payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ممکن است در سدهٔ هفتم با هادریان یا آدریان، رئیس صومعه کریست‌چرچ، دورست آغاز شده باشد. بده روایت می‌کند که او یک بربر یونانی‌زبان از شمال آفریقا بود و ریاست یک صومعه نزدیک ناپل را بر عهده داشت. نام این صومعه در سنت‌های مختلف متنی آمده که هیچ‌کدام به مکانی نزدیک ناپل اشاره ندارد و همین باعث شده بسیاری از پژوهشگران گمان کنند که منظور وابسته به نیسیدا بوده است. هیچ سند دیگری از وجود صومعه در آنجا وجود ندارد، هرچند صومعه‌های فراوانی پیرامون خلیج ناپل ساخته شده بودند. هادریان دو بار از سوی پاپ ویتالیان برای
بودند. هادریان دو بار از سوی پاپ ویتالیان برای احراز مقام اسقف اعظم کانتربری پیشنهاد شد اما او تئودور طرسوسی را معرفی کرد که سپس اصرار کرد هادریان همراه او باشد. گمان می‌رود یک «انجیل‌نامهٔ ناپلی» که بعدها به ویرموث-جارو رسید، منبع برخی عناصر ناپلی موجود در نسخه‌های انجیل نورثامبریا باشد، از جمله انجیل‌های لیندیس‌فارنه که جشن‌هایی همچون میلاد سن ژاناریوس و تقدیس کلیسای استفان را ذکر کرده‌اند که تنها در ناپل برگزار می‌شدند.
فرانچسکا مانوکی (زاده ۱ اکتبر ۱۹۸۱) روزنامه‌نگار و نویسنده ایتالیایی است. زندگی‌نامه. مانوکی به عنوان خبرنگار آزاد کار می‌کرد و با کانال‌های تلویزیونی و روزنامه‌های مختلفی، چه ایتالیایی، مانند "لسپرسو" و لا ۷ و چه بین‌المللی، مانند "الجزیره" و "گاردین"، که به مهاجرت‌ها و درگیری‌های مربوط به کشورهای اتحادیه عرب و ترکیه می‌پرداختند، همکاری داشت. او جوایز متعددی از جمله جایزه پرمیولینو ۲۰۱۶، "جایزه جایزه ریزی برای روزنامه‌نگاری" و "جایزه اروپایی روزنامه‌نگاری تحقیقی و قضایی ۲۰۲۲" را از آن خود کرد. در سال ۲۰۱۸،
و قضایی ۲۰۲۲" را از آن خود کرد. در سال ۲۰۱۸، مانوکی به همراه عکاس آلسیو رومنزی، مستند "«داعش، فردا." "ارواح گمشده موصل"» را به‌طور مشترک نویسندگی و کارگردانی کرد که در هفتاد و پنجمین جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد. در سال ۲۰۱۹، او اولین رمان خود، "«من خالد را به خاطر گناهش می‌کشم»" داستان یک قاچاقچی انسان را منتشر کرد و جایزه پریمیو استنس را از آن خود کرد. در همان سال، او درگیری‌های خاورمیانه را در "«بعدها»" (Laterza) توصیف کرد و "«لیبیا»" (Mondadori)، اثری در حوزه روزنامه‌نگاری گرافیکی که توسط جیانلوکا
در حوزه روزنامه‌نگاری گرافیکی که توسط جیانلوکا کوستانتینی تصویرسازی شده است، منتشر کرد. در سال ۲۰۲۱، مانوکی رمان دوم خود "با عنوان «بیانکو ای ایل رنگ دل دانو"» (Einaudi) را منتشر کرد. در سال ۲۰۲۲، او جایزه فلایانو برای روزنامه‌نگاری را دریافت کرد و "«در محاصره‌ای دیگر» (DeAgostini)" را منتشر کرد، که در آن مانوکی برای اولین بار درگیری‌های جاری را برای مخاطبان جوان‌تر روایت می‌کند. از سال ۲۰۲۲، او برای حمله روسیه به اوکراین به لاهه اعزام شده است. زندگی شخصی. او با عکاس خبری، آلسیو رومنزی، نامزد است و با او
او با عکاس خبری، آلسیو رومنزی، نامزد است و با او فیلم مستند "«داعش، فردا." "ارواح گمشده موصل"» را در هفتاد و پنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز به نمایش گذاشت. او از بیماری ام اس رنج می‌برد.
مار آسکولاپی ایتالیایی گونه‌ای از مارها در خانواده کولوبریده است. محدوده پراکنش. مار آسکولاپی بوم‌زاد جنوب ایتالیا و سیسیل است. حد شمالی پراکنش آن در غرب تا استان کازرتا و در شرق تا استان فوگیا امتداد دارد. این گونه در شبه‌جزیره سالنتو (سالنتو) که به عنوان «پاشنهٔ چکمهٔ» ایتالیا شناخته می‌شود، حضور ندارد. محل نمونه تیپیک این گونه ناپل است. ویژگی‌ها. مار آسکولاپی ایتالیایی ماری متوسط تا بزرگ است که حداکثر طول کلی (به همراه دم) آن به می‌رسد. سطح پشتی بدن آن قهوه‌ای متمایل به زرد است و ممکن است چهار نوار
آن قهوه‌ای متمایل به زرد است و ممکن است چهار نوار قهوه‌ای تیره داشته باشد. در صورت وجود، این نوارها هم‌عرض و با فاصله‌ای برابر از هم قرار دارند. فلس‌های پشتی صاف هستند. عنبیه چشم قرمز است و همین ویژگی سبب شده در زبان ایتالیایی به آن "saettone occhirossi" (مار دوندهٔ چشم‌قرمز) گفته شود. زیستگاه. زیستگاه طبیعی "مار آسکولاپی" شامل جنگل‌های معتدل، بوته‌زارهای معتدل، پوشش‌های گیاهی مدیترانه‌ای، زمین‌های زراعی، مرتعها، باغ‌های روستایی و مناطق شهری در ارتفاعات از سطح دریا تا است. رفتار. مار آسکولاپی تا حدی
از سطح دریا تا است. رفتار. مار آسکولاپی تا حدی درخت‌زی است. تغذیه. مار آسکولاپی ایتالیایی از مارمولک‌ها، پستانداران کوچک و تخم‌ها تغذیه می‌کند. تولیدمثل. مار آسکولاپی ایتالیایی تخم‌گذار است.
کورزتی یا کروکسِتی نوعی پاستا سنتی در غذای لیگوریا در شمال‌غرب ایتالیا است و همچنین در ناحیه نووی لیگوره در نزدیکی مرز با پیه‌مونته، در استان آلِسّاندریا نیز رایج است. "کورزتی" در قرون وسطی در لیگوریا در شمال ایتالیا و نزدیک مرز با فرانسه پدید آمد. نام این پاستا از یک سکهٔ جنوایی قرن چهاردهم به نام "کورزتو" گرفته شده است. گونه‌های مختلفی از "کورزتی" وجود دارد. نوعی که در دره پولچِوِرا، یکی از دره‌های اصلی منطقه جنوا، ساخته می‌شود به شکل عدد هشت است. در جاهای دیگر نوعی به نام "کورزتی مُهرخورده" به معنای
دیگر نوعی به نام "کورزتی مُهرخورده" به معنای فشرده یا مُهرخورده وجود دارد. این‌ها گردهای کوچک و نازکی از پاستا هستند که با ابزار چوبی خاصی به شکل برجسته تزئین می‌شوند. این برجستگی باعث می‌شود پاستا بهتر سس را نگه دارد. پاستایی با نام مشابه در پیه‌مونتهٔ همسایه نیز وجود دارد، اما شکل آن بیشتر شبیه اورکیتّه است. "کورزتی" هنوز هم در مقیاس‌های کوچک در نزدیکی جنوا تولید می‌شود. در گذشته این پاستا توسط کشاورزان محلی ساخته می‌شد اما خانواده‌های اشرافی آن را به‌عنوان نمادی از ثروت و جایگاه اجتماعی به کار می‌بردند.
نمادی از ثروت و جایگاه اجتماعی به کار می‌بردند. توصیف. ورق‌های پاستا با قالب به شکل دایره‌هایی با قطر حدود برش داده و مُهر زده می‌شوند تا طرح‌های متمایزی ایجاد شود. قالب ترکیبی برش‌دهنده و مُهر می‌تواند از چوب دست‌ساز یا برنز ساخته شود. مُهرزنی می‌تواند دستی یا ماشینی باشد، که نوع دستی آن دارای طرح‌های پیچیده‌تر است. برجستگی‌ها باعث می‌شوند سس به خوبی به پاستا بچسبد و طعم بهتری بدهد. این پاستا معمولاً در دو طرف خود طرح دارد: یک طرف با نقش ظریف‌تر و طرف دیگر با طرحی ساده‌تر. در گذشته یک نشان خانوادگی روی آن
با طرحی ساده‌تر. در گذشته یک نشان خانوادگی روی آن حک می‌شد، اما امروزه طرح ظریف‌تر معمولاً شامل نشان منطقه‌ای یا علامت تجاری سازنده است. طرح‌های متداول در طرف دیگر شامل یک صلیب (که نام "کروکسِتی" از آن گرفته شده است)، میوه، حروف اختصاری خانواده، هاون و دسته‌هاون، غروب خورشید، قایق‌های بادبانی یا درختان نخل است. در ایتالیا این پاستا گاهی به‌عنوان سوغاتی عروسی یا برای رویدادهای خاص به کار می‌رود، که در این موارد یک صنعتگر قالب ویژه‌ای می‌سازد تا افراد بتوانند آن را در خانه آماده کنند. روش پخت. خمیر پاستا با
آن را در خانه آماده کنند. روش پخت. خمیر پاستا با آرد، آب و نمک تهیه می‌شود و به صورت ورقه در می‌آید. سپس پاستا به شکل گرد بریده شده و مُهر زده می‌شود و مدتی برای خشک شدن کنار گذاشته می‌شود. "کورزتی" معمولاً با سس گوشت ساده یا سس قارچ (که در جنوا "توکّو دِ فونزی" نام دارد)، پستو، سس مغز کاج یا سس گردو، سس ماهی یا سس خامه‌ای سبک سرو می‌شود.
فرانچسکو گوئیچاردینی (زاده ۶ مارس ۱۴۸۳ - درگذشته ۲۲ مه ۱۵۴۰) مورخ و دولتمرد ایتالیایی بود. او دوست و منتقد نیکولو ماکیاولی بود و یکی از نویسندگان سیاسی اصلی رنسانس ایتالیا به حساب می‌آید. گوئیچاردینی در شاهکار خود، "تاریخ ایتالیا"، با استفاده از منابع دولتی برای پشتیبانی از استدلال‌ها و تحلیل واقع‌بینانه مردم و رویدادهای زمان خود، راه را برای سبکی جدید در تاریخ‌نگاری هموار کرد. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. فرانچسکو گوئیچاردینی در ۶ مارس ۱۴۸۳ در شهر فلورانس ایتالیا، که بخشی از جمهوری فلورانس بود، متولد شد. او
که بخشی از جمهوری فلورانس بود، متولد شد. او سومین فرزند از ۱۱ فرزند پیرو دی یاکوپو گوئیچاردینی و سیمونا دی بونجیانی جانفیگلیاتزی بود. گوئیچاردینی‌ها اعضای جاافتاده الیگارشی فلورانس و همچنین حامیان خانواده مدیچی بودند. اجداد گوئیچاردینی که در سیاست فلورانس تأثیرگذار بودند، نسل‌های متمادی بالاترین مناصب افتخاری را در ایالت در اختیار داشتند، همان‌طور که در زندگینامه خود او "، ریکوردی،" دیده می‌شود. [ "" ] پیرو گوئیچاردینی نزد فیلسوف مارسیلیو فیچینو، که پدرخوانده پسرش بود، تحصیل کرده بود. فرانچسکو نیز مانند
پسرش بود، تحصیل کرده بود. فرانچسکو نیز مانند پدرش، تحصیلات عالی اومانیستی داشت و آثار کلاسیک را مطالعه کرد و لاتین و کمی یونانی آموخت. پدرش پسر را برای تحصیل در رشته حقوق به دانشگاه‌های فرارا و پادوا فرستاد، جایی که تا سال ۱۵۰۵ در آنجا ماند. مرگ عمویش که اسقف‌نشین کورتونا را اشغال کرده بود، گوئیچاردینی جوان را بر آن داشت تا به دنبال حرفهٔ کلیسایی برود. با این حال، پدرش «فکر می‌کرد امور کلیسا رو به زوال است. او ترجیح می‌داد سودهای کلان فعلی و فرصت بزرگ کردن یکی از پسرانش را از دست بدهد تا اینکه وجدانش به
یکی از پسرانش را از دست بدهد تا اینکه وجدانش به این نتیجه برسد که یکی از پسرانش را از روی طمع ثروت یا مقام بزرگ کشیش کرده است.» بنابراین، گوئیچاردینی جاه‌طلب بار دیگر توجه خود را به حقوق معطوف کرد. در ۲۳ سالگی، توسط شورای شهر فلورانس برای تدریس مطالعات حقوقی در استودیوی فلورانس منصوب شد. در سال ۱۵۰۸، گوئیچاردینی با ماریا سالویاتی، دختر آلامانو سالویاتی، ازدواج کرد و اتحاد الیگارشی خود را با خانواده قدرتمند فلورانسی تحکیم بخشید. در همان سال، او "خاطرات خانوادگی خانواده گوئیچاردینی، داستان‌های فلورانس
خانوادگی خانواده گوئیچاردینی، داستان‌های فلورانس (Memorie di" "famiglia" ")" را نوشت و نوشتن "ریکوردی (Ricordi")، مجموعه‌ای از پندها و اندیشه‌های شخصی را آغاز کرد. دادگاه اسپانیا. گوئیچاردینی که خود را در حرفه وکالت ممتاز می‌دانست، در سال ۱۵۱۲ توسط شورای شهر فلورانس به عنوان سفیر به دربار پادشاه آراگون، فردیناند کاتولیک، منصوب شد. او در مورد پذیرش این سمت تردید داشت زیرا سود بسیار کمی داشت و حرفه وکالت او را مختل می‌کرد و او را از شهر دور می‌کرد. با این حال، پدر فرانچسکو او را در مورد اعتبار دربار و افتخار
پدر فرانچسکو او را در مورد اعتبار دربار و افتخار انتخاب شدن در چنین سن کمی متقاعد کرد. او در دفتر خاطرات خود نوشت: «هیچ‌کس در فلورانس به یاد نمی‌آورد که چنین مرد جوانی تا به حال برای چنین سفارتی انتخاب شده باشد.» بدین ترتیب گوئیچاردینی کار خود را به عنوان یک دیپلمات و دولتمرد آغاز کرد. مکاتبات اسپانیایی او با سینیوریا قدرت مشاهده و تحلیل او، که از ویژگی‌های اصلی ذهن اوست، را آشکار می‌کند. در دربار اسپانیا، او درس‌هایی از واقع‌گرایی سیاسی آموخت. در نامه‌هایش به خانه، از اینکه می‌توانست روش‌های نظامی اسپانیا
به خانه، از اینکه می‌توانست روش‌های نظامی اسپانیا را مشاهده کند و قدرت آنها را در زمان جنگ تخمین بزند، ابراز قدردانی می‌کرد. با این حال، او همچنین به حرکات حساب‌شده فردیناند بی‌اعتماد بود و از او به عنوان الگویی از هنر فریب سیاسی یاد می‌کرد. در طول مدت اقامتش در اسپانیا، مدیچی‌ها در فلورانس دوباره قدرت را به دست گرفتند. در رژیم جدید، سفارت او در اسپانیا به درازا کشید و گوئیچاردینی را که مشتاق بازگشت به فلورانس و مشارکت در زندگی سیاسی آن بود، ناامید کرد. گوئیچاردینی اصرار داشت که فراخوانده شود و حتی نامه‌ای
اصرار داشت که فراخوانده شود و حتی نامه‌ای به لورنزو د مدیچی جوان فرستاد تا در تلاش برای کسب موقعیتی در گروه حاکم جدید، جایگاهی برای خود دست و پا کند. گوئیچاردینی سرانجام به خانه‌اش در فلورانس بازگشت، جایی که دوباره به حرفه وکالت خود مشغول شد. در سال ۱۵۱۴، او به عنوان عضوی از اتو دی بالیا، که امنیت داخلی را کنترل می‌کرد، خدمت کرد و در سال ۱۵۱۵، در سینیوریا، بالاترین مقام قضایی فلورانس، خدمت کرد. حکومت پاپی. در سال ۱۵۱۳، جووانی دِ مدیچی، پسر لورنزوی باشکوه، پاپ لئو دهم شد و فلورانس را تحت کنترل پاپ درآورد،
پاپ لئو دهم شد و فلورانس را تحت کنترل پاپ درآورد، که این امر فرصت‌هایی را برای فلورانسی‌ها فراهم کرد تا به خدمت پاپ درآیند، همان‌طور که فرانچسکو در سال ۱۵۱۵ این کار را کرد. لئو دهم او را در سال ۱۵۱۶ فرماندار رجیو و در سال ۱۵۱۷ فرماندار مودنا کرد. این آغاز یک دوره طولانی برای گوئیچاردینی در دستگاه پاپ بود، ابتدا تحت حکومت لئو دهم و سپس تحت حکومت جانشینش، کلمنت هفتم. طبق "دایرةالمعارف کاتولیک،" «او مودنا و رجیو را با موفقیت چشمگیری اداره کرد». او به حکومت پارما منصوب شد و طبق "دایرةالمعارف"، «در آشفتگی پس از
منصوب شد و طبق "دایرةالمعارف"، «در آشفتگی پس از مرگ پاپ، او با دفاع از پارما در برابر فرانسوی‌ها (۱۵۲۱) خود را متمایز کرد.» در سال ۱۵۲۳، گوئیچاردینی توسط کلمنت هفتم (۱۴۷۸–۱۵۳۴) به عنوان نایب‌السلطنه رومانیا منصوب شد. این مناصب بالا، گوئیچاردینی را به ارباب واقعی ایالت‌های پاپی آن سوی کوه‌های آپنین تبدیل کرد. همان‌طور که او بعدها خود را در این دوره توصیف کرد: «اگر پیک فرانچسکو را در رومانیا دیده بودید… با خانه‌اش پر از ملیله‌دوزی، نقره، خدمتکارانی از سراسر استان که - از آنجایی که همه چیز کاملاً به او ارجاع
که - از آنجایی که همه چیز کاملاً به او ارجاع می‌شد - هیچ‌کس، از پاپ به پایین، کسی را به عنوان مافوق خود نمی‌شناخت…» آشفتگی سیاسی در ایتالیا پیوسته در حال تشدید بود. با تشدید خصومت‌ها بین پادشاه فرانسیس اول فرانسه و چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم، پاپ در مورد اینکه از کدام طرف حمایت کند، مردد ماند و بنابراین از گوئیچاردینی مشورت خواست. گوئیچاردینی اتحاد با فرانسه را توصیه کرد و کلمنت را ترغیب کرد تا اتحادیه کنیاک را در سال ۱۵۲۶ منعقد کند، که منجر به جنگ با چارلز پنجم شد. بعداً در همان سال، هنگامی که نیروهای
پنجم شد. بعداً در همان سال، هنگامی که نیروهای چارلز پنجم تهدید به حمله کردند، کلمنت گوئیچاردینی را به عنوان سپهبد ارتش پاپ منصوب کرد. گوئیچاردینی نتوانست فرمانده نیروهای پاپ، فرانچسکو ماریا اول دلا رووره، دوک اوربینو، را برای اقدام تحت تأثیر قرار دهد. در آوریل ۱۵۲۷، گوئیچاردینی موفق شد حمله به فلورانس را از سوی یک ارتش امپراتوری شورشی که به سمت رم روی آورده بود، دفع کند. کمتر از دو هفته بعد، خبر غارت رم و زندانی شدن کلمنت در قلعه سنت آنجلو منتشر شد. گوئیچاردینی در طول بیست سال به سه پاپ خدمت کرد، و شاید به
در طول بیست سال به سه پاپ خدمت کرد، و شاید به دلیل تجربیاتش، از دستگاه پاپی به شدت انتقاد می‌کرد: «من کسی را نمی‌شناسم که از جاه‌طلبی، طمع و شهوت‌رانی کشیشان بیشتر از خودم متنفر باشد… با این وجود، موقعیتی که با چندین پاپ داشته‌ام، مرا مجبور کرده است که به خاطر منافع شخصی‌ام، عظمت آنها را دوست داشته باشم. اگر این ملاحظه نبود، من مارتین لوتر را به اندازه خودم دوست می‌داشتم - نه برای رهایی از قوانینی که دین مسیحیت به‌طور معمول تفسیر و درک می‌کند، بلکه برای دیدن اینکه این گروه اراذل و اوباش در محدوده صحیح خود
اینکه این گروه اراذل و اوباش در محدوده صحیح خود محدود می‌شوند.» جمهوری فلورانس. گوئیچاردینی، مانند بسیاری از اشراف فلورانسی زمان خود، به یک حکومت جمهوری مختلط بر اساس الگوی قانون اساسی ونیزی اعتقاد داشت؛ با وجود همکاری مکرر و نزدیک با خاندان مدیچی، حکومت آنها را استبدادی می‌دانست. [ "" ] گوئیچاردینی هنوز می‌توانست آرمان‌های جمهوری‌خواهی خود را با حمایتش از خاندان مدیچی تطبیق دهد: «برابری انسان‌ها در یک حکومت مردمی به هیچ وجه در تضاد با این نیست که یک شهروند از شهرت بیشتری نسبت به دیگری برخوردار باشد، مشروط
از شهرت بیشتری نسبت به دیگری برخوردار باشد، مشروط بر اینکه این شهرت از عشق و احترام همه ناشی شود و مردم بتوانند به دلخواه خود آن را از او دریغ کنند. در واقع، بدون چنین حمایت‌هایی، جمهوری‌ها به سختی می‌توانند دوام بیاورند.» کمی پس از غارت رم، گوئیچاردینی به فلورانس بازگشت، اما تا سال ۱۵۲۷، مدیچی‌ها از شهر اخراج شده بودند و یک جمهوری توسط جناح افراطی ضد مدیچی، "آرابیاتی،" دوباره برقرار شده بود. به دلیل روابط نزدیک گوئیچاردینی با مدیچی‌ها، او در شهر زادگاهش مورد سوءظن قرار گرفت. در مارس ۱۵۳۰، به دلیل خدمتش به
سوءظن قرار گرفت. در مارس ۱۵۳۰، به دلیل خدمتش به مدیچی‌ها، گوئیچاردینی شورشی اعلام شد و اموالش مصادره گردید. با این حال، این جمهوری نهایی فلورانس دوام چندانی نداشت و پس از تحمل محاصره فلورانس توسط نیروهای امپراتوری به مدت نه ماه، در سال ۱۵۳۰ شهر تسلیم شد. تحت فرماندهی کلمنت هفتم، گوئیچاردینی وظیفه مجازات شهروندان فلورانس را به دلیل مقاومتشان در برابر مدیچی بر عهده داشت و او بی‌رحمانه عدالت را در حق کسانی که با خواست پاپ مخالفت کرده بودند، اجرا می‌کرد. بندتو وارچی ادعا کرد که در انجام وظیفه خود، «آقا
بندتو وارچی ادعا کرد که در انجام وظیفه خود، «آقا فرانچسکو گوئیچاردینی بی‌رحم‌تر و وحشی‌تر از دیگران بود». سال‌های پایانی. در سال ۱۵۳۱، گوئیچاردینی توسط کلمنت هفتم به فرمانداری بولونیا، مهم‌ترین شهر در ایالات شمالی پاپ، منصوب شد. [ ' ] گوئیکاردینی پس از مرگ کلمنت در سال ۱۵۳۴ استعفا داد و به فلورانس بازگشت، جایی که به عنوان مشاور الساندرو دِ مدیچی، «که جایگاهش به عنوان دوک پس از مرگ پاپ تضعیف شده بود»، استخدام شد. گوئیکاردینی در سال ۱۵۳۵ در ناپل در برابر چارلز پنجم از او دفاع کرد و اتهامات شورشیان تبعیدی
پنجم از او دفاع کرد و اتهامات شورشیان تبعیدی مبنی بر استبداد را به چالش کشید. [ ' ] او در سال ۱۵۳۶ در مذاکره موفقیت‌آمیز برای ازدواج آلساندرو با مارگارت پارما، دختر امپراتور چارلز پنجم، کمک کرد و برای مدت کوتاهی گوئیچاردینی تا زمان ترور دوک در سال ۱۵۳۷، معتمدترین مشاور آلساندرو بود. سپس، گوئیچاردینی با کوزیمو دِ مدیچی، که تنها ۱۷ سال داشت و تازه‌وارد نظام سیاسی فلورانس شده بود، متحد شد. گوئیچاردینی از کوزیمو به عنوان دوک فلورانس حمایت کرد؛ با این وجود، کوزیمو اندکی پس از به قدرت رسیدن او را برکنار کرد.
اندکی پس از به قدرت رسیدن او را برکنار کرد. گوئیچاردینی در ویلای خود در آرچتری بازنشسته شد، جایی که سال‌های آخر عمر خود را صرف کار بر روی «"داستان ایتالیا»" کرد. او در سال ۱۵۴۰ بدون وارث مرد درگذشت. برادرزاده‌اش، لودوویکو گوئیچاردینی، نیز مورخی بود که به خاطر آثارش در قرن شانزدهم دربارهٔ کشورهای سفلی شناخته می‌شود. آثار. هیچ‌یک از آثار فرانچسکو گوئیچاردینی در زمان حیاتش منتشر نشد. تا سال ۱۵۶۱ شانزده جلد اول از بیست جلد کتاب "«تاریخ ایتالیا»" او منتشر نشد. اولین «ترجمه» انگلیسی آن توسط سر جفری فنتون در سال
«ترجمه» انگلیسی آن توسط سر جفری فنتون در سال ۱۵۷۹ منتشر شد. تا سال ۱۸۵۷، فقط "تاریخ" و تعداد کمی از گزیده‌های او شناخته شده بود. در آن سال، نوادگان او بایگانی‌های خانوادگی گوئیچاردینی را باز کردند و انتشار خاطرات او را در ده جلد به جوزپه کانسترینی سپردند. اینها برخی از آثار او هستند که از بایگانی‌ها بازیابی شده‌اند: "«اوپره ایندیت»" در ترکیب با رساله‌های ماکیاولی، مجموعهٔ جامعی از فلسفهٔ سیاسی ایتالیا پیش از پائولو سارپی را ارائه می‌دهد. تاریخ ایتالیا. گوئیچاردینی بیشتر به عنوان نویسندهٔ "«تاریخ ایتالیا»"
بیشتر به عنوان نویسندهٔ "«تاریخ ایتالیا»" ("Storia d'Italia") شناخته می‌شود، که شرح مفصلی از سیاست در شبه‌جزیره ایتالیا بین سال‌های ۱۴۹۰ تا ۱۵۳۴ ارائه می‌دهد. این اثر که در سال‌های پایانی عمرش نوشته شده، شامل مشاهدات مورخ است که در طول زندگی‌اش جمع‌آوری کرده و اثری برای آیندگان بوده است. همان‌طور که گیلبرت می‌نویسد: «"تاریخ ایتالیا" از تمام نوشته‌های او متمایز است زیرا تنها اثری بود که او نه برای خودش، بلکه برای عموم نوشت.» گوئیچاردینی در تحقیقات خود از مطالبی که از اسناد دولتی و همچنین از تجربیات گسترده
که از اسناد دولتی و همچنین از تجربیات گسترده خود در سیاست جمع‌آوری کرده بود، بهره برد. برخوردهای شخصی متعدد او با حاکمان قدرتمند ایتالیایی، دیدگاه او را به عنوان یک مورخ توضیح می‌دهد: «فرانچسکو گوئیچاردینی را می‌توان یک مورخ روان‌شناس نامید - از نظر او، نیروی محرکه چرخ دنده‌های عظیم رویدادها را می‌توان در ریشه اصلی رفتار فردی ردیابی کرد. البته نه هر فردی، بلکه کسانی که در مناصب فرماندهی قرار دارند: امپراتورها، شاهزاده‌ها و پاپ‌ها که می‌توان روی آنها حساب کرد که همیشه بر اساس منافع شخصی خود عمل می‌کنند -
کرد که همیشه بر اساس منافع شخصی خود عمل می‌کنند - همان افراد خاص معروف گوئیچاردینی.» در گزیده زیر، مورخ مشاهدات خود را در مورد شخصیت پاپ کلمنت هفتم ثبت می‌کند: «و اگرچه او از هوش بسیار توانمند و دانش شگفت‌انگیزی از امور جهان برخوردار بود، اما فاقد عزم و اراده و اجرای مناسب بود؛ زیرا نه تنها ترسوی روحش، که به هیچ وجه کوچک نبود، و بی‌میلی شدید به خرج دادن، بلکه نوعی بی‌تصمیمی و سردرگمی ذاتی نیز مانع او می‌شد، به طوری که تقریباً همیشه در حالت تعلیق و ابهام باقی می‌ماند، وقتی با کسانی روبرو می‌شد که در مورد
می‌ماند، وقتی با کسانی روبرو می‌شد که در مورد چیزهایی تصمیم می‌گرفتند که او بارها از دور پیش‌بینی، بررسی و تقریباً آشکار کرده بود.» علاوه بر این، آنچه گوئیچاردینی را از دیگر مورخان زمان خود متمایز می‌کند، درک او از زمینه تاریخی است. رویکرد او در اثر اولیه‌اش "«تاریخ فلورانس"» (۱۵۰۹) آشکار بود: «این مورخ جوان بدون شک از معنای دیدگاه تاریخی آگاه بود؛ واقعیت‌های یکسانی که در زمینه‌های مختلف وزن متفاوتی پیدا می‌کنند، حس تناسب را می‌طلبیدند.» به گفته یکی از منتقدان سرسخت گوئیچاردینی، فرانچسکو دِ سانکتیس: «اگر
سرسخت گوئیچاردینی، فرانچسکو دِ سانکتیس: «اگر قدرت فکری ["داستان ایتالیا"] را مهم‌ترین اثری بدانیم که از ذهن یک ایتالیایی سرچشمه گرفته است.» گوئیچاردینی و ماکیاولی در باب سیاست و تاریخ. گوئیچاردینی با نیکولو ماکیاولی دوست بود؛ این دو تا زمان مرگ ماکیاولی در سال ۱۵۲۷ مکاتبات پرشوری با هم داشتند. گوئیچاردینی از نظر اجتماعی تا حدودی از دوستش بالاتر بود، اما از طریق نامه‌هایشان، رابطه‌ای آرام و راحت بین این دو پدیدار می‌شود. جیمز بی. اتکینسون و دیوید سایسس می‌نویسند: «ماکیاولی با آگاهی از تفاوت طبقاتی خود، از
«ماکیاولی با آگاهی از تفاوت طبقاتی خود، از مناصب گوئیچاردینی… یا ارتباطات اشرافی او مرعوب نشد. این دو به دلیل احترام متقابل به خرد یکدیگر، رابطه خود را برقرار کردند.» آنها در مورد مسائل شخصی و ایده‌های سیاسی بحث می‌کردند و بر کار یکدیگر تأثیر می‌گذاشتند. گوئیچاردینی از برخی از ایده‌های بیان شده توسط ماکیاولی در "کتاب «گفتارهایی دربارهٔ لیوی»" انتقاد کرد: «اعتراض اصلی گوئیچاردینی به نظریه‌هایی که ماکیاولی در "«گفتارها»" مطرح کرده بود این بود که ماکیاولی همه چیز را «بیش از حد مطلق» مطرح می‌کند. گوئیچاردینی
چیز را «بیش از حد مطلق» مطرح می‌کند. گوئیچاردینی با فرض اساسی ماکیاولی مبنی بر اینکه روم می‌تواند به عنوان یک هنجار کامل عمل کند، موافق نبود.» هر دو در رویکرد خود به تاریخ نوآور بودند:«ماکیاولی و گوئیچاردینی چهره‌های مهم انتقالی در توسعهٔ نگارش تاریخی هستند. آگاهی تاریخی که در آثار آنها قابل مشاهده است، گسستی قابل توجه در تفکر ما دربارهٔ گذشته است… عامل انسانی عنصری محوری در اندیشهٔ تاریخی ماکیاولی و گوئیچاردینی بود، اما آنها مفهوم مدرنی از فردیت نداشتند… آنها شروع به جدا کردن تاریخ‌نگاری از چارچوب بلاغی
آنها شروع به جدا کردن تاریخ‌نگاری از چارچوب بلاغی آن کردند و در آثار گوئیچاردینی می‌توانیم اولین نشانه‌های یک روش تاریخی انتقادی را مشاهده کنیم.» فهرست زیر شامل نام‌های جایگزین مورد استفاده برای آثار گوئیچاردینی به زبان‌های ایتالیایی و انگلیسی است:
عمارت صفوی جرقویه اصفهان در سال 1353 توسط منوچهر صفوی در خارج از بافت روستای محمد آباد ساخته شد.این عمارت شامل یک اتاق بزرگ و یک اتاق نگهبانی ، ایوانهای اطراف و یک متورخانه بوده است. در سال 1392 یک اتاق دیگر به این مجموعه اضافه شد و در انتها در سال 1400 با اضافه شدن یک سالن 60 متری و یک آبنما ، مجموعه به صورت یک سوییت کامل تغییر یافت . هم اکنون این بنا دارای برق شهری و تانک 4000 لیتری آب است که به صورت دستی پر میشود . استفاده از این بنا شخصی بوده و بازدید برای عموم ندارد. میهمانهای بزرگی در طول این سالها از
عموم ندارد. میهمانهای بزرگی در طول این سالها از این مکان بازدید کرده اند و در این مکان میهمان بوده اند از این میهمانهای عزیز میتوان از معین خواننده خوش صدای اصفهان و نوازندگان چیره دستی چون استاد صاحبان ، استاد الهیان ، استاد فاتحی و ... و شاعرین و اساتید ادبیات زیادی نام برد. سازنده این بنا منوچهر صفوی زاده شده همین روستا در سال 1316 بوده و با علاقه و پشتکار باور نکردنی ساز ویولن را مینواخت . ایشان دبیر آموزش و پرورش بود و در سال 1392 در کشور آمریکا چشم از جهان فروبست و در همان کشور برای ابدیت ماندگار شد.
جهان فروبست و در همان کشور برای ابدیت ماندگار شد. این بنا در گوگل مپ ذخیره شده و عکسهای زیادی پیوست آن میباشد .
موتزارلای بوفالو (; ) نوعی موتزارلا است که از شیر بوفالوی مدیترانه‌ای ایتالیایی تهیه می‌شود. این محصول لبنی به‌طور سنتی در کامپانیا، به‌ویژه در استان‌های کازرتا و سالِرنو تولید می‌شود. از سال ۱۹۹۶، به عنوان یک محصول در اتحادیه اروپا و بریتانیا ثبت شده است. این عنوان تضمین می‌کند که این پنیر تنها با دستور سنتی و در مناطق مشخصی از کامپانیا، لاتزیو، آپولیا و مولیزه تولید شود. مناطق تولید. در ایتالیا، تولید پنیر از شیر بوفالو در سراسر کشور انجام می‌شود و با نام رسمی شناخته می‌شود. اما نوع ویژهٔ این موتزارلا
رسمی شناخته می‌شود. اما نوع ویژهٔ این موتزارلا تنها در محدوده‌ای از رُم تا پائستوم و همچنین در فوگیا (آپولیا) و ونافرو (مولیزه) تولید می‌شود. این صنعت در ایتالیا سالانه حدود ۳۳ هزار تُن پنیر تولید می‌کند که ۱۶٪ آن صادر می‌شود. فرانسه و آلمان مهم‌ترین واردکنندگان هستند و تقاضا در ژاپن و روسیه نیز در حال افزایش است. علاوه بر ایتالیا، این پنیر امروزه در کشورهای دیگری همچون سوئیس، ایالات متحده، استرالیا، مکزیک، برزیل، کانادا، چین، ژاپن، آرژانتین، بریتانیا، ایرلند، اسپانیا، سوئد، کلمبیا، تایلند، اسرائیل، مصر،
اسپانیا، سوئد، کلمبیا، تایلند، اسرائیل، مصر، هند و آفریقای جنوبی نیز تولید می‌شود، همه با استفاده از شیر بوفالوهای محلی. پنیر بوفالو از کامپانیا با نام شناخته می‌شود. این محصول در ۱۹۹۳ عنوان DOC و در ۱۹۹۶ و ۲۰۰۸ به‌ترتیب ثبت اتحادیه اروپا و PDO دریافت کرد. تاریخچه. خاستگاه بوفالو در ایتالیا مورد اختلاف است. نظریه‌ها شامل ورود آن‌ها توسط گوت‌ها در اوایل قرون وسطی، یا انتقال توسط نورمان‌ها از سیسیل (جایی که اعراب آن‌ها را معرفی کرده بودند) و حتی وجود گونه‌های بومی منقرض‌شده در ایتالیا است. منابع تاریخی از
بومی منقرض‌شده در ایتالیا است. منابع تاریخی از پنیر بوفالو به اوایل قرن دوازدهم بازمی‌گردند. تولید انبوه آن در جنوب ایتالیا از قرن هجدهم آغاز شد. در طول جنگ جهانی دوم، تولید در اطراف ناپل به دلیل کشتار گله‌های بوفالو توسط نیروهای آلمانی متوقف شد و پس از جنگ از سر گرفته شد. رسوایی دیوکسین ۲۰۰۸. در مارس ۲۰۰۸، گزارش‌هایی دربارهٔ آلودگی شیر بوفالو به دی‌اکسین در کازرتا منتشر شد که باعث بحران در فروش و ممنوعیت موقت واردات در کشورهایی مانند ژاپن، چین و روسیه گردید. با این حال، بررسی‌ها نشان دادند که تنها درصد
با این حال، بررسی‌ها نشان دادند که تنها درصد کمی از مزارع آلوده بوده‌اند و تا سال ۲۰۱۳، آزمایش‌ها تأیید کردند که میزان آلودگی کمتر از حد مجاز است. مراحل تولید. برای تولید موتزارلا به شیر بوفالو نیاز است (در مقایسه با ۸ کیلوگرم شیر گاو). مراحل تولید شامل: ذخیره شیر، گرم‌کردن، انعقاد، رسیدن دَلَمه، کشش خمیر، شکل‌دهی، سردکردن، شورکردن و بسته‌بندی است. ارزش غذایی. شیر بوفالو غنی‌تر از شیر گاو است و پروتئین، چربی و مواد معدنی بیشتری دارد. در هر شیر بوفالو: مصرف. این پنیر معمولاً در سالاد کاپریزه، پیتزا،
مصرف. این پنیر معمولاً در سالاد کاپریزه، پیتزا، کالزونه، روی نان تست با گوجه فرنگی و روغن زیتون یا به‌تنهایی مصرف می‌شود.