payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این کتابخانه که به خاطر هنرش نیز اهمیت دارد، آثار بسیاری از نقاشان بزرگ ونیز قرن شانزدهم را در خود جای داده است و آن را به بنای یادبودی جامع از تکلف‌گرایی ونیزی تبدیل می‌کند. امروز این بنا معمولاً با نام «لیبرِریا سانسوینیانا» شناخته می‌شود و عمدتاً کارکردی موزه‌ای دارد. از سال ۱۹۰۴، دفاتر کتابخانه، سالن‌های مطالعه و بخش عمدهٔ مجموعه در ساختمان مجاور، «تسِکا» (ضرابخانهٔ پیشین جمهوری ونیز) جای گرفته‌اند. کتابخانه در حال حاضر رسماً با عنوان «کتابخانهٔ ملی مارچیانا» شناخته می‌شود. این کتابخانه تنها نهاد رسمیِ
شناخته می‌شود. این کتابخانه تنها نهاد رسمیِ بنیان‌گذاری‌شده از سوی دولت جمهوری ونیز است که همچنان پابرجا بوده و به فعالیت خود ادامه می‌دهد. پیشینه تاریخی. کتابخانه‌های کلیسای جامع و کتابخانه‌های صومعه‌ای، در سراسر ایتالیا در قرون وسطی مراکز اصلیِ مطالعه و آموزش به‌شمار می‌رفتند. اما از سدهٔ پانزدهم میلادی، تأکید انسان‌گرایی رنسانس بر شناخت جهان کلاسیک ــ به‌عنوان عنصری اساسی در شکل‌گیری انسان رنسانسی ــ به گسترش مطالعات کلاسیک درباری انجامید که به حمایت فرمانروایان شاهزاده‌نشین برپا شدند و برخی از آن‌ها تا
شاهزاده‌نشین برپا شدند و برخی از آن‌ها تا حدودی دسترسی عمومی را نیز فراهم می‌کردند. در ونیز، تلاش اولیه برای تأسیس کتابخانه‌ای عمومی به تقلید از کتابخانه‌های بزرگ جهان باستان ناکام ماند؛ زیرا مجموعهٔ شخصی پترارک از نسخه‌های خطی، که او در سال ۱۳۶۲ میلادی به جمهوری اهدا کرده بود، پس از مرگش پراکنده شد. در سال ۱۴۶۸، بیزانسیِ انسان‌گرا و دانشمند، کاردینال بسّاریون، مجموعهٔ خود شامل ۴۸۲ کدکس یونانی و ۲۶۴ کدکس لاتینی را به جمهوری ونیز اهدا کرد. او در این اقدام شرط کرده بود که کتابخانه‌ای عمومی تأسیس شود تا حفظ
کرده بود که کتابخانه‌ای عمومی تأسیس شود تا حفظ این آثار برای نسل‌های آینده و دسترسی پژوهشگران به آن‌ها تضمین گردد. نامهٔ رسمیِ اعلام این بخشش، به تاریخ ۳۱ مه ۱۴۶۸ و خطاب به دوک کریستوفورو مورو (حکومت: ۱۴۶۲–۱۴۷۱) و سنا نوشته شده است. در این نامه آمده که بسّاریون پس از فتح قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ و ویرانی آن به دست ترکان، با شور و جدیت به گردآوری آثار نادر و مهم یونان باستان و بیزانس پرداخت و آن‌ها را به مجموعهٔ پیشین خود افزود تا از پراکندگی بیشتر و نابودی کامل فرهنگ یونانی جلوگیری کند. خواستهٔ صریح کاردینال
فرهنگ یونانی جلوگیری کند. خواستهٔ صریح کاردینال از تقدیم این دست‌نوشته‌ها به ونیز این بود که آن‌ها در شهری نگهداری شوند که بسیاری از پناهندگان یونانی به آن گریخته بودند و خود او نیز آن را بیزانسی دیگر می‌دانست. اولین تماس بساریون با ونیز در سال ۱۴۳۸ بود، زمانی که به عنوان اسقف جدید کلان‌شهر نیقیه، به همراه هیئت بیزانسی به شورای فرارا-فلورانس وارد شد، هدف این شورا التیام بخشیدن به شکاف بین کلیساهای کاتولیک و ارتدکس و متحد کردن مسیحیت علیه ترکان عثمانی بود. سفرهای او به عنوان فرستاده پاپ پیوس دوم به آلمان،
سفرهای او به عنوان فرستاده پاپ پیوس دوم به آلمان، او را برای مدت کوتاهی دوباره در سال‌های ۱۴۶۰ و ۱۴۶۱ به این شهر آورد. در ۲۰ دسامبر ۱۴۶۱، در طول دومین اقامت، او به اشرافیت ونیزی راه یافت و در شورای بزرگ کرسی گرفت. در سال ۱۴۶۳، بسّاریون به‌عنوان نمایندهٔ پاپ (لِگاتوس پاپی) به ونیز بازگشت و مأموریت یافت تا دربارهٔ مشارکت جمهوری در یک جنگ صلیبی برای آزادسازی قسطنطنیه از دست ترکان مذاکره کند. در طول این اقامت طولانی (۱۴۶۳–۱۴۶۴)، کاردینال در نظام سنت بندیکتسکونت و مطالعه داشت و در آغاز، نسخه‌های خطی یونانی خود
و مطالعه داشت و در آغاز، نسخه‌های خطی یونانی خود را برای سپردن پس از مرگش به همان صومعه اختصاص داده بود. اما تحت تأثیر انسان‌گرای پاولو موروزینی و پسرعموی او، پیترو موروزینی ــ سفیر ونیز در رم ــ بسّاریون در سال ۱۴۶۷ با موافقت پاپ، سند حقوقیِ بخشش را لغو کرد و علت آن را دشواری دسترسی خوانندگان به صومعه، که در جزیره‌ای جداگانه قرار داشت، عنوان نمود. در سال بعد، بسّاریون به‌جای آن، رسماً اعلام کرد که قصد دارد تمام کتابخانهٔ شخصی خود، اعم از کدکس‌های یونانی و لاتینی، را با اثر فوری به جمهوری ونیز واگذار کند.
لاتینی، را با اثر فوری به جمهوری ونیز واگذار کند. در ۲۶ ژوئن ۱۴۶۸، پیترو موروسینی به نمایندگی از جمهوری، مالکیت قانونی کتابخانه بساریون در رم را به دست گرفت. این میراث شامل ۴۶۶ نسخه خطی بود که سال بعد در جعبه‌هایی به ونیز منتقل شدند. پس از مرگ بساریون در سال ۱۴۷۲، نسخه‌های خطی و "اینکانوبولا" بیشتری به این تحویل اولیه اضافه شد. این محموله دوم که در سال ۱۴۷۴ توسط فدریکو دا مونته‌فلترو ترتیب داده شده بود، از اوربینو، جایی که بساریون بقیه کتابخانه خود را برای نگهداری به امانت گذاشته بود، حرکت کرد. این محموله
نگهداری به امانت گذاشته بود، حرکت کرد. این محموله شامل کتاب‌هایی بود که کاردینال برای خود رزرو کرده یا پس از سال ۱۴۶۸ به دست آورده بود. با وجود پذیرش سپاسگزارانه کمک مالی توسط دولت ونیز و تعهد به ایجاد کتابخانه‌ای برای مصارف عمومی، نسخه‌های خطی در داخل کاخ دوک نگهداری می‌شدند و به مورخ دولتی تحت نظارت دادستان‌های سنت مارک "دو سوپرا" سپرده شده بودند. اقدامات کمی برای تسهیل دسترسی انجام شد، به ویژه در سال‌های جنگ علیه عثمانی‌ها (۱۴۶۳–۱۴۷۹) که زمان و منابع به سمت تلاش‌های جنگی هدایت می‌شد. در سال ۱۴۸۵، نیاز
سمت تلاش‌های جنگی هدایت می‌شد. در سال ۱۴۸۵، نیاز به فراهم کردن فضای بیشتر برای فعالیت‌های دولتی منجر به تصمیم به فشرده‌سازی جعبه‌ها در فضای کوچک‌تری از کاخ شد که در آنجا، یکی روی دیگری، چیده می‌شدند. دسترسی دشوارتر و مراجعه حضوری غیرممکن شد. ساختمان. ساخت و ساز. ساخت کتابخانه بخشی جدایی‌ناپذیر از رنُواتیو اوربیس (نوسازی شهر) بود؛ برنامه‌ای معماری گسترده که در دوران دوک آندره‌آ گریتّی (دورهٔ حکومت: ۱۵۲۳–۱۵۳۸) آغاز شد. هدف این برنامه تقویت اعتمادبه‌نفس ونیزی‌ها و تأیید دوبارهٔ جایگاه بین‌المللی جمهوری بود،
و تأیید دوبارهٔ جایگاه بین‌المللی جمهوری بود، به‌ویژه پس از شکست پیشین در آگنادلّو طی جنگ اتحاد کمبره و صلح بولونیا که برتری هابسبورگ را بر شبه‌جزیرهٔ ایتالیا در پایان جنگ لیگ کنیاک تثبیت کرده بود. این طرح که به‌ویژه توسط خاندان گریمانی حمایت می‌شد، دگرگونی میدان سن مارکو را دنبال می‌کرد؛ از مرکزی قرون‌وسطایی با دست‌فروش‌ها، صراف‌ها و حتی مستراح‌های عمومی، به یک فوروم کلاسیک. هدف آن برانگیختن یاد جمهوری روم باستان و، پس از غارت رم در ۱۵۲۷، معرفی ونیز به‌عنوان وارث حقیقی روم بود. این دگرگونی قرار بود به‌طور
وارث حقیقی روم بود. این دگرگونی قرار بود به‌طور بصری ادعای ونیز را تقویت کند که با وجود کاهش نسبی نفوذ سیاسی‌اش، دوام و ثبات آن به‌واسطهٔ ساختار قانون اساسی‌اش تضمین شده است؛ ساختاری که بر پایهٔ الگویی از حکومت مختلط در جمهوری‌های کلاسیک شکل گرفته بود. این برنامه معماری که در مقیاسی عظیم ساخته شده بود، یکی از بلندپروازانه‌ترین پروژه‌های نوسازی شهری در ایتالیای قرن شانزدهم بود. علاوه بر ضرابخانه (آغاز شده در ۱۵۳۶) و ایوان سرپوشیده برج ناقوس کلیسای سنت مارک (آغاز شده در ۱۵۳۸)، شامل جایگزینی ساختمان‌های
(آغاز شده در ۱۵۳۸)، شامل جایگزینی ساختمان‌های مخروبه قرن سیزدهم بود که در ضلع جنوبی میدان و محوطه جلوی کاخ دوک قرار داشتند. برای این کار، دادستان‌های سنت مارک "دو سوپرا"، "ژاکوپو" سانسووینو، معمار مشاور و مدیر ساختمان، را در ۱۴ ژوئیه ۱۵۳۶ مأمور کردند. سانسووینو، پناهنده‌ای از غارت روم، دانش و درک مستقیمی از نمونه‌های اولیه روم باستان داشت که برای اجرای برنامه معماری لازم بود. کار پس از جنگ عثمانی-ونیز (۱۵۳۷–۱۵۴۰) به دلیل کمبود بودجه متوقف شد، اما در سال ۱۵۴۳ از سر گرفته شد. سال بعد، ۱۵۴۴، بقیه خوابگاه
۱۵۴۳ از سر گرفته شد. سال بعد، ۱۵۴۴، بقیه خوابگاه پلگرینو تخریب شد و به دنبال آن ریزا نیز فرو ریخت. در ۱۸ دسامبر ۱۵۴۵، طاق بنایی سنگین فرو ریخت. در تحقیقات بعدی، سانسووینو ادعا کرد که کارگران پیش از سفت شدن بتن، تکیه‌گاه‌های چوبی موقت را برداشته‌اند و یک کشتی جنگی در حوض سنت مارک، که توپ خود را به عنوان سلام نظامی شلیک می‌کرد، ساختمان را لرزانده است. با این وجود، معمار محکوم شد که شخصاً هزینه خسارت را که ۲۰ سال طول کشید، بازپرداخت کند. علاوه بر این، حقوق او تا سال ۱۵۴۷ به حالت تعلیق درآمد. در نتیجه فروپاشی،
سال ۱۵۴۷ به حالت تعلیق درآمد. در نتیجه فروپاشی، طرح با یک سازه چوبی سبک‌تر برای پشتیبانی از سقف اصلاح شد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
پاسکینو یا پاسکوین (لاتین : "Pasquinus, Pasquillus") نامی است که رومیان از اوایل دوران نوین آغازین برای توصیف مجسمه‌ای فرسوده به سبک عصر هلنیستی که در قرن پانزدهم در منطقه پاریون رم کشف شد، به کار می‌بردند. این مجسمه در میدانی به همین نام در گوشه شمال غربی کاخ براسکی (موزه رم) و در نزدیکی محلی که در آن کشف شد، قرار دارد. این مجسمه به دلیل سنت چسباندن انتقادات ناشناس به پایه آن، به عنوان اولین مجسمه سخنگو در روم شناخته می‌شود. گونه ادبی طنزآمیز pasquinade یا pasquil نام خود را از این سنت گرفته است. موضوع
یا pasquil نام خود را از این سنت گرفته است. موضوع اصلی این مجسمه"، منلائوس است که بدن پاتروکلوس را نگه داشته است" و این موضوع ترکیبی که برای سایر پیکره‌ها مانند مجسمه‌های اسپرلونگا به کار رفته است، بارها در مجسمه‌سازی کلاسیک دیده می‌شود، جایی که اکنون به عنوان "گروه پاسکینو" شناخته می‌شود. شناسایی واقعی موضوع مجسمه در قرن هجدهم توسط انیو کویرینو ویسکونتی عتیقه‌شناس انجام شد که آن را به عنوان نیم‌تنه منلائوس که از پاتروکلوس در حال مرگ حمایت می‌کند شناسایی کرد. مشهورترین نسخه از دو نسخه مدیچی این مجسمه در
کرد. مشهورترین نسخه از دو نسخه مدیچی این مجسمه در لوجیا دی لانزی در فلورانس ایتالیا قرار دارد. "پاسکینو" اخیراً به عنوان یک مجسمه هلنیستی قرن سوم پیش از میلاد یا یک کپی رومی شناخته می‌شود. تاریخچه. شهرت این مجسمه به اوایل قرن شانزدهم میلادی برمی‌گردد، زمانی که کاردینال اولیویه‌رو کارافا به مناسبت جشن سنت مارک، نیم‌تنه مرمری مجسمه را در یک توگا پوشاند و آن را با تقریظ قصار لاتین تزئین کرد. اقدامات کاردینال منجر به رواج رسم انتقاد از پاپ یا دولت او با نوشتن اشعار طنز به گویش رومانسکو که پاسکوینادس نامیده
اشعار طنز به گویش رومانسکو که پاسکوینادس نامیده می‌شد شد. بدین ترتیب پاسکوینو به اولین مجسمه سخنگو روم تبدیل گشت. او در مورد نارضایتی مردم صحبت می‌کرد، بی‌عدالتی را محکوم می‌کرد و به سوءمدیریت اعضای کلیسا حمله می‌کرد. از این سنت، اصطلاحات انگلیسی پاسکویناد و پاسکویل گرفته شده است که به نقیضه ناشناس در نظم یا نثر اشاره دارد. ریشه‌شناسی. ریشه نام «پاسکینو» همچنان مبهم است. در اواسط قرن شانزدهم گزارش شده است که نام «پاسکینو» از نام خیاطی در همان نزدیکی گرفته شده که به خاطر هوش و ذکاوتش مشهور بود؛ گمانه‌زنی‌ها
که به خاطر هوش و ذکاوتش مشهور بود؛ گمانه‌زنی‌ها حاکی از آن بود که میراث او از طریق مجسمه، به «افتخار و یادبود جاودانه خیاط فقیر» منتقل شده است. سنت ادبی. دیری نپایید که مجسمه‌های دیگری نیز در صحنه ظاهر شدند و نوعی محفل ادبی یا آکادمی عمومی به نام «کنگره عقل و خرد» ("Congresso degli Arguti") را تشکیل دادند که در آن پاسکینو همیشه رهبر بود و مجسمه‌هایی که رومی‌ها آنها را مارفوریوس، راهب لوئیجی، ایل فاچینو، ماداما لوکرزیا و ایل بابوینو می‌نامیدند، همکاران صریح او بودند. "کارتلی" (به معنای پوستر، پلاکارد، تخته؛
بودند. "کارتلی" (به معنای پوستر، پلاکارد، تخته؛ احتمالاً معادل جزوه) که این اشعار بر روی آنها نوشته شده بود، به سرعت دست به دست می‌شد و نسخه‌هایی از آنها تهیه می‌شد که تعدادشان آنقدر زیاد بود که نمی‌توانستند جلوی انتشار آنها را بگیرند. این اشعار توسط جاکومو مازوکی چاپگر رومی، در اوایل سال ۱۵۰۹، سالانه با عنوان "کارمینا آپوزیتا پاسکینو" جمع‌آوری و منتشر می‌شدند و در سراسر اروپا به خوبی شناخته می‌شدند.
وزارت شرکت‌ها و ساخت ایتالیا () یا وزارت کسب‌کارها و ساخت ایتالیا یک وزارتخانه دولتی جمهوری ایتالیا است. این وزارتخانه با تولید، فعالیت‌های اقتصادی، انرژی و منابع معدنی، ارتباطات از راه دور، مصرف‌کنندگان، گردشگری، بین‌المللی‌سازی و مشوق‌های تجاری سروکار دارد. وزیر فعلی آدولفو اورسو است که در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۲ توسط نخست‌وزیر جورجیا ملونی منصوب شد. ساختمان مرکزی وزارت شرکت‌ها و ساخت ایتالیا در پالاتزو پیاچنتینی، ویتوریو ونتو، رم واقع شده است. از زمان اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱، سیاست‌های مربوط به فعالیت‌های تولیدی
در سال ۱۸۶۱، سیاست‌های مربوط به فعالیت‌های تولیدی توسط وزارت کشاورزی، صنعت و تجارت تدوین می‌شد. این وزارتخانه در سال ۲۰۰۶ پس از سازماندهی مجدد وزارت فعالیت‌های تولیدی (که تا سال ۲۰۰۱ وزارت صنعت، تجارت و صنایع دستی نامیده می‌شد) تشکیل شد که در سال ۲۰۰۸ وزارت ارتباطات و وزارت تجارت بین‌الملل در آن ادغام شدند.
ایوان سانیه (متولد ژان پیر ایوان سانیه؛ ۱۹۸۵) فعال و نویسنده غیرداستانی کامرونی است که به خاطر تأسیس خیریه «بدون کلاه» و فعالیت‌هایش علیه استثمار کارگران در صنعت کشاورزی ایتالیا شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. سانیت در دوالا، کامرون متولد شد. سانیت در سال ۲۰۰۷ برای تحصیل در رشته مهندسی در دانشگاه پلی تکنیک تورین از طریق دریافت بورسیه تحصیلی وارد ایتالیا شد. هنگامی که در امتحان رد شد و بورسیه تحصیلی خود را در پایان ژوئیه ۲۰۱۱ از دست داد، به سالنتو، ناردو در جنوب ایتالیا سفر کرد. او در ماسریا بونچوری، یک مزرعه
ایتالیا سفر کرد. او در ماسریا بونچوری، یک مزرعه محلی، به عنوان چیدن گوجه فرنگی شروع به کار کرد. در آنجا، سانیت اعتراضی را علیه شرایط غیرانسانی کار در مزرعه ترتیب داد که با موفقیت منجر به اصلاحاتی در مقررات مربوط به شرایط کار در صنعت کشاورزی شد. پس از قیام، سانیت با فعالیت به عنوان مدافع سی جی آی ال به فعالیت‌های خود ادامه داد و مدرک مهندسی خود را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۵، سانیت کتابی دربارهٔ استثمار کارگران در صنعت کشاورزی ایتالیا با انتشارات فاندانگو لیبری منتشر کرد. دومین کتاب او، دربارهٔ تجربه شخصی‌اش در
کرد. دومین کتاب او، دربارهٔ تجربه شخصی‌اش در ماسریا بونچوری، در سال ۲۰۱۷ با انتشارات گالریا فاندانگو منتشر شد. در فوریه ۲۰۱۷، سانیت به خاطر تلاش‌هایش برای پایان دادن به برده‌داری مدرن در صنعت کشاورزی ایتالیا، توسط رئیس‌جمهور ایتالیا ، سرجیو ماتارلا، به مقام شوالیه افتخار جمهوری ایتالیا مفتخر شد. قیام ناردو و پیامدهای آن. سانیِت هنگام کار در ماساریا بونچوری، کاپورالاتو را کشف کرد، سیستمی که حول محور کاپورالی‌ها می‌چرخید، که به‌طور غیرقانونی کارگران گوجه‌فرنگی را به شیوه‌ای باندگونه استخدام می‌کردند که
را به شیوه‌ای باندگونه استخدام می‌کردند که سانیِت آن را با «برده‌داری مدرن» در صنعت کشاورزی ایتالیا قابل مقایسه می‌داند. کارگران ۱۶ ساعت در روز با دستمزد ۲۰ تا ۲۵ یورو کار می‌کردند و کاپورالی‌ها بخش بزرگی از سود را به خود اختصاص می‌دادند. سانیِت موقعیت‌هایی را توصیف می‌کند که در آن‌ها کاپورالی‌ها برای رساندن کارگران به بیمارستان در مواقعی که از خستگی بیهوش می‌شدند، دستمزد چند روز را از آنها می‌گرفتند. صبح روز ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۱، پس از تنها پنج روز کار در مزارع، سانیت پس از آنکه کارفرمایانشان افزایش حجم کار بدون
پس از آنکه کارفرمایانشان افزایش حجم کار بدون افزایش حقوق را اعلام کردند، همکارانش را متقاعد کرد که اعتصاب کنند. کارگران به مدت دو هفته اعتراض کردند و یک بلوک خیابانی برپا کردند. این اعتراض شامل ۳۵۰ کارگر از ماسریا بونچوری بود. وقتی او با مشکل عدم دریافت حقوق و گرسنگی در طول اعتصاب خود روبرو شد، برای کمک به مردم در زمینه کمک‌های غذایی تماس گرفت و اعتصاب در نهایت منجر به این شد که کشاورزان محلی با قراردادهای رسمی برای کارگران خود موافقت کنند و سیاستمداران قانون ضد اربابان باند را تصویب کردند که کاپورالی را
ضد اربابان باند را تصویب کردند که کاپورالی را از کاهش دستمزدها طبق قانون، یک هفته پس از پایان اعتصاب، در سپتامبر ۲۰۱۱، منع می‌کرد. در همان سال، دفتر دادستانی منطقه ضد مافیای لچه تحقیقاتی را در مورد موضوع کاپورالاتو آغاز کرد و درخواست دستگیری ۲۲ نفر را داد. در نهایت ۱۶ کاپورالی دستگیر شدند. ساگنت شاهد کلیدی در محاکمه صابر بن محمود جلاسی، سردسته مافیا، بود. بدون درپوش. سانیت بنیان‌گذار انجمن بدون سقف است، یک سیستم پاداش که با کارت‌های گزارش کار می‌کند و ارزیابی می‌کند که چگونه کالاها از طریق پارامترهای
ارزیابی می‌کند که چگونه کالاها از طریق پارامترهای اخلاق، انرژی، چرخه‌ای بودن، ارزش افزوده و زنجیره تأمین کوتاه، به صورت اخلاقی تولید شده‌اند. این سازمان از استخدام اخلاقی گوجه‌فرنگی‌چین‌ها از طریق قراردادهای تنظیم‌شده و بدون سقف، حمایت می‌کند و ادغام کالاهای تولیدشده با اصول اخلاقی را در بازار مصرف اصلی ترویج می‌دهد.
وزارت امور خارجه ایتالیا () وزارت امور خارجه دولت ایتالیا است. همچنین به عنوان فارنزینا به عنوان کنایه‌ای از دفتر مرکزی آن، کاخ فارنزینا در رم، شناخته می‌شود. وزیر امور خارجه فعلی آنتونیو تاجانی است. اولین نماد رسمی وزارت امور خارجه، وزیر امور خارجه پادشاهی ساردنی بود که اکنون از بین رفته است. نام اصلی از اساسنامه آلبرتین که این وزارتخانه را در سال ۱۸۴۸ تأسیس کرد، گرفته شده است. مکان اصلی آن کاخ مشاوره در رم بود که تا سال ۱۹۲۲ در آنجا باقی ماند. اولین اصلاحات قابل توجه تحت هدایت وزیر کارلو سفورزا انجام شد
قابل توجه تحت هدایت وزیر کارلو سفورزا انجام شد که وزارتخانه را بر اساس پایگاه‌های منطقه‌ای سازماندهی مجدد کرد. با این حال، این سیستم بعداً در دوران رژیم فاشیستی بنیتو موسولینی جایگزین شد. در این مدت، وزارتخانه در کاخ چیگی مستقر بود. پس از مدت کوتاهی در بریندیسی در طول جنگ، مارشال پیترو بادولیو، رئیس کابینه، با حکمی از سوی وزیر در ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۴، خدمات کامل وزارتخانه را از سر گرفت. از سال ۱۹۵۹، وزارتخانه در مکان فعلی خود در کاخ فارنسینا قرار دارد که به همراه کاخ کازرتا یکی از بزرگ‌ترین ساختمان‌های ایتالیا
کاخ کازرتا یکی از بزرگ‌ترین ساختمان‌های ایتالیا است. تاریخچه. اولین نهادی که این نقش را بر عهده گرفت، دبیرخانه امور خارجه پادشاهی اصلی ساردینیا بود. نام آن از اساسنامه آلبرتین ۱۸۴۸ گرفته شده است که این وزارتخانه را تأسیس کرد: یکی از مقرهای آن تا سال ۱۹۲۲، کاخ مشاوره در رم (که اکنون مقر دادگاه قانون اساسی است) بود. اولین اصلاحات اساسی در زمان وزیر کارلو اسفورزا رخ داد که وزارتخانه را بر اساس منطقه سازماندهی مجدد کرد، موقعیتی که متعاقباً در بیست سال آینده تغییر کرد. در همان دوره، دفتر مرکزی به کاخ چیگی منتقل
کرد. در همان دوره، دفتر مرکزی به کاخ چیگی منتقل شد. با جابجایی دولت و دفاتر آن به سالرنو از ۱۱ فوریه ۱۹۴۴ تا ۱۶ اوت ۱۹۴۴ به دلیل جنگ، وزارت امور خارجه به کاخ بارون زیبا در سالرنو منتقل و مستقر شد، قبل از اینکه سرانجام پس از آزادی شهر به رم بازگردد. در این دوره، ژنرال پیترو بادولیو، به عنوان رئیس قوه مجریه، با حکمی از سوی وزیر در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۴، این خدمات را سازماندهی مجدد کرد. از سال ۱۹۵۹، کاخ فارنسینا محل وزارت امور خارجه بوده است. این ساختمان با ۱۳۲۰ اتاق، در ابتدا برای استقرار دفتر مرکزی حزب ملی
اتاق، در ابتدا برای استقرار دفتر مرکزی حزب ملی فاشیست ساخته شده بود. در دهه ۱۹۵۰، به دفاتر وزارتخانه تبدیل شد و سپس در سیزده شعبه پراکنده شد. این ساختمان با نمایی به طول ۱۶۹ متر و ارتفاع ۵۱ متر، حجمی معادل ۷۲۰۰۰۰ متر مکعب دارد که آن را به همراه کاخ سلطنتی کازرتا، به یکی از بزرگ‌ترین ساختمان‌های ایتالیا تبدیل می‌کند.
آدا نگری (۳ فوریه ۱۸۷۰ ۱۱ ژانویه ۱۹۴۵) شاعر و نویسنده ایتالیایی بود. او تنها زنی بود که به عضویت آکادمی ایتالیا پذیرفته شد. زندگی‌نامه. آدا نگری در ۳ فوریه ۱۸۷۰ در لودی، ایتالیا متولد شد. پدرش، جوزپه نگری، کالسکه‌چی و مادرش، ویتوریا کورنالبا، بافنده بود. پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۷۱، نگری دوران کودکی خود را با مادربزرگش، جوزپینا «پپینا» پانی، گذراند. پانی به عنوان سرایدار در کاخ خانواده اشرافی بارنی کار می‌کرد، جایی که نگری زمان زیادی را به تنهایی می‌گذراند و رفت و آمد مردم را همان‌طور که در رمان
می‌گذراند و رفت و آمد مردم را همان‌طور که در رمان زندگی‌نامه‌ای "استلا ماتوتینا" (۱۹۲۱) توصیف شده است، مشاهده می‌کرد. او در مدرسه دخترانه معمولی لودی درس خواند و دیپلم معلمی ابتدایی گرفت. در هجده سالگی، در روستای موتا ویسکنتی در نزدیکی رودخانه تیچینو، در پاویا، معلم مدرسه شد. نگری در اوقات فراغت خود شعر می‌نوشت و آن را برای روزنامه‌های محلی می‌فرستاد. آثار اولیه او در نشریه میلانی «لیلوسترازایون پپولاره» منتشر شد. معلمش پائولو تدسکی، که به استعداد و هوش او پی برده بود، او را به ادامه تحصیل تشویق کرد. اولین
برده بود، او را به ادامه تحصیل تشویق کرد. اولین مجموعه شعر نگری، مرگ و میر «فاتالیتا» (۱۸۹۲)، با استقبال خوبی از سوی خوانندگان و منتقدان روبرو شد و جایزه «جیانینا میلی» با مبلغ کمی بود را برای او به ارمغان آورد. این دستاوردها منجر به انتصاب او به عنوان استاد در مدرسه میلان شد. در آنجا او با روشنفکر جوان سوسیالیست، اتوره پاتریزی، نامزد شد و با اعضای حزب سوسیالیست ایتالیا، از جمله فیلیپو توراتی، بنیتو موسولینی و آنا کولیسکف، آشنا شد. دومین کتاب اشعار او، طوفان (۱۸۹۶)، در همان سالی که نگری نامزدی خود را با
(۱۸۹۶)، در همان سالی که نگری نامزدی خود را با پاتریزی به هم زد، منتشر شد. این کتاب شامل تأملاتی در مورد دلشکستگی و تمرکز مداوم بر نابرابری اجتماعی است. در ۲۸ مارس ۱۸۹۶، او با جیووانی گارلاندا از بیه‌لا، کارخانه‌دار، ازدواج کرد که پس از خواندن اشعار نگری عاشق او شده بود، تا سال ۱۹۰۴، آنها صاحب دو دختر به نام‌های بیانکا و ویتوریا شدند. ویتوریا در نوزادی درگذشت. در سال ۱۹۱۳، نگری از همسرش جدا شد و به سوئیس نقل مکان کرد تا با بیانکا در زوریخ زندگی کند. نگری تا آغاز جنگ جهانی اول در زوریخ ماند و پس از آن به
تا آغاز جنگ جهانی اول در زوریخ ماند و پس از آن به ایتالیا بازگشت. او مرتباً به لاگلیو در دریاچه کومو می‌رفت، جایی که تنها رمان خود، اثری از زندگی‌نامه‌ای با عنوان «استلا ماتوتینا» (ستاره صبح) را نوشت. این کتاب در سال ۱۹۲۱ منتشر شد و برای انتشار در سال ۱۹۳۰ به انگلیسی ترجمه شد. در مارس ۱۹۲۳، نگری اقامت طولانی خود را در جزیره کاپری آغاز کرد، جایی که «من می‌توانم دلیزولا را بپذیرم» را نوشت. موسولینی، نگری را برای جایزه نوبل سال ۱۹۲۷ نامزد کرد، اما متعاقباً این جایزه به شاعر ایتالیایی گراتزیا دلدا رسید. در این
جایزه به شاعر ایتالیایی گراتزیا دلدا رسید. در این دوره، نگری اغلب در پالاتزو کورناتزانی در پاویا اقامت داشت، همان ساختمانی که اوگو فسکولو، کونتاردو فرینی و آلبرت انیشتین در مقاطع مختلف تاریخ در آن ساکن بودند. در سال ۱۹۴۰، نگری به عنوان اولین عضو زن آکادمی ایتالیا پذیرفته شد. با این حال، این دستاورد در اواخر عمرش به شهرت او لطمه زد، زیرا اعضای آکادمی مجبور بودند به رژیم فاشیستی سوگند وفاداری یاد کنند. آنها از سوی دولت با مزایای مادی مختلف پاداش می‌گرفتند. نگری یکی از نویسندگان "لیدل"، یک مجله ملی زنان که
نگری یکی از نویسندگان "لیدل"، یک مجله ملی زنان که بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۵ منتشر می‌شد، بود. آثار او در طول زندگی‌اش به‌طور گسترده ترجمه شد و اشعار انفرادی او در روزنامه‌های ایالات متحده و جاهای دیگر منتشر شد. در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۵، دخترش بیانکا، جسد نگری را در استودیویش در میلان، در حالی که ۷۴ سال داشت، پیدا کرد.
وزارت کشاورزی، حاکمیت غذایی و جنگل‌های ایتالیا () یک وزارتخانه در دولت ایتالیا است. این وزارتخانه در سال ۱۹۴۶ با عنوان «وزارت کشاورزی و جنگل‌ها» تشکیل شد و پس از همه‌پرسی سال ۱۹۹۳ به «وزارت هماهنگی سیاست‌های کشاورزی» تبدیل شد. این وزارتخانه در همان سال با «وزارت کشاورزی، غذا و منابع جنگلی» در سال ۲۰۰۶ بازسازی شد و در سال ۲۰۲۲، پس از تشکیل دولت ملونی، شکل فعلی خود را به خود گرفت. این وزارتخانه که در کاخ کشاورزی در رم مستقر است و سیاست‌های دولت در زمینه کشاورزی، جنگل‌ها، غذا و شیلات را در سطوح ملی، اروپایی و
جنگل‌ها، غذا و شیلات را در سطوح ملی، اروپایی و بین‌المللی تدوین و هماهنگ می‌کند. وزیر فعلی کشاورزی، حاکمیت غذایی و جنگل‌ها، فرانچسکو لولوبریجیدا است. تاریخچه. وزارت کشاورزی توسط کامیلو بنسو، کنت کاوور، در طول سومین دولتش در پادشاهی ساردینیا در سال ۱۸۶۰ ایجاد شد. متعاقباً در سال ۱۸۶۱ به اولین دولت پادشاهی ایتالیا به ریاست جوزپه ناتولی منتقل شد و به همین نام نامگذاری شد: وزارت کشاورزی، صنعت و تجارت. در سال ۱۹۱۶، دولت بوسلی وزارت کشاورزی را تأسیس کرد که شاخه‌ای از وزارتخانه مذکور بود. این وزارتخانه برای تأمین
از وزارتخانه مذکور بود. این وزارتخانه برای تأمین نیازهای غذایی جنگ جهانی اول طراحی و سازماندهی شد. در سال ۱۹۲۳، این وزارتخانه در وزارت تازه تأسیس اقتصاد ملی ادغام شد که وزارت صنعت و تجارت و وزارت کار و تأمین اجتماعی را در دولت موسولینی ادغام کرد. این وزارتخانه در سال ۱۹۲۹، دوباره تحت دولت موسولینی، با نام وزارت کشاورزی و جنگلداری، وظایف قدیمی خود را از سر گرفت، نامی که پس از تولد جمهوری نیز حفظ شد. در عوض، مسئولیت‌های صنعت و تجارت به وزارتخانه دیگری، وزارت صنعت و تجارت (که اکنون وزارت توسعه اقتصادی است)
صنعت و تجارت (که اکنون وزارت توسعه اقتصادی است) منتقل شد. با تأسیس مناطق، که در قانون اساسی جمهوری پیش‌بینی شده و در سال ۱۹۷۰ اتفاق افتاد، بسیاری از وظایف وزارتخانه به مقامات محلی مذکور منتقل شد (مانند، به عنوان مثال، حفاظت از برخی مناطق طبیعی حفاظت شده که به پارک‌های منطقه‌ای تبدیل شدند).
کلیسای رپلات (، ) یک کلیسای چوبی بدون برج است که در سال ۱۷۸۱ در کلیسای رایپالووتو کرسهلم ساخته شده است. همچنین توسط کلیسای فنلاندی موستاساری مورد استفاده قرار می‌گیرد. این کلیسا توسط یوهان الفستروم در سال ۱۷۷۸ طراحی شده است. کلیسای رایپالووتو بخشی از محیط‌های فرهنگی ساخته شده ملی مهم در فنلاند است که توسط سازمان میراث فنلاند تعریف می‌شود، که شامل روستای اطراف و بندر ماهیگیری نزدیک آن است. ساختمان کلیسا. شیب شرقی کر کلیسا زاویه‌دار است و سقف شیب‌دار دارد. اتاق اصلی دارای دو راهروی جانبی کوتاه روبروی هم در یک
اصلی دارای دو راهروی جانبی کوتاه روبروی هم در یک انتها است. دیوارهای بیرونی کلیسا دارای تقسیم ستون‌نما هستند، دیوارهای داخلی دارای ستون‌نماهایی با پایه و سرستون هستند. سقف داخلی یک طاق بشکه‌ای چوبی است. این کلیسا در سال‌های ۱۹۱۱، ۱۹۵۴ و ۱۹۹۲ بازسازی شد. برج ناقوس جداگانه سه مفصلی به سبک رنسانس استروبوتنی است و در سال ۱۷۸۳ ساخته شده است، ناقوس‌های آن مربوط به سال‌های ۱۷۸۴ و ۱۸۴۴ هستند. مساحت کلیسا ۲۹۰ متر مربع است و گنجایش ۲۹۰ نفر را دارد. در داخل کلیسا، بازدیدکنندگان از دیوارهایی که به طور قابل توجهی به
از دیوارهایی که به طور قابل توجهی به سمت جنوب کج شده‌اند، شگفت‌زده می‌شوند. سالن کلیسا. ارگ بادی ده پله‌ای کلیسا توسط گبرودر ریگر در سال ۱۹۳۶ ساخته شد، نمای آن ارگ سابق کلیسای ایلمایوکی است که توسط کارل والستروم از سال ۱۷۶۸ ساخته شده بود. مهم‌ترین بخش‌های داخلی کلیسا، محراب و منبر هستند که در دهه ۱۸۴۰ از ویرانه‌های کلیسای سنت ماری قرون وسطایی منتقل شدند. محراب مربوط به سال ۱۶۷۳ است و شامل دو نقاشی از یک هنرمند ناشناس، «نهاد عشای ربانی» و «غسل تعمید عیسی» است. منبر نیز مربوط به همان دوره است. بنابراین محراب
منبر نیز مربوط به همان دوره است. بنابراین محراب و منبر از آتش‌سوزی واسا در سال ۱۸۵۲ در امان ماندند.
پارک طبیعی منطقه‌ای مادونی (به زبان ایتالیایی: Parco delle Madonie) یک پارک منطقه‌ای در سیسیل ایتالیا است که میان پالرمو و چفالو قرار گرفته و را در بر می‌گیرد. جغرافیا. این پارک شامل رشته‌کوه مادونی و برخی از بلندترین کوه‌های سیسیل است. در این پارک شش کوه بیش از ارتفاع دارند و بسیاری دیگر نیز بالای هستند. بلندترین آن‌ها پیتسو کاربونارا است با ارتفاع , که پس از کوه اتنا دومین کوه مرتفع سیسیل به‌شمار می‌آید. این پارک افزون بر اینکه یک ذخیره‌گاه طبیعی است، منطقه‌ای مسکونی نیز هست با ده‌ها روستا و شهرک کوچک که