payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مانند فلفل، کاپر، برگ بو، زیتون، جعفری، رازیانه و لیمو. برخی دستورها نان را هم برای آغشته کردن در آبگوشت پیشنهاد می‌کنند. کاربردهای دیگر. بسیاری از رستوران‌ها، مانند رستوران آکوا پاتسا در سن مارکو که به غذاهای دریایی و پیتزا ناپلی معروف است، و آکوا پاتسا در بولونیا که در غذاهای دریایی و سس‌ها تخصص دارد، یا همین نام را دارند یا به نام این غذا نام‌گذاری شده‌اند. آکوا پاتسا یکی از غذاهای سنتی ایتالیایی است که کاربردهای متنوعی در آشپزی و فرهنگ غذایی دارد. این غذا معمولاً به‌عنوان غذای اصلی سرو می‌شود و بیشتر
غذا معمولاً به‌عنوان غذای اصلی سرو می‌شود و بیشتر با انواع ماهی سفید و صدف‌ها تهیه می‌شود، هرچند گاهی با میگو، خرچنگ و حتی مرغ نیز آماده می‌گردد. آکوا پاتسا به‌ویژه در جزیره کاپری و مناطق ساحلی جنوب ایتالیا محبوب است و نقش مهمی در معرفی فرهنگ و سبک زندگی مدیترانه‌ای به گردشگران و اهالی دارد. از آنجا که این غذا شامل پخت ماهی و صدف در یک سس غنی است، اغلب به‌صورت مشترک در جمع سرو می‌شود و تجربه‌ای اجتماعی و تعاملی از غذا خوردن را فراهم می‌آورد. آشپزان و رستوران‌داران از آکوا پاتسا برای آموزش تکنیک‌های پخت
از آکوا پاتسا برای آموزش تکنیک‌های پخت ماهی و تهیه سس‌های متنوع استفاده می‌کنند و گاهی نسخه‌های جدید آن را با سبزیجات، گوجه‌فرنگی‌های متنوع و ادویه‌های مدرن به‌روزرسانی می‌کنند. همچنین این غذا را می‌توان با دیگر غذاهای ایتالیایی مانند کاچوکو و گواتزتو مقایسه و ترکیب کرد، زیرا هر سه دارای سسی غنی و طعمی پیچیده هستند که پایه طعم غذا را تقویت می‌کند و امکان تجربه طعم‌های متنوع دریایی را فراهم می‌آورد. آکوا پاتسا در دهه ۱۹۶۰ به یکی از غذاهای محبوب گردشگران در جزیره کاپری تبدیل شد و محبوبیت آن ناشی از ترکیب طعم
کاپری تبدیل شد و محبوبیت آن ناشی از ترکیب طعم منحصر به فرد، استفاده از مواد تازه محلی و تجربه غذایی اصیل ایتالیایی بود که بازدیدکنندگان را به خود جذب می‌کرد.
بلینی یک کوکتل است که با پروسکو و پوره یا نکتار هلو تهیه می‌شود. این نوشیدنی در ونیز، ایتالیا به وجود آمد. تاریخچه. بلینی بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۸ توسط جوزپه چیپریانی، بنیان‌گذار هریز بار در ونیز ابداع شد. او این نوشیدنی را به خاطر رنگ صورتی خاصش که او را به یاد نقاشی‌ای از جیووانی بلینی، هنرمند ونیزی قرن پانزدهم می‌انداخت، بلینی نام‌گذاری کرد. این نوشیدنی در ابتدا به‌عنوان یک ویژه‌برنامه فصلی در بار هری عرضه می‌شد. بعدها در شعبه نیویورک این بار هم محبوب شد. پس از آنکه یک تاجر فرانسوی کسب‌وکاری برای ارسال
پس از آنکه یک تاجر فرانسوی کسب‌وکاری برای ارسال پوره هلو سفید تازه به هر دو مکان راه‌اندازی کرد، بلینی به نوشیدنی‌ای چهار فصل تبدیل شد. بلینی یکی از کوکتل‌های رسمی آی‌بی‌ای است. همچنین گونه‌های مشابهی دارد مانند: طرز تهیه و سرو. بلینی از پوره هلو سفید و پروسکو (شراب گازدار ایتالیایی) تشکیل می‌شود. خیساندن هلو تازه در شراب، سنتی ایتالیایی است. دستور اصلی شامل مقدار کمی آب تمشک یا گیلاس برای ایجاد درخشش صورتی نیز بود. به دلیل کمیاب بودن هلو سفید و پروسکو، گونه‌های مختلفی از این نوشیدنی وجود دارد. در
گونه‌های مختلفی از این نوشیدنی وجود دارد. در کالیفرنیا نوعی هلو سفید تولید می‌شود که برای بلینی مناسب است. همچنین می‌توان از هلو زرد یا نکتار هلو به‌عنوان جایگزین استفاده کرد، به‌ویژه زمانی که هلو خارج از فصل و بی‌مزه باشد. گاهی هم از میوه‌های دیگر یا لیکورهای طعم‌دار مانند شنپس هلو استفاده می‌شود. خانوادهٔ چیپریانی پایهٔ آمادهٔ بلینی را برای استفاده در کوکتل‌های ویژهٔ رستوران‌های بار هری تولید می‌کنند. این پایهٔ آماده به میهمانان و آشپزان امکان می‌دهد تا نوشیدنی‌های کلاسیک و خلاقانه را با سرعت و سهولت
نوشیدنی‌های کلاسیک و خلاقانه را با سرعت و سهولت بیشتری تهیه کنند و تجربه‌ای همیشگی و استاندارد از طعم بلینی ارائه دهند. اغلب از دیگر شراب‌های گازدار به‌جای پروسکو استفاده می‌شود، هرچند شامپاین فرانسوی پرطعم چندان با مزهٔ سبک و میوه‌ای بلینی سازگار نیست. برای نسخهٔ غیرالکلی، از آب گازدار یا آب میوه گازدار به‌جای شراب استفاده می‌شود. کوکتل‌های مشابه. در کوبا، کوکتل آدالور یکی از نوشیدنی‌های کلاسیک و محبوب است که طعمی تازه و میوه‌ای دارد و از هلو تازه و شامپاین تهیه می‌شود. برای آماده کردن آن، هلو ابتدا با
تهیه می‌شود. برای آماده کردن آن، هلو ابتدا با چنگال له می‌شود تا بافتی نرم و شبیه پوره پیدا کند و سپس با شامپاین ترکیب می‌شود تا نوشیدنی نهایی علاوه بر طعم شیرین و طبیعی هلو، حالت گازدار و خنک نیز داشته باشد. این دستور تهیه در سال ۱۹۲۷ در یک کتاب راهنمای نوشیدنی کوبایی منتشر شد و به سرعت میان مردم و در میهمانی‌ها محبوب شد، زیرا علاوه بر ساده بودن، نمایانگر طعم‌های تازه و بومی کوبا بود. نوشیدنی آدالور کاپ نیز نوعی پانچ مشابه است که در آن از میوه‌ای به نام «ملوکوتون» که معادل هلو است، استفاده می‌شود. این
«ملوکوتون» که معادل هلو است، استفاده می‌شود. این نسخه در باشگاه کانتینروس کوبا در سال ۱۹۳۰ ثبت شده و نشان‌دهنده تنوع و خلاقیت در تهیهٔ نوشیدنی‌های میوه‌ای کوبایی است. این نوشیدنی‌ها علاوه بر ارائه طعم‌های لذیذ، معمولاً در مهمانی‌ها و اجتماعات اجتماعی سرو می‌شوند و به‌عنوان نمادی از سبک زندگی و فرهنگ پذیرایی کوبایی شناخته می‌شوند، و تجربه‌ای شیرین و تازه از سنت‌های آشپزی و نوشیدنی کوبا را به مصرف‌کنندگان ارائه می‌دهند.
سس جنوا که به ایتالیایی sugo alla genovese یا "la Genovese " نامیده می‌شود، یک سس پیاز و گوشت آرام‌پز است که با شهر ناپل مرتبط است. این سس معمولاً با پاستاهایی مانند زیتی، ریگاتونی یا "پاکری" سرو می‌شود و با پنیر رنده شده تزئین می‌گردد. سس جنوزه می‌تواند با گوشت‌های ارزان‌قیمت گاو، خوک، گوساله یا سوسیس تهیه شود، اما تمرکز اصلی روی پیازهای آرام‌پز است. برخی دستورها به پیاز زرد مونتورو اشاره دارند، پیازی زرد با پوست مسی رنگ. تاریخچه. با وجود نامش که به معنای «به سبک جنوا» است، سس جنوزه یک سس اصلی پاستای ناپل
سبک جنوا» است، سس جنوزه یک سس اصلی پاستای ناپل است و در قرن ۱۵ یا ۱۶ به این شهر معرفی شد. نویسنده آشپزی آرتور شوارتز در دهه ۱۹۹۰ نوشت که این سس در جنوا و بخش‌های دیگر ایتالیا خارج از ناپل ناشناخته بوده است. برخی مردم ناپل آن را نمونه‌ای از کیفیت آشپزی ناپلی قبل از معرفی گوجه‌فرنگی می‌دانند. ممکن است این سس توسط مهاجران یا بازرگانان جنوایی آورده شده باشد، زمانی که جنوا و ناپل دو بندر مهم ایتالیا بودند. نسخه اولیه سس احتمالاً از عصارهٔ غلیظ گوشت یا خورشت فرانسوی داوب تکامل یافته است. دستورهای اولیه تفاوت
داوب تکامل یافته است. دستورهای اولیه تفاوت زیادی با سس جنوا امروز ندارند. در سال ۱۸۳۷، دستور خود را به‌صورت عصارهٔ گوشت غلیظ با سوفریتو ارائه می‌داد و تمرکز خاصی روی پیاز نداشت. طی سال‌ها، نسبت‌ها تغییر کرد: پیاز افزایش و هویج، کرفس و گوشت کاهش یافت. طرز تهیه. سس با تفت دادن گوشت گاو یا گوساله همراه با پیاز و پخت آرام بین دو تا ده ساعت آماده می‌شود. پیاز معمولاً همراه با هویج و کرفس خرد شده در سوفریتو پخته می‌شود. در نسخه‌های کم گوشت، قرص عصاره برای افزودن طعم استفاده می‌شود. در برخی نسخه‌های مدرن کمی رب
طعم استفاده می‌شود. در برخی نسخه‌های مدرن کمی رب گوجه‌فرنگی اضافه می‌شود، هرچند برخی طرفداران سنتی آن را نمی‌پسندند. پخت آرام پیاز برای طعم سس بسیار مهم است. اضافه کردن تدریجی شراب سفید یا عصاره گوشت به این امر کمک می‌کند. سس جنوزه معمولاً با پاستای بزرگ استوانه‌ای "پاکری"، و همچنین ریگاتونی، زیتی یا "کاندله" سرو می‌شود که شکل آن‌ها قادر به نگه داشتن سس است. این سس با پستو جنوا و لیگوریا، یا با "salsa genovese" که سسی برای ماهی با شراب قرمز و سبزیجات است، اشتباه گرفته نشود.
جوزپه مارک آنتونیو بارتی (۲۴ آوریل ۱۷۱۹، تورین، پیمونت - ۵ مه ۱۷۸۹، لندن) منتقد ادبی، شاعر، نویسنده، مترجم، زبان‌شناس ایتالیایی و نویسنده دو فرهنگ لغت تأثیرگذار ترجمه زبان بود. در طول سال‌های اقامتش در انگلستان، او اغلب با نام جوزف بارتی شناخته می‌شد. زندگی بارتی با جنجال‌هایی همراه بود، تا جایی که مجبور شد ایتالیا را به مقصد انگلستان ترک کند، جایی که تا آخر عمر در آنجا ماند. زندگی‌نامه. پدرش بارتی را برای حرفه وکالت در نظر گرفته بود، اما در شانزده سالگی از تورین گریخت و به گواستالا رفت، جایی که مدتی در یک
تورین گریخت و به گواستالا رفت، جایی که مدتی در یک تجارتخانه مشغول به کار شد. او خود را وقف مطالعه ادبیات و نقد کرد و در این زمینه متخصص شد، اگرچه نوشته‌هایش چنان بحث‌برانگیز بود که مجبور به ترک ایتالیا شد. سال‌های زیادی زندگی سرگردانی داشت و عمدتاً از طریق نوشته‌هایش امرار معاش می‌کرد. در سال ۱۷۳۷، او در دانشگاه تورین ثبت نام کرد و در آنجا در سخنرانی‌های ژیرولامو تاگلیازوکی شرکت کرد. سال بعد، بارتی به ونیز نقل مکان کرد و در آنجا با گاسپارو گوتزی جوان آشنا شد. در سال ۱۷۴۰ به میلان نقل مکان کرد. در آنجا به
شد. در سال ۱۷۴۰ به میلان نقل مکان کرد. در آنجا به عضویت آکادمی برجستهٔ حمل و نقل درآمد و با پیترو وری و جوزپه پارینی آشنا شد. در میلان، او لاتین آموخت و "«عشق" و "عاشق»" اثر اووید را به ایتالیایی ترجمه کرد که بیش از ده سال بعد، در سال‌های ۱۷۵۲ و ۱۷۵۴ منتشر کرد. در ژانویه ۱۷۵۱، بارتی ایتالیا را برای اقامتی نه ساله در لندن ترک کرد و در طی آن به تدریس زبان ایتالیایی پرداخت. یکی از شاگردان او شارلوت لنوکس بود که او را با محافل روشنفکری بریتانیا آشنا کرد. در این دوره، بارتی با چندین روشنفکر برجسته انگلیسی از
دوره، بارتی با چندین روشنفکر برجسته انگلیسی از جمله هنری فیلدینگ، سر جاشوا رینولدز (که بعدها پرتره بارتی را نقاشی کرد)، دیوید گریک و ساموئل جانسون که بارتی بسیار آنها را تحسین می‌کرد، دوست شد. در میان آثار مرتبط با تدریس او، "فرهنگ لغت موفق زبان‌های انگلیسی و ایتالیایی" (۱۷۶۰) به او امکان داد تا از طریق پرتغال، اسپانیا و فرانسه به ایتالیا بازگردد. دو جلد اول روایت زنده و صریح او از سفر با عنوان "«نامه‌های آشنا به برادران»" در سال‌های ۱۷۶۲ و ۱۷۶۳ منتشر شد، اما انتشار دو جلد آخر توسط سانسور ونیز ممنوع شد. در
انتشار دو جلد آخر توسط سانسور ونیز ممنوع شد. در سال‌های ۱۷۶۳–۱۷۶۴ او در ونیز مجله ادبی "«لا فراستا لتراریا»" را منتشر کرد که از طریق آن قصد داشت ادبیات ایتالیا را با انتقاد تند از کتاب‌های بی‌اهمیت یا منسوخ رایج، مدرن کند. وقتی "روزنامه «لا فروستا»" نیز در ژانویه ۱۷۶۵ توقیف شد، بارتی به انگلستان بازگشت و در آنجا مورد استقبال دوستان قدیمی‌اش، به ویژه ساموئل جانسون، که در طول اقامتش در ایتالیا با او مکاتبه داشت، قرار گرفت. جانسون او را با الیور گلداسمیت، جیمز بازول و ادموند برک آشنا کرد. در سال ۱۷۷۳، بارتی
بازول و ادموند برک آشنا کرد. در سال ۱۷۷۳، بارتی معلم زبان ایتالیایی هتی، یکی از دختران هستر ترال، شد. او در سال ۱۷۷۵ برای شاگردش "کتاب «عبارات آسان برای استفاده خانم‌های جوان که قصد یادگیری زبان ایتالیایی دارند»" را نوشت. او به‌طور مکرر به خانه هستر ترال رفت و آمد می‌کرد و نامش بارها در "کتاب «زندگینامه" باسول» آمده است. برای پاسخ به تهمت‌های ساموئل شارپ "به کتاب «نامه‌هایی از ایتالیا»"، او "کتاب «شرح آداب و رسوم ایتالیا، به همراه مشاهداتی دربارهٔ اشتباهات برخی از مسافران، با توجه به آن کشور"» (۱۷۶۸) را
برخی از مسافران، با توجه به آن کشور"» (۱۷۶۸) را منتشر کرد. این کتاب چنان محبوب شد که چاپ دوم آن در سال ۱۷۶۹ منتشر شد. بارتی در این اثر و آثار دیگرش، علاقه و درک ادبیات و فرهنگ ایتالیا را برانگیخت. در سال ۱۷۶۹، بارتی پس از وارد کردن جراحتی مهلک با چاقوی میوه‌خوری خود به مردی که در خیابان به او حمله کرده بود، به جرم قتل محاکمه شد. بسیاری از دوستان بریتانیایی او در دادگاه به نفع او شهادت دادند و به شخصیت خوب و سبک زندگی آرام بارتی شهادت دادند. آقای بوکلرک محترم او را مردی ادیب و اهل مطالعه توصیف کرد. سر جاشوا
او را مردی ادیب و اهل مطالعه توصیف کرد. سر جاشوا رینولدز گفت که او مردی با انسانیت فراوان و «بسیار فعال در کمک به دوستانش» بود، او خلق و خوی هوشیار او را شرح داد و گفت که هرگز بیش از سه لیوان با او ننوشیده است و افزود: «من هرگز نشنیده‌ام که او در حال شور و شوق یا نزاع باشد». دکتر جانسون او را بسیار کوشا و صلح‌جو توصیف کرد. ادموند برک ادعا کرد که او مردی مبتکر، «مردی با انسانیت قابل توجه؛ مردی کاملاً خوش‌خلق» بود، در حالی که دیوید گریک در مورد او گفت که او مردی با پاکدامنی و اخلاق عالی بود. دادگاه در نهایت
با پاکدامنی و اخلاق عالی بود. دادگاه در نهایت منجر به تبرئه بارتی به دلیل دفاع از خود شد. بارتی از نتیجه دادگاه بسیار راضی بود، به ویژه از ابراز محبتی که از دوستانش دریافت می‌کرد، آنقدر که خود را حتی بیشتر از قبل با انگلستان، کشوری که به او عدالت و دوستی واقعی داده بود، مرتبط می‌دانست. او بعداً به دوستش لرد چارلمونت فاش کرد که «کسانی که در اطرافم بودند، آنقدر خوب عمل کردند که مرا برای همیشه یک انگلیسی کردند». در همان سال او به عنوان دبیر آکادمی سلطنتی هنر منصوب شد. او ترجمه‌ای از کل "«نامه‌های آشنا» را" با
شد. او ترجمه‌ای از کل "«نامه‌های آشنا» را" با عنوان "«سفری از لندن به جنوا، از طریق انگلستان، پرتغال، اسپانیا و فرانسه»" (۱۷۷۰) و ویرایشی از آثار نیکولو ماکیاولی را با مقدمه‌ای مهم (۱۷۷۲) منتشر کرد. پخته‌ترین آثار او «"گفتار دربارهٔ شکسپیر و دربارهٔ آقای ولتر»" (۱۷۷۷) بودند که در آن، با پیروی از ایده‌های جانسون، به طرز درخشانی از ابداعات آزاد و نبوغ قدرتمند شکسپیر در برابر انتقادات کوته‌بینانه ولتر دفاع کرد، و "«نامه‌های آشنا برای استفاده از استودیوهای زبان ایتالیایی»" (۱۷۷۹) - نامه‌هایی منسوب به نویسندگان
ایتالیایی»" (۱۷۷۹) - نامه‌هایی منسوب به نویسندگان خیالی که فراتر از هرگونه هدف آموزشی، نوعی زندگینامه فکری هستند و نشان دهنده روی آوردن یک محافظه‌کار ایتالیایی به ایده‌های لیبرال‌تر و مدرن‌تر انگلیسی هستند. "انتقادهای بارتی از انتشار نامه‌های جانسون (۱۷۸۸) توسط سینیورا پیوتزی،" او را به محتمل‌ترین نویسندهٔ "«مادر احساساتی»"، یک کمدی ناشناس که تراله پیوتزی را به سخره می‌گیرد و درست پس از مرگش منتشر شد، تبدیل می‌کند. بارتی در ماه مه ۱۷۸۹ در لندن درگذشت. او در کلیسای مریلبون با بنای یادبودی از توماس بنکس به
کلیسای مریلبون با بنای یادبودی از توماس بنکس به خاک سپرده شد. آثار. اولین اثر قابل توجه بارتی «"کتابخانه ایتالیا»" (۱۷۵۷) بود، فهرستی مفید از زندگی و آثار چندین نویسنده ایتالیایی. «"نامه‌های خانوادگی»" که شرح سفرهای او به انگلستان، پرتغال، اسپانیا و فرانسه در طول سال‌های ۱۷۶۱ تا ۱۷۶۵ را ارائه می‌دهد، با استقبال خوبی روبرو شد و هنگامی که بعداً به زبان انگلیسی (۴ جلد، ۱۷۷۰) منتشر شد، توسط جانسون بسیار مورد تحسین قرار گرفت. بارتی دشمن جان بول، اسپانیایی‌تبار انگلیسی، بود و حمله‌ای تند و شخصی به او منتشر کرد:
بود و حمله‌ای تند و شخصی به او منتشر کرد: "تولوندرون." "سخنرانی‌هایی خطاب به جان بول دربارهٔ ویرایش او از دن کیشوت، همراه با شرحی از ادبیات اسپانیا". بارتی در طول سفرهایش در ایتالیا، مجله‌ای در نقد ادبی با عنوان «بلای ادبی» ("Frusta letteraria") راه‌اندازی کرد. این نشریه با مشکلات قابل توجهی روبرو شد و خیلی زود متوقف شد. آثار فراوان دیگر او شامل «فرهنگ لغت و دستور زبان ایتالیایی»، یک فرهنگ لغت مشابه از زبان اسپانیایی، و رساله‌هایی دربارهٔ شکسپیر و ولتر است. مجموعه آثار او در سال ۱۸۳۸ در میلان منتشر شد.
مجموعه آثار او در سال ۱۸۳۸ در میلان منتشر شد. "فرهنگ زبان ایتالیایی" بارتی فوق‌العاده موفق بود و به مرجع استاندارد در نوع خود تبدیل شد. این کتاب بارها تجدید چاپ و ویرایش شد. آثار او به ایجاد علاقه‌ای تازه به زبان و ادبیات ایتالیایی در بریتانیا کمک کرد و مطالعه آثار نویسندگان انگلیسی را در کشور زادگاهش تشویق نمود. عبارات توبه‌نامه منسوب به گالیله، «و هنوز در حرکت است» (به معنی «با این وجود حرکت می‌کند»)، اولین بار توسط بارتی در "کتابخانه ایتالیایی" او ثبت شد. این نوشته حدود ۱۲۵ سال پس از آن منتشر شد که گفته
این نوشته حدود ۱۲۵ سال پس از آن منتشر شد که گفته می‌شود گالیله این جمله را "یواشکی" (زیر لب) گفته است.
فرهنگ عامه ایتالیا به فولکلور و افسانه‌های شهری ایتالیا اشاره دارد. در قلمرو ایتالیا، مردم مختلفی در طول تاریخ زندگی کرده‌اند که هرکدام اثر خود را بر فرهنگ امروزی گذاشته‌اند. برخی داستان‌ها از مسیحیت‌زدایی گرفته شده‌اند، به‌ویژه آن‌هایی که مربوط به شیطان یا ارواح شیطانی هستند، که گاهی با دیمونولوژی مسیحی شناخته می‌شوند. فولکلور ایتالیا همچنین شامل قصه‌های پریان (که خود اصطلاح آن در اینجا شکل گرفته است), موسیقی فولکلور، رقص فولکلور و قهرمان فولکلورها می‌شود. شخصیت‌ها و قهرمانان فولکلور ایتالیا. در زیر فهرستی
و قهرمانان فولکلور ایتالیا. در زیر فهرستی از شخصیت‌های فولکلوری آمده است که از زمان روم باستان در داستان‌های ایتالیایی حضور داشته‌اند.
دام آنجلو گریلو او اس بی (۱۵۵۷) اکتبر ۱۶۲۹) شاعر ایتالیایی اوایل باروک متعلق به خانواده اشرافی جنوایی اسپینولا بود. او بیشتر اشعار مذهبی را با نام خود می‌نوشت، اما با نام مستعار لیویو سلیانو، متون عاشقانه مادریگال می‌نوشت. زندگی‌نامه. گریلو که در سال ۱۵۵۷ در یک خانواده ثروتمند جنووسی متولد شد، در نوجوانی در سال ۱۵۷۲ به فرقه بندیکتین پیوست. او به مقام راهب بزرگ چندین کلیسا، از جمله سنت پاول بیرون دیوارها در رم، رسید و در آنجا یکی از اعضای بنیان‌گذار آکادمی علوم بود. قوانین صومعه مانع از مشارکت کامل او در
علوم بود. قوانین صومعه مانع از مشارکت کامل او در زندگی ادبی آن زمان نشد. اشعار مذهبی گریلو در سال ۱۵۸۵ در گلچین‌ها ظاهر شدند و او اولین مجموعه تک‌اثری خود از قافیه‌ها "را" در سال ۱۵۸۹ منتشر کرد. او که نویسنده‌ای پرکار بود، چندین مجموعه دیگر نیز منتشر کرد. در سال ۱۵۹۵ شاهکار او، دلسوز "محبت‌ها"، برای اولین بار منتشر شد. او این مجموعه را بازسازی و گسترش داد و تا زمان رسیدن به نسخه نهایی، مجموعه‌ای شامل بیش از دو هزار شعر، در سال ۱۶۲۹، یازده بار منتشر شد. او در همان سال درگذشت. تأثیر و میراث. گریلو یکی از
در همان سال درگذشت. تأثیر و میراث. گریلو یکی از شاعران بسیار مورد احترام نسل خود بود. بین سال‌های ۱۵۸۷ تا ۱۶۱۳، بیست نسخه از اشعار او منتشر شد که برای یک شاعر در آن زمان رکوردی محسوب می‌شود. اشعار او بین پترارکیسم و مفهوم‌گرایی در نوسان است و وام‌های قابل توجهی به تورکواتو تاسو دارد. گریلو علاوه بر شاعر، نامه‌نگار مهم و نوآور نیز بود. "کتاب «نامه‌ها»" ی او که پس از مرگش در چندین نسخه منتشر شد، شامل مکاتبات با اکثر نویسندگان بزرگ آن زمان است و تصویری دقیق و زنده از زندگی ادبی معاصر ارائه می‌دهد. از سال
و زنده از زندگی ادبی معاصر ارائه می‌دهد. از سال ۱۵۸۴، گریلو مکاتبات نامه‌ای با تورکواتو تاسو، که سپس در سانت‌آنا زندانی بود، داشت. تاسو چندین اثر از جمله «"گفتگو با هنر گفتگو»" در سال ۱۵۸۵ را به او تقدیم کرد. مارینو اشعار گریلو را می‌شناخت و از برخی از مضامین مذهبی او استفاده می‌کرد. بخش عمده‌ای از اشعار او به‌طور خاص برای تنظیم موسیقی طراحی شده بود. متن‌های مادریگال او توسط مونته‌وردی، فیلیپو بونافینو، اوراتزیو وکی، لوکا مارنزیو، جولیانو پاراتیکو، سالامونه روسی، پومپونیو ننا و دیگران تنظیم شده است. رابطه
روسی، پومپونیو ننا و دیگران تنظیم شده است. رابطه نزدیک بین گریلو و مونته‌وردی در مکاتبات آنها که از حدود سال ۱۶۱۰ آغاز شد و تا زمان مرگ شاعر در سال ۱۶۲۹ ادامه یافت، آشکار می‌شود نامه‌های گریلو به جولیو کاچینی، به دختران کاچینی، فرانچسکا و ستیما، که هر دو نوازنده بودند، به مونته‌وردی، به شاعران رینوچینی و چیابرا، به جیووانی ماتئو بمبو، جالب‌ترین و آشکارترین نکات را در مورد روابط شاعران و نوازندگان ارائه می‌دهد.
«دوست‌پسر لعنتی» ترانه‌ای از گروهٔ موسیقی دونفرهٔ آمریکایی د برد اند د بی می‌باشد. این تک‌آهنگ که در دسامبر سال ۲۰۰۶ در صدر جدول ترانه‌های برتر باشگاه رقص ایالات متحده به رتبهٔ نخست رسید، در ئی‌پی این گروه با نام "دوباره و دوباره و دوباره و دوباره" در سال ۲۰۰۶ و همچنین در آلبوم کامل سال ۲۰۰۷ آن‌ها تحت عنوان "د برد اند د بی" قرار گرفت. نسخهٔ ئی‌پی توسط هنرمند و دی‌جی الکترونیک کانادایی پیچز ریمیکس شد، و نسخه‌های سی‌دی مکسی توسط رالفی روزاریو و جودی دن برودر ریمیکس شدند. منتقد جان یانگ از نشریه مادر جونز
ریمیکس شدند. منتقد جان یانگ از نشریه مادر جونز ترانهٔ «دوست‌پسر لعنتی» را نمونه‌ای از این دانست که د برد اند د بی که «آن‌ها نیت زیرکانه‌تر و زیرپوستی‌تری دارند و افکار خورنده‌شان را در قالب آثار شیرین خود پنهان می‌کنند». مارگارت کوبل از "کورو" نیز این ترانه را اینگونه توصیف نمود «قطعهٔ کوتاه، سبک‌روح و بانشاط مناسب رقصی که احساس دلشوره و دلبستگی عاشقانه‌ای را منعکس می‌کند که برای قلب هر عاشقی قابل درک است.»
النا کوستیوکوویچ، متولد ۱۹۵۸ در کیف، اتحاد جماهیر شوروی، مقاله‌نویس، رمان‌نویس و مترجم ادبی ساکن میلان، ایتالیا است. زندگی‌نامه. علاقه کوستیوکوویچ به ادبیات به دوران کودکی‌اش برمی‌گردد، زمانی که تحت تأثیر پدربزرگش، نویسنده و نقاش روسی (هفت روز، مسکو ۱۹۵۶) قرار گرفت. او که در کیف و بعدها در مسکو بزرگ شد، به چهره‌های هنری و ادبی، به ویژه مخالفان شوروی، ویکتور نکراسوف و الکساندر گالیچ، دسترسی داشت. کوستیوکوویچ در سن ۱۷ سالگی وارد دانشگاه دولتی مسکو، لومونوسوف، شد و در سال ۱۹۸۰ با افتخار از آنجا با
لومونوسوف، شد و در سال ۱۹۸۰ با افتخار از آنجا با پایان‌نامه‌ای دربارهٔ «لادونه» اثر جامباتیستا مارینو فارغ‌التحصیل شد. او بعدها دکترای خود را در رشتهٔ زیبایی‌شناسی باروک ایتالیایی دریافت کرد. بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸، او رئیس بخش ایتالیایی مجلهٔ بود. کوستیوکوویچ پس از مهاجرت به ایتالیا در سال ۱۹۸۸، به عنوان ویراستار یک مجموعه روسی برای ناشرانی مانند بومپیانی (آرسی‌اس)، اسپرلینگ و کوپفر و فراسینلی (گروهآرنولدو موندادوری ادیتوره) (۱۹۹۶–۲۰۰۸) کار کرد. او همچنین فرهنگ روسیه را در ایتالیا و فرهنگ ایتالیایی را
فرهنگ روسیه را در ایتالیا و فرهنگ ایتالیایی را در روسیه در جشنواره‌ها و رویدادهای مختلف، از جمله جشنواره کتاب مانتوا، روزهای فرهنگی در سالن اجتماعات (رم)، جشنواره پریما ویستا (تارتو، استونی)، جشنواره علوم جنوا، جشنواره ادبی مون‌پلیه، جشنواره بابل بلینزونا، نمایشگاه کتاب غیرداستانی در مسکو، نمایشگاه بین‌المللی کتاب تورین و نمایشگاه کتاب فرانکفورت، ترویج داد. او عضو کمیته علمی شعبه ایتالیایی مموریال، انجمنی که در سال ۲۰۲۲ جایزه صلح نوبل را دریافت کرد، است. شغل دانشگاهی. بین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۲۰۱۵، کوستیوکوویچ
دانشگاهی. بین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۲۰۱۵، کوستیوکوویچ در چندین دانشگاه ایتالیا، از جمله دانشگاه ترنتو، مدرسه مترجمان شفاهی و کتبی در تریسته و دانشگاه میلان، تدریس کرد و در آنجا دربارهٔ ادبیات و فرهنگ روسیه سخنرانی کرد. او همچنین گلچین‌های مختلفی از ادبیات روسیه را گردآوری کرد و سهم بسزایی در معرفی نویسندگان روسی به مخاطبان ایتالیایی داشت. ترجمه‌ها. کار او به عنوان محقق ادبیات ایتالیایی منجر به ترجمه کتاب‌های متعددی از جمله "«اورلاندو فوریوسو»" اثر لودوویکو آریوستو، "«از دریچه ارسطو»" اثر امانوئله تساورو و
آریوستو، "«از دریچه ارسطو»" اثر امانوئله تساورو و «"شرتزی"» اثر جوزپه جوستی شد. او نسخه روسی «نامزد» اثر الساندرو مانزونی را حاشیه‌نویسی کرد. او همچنین آثار تعدادی از شاعران مدرن ایتالیایی، از جمله آملیا روسلی، والریو مگرلی، پیر پائولو پازولینی، روبرتو روورسی، روکو اسکوتلارو، سالواتوره کازیمودو و ویتوریو سرنی را ترجمه کرده است. ترجمه‌های او در گلچین «اشعار قرن» (مسکو، ۱۹۹۸) گنجانده شده است. در سال ۱۹۸۸، ترجمه روسی او از کتاب «نام گل سرخ» اثر اومبرتو اکو، او را یک شبه به شهرت رساند. از زمان اولین انتشار،
او را یک شبه به شهرت رساند. از زمان اولین انتشار، این کتاب هرگز از چاپ خارج نشده است. پس از این موفقیت، او مترجم رسمی روسی اکو شد و بر روی آثار بعدی او، از جمله ۸ کتاب غیرداستانی و رمان‌ها (آونگ فوکو، جزیره روز قبل، بائودولینو، شعله اسرارآمیز ملکه لوانا، گورستان پراگ و شماره صفر) کار کرد. او همچنین کل مجموعه آثار اومبرتو اکو در مورد تاریخ هنر (دربارهٔ زیبایی، دربارهٔ زشتی، بی‌نهایت فهرست‌ها، کتاب سرزمین‌های افسانه‌ای، بر شانه‌های غول‌ها و غیره) را ویرایش کرد. مقاله‌ها و رمان‌ها. در سال ۲۰۰۶، کوستیوکوویچ
کرد. مقاله‌ها و رمان‌ها. در سال ۲۰۰۶، کوستیوکوویچ کتاب "«چرا ایتالیایی‌ها عاشق صحبت کردن دربارهٔ غذا هستند"» را منتشر کرد، کاوشی در سنت‌های آشپزی ایتالیایی که به اهمیت اجتماعی-فرهنگی غذا در ایتالیا می‌پردازد. این کتاب به پرفروش‌ترین کتاب تبدیل شد و به ۱۸ زبان ترجمه شد. در سال ۲۰۱۳، اولین رمان کوستیوکوویچ "با عنوان «زوینگر" توسط انتشارات کورپوس بوکز در روسیه و در سال ۲۰۲۲ توسط انتشارات فولیو در اوکراین منتشر شد. این رمان عناصر داستان تاریخی و تریلر را با سبکی سرزنده و طنزآمیز ترکیب می‌کند. این رمان که در
سرزنده و طنزآمیز ترکیب می‌کند. این رمان که در پس‌زمینه یک داستان کارآگاهی تخیلی در نمایشگاه کتاب فرانکفورت ۲۰۰۵ روایت می‌شود، به کاوش در اسرار واقعی تاریخ قرن بیستم می‌پردازد و از اسناد گرانبهای متعلق به پدربزرگ نویسنده، لئونید ولینسکی، بهره می‌برد. ولینسکی، از «مردان بناهای تاریخی» جنگ جهانی دوم، رهبری واحد تحقیقات ارتش سرخ را بر عهده داشت که وظیفه بازیابی نقاشی‌های موزه هنر درسدن، که توسط نازی‌ها پنهان شده بود، بر عهده داشت. در سال ۲۰۲۲، او "کتاب «نِلا مِنتِه دی ولادیمیر پوتین»"، تحلیلی از ایدئولوژی
مِنتِه دی ولادیمیر پوتین»"، تحلیلی از ایدئولوژی روسیه که منجر به جنگ در اوکراین شد، را منتشر کرد. این کتاب از آن زمان به زبان‌های آلمانی، مجارستانی، لتونیایی، و لهستانی ترجمه شده است. در سال ۲۰۲۵، او "کتاب «کیف." "دژی بر فراز ورطه»" را منتشر کرد. این کتاب از دریچه‌ای چندوجهی که تاریخ، ادبیات، فرهنگ و خاطرات شخصی را در هم می‌آمیزد، تاریخ پرآشوب کیف را از تهاجم مغول‌ها تا ویرانی‌های انقلاب روسیه و جنگ جاری روسیه و اوکراین دنبال می‌کند. جوایز. کوستیوکوویچ جوایز ادبی متعددی از جمله بهترین ترجمه سال در اتحاد
ادبی متعددی از جمله بهترین ترجمه سال در اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۸۸)، جایزه زوئیل (۱۹۹۹)، جایزه گرینزانه کاوور مسکو (۲۰۰۴)، جایزه خوشامدگویی (۲۰۰۵) از انجمن ملی رستوران‌داران روسیه، جایزه بانکارلا کوچینا (۲۰۰۷، ایتالیا)، جایزه ادبی چیاواری (۲۰۰۷، ایتالیا)، جایزه ملی ترجمه از وزارت فرهنگ ایتالیا (۲۰۰۷)، جایزه «برای نزدیکی فرهنگ‌ها» که در نمایشگاه کتاب تورین (۲۰۱۱) اهدا شد، و جایزه گوگول (۲۰۱۲) را دریافت کرده است. آژانس ادبی. کوستیوکوویچ نویسندگان جدید روسی بسیاری را به جوامع کتابخوانی ایتالیایی و بین‌المللی
را به جوامع کتابخوانی ایتالیایی و بین‌المللی معرفی کرده است. در سال ۲۰۰۰، او آژانس ادبی الکوست را تأسیس کرد که حقوق نشر جهانی نویسندگان برجسته روسی مانند لیودمیلا اولیتسکایا، ساشا سوکولوف، بوریس آکونین، النا رژسکایا، آندری ولوس، دینا روبینا، الکساندر کاباکوف، ولادیمیر کانتور، مارینا ویشنوتسکایا و لئونید یوزفوویچ و همچنین نویسنده پرفروش کودکان، گریگوری اوستر و دیگران را مدیریت می‌کند. قابل ذکر است که در سال ۲۰۰۹، کوستیوکوویچ ترجمه ایتالیایی روایت اوفروسینیا کرسنوفسکایا از زندگی در گولاگ استالینیستی را
کرسنوفسکایا از زندگی در گولاگ استالینیستی را ویرایش کرد. داستان غم‌انگیز او، که با تصاویر خودش تقویت شده است، مانند یک رمان مصور روایت می‌شود - تنها سند تصویری از گولاگ‌ها، زیرا هیچ فیلم مستندی از این فصل تاریک تاریخ بشر وجود ندارد. این آژانس همچنین حقوق انتشار جهانی آثار ادبی یوری لاتمان، ایلیا ارنبورگ، ایلیا میتروفانوف و یافته‌های بایگانی انجمن یادبود را مدیریت می‌کند.
رژه مذهبی تراپانی یا به‌طور خلاصه رژه مذهبی تراپانی (به انگلیسی: "رژه اسرار تراپانی" یا "اسرار تراپانی") یک رژه مذهبی یک روزه است که شامل بیست دسته مجسمه واقعی ساخته شده از چوب، بوم و چسب است. این مجسمه‌ها صحنه‌هایی از وقایع جشن مذهبی، یک نمایش مذهبی در مرکز و اوج هفته مقدس در تراپانی هستند. "جشنواره مذهبی تراپانی" از قدیمی‌ترین رویدادهای مذهبی در اروپا هستند که به‌طور مداوم در حال اجرا هستند و از قبل از عید پاک ۱۶۱۲ هرآدینه نیک برگزار می‌شدند و حداقل ۱۶ ساعت مداوم، اما گاهی اوقات بسیار فراتر از ۲۴ ساعت،