payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کارزار بمباران را بر عهده گرفت. رئیس او، ژنرال «هَپ» آرنولد، از او خواست که بمباران دقیق را متوقف کند و بمباران‌های آتش‌زا را در پیش بگیرد. در ۱۹ فوریه ۱۹۴۵، ایالات متحده به ایوو جیما، جزیره‌ای در استان توکیو حمله کرد و در ۱۶ مارس در نبرد بعدی پیروز شد. در این نبرد ۱۸۵۰۰ ژاپنی و ۶۸۰۰ آمریکایی کشته شدند. ایالات متحده از این جزیره برای دو فرودگاه جدید استفاده کرد که برای ادامه جنگ اهمیت داشت. در طول عملیات میتینگ‌هاوس در ۹ تا ۱۰ مارس ۱۹۴۵، لیمی هواپیماهای پیشاهنگ را پیش از یک ناوگان بمب‌افکن‌های بی-۲۹ فرستاد
را پیش از یک ناوگان بمب‌افکن‌های بی-۲۹ فرستاد تا منطقه هدف در توکیو را با بمب‌های ناپالم علامت‌گذاری کنند. پس از آن ناوگان ۳۳۴ فروند بی-۲۹ از جزایر ماریانا دنبال شدند. ۲۷۹ بمب افکن ۱۶۶۵ تن بمب آتش‌زا پرتاب کردند. شرایط خشک و باد اجازه داد تا آتش‌سوزی غیرقابل توقفی ۴۵ کیلومتر مربع را بسوزاند. بیش از ۱۰۰ هزار نفر در عرض چند دقیقه کشته شدند. اکثر قربانیان در پناهگاه‌های بمب خفه شدند، زمانی که آتش‌ها اکسیژن آنها را مصرف کرد. یک چهارم ساختمان‌های شهر ویران شد. تحلیلگران نظامی ایالات متحده دریافتند که این عملیات
نظامی ایالات متحده دریافتند که این عملیات عمداً غیرنظامیان را هدف قرار نداده است، اما غیرنظامیان جان خود را از دست دادند زیرا ژاپنی‌ها اغلب کارخانه‌های نظامی را در مناطق مسکونی قرار می‌دادند تا آنها را استتار کنند. پس از حمله، این راهبرد استفاده از حملات منطقه‌ای بود که از بمباران آتش‌زا برای سوزاندن شهرهای ژاپنی و کشتن کارگرانی که ماشین جنگی را به کار می‌انداختند، استفاده می‌کرد. میلیون‌ها اعلامیه برای تخلیه غیرنظامیان به شهرها و مناطق روستایی که بمباران نشده بودند، پرتاب شد. نیمی از ۷٫۴ میلیون ساکن توکیو
بودند، پرتاب شد. نیمی از ۷٫۴ میلیون ساکن توکیو گریختند. این استراتژی مشابه جنگ هوایی علیه شهرهای آلمان بود و منعکس‌کننده برنامه‌ریزی راهبردی نیروی هوایی قبل از جنگ بود که بر سوزاندن توکیو و سایر مراکز صنعتی و فرماندهی به عنوان راهی برای نابودی توان نظامی دشمن متمرکز بود. در پایان بمباران‌های آتش‌زا، ۶۰ درصد از توکیو در مقطعی آتش گرفته بود. در سال ۲۰۰۲، موزه مرکز حملات توکیو و خسارات جنگ ساخته شد. تسلیم ژاپن. در تاریخ ۶ و ۹ اوت، آمریکا به ترتیب از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی استفاده کرد و در هشتم اوت،
هیروشیما و ناگاساکی استفاده کرد و در هشتم اوت، اتحاد جماهیر شوروی به ژاپن اعلام جنگ کرد (جنگ شوروی و ژاپن). ژاپن در ۱۰ اوت موافقت کرد که شرایط تسلیم اعلامیه پوتسدام را امضا کند، مشروط بر اینکه امپراتور آن‌ها در قدرت بماند. آمریکا این شرایط را پذیرفت و ژاپن در ۱۴ اوت تسلیم شد. در آن روز، در کاخ امپراتوری توکیو حادثه‌ای رخ داد که در آن توطئه‌گران سعی کردند پیام تسلیم هیروهیتو را که قرار بود روز بعد برای کشور پخش شود، ضبط کنند. دو نفر کشته شدند و دیگران خودکشی کردند. هیروهیتو از مردم ژاپن خواست که تسلیم را
کردند. هیروهیتو از مردم ژاپن خواست که تسلیم را بپذیرند. در ۲ سپتامبر، در جریان روند تسلیم، یک سوءقصد ناموفق به کانتارو سوزوکی، نخست‌وزیر، صورت گرفت. ژاپن در ۹ سپتامبر تسلیم چین شد. اواخر دوره شووا. در سال ۱۹۴۷، تعداد بخش‌ها از ۳۵ به ۲۳ بخش کاهش یافت، اگرچه محدودیت‌های کلان‌شهر ثابت ماند. اشغال ژاپن. نیروهای آمریکایی داگلاس مک‌آرتور از سال ۱۹۴۵ ژاپن را اشغال کردند. ستاد آمریکایی‌ها در مارونوئوچی تأسیس شد و سربازان آمریکایی در مسکن موقت در زمین‌های نظامی سابق در هاراجوکو اقامت داشتند. صنایع تسلیحاتی برچیده
در هاراجوکو اقامت داشتند. صنایع تسلیحاتی برچیده شد، زندانیان سیاسی آزاد شدند و سربازان و غیرنظامیان ژاپنی از خارج از کشور به ژاپن بازگردانده شدند. در سال ۱۹۴۷، قانون اساسی ژاپن جدیدی که یک دولت دموکراتیک ایجاد می‌کرد، جایگزین قانون اساسی میجی شد. این قانون، جایگاه امپراتور را به یک مقام نمادین کاهش داد، حق اعلام جنگ ژاپن را سلب کرد و به زنان اجازه رأی داد. دیوان عالی ژاپن با الگوبرداری از دیوان عالی ایالات متحده آمریکا تأسیس شد. آموزش اصلاح شد، تعداد کشاورزانی که مستأجر بودند کاهش یافت و زایباتسو
کشاورزانی که مستأجر بودند کاهش یافت و زایباتسو (کنگلومراهای تجاری) منحل شدند. اتحادیه‌های کارگری تا زمانی که جنگ سرد تشدید شد، مورد تشویق قرار گرفتند. این اشغال، تحریک اقتصادی را تشویق کرد و تا اواسط یا اواخر دهه ۵۰، توکیو اساساً از نظر اقتصادی همانند سال ۱۹۴۰ بود. سودهای جنگ کره آمریکا (۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳) برای بازسازی استفاده شد. ایالات متحده سعی کرد در سال ۱۹۴۷ به اشغال پایان دهد، اما اتحاد جماهیر شوروی معاهده صلح با ژاپن را رد کرد. این معاهده در سال ۱۹۵۱ امضا شد و ایالات متحده در سال ۱۹۵۲ خارج شد. پس از آن،
شد و ایالات متحده در سال ۱۹۵۲ خارج شد. پس از آن، پایگاه‌های نظامی آمریکا برای استفاده در جنگ‌های کره، جنگ سرد و جنگ ویتنام در ژاپن باقی ماندند. ژاپن درگیر تولیدات نظامی بود و مازاد قدیمی خود را دوباره هدف گذاری کرد. دادگاه نظامی بین‌المللی برای خاور دور. در دادگاه نظامی بین‌المللی برای خاور دور، ۲۵ رهبر ژاپنی به جنایت جنگی محاکمه شدند. این دادگاه توسط منشوری از داگلاس مک آرتور در ۱۹ ژانویه ۱۹۴۶ با الهام از منشور دادگاه نورنبرگ تأسیس شد. این دادگاه در آوریل ۱۹۴۶ تشکیل شد و در ساختمان سابق وزارت جنگ در
۱۹۴۶ تشکیل شد و در ساختمان سابق وزارت جنگ در ایچیگایا برگزار شد. در ماه مه، دادستان پرونده خود را گشود و متهمان را به «جنایت علیه صلح، جنایات جنگی متعارف و جنایت علیه بشریت» متهم کرد. دادستان‌ها استدلال کردند که جنایات سیستماتیک و گسترده بوده است و متهمان از جنایات اطلاع داشته و تلاشی برای متوقف کردن آنها نکرده‌اند. بسیاری از اسیران جنگی آمریکایی شهادت دادند. وکلای مدافع استدلال کردند که ژاپن در دفاع از خود عمل می‌کند و جنایات جنگی به عنوان حقوق بین‌الملل تثبیت نشده است. ۲۵ متهم محکوم شدند. ۱۶ نفر به حبس
تثبیت نشده است. ۲۵ متهم محکوم شدند. ۱۶ نفر به حبس ابد، ۷ نفر به اعدام با حلق آویز و ۲ نفر به حبس‌های کمتر محکوم شدند. محکومان به حبس ابد، به جز کسانی که به مرگ طبیعی در زندان مردند، آن را سپری نکردند. بقیه تا سال ۱۹۵۸ مورد عفو یا آزادی مشروط قرار گرفتند. هیدکی توجو به دار مجازات محکوم شد. او در سال ۱۹۴۸ در توکیو درگذشت. توسعه پس از جنگ. در دهه ۵۰، قدرت در توکیو از مرکز به اطراف شهر گسترش یافت، زیرا شهرهای اقماری شینجوکو، شیبویا و ایکه‌بوکورو تبلیغ می‌شدند. فروشگاه زنجیره‌ای Seibu در Ikebukuro شروع به کار
فروشگاه زنجیره‌ای Seibu در Ikebukuro شروع به کار کرد. سوپرمارکت‌های به سبک آمریکایی در توکیو، ابتدا در مناطق ثروتمندتر جنوب غربی افتتاح شدند. آنها در دهه ۶۰ رشد کردند، زمانی که مردم بیشتری ثروتمند بودند. با گسترش شبکه‌های ریلی و جاده‌ای به مناطق روستایی، شهرهای کشاورزی سابق نریما، کیتا و ایتاباشی به عنوان املاک خرده فروشی تغییر کاربری دادند. در سال ۱۹۶۳، نگهداری یک خودروی خانوادگی در فضای خیابان جلوی خانه یک خانواده غیرقانونی شد. این منجر به جایگزینی گسترده فضاهای سبز جلو با فضاهای پارکینگ شد. برج توکیو،
فضاهای سبز جلو با فضاهای پارکینگ شد. برج توکیو، یک برج فولادی ۳۳۳ متری شبیه برج ایفل، برای انتقال سیگنال‌های تلویزیونی ساخته شد و نماد آینده ژاپن در زمان افتتاح آن در سال ۱۹۵۸ بود. سایر ساختمان‌های قابل توجه این دوره عبارتند از کتابخانه شورای ملی ژاپن، موزه ملی هنر غرب، توکیو بونکا کایکان، هتل نیو اوتانی توکیو و هتل اوکورا توکیو. یک بکه اتوبوس برقی در دهه‌های ۵۰ و ۶۰ کار می‌کرد و با اتوبوس و تاکسی جایگزین شد. خطوط متروی جدید، خط مارونواوچی و خط هیبیا افتتاح شد. دومین سیستم حمل و نقل سریع توکیو، متروی توئی،
شد. دومین سیستم حمل و نقل سریع توکیو، متروی توئی، در سال ۱۹۶۰ با افتتاح خط آساکوسا آغاز به کار کرد. راه‌آهن پرسرعت شینکانسن ژاپن در سال ۱۹۶۴، همزمان با بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ افتتاح شد. اولین خط، توکایدو شینکانسن بود که از توکیو تا اوزاکا می‌رفت. مناطق چراغ قرمز یوشیوارا و سوساکی هر دو در سال ۱۹۴۵ ویران شدند. یوشیوارا دوباره به یک منطقه چراغ قرمز تبدیل شد که در سال ۱۹۹۰ دارای ۲۰۰ سئوپ‌لند (نوعی فاحشه‌خانه) بود. سوساکی به مکانی آرام و محافظه‌کار بازسازی شد. با محل‌های دفن زباله از خط ساحلی حذف شد و
شد. با محل‌های دفن زباله از خط ساحلی حذف شد و یکی از ویژگی‌های قابل توجه خود را از دست داد. یک منطقه چراغ قرمز جدید در هاتونوماچی افتتاح شد و در سال ۱۹۵۸ بسته شد. این زمانی بود که فحشا غیرقانونی شد و منجر به اعتراضاتی شد، اما این تجارت همچنان ادامه داشت. هنر و سرگرمی. قوانین سانسور اشغال «تقریباً به سختی» سانسور امپراتوری بود. استراتژی جدید حذف ارجاعات فرهنگی به برخی از عناصر فرهنگ سنتی بود، اگرچه کابوکی و هنرهای رزمی باقی ماندند. برخی از عناصر فرهنگ هنوز با اشغال مخالف بودند، آهنگ موفق تروکو آکاتسوکی «پسر
اشغال مخالف بودند، آهنگ موفق تروکو آکاتسوکی «پسر واکس توکیو» یک مثال است. پس از جنگ، آکیهابارا با روی آوردن به فروش لوازم خانگی و الکترونیکی، از قطارهای باری ورودی استفاده کرد. تا سال ۱۹۹۰، به عنوان «شهر الکتریکی» شناخته شد و به خانه سبک آکیبا-کی از فرهنگ اوتاکو تبدیل شد. با این حال، تا سال ۱۹۹۰، چیودا بیشترین لوازم الکترونیکی را در شهر فروخت. استودیوهای شرکت توئی برای فیلم و انیمیشن در نریما و سوگینامی ساخته شد. جنبش‌های اجتماعی. مبارزه خشونت‌آمیز سونگاوا از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ به گسترش پایگاه هوایی تاچیکاوا
سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ به گسترش پایگاه هوایی تاچیکاوا نیروی هوایی ایالات متحده به روستای مجاور سونگاوا اعتراض کرد. در جریان اعتراضات آنپو در سال‌های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۰، چپ جدید ژاپن به پیمان امنیتی ایالات متحده و ژاپن اعتراض کرد که منجر به یک معاهده جدید بحث‌برانگیز شد. بعدها، اعتراضاتی در واکنش به استفاده از پایگاه‌های نظامی آمریکا در ژاپن برای جنگ ویتنام و حضور نظامی آمریکا در اوکیناوا رخ داد. در طول اعتراضات دانشجویی ژاپن در سال‌های ۱۹۶۸–۱۹۶۹، دانشجویان دانشگاه توکیو سالن اصلی مدرسه، سالن یاسودا، را تصرف کردند. آنها
سالن اصلی مدرسه، سالن یاسودا، را تصرف کردند. آنها رئیس و سایر مدیران را اخراج کردند و ساختمان را تصرف کردند. رسانه‌ها آن را «قلعه یاسودا» نامیدند. آنها در تابستان ۱۹۶۸ اخراج شدند و در ژانویه ۱۹۶۹ تلاش کردند تا ساختمان را بازپس گیرند. دانشجویان پس از نبرد با ۱۰۰۰۰ پلیس که از تلویزیون در سراسر کشور پخش شد، موفق به تصرف آن نشدند. اعتراضات بر سر پیمان امنیتی ایالات متحده و ژاپن در سال ۱۹۷۰ دوباره رخ داد، اما کمتر موفق بود. در سال ۱۹۷۸، معبد یاسوکونی در ایستگاه کودانشیتا به یادبودی برای امپراتوری ژاپن تبدیل شد،
به یادبودی برای امپراتوری ژاپن تبدیل شد، از جمله ۲٫۵ میلیون سرباز ژاپنی جنگ جهانی دوم و ۱۲ جنایتکار جنگی محکوم شده، از جمله هیدکی توجو. زیارتگاه می‌گفت که آن مردگان باید به خاطر خدمت به کشورشان مورد احترام قرار گیرند. همچنین حاوی نمایشگاه‌هایی است که نشان می‌دهد امپریالیسم ژاپن یک آزادسازی قهرمانانه آسیا از استعمار غرب بود. بازدید مقامات دولتی جناح راست از این زیارتگاه باعث ایجاد جنجال‌هایی در کشورهایی شده است که در طول جنگ تحت تأثیر امپریالیسم ژاپن قرار گرفته‌اند. بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴. با تأثیر
بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴. با تأثیر عمیق بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ بر هویت ملی ژاپن، جمعیت توکیو به ده میلیون نفر رسید. روان آسیب دیده و اعتبار ملت از جنگ به‌طور قابل توجهی التیام یافت. تغییرات سریع اجتماعی، که به صورت موضوعی در مراسم المپیک به نمایش گذاشته شد، به ژاپن اجازه داد تا غرور ملی جدیدی را به نمایش بگذارد، ورود مجدد خود را به حلقه کشورهای صنعتی توسعه یافته، و انکار نظامی‌گری امپریالیستی را نشان دهد. اگرچه سیاست خارجی ژاپن در طول جنگ سرد پیوند نزدیکی با ایالات متحده داشت، اما شهر توکیو
پیوند نزدیکی با ایالات متحده داشت، اما شهر توکیو میزبان بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ با روحیه تعامل مسالمت آمیز با تمام جهان، از جمله کشورهای کمونیستی بود. هزینه هنگفتی برای ارتقای زیرساخت‌های فیزیکی شهر و ایجاد کسب و کارهای جدید صرف شد. یک ماهواره جدید پخش بین‌المللی زنده را تسهیل کرد. نمایشگاه همزمان هنر باستانی موزه ملی توکیو، فرهنگ سنتی ژاپن را به خارجی‌ها و خود ژاپنی‌ها معرفی کرد. دو ساختمان ساخته شده برای بازی‌ها عبارت بودند از ورزشگاه ملی یویوگی و ورزشگاه ملی توکیو. این رویداد موفقیت بزرگی برای این
ملی توکیو. این رویداد موفقیت بزرگی برای این شهر و برای ژاپن بود. سیاست خارجی ژاپن گسترش یافت و دیپلماسی ورزشی را دربر گرفت، زیرا تیم‌های ژاپنی در مسابقات بین‌المللی شرکت می‌کردند. هاروجوکو پس از مجاورت با دهکده المپیک رشد کرد. دائرةالمعارف بریتانیکا بیان می‌کند که در حالی که بازی‌ها تأثیرات مثبتی بر شهر داشته‌اند، تلاش آنها در بازسازی اغراق‌آمیز است، با استفاده از وجوه آمریکا از جنگ کره به عنوان نمونه‌ای از راه‌های دیگر بازسازی. انتخابات دهه ۱۹۶۰. در مارس ۱۹۶۵، شورای استان این شهر یک رئیس جدید انتخاب کرد.
شورای استان این شهر یک رئیس جدید انتخاب کرد. این یک انتخابات فاسد بود که شامل ارعاب و رشوه بود. رئیس و سایر اعضا دستگیر شدند. قانون اصلاح شد تا شورا مجبور به انحلال خود شود. انتخابات جدیدی برگزار شد. هنگامی که انتخابات در ماه ژوئیه برگزار شد، محافظه‌کاران نیمی از کرسی‌های خود را از دست دادند، که این یک اتهام علیه ریوتارو آزوما بود که تا حدی ناشی از حادثه‌ای در ژوئن و ژوئیه بود که در آن انبوهی از مگس‌ها به زباله‌دانی در جزیره یومه نو شیما در شرق سومیدا هجوم آوردند. ارتش با آتش زدن جزیره دریم آنها را حذف کرد
ارتش با آتش زدن جزیره دریم آنها را حذف کرد و منجر به مشکلات دفع زباله شد. این امر باعث شد که سوسیالیست‌ها و کمونیست‌ها شخصیت تلویزیونی ریوکیچی مینوبه را در آماده‌سازی برای انتخابات فرمانداری ۱۹۶۷ ترویج کنند. در اوایل دهه ۱۹۶۰، دود شدید شهروندان را مجبور به پوشیدن ماسک صورت و خرید اکسیژن از دستگاه‌های فروش می‌کرد. هوای سمی نیازمند ساخت ایستگاه‌های کمک‌های اولیه و پوشاندن پارچه‌های پلاستیکی روی کافه‌های پیاده‌رو بود. ریوکیچی مینوبه به عنوان فرماندار انتخاب شد و تا سال ۱۹۷۹ سه دوره خدمت کرد. او توسط جمعیتی
شد و تا سال ۱۹۷۹ سه دوره خدمت کرد. او توسط جمعیتی انتخاب شد که احساس می‌کردند دولت «به قیمت اصلاحات رفاهی و نگرانی‌های زیست‌محیطی» بر رشد مالی تمرکز کرده است. او بودجه برخی از ساخت و سازهای بزرگراه را مسدود کرد، مراکز خرید عابر پیاده بدون ترافیک ساخت و با تحت فشار قرار دادن صنایع سنگین برای انتقال به خارج از محدوده شهر، آلودگی را محدود کرد. دود تا سال ۱۹۸۰ «تقریباً به‌طور کامل از بین می‌رفت». بزهکاری. در ۱۳ ژانویه ۱۹۶۰، رهبر حزب سوسیالیست ژاپن، اینجیرو آسانوما، در یک گردهمایی سیاسی در سالن هیبیای توکیو
در یک گردهمایی سیاسی در سالن هیبیای توکیو ترور شد. یک جوان راست‌گرای ۱۷ ساله به نام یاماگوچی اوتویا آسانوما را روی صحنه، در مقابل ۱۰۰۰ نفر (از جمله نخست‌وزیر هایاتو ایکدا)، با چاقو زد. یاماگوچی یادداشتی در جیب خود داشت که توضیح می‌داد که آسانوما را به خاطر سیاست‌های چپ‌گرایانه‌اش، اظهاراتش در یک سخنرانی در چین، و برای طرفدارانش که به ساختمان دایت ملی حمله کرده بودند، کشته است. ۱۵۰۰۰ تظاهرکننده چپ‌گرا به سمت مقر پلیس راهپیمایی کردند و خواستار استعفای رئیس پلیس، کامه‌یوشی ترامنتو، شدند. ۲۰۰۰ پلیس آنها را عقب
کامه‌یوشی ترامنتو، شدند. ۲۰۰۰ پلیس آنها را عقب راندند و ۶۰ نفر زخمی شدند. یاماگوچی قبل از محاکمه، در مرکز توانبخشی نوجوانان توکیو خودکشی کرد. در سال ۱۹۶۰، مجله "Chuo Karan" یک داستان طنز منتشر کرد که در آن انقلابیون چپ‌گرا به کاخ امپراتوری حمله می‌کنند و ولیعهد آکی‌هیتو و می‌چیکو را گردن می‌زنند. این داستان قرار بود طنزی از چپ افراطی باشد، اما در عوض راست‌گرایان و ملی‌گرایان را خشمگین کرد. آژانس خاندان امپراتوری آن را دوست نداشت و ملی‌گرایان راست‌گرا هر روز در خارج از دفاتر Chuo در توکیو اعتراض می‌کردند.
در خارج از دفاتر Chuo در توکیو اعتراض می‌کردند. در ۱ فوریه ۱۹۶۱، یک راست‌گرا به خانه رئیس چوئو، هوجی شیماناکا، وارد شد، خدمتکار او را کشت و همسرش را مجروح کرد. شیماناکا عذرخواهی کرد، نویسنده، شیچیرو فوکوزاوا، مخفی شد، و این اتفاق یک تابو ایجاد کرد که ناشران از انتشار طنزهای مشابه پس از آن خودداری کردند. میشیما یوکیو نویسنده‌ای بود که از نظر بسیاری از منتقدان مهم‌ترین رمان‌نویس ژاپنی قرن است. در دهه ۱۹۶۰، او به ملی‌گرایی ژاپنی وابسته شد و آرزو داشت قدرت امپراتور را بازگرداند. در ۲۵ نوامبر ۱۹۷۰، می‌شیما با
را بازگرداند. در ۲۵ نوامبر ۱۹۷۰، می‌شیما با چهار نفر از اعضای ارتش دانشجویی Shield Society، دفتر فرماندهی کل را در یک مقر نظامی در مرکز توکیو تصرف کرد. می‌شیما در بالکن ساختمان، سخنرانی ۱۰ دقیقه‌ای برای هزار سرباز ایراد کرد و در آن از آنها خواست تا قانون اساسی ژاپن پس از جنگ را سرنگون کنند. سربازان بی‌تفاوت بودند. می‌شیما با شمشیر هاراکیری کرد و توسط یکی از همدستانش سر بریده شد. در سال ۱۹۷۳، رهبر مخالفان کره جنوبی، کیم دای جونگ، توسط سازمان اطلاعات کره ربوده شد و با قایق به کره فرستاده شد و تقریباً در دریا
شد و با قایق به کره فرستاده شد و تقریباً در دریا به قتل رسید. بمب‌های متعدد در دهه ۱۹۷۰ توسط گروه‌هایی که علیه امپریالیسم ژاپن و ساخت فرودگاه ناریتا در استان چیبا اعتراض می‌کردند، منفجر شد. در سال ۱۹۷۴، یک بمب در دفتر میتسوبیشی صنایع سنگین میتسوبیشی منفجر شد که هشت نفر را کشت. این کار توسط گروه ضد امپریالیستی، جبهه ضد ژاپنی مسلح آسیای شرقی انجام شد. توسعه اواخر دوره شووا. ساختمان کاسومیگاسکی در سال ۱۹۶۸ افتتاح شد. این ساختمان به دلیل طراحی مقاوم در برابر زلزله و ارتفاع آن، به عنوان بلندترین ساختمان توکیو و
و ارتفاع آن، به عنوان بلندترین ساختمان توکیو و اولین «ساختمان فوق بلند» آن شناخته شد. در محل مخزن سابق یودوباشی در شینجوکو، در سال ۱۹۶۶ یک میدان جدید به نام Shinjuku Westmouth ایجاد شد. Keio Plaza Hotel اولین آسمان خراش فوق بلند این میدان بود. مرکز تجارت جهانی، Shinjuku Sumitomo Building، ساختمان شینجوکو میتسویی، و Sunshine 60 همگی در مقطعی بلندترین ساختمان‌های ژاپن بودند. سایر سازه‌های قابل توجه عبارت بودند از Shinjuku Center Building, تئاتر ملی ژاپن، آرشیو ملی ژاپن، دانشگاه سازمان ملل، Nakagin Capsule
ملی ژاپن، دانشگاه سازمان ملل، Nakagin Capsule Tower, دانشگاه تسوکوبا، مرکز خرید ۱۰۹، دیزنی‌لند (توکیو)، و توکیو دم. پروژه‌های حمل و نقل قابل توجه از این زمان عبارت بودند از خط توزای، خط میتا، خط چیودا، خط یوراکوچو، خط هانزومون، خط شینجوکو، جوئتسو شینکانسن، و توهوکو شینکانسن. پروژه‌های مختلف توسعه مسکن «شهر جدید» در اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ برای اسکان جوامع در حومه شهرهای بزرگ ژاپن ساخته شد. «مشهورترین» آنها شهر نوی تاما بود که در سال ۱۹۷۱ افتتاح شد. آپارتمان‌های ۵۰ متر مربعی آن هر کدام حدود ۵ میلیون ین فروخته
۵۰ متر مربعی آن هر کدام حدود ۵ میلیون ین فروخته می‌شد. در گینزا، مرکز تجاری Yurakucho Mullion در سال ۱۹۸۴ افتتاح شد و به سرعت روزانه ۲۰۰۰۰۰ بازدیدکننده را پذیرفت. در نهایت به دفتر مرکزی روزنامه آساهی تبدیل شد. Ikebukuro یکی از شلوغ‌ترین مناطق شهر باقی ماند و میدان "Westmouth" خود را که Sunshine 60 دارد، به دست آورد، اما در مقایسه با Shinjuku یا Ginza، فعالیت آن ثابت ماند. Asakusa به دلیل کاهش صحنه تئاتر خود کاهش یافت، اما تا سال ۱۹۹۰ بازگشت. زاغه‌های Sanya با رونق اقتصادی اولیه شهر پس از اشغال مطابقت
با رونق اقتصادی اولیه شهر پس از اشغال مطابقت نداشتند. آنها در دهه‌های بعد پیشرفت کندی داشتند، اما تا سال ۱۹۹۰ هنوز زاغه بودند. یکی دیگر از زاغه‌های معروف این زمان کوچه پی پی در شینجوکو وستماوث بود. مناطق بلوک طلایی و کابوکیچو به بخش‌های مهمی از شینجوکو تبدیل شدند. کابوکیچو محل فعالیت‌های غیرقانونی مختلف از جمله روسپی‌گری بود که پلیس در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ آنها را سرکوب کرد. در آغاز سرکوب، حدود ۱۳۲ کسب و کار غیرقانونی کار جنسی در آنجا وجود داشت. پس از آن، آن فعالیت‌ها تبلیغ نشدند، و با رمزگشایی کدهای مختلف
فعالیت‌ها تبلیغ نشدند، و با رمزگشایی کدهای مختلف به دنبال آنها بودند. سپس منطقه سعی کرد به مرکزی برای هنرهای نمایشی تبدیل شود و تا حدودی شکست خورد. اقتصاد. معجزه اقتصادی ژاپن پس از بحران نفتی سال ۱۹۷۳ کند شد. در اواسط دهه ۷۰، توکیو تورم قابل توجهی را تجربه کرد. قیمت‌های سال ۱۹۷۵ در منطقه توکیو چهار برابر ۲۵ سال قبل بود. این باعث شد که تولید گران‌تر شود، اما اقتصاد همچنان رشد کرد، زیرا ژاپن از واردات مواد خام گران‌قیمت جان سالم به در برد. ژاپن در دهه ۱۹۸۰ یک اقتصاد «حبابی» را تجربه کرد، زیرا شاخص بازار سهام
اقتصاد «حبابی» را تجربه کرد، زیرا شاخص بازار سهام از ۶۰۰۰ در سال ۱۹۸۰ به ۴۰۰۰۰ در سال ۱۹۸۹ افزایش یافت. توکیو افزایش زیادی در قیمت زمین‌های شهری تجربه کرد. این «حباب زمین» منجر به راهبردهای جدیدی در توسعه شهری شد. برای حفظ سودآوری طرح‌های املاک و مستغلات، توسعه‌دهندگان از چندین ابزار برای افزایش تراکم ساختمان‌ها استفاده کردند، مانند نوسازی شهری. آنها روش‌های جدیدی را برای اجتناب از خرید زمین، مانند سپرده‌گذاری زمین و قراردادهای اجاره کوتاه مدت، آزمایش کردند. ساختمان‌های بلندمرتبه ساخته شدند، فروشگاه‌های
ساختمان‌های بلندمرتبه ساخته شدند، فروشگاه‌های بزرگ رونق گرفتند، و ساختمان‌های بتنی مدرن به تدریج جایگزین خانه‌های چوبی در مناطق مسکونی شدند. این فرایند توسط مقامات به دقت کنترل نمی‌شد، و ساختمان‌های بلند زیادی تولید می‌کرد که ترافیک جاده را افزایش می‌داد و مشکلات پارکینگ را بدتر می‌کرد. در ۳۱ دسامبر ۱۹۸۹، بانک ژاپن نرخ‌های بهره را افزایش داد که باعث کاهش قیمت‌های زمین متورم شد. حباب در دهه ۱۹۹۰ فرو ریخت و کشور وارد دهه از دست رفته شد. مرگ هیروهیتو. در ۷ ژانویه ۱۹۸۹، هیروهیتو در توکیو درگذشت و پسرش آکیهیتو
۱۹۸۹، هیروهیتو در توکیو درگذشت و پسرش آکیهیتو امپراتور شد. این پایان دوران شووا و آغاز دوران هیسه‌ای بود. مرگ وی توسط رئیس تشریفات دربار ژاپن آژانس خاندان امپراتوری، Shōichi Fujimori، اعلام شد، که برای اولین بار جزئیاتی در مورد سرطان او فاش کرد. در ۲۴ فوریه، جسد او از کاخ امپراتوری به باغ سلطنتی شینجوکو گیوئن منتقل شد و در آنجا مراسم تشییع جنازه او برگزار شد. جنجال‌های او باعث شد که مراسم تشییع جنازه با تدابیر امنیتی بالایی برگزار شود و رهبران سوسیالیست و کمونیست آن را تحریم کردند. ۱۰۰ هزارنفر در تظاهراتی
آن را تحریم کردند. ۱۰۰ هزارنفر در تظاهراتی شرکت کردند و او را به عنوان جنایتکار جنگی محکوم کردند. چندین انفجار در سراسر شهر رخ داد. دوران هیسه‌ای. بر اساس برآوردهای سازمان ملل متحد، توکیو در سال ۲۰۱۸ با ۳۷۴۶۸۰۰۰ نفر از پرجمعیت‌ترین شهرهای جهان بود. با قضاوت بر اساس محدوده شهری، دوازدهمین شهر بزرگ با ۱۳۵۱۵۲۷۱ نفر جمعیت بود. توسعه اوایل هیسه‌ای. شهرداری توکیو، ساختمان جدید پایتخت این شهر، در سال ۱۹۹۱ در نیشی شینجوکو افتتاح شد. این ساختمان که با هزینه ۱۵۶٫۹ میلیارد ین ساخته شد، تا سال ۱۹۹۳ بلندترین ساختمان
میلیارد ین ساخته شد، تا سال ۱۹۹۳ بلندترین ساختمان ژاپن بود. پل رنگین کمان در سال ۱۹۹۳ افتتاح شد و توسعه جدیدی را در اودایبا، منطقه‌ای در یک جزیره مصنوعی در خلیج توکیو، ایجاد کرد. اقامتگاه رسمی نخست‌وزیر در سال ۲۰۰۲ افتتاح شد. سایر سازه‌های قابل توجه برج پارک شینجوکو، برج اپرای شهر توکیو، مرکز پخش فوجی، نمایشگاه بین‌المللی توکیو، ساختمان ان‌تی‌تی دوکومو یویوگی، ورزشگاه آجینوموتو، موزه جیبوری، و برج روپونگی هیلز موری بودند. پروژه‌های حمل و نقل قابل توجه خط نامبوکو و خط اوادو بودند. هنر و سرگرمی. از آنجایی که
و خط اوادو بودند. هنر و سرگرمی. از آنجایی که صادرات تولیدات ژاپن پس از فروپاشی حباب کاهش یافت، این کشور بیشتر بر صادرات فرهنگ عامه خود، مانند فیلم، ادبیات و بازی‌های ویدیویی تمرکز کرده است، که انگیزه استراتژی بازاریابی "Cool Japan" است که مکان‌هایی مانند آکیهابارا را تبلیغ می‌کند. در دهه ۱۹۹۰، شیبویا خاستگاه ژانر موسیقی Shibuya-kei بود که پاپ، الکترونیک و هیپ هاپ را ترکیب می‌کرد. حمله سارین به مترو در سال ۱۹۹۵. در ۲۰ مارس ۱۹۹۵، فرقه رستاخیزی اوم شینریکو یک حادثه حمله با گاز سارین در متروی توکیو را در متروی
حمله با گاز سارین در متروی توکیو را در متروی توکیو هماهنگ کرد. پنج عضو در پنج خط مختلف به سمت ایستگاه تسوکیجی کیسه‌هایی حاوی مقدار زیادی سارین، یک «عوامل عصبی بی‌بو، بی‌رنگ و بسیار سمی» را در واگن‌های مختلف مترو انداختند. دودها باعث مریض شدن مسافران شد و با خروج مسافران از ایستگاه‌های مختلف، در هر ایستگاه پخش شد. این حملات ۱۳ کشته و ۵۵۰۰ زخمی بر جای گذاشت. پلیس به مقر اوم شینریکو در توکیو و آزمایشگاه آن در استان یاماناشی یورش برد و مواد شیمیایی سمی مورد استفاده برای ایجاد سارین را توقیف کرد. در اواخر همان
برای ایجاد سارین را توقیف کرد. در اواخر همان سال، ده‌ها تن از چهره‌های ارشد این فرقه در یورش‌های سراسری دستگیر شدند، از جمله رهبر شوکو آساهارا. او و شش عضو دیگر در سال ۲۰۱۸ اعدام شدند. فرمانداری یوکیو آئوشیما. یوکیو آئوشیما، فرماندار توکیو از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹، قبلاً یک هنرمند و عضو دایت بود. او به عنوان یک مستقل، در انتخابات فرمانداری سال ۱۹۹۵ پیروز شد. او به وعده انتخاباتی خود برای لغو نمایشگاه جهانی شهر '۹۶ در اودایبا عمل کرد که چندین پروژه ساختمانی بزرگ را مختل کرد و با مخالفت شورای شهر مواجه شد. این
را مختل کرد و با مخالفت شورای شهر مواجه شد. این نمایشگاه قرار بود مسکن دائمی برای ۵۰۰۰۰ نفر ایجاد کند و در زمان لغو آن، ۲٫۶ میلیون بلیط از قبل فروخته شده بود. در ماه مه ۱۹۹۵، اوم شینریکو تلاش کرد تا آئوشیما را در دفتر شهرداری توکیو خود بکشد. آنها یک بمب نامه پنهان شده در یک کتاب به آنجا فرستادند که روزها بعد منفجر شد و منشی او، ماساکی اوتسومی را مجروح کرد. آئوشیما حضور نداشت، زیرا در ماه آوریل در انتخابات پیروز شد و هنوز نقل مکان نکرده بود. او در سال ۱۹۹۹ استعفا داد و به فعالیت خود به عنوان یک هنرمند ادامه
داد و به فعالیت خود به عنوان یک هنرمند ادامه داد. فرمانداری شینتارو ایشیهارا. شینتارو ایشیهارا، فرماندار توکیو از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۲، به عنوان یک ملی‌گرا توصیف شد. او که در ابتدا یک نویسنده بود، در مارس ۱۹۹۹ اعلام کرد که به عنوان یک مستقل برای فرمانداری توکیو نامزد خواهد شد. او در انتخابات فرمانداری سال ۱۹۹۹ به راحتی از رقبای خود، Yasushi Akashi و Koji Kakizawa، پیشی گرفت. در طول فصل انتخابات، ایشیهارا خواستار بازگشت پایگاه هوایی آمریکایی پایگاه هوایی یاکوتا به ژاپن شد که موضوع حساسی برای روابط ژاپن و ایالات
ژاپن شد که موضوع حساسی برای روابط ژاپن و ایالات متحده بود. او همچنین از سیاست‌های چین انتقاد کرد. او با کاهش هزینه‌های دولتی و اجرای منابع درآمدی جدید مانند مالیات بر اقامت هتل، بدهی توکیو را پرداخت کرد. او همچنین از پیشنهاد ناموفق توکیو برای المپیک ۲۰۱۶ حمایت کرد. او در سال‌های ۲۰۰۳، ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ دوباره انتخاب شد. در سال ۲۰۱۲، او استعفا داد تا با موفقیت برای یک کرسی در مجلس سفلی دایت نامزد شود. بلایا. در سال ۲۰۰۱، ساختمان میسی ۵۶ در کابوکیچو آتش گرفت و ۴۴ نفر کشته شدند. زمین‌لرزه و سونامی ۲۰۱۱ توهوکو که
نفر کشته شدند. زمین‌لرزه و سونامی ۲۰۱۱ توهوکو که بخش بزرگی از ساحل شمال شرقی هونشو را ویران کرد، در توکیو نیز احساس شد. شدت لرزه در توکیو ۵+ در مقیاس شدت لرزه‌ای مرکز هواشناسی ژاپن بود. روان‌گرایی خاک در مناطقی از آبادسازی سرزمین در اطراف شهر مشهود بود. تقریباً ۳۰ خانه یا ساختمان ویران شد و ۱۰۴۶ ساختمان دیگر آسیب دیدند. کمبود برق باعث قطع برق نوبتی در توکیو شد که از ۱۴ مارس آغاز شد. بعدها مواد رادیواکتیو در آب لوله‌کشی توکیو شناسایی شد. تمام بنادر ژاپن پس از زلزله تعطیل شدند، اگرچه بنادر توکیو و جنوب آن