payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیگر از صحنه‌های دراماتیک و خام جنتیلسکی قرار گرفته که بازتابی از سال‌های دشوار جوانی هنرمند است. اینکه این اثر خودنگاره است و همچنین یک تمثیل، نخستین بار توسط مایکل لیوی در قرن بیستم پیشنهاد شد و به‌طور جهانی پذیرفته نشده است، زیرا برخی مورخان هنر ویژگی‌های چهره در اینجا را بیش از حد متفاوت از دیگر پرتره‌های هنرمند می‌بینند. بستر تاریخی. جنتیلسکی در سال ۱۵۹۳ در رم، درست در آغاز نقاشی باروک، به دنیا آمد. پدر او، اوراتسیو جنتیلسکی، هنرمندی مشهور بود و آرتمیزیا چندین سال در کارگاه او آموزش دید تا خود به خلق
چندین سال در کارگاه او آموزش دید تا خود به خلق آثار پرداخت. در دهه ۱۶۱۰، آرتمیزیا توسط یکی از اعضای مسن‌تر کارگاه، آگوستینو تاسی، مورد تجاوز قرار گرفت؛ رویدادی که بر بقیه عمر او سایه افکند و در هنر او بازتاب یافت، که اغلب موضوعاتی با مضامین «قدرت زنان» مانند "قتل هولوفرنس توسط جودیت" و "سالومه با سر یحیی تعمیددهنده" را نشان می‌دهد. تمرکز هنرمند بر کار خود، دور از نگاه بیننده، درام دوران باروک و تغییر نقش هنرمند از صنعتگر به نوآور یگانه را برجسته می‌کند. مفاهیم انتزاعی مانند «نقاشی» به‌طور سنتی توسط
مفاهیم انتزاعی مانند «نقاشی» به‌طور سنتی توسط پیکره‌های زنانهٔ تمثیلی بازنمایی می‌شدند و بنابراین این نقاشی اثری نبود که هیچ نقاش مردی بتواند به همان شکل، هم به‌عنوان خودنگاره و هم تمثیل، ارائه کند. "خودنگاره" همچنین تحت‌تأثیر آثار چزاره ریپا بود، به‌ویژه کتاب "Iconologia"، که در آن او پیشنهاد می‌کند چگونه فضایل و مفاهیم انتزاعی باید با ویژگی‌ها و ظاهر انسانی به تصویر کشیده شوند. ریپا گفته است «نقاشی» باید این‌گونه نمایش داده شود: «زنی زیبا، با موی سیاه پرپشت، ژولیده و به شکل‌های مختلف تابیده، با ابروهای
ژولیده و به شکل‌های مختلف تابیده، با ابروهای قوسی که اندیشه تخیلی را نشان دهد، دهان پوشیده با پارچه‌ای بسته‌شده پشت گوش‌ها، با زنجیری طلایی بر گردن که از آن نقابی آویزان است، و در جلوی آن کلمه «تقلید» نوشته شده است. در یک دست قلم‌مو و در دست دیگر پالت دارد، با لباسی پوشیده از پرده‌های محو.» به‌جز پارچهٔ بسته‌شده بر دهان، جنتیلسکی این نسخه را نسبتاً دقیق دنبال می‌کند. توصیف. ترکیب‌بندی نقاشی بازتاب دیگر آثار زمان خود است، با استفاده از خطوط مورب برای نمایش پیکرهٔ زن و تأکید بر حرکت او هم به‌سوی بوم و هم
پیکرهٔ زن و تأکید بر حرکت او هم به‌سوی بوم و هم به‌سوی بیننده. استفاده از کوتاه‌نمایی و دیگر تکنیک‌های سه‌بعدی نه تنها استعداد جنتیلسکی را به‌عنوان یک هنرمند نشان می‌دهد، بلکه بینندگان را نیز در سطوح فیزیکی و عاطفی به درون نقاشی می‌کشاند. نور آشکارا از سمت چپ می‌آید، اما منبع آن قابل‌مشاهده نیست و به‌طور غیرعادی شدید است. جلوی بدن جنتیلسکی کاملاً روشن است، اما پشت او در سایه قرار دارد. در امتداد پیشانی و گونه‌ها و پایین گردن و شانهٔ چپ خطی واضح روشنایی را از تاریکی جدا می‌کند؛ تکنیک سایه‌روشن که اغلب در
از تاریکی جدا می‌کند؛ تکنیک سایه‌روشن که اغلب در دوران باروک برای افزودن حس درام استفاده می‌شد. عنصر بافتی، که در نقاشی‌های باروک بسیار مهم است، در دسته‌های موی ژولیده، چین‌های آستین با رنگ ریخته‌شده و ترک‌خورده نزدیک مچ، و دستان کثیف دیده می‌شود که واقع‌گرایی اثر را افزایش می‌دهد. در نهایت، رنگ در پرتره چشمگیر است، بخشی به دلیل نورپردازی و بخشی به دلیل تفاوت طبیعی تُن‌ها. در حالی که لباس تیره و پس‌زمینه تقریباً در هم ادغام می‌شوند، پوست روشن صورت و بازوی راست بلافاصله برجسته می‌شود. زنجیر طلایی نزدیک گردن
بلافاصله برجسته می‌شود. زنجیر طلایی نزدیک گردن می‌درخشد، در حالی که زنجیر نزدیک سینه (که به آویز نقاب ختم می‌شود) به‌تدریج به قهوه‌ای بی‌رمق تبدیل می‌شود. نازکی نقاشی در پس‌زمینه این تصور را ایجاد می‌کند که اثر ناتمام است، با این حال یک پاکسازی در سال ۱۹۷۲ لایه‌های بعدی رنگ را برداشت و آن را به وضعیت اولیه بازگرداند. حروف اختصاری هنرمند در زیر پالت قرار گرفته است. تفسیر. چون تصویر ریپا از «نقاشی» شکل یک زن بود، جنتیلسکی توانست از این توصیف به نفع خود استفاده کند تا خودش را در بهترین حالت به‌عنوان یک هنرمند
کند تا خودش را در بهترین حالت به‌عنوان یک هنرمند نقاشی کند. در حالی که زن بودن در دوران باروک تا حد زیادی منفی بود از نظر حقوق و سبک زندگی، جنتیلسکی این گوهر را در "Iconologia" یافت تا شهرت خود را افزایش دهد. علاوه بر این، هرچند بسیاری از پیکره‌های ایدئال‌سازی‌شدهٔ زنان در این دوره افکار شهوانی یا کنایی برمی‌انگیختند، جنتیلسکی توانست «نقاشی» را به‌گونه‌ای دستکاری کند که برای زنان توانمندساز (نه تحقیرآمیز) باشد. بازنمایی جنتیلسکی از خود به‌عنوان تمثیل نقاشی باعث شده برخی منتقدان او را تا حدی خودپسند بدانند.
شده برخی منتقدان او را تا حدی خودپسند بدانند. افزون بر این، همان‌طور که تاریخ‌نگار هنر مری گَرارد بیان می‌کند، تنها یک هنرمند زن می‌توانست خودش را به این شکل ارائه دهد، زیرا تشخیص محدود به پیکره‌های زنانه بود. منشأ. این نقاشی در سفر آرتمیزیا به انگلستان خلق شد و سپس توسط شاه چارلز یکم خریداری گردید. در طی پراکندگی مجموعهٔ سلطنتی، این اثر به دست جان جکسون، وکیلی در خدمت طلبکاران پارلمانی، افتاد، طبق یادداشتی از اکتبر 1651. این نقاشی توسط سرهنگ سلطنت‌طلب ویلیام هاولی برای شاه چارلز دوم دوباره به دست آمد، در
هاولی برای شاه چارلز دوم دوباره به دست آمد، در جریان کارزار پس از بازگردانی سلطنت که با فرمان سلطنتی در اوت ۱۶۶۰ تأیید شد.
باشگاه فوتبال فولام یک تیم فوتبال حرفه‌ای انگلیسی است که در فولام، در منطقه همرسمیت و فولام لندن مستقر است. این باشگاه در سال ۱۸۷۹ در غرب کنزینگتون با مدرسه یکشنبه فوتبال کلیسای سنت اندرو تأسیس شد و در سال ۱۸۸۸ به باشگاه فوتبال فولام کوتاه شد. آنها ابتدا در زمین فولام بازی می‌کردند و سپس در سال ۱۸۹۶ به ورزشگاه کریون کاتج نقل مکان کردند. این باشگاه اولین بازی حرفه‌ای خود را در دسامبر ۱۸۹۸ انجام داد و اولین حضور خود در جام حذفی فوتبال انگلستان را در فصل ۱۹۰۲-۱۹۰۳ تجربه کرد. این باشگاه بین سال‌های ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۷
تجربه کرد. این باشگاه بین سال‌های ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۷ در لیگ فوتبال جنوبی رقابت می‌کرد و پس از آن لیگ دسته دوم فوتبال پذیرفته شد. این تیم که بخش عمده‌ای از تاریخ خود را خارج از لیگ برتر گذرانده بود، در سال ۲۰۰۱ به لیگ برتر صعود کرد. آنها بیش از ده فصل را در لیگ برتر گذراندند و در سال ۲۰۱۰ به فینال لیگ اروپا رسیدند. در سال ۲۰۱۴ آنها به چمپیونشیپ سقوط کردند. آنها از آن زمان یک فصل دیگر را در لیگ برتر در فصل ۲۰۱۸-۲۰۱۹ گذرانده‌اند، اما بلافاصله به چمپیونشیپ بازگشته‌اند. از زمان اولین بازی رسمی باشگاه، ۹۶۶ بازیکن در
از زمان اولین بازی رسمی باشگاه، ۹۶۶ بازیکن در یک بازی رسمی حضور داشته‌اند که ۱۸۶ نفر از آنها حداقل ۱۰۰ بازی (شامل بازی‌هایی که به عنوان بازیکن تعویضی به زمین آمدند) انجام داده‌اند. تمام بازیکنانی که به این نقطه عطف رسیده‌اند در زیر فهرست شده‌اند. رکورد تعداد بازی‌ها در اختیار جانی هاینز است که ۶۵۸ بازی در تمام رقابت‌ها انجام داده و ۱۵۸ گل به ثمر رسانده است. او تمام دوران حرفه‌ای خود را در فولام سپری کرده است. ادی لوو تنها بازیکن دیگری است که بیش از ۵۰۰ بازی انجام داده است، اگرچه لس برت با ۴۹۱ بازی به این
انجام داده است، اگرچه لس برت با ۴۹۱ بازی به این رکورد نزدیک شد. گوردون دیویس با ۱۷۹ گل در ۴۵۰ بازی، رکورددار گلزنی باشگاه است. پنج بازیکن دیگر بیش از ۱۰۰ گل برای فولام به ثمر رسانده‌اند. رایان سسنیون، تام کرنی، هریسون رید، آنتونی رابینسن و هری ویلسون اعضای فعلی تیم هستند که بیش از ۱۰۰ بازی برای فولام انجام داده‌اند. بازیکنان. این فهرست شامل ۱۸۷ بازیکن، از جمله پنج عضو فعلی تیم، تا ۲۲ دسامبر ۲۰۲۴ است که بیش از ۱۰۰ بازی برای فولام انجام داده‌اند. این فهرست بر اساس سال‌های بازی برای باشگاه و سپس بر اساس حروف
اساس سال‌های بازی برای باشگاه و سپس بر اساس حروف الفبا بر اساس نام خانوادگی مرتب شده است. آمار بازی‌ها و گل‌های لیگ شامل بازی‌های لیگ فوتبال جنوبی، لیگ فوتبال و لیگ برتر است. کل بازی‌ها و گل‌ها شامل بازی‌های لیگ فوتبال جنوبی انگلستان، لیگ فوتبال انگلیس (شامل پلی‌آف)، لیگ برتر فوتبال انگلستان، جام حذفی فوتبال انگلستان، جام اتحادیه باشگاه‌های انگلستان، جام لیگ فوتبال، جام اینترتوتو یوفا و جام یوفا / لیگ اروپا می‌شود. مسابقات زمان جنگ غیررسمی تلقی می‌شوند و از این فهرست حذف شده‌اند، همانطور که مسابقات فصل
از این فهرست حذف شده‌اند، همانطور که مسابقات فصل متروکه ۱۹۳۹-۱۹۴۰ نیز در این فهرست قرار دارند. آمار جام واتنی و جام انگلستان-اسکاتلند در جدول گنجانده نشده است. بازی‌ها و گل‌های بین‌المللی فقط برای تیم ملی بزرگسالان ارائه شده است. ارقام عمدتاً از کتاب «فولام: آمار کامل» نوشته دنیس ترنر (منتشر شده در سال ۲۰۰۷) گرفته شده است. آمار حضور در جام اینترتوتو و جام یوفا / لیگ اروپا برای فصل‌های ۲۰۰۳–۲۰۰۲ و ۲۰۱۰–۲۰۰۹ به همراه سایر آمارها از فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۷ به بعد از Soccerbase گرفته شده است. پانویس. منابع. عمومی تخصصی
شب شکارچیان دوازدهمین آلبوم استودیویی انفرادی از خواننده-ترانه‌پرداز توری ایموس می‌باشد که در ۲۰ سپتامبر سال ۲۰۱۱ از سوی دویچه گرامافون در ایالات متحده منتشر گردید. این آلبوم یک اثر مفهومی است و ایموس خودش «چرخهٔ ترانه‌ای در قرن بیست‌ویکم، الهام‌گرفته از مضامین موسیقی کلاسیک در بازه‌ای بیش از ۴۰۰ سال» توصیف کرده است. او در این اثر به آهنگسازان کلاسیکی همچون آلکان، باخ، شوپن، دبوسی، گرانادوس، ساتی و شوبرت ادای احترام می‌کند و با الهام گرفتن از آثار اصلی آنان، قطعاتی تازه و مستقل خلق کرده است. ایموس از این
قطعاتی تازه و مستقل خلق کرده است. ایموس از این آلبوم به‌عنوان کاوشی در باب «شکارچی و شکار، و چگونگی وجود هر دو در درون ما» یاد می‌کند؛ و این ایده از خلال داستان «زنی که خود را در واپسین شعله‌های رو به خاموشی یک رابطه می‌یابد» بیان می‌شود.
ادموندو روسونی (ترزیگالو، ۶ مه ۱۸۸۴ - رم، ۸ ژوئن ۱۹۶۵) یک رهبر سندیکالیست انقلابی و یک سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که در دوران رژیم بنیتو موسولینی درگیر جنبش سندیکالیست فاشیستی شد. سال‌های نخستین. روسونی که در خانواده‌ای از طبقه کارگر در ترزیگالو، شهری کوچک در استان فرارا، متولد شده بود، در سال ۱۹۰۸ به دلیل فعالیت‌های انقلابی‌اش به عنوان یک سندیکالیست زندانی شد. پس از ترک ایتالیا در سال ۱۹۱۰ و ورود به ایالات متحده، روسونی به عنوان یکی از سازمان‌دهندگان «اتحادیه کارگران صنعتی جهان» (IWW) با بیل هیوود
«اتحادیه کارگران صنعتی جهان» (IWW) با بیل هیوود همکاری کرد و روزنامه سندیکالیستی انقلابی «پرولتاریا» ("Il Proletario") را ویرایش کرد که تا سال ۱۹۱۲ روزنامه ایتالیایی زبان IWW بود. در سال ۱۹۱۱، روسونی پس از آنکه در یک تظاهرات در نیویورک به پرچم ایتالیا تف انداخت، در ایالات متحده تا حدودی بدنام شد. او با مشاهده اینکه کارگران مهاجر ایتالیایی در ایالات متحده توسط سرمایه‌داران و دیگر کادرهای انقلابی چقدر مورد بدرفتاری قرار می‌گیرند، در آغاز جنگ جهانی اول با هدف «ادغام ملی‌گرایی با مبارزه طبقاتی» به ایتالیا
هدف «ادغام ملی‌گرایی با مبارزه طبقاتی» به ایتالیا بازگشت و داوطلبانه برای خدمت سربازی در جنگ شرکت کرد. حرفه سیاسی. روسونی که مصمم به ادغام سوسیالیسم با ناسیونالیسم بود، در سال ۱۹۲۱ به جنبش فاشیستی ایتالیایی بنیتو موسولینی پیوست. پس از راهپیمایی به سوی رم، او به فعالیت‌های سیاسی خود ادامه داد و تا سال ۱۹۴۳ به نیروی سیاسی اصلی در دولت موسولینی تبدیل شد. روسونی به همراه آلفردو روکو و جوزپه بوتای، نقش مهمی در توسعه دولت فاشیستی ایتالیا ایفا کردند. برنامه او با عنوان «شرکت‌گرایی یکپارچه» ("corporativismo
او با عنوان «شرکت‌گرایی یکپارچه» ("corporativismo integrale") به عنوان «نسخه‌ای با ظاهر تغییر یافته از سندیکالیسم یکپارچه» ("sindacalismo integrale") تلقی می‌شد که قرار بود به تبدیل ایتالیا به یک دولت «سندیکایی فاشیستی» کمک کند. روسونی که به عنوان یکی از بنیانگذاران «سندیکالیسم فاشیستی» شناخته می‌شود، در ایالات متحده آموخته بود که هم به سرمایه‌داران و هم به جنبش‌های مختلف سوسیالیستی ارتدوکس که طرفدار انترناسیونالیسم بودند، بی‌اعتماد باشد و با یادآوری روی آوردن خود به ناسیونالیسم اجتماعی در اولین کنگره
آوردن خود به ناسیونالیسم اجتماعی در اولین کنگره اتحادیه‌های فاشیستی در ژوئن ۱۹۲۲ می‌گوید: «ما شاهد استثمار و تحقیر کارگران خود نه تنها توسط سرمایه‌داران، بلکه توسط رفقای انقلابی سایر کشورها نیز بوده‌ایم. بنابراین، از روی تجربه می‌دانیم که انترناسیونالیسم چیزی جز خیال و ریا نیست.» یکی از نخستین اقدامات سندیکالیستی روسونی در ایتالیا، کمک به تأسیس «اتحادیه کارگران ایتالیایی» (UIL) در ژوئن ۱۹۱۸ بود. او با حمایت برخی از اعضای فاشیست ایتالیایی موسولینی، اشغال کارخانه فولاد «فرانکی و گرگورینی»‌ ("Franchi e
کارخانه فولاد «فرانکی و گرگورینی»‌ ("Franchi e Gregorini") در دالمینه را در مارس ۱۹۱۹ تحت پرچم سه رنگ ایتالیا، در مقابل پرچم قرمز، رهبری کرد. سندیکاهای فاشیستی در ایتالیا. روسونی که در مسائل کارگری و صنفی فردی آتشین‌افروز محسوب می‌شد، در ژانویه ۱۹۲۲ دبیرکل کنفدراسیون سندیکاهای ملی شد که مجموعه‌ای از ادغام‌ها و مذاکرات را پشت سر گذاشت و در نهایت تا دسامبر ۱۹۲۲ به کنفدراسیون عمومی شرکت‌های سندیکایی فاشیستی تغییر نام داد. او همچنین در مارس ۱۹۲۲ به راه‌اندازی یک نشریه اتحادیه کارگری فاشیستی با عنوان «شعله‌ور
یک نشریه اتحادیه کارگری فاشیستی با عنوان «شعله‌ور ایتالیا» ("Il lavoro d’Italia") کمک کرد که پس از سازماندهی مجدد جنبش سندیکای فاشیستی توسط روسونی در سال ۱۹۲۸، به «شعله‌ور فاشیستا» ("Il lavoro fascista") تغییر نام داد. با حمایت دولت، روسونی عضویت در سندیکای فاشیست را به میزان قابل توجهی گسترش داد، به طوری که تعداد اعضای آن بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۴ از ۲۵۰،۰۰۰ نفر به ۱.۸ میلیون نفر افزایش یافت و از هر سازمان کارگری دیگری پیشی گرفت. تا سال ۱۹۲۴، سندیکای فاشیست روسونی حتی از حزب ملی فاشیست که تنها ۶۵۰،۰۰۰ عضو
روسونی حتی از حزب ملی فاشیست که تنها ۶۵۰،۰۰۰ عضو داشت، اعضای بیشتری داشت. تعداد بالای اعضا، رهبران حزب فاشیست را که مصمم بودند به نحوی قدرت روسونی را مهار کنند، نگران کرد. روسونی در تلاش برای کنترل جهت انقلابی جنبش فاشیستی، تصریح کرد که سندیکالیسم فاشیستی باید در خط مقدم باشد و در روزنامه «ایل پوپولو دیتالیا» متعلق به موسولینی اعلام کرد که «فقط سندیکاهای فاشیستی می‌توانند انقلاب را تکمیل کنند.» روسونی و کادر سندیکاهای فاشیستی او، که به عنوان هواداران «فاشیسم چپ» شناخته می‌شدند، به دنبال «خودمختاری کارگران
چپ» شناخته می‌شدند، به دنبال «خودمختاری کارگران و آگاهی طبقاتی» بودند. چنین حمایتی، صنعتگران و جامعه تجاری را نگران کرد، به ویژه تفسیر روسونی از «قانون پویای تاریخ» مارکس که او را به حمایت از کنترل نهایی کارگران بر کارخانه‌ها سوق داد. او این موضع را اتخاذ کرد که «صنعتگران تنها تا زمانی حق اشغال مناصب خود را دارند که کارگران، که در سندیکاهای جدید سازماندهی شده‌اند، صلاحیت لازم برای فرماندهی را کسب کرده باشند.» در اوایل سال ۱۹۲۲، روسونی ادعا کرد که سرمایه‌داری «به جای تحریک و توسعه تولید، آن را سرکوب و لغو
«به جای تحریک و توسعه تولید، آن را سرکوب و لغو کرده است» و صنعتگران «بی‌تفاوت، منفعل و نادان» بوده‌اند. بسیاری از رهبران اتحادیه‌های کارگری فاشیست، از جمله روسونی، «زندگی خود را وقف مبارزه طبقاتی کرده بودند» و به طور فزاینده‌ای توسط صنعتگران و کنفیندوستریا (فدراسیون کارفرمایان ایتالیا و اتاق بازرگانی ملی) با نگرانی نگریسته می‌شدند.. تا آوریل ۱۹۲۳، درگیری بین صنعتگران و سندیکاهای فاشیستی روسونی چنان جنجالی شده بود که حلقه‌ای از صنعتگران از خود می‌پرسیدند که آیا «اکنون عاقلانه است که به کمونیست‌ها پول بدهیم
آیا «اکنون عاقلانه است که به کمونیست‌ها پول بدهیم تا با فاشیست‌ها بجنگند!» یک ماه بعد، پالمیرو تولیاتی، رهبر آینده کمونیست‌های ایتالیا، نامه‌ای به مسکو نوشت و به آنها اطلاع داد که «طبقات صنعتی نسبت به رژیم جدید نسبتاً محتاط هستند و از تحولات غیرقابل پیش‌بینی در مبارزه طبقاتی با سندیکاهای فاشیستی می‌ترسند.» با ادامه خصومت‌ها، روسونی تا سال ۱۹۲۶ از صنعتگران به عنوان «خون‌آشام» و «سودجو» یاد می‌کرد. برای روسونی، فاشیسم چیزی کمتر از «انقلاب بزرگ قرن بیستم نبود: انقلابی که در توسعه بعدی خود توسط روح جاودانه
انقلابی که در توسعه بعدی خود توسط روح جاودانه مردم ایتالیا تغذیه خواهد شد...» روسونی و روبرتو فاریناچی برای نشان دادن همبستگی خود با کارگران، در ابتدا از اعتصابات کارگران متالورژی در برشا در مارس 1925 در تلاش برای افزایش دستمزد و به رسمیت شناختن اتحادیه حمایت کردند. سندیکالیست‌های فاشیست مصمم بودند که برای جلب حمایت بیشتر طبقه کارگر باید مبارزتر شوند، زیرا کارگران هنوز حق انتخاب نمایندگی اتحادیه را داشتند.[ اما چنین تاکتیک‌هایی اغلب شکست می‌خورد و سندیکالیست‌های فاشیست را مجبور می‌کرد تا برای پیشبرد انحصار
فاشیست را مجبور می‌کرد تا برای پیشبرد انحصار نمایندگی کارگری، بیشتر و بیشتر به اقتدار دولتی وابسته شوند. چنین انحصاری سرانجام تحت قانون سندیکایی آلفردو روکو در ۳ آوریل ۱۹۲۶ نهادینه شد که «به طور قانونی انحصار سندیکاهای فاشیستی بر نمایندگی کارگران را مجاز می‌دانست.» سندیکاهای فاشیستی به نمایندگان انحصاری کارگران تبدیل شدند. با وجود درگیری با دیگر رهبران فاشیست، روسونی هشدار داد که «بدون اقدام فاشیسم، که هژمونی قرمزها و سفیدها را در هم شکسته است، جنبش اتحادیه‌ای ما وجود نخواهد داشت.» کنفدراسیون عمومی صنایع
ما وجود نخواهد داشت.» کنفدراسیون عمومی صنایع با ابراز نارضایتی از نقش خودمختار روسونی در کنترل سندیکاهای فاشیستی، در نوامبر ۱۹۲۸ تصمیم به انحلال کنفدراسیون ملی سندیکاهای فاشیستی گرفت و ادعا کرد که سندیکاهای او در «آموزش توده‌ها» شکست خورده‌اند. کنفدراسیون او تجزیه و به شش سندیکای کوچکتر که توسط بخش‌های اقتصادی سازماندهی شده بودند، سازماندهی مجدد شد. مورخان دیگر اظهار داشته‌اند که رهبران حزب فاشیست در تلاش بودند تا پایگاه قدرت روسونی را تضعیف کنند، زیرا سندیکای فاشیستی او به دنبال «مقررات مشخص در مورد
سندیکای فاشیستی او به دنبال «مقررات مشخص در مورد قراردادهای کار، حداقل حقوق، ساعات کار و شرایط استخدام» بود، مواضعی که کارفرمایان معمولاً تمایلی به پذیرش آنها نداشتند. سال‌های پایانی. با وجود اینکه مجبور به استعفا از رهبری کنفدراسیون عمومی شرکت‌های سندیکایی فاشیستی شد، روسونی در سمت‌های مختلفی به خدمت در دولت موسولینی ادامه داد؛ عضو شورای عالی فاشیست، ۱۹۳۰-۱۹۴۳، معاون وزیر امور خارجه، ۱۹۳۲-۱۹۳۵، و وزیر کشاورزی و جنگلداری ۱۹۳۵-۱۹۳۹. روسونی در سمت خود به عنوان وزیر کشاورزی و جنگلداری، دستور برنامه‌ریزی مجدد
وزیر کشاورزی و جنگلداری، دستور برنامه‌ریزی مجدد و بازسازی شهر زادگاهش ترزیگالو را در راستای خطوط خردگرایانه صادر کرد و قصد داشت آن را به یک «شهر جدید» در ایتالیا تبدیل کند. روسونی در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ با رأی دادن علیه رهبری موسولینی در شورای عالی فاشیسم (و در نتیجه همراهی با کودتای آغاز شده توسط دینو گراندی) خود را مشهور کرد. هنگامی که موسولینی در شمال ایتالیا قدرت را به دست گرفت و جمهوری سوسیال ایتالیا را ایجاد کرد، روسونی به صورت غیابی به اعدام محکوم شد. پس از فرار به کانادا، در سال ۱۹۴۷ به ایتالیا بازگشت،
از فرار به کانادا، در سال ۱۹۴۷ به ایتالیا بازگشت، زمانی که حکمش به حبس ابد تخفیف یافته بود. سال‌ها در شهر تفریحی ویارجو زندگی کرد. وی سرانجام در ۸ ژوئن ۱۹۶۵ در رم درگذشت.
جانکشن یک برگزارکننده هکاتون است که دفتر مرکزی آن در شهر اسپو در فنلاند قرار دارد. جانکشن در سال ۲۰۱۵ آغاز به کار کرد و به یکی از بزرگ‌ترین برگزارکنندگان در اروپا تبدیل شد. در سال ۲۰۱۸، با برگزاری رویداد جانکشن در دانشگاه تسینگهوا در چین با همکاری دانشگاه‌های چین و کره جنوبی که دانشجویان با عملکرد بالا را برای شرکت در این رویداد در هلسینکی گرد هم می‌آورد، فعالیت خود را در سطح جهانی گسترش داد. در طول سال‌ها، جانکشن قالب‌های مختلفی از رویدادها را به عموم مردم معرفی کرد که بزرگ‌ترین آنها هکاتون سالانه جانکشن
معرفی کرد که بزرگ‌ترین آنها هکاتون سالانه جانکشن بود. این رویداد توسعه‌دهندگان، طراحان و کارآفرینان را از سراسر جهان جمع می‌کند و به آنها کمک می‌کند تا راه‌حل‌هایی برای چالش‌های دنیای واقعی از شرکت‌های محلی و چندملیتی ارائه دهند. تاریخچه. جانکشن ۲۰۱۵. جانکشن اولین بار در سال ۲۰۱۵ راه‌اندازی شد. این رویداد از ۶ تا ۸ نوامبر در کاتیلاهالی، هلسینکی برگزار شد و بیش از ۵۵۰ شرکت‌کننده در آن شرکت کردند و ۱۴۵ پروژه مختلف انجام دادند. شرکای قابل توجه شامل اوبر، فن‌ایر، سوپرسل، رئاکتور و دیگران بودند. برندهٔ جانکشن
سوپرسل، رئاکتور و دیگران بودند. برندهٔ جانکشن ۲۰۱۵، Slush Smackdown از مسیر Supercell Unlimited بود. این تیم بازی‌ای ساخت که در آن بازیکنان بوکسور خود را برنامه‌ریزی می‌کنند و سپس او به صورت بلادرنگ با کدهای سایر بازیکنان رقابت می‌کند. این تیم همچنین جایزهٔ اصلی کل مسابقات اسلاش Hacks -hackathon را به ارزش ۲۰۰۰۰ یورو را هم برنده شد. جانکشن ۲۰۱۶. هکاتون جانکشن ۲۰۱۶ در تاریخ ۲۵ تا ۲۷ نوامبر در وانها ساتاما، در کاتایانوککای هلسینکی برگزار شد. حدود ۱۳۰۰ شرکت‌کننده از بیش از ۷۷ ملیت در این هکاتون شرکت کردند.
از بیش از ۷۷ ملیت در این هکاتون شرکت کردند. شرکای این رویداد شامل سوپرسل، زالاندو، آژانس فضایی اروپا، جنرال الکتریک، ستره، تیتواوری، یوپی‌ام و دیگران بودند. تیم‌ها ۴۸ ساعت فرصت داشتند تا ایده‌های خود را توسعه دهند و سپس آنها را برای سایر شرکت‌کنندگان و داوران به نمایش بگذارند. جایزه اصلی برای ایده برنده رویداد ۲۰۱۶، ۲۰۰۰۰ یورو بود و بسیاری از شرکت‌ها جوایز خود برای حل چالش‌ها را به روشی خاص یا با استفاده از فناوری از پیش تعیین‌شده ارائه دادند. تعدادی از APIهای مختلف و سایر فناوری‌های نوظهور از جمله اکیولوس
مختلف و سایر فناوری‌های نوظهور از جمله اکیولوس ریفت، HTC Vives , Apple Watches، چاپگرهای سه‌بعدی، مایکروسافت هولولنز و Estimote Beacons و موارد دیگر در اختیار تیم‌ها قرار گرفت تا مفاهیم خود را توسعه دهند. تیم برنده suju.online بود. این تیم ابزاری برای برگزارکنندگان رویداد و تصمیم‌گیرندگان حمل و نقل عمومی ایجاد کرد که به آنها امکان طراحی مسیریابی پویا برای اتوبوس خودران می‌داد. این تیم از دانشگاه محلی آلتو سرچشمه گرفته بود و این هک بخشی از مسیر Future of Mobility بود. جانکشن ۲۰۱۷. رویداد جانکشن ۲۰۱۷ از ۲۴
بود. جانکشن ۲۰۱۷. رویداد جانکشن ۲۰۱۷ از ۲۴ تا ۲۶ نوامبر در دیپولی، ساختمان اصلی پردیس اوتانیمی دانشگاه آلتو، برگزار شد. حدود ۱۵۰۰ شرکت‌کننده با بیش از ۹۰ ملیت در این هکاتون شرکت کردند. شرکای این رویداد شرکت‌هایی چون اسپاتیفای، دایملر، اسمارتلی، آژانس فضایی اروپا و مایکروسافت بودند. مثل رویدادهای قبل، تیم‌ها ۴۸ ساعت فرصت داشتند تا روی پروژه‌های خود کار کنند. این رویداد روز یکشنبه با نمایشگاهی نمایشی به پایان رسید. در این سال برنده جایزه اصلی ۲۰۰۰۰ یورویی با استفاده از فرایند داوری جدیدی تعیین شد. ابتدا از
استفاده از فرایند داوری جدیدی تعیین شد. ابتدا از فناوری متن‌بازی به نام Gavel برای تعیین تیم‌های نهایی هر مسیر استفاده شد. سپس، گروهی از داوران متخصص، هر تیم نهایی را با جزئیات دقیق بررسی کردند. گروه داوری حتی مخازن کد پروژه را هم بررسی کردند. جایزه اصلی را تیم گلادوس برد. این تیم Signvision را ایجاد کرد، ابزاری برای کارکنان تعمیر و نگهداری تا علائم راهنمایی و رانندگی را که نیاز به تعمیر دارند نقشه‌برداری کنند. این هک بخشی از مسیر کلان‌داده بود. جانکشن ۲۰۱۸. رویداد جانکشن ۲۰۱۸ در تاریخ ۲۳ تا ۲۵ نوامبر در
رویداد جانکشن ۲۰۱۸ در تاریخ ۲۳ تا ۲۵ نوامبر در دیپولی اسپوی فنلاند برگزار شد. حدود ۱۳۰۰ شرکت‌کننده از سراسر جهان در این هکاتون شرکت کردند. شرکای این رویداد شامل فیس‌بوک، دایملر، سوپرسل، مک‌کینزی، اپیک گیمز، وی‌کی، اریکسون و دیگران بودند. تیم‌ها ۴۸ ساعت فرصت داشتند تا روی پروژه‌های خود کار کنند. این رویداد هم روز یکشنبه با نمایشگاهی نمایشی به پایان رسید. برای سال ۲۰۱۸، فرایند بررسی برنده جایزه اصلی بیشتر بهبود یافت تا برای شرکت‌کنندگان شفاف‌تر شود. به جای فرآیندی چند سطحی که برای شرکت‌کنندگان نامشخص بود،
فرآیندی چند سطحی که برای شرکت‌کنندگان نامشخص بود، جانکشن ۲۰۱۸ از سیستم همتاارزیابی استفاده کرد که در آن خود شرکت‌کنندگان برنده اصلی را انتخاب می‌کردند. پروژه برنده Oneiro بود که تیم برنده قبلی Glados آن را ایجاد کرده بود. Oneiro برنامه‌ای است که به دارندگان وسایل نقلیه الکتریکی اجازه می‌دهد شارژرهای EV خود را به افرادی که نیاز دارند اجاره دهند. جانکشن ۲۰۱۹. رویداد جانکشن ۲۰۱۹ از ۱۵ تا ۱۷ نوامبر در ساختمان Väre، جایی که مدرسه هنرها، طراحی و معماری دانشگاه آلتو و دانشکده بازرگانی دانشگاه آلتو قرار دارند،
آلتو و دانشکده بازرگانی دانشگاه آلتو قرار دارند، برگزار شد. حدود ۱۵۰۰ شرکت‌کننده از سراسر جهان در این رویداد شرکت کردند. شرکای این رویداد شامل گروه سی‌جی‌آی، اریکسون، راویو انترتینمنت، مایکروسافت، والمت، سیترا، بیزینس فنلاند و بسیاری دیگر بودند. جانکشن ۲۰۲۰ - متصل. جانکشن 2020 - Connected در تاریخ ۶ تا ۸ نوامبر برگزار شد. همه‌گیری کووید-۱۹ راه را برای رویدادی ترکیبی باز کرد و مردم را از سراسر جهان گرد هم آورد تا همزمان در مکان‌های فیزیکی و آنلاین هک کنند. شرکای این رویداد شامل جنلک، اچ‌کی‌اسکن، پاولیگ،
شرکای این رویداد شامل جنلک، اچ‌کی‌اسکن، پاولیگ، پوهیولا، سوپرسل، Aito و Brella بودند. پروژه برنده Saavi - امور مالی سالم - بود. این تیم راهکاری موبایلی برای بانک‌ها ارائه داد که به مشتریانشان کمک می‌کند تا با تجزیه و تحلیل هزینه‌ها و اشتراک‌ها با کمک یادگیری ماشین، سطح سلامت مالی خود را درک کنند - و تجربه‌ای سرگرم‌کننده از تعامل با امور مالی شخصی در واقعیت افزوده به دست آورند. جانکشن ۲۰۲۱. رویداد جانکشن ۲۰۲۱ در تاریخ ۱۹ تا ۲۱ نوامبر برگزار شد. این هکاتون بار دیگر به صورت ترکیبی برگزار شد، شرکت‌کنندگان
بار دیگر به صورت ترکیبی برگزار شد، شرکت‌کنندگان می‌توانستند به صورت حضوری در یکی از ۸ مرکز پراکنده در سراسر جهان در رویداد شرکت کنند یا به صورت آنلاین در Gather به این چالش بپیوندند. شرکای این رویداد شامل هواوی، کونه، ، میرو، اوراس و دیگران بودند. جایزه اصلی را تیم Nice-ify برد. این تیم راهکاری ایجاد کرد که زبان نفرت‌پراکن را با نسخه‌ای خوشایند در محیط‌های چت صوتی جایگزین می‌کرد. سایر رویدادها و مفاهیم. هل تک. هل تک (Hel Tech) یک گردهمایی غیرانتفاعی فناوری است که ماهانه در هلسینکی برگزار می‌شود. این
است که ماهانه در هلسینکی برگزار می‌شود. این گردهمایی شامل سخنرانی‌های کلیدی، نسخه‌های نمایشی، نمایشگاه‌های تحقیقاتی و بحث‌هایی است که همگی بر روی موضوعی در مورد فناوری روز تمرکز دارند. سخنرانان گذشته شامل ریستو سیلاسما ("رئیس هیئت مدیره" نوکیا و اف-سکیور)، ایلکا پانانن ("مؤسس" و مدیرعامل سوپرسل)، لیدیا پرووسکایا ("مدیر پروژه"، VKontakte)، کیمو کانتو ("رئیس بخش فضا"، کسب و کار فنلاند)، آن اویکارینن ("مشاور ارشد امنیتی" ، نیکسو) و بسیاری دیگر بوده‌اند. جانکشن ایکس. JunctionX برنامه هکاتون جهانی است که در سال
ایکس. JunctionX برنامه هکاتون جهانی است که در سال ۲۰۱۸ راه‌اندازی شد و از طریق آن تیم‌های محلی در سراسر جهان می‌توانند رویداد هکاتون را به شکل محلی در شهر خود سازماندهی کنند. JunctionX در شهرهای مختلفی در سراسر جهان از جمله توکیو (ژاپن)، هانوی (ویتنام)، بوداپست (مجارستان)، سئول (کره جنوبی)، ثوال (عربستان سعودی)، واسا (فنلاند) و بسیاری دیگر برگزار شده است. در سال ۲۰۲۰، JunctionX به اکستر (بریتانیا)، الجزیره (الجزایر) و بارسلونا (اسپانیا) گسترش یافت. رویدادهای دیگر. مسابقه فناوری. مسابقه فناوری (یا تک ریس)
دیگر. مسابقه فناوری. مسابقه فناوری (یا تک ریس) مجموعه‌ای از هکاتون‌های کوچک‌تر است که در آن شهرهایی از فنلاند و اروپا با یکدیگر به رقابت می‌پردازند. ترمینال. ترمینال، پیش رویداد رسمی جانکشن است. در طول ترمینال، شرکت‌کنندگان در فعالیت‌های مختلف در منطقه هلسینکی شرکت می‌کنند و در رویدادهایی که شرکت‌های همکار برگزار می‌کنند، شرکت می‌کنند. هک احمقانه. رویداد هکاتونی کوچک‌تر که در آن به جای حل چالش‌های واقعی شرکت‌ها، شرکت‌کنندگان بر سر اینکه چه کسی احمقانه‌ترین ایده را ارائه می‌دهد و آن را اجرا می‌کند، رقابت