payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آثار او همچنان منعکس کننده بسیاری از مسائل اساسی بود که هنرمندان آرته پوورا به آنها توجه دارند، مانند اشکال ارگانیک، ذهنیت، استفاده از اشکال پایین‌تر هنر، از جمله صنایع دستی، و رابطه بین هنر و زندگی. در سال ۱۹۶۹ او یک نمایشگاه انفرادی در گالری آتیکو در رم برگزار کرد. آثار او در مجموعه‌ای از «اتاق‌ها» ماهیتی آشکارا محیطی به خود گرفتند. همسرش ماریو از هنر و حرفه او حمایت می‌کرد و در چیدمان‌هایش به او کمک می‌کرد. در سال ۱۹۷۵ او همچنین یک نمایشگاه انفرادی در رم داشت. این نمایشگاه شامل چیدمان‌هایی بود که با
رم داشت. این نمایشگاه شامل چیدمان‌هایی بود که با استفاده از "مس" بافته شده، تحت عنوان «برای چشمان بسته، چشمان فوق‌العاده باز هستند» ساخته شده بودند. مرز، به عنوان یک هنرمند جوان، با وجود سهم عظیمش در این عرصه، به‌طور گسترده شناخته نشد. بعدها، رشد فمینیسم توجه بیشتری را به او جلب کرد. هنر ماریسا مرز به عنوان غنایی، لطیف، رؤیایی و خصوصی توصیف شده است. چیدمان‌های او ایده خانه را به عنوان فضایی صمیمی، خصوصی و زنانه به تصویر می‌کشند. به عنوان مثال، چیدمان او در سال ۱۹۶۶ "با عنوان «بدون عنوان (مجسمه زنده)»" است
سال ۱۹۶۶ "با عنوان «بدون عنوان (مجسمه زنده)»" است که هم برای خانه‌اش و هم برای ارائه در یک گالری در نظر گرفته شده بود (او زمانی گفته بود: «هیچ جدایی بین زندگی و کار من وجود نداشته است»). این چیدمان شامل نوارهای نازک آلومینیومی بود که از سقف بریده و آویزان شده و به شکل حلقه‌ها و مارپیچ‌ها درآمده بودند. این اثر در سال ۲۰۰۹ توسط تیت مدرن خریداری شد. شیوه کار او جنبه‌هایی از صنایع دستی و شیوه‌های سنتی مرتبط با زنان (مانند بافندگی) را در بر می‌گرفت و اغلب از مواد پیش پا افتاده‌ای مانند مس، آلومینیوم، کاغذ مومی
پیش پا افتاده‌ای مانند مس، آلومینیوم، کاغذ مومی و موم پارافین استفاده می‌کرد که منعکس کننده محیط خانه او بود. به این ترتیب، هنر او نمونه‌ای از هنر گروه آرته پوورا است که به‌طور جمعی در پی «زیر سؤال بردن - اگر نگوییم واژگون کردن - جلوهٔ براق هنرهای زیبا و بی‌روحی آن به عنوان یک کالای نهادی بودند.» مرتز به عنوان یک هنرمند، از نامگذاری یا تاریخ‌گذاری رسمی آثار خود خودداری کرد و ادعا کرد که هنرآفرینی «فراتر از زمان» عمل می‌کند. او در بیانیه هنری خود در سال ۱۹۷۵، دربارهٔ شکاف غایب بین زندگی و آثاری که خلق کرده
دربارهٔ شکاف غایب بین زندگی و آثاری که خلق کرده بود، صحبت کرد. در این زمان، او خود را از صحنه هنر جدا کرده و عملاً خود را در استودیوی خود حبس کرده بود تا کار کند. در آنجا، او در مورد زندگی با دخترش، بیا، در حالی که مشغول ساخت مجسمه‌های آلومینیومی خود بود و اینکه چگونه دخترش در آن زمان چیزهای زیادی به او آموخت، تأمل کرد. در سال ۱۹۷۷، مرتس یک نمایشگاه انفرادی در گالری سالواتوره آلا در میلان، ایتالیا، برگزار کرد. پس از مرگ شوهرش در سال ۲۰۰۳، مرتس استودیوی او را دست نخورده باقی گذاشت و تا دهه ۹۰ زندگی خود به
را دست نخورده باقی گذاشت و تا دهه ۹۰ زندگی خود به کار ادامه داد. در سال ۲۰۱۵، بئاتریس مرتس بعداً یک مرکز هنر معاصر به نام فوندازیونه مرتس را در تورین افتتاح کرد. او در سال ۱۹۸۲ در داکومنا ۷ و در سال ۱۹۹۲ در داکومنا ۹ در کاسل شرکت کرد. او همچنین در سال ۱۹۸۸ در دوسالانه ونیز حضور داشت در سال ۱۹۹۴، او اولین نمایشگاه خود در آمریکا را در باربارا گلدستون برگزار کرد. جوایز. در سال ۲۰۰۱، در دوسالانه ونیز یا بینال ونیز، مرتس جایزه ویژه هیئت داوران را دریافت کرد. در دوسالانه ونیز ۲۰۱۳، شیر طلایی برای یک عمر دستاورد
دوسالانه ونیز ۲۰۱۳، شیر طلایی برای یک عمر دستاورد هنری (که به آن "لئون طلایی" نیز می‌گویند) به او اهدا شد. نمایشگاه‌های اخیر. منبع: مرگ. مرتس در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۹ در سن ۹۳ سالگی درگذشت.
آشیل پریلی (زاده ۲۸ ژانویه ۱۹۲۷ – درگذشته ۱۶ اکتبر ۲۰۲۱) نقاش و مجسمه‌ساز ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. آشیل پریلی، متولد ۲۸ ژانویه ۱۹۲۷ در رم، دوران متوسطه را در مدرسه کلاسیک گذراند و با پایان‌نامه‌ای دربارهٔ جورجو دِ کیریکو، مدرک ادبیات خود را دریافت کرد. پس از جنگ جهانی دوم، او به همراه کارلا آکاردی، اوگو آتاردی، پیترو کونساگرا و آنتونیو سانفیلیپو، گروه فورما ۱ را تأسیس کرد. و جولیو تورکاتو. او استاد انتزاع‌گرایی بود، همان‌طور که در نمایشگاه‌هایش در دوسالانه ونیز در سال‌های ۱۹۵۲، ۱۹۵۸، ۱۹۶۲ و ۱۹۶۸ دیده
ونیز در سال‌های ۱۹۵۲، ۱۹۵۸، ۱۹۶۲ و ۱۹۶۸ دیده می‌شود از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۸۶، او در پنج رویداد جداگانه در چهارسالانه رم شرکت کرد. از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴، او در نمایشگاه سیار "«نقاشی‌های ایتالیایی روز»" در بیروت، دمشق، تهران، آنکارا و تونس شرکت کرد. در سال ۱۹۹۵، او به عضویت آکادمی سن لوکا درآمد و در سال ۱۹۹۷ جایزه‌ای از رئیس‌جمهور ایتالیا ، اسکار لوئیجی اسکالفارو، دریافت کرد پریلی در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۱ در اورویتو درگذشت.
لورنزو کوئین (متولد ۷ مه ۱۹۶۶) مجسمه‌ساز معاصر ایتالیایی و بازیگر سابق است. او هشتمین پسر آنتونی کوئین، بازیگر سینما، است. زندگی‌نامه. لورنزو کوئین در ۷ مه ۱۹۶۶ در رم، ایتالیا، پسر آنتونی کوئین، بازیگر مکزیکی-آمریکایی و همسرش یولاندا (با نام خانوادگی آدولوری) متولد شد. کوئین در ایالات متحده و ایتالیا بزرگ شد و در حال حاضر در بارسلونا در اسپانیا زندگی می‌کند. او فعالیت هنری خود را به عنوان نقاش در اوایل دهه ۱۹۸۰ با ثبت نام در آکادمی هنرهای زیبای آمریکا در شهر نیویورک آغاز کرد. در سال ۱۹۸۸ به اسپانیا نقل مکان
نیویورک آغاز کرد. در سال ۱۹۸۸ به اسپانیا نقل مکان کرد. بازیگری. کوئین در اواخر دهه ۱۹۸۰ به‌طور حرفه‌ای بازیگری را آغاز کرد و در فیلم ایتالیایی "«استرادیواری»" محصول ۱۹۸۸ به کارگردانی جاکومو باتیاتو، نقش آنتونیو استرادیواری، سازنده جوان ویولن ایتالیایی، را بازی کرد. آنتونی، پدر کوئین، در همان فیلمی که استرادیواری بزرگسال در آن بازی می‌کرد، بازی کرد. کوئین متعاقباً در "فیلم «دالی»" نقش هنرمند سورئالیست اسپانیایی ، سالوادور دالی، را در کنار سارا داگلاس، بازیگر انگلیسی، در نقش همسرش، گالا، بازی کرد. کوئین به
انگلیسی، در نقش همسرش، گالا، بازی کرد. کوئین به خاطر بازی در فیلم "دالی"، جایزه بهترین بازیگر جدید را در جشنواره فیلم بیاریتز دریافت کرد. اولین نمایشگاه‌ها. در اوایل دهه ۲۰۰۰، کوئین تصمیم گرفت حرفه بازیگری خود را رها کند و خود را کاملاً وقف هنر کند. هنر عمومی کوئین شامل "«رویارویی‌ها"» می‌شود که به سفارش فونداتور ساخته و در سال ۲۰۰۳ به مایورکا اهدا شد. این اثر اکنون در پالما د مایورکا قرار دارد. آثار دیگری نیز در اسکله شاه ادوارد به نمایش گذاشته شده‌اند - "آفرینش"، "ولار" و "عبور از هزاره" - که تمرکز ویژه
"ولار" و "عبور از هزاره" - که تمرکز ویژه آنها بر دست، فرم انسان و دایره است. نمایشگاه "«تعادل»" در نوامبر ۲۰۰۹، همزمان با نصب «"بدهی و بستانی ۳»" در میدان برکلی به مدت شش ماه، برگزار شد. در این نمایشگاه چندین مجسمه جدید از جمله «"چه چیزی اول آمد؟»" (اشکال مرد و زن که در نیمکره‌های تخم‌مرغی شکل قرار دارند) و "«خانه شیرین خانه»" (زنی مرمرین که در سیم خاردار محصور شده است) نیز به نمایش گذاشته شد. مجموعه مجسمه‌های «"نیروهای طبیعت»" کوئین در انگلستان، ایتالیا، ایالات متحده، سنگاپور، هلند، قطر و موناکو به نمایش
متحده، سنگاپور، هلند، قطر و موناکو به نمایش گذاشته شده‌اند. در اکتبر ۲۰۱۸، مجسمه «"بازی را متوقف کن»" به شهر ونیز اهدا و در فورته مارگرا نصب شد. گالریا گاسترونومیکا. کوین یکی از مالکان رستوران ایتالیایی "گالریا گاسترونومیکا" در بارسلونا است که بسیاری از مجسمه‌های او نیز در همین رستوران ساخته شده‌اند. بیشتر وسایل سخت‌افزاری رستوران، مانند کارد و چنگال، توسط او طراحی شده‌اند.
جرالدین‌های توبه‌ناپذیر چهاردهمین آلبوم استودیویی از موسیقی‌دان آمریکایی توری ایموس می‌باشد که در ۹ مهٔ سال ۲۰۱۴ از سوی مرکوری کلاسیکس منتشر گردید. این آلبوم بازگشت ایموس به موسیقی پاپ و راک پس از چندین انتشار در سبک کلاسیک به شمار می‌رود. ضبط آلبوم در در استودیوی شخصی ایموس با نام مارتیان اینجیرینگ استودیوز انجام شده و و تهیه‌کنندگی آن بر عهدهٔ خود او بود. میکس آلبوم نیز توسط همسرش مارک هاولی و مارسل فان لیمبیک صورت گرفت. آلبوم واجد فضایی آکوستیک و ساده است؛ به‌گونه‌ای که در بسیاری از قطعات، تنظیم‌ها تنها
به‌گونه‌ای که در بسیاری از قطعات، تنظیم‌ها تنها متشکل از آواز ایموس و پیانوی او هستند. از نظر ترانه‌سرایی، بسیاری از قطعات تحت‌تأثیر هنرهای تجسمی – نقاشی و عکاسی – شکل گرفته‌اند. "جرالدین‌های توبه‌ناپذیر" هم از نظر منتقدان و هم از نظر تجاری موفق بود. این آلبوم در ایالات متحده به رتبهٔ ۷ رسید و تبدیل به هشتمین آلبوم ایموس شد که در زمرهٔ ده اثر برتر سرزمین مادریش جای می‌گیرد؛ همچنین در هشت کشور دیگر جزو بیست اثر پرفروش جای گرفت. نقدها عموماً مثبت بودند و بسیاری آن را از قوی‌ترین آثار ایموس ایموس در سال‌های
آن را از قوی‌ترین آثار ایموس ایموس در سال‌های اخیر دانستند. تنظیم‌های ساده و آوازخوانی ایموس به‌ویژه مورد ستایش قرار گرفت. برای معرفی آلبوم تور جرالدین‌های توبه‌ناپذیر از مه تا نوامبر سال ۲۰۱۴ برگزار شد که ایموس به‌صورت تنها روی صحنه می‌رفت.
کوستانزو چانو، کنت اول کورتلاتزو لیورنو، ۳۰ اوت ۱۸۷۶ - ۲۶ ژوئن ۱۹۳۹) یک افسر نیروی دریایی و سیاستمدار ایتالیایی بود. او پدر گالئاتسو چانو بود. زندگینامه. سال‌های نخستین. او در لیورنو متولد شد، پسر ریموندو چانو و همسرش آرگیا پوپو بود. او در سال ۱۸۹۱ وارد آکادمی نیروی دریایی لیورنو شد و پنج سال بعد به درجه افسری رسید. در سال ۱۹۰۱، او به درجه ستوان کشتی (tenente di vascello) رسید و در جنگ ایتالیا و عثمانی در سال‌های ۱۹۱۱-۱۹۱۲ شرکت کرد. جنگ جهانی اول. در سال ۱۹۱۵، پیش از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، او
۱۹۱۵، پیش از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، او فرمانده ستوان ("capitano di corvetta") بود و به خدمت در سیرنایکا منصوب شد. پس از بازگشت به ایتالیا، او تحت فرماندهی واحدهای سریع MAS فعالیت کرد و به خاطر عملیات معروفش در بندر باکار (۱۰–۱۱ فوریه ۱۹۱۸) در ساحل کرواسی، مدال طلای نظامی دریافت کرد که بعدها توسط شاعر گابریل دانونتزیو، که او نیز در آن شرکت کرده بود، مورد تجلیل قرار گرفت. در پایان جنگ، چانو به درجه سروانی (captaino di vascello) ارتقا یافت. فاشیست پس از جنگ. ملی‌گرایی پرشور چانو او را به فاشیسم کشاند.
جنگ. ملی‌گرایی پرشور چانو او را به فاشیسم کشاند. او رهبر فاشیوی لیورنو شد و در اکتبر ۱۹۲۲ در راهپیمایی به سوی رم شرکت کرد. در ۳۱ اکتبر ۱۹۱۹، او سمت معاون وزیر امور خارجه در امور رجیا مارینا و کمیسر نیروی دریایی تجاری را بر عهده گرفت. در ۹ نوامبر ۱۹۲۳، او به عنوان دریاسالار ذخیره نیروی دریایی منصوب شد. در سال ۱۹۲۸، توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به عنوان کونته دی کورتلاتزو (Conte di Cortellazzo) مفتخر شد. او از سال ۱۹۳۴ تا زمان مرگش که در سال ۱۹۳۹ در پونته آ موریانو اتفاق افتاد، رئیس مجلس نمایندگان ایتالیا
موریانو اتفاق افتاد، رئیس مجلس نمایندگان ایتالیا بود.
دوک‌نشین فریولی () یک دوک‌نشین لومبارد در فریولی امروزی بود، اولین دوک‌نشینی که پس از فتح شبه‌جزیره ایتالیا در سال ۵۶۸ تأسیس شد. این دوک‌نشین یکی از بزرگ‌ترین قلمروها در لانگوباردیا ماژور و حائل مهمی بین پادشاهی لومبارد و اسلاوها، آوارها و امپراتوری بیزانس بود. شهر اصلی اصلی در این استان، آکوئیلیای رومی بود، اما پایتخت لومبارد فریولی، فوروم جولی، سیویدال امروزی، بود. اربابان فریولی به همراه دوک‌های اسپولتو، بنونتو و ترنت، اغلب تلاش می‌کردند تا استقلال خود را از قدرت سلطنتی مستقر در پاویا برقرار کنند، اما
را از قدرت سلطنتی مستقر در پاویا برقرار کنند، اما بی‌فایده بود. پس از لشکرکشی شارلمانی به لومبارد و شکست شاه دسیدریوس در سال ۷۷۴، فریولی در امپراتوری کارولنژی ادغام شد، اما آخرین دوک لومبارد، هرودگاد از فریولی، در سمت خود باقی ماند تا اینکه در سال ۷۷۶ شورش کرد و برکنار شد. تحت حکومت کارولنژیان، این دوک‌نشین به تدریج به یک استان مرزی وسیع تبدیل شد، زیرا فرانک‌ها ایستریا را در سال ۷۸۸ از بیزانسی‌ها گرفتند و سپس در طول جنگ‌های آوار در دهه ۷۹۰ به پیشروی به سمت شرق ادامه دادند. سرزمین‌های شرقی تازه تصرف شده، از
ادامه دادند. سرزمین‌های شرقی تازه تصرف شده، از کارنیولا تا پانونیای سفلی نیز تحت اداره دوک‌های فرانکی فریولی قرار گرفتند، تا اینکه در سال ۸۲۸، این دوک‌نشین سرانجام به چهار شهرستان تقسیم شد و در نتیجه منطقه مرکزی فریولی به عنوان مارس فریولی سازماندهی شد. تاریخچه. ریشه‌ها. قلمرو ونیزی اطراف فوروم یولی، که هنوز در اثر جنگ گوتیک ویران شده بود، اولین قلمرو در ایتالیای سابق رومی بود که در سال ۵۶۸ توسط لومباردها به رهبری پادشاهشان آلبوین فتح شد. آلبوین پیش از ادامه نفوذ به سمت جنوب ایتالیا، پادگان بزرگی را در
نفوذ به سمت جنوب ایتالیا، پادگان بزرگی را در سیویدال باقی گذاشت و حکومت این منطقه را به برادرزاده و مارپافیاس (سپردار)، گیسولف، به عنوان دوکس سپرد. او اجازه داشت فاراها یا خانواده‌های اشرافی را که مایل به سکونت در این سرزمین بود، انتخاب کند. دوک‌نشین اصلی از شمال و شمال شرقی به کوه‌های آلپ کارنیک و آلپ جولیان محدود می‌شد و از آن جهات به سختی قابل دسترسی بود. از جنوب به راونا، فرماندار بیزانس، محدود می‌شد، جایی که تا بعدها خط ساحلی نداشت، و از شرق به دشتی منتهی می‌شد که به حوضه پانونی منتهی می‌شد، نقطه
منتهی می‌شد که به حوضه پانونی منتهی می‌شد، نقطه دسترسی مناسبی برای مهاجمانی مانند آوارها و بعدها مجارها. مرز غربی آن در ابتدا نامشخص بود، تا اینکه فتوحات بیشتر، دوک‌نشین لمباردی سندا را که در آن سوی رودخانه تاگلیامنتو، بین رودخانه‌های لیونزا و پیاوه قرار داشت، تأسیس کرد. از همان ابتدا، دوک‌نشین فریولی نقشی نظامی داشت که در تمام دوران پادشاهی لمباردی آن را حفظ کرد و به این معنی بود که همیشه نقش مهمی در سیاست ایتالیا ایفا می‌کرد، به طوری که چندین نفر از دوک‌های آن به مقام پادشاه رسیدند. گریسولف، حاکمی
دوک‌های آن به مقام پادشاه رسیدند. گریسولف، حاکمی توانمند، طبق وقایع‌نامه‌های تاریخ لومباردها نوشته پاول دیاکون، جمعیت رومی‌ها را در فریولی سرکوب کرد. او در دوران فترت لمباردی پس از مرگ شاه کلف در سال ۵۷۴، نفوذ بیشتری به دست آورد. اطلاعات کمی در مورد اولین جانشین گیسولف، گراسولف اول، وجود دارد. قرن هفتم. حدود سال ۶۱۰، نیروهای آوار به فریولی حمله کردند و شهرک‌های لومبارد را غارت کردند. در حالی که پادشاه آگیلوف هیچ اقدامی نکرد، دوک گیسولف دوم در نبردی که مهاجمان اقامتگاه او را در سیویدال اشغال کردند، کشته شد.
اقامتگاه او را در سیویدال اشغال کردند، کشته شد. پاول دیاکون این رویداد را با لحنی حماسی روایت می‌کند. پاول که اصالتاً اهل دوک‌نشین فریولی بود، خیانت رومیلدا، همسر گیسولف، را که شهر سیویدال را به آوارها تحویل داد، با جزئیات شرح می‌دهد. آنها دوک‌نشین را غارت کردند و سپس به پانونیا عقب‌نشینی کردند. پسران گیسولف دوم، تاسو و کاکو، به سختی توانستند از جنگی که پدرشان در آن جان خود را از دست داد، فرار کنند و کنترل فریولی را به دست بگیرند. آنها علیه اسلاوها لشکرکشی کردند و مرزهای شرقی دوک‌نشین را به‌طور موقت تا
کردند و مرزهای شرقی دوک‌نشین را به‌طور موقت تا ماتری در تیرول شرقی فعلی گسترش دادند. اسلاوها تا زمان سلطنت راچیس به فریولی خراج می‌دادند. برادران همچنین علیه نیروهای بیزانس در ایتالیا لشکرکشی کردند. در سال ۶۱۵، کنکوردیا تصرف شد و حدود سال ۶۲۵، برادران در کمین در شهر بیزانسی اودرزو توسط پاتریسین گرگوریوس کشته شدند. سپس گراسولف دوم، برادر گیسولف دوم (و بنابراین عموی تاسو و کاکو) تاج و تخت دوک‌نشین را به دست گرفت. با این حال، دیگر برادران گیسولف، روموالد و گریمولد، از پذیرش برتری گراسولف خودداری کردند و به
از پذیرش برتری گراسولف خودداری کردند و به دربار آرخیس در دوک‌نشین بنونتو نقل مکان کردند. پاول دیکون سلطنت گراسولف و جانشینش آگو را به‌طور خلاصه شرح می‌دهد، اما آنها به جنگ علیه بیزانسی‌ها ادامه دادند و اوپیترگیوم در سال ۶۴۲ فتح شد. دوک لوپوس در سال ۶۶۲ به گرادو لشکرکشی کرد که در آن شهر را غارت کرد و گنجینه‌های پاتریارک آکویلیا را به دست آورد. دوک با گریمولد (که اکنون پادشاه لومباردها بود) بسیار صمیمی بود، و گریمولد وقتی به بنونتو رفت، کاخ خود در پاویا را به او سپرد، اما در سال ۶۶۳ لوپوس شورش کرد. سپس
را به او سپرد، اما در سال ۶۶۳ لوپوس شورش کرد. سپس گریمولد با آوارها که به دوک‌نشین حمله کرده و لوپوس را کشتند، به توافق رسید. آنها سپس از عقب‌نشینی خودداری کردند و به حملات خود ادامه دادند تا اینکه خود گریمولد مداخله کرد و توانست آنها را به بازگشت به پانونیا ترغیب کند. گریمولد، وچتار را به عنوان دوک بعدی، به جای آرنفریت، پسر لوپوس، منصوب کرد. وچتر، که اصالتاً اهل ویچنزا بود، حمله جدید اسلاوها را در ناتیزون دفع کرد. پس از او، تاج و تخت برای چند ماه به لندر و سپس به رودوالد (۶۷۱) رسید. او حدود سال ۶۹۵ توسط
و سپس به رودوالد (۶۷۱) رسید. او حدود سال ۶۹۵ توسط آنسفرید عزل شد و مجبور شد ابتدا به ایستریا، سپس به راونا و در نهایت به پاویا و دربار پادشاه کونیپرت فرار کند. به نظر می‌رسید که پادشاه غصب آنسفرید را تحمل می‌کند، اما کمی بعد او نیز از کونیپرت شورش کرد و تلاش کرد تاج و تخت را به دست گیرد. این شورش - آخرین شورش از سلسله قیام‌هایی که همگی در بخش شمال شرقی پادشاهی لومبارد رخ دادند - نشانه‌ای از عدم تمایل لومباردهای این منطقه (معروف به «اتریش») به پذیرش سیاست طرفدار کاتولیک سلسله باواریا بود. این شورش‌ها به
طرفدار کاتولیک سلسله باواریا بود. این شورش‌ها به رهبری دوک‌های فریولی و ترنت در مواقع مختلف، گروه‌های آریایی و سنت‌گرا (یعنی نظامی‌گرا و توسعه‌طلب) را در مخالفت با سیاست صلح‌طلبانه پادشاهان پاویا که تمایل به حفظ وضع موجود با بیزانسی‌ها و دستگاه پاپ داشتند، گرد هم آورد. با این حال، در این مورد، پادشاه کونیپرت دست بالا را داشت؛ آنسفیرد در نزدیکی ورونا اسیر و به تبعید فرستاده شد. کونیپرت به جای او، یک حامی وفادار، آدو، برادر دوک رودوالدِ مخلوع، را منصوب کرد. او کمی بیش از یک سال به عنوان دوک سلطنت کرد. قرن
او کمی بیش از یک سال به عنوان دوک سلطنت کرد. قرن هشتم. با مرگ آدو، در آغاز قرن هشتم، دوک‌نشین به فردولف، «مردی بی‌ثبات و متکبر»، به گفتهٔ پاول دیکن، رسید که به دنبال افتخار نظامی آسان بود و به همین دلیل برخی از اسلاوها را متقاعد کرد تا به دوک‌نشین خود حمله کنند. با این حال، این نبرد به دلیل اختلاف داخلی بین دوک و اشراف‌زاده‌ای به نام آرگایت، منجر به شکست لومباردها شد. اسلاوها به دلیل اشتباهات تاکتیکی فاحش از سوی لومباردها، به پیروزی آسانی دست یافتند و تقریباً تمام اشراف فریولی را نابود کردند. هم فردولف و
تمام اشراف فریولی را نابود کردند. هم فردولف و هم آرگایت درگذشتند و تنها کسی که عملکرد خوبی داشت، مونیخیس، پدر دوک آینده پیتر، بود. سلطنت کوروولوس، جانشین فردولف، نیز کوتاه بود، زیرا او به دلیل توهین به پادشاه دستگیر و برکنار شد. او حدود سال ۷۱۰ با پمو جایگزین شد. راچیس در یک مینیاتور. پمو مورد احترام پاول دیکن بود (که او را «مردی باهوش و مفید برای کشور» می‌نامد). او مجبور بود با اسلاوهایی که شکست داده و مجبور به پذیرش شرایط خود کرده بود، مقابله کند. با این حال، کمی بعد، او با کالیکتوس، پاتریارک آکویلیا،
حال، کمی بعد، او با کالیکتوس، پاتریارک آکویلیا، درگیر شد. پاتریارک به این واقعیت اعتراض کرد که اسقف زوگلیو، فیدنتیوس، مقر خود را از اسقف‌نشین واقعی خود به سیویدال منتقل کرده است - تصمیمی که توسط جانشین فیدنتیوس، آماتور، تأیید شد. کالیکتوس، که اسقف‌نشین اسمی او آکویلیا بود، اما خود به دلیل آسیب‌پذیری آکویلیا در برابر حملات بیزانس به کورمونس نقل مکان کرده بود، اسقف دیگری را که در پایتخت دوک‌نشین مستقر بود، نامناسب می‌دانست؛ بنابراین آماتور را از شهر بیرون راند و محل اقامت او را برای خود تصاحب کرد. پمو
راند و محل اقامت او را برای خود تصاحب کرد. پمو اقدامات پاتریارک را نپذیرفت و علیه کالیکتوس اقدام کرد و او را در شرایط سختی زندانی کرد. در این مرحله، شاه لیوتپراند علیه دوک مداخله کرد، او را از عنوانش خلع کرد و دوک‌نشین را به پسر بزرگش، راچیس، سپرد. دوک جدید لشکرکشی به قلمرو اسلاوها (کارنیولا) را رهبری کرد و آن را به عنوان اثبات شجاعت خود غارت کرد. راچیس و جنگجویانش همچنین در دفاع از لیوتپراند، زمانی که در لشکرکشی به فوسومبرون توسط دوک‌نشین شورشی اسپولتو مورد حمله و خیانت قرار گرفت، خود را متمایز کردند. در
حمله و خیانت قرار گرفت، خود را متمایز کردند. در نتیجه اعتباری که از این ماجراجویی‌ها به دست آورده بود، راچیس در سال ۷۴۴ پادشاه لومباردها شد و جانشین لیوتپراند، هیلدپراند، را پس از چند ماه حکومت برکنار کرد. راچیس این دوک‌نشین را به برادرش آیستولف واگذار کرد که تنها چند سال آن را در اختیار داشت، زیرا در سال ۷۴۹ او جانشین راچیس (که توسط دوک‌هایش برکنار شده بود) به عنوان پادشاه ایتالیا شد. اطلاعات مربوط به وضعیت دوک‌نشین در سال‌های پایانی پادشاهی لومباردها کمیاب است. این دوک توسط نایب‌السلطنه‌های مشترک، آنسلم
است. این دوک توسط نایب‌السلطنه‌های مشترک، آنسلم و پیتر (۷۴۹–۷۵۶) اداره می‌شد و آخرین دوکی که ما از او می‌شناسیم، هرودگارد (۷۷۴–۷۷۶) بود. احتمالاً در این سال‌ها، زمانی که پادشاهی لومبارد توسط حاکمانی با اصالت فریولیایی اداره می‌شد و قدرت مرکزی به ویژه قوی بود، استقلال این دوک‌نشین بسیار محدود بود. یک مدرک غیرمستقیم برای این امر این واقعیت است که ایستریا، که پس از پادشاه شدن آیستولف توسط او فتح شد، به دوک‌نشین ضمیمه نشد، بلکه تحت کنترل مستقیم سلطنتی باقی ماند. دوک‌نشین فریولی کارولینگی. پس از محاصره پاویا در
دوک‌نشین فریولی کارولینگی. پس از محاصره پاویا در سال ۷۷۴، پادشاهی لومبارد توسط شارلمانی فتح شد و او را «به لطف خدا، پادشاه فرانک‌ها و لومباردها» اعلام کردند. او اتحاد شخصی بین دو پادشاهی ایجاد کرد. اگرچه قوانین لومباردها حفظ شد، اما او پادشاهی را به مدل فرانکی، با کنت‌ها به جای دوک‌ها، سازماندهی مجدد کرد، اما به دوک قدرتمند هرودگاد فریولی اجازه داده شد تا دوک‌نشین خود را حفظ کند، تا اینکه در سال ۷۷۶ شورش کرد. او در نبرد کشته شد و مکاریوس جایگزین او شد. در سال ۷۸۱، ایتالیای کارولنژی، از جمله فریولی، به پسر
۷۸۱، ایتالیای کارولنژی، از جمله فریولی، به پسر شارلمانی، پپین، به عنوان پادشاه ایتالیا منصوب شد. تا سال ۷۸۸، حکومت فرانکی بر ایستریای همسایه، که تا آن زمان قلمرو فرادریایی امپراتوری بیزانس بود، تحمیل شد. در طول جنگ‌های آوار در دهه ۷۹۰، پادشاه پپین و فرماندهانش چندین لشکرکشی موفق به سمت مناطق شرقی، از کارنیولا تا پانونیای سفلی، انجام دادند. این مناطق به عنوان سرزمین‌های مرزی سازماندهی شدند و تحت اداره دوک‌های فرانکی فریولی قرار گرفتند؛ بنابراین، دامنه اداری این دوک‌نشین تا شرق گسترش یافت. پائولینوس دوم،
این دوک‌نشین تا شرق گسترش یافت. پائولینوس دوم، پدرسالار آکویلیا، با ابراز تاسف از مرگ دوک اریک فریولی در سال ۷۹۹، ادعا کرد که دستاوردهای دوک فقید فریولی تا سیرمیوم نیز رسیده است. در سال ۸۰۶، امپراتور شارلمانی یک توافق جانشینی را افتتاح کرد و نه تنها ایتالیا و مناطق فریولیایی آن، بلکه باواریا و مرزهای شرقی آن را نیز به پپین واگذار کرد. در سال ۸۱۰، پسرش برنارد جانشین پپین شد، اما فقط در ایتالیا، زیرا جایگاه او محکم نبود (از یک ازدواج مشروع متولد نشده بود). در سال ۸۱۴، عموی برنارد، امپراتور جدید لویی
بود). در سال ۸۱۴، عموی برنارد، امپراتور جدید لویی پرهیزگار، پسر بزرگش لوتار را به حکومت باواریا منصوب کرد؛ بنابراین، در مورد صلاحیت بر مناطق مختلف مرزی جنوب شرقی، وضعیت پیچیده‌ای شروع به ظهور کرد. در سال ۸۱۷، امپراتور لویی فرمان امپراتوری را صادر کرد و پسرش لویی را به عنوان پادشاه باواریا منصوب کرد، و علاوه بر آن، بر کارانتانیا، بوهمیا و سایر اسلاوها و آوارهای وابسته نیز صلاحیت قضایی داشت. تا پایان همان سال (۸۱۷)، برنارد از سلطنت خلع شد و ایتالیا به لوتار داده شد. دوک‌های فریولی او، کادولا (۸۱۷–۸۱۹) و
داده شد. دوک‌های فریولی او، کادولا (۸۱۷–۸۱۹) و بالدریک، نه تنها بر ایستریا و کارنیولا، بلکه بر کارانتانیا نیز اعمال حاکمیت می‌کردند. تنها در سال ۸۲۸، زمانی که بالدریک از سلطنت خلع شد، این دوک‌نشین به چهار شهرستان تقسیم شد که در آن فریولی اصلی و ایستریا تحت صلاحیت قلمرو ایتالیایی لوتار باقی ماندند، در حالی که کارنیولا و پانونیای سفلی به صلاحیت قلمرو باواریا منتقل شدند. در همان زمان، مسئله حکومت مؤثر بر کارانتانیا نیز به نفع لویی باواریایی حل و فصل شد. بدین ترتیب، دوک‌نشین وسیع فریولی از کارولینگی منقرض شد و
دوک‌نشین وسیع فریولی از کارولینگی منقرض شد و منطقه مرکزی فریولی در نتیجه به عنوان مارس فریولی سازماندهی شد. در اوایل دوره مدرن، شهرستان شاهزاده‌نشین گوریزیا و گرادیسکا که تحت حکومت هابسبورگ بودند، بخش‌های شرقی دوک‌نشین سابق فریولی را در بر می‌گرفتند؛ بنابراین، پادشاهان هابسبورگ از عنوان تاریخی «دوک فریولی» در عنوان بزرگ خود، امپراتور اتریش، استفاده می‌کردند.
مهاجم محلی پانزدهمین آلبوم استودیویی (و دوازدهمین آلبوم با محتوای کاملاً اصلی) از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی توری ایموس که در ۸ سپتامبر سال ۲۰۱۷ از سوی دکا رکوردز منتشر گردید. تک‌آهنگ اصلی آلبوم با نام «ابر سواران» در ۲۷ ژوئیهٔ سال ۲۰۱۷ منتشر گردید.
در پرندگان، چین‌کیسهٔ پارگین یا چین‌کیسهٔ فابریسیوس (لاتین: "bursa cloacalis" یا "bursa Fabricii") محل خون‌سازی است. این یک اندام تخصصی است که، همان‌طور که نخستین بار توسط بروس گلیک و سپس توسط مکس دیل کوپر و رابرت گود نشان داده شد، برای رشد سلول‌های لنفوسیت بی (بخشی از سیستم ایمنی) در پرندگان ضروری است. پستانداران عموماً اندام معادلی ندارند؛ مغز استخوان اغلب محل خون‌سازی و رشد سلول‌های B است. چین‌کیسهٔ فابریسیوس در پارگین پرندگان وجود دارد و به نام هیرونیموس فابریسیوس نام‌گذاری شده است که آن را در سال ۱۶۲۱
فابریسیوس نام‌گذاری شده است که آن را در سال ۱۶۲۱ توصیف کرد. ویژگی‌ها. چین‌کیسه یک اندام بافت پوششی و لنفاوی است که تنها در پرندگان یافت می‌شود. چین‌کیسه به صورت یک واراههٔ پشتی ناحیه پروکتودئال پارگین ایجاد می‌شود. سطح لومینال (داخلی) چین‌کیسه با ۱۵ چین اولیه و ۷ چین ثانویه چین خورده است. این چین‌ها صدها فولیکول بورس دارای سلول‌های اپیتلیال مرتبط با فولیکول، لنفوسیت‌ها، ماکروفاژها و سلول‌های پلاسما دارند. سلول‌های بنیادی لنفاوی در طول تکوین از کبد جنین به چین‌کیسه مهاجرت می‌کنند. در چین‌کیسه، این سلول‌های
مهاجرت می‌کنند. در چین‌کیسه، این سلول‌های بنیادی ویژگی‌های سلول‌های B بالغ و دارای سیستم ایمنی را به دست می‌آورند. چین‌کیسه در پرندگان جوان فعال است و پس از حدود شش ماه آتروفی می‌شود.
سنج کوک‌دار یا کروتالس ()، که گاهی سنج‌های آنتیک نیز نامیده می‌شوند، سازی کوبه‌ای است که از دیسک‌های کوچکِ برنزی یا برنجی کوک‌شده، تشکیل شده‌اند. ساختار. سنج‌های کوک‌دار هر کدام حدود ۱۰ سانتی‌متر (۴ اینچ) قطر دارند و دارای سطح بالاییِ صاف و یک نوک در پایه هستند. آنها معمولاً با ضربه‌زدن به وسیلهٔ چکش‌های سخت نواخته می‌شوند. با این حال، ممکن است با ضربه‌زدن دو دیسک به هم به همان شیوهٔ سنج‌های حلقه انگشتی یا با آرشه‌کشی نیز نواخته شوند. صدای آنها تقریباً شبیه یک زنگولهٔ کوچک کوک‌شدهٔ ناقوس است، فقط با صدای
یک زنگولهٔ کوچک کوک‌شدهٔ ناقوس است، فقط با صدای بسیار روشن‌تر و رزونانس بسیار طولانی‌تر. سنج‌های کوک‌دار مشابه سنج‌های «حلقه انگشتیِ» کوک‌شده، ضخیم‌تر و بزرگتر هستند. همچنین شیارهای کوچکی در آنها وجود دارد. این نام از واژهٔ یونانی (crotalon) به معنای کاستانت یا جغجغه گرفته شده است. سنج‌های کوک‌دار مدرن به‌صورت کروماتیک مرتب شده‌اند و محدوده‌ای تا دو اکتاو دارند. آنها معمولاً در مجموعه‌ها (معمولاً یک اکتاو) موجود هستند اما ممکن است به صورت جداگانه نیز خریداری شوند. کروتال‌ها به‌عنوان سازهای انتقالی در نظر
شوند. کروتال‌ها به‌عنوان سازهای انتقالی در نظر گرفته می‌شوند. نت‌های سنج کوک‌دار، دو اکتاو پایین‌تر از صدایی که می‌دهد نوشته می‌شود تا خطوط اضافی در بالا یا پایین خط حامل به حداقل برسد. کاربرد. یکی از اولین کاربردهای «سنج‌های آنتیک» در رپرتوارهای ارکسترال، سمفونی "رومئو و ژولیت" (۱۸۳۹)، اثرِ هکتور برلیوز است. دیگر قطعات کلاسیک با حضور سنج‌های آنتیک عبارتند از کلود دبوسی در پرلود برای بعدازظهر یک فان، موریس راول در آینه‌ها با ارکستراسیون کلود دبوسی، «کنسرتو ویولنسل» اثرِ آنری دوتیو و ایگور استراوینسکی در