payamvha/North_RAG huggingface dataset:
همکاری جیاناندرا بارکا و جیووانی لاوارا، استودیوی بوئری را تأسیس کرد. در سال ۲۰۱۱، او شرکت معماری استفانو بوئری را با همکاری فرانچسکا چزا بیانچی (از سال ۲۰۱۹)، مارکو جورجیو (از سال ۲۰۱۹) و پیترو چیودی (از سال ۲۰۲۳) تأسیس کرد. استفانو بوئری آرکیتتی دفاتری در میلان، تیرانا و شانگهای دارد (که در سال ۲۰۱۴ با ییبو شو تأسیس شد). در سال ۲۰۱۸، او شرکت داخلی استفانو بوئری را با همکاری جورجیو دونا تأسیس کرد. کار این شرکت شامل پروژه‌هایی از برنامه‌ریزی شهری گرفته تا معماری، از طراحی داخلی گرفته تا طراحی محصول، با
معماری، از طراحی داخلی گرفته تا طراحی محصول، با تمرکز بر پیامدهای زیست‌محیطی و ژئوپلیتیکی فرآیندهای مختلف شهری است. رویکرد طراحی، وسواس سبز، در کتاب «وسواس سبز: درختان به سوی شهرها، انسان‌ها به سوی جنگل‌ها» شرح داده شده است. این کتاب بر ادغام پوشش گیاهی زنده در فضاهای شهری از طریق استراتژی‌ها و مقیاس‌های مختلف تمرکز دارد و با جوایز اقدام اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد از سازمان ملل متحد مورد تقدیر قرار گرفته است. از جمله شناخته‌شده‌ترین پروژه‌های آن، جنگل عمودی (استودیوی بوئری) در منطقه ایزولا میلان
جنگل عمودی (استودیوی بوئری) در منطقه ایزولا میلان است، دو آسمان‌خراش ۱۱۲ و ۸۰ متری که نمای آنها تنوع زیستی گلکاری را در خود جای داده است که در این مجموعه ۸۰۰ درخت (از ۴۸۰ درخت متوسط و بزرگ، ۳۰۰ درخت از اندازه‌های کوچک‌تر)، ۱۵۰۰۰ گیاه چند ساله و/یا پوشش زمینی و ۵۰۰۰ درختچه را در خود جای داده است. این برج‌ها، مدل جدیدی از تراکم در ارتفاع فضای سبز در شهر، به صرفه‌جویی قابل توجه در مصرف انرژی، محیط زیست و تنوع زیستی شهری کمک می‌کنند، بدون اینکه دلالت بر گسترش شهر به داخل قلمرو داشته باشند. بوسکو ورتیکال جوایز
به داخل قلمرو داشته باشند. بوسکو ورتیکال جوایز متعددی از جمله جایزه بین‌المللی ساختمان‌های بلند سال ۲۰۱۴ که توسط موزه معماری فرانکفورت در سال ۲۰۱۵ حمایت مالی شد، به عنوان «بهترین ساختمان بلند جهان» که توسط شورای ساختمان‌های بلند و زیستگاه شهری و مؤسسه فناوری شیکاگو حمایت مالی می‌شد، دریافت کرده است. این مدل بعداً با بافت‌های شهری در شهرهای دیگر، از جمله نانجینگ، اوترخت، پاریس و آیندهوون (در نسخه مسکن اجتماعی) تطبیق داده شد. در میان پروژه‌های مقیاس شهری، استفانو بوئری پروژه «شهر جنگلی» را ارائه می‌دهد.
استفانو بوئری پروژه «شهر جنگلی» را ارائه می‌دهد. «شهرهای جنگلی» سکونتگاه‌های شهری با اندازه متوسط هستند که به لطف تکثیر سطوح گیاهی و بیولوژیکی شهری، چالش خودکفایی انرژی را با چالش افزایش تنوع زیستی و بهبود مؤثر کیفیت هوا در مناطق شهری ترکیب می‌کنند. شهرهای جنگلی، سکونتگاه‌های شهری با اندازه متوسطی هستند که چالش خودکفایی انرژی را با چالش افزایش تنوع زیستی و بهبود مؤثر کیفیت هوا در مناطق شهری از طریق تکثیر مناطق گیاهی و بیولوژیکی شهری ترکیب می‌کنند. بوئری پروژه‌های بزرگ توسعه مجدد ساحلی را در سطح اروپا، از
بزرگ توسعه مجدد ساحلی را در سطح اروپا، از جمله بنادر مارسی، جنوا، تسالونیکی، میتیلین، ناپل، تریسته و لا مادالنا، توسعه داده است. مداخلات عمده شهری شامل پروژه‌هایی است که برای میلان، رم، مسکو، پکن، سائوپائولو، چینگدائو، مارسی، آستانه، ونیز، بولزانو، دوحه اجرا یا توسعه یافته‌اند. در سال ۲۰۱۳، به مناسبت پایتخت فرهنگی اروپا در مارسی، ویلا مدیترانه، مرکز نمایشگاهی و تحقیقاتی ۹۰۰۰ متر مربعی طراحی شده توسط استودیو بوئری که مشرف به بندر مارسی است و قرار است میزبان رویدادهای فرهنگی و تحقیقاتی با موضوعات مدیترانه‌ای
فرهنگی و تحقیقاتی با موضوعات مدیترانه‌ای باشد، افتتاح شد. بوئری ویلا مدیترانه را به عنوان محل ملاقات و تلفیقی از هویت‌های مختلف موجود در مدیترانه طراحی می‌کند و به لطف اسکله مصنوعی که به فضای کنفرانس ۳۶ متری منظره‌ای از یک میدان آبی بزرگ در زیر ارائه می‌دهد، دریا را به عنوان فضای مرجع قرار می‌دهد. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، بوئری به همراه ریچارد بوردت، ژاک هرزوگ از هرزوگ و دمورون و ویلیام مک‌دانا، عضو هیئت مشاوره معماران اکسپو ۲۰۱۵ بود که مسئول طراحی طرح جامع مفهومی برای نمایشگاه میلان بودند. در سال ۲۰۱۰، بوئری
برای نمایشگاه میلان بودند. در سال ۲۰۱۰، بوئری شاهد تکمیل آخرین آسمان‌خراش دفتر مرکزی گروه رسانه‌ای آرسی‌اس بود، که پس از برنده شدن در مسابقه بین‌المللی در سال ۲۰۰۱، مسئولیت کل طرح جامع ۹۰۰۰۰ متر مربعی آن بر عهده استودیوی بوئری بود. ساختمان ای یک ساختمان طویل است که ۲۱۵۰۰ متر مربع آن برای استقرار دفاتر ریزولی لیبری در نظر گرفته شده است. این پروژه از تخریب ساختمان قدیمی ریزولی الهام گرفته شده است و انحنای نمای آن، گفتگویی با بقیه ساختمان‌هایی که قبلاً برای دفتر مرکزی آرسی‌اس (ساختمان سی) تکمیل شده بودند،
دفتر مرکزی آرسی‌اس (ساختمان سی) تکمیل شده بودند، ایجاد می‌کند. در سال ۲۰۰۹، بوئری توسعه مجدد زرادخانه نظامی سابق در لا مادالنا، ساردینیا را به پایان رساند و مجموعه‌ای از فضاهای جدید از جمله یک مرکز کنفرانس، فضاهای تجاری و یک اسکله را ایجاد کرد. این پروژه که در ابتدا برای میزبانی جی۸ در سال ۲۰۰۹ در نظر گرفته شده بود، سپس توسط دولت برلوسکونی به لاکویلا منتقل شد و تنها در ۱۸ ماه تکمیل شد و سپس به دنبال رسوایی مرتبط با رشوه‌خواری و تدارکات غیرقانونی، توقیف شد. این مجموعه ترکیبی از ساخت و سازهای جدید و تبدیل
این مجموعه ترکیبی از ساخت و سازهای جدید و تبدیل ساختمان‌های موجود است و شامل یک مرکز کنفرانس، دو فضای تجاری بزرگ، یک اسکله برای ۷۰۰ قایق است که همگی با احترام دقیق به چشم‌انداز طبیعی و پیروی از اصول دقیق معماری پایدار طراحی و ساخته شده‌اند. خانه دریایی، مرکز کنفرانس، منشوری از شیشه و بازالت است که به صورت کنسول بر فراز آب ساخته شده است. سالن کنفرانس بزرگ ۶ متر بالاتر از آب معلق است و به سمت گالورا نگاه می‌کند. این طرح رابطه بین عناصر طبیعی اطراف و اشکال دقیق سنت معماری نظامی ایتالیا را تفسیر می‌کند. فعالیت
سنت معماری نظامی ایتالیا را تفسیر می‌کند. فعالیت سردبیری. استفانو بوئری از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ سردبیر نشریه بین‌المللی معماری دوماس بود. آخرین شماره این مجله تحت سردبیری او، با عنوان اسپرانتو، بدون متن منتشر شد تا به بررسی یک زبان بصری جهانی بپردازد که بتواند از موانع زبانی فراتر رود. این شماره شامل طرح روی جلد اثر اتوره سوتساس و مشارکت‌هایی در قالب نقاشی‌های انزو ماری و همچنین تصاویر زاها حدید، فرانک گری، هانس اولریش اوبریست، یونا فریدمن، گائتانو پشه، اولافور الیاسون، رم کولهاس، الساندرو مندینی و گابریل
الیاسون، رم کولهاس، الساندرو مندینی و گابریل باسیلیکو بود. او از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ سردبیر مجله آبیتاره بود. او همچنین با مجلات و روزنامه‌های مختلف دیگری از جمله وایرد همکاری داشته است. او نویسنده کتاب‌های متعددی در زمینه شهرسازی، معماری و فرهنگ معاصر است. از جمله آثار منتشر شده او می‌توان به «ضدیت»، «بیومیلانو: واژه‌نامه ایده‌ها برای کلان‌شهر مبتنی بر تنوع زیستی» و «کاربرد: ایالت‌های نامشخص اروپا» اشاره کرد. بوئری در اثر خود با عنوان «انجام کارهای بیشتر با کمتر»، یک دیدگاه سیاسی جدید و عمل‌گرایانه‌تر را
کمتر»، یک دیدگاه سیاسی جدید و عمل‌گرایانه‌تر را پیشنهاد می‌دهد که قادر به تفسیر مضامین اساسی زندگی معاصر، از حقوق و مشارکت گرفته تا فرهنگ و معماری است. او به همراه رم کولهاس و هانس اولریش اوبریست، نویسنده مشترک «جهش‌ها»، اطلسی از تغییرات شهری در مقیاس جهانی است که با گروه تحقیقاتی دانشگاه هاروارد تهیه شده است. او به همراه عکاس گابریل باسیلیکو، نویسنده کتاب «ایتالیا: بخش‌های متقاطع یک کشور» است. در سال ۱۹۹۷، او مدیر اجرایی بخش معماری در سه‌سالانه میلان بود. فعالیت‌های پژوهشی. استفانو بوئری به همراه ژان
فعالیت‌های پژوهشی. استفانو بوئری به همراه ژان پیستره، سخنرانی، دیوید چیپرفیلد، محسن مصطفوی، کازویو سجیما، هرتزوگ و دِ مورون، عضو کمیته علمی مرکز نوآوری اسکولکوو در مسکو است. فعالیت‌های پژوهشی او بر تحلیل قلمروهای شهری و روش‌های تفسیر و بازنمایی شهر معاصر توسط رشته‌های مختلف متمرکز است. او بنیانگذار آژانس پژوهشی «چندگانگی» است، مجموعه‌ای چندرشته‌ای متشکل از معماران، جغرافی‌دانان، هنرمندان، برنامه‌ریزان شهری، عکاسان، جامعه‌شناسان، اقتصاددانان و فیلمسازان که در تولید استراتژی‌های طراحی، کارگاه‌ها، چیدمان‌ها و
تولید استراتژی‌های طراحی، کارگاه‌ها، چیدمان‌ها و نشریات مرتبط با فرآیندهای تحول شهری فعال هستند. از جمله پروژه‌های توسعه‌یافته توسط چندگانگی، می‌توان به «دریای جامد» اشاره کرد، پژوهشی در مورد جریان‌های مهاجرت در مدیترانه که در سال ۲۰۰۲ در کاسل برای داکومنتا یازدهم ارائه شد. سایر پروژه‌ها عبارتند از «نقشه راه» که بر مرزهای سرزمینی کرانه باختری متمرکز است، و «یو اس ای - ایالت‌های نامشخص اروپا»، مطالعه‌ای در مورد اشکال خودسازماندهی شهری در بافت‌های اروپایی. فعالیت سیاسی. در سال ۲۰۱۰، او در انتخابات مقدماتی
فعالیت سیاسی. در سال ۲۰۱۰، او در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات برای شهرداری میلان نامزد شد، اما توسط جولیانو پیساپیا شکست خورد. در انتخابات محلی سال ۲۰۱۱، او با حدود ۱۳۰۰۰ رأی به عنوان عضو شورای شهر انتخاب شد و در ۱۰ ژوئن همان سال به عنوان عضو شورای فرهنگ، مد، طراحی و نمایشگاه شهرداری میلان منصوب شد. در طول دوره عضویت در شورا، که حدود ۱۸ ماه به طول انجامید، او ابتکارات فرهنگی مانند شهر پیانو و شهر کتاب را ترویج کرد، انجمن خلاقیت اداری را راه‌اندازی کرد، انجمن جهانی شهر - شبکه‌ای از ۵۰۰ انجمن مرتبط با ۱۰۴
جهانی شهر - شبکه‌ای از ۵۰۰ انجمن مرتبط با ۱۰۴ جامعه بین‌المللی در میلان - را راه‌اندازی کرد و میز سیاره‌ای را با توجه به نمایشگاه ۲۰۱۵ راه‌اندازی کرد. فعالیت‌های ترویجی او همچنین شامل نمایشگاه‌ها و نمایش‌ها، از جمله مروری بر آثار پابلو پیکاسو که تعداد بازدیدکنندگان بی‌سابقه‌ای را در تاریخ میلان ثبت کرد، و تأسیس انجمن کشاورزی میلان است که کشاورزان فعال در قلمرو شهر را گرد هم می‌آورد. در طول دوران تصدی خود، او از نصب اثر هنری L.O.V.E. (که با نام فینگر پوینت نیز شناخته می‌شود) اثر هنرمند معاصر، مائوریتزیو
نیز شناخته می‌شود) اثر هنرمند معاصر، مائوریتزیو کاتلان، که در مقابل کاخ مزانوت، دفتر مرکزی بورس میلان، قرار داده شده بود، حمایت کرد. در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۱، او به دلیل اختلاف نظر با مدیریت شهرداری، هیئت نمایندگی اکسپو را از دست داد. در ۱۷ مارس ۲۰۱۳، پس از تغییر کابینه، از سمت خود به عنوان عضو شورا استعفا داد. در سال ۲۰۱۳، از او دعوت شد تا به گروه کاری «روایت جدید برای اروپا» که توسط کمیسیون اروپا تشکیل شده و متشکل از هنرمندان، روشنفکران و دانشمندان است، بپیوندد. گزارش نهایی، که در سال ۲۰۱۴ توسط خوزه باروسو،
گزارش نهایی، که در سال ۲۰۱۴ توسط خوزه باروسو، رئیس کمیسیون، ارائه شد، شامل ایده پیشنهادی بوئری در مورد اروپا به عنوان یک «کلان‌شهر» متصل به هم از طریق زیرساخت‌های حمل و نقل و ارتباطات بود. فعالیت‌های نمایشگاهی. آثار استفانو بوئری در موسسات بین‌المللی متعددی از جمله دوسالانه ونیز، مؤسسه معماری هلند در روتردام، مؤسسه معماری فرانسه در پاریس، مرکز معماری آرک-آن-رو در بوردو، گالری هنری توکیو، دوسالانه چنگدو، سه‌سالانه میلان، هفته طراحی پکن، سالن بین‌المللی موبایل در میلان، مؤسسه هنر معاصر در برلین و موزه هنر
در میلان، مؤسسه هنر معاصر در برلین و موزه هنر مدرن شهر پاریس به نمایش گذاشته شده است. او از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ عضو کمیته علمی گالری‌های اوفیتزی بود. در سال ۲۰۱۷، او نمایشگاه‌گردانی سیساس - فصل هنر فضای شهری شانگهای را بر عهده داشت، رویدادی که توسط شهرداری شانگهای به برنامه‌ریزی شهری، معماری و هنر عمومی اختصاص داده شده است. از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳، او به عنوان مشاور فرهنگی شهرداری میلان خدمت کرد و در این مدت، طرح‌های «شهر کتاب» و «شهر پیانو» را که به ترتیب به ترویج مطالعه و موسیقی پیانو اختصاص داشتند، راه‌اندازی
مطالعه و موسیقی پیانو اختصاص داشتند، راه‌اندازی کرد. هر دو رویداد به بخشی از تقویم فرهنگی سالانه شهر تبدیل شدند. او همچنین در میلان، جشنواره MI/Arch را که توسط دانشگاه پلی‌تکنیک میلان در سال ۲۰۱۳ به مناسبت ۱۵۰مین سالگرد دانشگاه، با حضور معماران بین‌المللی مانند دیوید چیپرفیلد، گرافتون آرکیتکتس، آراتا ایسوزاکی، رم کولهاس، دنیل لیبسکیند، سزار پلی، رنزو پیانو و کازویو سجیما برگزار شد، طراحی و مدیریت کرد. او همچنین مدیر هنری «هفته آرچ میلان» است، رویدادی که توسط شهر میلان به همراه پلی‌تکنیک میلان، سه‌سالانه
شهر میلان به همراه پلی‌تکنیک میلان، سه‌سالانه میلان و بنیاد جیانجیاکومو فلترینلی برگزار می‌شود. در سال ۲۰۱۲، او «سائو پائولو کالینگ» را سرپرستی کرد، یک پروژه تحقیقاتی بین‌المللی که به سکونتگاه‌های غیررسمی و محله‌های فقیرنشین در شش کلان‌شهر جهانی اختصاص داشت و نمایشگاه‌های سیار آن در سائو پائولو، رم، بمبئی، نایروبی، مسکو، بغداد و مدلین برگزار شد. در همان سال، او به عنوان عضوی از کمیته بین‌المللی کارشناسان، بخشی از کمیته انتخاب پاویلون اسپسیاله در پاریس بود. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲، او خالق و مدیر فستارچ، یک
از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲، او خالق و مدیر فستارچ، یک جشنواره معماری بین‌المللی بود که توسط مجله آبیتاره (کالیاری ۲۰۰۷/۲۰۰۸ و پروجا ۲۰۱۱/۲۰۱۲) با حضور بزرگ‌ترین نمایندگان معماری معاصر برگزار می‌شد. در سال ۲۰۰۸، او جئودیزاین، یکی از پروژه‌ها و رویدادهای اصلی در تقویم پایتخت طراحی جهانی تورین ۲۰۰۸، را طراحی و سرپرستی کرد.
این گاه‌شمار جنگ غزه از ۲۰ اوت ۲۰۲۵ تاکنون است.
توافق‌نامه‌های تجارت آزاد ایالات متحده () به پیمان‌های تجاری بین‌المللی اشاره دارد که ایالات متحده آمریکا با یک یا چند کشور دیگر به منظور کاهش یا حذف موانع تجاری مانند تعرفه و سهمیه‌بندی واردات منعقد کرده است. این توافق‌ها بخشی کلیدی از سیاست خارجی و اقتصادی ایالات متحده برای دهه‌ها بوده‌اند و هدف آن‌ها، حداقل روی کاغذ، تقویت رشد اقتصادی، افزایش رقابت و ایجاد روابط نزدیک‌تر با کشورهای شریک اعلام شده است. با این حال، این توافق‌ها همواره با بحث‌ها و انتقادهای جدی در مورد تأثیراتشان بر نیروی کار، محیط زیست و
جدی در مورد تأثیراتشان بر نیروی کار، محیط زیست و حاکمیت ملی کشورها همراه بوده‌اند. تاریخچه. ایالات متحده از اوایل قرن بیستم درگیر پیمان‌های تجاری دوجانبه بود، اما رویکرد مدرن به توافق‌های تجارت آزاد (FTA) پس از جنگ جهانی دوم و با تأسیس موافقت‌نامه عمومی تعرفه و تجارت (گات) شکل گرفت. اولین توافق‌نامه تجارت آزاد مدرن ایالات متحده با اسرائیل در سال ۱۹۸۵ امضا شد. نقطه عطف در این زمینه، امضای پیمان تجارت آزاد آمریکای شمالی (نفتا) در سال ۱۹۹۴ با کانادا و مکزیک بود. این پیمان که بزرگ‌ترین منطقه تجارت آزاد جهان را
این پیمان که بزرگ‌ترین منطقه تجارت آزاد جهان را در آن زمان ایجاد کرد، به الگویی برای توافق‌های بعدی تبدیل شد، اما همزمان انتقادهای گسترده‌ای را در مورد از دست رفتن مشاغل در بخش تولید ایالات متحده و استانداردهای پایین کارگری و زیست‌محیطی در مکزیک برانگیخت. در دهه‌های بعد، ایالات متحده توافق‌های متعددی را با کشورهای مختلف از جمله اردن، شیلی، سنگاپور، استرالیا و کره جنوبی به امضا رساند. در سال ۲۰۱۸، دولت دونالد ترامپ مذاکراتی را برای جایگزینی نفتا آغاز کرد که به امضای توافق ایالات متحده-مکزیک-کانادا (USMCA)
به امضای توافق ایالات متحده-مکزیک-کانادا (USMCA) در سال ۲۰۲۰ منجر شد. این توافق جدید شامل مقررات سخت‌گیرانه‌تر در زمینه حقوق کارگران، قوانین مبدأ برای خودرو و مالکیت معنوی بود. توافق‌نامه‌های فعال. تا سال ۲۰۲۵، ایالات متحده با ۲۰ کشور توافق‌نامه تجارت آزاد فعال دارد. برخی از مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از: ساختار و مفاد مشترک. اگرچه هر توافق‌نامه ویژگی‌های خاص خود را دارد، بسیاری از توافق‌های تجارت آزاد ایالات متحده شامل فصول مشترکی هستند که جنبه‌های مختلف تجارت و سرمایه‌گذاری را پوشش می‌دهند. این فصول معمولاً
و سرمایه‌گذاری را پوشش می‌دهند. این فصول معمولاً شامل موارد زیر است: تأثیرات و انتقادها. تأثیرات توافق‌نامه‌های تجارت آزاد ایالات متحده همواره موضوعی برای بحث‌های شدید اقتصادی و سیاسی بوده است. مزایای ادعاشده. حامیان این توافق‌ها معتقدند که آن‌ها با کاهش قیمت برای مصرف‌کنندگان، افزایش دسترسی به بازارهای صادراتی برای تولیدکنندگان آمریکایی و تشویق به سرمایه‌گذاری، به رشد اقتصادی منجر می‌شوند. آن‌ها استدلال می‌کنند که تجارت آزاد به تخصیص بهینه منابع در سطح جهانی کمک کرده و نوآوری و رقابت را افزایش می‌دهد.
جهانی کمک کرده و نوآوری و رقابت را افزایش می‌دهد. انتقادها. منتقدان از طیف‌های مختلف سیاسی، نگرانی‌های جدی را در مورد این توافق‌ها مطرح کرده‌اند:
پاستا با پپرونه کروسکو یک خوراک پاستا طعم‌دار شده با "پپرونه کروسکو" است که ویژهٔ منطقهٔ باسیلیکاتا در ایتالیا می‌باشد. توصیف. مادهٔ اصلی این خوراک "پپرونه کروسکو" است؛ فلفلی خشک و تُرد که به‌خاطر مزهٔ شیرین و رنگ درخشانش شهرت دارد و جزئی جدایی‌ناپذیر از آشپزی محلی به‌شمار می‌رود. معمولاً از "فلفل سنیزه" استفاده می‌شود، زیرا گوشت نازک و میزان آب کم آن باعث می‌شود سریع خشک گردد. این خوراک همراه با پاستای خانگی مانند "کاواتلی"، "استراشیناتی" یا "فررتی" (که "فریزولی" هم نامیده می‌شود) سرو می‌گردد. طرز تهیه.
هم نامیده می‌شود) سرو می‌گردد. طرز تهیه. ابتدا فلفل‌ها با دستمال خشک پاک می‌شوند، سپس دم و دانه‌هایشان جدا می‌گردد و در روغن زیتون داغ که با یک حبه سیر طعم‌دار شده (و پیش از سرخ‌کردن برداشته می‌شود) خیلی سریع سرخ می‌شوند. سرخ‌کردن فقط چند ثانیه طول می‌کشد و باید بلافاصله از روغن خارج شوند تا نسوزند، زیرا سوختن موجب از دست رفتن مزه و ایجاد طعمی ناخوشایند می‌شود.
امیلیو سرنی (۱۳ اوت ۱۹۰۷ – ۲۰ مارس ۱۹۷۷) نویسنده، سیاستمدار و تاریخ‌نگار ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. سرنی در خانواده‌ای یهودی و روشنفکران ضد فاشیست زاده شد و از دبیرستان ترنتسیو مامانی در رم فارغ‌التحصیل شد. او برادر انزو سرنی، صهیونیست و سوسیالیست و از بنیان‌گذاران کیبوتص گیوات برنر، و نیز برادر انریکو سرنی، دانشمندی وابسته به جنبش ضد فاشیستی "عدالت و آزادی" بود که در جوانی دست به خودکشی زد. در ۱۹۲۶، سرنی به حزب کمونیست ایتالیا پیوست و یک سال بعد در رشتهٔ کشاورزی در پورتیکی فارغ‌التحصیل شد. او سپس فعالیت
کشاورزی در پورتیکی فارغ‌التحصیل شد. او سپس فعالیت تبلیغی خود را در منطقهٔ ناپل آغاز کرد و با جورجو آمندولا آشنا شد. در ۱۹۳۰ به پاریس رفت و با پالمیرو تولیاتی ارتباط گرفت. بازگشت به ایتالیا در همان سال باعث دستگیری‌اش شد و دادگاه ویژه دفاع از دولت او را به ۲۰ سال زندان محکوم کرد که بعداً به ۱۵ سال کاهش یافت. در ۱۹۳۵ عفو شد و به همراه همسرش زِنیا سیلبربرگ (مارینا) و دخترشان لیا به پاریس گریخت. او در آنجا مسئولیت کار فرهنگی را بر عهده گرفت و سردبیر نشریات "استاتو اوپرایو" و "لا وُچه دلی ایتالیانی" بود. پس از
اوپرایو" و "لا وُچه دلی ایتالیانی" بود. پس از بازگشت دوباره به ایتالیا در ۱۹۴۳ دستگیر و به ۱۸ سال زندان برای «تشکیلات براندازانه» محکوم شد، اما یک سال بعد گریخت و در میلان مستقر شد و مسئولیت دفتر تبلیغات و ترویج حزب را بر عهده گرفت. او نقش مهمی در جنبش مقاومت ایتالیا داشت و همراه لوئیجی لونگو نمایندهٔ حزب کمونیست در کمیتهٔ آزادی‌بخش ملی ایتالیا برای شمال بود. همچنین در شورای قیام آوریل ۱۹۴۵ عضویت داشت. در ۱۹۴۶ به کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست ایتالیا پیوست و تا ۱۹۷۵ در آن باقی ماند. او دوبار وزیر شد: نخست
و تا ۱۹۷۵ در آن باقی ماند. او دوبار وزیر شد: نخست به‌عنوان وزیر کمک‌های پس از جنگ و سپس وزیر کارهای عمومی (ایتالیا). از ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۳ عضو سنا (ایتالیا) بود. در جریان انقلاب مجارستان (۱۹۵۶) همراه با رهبری حزب جانب اتحاد شوروی را گرفت. از ۱۹۶۳، سردبیر مجلهٔ "نقد مارکسیستی" بود. سرنی چندزبانه بود و به آلمانی، انگلیسی، فرانسوی، روسی، یونانی، لاتین، عبری، ژاپنی و چندین زبان باستانی میخی چون اکدی، سومری و هیتی تسلط داشت. از آثار نظری و تاریخی او می‌توان به "سرمایه‌داری در روستاها"، "مِتسوجورنو در اپوزیسیون"،
در روستاها"، "مِتسوجورنو در اپوزیسیون"، "مسئلهٔ ارضی در باززایی ملی ایتالیا" و "انقلاب ایتالیا" اشاره کرد. آثارش در مجموع شامل ۱۰۷۱ نوشته است که نخستین آن در ۱۹۳۰ منتشر شد. او بایگانی شخصی‌اش را به مؤسسه آلچیده چروی در گاتاتیکو اهدا کرد. همراه با همسرش زنیا سیلبربرگ، سرنی پدر کلارا سرنی، نویسنده بود. او در ۱۹۹۳ در رمان تاریخی "بازی پادشاهی‌ها"، تاریخ سیاسی و خانوادگی پدرش را روایت کرد.
ویلفرد لئونارد کوئستد (۹ ژانویه ۱۹۲۵ - ۲۰ اوت ۲۰۱۲) یک بازیکن فوتبال انگلیسی بود. کوئستد یک بازی برای تیم ملی انگلیس B انجام داد و همچنین به عنوان بازیکن ذخیره برای یک بازی بین‌المللی کامل برای انگلیس انتخاب شد. در سال ۱۹۵۷ او به استرالیا نقل مکان کرد و در آنجا برای باشگاه‌های سیدنی، آبرن و هاکوآ بازی کرد. او همچنین در یک بازی غیررسمی برای استرالیا بازی کرد. زندگی. گری، پسر کوئستد، نیز بازیکن فوتبال شد و دو بار برای استرالیا بازی کرد. لن کوئستد در کولوین، حومه ماروکیدور در ساحل سان‌شاین کوئینزلند، ساکن بود.
ماروکیدور در ساحل سان‌شاین کوئینزلند، ساکن بود. او در ۲۰ اوت ۲۰۱۲ درگذشت.
آلدو آنیازی، نشان شایستگی جمهوری ایتالیا (۳۱ مهٔ ۱۹۲۱ – ۲۷ اوت ۲۰۰۵) سیاستمدار ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. آنیازی در پالمانووا، فریولی به دنیا آمد. در ۱۹۴۳ به "بریگات گاریبالدی"، شاخهٔ شبه‌نظامی حزب کمونیست ایتالیا (PCI) در جنبش مقاومت ایتالیا پیوست. او در پیه‌مونته، والزسیا و اوسولا جنگید. در ۱۹۴۵ برای مدتی کوتاه به‌عنوان معاون کمیته آزادی‌بخش ملی در میلان فعالیت کرد. پس از جنگ، آنیازی از PCI جدا شد و (پس از ۱۹۴۷) به حزب دموکرات سوسیالیست ایتالیا (PSDI) پیوست. او از ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۷ عضو شورای شهر میلان بود و
او از ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۷ عضو شورای شهر میلان بود و سپس پس از استعفای پیترو بوکالوسی به‌عنوان شهردار میلان انتخاب شد؛ او با ترک PSDI و پیوستن به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) به سقوط بوکالوسی کمک کرد. او در دوران سال‌های سرب (ایتالیا) شهردار بود و اغلب با پرفکت لیبرو ماتزا اختلاف داشت: درحالی‌که ماتزا از سیاست‌های قانون و نظم علیه بریگاد سرخ و دیگر گروه‌های تروریستی حمایت می‌کرد، آنیازی از خلع سلاح پلیس پشتیبانی می‌کرد. این موضع او موجب شد به بی‌اهمیت جلوه‌دادن تروریسم متهم شود. در ۱۹۷۶ او به مجلس نمایندگان ایتالیا
متهم شود. در ۱۹۷۶ او به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت و تا ۱۹۹۴ در این سمت باقی ماند. در دههٔ ۱۹۸۰، او به‌عنوان وزیر بهداشت ایتالیا در دولت دوم کوسیگا و دولت فورلانی خدمت کرد. در دوران وزارت خود خدمات بهداشت ملی ایتالیا را بنیان گذاشت. پس از ۱۹۹۴، موقتاً از سیاست کناره گرفت و سپس به دموکرات‌های چپ (DS) پیوست و به عضویت شورای رهبری آن درآمد. او در ۲۰۰۵ در میلان درگذشت و در گورستان یادبود میلان به خاک سپرده شد.
داس شوارتزه کرپس (به آلمانی: Das Schwarze Korps، به معنی سپاه سیاه) ارگان رسمی و هفته‌نامه شوتز اشتافل (اس‌اس) در دوران آلمان نازی بود. این نشریه که از ۶ مارس ۱۹۳۵ تا اواخر آوریل ۱۹۴۵ منتشر می‌شد، به عنوان یکی از تندروترین و ایدئولوژیک‌ترین ابزارهای پروپاگاندای رژیم نازی شناخته می‌شود. "داس شوارتزه کرپس" نه تنها بازتاب‌دهنده دیدگاه‌های رسمی هاینریش هیملر و رهبری اس‌اس بود، بلکه اغلب در شکل‌دهی و رادیکالیزه کردن افکار عمومی در جهت اهداف ناسیونال سوسیالیسم نقشی فعال ایفا می‌کرد. این نشریه خود را "صدای وجدان"
فعال ایفا می‌کرد. این نشریه خود را "صدای وجدان" جنبش نازی معرفی می‌کرد؛ عنوانی که با توجه به ماهیت مطالب آن، طعنه‌ای تلخ به مفهوم وجدان است. در واقع، این رسانه با حمله به گروه‌های مختلف، از یهودیان و کلیساها گرفته تا روشنفکران و کمونیست‌ها، به دنبال خالص‌سازی ایدئولوژیک جامعه آلمان بر اساس معیارهای اس‌اس بود. تاریخچه و هدف. ایده تأسیس یک نشریه اختصاصی برای اس‌اس توسط هاینریش هیملر، فرمانده کل این سازمان، مطرح شد. هدف اصلی، ایجاد یک تریبون قدرتمند برای ترویج جهان‌بینی اس‌اس و تمایز آن از سایر ارگان‌های حزب
جهان‌بینی اس‌اس و تمایز آن از سایر ارگان‌های حزب نازی مانند روزنامه "فولکیشر بئوباختر" بود. در حالی که "فولکیشر بئوباختر" مخاطب عام را هدف قرار داده بود، "داس شوارتزه کرپس" برای نخبگان ایدئولوژیک حزب و اعضای اس‌اس طراحی شده بود تا دیدگاه‌های سازش‌ناپذیر و رادیکال را ترویج کند. سردبیری این نشریه بر عهده گونتر دالکن (Gunter d'Alquen)، یکی از افسران جوان و وفادار اس‌اس، گذاشته شد. او توانست با لحنی تهاجمی و متنی پیچیده، نشریه را به ابزاری مؤثر برای جنگ روانی و فشار سیاسی تبدیل کند. انتشار آن تا آخرین روزهای
و فشار سیاسی تبدیل کند. انتشار آن تا آخرین روزهای جنگ جهانی دوم ادامه یافت و تنها با سقوط برلین متوقف شد. محتوا و ایدئولوژی. محتوای "داس شوارتزه کرپس" آمیزه‌ای از مقالات ایدئولوژیک، حملات شخصی، گزارش‌های جهت‌دار و تبلیغات نژادپرستانه بود. این نشریه به طور مداوم بر مفاهیم کلیدی زیر تأکید می‌کرد: تیراژ و تأثیرگذاری. "داس شوارتزه کرپس" به صورت رایگان در میان تمام اعضای اس‌اس توزیع می‌شد، اما در دکه‌های روزنامه‌فروشی نیز به فروش می‌رسید. تیراژ آن در اواخر دهه ۱۹۳۰ به حدود ۲۰۰٬۰۰۰ نسخه رسید و در دوران جنگ، در
۱۹۳۰ به حدود ۲۰۰٬۰۰۰ نسخه رسید و در دوران جنگ، در اوج خود، به ۷۵۰٬۰۰۰ نسخه افزایش یافت. با وجود اینکه مخاطب اصلی آن اعضای اس‌اس بودند، تأثیر این نشریه فراتر از مرزهای این سازمان بود. مقالات آن اغلب توسط سایر روزنامه‌ها بازنشر می‌شد و به دلیل جایگاه رسمی‌اش به عنوان صدای اس‌اس، منبع مهمی برای درک خط‌مشی‌های رادیکال رژیم به شمار می‌رفت. لحن تهاجمی و سازش‌ناپذیر آن، فضایی از ترس و فشار اجتماعی ایجاد می‌کرد و بسیاری از شهروندان و مقامات را وادار به سکوت یا همسویی با سیاست‌های اس‌اس می‌نمود. می‌توان گفت این
با سیاست‌های اس‌اس می‌نمود. می‌توان گفت این نشریه نه یک رسانه، که یک سلاح بود؛ سلاحی که پیش از شلیک گلوله‌ها، افکار را هدف می‌گرفت.
آتش‌بس ۲۰۰۸ اسرائیل و حماس یا (به اصطلاح عربی برای "آرامش") «تحادیه»، یک توافق شش‌ماهه با میانجیگری مصر بود که از ۱۹ ژوئن ۲۰۰۸ بین حماس و اسرائیل به اجرا درآمد. طبق توافق با میانجیگری مصر، اسرائیل قول داد حملات هوایی و سایر حملات را متوقف کند، در حالی که در عوض، حملات موشکی از غزه به اسرائیل صورت نخواهد گرفت. پس از برقراری آتش‌بس، اسرائیل قرار بود به تدریج شروع به کاهش محاصره غزه کند. در طول هفته اول آتش‌بس، شبه‌نظامیان جهاد اسلامی به سمت اسرائیل موشک شلیک کردند. جهاد اسلامی تحت فشار حماس موافقت کرده بود که
جهاد اسلامی تحت فشار حماس موافقت کرده بود که به آتش‌بس موقت که قرار بود فقط در غزه اعمال شود، پایبند باشد، اما از ایده عدم پاسخ به اقدامات نظامی اسرائیل در کرانه باختری خودداری کرد. نیویورک تایمز گزارش داد که اقدام جهاد اسلامی، آتش‌بس حماس و اسرائیل در غزه را نقض کرد. در طول ۵ ماه بعدی آتش‌بس، حملات غزه به‌طور قابل توجهی کاهش یافت و در مجموع ۱۹ موشک و ۱۸ خمپاره شلیک شد، در مقایسه با ۱۱۹۹ موشک و ۱۰۷۲ خمپاره در سال ۲۰۰۸ تا ۱۹ ژوئن، کاهشی ۹۸ درصدی را نشان می‌دهد. این توافق از اسرائیل می‌خواست که ظرف ۷۲ ساعت
این توافق از اسرائیل می‌خواست که ظرف ۷۲ ساعت سطح کالاهای ورودی به غزه را نسبت به دوره قبل از آتش‌بس، ۳۰ درصد افزایش دهد و تمام گذرگاه‌های مرزی را باز کند و «اجازه انتقال تمام کالاهایی را که ممنوع و محدود شده بودند، به غزه بدهد». افزایش عرضه غذا، آب، دارو و سوخت بهبود یافت، اما این افزایش تنها به‌طور متوسط حدود ۲۰ درصد از سطح عادی بود. دو ماه بعد، حجم کالاهای ورودی برای بهبود قابل توجه شرایط زندگی بسیار کم بود، و مانع از پر کردن مجدد فروشگاه‌های آنروا شد. اسرائیل در سال ۲۰۰۸ به مقامات آمریکایی گفت که اقتصاد
در سال ۲۰۰۸ به مقامات آمریکایی گفت که اقتصاد غزه را «در آستانه فروپاشی» نگه خواهد داشت. در ۴ نوامبر ۲۰۰۸، اسرائیل به غزه حمله کرد و شش شبه‌نظامی حماس را کشت و عملاً به آتش‌بس پایان داد. ارتش اسرائیل اعلام کرد که هدف این حمله تونلی بوده که به گفته آنها حماس قصد داشته از آن برای دستگیری سربازان اسرائیلی مستقر در حصار مرزی در فاصله ۲۵۰ متری استفاده کند. مقامات حماس گفتند که این تونل برای اهداف دفاعی حفر شده است. پس از حمله اسرائیل، حماس رگباری از موشک را به سمت اهدافی در جنوب اسرائیل شلیک کرد. در ۲۰ دسامبر،