payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جاندرت، ام. فابانتو، ام. تنارد نیز شناخته می‌شوند – زن و شوهر، والدین پنج فرزند: دو دختر، اپونین و آزلما و سه پسر، گاوروش و دو پسر که نام آن‌ها در داستان ذکر نمی‌شود. تا قبل از رفتن کوزت با والژان، آن‌ها از کوزت به دلیل کودک بودن سوءاستفاده می‌کردند و برای سرپرستی او از فانتین پول می‌گرفتند.
جام اینترکلوب ۲۰۰۲ بیستمین دوره مسابقات باشگاهی آمریکای مرکزی و چهارمین دوره با نام "جام اینترکلوب" بود. مرحله اول. دو تیم اول هر گروه به جام قهرمانان کونکاکاف راه یافتند و تیم‌های اول به مرحله نهایی نیز صعود کردند.
اسقف میریل شخصیت خیالی در رمان فرانسوی "بینوایان" اثر ویکتور هوگو است که در اقتباس‌های بسیاری از بی نوایان که به صورت تئاتر، فیلم، سریال درآمده است حضور دارد. اسقف مایرل - (نام کامل چارلز-فرانچس-بینونو مایرل)- یک کشیش سالمند مهربان که بعد از برخورد با ناپلئون به مقام اسقفی ترفیع پیدا کرد. بعد از دزدیدن تعدادی ظرف نقره به‌وسیلهٔ ژان والژان، او را از دستگیری نجات داد و الهام‌بخش تغییر مسیر او شد. در رمان بینوایان. در فصل اول ژان والژان که به جرم سرقت چندی در زندان بوده است، و پس از آزادی به خانه کشیش میریل
زندان بوده است، و پس از آزادی به خانه کشیش میریل نام پناه می‌برد. کشیش نیک نفس او را به مهربانی می‌پذیرد. دزد بر حسب عادت شبانه شمعدان‌های نقره کشیش را می‌رباید و می‌گریزد. در راه فرار به چنگ ژاندارم‌ها می‌افتد که چون در خورجین او شمعدان‌ها را می‌بینند او را برای بازجویی و روبرو کردن نزد کشیش می‌آورند. مرد روحانی شرط مروت نمی‌بیند که دزد را رسوا کند و باز به شکنجه زندان گرفتار سازد. پس به ژاندارم‌ها می‌گوید که خود او این شمعدان‌ها را به ژان والژان بخشیده است، به این تدبیر دزد را کامروا می‌کند و نجات
است، به این تدبیر دزد را کامروا می‌کند و نجات می‌بخشد.
اورسولا زیلگه (; جامعه‌شناس و فعال حقوق ال‌جی‌بی‌تی اهل آلمان است. او نخستین گردهمایی ملی همجنس‌گرایی زنانه را در آلمان شرقی سازماندهی کرد و بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰ یکی از فعال‌ترین کنشگران لزبین در کشور بود. او از مقامات خواست تا حقوق جامعه ال‌جی‌بی‌تی را به رسمیت بشناسند و امکان دیده‌شدن آنان را فراهم کنند. در سال ۱۹۸۶، او را در برلین بنیان گذاشت. این گروه تنها انجمن غیرمذهبی نمایندهٔ همجنس‌گرایان در دههٔ ۱۹۸۰ بود، هرچند که به‌طور رسمی به رسمیت شناخته نشد. این سازمان نخستین انجمن قانونی نمایندهٔ جامعه
این سازمان نخستین انجمن قانونی نمایندهٔ جامعه ال‌جی‌بی‌تی در آلمان شرقی شد که در سال ۱۹۹۰ اجازهٔ ثبت یافت. سیلگه در سال ۱۹۹۱ از سمت مدیریت «ساندی کلاب» کناره‌گیری کرد تا آرشیو ال‌جی‌بی‌تی معروف به «آرشیو زنان لیلا» را تأسیس کند. پس از فروپاشی دیوار برلین، او توانست دکترای خود را دریافت کند. افزون بر مدیریت این آرشیو، چندین اثر دربارهٔ همجنس‌گرایی و وضعیت زنان در پرده آهنین منتشر کرده است. سال‌های نخستین زندگی و تحصیل. اورزولا سیلگه در سال ۱۹۴۶ در اونترماسفلد، شهری در ایالت تورینگن زاده شد که در آن زمان
شهری در ایالت تورینگن زاده شد که در آن زمان بخشی از اداره نظامی شوروی در آلمان و از اکتبر ۱۹۴۹، جزئی از آلمان شرقی بود. او در ماینینگن بزرگ شد و معمولاً «اوشی» نامیده می‌شد. از سال ۱۹۶۳، او در دامپروری با تخصص در زادگیری گزینشی آموزش دید و در سال ۱۹۶۶ گواهینامهٔ دولتی دریافت کرد. سیلگه در حدود ۲۰سالگی متوجه شد که به زنان علاقه دارد، اما هیچ راهی برای پی‌بردن به این‌که آیا افراد دیگری نیز چنین احساسی دارند، نداشت. او با یک مشاور ازدواج ملاقات کرد که از تمایل او به داشتن دوست‌دختر شگفت‌زده شد، اما پیشنهاد
او به داشتن دوست‌دختر شگفت‌زده شد، اما پیشنهاد کرد که برای یافتن دوست مکاتبه‌ای آگهی دهد. سیلگه این پیشنهاد را پذیرفت و هنگامی که سه زن به او پاسخ دادند، احساس کرد که روزنه‌ای برای ارتباط یافته است. بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۲، او در دانشگاه هومبولت برلین تحصیل کرد و در رشتهٔ مهندسی کشاورزی مدرک دریافت کرد. بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۷، سیلگه به‌عنوان دستیار پژوهشی در دانشگاه هومبولت مشغول به کار بود. در همین زمان، (HIB) در سال ۱۹۷۳ تشکیل شد و به مطالبهٔ حقوق همجنس‌گرایان زن و مرد پرداخت. از آن‌جا که بیشتر اعضای
زن و مرد پرداخت. از آن‌جا که بیشتر اعضای این گروه مردان بودند که به مسائل خود متمرکز بودند، در سال ۱۹۷۶ کریستیانه زیفلد تلاش کرد تا شاخه‌ای ویژهٔ زنان لزبین ایجاد کند. اما این شاخه شکل نگرفت و زمانی که سیلگه در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به رویدادهای اجتماعی HIB پیوست، اغلب تنها زن حاضر در آن‌ها بود. از آن‌جا که گروه‌های فعال ال‌جی‌بی‌تی معمولاً تحت سلطهٔ مردان بودند و مسائل زنان نادیده گرفته می‌شد، سیلگه دایره‌ای از زنان لزبین را سازمان داد که به‌طور منظم در «خانه سلامت» گرد هم می‌آمدند. این گروه زمانی از هم پاشید
گرد هم می‌آمدند. این گروه زمانی از هم پاشید که پزشکان و روان‌شناسانی که در این مرکز فعالیت داشتند، شرط گذاشتند که در ازای در اختیار گذاشتن فضا برای جلسات، زنان حاضر به انجام آزمایش‌ها و تحلیل‌های پزشکی شوند. فعالیت‌ها. تلاش‌های سازمانی (۱۹۷۸–۱۹۸۲). در سال ۱۹۷۸، سیلگه که به‌عنوان مدیر مسکن مشغول به کار شده بود، نخستین گردهمایی ملی لزبین‌ها را در موزه دوره گروندر، مکانی که توسط شارلوت فون مالسدورف اداره می‌شد و محل برگزاری رویدادهای HIB بود، سازمان‌دهی کرد. پس از ارسال دعوت‌نامه‌ها، پلیس او را دستگیر و
پس از ارسال دعوت‌نامه‌ها، پلیس او را دستگیر و بازجویی کرد، اما در نهایت تصمیم گرفت که اجازه دهد این رویداد برگزار شود. با این حال، در ۸ آوریل، زمانی که زنان لزبین برای شرکت در گردهمایی رسیدند، پلیس از ورود آنان به محل جلوگیری کرد و HIB مجبور شد در طول آخر هفته رویدادهای جایگزینی برگزار کند. آپارتمان سیلگه به مرکز فعالیت‌های کسانی تبدیل شد که برای شرکت در این گردهمایی سفر کرده بودند. پلیس از برگزاری هرگونه رویداد مشابه در مکان شارلوت فون مالسدورف جلوگیری کرد. درخواست‌های ارائه‌شده به نهادهای مختلف حکومتی
درخواست‌های ارائه‌شده به نهادهای مختلف حکومتی نشان داد که هیچ حمایتی برای ایجاد یک مرکز اجتماعی و آموزشی برای همجنس‌گرایان وجود ندارد. در نهایت، تصمیم شورای وزیران در سپتامبر ۱۹۷۹ باعث شد که اعضای HIB تصمیم به انحلال این گروه بگیرند. موضع دولت، طبق تحلیل جفری جایلز، این بود که فضاهای جداگانه برای جامعه ال‌جی‌بی‌تی غیرضروری هستند، زیرا سازمان‌های اجتماعی دولتی به همه افراد اجازهٔ مشارکت می‌دادند. تأسیس سان‌دی کلاب (۱۹۸۳–۱۹۸۹). زیلگه در گروه‌های کلیسایی شرکت می‌کرد، اما می‌خواست مستقل از مذهب فعالیت کند. او
می‌کرد، اما می‌خواست مستقل از مذهب فعالیت کند. او در سال ۱۹۸۳ دوره‌ای در جامعه‌شناسی را از طریق برنامهٔ آموزش از راه دور دانشگاه لایپزیگ آغاز کرد، اما به دلیل دستور اشتازی، اجازه نداشت مدرک خود را در دانشگاه‌های هومبولت یا کارل مارکس تکمیل کند. به او گفته شد که برای تأیید دولتی گردهمایی‌های ال‌جی‌بی‌تی، مطالعات علمی لازم است، بنابراین در سال ۱۹۸۴، با گروه علوم اجتماعی دانشگاه هومبولت برای تأسیس یک گروه پژوهشی در زمینهٔ همجنس‌گرایی توافق کرد. این گروه در سال ۱۹۸۵ گزارشی تحت عنوان "وضعیت شهروندان هموفیل در
۱۹۸۵ گزارشی تحت عنوان "وضعیت شهروندان هموفیل در جمهوری دموکراتیک آلمان" منتشر کرد که نرخ بالای خودکشی و تبعیض علیه همجنس‌گرایان را نشان می‌داد و توصیه می‌کرد که خدمات مشاوره‌ای و آموزشی ارائه شود و قوانین تبعیض‌آمیز در مورد روابط و مسکن بررسی گردد. در سال ۱۹۸۶، زیلگه اجازه یافت تا رویدادهای اجتماعی را در روزهای یکشنبه در باشگاه میتسوانسیگر در خیابان فترانن‌اشتراسه برگزار کند، زیرا این مکان در آن روز مستأجر دیگری نداشت. پس از یک سال، سازمان محل خود را به دلیل پروژهٔ نوسازی از دست داد و تا سال ۱۹۸۸ مکان
دلیل پروژهٔ نوسازی از دست داد و تا سال ۱۹۸۸ مکان ثابتی نداشت، تا این‌که گردهمایی‌هایشان به برلین-میته منتقل شد. تا سال ۱۹۸۷، این رویدادها به نام ساندی کلاب شناخته شدند. این باشگاه تنها سازمان غیردینی ال‌جی‌بی‌تی در آلمان شرقی بود و زیلگه تا سال ۱۹۹۱ مدیر آن باقی ماند. فعالیت‌های زیلگه باعث شد که تحت نظارت اشتازی قرار گیرد که لیستی از آگهی‌های شخصی همجنس‌گرایان در نشریات را نگه می‌داشت. در پروندهٔ او آمده بود که از سال ۱۹۸۳، او از مقامات دولتی خواسته بود که حقوق همجنس‌گرایان را به رسمیت بشناسند، اما عضو حزب
همجنس‌گرایان را به رسمیت بشناسند، اما عضو حزب نبود و شغلی تمام‌وقت نداشت.
پادشاهان باستان (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی درام تاریخی ارمنستانی ۲۸–۳۰ دقیقه‌ای محصول سال ۲۰۱۶ کشور ارمنستان به تهیه‌کنندگی آرمن آرزومانیان، روبن مخیتاریان و داویت باباخانیان می‌باشد. این مجموعه از روز ۵ نوامبر ۲۰۱۶ از آرمنیا تی‌وی شروع به نمایش درآمد. این مجموعه همچنین تا ۲۶ ژانویه ۲۰۱۸ از تلویزیون ارمنستان پخش شد. بیشتر داستان این مجموعه در نقاط مختلف ارمنستان اتفاق می‌افتد. فیلمبردار مجموعه هراچ مانوچاریان می‌باشد.
مری آملیا سوئیفت (; – ) آموزگار و نویسنده کتاب‌های درسی آمریکایی بود. اطلاعات کمی دربارهٔ دوران اولیه زندگی او در دسترس است، اما او در غرب و مرکز کنتیکت بزرگ شد. در سال ۱۸۳۳، به عنوان مدیر آکادمی زنان لیچفیلد منصوب شد و سه سال این مدرسه را اداره کرد. در همان سال، با توجه به نیاز به آموزش علوم پایه و عدم وجود کتاب‌های درسی مناسب، کتاب "نخستین درس‌ها در فلسفه طبیعی – بخش اول" را نوشت. این اثر یکی از نخستین کتاب‌های علمی نوشته‌شده توسط یک زن بود و بر اساس مشاهدات او از نیازهای آموزشی در کلاس‌های درسش تألیف شد.
او از نیازهای آموزشی در کلاس‌های درسش تألیف شد. سه سال بعد، او کتابی پیشرفته‌تر برای کودکان بزرگ‌تر با عنوان "نخستین درس‌ها در فلسفه طبیعی – بخش دوم" نوشت. سویفت در سال ۱۸۴۵ ازدواج کرد و به بروکلین نقل مکان نمود و خانواده‌ای تشکیل داد. او کتاب‌هایش را به‌طور مداوم بازبینی و اصلاح می‌کرد و این آثار حداقل سی و پنج بار تجدید چاپ شدند و به دلیل سبک ساده و کاربردی‌شان محبوبیت یافتند. کتاب‌های سویفت در سراسر ایالات متحده توزیع شدند و همچنین در کانادا و انگلستان مورد استفاده قرار گرفتند، اگرچه نسخه بریتانیایی او
استفاده قرار گرفتند، اگرچه نسخه بریتانیایی او را به عنوان نویسنده معرفی نکرد. این کتاب‌ها به سه زبان آسیایی — زبان برمه‌ای، زبان ژاپنی و زبان اسکائو کارن — ترجمه شدند و از جمله نخستین کتاب‌های درسی ترجمه‌شده برای کشورهای در حال توسعه بودند. یکی از این کتاب‌ها در دهه ۱۸۵۰ در میانمار مورد استفاده قرار گرفت و باعث شد که بسیاری از دانش‌آموزان آن کشور پیش از دانش‌آموزان اروپایی با فیزیک مقدماتی آشنا شوند. این کتاب‌ها تا آغاز قرن بیستم همچنان چاپ می‌شدند. دوران اولیه زندگی و تحصیلات. مری آملیا سویفت در ۱۷
اولیه زندگی و تحصیلات. مری آملیا سویفت در ۱۷ سپتامبر ۱۸۱۲ در وینچستر، شهرستان لیچفیلد، کنتیکت زاده شد. والدین او نلیه (نلی، نلی) مینروا (با نام خانوادگی اوریت یا اورت) و زفانیا سویفت بودند. او در ۱ نوامبر ۱۸۱۲ در کلیسای جماعتی کانتون سنتر غسل تعمید یافت. مادرش دختر دکتر جوزایا اوریت، نخستین پزشک وینچستر و سرباز جنگ انقلاب آمریکا بود. نلیه در وینچستر بزرگ شد و در مدارس محلی تحصیل کرد. او در ۱۷ سپتامبر ۱۸۱۱ با زفانیا، پنجمین فرزند دبورا (با نام خانوادگی کلارک) و دانیل سویفت از لبنان، کنتیکت ازدواج کرد. آن‌ها
و دانیل سویفت از لبنان، کنتیکت ازدواج کرد. آن‌ها در وینچستر ساکن شدند و زفانیا به عنوان پزشک فعالیت می‌کرد. دو دختر نخست آن‌ها، مری و هلن، در این شهر به دنیا آمدند. حدود سال ۱۸۱۷، هریت در فارمینگتون، کنتیکت در شهرستان هارتفورد، کنتیکت متولد شد، و پس از او سولومون، چارلز، لوئیز، کاترین و زفانیا جونیور به دنیا آمدند. سویفت و خواهرش هلن در سال‌های ۱۸۲۷ و ۱۸۲۸ در آکادمی قدیمی فارمینگتون تحصیل کردند. این مدرسه در سال ۱۸۱۶ توسط کلیسای جماعتی در فارمینگتون ساخته شد و پذیرای دانش‌آموزان دختر و پسر بود. زفانیا در
شد و پذیرای دانش‌آموزان دختر و پسر بود. زفانیا در کلیسای فارمینگتون شماس بود. پس از ۱۸۲۹، خانواده به بریستول، کنتیکت نقل مکان کرد و زفانیا در سال ۱۸۳۴ در اثر جراحات ناشی از سقوط از واگن درگذشت. ``` حرفه. در سال ۱۸۳۳، سویفت به عنوان مدیر آکادمی دخترانه لیچفیلد منصوب شد. ممکن است که او به‌طور مشترک با خواهرش هلن، که او نیز معلم بود، در این آکادمی کار کرده باشد. در طول دوران تدریس در این آکادمی، سویفت کتاب "درس‌های مقدماتی در فلسفه طبیعی – بخش اول" را نوشت، زیرا از کتاب‌های درسی مورد استفاده در مدرسه ناراضی
از کتاب‌های درسی مورد استفاده در مدرسه ناراضی بود و معتقد بود که آن‌ها «با توانایی‌های کودکان سازگار نیستند». او تا سال ۱۸۳۶ به تدریس در این آکادمی ادامه داد، اگرچه در سال ۱۸۳۵، نلی، مری و هلن به هارتفورد، کنتیکت نقل مکان کردند و به کلیسای دوم این شهر پیوستند. در سال ۱۸۳۶، سویفت کتاب‌های "درس‌های مقدماتی در فلسفه طبیعی برای کودکان – بخش دوم" و "فقیر اما خوشحال، یا، روستاییان بان دو لا روش و کودکان ایکولومبکیل" را منتشر کرد. او ممکن است در نیویورک نیز تدریس کرده باشد. در ۶ نوامبر ۱۸۴۵، در استتن آیلند، سویفت
باشد. در ۶ نوامبر ۱۸۴۵، در استتن آیلند، سویفت با هنری آگوستوس سویفت، پسرعموی خود ازدواج کرد. هنری فرزند ابیگیل (نام‌خانوادگی پیش از ازدواج: جساپ) و وکیل الیفالت سویفت بود (چهارمین فرزند دبورا کلارک و دانیل سویفت) و در وستپورت، کنتیکت بزرگ شد. هنری یک تاجر اجناس خشک در نیویورک بود و این زوج در بروکلین زندگی می‌کردند. آن‌ها شش فرزند داشتند – ابی جساپ (۲۴ اوت ۱۸۴۶ – ۱۱ ژوئیه ۱۸۷۰)، هنری جان (۲۸ سپتامبر ۱۸۴۷ – ۲۵ فوریه ۱۸۵۳)، مری لوئیزا (۸ مارس ۱۸۵۰ – ۱۵ نوامبر ۱۸۵۸)، اورت میهیو (۹ مارس ۱۸۵۲ – ۱۹ مارس ۱۹۴۰)،
۱۸۵۸)، اورت میهیو (۹ مارس ۱۸۵۲ – ۱۹ مارس ۱۹۴۰)، هنریتا جون (۷ مه ۱۸۵۴ – ۶ اوت ۱۸۵۴)، و آنی اورت (۲۰ اوت ۱۸۵۷ – ۲۷ آوریل ۱۸۸۱) – که همگی بدون فرزند از دنیا رفتند. هنری در سال ۱۸۷۰ در نیویورک درگذشت، و سویفت در آنجا باقی ماند و با فرزندانش که در حال تحصیل بودند، زندگی کرد. آثار مکتوب. "درس‌های مقدماتی در فلسفه طبیعی برای کودکان – بخش اول" به صورت پرسش و پاسخ نوشته شده بود. این کتاب با استفاده از فلسفه طبیعی به توضیح پدیده‌های طبیعی، از جمله ویژگی‌های گازها، مایعات و جامدات می‌پرداخت. بخش نخست آن شامل
مایعات و جامدات می‌پرداخت. بخش نخست آن شامل توضیحاتی دربارهٔ سیارات، فصول، شرایط مختلف آب‌وهوایی و پدیده‌هایی مانند کسوف و همچنین نیروهایی مانند نیروی مرکزگرا، جاذبه و اینرسی بود که تأثیر آن‌ها بر اجسام مادی را بررسی می‌کرد. این کتاب شامل اشعار مذهبی، مزامیر و سرودها، تصاویر و یک تایپ‌فیس بزرگ بود که هدف آن آموزش اصول اولیه به کودکان بود. "درس‌های مقدماتی در فلسفه طبیعی برای کودکان – بخش دوم" یک کتاب درسی ابتدایی در زمینه فیزیک بود که برای دانش‌آموزان پیشرفته‌تر طراحی شده بود، اما همچنان از قالب پرسش و
طراحی شده بود، اما همچنان از قالب پرسش و پاسخ بهره می‌برد. این کتاب شامل اطلاعاتی دربارهٔ نجوم، جغرافیا و فیزیک بود و موضوعاتی مانند فشار هوا، الکتریسیته، اصطکاک، گرما، نور (جذب‌شده، منعکس‌شده و شکست‌خورده)، حرکت، ماشین‌های ساده و صوت را بررسی می‌کرد.
هلمی اوپروس (; – ) تاریخ‌نگار معماری و مطالعات تاریخ هنر اهل استونی بود. او در زبان‌های رومی آموزش دید، زبان انگلیسی و قوم‌نگاری را مطالعه کرد و در سال ۱۹۳۶ موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد در تاریخ هنر از دانشگاه تارتو شد. او در موزه ملی استونی مشغول به کار شد و در نهایت به ریاست بخش تاریخ فرهنگی آنجا رسید و به پژوهش در زمینه هنر عامیانه پرداخت. در سال ۱۹۴۷، در وابسته به آکادمی علوم استونی مشغول به کار شد، اما در سال ۱۹۵۰ تحت استالینیسم مورد آزار و اذیت قرار گرفت و از کار برکنار شد. او تا زمان مرگ ژوزف
قرار گرفت و از کار برکنار شد. او تا زمان مرگ ژوزف استالین در کارخانه‌ای مشغول به کار بود. از سال ۱۹۵۳، او به عنوان کارشناس ارشد معماری و تاریخ در خدمات دولتی مرمت بناهای تاریخی مشغول شد. اوپروس معماری را با رویکرد مطالعات میان‌رشته‌ای بررسی می‌کرد که هم به کارکرد بناها و هم به ویژگی‌های طبیعی آنها در ارتباط با ساخت‌وساز و اهمیت فرهنگی توجه داشت. اگرچه در دوران نیکیتا خروشچف حفاظت و مرمت بناهای تاریخی در اولویت نبود، اما تلاش‌های جامع او برای کشف تاریخ معماری مرکز قرون‌وسطایی تالین و توسعه یک طرح حفاظتی، در
مرکز قرون‌وسطایی تالین و توسعه یک طرح حفاظتی، در نهایت در سال ۱۹۶۶ به تصویب رسید. این طرح شامل حفاظت از بناهای تاریخی، ایجاد مناطق ویژه برای تأمین نیازهای جامعه محلی و محدودیت در تردد و گردشگری بود. این منطقه نخستین ناحیه حفاظت‌شده دارای حمایت قانونی در اتحاد جماهیر شوروی بود و الگویی برای پروژه‌های حفاظتی بعدی در جمهوری‌های شوروی شد. او در سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۸۰ به خاطر انتشار آثارش در زمینه تاریخ هنر و معماری استونی، برنده شد و در سال ۱۹۷۴ نیز جایزه انجمن پژوهشگران و متصدیان هنری استونی را دریافت کرد. در
پژوهشگران و متصدیان هنری استونی را دریافت کرد. در سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۷، به همراه سایر نویسندگان، جایزه دولتی اتحادیه هنرمندان شوروی را برای دو جلد از مجموعه‌ای دربارهٔ تاریخ هنر استونی تا سال ۱۹۴۰ دریافت کرد. اوپروس در سال ۱۹۷۸ درگذشت و کار او برای تهیه فهرست‌برداری از عمارت‌های استونی، توسط تیمی که تحت نظارت او بود، به سرانجام رسید. اوایل زندگی و تحصیلات. هلمی اوپروس در ۱۵ اکتبر ۱۹۱۱ در ویلیاندی، واقع در فرمانداری لیوونی از امپراتوری روسیه متولد شد. پدر و مادر او آن (با نام خانوادگی اندرسون یا آندریوسوف) و
او آن (با نام خانوادگی اندرسون یا آندریوسوف) و یاک اوپروس بودند. پدرش رهبر گروه موسیقی بادی در ریدایا بود. او سه خواهر و برادر بزرگتر به نام‌های ادوارد، و داشت. زمانی که استونی از روسیه استقلال یافت، او در دبیرستان به یادگیری زبان‌های رومی مشغول بود. اوپروس در سال ۱۹۲۹ با رتبه cum laude از گیمنازیوم در ویلیاندی فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۳۰ تحصیل فلسفه را در دانشگاه تارتو آغاز کرد. مادرش در سال ۱۹۳۴ درگذشت. اوپروس زیر نظر استاد تاریخ هنر سوئدی، , به همراه ویلم رام که بعدها در حوزه تاریخ هنر و معماری و
ویلم رام که بعدها در حوزه تاریخ هنر و معماری و حفاظت آنها فعالیت می‌کرد، تحصیل نمود. او در سال ۱۹۳۶ تحصیلاتش را به پایان رساند و مدرک کارشناسی ارشد در تاریخ هنر و همچنین مدرکی در زبان‌های فرانسوی، ایتالیایی و اسپانیایی، به همراه گرایشی در قوم‌نگاری و زبان انگلیسی دریافت کرد. حرفه. پس از فارغ‌التحصیلی، اوپروس در موزه ملی استونی مشغول به کار شد. او ابتدا به عنوان دبیر علمی موزه فعالیت کرد و سپس به ریاست بخش تاریخ فرهنگی آنجا رسید. پژوهش‌های او در این دوره عمدتاً به هنر عامیانه اختصاص داشت. یکی از پروژه‌های
به هنر عامیانه اختصاص داشت. یکی از پروژه‌های او مربوط به فهرست‌برداری و عکاسی از بناهای تاریخی در کورساره در سارما بود، و برخی دیگر به بررسی آثار نقره‌کاران، سنگ‌نوشته‌ها و تصاویر شعر "کالویپوئگ" مربوط می‌شد. او در سال ۱۹۴۷ در وابسته به آکادمی علوم استونی که پس از اشغال کشورهای بالتیک توسط شوروی (۱۹۴۰) تغییر ساختار یافته بود، مشغول به کار شد. با این حال، در سال ۱۹۵۰ تحت استالینیسم از کار برکنار شد و مدارک تحصیلی او لغو گردید و به مدت سه سال در کارخانه‌ای مشغول به کار بود. وقتی استالین در سال ۱۹۵۳ درگذشت،
به کار بود. وقتی استالین در سال ۱۹۵۳ درگذشت، اوپروس به عنوان متخصص ارشد معماری و تاریخ در خدمات دولتی مرمت بناهای یادبود منصوب شد. طبق گفته پژوهشگر اولف سودر، رویکرد او به مرمت «آینده گذشته» بود، به این معنی که میراث فرهنگی باید به گونه‌ای حفظ شود که بتواند در آینده نیز باقی بماند. دیدگاه‌های او با سیاست‌های نیکیتا خروشچف در تضاد بود، چراکه خروشچف بودجه‌های مرمت را به عنوان اتلاف منابع دولتی حذف کرد و به جای آن، توسعه‌های کم‌هزینه مبتنی بر ساخت‌وسازهای پیش‌ساخته با پنل‌های بزرگ را ترجیح می‌داد. در اواخر
با پنل‌های بزرگ را ترجیح می‌داد. در اواخر دهه ۱۹۵۰، رژیم شوروی به شهروندان اجازه داد به سایر جمهوری‌های شوروی و تعداد محدودی از مکان‌های غیر شوروی سفر کنند. در سال ۱۹۶۹، اوپروس در یک سمینار دربارهٔ پروژه‌های مرمت در آلمان شرقی شرکت کرد و در سال بعد در یک کنفرانس مشابه در ایتالیا حضور یافت. او در یک کنفرانس در سال ۱۹۷۱ در لوبک، آلمان غربی، مقاله‌ای دربارهٔ احیای مرکز شهر تالین ارائه کرد و در سال ۱۹۷۲ به سمپوزیوم ایکوموس (ICOMOS) در ویلنیوس، لیتوانی، سفر کرد. پژوهش. به دلیل پیشینه آموزشی‌اش، اوپروس تحت تأثیر
پژوهش. به دلیل پیشینه آموزشی‌اش، اوپروس تحت تأثیر هیچ سبک یا فلسفه معماری خاصی قرار نداشت. با استفاده از مطالعات خود در زمینه هنر، قوم‌نگاری و تاریخ، رویکردی مطالعات میان‌رشته‌ای را اتخاذ کرد. هنگام ارزیابی معماری، عواملی مانند ویژگی‌های طبیعی و جنبه‌های کارکردی پشت یک سازه و محیط آن را بررسی می‌کرد. این روش کاملاً جدیدی برای ارزیابی ساختمان‌های قرون‌وسطایی در استونی بود و تحقیقات او نشان داد که به دلیل عوامل مختلفی که بر ساخت‌وساز تأثیر گذاشته‌اند، هیچ سبک غالبی وجود ندارد. او با تمرکز ویژه بر ساختمان‌های
غالبی وجود ندارد. او با تمرکز ویژه بر ساختمان‌های عمومی، سازه‌هایی مانند در کولگا؛ قلعه هرمن و باروهای ناروا در ناروا؛ عمارت اربابی در سائو؛ ، خانه سرسیاه‌ها؛ صومعه سنت کاترین، تالین و رائاپتیک در تالین؛ و همچنین کلیسای کوچک تلر، کلیسای جامع دورمیشِن، تارتو و ساختمان اصلی دانشگاه تارتو و رصدخانه قدیمی دانشگاه تارتو در تارتو را مورد مطالعه قرار داد. اوپروس فصل‌های بسیاری را برای دانشنامه‌های استونیایی و شوروی در زمینه تاریخ هنر و معماری نوشت. او همچنین آثار هنرمندان معاصر را تحلیل کرد، از جمله آدو واببه، که
معاصر را تحلیل کرد، از جمله آدو واببه، که آثار او در کتاب اوپروس در سال ۱۹۷۶ با عنوان ("بازی‌های خورشیدی") مورد بررسی قرار گرفت. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، اوپروس مرکز بخش قدیمی تالین را تجزیه و تحلیل کرد. او و مسئول مستندسازی دقیق شهر قرون‌وسطایی و تهیه یک استراتژی برای حفظ و توسعه شهری بودند. کار آنها منجر به تعیین این منطقه به عنوان یک منطقه حفاظت‌شده دولتی در سال ۱۹۶۶ شد، که اولین مورد از این نوع در اتحاد جماهیر شوروی بود و به عنوان الگویی برای پروژه‌های بعدی عمل کرد. در تلاش برای بازسازی این منطقه، او یک
عمل کرد. در تلاش برای بازسازی این منطقه، او یک برنامه جامع برای حفظ ساختمان‌های تاریخی ارائه کرد که به منطقه‌بندی کارکردی و نوسازی شهری نیز توجه داشت. ایده‌های او شامل محدود کردن توسعه‌هایی بود که باعث افزایش ترافیک و جذب گردشگران می‌شدند، در عوض، تمرکز او بر رستوران‌ها و کافه‌های کوچک با فضاهایی بود که برای جمعیت محلی خدمات ارائه می‌کردند. در سال ۱۹۶۷، اوپروس، و دیگر پژوهشگران، جایزه (جایزه استونی شوروی) را در بخش تاریخ‌نگاری هنری برای اثرشان "تاریخ معماری استونی" دریافت کردند. بیشتر فصل‌های این کتاب توسط
استونی" دریافت کردند. بیشتر فصل‌های این کتاب توسط اوپروس و ولدمار واگا نوشته شده بود. در سال ۱۹۷۵، اوپروس توسط انجمن دانشمندان هنر و متصدیان استونی به دلیل مقاله‌ای که در نشریه منتشر شده بود، با دریافت جایزه سالانه ۱۹۷۴ مورد تقدیر قرار گرفت. او با دیگر ویراستاران همکاری کرد تا جلد اول، بخش‌های ۱ و ۲ از کتاب "تاریخ هنر استونی" را که در سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۷ منتشر شد، تهیه کند. بخش اول به هنر تا اواسط قرن نوزدهم و بخش دوم به هنر تا سال ۱۹۴۰ می‌پرداخت. مشارکت‌های اوپروس شامل مقالاتی دربارهٔ هنر عامه، معماری
اوپروس شامل مقالاتی دربارهٔ هنر عامه، معماری کلاسیک و معماری و سنگ‌تراشی دوران معماری رنسانس و معماری باروک بود. در سال ۱۹۷۷، تمامی نویسندگانی که در این پروژه مشارکت داشتند، جایزه دولتی اتحادیه هنرمندان اتحاد جماهیر شوروی را برای هر دو بخش دریافت کردند. اوپروس سال قبل از درگذشتش نوشت: «در زندگی‌ام سه پروژه بزرگ داشته‌ام: تاریخ معماری استونی، بازسازی بخش قدیمی تالین و اکنون معماری املاک اربابی. اگر بتوانم دومی را تکمیل کنم، کار زندگی‌ام به انجام رسیده است». اوپروس به درخواست که در دهه ۱۹۷۰ هدایت بازسازی
اوپروس به درخواست که در دهه ۱۹۷۰ هدایت بازسازی املاک در پارک ملی لاهما را بر عهده داشت، فهرست‌بندی خانه‌های اربابی استونی را آغاز کرد. زمانی که او در سال ۱۹۷۵ گردآوری این فهرست را آغاز کرد، تنها اطلاعات پراکنده‌ای دربارهٔ املاک ساخته‌شده در دوره استونی تحت سلطه سوئد، که توسط گوستاو رنگ تهیه شده بود، و مطالعه‌ای دربارهٔ ۱۵۰ عمارت استونی که توسط مورخ معماری لتونیایی در پژوهش خود دربارهٔ املاک بالتیک گردآوری شده بود، وجود داشت. اوپروس و تیمش با استفاده از نقشه‌های توپوگرافی مربوط به پیش از جنگ جهانی اول و یک
توپوگرافی مربوط به پیش از جنگ جهانی اول و یک فهرست آدرس، مجبور بودند نام‌های مکان‌های آلمانی، استونیایی و روسی را مقایسه کنند تا فهرستی از ۲۲۶۷ خانه اربابی تهیه کنند. اگرچه او گزارش‌ها و مقالاتی دربارهٔ پیشرفت تحقیقات خود منتشر کرد، اما درگذشت ناگهانی‌اش باعث شد که یوهان مایسته مسئولیت گردآوری یک تیم برای تکمیل این پروژه را بر عهده بگیرد.
لامیا الگیلانی ور (; – ) باستان‌شناسی عراقی بود که در زمینه تمدن‌های باستانی غرب آسیا تخصص داشت. الکیلانی در بغداد زاده شد و تحصیلات خود را در عراق و بریتانیا به پایان رساند. رساله دکترای او دربارهٔ مهر استوانه‌ایهای دوران بابل کهن، اثری شاخص در این حوزه محسوب می‌شود. او که در لندن ساکن بود، در سال‌های پایانی فعالیت خود به دلیل حفظ ارتباط میان باستان‌شناسی بریتانیا و عراق در دوران عراق بعثی و تلاش‌هایش در جهت حفاظت از میراث فرهنگی پس از جنگ عراق شهرت داشت. او نقش مهمی در بازسازی موزه ملی عراق که در دهه ۱۹۶۰
نقش مهمی در بازسازی موزه ملی عراق که در دهه ۱۹۶۰ به‌عنوان متصدی در آن فعالیت داشت، ایفا کرد و همچنین در تأسیس موزه بصره مشارکت داشت. در سال ۲۰۰۹، او پنجمین دریافت‌کننده مدال طلای یادبود گرترود بل از سوی مؤسسه بریتانیایی برای مطالعه عراق شد. تحصیلات و حرفه. الکیلانی در ۸ مارس ۱۹۳۸ در بغداد زاده شد. او برای یک سال در دانشگاه بغداد تحصیل کرد و سپس مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه کمبریج دریافت نمود. در سال ۱۹۶۱، او به‌عنوان متصدی در موزه ملی عراق مشغول به کار شد، مؤسسه‌ای که در بخش عمده‌ای از فعالیت حرفه‌ای او
مؤسسه‌ای که در بخش عمده‌ای از فعالیت حرفه‌ای او نقش کلیدی داشت. او در دهه ۱۹۷۰ برای ادامه تحصیل به بریتانیا بازگشت و مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه ادینبرو و سپس دکترای خود را از مؤسسه باستان‌شناسی یوسی‌ال در لندن دریافت کرد. رساله دکترای او که تحت نظارت باربارا پارکر-مالوان نوشته شد، به مطالعه مهر استوانه‌ایهای دوران امپراتوری بابل کهن در موزه عراق پرداخت. این اثر که پس از تأخیری طولانی در سال ۱۹۸۸ منتشر شد، از سوی دومینیک کولون، متصدی آثار باستانی غرب آسیا در موزه بریتانیا، به‌عنوان پژوهشی مختصر و
آسیا در موزه بریتانیا، به‌عنوان پژوهشی مختصر و مفید ستایش شد که باید «الگویی برای تمام مطالعات آینده» باشد. پس از اخذ دکترا در سال ۱۹۷۷، الکیلانی به‌عنوان پژوهشگر وابسته افتخاری در مؤسسه باستان‌شناسی یوسی‌ال و پژوهشگر وابسته در دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی (SOAS) در لندن باقی ماند. او اغلب به عراق سفر می‌کرد تا ارتباط میان باستان‌شناسان عراقی و جامعه علمی گسترده‌تر را در دوران عراق بعثی حفظ کند. از سال ۲۰۰۳، تمرکز او بر حفظ آثار باستانی عراق قرار گرفت. او در بازسازی موزه ملی عراق پس از غارت آن در پی
او در بازسازی موزه ملی عراق پس از غارت آن در پی حمله ۲۰۰۳ به عراق مشارکت داشت و در زمینه چالش‌های حفاظت از میراث فرهنگی در عراق پس از جنگ به‌طور گسترده اظهار نظر می‌کرد. الکیلانی در زمان درگذشت خود در سال ۲۰۱۹، پژوهشگر مهمان در موزه هنر متروپولیتن نیویورک بود و روی کتابی دربارهٔ تاریخ موزه ملی عراق کار می‌کرد. زندگی شخصی. المیاء الکیلانی از خانواده‌ای برجسته در عراق بود. نسب او به عبدالقادر گیلانی، بنیان‌گذار قادریه، و عبدالرحمن گیلانی، نخستین نخست‌وزیر عراق می‌رسید. والدین او احمد جمال‌الدین الکیلانی و