payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آلفرد ویلهلم فولکمان (; – ) فیزیولوژیست، کالبدشناس، استاد دانشگاه، و پزشک آلمانی بود. تخصص او در مطالعهٔ دستگاه عصبی و سامانهٔ بینایی بود. زندگی‌نامه. آلفرد ویلهلم فولکمان در لایپزیگ به دنیا آمد و در سال ۱۸۲۱ در رشتهٔ پزشکی در همان‌جا نام‌نویسی کرد. او همراه با گوستاو تئودور فخنر، که در ۱۸۲۲ مدرک پزشکی گرفت، و رودلف هرمان لوتسه (۱۸۱۷–۱۸۸۱)، گروهی فکری کوچک را تشکیل دادند که تا سال ۱۸۳۷، زمانی که فولکمان استاد دانشگاه تارتو (امروزه تارتو) شد، ادامه داشت. او در سال ۱۸۲۶ دکترای خود را گرفت و در سال ۱۸۲۸ به
در سال ۱۸۲۶ دکترای خود را گرفت و در سال ۱۸۲۸ به عنوان "پریاتدوزنت" در دانشگاه لایپزیگ پذیرفته شد. در آنجا در سال ۱۸۳۴ استاد فوق‌العادهٔ زوتومی شد. در سال ۱۸۳۷ به دورپات رفت و استاد فیزیولوژی، آسیب‌شناسی و نشانه‌شناسی شد. با این حال، اقامت او در دورپات کوتاه بود و در سال ۱۸۴۳ به دانشگاه مارتین لوتر هاله-ویتنبرگ رفت. پس از نقل مکان به هاله، فولکمان به گوستاو تئودور فخنر، که شوهر خواهرش کلارا فخنر بود، در انجام آزمایش‌هایی که مبنای کتاب مهم "عناصر روان‌فیزیک" شدند، کمک کرد. (دختر فولکمان، آنا آن‌شوتس، بعدها
شدند، کمک کرد. (دختر فولکمان، آنا آن‌شوتس، بعدها به‌عنوان سوژهٔ آزمایش‌های فخنر استفاده شد) در سال ۱۸۵۴ فولکمان آموزش کالبدشناسی را نیز برعهده گرفت و این کار را تا سال ۱۸۷۲، زمانی که تدریس فیزیولوژی به یولیوس برنشتاین واگذار شد، ادامه داد. خانهٔ فولکمان در هاله یکی از کانون‌های زندگی اجتماعی شهر بود. از جمله دوستان او می‌توان به نقاشانی چون ویلهلم فون کوگلگن، فریدریش پرلر پدر و لودویگ ریشر، و موسیقی‌دانانی چون روبرت فرانتس، کلارا شومان و روبرت شومان اشاره کرد. او در سال ۱۸۷۲، پس از پنجاهمین سالگرد دکترایش،
او در سال ۱۸۷۲، پس از پنجاهمین سالگرد دکترایش، به‌طور کامل از فعالیت‌های دانشگاهی بازنشسته شد. فولکمان در شهر هاله درگذشت. پژوهش. امروزه فولکمان بیشتر به خاطر پژوهش‌هایش در زمینهٔ فیزیولوژی دستگاه عصبی و اپتیک فیزیولوژیک شناخته می‌شود. در سال ۱۸۴۲، او نشان داد که دستگاه عصبی خودمختار عمدتاً از رشته‌های میلین‌دار تشکیل شده است که از گره‌های عصبی سمپاتیک و نخاعی منشأ می‌گیرند. او همچنین ویژگی‌های گوناگونی از کالبدشناسی درشت را شرح داده و شناسایی کرد، از جمله "مجرای فولکمان". اهمیت دیگر کارهای او در مشارکتش
"مجرای فولکمان". اهمیت دیگر کارهای او در مشارکتش در روان‌فیزیک و پژوهش‌های ادراک است. فخنر روش کلاسیک "میانگین خطا" را (که پیشتر در اخترشناسی به کار می‌رفت) با همکاری فولکمان در روان‌شناسی توسعه داد. در رساله‌ای در سال ۱۸۶۴، فولکمان قانون وبر–فخنر را مطالعه کرد و نشان داد که آستانهٔ تشخیص فاصله با افزایش فاصلهٔ مرجع بیشتر می‌شود. این یکی از نخستین شواهد از قانون وبر در حوزهٔ بینایی بود. داده‌های گستردهٔ آزمایشگاهی او در همان کتاب مبنای اصلی نظریهٔ اوالد هرینگ دربارهٔ فرابصری در سال ۱۸۹۹ شد. از نظر فلسفی،
دربارهٔ فرابصری در سال ۱۸۹۹ شد. از نظر فلسفی، فولکمان یک مسیحی انجیلی بود که با ماده‌باوری مخالفت می‌کرد و سخنرانی‌هایی علیه فرضیهٔ مادی بودن رابطهٔ ذهن و بدن ایراد می‌کرد. خانواده. ریشارد فون فولکمان، پسر او، جراح برجسته‌ای شد.
«اون چی بود» () ترانه‌ای از خواننده-ترانه‌سرای نیوزیلندی، لرد، است که در ۲۴ آوریل ۲۰۲۵ از طریق یونیورسال میوزیک نیوزیلند به‌عنوان تک‌آهنگ آغازین چهارمین آلبوم استودیویی او، "باکره" (۲۰۲۵)، منتشر شد. این ترانه نخستین تک‌آهنگ لرد از یک آلبوم استودیویی در طول چهار سال گذشته است. «اون چی بود» نشان دهندهٔ بازگشت خواننده به سبک سینث-پاپ و یادآور آلبوم "ملودراما" (۲۰۱۷) اوست. اشعار این آهنگ به یادآوری یک رابطه عاطفی پیشین و پیامدهای آن می‌پردازد. همزمان با انتشار ترانه، لرد موزیک ویدیویی که در نیویورک فیلم‌برداری
لرد موزیک ویدیویی که در نیویورک فیلم‌برداری شده بود را منتشر کرد. این ویدیو لرد را نشان می‌دهد که در شهر پرسه می‌زند و در نهایت به اجرای رقص خودجوش در پارک واشینگتن اسکوئر می‌رسد، جایی که طرفدارانش با گوشی‌های خود این لحظه را ضبط کردند. این ترانه ابتدا قرار بود در ۲۵ آوریل ۲۰۲۵ منتشر شود، اما به دلیل واکنش غیرمنتظره عمومی به حضور او در پارک، یک روز زودتر منتشر شد. پیش‌زمینه و تبلیغات. لرد پس از انتشار سومین آلبوم استودیویی‌اش، "سولار پاور" (۲۰۲۱)، تنها به‌صورت پراکنده خبرهایی از حضورش در استودیوی ضبط را
پراکنده خبرهایی از حضورش در استودیوی ضبط را منتشر می‌کرد. در فوریه ۲۰۲۳، او در گفت‌وگو با "Ensemble Magazine" تأیید کرد که کار روی چهارمین آلبوم استودیویی خود را آغاز کرده و اذعان داشت که بازگشت او زمان زیادی طول خواهد کشید. در ژوئیه ۲۰۲۴، لرد کلیپ کوتاهی از موسیقی جدید خود را در استوری اینستاگرام به اشتراک گذاشت. ماه بعد، تأیید شد که او با موسیقی‌دان آمریکایی جیم-ئی استک برای این آلبوم همکاری کرده است. در ۹ آوریل ۲۰۲۵، لرد برای اولین بار بخشی از یک ترانه منتشرنشده را در حساب تیک‌تاک خود به اشتراک گذاشت.
منتشرنشده را در حساب تیک‌تاک خود به اشتراک گذاشت. این کلیپ او را در حال قدم زدن در پارک واشینگتن اسکوئر در نیویورک سیتی نشان می‌داد. این ترانه بعداً با عنوان مخفف «WWT» (مخفف «What Was That») شناخته شد. همزمان، لرد وب‌سایت رسمی و صفحه اینستاگرام خود را خالی کرد و تصویر پروفایلش را به یک بطری آب تغییر داد. او در ۱۶ آوریل ۲۰۲۵ این ترانه را از طریق شبکه‌های اجتماعی خود معرفی کرد. او همزمان تصویری از کاور ترانه را در اینستاگرام منتشر کرد که او را با تی‌شرت قرمز روشن در حال خیره شدن به دوربین و قطرات آب روی
روشن در حال خیره شدن به دوربین و قطرات آب روی صورتش نشان می‌داد. این عکس توسط عکاس آمریکایی تالیا چتریت گرفته شده بود. در ۲۲ آوریل، لرد در استوری اینستاگرام و از طریق پیامک به طرفداران اعلام کرد که در ساعت ۱۹:۰۰ به وقت شرقی () همان شب به پارک میدان واشینگتن نیویورک بروند. با حضور تعداد زیادی از طرفداران، این رویداد اندکی پیش از شروع برنامه‌ریزی‌شده متوقف شد. سخنگوی اداره پلیس نیویورک سیتی اعلام کرد که آن‌ها از یک «رویداد غیرمجاز» در پارک مطلع شده‌اند و لرد «هیچ‌کدام از مجوزهای لازم» برای برگزاری این رویداد
از مجوزهای لازم» برای برگزاری این رویداد را نداشت. همکار لرد، دِو هاینز، این ترانه را با اسپیکر قابل‌حمل برای طرفداران پخش کرد تا اینکه لرد حدود ساعت ۲۱:۳۰ به وقت شرقی به پارک رسید. روز بعد، لرد اعلام کرد که «اون چی بود» در نیمه‌شب منتشر خواهد شد. با انتشار ترانه، وب‌سایت لرد با یادداشتی صمیمی به‌روزرسانی شد که جزئیات خاستگاه این ترانه را شرح می‌داد. لرد در این یادداشت اعلام کرد که این ترانه در دوره‌ای پرتلاطم در اواخر سال ۲۰۲۳ شکل گرفت. او از تجربه یک «جدایی عمیق» و آشوب عاطفی پس از آن سخن گفت. تولید و
عمیق» و آشوب عاطفی پس از آن سخن گفت. تولید و ساختار. لرد ترانه «اون چی بود» را با همکاری جیم-ئی استک نوشت و همراه با او و دنیل نیگرو آن را تهیه کرد. استاک پیانو، درام، کیبورد و سینثی‌سایزر، و نیگرو پیانو، سینثی‌سایزر، گیتار بیس و گیتار الکتریک را اجرا کرد. این ترانه توسط استاک، نیگرو و جک منینگ مهندسی شد، توسط کریس گرینگر و اسپایک استنت میکس شد و توسط ویل کوینل مستر شد. نیگرو همچنین برنامه‌نویسی درام را بر عهده داشت و کابی برمن به‌عنوان مهندس اضافی همکاری کرد. این ترانه همچنین شامل اجرای گیتار الکتریک توسط
این ترانه همچنین شامل اجرای گیتار الکتریک توسط اندرو ایجد از گروه Inc. No World است. «اون چی بود» ۳ دقیقه و ۲۹ ثانیه طول دارد و عمدتاً بر دو بیت و دو کورس ساخته شده است. این ترانه یک قطعه الکتروپاپ و سینث-پاپ با ساختاری شاد و اشعاری تأمل‌برانگیز دربارهٔ رابطه‌ای در گذشته، نوستالژی و رشد شخصی است. صدای لرد با یک ریتم الکترونیک، بیس‌لاین مینیمال، سازهای کوبه‌ای سبک و سینتی‌سایزرهای ظریف و سنکپ همراه است که به‌تدریج اوج می‌گیرند. در ساخت این اثر از درام موجود در ترانه سال ۲۰۰۷ «انتخابگر» اثر ریدیوهد الهام
در ترانه سال ۲۰۰۷ «انتخابگر» اثر ریدیوهد الهام گرفته شد. از نظر اشعاری، راوی دربارهٔ لحظاتی با شریکش که «در باغچه پشتی» ام‌دی‌ام‌ای مصرف می‌کردند و ساعت‌ها بی‌وقفه بوسه می‌کردند تأمل می‌کند. اگرچه او به جلو حرکت کرده، درد و پشیمانی را ابراز می‌کند و می‌گوید که «همه آینه‌ها را پوشاندم» چون هنوز «نمی‌توانستم خودم را ببینم» در پی این رابطه. در پایان ترانه، راوی به‌تدریج با ایده ادامه دادن کنار می‌آید («وقتی در نور آبی‌ام، می‌توانم همه‌چیز را درست کنم / اون چی بود؟»). چندین روزنامه‌نگار موسیقی این ترانه را با
بود؟»). چندین روزنامه‌نگار موسیقی این ترانه را با دومین آلبوم استودیویی لرد، "ملودراما" (۲۰۱۷)، مقایسه کردند. "ان‌ام‌ئی" معتقد بود که این ترانه «روایت مه‌آلود» "ملودراما" را در تم‌ها و ملودی‌هایش به یاد می‌آورد. نویسنده‌ای دیگر از همین مجله اظهار داشت که برخلاف تلاش "ملودراما" برای عبور از درد، راوی در «اون چی بود» پذیرای این ایده است که «خاطرات او را تسخیر کرده‌اند». او همچنین این ترانه را با تک‌آهنگ اصلی ملودراما، «چراغ سبز»، مقایسه کرد، اما معتقد بود که اوج‌های عاطفی و صوتی کمتری دارد. بازخورد منتقدان.
اوج‌های عاطفی و صوتی کمتری دارد. بازخورد منتقدان. "کلش" به این ترانه امتیاز ۹ از ۱۰ داد و خاطرنشان کرد که لرد با جاه‌طلبی پاپ چندوجهی تک‌آهنگ «چراغ سبز» دوباره به مرکز صحنه بازگشته، اما از تکرار مسیرهای قدیمی خودداری کرده است. مارک بومونت از "ایندیپندنت" در نقدی مثبت نوشت که لرد به آنچه در آن بهترین است بازگشته: «ساختن قطعات مالیخولیایی، مینیمال اما عظیم برای قلب‌های شکسته.» "ان‌ام‌ئی" به این ترانه چهار ستاره از پنج ستاره داد و نوشت که اگرچه این ترانه فاقد «ضربه‌ای قاطع» است، لرد در سبک عاطفی و الکتریکی
«ضربه‌ای قاطع» است، لرد در سبک عاطفی و الکتریکی خود می‌درخشد و به‌خوبی فضایی «رقص در تاریکی» را بازآفرینی می‌کند. در نقدهای متعادل، "کانسیکوئنس" نوشت که اگرچه این ترانه ماجراجویانه‌ترین اثر جدید لرد نیست، اما سرشار از پختگی و حکمت است و آن را «صادقانه و تازه» توصیف کرد، اما در تولید «بیشتر شبیه یک گام به پهلو است تا جهشی به هر جهت». "پیچفورک" اظهار داشت که در حالی که «نوشته‌های لرد همچنان تأثیرگذار و غنی است»، اما ساختار این ترانه «بی‌روح» است و آن را کمتر جذاب‌تر از آثار قبلی او مانند «چراغ سبز» و
کمتر جذاب‌تر از آثار قبلی او مانند «چراغ سبز» و «کینه/بی‌عشق» دانست. موزیک ویدیو. موزیک ویدیوی «اون چی بود» در مکان‌های مختلف نیویورک سیتی فیلم‌برداری شد. در این ویدیو، لرد با پیراهن سفید و شلوار جین، همراه با اکسسوری‌های نقره‌ای و یک جاکلیدی، در حال قدم زدن و دوچرخه‌سواری به‌تنهایی در شهر دیده می‌شود. گاهی پیراهن باز است و یک تاپ بیکینی سیاه را نشان می‌دهد. سپس او از یک دریچه فاضلاب بیرون می‌آید و به پارک میدان واشینگتن می‌رسد، جایی که در حالی که طرفداران با گوشی‌هایشان از او تصویر برداری می‌کنند،
با گوشی‌هایشان از او تصویر برداری می‌کنند، می‌رقصد. عوامل و دست‌اندرکاران. عوامل و دست‌اندرکاران از Qobuz اقتباس شده است.
کارل اسپاتز (; – ) ژنرال نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۸ به‌عنوان نخستین رئیس ستاد نیروی هوایی فعالیت می‌کرد. اسپاتز فعالیت نظامی را از سال ۱۹۱۴ در نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا آغاز کرد و در سال ۱۹۴۷ پس از تأسیس نیروی هوایی آمریکا به این نیرو پیوست. وی از ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۱ فرمانده پایگاه هوایی کلی بود، از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۱ فرماندهی گروه ۷ بمباران هوایی را برعهده داشت، از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ به‌عنوان فرمانده نیروی هوایی هشتم فعالیت می‌کرد، از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۴ فرمانده نیروهای هوایی
می‌کرد، از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۴ فرمانده نیروهای هوایی استراتژیک ایالات متحده در اروپا بود، از ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷ فرماندهی نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت. او در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. اسپاتز در جایگاه فرمانده استراتژیک، بمباران راهبردی ژاپن، از جمله بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی را هدایت کرد.
پیتزوکری نوعی پاستا نازک و پهن است که با ترکیبی از آرد گندم سیاه و آرد گندم تهیه می‌شود. اعتقاد بر این است که این ماکارونی در والتِلینا، دره‌ای در منطقه شمالی ایتالیا به نام لومباردی، به وجود آمده است. همچنین در وال پوزکیوو، دره‌ای جانبی از والتِلینا که به کانتون گریزون سوئیس تعلق دارد، محبوب است. "پیتزوکری را" می‌توان با دست درست کرد یا می‌توان آن را از قبل آماده خریداری نمود. تاریخچه. این غذا برای اولین بار در سال ۱۵۵۰ در "دسته‌بندی فهرست چیزهایی که ممکن است در ایتالیا خورده شوند" توسط اورتنسیو لاندو
است در ایتالیا خورده شوند" توسط اورتنسیو لاندو شناسایی شد. در کتاب "Die Republik Graubündent" ("جمهوری گریزون") که در سال ۱۷۹۹ منتشر شد، تاریخ‌نگار آلمانی هاینریش ال. لمان دربارهٔ خمیری به نام «پرزوکِل» که از آرد گندم سیاه و تخم‌مرغ تهیه می‌شود، نوشت. در فرهنگ عامه. دو جشنواره "پیتزوکر" (یا "سگرا") در تلیو برگزار می‌شود: "La Sagra dei Pizzoccheri" که هر ساله در ماه ژوئیه جشن گرفته می‌شود و جشنواره "پیتزوکر طلایی" که هر ساله در ماه سپتامبر برگزار می‌شود. در سال ۲۰۰۲، آکادمی پیتزوکر تلیو تأسیس شد تا
در سال ۲۰۰۲، آکادمی پیتزوکر تلیو تأسیس شد تا آماده‌سازی‌های سنتی "پیتزوکر" را ترویج کند. در سال ۲۰۱۶، این غذا موفق به کسب تأیید اتحادیه اروپا به عنوان نشانه جغرافیایی محافظت‌شده (PGI) شد. تغییرات. پیتزوکری دللا والتِلینا – نوع اصلی از والتِلینا، با سبزیجات (اغلب چارد سوئیسی، اما با کلم ساووی نیز) و سیب‌زمینی‌های مکعبی پخته می‌شود. این مخلوط با تکه‌های پنیر والتِلینا کاسرا و گرانا پادانو یا پارمزان لایه‌لایه می‌شود و با سیر که به آرامی در کره سرخ شده است، تزئین می‌شود. پیتزوکری بیانچی دللا والچیوانا – از
تزئین می‌شود. پیتزوکری بیانچی دللا والچیوانا – از منطقه اطراف کیاونا، بسیار متفاوت است و نوعی "گنوچتی" است که اغلب از آرد گندم سفید و نان خشک تهیه می‌شود.
آلفا فیلمی به نویسندگی و کارگردانی ژولیا دوکورنو است. این فیلم در بخش رقابت اصلی جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵ یه نمایش درمی‌آمد. خلاصه داستان. آلفا، یک نوجوان ۱۳ ساله مشکل دار است که با مادر مجرد خود زندگی می‌کند. روزی که او با خالکوبی روی بازویش از مدرسه برمی گردد، دنیای آنها فرو می‌ریزد. تولید. این فیلم از سوی توزیع‌کنندگان فیلم‌نشن و چردز به عنوان «شخصی‌ترین و عمیق‌ترین اثر دوکورنو» توصیف شده است. تصویربرداری اصلی فیلم در سپتامبر و اکتبر ۲۰۲۴ِ، در لو آور انجام شد. از ۲۳ تا ۲۴ اکتبر به بعد، یک استخر عمومی در پونت
از ۲۳ تا ۲۴ اکتبر به بعد، یک استخر عمومی در پونت اودمر به‌عنوان مکان فیلمبرداری مورد استفاده قرار گرفت که به دلیل ظاهر قدیمی (دهه ۱۹۸۰) انتخاب شد. پس از ادامه فیلم‌برداری در پاریس تا نوامبر، ۳۵ روز برای فیلمبرداری در نرماندی سپری شد. گلشیفته فراهانی و طاهر رحیم بازیگران "آلفا" هستند. رحیم برای نقشش ۲۰ کیلوگرم وزن کم کرد. انتشار. شرکت نئون پس از توزیع فیلم قبلی دوکورنو، "تیتان"، در هفتاد و هفتمین دوره جشنواره فیلم کن، حق توزیع آمریکای شمالی را خریداری کرد. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵ که در ماه مه ۲۰۲۵
فیلم در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵ که در ماه مه ۲۰۲۵ برگزار شد، برای دریافت نخل طلا رقابت کرد.
تورتلی نوعی پاستای پر شده است که به‌طور سنتی در مناطق امیلیا-رومانا، لومباردی و توسکانی ایتالیا تهیه می‌شود. این پاستا در اشکال مختلفی یافت می‌شود، از جمله مربع (مشابه راویولی), نیم‌دایره (مشابه اگنولینی) یا پیچیده به شکل گرد و کلاهی (مشابه کاپلتی). این غذا می‌تواند با کره ذوب شده، سس بولونیزی، آبگوشت یا سایر سس‌ها سرو شود.
تورتلونی نوعی پاستای شکم پر است که در شمال ایتالیا رایج است و شکلی مشابه تورتلینی دارد، اما بزرگ‌تر و با پر کردن بر پایه پنیر تهیه می‌شود. این ماکارونی به‌طور سنتی با ریکوتا، پارمزان، سبزیجات برگ‌دار یا سبزی‌هایی مانند جعفری یا اسفناج، تخم‌مرغ و جوز هندی پر می‌شود. زمانی که به‌طور سنتی با ریکوتا و سبزیجات تهیه می‌شود، پس از جوشاندن معمولاً با کره ذوب شده و برگ‌های مریم‌گلی سرخ می‌شود و با پنیر پارمزان رنده شده پوشانده می‌شود. به عنوان یکی از معدود غذاهای پاستا است که در شمال ایتالیا که بدون گوشت تهیه
پاستا است که در شمال ایتالیا که بدون گوشت تهیه می‌شود، این غذا یک خوراک سنتی برای شب کریسمس است.
پرچم ریاست‌جمهوری سوریه () پرچم رئیس‌جمهور سوریه است که نماینده آنها در مقام رئیس کشور، رئیس دولت و فرمانده کل قوا در سوریه است. تاریخچه. استفاده از چنین استانداردی در سوریه به سال ۱۹۴۱ برمی گردد. نسخه اصلی در نسخه مشابه بود، اما با ستاره‌های کمی کوچکتر و فاصله مساوی که با پرچم استقلال سوریه مطابقت داشت. پس از تشکیل جمهوری متحد عربی از آن صرف نظر شد اما در سال ۱۹۶۱ پس از بازسازی جمهوری دوم سوریه مجدداً تصویب شد. پس از کودتای ۱۹۶۳ سوریه دوباره تغییر کرد و رنگ‌ها با سه ستاره سبز به جای قرمز و سایه سبز با قرمز
با سه ستاره سبز به جای قرمز و سایه سبز با قرمز جایگزین شد. پرچم ریاست‌جمهوری در سال ۱۹۷۲ با تأسیس اتحاد جماهیر عربی اصلاح شد که پس از انحلال نمادهای خود را حفظ کرد. یک استاندارد جدید ریاست جمهوری، که نسخه اصلاح شده پرچم ریاست‌جمهوری متحد عربی در نسبت ۱:۱ است، در سال ۱۹۸۰ معرفی شد. پس از فروپاشی رژیم اسد، استاندارد ۱۹۴۱–۱۹۵۸ و ۱۹۶۱–۱۹۶۳ در سال ۲۰۲۵ مجدداً تصویب شد، البته با ستاره‌های کمی بزرگتر و بیشتر.
ساکتونی نوعی پاستای شکم پر است که به عنوان «کیسه گدا» نیز شناخته می‌شود. این پاستا شامل دایره‌ها یا مربع‌های کوچک از خمیر است که مانند راویولی پر شده و سپس در بالای آن‌ها مانند یک کیسه کوچک بسته می‌شود.
مِنکا نام خاص یک ملکه در دودمان دوم مصر بود. معلوم نیست او با کدام فرعون یا عضو خاندان سلطنتی مرتبط بود. اطلاعات بسیار کمی در مورد زندگی منکا، ملکه مصری اواخر دودمان دوم مصر، که هویت او تنها از روی یک قطعه سنگ بازالت با مبدأ نامشخص، در دست است. نام منکا به معنای «کا باید مستدام باشد» است و قطعه‌ای که نام او روی آن به تصویر کشیده شده است همچنین شامل عنوان «کسی که هوروس را می‌بیند» است که عنوان ملکه‌ها در اوایل دوران سلسله دوم و در پادشاهی کهن مصر بود. این قطعه همچنین شامل تصویری از او است. نقش برجسته منکا را
همچنین شامل تصویری از او است. نقش برجسته منکا را به عنوان زنی ایستاده، با لباسی نزدیک، با ظرف نیمکره‌ای بزرگ روی سر و با استانداردهایی که پشت سرش ردیف شده‌اند، نشان می‌دهد. هیروگلیف نشان نمی‌دهد که همسر او چه کسی بوده است. ولفگانگ هلک مصرشناس متوجه شد که این صحنه شباهت سبکی قابل توجهی به صحنه‌ای ناتمام دارد که بر روی نقش برجسته بازالتی در سایت باستان‌شناسی جبلین قرار دارد که به فرعون خسه‌خموی، که آخرین فرعون دودمان دوم مصر بود، نسبت داده می‌شود. هلک پیشنهاد کرده است که تکه نقش برجسته منکا نیز ممکن است از
کرده است که تکه نقش برجسته منکا نیز ممکن است از آن مکان سرچشمه بگیرد.
پیاده‌روی طولانی یک فیلم ترسناک و دلهره‌آور آمریکایی در ژانر ویران‌شهری محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی فرانسیس لارنس و نویسندگی جی‌تی مولنر است. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام در سال ۱۹۷۹ اثر استیون کینگ (با نام مستعار ریچارد باخمن) ساخته شده است. در این فیلم گروهی از بازیگران شامل؛ کوپر هافمن، دیوید جانسون، گرت وِرینگ، چارلی پلامر، بن وانگ، رومن گریفین دیویس، جودی گریر و مارک همیل حضور دارند. این فیلم در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۵ (۲۱ شهریور ۱۴۰۴) توسط لاینزگیت منتشر شد. این فیلم به‌طورکلی نقدهای مثبتی از منتقدان
شد. این فیلم به‌طورکلی نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد و داستان و بازی‌های آن، به‌ویژه از هافمن و جانسون، مورد ستایش قرار گرفت. داستان. در ایالات متحده‌ ویران‌شهری که توسط یک رژیم تمامیت‌خواه اداره می‌شود، گروهی از مردان جوان در یک مسابقه‌ بنام پیاده‌روی سالانه شرکت می‌کنند که در آن باید سرعت حداقل سه مایل در ساعت را حفظ کنند یا خطر اعدام را به جان بخرند. مسابقه زمانی پایان می‌یابد که فقط یک شرکت کننده زنده بماند. ساخت. فیلمبرداری در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۴ در وینیپگ، کانادا آغاز شد و در ۱۲ سپتامبر به پایان رسید.
موزه هنرهای معاصر توکیو (به ژاپنی: 東京都現代美術館, Tōkyō-to Gendai Bijutsukan) یک موزه هنر معاصر در کوتو-کو، توکیو، ژاپن است. این موزه در سال ۱۹۹۵ میلادی در پارک کیبا افتتاح شده است.
دختری با روبان مو (به انگلیسی: Girl with Hair Ribbon) یک نقاشی هنر پاپ است که در سال ۱۹۶۵ میلادی توسط هنرمند آمریکایی، روی لیکتنستاین کشیده شده است. موزه هنرهای معاصر توکیو با پرداخت ۶ میلیون دلار این اثر را خریداری کرده است و از این نقاشی نگهداری می‌کند.
سی یک مجموعه انیمهٔ تلویزیونی ژاپنی محصول سال ۲۰۱۱ به تهیه‌کنندگی تاتسونکو پروداکشن است. داستان دربارهٔ کیمیمارو یوگا، دانشجوی رشتهٔ اقتصاد است که با واقعیتی جایگزین در منطقه مالی آشنا می‌شود، جایی که مردم آیندهٔ خود را در نبردها شرط‌بندی می‌کنند. اِنترها - اصطلاحی که در این مجموعه برای مبارزان استفاده می‌شود - می‌توانند با پیروزی مقادیر زیادی پول جمع‌آوری کنند، اما اگر ببازند، آینده‌شان تغییر خواهد کرد. با پیشرفت داستان، کیمیمارو کم‌کم اثرات وجود منطقهٔ مالی را در دنیای واقعی درک می‌کند. کارگردانی این
مالی را در دنیای واقعی درک می‌کند. کارگردانی این انیمه برعهدهٔ کنجی ناکامورا بود. ناکامورا تحت تأثیر ورشکستگی برادران لمان - یکی از رویدادهای کلیدی بحران مالی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ - قرار گرفت و داستانی دربارهٔ نبردهای اقتصادی را در ذهن خود مجسم کرد. او تحت تأثیر داستان‌هایی قرار گرفت که در مصاحبه‌هایی که با افراد مرتبط با حوزهٔ اقتصاد انجام می‌داد، می‌شنید. این مجموعه با استفاده از اصطلاحات اقتصاد کلان، به اعتماد و لزوم اقدام برای تضمین آینده‌ای بهتر می‌پردازد. منتقدان غربی، فرضیه و مفهوم اصلی "سی" را ستودند، هرچند
غربی، فرضیه و مفهوم اصلی "سی" را ستودند، هرچند از اجرای داستان و توسعهٔ شخصیت‌ها اظهار ناامیدی کردند. یکی از نگرانی‌های اصلی منتقدان این بود که داستان به سرانجام مشخصی نرسیده و روی برخی از عناصر داستانی به‌طور کامل کار نشده است. طراحی بصری اثر واکنش‌های متفاوتی دریافت کرد، اما به دلیل استفاده از گرافیک کامپیوتری سه‌بعدی به شدت مورد انتقاد قرار گرفت، در حالی که موسیقی متن آن عمدتاً مورد تحسین واقع شد. این مجموعه همچنین هم به عنوان یک مجموعهٔ اکشن خوب و هم به عنوان مجموعه‌ای که می‌تواند بحث‌های تأمل‌برانگیزی
عنوان مجموعه‌ای که می‌تواند بحث‌های تأمل‌برانگیزی در مورد فلسفهٔ اقتصاد ایجاد کند، مورد توجه قرار گرفته است. بازخورد. اولین نسخه دی‌وی‌دی و بلوری "سی" به ترتیب ۴۶۰ و ۱۱۸۰ نسخه فروخته شد. این انیمه به خاطر مضامین و اصالتش مورد ستایش قرار گرفته، اما گاهی به دلیل اجرا و داستانش مورد انتقاد قرار می‌گیرد. اندی هنلی از شبکهٔ انیمهٔ بریتانیا نوشت که اگر این مجموعه «موفق شود به جاه‌طلبی‌ها و اهداف بلند خود دست یابد»، «یک اثر کاملاً کلاسیک» خواهد بود. بردلی میک از تی‌اچ‌ای‌ام انیمه ریویوز و کارل کیملینگر از انیمه
تی‌اچ‌ای‌ام انیمه ریویوز و کارل کیملینگر از انیمه نیوز نتورک (ای‌ان‌ان) در مورد علت این مشکل دقیق‌تر بودند و گفتند که با وجود مفاهیم منحصربه‌فرد و جالب، نویسندگی ضعیف و «تکنیک روایی کسل‌کننده و بدون خلاقیت» مانع از عملی شدن پتانسیل آن می‌شود. به همین ترتیب، لوک کارول، از ای‌ان‌ان، آن را به خاطر تلاش برای ایده‌های جدیدی که قبلاً در انیمه دیده نشده بود، ستود، اما گفت که آنها را به‌طور رضایت‌بخشی ارائه نمی‌دهد. در نقدی مثبت‌تر، ارین فینگان از "اوتاکو آمریکا" گفت اگرچه نتیجه‌گیری رضایت‌بخشی وجود نداشت، اما
گفت اگرچه نتیجه‌گیری رضایت‌بخشی وجود نداشت، اما بینندگانی که به دنبال چیزی غیرمعمول هستند، آن را برای تماشا ارزشمند می‌دانند. مثبت‌ترین تحلیل توسط کریس بوریج از فندوم پست انجام شد که گفت این مجموعه «همه چیز را به خوبی به هم پیوند می‌دهد و در مورد تجربه کلی، احساس رضایت را برای شما به جا می‌گذارد.» یکی از جنبه‌هایی که بیشتر مورد تحسین قرار گرفت، موسیقی این مجموعه بود. پیج گفت: «چیزی که می‌توانم بدون هیچ قید و شرطی ستایش کنم این است که موسیقی پس‌زمینه… خیلی خوب است". ون رنسن در جمع‌بندی نقاط قوت نمایش، به
خوب است". ون رنسن در جمع‌بندی نقاط قوت نمایش، به موسیقی اشاره کرد و همچنین موسیقی‌های تیتراژ آغازین و پایانی را ستود، که هوبر آنها را «بسیار عالی» نامید. کارول همچنین از موسیقی‌های تیتراژ و همچنین «موسیقی پس‌زمینهٔ غم‌انگیز آن که به خوبی با لحن مجموعه هماهنگ است» تمجید کرد؛ او از نظر صوتی آن را «یک اثر متوسط اما قوی» دانست. کیملینگر نوشت که بیشتر احساسات مجموعه از طریق «موسیقی زیبا و دلنشین عالی تاکو ایوازاکی» منتقل می‌شود. بوریج جلوه‌های صوتی آن را تحسین کرد زیرا «منظور خود را به خوبی می‌رساندند».
چاپ صمغی () روشی برای بازتولید عکاسی بدون استفاده از هالیدهای نقره است. این فرایند از نمک‌های دی‌کرومات بهره می‌برد و با چندین فرایند مشابه دیگر از جمله چاپ خورشیدی نقاط اشتراک دارد. چاپ‌های صمغی معمولاً تصاویری چندلایه هستند که گاهی با روش‌های چاپ فرایندهای جایگزین مانند سایانوتایپ و پلاتینوتایپ ترکیب می‌شوند. بهترین گزینه، کاغذ آبرنگ یا چاپ نخی سنگین‌وزنی است که توانایی تحمل خیساندن‌های مکرر و طولانی را داشته باشد. هر لایه از رنگدانه به‌طور جداگانه پوشش داده، تراز، نوردهی و شسته می‌شود. برای ایجاد تصویر
تراز، نوردهی و شسته می‌شود. برای ایجاد تصویر رنگی کامل، از نگاتیوهای تفکیکی آبی فیروزه‌ای، سرخابی و زرد یا قرمز، سبز و آبی استفاده می‌شود. برخی عکاسان ترجیح می‌دهند لایهٔ آبی فیروزه‌ای را در تفکیک مدل رنگی سی‌ام‌وای‌کی با لایه‌ای از سایانوتایپ جایگزین کنند. تفکیکی ساده از دو رنگ نارنجی و آبی فیروزه‌ای می‌تواند نتایجی شگفت‌انگیز پدیدآورد. تاریخچه. چاپ صمغ کروماته یا همان چاپ صمغ دی‌کروماته، یک فرایند چاپ عکاسی است که در نخستین سال‌های عکاسی اختراع شد؛ زمانی که در سال ۱۸۳۹، مانگو پونتون کشف کرد که
شد؛ زمانی که در سال ۱۸۳۹، مانگو پونتون کشف کرد که دی‌کرومات‌ها نسبت به نور حساس‌اند. سپس هنری فاکس تالبوت پی برد که کلوئیدهایی مانند ژلاتین و صمغ عربی که با دی‌کرومات حساس شده‌اند، پس از تابش نور خورشید در آب نامحلول می‌شوند. در سال ۱۸۵۵، آلفونس پواتوین رنگ‌دانهٔ کربنی را به این کلوئیدها افزود و نخستین چاپ کربن را پدیدآورد. در سال ۱۸۵۸، جان پانسی با استفاده از رنگ‌دانهٔ رنگی همراه صمغ عربی، نخستین تصاویر رنگی را تولید کرد. چاپ صمغی. زمانی که ترکیب‌هایی از مواد لعاب‌مانند و دارای پروتئین به همراه نمک‌های
مواد لعاب‌مانند و دارای پروتئین به همراه نمک‌های محلول دی‌کرومات در برابر نور فرابنفش قرار می‌گیرند، بخش پروتئینی آن‌ها دباغی می‌شود و نسبت به آب مقاوم می‌گردد. مواد دباغی‌نشده با شست‌وشو در آب گرم پاک شده و یک نگاتیو پروتئینی سخت و دباغی‌شده بر جای می‌ماند. برای چاپ صمغی، محلولی از صمغ عربی با آمونیوم دی‌کرومات یا پتاسیم دی‌کرومات ترکیب می‌شود. نسبت بالاتر دی‌کرومات حساسیت ترکیب را افزایش می‌دهد، اما در عین حال کنتراست را کاهش می‌دهد. انتخاب غلظت مناسب دی‌کرومات همیشه نوعی مصالحه میان سرعت و کنتراست است.
همیشه نوعی مصالحه میان سرعت و کنتراست است. استفاده از آمونیوم دی‌کرومات امکان رسیدن به غلظت‌هایی تا ۱۵٪ از مادهٔ فعال را فراهم می‌کند، در حالی که پتاسیم دی‌کرومات به حدود ۱۰٪ محدود می‌شود. فراتر رفتن از این مقدار موجب رسوب اسید کرومیک در لایهٔ خشک‌شده می‌شود و هرگونه تلاش برای چاپ را بی‌اثر می‌کند. بیشینهٔ حساسیت این روش، به‌صورت شاخص ASA برابر با حدود ۰٫۰۰۳ برآورد شده است. ترکیب لعاب‌مانند حاصل بر سطحی مناسب پخش شده و در تاریکی خشک می‌شود. سپس یک نگاتیو هم‌اندازهٔ چاپ نهایی بر روی این پوشش خشک‌شده قرار
هم‌اندازهٔ چاپ نهایی بر روی این پوشش خشک‌شده قرار گرفته و در برابر نور فرابنفش —معمولاً نور خورشید— نوردهی می‌شود. اغلب برای داشتن جزئیات در همهٔ گستره‌های نوری از بیش از یک نگاتیو استفاده می‌شود. استفاده از نوردهی‌های چندگانه نیازمند تراز بسیار دقیق است. بخش‌های نازک‌تر نگاتیو نور بیشتری عبور می‌دهند و تصویر تیره‌تری ایجاد می‌کنند، در حالی که بخش‌های متراکم‌تر نیازمند نوردهی بیشتر هستند. چاپ نوردهی‌شده به‌آرامی در چندین ظرف آب ثابت و هم‌دمای اتاق (در فاصله‌های حدود ده دقیقه‌ای) شسته می‌شود تا زمانی که آب