payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«خیریه با چهار فرزند» که با نام «خیریه با چهار پوتی» [شودر] نیز شناخته می‌شود، مجسمه‌ای از هنرمند ایتالیایی ، جیان لورنزو برنینی است. این اثر که بین سال‌های ۱۶۲۷ و ۱۶۲۸ اجرا شده، در موزه‌های واتیکان در شهر واتیکان نگهداری می‌شود. این مجسمه سفالی کوچک، "خیریه‌ای" را نشان می‌دهد که در حال شیر دادن به یک کودک است و سه کودک دیگر در حال بازی هستند. این اثر شامل اثری از اثر انگشت شست برنینی روی گل رس است. پیشینه. این مجسمه یک گروه تمثیلی است و به عنوان مدلی برای مقبره پاپ اوربان هشتم ساخته شده است. این مجسمه
مقبره پاپ اوربان هشتم ساخته شده است. این مجسمه شانزده اینچ ارتفاع دارد، از خاک رس سفالی ساخته شده است و نمایانگر "خیریه‌ای" است که به کودکی شیر می‌دهد و سه کودک دیگر در حال بازی هستند. تاریخ ساخت آن نامشخص است: راجیو تاریخ اجرای مجسمه را بین سال‌های ۱۶۲۷ و ۱۶۲۸ می‌داند، اگرچه دیگران اظهار داشته‌اند که ممکن است نزدیک به ۱۶۳۰، یا حداکثر تا ۱۶۳۴ ساخته شده باشد. اثری از اثر انگشت برنینی روی گل رس وجود دارد. تاریخچه. این اثر در کتابخانه آپوستولیکا واتیکان در موزه‌های واتیکان در شهر واتیکان نگهداری می‌شود. این
واتیکان در شهر واتیکان نگهداری می‌شود. این اثر در نمایشگاه سیار "«سنت پیتر و واتیکان: میراث پاپ‌ها"» که در اوت ۲۰۰۳ در فورت لادردیل افتتاح شد، گنجانده شد. یکی از منتقدان آن را «هنری‌ترین اثر ارزشمند نمایشگاه… این مجسمه ظریف از یک مادر و نوزاد، سرشار از حرکت و احساس انسانی است. این اثر دارای صمیمیتی است که از لمس واقعی دست برنینی ناشی می‌شود؛ در پشت آن می‌توانید فرورفتگی‌هایی را که انگشتانش روی خاک رس ایجاد کرده‌اند، ببینید.» در سال ۲۰۱۲، این مجسمه در "نمایشگاه «برنینی: مجسمه‌سازی با گِل»" در موزه هنر
«برنینی: مجسمه‌سازی با گِل»" در موزه هنر متروپولیتن نیویورک به نمایش درآمد. این اولین اثری بود که در این نمایشگاه به نمایش درآمد.
کامیلو ماریانی (۱۵۶۵ در ویچنزا - ۱۶۱۱ در رم) یک مجسمه‌ساز بزرگ ایتالیایی بود که آثارش پلی بین دنیای هنری ونیز و رم ایجاد کرد و پایه‌ای برای سبک باروک قرن هفدهم تشکیل داد. زندگی‌نامه. کامیلو ماریانی در سال ۱۵۶۵ در ویچنزای ایتالیا متولد شد. پدرش آنتونیو، اهل سینا در منطقه توسکانی، پس از سقوط سینا به فلورانس در سال ۱۵۵۵ به ونتو گریخت. کامیلو آموزش هنری خود را در کارگاه هنری لورنزو روبینی و پسرانش آگوستینو و ویگیلیو در ویچنزای تأسیس شده فرا گرفت. خوشبختانه، ارتباط ماریانی با کارگاه روبینی او را به سنت
ارتباط ماریانی با کارگاه روبینی او را به سنت مجسمه‌سازی که به رم و واتیکان بازمی‌گشت، کشاند، زیرا همسر لورنزو روبینی، مارگاریتا، خواهر الساندرو ویتوریا، شاگرد و جانشین مجسمه‌ساز و معمار برجسته ونیزی ، جاکوپو سانسووینو، بود. سانسووینو نیز به نوبه خود در رم آموزش دید، جایی که قبل از مجبور شدن به فرار از شهر در سال ۱۵۲۷، زمانی که توسط نیروهای امپراتور مقدس روم غارت شد، شهرت مهمی برای خود دست و پا کرد. ارتباط غیرمستقیم با صحنه هنری روم قطعاً از نظر سبکی بر کار ماریانی تأثیر گذاشت و می‌توان حدس زد که این امر در
تأثیر گذاشت و می‌توان حدس زد که این امر در تصمیم او برای انتقال استودیوی شخصی‌اش به رم در سال ۱۵۹۷ نیز نقش داشته است. با این حال، ماریانی پیش از عزیمت به رم و دربار پاپ، تعدادی سفارش معتبر در ونیز و ونتو دریافت کرد و از ارتباطات خود با روبینی‌ها و ویتوریا و همچنین با معمار اهل وینسنتین، وینچنزو اسکاموزی، بهره برد. پس از همکاری با آگوستینو روبینی و دیگر مجسمه‌سازان شناخته‌شده منطقه در ساخت مجسمه‌هایی برای تئاتر المپیکو اثر آندره‌آ پالادیو در ویچنزا، او به خلق سه مجسمه - "آئولوس"، "پروسرپین" و "هایمن" -
خلق سه مجسمه - "آئولوس"، "پروسرپین" و "هایمن" - پرداخت که بر فراز سقف کتابخانه مارسیانا اثر سانسووینو در میدان سن مارکو در ونیز قرار دارند. (افسوس که "هایمن" هنگامی که برج ناقوس کلیسای سن مارکو در سال ۱۹۰۲ در همان نزدیکی فرو ریخت، نابود شد) شاهکارهای دوره ونتو ماریانی حاصل سفارش او برای ساخت شش مجسمه بزرگتر از اندازه واقعی از اجداد تاریخی خانواده کورنارو برای ویلا کورنارو در پیومبینو دسه با طراحی پالادیو بود. یکی از محققان خاطرنشان کرده است که این مجسمه‌ها «با بزرگی فرم، شدت احساسی و حرکت بیانگرانه مشخص
«با بزرگی فرم، شدت احساسی و حرکت بیانگرانه مشخص می‌شوند.» دیگری می‌گوید که این پیکره‌ها «خود را در فضا منعکس می‌کنند، کشیده می‌شوند تا با حرکات خود از طاقچه‌های خود فرار کنند و با بیننده ارتباط برقرار کنند. پس از انتقال استودیوی خود به رم در سال ۱۵۹۷، ماریانی بلافاصله جایگاه خود را در صحنه هنری رم و واتیکان پیدا کرد. تا سال ۱۶۰۰، او به عضویت ویرتوزی در پانتئون، قدیمی‌ترین سازمان اجتماعی شهر، پذیرفته شد و در سال ۱۶۰۴ به عضویت آکادمی سن لوکا درآمد. او سفارش‌های معتبر بسیاری را در رم برای پاپ کلمنت هشتم و پاپ
معتبر بسیاری را در رم برای پاپ کلمنت هشتم و پاپ پل پنجم اجرا کرد، از جمله مجسمه‌هایی برای کلیسای کوچک کلمنت هشتم در کلیسای جامع سنت پیتر؛ بعدها از او خواسته شد تا چهار فرشته را برای کلیسای متحرک بالداچینو سنت پیتر اجرا کند. او پروژه‌های مجسمه‌سازی بزرگ دیگری را برای کلیسای لاتران، پانتئون و کلیساهای سانتا ماریا سوپرا مینروا و سانتا ماریا ماجوره به پایان رساند. با این حال، شاهکارهای دوره رومی او، هشت قدیس گچ‌بری بودند که برای کلیسای سن برناردو آله ترمه اجرا شدند. به گفته یکی از محققان، این پیکره‌ها «اهمیت
شدند. به گفته یکی از محققان، این پیکره‌ها «اهمیت او را در توسعه باروک اولیه نشان می‌دهند… ماریانی هنر مجسمه‌سازی گچ‌بری را به جایگاهی بی‌سابقه در رم ارتقا داد.» پیکره‌های او هم در سن برناردو آله ترمه در رم و هم در ویلا کورنارو در پیومبینو دزه به ویژه به دلیل جلوه‌های سایه روشن و مدل‌سازی جسورانه‌شان مورد ستایش قرار گرفته‌اند. ماریانی در سال ۱۶۱۱ در سن ۴۶ سالگی در رم درگذشت و در کلیسای سانتا سوزانا به خاک سپرده شد. مرگ زودهنگام او، شهرت و نفوذ روزافزون او را در محافل هنری روم و پاپ قطع کرد.
فرانچسکو پنسو ملقب به " کابیانکا " (۱۶۶۵؟ - ۱۷۳۷) یک مجسمه‌ساز ایتالیایی بود. اولین اثر شناخته شده او مجسمه مرمری "سنت بندیکت" (۱۶۹۵) برای کلیسای سن میشل در ایزولا، ونیز است. شناخته‌شده‌ترین اثر او، صندوقچه (۱۷۱۱) با نقش برجسته‌هایی از مصلوب شدن، استشهاد مسیح و پیتا، برای صندوقچه در کلیسای سانتا ماریا گلوریوسا دِی فراری، ونیز است. پنسو در ونیز متولد شد و در همان‌جا درگذشت. او دهه ۱۶۹۸–۱۷۰۸ را در دالماتیا گذراند، جایی که به همراه قدیسان جان، دومینیک، برونو و کیارا، مجسمه‌هایی برای محراب بلند کلیسای سانتا
و کیارا، مجسمه‌هایی برای محراب بلند کلیسای سانتا کیارا، کاتارو (کوتور)، محرابی برای کلیسای سن جوزپه و محراب مرمری کلیسای کوچک سنت تریفون در سن تریفون ساخت. در ونیز، "بلونا"، الهه جنگ از جنس سنگ آهک، در ورودی زرادخانه قرار دارد. در طاقچه‌های نمای کلیسای گسوئیتی "، سنت جان انجیل‌نویس" و "سنت جیمز" به همراه "سنت اندرو" در بالای نرده قرار دارند. نقش برجسته او از شهادت قدیسان حامی، طاق کلیسای سانتی سیمئونه و جودا را پر می‌کند. در راه پله سمیناریو پاتریارکاله، تابلوهای نقش برجسته‌ای وجود دارد که "رؤیای یعقوب" و
نقش برجسته‌ای وجود دارد که "رؤیای یعقوب" و "رؤیای یتیم را" به تصویر می‌کشند. "شهادت قدیسان" در کلیسای سن سیمئونه پیکولو چندین مجسمه مرمری او در اندازه واقعی در باغ تابستانی سن پترزبورگ قرار دارند: یک "ساترن"، "ورتومنوس" و "پومونا" (۱۷۱۷)، یک "آنتینوس" (۱۷۲۲).
آندره‌آ بروستولون (۲۰ ژوئیه ۱۶۶۲ – ۲۵ اکتبر ۱۷۳۲) یک مجسمه‌ساز چوبی ایتالیایی بود. او به خاطر مبلمان به سبک باروک و مجسمه‌های مذهبی‌اش شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. او در سنت محلی و پر جنب و جوش مجسمه‌سازی در زادگاهش بلونو، در "ترافرما" ونیزی، و در استودیوی فیلیپو پارودی، مجسمه‌ساز جنوایی، که سفارش‌هایی را در پادوا و ونیز (۱۶۷۷) انجام می‌داد، آموزش دید. او سال‌های ۱۶۷۸–۱۶۸۰ را در رم گذراند، جایی که مجسمه‌سازی باروک والای برنینی و معاصرانش سبک او را صیقل دادند. جدا از آن، اولین مرحله از دوران کاری بروستولون در
جدا از آن، اولین مرحله از دوران کاری بروستولون در ونیز، –، سپری شد بروستولون در چندین کلیسای ونیزی ثبت شده است، جایی که او حکاکی تزئینی را به چنان وفوری انجام می‌داد که باید به سرعت یک استودیوی بزرگ از دستیاران را گرد هم آورده باشد. مشابه معاصرش در لندن، گرینلینگ گیبونز، تقریباً تمام حکاکی‌های باروک با کیفیت بالا و مقاوم در ونیز در برهه‌ای از زمان به بروستولون نسبت داده شده است. در گتوی ونیزی، در اسکولا لوانتینا، بروستولون کارهای چوبی کنیسه را روی "پیانو نوبیل" انجام داد، جایی که "بیمای" حکاکی شده و
نوبیل" انجام داد، جایی که "بیمای" حکاکی شده و سایبان‌دار بر روی ستون‌های سلیمانی قرار دارد، که بروستولون آنها را در "بالداچینوی" برنینی در باسیلیکای سنت پیتر دیده بود. مبلمان او شامل صندلی‌های راحتی با مجسمه‌های پیکره‌ای بود که جای پایه‌های جلویی و تکیه‌گاه‌های دسته را می‌گرفتند، که از تجربه او از "کلیسای جامع پتری" برنینی الهام گرفته شده بود. گِریدون، پایه بلندی برای شمعدان، به بروستولون امکانات بی‌حد و حصری برای انواع ایده کاریاتید یا اطلس ارائه می‌داد: گِریدون‌های سیاه رنگِ نقاشی شده و آبنوسی شده باروک
سیاه رنگِ نقاشی شده و آبنوسی شده باروک که از قرن هجدهم به‌طور بی‌وقفه تکثیر می‌شدند، مدل‌های خود را در آثار بروستولون می‌یافتند. سفارش‌های غیرمذهبی او از پیترو ونیر، از خانواده ونیر دی سن ویو (مجموعه‌ای از چهل قطعه مجسمه‌سازی که می‌توان در "سالا دی بروستولون" کاخ رزونیکو، ونیز مشاهده کرد)، از خانواده پیسانی استرا، و از خانواده‌های کورر دی سن سیمئونه، انتساب برخی از مبلمان قابل حملِ فوق‌العاده غنی و بدون سند را به او ترغیب می‌کند. مبلمان منبت‌کاری‌شدهٔ استادانهٔ آندره‌آ بروستولون، به سمت وضعیت مجسمه‌سازی
آندره‌آ بروستولون، به سمت وضعیت مجسمه‌سازی گرایش داشت، مانند پایه‌های هلندی میزهای کنسول که شبیه بزرگ‌نمایی آثار دو ون ویاننز، پائولوس و آدام، هستند که شاید بزرگ‌ترین نقره‌سازان هلندی آن دوره باشند. این قطعات منبت‌کاری‌شده، تمایل باروک به توسعهٔ یک فرم سه‌بعدی در فضا را نشان می‌دهند. قطعات گردو، شمشاد و آبنوس بروستولون از محدودیت‌های عملکردی معمول مبلمان فراتر می‌روند؛ آن‌ها از اشکال تراشیده شدهٔ استادانه‌ای ساخته شده‌اند. چارچوب صندلی‌ها، میزهای کنار مبلی و میزهای عسلی بروستولون به شکل شاخه‌های گره‌دار
و میزهای عسلی بروستولون به شکل شاخه‌های گره‌دار درخت تراشیده شده بودند و تکیه‌گاه‌های بیشتری از چوب پوتی و مورها از جنس آبنوس تراشیده شده بودند. تکیه‌گاه‌های صندلی‌ها که هرگز در حالت ایستاده و سفت که آداب معاشرت آن زمان ایجاب می‌کرد، لمس نمی‌شدند، با تمثیل‌هایی از غرور، آتش و موسیقی و غیره تراشیده شده بودند. مجلل‌ترین قطعه‌ای که برای پیترو ونیه تحویل داده شد، یک میز عسلی بزرگ و پایه گلدان از جنس جعبه و چوب آبنوس بود که به صورت یک مجموعه واحد برای نمایش گلدان‌های چینی کمیاب وارداتی ژاپنی طراحی شده بود.
گلدان‌های چینی کمیاب وارداتی ژاپنی طراحی شده بود. تمثیل‌های التقاطی شامل هرکول با هیدرا و سربروس، دشت‌ها و خدایان رودخانه‌ای خوابیده (به مرجع مراجعه کنید) می‌شود. در سال ۱۶۸۵، بروستولون به خانه‌ای که در بلونو در آن متولد شده بود بازگشت، و از آن زمان خود را عمدتاً وقف خیمه‌ها و مجسمه‌های مذهبی از جنس گردو، شمشاد یا عاج کرد. "پیکره" عاج چندرنگ او از یک صلیب در موزه مدنی بلونو نگهداری می‌شود که برخی از نقاشی‌های مقدماتی بروستولون را برای قاب‌هایی که با پوتی و با نمایش نمادها تراشیده می‌شوند، حفظ کرده است. یک
با نمایش نمادها تراشیده می‌شوند، حفظ کرده است. یک جفت مجسمه شمشاد، "«قربانی کردن ابراهیم" و "یعقوب در حال کشتی گرفتن با فرشته"»، به همراه پایه‌های "باروکتوی" طوماری، در مجموعه یوستوس لیبیگ (لیبیگهاوس، فرانکفورت) قرار داشت. یک اثر محراب، حدود سال ۱۷۲۰، در موزه ویکتوریا و آلبرت، لندن نگهداری می‌شود. او در سال ۱۷۳۲ در بلونو درگذشت. بروستولون مقلدان زیادی، چه معاصر و چه بعد از او، به سبک او کار می‌کردند. والنتینو پانسیرا بسارل، مجسمه‌ساز ونیزی (–)، از دهه ۱۸۶۰ صندلی‌های راحتی روکش‌دار را به شیوه بروستولون
صندلی‌های راحتی روکش‌دار را به شیوه بروستولون می‌ساخت.
دانشگاه هنان (HENU ;) یک دانشگاه دولتی استانی در ژنگژو و کایفنگ، هنان، چین است. این دانشگاه وابسته به استان هنان است و با وزارت آموزش و پرورش همکاری مالی دارد. این دانشگاه بخشی از طرح ساخت و ساز درجه یک دوگانه است. دانشگاه هنان سه پردیس دارد: دو پردیس (مینگ-لون و جین-مینگ) در شهر کایفنگ و یک پردیس (لانگ-زی لیک) در شهر ژنگژو. دانشگاه هنان در رتبه‌بندی دانشگاهی دانشگاه‌های جهان (ARWU) در سال ۲۰۲۴، رتبه ۴۰۰–۵۰۰ جهان، رتبه ۴۵۱ در رتبه‌بندی CWTS دانشگاه لیدن، و رتبه ۸۳۹ در رتبه‌بندی US News در سال ۲۰۲۵ را کسب
رتبه ۸۳۹ در رتبه‌بندی US News در سال ۲۰۲۵ را کسب کرده است. پیشینه. اولین سلف دانشگاه هنان در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد و در ابتدا مدرسه آمادگی هنان برای تحصیل در اروپا و آمریکا نام داشت. در سال ۱۹۴۲، این مدرسه به دانشگاه ملی هنان ارتقا یافت. در سال ۱۹۵۲، این مدرسه پس از تعدیل بخش‌ها، به دانشگاه نرمال هنان تغییر نام داد. بعداً به کالج نرمال کایفنگ و دانشگاه نرمال هنان تغییر نام داد. در سال ۱۹۸۴، این مدرسه به دانشگاه هنان تغییر نام داد. در ژوئن ۲۰۰۰، دانشگاه هنان اصلی، کالج پزشکی کایفنگ و کالج نرمال کایفنگ با هم
اصلی، کالج پزشکی کایفنگ و کالج نرمال کایفنگ با هم ادغام شدند و دانشگاه جدید هنان را تشکیل دادند. در سال ۲۰۲۲، آدرس ثبت نام قانونی دانشگاه هنان از شهر کایفنگ به شهر ژنگژو تغییر یافت. تا دسامبر ۲۰۲۳، دانشگاه هنان ۹۲ رشته تحصیلی در مقطع کارشناسی را در پردیس‌های دریاچه لانگزی ژنگژو، کایفنگ مینگلون و جینمینگ افتتاح کرده است که مساحت کل آن بیش از ۵۵۰۰ هکتار است. ۴۵ رشته سطح اول مجاز برای مقطع کارشناسی ارشد، ۳۵ رشته سطح اول مجاز برای مقطع کارشناسی ارشد، ۲۱ رشته سطح اول مجاز برای مقطع دکترا و ۲۰ ایستگاه سیار
سطح اول مجاز برای مقطع دکترا و ۲۰ ایستگاه سیار تحقیقاتی پسادکتری وجود دارد. بیش از ۴۷۰۰ عضو هیئت علمی و کارمند و بیش از ۵۰٬۰۰۰ دانشجوی تمام وقت در این دانشگاه مشغول به تحصیل هستند. ادارات و نهادها. بخش‌های دانشگاهی. از ژوئیه ۲۰۲۳، دانشگاه هنان دارای ۳۶ دانشکده (دپارتمان‌های آموزشی و پژوهشی) است، یعنی دانشکده هنر، دانشکده تاریخ و فرهنگ، دانشکده آموزش، دانشکده فلسفه و مدیریت عمومی، دانشکده مارکسیسم، دانشکده حقوق (دانشکده مالکیت معنوی)، دانشکده اقتصاد، دانشکده تجارت، دانشکده روزنامه‌نگاری و ارتباطات، دانشکده
تجارت، دانشکده روزنامه‌نگاری و ارتباطات، دانشکده فرهنگ و گردشگری، دانشکده زبان‌های خارجی، دانشکده تربیت بدنی، دانشکده ووشو، دانشکده موسیقی، دانشکده هنرهای زیبا، دانشکده ریاضیات و آمار، دانشکده فیزیک و الکترونیک، دانشکده فناوری آینده، دانشکده شیمی و علوم مولکولی، دانشکده علوم و فناوری انرژی، دانشکده علوم مواد، دانشکده علوم و مهندسی کامپیوتر، دانشکده مهندسی نرم‌افزار، دانشکده هوش مصنوعی، دانشکده جغرافیا و محیط زیست، دانشکده علوم زیستی، دانشکده کشاورزی، دانشکده مهندسی عمران و معماری، دانشکده تجارت بین‌الملل،
مهندسی عمران و معماری، دانشکده تجارت بین‌الملل، کالج بین‌المللی اوراسیا، کالج میامی، موسسه فناوری پویانگ، موسسه بین‌المللی چینی کالج (کالج جاده ابریشم)، دانشکده پزشکی، دانشکده داروسازی، دانشکده پرستاری و بهداشت، و دانشکده دندانپزشکی. موسسات تحقیقات علمی. تا پایان سال ۲۰۱۸، دانشگاه هنان دارای ۱ آزمایشگاه کلیدی ملی، ۲ مرکز تحقیقات مهندسی مشترک ملی-محلی، ۱ آزمایشگاه مهندسی مشترک ملی-محلی، ۳ آزمایشگاه کلیدی وزارت آموزش و پرورش، ۱ مرکز تحقیقات مهندسی وزارت آموزش و پرورش و ۴ مرکز نوآوری مشترک استانی است. پنج
و پرورش و ۴ مرکز نوآوری مشترک استانی است. پنج پایگاه آموزشی و تحقیقات علمی در سطح ملی وجود دارد: پایگاه تحقیقاتی کلیدی علوم انسانی و اجتماعی وزارت آموزش و پرورش، پایگاه تربیت معلم ورزش و هنر وزارت آموزش و پرورش، پایگاه تحقیقات علوم اجتماعی اداره کل ورزش کشور، پایگاه ملی آموزش کیفیت فرهنگی دانشجویان دانشگاه و پایگاه ملی میراث عالی فرهنگ و هنر چین. تنظیمات انضباطی. از ابتدای سال ۲۰۲۳، دانشگاه هنان دارای ۱۰۲ رشته کارشناسی، ۴۸ رشته کارشناسی ارشد سطح اول، ۲۶۰ امتیاز اعطای مدرک کارشناسی ارشد سطح دوم، ۳۰ دسته
امتیاز اعطای مدرک کارشناسی ارشد سطح دوم، ۳۰ دسته مجوز کارشناسی ارشد حرفه ای، ۲۱ رشته دکترای سطح اول، ۱۱۰ امتیاز اعطای مدرک دکترا و ۱۹ ایستگاه سیار پسادکترا است. سنت‌های فرهنگی. آهنگ مدرسه. سرود مدرسه دانشگاه هنان در سال ۱۹۴۰ با اشعار جی ونفو و موسیقی چن زیبی ساخته شد. در آن زمان، جنگ ضد ژاپنی در سخت‌ترین دوره خود بود. با ساخت سرود مدرسه و استفاده از فرم سرود، اراده معلمان و دانش‌آموزان متحد شد، مبارزه ضد ژاپنی تشویق شد و مدرسه به فعالیت خود ادامه داد. در سال ۱۹۹۲، هنگامی که دانشگاه هنان هشتادمین سالگرد خود
۱۹۹۲، هنگامی که دانشگاه هنان هشتادمین سالگرد خود را جشن گرفت، یک سرود مدرسه جدید توسط ژانگ یولین از بخش چینی دانشگاه هنان و ژانگ بین از بخش موسیقی ساخته شد. در سپتامبر ۲۰۰۲، به مناسبت نودمین سالگرد خود، دانشگاه هنان تصمیم گرفت استفاده از سرود مدرسه دانشگاه هنان ۱۹۴۰ را از سر بگیرد و "سه نفر" و "چهار بعد" را در اشعار اصلی به "دموکراسی" و "علم" مطابق با پیشرفت زمان تغییر داد. سرود مدرسه دانشگاه هنان بار دیگر به طور گسترده در بین معلمان و دانش‌آموزان خوانده شد و تا به امروز مورد استفاده قرار گرفته است. شعار
و تا به امروز مورد استفاده قرار گرفته است. شعار مدرسه. در سال ۱۹۳۶، شو شین‌وو، رئیس وقت دانشگاه هنان، شعار دانشگاه هنان را «فضیلت را روشن کنید، مردم را تجدید کنید و به خیر اعلی دست یابید» برگزید، که الهام گرفته از سطر آغازین «آموزش بزرگ» بود: « راه دانشگاه، تجلی فضیلت روشنگر، نزدیکی به مردم و پرهیز از والاترین خیر است.» سپس او این شعار را با خوشنویسی طلایی به سبک لیو در داخل دروازه‌ای که در آن سال ساخته شد، آویزان کرد، به طوری که «از خیر اعلی پرهیز کنید» در مرکز، «فضیلت را روشن کنید» در سمت چپ و «مردم را
مرکز، «فضیلت را روشن کنید» در سمت چپ و «مردم را تجدید کنید» در سمت راست قرار داشت. سال بعد، حادثه ۷ ژوئیه رخ داد. پس از هشت سال جنگ مقاومت علیه تجاوز ژاپن، خوشبختانه دروازه مدرسه از شعله‌های آتش جان سالم به در برد. با این حال، در سال ۱۹۵۳، شعار مدرسه که در پشت دروازه آویزان بود، برداشته شد. در سال ۲۰۰۲، در نودمین سالگرد دانشگاه هنان، دروازه دوباره رنگ‌آمیزی شد و شعار به موقعیت اصلی خود بازگردانده شد. ژو ارفو ، فارغ‌التحصیل و نویسنده مشهور، نیز شعار مدرسه را بر روی یک سنگ لینگبی اهدایی انجمن فارغ‌التحصیلان
بر روی یک سنگ لینگبی اهدایی انجمن فارغ‌التحصیلان پکن حک کرد که در انتهای جنوبی محور مرکزی منتهی به دروازه به تالار بزرگ قرار گرفت. نشان مدرسه. نشان دانشگاه هنان توسط شیائو هونگ، استاد گروه هنر و صنایع دستی دانشگاه هنان، در سال ۱۹۹۴ طراحی شد. دایره‌های بیرونی و درونی نشان دایره‌ای به رنگ آبی هستند که نماد آرمان‌ها و چشم‌اندازهای وسیع می‌باشند؛ حروف انگلیسی پررنگ در وسط و سال تأسیس دانشگاه به رنگ سبز هستند که نشان دهنده آموزش و نشاط می‌باشند؛ دو حرف "هدا" در زیر زمینه آبی با خط مهر از راست به چپ نوشته
در زیر زمینه آبی با خط مهر از راست به چپ نوشته شده‌اند که فراز و نشیب‌های تاریخ دانشگاه هنان را به عنوان یک دانشگاه معتبر با قدمت یک قرن نشان می‌دهند؛ امواج آب در زیر نام مدرسه نماد این است که دانشگاه هنان در ساحل رودخانه زرد، زادگاه فرهنگ دشت‌های مرکزی ، واقع شده است. در ژوئیه ۲۰۲۲، دانشگاه هنان بار دیگر نشان را ارتقا و بهبود بخشید. در حالی که طرح اصلی اساساً بدون تغییر باقی ماند، رنگ نشان کمی تنظیم شد. امکانات ساختمان. بناهای تاریخی. مجتمع معماری مدرن دانشگاه هنان در محوطه دانشگاه مینگلون واقع شده است.
هنان در محوطه دانشگاه مینگلون واقع شده است. این سومین گروه از واحدهای حفاظت از آثار فرهنگی در استان هنان است و در سال ۲۰۰۶ به عنوان ششمین گروه از واحدهای حفاظت از آثار فرهنگی کلیدی ملی ثبت شد. این مجتمع از شمال به جنوب ۰.۵ کیلومتر طول دارد و از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۳۶ ساخته شده است و در حال حاضر به خوبی حفظ شده است. سبک معماری ترکیبی از سبک‌های چینی و غربی است که هم ویژگی‌های معماری سنتی چینی متمایز و هم برخی از تکنیک‌های معماری غربی را در خود جای داده است. این بنا الگویی از سازه‌ای نفیس، معماری باشکوه، ظرافت
بنا الگویی از سازه‌ای نفیس، معماری باشکوه، ظرافت عمیق و ترکیبی بی‌نظیر از سبک‌های چینی و غربی در دانشگاه‌های چین است. همچنین این بنا نمونه‌ای برجسته از پروژه‌های طراحی و ساخت معماری ملی در مقیاس بزرگ در چین در اوایل قرن بیستم است. ترکیب این مجتمع بر اساس معماری سنتی آکادمی چین با ساختمان اصلی در مرکز، درب ورودی و سالن پشتی و اتاق‌های چپ و راست بنا شده است. ستون یادبود گونگ‌یوان هنان پنجمین مجموعه از مکان‌های حفاظت از آثار فرهنگی در استان هنان است. گونگ‌یوان در مناطق مختلف چین پس از لغو آزمون امپراتوری به
در مناطق مختلف چین پس از لغو آزمون امپراتوری به تدریج ناپدید شد. دانشگاه هنان دو ستون یادبود گونگ‌یوان هنان دارد. جلو و عقب این دو ستون با حکاکی‌های سنگی از دو اژدها که بر فراز امواج عظیم رودخانه زرد پرواز می‌کنند، حکاکی شده است. کتیبه‌ها با خط منظم و مرتب نوشته شده‌اند و آثار خوشنویسی عالی با ارزش هنری بسیار بالایی هستند. در شب دوم مه ۲۰۲۴، در حین بازسازی، آتش‌سوزی در سالن اجتماعات رخ داد. هیچ تلفاتی گزارش نشد، اما ساختمان به شدت آسیب دید. امکانات مدرن. تا دسامبر ۲۰۱۸، این دانشگاه بیش از ۴۳۰۰ عضو هیئت
تا دسامبر ۲۰۱۸، این دانشگاه بیش از ۴۳۰۰ عضو هیئت علمی، شامل ۱۴ عضو تمام وقت و پاره وقت دانشگاهی و بیش از ۱۷۰۰ استاد و دانشیار دارد. این دانشگاه بیش از ۵۰،۰۰۰ دانشجوی تمام وقت، شامل بیش از ۱۰،۰۰۰ دانشجوی تحصیلات تکمیلی و نزدیک به ۵۰۰ دانشجوی بین‌المللی دارد. این دانشگاه دارای یک انتشارات و مجلات دانشگاهی متنوع است و کتابخانه آن مجموعه‌ای از بیش از ۴ میلیون کتاب دارد. مساحت کل محوطه دانشگاه بیش از ۳۶۰۰ مو است که مساحت ساختمان آن نزدیک به ۱ میلیون متر مربع است. پردیس جینمینگ در سال ۲۰۰۶ تکمیل شد.
کایو ساناردی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال ایتالیایی‌تبار اهل برزیل است. وی سرمربی تیم‌هایی همچون باشگاه فوتبال النصر امارات، باشگاه فوتبال البطائح و باشگاه فوتبال عجمان امارات بوده است.
سنت کریسوگونوس () یک کلیسای جامع و یک باسیلیکای کوچک واقع در تراستوره، رم است. این کلیسا که در قرن چهارم میلادی تحت نظر پاپ سیلوستر اول تأسیس شد، یکی از قدیمی‌ترین کلیساهای محلی در شهر است و از اوایل مسیحیت به عنوان یک کلیسای جامع کاردینال خدمت کرده است. باسیلیکای فعلی که در اوایل قرن هفدهم تحت نظر کاردینال اسکیپیونه بورگزه بازسازی شد، به دلیل فضای داخلی باروک و بقایای گسترده کلیسای اولیه مسیحی که در زیر سردابه حفظ شده است، قابل توجه است. امروزه، سن کریسوگونو همچنان یک کلیسای فعال است و همچنین بخشی از مراسم
همچنان یک کلیسای فعال است و همچنین بخشی از مراسم سنتی مذهبی در طول ایام روزه است. تاریخچه. سن کریسوگونو که در قرن چهارم میلادی تحت نظر پاپ سیلوستر اول (۳۱۴–۳۳۵) ساخته شد، یکی از اولین کلیساهای محلی رم است. کریسوگونوس احتمالاً در جریان آزار و اذیت دیوکلتیان در آکویلیا به شهادت رسید، در آنجا به خاک سپرده شد و مورد احترام عمومی مؤمنان آن منطقه قرار گرفت. خیلی زود، تکریم این شهید به رم منتقل شد. اولین مورد ذکر شده از کلیسا (تیتولوس کریسوگونی) در امضاهای شورای کلیسایی روم در سال ۴۹۹ میلادی است. این احتمال وجود
روم در سال ۴۹۹ میلادی است. این احتمال وجود دارد که بنیانگذار کلیسا شخصی به نام کریسوگونوس بوده باشد و به دلیل شباهت نام، کلیسا به زودی به بزرگداشت شهید آکویلیا اختصاص داده شده باشد. همچنین این احتمال وجود دارد که از ابتدا، به دلایلی نامعلوم، به سنت کریسوگونوس تقدیس شده و نام خود را از او گرفته باشد. در سال ۷۳۱ میلادی، پاپ گرگوری سوم کلیسا را بازسازی کرد و صومعه‌ای را به سانت استفانی، لورنتی و کریسوگونی اختصاص داد. راهبان اصلی از آیین بیزانسی بودند. کلیسا در سال ۱۱۲۳ میلادی توسط جان کرما و دوباره در سال
در سال ۱۱۲۳ میلادی توسط جان کرما و دوباره در سال ۱۶۲۶ توسط جیووانی باتیستا سوریا، با بودجه سیپیونه بورگزه، بازسازی شد. کمی پس از آنکه کلیسای جامع تحت مراقبت فرقه تثلیث قرار گرفت، در اواسط دهه ۱۸۶۰ بازسازی بیشتری انجام شد. هنر و معماری. برج ناقوس مربوط به بازسازی قرن دوازدهم است. فضای داخلی کلیسا در دهه ۱۶۲۰ در محل یک کلیسای قرن دوازدهمی بازسازی شد. ۲۲ ستون گرانیتی در شبستان، ستون‌های عتیقه مورد استفاده مجدد هستند. کف آن به سبک سنتی است. محراب اعتراف در منطقه محراب مربوط به قرن هشتم است. محراب بلند مربوط به
محراب مربوط به قرن هشتم است. محراب بلند مربوط به سال ۱۱۲۷ است، با یک بالاچینو از (۱۶۲۷ یا ۱۶۴۱) اثر جی.بی. سوریا. نقاشی در وسط سقف گنبدی باروک اثر گوئرچینو است و جلال سنت کریسوگونوس را به تصویر می‌کشد. احتمالاً این نقاشی کپی از نسخه اصلی است که تصور می‌شود به لندن برده شده است. در سمت چپ شبستان، زیارتگاه آنا ماریا تایگی مقدس قرار دارد که در اینجا به عنوان سومین تثلیث‌گرایان دفن شده است. آنا ماریا تایجی مقدس (۱۷۶۹–۱۸۳۷) یک عارف مسیحی بود که در سال ۱۹۲۰ متبرک شد. در بالای محراب، نقاشی اثر آرون دل وکیو از
شد. در بالای محراب، نقاشی اثر آرون دل وکیو از قدیسان تثلیث در جلال قرار دارد. بازدیدکنندگان می‌توانند برخی از متعلقات دیگر او را در صومعه مجاور مشاهده کنند، جایی که به عنوان یادگار مورد احترام قرار می‌گیرند. بنای یادبود در سمت چپ ورودی، که به کاردینال جووانو یاکوپو میلو اختصاص داده شده است، توسط کارلو مارچیونی و پیترو براچی تکمیل شده است. در امتداد سمت راست شبستان، بقایای نقاشی‌های دیواری، از جمله سانتا فرانچسکا رومانا و مصلوب شدن، منسوب به پائولو گویدوتی و منتقل شده از کلیسای مقدسین باربارا و کاترین، قرار
منتقل شده از کلیسای مقدسین باربارا و کاترین، قرار دارد. شبستان همچنین نقاشی سه فرشته مقرب اثر جووانی دا سن جووانی و تثلیث و فرشتگان اثر جیاچینتو گیمینیانی را به نمایش می‌گذارد، در حالی که محراب دارای یک فرشته نگهبان اثر لودوویکو گیمینیانی است. محراب و سیبوریوم (یا بالداچین) که توسط سوریا ساخته شده‌اند، توسط چهار ستون مرمرین احاطه شده‌اند. محراب دارای نقاشی‌های دیواری از زندگی سنت کریسوگونو (قرن شانزدهم) در بالای تصویر مریم مقدس و کودک به همراه قدیسان کریسوگونو و یعقوب اثر مکتب قرن دوازدهمی پیترو کاوالینی
و یعقوب اثر مکتب قرن دوازدهمی پیترو کاوالینی است. طاق محراب با تصویر مریم مقدس اثر جوزپه سزاری نقاشی شده است. کتیبه‌های یافت شده در سن کریسوگونو، منبع ارزشمندی که تاریخ کلیسا را نشان می‌دهد، توسط وینچنزو فورچلا جمع‌آوری و منتشر شده‌اند. کاوش‌ها. بقایای اولین کلیسا، احتمالاً از زمان سلطنت کنستانتین اول، در سال ۱۹۰۷ کشف شد و از طریق یک راه پله در انبار ظروف مقدس قابل دسترسی است. یک محراب نیم دایره‌ای قابل مشاهده است. آجرکاری در ناحیه محراب، که قدمت آن به قرن دوم میلادی می‌رسد، به نظر می‌رسد مربوط به یک خانه
دوم میلادی می‌رسد، به نظر می‌رسد مربوط به یک خانه خصوصی نسبتاً سطح بالا باشد که بخشی از آن در قرن چهارم به کلیسا تبدیل شده است. این کلیسا یک شبستان واحد داشت. در دو طرف محراب، اتاق‌هایی به نام پاستوفوریا، اتاق‌های خدماتی از نوع رایج در کلیساهای شرقی، وجود دارد. تصور می‌شود که اتاق سمت راست به عنوان دیاکونیم استفاده می‌شده است و عملکردهایی شبیه به انبار ظروف مقدس داشته است. دیگری ممکن است غسل تعمید بوده باشد. تعدادی حوضچه که در طول کاوش‌ها در آنجا یافت شد، از جمله یکی که در دیوار جنوبی بریده شده است،