payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تعلیق درآمد و بنا به درخواست صریح شخص موسولینی، این روزنامه دیگر منتشر نشد. تاسیس و جنگ جهانی اول. این روزنامه در نوامبر ۱۹۱۴ در میلان، با هدف حمایت از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول تأسیس شد. در نوامبر ۱۹۱۴، جوزپه پونترمولی (Giuseppe Pontremoli)، کارآفرین و فراماسون درجه ۳۳ از فرقه باستانی و پذیرفته‌شده اسکاتلندی، ۲۰ هزار لیره برای خرید دستگاه چاپ دوار که روزنامه جدید با آن چاپ می‌شد، پیش‌پرداخت کرد. با آنکه جنگ چند ماه قبل آغاز شده بود، اما ایتالیا در آن زمان بی‌طرف بود و این بی‌طرفی را تا ماه مه ۱۹۱۵ نیز
بی‌طرف بود و این بی‌طرفی را تا ماه مه ۱۹۱۵ نیز حفظ کرد. روزنامه مردم ایتالیا که طرفدار نظامی‌گری و الحاق‌طلبی بود، از شرکت‌های بزرگی از جمله آنسالدو (Ansaldo) و دیگران، به ویژه از صنایع شکر و برق که مایل به پیوستن ایتالیا به جنگ بودند، حمایت مالی دریافت می‌کرد. این روزنامه همچنین توسط منابع تحت حمایت دولت در فرانسه، به بهانه تأثیرگذاری بر ایتالیا برای پیوستن به قدرت‌های متفق در جنگ، یارانه دریافت می‌کرد. در دوره اولیه روزنامه، در طول جنگ جهانی اول، نقل قول‌هایی از لویی آگوست بلانکی ("هر که فولاد دارد نان
از لویی آگوست بلانکی ("هر که فولاد دارد نان دارد") و ناپلئون بناپارت ("انقلاب ایده‌ای است که سرنیزه پیدا کرده است!") در سربرگ روزنامه منتشر می‌شد. تحقیقات برای شناسایی منابع مالی روزنامه موسولینی حتی پس از جنگ جهانی نیز ادامه یافت. اسناد یافت شده، هم منشأ و هم تأمین‌کنندگان مالی را گواهی می‌دهند. در سال ۱۹۱۷، بریتانیا این روزنامه را تأمین مالی کرد: موسولینی متعهد شد که با پرداخت مبلغ ۱۰۰ پوند در هفته، هرگونه تظاهرات صلح‌طلبانه در ایتالیا را تحریم کند. امروزه اسناد یافت شده، پرداخت کمک‌های مالی از سوی
امروزه اسناد یافت شده، پرداخت کمک‌های مالی از سوی صنعتگران ایتالیایی علاقه‌مند به افزایش هزینه‌های نظامی برای ورود مطلوب ایتالیا به جنگ را تأیید می‌کنند. در میان این افراد، نام‌های کارلو استرله (Carlo Esterle)‌ (شرکت ادیسون)، امیلیو بروزونه (Emilio Bruzzone) (انجمن سادِرورژیکا دی ساونا و انجمن ایتالیایی برای صنعت شکر بومی، که اریدانیا مهمترین عضو آن بود)، جیووانی آنیلی (فیات)، پیو پرونه (آنسالدو) و امانوئله ویتوریو پارودی (Emanuele Vittorio Parodi) (آسیاییری اودرو) به چشم می‌خورد. دوره بین دو جنگ‌. پس از
اودرو) به چشم می‌خورد. دوره بین دو جنگ‌. پس از جنگ، روزنامه «مردم ایتالیا» با جنبش جدید فاشیستی که آن هم توسط بنیتو موسولینی رهبری می‌شد، مرتبط شد. این روزنامه در اوایل دهه ۱۹۲۰ به عنوان راهی برای متحد کردن بسیاری از گروه‌های فاشیستی خودمختار در سراسر ایتالیا عمل کرد و راهی برای جذب متحدان سیاسی و حامیان مالی جدید فراهم نمود. موسولینی هنگامی که در سال ۱۹۲۲ برای نخست‌وزیری به رم نقل مکان کرد، هیئت تحریریه روزنامه را ترک کرد، اما با انتصاب برادر کوچکترش آرنالدو (Arnaldo) به عنوان مدیر روزنامه و با ارتباط
(Arnaldo) به عنوان مدیر روزنامه و با ارتباط منظم با سردبیران، کنترل خود را حفظ کرد. در طول دوران حکومت فاشیست‌ها در پادشاهی ایتالیا، روزنامه «مردم ایتالیا» رسماً یک روزنامه خصوصی مستقل و جدا از حزب ملی فاشیست و دولت ایتالیا باقی ماند. با این حال، این روزنامه از حزب و دولت بودجه دریافت می‌کرد و همچنین از بخش خصوصی حمایت مستمر داشت و پیوسته دیدگاه فاشیستی را در مورد مسائل روز ترویج می‌داد. در طول دوران قدرت خود، موسولینی اغلب به صورت ناشناس برای «مردم ایتالیا» مطلب می‌نوشت، مانند زمانی که پیشنهاد یک نسخه
مطلب می‌نوشت، مانند زمانی که پیشنهاد یک نسخه ایتالیایی از «هایل هیتلر» را مسخره کرد،‌ یا ایده‌های خود را در مورد افزایش نرخ زاد و ولد در ایتالیا منتشر می‌کرد. جنگ جهانی دوم و پایان کار. از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۳، جورجو پینی سردبیر این روزنامه بود. از جمله بنیانگذاران آن می‌توان به مانلیو مورگانی اشاره کرد که بعدها از حامیان سرسخت فاشیسم و ​​رئیس خبرگزاری آگنزیا استفانی (Agenzia Stefani) شد. پس از سقوط رژیم فاشیستی در ایتالیا، نخست وزیر پیترو بادولیو دستور توقیف این روزنامه در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۳ را داد. پس از حمله
این روزنامه در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۳ را داد. پس از حمله آلمان به ایتالیا و ایجاد جمهوری اجتماعی ایتالیا (RSI)، موسولینی صریحاً از احیای روزنامه خودداری کرد، زیرا نمی‌خواست این روزنامه به سخنگوی نیروهای اشغالگر آلمان تبدیل شود. در عوض، موسولینی،‌زمانی که احساس می‌کرد انتشار اعلامیه‌هایش ضروری است معمولاً در روزنامه کوریره دلا سرا مطلب می‌نوشت. در سال ۱۹۴۴، موسولینی دفتر مرکزی روزنامه «مردم ایتالیا» را به تاجر ایتالیایی، جان ریکاردو چلا (Gian Riccardo Cella)، فروخت و پس از آزادی ایتالیا، از آنها برای انتشار روزنامه
پس از آزادی ایتالیا، از آنها برای انتشار روزنامه کوریره لومباردو ("Corriere Lombardo") استفاده شد. در سال ۱۹۴۶، دولت پس از جنگ ایتالیا، فروش موسولینی را باطل و محل را مصادره کرد. زیرنویس‌ها. روزنامه سوسیالیست (۱۵ نوامبر ۱۹۱۴ - ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۸) روزنامه مبارزان و تولیدکنندگان (۱ اوت ۱۹۱۸ - ۳۱ دسامبر ۱۹۲۱) هر که آهن دارد، نان دارد.[30] (۱ ژانویه ۱۹۲۲ - ۲۸ اکتبر ۱۹۲۲)
شاهزاده‌نشین مونته‌نگرو ( به صربی : Књажевина Црна Горa ، "Knjaževina Crna Gora" ) یک شاهزاده‌نشین در جنوب شرقی اروپا بود که از ۱۳ مارس ۱۸۵۲ تا ۲۸ اوت ۱۹۱۰ وجود داشت. سپس توسط نیکولای اول ، که سپس پادشاه مونته‌نگرو شد، پادشاهی اعلام شد . نام. در کد دانیلو اول ، مورخ 1855، او صریحاً می‌گوید که « "کنجاز" و "گوسپودار" کرنا "گورا" و "بردا" » ( به صربی : књаз и господар Црне Горе и Брда / "knjaz i gospodar کرنه گور ای بردا" ؛ «مونته‌نگرو و ارباب مونته‌نگرو و ارباب مونته‌نگرو و ارباب مونته‌نگرو و ارباب بردا» است.
مونته‌نگرو و ارباب مونته‌نگرو و ارباب بردا» است. بردا"). در سال 1870، نیکولا لقب " "کنجاز" کرنا "گورا" و "بردا" " را داشت ( књаз Црне Горе и Брда / "knjaz Crne Gore i Brda" ؛ "شاهزاده مونته نگرو و بردا"، "دوک مونته نگرو و بردا")، در حالی که دو سال بعد، ایالت کرناژوینا " "Cranjazevina" of "Гора" " نامیده شد . / "Knjaževina Crna Gora" ; تاریخچه. سلطنت دانیلو. این شاهزاده‌نشین در ۱۳ مارس ۱۸۵۲ تشکیل شد، زمانی که دانیلو اول پتروویچ-نجگوش ، که قبلاً با نام ولادیکا دانیلو دوم شناخته می‌شد، تصمیم گرفت از مقام
دانیلو دوم شناخته می‌شد، تصمیم گرفت از مقام کلیسایی خود به عنوان شاهزاده-اسقف کناره‌گیری کند و ازدواج کرد. اولین قانون اساسی مونته‌نگرو در سال ۱۸۵۵ اعلام شد که به عنوان "قانون دانیلو" شناخته می‌شود. پس از قرن‌ها حکومت تئوکراتیک، این قانون، مونته‌نگرو را به یک شاهزاده‌نشین سکولار تبدیل کرد. وویوود بزرگ میرکو پتروویچ ، برادر بزرگتر دانیلو اول ، ارتشی قوی متشکل از ۷۵۰۰ نفر را رهبری کرد و در ۱۳ مه ۱۸۵۸ در گراهوواچ در نبردی حیاتی علیه ترک‌ها (ارتشی بین ۷۰۰۰ تا ۱۳۰۰۰ نفر) پیروز شد. نیروهای ترک شکست خوردند. این
۱۳۰۰۰ نفر) پیروز شد. نیروهای ترک شکست خوردند. این پیروزی قدرت‌های بزرگ را مجبور کرد تا رسماً مرزهای بین مونته‌نگرو و ترکیه عثمانی را مشخص کنند و عملاً استقلال چند صد ساله مونته‌نگرو را به رسمیت بشناسند. مونته‌نگرو گراهوو ، رودینه، نیکشیچ ، بیش از نیمی از دروبنیاسی ، توشینا ، اوسکوچی، لیپووو ، واسویویچی علیا و بخشی از مناطق قبیله‌ای کوچی و دودوشی را به دست آورد. سلطنت نیکولا. پس از ترور دانیلو اول در ۱۳ اوت ۱۸۶۰، نیکولا اول ، برادرزاده دانیلو، حاکم بعدی مونته‌نگرو شد. نیکولا در قیام هرزگوین (۱۸۷۵-۱۸۷۸) به
شد. نیکولا در قیام هرزگوین (۱۸۷۵-۱۸۷۸) به شورشیان صرب کمک فرستاد و سپس جنگی علیه عثمانی‌ها، جنگ مونته‌نگرو-عثمانی (۱۸۷۶-۱۸۷۸) را رهبری کرد . پیشروی نیروهای روسیه به سمت عثمانی، قسطنطنیه را مجبور به امضای پیمان صلح در ۳ مارس ۱۸۷۸ کرد که استقلال مونته‌نگرو و همچنین رومانی و صربستان را به رسمیت می‌شناخت و همچنین قلمرو مونته‌نگرو را از ۴۴۰۵ کیلومتر مربع به ۹۴۷۵ کیلومتر مربع افزایش داد . مونته‌نگرو همچنین شهرهای نیکشیچ ، کولاشین ، اسپوژ ، پودگوریتسا ، ژابلیاک ، بار و همچنین دسترسی به دریا را به دست آورد. این
، بار و همچنین دسترسی به دریا را به دست آورد. این مرزبندی رسمی قدرت‌های بزرگ بین مونته‌نگرو و امپراتوری عثمانی بود که "عملاً" استقلال مونته‌نگرو را به رسمیت می‌شناخت؛ مونته‌نگرو در پیمان برلین (1878) توسط امپراتوری عثمانی به رسمیت شناخته شد. در زمان حکومت نیکولای اول، روابط دیپلماتیک با امپراتوری عثمانی برقرار شد. به استثنای درگیری‌های مرزی جزئی، دیپلماسی تقریباً 30 سال صلح بین دو کشور را تا زمان عزل عبدالحمید دوم به ارمغان آورد . مهارت‌های سیاسی عبدالحمید و نیکولای اول نقش مهمی در روابط دوستانه متقابل
و نیکولای اول نقش مهمی در روابط دوستانه متقابل ایفا کرد. نوسازی دولت پس از آن صورت گرفت و با پیش‌نویس قانون اساسی در سال 1905 به اوج خود رسید. با این حال، شکاف‌های سیاسی بین حزب مردم پارلمانی که از روند دموکراتیزاسیون و اتحاد با صربستان حمایت می‌کرد و اعضای حزب مردم واقعی که طرفدار سلطنت و پادشاهی شاهزاده نیکلاس و سلسله پتروویچ-نجگوش بودند، پدیدار شد . دولت. پرچم‌ها. پرچم‌های جنگی تاریخی ، پرچم‌های ساده با صلیب در مرکز بودند. پرچم جنگی مونته‌نگرویی که در نبرد ووچی دو (1876) استفاده شد، قرمز با یک صلیب سفید
ووچی دو (1876) استفاده شد، قرمز با یک صلیب سفید در مرکز و یک حاشیه سفید بود و این پرچم از پرچم جنگی صربستان در نبرد کوزوو "(" 1389) اقتباس شده بود که پس از آنکه شوالیه‌های بازمانده آن را به مونته‌نگرو آوردند، در آنجا مستقر شد. همین پرچم در سال 1878، پس از به رسمیت شناختن استقلال توسط امپراتوری عثمانی در سن استفانو، در ستینیه استفاده شد . طبق قانون اساسی 1905، پرچم ملی سه رنگ قرمز-آبی-سفید بود، که سه رنگ پان اسلاوی صربستان بود . قانون اساسی ۱۸۵۵. دانیلو اول از قانون پتر اول پتروویچ-نجگوش به عنوان الهام‌بخش
از قانون پتر اول پتروویچ-نجگوش به عنوان الهام‌بخش «قانون عمومی سرزمین» خود در سال ۱۸۵۵ استفاده کرد که «قانون دانیلو اول» نیز نامیده می‌شود ( "zakonik Danila prvog ). قانون دانیلو بر اساس سنت‌ها و آداب و رسوم مونته‌نگرو بود و اولین قانون اساسی ملی در" تاریخ مونته‌نگرو محسوب می‌شود . این قانون همچنین قوانینی را بیان می‌کرد، از حریم خصوصی محافظت می‌کرد و جنگ در ساحل اتریش ( خلیج کوتور ) را ممنوع می‌کرد. همچنین بیان می‌کرد: "اگرچه در این سرزمین هیچ ملیت دیگری به جز ملیت صرب و هیچ دین دیگری به جز ارتدکس شرقی
به جز ملیت صرب و هیچ دین دیگری به جز ارتدکس شرقی وجود ندارد، هر خارجی و هر فرد با ایمان متفاوت می‌تواند در اینجا زندگی کند و از همان آزادی و حقوق داخلی مونته‌نگرو یا کوهستانی برخوردار باشد." قانون اساسی ۱۹۰۵. در آغاز قرن بیستم، اختلافات سیاسی رو به اوج گرفتن بود. این کشور اکنون از نظر ارضی گسترش یافته بود و تقریباً سه دهه صلح را تجربه کرد؛ امری غیرمعمول برای کشوری که ظاهراً در زمان حکومت عثمانی دائماً در جنگ بود. شاهزاده نیکولای اول طولانی‌ترین دوره سلطنت را در بین سلسله‌های بالکان داشت و بسیاری او را
را در بین سلسله‌های بالکان داشت و بسیاری او را باتجربه‌ترین دیپلمات و سیاستمدار می‌دانستند. از سوی دیگر، جمعیت رو به رشدی از جوانان ناراضی، عمدتاً تحصیل‌کرده در خارج از کشور، وجود داشتند که حکومت او را مطلقه و استبدادی می‌دانستند. آنها که در بلگراد گرد هم آمده بودند و از حمایت برخی احزاب سیاسی برخوردار بودند، خواستار سازماندهی مجدد دولت، مشروطه شدن و معرفی پارلمان شدند. با حمایت تعدادی از رهبران نظامی قدیمی و نمایندگان طوایف مختلف از خواسته‌هایشان، مخالفت‌ها افزایش یافت. این اشکال بدوی اشراف عمدتاً قدیمی و
افزایش یافت. این اشکال بدوی اشراف عمدتاً قدیمی و محافظه‌کار بودند، اما به دلیل خصومت‌های شخصی خود با شاهزاده یا به دلیل جاه‌طلبی‌های سیاسی خود، در کنار کسانی که خواستار مدرنیزاسیون بودند، قرار گرفتند. سال‌ها، نیکولای اول و مدافعانش استدلال می‌کردند که جامعه مونته‌نگرو به اندازه کافی تکامل نیافته است تا اهمیت سلطنت مشروطه را درک کند. علاوه بر این، آنها استدلال می‌کردند که معرفی پارلمانتاریسم و ​​احزاب سیاسی، دوباره اختلافات قدیمی بین طوایف را برمی‌انگیزد و وحدت به سختی به دست آمده را بی‌ثبات می‌کند. صربستان
به سختی به دست آمده را بی‌ثبات می‌کند. صربستان همسایه پیش از این پنج قانون اساسی را تغییر داده بود و پنجاه سال مبارزه سیاسی بین احزاب و جناح‌های سیاسی را شاهد بود که منجر به کودتا و ترور زوج سلطنتی در سال ۱۹۰۳ شد. سرانجام، امپراتوری روسیه ، حامی بزرگ حاکمیت مونته‌نگرو در سیاست بین‌الملل و الگویی که سازماندهی داخلی آن به طور خام توسط مونته‌نگرو کپی شده بود، هنوز بدون قانون اساسی بود. با این حال، پس از انقلاب ۱۹۰۵، حتی روسیه نیز مجبور به انجام برخی تغییرات شد و بدین ترتیب مونته‌نگرو در کنار امپراتوری عثمانی
و بدین ترتیب مونته‌نگرو در کنار امپراتوری عثمانی که اولین قانون اساسی آن کوتاه مدت بود، تنها کشور اروپایی بدون قانون اساسی باقی ماند. سرانجام، پس از یک کمپین رسانه‌ای عظیم علیه او و فشار گسترده عمومی، چه داخلی و چه بین‌المللی، شاهزاده سرانجام تصمیم به عقب‌نشینی گرفت، بنابراین در ۳۱ اکتبر ۱۹۰۵، اعلامیه‌ای عمومی صادر کرد و گفت که قانون اساسی را اعطا خواهد کرد. در این اعلامیه همچنین آمده بود که او قانون اساسی را به اراده آزاد خود اعطا می‌کند و تغییراتی که به همراه خواهد داشت در ابتدا رادیکال نخواهند بود زیرا
خواهد داشت در ابتدا رادیکال نخواهند بود زیرا احساس می‌کرد که نهادهای موجود باید از تغییرات ناگهانی در امان بمانند. این باعث شد دانشجویان بلگراد در متنی با عنوان «سخن جوانان دانشگاه مونته‌نگرو» به او پاسخ دهند و از نیات او انتقاد کنند و بگویند که قانون اساسی جدید صرفاً جنبه تشریفاتی خواهد داشت و شاهزاده را ترمزی معرفی کرد که مونته‌نگرو را از مدرنیزاسیون و رفاه باز می‌دارد. طبیعتاً او نمی‌خواست هیچ قدرتی را واگذار کند یا به هیچ وجه دست خود را ببندد، بنابراین به دوستش استوان چورچیچ، روزنامه‌نگار محافظه‌کار
به دوستش استوان چورچیچ، روزنامه‌نگار محافظه‌کار اهل صربستان، وظیفه نوشتن قانون اساسی را سپرد. نتیجه، قانون اساسی‌ای بود که اساساً کپی قانون اساسی صربستان از سال ۱۸۶۹ (معروف به قانون اساسی نیابت سلطنت) با تغییرات جزئی بود که توسط خود شاهزاده اعمال شده بود. این تغییرات جزئی اما تطبیق‌های ضروری برای شرایط داخلی بودند. قانون اساسی شاهزاده‌نشین مونته‌نگرو توسط نیکولای اول در ۱۹ دسامبر (۶ دسامبر در تقویم ژولینی) ۱۹۰۵ در سخنرانی خود از تخت سلطنت در پارلمان وضع شد. پارلمان فرصت بحث در مورد قانون اساسی جدید را پیدا
پارلمان فرصت بحث در مورد قانون اساسی جدید را پیدا نکرد و بلافاصله پس از پذیرش رسمی آن منحل شد، بنابراین با وجود اینکه توسط پارلمان ارائه شده بود، عملاً تحمیل شد. این قانون اساسی به عنوان قانون اساسی روز سنت نیکلاس به یادگار ماند . این قانون اساسی ۱۵ فصل و در مجموع ۲۲۲ ماده داشت. قانون اساسی ۱۹۰۵، سازمان دولتی، نوع حکومت، نمادهای دولتی (تا حدی)، صلاحیت اداره امور دولتی، انتخاب دولتمرد، خدمت سربازی، امور مالی و حقوق بشر و شهروندان را ارائه می‌داد. مونته‌نگرو اکنون یک سلطنت موروثی مشروطه است. قدرت قانونگذاری
اکنون یک سلطنت موروثی مشروطه است. قدرت قانونگذاری به پارلمان و همچنین به ولیعهد واگذار شده است. ولیعهد فرمانده عالی نیروهای مسلح است و نماینده دولت در امور خارجی است. او اعلام جنگ می‌کند و پیمان صلح و اتحاد را امضا می‌کند و همچنین پارلمان را در این مورد مطلع می‌سازد؛ او حق انتصاب مقامات دولتی را دارد؛ او حامی تمام ادیان شناخته شده در کشور است و حق لغو و عفو عمومی را دارد. او جلسات پارلمان را در جلسات منظم و نامنظم تشکیل می‌دهد، جلسات را شخصاً با سخنرانی از تخت سلطنت یا توسط شورای وزیران با فرمان خود افتتاح
سلطنت یا توسط شورای وزیران با فرمان خود افتتاح و خاتمه می‌دهد. او حق انحلال پارلمان و همچنین به تعویق انداختن جلسات پارلمان را دارد. فرمان انحلال باید توسط همه وزرا امضا شود. هر شهروند مرد بالغی که محکوم نشده و تحت هیچ نوع تحقیقی قرار نگرفته باشد، صرف نظر از میزان مالیاتی که پرداخت می‌کند، حق انتخاب شدن به عنوان نماینده مجلس را دارد. افسران، درجه‌داران و سربازان فعال در ارتش حق رأی نداشتند. حق رأی غیرفعال برای هر شهروند بالای ۳۰ سال که به طور دائم در مونته‌نگرو اقامت دارد، از حقوق مدنی کامل برخوردار است و
اقامت دارد، از حقوق مدنی کامل برخوردار است و حداقل ۱۵ کرون مالیات می‌پردازد، در دسترس است. مقامات اداری نمی‌توانند برای پارلمان انتخاب شوند. انتخابات مستقیم بود و با وجود اینکه روش رأی‌گیری توسط قانون اساسی تنظیم نشده بود، معمولاً به صورت علنی انجام می‌شد. نمایندگان برای یک دوره چهار ساله انتخاب می‌شدند. گذشته از نمایندگان منتخب مجلس، ۱۴ کرسی پارلمان برای نمایندگان به اصطلاح «مردانه» (بر اساس جایگاهی که در دولت یا جامعه دارند) وجود داشت. این افراد شامل کلانشهر مونته‌نگرو، اسقف اعظم وکلا و اسقف اعظم صربستان
مونته‌نگرو، اسقف اعظم وکلا و اسقف اعظم صربستان ، مفتی مونته‌نگرو ، رئیس جمهور و اعضای شورای دولتی، رئیس دادگاه عالی، رئیس کنترل اصلی و سه سرتیپ منصوب شده توسط خود شاهزاده بودند. هیچ قانونی بدون موافقت پارلمان قابل تصویب، لغو، تغییر یا بررسی نیست. با این حال، ابتکار تصویب قانون یا تغییر قانون موجود می‌تواند از دولت به پارلمان یا برعکس باشد، اما طرح‌های قانونی رسمی فقط توسط دولت می‌توانند انجام شوند. نقش و جایگاه پارلمان با این واقعیت کاملاً آسیب دیده بود. پارلمان حق تصویب بودجه را داشت، اما برای انجام این
حق تصویب بودجه را داشت، اما برای انجام این کار نمی‌توانست شرایطی را که به آن مربوط نبود، درخواست کند. به عبارت دیگر، رد بودجه نمی‌تواند برای انحلال دولت استفاده شود، بنابراین، اگر پارلمان قرار بود بودجه را لغو کند، شاهزاده می‌توانست اعتبار بودجه سال گذشته را به سال بعد تمدید کند. این مثال خاص نشان می‌دهد که قانون اساسی وظیفه محدود کردن قدرت حاکم را به طور کامل انجام نداده است. در نهایت، هیچ مالیات جدیدی بدون موافقت پارلمان قابل وضع نیست. شاهزاده کسی است که وزرا را منصوب و برکنار می‌کند. شورای وزارت به
که وزرا را منصوب و برکنار می‌کند. شورای وزارت به عنوان رئیس بوروکراسی کشور عمل می‌کند و مستقیماً تابع شاهزاده است. وزرا می‌توانند به خاطر اقدامات رسمی خود توسط پارلمان یا شاهزاده مسئول شناخته شوند. یک وزیر می‌تواند به جرم خیانت، اقدام علیه قانون اساسی، فساد، آسیب رساندن به دولت به نفع خود و اگر اقدامات او خلاف قانون باشد، در مواردی که قانون مسئولیت وزرا تعیین کرده است، متهم شود. یک وزیر می‌تواند توسط دولت، پارلمان یا شاهزاده متهم شود و مدت زمان محکومیت او پنج سال تعیین شده است. شورای دولتی، متشکل از شش عضو
سال تعیین شده است. شورای دولتی، متشکل از شش عضو که توسط شاهزاده منصوب می‌شوند، نقش دادگاه عالی اداری را ایفا می‌کند، ابتکارات قانونی دولت را بررسی می‌کند و در مورد برخی از موضوعات مالی صلاحیت دارد. همچنین دادگاه‌های عالی و دادگاه‌های شهری وجود دارند. دادگاه‌ها در تأمین عدالت مستقل هستند. قضات را نمی‌توان بدون موضع قانونی منتقل کرد. قانون اساسی همچنین خودمدیریتی محلی را از طریق دادگاه‌های شهری، کمیته‌های شهری و مجامع شهری معرفی کرد. همچنین حقوق و آزادی‌های مدنی، برابری قانون، صلاحیت دادگاه‌ها، لغو مجازات
مدنی، برابری قانون، صلاحیت دادگاه‌ها، لغو مجازات اعدام به دلایل صرفاً سیاسی، به استثنای سوء قصد به جان شاهزاده یا اعضای خانواده سلطنتی را فراهم کرد. لغو مذکور همچنین در مواردی که علاوه بر لحاف سیاسی، اقدامات جنایی دیگری انجام شده باشد، و همچنین در مواردی که طبق قانون نظامی مجازات اعدام داشته باشد، معتبر نبود. حق مالکیت شخصی، آزادی مطبوعات و حق تجمع نیز تضمین شده بود. پس از قانون اساسی، قانون جزا (1906)، قانون آیین دادرسی کیفری، قانون تجارت و تعهدات و قانون مدیریت وکلا (1910) تصویب شد. قانون اساسی
و قانون مدیریت وکلا (1910) تصویب شد. قانون اساسی مونته‌نگرو در سال ۱۹۰۵، علیرغم تمام کاستی‌ها و محدودیت‌هایش، مقدمه‌ی مهمی بر گرایش‌های لیبرال مدرن در جوامع اروپایی و حقوق و آزادی‌های بشر در یک کشور کوچک موروثی بالکان بود. زیرمجموعه‌ها. شاهزاده‌نشین مونته‌نگرو به ۱۰ بخش اداری تقسیم می‌شد که "ناهیجا" ( جمع: "ناهیجه" ) نامیده می‌شدند. کلیسا. نوشتار اصلی: کلان‌شهر مونته‌نگرو کلان‌شهر ستینیه توسط دانیلو اول از ایالت جدا شد. در آن زمان، این کلان‌شهر اسماً ارتدکس صربی بود ، اگرچه "به طور قانونی" بخشی از کلیسای
صربی بود ، اگرچه "به طور قانونی" بخشی از کلیسای اسقفی قسطنطنیه بود ، اما تا حد زیادی مستقل بود. کلیسای ارتدکس روسیه به طور غیرقانونی در فهرست کلیساهای خودمختار مونته‌نگرو (Sintagma, V, 1855) وارد اسقف‌نشین مونته‌نگرو شد. در سال ۱۹۰۸، اسقف‌نشین زاهوملیه-راشکا تأسیس شد و در کنار اسقف‌نشین ستینیه فعالیت می‌کرد. کلان‌شهرهای ستینیه عبارت بودند از: ایلاریون روگانوویچ (۱۸۷۶–۱۸۸۲)، ویساریون لیوبیشا (۱۸۸۲–۱۸۸۴) و میتروفان بان (۱۸۸۴–۱۹۱۸).
ماریا آدلاید ساووی (; – ) همسر لویی، دوفین فرانسه، دوک بورگوندی بود. او دختر ارشد ویکتور آمادئوس دوم، دوک ساووی، و آن ماری دورلئان بود. نامزدی او با دوک بورگوندی در ژوئن ۱۶۹۶ بخشی از پیمان تورین بود که در ۲۹ اوت ۱۶۹۶ امضا شد. او مادر پادشاه آینده لویی پانزدهم بود. او که پس از ازدواج به عنوان دوشس بورگوندی لقب گرفته بود، پس از مرگ پدر شوهرش، دوفین بزرگ، در سال ۱۷۱۱، دوفین فرانسه شد. او در سال ۱۷۱۲ بر اثر سرخک درگذشت و یک هفته بعد همسرش نیز به دنبال او درگذشت. زندگی اولیه و پیشینه. ماری آدلاید، متولد دسامبر
زندگی اولیه و پیشینه. ماری آدلاید، متولد دسامبر ۱۶۸۵ در کاخ سلطنتی تورین، با نام ماریا آدلاید، دختر ارشد ویکتور آمادئوس دوم، دوک ساووی، از سال ۱۶۷۵ و همسر فرانسوی‌اش، آن ماری دورلئان، خواهرزاده لویی چهاردهم، و دختر فیلیپ فرانسه، دوک اورلئان، و هنریتا انگلستان، به دنیا آمد. تولد او تقریباً به قیمت جان مادر شانزده ساله‌اش تمام شد. او به عنوان یک زن، به دلیل قانون سالیک واجد شرایط ارث بردن از دوک‌نشین ساووی نبود. مادربزرگش، ماری ژان ساووی و شاهزاده کاریگنان، به عنوان والدین تعمیدی عمل می‌کردند. ماری آدلاید
به عنوان والدین تعمیدی عمل می‌کردند. ماری آدلاید رابطه بسیار نزدیکی با مادربزرگش و همچنین مادرش داشت که علیرغم تشریفات، خودش فرزندانش را بزرگ می‌کرد، که در آن دوران در میان خانواده سلطنتی کاملاً غیرمعمول بود. در کودکی، او و خواهرش ماریا لوئیزا مرتباً به وینو دی ماداما در خارج از تورین می‌رفتند و هر هفته به مادربزرگشان در پالازو ماداما در تورین سر می‌زدند. ماری آدلاید زیبا بود، اما در عین حال ریزنقش، حتی به اندازه «عروسک» توصیف می‌شد. در کودکی لاغر بود. وقتی لویی، دوک بورگوندی، شوهر آینده‌اش، برای اولین بار
لویی، دوک بورگوندی، شوهر آینده‌اش، برای اولین بار او را دید، آنقدر از زیبایی‌اش شگفت‌زده شد که آرزو کرد فوراً با او ازدواج کند. موهایش در جوانی بلوطی بود و با بزرگ شدن تیره‌تر شد. چشمانش بزرگ و مشکی بود و مژه‌های بلندی دورش را گرفته بودند. نامزدی و ازدواج. نیم‌تنه ماری آدلاید دو بورگونی اثر کویسِووکس. آرشیو موزه بروکلین، مجموعه آرشیوی گودیر ازدواج ماری آدلاید در نتیجه پیمان تورین که در ۲۹ اوت ۱۶۹۶ امضا شد، صورت گرفت. این پیمان بین پدرش و لویی چهاردهم توافق کرد که پدرش در جنگ نه ساله از فرانسه حمایت کند.
کرد که پدرش در جنگ نه ساله از فرانسه حمایت کند. قلمرو پدرش در طول جنگ ویران شده بود. ویکتور آمادئوس ابتدا ماری آدلاید را به عنوان نامزد ازدواج با آرشیدوک جوزف پیشنهاد داده بود، اما امپراتور لئوپولد اول به دلیل سن کم آنها این پیشنهاد را رد کرد. پیمان تورین تحت تأثیر مارشال دو تسه مذاکره شد، که پیشنهاد کرد ماری آدلاید برای تکمیل تحصیلات خود قبل از ازدواج با شاهزاده فرانسوی به فرانسه فرستاده شود. به محض ورودش به فرانسه، لویی چهاردهم که برای استقبال از او آمده بود، در ۴ نوامبر ۱۶۹۶ در مونتارگیس با او ملاقات
بود، در ۴ نوامبر ۱۶۹۶ در مونتارگیس با او ملاقات کرد و از «شاهزاده خانم» کاملاً راضی بود. از آنجایی که او هنوز دختری ۱۱ ساله بود، ازدواج بلافاصله صورت نگرفت. در عوض، سه روز در هفته، او در مدرسه سلطنتی سن لویی، مدرسه دخترانه‌ای که مادام دو منتنون در سال ۱۶۸۴ در سن سیر، در مجاورت ورسای تأسیس کرده بود، دانش‌آموز بود. در ۶ دسامبر ۱۶۹۷، در دوازدهمین سالگرد تولدش، ماری آدلاید رسماً با دوک بورگوندی در کاخ ورسای ازدواج کرد. این رویداد پس از امضای پیمان رایسویک که به جنگ نه ساله پایان داد، رخ داد. شوهرش پسر ارشد
به جنگ نه ساله پایان داد، رخ داد. شوهرش پسر ارشد دوفین بزرگ و ماریا آنا ویکتوریا از باواریا بود. دوشس بورگوندی. دوشس جدید بورگوندی رابطه نزدیکی با پادشاه و مادام دو منتنون داشت. ورود او به ورسای «مانند نسیمی از هوای تازه» توصیف شده است که دربار کسالت‌بار را زنده کرد. او همچنین مکاتبات مداومی را با والدین و مادربزرگش در ساووی ادامه داد. وقتی خود را با مادر دوک بورگوندی، ماریا آنا ویکتوریای متوفی از باواریا، مقایسه می‌کرد، می‌دانست که زنی زیبا جایگزین زن کسالت‌بار، غیرجذاب و بیمارگونه دربار خواهد شد. اگرچه
غیرجذاب و بیمارگونه دربار خواهد شد. اگرچه ثابت نشده است، اما گفته می‌شود وقتی این موضوع را به لویی چهاردهم که با زشتی ماریا آنا ویکتوریا موافق بود، گفت: «مرحوم مادام لا دوفین در رختخواب حتماً می‌خواست با دوفین هم‌بستر شود، اما در رختخواب، دوفین می‌خواست مثل شما با تمام معشوقه‌های زیبا و جذابتان باشد، در حالی که در رختخواب با توت‌فرنگی‌های روکش‌شده با شکلات، شیرینی‌های شیرین و یک بطری شامپاین احاطه شده‌اید!» و پادشاه پاسخ داد: «پسرم از سنت سلطنتی فرانسه در مورد معشوقه‌ها پیروی خواهد کرد!» پادشاه معشوقه‌های
معشوقه‌ها پیروی خواهد کرد!» پادشاه معشوقه‌های زیادی داشت، در آن زمان، معشوقه فعلی او فرانسوا دو اوبینی بود. لویی دو روروی در خاطرات خود، دوفین را به عنوان زنی موفق در دربار، سرشار از روحیه و انرژی به تصویر می‌کشد. او از نفوذ خود بر پادشاه پیر استفاده کرد تا مانع از پیشبرد اهداف دشمنان سیاسی خود شود. این گروه که به عنوان کابال دو مدون شناخته می‌شدند، خود را وقف پدر شوهرش کردند، به این امید که پس از مرگ لویی چهاردهم، سلطنت مورد انتظار او را تضمین کنند. دشمن بزرگ او دوشس بوربون، دختر مشروع لویی چهاردهم و
بزرگ او دوشس بوربون، دختر مشروع لویی چهاردهم و معشوقه‌اش، مادام دو مونتسپان، بود. دوشس بوربون می‌خواست دخترش، مادمازل دو بوربون، با چارلز، دوک بری، کوچک‌ترین پسر دوفین بزرگ، ازدواج کند. دوشس بورگوندی برای حفظ نفوذ خود بر پدربزرگ شوهرش، ازدواج بری را با ماری لوئیز الیزابت دورلئان، دختر ارشد فیلیپ دورلئان، دوک اورلئان و همسرش فرانسوا ماری دو بوربون، ترتیب داد. ماری آدلایدِ بانفوذ، همچنین باعث رسوایی لویی ژوزف، دوک واندوم، مرد نظامی بزرگ آن دوران، شد. دوشس بورگوندی. دوشس بورگوندی اولین فرزند خود را در سال
بورگوندی. دوشس بورگوندی اولین فرزند خود را در سال ۱۷۰۴ به دنیا آورد. این کودک، پسری کوتاه‌عمر، قبل از مرگش در سال ۱۷۰۵ عنوان دوک بریتانی را دریافت کرد. ماری آدلاید در سال‌های ۱۷۰۷ و ۱۷۱۰ دو فرزند دیگر به دنیا آورد. کوچک‌ترین پسرش، تنها فرزندی که پس از دوران کودکی زنده ماند، بعدها پادشاه لویی پانزدهم شد. دوفین فرانسه. در اوایل آوریل ۱۷۱۱، پدر شوهرش، لو گراند دوفین، به آبله مبتلا شد و در ۱۴ آوریل در کاخ مدون درگذشت. پس از مرگ لو گراند دوفین، شوهر ماری آدلاید دوفین فرانسه و او دوفین فرانسه شد. دربار سوگوار در
فرانسه و او دوفین فرانسه شد. دربار سوگوار در فوریه ۱۷۱۲ به فونتنبلو سفر کرد. در فونتنبلو، ماری آدلاید تبی گرفت که به سرخک تبدیل شد. او که خونریزی و استفراغ داشت، در سن ۲۶ سالگی در ورسای درگذشت. لویی چهاردهم و مادام دو منتنون در غم و اندوه فرورفتند. مادام بعدها گفت که ماری آدلاید یکی از تنها دو نفری بود که لویی چهاردهم واقعاً در زندگی‌اش دوست داشت، دیگری آن اتریش، مادر پادشاه بود. پس از مرگ دوفین، خانواده سلطنتی برای جلوگیری از شیوع عفونت به مارلی نقل مکان کردند. خود دوفین شش روز بعد در مارلی درگذشت، زیرا