payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نمک همراه شد. بریتانیایی‌ها کارگاه‌های نمک در باهاما و همچنین ماهیگیری آمریکای شمالی برای ماهی کاد را کنترل می‌کردند. در جستجوها برای نفت در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم از فناوری و روش‌های پیشگامان معدنچیان نمک استفاده شد، حتی تا جایی که آن‌ها در مکان‌هایی به دنبال نفت می‌گشتند که پیش از آن در آن‌ها گنبدهای نمکی وجود داشت. تولید نمک. در مقیاس صنعتی، نمک به یکی از دو روش اصلی تولید می‌شود: تبخیر آب‌نمک یا استخراج از معدن. تبخیر می‌تواند به صورت خورشیدی یا با استفاده از دستگاه‌های گرمایشی انجام شود.
یا با استفاده از دستگاه‌های گرمایشی انجام شود. تبخیر خورشیدی آب دریا. در مناطقی که آب و هوا مساعد است—به‌ویژه جایی که نسبت تبخیر به بارندگی به اندازه کافی بالا باشد—تبخیر خورشیدی آب دریا روشی مؤثر برای تولید نمک است. این فرآیند از قدرت طبیعی خورشید برای تبخیر آب بهره می‌برد و آب‌نمک غلیظی را باقی می‌گذارد که در نهایت به شکل نمک متبلور می‌شود. این سیستم شامل مجموعه‌ای از حوضچه‌های تبخیر متصل به هم است. با حرکت آب دریا در این حوضچه‌ها، به دلیل از دست دادن آب از طریق تبخیر، غلظت آن به تدریج افزایش می‌یابد.
از طریق تبخیر، غلظت آن به تدریج افزایش می‌یابد. زمانی که آب‌نمک به حوضچه نهایی می‌رسد، به نقطه اشباع رسیده و نمک شروع به تبلور و ته‌نشین شدن در کف حوضچه می‌کند. این روش به دلیل وابستگی به انرژی تجدیدپذیر، بسیار جذاب است و آن را به راهی سازگار با محیط زیست و مقرون‌به‌صرفه برای برداشت نمک تبدیل می‌کند. بسیاری از بزرگترین تأسیسات تولید نمک در جهان از تبخیر خورشیدی به عنوان روش اصلی استخراج نمک خود استفاده می‌کنند. یکی از برجسته‌ترین نمونه‌ها، کارگاه‌های نمک گوئررو نگرو است که در تالاب ساحلی اوخو دِ لیبره در
نگرو است که در تالاب ساحلی اوخو دِ لیبره در مولِخه، باخا کالیفرنیا، مکزیک واقع شده است. این کارخانه نمک به عنوان بزرگترین کارخانه در جهان از نظر اندازه و ظرفیت تولید شناخته می‌شود و سالانه میلیون‌ها تن نمک تولید می‌کند. این مکان به عنوان الگویی از تبخیر خورشیدی در مقیاس صنعتی عمل کرده و نقش مهمی در بازار جهانی نمک ایفا می‌کند. دیگر مناطق عمدهٔ تولیدکنندهٔ نمک که از روش‌های مشابهی استفاده می‌کنند شامل مناطق ساحلی استرالیا و سواحل مدیترانه‌ای فرانسه و اسپانیا می‌شود. این مکان‌ها دارای شرایط آب و هوایی لازم
می‌شود. این مکان‌ها دارای شرایط آب و هوایی لازم مانند آفتاب فراوان، بارندگی کم و الگوهای باد ثابت هستند که تبخیر کارآمد را تسهیل می‌کنند. نمک تولید شده در این مناطق برای طیف وسیعی از مصارف، از کاربردهای آشپزی و صنعتی گرفته تا یخ‌زدایی جاده‌ها در اقلیم‌های سردتر، استفاده می‌شود. این تکنیک باستانی و در عین حال مدرن تولید نمک همچنان یکی از ارکان اصلی صنعت جهانی نمک است و سادگی فرآیندهای طبیعی را با مقیاس و کارایی مورد نیاز بازارهای مدرن ترکیب می‌کند. تولید با دیگ‌های روباز از آب‌نمک. یکی از روش‌های سنتی تولید
روباز از آب‌نمک. یکی از روش‌های سنتی تولید نمک در اقلیم‌های معتدل‌تر، استفاده از دیگ‌های روباز است. در تولید با دیگ روباز، آب‌نمک در دیگ‌های بزرگ، کم‌عمق و روباز حرارت داده می‌شود. اولین نمونه‌های این روش به دوران ماقبل تاریخ بازمی‌گردد و دیگ‌ها از نوعی سرامیک به نام بریکتاژ یا سرب ساخته می‌شدند. نمونه‌های بعدی از آهن ساخته شدند. این تغییر همزمان با تغییر سوخت از چوب به زغال‌سنگ برای گرم کردن آب‌نمک بود. آب‌نمک به داخل دیگ‌ها پمپ می‌شد و با حرارت آتش زیر آن، غلیظ می‌شد. با تشکیل بلورهای نمک، آنها را با
آن، غلیظ می‌شد. با تشکیل بلورهای نمک، آنها را با چنگک خارج کرده و آب‌نمک بیشتری اضافه می‌کردند. تولید با دیگ‌های سربسته تحت خلأ. کارگاه‌های نمک با دیگ روباز عملاً با یک سیستم دیگ سربسته جایگزین شده‌اند که در آن محلول آب‌نمک تحت خلأ نسبی تبخیر می‌شود. معادن نمک. در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، استخراج صنعتی و تکنیک‌های جدید حفاری، کشف ذخایر بیشتر و عمیق‌تر را ممکن ساخت و سهم نمک معدنی را در بازار افزایش داد. اگرچه استخراج نمک معدنی به طور کلی گران‌تر از استخراج آن از آب‌نمک از طریق تبخیر خورشیدی آب دریا بود، اما
از آب‌نمک از طریق تبخیر خورشیدی آب دریا بود، اما معرفی این منبع جدید به دلیل اینکه انحصار را شکست، منجر به کاهش قیمت نمک شد. استخراج نمک از آب‌نمک هنوز هم به شدت مرسوم است؛ به عنوان مثال، نمک تبخیری تولید شده توسط شرکت «بریتیش سالت» در میدل‌ویچ، ۵۷٪ از بازار بریتانیا برای نمک مورد استفاده در پخت‌وپز را در اختیار دارد. چاه‌های نمک. نمک از ذخایر زیرزمینی با پمپاژ آب به داخل ذخایر برای حل کردن نمک استخراج می‌شود که منجر به تولید آب‌نمک غلیظ می‌شود. سپس این آب‌نمک به سطح زمین پمپ شده و در آنجا آب تبخیر می‌شود
به سطح زمین پمپ شده و در آنجا آب تبخیر می‌شود و بلورهای نمک خالص باقی می‌ماند. نمک از خاکستر. در تولید سنتی نمک در جزایر ویسایا فیلیپین، نمک از پوست نارگیل، چوب‌های آب‌آورد یا سایر مواد گیاهی که حداقل برای چندین ماه در آب دریا خیسانده شده‌اند، ساخته می‌شود. این مواد به خاکستر تبدیل شده و سپس آب دریا از میان خاکسترها روی یک فیلتر عبور داده می‌شود. آب‌نمک حاصل سپس در ظروف تبخیر می‌شود. گاهی اوقات شیر نارگیل قبل از تبخیر به آب‌نمک اضافه می‌شود. این روش به دلیل رقابت با نمک تجاری ارزان‌قیمت تولید صنعتی، در
رقابت با نمک تجاری ارزان‌قیمت تولید صنعتی، در معرض خطر انقراض است. تنها دو سنت تا به امروز باقی مانده‌اند: آسِن تیبوک و تول‌تول (یا دوک‌دوک). سایر کاربردهای نمک. اولین شرح سیستماتیک انواع مختلف نمک، کاربردهای آن و روش‌های استخراج آن در حدود ۲۷۰۰ سال پیش از میلاد در چین منتشر شد. بقراط همکاران درمانگر خود را تشویق می‌کرد تا از آب‌نمک برای درمان بیماری‌های مختلف با غوطه‌ور کردن بیمارانشان در آب دریا استفاده کنند. یونانیان باستان این کار را ادامه دادند و در سال ۱۷۵۳، نویسنده و پزشک انگلیسی ریچارد راسل کتاب
سال ۱۷۵۳، نویسنده و پزشک انگلیسی ریچارد راسل کتاب "کاربردهای آب دریا" را منتشر کرد که در آن اعلام کرد نمک «یک دفاع رایج در برابر فساد بدن‌های ما» است و «به طور قابل توجهی به همه درمان‌ها کمک می‌کند».
«زندگی پست» ترانه‌ای از خوانندهٔ آمریکایی دت پاپی (که بعدها با نام پاپی شناخته شد) می‌باشد که در ۲۴ ژوئیهٔ سال ۲۰۱۵ از سوی آیلند رکوردز به‌عنوان تنها تک‌آهنگ از نخستین آلبوم چندآهنگهٔ وی تحت عنوان "حمام‌حبابی" (۲۰۱۶) منتشر گردید. موزیک ویدئوی این اثر تاکنون بیش از ۷۰ میلیون بازدید در یوتیوب داشته و به اولیت ترانهٔ پاپی تبدیل شده که توجه گسترده‌ای را جلب کرد. نسخهٔ ریمیکس این ترانه توسط تراویس میلز در ۱۶ اکتبر سال ۲۰۱۵ و ریمیکس دیگری توسط اسلوشی در ۲۹ آوریل سال ۲۰۱۶ منتشر گردید.
آژانس فضایی استرالیا () آژانسی از دولت استرالیا است که مسئول توسعه صنعت هوافضای تجاری استرالیا، هماهنگی فعالیت‌های فضایی داخلی، شناسایی فرصت‌ها و تسهیل تعاملات بین‌المللی شامل ذینفعان استرالیایی است. دفتر مرکزی آن که در فوریه ۲۰۲۰ افتتاح شد، در منطقه چهارده در آدلاید، پایتخت استرالیای جنوبی، واقع شده است. مرکز اکتشافات فضایی استرالیا، که شامل نمایشگاه‌ها و جلسات اطلاع‌رسانی عمومی است، نیز در این مکان قرار دارد.
خرده‌فرهنگ سین یک خرده‌فرهنگ جوانان می‌باشد که اوایل دههٔ ۲۰۰۰ در ایالات متحده و از دل خرده‌فرهنگ ایمو شکل گرفت. این خرده‌فرهنگ از اواسط ۲۰۰۰ تا اوایل دههٔ ۲۰۱۰ در میان نوجوانان محبوب شد. اعضای این خرده‌فرهنگ با نام‌های سین کیدز، ترندیز یا سینسترز شناخته می‌شوند. سبک پوشش سین را شلوار جین تنگ، لباس‌های رنگارنگ، مدل‌مویی صاف، بلند و چتری که پیشانی را می‌پوشاند و رنگش جیغ است، تشکیل می‌دهند. سبک‌های موسیقی مرتبط با خرده‌فرهنگ سین شامل متال‌کور، کرانک‌کور، دث‌کور، موسیقی الکترونیک و پاپ‌پانک هستند.
ایمو که شرکت‌کنندگان آن به نام‌های ایمو کیدز یا ایموها شناخته می‌شوند، یک خرده‌فرهنگ می‌باشد که در دههٔ ۱۹۹۰ در ایالات متحده به‌وجود آمد. این خرده‌فرهنگ حول و حوش موسیقی ایمو ایجاد شد و در صحنهٔ موسیقی اواسط دههٔ ۱۹۹۰ سن دیگو شکل گرفت، شرکت‌کنندگان این خرده‌فرهنگ در آن زمان به دلیل مدل موی صاف و مشکیشان که آن‌ها را از دیگران متمایز می‌ساخت، به‌طور تمسخرآمیز به نام اسپاک راک شناخته می‌شدند، این خرده‌فرهنگ در دههٔ ۲۰۰۰ وارد فرهنگ عامه شد و با شبکه‌های اجتماعی مانند مای‌اسپیس، بازنت و های۵ مرتبط گردید. ایمو در
مای‌اسپیس، بازنت و های۵ مرتبط گردید. ایمو در دوران محبوبیت با واکنش‌های منفی نیز روبه‌رو شد، از حملات خشن به نوجوانان ایمو در مکزیک و عراق گرفته تا طرح قوانینی در روسیه علیه این خرده‌فرهنگ، از آنجا که آن را خطرناک می‌دانستند و معتقد بودند باعث رواج افسردگی، رفتار ضداجتماعی و حتی خودکشی می‌شود. تا سال ۲۰۰۹، این توجه عمومی تا حد زیادی کاهش یافت و خرده‌فرهنگ ایمو عمدتاً به‌صورت زیرزمینی در وبگاه‌هایی نظیر تامبلر و از طریق گروه‌های ایمو ریوایول ادامه یافت.
کاتیج‌کور یک زیبایی‌شناسی اینترنتی و خرده‌فرهنگ می‌باشد که بر سبک زندگی روستایی ایدئال‌سازی‌شده تمرکز دارد. کانون توجهٔ این زیبایی‌شناسی بر معماری سنتی و بومی، پوشاک، طراحی داخلی و صنایع دستی است. کاتیج‌کور که عمدتاً بر پایهٔ فرهنگ بصری و مادی روستاهای اروپا بنا شده، نخستین بار در سال ۲۰۱۸ در تامبلر نام‌گذاری شد و با زیبایی‌شناسی‌های اینترنتی مشابهی همچون گابلین‌کور و آکادمی تاریک ارتباط دارد. کاتیج‌کور به‌عنوان یک خرده‌فرهنگ در میان نسل هزاره و نسل زد در واکنش به فشارهای اقتصادی جوانان شکل گرفت؛ این
در واکنش به فشارهای اقتصادی جوانان شکل گرفت؛ این زیبایی‌شناسی بر پایایی، زراعت‌گرایی و کندزیستی تأکید می‌کند. در انگلیسی بریتانیایی، واژهٔ "cottage" معمولاً به ساختمانی کوچک و دنج اشاره دارد. در دوران فئودالیسم انگلستان، کلبه‌ها محل زندگی دهقانانی بودند که به اربابان زمین‌دار خدمت می‌کردند. این اصطلاح امروزه به انواع خانه‌های کوچک با سبک روستایی یا سنتی اطلاق می‌شود. کلبه‌ها اغلب با خانه باغ‌ها همراه هستند که طراحی ساده و غیررسمی، و آمیزه‌ای از گیاهان زینتی و خوراکی ویژگی بارز آن‌هاست. کلبه‌ها معمولاً با
و خوراکی ویژگی بارز آن‌هاست. کلبه‌ها معمولاً با چشم‌اندازهای غیرشهری پیوند خورده‌اند. زیبایی‌شناسی کلبه‌ها و خانه باغ‌ها می‌تواند هم در خانه‌های روستایی و هم در محیط‌های شهری بازآفرینی شود.
جنگ خرچنگ‌ها (به پرتغالی: Guerra da Lagosta؛ به فرانسوی: Conflit de la langouste) که همچنین به عنوان عملیات خرچنگ نیز شناخته می‌شود، یک مناقشه بر سر نوع شاه میگو موسوم به خرچنگ‌های خاردار بود که از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳ بین برزیل و فرانسه رخ داد. دولت برزیل با این استدلال که خرچنگ‌ها «در امتداد فلات قاره می‌خزند»، از دادن اجازه به کشتی‌های ماهیگیری فرانسوی برای صید خرچنگ‌های خاردار در ۱۰۰ مایلی (۱۶۰ کیلومتری) سواحل شمال شرقی برزیل خودداری کرد. فرانسوی‌ها نیز ادعا می‌کردند که «خرچنگ‌ها شنا می‌کنند» و بنابراین
می‌کردند که «خرچنگ‌ها شنا می‌کنند» و بنابراین می‌توانند توسط هر کشتی ماهیگیری از هر کشوری صید شوند. با اینکه این واقعه تاریخی دیپلماسی اجباری ممکن است مدت‌ها پیش از تدوین کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد حقوق دریاها رخ داده باشد، اما این مناقشه با امضای توافق‌نامه‌ای در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۴ پایان یافت که به ۲۶ کشتی فرانسوی اجازه می‌داد به مدت حداکثر پنج سال به صید بپردازند، به شرطی که مقدار معینی از سود فعالیت‌های ماهیگیری خود در «مناطق مشخص‌شده» را به ماهیگیران برزیلی تحویل دهند.
گابلین‌کور یک زیبایی‌شناسی و خرده‌فرهنگ اینترنتی می‌باشد که از افسانه‌های گابلین‌ها الهام گرفته و بر جشن گرفتن و ستایش زیست‌بوم‌های طبیعی‌ای متمرکز است که معمولاً در هنجارهای رایج کمتر زیبا به‌شمار می‌آیند، مانند خاک، حیوانات و اشیای دست‌دوم.
ویسکو گرلز یا ویسکو کیدز اعضای یک خرده‌فرهنگ یا ترند مد هستند که حدود اواسط تا اواخر سال ۲۰۱۹ در میان نسل زد شکل گرفت. این سبک به نام اپلیکیشن عکاسی وی‌اس‌سی‌او نام‌گذاری شده است. برخی از افراد، ویسکو گرلز را این‌گونه توصیف می‌کنند که «جوری لباس می‌پوشند و رفتار می‌کنند که تقریباً از هم قابل تشخیص نیستند»، با تی‌شرت‌ها، سویشرت‌ها یا ژاکت‌های گشاد، کوله‌پشتی فیالراون کانکن، کش مو، فلاسک آب، کراکس، دست‌بندهای پورا ویدا، دوربین چاپ سریع، کارمکس، نی‌های فلزی، دست‌بند دوستی صندل‌های بیرکنستاک، گردنبندهای صدفی و
دوستی صندل‌های بیرکنستاک، گردنبندهای صدفی و دیگر مد و پوشش‌های ساحلی. محیط‌زیست‌دوستی، به‌ویژه موضوعات مربوط به حفاظت از لاک‌پشت‌های دریایی، نیز بخشی از فرهنگ ویسکو محسوب می‌شود.
مهرنوش ستاری متولد ۱۸ دی ماه سال ۱۳۶۹ در اراک، بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر است. فعالیت‌های هنری • مجموعه تلویزیونی ستایش ۳ • فیلم سینمایی چهل و هفت • نمایش قیاس الدین مع الفارق • نمایش نسبت خونی • نمایش قصه ظهر جمعه • نمایش کبوتری ناگهان • نمایش قضیه • فیلم کوتاه هفته شانزدهم • فیلم کوتاه رام • فیلم کوتاه برنده • فیلم کوتاه داستان های خاورمیانه : پدر • فیلم کوتاه اشک های تلخ شیرین
فروتیگر ارو یک سبک طراحی است که از اواسط دههٔ ۲۰۰۰ تا اوایل دههٔ ۲۰۱۰ رایج بود. این سبک ابتدا در طراحی رابط کاربری شکل گرفت، اما بعدها بر رسانه‌های مختلف دیگر نیز تأثیر گذاشت. این سبک در سال ۲۰۱۷ توسط سوفی شیان از مؤسسه تحقیقات زیبایی‌شناسی مصرف‌کننده نام‌گذاری شد و در سال ۲۰۲۳ دوباره به عنوان یک زیبایی‌شناسی شبکه‌های اجتماعی ظاهر شد و در میان نسل زد به عنوان نمادی از نوستالژی محبوب شد. هنر فروتیگر ارو شامل مضامین خوش‌بینانه‌ای از تکنولوژی در هماهنگی با طبیعت است و معمولاً تصاویر طبیعی، رنگ‌های شاد و عناصر
است و معمولاً تصاویر طبیعی، رنگ‌های شاد و عناصر اسکئومورفیک را در بر می‌گیرد.
آنگوتا (همچنین تحت نام «پدرش»، آنیگوت، یا آگوتا شناخته می‌شود) در اسطوره‌شناسی اینوئیت پدر ایزدبانوی دریا سدنا است. در برخی از اسطوره‌شناسی اینوئیت‌های گرینلند، آنگوتا خدای خالق در نظر گرفته می‌شود و برترین موجودیت در میان اینوئیت به‌شمار می‌رود. در اسطوره‌های دیگر، آنگوتا صرفاً یک موجود فانی است. او در برخی اسطوره‌ها خدای مردگان نیز است. عملکرد. آنگوتا یک راهنمای روان‌ها است که ارواح را از سرزمین زندگان به دنیای مردگان به نام آدلیوون، جایی که دخترش حکومت می‌کند، منتقل می‌کند. سپس آن ارواح میبایست به مدت یک
منتقل می‌کند. سپس آن ارواح میبایست به مدت یک سال کنار او بخوابند و سپس به «Qudlivun» («از ما بالاترها») بروند، جایی که از سعادت ابدی برخوردار خواهند شد. در برخی از نسخه‌های این اسطوره، تنها ارواح نالایق باید در دنیای مردگان نزد آنگوتا بمانند. در این اسطوره‌ها، او مردگان را نیشگون می‌گیرد تا آن‌ها را عذاب دهد.
آموزگاران در ایران به گروهی از کارکنان آموزشی گفته می‌شود که در مقاطع مختلف نظام آموزشی کشور، به‌ویژه در مدارس ابتدایی و متوسطه، مسئولیت آموزش، پرورش و هدایت دانش‌آموزان را بر عهده دارند. وظایف آنان صرفاً به تدریس محدود نمی‌شود، بلکه شامل تربیت اخلاقی، تقویت مهارت‌های فردی و اجتماعی، و آماده‌سازی دانش‌آموزان برای مشارکت فعال در زندگی اجتماعی و فرهنگی است. آموزگاران همواره از ارکان اصلی نظام آموزشی ایران به‌شمار آمده‌اند و نقش مهمی در شکل‌گیری سرمایه انسانی، توسعه فرهنگی و اجتماعی و گسترش سطح سواد و آگاهی
توسعه فرهنگی و اجتماعی و گسترش سطح سواد و آگاهی عمومی داشته‌اند. با وجود تغییرات گسترده در ساختار آموزش طی دوره‌های مختلف تاریخی، جایگاه معلم به‌عنوان «محور آموزش رسمی» همواره پایدار مانده است. از مکتب‌خانه‌های سنتی تا مدارس نوین، آموزگاران نقشی کلیدی در انتقال ارزش‌های فرهنگی، زبان، ادبیات و علوم به نسل‌های تازه ایفا کرده‌اند. در فرهنگ ایرانی نیز منزلت معلم جایگاهی والا دارد و آموزگاری حرفه‌ای مقدس و معنوی دانسته می‌شود؛ چنان‌که در باور عمومی و متون دینی و ادبی از معلم با احترام ویژه‌ای یاد شده و او را
و ادبی از معلم با احترام ویژه‌ای یاد شده و او را «وارث پیامبران» دانسته‌اند. پیشینه تاریخی. تاریخ آموزش و پرورش ایران به لحاظ تلاقی دو جریان تمدنی ایران و اسلام، حائز اهمیت فراوان است، به همین برای روشن سازی ابعاد و زوایای گوناگون آن، به پژوهش‌های بیشتر نیاز دارد. پیامد طبیعی ورود اسلام به ایران تغییر در ساختار کلی باورهای مذهبی، تشکیلات اجتماعی و نظام سیاسی بود که برای قرنها در این سرزمین تداوم داشت. در این بین بررسی علل شکست سریع دولت ساسانی همیشه یکی از موضوعات مورد علاقه مورخان ایرانی بوده است. یکی از
موضوعات مورد علاقه مورخان ایرانی بوده است. یکی از مشهورترین فرضیات در این خصوص، فرضیهٔ مورخان تاریخ آموزش و پرورش است. این پژوهشگران با تأکید بر کارکرد منفی نظام طبقاتی جامعهٔ ایران، یکی از عوامل مؤثر در سقوط دولت ساسانی را عدم دسترسی توده‌ها به آموزش و پرورش بیان می‌کنند. همزمان بسیاری از پژوهشگران ایرانی بر نقش بارز نظام آموزشی در تشکیل تمدن و امپراطوری ایران پیش از اسلام اصرار می‌ورزند. حاصل این دو دیدگاه، ایجاد تعارض در دانشجوی علوم تربیتی برای تعیین واقعیت تاریخی است. ایران باستان. آموزگاری در ایران
تاریخی است. ایران باستان. آموزگاری در ایران سابقه‌ای بسیار دیرینه دارد و ریشه‌های آن به دوران باستان بازمی‌گردد. در دوره هخامنشی (۵۵۰–۳۳۰ پیش از میلاد) و ساسانی (۲۲۴–۶۵۱ میلادی)، آموزش و پرورش بیشتر در اختیار موبدان، دبیران و برخی درباریان قرار داشت و بیشتر مختص طبقات مرفه و نزدیک به قدرت بود. دانش‌آموزان در این دوره با خواندن، نوشتن، حساب و اصول دینی و اخلاقی آشنا می‌شدند و آموزگاران وظیفه داشتند دانش و ارزش‌های فرهنگی و دینی را به نسل‌های جوان منتقل کنند. آموزگاران در کنار نهادهای دینی و حکومتی، نقش مهمی
آموزگاران در کنار نهادهای دینی و حکومتی، نقش مهمی در تربیت مدیران و کارشناسان آینده ایفا می‌کردند و بسیاری از روش‌های آموزشی با اهداف اداری و دینی گره خورده بود. این آموزش‌ها شامل تعلیم اصول آیین زرتشتی، قوانین اجتماعی، مدیریت و حسابداری ساده برای تربیت مدیران آینده بود. سنگ‌نوشته‌ها، کتیبه‌های تاریخی و متون ادبی این دوره نشان می‌دهند که آموزش و پرورش نه تنها برای انتقال دانش عملی بلکه برای شکل‌دهی به هویت فرهنگی و اخلاقی نسل جوان بسیار اهمیت داشته است. آموزگاران به‌عنوان حلقه‌ای کلیدی بین دانش، قدرت و
آموزگاران به‌عنوان حلقه‌ای کلیدی بین دانش، قدرت و جامعه، مسئولیت انتقال دانش و ارزش‌های دینی و اداری را بر عهده داشتند و منزلت اجتماعی قابل توجهی داشتند. در دوره هخامنشی، آموزش رسمی محدود به طبقات خاصی از جامعه بود. بر اساس منابع تاریخی، پسران اشراف تا سنین ۱۶ یا ۱۷ سالگی در دربار شاهنشاهی تربیت می‌شدند و آموزش‌هایی مانند سوارکاری، تیراندازی، سواد، صداقت، استقامت و خودداری را فرا می‌گرفتند. هرودوت در کتاب «تاریخ» خود به این موضوع اشاره کرده است. همچنین، در مدارس خط‌نگاری، خواندن و نوشتن، دستور زبان،
در مدارس خط‌نگاری، خواندن و نوشتن، دستور زبان، ریاضیات و نجوم آموزش داده می‌شد. اطلاعات دقیقی درباره سیستم آموزشی در دوره اشکانی در دسترس نیست. با این حال، می‌توان استنباط کرد که سیستم آموزشی در این دوره مشابه دوره ساسانی بوده است. در دوره ساسانی، آموزش به‌ویژه در میان شاهزادگان، اشراف، روحانیان و دبیران رایج بود. بیشتر کشاورزان بی‌سواد بودند، اما احتمالاً بیشتر بازرگانان شهری حداقل با نوشتن و حساب آشنا بودند. در دوره ساسانی، آموزش رسمی در مدارس ویژه‌ای به نام «دبیرستان» (در زبان پهلوی: «دِیبِرَک» یا
به نام «دبیرستان» (در زبان پهلوی: «دِیبِرَک» یا «دِیبِرَکَ») برگزار می‌شد. در این مدارس، دانش‌آموزان آموزش‌هایی در زمینه‌های مختلف دریافت می‌کردند: در این دوره، آموزش به‌ویژه برای شاهزادگان، اشراف، روحانیان و دبیران رایج بود. بیشتر کشاورزان بی‌سواد بودند، اما احتمالاً بیشتر بازرگانان شهری حداقل با نوشتن و حساب آشنا بودند. دوران اسلامی. پس از ورود اسلام به ایران، مکتب‌خانه‌ها به مهم‌ترین مراکز آموزش تبدیل شدند و نقش کلیدی در سوادآموزی و تربیت نسل‌های جدید ایفا کردند. این نهادهای آموزشی، که در مساجد،
جدید ایفا کردند. این نهادهای آموزشی، که در مساجد، خانه‌های معلمان یا فضاهای عمومی مانند سر گذرها دایر می‌شدند، با هدف آموزش قرآن، خواندن و نوشتن، حساب، اخلاق و اصول دینی فعالیت می‌کردند. آموزگاران این مراکز، که غالباً با عنوان «ملا» یا «معلم مکتب‌خانه» شناخته می‌شدند، مسئولیت آموزش و تربیت کودکان را بر عهده داشتند. در این دوران، بسیاری از دانشمندان بزرگ ایرانی، از جمله ابن‌سینا و فردوسی، تحصیلات ابتدایی خود را در چنین محیط‌هایی گذراندند. ابن‌سینا در آثار خود به اهمیت آموزش و تربیت اشاره کرده و برنامه‌های
به اهمیت آموزش و تربیت اشاره کرده و برنامه‌های آموزشی را شامل آموختن قرآن، تعلیمات دینی، تدریس زبان، تعلیم اشعار متضمن آداب شریف و مکارم اخلاق، ورزش، هنر و پیشه می‌داند. او تأکید دارد که برای رعایت اعتدال، نباید تا چهارده سالگی تمام اوقات کودک صرف تحصیل شود، بلکه باید قسمتی از وقت را صرف ورزش کرد و گاهی نیز کودک را آزاد گذاشت تا به کاری که خود بدان شائق است اشتغال ورزد. آموزگاران در این دوران علاوه بر آموزش، نقش مهمی در انتقال فرهنگ دینی و ارزش‌های اخلاقی داشتند. آنان با استفاده از متون دینی و ادبی، مفاهیم
آنان با استفاده از متون دینی و ادبی، مفاهیم اخلاقی را به دانش‌آموزان منتقل می‌کردند و بدین ترتیب، پایه‌گذار تربیت اخلاقی و فرهنگی نسل‌های آینده بودند. مکتب‌خانه‌ها با وجود سادگی ساختاری، تأثیر عمیقی در فرهنگ و تمدن ایرانی داشتند و بسیاری از آموزه‌های دینی، اخلاقی و فرهنگی از طریق این مراکز به نسل‌های مختلف منتقل شد. این نهادهای آموزشی، با وجود چالش‌های مختلف، همچنان به فعالیت خود ادامه دادند و در شکل‌گیری نظام آموزشی مدرن ایران نقش بسزایی ایفا کردند. در دوره اسلامی، نظام آموزشی در ایران تحولات چشمگیری را
اسلامی، نظام آموزشی در ایران تحولات چشمگیری را تجربه کرد. این تحولات را می‌توان در چندین دوره تاریخی تقسیم‌بندی کرد: در این دوره، آموزش در مساجد، خانه‌های علم و حلقه‌های درسی علمای اسلامی برگزار می‌شد. مفاهیم اولیه دینی، فقه، تفسیر قرآن و حدیث در این محافل تدریس می‌شد. نقش آموزگاران در این دوره بیشتر به تربیت دینی و اخلاقی متمرکز بود. در این دوره، مراکز علمی بزرگی مانند بیت‌الحکمه در بغداد تأسیس شدند. این مراکز به ترجمه و ترویج علوم یونانی، هندی و ایرانی پرداختند. آموزگاران در این دوره علاوه بر تدریس علوم
آموزگاران در این دوره علاوه بر تدریس علوم دینی، به آموزش فلسفه، ریاضیات، پزشکی و نجوم نیز می‌پرداختند. در این دوره، خواجه نظام‌الملک وزیر سلجوقیان، مدارس نظامیه را تأسیس کرد. این مدارس به تربیت علمای دینی و فقهی پرداختند و نقش مهمی در آموزش علوم اسلامی ایفا کرد. در این دوره، مراکز آموزشی شیعه در ایران گسترش یافتند. مدارس جامع و حوزه‌های علمیه در شهرهایی مانند اصفهان و مشهد تأسیس شدند. آموزگاران در این دوره به تدریس فقه، اصول، کلام و تفسیر قرآن می‌پرداختند. دوره قاجار. با آغاز اصلاحات و ورود مظاهر تجدد به
دوره قاجار. با آغاز اصلاحات و ورود مظاهر تجدد به ایران در دوره قاجار، نظام آموزشی کشور دچار دگرگونی‌های اساسی شد. در اواخر سده سیزدهم هجری، حاجی‌میرزا حسن رشدیه، روحانی و معلم تبریزی، نخستین مدارس نوین را در تبریز تأسیس کرد. این مدارس با هدف آموزش عمومی و تربیت نسل‌های جدید، به‌ویژه در زمینه‌های خواندن، نوشتن، حساب، علوم دینی و اخلاق، فعالیت می‌کردند. مدرسه رشدیه در محله ششگلان تبریز، نخستین مدرسه نوین ایران بود که در سال ۱۲۶۷ هجری شمسی (۱۸۸۸ میلادی) تأسیس شد. این مدرسه با استقبال مردم مواجه شد، اما با
شد. این مدرسه با استقبال مردم مواجه شد، اما با مخالفت‌های شدید سنت‌گرایان و علمای محافظه‌کار روبه‌رو گردید. در این دوره، آموزگاران سنتی مکتب‌خانه‌ها که عمدتاً به آموزش قرآن و علوم دینی می‌پرداختند، جای خود را به معلمان مدارس جدید دادند که با روش‌های نوین آموزشی و برنامه‌های درسی مدرن، به تربیت دانش‌آموزان می‌پرداختند. حاجی‌میرزا حسن رشدیه با تأسیس مدارس نوین، نقش مهمی در تحول نظام آموزشی ایران ایفا کرد و زمینه‌ساز شکل‌گیری مدارس جدید در سایر شهرهای کشور شد. او با تأکید بر آموزش عمومی و تربیت اخلاقی،
شد. او با تأکید بر آموزش عمومی و تربیت اخلاقی، به‌عنوان بنیان‌گذار مدارس نوین در ایران شناخته می‌شود. دوره پهلوی. پیش از روی کار آمدن رضاشاه، سوادآموزی در ایران در مکتب‌خانه ها، مسجدها یا در خانه‌های شخصی انجام می‌شد. آموزگاران نیز ملا و ملاباجی بودند و خود اینها نیز تنها سواد خواندن و نوشتن داشته‌اند. در تهران و شهرهای بزرگ نیز، آموزشگاه‌های حرفه‌ای انگشت‌شمار بودند و آموزش‌های ارائه شده نیز در موضوعات محدودی بودند. با روی کار آمدن پهلوی و تلاش برای مدرن‌سازی کشور، آموزش عمومی توسعه یافت. مدارس ابتدایی و
کشور، آموزش عمومی توسعه یافت. مدارس ابتدایی و متوسطه در سراسر کشور گسترش پیدا کرد و نهادهایی مانند دارالمعلمین و دانش‌سرای عالی برای تربیت معلمان تأسیس شدند. در این دوره آموزگاران بیش از پیش به‌عنوان یک قشر اجتماعی شناخته شدند و دولت تلاش کرد آنان را تحت نظام آموزشی واحد سامان دهد. با آغاز پادشاهی رضاشاه، مکتب‌خانه‌ها همگی بسته شدند و برای نخستین‌بار، مدرسه‌های منظم و رایگان زیادی در سراسر ایران، پدیدار شد. سیستم آموزشی این آموزشگاه‌های نوین، بر پایهٔ کشورهای اروپایی بود و دارای کتاب‌های درسی بودند. نخستین
اروپایی بود و دارای کتاب‌های درسی بودند. نخستین دانشگاه‌ها و دانش‌سراهای مدرن ایرانی پدیدار شدند و ساختمان‌های تازه‌ای چون دانشسرای عالی، هنرستان‌های فنی و حرفه‌ای، هنرستان‌های صنعتی و دانشگاه تهران در شهرها پدید آمدند. مربیان و استادهای خارجی جهت بهبود سطح دانش استخدام شدند و دانشجویانی هم به خارج از کشور اعزام شدند. کم‌کم شمار ایرانیان باسواد، گسترش یافت و این تنها به شهرها محدود نمی‌شد. در بیشتر دهات‌ها نیز دبستان دایر شد و سازمان‌های پیشاهنگی، تربیت بدنی و ورزشی ایرانی پدیدار شدند. در رشته‌های فرهنگی و
و ورزشی ایرانی پدیدار شدند. در رشته‌های فرهنگی و هنری همچون موسیقی، مجسمه‌سازی، تئاتر، نقاشی و غیره، هنرستان‌هایی بنیان‌گذاری شدند. کتابخانه‌هایی نیز در کشور گشایش یافت و برای حفظ آثار باستانی ایران، اقدام به جمع‌آوری عتیقه‌ها و تأسیس موزه‌ها (همچون موزه ایران باستان) شد. در دوران پهلوی، آموزش و پرورش نوین برای پسران و دختران در ایران، پایه‌گذاری شد و بعداً توسط جمهوری اسلامی، دنبال شد. سیستمی که تغییراتی کرد اما امکانات دوران پهلوی را نیز نگه داشت. بر اساس قانون اساسی ایران، آموزش و پرورش برای همهٔ کودکان
قانون اساسی ایران، آموزش و پرورش برای همهٔ کودکان و نوجوانان ایرانی تا دورهٔ متوسطه رایگان است و دولت وظیفه دارد امکان تحصیل را برای همگان از طریق وزارت آموزش و پرورش فراهم‌سازد. نظام آموزشی ایران دارای دورهٔ ابتدایی، دوره راهنمایی، دوره متوسطه و دورهٔ پیش دانشگاهی بود. در سال‌های پایانی دهه هشتاد نظام آموزشی به ۳-۳-۳-۳ تغییر کرد. این نظام به‌طور کلی به دو دوره ۶ ساله ابتدایی و متوسطه تغییر کرد. پس از انقلاب ۱۳۵۷. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، نظام آموزشی دچار تغییرات ساختاری شد. مراکز تربیت معلم و دانشگاه
تغییرات ساختاری شد. مراکز تربیت معلم و دانشگاه فرهنگیان به‌عنوان مهم‌ترین نهادهای تربیت آموزگار فعالیت خود را گسترش دادند. آموزگاران در این دوره علاوه بر وظایف آموزشی، نقش پررنگ‌تری در انتقال ارزش‌های دینی و فرهنگی ایفا کردند. در عین حال، افزایش جمعیت دانش‌آموزان، کمبود آموزگار و مسائل معیشتی باعث شد چالش‌های جدیدی در حرفه معلمی پدید آید. در دهه 60 پس از انقلاب اسلامی، آموزش در ایران با هدف تطبیق با اصول اسلامی دگرگون شد. کتاب‌های درسی بازنگری شدند و محتوای آن‌ها با تأکید بر ارزش‌های اسلامی، تاریخ ایران و
آن‌ها با تأکید بر ارزش‌های اسلامی، تاریخ ایران و آموزه‌های دینی تغییر یافت. همچنین، مدارس به تفکیک جنسیتی تبدیل شدند و حضور معلمان زن در مدارس دخترانه و معلمان مرد در مدارس پسرانه الزامی شد. در دهه های 70 و 80، برنامه‌هایی برای کاهش نرخ بی‌سوادی و افزایش پوشش تحصیلی در مناطق روستایی و محروم اجرا شد. برنامه سوادآموزی برای بزرگسالان و توسعه مدارس شبانه‌روزی در مناطق دورافتاده از جمله این اقدامات بودند. در دهه 90، ساختار آموزشی ایران به ۱۲ سال تحصیلی تقسیم شد که شامل: در دوره متوسطه دوم، دانش‌آموزان می‌توانند