payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شدن، تجهیزات خود را با خود ببرند. این موضوع، زخم‌های بزرگی را که نهنگ‌ها در امتداد ساحل اقیانوس اطلس ایالات متحده ایجاد می‌کنند، توضیح می‌دهد. تجزیه و تحلیل‌ها نشان می‌دهد که ۵۰ تا ۷۰ درصد از نهنگ‌های گوژپشت خلیج مین ("Megaptera novaeangliae") و نهنگ شکار اطلس شمالی ("Eubalaena glacialis") حداقل یک بار در طول زندگی خود گرفتار تله شده‌اند. نهنگ شکاری اقیانوس اطلس شمالی یکی از در معرض خطرترین آب‌بازسانان بزرگ است؛ تنها ۳۰۰ تا ۳۵۰ عدد از آنها باقی مانده است. نهنگ‌های مینک ("Balaenoptera acutorostrata") نیز در
مینک ("Balaenoptera acutorostrata") نیز در معرض خطر هستند. گرازماهی‌های بورمایستر. گرازماهی بورمایستر ("Phocoena spinipinnis") یکی از سه گونه‌ای از آب‌بازسانان است که اغلب در پرو و شیلی به صورت غیرمستقیم صید می‌شوند. سالانه چندین هزار گراز دریایی فقط در پرو صید می‌شوند. به دلیل عدم توانایی تشخیص آنها در آب، صید ضمنی برای این گونه رایج است. بررسی‌ها نشان داده است که صید ضمنی همچنان در آن منطقه نگران‌کننده است و مشخص نیست که آیا جمعیت در حال کاهش است یا خیر. داده‌های قابل اعتماد، اقدامات حفاظتی و آگاهی
خیر. داده‌های قابل اعتماد، اقدامات حفاظتی و آگاهی عمومی، همگی فاقد چنین هستند. این گرازهای دریایی مرموز هستند و همین امر بررسی آنها را به چالش می‌کشد. همچنین تخمین میزان صید ضمنی دشوار است، زیرا گوشت گراز دریایی دیگر در بازارها فروخته نمی‌شود. گسترش ماهیگیری با ترال، جمعیت دلفین‌های کامرسون ("Cephalorhynchus commersonii") را در پاتاگونیا نابود کرد. ماهیگیری با ترال به مدت بیست سال به شدت گسترش یافت تا اینکه در سال ۱۹۹۷ از بین رفت. صید ماهی مرکب دریایی به دست مراکز صید دریایی افتاد که از تورهای ترال دریایی
مراکز صید دریایی افتاد که از تورهای ترال دریایی استفاده می‌کنند که هم برای دلفین‌های معمولی منقار کوتاه و تیره و هم برای دلفین‌های کامرسون مضر است. امروزه تقریباً ۲۱۰۰۰ دلفین کامرسون باقی مانده است. دو گونه در این جمعیت شناسایی شده‌اند، اما اطلاعات ژنتیکی و میزان صید ضمنی آنها ناشناخته است. با گسترش شیلات ماهی کولی، ارزیابی جمعیت دلفین‌های کامرسون قبل از افزایش این شیلات ضروری است. عملیات فصلی ماهیگیری با تورهای گوشگیر ساحلی، شامل صید ضمنی آب‌بازسانان نیز می‌شود. در حال حاضر، هیچ تخمین شناخته‌شده‌ای از صید
در حال حاضر، هیچ تخمین شناخته‌شده‌ای از صید ضمنی با تورهای گوشگیر وجود ندارد. مشکل صید ضمنی در آرژانتین ماهیت سیاسی دارد. بهبود فناوری ماهیگیری، آگاهی عمومی و انجام یک بررسی گسترده در مورد تأثیر صید ضمنی بر جمعیت دلفین‌های کامرسون ضروری است. دلفین‌های لا پلاتا. دلفین لا پلاتا یا فرانسیسکانا ("Pontoporia blainvillei") به دلیل صید ضمنی، در معرض بیشترین تهدید برای آب‌بازسانان کوچک در جنوب غربی اقیانوس اطلس است. آنها فقط در آب‌های ساحلی آرژانتین، برزیل و اروگوئه یافت می‌شوند. این گونه برای اهداف مدیریتی و
یافت می‌شوند. این گونه برای اهداف مدیریتی و حفاظتی به چهار محدوده تقسیم شده است. این جمعیت‌ها از نظر ژنتیکی متفاوت هستند. میزان مرگ و میر برای FMU 4، ۱٫۶٪ و برای FMU 3، ۳٫۳٪ است، اما مشخص نیست که آیا این تخمین‌ها دقیق هستند یا خیر. بررسی‌های هوایی تاکنون در مورد تعداد جمعیت فرانسیسکاناها بی‌نتیجه بوده‌اند. برای اصلاح این وضعیت، به بررسی‌های بیشتر و همچنین تعهد سیاسی، کمپین‌های آگاهی‌بخشی و تکنیک‌های کاهش صید ضمنی نیاز است. گرازهای دریایی بندرگاه. صید تصادفی قابل توجهی در عملیات ماهیگیری وجود دارد. اغلب،
قابل توجهی در عملیات ماهیگیری وجود دارد. اغلب، گراز دریایی بندر ("Phocoena phocoena") به صورت تصادفی و ضمنی صید می‌شود (۱۰، ۱۱، ۱۲).تورهای گوشگیر تهدیدی جدی برای گرازماهی‌های بندرگاه محسوب می‌شوند، زیرا آنها به شدت مستعد گرفتار شدن در دام هستند. مطالعه‌ای توسط کاسول و همکارانش در غرب اقیانوس اطلس شمالی، میانگین نرخ افزایش سالانهٔ گرازماهی‌های بندری را با عدم قطعیت مرگ و میر اتفاقی و اندازهٔ جمعیت ترکیب کرد. مشخص شد که مرگ و میر تصادفی از مقادیر بحرانی فراتر رفته است، بنابراین نشان می‌دهد که صید ضمنی تهدیدی
رفته است، بنابراین نشان می‌دهد که صید ضمنی تهدیدی قابل توجه برای گرازماهی‌های بندرگاه است. گرازهای دریایی بندرگاه به دلیل عدم توانایی در تشخیص تورها قبل از برخورد، در تورها گیر می‌افتند. در سال ۲۰۰۱، ۸۰ گراز دریایی در بریتیش کلمبیا، کانادا، در ماهیگیری با تورهای گوشگیر ماهی سالمون کشته شدند. دلفین‌های هکتور و مائویی. در نیوزیلند، این دلفین‌ها میزان بالایی از گرفتاری در آب دارند. دلفین هکتور ("Cephalorhynchus hectori") بومی آب‌های ساحلی نیوزیلند است و حدود ۷۴۰۰ عدد از آن به وفور وجود دارد. جمعیت کوچکی از
۷۴۰۰ عدد از آن به وفور وجود دارد. جمعیت کوچکی از دلفین‌های هکتور در ساحل غربی جزیره ایزوله شده‌اند و به عنوان زیرگونه‌ای به نام دلفین مائویی اعلام شده‌اند. دلفین‌های مائویی ("Cephalorhynchus hectori maui") اغلب در تورهای ماهیگیری ثابت و قایق‌های ماهیگیری جفتی گرفتار می‌شوند و در نتیجه کمتر از ۱۰۰ عدد از آنها در طبیعت باقی مانده است. برای حفاظت، بخشی از محدودهٔ زیستگاه دلفین‌ها در ساحل غربی به روی صیادان با تورهای گوشگیر بسته شده است. دلفین‌های گوژپشت و پوزه‌بطری اقیانوس هند و آرام. امواج خروشان و تورهای
اقیانوس هند و آرام. امواج خروشان و تورهای گوشگیرِ فرورفته در کف اقیانوس، بزرگ‌ترین تهدید حفاظتی برای این دلفین‌ها در اقیانوس هند هستند. فقط در برخی مناطق، مانند زنگبار، ارزیابی‌هایی انجام شده است. شکار، تا سال ۱۹۹۶، جمعیت را کاهش داد و به کاهش آن کمک کرد. اکنون شکار با گردشگری زیست‌محیطی جایگزین شده است. در سال ۲۰۰۱ تخمین زده شد که بر اساس تکنیک‌های شناسایی تصویری و علامت‌گذاری مجدد، ۱۶۱ دلفین پوزه بطری ("Tursiops aduncus") و ۷۱ دلفین گوژپشت هند-آرام ("Sousa chinensis") باقی مانده‌اند. یک مطالعه بیش از ۱۶۰
chinensis") باقی مانده‌اند. یک مطالعه بیش از ۱۶۰ مورد ابتلای ضمنی را از سال ۲۰۰۰ نشان داد. تقریباً ۳۰٪ از صید ضمنی در تورهای گوشگیر شناور و تورهای گوشگیر کف‌گرد انجام می‌شود. میزان مرگ و میر برای دلفین‌های پوزه بطری و گوژپشت به ترتیب حدود ۸٪ و ۵٫۶٪ است. کاهش صید ضمنی برای این گونه‌ها و برای اکوتوریسم ضروری است. دلفین‌های ایراوادی. بر اساس یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۱، کمتر از ۷۰ دلفین ایراوادی ("Orcaella brevirostris") در منطقه بالایی تنگه مالامپایا در فیلیپین و تنها ۶۹ عدد در رودخانه مکونگ باقی مانده‌اند. آنها
تنها ۶۹ عدد در رودخانه مکونگ باقی مانده‌اند. آنها به شدت تحت تأثیر تورهای ماهیگیری و تجهیزات صید خرچنگ قرار گرفته‌اند، بنابراین در معرض خطر جدی انقراض هستند. تخمین زده می‌شود که مرگ و میر ناشی از صید ضمنی در مالامپایا ساوند ممکن است بیش از ۴٫۵٪ و در رودخانه مکونگ ۵٫۸٪ باشد. جمعیت به طرز چشمگیری در حال کاهش است. سطح فعلی صید ضمنی ناپایدار است و اقدامات کاهش صید ضمنی و همچنین نظارت سیستماتیک بلندمدت، به شدت مورد نیاز است. حذف تورهای ماهیگیری از مناطقی که استفاده زیادی از آنها می‌شود ضروری است و باید مشوق‌های
زیادی از آنها می‌شود ضروری است و باید مشوق‌های اقتصادی برای مردم محلی فراهم شود.
عبدالحمید مینوچهر (۱۶ خرداد ۱۳۴۱ – ۲۳ خرداد ۱۴۰۴) در نورآباد ممسنی، فیزیک‌دان هسته‌ای ایرانی بود که در جریان حملات ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران به همراه خانواده‌اش کشته شد. وی از ۱۴۰۱ تا زمان درگذشتش، رئیس دانشکده مهندسی هسته‌ای دانشگاه شهید بهشتی بود. زندگی. او پس از پایان تحصیلات خود در رشتهٔ مهندسی هسته‌ای و دریافت مدرک دکترا از دانشگاه مسکو، به عضویت هیئت علمی در دانشگاه شهید بهشتی درآمد. گرایش تخصصی او رآکتور بود و همچنین در حوزه‌های شبیه‌سازی هسته‌ای و طراحی سوخت‌های پیشرفته هسته‌ای فعال بود. مینوچهر
طراحی سوخت‌های پیشرفته هسته‌ای فعال بود. مینوچهر پژوهش‌های گسترده‌ای در زمینهٔ افزایش بهره‌وری و ایمنی نیروگاه‌های هسته‌ای انجام داده بود. او از ۱۴۰۱ تا ترورش در خرداد ۱۴۰۴، ریاست دانشکده مهندسی هسته‌ای دانشگاه شهید بهشتی را برعهده داشت. او همچنین سردبیر نشریه الکترونیکی "فناوری و انرژی هسته‌ای" بود. دیدگاه‌ها. در سال ۱۳۸۲، مینوچهر، مخالفت خود را با پذیرش قطعنامه شورای حکام و پروتکل الحاقی اعلام کرد و آن را ناقض حاکمیت ملی دانست. او خواسته‌های آژانس، مانند دسترسی نامحدود به تأسیسات هسته‌ای و ارائه
مانند دسترسی نامحدود به تأسیسات هسته‌ای و ارائه گزارش‌های دقیق را تحقیرآمیز توصیف کرد و هشدار داد که این مسیر به فشارهای بیشتر و تضعیف استقلال کشور می‌انجامد. او همچنین خواستار خروج ایران از آژانس شد و تأکید کرد که پذیرش این روند به معنای پذیرش شکست است. به باور او، علم هسته‌ای با قدرت اقتصادی و سیاسی گره خورده و بدون حمایت نظامی، توسعه صنعتی کشور پایدار نخواهد بود. ترور. در جریان حملات ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران، خانه مینوچهر مورد حمله قرار گرفت و وی به همراه خانواده‌اش کشته شد. پیکر او طی مراسمی در امامزاده
خانواده‌اش کشته شد. پیکر او طی مراسمی در امامزاده صالح تهران دفن گردید.
تعهد اقلیمی این واقعیت را توصیف می‌کند که اقلیم زمین با تأخیر به عوامل تأثیرگذار (" نیروهای اقلیمی ") مانند رشد و حضور بیشتر گازهای گلخانه‌ای واکنش نشان می‌دهد. مطالعات تعهد اقلیمی تلاش می‌کنند تا میزان تغییر اقلیم آینده را که تحت فرض ثابت بودن یا در حال تغییر بودن سطح اجبار، «متحمل» می‌شود، ارزیابی کنند. سطح ثابتی که اغلب برای اهداف توضیحی استفاده می‌شود، به دلیل دو برابر یا چهار برابر نسبت به سطح پیش از صنعتی شدن یا سطح فعلی نیروی جاذبه است. تعریف. تعهد اقلیمی «تغییرات اقلیمی اجتناب‌ناپذیر آینده ناشی از
«تغییرات اقلیمی اجتناب‌ناپذیر آینده ناشی از اینرسی در سیستم‌های ژئوفیزیکی و اجتماعی-اقتصادی» است انواع مختلف تعهد به تغییرات اقلیمی در مقالات مورد بحث قرار گرفته است. این موارد شامل «تعهد ترکیب ثابت»؛ «تعهد انتشار ثابت» و «تعهد انتشار صفر» می‌شود. ایده اولیه. اگر اختلالی - مانند افزایش گازهای گلخانه‌ای یا فعالیت خورشیدی - در سیستم آب و هوایی زمین اعمال شود، پاسخ آن فوری نخواهد بود، که عمدتاً به دلیل ظرفیت گرمایی زیاد و اینرسی حرارتی اقیانوس‌ها است. زمین فقط گرما را در چند متر بالایی خود ذخیره می‌کند. در
گرما را در چند متر بالایی خود ذخیره می‌کند. در مقابل، آب اقیانوس می‌تواند به صورت عمودی حرکت کند و گرما را در عمق اقیانوس ذخیره کند (همرفت). به همین دلیل است که مشاهده می‌شود سطح خشکی‌ها بیشتر از اقیانوس‌ها گرم می‌شود. همچنین تفاوت زیاد در پاسخ دمای سطح جهانی بین … را توضیح می‌دهد. این «تعهد» می‌تواند در مورد متغیرهایی غیر از دما نیز صدق کند: به دلیل زمان طولانی اختلاط گرما با اعماق اقیانوس، گرمایش سطحی معین منجر به قرن‌ها افزایش سطح دریا در اثر انبساط حرارتی اقیانوس می‌شود. همچنین، به محض عبور از یک
حرارتی اقیانوس می‌شود. همچنین، به محض عبور از یک آستانهٔ مشخص، احتمال دارد که ذوب آهستهٔ یخ‌های گرینلند، ما را در طول هزاره‌ها به افزایش سطح دریا به میزان ۵ متر متعهد کند.[ "" ] مدل‌ها. مدل‌های اخیر پیش‌بینی می‌کنند که حتی در صورت تثبیت گازهای گلخانه‌ای در سطح فعلی که بعید به نظر می‌رسد، زمین تا سال ۲۱۰۰، ۰٫۵ درجه سانتیگراد دیگر گرم‌تر خواهد شد، افزایش دمایی مشابه آنچه در قرن بیستم مشاهده شد. در سال ۲۰۵۰، تا ۶۴ درصد از این تعهد به دلیل نیروهای طبیعی "گذشته" خواهد بود. با گذشت زمان، سهم آنها در مقایسه با
خواهد بود. با گذشت زمان، سهم آنها در مقایسه با تأثیر انسان کاهش خواهد یافت. در مجموع، تعهد گرمایش در سطح گازهای گلخانه‌ای سال ۲۰۰۵ می‌تواند از ۱ درجه سانتیگراد فراتر رود. با افزایش حجم آب اقیانوس‌ها در واکنش به این گرمایش، سطح آب دریاهای جهان در این مدت حدود ۱۰ سانتی‌متر افزایش خواهد یافت. این مدل‌ها ذوب شدن یخ‌ها و یخچال‌های طبیعی را در نظر نمی‌گیرند؛ با احتساب این اثرات بازخورد اقلیمی، افزایش دمای تخمینی ۱ تا ۱٫۵ درجه سانتیگراد حاصل می‌شود. تاریخچه. این مفهوم از سال ۱۹۹۵ در هیئت بین‌دولتی تغییر اقلیم
مفهوم از سال ۱۹۹۵ در هیئت بین‌دولتی تغییر اقلیم مورد بحث قرار گرفته است. سوء استفاده. مطالعات تعهد اقلیمی طیف وسیعی از سناریوهای انتشار گازهای گلخانه‌ای را در بر می‌گیرد که ارتباط تنگاتنگی با انتخاب‌های گذشته، حال و آینده انسان دارند. مفهوم «تعهد» زمانی مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد که ادعا می‌شود بدترین حالت‌ها صرف نظر از عامل اجتماعی، اجتناب‌ناپذیر هستند. مدل‌ها نشان می‌دهند که گرمایش اضافی سطح زمین را می‌توان تقریباً همزمان با کاهش سریع انتشار گازهای گلخانه‌ای متوقف کرد.
آرامگاه پادشاه ونسونگ (کره‌ای: 원성왕릉؛ هانجا: 元聖王陵) آرامگاه سی و هشتمین فرمانروای شیلامتحد است. این آرامگاه در جایی که اکنون گیونگجو، کره جنوبی است واقع شده است. همچنین با نام کوارونگ (괘릉؛ 掛陵) شناخته می‌شود. در ۲۱ ژانویه ۱۹۶۳، به عنوان مکان تاریخی شماره ۲۶ کره جنوبی شناخته شد. توضیحات. این مقبره از جمله بهترین مقبره‌های به جا مانده از دوران سیلا است. این مقبره، یک مقبره گورپشته است که قطر آن ۲۳ متر (۷۵ فوت) و ارتفاع آن ۶ متر (۲۰ فوت) است. این مقبره با دوازده سنگ که حیواناتی از زودیاک چینی روی آنها حکاکی
سنگ که حیواناتی از زودیاک چینی روی آنها حکاکی شده‌اند، احاطه شده است. این حکاکی‌ها از بهترین‌ها در نوع خود محسوب می‌شوند. این مقبره دارای یک حصار سنگی با ۲۵ ستون است که آن را احاطه کرده‌اند. ستون‌ها همگی اصلی هستند، اما نرده بین ستون‌ها اخیراً مرمت شده‌اند. در نزدیکی مقبره، مجسمه‌های اصلی مختلفی قرار دارد. با قطعیت مشخص نیست که آیا این مقبره متعلق به ونسونگ است یا خیر. به طور گسترده اعتقاد بر این است که این مقبره، مقبره اوست زیرا سامگوک ساگی می‌گوید که مقبره او در نزدیکی معبد سابق سونگبوکسا بوده است و محل
او در نزدیکی معبد سابق سونگبوکسا بوده است و محل این معبد در واقع در همان نزدیکی است.
احمدرضا ذوالفقاری داریانی (۵ آذر ۱۳۳۸ – ۲۳ خرداد ۱۴۰۴) استاد فیزیک هسته‌ای و رئیس سابق دانشکده علوم هسته‌ای دانشگاه شهید بهشتی بود که در جریان حملات خرداد ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران کشته شد. زندگی. احمدرضا ذوالفقاری از استادان دانشکده مهندسی هسته‌ای دانشگاه شهید بهشتی بود. گفته می‌شود او نقش مهمی در آموزش و تحقیقات مرتبط با علوم هسته‌ای ایران داشته است. احمدرضا ذوالفقاری و عبدالحمید مینوچهر هر دو در عرصهٔ پروژه‌های ملی و راهبردی مربوط به توسعهٔ فن‌آوری هسته‌ای ایران فعال بودند. حضور فعالانه در کمیته‌های تخصصی
ایران فعال بودند. حضور فعالانه در کمیته‌های تخصصی مرتبط با صنعت هسته‌ای و تلاش در راستای بومی‌سازی دانش فنی، از دیگر فعالیت‌های ذوالفقاری بود. او همچنین مدیرمسئول نشریه الکترونیکی «فناوری و انرژی هسته‌ای» بود.
اماکن تاریخی (به کره‌ای: 사적) یک نامگذاری در سطح ملی در سیستم حفاظت از میراث کره جنوبی برای مکان‌هایی با ارزش تاریخی مهم است. این مکان‌ها توسط مدیر اداره میراث فرهنگی، تحت ماده ۲۵ قانون حفاظت از میراث فرهنگی کره جنوبی [ko] مدیریت می‌شوند. ساختارهای جدیدتر، یعنی آنهایی که از اواخر قرن ۱۹ تا ۱۹۴۰ هستند، واجد شرایط فهرست شدن به عنوان "محل تاریخی" نیستند، بلکه ممکن است به طور رسمی تحت عنوان "میراث فرهنگی دوران مدرن اولیه" تحت "میراث فرهنگی ثبت شده" فهرست شوند. این کار را می توان انجام داد "اگر آنها بسیار ارزشمند
کار را می توان انجام داد "اگر آنها بسیار ارزشمند و در آستانه نابودی یا زوال هستند".
یک مرجع حفاظت، یک آژانس مدیریت منابع طبیعی محلی و مبتنی بر جامعه است که در انتاریو، کانادا مستقر است. مقامات حفاظت از منابع طبیعی، نماینده گروه‌هایی از شهرداری‌ها بر اساس حوضه آبریز هستند و به نمایندگی از شهرداری‌های عضو و استان انتاریو، با سایر آژانس‌ها برای انجام فعالیت‌های مدیریت منابع طبیعی در حوزه‌های آبخیز مربوطه خود همکاری می‌کنند. "قانون مراجع حفاظت از منابع طبیعی" مصوب ۱۹۴۶، ابزاری را فراهم می‌کند که از طریق آن شهرداری‌های یک حوزه آبخیز مشترک می‌توانند از استان انتاریو درخواست کنند تا یک مرجع حفاظت
از استان انتاریو درخواست کنند تا یک مرجع حفاظت از منابع طبیعی برای آن حوزه آبخیز تشکیل دهد تا برنامه‌های مدیریت منابع طبیعی را انجام دهد. مقامات حفاظت از محیط زیست طبق قانون به عنوان نهادهای حقوقی تأسیس می‌شوند. در حال حاضر ۳۶ اداره حفاظت از محیط زیست در انتاریو وجود دارد. مقامات حفاظت از محیط زیست موظفند برنامه‌هایی را برای پیشبرد حفاظت، احیا، توسعه و مدیریت منابع طبیعی انتاریو تدوین کنند. آنها برنامه‌هایی را در مدیریت مخاطرات طبیعی به نمایندگی از استان و شهرداری‌ها اجرا می‌کنند و همچنین ممکن است
استان و شهرداری‌ها اجرا می‌کنند و همچنین ممکن است برنامه‌های دیگری را که در خدمت منافع شهرداری‌ها هستند، مانند آموزش طبیعت، حفاظت و مدیریت زمین، برنامه‌های تفریحی و تحقیقات، اجرا کنند. برنامه‌های مدیریتی عموماً در زمین‌هایی که به عنوان "مناطق حفاظت‌شده"، "مناطق احیا" یا "مناطق بکر" شناخته می‌شوند، انجام می‌شوند، اگرچه همه زمین‌های مدیریت‌شده لزوماً به این عنوان تعیین نمی‌شوند. مسئولیت‌های اصلی مقامات حفاظت از محیط زیست، مدیریت مخاطرات طبیعی و حفاظت از محیط زیست است. اگرچه همه مقامات حفاظت از محیط زیست
زیست است. اگرچه همه مقامات حفاظت از محیط زیست برنامه‌های مدیریت مخاطرات طبیعی را اجرا می‌کنند، اما نقش آنها در حفاظت از محیط زیست به‌طور قابل توجهی متفاوت است زیرا این نقش‌ها توسط شهرداری‌های محلی تعیین می‌شوند. ساختار. هر مرجع حفاظت از محیط زیست توسط هیئت مدیره‌ای متشکل از نمایندگان شهرداری‌های عضو آن اداره می‌شود. تعداد نمایندگانی که هر شهرداری می‌تواند داشته باشد، توسط "قانون مقامات حفاظت از محیط زیست" و بر اساس جمعیت آن در حوزه آبخیز تعیین می‌شود. اعضای هیئت مدیره به نمایندگی از شهرداری‌هایی که
اعضای هیئت مدیره به نمایندگی از شهرداری‌هایی که نمایندگی آنها را بر عهده دارند، عمل می‌کنند. هیئت مدیره به‌طور جمعی جهت‌گیری مقامات، از جمله برنامه‌هایی که آنها انجام خواهند داد و تصمیمات عملیاتی را در طول سال تعیین می‌کنند. در بیشتر موارد، هر عضو حق یک رأی دارد و تصمیمات با رأی اکثریت گرفته می‌شود. برای رأی‌گیری در مورد عوارض غیر منطبق (عوارض علیه شهرداری‌هایی که با استان مطابقت ندارند)، رأی‌گیری با استفاده از رأی وزنی انجام می‌شود، که در آن هر شهرداری سهمی برابر با سهم بودجه‌ای که پرداخت می‌کند، از رأی
برابر با سهم بودجه‌ای که پرداخت می‌کند، از رأی دارد، با این تفاوت که هیچ شهرداری نمی‌تواند بیش از ۵۰٪ رأی داشته باشد. اگر شهرداری بیش از ۵۰٪ بودجه را پرداخت کند، سهم رأی آن به ۵۰٪ محدود می‌شود و سهم سایر شهرداری‌ها به همان نسبت افزایش می‌یابد. مقامات حفاظت توسط یک مدیر کل یا مدیر ارشد اداری اداره می‌شوند که به هیئت مدیره گزارش می‌دهد. بودجه. بودجهٔ سازمان‌های حفاظت از محیط زیست از منابع مختلفی تأمین می‌شود. مقامات حفاظت از محیط زیست این قدرت را دارند که از طریق عوارض و سایر درآمدهای خودساخته، درآمد کسب
از طریق عوارض و سایر درآمدهای خودساخته، درآمد کسب کنند و همچنین از شهرداری‌های عضو خود مالیات بگیرند. به عنوان موسسات خیریه ثبت شده، آنها واجد شرایط دریافت کمک‌های مالی دولتی خاصی هستند. طبق بخش ۳۹ "قانون مقامات حفاظت"، استان همچنین می‌تواند کمک‌های مالی به مقامات حفاظت ارائه دهد. از نظر تاریخی، بودجه مقامات حفاظت از محیط زیست به‌طور مساوی بین استان و شهرداری‌های عضو تقسیم می‌شد. در اواسط دهه ۱۹۹۰، تحت "قانون کاهش تشریفات اداری" دولت محافظه‌کار مترقی، بودجه استانی مقامات حفاظت از محیط زیست به‌طور چشمگیری
استانی مقامات حفاظت از محیط زیست به‌طور چشمگیری از بیش از که سالانه بین همه مقامات تقسیم می‌شد، به ۸ میلیون دلار کاهش یافت و استان دامنه حمایت خود را به برنامه‌های مدیریت مخاطرات طبیعی و برنامه‌هایی برای حفاظت از زمین‌های حفاظت‌شده مهم استانی کاهش داد، اگرچه ۸ میلیون دلار بودجه منحصراً برای مدیریت مخاطرات طبیعی بود. برنامه‌های دیگری نیز صرفاً در راستای منافع محلی در نظر گرفته شدند و استان اعلام کرد که در صورت تمایل شهرداری‌ها به ادامهٔ این برنامه‌ها، می‌توانند از طریق شهرداری‌ها تأمین مالی شوند. در عین
از طریق شهرداری‌ها تأمین مالی شوند. در عین حال، دولت به مقامات حفاظت از محیط زیست اختیارات جدیدی برای دریافت هزینه و کسب درآمد داد. در نتیجه، اکثر مقامات حفاظت از محیط زیست برای ایجاد درآمد مورد نیاز برای ادامه برنامه‌های محلی خود، کارآفرین‌تر شدند. بودجه در سال ۲۰۰۰ با ۵ درصد کاهش بیشتر به ۷٫۶ میلیون دلار رسید. در سال ۲۰۱۲، تحت دولت لیبرال، بودجه دوباره ۲٪ کاهش یافت و به ۷٫۴۴۸ میلیون دلار رسید و در سال ۲۰۱۹، تحت دولت محافظه‌کار پیشرو، دوباره ۴۸٪ کاهش یافت و به ۳٫۵۸ میلیون دلار رسید. این استان همچنین
یافت و به ۳٫۵۸ میلیون دلار رسید. این استان همچنین بودجه‌ای را برای اجرای "قانون آب پاک" در اختیار مقامات حفاظت از محیط زیست قرار می‌دهد، قانونی که در نتیجه تحقیقات در مورد شیوع E. coli در Walkerton در سال ۲۰۰۰ که منجر به شش مرگ شد، وضع شد و هدف آن شناسایی تهدیدات علیه منابع آب آشامیدنی و حفاظت از آنها است. بودجه سالانه توسط هیئت مدیره تعیین می‌شود. بخشی که قرار است از طریق عوارض شهرداری (پرداخت توسط شهرداری‌های عضو) تأمین شود، طبق فرمولی که در آیین‌نامه انتاریو ۶۷۰/۰۰ آمده است، بین شهرداری‌های شرکت‌کننده
۶۷۰/۰۰ آمده است، بین شهرداری‌های شرکت‌کننده تقسیم می‌شود. این فرمول بر اساس ارزش کل زمین‌های هر شهرداری، ضرب در اصلاح‌کننده‌های موجود در آیین‌نامه و در نسبت شهرداری که در حوزه قضایی آن مرجع قرار می‌گیرد، به عنوان نسبتی از کل ارزش اصلاح‌شده در حوزه قضایی آن مرجع، محاسبه می‌شود. برای مثال، اگر ۳۰٪ از مساحت یک شهرداری در حوزه قضایی یک مرجع قرار گیرد و ارزش کل زمین در آن شهرداری پس از اعمال اصلاحیه‌ها ۱۰ میلیون دلار باشد، ۳ میلیون دلار ارزشی است که برای محاسبه سهم شهرداری از عوارض (۳۰٪ ضربدر ۱۰ میلیون) استفاده
شهرداری از عوارض (۳۰٪ ضربدر ۱۰ میلیون) استفاده می‌شود. اگر ارزش کل در حوزه قضایی، پس از جمع کردن تمام این ارزش‌ها برای همه شهرداری‌های شرکت‌کننده، ۲۰ میلیون دلار باشد، سهم شهرداری از عوارض ۱۵٪ (۳ میلیون تقسیم بر ۲۰ میلیون) است. در سال ۲۰۱۳، عوارض شهرداری تقریباً ۴۸٪ از کل درآمد مقامات حفاظت از محیط زیست را تشکیل می‌داد؛ درآمد خودساخته ۴۰٪؛ بودجه استانی، از جمله بودجه مدیریت مخاطرات طبیعی و همچنین بودجه "قانون آب پاک" و سایر کمک‌های مالی مختلف برای پروژه‌های ویژه، ۱۰٪؛ و بودجه فدرال، برای پروژه‌های ویژه و
ویژه، ۱۰٪؛ و بودجه فدرال، برای پروژه‌های ویژه و مناطق مورد توجه، ۲٪. نقش در مدیریت مخاطرات طبیعی. هر مرجع حفاظت از محیط زیست، طبق "قانون مراجع حفاظت از محیط زیست"، دارای "آیین‌نامه‌ای در مورد توسعه، دخالت در تالاب‌ها و تغییرات در خطوط ساحلی و آبراه‌ها" است که با الگوی آیین‌نامه‌های استانی مطابقت دارد. طبق این مقررات، مقامات حفاظت از محیط زیست، توسعه و سایر فعالیت‌ها را در مناطق پرخطر طبیعی و نزدیک آنها مانند خطوط ساحلی، دشت‌های سیلابی، دامنه‌های ناپایدار، تالاب‌ها و سایر زمین‌های خطرناک مانند توپوگرافی
تالاب‌ها و سایر زمین‌های خطرناک مانند توپوگرافی کارست و خاک رس لدا تنظیم می‌کنند. توسعه در مناطقی که طبق آیین‌نامه تعیین شده‌اند ممنوع است، مگر اینکه مجوز از سازمان حفاظت محیط زیست صادر شده باشد. مالکان زمین یا توسعه‌دهندگان ممکن است برای انجام کارهایی مانند ساخت ساختمان‌ها یا پر کردن این مناطق، به مجوزهایی از یک مرجع حفاظت، مشابه مجوز ساخت و ساز، نیاز داشته باشند. این مقررات پس از اثرات مخرب طوفان هازل در سال ۱۹۵۴ وضع شدند. مقامات حفاظت از محیط زیست همچنین پیش‌بینی و هشدار سیل، کنترل سیل و فرسایش، مدیریت
پیش‌بینی و هشدار سیل، کنترل سیل و فرسایش، مدیریت یخ و برنامه‌های خشکسالی را انجام می‌دهند و در برنامه‌ریزی کاربری اراضی شهری مشارکت دارند. نقش در حفاظت از محیط زیست. مقامات حفاظت از محیط زیست ممکن است برنامه‌هایی برای حفاظت از اکوسیستم‌های محلی و کمک به کیفیت زندگی در جوامع سراسر استان داشته باشند. برخی از فعالیت‌های مقامات حفاظت از محیط زیست ممکن است شامل موارد زیر باشد:
سرمایه‌داری زیست‌محور، که با نام‌های سرمایه‌داری زیست‌محیطی یا (گاهی اوقات) سرمایه‌داری سبز نیز شناخته می‌شود، دیدگاهی است که بر اساس آن سرمایه در طبیعت به عنوان «سرمایه طبیعی» (اکوسیستم‌هایی که بازده بوم‌شناختی دارند) وجود دارد که تمام ثروت به آن وابسته است. بر این اساس، دولت‌ها باید از خط مشی مبتنی بر بازار (مانند مالیات بر کربن) برای حل مسائل زیست‌محیطی بهره بگیرند؛ بنابراین، دولت‌ها باید از ابزارهای سیاستی مبتنی بر بازار (مانند مالیات کربن) برای حل مشکلات زیست‌محیطی استفاده کنند. اصطلاح «سبزهای آبی»
زیست‌محیطی استفاده کنند. اصطلاح «سبزهای آبی» اغلب به افرادی اطلاق می‌شود که از سرمایه‌داری زیست‌محور حمایت می‌کنند. سرمایه‌داری زیست‌محور را می‌توان معادل راست «سبزهای سرخ» دانست.[ "" ] منتقدان سرمایه‌داری زیست‌محور، مانند اکوسوسیالیسم، رشد اقتصادی مداوم و کالایی‌سازی طبیعت را از ویژگی‌های اجتناب‌ناپذیر نظام سرمایه‌داریمی‌دانند و از این رو، محیط‌زیست‌گرایی سبز روشن را مورد انتقاد قرار می‌دهند. ریشه‌های سرمایه‌داری زیست‌محور را می‌توان تا اواخر دهه ۱۹۶۰ میلادی پی گرفت. یکی از متون پایه‌ای در این زمینه
میلادی پی گرفت. یکی از متون پایه‌ای در این زمینه مقاله‌ای با عنوان «تراژدی انبازه‌ها» بود که در سال ۱۹۶۸ توسط گرت هاردین در "مجله ساینس" منتشر شد. در این مقاله، گارت هاردین ادعا می‌کند که وقوع فاجعه‌ای مالتوسی (بر اساس نظریه توماس مالتوس در مورد رشد جمعیت و منابع محدود) در جوامعی با دولت‌های لیبرال یا دموکراتیک، اجتناب‌ناپذیر است؛ چرا که این دولت‌ها تصمیم‌گیری دربارهٔ تعداد فرزندان را به خانواده‌ها واگذار کرده‌اند و از سوی دیگر، با فراهم کردن خدمات دولت رفاه، زمینه را برای گسترش بیش از حد جمعیت انسانی
رفاه، زمینه را برای گسترش بیش از حد جمعیت انسانی فراهم می‌سازند. ریشه‌های سرمایه‌داری زیست‌محیطی را می‌توان در اواخر دهه ۱۹۶۰ میلادی جستجو کرد. «تراژدی منابع مشترک»، مقاله‌ای که در سال ۱۹۶۸ در "مجله ساینس" توسط گرت هاردین منتشر شد، ادعا می‌کرد که مالتوس گرایی به دلیل سیاست‌های دولت‌های لیبرال یا دموکراتیک مبنی بر واگذاری امور مربوط به اندازه خانواده به خانواده، اجتناب‌ناپذیر است و دولت رفاه را قادر می‌سازد تا با میل و رغبت از افزایش بیش از حد جمعیت انسانی مراقبت کند. هاردین استدلال می‌کند که اگر خانواده‌ها
کند. هاردین استدلال می‌کند که اگر خانواده‌ها در انتخاب تعداد فرزندان آزاد باشند اما حمایت‌های دولت رفاه از آن‌ها حذف شود، والدینی که تصمیم به فرزندآوری بیش از حد بگیرند، توانایی تأمین نیازهای مالی فرزندان خود را نخواهند داشت و بدین ترتیب مسئله اضافه‌جمعیت به شکلی خودتنظیم و از طریق سازوکار بازار آزاد حل خواهد شد. این دیدگاه را می‌توان یکی از نخستین استدلال‌هایی دانست که از منظر سرمایه‌داری زیست‌محور مطرح شده است: به‌بیان دیگر، معضل افزایش جمعیت از طریق سازوکارهای بازار آزاد، به‌صورت طبیعی مهار می‌شود. جان
بازار آزاد، به‌صورت طبیعی مهار می‌شود. جان بیدن، از همکاران گرت هاردین در نگارش آثار دیگری از جمله مدیریت منابع مشترک، در سال ۱۹۸۲ مرکز تحقیقات اقتصاد سیاسی را بنیان نهاد که اکنون با عنوان مرکز مالکیت و محیط‌زیست شناخته می‌شود. این مرکز را می‌توان یکی از نخستین نهادهای رسمی سرمایه‌داری زیست‌محور دانست که مأموریت آن «بهبود کیفیت محیط‌زیست از طریق حقوق مالکیت و بازارها» عنوان شده است. یکی از شناخته‌شده‌ترین ایده‌های مطرح در سرمایه‌داری زیست‌محور، نظام «تجارت گازهای گلخانه‌ای» یا «سقف و تجارت» است. در این
گازهای گلخانه‌ای» یا «سقف و تجارت» است. در این نظام، که از اواخر دهه ۱۹۶۰ مورد پژوهش قرار گرفت، با اختصاص یا فروش مجوزهای مشخص به واحدهای آلاینده، نوعی بازار برای کنترل میزان انتشار آلاینده‌ها شکل می‌گیرد. این رویکرد بازارمحور، به نهادها و شرکت‌ها اجازه می‌دهد که با خرید یا فروش مجوزهای انتشار، به کنترل سطح آلودگی کمک کنند. نظام تجارت آلایندگی در دهه ۱۹۹۰ و به‌ویژه پس از تصویب پیمان کیوتو در سال ۱۹۹۷ توسط سازمان ملل متحد، به‌شکل گسترده‌ای در سطح بین‌المللی رواج یافت و تبدیل به یکی از اصلی‌ترین ابزارهای
رواج یافت و تبدیل به یکی از اصلی‌ترین ابزارهای سیاستی در رویکردهای سرمایه‌داری زیست‌محور شد.