payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با ازدواج با یکی از اعضای خاندان سلطنتی لومبارد، ادعای خود را بر تخت سلطنت تأیید کرد. او با دختر آریپرت اول، خواهر گودپرت، ازدواج کرد تا جایگاه خود را به عنوان پادشاه لومباردها تثبیت کند. گریموالد تلاش کرد تا پرکتاریت را نیز به قتل برساند و او را مجبور به فرار از هرگونه سوء قصد کرد. سلطنت گریموالد نشان دهنده شکاف بین مسیحیان است، زیرا آریایی‌ها و کاتولیک‌ها هر دو می‌خواهند دین رسمی باشند. با این حال، سنت‌گرایان بت‌پرست هنوز در لومباردها محبوب هستند. این سه گروه برای حمایت از پادشاه می‌جنگند و گریموالد باعث
برای حمایت از پادشاه می‌جنگند و گریموالد باعث ایجاد شکاف‌هایی می‌شود که پرکتاریت بعداً سعی در اصلاح آنها خواهد داشت. تصرف فورلی در روز عید پاک توسط گریموالد باعث ناآرامی بین بت‌پرستان و مسیحیان ارتدکس شد، زیرا بسیاری از مسیحیان در جشن‌ها کشته شدند. این اقدام خشونت‌آمیز علیه مسیحیان نشان می‌دهد که بت‌پرستی برای جامعه لومبارد بی‌اهمیت نیست، هرچند مسیحیت نقش مهمی در تأسیس امپراتوری لومبارد و فتح شبه‌جزیره ایتالیا داشته است. در حالی که پرکتاریت فرار کرده است، گریموالد با مشکلاتی از سوی نیروهای مهاجم که سعی در
با مشکلاتی از سوی نیروهای مهاجم که سعی در تصرف آن دارند، مواجه است. به‌ویژه آوارها به ونیز که او آنها را دفع کرد و یک ارتش فرانکی که از آلپ غربی اعزام شده بود. کنستانس دوم در حالی که نیروهای فرانکی حمله می‌کردند، به گریموالد حمله کرد، اما لمباردها در حالی که نیروهای کنستانس در نبردهای دیگر گیر افتاده بودند، مقاومت کردند. با این پیروزی‌های مهم برای لمباردها، گریموالد در دیدگاه عمومی قرار گرفت. با وجود برخی محبوبیت، وقتی او در سال ۶۷۱ ترور شد، لمباردها پادشاه جدید را به عنوان یکی از دو پسر یا دخترش انتخاب
جدید را به عنوان یکی از دو پسر یا دخترش انتخاب نکردند. در عوض، آنها تصمیم گرفتند پادشاه تبعیدی خود، پرکتاریت، را پس از ۱۰ سال به عنوان پادشاه لمباردها بازگردانند. پرکتاریت آماده سفر دریایی به بریتانیا شد، اما خبر مرگ گریمولد زودتر به او رسید و او به ایتالیا بازگشت. بازگشت، کاتولیک، تأثیر. در سال ۶۷۱، پرکتاریت از تبعید بازگشت و قلمرو خود را که به نمایندگی از گاریبالد، پسر گریمولد، اداره می‌شد، پس گرفت. او به مدت هفده سال (۶۷۲–۶۸۸) به عنوان مردی مذهبی سلطنت کرد و پس از آنکه گودپرت بر شاخه‌های منشعب قبلی مذهب
و پس از آنکه گودپرت بر شاخه‌های منشعب قبلی مذهب حکومت می‌کرد، مذهب کاتولیک را به عنوان مذهب رسمی برگزید. تغییر به مذهب کاتولیک از اهمیت بالایی برخوردار بود، زیرا پرکتاریت سعی می‌کرد صلح را در پادشاهی حفظ کند، در حالی که بسیاری از سلطنت‌های پیشینیان پرکتاریت تنها حدود پانزده سال دوام آورده بودند. خطری که با پادشاه لومباردها همراه بود، بی‌ثباتی پادشاهی را نشان می‌داد، با این حال پرکتاریت حتی با سایر پادشاهی‌ها نیز برای صلح تلاش می‌کرد. پرکتاریت علاقه‌ای به فتح سرزمین‌ها نداشت، بلکه در عوض با بیزانسی‌ها صلح
سرزمین‌ها نداشت، بلکه در عوض با بیزانسی‌ها صلح برقرار می‌کرد. او در پی سرکوب شورش آلاگیس، دوک ترنت، بود. این تنها لشکرکشی او بود؛ او دوک را اسیر کرد، سپس او را عفو و آزاد کرد. او تصمیم گرفت دوک را آزاد کند زیرا بیشتر بر مذهب کاتولیک تمرکز داشت. او مسئول ساخت صومعه معروف سنت آگاتا و کلیسای ویرجین در خارج از پاویا، پایتخت، است. این پروژه‌های ساختمانی با هدف تقویت کاتولیک در جامعه لومبارد و متحد کردن مردم تحت یک شاخه از مسیحیت انجام می‌شود. پرکتاریت برای بافت فرهنگی لومباردها اهمیت دارد زیرا او کاتولیک را به
فرهنگی لومباردها اهمیت دارد زیرا او کاتولیک را به امپراتوری معرفی کرد، اما اقتدار پاپ را تأیید نمی‌کند، روندی که در لومباردها ادامه خواهد یافت. با توجه به روابط نزدیکش با پاپ، این موضوع بعداً به مشکلی تبدیل خواهد شد که کارولنژی‌ها باید برای حل آن کمک کنند. اگرچه پرکتاریت در دوران سلطنت خود صلح‌آمیز بود، اما پادشاهی لومباردها مدت زیادی به این شکل باقی نخواهد ماند. کونیپرت، پسر پرکتاریت، در دوران سلطنت پدرش که از هشتمین سال سلطنت پرکتاریت آغاز شد، به او کمک و راهنمایی ارائه داد. کونیپرت در ده سال آخر سلطنتش
راهنمایی ارائه داد. کونیپرت در ده سال آخر سلطنتش از او حمایت می‌کند. در کتاب «تاریخ لانگوباردها»، پاول، کونیپرت را فردی تأثیرگذار بر رحمت پرکتاریت بر آلاهیس پس از دستگیری‌اش در جریان شورش توصیف می‌کند. کونیپرت پس از کشته شدن پرکتاریت در سال ۶۸۸، به عنوان پادشاه جانشین او خواهد شد. پسر جنگجوترش جانشین او شد که با مردی که پدرش دستگیر و آزاد کرده بود، می‌جنگید. دختر او ویگیلیندا با دوک گریمولد دوم از بنونتو، پسر روموالد اول از بنونتو، ازدواج کرد. خود پرکتاریت و رودلینده در اپرای «رودلیندا، رجینا دِ
پرکتاریت و رودلینده در اپرای «رودلیندا، رجینا دِ لونگوباردی» اثر هندل، به عنوان برتاریدو و رودلیندا زنده ماندند، اگرچه بخش زیادی از تاریخ واقعی آنها در لیبرتوی نیکولا فرانچسکوهایم که بیشتر از «پرتاریت» اثر پیر کورنی گرفته شده بود تا از «تاریخ لانگوباردروم» باقی نمانده است، باقی مانده است. او در کلیسای سانتیسیمو سالواتوره در پاویا به خاک سپرده شد.
گریموالد، پادشاه لومباردها (; ۶۱۰ – ۶۷۱) پادشاه ایتالیا در قرن هفتم میلادی بود که از سال ۶۴۷ تا ۶۶۲ به عنوان دوک بنونتو و سپس از سال ۶۶۲ تا زمان مرگش در سال ۶۷۱ به عنوان پادشاه لومباردها حکومت کرد. زندگی. گریمولد به عنوان کوچک‌ترین پسر دوک گیسولف دوم فریولی و شاهزاده خانم باواریایی رامهیلد، دختر دوک گاریبالد اول باواریا، به دنیا آمد. هنگامی که آوارها در سال ۶۱۱ به ایتالیا حمله کردند، ارتش گیسولف از نظر تعداد کمتر بود و دوک‌نشین مورد تاخت و تاز قرار گرفت. گیسولف در نبرد درگذشت. گریمولد و برادرش رادوالد به
در نبرد درگذشت. گریمولد و برادرش رادوالد به بنونتوم گریختند، جایی که توسط دوک آرخیس، یکی از خویشاوندان دور، به فرزندی پذیرفته شدند. از سال ۶۴۱ تا ۶۴۲، او و برادرش به عنوان نایب‌السلطنه پسر و جانشین آرخیس، دوک آیولف اول، خدمت کردند. آیولف در سال ۶۴۲ در دفاع از برخی مهاجمان اسلاو کشته شد. رادوالد جانشین او شد. در سال ۶۴۷، گریموالد به عنوان دوک بنونتو جانشین رادوالد شد. او به عنوان دوک، با موفقیت از پناهگاه مونته سنت آنجلو در کوه گارگانو در برابر «یونانی‌ها»، احتمالاً از ناپل، که برای غارت آمده بودند، دفاع
احتمالاً از ناپل، که برای غارت آمده بودند، دفاع کرد. از تبار تورینگن و کوچک‌ترین پسر دوک فریولی گیسولفو دوم و رومیلدا، او به خانواده گاوسی تعلق داشت و از نوادگان مستقیم آئودوین بود. در سال ۶۱۰، او به همراه برادرانش (کاکوس، تاسونه و رادوآلد) توسط آوارها اسیر شدند، که قصد داشتند پس از کشتن پدرشان، آنها را نابود کنند. برادران بزرگتر نقشه فرار خود را کشیدند و طبق افسانه‌ای که توسط پل دیاکون گزارش شده است، یکی از برادران با این باور که او برای سوار شدن بر اسب دونده خیلی کوچک است، «فکر کرد که بهتر است با شمشیر
خیلی کوچک است، «فکر کرد که بهتر است با شمشیر بمیرد تا اینکه یوغ اسارت را تحمل کند و تصمیم گرفت او را بکشد.» با این حال، گریمولد با گریه از او التماس کرد که او را نجات دهد و او را آزمایش کرد. برادرش موافقت کرد و کودک ثابت کرد که قادر به نگه داشتن افسار و دنبال کردن برادرانش در فرارشان است. با این حال، او از آنها کندتر بود، آنقدر که یک آوار به او رسید و او را اسیر کرد. او او را نکشت، زیرا معتقد بود که او برای خطرناک بودن خیلی جوان است و تصمیم گرفت او را به عنوان خدمتکار نگه دارد. با این حال، گریمولد، شمشیر
خدمتکار نگه دارد. با این حال، گریمولد، شمشیر کوچک خود را بیرون کشید و خسیسی را که روی زین جلوی او نشسته بود، نقش بر زمین کرد. سپس اسب را گرفت، فرار کرد و به برادرانش پیوست. پس از آنکه برادران بزرگترش، کاکو و تاسو، نایب‌السلطنه‌های مشترک تاج و تخت دوک، توسط بیزانسی‌ها در اودرزو کشته شدند، عموی آنها گراسولف دوم دوک شد. گریمولد و سومین برادر بزرگترش، رادوآلد، که حاضر به تسلیم شدن در برابر خویشاوند خود نبودند، به بنونتو نزد دوک آرچی گریختند که آنها را به عنوان پسران خود پذیرفت. پس از مرگ آرخی، دوک‌نشین بنونتو
پسران خود پذیرفت. پس از مرگ آرخی، دوک‌نشین بنونتو ابتدا به پسرش آیونه و سپس، پس از آنکه دومی در نبرد به دست دزدان دریایی اسلاو که در سیپونتو پیاده شدند، شکست خورد، به رادوآلدو رسید. او با ایتا، یک دختر اشرافی اسیر، ازدواج کرد که از او روموآلدو و دو دختر داشت که یکی از آنها گیسا نام داشت. دومی، گروگان امپراتور کنستانس دوم، در سیسیل درگذشت. خواهر دیگر پس از فتح مجدد بنونتو، به ازدواج دوک جدید اسپولتو ترانسموندو درآمد. غصب او که در سال ۶۵۱ جانشین برادرش رادولاد به عنوان دوک بنونتو شده بود، در سال ۶۶۲ در
به عنوان دوک بنونتو شده بود، در سال ۶۶۲ در مبارزه جانشینی که بین گودپرت و پرکتاریت، دو پسر آریپرت اول، که اراده حاکم، پادشاهی را بین آنها تقسیم کرده بود، درگرفته بود، مداخله کرد. گریمولد، در تلاش برای تحمیل خود به هر دو و رسیدن به تاج و تخت، از درخواست کمک گودپرت که خواهرش را به ازدواج او پیشنهاد داده بود، سوءاستفاده کرد. گاریبالد، دوک تورین، که توسط پادشاه با این پیشنهاد فرستاده شده بود، علیه منافع پادشاه عمل کرد و گریمولد را متقاعد کرد که تاج و تخت را غصب کند. او که دقیقاً به واسطه این ازدواج در ادعای
کند. او که دقیقاً به واسطه این ازدواج در ادعای خود مشروعیت یافته بود، دوک‌نشین را به پسرش روموالد سپرد و با سربازانی نه تنها از دوک‌نشین خود، بلکه از سربازان اسپولتو و توسیا نیز به سمت شمال لشکرکشی کرد. با رسیدن به پاویا، که گودپرت آن را به عنوان پایتخت بخش خود از پادشاهی انتخاب کرده بود، حاکم مشروع را کشت. در میلان، پرکتاریت، که از حقارت آشکار خود آگاه بود، پادشاهی را نیز رها کرد و به آوارها گریخت. یک مجلس ملی غصب را مشروعیت بخشید، اما پیروان سلسله باواریایی در آست و تورین گرد هم آمدند و از آنجا با
در آست و تورین گرد هم آمدند و از آنجا با فرانکونیا علیه گریمولد تماس‌هایی برقرار کردند. سپس پادشاه جدید، آوارها را به جنگ تهدید کرد، مگر اینکه پرکتاریت را به او تحویل دهند، که در آن صورت مجبور به بازگشت به ایتالیا و تسلیم شدن در برابر پادشاه شد. پرکتاریت، با وجود دریافت درآمد و محل اقامت، با این وجود به عنوان مدعی تاج و تخت، تهدیدی مداوم بود. گریمولد سپس حذف او را نیز برنامه‌ریزی کرد، اما پرکتاریت، که به موقع هشدار داده شد، موفق شد به فرانک‌های نوستریا فرار کند. این احتمال وجود دارد که درگیری سلسله‌ها،
کند. این احتمال وجود دارد که درگیری سلسله‌ها، بازتاب دخالت سیاسی فرانک‌ها در پادشاهی لومبارد باشد: گریمولد با شهردار همنام خود در کاخ اوسترازیا (گریمولد اول، جد کارولنژی‌ها) متحد بود، در حالی که پرکتاریت توسط ملکه نوستریا، باتیلدا، حمایت می‌شد. این درگیری منجر به لشکرکشی فرانک‌های نوستریا به ایتالیا شد: درگیری با گریمولد در سال ۶۶۳ در رفرانکوره، نزدیک آستیا، رخ داد، جایی که غاصب به پیروزی قاطعی دست یافت؛ پرکتاریت در نوستریا در تبعید باقی ماند. سلطنت. در سال ۶۶۱، آریپرت اول، پادشاه لومباردها، توسط پسرانش
۶۶۱، آریپرت اول، پادشاه لومباردها، توسط پسرانش پرکتاریت، که از میلان حکومت می‌کرد، و گودپرت از پاویا جانشین شدند. در سال ۶۶۲، برادران با هم اختلاف پیدا کردند و گودپرت، گاریپالد، دوک تورین، را فرستاد تا گریموالد را متقاعد کند تا در جنگی علیه پرکتاریت کمک کند. گریموالد با همدستی گاریبالد، گودپرت را ترور کرد و پرکتاریت را مجبور به فرار کرد. گاریپالد متعاقباً توسط یکی از ملازمان گودپرت کشته شد. گریموالد همسر و پسر پرکتاریت را به بنونتو فرستاد و خود به عنوان پادشاه لومباردها به قدرت رسید. او بی‌درنگ با خواهر
لومباردها به قدرت رسید. او بی‌درنگ با خواهر گودپرت، تئودوتا، ازدواج کرد تا خود را با سلسله تئودلیندا در باواریا مرتبط سازد. گریمولد عنوان دوک بنونتو را به پسر ارشدش رومالدو منتقل کرد. مهارت او در نبرد، پیروزی‌هایی را در بسیاری از جنگ‌های مرزی به همراه داشت. او شخصاً ارتش‌های خود را در محاصره بنونتو علیه بیزانسی‌ها (تحت امپراتور کنستانس دوم) رهبری کرد. رومالدو تارانتو و بریندیسی را تصرف کرد و بدین ترتیب نفوذ بیزانسی‌ها را در منطقه در طول شورش مززیوس در سیسیل کاهش داد. گریمولد فورلی را در شمال از یونانیان
کاهش داد. گریمولد فورلی را در شمال از یونانیان گرفت و اودرزو را که برادرانش تاسو و کاکو سال‌ها قبل در آن به قتل رسیده بودند، با خاک یکسان کرد. تصرف فورلی توسط او در روز عید پاک، بین مسیحیان ارتدکس و سنت‌گرایان بت‌پرست لانگوبارد اختلاف ایجاد کرد، زیرا بسیاری از مسیحیان در طول جشن‌ها قتل‌عام شدند. او در حالی که با بیزانسی‌ها در جنوب ایتالیا می‌جنگید، دوک لوپوس از فریولی را به عنوان نایب‌السلطنه در شمال منصوب کرد. کمی بعد، لوپوس تمام قدرت را غصب کرد و شورش کرد. نیروهای لوپوس به سرعت شکست خوردند، او کشته شد و
نیروهای لوپوس به سرعت شکست خوردند، او کشته شد و دوک‌نشینش با کمک آوارها نابود شد. گریمولد، پسر جاه‌طلب لوپوس، آرنفریت، و متحدان اسلاوی‌اش را ردیابی کرد و آنها را در نیمیس شکست داد. آرنفریت در نبرد کشته شد. گریمولد، وختاری، دشمن سرسخت اسلاوها، را در فریولی مستقر کرد. گریمولد، فرانک‌ها را که در دوران نوزادی کلوتار سوم حمله کرده بودند، شکست داد. او با شکست دادن قبایل اسلاو، شمال شرقی ایتالیا را نجات داد و با سرکوب شورش‌های بارونی و خودمختاری دوک‌نشین‌های فریولی و اسپولتو، که تراسیموند را در آنجا منصوب کرد،
و اسپولتو، که تراسیموند را در آنجا منصوب کرد، نظم داخلی را حفظ کرد. در مذهب خود، او اسماً آریایی باقی ماند (هرچند طبق گفته ویتا سانتی بارباتی، او و پسرش روموالد، علی‌رغم ازدواج با یک کاتولیک، هنوز به آیین‌های باستانی بت‌پرستی هر دو قوم بنونتو و لانگوبارد پایبند بودند). او از دستگاه پاپی فاصله گرفت. با این حال، او سنت مایکل - که فرقه‌اش به شدت از مونته گارگانو گسترش می‌یافت - را به عنوان جنگجوی محافظ قوم لومبارد می‌دانست و به دلیل روایت‌های مشابه در آن زمان، جایگزین وودان (اودین) می‌شد. او دستور داد کلیسای
جایگزین وودان (اودین) می‌شد. او دستور داد کلیسای سن میشل ماجوره در محل کلیسای کوچک کاخ لومبارد در پاویا ساخته شود. او در سال ۶۷۱ پس از انعقاد پیمانی با فرانک‌ها درگذشت. گریموالد در کلیسای سنت آمبروز در پاویا به خاک سپرده شد. پسرش گاریبالد به جانشینی او انتخاب شد و سپس سه ماه بعد توسط پرکتاریت که زمانی تبعید شده بود، برکنار شد. گریموالد به خاطر سخاوت و رحمت و همچنین بی‌رحمی‌اش در جنگ محبوب بود. پسرش روموالد در بنونتو باقی ماند، که بار دیگر از اقتدار مرکزی دور شد. مرگ. در همان سال ۶۶۳، گریمولد همچنین به
دور شد. مرگ. در همان سال ۶۶۳، گریمولد همچنین به پیروزی مهمی در برابر بیزانسی‌ها دست یافت. امپراتور کنستانس دوم تلاش کرد تا تمام ایتالیا را دوباره فتح کند و با نیروهای نظامی قوی در جنوب ایتالیا پیاده شد. او به سرزمین‌های آپولیا که تابع دوک‌نشین بنونتو بود، حمله کرد، در برابر روموالد به موفقیت‌هایی دست یافت و خود بنونتو را محاصره کرد. با این حال، مداخلهٔ قاطع گریمولد، امپراتور را پس از متحمل شدن تلفات سنگین، مجبور به عقب‌نشینی به ناپل کرد. این پیروزی، موقعیت همچنان متزلزل پادشاه را تقویت کرد. پسرش رومالود
همچنان متزلزل پادشاه را تقویت کرد. پسرش رومالود متعاقباً به حمله پرداخت و تمام آپولیا را به استثنای اوترانتو اشغال کرد. گریمولد قدرت حاکمیتی خود را با تمام قدرتی که اسلافش هرگز به آن دست نیافته بودند، اعمال کرد. او با جذب گروهی از بلغاری‌ها به رهبری آلچک که از صفوف بیزانسی‌ها جدا شده بودند و اسکان آنها در قلمرو کم جمعیت بین سپینو، بویانو و ایسرنیا در یک گشتالدات ویژه ایجاد شده، کنترل خود را بر ایتالیای مرکزی و جنوبی بیشتر تقویت کرد. همچنین در سال ۶۶۳، داماد خود تراسموند، که قبلاً کنت کاپوا بود، را به دوک
خود تراسموند، که قبلاً کنت کاپوا بود، را به دوک اسپولتو ارتقا داد. حتی در لانگوباردیا مایور، ساختار قدرت دوباره سازماندهی شد. در فریولی، که توسط آوارها و اسلاوها تهدید می‌شد، او دوک لوپو را که در طول لشکرکشی علیه کنستانس به عنوان نایب‌السلطنه شمال ایتالیا خدمت کرده بود و وفاداری کمی نشان داده بود، با وکتاریِ قابل اعتمادتر جایگزین کرد. کار او برای تقویت قدرت سلطنتی، که با اعطای املاک وسیعی به پیروان وفادارش از بنونتو در دره پو آغاز شده بود، با تقویت یکپارچگی بین اجزای مختلف پادشاهی ادامه یافت. او به رعایای
بین اجزای مختلف پادشاهی ادامه یافت. او به رعایای خود تصویری مطابق با سلف خود، روتاری، ارائه داد، همزمان یک قانونگذار خردمند (او قوانین جدیدی را به فرمان اضافه کرد)، یک حامی هنر (او کلیسایی را به سنت آمبروز در پاویا و شاید همچنین باسیلیکای سن میشل ماجوره بنا کرد) و یک جنگجوی شجاع.
گاریبالد (; 655 – ) پسر جوان گریمولد اول بنونتو، پادشاه لومباردها، و تئودوتا، دختر آریپرت اول بود. پس از مرگ پدرش در سال ۶۷۱، او به مدت کوتاهی به مدت سه ماه سلطنت کرد تا اینکه پیروان پرشمار پرکتاریت، عمویش، که نه سال قبل توسط گریمولد تبعید شده بود، از نامزد خود خواستند که بازگردد و او را انتخاب کردند و پادشاه جوان را برکنار کردند. او آخرین پادشاه آریایی در اروپا بود. زندگی‌نامه. گاریبالد پسر شاه گریمولد و همسرش بود که خواهر رقیب گریمولد، پرکتاریت، بود. هنگامی که گریمولد در سال ۶۷۱ بر اثر پیری درگذشت و
هنگامی که گریمولد در سال ۶۷۱ بر اثر پیری درگذشت و گاریبالد جانشین او شد، پرکتاریت در تبعید فرانکی زندگی می‌کرد، اما هواداران زیادی در ایتالیا داشت. این هواداران، پرکتاریت را که از سال ۶۶۱ تا ۶۶۲ به عنوان پادشاه سلطنت کرده بود، به کشور بازگرداندند. گاریبالد تنها پس از سه ماه سلطنت از قدرت برکنار شد و یک مجلس مردمی به اتفاق آرا پرکتاریت را به عنوان جانشین او انتخاب کرد. پسر گریمولد و خواهر گودپرت و پرکتاریت، تئودوتا پس از مرگ پدرش در سال ۶۷۱، در حالی که هنوز کودک بود، تاج و تخت را به ارث برد. سلطنت او تنها
کودک بود، تاج و تخت را به ارث برد. سلطنت او تنها چند هفته طول کشید: پس از اطلاع از مرگ گریمولد، پرکتاریت که در سال ۶۶۲ توسط خود گریمولد برکنار شده بود، از تبعید به پادشاهی فرانک بازگشت و جانشین برادرزاده‌اش شد. این عزل توسط مجلس مردم لومبارد تأیید شد. استعفای گاریبالد نه تنها به دلیل سن کم حاکم ("puerulo"، همان‌طور که پل شماس او را می‌نامید) بلکه به دلیل انتخاب دوک‌های لومبارد نیز مورد توجه قرار گرفت، که بدین ترتیب با اصل سلسله‌ای مخالفت کردند و اصل انتخابی بودن را در صعود لومبارد به تاج و تخت تأیید کردند
بودن را در صعود لومبارد به تاج و تخت تأیید کردند (اگرچه خود پرکتاریت پسر پادشاه آریپرت اول بود). پس از خلع گاریبالدو از سلطنت، اطلاعات بیشتری در مورد زندگی او در دست نیست، تا جایی که در قرن بیستم افسانه‌های تخیلی در مورد فرار او به لیگوریا وجود داشت؛ احتمالاً او به زندگی خصوصی خود محدود شده بود. گاریبالد در سال ۶۷۱ برای مدت کوتاهی پادشاه لومباردها بود.
آلاهیس (; ۷۰۰ – ۶۸۹) دوک آریایی ترنت و برشیا بود و پس از شورش موفقیت‌آمیزش در سال ۶۸۸ پادشاه لومباردها شد. او حدود یک سال حکومت کرد. اولین شورش او علیه پادشاه پرکتاریت در سال ۶۸۰ شکست خورد، اما پادشاه او را دستگیر، عفو و آزاد کرد. او دوباره در سال ۶۸۸ شورش کرد، زمانی که کونیپرت، پسر پرکتاریت، جانشین او شد. او کونیپرت را مجبور به اقامت در قلعه‌ای در جزیره‌ای در وسط دریاچه کومو کرد، اما حکومت او طاقت‌فرسا و استبدادی بود و بنابراین حمایت مردم را از دست داد. سرانجام، در سال ۶۸۹، کونیپرت به همراه مردان پیمونت به
در سال ۶۸۹، کونیپرت به همراه مردان پیمونت به جنگ رفت و آلاهیس و مردان ونیز را در نبرد کرونات، در شاخ آدا، نزدیک لودی، شکست داد. آلاهیس در نبرد شکست خورد و کشته شد. زندگی‌نامه. دوک ترنت، یک آریایی، شورش لمباردها را در مناطق شمال شرقی پادشاهی لمبارد (اتریش، در اصطلاحات آن زمان) علیه پادشاه پرکتاریت، حدود سال ۶۸۰ رهبری کرد. احتمالاً به تخت نشستن پسر پرکتاریت، کونیپرت، بود که شورشی را برانگیخت که خواسته‌های جنگجویانه و مذهبی بخش قابل توجهی از لمباردها (بت‌پرستان، آریایی‌ها یا پیروان انشعاب سه فصل) را در برابر
آریایی‌ها یا پیروان انشعاب سه فصل) را در برابر سیاست‌های سلسله‌ای، طرفدار کاتولیک و صلح‌طلبانه‌ای که توسط سلسله باواریایی، که توسط پرکتاریت و کونیپرت تجسم یافته بود، دنبال می‌شد، قرار داد. پولس شماس در مورد مذهب خود سکوت کرده است، اما وابستگی او به آریانیسم آشکار است، همچنین بر اساس تحقیر آشکاری که او نسبت به روحانیت احساس می‌کرد، طبقه اجتماعی با ارزش‌هایی کاملاً متفاوت از جنگجویان لومبارد و همان‌طور که طبیعی بود، با سلسله کاتولیک مرتبط بود. آلاچیس، حدود سال ۶۷۸، به کنت باواریایی‌ها (که به آنها لقب گراوینه
۶۷۸، به کنت باواریایی‌ها (که به آنها لقب گراوینه داده بودند) که بر بولزانو و قلعه‌های دیگر تسلط داشت، حمله کرد و او را شکست داد. این حمله شاید با هدف ضربه زدن به متحدان کاتولیک احتمالی سلسله باواریایی، که آنها نیز کاتولیک بودند، انجام شده بود. او که از این پیروزی به وجد آمده بود، علیه حاکم خود شورش کرد و خود را در قلعه ترنتو مستحکم کرد. پرکتاریتوس او را محاصره کرد، اما در یک حمله که اردوگاه او را ویران کرد و باعث فرار پادشاه شد، شکست خورد. با این حال، آلاچیس با پیوندهای دوستی با حاکم پیوند داشت، به لطف
با پیوندهای دوستی با حاکم پیوند داشت، به لطف آنها چندین بار آلاچیس را از احکام اعدام پدرش نجات داد. سپس او برای رسیدن به توافق با پادشاه پادرمیانی کرد: کونیپرت اصرار داشت که پدرش دوک‌نشین برشیا را به آلاهیس واگذار کند، با این اطمینان که این دوک در آینده برای او ارزشمند خواهد بود، با وجود اینکه پدرش به او هشدار داده بود که او باعث سقوط او خواهد شد. ماجرای آلاهیس تنها موردی است که دوک‌نشین به یک نفر نسبت داده می‌شود. هنگامی که در سال ۶۸۸، کونیپرت جانشین پرکتاریت شد، شورش دوباره شعله‌ور شد. آلاهیس، با حمایت
شد، شورش دوباره شعله‌ور شد. آلاهیس، با حمایت آلدونه و گراسونه از برشیا، از غیبت پادشاه سوءاستفاده کرد تا پاویا، پایتخت پادشاهی را اشغال کند و کونیپرت را مجبور به پناه بردن به جزیره کوماسینا کرد. با این حال، حکومت آلاهیس به زودی سرکوبگرانه و استبدادی از آب درآمد و در نتیجه او را از حمایت مردمی محروم کرد، به ویژه به دلیل سیاست خصمانه‌اش نسبت به کلیسای کاتولیک و گرایش به سمت آریایی‌ها. پس از یک سوءتفاهم، آلدون و گراسون، که متقاعد شده بودند آلاهیس قصد خیانت به آنها را دارد، آلاهیس را متقاعد کردند که به شکار
آنها را دارد، آلاهیس را متقاعد کردند که به شکار برود و آنها را به جای خود مسئول پادشاهی کند و به او قول سر پادشاه را دادند. سپس آنها توانستند او را متقاعد کنند و بدین ترتیب او را از پاویا فرستادند. این دو به جزیره کوماسینا رفتند، عفو پادشاه را به دست آوردند و قول دادند که دروازه‌های پاویا را به روی او باز کنند. الاهیس که اکنون از پایتخت برکنار شده بود، از پیاچنزا عبور کرد و با عبور از آدا به بخش شرقی رفت. در اینجا او شهرها را با دیپلماسی یا زور مطیع خود کرد: ویچنزا به زور تصرف شد و مجبور شد با آلاهیس متحد
ویچنزا به زور تصرف شد و مجبور شد با آلاهیس متحد شود، بعداً ترویزو را اشغال کرد. آلاهیس، که در نزدیکی پل لیونزا، پنهان در جنگل کاپولانو، چهل و هشت مایلی از سیویدال و در جاده پاویا اردو زده بود، مردان فریولیایی را که به صورت پراکنده در حال پیشروی بودند و می‌خواستند به کونیپرت بپیوندند، مجبور به سوگند وفاداری به خود کرد و وقتی آنها منزوی شدند، آنها را متوقف کرد و مطمئن شد که هیچ‌کس نمی‌تواند برای هشدار دادن به سایر جنگجویان در حال راهپیمایی برگردد. در سال ۶۸۹ کونیپرت، به لطف حمایت جمعیت کاتولیک و روحانیون،
کونیپرت، به لطف حمایت جمعیت کاتولیک و روحانیون، توانست ارتشی را گرد هم آورد که با آن در نبرد کرونات با غاصب روبرو شد. این نبرد در دشت بین ترتزو و کورنات دآدا، در امتداد رودخانه‌ای که مرز بین اتریش و نوستریا را مشخص می‌کرد، جنگید. آلاهیس، که با ونیز نیز متحد شده بود، در پایان نبرد شکست خورد و قتل‌عام شد. سرش بریده شد، زانوهایش شکست و جسدش مثله شده و بی‌شکل رها شد. فریولیایی‌ها به نفع هیچ‌کدام از طرفین مداخله نکردند و به فریولی بازگشتند. آلدون و گراسون. پس از شورش، کونیپرت به همراه مارپاهای خود، قصد ترور
از شورش، کونیپرت به همراه مارپاهای خود، قصد ترور آلدون و گراسون را داشتند. طبق یک افسانه رایج که توسط پل دیاکون گزارش شده است، این دو توسط یک روح شیطانی که پادشاه پایش را با چاقو بریده بود، در حالی که به شکل یک مگس بود تا آن را بکشد، هشدار داده شدند. سپس این روح در نزدیکی کلیسای سن رومانو با آن دو ملاقات کرد، در حالی که آنها در حال رفتن به کاخ در لباس مردی لنگ با پای قطع شده و پای چوبی تا زانو بودند. سپس آن دو به کلیسای مجاور پناه بردند. وقتی پادشاه از این موضوع مطلع شد، مارپاهای خود را به لو دادن نقشه
موضوع مطلع شد، مارپاهای خود را به لو دادن نقشه متهم کرد، اما او با گفتن اینکه همیشه در کنارش بوده و هرگز کسی دیگری را نداشته که چیزی را لو دهد، از خود دفاع کرد. آلدون و گراسون از طریق پیکی که به عنوان واسطه بین آن دو و پادشاه عمل می‌کرد، در ازای عفو، فاش کردند که چه کسی آنها را مطلع کرده است. سپس پادشاه فهمید که مگس در واقع یک روح شیطانی است. سپس او آن دو را بخشید و از آن به بعد با آنها به عنوان پیروان وفادار خود رفتار کرد. آنها در سن پیترو دی بولکو در اولگیاته مولگورا، که شاید در اصل کلیسای خصوصی خانواده
مولگورا، که شاید در اصل کلیسای خصوصی خانواده بوده است، به خاک سپرده شدند: با این حال، ساختار مقبره و وسایل تدفین اکنون از بین رفته‌اند، اما کتیبه مقبره باقی مانده است، به چندین قسمت شکسته شده و در دیوار نمای ساختمان فعلی دوباره استفاده شده است.
سونیپارت (; – ۷۰۰) از سال ۶۸۸ تا ۷۰۰ میلادی پادشاه لومباردها بود. او جانشین پدرش پرکتاریت شد، اگرچه از سال ۶۸۰ با تاج و تخت در ارتباط بود. زندگی. کمی پس از به دست گرفتن سلطنت مطلق، کونیپرت توسط آلاهیس، دوک برشیا (که قبلاً دوک ترنتو بود) برکنار شد. آلاهیس نیز در دوران سلطنت پرکتاریت شورش کرده بود، اما این کونیپرت بود که، به گفته پولس دیکن در تاریخ لانگوباردوروم، پدرش را متقاعد به رحم و مروت کرده بود. گزارش شده است که پرکتاریت پسرش را از عواقب این کار آگاه کرده است؛ بنابراین، کمی پس از مرگ پرکتاریت، آلاهیس
است؛ بنابراین، کمی پس از مرگ پرکتاریت، آلاهیس کونیپرت را مجبور به فرار به ایزولا کوماسینا، جزیره‌ای در وسط دریاچه کومو، کرد. تنها سند موجود از حکومت آلاهیس در کتاب پنجم تاریخ لانگوباردوروم پولس دیکن آمده است. حکومت او به عنوان حکومتی سنگین و استبدادی و به ویژه در تضاد با کلیسای کاتولیک به تصویر کشیده شده است. کونیپرت که حمایت کلیسا و به ویژه «مردم» (به ویژه برادران آلدو و گراسو از برشیا) را از دست داده بود، توانست به پاویا بازگردد و کنترل را از سر بگیرد. با این حال، آلاهیس توانست حمایت کافی را برای کشاندن
این حال، آلاهیس توانست حمایت کافی را برای کشاندن موضوع به نبرد به دست آورد. کونیپرت، به همراه مردان پیدمونت، آلاهیس و مردان ونیز را در نبرد کرونات، در شاخ آدا، نزدیک لودی، در سال ۶۸۹ شکست داد. آلاهیس در نبرد کشته شد. کونیپرت در طول سلطنت خود شورش‌های دیگری از جمله شورش دوک غاصب آنسفرید از فریولی را سرکوب کرد. او همچنین با موفقیت اختلاف سه فرقه در کلیسای ایتالیا را بین پاتریارک آکویلیا و پاتریارک رقیبش گرادو حل و فصل کرد. او در سال ۷۰۰ میلادی درگذشت و پسر جوانش لیوتپرت، نایب‌السلطنه آنسپران و بسیاری از
جوانش لیوتپرت، نایب‌السلطنه آنسپران و بسیاری از شورشیان جانشین او شدند. جنگ‌های زیادی در دوران سلطنت او رخ داد. او به ویژه اولین پادشاه لومبارد است که سکه‌هایی با تصویر خود ضرب کرد. (برای سنگ قبر او، به شش‌ضلعی ریتمیک لاتین مراجعه کنید) او در کلیسای سانتیسیمو سالواتوره در پاویا به خاک سپرده شد. ارتباط با سلطنت. کونیپرت حدود سال ۶۶۰ میلادی (شاید در پاویا، شاید در میلان) متولد شد. طبق گفتهٔ پاول دیکون، هنگامی که پدرش پرکتاریت در سال ۶۶۲ به دلیل تهدید گریمولد به آوارها گریخت، کونیپرت بسیار جوان بود. او که