payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آلمان و کشورهای پایین گسترش یافته است. [ "" ] متناوباً، نسخه‌ای قرن نوزدهمی‌از بازگویی داستان رینارد به‌طور قطعی بیان می‌کند که «بدون شک ریشه آلمانی دارد» و حدسی را مرتبط می‌کند که شخصیت اصلی را با «یک رینارد از لورن، معروف به‌خاطر ویژگی‌های ولپین خود در قرن نهم» مرتبط می‌کند. جوزف ژاکوبز، در حالی که ریشه آن را در لورن می‌بیند، عناصر کلاسیک، آلمانی و «فولکلور باستانی شمالی» را در داستان‌های رینارد دنبال می‌کند. یاکوب گریم در "راینهارت فوکس" (برلین، ۱۸۳۴) شواهدی برای این فرض بر اساس دلایل ریشه‌شناختی ارائه
برای این فرض بر اساس دلایل ریشه‌شناختی ارائه کرد که «داستان‌های روباه و گرگ در اوایل قرن چهارم، پنجم و ششم برای فرانک‌ها شناخته شده بودند». از قرن دوازدهم و سیزدهم حدود بیست و شش داستان مختلف از رینارد روباه وجود دارد. در حالی که ممکن است چیزهای بیشتری نوشته شده باشد، این موارد باقی مانده‌اند. بسیاری از اینها توسط نویسندگان مختلف و نویسندگان ناشناس نوشته شده است. ظاهر گسترده‌ای از شخصیت در فرانسوی قدیمی "Le Roman de Renart" نوشته شده توسط Pierre de Saint-Cloud در حدود سال ۱۱۷۰ است که محیط معمولی را تعیین
در حدود سال ۱۱۷۰ است که محیط معمولی را تعیین می‌کند. رینارد به دربار شاه نوبل (یا لئو)، شیر احضار شده است تا به اتهاماتی که توسط ایزنگریم گرگ علیه او مطرح شده پاسخ دهد. سایر حیوانات انسان‌نما، از جمله خرس بروین، الاغ بالدوین، و گربه تیبرت (تیبالت)، همگی دست به حیله‌گیری می‌زنند. داستان‌ها معمولاً شامل طنز می‌شوند، که معمولاً اشراف و روحانیون هستند و رینارد را به یک شخصیت دهقانی-قهرمان تبدیل می‌کند. کلیسای کاتولیک از داستان روباه موعظه، همان‌طور که در ادبیات رینارد یافت می‌شود، در هنر کلیسا به عنوان تبلیغ
رینارد یافت می‌شود، در هنر کلیسا به عنوان تبلیغ علیه لولاردها استفاده کرد. قلعه اصلی رینارد، Maupertuis، هر زمان که لازم باشد از دشمنان خود پنهان شود در دسترس او است. برخی از داستان‌ها مراسم تشییع جنازه رینارد را نشان می‌دهند، جایی که دشمنان او برای ارائه سوگواره مادلین پر از تقوای غیر صادقانه جمع می‌شوند و انتقام پس از مرگ رینارد را نشان می‌دهد. همسر رینارد، هرملین، در داستان‌ها ظاهر می‌شود، اما نقش فعال چندانی ایفا نمی‌کند. در برخی نسخه‌ها، زمانی که رینارد مرده تصور می‌شود، او دوباره ازدواج می‌کند و در
مرده تصور می‌شود، او دوباره ازدواج می‌کند و در نتیجه تبدیل به یکی از افرادی می‌شود که او قصد دارد از آنها انتقام بگیرد. Isengrim، املای جایگزین فرانسوی: "Ysengrin"، متداول‌ترین آنتاگونیست و فویل رینارد است و عموماً فریبنده می‌شود، اگرچه او گاهی اوقات انتقام می‌گیرد. یک داستان فردی ممکن است شامل چندین گونه باشد که طبقه‌بندی را دشوار می‌کند. داستان‌ها اغلب شامل مضامینی از جامعه معاصر با اشاره به آثار، زیارت، اعتراف و جنگ‌های صلیبی است. بحث بر سر این است که آیا آنها با رویدادهای اجتماعی قابل شناسایی مرتبط
آیا آنها با رویدادهای اجتماعی قابل شناسایی مرتبط هستند یا خیر، اما اردوگاه رو به رشدی وجود دارد. که پیوندهای مستقیم اجتماعی و حتی اظهارات سیاسی ضمنی را در داستان‌ها می‌بینند. داستان‌ها به گونه ای بیان می‌شوند که تداعی‌ها را آسان می‌کند، اما اثبات آن را دشوار می‌کند.[ "" ] داستان‌های رینارد قوانین و مفاهیم حقوقی دشوار را به زبان مشترک ترجمه می‌کنند و به مردم این امکان را می‌دهند که هم آن‌ها را درک کنند و هم از مشکلات حقوقی و بدجنسی شخصیت‌ها لذت ببرند. دادگاه درست مانند دادگاه‌های جامعه دوره میانه عمل
دادگاه درست مانند دادگاه‌های جامعه دوره میانه عمل می‌کند. پادشاه فقط در یک تاریخ مشخص به پرونده‌ها رسیدگی کرد و همه اختلافات یکباره بررسی شد. نسخه‌های زیادی از دعوای رینارد با یسنگرین، آنتاگونیست همیشگی روباه در طول داستان‌ها پیروی می‌کنند. خشونت بین آنها و دیگر شخصیت‌ها یک عنصر موضوعی مشترک است. موضوع بحث است خواه این خشونت حیوانات را نشان می‌دهد که صرفاً به این شکل عمل می‌کنند، یا از نظر انسانی به معنای بازتاب خشونت در جامعه بشری، به ویژه جنگ‌های مختلفی است که مردم عادی در آن زمان متحمل شدند. یسنگریموس.
که مردم عادی در آن زمان متحمل شدند. یسنگریموس. رینارد برای اولین بار در شعر لاتین دوره میانه "Ysengrimus" ظاهر می‌شود، یک حماسه ساختگی لاتین طولانی نوشته شده در سال. ۱۱۴۸–۵۳ توسط شاعر دوره میانهیی نیواردوس، که انبار بزرگی از ماجراهای رینارد را جمع‌آوری می‌کند. او همچنین در تعدادی از سکانس‌های لاتین توسط واعظ قرن سیزدهم اودو از Cheriton ظاهر می‌شود. به نظر می‌رسد که هر دوی این منابع اولیه از یک فروشگاه از پیش موجود فرهنگ عامه که شخصیت را نشان می‌دهد، استفاده می‌کنند. رومن دی رنارت. اولین "شاخه" (یا فصل)
می‌کنند. رومن دی رنارت. اولین "شاخه" (یا فصل) "روم دو رنارت" در سال ۱۱۷۴ توسط پیر دو سنت کلود نوشته شده است، اگرچه در تمام نسخه‌های فرانسوی به عنوان "شاخه دوم" تعیین شده است. همین نویسنده در سال ۱۱۷۹ دنباله‌ای به نام «شاخه اول» نوشت. از آن تاریخ به بعد، بسیاری از نویسندگان فرانسوی دیگر ماجراهای خود را برای Renart "li goupil" ("روباه") سروده‌اند. همچنین متن آلمانی میانه عالی "Reinhard Fuchs" اثر Heinrich der Glïchezäre وجود دارد که به 1180. رومن د رنارت در گونه عاشقانه جای می‌گیرد. رومن د رنارت با استفاده
گونه عاشقانه جای می‌گیرد. رومن د رنارت با استفاده از تاریخ داستان‌هایی که از زمان ازوپ نوشته شده‌اند شروع می‌کند. گونه عاشقانه دوره میانه آن چیزی نیست که ما از گونه عاشقانه امروزی درک می‌کنیم. این یک روایت خیالی از زندگی یک شخصیت بود. شخصیت اصلی گونه عاشقانه اغلب دارای یک ماجراجویی یا فراخوانی برای اقدام است که تقریباً همیشه توسط یک نیروی خارجی ایجاد می‌شود. در قرن سیزدهم، فرانسوی یک زبان ادبی استاندارد بود و بسیاری از آثار در دوره میانه به زبان فرانسه نوشته شد، از جمله رینارد روباه. بسیاری از آثار محبوب
شد، از جمله رینارد روباه. بسیاری از آثار محبوب دوره میانه در گونه عاشقانه قرار می‌گیرند.Pierre de St. Cloud opens his work on the fox by situating it within the larger tradition of epic poetry, the fabliaux and Arthurian romance: Van den Vos Reynaerde. نسخه هلندی میانه اواسط قرن سیزدهم از داستان Willem die Madoc maecte ("Van den vos Reynaerde"، از Reynaert روباه)، همچنین از آیات قافیه ای ساخته شده است (همان طرح AA BB). "Van den vos Reinaerde" و "Reinaert Historie" (به ترتیب RI و R II نامیده می‌شوند) دو
Historie" (به ترتیب RI و R II نامیده می‌شوند) دو شعری هستند که توسط دو نویسنده متفاوت سروده شده‌اند و R II ادامه R I است. با نویسندگان مختلف، تغییرات متفاوتی وجود دارد. این را می‌توان با رینارد به بهترین نحو مشاهده کرد. رینارد از RI در حالی که شخصیت یکسانی را توصیف می‌کند، دارای بسیاری از ویژگی‌های شخصیتی متفاوت در R II است. در حالی که یک شعر تمام شده و کامل شده به خودی خود، Van den vos Reinaerde پایان مشخصی ندارد.Like Pierre, very little is known of the author, other than the description by the copyist in
other than the description by the copyist in the first sentences: تصور می‌شود که "Madocke" یا "Madoc" یکی دیگر از آثار ویلم باشد که در مقطعی وجود داشته اما گم شده است. "آرنوت" نامبرده شاعر قبلی رینارد بود که ویلم (نویسنده) ادعا می‌کند که کارش را به پایان رسانده است. با این حال، مخالفت‌های جدی با این مفهوم از نویسندگی مشترک وجود دارد، و تنها چیزی که محتمل تلقی می‌شود این است که Arnout فرانسوی‌زبان بوده است ("Walschen" در هلندی میانه به مردم فرانسوی زبان شمالی، به‌ویژه والون‌ها اطلاق می‌شود). آثار ویلم به
به‌ویژه والون‌ها اطلاق می‌شود). آثار ویلم به یکی از نسخه‌های استاندارد این داستان تبدیل شد و پایه و اساس اکثر اقتباس‌های بعدی به زبان‌های هلندی، آلمانی و انگلیسی، از جمله ویلیام کاکستون، گوته و اف‌اس الیس بود. چاسر. جفری چاسر از مواد رینارد در "داستان‌های کانتربری" استفاده کرد. در " داستان راهبه "، رینارد در نقش "راسل" و الاغ در نقش "برونل" ظاهر می‌شوند. رنیار (با املای "رنارد") همچنین به‌طور خلاصه در داستان فیلیس از داستان زنان خوب چاسر ذکر شده است. سنت مدرن اولیه. در سال ۱۴۸۱، ویلیام کاکستون انگلیسی،
مدرن اولیه. در سال ۱۴۸۱، ویلیام کاکستون انگلیسی، "تاریخ رینارت روباه را" چاپ کرد که از "Van den vos Reynaerde" ترجمه شد. همچنین در دهه ۱۴۸۰، رابرت هنریسون، شاعر اسکاتلندی، توسعه بسیار پیچیده‌ای از مطالب ریناردی را به عنوان بخشی از "Morall Fabillis" خود در بخش‌هایی به نام "The Talking of the Tod" ابداع کرد. در سال ۱۴۹۸، هانس ون گتهلن، چاپگر Incunabula در لوبک، یک نسخه آلمانی پایین به نام "Reinke de Vos" را چاپ کرد. این داستان به لاتین و زبان‌های دیگر ترجمه شد، که باعث محبوبیت این داستان در سراسر اروپا شد.
شد، که باعث محبوبیت این داستان در سراسر اروپا شد. رینارد همچنین در شعر انگلیسی میانه "Sir Gawain and the Green Knight" در طول سومین شکار مورد اشاره قرار گرفته است. تیبالت در رمان "رومئو و ژولیت" شکسپیر از نام گربه در رینارد روباه نامگذاری شده است و مرکوسیو به همین دلیل آن را «شاهزاده گربه‌ها» می‌نامد. نمایشنامه جانسون "Volpone" به شدت مدیون رینارد است. با اختراع ماشین چاپ، داستان‌های رینارد روباه محبوبیت بیشتری پیدا کرد و شروع به ترجمه و بازآفرینی به زبان‌های مختلف کرد. داستان‌های رینارد از حس معمولی تجدید
مختلف کرد. داستان‌های رینارد از حس معمولی تجدید چاپ پیروی نمی‌کنند، زیرا زمان‌بندی مشخصی برای داستان‌ها وجود ندارد. بسیاری از صفحات اصلی این داستان‌ها گم شده‌اند، بنابراین به سختی می‌توان گفت که تغییرات ادبی دقیق چیست، که تعداد زیادی از آنها وجود ندارد، به استثنای تغییرات معمولی که از روزهای اولیه چاپخانه مشاهده می‌شود. همچنین تغییرات جزئی در جمله‌بندی وجود دارد که نشان دهنده مدرن شدن کاربردها و ترتیب متفاوت کلمات است. در حالی که تغییرات ممکن است اشتباه به نظر برسند، آنها به عنوان چنین تصور نمی‌شوند و اغلب
برسند، آنها به عنوان چنین تصور نمی‌شوند و اغلب در مدرن سازی داستان‌ها نگهداری می‌شوند. در قرن پانزدهم و شانزدهم تلاش زیادی برای بهتر شدن آثار صورت نگرفته است. تغییرات در داستان‌ها در طول قرن پانزدهم به دلیل نقش‌های خاص در فرایند چاپ که برای حذف اشتباهات طراحی شده است، اشتباه تلقی نمی‌شود. در نسخه‌های مدرن اولیه رینارد روباه، ویژگی‌های حیوانات بر اساس توپوی ادبی بود که برای خوانندگان طبقه متوسط جذاب بود. درمان مدرن. قرن ۱۹. "راینکه فوکس" اثر گوته شعری است شش‌متر، در دوازده بخش، که در سال ۱۷۹۳ سروده شد و
شش‌متر، در دوازده بخش، که در سال ۱۷۹۳ سروده شد و اولین بار در سال ۱۷۹۴ منتشر شد. گوته مطالب رینارد را از نسخه یوهان کریستف گوتشد (۱۷۵۲) بر اساس "Reynke de vos" 1498 اقتباس کرد. در "گرگ و میش بت‌ها" اثر فریدریش نیچه در سال ۱۸۸۹، نیچه از رینارد روباه به عنوان نمونه ای از یک دیالکتیک استفاده می‌کند. هنرمند آلمانی یوهان‌هاینریش رامبرگ مجموعه ای متشکل از ۳۰ طراحی ساخت که آنها را نیز حکاکی کرد و در سال ۱۸۲۵ منتشر کرد. "Renert" [عنوان اصلی کامل: "Renert oder de Fuuß am Frack an a Ma'nsgrëßt"]، در سال ۱۸۷۲ توسط
Fuuß am Frack an a Ma'nsgrëßt"]، در سال ۱۸۷۲ توسط Michel Rodange، نویسنده لوکزامبورژوا منتشر شد. یک اثر طنز حماسی - اقتباس شده از نسخه ۱۸۵۸ کوتا حماسه روباه گوته "راینکه فوکس" در لوکزامبورگ. شناخته شده است که این تصویر آینه ای طنزآمیز از حوزه اجتماعی لوکزامبورگ پس از آشفتگی‌های بحران لوکزامبورگ است، که به موجب آن نویسنده انتقاد و شک اجتماعی خود را به جامعه حیواناتی که روباهش «رنرت» در آن زندگی می‌کند منتقل کرده است. فراتر از آن، تحلیلی روشنگر از تفاوت‌های زبانی مختلف منطقه‌ای و زیرمنطقه‌ای کشور است که در
زبانی مختلف منطقه‌ای و زیرمنطقه‌ای کشور است که در آن از گویش‌های متمایز برای به تصویر کشیدن روباه و همراهانش استفاده می‌شود. قرن ۲۰. لادیسلاس استاریویچ "داستان روباه را" در سال ۱۹۳۷ تولید کرد. انیمیشن رابین هود دیزنی محصول ۱۹۷۳ تا حدی بر اساس رینارد فاکس ساخته شده است. قرن ۲۱. در برنامه تلویزیونی فانتزی SyFy "The Magicians" (که از دسامبر ۲۰۱۵ تا آوریل ۲۰۲۰ پخش شد) یک خدای حقه باز بت‌پرست با بازی مکنزی آستین به نام رینارد روباه وجود دارد.
فیلم قوم‌نگاری یک فیلم غیرداستانی است که اغلب مشابه فیلم مستند بوده و از نظر تاریخی توسط فیلم‌سازان غربی ساخته شده و به مردمان غیرغربی می‌پردازد. گاهی این نوع فیلم با رشته‌ی انسان‌شناسی نیز مرتبط دانسته می‌شود. با این حال، تعاریف این اصطلاح قطعی نیستند؛ برخی از پژوهشگران بر این باورند که فیلم قوم‌نگاری بیشتر به مستند نزدیک است تا انسان‌شناسی، در حالی که برخی دیگر معتقدند که این گونه‌ی سینمایی در نقطه‌ای میان انسان‌شناسی و فیلم مستند قرار می‌گیرد. انسان‌شناس و فیلم‌ساز قوم‌نگار، دیوید مک‌دوگال، در مقاله‌ای
و فیلم‌ساز قوم‌نگار، دیوید مک‌دوگال، در مقاله‌ای در سال ۱۹۷۸ نوشت: "فیلم‌های قوم‌نگاری را نمی‌توان یک ژانر مستقل دانست و فیلم‌سازی قوم‌نگاری نیز یک رشته‌ی علمی با منشأ واحد و روش‌شناسی تثبیت‌شده نیست. از نخستین کنفرانس فیلم قوم‌نگاری که ۳۰ سال پیش در موزه‌ی انسان برگزار شد، این اصطلاح بیشتر به‌عنوان یک مفهوم نمادین به کار رفته است که تنها ظاهری از وحدت را به تلاش‌هایی بسیار متنوع در سینما و علوم اجتماعی می‌بخشد." این ژانر ریشه در زمینه‌ی استعماری دارد. با این حال، پژوهشگران و فعالان این حوزه تلاش‌های
با این حال، پژوهشگران و فعالان این حوزه تلاش‌های بسیاری کرده‌اند تا آن را از منشأ استعماری‌اش جدا کرده و در جهت کاملاً مخالف به کار گیرند؛ یعنی برای تقویت صدای ستمدیدگان و دفاع از عدالت و برابری. شکل‌گیری. فیلم‌های اولیه‌ی قوم‌نگاری از مجموعه‌ای از رویه‌های اجتماعی، فرهنگی و علمی قرن نوزدهم نشأت گرفته‌اند و نمی‌توان آن‌ها را به یک محل، شخصیت یا نهاد واحد تقلیل داد. این فیلم‌ها با بهره‌گیری از شیفتگی مداوم (در غرب) نسبت به نمایش اقوام «بومی» در قالب تصاویر، ادامه‌دهنده‌ی راه هنرمندان حرفه‌ای و آماتوری بودند
راه هنرمندان حرفه‌ای و آماتوری بودند که مردمان بومی سراسر جهان را طراحی، نقاشی و عکاسی کرده بودند. اگرچه اصطلاح «فیلم قوم‌نگاری» تا پس از جنگ جهانی دوم ابداع نشد، اما فیلم‌های اولیه‌ای که مردمان غیرغربی را به تصویر می‌کشیدند، در مطبوعات تجاری، روزنامه‌ها و نشریات آن زمان تحت عناوین مختلفی مانند سفرنامه‌ها، فیلم‌های مناظر، آداب و رسوم، فیلم‌های صنعتی یا علمی طبقه‌بندی می‌شدند و در اماکنی چون نیکلودئون‌ها، سخنرانی‌های مصور سطح بالا، موزه‌های تاریخ طبیعی، باشگاه‌های خصوصی و دیگر سازمان‌های نخبگان به نمایش
خصوصی و دیگر سازمان‌های نخبگان به نمایش درمی‌آمدند. با آنکه تعریف انسان‌شناختی «قوم‌نگاری» به‌عنوان یک تجربه‌ی میدانی طولانی‌مدت و غوطه‌ور در میان اقوام بومی به‌ندرت در فیلم‌های تولیدشده‌ی تجاری لحاظ می‌شد، مروجان اولیه‌ی این فیلم‌ها برای اعتباربخشی و اعطای جایگاه علمی به آثار خود، از زبان انسان‌شناسی و به‌ویژه گفتمان‌های دقت و اصالت بهره می‌گرفتند. هر گونه درک از فیلم قوم‌نگاری باید با توجه به پیش‌زمینه‌های پیشاسینمایی آن انجام شود، زیرا موزه‌های تاریخ طبیعی، دهکده‌های بومی در نمایشگاه‌های جهانی و عکاسی
دهکده‌های بومی در نمایشگاه‌های جهانی و عکاسی علمی و تجاری قرن نوزدهم همگی در شکل‌گیری نوعی نگاه بصری جدید سهیم بودند که در آغاز قرن بیستم محبوبیت زیادی پیدا کرد. به‌طور خلاصه، سینمای قوم‌نگاری از شیوه‌ای مدرن در مشاهده‌ی جهان پدید آمد که از مجموعه‌ای از نهادهای پیشاسینمایی و شیوه‌های دلالتی تأثیر گرفته بود. سینمای قوم‌نگاری، در کنار موزه‌ها، عکس‌ها و نمایشگاه‌های جهانی، به‌عنوان یک رسانه‌ی عمومی برای انتقال دانش قوم‌نگاری مطرح شد و در رقابت با این اشکال قدیمی سرگرمی، گاهی جایگزین آن‌ها شد و تصاویر مردمان
سرگرمی، گاهی جایگزین آن‌ها شد و تصاویر مردمان بومی را به‌صورت ارزان و قابل حمل به مخاطبان عرضه کرد. عکاسی و فیلم‌های قوم‌نگاری. فرم‌های بصری و بلاغی بسیاری از فیلم‌های اولیه‌ی قوم‌نگاری از عکس‌های قرن نوزدهمی که توسط انسان‌شناسان و عکاسان تجاری گرفته شده بودند، الهام می‌گرفتند. تصاویر مردمان بومی در زمینه‌های مختلفی مانند پایگاه‌های مذهبی، متروپل‌های استعماری، مراکز گردشگری، مأموریت‌های انسان‌شناسی، استودیوهای عکاسی سیار یا دائمی و نمایشگاه‌های جهانی تولید و میان بازارهای علمی و عمومی توزیع می‌شدند.
آزادراه ۲۴ یک پروژه آزادراهی نیمه ساخته در شمال غرب ایران است. این آزادراه از استان آذربایجان شرقی شروع می‌شود و در آذربایجان غربی به پایان می‌رسد و شهرهای هشترود، مراغه، بناب، ملکان، عجب‌شیر، میاندوآب، سقز، بانه و نقده را به شبکه آزادراهی متصل می نماید. هدف از احداث این آزادراه، ایجاد شبکه آزادراهی از کردستان عراق از طریق مرز تمرچین بسمت تهران است. این پروژه از چند قطعه تشکیل خواهد شد که مهمترین قطعه آن، آزادراه هشترود-مراغه است. آزادراه مراغه-هشترود. اولین قطعه احداث شده در این آزادراه، مسیر مراغه-هشترود
قطعه احداث شده در این آزادراه، مسیر مراغه-هشترود به طول ۱۱۰ کیلومتر است که خود شامل ۵ قطعه است. استارت احداث آن از سال ۱۳۹۵ کلید خورد و ۲۱ اسفند ۱۴۰۳ با حضور وزیر راه و شهرسازی دولت چهاردهم قطعات ۲ و ۳ آن به بهره برداری رسید. این آزادراه از شهر هشترود آغاز و با عبور و ایجاد تقاطع با آزادراه زنجان-تبریز و اینجاد چند تقاطع با جاده قدیم مراغه-هشترود سرانجام به جاده ۲۱ می پیوندد. قرار است قطعه ۴ این آزادراه، اسفند ۱۴۰۴ افتتاح شود.
دورا ماریا تلز (؛ زادهٔ ) نویسنده، سیاستمدار، پارتیزان، و مورخ اهل نیکاراگوئه است که عموماً به دلیل مشارکتش در انقلاب نیکاراگوئه شناخته شده است. به عنوان یک دانشجوی جوان پزشکی در لئون نیکاراگوئه در دهه ۱۹۷۰، تلز توسط جبهه آزادیبخش ملی ساندینیستا (FSLN) جذب شد. تلز سپس به مقام فرماندهی ترفیع گرفت و در کنار رئیس‌جمهور بعدی دانیل اورتگا در انقلابی که دیکتاتور آناستازیو سوموزا دیبایل را در سال ۱۹۷۹ سرنگون کرد، مبارزه کرد. در دولت بعدی که توسط جبهه آزادیبخش ملی ساندینیستا تشکیل شد، او به عنوان وزیر بهداشت در
ساندینیستا تشکیل شد، او به عنوان وزیر بهداشت در دوران اورتگا خدمت کرد و همچنین از مدافعین حقوق زنان بود. او در نهایت به یکی از منتقدان سرکوب و فساد تحت ریاست جمهوری اورتگا تبدیل شد و در سال ۱۹۹۵ جبهه آزادیبخش ملی ساندینیستا را ترک کرد و حزب جنبش نوسازی ساندینیستا (MRS) را تأسیس کرد که بعداً به Unamos تغییر نام داد. او همراه با چند تن دیگر از چهره‌های مخالف، در ژوئن ۲۰۲۱ توسط دولت اورتگا دستگیر شدند. فعالیت نظامی حین جنگ داخلی نیکاراگوئه. افزایش سرکوب دولتی و افزایش دستگیری زندانیان سیاسی، تلز را بر آن داشت
افزایش دستگیری زندانیان سیاسی، تلز را بر آن داشت تا در سال ۱۹۷۶ به زندگی مخفیانه روی بیاورد. او در زمان زندگی زیرزمینی به فعالیت آموزشی در کوهستان پرداخت. او فرماندهی عملیات چنچرا در ۲۲ اوت ۱۹۷۸ که انقلابیون ۱۵۰۰ غیرنظامی را گروگان گرفتند و جان آنها را تهدید کردند مگر اینکه خواسته‌هایشان برآورده شود بر عهده داشت.] این خواسته‌ها شامل آزادی زندانیان و پرداخت دیه بود. متعاقباً زندانیان سیاسی کلیدی ساندینیستا آزاد شدند و یک میلیون دلار به عنوان باج پرداخت شد که تلز در مذاکرات مربوط به آن نقش داشت. این رویداد
تلز در مذاکرات مربوط به آن نقش داشت. این رویداد آسیب‌پذیری بالقوه رژیم سوموزا را آشکار کرد و به جبهه آزادیبخش ملی ساندینیستا کمک کرد تا حمایت دولت‌های آمریکای لاتین را جلب کند و جناح‌های مختلف مخالف رژیم را متحد و بسیج کند. در پی این عملیات، هزاران تن از جوانان و زنان به جنبش ساندینیستا پیوستند. در پی این وقایع یک شورش مردمی در همراهی با جبهه آزادیبخش ملی ساندینیستا رخ داد و به سقوط رژیم سوموزا در ۱۹ ژوئیه ۱۹۷۹ کمک کرد. تلز پس از ورود به پاناما به همراه ساندینیست‌های آزاد شده در اوت ۱۹۷۸، در کوبا و پاناما
آزاد شده در اوت ۱۹۷۸، در کوبا و پاناما آموزش چریکی دید تا فرمانده نظامی شود. در فوریه ۱۹۷۹ او به نبرد در نیکاراگوئه بازگشت و در ساختار رهبری ترسریستا جایگاهی برای خود دست و پا کرد. او به مدت پنج ماه در درگیری‌ها با گارد ملی نیکاراگوئه، جوخه‌های ساندینیستا را در سراسر کشور رهبری کرد: ابتدا در جبهه جنوبی با نیروهای ادن پاستورا، و بعد در نیکاراگوئه مرکزی و شمالی. به گفته فرمانده ساندینیستا مونیکا بالتودانو، حملات او به استان‌های شمالی همراه با فرمانده لتیسیا هررا دشمن را دائماً غافلگیر می‌کرد و موفق شد
هررا دشمن را دائماً غافلگیر می‌کرد و موفق شد نیروهای آنها را متفرق کند. او واحدهای ساندینیستا را رهبری کرد و به مدت شش هفته متوالی با نیروهای زبده دشمن می‌جنگیدند تا اینکه شهر لئون را در ژوئن ۱۹۷۹ تصرف کردند، اولین شهر بزرگی که در انقلاب به دست ساندینیستها افتاد. به دنبال آن دو هفته بعد ماناگوا سقوط کرد و اندکی پس از آن حکومت موقت ساندینیستا در این شهر مستقر شد. فعالیت سیاسی. او در نهایت به یکی از منتقدان سرکوب و فساد تحت ریاست جمهوری همرزم سابقش اورتگا تبدیل شد و در سال ۱۹۹۵ جبهه آزادیبخش ملی ساندینیستا
شد و در سال ۱۹۹۵ جبهه آزادیبخش ملی ساندینیستا را ترک کرد و حزب جنبش نوسازی ساندینیستا (MRS) را تأسیس کرد که بعداً به اوناموس تغییر نام داد. در ژوئن ۲۰۲۱، او توسط دولت اورتگا در موجی از دستگیری نامزدهای ریاست جمهوری اپوزیسیون در انتخابات سراسری نیکاراگوئه همراه با دیگر رهبران مخالف، روزنامه نگاران، تجار، دهقانان، فمینیست‌ها و فعالان اجتماعی دستگیر شد. دادستانی خواستار ۱۵ سال حبس به اضافه رد صلاحیت تصدی مشاغل دولتی شد. او پس از ۶۰۵ روز حبس به همراه ۲۲۲ زندانی نیکاراگوئه‌ای دیگر آزاد شد. او به ایالات متحده
نیکاراگوئه‌ای دیگر آزاد شد. او به ایالات متحده اخراج شد و تابعیت نیکاراگوئه ای او به همراه سایر زندانیان از دست داد.[۲۰] دولت اسپانیا به او و همه زندانیان پیشنهاد تابعیت داد. در اولین روزهای آزادی از زندان، او شرایط شکنجه روانی و نقض قوانین بین‌الملل در مورد زندانیان را بازگو کرد، اگرچه اعتراف کرد که هیچ شکنجه فیزیکی یا خشونتی علیه او صورت نگرفته است.
آلنا میکالایئونا کوپچینا ()(زادهٔ ) دیپلمات بلاروسی است که در حال حاضر به عنوان هماهنگ‌کننده فعالیت‌های مرتبط با تهدیدهای فراملی در سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) خدمت می‌کند. پیش‌تر، او سفیر فوق‌العاده و تام‌الاختیار جمهوری بلاروس در جمهوری اتریش و جمهوری کرواسی به صورت غیرمقیم و همچنین نماینده دائم بلاروس در سازمان امنیت و همکاری اروپا بود. وی با افتخار از دانشگاه دولتی بلاروس فارغ‌التحصیل شد و تحصیلات تکمیلی خود را در آکادمی علوم بلاروس به پایان رساند. کوپچینا دارای نشان افتخار جمهوری بلاروس (نشان
کوپچینا دارای نشان افتخار جمهوری بلاروس (نشان افتخار بلاروس) است و عنوان دیپلماتیک سفیر فوق‌العاده و تام‌الاختیار را دارد. زندگی‌نامه. آلنا کوپچینا در ۱۴ اوت ۱۹۶۵ در مینسک، بلاروس به دنیا آمد. او در سال ۱۹۸۷ با افتخار از دانشکده حقوق دانشگاه دولتی بلاروس فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۹۱ پس از اتمام دوره تحصیلات تکمیلی در مؤسسه فلسفه و حقوق آکادمی علوم بلاروس، عنوان دکترای حقوق را دریافت کرد. وی فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۹۰ به عنوان پژوهشگر در مؤسسه فلسفه و حقوق آکادمی علوم بلاروس آغاز کرد. وی در سال ۱۹۹۲
حقوق آکادمی علوم بلاروس آغاز کرد. وی در سال ۱۹۹۲ به عنوان دبیر دوم در بخش معاهدات بین‌المللی، به خدمت دیپلماتیک بلاروس پیوست و به سرعت به سمت معاون مدیر اداره حقوقی وزارت امور خارجه ارتقا یافت. در سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸، کوپچینا به عنوان مشاور و سپس معاون نماینده دائم بلاروس در سازمان ملل متحد و سایر سازمان‌های بین‌المللی در ژنو فعالیت داشت. او در ایجاد همکاری بین کشورها در زمینه خلع سلاح، مدیریت مهاجرت و حقوق بشر نقش مهمی ایفا کرد. کوپچینا چندین سمت ارشد در وزارت امور خارجه بلاروس بر عهده داشت، از جمله مدیر
امور خارجه بلاروس بر عهده داشت، از جمله مدیر دپارتمان همکاری‌های بشردوستانه، زیست‌محیطی، علمی و فنی بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ و مدیر دپارتمان همکاری‌های بشردوستانه و حقوق بشر بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶. از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۲، کوپچینا به عنوان سفیر بلاروس در مجارستان و هم‌زمان در اسلوونی فعالیت کرد. در فاصله سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶، کوپچینا سمت معاون وزیر امور خارجه بلاروس را بر عهده داشت و مسئول روابط این کشور با اروپا، سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) و شورای اروپا بود. در دوران تصدی این سمت، او نقش مهمی در
اروپا بود. در دوران تصدی این سمت، او نقش مهمی در توسعه موفقیت‌آمیز روابط بین بلاروس و کشورهای اروپایی و نهادهای وابسته به آن، از جمله سازمان امنیت و همکاری اروپا، ایفا کرد. از طریق مشارکت در تدوین و نظارت بر اجرای سیاست‌ها به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه مسئول امور اداری و مالی، کوپچینا مهارت‌های قوی رهبری و مدیریتی کسب کرد. او همچنین بر فعالیت‌های ۲۵ نمایندگی دیپلماتیک و دفاتر بلاروس در خارج از کشور نظارت داشت. کوپچینا رهبر توانمندی است و به ترویج فرهنگ گفت‌وگو و تعامل فراگیر باور دارد. در سال ۲۰۱۶،
گفت‌وگو و تعامل فراگیر باور دارد. در سال ۲۰۱۶، کوپچینا به‌عنوان سفیر فوق‌العاده و تام‌الاختیار بلاروس در اتریش و هم‌زمان در کرواسی منصوب شد. او همچنین نماینده دائم بلاروس در سازمان امنیت و همکاری اروپا و سازمان‌های بین‌المللی مستقر در وین بود. زندگی شخصی. او یک پسر دارد. علاوه بر زبان‌های بلاروسی و روسی، سفیر کوپچینا به زبان‌های انگلیسی و فرانسوی نیز مسلط است.
خون روی برف (به انگلیسی: Blood on Snow) یک فیلم جنایی و دلهره‌آور آمریکایی آماده اکران به کارگردانی کری فوکوناگا و نویسندگی یو نسبو و بن پاور با بازی بندیکت کامبربچ، آرون تیلور-جانسون، اوا گرین، اما لیرد و بن مندلسون است. خلاصه داستان. یک مرد قاتل عاشق همسر موکلش می‌شود که اتفاقاً هدف آخرین مأموریت قاتل قرار می‌گیرد. ساخت. فیلمبرداری در فوریه ۲۰۲۵ در ریگا، لتونی آغاز شد.
جادوگر دریای زمین یک رمان فانتزی است که توسط نویسنده آمریکایی اورسولا کی لو گین نوشته شده و اولین بار توسط پارناسوس ناشر خرده‌پا در سال ۱۹۶۸ منتشر شد. این رمان به عنوان یک رمان کلاسیک و فانتزی از ادبیات کودکان در نظر گرفته می‌شود. داستان در مجمع الجزایر خیالی دریای زمین می‌گذرد و در مورد یک جادوگر جوان به نام گد است که در روستایی در جزیره گونت متولد شده است. او زمانی که هنوز پسر است قدرت زیادی از خود نشان می‌دهد و به مدرسه جادوگری می‌رود، جایی که او را به درگیری با یکی از دانش‌آموزان سوق می‌دهد. در طول یک
با یکی از دانش‌آموزان سوق می‌دهد. در طول یک دوئل جادویی، گد طلسم می‌شود و موجودی همواره او را آزار می‌دهد. این رمان سفر گد به دنبال رهایی از این طلسم است. این رمان تربیتی به عنوان یک رمان یا داستان بلوغ شناخته شده است، زیرا روند یادگیری گد را برای مقابله با قدرت و رسیدن به توافق با مرگ بررسی می‌کند. این رمان همچنین موضوعات تائوئیسم را در مورد تعادل اساسی در جهان زمین دارد که جادوگران باید آن را حفظ کنند، در واقع به این ایده مرتبط است که زبان و نام‌ها قدرت دارند تا بر جهان مادی تأثیر بگذارند و این تعادل را
تا بر جهان مادی تأثیر بگذارند و این تعادل را تغییر دهند. ساختار داستان شبیه به داستان حماسی سنتی است، اگرچه منتقدان آن را به عنوان تحمیل این ژانر به بسیاری از روش‌ها توصیف کرده‌اند. "جادوگر دریای زمین" در ابتدا به عنوان اثری برای کودکان و سپس در میان مخاطبان عمومی، نقدهای بسیار مثبتی دریافت کرد. این کتاب در سال ۱۹۶۹ برنده جایزه کتاب بوستن گلوب هورن شد و یکی از آخرین دریافت کنندگان جایزه لوئیس کارول شلف در سال ۱۹۷۹ بود. مارگارت اتوود آن را یکی از «چشمه های» ادبیات فانتزی نامید. لو گین بعد از این پنج کتاب
ادبیات فانتزی نامید. لو گین بعد از این پنج کتاب نوشت که در مجموع به عنوان چرخه دریای زمین شناخته می‌شوند، همراه با "جادوگر دریای زمین": گورهای آتوان (۱۹۷۱)، "دورترین کرانه" (۱۹۷۲)، "تهانو" (۱۹۹۰)، "باد دیگر" (۲۰۰۱)، و "قصه‌هایی از دریای زمین" (۲۰۰۱). جورج ادگار اسلوسر این مجموعه را به عنوان «اثری با سبک و تخیل بالا» توصیف کرد، در حالی که آماندا کریگ گفت که "جادوگر دریای زمین" «مهیج‌ترین، عاقلانه‌ترین و زیباترین رمان کودکانه تا به حال» بود.