payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوران زندان. رغید الططری بیش از چهار دهه از زندگی خود را در زندان‌های مختلف رژیم سوریه، از جمله زندان‌های اداره اطلاعات عمومی، مزه، تدمر، صیدنایا، عدرا و السویداء سپری کرد. وی در طول دوران اسارت خود بارها دست به مقاومت زده است؛ از جمله در زندان عدرا که از پوشیدن لباس زندان امتناع کرد، اقدامی که منجر به ممنوعیت ملاقات‌های خانوادگی شد. در سال ۲۰۰۵، پس از سال‌ها محرومیت از ملاقات، او برای اوّلین‌بار توانست تنها فرزندش، «وائل» را ببیند. رغید الططری سه سال در زندان نظامی مزه، شانزده سال در زندان تدمر و یازده
زندان نظامی مزه، شانزده سال در زندان تدمر و یازده سال در زندان صیدنایا به سر برد. او در سال ۲۰۱۱، با قیام انقلابی مردم سوریه که رژیم بشار اسد هزاران تظاهرکننده را دستگیر کرد و سپس با آزاد کردن صدها اسلامگرای تندرو در زندان‌های خود برای آن‌ها جا باز کرد، به زندان غیرنظامی عدرا ۴ منتقل شد. به گفتهٔ رئیس انجمن بازداشت‌شدگان و مفقودان زندان صیدنایا (ADMSP) در سال ۲۰۲۳، رغید الططری پس از ۴۱ سال بازداشت همچنان در زندان بود. او پیرترین زندانی سیاسی در جهان است. پسرش وائل الططری که اندکی پس از دستگیری او به دنیا
وائل الططری که اندکی پس از دستگیری او به دنیا آمد، پناهنده کانادا است و برای آزادی پدرش مبارزهٔ سیاسی می‌کند. رغید الططری به عنوان نمادی از مقاومت در برابر بی‌عدالتی در سوریه شناخته می‌شود.
ملکه‌های مردگان (انگلیسی: Queens of the Dead) یک فیلم کمدی ترسناک آمریکایی آماده اکران به کارگردانی و نویسندگی تینا رومرو است. جیکل اسپیوی، کتی ام. اوبراین، مارگارت چو، برجیت لاندی پین و شاین جکسون در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند. داستان. این فیلم گروهی از درگ کوئین‌ها، بچه‌های کلوپ، و دشمنان دیوانه را دنبال می‌کند که باید درام‌های شخصی‌شان را کنار بگذارند و از مهارت‌های منحصربه‌فرد خود برای مبارزه با ارواح تشنه مغز استفاده کنند. ساخت. فیلمبرداری در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۴ تمام شد.
قهرمانی گویانو یک لیگ ایالتی فوتبال در برزیل در ایالت گوییاس است که توسط فدراسیون فوتبال این ایالت برگزار می‌شود. این لیگ به همراه دیگر لیگ‌های ایالتی فوتبال برزیل، به صورت موازی با لیگ برزیل برگزار می‌شود و تیم‌های برتر این ایالت در هر دو مسابقات ایالتی و کشوری حضور دارند. این لیگ در سال ۱۹۴۴ تاسیس شده است.
احمد موسی از استادان نگارگری ایران در سده ۸ ه‍.ق (۱۴ م) بود. در شرح حال او تنها یک منبع اطلاعاتی ارائه داده، و آن هم مقدمه مرقع بهرام میرزا، به‌قلم دوست‌محمد هروی است. در این مقدمه آمده: از ماهیت ابوسعیدنامه و تاریخ چنگیزی چیزی دانسته نیست، اما از معراج‌نامه مورد اشاره، ده نگاره در این مرقع آمده، که چهارتای آن‌ها را از آن احمد موسی دانسته‌اند. مرقع بهرام میرزا که این نگاره‌ها در آن آمده، امروزه با شماره Hazine 2154 در مجموعه کاخ طوپقاپو نگهداری می‌شود. تعدادی نگاره از یک نسخه کلیه و دمنه که امروزه در
تعدادی نگاره از یک نسخه کلیه و دمنه که امروزه در کتابخانه دانشگاه استانبول به‌شماره F. 1422 محفوظ است هم به احمد موسی نسبت داده‌اند. شماری از پژوهشگران، احمد موسی را از نگارگران نسخه موسوم به شاهنامه ابوسعیدی دانسته‌اند. ابوالعلاء سودآور، ابوسعیدنامه مورد اشاره مرقع را همین نسخه از شاهنامه دانسته است. آثار منسوب به احمد موسی، نقطه اوج هنر نگارگری در دوره ایلخانی هستند. در این آثار عناصر نگارگری چینی واردشده در زمان حکمرانی ایلخانان به‌خوبی با عناصر نگارگری ایرانی آمیخته‌شده است. میراث این سبک به دوره‌های
ایرانی آمیخته‌شده است. میراث این سبک به دوره‌های بعدی تاریخ نگارگری ایرانی نیز انتقال یافت.
کاروان المپیکی نیجریه، یکی از کاروان‌های شرکت‌کننده در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی‌ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. پس از نخستین حضور در المپیک ۱۹۵۲ هلسینکی، کاروان نیجریه در همه‌ی دوره‌های المپیک به جز ۱۹۷۶ مونترال به عنوان بخشی از کشورهای تحریم‌کننده کانگولیز شرکت کرده‌اند. این کاروان در پایان این دوره موفق به کسب هیچ مدالی نشد و یکی از بزرگترین کاروان‌های بی‌مدال این دوره از رقابت‌ها بود. بیشترین نسبت ورزشکاران
این دوره از رقابت‌ها بود. بیشترین نسبت ورزشکاران زن به مرد ( ۲.۵ زن به ازای هر مرد) نیز در این کاروان بود. تیم فوتبال زنان نیجریه پس از المپیک ۲۰۰۸ پکن، موفق به راهیابی به المپیک شدند. شرکت‌کنندگان. این کاروان از ورزشکارانی در ورزش‌های زیر تشکیل شده بود.
آکینوبو اوکادا (؛ زادهٔ ) بازیکن بازنشته بیسبال اهل ژاپن است.
کارخانه کنیاک ایروان ( ("Yerevani Konyaki Gortsaran")) که به دلیل برند مشهور خود «آرارات» شناخته می‌شود، بزرگ‌ترین واحد تولید کنیاک در ارمنستان است. این کارخانه در سال ۱۸۸۷، در دوران امپراتوری روسیه تأسیس شد. در سال ۱۹۹۹، دولت ارمنستان مستقل کارخانه را به شرکت پرنود ریکارد فرانسوی برای تولید نوشیدنی‌های تقطیری فروخت. مجموعه محصولات کنیاک این شرکت تحت نام آرارات برچسب‌گذاری و تبلیغ می‌شوند. این شرکت مالک کارخانه دیگری در شهر آرماویر است که از سال ۱۹۶۶ فعالیت دارد. تاریخچه. کارخانه کنیاک ایروان در سال ۱۸۸۷ در
تاریخچه. کارخانه کنیاک ایروان در سال ۱۸۸۷ در اراضی دژ ایروان توسط تاجر ثروتمند درجه یک نرسس تایریان ("نرسس تایروف") با کمک پسرعمویش واسیلی تایروف تأسیس شد. اما این کارخانه در سال ۱۸۹۹ و با اجاره به تاجر روسی نیکلای شستوف، تولیدکننده مشهور ودکا و لیکور، به اوج شهرت خود رسید. در سال ۱۹۰۰، این کارخانه به‌طور کامل توسط شستوف خریداری شد و به نام شستوف و پسران شناخته شد. شرکت شستوف تأمین‌کننده اصلی دربار امپراتوری روسیه شد. در جریان نمایشگاه بین‌المللی در پاریس در سال ۱۹۰۰، کنیاک ارمنی این کارخانه جایزه
پاریس در سال ۱۹۰۰، کنیاک ارمنی این کارخانه جایزه "گراند-پری" دریافت کرد و حق قانونی برای نامیدن خود به عنوان کنیاک را پس از چشیدن کور به دست آورد. در سال ۱۹۴۸، با سازماندهی مجدد کارخانه کنیاک آرارات ایروان (که تا سال ۱۹۴۰ به عنوان "کارخانه شستوف" شناخته می‌شد)، ساختمان کارخانه به دو واحد تقسیم شد: کارخانه کنیاک آرارات ایروان و کارخانه کنیاک ایروان. به عنوان یک نهاد مستقل، کارخانه کنیاک ایروان در سال ۱۹۵۳ به ساختمان جدیدی منتقل شد که به‌طور ویژه برای تولید کنیاک ساخته شده بود. این ساختمان توسط معمار "هوهانس
ساخته شده بود. این ساختمان توسط معمار "هوهانس مارگاریان" طراحی شد و در فلات بلندی در انتهای غربی پل پیروزی ایروان، در سمت راست رود هرازدان و مقابل کارخانه کنیاک آرارات ایروان قرار دارد. این ساختمان با نه قوس ساده و پلکان بلند خود به‌عنوان یکی از بهترین نمونه‌های معماری شوروی در ایروان شناخته می‌شود. بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۹۱، کارخانه کنیاک ایروان به‌عنوان کارخانه تولید کنیاک ارمنی در اتحاد جماهیر شوروی فعالیت داشت. "مارکار سدراکیان" یکی از تکنولوژیست‌های برجسته کارخانه بود که از ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۳ خدمت کرد و در
کارخانه بود که از ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۳ خدمت کرد و در سال ۱۹۶۶ عنوان "قهرمان کار سوسیالیستی" را کسب کرد. پس از فروپاشی شوروی، کارخانه کنیاک ایروان توسط دولت ارمنستان در ژوئن ۱۹۹۸ به قیمت ۳۰ میلیون دلار به شرکت فرانسوی پرنود ریکارد فروخته شد. این فروش پس از یک مزایده رقابتی به مدیریت گروه سرمایه‌گذاری دریاسالاری نیوزیلند و مریل لینچ لندن انجام شد. در محدوده کارخانه، شرکت موزه و فروشگاه مرکز میراث آرارات را نیز اداره می‌کند که برای بازدید عموم باز است. در سال ۲۰۰۱، یک "بشکه صلح" برای فرایند کهنه‌سازی در مرکز میراث
یک "بشکه صلح" برای فرایند کهنه‌سازی در مرکز میراث کارخانه قرار داده شد که به افتخار بازدید روسای مشترک گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا بود. این بشکه تنها در صورت حل مناقشه قره‌باغ گشوده خواهد شد. تولید کنیاک ارمنی. کنیاک ارمنی "آرارات" از انگورهای حاصلخیز دشت آرارات، منطقه تاووش و ناگورنو-قره‌باغ تولید می‌شود. در آوریل ۱۹۹۹، به ابتکار کارخانه کنیاک ایروان، استاندارد جدیدی به نام کنیاک ارمنی در ارمنستان معرفی شد که تولید این نوشیدنی را به‌طور دقیق تنظیم می‌کند. کارخانه کنیاک ایروان همچنان رهبر بی‌چون
می‌کند. کارخانه کنیاک ایروان همچنان رهبر بی‌چون و چرای تولید و صادرات کنیاک ارمنی است. بسیاری از برندهای بازنشسته شرکت به شبکه فروش دسترسی ندارند و تنها از فروشگاه کارخانه قابل دسترسی هستند. علامت تجاری کارخانه کنیاک ایروان در ۴۷ کشور ثبت شده است. در حال حاضر، محصولات این شرکت به بیش از ۲۵ کشور صادر می‌شود که شامل روسیه، اوکراین و بلاروس است. برندهای کنیاک. در حال حاضر، کارخانه کنیاک ایروان انواع مختلف کنیاک ارمنی "آرارات" را تحت برندهای مختلف تولید می‌کند، از جمله: برندهای بازنشسته شامل آرارات واسپوراکان
از جمله: برندهای بازنشسته شامل آرارات واسپوراکان ۱۵ ساله، "آرارات کیلیکیا" ۳۰ ساله، "آرارات سپاراپت" ۴۰ ساله و "آرارات کشتی نوح" ۷۰ ساله می‌باشند.
سوسانا خورنی گیولامیریان (؛ ؛ زاده ) نمایشگاه‌گردان، منتقد هنری، نظریه فمینیست اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۰ فوریه ۱۹۶۱ در ایروان در به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل گشت. وی در آزمایشگاه مطالعات هنری و فرهنگی، آرت کومنه، دانشگاه آزاد ارمنستان و دانشگاه دولتی ایروان فعالیت کرده است.
کاروان المپیکی مالی، یکی از کاروان‌های شرکت‌کننده در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی‌ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این کاروان پس از نخستین حضور در المپیک ۱۹۶۴، در تمامی ادوار المپیک به جز ۱۹۷۶ مونترال (در پی تحریم آفریقایی‌ها) شرکت کرده‌اند. شرکت‌کنندگان. در فهرست زیر، به ورزشکاران این کاروان اشاره شده است. در این آمار، ورزشکاران ذخیره شمرده نشده‌اند.
روزنامه اصفهان امروز (به انگلیسی: Isfahan today Newspaper) روزنامه فرهنگی-اجتماعی با روش خبری، تحلیلی و اطلاع‌رسانی است که به صاحب امتیازی شرکت رسانه‌ای رویداد پارسی از سال ۱۳۸۳ در شهر اصفهان ایران منتشر می‌شود. تاریخچه. اصفهان امروز از آبان ۱۳۸۳ تا آبان ۱۳۸۵ به‌صورت هفته‌نامه و پس از آن تا امروز به‌صورت روزنامه در حال انتشار است. این روزنامه که عضوی از گروه رسانه‌ای رویداد پارسی است، با نوآوری و ساختارشکنی در زمینه ارائه الگوهای جدید رسانه‌ای فعال است. همین دیدگاه سبب شده بتواند در این سال‌ها در زمینه‌های
دیدگاه سبب شده بتواند در این سال‌ها در زمینه‌های گوناگونی تحول‌آفرین باشد. آبان ۱۳۸۳ بیش از ۲۰۰ روزنامه‌نگار با تخصص‌های گوناگون عضو سرویس‌های تحریریه اصفهان امروز بوده‌اند و نام اصفهان امروز انتخاب شد. رتبه‌بندی کشوری روزنامه‌های ایران. در رتبه‌بندی رسمی سال۱۴۰۲ بین روزنامه‌های سراسر کشور ایران جایگاه ۱۶ بین ۲۸۰ کل کشور و رتبه ۲ در بین ۱۴ روزنامه استان اصفهان را کسب کرده است. اصفهان امروز علاوه بر نسخه چاپی، از طریق وب‌سایت، شبکه‌های اجتماعی و پلتفرم‌های انتشار آنلاین در دسترس مخاطبان است. ارزش‌افزوده‌های
آنلاین در دسترس مخاطبان است. ارزش‌افزوده‌های گوناگون طراحی و ارائه شده شامل نوآوری‌های اصفهان امروز در دوره اجرای طرح توسعه در سال‌های ۱۳۹۳ تا ۱۳۹۵ ایران باعث شد این روزنامه مجموعه کاملی از محتواهای گوناگون در قالب‌های نوین به مخاطبان از طریق بسترهای مختلف دسترسی ارائه کند.
کاروان المپیکی ترینیداد و توباگو، یکی از کاروان‌های شرکت‌کننده در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی‌ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، نوزدهمین حضور این کاروان در ادوار المپیک بود. ورزشکاران این کاروان پیشتر در ۴ دوره از المپیک تحت عنوان فدراسیون هند غربی نیز شرکت کرده‌اند. در پایان این دوره، ورزشکاران این کاروان موفق به کسب مدال نشدند. شرکت‌کنندگان. ورزشکاران این کاروان در سه رشته ورزشی زیر به رقابت با سایرین
کاروان در سه رشته ورزشی زیر به رقابت با سایرین پرداختند.
کاروان المپیکی پاراگوئه، یکی از کاروان‌های شرکت‌کننده در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی‌ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، هفدهمین حضور این کاروان در المپیک تابستانی بود. آنها در المپیک ۱۹۸۰ با پیروی از رهبری ایالات متحده در تحریم المپیک، غایب بودند و این حضور، چهاردهمین حضور پیاپی این کاروان بود. آن‌ها همچنان در پی کسب نخستین مدال طلای تاریخ خود در المپیک بودند، و در این دوره موفق به کسب هیچ مدالی نشدند.
بودند، و در این دوره موفق به کسب هیچ مدالی نشدند. شرکت‌کنندگان. فهرست ورزشکاران این کاروان به شرح زیر است. قابل ذکر است شمار ورزشکاران ذخیره در این فهرست لحاظ نشده است.
کاروان المپیکی موریس، یکی از کاروان‌های شرکت‌کننده در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی‌ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، یازدهمین حضور پیاپی این کاروان در المپیک پس از نخستین حضور در المپیک ۱۹۸۴ بود. این کاروان در این دوره موفق به کسب مدال نشد. شرکت‌کنندگان. ورزشکاران این کاروان در جدول زیر فهرست شده‌اند.
سدا کبریانیان-ملکونیان (؛ متولد: 1963) نویسنده و فعال حقوق پناهندگان ارمنی-آمریکایی است. کبریانیان که در لبنان متولد شد، برای تحصیل در ادبیات ارمنی به ایروان رفت. او با مونته ملکونیان آشنا شد و سپس ازدواج کرد که همسر وی در جنگ اول قره‌باغ کشته شد. او سازمانی غیردولتی به نام همسرش تأسیس کرد تا به خانواده‌های سربازان و پناهندگان ارمنی کمک کند. او بعدها به آلاسکا نقل مکان کرد، جایی که به مطالعه مباحث غیرداستانی خلاقانه پرداخت و به پژوهش درباره پناهندگان کمک کرد و به عنوان عضو هیئت علمی دانشگاه آلاسکا انکوریج
و به عنوان عضو هیئت علمی دانشگاه آلاسکا انکوریج کار کرد. زندگی‌نامه. سدا کبریانیان در سال ۱۹۶۳ در شهر ارمنی‌نشین انجار به دنیا آمد. او یکی از شش دختر، کبریانیان بود و در خانواده‌ای که از نسل‌کشی ارامنه جان سالم به در برده بودند متولد شد. در ۱۵ سالگی، کبریانیان با مونته ملکونیان آشنا شد، که در آن زمان به عنوان عضوی از ارتش سری ارامنه برای آزادی ارمنستان (ASALA) در جنگ داخلی لبنان شرکت می‌کرد. در سال ۱۹۸۱، کبریانیان به ایروان در جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان (ASSR) نقل مکان کرد، جایی که در رشته ادبیات
(ASSR) نقل مکان کرد، جایی که در رشته ادبیات ارمنی در دانشگاه دولتی ایروان تحصیل کرد. پس از گذراندن سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ که به صورت پنهانی با ملکونیان در اروپا،لبنان و ایالات متحده داشت، کبریانیان به ارمنستان بازگشت تا در آنجا بماند. او در زمان ASSR به عنوان کارشناسی ارشد فارغ‌التحصیل شد و بعداً پس از بازسازی جمهوری ارمنستان به عنوان دکترای فلسفه فارغ‌التحصیل شد. پس از اعلام استقلال ارمنستان در ۱۹۹۱، کبریانیان و ملکونیان در صومعه گغارد باهم ازدواج کردند. ملکونیان دو سال بعد در حالی که در جنگ اول قره‌باغ
ملکونیان دو سال بعد در حالی که در جنگ اول قره‌باغ می‌جنگید کشته شد. پس از پایان جنگ، کبریانیان صندوق مونته ملکونیان را تأسیس کرد تا به خانواده‌های سربازانی که مجروح یا کشته‌شده در جنگ بودند کمک کند. کبریانیان شروع به ابراز نارضایتی از قشربندی که پس از جنگ در ارمنستان رخ داده بود کرد و به تفاوت فاحش بین ارامنه‌ای که در فقر زندگی می‌کنند و اعضای ثروتمند دیاسپورا، که با خود فرهنگ خودرو لوکس و کازینو را آورده بودند، اشاره کرد. روزنامه‌نگار آمریکایی توماس گولتز چنان گفت که کبریانیان بیشتر با قربانیان آذربایجانی
گفت که کبریانیان بیشتر با قربانیان آذربایجانی جنگ اول قره‌باغ همدردی می‌کرد تا کسانی که بر اقتصاد ارمنستان تسلط پیدا کرده‌اند. پس از کار در یک سازمان غیرانتفاعی کمک به پناهندگان، کبریانیان به ایالات متحده نقل مکان کرد. او در آنجا به مطالعه غیرداستانی خلاقانه در دانشگاه آلاسکا انکوریج (UAA) پرداخت، و با دریافت مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا فارغ‌التحصیل شد. او به تدریس در UAA ادامه می‌دهد، و به عنوان ویراستار همکاری برای "بررسی فصلی آلاسکا" فعالیت می‌کند. او همچنین به فعالیت خود در زمینه کمک به پناهندگان به
همچنین به فعالیت خود در زمینه کمک به پناهندگان به عنوان مسئول مجموعه برای کمک به یتیمان ارمنی در انکوریج ادامه داده است. کار علمی. در پژوهش‌های دانشگاهی خود، کبریانیان به علاقه‌اش به حقوق پناهندگان و عدالت اجتماعی پرداخته است. او همراه با برادر مونته، مارکار ملکونیان، نویسندگان کتاب "جاده برادرم" هستند، کتابی درباره مونته ملکونیان که در سال ۲۰۰۵ توسط I. B. Tauris منتشر شد. در سال ۲۰۱۷، کبریانیان خودش "The Consecrated Ones" را منتشر کرد، کتابی درباره زندگی که به زبان ارمنی نوشته شده است. او همچنین آثار خود
به زبان ارمنی نوشته شده است. او همچنین آثار خود را در مجله "هتک" و مجلات ادبی "Iknagir" و "Atticus Review" منتشر کرده است. در سال ۲۰۱۵، کبریانیان مقاله‌ای درباره "مسائل اخلاقی در پژوهش پناهندگان" منتشر کرد. با تعریف "پناهنده" به عنوان فردی که به‌خاطر بلایای طبیعی ماننده آزار یا جنگ به‌طور اجباری از کشور خود آواره شده است، کبریانیان متوجه شدکه تعداد پناهندگان در اولین دو دهه از قرن ۲۱ به رشد نمایی رسیده است. او در پژوهش خود از روش‌شناسی چندگانه استفاده کرد، که پژوهش کمی و کیفی را در این زمینه ترکیب کرده
که پژوهش کمی و کیفی را در این زمینه ترکیب کرده بود. او نشان داد که دریافت وضعیت پناهندگی بسیاری از فرصت‌ها، از جمله بهبود شرایط زندگی و به رسمیت‌شناختن حقوق بنیادی آنها را بدون توجه به قوانین مختلف درباره وضعیت پناهندگی در کشورهای مقصد فراهم می‌آورد. در پی پاکسازی قومی ارمنی‌ها از قره‌باغ کوهستانی در سال ۲۰۲۳، کبریانیان یکی از ده‌ها دانشمند ارمنی بود که از جامعه بین‌المللی خواست تا به پناهندگان آواره کمک کند و علیه آنچه که به عنوان یک عمل پاکسازی قومی توسط آذربایجان توصیف کردند، اقدام کند.
کاروان المپیکی باهاما، یکی از کاروان‌های شرکت‌کننده در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی‌ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، هجدهمین حضور این کاروان در ادوار المپیک بود. باهامایی‌ها پس از نخستین حضور در المپیک ۱۹۵۲، تنها در المپیک ۱۹۸۰ در پی حمایت از تحریم المپیک به رهبری ایالات متحده شرکت نکردند. برای نخستین بار از المپیک ۱۹۸۸، باهامایی‌ها در کسب مدال ناکام ماندند. بهترین رتبه‌ی این کاروان را دوینه چارلتون در بخش
بهترین رتبه‌ی این کاروان را دوینه چارلتون در بخش دوی صد متر بامانع کسب کرد که به رتبه ششم نائل آمد. شرکت‌کنندگان. ورزشکاران این کاروان در دو ورزش زیر به رقابت پرداختند.
دروغ‌های عشق (؛ ) یک فیلم عاشقانه و کمدی-درام محصول سال ۲۰۲۴ سینمای هنگ کنگ به کارگردانی و نویسندگی مشترک هو میو کی است که اولین کارگردانی او را رقم زد. این فیلم با بازی ساندرا نگ و ام.سی. چئونگ حول یک عاشقانه مالیخولیایی می‌چرخد که از یک کلاهبرداری آنلاین شکل می‌گیرد و در آن یک پزشک تنها (ساندرا نگ) که طعمه یک کلاهبردار (چئونگ) می‌شود، می‌پردازد. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در چهل و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم هنگ کنگ در ۲۹ مارس ۲۰۲۴ داشت و پس از آن در ۱۲ سپتامبر در هنگ کنگ اکران شد. در شصت و
از آن در ۱۲ سپتامبر در هنگ کنگ اکران شد. در شصت و یکمین جایزه اسب طلایی دو نامزدی دریافت کرد. ساخت. فیلمبرداری در ۶ ژوئن ۲۰۲۳ آغاز شد. سرانجام فیلمبرداری در اوایل ماه اوت به پایان رسید. گیشه. این فیلم در آخر هفته افتتاحیه خود بیش از ۳ میلیون دلار هنگ کنگ به دست آورد، و برای چهار روز متوالی در صدر باکس آفیس روزانه قرار گرفت، و تا آخر هفته سوم به ۱۰ میلیون رسید. این فیلم در هفته چهارم ۱۵ میلیون جمع‌آوری کرد، و در اواخر اکتبر به ۱۷ میلیون رسید. بازخوردها. ادموند لی از ساوت چاینا مورنینگ پست به این فیلم امتیاز
لی از ساوت چاینا مورنینگ پست به این فیلم امتیاز ۳ از ۵ ستاره را داد و آن را فیلمی تحسین‌برانگیز و در عین حال خوش‌اخلاق توصیف کرد که در عین ارائه پیش‌فرض قابل تأملی در مورد عاشقانه، فریب و تنهایی، در نهایت نتوانست به‌طور کامل مضامین عاطفی عمیق‌تر خود را کشف کند. به اتکای بیش از حد به سبک کمدی فیلم.
فرگشت ویژگی نوپدید (انگلیسی: Emergent evolution) فرضیه‌ای است در زمینه فرگشت که ادعا می‌کند که ظهور غیرقابل پیش‌بینی ویژگی‌های پیچیده و به‌ظاهر کامل جدیدی مانند آگاهی و دیگر قوای ذهنی، در واقع نتیجه ترکیب و بازآرایی ویژگی‌های ساده‌ای هستند که از قبل در جانور وجود داشته‌اند. اصطلاح فرگشت ویژگی نوپدید، اولین بار در سال ۱۹۲۲م، در سخنرانی‌های گیفورد توسط روان‌شناس بریتانیایی کانوی لوید مورگان، معرفی شد و سپس در سال ۱۹۲۳م، به صورت کتابی با همین عنوان منتشر شد.فرضیه فرگشت ویژگی نوپدید به دلیل عدم ارائه مکانیزم
فرگشت ویژگی نوپدید به دلیل عدم ارائه مکانیزم مشخص و توضیح روشن چگونگی ظهور ویژگی‌های پیچیده جدید و نیز اتکایش بر پایان‌شناسی، به‌طور گسترده‌ای مورد انتقاد قرار گرفته است. از نظر تاریخی فرضیه فرگشت ویژگی نوپدید، تلاشی برای جایگزینی ماده‌باوری و زندگی‌باوری تفسیر شده است. این فرضیه در سال ۱۹۸۵م، توسط رابرت جی بی رید، استاد دانشگاه ویکتوریا (کانادا)، مورد توجه دوباره قرار گرفت.
داجات مکرتیچ ساهاکیان (؛ ۸ ژوئیه ۱۹۱۶ - ۱۶ ژانویه ۱۹۹۹) تاریخ‌نگار، ارمنی‌شناس، معلم، استاد، برنده جایزه “برتری در آموزش عمومی”، و عضو حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۴۲) بود. او از شرکت‌کنندگان جنگ آزادسازی بزرگ میهنی بود. زندگی‌نامه. داجات ساهاکیان در سال ۱۹۱۶ در منطقه برناکوت، سیسیان متولد شد.نیکوغایوس آدونتس، که خویشاوند و پژوهشگر روسی در بیزانس و ارمنی‌شناسی و اهل برناکوت بود، پیشنهاد کرد که نام وی را داجات نام‌گذاری کنند، به افتخار داجات گنتونی، شهید نبرد آوارایر (۴۵۱). زمانی که داجات کودکی دو ساله
نبرد آوارایر (۴۵۱). زمانی که داجات کودکی دو ساله بود، پدرش را از دست داد. در سال ۱۹۳۶، او با افتخارات از دبیرستان سیسیان فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۴۰ نیز با کسب نتایج عالی، از دانشکده تاریخ دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل شد. داجات ساهاکیان به روستای زادگاهش بازگشت و در یک مدرسه متوسطه کار کرد. در سال ۱۹۴۰، او به خدمت نظامی در ارتش سرخ فراخوانده شد. در روز آغاز جنگ - ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ - هنگ چهارم توپخانه در منطقه نظامی ویژه کی‌یف در شهر برودی مستقر بود و مورد حمله نیروهای آلمانی
در شهر برودی مستقر بود و مورد حمله نیروهای آلمانی قرار گرفت. ساهاکیان در هنگ به عنوان معاون مربی سیاسی خدمت می‌کرد و در یکی از تهاجمات در اوت ۱۹۴۱ زخمی شد. پس از بهبودی، او به منطقه نظامی قفقاز بازگشت و ابتدا در تفلیس و سپس از فوریه ۱۹۴۲ در هنگ تفنگداری لشکر ارمنی خدمت کرد. او در سال ۱۹۴۲ به حزب کمونیست پیوست. در سپتامبر ۱۹۴۲، او در نبردهای منطقه توآپس به عنوان بخشی از لشکر ۴۰۸ ارمنی شرکت کرد. او در یکی از نبردهای شدید که در منطقه توآپس-گویخ و در دره اوستروفسکی رخ‌داد، زخمی‌ شد و پس از درمان مرخص شد. او به
رخ‌داد، زخمی‌ شد و پس از درمان مرخص شد. او به دریافت نشان جنگ میهنی درجه یک، مدال “برای شجاعت” برای پیروزی بر آلمان در جنگ میهنی بزرگ ۱۹۴۱-۱۹۴۵”، و همچنین نشان “برتری در آموزش عمومی” و دیپلم رئیس شورای عالی SSR ارمنستان نائل آمد. در سال تحصیلی ۱۹۴۳-۱۹۴۴، داجات ساهاکیان تدریس تاریخ و زبان آلمانی را در دبیرستان روستای زادگاهش برنکوت آغاز کرد. در سپتامبر ۱۹۴۴، او به مدرسه کارشناسی ارشد در دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان در ایروان وارد شد و در دپارتمان تاریخ مردم ارمنستان کار کرد. در سال
و در دپارتمان تاریخ مردم ارمنستان کار کرد. در سال ۱۹۴۹، او پایان‌نامه خود را با عنوان “پادشاهی سیونیک” به انجام رساند و درجه‌ی علمی کاندیدای علوم تاریخی را دریافت کرد و در سال ۱۹۵۶ عنوان دانشیار به او اعطا شد. او به مدت ۵۰ سال درس ویژه‌ای در مورد تاریخ مردم ارمنستان در دانشکده تاریخ و فلسفه مؤسسه آموزشی خاچاطور آبویان تدریس کرد. در ۲۹ نوامبر ۱۹۹۱، با توجه به سال‌ها فعالیت علمی و آموزشی ثمربخش او، دپارتمان تاریخ مردم ارمنستان به او عنوان استاد اعطا کرد. داجات ساهاکیان در فعالیت‌های اجتماعی فعال بود. او
داجات ساهاکیان در فعالیت‌های اجتماعی فعال بود. او سخنرانی‌ها و گزارش‌های علمی ارائه داد و درباره دستاوردهای جدید در زمینه مطالعات ارمنی در موسسات مختلف ارمنستان صحبت کرد. او در ۱۶ ژانویه ۱۹۹۹ در ایروان درگذشت. او در روستای زادگاهش برنکوت دفن شد. به درخواست او، یک خط شعر از نویسنده ارمنی رافی بر روی سنگ قبر او حک شده‌است: “آیا زمانی فرا خواهد رسید؟” (ارمنی: “Արդյո՞ք գալու է մի օր ժամանակ…”). خانواده. همسر - کناریک ساهاکیان (۱۹۲۲-۲۰۲۰)، شیمی‌دان، معلم. فرزندان آثار. تاریخ‌نگار داجات ساهاکیان نویسنده تعداد
آثار. تاریخ‌نگار داجات ساهاکیان نویسنده تعداد زیادی از مقالات و رسالات علمی است کار علمی داجات ساهاکیان با عنوان “شورش دهقانی در سیونیک در قرن دهم” در سال ۱۹۶۴ به زبان فرانسوی در پاریس منتشر شد. یادبود. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۳، بر اساس تصمیم شورای شهر شورای شهر ایروان به تاریخ ۲۴ می ۲۰۲۲، شماره ۵۸۷-آ "در مورد نصب پلاک‌های یادبود"، یک پلاک یادبود بر روی دیوار ساختمان در خیابان سورب گریگور لوساوریچ شماره ۱۷ نصب شد. نویسنده پلاک یادبود معمار آشوت ساهاکیان، عضو اتحادیه معماران اتحاد جماهیر شوروی (سازمان غیردولتی
معماران اتحاد جماهیر شوروی (سازمان غیردولتی “ArmAuthor”، شماره ۰۸/۵۸۳۰، ۰۲/۰۳/۲۰۲۲)، مجسمه‌ساز کامسار واردانیان، استاد سنگ‌نگاران ناره واردانیان و آرتور واردانیان هستند.
دونالد الکساندر مکنزی (زاده ۲۴ ژوئیه ۱۸۷۳ – درگذشته ۲ مارس ۱۹۳۶) روزنامه‌نگار و فولکلور اسکاتلندی و نویسنده پرکار در زمینه دین، اسطوره‌شناسی و مردم‌شناسی در اوایل قرن بیستم بود.. زندگی. مکنزی در کرومارتی، پسر A.H. Mackenzie و Isobel Mackay متولد شد... او در گلاسکو روزنامه نگار شد و در سال 1903 به عنوان مالک و سردبیر ستاره شمالی به دینگوال نقل مکان کرد. از سال 1916 او نماینده روزنامه گلاسکو، بولتن، در ادینبورگ بود. او علاوه بر نوشتن کتاب، مقاله و اشعار، اغلب به ایراد سخنرانی می پرداخت و همچنین سخنرانی هایی
به ایراد سخنرانی می پرداخت و همچنین سخنرانی هایی در مورد اساطیر سلتی پخش می کرد. او دوست بسیاری از مقامات متخصص در زمینه های مورد علاقه خود بود. برادر بزرگتر او ویلیام مکی مکنزی، دبیر کمیسیون سلطنتی بناهای باستانی و تاریخی اسکاتلند بین سال‌های 1913 و 1935 بود. او در 2 مارس 1936 در ادینبورگ درگذشت و در کرومارتی به خاک سپرده شد. مادرسالاری نوسنگی. مکنزی در یکی از آثار کلیدی خود، اسطوره‌های کرت و اروپای پیش از هلن (1917) استدلال کرد که در سراسر اروپا در دوران نوسنگی، جوامع پیش از هند و اروپایی مادرسالار و زن
نوسنگی، جوامع پیش از هند و اروپایی مادرسالار و زن محور (جنوسان محور) بودند، جایی که الهه‌ها مورد احترام قرار می‌گرفتند، اما فرهنگ پدرسالارانه هندواروپایی («آندروکرات») عصر برنز جایگزین آن شد. نظریه های ماتریستی مکنزی به طور قابل توجهی بر ماریا گیمبوتاس تأثیرگذار بود. اشاعه گرایی بودایی. مکنزی دیفیوژنیست بود. او به طور خاص معتقد بود که بودایی ها جهان را در دوران باستان مستعمره کردند و مسئول گسترش صلیب شکسته بودند. او در کتاب «بودیسم در بریتانیای پیش از مسیحیت» (1928) این نظریه را مطرح کرد که بودایی ها مدت
(1928) این نظریه را مطرح کرد که بودایی ها مدت ها قبل از گسترش مسیحیت در بریتانیا و اسکاندیناوی بودند. شواهد اصلی او را می توان به شرح زیر خلاصه کرد: کاسه Gundestrup که خدای سلتیک، Cernunnos، روی آن مانند یک بودای معمولی قرار گرفته است. سکه های گلی با چهره های نشسته مانند بودا. شهادت Asoka که فعالیت های بودایی را در اروپا راه اندازی کرد. بیانیه اوریگن در مورد آموزه های بودایی در بریتانیای باستان. این اثر با استقبال متفاوتی روبرو شد. پروفسور فلسفه ورگیلیوس فرم این اثر را مثبت ارزیابی کرد، اما سایر محققان آن