payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کمپ پایگاه تفنگداران دریایی پندلتون () پایگاه اصلی ساحل غربی آمریکا سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا و یکی از بزرگترین پایگاه‌های تفنگداران دریایی در ایالات متحده است. این پایگاه در ساحل جنوبی کالیفرنیا در شهرستان سن دیگو واقع شده و از جنوب با اوشن‌ساید، از شمال با سن کلمنته در شهرستان اورنج، از شمال شرقی با شهرستان ریورساید و از شرق با فالبروک هم‌مرز است. این پایگاه در سال ۱۹۴۲ برای آموزش تفنگداران دریایی ایالات متحده برای خدمت در جنگ جهانی دوم تأسیس شد. تا اکتبر ۱۹۴۴، کمپ پندلتون به عنوان
دوم تأسیس شد. تا اکتبر ۱۹۴۴، کمپ پندلتون به عنوان "تأسیسات دائمی" اعلام شد و تا سال ۱۹۴۶ به محل استقرار لشکر ۱ تفنگداران دریایی تبدیل شد. این پایگاه به نام سرلشکر جوزف هنری پندلتون (۱۸۶۰-۱۹۴۲) نامگذاری شد که مدت‌ها طرفدار ایجاد یک پایگاه آموزشی برای سپاه تفنگداران دریایی در ساحل غربی بود. امروزه این پایگاه محل استقرار واحدهای بی‌شماری از نیروهای عملیاتی، از جمله هنگ ۱ تفنگداران دریایی، هنگ ۵ تفنگداران دریایی، نیروی اول تفنگداران دریایی اعزامی و فرماندهی‌های آموزشی مختلف است.
نائیرا رافائلی ملکومیان ( ؛ زادهٔ ) سیاستمدار، فعال و دیپلمات اهل جمهوری آرتساخ است که از تاریخ ۱۹۹۷ تا تاریخ ۲۰۰۲ سمت وزیر امورخارجه جمهوری آرتساخ را برعهده داشت.
سرگئی قازاریان (؛ زادهٔ ) یک، دیپلمات و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ژانویه ۲۰۲۳ تا تاریخ ۲۰۲۴ سمت وزیر امورخارجه جمهوری آرتساخ را برعهده داشت. پیش از آن نماینده دائم جمهوری آرتساخ در ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۳ مهٔ ۱۹۷۳ در استپاناکرت به دنیا آمد و از پژوهشکده دولتی روابط بین‌المللی مسکو فارغ‌التحصیل شد.
قانون تعطیلات دوشنبه یکنواخت (Pub. L. 90–۳۶۳, ۸۲ Stat. ۲۵۰, تصویب شده در ۲۸ ژوئن ۱۹۶۸) یک قانون کنگره است که به طور دائم دو تعطیلات فدرال در ایالات متحده را به دوشنبه منتقل کرد، که عبارتند از: تولد واشینگتن و روز یادبود، و همچنین روز کلمب را به عنوان تعطیلات فدرال، نیز به طور دائم در روز دوشنبه، تعیین کرد. این امر باعث ایجاد آخر هفته‌های طولانی با سه روز تعطیلی شد که با تعطیلات پایان می‌یافت، مانند آخر هفته روز یادبود. روز کهنه سربازان از ۱۱ نوامبر به چهارمین دوشنبه ماه اکتبر منتقل شد، اما در سال ۱۹۷۸ به ۱۱
دوشنبه ماه اکتبر منتقل شد، اما در سال ۱۹۷۸ به ۱۱ نوامبر، تاریخ واقعی پایان جنگ جهانی اول و جشنی که در چندین کشور اروپایی به عنوان روز آتش‌بس برگزار می‌شود، بازگردانده شد. این قانون در ۱ ژوئن ۱۹۶۸ به امضا رسید و در ۱ ژانویه ۱۹۷۱ به اجرا درآمد. پیشینه. این قانون برای افزایش تعداد آخر هفته‌های طولانی برای کارمندان فدرال، که هدف مورد علاقه صنعت گردشگری بود، طراحی شد. روز کهنه سربازان از این لیست تعطیلات «همیشه دوشنبه» حذف شد و طبق قانون کنگره در سال ۱۹۷۵، به تاریخ سنتی ۱۱ نوامبر بازگردانده شد که از سال ۱۹۷۸ به
سنتی ۱۱ نوامبر بازگردانده شد که از سال ۱۹۷۸ به اجرا درآمد. این قانون به طور رسمی نام تولد واشینگتن را به «روز رئیس‌جمهورها» تغییر نداد و همچنین تولد واشینگتن را با تولد لینکلن ترکیب نکرد، علیرغم پیشنهاداتی که برای این دو تغییر وجود داشت. بسیاری از ایالت‌های ایالات متحده نسخه‌ای از نام «روز رئیس‌جمهورها» را پذیرفته‌اند. این تصور که نام تغییر کرده است از این واقعیت ناشی می‌شود که این قانون گرامیداشت فدرال تولد واشینگتن را در هفته ۱۵ تا ۲۱ فوریه قرار داد و از آنجایی که این هفته همیشه بین تولد لینکلن (۱۲
و از آنجایی که این هفته همیشه بین تولد لینکلن (۱۲ فوریه) و واشینگتن (۲۲ فوریه) قرار می‌گیرد، اما هرگز شامل هیچ یک از این تاریخ‌ها نمی‌شود، ارجاعات عمومی منجر به عنوانی شده است که هر دو رئیس‌جمهور را به رسمیت می‌شناسد. تا سال ۱۹۹۸، دوازده ایالت ایالات متحده به طور رسمی این تعطیلات را «روز رئیس‌جمهورها» می‌نامند. تعطیلات تولد لینکلن با استثنائات بسیار محدود دیگر اصلاً برگزار نمی‌شود، حداقل در تاریخ واقعی خود، اگرچه برخی ایالت‌ها آن را با تولد واشینگتن ترکیب می‌کنند. اگرچه این تعطیلات در آن زمان وجود نداشت،
می‌کنند. اگرچه این تعطیلات در آن زمان وجود نداشت، تولد مارتین لوتر کینگ جونیور، که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد و برای اولین بار در سال ۱۹۸۶ برگزار گردید، به همین دلایل در سومین دوشنبه ژانویه، که در ۱۵ تا ۲۱ ژانویه قرار می‌گیرد، به جای تاریخ واقعی تولد کینگ، ۱۵ ژانویه، جشن گرفته می‌شود.
ارتش آزادی‌بخش ملی () نیروهای مسلح آزادی‌بخش ملی جمهوری آزاد لیبی، که قبلاً با نام ارتش آزاد لیبی شناخته می‌شد، یک سازمان نظامی لیبیایی وابسته به شورای ملی انتقالی بود که در طول نخستین جنگ داخلی لیبی توسط اعضای نظامی جدا شده و داوطلبان غیرنظامی تشکیل شد تا علیه اعضای باقی‌مانده نیروهای مسلح لیبی و شبه‌نظامیان وفادار به حکومت معمر قذافی بجنگد. فرمانده کل خودخوانده آن ژنرال خلیفه حفتر بود، اگرچه شورای ملی انتقالی ترجیح داد سرلشکر عبدالفتاح یونس را به عنوان فرمانده کل قوا منصوب کند. این گروه مدتی در بخش‌هایی
کل قوا منصوب کند. این گروه مدتی در بخش‌هایی از شرق لیبی که تحت کنترل نیروهای ضد قذافی بود، خود را برای نبرد تمام‌عیار نهایی در غرب لیبی علیه شبه‌نظامیان طرفدار قذافی آماده کرده بود و پیش از شروع حمله، افراد زیادی را آموزش داده بود. آنها برای کنترل بنغازی، مصراته، بریقه، اجدابیا، زاویه و رأس لانوف و همچنین چندین شهر در کوهستان نفوسه مبارزه کرده‌اند. آنها سرانجام در اوت ۲۰۱۱ نبرد طرابلس را با حمله از غرب شهر آغاز کردند و در ۲۰ اوت نیز به قیام داخلی دامن زدند. ادعاهایی وجود داشت مبنی بر اینکه ۸۰۰۰ سرباز در
ادعاهایی وجود داشت مبنی بر اینکه ۸۰۰۰ سرباز در بنغازی مجهز به تعداد قابل توجهی سلاح بودند که از انبارهای متروکه ارتش لیبی به غنیمت گرفته شده بود، از جمله تفنگ‌های کلاشینکف و اف‌ان فال، آرپی‌جی، توپخانه خودکششی، توپ‌های ضدهوایی و چندین تانک. ارتش آزادی‌بخش ملی پس از جدایی اولیه از نیروهای مسلح لیبی، حداقل ۳۰۰۰ سرباز داشت و بعدها در اوج خود به بیش از ۱۷۰۰۰ نفر رسید. طبق بیانیه‌ای که توسط شورای ملی انتقالی منتشر شد، این نیرو قبلاً ارتش آزاد لیبی نام داشت، اما در پایان ماه مه ۲۰۱۱ تغییر نام داد تا «به تعریف
در پایان ماه مه ۲۰۱۱ تغییر نام داد تا «به تعریف بهتر تلاش‌های نظامی فزاینده حرفه‌ای و منظم برای غلبه بر رژیم قذافی کمک کند». این پرچم از پرچم سه‌رنگی که اولین بار توسط لیبی در سال ۱۹۵۱ به تصویب رسید، استفاده می‌کند که به نمادی از جمهوری لیبی و شورش علیه قذافی تبدیل شده است؛ با توجه به اینکه این پرچم همان نشان استقلال و آزادی لیبی از اشغال ایتالیا است. ارتش آزادی‌بخش ملی سرانجام در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۱، طی نبردهای سنگین در سرت، موفق شد آخرین بقایای طرفدار قذافی را شکست دهد. و خود معمر قذافی را دستگیر کرد، که بعداً
دهد. و خود معمر قذافی را دستگیر کرد، که بعداً بر اثر جراحات گلوله پس از دستگیری درگذشت و عملاً به جنگ داخلی لیبی پایان داد. وضعیت فعلی این سازمان پس از «اعلام آزادی» دولت موقت لیبی، سازماندهی مجدد آن در قالب ارتش ملی لیبی بود. دوره انتقالی ۲۰۱۱ و تجدید ساختار. از نوامبر ۲۰۱۱، شورای ملی انتقالی در حال بازسازی ارتش است و پرسنل نظامی که از رژیم قذافی جدا شده بودند و جنگجویان شورشی سابق ارتش آزادیبخش ملی، اساس ارتش ملی جدید لیبی را تشکیل می‌دهند. سرلشکر خلیفه حفتر به دلیل تجربه نظامی و وفاداری به انقلابی که
حفتر به دلیل تجربه نظامی و وفاداری به انقلابی که قذافی را سرنگون کرد، به عنوان فرمانده کل ارتش جدید لیبی انتخاب شد. ارتش لیبی در نوامبر ۲۰۱۱ تنها «چند هزار» سرباز آموزش‌دیده داشت و به سرعت در تلاش بود تا جنگجویان جدیدی را آموزش دهد که بتوانند صلح را در سراسر کشور حفظ کنند و شبه‌نظامیان سرکش را از اقدام بدون دستور شورای ملی انتقالی بازدارند و حداقل در یک مورد در ماه نوامبر بین شبه‌نظامیان متخاصم از زاویه و المیا، میانجیگری آتش‌بس را بر عهده داشت. در ۱ دسامبر ۲۰۱۱، گزارش شد که ارتش آزادی‌بخش ملی قرار است با
۲۰۱۱، گزارش شد که ارتش آزادی‌بخش ملی قرار است با کمک آموزش‌های فرانسوی، تا ۵۰ هزار جنگجوی شورشی سابق را در ارتش ملی و نیروهای پلیس جدید لیبی ادغام کند و اهداف بلندمدت آن ادغام تا ۲۰۰ هزار جنگجو از تیپ‌هایی است که در طول جنگ داخلی علیه قذافی جنگیده بودند. در دسامبر ۲۰۱۱، ترکیه موافقت کرد که به ارتش لیبی آموزش دهد، چرا که این ارتش در تلاش برای سازماندهی مجدد پس از جنگ داخلی بود. همچنین در ماه دسامبر، به تعداد زیادی از شورشیان سابق در ارتش جدید شغل داده شد، در حالی که دولت همچنین اعلام کرد که آنها می‌توانند
حالی که دولت همچنین اعلام کرد که آنها می‌توانند آزادانه به نیروهای ویژه و نیروی دریایی نیز بپیوندند. به گفته اسامه الجوالی، وزیر دفاع، «ایده این بود که خون جدیدی به ارتشی که توسط دیکتاتور (قذافی) به حاشیه رانده شده بود، تزریق شود.» ژنرال یوسف منقوش در ۵ ژانویه ۲۰۱۲ گفت که ارتش جدید لیبی با موانع بزرگی مانند بازسازی پایگاه‌های تخریب‌شده در جریان درگیری و همچنین خلع سلاح شبه‌نظامیانی که بخشی از ارتش جدید نبودند، روبرو است. ژنرال خلیفه حفتر، فرمانده ارتش ملی، بعداً گفت که ممکن است بین سه تا پنج سال طول بکشد
بعداً گفت که ممکن است بین سه تا پنج سال طول بکشد تا لیبی ارتشی به اندازه کافی توانمند برای محافظت از مرزهای خود تشکیل دهد. تیپ‌ها. هیچ تخمین قابل اعتمادی در مورد قدرت کل ارتش وجود ندارد. طبق گزارشی از ۳ تا ۶ مارس، اردوگاه‌های آموزشی در بنغازی، بیضا و اجدابیا با حضور «هزاران مرد» در حال برگزاری است. تخمین زده می‌شود که نیروی مخالف که البریقه و رأس لانوف را در طول پیشروی ۲ تا ۴ مارس تصرف کردند، بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ نفر بوده است. تنها در کوه‌های نفوسا تا ۲۰۰۰ جنگجوی شورشی وجود دارد. ارتش آزاد لیبی پس از عقب‌نشینی
شورشی وجود دارد. ارتش آزاد لیبی پس از عقب‌نشینی به حومه بنغازی، در ۲۵ مارس بار دیگر به حمله دست زد. شورشیان در یک رشته پیروزی‌ها، شهرهای اجدابیا، بریقه، رأس لانوف و بن جواد را بازپس گرفتند و به سمت سرت پیشروی کردند. با این حال، پس از ۴۸ ساعت حضور در موقعیت، آنها مجبور شدند دوباره از بن جواد و رأس لانوف عقب‌نشینی کنند. خط مقدم برای چندین ماه در منطقه بریقه و اجدابیا بود و خطوط مقدم دیگری نیز در مصراته و کوه‌های نفوسا وجود داشت. در اواخر ماه اوت، شورشیان در شرق سرانجام توانستند بریقه و چندین شهر دیگر را که
شرق سرانجام توانستند بریقه و چندین شهر دیگر را که به سرت نزدیک می‌شدند، بازپس بگیرند. همزمان شورشیان مصراته توانستند از شهر بیرون رانده شوند و تمام شهرهای اطراف را تصرف کنند، و شورشیان در کوه‌های نفوسا توانستند بیشتر خط ساحلی غربی از جمله خود طرابلس را تصرف کنند. همچنین به هر سرباز کارت شناسایی حاوی عکس، نام، نام تیپ و گروه خونی آنها داده شده است. این کارت‌های شناسایی یا به شکل کاغذ در برگه‌های پلاستیکی یا کارت‌های پلاستیکی هستند.
ورز دادن (که بیشتر با عنوان بیسکویت درست کردن شناخته می‌شود) رفتاری است که بیشتر در گربه‌های خانگی دیده می‌شود؛ زمانی که گربه احساس راحتی می‌کند، ممکن است روی سطحی مانند مبل یا فرش، یا روی حیوان دیگر یا انسان، پنجه‌های جلویی خود را به‌طور متناوب به سمت بیرون فشار دهد و به داخل بکشد. این حرکت معمولاً با حرکت چنگ‌زدن پنجه‌ها همراه است، گویی که گربه در حال ورز دادن خمیر است. کنش. گربه با پنجه خود فشار محکمی به سمت پایین وارد می‌کند، انگشتانش را باز کرده تا چنگال‌هایش نمایان شود، سپس هنگام بالا بردن پنجه،
چنگال‌هایش نمایان شود، سپس هنگام بالا بردن پنجه، چنگال‌ها را جمع می‌کند. این فرایند به صورت متناوب با هر دو پنجه و با فاصله‌ای حدود یک تا دو ثانیه انجام می‌شود. گربه‌ها ممکن است این کار را هنگام نشستن روی پای صاحب خود انجام دهند، که اگر گربه بزرگ، قوی یا دارای چنگال‌های تیز باشد، می‌تواند دردناک باشد، زیرا چنگال‌ها در پا فرومی‌روند. گرچه گربه‌ها با نشستن روی سطح سخت مشکلی ندارند، اما فقط روی سطوح نرم یا انعطاف‌پذیر ورز می‌دهند، هرچند برخی گربه‌ها به‌طور انعکاسی روی سطوح سخت «رژه» می‌روند به‌جای ورز دادن.
روی سطوح سخت «رژه» می‌روند به‌جای ورز دادن. در باغ‌هایی که گربه‌ها حضور دارند، نواحی سرپوشیده گاهی محل مشاهده نتایج «وحشی» ورز دادن هستند: آشیانه‌هایی به اندازه گربه که در علف‌های بلند پاخورده‌اند. گربه‌های خانگی نیز از کارتن و اجسام مشابه آشیانه می‌سازند. آن‌ها این کار را با ورز دادن همراه با چنگال‌های بیرون‌زده انجام می‌دهند، به‌گونه‌ای که ماده را خراش می‌دهند و نرم می‌کنند. این عمل از نظر نحوه انجام، زبان بدن و نیت با ورز دادن هنگام خوشحالی تفاوت دارد. گربه‌ها اشیای نرم مثل خرس‌های عروسکی را نیز ورز
گربه‌ها اشیای نرم مثل خرس‌های عروسکی را نیز ورز می‌دهند. ممکن است پتو یا پارچه‌ای را به‌عنوان پتو یا وسیله راحتی بپذیرند. این رفتار شامل ورز دادن، خرخر کردن و مکیدن آن پارچه خواهد بود. در برخی موارد، مشاهده شده که گربه‌ها همزمان با ورز دادن و مکیدن، حرکات جنسی نشان می‌دهند، مشابه رفتار سگ‌ها که روی پای انسان «سوار» می‌شوند. بچه‌گربه‌هایی که پیش از تکمیل دوره شیرخواری از مادر جدا شده‌اند، ممکن است عادت کنند که انسانی را که به‌عنوان مادر پذیرفته‌اند ورز دهند و تلاش کنند اعضای او مثل گوش، چشم، بینی، انگشت پا،
تلاش کنند اعضای او مثل گوش، چشم، بینی، انگشت پا، مو، پیراهن، جوراب یا انگشت دست را بمکند. این رفتار عمدتاً در دوران بچگی انجام می‌شود، اما گاه تا بزرگ‌سالی نیز ادامه می‌یابد. دیدگاه‌ها. نظریه‌های متعددی وجود دارد که رفتار ورز دادن گربه‌ها را توضیح می‌دهند. یکی از نظریه‌ها می‌گوید این رفتار ریشه در اجداد وحشی گربه‌ها دارد که برای ساختن لانه‌ای موقت جهت استراحت، باید علف یا برگ‌ها را با پاهای خود می‌خواباندند. نظریه‌ای دیگر این رفتار را بازمانده‌ای از دوران نوزادی می‌داند، زمانی که بچه‌گربه‌ها برای تحریک
نوزادی می‌داند، زمانی که بچه‌گربه‌ها برای تحریک ترشح شیر، پستان مادر را ورز می‌دادند. همچنین ممکن است ورز دادن نوعی ارتباط غیرکلامی میان گربه و صاحبش باشد؛ به دلیل پیوند این رفتار با رابطهٔ مادرانه، ممکن است گربه با این کار محبت خود را نسبت به انسان نشان دهد. بسیاری از گربه‌ها هنگام ورز دادن خرخر می‌کنند. آن‌ها معمولاً در نوزادی، هنگام شیر خوردن یا تلاش برای شیر خوردن خرخر می‌کنند. ارتباط رایج میان این دو رفتار ممکن است نشان‌دهندهٔ ریشه غریزی ورز دادن باشد. برخی کارشناسان معتقدند ورز دادن مشابه با کش‌آوردن
برخی کارشناسان معتقدند ورز دادن مشابه با کش‌آوردن بدن باعث تحریک و احساس خوب در گربه می‌شود.
آنتونی کرافت (متولد ۱۶ نوامبر ۱۹۲۸ در لوزان؛ درگذشته ۱۶ ژوئیه ۱۹۹۱ در پولی) روزنامه‌نگار و ناشر معماری سوئیسی بود.
میشل راگون ( زاده ۲۴ ژوئن ۱۹۲۴ در مارسی - درگذشته ۱۴ فوریه) نویسنده و منتقد هنری فرانسوی بود. علایق اصلی او ادبیات کارگری و تاریخ آنارشیسم بود. زندگینامه. میشل راگون از یک خانواده کشاورز در وانده (Vandée) بود. پدرش وقتی راگون ۸ ساله بود، درگذشت. او دوران کودکی خود را در فقر در فونتنه لو کنت گذراند و در سن ۱۴ سالگی به نانت آمد و در آنجا به عنوان پادو شروع به کار کرد. کار مادرش به عنوان سرایدار آپارتمانی با کتابخانه‌ای غنی، او را قادر ساخت تا در دنیای ادبیات غرق شود. در پایان سال ۱۹۴۳، او رساله‌ای علیه اشغال
شود. در پایان سال ۱۹۴۳، او رساله‌ای علیه اشغال آلمان نوشت و به همین دلیل توسط گشتاپو تحت تعقیب قرار گرفت.
سلیمان الیاسین (۱ نوامبر ۱۹۴۹ – ۲۹ مارس ۲۰۲۰) بازیگر کویتی بود. او یکی از برجسته‌ترین چهره‌های هنری کویت شمرده می‌شود که سهم بسزایی در توسعهٔ تئاتر، تلویزیون و رادیو در کویت داشته است. فعالیت هنری او در سال ۱۹۶۷ آغاز شد و تا زمان مرگش ادامه یافت. او به عنوان یکی از مهم‌ترین پیشگامان تئاتر عربی خلیج فارس بسیار مورد تقدیر قرار گرفت که جوایز متعددی را برای آثار برجسته‌اش دریافت کرد. سلیمان الیاسین در دانشگاه پاریس تحصیل کرد، سپس به کویت بازگشت و تا زمان بازنشستگی در تلویزیون کویت مشغول به کار بود. او همچنین به
در تلویزیون کویت مشغول به کار بود. او همچنین به همراه شرکای دیگر، شرکت تولیدی هنری «آمار» را تأسیس کرد. فعالیت هنری این او با پیوستن به گروه تئاتر «خلیج عربی» در سال ۱۹۶۸ آغاز شد و سپس فعالیت خود را به تلویزیون و سینما گسترش داد. زندگی و پیشه. سلیمان یاسین احمد حسین بوکنان در ۱ نوامبر ۱۹۴۹ در کویت‌شهر متولد شد. فعالیت هنری خود را از سنین پایین آغاز کرد. او پس از شرکت در فعالیت‌های تئاتر مدرسه، در سال ۱۹۶۸ به گروه تئاتر «خلیج عربی» پیوست. اشتیاق الیاسین به هنر او را به پیوستن به تلویزیون کویت سوق داد،
به هنر او را به پیوستن به تلویزیون کویت سوق داد، سال‌ها در آنجا مشغول به کار بود تا اینکه به عنوان سرپرست مدیریت نمایش منصوب شد که تا زمان بازنشستگی در این سمت باقی ماند. الیاسین ادبیات مدرن فرانسه را در فرانسه آموخت و مدرک لیسانس خود را از دانشکده هنر و ادبیات دانشگاه پاریس دریافت کرد. او همچنین در مؤسسهٔ پلی تکنیک سینماتوگرافی، سینماتوگرافی خواند و با افزودن پیشینهٔ تحصیلی به استعداد هنری‌اش، موفقیتش را در زمینه نمایش و هنر افزایش داد. سلیمان الیاسین آثار نمایشی برجسته‌ای در تمام سطوح هنری دارد. کارهای
نمایشی برجسته‌ای در تمام سطوح هنری دارد. کارهای تلویزیونی او متنوع و متمایز بود. از جمله برجسته‌ترین کارهای تلویزیونی او می‌توان به سریال‌های «غیرمعمول»، «بیرون آمدن از پرتگاه»، «خانه‌ای که سمرا در آن ساکن است» و «به اندازه‌ای که جان‌ها تحمل می‌کنند» که در سال ۲۰۰۳ پخش شدند، اشاره کرد. او همچنین در سال ۲۰۰۴ در سریال «و بعد از آن» حضور داشت. او در تئاتر کویت نیز درخشید. آثار تئاتری مشهور زیادی داشت، مانند: «شیاطین شب جمعه»، «ایستگاه بحمدون» و «رتبهٔ چهارم». یکی از آثار برجسته او نمایشنامه «قضیهٔ خارج از
یکی از آثار برجسته او نمایشنامه «قضیهٔ خارج از پرونده» بود که به موفقیت زیادی دست یافت و منجر به کسب جوایز متعدد برای او شد. سلیمان الیاسین علاوه بر کارهای تلویزیونی و تئاتری، حضور پررنگی در رادیو داشت و چندین متن رادیویی از جمله برنامه‌های «ستارگان قله» و «پنجره‌ای به سوی تاریخ» را نوشت. او همچنین چندین برنامهٔ رادیویی را اجرا کرد که مورد استقبال عموم قرار گرفت، مانند «قرارداد» که جایزهٔ نقرهٔ جشنواره رادیو و تلویزیون تونس را از آن خود کرد. آل یاسین علاوه بر بازیگری، آثار بسیار موفق متعددی را برای
علاوه بر بازیگری، آثار بسیار موفق متعددی را برای تلویزیون و رادیو نوشته است. از جمله این آثار می‌توان به «غیرمعمول»، «خانه ای که سمرا در آن ساکن است» و «ای داداش» که در سال ۲۰۰۳ به نمایش درآمد، اشاره کرد. او همچنین نقش مهمی در نوشتن متن‌های رادیویی داشت که با استقبال گسترده بینندگان مواجه شد. الیاسین در ۲۹ مارس ۲۰۲۰، در سن ۷۰ سالگی، بر اثر سکتهٔ مغزی درگذشت. چند روز پس از انتقال به بیمارستان الامیری کویت به دلیل وضعیت وخیم سلامتی که منجر به بستری شدن او در بخش مراقبت‌های ویژه شد، مشخص شد که او به دلیل
در بخش مراقبت‌های ویژه شد، مشخص شد که او به دلیل عوارض ناشی از سکته مغزی درگذشته است. جوایز. سلیمان الیاسین به پاس خدمات هنری برجسته‌اش، جوایز محلی و عربی متعددی دریافت کرده است. از برجسته‌ترین جوایزی که او دریافت کرده می‌توان به جایزهٔ جشنواره تئاتر عرب و جایزهٔ جشنواره هنرهای تئاتر کارتاژ اشاره کرد. او همچنین جایزه تشویقی دولتی بازیگری را برای بازی‌اش در نمایش «قضیهٔ خارج از پرونده» در سال ۱۹۸۹ دریافت کرد. او همچنین در سال ۲۰۰۹ جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد را در یازدهمین جشنواره تئاتر کویت از آن خود
مرد را در یازدهمین جشنواره تئاتر کویت از آن خود کرد. زندگی شخصی. الیاسین با یک زن فرانسوی به نام جولی ازدواج کرد و صاحب دو دختر به نام‌های ساره و ماجده شد.
سلطان تبهکاران () فیلمی جنایی-درام محصول سال ۱۹۳۹ آمریکاست که با بازی هامفری بوگارت در نقش یک گنگستر و کی فرانسیس در نقش پزشکی که ناچار می‌شود او را درمان کند، ساخته شده است. این فیلم به کارگردانی لوئیس سایلر و بازسازی فیلم سال ۱۹۳۵ با عنوان "دکتر سقراط" است که آن نیز بر پایهٔ داستانی کوتاه از دابلیو. آر. برنت ساخته شده بود. داستان. نایلز و کارول نلسون، یک زوج پزشک، جان یک گنگستر مجروح در تیراندازی را نجات می‌دهند. رئیس این گنگستر، جو گرنی، ۵۰۰ دلار به نایلز پاداش می‌دهد و به او پیشنهاد می‌کند که با
نایلز پاداش می‌دهد و به او پیشنهاد می‌کند که با «دست‌های میلیون دلاری‌اش» به محلهٔ ثروتمندان برود تا بیماران پولدار را درمان کند. نایلز این پیشنهاد را می‌پذیرد، اما خیلی زود به‌دلیل اعتیادش به شرط‌بندی اسب‌دوانی، کارش را نادیده می‌گیرد. او همچنین شروع به درمان اعضای باند جو می‌کند، بی‌آن‌که همسرش را در جریان بگذارد. یک شب، برای درمان یکی از آن‌ها فراخوانده می‌شود. کارول که مشکوک شده، او را تعقیب می‌کند. زمانی‌که پلیس به پاتوق گنگسترها یورش می‌برد، درگیری مسلحانه‌ای رخ می‌دهد و نایلز کشته می‌شود، در حالی‌که
رخ می‌دهد و نایلز کشته می‌شود، در حالی‌که جو و باندش فرار می‌کنند. دادستان کل با وجود نداشتن پروندهٔ محکمی، تنها برای نمایش عمومی، کارول را به جرم «همسر بودن نایلز» متهم می‌کند. دادگاه ناعادلانه با هیئت منصفه‌ای بدون نتیجه به پایان می‌رسد، اما مجوز پزشکی کارول همچنان در معرض خطر است. به او سه ماه فرصت داده می‌شود تا بی‌گناهی‌اش را ثابت کند، وگرنه مجوزش باطل خواهد شد. کارول همراه با خاله‌اش جوزفین به شهر کوچکی به نام وین سنتر می‌رود، جایی که دو نفر از اعضای باند جو زندانی شده‌اند؛ به امید اینکه راهی برای
باند جو زندانی شده‌اند؛ به امید اینکه راهی برای تماس با جو پیدا کند. در مسیر آزادسازی افرادش، جو دچار پنچری می‌شود. او و افراد آماتورش در ابتدا به مردی دوره‌گرد به نام بیل استیونز مشکوک می‌شوند که شاید به آن‌ها شلیک کرده باشد، اما بعد مشخص می‌شود که فقط یک میخ در لاستیک فرورفته است. وقتی بیل می‌گوید کتابی دربارهٔ اشتباهات ناپلئون نوشته، جو که علاقه‌مند به این دیکتاتور فرانسوی است، علاقه‌مند می‌شود و او را سوار می‌کند. بیل با پذیرش این دعوت، اشتباه می‌کند، زیرا هنگام حملهٔ جو به کلانتری برای آزادسازی
زیرا هنگام حملهٔ جو به کلانتری برای آزادسازی یارانش، از ناحیهٔ شانه تیر می‌خورد و دستگیر می‌شود. وقتی دکتر محلی حاضر به درمان او نمی‌شود، کارول گلوله را از بدنش بیرون می‌آورد. با این‌که بیل اطلاعاتی دربارهٔ جو ندارد، پس از اثبات بی‌گناهی‌اش آزاد می‌شود و برای قدردانی نزد کارول می‌رود. خاله جوزفین او را قانع می‌کند که برای یک هفته نزدشان بماند و بهبود یابد. جو نیمه‌شب بیل را می‌رباید تا او زندگی‌نامه‌اش را بنویسد. جو از عنوان پیشنهادی بیل، یعنی «جو گرنی: ناپلئون دنیای جنایت» خوشش می‌آید، اما بیل اتفاقی
ناپلئون دنیای جنایت» خوشش می‌آید، اما بیل اتفاقی نقشهٔ جو را برای کشتن او پس از پایان نگارش می‌شنود. کارول را با چشم‌بند نزد جو می‌آورند تا گلوله‌ای را از بازویش، که هنگام عملیات نجات مجروح شده، خارج کند. پیش از آزاد شدن، به او هشدار داده می‌شود که اگر ماجرا را به پلیس بگوید، جان بیل در خطر خواهد بود. وقتی زخم جو بدتر می‌شود، بار دیگر کارول را فرا می‌خواند و از درد چشم هم شکایت می‌کند. کارول نمونه‌ای را برای آزمایش با خود می‌برد. سپس با هشدار دوستانه‌ای از آمدن کلانتر و مأموران دولت مطلع می‌شود، چراکه یکی
آمدن کلانتر و مأموران دولت مطلع می‌شود، چراکه یکی از اسکناس‌هایی که جو به او داده بود، به یک سرقت مرتبط بوده است. او نقشه‌ای می‌کشد. به پاتوق جو برمی‌گردد و می‌گوید او دچار عفونتی شده که در عرض شش ساعت باعث نابینایی‌اش خواهد شد، مگر آنکه فوراً با قطره‌ای خاص درمان شود. او همچنین می‌گوید این بیماری بسیار واگیردار است و همهٔ اعضای باند باید درمان شوند. جو که مشکوک شده، از او می‌خواهد ابتدا قطره را به بیل بدهد. در همین حال، خاله‌اش محل اختفای جو را به پلیس می‌دهد، اما از آن‌ها می‌خواهد تا نیمه‌شب صبر کنند تا
اما از آن‌ها می‌خواهد تا نیمه‌شب صبر کنند تا دارو اثر کند و باند را موقتاً نابینا کند. نقشه موفق می‌شود. گنگسترهای نابینا تیراندازی می‌کنند، اما خیلی زود تسلیم می‌شوند. جو تلاش می‌کند در خانه، کارول و بیل را پیدا کند، اما سرانجام به‌دست پلیس کشته می‌شود. در پایان، بیل به یک نویسنده موفق تبدیل می‌شود و او و کارول صاحب پسری می‌شوند.
دادگاه استیناف لسوتو بالاترین مرجع قضایی در نظام حقوقی لسوتو است. این دادگاه تحت فصل دهم قانون اساسی ۱۹۶۶ تأسیس شد، اما تشکیل رسمی آن به موجب «قانون دادگاه استیناف» در سال ۱۹۷۸ صورت گرفت. این دادگاه صلاحیت رسیدگی به پرونده‌های با صلاحیت ابتدایی از دادگاه عالی را دارد، اما رسیدگی به درخواست‌های تجدیدنظر از احکام دادگاه عالی تنها در صورتی ممکن است که مجوز تجدیدنظر توسط قاضی مربوطه صادر شده باشد.
اومالی بزرگ ()) فیلمی آمریکایی در ژانر جنایی و درام است که در سال ۱۹۳۷ به کارگردانی ویلیام دیترله و با بازی پت اوبرایان، سیبیل جیسون، هامفری بوگارت و ان شرایدن ساخته شد. نسخهٔ صامت آن با عنوان "The Making of O'Malley" در سال ۱۹۲۵ با بازی میلتن سیلز، دوروتی مک‌کیل و هلن رولند تولید شده بود. داستان. جیمز اومالی (با بازی پت اوبرایان) افسر سخت‌گیر و بی‌گذشتی است که مو به مو قانون را اجرا می‌کند و برای کوچک‌ترین تخلف‌ها جریمه می‌نویسد. او جان فیلیپس (با بازی هامفری بوگارت) را به‌خاطر صدای زیاد اگزوز متوقف
هامفری بوگارت) را به‌خاطر صدای زیاد اگزوز متوقف می‌کند، و این تأخیر باعث می‌شود که فیلیپس نتواند سر وقت به شغل جدیدش برسد؛ شغلی که قرار بود به او در تأمین هزینه‌های همسرش (با بازی فریدا اینسکورت) و دختر معلولش، باربارا (با بازی سیبیل جیسون) کمک کند. فیلیپس به‌خاطر تأخیر، شغلش را از دست می‌دهد و ناامیدانه سعی می‌کند مدال‌های جنگی و تپانچه‌اش را گرو بگذارد. اما وقتی صاحب مغازه پول مناسبی پیشنهاد نمی‌دهد، فیلیپس عصبانی شده، فروشنده را هل می‌دهد و از صندوق پول برمی‌دارد. این ماجرا به دستگیری او به جرم سرقت و
برمی‌دارد. این ماجرا به دستگیری او به جرم سرقت و محکومیت به زندان منتهی می‌شود. در این میان، اومالی به‌خاطر سخت‌گیری‌هایش مورد انتقاد قرار می‌گیرد و با دستور کاپیتان کرامول (با بازی دونالد کریسپ) تنزل رتبه می‌یابد و به‌عنوان مأمور عبور دانش‌آموزان در مدرسه‌ای که باربارا در آن درس می‌خواند منصوب می‌شود. رابطه‌ای دوستانه میان او و باربارا شکل می‌گیرد و او به تدریج به معلم باربارا، جودی نولان (با بازی ان شرایدن) علاقه‌مند می‌شود. این آشنایی باعث می‌شود که رفتار خشک و سخت‌گیرانه‌اش نرم‌تر شود. وقتی اومالی
رفتار خشک و سخت‌گیرانه‌اش نرم‌تر شود. وقتی اومالی درمی‌یابد که باربارا دختر همان مردی است که او را به زندان انداخته، تصمیم می‌گیرد به‌طور مخفیانه به او و مادرش کمک کند. او پزشکی را برای درمان پای فلج باربارا پیدا می‌کند، برنامه‌ای برای پرداخت هزینهٔ درمان تنظیم می‌کند و کمک می‌کند تا فیلیپس مشمول آزادی مشروط شود. اما فیلیپس، بی‌خبر از کمک‌های اومالی، به تصور این‌که او پس از آزادی نیز دست از سرش برنمی‌دارد، از روی ناامیدی به سمتش شلیک می‌کند. اومالی، که از این تجربه انسانی‌تر شده، تصمیم می‌گیرد فیلیپس را
این تجربه انسانی‌تر شده، تصمیم می‌گیرد فیلیپس را تبرئه کند و در گزارشش می‌نویسد که تیراندازی به‌دلیل سقوط تصادفی خودش از پله‌ها اتفاق افتاده است. اومالی بهبود می‌یابد و با احترام همکارانش و عشق جودی، دوباره به کار قبلی‌اش بازمی‌گردد.
رضا مرزبان (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال آلومینیوم اراک در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند.
هُدیٰ حسین (۲۰ اوت ۱۹۶۵) بازیگر عراقی است. او در کویت متولد و بزرگ شده است. فعالیت هنری خود را از سنین پایین در سال ۱۹۷۲ آغاز کرد سپس از طریق نمایش «سندباد بحری» وارد دنیای تئاتر شد. او یکی از تأثیرگذارترین بازیگران زن در عرصهٔ نمایش منطقهٔ عربی خلیج فارس است و در ارائهٔ آثار تلویزیونی و نمایشی برجسته است. نام او با تئاتر کودک در کویت گره خورده و از طریق آن آثار برجستهٔ بسیاری را ارائه داده است. زندگی و پیشه. هدی حسین علی الراضی در ۲۰ اوت ۱۹۶۵ در کویت‌شهر و در خانواده‌ای با اصالت عراقی متولد شد و بیشتر عمر