payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مه ۲۰۱۷، رئیس گروه نیکلودئونِ ویاکام اعلام کرد که فیلمی بر اساس "هنری" "خطر (۲۰۱۴-۲۰۲۰)" در دست ساخت است. در ژانویه ۲۰۲۲، اعلام شد که جیک نورمن با قراردادی بزرگ برای تولید و بازی در محتوای اورجینال در تمام پلتفرم‌های پارامونت گلوبال به نیکلودئون بازمی‌گردد. به عنوان بخشی از این قرارداد، نورمن نقش خود به عنوان هنری هارت (کید دنجر) را در فیلمی سینمایی به اسم هنری خطر تکرار خواهد کرد. "فیلم" "سینمایی هنری خطر" در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ به طور همزمان از نیکلودئون و پارامونت پلاس پخش شد. فیلمبرداری. تصویربرداری اصلی در
پلاس پخش شد. فیلمبرداری. تصویربرداری اصلی در ۱۱ مارس ۲۰۲۴ در ونکوور و ریچموند، بریتیش کلمبیا آغاز شد و در ۱۸ آوریل به پایان رسید. بازخورد. این فیلم در روز پخش اولیه‌اش نزدیک به ۱۴۰،۰۰۰ بیننده داشت. نیک ویلیامز از Feature First به فیلم امتیاز ۴ از ۵ داد و اظهار داشت: «من تحت تأثیر قرار گرفتم و خیالم راحت شد زیرا احساس می‌کنم ادامه خوبی برای این مجموعه است.» فرناندا کامارگو از Common Sense Media به فیلم امتیاز ۳ از ۵ داد و اظهار داشت: «این فیلم برای طرفداران این مجموعه رضایت‌بخش است و معرفی منصفانه‌ای برای
این مجموعه رضایت‌بخش است و معرفی منصفانه‌ای برای بینندگان جدید است.»
محمدامین مهدوی شایسته (۱۳۷۷ –۲ تیر ۱۴۰۴) یکی از زندانیان سیاسی بود که در پاییز ۱۴۰۲ توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت شد. او پس از بازداشت، به اتهاماتی چون «توهین به مقدسات اسلام» و «همکاری با اسرائیل» متهم و در دادگاهی به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی به اعدام محکوم شد. بازداشت و محاکمه. محمدامین مهدوی شایسته ساکن تهران بود. او در آذر ۱۴۰۲ توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت شد. جزئیات دقیق محل و نحوه بازداشت او منتشر نشده است. او پس از بازداشت شدن، حدود سه ماه در بازداشتگاه‌های امنیتی تحت
شدن، حدود سه ماه در بازداشتگاه‌های امنیتی تحت بازجویی قرار گرفت و سپس به بند ۴ زندان اوین منتقل شد. در این مدت، وی از ابتدایی‌ترین حقوق قانونی خود، از جمله دسترسی به وکیل تسخیری، محروم بود و تحت فشارهای شدید جسمی و روانی، مجبور به اعترافاتی شد که صحت آن‌ها مورد تردید است. در ادامه، شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی، او را به اتهام «محاربه از طریق همکاری با اسرائیل» به اعدام و به اتهام «توهین به مقدسات اسلامی» به پنج سال حبس تعزیری محکوم کرد. این حکم در حالی صادر شد که ادله
تعزیری محکوم کرد. این حکم در حالی صادر شد که ادله ارائه‌شده علیه او، شامل «یک خشاب خالی اسلحه کمری» و «یک افشانه فلفل»، به‌عنوان شواهد همکاری با دشمن مطرح شده‌اند. در آذر ۱۴۰۳، او بدون اطلاع قبلی به سلول انفرادی در زندان قزل‌حصار کرج منتقل شد، اقدامی که نگرانی‌ها دربارهٔ اجرای قریب‌الوقوع حکم اعدام او را افزایش داد. سرانجام در ۱۰ خرداد ۱۴۰۴ حکم اعدام محمدامین مهدوی شایسته، توسط شعبه ۳۹ دیوان عالی کشور به ریاست قاضی قاسم حسینی کوه‌کمری تأیید شد. درگذشت. قوه قضاییه جمهوری اسلامی ۲ تیر ۱۴۰۴ از اعدام محمد امین
جمهوری اسلامی ۲ تیر ۱۴۰۴ از اعدام محمد امین مهدوی شایسته خبر داد.
محمد مرادی کشتی‌گیر حرفه ای فرنگی است. وی در جریان رقابت‌های روز پایانی کشتی فرنگی نوجوانان آسیا در بیشکک قرقیزستان، در ۷۱ کیلوگرم به فینال راه یافت و در دیدار فینال برابر امیرشاه وهاب اف از ازبکستان به میدان رفت و در پایان با نتیجه ۲ بر ۲ پیروز شد و به مدال طلای آسیا رسید. مقام او قهرمان آسیا است و چند مدال و مقام ملی دیگر هم دارد.
در کوزا نوسترا، ماندامنتو به طور سنتی به ناحیه‌ای متشکل از سه کوشه مافیایی مجاور از نظر جغرافیایی گفته می‌شود. کوشه‌ها خانواده‌هایی هستند که بر یک ملک فئودالی یا یک محله شهری در سیسیل کنترل دارند. کاپوماندامنتو نماینده رئیس یک قلمرو (ماندامنتو) است و معمولاً حق عضویت در کمیسیون استانی مافیا را دارد. فهرست ماندامنتوها. پالرمو شهر پالرمو به ۸ ماندامنتوی محلی تقسیم می‌شود: ۱. پورتا نووا ۲. برانکاچو ۳. بوکادیفالکو ۴. پاسو دی ریگانو ۵. سانتا ماریا دی جسو ۶. نوجه ۷. پالیارلی ۸. رسوتانا و سن لورنزو استان پالرمو به
پالیارلی ۸. رسوتانا و سن لورنزو استان پالرمو به ۷ ماندامنتو تقسیم می‌شود: ۱. کامپورئاله (تشکیل شده از ادغام ماندامنتوهای پارتینیکو و سن جوزپه جاتو) ۲. کورلئونه ۳. چینزی ۴. باگریا ۵. ترابیا ۶. بلمونت مزانو ۷. سن مائورو کاستلورده استان آگریجنتو شامل ۱۰ ماندامنتو: ۱. آگریجنتو ۲. سانتا الیزابتا ۳. پورتو امپدوکله ۴. کانیکاتی ۵. چانچانا ۶. ریبرا ۷. سامبوکا دی سیسیلیا ۸. کاستلترمینی ۹. پالما دی مونته‌کیارو ۱۰. کامپوبلو دی لیکاتا استان تراپانی شامل ۴ ماندامنتو: ۱. کاستلوتانو ۲. تراپانی ۳. مازارا دل والو ۴. آلکامو
کاستلوتانو ۲. تراپانی ۳. مازارا دل والو ۴. آلکامو استان کالتانیستا شامل ۴ ماندامنتو: ۱. جلا ۲. واللونگا پرتامنو ۳. ریزی ۴. موسوملی
تبلیغات نمایشی دیجیتال (به انگلیسی: Digital display advertising) به تبلیغات گرافیکی آنلاین اعم از بنرها، متن، تصاویر، ویدئو و صدا گفته می‌شود. هدف اصلی اینگونه تبلیغات، انتشار تبلیغات شرکت در وب‌سایت‌های شخص ثالث است. یک تبلیغ نمایشی معمولاً تعاملی است (یعنی قابل کلیک است) که به برندها و تبلیغ‌کنندگان اجازه می‌دهد تا عمیق‌تر با کاربران تعامل داشته باشند. یک تبلیغ نمایشی همچنین می‌تواند یک تبلیغ مجاور برای یک تبلیغ ویدیویی غیرقابل کلیک باشد. اجرا. اهمیت قالب‌های تبلیغات نمایشی. دو دانشجوی دانشکدۀ تحقیقات
تبلیغات نمایشی. دو دانشجوی دانشکدۀ تحقیقات ارتباطات آمستردام ASCor مطالعاتی در مورد واکنش مخاطبان به قالب‌های مختلف تبلیغات نمایشی انجام داده‌اند. آنها به طور خاص، دو نوع فرمت مختلف (محتوای حمایت‌شده و تبلیغات بنری) را در نظر گرفتند تا نشان دهند که افراد به روش‌های مختلف، مثبت و منفی، به فرمت‌ها واکنش نشان می‌دهند و آنها را درک می‌کنند. به همین دلیل، انتخاب قالب مناسب بسیار مهم است زیرا به استفادۀ حداکثری از این رسانه کمک خواهد کرد. همچنین می‌توان اضافه کرد: انجمن تبلیغات تعاملی (IAB)، برای کمک به انتخاب
انجمن تبلیغات تعاملی (IAB)، برای کمک به انتخاب بهتر قالب مناسب برای نوع تبلیغ، یک راهنما برای تبلیغات استاندارد نمایشی. اندازۀ تبلیغات IAB از سال ۲۰۰۷ به شرح زیر است:
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-05-31T16:13:11Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;Dexbot صفحهٔ لویسویل، کارولینای شمالی را به لویسویل (کارولینای شمالی) منتقل کرد: &gt; به درخواست Hosseinronaghi&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41976281&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
اقامتگاه رسمی () اقامتگاهی است که توسط یک مقام تعیین و به یک مقام (مانند رئیس کشور، رئیس دولت، استاندار، فرماندار یا سایر چهره‌های ارشد) اختصاص داده می‌شود و ممکن است همان مکانی باشد که صاحب مقام، وظایف کاری یا زندگی خود را در آن انجام می‌دهد. از اقامتگاه‌های رسمی می‌توان به: کاخ الیزه (رئیس‌جمهور فرانسه)، کاخ بلویو (رئیس‌جمهور آلمان)، بیت رهبری (رهبر جمهوری اسلامی ایران) و کاخ‌موزه سعدآباد (رئیس‌جمهور ایران)، کاخ مرمر و کاخ نیاوران (دودمان پهلوی)، بیت هاناسی (رئیس‌جمهور اسرائیل)، کاخ کوئیرینال (رئیس‌جمهور
(رئیس‌جمهور اسرائیل)، کاخ کوئیرینال (رئیس‌جمهور ایتالیا)، کرملین مسکو (رئیس‌جمهور روسیه)، کاخ آبی (رئیس‌جمهور کره جنوبی)، کاخ مارینسکی (رئیس‌جمهور اوکراین)، کاخ باکینگهام (پادشاه بریتانیا)، شماره ۱۰ خیابان داونینگ (نخست‌وزیر بریتانیا) و کاخ سفید (رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا) و شماره یک میدان رصدخانه (معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا) اشاره کرد.
سر آرنولد ادوارد ترور بکس ( ۳ اکتبر ۱۹۵۳- ۸ نوامبر ۱۸۸۳)، آهنگساز، شاعر و نویسنده انگلیسی بود. آثار پربار او شامل ترانه‌ها، موسیقی کر، قطعات مجلسی و پیانوی سولو است، اما شهرت وی بیشتر به خاطر موسیقی ارکسترالش می‌باشد. افزون بر مجموعه‌ای از اشعار سمفونیک، او هفت سمفونی نوشت و مدتی به‌عنوان برجسته‌ترین سمفونی‌نویس بریتانیایی شناخته می‌شد. بکس در حومهٔ استراتام لندن، در خانواده‌ای مرفه به دنیا آمد. والدینش او را به دنبال کردن حرفه‌ای موسیقی تشویق کردند، و درآمد شخصی‌اش به او این آزادی را داد که بدون نیاز به
شخصی‌اش به او این آزادی را داد که بدون نیاز به پیروی از جریان‌ها و سبک‌های رایج، مسیرش را به‌عنوان آهنگساز پیش بگیرد. بنابراین، وی در محافل موسیقی به‌عنوان فردی مهم اما گوشه‌گیر شناخته شده است. بکس در دوران دانشجویی در آکادمی سلطنتی موسیقی، شیفتهٔ ایرلند و فرهنگ سلتی شد که تأثیر قوی‌ای بر رشد اولیهٔ او گذاشت. در سال‌های پیش از جنگ جهانی نخست، وی در ایرلند زندگی می‌کرد و عضو محافل ادبی دوبلین شد و با نام مستعار «درموت او-بیرن» به نوشتن داستان و شعر می‌پرداخت. بعدها به فرهنگ نوردیک علاقه‌مند شد، که این
بعدها به فرهنگ نوردیک علاقه‌مند شد، که این دلبستگی در سال‌های پس از جنگ جهانی نخست، برای مدتی جایگزین علایق سلتی او شد. بکس، بین سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۰، آثار موسیقایی بسیاری نوشت، از جمله شعر سمفونیک «تینتاژل» که شناخته‌شده‌ترین اثر وی می‌باشد. در این دوران، او رابطه‌ای همیشگی با نوازنده پیانو، «هریت کوهن» برقرار کرد (در آغاز رابطه‌ای عاشقانه، سپس دوستی، و همواره رابطه‌ای حرفه‌ای و نزدیک). او در دههٔ ۱۹۲۰ نوشتن مجموعه‌ای از هفت سمفونی را آغاز کرد که بخش اصلی آثار ارکسترال او را تشکیل می‌دهند. بکس، در سال
آثار ارکسترال او را تشکیل می‌دهند. بکس، در سال ۱۹۴۲، به عنوان «استاد موسیقی دربار» برگزیده شد، اما در این مقام آثار اندکی آفرید. در سال‌های پایانی عمرش، موسیقی او کهنه‌گرا تلقی می‌شد و پس از مرگش نیز عمدتاً مورد بی‌توجهی واقع شد. پس از دههٔ ۱۹۶۰، موسیقی او بیشتر به‌واسطهٔ افزایش شمار ضبط‌های تجاری، به‌تدریج مورد بازشناسی قرار گرفت، با این حال تعداد اندکی از آن‌ها به‌طور منظم در سالن‌های کنسرت اجرا می‌شود. زندگی و حرفه. سال‌های نخست. بَکس در ۸ نوامبر ۱۸۸۳، در استراتام، حومهٔ لندن در شهرستان ساری، در
۱۸۸۳، در استراتام، حومهٔ لندن در شهرستان ساری، در خانواده‌ای مرفه و متعلق به دوران ویکتوریایی به دنیا آمد. او فرزند ارشد آلفرد ریدلی بکس (۱۸۴۴–۱۹۱۸) و شارلوت الن (۱۸۶۰–۱۹۴۰) دختر کشیش، ویلیام نیب‌لی، اهل آموی، چین بود. کوچک‌ترین پسر این زوج، کلیفورد لیا بکس، نمایشنامه‌نویس و مقاله‌نویس شد. آلفرد بکس یک وکیل عضو موسسهٔ «میدل تمپل» بود، اما به دلیل داشتن درآمد شخصی، به حرفهٔ وکالت نپرداخت. در سال ۱۸۹۶، خانواده‌اش به عمارتی در همپستید نقل مکان کرد. بکس بعدها نوشت که گرچه بزرگ شدن در روستا می‌توانست خوب باشد،
که گرچه بزرگ شدن در روستا می‌توانست خوب باشد، اما باغ‌های وسیع خانهٔ خانوادگی، بهترین گزینهٔ بعدی بود. او کودکی با استعداد موسیقایی بود و می‌گفت: «یادم نمی‌آید روزی را که نتوانم پیانو بنوازم — حتی اگر نادرست بنوازم.» پس از گذراندن مدرسهٔ آمادگی در «بلهم» بکس در دههٔ ۱۸۹۰ در موسسهٔ آموزشی موسیقی در همپستید حضور یافت. بر پایهٔ گفتهٔ بکس، این مؤسسه با «شکوه و خودنمایی چشمگیر» توسط «سسیل شارپ»، که علاقه‌ و تعصب شدید وی به ترانه‌ها و رقص‌های فولکلور انگلیسی در شاگردش هیچ پاسخی برنمی‌انگیخت، اداره می‌شد. در
در شاگردش هیچ پاسخی برنمی‌انگیخت، اداره می‌شد. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، در میان آهنگسازان بریتانیایی از جمله؛ پری، استنفورد، وان ویلیامز و هولست اشتیاق به موسیقی فولکلور به‌طور گسترده‌ای رواج داشت که آرتور سالیوان و ادوارد الگار نسبت به آن بی تفاوت بودند. بکس نیز چنین بود، که بعدها این گفته را بر سر زبان‌ها انداخت: «سعی کن هر تجربه‌ای را حداقل یک‌بار امتحان کنی، البته به‌جز رابطه با محارم و رقص محلی!» بکس در سال ۱۹۰۰، به آکادمی سلطنتی موسیقی رفت و تا سال ۱۹۰۵ در آن‌جا ماند، و در نزد «فردریک
رفت و تا سال ۱۹۰۵ در آن‌جا ماند، و در نزد «فردریک کوردر» آهنگ‌سازی و نزد «توبیاس مَتِی» پیانو آموخت. «کوردر» شیفتهٔ آثار واگنر بود، آهنگسازی که موسیقی‌اش در سال‌های نخست، منبع اصلی الهام بکس به شمار می‌رفت. او بعدها گفت: «دوازده سال از جوانی‌ام را غرق در موسیقی واگنر بودم، تا جایی که تقریباً هیچ موسیقی دیگری را گوش نمی‌دادم — تا وقتی که با ریشارد اشتراوس آشنا شدم.» بکس همچنین با آثار کلود دبوسی، که مانند موسیقی اشتراوس، مورد پسند هیئت علمی عمدتاً محافظه‌کار آکادمی نبودند آشنا شد و به‌طور خصوصی آن‌ها را
آکادمی نبودند آشنا شد و به‌طور خصوصی آن‌ها را مطالعه می‌کرد. با اینکه بکس بورسیهٔ آهنگ‌سازی «مک‌فارِن» و جوایز مهم دیگری را برنده شد و به خاطر توانایی خارق‌العاده‌اش در خواندن آنیِ نت‌های پیچیدهٔ مدرن شناخته می‌شد، شهرت کمتری نسبت به هم‌ دورگان خود مانند «بنجامین دیل» و یورک بوئن، به دست آورد. تکنیک نوازندگی او بر سازهای کلاویه‌ای بسیار چشمگیر بود، اما تمایلی به اشتغال حرفه‌ای به‌عنوان یک تک‌نواز نداشت. برخلاف بسیاری از هم‌ دورگان‌اش، او دارای منابع مالی شخصی بود که به او این امکان را می‌داد تا حرفهٔ
شخصی بود که به او این امکان را می‌داد تا حرفهٔ موسیقی خود را آن‌گونه که می‌خواست دنبال کند، بی‌آنکه ناچار به کسب درآمد باشد. روزنامه تایمز باور داشت که استقلال بکس و عدم تمایل او به گوش سپردن به آموزگارانش، در نهایت به هنر او آسیب رسانید، زیرا او انسجام کافی برای بیان تخیلش به موثرترین شکل ممکن را پرورش نداد. پس از ترک آکادمی، بکس به «درسدن» سفر کرد، در آنجا اجرای اصلی اپرای سالومه اثر «اشتراوس» را تماشا کرد و برای نخستین‌بار با موسیقی گوستاو مالر آشنا شد، موسیقی‌ای که از نظر او «عجیب‌ و غریب، پرگویی‌،
موسیقی‌ای که از نظر او «عجیب‌ و غریب، پرگویی‌، آشفته، و با این‌حال همواره جالب» بود. از جمله عوامل تاثیرگذار مهم بر بکس جوان، شاعر ایرلندی ویلیام باتلر ییتس بود؛ برادرش کلیفورد او را با اشعار ییتس و نیز با کشور ایرلند آشنا کرده بود. نخستین اثر بکس (در کنسرتی دانشگاهی- سال ۱۹۰۲)، ترانه‌ای به گویش ایرلندی به نام «مسابقه‌ی بزرگ» بود. اوایل کار. از نظر موسیقایی، بکس از تأثیر واگنر و اشتراوس فاصله گرفت و آگاهانه سبکی را که خود آن را «بیان سلتیکی» می‌دانست، برگزید. در سال ۱۹۰۸، او نگارش مجموعه‌ای از اشعار
برگزید. در سال ۱۹۰۸، او نگارش مجموعه‌ای از اشعار سمفونیک با عنوان «ایر» را آغاز کرد، که زندگی‌نامه‌نویسش، لوئیس فورمن، از آن به‌عنوان شروع سبک تکامل یافته واقعی آهنگ‌سازی یاد کرده است. نخستین قطعه از آن، «به‌سوی گرگ‌ومیش»، در آوریل ۱۹۰۹ به رهبری توماس بیچام و با «ارکستر سمفونیک نو» اجرا شد، و در سال بعد، به پیشنهاد الگـار، هنری وود قطعهٔ دوم این مجموعه را با عنوان «در تپه‌های پریان» سفارش ساخت داد. این اثر بازخوردهای گوناگونی، در پی داشت؛ منتقد گاردین چاپ منچستر، نوشت: «آقای بکس با موفقیت، اثری شایسته با
منچستر، نوشت: «آقای بکس با موفقیت، اثری شایسته با فضای رازآلود را نشان داده است.» روزنامه‌ی آبزرور این اثر را «بسیار مبهم و ناخوشنود کننده، اما نه دشوار، برای پیروی کردن» توصیف کرد. روزنامه تایمز اظهار کرد که در برخی بخش‌ها، زبان اثر تا حدی «دست‌دوم» و اقتباسی از واگنر و دبوسی به نظر می‌رسد، هرچند، بخش قابل‌توجهی از آن کاملاً منحصر به‌فرد است. مجلهٔ میوزیکال تایمز از «جاذبه‌ای اسرارآمیز که شنونده ناگزیر آن را احساس می‌کرد» ستایش کرد، هرچند انسجام اثر «بلافاصله قابل درک نبود». سومین اثر از این مجموعه، با
قابل درک نبود». سومین اثر از این مجموعه، با نام «سرود نبرد» ، در دوران زندگی آهنگ‌ساز اجرا نشد. تمکن مالی شخصی بکس این امکان را برای او فراهم کرد که در سال ۱۹۱۰ به امپراتوری روسیه سفر کند. وی در جست‌وجوی «ناتالیا اسکارگینسکا»، دختر جوان اوکراینی‌ که در لندن با او آشنا شده بود (یکی از چندین زنی که در طی سالیان، عاشقشان شد). این سفر، از دیدگاه عاشقانه در نهایت به شکست انجامید، اما از نظر موسیقایی پربار و اثربخش بود. در سنت پترزبورگ، او با هنر باله آشنا شد و بلافاصله به آن علاقه‌مند گردید. وی تحت تأثیر موسیقی
به آن علاقه‌مند گردید. وی تحت تأثیر موسیقی روسی قرار گرفت؛ تأثیری که به الهام‌بخشی برای سونات پیانوی نخست، از جمله قطعات پیانوی «شب مه در اوکراین» و «گوپاک»، و نیز سونات اول ویلن انجامید (سوناتی که به ناتالیا اسکارگینسکا تقدیم شده‌ است.). فورمن او را در این دوره «کلاغی موسیقایی» توصیف می‌کند که کشفیات تازه‌اش را در قالب آثار نو جشن می‌گیرد؛ او می‌افزاید که شخصیت موسیقایی بکس آن‌قدر نیرومند بود که می‌توانست تأثیراتی را که می‌پذیرفت، درونی کرده و به بخشی از سبک شخصی خود بدل سازد. موسیقی روسی تا آغاز جنگ
از سبک شخصی خود بدل سازد. موسیقی روسی تا آغاز جنگ جهانی اول همچنان بر بکس تأثیرگذار بود. بالهٔ ناتمام «تامارا»، که «افسانه‌ای کوچک‌روسی در قالب کنش و رقص» بود، موادی را فراهم کرد که آهنگ‌ساز در آثار پس از جنگ مجدداً از آن‌ها استفاده کرد. بکس پس از رها کردن جستجوی اسکارگینسکا، به انگلستان بازگشت؛ و در ژانویه ۱۹۱۱ با السیتا لویزا سوبری‌نو (متولد ۱۸۸۵ یا ۱۸۸۶)، فرزند «کارلوس سوبری‌نو» معلم و پیانیست و «لوئیزه» (با نام خانوادگی پیشین اشمیتز)، که خواننده بود؛ ازدواج کرد. بکس و همسرش نخست در «چستر تریس»، ریجنتز
کرد. بکس و همسرش نخست در «چستر تریس»، ریجنتز پارک، لندن زندگی می‌کردند. و سپس به ایرلند نقل مکان کردند و خانه‌ای در «راتگار»، یکی از حومه‌های مرفه دوبلین، خریدند. آن‌ها دو فرزند به نام‌های درموت (۱۹۷۶-۱۹۱۲) و میو آسترید (۱۹۸۷-۱۹۱۳) داشتند. بکس در محافل ادبی دوبلین با نام مستعار «درموت او-بیرن» شناخته شد؛ او با نویسنده جورج ویلیام راسل و همراهانش رفت‌وآمد داشت و داستان‌ها، اشعار و نمایشی را منتشر کرد. در بررسی مجموعه‌ای از نثر و اشعاری که در سال ۱۹۸۰ بازچاپ شده بود، استفان بنفیلد دریافت که بیشتر اشعار
شده بود، استفان بنفیلد دریافت که بیشتر اشعار اولیهٔ بکس «مانند موسیقی ابتدایی‌اش، بیش از حد پرگویی، مملو از اضافات دست‌دوم، نامرتب و متأثر از آثار اولیهٔ «ییتس» است، هرچند ضعف آن بیشتر ناشی از انتخاب نامناسب واژگان است تا پیچیدگی متن آن.». بنفیلد دربارهٔ اشعار بعدی بکس دیدگاه مثبت‌تری داشت و گفت که او «روی موضوعات تمرکز دارد، خواه به صورت خلاصه و محاوره‌ای درباره ناکامی تلخ، مانند قیام عید پاک ۱۹۱۶ و غیره و چه به شیوه‌ای کنایه‌آمیز و تند و تیز درباره ناامیدی مکررش از عشق.». برخی از نوشته‌های بکس با نام
مکررش از عشق.». برخی از نوشته‌های بکس با نام مستعار او-بیرن، همراهی مخرب هم‌سو با آرمان جمهوری‌خواهان ایرلندی تلقی شدند و نهاد سانسور دولتی، انتشار آن‌ها را ممنوع کرد. جنگ جهانی نخست. در آغاز جنگ، بکس به انگلستان بازگشت. به دلیل ناراحتی قلبی‌ که گاه‌به‌گاه در طی زندگی از آن رنج می‌برد، او را برای خدمت نظامی نامناسب تشخیص دادند؛ برای همین او دوره‌ای را به عنوان یک «افسر ویژه پلیس» فعالیت کرد. در هنگامی که آهنگ‌سازان هم‌دوره‌ای او همچون وان ویلیامز، آرتور بلیس، جرج باتروورث و آیور گرنی در جبهه‌های خارج از
جرج باتروورث و آیور گرنی در جبهه‌های خارج از کشور خدمت می‌کردند، بکس توانست مجموعه‌ای گسترده از آثار موسیقایی خلق کند و به تعبیر فورمن «در اوایل دههٔ چهارم زندگی‌اش به پختگی فنی و هنری» دست یابد. از جمله آثار شناخته‌شدهٔ او در این دوره، شامل دو پوئم سمفونیک ارکسترال؛ «جنگل‌های نوامبر» (۱۹۱۶) و «تینتاژل» (۱۹۱۹-۱۹۱۷) هستند. در دوران اقامتش در دوبلین، بکس با بسیاری از جمهوری‌خواهان دوست شده بود. قیام عید پاک در آوریل ۱۹۱۶ و اعدام رهبران اصلی آن، او را به‌شدت شوکه کرد. او احساسات خود را در برخی از آثار
شوکه کرد. او احساسات خود را در برخی از آثار موسیقایی‌اش همچون قطعهٔ ارکسترال «به یاد» و «تریوی سوگوار» برای فلوت، ویولا و چنگ (۱۹۱۶)، و همچنین در اشعارش بازتاب داد. بکس افزون بر تأثیرات ایرلندی، از سنت‌های نوردیک نیز الهام می‌گرفت، او تحت تأثیر شاعر نروژی بیورنستیرنه بیورنسون و حماسه‌های ایسلندی قرار داشت. به‌باور موسیقی‌شناس، جولیان هربج، بکس در قطعهٔ «واریاسیون‌های سمفونیک برای پیانو و ارکستر» (۱۹۱۷)، گرایش‌اش از فضای سلتیک به نوردیک تغییر می‌کند؛ و اشاره می‌کند که در اثر بعدی بکس، «افسانه‌های زمستانی»
می‌کند که در اثر بعدی بکس، «افسانه‌های زمستانی» که سیزده سال بعد ساخته شد، به‌جای فضای سلتیک، از فضاسازی نوردیک بهره گرفته است. در طول جنگ، بکس رابطه‌ای نامشروع با پیانیستی به نام «هریت کوهن» آغاز کرد و به خاطر او همسر و فرزندانش را ترک کرد. از نظر موسیقایی، تا پایان عمر بکس، «هریت» الهام‌بخش وی بود؛ بکس قطعات زیادی برای او نوشت و هجده اثر خود را به او تقدیم کرد. او آپارتمانی در «سوئیس کاتیج»، لندن گرفت، که تا آغاز جنگ جهانی دوم در آن آنجا زندگی می‌کرد. او بسیاری از آثار کامل خود را در آنجا طرح‌ریزی کرد و
بسیاری از آثار کامل خود را در آنجا طرح‌ریزی کرد و اغلب آن‌ها را به صورت نُت‌نویسی خلاصه، به خلوتگاه‌های روستایی مورد علاقه‌اش، مانند «گلِنکول‌مکیل» در اولستر، ایرلند می‌برد و سپس از سال ۱۹۲۸ به بعد، در «مورار» اسکاتلند، تا در آرامش و فراغت، روی نسخه کامل نت‌نویسی آن‌ها کار کند. سال‌های میانهٔ دوجنگ. در یک مطالعه دربارهٔ بکس در سال ۱۹۱۹، دوست و رازدار وی، منتقدی به نام «ادوین ایوانز»، به کاهش تأثیر نفوذ فرهنگ سلتیک در موسیقی این آهنگساز اشاره و ظهور «هنری جدی‌تر و انتزاعی‌تر» را مطرح نمود. از دههٔ ۱۹۲۰ به
و انتزاعی‌تر» را مطرح نمود. از دههٔ ۱۹۲۰ به بعد، بکس به‌ندرت برای الهام گرفتن به افسانه‌های شاعرانه روی آورد. به‌نظر فورمن، در سال‌های پس از جنگ، بکس برای نخستین بار به‌عنوان شخصیتی مهم، هرچند گوشه‌گیر، در موسیقی بریتانیا شناخته شد. آثار مهم بسیاری که او در سال‌های جنگ نوشت، در انظار عمومی اجرا شدند و او نوشتن سمفونی‌ها را آغاز کرد. تا آن هنگام، تعداد کمی از آهنگ‌سازان انگلیسی سمفونی‌هایی که جایگاه ثابتی در فهرست اجرایی داشتند، نوشته بودند؛ شناخته‌شده‌ترین آن‌ها «الگر» (با سمفونی‌های «لا بمل ماژور» و «می
آن‌ها «الگر» (با سمفونی‌های «لا بمل ماژور» و «می بمل ماژور») و «وان ویلیامز» (با سمفونی‌های دریا، لندن، و پاستورال) بودند. در طی دههٔ ۱۹۲۰ و تا اوایل ۱۹۳۰، بکس از سوی بسیاری به‌عنوان برجسته‌ترین سمفونی‌نویس بریتانیایی شناخته می‌شد. سمفونی نخست بکس در سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۲ نوشته شد، و هنگام اولین اجرا با وجود لحن خشن آن، بسیار موفق بود. منتقدان این اثر را خشک و جدی توصیف کردند. روزنامهٔ دیلی نیوز اظهار داشت: «این اثر آکنده از مردانگی متکبرانه، و گستاخی آشکار است. رنگ‌آمیزی آوایی غالب آن تیره و بسیار تیره با
است. رنگ‌آمیزی آوایی غالب آن تیره و بسیار تیره با ابرهای انبوه، با تنها پرتوهای پراکنده از نور خورشید در این‌جا و آن‌جا.» روزنامه دیلی تلگراف پیشنهاد کرد که اگر در این اثر نشانی از شوخ‌طبعی وجود داشته باشد، طنزی طعنه‌آمیز است. روزنامه گاردین منچستر، با اشاره به جدیت این اثر، آن را «یک سمفونی بزرگ واقعی انگلیسی» خواند. این اثر برای چندین سال پس از اجرای نخست، اثری پرفروش و محبوب در جشنواره پرامز بود.
اقامتگاه یاگی یا محل سکونت خانواده یاگی، یک خانه متعلق به یک گوشی (سامورایی) (رده‌های پایین طبقه سامورایی) به نام یاگی گننوجو در میبو (شهر کیوتو) در جنوب غربی ناکاگیو، کیوتو در کیوتو است. در اواخر دوره ادو، از آن به عنوان سربازخانه شینسنگومی استفاده می‌شد. در بهار سال ۱۸۶۳ (سال سوم بونکیو (دوره)) در پایان دوره ادو، روشی‌هایی (رونین‌هایی) که برای محافظت از شوگون چهاردهم توکوگاوا ایه‌موچی به کیوتو آمدند، در روستای میبو، به دنبال اقامتگاه بودند، اما به زودی آنها به ادو برگشتند. با این حال، ۱۳ نفر از آنها که در
به ادو برگشتند. با این حال، ۱۳ نفر از آنها که در خانه خانواده یاگی اقامت داشتند، نمای کلی. از سال ۲۰۲۴ (ریوا ۶)، این ساختمان هنوز توسط نوادگان یاگی گننوجو اداره می‌شود و به عنوان یک ساختمان تاریخی برای عموم آزاد است. بقایایی مربوط به شینسنگومی وجود دارد، از جمله زخم شمشیری که گفته می‌شود هنگام ترور سریزاوا کامو ایجاد شده است. معبد میبو و شینتوکو-جی. معبد شینتوکو-جی در نزدیکی این خانه همچنین به عنوان اولین صحنه برای شینسنگومی‌ها شناخته می‌شود، کسانی که در اواخر دوره ادو (پایان شوگون‌سالاری توکوگاوا) فعال
اواخر دوره ادو (پایان شوگون‌سالاری توکوگاوا) فعال بودند. در سالن اصلی معبد شینتوکو-جی بود که کیوکاوا هاچیرو، رهبر روشی-گومی، سلف شینسنگومی، که به کیوتو آمده بود، روشی‌ها (رونین‌ها) را جمع کرد و سخنرانی بزرگی ایراد کرد. کیوکاوا و افرادش به ادو بازگشتند و گفتند که از سوننو-جوئی («به امپراتور احترام می‌گذارند و بربرها را بیرون می‌کنند») پیروی می‌کنند، اما گروه کوندو ایسامی که در اقامتگاه یاگی اقامت داشتند، روشی-گومی به رهبری کیوکاوا را ترک کردند و گفتند: «نقش ما حفظ قدرت شوگون‌سالاری است» و در کیوتو ماندند.
ما حفظ قدرت شوگون‌سالاری است» و در کیوتو ماندند. این تولد شینسنگومی بود. درست در شمال معبد میبو، خانه خانواده یاگی، محل سابق پادگان می‌بوی شینسنگومی قرار دارد. معبد میبو واقعاً برای طرفداران شینسنگومی یک مکان مقدس است. اقامتگاه شینسنگومی. در ۲۳ ماه دوم از ۱۸۶۳، کوندو ایسامی و هفت عضو دیگر از مدرسه شمشیرزنی شیئیکان که به عنوان بخشی از روشیگومی (گروهی از سامورایی‌های بدون ارباب) به کیوتو آمده بودند در این مهمانخانه اقامت کردند. پس از آن، هنگامی که روشیگومی‌ها به ادو عقب‌نشینی کردند، ۱۳ اعضای پایه‌گذار
به ادو عقب‌نشینی کردند، ۱۳ اعضای پایه‌گذار شینسنگومی که در کیوتو باقی ماندند، و در این اقامتگاه سکونت داشتند عبارت بودند از: در ۱۶ مارس همان سال، تابلویی با عنوان «اقامتگاه‌های شینسنگومی در قلمرو ماتسودایرا هیگونوکامی» بر روی تیر دروازه سمت راست اقامتگاه یاگی‌ها آویزان شد. پس از آن، تعداد اعضا به تدریج افزایش یافت و خانواده نمی‌توانست از آنها پذیرایی کند، بنابراین خانواده مائکاوا و خانواده نانبو نیز محل اقامت آنها را فراهم می‌کردند. پس از آنکه کوندو کنترل را به دست گرفت، نظم و انضباط شینسنگومی سختگیرانه‌تر
به دست گرفت، نظم و انضباط شینسنگومی سختگیرانه‌تر شد و حادثه ایکِه‌دایا نقطه عطفی برای این گروه بود، اما در تابستان ۱۸۶۵، این گروه مقر خود را به نگهبانی تایکو در معبد نیشی هونگانجی منتقل کرد زیرا میبو بیش از حد تنگ شده بود. نیز در همان زمان در «اقامتگاه مائه‌کاوا» (前川邸) در همان روستای میبو سکونت داشتند. ینسنگومی‌ها حدود دو سال از اقامتگاه‌های یاگی و مائکاوا به عنوان سربازخانه خود استفاده کردند. اقامتگاه دیگر به نام اقامتگاه نانبو (南部邸) نیز محل سکونت آنها بود که در حال حاضر دیگر وجود ندارد. در ۱۰ مارس ۱۸۶۵،
که در حال حاضر دیگر وجود ندارد. در ۱۰ مارس ۱۸۶۵، شینسنگومی‌ها اقامتگاه مائکاوا را ترک کردند، به این دلیل که تعدادشان بسیار زیاد شده بود و قرار است سربازخانه‌های خود را به معبد نیشی هونگانجی منتقل کنند. محل ترور سریزاوا. در ۱۸ سپتامبر همان سال، کامو سریزاوا، گورو هیرایاما و دو نفر دیگر در اتاق داخلی اقامتگاه یاگی ترور شدند. دارایی فرهنگی. در ۱ ژوئن ۱۹۸۳، این بنا توسط شهر کیوتو به عنوان یک دارایی فرهنگی ملموس تعیین شد.
آموزش و تربیت نظامی () فرآیندی است که هدف آن ایجاد و بهبود قابلیت‌های پرسنل نظامی در نقش‌های مربوطه‌شان است. آموزش نظامی ممکن است داوطلبانه یا اجباری باشد. آموزش و تربیت نظامی با آموزش استخدامی آغاز می‌شود، به آموزش و پرورش ویژه نقش‌های نظامی ادامه می‌یابد و گاهی اوقات شامل آموزش‌های اضافی در طول دوران خدمت نظامی می‌شود. کادر هدایت، از پرسنل نظامی هستند که کادر آموزشی یک موسسه آموزشی نظامی را تشکیل می‌دهند. در برخی کشورها، آموزش و پرورش نظامی بخشی از آموزش اجباری است. برگزارکنندگان دوره‌های آموزش و تربیت
اجباری است. برگزارکنندگان دوره‌های آموزش و تربیت نظامی معتقدند که آموزش نظامی می‌تواند مزایا و تجربیاتی را به همراه داشته باشد که نمی‌توان آنها را از کلاس‌های عادی به دست آورد. علاوه بر این، شرکت‌کنندگان می‌توانند مهارت‌های بقا را در طول آموزش نظامی، مانند همکاری و تاب‌آوری، بیاموزند که به شرکت‌کنندگان کمک می‌کند تا قابلیت‌های پرسنل نظامی را در نقش‌های مربوطه خود بهبود بخشند.