payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سایوز مسئول تطبیق دستگاه‌های بازی خارجی با ایدئولوژی شوروی بود. سوژه‌ها و شخصیت‌های آرکید - بیگانگان و کابوی‌ها - با قهرمانان داستان‌های عامیانه روسی جایگزین شدند. دستگاه‌های آرکید باید به جوانان ایده‌ای از حرفه‌های آینده، به عنوان مثال، راننده تاکسی، می‌دادند. در مجموع، حدود ۹۰ نوع دستگاه بازی آرکید در اتحاد جماهیر شوروی تولید شد که برخی از آنها کپی دقیقی از دستگاه‌های غربی بودند، اما بسیاری از آنها در اتحاد جماهیر شوروی ظاهر شدند - به عنوان مثال، دستگاه «گورودکی». امروزه نمایشگاه هر شعبه موزه بیش از ۵۰
«گورودکی». امروزه نمایشگاه هر شعبه موزه بیش از ۵۰ دستگاه بازی آرکید دارد. از جمله آنها می‌توان به «سی بتل»، «گورودکی»، «اسنایپر-۲»، «های‌وی»، «رالی»، «شلغم غول‌پیکر»، «بسکتبال»، «فوتبال آمریکایی»، «سافاری»، «شکار زمستانی»، «کوئیز»، «باتل-پلنز»، «مسابقه اسب‌دوانی»، «زیردریایی»، «منطقه آموزش تانک»، «دبلت»، «پروب»، «بیلیارد»، «ملکه برفی»، «سیرک» (که تنها دستگاه پین‌بال شناخته شده شوروی است)، «ورزش‌های تلویزیونی»، «سبقت»، «ویراژ»، «جرثقیل»، «شلیک شانسی» و بسیاری دیگر اشاره کرد. علاوه بر دستگاه‌های بازی، این
دیگر اشاره کرد. علاوه بر دستگاه‌های بازی، این موزه همچنین دارای یک دستگاه بازی آب گازدار، «مرجع»، دستگاه‌های تعویض سکه خودکار و یک میکسر شوروی «ورونژ» است. قدیمی‌ترین دستگاه بازی در موزه، «نبرد دریا» ساخته شده در سال ۱۹۷۹ است.
مجموعهٔ پویانمایی تلویزیونی چهار چشم! اثری است که به ابتکار داریل کلوسکوفسکی خلق شده و تولید آن توسط شرکت‌های پورچ‌لایت انترتینمنت، پیکتور مدیا و تله‌گل تئورانتا صورت گرفته است. این مجموعه برای پخش از شبکهٔ فرانسه ۳ تهیه گردیده است. خلاصه داستان. داستان این مجموعه پیرامون دختری فضایی و انسان‌گریز به نام اِما است که در سیارهٔ زادگاه خود موفق به گذراندن پایهٔ پنجم تحصیلی نمی‌شود. والدین او تصمیم می‌گیرند وی را به سیارهٔ زمین بفرستند تا بار دیگر این پایه را بگذراند.
موزه پلی تکنیک ( موزه علوم روسیه (обильяновия) یکی از قدیمی‌ترین موزه‌های علمی جهان است و در مسکو واقع شده است. این موزه، فناوری و علوم روسیه و شوروی و همچنین اختراعات مدرن را به نمایش می‌گذارد. این موزه در سال ۱۸۷۲ پس از اولین نمایشگاه فنی سراسری روسیه در دویستمین سالگرد تولد پتر کبیر به ابتکار انجمن فدائیان علوم طبیعی، مردم‌شناسی و قوم‌نگاری تأسیس شد.مرحله اول موزه توسط ایپولیت مونیگتی طراحی و در سال ۱۸۷۷ تکمیل شد. بال شمالی در سال ۱۸۹۶ و بال جنوبی در سال ۱۹۰۷ اضافه شد. موزه پلی‌تکنیک بزرگ‌ترین موزه فنی
۱۹۰۷ اضافه شد. موزه پلی‌تکنیک بزرگ‌ترین موزه فنی در روسیه است و طیف گسترده‌ای از اختراعات تاریخی و دستاوردهای فناوری، از جمله ماشین‌های انسان‌نمای قرن هجدهم و اولین کامپیوترهای شوروی را در خود جای داده است. این مجموعه شامل بیش از ۱۶۰٬۰۰۰ مورد در ۶۵ سالن از جمله شیمی، معدن‌کاری، متالورژی، حمل و نقل، انرژی، اپتیک، اتوماسیون، مهندسی کامپیوتر، رادیو الکترونیک، ارتباطات و اکتشافات فضایی است. از جمله موارد برجسته می‌توان به اولین تلسکوپ آکروماتیک؛ یک میکروسکوپ خورشیدی اولیه توسط آناتومیست آلمانی، یوهان ناتانیل
اولیه توسط آناتومیست آلمانی، یوهان ناتانیل لیبرکون؛ یک لرزه‌نگار اولیه توسط بوریس بوریسوویچ گالیتزین؛ گالوانوپلاستیک توسط موریتز فون جاکوبی؛ و چراغ‌های الکتریکی اولیه توسط پاول یابلوچکوف اشاره کرد. تاریخچه. انجمن فدائیان علوم طبیعی در سال ۱۸۶۳ در مسکو تشکیل شد. اولین رئیس این انجمن، گرگوری افیموویچ شچوروسکی بود و او به همراه دیگر اعضای برجسته انجمن، در مورد داشتن یک موزه بحث کردند. اولین اقدام آنها در این راستا، تأسیس کتابخانه‌ای بود که کتاب‌هایی را که تاریخ علم و فناوری را مستند می‌کردند، در خود جای دهد.
علم و فناوری را مستند می‌کردند، در خود جای دهد. این کتابخانه به کتابخانه مرکزی پلی‌تکنیک تبدیل شد، اما این امر جاه‌طلبی‌های آنها را تثبیت کرد. در سال ۱۸۷۱، شورای مسکو نیم میلیون روبل برای ایجاد یک موزه اختصاص داد. کمیته‌ای با ریاست افتخاری دوک بزرگ کنستانتین نیکولایویچ تشکیل شد. تشکیل یک موزه به موقع بود، زیرا دویستمین سالگرد پتر کبیر الهام‌بخش نمایشگاه فنی سراسری روسیه بود که برای راه‌اندازی موزه جدید استفاده می‌شد. از ژوئن ۲۰۲۳، رئیس موزه، میخائیل کووالچوک، رئیس مؤسسه کورچاتوف است. مجموعه‌ها. از اول
رئیس مؤسسه کورچاتوف است. مجموعه‌ها. از اول ژانویه ۲۰۱۳، موجودی موزه شامل ۲۲۹٬۳۴۸ قلم کالا بود. مجموعه تجهیزات محاسباتی، جامع‌ترین نمایشگاه در روسیه است و شامل دستگاه‌های دارای حق چاپ نادر، مانند چرتکه خودکار اثر ویکتور بونیاکوفسکی، یکی از اولین مدل‌های ماشین حساب اودنر، تنها نسخه باقی مانده از کامپیوتر خانگی «اورال»، انتگرال‌گیر هیدرولیک اثر ، تنها کامپیوتر جهان مبتنی بر منطق سه‌تایی، «سیتون» و بسیاری از موارد نادر دیگر می‌شود. نوسازی. بر اساس فرمان وزارت فرهنگ فدراسیون روسیه، صندوق توسعه موزه پلی‌تکنیک
فرهنگ فدراسیون روسیه، صندوق توسعه موزه پلی‌تکنیک مناقصه‌ای برای توسعه طرح موزه برگزار کرد. در نتیجه انتخاب از بین ۱۴ پیشنهاد رقابتی ارائه شده توسط شرکت‌های روسی و خارجی متخصص در طراحی موزه، شرکت بریتانیایی رویداد ارتباطات انتخاب شد. سخنرانی‌های عمومی. موزه پلی‌تکنیک علاوه بر عملکردش به عنوان یک موزه، مکان مهمی برای انتشار علم و فرهنگ به زبان روسی نیز بوده است. از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۸، این موزه مرکز بحث در مورد آوانگارد روسیه بود و سخنرانی‌های عمومی توسط ولادیمیر مایاکوفسکی، دیوید بورلیوک، آندری بیلی، الکسی
مایاکوفسکی، دیوید بورلیوک، آندری بیلی، الکسی کروچنیخ و ولیمیر خلبنیکوف در آن ارائه می‌شد. در دوره خروشچف، سالن اصلی آن محل اجرای عمومی آندری ووزنسنسکی، رابرت روژدستونسکی و بولات اوکودژاوا بود. این مکان همچنین مکانی برای سخنرانی‌های علمی عمومی توسط الی مچنیکوف، الکساندر فرسمن و نیلز بور بود. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
سازمان شهرهای متحد و دولت‌های محلی (UCLG) یک سازمان بین‌المللی فراگیر برای شهرها، دولت‌های محلی و منطقه‌ای و انجمن‌های شهرداری است. از زمان تأسیس آن در سال 2004، دفتر مرکزی UCLG در بارسلون (دبیرخانه جهانی، کلان‌شهر و مناطق UCLG) قرار دارد و دفاتر منطقه‌ای آن در برازیلیا، بروکسل، استانبول، جاکارتا، کازان، لاپاز، اتاوا و رباط واقع شده‌اند.
خانه بولگاکف (به روسی: Музей-театр «Булгаковский дом») در طبقه همکف خیابان بولشایا سادوایا شماره ۱۰ در مسکو، در ساختمانی که نویسنده شوروی، میخائیل بولگاکف، در آن زندگی می‌کرد و برخی از صحنه‌های اصلی رمان او، "مرشد و مارگاریتا،" در آن اتفاق افتاده است، واقع شده است. این موزه در ۱۵ مه ۲۰۰۴ به عنوان یک ابتکار خصوصی تأسیس شد. در همان ساختمان، در آپارتمان شماره ۵۰ در طبقه چهارم، موزه دومی وجود دارد که یاد بولگاکف را زنده نگه می‌دارد، موزه بولگاکف در مسکو. این موزه دوم یک ابتکار دولتی است و در ۲۶ مارس ۲۰۰۷ تأسیس
دوم یک ابتکار دولتی است و در ۲۶ مارس ۲۰۰۷ تأسیس شد. مکان‌های دیگری که در رمان "«مرشد و مارگاریتا»" نقش دارند، در همسایگی "خانه بولگاکف" قرار دارند، مانند «پاندهای پدرسالار»، "«تئاتر واریته»" و «خانه نویسندگان "گریبایدوف"». خانه بولگاکف همه روزه از ساعت ۱۳:۰۰ تا ۲۳:۰۰ و جمعه‌ها و شنبه‌ها تا ساعت ۱:۰۰ بامداد باز است. ورود رایگان است. ساختمان. این ساختمان در ابتدا برای اجاره آپارتمان‌های لوکس در نظر گرفته شده بود و بین سال‌های ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۵ به سفارش میلیونر روسی ایلیا پیگیت، مالک شرکت دخانیات "دوکات،" ساخته
ایلیا پیگیت، مالک شرکت دخانیات "دوکات،" ساخته شد. این ساختمان به سبک آرت نوو روسی در زمانی ساخته شد که مسکو به شکوفایی کامل رسیده بود و خیابان‌های جدید زیادی با درختان در دو طرف آن ساخته شده بود. "خیابان بولشایا سادوایا یا باغ بزرگ" یکی از این خیابان‌ها بود و بخشی از "حلقه باغ" در اطراف مرکز مسکو بود. در ژوئن ۱۹۱۷، درست قبل از انقلاب اکتبر، ایلیا پیگیت ساختمان را به یک شرکت املاک خصوصی فروخت. این حرکت خوبی بود، زیرا پس از انقلاب، رژیم جدید شوروی ادعا کرد که این خانه را به یکی از اولین ساختمان‌های آپارتمانی
این خانه را به یکی از اولین ساختمان‌های آپارتمانی اشتراکی در مسکو تبدیل خواهد کرد. در سال ۱۹۳۸، این ساختمان بخش زیادی از جذابیت اولیه خود را از دست داد زیرا حصار جلویی برای ایجاد راه برای تعریض خیابان برداشته شد. در سپتامبر ۱۹۲۱، میخائیل بولگاکف، نویسندهٔ شوروی، به همراه همسر اولش تاتیانا نیکولایِونا لاپا، در آپارتمان شماره ۵۰ در طبقه چهارم ساکن شد. بولگاکف که از مخالفان سرسخت رژیم شوروی بود، بیزاری خود را از آپارتمان‌های اشتراکی و به ویژه آپارتمان شماره ۵۰ در بولشایا سادوایا، خیابان ۱۰، به شرح زیر توصیف
در بولشایا سادوایا، خیابان ۱۰، به شرح زیر توصیف کرد: بولگاکف از این ساختمان به عنوان یکی از مهم‌ترین مکان‌ها در رمان مشهور خود «مرشد و مارگاریتا» استفاده کرد، که در آن آن را به عنوان "آپارتمان شیطانی" (دیانا بورگین / ریچارد پویر و لاریسا ولوخونسکی) یا "آپارتمان جن‌زده" (مایکل گلنی) توصیف کرد. بولگاکف در "رمان «مرشد و مارگاریتا»"، ساختمان را در پلاک ۱۰ قرار نداده و به جای آن از شماره ۳۰۲-بیس استفاده کرده است تا پیچیدگی حکومت شوروی در زمان خود را محکوم کند. در تابستان ۱۹۲۴، بولگاکف اوضاع را به گونه‌ای مدیریت
تابستان ۱۹۲۴، بولگاکف اوضاع را به گونه‌ای مدیریت کرد که بتواند به طبقه پنجم، به آپارتمان بسیار آرام‌تر شماره ۳۴، نقل مکان کند، که از برخی ویژگی‌های آن در توصیف آپارتمان شماره ۵۰ در رمان نیز استفاده کرده است. همسرش، تاتیانا لاپا، بعداً متوجه شد که بولگاکف این نقل مکان را ترتیب داده بود تا مطمئن شود که در یک محیط ناخوشایند تنها نخواهد ماند، زیرا چند ماه بعد، بولگاکف خود ساختمان را ترک کرد تا با لیوبوف اوگنیوا بلوزرسکایا، که در آوریل ۱۹۲۵ با او ازدواج کرد، زندگی کند. زمانی در زیرزمین این ساختمان کافه‌ای به
کند. زمانی در زیرزمین این ساختمان کافه‌ای به نام "اصطبل‌های پگاسوس" وجود داشت که در آن شاعر روسی، سرگئی یسنین، با همسر بعدی‌اش، ایزادورا دانکن، رقصنده آمریکایی، آشنا شد. تاریخچه موزه. مدت‌ها پیش از آنکه موزه‌ای در مسکو به نام بولگاکف تأسیس شود، خیابان بولشایا سادوایا، شماره ۱۰، برای طرفداران این نویسنده حکم زیارتگاه را داشت. دیوار راه‌پله‌ای که به آپارتمان شماره ۵۰ منتهی می‌شد، پر از نقاشی‌های دیواری، نقاشی‌ها و نقل‌قول‌هایی از "رمان «مرشد و مارگاریتا»" بود. بین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶، خانه، راه‌پله و
بود. بین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶، خانه، راه‌پله و آپارتمان موضوع درگیری بین نهادهای رسمی، سرایدار ساختمان و خالقان گرافیتی بود. گرافیتی‌ها مرتباً پاک و رنگ‌آمیزی می‌شدند، اما طرفداران بارها و بارها برای نصب گرافیتی‌های جدید برمی‌گشتند. سرایدار چندین بار کد امنیتی ورودی را تغییر داد، اما همیشه شکسته می‌شد. در نهایت مقامات رسمی تسلیم شدند. در بهار ۱۹۸۸، دولت شهر اجازه تأسیس موزه رسمی بولگاکف را داد، اما مدتی طول کشید تا این اتفاق واقعاً رخ دهد. در اوایل قرن بیست و یکم، کل این بلوک بازسازی شد و در اوایل سال
بیست و یکم، کل این بلوک بازسازی شد و در اوایل سال ۲۰۰۴، تعدادی از استادان مشتاق بولگاکف موفق به تأسیس موزه‌ای در بولشایا سادوایا شماره ۱۰ شدند. در ۱۵ مه ۲۰۰۴، سالگرد میخائیل بولگاکف، "خانه بولگاکف" افتتاح شد. از آنجایی که آپارتمان شماره ۵۰ در آن زمان در دسترس نبود، خانه بولگاکف در طبقه همکف ساختمان مستقر شد. فعالیت‌ها. خانه بولگاکف. موزه فعلی مجموعه گسترده‌ای از اسناد، عکس‌ها و وسایل شخصی میخائیل بولگاکف را در خود جای داده است که به‌طور دائم در بخش‌های مختلف به نمایش گذاشته شده‌اند. النا مارتینیوک، عکاس
به نمایش گذاشته شده‌اند. النا مارتینیوک، عکاس خانه، یک پروژه عکاسی عظیم از «مرشد و مارگاریتا» را اجرا کرد. برای این پروژه که سه سال به طول انجامید، ۷۰ عکسبرداری ترتیب داده شد و بیش از ۱۰۰۰ عکس گرفته شد. عکس‌ها در مکان‌های توصیف شده در رمان، مانند پشت بام خانه پاشکوف و خانه بولگاکف گرفته شدند. صحنه‌های تئاتر واریته در تئاتر هنری مسکو، جایی که قطعات بولگاکف اجرا می‌شدند و او نیز قبلاً در آنجا کار می‌کرد، عکاسی شدند. در بهار ۲۰۱۳، نسخه ویژه‌ای از رمان با عکس‌هایی از پروژه منتشر شد. در "شب موزه‌ها" که سالی یک
از پروژه منتشر شد. در "شب موزه‌ها" که سالی یک بار در مسکو برگزار می‌شود، خانه بولگاکف یکی از جاذبه‌های اصلی بازدیدکنندگان است. هر سال این خانه به آنچه بولگاکف در رمان «مرشد و مارگاریتا» خود توصیف کرده بود، جامه عمل می‌پوشاند: «در کنار این دیوار، صفی متشکل از هزاران نفر در دو ردیف تشکیل شده بود و انتهای آن تا میدان کودرینسکایا می‌رسید.» کافه ۳۰۲-بیس. کافه ۳۰۲-بیس گوشه‌ای دنج در خانه بولگاکف است که بازدیدکنندگان می‌توانند در آن با نوشیدنی‌ها استراحت کنند و از فضای دهه ۳۰ میلادی لذت ببرند. تئاتر بو…! تئاتر
از فضای دهه ۳۰ میلادی لذت ببرند. تئاتر بو…! تئاتر بو…! به عنوان گروهی از بازیگران جوان آغاز شد که به شخصیت‌های رمان‌های بولگاکف جان می‌بخشیدند، شخصیت‌هایی که شرکت‌کنندگان در این گشت‌ها می‌توانستند در سفرهای خود در مسکو با آنها روبرو شوند. علاوه بر این، بازیگران جوان اجراهایی از تئاتر عمدتاً بداهه را نیز ارائه می‌دهند. تئاتر ام.ای. بولگاکف. تئاتر ام.ای. بولگاکف، سالنی کوچک اما بسیار زیبا با ۱۲۶ صندلی است. چندین بار در سال، اجراهایی از نمایشنامه‌های بولگاکف یا اقتباس‌های تئاتری از رمان‌های او در این مکان
یا اقتباس‌های تئاتری از رمان‌های او در این مکان برگزار می‌شود. یکی از مهمانان همیشگی این مکان، گروه تئاتر سرگئی آلدونین، کارگردان مشهور روسی، است. بهیموت. یکی از چیزهای جذاب خانه بولگاکف، ساکن دائمی خانه است که می‌تواند روی محبوبیت زیادش در بین بازدیدکنندگان حساب کند: یک گربه بزرگ سیاه به نام بهیموت که برگرفته از یکی از شخصیت‌های رمان «مرشد و مارگاریتا» است. مخالفان و رقیبان. همزمان با موفقیت بیشتر عملیات بولگاکف، مخالفان و رقبایی را نیز به خود جذب کرد. منابع. &lt;templatestyles
را نیز به خود جذب کرد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
شاهدخت بدیعه بنت علی (۲۴ ژانویه ۱۹۲۰–۹ مه ۲۰۲۰) یک شاهدخت عراقی و یکی از آخرین بازماندگان خاندان سلطنتی عراق پس از کودتای ۱۹۵۸ بود. او دختر علی، پادشاه حجاز، و شاهدخت نفیسه، خواهر ولیعهد عبدالاله، و خاله ملک فیصل دوم عراق بود. زندگی. او دوران کودکی خود را در مکه گذراند. پدرش در سال ۱۹۲۴ از سلطنت برکنار شد و او به همراه خانواده‌اش به عراق تبعید شد، جایی که عمویش در سال ۱۹۲۱ به پادشاهی رسیده بود. برادرش عبدالاله به عنوان نایب‌السلطنه عراق برای خواهرزاده‌شان، فیصل دوم، خدمت می‌کرد، که او و به ویژه خواهرش
فیصل دوم، خدمت می‌کرد، که او و به ویژه خواهرش عابدیه بنت علی نقش مادر را برای او ایفا می‌کردند. او در سال ۱۹۵۰ با یکی از بستگانش، شریف الحسین بن علی بن عبدالله بن محمد بن عبدالمعین، ازدواج کرد. در سال ۱۹۵۸، برادر، خواهر و بقیه اعضای خانواده سلطنتی در جریان انقلاب ۱۴ ژوئیه در قتل عام خانواده سلطنتی به قتل رسیدند. خود او کشته نشد زیرا در زمان وقوع قتل عام در کاخ سلطنتی الرحاب حضور نداشت. او به سفارت عربستان در بغداد پناه برد که پرواز امنی را برای او و همسر و پسرانش به قاهره در مصر ترتیب داد پس از آن، او و
و پسرانش به قاهره در مصر ترتیب داد پس از آن، او و خانواده‌اش در تبعید زندگی کردند؛ او در سوئیس و سرانجام در لندن، بریتانیا اقامت گزید. او در 9 مه 2020 در سن 100 سالگی در لندن درگذشت. برهم صالح، رئیس جمهور عراق، برای پسر مرحومش شریف علی بن حسین، که طرفدار بازگرداندن سلطنت در عراق بود و خود را وارث قانونی تاج و تخت می‌دانست، پیام تسلیت فرستاد. او خاطرات خود را منتشر کرد که بینش ارزشمندی از زندگی خانواده سلطنتی عراق ارائه می‌دهد.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; کاخ جدید مایکل (روسی: Ново-Михайловский дворец، لاتین‌شده: Novo-Mikhailovsky Dvorets) سومین کاخ در سن پترزبورگ بود که توسط "آندری اشتاکنشنایدر" برای فرزندان "نیکلای اول" طراحی شد. این کاخ بین سال‌های ۱۸۵۷ تا ۱۸۶۲ در ساحل کاخ ساخته شد، در میان ساختمان‌های موزهٔ آرمیتاژ (در غرب) و کاخ مرمرین (در شرق). کاخ جدید مایکل به دستور "دوک بزرگ میخائیل نیکلایویچ" روسیه، به مناسبت ازدواجش با "سسیلیا اهل بادن" ساخته شد. طراحی این کاخ ترکیبی
"سسیلیا اهل بادن" ساخته شد. طراحی این کاخ ترکیبی از سبک‌های احیایی است که از دوره‌های "رنسانس"، "باروک" و "لویی شانزدهم" الهام گرفته‌اند. فضای داخلی آن به سبک "روکوکو" تزئین شده و در عین شکوه، سبک و دل‌نشین است. مجسمه‌سازی توسط "دیوید ینسن" انجام شده و برخی از نقاشی‌ها اثر "میخائیل زیچی" هستند. بخش مسکونی کاخ (که به نام "بال شرقی یا بال پیشکار" شناخته می‌شود) رو به خیابان "میلیونایا" قرار دارد. تزئینات این بخش به اندازهٔ سایر قسمت‌ها پرزرق‌وبرق نیست، اما نمای منحنی و خاص آن بازتابی از سلیقهٔ "ایتالیایی
نمای منحنی و خاص آن بازتابی از سلیقهٔ "ایتالیایی دههٔ ۱۷۴۰" است. منشأ این بال به کاخ باروک "صدر اعظم چرکاسکی" بازمی‌گردد که طراحی آن به "پیوتر یروپکین" نسبت داده شده است. پس از انقلاب روسیه، کاخ جدید مایکل به عنوان یکی از شعبه‌های "آکادمی کمونیستی" مورد استفاده قرار گرفت. سپس در سال ۱۹۴۹، "مؤسسه مطالعات شرق‌شناسی" (IOS) در آن مستقر شد و بعدها به شعبه لنینگراد این مؤسسه تبدیل گردید. امروزه، این بنا میزبان جانشین آن، یعنی "مؤسسه نسخه‌های خطی شرق" است. ساختمان کاخ جدید مایکل به لطف تلاش‌های گستردهٔ مرمت بین
کاخ جدید مایکل به لطف تلاش‌های گستردهٔ مرمت بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ به‌خوبی حفظ شده است. اصطبل‌های سابق این مجموعه اخیراً با کمک مالی "سلطان قابوس بن سعید آل سعید" بازسازی شده‌اند تا فضایی مناسب برای نگهداری حدود "یک میلیون کتاب و نسخهٔ خطی شرقی" از مجموعهٔ مؤسسه فراهم شود. ساخت و ساز. ازدواج "دوک بزرگ میخائیل نیکلایویچ" در تاریخ ۱۸ اوت ۱۸۵۷ برگزار شد و به همین مناسبت، نیاز به ساخت یک اقامتگاه سلطنتی برای خانوادهٔ تازه‌تشکیل‌شده به وجود آمد. تصمیم گرفته شد که این کاخ در مرکز پایتخت، در "ساحل کاخ" و
شد که این کاخ در مرکز پایتخت، در "ساحل کاخ" و تقریباً روبه‌روی "قلعه پتر و پل" ساخته شود. این اقامتگاه توسط "آندری اشتاکنشنایدر"، معمار دربار "نیکلای اول" طراحی شد. اشتاکنشنایدر پیش‌تر طراحی اقامتگاه‌های متعددی را بر عهده داشت، از جمله: در جریان ساخت کاخ جدید مایکل، چندین ساختمان قدیمی تخریب شدند که در آن زمان در سن پترزبورگ امری رایج بود. هدف معمار، "آندری اشتاکنشنایدر"، این بود که ساختمان‌های مجاور را با هم ترکیب کرده و نمایی یکپارچه و هماهنگ برای آن‌ها ایجاد کند. کاخ جدید مایکل طی پنج سال، از ۱۸۵۷ تا
ایجاد کند. کاخ جدید مایکل طی پنج سال، از ۱۸۵۷ تا ۱۸۶۲ ساخته شد. فناوری‌های به‌کاررفته در ساخت این کاخ در آن زمان برای روسیه بی‌سابقه بودند. از "تیرهای فلزی" و "پرتوهای آهنی" در ساختار آن استفاده شد؛ روشی نوین برای سن پترزبورگ در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، هرچند این فناوری در دهه‌های ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰ معرفی شده بود و عمدتاً برای سقف‌سازی بناهای بزرگ مانند کاخ‌ها و ساختمان‌های عمومی به کار می‌رفت. 🔧 نوآوری‌های فنی کاخ: در سال ۱۸۸۹، کاخ برق‌رسانی شد. طراحی نما. استفاده از سبک‌های معماری گوناگون از ویژگی‌های بارز آثار
از سبک‌های معماری گوناگون از ویژگی‌های بارز آثار "آندری اشتاکنشنایدر" در طراحی و تزئین نماهای کاخ جدید مایکل است. او از "موتیف‌های روکوکو، باروک، رنسانس" و سبک "لویی چهاردهم" بهره گرفته است. در کنار اشتاکنشنایدر، "دیوید ینسن"، مجسمه‌ساز برجسته، نیز در طراحی نمای کاخ مشارکت داشت و "مجسمه‌هایی از جنس سفال (تراکوتا)" برای تزئین نماها خلق کرد. از نظر ترکیب‌بندی، ساختمان بیشتر شبیه به یک "مهمان‌خانهٔ بزرگ" به نظر می‌رسد تا یک اقامتگاه سلطنتی. نمای اصلی کاخ که رو به ساحل کاخ قرار دارد، بسیار غنی و تزئین‌شده است.
به ساحل کاخ قرار دارد، بسیار غنی و تزئین‌شده است. در ساخت آن از "سنگ مرمر کارارا" استفاده شده. این نما با سه "ریزالیت" (بخش‌های برجستهٔ عمودی) مشخص می‌شود: یکی در مرکز و دو تا در طرفین. همهٔ ریزالیت‌ها دارای "فرونیز" هستند و فرونیز مرکزی بلندتر از فرونیزهای جانبی است. قالب‌کاری فرونیزها مشابه است. "نرده‌های سنگی" و "گلدان‌های تزئینی" روی "سرتاسری نما" قرار دارند و تاجی بر نمای ساختمان ایجاد می‌کنند.
کوسکوو () خانه و ملک تابستانی خانواده شرمتیف بود. این بنا که در اواسط قرن هجدهم ساخته شد، در ابتدا چندین مایل در شرق مسکو واقع شده بود، اما اکنون بخشی از منطقه شرقی شهر است. این بنا یکی از اولین املاک بزرگ تابستانی اشراف روس و یکی از معدود املاک نزدیک مسکو بود که هنوز حفظ شده است. امروزه این ملک محل موزه سرامیک دولتی روسیه است و این پارک مکان تفریحی مورد علاقه اهالی مسکو است. تاریخچه. در قرن هفدهم، کوشکوو به مالکیت بوریس پتروویچ شرمتیف (۱۶۵۲–۱۷۱۹)، یک فیلد مارشال روسی در زمان تزار پتر کبیر، درآمد که ارتش
مارشال روسی در زمان تزار پتر کبیر، درآمد که ارتش روسیه را در پیروزی بر سوئدی‌ها در نبرد پولتاوا (۱۷۰۷) در جنگ بزرگ شمالی رهبری کرد. در آن مکان، پیش از این یک کلیسای چوبی، یک خانه و چندین برکه وجود داشت. این کاخ توسط پسرش پتر بوریسوویچ شرمتف (۱۷۱۳–۱۷۸۸) ساخته شد. کنت شرمتف یکی از ثروتمندترین مردان روسیه، نزدیک به دربار و حامی هنر بود. او تقریباً همزمان با ساخت کاخ شهری در سواحل رودخانه فونتانکا در سن پترزبورگ، کوشکوو را نیز ساخت. وقتی تصمیم به ساخت کاخی در کوشکوو گرفت، دستور داد که این کاخ از املاک سایر
کوشکوو گرفت، دستور داد که این کاخ از املاک سایر اشراف بزرگتر و زیباتر و با هر اقامتگاه تزارها برابری کند. از آنجایی که این کاخ کمتر از یک روز با مرکز مسکو فاصله داشت، نه برای پذیرایی از مهمانان شبانه طراحی شده بود و نه برای کشاورزی یا هر هدف عملی دیگری، بلکه صرفاً به عنوان مکانی برای سرگرمی، مراسم و جشن‌ها. خانه هلندی بین سال‌های ۱۷۴۹ تا ۱۷۵۱ توسط معمار یی کولوگریفوف ساخته شد، که سپس برکه را به دریاچه‌ای بزرگ تبدیل کرد و پارک و کانال‌ها را طراحی نمود. پس از مرگ کولوگریفوف در سال ۱۷۵۴، ساخت کاخ توسط معمار
مرگ کولوگریفوف در سال ۱۷۵۴، ساخت کاخ توسط معمار جوان فیودور اول آرگونوف آغاز شد، که غار و کوشک کنار کانال در قسمت شرقی پارک را طراحی کرده بود. هنگامی که فیودور آرگونوف مشغول ساخت خانه شرمتیف در فونتانکا در سن پترزبورگ شد، وظیفه طراحی کاخ به معمار مشهور مسکو، کارل بلانک، واگذار شد. بیست و شش اتاق کاخ برای پذیرایی و تحت تأثیر قرار دادن مهمانان در مناسبت‌های دولتی طراحی شده بودند. کنت شرمتف به سبکی باشکوه از مهمانان پذیرایی می‌کرد؛ سرگرمی‌های فضای باز او در پارک، بیست و پنج هزار مهمان را به خود جذب می‌کرد. از
بیست و پنج هزار مهمان را به خود جذب می‌کرد. از جمله سرگرمی‌ها می‌توان به تئاتر و ارکستر معروف او با بازیگران رعیت اشاره کرد. این ملک در سال ۱۷۷۵ توسط ملکه کاترین دوم مورد بازدید قرار گرفت؛ یک هرم سنگی در پارک، این رویداد را نشان می‌دهد. در پایان قرن هجدهم، این ملک رو به زوال رفت. در طول حمله فرانسه در سال ۱۸۱۲ به شدت آسیب دید. در دهه ۱۸۳۰، تئاتر سرف تخریب شد. پس از لغو نظام سرف‌داری در سال ۱۸۶۱، قطعات زمین تقسیم و اجاره داده شد. پس از انقلاب ۱۹۱۷، این ملک ملی شد. در سال ۱۹۱۹، این کاخ به یک موزه کوچک تاریخ
شد. در سال ۱۹۱۹، این کاخ به یک موزه کوچک تاریخ طبیعی تبدیل شد. ده سال بعد، این مکان به محل موزه دولتی ظروف چینی تبدیل شد که در سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰ در خیابان پودوسنسکی در مسکو تأسیس شده بود. این موزه محل نگهداری مجموعه‌های ملی‌شده مجموعه‌داران هنری روسی، آ. موروزوف، ل. زوبالوف و بوتکین، بود. در سال ۱۹۳۲، به موزه دولتی سرامیک تغییر نام داد. کاخ کوسکوو. این کاخ به سبک نئوکلاسیک جدید طراحی شده بود، سبکی که در آن زمان برای ساختمان‌های دولتی در سن پترزبورگ و مسکو محبوب شده بود. نمای بیرونی آن از تخته‌های چوبی
محبوب شده بود. نمای بیرونی آن از تخته‌های چوبی ساخته شده بود که گچ‌کاری و با رنگ‌های پاستلی ملایم رنگ‌آمیزی شده بودند. کاخ مشرف به حیاطی مجلل بود که از کاخ، کلیسا و دریاچه بزرگ تشکیل شده بود. رواق شش ستونی در جلوی خانه با یک سطح شیب‌دار طراحی شده بود تا کالسکه‌هایی با حداکثر هشت اسب بتوانند مستقیماً به درب ورودی بیایند. وقتی کالسکه می‌رسید، خدمتکاران از درب ورودی بیرون می‌آمدند و اسب‌ها را نگه می‌داشتند تا مهمانان پیاده شوند. پارک کوسکوو. پارک کوسکوو بین سال‌های ۱۷۵۰ تا ۱۷۸۰ به عنوان یک باغ رسمی به سبک
سال‌های ۱۷۵۰ تا ۱۷۸۰ به عنوان یک باغ رسمی به سبک فرانسوی ساخته شد، با باغچه‌های بزرگ زینتی از گل‌ها، پرچین‌های با دقت هرس شده، و کوچه‌هایی که با زاویه قائمه یا مورب به هم می‌رسیدند و با مجسمه‌ها تزئین شده بودند، و با ردیف‌هایی از درختان که به شکل کره بریده شده بودند، گلدان‌های بزرگ، درختان پرتقال یا درختان مورد که به شکل مخروط بریده شده بودند، مفروش شده بودند. هشت کوچه پارک در یک نقطه واحد به هم می‌رسند، جایی که اکنون غرفه دایره‌ای ارمیتاژ (۱۷۶۴–۷۷) قرار دارد. کنت شرمتف بیشتر وقت خود را در ارمیتاژ
قرار دارد. کنت شرمتف بیشتر وقت خود را در ارمیتاژ می‌گذراند و فقط برای مناسبت‌ها و تعطیلات رسمی به کاخ می‌آمد. غار. این غار بین سال‌های ۱۷۵۵ تا ۱۷۶۱ توسط معمار اف. آرگونوف ساخته شد و قرار بود نمایانگر کاخ پادشاه دریاها باشد. خانه هلندی. یک خانه آجری سنتی هلندی در دهه ۱۷۵۰ میلادی روی برکه‌ای کوچک در نزدیکی کاخ ساخته شد. این خانه دارای آشپزخانه‌ای در طبقه همکف است که از کف تا سقف با کاشی‌های دلفت تزئین شده است. اورنجری. نارنجستان (۱۷۶۱–۱۷۶۴) توسط ف. آرگونوف طراحی شد. در سال ۱۹۱۹ این کاخ ملی شد و بیست سال بعد
شد. در سال ۱۹۱۹ این کاخ ملی شد و بیست سال بعد به عنوان موزه دولتی سرامیک اعلام شد. موزه دولتی سرامیک. موزه اورنجری شامل مجموعه‌هایی از ظروف چینی نفیس است که توسط بازرگانان روسی و ملکه ماریا فدوروونا قبل از انقلاب روسیه جمع‌آوری شده است. بخش‌های اصلی عبارتند از: پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
خدیجه عابدیه بنت علی (۱۹۰۷ - ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸) یک شاهدخت عراقی بود. او دختر علی، پادشاه حجاز، و شاهدخت نفیسه، خواهر ولیعهد عبدالاله و خاله ملک فیصل دوم عراق بود. او در جریان انقلاب ۱۴ ژوئیه در قتل عام خانواده سلطنتی به قتل رسید. زندگی. او دوران کودکی خود را در مکه گذراند. پدرش در سال ۱۹۲۴ از سلطنت برکنار شد و او به همراه خانواده‌اش به عراق تبعید شد، جایی که عمویش در سال ۱۹۲۱ به سلطنت رسیده بود. برادرش عبدالاله، زمانی که خواهرزاده‌شان، ملک فیصل دوم، در سال ۱۹۳۹ به عنوان پادشاه خردسال به سلطنت رسید، به عنوان
به عنوان پادشاه خردسال به سلطنت رسید، به عنوان نایب‌السلطنه عراق خدمت می‌کرد. وقتی خواهرش، ملکه عالیه بنت علی، در سال ۱۹۵۰ درگذشت، از او خواسته شد تا به عنوان مادر پادشاه عمل کند. او هرگز ازدواج نکرد، تا حدودی به عنوان فردی بی‌تکلف توصیف می‌شد و خود را وقف نظارت بر کارکنان کاخ کرد. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸، کاخ سلطنتی الرحاب در بغداد، در جریان انقلاب ۱۴ ژوئیه مورد حمله شورشیان قرار گرفت. وقتی مدافعان کاخ متوجه شدند که تعدادشان بسیار زیاد است و دفاع از خانواده سلطنتی غیرممکن است، موافقت کردند که آنها را به شورشیان
غیرممکن است، موافقت کردند که آنها را به شورشیان تحویل دهند، که اعلام کردند آنها را به بازداشتگاه وزارت دفاع منتقل خواهند کرد. خانواده سلطنتی، متشکل از پادشاه، ولیعهد، شاهدخت هیام، شاهدخت نفیسه (مادر ولیعهد) و شاهدخت عابدیه (خاله پادشاه) و همچنین برخی از اعضای کادر سلطنتی، از طریق آشپزخانه کاخ را ترک کردند. هنگام عبور از باغ آشپزخانه از میان ردیفی از سربازان شورشی، سربازان آتش گشودند. پادشاه از ناحیه سر و گردن مورد اصابت گلوله قرار گرفت، در حالی که ولیعهد، نفیسه و عبادیه همگی از ناحیه کمر و هیام از ناحیه پا