payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خود بیرون رانده شدند و به کریمه و سرزمین‌های روسیه مهاجرت کردند. در قرن یازدهم، تجار، پزشکان و صنعتگران ارمنی تحت فرمان شاهزادگان روسی خدمت می‌کردند. در کتاب «پچرسک پاتریک» (مجموعه داستانی در مورد تأسیس صومعه کیف-پچرسک و زندگی راهبان مقدس آن) از یک پزشک ارمنی یاد می‌کند که «ولادیمیر مونوماخ» شاهزاده روس کی‌یف را معالجه کرد. ارمنی‌ها عمدتاً در شبه جزیره کریمه در مناطق فئودوسیا، سوداک و استاریی کریم سکونت داشتند به خصوص تعداد آنها در طی قرون ۱۲–۱۵ در نتیجه حمله مغول به ارمنستان افزایش یافت. در قرن سیزدهم،
حمله مغول به ارمنستان افزایش یافت. در قرن سیزدهم، شاهزاده گالیسیا-وولینیا به نام «دانیل گالیسیا»، از ارمنیان دعوت کرد تا تجارت را احیا کنند. «پروفسور فیلیپ کورتین» خاطرنشان می‌کند که مستعمرات ارمنیان در کریمه به قدری بزرگ بود که اهالی جنوا گاهی آنان را ارمنی‌های کیلیکیه می‌نامیدند. (ارمنی‌های فئودوسیا با شهر جنوا تجارت زمینی و دریایی داشتند) مناطق فئودوسیا و سوداک نقش مهمی در توسعه اقتصاد و فرهنگ کریمه داشتند. جوامع کوچک ارمنی در بخش مرکزی اوکراین، از جمله کیف، و مناطق غربی پودولیا و گالیسیا تأسیس شدند.
کیف، و مناطق غربی پودولیا و گالیسیا تأسیس شدند. ارمنی‌های لویو و کریمه. در سال ۱۲۶۷، شهر لویو به مرکز اسقف نشین ارمنی‌ها تبدیل شد و کلیسای جامع ارمنی در این شهر که در سال ۱۳۶۷ تقدیس شد، به کلیسای اسقفی تبدیل می‌شود. «پیوتر ابرهارت» (جغرافی‌دان لهستانی، استاد آکادمی علوم لهستان و نویسنده مطالعات در زمینه جمعیت‌شناسی و جغرافیای جمعیت) در کتابش به نام گروه‌های قومی و تغییرات جمعیتی در قرن بیستم اروپای شرقی می‌نویسد: اولین ارمنی در اوایل قرن یازدهم در کریمه در قلمرو اوکراین معاصر ساکن شد. اولین جامعه ارمنی در
قلمرو اوکراین معاصر ساکن شد. اولین جامعه ارمنی در کیف در آغاز قرن دوازدهم تأسیس شد. مرکز مذهبی و ملی اولیه ارمنی‌ها در شهر لویو بود، جایی که اولین ارمنی‌ها در قرن سیزدهم در آنجا ساکن شدند. برای چندین قرن، ارمنیان در شهر لویو علاوه بر ضمانت خودمختاری، سیستم‌های آموزشی و حکومتی خود را داشتند. ارمنی‌ها در شهرهای دیگر اوکراین (لوتسک، کامیانتس-پودیلسکیی، بوچاچ و برودی) ساکن شدند. عصر جدید. «سیمئون (سیمون) لهاتسی» (وقایع نگار مشهور ارمنی قرن هفدهم)، در کتابش به نام «یادداشت‌های سفر»، ۱۶۰۸–۱۶۱۹ می‌نویسد:
به نام «یادداشت‌های سفر»، ۱۶۰۸–۱۶۱۹ می‌نویسد: «ارمنی‌های لویو» زبان ارمنی را نمی‌دانند، اما به زبان لهستانی و کیپچاک، یعنی به زبان تاتاری صحبت می‌کنند. گفته شده که ارمنی‌ها محلی از آنی (شهر باستانی) نقل مکان کردند. به گفته مورخان، آنها به دو دسته تقسیم شدند: یکی به فئودوسیا و آکرمان آمدند و تا کنون [نوادگان] آنها در ساماتیا (استانبول) زندگی و به زبان ارمنی صحبت می‌کردند. گروه دیگر به آنکارا و از آنجا به لهستان نقل مکان کردند. در سال ۱۷۷۸، گروه بزرگی از ارمنیان کریمه قلمرو امپراتوری عثمانی را ترک کردند و در
کریمه قلمرو امپراتوری عثمانی را ترک کردند و در روسیه، در شهر روستوف-نا-دونو ساکن شدند. با این حال، بیست سال پس از الحاق کریمه به روسیه، به دعوت دولت روسیه، بسیاری از شهرک نشینان به آنجا بازگشتند و گروه‌های جدیدی نیز از ترکیه به کریمه نقل مکان کردند. یکی از مراکز مهم سکونت ارمنی‌ها کامیانتس-پودیلسکیی بود (در قرن شانزدهم ۳۰۰ خانواده ارمنی در آنجا زندگی می‌کردند) که در آن ارمنی‌ها قاضی خاص خود را داشتند. سکونتگاه‌های ارمنی‌ها در کی‌یف، لوتسک، هالیچ، سنیاتین و در ایوانو-فرانکیفسک بود. در اوایل قرن شانزدهم،
و در ایوانو-فرانکیفسک بود. در اوایل قرن شانزدهم، مدارس ارمنی در لویو، کامنتس و دیگر شهرها وجود داشت که زبان ارمنی را نیز تدریس می‌کردند. پروفسور آمریکایی «پل رابرت مگوچی» (تاریخ، علوم سیاسی، و کرسی مطالعات اوکراین در دانشگاه تورنتو) خاطرنشان می‌کند که اولین چاپخانه ارمنی در اوکراین در سال ۱۶۱۶ در لویو تأسیس شد، جایی که کتابخانه‌های غنی ارمنی و معماری ارمنی در آن زمان وجود داشت. چاپخانه‌های ارمنی نیز در گالیسیا و پودولیا کار می‌کردند و در سال ۱۶۱۸ «هوهانس کارماتنیاتسی» «کتاب دعا» را منتشر کرد – تنها کتاب
کارماتنیاتسی» «کتاب دعا» را منتشر کرد – تنها کتاب چاپ شده در جهان به زبان ارمنی-کیپچاک، که نسخه مکتوب زبان گفتاری بود. لازم است ذکر شود که هوهانس کارماتنیاتسی در سال ۱۶۱۶ اولین چاپخانه تمام ارمنی را در اوکراین و چهارمین چاپخانه را در جهان تأسیس کرد که تا سال ۱۶۱۹ فعالیت داشت. از سال ۱۸۶۲، ۳۲۴ پیرو کلیسای حواری ارمنی در کی یف وجود داشت. جامعه ارمنی اوکراین در آغاز قرن بیستم کتابخانه‌های خاص خود را داشتند و نام بعضی از خیابان‌ها و کوچه‌ها به ارمنی بود. در کی یف، بیشتر ارمنی‌ها در منطقه «پودیل» زندگی می‌کنند.
بیشتر ارمنی‌ها در منطقه «پودیل» زندگی می‌کنند. در نیمه اول قرن بیستم در گالیسیا ۵٫۵ هزار کاتولیک ارمنی وجود داشت که معمولاً لهستانی زبان بودند. آنها ۹ کلیسای محلی، ۱۶ کلیسای کوچک، یک صومعه خواهران به نام «صومعه بندیکتین» در لویو داشتند. اسقف نشین ارمنی کاتولیک لویو مستقیماً تابع پاپ بود و تا پایان جنگ جهانی دوم که توسط مقامات شوروی ویران شد وجود داشت. در سال ۱۹۴۴، ارمنی‌ها کریمه به همراه یونانی‌ها، بلغارها و تاتارهای کریمه از شبه جزیره اخراج شدند، اما در دهه ۱۹۶۰ به آنها اجازه بازگشت داده شد. پس از سال
دهه ۱۹۶۰ به آنها اجازه بازگشت داده شد. پس از سال ۱۹۹۱، کلیسای کاتولیک ارمنی در اوکراین احیا شد. در ۲۸ نوامبر ۱۹۹۱، اسقف نشین کلیسای حواری ارمنی به‌طور رسمی در اوکراین به ثبت رسید، که جوامع آن اکنون در لویو، کی یف، اودسا، خارکف، دونتسک، دنیپرو و همچنین در برخی از شهرهای کریمه فعالیت می‌کنند. ارمنی‌ها در ۱۹ استان اوکراین پراکنده هستند، بر اساس آمار سال ۲۰۰۱ میلادی بیشترین تمرکز ارمنی‌ها در اوکراین در دونتسک می‌باشند (۱۵۷۰۰ نفر، ۰٫۳۳٪ از جمعیت، ۲٫۵ برابر از سال ۱۹۸۹ افزایش یافته است)، دومین منطقه بزرگ – در
سال ۱۹۸۹ افزایش یافته است)، دومین منطقه بزرگ – در خارکف – ۱۱۱۰۰ نفر (از سال ۱۹۸۹ تا ۲ برابر افزایش یافته است). سومین منطقه بزرگ در استان دنیپروپتروفسک ۱۰۶۰۰ نفر، ۰۳٪ از جمعیت. ترکیب جمعیتی ارمنی‌ها بر اساس آمار سال ۲۰۰۱ میلادی در سایر شهرها: ۶۶۰۰ نفر در لوهانسک، ۷۴۰۰ نفر در اودسا، ۴۵۰۰ نفر در خرسون، ۴۹۰۰ نفر در کی یف، ۶۴۰۰ نفر در استان زاپوریژیا، ۴۳۰۰ نفر در استان میکولائیف، ۲۶۰۰ نفر در پولتاوا و ۸۷۰۰ نفر در کریمه (افزایش ۳٫۶ برابر نسبت به سال ۱۹۸۹) ۰٫۲۳٪ از جمعیت کریمه و ۰٫۳٪ از جمعیت سواستوپول (شهر بندری
جمعیت کریمه و ۰٫۳٪ از جمعیت سواستوپول (شهر بندری واقع در کرانه دریای سیاه و جنوب غربی شبه‌جزیره کریمه) را تشکیل می‌دهند. بر اساس اطلاعات سرشماری، حدود نیمی از ارمنی‌ها در اوکراین، به زبان مادری خود صحبت می‌کنند، بیش از ۴۳٪ – به زبان روسی و ۵٫۸٪ اوکراینی. «آراگاتس» روزنامه انجمن ارمنی‌ها در کیف منتشر می‌شود و همچنین از سال ۲۰۱۱، «مجله هنری ارمنی-اوکراینی» به نام «نور-دار» «قرن جدید» در کیف منتشر می‌شود. مرکز اسقف نشین ارمنی‌های، اوکراین در لویو واقع شده است. بر اساس داده‌های سال ۲۰۰۷، کلیسای حواری ارمنی در
بر اساس داده‌های سال ۲۰۰۷، کلیسای حواری ارمنی در مناطق جمهوری خودمختار کریمه (۷ جامعه)، دونتسک (۲ جامعه) و اودسا (همچنین ۲ جامعه) گسترده‌ترین بوده است. میراث فرهنگی. میراث فرهنگی ارمنیان در اوکراین
در ۷ نوامبر ۲۰۲۴، پس از مسابقه فوتبال بین باشگاه فوتبال آژاکس و مکابی تل‌آویو، در جریان لیگ اروپا در شهر آمستردام، هواداران فوتبال اسرائیلی و هواداران مکابی توسط جمعیت مورد حمله قرار گرفتند که به عنوان خشونت گسترده و هماهنگ و برنامه‌ریزی مقدماتی توصیف شده است و حوادث متعددی در سراسر شهر روی داد. مقامات اسرائیلی و هلندی این حمله را یهودستیزانه توصیف کردند. پلیس هلند اعلام کرد که مرتکبان «به‌طور فعال به دنبال هواداران اسرائیلی بودند تا به آنها حمله و تعرض کنند». پنج نفر بستری شدند، در حالی که ۲۰ تا ۳۰ نفر
پنج نفر بستری شدند، در حالی که ۲۰ تا ۳۰ نفر دیگر دچار جراحات جزئی شدند. سه پرواز نجات برای بازگشت ایمن اسرائیلی‌ها سازماندهی شد. فراخوان‌هایی برای حملات از طریق گروه‌های رسانه‌های اجتماعی شب قبل به اشتراک گذاشته شد. هواداران مکابی تل آویو پیش از این فیلم‌برداری شده بودند که پرچم فلسطین را می‌سوزاندند، شعارهای ضد عربی می‌دادند و لحظه سکوت برای قربانیان سیل‌های اسپانیا در سال ۲۰۲۴ را رعایت نمی‌کردند. برخی رسانه‌ها این حادثه را به عنوان یک پوگروم بزرگ‌مقیاس که یهودیان را هدف قرار داده بود توصیف کردند، به دلیل
یهودیان را هدف قرار داده بود توصیف کردند، به دلیل ماهیت هماهنگ حمله و انتخاب جمعیت‌های یهودی و اسرائیلی به عنوان اهداف. پس‌زمینه. جنگ اسرائیل و حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ پس از حمله حماس به اسرائیل در همان روز آغاز شد که منجر به کشته شدن ۱٬۱۳۹ نفر و گروگان‌گیری ۲۵۱ نفر دیگر به نوار غزه شد. به دنبال حمله حماس اسرائیل در همان روز بمباران نوار غزه را آغاز کرد و تا نوامبر ۲۰۲۴، بیش از ۴۰٬۰۰۰ فلسطینی را کشته بود. در طول جنگ، افزایش قابل توجهی در حوادث یهودی‌ستیزی در سراسر جهان، از جمله در هلند، مشاهده شده است. چند
سراسر جهان، از جمله در هلند، مشاهده شده است. چند ماه قبل از حملات، آژانس حقوق بنیادین اتحادیه اروپا گزارش داد که حملات یهودی‌ستیزانه در سراسر اروپا افزایش یافته است که بخشی از آن به جنگ جاری نسبت داده می‌شود. مسائل امنیتی در میزبانی بازی‌ها برای تیم‌های اسرائیلی مهمان چالش‌برانگیز بوده است و فدراسیون فوتبال بلژیک از برگزاری یک بازی لیگ ملی مردان در سپتامبر ۲۰۲۴ خودداری کرد و بازی مقابل اسرائیل بدون حضور تماشاگران در استادیومی در مجارستان برگزار شد. رویدادها. پیش‌درآمد. مسابقه بین آژاکس و مکابی تل‌آویو یک
پیش‌درآمد. مسابقه بین آژاکس و مکابی تل‌آویو یک مسابقه مرحله گروهی لیگ اروپا بود که در ورزشگاه یوهان کرایف برگزار شد. پیش از بازی، شهردار آمستردام، فمکه هالسما، تظاهرات طرفدار فلسطین را در نزدیکی ورزشگاه به دلیل نگرانی از احتمال خشونت ممنوع کرد. هالسما درخواست ارزیابی تهدید اضافی از هماهنگ‌کننده ملی مبارزه با تروریسم و امنیت (NCTV) کرد و به افزایش تنش‌ها به دلیل جنگ جاری اسرائیل و حماس و بزرگداشت قریب‌الوقوع شب کریستال اشاره کرد. با این حال، سازمان‌های غیردولتی که آن بزرگداشت را سازماندهی کرده بودند، آن را
که آن بزرگداشت را سازماندهی کرده بودند، آن را به دلیل نگرش شهرداری که به گفته آنها «مسئولیت ترور نژادپرستانه هولیگان‌ها و فرش قرمزی که برای آنها پهن کرده بود را نپذیرفت» لغو کردند. عوامل موساد به تیم پیوستند تا «حداکثر حفاظت» را فراهم کنند، و پلیس آمستردام حضور خود را در مرکز شهر شب قبل از مسابقه افزایش داد. موساد همچنین پیش از مسابقه از تهدید احتمالی علیه اسرائیلی‌ها و یهودیان در هلند هشدار داد و هشداری به نیروهای امنیتی ارسال کرد. مقامات محلی نگرانی‌هایی دربارهٔ احتمال درگیری در مناطق مختلف را ذکر کردند.
احتمال درگیری در مناطق مختلف را ذکر کردند. موساد همچنین پیش از این رویداد از دزدیده شدن گذرنامه یک سرباز سابق اسرائیلی و انتشار جزئیات او در شبکه‌های اجتماعی هشدار داد. وزارت امور یهودیان خارج از اسرائیل پیش از وقوع ناآرامی‌ها، به مقامات هلند هشدار داد که علی‌رغم ممنوعیت مقامات، قرار است تظاهرات خشونت‌آمیز طرفدار فلسطین علیه هواداران مکابی تل‌آویو برگزار شود. حمله به یهودیان بعد از بازی. با وجود هشدارهای مقامات اسرائیلی، نیروهای امنیتی هلند به درستی برای محافظت از هواداران اسرائیلی آماده نشدند و آنها را در
از هواداران اسرائیلی آماده نشدند و آنها را در معرض خشونت عناصر یهودی‌ستیز طرفدار فلسطین رها کردند. به گفته پلیس هلند، هواداران مکابی تل‌آویو پس از مسابقه در نقاط مختلف شهر مورد کمین و حمله قرار گرفتند. هالسما، شهردار آمستردام، گفت که این حملات شامل حملات ضربتی توسط «پسران موتورسوار» بود که هنگام مواجهه با پلیس از صحنه فرار می‌کردند. طبق گزارش "جروزالم پست"، این حملات شامل چندین مورد تهاجم بود و فیلم‌ها نشان می‌دهد که هواداران مورد ضرب و شتم قرار گرفته و با چاقو تعقیب شده‌اند. شاهدان عینی از تلاش برای چاقو
چاقو تعقیب شده‌اند. شاهدان عینی از تلاش برای چاقو زدن، پرتاب افراد به رودخانه و ضرب و شتم و تف انداختن مهاجمان به اسرائیلی‌ها خبر دادند. مهاجمان حمله خود به یهودیان را ضبط کرده و ویدئوها را در شبکه‌های اجتماعی پخش کردند. فیلم‌ها نشان می‌دهد مردی که ظاهراً در خیابان بیهوش شده بود، در حالی که دراز کشیده بود مکرراً مورد لگدمال قرار گرفت. فیلم‌های دیگر نشان می‌دهد گروهی از مردان که به نظر ترسیده می‌رسیدند در مرکز شهر تعقیب می‌شدند و در حالی که توسط فردی خارج از کادر مورد ضرب و شتم قرار می‌گرفتند، صدای فریاد
از کادر مورد ضرب و شتم قرار می‌گرفتند، صدای فریاد شنیده می‌شد؛ مردی که روی زمین بود مکرراً فریاد می‌زد: «من یهودی نیستم!». گزارش "معاریو" همچنین حاکی از حداقل یک مورد تلاش برای ربودن یک اسرائیلی بود و بسیاری از هواداران با محصور کردن خود در مغازه‌ها و ساختمان‌ها به دنبال پناهگاه بودند. پس از گزارش‌های متعدد که نشان می‌داد هواداران یهودی فوتبال راهی برای فرار به مکان امن نداشتند، پلیس هلند نقش رانندگان تاکسی آمستردام در این حمله یهودی‌ستیزانه بررسی کرد. طبق این گزارش‌ها، رانندگان از برنامه‌های تاکسی‌یاب
این گزارش‌ها، رانندگان از برنامه‌های تاکسی‌یاب برای ردیابی و شناسایی قربانیان استفاده می‌کردند. مقامات با شرکت‌های اوبر و بولت تماس گرفته‌اند تا از دسترسی رانندگان به این برنامه‌ها که می‌توانند شماره‌های تلفن اسرائیلی را شناسایی کنند، جلوگیری شود. در جریان این حملات ده اسرائیلی زخمی شدند و سه نفر به‌طور موقت مفقود شدند که وزارت امور خارجه اسرائیل بعداً گزارش داد همه افراد پیدا شده‌اند. پیامدها. پنج نفری که در بیمارستان بستری شده بودند در نهایت مرخص شدند، در حالی که حدود ۲۰ تا ۳۰ نفر دیگر جراحات جزئی
در حالی که حدود ۲۰ تا ۳۰ نفر دیگر جراحات جزئی داشتند. ال عال، شرکت هواپیمایی ملی اسرائیل، هشت پرواز نجات رایگان از آمستردام به تل‌آویو انجام داد و ۲٬۰۰۰ اسرائیلی را منتقل کرد. این شرکت هواپیمایی بر اساس اصل یهودی «پیکوآخ نفش» (نجات جان) از خاخام‌های ارشد اسرائیل اجازه پرواز در روز شبات، روز تعطیلی هفتگی یهودیان را دریافت کرد. در مجموع ۷۱ نفر در ارتباط با این مسابقه فوتبال دستگیر شدند. قبل و در طول مسابقه، پلیس ۶۲ نفر از جمله سه نفر را به دلیل خشونت عمومی دستگیر کرد. در شب ۷ نوامبر پس از مسابقه دستگیری
دستگیر کرد. در شب ۷ نوامبر پس از مسابقه دستگیری انجام نشد، اما پلیس اعلام کرد به دنبال مظنونان خواهد بود. تا ۱۱ نوامبر، نه مظنون دستگیر شده‌اند. در پی حوادث خشونت‌آمیز علیه اسرائیلی‌ها، مقامات آمستردام برگزاری هرگونه تظاهرات را به مدت سه روز ممنوع کردند. پیامدهای بازی‌های اضافی تیم‌های اسرائیلی. در آستانه مسابقه لیگ ملت‌های یوفا در ۱۴ نوامبر بین فرانسه و اسرائیل در ورزشگاه استاد دو فرانس نزدیک پاریس، مقامات فرانسوی بیش از ۴٬۰۰۰ نیروی پلیس را در سراسر شهر بسیج کردند و یگان رَید (RAID) اسکورت تیم اسرائیل را
کردند و یگان رَید (RAID) اسکورت تیم اسرائیل را بر عهده داشت. با وجود این، برخی از مقامات اسرائیلی از هواداران خواستند برای حفظ امنیت خود در این مسابقه حضور نیابند. روز یکشنبه، ۱۰ نوامبر، ستاد امنیت ملی اسرائیل هشدار سفری برای گردشگران در اروپا صادر کرد مبنی بر اینکه سازمان‌های طرفدار فلسطین قصد دارند از تجمعات پیرامون مسابقات ورزشی و رویدادهای فرهنگی برای حمله به یهودیان استفاده کنند. واکنش‌ها به حملات. مقامات هلندی. این حملات توسط مقامات هلند محکوم و به عنوان اقدامات یهودی‌ستیزانه توصیف شد. برخی از
به عنوان اقدامات یهودی‌ستیزانه توصیف شد. برخی از نویسندگان اسرائیلی و هلندی نیز این حادثه را یک پوگروم (حمله سازمان‌یافته به یهودیان) توصیف کردند. چندین حزب در مجلس نمایندگان خواستار برگزاری مناظره فوری شدند. دیک اسخوف، نخست‌وزیر هلند، گفت از «حملات یهودی‌ستیزانه» علیه اسرائیلی‌ها «وحشت‌زده» شده و کشورش در حمایت از جامعه یهودی «شکست خورده» است. او گفت مهاجمان پیدا و محاکمه خواهند شدو برای نظارت بر واکنش به این ناآرامی‌ها، حضور خود در کنفرانس تغییر اقلیم سازمان ملل متحد ۲۰۲۴ در آذربایجان را لغو کرد. اسخوف
ملل متحد ۲۰۲۴ در آذربایجان را لغو کرد. اسخوف همچنین مقایسه بین اقدامات هواداران اسرائیلی و «شکار یهودیان» که پس از آن رخ داد را مورد انتقاد قرار داد. او گفت اقدامات هواداران اسرائیلی نیز مورد بررسی قرار خواهد گرفت، اما افزود: «هیچ چیز، مطلقاً هیچ چیز نمی‌تواند بهانه‌ای برای جستجو و شکار عمدی یهودیان باشد.» دیوید فان ویل، وزیر دادگستری گفت عاملان این حملات پاسخگو خواهند بود و افزود: «ما باید از خودمان شرمنده باشیم.» دیلان یشیلگوز، رهبر حزب VVD (حزب مردم برای آزادی و دموکراسی) تصاویر را «باورنکردنی و
برای آزادی و دموکراسی) تصاویر را «باورنکردنی و بیمارگونه» و حملات را «نفرت خالص از یهودیان» توصیف کرد. ویلم-آلکساندر، پادشاه هلند، «وحشت و شوک عمیق» خود را از این حملات ابراز کرد و افزود: «ما در جنگ جهانی دوم در حمایت از جامعه یهودی هلند شکست خوردیم، و دیشب بار دیگر شکست خوردیم.» فمکه هالسما، شهردار آمستردام، مهاجمان را «گروه‌های ضربت یهودی‌ستیز» توصیف کرد. او گفت این حادثه «لحظه‌ای بسیار تاریک برای شهر» بود و او را به یاد پوگروم‌ها (حملات سازمان‌یافته) علیه یهودیان در اروپا انداخت. مقامات اسرائیلی.
علیه یهودیان در اروپا انداخت. مقامات اسرائیلی. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، در تماس تلفنی با شوف، نخست‌وزیر هلند، بر جدی بودن این حملات تأکید کرد و خواستار افزایش تدابیر امنیتی برای اسرائیلی‌ها و یهودیان هلند شد. او همچنین این حملات را با شب بلورین (کریستال) (شب شیشه‌های شکسته) مقایسه کرد و یادآور شد که این حملات در هشتاد و ششمین سالگرد آن واقعه رخ داده است. مرکز ید وشم (موزه یادبود هولوکاست) نیز با اشاره به این سالگرد، اعلام کرد که این رویدادها نشان‌دهنده «احیای نگران‌کننده یهودی‌ستیزی» است.
مایکل بونر (۱۹۵۲ – ۲۵ می ۲۰۱۹م)(۱۳۳۱ تا ۴ خرداد ۱۳۹۸خ) محقق آمریکایی_یهودی در مطالعات اسلامی بود. او دکترای خود را در مطالعات خاور نزدیک از دانشگاه پرینستون در سال ۱۹۸۷م/۱۳۶۶خ دریافت کرد. بونر در دانشگاه میشیگان (شهر ان اربر) استاد تاریخ اسلام قرون وسطی و نیز رئیس بخش مطالعات خاور نزدیک (۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹م)(۱۳۸۹ تا ۱۳۹۸خ) بود. او علاوه بر تک نگاری‌هایش، ده‌ها مقاله و ترجمه علمی منتشر کرد. او کتاب «اThe Empire of the Mahdi: The Rise of the Fatimids: امپراتوری مهدی: ظهور فاطمیان» اثر هاینز هالم و «The Early Arabic
ظهور فاطمیان» اثر هاینز هالم و «The Early Arabic Historical Tradition: A Source-Critical Study: سنت تاریخی عربی اولیه: مطالعه منبع‌شناختی» اثر آلبرشت نوث را به انگلیسی ترجمه کرد. برای ارج نهادن به میراث بونر، مجموعه‌ای با عنوان «Islam on the Margins – Studies in Memory of Michael Bonner»(: اسلام در حاشیه، مطالعاتی به‌یاد مایکل بونر» منتشر شد که شامل مشارکت‌های شاگردان و همکارانش است و نشان‌دهنده علایق علمی گوناگون اوست. محورهای پژوهشی. رابرت هاگ (Robert Haug) دانشیار تاریخ جهان اسلام، در دانشگاه سینسیناتی
دانشیار تاریخ جهان اسلام، در دانشگاه سینسیناتی مقاله‌ای در کتاب‌شناختی بونر نوشته است: تحقیقات و نوشته‌های مایکل بونر را می‌توان در سه حوزه اصلی خلاصه کرد: او با مطالعه و تحلیل منابع متنوعی از جمله تاریخ‌ها، رساله‌های فقهی، جغرافیا، زندگی‌نامه‌ها و سکه‌شناسی، توانست به تجربه گروه‌هایی بپردازد که در منابع سنتی کمتر دیده می‌شود، مانند مجاهدان مرززبان و فقیران شهری. بونر تلاش کرد فاصله میان دیدگاه‌های آرمانی دانشمندان دینی و فقهی درباره نحوه عملکرد جامعه اولیه مسلمانان و واقعیت‌های عملی را کاهش دهد. او این
مسلمانان و واقعیت‌های عملی را کاهش دهد. او این حوزه‌های مختلف را از طریق مفهوم «چرخه اقتصادی»(گردش و بازگشت اموال) به هم پیوند می‌داد، که شامل ایده‌هایی مانند بخشش و پاداش می‌شد. بونر هزینه‌های سربازان مرزدار، کمک‌های خیرخواهانه، و مهمان‌نوازی شیوخ قبیله‌ای را بخشی از یک اقتصاد مبتنی بر تقوا و سخاوت در اسلام می‌دانست.
ناصرالدین محمود شاه سوم معروف به محمود خان (۱۵۲۶ – ۱۵۵۴)، سلطان مظفریان گجرات هند بود که از سال ۱۵۳۷ تا ۱۵۵۴ بر سلطنت گجرات، پادشاهی اواخر قرون وسطی در هند، حکومت کرد. او مجبور بود مرتباً با اشراف خود که علاقه‌مند به استقلال بودند، به ویژه دریا خان و عمادالملک، بجنگد. او توسط یکی از خدمتکارانش کشته شد. پیشینه. بهادرشاه گجراتی پسری نداشت، از این رو پس از مرگ او عدم اطمینان در مورد جانشینی وجود داشت. محمد زمان میرزا، شاهزاده تیموری فراری، ادعای خود را بر این اساس مطرح کرد که مادر بهادر او را به عنوان پسر خود
مطرح کرد که مادر بهادر او را به عنوان پسر خود به فرزندی پذیرفته است. اشراف، برادرزاده بهادر، میران محمد شاه اول از خاندش را به عنوان جانشین او انتخاب کردند، اما او در راه گجرات درگذشت. در نهایت، اشراف، محمود خان، پسر برادر بهادر، لطیف خان، را به عنوان جانشین او انتخاب کردند و او در ۱۰ مه ۱۵۳۸، زمانی که تنها یازده سال داشت، با عنوان محمود شاه سوم بر تخت سلطنت نشست. حکومت. حکومت توسط دریا خان و عمادالملک به عنوان نایب‌السلطنه او اداره می‌شد. دریا خان تصمیم گرفت عمادالملک را سرنگون کند و قدرت برتر را به دست
عمادالملک را سرنگون کند و قدرت برتر را به دست آورد. با این هدف، او از پادشاه که به بهانه شکار از احمدآباد خارج شده بود، دستور گرفت و به عمادالملک دستور داد تا به املاک خود در جهالاواد بازنشسته شود. شش ماه بعد، دریا خان با همراهی سلطان، ارتشی را به جهالاواد هدایت کرد و عمادالملک را در نبردی در پاتدی، پنجاه و دو مایلی غرب احمدآباد، شکست داد و او را تا برهانپور تعقیب کرد و در آنجا متحد عمادالملک، حاکم خاندش را شکست داد و عمادالملک را مجبور به فرار به سلطنت مالوا کرد. پس از این موفقیت، دریا خان غرق در لذت شد و
کرد. پس از این موفقیت، دریا خان غرق در لذت شد و مدیریت پادشاهی را به عالم خان لودی واگذار کرد. پادشاه با پنهان کردن نارضایتی خود از نحوه رفتار با او، وانمود کرد که هیچ علاقه‌ای به امور مملکتی ندارد. عالم خان لودی با دیدن بی‌خیالی دریا خان، شروع به جاه طلبی کرد و با بازنشستگی در املاک خود در دهندوکا، از پادشاه دعوت کرد تا به او بپیوندد. پادشاه، محمود شاه، با این باور که او جدی است، از نظارت فرار کرد و به عالم خان پیوست. دریا خان با اطلاع از فرار پادشاه، یکی از نوادگان احمد شاه را با لقب مظفر شاه به تخت
یکی از نوادگان احمد شاه را با لقب مظفر شاه به تخت سلطنت نشاند و با ضرب سکه به نام او با سپاهی به سمت دهندوکا حرکت کرد. عالم خان و پادشاه در دهور در دهولکا با او ملاقات کردند و نبردی درگرفت که در آن محمود و عالم خان شکست خوردند. پادشاه به رانپور و از آنجا به پالیاد گریخت، در حالی که عالم خان به سادرا گریخت. دریا خان دهندوکا را اشغال کرد. اما افرادش که از مخالفت با پادشاه ناراضی بودند، به سرعت او را ترک کردند، برخی به عالم خان و برخی به محمود شاه پیوستند. اندکی پس از آن، پادشاه به عالم خان پیوست و به سمت
اندکی پس از آن، پادشاه به عالم خان پیوست و به سمت احمدآباد که دریا خان از آنها پیشی گرفته بود، لشکرکشی کرد. شهروندان دروازه‌ها را به روی دریا خان بستند، اما او از طریق دروازه برهانپور به زور وارد شد. دریا خان با شنیدن نزدیک شدن پادشاه به مبارک شاه در برهانپور گریخت و خانواده و گنجینه خود را در قلعه چمپنر گذاشت. پادشاه وارد احمدآباد شد و اندکی بعد چمپنر را تصرف کرد. عالم خان اکنون عمادالملک را که کمک هزینه بهاروچ و بندر سورت (گجرات) را دریافت کرده بود، فراخواند. اندکی بعد، محمود شاه به افراد درجه پایین، به
اندکی بعد، محمود شاه به افراد درجه پایین، به ویژه به یک پرنده‌گیر به نام چارجی، که او را با لقب محفظ خان مفتخر کرد، ابراز لطف کرد. چارجی به محمود توصیه کرد که سلطان علاءالدین لودی و شجاعت خان، دو تن از اشراف اصلی را به قتل برساند. و پادشاه بدون مشورت با وزرای خود دستور اعدام این افراد را صادر کرد. اشراف با محاصره محمود شاه در کاخش، خواستار تسلیم محفظ خان به آنها شدند، اما پادشاه از تسلیم او خودداری کرد. سپس اشراف خواستار ملاقات شدند و پادشاه این را پذیرفت، محفظ خان با وجود هشدار در مورد خطرش، در آنجا حضور
محفظ خان با وجود هشدار در مورد خطرش، در آنجا حضور داشت. عالم خان هنگام ورود به حضور شاه به پیروان خود علامت داد تا محفظ را بکشند و او علیرغم اعتراضات پادشاه کشته شد. سپس محمود اقدام به خودکشی کرد، اما مانع او شدند و او را تحت مراقبت قرار دادند و اشراف اصلی به نوبت او را تحت نظر گرفتند. به زودی بین عالم خان و مجاهد خان و برادرش نزاع درگرفت و دو تن از اشراف اخیر، فرار پادشاه را ترتیب دادند و خانه‌های عالم خان و پیروانش را غارت کردند. عالم خان به پتهپور در ماهی کانتا گریخت. سپس به دریا خان که او را از دکن
ماهی کانتا گریخت. سپس به دریا خان که او را از دکن فراخوانده بود پیوست و از عمادالملک سورت و آلپ خان دهولکا کمک مالی گرفت. عمادالملک به سلطان نامه نوشت و درخواست بخشش شورشیان را کرد. اما پیش از آنکه سلطان که با رحمت رفتار می‌کرد، بتواند آنها را عفو کند، عالم خان و دریا خان دوباره با اقدامات آشکار شورش مرتکب شدند. سلطان از نقشی که عمادالملک در قیام داشت ناراضی بود و او را به چمپنر احضار کرد، جایی که با همدستی سلطان، اردوگاه او غارت شد. سلطان از این حمله اظهار بی‌اطلاعی کرد و به درخواست عمادالملک به او اجازه
بی‌اطلاعی کرد و به درخواست عمادالملک به او اجازه داد تا به مکه برود. در سال ۱۵۴۵ هنگامی که او آماده رفتن به زیارت بود، عمادالملک کشته شد. جانشین او در سورت، خداوند خان رومی بود که سورت را تحت فرمان او داشت و علیرغم مخالفت‌ها و دسیسه‌های پرتغالی‌ها، پنج سال قبل از آن ساخت قلعه سورت را به پایان رسانده بود. در همین حال، عالم خان و دریا خان از گجرات رانده شدند و مجبور شدند به فرمانروای دهلی پناه ببرند. پادشاه اکنون افضل خان، وزیر مرحوم بهادر شاه را به عنوان وزیر خود منصوب کرد و اگرچه افضل خان در انزوا زندگی
خود منصوب کرد و اگرچه افضل خان در انزوا زندگی می‌کرد، اما در مورد اقدامات مهم با او مشورت می‌شد. دیگر اشراف بزرگ عبارت بودند از سید مبارک، فتح خان بلوچ و عبدالکریم خان که لقب اعتماد خان را دریافت کرد و چنان مورد اعتماد سلطان بود که به حرمسرا راه یافت. محمود اکنون با آصف خان در مورد مصلحت فتح مالوا مشورت کرد. آصف خان به او توصیه کرد که به جای آن، رؤسای راجپوت و مالکان را از "وانتا" یا زمین‌های موروثی خود محروم کند. تلاش برای پیروی از این توصیه، مردان اصلی ایدار، سیروهی، دونگارپور، بانسوارا، لوناوادا،
ایدار، سیروهی، دونگارپور، بانسوارا، لوناوادا، راجپیپلا، دهود و کرانه‌های رودخانه ماهی را به مقاومت واداشت. پادشاه خطوط پاسگاه‌های خود را تقویت کرد و یکی را در سیروهی و دیگری را در ایدار، علاوه بر پست‌های جدید در جاهای دیگر، ایجاد کرد. در همان زمان، او شروع به آزار و اذیت هندوها کرد، به آنها اجازه داد که به کوچک‌ترین بهانه‌ای کشته شوند، راجپوت‌ها و کولی‌ها را داغ نهاد، آنها را مجبور به پوشیدن پارچه قرمز روی آستین راست کرد، آنها را از سوارکاری در احمدآباد منع کرد و جشن هولی و دیوالی را ممنوع کرد. در سال
منع کرد و جشن هولی و دیوالی را ممنوع کرد. در سال ۱۵۵۴، برهان، یکی از خدمتکاران پادشاه، به فکر کشتن او و سلطنت به جای او افتاد. او بر این اساس به ارباب خود داروی مست کننده‌ای داد و هنگامی که او در خواب بود، او را با ضربات چاقو به قلبش کشت. سپس اشراف اصلی را به نام پادشاه احضار کرد، آصف خان صدراعظم و دوازده نفر دیگر را کشت و تلاش کرد تا خود را به عنوان سلطان بپذیرند. هیچ‌کس به او کمک نکرد. حتی همدستانش او را رها کردند. عمادالملک رومی، الغ خان و دیگران برای مخالفت با او متحد شدند و هنگامی که به سمت آنها
مخالفت با او متحد شدند و هنگامی که به سمت آنها لشکرکشی می‌کرد، توسط شیروان خان کشته شد. آزار و اذیت‌های محمود چنان نفرت شدیدی را در بین هندوها برانگیخته بود که برهان را نجات دهنده می‌دانستند. محمود پایتخت خود را از احمدآباد به ماهمداواد، هجده مایلی جنوب احمدآباد منتقل کرد و در آنجا قصری ساخت و یک پارک گوزن را محصور کرد. در هر گوشه از پارک، قصری ساخت که دیوارها و سقف‌های سنگی آن با نقش‌های زیبا و گرانبهای طلا و طرح‌های عربی تزئین شده بود. توجه شدید او به اخلاق عمومی باعث شد که زنان مسلمان را از زیارت قبور