جمله قلعه‌های مهم مانند خیر، جوار، سونک و سوگار را فتح کردند و هزاران نفر از جَت‌ها را کشتند، آنها خود را درگیر مشکل بزرگی با جَت‌ها دیدند. ارتش سلطنتی در سال ۱۶۹۶ از استان آگرا فراخوانده شد و جنگ جَت‌ها در نهایت شکست خورد. شکست دادن راجارام. در سال ۱۶۹۹، امپراتور اورنگ‌زیب دستور فوری به بیداربخت صادر کرد تا نیروی دشمن تحت فرماندهی راجارام چاتراپاتی را در سورات، در قلمرو سلطنتی شکست دهد. بیداربخت ۲۰ مایل از میرج در راه پنهالا بود و بلافاصله مسیر خود را تغییر داد و
راه پنهالا بود و بلافاصله مسیر خود را تغییر داد و خانواده و بار و بنه خود را در میرچ گذاشت و به سرعت به سوی دشمن پیش رفت. او به مارات‌ها برخورد کرد که ۲۰ مایل از قلعه پارندا دورتر بودند. راجارام در امنیت ۸ مایل از آنجا توقف کرد، در حالی که سپهداران خود را زیر نظر دهنجی جادهاو برای جلوگیری از پیشرفت شاهزاده فرستاد. پس از یک نبرد خونین، مارات‌ها شکست خوردند و به سوی احمدنگر رانده شدند. دو روز بعد، شاهزاده با چین قلیچ خان در بارسی، ۲۰ مایل شرق پارندا ملاقات کرد و تعقیب را از ۲۲ یا ۲۳ نوامبر از سر گرفت.
کرد و تعقیب را از ۲۲ یا ۲۳ نوامبر از سر گرفت. فرمانداری. مالوا: ۱۷۰۴–۱۷۰۶. بیداربخت در ۳ اوت ۱۷۰۴ توسط اورنگزیب به فرمانداری مالوا منصوب شد. شاهزاده خود را به عنوان فرمانده‌ای شجاع و ماهر اثبات کرده بود. او قبلاً فرماندار اورنگ‌آباد بود و این مقام را با انتصاب جدید خود حفظ کرد. او مجبور بود به دلیل شرایط منطقه، از مالوا به خان‌دش یا بالعکس منتقل شود و درگیر سرکوب شورش‌های محلی بنیان‌گذاران و کولی‌ها شود. این شورش‌ها به‌واسطه حمله ماراتا در سال قبل به وجود آمده بود. بیداربخت به خاطر بیماری‌اش در دسامبر ۱۷۰۳
بود. بیداربخت به خاطر بیماری‌اش در دسامبر ۱۷۰۳ و ژانویه ۱۷۰۵ در مالوا مانده بود و جای سینگ دوم از امبر را به عنوان جانشین خود در مالوا و محافظ قشون منصوب کرد. این انتصاب با مخالفت امپراتور روبرو شد و او خان‌عالم را به جای او منصوب کرد و دستور داد که هیچ راجپوتی به عنوان فرماندار یا فرمانده حصار انتخاب نشود. بیداربخت به سانسنی، قلعه‌ای نزد بهارت‌پور که به تازگی توسط جَت‌ها تصرف شده بود، فرستاده شد تا آن را بازپس گیرد، اما به دلیل بیماری‌اش از انجام این مأموریت خودداری کرد. گجرات: ۱۷۰۶–۱۷۰۷. بیداربخت پس از
خودداری کرد. گجرات: ۱۷۰۶–۱۷۰۷. بیداربخت پس از ورود به گجرات، به جای پدرش به فرمانداری این ایالت منصوب شد. پس از شکست سنگین گورکانیان در راتن‌پور در پی حمله مارات‌ها، بیداربخت به مقابله با شورش‌ها و تحرکات نیروهای دشمن پرداخت. آجیت سینگ برای سومین بار ارتشی بر ضد امپراتوری برانگیخت و دورگاداس به ارتش او پیوست. بیداربخت نیروهایی برای مقابله با دورگاداس فرستاد که به مناطق کولی در جنوب سورات فرار کرد. مرگ اورنگ‌زیب: ۱۷۰۷. در ۳ مارس ۱۷۰۷، اورنگ‌زیب در اردوگاه نظامی خود در احمدنگر درگذشت. بیداربخت از طریق پدرش،
خود در احمدنگر درگذشت. بیداربخت از طریق پدرش، محمد اعظم شاه، که به‌عنوان امپراتور جدید گورکانی اعلام شده بود، از مرگ امپراتور مطلع شد. بیداربخت که از مرگ پدربزرگ خود شدیداً متأثر شده بود، گفته می‌شود که مدت‌ها در اندوه آن باقی ماند و به یاد او زیاد می‌گریست. مرگ. بیداربخت در ۲۰ ژوئن ۱۷۰۷، در طی نبرد جَجاو که بخشی از مبارزات جانشینی پس از مرگ اورنگ‌زیب بود، کشته شد. پدرش که پس از مرگ اورنگ‌زیب در ۱۷ مارس به امپراتوری رسید، نیز در جریان این نبرد کشته شد.
سجاد پذیرفته (زادهٔ ۱ دی ۱۳۷۵ در اهر بسکتبالیست اهل ایران و عضو تیم ملی بسکتبال ایران است.وی هم اکنون بازیکن تیم باشگاه بسکتبال کاله آمل است.
هانا-راوهیتی مایپی-کلارک (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل نیوزیلند است. دیدگاه‌ها و مواضع. در سخنرانی نخستین خود در دسامبر ۲۰۲۳، مایپی-کلارک به انتقاد از دولت ملی تحت رهبری ائتلاف پرداخت و ادعا کرد که این دولت "از هر گوشه‌ای به تمام جهان من حمله کرده است". او به بهداشت، محیط زیست، آب، زمین، منابع طبیعی و کودکان به عنوان حوزه‌های کلیدی اختلاف با دولت اشاره کرد. سن رای‌گیری. مایپی-کلارک از کاهش سن رای‌گیری به ۱۶ سال حمایت کرده است.
آهیراتسو هیمه (؛ اولین همسر امپراتور جینمو، اولین امپراتور ژاپن بود. جینمو بعداً با هیمه‌تاتارایسوزو-هیمه ازدواج کرد که اولین امپراتریس‌های ژاپن شد و فرزندانش تاج و تخت را به ارث بردند. پسر او تاگیشیمیمی به دلیل به ارث بردن تاج و تخت، تلاش می‌کرد تا قدرت را با خشونت به دست گیرد. در «کوجیکی»، او را «اهیرا هیمه» (吾平媛) می‌نامند. به گزارش «نیهون شوکی» او اهل ولایت هیوگا بود.
انجمن وُلفز هد (سرِ گرگ) یک انجمن مخفی برای دانشجویان سال آخر دانشگاه ییل در نیوهیون، کنتیکت است. این انجمن، در کنار محفل مخفی جمجمه و استخوان و انجمن طومار و کلید، یکی از «سه انجمن بزرگ» دانشگاه ییل محسوب می‌شود. هر ساله، شانزده نفر از دانشجویان دانشگاه ییل - که معمولاً دانشجویان سال آخر هستند - به عضویت فعال این انجمن انتخاب می‌شوند. افزون بر این، اعضای افتخاری نیز در این انجمن حضور دارند. اعضای فعلی انجمن، در طول دوران عضویت خود، در برابر انجمن فارغ التحصیلان پاسخگو هستند. برخی از اعضای پیشین این انجمن
پاسخگو هستند. برخی از اعضای پیشین این انجمن در عرصه‌های مختلفی همچون ورزش، تجارت، هنرهای زیبا و ادبی، آموزش عالی، روزنامه‌نگاری و سیاست به موفقیت و شهرت دست یافته‌اند. تاریخچه. پانزده نفر از دانشجویان سال آخر کلاس ۱۸۸۴ ییل، با همراهی و کمک اعضای کلاس ۱۸۸۳ - که گزینه‌های احتمالی برای عضویت در انجمن‌های قدیمی‌تر به شمار می‌رفتند - «سومین انجمن» ییل را بنیان نهادند. این انجمن پنج سال بعد نام خود را به «سر گرگ» تغییر داد. بیش از ۳۰۰ نفر از فارغ التحصیلان کالج ییل و تعدادی از اساتید مدرسه حقوق ییل در تلاش برای
و تعدادی از اساتید مدرسه حقوق ییل در تلاش برای مقابله با سلطه انجمن جمجمه و استخوان در امور دانشجویان و دانشگاه، به تأسیس این انجمن کمک کردند. با تأسیس این انجمن، آخرین تلاش مسئولان و دانشجویان برای لغو و منحل کردن انجمن‌های مخفی و انجمن‌های دانشجویان سال آخر در ییل با شکست مواجه شد. رسم ایجاد و حفظ یک انجمن جدید از زمانی ایجاد شد که تعداد کافی از دانشجویان سال آخر احساس می‌کردند نادیده گرفته شده‌اند: انجمن جمجمه و استخوان در سال ۱۸۳۲ و پس از اختلاف بر سر انتخاب برندگان جوایز فی بتا کاپا تأسیس شد؛ انجمن
انتخاب برندگان جوایز فی بتا کاپا تأسیس شد؛ انجمن طومار و کلید، دومین انجمن ییل، در سال ۱۸۴۱ و پس از اختلاف بر سر انتخابات انجمن جمجمه و استخوان تأسیس شد. تأسیس سومین انجمن تا حدودی ناشی از این احساس در میان برخی از دانشجویان بود که آن‌ها شایسته و لایق عضویت در دو انجمن دانشگاه را دارند اما نادیده گرفته خواهند شد. برخی از بنیان‌گذاران این انجمن معتقد بودند: «تعداد محدودی از دانشجویان کاملاً متقاعد شده بودند که در حذف آن‌ها از فهرست منتخبان انجمن‌های دیگر، بی‌عدالتی بزرگی رخ داده است». پیشینه. دانشجویان کالج
بزرگی رخ داده است». پیشینه. دانشجویان کالج ییل، پیش از تأسیس شعبه آلفای کنتیکت فی بتا کاپا در سال ۱۷۸۰ در ییل - که دومین شعبه پس از تأسیس آن انجمن در سال ۱۷۷۶ بود (که هنوز هم اعضای آن با یکدیگر به شیوه‌ای خاص دست مخفیانه می‌دهند) - به تأسیس و عضویت در انجمن‌های ادبی اقدام می‌کردند. تا دهه ۱۸۳۰، انجمن‌های ادبی دانشگاه همچون لینونیا، برادران در وحدت، و کالیوپین جایگاه خود را از دست داده بودند. کالیوپین در سال ۱۸۵۳ منحل شد و بقیه نیز پس از جنگ داخلی آمریکا فعالیت خود را متوقف کردند. کالیوپین، لینونیا، و
فعالیت خود را متوقف کردند. کالیوپین، لینونیا، و برادران در وحدت به ترتیب در سال‌های ۱۸۱۹-۱۸۵۳، ۱۷۶۸-۱۸۷۸، و ۱۷۳۵-۱۸۶۸ فعالیت داشتند. از اواسط دهه ۱۸۴۰ تا ۱۸۸۳، چندین انجمن تأسیس شد، اما هیچ‌کدام نتوانستند علاقه دانشجویان رشته‌های علوم انسانی در کالج ییل - که به عنوان گسترده‌ترین بخش دانشگاهی شناخته می‌شد - را به خود جلب کنند. در نتیجه، انجمن‌هایی همچون ستاره و دارت، شمشیر و تاج، قوری چای، بیل و قبر، و E.T.L. منحل شدند. فی بتا کاپا از سال ۱۸۷۱ تا ۱۸۸۴ در ییل غیرفعال بود که تقریبا با سازماندهی مجدد این انجمن
غیرفعال بود که تقریبا با سازماندهی مجدد این انجمن در سطح ملّی همزمان بود. در دهه ۱۸۲۰، موج احساسات ضد ماسونی در سراسر ایالات متحده، فی بتا کاپا را وادار کرد تا نقش پنهان‌کاری و نهان‌روشی در فعالیت‌های خود را مورد بازنگری قرار دهد. همزمان با سازماندهی مجدد ملی فی بتا کاپا در سال ۱۸۸۱، پنهان‌کاری و نهان‌روشی به عنوان یکی از ویژگی‌های اصلی این انجمن در تمامی شعب آن از بین رفت و رقابت با دیگر انجمن‌های برادری، باشگاه‌ها و انجمن‌های دانشگاهی کاهش یافت. به همین دلیل، پنهان‌کاری و نهان‌روشی به زودی در شعبه ییل
دلیل، پنهان‌کاری و نهان‌روشی به زودی در شعبه ییل نیز کنار گذاشته شد. فی بتا کاپا امروزه بدون هیچ گونه پنهان‌کاری و نهان‌روشی، همچنان به عنوان یک انجمن افتخار دانشگاهی فعالیت می‌کند. از دهه ۱۸۵۰، ترکیب دانشجویان کارشناسی ییل متنوع‌تر شد. این کالج در حال تبدیل شدن به یک مؤسسه با اهمیت در سطح ملّی بود. دانشجویانی که از مناطق فراتر از نیو انگلند می‌آمدند و یا پیرو مسیحیت کلیسای جماعت‌گرا و یا پروتستان نبودند، به تعداد زیاد وارد این کالج شدند. هیئت علمی و مدیریت دانشگاه تحت سلطه فارغ‌التحصیلان انجمن جمجمه و
دانشگاه تحت سلطه فارغ‌التحصیلان انجمن جمجمه و استخوان بود، به طوری که بین سال‌های ۱۸۶۵ تا ۱۹۱۶، چهار نفر از هر پنج عضو هیئت علمی را فارغ‌التحصیلان این انجمن تشکیل می‌دادند. از سال ۱۸۶۹ تا ۱۹۲۱، دبیران دانشگاه و به مدت چهل و سه سال از چهل و هشت سال بین ۱۸۶۲ تا ۱۹۱۰، خزانه‌داران دانشگاه از میان فارغ‌التحصیلان انجمن جمجمه و استخوان انتخاب می‌شدند. پنج نفر از شش عضو اول هیئت امنای ییل که توسط فارغ‌التحصیلان انتخاب شدند، عضو انجمن جمجمه و استخوان بودند. به تدریج، نارضایتی‌ها از این وضع افزایش یافت: در سال ۱۸۷۳،
نارضایتی‌ها از این وضع افزایش یافت: در سال ۱۸۷۳، روزنامه دانشجویی The Iconoclast که تنها یک بار در تاریخ ۱۳ اکتبر ۱۸۷۳ منتشر شد، خواستار لغو نظام انجمنی شد. در این روزنامه آمده بود: «انجمن جمجمه و استخوان از هر کلاسی افراد خود را برمی‌گزیند... آن‌ها کنترل ییل را در دست گرفته‌اند. امور دانشگاه توسط آن‌ها اداره می‌شود. شهریه پرداختی به کالج باید به دست آن‌ها برسد و مطابق میل آن‌ها خرج شود... کالج ییل در مقابل انجمن جمجمه و استخوان قرار گرفته است!! ما از همه می‌پرسیم، حق این است که کدام یک باید به بقای خود
می‌پرسیم، حق این است که کدام یک باید به بقای خود ادامه دهد؟ کالج ییل یا انجمن جمجمه و استخوان؟». روزنامه Yale Daily News برای اولین بار در ۲۸ ژانویه ۱۸۷۸ منتشر شد. در خاطرات مربوط به تولد اولین روزنامه دانشگاهی، از اتخاذ استراتژی «تمسخرِ انجمن‌ها» در سال اول فعالیت این روزنامه یاد شده است. دانشجویان کلاس ۱۸۸۴ به اتفاق آرا موافقت کردند که با صدور رأی عدم اعتماد به نظام انجمنی، از قیام دوباره علیه این نظام - که همزمان با فارغ‌التحصیلی آن‌ها صورت می‌گرفت - حمایت کنند. این باور به طور گسترده وجود داشت که نظام
کنند. این باور به طور گسترده وجود داشت که نظام انجمنی موجود قابل اصلاح نیست و احتمالاً منحل خواهد شد. در مقابل، در شماره مه ۱۸۸۴ مجله The New Englander، نوشته و منتشر شده توسط اعضای انجمن طومار و کلید، از نظام انجمنی دفاع شد. چندین نشریه به طور مرتب درباره این موضوع گزارش می‌دادند. تأسیس. اعضای اولیه انجمن، از جمله ده نفر از مسئولان برگزارکننده مراسم فارغ‌التحصیلی کلاس ۱۸۸۴ به رهبری ادوین آلبرت مریت، در طول سال آخر تحصیل خود به طور مخفیانه با کمک اعضای کلاس ۱۸۸۳ که «مشتاق راه‌اندازی یک انجمن جدید بودند به
۱۸۸۳ که «مشتاق راه‌اندازی یک انجمن جدید بودند به شرط آنکه ویژگی‌های منفی انجمن‌های قدیمی در آن وجود نداشته باشد» ملاقات کردند. [دانشجویان در حال فارغ‌التحصیلی و دانشجویان سال آخر] در این مورد اتفاق نظر داشتند. در میان حامیان کلاس ۱۸۸۳، افرادی بودند که توسط ناشران مجله Horoscope - یک نشریه دانشجویی که مطالب ویژه‌ای درباره گزینه‌های احتمالی برای عضویت در انجمن‌ها منتشر می‌کرد - به عنوان انتخاب‌های قطعی برای انجمن جمجمه و استخوان یا انجمن طومار و کلید معرفی شده بودند. دانشجویان سال آخر طرفدار انجمن در
شده بودند. دانشجویان سال آخر طرفدار انجمن در رأی‌گیری روز مراسم فارغ‌التحصیلی با نتیجه ۶۷ بر ۵۰ پیروز شدند. این انجمن جدید در حدود ۵ ژوئن ۱۸۸۳ تأسیس شد. در میان دانشجویان کارشناسی، این گروه تازه تأسیس به دلیل داستان روباه و انگور ازوپ، «روباه و انگور» نامیده می‌شد. دو انجمن قدیمی‌تر به تدریج در رقابت با انجمن سر گرگ تضعیف شدند. روزنامه New Haven Register در سال ۱۸۸۶ گزارش داد: «انجمن سر گرگ، در رابطه با فعالیت‌های عمومی خود، به اندازه [انجمن جمجمه و استخوان و انجمن طومار و کلید] از دنیای بیرون دانشگاه دور
و انجمن طومار و کلید] از دنیای بیرون دانشگاه دور نیست. با این حال، پرده ضخیمی از پنهان‌کاری و نهان‌روشی پیرامون سازوکار آن وجود دارد که آن را در زمره انجمن‌های مخفی قرار می‌دهد و این امر به آن ثبات و احترامی در محافل کالج ییل می‌بخشد که در غیر این صورت ممکن است نداشته باشد...». این انجمن به طور مشابه با باشگاه‌های نهایی مرتبط با دانشکدۀ علمی شفیلد اداره می‌شد. با این حال، خیلی زود تقریباً تمام ویژگی‌های انجمن‌های قدیمی‌تر را پیدا کرد. جایگاه اولیه. «سومین انجمن» در رأس هرم اجتماعی ییل قرار داشت، هرمی که
انجمن» در رأس هرم اجتماعی ییل قرار داشت، هرمی که آجر به آجر آن را انجمن‌های دانشجویان سال‌های پایین‌تر (انجمن‌های سال دومی در سال ۱۸۷۵ و انجمن‌های سال اولی در سال ۱۸۸۰ منحل شدند)، سازمان‌های دانشگاهی، تیم‌های ورزشی، باشگاه‌ها و انجمن‌های برادری ساخته بودند. در سال ۱۸۸۸، همزمان با محبوبیت نشان انجمن در میان دانشجویان کارشناسی، نام این انجمن به «انجمن سر گرگ» تغییر یافت. این نشان، تصویر طراحی شده سر یک گرگ بر روی یک آنخ معکوس است. آنخ، یک هیروگلیف مصری است که به عنوان صلیب مصری یا «کلید زندگی» شناخته می‌شود.
به عنوان صلیب مصری یا «کلید زندگی» شناخته می‌شود. اولین اعضای دانشجو به همکلاسی‌های خود اجازه می‌دادند تا این نشان را لمس کنند، که به طور خاص نشان دهنده رد و تمایز آن با نشان‌های انجمن‌های قدیمی‌تر بود. در این نشان، به جای مرگ یا دانش، زندگی ابدی نمادپردازی شده است. یک فاسس رومی نیز به عنوان یکی از مؤلفه‌های طراحی این نشان در نظر گرفته شده بود. دیدگاه. بسیاری از اعضای پیشگام و بعدی انجمن، آداب و رسوم و فضای به ظاهر الهام گرفته از فراماسونری انجمن جمجمه و استخوان را به باد تمسخر می‌گرفتند و آن را «پوپی‌کاک»
را به باد تمسخر می‌گرفتند و آن را «پوپی‌کاک» (اصطلاحی هلندی به معنای «مدفوع نرم») می‌نامیدند. این نگرش در جامعه ییل، به ویژه در میان دانشجویان کارشناسی، بسیار رایج بود. در نمایش کمدی «دزدان دریایی پنزانس»، اعضای انجمن سر گرگ، پادشاه دزدان دریایی نمایش را متقاعد کردند که اعداد ۳۲۲ (بخشی از نشان انجمن جمجمه و استخوان) را زیر تصویر جمجمه و استخوان‌های متقاطع در یک تئاتر محلی نمایش دهد. در مثال دیگری، رئیس دانشگاه ییل، ای. ویتنی گریسولد، این آداب و رسوم را «مزخرفات استخوانی» و «مزخرفات دینک استوور» نامید که
استخوانی» و «مزخرفات دینک استوور» نامید که زندگی دانشجویان کارشناسی را تحت تأثیر قرار می‌داد. انجمن سر گرگ بسیاری از سنت‌های قدیمی، مانند جلسات پنجشنبه و یکشنبه را که در میان سایر انجمن‌ها نیز رایج بود، حفظ کرد. پل مور جونیور، عضو ارشد و متولی جانشین (۱۹۶۴-۱۹۹۰) هیئت امنای ییل و اسقف با سابقه کلیسای اسقفی (ایالات متحده)، شبی را که برای اولین بار در جنگ جهانی دوم با جنگ روبرو شد، چنین به یاد می‌آورد: «من آن شب را در کشتی گذراندم و [دوستی از هاروارد] از من درباره قضایای انجمن سر گرگ سؤال می‌کرد. او