payamvha/North_RAG huggingface dataset:
افغانستان در ۲۰۲۵ همه روی‌دادهای تاثیرگذار و نیز مشهور رخ‌داده در این کشور در سال ۲۰۲۵ میلادی است. سال ۲۰۲۵ از روز چهارشنبه ۱۲ جدی ۱۴۰۳ تا چهارشنبه ۱۰ جدی ۱۴۰۴ است.
زنجیره آلفا-کریستالین B پروتئینی است که در انسان توسط ژن CRYAB کدگذاری می‌شود. این پروتئین بخشی از خانواده کوچک پروتئین‌های شوک حرارتی است و به عنوان چاپرون مولکولی عمل می‌کند که در درجه اول به پروتئین‌های بدتاخورده متصل می‌شود تا از تجمع پروتئین جلوگیری کند، همچنین آپوپتوز را مهار کرده و به معماری درون سلولی کمک می‌کند. تغییرات پس از ترجمه، توانایی چاپرون شدن را کاهش می‌دهد. جهش در CRYAB باعث ایجاد کاردیومیوپاتی‌ های مختلف،میوپاتی‌های اسکلتی عمدتاً میوپاتی میوفیبریلاری، و همچنین آب مروارید می‌شود. علاوه بر
و همچنین آب مروارید می‌شود. علاوه بر این، نقص در این ژن/پروتئین با سرطان و بیماری‌های نورودژنراتیو مانند بیماری آلزایمر و بیماری پارکینسون مرتبط است. تغییرات بنیادی در ساختار و فعالیت زیستی کریستالین آلفا-B، می‌تواند به تجمع پروتئین‌های دیگر در عدسی چشم و تشکیل ذراتی بزرگ‌تر با قابلیت پراکنش نور منجر شود که در نهایت به بروز و پیشرفت بیماری آب‌مروارید کمک می‌کند. یافته‌های این پژوهش می‌تواند در طراحی داروهای مؤثر، از جمله مولکول‌های کوچک با پپتیدهایی منجر شود که ضمن هدف قراردادن پروتئین جهش‌یافته، از تجمع
که ضمن هدف قراردادن پروتئین جهش‌یافته، از تجمع آن به همراه دیگر پروتئین‌ های عدسی چشم جلوگیری کنند که پیامد نهایی آن، تأخیر در ابتلاء یا پیشگیری از ابتلاء به آب‌مروارید است.نتایج این پژوهش در یک نشریۀ بین‌المللی منتشر شده است.بر اساس گزارش سازمان بهداشت جهانی، آب مروارید یکی از علل اصلی نابینایی در سراسر جهان است. تقریباً ۲.۲ میلیارد نفر در سراسر جهان از اختلالات بینایی رنج می‌برند که ۹۴ میلیون نفر از این جمعیت به آب‌مروارید مبتلا هستند. در سال ۲۰۱۵، یک جهش نقطه‌ای در ژن کریستالین آلفا-B انسانی شناسایی شد
نقطه‌ای در ژن کریستالین آلفا-B انسانی شناسایی شد که به بروز بیماری آب مروارید می‌انجامد. با این حال،سازوکار بیوشیمیایی این جهش و تأثیر آن در بروز بیماری مشخص نشده است..
بوم‌ناحیه استپی بین کوهستانی سایان (شناسه ووف: پی آ ۰۸۱۵) که گاهی به عنوان «جزیره استپی» شناخته می‌شود، گستره‌ای از علفزارها و درختچه‌ها است که توسط جنگل‌های کوهستانی در جمهوری تیوا در جنوب سیبری مرکزی، روسیه احاطه شده است. کوه‌های آلتای در غرب، کوه‌های سایان در شمال و کوه‌های تانو-اولا در جنوب قرار دارند. این منطقه اکولوژیکی در زیست‌بوم علفزارها، ساواناها و درختچه‌زارهای معتدل و قلمرو پالئارکتیک با آب و هوای قاره‌ای مرطوب قرار دارد. در بیشتر طول خود، مسیر رودخانه ینی‌سئی علیا را دنبال می‌کند. این منطقه
رودخانه ینی‌سئی علیا را دنبال می‌کند. این منطقه پوشش می‌دهد. . مکان و توضیحات. این منطقه اکولوژیکی بیش از ۵۰۰ کیلومتر در سراسر زمین مسطح شمال حوضه دریاچه اووس، عمدتاً از وسط جمهوری تیوا، در شمال مرز بین روسیه و مغولستان امتداد دارد. این زمین دشت‌های پست نسبتاً مسطح است که با پوشش گیاهی استپی، خاک‌های نیمه‌خشک و رودخانه‌های فصلی مشخص می‌شود. شرایط اقلیمی و توپوگرافی منطقه، زیستگاه مناسبی برای گونه‌های مقاوم به خشکی و نوسانات دمایی فراهم کرده و نقش مهمی در تعادل اکولوژیکی جنوب سیبری ایفا می‌کند. این منطقه
تعادل اکولوژیکی جنوب سیبری ایفا می‌کند. این منطقه توسط منطقه اکولوژیکی جنگل‌های مخروطی کوهستانی سایان احاطه شده است. این جنگل‌ها با درختانی مانند کاج، صنوبر و نراد پوشیده شده‌اند و نقش مهمی در تنظیم رطوبت، حفظ خاک و ایجاد زیستگاه برای گونه‌های جانوری دارند. مرز طبیعی میان استپ و جنگل، تنوع زیستی قابل‌توجهی را در این ناحیه ایجاد کرده است. آب و هوا. این منطقه دارای آب و هوای نیمه قطبی (طبقه‌بندی کوپن دی اف سی) است. این آب و هوا با تغییرات زیاد دما، چه روزانه و چه فصلی، مشخص می‌شود؛ با زمستان‌های طولانی و سرد
چه فصلی، مشخص می‌شود؛ با زمستان‌های طولانی و سرد و تابستان‌های کوتاه و خنک که تنها سه ماه آن به‌طور متوسط بیش از است. . بارندگی کافی وجود دارد (به‌طور متوسط تا ۱۵۰ درجه فارنهایت) میلی‌متر در سال) برای پشتیبانی از علف‌ها، جگن‌ها و برخی درختچه‌ها. میانگین دما در مرکز منطقه اکولوژیکی −۲۷٫۵ درجه سلسیوس (−۱۷٫۵ درجه فارنهایت) در ژانویه، و ۱۷٫۵ درجه سلسیوس (۶۳٫۵ درجه فارنهایت) در ماه جولای است. این نوسان شدید دمایی نشان‌دهنده اقلیم قاره‌ای منطقه است که با زمستان‌های بسیار سرد و تابستان‌های گرم و خشک مشخص می‌شود.
بسیار سرد و تابستان‌های گرم و خشک مشخص می‌شود. چنین شرایطی تأثیر مستقیمی بر نوع پوشش گیاهی، چرخه‌های زیستی جانوران، و الگوهای مهاجرتی دارد و موجب شکل‌گیری اکوسیستم‌هایی منحصربه‌فرد و مقاوم در برابر تغییرات فصلی می‌گردد. گیاهان و جانوران. این منطقه اکولوژیکی شامل هر دو نوع استپ‌های «واقعی» و «خشک» است که نشان‌دهنده رطوبت نسبتاً کم و گونه‌های باریک برگ گیاهان است. استپ‌های واقعی معمولاً دارای پوشش گیاهی متراکم‌تری هستند، در حالی که استپ‌های خشک با خاک‌های سبک‌تر و گیاهان مقاوم‌تری مانند گندمیان و درمنه مشخص
و گیاهان مقاوم‌تری مانند گندمیان و درمنه مشخص می‌شوند که توانایی تحمل خشکی و دمای بالا را دارند. در مناطق خشک‌تر، جگن‌ها و بوته‌زارها غالب هستند. این منطقه تحت تأثیر جوامع تایگای شمالی در شمال و مناطق خشک مغولستان در جنوب قرار دارد. این منطقه برای مدت طولانی به‌طور متوسط توسط گوسفندان چرا شده است. خاک‌ها عموماً شاه بلوطی یا شنی هستند و گونه‌های غالب گیاهان "استپی (سرده) کریلووی" (علف پر)، "پنجه‌برگ (سرده) آکالیس" (گیاه پنج برگ)، "علف‌بره" (فسکوی گوسفندی) و "علف جگن دشتی" (درمنه حاشیه‌دار) هستند. محافظت‌ها.
جگن دشتی" (درمنه حاشیه‌دار) هستند. محافظت‌ها. بخش‌هایی از دو منطقه حفاظت‌شده مهم در منطقه اکولوژیکی استپ بین‌کوهی سایان وجود دارد:
منطقه اکولوژیکی جنگل‌های مختلط ساخالین-کوریل جنوبی (شناسه ووف: پی آ ۰۴۳۸) بین منطقه جنوب غربی جزیره ساخالین و سه جزیره جنوبی زنجیره جزایر کوریل در خاور دور روسیه تقسیم شده است. این منطقه اکولوژیکی در قلمرو پالئارکتیک با آب و هوای قاره‌ای مرطوب قرار دارد. این منطقه پوشش می‌دهد. . مکان و توضیحات. سمت جزیره ساخالین این منطقه اکولوژیکی از غرب به دریای ژاپن و از شرق به دریای اوخوتسک مشرف است. با توجه به قرار گرفتن در انتهای جنوبی جزیره، حیات گیاهی متراکم‌تر و متنوع‌تر است. سمت جزایر کوریل این منطقه اکولوژیکی
متنوع‌تر است. سمت جزایر کوریل این منطقه اکولوژیکی دارای سطوح بالایی از تنوع زیستی است که منعکس کننده موقعیت جزایر در امتداد محل تلاقی جریان‌های دریایی گرم و سرد (به ترتیب اقیانوس آرام و دریای اوخوتسک) است. غنای حاصل از حیات دریایی، کلونی‌های بزرگی از پرندگان دریایی را به خود جذب می‌کند. منطقه اکولوژیکی در جزایر کوریل به عنوان سه جزیره جنوبی تعریف می‌شود: جزیره کوناشیر، ایتوروپ و شیکوتان. این جزایر در آخرین دوره یخبندان به جزیره ژاپنی هوکایدو متصل بودند و برخلاف دو سوم شمالی جزایر کوریل، در زمستان پوشیده از
دو سوم شمالی جزایر کوریل، در زمستان پوشیده از یخ نیستند. آب و هوا. این منطقه دارای آب و هوای قاره‌ای مرطوب - زیرگروه تابستان‌های گرم (طبقه‌بندی اقلیمی کوپن دی اف آ) با اختلاف دمای فصلی زیاد و تابستان گرم (حداقل یک ماه با میانگین بیش از ۲۲ درجه سلسیوس (۷۲ درجه فارنهایت) است و زمستان‌های معتدل. این شرایط موجب رشد گونه‌های گیاهی متنوعی از جمله درختان پهن‌برگ و مخروطی می‌شود. بارندگی نسبتاً یکنواخت در طول سال، همراه با رطوبت بالا، محیطی مناسب برای قارچ‌ها، خزه‌ها و سرخس‌ها فراهم کرده است. همچنین، تغییرات دمایی
و سرخس‌ها فراهم کرده است. همچنین، تغییرات دمایی شدید بین فصول، به سازگاری خاص گونه‌های جانوری منجر شده که توانایی تحمل نوسانات اقلیمی را دارند. گیاهان و جانوران. این منطقه به دلیل آب و هوای نسبتاً معتدل، قرارگیری در منطقه انتقالی و موقعیت جزیره‌ای، از تنوع زیستی بالایی برخوردار است. ترکیب گونه‌های گیاهی گرم‌سیری و سردسیری، همراه با حضور جانوران بومی و مهاجر، اکوسیستم منحصربه‌فردی را شکل داده است. این تنوع، نتیجه تعامل بین جریان‌های اقیانوسی، رطوبت بالا و خاک‌های حاصل‌خیز آتشفشانی منطقه است. پوشش گیاهی
و خاک‌های حاصل‌خیز آتشفشانی منطقه است. پوشش گیاهی جزایر کوریل جنوبی ارتباط نزدیکی با پوشش گیاهی هوکایدو دارد و بومی بودن آن کم است. بیشه بامبو، یکی از جوامع گیاهی غالب در جزایر کوریل جنوبی است. برفی که در زمستان بر بیشه‌های بامبوی همیشه سبز می‌بارد، زیر درختان را عایق می‌کند که نسبتاً خالی است اما پر از حشره‌خوار، موش و سایر جوندگان است. این حیوانات همچنین در بیشه‌های پررشد، که نمونه بارز آنها شبدر سفید و «گندم سیاه ساخالین» (رینوتریا ساچالیننسیس) است، رشد می‌کنند. اگرچه جوامع گیاهی برای جوندگان مطلوب
رشد می‌کنند. اگرچه جوامع گیاهی برای جوندگان مطلوب هستند، اما یکی از ویژگی‌های قابل توجه حیات جانوری در جزایر کوریل جنوبی، غلبه گونه‌های شکارچی مانند روباه، سمور و خرس است که مجبور به توسعه منابع غذایی وسیع‌تری، به ویژه منابع دریایی در سواحل، شده‌اند. ماهی قزل‌آلا در نهرها فراوان است. محافظت‌ها. مناطق حفاظت‌شده قابل توجه فدراسیون روسیه در منطقه اکولوژیکی عبارتند از: این منطقه در طبقه آی یو سی ان با عنوان «مناطق اکولوژیکی اکید» (زاپودنیک) قرار دارد.
جنگل بارانی سیبری جنوبی منطقه‌ای از جنگل‌های بارانی معتدل در جنوب سیبری مرکزی است که عمدتاً در امتداد رشته‌کوه‌های آلتای و سایان در خاکاسیا و تووا و همچنین منطقه کوچکی در کوه‌های خمار-دابان در نزدیکی دریاچه بایکال در بوریاتیا قرار دارد. این جنگل مساحتی تقریباً ۶۰۰۰ کیلومتر مربع (۲۳۰۰ مایل مربع) را در بر می‌گیرد. بخش بزرگتر جنگل در کوه‌های آلتای و سایان در محدوده عرض جغرافیایی بین ۵۱٫۵ درجه تا ۵۶ درجه عرض جغرافیایی شمالی و محدوده طول جغرافیایی بین ۸۶ درجه تا ۹۵ درجه طول جغرافیایی شرقی قرار دارد. این منطقه با
درجه طول جغرافیایی شرقی قرار دارد. این منطقه با کوه‌های طلایی آلتای، میراث جهانی، همپوشانی دارد. مناطق اکولوژیکی از جنگل‌های نیم‌بوری تا یک اکوتون استپی جنگلی متغیر است و شامل گونه‌های گیاهی متنوع‌تری نسبت به مناطق اطراف است. جغرافیا. جنگل‌های بارانی جنوب سیبری عمدتاً در رشته‌کوه‌های آلتای و سایان در میان ارتفاعات مختلف واقع شده‌اند. ویژگی‌های جغرافیایی که این جنگل به آنها گسترش یافته است شامل کوه‌ها و پشته‌های مرتفع و همچنین دره‌هایی است که توسط یخچال‌های طبیعی و حوضه‌های رودخانه‌ای ایجاد شده‌اند.
طبیعی و حوضه‌های رودخانه‌ای ایجاد شده‌اند. بوم‌زیست جنگلی-استپی در ارتفاعاتی به کوتاهی ۲۵۰ تا ۳۰۰ متر (۸۲۰ فوت تا ۹۸۵ فوت) رخ می‌دهد، در حالی که مرز جنگل-تندرا بین ۱۶۰۰ تا ۱۸۰۰ متر (۵۲۵۰ فوت تا ۵۹۰۵ فوت) است. رودخانه‌های کاتون و بیا، دو شاخه رودخانه اوب که از کوه‌های آلتای سرچشمه می‌گیرند، از این منطقه عبور می‌کنند. فلورا. گیاهان این منطقه ترکیبی از گونه‌های چهار زیست‌بوم تایگا، جنگل‌های معتدل، توندرا و استپ هستند و از گیاهان بسیاری از مناطق اطراف متنوع‌ترند. درختان شامل ترکیبی از گونه‌های درختان مخروطی و
درختان شامل ترکیبی از گونه‌های درختان مخروطی و پهن‌برگ هستند. این گونه‌ها شامل کاج اسکاتلندی، توس نقره‌ای، صنوبر اوراسیایی، کاج سیبری، نراد سیبری، صنوبر سیبری و نمدار سیبری هستند. مناطق همیبورال در مناطق مرطوب تحت سلطه کاج اسکاتلندی و توس نقره‌ای هستند. پوشش خزه وجود دارد، اما پراکنده است. مناطق خشک بسته به دما تحت سلطه کاج اسکاتلندی یا کاج اروپایی سیبری هستند. کاج اروپایی سیبری معمولاً در مناطق خنک‌تر شایع‌تر است در حالی که مناطق گرم‌تر و خشک‌تر کاج اروپایی را ترجیح می‌دهند. کاج اروپایی سیبری همچنین بر
را ترجیح می‌دهند. کاج اروپایی سیبری همچنین بر اکوتون جنگلی-استپی غالب است. گونه‌های اپی‌فیت شامل جنس‌های متعددی از گلسنگ هستند. این گیاهان شامل جنس‌های نیتروفیت مانند پزشکی و ملانلیا، اسیدوفیت‌ها مانند اسنا و بریوریا و سایر جنس‌ها از جمله هیپوگیمنیا و هستند. گیاهان زیر اشکوب شامل بَنبری اوراسیایی، زنجبیل وحشی اروپایی، شقایق بایکال، ساکسیفراژ طلایی، ترتیزک و علف‌هایی از جنس‌های "جگن"، "چمن‌جاوری جنگلی" و "علف نی هستند." جانوران. حیوانات خشکی‌زی در این منطقه شامل خرس‌های قهوه‌ای، مارهای افعی اروپایی، موش‌های
خرس‌های قهوه‌ای، مارهای افعی اروپایی، موش‌های کور از جنس تالپا، روباه‌های قرمز و گوزن‌های قرمز، گرگ‌های خاکستری، سیاه‌گوش، خرگوش‌های کوهستانی و چندین گونه از راسویان از جمله قاقم‌ها و ولورین‌ها هستند. گونه‌های پرندگان شامل باقرقره فندقی، پیپیت‌های درختی، دارکوب‌های سه‌انگشتی اوراسیایی، عقاب‌های طلایی، شاهین‌های تیزپا، لک‌لک‌های سیاه، جغدهای عقابی شمالی و شاهین‌های زیرین هستند. گونه‌های آبزی شامل قورباغه‌های باتلاقی، تایمن سیبری، ماهی‌هایی از جنس "کوتوس"، ماهی خاکستری سیبری، ماهی قزل‌آلای آسیایی و سمورهای
خاکستری سیبری، ماهی قزل‌آلای آسیایی و سمورهای اروپایی هستند. جانوران حشرات شامل پروانه ابریشم سیبری، گونه‌ای از حشرات گیاه‌خوار است که در این منطقه زندگی می‌کند و از برگ درختان تغذیه می‌کند. آب و هوا. آب و هوای جنگل معتدل سیبری در امتداد رشته کوه‌های آلتای و سایان، قاره‌ای و مرطوب است. دمای زمستان می‌تواند تا -۱۹ درجه سانتیگراد (-۲ درجه فارنهایت) پایین و دمای تابستان می‌تواند تا ۱۷ درجه (۶۳ درجه فارنهایت) بالا برود. این منطقه در درجه اول از توده‌های هوای اقیانوس اطلس که توسط بادهای غربی آورده می‌شوند،
اقیانوس اطلس که توسط بادهای غربی آورده می‌شوند، بارندگی دریافت می‌کند. آب و هوای دریاچه تلتسکویه و بایکال در نزدیکی آن معتدل‌تر است. دریاچه بایکال با رسیدن به کوه‌های خمار-دابان، هوای ورودی را خنک می‌کند. هوای ورودی از روی کوه‌ها عبور می‌کند و باعث می‌شود رطوبت به بیرون رسوب کند. این امر باعث بارندگی سالانه بیشتر در این منطقه نسبت به مناطق اطراف می‌شود و در برخی نقاط می‌تواند از ۱۵۰۰ میلی‌متر در سال فراتر رود. علاوه بر این، رطوبت نسبی می‌تواند به‌طور متوسط سالانه تا ۷۵٪ برسد. این منطقه همچنین آب بیشتری را
سالانه تا ۷۵٪ برسد. این منطقه همچنین آب بیشتری را در اثر تبخیر و تعرق نسبت به مناطق اطراف از دست می‌دهد. پیش‌بینی‌های فعلی تغییرات اقلیمی حاکی از آن است که دمای محلی افزایش خواهد یافت و باعث گسترش جنگل به مناطق کوهستانی توندرای مجاور می‌شود. همچنین انتظار می‌رود تغییرات اقلیمی منجر به کاهش بارندگی در منطقه شود. حفاظت. میراث جهانی کوه‌های طلایی آلتای شامل بخشی از جنگل‌های کوه‌های آلتای است. دولت روسیه همچنین چندین منطقه حفاظت‌شده طبیعی ایجاد کرده است. سه منطقه در کوه‌های آلتای قرار دارند: مناطق حفاظت‌شده
در کوه‌های آلتای قرار دارند: مناطق حفاظت‌شده طبیعی آلتایسکی و کاتونسکی که آنها نیز در کوه‌های طلایی آلتای قرار دارند، و منطقه حفاظت‌شده زیست‌کره اوبسونور هالو که آن هم یک منطقه حفاظت‌شده جهانی است. منطقه حفاظت‌شده طبیعی کوزنتسک آلاتائو در نزدیکی کوه‌های سایان واقع شده است. منطقه نزدیک دریاچه بایکال شامل منطقه حفاظت‌شده طبیعی بایکال است.
کلیسای سنت نیکلاس در تولماچی () هم یک کلیسای خانگی ارتدکس روسی و هم یک موزه است که بخشی از گالری ایالتی ترتیاکوف واقع در مسکو است. این کلیسا محل نگهداری چندین یادگار و نماد مذهبی، از جمله مجسمه بانوی ولادیمیر است که از نظر فرهنگی اهمیت دارد. کلیسای سنت نیکلاس در تولماچی که اولین بار در سال ۱۶۲۵، زمانی که یک کلیسای چوبی بود، از آن یاد شد، از آن زمان تاکنون چندین بازسازی و مرمت را پشت سر گذاشته است. این کلیسا در نهایت در سال ۱۹۲۹ بسته شد و به یک انبار آثار هنری متروکه تبدیل شد. پس از توافقی منحصر به فرد بین
متروکه تبدیل شد. پس از توافقی منحصر به فرد بین پاتریارک و گالری در سال ۱۹۹۳، خدمات مذهبی از سر گرفته شد. پیشینه. وابستگی‌ها. کلیسای سنت نیکلاس در تولماچی، به عنوان یک کلیسای خانگی، هم به گالری دولتی ترتیاکوف و هم به کلیسای جامع مسکو وابسته است. این کلیسای مدرن هم به عنوان یک کلیسا برای کارمندان گالری و هم به عنوان یک موزه برای عموم مردم فعالیت می‌کند. در حالی که مراسم مذهبی هنوز در کلیسا برگزار می‌شود، بازدیدکنندگان فقط می‌توانند از طریق گالری ترتیاکوف وارد کلیسا شوند. آثار مذهبی در محیط‌های ویژه با آب و
کلیسا شوند. آثار مذهبی در محیط‌های ویژه با آب و هوای کنترل‌شده نگهداری می‌شوند تا از حفظ آنها اطمینان حاصل شود. در کلیسای ارتدکس روسیه، کلیسای سنت نیکلاس در تولماچی تحت دانشکده مسکوورتسکی قرار دارد. و اسقف‌نشین شهری مسکو. نام. نام این کلیسا از محل سکونت قدیمی تولماچی، محل سکونت مترجمان تاتار، واقع در جایی که اکنون کوچه قدیمی تولماچفسکی می‌شود، گرفته شده است. در مسکو. این مترجمان در اصل برای خدمت به اردوی زرین در زمان یوغ تاتار به این منطقه مهاجرت کرده بودند. تاریخچه. آغازها. نسخه اولیه کلیسا، همان‌طور که
تاریخچه. آغازها. نسخه اولیه کلیسا، همان‌طور که در یک کتاب مربوط به سال ۱۶۲۵ ذکر شده است، چوبی بود. در مارس ۱۶۸۷، پاتریارک یواخیم برای مراسم عشای ربانی از کلیسا بازدید کرد، که عموماً نشان می‌داد این کلیسا اعضای اشراف و افراد بسیار محترمی داشته است. در سال ۱۶۹۷، یکی از اعضای کلیسای رستاخیز در کاداشی، به نام لونگین دوبرینین، کلیسای سنگی پنج گنبدی را به جای کلیسای چوبی ساخت. با تلاش اکاترینا لازارونا دمیدووا، کلیسای کوچک پوکروفسکی در سال ۱۷۷۰ ساخته شد.دمیدووا، یک بیوه، علی‌رغم ممنوعیت رایج تقدیس محراب به نام
یک بیوه، علی‌رغم ممنوعیت رایج تقدیس محراب به نام مریم مقدس، به دنبال تقدیس کلیسای کوچکی به نام او بود. در آن زمان، کلیسای ارتدکس روسیه ترجیح می‌داد کسانی که به مریم مقدس ادای احترام می‌کنند، آن را به یکی از روزهای جشن او اختصاص دهند. در نتیجه، دمیدووا تصمیم گرفت کلیسای کوچک را به جشن شفاعت اختصاص دهد و در همان سال ساخت، این کلیسا تقدیس شد. با این حال، به یادبود تمایل اولیه او برای معبدی به افتخار مریم، نماد «غم‌هایم را برآورده کن» که دمیدووا در ابتدا برای کلیسا می‌خواست، بعداً نصب شد. بدشانسی و تعطیلی
کلیسا می‌خواست، بعداً نصب شد. بدشانسی و تعطیلی نهایی. تقریباً در همین زمان بود که کلیسای جامع دو بار دچار فاجعه شد. اولاً، در زمان ساخت کلیسا، طاعون روسی ۱۷۷۰–۱۷۷۲ در پی خود ویرانی‌های زیادی به بار آورد. ثانیاً، در طول حمله فرانسه به روسیه، بسیاری از ساختمان‌های اطراف در آتش‌سوزی ویران شدند و مسکو ویران شد. اگرچه خود کلیسای سنت نیکلاس در اصل زنده ماند، اما این بدون هزینه نبود. کشیش آن زمان، جان آندریف، هنگام تلاش برای محافظت از آن توسط نیروهای مهاجم فرانسوی کشته شد. با اجازه اسقف کلانشهر فیلارت مسکو، در
کشته شد. با اجازه اسقف کلانشهر فیلارت مسکو، در سال ۱۸۳۴ یک برج ناقوس جدید به همراه یک سالن غذاخوری بازسازی شده اضافه شد. در سال قبل، برج ناقوس قدیمی پس از بیش از ۱۵۰ سال استفاده، دچار نقص شده بود، بنابراین فیلارت درخواست کلیسا را برای نصب برج ناقوس جدید و همچنین شروع بازسازی کلی ساختمان اصلی تا زمانی که کلیسای اصلی «در یک وضعیت باستانی» باقی بماند، تصویب کرد. برای این کار، از خدمات معمار برتر، اف.ام. شستاکوف، که در ساخت کلیسای بزرگ عروج کمک کرده بود، با موفقیت استفاده شد. هنگامی که برج ناقوس و سالن غذاخوری
استفاده شد. هنگامی که برج ناقوس و سالن غذاخوری جدید تکمیل شدند، فیلارت خطبه‌ای برای تقدیس کلیسای سنت نیکلاس ایراد کرد. اگرچه این برج ناقوس‌ها دوامی نداشتند، اما دیوارها در این زمان با سنگ مرمر مصنوعی پوشیده شده بودند، اما به دلیل لکه‌های مداوم، مجبور شدند با نقاشی‌های دیواری پوشانده شوند. بازسازی کلی کلیسا بیش از ۲۰ سال تا اکتبر ۱۸۵۸ به طول انجامید. چند سال پس از انقلاب روسیه، کلیسا تحت حکومت شوروی در وضعیت بدی قرار داشت. پس از مرگ کشیش سابق کلیسا، الدر الکسی زوسیموفسکی، کلیسا در عید پاک ۱۹۲۹ تعطیل شد خیلی
زوسیموفسکی، کلیسا در عید پاک ۱۹۲۹ تعطیل شد خیلی زود به گالری ترتیاکوف منتقل شد که از کلیسا به عنوان انبار استفاده می‌کرد و آن را به حال خود رها کرد. بالای برج ناقوس شکسته شد و ناقوس‌ها به قطعاتی تقسیم شدند. زمانی که گالری در سال ۱۹۸۳ کار مرمت اساسی کلیسا را آغاز کرد، معبد بیش از ۵۰ سال خالی مانده بود. با این حال، با شروع دهه، برج ناقوس توانست به‌طور کامل مرمت شود. بازگشایی. تا سال ۱۹۹۳، پس از توافقی که بین کلیسای ارتدکس روسیه و گالری دولتی صورت گرفت، معبد برای عبادت بازگشایی نشد. در سپتامبر ۱۹۹۶، محراب
برای عبادت بازگشایی نشد. در سپتامبر ۱۹۹۶، محراب اصلی مرمت‌شدهٔ کلیسا توسط پاتریارک مسکو و تمام روسیه، الکسی دوم، تقدیس شد. یک سال بعد، مرمت ساختمان تکمیل شد و تقریباً ۳۰۰ سال پس از اولین ساخته شدنش با سنگ، به یک کلیسای خانگی فعال تبدیل شد. در طول این فرایند، بهبودهای امنیتی برای نگهداری و نمایش آثار هنری اضافه شد و یک گذرگاه زیرزمینی نیز برای اتصال آن به گالری دولتی ترتیاکوف ساخته شد. استفاده اخیر. در سال ۲۰۰۹، شمایل «ایورسکایا» از گالری به کلیسا منتقل شد. این شمایل پیش از تخریب در سال ۱۹۲۹ در کلیسای
شد. این شمایل پیش از تخریب در سال ۱۹۲۹ در کلیسای ایورسکایا قرار داشت. تثلیث نیز در طول جشن تثلیث مقدس در کلیسا نگهداری می‌شود. در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۲، گالری ترتیاکوف تصمیم گرفت تا یادگارهای بیش از ۳۰ قدیس را به کلیسا منتقل کند. این کلیسا مشهورترین محل نگهداری شمایل روسی معروف به بانوی ما از ولادیمیر است. این شمایل عموماً یکی از گرامی‌ترین نمادها در تاریخ روسیه محسوب می‌شود. , کشیش اعظم نیکولای سوکولوف، رئیس کلیسای سنت نیکلاس در تولماچی است.
ناحیه برودمن ۴۵ () (BA45) بخشی از لوب پیشانی قشر مغز در مغز انسان است. این ناحیه بر روی سطح جانبی مغز، در پایین ناحیه ۹ و مجاور ناحیه ۴۶ قرار دارد. در انسان، این ناحیه در بخش سه‌گوش شکنج پیشانی زیرین جای دارد و پیرامون شاخه افقی پیشین شیار جانبی، بخشی از بخش چشمخانه‌ای شکنج پیشانی زیرین را نیز دربرمی‌گیرد. از سوی پس‌سری به شاخه بالارونده پیشین شیار جانبی محدود می‌شود و در عمق این شیار، با قشر جزیره‌ای هم‌مرز است. از نظر آرایش یاخته‌ای، از عقب با بخش روپوشی شکنج پیشانی زیرین (ناحیه برودمن ۴۴)، از جلو-پشتی با
پیشانی زیرین (ناحیه برودمن ۴۴)، از جلو-پشتی با ناحیه پیشانی میانی ۴۶ (BA46)، و از پایین با بخش چشمخانه‌ای شکنج پیشانی زیرین (ناحیه برودمن ۴۷) مرز دارد. کارکردها. ناحیه برودمن ۴۴ و ناحیه برودمن ۴۵ در نیم‌کرهٔ چپ مغز، با هم ناحیه بروکا را تشکیل می‌دهند که در تکالیف معناشناسی فعال می‌شود؛ مانند وظایف تصمیم‌گیری معنایی (مثلاً تعیین اینکه یک واژه انتزاعی است یا عینی) و وظایف تولیدی (تولید فعل متناسب با یک اسم). نقش دقیق ناحیه ۴۵ در پردازش معنایی همچنان مورد بحث است. برخی پژوهشگران معتقدند که این ناحیه در
بحث است. برخی پژوهشگران معتقدند که این ناحیه در بازیابی معنایی یا حافظه کاری معنایی نقش دارد. در این دیدگاه، نواحی ۴۴ و ۴۵ با هم در بازیابی اطلاعات معنایی و ارزیابی آن‌ها بر پایهٔ بافت نقش دارند. دیدگاهی دیگر می‌گوید که فعال‌سازی ناحیه ۴۵ تنها در زمانی نیاز است که بازیابی معنایی نیاز به کنترل آگاهانه داشته باشد و تداعی‌های قوی وجود نداشته باشند. دیدگاه سوم نیز این ناحیه را محدود به پردازش معنایی نمی‌داند، بلکه معتقد است در تمام فعالیت‌هایی که نیاز به انتخاب بازنمایی مرتبط از میان چند گزینهٔ رقیب دارند،
بازنمایی مرتبط از میان چند گزینهٔ رقیب دارند، دخیل است. ضایعه‌های ناحیه ۴۵ به بروز زبان‌پریشی بیانی در افراد غالب‌نیم‌کره چپ منجر می‌شود. یافته‌های پژوهشی. ناهمسانی و غلبهٔ زبانی. میان عملکرد گفتاری-زبانی و عدم تقارن کالبدی ناحیهٔ سه‌گوش همبستگی قوی‌ای یافته شده است. «فاونداس» و همکارانش نشان دادند که کارکردهای زبانی می‌توانند در یک ناحیهٔ خاص مغز متمرکز باشند، همان‌گونه که پیش‌تر پل بروکا بیان کرده بود، اما همچنین این دیدگاه را تأیید کردند که یکی از نیم‌کره‌های مغز در زبان دخالت بیشتری دارد. مغز انسان
مغز در زبان دخالت بیشتری دارد. مغز انسان دارای دو نیم‌کرهٔ ظاهراً متقارن است، اما آن‌ها دریافتند که ناحیهٔ سه‌گوش در ناحیه بروکا در سمت چپ بزرگ‌تر از همتای سمت راست آن است. این «عدم تقارن چپ‌سو» هم از نظر شکل و هم از نظر عملکردی با پردازش زبان ارتباط داشت. در تقریباً تمام آزمودنی‌ها، این ناحیه در سمت چپ غالب بود. تنها فردی که غالب‌نیم‌کره راست داشت نیز دارای عدم تقارن راست‌سو در ناحیهٔ سه‌گوش بود. با این حال، برخی پژوهشگران دیگر هیچ‌گونه ناهمسانی حجمی‌ای در ناحیهٔ سه‌گوش نیافتند. آن‌ها یافته‌های پیشین را
ناحیهٔ سه‌گوش نیافتند. آن‌ها یافته‌های پیشین را به چالش کشیدند و گفتند که این اختلاف‌ها احتمالاً ناشی از تفاوت زیاد میان افراد در اندازه و شکل این ناحیه است. همچنین، درحالی‌که این پژوهشگران در بخش روپوشی و صفحه گیجگاهی ناهمسانی معنادار آماری یافتند، ولی هیچ همبستگی‌ای میان این نواحی و ناحیهٔ سه‌گوش مشاهده نکردند. ارتباطات در شکنج پیشانی زیرین. دست‌کم یک پژوهش پیوندهای قوی‌ای را میان سه زیرناحیهٔ شکنج پیشانی زیرین نشان داد. با تحریک یکی از این نواحی و سنجش پاسخ در سایر بخش‌ها، پژوهشگران وجود مسیرهای متعدد
پاسخ در سایر بخش‌ها، پژوهشگران وجود مسیرهای متعدد ارتباطی میان ناحیهٔ سه‌گوش و روپوشی را نشان دادند. همچنین تحریک بخشی از ناحیهٔ سه‌گوش، پاسخ‌هایی را در بخش‌های دیگر همان ناحیه برانگیخت که وجود شبکه‌های درون‌ناحیه‌ای را نشان می‌دهد. علاوه بر این، ناحیهٔ سه‌گوش در پردازش معنایی زبان نیز نقش دارد. «ماس» و همکارانش با اندازه‌گیری پاسخ مغز به انواع مختلف جمله‌ها (با یا بدون خطای معنایی) با استفاده از نوار مغزی، نشان دادند که جمله‌های دارای خطا با تأخیر زمانی درک می‌شوند. همچنین، الگوی پردازشی ویژه‌ای به‌نام
درک می‌شوند. همچنین، الگوی پردازشی ویژه‌ای به‌نام «ان۴۰۰ (علوم اعصاب)» شناسایی شد، که یک منفی‌شدگی در حدود ۴۰۰ میلی‌ثانیه پس از ارائهٔ ناهماهنگی نحوی در ناحیهٔ سه‌گوش ظاهر می‌شود. بااین‌حال، به‌نظر می‌رسد ناحیهٔ سه‌گوش تنها بخشی از شبکهٔ مولد پاسخ N400 در نوار مغزی باشد، چرا که همتای مغناطیسی آن یعنی N400m که با مغناطیس‌نگاری مغزی اندازه‌گیری می‌شود، پیوسته در قشر گیجگاهی فوقانی مکان‌یابی شده است. قشر پیش‌پیشانی و کنترل شناختی حافظه. بخش سه‌گوش نقشی در کنترل شناختی حافظه ایفا می‌کند. راه‌های گوناگونی برای
شناختی حافظه ایفا می‌کند. راه‌های گوناگونی برای به‌خاطر آوردن چیزی وجود دارد. زمانی که فردی چیزی را به یاد می‌آورد، اطلاعات را از مرکز حافظه در مغز بازیابی می‌کند. این اطلاعات ممکن است توالی انقباض ماهیچه‌ای برای بستن بند کفش، چهرهٔ یک عزیز، یا هر چیز دیگری باشد. وقتی فردی به‌طور خودکار چیزی را به خاطر می‌آورد، بی‌آنکه تمرکزی کند یا تلاشی انجام دهد، این فرایند به عنوان «طراحی بالا به پایین و پایین به بالا» شناخته می‌شود. اما گاهی انسان‌ها باید برای به‌یادآوردن چیزی تلاش کنند. دانش‌آموزی که سر جلسهٔ آزمون
چیزی تلاش کنند. دانش‌آموزی که سر جلسهٔ آزمون تلاش می‌کند پاسخ پرسشی را به خاطر بیاورد، در واقع تمرکز خود را برای بازیابی حافظه به‌کار می‌گیرد. این دانش‌آموز نوعی کنترل شناختی بر حافظهٔ خود اعمال می‌کند. این نوع پردازش تا حدی توسط قشر قدامی-جانبی پیش‌پیشانی مغز هدایت می‌شود. بخش سه‌گوش در این ناحیه قرار دارد. هنگامی که افراد با صدای بلند می‌خوانند، باید زبان نوشتاری را رمزگشایی کنند تا تلفظ آن را دریابند. این پردازش در ناحیه بروکا انجام می‌شود. خواننده ممکن است از دانش پیشین خود دربارهٔ واژه استفاده کند تا
است از دانش پیشین خود دربارهٔ واژه استفاده کند تا آن را به‌درستی بیان کند، یا ممکن است از دانش مربوط به ترکیب‌های نظام‌مند حروف، که با واجهای مربوط پیوند دارند، بهره گیرد. دانشمندان از طریق بررسی خطاهای زبانی می‌توانند بفهمند مغز هنگام پردازش زبان چه می‌کند. همان‌طور که پیش‌تر گفته شد، پژوهشگران می‌توانند پردازش‌های اضافی را که هنگام روبه‌رو شدن با مشکل رخ می‌دهند، بررسی کنند. در این مورد، دانشمندان با بررسی واکنش مغز هنگام پردازش واژه‌های ساختگی و واژه‌های استثنا، از این ویژگی بهره بردند. هنگام پردازش