payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برندگان فینال منطقه مرکزی و برندگان فینال منطقه آسه‌آن، که در این بازی‌ها، تیم میزبان و حریفان با قرعه‌کشی و بدون هیچ گونه سیدبندی مشخص شدند. فینال پلی‌آف بین منطقه‌ای. خلاصه. در فینال پلی‌آف بین منطقه‌ای، دو برنده نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای به مصاف هم رفتند که با قرعه‌کشی نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای، تیم میزبان مشخص شد. برندگان فینال پلی‌آف بین منطقه‌ای به فینال راه یافتند. فینال. فینال در یک‌بازی در ورزشگاه ملی بوکیت جلیل در کوالا لامپور، مالزی، بین برنده فینال پلی‌آف بین منطقه‌ای، کوالالامپور
بین برنده فینال پلی‌آف بین منطقه‌ای، کوالالامپور سیتی، و برنده فینال منطقه غرب آسیا، السیب، برگزار شد.
باکینوی بیمار () نقاشی‌ای از کاراواجو است که بین سال‌های 1593 و 1594 خلق شد. این تابلو تصویری غیرمعمول از باکوس (خدای شراب و سرمستی در اساطیر رومی) را به‌شکل مردی بیمار و رنگ‌پریده نشان می‌دهد. اثر در گالری بورگزه در رم نگهداری می‌شود و از نخستین کارهای کاراواجو در رم است. تاریخچه. کاراواجو پس از ورود به رم در اوایل دههٔ 1590، با مشکلات مالی و بیماری روبه‌رو بود. بسیاری از پژوهشگران باور دارند که نقاشی در این دوره و شاید پس از یک بیماری سخت کشیده شد. گفته می‌شود مدل نقاشی خود کاراواجو بوده که در آینه تصویرش
مدل نقاشی خود کاراواجو بوده که در آینه تصویرش را بازتاب داده است. تابلو ابتدا در مجموعهٔ خاندان بورگزه نگهداری می‌شد و امروز نیز در گالری بورگزه بخش اصلی آن است. توصیف. تابلو مردی جوان را نشان می‌دهد که تاج برگ مو بر سر دارد و جامی از انگور و انار در دست گرفته است. رنگ پوست او زرد و حالت چهره‌اش خسته و رنجور است. ترکیب نور و سایه (کیا‌رُسکورو) از همان آغاز در این اثر به چشم می‌خورد و بعدها به یکی از مشخصه‌های سبکی کاراواجو بدل شد. تحلیل هنری. نقاشی برخلاف تصاویر رایج از باکوس که او را سرزنده و شاد نشان
تصاویر رایج از باکوس که او را سرزنده و شاد نشان می‌دادند، او را به شکل انسانی بیمار و شکننده ترسیم کرده است. این تضاد به‌عنوان نوعی بازتاب شخصی از وضعیت جسمی و روانی نقاش تفسیر می‌شود. برخی پژوهشگران، اثر را تمثیلی از زودگذر بودن لذت‌ها و فانی‌بودن زندگی دانسته‌اند. تأثیر و میراث. "باکینوی بیمار" نمونه‌ای اولیه از سبک واقع‌گرایانهٔ کاراواجو است که بعدها بسیاری از پیروان او را تحت تأثیر قرار داد. در قرن هفدهم، نقاشان کاراواجیست در ایتالیا، اسپانیا و فرانسه این رویکرد طبیعت‌گرایانه را ادامه دادند. امروزه
این رویکرد طبیعت‌گرایانه را ادامه دادند. امروزه تابلو یکی از مهم‌ترین آثار اولیهٔ کاراواجو به‌شمار می‌رود و در پژوهش‌های هنری به‌عنوان نمونه‌ای از «پرترهٔ تمثیلی» مورد تحلیل قرار می‌گیرد.
سوفیا تورنامبن (؛ زادهٔ ) که با نام کیمونو نیز شناخته می‌شود، خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او بیشتر به خاطر برنده شدن در سیزدهمین فصل از برنامه استعدادیابی ایتالیایی "ایکس فاکتور" شناخته می‌شود. زندگی و حرفه. سوفیا تورنامبن در سال ۲۰۰۲ در چیویتانوا مارکه به دنیا آمد. در فوریه ۲۰۱۹، در "سانرمو" "جوانان" شرکت کرد و مقام سوم را کسب کرد. او در دسامبر ۲۰۱۹ با تک آهنگ «A domani per sempre» در سیزدهمین دوره نسخه ایتالیایی "ایکس فاکتور" برنده شد. او دومین تک‌آهنگ خود
"ایکس فاکتور" برنده شد. او دومین تک‌آهنگ خود با نام «Ruota panoramica» را در ۲۴ آوریل ۲۰۲۰ منتشر کرد. در طول تابستان، او سه آهنگ آکوستیک با نام «Tra l'asfalto e le nuvole»، «Finali imprevisti»، «Fiori viola» را در آرسی‌ای رکوردز ضبط کرد. در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۰ او تک‌آهنگ جدید خود با نام «Solo» را با اجرای زنده در فینال چهاردهمین دوره "ایکس فاکتور" منتشر کرد. اولین آلبوم کوتاه او با "نام" "«Dance Mania: Stereo Love»" در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۱ توسط کلمبیا رکوردز و سونی میوزیک منتشر شد. در سال ۲۰۲۳، پس از دو سال وقفه، او
منتشر شد. در سال ۲۰۲۳، پس از دو سال وقفه، او دو تک‌آهنگ به نام‌های «Tempesta» و «In ostaggio» را با نام هنری «کیمونو» منتشر کرد. تک‌آهنگ سوم او با نام «Piena di se» در ۱۹ آوریل ۲۰۲۴ منتشر شد. در اواخر سال ۲۰۲۴، او در مسابقه‌ای برای نوازندگان جوان "به نام «آریا سانرمو»" که تا حدودی به عنوان انتخابی برای جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۵ استفاده می‌شد، شرکت کرد و در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۴ به عنوان یکی از ده برنده اعلام شد. او در نهایت برای مرحله نهایی انتخاب نشد.
آمادئوس هفتم (؛ ۲۴ فوریه ۱۳۶۰ – ) معروف به کنت سرخ، از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۱ کنت ساووی بود. زندگی‌نامه. آمادئوس در ۲۴ فوریه ۱۳۶۰ در شامبری، پسر کنت آمادئوس ششم ساووی و بون بوربون، متولد شد. پس از مرگ پدرش در سال ۱۳۸۳، مادر و مادربزرگش بر سر نیابت سلطنت با هم جنگیدند. در سال ۱۳۸۴، آمادئوس برای سرکوب شورشی علیه خویشاوندش ادوارد ساووی، اسقف سیون، ارتشی را رهبری کرد که به سیون حمله و آن را غارت کرد. در سال ۱۳۸۸، او سرزمین‌هایی را در شرق پرووانس و شهر بندری نیس به دست آورد و بدین ترتیب به شهرستان ساووی کنترل یک
دست آورد و بدین ترتیب به شهرستان ساووی کنترل یک گذرگاه مهم آلپ و دسترسی به دریای مدیترانه را داد. نیس در ۲۸ سپتامبر ۱۳۸۸ بخشی از قلمرو خاندان ساووی شد، زمانی که آمادئوس هفتم، با سوءاستفاده از درگیری‌های داخلی در پرووانس، با جووانی گریمالدی، بارون بوگلیو (فرماندار نیس و پرووانس شرقی) در مورد انتقال نیس و دره اوبایه به قلمرو ساووی، با نام سرزمین‌های جدید پرووانس، مذاکره کرد. پدر آمادئوس، آمادئوس ششم، کنت سبز، به خاطر خرید قلمرو گذرگاه کوهستانی، گذرگاه لارجِنتر، که امروزه گذرگاه مادالنا در مرز فرانسه و
که امروزه گذرگاه مادالنا در مرز فرانسه و ایتالیا است، به مبلغ ۶۰۰۰۰ اکو، شناخته می‌شود، اما این خرید در سال ۱۳۸۸ پس از مرگ او انجام شد. گذرگاه لارجِنتر از اهمیت استراتژیک و تجاری زیادی برخوردار بود زیرا لیون را به ایتالیا متصل می‌کرد؛ این مسیر، مسیری آسان بین پیمونت و دره دورافتاده بارسلونت بود که پس از انتقال آمادئوس هفتم یا پدرش از شهرستان پرووانس به شهرستان نیس، به تصرف ساوویارد درآمد. در اول نوامبر ۱۳۹۱، آمادئوس بر اثر کزاز در نتیجه یک حادثه شکار درگذشت. پس از مرگ او، به دلیل وصیت‌نامه‌اش، جنجال‌هایی
پس از مرگ او، به دلیل وصیت‌نامه‌اش، جنجال‌هایی به پا شد. آمادئوس نقش مهم قیم پسر و وارث خود، آمادئوس هشتم، را به مادرش، خواهر دوک قدرتمند بوربون، واگذار کرد، به جای اینکه از سنت انتصاب مادر کودک، که دختر دوک دو بری به همان اندازه قدرتمند بود، پیروی کند. به دلیل اختلاف بین مادر و همسرش، شایعاتی مبنی بر مسموم شدن آمادئوس اندکی پس از مرگ او منتشر شد. سه ماه مذاکره طول کشید تا آرامش در خانواده برقرار شود. آمادئوس به خاطر مهمان‌نوازی‌اش شناخته شده بود، زیرا از مردم با هر جایگاهی پذیرایی می‌کرد و هرگز کسی را
مردم با هر جایگاهی پذیرایی می‌کرد و هرگز کسی را بدون غذا از سفره‌اش بیرون نمی‌کرد.
ماتیلده (راحیل) کاسین واردی (۸ اوت ۱۹۲۱ – ۲۴ مه ۲۰۰۶) از فعالان یهودی-ایتالیایی بود که تلاش‌های گسترده‌ای برای نجات پناهجویان یهودی که از هراس‌های جنگ جهانی دوم گریخته و به فلورانس پناه آورده بودند انجام داد. با ورود نیروهای آلمانی به فلورانس در ۸ اوت ۱۹۴۳، او در چارچوب یک شبکهٔ زیرزمینی یهودی–مسیحی فعالیت کرد که به مخفی‌کردن یهودیان در صومعه‌ها و نهادهای مذهبی منطقه می‌پرداخت. بسیاری از این مخفیگاه‌ها به دست نیروهای اس‌اس و همکاران فاشیست‌شان کشف شد و ساکنانشان به اردوگاه‌های مرگ در آلمان فرستاده شدند، اما
به اردوگاه‌های مرگ در آلمان فرستاده شدند، اما بسیاری نیز نجات یافتند. برآوردی غیررسمی حاکی است که حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفر به‌واسطهٔ این فعالیت‌ها نجات پیدا کردند. در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۹، ماتیلده در مراسمی در اورشلیم از سوی سازمان جهانی بنی بریت جایزهٔ «نجات‌دهنده یهودیان» را دریافت کرد. دوران کودکی در فلورانس. ماتیلده در فلورانس در خانواده‌ای بورژوا یهودی به دنیا آمد. پدرش کارمند یک شرکت بیمه مشهور و مادرش خانه‌دار بود. او در جوانی در اردوهای تابستانی «کامپجی» که توسط فعالان صهیونیسم برای آماده‌سازی جوانان یهودی
توسط فعالان صهیونیسم برای آماده‌سازی جوانان یهودی جهت مهاجرت به سرزمین اسرائیل برگزار می‌شد، شرکت کرد. در آنجا نخستین بار با زبان عبری، فرهنگ یهودی و اندیشه‌های صهیونیستی آشنا شد. او دبیرستان گالیله را گذراند. آغاز قوانین نژادی در ایتالیا. در ۱۷ نوامبر ۱۹۳۸، قوانین نژادی ایتالیا به تصویب رسید. در نتیجه، دانش‌آموزان و معلمان یهودی از مدارس و دانشگاه‌ها اخراج شدند و بسیاری از مشاغل عمومی و حرفه‌ای نیز بر روی آنان بسته شد. برای رفع این مشکل، جامعهٔ یهودیان مدرسه‌ای خصوصی در مجموعهٔ کنیسه تأسیس کرد تا کودکان
خصوصی در مجموعهٔ کنیسه تأسیس کرد تا کودکان بتوانند تحصیل خود را ادامه دهند. ماتیلده گروهی از کودکان را گرد آورد و برای آنان فعالیت‌های اجتماعی و آموزشی در بعدازظهرها ترتیب داد. این کلاس‌ها نه‌تنها به آموزش دروس رسمی می‌پرداختند، بلکه به کودکان روحیه و امید نیز می‌بخشیدند و تلاش می‌کردند فضای طردشدگی را جبران کنند. با آغاز جنگ جهانی دوم در اول سپتامبر ۱۹۳۹، موجی از پناهندگان یهودی به ایتالیا آمد. به‌منظور کمک به آنان، سازمان دلزم ("Delegazione per l'Assistenza degli Emigranti Ebrei") شکل گرفت. ماتیلده از
degli Emigranti Ebrei") شکل گرفت. ماتیلده از همان آغاز فعالیت دفتر فلورانس به آن پیوست. او در ایستگاه قطار به استقبال پناهندگان تازه‌وارد می‌رفت و آنان را به دفتر جامعهٔ یهودی هدایت می‌کرد. این جامعه، به رهبری خاخام ناتان کاسوتو، برای اسکان آنان در ساختمان‌های متروکه و تهیهٔ خوراک، پوشاک و درمان اقدام نمود. ماتیلده نیاز ویژهٔ کودکان را تشخیص داد و همراه با خواهران لاسکار و دیگر داوطلبان «دلزم کودکان» را بنیان گذاشت. آنان فهرستی از کودکان پناهنده و محل‌های اختفای آنان تهیه کرده و برایشان بسته‌های خوراکی،
اختفای آنان تهیه کرده و برایشان بسته‌های خوراکی، لوازم‌التحریر و کتاب می‌فرستادند. این اقدام، علاوه بر کمک مادی، به ایجاد پیوند اجتماعی میان خانواده‌های آواره نیز یاری رساند. زیرزمینی یهودی-مسیحی در فلورانس. با ورود آلمانی‌ها در سپتامبر ۱۹۴۳، فعالیت‌ها مخفیانه شد. پس از دیدار ماتیلده و کاسوتو با کاردینال الیا دلا کوستا، یک شبکهٔ مشترک یهودی-مسیحی تشکیل شد که دو کشیش، «چیپریانو ریکوتی» و «دون لتو کازینی» نیز در آن مشارکت داشتند. مأموریت آنان یافتن صومعه‌هایی بود که حاضر به پناه دادن یهودیان باشند. با وجود
بود که حاضر به پناه دادن یهودیان باشند. با وجود خطرات، پناهگاه‌های بسیاری فراهم شد. برخی کشف شدند و ساکنانشان به اردوگاه‌ها تبعید شدند، اما بسیاری نیز نجات یافتند. برآوردها نشان می‌دهد که حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ نفر به‌واسطهٔ این شبکه زنده ماندند. دستگیری اعضای زیرزمینی. در ۲۶ نوامبر ۱۹۴۳، نشست اعضای شبکه در یک کلیسا به‌دلیل خیانت لو رفت و اس‌اس به آنجا یورش برد. ناتان کاسوتو بازداشت و به آشوویتس تبعید شد و جان باخت. ماتیلده که دیر به جلسه رسید از دستگیری گریخت، اما مادر و برادرش بازداشت شدند. او برای آزادی آنان
مادر و برادرش بازداشت شدند. او برای آزادی آنان خود را تسلیم کرد، اما به کمک مأمور پلیسی به‌نام «وینچنزو آتانازیو» موفق به فرار شد. فرار به سوئیس. در ژوئیه ۱۹۴۴ او و برادرش به سوئیس گریختند و در آنجا نیز با کودکان کار کرد. در شهر وگگیس مدرسه‌ای برای ۱۰۰ تا ۱۵۰ کودک یهودی ایتالیایی ایجاد کرد. بازگشت به ایتالیا. پس از جنگ، همراه با رافائله کانتونی و امبرتو نحون، پرورشگاهی برای بازماندگان کودک هولوکاست در سلوینو ایجاد کردند. مهاجرت به اسرائیل. در ۱۹۴۸ همراه همسرش مئیر واردی به اسرائیل مهاجرت کرد. ابتدا در
همسرش مئیر واردی به اسرائیل مهاجرت کرد. ابتدا در کیبوتص سده الیاهو ساکن شدند و سپس در مأموریت‌های دیپلماتیک در طرابلس، بروکسل، مارسی و پاریس خدمت کردند. آنان پنج فرزند داشتند و در نطف به خاک سپرده شدند.
آمادئوس ششم (؛ ۴ ژانویه ۱۳۳۴ – ) با نام مستعار کنت سبز، از سال ۱۳۴۳ تا ۱۳۸۳ کنت ساووی بود. او پسر ارشد آیمون، کنت ساووی و یولانده پالئولوژینا از مونتفرات بود. اگرچه او حکومت خود را در دوران نیابت سلطنت آغاز کرد، آمادئوس به سرعت ثابت کرد که رهبری قاطع و توانمند است و باعث پیشرفت بیشتر ساووی به عنوان یک نیروی سیاسی و نظامی در اروپا شد. قابل توجه‌ترین دستاورد او رهبری و تأمین مالی شخصی جنگ صلیبی ساووی علیه ترک‌ها بود که در طی آن با موفقیت به امپراتور بیزانس کمک کرد و نفوذ ساووی را از طریق جنگ و دیپلماسی گسترش
کرد و نفوذ ساووی را از طریق جنگ و دیپلماسی گسترش داد. خاستگاه. به گفته ساموئل گیشنون، آمادئو پسر ارشد آیمونه دی ساوویا، معروف به پاسیفیک، کنت ساووی و کنت آئوستا و موریانا، و همسرش ویولانته پالئولوگا بود که باز هم به گفته ساموئل گیشنون، دختر تئودور اول مونتفرات، شاهزاده بیزانس و مارکی مونتفرات، و همسرش آرژانتینا اسپینولا بود که طبق کتاب مقدس ایتالیایی امور ایتالیا، جلد یازدهم، دختر کاپیتان مردم جنوا، اوپیتزینو اسپینولا، و همسرش ویولانته دی سالوتزو بود. به گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون در کتاب «تاریخچه
گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون در کتاب «تاریخچه خانوادگی خانه سلطنتی ساووی»، ایمونه اهل ساووی، پسر سوم آمادئوس پنجم، کنت ساووی، آئوستا و موریانا، و همسر اولش، سیبیلا یا سیمونا اهل باوژ بود که باز هم به گفته ساموئل گیشنون تنها دختر ارباب باوژ و برس، گی دوم باوژ بود، در حالی که در مورد مادرش هیچ توافقی بین مورخان وجود ندارد، اما او دوفین اهل سنت بونه بود و نه بئاتریس اهل مونتفرات، دختر ویلیام ششم اهل مونتفرات. زندگی‌نامه. در سال ۱۳۳۷، همان‌طور که توسط آرشیو دولتی تأیید شده است، پدرش، آیمونه، سفیرانی از
دولتی تأیید شده است، پدرش، آیمونه، سفیرانی از پادشاه بوهمیا و کنت لوکزامبورگ، جان اول بوهمیا، دریافت کرد که پیشنهاد نامزدی آمادئوس را با خواهرزاده‌اش، مارگارت، دختر امپراتور آینده، چارلز، مطرح کردند. سال بعد، یک پیمان ازدواج بین آمادئوس و مارگارت منعقد شد. این پیمان هرگز عملی نشد. آمادئوس، هنگامی که حدود ۸ سال داشت، مادرش را از دست داد؛ در ۱۴ دسامبر ۱۳۴۲ در حالی که منتظر پنجمین فرزندش بود، مادرش، ویولانته وصیت نامه ای را تنظیم کرد و در آن مقرر کرد که او را در ابیئیتاکام به خاک سپردند. همچنین تعدادی وصیت را
ابیئیتاکام به خاک سپردند. همچنین تعدادی وصیت را به فرزندان خود اختصاص داد، جووانی، لودوویکو و آمادئو. مادرش، ویولانته، در ۲۴ دسامبر ۱۳۴۲ درگذشت، مشخص نیست که آیا قبل، در حین یا بعد از زایمان و در صومعه آلتاکومبا به خاک سپرده شد. پس از حدود شش ماه، پدرش، آیمونه، نیز درگذشت. در آغاز سال ۱۳۴۳، او ناگهان دچار بیماری شدیدی شد و قبل از مرگ، در ۱۱ ژوئن ۱۳۴۳، وصیت‌نامه خود را تنظیم کرد که در آن درخواست کرده بود در آلتاکومبا به خاک سپرده شود، و با یادآوری اینکه با مهر پادشاه فرانسه، مشکل جانشینی در شهرستان ساووی را
پادشاه فرانسه، مشکل جانشینی در شهرستان ساووی را به‌طور قطعی حل کرده است، سه فرزند مشروع خود، بیانکا، جیووانی و آمدئو را که هنوز زنده هستند، به عنوان وارثان خود اعلام کرد. آیمونه در ۲۲ ژوئن ۱۳۴۳ در مونملیان درگذشت و در صومعه آلتاکومبا به خاک سپرده شد. آمادئوس که هنوز ۱۰ سال نداشت، تحت سلطنت پسرعموهایش، لویی دوم وو و آمادئوس سوم ژنو، جانشین پدرش، آیمونه، با عنوان آمادئوس ششم شد. این دو نفر تا زمان رسیدن آمادئوس به سن قانونی، بر این شهرستان حکومت کردند. سال‌های اولیه. هنگامی که پدرش در سال ۱۳۴۳ درگذشت،
سال‌های اولیه. هنگامی که پدرش در سال ۱۳۴۳ درگذشت، آمادئوس وارث شهرستان ساووی شد. از آنجایی که او تنها نه سال داشت، وصیت‌نامه پدرش دو پسرعمو را به عنوان نایب‌السلطنه مشترک تعیین کرد: آمادئوس سوم از ژنو و لویی دوم از وود. این دو نفر با سندی موافقت کردند که قدرت آنها را به عنوان نایب‌السلطنه محدود می‌کرد. هیچ‌کدام نمی‌توانستند بدون دیگری تصمیم مهمی بگیرند و تصمیمات هر دو توسط شورای نجیب‌زادگان ساکن که نماینده تمام بالیس‌های شهرستان بودند، قابل بررسی بود. کمی پس از آنکه آمادئوس شهرستان را تصرف کرد، پسرعمویش،
پس از آنکه آمادئوس شهرستان را تصرف کرد، پسرعمویش، ژاندارک ساووی، ادعای خود را بر شهرستان ساووی تجدید کرد و گفت که از نسل عموی آمادئوس، ادوارد، کنت ساووی است، اگرچه ادعای او قبلاً طبق سنت نیمه‌سالیک ساووی رد شده بود. اگرچه او سال بعد درگذشت، اما در وصیت‌نامه‌اش، شهرستان را به فیلیپ، دوک اورلئان، واگذار کرد تا از پسرعموهایش متنفر باشد. در سال ۱۳۴۵، او به توافقی مشابه با توافق ژاندارک با آیمون دست یافت و این ادعا را در ازای ۵۰۰۰ لیور سالانه پذیرفت. آمادئوس از نظر جسمی و ذهنی آموزش دیده بود. او از یادگیری
از نظر جسمی و ذهنی آموزش دیده بود. او از یادگیری جنگیدن و سوارکاری لذت می‌برد. تحصیلات او شامل آثار کلاسیکی مانند «دربارهٔ نظامی» و متون مدرن‌تر، از جمله «دربارهٔ اصول» بود. او همچنین از خودگذشتگی مذهبی نشان داد و درخواست یک محراب قابل حمل و حق کشیش خود را برای خواندن مراسم عشای ربانی هر روز صبح در هر کجا که باشد، کرد. او نذر کرد که بیشتر از آنچه برایش سالم بود، روزه بگیرد و سپس از پاپ کلمنت ششم خواست که او را از این نذرها معاف کند. پاپ موافقت کرد و در عوض از او خواست که به دوازده نفر از فقرا در هفته غذا
از او خواست که به دوازده نفر از فقرا در هفته غذا بدهد. هنگامی که ملکه جوان آنژوین، خوانا اول ناپل، تاج و تخت را به دست گرفت، چندین نفر در شمال ایتالیا به دنبال سوءاستفاده از بی‌تجربگی او و تصرف زمین‌هایش در آنجا بودند. ژان دوم، مارکی مونتفرات، اولین حملات را رهبری کرد، در حالی که جیمز پیدمونت، پسرعمو و دست‌نشانده آمادئوس، از ملکه حمایت کرد. پس از شکست اولین ارتش او در سال ۱۳۴۵، مهاجمان به قلمرو تحت حکومت جیمز حمله کردند. در سال ۱۳۴۷، جیمز از آمادئوس درخواست کمک کرد و آمادئوس ارتشی فرستاد. آن ارتش تا ژوئیه
کمک کرد و آمادئوس ارتشی فرستاد. آن ارتش تا ژوئیه همان سال مهاجمان را عقب راند و آمادئوس در چند هفته آخر به نبرد پیوست. سپس جان از هامبرت دوم، دوفین وینوا، دشمن قدیمی ساوویاردها، و توماس دوم، مارکز سالوتزو، کمک گرفت. آنها با هم سرزمین‌های آنژوین را فتح کردند. پاپ کلمنت ششم سال ۱۳۴۸ را صرف مذاکره برای آتش‌بس جهت پایان دادن به جنگ کرد، که هیچ‌یک از جنگجویان از آن راضی نبودند. از سال ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۱، مرگ سیاه سرزمین‌های ساووی را ویران کرد و جمعیت برخی از روستاها را به نصف کاهش داد. در سال ۱۳۴۸، بسیاری از دهقانان
به نصف کاهش داد. در سال ۱۳۴۸، بسیاری از دهقانان تصور می‌کردند که این بیماری ناشی از مسموم کردن چاه‌ها و فواره‌ها توسط یهودیان است. اگرچه قلعه‌نشینان در برخی مناطق سعی در محافظت از آنها داشتند، اما تعداد زیادی از آنها کشته شدند. در شامبری، یهودیان برای محافظت از خود در قلعه حبس شدند، اما جمعیتی وارد شدند و چندین نفر را کشتند. سپس مأموران دادگاه تحت فشار قرار گرفتند تا بقیه را به جرم مسمومیت مجرم شناخته، یازده نفر را اعدام کرده و از بقیه جریمه‌ای معادل ۱۶۰ فلورین در ماه برای شش سال آینده دریافت کنند. در سال
در ماه برای شش سال آینده دریافت کنند. در سال ۱۳۴۹، آمادئوس با معاهده‌ای بین خود، آمادئوس ژنو، جیمز پیدمونت و خاندان ویسکونتی، حاکمان میلان، برای دفاع و کمک متقابل موافقت کرد. این معاهده شامل مفادی برای ازدواج گالئاتزو دوم ویسکونتی با بیانکا ساووی، خواهر کنت، بود. برای بزرگداشت این ازدواج در سال ۱۳۵۰، آمادئوس نشان قو سیاه را ایجاد کرد. در سال ۱۳۴۹، هومبر دوم دو لا تور دو پین، دوفن دو وینوا، آخرین دوفن دو وینوا، عنوان و قلمرو خود را به چارلز پنجم، پادشاه آینده فرانسه، واگذار کرد. در آن زمان، دوفین جدید نوه
فرانسه، واگذار کرد. در آن زمان، دوفین جدید نوه پادشاه فعلی فیلیپ ششم فرانسه و پسر وارث او، ژان دوم فرانسه بود. هامبرت دوم در یک صومعه دومینیکن بازنشسته شد. کنت ساووی. در سال ۱۳۵۰، گیچارد تاول، اسقف سیون و متحد ساووی، تلاش کرد تا حقوق برخی از اشراف را در وله، مرز ساووی، به دست آورد. هنگامی که او و پیروانش در اوت ۱۳۵۱ مورد حمله قرار گرفتند، پاپ کلمنت ششم شورشیان را تکفیر کرد و آمادئوس سی شوالیه فرستاد. هشت هزار دهقان در پاسخ قیام کردند و چند قلعه را تصرف کردند. صد شوالیه دیگر نیز اعزام شدند و شورشیان را به
صد شوالیه دیگر نیز اعزام شدند و شورشیان را به عقب راندند. در مارس ۱۳۵۲، آمادئوس ارتشی را تشکیل داد، از جمله آمادئوس ژنو و جان مونتفرات، و کنت در ماه آوریل از دره عبور کرد. شورشیان به سرعت تسلیم شدند و آمادئوس اقتدار از دست رفته عمویش ادوارد را بر سیون دوباره برقرار کرد. در تابستان ۱۳۵۲، هیو از ژنو، عموی آمادئوس از ژنو و از اشراف دوفینه، دشمنی دیرینه با ساووی را دوباره شعله‌ور کرد. کنت ساووی به افتخار آمادئوس از ژنو در رابطه با معاهده‌ای که بین ساووی و دوفینه منعقد کرده بود، توهین کرد و بنابراین آمادئوس از
منعقد کرده بود، توهین کرد و بنابراین آمادئوس از ژنو شورا را ترک کرد و یکی از اعضای دیگر، ویلیام دو لا باوم، که جایگزین لویی وود در شورا شده بود، را به چالش کشید. در ۶ ژوئن ۱۳۵۲، کنت ساووی با آلبرت دوم، دوک اتریش، برای کمک متقابل در درگیری‌ها، متحد شد. آمادئوس از سرزمین‌های ایتالیایی خود ارتشی را برای جنگ جمع‌آوری کرد. هنگامی که آنها در حال عبور از آلپ بودند، شورش در والیس و سیون دوباره آغاز شد. آمادئوس ابتدا ارتش خود را به آنجا فرستاد و در ۳ نوامبر شورشیان را به سختی شکست داد. صبح روز چهارم، مشاور او،
را به سختی شکست داد. صبح روز چهارم، مشاور او، ویلیام، او را به مقام شوالیه رساند. سپس بخشی از دیوار سیون را ویران کرد و ارتش او شهر را غارت کرد. او همچنین شهروندان را به شدت جریمه کرد. او لقب کنت سبز را زمانی به دست آورد که در جشن نوزدهمین سالگرد تولدش در سال ۱۳۵۳، در مجموعه‌ای از مسابقات با لباس‌هایی با پرهای سبز بر کلاه خود، یک پارچه ابریشمی سبز بر روی زره و اسبی با کلاه‌های سبز ظاهر شد. او با اسکورتی از یازده شوالیه با لباس سبز وارد شد که هر کدام توسط یک خانم که او نیز لباس سبز پوشیده بود و اسب شوالیه
خانم که او نیز لباس سبز پوشیده بود و اسب شوالیه خود را با طنابی سبز هدایت می‌کرد، هدایت می‌شدند. از آن به بعد، رنگ سبز رنگ مورد علاقه لباس‌های او و دربارش بود. در بهار ۱۳۵۳، آمادئوس ارتش خود را برای حمله به دوفینه آماده کرد. ژان دوم فرانسه مداخله کرد و در ماه ژوئیه آتش‌بس برقرار کرد، زیرا امیدوار بود از هر دو ارتش در گاسکونی علیه انگلیسی‌ها استفاده کند و جنگ صد ساله را ادامه دهد. با این حال، هیو بلافاصله آتش‌بس را شکست. آمادئوس از ۲۶ اکتبر تا ۱۱ نوامبر نیروهای هیو را در گکس محاصره کرد، زمانی که آمادئوس شهر
هیو را در گکس محاصره کرد، زمانی که آمادئوس شهر را شکست داد و به آتش کشید. پاپ اینوسنت ششم و جان هر دو هیئت‌هایی را برای مذاکره در مورد آتش‌بس فرستادند، اما آمادئوس و هیو تا آوریل ۱۳۵۴ به مبارزه خود ادامه دادند. جنگ زمانی پایان یافت که آمادئوس ارتش هیو را در نزدیکی لس ابرت نابود کرد. در پیمانی که در سال ۱۳۵۵ در پاریس منعقد شد، آمادئوس موافقت کرد که در ازای به رسمیت شناخته شدن به عنوان حاکم بلامنازع فوسینی و شهرستان گکس، و همچنین تبدیل شدن به ارباب مطلق کنت‌های ژنووا، که تمام عناوین آنها موضوع اختلاف قبلی
ژنووا، که تمام عناوین آنها موضوع اختلاف قبلی بین کنت‌های ساووی و دوفین‌های وینوا بود، قلمرو خود را در دوفینه آن سوی رودخانه‌های رون و گویر مبادله کند. آمادئوس همچنین مارکز سالوتزو را مجبور به پرداخت خراج به خود کرد و بدین ترتیب حکومت خود را به سمت ایتالیایی آلپ گسترش داد. آمادئوس در سال ۱۳۶۵ توسط امپراتور چارلز چهارم به عنوان جانشین امپراتوری آرلات منصوب شد، تلاشی که به نتیجه نرسید، برای احیای سلطه امپراتوری بر پادشاهی آرل (آرلات). سال بعد، چارلز چهارم پس از انتقال شهرستان ساووی به حوزه قضایی پادشاهی
پس از انتقال شهرستان ساووی به حوزه قضایی پادشاهی آلمان، حقوق خود را بر تاج آرل به لویی اول آنژو واگذار کرد. جنگ صلیبی، ۱۳۶۶. آمادئوس در سال ۱۳۶۶ میلادی، یک جنگ صلیبی کوچک (با ۱۵ کشتی و ۱۷۰۰ نفر) را علیه مراد اول امپراتوری عثمانی آغاز کرد تا به پسرعمویش، جان پنجم پالایولوگوس، امپراتور بیزانس و پسر ملکه بیوه، آن ساووی، کمک کند. در این لشکرکشی، آمادئوس به نیروهای فرانچسکو اول لسبوس و پادشاه مجارستان، لویی کبیر، پیوست و آنها ترک‌ها را از گالیپولی بیرون راندند. (البته این پیروزی کوتاه مدت بود، زیرا آنها چند سال
این پیروزی کوتاه مدت بود، زیرا آنها چند سال بعد گالیپولی را به سلطان مراد اول ترک واگذار کردند) در این زمان، جان پنجم توسط بلغارها اسیر شد. آمادئوس نیروهای خود را علیه بلغارستان به کار گرفت و بنادر دریای سیاه مزمبریا و سوزوپولیس را تصرف کرد. سپس وارنا را محاصره کرد و به تزار ایوان الکساندر اولتیماتوم فرستاد تا جان پنجم را آزاد کند یا شکست بیشتری متحمل شود. ایوان الکساندر جان پنجم را آزاد کرد و آمادئوس برای گذراندن زمستان در مزمبریا بازگشت و قبل از کریسمس به همراه جان پنجم به آنجا رسید. سال‌های بعد. از سال
همراه جان پنجم به آنجا رسید. سال‌های بعد. از سال ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۳، او در کنار انگوراند هفتم، لرد کوکی در ایتالیا، به عنوان بخشی از نیروهای پاپ علیه خانواده ویسکونتی جنگید. در سال ۱۳۷۷، او دستور نصب اولین ساعت مکانیکی عمومی در منطقه را داد و مأموری را برای نگهداری آن منصوب کرد. او سیستمی از کمک‌های مردمی با حمایت دولت ایجاد کرد که یکی از اولین‌ها در نوع خود در اواخر قرون وسطی بود. در سال ۱۳۸۱ در تورین، او بین جنوا و ونیز میانجیگری کرد و از پیمان صلحی حمایت کرد که به جنگ کیوجا و جنگ بزرگتر ونیز-جنوا پایان داد.
که به جنگ کیوجا و جنگ بزرگتر ونیز-جنوا پایان داد. جمهوری جنوا و جمهوری ونیز مدت‌ها بر سر مالکیت جزیره تندوس در دریای اژه در نزدیکی داردانل اختلاف داشتند. سرانجام، طبق پیمان تورین توافق شد که به عنوان یک مصالحه، جزیره پس از تخلیه جمعیت و غیرنظامی شدن، رسماً به آمادئوس، کنت ساووی، پسرعموی خانواده امپراتوری پالایولوگوس، واگذار شود. بعدها، آمادئوس توسط آنتی‌پاپ کلمنت هفتم (مطیع آوینیون) متقاعد شد تا لویی اول، دوک آنژو را در لشکرکشی به ناپل همراهی کند. در اینجا در سال ۱۳۸۲، کنت با لویی در فتوحات موفقیت‌آمیز
در سال ۱۳۸۲، کنت با لویی در فتوحات موفقیت‌آمیز ابروزی و آپولیا شریک شد. او در ۲۷ فوریه ۱۳۸۳ در نزدیکی کاستروپیگنانو درگذشت و در ۱۵ ژوئن ۱۳۸۳ در صومعه اوتکومب به خاک سپرده شد. آمادئوس به خاطر خرید قلمرو گذرگاه کوهستانی، کول دو لارژانتیه، که امروزه گذرگاه مادالنا در مرز فرانسه و ایتالیا است، شناخته می‌شود. این خرید در سال ۱۳۸۸، پس از مرگ او، با مبلغ ۶۰٬۰۰۰ اکو (واحد پول اکوادور) انجام شد. ازدواج و فرزندان. در طول دوران جوانی‌اش، مذاکراتی برای ازدواج او با یک عروس سلطنتی انجام شد. در سال ۱۳۳۸، او با مارگارت
عروس سلطنتی انجام شد. در سال ۱۳۳۸، او با مارگارت بوهمیا، دختر سه ساله چارلز چهارم، امپراتور مقدس روم، نامزد شد. از سال ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۴، او با جوآنا بوربون، خواهرزاده فیلیپ ششم فرانسه، نامزد بود. این ازدواج با جهیزیه پنجاه هزار فلورین همراه بود. در سال ۱۳۴۷، او از این نامزدی صرف نظر کرد و به جای آن با جوآن بورگوندی، دختر فیلیپ بورگوندی و جوآن اول، کنتس اوورن، نامزد شد. این امر آمادئوس را به عنوان وارث برادرش، فیلیپ اول، دوک بورگوندی، قرار می‌داد. وارث سه ساله برای بزرگ شدن به دربار ساووی آورده شد. در تابستان
برای بزرگ شدن به دربار ساووی آورده شد. در تابستان ۱۳۵۱، آمادئوس به ادوارد سوم انگلستان فرستاد و به دنبال ازدواج با دخترش، ایزابلا، بود. این دادخواست توسط آمادئوس ژنو مورد اعتراض قرار گرفت. ژاندارک تا ۱۸ آوریل ۱۳۵۵ در دربار ماند، سپس برای گذراندن زندگی به صومعه‌ای در پوآسی فرستاده شد. او در سال ۱۳۵۵ در پاریس با بون بوربون، خواهرزن شارل پنجم فرانسه ازدواج کرد. آنها صاحب سه فرزند شدند: در ادبیات. آمادئوس یکی از شخصیت‌های اصلی رمان جدید و عجیب «درخت اوریونه» (۲۰۰۷) نوشته والریو اوانجلیستی است. او همچنین شخصیتی
نوشته والریو اوانجلیستی است. او همچنین شخصیتی فرعی در مجموعه «جوانمردی» نوشته کریستین کامرون است و لقب او عنوان سومین رمان، «شمارش سبز» (۲۰۱۷) را به خود اختصاص داده است.