payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او در سال ۲۰۱۴ به دانشکدهٔ روزنامه‌نگاری و رسانه در دانشگاه الاقصی پیوست و رشتهٔ رادیو و تلویزیون را برگزید. وی با مدرک کارشناسی در رشتهٔ ارتباطات جمعی با تخصص در رادیو و تلویزیون از آنجا فارغ‌التحصیل شد. او حرفهٔ خود را با داوطلبی در شبکه رسانه‌ای الشمال آغاز کرد و بر اساس گزارش‌های "بی بی سی" و "سی ان ان"، پیش از جنگ غزه برای تیم رسانه‌ای حماس نیز کار می‌کرد، اگرچه در سال ۲۰۲۵ از تیم مذاکره‌کنندهٔ این سازمان انتقاد کرد. الشریف به عنوان عکاس آزاد برای چند رسانه کار می‌کرد و بعداً توسط تامِر المِسحال برای
رسانه کار می‌کرد و بعداً توسط تامِر المِسحال برای همکاری با الجزیره عربی به عنوان خبرنگار در جریان جنگ غزه جذب شد. او گزارش‌هایی دربارهٔ وضعیت نوار غزه برای چندین شبکه تهیه می‌کرد. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۸، در جریان پوشش خبری اعتراضات مرزی غزه در سال‌های ۲۰۱۸–۲۰۱۹ در شرق تپه ابوصفیه، شمال شرقی اردوگاه جبالیا، الشریف بر اثر اصابت ترکش گلوله جنگی به شکمش مجروح شد. در جنگ غزه. انس الشریف به یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌ها در گزارشگری نسل‌کشی جنگ غزه تبدیل شد و با وجود صدور مکرر دستورهای تخلیه و تهدیدهای مستقیم به
صدور مکرر دستورهای تخلیه و تهدیدهای مستقیم به جانش از سوی نیروهای دفاعی اسرائیل، از ترک شمال خودداری کرد. او به‌رغم بمباران‌ها، کشتارها و جابه‌جایی اجباری مردم، به‌طور روزانه گزارشگری می‌کرد و اغلب در شرایطی با خطر جدی و کمبود مزمن نیازهای اولیه به کار ادامه می‌داد. گزارش‌های او تصاویر و شهادت‌های حیاتی از یکی از صعب‌الوصول‌ترین مناطق جنگی جهان را در اختیار مخاطبان قرار داد. الشریف در نوامبر ۲۰۲۳ تماس‌های تلفنی از ارتش اسرائیل دریافت کرد که به او می‌گفتند شمال غزه را ترک کند. ماه بعد، پدر او در دسامبر ۲۰۲۳
غزه را ترک کند. ماه بعد، پدر او در دسامبر ۲۰۲۳ در یک حمله هوایی اسرائیل به خانه خانوادگی‌شان در جبالیا کشته شد. به دلیل وضعیت نامناسب جسمی، پدرش نتوانسته بود همراه با دیگر اعضای خانواده خانه را تخلیه کند.الشریف این تجربه را هم «بی‌رحمانه» و هم «دردناک» توصیف کرد، اما گفت که همین امر عزم او را برای ادامۀ گزارش‌دهی راسخ‌تر ساخت. در اوایل سال ۲۰۲۴، الشریف دربارۀ کمبود غذا در شمال غزه گزارش داد. او در یکی از ویدئوها، او کودکانی را توصیف کرد که تلاش می‌کردند خوراک دام را بازیافت کنند تا از آن نان درست کنند. در
دام را بازیافت کنند تا از آن نان درست کنند. در سال ۲۰۲۴، تیم رویترز به رهبری الشریف جایزهٔ پولیتزر عکاسی خبری فوری را برای عکس‌های «خام و فوری» خود که جنگ غزه را مستند کرده بودند، دریافت کرد. انس الشریف در ژوئیهٔ ۲۰۲۴ از بیمارستانی که پیکر اسماعیل الغول، همکار الجزیره‌ای‌اش، به آنجا منتقل شده بود، دربارهٔ کشته‌شدنِ او گزارش داد. او در سخنرانی‌ای با در دست داشتن جلیقهٔ مطبوعاتی آسیب‌دیدهٔ الغول، قتل او را محکوم کرد و عهد بست که به گزارشگری ادامه دهد.او بعدتر به نشریهٔ "د نِیشِن" گفت که گزارش‌دادن دربارهٔ
به نشریهٔ "د نِیشِن" گفت که گزارش‌دادن دربارهٔ مرگ الغول یکی از سخت‌ترین تجربه‌هایش به عنوان یک روزنامه‌نگار بوده است.یک هفته بعد، الشریف دربارهٔ حملهٔ هوایی اسرائیل به مدرسهٔ التابعین گزارش کرد و گفت که نزدیک به ۱۰۰ فلسطینی در آن کشته شدند.ارتش اسرائیل الشریف را متهم کرد که در گزارش‌هایش دروغ می‌گوید تا از گروه‌های مسلح فلسطینی‌ای که مدعی بودند در آن مدرسه فعالیت داشته‌اند، حمایت کند.الجزیره این اتهامات را به عنوان ارعاب محکوم کرد و و کمیتهٔ حمایت از روزنامه‌نگاران نیز بیانیه‌ای منتشر کرد و نگرانی خود را
نیز بیانیه‌ای منتشر کرد و نگرانی خود را نسبت به امنیت الشریف ابراز داشت. در اوایل اکتبر ۲۰۲۴، یک پهپاد اسرائیلی به انس الشریف و گروهی از خبرنگاران الجزیره در جبالیا، زمانی که در حال فیلم‌برداری گزارش بودند، شلیک کرد. تصویربردار، فادی الوحیدی، از ناحیهٔ گردن هدف قرار گرفت و دچار فلج شد.به‌دلیل آنکه امکان یافتن آمبولانس یا انتقال او به بیمارستان العودة وجود نداشت، زیرا این بیمارستان در محاصرهٔ ارتش اسرائیل بود، خبرنگاران او را در حالی که خونریزی داشت، با خودرو به بیمارستان دیگری منتقل کردند.الشریف عکسی از
به بیمارستان دیگری منتقل کردند.الشریف عکسی از الوحیدی پس از تیراندازی، زمانی که بر زمین افتاده بود، در شبکهٔ ایکس (توییتر سابق) منتشر کرد و یادآور شد که او جلیقهٔ خبرنگاری به تن داشته است.با وخیم‌تر شدن وضعیت الوحیدی، الشریف خواستار انتقال او به خارج از غزه شد.در اواخر همان ماه، ارتش اسرائیل الشریف، حسام شُِبات و چهار خبرنگار دیگر الجزیره را به عضویت در گروه‌های مسلح فلسطینی متهم کرد. الجزیره این اتهامات را محکوم کرد، در حالی که کمیتهٔ حمایت از روزنامه‌نگاران و خبرنگاران بدون مرز تأکید کردند که ارتش
و خبرنگاران بدون مرز تأکید کردند که ارتش اسرائیل پیش‌تر نیز اتهاماتی مشابه را بدون شواهد کافی علیه روزنامه‌نگاران مطرح کرده است. پس از آنکه حساب اینستاگرام انس الشریف در نوامبر ۲۰۲۴ تعلیق شد، او حساب جدیدی ایجاد کرد و متا را به سانسور محتوای فلسطینی متهم کرد.در دسامبر همان سال، عفو بین‌الملل استرالیا به پاس ادامهٔ گزارشگری او دربارهٔ نقض حقوق بشر در شرایط خطرناک برای خبرنگاران در غزه، جایزهٔ «مدافع حقوق بشر» را به الشریف اهدا کرد. او این جایزه را به خبرنگاران فلسطینی در غزه تقدیم کرد.در ادامهٔ همان ماه،
فلسطینی در غزه تقدیم کرد.در ادامهٔ همان ماه، الشریف از حملهٔ هوایی اسرائیل به یک خودروی خبری با علائم مشخص در نزدیکی بیمارستان العودة گزارش داد که در نتیجهٔ آن پنج خبرنگار شبکهٔ «القدس الیوم» کشته شدند. او اظهار داشت که یکی از این خبرنگاران در همان زمان در انتظار تولد نخستین فرزندش در بیمارستان بود. یک ویدیو از پخش زندهٔ انس الشریف دربارهٔ آتش‌بس جنگ غزه در ژانویه ۲۰۲۵ در شبکه‌های اجتماعی همه‌گیر شد.در این ویدیو، الشریف آتش‌بس را اعلام می‌کند و تجهیزات محافظ خود را برمی‌دارد و می‌گوید: «کلاهی را که مرا
خود را برمی‌دارد و می‌گوید: «کلاهی را که مرا خسته کرده است، و زره‌ای که تبدیل به بخشی از بدنم شده است، از تنم در می‌آورم.»تماشاگران خوشحال او را روی شانه‌های خود بلند می‌کنند و جشن می‌گیرند. اسرائیل در مارس ۲۰۲۵ آتش‌بس را شکست.در همان ماه، حسام شُبات در یک حمله هدفمند هوایی اسرائیل کشته شد. انس الشریف در شبکه‌های اجتماعی مرگ شبات را تسلیت گفت و نوشت که اسرائیل «قتل همهٔ ما را مجاز دانسته است.»الشریف در مراسم تشییع جنازهٔ شبات شرکت کرد.او به "دراپ سایت نیوز" گفت که با وجود تهدیدهای اسرائیل و از دست دادن
گفت که با وجود تهدیدهای اسرائیل و از دست دادن پدرش، مصمم است به گزارشگری ادامه دهد.هنگام گزارش دربارهٔ گرسنگی در غزه در ژوئیه، الشریف آشکارا پریشان بود و آن را «مرگ آرام» توصیف کرد، در حالی که زنی به‌ظاهر دچار سوءتغذیه پشت سر او بی‌هوش شد. یک شاهد به او گفت: «ادامه بده، انس، تو صدای ما هستی».ویدیوی این پخش در شبکه‌های اجتماعی همه‌گیر شد. ارتش اسرائیل این ویدیو را جعلی خواند، و طبق گزارش کمیته حمایت از روزنامه‌نگاران،، کارزار «تخریب وجهه» علیه الشریف را شدت بخشیدند. ترور. از سال ۲۰۲۳، الشریف با تهدیدهای
بخشیدند. ترور. از سال ۲۰۲۳، الشریف با تهدیدهای فزاینده‌ای از سوی نیروهای دفاعی اسرائیل مواجه بود که شامل تماس‌های تلفنی، پیام‌های صوتی و کمپین‌های رسانه‌های اجتماعی می‌شد،این نیروها مدعی بودند که او عامل حماس است. سخنگوی عربی آن سازمان، آویخای ادرعی، الشریف و دیگر خبرنگاران را به تروریسم متهم کرد، در حالی که سازمان‌های حقوق بشری و الجزیره این ادعاها را حملاتی بی‌اساس توصیف کردند که هدفشان توجیه کشتن خبرنگاران و سرکوب گزارش‌های نامطلوب علیه اسرائیل بود. ارتش اسرائیل در بیانیه‌ای که اندکی پس از این حمله
ارتش اسرائیل در بیانیه‌ای که اندکی پس از این حمله منتشر کرد، هدف قرار دادن انس الشریف را پذیرفت و او را «تروریستی که خود را خبرنگار الجزیره جا زده بود» توصیف کرد. ارتش اسرائیل ادعا کرد که او رهبر یک سلول حماس بوده و حملات موشکی به اسرائیل را ترویج می‌کرده است.کمیته حفاظت از روزنامه‌نگاران (CPJ)، حملات علیه الشریف را «مقدمهٔ ترور» توصیف کرد و خواستار اقدام بین‌المللی برای حفاظت از او و دیگر خبرنگاران در غزه شد و بر خطر عمدی که خبرنگاران محلی به‌عنوان «آخرین چشم‌ها و گوش‌های جهان بیرون» نسبت به این درگیری با
و گوش‌های جهان بیرون» نسبت به این درگیری با آن مواجه‌اند تأکید کرد. در ژوئیه ۲۰۲۵، الشریف به CPJ گفت که با «احساس اینکه هر لحظه ممکن است بمباران شده و شهید شوم» زندگی می‌کند. در ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در زمینه ترویج و حمایت از حق آزادی عقیده و بیان، آیرین خان، تهدیدها و کمپین‌های تخریبی مکرر ارتش اسرائیل علیه الشریف را محکوم کرد و آن‌ها را تلاش‌های خطرناکی برای خاموش کردن گزارش‌های او دربارهٔ جنگ غزه دانست. او تأکید کرد که الشریف، که «آخرین خبرنگار باقی‌مانده الجزیره در شمال غزه»
که «آخرین خبرنگار باقی‌مانده الجزیره در شمال غزه» توصیف شده بود، بدون ارائه هیچ مدرکی به عنوان «تروریست حماس» متهم شده و جانش در خطر جدی قرار دارد. خان خاطرنشان کرد که در حالی که اسرائیل ورود خبرنگاران بین‌المللی به غزه را ممنوع می‌کند، همزمان خبرنگاران محلی را هدف قرار می‌دهد و اعتبار آن‌ها را زیر سؤال می‌برد، کسانی که به عنوان «چشم‌های جهان» برای پوشش فجایع عمل می‌کنند. در ۱۰ اوت ۲۰۲۵، الشریف در یک حملهٔ هوایی اسرائیل به چادری در بیرون بیمارستان الشفاء در شهر غزه کشته شد.همکارانش محمد قریقع، ابراهیم
در شهر غزه کشته شد.همکارانش محمد قریقع، ابراهیم ظاهر، محمد نوفل و مؤمن علیوه به همراه دو نفر دیگر نیز در این بمباران کشته شدند. ارتش اسرائیل تأیید کرد که الشریف را هدف قرار داده است و ادعای خود مبنی بر اینکه او یک مبارز حماس بوده را دوباره مطرح کرد. بنا بر گزارش "بی‌بی‌سی نیوز"، ارتش اسرائیل شواهد کافی برای اثبات این اتهام ارائه نکرده است. الجزیره این قتل را «ترور از پیش برنامه‌ریزی‌شده» خواند که هدف آن «خاموش کردن صداها در آستانهٔ اشغال غزه» بوده است، که این اظهارات به برنامهٔ جدید اعلام‌شدهٔ اسرائیل برای
اظهارات به برنامهٔ جدید اعلام‌شدهٔ اسرائیل برای اشغال نوار غزه اشاره دارد. در زمان مرگ الشریف، اسرائیل حداقل ۲۳۴ خبرنگار را در جریان جنگ غزه به قتل رسانده بود که از جملهٔ آن‌ها ۱۰ خبرنگار الجزیره نیز بودند. به گفتۀ برادرش، اسرائیل چهار روز پیش از کشته شدن شریف به او پیشنهاد عبور ایمن از غزه را داد اگر دست از گزارش‌دهی بردارد، اما او نپذیرفت. در وصیت‌نامه و نامه‌ای که برای پس از مرگش نوشته شده بود و در حساب توییتر او منتشر شد، الشریف چنین نوشت: «اگر این کلمات به شما برسد، بدانید که اسرائیل در کشتن من و
کلمات به شما برسد، بدانید که اسرائیل در کشتن من و خاموش کردن صدایم موفق شده است.» او همچنین افزود: «غزه را فراموش نکنید… و مرا در دعای خالصانهٔ خود یاد کنید.»مراسم تشییع جنازه الشریف و سه خبرنگار دیگر الجزیره در ۱۱ اوت با حضور صدها نفر برگزار شد. الشریف در قبرستان شیخ رضوان در شهر غزه به خاک سپرده شد. واکنش‌ها. فلسطین. حماس این حادثه را «جنایتی وحشیانه که از تمامی مرزهای فاشیسم و جنایت فراتر می‌رود» توصیف کرد. در بیانیه‌ای افزود: «شهید انیس الشریف نمونه‌ای از خبرنگار آزاد بود که جنایت قحطی را مستندسازی کرد
خبرنگار آزاد بود که جنایت قحطی را مستندسازی کرد و صحنه‌های گرسنگی تحمیل‌شده توسط اشغالگران بر مردم ما در غزه را به جهان نشان داد.»جنبش جهاد اسلامی فلسطین ترور الشریف را «جنایت جنگی فجیعی که توسط موجود غاصب در برابر دیدگان کل جهان مرتکب شده است» محکوم کرد و هشدار داد که اسرائیل با «هدف قرار دادن خبرنگارانی که جنایات و کشتارهایش را به جهان افشا می‌کنند»، راه را برای مرحله بعدی حملات خود هموار می‌کند.جبهه مردمی برای آزادی فلسطین اعلام کرد که کشتن خبرنگاران «نشانهٔ خطری از قصد اشغالگران برای ارتکاب شنیع‌ترین
خطری از قصد اشغالگران برای ارتکاب شنیع‌ترین فجایع در غزه» است. رسانه‌ها و سازمان‌های حمایت از آزادی مطبوعات. شبکه الجزیره این حمله را «ترور از پیش برنامه‌ریزی‌شده» و «بار دیگر حمله‌ای آشکار و عمدی به آزادی مطبوعات» محکوم کرد و تأکید کرد که الشریف و همکارانش از معدود خبرنگارانی بودند که هنوز از غزه گزارش می‌دادند. این شبکهٔ قطری، اسرائیل را به تلاش برای سرکوب پوشش اقدامات نظامی‌اش متهم کرد. اتحادیهٔ خبرنگاران فلسطین، این حادثه را «جنایتی خونین» توصیف کرد و حماس آن را نشانه‌ای از آغاز قریب‌الوقوع حمله
و حماس آن را نشانه‌ای از آغاز قریب‌الوقوع حمله اسرائیل به شهر غزه دانست. سازمان‌های حمایت از آزادی مطبوعات از جمله کمیته حفاظت از روزنامه‌نگاران (CPJ)، گزارش‌گران بدون مرز (RSF) و فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران تأکید کردند که خبرنگاران طبق حقوق بین‌الملل افراد غیرنظامی محسوب می‌شوند و نباید هدف قرار گیرند. سارا قوده از CPJ گفت: «الگوی اسرائیل در برچسب‌زدن خبرنگاران به عنوان مبارز بدون ارائه مدارک معتبر، سوالات جدی دربارهٔ نیت و احترامش به آزادی مطبوعات ایجاد می‌کند.»محمد مُعَوَض، مدیرمسئول الجزیره، گفت
می‌کند.»محمد مُعَوَض، مدیرمسئول الجزیره، گفت که قتل الشریف ادامه الگویی است از «تحقیر، بی‌اعتبارسازی، لکه‌دار کردن و سپس کشتن» که علیه دیگر خبرنگاران فلسطینی نیز اعمال شده است.مایک بالسامو، رئیس کلوپ ملی خبرنگاران (ایالات متحده)، اظهار داشت: «خبرنگاران باید بتوانند بدون هدف قرار گرفتن یا کشته شدن به کار خود ادامه دهند» و تأکید کرد که همهٔ طرف‌ها باید به قوانین بین‌المللی پایبند باشند. پِن آمریکا اعلام کرد که این ترور می‌تواند یک جنایت جنگی به شمار آید و ابراز تأسف کرد از اینکه «خانواده، دوستان و همکاران
تأسف کرد از اینکه «خانواده، دوستان و همکاران الشریف اکنون ناچارند به جای سوگواری برای او و پاسداشت میراثش به‌عنوان یک روزنامه‌نگار، در برابر اتهامات بی‌اساس از او دفاع کنند».مقالاتی در محکومیت ترور الشریف توسط هیئت تحریریهٔ "گاردین"، هیئت تحریریهٔ "میل اند گاردین"، لیلیا پولگرین، جدعون لوی، نسرین مالک، محمد بَزّی، استیون تراشر، و دیگران نوشته شده است. واکنش‌های سیاسی و دیپلماتیک. سخنگوی نخست‌وزیر بریتانیا، کیر استارمر، گفت که دولت «از هدف‌گیری مکرر خبرنگاران در غزه به شدت نگران است.»دفتر حقوق بشر سازمان
در غزه به شدت نگران است.»دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد این حمله را نقض حقوق بین‌الملل توصیف کرد. پریانکا گاندی، نمایندهٔ مجلس هند، این ترور را «جنایت فجیع دیگری در خاک فلسطین» خواند و شجاعت روزنامه‌نگاران متوفی را ستود. بنیاد هند رجب. در ۱۲ اوت ۲۰۲۵، بنیاد هند رجب با همکاری مرکز حقوق بشر فلسطین، شکایتی را به دیوان کیفری بین‌المللی در لاهه علیه گروهی از سربازان ارتش اسرائیل که گمان می‌رود با حملهٔ هوایی مرتبط بوده‌اند، مطرح کرد. این شکایت، آن‌ها را به ارتکاب جنایات جنگی و نسل‌کشی متهم می‌کند «به‌عنوان بخشی
جنایات جنگی و نسل‌کشی متهم می‌کند «به‌عنوان بخشی از کارزار گسترده‌تر برای نابودی مردم فلسطین و حذف کسانی که رنج آن‌ها را ثبت می‌کنند.» اعتراضات. از زمان ترور الشریف، تظاهرات و مراسم یادبود در چندین شهر در سراسر جهان برگزار شده است، از جمله رام‌الله، دوبلین، اسلو، برلین،کراچی،و مکزیکو سیتی.تظاهرکنندگان در کیپ‌تاون از رسانه‌ها خواستند که کشتار خبرنگاران را یک جنایت جنگی بنامند،در حالی که تظاهرکنندگان در واشینگتن دی‌سی رسانه‌ها را به دلیل گزارش‌دهی درباره جنگ غزه مورد انتقاد قرار دادند و مدعی شدند که این پوشش
مورد انتقاد قرار دادند و مدعی شدند که این پوشش خبری به کشتار خبرنگاران کمک می‌کند. در آمستردام، مراسم شب‌زنده‌داری‌ای برگزار شد که در آن پنج تابوت نمادین به یاد الشریف و همکاران کشته‌شده‌اش قرار داده شده بود. در لندن، مراسم شب‌زنده‌داری‌ در بیرون ساختمان مرکزی بی‌بی‌سی برگزار شد که در آن پارچه‌نوشته‌ای با این عبارت نصب شده بود: «شما انس را کشتید». زندگی شخصی. انس الشریف در سال ۲۰۲۰ با بیان خالد ازدواج کرد و دو فرزند داشت: یک دختر به نام شام و پسری به نام صَلاح که در دوران جنگ به دنیا آمد. به هنگام درگذشت
که در دوران جنگ به دنیا آمد. به هنگام درگذشت انس، شام پنج ساله و صلاح و یک سال و نیم سن داشتند. بیان یک بار گفته اگر بخواهد روزهایی که انس با صلاح بود را بشمارد، حتی نصف ماه هم نمی‌شود. همسرش بیان، او را فردی مهربان، پرمحبت و متعهد به خانواده توصیف کرده است. روایت‌های شخصی خانواده و همسر او از انس نشان می‌دهد که او در لحظات آخر نیز تلاش می‌کرد زمان باقیمانده را با خانواده‌اش بگذراند. بیان اشاره می‌کند که در طی ۲۲ ماه از آغاز جنگ غزه تا ترور، انس تنها چند دقیقه و چند خیابان با خانواده فاصله داشت و به دلیل
و چند خیابان با خانواده فاصله داشت و به دلیل خطرناک بودن موقعیت، دیدارهای مستقیم او محدود بود تا مبادا خانواده‌اش آسیب ببینند، اما تماس‌های تلفنی او با فرزندانش پیوسته بود.
جنگ سه بلوکی () مفهومی است که توسط ژنرال چارلز کرولاک، فرمانده سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده، در اواخر دهه ۱۹۹۰ برای نشان دادن طیف پیچیده چالش‌هایی که احتمالاً تفنگداران دریایی در میدان نبرد مدرن با آن مواجه خواهند شد، توصیف گردید. در مثال کرولاک، ممکن است از تفنگداران دریایی خواسته شود که در فضای سه بلوک شهری مجاور، عملیات نظامی تمام‌عیار، عملیات حفظ صلح و کمک‌های بشردوستانه انجام دهند. نکته اصلی این مفهوم این است که ارتش‌های مدرن باید برای فعالیت همزمان در هر سه شرایط آموزش ببینند و برای انجام این
در هر سه شرایط آموزش ببینند و برای انجام این کار، آموزش رهبری در پایین‌ترین سطوح باید بالا باشد. شرط دوم باعث شد کرولاک از چیزی که او «سرجوخه‌های استراتژیک» می‌نامید، استفاده کند؛ رهبران واحد سطح پایین که قادر به انجام اقدامات مستقل و تصمیم‌گیری‌های مهم هستند. این اصطلاح توسط ژنرال جیمز متیس، فرمانده وقت سنتکام (که بعدها وزیر دفاع شد)، به کار گرفته شده است و همچنین توسط ارتش بریتانیا، نیروهای دفاعی اسرائیل و ارتش سنگاپور، از جمله رئیس ستاد کل بریتانیا، ژنرال مایکل دیوید جکسون و وزیر دفاع سابق، جف هون،
ژنرال مایکل دیوید جکسون و وزیر دفاع سابق، جف هون، همچنین توسط ریک هیلیر، رئیس سابق ستاد دفاع کانادا، به کار گرفته شده است.
مارکوس وینیسیوس سانتوس میراندا (به پرتغالی: Marcos Vinícius Santos Miranda؛ زاده ۶ مارس ۱۹۹۲) که با نام مارکو شناخته می‌شود، بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در پست دروازه‌بان برای باشگاه گل‌گهر سیرجان بازی می‌کند.
منطقه اکولوژیکی مراتع و جنگل‌های پراکنده کامچاتکا-کوریل (شناسه ووف: پی آ ۰۶۰۳) مناطق ساحلی شبه جزیره کامچاتکا، بخش شمالی جزایر کوریل و جزایر کامندر در خاور دور روسیه را پوشش می‌دهد. این منطقه به خاطر جنگل‌های پراکنده "بتولا ارمانی" ("توس سنگی") و همچنین مراتع وسیع با گیاهان بلند شناخته می‌شود. این منطقه در قلمرو پالئارکتیک و عمدتاً در زیست‌بوم جنگل‌های شمالی/تایگا با آب و هوای قاره‌ای مرطوب و آب و هوای تابستانی خنک قرار دارد. این منطقه پوشش می‌دهد. . مکان و توضیحات. سواحل کامچاتکا نسبتاً مسطح هستند و توسط
توضیحات. سواحل کامچاتکا نسبتاً مسطح هستند و توسط جریان سرد دریای اوخوتسک در غرب و جریان کامچاتکای شرقی که در امتداد ساحل شرقی در سمت دریای برینگ جریان دارد، خنک می‌شوند. این منطقه اکولوژیکی شامل جزایر کوریل تا جزیره ارووپ، شمالی‌ترین ۸۰۰ کیلومتر مربع، می‌شود. کیلومترها جزیره که از شبه جزیره امتداد یافته‌اند. جزایر کامندر در ۱۷۵ قرار دارند کیلومتری شرق میانه شبه جزیره در دریای برینگ. این منطقه آتشفشانی است و خاک آن آندوسول (آتشفشانی سیاه) است. آب و هوا. آب و هوای این منطقه عمدتاً "آب و هوای نیمه قطبی است و
هوای این منطقه عمدتاً "آب و هوای نیمه قطبی است و فصل خشک ندارد" (طبقه‌بندی اقلیمی کوپن، آب و هوای نیمه قطبی (دی اف سی و دی اس اسی). این آب و هوا با تابستان‌های معتدل یا خنک (فقط ۱ تا ۳ ماه بالاتر از مشخص می‌شود. و زمستان‌های سرد و برفی (سردترین ماه زیر ) با تأثیرات اقیانوسی.در جنوب ۵۷ درجه شمالی، هیچ لایه منجمد دائمی وجود ندارد که نشان‌دهنده شرایط نسبتاً گرم‌تر است. میزان بارندگی می‌تواند به ۲۵۰۰ برسد. میلی‌متر در سال، در مقایسه با کمترین میزان ۴۵۰ میلی‌متر در دره مرکزی، جایی که کوه‌ها تا حدودی از آن
در دره مرکزی، جایی که کوه‌ها تا حدودی از آن محافظت می‌کنند. فلورا. جوامع اصلی گل عبارتند از جنگل‌های کوتوله (عمدتاً توسکا و کاج کوتوله سیبری)، جنگل‌های تنک (توس قاقم و توس سفید ژاپنی)، توندرا (خزه، گلسنگ و درختچه) و برخی از مراتع. گیاهان بلند رایج شامل جیکوبیا کانابیفولیا (گیاه خاردار آلوتی) و فیلیپندولا کامچاتیکا هستند. این گونه‌ها اغلب در دامنه‌های آتشفشانی و خاک‌های غنی از مواد معدنی رشد می‌کنند و نقش مهمی در تثبیت خاک و تغذیه جانوران علف‌خوار دارند. جانوران. این منطقه به دلیل جمعیت بسیار بالای خرس‌های
این منطقه به دلیل جمعیت بسیار بالای خرس‌های قهوه‌ای (بیش از ۱۵۰۰۰ عدد) و شبکه‌های گسترده نهرهایی که از محل‌های تخم‌ریزی ماهی قزل‌آلا پشتیبانی می‌کنند، شناخته شده است. دانشمندان ۱۰۴ گونه ماهی را تنها در منطقه کرونوتسکی ثبت کرده‌اند و فهرست‌برداری از گونه‌ها تازه آغاز شده است. رایج‌ترین ماهی‌های دریایی نزدیک ساحل عبارتند از گوبی، ماهی سبز، ماهی پولاک، شاه‌ماهی و کفشک ماهی. ماهی قزل‌آلای مهاجر شامل صورتی، چام و کوهو می‌شود. سواحل ناهموار برای کلونی‌های پرندگان دریایی مهاجر، به ویژه آنهایی که در این منطقه
دریایی مهاجر، به ویژه آنهایی که در این منطقه زمستان‌گذرانی می‌کنند، مهم هستند. پستانداران مهم شامل خرس، گوزن شمالی، سمور (که اکنون در کرونوتسکی محافظت می‌شود)، گرگ و سمور دریایی هستند. کامچاتکای ساحلی محل تولید مثل آبچلیک منقار قاشقی است که به شدت در معرض خطر انقراض قرار دارد. محافظت‌ها. منطقه کرونوتسکی در جنوب شرقی شبه جزیره، یک برنامه انسان و زیست‌کره است. مناطق حفاظت‌شده فدرال در این منطقه عبارتند از:
یک خواهشی ازتون دارم (؛ معنای تحت‌اللفظی: "یه لطفی در حقم بکنید") یک فیلم کمدی ایتالیایی است که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد.
ماریا آملیا مونتی (؛ زادهٔ ۳۰ ژوئن ۱۹۶۲) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "معجزه ایتالیایی" و "یک خواهشی ازتون دارم" اشاره کرد. زندگی و حرفه. مونتی در میلان متولد شد. او دختر معمار آنا ماریا برتارینی و نوه نقاش چزاره مونتی است. پس از آن‌که از ورود به آکادمی ملی هنرهای نمایشی سیلویو دامیکو و مدرسه تئاتر درامای پیکولو تئاترو بازماند، از «آکادمی فیلودراماتیچی» فارغ‌التحصیل شد. او حرفه خود را در صحنه تئاتر با نمایش موزیکال استاسرا اثر تونی کوکیارا
تئاتر با نمایش موزیکال استاسرا اثر تونی کوکیارا آغاز کرد. از سال ۱۹۸۲، مونتی به‌عنوان کمدین در چندین شوی سرگرمی تلویزیونی ظاهر شد، به‌ویژه در برنامه‌های "درایو این" و "تلویزیون دخترانه". او بیشتر به‌خاطر نقش‌های اصلی‌اش در سریال‌های تلویزیونی شناخته می‌شود، از جمله درام پزشکی "دوست من"، سریال کمدی "خدا می‌بیند و روزی می‌دهد" و سیت‌کام "سرانجام تنها". مونتی در سینما نیز فعال است و عمدتاً در نقش‌های طنزآمیز بازی می‌کند. زندگی شخصی. مونتی ازدواج کرده و سه پسر دارد که یکی از آن‌ها را از اتیوپی به فرزندی
پسر دارد که یکی از آن‌ها را از اتیوپی به فرزندی پذیرفته است. او بودایی است.
دار زوزوفسکی (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اسرائیلی است. او به عنوان بازیگر در سریال‌های "گروگان‌ها" و "زیبا و نانوا" ایفای نقش کرده‌است. زندگی اولیه. زوزوفسکی در تل‌آویو، اسرائیل، از پدر و مادری اسرائیلی‌تبار با اصالت یهودیان اشکنازی (یهودیان لهستانی و یهودیان چکسلواکی) به دنیا آمد. در زبان عبری، نام کوچک او به معنی «مروارید» است. او همراه با برادر کوچک‌ترش در شهر همسایه، رمات هاشارون، بزرگ شد. زوزوفسکی زمانی مربی پیش‌آهنگان بود. او در سال ۲۰۰۹ از دبیرستان با گرایش تئاتر فارغ‌التحصیل شد. پس از آن، او برای خدمت
تئاتر فارغ‌التحصیل شد. پس از آن، او برای خدمت پیش از سربازی به‌عنوان مشاور در یک مدرسه شبانه‌روزی برای نوجوانان در معرض خطر داوطلب شد. در همان دوره، والدینش از هم جدا شدند و تصمیم به طلاق گرفتند. سپس به نیروهای دفاعی اسرائیل پیوست و به‌عنوان عکاس گروه‌های موسیقی نظامی اسرائیل خدمت کرد. حرفه. زوزوفسکی در سن ۱۵ سالگی مدلینگ را آغاز کرد. به‌عنوان مدل، او در کارزارهای تبلیغاتی برای اربن اوتفیترز، سامسونگ، سفورا شرکت کرده و در سال ۲۰۱۴ در یک مجموعهٔ ده‌صفحه‌ای برای نسخهٔ ایتالیایی مجله "کازموپولیتن" ظاهر شد. در
نسخهٔ ایتالیایی مجله "کازموپولیتن" ظاهر شد. در سال ۲۰۱۶ او سخنگوی کاسترو، بزرگ‌ترین شرکت مد اسرائیل، شد. در سال ۲۰۱۷، زوزوفسکی برای حضور در یک نقاشی دیواری در لس‌آنجلس اثر هنرمند معاصر اسرائیلی تومر پرتز انتخاب شد. زندگی شخصی. زوزوفسکی در سال ۲۰۱۴ با بازیگر و موسیقیدان اسرائیلی، لی بیران، وارد رابطه شد. آن‌ها در سال ۲۰۱۶ از هم جدا شدند. همان سال، مدتی کوتاه با موسیقیدان اسرائیلی اساف اویدان در ارتباط بود. در سال ۲۰۲۳ او با بازیگر ویکتور لارنس رابطه داشت که پس از کمتر از یک سال به پایان رسید.
پرچم جهادگرایی، پرچمی است که معمولاً توسط جنبش‌های مختلف اسلام‌گرا و بنیادگرای اسلامی، به عنوان نماد جهادگرایی استفاده می‌شود. این پرچم معمولاً شامل پرچم سیاه با متن سفید "شهادتین" است که با خوشنویسی عربی بر روی آن، نقش بسته است. گفته می‌شود که استفاده از آن توسط گروه‌های اسلام‌گرا و جهادگرا در دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰، اتخاذ شده است. سازمان‌هایی که از پرچم‌های جهادی استفاده می‌کنند عبارتند از القاعده، الشباب، طالبان، جهاد اسلامی فلسطین، گردان‌های عزالدین قسام و جماعت اسلامی. گونه مُهر نبوت. گونه‌ای که
قسام و جماعت اسلامی. گونه مُهر نبوت. گونه‌ای که توسط داعش، القاعده در شبه‌جزیره عربستان، القاعده در مغرب اسلامی، دولت اسلامی عراق و الشباب استفاده می‌شود، گونه‌ای از مُهر ادعایی محمد را به تصویر می‌کشد که برخی از محققان، آن را جعلی و بی‌مورد، می‌دانند. قانونی بودن. در اوت ۲۰۱۴، دیوید کامرون، نخست‌وزیر بریتانیا، پیشنهاد داد که هر کسی که «پرچم داعش» را در بریتانیا به نمایش بگذارد، باید دستگیر شود. با استناد به قانون تروریسم ۲۰۰۰، بند ۱ جزء (ب) ماده ۱۳ این قانون بیان می‌کند: «[یک] شخص در یک مکان عمومی اگر
قانون بیان می‌کند: «[یک] شخص در یک مکان عمومی اگر وسیله‌ای را به گونه‌ای یا در شرایطی بپوشد، حمل کند یا به نمایش بگذارد که سوءظن معقولی ایجاد کند که او عضو یا حامی یک سازمان ممنوعه است، مرتکب جرم شده است» و می‌تواند با شش ماه زندان یا جریمه قانونی روبرو شود. همچنین از اوت ۲۰۱۴، تظاهرات عمومی با پرچم جهادی در هلند، ممنوع شده است. استفاده از تصویر پرچم جهادی مُهر محمد «پرچم داعش» (اما نه سایر نسخه‌های پرچم سیاه) برای اهداف غیرآموزشی از سپتامبر ۲۰۱۴ توسط وزارت کشور فدرال در آلمان ممنوع شده است. اتریش، همسایه
کشور فدرال در آلمان ممنوع شده است. اتریش، همسایه آلمان، در همان ماه، ممنوعیتی را پیشنهاد کرد.
باشگاه فوتبال یوجین آکادمی یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای بوتانی مستقر در پوناخا است که در لیگ برتر بوتان رقابت می‌کند. آنها در سال ۲۰۱۳ عنوان قهرمانی لیگ ملی بوتان را کسب کردند و نماینده بوتان در جام پرزیدنت آسیا ۲۰۱۴ بودند.
واروژان، نام کتابی است که در زمستان ۱۳۹۶ منتشر شده است. این کتاب که به کوشش حسین عصاران چاپ شده، به بررسی زندگی واروژ هاخباندیان می‌پردازد. این کتاب ابتدا توسط نشر رشدیه و در چاپ‌های بعدی توسط انتشارات نگاه منتشر شد. طرح روی جلد چاپ‌های نشر رشدیه، اثری از فرشید مثقالی است. ساختار. کتاب واروژان، شامل ۲۷ فصل از زندگی واروژ هاخباندیان (نامور به واروژان)، آهنگساز ارمنی‌تبار ایرانی است. در این کتاب، گفتگوهایی مستقیم با ناصر چشم‌آذر، اسفندیار منفردزاده، بابک افشار و شهیار قنبری شده است و نیز از نظرات مکتوب و
و شهیار قنبری شده است و نیز از نظرات مکتوب و ضبط‌شده افرادی مانند حسن شماعی‌زاده، بابک بیات، رضا علامه‌زاده، علی عباسی، منوچهر چشم‌آذر و بسیاری دیگر استفاده شده است. تصاویر آرشیوی دیده‌نشده‌ای از واروژان در حین تمرین، پارتیتورهای وی (که در دست ویگن داوودی است) و عکس‌های یادگاری او با دیگران نیز در این کتاب موجود است.