payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آنها را بر عهده داشت. حتی این دیوان هم از تعارضات دور نماند و درگیری و تنش در میان آن به وجود آمد و معضلات درونی حتی به سپاه آل بویه هم نفوذ کرد. از جمله دلایلی که شدت اعتراض سربازان را افزایش می‌داد، کمبودهای مالی و پرداخت نکردن حقوق سربازان بود. در زمان عمیدالجیوش، او برای حل این مشکل «دیوان اشراف» را بنیان گذاشت. رقابت فرماندهان در سلسله مراتب مختلف هم از جمله دیگر دلایل بود. با به وجود آمدن این تعارض‌ها کارکرد سپاه تضعیف شد و به اندازه ای رسید که توانایی رویارویی با دشمنان داخلی را هم نداشت. دیوان
رویارویی با دشمنان داخلی را هم نداشت. دیوان خراج. این دیوان که نام دیگر آن «دیوان استیفا» بود و توسط شخصی به نام مستوفی اداره می‌شد. این دیوان وظیفه داشت گزارش کارمندان را ثبت کند. همچنین وظیفه داشت خراج، قرض‌ها و وام‌ها را حساب کرده و مقدار آن را مکتوب کند. رسیدگی به اوضاع خزانه و هرچیزی که به آن وارد یا خارج می‌شد را باید حساب می‌کرد. جمع‌آوری مالیات نیز از جمله وظایف او بود. از تفاوت‌های دیوان خراج در زمان خلفای عباسی و آل بویه در این بود که عباسیان دیوان خراج را به چند مرکز تقسیم کردند و هر مرکز امور
خراج را به چند مرکز تقسیم کردند و هر مرکز امور مربوط به خود را به‌طور مستقل انجام می‌داد اما در زمان آل بویه چون بعضی از دیوان‌ها از حکمرانی مرکزی دور بودند هیچ خراجی به خزانه مرکزی پرداخت نمی‌کردند و صوری فقط به حکومت متصل بودند. وزیران آل بویه تلاش زیادی برای برپایی دوباره این دیوان کردند. در اواخر دوره آل بویه، با دادن زمین به نظامیان، دیوان‌ها ضعیف تر از قبل شدند که بیشترین آسیب به دیوان خراج وارد شد. دیوان سواد. دیوان سواد، قسمتی از دیوان خراج بود که مسئولیت رسیدگی به کارهای اداری و مالیاتی روستاهای
مسئولیت رسیدگی به کارهای اداری و مالیاتی روستاهای میان فرات و دجله بود. این دیوان بسیار مهم بود و نقش مهمی در اقتصاد آل بویه بازی می‌کرد به همین علت بیشتر کارگزاران برای به‌دست آوردن این دیوان با همدیگر رقابت می‌کردند.
به مطالعه پزشکی سنتی ژاپنی گفته می‌شود که از قرن هفتم آغاز شد. طب سنتی ژاپنی از بیشتر روش‌های چینی از جمله طب سوزنی، فتیله‌گذاری، گیاه‌شناسی سنتی چینی و غذادرمانی سنتی استفاده می‌کند.
میرکو بالداچی (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل سان مارینو است. او با کسب رتبه هفتم در رالی استرالیا ۲۰۰۶، دو امتیاز در مسابقات رالی قهرمانی جهان را به دست آورد.
رابرت باربل (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل جمهوری ایرلند است. او در فصل ۲۰۱۳ در کلاس رالی قهرمانی جهان۲ مسابقه داده است. او همچنین در مسابقات رالی بین قاره‌ای و مسابقات رالی قهرمانی اروپا شرکت کرده است.
زاده‌شده برای راندن () سومین آلبوم استودیویی بروس اسپرینگستین، خواننده-ترانه‌سرای آمریکایی، است که در ۲۵ اوت ۱۹۷۵ توسط کلمبیا رکوردز منتشر شد. تهیه‌کنندگی این آلبوم بر عهدهٔ اسپرینگستین با مدیرش مایک اپل و تهیه‌کننده جاون لانداو بود و ضبط آن در نیویورک انجام شد. این آلبوم نشان‌دهندهٔ کوشش اسپرینگستین برای ورود به جریان اصلی در پی شکست‌های تجاری دو آلبوم نخستش بود. اسپرینگستین به دنبال تقلید از ساختار دیوار صوتیِ فیل اسپکتور بود که منجر به جلسات طولانی‌مدت با گروه ئی استریت بند از ژانویه ۱۹۷۴ تا ژوئیه ۱۹۷۵
گروه ئی استریت بند از ژانویه ۱۹۷۴ تا ژوئیه ۱۹۷۵ شد. فقط شش ماه صرف کار روی قطعهٔ هم‌عنوان آلبوم شد. این آلبوم شامل سبک‌های موسیقی متنوعی از جمله راک اند رول، پاپ راک، آراندبی و فولک راک است. اشعار شخصیت‌محورِ آن، توصیف‌کنندهٔ کسانی است که احساس می‌کنند در دام افتاده‌اند و در مورد فرار به زندگی بهتر خیال‌پردازی می‌کنند. این موضوعات در آلبوم از طریق تصاویر غنایی عاشقانه از بزرگراه‌ها و سفر به تصویر کشیده شده است. اسپرینگستین تصور می‌کرد که این ترانه‌ها در یک روز و شب طولانی در تابستان در حال وقوع هستند.
یک روز و شب طولانی در تابستان در حال وقوع هستند. موضوع این ترانه‌ها همچنین نسبت به کارهای قبلی او کمتر به منطقه نیوجرسی وابسته است. طرح جلد آلبوم که در آن اسپرینگستین بر شانهٔ کلارنس کلمونس، ساکسیفونیست گروه ئی استریت بند تکیه داده است، نمادین تلقی می‌شود و از سوی موسیقی‌دانان مختلف و نیز در رسانه‌های دیگر تقلید شده است. "زاده‌شده برای راندن" با یک کمپین تبلیغاتی پرهزینه پشتیبانی شد و به موفقیت تجاری تبدیل گردید و به رتبهٔ سوم جدول "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده و به میان ده عنوان برتر در سه جدول دیگر رسید. دو
و به میان ده عنوان برتر در سه جدول دیگر رسید. دو تک‌آهنگ به نام‌های «زاده‌شده برای راندن» و «Tenth Avenue Freeze-Out» برای آلبوم منتشر شدند که «زاده‌شده برای راندن» به قطعهٔ محبوبی برای رادیو و اجرای زنده تبدیل شد. انتشار آلبوم، عمومیت گسترده‌ای را به همراه داشت که منجر به واکنش شدید منتقدان شد. منتقدان در مورد مطلوبیت توجه تازه‌ای که به اسپرینگستین شده بود ابراز تردید کردند. پس از انتشار آلبوم، اسپرینگستین درگیر مسائل حقوقی با مایک اپل شد و به مدت دو سال در ایالات متحده و اروپا تور کنسرتی برگزار کرد.
در ایالات متحده و اروپا تور کنسرتی برگزار کرد. "زاده‌شده برای راندن" بلافاصله از انتشار نقدهای بسیار مثبتی دریافت کرد. منتقدان داستان‌سرایی و موسیقی را تحسین کردند، اگرچه برخی تولید آن را بیش از حد معمول و افراطی می‌دانستند. "زاده‌شده برای راندن" آلبومی بود که اسپرینگستین را موفقیت چشمگیر رساند. موفقیت آن به در نظر گرفتن آرمان‌های نسلی جوانان آمریکایی در طول یک دهه آشفتگی سیاسی، جنگ و مسائل طبقه کارگر نسبت داده شده است. در طول دهه‌های بعد، این آلبوم به‌طور گسترده به‌عنوان شاهکار و یکی از بهترین آثار
گسترده به‌عنوان شاهکار و یکی از بهترین آثار اسپرینگستین شناخته شد. این آلبوم در فهرست‌های گوناگونی از بهترین آلبوم‌های تمامی دوره‌ها ظاهر شده است و در سال ۲۰۰۳ از سوی کتابخانه کنگره به دلیل اهمیتی که از دید فرهنگی، تاریخی یا زیبایی‌شناختی داشت، در فهرست ملی ضبط اصوات ثبت شد. نسخهٔ گسترده‌ای از "زاده‌شده برای راندن" در سال ۲۰۰۵ به مناسبت سی‌امین سالگرد پخش خود مجدداً منتشر شد که شامل یک فیلم کنسرتی و یک مستند با توضیح جزئیات ساخت آلبوم بود.
دانشگاه هوافضای امارات (به انگلیسی: Emirates Aviation University) دانشگاهی واقع در کشور امارات متحده عربی، شهر دبی است. این دانشگاه متعلق به گروه شرکت هواپیمایی امارات است. دانشگاه هوافضای امارات رشته های مهندسی هوانوردی، مدیریت هوانوردی، مهندسی تعمیر و نگهداری هواپیما، مدیریت بازرگانی، مطالعات ایمنی و ایمنی هوانوردی را ارائه می دهد.
میرزا مهدی‌خان بدیع‌الحکما (درگذشتهٔ ۱۲ آبان ۱۳۳۷ ه‍.خ در همدان) پزشک ایرانی بود. زندگینامه. بدیع‌الحکما تبار یهودی داشت. بدیع‌الحکما یک برادر به نام میرزا یعقوب‌خان داشت. وی در همدان می‌زیست و دورهٔ تخصص پزشکی داخلی را در بیمارستان آمریکایی همدان گذراند. از سال ۱۲۹۵ تا ۱۲۹۸ ه‍.خ وی رئیس «صحیّه» (بهداری) نظمیهٔ همدان بود. سپس مسؤول شد که یک بیمارستان دولتی در همدان بسازد که تا مدتی خودش رئیس آن بود. در سال ۱۳۱۸ ه‍.ق به عنوان پزشک به وزارت راه منتقل شد و تا سال ۱۳۳۷ که درگذشت، مطبش در خیابان بین‌النهرین
تا سال ۱۳۳۷ که درگذشت، مطبش در خیابان بین‌النهرین همدان دایر بود. بدیع‌الحکما پیگیری برقراری آب لوله‌کشی در همدان بود. بدیع‌الحکما در سال ۱۳۳۷ بیمار شد و بستگانش وی را به تهران بردند اما مداوا بی‌ثمر بود و ۱۲ آبان همان سال درگذشت. علی رغم میل خودش که می‌خواست در همدان دفن شود، وی را در مسگرآباد تهران به خاک سپردند. رابطه با عارف قزوینی. عارف قزوینی و بدیع‌الحکما با هم رابطهٔ دوستی داشتند. زمانی که عارف از راه بروجرد به همدان آمد و بیمار هم بود، مدتی را نزد بدیع‌الحکما سپری کرد. بدیع‌الحکما در نزدیکی دره
بدیع‌الحکما سپری کرد. بدیع‌الحکما در نزدیکی دره مرادبیگ باغی داشت با وسعت حدود ۶۰٬۰۰۰ متر که در آن بنایی به سبک قاجاری ساخته بود. وی برای عارف قزوینی هم در همین باغ مکانی تهیه کرده بود، و بعداً هم در نزدیکی خانه و مطب خودش در خیابان بین‌النهرین، خانه‌ای برای عارف اجاره کرد. زندگی شخصی. بدیع‌الحکما چند فرزند داشت. بزرگترین فرزندش و تنها دخترش، مریم بدیع، اوایل انقلاب اسلامی ایران از ایران رفت و ساکن پاریس شد. همسر وی فرج‌الله ارفع نام داشت که در همدان دندانپزشک بود و حوالی سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۶۹ در پاریس درگذشت.
بود و حوالی سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۶۹ در پاریس درگذشت. این دو فرزندی به نام فرخ داشتند که مهندس عمران بود و رشتهٔ تاریخ نیز خوانده بود و ساکن لندن بود. چهار فرزند دیگر بدیع‌الحکما همگی پسر بودند. منصور بدیع پزشک سفارت ایران در پاریس بود و فرزندی به نام بهزاد داشت که در دانشگاه لوزان تدریس می‌کرد. ناصر بدیع معاون وزارت آبادانی و مسکن بود و در تهران زندگی می‌کرد و دو فرزند داشت: فرهاد که در دانشگاه امام صادق تحصیل کرد، و کامبیز که در رشتهٔ الکترونیک در ژاپن تحصیل کرد. محمود بدیع عضو سازمان برنامه و بودجه کشور بود و
محمود بدیع عضو سازمان برنامه و بودجه کشور بود و در تهران درگذشت و دو فرزند داشت، یکی بهرام که کارشناس پتروشیمی بود و یکی بهروز که کاردانی اقتصاد داشت، و هر دو ساکن امریکا بودند. امیرمهدی بدیع (۱۲۹۴ تا ۱۳۷۳) تاریخ‌شناس، نویسنده و پژوهشگر بود که از نوجوانی برای تحصیل به پاریس رفت و سپس به زوریخ رفت و تا پایان عمرش در سوئیس زندگی کرد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41004705&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-01-27T19:02:23Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt; به درخواست از به &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41081880&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; جزیره گولانگ‌یو ()، گولانگ یا کولانگسو جزیره‌ای مخصوص عابران پیاده است که در نزدیکی ساحل شیامن، استان فوجیان در
است که در نزدیکی ساحل شیامن، استان فوجیان در جنوب شرقی چین واقع شده است. این جزیره که یک میراث جهانی محسوب می‌شود، مساحتی حدود دارد و با یک سفر ۸ دقیقه‌ای با کشتی از مرکز شهر شیامن قابل دسترسی است. با اینکه تنها حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر در این جزیره زندگی می‌کنند، گولانگ‌یو یکی از مقاصد اصلی گردشگری داخلی چین است که سالانه بیش از ۱۰ میلیون بازدیدکننده جذب می‌کند و به یکی از پربازدیدترین جاذبه‌های گردشگری چین تبدیل شده است. در این جزیره نه تنها خودروها، بلکه دوچرخه‌ها نیز ممنوع هستند. تنها وسایل نقلیه مجاز شامل
نیز ممنوع هستند. تنها وسایل نقلیه مجاز شامل خودروهای کوچک برقی و وسایل نقلیه خدماتی دولتی برقی می‌شوند. بازدیدکنندگان می‌توانند با کشتی از پایانه کشتی شیامن به گولانگ‌یو برسند. ساکنان محلی می‌توانند از کشتی کوتاه‌تری که ۵ دقیقه طول می‌کشد و به پایانه کشتی "لون دو" رفت و آمد می‌کند، استفاده کنند. در طول روز (هر ۲۰ دقیقه، از ساعت ۷:۱۰ صبح تا ۵:۳۰ عصر در زمستان و بهار / از ساعت ۷:۱۰ صبح تا ۶:۳۰ عصر در تابستان و پاییز)، گردشگران و افراد غیرمحلی با یک سفر ۲۰ دقیقه‌ای از پایانه بین‌المللی کشتی دونگدو به
۲۰ دقیقه‌ای از پایانه بین‌المللی کشتی دونگدو به پایانه‌های "سان چیوتیان" یا "نی چواو" در شهر کولانگسو می‌روند. بلیط این کشتی ۳۵ یوان چین هزینه دارد. پس از ساعت ۶ عصر، یک کشتی راحت‌تر از پایانه "لون دو ۲" به پایانه "سان چیوتیان" در شهر کولانگسو حرکت می‌کند. این سرویس تمام شب فعال است و همچنین ۳۵ یوان چین هزینه دارد. جزیره گولانگ‌یو به دلیل سواحل، مسیرهای پرپیچ و خم و معماری غنی خود شهرت دارد. این جزیره در فهرست نقاط دیدنی ملی چین قرار دارد و توسط اداره ملی گردشگری چین (CNTA) به عنوان یک گردشگری در چین
ملی گردشگری چین (CNTA) به عنوان یک گردشگری در چین طبقه‌بندی شده است. این جزیره در صدر فهرست ده منطقه دیدنی برتر استان قرار دارد. جزیره گولانگ‌یو مساحتی معادل ۱٫۹۱ کیلومتر مربع (۰٫۷۴ مایل مربع) دارد و جمعیت خانواری آن ۱۵٬۳۷۳ نفر است. از نظر اداری، این جزیره ناحیه فرعی گولانگ‌یو را تشکیل می‌دهد که بخشی از سیمینگ در شهر شیامن است.
تراس‌های برنج هانی هونگ‌هه () سیستم کشاورزی برنج مردم هانی است که در شهرستان یوانیانگ، ولایت خودمختار هونگهه هانی و یی، استان یون‌نان، چین واقع شده است. تاریخچه این تراس‌ها به حدود ۱۲۰۰ سال پیش برمی‌گردد. این سیستم کشاورزی در مساحتی به وسعت ۱ میلیون اکر در چهار شهرستان: یوانیانگ، هونگ‌هه، جین‌پین و لوچون گسترش یافته است، هرچند که هسته اصلی تراس‌ها در شهرستان یوانیانگ قرار دارد. در سال ۲۰۱۳، ۱۶٬۶۰۳ هکتار از تراس‌های برنج هانی هونگ‌هه به عنوان میراث جهانی ثبت شد، به دلیل ساختار مقاوم و برجسته آن، سیستم
ثبت شد، به دلیل ساختار مقاوم و برجسته آن، سیستم اجتماعی-اکولوژیکی منحصر به فرد و اهمیتش برای مردم هانی. توصیف. تراس‌های برنج هانی هونگ‌هه در ساحل جنوبی رود سرخ (آسیا)، در پایین دامنه‌های کوه‌های آیلائو در جنوب استان یون‌نان واقع شده است. زمین‌های کوهستانی سخت و بارش بالای سالانه باعث ایجاد یک سیستم پیچیده تراس برای کشت برنج شده است، به طوری که در برخی مناطق بیش از ۳۰۰۰ تراس بین حاشیه جنگل و کف دره وجود دارد. کانال‌های آبیاری و مخازن آب مصنوعی ساخته شده از سنگ ماسه، آب را در سراسر این سرزمین توزیع می‌کنند.
ماسه، آب را در سراسر این سرزمین توزیع می‌کنند. این سیستم بیش از ۱۳۰۰ سال است که توسط مردم هانی نگهداری و بهره‌برداری می‌شود. کشت برنج بخش مهمی از فرهنگ، دین، تقویم و سیستم سیاسی مردم هانی است. تراس‌ها از یک ساختار عمودی متمایز پیروی می‌کنند که این امکان را فراهم کرده است تا منظر طبیعی برای مدت طولانی حفظ شود و شامل جنگل‌ها، روستاها، تراس‌ها و تأمین آب باشد. در بالای کوه‌ها (بالاتر از ۲۰۰۰ متر ارتفاع)، جنگل‌ها حفظ شده‌اند تا به عنوان مکانی برای جمع‌آوری بارش‌ها عمل کرده و زمین‌ها و تراس‌های زیرین را «شارژ»
عمل کرده و زمین‌ها و تراس‌های زیرین را «شارژ» کنند. یک سیستم پیچیده از کانال‌ها و جوی‌ها آب را به تراس‌های پایین هدایت می‌کند. روستاهای این منطقه معمولاً درست زیر جنگل‌ها ساخته شده‌اند، بین ۱۴۰۰ و ۲۰۰۰ متر ارتفاع. در سایت میراث جهانی، ۸۲ روستا، که هرکدام شامل ۵۰ تا ۱۰۰ خانوار هستند، محافظت می‌شوند. ساختمان‌ها معمولاً از گل و سنگ ساخته می‌شوند. هر خانواده یکی یا دو قطعه تراس در پایین را کشاورزی می‌کند، معمولاً برنج قرمز کشت کرده و گاو پرورش می‌دهند.
کوه فانجینگ () (به چینی: 梵净山) یا فانجینگ شان، که در شهرستان تانگرن، استان گوئیژو واقع شده است، بلندترین قله از رشته‌کوه‌های وولینگ در جنوب‌شرقی چین است، با ارتفاعی معادل ۲٬۵۷۰ متر. منطقه حفاظت‌شده طبیعی کوه فانجینگ در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد و در سال ۱۹۸۶ به عنوان ذخیره‌گاه زیست‌کره یونسکو معرفی گردید. کوه فانجینگ یک کوه مقدس در بوداگرایی چینی است و به عنوان بودیماندای بودای میتریا (بودای آینده) شناخته می‌شود. این کوه در سال ۲۰۱۸ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. نام. نام کوه «فانجینگ» کوتاه‌شدهٔ عبارت «فنتیان
نام. نام کوه «فانجینگ» کوتاه‌شدهٔ عبارت «فنتیان جینگتو» (به چینی: 梵天净土) است، که به معنای «سرزمین پاک برهما» می‌باشد. «فنتیان» نام چینی برهما، پادشاه آسمانی در مذهب بودا است و «جینگتو» به معنای «سرزمین پاک» است که تمرکز اصلی بوداگرایی پاک‌بوم می‌باشد. موقعیت و محیط زیست. کوه فانجینگ در تانگرن، استان گوئیژو در جنوب‌شرقی چین واقع شده است و بلندترین قله در رشته‌کوه‌های وولینگ می‌باشد. ارتفاع این کوه از ۴۸۰ متر تا ۲٬۵۷۰ متر از سطح دریا متغیر است. منطقه حفاظت‌شده طبیعی کوه فانجینگ در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد و در سال
طبیعی کوه فانجینگ در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد و در سال ۱۹۸۶ به عنوان برنامه انسان و زیست‌کره یونسکو معرفی گردید. این منطقه مساحتی به وسعت ۵۶۷ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد و به عنوان منطقه‌ای برای حفاظت از گیاهان بومی منطقه آلپ ساب‌تروپیک شرق چین محسوب می‌شود. این کوه در ژوئیه ۲۰۱۸ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. ایزوله بودن نسبی کوه فانجینگ باعث حفظ تنوع زیستی بالا در آن شده است. گونه‌های بومی همچون میمون دماغ‌سربالای خاکستری (Rhinopithecus brelichi) و سدر کوه فانجینگ (Abies fanjingshanensis) تنها در منطقه‌ای
فانجینگ (Abies fanjingshanensis) تنها در منطقه‌ای کوچک که مرکز آن کوه فانجینگ است یافت می‌شوند. چندین گونه در حال انقراض، از جمله سمندر غول‌پیکر چینی، آهوی ختن و قرقاول ریوز نیز در کوه فانجینگ یافت می‌شوند. این منطقه همچنین خانه بزرگ‌ترین و پیوسته‌ترین جنگل بید باستانی ساب‌تروپیکال است.
هوه‌زیل () کککسیلی (به زبان مغولی به معنای "رشته‌کوه آبی" و همچنین آقنگانگ‌گای به معنای "ارباب ده هزار کوه")، منطقه‌ای ایزوله در شمال‌شرقی فلات تبت است. در تاریخ ۷ ژوئیه ۲۰۱۷، هوه‌زیل در استان چینگهای به عنوان یکی از میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید و به عنوان "بزرگترین و بلندترین فلات در جهان" شناخته شد. جغرافیا. این منطقه مساحتی به اندازه ۸۳٬۰۰۰ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد و ارتفاع متوسط آن ۴٬۸۰۰ متر از سطح دریا است. این منطقه در جهت شرق–غرب بین رشته‌کوه‌های تانگولا و کونلون واقع شده و در مرزهای استان
تانگولا و کونلون واقع شده و در مرزهای استان خودمختار تبت در جنوب‌غربی چین، استان چینگهای در شمال‌غربی چین و سین‌کیانگ چین قرار دارد. بخش جنوب‌شرقی هوه‌زیل که توسط رود چومار (به چینی: 楚瑪爾河) آب‌رسانی می‌شود، یکی از منابع اصلی سرآب رود یانگ‌تسه است. بقیه منطقه حوضه بسته‌ای است که به دریاچه‌های ایزوله مختلفی تخلیه می‌شود؛ این منطقه گاهی توسط هیدرولوژیست‌ها به عنوان «منطقه دریاچه‌ای هوه‌زیل» توصیف می‌شود. ۴۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع از منطقه هوه‌زیل، با ارتفاع متوسط ۴٬۶۰۰ متر، در سال ۱۹۹۵ به عنوان ذخیره‌گاه طبیعی ملی
متر، در سال ۱۹۹۵ به عنوان ذخیره‌گاه طبیعی ملی معرفی شد. سایت میراث جهانی یونسکو شامل نیمه غربی شهرستان ژیدوی و بخش غربی شهرستان چومارلب در چینگهای می‌باشد. بکادابان فنک به عنوان بخشی از هوه‌زیل در نظر گرفته می‌شود. زمین‌شناسی. هوه‌زیل یک منطقه آتشفشانی است. میدان آتشفشانی تبت شمالی اطراف این منطقه شامل چندین آتشفشان از دوره پسامدرن است. چندین آتشفشان از نوع هاوایی در این منطقه موجود است. منطقه بامائوچیونگ‌زونگ مساحتی معادل ۳۰۰ کیلومتر مربع دارد و شامل یک ساختار کاملاً حفظ‌شده در شمال‌شرقی قله است که جریان
کاملاً حفظ‌شده در شمال‌شرقی قله است که جریان لوا که رسوبات دریاچه‌های کواترنری را پوشش می‌دهد، در آن دیده می‌شود. منطقه بامائوچیونگ‌زونگ شامل سنگ‌های فونولیت و فویدید است. منطقه یونگ‌بوهو شامل پنج منفذ آتشفشانی از نوع داسیت، تراکی‌آندزیت و آندزیت است. منطقه چیانگ‌باقیان مساحتی وسیع در امتداد مرز جنوبی رشته‌کوه کونلون را پوشش می‌دهد. یک مخروط در کالدرا کککسیلی که زمانی در سال ۱۹۷۳ به‌طور ماهواره‌ای فعال دیده می‌شد، اکنون تصور می‌شود که از نظر تاریخی غیرفعال بوده است.Synonyms &amp; Subfeatures حیات وحش. با
بوده است.Synonyms &amp; Subfeatures حیات وحش. با وجود شرایط سخت اقلیمی، هوه‌زیل خانه بیش از ۲۳۰ گونه از حیوانات وحشی است که ۲۰ مورد از آن‌ها تحت حفاظت دولت چین قرار دارند، از جمله غژگاو وحشی، گور تبتی، گوزن لب‌سفید، خرس قهوه‌ای و کل تبتی یا «چیرُو» که در خطر انقراض است. خرگوش‌موش‌های فلات تبت، که جوندگان کوچکی هستند و در زمین‌های زیرزمینی زندگی می‌کنند، غذای اصلی خرس‌های قهوه‌ای این منطقه هستند؛ این خرس‌ها همچنین از یاک‌ها و آنتیلوپ‌ها تغذیه می‌کنند. این منطقه که پیش‌تر کمتر شناخته شده بود، به‌ویژه با توجه
که پیش‌تر کمتر شناخته شده بود، به‌ویژه با توجه به کل تبتی و فیلم «کککسیلی: گشت کوهستانی» که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، به محبوبیت رسید. دریاچه ژوآنای (به چینی: 卓乃湖) در هوه‌زیل به عنوان مکانی برای تجمع آنتیلوپ‌های تبتی شناخته می‌شود. حمل و نقل. خط راه‌آهن چینگهای–تبت و جاده ملی ۱۰۹ چین در امتداد مرز شرقی این منطقه حفاظت‌شده قرار دارند. همچنین، تونل فنگ‌هواشان که در حال حاضر بلندترین تونل راه‌آهن دنیا است (طول ۱۳۳۸ متر، با ورودی‌هایی در ارتفاع ۴۹۰۵ متر از سطح دریا) در این منطقه ساخته شده است.
هنر صخره‌ای کوه‌های هواشان زووجیانگ () () یک مجموعه وسیع از هنرهای سنگ‌نگاری تاریخی است که بر روی سطوح صخره‌ای آهکی در گوانگشی، جنوب چین نقاشی شده‌اند. این نقاشی‌ها در ساحل غربی رودخانه مینگ () که یک رودخانه فرعی از رودخانه زووجیانگ است، قرار دارند. این منطقه از نقاشی‌ها بخشی از ذخیره‌گاه طبیعی نونگانگ است و به شهرستان نینگمینگ تعلق دارد. در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۶، منظر فرهنگی هنر صخره‌ای کوه‌های هواشان زووجیانگ به عنوان ۴۹امین میراث جهانی یونسکو در چین ثبت شد. مساحت اصلی نقاشی‌ها در طول صخره‌ها حدود عرض و حدود
اصلی نقاشی‌ها در طول صخره‌ها حدود عرض و حدود ارتفاع دارد و یکی از بزرگ‌ترین نقاشی‌های صخره‌ای در چین به حساب می‌آید. این نقاشی‌ها در ارتفاعات بین تا از سطح آب رودخانه قرار دارند. منطقه اصلی حاوی حدود ۱۹۰۰ تصویر قابل‌شمردنی است که در حدود ۱۱۰ گروه مرتب شده‌اند. نقاشی‌ها به رنگ قرمز هستند و با استفاده از ترکیبی از اخرایی (هماتیت), چسب حیوانی و خون کشیده شده‌اند. آنها تصاویر انسان‌ها و حیوانات را همراه با درام‌های برنزی، چاقوها، شمشیرها، زنگ‌ها و کشتی‌ها به تصویر می‌کشند. اندازه انسان‌ها معمولاً بین و است،
تصویر می‌کشند. اندازه انسان‌ها معمولاً بین و است، اما یک تصویر انسان به ارتفاع هم وجود دارد. در ابتدا تصور می‌شد که این نقاشی‌ها مربوط به دوره‌ای از سده ۵ (پیش از میلاد), تا سده ۲ (میلادی) دوران مشترک باشند. با این حال، تاریخ‌گذاری کربنی اخیر نشان می‌دهد که قدیمی‌ترین نقاشی‌ها حدود ۱۶٬۰۰۰ سال پیش ایجاد شده‌اند. در حالی که جدیدترین آنها حدود ۶۹۰ سال پیش هستند. دوره زمانی ایجاد این نقاشی‌ها از دوره ایالت‌های جنگ‌طلب تا اواخر دودمان هان در تاریخ چین را در بر می‌گیرد. بسیاری از نقاشی‌ها به «زندگی و آیین‌های»
می‌گیرد. بسیاری از نقاشی‌ها به «زندگی و آیین‌های» مردم باستانی Luo Yue اشاره دارند که در این دوره در دره رودخانه زووجیانگ زندگی می‌کردند و به عنوان اجداد قوم ژوانگ، مردم مئونگ و کین شناخته می‌شوند. نمایشی در موزه ملی قوم ژوانگ در شهر چونگزوو () به تاریخ و تفسیر این نقاشی‌ها اختصاص دارد.
فرهنگ لیانگ‌ژو ()(3300–2300 پیش از میلاد) آخرین فرهنگ ژاد در دلتای رود یانگ تسه بود. این فرهنگ دارای ساختار طبقاتی بالایی بود، زیرا اشیای ساخته شده از ابریشم، عاج و لاک در تدفین‌های افراد برجسته یافت شد، در حالی که سفال بیشتر در گورستان‌های افراد فقیرتر یافت می‌شد. این تقسیم‌بندی طبقاتی نشان می‌دهد که دوره لیانگژو به‌عنوان یک دولت اولیه شناخته می‌شود، که از طریق تمایزات روشن میان طبقات اجتماعی در ساختارهای تدفینی نمادین شده است. یک مرکز شهری گسترده در محل لیانگژو در شمال غربی هانگژو، ژجیانگ ایجاد شده بود، و
در شمال غربی هانگژو، ژجیانگ ایجاد شده بود، و گروه‌های برجسته از این مکان بر مراکز محلی نظارت می‌کردند. این فرهنگ تأثیر زیادی داشت و حوزه نفوذ آن تا شانشی در شمال و گوانگ‌دونگ در جنوب گسترش یافت. سایت اصلی لیانگژو احتمالاً یکی از قدیمی‌ترین مکان‌های نوسنگی در شرق آسیا است که به‌عنوان یک جامعه دولتی شناخته می‌شود. محوطه شاخص در لیانگژو در شهر یوهانگ، ژجیانگ کشف شد و ابتدا توسط شی شینگن در سال ۱۹۳۶ حفاری شد. در ۶ ژوئیه ۲۰۱۹، ویرانه‌های باستانی شهر لیانگژو به‌عنوان یونسکو میراث جهانی ثبت شد. ناپدید شدن. فرهنگ
یونسکو میراث جهانی ثبت شد. ناپدید شدن. فرهنگ لیانگژو در حدود ۲۵۰۰ پیش از میلاد شکوفا شد، اما پس از حدود ۲۳۰۰ پیش از میلاد از منطقه دریاچه تایهو ناپدید شد. تقریباً هیچ اثری از این فرهنگ در سال‌های بعد در این منطقه یافت نشد. تحقیقات اخیر نشان داده است که بالا آمدن سطح آب چندین بار توسعه سکونتگاه انسانی در این منطقه را مختل کرده است. این منجر به نتیجه‌گیری محققان شد که نابودی فرهنگ لیانگژو به‌وسیله تغییرات محیطی شدید مانند سیلاب‌ها اتفاق افتاده است، زیرا لایه‌های فرهنگی معمولاً توسط لایه‌های گل‌آلود یا
لایه‌های فرهنگی معمولاً توسط لایه‌های گل‌آلود یا باتلاقی و لایه‌های شنی-خاکی دفن شده‌اند. یک سناریوی جایگزین پیشنهاد می‌کند که بارش‌های سنگین باد موسمی در این دوره منجر به سیلاب‌های وسیعی شد که سدها و سکونتگاه‌های فرهنگ را نابود کرد. این نظریه توسط مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۱ تأیید شد که نشان داد دوره طولانی بارش‌های زیاد (بین ۴۳۴۵ ± ۳۲ سال و ۴۳۲۴ ± ۳۰ سال پیش از امروز) که احتمالاً ناشی از افزایش فرکانس ال نینو–نوسان جنوبی بوده، هم‌زمان با ناپدید شدن فرهنگ بوده است. محققان بیان کردند که «بارش‌های سنگین در سراسر
محققان بیان کردند که «بارش‌های سنگین در سراسر دره میانه-پایینی رود یانگ تسه ممکن است سیلاب‌های رودخانه‌ای و/یا سیلاب‌های دریایی برآمده از دلتای رود یانگ تسه را به‌وجود آورده و بنابراین سکونتگاه انسانی و کشاورزی برنج را مختل کرده است. سیلاب‌های عظیم و غرق شدن به دلیل ضعف سیستم زهکشی در زمین‌های پست ممکن است مردم لیانگژو را مجبور کرده باشد که پایتخت و خانه‌های خود را ترک کنند و در نهایت منجر به فروپاشی کل تمدن لیانگژو شد.» این ممکن است همه در طی یا در قرن‌های پیش از رخداد ۴٫۲ هزار سال پیش که به فروپاشی بیشتر
پیش از رخداد ۴٫۲ هزار سال پیش که به فروپاشی بیشتر تمدن‌های نخستین بشری، از جمله در تمدن دره سند، پادشاهی کهن مصر و امپراتوری اکد در سومر انجامید، رخ داده باشد. ساخت‌وساز شهر و کشاورزی. این فرهنگ دارای کشاورزی پیشرفته‌ای بود که شامل آبیاری، کاشت برنج به روش شالیزار و آبزی‌پروری می‌شد. خانه‌ها معمولاً بر روی پایه‌ساز ساخته می‌شدند، در کنار رودخانه‌ها یا خط ساحلی. کشف جدیدی از بقایای دیوار پایه‌ای شهر باستانی در تاریخ ۲۹ نوامبر ۲۰۰۷ توسط دولت استانی ژجیانگ اعلام شد. نتیجه‌گیری شد که این سایت مرکز فرهنگ
اعلام شد. نتیجه‌گیری شد که این سایت مرکز فرهنگ لیانگژو بوده است. یک موزه فرهنگ لیانگژو جدید در سال ۲۰۰۸ تکمیل شد و در اواخر سال افتتاح شد. شهر باستانی لیانگژو در یک محیط تالابی در دشت شبکه‌های رودخانه‌ای بین کوه‌های داکسیونگ و دازهه در رشته‌کوه تیانمو واقع شده است. گفته می‌شود این شهر بزرگ‌ترین شهر در این دوره زمانی بوده است. مساحت داخلی آن ۲۹۰ هکتار بود و با دیوارهای خاکی احاطه شده که شش دروازه داشت. دو دروازه در دیوارهای شمال، شرق و جنوب قرار داشت. در مرکز آن، سایت کاخ بزرگی قرار داشت که ۳۰ هکتار مساحت
آن، سایت کاخ بزرگی قرار داشت که ۳۰ هکتار مساحت داشت و شواهدی از طراحی حفاظتی سیل مصنوعی در داخل شهر نیز یافت شده است. این دو سازه به‌عنوان شاخص‌هایی از پیچیدگی اجتماعی در حال رشد در لیانگژو در آن زمان در نظر گرفته می‌شوند. در انبار غله‌ای که ممکن است در این مکان وجود داشته، تا ۱۵٬۰۰۰ کیلوگرم برنج ذخیره شده بود.
سایت‌های توسی () (به چینی: 土司遗址) به سه سایت باستانی توسِی در چین اطلاق می‌شود که در تاریخ ۳ ژوئیه ۲۰۱۵ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی ثبت شدند. این سایت‌ها در کوه‌های جنوب غرب چین واقع شده‌اند و نمونه‌ای از سیستم حکومتی توسِی هستند که از قرن سیزدهم تا بیستم میلادی پابرجا باقی ماند. این مکان‌ها به عنوان چهل و هشتمین سایت میراث جهانی در چین ثبت شدند. پیشینه. توسِی‌ها رهبران قبیله‌ای ارثی بودند که توسط دولت امپراتوری چین در دوران‌های یانگ، مینگ و چینگ به عنوان مقامات منصوب می‌شدند. این سیستم سیاسی توسط
عنوان مقامات منصوب می‌شدند. این سیستم سیاسی توسط امپراتوران چینی برای اداره مناطق اقلیتی در جنوب و جنوب‌غرب چین اتخاذ شده بود و به بسیاری از گروه‌های قومی در چین درجه‌ای از خودمختاری سیاسی را اعطا می‌کرد. سیستم توسِی برای بیش از هزار سال در چین اجرا می‌شد. شرح. سایت میراث جهانی از سه سایت جداگانه تشکیل شده است که سیستم توسِی را نمایان می‌سازد: سایت میراث جهانی. در تاریخ ۳ ژوئیه ۲۰۱۵، این سه سایت توسِی در سی و نهمین نشست کمیته میراث جهانی یونسکو در بن، آلمان به فهرست میراث جهانی فرهنگی افزوده شدند. کمیته
به فهرست میراث جهانی فرهنگی افزوده شدند. کمیته اظهار داشت که سیستم توسِی هدفش یکپارچگی اداره ملی بود در حالی که به اقلیت‌های قومی اجازه می‌داد تا آداب و رسوم و شیوه زندگی خود را حفظ کنند.