payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و دست‌هایی که به رنگ سیاه رنگ‌آمیزی شده‌اند و با طلا و سنگ‌های قیمتی تزئین شده است. علیرغم افسانه، در واقع «این یک شاهکار نفیس از یک مجسمه‌ساز اهل واله دائوستا است که قدمت آن به اواخر قرن سیزدهم برمی‌گردد.» این مجسمه در کلیسای قدیمی نگهداری می‌شود. تصویر مورد احترام مریم مقدس برای اولین بار توسط اسقف جیاکومو گوریا در ۳۰ اوت ۱۶۲۰ به صورت اسقفی تاجگذاری شد. این رویداد از سال ۱۶۲۰ هر ۱۰۰ سال یکبار با تاجگذاری در آخرین یکشنبه آگوست گرامی داشته می‌شود. این مراسم در سال ۲۰۲۰ به دلیل همه‌گیری به مدت یک سال به
در سال ۲۰۲۰ به دلیل همه‌گیری به مدت یک سال به تعویق افتاد. پاپ فرانسیس در ۵ اوت ۲۰۲۱ حکم رسمی تاجگذاری پاپی را به این تصویر اعطا کرد که توسط رئیس کالج کاردینال‌ها، جیووانی باتیستا ری در واتیکان امضا و اجرا شد. تاجگذاری رسماً در ۲۹ اوت ۲۰۲۱ انجام شد. سانچواریو دی اوروپا. تاریخچه. طبق افسانه‌ها، یک مجسمه چوبی سیاه از مریم مقدس که توسط سنت لوک تراشیده شده بود، توسط سنت اوسبیوس ورچلی در اورشلیم پیدا شد، در قرن چهارم میلادی به اوروپا منتقل شد و در یک طاقچه کوچک در یک تخته سنگ بزرگ قرار گرفت. در قرون وسطی،
کوچک در یک تخته سنگ بزرگ قرار گرفت. در قرون وسطی، کلیسایی در اطراف طاقچه‌ای که مجسمه در آن قرار داشت ساخته شد و در اوایل قرن هفدهم با آنچه امروزه به عنوان باسیلیکای باستانی شناخته می‌شود، جایگزین شد. در طول دو قرن بعد، چندین ساختمان دیگر به این مجموعه اضافه شد، از جمله آپارتمان‌های سلطنتی خانه ساووی، یک کتابخانه بزرگ و دروازه سلطنتی، شاهکاری که توسط معمار فیلیپو جووارا در قرن هجدهم طراحی شده بود. کلیسای علیا. آخرین بخش الحاقی به محراب، کلیسای علیا بود، کلیسایی عظیم که بین سال‌های ۱۸۸۵ تا ۱۹۶۰ به دلیل تعداد
عظیم که بین سال‌های ۱۸۸۵ تا ۱۹۶۰ به دلیل تعداد زیاد زائرانی که از اوروپا بازدید می‌کردند، ساخته شد. این کلیسا می‌تواند ۳۰۰۰ نفر را در خود جای دهد و گنبد آن ۸۰ متر ارتفاع دارد. در سال ۱۶۱۷، مجموعه ساکرو مونته دی اوروپا (به معنای کوه مقدس اوروپا) در فاصله کمی از محراب ساخته شد. این مکان اکنون مسیری مذهبی است که از دوازده کلیسای کوچک (به علاوه هفت کلیسای دیگر در نزدیکی) تشکیل شده و شامل گروه‌هایی از مجسمه‌هایی است که صحنه‌هایی از داستان زندگی مریم مقدس را نشان می‌دهند. در قرن نوزدهم، قبرستان جدیدی در نزدیکی
می‌دهند. در قرن نوزدهم، قبرستان جدیدی در نزدیکی ساکرو مونته ساخته شد تا خانواده‌های اشرافی قلمرو بیله‌له بتوانند مقبره‌های خانوادگی خود را در آن بسازند. برخی از قبرها دارای نمادهای فراماسونری هستند، مانند قبر کوینتینو سلا. عبادت و باورهای مردمی. مجسمه مریم مقدس سیاه همیشه مورد احترام بوده است؛ چندین معجزه و محافظت به مریم مقدس اوروپا نسبت داده می‌شود. پیر جورجیو فراستی مقدس به خاطر ارادتش به مریم مقدس سیاه اوروپا شناخته می‌شد. در طول قرن‌ها، مردم برای تشکر از مریم مقدس، تصاویر نذری (برای فیض) می‌ساختند.
از مریم مقدس، تصاویر نذری (برای فیض) می‌ساختند. همه این تصاویر هنوز در محراب «گالری نذری» نگهداری می‌شوند. قدیمی‌ترین تصویر به سال ۱۵۲۲ برمی‌گردد و توسط نقاش برناردینو لانینو ساخته شده است. باور عمومی این است که مجسمه چوبی با وجود قدمتش، کرم چوب ندارد، پا با وجود سنت باستانی لمس آن برای خوش‌شانسی، فرسوده نشده است و گرد و غبار روی صورت مریم مقدس و نوزاد نمی‌نشیند. زیارت‌ها. هر ساله حدود ۸۰۰۰۰۰ زائر و صد نفر به زیارت این مکان مقدس می‌روند. طبق سنت رایج، شهر بیلا در طول طاعون قرن هفدهم نذری کرد و ساکنان آن از
در طول طاعون قرن هفدهم نذری کرد و ساکنان آن از این عفونت در امان ماندند. به دنبال این لطف، مردم شهر هر ساله برای تشکر از مریم مقدس به زیارت این مکان مقدس می‌روند. زیارت خاطره‌انگیز و باستانی از فونتینمور تا اوروپا هر پنج سال یکبار برگزار می‌شود. حفاظت از طبیعت. منطقه کوهستانی اطراف این مکان مقدس در یک پارک منطقه‌ای به مساحت ۱۵۱۸٫۲۸ هکتار (کد: EUAP0882) به نام Riserva Naturale Speciale del Sacro Monte di Oropa گنجانده شده است.
مسابقات کشتی ۶۷ کیلوگرم فرنگی مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۵ بود، در ۲۹ و ۳۰ شهریور (۲۰ و ۲۱ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.
زمین صفر یا نقطه صفر فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی تجاس پرابا ویجی دئوسکار است. در این فیلم بازیگرانی همچون عمران هاشمی، سای تامانکار، زویا حسین و ماکش تیواری ایفای نقش کرده‌اند.
شارژ اضطراری ( به انگلیسیEmergency Credit) به سرویس ارائه شده توسط اپراتورهای تلفن همراه گفته می‌شود که به کاربران امکان می‌دهد در صورت تمام شدن شارژ اصلی سیم‌کارت، به‌طور موقت از اعتبار موقت برای تماس، پیامک یا اینترنت استفاده کنند.
بولیتو میستو جوش مخلوط یا گوشت آب‌پز مخلوط یک خورش کلاسیک شمال ایتالیا است که شبیه به "«پات او فو»" فرانسوی است و معمولاً از برش‌های سفت‌تر گوشت گاو و گوساله تشکیل می‌شود. سوسیس، و یک مرغ یا کاپون کامل، که همگی به آرامی در آب سبزیجات معطری جوشانده شده بودند. "بولیتو میستو" و انواع منطقه‌ای فراوان آن در سراسر ایتالیا خورده می‌شود؛ این غذا به‌ویژه در اِمیلیا-رومانیا، پیه‌مونته و لومباردی محبوب است. گوشت به صورت برش‌های نازک سرو می‌شود و همراه با موستاردا، سس سبز – "سالسا ورده" – و دیگر سس‌ها ارائه می‌گردد.
سبز – "سالسا ورده" – و دیگر سس‌ها ارائه می‌گردد. تاریخچه و توضیحات. خورش‌های یک‌دیگی از دیرباز در بسیاری از آشپزی‌ها رایج بوده‌اند. آن‌هایی که از ترکیبی از گوشت‌ها استفاده می‌کنند شامل پوت-او-فو فرانسوی، هوشپوت بلژیکی، پیشلشتاینر آلمانی، کوثیدو اسپانیایی و پوچرو آمریکای جنوبی هستند. "بولیتو میستو" غذایی مشابه از ایتالیا است. آنا دل کونته در "کتاب «غذاشناسی ایتالیا"» در سال ۲۰۰۱ می‌نویسد که مخلوط گوشت‌ها در یک بولیتو بسته به محل متفاوت است. در پیه‌مونته و لومباردی گوشت گاو ماده اصلی است و در امیلیا-رومانیا
گوشت گاو ماده اصلی است و در امیلیا-رومانیا محصولات گوشت خوک - مقام اول را کسب کنید دل کونته تصریح می‌کند: «یک بولیتو باید شامل گوشت گاو، گوشت گوساله، مرغ، زبان، یک کوتچینو باشد و نصف سر گوساله". گوشت‌ها بسته به مدت زمان پخت، در زمان‌های مختلف به قابلمه اضافه می‌شوند. سرآشپزها و نویسندگان غذا از ایتالیا و جاهای دیگر، مواد اولیه بسیار متفاوتی را تجویز می‌کنند: بر اساس کتاب "لاروس گاسترونومیک"، گوشت در آبگوشت به همراه پیاز، هویج و کرفس پخته می‌شود و با سبزیجاتی مانند هویج، شلغم و کرفس ریچی که در مقداری از
مانند هویج، شلغم و کرفس ریچی که در مقداری از آبگوشت صاف‌شده پخته شده‌اند، سرو می‌گردد. بسته به منطقه، "بولیتو میستو" با سس‌های متفاوتی همراه است. دو سس که بیشترین مصرف را دارند، "سالسا ورده" و "باگنت روس" یا "سالسا روسا" (سس گوجه‌فرنگی) هستند. به گفته دل کونته، معروف‌ترین "بولیتو میستو"، "گران بوی" پیه‌مونت، حداقل با سه سس سرو می‌شود، که در کنار "سالسا ورده" و "سالسا روسا"، "سائوسا دآوی" (ساخته شده از عسل، گردو و خردل) نیز ارائه می‌گردد. در ونتو، "بولیتو میستو" با "پِوِرادا" همراه است، و در لومباردی
میستو" با "پِوِرادا" همراه است، و در لومباردی "موستاردا دی کرمونا" همراه با "سالسا ورده" سرو می‌شود. رستوران‌هایی که بولیتو ارائه می‌دهند اغلب آن را از چرخ دستی‌های مخصوص با هر یک از گوشت‌های مختلف در محفظه جداگانه پر از آب گوشت داغ سرو می‌کنند. گوشت از آب گوشت خارج شده و برای هر مشتری به صورت جداگانه برش داده می‌شود؛ این کار از خشک شدن گوشت‌ها جلوگیری می‌کند.
کاسوئلا یا کازوئلا، گاهی به صورت ایتالیایی به صورت "کاسولا"، "کازولا" یا "کازولا" (کلمه به معنای «ماله»، که از نظر ریشه‌شناسی بی‌ربط است)، یا بوتاجیو (احتمالاً از کلمه فرانسوی گرفته شده است)، یک غذای زمستانی معمولی محبوب در غرب لومباردی ایتالیا است که عمدتاً از گوشت خوک و کلم ساوی تهیه می‌شود. این غذا طعمی قوی و قاطع دارد و مورد علاقهٔ آرتورو توسکانینی، رهبر ارکستر، بوده است. یکی از نویسندگان آن را به عنوان «یک غذای اصیل و باستانی میلانی» توصیف می‌کند، و از لذت وصف‌ناپذیری می‌نویسد که «روح و همچنین ذائقه
لذت وصف‌ناپذیری می‌نویسد که «روح و همچنین ذائقه را، به خصوص در یک روز زمستانی، فراهم می‌کند». ریشه‌ها. یکی از روایت‌ها در مورد ریشه‌های این غذا، آن را به جشن ۱۷ ژانویه سنت آنتونی راهب بزرگ، که همزمان با پایان فصل کشتار خوک بود، مرتبط می‌داند. قسمت‌هایی از بدن خوک که برای این غذا استفاده می‌شد، قسمت‌هایی بودند که بلافاصله پس از کشتار برای مصرف آماده بودند، در حالی که برش‌های بهتر گوشت برای بهبود طعم آویزان می‌شدند. یک افسانه دیگر منشأ این غذا را به قرن شانزدهم نسبت می‌دهد، زمانی که اسپانیا بر میلان حکمرانی
نسبت می‌دهد، زمانی که اسپانیا بر میلان حکمرانی می‌کرد؛ این افسانه روایت می‌کند که یک افسر ارتش دستور پخت غذا را به معشوقه‌اش آموخت، و او آن را برای یک خانواده اشرافی میلان پخت، و غذا مورد استقبال قرار گرفت و محبوب شد. منشأ این غذا در دوره اسپانیایی مورد بحث قرار گرفته است، زیرا در قرن دوازدهم در کومونه لومباردی بوستو آرسیزیو غذایی به نام "مانجیاکاکسولا" وجود داشته است، که این موضوع باعث می‌شود فکر کنیم دستور پخت آن بسیار قدیمی‌تر است. مواد لازم. گوشت مورد استفاده در این غذا عمدتاً شامل گوشت خوک (معمولاً
استفاده در این غذا عمدتاً شامل گوشت خوک (معمولاً کم‌ارزش‌ترین قسمت‌ها مانند دنده‌ها، پوست، سر، پاچه، گوش‌ها، بینی و دم)، سوسیس ورزینو، و گاهی اوقات گوشت‌های دیگر مانند مرغ و غاز است. این گوشت‌ها در یک کسرول (از این رو نام آن) با موادی مانند پیاز، هویج، کرفس و فلفل سیاه به مدت حدود دو ساعت و نیم پخته می‌شوند، پس از آن کلم ساوی اضافه می‌شود و پخت و پز به مدت نیم ساعت دیگر ادامه می‌یابد. معمولاً "کاسولا" با پولنتا و/یا شراب قرمز غلیظ سرو می‌شود. رسم بر این است که این غذا را بعد از اولین یخبندان فصل می‌خورند
که این غذا را بعد از اولین یخبندان فصل می‌خورند تا کلم نرم‌تر و خوشمزه‌تر شود. تغییرات. انواع مختلفی از این غذا در سراسر منطقه وجود دارد، اما همه آن‌ها استفاده از کلم را مشترک دارند. برای مثال، در استان کومو از سر خوک استفاده می‌شود، اما از سم‌ها نه، در استان پاویای تنها از دنده‌ها استفاده می‌شود، و در استان نووارا در پیه‌مونته، غاز به آن اضافه می‌گردد.
کلیسای ولاسی مقدس (رم) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای کاتولیک ارمنی واقع در شهر رم، لاتزیو ایتالیا می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
تصویربرداری عصبی یک روش پزشکی است که به پزشکان و پژوهشگران امکان می‌دهد از درون بدن یا مغز بیمار تصویر بگیرند. این روش می‌تواند بخش‌هایی با فعالیت افزایش‌یافته، نواحی با جریان خون زیاد یا کم، ساختار مغز یا بدن بیمار، و همچنین برخی ناهنجاری‌ها را نشان دهد. تصویربرداری عصبی بیشتر برای یافتن محل دقیق برخی بیماری‌ها یا نواقص مادرزادی مانند تومورها، سرطان‌ها یا سرخرگ‌های مسدودشده به‌کار می‌رود. تصویربرداری عصبی نخستین‌بار در دههٔ ۱۸۸۰ میلادی با اختراع تراز گردش خون انسان پدید آمد و پس از آن به اختراع ابزارهای
خون انسان پدید آمد و پس از آن به اختراع ابزارهای دیگری مانند اشعه ایکس، تهویهٔ بطن‌ها با هوا، آنژیوگرافی مغزی، اسکن‌های PET/SPECT، مغناطیس‌نگاری مغزی و اسکن سی‌تی با زنون انجامید. تراز گردش خون انسان. تراز گردش خون انسان روشی غیرتهاجمی برای اندازه‌گیری جریان خون در مغز هنگام فعالیت‌های ذهنی بود. در این روش، بیمار روی میزی قرار می‌گرفت که بر روی یک تکیه‌گاه متحرک سوار بود و بسته به سطح فعالیت مغزی، امکان نوسان میز وجود داشت. هنگامی که بیمار در معرض محرک‌های پیچیده‌تر شناختی قرار می‌گرفت، میز به سمت سر او
پیچیده‌تر شناختی قرار می‌گرفت، میز به سمت سر او متمایل می‌شد. این ابزار که در سال ۱۸۸۲ توسط آنجلو موسو ساخته شد، به‌عنوان نخستین روشِ پدیدآمده در زمینهٔ تصویربرداری عصبی شناخته می‌شود و موسو بیشتر به‌خاطر همین اختراع شهرت دارد. اشعه ایکس. در سال ۱۸۹۵، ویلهلم رونتگن نخستین رادیوگرافی را ساخت که امروزه بیشتر با نام اشعه ایکس شناخته می‌شود. رونتگن در سال ۱۹۰۱ به‌خاطر این کشف جایزهٔ نوبل دریافت کرد. بلافاصله پس از معرفی این روش، دستگاه‌های اشعه ایکس ساخته شدند و در سراسر جهان در پزشکی به‌کار رفتند. مغز تقریباً
در سراسر جهان در پزشکی به‌کار رفتند. مغز تقریباً به‌طور کامل از بافت نرم تشکیل شده و در برابر اشعه ایکس شفاف است، به این معنا که در بررسی‌های معمول با اشعه ایکس عملاً دیده نمی‌شود. این موضوع در مورد بیشتر ناهنجاری‌های مغزی نیز صدق می‌کند، هرچند استثناهایی هم وجود دارد. برای نمونه، یک تومور کلسیفیه‌شده (مانند مننژیوم، کرانیوفارنژیوما و برخی انواع گلیوما) به‌راحتی قابل مشاهده است. تهویهٔ بطن‌ها با هوا. برای رفع مشکل محدودیت اشعه ایکس، در سال ۱۹۱۸ جراح مغز و اعصاب والتر دندی روشی به نام تهویهٔ بطن‌ها با هوا
اعصاب والتر دندی روشی به نام تهویهٔ بطن‌ها با هوا ابداع کرد. در این روش، هوای پالایش‌شده مستقیماً به بطن‌های جانبی مغز تزریق می‌شد تا امکان تصویربرداری دقیق‌تری از سامانهٔ بطنی مغز فراهم گردد. به‌لطف بی‌حس‌کننده‌های موضعی، این فرایند دردناک نبود؛ اما بسیار پرخطر به‌شمار می‌رفت. خون‌ریزی، عفونت شدید و تغییرات شدید در فشار درون‌بطن‌ها از جمله تهدیدهای این روش بودند. با این وجود، دندی به همین‌جا بسنده نکرد. او در سال ۱۹۱۹ انسفالوگرافی را معرفی کرد؛ روشی پزشکی برای ثبت فعالیت الکتریکی مغز. در این روش، حسگرهایی
ثبت فعالیت الکتریکی مغز. در این روش، حسگرهایی به مغز متصل می‌شدند که سیگنال‌های الکتریکی آن را شناسایی و اندازه‌گیری می‌کردند. سپس این سیگنال‌ها به تصویر تبدیل می‌شدند و الگوهای فعالیت مغزی را نشان می‌دادند. این پیشرفت‌های نخستین باعث شد تصویربرداری عصبی برای تشخیص بیماری‌هایی مانند صرع، آسیب‌های مغزی و اختلالات خواب به‌کار رود و اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ کارکرد مغز فراهم آورد؛ داده‌هایی که بعدها با پیشرفت تصویربرداری مدرن توسعه یافتند. آنژیوگرافی مغزی. آنژیوگرافی مغزی که در سال ۱۹۲۷ معرفی شد، به پزشکان
مغزی که در سال ۱۹۲۷ معرفی شد، به پزشکان امکان داد تا ناهنجاری‌هایی در مغز مانند تومورها و انسداد سرخرگ کاروتید داخلی را با دقت شناسایی و تشخیص دهند. اگاش مونیژ، ابداع‌کنندهٔ این روش، طی یک سال آزمایش‌های متعددی با درصدهای گوناگون محلول‌های رنگی انجام داد که به درون سرخرگ‌ها تزریق می‌شد تا رگ‌های خونی مغز بهتر دیده شوند. او سرانجام دریافت که محلولی شامل ۲۵٪ یدید سدیم هم برای بیماران ایمن‌تر است و هم در نمایان‌سازی رگ‌ها و سرخرگ‌های مغزی کارآمدتر عمل می‌کند. اسکن‌های PET/SPECT. توموگرافی با گسیل پوزیترون یا
اسکن‌های PET/SPECT. توموگرافی با گسیل پوزیترون یا اسکن PET روشی تصویربرداری است که نواحی با فعالیت بالا را در بدن نشان می‌دهد. شیوهٔ کار بدین صورت است که ابتدا یک مادهٔ رادیواکتیو (به نام «ردیاب») از طریق تزریق در دست یا بازوی بیمار وارد بدن می‌شود. ردیاب در بدن گردش می‌کند و به ماده‌ای خاص می‌چسبد که اندام یا بافت در جریان سوخت‌وساز تولید می‌کند، مانند گلوکز. در نتیجه پوزیترون‌ها ایجاد می‌شوند و این پوزیترون‌ها توسط دوربین PET ثبت می‌گردند. پس از ثبت، رایانه تصویری دوبعدی یا سه‌بعدی از فعالیت درون اندام
تصویری دوبعدی یا سه‌بعدی از فعالیت درون اندام یا بافت تولید می‌کند. ایدهٔ اسکن PET در دههٔ ۱۹۵۰ توسط ویلیام سوئیت مطرح شد، اما نخستین دستگاه PET تمام‌بدنی در سال ۱۹۷۴ توسط مایکل فِلف ساخته شد. به‌طور مشابه، توموگرافی با گسیل تک‌فوتون یا اسکن SPECT نیز بر پایهٔ ردیابی یک مادهٔ ردیاب در بدن بیمار کار می‌کند. تفاوت اینجاست که در SPECT پرتوهای گامای گسیل‌شده از محل اتصال ردیاب به‌طور مستقیم ثبت می‌شوند، در حالی که در PET پوزیترون‌ها ثبت می‌شوند. به همین دلیل تصاویر SPECT وضوح کمتری نسبت به PET دارند، هرچند
تصاویر SPECT وضوح کمتری نسبت به PET دارند، هرچند معمولاً هزینهٔ انجام آن کمتر است. SPECT در دههٔ ۱۹۵۰ توسط دیوید کول توسعه یافت. او همچنین در پایه‌گذاری مبانی‌ای نقش داشت که بعدها به توسعهٔ PET انجامید. مغناطیس‌نگاری مغزی. مغناطیس‌نگاری مغزی (MEG) روشی است برای شناسایی نواحی فعال در مغز از طریق آشکارسازی حرکت گروه‌های بزرگی از یون‌های باردار الکتریکی درون سلول‌ها. این روش در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ توسط فیزیک‌دان دیوید کوهن به‌عنوان روشی غیرتهاجمی توسعه یافت. برای غیرتهاجمی‌بودن، دستگاه MEG به شکل یک کلاه‌خود بزرگ
دستگاه MEG به شکل یک کلاه‌خود بزرگ طراحی شد که بیمار سر خود را درون آن قرار می‌داد و دستگاه پس از روشن‌شدن، پالس‌های الکترومغناطیسی ساطع‌شده از مغز را ثبت می‌کرد. اندکی بعد، در سال ۱۹۷۲، کوهن دستگاهی به نام SQUID (ابزار تداخل کوانتومی ابررسانا) را اختراع کرد که توانایی MEG را در شناسایی تغییرات بسیار کوچک در یون‌ها و میدان‌های مغناطیسی مغز فراهم ساخت. سی‌تی اسکن با زنون. توموگرافی رایانه‌ای با زنون یک روش نوین تصویربرداری است که جریان خون در نواحی مختلف مغز را نشان می‌دهد. در این اسکن، برای بررسی یکنواختی
را نشان می‌دهد. در این اسکن، برای بررسی یکنواختی و کفایت جریان خون در تمام بخش‌های مغز، بیمار گاز زنون را که به‌عنوان یک ماده حاجب به‌کار می‌رود، تنفس می‌کند تا نواحی با جریان خون زیاد یا کم آشکار شوند. هرچند در جریان توسعهٔ توموگرافی رایانه‌ای آزمایش‌ها و اسکن‌های آزمایشی فراوانی انجام شد، اما بنیان‌گذار اصلی این روش گادفری هاونسفیلد، مهندس زیست‌پزشکی بریتانیایی بود که نخستین سی‌تی‌اسکنر را در سال ۱۹۶۷ اختراع کرد و در سال ۱۹۷۹ جایزهٔ نوبل را به‌خاطر این دستاورد دریافت نمود. با این حال، به‌کارگیری این
دستاورد دریافت نمود. با این حال، به‌کارگیری این اسکنرها در ایالات متحده تا شش سال بعد، یعنی ۱۹۷۳، آغاز نشد. با وجود این، سی‌تی‌اسکنر پیش از آن نیز شهرت و محبوبیت چشمگیری یافته بود. تصویربرداری تشدید مغناطیسی. اندکی پس از توسعهٔ اولیهٔ سی‌تی‌اسکن، تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI یا اسکن MR) پدید آمد. در این روش، به‌جای استفاده از پرتوهای یون‌ساز یا اشعه ایکس، از تغییرات سیگنال‌هایی بهره گرفته می‌شود که پروتون‌های بدن هنگام قرار گرفتن سر در یک میدان مغناطیسی قوی ایجاد می‌کنند. از جمله نام‌های مرتبط با
قوی ایجاد می‌کنند. از جمله نام‌های مرتبط با کاربردهای نخستین این روش در بدن انسان می‌توان به جکسون (۱۹۶۸)، دامادیان (۱۹۷۲) و آبه و پل لاتر بر (۱۹۷۳) اشاره کرد. لاتر بر و سِر پیتر منسفیلد در سال ۲۰۰۳ به‌خاطر کشفیاتشان در زمینهٔ MRI برندهٔ جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی شدند. در آغاز، کاربردهای ساختاری MRI بیش از کاربردهای کارکردی از معرفی این روش سود بردند. در طول دههٔ ۱۹۸۰، پیشرفت‌های فنی و کاربردهای تشخیصی MRI به‌طور چشمگیری گسترش یافت و حتی پزشکان تازه‌کار نیز توانستند آسیب‌شناسی‌های مغزی را تشخیص دهند که
نیز توانستند آسیب‌شناسی‌های مغزی را تشخیص دهند که یک یا دو دهه پیش در فرد زنده غیرقابل مشاهده یا بسیار دشوار بودند.
جوآن فالتا (زاده ۲۷ فوریه ۱۹۵۴، کوئینز، نیویورک) رهبر ارکستر آمریکایی است. زندگی‌نامه. فالتا در محله کوئینز در خانواده‌ای ایتالیایی-آمریکایی بزرگ شد. او در کالج موسیقی مانس و مدرسه جولیارد در شهر نیویورک تحصیل کرد و حرفه موسیقی خود را به عنوان نوازنده گیتار و ماندولین شروع کرد. در بیست سالگی اغلب وقتی اثری نیاز به اجرای اجباری ماندولین یا گیتار داشت، برای اجرا با اپرای متروپولیتن و فیلارمونیک نیویورک فراخوانده می‌شد. فالتا در سال ۱۹۷۲ به عنوان دانشجوی گیتار وارد مانس شد. رهبری ارکستر دانشجویی در سال اول
وارد مانس شد. رهبری ارکستر دانشجویی در سال اول دانشگاه باعث علاقه او به حرفه رهبری ارکستر شد. مدیریت مانس در آن زمان در مورد توانایی هر زنی برای کسب مقام مدیریت موسیقی ابراز تردید می‌کرد، اما با انتقال رسمی رهبری به فالتا موافقت کرد. فالتا پس از فارغ‌التحصیلی، تحصیلات خود را در کالج کوئینز (کارشناسی ارشد رهبری ارکستر) و مدرسه موسیقی جولیارد (مدرک کارشناسی ارشد، مدرک کارشناسی ارشد رهبری ارکستر) ادامه داد. او رهبری ارکستر را نزد رهبرانی مانند خورخه مستر، سیکستن ارلینگ و سمیون بیچکوف آموخت و همچنین در
سیکستن ارلینگ و سمیون بیچکوف آموخت و همچنین در کلاس‌های کارشناسی ارشد لئونارد برنشتاین شرکت کرد. اولین فعالیت دائمی فالتا به عنوان مدیر موسیقی ارکستر سمفونی جامائیکا بود. او از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۹ با این عنوان فعالیت کرد. فالتا از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۲ به عنوان مدیر موسیقی ارکستر مجلسی دنور و از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ به عنوان رهبر وابسته ارکستر سمفونی میلواکی فعالیت کرد. از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۶، مدیر موسیقی فیلارمونیک زنان منطقه خلیج بود. از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۰ هم مدیر موسیقی ارکستر سمفونی لانگ بیچ بود در سال ۱۹۹۱، فالتا به
ارکستر سمفونی لانگ بیچ بود در سال ۱۹۹۱، فالتا به عنوان یازدهمین مدیر موسیقی ارکستر سمفونی ویرجینیا (VSO) منصوب شد و به مدت ۲۹ سال (تا ۲۰۲۱) در این مسئولیت ماند. در زمان مدیریت این ارکستر برنده جایزه مدیران موسیقی کانی و مارک جاکوبسون شد. در طول دوران تصدی او، ارکستر سمفونی ویرجینیا در تالار کارنگی در نیویورک و مرکز کندی در واشینگتن اجرا داشت و ۱۸ ضبط از جمله دیسک‌هایی با برچسب ناکسوس، آلبانی رکوردز، NPR و برچسب همپتون رودز متعلق به ارکستر منتشر کرد. در ماه مه ۱۹۹۸، فالتا به عنوان مدیر موسیقی ارکستر
در ماه مه ۱۹۹۸، فالتا به عنوان مدیر موسیقی ارکستر فیلارمونیک بوفالو منصوب شد و رسماً این سمت را از فصل ۱۹۹۹–۲۰۰۰ به عهده گرفت. او اولین رهبر زن بود که یک ارکستر بزرگ آمریکایی را رهبری می‌کرد. در طول دوران تصدی او در بوفالو، ارکستر برای ناکسوس رکوردز ضبط‌هایی انجام داده و پس از ۲۰ سال غیبت به تالار کارنگی بازگشت. در سال ۲۰۰۴، ارکستر و ایستگاه تلویزیونی WNED مسابقه بین‌المللی کنسرتو گیتار جوآن فالتا را تأسیس کردند. او چندین بار با این مجموعه تمدید قرارداد کرد. آخرین تمدید قرارداد او با فیلارمونیک بوفالو در
آخرین تمدید قرارداد او با فیلارمونیک بوفالو در آوریل ۲۰۲۵ و تا فصل ۲۰۲۸–۲۰۲۹ اعلام شد. در سال ۲۰۱۱، فالتا به عنوان مدیر هنری ارکستر سمفونی هاوایی منصوب شد. در همان سال به عنوان رهبر مهمان اصلی مؤسسه موسیقی بروارد منصوب شد و تا فصل ۲۰۲۳ به خدمت خود ادامه می‌دهد. در خارج از ایالات متحده آمریکا، فالتا برای اولین بار در اوت ۲۰۱۰ به عنوان رهبر مهمان ارکستر اولستر فعالیت کرد و در ژانویه ۲۰۱۱ برای کنسرت‌های بیشتر بازگشت. در مه ۲۰۱۱، فالتا به عنوان دوازدهمین رهبر اصلی ارکستر اولستر، با قرارداد اولیه ۳ ساله، انتخاب
ارکستر اولستر، با قرارداد اولیه ۳ ساله، انتخاب شد و از فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲ شروع به کار کرد. او اولین آمریکایی و اولین رهبر زن بود که به عنوان رهبر اصلی ارکستر منصوب شد. او پس از فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۴ به کار خود در ارکستر اولستر پایان داد. او بیش از ۱۰۰ ارکستر آمریکای شمالی و بسیاری از برجسته‌ترین ارکسترهای اروپا، آمریکای جنوبی و آسیا را رهبری کرده است. او همچنین اولین زنی بود که ارکستر تئاتر ملی مانهایم را رهبری کرد. فالتا از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲، پس از انتصابش توسط رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش، در شورای ملی هنر خدمت کرد و تا
جورج دبلیو بوش، در شورای ملی هنر خدمت کرد و تا دولت اوباما نیز به این سمت ادامه داد. او در فیلم مستند "«مرا مادام مایسترو صدا بزن»" به تهیه‌کنندگی و کارگردانی فیلمساز سوئدی کریستینا اولافسون به تصویر کشیده شده است. این فیلم در فوریه ۲۰۲۲ در مراسم جوایز بین‌المللی فیلم نیویورک NYFA به عنوان بهترین فیلم مستند بلند انتخاب شد «مرا مادام مایسترو صدا بزن» دنباله‌ای بر مستند سوئدی «یک زن شرط‌بندی خطرناکی است: شش رهبر ارکستر» ساخته اولافسون در سال ۱۹۸۷ است که در آن جوآن فالتا در حال رهبری ارکستر فیلارمونیک کوئینز
جوآن فالتا در حال رهبری ارکستر فیلارمونیک کوئینز در قطعه «آیین بهار» اثر استراوینسکی در حال تمرین و اجرا است. فالتا بیش از ۱۲۰ آلبوم برای ناشرانی مانند ناکسوس ضبط کرده است که شامل آثاری از برامس، باربر و شوبرت و آهنگسازان زنی مانند فانی مندلسون، کلارا شومان، لیلی بولانژه و ژرمن تایفر علاوه بر آهنگسازان معاصری مانند جان کوریلیانو است. فالتا در سال ۱۹۸۶ با رابرت آلمانی ازدواج کرد. آقای آلمانی تحلیلگر سیستم برای IBM و نوازندهٔ حرفه‌ای پاره وقت کلارینت است. جوآن فالتا در سال ۲۰۱۹ به خاطر رهبری‌اش در بخش بهترین
فالتا در سال ۲۰۱۹ به خاطر رهبری‌اش در بخش بهترین قطعه کلاسیک برای ضبط «فوش: کنسرتو پیانو «روح‌گرا»؛ اشعار زندگی؛ یخچال طبیعی؛ راش» به همراه ارکستر سمفونی لندن در ناکسوس، جایزه گرمی را از آن خود کرد. او دومین جایزه گرمی انفرادی خود را در سال ۲۰۲۰ به عنوان رهبر ارکستر در بخش بهترین اجرای کر برای ضبط «ریچارد دانیل‌پور: شور یِشوعا» به همراه ارکستر فیلارمونیک بوفالو به رهبری جان کوریلیانو، «آقای مرد تنبوری: هفت شعر باب دیلن» ۲۰۰۹ برنده دو جایزه گرمی شد. در سال ۲۰۲۳، او به عنوان رهبر ارکستر فیلارمونیک بوفالو در
او به عنوان رهبر ارکستر فیلارمونیک بوفالو در بخش بهترین اجرای ارکسترال برای ضبط «اسکریابین: سمفونی شماره ۲» به همراه ارکستر سمفونیک لندن، نامزد دریافت جایزه گرمی ۲۰۲۴ شد. شعر وجد. فالتا جوایز رهبری متعددی را از آن خود کرده است، از جمله جایزه رهبران ارکستر سیور/بنیاد ملی هنر در سال ۲۰۰۲، جایزه رهبری برونو والتر در سال ۱۹۸۲، جایزه اول در مسابقه استوکوفسکی در سال ۱۹۸۵، جایزه توسکانینی در سال ۱۹۸۶ و جایزه رهبر ارکستر دیتسون برای پیشرفت موسیقی آمریکا در سال ۱۹۹۸. او همچنین یازده جایزه از ASCAP برای برنامه‌ریزی
او همچنین یازده جایزه از ASCAP برای برنامه‌ریزی خلاقانه و همچنین جایزه جان اس. ادواردز از لیگ ارکستر سمفونی آمریکا دریافت کرده است. فالتا در طول دوران حرفه‌ای خود، با مجموعه‌ای گسترده از آثار جدید و بیش از ۱۰۰ اجرای جهانی، از آثار چندین آهنگساز معاصر آمریکایی حمایت کرده است. در سال ۲۰۱۶، فالتا به عضویت آکادمی هنر و علوم آمریکا انتخاب شد. در ویرجینیا، از او به عنوان یکی از «زنان ویرجینیا در تاریخ» کتابخانه ویرجینیا تجلیل شد و همچنین در سال ۲۰۱۱ به عنوان «صاحب سال نورفولک» انتخاب شد، در پیاده‌روی مشاهیر
«صاحب سال نورفولک» انتخاب شد، در پیاده‌روی مشاهیر افسانه‌های موسیقی نورفولک ستاره دریافت کرد و در سال ۲۰۱۸ «جایزه الهام‌بخش ۵۰ اثر هنری از ۵۰ اثر» را از کمیسیون هنرهای ویرجینیا دریافت کرد. در سال ۲۰۱۹، برنامه رادیویی موسیقی کلاسیک «پرفورمنس تودی» برای اولین بار فالتا را به عنوان زن کلاسیک سال خود انتخاب کرد.
مدرنیته بازتابی یا «مدرنیزاسیون بازتابی» مفهومی است که با تلاش مشترک سه تن از جامعه‌شناسان برجسته اروپایی مطرح شد: آنتونی گیدنز، اولریش بک و اسکات لش. معرفی این مفهوم دو هدف را دنبال می‌کرد: ارزیابی مجدد جامعه‌شناسی به عنوان علم زمان حال (فراتر رفتن از چارچوب مفهومی اوایل سده بیستم) و ایجاد تعادلی در برابر پارادایم پسامدرنیستی که در کنار ساختارشکنی، دیدگاهی بازسازنده ارائه می‌دهد. این مفهوم بر پایه مفاهیم پیشین همانند جامعه پساصنعتی (دانیل بل) و پساماتریالیسم بنا شده است ولی تأکید می‌کند که چگونه در
بنا شده است ولی تأکید می‌کند که چگونه در بازاندیشی مدرنیزاسیون، مدرنیته توجه خود را به فرآیند مدرنیزاسیون معطوف می‌کند. تکمیل مدرنیته. تز اصلی به تغییراتی می‌پردازد که با تحقق آرمان‌های مدرنیته، مانند حق رأی عمومی و آموزش، دولت رفاه، حقوق مدنی و سیاسی، تغییراتی ایجاد شده است که نشانگر تغییر به مدرنیته دوم بودند. نویسندگان آن را مدرنیته‌ای بازتابی می‌دانند زیرا با نسخه پیشین خود مخالف است، همانطور که مدرنیته اول با سنت‌گرایی فئودالی مخالفت می‌کرد. در نتیجه، نهادهای مدرنیته اول در مواجهه با جهانی‌شدن اقتصاد
نهادهای مدرنیته اول در مواجهه با جهانی‌شدن اقتصاد و جهانی شدن فرهنگی شروع به فروپاشی می‌کنند: بنابراین، تمام منابع پیشین همبستگی با ظهور فردگرایی، از قدرت می‌افتند. ویژگی‌ها. مدرنیته بازتابی فرآیندی از نوسازی است که ویژگی «جامعه ریسک» است و در آن پیشرفت از طریق سازماندهی مجدد و "اصلاحات" حاصل می‌شود. علم و فناوری، آن طور که برای مدرنیته بازتابی استفاده می‌شود، کمتر به گسترش پایگاه منابع اهمیت می‌دهد، بلکه بیشتر به ارزیابی مجدد آن چیزی می‌پردازد که در حال حاضر توسط جامعه استفاده می‌شود. یک جریان اطلاعات