payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رأس شرکت‌هایی چون «آذر افروز سعید» و «آروین کیمیا ابزار» قرار داشت که به‌عنوان پوشش‌هایی برای پروژه‌های تحقیقاتی حساس مورد استفاده قرار می‌گرفتند. ترور. سعید برجی در ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ یکی از افرادی بود که در جریان حملات ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران مورد هدف قرار گرفت و ترور شد.
گروه ۲۴ مهندسی بعثت از تیپ‌های مهندسی رزمی نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و تحت امر قرارگاه کربلا است، که ستاد فرماندهی و پادگان آن در شهر بروجرد، استان لرستان مستقر می‌باشد. پیشینه شکل‌گیری گروه ۲۴ مهندسی بعثت به سال ۱۳۶۵ در خلال جنگ ایران و عراق بازمی‌گردد، که به‌عنوان یگان زیرمجموعه تیپ ۵۷ حضرت ابوالفضل تأسیس شد. در طول جنگ ۷۰۰ نفر از اعضای این گروه کشته شدند. هم‌اکنون سرتیپ‌دوم پاسدار ایرج مولایی‌راد فرماندهی گروه ۲۴ بعثت را برعهده دارد.
انرژی زمین‌گرمایی در نیوزیلند بخش قابل توجهی از ظرفیت تولید انرژی این کشور را تشکیل می‌دهد و ۲۵٪ از کل عرضه انرژی و ۱۹٪ از تولید برق در سال ۲۰۲۱ را تشکیل می‌دهد. این امر، نیوزیلند را در بین کشورهای عضو آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) در جایگاه برترین کاربر انرژی زمین‌گرمایی، هم در تأمین کل انرژی و هم در تولید برق قرار می‌دهد. انرژی زمین‌گرمایی دومین منبع بزرگ برق تجدیدپذیر نیوزیلند را تشکیل می‌دهد و تخمین زده می‌شود که جزیره شمالی پتانسیل تولید ۱۰۰۰ مگاوات برق را داشته باشد. با این حال، بهره‌برداری کامل ممکن
را داشته باشد. با این حال، بهره‌برداری کامل ممکن است به دلیل ملاحظات اقتصادی، زیست‌محیطی و اجتماعی محدود شود. اکتشافات در جزیره جنوبی، چشم‌اندازهای زمین‌گرمایی را در زیر گسل آلپ آشکار کرده است، با این حال، مؤسسه علوم زمین‌شناسی و هسته‌ای (GNS) اظهار می‌کند که این منابع احتمالاً جزئی هستند و بیشتر برای استفاده مستقیم در مقیاس کوچک مناسبند تا برای تولید گسترده برق. انرژی زمین‌گرمایی به دلیل عدم وابستگی به آب و هوا، به عنوان قابل اعتمادترین منبع انرژی تجدیدپذیر نیوزیلند، بالاتر از باد، خورشید و حتی برق آبی،
نیوزیلند، بالاتر از باد، خورشید و حتی برق آبی، توصیف شده است. همچنین با افزایش قیمت سوخت‌های پتروشیمی و بهره‌برداری از سایت‌های برق‌آبی آسان، این منبع به عنوان جذاب‌ترین منبع جدید انرژی در حال حاضر (دهه‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰) برای نیوزیلند توصیف شده است - تخمین زده شده است که ۱۰۰۰ مگاوات دیگر از منابع زمین‌گرمایی می‌تواند برای تولید برق استفاده شود. تولید برق. در سال ۲۰۲۱، نیوزیلند در مجموع ۴۵ تراوات ساعت برق تولید کرد که سهم منابع انرژی تجدیدپذیر ۸۱٪ یا ۳۶ تراوات ساعت بود. در میان این موارد، انرژی زمین‌گرمایی
ساعت بود. در میان این موارد، انرژی زمین‌گرمایی با تأمین ۱۹٪، جایگاه ویژه‌ای داشت. در طول دوره زمانی ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۱، سهم انرژی‌های تجدیدپذیر در تولید برق به‌طور مداوم افزایش یافته است. به‌طور خاص، استفاده از منابع زمین گرمایی برای تولید برق افزایش قابل توجهی داشته و در این دوره ۱۶۵ درصد رشد داشته است. میدان‌های زمین‌گرمایی. اکتشاف میدان‌های زمین‌گرمایی نیوزیلند بسیار گسترده بوده است و تا دهه ۱۹۸۰، اکثر میدان‌ها نقشه‌برداری شده در نظر گرفته می‌شدند و ۱۲۹ میدان کشف شده بودند که ۱۴ مورد از آنها در رده ۷۰ تا ۱۴۰
کشف شده بودند که ۱۴ مورد از آنها در رده ۷۰ تا ۱۴۰ قرار دارند. محدوده دمایی °C، ۷ در ۱۴۰–۲۲۰ محدوده °C و ۱۵ در &gt;۲۲۰ محدوده درجه سانتیگراد. در حال حاضر، برخی از میدان‌های زمین‌گرمایی جدید بالقوه در حال بررسی هستند که هیچ نمود سطحی ندارند. میدان‌های زمین‌گرمایی دمای بالای نیوزیلند عمدتاً در اطراف منطقه آتشفشانی تائوپو (که بیشترین ظرفیت تولید برق فعال فعلی را نیز دارد)، در مرکز جزیره شمالی، و یک میدان بزرگ دیگر در چشمه‌های نگاوها در نورث‌لند، متمرکز شده‌اند. با این حال، سیستم‌های بیشتری (که برخی از آنها
با این حال، سیستم‌های بیشتری (که برخی از آنها به‌طور بالقوه قابل بهره‌برداری هستند) در سراسر کشور پراکنده شده‌اند، از دشت‌های هوراکی گرفته تا خلیج پلنتی و چشمه‌های آب گرم متعدد در جزیره جنوبی، که اکثر آنها با گسل‌ها و سایر ویژگی‌های تکتونیکی مرتبط هستند. بسیاری از کاربردهای انرژی زمین‌گرمایی در نیوزیلند، بخار/سیال سرد شده را دوباره به میدان‌های زیرزمینی تزریق می‌کنند تا میدان‌ها را به عنوان منابع انرژی گسترش دهند یا به‌طور نامحدود از آنها استفاده کنند. تاریخچه. استفاده از انرژی زمین‌گرمایی در نیوزیلند به
استفاده از انرژی زمین‌گرمایی در نیوزیلند به شدت به وایراکی، جایی که اولین نیروگاه زمین‌گرمایی در سال ۱۹۵۸ افتتاح شد، گره خورده است. در آن زمان، این تنها دومین کارخانه بزرگ موجود در سراسر جهان بوداولین کارخانه در لاردریلو، ایتالیا بود که در سال ۱۹۱۱ افتتاح شد. از آن زمان تاکنون چندین نیروگاه جدید و تجهیزات افزایش‌دهنده راندمان مرحله دوم اضافه شده‌اند، اگرچه به دلیل کاهش تولید بخار در طول یک دهه، مقداری از تولید بخار نیز کاهش یافته است؛ بنابراین، برخی از نیروگاه‌ها در حجم استخراج بخار محدود می‌شوند تا امکان
در حجم استخراج بخار محدود می‌شوند تا امکان بازسازی مزارع فراهم شود و درصدی از بخار/آب دوباره تزریق می‌شود. بیش از شش دهه است که انرژی زمین‌گرمایی بخش کلیدی از چشم‌انداز برق نیوزیلند بوده است و اکثر تأسیسات آن در منطقه آتشفشانی تائوپو واقع شده‌اند. با نگاهی به آینده، پیش‌بینی می‌شود که تا سال ۲۰۳۰، برق تولید شده از منابع زمین‌گرمایی در نیوزیلند به تقریباً ۱۰٫۳ تراوات ساعت (TWh) برسد. تحقیق. تخصص قابل توجهی در تحقیقات زمین گرمایی در موسسات تحقیقاتی و دانشگاه‌های نیوزیلند وجود دارد. به‌طور خاص، در و برنامه
نیوزیلند وجود دارد. به‌طور خاص، در و برنامه زمین گرمایی در دانشگاه اوکلند. نیوزیلند همچنین یکی از کشورهای شریک در مشارکت بین‌المللی برای توسعه انرژی در کشورهای جزیره‌ای (EDIN) است. به عنوان بخشی از EDIN, نیوزیلند در پروژه‌های تحقیقاتی بین‌المللی برای ارزیابی و افزایش تولید برق زمین‌گرمایی در داخل کشور و همچنین در ۱۸ کشور جزیره‌ای اقیانوس آرام مشارکت دارد. قوانین و مقررات. قانون انرژی زمین‌گرمایی مصوب ۱۹۵۳ توسط قانون مدیریت منابع مصوب ۱۹۹۱ (RMA) منسوخ شد. قانون انرژی زمین‌گرمایی، حقوق آب را اعطا کرد که
قانون انرژی زمین‌گرمایی، حقوق آب را اعطا کرد که عموماً با موافقت‌نامه‌های منابع RMA جایگزین شده‌اند. مقررات انرژی زمین گرمایی مصوب ۱۹۶۱، نقش «بازرسان زمین گرمایی» را تعریف کرده و فرآیندهای مربوط به درخواست مجوزها و مجوزها را مشخص می‌کند. قانون توانمندسازی انرژی زمین‌گرمایی شهر روتوروا مصوب ۱۹۶۷، قانونی است که به شورای شهر روتوروا اجازه می‌دهد تا مقرراتی را برای کنترل بهره‌برداری و استفاده از انرژی زمین‌گرمایی در شهر روتوروا وضع کند. قانون مدیریت منابع ۱۹۹۱ (RMA) یک قانون مهم و گاهی بحث‌برانگیز مجلس است که
(RMA) یک قانون مهم و گاهی بحث‌برانگیز مجلس است که در سال ۱۹۹۱ تصویب شد. RMA دسترسی به منابع طبیعی و فیزیکی مانند زمین، هوا و آب را تنظیم می‌کند و استفاده پایدار از این منابع هدف اصلی آن است. وزارت محیط زیست نیوزیلند، RMA را به عنوان قانون اصلی نیوزیلند برای مدیریت محیط زیست توصیف می‌کند. قانون مدیریت منابع، قانون اصلی کنترل استفاده از منابع زمین‌گرمایی در نیوزیلند است. انجمن زمین‌گرمایی نیوزیلند، رویه‌هایی را که در حال حاضر تحت RMA اتخاذ می‌شوند، بزرگ‌ترین مانع برای توسعه بیشتر زمین‌گرمایی می‌داند و معتقد
مانع برای توسعه بیشتر زمین‌گرمایی می‌داند و معتقد است که «فرایند نظارتی منجر به تأخیرهای طولانی می‌شود که هزینه اولیه قابل توجهی را بر پروژه‌ها تحمیل می‌کند و از سودآوری مالی آنها می‌کاهد».
کلیسای نشان مقدس (تفلیس) ( "Surb Nshan yekeghetsi"; ) یک کلیسای جامع متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۷۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس موغنی (تفلیس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در ، شهر تفلیس گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۷۵۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای انجیل سرخ (تفلیس) ( Karmir Avetaran Yekeghetsi؛ ؛ کارمیر وانک یا کلیسای مریم مقدس شامکورتسوتس Shamkoretsots Sourb Astvatsatsin Church؛ ) یک کلیسای جامع متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال 1775 میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده‌است.
این فهرست کلیساهای ارمنی در تفلیس، پایتخت گرجستان است که تا اوایل سده بیستم میلادی مرکز اصلی زندگی فرهنگی ارمنستان شرقی بود.
انرژی برق‌آبی در نیوزیلند بیش از ۱۰۰ سال است که بخشی از سیستم انرژی این کشور بوده و همچنان بیش از نیمی از نیازهای برق این کشور را تأمین می‌کند. برق آبی منبع اصلی انرژی تجدیدپذیر در نیوزیلند است. بیشترین میزان تولید برق در جزیره جنوبی و بیشترین میزان مصرف آن در جزیره شمالی است. طرح‌های اولیه مانند طرح وایپوری که در سال ۱۹۰۳ راه‌اندازی شد و نیروگاه دریاچه کولریج که در سال ۱۹۱۴ راه‌اندازی شد، استفاده از انرژی آبی تجدیدپذیر را در نیوزیلند تثبیت کردند. تا اوایل دهه ۱۹۵۰، بیش از از ظرفیت نصب شده از انرژی برق آبی
۱۹۵۰، بیش از از ظرفیت نصب شده از انرژی برق آبی بود. در اوایل دهه ۱۹۶۰، بیشتر سایت‌های برق‌آبی جزیره شمالی توسعه یافته بودند، در حالی که جزیره جنوبی هنوز سایت‌های بالقوه زیادی داشت. راه‌اندازی خط انتقال برق بین جزیره‌ای HVDC در سال ۱۹۶۵، ارسال مقادیر زیادی برق بین دو جزیره را امکان‌پذیر کرد و از آن زمان ظرفیت برق‌آبی در جزیره جنوبی به سرعت افزایش یافت. پیشرفت‌های عمده شامل ۵۴۰ بود نیروگاه مگاواتی بنمور (۱۹۶۶)، ۷۰۰ نیروگاه طرح رودخانه وایتاکی بالایی و ۴۳۲ سد کلاید (۱۹۹۲) تا اواسط دهه ۱۹۹۰، ظرفیت برق‌آبی به
کلاید (۱۹۹۲) تا اواسط دهه ۱۹۹۰، ظرفیت برق‌آبی به بیش از ۵۰۰۰ رسیده بود. مگاوات، و امروز در همین سطح باقی مانده است. در نیوزیلند، انرژی برق‌آبی ۵۵ درصد از تولید برق را تشکیل می‌دهد و آن را به عنوان پنجمین تولیدکننده بزرگ در بین کشورهای عضو آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) رتبه‌بندی می‌کند. تاریخچه. اولین نیروگاه برق آبی صنعتی در سال ۱۸۸۵ در بولندیل در اوتاگو تأسیس شد تا برق مورد نیاز یک باتری ۲۰ استمپی در معدن فینیکس را تأمین کند. این کارخانه از آب نهر اسکیپرز، یکی از شاخه‌های رودخانه شاتوور، که در همان نزدیکی
یکی از شاخه‌های رودخانه شاتوور، که در همان نزدیکی قرار داشت، استفاده می‌کرد. ریفتون اولین شهری بود که پس از راه‌اندازی نیروگاه ریفتون در سال ۱۸۸۸، از یک نیروگاه برق آبی مهم، برق عمومی شبکه‌ای دریافت کرد. پس از آنها، استراتفورد در سال ۱۸۹۸ تأسیس شد. اولین نیروگاه برق آبی که توسط دولت ساخته شد، نیروگاه آبشار اوکره در نزدیکی روتوروا بود. این کارخانه در ماه مه ۱۹۰۱ شروع به کار کرد. برق با ولتاژ ۳۳۰۰ ولت در مسیری به طول منتقل شد. مسیر به روتوروا، و برای به حرکت درآوردن پمپ‌های فاضلاب و برخی از ساختمان‌های عمومی
پمپ‌های فاضلاب و برخی از ساختمان‌های عمومی از جمله پنج حمام حرارتی استفاده می‌شد. در طول بیست سال بعد، شرکت‌های خصوصی و مقامات محلی تعدادی ایستگاه از جمله وایپوری در اوتاگو و هوراهورا در رودخانه وایکاتو تأسیس کردند. اولین طرح بزرگ توسعه‌یافته توسط دولت، کولریج در کانتربری بود که در سال ۱۹۱۴ افتتاح شد. از دیگر ایستگاه‌های اولیهٔ مهم می‌توان به مانگهائو (۱۹۲۴)، آراپونی (۱۹۲۹) و توآی (۱۹۲۹) اشاره کرد که در سال ۱۹۳۴ به یک شبکهٔ واحد در جزیرهٔ شمالی متصل شدند و وایتاکی (۱۹۳۵) در جزیرهٔ جنوبی. این آبشار در دهه
وایتاکی (۱۹۳۵) در جزیرهٔ جنوبی. این آبشار در دهه ۱۹۴۰ با ایستگاه‌هایی تکمیل شد. هفت ایستگاه دیگر از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۰ به صورت آبشاری بر روی رودخانه وایکاتو توسعه داده شدند. در دهه ۱۹۵۰ توسعه رودخانه کلوتا با سد راکسبورگ و وایتاکی علیا در حوضه مکنزی با " تکاپو A" آغاز شد. با راه‌اندازی خط انتقال HVDC بین جزیره‌ای در سال ۱۹۶۵، طرح وایتاکی با نیروگاه بنمور (۱۹۶۵)، سد آویمور (۱۹۶۸) و بعدها تکاپو B و اوهاو A , B و C گسترش بیشتری یافت. در جزیره شمالی، طرح نیروگاه تونگاریرو بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۸۳ تکمیل شد. طرح
تونگاریرو بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۸۳ تکمیل شد. طرح سال ۱۹۵۹ برای افزایش سطح دریاچه ماناپوری برای توسعه برق آبی با مقاومت روبرو شد و کمپین نجات ماناپوری به نقطه عطفی در آگاهی‌بخشی زیست‌محیطی تبدیل شد. طرح‌های آبی بعدی، مانند آخرین نیروگاه آبی بزرگی که به بهره‌برداری رسید، سد کلاید در سال ۱۹۹۲، نیز بحث‌برانگیز بودند. این کشور از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰ شاهد رونق توسعه برق‌آبی در مقیاس بزرگ بود، اما پس از آن چنین توسعه‌ای به‌طور قابل توجهی کاهش یافته است. نکته قابل توجه این است که از زمان راه‌اندازی نیروگاه برق‌آبی
این است که از زمان راه‌اندازی نیروگاه برق‌آبی کلاید در سال ۱۹۹۲، هیچ پروژه برق‌آبی جدید و بزرگی انجام نشده است
کلیسای مریم مقدس بیت‌لحم (تفلیس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۷۲۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس کاراپ (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۷۵۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس چوغورتی (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در شروع سده ۱۹ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای جیگراشنی آوتیاتس (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۶۲۴ یا ۱۷۲۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس کامویانتس (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۷۲۷ یا ۱۷۸۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس، دزوراباش () یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۶۰۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس خوجیوانک (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۶۵۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس اجمیاتسنتسوتس (تفلیس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده‌های ۱۸ام میلادی میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای استپانوس مقدس کوسانتس (؛ ؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال‌های ۱۸۶۸–۱۸۷۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس تسیراناور (کرتسانیسی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
پارک ملی اشکول یک پارک ملی است که در شمال نگب، اسرائیل نزدیک غزه واقع شده است. تاریخچه. این پارک که ۸۷۵ جریب فرنگی مساحت دارد دارای چمنزار و نواحی سایه‌دار برای تفریح و استراحت است، بزرگترین چشمه در حوضه بسور در مرکز پارک قرار دارد که در زبان عبری به عین هابسور و در زبان عربی به عین شلال معروف است. این چشمه از سفره آب نزدیک سطح زمین جاری می‌شود که از رواناب‌ بارش‌های زمستان تغذیه می‌شود.
وزارت کشاورزی و امنیت غذایی اسرائیل (، ) وزارتخانه‌ای در دولت اسرائیل است که بر صنعت کشاورزی این کشور نظارت دارد. این وزارتخانه در ابتدا وزارت کشاورزی نامیده می‌شد، اما در سال ۱۹۹۲ این عنوان به وزارت کشاورزی و توسعه روستایی تغییر یافت. وزارت توسعه که بر توسعه روستایی نظارت داشت، در سال ۱۹۷۴ منحل شد.
وزارت علیا و ادغام اسرائیل (، ) یکی از وزارتخانه‌های دولت اسرائیل است که مسئول ارائه کمک به مهاجران است.
دفتر نخست‌وزیر () بخشی از کابینه اسرائیل است که مسئول هماهنگی کار تمام دفاتر وزارتخانه‌های دولتی و کمک به نخست‌وزیر اسرائیل در کارهای روزانه‌شان است. دفتر نخست‌وزیر مسئول تدوین سیاست‌های کابینه اسرائیل، برگزاری جلسات کابینه، و همچنین مسئول روابط دیپلماتیک خارجی با کشورهای جهان و نظارت و بررسی اجرای سیاست‌های کابینه است. علاوه بر این، این دفتر مسئول سایر نهادهای دولتی است که مستقیماً تحت مسئولیت‌های نخست‌وزیر قرار دارند. برخلاف بسیاری از کشورهای دیگر، دفتر نخست‌وزیر اسرائیل به عنوان محل اقامت آنها عمل
نخست‌وزیر اسرائیل به عنوان محل اقامت آنها عمل نمی‌کند. محل اقامت رسمی نخست‌وزیر اسرائیل در بیت آگیون، در محله رهاویا در اورشلیم است.
جایگاه معاونت نخست وزیر اسرائیل () به چهار دسته تقسیم می‌شود: نخست‌وزیر موقت، معاون نخست‌وزیر، معاون نخست‌وزیر و نخست‌وزیر جایگزین. معاون نخست‌وزیر یک سمت افتخاری و خارج از قانون اساسی است، اما به دارنده این سمت حق عضویت در کابینه اسرائیل را می‌دهد. معاون نخست‌وزیر، نخست‌وزیر موقت تعیین‌شده و نخست‌وزیر جایگزین، سمت‌های قانونی هستند. اگر نخست‌وزیر موقتاً ناتوان شود، هم نخست‌وزیران موقت و هم نخست‌وزیر جایگزین وظایف نخست‌وزیر را بر عهده می‌گیرند، در حالی که معاون نخست‌وزیر یک سمت افتخاری است.
وزارت ارتباطات اسرائیل (، ) یک آژانس دولتی اسرائیلی است که مسئولیت تنظیم و نظارت بر زیرساخت‌ها و خدمات ارتباطی را بر عهده دارد. نقش اصلی آن مدیریت ارتباطات از راه دور، پخش برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی و خدمات پستی است. این وزارتخانه در سال ۱۹۵۲ تأسیس شد و تا سال ۱۹۷۰ با نام وزارت خدمات پستی () شناخته می‌شد.
وزارت مسکن و شهرسازی اسرائیل (، ) یک مجموعه در کابینه اسرائیل است. این وزارتخانه در سال ۱۹۶۱ تأسیس شد. تا سال ۱۹۷۷ و برای دوره‌ای از نوامبر ۲۰۱۴ تا اوت ۲۰۱۵ با نام وزارت ساخت و ساز شناخته می‌شد، و در سال‌های ۱۹۷۷-۲۰۱۴ و از اوت ۲۰۱۵ با نام وزارت ساخت و ساز و مسکن () شناخته می‌شد. ساخت و ساز همچنین قبلاً در طول دولت موقت بین سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ بخشی از وزارت کار و ساخت و ساز بود. این وزارت در چندین نوبت معاون وزیر داشته است. از سال ۱۹۶۷، وزارت مسکن (آنطور که در آن زمان شناخته می‌شد) در چارچوب روابط اسرائیل با
آن زمان شناخته می‌شد) در چارچوب روابط اسرائیل با فلسطینیان اهمیت سیاسی پیدا کرد، زیرا این وزارتخانه مسئول پروژه‌های ساختمانی در شهرک‌های بحث‌برانگیز اسرائیلی در کرانه باختری و اورشلیم شرقی است. هویت سیاسی وزیر فعلی مسئول و تصمیمات وزارتخانه در مورد چنین ساخت و سازهایی می‌تواند بر سیاست کلی دولت تأثیر بگذارد. این وزارتخانه، از طریق سازمان اراضی اسرائیل، مالک قانونی اکثر زمین‌های اسرائیل است.
سازمان اراضی اسرائیل (، ، ). نهاد دولتی ایجاد شده به عنوان بخشی از اصلاحات اداره زمین اسرائیل است. پس از اصلاحات در سال ۲۰۰۹، این اداره جایگزین اداره اراضی اسرائیل شد. مسائل مربوط به مالکیت زمین. «مالکیت» املاک و مستغلات در اسرائیل معمولاً به معنای اجاره دادن زمین از ILA برای مدت ۴۹ یا ۹۸ سال است. اداره اراضی اسرائیل بین زمین شهری و زمین کشاورزی تمایز قائل می‌شود: زمین شهری برای مدت ۴۹ سال اجاره داده می‌شود و امکان تمدید اجاره برای مدت ۴۹ سال دیگر نیز وجود دارد. در عمل، اگرچه حقوقی که به مستاجران تحت سیستم
در عمل، اگرچه حقوقی که به مستاجران تحت سیستم اجاره فعلی اسرائیل اعطا می‌شود، بسیار شبیه به حقوق مالکیت کامل است. طبق قانون اسرائیل، اداره اراضی اسرائیل نمی‌تواند زمین را به اتباع خارجی اجاره دهد. در عمل، اگر خارجی‌ها نشان دهند که واجد شرایط مهاجرت به اسرائیل طبق قانون بازگشت هستند، ممکن است اجازه اجاره داشته باشند. در سال ۲۰۰۰، دیوان عالی کشور حکم داد که دولت نمی‌تواند زمین را بر اساس مذهب یا ملیت به شهروندان خود اختصاص دهد، حتی اگر زمین را از طریق شخص ثالثی مانند آژانس یهود اختصاص دهد. تصمیم دادگاه شامل
مانند آژانس یهود اختصاص دهد. تصمیم دادگاه شامل محدودیت‌هایی در اجاره یا فروش زمین بر اساس ملیت، مذهب یا هر دسته تبعیض‌آمیز دیگری است.
وزارت فرهنگ و ورزش اسرائیل (، ، ) یک وزارتخانه دولتی در کابینه اسرائیل است. فرهنگ و ورزش سال‌های زیادی بخشی از سایر وزارتخانه‌ها بوده‌اند؛ بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۹۹ و دوباره از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶، فرهنگ بخشی از وزارت آموزش بود. به طور مشابه، ورزش نیز بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹ و ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ بخشی از وزارت آموزش و پرورش بود. فرهنگ و ورزش هر دو بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ با وزارت علوم، فناوری و فضا ترکیب شدند، پیش از آنکه با تشکیل دولت جدید در مارس ۲۰۰۹ به یک پست جداگانه تقسیم شوند.
وزارت علوم، فناوری و فضای اسرائیل () یک وزارتخانه دولتی در کابینه اسرائیل است که توسط وزیر علوم و فناوری اداره می‌شود. این وزارتخانه از زمان تأسیس چندین بار تغییر نام داده است و پیش از این شامل فرهنگ و ورزش نیز می‌شد که اکنون مسئولیت آن بر عهده وزارت فرهنگ و ورزش است. در آوریل ۲۰۱۳، این وزارتخانه برای ترویج تحقیقات و فناوری فضایی، «فضا» را به نام خود اضافه کرد. این وزارتخانه مسئول تعریف سیاست ملی در مورد مسائل مربوط به علم و فناوری در اسرائیل و ترویج تحقیقات، زیرساخت‌ها و پروژه‌های علمی و فناوری است. علاوه
زیرساخت‌ها و پروژه‌های علمی و فناوری است. علاوه بر این، تحت صلاحیت خود، برای توسعه سرمایه انسانی، افزایش بنیه اجتماعی و اقتصادی جامعه اسرائیل و حفظ فرصت‌های برابر در همه زمینه‌های علم و فناوری فعالیت می‌کند. از جمله اهداف آن، این وزارتخانه حلقه اتصال بین تحقیقات پایه، تحقیقات کاربردی و توسعه صنعتی است. یکی دیگر از اهداف اصلی این وزارتخانه تقویت و همچنین آغاز همکاری‌های علمی بین‌المللی با سایر کشورها و سازمان‌های بین‌المللی است.[2]
وزارت توسعه پیرامون، نگب و جلیل (، ) یک وزارتخانه در دولت اسرائیل است. وزیر فعلی اسحاق واسرلوف از حزب راست تند قدرت یهودی است که در ژانویه ۲۰۰۵ تأسیس شد. در گذشته وزیر توسعه نیز وجود داشت. با این حال، این سمت در دهه ۱۹۷۰ توسط وزیر انرژی و زیرساخت که اکنون به عنوان وزیر زیرساخت ملی شناخته می شود، جایگزین شد.
اسحاق واسرلوف (، زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل اسرائیل است که از سال ۲۰۲۵ به عنوان وزیر توسعهٔ مناطق پیرامونی، نگب و جلیل خدمت کرده است و در حال حاضر پس از انتخابات قانونگذاری اسرائیل در سال ۲۰۲۲، به عنوان عضو کنست از حزب قدرت یهودی فعالیت می‌کند.
وزارت توسعه اسرائیل (، ) یکی از وزارتخانه‌های کابینه اسرائیل بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۴ بود. این وزارتخانه مسئول شرکت‌های استخراج مواد معدنی دولتی و مؤسسه زمین‌شناسی کشور بود. این وزارتخانه همچنین صندوق احیای معادن و کارخانه‌های دریای مرده را تأسیس کرد. این سمت در سال ۱۹۷۴ لغو شد و سه سال بعد توسط وزارت انرژی و زیرساخت‌ها جایگزین شد. از سال ۲۰۰۵، وزارت توسعه پیرامون، نگب و جلیل نیز وجود داشته است.
وزارت انرژی اسرائیل (، ) وزارتخانه‌ای در دولت اسرائیل است که مسئول زیرساخت‌های انرژی و آب است. این وزارتخانه از زمان تأسیس چندین بار نام خود را تغییر داده است. این پست وزارتی در سال ۱۹۷۷ تأسیس شد و جایگزین پست وزارت توسعه شد که سه سال قبل از آن منحل شده بود.
وزارت امور یهودیان خارج از کشور و مبارزه با یهودستیزی (، ) یک وزارتخانه دولتی در کابینه اسرائیل است. این وزارتخانه به عنوان یک پست وزارتی در کابینه اسرائیل، نام‌های مختلفی داشته و بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ با وزارت اورشلیم ترکیب شده است. بین ژوئن و نوامبر ۲۰۰۵، یک معاون وزیر نیز در این وزارتخانه فعالیت می‌کرد. پیشینه. این اداره در سال ۱۹۹۹ تحت عنوان یک معاونت وزارتخانه به نام وزارت جامعه اسرائیل و جامعه جهانی یهودیان با بودجه‌ای تقریباً ۲ میلیون دلار تأسیس شد. خاخام مایکل ملکیور وزیر افتتاحیه بود، با هدف
شد. خاخام مایکل ملکیور وزیر افتتاحیه بود، با هدف بهبود روابط اسرائیل و یهودیان دور از وطن، مبارزه با یهودستیزی و ایجاد برنامه‌های آموزشی و تجربه اسرائیل. این وزارتخانه در فوریه ۲۰۰۷ به طور موقت تعطیل شد و مسئولیت‌های آن به اداره سیاست و اجرا در دفتر نخست وزیر منتقل شد. در سال ۲۰۲۳، این وزارتخانه سه هیئت از پرسنل امنیتی از کشورهای بالتیک، برزیل و بلژیک را برای بازدید از اسرائیل و ارائه ابزارهایی برای مقابله با حملات یهودستیزی در کشورهای مربوطه خود سازماندهی کرد. در بحبوحه افزایش جهانی یهودستیزی در طول جنگ
کرد. در بحبوحه افزایش جهانی یهودستیزی در طول جنگ غزه، این وزارتخانه ۲.۲ میلیون دلار برای حفاظت از نهادها و برنامه‌های یهودی در مدارس یهودی اختصاص داد. در ژانویه ۲۰۲۴، مرکز مطالعات یهودیان معاصر اروپا در دانشگاه تل‌آویو در گزارشی از دولت اسرائیل خواست تا این وزارتخانه را تعطیل کند و اظهار داشت که این وزارتخانه «به دلایل سیاسی تأسیس شده، فاقد بینش و محتوا بوده و ابتکارات کمی را ترویج کرده است». این مرکز توصیه کرد که وظایف این وزارتخانه بین وزارت امور خارجه اسرائیل و دفتر نخست‌وزیری تقسیم شود. نتیجه‌گیری‌های
و دفتر نخست‌وزیری تقسیم شود. نتیجه‌گیری‌های این گزارش، منعکس‌کننده باورهای برخی از دیپلمات‌های اسرائیلی بود که این وزارتخانه فاقد هدف بوده و پرسنل لازم برای مبارزه با یهودستیزی در خارج از کشور را ندارد.
وزارت حفاظت از محیط زیست اسرائیل (، ، ) یک وزارتخانه دولتی در کابینه اسرائیل است. این وزارتخانه قبلاً با نام وزارت محیط زیست ) شناخته می‌شد. این وزارتخانه در سه سطح ملی، منطقه‌ای و محلی فعالیت می‌کند: در سطح ملی، مسئول تدوین یک سیاست یکپارچه و فراگیر در سطح ملی برای حفاظت از محیط زیست است. در سطح منطقه‌ای، این وزارتخانه از طریق شش ناحیه خود، بر اجرای سیاست ملی محیط زیست نظارت می‌کند، در فرآیندهای برنامه‌ریزی محلی مشارکت دارد، به شهرداری‌ها در مسئولیت‌های زیست‌محیطی‌شان کمک می‌کند و هنگام تدوین الزامات برای
کمک می‌کند و هنگام تدوین الزامات برای اخذ مجوزهای تجاری، بر آنها نظارت دارد. در سطح محلی، این وزارتخانه از واحدهای زیست‌محیطی و انجمن‌های شهری که در شهرداری‌های سراسر کشور تأسیس شده‌اند، حمایت می‌کند. تغییرات اقلیمی یکی از حوزه‌های اصلی فعالیت این وزارتخانه است. هدف اصلی این وزارتخانه در این حوزه، کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای (GHG) از تمام منابع اقتصاد اسرائیل است. در آستانه برگزاری کنوانسیون UNFCCC در پاریس در سال ۲۰۱۵، این وزارتخانه کمیته‌ای بین وزارتخانه‌ای را رهبری کرده است که طیف وسیعی از اهداف کاهش
را رهبری کرده است که طیف وسیعی از اهداف کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای را برای سال ۲۰۳۰ بررسی و استراتژی دستیابی به این اهداف را تدوین کرده است. این وزارتخانه همچنین مسئول تهیه و ارسال گزارش‌های مختلف تغییرات اقلیمی اسرائیل به UNFCCC است. این وزارتخانه فعالیت‌های خود را بر سیاست‌ها و اقداماتی برای ترویج انرژی‌های تجدیدپذیر، تغییر از زغال سنگ به گاز طبیعی در بخش برق و افزایش اجرای اقدامات بهره‌وری انرژی در سراسر اقتصاد متمرکز می‌کند. یک داوطلب پایه برای این وزارتخانه "Ne'eman Nikayon" نامیده می‌شود که به
وزارتخانه "Ne'eman Nikayon" نامیده می‌شود که به معنای تحت‌اللفظس آن "متولی پاک" می‌شود، اما به طور دقیق‌تر به عنوان یک افسر حفاظت از پاکیزگی داوطلب توصیف می‌شود. آنها تحت "قانون حفاظت از پاکیزگی ۱۹۸۴" گواهینامه دارند. یک داوطلب باید یک دوره یک روزه را بگذراند که در آن قوانین اساسی مربوط به توانایی خود در گزارش تخلفات از قوانین آشغال‌ریزی اسرائیل را بیاموزد. پس از تأیید، یک داوطلب می‌تواند علیه متخلفان جریمه بنویسد و آنها را مستقیماً برای رسیدگی به وزارتخانه ارسال کند. تقریباً در همه موارد، جریمه ساده‌ای
ارسال کند. تقریباً در همه موارد، جریمه ساده‌ای (از ۲۵۰ تا ۸۰۰۰ شِکِل جدید اسرائیل) صادر می‌شود، اما در برخی شرایط، پرونده ممکن است به طور خودکار به قاضی ارسال شود (به ویژه در مورد متخلف مکرر) تا مجازات ویژه‌ای تعیین شود. وزارت حفاظت از محیط زیست بازرسان حقوق‌بگیر (پاکاچیم) دارد که در ظرفیتی مشابه داوطلب پایه خدمت می‌کنند و همچنین طبق قانون اسرائیل از اختیارات اضافی برخوردارند.