payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نمایش چشمگیری از توانایی تخریب وجود داشته باشد. کسانی که با بمباران‌ها مخالفند، استدلال می‌کنند که از نظر نظامی غیرضروری بود، اساساً غیراخلاقی، یک جنایت جنگی یا نوعی تروریسم دولتی. منتقدان معتقدند که محاصره دریایی و بمباران‌های متعارف، ژاپن را مجبور به تسلیم بدون قید و شرط می‌کرد. برخی از منتقدان معتقدند ژاپن انگیزه بیشتری برای تسلیم شدن در خالسایون اتحاد جماهیر شوروی و جزایر کوریل، که می‌توانست منجر به اشغال هوکایدو توسط شوروی داشت. از خارج از ایالات متحده، بحث‌ها بر سوالاتی در مورد شخصیت و اخلاق ملی
بحث‌ها بر سوالاتی در مورد شخصیت و اخلاق ملی آمریکا و همچنین تردیدهایی در مورد سیاست‌های دیپلماتیک و نظامی فعلی آن متمرکز شده است. پشتیبانی. جلوگیری از بسیاری از تلفات نظامی ایالات متحده و ژاپن. کسانی که به نفع تصمیم برای انداختن جنگ‌افزار هسته‌ای به اهداف دشمن استدلال می‌کنند، معتقدند تلفات عظیمی از هر دو طرف در عملیات سقوط، تهاجم برنامه‌ریزی‌شده متفقین به ژاپن رخ می‌داد. بخش عمده‌ای از نیروی مهاجم به ژاپن آمریکایی خواهد بود، اگرچه امپراتوری بریتانیا نیز سه لشکر از نیروها (از هر کدام یک لشکر از بریتانیا،
لشکر از نیروها (از هر کدام یک لشکر از بریتانیا، کانادا و استرالیا) را در اختیار خواهد داشت. ایالات متحده پیش‌بینی می‌کرد که در نبرد سقوط، تعداد زیادی از رزمندگان خود را از دست بدهد، اگرچه تعداد عملیات سقوط مورد بحث است. رئیس‌جمهور ایالات متحده هری ترومن در سال ۱۹۵۳ اظهار داشت که به او توصیه شده است که تلفات ایالات متحده می‌تواند از ۲۵۰٬۰۰۰ تا یک میلیون رزمنده متغیر باشد. معاون وزیر نیروی دریایی رالف بارد، عضو کمیته موقت در امور اتمی، اظهار داشت که در دیدار با ترومن در تابستان ۱۹۴۵، آنها در مورد استفاده از
با ترومن در تابستان ۱۹۴۵، آنها در مورد استفاده از بمب در زمینه تلفات گسترده رزمی و غیررزمی ناشی از تهاجم بحث کردند و بارد احتمال کشته شدن یک میلیون رزمنده متفقین را مطرح کرد. از آنجایی که بارد با استفاده از بمب بدون هشدار اولیه به ژاپن مخالف بود، نمی‌توان او را به اغراق در انتظارات تلفات برای توجیه استفاده از بمب متهم کرد و روایت او گواهی بر این است که ترومن از احتمال یک میلیون تلفات آگاه بوده و مقام‌های دولتی در مورد آن بحث کرده‌اند. با این حال، تخمین‌های دیگر کمتر بود. به عنوان مثال، در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۵،
دیگر کمتر بود. به عنوان مثال، در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۵، ژنرال داگلاس مک‌آرتور، فرمانده نیروی متجاوز، ۹۵۰۰۰ تلفات (یک سوم این کشته‌ها) را در ۹۰ روز اول تهاجم پیش‌بینی کرد. یک چهارم میلیون تلفات تقریباً سطحی است که کمیته طرح‌های مشترک جنگ در مقاله خود (JWPC 369/1) که برای جلسه ۱۸ ژوئن ترومن تهیه شده بود، تخمین زده بود. بررسی اسناد کتابخانه ترومن نشان می‌دهد که پیش‌نویس اولیه پاسخ ترومن به این پرسش جرج مارشال فقط این جمله را توصیف می‌کند که «یک چهارم میلیون حداقل خواهد بود». عبارت «به اندازه یک میلیون» توسط کارکنان
بود». عبارت «به اندازه یک میلیون» توسط کارکنان ترومن به پیش‌نویس نهایی اضافه شد تا با بیانیه قبلی ارائه شده در مقاله منتشر شده توسط استیمسون (وزیر جنگ سابق) مغایرت نداشته باشد. در مطالعه‌ای که توسط ستاد مشترک ارتش در آوریل ۱۹۴۵ انجام شد، ارقام ۷٫۴۵ تلفات به ازای هر ۱۰۰۰ نفر-روز و ۱٫۷۸ مرگ و میر به ازای هر ۱۰۰۰ نفر-روز محاسبه شد. این نشان می‌داد که دو لشکرکشی برنامه‌ریزی‌شده برای فتح ژاپن، ۱٫۶ میلیون تلفات برای ایالات متحده، از جمله ۳۸۰٬۰۰۰ کشته، به همراه خواهد داشت. JWPC 369/1 (prepared June 15, 1945) که
داشت. JWPC 369/1 (prepared June 15, 1945) که اطلاعات برنامه‌ریزی را در اختیار ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا قرار می‌دهد، تخمین می‌زند که حمله به ژاپن منجر به ۴۰٬۰۰۰ کشته و ۱۵۰٬۰۰۰ زخمی توسط ایالات متحده شود. این مطالعه که در ۱۵ ژوئن ۱۹۴۵، پس از بینش به دست آمده از نبرد اوکیناوا ارائه شد، به دفاع ناکافی ژاپن ناشی از محاصره دریایی بسیار مؤثر و کمپین بمباران آتش متفقین اشاره کرد. ژنرال‌ها جرج مارشال و داگلاس مک‌آرتور اسنادی را امضا کردند که با تخمین کمیته مشترک طرح‌های جنگی موافقت داشتند. علاوه
کمیته مشترک طرح‌های جنگی موافقت داشتند. علاوه بر این، انتظار می‌رفت تعداد زیادی از تلفات نظامی و غیرنظامی ژاپنی در نتیجه چنین اقداماتی رخ دهد. تخمین‌های معاصر از مرگ و میر ژاپنی‌ها در اثر حمله به جزایر هوم آیلند از چند صد هزار نفر تا ده میلیون نفر متغیر است. ستاد ژنرال مک‌آرتور طیف تخمینی از مرگ و میر آمریکایی‌ها را بسته به مدت زمان حمله ارائه داد و همچنین نسبت مرگ و میر ژاپنی‌ها به آمریکایی‌ها را ۲۲ به ۱ تخمین زد. از این رو، می‌توان رقم پایین مرگ حدود ۲۰۰۰۰۰ ژاپنی را برای یک تهاجم کوتاه دو هفته‌ای و
۲۰۰۰۰۰ ژاپنی را برای یک تهاجم کوتاه دو هفته‌ای و تقریباً سه میلیون ژاپنی را برای یک تهاجم چهارماهه محاسبه کرد. تخمینی که به‌طور گسترده از مرگ پنج تا ده میلیون ژاپنی ذکر شده است، از مطالعه‌ای توسط ویلیام شاکلی و کوئینسی رایت به دست آمده است؛ رقم بالا توسط معاون وزیر جنگ جان جی مک‌کلوی استفاده شد که آن را محافظه‌کارانه توصیف کرد. حدود ۴۰۰٬۰۰۰ مرگ ژاپنی دیگر ممکن است در تهاجم شوروی به هوکایدو، شمالی‌ترین جزیره اصلی ژاپن، رخ داده باشد. یک صفحه وب انجمن نیروی هوایی بیان می‌کند که «میلیون‌ها زن، پیرمرد و پسر و
بیان می‌کند که «میلیون‌ها زن، پیرمرد و پسر و دختران آموزش دیده بودند تا با روش‌هایی مانند حمله با نیزه‌های بامبو و حمله کامل زیر تانک‌های در حال پیشروی مقاومت کنند.» AFA خاطرنشان کرد که «[کابینه] ژاپن مصوبه‌ای را تصویب کرده است که شامل مردان از پانزده تا شصت سال و زنان از هفده تا چهل و پنج سال (۲۸ میلیون نفر دیگر) می‌شود». تلفات بزرگ جنگ جهانی دوم در طول نبرد ایوو جیما و سایر جزایر اقیانوس آرام به رهبران ایالات متحده ایده‌ای از تلفاتی که با حمله به سرزمین اصلی رخ خواهد داد، داد. از ۲۲۰۶۰ جنگجوی ژاپنی که در
رخ خواهد داد، داد. از ۲۲۰۶۰ جنگجوی ژاپنی که در ایوو جیما سنگر گرفته بودند، ۲۱۸۴۴ نفر یا در اثر جنگ یا با خودکشی آیینی جان باختند. تنها ۲۱۶ اسیر جنگی ژاپنی در طول نبرد در دست آمریکایی‌ها بودند. طبق وب‌سایت رسمی کتابخانه نیروی دریایی، «حمله ۳۶ روزه (ایوو جیما) منجر به بیش از ۲۶۰۰۰ تلفات آمریکایی، از جمله ۶۸۰۰ کشته» و ۱۹۲۱۷ زخمی شد. برای روشن شدن این موضوع، نبرد ۸۲ روزه نبرد اوکیناوا از اوایل آوریل تا اواسط ژوئن ۱۹۴۵ ادامه داشت و تلفات ایالات متحده (از پنج لشکر ارتش و دو لشکر تفنگداران دریایی) بیش از ۶۲۰۰۰
ارتش و دو لشکر تفنگداران دریایی) بیش از ۶۲۰۰۰ نفر بود که از این تعداد بیش از ۱۲۰۰۰ نفر کشته یا مفقود شدند. ارتش ایالات متحده نزدیک به ۵۰۰۰۰۰ پرپل هارت مدال تولید شده در انتظار تلفات احتمالی ناشی از حمله برنامه‌ریزی شده به ژاپن داشت. تا به امروز، تمام تلفات نظامی آمریکا در ۶۰ سال پس از پایان جنگ جهانی دوم، از جمله جنگ کره و جنگ ویتنام، از این تعداد تجاوز نکرده‌اند. در سال ۲۰۰۳، هنوز ۱۲۰۰۰۰ از این مدال‌های قلب بنفش در انبار موجود بود. به دلیل تعداد موجود، واحدهای رزمی در عراق و افغانستان توانستند نشان‌های
رزمی در عراق و افغانستان توانستند نشان‌های قلب بنفش را برای اهدای فوری به سربازان زخمی در میدان نبرد نگه دارند. پایان سریع جنگ جان‌ها را نجات داد. حامیان بمباران‌ها استدلال می‌کنند که انتظار برای تسلیم شدن ژاپنی‌ها نیز به قیمت جان انسان‌ها تمام می‌شد. «فقط برای چین، بسته به اینکه چه عددی را برای کل جنگ دوم چین و ژاپن انتخاب کند، در هر یک از نود و هفت ماه بین ژوئیه ۱۹۳۷ و اوت ۱۹۴۵، چیزی بین ۱۰۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ نفر جان باختند که اکثریت قریب به اتفاق آنها غیرنظامی بودند. فقط برای سایر کشورهای آسیایی، احتمالاً
بودند. فقط برای سایر کشورهای آسیایی، احتمالاً میانگین این تعداد در ماه ده‌ها هزار نفر بوده است، اما تعداد واقعی تقریباً مطمئناً در سال ۱۹۴۵ بیشتر بوده است، به ویژه به دلیل مرگ دسته جمعی در قحطی ویتنام.» پایان جنگ، گسترش قحطی ویتنامی ۱۹۴۵ تحت کنترل ژاپن را محدود کرد و آن را در ۱ تا ۲ میلیون مرگ متوقف کرد و همچنین میلیون‌ها کارگر متفقین و غیرنظامی را که در شرایط سخت تحت بسیج اجباری کار می‌کردند، آزاد کرد. در هند شرقی هلند، «بسیج اجباری حدود ۴ میلیون نفر - اگرچه برخی تخمین‌ها تا ۱۰ میلیون نفر را نشان می‌دهند
برخی تخمین‌ها تا ۱۰ میلیون نفر را نشان می‌دهند - «روموشا» (کارگران دستی) وجود داشت… حدود ۲۷۰٬۰۰۰ روموشا به جزایر بیرونی و سرزمین‌های تحت کنترل ژاپن در جنوب شرقی آسیا فرستاده شدند، جایی که آنها به سایر آسیایی‌ها در انجام پروژه‌های ساختمانی زمان جنگ پیوستند. در پایان جنگ، تنها ۵۲٬۰۰۰ نفر به جاوه بازگردانده شدند.» طرفداران همچنین به دستوری که وزارت جنگ ژاپن در ۱ اوت ۱۹۴۴ صادر کرد، اشاره می‌کنند که دستور اعدام اسرای جنگی متفقین را می‌داد، "زمانی که قیام تعداد زیادی بدون استفاده از سلاح گرم قابل سرکوب نباشد" یا
بدون استفاده از سلاح گرم قابل سرکوب نباشد" یا زمانی که اردوگاه اسرای جنگی در منطقه جنگی بود، از ترس اینکه "فراریان از اردوگاه ممکن است به یک جنگ " نیرو" خصمانه تبدیل شوند. تنها نسخه اصلی موجود از این دستور کلی توسط جک ادواردز پس از جنگ، در ویرانه‌های اردوگاه اسرای جنگی کینکاسکی در فورموزا پیدا شد. حمله بمب‌های آتش‌زا به توکیو به تنهایی ۱۰۰۰۰۰ غیرنظامی را در شب ۹–۱۰ مارس ۱۹۴۵ کشت و باعث مرگ و میر و ویرانی بیشتر از هر یک از بمب‌های اتمی انداخته شده بر هیروشیما و ناگاساکی شد. در مجموع ۳۵۰۰۰۰ غیرنظامی در حملات
و ناگاساکی شد. در مجموع ۳۵۰۰۰۰ غیرنظامی در حملات آتش زا به ۶۷ شهر ژاپن کشته شدند؛ زیرا [[نیروی نیروی هوایی زمینی ایالات متحده آمریکا]] می‌خواست از بمب‌های [[شکافت هسته‌ای]] خود در شهرهایی که قبلاً آسیب ندیده‌اند استفاده کند تا داده‌های دقیقی در مورد آسیب‌های ناشی از هسته‌ای داشته باشد، [[کورا]]، [[هیروشیما]]، [[ناگاساکی]] و [[نیگاتا]] از حملات بمباران متعارف در امان مانده بودند. در غیر این صورت، همه آنها [[بمباران آتشین]] می‌شدند. بمباران شدید متعارف قبل از حمله ادامه می‌یافت یا افزایش می‌یافت. محاصره
از حمله ادامه می‌یافت یا افزایش می‌یافت. محاصره زیردریایی و عملیات [[مین دریایی]] نیروی هوایی ارتش ایالات متحده، [[عملیات گرسنگی]]، واردات ژاپن را به‌طور مؤثر قطع کرده بود. یک عملیات مکمل علیه راه‌آهن ژاپن در شرف آغاز بود و شهرهای جنوب هونشو را از مواد غذایی که در سایر نقاط جزایر اصلی کشت می‌شدند، جدا می‌کرد. دایکیچی ایروکاوا، مورخ، خاطرنشان کرد: «بلافاصله پس از شکست، برخی تخمین زدند که احتمالاً ۱۰ میلیون نفر از گرسنگی خواهند مرد.»در همین حال، نبردها در فیلیپین، [[گینه نو]] و [[بورنئو]] ادامه داشت و حملاتی
[[گینه نو]] و [[بورنئو]] ادامه داشت و حملاتی برای ماه سپتامبر در جنوب چین و [[مالایای بریتانیا|مالایا]] برنامه‌ریزی شده بود. [[حمله شوروی به منچوری]] در هفته قبل از تسلیم، باعث مرگ بیش از ۸۰٬۰۰۰ نفر شده بود. در سپتامبر ۱۹۴۵، فیزیکدان هسته ای [[کارل تیلور کامپتون]] که خود در منهتن شرکت کرد. پروژه، از دفتر مرکزی مک‌آرتور در توکیو بازدید کرد و پس از بازدیدش مقاله‌ای دفاعی نوشت که در آن نتیجه‌گیری‌های خود را به شرح زیر خلاصه کرد: قاضی فیلیپینی [[دلفین جارانیلا]]، عضو [[دادگاه توکیو]]، در حکم خود نوشت: به گفته
عضو [[دادگاه توکیو]]، در حکم خود نوشت: به گفته پژوهشگر نظامی [[سارا پین]]، این بمباران‌ها احتمالاً جان میلیون‌ها نفر را نجات دادند، زیرا پایان سریع جنگ، از سرگیری حمل و نقل مواد غذایی را که از قحطی بیشتر جلوگیری می‌کرد، ممکن ساخت. بخشی از جنگ تمام عیار. [[پرونده:Tokyo 1945-3-10-1.jpg|thumb|این بخش مسکونی توکیو پس از آتش‌سوزی «عملیات ساختمان اجتماعات» -[[بمباران توکیو]] در شب ۹/۱۰ مارس ۱۹۴۵، که مرگبارترین حمله هوایی در تاریخ بشر بود، عملاً ویران شد؛ با تلفات جانی بیشتر از بمباران‌های هسته‌ای هیروشیما یا
جانی بیشتر از بمباران‌های هسته‌ای هیروشیما یا ناگاساکی به صورت جداگانه یا تلفات غیرنظامیان و خسارات ناشی از آتش‌سوزی بیشتر از مجموع هر دو بمباران هسته‌ای. [[پرونده:Chinese killed by Japanese Army in a ditch, Hsuchow.jpg|thumb|چپ|غیرنظامیان چینی در جریان کارزار ژاپن برای [[جنگ تمام‌عیار]] در [[شوژوو]] قتل‌عام شدند.]] حامیان بمباران‌ها استدلال کرده‌اند که دولت ژاپن [[قانون ملی بسیج]] را اعلام کرده و [[جنگ تمام‌عیار]] را به راه انداخته و به بسیاری از غیرنظامیان (از جمله زنان، کودکان و سالمندان) دستور داده است
(از جمله زنان، کودکان و سالمندان) دستور داده است که در [[کارخانه]] و سایر [[زیرساخت]]‌های مرتبط با [[تلاش جنگی]] کار کنند و علیه هر نیروی مهاجمی بجنگند. برخلاف ایالات متحده و آلمان نازی، بیش از ۹۰٪ از تولیدات جنگی ژاپن در [[کارگاه‌ها]] و [[صنایع روستایی]] بدون علامت انجام می‌شد که به‌طور گسترده در مناطق مسکونی شهرها پراکنده بودند و بنابراین یافتن و حمله به آنها را بسیار دشوار می‌کرد. علاوه بر این، انداختن [[مواد منفجره]] با [[بمباران دقیق]] قادر به نفوذ به صنایع پراکنده ژاپن نبود و نابودی آنها را بدون
به صنایع پراکنده ژاپن نبود و نابودی آنها را بدون ایجاد خسارت گسترده به مناطق اطراف کاملاً غیرممکن می‌کرد. [[ژنرال (ایالات متحده)]] [[کرتیس له‌می]] دلیل دستور بمباران سیستماتیک شهرهای ژاپن را بیان کرد: به مدت شش ماه قبل از استفاده [[پیکار]] از سلاح‌های هسته‌ای، [[نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا]] تحت فرماندهی LeMay یک کمپین بزرگ [[حملات هوایی به ژاپن]] را از طریق استفاده از [[تسلیحات آتش‌زا]] انجام داد، که ۶۷ شهر را ویران کرد و حدود ۰۰۰۰ غیرنظامی را کشت. حمله «عملیات خانه ملاقات» به توکیو در شب
را کشت. حمله «عملیات خانه ملاقات» به توکیو در شب ۹/۱۰ مارس ۱۹۴۵ به عنوان مرگبارترین حمله هوایی در تاریخ بشریت است که در آن شب ۱۰۰٬۰۰۰ غیرنظامی کشته و شهر در آن شب ویران شد. این حمله باعث مرگ و میر غیرنظامیان و خسارت بیشتر به زمین‌های شهری نسبت به هر حمله هوایی دیگری، از جمله بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی، شد. [[سرهنگ (ایالات متحده)]] هری اف. کانینگهام، [[افسر اطلاعاتی]] نیروی هوایی پنجم، خاطرنشان کرد که علاوه بر غیرنظامیانی که سلاح‌های جنگی را در شهرها تولید می‌کنند، دولت ژاپن [[Volunteer Fighting
تولید می‌کنند، دولت ژاپن [[Volunteer Fighting Corps|یک سازمان بزرگ شبه‌نظامی غیرنظامی]] را ایجاد کرد تا میلیون‌ها غیرنظامی را برای مسلح شدن و مقاومت در برابر مهاجمان آمریکایی آموزش دهد. او در بررسی رسمی اطلاعات خود در ۲۱ ژوئیه ۱۹۴۵ اعلام کرد: حامیان بمباران‌ها بر اهمیت استراتژیک این اهداف تأکید کرده‌اند. هیروشیما به عنوان ستاد مرکزی … مورد استفاده قرار گرفت. [[ارتش دوم ژنرال (ژاپن)|ارتش دوم ژنرال]] و [[لشکر پنجم (ارتش امپراتوری ژاپن)|لشکر پنجم]]، که فرماندهی دفاع از جنوب ژاپن را با ۴۰۰۰۰ رزمنده مستقر در
دفاع از جنوب ژاپن را با ۴۰۰۰۰ رزمنده مستقر در شهر بر عهده داشت. این شهر همچنین یک مرکز ارتباطی، یک منطقه تجمع برای رزمندگان، یک نقطه ذخیره‌سازی و همچنین دارای کارخانه‌ها و کارگاه‌های صنعتی بزرگ بود و پدافند هوایی آن شامل پنج باتری توپ‌های ضدهوایی ۷ سانتی‌متری و ۸ سانتی‌متری (۲٫۸ و ۳٫۱ اینچی) بود. ناگاساکی به دلیل فعالیت‌های صنعتی گسترده، از جمله تولید مهمات، کشتی‌های جنگی، تجهیزات نظامی و سایر مواد جنگی، از اهمیت زیادی در زمان جنگ برخوردار بود. پدافند هوایی شهر شامل چهار باتری توپ ضدهوایی ۷ سانتی‌متری (۲٫۸
شهر شامل چهار باتری توپ ضدهوایی ۷ سانتی‌متری (۲٫۸ اینچی) و دو باتری [[نورافکن]] بود. یک تخمین زده می‌شود که ۱۱۰٬۰۰۰ نفر در بمباران اتمی کشته شدند، از جمله ۲۰٬۰۰۰ رزمنده ژاپنی و ۲۰٬۰۰۰ کارگر برده کره‌ای در هیروشیما و ۲۳٬۱۴۵ تا ۲۸۱۱۳ کارگر کارخانه ژاپنی، ۲۰۰۰ کارگر برده کره‌ای و ۱۵۰ رزمنده ژاپنی در ناگاساکی. [[پرونده:Bockscar and a nuclear weapon painted to resemble the Fat Man bomb.jpg|thumb|بمب «باک‌اسکار» B-29 که برای پرتاب بمب «مرد چاق» به ناگاساکی استفاده شد و یک سلاح هسته‌ای Mk III پس از جنگ که به شکل
شد و یک سلاح هسته‌ای Mk III پس از جنگ که به شکل مرد چاق نقاشی شده است.]] در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۷، وزیر دفاع ژاپن [[فومیئو کیوما]] گفت که انداختن بمب‌های اتمی بر روی ژاپن توسط ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم راهی اجتناب‌ناپذیر برای پایان دادن به جنگ بود. کیوما گفت: «من اکنون در ذهنم پذیرفته‌ام که برای پایان دادن به جنگ، نمی‌توان کاری کرد ([[شیکاتاگانایی]]) که یک بمب اتمی بر روی ناگاساکی انداخته شد و تعداد بی‌شماری از مردم دچار تراژدی بزرگی شدند.» کیوما، که اهل ناگاساکی است، گفت که این بمباران باعث رنج زیادی در
است، گفت که این بمباران باعث رنج زیادی در شهر شد، اما او از ایالات متحده کینه‌ای ندارد زیرا مانع از ورود اتحاد جماهیر شوروی به جنگ با ژاپن شد. نظرات کیوما مشابه نظرات [[هیروهیتو]] بود، زمانی که در اولین کنفرانس مطبوعاتی خود در توکیو در سال ۱۹۷۵، از او در مورد بمباران هیروشیما پرسیده شد و او پاسخ داد: «بسیار تأسف‌آور است که بمب‌های هسته‌ای انداخته شدند و من برای شهروندان هیروشیما متاسفم، اما کاری از دست کسی برنمی‌آمد (shikata ga nai) زیرا این اتفاق در زمان جنگ رخ داد.» در اوایل ژوئیه ۱۹۴۵، در مسیر خود به
جنگ رخ داد.» در اوایل ژوئیه ۱۹۴۵، در مسیر خود به پوتسدام، ترومن تصمیم استفاده از بمب را دوباره بررسی کرد. در نهایت، او تصمیم گرفت بمب‌های اتمی را بر روی شهرهای استراتژیک بیندازد. قصد اعلام‌شدهٔ او از دستور بمباران، نجات جان آمریکایی‌ها، ایجاد راه‌حلی سریع برای جنگ با ایجاد ویرانی و القای ترس از ویرانی بیشتر بود، که برای تسلیم ژاپن کافی بود. امپراتور در سخنرانی خود خطاب به مردم ژاپن که دلایل تسلیم خود را در ۱۵ اوت ارائه می‌داد، به‌طور خاص به بمب‌های اتمی اشاره کرد و اظهار داشت که اگر آنها به جنگ ادامه دهند،
کرد و اظهار داشت که اگر آنها به جنگ ادامه دهند، نه تنها منجر به «فروپاشی نهایی و نابودی ملت ژاپن، بلکه منجر به انقراض کامل تمدن بشری» خواهد شد. [[وزیر جنگ ایالات متحده آمریکا]] [[هنری استیمسون]] در مورد استفاده از بمب اتمی اظهار داشت: «بمب اتمی چیزی بیش از یک سلاح تخریب وحشتناک بود؛ این یک سلاح روانی بود. » در سال 1959، [[میتسوئو فوچیدا]]، خلبانی که اولین موج را در [[حمله به پرل هاربر]] رهبری کرد، با ژنرال [[پال تیبتس]] که خلبان «[[انولا گی]]» که بمب اتمی را بر روی هیروشیما انداخت، ملاقات کرد و به او گفت:
بر روی هیروشیما انداخت، ملاقات کرد و به او گفت: [[وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا]] [[رابرت مک‌شخصارا]] سابق، که در آن زمان به عنوان تحلیلگر بمب‌افکن آماری USAAF تحت فرماندهی لمی کار می‌کرد، در مستند «[[مه جنگ]]» اظهار داشت که گاهی برای پایان سریع جنگ، نیروی بی‌رحمانه لازم بود: رهبران ژاپن از تسلیم شدن امتناع ورزیدند. برخی از مورخان، سنت‌های باستانی جنگجویان ژاپنی را عامل اصلی مقاومت ارتش ژاپن در برابر ایده تسلیم می‌دانند. طبق یک روایت نیروی هوایی، [[نظامی‌گری ژاپن]] توسط [[رکود بزرگ]] تشدید شد، و منجر به
ژاپن]] توسط [[رکود بزرگ]] تشدید شد، و منجر به ترورهای بی‌شماری اصلاح‌طلبانی شد که سعی در کنترل قدرت نظامی داشتند، از جمله [[تاکاهاشی کوره‌کیو]]، [[سایتو ماکوتو]] و [[تسویوشی اینوکای]]. این امر محیطی را ایجاد کرد که در آن مخالفت با جنگ یک تلاش بسیار خطرناک تر بود. به گفته مورخ [[ریچارد بی. فرانک]]، تاریخچه [[پروژه پلو]] در [[وزارت انرژی اتمی ایالات متحده آمریکا]] تا حدودی به این ادعاها اعتبار می‌بخشد و می‌گوید که رهبران نظامی در ژاپن در حالی که برخی از اعضای رهبری غیرنظامی از کانال‌های دیپلماتیک پنهانی برای
رهبری غیرنظامی از کانال‌های دیپلماتیک پنهانی برای تلاش در مذاکرات صلح استفاده کردند، اما نتوانستند در مورد تسلیم یا حتی آتش‌بس مذاکره کنند. ژاپن از نظر قانونی تنها با حمایت متفق‌القول کابینه ژاپن می‌توانست وارد توافق صلح شود و در تابستان ۱۹۴۵، شورای عالی جنگ ژاپن، متشکل از نمایندگان ارتش، نیروی دریایی و دولت غیرنظامی، نتوانست در مورد چگونگی ادامه کار به اجماع برسد. بن‌بست سیاسی بین رهبران نظامی و غیرنظامی ژاپن ایجاد شد، ارتش به‌طور فزاینده‌ای مصمم بود که با وجود همه هزینه‌ها و مشکلات بجنگد و رهبری غیرنظامی
وجود همه هزینه‌ها و مشکلات بجنگد و رهبری غیرنظامی به دنبال راهی برای مذاکره برای پایان دادن به جنگ بود. پیچیده‌تر شدن این تصمیم این واقعیت بود که هیچ کابینه‌ای بدون نماینده [[نیروی زمینی صنایع ژاپن]] نمی‌توانست وجود داشته باشد. این بدان معنا بود که ارتش یا نیروی دریایی می‌توانستند با استعفای وزیر خود، هر تصمیمی را وتو کنند و بدین ترتیب آنها را به قدرتمندترین پست‌ها در SWC تبدیل کنند. در اوایل اوت ۱۹۴۵، کابینه به‌طور مساوی بین کسانی که از پایان جنگ به یک شرط حمایت می‌کردند، یعنی حفظ «[[کوتای]]» و کسانی که
حمایت می‌کردند، یعنی حفظ «[[کوتای]]» و کسانی که بر سه شرط دیگر اصرار داشتند تقسیم شد: «شاهین‌ها» متشکل از [[آنامی کوره‌چیکا]]، [[یوشیجیرو اومیزو]] و [[تویودا سوئه‌مو]] بودند و توسط آنامی رهبری می‌شد. «کبوترها» متشکل از نخست‌وزیر [[کانتارو سوزوکی]]، وزیر نیروی دریایی [[میتسوماسا یونای]] و وزیر امور خارجه [[شیگه‌نوری توگو]] بودند و توسط توگو رهبری می‌شدند. عضو کنفرانس امپراتوری. برای او، حفظ «کوکوتای» نه تنها به معنای نهاد امپراتوری، بلکه به معنای سلطنت امپراتور نیز بود.&lt; با اجازه مخصوص هیروهیتو، رئیس
نیز بود.&lt; با اجازه مخصوص هیروهیتو، رئیس شورای خصوصی، هیرانوما کیچیرو، نیز عضو کنفرانس امپراتوری بود. برای او، حفظ «کوکوتای» نه تنها به معنای نهاد امپراتوری، بلکه به معنای سلطنت امپراتور نیز بود. ژاپن نمونه‌ای از تسلیم بی‌قید و شرط را در [[قرارداد تسلیم آلمان]] داشت. در ۲۶ ژوئیه، ترومن و دیگر رهبران متفقین - به جز اتحاد جماهیر شوروی - اعلامیه‌ای را صادر کردند که در آن شرایط تسلیم ژاپن تشریح شده بود. در این اعلامیه آمده بود: «جایگزین برای ژاپن، نابودی سریع و کامل است.» این [[موکوساتسو]] بود، اگرچه در مورد
و کامل است.» این [[موکوساتسو]] بود، اگرچه در مورد نیات ژاپن بحث وجود دارد. امپراتور که منتظر پاسخ شوروی به صلح‌طلبان ژاپنی بود، هیچ اقدامی برای تغییر موضع دولت انجام نداد. در مستند [[پی‌بی‌اس]] «پیروزی در اقیانوس آرام» (۲۰۰۵)، که در مجموعه "[[تجربه آمریکایی]]" پخش شد، مورخ دونالد میلر استدلال می‌کند که در روزهای پس از اعلامیه، به نظر می‌رسید امپراتور بیشتر نگران انتقال [[سه گنجینه مقدس ژاپن]] به مکانی امن بود تا «نابودی کشورش». این نظر بر اساس اعلامیه‌هایی است که امپراتور در ۲۵ و ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۵ به [[کیدو
است که امپراتور در ۲۵ و ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۵ به [[کیدو کوایچی]] داده است، زمانی که او به [[حافظ مهر اختصاصی ژاپن]] دستور داد تا «به هر قیمتی» از نشان سلطنتی امپراتوری محافظت کند. گاهی استدلال شده است که اگر به سادگی تضمین می‌شد که امپراتور اجازه دارد به عنوان رئیس رسمی دولت ادامه دهد، ژاپن تسلیم می‌شد. با این حال، پیام‌های دیپلماتیک ژاپن در مورد میانجیگری احتمالی شوروی - که از طریق [[مجیک (رمزنگاری)]] رهگیری و در اختیار رهبران متفقین قرار گرفت - توسط برخی از مورخان به این معنی تفسیر شده است که «نظامی‌گران مسلط بر
به این معنی تفسیر شده است که «نظامی‌گران مسلط بر حفظ نظم نظامی قدیمی در ژاپن، همان نظمی که در آن حکومت می‌کردند، اصرار داشتند.» در ۱۸ و ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۵، سفیر [[ساتو نائوتاکه]] در تلگرافی به [[وزارت امور خارجه (ژاپن)]] [[شیگه‌نوری توگو]] قویاً از پذیرش تسلیم بی‌قید و شرط ژاپن به شرطی که ایالات متحده کاخ امپراتوری (نگه داشتن امپراتور) را حفظ کند، حمایت کرد. در ۲۱ ژوئیه، در پاسخ، توگو این توصیه را رد کرد و گفت که ژاپن تحت هیچ شرایطی تسلیم بی‌قید و شرط را نمی‌پذیرد. توگو سپس گفت: «اگرچه واضح است که در صورت
توگو سپس گفت: «اگرچه واضح است که در صورت طولانی شدن جنگ، تلفات هر دو طرف بیشتر خواهد بود، اما اگر دشمن به زور تسلیم بی‌قید و شرط ما را بخواهد، ما متحد در برابر دشمن خواهیم ایستاد.» این همان چیزی بود که در [[دادگاه نظامی بین‌المللی برای خاور دور]] و سایر دادگاه‌ها نیز رخ داد. تلگراف‌های دیپلماتیک بیشتر نشان می‌دهد که سفیر ژاپن در مسکو فکر می‌کرد وزارت امور خارجه در توکیو دیدگاه غیرواقع‌بینانه‌ای نسبت به وقایع دارد. استاد تاریخ، رابرت جیمز مدوکس، نوشت: مادوکس همچنین نوشت: «حتی پس از سقوط هر دو بمب و ورود
همچنین نوشت: «حتی پس از سقوط هر دو بمب و ورود روسیه به جنگ، شبه‌نظامیان ژاپنی بر چنان شرایط صلح ملایمی اصرار داشتند که میانه‌روها می‌دانستند حتی انتقال آنها به ایالات متحده هم بی‌معنی است. هیروهیتو مجبور شد در دو نوبت در چند روز بعد شخصاً مداخله کند تا تندروها را وادار به ترک شرایط خود کند.» «اینکه آنها ماه‌ها قبل، قبل از وقوع چنین فجایعی، شکست را پذیرفته باشند، حداقل می‌توان گفت که بعید است.» حتی پس از شوک سه‌گانه مداخله شوروی و دو بمب اتمی، ژاپنی‌ها کابینه هنوز در بن‌بست بود و به دلیل قدرت جناح‌های ارتش
هنوز در بن‌بست بود و به دلیل قدرت جناح‌های ارتش و نیروی دریایی در کابینه که حتی حاضر به فکر کردن به تسلیم نبودند، قادر به تصمیم‌گیری در مورد مسیر اقدام نبود. پس از مداخله شخصی امپراتور برای شکستن بن‌بست به نفع تسلیم، حداقل سه تلاش کودتای جداگانه توسط افسران ارشد ژاپنی برای جلوگیری از تسلیم و تحت «بازداشت حفاظتی» قرار دادن امپراتور صورت گرفت. هنگامی که این تلاش‌های کودتا شکست خورد، رهبران ارشد نیروی هوایی و نیروی دریایی دستور بمباران و حملات «کامیکازه» به ناوگان ایالات متحده (که برخی از ژنرال‌های ژاپنی
ناوگان ایالات متحده (که برخی از ژنرال‌های ژاپنی شخصاً در آن شرکت داشتند) را صادر کردند تا هرگونه امکان صلح را از بین ببرند. از این روایت‌ها مشخص است که در حالی که بسیاری در دولت غیرنظامی می‌دانستند که جنگ قابل پیروزی نیست، قدرت ارتش در دولت ژاپن مانع از آن شد که تسلیم حتی به عنوان یک گزینه واقعی قبل از دو بمب اتمی در نظر گرفته شود. استدلال دیگر این است که اعلام جنگ شوروی در روزهای بین بمباران‌ها بود که باعث تسلیم شد. پس از جنگ، دریاسالار [[تویودا سوئه‌مو]] گفت: «من معتقدم که مشارکت روسیه در جنگ علیه ژاپن
گفت: «من معتقدم که مشارکت روسیه در جنگ علیه ژاپن بیشتر از بمب‌های اتمی به تسریع تسلیم کمک کرد.» نخست‌وزیر سوزوکی نیز اعلام کرد که ورود اتحاد جماهیر شوروی به جنگ «ادامه جنگ را غیرممکن» کرد. سوزوکی به محض شنیدن خبر این رویداد از وزیر امور خارجه توگو، بلافاصله گفت: «بیایید به جنگ پایان دهیم» و سرانجام موافقت کرد که با این هدف جلسه اضطراری شورای عالی را تشکیل دهد. تاریخ رسمی بریتانیا، «جنگ علیه ژاپن»، همچنین می‌نویسد که اعلام جنگ شوروی «برای همه اعضای شورای عالی این درک را به ارمغان آورد که آخرین امید برای صلح
این درک را به ارمغان آورد که آخرین امید برای صلح مذاکره شده از بین رفته است و هیچ جایگزینی جز پذیرش شرایط متفقین دیر یا زود وجود ندارد». با این حال، دیگران استدلال کرده‌اند که اعلام جنگ شوروی برخلاف بمباران اتمی، شوک بزرگی برای رهبری ژاپن نبود، زیرا آنها ماه‌ها از افزایش حضور نظامی شوروی در خاور دور آگاه بودند. جناح «یک شرط»، به رهبری توگو، بمباران را به عنوان توجیه قاطع تسلیم به کار گرفت. [[کیدو کوایچی]]، یکی از نزدیکترین مشاوران امپراتور هیروهیتو، اظهار داشت: «ما از حزب صلح در تلاش برای پایان دادن به
داشت: «ما از حزب صلح در تلاش برای پایان دادن به جنگ، از بمب اتمی کمک گرفتیم.» کیدو همچنین اظهار داشت: «من معتقدم که تنها با بمب اتمی می‌توانستیم جنگ را به پایان برسانیم. اما ورود شوروی به جنگ این کار را بسیار آسان‌تر کرد.» [[هیساتسونه ساکومیزو]]، دبیر ارشد کابینه در سال ۱۹۴۵، بمباران را «فرصتی طلایی از جانب آسمان برای ژاپن جهت پایان دادن به جنگ» نامید. او همچنین اظهار داشت: «مطمئنم که اگر اعلام جنگ از سوی روسیه اصلاً صورت نمی‌گرفت، می‌توانستیم جنگ را به روشی مشابه پایان دهیم.» در نامه‌ای خصوصی به پسرش به
مشابه پایان دهیم.» در نامه‌ای خصوصی به پسرش به تاریخ ۹ سپتامبر ۱۹۴۵، امپراتور همچنین نوشت: اجازه دهید چیزی در مورد دلایل شکست بگویم. مردم ما بیش از حد به دولت امپراتوری اعتقاد داشتند و از بریتانیا و ایالات متحده بیزار بودند. نظامیان ما بیش از حد به روح اهمیت می‌دادند و از علم غافل بودند. من تلاش کردم تا اشک‌هایم را فرو بخورم و از گونهٔ ملت ژاپن محافظت کنم. برنامه تسلیحات هسته ای ژاپن. در طول جنگ، و به ویژه در سال ۱۹۴۵، به دلیل محرمانه بودن دولت، اطلاعات بسیار کمی در خارج از ژاپن در مورد پیشرفت کند [[برنامه