payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لوکا آنتونینی (زادهٔ ۲۷ مهٔ ۱۹۶۳) وکیل و حقوق‌دان ایتالیایی و استاد حقوق اساسی در دانشگاه پادوا است. او از ۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۸ قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا است. زندگی‌نامه. آنتونینی در سال ۱۹۸۸ از دانشگاه میلان فارغ‌التحصیل شد و از سال ۲۰۰۱ استاد حقوق اساسی در دانشگاه پادوا است. او همچنین وکیل است و اجازهٔ فعالیت در دیوان عالی تمییز ایتالیا را دارد. وی عضو گروه کارشناسانی بود که از طرف منطقه ونتو با دولت ایتالیا دربارهٔ گسترش اشکال بیشتری از خودمختاری مذاکره کردند. او نمایندهٔ منطقهٔ ونتو در برابر دادگاه
کردند. او نمایندهٔ منطقهٔ ونتو در برابر دادگاه قانون اساسی در تلاش برای لغو قانون واکسیناسیون اجباری کودکان در ایتالیا بود و در این زمینه مواضع جنبش ضد واکسن ایتالیا را پذیرفت. در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۸ نیز او در پیامی توییتری دوباره دیدگاه‌های ضد واکسن خود را تأیید کرد و پرسید چرا کزاز باید واکسیناسیون اجباری داشته باشد در حالی که بیماری مسری نیست. در ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۸ آنتونینی با حمایت لگا شمالی، جنبش پنج ستاره، فورتسا ایتالیا و برادران ایتالیا توسط پارلمان ایتالیا به‌عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا انتخاب شد و
قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا انتخاب شد و در ۲۶ ژوئیه سوگند یاد کرد. آنتونینی همچنین از امضاکنندگان طوماری بود که از پارلمان ایتالیا می‌خواست قانون ۲۰۱۶ دربارهٔ اتحاد مدنی زوج‌های همجنس در ایتالیا تصویب نشود. او استدلال می‌کرد که این قانون حقوقی مشابه ازدواج به زوج‌های همجنس می‌دهد، فرزندخواندگی آنان را تسهیل می‌کند و زمینهٔ مادر جایگزین را برای آنان فراهم خواهد کرد.
شهر کاروانی شهری است که در یک راه بازرگانی برجسته ميان بیابان جای دارد و پيشرفت خود را از آن می‌گیرد. باور همگانی بر این است که این نامگذاری از سوی پژوهشگر درون‌مايه‌های باستان، میخائیل روستوفتسف، برای اثرش با نام «شهرهای کاروان» که در سال ۱۹۳۲ به زبان انگلیسی چاپ شد، نوآوری شده‌است. در برگردان انگلیسی این اثر پس از آنکه رودس، قبرس و یونان میسنی در جايگاه شهرهای کاروانی از ترجمان زدوده شدند بيشتر به پترا، جرش، پالمیرا و دورا در «خاور نزدیک» می‌پردازد، .دورا نیز بعدها بیش از یک شهر کاروانی در نظر گرفته شده
نیز بعدها بیش از یک شهر کاروانی در نظر گرفته شده است. از دیگر شهرهای کاروانی می‌توان عروعیر، در اردن، هترا در عراق، اولاتا در موریتانی، دمشق در سوریه و سمرقند در ازبکستانرا نام برد. شهرهای کاروانی خاور نزدیک رو به نابودی گذاشتند، زیرا فرمانروائی‌های بازرگانی کوچک ميان امپراتوری‌های روم و ایران كم‌كم از سوی این دو امپراتوری گرفته شدند و «ذهنیت دیوار» چيره شد، یعنی ساخت سامانه‌های پدافندی (لیمس‌های رومی و رديفهای پدافندی ایران) و بازرگانی از راه یک نقطه يگانه مانند شهر نصیبین.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-23T22:34:47Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;شهریار راد&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;شهریار راد صفحهٔ فیستون کالالا مایلی را به فیستون مایلی منتقل کرد&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42759289&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲ از ۱۵ آوریل تا ۱ مه ۲۰۲۲ برای منطقه شرق و از ۷ تا ۲۷ آوریل ۲۰۲۲ برای منطقه غرب برگزار شد. در مجموع ۴۰ تیم در مرحله گروهی برای تعیین ۱۶ جایگاه در مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲ به رقابت پرداختند. قرعه‌کشی. قرعه‌کشی مرحله گروهی در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۲ در ساختمان ای‌اف‌سی در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۴۰ تیم در ده گروه چهار تیمی قرار گرفتند: پنج گروه در منطقه غرب (گروه‌های A تا E) و منطقه شرق (گروه‌های F تا J). برای هر منطقه، تیم‌ها در چهار گلدان قرار گرفتند و بر اساس
منطقه، تیم‌ها در چهار گلدان قرار گرفتند و بر اساس رتبه‌بندی فدراسیون و جایگاهشان در کشور خود، با در نظر گرفتن تعادل فنی بین گروه‌ها، در جایگاه‌های مربوطه در هر گروه قرار گرفتند. تیم‌های یک انجمن نمی‌توانستند در یک گروه قرار بگیرند. ۴۰ تیم زیر وارد قرعه‌کشی مرحله گروهی شدند که شامل ۳۳ تیم مستقیم و هفت برنده دور پلی‌آف مرحله مقدماتی بود که هویت آنها در زمان قرعه‌کشی مشخص نبود. فرمت. در مرحله گروهی، هر گروه به صورت رفت و برگشت نوبت‌گردشی در ورزشگاه‌های متمرکز برگزار شد. برندگان هر گروه و سه تیم برتر دوم هر
برگزار شد. برندگان هر گروه و سه تیم برتر دوم هر منطقه به مرحله یک‌هشتم نهایی مرحله حذفی راه یافتند. معیارهای تساوی‌شکن. تیم‌ها بر اساس امتیاز رتبه‌بندی می‌شوند (۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی، ۰ امتیاز برای باخت). در صورت تساوی امتیازها، معیارهای تساوی‌شکن به ترتیب زیر اعمال می‌شود: برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. مکان‌های متمرکز. در ۱۶ فوریه ۲۰۲۲، ای‌اف‌سی میزبانان مرحله گروهی شرق را تأیید کرد. در ۳ مارس ۲۰۲۲، ای‌اف‌سی میزبانان مرحله گروهی غرب را تأیید کرد. گروه‌ها. گروه A. ---- ---- ----
غرب را تأیید کرد. گروه‌ها. گروه A. ---- ---- ---- گروه B. ---- ---- ---- گروه C. ---- ---- ---- گروه D. ---- ---- ---- گروه E. ---- ---- ---- گروه F. ---- ---- ---- گروه G. ---- ---- ---- گروه H. ---- ---- ---- گروه I. ---- ---- ---- گروه J. ---- ---- ----
اینتر. دو ستاره بر قلب (به ) یک مستند ورزشی مستقل ایتالیایی به کارگردانی کارلو آرتور سیگون و محصول سال ۲۰۲۴ است. این فیلم داستان سفر اینتر به سوی کسب بیستمین قهرمانی خود را از طریق مصاحبه‌های اختصاصی و داستان‌هایی از بازیکنان، هواداران و افراد مشهور "نراتزوری" روایت می‌کند. خلاصه داستان. این فیلم، داستان فصل ۲۴-۲۰۲۳ اینتر را روایت می‌کند که در آن نراتزوری به لطف پیروزی ۲-۱ مقابل رقیب همشهری آث میلان، عنوان "ستاره دوم" را در هفته ۳۳ مسابقات سری آ به دست آورد. در طول فیلم، به مهم‌ترین مسابقاتی که در دستیابی
در طول فیلم، به مهم‌ترین مسابقاتی که در دستیابی اینتر به بیستمین عنوان قهرمانی اش نقش داشتند اشاره می‌شود. این فیلم شامل صحنه‌های دیده نشده‌ای مانند گفتگوهای پیش از بازی بین بازیکنان در رختکن و همچنین روایت‌های اختصاصی از خود بازیکنان، سیمونه اینزاگی، سرمربی اینتر که اولین اسکودتوی خود را در دوران مربیگری‌اش به دست آورد و مدیریت است. همچنین مکان‌های کلیدی مانند سکوهای ورزشگاه مه‌آتزا، مرکز ورزشی باشگاه اینتر در آپیانو جنتیله، زمین چمن مه‌آتزا و در نهایت خیابان‌های میلان، جایی که هواداران نراتزوری بیستمین
میلان، جایی که هواداران نراتزوری بیستمین عنوان قهرمانی خود را پس از پیروزی در دربی جشن گرفتند را به تصویر می‌کشد. این فیلم شامل چندین شخصیت از دنیای موسیقی و تئاتر است که به تیم و بازیکنان آنچه در گذشته و چه در حال ادای احترام می‌کنند، مانند لوچانو لیگابوئه، رز ویلاین، گابریله سالواتورس و ماتیلده جولی. انتشار. این فیلم توسط کارلو آرتور سیگون کارگردانی شده است، کسی که همچنین فیلم «داستان زانتی» محصول ۲۰۱۵ درباره خاویر زانتی را کارگردانی کرده بود. این فیلم حاصل همکاری بین «Filmmaster» و «Inter Media House»
همکاری بین «Filmmaster» و «Inter Media House» (به نمایندگی از نراتزوری) و همچنین «Red Joint Film» است. تولید فیلم بلافاصله پس از پایان فصل آغاز و انتشار فیلم در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۴ در وب‌سایت رسمی اینتر اعلام شد. تریلر رسمی در ۲۶ اوت به صورت آنلاین منتشر شد و به دنبال آن بلیط‌های فیلم برای پیش‌خرید در دسترس قرار گرفت. اولین نمایش در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴ در سینما «Anteo Palazzo del Cinema di Milano» با حضور جوزپه ماروتا، الساندرو آنتونلو و کل تیم از جمله بازیکنان و مهمانان ویژه برگزار شد. این فیلم از ۱۹ تا ۲۵ سپتامبر
ویژه برگزار شد. این فیلم از ۱۹ تا ۲۵ سپتامبر توسط «Nexo Studios»، «رادیو ۱۰۵»، «لاگاتزتا دلو اسپورت» و «Coming Soon» در رویدادی با نام "IM2STARS" در بیش از ۳۲۳ سینمای ایتالیا اکران شد. این فیلم از ۲۲ اکتبر به‌طور انحصاری برای پخش در پرایم ویدیو در دسترس بوده است. بازخورد. گیشه. این فیلم با ۹۱,۴۵۲ بلیت، ۱,۰۹۹,۴۴۱ یورو فروش داشت و از درآمد ناخالص فیلم مستند «من با تو خواهم بود» (Sarò con te) از همان سال پیشی گرفت. این فیلم در اولین روز اکران خود، با فروش ۲۱۳,۰۰۰ یورو در روز افتتاحیه و ۴۰۰,۰۰۰ یورو در روز
یورو در روز افتتاحیه و ۴۰۰,۰۰۰ یورو در روز دوم، به رتبه اول گیشه رسید و از فیلم قبلی خود بیتل‌جوس بیتل‌جوس، پیشی گرفت. این فیلم با میانگین ۱۸,۰۰۰ تماشاگر، رکوردهایی را هم برای فروش گیشه و هم برای حضور تماشاگران ثبت کرد. این فیلم به مدت دو روز متوالی (۱۹ و ۲۰ سپتامبر) و سپس دوباره از ۲۳ تا ۲۷ سپتامبر، در مجموع به مدت یک هفته در صدر جدول قرار گرفت. نقدها. این فیلم به‌طور کلی مورد استقبال خوب مخاطبان، به ویژه طرفداران نراتزوری قرار گرفت، در حالی که از وب‌سایت «Coming Soon» امتیاز ۴.۴ از ۵ را دریافت کرد.
کلیسای استپانوس مقدس (هاسگیوغ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هاسگیوغ (Հասգյուղ) بی‌اوغلو (استانبول)، استانبول ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای ساندوخت مقدس (استانبول) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر (Ռումելիհիսարը) ساری‌یر، استانبول ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای پطروس مقدس (آینتاپ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر شاهین‌بی، استان غازی آنتپ ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای نشان مقدس (استانبول) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کارتال، استانبول ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای نیکوغایوس مقدس (بیکوز) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر بیکوز، استانبول ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه میناس مقدس (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ارزروم، استان ارزروم ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (سعیدآباد) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سعیدآباد بهرام‌پور، بنگال غربی هند می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کچاواوانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان وان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای تثلیث کاتوغینه مقدس (استانبول) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای کاتولیک ارمنی واقع در بی‌اوغلو، شهر استانبول ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
باغ عدن (به انگلیسی: "The Garden of Eden"، به ایتالیایی: "Giardino Eden") یک ویلای مشهور همراه با باغی شناخته‌شده در جزیره جودِکّا در شهر ونیز، ایتالیا است. نام این باغ از فردریک عدن، نجیب‌زاده ونیزی‌نشین انگلیسی، گرفته شده است؛ او در سال ۱۸۸۴ این باغ را طراحی کرد و تا مدت‌ها مالک آن بود. در سال ۱۹۲۷، مالکیت این مکان به دست شاهدخت اسپاسیا مأنوس از یونان و دانمارک و دختر او، ملکه الکساندرا یوگسلاوی، افتاد. در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۰، این باغ در تملک نقاش و معمار نامدار اتریشی، فریدنسرایش هوندرت‌واسر،
و معمار نامدار اتریشی، فریدنسرایش هوندرت‌واسر، قرار داشت. او باغ را به حال خود رها کرد تا طبیعت آزادانه آن را فراگیرد. تاریخچه. در سال ۱۸۸۴، فردریک ادن (۱۸۲۸–۱۹۱۶)، عموی بزرگ نخست‌وزیر بریتانیا ، آنتونی ادن، و همسرش کارولین (۱۸۳۷–۱۹۲۸)، خواهر طراح باغ، گرترود جکیل، زمینی به مساحت شش هکتار در جزیره ونیزی جودکا خریداری کردند. این زمین شامل یک ساختمان جانبی سابق صومعه خواهران سانتا کروچه بود. این ملک بعداً با گسترش جزیره توسط مقامات ونیزی، دو هکتار گسترش یافت. این زوج بزرگ‌ترین باغ خصوصی ونیز را ایجاد کردند،
این زوج بزرگ‌ترین باغ خصوصی ونیز را ایجاد کردند، یک باغ منظره انگلیسی که نمادی از حضور بریتانیا در ونیز بود و شامل مجسمه‌ها، گل‌های رز و حیوانات بود. این باغ مورد توجه بسیاری از چهره‌های دنیای هنر، از جمله مارسل پروست، راینر ماریا ریلکه، والتر سیکرت، هنری جیمز، الئونورا دوسه و بارون کوروو قرار گرفت. این باغ شامل تعداد زیادی آلاچیق بید پوشیده از گل رز و کاشت گسترده گل سوسن و همچنین سایر گل‌های انگلیسی بود. مسیرهای اطراف باغ با صدف‌های محلی پوشانده شده بود. چمنزارها، حیاط‌ها و مسیری با درختان سرو وجود داشت.
حیاط‌ها و مسیری با درختان سرو وجود داشت. در سال ۱۹۰۳، ادن کتاب کوتاهی با عنوان "«باغی در ونیز»" منتشر کرد که در آن به توصیف نحوهٔ ساخت باغ توسط خودش پرداخته بود. فردریک ادن در سال ۱۹۱۶ درگذشت و همسرش کارولین تا سال ۱۹۲۸ از او به یادگار ماند یک سال قبل از مرگش، او باغ عدن را به آسپاسیا مأنوس، بیوه پادشاه الکساندر یونان، فروخت. او این ویلا را به لطف حمایت مالی دوستش سر جیمز هورلیک به دست آورد. پرنسس تا سال ۱۹۴۰، زمانی که جنگ یونان و ایتالیا آغاز شد، به همراه دخترش الکساندرا در این ویلا زندگی می‌کرد. این ویلا
الکساندرا در این ویلا زندگی می‌کرد. این ویلا که در طول جنگ جهانی دوم آسیب دیده بود، پس از بازگشت صلح توسط آسپاسیا بازسازی شد. در سال ۱۹۴۵، باغ عدن به عنوان یک "بنای یادبود ملی" تعیین شد. آسپازیا تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۲ در این ویلا زندگی کرد و پس از آن باغ عدن به دختر او رسید. الکساندرا چندین بار در این ملک اقدام به خودکشی کرد. در سال ۱۹۷۹، او باغ را به فریدنسرایش هوندرت‌واسر، نقاش و معمار اتریشی، فروخت. هوندرت‌واسر گیاهان گل‌دار را به حال خود رها کرد تا از میان بروند و رشد پوشش گیاهی خودرو را تشویق نمود.
میان بروند و رشد پوشش گیاهی خودرو را تشویق نمود. او در سال ۲۰۰۰ درگذشت و مالکیت باغ به یک بنیاد منتقل شد. این مکان امروزه به روی عموم باز نیست. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
کلیسای یغیا مقدس (استانبول) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در ایوب (استانبول)، شهر استانبول ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
باغ نینفا باغی در قلمرو چیسترنا دی لاتینا، در استان لاتینا، مرکز ایتالیا است. این پارک مساحتی معادل دارد و یک بنای طبیعی ایتالیایی است. باغ منظره درون پارک شامل است و شامل ویرانه‌های قرون وسطایی، چندین درخت بلوط، سرو و صنوبر، مراتع چمنزار، طیف گسترده‌ای از گیاهان عجیب و غریب از نقاط مختلف جهان، نهرهای متعدد و انواع زیادی از گل‌های رز پراکنده است که بر فراز دیوارهای سنگی ویرانه‌ها رشد می‌کنند. این مکان توسط بنیاد ایتالیایی اداره می‌شود. این مکان در زمان‌های مشخصی از آوریل تا نوامبر برای عموم آزاد است. شهرهای
از آوریل تا نوامبر برای عموم آزاد است. شهرهای نزدیک شامل نورما و سرمونتا هستند. نینفا به عنوان «رمانتیک‌ترین باغ جهان» توصیف شده است. تاریخچه. این باغ شامل ویرانه‌های شهرک باستانی نینفا است که نام آن به‌نظر می‌رسد از یک "نمفیوم" (پرستشگاهی در دوران کلاسیک که به الهه‌های ریزطبیعت یا همان نیمف‌ها اختصاص داشت) گرفته شده باشد. این پرستشگاه بر روی جزیره‌ای در دریاچه‌ای کوچک قرار داشت. باور بر این بود که نیمف‌ها در کوه‌ها و درختستان‌ها، کنار چشمه‌ها و رودها، و همچنین درختان، دره‌ها و غارهای خنک ساکن هستند. بر
همچنین درختان، دره‌ها و غارهای خنک ساکن هستند. بر اساس کتاب "نینفا: رمانتیک‌ترین باغ دنیا" اثر چارلز کوئست-ریتسون، نخستین سند مکتوب دربارهٔ باغ‌های نینفا به پلینی جوان‌تر بازمی‌گردد که در نوشته‌هایش از معبدی در این مکان یاد کرده است که به نیمف‌های آب تقدیم شده بود. این روستا در دوران روم به عنوان یک روستای کوچک در یک منطقه کشاورزی وجود داشته است. شاید توسط ولسکی‌ها در پای مونتی لپینی تأسیس شده باشد. در قرون وسطی، شهری ثروتمند در جاده آپیا بود. در سال ۱۱۵۹، پاپ الکساندر سوم در آنجا تاجگذاری کرد. در سال
پاپ الکساندر سوم در آنجا تاجگذاری کرد. در سال ۱۱۷۱، فردریک بارباروسا ، امپراتور مقدس روم، پس از آنکه پاپ، دشمنش، به این شهر پناه برد، آن را غارت و آتش زد. در طول قرون وسطی، نینفا بیش از ۱۵۰ خانه، چندین کلیسا، آسیاب، پل، دو آسایشگاه، یک قلعه و یک تالار شهر داشت. این شهر توسط یک دیوار دفاعی احاطه شده بود. به طول با برج‌های نگهبانی. این قلعه در سدهٔ دوازدهم میلادی ساخته شد و در نزدیکی دریاچه، بیرون از دیوارهای شهر قرار داشت. سانتا ماریا ماجوره کلیسای اصلی شهر بود و احتمالاً ساخت آن از سدهٔ دهم آغاز شد و در
بود و احتمالاً ساخت آن از سدهٔ دهم آغاز شد و در نیمهٔ نخست سدهٔ دوازدهم گسترش یافت. کلیسای سنت جان حدود قرن یازدهم میلادی ساخته شده و اکنون ویرانه است. سازه اصلی به احتمال زیاد دارای یک شبستان با چندین نمازخانه جانبی و یک محراب نیم دایره‌ای بوده است که بخش‌هایی از آن باقی مانده است. برخی از آثار نقاشی‌های دیواری هنوز بر روی دیوارهای ویرانه‌ها قابل مشاهده است. در قرن شانزدهم، نینفا توسط ساکنانش، تحت سلطهٔ کائتانی، دوباره مسکونی شد. کاردینال نیکولو سوم کائتانی به معمار فرانچسکو پروجینو دستور داد تا باغی در
به معمار فرانچسکو پروجینو دستور داد تا باغی در منطقهٔ نینفا بسازد، اما این باغ اندکی پس از مرگ کاردینال در سال ۱۵۸۵ رو به ویرانی گذاشت. در طول قرن هفدهم، به دلیل گسترش باتلاق‌های اطراف و شیوع مالاریا، به تدریج متروکه شد. تا قرن هجدهم، آخرین آسیاب متروکه شد. در سال ۱۷۶۵، تالار شهر توسط فرانچسکو، دوک سرمونتا، به یک انبار تبدیل شد و در همان زمان، پاپ پیوس ششم احیای باتلاق‌ها را آغاز کرد، اما این پروژه رها شد. باغ نینفا و اطراف آن تا قرن بیستم، بخشی فراموش‌شده از قلمرو خانواده کائتانی بود، تا اینکه این ملک
از قلمرو خانواده کائتانی بود، تا اینکه این ملک بازسازی و باغ تغییر شکل یافت. اداره باغ توسط للیا کائتانی و همسرش، هوبرت هاوارد، آخرین مالکان، به یک بنیاد غیرانتفاعی واگذار شد. مالکیت باغ به بنیاد رافردو کائتانی، که به نام پدر للیا کائتانی-هاوارد نامگذاری شده بود، منتقل شد که همچنان مدیریت باغ را بر عهده دارد. باغ. این باغ توسط ژلاسیو کائتانی در سال ۱۹۲۱ و به سبک باغ‌های انگلیسی ساخته شد. کائتانی پسر لیدی کنستانس آدلا (آدا) بوتل-ویلبراهام و اونوراتو کائتانی، دوک سرمونتا، بود. او برخی از ساختمان‌های شهر قرون
دوک سرمونتا، بود. او برخی از ساختمان‌های شهر قرون وسطایی نینفا، به ویژه برج و تالار شهر را به عنوان اقامتگاه تابستانی مرمت کرد. در همان زمان، تحت راهنمایی آدا بوتل-ویلبراهام، که قبلاً باغی در دریاچه فوگلیانو ایجاد کرده بود، شروع به کاشت گونه‌های گیاهی مختلفی کرد که از سفرهای خارجی خود به خانه آورده بود. گیاهان به دلیل آب و هوای مطلوب رشد کردند: این ریزاقلیم به دلیل باران‌های مکرر و رودخانه نینفا بسیار مرطوب است. توصیف کوئست-ریتسون از این مکان:باغ نینفا محیطی منحصر به فرد دارد: خرابه‌های یک شهر قرون وسطایی
منحصر به فرد دارد: خرابه‌های یک شهر قرون وسطایی در نزدیکی رم. این مکان، زیبایی رمانتیک و والایی دارد، جایی که به نظر می‌رسد زمان متوقف شده است. این باغ در بین متخصصان باغبانی انگلیسی و آمریکایی به جایگاه ویژه‌ای دست یافته است.این باغ به دلیل موقعیت مکانی‌اش، رمانتیک‌ترین باغ جهان نامیده شده است: این باغ «واحه‌ای رمانتیک و حاصلخیز در میان دشت پونتینِ به شدت صنعتی‌شده در جنوب شرقی رم» است. باغ توسط چشمه‌های کوچک فراوان و همچنین رود نینفا که در جنوب باغ جریان دارد، قطع می‌شود. بازسازی باغ شامل وارد کردن
دارد، قطع می‌شود. بازسازی باغ شامل وارد کردن گونه‌های گیاهی از سراسر جهان بود. امروزه بیش از هزار گونهٔ مختلف گیاه و درخت در این باغ وجود دارد؛ از جمله گردوهای آمریکایی، چند نوع سیب زینتی، یوکا، "کوتینوس کوگیگریا"، کاتالپا، درختان سدر و بسیاری بوتهٔ رز. در میان رزها می‌توان به "رز چندرنگ اُدوراتا"، "رز زرد هوگونیس" و "رز صورتی کم‌رنگ کامپلیکاتا" اشاره کرد. از میان ارقام پرورشی نیز می‌توان "رز سفید آیس‌برگ"، "رز قرمز مکس گراف" و چندین رز دورگهٔ مشک را نام برد؛ از جمله "رز کرم‌رنگ پنلوپه"، "رز صورتی بالرینا"
از جمله "رز کرم‌رنگ پنلوپه"، "رز صورتی بالرینا" و "رز زرد-قهوه‌ای باف بیوتی". همچنین انواع رزهای بالارونده در باغ کشت می‌شوند، از جمله "رز بنکسیا"، "رز براکتیاتا"، "رز فیلیپس 'کیفتسگیت"' (که به‌خاطر رشد پرقدرت و شاخ‌وبرگ زیبا شناخته می‌شود)، "رز سفید مادام آلفرد کاریِر" و رز بالاروندهٔ زرد-نارنجی "گلور دو دیژون". در طول خیابان اصلی باغ، سروها، درختان گیلاس زینتی پژمرده، کاج هیمالیایی، درختان موز، کاج مکزیکی و اسطوخودوس کاشته شده‌اند. باغ صخره‌ای شامل گونه‌های زیر است: ایبریس، اششولزیا، ورونیکا، آلیسوم
زیر است: ایبریس، اششولزیا، ورونیکا، آلیسوم طلایی، آکوئیلجیا، دیانثوس و درختان انار. نزدیک پل، گونه‌های زیر رشد می‌کنند: "کلماتیس آرماندی" با گل‌های بنفش، هیدرانژای بالارونده و درختان صنوبر؛ در طول رودخانه نیز درختستان‌هایی از فندق، افرا شکری و تولوپ‌فِرا قرار دارند. نزدیک پل‌ها، درختان زیر دیده می‌شوند: افرا، صنوبر، "فوتینیا سِرولاتا"، "گونرا مانیکاتا"، پاپیروس، "کازوارینا تنویسیما"، یاس، هیدرانژای بالارونده، کلماتیس آرماندی بنفش، ویستریا، درختان سدر، آکاسیا و دسته‌ای بامبو، "مگنولیا استلاتا" نیز در جلوی
و دسته‌ای بامبو، "مگنولیا استلاتا" نیز در جلوی قلعه رشد می‌کند. بازدید از باغ فقط با راهنما و با دنبال کردن مسیر مشخص امکان‌پذیر است. جانوران. نینفا در مسیر اصلی مهاجرت پرندگان از آفریقا به اروپا واقع شده است. باغ، رودخانه و دریاچه، زیستگاه انواع غنی از جانوران، از جمله قزل‌آلای خال‌سرخ، قزل‌آلای مدیترانه‌ای، "سالمو سیتی" و ۱۵۲ گونه پرنده است. در سال ۱۹۷۶، تحت حمایت صندوق جهانی حیات وحش، تقریباً از باغ به عنوان پناهگاه حیات وحش اختصاص داده شد، با کاشت بوته و ایجاد تالاب برای تشویق پرندگان به لانه‌سازی، و
و ایجاد تالاب برای تشویق پرندگان به لانه‌سازی، و پوشش گیاهی بومی بازسازی شده. از آن زمان، خوتکا، اردک سرسبز، گاودیال، حواصیل، خروس‌کلیان و برخی از پرندگان شکاری در آنجا مشاهده شده‌اند. زیرساخت. این باغ در ۶۴ کیلومتری جنوب شرقی رم واقع شده است. می‌توان با قطارهای منطقه‌ای و بین شهری از ایستگاه «لاتینا اسکالو» در ایستگاه ترمینی رم به آن رسید. از آنجا تقریباً ۷ کیلومتر تا باغ فاصله است که می‌توان با تاکسی در ۱۰ دقیقه به آن رسید. همچنین، باغ از طریق خیابان SS 148 به رم متصل می‌شود. منابع. &lt;templatestyles
148 به رم متصل می‌شود. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
در ۲۱ دسامبر ۱۸۶۸ و در جریان جنگ پاراگوئه، کشتاری به نام «قتل‌عام سان فرناندو» رخ داد. این واقعه در آستانه نبرد لومس والنتیناس و به دستور رئیس‌جمهور پاراگوئه، فرانسیسکو سولانو لوپس، انجام شد. صدها زندانی به جرم دسیسه‌چینی برای براندازی حکومت و مذاکره با دشمنان، بدون دفاع و پس از محاکمه‌ای صوری اعدام شدند. حتی برادر لوپس، بنینیو لوپس، نیز در میان قربانیان قرار داشت. محکومان به اعدام. این محاکمات به دستور لوپس و با تشکیل شوراهای جنگ انجام شد. شمار زیادی از مقامات و افراد برجسته پاراگوئه‌ای، از جمله ژنرال‌ها،
و افراد برجسته پاراگوئه‌ای، از جمله ژنرال‌ها، وزیران پیشین، روحانیان، وابستگان خانوادگی لوپس و حتی دیپلمات‌های خارجی، به اتهام خیانت اعدام شدند. از جمله قربانیان می‌توان به ژنرال ویسنته باریوس، اسقف مانوئل آنتونیو پالاسیوس، خوزه برگس وزیر خارجه سابق، و تعدادی زنان و دیپلمات‌های خارجی اشاره کرد. در زمینه تاریخ‌نگاری، برخی منابع مانند خوان کریسوستومو سنتوریون، افسر پاراگوئه‌ای، احتمال واقعی بودن برخی دسیسه‌ها را مطرح کرده‌اند. اما دیگر نویسندگان هم‌عصر، از جمله جورج تامپسون و جورج فردریک مسترمن، وجود تهدید
جورج تامپسون و جورج فردریک مسترمن، وجود تهدید علیه قدرت لوپس را انکار کرده‌اند. به طور کلی، نگاه مورخان به این کشتار وابسته به برداشت آنان از شخصیت و عملکرد سولانو لوپس متفاوت است.
باغ‌های آگوستوس (به ) که در اصل با نام باغ‌های کروپ شناخته می‌شدند، باغ‌های گیاه‌شناسی در جزیره کاپری، کامپانیا، ایتالیا هستند. این باغ‌ها با چشم‌اندازهای طبیعی و مجموعه‌ای غنی از گیاهان مختلف، یکی از جاذبه‌های دیدنی جزیرهٔ کاپری به‌شمار می‌روند و ترکیبی از زیبایی‌های طبیعی و طراحی باغبانی دقیق را ارائه می‌کنند. این باغ‌ها توسط صنعتگر آلمانی، فردریش آلفرد کروپ، در اوایل قرن بیستم برای ساخت عمارت خود در کاپری تأسیس شدند. در ابتدا، نام «باغ‌های کروپ» بر این باغ‌ها نهاده شد، عنوانی که تا سال ۱۹۱۸ حفظ شد، زمانی
نهاده شد، عنوانی که تا سال ۱۹۱۸ حفظ شد، زمانی که باغ‌ها به «باغ‌های آگوستوس» تغییر نام دادند، عنوانی که امروزه نیز با آن شناخته می‌شوند. باغ‌ها که به صورت تراس‌هایی مشرف به دریا طراحی شده‌اند، می‌توانند گواهی بر پوشش گیاهی غنی جزیره کاپری باشند، با گیاهان و گل‌های زینتی متنوعی مانند شمعدانی، کوکب و طاووسی. در باغ‌ها، بنای یادبود ولادیمیر لنین وجود دارد که یکی از معدود بناهای از این نوع در ایتالیا است و در سال ۱۹۶۸، پس از تصویب قطعنامه شهرداری، توسط مجسمه‌ساز ایتالیایی، جیاکومو مانزو، که سفارت شوروی در
ایتالیایی، جیاکومو مانزو، که سفارت شوروی در ایتالیا سفارش ساخت آن را داده بود، ساخته شد. این بنای یادبود که از چندین بلوک مرمر به ارتفاع ۵ متر تشکیل شده است، در باغ‌های جلوی خانه نویسنده روسی، ماکسیم گورکی، که در سال ۱۹۰۸ میزبان لنین بود، واقع شده است. از باغ‌های آگوستوس می‌توان چشم‌اندازی پانورامیک و ۱۸۰ درجه از جزیرهٔ کاپری داشت. این باغ‌ها مکانی ایده‌آل برای لذت بردن از مناظر طبیعی جزیره هستند و بازدیدکنندگان می‌توانند از ارتفاع دید کاملی به نقاط شاخص و نمادین کاپری داشته باشند، از جمله کوه سولارو با
و نمادین کاپری داشته باشند، از جمله کوه سولارو با قله‌های بلندش، خلیج آرام و زیبای مارینا پیکولا، و صخره‌های معروف فاراگلیونی دی کاپری که در آب‌های فیروزه‌ای درخشان جزیره خودنمایی می‌کنند. گردشگری و اهمیت. باغ‌های آگوستوس یکی از نقاط محبوب گردشگری در کاپری هستند و بازدیدکنندگان می‌توانند هم از طبیعت و هم از معماری کلاسیک ایتالیایی لذت ببرند. این باغ‌ها به عنوان نماد ترکیب طبیعت و هنر باغبانی مدیترانه‌ای شناخته می‌شوند و در فصل‌های مختلف سال با گل‌های متنوع، جلوه‌های بصری متفاوتی ارائه می‌دهند. پیوند به
جلوه‌های بصری متفاوتی ارائه می‌دهند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
نسل‌کشی لیبی که در لیبی با نام شَر نیز شناخته می‌شود، به نسل‌کشی عرب‌های لیبی و نابودی نظام‌مند فرهنگ لیبی در طول و پس از جنگ دوم ایتالیایی–سنوسی میان سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴ اشاره دارد. در این دوره، بین ۲۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از مردم لیبی به دست مقام‌های استعماری ایتالیا تحت بنیتو موسولینی کشته شدند. حدود ۵۰٪ از جمعیت سیِرنایکا (بَرقَه) تبعید و در اردوگاه‌های کار اجباری محبوس شدند که این امر به کاهش جمعیت از ۲۲۵٬۰۰۰ به ۱۴۲٬۰۰۰ غیرنظامی انجامید. این دوره با کارزار بی‌رحمانه‌ای همراه بود که با جنایت‌های جنگی
بی‌رحمانه‌ای همراه بود که با جنایت‌های جنگی گسترده و عمدهٔ ایتالیا مشخص می‌شود. این جنایت‌ها شامل پاکسازی قومی، کشتار جمعی، جابجایی اجباری، راه‌پیمایی‌های مرگ اجباری، استعمار اسکان‌محور، استفاده از سلاح‌های شیمیایی، به‌کارگیری اردوگاه‌های کار اجباری، اعدام‌های دسته‌جمعی غیرنظامیان و امتناع از پذیرش اسیران جنگی و در عوض اعدام جنگجویان تسلیم‌شده بود. جمعیت بومی، به‌ویژه قبایل کوچ‌نشین بادیه‌نشین، با خشونت و سرکوب شدید روبه‌رو شدند تا مقاومت سنوسیان در برابر سلطهٔ استعماری درهم شکسته شود؛ مقاومتی که در نتیجهٔ