payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ریالتو منطقه‌ای مرکزی در ونیز، ایتالیا، در منطقه‌ی سان پولو است. این منطقه، قرن‌هاست که قلب مالی و تجاری شهر بوده و هست. ریالتو به خاطر بازارهای برجسته‌اش و همچنین پل عظیم ریالتو که بر فراز کانال بزرگ قرار دارد، شناخته می‌شود. تاریخچه. این منطقه حداکثر در قرن نهم میلادی مسکونی شد، زمانی که منطقه کوچکی در وسط جزایر رئالتین (Realtine Islands) در دو طرف ریو بوسینیاکو به عنوان ریووالتوس (Rivoaltus) یا «کرانه بالا» شناخته می‌شد. سرانجام بوسینیاکو به عنوان کانال بزرگ شناخه شد و منطقه ریالتو فقط به منطقه‌ای در
بزرگ شناخه شد و منطقه ریالتو فقط به منطقه‌ای در کرانه چپ اشاره داشت. ریالتو در سال ۱۰۹۷ به منطقه‌ای مهم تبدیل شد، زمانی که بازار ونیز به آنجا منتقل شد و در قرن بعد یک پل قایقی بر روی کانال بزرگ ساخته شد که دسترسی به آن را فراهم می‌کرد. این پل به زودی با پل ریالتو جایگزین شد. بازار هم به عنوان یک بازار خرده فروشی و هم به عنوان یک بازار عمده فروشی رشد کرد. انبارهایی از جمله فونداکو دی تدسکی معروف در آن طرف پل ساخته شد. در همین حال، مغازه‌هایی که کالاهای لوکس می‌فروختند، بانک‌هایی در میدان ریالتو و آژانس‌های
می‌فروختند، بانک‌هایی در میدان ریالتو و آژانس‌های بیمه ظاهر شدند و دفاتر مالیاتی شهر در این منطقه قرار داشتند. کشتارگاه شهر نیز در ریالتو بود. بیشتر ساختمان‌های ریالتو در آتش‌سوزی سال ۱۵۱۴ ویران شدند و تنها کلیسای سن جاکومو دی ریالتو باقی ماند، در حالی که بقیه منطقه به تدریج بازسازی شد. فابریکه وکیه (Fabbriche Vechie) مربوط به این دوره است، در حالی که فابریکه نوو (Fabbriche Nuove) کمی جدیدتر است و قدمت آن به سال ۱۵۵۳ برمی‌گردد. مجسمه ایل گوبو دی ریالتو نیز در قرن شانزدهم ساخته شده است. از ریالتو در آثار
در قرن شانزدهم ساخته شده است. از ریالتو در آثار ادبی، به ویژه در نمایشنامه تاجر ونیزی شکسپیر، جایی که سالانیو در آغاز پرده سوم، صحنه نخست می‌پرسد: «از ریالتو چه خبر؟»، یاد شده است. الیزابت برت براونینگ در غزل‌هایی از غزل پرتغالی ۱۹ می‌نویسد: «ریالتوی روح، کالای خود را دارد...». بازارها. این منطقه هنوز هم یک محله شلوغ خرده‌فروشی است، با بازار روزانه سبزیجات اربریا و بازار ماهی در کامپو دلا پشریا. انواع زیادی از ماهی و غذاهای دریایی در بازار ماهی از جمله صدف، ماهی مرکب، ماهی مرکب، میگو ببری غول‌پیکر، کفال،
ماهی مرکب، ماهی مرکب، میگو ببری غول‌پیکر، کفال، مارماهی، خرچنگ، اختاپوس و لابستر موجود است.
آراچاگی (به پرتغالی: "Araçagi") یک شهر در ایالت پارائیبا در منطقه شمال شرقی برزیل است.
کازونزیئی (که به آن "کازونسیئی"، "کازانز" یا "چانزوی" نیز گفته می‌شود) نامی است که در لادین برای نوعی پاستای پر شده استفاده می‌شود که از موادی تشکیل شده است که بین دو لایه خمیر پاستای نازک قرار گرفته و به شکل هلال ماه تا شده است. این پاستاها معمولاً خانگی هستند و نمونه‌ای از سنت آشپزی منطقه دولومیت، در شمال شرقی ایتالیا، به ویژه استان‌های بلونو، بولزانو و ترنتو می‌باشند. پوسته مربعی، معمولاً حدود ۳٫۵ در ۳٫۵ سانتی‌متر، از دو ورق پاستا تشکیل شده است که در لبه‌ها به هم فشرده شده‌اند، مانند راویولی. مواد
لبه‌ها به هم فشرده شده‌اند، مانند راویولی. مواد پرکننده از قبل پخته شده و آسیاب شده، از منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است و معمولاً شامل سبزیجات و پنیر ریکوتا می‌شود. دستورهای اصلی کورتینا دامپتزو، نوع «قرمز» (کازونزئی روسک) با چغندر، سیب‌زمینی و شلغم قرمز ورونی و نوع «سبز» (کازونزئی وردس) با اسفناج و پیازچه وحشی ("پیاز کوهی") در مواد پرکننده است. انواع دیگر، مواد پرکننده کدو تنبل یا تربچه دارند. مواد پرکننده ممکن است شامل مواد دیگری مانند ژامبون، قارچ، انواع دیگر پنیر یا دانه‌های خشخاش باشد. به‌طور خاص،
دیگر پنیر یا دانه‌های خشخاش باشد. به‌طور خاص، کازونزی به سبک آمپتزو با شلغم قرمز و زرد پر می‌شود و معمولاً با کره آب شده، دانه‌های خشخاش و پنیر پارمزان سرو می‌شود. سایر غذاها با کره آب شده با طعم مریم گلی یا سسی بر پایه تربچه سرو می‌شوند. در چنچنیگه آگوردینو، "کازونزیئی (کازونزئی) که" با دانه‌های خشخاش آسیاب شده و عسل سرو می‌شد، یک غذای سنتی شب کریسمس بود.
زلزله ۱۱۶۹ سیسیل در ۴ فوریه ۱۱۶۹، ساعت ۸:۰۰ به وقت محلی، در آستانه جشن سنت آگاتای سیسیلی (در جنوب ایتالیا) رخ داد. بزرگی تخمینی آن بین ۶٫۴ تا ۷٫۳ ریشتر و حداکثر شدت قابل درک آن X ("شدید") در مقیاس شدت مرکالی بود. شهرهای کاتانیا، لنتینی و مودیکا به شدت آسیب دیدند و زلزله همچنین باعث ایجاد یک پالئوسونامی شد. در مجموع، تخمین زده می‌شود که این زلزله باعث مرگ حداقل ۱۵۰۰۰ نفر شده باشد. محیط تکتونیکی. سیسیل در بخشی از مرز همگرای پیچیده قرار دارد که در آن صفحه آفریقا در حال فرورانش به زیر صفحه اوراسیا است. این
در حال فرورانش به زیر صفحه اوراسیا است. این منطقه فرورانش مسئول تشکیل آتشفشان چینه‌ای کوه اتنا است. بیشتر زمین‌لرزه‌های مخرب در منطقه شکاف سیکولو-کالابرین رخ می‌دهند، منطقه‌ای از گسلش کششی که حدود امتداد دارد. که سه بخش اصلی را در سراسر کالابریا، در امتداد ساحل شرقی سیسیل و بلافاصله در ساحل تشکیل می‌دهد و در نهایت حاشیه جنوب شرقی فلات هایبلین، یک سکوی کربناته در جنوب شرقی سیسیل، را تشکیل می‌دهد. گسل‌های بخش کالابرین مسئول توالی زلزله‌های کالابرین در سال ۱۷۸۳ بودند. در بخش جنوبی ساحل شرقی سیسیل، تحقیقات،
بودند. در بخش جنوبی ساحل شرقی سیسیل، تحقیقات، مجموعه‌ای از گسل‌های فعال شیب‌لغز نرمال را شناسایی کرده‌اند که به سمت شرق شیب دارند. بیشتر این گسل‌ها در ساحل دریا قرار دارند و برخی از حوضه‌های کنترلی حاوی ضخامت‌های زیادی از رسوبات کواترنری هستند. دو گسل بزرگ، که به عنوان گسل‌های اصلی غربی و شرقی شناخته می‌شوند، در مرز نیم‌فرورفت‌ها قرار دارند که تا پر شده‌اند. و به ترتیب. در خشکی، دو سن گسلش شناسایی شده است، یک فاز اولیه با روند ان دابلیو-اس ای و یک فاز بعدی با روند اس اس دابلیو-ان ان ای که به وضوح گروه اول،
روند اس اس دابلیو-ان ان ای که به وضوح گروه اول، شامل گسل آوولا و سامانه گسل روسولینی-ایسپیکا را جبران می‌کند. زلزله. محل مرکز زلزله کاملاً نامشخص است و زلزله‌شناسان مختلف، مکان‌های فراساحلی و ساحلی را اعلام کرده‌اند؛ عدم قطعیت مشابهی در مورد زلزله ۱۶۹۳ سیسیل وجود دارد. منطقه آسیب‌دیده مشابه منطقه زلزله ۱۶۹۳ است که نشان می‌دهد هم مکان و هم بزرگی زلزله مشابه بوده‌اند. شدت X ("شدید") برای کاتانیا، لنتینی و مودیکا، IX ("شدید") در سیراکیوز و پیازا آرمرینا و VIII ("شدید") در سانتی پیترو پائولو و مسینا تخمین زده
("شدید") در سانتی پیترو پائولو و مسینا تخمین زده شده است. این زلزله همچنین در کالابریا با حداکثر شدت VI ("قوی") در رجیو کالابریا احساس شد. بزرگی زلزله از اطلاعات شدت تخمین زده شده است و این تخمین‌ها از ۶٫۴ در مقیاس بزرگی انرژی تا ۷٫۳ در مقیاس بزرگی امواج سطحی متغیر است.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; زلزله باسیلیکاتا ۱۸۵۷ (که با نام زلزله بزرگ ناپل نیز شناخته می‌شود) در ۱۶ دسامبر در منطقه باسیلیکاتا ایتالیا در جنوب شرقی شهر ناپل رخ داد. مرکز این زلزله در مونته‌مورو، در مرز غربی استان مدرن پوتنزا بود. چندین شهر ویران شدند و طبق منابع رسمی حدود ۱۱۰۰۰ نفر جان خود را از دست دادند، اما برآوردهای غیررسمی نشان می‌دهد که تا ۱۹۰۰۰ نفر جان خود را از دست داده‌اند. در آن زمان، این سومین زلزله بزرگ شناخته شده بود و تخمین زده می‌شود که
زلزله بزرگ شناخته شده بود و تخمین زده می‌شود که بزرگی آن ۷٫۰ ریشتر در مقیاس گشتاوری بوده است. زلزله. زلزله اصلی حدود ساعت ۱۰:۱۵ شب به وقت محلی در ۱۶ دسامبر ۱۸۵۷ رخ داد و مدت آن حدود ۲۵ ثانیه بود. قبل از آن چندین پیش لرزه رخ داد که بزرگ‌ترین آنها حدود دو دقیقه قبل از زلزله اصلی رخ داد. پس از زلزله، پس لرزه‌های متعددی رخ داد که تا ماه مه ۱۸۵۹ ادامه یافت که مخرب‌ترین آنها حدود ساعت ۰۴:۰۰ به وقت محلی در ۲۶ دسامبر رخ داد. پس لرزه مخرب دیگری در ۸ مارس ۱۸۵۸ رخ داد. بزرگ‌ترین پیش‌لرزه ۴ تا ۵ ثانیه طول کشید و منطقه
بزرگ‌ترین پیش‌لرزه ۴ تا ۵ ثانیه طول کشید و منطقه بین بالوانو و مارسیکو نووو را تحت تأثیر قرار داد. حداکثر شدت این شوک در محدوده VII-VIII در مقیاس مرکالی-کانکانی-سیبرگ (MCS) تخمین زده شده است، که بر اساس مقایسه با لرزش‌های تجربه شده در ناپل و لاگونگرو از زلزله‌های ۱۸۲۶ و ۱۸۹۳ می‌باشد. اثرات. این زلزله در منطقه وسیعی، تا لاکیلا در شمال، اوترانتو در شرق، کوزنتسا در جنوب و پونزا در غرب احساس شد. شدیدترین لرزش، که به عنوان XI ام سی اس تخمین زده می‌شود، مونته‌مورو و گرومنتو نووا را تحت تأثیر قرار داد. در هر دو
و گرومنتو نووا را تحت تأثیر قرار داد. در هر دو مورد، شهرها به‌طور کامل ویران شدند و تنها یک یا دو ساختمان باقی ماندند، اگرچه به شدت آسیب دیدند. مونته‌مورو به ویژه تحت تأثیر آتش‌سوزی‌هایی قرار گرفت که پس از زلزله رخ داد. منطقه‌ای که تحت تأثیر لرزش X ام سی اس قرار گرفت، وسیع بود، از جمله آلیانلو، آتنا لوکانا، بریِنزا، کالوِلو، کاستل‌ساراسِنو، مارسیکو نووو، میسانلو، پاترنو، پولا ، سنت‌آنجلو لو فراته، سارکونی، اسپینوسو، تیتو، تراموتولا و ویجیانو. در همه این مکان‌ها خسارات شدیدی وارد شد و بیشتر ساختمان‌ها تخریب
خسارات شدیدی وارد شد و بیشتر ساختمان‌ها تخریب شدند. مطالعه علمی. در اوایل سال ۱۸۵۸، با کمک مالی انجمن سلطنتی، رابرت مالت از منطقه ویران‌شده بازدید کرد و بیش از دو ماه را صرف مطالعه اثرات این فاجعه کرد و توجه ویژه‌ای به خسارات وارده به ساختمان‌ها داشت. گزارش جامع او در سال ۱۸۶۲ منتشر شد و همچنان اثری به یاد ماندنی در تاریخ زلزله‌شناسی است. اعتقاد بر این است که مالت اولین کسی بود که از عکاسی برای ثبت پیامدهای زلزله استفاده کرد. دو عکاس فرانسوی، آلفونس برنود و کلود گریله (که مالت در گزارش خود به اشتباه گرلیه
کلود گریله (که مالت در گزارش خود به اشتباه گرلیه نامیده است)، در زمان زلزله در ناپل ساکن بودند. آنها در مجموع ۱۵۶ عکسی را که مالت استفاده کرد، در اختیار مالت قرار دادند، اگرچه میزان سفارش مستقیم آنها توسط او و اینکه کدام عکاس مسئول برخی از تصاویر بوده است، هنوز مشخص نیست. بخش عمده‌ای از کار مالت به تعیین موقعیت و بزرگی کانون زیرزمینی زلزله اختصاص داشت. او محاسبه کرد که حفره کانونی، یک شکاف منحنی شکل به طول حدود طول و ارتفاع و عرض ناچیز. او تخمین زد که نقطه مرکزی شکاف، مرکز لرزه‌نگاری نظری، بوده است. عمیق.
مرکزی شکاف، مرکز لرزه‌نگاری نظری، بوده است. عمیق. مالت مرکز زمین‌لرزه خود را در نزدیکی روستای کاگیانو، نه چندان دور از پولا، قرار داد، اما بررسی‌های بعدی داده‌های او نشان داد که کانون دومی در نزدیکی مونته‌مورو، حدود وجود داشته است. به سمت جنوب شرقی.
اعلامیه ریمینی ( اعلامیه‌ای از یواخیم مورات، پادشاه ناپل، بود که خواستار ایجاد یک ایتالیای متحد و خودگردان تحت حاکمیت قانون اساسی شد. متن آن به‌طور گسترده به پلگرینو روسی، که بعدها وزیر کشور پاپ در زمان پاپ پیوس نهم شد، نسبت داده می‌شود. در حالی که این اعلامیه در درجه اول به عنوان تلاشی ناامیدانه از مورات برای حفظ تاج و تخت ناپل در نظر گرفته می‌شود، اعلامیه ریمینی از اولین فراخوان‌ها برای اتحاد ایتالیا بود. اعلامیه ریمینی به ۳۰ مارس ۱۸۱۵، زمانی که ارتش مورات در جنگ ناپل علیه امپراتوری اتریش از ریمینی عبور
در جنگ ناپل علیه امپراتوری اتریش از ریمینی عبور می‌کرد، برمی‌گردد، اگرچه ممکن است تنها پس از شکست مورات در نبرد تولنتینو در ماه مه ۱۸۱۵ منتشر شده باشد. خطاب به شهروندان با این فراخوان آغاز می‌شود: پیشینه. پادشاهی ناپل که بر نیمه جنوبی شبه جزیره ایتالیا حکومت می‌کرد، دولتی وابسته به امپراتوری فرانسه ناپلئون بناپارت بود. در سال ۱۸۰۸، ناپلئون، یواخیم مورات را به عنوان پادشاه ناپل منصوب کرد؛ مورات در سال ۱۸۰۰ با کارولین بناپارت، خواهر کوچکتر ناپلئون، ازدواج کرده بود. نیمه شمالی شبه جزیره ایتالیا توسط امپراتوری
بود. نیمه شمالی شبه جزیره ایتالیا توسط امپراتوری فرانسه و از ۱۷ مارس ۱۸۰۵، پادشاهی ایتالیا، یکی دیگر از دولت‌های وابسته به فرانسه، به ناپلئون به عنوان پادشاه ایتالیا تقسیم شد. تا ژانویه ۱۸۱۴، ناپلئون در حال شکست در جنگ ائتلاف ششم بود، جنگی که در آن ائتلافی از کشورهای اروپایی علیه امپراتوری فرانسه و کشورهای وابسته به آن می‌جنگیدند. در ۱۱ ژانویه ۱۸۱۴، پادشاهی ناپل و امپراتوری اتریش پیمان ناپل را امضا کردند که بر اساس آن، مورات به ائتلاف پیوست. به عنوان بخشی از این پیمان، مورات در ازای اعزام ۳۰۰۰۰ سرباز علیه
این پیمان، مورات در ازای اعزام ۳۰۰۰۰ سرباز علیه پادشاهی ایتالیا، تاج و تخت ناپل را حفظ می‌کرد. سربازان مورات در ۱ فوریه ۱۸۱۴ از شهر ریمینی، در منتهی‌الیه جنوبی پادشاهی ایتالیا، عبور کردند. پس از شکست‌های نظامی بیشتر، ناپلئون در ۶ آوریل ۱۸۱۴ از سلطنت کناره‌گیری کرد. در کنگره وین، کلمنس فون مترنیخ، وزیر امور خارجه اتریش، توسط سایر متحدان ائتلاف که می‌خواستند فردیناند چهارم از خاندان بوربون را به تخت سلطنت ناپل بازگردانند، به ویژه بریتانیا، ملزم به همکاری شد. با بازگشت ناپلئون از تبعید، مورات که دیگر تاج و
با بازگشت ناپلئون از تبعید، مورات که دیگر تاج و تختش امن نبود، در تلاشی ناموفق برای جلب نظر ناپلئون، تغییر موضع داد. در ۱۵ مارس ۱۸۱۵، پادشاهی ناپل به امپراتوری اتریش اعلام جنگ کرد و جنگ ناپل آغاز شد. ارتش ناپل با حدود ۴۵۰۰۰ سرباز، به ایالات پاپی، توسکانی و مارکه حمله کرد. اگرچه ارتش اتریش در شمال ایتالیا ۹۴۰۰۰ سرباز داشت، اما به‌طور گسترده پراکنده بود. در ۳۰ مارس ۱۸۱۵، نیروهای مورات به ریمینی رسیدند و در آنجا توسط کنت‌های باتالینی پذیرایی شدند. مورات در آخرین تلاش برای جلب متحدان، اعلامیه ریمینی را منتشر
تلاش برای جلب متحدان، اعلامیه ریمینی را منتشر کرد. فهرست مطالب. اعلامیه ریمینی شامل دو سند است: یکی خطاب به سربازان و دیگری خطاب به شهروندان. این اعلامیه اغلب به عنوان خطاب دوم به شهروندان شناخته می‌شود. اکثر محققان متن این خطاب‌ها را به پلگرینو روسی، که بعدها وزیر کشور پاپ در زمان پاپ پیوس نهم شد، نسبت می‌دهند. خطاب شهروندان با این فراخوان آغاز می‌شود: این اعلامیه به جغرافیای فیزیکی ایتالیا - «موانع آلپ» و «دریاها و کوه‌های غیرقابل دسترس» - به عنوان گواهی بر فراخوان ایتالیا برای استقلال اشاره می‌کند. این
بر فراخوان ایتالیا برای استقلال اشاره می‌کند. این اعلامیه، انقیاد ایتالیا را با «انگلستان، آن الگوی حکومت مشروطه، آن مردم آزاد، که برای افتخار به جنگ می‌رود» مقایسه می‌کند. این اعلامیه از «ایتالیایی‌های خوب و ناراضی میلان، بولونیا، تورین، ونیز، برشا، مودنا ، [و] رجیو» می‌خواهد که «در اتحادی محکم» برای «قانون اساسی شایسته قرن و شما» گرد هم آیند. این اعلامیه در راستای میل به استقلال و مشروطه‌خواهی، برای الهام بخشیدن به نخبگان لیبرال در شمال ایتالیا نوشته شده بود. پیامدها. ۴۰۰ داوطلب در ۳۰ مارس ۱۸۱۵ به ارتش
بود. پیامدها. ۴۰۰ داوطلب در ۳۰ مارس ۱۸۱۵ به ارتش مورات پیوستند. ستون شرقی مورات از ریمینی به سمت شمال و به سمت رودخانه پو پیشروی کرد و در ۲ آوریل وارد بولونیا شد، در حالی که ستون غربی در ۸ آوریل به فلورانس رسید. در همان روز، ستون شرقی با ۳۰۰۰ سرباز اتریشی در نبرد اوکیوبلو درگیر شد. پس از شکست در اوکیوبلو، به سمت جنوب رانده شد و منجر به شکست قطعی مورات در نبرد تولنتینو در ۲–۳ مه شد. مورات در ۱۸ مه به ناپل بازگشت، جایی که کارولین قبلاً تسلیم بریتانیایی‌ها شده بود و بلافاصله به جنوب فرانسه گریخت. با شنیدن
شده بود و بلافاصله به جنوب فرانسه گریخت. با شنیدن شکست ناپلئون در نبرد واترلو در ۱۸ ژوئن ۱۸۱۵، مورات به کرس گریخت، و از آنجا تلاش کرد تا به کالابریا حمله‌ای غیرممکن انجام دهد. ناپلئون اظهار داشت: «مورات تلاش کرد با ۲۰۰ نفر سرزمینی را که در زمان ۸۰۰۰۰ نفر در اختیار داشت و نتوانست آن را حفظ کند، دوباره فتح کند.» مورات دستگیر، به اعدام محکوم شد، و در ۱۳ اکتبر ۱۸۱۵ در پیزو کالابرو تیرباران شد. در کتاب "«ایل ری لازارونه»" (۱۹۹۹)، جوزپه کامپولیتی، پژوهشگر جنبش ریسورجیمنتو، این فرضیه را مطرح می‌کند که اعلامیه
ریسورجیمنتو، این فرضیه را مطرح می‌کند که اعلامیه ریمینی تنها در ۱۲ مه ۱۸۱۵، پس از شکست مورات در تولنتینو، منتشر شده و تاریخ آن به ۳۰ مارس برمی‌گردد. میراث. اعلامیه ریمینی در درجه اول تلاشی ناامیدانه از سوی مورات برای حفظ تاج و تخت ناپل تلقی می‌شود. با این وجود، و تا حدودی طعنه‌آمیز برای یک پادشاه فرانسوی، این اعلامیه از جمله اولین درخواست‌ها برای اتحاد و استقلال ایتالیا بود. این اعلامیه شاعر الساندرو مانزونی را تحت تأثیر قرار داد و او ترانه‌ای با عنوان اعلامیه ریمینی نوشت. اعلامیه ریمینی، اما پس از شکست
ریمینی نوشت. اعلامیه ریمینی، اما پس از شکست لشکرکشی مراد، آن را ناتمام گذاشت.
خواندن، نوشتن و حساب نخستین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک انگلیسی د ساندیز می‌باشد که در سال ۱۹۹۰ از سوی راف ترید رکوردز و از سوی دی‌جی‌سی رکوردز در ایالات متحده منتشر گردید. نام آلبوم برگرفته از شهر زادگاه گروه، ریدینگ، بارکشر است.
مسابقات کشتی ۱۳۰ کیلوگرم فرنگی مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۵ بود، در ۲۷ و ۲۸ شهریور (۱۸ و ۱۹ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.
کلیسای سن جاکومو دی ریالتو (San Giacomo di Rialto) کلیسایی در منطقه سان پولو ونیز، در شمال ایتالیا است. وجود نام ریالتو در نام این کلیسا، آن را از کلیسای سن جاکومو دل‌اوریو که در منطقه سانتا کروچه، در همان سمت کانال بزرگ واقع شده است، متمایز می‌کند. این کلیسا یک ساعت بزرگ قرن پانزدهمی بالای ورودی خود دارد که در منطقه‌ی تجاری ونیزی وسیله‌ای مفید محسوب می‌شود، اما به دلیل عدم دقت کافی، به عنوان یک شوخی دائمی درآمده است. رواق گوتیک یکی از معدود نمونه‌های باقی‌مانده در ونیز است. این کلیسا دارای یک نقشه‌ی صلیبی
در ونیز است. این کلیسا دارای یک نقشه‌ی صلیبی لاتین با یک گنبد مرکزی است. در داخل، سرستون‌های ونیزی-بیزانسی بر روی شش ستون از جنس مرمر یونان باستان، مربوط به قرن یازدهم میلادی هستند. تاریخچه. طبق روایات، کلیسای سن جاکومو قدیمی‌ترین کلیسای شهر است که ظاهراً در سال ۴۲۱ میلادی تقدیس شده است. اگرچه اسنادی وجود دارد که به این منطقه اشاره می‌کنند اما از کلیسا در این اسناد سال ۱۰۹۷ نامی در آنها نرفته است، و نخستین سندی که به این کلیسا اشاره می‌کند مربوط به سال ۱۱۵۲ است. بنابراین ساخت این کلیسا به قرن دوازدهم
۱۱۵۲ است. بنابراین ساخت این کلیسا به قرن دوازدهم برمی‌گردد، با تقدیس رسمی توسط پاپ الکساندر سوم در ۲۵ ژوئیه ۱۱۷۷، همانطور که از پلاک نصب شده بر روی نمای کلیسا که به آن بخشش عمومی اعطا شده است، مشهود است. محل ایجاد بازار ریالتو با بانکداران و صرافان مقابل این کلیسا بود. سیستم «برات» در اینجا معرفی شد، زیرا مشتریان چنین برات‌هایی را با اعتباری که از یک بانکدار به بانکدار دیگر حک شده بود، استفاده می‌کردند. کلیسا از آتش‌سوزی شدید سال ۱۵۰۳ که منطقه تجاری مجاور را ویران کرد، جان سالم به در برد. همانطور که پلاک
را ویران کرد، جان سالم به در برد. همانطور که پلاک کنار سردر نشان می‌دهد، در سال ۱۵۳۱ مرمت شد. در سال ۱۶۰۱، دوک دوک مارینو گریمانی دستور مرمت بیشتر را داد که طی آن کف برای برای مقابله با جزر بالا (acqua alta) آورده شد و طرح اصلی لاتین به طرح صلیب یونانی فعلی تبدیل شد. این کلیسا مقر مدرسه اورِسی (Scuola degli Oresi) بود که کارگاه‌های خود را در رواق مجاور (Sotoportego dei Oresi) داشتند و مردگان خود را در آنجا دفن می‌کردند. قدیس حامی مدرسه، سنت آنتونی راهب بزرگ (Sant'Antonio Abate ) است که مجسمه او بر روی
بزرگ (Sant'Antonio Abate ) است که مجسمه او بر روی محراب مدرسه قرار دارد. همچنین این کلیسا مقر گاربلادوری (Garbeladori) و لیگادوری (Ligadori) بود. منابع. Giuseppe Tassini, Curiosità Veneziane, note integrative e revisione a cura di Marina Crivellari Bizio, Franco Filippi, Andrea* Perego, Venezia, Filippi Editore, 2009 [1863], p. 287-288. Marion Kaminski, Venezia, Hong Kong, Konemann, 2000, p. 219, ISBN 3-8290-4227-2
الیزر «الی» فلدشتاین (؛ زادهٔ حدود ۱۹۹۲) سخنگوی امور نظامی بنیامین نتانیاهو است. او در نوامبر ۲۰۲۴ به ظن ارتکاب جرائم امنیتی در طول جنگ غزه مورد بازجویی قرار گرفت و دستگیر شد و در مارس ۲۰۲۵ به ظن دست داشتن در ماجرای ارتباط قطری دستگیر شد. زندگی‌نامه. فلدشتاین فارغ‌التحصیل است. در پتخ تیکوا، یک یشیوای حریدی - لیتواک. در ژوئن ۲۰۱۴، او به نیروهای دفاعی اسرائیل پیوست و به عنوان سخنگوی اداره پرسنل خدمت کرد، جایی که مسئول ارتباط با رسانه‌های حریدی بود. در ژوئیه ۲۰۱۶، او یک دوره افسری را به پایان رساند و به عنوان
او یک دوره افسری را به پایان رساند و به عنوان رئیس ستاد رئیس بخش برنامه‌ریزی در اداره برنامه‌ریزی منصوب شد. در ژوئن ۲۰۱۷، او به عنوان افسر عملیات دفتر سخنگوی ارتش اسرائیل منصوب شد. در ژوئیه ۲۰۱۹، او به عنوان سخنگوی لشکر یهودا و سامره منصوب شد و با درجه سروانی از خدمت عادی معاف شد. در دسامبر ۲۰۲۲، او به عنوان سخنگوی وزیر امنیت ملی، ایتامار بن گویر، منصوب شد تا اینکه در آوریل ۲۰۲۳ استعفا داد. در اکتبر ۲۰۲۳، در چهارمین روز جنگ اسرائیل و حماس، او به عنوان سخنگوی امور نظامی نخست‌وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو،
امور نظامی نخست‌وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، منصوب شد و ارتباط بین خبرنگاران نظامی و دفتر نتانیاهو به او واگذار شد. او در تحقیقات امنیتی انجام شده توسط شاباک شکست خورد و رسماً توسط دفتر نتانیاهو استخدام نشد. مسائل حقوقی. فلدشتاین در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۴ دستگیر و به «انتقال اطلاعات طبقه‌بندی‌شده با هدف آسیب رساندن به کشور»، «در اختیار داشتن غیرقانونی اطلاعات طبقه‌بندی‌شده» و «مانع شدن اجرای عدالت» متهم شد. مظنون دیگری (که بعداً به عنوان آری روزنفلد شناسایی شد)، گفته است که اطلاعات را به فلدشتاین منتقل کرده تا
گفته است که اطلاعات را به فلدشتاین منتقل کرده تا به نخست‌وزیر اطلاع دهد. فلدشتاین (که اسناد را در ماه آوریل دریافت کرد)، در ماه اوت، پس از مرگ چندین گروگان، این اسناد را فاش کرد تا حماس را به خاطر شکست مذاکرات گروگان‌گیری در آن زمان سرزنش کند. به گفته ارتش اسرائیل، این کار به «هدف جنگی آزادسازی گروگان‌ها و همچنین عملیات ارتش اسرائیل و سرویس امنیتی شاباک در غزه» آسیب رساند. هویت فلدشتاین در ۳ نوامبر ۲۰۲۴ پس از لغو دستور سکوت توسط دادگاه ناحیه ریشون لتسیون فاش شد. در ۱۳ نوامبر ۲۰۲۴، دادگاه بازداشت فلدشتاین
شد. در ۱۳ نوامبر ۲۰۲۴، دادگاه بازداشت فلدشتاین را تا ۱۷ نوامبر ۲۰۲۴ تمدید کرد و به او اجازه ملاقات با وکیل را داد. فلدشتاین در ۲۱ نوامبر به اتهام انتقال و نگهداری اطلاعات طبقه‌بندی شده و همچنین «مانع از اجرای عدالت» متهم شد. الکس استاین از دیوان عالی دادگستری در ۹ دسامبر ۲۰۲۴ حکم داد که فلدشتاین می‌تواند به حبس خانگی منتقل شود. در مارس ۲۰۲۵، یک تاجر اسرائیلی به نام گیل بیرگر، با دور زدن قانون مالیات بر درآمد اسرائیل، پولی را از جی فوتلیک به عنوان حقوق فلدشتاین در دفتر نخست‌وزیری به فلدشتاین منتقل کرد. او
در دفتر نخست‌وزیری به فلدشتاین منتقل کرد. او در مارس ۲۰۲۵ به دلیل مظنون بودن به دست داشتن در ماجرای ارتباط قطری دستگیر شد. نتانیاهو فلدشتاین و دیگر دستیارش، جاناتان اوریچ، را پس از دستگیری، «گروگان گرفته» توصیف کرده است. این جزئیات تحت حکم سکوت دادگاه بود، اما گروهی که مسئول دفاع از اوریچ بود، درخواست لغو این حکم را داد که در ۱ آوریل پذیرفته شد. فلدشتاین در ۴ آوریل ۲۰۲۵ به حبس خانگی آزاد شد. او مظنون به ارتکاب جرایم متعدد است. فلدشتاین در اوت ۲۰۲۵ مورد بازجویی قرار گرفت.
جاناتان اوریچ (؛ زادهٔ ۲۱ فوریهٔ ۱۹۸۹) مشاور استراتژیک بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل است. او پیش از این به عنوان سخنگوی نتانیاهو، مدیر رسانه‌های جدید و سخنگوی حزب لیکود خدمت کرده است. زندگی‌نامه. اوریچ در کفر سابا متولد شد. پدرش، ادوارد (ادی)، اصالتاً اهل لهستان بود، در حالی که مادرش مذهبی بود. او در یک خانواده مذهبی بزرگ شد و در مدرسه دولتی مذهبی بار-ایلان در این شهر تحصیل کرد. در دوران جوانی، او عضو جنبش بنی آکیوا و جنبش صهیونیسم مذهبی واقع‌گرایانه بود. او پیش از این به عنوان سخنگوی بنیامین
بود. او پیش از این به عنوان سخنگوی بنیامین نتانیاهو، به عنوان مدیر رسانه‌های جدید و سخنگوی حزب لیکود خدمت کرده است. مسائل حقوقی. اوریچ، یسرائیل آینهورن و اوفر گولان، که همگی از مشاوران نتانیاهو بودند، در سال ۲۰۱۹ به اتهام ارعاب شاهدان مورد بازجویی قرار گرفتند. در نوامبر ۲۰۲۴، گزارش‌هایی منتشر شد مبنی بر اینکه اوریچ و آینهورن در ماجرای ارتباط قطری برای بهبود وجهه قطر پیش از جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ مشارکت داشته‌اند. او در همان ماه به ظن اینکه به الی فلدشتاین گفته است اطلاعات طبقه‌بندی‌شده را برای آینهورن ارسال
است اطلاعات طبقه‌بندی‌شده را برای آینهورن ارسال کند، مورد بازجویی قرار گرفت. آینهورن نیز اطلاعات را برای روزنامه آلمانی بیلت ارسال کرده است. در فوریه ۲۰۲۵، کانال ۱۲ اسرائیل اعلام کرد که اوریچ، به همراه فلدستاین، توسط یک شرکت بین‌المللی تحت حمایت مالی قطر، به نام «دایره سوم» (که متعلق به جی فوتلیک بود)، استخدام شده بودند تا تصویر دوحه را در اسرائیل ارتقا دهند، به ویژه نقش قطر را در میانجیگری مذاکرات گروگان‌گیری بین اسرائیل و حماس برجسته کنند. همچنین اشاره شد که این شرکت به دنبال تأثیرگذاری بر پوشش رسانه‌ای
که این شرکت به دنبال تأثیرگذاری بر پوشش رسانه‌ای در اسرائیل از طریق روش‌های مستقیم و غیرمستقیم بوده است. در همان ماه، دادستان کل اسرائیل، گالی بهاراو-میارا، به آژانس امنیتی شاباک و پلیس اسرائیل دستور داد تا در مورد این ادعاها تحقیق کنند و این آغاز رسمی تحقیقات «قطرگیت» بود. اوریچ در ۳۱ مارس ۲۰۲۵ دستگیر شد، و بازداشت او توسط دادگاه بدوی پتخ تیکوا در ۴ آوریل تا ۷ آوریل ۲۰۲۵ تمدید شد. اوریچ مظنون به جرایم متعددی از جمله ارتباط با یک عامل خارجی، رشوه، کلاهبرداری، نقض اعتماد و پولشویی است. او در ۷ آوریل به حبس
نقض اعتماد و پولشویی است. او در ۷ آوریل به حبس خانگی آزاد شد، که در ماه مه ۲۰۲۵ پایان یافت. محدودیت‌های امنیتی که اعمال شده بود، در ۱۸ آگوست لغو می‌شد، پس از آنکه دادگاه بدوی در ۱۴ آگوست حکم داد که پلیس «مدرک» لازم برای احراز «خدمتگزار عمومی» بودن اوریچ را ارائه نکرده است. پلیس در ۱۷ آگوست به این تصمیم اعتراض کرد، که در ۱۹ آگوست توسط قاضی دادگاه منطقه لد، آمیت میشلز، پذیرفته شد. محدودیت‌های اعمال شده علیه اوریچ تا ۱۰ سپتامبر ادامه خواهد داشت. اوریچ توسط لاهاو ۴۳۳ برای بازجویی فراخوانده شد که این بازجویی در
۴۳۳ برای بازجویی فراخوانده شد که این بازجویی در ۲۰ آگوست انجام شد. پلیس اسرائیل در ماه سپتامبر از دادگاه بدوی درخواست کرد که به اوریچ اجازه کار در دفتر نخست‌وزیری را ندهد، هرچند این درخواست رد شد. پلیس در ۱۲ سپتامبر به دادگاه منطقه لود شکایت کرد.
رولا جِبریل (۲۴ آوریل ۱۹۷۳) تحلیل‌گر سیاست خارجی، روزنامه‌نگار، رمان‌نویس و فیلم‌نامه‌نویس فلسطینی است که دارای تابعیت دوگانهٔ اسرائیلی و ایتالیایی می‌باشد. او مفسر شبکهٔ ام‌اس‌ان‌بی‌سی بوده است. زندگی اولیه و تحصیلات. جبریل در حیفا، اسرائیل، از پدری به نام عثمان جبریل که زادهٔ نیجریه بود، و همسرش زکیه به دنیا آمد و در اورشلیم رشد یافت. پدر او یک امام صوفی و سرایدار مسجدالاقصی بود. مادرش که در کودکی به‌شدت مورد آزار قرار گرفته بود، در سال ۱۹۷۸، زمانی که رولا پنج‌ساله بود، با قدم‌زدن به دریا و غرق‌کردن خود،
پنج‌ساله بود، با قدم‌زدن به دریا و غرق‌کردن خود، خودکشی کرد. او و خواهرش رانیه بلافاصله از سوی پدرشان به یتیم‌خانهٔ دارالطفل سپرده شدندو تا سال ۱۹۹۱ در آنجا بزرگ شدند. رولا، بنیان‌گذار آن مؤسسه، هند الحسینی را آموزگار و مادر خود می‌داند و از او به‌عنوان کسی یاد می‌کند که زندگی‌اش را نجات داد. در سال ۱۹۹۳، او بورسیه‌ای از دولت ایتالیا برای تحصیل در دانشگاه بولونیا دریافت کرد و در آنجا در رشتهٔ فیزیوتراپی فارغ‌التحصیل شد. حرفه. روزنامه‌نگاری. جبریل به‌مدت دوازده سال در ایتالیا به‌عنوان روزنامه‌نگار فعالیت