payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موگیا منتقل شد. در ۷ مه ۱۹۲۳، به گروه ۲۳ از اولین گروه جنگنده‌های زمینی منتقل شد و در چینسلو بالسامو (میلان) مستقر شد و هواپیماهای اسپاد را پرواز می‌داد. در ۲۵ دسامبر ۱۹۲۵، به دومین گروه منتقل شد. در آن زمان، این اسکادران در فرودگاه چامپینو مستقر بود. پس از عضویت در هفتمین گروه مستقل جنگنده‌های زمینی، در ۳۰ مه ۱۹۳۱، به تشکیل چهارمین گروه جنگنده کمک کرد و در فرودگاه آویانو مستقر شد. در ۱ اوت ۱۹۳۷، کاپیتان جوزپه داگوستینیس جایگزین کاپیتان اتوره فوسکینی به عنوان فرمانده اسکادران شد. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ
فرمانده اسکادران شد. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم ۱۹۴۰–۱۹۴۵، اسکادران ۹۱ از گروه X از جناح چهارم به‌طور مداوم با هواپیماهای فیات CR.42, Macchi M.C.۲۰۰ و سپس Macchi M.C.۲۰۲ از طبرق به پولا و فرودگاه کاتانیا در سیسیل پرواز می‌کرد. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، این اسکادران با ۹ فروند CR.۴۲ در فرودگاه بنینا بود. در ۸ دسامبر ۱۹۴۰، کاپیتان وینچنزو وانی پس از بستری شدن کاپیتان داگوستینیس در بیمارستان، جایگزین او به عنوان فرمانده اسکادران شد. در ۴ ژانویه ۱۹۴۱، در طول نبرد باردیا، بین ۲ تا ۵ ژانویه در لیبی جنگید، یک
نبرد باردیا، بین ۲ تا ۵ ژانویه در لیبی جنگید، یک دسته متشکل از سه فروند CR.۴۲ از اسکادران، که بخشی از گروه X C.T. بود. این اسکادران به رهبری سرگرد کارلو رومانیولی، فرمانده گروه، برای اسکورت گروهی از بمب‌افکن‌های ساوویا-مارکتی SM.79 به پرواز درآمد و با تعداد نامعلومی از هاوکر هوریکان‌ها درگیر شد. خلبانان ادعا کردند که دو هوریکان سرنگون شده است، در حالی که یک CR.42 نتوانست به پایگاه بازگردد. در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۱، این اسکادران در عملیات هالبرد شرکت کرد و چهار فروند MC.200، از جمله هواپیمای کاپیتان فرانکو
فروند MC.200، از جمله هواپیمای کاپیتان فرانکو لوچینی، را از فرودگاه کاتانیا-فونتاناروسا به فرودگاه تراپانی-میلو منتقل کرد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، این اسکادران با دو فروند MC.205 در گروه X در کاستروویلاری بود. به این اسکادران مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، هنگ ۹۱ همچنین در جنگ آزادی‌بخش پادشاهی جنوبیِ بازسازی‌شده به همراه نیروی هوایی هم‌پیمان ایتالیا، به عنوان بخشی از گروه دهم و سپس گروه دوازدهم جنگنده، که همیشه از جناح چهارم بود، شرکت کرد. در ۲ مه ۱۹۴۵، این هنگ در فرودگاه لچه-گالاتینا در
در ۲ مه ۱۹۴۵، این هنگ در فرودگاه لچه-گالاتینا در گروه دوازدهم جنگنده‌ها، هواپیماهای پی-۳۹ از جناح چهارم جنگنده‌ها را به پرواز درآورد. پس از جنگ. این اسکادران در سال‌های بعد، ابتدا در کاپودیچینو و سپس در پراتیکا دی ماره، از سال ۱۹۶۳ با هواپیمای جدید لاکهید اف-۱۰۴ استارفایتر، در همان بال باقی ماند و در سال ۱۹۶۷، به دلیل دکترین جدید جنگ هوایی که مستلزم پخش واحدهای پروازی در سراسر کشور بود، اسکادران نود و یکم، به همراه گروه دهم، به بال نهم، در پایگاه هوایی گرازانیزه منتقل شد، جایی که تا سال ۲۰۰۴ در آنجا فعالیت
منتقل شد، جایی که تا سال ۲۰۰۴ در آنجا فعالیت داشت و به عمر عملیاتی اف ۱۰۴اس/ای‌اس‌ام‌ها پایان داد. در سال ۲۰۰۵، به همراه گروه دهم جنگنده به بال سی و هفتم، در پایگاه هوایی تراپانی بیرگی، منتقل شد، جایی که این گروه در سال ۲۰۰۶ جذب شد. از آن پایگاه، با اف-۱۶ها فعالیت می‌کرد. از سال ۲۰۱۰، اسکادران ۹۱ به همراه گروه دهم، تحت فرماندهی وینگ ۳۶ مستقر در پایگاه هوایی جیویا دل کوله قرار دارد و جنگنده‌های یوروفایتر تایفون را اداره می‌کند. در سال ۱۹۷۱، یکی از چهار نشان اسکادران که برای ایجاد نشان نیروی هوایی ایتالیا
اسکادران که برای ایجاد نشان نیروی هوایی ایتالیا انتخاب شد، نشان اسکادران ۹۱ بود؛ در ربع بالا سمت راست، یک گریفین قرمز رنگ در حال پرواز بر روی زمینه نقره‌ای دیده می‌شود.
کریستیانو فیوراوانتی (به ایتالیایی: Cristiano Fioravanti؛ زادهٔ ۱۹ فوریه ۱۹۶۰ در رم) تروریست پیشین نئوفاشیست اهل ایتالیا است. او عضو نار بود و به دلیل نقش خود در سال‌های سرب و خشونت‌های سیاسی دههٔ ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شناخته می‌شود. او برادر کوچک‌تر تروریست نئوفاشیست والریو فیوراوانتی و ملقب به «خربزه» است. در سال ۱۹۷۷ پس از مدتی فعالیت در جنبش اجتماعی ایتالیا، به مبارزهٔ مسلحانه با نار پیوست و در موجی از خشونت‌ها شرکت داشت که تنها با دستگیری‌اش در ۸ آوریل ۱۹۸۱ در رم پایان یافت. بلافاصله پس از بازداشت، تصمیم به توبه
پایان یافت. بلافاصله پس از بازداشت، تصمیم به توبه گرفت و با بازرسان همکاری کرد و اطلاعات زیادی در مورد گروه خود فاش نمود. کمتر از یک سال بعد آزاد شد و تحت هویت جدید و در محل حفاظت‌شده در برنامهٔ حمایت از همکاران عدالت قرار گرفت و اکنون آزاد است. زندگی‌نامه. فعالیت سیاسی. فیوراوانتی، پسر یک گویندهٔ سابق رای (ماریو) و یک زن خانه‌دار (ایدا)، دوقلوی کریستینا و برادر والریو است. او در ۱۳ سالگی فعالیت سیاسی خود را در دفتر جنبش اجتماعی ایتالیا در محلهٔ مونته‌ورده آغاز کرد. قتل والتر روسی. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۷۷،
آغاز کرد. قتل والتر روسی. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۷۷، دانشجوی چپ‌گرای ۲۰ ساله والتر روسی در رم به ضرب گلوله کشته شد. شاهدان عینی اعلام کردند که تیراندازی از سوی گروهی نئوفاشیست، از جمله والریو فیوراوانتی و کریستیانو فیوراوانتی، انجام شده‌است. با این حال، در دادرسی‌های بعدی هیچ‌یک از برادران فیوراوانتی به‌طور مستقیم برای این قتل محکوم نشدند. مبارزهٔ مسلحانه با نیروهای مسلح انقلابی. پس از این رویداد، کریستیانو به‌طور کامل به فعالیت در نار پیوست. این گروه مسلح راست‌افراطی در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰ مسئولیت
در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰ مسئولیت چندین سوءقصد، سرقت مسلحانه و حملات مرگبار علیه فعالان چپ‌گرا و نیروهای پلیس را بر عهده گرفت. کریستیانو در این دوران در چندین عملیات مسلحانه حضور داشت و نقش کلیدی در ساختار گروه ایفا می‌کرد. دستگیری. در سال ۱۹۸۱، او به‌همراه برادرش والریو فیوراوانتی توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. در زمان بازداشت، او متهم به مشارکت در قتل‌ها و عملیات تروریستی متعددی بود. توبه و همکاری قضایی. پس از مدتی در زندان، کریستیانو تصمیم گرفت با مقامات قضایی همکاری کند. او بخشی از شبکهٔ
گرفت با مقامات قضایی همکاری کند. او بخشی از شبکهٔ نار را افشا کرد و علیه چندین عضو سابق گروه، از جمله برادرش والریو، شهادت داد. این همکاری باعث کاهش چشمگیر محکومیت او شد، اما در جامعهٔ راست افراطی به‌عنوان «خائن» شناخته شد. پس از آزادی. کریستیانو فیوراوانتی پس از پایان دوران محکومیت خود در دههٔ ۱۹۹۰ از زندان آزاد شد. او دیگر هیچ‌گاه به فعالیت سیاسی یا مسلحانه بازنگشت و زندگی آرام‌تری را در پیش گرفت. با این حال، به دلیل نقش او در همکاری با مقامات قضایی، سال‌ها تحت تدابیر حفاظتی زندگی کرد و از سوی جریان‌های
تحت تدابیر حفاظتی زندگی کرد و از سوی جریان‌های راست افراطی به‌عنوان خائن و «پشیمان» مورد انتقاد قرار گرفت. او در مصاحبه‌های معدودی که پس از آزادی انجام داد، اعلام کرد که انتخاب برای همکاری با دادگاه و فاصله گرفتن از گذشتهٔ تروریستی‌اش «تنها راه برای بازگشت به زندگی عادی» بوده‌است. وی همچنین بارها تأکید کرد که مایل است گذشتهٔ خود را پشت سر بگذارد و ناشناخته باقی بماند.
آنا رنزی (حدود ۱۶۲۰ – پس از ۱۶۶۱) خوانندهٔ سوپرانو ایتالیایی بود که هم به خاطر توانایی‌های بازیگری و هم به خاطر صدایش شهرت داشت و به عنوان اولین دیوا در تاریخ اپرا شناخته شده است. حرفه. آنا رنزی در رم به دنیا آمد و در دههٔ ۱۶۴۰ در وین بسیار محبوب شد. او در سال ۱۶۴۰ در حضور کاردینال ری‌شلیو با نقش لوسیندا در اپرای (موسیقی از بین رفته) اثر اوتاویانو کاستلی و آهنگساز جوان فیلیبرتو لورنزی به روی صحنه رفت که بعدها به عنوان استاد و همراه او در اجراهای بعدی نیز فعالیت داشت. در سال ۱۶۴۱ او در ونیز با نقش دایدامیا
داشت. در سال ۱۶۴۱ او در ونیز با نقش دایدامیا در ("زن دیوانهٔ نمایشی") اثر جولیو استروتزی و فرانچسکو ساکراتی به‌طور حیرت‌آوری ظاهر شد؛ این اجرا افتتاح تئاتر بود و صحنه‌ها توسط طراح صحنه مشهور جاکومو تورلی طراحی شد. در سال ۱۶۴۲، او نقش آرکیمنه (که احتمالاً نقش ونره را نیز ایفا می‌کرد) در موسیقی از بین رفته اثر وینچنزو نولفی را خلق کرد و همان سال هوراس تاردیتی مجموعه‌ای از کانزونت‌های دو و سه‌صدایی را به او تقدیم کرد که نشان‌دهندهٔ شهرتش بود. در سال ۱۶۴۳، او دو نقش در تئاتر سانتی جووانی پائولو خلق کرد:
او دو نقش در تئاتر سانتی جووانی پائولو خلق کرد: آرِتوزا، نقش اصلی اپرای «"زن خردمند قلابی" "؛" موسیقی به صورت گزیده‌هایی باقی مانده است» اثر استروزی و لورنزی، و اوتاویا در "اپرای «تاجگذاری پوپیا»" اثر جووانی فرانچسکو بوسنلو و کلودیو مونته‌وردی، که در آن اپرا احتمالاً بخش‌های «لا ویرتو» و «دروزیلا» را نیز خلق کرده است. در سال ۱۶۴۴، او به نوویسیمو بازگشت و نقش اصلی اپرای "«لا دیدامیا»" (موسیقی گمشده) اثر سیپیونه هریکو و آهنگسازی ناشناس (احتمالاً لورنزی) را خلق کرد. در همان سال، او موضوع "«شکوه بانوی اپرا،
خلق کرد. در همان سال، او موضوع "«شکوه بانوی اپرا، آنا رنزی رومی»" بود، مجموعه‌ای از ستایش‌ها که توسط استروزی ویرایش شده و تصویری زنده از ویژگی‌های او به عنوان یک اجراکننده و تأثیرش بر مخاطبان ارائه می‌دهد. در سال ۱۶۴۵، او در "نمایش ارکوله در لیدیا" (موسیقی از دست رفته) اثر مایولینو بیساکچونی و جووانی رووتا در همان تئاتر، احتمالاً در نقش‌های گیونونه و فیلیده، آواز خواند. در همان سال، قرارداد ازدواجی بین رنزی و ویولونیست رومی، روبرتو ساباتینی، تنظیم شد، اما هیچ مدرکی مبنی بر وقوع این ازدواج وجود ندارد. پس از
مدرکی مبنی بر وقوع این ازدواج وجود ندارد. پس از تعطیلی نوویسیمو، رنزی که در آن زمان مشهورترین و پردرآمدترین خواننده آن دوران بود، به سانتی جووانی پائولو روی آورد. در سال ۱۶۴۶ او احتمالاً در اجرای مجدد "پوپیا" در آنجا آواز خواند، در سال ۱۶۴۸ نقش اصلی (احتمالاً به عنوان ویلانلا) را در "لا توریلدا" (موسیقی گمشده) اثر پیترو پائولو بیساری و آهنگسازی ناشناس (احتمالاً فرانچسکو کاوالی) خلق کرد، و در سال ۱۶۴۹ ظاهراً نقش اصلی را در "آرجیوپه" (موسیقی گمشده) اثر جووانی باتیستا فوسکونی و آلساندرو لئاردینی خلق کرد. در
باتیستا فوسکونی و آلساندرو لئاردینی خلق کرد. در سال ۱۶۵۰ او در اپرای "لا دیدامیا" در فلورانس آواز خواند و در سال ۱۶۵۲ ممکن است نقش کلئوپاترا (احتمالاً با دو نقش ونره در مقدمه) را در "اپرای ایل چزاره آمانته" (موسیقی از دست رفته) اثر داریو واروتاری جوان و آنتونیو سستی در سالن سانتی جووانی ای پائولو خلق کرده باشد. در سال ۱۶۵۳ به نظر می‌رسد که او در "اپرای لا توریلدا" و "ایل چزاره آمانته" در جنوا آواز خوانده است، و در سال ۱۶۵۴ در اپرای احیای شده دومی (که شاید به افتخار او به "لا کلئوپاترا" تغییر نام داد) در
به افتخار او به "لا کلئوپاترا" تغییر نام داد) در تئاتر دربار اینسبروک آواز خواند. در سال ۱۶۵۵، او به ونیز بازگشت و ظاهراً نقش اصلی (احتمالاً با دو نقش گیونونه) در "اپرای لِئوپاترا" (موسیقی از دست رفته) اثر جووانی فاوستینی و پیترو آندره‌آ زیانی در تئاتر سنت آپولیناره خلق کرد. بعداً در همان سال، او نقش دوریسبه را در "اپرای L'Argia" اثر جووانی فیلیپو آپولونی و Cesti در اینسبروک خلق کرد: اپرایی که به سفارش فردیناند چارلز، آرشیدوک اتریش، به مناسبت گرویدن کریستینا، ملکه سوئد به کاتولیک، که از اجرای رنزی بسیار
ملکه سوئد به کاتولیک، که از اجرای رنزی بسیار راضی بود، ساخته شد. در سال ۱۶۵۷، رنزی در نقش دامیرا (احتمالاً در مقدمه نقش گیونونه را بازی کرده است) در اپرای "Le fortune di Rodope e Damira" اثر اورلیو اورلی و زیانی در سنت آپولیناره، از صحنه خداحافظی کرد. آخرین اشاره شناخته شده به او به سال ۱۶۶۰ برمی‌گردد. رنزی به عنوان یک اجراکننده. آهنگسازان تمایل داشتند از تمام گستره صوتی وکال رنزی، که از دو میانی تا سی بمل بالا را در بر می‌گرفت، استفاده کنند و چهار تنظیم غیر مونته‌وردی باقی‌مانده از نقش‌هایی که برای او
غیر مونته‌وردی باقی‌مانده از نقش‌هایی که برای او نوشته شده است (توسط ساکراتی، لورنتسی، سستی و زیانی) با تضادهای دراماتیک، احساسی و سبکی قوی مشخص می‌شوند، که احتمالاً برای به نمایش گذاشتن تسلط خارق‌العاده او بر ابزارهای صوتی و بیانی طراحی شده‌اند. بیشتر سیزده نقش اصلی که او خواند، و احتمالاً همه با در نظر گرفتن استعدادهای ویژه او نوشته شده‌اند، شامل ترکیب‌های خشونت‌آمیز صحنه‌ها و حالات کمیک و تراژیک هستند و اغلب شامل تغییر قیافه (در "لا دیدامیا،" یک شاهزاده خانم سوگوار خود را به شکل جوانی جذاب درمی‌آورد؛ در
سوگوار خود را به شکل جوانی جذاب درمی‌آورد؛ در "آرجیوپ"، "لوپاترا" و "بخت رودوپه و دامیرا،" یک شاهزاده خانم یا ملکه حیله‌گر خود را به شکل یک چوپان ساده‌لوح درمی‌آورد)، یا اشکال دیگر فریب، مانند سادگی ساختگی ("ایل فووریتو دل پرینسیپه" و "ایل بلروفونته")، جنون ساختگی ("لا فینتا پازا"، "لوپاترا" و "بخت رودوپه و دامیرا")، تقوای ساختگی ("لا فینتا ساویا") یا عشق‌بازی ساختگی ("لارگیا") می‌شوند. اشنایدر استدلال می‌کند که رنزی به سختی می‌توانسته راضی باشد که فقط نقش اوتاویا را در "پوپیا" بخواند، نقشی که نصف هر نقش
اوتاویا را در "پوپیا" بخواند، نقشی که نصف هر نقش دیگری است که برای او نوشته شده، فاقد هرگونه کمدی است، از نظر دراماتیک و احساسی یکنواخت است، صرفاً با گفت‌آواز تنظیم شده و در درجه اول محدوده پایین‌تر صدای او را بررسی کرده است، و از این رو او اظهار می‌کند که اوتاویا و دروسیلا ممکن است برای او به عنوان یک نقش سریع و استادانه نوشته شده باشند. استروزی هنر او را در سال ۱۶۴۴ به شرح زیر توصیف کرد:عملی که به چیزها روح، جان و هستی می‌بخشد، باید توسط حرکات بدن، ژست‌ها، چهره و صدا هدایت شود، گاهی آن را بالا می‌برد،
چهره و صدا هدایت شود، گاهی آن را بالا می‌برد، گاهی پایین می‌آورد، خشمگین می‌شود و بلافاصله دوباره آرام می‌شود؛ گاهی با عجله صحبت می‌کند، گاهی آهسته، بدن را گاهی در یک جهت و گاهی در جهت دیگر حرکت می‌دهد، بازوها را به داخل می‌کشد و باز می‌کند، می‌خندد و گریه می‌کند، گاهی با کمی تکان، گاهی با تکان زیاد دست‌ها. سینیورا آنا ما از چنان بیان زنده‌ای برخوردار است که پاسخ‌ها و سخنانش نه از حفظ، بلکه در همان لحظه متولد می‌شوند. در مجموع، او کاملاً به شخصی که نماینده آن است تبدیل می‌شود و گاهی یک تالیا پر از شادی
آن است تبدیل می‌شود و گاهی یک تالیا پر از شادی کمیک و گاهی یک ملپومنه سرشار از شکوه تراژیک به نظر می‌رسد.
باشگاه فوتبال نوردیک یونایتد (به سوئدی: Nordic United FC) یک باشگاه فوتبال سوئدی است که در سودرتلیه واقع شده‌است. تاریخچه. باشگاه فوتبال نوردیک یونایتد در سال ۲۰۰۴ با نام آشوریسکا بابل تأسیس شد. تغییر نام در این باشگاه در سال‌های اخیر امری عادی بوده‌است و این باشگاه در ۱۸ سال ۷ بار نام خود را تغيير داد. در سال ۲۰۱۳، این باشگاه مالکیت تیم آشوریسکا بوتچیرکا (تیم جوانان آشوریسکا) را به دست آورد و پس از آن سال‌ها در بوتچیرکا بازی کرد. در سال ۲۰۲۲، این باشگاه نام خود را به نوردیک یونایتد تغییر داد. پس از کسب
نام خود را به نوردیک یونایتد تغییر داد. پس از کسب مقام دوم در مسابقات لیگ دسته اول سوئد، نوردیک یونایتد برای صعود به سوپرتان ۲۰۲۴ در پلی‌آف شرکت کرد، اما در نهایت مغلوب اورگریته شد.
اعلام پادشاهی ایتالیا با یک هنجار حقوقی از پادشاهی ساوویارد ساردینیا - قانون ۱۷ مارس ۱۸۶۱، شماره ۴۷۶۱ - اتفاق افتاد که با آن ویتوریو امانوئله دوم عنوان پادشاه ایتالیا را برای خود و جانشینانش به دست آورد. ۱۷ مارس هر ساله به مناسبت سالگرد اتحاد ایتالیا، یک تعطیل ملی که در سال ۱۹۱۱ به مناسبت پنجاهمین سالگرد تأسیس شد و همچنین در دوران جمهوری‌خواهان، در سال‌های ۱۹۶۱ و ۲۰۱۱ جشن گرفته می‌شد، گرامی داشته می‌شود. تاریخچه. پس از دومین جنگ استقلال ایتالیا و لشکرکشی هزاران نفر به رهبری جوزپه گاریبالدی، در دوره دو ساله
نفر به رهبری جوزپه گاریبالدی، در دوره دو ساله ۱۸۵۹–۱۸۶۰، هدف اتحاد ایتالیا تا حد زیادی محقق شده بود، به استثنای تریوِنِتو و لاتسیو. الحاق استان‌های مختلف به پادشاهی ساردینیا توسط مجموعه‌ای از همه‌پرسی‌ها تأیید شده بود. با این حال، دولت جدید هنوز نام پادشاهی ساردینیا را بر خود داشت. در تاریخ ۱۸ فوریه ۱۸۶۱، پارلمان جدید که پیش‌تر با عنوان «پارلمان ایتالیا» شناخته می‌شد، در شهر تورین و در کاخ کاریگنانو ـ که پیش‌تر مقر پارلمان پادشاهی ساردینیا بود ـ تشکیل گردید. این پارلمان، هرچند با شماره هشتم ثبت شد، در واقع
این پارلمان، هرچند با شماره هشتم ثبت شد، در واقع استمرار شماره‌گذاری مجالس قانونگذاری پادشاهی ساردینیا محسوب می‌گردید. مجلس نمایندگان پادشاهی ایتالیا متشکل از نمایندگانی بود که در «استان‌های جدید» انتخاب شده بودند، در حالی که سنای پادشاهی ایتالیا ـ که نه بر اساس انتخابات بلکه به‌موجب انتصاب پادشاه شکل می‌گرفت ـ با گزینش سناتورهایی از مناطق مختلف ایتالیا تکمیل شد. افتتاح مجلس قانونگذاری جدید با سخنرانی تاج و تخت توسط پادشاه انجام شد. سنا در پاسخی که در ۲۶ فوریه به آن رأی داد، صریحاً از یک قلمرو جدید صحبت
فوریه به آن رأی داد، صریحاً از یک قلمرو جدید صحبت کرد. مجلس نمایندگان در سخنرانی پاسخ به ویتوریو امانوئله دوم، نوشته جوزپه فراری و مورخ ۱۳ مارس ۱۸۶۱، قبلاً اعلام کرد که: بلافاصله پس از آغاز به کار مجلس قانونگذاری، در ۲۱ فوریه، نخست‌وزیر وقت، کامیلو بنسو، کنت کاوور، لایحه‌ای شامل یک ماده واحد را به سنا ارائه داد تا نام جدید پادشاه را رسمی کند. این قانون در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ با انتشار در روزنامه رسمی پادشاهی ایتالیا شماره ۶۷ به قانون تبدیل شد. ۱۷ مارس هر ساله به مناسبت سالگرد اتحاد ایتالیا گرامی داشته می‌شود، یک
سالگرد اتحاد ایتالیا گرامی داشته می‌شود، یک تعطیل ملی که در سال ۱۹۱۱ به مناسبت پنجاهمین سالگرد تأسیس شد. قانون. در فرمان سلطنتی آمده بود: در گزارش، کاوور یادآوری کرد که با این حال، در متن تصویب‌شده توسط سنا، ماده دومی نیز در مورد عنوان قوانین قانونگذاری آمده است؛ بنابراین، مقرر شد که: عدد ویکتور امانوئل ساووی همچنان «دوم» بود، نه «اول»، به عنوان نشانه‌ای از تداوم سلسله خاندان ساووی که به وحدت ایتالیا دست یافته بودند و تداوم قانون آلبرتینو.
ادیسون جوزف (به انگلیسی: Edison Joseph؛ زادهٔ ۲۷ نوامبر ۱۹۸۹) یک بازیکن سابق فوتبال نیجریه‌ای است که در پست مهاجم بازی می‌کرد. دوران بازی. جوزف در شهر بندری لاگوس، نیجریه متولد شد. در سال ۲۰۰۹، او برای باشگاه فوتبال بیجینگ رن در سوپر لیگ چین بازی کرد.
مارکی ماریانا پانسیاتیچی زیمنس دآراگونا پائولوچی (۳ فوریه ۱۸۳۵–۷ دسامبر ۱۹۱۹) یک زن اشراف‌زاده و طبیعی‌دان ایتالیایی بود. او در نرم‌تن‌شناسی، گیاه‌شناسی و پرنده‌شناسی فعالیت داشت. او که متخصص نرم‌تنان غیردریایی بود، ۳۲ اثر نرم‌تن‌شناسی منتشر کرد که دو جنس و ۱۵۹ گونه را توصیف می‌کرد، و در حدود ۴۰ نام علمی موجودات زنده از او یاد می‌شود: در درجه اول نرم‌تنان، و همچنین کوسه فسیلی سیلیوم پائولوچی و زیرگونه پرنده "سسک سرسیاه". زندگی و کار. زیمنس در فلورانس در خانواده‌ای اشرافی به دنیا آمد: دختر فردیناند
در خانواده‌ای اشرافی به دنیا آمد: دختر فردیناند پانسیاتیچی ژیمنس از آراگون و جولیا دِ سن سِین. از طرف مادرش، فردیناندو پانچیاتیچی، در معرفی گیاهان مختلف به ایتالیا از جمله اولین درخت سرخ‌چوب نقش داشت. او در کالج ریپولی تحصیل کرد. در سال ۱۸۵۳ با مارکی الساندرو آنافستو پائولوچی، گیاه‌شناس و پسر ژنرال فیلیپو پائولوچی، ازدواج کرد. در سال ۱۸۶۶، او اولین اثر علمی خود را در مورد فسیل شکم‌پایان پلیوسن، "مورکس ورانی،" که در وال دِ السا جمع‌آوری شده بود، منتشر کرد. او به‌طور گسترده با طبیعت‌گرایان ایتالیایی، از جمله
به‌طور گسترده با طبیعت‌گرایان ایتالیایی، از جمله طبیعت‌گرایان اهل پارما که با خانواده شوهرش آشنا بودند، همکاری کرد. پرنده‌شناس، اتوره آریگونی دِگلی اُدی، شوهر خواهرزاده‌اش بود. او توانست در میان مناقشات تند میان کارلو د استفانی و ناپولئون پینی، همکارانش در زمینه مالاکولوژی، فعالیت کند. زیمِنِس با تقسیم‌بندی‌های افراطی ژول-رن بورگینیات مخالف بود و به ایده‌های تکامل علاقه‌مند بود. او حدود هفتاد گونه جدید نرم‌تنان را توصیف کرد و نزدیک به چهل تاکسون نرم‌تنی به افتخار او نام‌گذاری شده است. در سال ۱۸۸۷، پس از
افتخار او نام‌گذاری شده است. در سال ۱۸۸۷، پس از درگذشت همسرش و ده سال پس از مرگ پدرش، مارکویس مجبور شد تحصیلات و کلکسیون‌های خود را رها کند تا بتواند تقریباً تمام انرژی خود را به مدیریت امور مهم خانوادگی اختصاص دهد. برای این منظور، او مجموعه نرم‌تنان غیر دریایی خود (که از سال ۱۸۶۲، یعنی زمانی که تنها ۲۷ سال داشت، جمع‌آوری شده بود) را به موزه تاریخ طبیعی دانشگاه فلورانس اهدا کرد و کلکسیون پرندگان خود شامل حدود ۱۲۰۰ نمونه را به شهرداری سن جیمینیانو در ایتالیا تقدیم نمود. با الهام از سبک‌های هنری الحمراء در
تقدیم نمود. با الهام از سبک‌های هنری الحمراء در گرنادا، الکازار سویل، تاج محل و معماری‌های ایرانی و مصری ساخته شد. ساخت این بنا توسط پدر پاولوچی آغاز شد و توسط او کامل گردید. این ویلا در کد فرهنگ و میراث مناظر ایتالیا ثبت شده و محل فیلم‌برداری چندین فیلم از جمله «داستانی از داستان‌ها» در سال ۲۰۱۵ بوده است. مجموعه گیاهان خشک‌شده او شامل ۴۱۵۳ نمونه متعلق به ۱۴۹۲ گونه مختلف به مؤسسه فنی گالیله اهدا شد. او در ۷ دسامبر ۱۹۱۹ در ویلای خود در رجلو درگذشت. نشریات منتخب. پائولوچی نزدیک به ۴۰ اثر منتشر کرد که ۳۲ اثر
پائولوچی نزدیک به ۴۰ اثر منتشر کرد که ۳۲ اثر آن به نرم‌تنان‌شناسی و بقیه به پرنده‌شناسی و گیاهان مربوط می‌شد. گزیده‌ای از آثار او عبارتند از:
نزاع سن لوکا یا انتقام سن لوکا، درگیری طولانی‌مدتی بین دو طایفه از سازمان تبهکار «اندرانگتا» است که در سال ۱۹۹۱ در منطقه کالابریا ایتالیا در روستای سن لوکا آغاز شد. تاریخچه. دو خانواده درگیر، استرانجیو-نیرتا و پلّه-وتّاری-رومئو، هر دو عضو سازمان جنایتکارانه اندرانگتا هستند. در جریان یک درگیری در جشن کارناوال در سال ۱۹۹۱، دو جوان از خانواده استرانجیو-نیرتا کشته شدند که منجر به خونخواهی شد. در مه ۱۹۹۳، چهار نفر تنها در یک ساعت کشته شدند. اندکی پس از آن، پاتریارک قدیمی آنتونیو نیرتا با کمک خانواده ده استفانو
قدیمی آنتونیو نیرتا با کمک خانواده ده استفانو از رجو کالابریا صلحی برقرار کرد که برای مدتی پابرجا ماند. آتش‌بس در سال ۲۰۰۰ اعلام شد. این دشمنی پس از یک قتل ناموسی در ۵ ژانویه ۲۰۰۵ از سر گرفته شد. دومنیکو جورجی از قبیله استرانگیو-نیرتا، سالواتوره فاواسولی، یکی از بستگان قبیله پله-ووتاری، را به دلیل تهدید دوست دختر جورجی کشت. جورجی به پیمونت فرار کرد، اما خانواده فاواسولی برادرش آنتونیو جورجی را کشتند. قبیله استرانگیو-نیرتا با تیراندازی به فرانچسکو پله، «چیچو پاکستان»، در حالی که با فرزند تازه متولد شده‌اش
پاکستان»، در حالی که با فرزند تازه متولد شده‌اش در بالکن بود، واکنش نشان داد. گلوله‌ای به پشت او اصابت کرد و او فلج ماند. او از روی صندلی چرخدار خود ادعای انتقام کرد و در روز کریسمس، ۲۵ دسامبر ۲۰۰۶، به خانه رئیس قبیله رقیب استرانگیو-نیرتا، جیووانی لوکا نیرت، حمله کردند و همسرش ماریا استرانگیو را کشتند. در مراسم تشییع جنازه ماریا استرانگیو، پسر عمویش جیووانی استرانگیو با اسلحه ظاهر شد، احتمالاً برای کشتن اعضای قبیله پله-رومئو. او دستگیر و در ژوئیه ۲۰۰۷ آزاد شد. تا اوت ۲۰۰۷، پنج قتل دیگر و هشت اقدام به قتل
شد. تا اوت ۲۰۰۷، پنج قتل دیگر و هشت اقدام به قتل در کالابریا به این نزاع نسبت داده شد. در جریان بازسازی حمله کریسمس در دادگاه سال ۲۰۱۱، دادستان اعلام کرد که بین دو طایفه «وضعیت جنگی» وجود داشته است. شواهد جمع‌آوری‌شده از طریق شنود تلفن، شنود مکالمات و اظهارات افراد مسلح ("پنتیتو") نشان داد که عامل حمله فرانچسکو پله، معروف به «چیچو پاکستان»، بوده است، در حالی که دستور از فرانکو ووتاری صادر شده است. در میان عاملان این جنایت، سباستیانو ووتاری، برادر فرانکو، نیز حضور داشت. قتل‌عام دویسبورگ. این درگیری سپس در
حضور داشت. قتل‌عام دویسبورگ. این درگیری سپس در ۱۵ اوت ۲۰۰۷ توجه عمومی جدیدی را به خود جلب کرد، زمانی که شش مرد ایتالیایی متعلق به خاندان پله-رومئو در اتومبیل‌های خود در مقابل یک پیزریا در نزدیکی ایستگاه قطار دویسبورگ در غرب آلمان به ضرب گلوله کشته شدند. یکی از کشته‌شدگان، مارکو مارمو، مسئول قتل ماریا استرانجیو شناخته شد. اعتقاد بر این است که این مردان برای فرار از این دشمنی به آلمان نقل مکان کرده بودند. جیووانی استرانجیو به عنوان یکی از دو فرد مسلحی که بیش از ۷۰ گلوله شلیک کردند، شناسایی شد. گمان می‌رود
از ۷۰ گلوله شلیک کردند، شناسایی شد. گمان می‌رود فرد مسلح دوم، جوزپه نیرتا (متولد ۱۹۷۳)، برادر همسر استرانجیو، باشد که او نیز به جرم قاچاق بین‌المللی کوکائین تحت تعقیب است. در آلمان، این قتل‌عام جنبش "مافیایی را" برانگیخت که از جنبش ضد مافیایی آدیوپیزو در سیسیل الهام گرفته شده بود. تعقیب مظنونین. چنین کشتاری در تاریخ اندرانگتا بی‌سابقه بود. در پی این حادثه، پلیس ایتالیا تدابیر امنیتی خود در سان لوکا را به‌شدت افزایش داد و بیش از ۳۰ عضو اندراگه‌تا، از جمله جووانی لوکا نیرتا را دستگیر کرد. رقیب نیرتا،
جمله جووانی لوکا نیرتا را دستگیر کرد. رقیب نیرتا، فرانچسکو وتّاری، نیز در ۱۲ اکتبر ۲۰۰۷ بازداشت شد. پلیس آلمان و ایتالیا همکاری کردند و چهار عضو خانواده استرانجیو-نیرتا در دسامبر ۲۰۰۷ دستگیر شدند، اما مظنون اصلی تیراندازی، جووانی استرانجیو، توانست فرار کند. رئیس خانواده استرانجیو-نیرتا، جوزپه نیرتا، در ۲۳ مه ۲۰۰۸ بازداشت شد و پسر و جانشین او، پائولو نیرتا (پسرعموی جووانی استرانجیو) در ۷ اوت ۲۰۰۸ دستگیر گردید. پلیس از طریق شنود تلفنی به این نتیجه رسید که رؤسای قبیله «ندرانگتا» در نزدیکی معبد بانوی ما از
رؤسای قبیله «ندرانگتا» در نزدیکی معبد بانوی ما از لهستان در آسپرومونته، محل ملاقات سنتی «ندرانگتا»، برای آتش‌بس مذاکره کرده‌اند. به گفته دادستان نیکولا گراتری، رؤسای نخبه «ندرانگتا» بلافاصله پس از قتل‌عام دویسبورگ، صلح را تحمیل کردند. در ۱۲ مارس ۲۰۰۹، پلیس هلند، جیووانی استرانگیو و برادر همسرش، فرانچسکو رومئو، را در آپارتمانی در دیمن نزدیک آمستردام دستگیر کرد. این اتفاق پس از آن رخ داد که پلیس آلمان با دنبال کردن سرنخ‌هایی که پس از دستگیری نیرتا در آپارتمانش پیدا کرده بود، متوجه شد که آنها در آنجا پنهان
پیدا کرده بود، متوجه شد که آنها در آنجا پنهان شده‌اند. در ۱۱ فوریه ۲۰۱۰، پلیس سباستیانو نیرتا را در سن لوکا به ظن همدستی با استرانگیو در قتل‌های دویسبورگ دستگیر کرد. جوزپه نیرتا که در زندان بود، حکم بازداشت دیگری دریافت کرد. هر دو بر اساس شواهد DNA به دست آمده از صحنه جرم متهم شدند. محاکمه. محاکمه قاتلان در ۱۴ آوریل ۲۰۱۰ در لوکری آغاز شد. استرانجیو از طریق ارتباط ویدیویی با سلول زندان خود در رم، جلسه دادرسی را دنبال کرد. در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۱، دادگاه کیفری لوکری هشت نفر را به دلیل نقششان در یک نزاع خشونت‌آمیز
هشت نفر را به دلیل نقششان در یک نزاع خشونت‌آمیز به حبس ابد محکوم کرد، از جمله جووانی استرانجیو، جانلوکا نیرتا، فرانچسکو نیرتا (۳۷)، جوزپه نیرتا، معروف به «پپه در مقابل» (۷۱)، فرانچسکو پله، معروف به «چیچیو پاکستان» (۳۴)، سباستیانو رومئو (۳۴)، فرانچسکو ووتاری معروف به «چیچیو فرونزو» (۴۰) و سباستیانو ووتاری، معروف به «پروفسور» (۲۸). سه نفر دیگر محکوم و به حبس از نه تا ۱۲ سال محکوم شدند، در حالی که سه نفر دیگر تبرئه شدند. عدم دخالت قبیله اصلی پله. آنتونیو پله، که با نام "نتونی گامبازا" نیز شناخته می‌شود، بزرگ
که با نام "نتونی گامبازا" نیز شناخته می‌شود، بزرگ خاندان منطقه سن لوکا و رئیس اسمی سازمان، کاپو جنایتکار ندرانگتا، به هر طریقی تلاش کرد تا به دشمنی پایان دهد و صلح برقرار کند. با این حال، او تنها توانست اطمینان حاصل کند که بخشی از طایفه‌ای که او رهبری می‌کرد ("پله-گامبازا") در دشمنی که بر عنصر دیگری از طایفه ("پله-وانچلی") تأثیر می‌گذاشت، درگیر نباشد. علیرغم عدم دخالت آنتونیو پله در حقایق، او به‌طور غیرمستقیم از طریق دامادش، فرانچسکو ووتاری، یکی از شخصیت‌های اصلی در میان طوایف متخاصم، که با دخترش ماریا پله
اصلی در میان طوایف متخاصم، که با دخترش ماریا پله ازدواج کرده است، در این ماجرا دخیل بود. او برای تأکید بر عدم دخالت خود در این نزاع، از اعضای خانواده‌اش خواست تا نامه‌ای به روزنامه "گازتا دل سود" ارسال کنند. پیام واضح بود: این نزاع، درگیری بین عناصر کوچک طوایف بود و گامبازا در تلاش بود تا به صلحی بدون برنده دست یابد، همان‌طور که در گذشته، در سال ۱۹۹۱، زمانی که درگیری آغاز شد، انجام داده بود.