payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جوز هندی و موز تولید می‌کند)، هم از عواقب طوفان آلن و هم از کاهش قیمت صادرات رنج می‌برد. پس از انقلاب، دولت انقلابی گرانادا (PRG) کنترل دولت بر اقتصاد را گسترش داد و از دستورالعمل‌های الهام گرفته از رژیم‌های کمونیستی پیروی کرد : تجارت، زیرساخت‌ها و مشاغل غیرکشاورزی تا حد زیادی ملی شدند. اگرچه کشاورزی، که در اقتصاد گرانادا غالب بود، اساساً در بخش خصوصی باقی ماند، اما نمایندگان دولت برای نظارت بر صادرات کشاورزی منصوب شدند. دولت با هدف جایگزینی اقتصاد بازار که در زمان دولت گری اجرا می‌شد و ترویج سریع‌ترین
که در زمان دولت گری اجرا می‌شد و ترویج سریع‌ترین گذار ممکن به سوسیالیسم ، قصد داشت یک اقتصاد مختلط تحت سلطه بخش دولتی ایجاد کند . با این وجود، PRG نشان داد که علی‌رغم حضور مشاورانی از سایر کشورهای کارائیب یا کشورهای "سوسیالیستی"، قادر به ایجاد یک اقتصاد برنامه‌ریزی شده واقعی نیست، به ویژه به دلیل کمبود مدیران اجرایی واجد شرایط. به دلیل تأکید بیشتر بر برنامه‌ریزی، قیمت‌ها عموماً با عرضه و تقاضا هماهنگ نبودند . وخامت اوضاع اقتصادی، سازوکارهای بازار را کم‌اثرتر کرد، در حالی که برنامه‌ریزی در دستیابی به اهداف
کرد، در حالی که برنامه‌ریزی در دستیابی به اهداف تعیین‌شده شکست خورد و گرنادا، به طور کلی، به تمام مشکلات خاص کشورهای در حال توسعه (کمبود منابع طبیعی، پرسنل واجد شرایط، فناوری‌ها و فقدان صنایع تولیدی) مبتلا است. دوره ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳، به طور کلی، با اختلالات اقتصادی مشخص شد. با این حال، تعدادی از اصلاحات PRG اثرات مثبتی داشتند: مقامات سیستمی از وام‌های مالی و تجهیزاتی برای کشاورزان و تعاونی‌های کشاورزی را برای توسعه فعالیت ایجاد کردند. دولت بیشاپ همچنین برای توسعه زیرساخت‌ها، به ویژه با ساخت جاده‌های جدید، تلاش
زیرساخت‌ها، به ویژه با ساخت جاده‌های جدید، تلاش کرد. سیاست‌های اجتماعی. در مورد سیاست آموزشی، دولت انقلابی مردمی (PRG) برای بهبود سطح آموزش در گرانادا، جایی که ۷٪ از جمعیت بی‌سواد هستند، تلاش کرد: مرکزی برای آموزش عمومی (CPE) برای هماهنگی ابتکارات آموزشی دولت، از جمله کمپین‌های سوادآموزی، ایجاد شد. تلاش‌هایی برای بهبود نتایج و برنامه‌های مدارس در حال انجام است. یادگیری زبان کرئول گرنادایی در مدرسه مجاز است. تمایل PRG به حاشیه راندن آموزش مذهبی و به طور گسترده‌تر، نقش کلیسا - به ویژه کاتولیک - در آموزش، به
نقش کلیسا - به ویژه کاتولیک - در آموزش، به وخامت روابط بین دولت و روحانیت گرنادایی کمک کرد. دولت انقلابی مردمی، کلیساهای گرنادایی (کاتولیک، پروتستان و آنگلیکان) را به عنوان دشمنان مستقیم خود در نظر گرفته بود: گزارشی از مقامات گرنادایی، روحانیت را خطرناک‌ترین مراکز بالقوه ضد انقلابی توصیف کرد و نظارت مداوم بر کلیساها و همچنین توسعه روابط بین PRG و جنبش الهیات رهایی‌بخش را توصیه کرد . در بخش بهداشت، دولت بیشاپ تلاش کرد تا خدمات موجود را بهبود بخشد: در این زمینه، به ویژه از کمک‌های کوبا بهره‌مند می‌شود که
زمینه، به ویژه از کمک‌های کوبا بهره‌مند می‌شود که دوازده پزشک متخصص را به گرنادا اعزام کرد و بدین ترتیب تعداد متخصصان در کشور را دو برابر کرد. مرخصی زایمان و مراکز بهداشت عمومی نیز معرفی شدند. [ "نیازمند منبع" ] سیاست خارجی. پس از انقلاب ۱۹۷۹، دولت‌های کشورهای کارائیب برای تصمیم‌گیری در مورد نحوه برخورد با دولت جدید تشکیل جلسه دادند و میزان گرایش چپ‌گرایانه جمهوری خلق گرنادا را زیر سوال بردند. موریس بیشاپ، جورج لوئیزون را به عنوان فرستاده فرستاد تا به رهبران کشورهای کارائیب اطمینان خاطر دهد و دولت انقلابی
کشورهای کارائیب اطمینان خاطر دهد و دولت انقلابی گرنادا با اطمینان خاطر، حسن نیت خود را برای به رسمیت شناختن همسایگانش افزایش داد؛ به رسمیت شناختن دولت انقلابی خلق منجر به لزوم بازگشت گرنادا به استاندارد قانون اساسی به عنوان جامعه کشورهای کارائیب ( CARICOM) می‌شد. در ماه‌های اول موجودیت خود، به نظر می‌رسید که دولت انقلابی خلق گرنادا "چرخش به چپ" را در کارائیب اعلام کرده است. در ژوئیه ۱۹۷۹، یک اجلاس کوچک در گرنادا برگزار شد که در کنار موریس بیشاپ، دو رئیس دولت دیگر از حزب کارگر را که برای چند ماه به قدرت
دولت دیگر از حزب کارگر را که برای چند ماه به قدرت رسیده بودند، گرد هم آورد: الیور سرافین ، نخست‌وزیر دومینیکا و آلن لوئیزی ، نخست‌وزیر سنت لوسیا . همچنین در میان متحدان اصلی دولت گرنادی، مایکل مانلی ، نخست وزیر سوسیالیست جامائیکا ، قرار داشت ؛ اما از سال ۱۹۸۰، شکست انتخاباتی مانلی، موریس بیشاپ را از این حمایت مهم محروم کرد. سرافین و لوئیزی نیز به سرعت قدرت را ترک کردند. به طور کلی، تغییر به چپ مورد انتظار در منطقه رخ نداد. احزاب راست‌گرا در سنت وینسنت و گرنادین‌ها و آنتیگوا و باربودا، جایی که احزاب نزدیک
و آنتیگوا و باربودا، جایی که احزاب نزدیک به جنبش جواهر جدید حذف شده‌اند، در انتخابات پیروز شدند. روابط دیپلماتیک با ترینیداد و توباگو سرد بود و روابط با گویان رو به وخامت بود. بنابراین، دولت گرنادی خود را از نظر سیاسی در منطقه منزوی یافت. اتحاد با کوبا، تنش با ایالات متحده. به محض اینکه دولت جنبش جواهرات جدید به قدرت رسید، ارتباطات پنهانی با کوبا برقرار کرد که خیلی سریع به کوبا سلاح رساند. روابط با ایالات متحده چندین مرحله را طی کرد، اما به سرعت رو به وخامت گذاشت. پس از سرنگونی او، اریک گیری کودتای
وخامت گذاشت. پس از سرنگونی او، اریک گیری کودتای کمونیستی در کشورش را محکوم کرد و سعی کرد کمک‌های آمریکایی را دریافت کند: با این وجود، وزارت امور خارجه تمایل داشت برای تحلیل اوضاع به بریتانیا تکیه کند. دولت موقت گرنادی به سرعت درخواست کمک اقتصادی و نظامی به ایالات متحده ارسال کرد که بی‌پاسخ ماند. رژیم جدید بیش از هر چیز می‌خواست از خود در برابر تلاش گیری برای بازگشت محافظت کند و بیشاپ اعلام کرد که از ایالات متحده، بریتانیا، کانادا و ونزوئلا درخواست اسلحه خواهد کرد: نخست‌وزیر گرنادی به ویژه قبل از علنی کردن
کرد: نخست‌وزیر گرنادی به ویژه قبل از علنی کردن تماس‌های خود با کوبا، سعی کرد فضای سیاسی بین‌المللی پیرامون رژیم خود را ارزیابی کند. در ۲۲ مارس ۱۹۷۹، ایالات متحده پس از اینکه به این نتیجه رسید که بازگشت گری به قدرت امکان‌پذیر نیست، رژیم جدید را به رسمیت شناخت؛ با این وجود، دولت آمریکا تأکید کرد که از درخواست کشورهای کارائیب برای بازگشت به وضعیت عادی سیاسی حمایت می‌کند. در ۲۳ مارس، ایالات متحده، با تمایل به برقراری روابط خوب با جمهوری خلق گرنادا، سفیر خود در کارائیب شرقی، فرانک اورتیز، را به گرنادا فرستاد:
کارائیب شرقی، فرانک اورتیز، را به گرنادا فرستاد: اولین مصاحبه به خوبی پیش رفت؛ سفیر آمریکا، ضمن اعلام پروژه‌های کمک به گرنادا، رهبران جنبش ملی عدالت (NJM) را به سازماندهی انتخابات تشویق کرد. اورتیز در دومین سفر خود به گرنادا، متوجه شد که بیشاپ و دولتش به ویژه نگران کودتای احتمالی گری از تبعید خود هستند. سفیر به موریس بیشاپ و برنارد کورد اطمینان داد که ایالات متحده قصد ندارد به گری اجازه دهد ارتش تشکیل دهد و از خاک آنها به گرنادا حمله کند. اما این دیپلمات چندین اشتباه مرتکب شد، اولاً با هشدار به بیشاپ و
چندین اشتباه مرتکب شد، اولاً با هشدار به بیشاپ و کورد در مورد خطرات کاهش گردشگری در کشورشان در صورت ناآرامی‌های سیاسی، و سپس با دادن یک بیانیه مطبوعاتی به آنها مبنی بر اینکه ایالات متحده اتحاد نظامی گرانادا با کوبا را، حتی با هدف دفاع از خود در برابر حمله احتمالی، نادیده خواهد گرفت. این مصاحبه عمیقاً بر روابط آمریکا و گرانادا تأثیر گذاشت: بیشاپ و کورد این هشدارها را تهدید و حتی نشانه‌ای از تحقیر و نژادپرستی از سوی سفیر دانستند. در ۱۳ آوریل، بیشاپ سخنرانی توهین‌آمیزی ایراد کرد و به شدت دخالت آمریکا را محکوم
ایراد کرد و به شدت دخالت آمریکا را محکوم کرد. روز بعد، روابط دیپلماتیک با کوبا برقرار شد و تماس‌هایی بین رژیم‌های فیدل کاسترو و موریس بیشاپ آشکار شد. ایالات متحده با این نزدیکی، ترس‌های خود را تأیید شده دید، در حالی که دولت گرانادا، نگرش آمریکا را مظهر امپریالیسم می‌دانست. روابط بین دو کشور در طول بقیه سال ۱۹۷۹ تا پایان دوره جیمی کارتر در کاخ سفید، به ویژه زمانی که چندین شهروند آمریکایی برای مدت کوتاهی در گرانادا دستگیر شدند، همچنان پرتنش بود. روابط بین کوبا و گرنادا به سرعت رشد کرد و این امر به لطف روابط
و گرنادا به سرعت رشد کرد و این امر به لطف روابط شخصی عالی فیدل کاسترو و موریس بیشاپ تسهیل شد. رئیس جنبش ملی جوانان (NJM) تحسین زیادی از رهبر کوبا ابراز کرد که در عوض، رهبر کوبا نیز محبتی تقریباً پدرانه به او نشان داد. کوبا به رژیم جدید گرنادا سلاح عرضه می‌کرد و مشاورانی را برای تشکیل ارتش انقلابی خلق گرنادا اعزام می‌کرد. در ژوئن ۱۹۷۹، یک توافق‌نامه همکاری بین دو کشور منعقد شد که کمک کوبا را برای توسعه بخش بهداشت و زیرساخت‌های گرنادا فراهم می‌کرد. در سال ۱۹۸۱، یک توافق‌نامه جدید، این بار محرمانه، در مورد
یک توافق‌نامه جدید، این بار محرمانه، در مورد همکاری نظامی امضا شد. کوبا به ویژه به گرنادا در ساخت یک فرودگاه جدید با هدف توسعه گردشگری در این جزیره کمک کرد. چند صد امدادگر کوبایی، که بیشتر آنها برای کمک به ساخت فرودگاه آمده بودند، در این جزیره مستقر شدند. تعداد زیادی از آنها نیز نیروهای ذخیره نیروهای مسلح کوبا بودند و آموزش نظامی دیده بودند. سپس کوبا گروهی از پرسنل نظامی فعال و همچنین مأموران سرویس‌های امنیتی خود را در گرنادا مستقر کرد. دولت موریس بیشاپ علاوه بر اتحاد با کوبا، در سال ۱۹۸۰ از حمایت دانیل
بر اتحاد با کوبا، در سال ۱۹۸۰ از حمایت دانیل اورتگا ، رئیس جمهور ساندینیست نیکاراگوئه، نیز برخوردار شد که همبستگی خود را با انقلاب گرانادا اعلام کرد. روابط با سایر کشورهای کمونیستی. موریس بیشاپ علاوه بر ارتباط با دولت‌های چپ‌گرای آمریکای لاتین، به کمیته مرکزی جنبش جواهر جدید گفت که هدف او حفظ روابط خوب با همه کشورهای جهان، به استثنای «دیکتاتوری‌های فاشیستی» است. بر این اساس، روابط همکاری به زودی با رژیم‌های کمونیستی، عمدتاً از طریق کوبا، توسعه یافت: رژیم فیدل کاسترو نقش واسطه را برای کمک به گرنادا ایفا
فیدل کاسترو نقش واسطه را برای کمک به گرنادا ایفا کرد، که راه‌های ارتباطی آن با کشورهای خارجی محدود به انعقاد توافق‌نامه‌هایی با اتحاد جماهیر شوروی، ویتنام و چکسلواکی بود. اتحاد جماهیر شوروی که کارائیب را به عنوان یک حوزه اولویت‌دار در نظر نمی‌گرفت، در مورد انقلاب گرنادا محتاط بود و شش ماه طول کشید تا روابط دیپلماتیک با رژیم جنبش جواهر جدید برقرار کند، که این امر عمدتاً با اصرار کوبایی‌ها و پس از تضمین ثبات دولت بیشاپ انجام شد: بیانیه مشترک اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری خلق گرنادا در هاوانا امضا شد. با این
و جمهوری خلق گرنادا در هاوانا امضا شد. با این حال، همکاری بین اتحاد جماهیر شوروی و گرنادا، به ویژه در سطح اقتصادی، محدود ماند - و کوبا همچنان شریک اصلی دولت گرنادا باقی ماند. با این وجود، جنبش جواهر جدید قصد داشت روابط خود را با دولت شوروی توسعه دهد، به ویژه به عنوان واسطه‌ای بین اتحاد جماهیر شوروی و چپ کارائیب عمل کند. در ژوئیه ۱۹۸۲، یک توافق‌نامه همکاری بین جنبش جواهر جدید و حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی امضا شد که تبادل تجربیات و آموزش بین کادرهای دو حزب را فراهم می‌کرد. توافق‌نامه‌های همکاری مشابهی با
را فراهم می‌کرد. توافق‌نامه‌های همکاری مشابهی با احزاب کمونیست کوبا، بلغارستان و آلمان شرقی امضا شد. کشورهای مختلف بلوک شرق امدادگران اعزام کردند. در اوایل دهه ۱۹۸۰، مجموعه‌ای از توافق‌نامه‌های مخفی بین اتحاد جماهیر شوروی و گرنادا امضا شد که کمک‌های شوروی به تجهیزات و سلاح به ارزش ۲۰ میلیون روبل را فراهم می‌کرد. پس از سفر برنارد کوارد به پراگ، چکسلواکی در ازای توافق‌نامه‌ای مبنی بر تحویل ۸۰ تن جوز هندی در سال، از سال ۱۹۸۴، به گرنادا سلاح عرضه کرد. کره شمالی متعهد شد که سلاح، مهمات و ۶۰۰۰ یونیفرم به گرنادا
متعهد شد که سلاح، مهمات و ۶۰۰۰ یونیفرم به گرنادا تحویل دهد. توافقات با اتحاد جماهیر شوروی همچنین آموزش سربازان گرنادا در خاک شوروی را فراهم می‌کرد. تحویل تسلیحات از کشورهای مختلف کمونیستی عمدتاً برای سال ۱۹۸۶ برنامه‌ریزی شده بود و تنها بخشی از کمک‌های برنامه‌ریزی شده شوروی در سال ۱۹۸۳، در زمان سقوط رژیم، به دست آنها رسید. تلاش برای آشتی با آمریکا. روابط با ایالات متحده همچنان بسیار پرتنش بود - حمایت موریس بیشاپ از مداخله شوروی در افغانستان سرانجام در آغاز سال ۱۹۸۰ این روابط را رو به وخامت گذاشت - و به ویژه
۱۹۸۰ این روابط را رو به وخامت گذاشت - و به ویژه پس از انتخاب رونالد ریگان به عنوان رئیس جمهور، با مجموعه‌ای از اظهارات تهاجمی از هر دو طرف مشخص شد. ساخت فرودگاه جدید با کمک کوبا به ویژه دولت آمریکا را نگران کرد، زیرا بیم آن می‌رفت که از آن برای مانورهای نظامی استفاده شود. در آوریل ۱۹۸۲، رونالد ریگان به جامائیکا و باربادوس رفت : او با سران مختلف دولت‌های کارائیب دیدار کرد و در این فرصت سعی کرد حمایت آنها را در برابر دولت گرنادی به دست آورد. با این حال، ابتکار ریگان با موفقیت چندانی روبرو نشد، چرا که اکثر
ریگان با موفقیت چندانی روبرو نشد، چرا که اکثر دولت‌های جامعه کارائیب پس از تنش‌های سال ۱۹۸۱، مایل به بهبود روابط خود با جمهوری خودگردان کارائیب (PRG) بودند. دولت گرنادی نیز به نوبه خود، از حمله آمریکا به خاک خود بیمناک شد: در مارس ۱۹۸۳، مانورهای نیروی دریایی ایالات متحده در آب‌های کارائیب، موریس بیشاپ را به اندازه کافی نگران کرد تا اجلاس جنبش عدم تعهد را که در هند شرکت کرده بود، ترک کند و به سرعت به کشور خود بازگردد تا نیروهای مسلح را به حالت آماده‌باش درآورد. پس از این ماجرا، نخست وزیر گرانادا مجبور شد
پس از این ماجرا، نخست وزیر گرانادا مجبور شد ماهیت غیرقابل دفاع و بلندمدت روابط ضعیف با ایالات متحده را به رسمیت بشناسد، به ویژه به دلیل وابستگی گرانادا به گردشگری از ایالات متحده و کانادا؛ ساخت فرودگاه جدید که هنوز در حال انجام است و با هدف احیای اقتصاد کشور انجام می‌شود، در صورت عدم بازدید گردشگران آمریکای شمالی، با خطر از دست دادن کامل مواجه بود. موریس بیشاپ به کمیته مرکزی NJM پیشنهاد توقف اظهارات ضد آمریکایی را داد و تلاش می‌کند تا روابط خوب با ایالات متحده را احیا کند. در ژوئن ۱۹۸۳، او به دعوت مروین
متحده را احیا کند. در ژوئن ۱۹۸۳، او به دعوت مروین ام. دیمالی ، رئیس انجمن سیاه‌پوستان کنگره ، پاسخ داد و برای یک دیدار دیپلماتیک به واشنگتن رفت. سفر بیشاپ به ایالات متحده با هدف ارائه تصویر یک رئیس دولت مسئول به نهاد و عموم مردم آمریکا، کمک به احیای گردشگری آمریکا در گرانادا و همچنین ایجاد ارتباط بین دولت انقلابی محبوب گرانادا و جامعه سیاه‌پوستان آمریکا انجام شد. با این حال، رونالد ریگان به درخواست موریس بیشاپ برای ملاقات پاسخی نداد. به نظر می‌رسد سفر دومی به ایالات متحده، رادیکال‌ترین جناح جنبش جواهر جدید
ایالات متحده، رادیکال‌ترین جناح جنبش جواهر جدید را که به دنبال پیشنهادهای دیپلماتیک به سمت واشنگتن بود، آزرده خاطر کرده است. اختلافات درون حکومتی. در دولت انقلابی خلق و جنبش جواهر جدید، مبارزه قدرت بین موریس بیشاپ و برنارد کوارد در طول سال‌ها منجر به برکناری نزدیکان نخست‌وزیر شد. سبک‌های سیاسی بیشاپ و کوارد، که بسیار متضاد بودند - بیشاپ که برخلاف کوارد، از محبوبیت واقعی در افکار عمومی برخوردار بود، عمدتاً به دنبال اجماع در درون حزب بود و به محبوبیت و کاریزمای شخصی خود تکیه می‌کرد، در حالی که کوارد به شیوه
شخصی خود تکیه می‌کرد، در حالی که کوارد به شیوه یک "اپراتور" وابسته به مفهوم تمرکزگرایی دموکراتیک عمل می‌کرد - نخست‌وزیر را در برابر مانورهای نفر دوم خود آسیب‌پذیر کرد. به نظر می‌رسد جاه‌طلبی شخصی برنارد کوارد، که خود را باهوش‌تر و شایسته‌تر از موریس بیشاپ می‌دانست، بیش از هر عامل سیاسی عینی دیگری، نقش محرکی در ایجاد بحران نهایی داشته است. یک تز این است که شوروی‌ها، در طول کودتا، جناح رادیکال برنارد کوارد را که به منافع خود نزدیک‌تر می‌دانستند، "از راه دور هدایت" کردند، اما این عنصر هنوز اثبات نشده است. به
کردند، اما این عنصر هنوز اثبات نشده است. به نظر می‌رسید گرایش کورد پیوندهای بیشتری با اتحاد جماهیر شوروی برقرار کرده باشد، در حالی که گرایش بیشاپ به کوبا نزدیک‌تر بود: واقعیت یا جدیت تضاد منافع احتمالی در گرانادا بین اتحاد جماهیر شوروی و کوبا مشخص نشده است. در اکتبر ۱۹۸۲، کنریک رادیکس، وزیر توسعه صنعتی و متحد نزدیک بیشاپ، و کالدول تیلور، سفیر در سازمان ملل، از کمیته مرکزی حزب کنار گذاشته شدند. رادیکس که متقاعد شده بود قربانی توطئه‌ای برای تضعیف نخست‌وزیر شده است، از جنبش ملی عدالت استعفا داد و اعلام کرد که
است، از جنبش ملی عدالت استعفا داد و اعلام کرد که قصد دارد ظرف یک سال از دولت خارج شود. کورد، نفر دوم در سلسله مراتب جنبش ملی عدالت، نیز استعفای خود را از کمیته مرکزی اعلام کرد و نارضایتی خود را از ناتوانی رهبری حزب در اتخاذ یک خط مشی واقعاً لنینیستی ابراز داشت. متعاقباً، خصومت برخی از مدیران اجرایی با نخست‌وزیر زمانی افزایش یافت که فهمیدند در مصاحبه‌ای با جورج چمبرز، رئیس دولت ترینیداد و توباگو، گفته شده است که بیشاپ آماده برگزاری انتخابات است. چمبرز همچنین در این فرصت او را به آزادی زندانیان سیاسی تشویق
در این فرصت او را به آزادی زندانیان سیاسی تشویق می‌کرد. در سپتامبر ۱۹۸۳، جلسه فوق‌العاده‌ای از هیئت‌های حاکمه جنبش ملی عدالت به درخواست لیام جیمز، وزیر کشور، تشکیل شد . چندین مدیر جوان به شدت به موریس بیشاپ حمله کردند، که او را، از جمله به ناتوانی در فراهم کردن یک «پایگاه مارکسیستی-لنینیستی محکم» برای حزب متهم می‌کنند. هواداران کورد پیشنهادی برای ایجاد رهبری مشترک حزب ارائه دادند که در آن موریس بیشاپ قدرت را با برنارد کورد تقسیم کند: این تصمیم به رأی گذاشته شد - که اولین رأی‌گیری داخلی در تاریخ NJM بود - و
شد - که اولین رأی‌گیری داخلی در تاریخ NJM بود - و با نه رأی موافق در مقابل یک رأی مخالف تصویب شد، که در آن جورج لوئیزون رأی مخالف و موریس بیشاپ، وزیر امور خارجه یونیسون وایتمن و رهبر اتحادیه کارگری فیتزروی بین رأی ممتنع دادند. تنش در هفته‌های بعد همچنان شدید بود: بیشاپ، که رهبری مشترک را غیرقابل دفاع می‌دانست، از ترور شدن توسط جناحی به رهبری کورد و همسرش فیلیس می‌ترسید. پایان دولت. کودتای داخلی و مرگ موریس بیشاپ. موریس بیشاپ، به همراه یونیسون وایتمن و جورج لوئیزون، سپس برای دریافت کمک‌های اقتصادی بیشتر از
لوئیزون، سپس برای دریافت کمک‌های اقتصادی بیشتر از بلوک شرق به چکسلواکی و مجارستان سفر کرد. پس از انحراف به کوبا در سفر بازگشت، در ۸ اکتبر به گرنادا رسید و متوجه شد که دیگر نمی‌تواند وارد محل اقامت رسمی خود شود. نخست وزیر گرنادا سپس معتقد بود که ارتش توطئه‌ای علیه او اجرا کرده‌اند: یکی از محافظان او، ارول جورج، شروع به پخش شایعه‌ای مبنی بر اینکه بیشاپ در معرض خطر ترور قرار دارد، کرد. کمیته مرکزی در ۱۲ اکتبر برای بررسی شایعات توطئه تشکیل جلسه داد و بیشاپ انکار کرد که پشت این شایعات بوده است. او سپس پیامی
کرد که پشت این شایعات بوده است. او سپس پیامی نوشت که قرار بود از طریق امواج رادیو آزاد گرنادا خوانده شود و این شایعات را تکذیب کرد. سپس کمیته مرکزی تصمیم گرفت موریس بیشاپ را رسماً برای امنیت خود و محافظت از او در برابر "ضد انقلابیون" در حصر خانگی قرار دهد. روز بعد، مجمع عمومی فعالان حزب با حضور ۲۵۰ تا ۳۰۰ نفر برگزار شد. این جلسه در فضایی نفرت‌انگیز برگزار شد: بیشاپ به عنوان یک «فرصت‌طلب خرده‌بورژوا» که قادر به رهبری کشور به سمت سوسیالیسم نیست و همچنین به عنوان کسی که نمی‌خواهد رهبری مشترک حزب را برقرار
عنوان کسی که نمی‌خواهد رهبری مشترک حزب را برقرار کند، متهم شد. سپس بیشاپ در جایگاه حاضر شد و به شکست‌های خود در مرکزیت دموکراتیک اعتراف کرد، در حالی که در مورد امکان‌پذیری رهبری مشترک ابراز تردید کرد. ارول جورج احضار شد تا در جلسه حاضر شود و اتهامات خود را در مورد توطئه علیه بیشاپ تکرار کند. بیشاپ سکوت کرد که به عنوان اعتراف به گناه در انتشار تز کودتا تعبیر شد. کمیته مرکزی تصمیم گرفت تا زمان روشن شدن منشأ شایعه، نخست‌وزیر را در بازداشت نگه دارد. ژاکلین کرفت ، وزیر آموزش و پرورش و همراه بیشاپ، نیز با او
، وزیر آموزش و پرورش و همراه بیشاپ، نیز با او زندانی شد. در ۱۴ اکتبر، سلوین استراکان ، وزیر بسیج، به دفتر روزنامه "«فری وست ایندین»" رفت و اعلام کرد که نخست‌وزیر برکنار شده و برنارد کورد اکنون رهبری کشور را بر عهده دارد. این خبر بلافاصله پخش شد و کل جمعیت به زودی از بحران آگاه شدند. در آن زمان سردرگمی در گرنادا شدید بود: برنارد کورد، در تلاش برای جبران اشتباه استراکان و آرام کردن هواداران موریس بیشاپ، استعفای خود را اعلام کرد، اما اطلاعات دیگر نشان می‌داد که او هنوز در قدرت است. فیدل کاسترو، بدون دخالت در
او هنوز در قدرت است. فیدل کاسترو، بدون دخالت در امور گرنادا، نگرانی‌های خود را ابراز کرد. اتحاد جماهیر شوروی، به نوبه خود، در بلاتکلیفی باقی ماند و سفیر آن در محل ظاهراً به این سوال بسنده کرد که کدام یک، بیشاپ یا کورد، «مارکسیست‌تر» است. هواداران موریس بیشاپ در دستگاه جنبش ملی هند (NJM) بسیج شدند: کنریک رادیکس تظاهراتی را در حمایت از بیشاپ ترتیب داد، اما او عصر همان روز دستگیر شد. در ۱۵ اکتبر، نیروهای مسلح بیانیه‌ای صادر کردند که در آن بیشاپ را به عدم رعایت نظم حزبی متهم کرده و هشدار دادند که هیچ بی‌نظمی
نظم حزبی متهم کرده و هشدار دادند که هیچ بی‌نظمی را تحمل نخواهند کرد. روز بعد، ژنرال هادسون آستین در رادیو صحبت کرد و موریس بیشاپ را به دیکتاتوری متهم کرد. بی‌نظمی در گرنادا حاکم شد و هواداران پرشمار بیشاپ در میان مردم علیه کورد و کمیته مرکزی حزب تظاهرات کردند، در حالی که جلساتی که توسط مخالفان بیشاپ سازماندهی شده بود به یک شکست مفتضحانه تبدیل شد. یونیسون وایتمن، که در جلسه سازمان ملل شرکت می‌کرد، با ترس از اینکه بحران جدی که انقلاب با آن مواجه بود به "حمام خون" تبدیل شود، با عجله به گرنادا بازگشت. وایتمن و
تبدیل شود، با عجله به گرنادا بازگشت. وایتمن و جورج لوئیزون تلاش کردند با کورد و استراکان مذاکره کنند و در مورد خطر مداخله خارجی در گرنادا بحث کردند، اما کورد که به لطف حمایت حزب و ارتش خود را از پیروزی مطمئن می‌دانست، این هشدار را جدی نگرفت و استدلال کرد که "امپریالیسم" در حال حاضر بسیار ضعیف است. یونیسون وایتمن سپس پنهان شد. جورج لوئیزون سعی کرد تظاهراتی ترتیب دهد، اما دستگیر شد. این آشوب در روزهای بعد فروکش نکرد و در ۱۹ اکتبر، جمعیتی از هواداران موریس بیشاپ محل اقامت او را تصرف کردند و نخست وزیر و همچنین
محل اقامت او را تصرف کردند و نخست وزیر و همچنین ژاکلین کرفت را آزاد کردند. بیشاپ پیروزمندانه بر دوش هوادارانش حمل شد و آنها در خیابان‌های سن ژرژ رژه رفتند. سپس نخست وزیر جمعیت را به سمت پایگاه نظامی فورت روپرت، واقع در نزدیکی بندر شهر، هدایت کرد تا کنترل آن را به دست گیرد. در آنجا، بیشاپ نگهبانان را متقاعد کرد که از او و هوادارانش استقبال کنند، اما یک وسیله نقلیه حمل و نقل نظامی ساخت شوروی به سرعت از راه رسید که حاوی سربازان انقلابی بود که به سمت جمعیت آتش گشودند. در تبادل آتش بین هواداران و مخالفان موریس
گشودند. در تبادل آتش بین هواداران و مخالفان موریس بیشاپ، حدود ۲۹ نفر کشته و حدود صد نفر زخمی شدند، اگرچه برخی روایت‌ها از ۱۴۰ کشته حکایت دارند. موریس بیشاپ دستگیر شد: او و هفت زندانی دیگر، از جمله یونیسون وایتمن، فیتزروی بین و ژاکلین کرفت، در حیاط ساختمان جمع شده بودند. کمی بعد، افسری با دستورالعمل‌هایی بازگشت و به آنها گفت که اعدام آنها توسط کمیته مرکزی حزب تصمیم گرفته شده است؛ هشت زندانی - از جمله ژاکلین کرفت، هفت ماهه باردار - با مسلسل تیرباران شدند. یک افسر با بریدن گلوی موریس بیشاپ با چاقو، کار او را
افسر با بریدن گلوی موریس بیشاپ با چاقو، کار او را تمام کرد. در ساعات بعد، هادسون آستین اعلام کرد که در رأس یک «شورای نظامی انقلابی» متشکل از شانزده سرباز، قدرت را به دست می‌گیرد. برنارد کورد در ملاء عام ظاهر نشد. شایعات متناقضی در مورد او پخش شد، برخی ادعا می‌کردند که او در واقع رهبری دولت جدید را بر عهده دارد، برخی دیگر می‌گفتند که آستین او را برکنار کرده است. آستین همان شب در رادیو صحبت کرد، «پیروزی» ارتش انقلابی خلق بر «نیروهای ارتجاعی و فرصت‌طلب راست‌گرا» را اعلام کرد و یک حکومت نظامی چهار روزه را به
را اعلام کرد و یک حکومت نظامی چهار روزه را به مدت ۲۴ ساعت در سراسر کشور برقرار کرد و تصریح کرد که هر کسی که این دستورالعمل را نقض کند، به محض مشاهده تیرباران خواهد شد. مداخله بین‌المللی. نوشتار اصلی: حمله ایالات متحده به گرنادا وقایع گرنادا خشم یکپارچه‌ای را در میان دولت‌های جامعه کارائیب برانگیخت. شورای نظامی انقلابی منزوی، با تغییر مسیر یک اسکادران دریایی آمریکایی که در مسیر لبنانِ در حال جنگ بود، به سمت گرنادا، بیش از پیش هیجان‌زده شد. دولت‌های کشورهای عضو سازمان کشورهای کارائیب شرقی در ۲۲ اکتبر، تحت
عضو سازمان کشورهای کارائیب شرقی در ۲۲ اکتبر، تحت رهبری دومینیکا و سنت لوسیا، در مورد اصل مداخله نظامی تصمیم گرفتند. در همان روز، رونالد ریگان از پروژه مداخله مطلع شد، که از نظر دولت آمریکا فرصتی برای عقب راندن کمونیسم در منطقه به نظر می‌رسید. سرهنگ دوم الیور نورث در شورای امنیت ملی مسئول نظارت بر عملیات مربوط به گرنادا بود. وزارت دفاع به دلیل خطر تلفات، ملاحظاتی را ابراز کرد، اما حمله بیروت در ۲۳ اکتبر، دولت ریگان را متقاعد کرد که باید توانایی‌های واکنش خود را نشان دهد. حمله به گرانادا، با نام رمز عملیات
را نشان دهد. حمله به گرانادا، با نام رمز عملیات خشم فوری ، در ۲۵ اکتبر آغاز شد: رئیس جمهور ریگان، از جمله انگیزه‌های خود، حفاظت از هزاران شهروند آمریکایی که در گرانادا بودند و لزوم بازگرداندن قانون و نظم پس از تصرف "گانگسترهای چپ‌گرا" را ذکر کرد. مارگارت تاچر ، نخست وزیر بریتانیا ، تا پس از وقوع حمله از این موضوع مطلع نشد. نیروهای مسئول این عملیات (۷۳۰۰ پرسنل نظامی آمریکایی توسط یک نیروی اعزامی کوچک کارائیبی متشکل از نیروهای آنتیگوا و باربودا، باربادوس، دومینیکا، جامائیکا، سنت لوسیا و سنت وینسنت و
دومینیکا، جامائیکا، سنت لوسیا و سنت وینسنت و گرنادین‌ها پشتیبانی می‌شدند) تقریباً کنترل کامل جزیره را در عرض سه روز به دست گرفتند. هادسون آستین و برنارد کورد دستگیر شدند. در طول حمله، نبردی بین نیروهای آمریکایی و کوبایی رخ داد: بخش کوچکی از سربازان کوبایی حاضر در جزیره مقاومت شدیدی نشان دادند - ۲۴ نفر از آنها کشته شدند - اکثریت آنها روحیه مبارزه کمی از خود نشان دادند و به سرعت تسلیم شدند، که فیدل کاسترو آن را بسیار بد تجربه کرد. اکثر کشورهای غربی از این مداخله که بدون تأیید شورای امنیت سازمان ملل انجام شده
که بدون تأیید شورای امنیت سازمان ملل انجام شده بود، انتقاد کردند. سپس این عملیات با رأی مجمع عمومی محکوم شد. بریتانیا، در حالی که از محکومیت رسمی ابتکار عمل آمریکا خودداری می‌کرد، نارضایتی خود را از عدم اطلاع‌رسانی در مورد مداخله در کشوری که ملکه الیزابت دوم در آن زمان رئیس دولت آن بود، نشان می‌داد. فیدل کاسترو، به نوبه خود، هم به تهاجم آمریکا و هم به کودتاچیان علیه بیشاپ حمله کرد و دومی را با پل پوت مقایسه کرد . نیروهای آمریکایی به مردم اطلاع دادند که در طول تهاجم، ذخایر بزرگی از سلاح را توقیف کرده‌اند و
تهاجم، ذخایر بزرگی از سلاح را توقیف کرده‌اند و آنها را، با کمی اغراق در اعداد، به عنوان مدرکی از خطری که منطقه را تهدید می‌کرد، ارائه دادند. ذخایر بزرگی از اسناد داخلی PRG و NJM مصادره و در ایالات متحده تحت عنوان جمعی اسناد گرنادا طبقه‌بندی شدند که یک صندوق مستند در مورد عملکرد رژیم را تشکیل می‌داد. گرانادا تا ۳۱ اکتبر ۱۹۸۳ توسط نیروهای اشغالگر اداره می‌شد، تا اینکه نیکلاس براثویت توسط فرماندار کل به ریاست شورای مشورتی موقت منصوب شد که به عنوان دولت موقت عمل می‌کرد. قانون اساسی احیا شد. سپس کشور حیات سیاسی
می‌کرد. قانون اساسی احیا شد. سپس کشور حیات سیاسی خود را از نو ساخت. کندریک رادیکس و جورج لوئیزون ، هواداران جناح میانه‌رو جنبش جواهر جدید را زیر چتر یک حزب جدید، جنبش میهن‌پرستان موریس بیشاپ، گرد هم آوردند. ایان سنت برنارد، عضو سابق کمیته مرکزی جنبش جواهر جدید، با محکوم کردن مدیران MBPM به عنوان خائن، حزب جدید را اصلاح کرد: جنبش جواهر جدید که نفوذ آن تقریباً به صفر کاهش یافته بود، عمدتاً در جوامع گرنادیایی از خارج از کشور هوادارانی داشت. انتخابات قانونگذاری در دسامبر ۱۹۸۴ برگزار شد و منجر به پیروزی بزرگی