payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انواع ایزوگام از نظر کیفیت. ایزوگام یکی از رایج‌ترین روش‌های عایق‌کاری رطوبتی در صنعت ساختمان‌سازی است که در ایران به شکل گسترده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد. کیفیت ایزوگام تأثیر مستقیمی بر عملکرد و طول عمر آن دارد و انتخاب نوع مناسب آن می‌تواند از هزینه‌های تعمیر و بازسازی در آینده جلوگیری کند. از این رو شناخت انواع ایزوگام از نظر کیفیت، برای مصرف‌کنندگان و مجریان پروژه‌های ساختمانی اهمیت فراوانی دارد. معیارهای کلی کیفیت ایزوگام. کیفیت ایزوگام تحت تأثیر چند عامل کلیدی قرار دارد که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند
عامل کلیدی قرار دارد که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از: بر اساس این معیارها، ایزوگام‌ها معمولاً به سه گروه A, B و C تقسیم می‌شوند. ایزوگام نوع A (پلیمری با قیر ۷۰/۶۰). این نوع از ایزوگام با استفاده از قیر خالص ۷۰/۶۰ تولید می‌شود که یکی از بهترین انواع قیر پالایشگاهی است. این گروه از ایزوگام‌ها دارای انعطاف‌پذیری بالا، عمر مفید بیش از ۱۵ سال، مقاومت حرارتی بالا، و سازگاری با شرایط اقلیمی گوناگون هستند. ایزوگام نوع A اغلب با پلی‌استر سوزنی ضخیم تقویت می‌شود و با پوشش آلومینیومی برای تابش‌گیر بودن در پشت‌بام‌ها
پوشش آلومینیومی برای تابش‌گیر بودن در پشت‌بام‌ها استفاده می‌شود. ایزوگام نوع B (نیمه‌پلیمری). در این نوع ایزوگام‌ها از قیرهایی با کیفیت پایین‌تر یا مخلوطی از قیر پلیمری و دمیده استفاده می‌شود. این محصولات معمولاً استاندارد دارند اما کیفیت آن‌ها نسبت به نوع A پایین‌تر است. عمر مفید آن‌ها کمتر است (حدود ۷ تا ۱۰ سال) و مقاومت آن‌ها در شرایط محیطی شدید، ضعیف‌تر از نوع A است. در عین حال، قیمت پایین‌تر آن‌ها باعث شده برای پروژه‌های با بودجه محدود، گزینه‌ای اقتصادی باشند. ایزوگام نوع C (قیر دمیده). در تولید این
باشند. ایزوگام نوع C (قیر دمیده). در تولید این گروه از ایزوگام‌ها از قیر دمیده استفاده می‌شود که از پالایش نفت کوره و هوادهی مصنوعی به دست می‌آید. این نوع ایزوگام به دلیل شکنندگی در سرما و جاری شدن در گرما، مناسب مناطق معتدل و خشک است. عمر مفید آن کمتر از ۵ سال است و معمولاً فاقد استاندارد ملی می‌باشد. استفاده از این نوع ایزوگام‌ها در پروژه‌های دائمی یا در مناطق مرطوب توصیه نمی‌شود. اهمیت انتخاب ایزوگام مناسب. انتخاب نادرست نوع ایزوگام ممکن است باعث بروز آسیب‌های جدی به ساختمان شود. برای مثال، استفاده از
جدی به ساختمان شود. برای مثال، استفاده از ایزوگام دمیده در مناطق مرطوب مانند شمال کشور، ممکن است منجر به نفوذ رطوبت، کپک‌زدگی، و افزایش هزینه‌های نگهداری شود. از سوی دیگر، ایزوگام پلیمری با اجرای صحیح می‌تواند تا ۲۰ سال کارایی خود را حفظ کند.
این فهرستی از رؤسای مجلس سنای لسوتو است.
کسی براون با نام کامل کسی دیان براون (زاده ) خواننده و ترانه‌پرداز آمریکایی است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-05-26T09:29:02Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Behnam mancini&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;تغییرمسیر به کسی براون&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41915080&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
عروسک خونه نام یک برنامهٔ تلویزیونی عروسکی است که از سال ۱۴۰۱ در قالب دو برنامهٔ «جشنوارهٔ عروسک‌خونه» و «کارگاه عروسک‌خونه» در شبکهٔ کودک تلویزیون ایران پخش می‌شود. فاطمه امینی و مریم کاظمی بازیگران این برنامه هستند که در این مدت در کنار شخصیت عروسکی گودرز به ایفای نقش پرداخته‌اند. علی خواجه تهیه کنندهٔ مجموعهٔ تلویزیونی عروسک‌خونه و دبیر جشنوارهٔ عروسک‌خونه است. همچنین عطیه ایزدخواه کارگردانی فصل اول و دوم این مجموعهٔ تلویزیونی را برعهده داشت. فراخوان سومین دورهٔ جشنوارهٔ عروسک‌خونه نیز منتشر شده و قرار
دورهٔ جشنوارهٔ عروسک‌خونه نیز منتشر شده و قرار است در سال ۱۴۰۴ برگزار شود. دورهٔ اول جشنوارهٔ عروسک‌خونه. در زمستان سال ۱۴۰۱، شبکهٔ کودک یک جشنوارهٔ نمایش عروسکی برگزار کرد. این جشنواره با حضور گروه‌های مختلف نمایشگران عروسکی از ۱۴استان ایران برگزار شد. گروه‌های نمایش، با نمایش‌های عروسکی در قالب‌های عروسک دستکشی یا ماپت، بونراکو، خیمه‌شب‌بازی، عروسک میله ای، عروسک کاغذی و … در این جشنواره با یکدیگر به رقابت پرداختند. این نمایشها در فروردین ۱۴۰۲ در بطن مجموعهٔ تلویزیونی «عروسک‌خونه» از شبکهٔ کودک تلویزیون
تلویزیونی «عروسک‌خونه» از شبکهٔ کودک تلویزیون پخش می‌شدند. سه گروه برتر توسط آرای مردمی در شاد (نرم‌افزار) انتخاب شدند. در اولین دورهٔ این جشنواره، ۳۶ اثر به دبیرخانهٔ این جشنواره ارسال شد و هیئت انتخاب جشنواره پس از بازبینی فیلم‌های دریافتی، ۲۰ اثر را برای حضور در بخش رقابتی جشنواره و پخش در تلویزیون انتخاب کردند. در دورهٔ اول، برای ۲۰ نمایش عروسکی، حدود ۱۹ میلیون و ۹۰۰ هزار رای ثبت شد. در اختتامیهٔ این جشنواره که با مشارکت کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و با حضور هادی حجازی‌فر، محمد بحرانی و امیر
و با حضور هادی حجازی‌فر، محمد بحرانی و امیر فیضی به عنوان هنرمندان عروسکی برگزار شد، سه گروهی که بیشترین رای مردمی را کسب کرده بودند به عنوان برندگان بخش مسابقه معرفی شدند. همچنین در بخش نکوداشت جشنواره از مریم سعادت و محمد اعلمی به عنوان پیشکسوتان نمایش عروسکی، تجلیل شد. عروسک جناب‌خان نیز با صداپیشگی محمد بحرانی، بعد از مدتها در اختتامیه این جشنواره در تلویزیون حاضر شد. کتاب دورۀ اول جشنواره دورهٔ دوم جشنوارهٔ عروسک‌خونه. جشنوارهٔ عروسک‌خونه در سال دوم با همکاری انجمن نمایشگران عروسکی خانۀ تئاتر برگزار
همکاری انجمن نمایشگران عروسکی خانۀ تئاتر برگزار شد. در این دوره ۷۰ اثر به دبیرخانهٔ این جشنواره ارسال شد و ۲۲ اثر به بخش مسابقه راه یافت. پس از اخذ حدود ۲۰ میلیون رای، سه گروه برتر انتخاب شدند و در کنار برگزیدگان بخشهای تخصصی در اختتامیه جوایز خود را دریافت نمودند. هیئت داوران بخش‌های تخصصی عبارت بودند از محمد بحرانی، امیر سلطان‌احمدی، سارا روستاپور، فاطمه امینی، حسین نعیمی ذاکر و سمیه عبدالله‌زاده. در اختتامیهٔ سال دوم، عادل بزدوده و حسن دادشکر به عنوان دو پیشکسوت حوزهٔ نمایش عروسکیدر حضور هنرمندانی چون
پیشکسوت حوزهٔ نمایش عروسکیدر حضور هنرمندانی چون رضا فیاضی، مریم سعادت، محمد بحرانی، هومن حاجی‌عبداللهی، وحید آقاپور، محمد لقمانیان و مهدی صبایی و همچنین آقایان وحید جلیلی، محسن برمهانی، محمد صادق باطنی و مجید اکبرشاهی، مدیران سازمان صدا و سیما، نکوداشت و تجلیل به عمل آمد. (تصاویر) کارگاه عروسک‌خونه. به عنوان اسپین‌آفی از مجموعهٔ تلویزیونی «عروسک‌خونه»، برنامهٔ تلویزیونی «کارگاه عروسک‌خونه» از بهمن ۱۴۰۳ از شبکهٔ کودک آغاز به پخش کرد. فاطمه امینی به همراه شخصیت عروسکی گودرز اجرای این برنامه را برعهده دارد.
عروسکی گودرز اجرای این برنامه را برعهده دارد. در راستای ترویج نمایش عروسکی، در این برنامه نمایش‌های عروسکی کودکان سراسر ایران که در خانه یا مدرسه ساخته‌اند و برای برنامه ارسال کرده‌اند پخش می‌شود.
سارا بورگس (زاده ) خواننده و ترانه‌پرداز آمریکایی است.
رودخانه دلمبر یکی از رودخانه‌های زیبا و دائمی در غرب شهر کرج در استان البرز است که سرچشمهٔ آن از چشمه‌های همیشه فعال در منطقهٔ دهکده توریستی تفریحی باغستان می‌باشد. همچین این رودخانه یکی از دلایل تشکیل روستای شاوشجن در ارتفاعات کرج است. مسیر. این رود از ارتفاعات شمال غربی کرج آغاز شده از روستای شاوشجن می‌گذرد و پس از عبور از دهکده توریستی تفریحی باغستان، به محله باغستان غربی کرج می‌رسد. در این ناحیه، با اتصال به رودخانه آتشگاه، در نهایت موجب شکل‌گیری رودخانه فصلی باغستان می‌شود. ویژگی‌ها. چشمه‌های دلمبر از
فصلی باغستان می‌شود. ویژگی‌ها. چشمه‌های دلمبر از جمله منابع آبی دائمی هستند که حتی در فصول خشک نیز جریان دارند. این رودخانه در سال‌های گذشته به‌عنوان یکی از جاذبه‌های طبیعی منطقهٔ باغستان شناخته می‌شد. مشکلات زیست‌محیطی. در سال‌های اخیر، با افزایش ساخت‌وساز و ریختن زباله در بستر رود، بخشی از زیبایی طبیعی این رودخانه آسیب دیده است. با این حال، جریان بالادست آن همچنان پاک و فعال است.
بزرگراه شهید چراغچی یا بزرگراه چراغچی در منطقه ۲ مشهد قرار دارد و از محله‌های بلال، گاز، امیر، زمرد، صداقیه، بهمن، وحدت، نوید، فدک و بهاران عبور می‌کند و شرق مشهد را به غرب آن متصل می‌کند. این بزرگراه از شمال به شهرک‌های بهمن، امام هادی، حجت، خیابان‌های خین‌عرب و خواجه ربیع، از جنوب به بلوارهای هدایت و ساجدی، از شرق به بزرگراه میرزایی و میدان امام حسین منتهی و از غرب به بزرگراه امام علی متصل می‌شود. بزرگراه شهید چراغچی به افتخار ولی‌الله چراغچی، یکی از شهدای جنگ ایران و عراق که در سال ۱۳۶۴ در عملیات بدر
جنگ ایران و عراق که در سال ۱۳۶۴ در عملیات بدر کشته شد، نام‌گذاری شده است.
مسعود ابطحی (زادهٔ ۱۵ آذر ۱۳۵۹) بازیکن اسبق فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم بازی می‌کرد. وی سابقه حضور در باشگاه فوتبال صبای قم در لیگ برتر خلیج فارس را دارد. سابقه بازی. ابطحی در دیدار حساس تراکتور مقابل آلومینیوم هرمزگان گل تعیین‌کننده‌ای به ثمر رساند که زمینه‌ساز صعود تیمش به لیگ برتر شد. سابقه مربیگری. ابطحی سابقه همکاری با مربیانی از جمله محمود فکری، وحید فاضلی، ساکت الهامی را در لیگ برتر دارد. همچنین وی با تیم نساجی مازندران قهرمان جام حذفی فوتبال ایران ۱۴۰۱ شد. پیوند به بیرون. ‌‍‎‌‌‎
فرماندهی نیروی هوایی تانزانیا () یکی از شاخه خدمات رزم هوایی نیروی دفاعی مردم تانزانیا (TPDF) است. فرمانده فعلی فرماندهی نیروی هوایی تانزانیا سرلشکر شابان مانی است که در سال ۲۰۲۱ به جای سرلشکر اینگرام که در آن سال بازنشسته شد، منصوب گردید. تاریخچه. فرماندهی نیروی هوایی تانزانیا به عنوان «شاخه هوایی» از فرماندهی دفاع هوایی نیروی دفاعی مردم تانزانیا (TPDF) در سال ۱۹۶۵ تأسیس شد. این شاخه مستقل، هدفش حمایت از نیروهای زمینی TPDF و تضمین ارتباطات هوایی بین دولت و مناطق دورافتاده کشور بود. فرماندهی دفاع هوایی
و مناطق دورافتاده کشور بود. فرماندهی دفاع هوایی تانزانیا در طول نبرد هوایی جنگ اوگاندا-تانزانیا (۱۹۷۸–۷۹) موفق به شکست نیروی هوایی ارتش اوگاندا شد که به‌طور ظاهری قوی‌تر بود. تعدادی از هواپیماهای حمل و نقل نیروی هوایی تانزانیا هنوز در حال خدمت هستند. با این حال، گزارش شده است که هواپیماهای شنیانگ اف-۵ و چنگدو اف-۷ تنها در مواقع نادر به دلیل مشکلات مربوط به قابلیت پرواز، پرواز می‌کنند. سواحل طولانی تانزانیا به این معنی است که هواپیماهای حمل و نقل نیز برای پروازهای گشت زنی استفاده می‌شوند. در سال ۱۹۸۰،
پروازهای گشت زنی استفاده می‌شوند. در سال ۱۹۸۰، سفارشی برای ۱۰ فروند F-7B و دو فروند TF-7 به چین داده شد و در سال ۱۹۹۷ نیز دو فروند F-7N از ایران خریداری شد، به همراه چهار فروند هواپیمای حمل و نقل از نیروی هوایی عراق که نوع آن‌ها نامشخص است. امروزه، هیچ‌یک از MiG-21های تأمین شده توسط روسیه در خدمت TPDF/AW باقی نمانده و تنها سه یا چهار فروند F-7 عملیاتی باقی مانده‌اند. MiG-21MFهای TPDF/AW اکنون تأیید شده‌اند که شماره‌های سریالی - به رنگ سیاه یا سبز - زیر کابین خلبان داشته‌اند، اما جزئیاتی در مورد این
کابین خلبان داشته‌اند، اما جزئیاتی در مورد این شماره‌ها در دسترس نیست. در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۳، هلموئد-رومر هایتمن برای "هفته‌نامه دفاعی جینز" گزارش داد که یک منبع «معمولاً قابل اعتماد» به "Jane's" اطلاع داده است که TPDF تعداد ۱۲ جنگنده قدیمی CAC J-7 خود را با ۱۴ جنگنده جدید J-7، شامل دوازده فروند تک‌نفره و دو فروند دو نفره، جایگزین کرده است. تحویل‌ها در سال ۲۰۱۱ تکمیل شد. هایتمن همچنین گزارش داد که این هواپیماها در پایگاه‌های هوایی دارالسلام و موانزا به‌طور کامل در شرایط عملیاتی هستند. برآوردهای اخیر (۲۰۱۴)
در شرایط عملیاتی هستند. برآوردهای اخیر (۲۰۱۴) نشان می‌دهد که فرماندهی نیروی هوایی تانزانیا ۳۲ هواپیما در سه نوع مختلف را در اختیار دارد. برآورد می‌شود که آن‌ها ۱۴ جنگنده، ۱۱ هواپیمای تهاجمی بال ثابت و ۷ هواپیمای حمل و نقل را در اختیار دارند. در تاریخ ۱ اکتبر ۲۰۱۵، یک جت آموزشی K-8 از نیروی هوایی تانزانیا به دریا سقوط کرد و هر دو خلبان ان کشته شدند.
سوزوکی جی‌اس‌ایکس-آر۱۱۰۰ یک موتورسیکلت ژاپنی در کلاس موتور اسپرت با انجین ۱۰۷۴ سی‌سی موتور چهارسیلندر خطی و قدرت ۱۵۵ اسب بخار که بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۸ توسط کمپانی سوزوکی تولید می‌شد.
نیروی هوایی رواندا () شاخه هوایی نیروهای دفاعی رواندا است. تاریخچه. پس از دستیابی به استقلال در سال ۱۹۶۲، نیروی هوایی این کشور با کمک بلژیک تشکیل شد. هواپیماهای اولیه شامل سه فروند CM.170 Magisters نیروی هوایی سابق فرانسه بودند که به همراه یک فروند بریتن-نورمن در نقش ضد شورش به فعالیت می‌پرداختند. سایر هواگردهای تحویل‌یا شامل آئروسپاسیال غزال، Nord Noratlas، اشتوکا رالی و داگلاس سی-۴۷ بود. در طول جنگ داخلی رواندا، بیشتر هواپیماها یا سرنگون شده یا روی زمین منهدم شدند یا سقوط کردند.
کنسرت کلن () یک آلبوم دوبخشیِ تک‌نوازی زندهٔ پیانوی جاز از پیانیست آمریکایی، کیت جرت است. این اجرا روز ۲۴ ژانویه ۱۹۷۵ در سالن اپرای شهر کلن آلمان غربی ضبط و همان سال توسط شرکت ئی‌سی‌ام رکوردز منتشر شد. این آلبوم با فروش نزدیک به ۴ میلیون نسخه، پرفروش‌ترین آلبوم تک‌نوازی تاریخ موسیقی جاز و پرفروش‌ترین آلبوم پیانوی تاریخ موسیقی به‌شمارمی‌رود. در سال ۲۰۲۵، کتابخانه کنگره ایالات متحده این اثر را از نظر «فرهنگی، تاریخی یا زیباشناختی مهم» دانسته و آن را برای نگهداری در فهرست ملی ضبط‌های صوتی انتخاب کرد.
اتاق آفتابگیر اتاق یا ایوانی با پوشش شیشه‌ای است که برای حفظ و جذب گرمای خورشید در کشورهای سردسیر و منعکس نمودن آن در کشورهای گرمسیر و برای نمایش مناظر زیبا طراحی شده است. اتاق‌های آفتابگیر ممکن است شامل طراحی ساختمان خورشیدی غیرفعال باشند تا گرم و پرنور شوند.
«بار در دستم» () ترانه‌ای از گروه راک آمریکایی ساوندگاردن است. متن این ترانه که توسط خوانندهٔ اصلی گروه، کریس کرنل نوشته شده، در ۱۶ سپتامبر ۱۹۹۶ به عنوان دومین تک‌آهنگ از پنجمین آلبوم استودیویی گروه به نام "Down on the Upside" (۱۹۹۶) منتشر شد. این ترانه در صدر جدول ترانه‌های مین‌استریم راک "بیلبورد" قرار گرفت و به مدت پنج هفته رتبهٔ نخست را حفظ کرد. همچنین، این ترانه در آلبوم بهترین‌های ساوندگاردن با عنوان" A-Sides" که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد، گنجانده شده است.
مرز مصر و فلسطین، که مرز مصر و غزه نیز نامیده می‌شود، مرزی به طول بین مصر و نوار غزه است. یک منطقه حائل در امتداد مرز وجود دارد که حدود طول دارد. گذرگاه مرزی رفح تنها گذرگاه بین مصر و نوار غزه است. این شهر در مرز بین‌المللی واقع شده است که در پیمان صلح مصر و اسرائیل در سال ۱۹۷۹ تأیید شده است. فقط عبور و مرور افراد از طریق گذرگاه مرزی رفح انجام می‌شود؛ به این ترتیب، مرز مصر-غزه فقط برای عبور افراد باز است، نه کالا. تمام ترافیک محموله‌ها باید از طریق اسرائیل و معمولاً از طریق گذرگاه مرزی کرم شالوم که تحت
و معمولاً از طریق گذرگاه مرزی کرم شالوم که تحت کنترل اسرائیل است، در مرز غزه-اسرائیل عبور کند. پیشینه. در اول اکتبر ۱۹۰۶، دولت‌های عثمانی و بریتانیا بر سر مرزی بین فلسطین تحت حاکمیت عثمانی و مصر تحت حاکمیت بریتانیا، از طابا تا رفح، به توافق رسیدند. اگرچه پس از جنگ جهانی اول، فلسطین تحت قیمومیت نیز تحت کنترل بریتانیا بود، مرز مصر و فلسطین برای کنترل رفت و آمد بادیه‌نشینان محلی حفظ شد. از سال ۱۹۴۸، غزه توسط مصر مستقل اشغال شد. در نتیجه، مرز بین نوار غزه و خود مصر صرفاً یک مرز اداری بدون کنترل مرزی بود. در
مصر صرفاً یک مرز اداری بدون کنترل مرزی بود. در جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷، اسرائیل شبه‌جزیره سینا و نوار غزه را از مصر فتح کرد و دوباره کنترل مرزی اسمی وجود داشت. در سال ۱۹۷۹، اسرائیل و مصر پیمان صلحی امضا کردند که سینا، که هم‌مرز با نوار غزه است، را به کنترل مصر بازگرداند. به عنوان بخشی از آن پیمان، یک نوار زمینی به عرض ۱۰۰ متر، معروف به مسیر فیلادلفیا، به عنوان منطقه حائل بین نوار غزه و مصر ایجاد شد. در پیمان صلح، مرز بازسازی‌شدهٔ غزه و مصر از طریق شهر رفح ترسیم شد. وقتی اسرائیل در سال ۱۹۸۲ از سینا عقب‌نشینی کرد،
وقتی اسرائیل در سال ۱۹۸۲ از سینا عقب‌نشینی کرد، رفح به دو بخش مصری و فلسطینی تقسیم شد و خانواده‌ها را که با موانع سیم خاردار از هم جدا شده بودند، از هم جدا کرد. منطقه حائل توسط اسرائیل. طبق پیمان صلح مصر و اسرائیل در سال ۱۹۷۹، منطقه حائل مسیر فیلادلفیا، نواری به عرض ۱۰۰ متر در امتداد مرز غزه و مصر بود. تا سال ۲۰۰۰، منطقه حائل واقعی ۲۰ تا ۴۰ متر عرض داشت و یک دیوار بتنی به ارتفاع ۲٫۵ تا ۳ متر با سیم خاردار در بالای آن قرار داشت. در طول انتفاضه دوم که در سال ۲۰۰۰ آغاز شد، اسرائیل منطقه حائل را به ۲۰۰ تا ۳۰۰
۲۰۰۰ آغاز شد، اسرائیل منطقه حائل را به ۲۰۰ تا ۳۰۰ متر گسترش داد و یک دیوار حائل عمدتاً از ورق‌های فلزی موج‌دار ساخت، که روی آن سیم خاردار و قطعات بتنی کشیده شده بود. ساخت منطقه حائل مستلزم تخریب کل بلوک‌های خانه در ورودی اصلی به شاهراه مرکزی رفح بود. گسترش ۲۰۰۱–۲۰۰۳. از سال ۲۰۰۱، ارتش اسرائیل خانه‌های فلسطینیان را در رفح تخریب کرد تا منطقه حائل ایجاد کند. در سال ۲۰۰۲، صدها خانه در رفح برای گسترش منطقه حائل و ساخت یک دیوار فلزی به ارتفاع هشت متر و طول ۱٫۶ کیلومتر در امتداد مرز تخریب شدند. این دیوار همچنین
در امتداد مرز تخریب شدند. این دیوار همچنین دو متر در زیر زمین امتداد داشت. این دیوار حدود ۸۰ تا ۹۰ متر از مرز فاصله داشت که عرض راهروی گشت‌زنی را دو برابر می‌کرد. پس از تکمیل دیوار فلزی در اوایل سال ۲۰۰۳، تخریب‌ها ادامه یافت و حتی به طرز چشمگیری افزایش یافت. گسترش ۲۰۰۴، عملیات رنگین‌کمان. پس از مرگ پنج سرباز اسرائیلی که در منطقه حائل در ۱۲ مه ۲۰۰۴ فعالیت می‌کردند، دولت اسرائیل در ۱۳ مه طرحی را برای گسترش بیشتر منطقه حائل تصویب کرد که مستلزم تخریب صدها خانه بود. ارتش اسرائیل توصیه کرد که تمام خانه‌ها در
بود. ارتش اسرائیل توصیه کرد که تمام خانه‌ها در شعاع ۳۰۰ متری مواضعش یا حدود ۴۰۰ متری مرز تخریب شوند. این طرح با انتقاد شدید بین‌المللی مواجه شد. در ۱۴ مه، یک نیروی بزرگ ارتش اسرائیل وارد «بلوک برزیل» رفح شد و در درگیری‌های شدید، همان‌طور که توسط آنروا گزارش شده است، ۱۲ فلسطینی کشته و ۵۲ نفر زخمی شدند. نیروهای اسرائیلی شروع به تخریب خانه‌ها در محله قشتا کردند و ده‌ها خانه را ویران کردند. حدود نیمه‌شب همان روز، دیوان عالی دادگستری اسرائیل حکم موقت صادر کرد و ارتش اسرائیل را موقتاً از تخریب خانه‌ها در اردوگاه
اسرائیل را موقتاً از تخریب خانه‌ها در اردوگاه پناهندگان منع کرد، مشروط بر اینکه این اقدام بخشی از «یک عملیات نظامی منظم» نباشد. با این وجود، ارتش اسرائیل تخریب خانه‌ها را تا ساعت ۵:۰۰ بعد از ظهر ۱۵ مه ادامه داد. به دلیل «ضرورت نظامی فوری، خطر برای سربازان یا مانعی برای عملیات نظامی»، تعداد خانه‌های ویران شده به کمی بیش از ۱۰۰ خانه افزایش یافته است. در ۱۶ مه، دیوان عالی حکم داد که ارتش اسرائیل می‌تواند خانه‌ها را بر اساس نیاز خود تخریب کند؛ ارتش اسرائیل متعهد شده بود که از تخریب غیرضروری خانه‌ها خودداری
شده بود که از تخریب غیرضروری خانه‌ها خودداری کند. روز بعد، اسرائیل عملیات رنگین‌کمان را آغاز کرد. در ۱۸ مه، دولت اسرائیل اعلام کرد که طرح گسترش منطقه حائل در امتداد مرز مصر لغو شده است، در حالی که در همان روز ارتش به‌طور گسترده به رفح حمله کرد و به تخریب گسترده خود ادامه داد. در ۱۹ مه ۲۰۰۴، شورای امنیت سازمان ملل متحد کشتار غیرنظامیان فلسطینی و تخریب خانه‌ها را محکوم کرد. بین ۱ آوریل ۲۰۰۳ و ۳۰ آوریل ۲۰۰۴، ۱۰۶ خانه در رفح تخریب شد. به گفته دیده‌بان حقوق بشر، توجیهات ارتش اسرائیل برای تخریب، مشکوک و تا حدودی
توجیهات ارتش اسرائیل برای تخریب، مشکوک و تا حدودی با هدف داشتن یک منطقه مرزی وسیع و خالی برای تسهیل کنترل بلندمدت بر نوار غزه سازگار بود. گسترش ۲۰۰۵. طرح ارتش برای حفر خندق در امتداد مرز در سال ۲۰۰۵ پس از آنکه مشخص شد احتمالاً توسط مناخم مازوز، دادستان کل اسرائیل، رد خواهد شد، کنار گذاشته شد زیرا مستلزم تخریب ۳۰۰۰ خانه دیگر در رفح بود. در عوض، ارتش اسرائیل ساخت یک دیوار بتنی به ارتفاع ۷ تا ۹ متر (حدود ۲۰ تا ۳۰ فوت) در امتداد مرز را در یک نوار امنیتی به عرض ۶۰ تا ۱۰۰ متر (حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ فوت) آغاز کرد که
۶۰ تا ۱۰۰ متر (حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ فوت) آغاز کرد که مجهز به حسگرهای الکترونیکی و موانع بتنی زیرزمینی برای جلوگیری از تونل‌زنی بود. منطقه حائل توسط مصر. دیوار فولادی ۲۰۰۹ مصر. در دسامبر ۲۰۰۹، مصر ساخت یک مانع مرزی در امتداد مرز غزه را آغاز کرد که شامل یک دیوار فولادی خواهد بود. طول و امتداد دارد زیر سطح. قرار بود این دیوار ظرف ۱۸ ماه تکمیل شود. این پروژه از ایالات متحده و فرانسه کمک دریافت کرد. مصر مرز را با چند صد سرباز تقویت کرد تا از کارگران ساختمانی در برابر حملات تک تیراندازان فلسطینی محافظت کند. منابع
حملات تک تیراندازان فلسطینی محافظت کند. منابع فلسطینی گفتند که ساخت این دیوار حائل به ده‌ها تونل قاچاق با عمق آسیب رسانده است. است که باعث می‌شود تقریباً هر روز فرو بریزند و اپراتورها را بکشند، به خصوص تونل‌های نزدیک پایانه مرزی رفح. آنها افزودند که بیشتر ۱۵۰۰ تونل بین غزه و مصر دست نخورده باقی مانده‌اند. این منابع همچنین اظهار داشتند که این پروژه، رژیم حماس در نوار غزه را که سالانه ۲۵۰۰ دلار برای حق بهره‌برداری از تونل دریافت می‌کند، نگران کرده است. پشتیبانی. در سال ۲۰۱۰، محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان
در سال ۲۰۱۰، محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، حمایت خود را از این دیوار اعلام کرد و افزود: «این حق حاکمیتی مصری‌ها در کشور خودشان است. مایحتاج قانونی باید از طریق گذرگاه‌های قانونی وارد شود.» ایالات متحده حمایت خود را از این دیوار اعلام کرد و گفت که این دیوار به جلوگیری از قاچاق سلاح کمک خواهد کرد. دانشگاه اصلی الازهر قاهره رسماً از تصمیم دولت حمایت کرد و گفت که «این حق دولت است که در امتداد دیوارهای خود تأسیسات و موانعی بسازد که امنیت آن را افزایش دهد.» مخالفت. گروه اسلام‌گرای حماس، که "عملاً"
دهد.» مخالفت. گروه اسلام‌گرای حماس، که "عملاً" قدرت حاکم بر نوار غزه است، با این دیوار حائل مخالفت کرد و آن را «دیوار مرگ» نامید. حسن نصرالله، رهبر گروه شبه‌نظامی حزب‌الله لبنان، از مصر خواست ساخت‌وساز را متوقف کند. جبهه عمل اسلامی، یک گروه اسلام‌گرای اردنی، مصر را به خاطر ساخت دیوار حائل مورد انتقاد قرار داد و آن را به «همکاری» با اسرائیل و ایالات متحده متهم کرد. حمزه منصور، عضو مجلس شورای جبهه عمل اسلامی، گفت: «مقامات مصری با ساختن دیوار فولادی و بستن گذرگاه‌های مرزی با غزه، رنج فلسطینیان در غزه را
گذرگاه‌های مرزی با غزه، رنج فلسطینیان در غزه را افزایش می‌دهند.» تعدادی از روحانیون برجسته مسلمان فتواهایی علیه ساخت این دیوار صادر کردند، در حالی که شیخ یوسف قرضاوی، وابسته به اخوان‌المسلمین در مصر، اعتراض خود را به این دیوار ابراز کرد. در ژانویه ۲۰۱۰، اعتراضات کوچکی علیه ساخت دیوار در مقابل سفارتخانه‌های مصر در اردن و لبنان برگزار شد. در تظاهرات فلسطینی‌ها در امتداد مرز در سال ۲۰۱۰، یک مرزبان مصری به ضرب گلوله کشته شد و ۲۰ فلسطینی بر اثر آتشباری مصری‌ها زخمی شدند. تخریب خانه‌ها و تونل‌های قاچاق در مصر
زخمی شدند. تخریب خانه‌ها و تونل‌های قاچاق در مصر (۲۰۱۳–۲۰۱۵). در اکتبر ۲۰۱۴، مصر اعلام کرد که پس از حمله تروریستی از غزه که منجر به کشته شدن ۳۱ سرباز مصری شد، قصد دارد منطقه حائل بین غزه و مصر را گسترش دهد. این منطقه حائل «به منظور متوقف کردن عبور سلاح و شبه‌نظامیان از طریق تونل‌های قاچاق مرزی ایجاد شد، اما در عین حال فشار بیشتری بر گروه شبه‌نظامی فلسطینی حماس وارد می‌کند.» در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۴، مصر تخریب خانه‌ها در مرز خود با نوار غزه را به عنوان بخشی از یک منطقه حائل که برای جلوگیری از قاچاق سلاح به نوار غزه
حائل که برای جلوگیری از قاچاق سلاح به نوار غزه برنامه‌ریزی شده بود، آغاز کرد. مقامات مصری به ساکنان مناطق مرزی شرقی این کشور دستور دادند تا پیش از تخریب خانه‌هایشان، آنها را تخلیه کنند. قرار بود منطقه حائل شامل گودال‌های پر از آب باشد تا مانع از حفر تونل توسط حفرکنندگان شود. قرار بود ۵۰۰ متر عرض داشته باشد و در امتداد ۱۳ امتداد یابد. کیلومتر مرز. پس از اعلام ابراهیم محلب، نخست‌وزیر مصر، مبنی بر اینکه هر ساکنی که تمایلی به جابجایی عمدی نداشته باشد، به زور از خانه‌هایش بیرون رانده خواهد شد، بسیاری از ساکنان
خانه‌هایش بیرون رانده خواهد شد، بسیاری از ساکنان منطقه را ترک کردند. در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۴، مصر اعلام کرد که به دلیل تونل‌های کشف‌شده که از حد انتظار طولانی‌تر بودند، منطقه حائل دو برابر شده و به یک کیلومتر افزایش خواهد یافت. محمود عباس، رئیس‌جمهور فلسطین، با این عملیات موافقت کرد و استدلال کرد که تونل‌های قاچاق زیر مرز، ۱۸۰۰ میلیونر به بار آورده‌اند و برای قاچاق اسلحه، مواد مخدر، پول نقد و تجهیزات جعل اسناد استفاده می‌شوند. عباس پیش از این توصیه کرده بود که تونل‌ها را با آب‌گرفتگی مسدود یا تخریب کنند، و سپس
را با آب‌گرفتگی مسدود یا تخریب کنند، و سپس صاحبان خانه‌هایی را که ورودی تونل‌ها را دارند، با تخریب آن خانه‌ها مجازات کنند. در ۸ ژانویه ۲۰۱۵، گسترش مصر منجر به تخریب حدود ۱۲۲۰ خانه، و تخریب بیش از ۱۶۰۰ تونل شد. برخی از تونل‌های کشف شده بیش از یک کیلومتر طول داشتند و شامل سیستم‌های روشنایی، تهویه و تلفن بودند. انتظار می‌رفت کل هزینه این مرحله از منطقه حائل ۷۰ میلیون دلار باشد. در فوریه ۲۰۱۵، در واکنش به منطقه حائل، داعش ۱۰ مرد را که معتقد بود جاسوس موساد و ارتش مصر هستند، سر برید. در ژوئن ۲۰۱۵، مصر حفر خندقی
مصر هستند، سر برید. در ژوئن ۲۰۱۵، مصر حفر خندقی به عرض ۲۰ متر و عمق ۱۰ متر را در گذرگاه رفح به پایان رساند. این منطقه در دو کیلومتری مرز غزه و خارج از شهر رفح واقع شده و بخشی از منطقه حائل توسعه‌یافته است. گسترش خندق به همراه برج‌های دیده‌بانی برنامه‌ریزی شده بود. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۵، ارتش مصر شروع به پمپاژ آب از دریای مدیترانه به داخل تونل‌ها کرد. به گفته عبدالفتاح سیسی، رئیس‌جمهور مصر، آب‌گرفتگی تونل‌ها با هماهنگی تشکیلات خودگردان فلسطین انجام شده است. تعدادی از جناح‌های فلسطینی، طغیان مرز با آب دریا را
از جناح‌های فلسطینی، طغیان مرز با آب دریا را محکوم کردند، زیرا این امر تهدیدی جدی برای محیط زیست و آب‌های زیرزمینی محسوب می‌شود. در نوامبر ۲۰۱۵، در نتیجه سیل، مناطق وسیعی از خاک فرو ریخت و خانه‌های غزه‌ای در رفح، نزدیک دروازه صلاح‌الدین، را تهدید کرد. آب شور از زمین جاری شد و خاک را آلوده و آن را برای کشاورزی غیرقابل استفاده کرد. طبق گزارش دیده‌بان حقوق بشر، بین ژوئیه ۲۰۱۳ و اوت ۲۰۱۵، مقامات مصری حداقل ۳۲۵۵ ساختمان مسکونی، تجاری، اداری و اجتماعی را در امتداد مرز تخریب کرده و هزاران نفر را به زور از
امتداد مرز تخریب کرده و هزاران نفر را به زور از خانه‌هایشان بیرون رانده‌اند. در فوریه ۲۰۲۰، مصر ساخت یک دیوار بتنی جدید در امتداد مرز خود با نوار غزه، از منتهی‌الیه جنوب شرقی غزه در کرم شالوم (کرم ابو سالم) تا گذرگاه مرزی رفح آغاز کرد. دیوار جدید علاوه بر دیوار قدیمی است و بیش از نخواهد بود. از قدیمی فاصله دارد. هر دو دیوار در داخل خاک مصر قرار دارند. دیوار خواهد بود ارتفاع دارد و به حسگرهای الکترونیکی مجهز خواهد بود. در سال ۲۰۲۴، مصری‌ها اعلام کردند که در حال ساخت یک منطقه حائل در مرز مصر و غزه هستند.
در حال ساخت یک منطقه حائل در مرز مصر و غزه هستند. گذرگاه‌های مرزی. گذرگاه رفح. گذرگاه رفح در درجه اول برای عابران پیاده طراحی شده بود، اما در طول جنگ ۲۰۲۳ به عنوان ورودی اصلی کامیون‌های امدادی مورد استفاده قرار گرفت. دروازه صلاح‌الدین. دروازه صلاح‌الدین، از فوریه ۲۰۱۸ یک گذرگاه مرزی تجاری ثانویه ۴ کیلومتری شمال غربی گذرگاه رفح، و به نام جاده صلاح الدین، شاهراه اصلی شمال به جنوب نوار غزه، نامگذاری شده است. قبل از سال ۲۰۱۸، این دروازه امکان دسترسی بشردوستانه دو طرفه را برای ساکنان غزه و سینا فراهم می‌کرد،