payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آلپینی تشکیل شده بود. در سال ۱۹۷۵ این هنگ منحل شد و پرچم و سنت‌های آن به گردان آلپینی "گمونا" واگذار شد. در سال ۱۹۹۲، این هنگ اصلاح شد. سالگرد تأسیس این هنگ در ۲۴ مه ۱۹۱۵، اولین روز جنگ در جبهه ایتالیا، برگزار می‌شود که در آن گردان‌های آلپینی "تولمزو" و "وال تالیامنتو" این هنگ به دلیل فتح و نگهداری قله‌های پال پیکولو، فریکوفل و پال گرانده، مدال نقره شجاعت نظامی مشترک را کسب کردند.
تیپ آلپ جولیا () یا تیپ آلپ یولی تیپ پیاده‌نظام سبک نیروی زمینی ایتالیا است که در جنگ‌های کوهستانی تخصص دارد. واحدهای اصلی آن آلپینی، یک سپاه پیاده‌نظام ارتش ایتالیا است که در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور فعال داشت. این تیپ نام و سنت‌های لشکر ۳ آلپ جولیا را به همراه دارد. نام لشکر و تیپ به رشته کوه‌های آلپ جولیان در منطقه فریولی اشاره دارد که هنگ‌های این لشکر نیروهای خود را در آنجا جذب می‌کردند و پس از جنگ جهانی دوم، این تیپ در آنجا مستقر بود. بر این اساس، نشان این تیپ از نشان منطقه فریولی
بر این اساس، نشان این تیپ از نشان منطقه فریولی الگوبرداری شده است. این تیپ، ستاد و بیشتر واحدها را به نیروی زمینی چندملیتی سابق، که با نام گروه رزمی ایتالیایی-مجارستانی-اسلوونیایی نیز شناخته می‌شود، تأمین می‌کند. اجزای تشکیل دهنده آن از دو کشور دیگر، گردان دهم موتوریزه اسلوونیایی و گردان اول پیاده‌نظام سبک مجارستانی بودند. تیپ آلپ جولیا در ۱۵ اکتبر ۱۹۴۹ در شهر سیویدال دل فریولی تأسیس شد. در طول جنگ سرد، این تیپ با حدود ۱۰۰۰۰ نفر بزرگ‌ترین تیپ ارتش ایتالیا بود و وظیفه داشت در صورت حمله نیروهای پیمان ورشو از
و وظیفه داشت در صورت حمله نیروهای پیمان ورشو از طریق اتریش بی‌طرف، از گذرگاه‌های پلاکن و ناسفلد با اتریش دفاع کند. این تیپ جناح چپ سپاه پنجم ارتش ایتالیا را که در امتداد مرز ایتالیا و یوگسلاوی مستقر بود و وظیفه داشت از نفوذ دشمن به دشت شمالی ایتالیا جلوگیری کند، پوشش می‌داد. تاریخچه. یوگسلاوی در ۱۵ اکتبر ۱۹۴۹ در شهر سیویدال دل فریولی تأسیس شد. در طول جنگ سرد، این تیپ با حدود ۱۰۰۰۰ نفر بزرگ‌ترین تیپ ارتش ایتالیا بود و وظیفه داشت در صورت حمله نیروهای پیمان ورشو از طریق اتریش بی‌طرف، از گذرگاه‌های پلاکن و
ورشو از طریق اتریش بی‌طرف، از گذرگاه‌های پلاکن و ناسفلد با اتریش دفاع کند. این تیپ جناح چپ سپاه پنجم ارتش ایتالیا را که در امتداد مرز ایتالیا و یوگسلاوی مستقر بود و وظیفه داشت از نفوذ دشمن به دشت شمالی ایتالیا جلوگیری کند، پوشش می‌داد. در ۲۶ اکتبر ۱۹۶۲، گردان آلپینی «موندووی» از تیپ آلپاین «تائوریننسه» برای تقویت جولیا به پالوتزا در منطقه فریولی-ونیز جولیا نقل مکان کرد و به دنبال آن گروه توپخانه کوهستانی «پینرولو» از تیپ آلپاین «تائوریننسه» در ۱ دسامبر ۱۹۶۳ به تولمزو منتقل شد. با این انتقال، جولیا به اوج
به تولمزو منتقل شد. با این انتقال، جولیا به اوج قدرت خود از نظر نفرات، واحدها و تجهیزات رسید. برای ۳۰ سال بعدی، جولیا بزرگ‌ترین تیپ ارتش ایتالیا باقی ماند. دسته چتربازان آلپینی در ۱ آوریل ۱۹۶۴ با دسته‌های چتربازان چهار تیپ آلپاین دیگر ادغام شد و گروهان چتربازان آلپینی را در بولزانو تحت فرماندهی مستقیم سپاه چهارم ارتش تشکیل داد. با اصلاحات ارتش ایتالیا در سال ۱۹۷۵، سطح هنگ‌ها لغو شد و گردان‌ها تحت فرماندهی مستقیم تیپ‌های چند رشته‌ای قرار گرفتند. در همان زمان، ارتش نیروهای خود را کاهش داد و آرایش مجدد داد و
ارتش نیروهای خود را کاهش داد و آرایش مجدد داد و بنابراین، جولیا شاهد تغییرات عمده‌ای در ترکیب خود بود: هنگ هشتم آلپینی، هنگ سوم توپخانه کوهستانی و گروه یازدهم استحکامات آلپینی منحل شدند. گردان آلپینی «سیویداله» به تارویسیو نقل مکان کرد، در حالی که گردان آلپینی «تولمزو» و گردان آلپینی «گمونا» منحل شدند و نام آنها به ترتیب به گردان آلپینی «موندوی» و گردان آلپینی «لاکیلا» منتقل شد. نام «موندووی» به گردان آلپینی «اوروبیکا» از هنگ دوم آلپینی تیپ آلپینی تائوریننس منتقل شد، در حالی که نام «عقاب» به گردان آلپینی
منتقل شد، در حالی که نام «عقاب» به گردان آلپینی (آموزش سربازان) «جولیا» منتقل شد که به یک واحد فعال تبدیل شد. گردان آلپینی (آموزش سربازان) «ویچنزا» به عنوان واحد آموزشی جدید در تولمزو تشکیل شد که متعاقباً به کودرویپو منتقل شد. گردان آلپینی «وال تالیامنتو» به تولمزو نقل مکان کرد و گروهان ۲۶۹ و پنج گروهان ذخیره را از گردان منحل شده آلپینی «وال فلا» دریافت کرد. گروه توپخانه کوهستانی «بلونو» منحل شد و نام آن به گروه توپخانه کوهستانی «اوسوپو» منتقل شد، در حالی که گروه توپخانه کوهستانی «پینرولو» منحل و نام آن به
گروه توپخانه کوهستانی «پینرولو» منحل و نام آن به گروه توپخانه کوهستانی «سوسا» از تیپ آلپاین «تائوریننسه» منتقل شد. گروه توپخانه کوهستانی «کونگلیانو» به اودینه نقل مکان کرد، در حالی که ستاد تیپ و گروهان مخابرات برای تشکیل واحد فرماندهی و مخابرات «جولیا» ادغام شدند و گروهان خدمات «جولیا» به عنوان یک گردان لجستیک سازماندهی مجدد شد. یک گروهان ضد تانک ایجاد شد، در حالی که واحد هوانوردی سبک «جولیا» منحل شد. پس از اصلاحات، چهار گردان آلپینی تیپ، به استثنای گردان «وال تالیامنتو»، که وظیفه تأمین استحکامات در دره
«وال تالیامنتو»، که وظیفه تأمین استحکامات در دره کانال بالایی را بر عهده داشت، دارای قدرت مجاز ۹۵۰ نفر بودند. «وال تالیامنتو» شامل ۱۶ گروهان آلپینی با نیروی ارگانیک تقریباً ۲۵۰۰ نفر بود.
هنگ ۹ آلپینی () هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در لاکویلا در ابروتزو مستقر است. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپاین تائوریننس اختصاص داده شده است. این هنگ در اول ژوئیه ۱۹۲۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا تشکیل شد. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر سوم آلپین «جولیا» اختصاص داده شد، که در طول جنگ جهانی دوم در جنگ یونان و ایتالیا خدمت کرد، که در طی آن لشکر متحمل خسارات سنگینی شد. به خاطر خدمات و فداکاری‌هایش در جبهه یونان، به هنگ نهم آلپینی بالاترین نشان نظامی
جبهه یونان، به هنگ نهم آلپینی بالاترین نشان نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در تابستان ۱۹۴۲، این لشکر به جبهه شرقی در اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد، جایی که در زمستان ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ در جریان عملیات شوروی «زحل کوچک» نابود شد. بقایای لشکر در بهار ۱۹۴۳ به وطن بازگردانده شدند. به پاس خدمات و فداکاری‌هایشان در جبهه شرقی، به هنگ نهم آلپینی دومین مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیل اعلام شد و نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ نهم آلپینی را منحل کردند. در سپتامبر ۱۹۴۴، ارتش
نهم آلپینی را منحل کردند. در سپتامبر ۱۹۴۴، ارتش متفقین ایتالیا، گردان آلپینی «آبروزی» را تشکیل داد که به هنگ ویژه پیاده‌نظام «لگنانو» از گروه رزمی «لگنانو» اختصاص یافت. در نوامبر ۱۹۴۴، گردان «آبروزی» به گردان آلپینی «لاکیلا» تغییر نام داد. گروه رزمی «لگنانو» تا زمان تسلیم آلمان، در جبهه متفقین در نبرد ایتالیا جنگید. پس از جنگ، گردان «لاکیلا» به هنگ ۸ آلپینی اختصاص داده شد و در تارویسیو در فریولی-ونیز جولیا مستقر شد. در جریان اصلاحات ارتش ایتالیا در سال ۱۹۷۵، هنگ هشتم آلپینی منحل شد، در حالی که گردان آلپینی
هنگ هشتم آلپینی منحل شد، در حالی که گردان آلپینی «لاکیلا» در تارویسیو منحل و سپس در لاکیلا به عنوان یک واحد مستقل تشکیل شد. در همان سال، گردان آلپینی «ویچنزا» به عنوان یک واحد آموزشی تشکیل شد. هر دو گردان به تیپ آلپینی «جولیا» اختصاص داده شدند. در سال ۱۹۷۶، به گردان «ویچنزا» پرچم و سنت‌های هنگ نهم آلپینی اختصاص داده شد، در حالی که به گردان «لاکیلا» پرچم جدیدی اعطا شد. در سال ۱۹۹۲، گردان آلپینی «لاکویلا» استقلال خود را از دست داد و به هنگ نهم آلپینی که اصلاح شده بود، پیوست. با این حال، پرچم اصلی هنگ نهم
شده بود، پیوست. با این حال، پرچم اصلی هنگ نهم آلپینی تا زمان انحلال گردان در سال ۱۹۹۶ در اختیار گردان آلپینی «ویچنزا» باقی ماند. پس از آن، پرچم به هنگ نهم آلپینی در لاکویلا منتقل شد. در سال ۲۰۱۷، این هنگ، گردان چند منظوره «اورتا» را تشکیل داد که در همان سال به گردان چند منظوره «ویچنزا» تغییر نام داد. که بعداً در همان سال به «ویچنزا» تغییر نام داد. سالگرد تأسیس این هنگ در ۲۳ آوریل ۱۹۴۱، آخرین روز جنگ یونان و ایتالیا، که در طی آن هنگ نهم آلپینی اولین مدال طلای شجاعت نظامی را کسب کرد، برگزار می‌شود.
نایله الخاجه (۷ مارس ۱۹۷۸) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اماراتی است و به‌عنوان نخستین زن در امارات متحده عربی شناخته می‌شود که وارد عرصهٔ فیلم‌سازی شده است. او به‌واسطهٔ آثار جسورانه‌اش که به مسائل انسانی و اجتماعی حساسی در جامعه‌اش پرداخته‌اند، در صحنهٔ سینمای عرب مطرح شد و همین امر او را به صدایی زنانه و یگانه در این حوزه تبدیل کرد. الخاجه به دلیل جسارت در پرداختن به موضوعات بحث‌برانگیز و پیگیری در انتقال پیام‌های خود از طریق فیلم‌های مستند و درام شناخته می‌شود. او یکی از برجسته‌ترین صداهای زنانه در صنعت
او یکی از برجسته‌ترین صداهای زنانه در صنعت سینمای منطقهٔ عربی خلیج فارس است. دیدگاه سینمایی خود را از واقعیت‌های زندگی اماراتی و عربی شکل داد و بر مسائل اجتماعی حساسی تمرکز کرد؛ به‌ویژه آن دسته از مسائلی که به زن، خانواده و روابط در جوامع محافظه‌کار مربوط می‌شوند. زندگی و سال‌های اولیه. نایله الخاجه در ۷ مارس ۱۹۷۸ در دبی متولد شد. الخاجه تحصیلات خود را در زمینهٔ مطالعات تصویر و فیلم‌سازی در تورنتو دنبال کرد. او مدرک خود را در رشتهٔ ارتباطات جمعی از دانشکده زنان دبی دریافت کرد و مدرک کارشناسی خود در مطالعات
دبی دریافت کرد و مدرک کارشناسی خود در مطالعات فیلم را در سال ۲۰۰۵ از دانشگاه رایرسون در تورنتو دریافت کرد. وی دو شرکت تولید فیلم بنیان‌گذاری کرده است: نخست D-Seven Motion Pictures و دیگری Nayla Al Khaja Films که به مرکزی برای تولید محتوای سینمایی متنوع با ترکیبی از جسارت هنری و هویت بومی تبدیل شده است. با بازگشت به دبی، نایله الخاجه نخستین اثر مستند خود را با فیلم «کشف نقاب از دبی» در سال ۲۰۰۴ عرضه کرد؛ فیلمی که نخستین بار در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم دبی و با حمایت وزیر آموزش عالی امارات در آن زمان به
و با حمایت وزیر آموزش عالی امارات در آن زمان به نمایش درآمد. این اثر نقطهٔ آغاز رسمی او در دنیای سینما به‌شمار می‌آید. با وجود اهمیت این گام، آغاز مسیر او خالی از چالش نبود، به‌ویژه در بُعد خانوادگی. او با مخالفت آشکار خانواده‌اش روبه‌رو شد؛ خانواده‌ای که باور داشتند ورود یک زن به عرصهٔ سینما، با توجه به جنبه‌های هنری، بازیگری و حضور در محافل، مخاطره‌ای همراه با نگرانی است. در اطراف آن‌ها نیز نمونه‌های پیشین وجود نداشت تا بتوانند تصور کنند یک زن اماراتی چه جایگاهی در این عرصه می‌تواند به دست آورد. اما با
جایگاهی در این عرصه می‌تواند به دست آورد. اما با گذر زمان، دیدگاه آنان تغییر یافت. آثار. فیلم‌های "حیوان" و "سایه" ساختهٔ الخاجه در سپتامبر ۲۰۲۲ به شهرتی بین‌المللی دست یافتند، زمانی که نتفلیکس حقوق پخش آن‌ها را خریداری کرد و بدین ترتیب دامنهٔ مخاطبان او به سطح جهانی گسترش یافت.در سال ۲۰۲۳، نایله الخاجه نخستین فیلم بلند خود در ژانر درام، وحشت و دلهره با عنوان "سه" را تهیه کرد. این فیلم در همان سال در سومین دورهٔ جشنواره بین‌المللی فیلم دریای سرخ برای نخستین بار به نمایش درآمد.
جاه‌طلبی بزرگ () یک فیلم درام زندگینامه‌ای ایتالیایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی آندره‌آ سگره است. در این فیلم الیو جرمانو در نقش سیاستمدار انریکو برلینگوئر که حزب کمونیست ایتالیا را از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۴ رهبری می‌کرد، بازی می‌کند. این فیلم در نوزدهمین جشنواره فیلم رم در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۴ معرفی شده و در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۴ در سینماهای ایتالیا به نمایش درآمد. تاریخ تولید و انتشار. تصویربرداری اصلی در نوامبر ۲۰۲۳ آغاز شد. فیلم در رم و همچنین ساساری و پورتو تورس در ساردینیا فیلمبرداری شد. یک عکس تبلیغاتی از فیلم در ۱۸
فیلمبرداری شد. یک عکس تبلیغاتی از فیلم در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۴ منتشر شد. فاندانگو حق توزیع بین‌المللی فیلم را در ۵ سپتامبر ۲۰۲۴ به دست آورد. این فیلم در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۴ در نوزدهمین جشنواره فیلم رم معرفی شد. در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۴ در ایتالیا اکران سینمایی شد. در مارس ۲۰۲۵، توسط نور فیلمز در فرانسه؛ فیلمین در اسپانیا؛ ریسی در پرتغال؛ سینه‌ورکس در سوئیس خریداری شد.
مگدالن توبه‌کار (همچنین با نام مادالن توبه‌کار شناخته می‌شود) یک نقاشی رنگ روغن روی بوم متعلق به قرن شانزدهم میلادی اثر نقاش باروک ایتالیایی، کاراواجو، است. این نقاشی، مریم مجدلیه توبه‌کار را در حالی که با اندوه توبه‌کارانه خم شده است، در حالی که زندگی هرزه خود را پشت سر می‌گذارد، به تصویر می‌کشد و تزئینات آن در کنار او رها شده‌اند. در زمان تکمیل آن، حدود ۱۵۹۴–۱۵۹۵، این نقاشی به دلیل واقع‌گرایی معاصر و فاصله گرفتن از شمایل‌نگاری سنتی مگدالن، نامتعارف بود. این نقاشی هم انتقاد و هم ستایش را برانگیخته است، و
نقاشی هم انتقاد و هم ستایش را برانگیخته است، و حتی تا قرن بیست و یکم در مورد نیات کاراواجو گمانه‌زنی‌هایی وجود داشته است. این اثر در گالری دوریا پامفیلی در رم نگهداری می‌شود. ترکیب. این نقاشی، زن جوان سبزه‌ای را نشان می‌دهد که روی صندلی کوتاهی چمباتمه زده یا زانو زده و دستانش را در دامان خود گرفته است. در کنار او مجموعه‌ای از جواهرات و یک بطری سربسته مایع، تقریباً سه چهارم پر، قرار دارد. نگاهش از بیننده منحرف شده و سرش به سمت پایین چرخیده است، وضعیتی که با تصاویر سنتی از عیسی مسیح مصلوب مقایسه شده است. یک
تصاویر سنتی از عیسی مسیح مصلوب مقایسه شده است. یک قطره اشک از یکی از گونه‌هایش به کنار بینی‌اش می‌ریزد. تاریخچه. این نقاشی حدوداً در سال‌های ۱۵۹۴–۱۵۹۵ تکمیل شد، در این مدت کاراواجو با جوزپه چزاری و فانتین پتریگنانی زندگی می‌کرد. این نقاشی تقریباً به‌طور قطع توسط پیترو ویتریکا، "گارداروبای" پاپ گرگوری سیزدهم، سفارش داده شده است. کاراواجو به استفاده از چندین فاحشه به عنوان مدل برای آثارش معروف بود و مورخان حدس زده‌اند که آنا بیانکینی در این نقاشی حضور دارد. زندگینامه‌نویسان معاصر نشان می‌دهند که بیانکینی
زندگینامه‌نویسان معاصر نشان می‌دهند که بیانکینی ممکن است در آثار کاراواجو "از جمله مرگ باکره"، "تغییر مذهب مریم مجدلیه" (به عنوان مارتا) و "استراحت در پرواز به مصر" (به عنوان مریم مقدس) نیز حضور داشته باشد. این نقاشی ممکن است اولین نقاشی مذهبی باشد که تاکنون توسط کاراواجو تکمیل شده است. این نقاشی نمایانگر فاصله گرفتن از نقاشی‌های استاندارد مریم مجدلیه توبه‌کار زمان کاراواجو است، هم در به تصویر کشیدن او با لباس‌های امروزی و هم به گفته زندگینامه‌نویس جان واریانو (۲۰۰۶)، با اجتناب از «احساسات رقت‌انگیز و سست»
(۲۰۰۶)، با اجتناب از «احساسات رقت‌انگیز و سست» که عموماً با این موضوع برخورد می‌شد. در واقع، بیشتر تصاویر متعدد از این موضوع در هنر، مریم مجدلیه را بدون لباس نشان می‌دهند، مانند نقاشی تیتیان در سال ۱۵۳۳، که در طول سی سالی که او، طبق افسانه‌های قرون وسطایی، پس از عروج عیسی در بیابان توبه می‌کرد، از هم پاشیده بود. این روی آوردن کاراواجو به رئالیسم بود که مخاطبان اولیه او را شوکه کرد؛ به گفته هیلاری اسپورلینگ در "نقد کتاب نیویورک تایمز" (۲۰۰۱)، «معاصران شکایت داشتند که مریم مجدلیه او مانند دختر همسایه‌ای است
داشتند که مریم مجدلیه او مانند دختر همسایه‌ای است که شب‌ها در خانه موهایش را به تنهایی خشک می‌کند.» دهه‌ها پس از تکمیل نقاشی، جیان پیترو بلوری، زندگینامه‌نویس هنری قرن هفدهم، اظهار داشت که کاراواجو با افزودن اقلامی مرتبط با مریم مجدلیه - یک ظرف روغن و جواهرات دور ریخته شده - به یک صحنه ژانر مدرن، تصاویر مذهبی را جعل کرده است. اما جوزپه سیلوس، شاعر یسوعی، آشکارا این اثر را معنویت جعلی نمی‌دانست. در عوض، در کتاب خود با عنوان "«پیناکوتهکا سیو رومانا پیکتورا ات سکولپتورا»" که در سال ۱۶۷۳ منتشر شد، آن و نقاشش
سکولپتورا»" که در سال ۱۶۷۳ منتشر شد، آن و نقاشش را به تفصیل ستایش کرد:می‌توانیم پشیمانی خاموش پنهان در وجدان او را ببینیم، و در اعماق قلبش شعله‌ای پنهان او را می‌سوزاند. بی‌شک رنگ‌های کاراواجو آنقدر زنده هستند که حتی درونی‌ترین احساسات او را نیز آشکار می‌کنند. پرنده‌ای نادر، نقاشی است که می‌تواند آنچه را که در تاریکی کور وجدان پنهان است، در یک تصویر ساده به این وضوح آشکار کند. پیتر راب در زندگینامه معاصر و بحث‌برانگیز خود "با عنوان «ام»" (۲۰۰۱)، اظهار داشت که واقع‌گرایی این اثر و نشانه‌های ظریف خشونتی که
که واقع‌گرایی این اثر و نشانه‌های ظریف خشونتی که او درک کرده است - مرواریدهای شکسته و صورت و دست‌های متورم سوژه - ممکن است نشان‌دهنده یک بُعد سیاسی باشد، تفسیری از بدرفتاری پلیس رم با زنان روسپی در زمان کاراواجو. راب بر اساس سوابق زندگی بیانکینی حدس می‌زند که بیانکینی ممکن است طبق رسم آن زمان در ملاء عام شلاق خورده باشد، پماد موجود در شیشه درمان او برای این آسیب، الهام‌بخش کاراواجو بوده است. هر چه که الهام‌بخش اثر کاراواجو، "مگدالن"، بوده باشد، اثر او احتمالاً الهام‌بخش ژرژ دو لا تور برای خلق چندین نسخه از
الهام‌بخش ژرژ دو لا تور برای خلق چندین نسخه از این موضوع بوده است. دو لا تور زاویه نقاشی خود را به طرز چشمگیری تغییر داد. اگرچه مگدالن همچنان نشسته، صورتش را برگردانده و دستانش را روی زانوهایش قلاب کرده است، اما با نور شمعی که جلوی آینه قرار گرفته و جمجمه‌ای را روی زانویش نگه داشته، از پشت به شدت روشن شده است.
«آلیس نون لو سا» اولین آلبوم انفرادی خواننده و ترانه‌سرای ایتالیایی، فرانچسکو دِ گرگوری، است که در آوریل ۱۹۷۳ توسط شرکت «ایت» منتشر شد. سال قبل از آن، گروه دونفره همنام دِ گرگوری و آنتونلو وندیتی - یکی دیگر از خوانندگان و ترانه‌سرایان ایتالیایی - آلبومی ترکیبی به "نام «تئوریوس کمپس»" با برخی از آهنگ‌های دِ گرگوری منتشر کردند. آهنگ عنوان فیلم، «آلیس»، یکی از شناخته‌شده‌ترین آهنگ‌های دِ گرگوری است و به یک اثر کلاسیک تبدیل شده است. پذیرش. چزاره گرازیولی، مورخ، می‌نویسد که دِ گرگوری با الهام از باب دیلن، صدای
می‌نویسد که دِ گرگوری با الهام از باب دیلن، صدای روایت‌گر مالیخولیایی که تردید، ابهام و بحران انسانی زمانه را بیان می‌کند، با آلبوم "آلیس نو لو سا،" به «شاهزاده» شناخته‌شده ترانه‌سرایان تبدیل شد. این آلبوم برای دِ گرگوری شهرتی ناشایست به دلیل گمنام بودن به دست آورد. این آلبوم نشان‌دهنده نوآوری دِ گرگوری بود: آهنگ عنوان آلبوم، «آلیس»، با اشعار زیبا و کیفیت رؤیایی خود از گذشته گسست، که هنوز یک نسل بعد مورد احترام است. این آلبوم بلافاصله یک موفقیت تجاری نبود، اما با شعرهای خاطره‌انگیز و ملودی‌های پیچیده‌اش
اما با شعرهای خاطره‌انگیز و ملودی‌های پیچیده‌اش ارزش هنری زیادی داشت و ثابت شد که اولین اثر از مجموعه‌ای از شاهکارهای موسیقی عامه‌پسند است. ماریانو پرونس، در نقد آلبوم در AllMusic.com، خاطرنشان می‌کند که در حالی که فقط آهنگ عنوان آلبوم به عنوان یک اثر کلاسیک شناخته می‌شود، چندین آهنگ دیگر نیز شایسته این عنوان هستند. پرونس می‌نویسد که این آلبوم تحت تأثیر لئونارد کوهن است و «ماریانا آل بیویو» در واقع به آهنگ‌های «سوزان» و «بدرود، ماریان» کوهن اشاره دارد، اشعار در سراسر آلبوم در مرکز توجه قرار می‌گیرند، نه
در سراسر آلبوم در مرکز توجه قرار می‌گیرند، نه اینکه، برخلاف "رسم" آن زمان ایتالیا، آواز را آشکارا شخصی یا سیاسی جلوه دهند.
«مینوئتو» ( «مینوئه» (به ایتالیایی:) یک آهنگ ایتالیایی محصول سال ۱۹۷۳ است که توسط فرانکو کالیفانو (ترانه) و داریو بالدان بمبو (موسیقی) ساخته و توسط میا مارتینی اجرا شده است. این آهنگ موفقیت تجاری بزرگی برای این خواننده بود. پیشینه. در سال ۱۹۷۳، داریو بالدان بمبو یک تصنیف مدرن منوئه ساخت و ملودی آن توسط تهیه‌کننده جیووانی سانجاست به عنوان تک‌آهنگ تابستانی میا مارتینی، که تازه از موفقیت «پیکولو اومو» و «دونا سولا» بهره‌مند شده بود، انتخاب شد. او از چندین ترانه‌سرا خواست تا اشعار را بنویسند و پس از نسخه‌های
خواست تا اشعار را بنویسند و پس از نسخه‌های لوئیجی آلبرتلی، برونو لائوزی و مائوریتزیو پیکولی رد شد، در نهایت نسخه فرانکو کالیفانو انتخاب شد، که اشعار خود را بر اساس برخی از مکالماتی که با مارتینی داشته است، بنا کرده بود تا آهنگ را شخصی‌تر و بیوگرافیک‌تر کند. نسخه آلبرتلی با عنوان «نجاتم بده» سرانجام در سال ۲۰۰۳ در مجموعه آهنگ‌های مخفی منتشر شد. گروه کر همه ستاره این آهنگ متشکل از برادران لا بیوندا، برونو لاوزی، مائوریتزیو فابریتزیو، خواهر مارتینی ، لوردانا برته و نامزد آن زمان او آدریانو پاناتا بود. این
برته و نامزد آن زمان او آدریانو پاناتا بود. این آهنگ برای اولین بار در برنامه تلویزیونی در حال حاضر "موسیقی" از رای (شبکه رادیو تلویزیونی) پخش شد و در نهایت با آهنگ «من فردا» از مارسلا بلا، برنده جایزه فستیوال بار، اکوئو شد و دومین پیروزی متوالی میا مارتینی را رقم زد. این بزرگ‌ترین موفقیت در حرفه مارتینی بود و در مجموع ۳۰ هفته در صدر جدول آهنگ‌های پرفروش ایتالیا باقی ماند و به مقام دوم رسید. این آهنگ توسط میا مارتینی به زبان‌های فرانسوی (با عنوان "تو چه می‌دانی؟") و اسپانیایی ضبط و در چندین بازار خارجی از
و اسپانیایی ضبط و در چندین بازار خارجی از جمله ژاپن و برزیل منتشر شد.
آندره‌آ پناکی (؛ زادهٔ ) کارگردان، بازیگر و نویسنده اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "جاه‌طلبی بزرگ، نخستین بارش برف، سوبورا" و "پدر ماتئو" اشاره کرد. زندگینامه. پناکی در پاددوا متولد شد. در جوانی بازیکن راگبی بود. او با مدرک زبان‌ها و ادبیات مدرن از دانشگاه پاددوا فارغ‌التحصیل شد. از طریق نیروی هوایی ایتالیا برای خلبانی آموزش دید. او در دوران دانشجویی، در یک دوره تئاتر شرکت کرد و به بازیگری علاقه‌مند
در یک دوره تئاتر شرکت کرد و به بازیگری علاقه‌مند شد. به عنوان دستیار کارگردان جیجی دال‌آگلیو کار کرد و اصول کارگردانی و نویسندگی برای تئاتر را آموخت. او نمایش‌های "اِروی" را در سال ۲۰۱۱ و "مردم ویلان" را در سال ۲۰۱۳ نوشت و اجرا کرد.
یک وسیله قفل‌کننده مثبت ، وسیله‌ای است که همراه با یک بست برای قفل کردن مثبت بست استفاده می‌شود. این بدان معناست که بست نمی‌تواند در اثر ارتعاشات شل شود. در زیر لیستی از وسایل قفل‌کننده مثبت آمده است:
مدونا و سرود تجلیل اثری دایره‌ای‌شکل از ساندرو بوتیچلی، نقاش دوره رنسانس ایتالیا است و با عنوان «مریم مقدس و مسیح خردسال همراه با پنج فرشته» نیز شناخته می‌شود. این نقاشی هم‌اکنون در موزه اوفیتزی در فلورانس نگهداری می‌شود. در این نقاشی دایره‌ای، مریم مقدس را می‌بینیم که با دست راست خود مشغول نوشتن سرود "تجلیل" (شکرگزاری) است. متن این سرود مذهبی که در ستایش خداوند است، در انجیل لوقا آمده. در دست چپ مریم نیز میوه انار دیده می‌شود که نماد باروری، زندگی و رستگاری است؛ در همین حال، مسیح خردسال را بر دامانش نشانده
است؛ در همین حال، مسیح خردسال را بر دامانش نشانده و دو فرشته بر سر مریم تاج می‌گذارند. پیشینهٔ تاریخی. تاریخ دقیق خلق این نقاشی مشخص نیست، اما موزه اوفیتزی آن را در سال ۱۷۸۴ میلادی از یک مجموعه خصوصی خریداری کرد. احتمال دارد این اثر از صومعه‌ای به‌دست آمده باشد که در دوران اصلاحات مذهبی توسط آرشیدوک پیترو لئوپولدو منحل شده است. از این نقاشی چند نسخه دیگر نیز وجود دارد؛ از جمله یکی در موزه لوور در پاریس و دیگری در کتابخانه و موزه مورگان در نیویورک. در نسخهٔ لوور، فرشته‌ای که در سمت چپ تاجی بر سر مریم
نسخهٔ لوور، فرشته‌ای که در سمت چپ تاجی بر سر مریم می‌گذارد، حذف شده تا فضای بیشتری برای گسترش بال‌های فرشتهٔ بالایی فراهم شود. توصیف اثر. این نقاشی تاج‌گذاری مریم مقدس را به‌دست دو فرشته — از مجموع پنج فرشته — نشان می‌دهد. تور نازکی بر موهای بلند و طلایی او افتاده و شالی به سبک بیزانسی شانه‌هایش را پوشانده است. او مشغول نوشتن بخش آغازین سرود "تجلیل" بر صفحهٔ راست کتابی است که در دست دارد؛ در حالی که صفحهٔ سمت چپ کتاب حاوی بخشی از سرود "ستایش" است. مسیح خردسال بر دامان او نشسته و دستش را بر دست مادرش قرار
بر دامان او نشسته و دستش را بر دست مادرش قرار داده؛ نگاهش به آسمان آبی یا شاید به چهرهٔ مادرش دوخته شده و مریم نیز با نگاهی آرام پاسخ او را می‌دهد. در دست چپ مریم نیز میوه انار دیده می‌شود که نماد باروری و رستگاری است. پیکره‌ها در برابر چشم‌اندازی روشن و آرام قرار گرفته‌اند و قاب دایره‌ای‌شکل نوعی مرز نمادین میان زمین و آسمان ایجاد می‌کند. در سمت چپ، سه فرشته گرد کتاب جمع شده‌اند و به‌نظر می‌رسد در حال گفت‌وگو با یکدیگر هستند. سرود "تجلیل"، که با عنوان «سرود مریم» نیز شناخته می‌شود، برگرفته از انجیل لوقا
مریم» نیز شناخته می‌شود، برگرفته از انجیل لوقا (۱:۴۶–۵۵) است. در این روایت، مریم به دیدار الیصابات (دختر خاله‌اش) می‌رود که در آن زمان یحیی تعمیددهنده را حامله بود. هنگامی که یحیی در رحم الیصابات حرکت می‌کند، مریم خدا را برای لطفی که به او ارزانی داشته، شکر می‌کند. سرود "ستایش" یا «سرود زکریا» نیز از انجیل لوقا (۱:۶۸–۷۹) گرفته شده و دعایی است که زکریا در مراسم ختنهٔ پسرش، یحیی، بر زبان می‌آورد. برخی مورخان هنر بر این باورند که چهرهٔ مدونا در این نقاشی، پرتره‌ای از لوکرتسیا تورنابوئونی، همسر پیرو د مدیچی،
از لوکرتسیا تورنابوئونی، همسر پیرو د مدیچی، است. همچنین گفته می‌شود دو فرشته‌ای که کتاب را در دست دارند، در واقع پسران او، لورنتسو و جولیانو، هستند. جورجو وازاری در کتاب "زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران" به این موضوع اشاره کرده است. مدونا در نقش زن نویسنده. در هنر غرب، مریم مقدس معمولاً در حال مطالعه به تصویر کشیده شده؛ نه در حال نوشتن. اما بوتیچلی در این نقاشی آگاهانه تصمیم گرفته که او را در حال نگارش نشان دهد. این تغییر پرسش‌های تازه‌ای را در چارچوب گفتمان رایج انسان‌گرایی مطرح می‌کند.
را در چارچوب گفتمان رایج انسان‌گرایی مطرح می‌کند. سرود "تجلیل" به‌طور سنتی دعای شفاهی مریم شناخته می‌شد؛ نه متنی مکتوب. با این حال، نمایش مریم در مقام نویسنده، نوعی «بلاغتِ ناممکن» است؛ یعنی این تصور که توانایی سواد و نگارش در زنان، امری خارق‌العاده و معجزه‌آساست. زیرا باور عمومی در آن زمان بر این بود که هیچ زن دیگری واجد خصوصیات مریم به‌عنوان چهره‌ای مقدس، باکره، شریف و مورد احترام پیروان مسیحیت نیست. این تصویر در نگاه نخست ممکن است بیانیه‌ای فمینیستی درباره نویسندگان و اندیشمندان زن در عصر انسان‌گرایی
نویسندگان و اندیشمندان زن در عصر انسان‌گرایی به‌نظر برسد؛ اما می‌توان آن را نوعی تمجید غیرمستقیم دانست که در واقع حرکت به‌سوی سوادآموزی زنان را نادیده می‌گیرد و آن را در قالب «معجزه» بازنمایی می‌کند. بوتیچلی حتی این تضاد را با شدت بیشتری به تصویر کشیده. او مریم را هم‌زمان در نقش مادر و نویسنده نشان می‌دهد. مدونا در حالی که با لطافت از مسیح خردسال مراقبت می‌کند، در حال نگارش نیز هست و این نمادی از همان «بلاغت ناممکن» است. این تصویر هم زن نویسنده را به‌عنوان پدیده‌ای نادر نشان می‌دهد و هم به گفت‌وگویی تازه
پدیده‌ای نادر نشان می‌دهد و هم به گفت‌وگویی تازه درباره امکان‌پذیر بودن این نقش برای زنان دامن می‌زند. این پیام اغلب از طریق زبان رایج مردمی منتقل می‌شود و مخاطب آن زنان هستند؛ با این هدف که نویسنده زن نه به‌عنوان استثنا، بلکه به‌عنوان چهره‌ای آشنا و پذیرفته‌شده معرفی شود. تصویرسازی‌های بوتیچلی از مدونا. آن موضوع کاملاً پذیرفته شده که بوتیچلی در طول دوران هنری خود سه مرحلهٔ متمایز را پشت سر گذاشته است. مراحلی که بیشتر با موضوعات آثارش شناخته می‌شوند تا تغییر در سبک نقاشی. در نخستین مرحله، که به‌درستی
تغییر در سبک نقاشی. در نخستین مرحله، که به‌درستی «دورهٔ مدیچی» نامیده می‌شود، او حال‌وهوایی معتدل و متوازن را در نقاشی‌هایش حفظ کرد. در این دوره، بوتیچلی چندین نقاشی از مریم مقدس (مدونا) خلق کرد؛ از جمله اثر بزرگ‌مقیاس "مدونا و انار" که به‌صورت دایره‌ای طراحی شده بود. تمامی این آثار، سرشار از حس مادرانه بودند؛ عشق لطیف و مادرانهٔ مریم مقدس که از طریق ارتباط پرمهر میان او و مسیح خردسال به‌زیبایی به تصویر کشیده شده است. بوتیچلی به‌ویژه در تصویرسازی چهره‌های زنانه و به‌طور خاص در کشیدن چهره مدونا سبکی خاص