payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شاتل-قنطورس هموار کرد. طراحی. در ۳۰ اوت ۱۹۸۲، جلسه‌ای با حضور نمایندگان مراکز ناسا و پیمانکاران قنطورس در مقر جنرال داینامیکس در سن دیگو برگزار شد تا الزامات پروژه مورد بحث قرار گیرد. محدودیت اصلی این بود که هم ماهواره و هم مرحله فوقانی قنطورس باید در داخل محفظه بار شاتل فضایی جای می‌گرفتند که می‌توانست بارهایی تا طول و عرض را در خود جای دهد. هرچه قنطورس بلندتر بود، فضای کمتری برای محموله باقی می‌ماند و بالعکس. از این محدودیت، دو نسخه جدید از قنطورس پدید آمد: قنطورس جی و قنطورس جی-پرایم. قنطورس جی برای
آمد: قنطورس جی و قنطورس جی-پرایم. قنطورس جی برای مأموریت‌های نیروی هوایی آمریکا، به‌ویژه برای قرار دادن ماهواره‌ها در مدارهای زمین‌ایستا، در نظر گرفته شده بود و هزینه ۲۶۹ میلیون دلاری (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۲) برای طراحی و توسعه آن به صورت ۵۰–۵۰ با نیروی هوایی تقسیم شد. این نسخه طول داشت که امکان حمل محموله‌های بزرگ نیروی هوایی تا طول را فراهم می‌کرد. وزن خشک آن و وزن با سوخت کامل آن بود. قنطورس جی-پرایم برای مأموریت‌های فضای ژرف طراحی شده بود و طول داشت که به آن امکان حمل پیشران بیشتر را می‌داد، اما طول
به آن امکان حمل پیشران بیشتر را می‌داد، اما طول محموله را به محدود می‌کرد. وزن خشک قنطورس جی-پرایم و وزن با سوخت کامل آن بود. این دو نسخه بسیار شبیه به هم بودند و ۸۰ درصد از قطعاتشان یکسان بود. مرحله قنطورس جی-پرایم دارای دو موتور RL10-3-3A بود که هر کدام نیروی پیشرانی معادل و تکانه ویژه ۴۴۶٫۴ ثانیه با نسبت سوخت ۵ به ۱ داشتند. مرحله قنطورس جی دارای دو موتور RL10-3-3B بود که هر کدام نیروی پیشرانی معادل و تکانه ویژه ۴۴۰٫۴ ثانیه با نسبت سوخت ۶ به ۱ داشتند. این موتورها قابلیت راه‌اندازی مجدد پس از دوره‌های
این موتورها قابلیت راه‌اندازی مجدد پس از دوره‌های طولانی حرکت بدون نیروی محرکه در فضا را داشتند و از یک سامانه فعال‌سازی گیمبال هیدرولیکی بهره می‌بردند که نیروی خود را از توربوپمپ می‌گرفت. الکترونیک هوانوردی قنطورس جی و جی-پرایم مشابه نسخه استاندارد قنطورس بود و همچنان در ماژول تجهیزات جلویی نصب می‌شد. این سیستم‌ها از یک واحد کامپیوتر دیجیتال ۲۴-بیتی ساخت شرکت تله‌داین با ۱۶ کیلوبایت رم برای کنترل هدایت و ناوبری استفاده می‌کردند. مخزن تحت فشار فولادی آن‌ها نیز مشابه نسخه استاندارد بود، اما عایق‌بندی بیشتری
مشابه نسخه استاندارد بود، اما عایق‌بندی بیشتری شامل یک پوشش فومی دو لایه بر روی دیواره جلویی و یک سپر تابشی سه لایه داشت. تغییرات دیگر شامل آداپتورهای اتصال جدید در جلو و عقب؛ یک سامانه جدید برای پر کردن، تخلیه و رهاسازی پیشران؛ و یک فرستنده باند اس و سامانه RF سازگار با سامانه TDRS بود. تلاش قابل توجهی برای ایمن‌سازی قنطورس انجام شد که شامل قطعات جایگزین (redundant) برای غلبه بر نقص‌های احتمالی و یک سامانه تخلیه، رهاسازی و تهویه پیشران بود تا در مواقع اضطراری بتوان پیشران‌ها را تخلیه کرد. هر دو نسخه در
بتوان پیشران‌ها را تخلیه کرد. هر دو نسخه در «سامانه پشتیبانی یکپارچه قنطورس» (CISS)، یک سازه آلومینیومی ، قرار می‌گرفتند که ارتباطات بین شاتل فضایی و مرحله فوقانی قنطورس را مدیریت می‌کرد. این سامانه به حداقل رساندن تغییرات در شاتل فضایی کمک می‌کرد. پس از باز شدن درهای محفظه بار، CISS به میزان ۴۵ درجه می‌چرخید تا در موقعیت آماده برای پرتاب قنطورس قرار گیرد. پس از بیست دقیقه، قنطورس توسط مجموعه‌ای از دوازده فنر مارپیچی با کورس حرکتی ، که به حلقه جداسازی Super*Zip معروف بود، پرتاب می‌شد. سپس مرحله فوقانی
معروف بود، پرتاب می‌شد. سپس مرحله فوقانی قنطورس با سرعتی معادل به مدت ۴۵ دقیقه حرکت می‌کرد تا در فاصله‌ای ایمن از شاتل فضایی، سوزش اصلی خود را آغاز کند. برای اکثر مأموریت‌ها، تنها یک مرحله سوزش مورد نیاز بود. پس از اتمام سوزش، فضاپیما از مرحله فوقانی قنطورس جدا می‌شد، که همچنان می‌توانست برای جلوگیری از برخورد با فضاپیما مانور دهد. تمام اتصالات الکتریکی بین مدارگرد و قنطورس از طریق CISS مسیریابی می‌شد. نیروی الکتریکی قنطورس توسط یک باتری نقره-روی تأمین می‌شد. نیروی CISS نیز توسط دو باتری تأمین می‌گردید. از
نیروی CISS نیز توسط دو باتری تأمین می‌گردید. از آنجا که CISS به مدارگرد نیز متصل بود، این ساختار دارای افزونگی دو-خطا (two-failure redundancy) بود. وزن CISS برای قنطورس جی و برای قنطورس جی-پرایم بود. CISS کاملاً قابل استفاده مجدد برای ده پرواز بود و به زمین بازگردانده می‌شد. شاتل‌های فضایی چلنجv و آتلانتیس برای حمل CISS اصلاح شدند. این تغییرات شامل لوله‌کشی اضافی برای بارگیری و تخلیه پیشران‌های کرایوژنیک قنطورس و کنترل‌هایی در عرشه پرواز عقبی برای بارگیری و نظارت بر مرحله فوقانی قنطورس بود. تا ژوئن ۱۹۸۱،
و نظارت بر مرحله فوقانی قنطورس بود. تا ژوئن ۱۹۸۱، مرکز تحقیقاتی لوئیس چهار قرارداد برای قنطورس جی-پرایم به ارزش کل ۷٬۴۸۳٬۰۰۰ دلار (معادل در ۱۹۸۲) منعقد کرده بود: جنرال داینامیکس برای توسعه راکت‌های قنطورس؛ تله‌داین برای کامپیوتر و مالتی‌پلکسرها؛ هانی‌ول برای سیستم‌های هدایت و ناوبری؛ و پرت اند ویتنی برای چهار موتور RL10A-3-3A. مدیریت. کریستوفر سی. کرفت جونیور، ویلیام آر. لوکاس و ریچارد جی. اسمیت، مدیران به ترتیب مرکز فضایی جانسون، مرکز پروازهای فضایی مارشال و مرکز فضایی کندی، از تصمیم ستاد ناسا برای
مارشال و مرکز فضایی کندی، از تصمیم ستاد ناسا برای واگذاری پروژه شاتل-قنطورس به مرکز تحقیقاتی لوئیس ناراضی بودند. آن‌ها در نامه‌ای به تاریخ ژانویه ۱۹۸۱ به الن ام. لاولیس، سرپرست وقت ناسا، استدلال کردند که مدیریت پروژه شاتل-قنطورس باید به مرکز پروازهای فضایی مارشال واگذار شود که تجربه‌ای در زمینه پیشران‌های کرایوژنیک و تجربه بیشتری با شاتل فضایی داشت؛ سیستمی که این سه مدیر آن را پیچیده می‌دانستند و معتقد بودند تنها مراکز آن‌ها آن را به خوبی درک می‌کنند. مهندسان در مرکز تحقیقاتی لوئیس دیدگاه متفاوتی داشتند.
در مرکز تحقیقاتی لوئیس دیدگاه متفاوتی داشتند. مدیر مرکز تحقیقاتی لوئیس، جان اف. مک‌کارتی جونیور، در ماه مارس به لاولیس نامه نوشت و دلایلی را ارائه داد که چرا مرکز تحقیقاتی لوئیس بهترین انتخاب بود: این مرکز پروژه ارزیابی امکان‌پذیری اتصال شاتل فضایی به قنطورس را رهبری کرده بود؛ تجربه بیشتری با قنطورس نسبت به هر مرکز دیگری در ناسا داشت؛ قنطورس را توسعه داده بود؛ پروژه تایتان-قنطورس را که در آن قنطورس به بوستر تایتان ۳ متصل می‌شد، مدیریت کرده بود؛ از طریق پروژه‌های سرویر، وایکینگ و وویجر با کاوشگرهای فضایی
سرویر، وایکینگ و وویجر با کاوشگرهای فضایی تجربه داشت؛ و نیروی کار بسیار ماهری داشت که در آن میانگین سابقه کار مهندسان سیزده سال بود. در مه ۱۹۸۱، لاولیس تصمیم خود را مبنی بر واگذاری مدیریت پروژه به مرکز تحقیقاتی لوئیس به لوکاس اطلاع داد. در نوامبر ۱۹۸۲، اندرو استوفان، مدیر مرکز تحقیقاتی لوئیس، و لو آلن، مدیر آزمایشگاه پیش‌رانش جت (JPL)، تفاهم‌نامه همکاری در مورد پروژه "گالیلئو" را امضا کردند؛ JPL مسئول طراحی و مدیریت مأموریت بود و مرکز تحقیقاتی لوئیس مسئول یکپارچه‌سازی فضاپیمای "گالیلئو" با قنطورس و شاتل
یکپارچه‌سازی فضاپیمای "گالیلئو" با قنطورس و شاتل فضایی بود. آینده مرکز تحقیقاتی لوئیس در دهه‌های ۱۹۷۰ و اوایل ۱۹۸۰ نامشخص بود. لغو پروژه موتور راکت هسته‌ای نروا باعث یک دور تعدیل نیرو در دهه ۱۹۷۰ شده بود و بسیاری از مهندسان باتجربه‌تر تصمیم به بازنشستگی گرفته بودند. بین سال‌های ۱۹۷۱ و ۱۹۸۱، تعداد کارکنان از ۴٬۲۰۰ نفر به ۲٬۶۹۰ نفر کاهش یافت. در سال ۱۹۸۲، کارکنان متوجه شدند که دولت ریگان در حال بررسی تعطیلی این مرکز است و آن‌ها کمپین شدیدی را برای نجات آن به راه انداختند. کارکنان کمیته‌ای برای نجات مرکز
به راه انداختند. کارکنان کمیته‌ای برای نجات مرکز تشکیل دادند و شروع به لابی‌گری در کنگره کردند. این کمیته از سناتور اوهایو جان گلن و نمایندگان مری رز اوکار، هوارد متزنباوم، دونالد جی. پیز و لوئیس استوکس برای تلاش‌هایشان در متقاعد کردن کنگره برای باز نگه داشتن مرکز کمک گرفت. مک‌کارتی در ژوئیه ۱۹۸۲ بازنشسته شد و اندرو استوفان مدیر مرکز تحقیقاتی لوئیس شد. او یک مدیر وابسته در ستاد ناسا بود که مشارکتش با قنطورس به سال ۱۹۶۲ بازمی‌گشت و در دهه ۱۹۷۰ ریاست دفاتر اطلس-قنطورس و تایتان-قنطورس را بر عهده داشت. تحت
اطلس-قنطورس و تایتان-قنطورس را بر عهده داشت. تحت مدیریت استوفان، بودجه مرکز تحقیقاتی لوئیس از ۱۳۳ میلیون دلار در سال ۱۹۷۹ (معادل میلیون دلار در ۱۹۷۹) به ۱۸۸ میلیون دلار در سال ۱۹۸۵ (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۵) افزایش یافت. این امر برای اولین بار در ۲۰ سال گذشته امکان افزایش کارکنان را فراهم کرد و ۱۹۰ مهندس جدید استخدام شدند. در این فرایند، مرکز تحقیقاتی لوئیس از تحقیقات بنیادی فاصله گرفت و درگیر مدیریت پروژه‌های بزرگی مانند شاتل-قنطورس شد. ویلیام اچ. رابینز در ژوئیه ۱۹۸۳ به عنوان رئیس دفتر پروژه شاتل-قنطورس
ژوئیه ۱۹۸۳ به عنوان رئیس دفتر پروژه شاتل-قنطورس در مرکز تحقیقاتی لوئیس منصوب شد. بیشتر تجربه او با پروژه نروا بود و این اولین تجربه او با قنطورس بود، اما او یک مدیر پروژه باتجربه بود. او امور اداری و مالی پروژه را مدیریت می‌کرد. ورنون ویرز معاون او بود. سرگرد نیروی هوایی ویلیام فایلز نیز به عنوان معاون مدیر پروژه منصوب شد. او شش افسر نیروی هوایی را با خود آورد که نقش‌های کلیدی را در دفتر پروژه بر عهده گرفتند. مارتی وینکلر برنامه شاتل-قنطورس را در جنرال داینامیکس رهبری می‌کرد. استیون وی. سابو، که از سال
رهبری می‌کرد. استیون وی. سابو، که از سال ۱۹۶۳ روی قنطورس کار کرده بود، رئیس بخش مهندسی حمل‌ونقل فضایی مرکز تحقیقاتی لوئیس بود و مسئول جنبه‌های فنی فعالیت‌های مربوط به یکپارچه‌سازی شاتل فضایی و قنطورس، از جمله سیستم‌های پیشرانش، فشار، سازه، الکتریکی، هدایت، کنترل و تله‌متری بود. ادوین ماکلی مسئول دفتر یکپارچه‌سازی مأموریت بود که مسئولیت محموله‌ها را بر عهده داشت. فرانک اسپورلاک طراحی مسیر مأموریت را مدیریت می‌کرد و جو نیبردینگ مسئولیت گروه شاتل-قنطورس را در بخش مهندسی حمل‌ونقل فضایی بر عهده گرفت. اسپورلاک و
مهندسی حمل‌ونقل فضایی بر عهده گرفت. اسپورلاک و نیبردینگ بسیاری از مهندسان جوان را استخدام کردند و به پروژه شاتل-قنطورس ترکیبی از جوانی و تجربه بخشیدند. پروژه شاتل-قنطورس باید برای پرتاب در مه ۱۹۸۶، یعنی تنها سه سال بعد، آماده می‌شد. هزینه تأخیر در پروژه حدود ۵۰ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۶) تخمین زده می‌شد. عدم موفقیت در رسیدن به این مهلت به معنای یک سال انتظار دیگر بود تا سیارات دوباره در موقعیت مناسب قرار گیرند. این پروژه یک لوگوی مأموریت را به کار گرفت که یک قنطورس اساطیری را در حال خروج از
کار گرفت که یک قنطورس اساطیری را در حال خروج از شاتل فضایی و پرتاب یک تیر به سوی ستارگان به تصویر می‌کشید. لری راس، مدیر سیستم‌های پرواز فضایی در مرکز تحقیقاتی لوئیس، این لوگو را بر روی سربرگ‌های پروژه و یادگاری‌هایی مانند زیرلیوانی و دکمه‌های تبلیغاتی حک کرد. یک تقویم ویژه پروژه شاتل-قنطورس تولید شد که ۲۸ ماه را از ژانویه ۱۹۸۴ تا آوریل ۱۹۸۶ پوشش می‌داد. روی جلد آن لوگوی پروژه به همراه شعار پروژه، که از فیلم "راکی ۳" وام گرفته شده بود، به چشم می‌خورد: «برو برایش!» (Go for it!) در مورد یکپارچه‌سازی قنطورس
برایش!» (Go for it!) در مورد یکپارچه‌سازی قنطورس با شاتل فضایی، دو رویکرد ممکن وجود داشت: به عنوان یک «عنصر» یا یک «محموله». عناصر، اجزای تشکیل‌دهنده شاتل فضایی مانند مخزن خارجی و بوسترهای سوخت جامد شاتل فضایی بودند؛ در حالی که محموله چیزی بود که به فضا حمل می‌شد، مانند یک ماهواره. تفاهم‌نامه همکاری سال ۱۹۸۱ بین مرکز فضایی جانسون و مرکز تحقیقاتی لوئیس، قنطورس را به عنوان یک «عنصر» تعریف کرد. مهندسان در مرکز تحقیقاتی لوئیس در ابتدا ترجیح می‌دادند که آن را «محموله» اعلام کنند، زیرا زمان کوتاه بود و این کار
اعلام کنند، زیرا زمان کوتاه بود و این کار میزان دخالت مرکز فضایی جانسون در کارشان را به حداقل می‌رساند. قنطورس در سال ۱۹۸۳ به عنوان محموله اعلام شد، اما معایب آن به زودی آشکار شد. وضعیت محموله در ابتدا برای قطعات بار بی‌اثر طراحی شده بود. انطباق با الزامات این وضعیت منجر به صدور یک سری معافیت ایمنی شد. دشواری انطباق با این الزامات توسط مرکز فضایی جانسون که موارد بیشتری را برای قنطورس اضافه کرد، دوچندان شد. هر دو مرکز می‌خواستند قنطورس را تا حد امکان ایمن کنند، اما در مورد اینکه چه توازن‌هایی قابل قبول است،
اما در مورد اینکه چه توازن‌هایی قابل قبول است، اختلاف نظر داشتند. آماده‌سازی. دو مأموریت شاتل-قنطورس برنامه‌ریزی شده بود: اس‌تی‌اس-۶۱-اف برای "اولیس" با شاتل فضایی "چلنجر" در ۱۵ مه ۱۹۸۶، و اس‌تی‌اس-۶۱-جی برای "گالیلئو" با شاتل فضایی "آتلانتیس" در ۲۰ مه. خدمه در مه ۱۹۸۵ منصوب شدند: فرماندهی اس‌تی‌اس-۶۱-اف بر عهده فردریک هاوک، با خلبانی روی دی. بریجز جونیور و متخصصان مأموریت جان ام. لانج و دیوید سی. هیلمرز بود. فرماندهی اس‌تی‌اس-۶۱-جی بر عهده دیوید ام. واکر، با خلبانی رونالد جی. گریبی و متخصصان مأموریت جیمز
با خلبانی رونالد جی. گریبی و متخصصان مأموریت جیمز ون هوفتن و جان ام. فابیان بود که در سپتامبر با نورمن تاگارد جایگزین شد. هاوک علاوه بر فرماندهی اس‌تی‌اس-۶۱-اف، افسر پروژه شاتل-قنطورس در دفتر فضانوردان نیز بود. او و واکر در جلسات کلیدی مدیریت ارشد پروژه شرکت می‌کردند که برای فضانوردان امری غیرمعمول بود. خدمه‌های چهار نفره، کوچک‌ترین خدمه‌ها از زمان اس‌تی‌اس-۶ در آوریل ۱۹۸۳ بودند و قرار بود به مداری با ارتفاع کم (۱۷۰ کیلومتر) پرواز کنند که بالاترین مداری بود که شاتل فضایی با یک قنطورس با سوخت کامل می‌توانست
که شاتل فضایی با یک قنطورس با سوخت کامل می‌توانست به آن دست یابد. قنطورس به‌طور دوره‌ای هیدروژن در حال جوش را تخلیه می‌کرد تا فشار داخلی مناسب را حفظ کند. نرخ بالای تبخیر هیدروژن از قنطورس به این معنی بود که استقرار هرچه سریع‌تر آن برای اطمینان از داشتن سوخت کافی ضروری بود. استقرار محموله‌ها معمولاً برای روز اول برنامه‌ریزی نمی‌شد تا به فضانوردانی که دچار سندروم سازگاری با فضا می‌شدند، فرصت بهبودی داده شود. برای جلوگیری از این موضوع و فراهم کردن امکان استقرار محموله حتی ۷ ساعت پس از پرتاب، هر دو خدمه
استقرار محموله حتی ۷ ساعت پس از پرتاب، هر دو خدمه کاملاً از فضانوردانی تشکیل شده بودند که حداقل یک بار قبلاً به فضا سفر کرده و مشخص شده بود که از این سندروم رنج نمی‌برند. این دو پرتاب تنها یک پنجره پرتاب یک ساعته داشتند و فقط پنج روز بین آن‌ها فاصله بود. به همین دلیل، از دو سکوی پرتاب استفاده می‌شد: سکوی پرتاب ۳۹اِی برای اس‌تی‌اس-۶۱-جی و "آتلانتیس" و سکوی پرتاب ۳۹بی برای اس‌تی‌اس-۶۱-اف و "چلنجر". سکوی ۳۹بی به تازگی برای پشتیبانی از شاتل فضایی بازسازی شده بود. اولین قنطورس جی-پرایم با نام SC-1، در ۱۳ اوت
بود. اولین قنطورس جی-پرایم با نام SC-1، در ۱۳ اوت ۱۹۸۵ از کارخانه جنرال داینامیکس در کرنی مسا، سن دیگو رونمایی شد. موسیقی متن "جنگ ستارگان" پخش شد، جمعیتی ۳۰۰ نفره که عمدتاً کارمندان جنرال داینامیکس بودند حضور داشتند و فضانوردان فابیان، واکر و هاوک نیز در میان آن‌ها بودند و مقامات سخنرانی کردند. سپس SC-1 به مرکز فضایی کندی منتقل شد و در آنجا به CISS-1 که دو ماه قبل رسیده بود، متصل شد. SC-2 و CISS-2 نیز در ماه نوامبر به آنجا رسیدند. نیروی هوایی ایالات متحده تأسیسات یکپارچه‌سازی محموله شاتل خود را در پایگاه
تأسیسات یکپارچه‌سازی محموله شاتل خود را در پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال در ماه‌های نوامبر و دسامبر در دسترس قرار داد تا SC-1 و SC-2 بتوانند همزمان پردازش شوند. مشکلی در نشانگر سطح پیشران در مخزن اکسیژن SC-1 شناسایی شد که به سرعت طراحی مجدد، ساخته و نصب گردید. همچنین مشکلی در شیرهای تخلیه وجود داشت که پیدا و اصلاح شد. شاتل-قنطورس در نوامبر ۱۹۸۵ توسط جسی مور، مدیر وابسته ناسا، به عنوان «آماده پرواز» تأیید شد. مرکز فضایی جانسون متعهد به بلند کردن ۶۵۰۰۰ پوند بار شده بود، اما مهندسان مرکز تحقیقاتی لوئیس آگاه
بار شده بود، اما مهندسان مرکز تحقیقاتی لوئیس آگاه بودند که شاتل فضایی بعید است بتواند این مقدار را بلند کند. برای جبران، مرکز تحقیقاتی لوئیس مقدار پیشران در قنطورس را کاهش داد. این کار تعداد روزهای ممکن برای پرتاب را تنها به شش روز محدود کرد. نیبردینگ که نگران بود این تعداد بسیار کم باشد، در ارائه‌ای به مقامات کلیدی مدیریتی، از مور خواست تا موتورهای شاتل فضایی با توان ۱۰۹ درصد کار کنند. مور این درخواست را با وجود مخالفت نمایندگان مرکز پروازهای فضایی مارشال و مرکز فضایی جانسون که حاضر بودند، تأیید کرد.
و مرکز فضایی جانسون که حاضر بودند، تأیید کرد. فضانوردان مأموریت‌های شاتل-قنطورس را پرخطرترین مأموریت‌های شاتل فضایی تا آن زمان می‌دانستند، و به قنطورس لقب «ستاره مرگ» داده بودند. مسئله اصلی ایمنی که آنها را نگران می‌کرد، مربوط به اتفاقی بود که در صورت مأموریت اضطراری، یعنی شکست سیستم‌های شاتل فضایی در رساندن آنها به مدار، رخ می‌داد. در آن صورت، خدمه باید پیشران قنطورس را تخلیه کرده و برای فرود تلاش می‌کردند. این مانور بسیار خطرناک و در عین حال یک وضعیت اضطراری بسیار بعید بود (در واقع، وضعیتی که هرگز در طول
بسیار بعید بود (در واقع، وضعیتی که هرگز در طول عمر برنامه شاتل فضایی رخ نداد). در چنین شرایط اضطراری، تمام پیشران می‌توانست در ۲۵۰ ثانیه از طریق شیرهایی در دو طرف بدنه شاتل فضایی تخلیه شود، اما نزدیکی آنها به موتورهای اصلی و سامانه مانور مداری برای فضانوردان نگران‌کننده بود، زیرا آنها از نشت سوخت و انفجار می‌ترسیدند. سپس مدارپیمای شاتل فضایی باید با قنطورس که هنوز در آن بود فرود می‌آمد و مرکز ثقل آن عقب‌تر از هر مأموریت قبلی قرار می‌گرفت. هاوک و جان یانگ، فضانوردی که رئیس دفتر شاتل بود، نگرانی‌های خود را
فضانوردی که رئیس دفتر شاتل بود، نگرانی‌های خود را به هیئت کنترل پیکربندی مرکز فضایی جانسون بردند که این هیئت خطر را قابل قبول دانست. مهندسان مرکز تحقیقاتی لوئیس، JPL و جنرال داینامیکس نگرانی‌های فضانوردان در مورد هیدروژن مایع را رد کردند و اشاره کردند که خود شاتل فضایی با هیدروژن مایع کار می‌کند و در زمان پرتاب، مخزن خارجی شاتل فضایی ۲۵ برابر مقدار سوخت حمل شده توسط قنطورس را در خود دارد. هاوک که از تأیید قنطورس توسط هیئت شگفت‌زده شده بود، به خدمه خود فرصت داد تا با حمایت او از مأموریت کناره‌گیری کنند، اما
تا با حمایت او از مأموریت کناره‌گیری کنند، اما هیچ‌کس این پیشنهاد را نپذیرفت. لغو پروژه. در ۲۸ ژانویه ۱۹۸۶، "چلنجر" در مأموریت اس‌تی‌اس-۵۱-ال پرتاب شد. نقص در بوستر سوخت جامد سمت راست در ثانیه ۷۳ پرواز، باعث متلاشی شدن "چلنجر" و مرگ هر هفت خدمه آن شد. فاجعه شاتل فضایی چلنجر در آن زمان بدترین فاجعه فضایی آمریکا بود. تیم قنطورس که بسیاری از آنها شاهد این فاجعه بودند، ویران شدند. در ۲۰ فوریه، مور دستور به تعویق انداختن مأموریت‌های "گالیلئو" و "اولیس" را صادر کرد. تعداد زیادی از پرسنل کلیدی درگیر تحلیل این
کرد. تعداد زیادی از پرسنل کلیدی درگیر تحلیل این سانحه بودند و امکان ادامه دو مأموریت وجود نداشت. آنها لغو نشدند، اما اولین زمانی که می‌توانستند پرواز کنند، سیزده ماه بعد بود. مهندسان به انجام آزمایش‌ها ادامه دادند و کاوشگر "گالیلئو" به تأسیسات پردازش عمودی در مرکز فضایی کندی منتقل شد و در آنجا به قنطورس متصل گردید. از چهار بازبینی ایمنی مورد نیاز برای مأموریت‌های شاتل-قنطورس، سه مورد تکمیل شده بود، هرچند برخی مسائل ناشی از دو بازبینی آخر هنوز حل نشده باقی مانده بودند. بازبینی نهایی در ابتدا برای اواخر
مانده بودند. بازبینی نهایی در ابتدا برای اواخر ژانویه برنامه‌ریزی شده بود. برخی تغییرات ایمنی دیگر در قنطورس‌های G که برای نیروی هوایی ساخته می‌شدند، اعمال شده بود، اما به دلیل ضرب‌الاجل سختگیرانه به SC-1 و SC-2 نرسیده بودند. پس از فاجعه، ۷۵ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۶) برای بهبود ایمنی قنطورس اختصاص یافت. اگرچه کاملاً بی‌ارتباط با سانحه بود، "چلنجر" بلافاصله پس از افزایش توان به ۱۰۴ درصد متلاشی شده بود. این امر به این تصور در مراکز فضایی جانسون و پروازهای فضایی مارشال دامن زد که افزایش توان به
و پروازهای فضایی مارشال دامن زد که افزایش توان به ۱۰۹ درصد بسیار پرخطر است. در عین حال، مهندسان در مرکز لوئیس آگاه بودند که بهبودهای ایمنی در شاتل فضایی محتمل است و این امر تنها به وزن آن خواهد افزود. بدون توان ۱۰۹ درصدی، بعید به نظر می‌رسید که شاتل بتواند قنطورس را بلند کند. در ماه مه، مجموعه‌ای از جلسات با حضور مهندسان ناسا و صنعت هوافضا در مرکز تحقیقاتی لوئیس برگزار شد که در آن مسائل ایمنی پیرامون قنطورس مورد بحث قرار گرفت. جلسه نتیجه گرفت که قنطورس قابل اعتماد و ایمن است. با این حال، در جلسه‌ای در مقر
اعتماد و ایمن است. با این حال، در جلسه‌ای در مقر ناسا در ۲۲ مه، هاوک استدلال کرد که قنطورس درجه‌ای غیرقابل قبول از ریسک را به همراه دارد. بازبینی توسط کمیته تخصیص اعتبارات مجلس نمایندگان به ریاست بولند توصیه کرد که پروژه شاتل-قنطورس لغو شود. در ۱۹ ژوئن، فلچر پروژه را لغو کرد. این امر تنها تا حدی به دلیل افزایش ریسک‌گریزی مدیریت ناسا در پی فاجعه "چلنجر" بود. مدیریت ناسا همچنین پول و نیروی انسانی مورد نیاز برای بازگرداندن شاتل فضایی به پرواز را در نظر گرفت و به این نتیجه رسید که منابع کافی برای حل مشکلات
و به این نتیجه رسید که منابع کافی برای حل مشکلات باقی‌مانده شاتل-قنطورس نیز وجود ندارد. نامه‌های خاتمه کار برای مراکز ناسا و پیمانکاران اصلی، از جمله جنرال داینامیکس، هانی‌ول، تله‌داین و پرت اند ویتنی ارسال شد و بیش از ۲۰۰ دستور توقف کار صادر گردید. بیشتر کارها تا ۳۰ سپتامبر به پایان رسید و تمام کارها تا پایان سال تکمیل شد. اجازه دادن به ادامه کار تا پایان، سرمایه‌گذاری در فناوری را حفظ کرد. مراکز ناسا و پیمانکاران اصلی اسناد پروژه را در سپتامبر و اکتبر ۱۹۸۶ در مرکز داده‌های مهندسی قنطورس ناسا بایگانی
۱۹۸۶ در مرکز داده‌های مهندسی قنطورس ناسا بایگانی کردند و نیروی هوایی ایالات متحده سخت‌افزار پروازی را برای استفاده با تایتان از ناسا خریداری کرد. ناسا و نیروی هوایی ۴۷۲٫۸ میلیون دلار (معادل دلار در ۱۹۸۶) برای توسعه شاتل-قنطورس و ۴۱۱ میلیون دلار (معادل دلار در ۱۹۸۶) برای سه مجموعه سخت‌افزار پروازی هزینه کرده بودند. تعطیلی پروژه ۷۵ میلیون دلار دیگر (معادل دلار در ۱۹۸۶) هزینه دربرداشت؛ بنابراین، در مجموع ۹۵۹ میلیون دلار (معادل دلار در ۱۹۸۶) هزینه شده بود. میراث. "گالیلئو" تا ۱۷ اکتبر ۱۹۸۹ پرتاب نشد و در
میراث. "گالیلئو" تا ۱۷ اکتبر ۱۹۸۹ پرتاب نشد و در مأموریت اس‌تی‌اس-۳۴ با استفاده از IUS به فضا رفت. این فضاپیما به جای دو سال، شش سال طول کشید تا به مشتری برسد، زیرا مجبور شد برای کسب سرعت کافی برای رسیدن به مشتری، از کنار زهره و دو بار از کنار زمین عبور کند. این تأخیر مأموریت را به خطر انداخت. هنگامی که JPL تلاش کرد تا از آنتن با بهره بالای "گالیلئو" استفاده کند، مشخص شد که آسیب دیده است؛ به احتمال زیاد به دلیل لرزش در حین حمل و نقل زمینی بین JPL و مرکز فضایی کندی که سه بار انجام شده بود، اما احتمالاً در
کندی که سه بار انجام شده بود، اما احتمالاً در حین پرتاب سخت با IUS نیز آسیب دیده بود. آسیب به پوشش آنادایزینگ تیتانیوم و روان‌کار خشک تیتانیومی به این معنی بود که ممکن است فلز لخت با فلز لخت تماس پیدا کرده باشد و در مدت زمان طولانی که در خلأ فضا قرار داشت، ممکن است دچار جوشکاری سرد شده باشد. علت هرچه بود، آنتن باز نشد و غیرقابل استفاده ماند. مجبور شدند از یک آنتن با بهره پایین استفاده کنند که به شدت میزان داده‌هایی را که فضاپیما می‌توانست ارسال کند، کاهش داد. دانشمندان پروژه "اولیس" مجبور شدند حتی بیشتر
داد. دانشمندان پروژه "اولیس" مجبور شدند حتی بیشتر منتظر بمانند؛ فضاپیمای "اولیس" با استفاده از IUS و ماژول کمک به محموله در مأموریت اس‌تی‌اس-۴۱ در ۶ اکتبر ۱۹۹۰ پرتاب شد. نیروی هوایی ایالات متحده طبقه فوقانی قنطورس جی-پرایم را با بوستر تایتان ادغام کرد تا تایتان ۴ را تولید کند که اولین پرواز خود را در سال ۱۹۹۴ انجام داد. در طول ۱۸ سال بعد، تایتان ۴ با قنطورس جی-پرایم، هجده ماهواره نظامی را در مدار قرار داد. در سال ۱۹۹۷، ناسا از آن برای پرتاب کاوشگر "کاسینی-هویگنس" به سوی زحل استفاده کرد. یک قنطورس جی-پرایم
به سوی زحل استفاده کرد. یک قنطورس جی-پرایم سال‌ها در مرکز فضایی و راکتی ایالات متحده در هانتسویل، آلاباما به نمایش گذاشته شده بود. در سال ۲۰۱۶، این مرکز تصمیم گرفت آن را برای ایجاد فضای لازم برای یک نمایشگاه بازطراحی‌شده در فضای باز جابجا کند و آن را به مرکز تحقیقاتی گلن ناسا (که مرکز تحقیقاتی لوئیس در ۱ مارس ۱۹۹۹ به این نام تغییر یافته بود) منتقل کرد. این راکت رسماً در ۶ مه ۲۰۱۶ در یک نمایشگاه فضای باز قرار گرفت. این کار پس از مراسمی با حضور چهل نفر از کارکنان بازنشسته ناسا و پیمانکاران که سی سال پیش روی
بازنشسته ناسا و پیمانکاران که سی سال پیش روی این راکت کار کرده بودند، و همچنین مقامات رسمی از جمله مدیر مرکز گلن، جنت کاوندی، مدیر سابق مرکز گلن، لارنس جی. راس، و مدیر سابق مأموریت تایتان ۴ نیروی هوایی، سرهنگ النا اوبرگ، انجام شد.
رحیم شوقی چهارده (زاده ۱۳۶۳ : کاچا چهارده، گیلان) شهردار کلانشهر رشت است. تحصیلات. رحیم شوقی چهارده دارای مدرک کارشناسی عمران، کارشناسی ارشد عمران با گرایش سازه، و دکترای جغرافیا با گرایش برنامه‌ریزی روستایی است. سوابق شغلی. از جمله مهم‌ترین مسئولیت‌های رحیم شوقی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
پاماکین () یک داروی ۸-آمینوکینولین است که پیش‌تر برای درمان مالاریا استفاده می‌شد. این دارو ارتباط نزدیکی با پریماکین دارد. کاربرد. پاماکین علیه هیپنوزوئیت‌های مالاریای عودکننده (P. vivax و P. ovale) مؤثر است؛ و برخلاف پریماکین، در برابر مراحل گلبول‌های قرمز هر چهار مالاریای انسانی نیز بسیار مؤثر است. یک کارآزمایی بالینی کوچک از پاماکین به عنوان یک پیشگیری‌کننده علی ناامیدکننده بود (در حالی که پریماکین یک پیشگیری‌کننده علی بسیار مؤثر است). پاماکین سمی‌تر و کم‌اثرتر از پریماکین است؛ بنابراین، پاماکین دیگر به
از پریماکین است؛ بنابراین، پاماکین دیگر به طور معمول استفاده نمی‌شود و از بین این دو، تنها پریماکین در حال حاضر توسط سازمان بهداشت جهانی توصیه می‌شود. عوارض جانبی. مانند پریماکین، پاماکین باعث کم‌خونی همولیتیک در بیماران مبتلا به کمبود G6PD می‌شود. بنابراین بیماران باید پیش از تجویز پاماکین، همیشه از نظر کمبود G6PD غربالگری شوند.
باشگاه مبارزه (به انگلیسی: Fight Club) یک فیلم اکشن و دلهره‌آور هندی به زبان تامیلی محصول ۲۰۲۳ به کارگردانی عباس ای. رحمت در اولین تجربه کارگردانی‌اش و تهیه‌کنندگی لوکیش کاناگاراج با بازی ویجی کومار، مونیشا موهان منون، کارتیکیان سانتانام و شانکار تاس است. این فیلم عمداً با نام فیلم آمریکایی سال "۱۹۹۹" نامگذاری شد، اما به عنوان ادای احترامی به آن فیلم است تا بازسازی آن. باشگاه مبارزه در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۳ اکران شد. حقوق پخش آنلاین و ماهواره‌ای این فیلم توسط دیزنی پلاس هات‌استار و استار ویجی خریداری شد. پخش
دیزنی پلاس هات‌استار و استار ویجی خریداری شد. پخش آنلاین این فیلم از ۲۷ ژانویه ۲۰۲۴ آغاز شد. خلاصه داستان. سلوا، دانشجوی دانشگاه با آرزوهای فوتبال، از کمبود فرصت‌ها ناامید می‌شود. خشم او را به سمت درگیری‌هایی سوق می‌دهد که بر خودش و خانواده‌اش تأثیر می‌گذارد.
تراکتور مسی فرگوسن ۳۹۹ قدرتمندترین تراکتور در سری ۳۰۰ بود که در کارخانه‌ی مسی فرگوسن واقع در بنر لین، کاونتری، انگلستان ساخته شد. این تراکتور به‌صورت جهانی در سال ۱۹۸۶ عرضه گردید.
لیلا میکل‌ویت ، فعال و مدیرعامل آمریکایی است که در زمینه مبارزه با قاچاق جنسی فعالیت می‌کند و بنیان‌گذار سازمان «صندوق دفاع از عدالت» است. او در سال ۲۰۲۰، جنبش جهانی «Traffickinghub» را با هدف «تعطیلی وب‌سایت Pornhub» به دلیل توزیع و کسب درآمد از جرایم جنسی راه‌اندازی کرد و همچنان رهبری این تلاش را بر عهده دارد. عریضه او برای «تعطیلی پورن‌هاب و پاسخگو کردن مدیران آن» تاکنون بیش از ۲ میلیون امضا از ۱۹۲ کشور جهان جمع‌آوری کرده است. فعالیت و رهبری او در این جنبش نقشی حیاتی در قطع همکاری کامل شرکت‌های ویزا،