payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کمونیست ایتالیا (پی سی آی)، به آن پیوست. مقاومت ضد فاشیستی. در سال ۱۹۲۴، سچیا به کمیته مرکزی فدراسیون جوانان کمونیست انتخاب شد و در کار پنجمین کنگره انترناسیونال کمونیستی شرکت کرد. از سال ۱۹۲۶، او یکی از رهبران جنبش زیرزمینی کمونیستی در ایتالیای فاشیست بود. در سال ۱۹۲۸، او به عضویت کمیته مرکزی حزب کمونیست ایتالیا و سپس به عضویت دفتر سیاسی آن درآمد. در آوریل ۱۹۳۱، او دستگیر و توسط دادگاه ویژه به ۱۸ سال زندان محکوم شد. تا سال ۱۹۴۳، او در زندان و تبعید بود و از آنجا توسط پارتیزان‌ها آزاد شد. سچیا در جنبش
و از آنجا توسط پارتیزان‌ها آزاد شد. سچیا در جنبش مقاومت ایتالیا شرکت کرد و کمیسر کل تیپ‌های بریگاد گاریبالدی شد. پس از جنگ جهانی دوم. در فوریه ۱۹۴۸، پس از ششمین کنگره ملی حزب کمونیست ایتالیا، او به عنوان معاون دبیرکل انتخاب شد، سمتی که تا سال ۱۹۵۵ در اختیار داشت. در سال ۱۹۴۶ به عنوان معاون مجلس مؤسسان انتخاب شد و در سال ۱۹۴۸ به عنوان سناتور در صفوف جبهه دموکراتیک مردمی انتخاب شد و تا زمان مرگش در سنا باقی ماند. علیرغم خط مشی حزب، سِکیا گروهی از رفقای وفادار از گروه‌های پارتیزانی سابق را که سلاح‌های خود را
از گروه‌های پارتیزانی سابق را که سلاح‌های خود را تحویل نداده بودند، در کنار خود نگه داشت تا در صورت "کودتای نافرجام جناح راست، از آنها حمایت کند". سچیا که اغلب با سیاست پالمیرو تولیاتی همسو نبود و گاهی به عنوان جایگزین احتمالی او در نظر گرفته می‌شد، در سال ۱۹۵۴ موقعیتش در حزب شروع به تضعیف کرد: در واقع، ابتدا به او پیوستند و سپس جورجیو آمندولا در جهت سازمانی جایگزین او شد؛ بنابراین سچیا و دیگر عناصر به دلیل موضع رادیکال‌تر و مخالفتشان با روند «اصلاح‌طلبانه» در حزب کمونیست ایتالیا به تدریج به حاشیه رانده
در حزب کمونیست ایتالیا به تدریج به حاشیه رانده شدند. علاوه بر این، مرگ استالین و محکومیت کنگره بیستم حزب کمونیست ایتالیا توسط او، موقعیت اجزایی را که به دیدگاه مارکسیستی-لنینیستی ارگانیک‌تری (که سچیا نماینده اصلی آن بود) مرتبط بودند، به ویژه در حزب و در میان رأی‌دهندگان گسترده‌تر حزب کمونیست ایتالیا ناخوشایند کرده بود. سرانجام، در نتیجه سرقت از بودجه مخفی حزب توسط یکی از نزدیکان سِکیا، او از سمت‌های مهم ملی ناپدید شد. او از نقش خود در سازمان ملی برکنار شد و در عوض، از سال ۱۹۵۵ تا آغاز ۱۹۵۷، به عنوان رئیس
و در عوض، از سال ۱۹۵۵ تا آغاز ۱۹۵۷، به عنوان رئیس دبیرخانه منطقه‌ای لومباردی منصوب شد. او متعاقباً تا پایان سال ۱۹۶۲، مدیریت انتشارات حزب را بر عهده داشت. زندگی بعدی. او در بیشتر اوایل دهه شصت، مشغول مطالعه تاریخ حزب کمونیست ایتالیا و جنبش مقاومت بود و کتاب‌ها و خاطرات متعددی منتشر کرد. از پایان دهه شصت میلادی، او خود را وقف سیاست بین‌الملل کرد. او از رهایی و استقلال آفریقا حمایت می‌کرد و در ژوئیه-اوت ۱۹۶۷ از مصر و سوریه، در اکتبر-نوامبر همان سال از شمال آفریقا؛ اردن و دوباره در دسامبر ۱۹۶۹ از سوریه؛ و در
اردن و دوباره در دسامبر ۱۹۶۹ از سوریه؛ و در اکتبر ۱۹۷۱ از سودان، اتیوپی و سومالی بازدید کرد. در ژانویه ۱۹۷۲، او به شیلی سفر کرد و در آنجا از دولت سالوادور آلنده حمایت کرد و به این ترتیب آخرین رهبر غربی بود که قبل از ظهور دیکتاتوری آگوستو پینوشه از این کشور آمریکای لاتین بازدید کرد. در بازگشت به ایتالیا، او دچار بیماری شد که او را برای چند ماه بین مرگ و زندگی نگه داشت. ماهیت غیرمعمول این بیماری باعث شد سچیا، با وجود نداشتن هیچ مدرکی، باور کند که توسط سیا مسموم شده است. سچیا در ژوئیه ۱۹۷۳ درگذشت.
پمپئو کولاجانی (۴ ژانویه ۱۹۰۶–۸ دسامبر ۱۹۸۷) سیاستمدار ایتالیایی و رهبر مقاومت در طول جنگ جهانی دوم بود. پس از جنگ، او سمت‌های سیاسی مختلفی از جمله معاون وزیر دفاع در کابینه‌های پاری و د گاسپری اول و عضو مجلس نمایندگان ایتالیا در سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۶ را بر عهده داشت. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. او در سال ۱۹۰۶ در کالتانیستا، سیسیل، در خانواده‌ای با سنت‌های دموکراتیک و جمهوری‌خواه از زمان وحدت ایتالیا متولد شد. پدربزرگش، پمپئو، که همنام او بود، اتحادیه علیه حوادث معدنچیان سیسیل را تأسیس کرده بود و عموی بزرگش
معدنچیان سیسیل را تأسیس کرده بود و عموی بزرگش ناپلئون کولاجانی یکی از بنیانگذاران حزب جمهوری‌خواه ایتالیا بود. او در دهه ۱۹۲۰ در رشته حقوق فارغ‌التحصیل شد و خیلی زود به یک ضد فاشیست سرسخت و عضو حزب کمونیست ایتالیا که در آن زمان ممنوع بود، تبدیل شد. او به دلیل تلاش برای تأسیس سازمانی که در آن جمهوری‌خواهان جوان، سوسیالیست‌ها، کمونیست‌ها و آنارشیست‌ها می‌توانستند ملاقات کنند و دربارهٔ ایده‌های خود بحث کنند، دستگیر شد. در سال ۱۹۴۰، در طول جنگ جهانی دوم، او به خدمت سربازی فراخوانده شد و به هنگ سواره نظام
به خدمت سربازی فراخوانده شد و به هنگ سواره نظام «سواره نظام سبک پالرمو» منصوب شد، اما بارها منتقل شد و سرانجام به دلیل تبلیغ سازمانی از افسران ناامید از نحوه اداره جنگ به پیمونت فرستاده شد. هنگامی که آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ اعلام شد، او در پینرولو بود و به عنوان ستوان در هنگ «نیتزا کاوالریا» (اول) خدمت می‌کرد، چرا که به دلیل گذشته ضد فاشیستی‌اش از ارتقای درجه کاپیتانی محروم شده بود. مقاومت. کولاجانی به همراه پانزده نفر دیگر از هنگ خود، برای فرار از اسارت توسط آلمانی‌ها، به یک گروه پارتیزانی
از اسارت توسط آلمانی‌ها، به یک گروه پارتیزانی کمونیست نوپا در بارج پیوست که از دل آن تیپ‌های گاریبالدی پیدمونتی متولد شدند. از جمله اعضای آن می‌توان به لودوویکو گیمونا، آنتونیو جولیتی و جیان کارلو پاژتا اشاره کرد. رفقای کولاجانی که به همراه او به پارتیزان‌ها پیوستند، شامل ستوان کارلو کوتی و آنتونیو کروا و ستوان دوم وینچنزو مودیکا، جیووانی لاتیلا و ماسیمو ترانی بودند که همگی بعدها نقش‌های رهبری را در تیپ‌های گاریبالدی پیدمونت بر عهده گرفتند. کولاجانی به همراه آنها، گردان اول پارتیزانی «کارلو پیساکانه» را
آنها، گردان اول پارتیزانی «کارلو پیساکانه» را تأسیس کرد. او نام مستعار و "لقب" "نیکولا بارباتو" را برای خود برگزید، برگرفته از نام پزشک سوسیالیستی که رهبر فاشیست‌های سیسیل بود. او خیلی زود به یکی از رهبران اصلی پارتیزان‌های کمونیست در پیمونت تبدیل شد و در ۱۴ مارس ۱۹۴۴ فرمانده تیپ چهارم گاریبالدی کونئو و در ۲۲ مه ۱۹۴۴ فرمانده لشکر اول گاریبالدی پیمونت شد. پس از دفع یک سری حملات آلمانی‌ها و فاشیست‌ها در دره واریتا بین مارس و ژوئیه ۱۹۴۴، گروه‌های گاریبالدی تحت فرماندهی کولاجانی کارایی رزمی خود را حفظ کردند و
فرماندهی کولاجانی کارایی رزمی خود را حفظ کردند و طبق استراتژی ابداع شده توسط «بارباتو»، تا حدودی به گروه‌های کوچک‌تری تقسیم شدند که به سمت دشت حرکت کردند. با افزایش تعداد نیروهای پارتیزانی توسط نیروهای جدید، که امکان تأسیس لشکر دوم گاریبالدی پیدمونت (لشکر یازدهم گاریبالدی پیدمونت) را فراهم می‌کرد، کولاجانی فرماندهی لشکر اول گاریبالدی پیدمونت را به وینچنزو مودیکا واگذار کرد و فرمانده منطقه هشتم پارتیزانی پیدمونت (مونتفرات) و معاون فرمانده فرماندهی منطقه‌ای نظامی پیدمونت، سازمان زیرزمینی که تمام گروه‌های
نظامی پیدمونت، سازمان زیرزمینی که تمام گروه‌های پارتیزانی منطقه را هماهنگ می‌کرد، شد. در آوریل ۱۹۴۵، "بارباتو" راهپیمایی تشکل‌های پارتیزانی به تورین را از جهات مختلف سازماندهی کرد. حمله به شهر تحت کنترل محور در ۱۹ آوریل ۱۹۴۵ با حمله گروه‌های تحت فرماندهی مودیکا به پادگان فاشیستی چیری آغاز شد که با مشارکت لشکر یازدهم گاریبالدی و گروه عملیاتی سیار " عدالت و آزادی " شکست خورد. در ۲۸ آوریل ۱۹۴۵، پارتیزان‌های گاریبالدی به رهبری گروه‌های مودیکا و لاتیلا وارد تورین شدند، جایی که در کنار پارتیزان‌های "خودمختار"
شدند، جایی که در کنار پارتیزان‌های "خودمختار" انریکو مارتینی و گروه‌های "عدالت و آزادی" جنگیدند و بر مقاومت تیپ‌های سیاه غلبه کرده و شهر را آزاد کردند. کولاجانی سپس به عنوان معاون "فرماندار" تورین منصوب شد. حرفه سیاسی. چند ماه بعد، کولاجانی در کابینه پاری و متعاقباً در اولین کابینه دِ گاسپری، معاون وزیر دفاع شد. او بعداً به سیسیل بازگشت و در آنجا عضو شورای شهر پالرمو شد. در سال ۱۹۴۷، او به عنوان معاون منطقه‌ای جبهه دموکراتیک خلق در سیسیل انتخاب شد. او به مدت شش دوره در مجلس منطقه‌ای سیسیل باقی ماند تا
مدت شش دوره در مجلس منطقه‌ای سیسیل باقی ماند تا اینکه در مارس ۱۹۶۹ استعفا داد، در حالی که همزمان سمت معاون رئیس پارلمان منطقه‌ای را نیز بر عهده داشت. در سال ۱۹۷۵، او تا سال بعد به عضویت مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. تعهد سیاسی او تا زمان مرگش ادامه داشت. او عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست ایتالیا، دبیر فدراسیون‌های کمونیستی اِنا و پالرمو، عضو شورای ملی و شورای ملی صلح بود. او در سال ۱۹۸۷ در پالرمو درگذشت و در گورستان اِنا به خاک سپرده شد.
ماریسا دینا یک مبارز مقاومت ایتالیایی-یهودی فعال در جنگ جهانی دوم بود. او در ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۶ در تورین ایتالیا متولد شد. او عضو تیپ گاریبالدی، یک گروه مقاومت پارتیزانی کمونیست بود که در کوه‌های توره پلیسه فعالیت می‌کرد. ماریسا که توسط سیلویا پونز، هم‌حزبی‌اش، به عنوان «کوچک و زیبا، با موهای قرمز فرفری» توصیف شده بود، عضو حیاتی تلاش‌های مقاومت ایتالیا بود. او در ۸ مه ۲۰۱۳ درگذشت. اوایل زندگی. ماریسا دینا در سال ۱۹۱۶، در بحبوحه آشفتگی‌های پس از جنگ جهانی اول، از والدینی یهودی به نام‌های جورجینا و ماریو دینا به
والدینی یهودی به نام‌های جورجینا و ماریو دینا به دنیا آمد. آنها خانواده‌ای از طبقه متوسط بودند. پدرش چاپخانه‌دار یک کارخانه محلی در تورین بود، هرچند بی‌نظمی مالی باعث شد مدتی را در زندان بگذراند. او دو برادر کوچکتر به نام‌های جورجیو و فرانکو داشت. در دوران کودکی او در ایتالیا، فاشیسم به رهبری بنیتو موسولینی در حال ظهور بود. فاشیسم در ایتالیا. در ۲۳ مارس ۱۹۱۹، زمانی که ماریسا سه ساله بود، بنیتو موسولینی رسماً جنبش فاشیستی خود را که رسماً با نام فاشیست‌های مبارز ایتالیایی شناخته می‌شد، راه‌اندازی کرد. در سال
ایتالیایی شناخته می‌شد، راه‌اندازی کرد. در سال ۱۹۲۱، این جنبش در کنگره کرسی به دست آورد و رسماً به عنوان حزب ملی فاشیست شناخته شد. اندکی پس از آن، در اکتبر ۱۹۲۲، حزب فاشیست به رم راهپیمایی کرد و کنترل دولت ایتالیا را به دست گرفت و موسولینی را به عنوان نخست‌وزیر جدید اعلام کرد. ماریسا در آن زمان هشت ساله بود. تا سال ۱۹۲۸، تمام احزاب سیاسی مخالف منحل شدند و ادعاهای دموکراتیک کنار گذاشته شد و موسولینی به عنوان دیکتاتور مؤثر ایتالیا تثبیت شد. ماریسا به عنوان کودکی که در یک کشور تحت کنترل فاشیست‌ها بزرگ می‌شد،
که در یک کشور تحت کنترل فاشیست‌ها بزرگ می‌شد، تشویق شد که فاشیسم را بپذیرد. با این حال، مدتی پس از ژوئن ۱۹۴۰، زمانی که موسولینی به فرانسه و انگلستان اعلام جنگ کرد، ماریسا و خانواده‌اش به رم نقل مکان کردند. آنها در سال ۱۹۴۳ پس از سقوط موسولینی از قدرت به ایتالیا بازگشتند. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، ایتالیا به آلمان پیوست و با نام جمهوری اجتماعی ایتالیا ، کنترل نازی‌ها را پذیرفت. نبردهای پارتیزانی. پس از تهاجم آلمان در سال ۱۹۴۳، مخالفت زیرزمینی دائمی با فاشیسم به صورت مقاومت مستقیم، آشکار و مسلحانه ظهور کرد. چند روز
مقاومت مستقیم، آشکار و مسلحانه ظهور کرد. چند روز پس از اشغال تورین ایتالیا توسط نازی‌ها، ماریسا آنجا را ترک کرد تا به مبارزات مقاومت در کوه‌های توره پلیسه بپیوندد. او به تیپ چهارم گاریبالدی، یک گروه مقاومت پارتیزانی کمونیست، به رهبری پمپئو کولاجانی، پیوست. واحد گاریبالدی که با قدرت رو به رشد فاشیست‌ها مخالف بود، مسئول ایجاد کمیته‌های محلی در منطقه مجاور توره پلیسه بود تا اعتصابات را بیشتر سازماندهی کرده و جیره غذایی توزیع کند. آنها بزرگ‌ترین سازمان چتر گروه‌های پارتیزانی کمونیست از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ بودند.
پارتیزانی کمونیست از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ بودند. برادران او، فرانکو و جورجیو دینا، نیز بخشی از مبارزات مقاومت بودند. ماریسا به عنوان زنی که خود را آریایی جا می‌زد، توانست از تعصب ذاتی علیه زنان به نفع خود استفاده کند و بدون جلب توجه و بررسی دقیق توسط نیروهای نازی سفر کند. در این مدت، او با نام مارا، "نام مستعار جنگی" خود به خاطر اقدامات پارتیزانی‌اش، برای فعالیت‌هایش مدارک شناسایی جعلی تهیه می‌کرد. به دلیل توانایی‌اش در حرکت در روز روشن، ماریسا در ابتدا به عنوان پیک و پیام‌رسان عمل می‌کرد و با دوچرخه از
عنوان پیک و پیام‌رسان عمل می‌کرد و با دوچرخه از خانه‌ای به خانه دیگر می‌رفت تا اخبار و اطلاعات را پخش کند. اطلاعاتی که او جمع‌آوری می‌کرد، سپس به فرمانده تیپ منتقل می‌شد. او همچنین نقش مربی را بر عهده گرفت و به سایر زنان محلی آموزش می‌داد و به آنها می‌آموخت که بخشی از نبرد مقاومت باشند. ماریسا در سال ۱۹۴۴ به سمت معاون فرمانده خدمات اطلاعاتی تیپ خود ارتقا یافت. در همان سال، در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۴، برادر ۱۹ ساله ماریسا، فرانکو، در جریان درگیری با سربازان فاشیست در کوهستان به ضرب گلوله کشته شد. با بیش از ۳۰۰۰۰۰
در کوهستان به ضرب گلوله کشته شد. با بیش از ۳۰۰۰۰۰ جنگجوی پارتیزانی در شمال ایتالیا، یک کمیته آزادی ملی در ماه‌های اولیه ۱۹۴۵ ایجاد شد. آنها به‌طور جمعی برای آزادسازی ایتالیا از کنترل فاشیست‌ها به پیش رفتند و تیپ ماریسا در ۲۵ آوریل ۱۹۴۵ تورین را آزاد کرد.
وود موی (؛ ۱۰ ژوئن ۱۹۱۸ – ۸ نوامبر ۲۰۱۷) بازیگر سینما و تئاتر اهل شهر نیویورک، ایالات متحده آمریکا بود. او در دوران تحصیل در دانشگاه سنت جان شانگهای، به بازیگری علاقه‌مند شد. وی از اعضای اولیهٔ شرکت تئاتر آسیایی-آمریکایی در سان‌فرانسیسکو بود. موی بیش از همه برای ایفای نقش اصلی در "چان گم‌شده است"، نخستین فیلم وین وانگ، شناخته می‌شود. در سال ۱۹۷۲، او نخستین فردی بود که به «برنامهٔ آموزش تئاتر آسیایی-آمریکایی» به سرپرستی فرانک چین در تئاتر هنرستان آمریکایی پیوست. در سال ۱۹۸۳، موی نمایشنامهٔ لو فو و شیء مفقود
در سال ۱۹۸۳، موی نمایشنامهٔ لو فو و شیء مفقود مینگ را برای «شرکت تئاتر آسیایی-آمریکایی» نوشت. در این نمایش، موی نقش کارآگاه چارلی چان را ایفا می‌کند که پس از بازنشستگی، دوباره به کار فراخوانده می‌شود تا یک اثر باستانیِ به‌سرقت‌رفته را پیگیری کند. در سال ۱۹۹۴، او در اقتباس‌های صحنه‌ایِ برکلی و لس‌آنجلس از رمان "زن جنگجو" اثر مکسین هونگ کینگستون، در نقش "آه گونگ" ظاهر شد. موی همچنین در نمایش "شست‌وشو" در «تئاتر یورکا» و "پرداخت به چینی" در «تئاتر زفیر» بازی کرد. او در نوامبر ۲۰۱۷ در سن ۹۹ سالگی درگذشت.
از اکتبر ۲۰۲۴، نیروهای امنیت ملی تشکیلات خودگردان فلسطین، عملیاتی را با عنوان «عملیات حفاظت از ملت» علیه گردان طوباس، یک گروه شبه‌نظامی فلسطینی در کرانه باختری، انجام دادند. تشکیلات خودگردان فلسطین، به رهبری رئیس‌جمهور محمود عباس، در پی سرکوب ستیزه‌جویی در طوباس بود، که آن را بخشی از تلاش مورد حمایت ایران برای تضعیف فتح، حزب حاکم تشکیلات خودگردان، می‌داند؛ همچنین در پی رد این تصور گسترده بود که این تشکیلات، دولتی ناکارآمد است. گاه‌شمار. ۸ اکتبر. نیروهای امنیتی تشکیلات خودگردان در طوباس، احمد ابو العیدا،
تشکیلات خودگردان در طوباس، احمد ابو العیدا، فرمانده تیپ طوباس، را که او نیز تحت تعقیب اسرائیل بود، دستگیر کردند و در پاسخ، معترضان موانعی در شهر ایجاد کردند و شبه‌نظامیان با نیروهای امنیتی درگیر شدند. العیدا در حین دستگیری مورد اصابت گلوله قرار گرفت. پس از دستگیری، نیروهای دفاعی اسرائیل به شهر اعزام شدند. شبه‌نظامیان همچنین مقر نیروی پلیس مدنی فلسطین در اردوگاه الفراع در نزدیکی طوباس را با تیراندازی هدف قرار دادند. ۱۱ اکتبر. درگیری‌های بیشتری در طوباس بر سر دستگیری ابو العیدا و دیگر شبه‌نظامیان گزارش شده
دستگیری ابو العیدا و دیگر شبه‌نظامیان گزارش شده است که منجر به زخمی شدن یک نفر شده است. نیروهای امنیتی با خودروهای غیرنظامی وارد طوباس شدند و در مرکز شهر به مواضع شبه‌نظامیان کمین کردند. در پاسخ، شبه‌نظامیان در طوباس خواستار بسیج مردمی علیه تشکیلات خودگردان فلسطین شدند. برخی از مردان جوان که عضو تیپ طوباس نبودند اما گفته می‌شود به آنها کمک می‌کردند، توسط نیروهای امنیتی دستگیر شدند. ۱۳ اکتبر. دانش‌آموزان در طوباس از رفتن به کلاس‌ها خودداری کردند و در حمایت از شبه‌نظامیان تظاهراتی ترتیب دادند. ۱۸ اکتبر.
از شبه‌نظامیان تظاهراتی ترتیب دادند. ۱۸ اکتبر. نیروهای امنیتی به ساکنانی که در حال سازماندهی مراسم سوگواری برای یحیی سنوار، رهبر حماس که اخیراً کشته شد، بودند، آتش گشودند. ۱۹ اکتبر. نیروهای امنیتی خانه‌ای را در طوباس که دو شبه‌نظامی، عباده المصری و بکر عباس، در آن حضور داشتند، به مدت چند ساعت محاصره کردند؛ نیروهای کمکی شبه‌نظامیان محلی نتوانستند محاصره را بشکنند و این دو نفر در نهایت دستگیر شدند. ۵ نوامبر. نیروهای امنیتی یک بمب کار گذاشته شده توسط شبه‌نظامیان را که برای هدف قرار دادن سربازان اسرائیلی در
را که برای هدف قرار دادن سربازان اسرائیلی در حال حمله جاسازی شده بود، کشف و خنثی کردند. پایان عملیات و مراحل بعدی. تحت فشار درگیری‌های مداوم و قطع آب و برق طوباس توسط تشکیلات خودگردان، ۸۰ عضو تیپ طوباس تسلیم شدند. این اتفاق درست پس از آتش‌بس بین اسرائیل و حزب‌الله لبنان رخ داد که ممکن است بر تسلیم دسته‌جمعی تأثیر گذاشته باشد، زیرا شبه‌نظامیان متوجه شدند که هیچ طرف خارجی به کمک آنها نخواهد آمد. به گفته "گروه بین‌المللی بحران"، این به منزله پیروزی تشکیلات خودگردان بود و آنها را برای تعقیب شبه‌نظامیان در جنین
بود و آنها را برای تعقیب شبه‌نظامیان در جنین جسورتر کرد. با این وجود، گردان طوباس توانست سالم باقی بماند و همچنان در نبرد علیه نیروهای دفاعی اسرائیل فعال است. واکنش‌ها. ساکنان طوباس گفتند که این درگیری‌ها از بدترین خشونت‌هایی بود که می‌توانستند به خاطر بیاورند. احمد اسعد، فرماندار استان طوباس، از «مشت آهنین» عملیات علیه آنچه که او بی‌ثباتی و هرج و مرج توصیف کرد، تقدیر کرد. حماس و جهاد اسلامی فلسطین اعلام کردند که تشکیلات خودگردان فلسطین در خدمت دستور کار اسرائیل است و شبه‌نظامیان را به مقابله با نیروهای
اسرائیل است و شبه‌نظامیان را به مقابله با نیروهای امنیتی در طوباس تشویق کردند. گردان طوباس اقدامات امنیتی را افزایش داد و برخی از شبه‌نظامیان از خانه‌های خود خارج شدند و از شهر دور ماندند. غیث العمری، کارشناس امور تشکیلات خودگردان فلسطین در انستیتو واشنگتن برای سیاست خاور نزدیک، گفت که تشکیلات خودگردان می‌خواهد با عملیات طوباس اعتبار خود را بازیابد، اما همچنین طوباس را «میوه دم دست» دانست زیرا شبه‌نظامیان در آنجا ضعیف‌تر از مناطق دیگر هستند.
فدریکو کولتا (؛ زادهٔ در رم) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای بنفیکا در پست هافبک بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸ سال و زیر ۱۹ سال ایتالیا بازی کرده است. دوران اولیه زندگی. کولتا در ۲۹ مه ۲۰۰۷ در رم به دنیا آمد. او فرزند الساندرو کولتا و فابیانا کولتا است و برادر کوچک‌تر فلاویو کولتا به شمار می‌رود. دوران باشگاهی. به عنوان بازیکن جوان، کولتا به ویگور پرکونتی پیوست. در سال ۲۰۱۶ او به آ.اس. رم در سری آ ملحق شد و در سال ۲۰۲۴ به تیم زیر ۲۰ سال باشگاه
آ ملحق شد و در سال ۲۰۲۴ به تیم زیر ۲۰ سال باشگاه ارتقا یافت. دوران ملی. کولتا بازیکن ملی جوانان ایتالیا است و برای تیم‌های زیر ۱۵ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸ سال و زیر ۱۹ سال ایتالیا بازی کرده است. او در تابستان ۲۰۲۴ به زیر ۱۷ سال کمک کرد تا قهرمانی قهرمانی فوتبال زیر ۱۷ سال اروپا ۲۰۲۴ را به دست آورد. سبک بازی. کولتا در پست هافبک بازی می‌کند و راست‌پا است. روزنامه انگلیسی "گاردین" در سال ۲۰۲۴ نوشت که «بازی او شبیه داویده فراتسی اینتر است، یک خط‌شکن چابک که غریزه و زمان‌بندی‌اش او را در نفوذ به محوطه جریمه
غریزه و زمان‌بندی‌اش او را در نفوذ به محوطه جریمه خطرناک می‌سازد».
پونی کوچولوی من یک خط تولید اسباب‌بازی و یک فرنچایز رسانه‌ای است که توسط شرکت اسباب‌بازی آمریکایی، هاسبرو، توسعه یافته است. نخستین اسباب‌بازی‌های این مجموعه در سال ۱۹۸۱ توسط بونی زکرل، چارلز مونچینگر و استیو داگوانو ساخته و تولید شدند. این اسب‌های کوچک دارای بدن‌ها و یال‌های رنگارنگ و یک نماد منحصربه‌فرد در یک یا هر دو طرف پهلوهای خود هستند. در سه نسخه اخیر این مجموعه، این نمادها با عنوان «نشانه‌های جذاب» (cutie marks) شناخته می‌شوند. پونی کوچولوی من چندین بار با ظاهرهای جدید و مدرن بازسازی شده تا جذابیت
بار با ظاهرهای جدید و مدرن بازسازی شده تا جذابیت خود را برای بازار حفظ کند. هر ظاهر جدید توسط کلکسیونرها و طرفداران این مجموعه، یک «نسل» نامیده می‌شود. این مجموعه عمدتاً دختران جوان را هدف قرار می‌دهد، هرچند در دهه ۲۰۱۰ میلادی، با جذب طرفداران غیرمنتظره‌ای از بزرگسالان، که بیشتر آن‌ها مرد بودند، به یک فرقه مورد توجه تبدیل شد. پس از معرفی اسباب‌بازی اصلی "پونی زیبای من" در سال ۱۹۸۱، خط تولید پونی کوچولوی من در سال ۱۹۸۲ راه‌اندازی شد و در دهه ۱۹۸۰ به محبوبیت بالایی دست یافت. خط تولید اصلی این اسباب‌بازی از
بالایی دست یافت. خط تولید اصلی این اسباب‌بازی از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۲ در ایالات متحده و تا سال ۱۹۹۵ در سطح جهانی ادامه داشت. در این مدت، دو برنامه ویژه پویانمایی، یک فیلم بلند پویانمایی و دو مجموعه پویانمایی تلویزیونی تا سال ۱۹۹۲ تولید شدند. محبوبیت این نسخه در سال ۱۹۹۰ به اوج خود رسید، اما یک سال بعد هاسبرو به دلیل افزایش رقابت، تصمیم گرفت تولید این خط اسباب‌بازی را متوقف کند. در دهه ۱۹۸۰، صد و پنجاه میلیون پونی به فروش رسید. این خط اسباب‌بازی در سال ۱۹۹۷ دوباره احیا شد، اما این نسخه‌ها محبوبیت چندانی کسب
احیا شد، اما این نسخه‌ها محبوبیت چندانی کسب نکردند و تولیدشان در سال ۱۹۹۹ متوقف شد. این برند در سال ۲۰۰۳ با یک احیای موفق‌تر بازگشت که اسباب‌بازی‌های آن شباهت بیشتری به نسخه اصلی داشتند. این نسخه تا سال ۲۰۱۰ حدود ۱۰۰ میلیون اسباب‌بازی در سراسر جهان فروخت. هاسبرو چهارمین نسخه از این فرنچایز رسانه‌ای را در سال ۲۰۱۰ راه‌اندازی کرد که با مجموعه پویانمایی آغاز شد و در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۹ به پایان رسید. این برند در سال ۲۰۱۳ به فروش خرده‌فروشی بیش از ۶۵۰ میلیون دلار و در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ به فروش سالانه بیش از ۱
و در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ به فروش سالانه بیش از ۱ میلیارد دلار دست یافت. هاسبرو پنجمین نسل از اسباب‌بازی‌ها و محصولات مرتبط را از ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۱ عرضه کرد. تاریخچه. پونی زیبای من (۱۹۸۱). "پونی زیبای من" یک مجسمه اسبچه بود که توسط هاسبرو در سال ۱۹۸۱ معرفی شد و خالق آن، تصویرگر بونی زکرل و مجسمه‌ساز چارلز مونچینگر بودند. این مجسمه پلاستیکی سخت، ۱۰ اینچ ارتفاع داشت و می‌توانست گوش‌هایش را تکان دهد، دمش را حرکت دهد و با یک چشم چشمک بزند. پس از نسخه اصلی "پونی زیبای من"، نسخه دیگری با نام "پونی زیبای من و بچه
زیبای من"، نسخه دیگری با نام "پونی زیبای من و بچه زیبا" عرضه شد که یک مجسمه کوچک‌تر از یک اسب «بچه» همراه داشت. در ادامه، نسخه‌های صورتی و زرد از مدل اصلی که نماد معروف نشانه‌های جذاب را روی پهلوهای پونی‌ها داشتند، پیش از عرضه مجسمه‌های "پونی کوچولوی من" وارد بازار شدند. ۱۹۸۲–۱۹۹۲. پس از موفقیت نسبی خط تولید اسباب‌بازی "پونی زیبای من"، هاسبرو در سال ۱۹۸۲ شش نسخه کوچک‌تر و رنگی از این اسباب‌بازی را با نام "پونی کوچولوی من" عرضه کرد. این خط تولید به محصولات بیشتری تحت نام تجاری "پونی کوچولوی من" منجر شد که
بیشتری تحت نام تجاری "پونی کوچولوی من" منجر شد که بعدها به‌طور غیررسمی در میان کلکسیونرها با عنوان «نسل اول» یا «جی۱» شناخته شد. این نسخه از مجموعه در سال ۱۹۹۲ در ایالات متحده متوقف شد، اما تا سال ۱۹۹۵ در سطح بین‌المللی به فروش می‌رسید. پویانمایی‌هایی از اواسط دهه ۱۹۸۰ (مانند برنامه ویژه پویانمایی "پونی کوجولوی من"، "پونی کوچولوی من: فرار از کاترینا"، فیلم "پونی کوچولوی من" و بخش "پونی کوچولوی من" از مجموعه گلچین "پونی کوچولوی من و دوستان") و همچنین "داستان‌های پونی کوچولوی من" از سال ۱۹۹۲، این خط تولید را
پونی کوچولوی من" از سال ۱۹۹۲، این خط تولید را همراهی کردند. ۱۹۹۷–۱۹۹۹. نسخه سال ۱۹۹۷ توسط هسبرو با نام «باغ دوستی» به بازار عرضه شد و کلکسیونرها آن را نسل ۲ نامیدند. این اسب‌ها با طرح‌های جدید، چشمان جواهری و سرهای چرخان تولید شدند و نسبت به مدل‌های سال ۱۹۸۲ کوچک‌تر، لاغرتر و دارای پاهای بلندتری بودند. این خط تولید در ایالات متحده موفق نبود و در سال ۱۹۹۹ متوقف شد، اما برای چندین سال در خارج از کشور ادامه یافت. از آنجایی که نسل دوم در اروپای غربی محبوبیت بیشتری داشت، هاسبرو پس از سال ۱۹۹۸ به تولید و فروش آن
داشت، هاسبرو پس از سال ۱۹۹۸ به تولید و فروش آن در این منطقه ادامه داد. بیشتر این پونی‌ها از نوع پونی‌های زمینی بودند، اما تعداد کمی تک‌شاخ نیز در سطح بین‌المللی ساخته شدند. با وجود اینکه بونی‌های بالدار تولید نشدند، برخی از مدل‌های بزرگسال دارای بال‌های کلیپسی بودند. در اوایل دهه ۲۰۰۰، چند اسب تک‌شاخ با بال‌های کلیپسی (به نام تک‌شاخ‌های جادویی) ساخته شدند. همچنین دو مدل پونی بچه نیز معرفی شدند که هیچ‌کدام در ایالات متحده به فروش نرسیدند. در اروپا، محل اصلی به جای باغ‌های دوستی به پونی‌لند تغییر نام یافت و
به جای باغ‌های دوستی به پونی‌لند تغییر نام یافت و با آغاز خط تولید «جی۳» در سال ۲۰۰۳، تولید آن‌ها متوقف شد. بسیاری از پونی‌هایی که در سال‌های آخر این نسل عرضه شدند، کمیاب محسوب می‌شوند. چندین مجموعه بازی نیز معرفی شد که شامل یک عمارت و یک قلعه بودند. برخی از محصولات دارای مجوز که در اروپا منتشر شدند، شامل عروسک‌های پولیشی دانه‌ای، مجلات، لباس، عطر، کاغذ کادو و کتاب‌های رنگ‌آمیزی بودند. یک بازی سی‌دی-رام برای رایانه شخصی با نام "باغ‌های دوستی" نیز منتشر شد که در آن بازیکن باید از یک پونی مراقبت می‌کرد و در
در آن بازیکن باید از یک پونی مراقبت می‌کرد و در طول بازی، به انجام بازی‌های کوچک می‌پرداخت. برخی از پونی‌های «نسل دوم» به صورت جاکلیدی‌های جداشدنی به فروش می‌رسیدند که شامل مدل‌های مورنینگ گلوری، ساندنس، لایت هارت و آیوی بودند. هر پونی یک شانه داشت که با یک نخ به گردنش متصل بود. پشت بسته‌بندی آن‌ها نوشته شده بود: «نشان‌واره و نام‌های پونی‌ها، علائم تجاری شرکت هاسبرو هستند. حق تکثیر ۱۹۹۸.» این محصولات تحت لیسانس شرکت فان-۴-آل و در چین تولید می‌شدند. "پونی کوچولوی من: باغ‌های دوستی" (۱۹۹۸). پونی کوچولوی من:
من: باغ‌های دوستی" (۱۹۹۸). پونی کوچولوی من: باغ‌های دوستی یک بازی حیوانات خانگی دیجیتال است که توسط استودیوهای آرتک ساخته شده و توسط هاسبرو اینتراکتیو منتشر شده است. ۲۰۰۳–۲۰۰۹. سومین نسخه از "پونی کوچولوی من"، که اغلب به‌طور غیررسمی توسط کلکسیونرها با عنوان «نسل سه» یا «جی۳» شناخته می‌شود، در سال ۲۰۰۳ آغاز به کار کرد. این خط تولید بازسازی‌شده، مخاطبان جوان‌تری را نسبت به نسخه‌های قبلی هدف قرار داده بود. پیش از پایان این نسل در سال ۲۰۰۹، حداقل دو بار تغییرات جزئی در آن اعمال شد. مجموعه‌ای از فیلم‌های
جزئی در آن اعمال شد. مجموعه‌ای از فیلم‌های پویانمایی که به‌طور مستقیم برای ویدیو (عمدتاً توسط شرکت اس‌دی انترتینمنت) تولید می‌شدند، همراه این خط تولید عرضه شدند. ۲۰۱۰–۲۰۲۱. نسخه بعدی "پونی کوچولوی من"، که به‌طور غیررسمی با عنوان «نسل چهارم» شناخته می‌شود، در سال ۲۰۱۰ راه‌اندازی شد. داستان این نسل در مکانی تخیلی به نام اکواستریا اتفاق می‌افتد و شخصیت‌های اصلی آن شامل توایلایت اسپارکل، اسپایک، رینبو دش، پینکی پای، اپل‌جک، رریتی و فلاترشای هستند. مجموعه تلویزیونی ، فیلم پونی کوچولوی من و سایر رسانه‌های مرتبط،
، فیلم پونی کوچولوی من و سایر رسانه‌های مرتبط، این خط تولید را همراهی می‌کنند. موفقیت مجموعه تلویزیونی، باعث ایجاد یک فندوم در میان بزرگسالان شد. ، یک اسپین‌آف انسان‌گونه از این مجموعه، در سال ۲۰۱۳ راه‌اندازی شد. "اسب کوچک من: زندگی پونی"، یک مجموعه کمدی اسپین‌آف است که در سال ۲۰۲۰ با سبکی جدید از پویانمایی منتشر شد. ۲۰۲۱–اکنون. هاسبرو در فوریه ۲۰۲۱، آغاز خط تولید اسباب‌بازی «نسل پنج» کنونی را با یک فیلم پویانمایی سه‌بعدی (تولید شده توسط انترتینمنت وان و پویانمایی‌شده توسط بولدر مدیا) و یک مجموعه تلویزیونی