payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۵۵ سانتی‌متر عرض داشت. در سال ۱۹۰۹ تمام ویشاپ‌ها ویران شدند و بخشی از آنها در خاک مدفون شدند. سپس کاوشگرهای دیگری که در کوه‌های گغام سازماندهی شده بودند، ویشاپ‌های بیشتری پیدا کردند. در سال ۱۹۱۰، نیکلاس مار و یاکوف اسمیرنوف قبلاً ۲۷ مجسمه مگالیتیک مشابه پیدا کرده بودند. ویشاپ‌های مشابهی در دریاچه سوان ارمنستان، جنوب گرجستان، و ترکیه امروزی شرقی (ارمنستان غربی تاریخی) کشف شدند. قدمت. تعیین سن ویشاپ‌ها بسیار دشوار است. بناهای تاریخی دور از محله‌ها قرار می‌گیرند که تجزیه و تحلیل رادیوکربن بقایای آلی آن‌ها را
که تجزیه و تحلیل رادیوکربن بقایای آلی آن‌ها را قادر می‌سازد تا سن تقریبی را تعیین کنند. در اولین نمایش یورت غول پیکر ویشاپ که پیدا شد، تصاویری از صلیب و حروف ارمنی مربوط به قرن سیزدهم وجود داشت. وضعیت صلیب و نوشته‌ها نشان می‌دهد که در قرن سیزدهم، ویشاپ هنوز در وضعیت عمودی قرار داشته است. در سال ۱۹۶۳ در منطقه گارنی یک ویشاپ یافت شد که دارای کتیبه ای از آرگیشتی اول اورارتو (قرن هشتم قبل از میلاد) بود. همچنین شباهت‌هایی با بناهای تاریخی یافت شده در شمال مغولستان وجود دارد. ویژگی‌ها. ویشاپاکارها عمدتاً در
وجود دارد. ویژگی‌ها. ویشاپاکارها عمدتاً در مناطقی که: ارتفاعات بالا دارند، آب فراوان یا منابع طبیعی قابل‌توجهی در دسترس است، و مکان‌هایی که احتمالاً با آیین‌های مرتبط با طبیعت و باروری پیوند داشته‌اند، دیده می‌شوند. نزدیکی این سازه‌ها به منابع طبیعی نشان‌دهندهٔ اهمیت آیینی و نمادین آن‌ها برای مردم باستانی بوده است. اندازه: معمولاً بین ۱٫۵ تا ۵ متر ارتفاع دارند. شکل: اغلب استوانه‌ای یا منشوری با طرح‌هایی از اژدها، مار، ماهی، و نمادهای دیگر هستند. قدمت: به دوره عصر برنز (حدود ۲۰۰۰ تا ۱۰۰۰ پیش از میلاد)
به دوره عصر برنز (حدود ۲۰۰۰ تا ۱۰۰۰ پیش از میلاد) بازمی‌گردند. مکان‌ها: این سنگ‌ها در نزدیکی منابع آبی مانند چشمه‌ها یا رودخانه‌ها قرار داده می‌شدند، که ممکن است با باورهای آیینی مربوط به آب و باروری مرتبط باشند. نامزد ثبت جهانی. ویشاپس و منظر فرهنگی تیرین‌کاتار نامزد میراث جهانی یونسکو شده است و شاید در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گیرد.
لورن دِ سله (؛ زادهٔ ) بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "دکتر زنان دوجانبه"، "افسران پلیس"، "عاشقان و دروغگوها"، "امانوئل در آمریکا"، "چگونه معلم‌تان را از راه بدر کنید"، "خشونت در زندان زنان" و "قتل‌عام در زندان زنان" اشاره کرد.
سیّدحسن کیائیان موسوی، معروف به حسن کیائیان (متولد۱۳۳۰)بنیان‌گذار و مدیر نشر چشمه، کتاب‌فروش، فعال اجتماعی و صنفی فرهنگ و نشرو کارآفرین ایرانی است. زندگی‌نامه. حسن کیائیان از سال‌های سی تا کنون فراز و نشیب‌هایی را از سر گذرانده است در ادامه اجمالاً مروری بر ادوار زندگی او می‌شود. نوجوانی. او در خانواده‌ای کارگری و کم‌درآمد در رودگر محله و محله سرحمام شهر بابل به دنیا آمد و بالید. پیش‌از روی کارآمدن رضاشاه، بابل با نام بارفروش شناخته می‌شد از دوره پهلوی اول نام شهر به بابل تغییر کرد. در گزارشی که نیما یوشیج
شهر به بابل تغییر کرد. در گزارشی که نیما یوشیج از بابل در دهه اول ۱۳۰۰ به دست می‌دهد از آن با عنوان شهری با ظرفیت‌های بالای فرهنگی یاد کرده است. در دوره کودکی او در شهر بابل دست‌کم سه کتاب‌خانه، از جمله کتاب‌خانه شهرداری دایر بوده است. ضعف بنیه مالی خانواده، همسایه، بستگان تصویری‌ست که او از کودکی با خود داشت که سبب شد و در بزرگ‌سالی نسبت به فقر و بی‌عدالتی دغدغه‌مند شود.زودتر از سن معمول به دبستان رفت. هم‌زمان با دبستان به اصرار مادر یکی دو تابستان هم به مکتب‌خانه رفت و آن‌جا نخستین بار با مجله کیهان
به مکتب‌خانه رفت و آن‌جا نخستین بار با مجله کیهان بچه‌ها آشنا شد. به خواندن مطالب غیردرسی روی آورد. بعدتر با خواندن مجله اطلاعات کودکان علا قه‌مندی‌اش با داستان به‌طور عام و داستان‌های شاهنامه به‌طور خاص بیش‌تر شد. سال پنجم دبستان، با توصیه مدیر دبستان، مسئول فروش مجله اطلاعات کودکان در دبستان شد. نخستین اثر داستانی که در همان سال‌های کودکی خواند، رمان «پرتو اختر دوردست» نوشته آلکساندر چاکوفسکی بود که از سوی نشر پروگرس وابسته به تشکیلات دولت وقت شوروری منتشر شده بود این نشر مأموریت ترویج ایده‌های
منتشر شده بود این نشر مأموریت ترویج ایده‌های سوسیالیستی در کشورهای دیگر را دنبال می‌کرد.اوائل نوجوانی با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوان‌ها آشنا شد از کتاب‌خانه آن‌جا کتاب‌هایش را امانت می‌گرفت و می‌خواند. تدریجاً خواندنی‌هایش متنوع‌تر شد، در همان سال‌ها مخاطب مجله‌های «روشنفکر»، «فردوسی»، «نگین»، «جهان نو»، «خوشه» و… شد. شانزده‌سالگی کتاب «آیدا: درخت و خنجر و خاطره» اثر احمد شاملو را هدیه گرفت. ده‌ها بعد یکی از ناشران آثار این نویسنده شد. سال‌های نوجوانی دوره‌ای سخت درگیر علائق مذهبی و دینی شد و چندی
دوره‌ای سخت درگیر علائق مذهبی و دینی شد و چندی نگذشت از شدت آن علائق کاسته شد. دوران متوسطه و دبیرستان را در رشته ریاضی در آموزشگاه‌های شاهپور و قناد گذراند. در واپسین سال‌های دبیرستان، مدتی در کتاب‌فروشی نیما در همان شهر بابل کارگر کتاب‌فروش شد؛ هرچند دست‌مزدی برای چند ماه کار در آن کتاب‌فروشی نگرفت؛ اما شمار قابل توجهی کتاب خواند از آن جمله می‌توان اشاره کرد به رمان‌های شوهر آهوخانم اثر علی‌محمد افغانی، بیگانه نوشته آلبر کامو و… متأثر از فضای سیاسی – اجتماعی سال‌های دهه پنجاه با حکومت وقت سر ناسازگاری
سال‌های دهه پنجاه با حکومت وقت سر ناسازگاری پیش‌گرفت؛ آن مسیر را با خواندن انشاء اعتراضی در ستایش غلامرضا تختی آغاز کرد. چندی بعد با جمعی از دوستان‌اش درگیر عملیات مسلحانه علیه حکومت وقت شدند. جوانی. سال‌های جوانی با تحصیل در مدرسه عالی بازرگانی رشت در رشته اقتصاد آغاز شد. تنگنای مالی و عدم توانایی تأمین هزینه شهریه دانشکده او را تا یک قدمی انصراف از تحصیل دانشگاه می‌برد؛ اما با حمایت یکی از بستگان و پرداخت شهریه دانشکده توسط آن بستگان فرصت ادامه تحصیل دانشگاهی را برای حسن کیائیان رقم زد.او تحصیل در
دانشگاهی را برای حسن کیائیان رقم زد.او تحصیل در دانشکده را سال ۱۳۴۸ آغاز کرد در دانشکده با محمد شمس لنگرودی هم‌دوره‌ای بود. در آن سال‌های دانشکده، همراه تنی چند از هم‌درس و دانشگاهی به صرافت مبارزه سیاسی و عملیات مسلحانه علیه نظام پهلوی افتادند و نقشه داشتند ماشین مأمور ساواک را در دانشکده منفجر کنند. اما در حین بررسی چاشنی و برای آماده شدن برای عملیات برخی از چاشنی‌ها منفجر شد و خساراتی در محل آزمایش دینامیت‌ها به بار آمد و عملیات اصلاً شروع نشده به پایان رسید اما همان اقدام‌ها کافی بود که سر و کارش به
رسید اما همان اقدام‌ها کافی بود که سر و کارش به دستگاه امنیتی پهلوی بیفتد و چند صباحی را در بازداشت و بازجویی بگذراند. او در نهایت مهرماه ۱۳۵۱ در رشت بازداشت شد. سه ماهی را در زندان سپری کرد تا در نهایت با پادرمیانی یکی از بستگان از بازداشت آزاد شد. با پایان یافتن درس سرباز شد و بهار ۱۳۵۳ به خدمت سربازی اعزام شد. بهار ۱۳۵۴ با دختر خاله‌اش فریده محمودیان را نامزد کرد و سال بعدش ازدواج کردند. بهار ۱۳۵۵ از خدمت سربازی فارغ شد. سال‌های سربازی هم مانند باقی ادوار پیشن زندگی از هر فرصتی برای کتاب خواندن بهره برد
پیشن زندگی از هر فرصتی برای کتاب خواندن بهره برد در همان دوره سربازی دوره دو جلدی پداگوژیکی اثر ماکارنکو را خواند. تابستان ۱۳۵۵ که کارمند شرکتی دولتی در حوزه بازرگانی شد؛ به همراه همسرش به بندرعباس رفت. چندی نگذشت به دلیل بیماری و مسائلی دیگر از آن شرکت دست شست؛ در آستانه انقلاب به استخدام شرکتی خصوصی در حوزه حمل و نقل درآمد. دو – سه سالی را به عنوان مدیر اجرایی شرکت حمل و نقل فعالیت کرد از آن جمله دوره‌ای شش‌ماهه به ماهشهر و مناطق جنگی مأموریت گرفت تا کارهایی را سامان دهد. با پایان پروژه کاری ماهشهر متأثر
را سامان دهد. با پایان پروژه کاری ماهشهر متأثر از فضای جنگ کار و کسب شرکت حمل و نقل هم‌رزم شپینیگ رو کسادی گذاشت و پروژه‌های پیمانی دیگر در کار نیست و ایده راه‌اندازی کتاب‌فروشی و نشر رقم خورد. بنیان‌گذاری نشر چشمه. نخستین تجربه و گام، جدی در کار و بار نشر کتاب و کتاب‌فروشی را در همکاری مشترک با محمدرضا اصلانی مدیر نشر نقره و دوست هم‌دانشگاهی‌اش کاظم فرهادی و شراکت مالی مدیر شرکت هم‌ونقل هم‌رزم شیپینگ با یک میلیون‌تومان سرمایه‌گذاری رقم خورد. قرار شد، بررسی و انتخاب و تأیید هر کتاب در نشر نقره با نظر هر سه
و انتخاب و تأیید هر کتاب در نشر نقره با نظر هر سه نفر باشد؛ اما چندی نگذشت این قاعده نقض شد و حسن کیائیان و کاظم فرهادی از ادامه شراکت با محمدرضا اصلانی انصراف دادند. تصمیم دیگر آن شد تا درخشنده مدیر شرکت حمل‌ونقل حسن کیائیان مشترکاً کتاب‌فروشی و نشری را راه‌اندازی کنند و با سرمایه‌گذاری دو میلیون‌تومانی برای خرید سرقفلی مغازه‌ای سی‌ و دومتری در خیابان کریم‌خان زند و تجهیز آن همکاری آغاز شد. نشر چشمه نامی که شمس لنگرودی برای آن این انتشارات تازه پیشنهاد کرده بود سال ۱۳۶۳ رسماً کارش آغاز شد. نخستین کتاب نشر
بود سال ۱۳۶۳ رسماً کارش آغاز شد. نخستین کتاب نشر به نام «سرفراز و آزاد» اثر هوارد فاست به ترجمه عبدالحسین شریفیان نیمه دوم سال ۱۳۶۳ منتشر شد. پس از چندی درخشنده شریک حسن کیائیان با اطلاع از وضع سود اندک و ناچیز کسب‌وکار کتاب، عدم برآورده شدن انتظار مالی‌اش از کار کتاب‌فروشی انصرافش را از ادامه شراکت اعلام کرد. حسن کیائیان برای آن‌که صاحب اختیار مغازه شود؛ موظف شد سه‌میلیون و پانصدهزار تومان به شریک‌اش بدهد و کار و کسب کتاب را از آن خود کند. سرانجام با وام، نقد کردن خانه و ماشین این رقم را تأمین کرد و مدیر
نقد کردن خانه و ماشین این رقم را تأمین کرد و مدیر و صاحب اختیار فروشگاه و نشر چشمه شد. دیدگاه دیگران. حسن کیائیان طی بیش از چهل سال فعالیت نشر کتاب و کتاب‌فروشی با طیف متنوعی از نویسندگان و اهل قلم در ارتباط بوده است ؛ برخی از آن‌ها هم به تجربه‌های کاری و تعامل‌شان با این ناشر ادبیات و علوم انسانی پرداخته‌اند. احمدرضا احمدی بخت من، بعد از انقلاب با کتاب «ساعت ۱۰ صبح بود» باز شد. بعد چاپ و فروش موفقیت‌آمیز این کتاب در بازار، حسن کیائیان تصمیم گرفت همه شعرهای پیش از انقلابم را در مجموعه سه جلدی منتشر کند.
پیش از انقلابم را در مجموعه سه جلدی منتشر کند. بهمن فرمان‌آرا هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم در سن و سالی که با حسن دوست شدم، جنس رفاقت و پشتیبانی‌ها مثل رفاقت‌های دوران جوانی باشد.
در زیر فهرستی از درگیری‌های گروه شبه‌نظامی القاعده آمده است. این گروه در حال حاضر، بخش‌هایی از خاک سومالی، یمن، بورکینافاسو و مالی را تحت کنترل دارد و در بسیاری از نبردها و جنگ‌ها شرکت کرده است.
ماریو سکویی (؛ ۳۰ ژوئن ۱۹۱۳ – ۱۹۹۲) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "برادر بشر، خواهر فاحشه، در بوکاچوی کاملاً ممنوعه"، "باکره کوچک"، "کبرا" و "فرشته سپید" اشاره نمود.
پالاتسو دلا پرماننته ( کاخ دائمی)؛ با نام کامل انجمن هنرهای زیبا و نمایشگاه دائمی ، که به سادگی به عنوان کاخ دائمی نیز شناخته می‌شود، یک ساختمان تاریخی در میلان است که در خیابان فیلیپو توراتی، شمارهٔ ۳۴ واقع شده است، و از سال ۱۸۸۱ میلادی محل استقرار مؤسسهٔ فرهنگی تاریخی و به همین نام است. این ساختمان که در سال ۱۸۸۱ میلادی توسط لوکا بلترامی به سبک احیای نئوکلاسیک طراحی شد، توسط معماران جولیو ریچارد و پائولو متسانوته، میان سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۲۲ میلادی تا حدی بازسازی شد. این کاخ که در اثر بمباران‌های جنگ جهانی
شد. این کاخ که در اثر بمباران‌های جنگ جهانی دوم به شدت آسیب دیده بود، به استثنای نمای باقیمانده و چند سازهٔ از پیش موجود دیگر، توسط معمار-طراحان پیر جاکومو و آکیله کاستیلیونی بر اساس معیارهای خردگرایی بازسازی شد. این مجموعه از یک ساختمان افقی با اتاق‌های در نظر گرفته شده برای نمایشگاه‌های سازماندهی شده توسط انجمن و یک برج اداری عمودی تشکیل شده است. ساختمان لوکا بلترامی. در سال ۱۸۸۱ میلادی مؤسسهٔ فرهنگی انجمن هنرهای زیبا و نمایشگاه دائمی زمینی را در "خیابان توراتی" (در آن زمان "خیابان" "شاهزاده اومبرتو"
توراتی" (در آن زمان "خیابان" "شاهزاده اومبرتو" نامیده می‌شد) خریداری کرد تا دفتر مرکزی خود را بسازد. این پروژه به معمار لوکا بلترامی (زادۀ ۱۸۵۴ میلادی، میلان - درگذشتۀ ۱۹۳۳ میلادی، رم)، استاد معماری در آکادمی بررا و پلی‌تکنیک میلان سپرده شد و در مداخلات مهم معماری و مرمتی شهر در آن سال‌ها مشارکت داشت، از جمله: قلعۀ سفورزا و بازسازی برج فیلارته (۱۹۱۱–۱۸۹۳ میلادی)، کنیسه (۱۸۹۲ میلادی)، ساختمان بیمۀ عمومی در میدان کوردوزیو (۱۹۰۱ میلادی). بلترامی، پالاتسو دلا پرماننته را بر اساس سبک نئوکلاسیک طراحی کرد و
دلا پرماننته را بر اساس سبک نئوکلاسیک طراحی کرد و اتاق‌ها را به صورت شماتیک تقسیم‌بندی کرد. نمای متقارن در خیابان توراتی، با سنگ مرمر قرمز ورونا، دارای یک ورودی با سه بازشو در طبقۀ همکف است که با ستون‌ها و دو پنجرۀ مستطیل شکل برجسته شده است. تقسیم سه‌گانه در طبقۀ فوقانی در ایوان‌های قوسی شکل که با ستون‌ها در هم آمیخته و دو پنجرۀ مستطیلی با سه‌گوش سردرب در کنار هم قرار گرفته‌ و تکرار می‌شوند. عنوان این ساختمان بر روی دیوار در نما اجرا شد: "انجمن هنرهای زیبا و نمایشگاه دائمی". در داخل، چیدمان فضاها به سال
و نمایشگاه دائمی". در داخل، چیدمان فضاها به سال ۱۸۸۶ میلادی، تاریخ افتتاح آن برای عموم، به چهار اتاق که توسط نورگیر در طبقه همکف روشن شده، یک حیاط سرپوشیده و یک گالری برای نمایش مجسمه‌ها که توسط یک باغ و یک کافه تریا به پایان می‌رسد، تقسیم شده است. دسترسی به طبقۀ فوقانی از طریق یک پلکان سنگ مرمر دوتایی انجام می‌شود. در طبقۀ اول یک سالن بزرگ برای رویدادها، کنفرانس‌ها و جلسات در نظر گرفته شده است و از دو سو، توسط دو اتاق برای نمایش اشیاء احاطه شده است.
باکره کوچک () یک فیلم درام کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی ماریو سِکویی است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. خلاصه داستان. یک عکاس مُد تلاش می‌کند یک دختر دبیرستانی زیبا را به فحشا بکشاند…
ارمن‌دوست (به ارمنی:հայասեր)("هایاسر"، ترجمه لفظی: «دوست‌دار ارمنیان») به فردی غیرارمنی اطلاق می‌شود که علاقه شدیدی به ارمنستان دارد یا قدردان فرهنگ ارمنی، تاریخ ارمنیان یا ملت ارمنی است. این واژه ممکن است به افرادی اطلاق شود که شور و شوق زیادی نسبت به فرهنگ ارمنی دارند یا از اهداف سیاسی یا اجتماعی مرتبط با ملت ارمنی حمایت می‌کنند. در دوران جنگ جهانی اول و هم‌زمان با نسل‌کشی ارمنیان، این اصطلاح برای افرادی مانند هنری مورگنتاو به کار رفت که توجه افکار عمومی را به قربانیان کشتار و تبعید جلب کردند و برای
را به قربانیان کشتار و تبعید جلب کردند و برای پناهندگان کمک جمع‌آوری نمودند. وودرو ویلسون و تئودور روزولت نیز به دلیل حمایتشان از ایجاد ارمنستان ویلسونی به‌عنوان ارمن‌دوست شناخته شده‌اند. ارمن‌دوستان برجسته. گرجستان. طبق نوشته‌های ماتئوس اورهایه‌تسی، مورخ ارمنی قرن دوازدهم، پادشاه گرجی داویت چهارم (حکومت: ۱۰۸۹–۱۱۲۵) بسیار دوست می‌داشت. در دوران حکومت او، اشراف ارمنی استقبال گرمی در قلمرو وی یافتند. بریتانیا. شاعر رمانتیک انگلیسی لرد بایرون (۱۷۸۸–۱۸۲۴) علاقه خود را به ملت ارمنی نشان می‌داد. بایرون به‌عنوان
خود را به ملت ارمنی نشان می‌داد. بایرون به‌عنوان یکی از «اولین مشتاقانی که از ارمنیان حمایت کردند» توصیف شده است. او از اواخر سال ۱۸۱۶ تا اوایل سال ۱۸۱۷ در جزیره سن لازارو، جزیره‌ای کوچک در ونیز که میزبان یک صومعه مهم ارمنی کاتولیک است، اقامت داشت. بایرون به اندازه‌ای زبان ارمنی را آموخت که بتواند بخش‌هایی از ارمنی کلاسیک را به انگلیسی ترجمه کند. او دو کتاب با عناوین "گرامر انگلیسی و ارمنی" (منتشرشده در ۱۸۱۷) و "گرامر ارمنی و انگلیسی" (منتشرشده در ۱۸۱۹) تألیف کرد که شامل نقل‌قول‌هایی از ارمنی کلاسیک و مدرن
کرد که شامل نقل‌قول‌هایی از ارمنی کلاسیک و مدرن بودند. بایرون به‌عنوان برجسته‌ترین بازدیدکننده این جزیره شناخته می‌شود. اتاقی که او در آن به مطالعه می‌پرداخت، اکنون به نام او نام‌گذاری شده و توسط راهبان گرامی داشته می‌شود. دانشور، حقوق‌دان، تاریخ‌نگار و سیاستمدار لیبرال بریتانیایی جیمز برایس (۱۸۳۸–۱۹۲۲) دو بار از سرزمین‌های ارمنی دیدن کرد (در سال‌های ۱۸۷۶ و ۱۸۸۰). در سال ۱۸۷۶، او از کوه آرارات، نماد ملی ارمنستان، بالا رفت. در جریان کشتارهای حمیدیه و نسل‌کشی ارمنیان، او برجسته‌ترین حامی ارمنیان در بریتانیا
ارمنیان، او برجسته‌ترین حامی ارمنیان در بریتانیا بود. سخنرانی او در تاریخ ۶ اکتبر ۱۹۱۵ در پارلمان بریتانیا دربارهٔ نسل‌کشی، در کتاب "فجایع ارمنی: قتل یک ملت" نوشته آرنولد توینبی گنجانده شده است. توینبی اسناد برایس (عمدتاً شامل شهادت‌های شاهدان عینی) دربارهٔ نسل‌کشی را با عنوان "رفتار با ارمنیان در امپراتوری عثمانی، ۱۹۱۵–۱۹۱۶" ویرایش کرده است. برایس در سال ۱۹۱۸ مقاله‌ای با عنوان «آینده ارمنستان» در "مجله معاصر" انگلستان نوشت. نخست‌وزیر لیبرال بریتانیا ویلیام اوارت گلدستون (۱۸۰۹–۱۸۹۸)، در جریان کشتارهای
اوارت گلدستون (۱۸۰۹–۱۸۹۸)، در جریان کشتارهای حمیدیه در یک سخنرانی در سال ۱۸۹۵، اظهار داشت: «خدمت به ارمنستان، خدمت به تمدن است.» جاهای دیگر. میسیونر پروتستان، یوهانس لپسیوس (۱۸۵۸–۱۹۲۶)، به‌عنوان «آلمانی که بیش از همه دربارهٔ ارمنی‌ها می‌دانست، چرا که از اواخر قرن نوزدهم و از زمان کشتار ارمنی‌ها توسط سلطان عبدالحمید، به‌شدت از آرمان آن‌ها حمایت می‌کرد» توصیف شده است. یکی از نویسندگان، رئیس‌جمهور ایالات متحده تئودور روزولت (۱۸۵۸–۱۹۱۹) را به‌عنوان «یک ارمنی‌دوست مشتاق» توصیف کرده است. فریتیوف نانسن
ارمنی‌دوست مشتاق» توصیف کرده است. فریتیوف نانسن (۱۸۶۱–۱۹۳۰)، کاوشگر نروژی، به‌عنوان «دوست ملت ارمنی» به دلیل کارهایش در دهه ۱۹۲۰ برای کمک به پناهندگان ارمنی، که بسیاری از آن‌ها بازماندگان نسل‌کشی بودند، شناخته شده است. نانسن از پناهندگان ارمنی برای دریافت پاسپورت نانسن که امکان سفر آزادانه به کشورهای مختلف را فراهم می‌کرد، حمایت کرد. نانسن کتابی به نام "ارمنستان و خاور نزدیک" در سال ۱۹۲۳ نوشت که همدلی او با وضعیت ارمنی‌ها پس از از دست دادن استقلال‌شان به اتحاد جماهیر شوروی را شرح می‌دهد. پس از بازدید از
اتحاد جماهیر شوروی را شرح می‌دهد. پس از بازدید از ارمنستان، نانسن دو کتاب دیگر به نام‌های «در سراسر ارمنستان» که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد و «از قفقاز تا ولگا» نوشت. ایلاریون ورونتسوف-داشکوف (۱۸۳۷–۱۹۱۶)، یکی از نمایندگان برجستهٔ خانوادهٔ ورونتسوف، به همراه همسرش الیزاوتا آندریونا شوالوا به عنوان ارمن‌دوست شناخته شده‌اند. به حدی ارمن‌دوست بودند که در سال ۱۹۱۵ شورای وزیران روسیه استدلال کرد که داشکوف به عنوان معاون‌السلطنهٔ قفقاز، منافع روسیه را فدای منافع ارمنی کرده است. پیو یاووروف، شاعر نمادگرایی بلغاری، در
کرده است. پیو یاووروف، شاعر نمادگرایی بلغاری، در سال ۱۸۹۶ شعری به نام «ارمنی‌ها» نوشت که از غم و دشواری‌هایی که در پناهندگان ارمنی در بلغارستان می‌دید الهام گرفته بود. به همین دلیل، در سال ۱۹۶۶ یک مدرسه در ایروان به نام او نامگذاری شد. اسیپ ماندلشتام (۱۸۹۱–۱۹۳۸)، شاعر و مقاله‌نویس یهودی روسی، به عنوان یک ارمن‌دوست توصیف شده است. معاصر. در قرن ۲۱، چندین سیاستمدار در غرب به دلیل فعالیت‌هایشان در جهت به رسمیت شناختن نسل‌کشی ارمنی‌ها و حمایت از آرتساخ (قره‌باغ کوهستانی) به عنوان ارمن‌دوست توصیف شده‌اند. از
کوهستانی) به عنوان ارمن‌دوست توصیف شده‌اند. از جمله بارونس کارولین کاکس (متولد ۱۹۳۷)، عضو مجلس اعیان بریتانیا آدام شیف (متولد ۱۹۶۰)، نمایندهٔ کنگره ایالات متحده از کالیفرنیا و دموکرات و والری بوایه (متولد ۱۹۶۲)، نمایندهٔ مجلس ملی فرانسه از حزب جمهوری‌خواهان. شناسایی در ارمنستان. شخصیت‌های برجستهٔ ارمن‌دوست به روش‌های مختلفی در ارمنستان شناخته شده‌اند: یک خیابان در ایروان و یک مدرسه در گیومری به نام بایرون؛ یک پارک، یک مدرسه و یک مجسمهٔ نانسن در ایروان؛ خیابان برایس در ایروان جزو اماکنی هستند که به نام
خیابان برایس در ایروان جزو اماکنی هستند که به نام ارمن‌دوستان نام‌گذاری شده‌اند.
جمعه عجیب‌تر (انگلیسی: Freakier Friday) یک فیلم فانتزی کمدی آمریکایی به کارگردانی نیشا گاناترا و نویسندگی جردن وایس است. این فیلم دنباله‌ای بر «جمعه عجیب» (۲۰۰۳) می‌باشد، که براساس رمان "مری راجرز"، در سال ۱۹۷۲ ساخته شده و هفتمین فیلم کلی این مجموعه محسوب می‌شود. جیمی لی کرتیس، لیندزی لوهان، مارک هارمون، چاد مایکل موری، کریستینا ویدال، هیلی هادسون، استیون توبولوسکی، لوسیل سونگ و روزالیند چائو نقش‌های خود را از فیلم اصلی تکرار می‌کنند. جولیا باترز و منی جاسینتو به بازیگران می‌پیوندند. این فیلم در تاریخ ۸ اوت
به بازیگران می‌پیوندند. این فیلم در تاریخ ۸ اوت ۲۰۲۵ (۱۷ مرداد ۱۴۰۴) در ایالات متحده اکران شد. داستان. سال‌ها پس از اینکه تس و آنا دچار بحران هویت شدند، آنا اکنون مادر دختری نوجوان به نام هارپر است و در آستانه ازدواج با مردی بریتانیایی به نام اریک قرار دارد؛ مردی که خود دختری هم‌سن هارپر به نام لیلی دارد. این دو خانواده در حال یکی شدن هستند، اما با وقوع حادثه‌ای غیرمنتظره، همه چیز دگرگون می‌شود. ساخت. فیلمبرداری در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۴ در لس آنجلس آغاز شد، و در ۲۱ اوت به پایان رسید.
نانسی آگابیان نویسنده، فعال و مدرس آمریکایی است که در حال حاضر در دانشگاه نیویورک، گالاتین، تدریس می‌کند. او از نسل ارمنی است و کتاب خاطراتش دربارهٔ دوران کودکی‌اش تحت عنوان "من دوباره مثل او هستم: داستان‌های واقعی یک دختر ارمنی" ("Me as Her Again: True Stories of an Armenian Daughter") برنده جایزه «"ژان کوردووا»" از "لامبا لیدری" برای ادبیات غیر اشتقاقی همجنس‌گرایان / کوئیرها شد. حرفه. آگابیان نویسنده‌ای ارمنی-آمریکایی است که در "مدرسه هنرهای دانشگاه کلمبیا" تحصیل کرده است. در سال ۲۰۰۰، مجموعه‌ای از
کلمبیا" تحصیل کرده است. در سال ۲۰۰۰، مجموعه‌ای از مقالات، شعرها و آثار غیر داستانی تحت عنوان "پرنسس فریک" ("Princess Freak") منتشر کرد. در سال ۲۰۰۸، کتاب خاطراتی با عنوان "من دوباره مثل او هستم: داستان‌های واقعی یک دختر ارمنی" ("Me as Her Again: True Stories of an Armenian Daughter") منتشر کرد. این کتاب در سال ۲۰۰۹ نامزد جایزه "لامبا لیدری برای" ادبیات غیرداستانی شد، همچنین برای جایزه بین‌المللی ویلیام سارویان نیز نامزد شد و در سال ۲۰۲۱ برنده جایزه "ژان کوردووا" برای ادبیات غیر اشتقاقی همجنس‌گرایان /
کوردووا" برای ادبیات غیر اشتقاقی همجنس‌گرایان / کوئیرها شد. در سال ۲۰۰۶، او بورسیه "فولبرایت" دریافت کرد و در سال ۲۰۱۲ نیز بورسیه "لامبا لیدری" را برای نوشتن دربارهٔ هویت و تاریخ ارمنی‌ها دریافت کرد. آگابیان یک رمان با عنوان "ترس از ملت‌های بزرگ و کوچک" ("The Fear of Large and Small Nations") دربارهٔ تبعید شدگان ارمنی نوشته است که بر اساس تحقیقاتش در طول بورسیه "فولبرایت" شکل گرفته و برای جایزه "پِن‌بیل‌وِدِر" در سال ۲۰۱۶ نامزد شد. آگابیان در "مدرسه مطالعات فردی گالاتین" دانشگاه نیویورک و در "موزه هنر
فردی گالاتین" دانشگاه نیویورک و در "موزه هنر همجنس‌گرایان و دگرباشان جنسی لزلی-لوه‌من" در نیویورک تدریس می‌کند. او همچنین برای ترویج و حفظ نویسندگان ارمنی در آمریکا تلاش کرده است. فعالیت‌های اجتماعی. حقوق ال‌جی‌بی‌تی. آگابیان علیه ارمنی‌ها ضد ال‌جی‌بی‌تی که علیه ال‌جی‌بی‌تی‌ها اعتراض می‌کردند، سخنرانی کرد. او در سخنرانی خود گفت: علاوه بر این، آگابیان در برابر این تصور که ارمنی‌ها ضد ال‌جی‌بی‌تی‌ها هستند هشدار داده است، و گفته است:
تمام آنچه باید آشکار شود () یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی جولیانو کارنیمئو است که در سال ۱۹۸۱ منتشر شد. این فیلم در شهرهای نوولی و لچه فیلم‌برداری شد.
او یک فیلم ترسناک ورزشی آمریکایی به کارگردانی جاستین تیپینگ و نویسندگی زک آکرز و اسکیپ برونکی است. در این فیلم مارلون وینز، تیریک ویترز و جولیا فاکس بازی می‌کنند. این فیلم قرار است در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵ توسط یونیورسال پیکچرز در سینما اکران شود. داستان. یک ورزشکار آینده دار برای تمرین با اسطوره‌ای می‌رود که در شرف بازنشستگی است. ساخت. فیلمبرداری اصلی تا نوامبر ۲۰۲۴ تکمیل شده بود.
ناصر بخارایی یا بخاری (زادهٔ ۷۱۵ قمری - درگذشته به ۷۹۰ قمری) شاعر فارسی‌گوی قرن هشتم است. دولتشاه سمرقندی در تذکرةالشعرا او را مردی فاضل و درویش خوانده که دایم در سفر بود. دیوان او شامل غزل، قصیده، قطعه، رباعی و غیره است. و از نظر سبک و مضمون آثار به حافظ شباهت دارد.
موساشی گائوکا ; نام مکان و مجتمع مسکونی در بخش کیتا، شهر کوماموتو و شهر کیکویو در استان کوماموتو است. این یکی از مناطق مسکونی و مجتمع‌های مسکونی نماینده در منطقه شهری کوماموتو است. نام مکان موساشی از نام موساشیزوکا در استان آیچی، یک مکان تاریخی در ارتباط با میاموتو موساشی، واقع در نزدیکی مسیر استانی ۳۳۷، گرفته شده است. واقع در قسمت شمال شرقی شهر کوماموتو. این منطقه تپه ای است که در تراس رودخانه در کرانه شمالی رود شیراکاوا (استان کوماموتو) در انتهای غربی فلات کوشی واقع شده است. اگرچه بالای تپه بیشتر مسطح
کوشی واقع شده است. اگرچه بالای تپه بیشتر مسطح است، اما زمین کمی دارای پستی و بلندی به سمت سوزوکاکدای، شهر کوشی در شمال است. پارک موساشیزوکا. موساشی میاموتو، شمشیرباز چیره‌دست با دو شمشیر، سال‌های آخر عمر خود را در استان کوماموتو گذراند و در سن ۶۲ سالگی در خانه اش در قلعه چیبا در کوماموتو درگذشت. در دوره ای که در کوماموتو بود، او به عنوان مهمان هوسوکاوا تاداتوشی، ارباب قلمروی هیگو دعوت شد و «کتاب پنج حلقه» را در غاری به نام ریگاندو در کوه کامل کرد. گفته می‌شود که او مدتی را در این غار سپری کرد. بر اساس
می‌شود که او مدتی را در این غار سپری کرد. بر اساس وصیتش مبنی بر اینکه می‌خواهد حتی پس از مرگ مراقب ارباب خود هوسوکاوا باشد، مقبره‌ای در امتداد اوتسو کایدو (مسیر استانی فعلی ۳۳۷) ساخته شد، جایی که صفوف سانکین کوتای از آنجا عبور می‌کرد، و اینجا اکنون «پارک موساشیزوکا» است. قبرهای میاموتو موساشی در چندین مکان دیگر در شهر کوماموتو و همچنین در چندین مکان خارج از استان کوماموتو وجود دارد که عظمت او را نشان می‌دهد. همچنین یک مجسمه برنزی از موساشی که دو شمشیر در دست دارد در پارک وجود دارد و یک پارک آرام با فضای
دست دارد در پارک وجود دارد و یک پارک آرام با فضای سبز فراوان از جمله یک باغ ژاپنی و یک اتاق چای است.
شاهنشاه زاکاریان ()(به ارمنی: Շահնշահ Ա) عضو خاندان زاکاریان ارمنی و یک مقام دولتی پادشاهی گرجستان بود که مقام "امیر سپه سالار" (فرمانده کل ارتش گرجستان) را در اختیار داشت. او پسر زاکاره دوم زاکاریان و پدر زاکاره سوم زاکاریان بود که در محاصره بغداد در سال ۱۲۵۸ شرکت کرد. زندگی‌نامه. او در سال ۱۱۹۷ متولد شد. او پسر زاکاره دوم زاکاریان بود. او ۵ ساله بود که پدرش درگذشت و توسط دایی‌اش آتابگ ایوان بزرگ شد و دایی او زاکاریان را ترغیب کرد که به مذهب مسیحیت خلقیدونی گرایش پیدا کند. نام تعمیدی او سرگیس بود، سپس
گرایش پیدا کند. نام تعمیدی او سرگیس بود، سپس عنوان شاهنشاه آنی ( شهر باستانی آنی) به نام او داده شد همان‌طور که این عنوان از پدرش به ارث رسیده بود. شاهنشاه زاکاریان، در حالی که فرماندار آنی بود، در ساخت صومعه‌ها و کلیساها فعال بود. کلیسای سنت ایلیا کیزکاله را در آنی ساخت؛ او این کلیسا را بین سال‌های ۱۲۱۲ تا ۱۲۱۳ ساخت و به اسم خود وقف کرد. کلیسای کلیسای تیگران هوننتس آنی نیز تحت حکومت او توسط یک تاجر ارمنی در سال ۱۲۱۵ وقف شد. روبروک، فرستاده فوق‌العاده شاه لوئی نهم فرانسه به خان امپراتوری مغول، در سال ۱۲۵۵
نهم فرانسه به خان امپراتوری مغول، در سال ۱۲۵۵ در یکی از املاک ارمنی شاهنشاه اقامت داشت. روبروک شاهنشاه را به عنوان یک لرد بزرگ فئودال و مالک ۱۵ شهر توصیف کرده است. در زمان تهاجم مغول‌ها به گرجستان در بین سال‌های ۱۲۳۸ تا ۱۲۳۹، ملکه روسودان مجبور شد تفلیس را به مقصد کوتایسی ترک کند و شرق گرجستان تحت کنترل آتابگ آوگ زاکاریان، شاهنشاه زاکاریان و فرمانروای کاختی، اگرسلان باکورتسیکلی قرار گرفت. ژنرال مغول، توغتا، از سوی چغتای به حمله به نیروهای آوگ در دژ کایان فرستاده شد. پس از مقاومت کوتاه، آوگ تسلیم شد و