payamvha/North_RAG huggingface dataset:
احیا شد. این نشان با حکم رئیس‌جمهور ایتالیا، رئیس نشان، به توصیه وزیر دفاع ایتالیا اعطا می‌شود. تاریخچه. این نشان مستقیماً از نشان نظامی باستانی ساووی گرفته شده است که در ۱۴ اوت ۱۸۱۵ توسط پادشاهی ساردینیا تأسیس و در سال ۱۸۶۱ توسط پادشاهی ایتالیا پذیرفته شد. هدف اولیه پادشاه ویکتور امانوئل اول ایجاد نشان افتخاری برای جایگزینی نشان‌های فرانسوی، مانند لژیون افتخار بود که به سربازان ایتالیایی متعددی که در ارتش ناپلئون خدمت کرده بودند، اعطا می‌شد. در واقع، در این دوره، بسیاری از پادشاهانی که توسط کنگره وین احیا
دوره، بسیاری از پادشاهانی که توسط کنگره وین احیا شده بودند، ترجیح دادند نشان‌های افتخاری جایگزین ایجاد کنند تا نشان‌هایی که قبلاً اعطا شده بودند، مانند صلیب آهنین پروس را لغو کنند. پس از گذشت طوفان ناپلئونی، نشان نظامی ساووی به نفع نشان سنتی قدیسان موریس و لازاروس کنار گذاشته شد. با فرمان ۲۸ سپتامبر ۱۸۵۵، این نشان به دستور پادشاه ویکتور امانوئل دوم بازسازی و توسط ژنرال جیاکومو دوراندو اصلاح شد. اصلاحات دوراندو، نظم سلسله مراتبی فعلی و اعطای این نشان به شهروندان ایتالیایی و خارجی را برقرار کرد. اولین مناسبت
ایتالیایی و خارجی را برقرار کرد. اولین مناسبت برای توزیع مدال‌های این نشان تازه اصلاح‌شده، جنگ کریمه بود. فرمانده پیدمونتیِ لشکرکشی، آلفونسو لامارمورا، مارشال فرانسه ژان ژاک پلیسیه و ژنرال جیاکومو سیمپسون نشان افتخار دریافت کردند. در سال ۱۸۷۷، معاون فرانچسکو کریسپی، تنها غیرنظامی که نشان افتخار دریافت کرد، این مدال را دریافت کرد. در جمهوری ایتالیا، این نشان در ۲ ژانویه ۱۹۴۷، با فرمان رئیس موقت دولت، انریکو د نیکولا، به «نشان نظامی ایتالیا» تبدیل شد. این نشان متعاقباً طبق قانون ۲۵ مورخ ۹ ژانویه ۱۹۵۶
این نشان متعاقباً طبق قانون ۲۵ مورخ ۹ ژانویه ۱۹۵۶ سازماندهی مجدد شد.
کنیسه بزرگ رم () یک جماعت و کنیسه یهودی ارتدکس است که در لونگوته‌وره دِ سنسی، واقع در رم، در لاتزیو، ایتالیا واقع شده است. این کنیسه که توسط وینچنزو کاستا و اوسوالدو آرمانی با ترکیبی التقاطی از سبک‌های تاریخ‌گرایی و هنر نو طراحی شده است، در سال ۱۹۰۴ تکمیل شد. این کنیسه بزرگ‌ترین کنیسه در رم است. موزه یهودیان رم در داخل این کنیسه واقع شده است. تاریخچه. تشکیل جامعهٔ یهودیان رم به سدهٔ دوم پیش از میلاد برمی‌گردد، زمانی که جمهوری روم به رهبری یهودای مکابی دارای نوعی اتحاد از با یهودیه بود. در آن زمان، بسیاری از
اتحاد از با یهودیه بود. در آن زمان، بسیاری از یهودیان از یهودیه به روم آمدند. تعداد آن‌ها در طول سده‌های بعد به‌دلیل اسکان ناشی از تجارت مدیترانه‌ای افزایش یافت. سپس تعداد زیادی از یهودیان پس از جنگ‌های یهودیان و رومیان در یهودیه از سال ۶۳ تا ۱۳۵ میلادی به عنوان برده به روم آورده شدند. کنیسهٔ فعلی اندکی پس از وحدت ایتالیا در سال ۱۸۷۰ ساخته شد، زمانی که پادشاهی ایتالیا رم را تصرف کرد و ایالت‌های پاپی دیگر وجود نداشتند. گتوی رومی تخریب شد و به یهودیان حق شهروندی اعطا شد. ساختمانی که قبلاً کنیسهٔ گتو (ساختاری
اعطا شد. ساختمانی که قبلاً کنیسهٔ گتو (ساختاری پیچیده که پنج "اسکولا" (اصطلاح ایتالیایی-یهودی برای کنیسه‌ها) را در یک ساختمان واحد در خود جای داده بود) را در خود جای داده بود، تخریب شد و جامعهٔ یهودی شروع به برنامه‌ریزی برای احداث یک ساختمان جدید و چشمگیر کردند. پلاک‌های یادبودی برای گرامیداشت قربانیان یهودی محلی آلمان نازی و حمله سازمان ابونضال در سال ۱۹۸۲ در این کنیسه نصب شده‌اند. در ۱۳ آوریل ۱۹۸۶، پاپ ژان پل دوم بازدید غیرمنتظره‌ای از کنیسه بزرگ رم انجام داد. این رویداد نخستین بازدید شناخته‌شدهٔ یک پاپ
داد. این رویداد نخستین بازدید شناخته‌شدهٔ یک پاپ از یک کنیسه از زمان تاریخ اولیهٔ کلیسای کاتولیک روم بود. او با خاخام الیو توآف، خاخام ارشد وقت رم، به مراسم دعا رفت. در سال ۲۰۱۰، خاخام ریکاردو دی سگنی میزبان بازدید پاپ بندیکت شانزدهم از این کنیسه بود، در حالی که پاپ فرانسیس نیز در ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۱۶ از این کنیسه بازدید کرد. این کنیسه صدمین سالگرد تأسیس خود را در سال ۲۰۰۴ جشن گرفت. این کنیسه علاوه بر اینکه به عنوان یک عبادتگاه فعالیت می‌کند، به‌عنوان یک مرکز فرهنگی و سازمانی برای جامعهٔ عبری "رم" ("la Comunità
و سازمانی برای جامعهٔ عبری "رم" ("la Comunità Ebraica di Roma") نیز فعالیت می‌کند. این کنیسه دفاتر خاخام اعظم رم و همچنین موزه یهودی رم را در خود جای داده است. پاپ فرانسیس در ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۱۶ از کنیسه بزرگ رم بازدید کرد. پاپ در طول بازدید خود تمام خشونت‌های انجام شده به نام خدا را محکوم کرد و به عنوان نشانه‌ای از دوستی بین ادیان، به یهودیان مهاجر پیوست. پاپ فرانسیس چندین بار سخنانی را که نخستین بار توسط پاپ ژان پل دوم بیان شده بود، تکرار کرد و گفت که یهودیان «برادران بزرگتر» مسیحیان هستند. پاپ فرانسیس
«برادران بزرگتر» مسیحیان هستند. پاپ فرانسیس «خواهران بزرگتر» مسیحی دین یهود را به سخنان خود اضافه کرد. حمله ۱۹۸۲. این کنیسه در ۹ اکتبر ۱۹۸۲ در جریان جشن عید سوکوت توسط پنج تروریست فلسطینی مسلح در پایان مراسم صبح شبات مورد حمله قرار گرفت. یک کودک دو ساله با نام استفانو گاج تاشه در این حمله کشته شد. این حمله احتمالاً توسط سازمان ابونضال انجام شده است. طراحی. این کنیسه که توسط وینچنزو کاستا و اوسوالدو آرمانی طراحی شده است، از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴ در کرانه‌های تیبر و مشرف به گتوی سابق ساخته شد. این کنیسه شامل
تیبر و مشرف به گتوی سابق ساخته شد. این کنیسه شامل عناصری از معماری آشوری-بابلی، مصری و یونانی-رومی است. سبک التقاطی ساختمان، آن را حتی در شهری که به خاطر ساختمان‌ها و سازه‌های قابل توجهش شناخته می‌شود، برجسته می‌کند. این طراحی جذاب، انتخابی آگاهانه از سوی جامعهٔ آن زمان بود که می‌خواستند این ساختمان، جشنی قابل مشاهده از آزادی آنها باشد و از بسیاری از نقاط شهر دیده شود. گنبد آلومینیومی این کنیسه تنها گنبد مربعی شکل در شهر است و باعث می‌شود ساختمان حتی از فاصله دور نیز به راحتی قابل شناسایی باشد. فضای داخلی
دور نیز به راحتی قابل شناسایی باشد. فضای داخلی کنیسه به سبک هنر نو به‌شکلی باشکوه تزئین شده است.
ریچارد دیویس (; – ) موسیقی‌دان و خواننده-ترانه‌پرداز اهل بریتانیا بود که بیشتر به‌عنوان بنیان‌گذار، خواننده و نوازندهٔ کیبورد گروه موسیقی راک سوپرترمپ شناخته می‌شود. او تنها عضو ثابت این گروه بود و برخی از مشهورترین ترانه‌های گروه را ساخت، از جمله: «Rudy»، «Bloody Well Right»، «Crime of the Century»، «Ain't Nobody But Me»، «From Now On»، «Gone Hollywood»، «Goodbye Stranger»، «Just Another Nervous Wreck»، «My Kind of Lady»، «Cannonball» و «I'm Beggin' You». سولوهای ریتمیک پیانوی بلوز و ساخته‌های پراگرسیو راک
ریتمیک پیانوی بلوز و ساخته‌های پراگرسیو راک با رنگ‌وبوی جاز و همچنین ترانه‌های طعنه‌آمیز ریک دیویس شهرت دارد.
نشان لیاقت برای کار () یک نشان شوالیه‌گری ایتالیایی است که در سال ۱۹۲۳ توسط شاه ویتوریو امانوئل سوم تأسیس شد. این نشان به کسانی که «به‌طور منحصربه‌فردی شایسته» در کشاورزی، صنعت و تجارت، صنایع دستی، وام‌دهی و بیمه بوده‌اند، اعطا می‌شود. این نشان ادامه نشان لیاقت کشاورزی، صنعتی و تجاری است که در سال ۱۹۰۱ تأسیس شده بود. اعضای این نشان می‌توانند از عنوان شوالیه کار استفاده کنند. ریشه‌های این نشان به شاه اومبرتو اول برمی‌گردد که در سال ۱۸۹۸ «نشانی برای شایستگی‌های کشاورزی و صنعتی و مدال افتخار» را وضع کرد. نشان
کشاورزی و صنعتی و مدال افتخار» را وضع کرد. نشان اول حق انحصاری زمین‌داران بزرگ و صنعتگران و نشان دوم برای کارمندان آنها بود. این نشان در سال ۱۹۰۱ با نشان شوالیه‌گری یا نشان شوالیه‌گری شایستگی کشاورزی، صنعتی و تجاری جایگزین شد که توسط ویتوریو امانوئل سوم برای اعطای شأن و منزلت بیشتر به نشان قبلی در نظر گرفته شده بود. این نشان که با درجه شوالیه اعطا می‌شود، برای همه ایتالیایی‌ها، چه در داخل و چه در خارج از کشور، آزاد است. هر ساله، در اول ژوئن، ۲۵ شوالیه کار جدید از فهرست نهایی ۴۰ نامزد، اعطا می‌شوند. ستاره
جدید از فهرست نهایی ۴۰ نامزد، اعطا می‌شوند. ستاره شایستگی کار که در سال ۱۹۲۳ تأسیس شد، عنوان استاد لاوورو را اعطا می‌کند. این نشان با حکم رئیس‌جمهور ایتالیا، که از سال ۱۹۵۲ رئیس آن بوده است، به توصیه وزیر توسعه اقتصادی (جانشین وزیر صنعت، تجارت و صنایع دستی) اعطا می‌شود. این نشان دارای کتیبه به اعتبار کار—۱۹۰۱ است؛ مونوگرام آن که قبلاً در مرکز صلیب یونان قرار داشت، اکنون جایگزین نشان ملی شده است. در سال ۱۹۷۷، سیلویو برلوسکونی، که بعدها چهار بار رئیس شورای وزیران شد، توسط ششمین رئیس‌جمهور، جیووانی لئون، به
شد، توسط ششمین رئیس‌جمهور، جیووانی لئون، به این سمت منصوب شد. او بعداً پس از اینکه به جرم کلاهبرداری مالیاتی مجرم شناخته شد، از این عنوان صرف نظر کرد.
«تور پروانه‌گیری» ترانه‌ای از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی کارولین پولاچک می‌باشد که در ۱۴ فوریهٔ سال ۲۰۲۳ منتشر گردید و در چهارمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "آرزو، می‌خوام تبدیل به تو بشم" قرار دارد. ترانه توسط پولاچک نوشته، و به‌همراهٔ دنی ال هارل تهیه و تولید شده‌است. نسخهٔ ریمیکس این قطعه با حضور خوانندهٔ آمریکایی وایز بلاد در ۷ فوریهٔ سال ۲۰۲۴ به‌عنوان دومین تک‌آهنگ از نسخهٔ بازچاپ آلبوم با زیرعنوان "نسخهٔ پرسش ابدی" منتشر گردید.
نشان نظامی ساووی () ابتدا نشان افتخاری پادشاهی ساردینیا و سپس نشان افتخار پادشاهی ایتالیا بود. پس از لغو سلطنت ایتالیا، این نشان به نشان نظامی ایتالیا تبدیل شد. ریشه نشان نظامی ساووی به نشان نظامی ایتالیا اعطا شده توسط ویکتور آمادئوس سوم ساردینیا به سربازانش برمی‌گردد. بین سال‌های ۱۷۸۹ تا ۱۸۱۵ این مدال به دلیل جمهوری‌های پیدمونت و ساب‌آلپین و متعاقباً رژیم ناپلئونی در ایتالیا در ساووی و پیدمونت، بلااستفاده ماند. در ۱ آوریل ۱۸۱۵ این مدال دوباره توسط ویکتور امانوئل اول ساردینیا اعطا شد و در ۱۴ آگوست همان سال
اول ساردینیا اعطا شد و در ۱۴ آگوست همان سال با نشان نظامی ساووی جایگزین شد. این نشان نظامی قرار بود به سربازانی اعطا شود که در ارتش ناپلئون جنگیده و به دلیل شایستگی نظامی، بخشی از لژیون افتخار یا نشان تاج آهنین شده بودند. همچنین به افسران ارتش و نیروی دریایی سلطنتی ساردینیا اعطا شد که به دلیل شجاعت، به مقام شوالیه‌های نشان مقدس موریس و لازاروس رسیده بودند. این نشان به همه افراد، صرف نظر از مذهب یا رتبه سرباز، اعطا می‌شد. در زمان چارلز آلبرت ساردینیایی، این نشان به نفع نشان مقدس موریس و لازاروس و مدال شجاعت
به نفع نشان مقدس موریس و لازاروس و مدال شجاعت نظامی که دوباره برقرار شده بود، کنار گذاشته شد. در سال ۱۸۵۵، در طول جنگ کریمه، ویکتور امانوئل دوم نشان نظامی ساووی را برای پاداش دادن به انواع دیگر شایستگی‌های نظامی، از سرباز ساده گرفته تا افسر عالی رتبه، که در طول نبرد شاهکار نظامی ویژه‌ای انجام می‌دادند، دوباره برقرار کرد. پس از تأسیس جمهوری، این نشان در سال ۱۹۴۷ به نشان نظامی ایتالیا تغییر نام داد و تا به امروز تحت این عنوان اعطا می‌شود.
ایرنه فارگو (; – ) خواننده و بازیگر اهل ایتالیا بود. زندگی و حرفه. فارگو با نام فلاویا پوزالیو در برشا متولد شد. او از کودکی شروع به خوانندگی کرد و تنها در ۱۱ سالگی وارد گروه کر پلی‌فونیک شهر کیاری شد. در سال ۱۹۸۹، با آهنگ "Le donne dei soldati veri" در جشنواره موسیقی کاستروکارو شرکت کرد. فارگو بیشتر به خاطر دو مقام دوم خود در جشنواره موسیقی سانرمو شناخته می‌شود، در سال ۱۹۹۱ با آهنگ «La donna di Ibsen» و در سال ۱۹۹۲ با آهنگ «Come una Turandot» که اشعار آن از نمایشنامه "توران‌دخت" اثر جاکومو پوچینی الهام
از نمایشنامه "توران‌دخت" اثر جاکومو پوچینی الهام گرفته شده است. این آهنگ‌ها به ترتیب به رتبه‌های چهاردهم و پنجم در جدول آهنگ‌های پرفروش ایتالیا رسیدند. در سال ۱۹۹۳ در جشنواره کانتاگیرو مقام سوم را کسب کرد. او در اواخر دهه ۹۰ میلادی، مهمان دائمی برنامه‌های تلویزیونی پائولو لیمیتی بود. از سال ۲۰۰۰ به بعد هم، او نقش‌های اصلی را در چندین نمایش موزیکال صحنه‌ای ایفا کرد. او خواننده معروفی در عروسی‌ها در مالت بود. فارگو در ۱ ژوئیه ۲۰۲۲ در سن ۵۹ سالگی پس از یک دوره طولانی بیماری درگذشت.
حمله به کنیسه بزرگ رم که توسط تروریست‌های فلسطینی مسلح در ورودی کنیسه بزرگ رم انجام شد، در ۹ اکتبر ۱۹۸۲ ساعت ۱۱:۵۵ صبح رخ داد. در این حمله، یک کودک نوپای ۲ ساله به نام استفانو گاج تاشه کشته و ۳۷ غیرنظامی زخمی شدند. حمله. این حمله صبح شنبه، ساعت ۱۱:۵۵ در کنیسه بزرگ رم در منطقهٔ تاریخی رم رخ داد. در حالی که خانواده‌های جامعهٔ یهودی محلی به همراه فرزندانشان از ورودی پشتی کنیسه خارج می‌شدند، پنج مهاجم مسلح فلسطینی با لباس‌های شیک با خونسردی به ورودی پشتی کنیسه رفتند و حداقل سه نارنجک دستی به سمت جمعیت پرتاب
رفتند و حداقل سه نارنجک دستی به سمت جمعیت پرتاب کردند و سپس با مسلسل دستی به سمت جمعیت آتش گشودند. شاهدان عینی حاضر در صحنه گفتند که نارنجک‌های دستی پرتاب‌شده با پله‌ها برخورد کرده و در خیابان منفجر شدند. یک کودک نوپای ۲ ساله به نام استفانو گاج تاشه، در این حمله پس از اصابت ترکش کشته شد. علاوه بر این، ۳۷ غیرنظامی زخمی شدند که در میان آنها برادر استفانو، گادیل تاشه ۴ ساله، از ناحیه سر و سینه مورد اصابت گلوله قرار گرفت. شاهدان عینی حاضر در صحنه گفتند که پس از حمله، مهاجمان با یک فولکس واگن قرمز و یک آستین
از حمله، مهاجمان با یک فولکس واگن قرمز و یک آستین سفید محل را ترک کردند. مهاجمان. هیچ گروهی مسئولیت این حمله را بر عهده نگرفت. با این وجود، یکی از مهاجمان تحت عنوان اسامه عبد الزمر، یکی از اعضای مظنون سازمان تروریستی ابونضال، شناسایی شد. الزمر بعداً در یونان به دلیل قاچاق غیرقانونی مواد منفجره دستگیر شد. اگرچه الزمر توسط دادگاهی در ایتالیا به‌دلیل نقش خود در حملهٔ سال ۱۹۸۲ (در حالی که در بازداشت یونان بود) محکوم شد، با این وجود، مقامات یونانی درخواست استرداد ایتالیا را رد کردند و در عوض او را در سال ۱۹۸۹
ایتالیا را رد کردند و در عوض او را در سال ۱۹۸۹ به لیبی، که پایگاه ابونضال در آن قرار داشت، و جایی که گمان می‌رود او در آن زندگی می‌کند، تبعید کردند. پیامدها. به یادبود حمله به کنیسه بزرگ رم در سال ۱۹۸۲، لوحی در ورودی کنیسه نصب شده است. در ۳ فوریهٔ ۲۰۱۵، سرجو ماتارلا طی پیامی به پارلمان ایتالیا پس از ادای سوگند به عنوان ریاست جمهوری ایتالیا، از این حمله چنین یاد کرد: «"(ایتالیا) چندین بار، در گذشته‌ای نه چندان دور، بهای نفرت و عدم تحمل را پرداخته است. من می‌خواهم فقط یک نام را به خاطر بسپارم: استفانو تاشه،
فقط یک نام را به خاطر بسپارم: استفانو تاشه، که در حملهٔ تروریستی بزدلانه به کنیسه رم در اکتبر ۱۹۸۲ کشته شد. او فقط دو سال داشت. او نوزاد ما بود، یک نوزاد ایتالیایی".» اتهامات مربوط به اطلاع ایتالیایی‌ها از حمله. در سال ۲۰۰۸، فرانچسکو کسیگا، نخست‌وزیر وقت و رئیس‌جمهور سابق ایتالیا، مدعی شد که ایتالیا با یک توافق محرمانه مبنی بر عدم دخالت در فعالیت‌های سازمان آزادیبخش فلسطین علیه یهودیان، به شرطی که این سازمان حمله‌ای علیه ایتالیا انجام ندهد، «یهودیان خود را فروخته است». در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۱، روزنامهٔ تایمز
را فروخته است». در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۱، روزنامهٔ تایمز اسرائیل مقاله‌ای منتشر کرد که ادعا می‌کرد دولت ایتالیا از قبل از حمله مطلع بوده و به‌عنوان بخشی از یک توافق محرمانه با سازمان آزادیبخش فلسطین از سال ۱۹۷۳، سطح امنیت را کاهش داده است. این مقاله به اسناد دولتی تازه منتشرشده استناد می‌کرد. این اسناد نشان می‌دهند که سرویس اطلاعاتی و امنیتی دموکراتیک به دولت در مورد سازمان‌های فلسطینی که برای حمله در طول تعطیلات آماده می‌شدند، هشدار داده بود و منبعی گفته بود که ابونضال در حال آماده‌شدن برای انجام حمله است. این
ابونضال در حال آماده‌شدن برای انجام حمله است. این مقالات همچنین ادعا کردند که پلیس، که باید در کنیسه حضور می‌داشت، در آن زمان در کنیسه حضور نداشته است.
پیِرجورجو فارینا (; – ) خواننده، آهنگساز، و موزیسین جاز اهل ایتالیا بود. حرفه. فارینا با نام اصلی پیرجورو فارینلی در گوروفرارا متولد شد و پسرعموی میلوا بود. او حرفه خود را با اجرا در سالن‌های رقص امیلیا-رومانیا آغاز کرد و به لطف شرکت در برنامه موسیقی «هفت صدا» پخش شده از شبکه رای در نیمه دوم دهه ۶۰ میلادی به شهرت رسید. در سال ۱۹۶۸ به همراه اوریتا برتی با آهنگ «تو چه کسی را دوست نداری» وارد رقابت‌های جشنواره موسیقی سانرمو شد، و در دوره ۱۹۷۵ این جشنواره، او برای اجرای ویولن در تمام آهنگ‌های شرکت‌کننده انتخاب
اجرای ویولن در تمام آهنگ‌های شرکت‌کننده انتخاب شد. او همچنین نوازنده ساکسیفون، کنترباس و پیانو بود. پسرش برونو نیز نوازنده است.
بانک باردی (به ایتالیایی: "Banco dei Bardi") یکی از نخستین بانک‌های فلورانسی و از بزرگ‌ترین مؤسسات مالی اروپا در سدهٔ چهاردهم بود. این بانک توسط خاندان باردی اداره می‌شد و نقش مهمی در تأمین مالی پادشاهان اروپایی، به‌ویژه ادوارد سوم انگلستان داشت. تاریخچه. بانک باردی در اواسط سدهٔ سیزدهم میلادی در فلورانس شکل گرفت و به سرعت به یکی از مهم‌ترین مراکز مالی اروپا تبدیل شد. این بانک شبکه‌ای از شعب و نمایندگی‌ها در لندن، پاریس، آوینیون و دیگر مراکز تجاری داشت. در دههٔ ۱۳۳۰، بانک باردی به همراه بانک پراتزی وام‌های
۱۳۳۰، بانک باردی به همراه بانک پراتزی وام‌های عظیمی به ادوارد سوم انگلستان برای تأمین مالی جنگ صد ساله اعطا کرد. ناتوانی پادشاه انگلستان در بازپرداخت این بدهی‌ها منجر به ورشکستگی این دو بانک شد.
برونو فیلیپینی (; – ) خوانندگی اهل ایتالیا بود که عمدتاً در دهه ۶۰ میلادی فعالیت داشت. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "رومئو و ژولیت" اشاره کرد. زندگی و حرفه. فیلیپینی که در رم متولد شد، پس از فارغ‌التحصیلی از یک مدرسه فنی، موسیقی خواند و بعداً وارد گروه کر کلیسای سیستین شد. در سال ۱۹۶۳، برنده جشنواره موسیقی کاستروکارو شد و در سال ۱۹۶۴، با آهنگ «Sabato sera» وارد رقابت در جشنواره موسیقی سانرمو شد که در رژه آهنگ‌های برتر ایتالیا نیز موفقیت متوسطی کسب کرد. در همان سال،
ایتالیا نیز موفقیت متوسطی کسب کرد. در همان سال، در جشنواره ناپولی هم شرکت کرد. در سال ۱۹۶۵، به جشنواره موسیقی سانرمو بازگشت و با آهنگ «L'amore ha i tuoi occhi» به موفقیت دست یافت. در نیمه دوم دهه ۶۰ میلادی، او تجربیات گاه به گاه به عنوان آهنگساز و بازیگر فیلم داشت. در سال ۱۹۶۸، فرانکو زفیرلی از او دعوت کرد تا آهنگ «Canzone d'amore/Ai giochi addio» را در نسخه ایتالیایی فیلم "رومئو و ژولیت" اجرا کند و نسخه انگلیسی «What is a Youth» را که با صدای گلن وستون در نسخه انگلیسی زبان منتشر شده بود، لب خوانی کند.
در نسخه انگلیسی زبان منتشر شده بود، لب خوانی کند. هنگامی که موفقیت او در دهه ۱۹۷۰ کاهش یافت، او بر اجراهای زنده در پیانو بارها و سالن‌های موسیقی و همچنین حضور در چندین برنامه تلویزیونی تمرکز کرد. فیلیپینی در سن ۷۸ سالگی، در ۵ اکتبر ۲۰۲۳ در رم، ایتالیا درگذشت.
«هیچ‌کس از عشق نمی‌میره» ترانه‌ای خواننده-ترانه‌پرداز سوئدی تو لو می‌باشد که در ۴ مهٔ سال ۲۰۲۲ به عنوان دومین تک‌آهنگ از پنجمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "درت فم" منتشر گردید. این قطعه اولین انتشار رسمی از سوی ناشر پریتی سوئد رکوردز، زیرمجموعهٔ ام‌تئوی به‌شمار می‌آید. لو این ترانه را با سودربری، که با نام ای استرات نیز شناخته می‌شود، نوشته‌است. تهیه و تولید اثر توسط سودربری انجام شده‌است. موزیک ویدئوی ترانه در همان روز انتشار، منتشر شد و توسط تیم فیلم‌سازی برزیلی آلاسکا فیلمز کارگردانی گردید.
مارینا فیوردالیسو (؛ زادهٔ ) که بیشتر به نام فیوردالیسو شناخته می‌شود، خواننده پاپ راک اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۸۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او در طول دوران حرفه‌ای خود بیش از ۶ میلیون نسخه از آثارش را فروخته است. زندگی و حرفه. فیوردالیسو دختر یک نوازنده درام، در پیاچنتسا ایتالیا متولد شد و از سنین پایین به تحصیل در رشته آواز و پیانو روی آورد. در سال ۱۹۸۱ او با آهنگ «Scappo via» برنده جشنواره موسیقی کاستروکارو شد و سال بعد با تصنیف راک «Una sporca poesia» در جشنواره موسیقی سانرمو اولین اجرای
poesia» در جشنواره موسیقی سانرمو اولین اجرای خود را انجام داد. موفقیت‌های اصلی او، به ویژه آهنگ‌های «Oramai» و «Non voglio mica la luna» (نوشته زوکرو فورناسیاری) با جشنواره سانرمو مرتبط هستند که او بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۲۰۰۲ نه بار در آن شرکت کرد. در خارج از جشنواره، آهنگ محبوب او «Cosa ti farei» بود که یکی از موفق‌ترین آهنگ‌های تابستان ۱۹۹۰ در ایتالیا بود. در نیمه دوم دهه ۹۰ میلادی، فیوردالیسو به تدریج از صحنه موسیقی فاصله گرفت، بدون اینکه هرگز آن را رها کند و بر فعالیت‌های بازیگری صحنه و مجری تلویزیون
کند و بر فعالیت‌های بازیگری صحنه و مجری تلویزیون تمرکز کرد. او دو فرزند دارد، سباستیانو متولد ۱۹۷۲ و پائولو متولد ۱۹۸۹.
یولاندا کودرا (۱۹۱۰–۱۹۶۳) نویسنده و مترجم ایتالیایی-آلبانیایی، یکی از اولین نویسندگان زن به زبان آلبانیایی و همچنین مترجم آثار نویسندگان آلبانیایی مانند ندر مجدا، میگنی، پترو مارکو و استرو اسپاس به زبان ایتالیایی بود. زندگی. یولاندا کودرا در سال ۱۹۱۰ در رم، ایتالیا، با نام اصلی ایولاندا گوازونی، در خانواده‌ای ایتالیایی متولد شد و خواهرزادهٔ انریکو گوازونی، فیلمنامه‌نویس و کارگردان ایتالیایی بود. او در حال تحصیل در یک دبیرستان کلاسیک بود که با مالو کودرا، که اصالتاً اهل گیروکاستر بود و در رم دانشجو بود، آشنا
اهل گیروکاستر بود و در رم دانشجو بود، آشنا شد. مالو کودرا که معلم تناسب اندام بود، او را در سال ۱۹۳۱ به آلبانی آورد. او خیلی زود زبان آلبانیایی را آموخت و نه تنها به خوبی ارتباط برقرار کرد، بلکه شروع به انتشار اشعار به زبان آلبانیایی و همچنین مقالات نقد ادبی در مجلات مشهور هیلی ای دریتس، پرپیکجا شکیپتربه شِکیپتر، فریما، انسان و توموری محترم نعیم فراشری، گرجی فیشتا، میگنی و ندر مژدا کرد. کودرا به‌طور خاص روی میگنی و مجدا کار کرد که بعداً آنها را به ایتالیایی ترجمه کرد. او یکی از اولین زنانی بود که در
ترجمه کرد. او یکی از اولین زنانی بود که در آلبانی، به همراه سلفیشه سیو و موسینه کوکالاری آثارش را منتشر کرد. پس از جنگ جهانی دوم، او به عنوان مترجم از و به ایتالیایی و همچنین روسی، از جمله نویسندگانی مانند پترو مارکو و استرو اسپاس، مشغول به کار شد. رژیم کمونیستی به او اجازه نداد تا سال ۱۹۶۲، یک سال قبل از مرگش، نه تدریس کند و نه به کشور خود بازگردد. به عنوان مترجم کار کنید. کودرا تقریباً تمام آثار میگِنی را به ایتالیایی ترجمه کرد، او روی اشعار او در نسخه ۱۹۵۷ که توسط اسکندر لواراسی منتشر شده بود، کار کرد و
که توسط اسکندر لواراسی منتشر شده بود، کار کرد و آنها را در سال ۱۹۶۲ با عنوان "«شعر و نثر»" به پایان رساند. تنها آهنگی که از قلم افتاده "«کانگا ای فوندیت»" است. او همچنین یادداشت‌های میگِنی و همچنین زیرنویس‌های خاصی از برخی اشعار مانند "«دیتیرامب نیچه»"، "«ملودیسه کومبِتِر»" (به ملودی ملی) و تقدیم‌نامه‌ها را حذف کرد. ترجمه‌های او از دهه ۱۹۶۰ بسیار ارزشمند هستند، زیرا امروزه یافتن آنها دشوار است. کودرا به عنوان مترجم به متن اصلی بسیار وفادار است، که در آن سال‌ها برای یک مترجم ضروری بود. به همین دلیل، یک
سال‌ها برای یک مترجم ضروری بود. به همین دلیل، یک تغییر احساسی در ترجمه‌های کودرا وجود دارد.
هلنا یانچک (متولد ۱۹۶۴) رمان‌نویس ایتالیایی با اصالت یهودی لهستانی است. زندگی و حرفه. هلنا یانچک در مونیخ آلمان، در یک خانواده یهودی لهستانی که از هولوکاست جان سالم به در برده بودند، متولد شد. او در ۱۹ سالگی به ایتالیا نقل مکان کرد و از آن زمان تاکنون در آنجا زندگی می‌کند. اولین کتاب او، دروس از "تاریکی" ("درس‌های تاریکی")، در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. این کتاب روایتی از تاریخچه خانواده او بود و سفر او به همراه مادرش به آشویتس را دنبال می‌کرد، جایی که مادرش در طول جنگ جهانی دوم بازداشت شد. رمان او در سال ۲۰۱۰،
جنگ جهانی دوم بازداشت شد. رمان او در سال ۲۰۱۰، "«پرستوهای مونته‌کاسینو" "»"، جایزه زریلی-ماریمو برای داستان ایتالیایی را از آن خود کرد. این رمان داستان گروهی از سربازان را روایت می‌کند که در نبرد مونته‌کاسینو در طول جنگ جهانی دوم می‌جنگند. در سال ۲۰۱۷، او رمان خود با عنوان «دختری "با لایکا» (دختری با لایکا") را منتشر کرد که دربارهٔ عکاس گردا تارو است که در طول جنگ داخلی اسپانیا درگذشت. در سال ۲۰۱۸، او جایزه استرگا، معتبرترین جایزه ادبی ایتالیا، را برای این رمان دریافت کرد، که اولین بار در ۱۵ سال گذشته بود
رمان دریافت کرد، که اولین بار در ۱۵ سال گذشته بود که یک زن از زمان ملانیا مازوکو در سال ۲۰۰۳ این جایزه را دریافت می‌کرد.
والنتینا کلمبو (متولد ۱۹۶۴) نویسنده، مترجم و استاد تاریخ اسلام معاصر ایتالیایی در دانشگاه اروپایی رم و عضو ارشد بنیاد اروپایی دموکراسی در بروکسل است. زندگی‌نامه. کلمبو در کامری متولد شد. او فارغ‌التحصیل رشته زبان و ادبیات عرب از دانشگاه کاتولیکا، میلان و دارای مدرک دکترا در مطالعات اسلامی از مؤسسه دانشگاهی شرقی، ناپل است. او عضو ارشد برجسته موسسه گیت‌استون، عضو هیئت مدیره مؤسسه گوارینی برای امور عمومی در دانشگاه جان کابوت، رم، عضو هیئت علمی مرکز دی-کان-پر دان، دانشگاه تور ورگاتای رم، عضو هیئت علمی مؤسسه
دان، دانشگاه تور ورگاتای رم، عضو هیئت علمی مؤسسه مطالعات عالی زنان، رم و عضو کمیته اسلام ایتالیایی، وزارت کشور بوده است. او در دانشگاه بولونیا، دانشگاه ساپینزا رم، توسیا ویتربو، کلیسای ساکرو کور میلان و مدرسه مطالعات عالی لوکا تدریس کرده است. کلمبو مترجم رسمی ایتالیایی برنده جایزه نوبل نجیب محفوظ و دیگر نویسندگان ادبیات کلاسیک و معاصر عرب است. در سال ۲۰۰۴، او گلچینی از نویسندگان عرب قرن بیستم را در مدیترانه دیگر "ویرایش کرد: گلچین از نویسندگان عرب قرن بیستم" در سال ۲۰۰۵، او سردبیر گلچین داستان‌های کوتاه
در سال ۲۰۰۵، او سردبیر گلچین داستان‌های کوتاه کلام زن، بدن زن: گلچینی از نویسندگان زن معاصر عرب مجموعه‌ای از ۳۱ نویسنده زن معاصر عرب بود. دیگری از ۲۹ شاعر عرب را در کتاب من به اندازه کافی گناه نکرده‌ام: گلچینی از شاعران زن معاصر عرب در سال ۲۰۰۷ ویرایش کرد "." ": مسلمانان بر افراط‌گرایی اسلامی غلبه کنند"، گلچینی از مقالات بیش از ۵۰ نویسنده با پیشینه مسلمان علیه افراط‌گرایی اسلامی. کلمبو در نوشته‌های خود استدلال می‌کند که اخوان المسلمین در تلاش برای ایجاد یک دولت اسلامی در حال نفوذ به جوامع اروپایی است و با
دولت اسلامی در حال نفوذ به جوامع اروپایی است و با سازمان‌های تروریستی مرتبط است. در سال ۲۰۱۲، او در کنفرانس بین‌المللی مبارزه با جهاد در بروکسل، که با عنوان «کنفرانس بین‌المللی آزادی بیان و حقوق بشر» معرفی شد، شرکت کرد. او همچنین در همان سال به عنوان سخنران در کنفرانس «اسلامی‌سازی ملت‌ها را متوقف کنید» (SION) در شهر نیویورک معرفی شد. زندگی شخصی. کلمبو با مجدی علام، مصری-ایتالیایی، ازدواج کرده و آنها یک پسر دارند.
بانک پراتزی (به ایتالیایی: "Banco dei Peruzzi") یکی از مهم‌ترین بانک‌های فلورانسی در سدهٔ چهاردهم میلادی بود. این بانک در کنار بانک باردی، یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های مالی اروپا را اداره می‌کرد و در تجارت پشم و ابریشم نقش اصلی داشت. تاریخچه. بانک پراتزی در نیمهٔ سدهٔ سیزدهم میلادی تأسیس شد و در طول قرن چهاردهم به اوج قدرت خود رسید. این بانک با ایجاد شعب در لندن، پاریس، آوینیون و سایر مراکز تجاری اروپا، به یکی از نخستین «سوپرشرکت‌های» مالی در اروپا تبدیل شد. بخش بزرگی از فعالیت پراتزی در تأمین مالی پادشاهان
بخش بزرگی از فعالیت پراتزی در تأمین مالی پادشاهان اروپایی بود. مانند بانک باردی، این نهاد نیز وام‌های کلانی به ادوارد سوم انگلستان برای تأمین مالی جنگ صد ساله اعطا کرد. ناتوانی ادوارد سوم در بازپرداخت این وام‌ها در دههٔ ۱۳۴۰، منجر به ورشکستگی پراتزی و باردی شد.
چراغ تیفانی نوعی چراغ است که از شیشه ساخته می‌شود. شییشه آن توسط لوئیس کامفرت تیفانی یا هنرمندان وابسته باین هنر طراحی شده و نسخه‌های اصلی آن در کارگاه او تولید گردیده است. شیشه‌های به‌کاررفته در بدنه این چراغ‌ها، با تکنیک فویل مسی، به‌جای لحیم سربی سنتی شیشه‌های رنگین. در کنار هم قرار داده می‌شوند. چراغ‌های تیفانی، بخشی از جنبش هنر نو به‌شمار می‌آیند. تعداد قابل توجهی از طرح‌های گوناگون این چراغها، از سال ۱۸۹۳ به بعد تولید شد. به‌دلیل نفوذ چشمگیر تیفانی در این سبک، اصطلاح «چراغ تیفانی» یا «چراغ به سبک