payamvha/North_RAG huggingface dataset:
طول سال باز بوده است. در سال ۱۹۹۳، آپارتمان‌های مجاور موزه به یک باغ الحاقی، یک مغازه و گالری‌های بیشتر تبدیل شدند. در سال ۱۹۹۵، باغ مجسمه‌سازی ناشر تکمیل شد، اتاق‌های نمایشگاهی اضافی اضافه شد و یک کافه افتتاح شد. چند سال بعد، در سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰، دو ملک مجاور خریداری شدند. در سال ۲۰۰۳، یک دفتر ورودی و رزرو جدید برای پاسخگویی به تعداد فزاینده بازدیدکنندگان، که در سال ۲۰۰۷ به ۳۵۰۰۰۰ نفر رسید، افتتاح شد. از سال ۱۹۹۳، مساحت موزه دو برابر شده و از ۲۰۰۰ متر مربع به ۴۰۰۰ متر مربع رسیده است. از سال ۱۹۸۵،
متر مربع به ۴۰۰۰ متر مربع رسیده است. از سال ۱۹۸۵، ایالات متحده این بنیاد را برای اداره غرفه ایالات متحده در دوسالانه ونیز، نمایشگاهی که هر دو تابستان برگزار می‌شود، انتخاب کرده است. در سال ۱۹۸۶، این بنیاد غرفه به سبک پالادیان را که در سال ۱۹۳۰ ساخته شده بود، خریداری کرد مدیریت و حضور و غیاب. فیلیپ رایلندز پس از مرگ پگی گوگنهایم، تا سال ۲۰۱۷، به مدت ۳۷ سال ریاست موزه را بر عهده داشت. او در سال ۲۰۰۰ به عنوان اولین مدیر مجموعه منصوب شد، و در سال ۲۰۱۷ به عنوان مدیر بازنشسته برگزیده شد. در سال ۲۰۱۷، نوهٔ پگی
مدیر بازنشسته برگزیده شد. در سال ۲۰۱۷، نوهٔ پگی گوگنهایم، کارول پی.بی. ویل، پس از آنکه از سال ۱۹۹۷ متصدی موزهٔ سولومون آر. گوگنهایم در نیویورک بود، جانشین رایلندز شد دعاوی حقوقی. از سال ۱۹۹۲، ساندرو رامنی، نوه پگی گوگنهایم، به همراه فرزندان و برخی از پسرعموهایش، اختلافات متعددی را با بنیاد سلیمان آر. گوگنهایم مطرح کرده‌اند. این اختلافات تا حدودی مربوط به تفاوت در زبان بین سند اهدایی بی‌قید و شرط گوگنهایم به بنیاد در سال ۱۹۷۶، نامه‌ای در سال ۱۹۶۹ و نسخه‌ای از وصیت‌نامه او در سال ۱۹۷۲ است. دادگاه‌ها این سند
وصیت‌نامه او در سال ۱۹۷۲ است. دادگاه‌ها این سند را لازم‌الاجرا دانسته‌اند. در سال ۱۹۹۲، رامنی و دو نوه دیگر از بنیاد در پاریس شکایت کردند. آنها، از جمله موارد دیگر، ادعا کردند که نوسازی مجموعه با متن و روح خواسته‌های او مطابقت ندارد. در سال ۱۹۹۴، دادگاه این ادعاها را رد کرد و به نوه‌ها دستور داد هزینه‌های دادگاه بنیاد را بپردازند. پس از اهدای تقریباً ۸۰ اثر به بنیاد سولومون آر. گوگنهایم توسط هانلور و رودولف شولهوف (یکی از متولیان سابق بنیاد) در سال ۲۰۱۲، برخی از آثار جمع‌آوری‌شده توسط گوگنهایم از کاخ
برخی از آثار جمع‌آوری‌شده توسط گوگنهایم از کاخ گوگنهایم برداشته شد تا فضایی برای نمایش آثار جدید ایجاد شود. نام شولهوف‌ها در کنار نام گوگنهایم در هر دو ورودی موزه حک شده است. پسر آنها، مایکل پی. شولهوف، از سال ۲۰۰۹ متولی بنیاد گوگنهایم بوده است. در سال ۲۰۱۴، چندین نفر از نوادگان فرانسوی پگی گوگنهایم، به رهبری رامنی، از بنیاد به دلیل نقض وصیت‌نامه و توافق‌نامه‌های او با بنیاد، که به گفته آنها مستلزم آن است که مجموعه او «دست‌نخورده و در معرض نمایش باقی بماند» شکایت کردند. آنها همچنین ادعا کردند که محل دفن
شکایت کردند. آنها همچنین ادعا کردند که محل دفن خاکستر او در باغ‌های کاخ گوگنهایم با نمایش مجسمه‌های اطراف و موارد دیگر، بی‌حرمت شده است. در این دادخواست درخواست شده بود که میراث بنیان‌گذار لغو شود یا مجموعه‌ها، محل قبر و تابلوها بازگردانده شوند. سایر نوادگان پگی گوگنهایم از موضع بنیاد حمایت کردند. در سال ۲۰۱۴، دادگاه این ادعاها را رد کرد و هزینه‌های حقوقی بنیاد را به عهده گرفت. دادگاه خاطرنشان کرد که نوادگان در برخی از مهمانی‌های برگزار شده در باغ‌ها توسط بنیاد شرکت کرده‌اند. در سال ۲۰۱۵، دادگاه تجدیدنظر
بنیاد شرکت کرده‌اند. در سال ۲۰۱۵، دادگاه تجدیدنظر پاریس این دادخواست را رد کرد و هزینه‌های حقوقی اضافی را به بنیاد اختصاص داد. رامنی قصد خود را برای ادامه تجدیدنظرخواهی اعلام کرد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
خفاش گوش‌دراز ساردینیایی (نام علمی: Plecotus sardus) گونه‌ای از خفاش است که در معرض خطر انقراض قرار دارد و بومی ساردینیا، ایتالیا است. این گونه در سال ۲۰۰۲ در غارهای ساردینیای مرکزی کشف شد، که محل نمونه آن غاری در دره لانایتو در منطقه اولیینا بود. به نظر می‌رسد که ارتباط نزدیکی با "خفاش گوش‌دراز قهوه‌ای" و پلکوتوس ماکروبولاریس دارد. این گونه با مطالعه‌ای که به وضوح نشان دهنده واگرایی آن از سایر گونه‌های پلکوتوس در ژن ۱۶ اس آران‌ای ریبوزومی میتوکندریایی‌اش بود، به عنوان یک گونه جدید شناسایی شد. توضیحات.
بود، به عنوان یک گونه جدید شناسایی شد. توضیحات. "خفاش پی. ساردوس" خفاش کوچکی است که طول سر و بدن آن حدود است. گوش‌هایی حدود و وزنی تا . پوزه مخروطی شکل با یک برآمدگی گوشتی روی چانه است. گوش‌ها بیضی شکل هستند و در بالای پیشانی توسط یک غشای ظریف به هم متصل می‌شوند. تراگوس با نوکی کند مخروطی شکل است و طول آن نصف گوش است. غشاهای بال به قسمت عقب پایه انگشت پنجم پا متصل هستند. دم بلند است و کمی فراتر از غشای بین ران امتداد دارد. خز نازک، بلند و پشمی است و در قسمت پشتی قهوه‌ای مایل به خاکستری و در قسمت شکمی
قسمت پشتی قهوه‌ای مایل به خاکستری و در قسمت شکمی قهوه‌ای مایل به سفید یا کم‌رنگ است. غشاهای بال قهوه‌ای هستند. دو ویژگی که این خفاش را از گونه‌های مرتبط متمایز می‌کند، آلت تناسلی استوانه‌ای در نرها و استخوان آلت تناسلی کوتاه و یو شکل است. بوم‌شناسی و پراکندگی. خفاش گوش‌دراز ساردینیایی تنها از سه غاری که در آنها استراحت می‌کند، شناخته شده است. دو غار در پارک ملی جنارجنتو و یکی در نزدیکی ساحل قرار دارد. این خفاش در جنگل‌های کم‌ارتفاع شکار می‌کند و زمین‌های آهکی و مناطق ساحلی را ترجیح می‌دهد. حفاظت و تهدیدها.
و مناطق ساحلی را ترجیح می‌دهد. حفاظت و تهدیدها. تهدید اصلی برای کبوتر گوش دراز ساردینی، تغییرات اقلیمی است که منجر به آتش‌سوزی‌های مکرر در اطراف مناطق تولید مثلی آن و بارندگی و دمای بسیار بالا در طول تابستان شده است. تهدیدات ثانویه شامل دخالت مستقیم انسان و رقابت با کبوترهای وحشی مهاجم برای مکان‌های لانه‌سازی است. بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۰، کل جمعیت خفاش گوش‌دراز از ۹۵۰ به ۳۴۰ عدد کاهش یافت که منجر به از دست رفتن حدود ۶۳٫۴ درصد از جمعیت آن شد. با جمعیت کل کم و روند کاهشی جمعیت، اتحادیه بین‌المللی حفاظت از
و روند کاهشی جمعیت، اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت آن را به عنوان " گونه‌ای در معرض خطر انقراض " فهرست می‌کند. این خفاش تنها پستاندار بومی باقی‌مانده در جزیره ساردینیا است و بقیه از زمان ورود انسان‌ها حدود ۸۵۰۰ سال پیش منقرض شده‌اند. به دلیل منحصر به فرد بودن و دامنه پراکنش محدود "، خفاش ساردوس" به یک استراتژی مدیریتی بسیار خاص برای موفقیت در حفاظت از آن نیاز دارد.
جنبش آزاد آچه (اندونزیایی: "Gerakan Aceh Merdeka" , GAM؛ آچهنی: "Geurakan Acèh Meurdèka / Gěrakan Aceh Měrdeka") یک گروه جدایی طلب بود که به دنبال استقلال برای منطقه آچه در سوماترا در اندونزی بود. جنبش آزاد آچه از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۵ علیه نیروهای دولتی اندونزی در شورش آچه جنگید. تخمین زده می‌شود که تعداد کشته‌ها بیش از ۱۵۰۰۰ نفر باشد. پیشینه. درگیری در آچه ناشی از چندین عامل اصلی از جمله بدرفتاری تاریخی، اختلاف نظر بر سر قوانین اسلامی، نارضایتی از توزیع ثروت منابع طبیعی آچه و افزایش تعداد مردم جاوه در آچه است.
طبیعی آچه و افزایش تعداد مردم جاوه در آچه است. در دوران استعمار هلند در دهه ۱۸۰۰، آچه مرکز مقاومت در برابر حکومت استعماری هلند بود. آنها یکی از آخرین مردمان اندونزی بودند که تسلیم حکومت استعماری شدند و تنها پس از یک لشکرکشی ۳۰ ساله وحشیانه، جنگ آچه ۱۸۷۳–۱۹۰۳. هنگامی که هلند حاکمیت قلمرو استعماری خود را واگذار کرد، اداره آچه به اندونزی واگذار شد و جنبش آزاد ادعا می‌کند که این کار بدون مشورت با مقامات آچه انجام شده است. داود بوروه شورش مسلحانه‌ای را آغاز کرد که با اعطای وضعیت ویژه به آچه توسط رئیس‌جمهور
کرد که با اعطای وضعیت ویژه به آچه توسط رئیس‌جمهور سوکارنو پایان یافت. با این حال، رئیس‌جمهور سوکارنو به دلیل اعتقاد قوی خود به جدایی دین از دولت، به آچه اجازه اجرای قانون شریعت را در دوران سلطنت خود (۱۹۴۵–۱۹۶۷) نداده بود. حسن دی تیرو، وزیر امور خارجه سابق دارالاسلام، با انگیزه کشف ذخایر بزرگ گاز در لوکسماوه، جنبش آزاد آچه (Gerakan Aceh Merdeka) را در دسامبر ۱۹۷۶ تأسیس کرد. این جنبش کوچک اولین حمله خود را به مهندسان شرکت موبیل در سال ۱۹۷۷ انجام داد و یک مهندس آمریکایی را کشت. به دلیل این حادثه، GAM مورد
آمریکایی را کشت. به دلیل این حادثه، GAM مورد توجه دولت مرکزی قرار گرفت که واحدهای کوچکی از نیروهای ضد شورش را اعزام کرد که با موفقیت این جنبش را سرکوب کردند. دی تیرو تقریباً کشته شد و مجبور به فرار به مالزی شد، در حالی که تمام اعضای کابینه او تا سال ۱۹۷۹ یا کشته شدند یا مجبور به فرار به خارج از کشور شدند. جنگ چریکی. نوشتار اصلی: شورش در آچه از زمان تأسیس، جنبش آزاد سه مرحله یا سه فراز و نشیب را پشت سر گذاشته است. اولین مرحله از بدو تولدش در سال ۱۹۷۶ تا سال ۱۹۷۹ بود که تقریباً از بین رفت. دومین فراز و نشیب
۱۹۷۹ بود که تقریباً از بین رفت. دومین فراز و نشیب از سال ۱۹۸۹ تا اوایل دهه ۹۰ بود که از کشورهای خارجی بودجه و آموزش دریافت می‌کرد. سومین فراز و نشیب نتیجهٔ به دست آوردن حمایت گسترده در سراسر آچه در نتیجهٔ کمک‌های مالی و اخاذی و گروه بزرگی از سربازان بالقوه‌ای بود که بستگان خود را در قیام قبلی از دست داده بودند. گام اول. در ابتدا جنگ چریکی GAM کاملاً ناموفق بود. تا سال ۱۹۷۷، به نظر می‌رسید که دولت مرکزی این گروه را کاملاً خنثی کرده است. تلاش‌های اولیه GAM عمدتاً معطوف به کارخانه گاز محلی اکسون موبیل بود. دی
معطوف به کارخانه گاز محلی اکسون موبیل بود. دی تیرو با صنعت نفت ارتباط داشت و حتی از طریق یک فرایند مناقصه، قراردادی برای ساخت خط لوله گاز پیشنهاد داد که توسط غول گازی بکتل شکست خورد. دلیل این شکست، عدم حمایت مردمی از داخل آچه و منابع بین‌المللی بود. رئیس‌جمهور سوهارتو به دلیل سیاست‌های ضد کمونیستی خود در دوران جنگ سرد و احتمالاً به دلیل نیاز به نفت، در نتیجه شوک‌های نفتی دهه ۱۹۷۰، مورد حمایت کشورهایی مانند ایالات متحده آمریکا بود. گام دوم. این گروه فعالیت‌های خود را در سال ۱۹۸۹، ظاهراً با حمایت مالی لیبی و
خود را در سال ۱۹۸۹، ظاهراً با حمایت مالی لیبی و ایران، از سر گرفت و حدود ۱۰۰۰ سرباز را به میدان فرستاد. این آموزش از خارج از کشور به این معنی بود که سربازان GAM بسیار سازمان‌یافته‌تر و آموزش‌دیده‌تر از شورشیان قبلی بودند. برای مقابله با این تهدید جدید، آچه در سال ۱۹۸۹ به عنوان "منطقه عملیات ویژه نظامی " (Daerah Operasi Militer) یا DOM اعلام شد. نیروهای ویژه ضد شورش اعزام شدند و آچه محاصره شد. روستاهایی که مظنون به پناه دادن به عوامل GAM بودند، به آتش کشیده شدند و اعضای خانواده شبه‌نظامیان مظنون ربوده و
شدند و اعضای خانواده شبه‌نظامیان مظنون ربوده و شکنجه شدند. عفو بین‌الملل این واکنش نظامی را "شوک درمانی" نامید و اعتقاد بر این است که ۷۰۰۰ مورد نقض حقوق بشر در طول DOM رخ داده است. نیروهای GAM همچنین به نقض حقوق بشر مظنون بوده‌اند. اعدام‌های فراقضایی مظنونان به مخبران نظامی و هدف قرار دادن زیرساخت‌های غیرنظامی مانند مدارس، هر دو به عملیات GAM نسبت داده شده‌اند. در سال ۱۹۹۶، دولت اندونزی پایان GAM را اعلام کرد، زیرا عملیات ضد شورش عملاً GAM را به عنوان یک نیروی چریکی نابود کرده بود. اعضای بازمانده GAM مجبور
چریکی نابود کرده بود. اعضای بازمانده GAM مجبور شدند در مالزی پنهان شوند. گام سوم. سقوط سوهارتو در سال ۱۹۹۸ و تصمیم رئیس‌جمهور جانشین او، یوسف حبیبی، برای خروج نیروها از آچه به عنوان بخشی از اصلاحات دموکراتیک، فضایی را برای GAM فراهم کرد تا خود را دوباره تثبیت کند و با سوءاستفاده از داستان‌های بی‌رحمی ارتش اندونزی، جوانان را جذب کند. افزایش خشونت‌ها که از سال ۱۹۹۹ توسط شورشیان GAM علیه مقامات دولتی و ساکنان جاوه آغاز شد و با قاچاق گسترده سلاح از تایلند توسط GAM تقویت شد، منجر به افزایش حضور نظامی شد. اعتقاد
تقویت شد، منجر به افزایش حضور نظامی شد. اعتقاد بر این است که تعداد نیروها در دوران حکومت مگاواتی سوکارنوپوتری افزایش یافته است. در سال‌های ۲۰۰۱–۲۰۰۲، ترکیب نیروهای نظامی و پلیس در آچه به حدود ۳۰۰۰۰ نفر افزایش یافت. در یک سال، این تعداد به ۵۰۰۰۰ نفر افزایش یافت که در چیزی که گروه بحران بین‌المللی آن را «خلاء قانونی مجازی» نامید، فعالیت می‌کردند. سرکوب‌های امنیتی در این مدت منجر به مرگ چندین هزار غیرنظامی شد. دولت در سال ۲۰۰۳–۲۰۰۴ حمله بزرگی را از سوی اندونزی علیه GAM در آچه آغاز کرد که تا حدودی موفقیت‌آمیز
علیه GAM در آچه آغاز کرد که تا حدودی موفقیت‌آمیز بود. مذاکرات صلح. رهبران GAM، حسن دی تیرو، و معاون اصلی او، زینی عبدالله، و مالک محمود، بیشتر دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ را در تبعید در استکهلم، سوئد، زندگی می‌کردند. سخنگوی اصلی اندونزیایی این گروه، عبدالله سیافئی دیماتانگ بود. در اواخر دهه ۱۹۹۰، GAM مذاکرات صلح با جاکارتا را با میانجیگری دولت سوئد آغاز کرد. در سال ۱۹۹۹، گزارش شد که این گروه به دو جناح GAM (نماینده گروه اصلی) و شورای دولتی جنبش آزاد آچه (MP-GAM) تقسیم شده است. این خبر توسط سخنگویان GAM تکذیب شد،
شده است. این خبر توسط سخنگویان GAM تکذیب شد، اما به‌طور گسترده در رسانه‌های اندونزی گزارش شد. در دسامبر ۲۰۰۲، GAM و دولت اسرائیل یک توافقنامه ترک مخاصمه (COHA) امضا کردند که تنها چند ماه اعتبار داشت و سپس نقض‌ها آغاز شد. میانجی این مذاکرات، مرکز گفتگوی بشردوستانه، سازوکارهای نظارتی و اجرایی کافی برای وضع تحریم‌ها برای موارد نقض نداشت. در سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴، GAM به شدت تحت تأثیر یک سری حملات دولتی قرار گرفت که در آن سازمان تقریباً ۵۰٪ از اعضای خود از جمله فرمانده خود، عبدالله سیافعی دیماتانگ، را که در یک
فرمانده خود، عبدالله سیافعی دیماتانگ، را که در یک کمین نظامی در ژانویه ۲۰۰۲ کشته شد، از دست داد. در ۲۸ دسامبر ۲۰۰۴، پس از ویرانی‌های ناشی از سونامی عظیم، GAM آتش‌بس خصومت‌ها را اعلام کرد تا امکان رسیدن کمک‌ها به منطقه مورد مناقشه فراهم شود. در عوض، دولت اندونزی موقتاً محدودیت‌های شمال سوماترا را لغو کرد تا تلاش‌های نجات در آن منطقه امکان‌پذیر شود. گروه‌های جدایی‌طلب آچه دیگری نیز وجود دارند و بین آنها و GAM بر سر تاکتیک‌ها و انحصار مذاکرات با دولت توسط GAM تنش‌هایی وجود داشت. در ۲۷ فوریه ۲۰۰۵، جنبش آزاد
تنش‌هایی وجود داشت. در ۲۷ فوریه ۲۰۰۵، جنبش آزاد آچه و هیئت نمایندگی دولت اندونزی دور دیگری از مذاکرات صلح را در وانتا، فنلاند، به سرپرستی رئیس‌جمهور سابق فنلاند، مارتی آهتیساری، آغاز کردند. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۵، وزیر ارتباطات اندونزی و GAM از توافق صلح برای پایان دادن به شورش سی ساله خبر دادند. توافقنامه صلح رسماً در ۱۵ اوت ۲۰۰۵ در تالار ضیافت دولت فنلاند در هلسینکی توسط مذاکره کننده ارشد اندونزیایی، حمید اول الدین، و رهبر GAM، مالک محمود [id]، امضا شد. رئیس‌جمهور آهتیساری شاهد پیمان صلح بود. طبق مفاد این
آهتیساری شاهد پیمان صلح بود. طبق مفاد این توافق، هر دو طرف موافقت کردند که فوراً تمام خصومت‌ها را متوقف کنند. GAM همچنین با خلع سلاح موافقت کرد، در حالی که دولت متعهد شد تا پایان سال ۲۰۰۵ تمام ارتش و پلیس غیر محلی را خارج کند. یک هیئت نظارتی آچه توسط اتحادیه اروپا و آسه‌آن برای نظارت بر روند خلع سلاح و ادغام مجدد اعضای GAM در جامعه تشکیل شد. یک فرمان ریاست جمهوری به حدود پانصد عضو سابق GAM که در کشورهای دیگر در تبعید بودند عفو عمومی اعطا کرد و حدود ۱۴۰۰ عضو را که توسط دولت زندانی شده بودند، بدون قید و شرط
را که توسط دولت زندانی شده بودند، بدون قید و شرط آزاد کرد. دولت موافقت کرد که تأسیس احزاب سیاسی مستقر در آچه را تسهیل کند؛ این یکی از بحث‌برانگیزترین مسائل در مذاکرات قبلی بود. یک «کمیسیون حقیقت و آشتی» سازماندهی خواهد شد. در مورد مسئله توزیع نابرابر درآمد، مقرر شد که هفتاد درصد از درآمد حاصل از منابع طبیعی محلی در آچه باقی بماند. در ۲۷ دسامبر ۲۰۰۵، رهبران جنبش آزاد آچه اعلام کردند که شاخه نظامی خود را منحل کرده‌اند. این اقدام که بلافاصله پس از مذاکرات صلح قبلی و انهدام ۸۴۰ سلاح توسط ناظران بین‌المللی به
قبلی و انهدام ۸۴۰ سلاح توسط ناظران بین‌المللی به اجرا درآمد، سفیان داوود، فرمانده جنبش آزاد آچه، به خبرنگاران گفت: «ارتش ملی آچه اکنون بخشی از جامعه مدنی است و برای موفقیت توافق صلح تلاش خواهد کرد.» به عنوان نشانه‌ای از پیشرفت روند صلح، حسن دی تیرو، بنیانگذار جنبش شورشی جدایی‌طلب آچه، پس از نزدیک به ۳۰ سال تبعید، در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۸ به اندونزی بازگشت. انتخابات ۲۰۰۶. نوشتار اصلی: انتخابات منطقه‌ای آچه ۲۰۰۶ در طول انتخابات ۱۱ دسامبر ۲۰۰۶، جنبش آزاد آچه موقتاً به دو جناح تقسیم شد که هر کدام از کاندیدای خود برای
دو جناح تقسیم شد که هر کدام از کاندیدای خود برای فرمانداری حمایت می‌کردند. یک طرف از برادر زینی عبدالله و طرف دیگر از ایرواندی یوسف، مذاکره‌کننده سابق GAM، حمایت می‌کرد. ایرواندی یوسف حمایت بیشتری از سطح مردمی دریافت کرد و در انتخابات پیروز شد. جناح بازنده به انتظار نشست و هدف خود را بازگشت در انتخابات فرمانداری بعدی آچه قرار بود در پایان دوره پنج ساله ایرواندی در سال ۲۰۱۱ قرار گیرد. در این صورت، انتخابات فرمانداری که قرار بود در پایان سال ۲۰۱۱ برگزار شود، به دلیل اختلافات رویه‌ای به تعویق افتاد زیرا
شود، به دلیل اختلافات رویه‌ای به تعویق افتاد زیرا جناح‌های مختلف برای کسب امتیاز تلاش می‌کردند. انتخابات در آوریل ۲۰۱۲ برگزار شد. انتخابات ۲۰۱۲. نوشتار اصلی: انتخابات فرمانداری آچه ۲۰۱۲ انتخابات ۲۰۱۲ که در ۹ آوریل برگزار شد، عمدتاً ادامهٔ رقابت‌های پس از توافق بین رهبران سابق GAM بود، چرا که زینی عبدالله از تبعید بازگشته بود و برای فرمانداری وارد رقابت با ایرواندی شد. زینی عبدالله، با حمایت قوی حزب آچه، با اکثریت قابل توجهی در انتخابات پیروز شد.
آباکیو () یک غذای ایتالیایی با گوشت بره است که از غذاهای رومی رایج است. این غذا در سراسر مرکز ایتالیا به عنوان غذای عید پاک و کریسمس مصرف می‌شود. "آباکیو" محصولی است که توسط اتحادیه اروپا با علامت نشان‌های جغرافیایی و خوراک‌های سنتی در اتحادیه اروپا محافظت می‌شود. اصطلاحات. در گویش رومانسکو، به بچه گوسفندی که هنوز شیر می‌خورد یا اخیراً از شیر گرفته شده است، "آباکیو (Abacchio)" می‌گویند، در حالی که به بچه گوسفندی که تقریباً یک سال دارد و قبلاً دو بار پشمش چیده شده است، "آنیلو" () می‌گویند). این تمایز فقط در
شده است، "آنیلو" () می‌گویند). این تمایز فقط در گویش رومانسکو وجود دارد. ریشه‌شناسی. در مورد ریشه این اصطلاح اختلاف نظر وجود دارد: تاریخچه. در سراسر مرکز ایتالیا، از جمله ساردینیا، دامداری منبع اصلی گوشت بود. از زمان‌های قدیم، "آباکیو" یکی از غذاهای اصلی منطقه لاتزیو، به ویژه برای جوامع روستایی بوده است که مصرف آن سر سفره قابل توجه بود. سنت مصرف "آباکیو" در دوران باستان گسترش یافت که در آن عمدتاً گوسفندان بالغ ذبح می‌شدند. ذبح "آباکیو" به جز در ایام عید پاک و کریسمس و تا ماه ژوئن ممنوع بود. در طول قرن‌ها،
و کریسمس و تا ماه ژوئن ممنوع بود. در طول قرن‌ها، با توجه به اهمیت این غذا، حدود ۱۰۰ دستور پخت برای تهیه گوشت بره در لاتزیو ابداع شده است. با توجه به اهمیت "آباکیو" در زندگی اجتماعی، رویدادهای تاریخی اختصاص داده شده به "آباکیو"، مانند "ساگره"، جشنواره‌های روستایی و رویدادهای مردمی، هنوز هم در منطقه لاتزیو برگزار می‌شوند. در دوران باستان، گوسفندان در حین کار در حومه شهر خورده می‌شدند، در حالی که "آباکیو" فقط در تعطیلات عید پاک مصرف می‌شد. رده‌بندی و جشنواره‌ها. طبق طبقه‌بندی نشان‌های جغرافیایی و خوراک‌های
طبق طبقه‌بندی نشان‌های جغرافیایی و خوراک‌های سنتی در اتحادیه اروپا بره ساردینیایی، "آباکیو" بره شیرخواری است که کمی بیش از یک ماه سن دارد و تا از نظر وزن. کشتار باید روی بره‌های نر یا ماده بین ۲۸ تا ۴۰ روزگی انجام شود. در رویاته، "بخش" (شهرداری) در شهر متروپولیتن رم، پایتخت، واقع در حدود در شرق رم، "دلاباچیو"، که این غذا را جشن می‌گیرد، سالانه برگزار می‌شود. "آباکیو" محصولی است که توسط اتحادیه اروپا با علامت نشان‌های جغرافیایی و خوراک‌های سنتی در اتحادیه اروپا محافظت می‌شود. دستور پخت‌ها. آباکیو با
اروپا محافظت می‌شود. دستور پخت‌ها. آباکیو با کاچیاتورا. نام "آباکیو آلا کاچیاتورا" از طرز تهیه کاچیاتورا گرفته شده است. تکه‌ای از آن در چربی خوک سرخ شده و سپس به مدت حدود ۴۵ دقیقه با سیر، مریم گلی و رزماری که با خمیر ماهی کولی نمک سود شده آغشته شده و در سس گوشت پخته می‌شود، پخته می‌شود. این دستور غذا که مختص غذاهای رومی است، در سراسر ایتالیا تهیه می‌شود. علاوه بر عید پاک، این دستور غذا در تمام طول سال، به خصوص برای ناهار یکشنبه، تهیه می‌شود. آباکیو از جنس رمانا. "آباکیو در همه جای رومانا") به‌طور کامل در
رمانا. "آباکیو در همه جای رومانا") به‌طور کامل در سیر، روغن و ژامبون خرد شده سرخ می‌شود. پخت آن با رزماری، سرکه، نمک و فلفل تکمیل می‌شود. معمولاً با سیب‌زمینی کبابی سرو می‌شود. در پایان پخت "آباکیو" در فر، سسی بر پایه ماهی کولی و گیاهان معطر اضافه می‌شود. آباکیو آ اسکاتادیتو. دنده‌هایی که با چربی خوک چرب شده، نمک و فلفل زده شده و روی زغال پخته می‌شوند. این دستور پخت که در اصل از غذاهای رومی گرفته شده، در سراسر ایتالیا تهیه می‌شود. اصطلاح ایتالیایی "اسکاتادیتو" ("سوزاندن انگشت") برای تعریف این دستور غذا
("سوزاندن انگشت") برای تعریف این دستور غذا استفاده می‌شود زیرا این غذا باید خیلی داغ میل شود تا از نرمی آن لذت ببرید، اما در نتیجه، خطر سوختن انگشتان شما را به همراه دارد. آباکیو آلا بریس. بگذارید "آباکیو" با روغن زیتون، نمک، فلفل و رزماری مزه‌دار شود. سپس "آباکیو" روی گریل (به ایتالیایی "،" به همین دلیل نام این دستور غذا) پخته می‌شود. آباکیو برودتاتو. "آباکیو" با روغن زیتون یا چربی خوک و ژامبون خرد شده و پیاز، نمک و فلفل سرخ می‌شود. شراب سفید را اضافه کنید و وقتی شراب تبخیر شد، آب جوش را اضافه کنید تا
و وقتی شراب تبخیر شد، آب جوش را اضافه کنید تا آبگوشت (به ایتالیایی، "برودو"، از این رو نام دستور غذا) تشکیل شود تا پخت کامل شود. آباکیو کان ای کارسیوفی. مواد تشکیل دهنده این دستور غذا عبارتند از کنگر فرنگی (به ایتالیایی، "کارسیوفی"، از این رو نام این دستور غذا)، پیاز، شراب فراسکاتی دی او سی، سیر و روغن زیتون. آباکیو آل اتروسکا. مواد تشکیل‌دهندهٔ "آباکیو آل اتروسکا" پنیر گوسفند بالغ، نعناع، نمک و فلفل است. سنت‌ها. در ایتالیا، مصرف "آباکیو" به عنوان یک غذای عید پاک رایج است. در مرکز ایتالیا "، آباکیو" همچنین
پاک رایج است. در مرکز ایتالیا "، آباکیو" همچنین یک غذای کریسمس است. در ایتالیا در عید پاک، "آباکیو" به روش‌های مختلفی پخته می‌شود و دستور پخت آن از منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است. در رم، آن را کباب می‌کنند، در آپولیا در فر، در ناپل با نخود فرنگی و تخم مرغ، در ساردینیا با سیب زمینی، کنگر فرنگی و مورد در فر و در توسکانی به سبک کاچیاتورا پخته می‌شود. سایر روش‌های محلی شامل سرخ کردن و خورش کردن است. خوردن "آباکیو" در عید پاک معنای نمادینی دارد. بره عید پاک در عهد جدید در واقع، برای مسیحیت، پسر خدا عیسی مسیح
عهد جدید در واقع، برای مسیحیت، پسر خدا عیسی مسیح است. بره عید پاک، به ویژه، نمایانگر قربانی شدن عیسی مسیح برای گناهان بشریت است؛ بنابراین خوردن بره در عید پاک، یادبود مرگ و رستاخیز عیسی است.
کارسیوفی آلا گیودیا کنگر فرنگی به سبک یهودی » (به انگلیسی: מורייל) از شناخته‌شده‌ترین غذاهای یهودیان رومی است. این غذا اساساً یک کنگر فرنگی سرخ‌شده است و دستور پخت آن از جامعه یهودیان روم سرچشمه گرفته است، که در زبان رومانسکو به آن «"جیودیو"» می‌گویند. این غذا مخصوص گتوی رومی است، جایی که رستوران‌های یهودی در فصل بهار آن را سرو می‌کنند. این غذا شامل یک تکنیک سرخ کردن عمیق دو مرحله‌ای است. ابتدا کنگر فرنگی‌ها در دمای پایین سرخ می‌شوند تا نرم شوند. سپس، پس از باز شدن برگ‌هایشان، دوباره در دمای بالاتر سرخ
از باز شدن برگ‌هایشان، دوباره در دمای بالاتر سرخ می‌شوند. این فرایند منجر به کنگر فرنگی‌هایی با رنگ طلایی و برگ‌های ترد و گل مانند می‌شود. در انگلیسی، معمولاً به این غذا با املای استاندارد ایتالیایی اشاره می‌شود؛ این املا ممکن است در منابع ایتالیایی نیز یافت شود، اما نام گویش رومی آن بسیار رایج‌تر است. آماده‌سازی. کنگر فرنگی از نوع رومانسکو معمولاً برای این غذا استفاده می‌شود. آنها را با چاقوی تیز تمیز می‌کنند تا برگ‌های سخت خارجی آنها جدا شود، آنها را می‌کوبند تا باز شوند، برای چند دقیقه در آب و آبلیمو
تا باز شوند، برای چند دقیقه در آب و آبلیمو قرار می‌دهند تا از تغییر رنگ جلوگیری شود، سپس با نمک و فلفل مزه‌دار می‌کنند و در روغن زیتون سرخ می‌کنند. پس از پخت، کمی آب سرد روی آنها می‌پاشند تا ترد شوند. آنها را گرم می‌خورند؛ برگ‌ها تردی آجیلی دارند. کاشروت. در سال ۲۰۱۸، خاخام ارشد اسرائیل اعلام کرد که کنگر فرنگی کوشر نیست، زیرا برگ‌های متراکم آن می‌تواند حشرات غیر کوشر را پنهان کند. این امر باعث نگرانی یهودیان رومی شد که در برابر این اعلامیه مقاومت کردند و استدلال کردند که کنگر فرنگی مورد استفاده برای این
استدلال کردند که کنگر فرنگی مورد استفاده برای این غذای ویژه، برگ‌های بسیار محکمی دارد که حشرات نمی‌توانند وارد آن شوند و بر اهمیت و ریشه‌های عمیق فرهنگی این غذا برای جامعه یهودیان ایتالیا تأکید کردند.
پانه فراتو (که اغلب با غلط املایی دو حرف ت، "فراتو،" نوشته می‌شود) یک غذای سنتی از منطقه بارباجیا، در بخش مرکزی جزیره ایتالیایی ساردینیا است. این نام در زبان ساردینیایی به معنای واقعی کلمه به معنای «نان خرد شده» است، که به ماده اصلی آن که تکه‌های "پانه کاراسائو"، نان تردی که معمولاً توسط چوپانان منطقه مصرف می‌شود، اشاره دارد. این غذا که در ابتدا یک غذای مقوی و بخشی از سنت روستایی جزیره بود، بعدها محبوبیت پیدا کرد و به یک غذای اصلی در جزیره تبدیل شد. مبدأ. طبق یک افسانه، این غذا توسط دو زن به مناسبت بازدید
یک افسانه، این غذا توسط دو زن به مناسبت بازدید از جزیره پادشاه اومبرتو اول ایتالیا اختراع شد. در واقع، تهیه غذا بر اساس نان یا خرده نان خیس خورده در آب همراه با روغن، تخم مرغ یا پنیر از زمان روم باستان و در قرون وسطی مستند شده است. در ساردینیا، "پانه کاراسائو" توسط کشاورزان و چوپانان در کیسه‌ای حمل و در طول روز مصرف می‌شد و این غذا روشی سنتی برای مصرف تکه‌های نانی بود که درون کیسه باقی می‌ماند. در قرن نوزدهم، گراتزیا دلدا در نوشته‌های خود به "پانه فراتو" اشاره کرده است. آماده‌سازی. این غذا شامل لایه‌های
اشاره کرده است. آماده‌سازی. این غذا شامل لایه‌های متناوب "پنیر کاراسائو" (معمولاً در آب، آبگوشت یا سس گوجه‌فرنگی خیسانده می‌شود) است که با پنیر رنده‌شده پکورینو و یک تخم‌مرغ آب‌پز پوشانده می‌شود. زرده تخم‌مرغ باید مایع باشد و معمولاً قبل از مصرف روی نان مالیده می‌شود.
ماه‌نشین لاکهید مارتین یکی از مجموعه طرح‌های مفهومی شرکت لاکهید مارتین است که برای یک ماه‌نشین سرنشین‌دار طراحی شده است. اولین پیشنهاد، ماه‌نشین پیشگام مریخ، یک ماه‌نشین سرنشین‌دار قابل استفاده دوباره بود که اولین بار در اکتبر ۲۰۱۸ رونمایی شد و برای تأمین بودجه و ساخت به ناسا پیشنهاد گردید. ناسا تصریح کرد که تا سال ۲۰۲۴ برای تصمیم‌گیری در مورد تاریخ و روش یک ماه‌نشین سرنشین‌دار صبر خواهد کرد و به دنبال یک ماه‌نشین سرنشین‌دار است که وزن آن از بیشتر نباشد. این فرودگر قابل استفاده مجدد، امکان اکتشاف پایدار در
فرودگر قابل استفاده مجدد، امکان اکتشاف پایدار در سطح ماه را فراهم می‌کند. طرح پیشنهادی دوم که در ۱۰ آوریل ۲۰۱۹ رونمایی شد، یک فرودگر دو مرحله‌ای بود که برای برآورده کردن پیشنهاد معاون رئیس‌جمهور مایک پنس برای بازگشت انسان به ماه تا سال ۲۰۲۴، با نام برنامه آرتمیس برنامه‌ریزی شد.
جدایی‌طلبی در اندونزی، اقدام افراد یا گروه‌های خاصی در مناطق خاص است که می‌خواهند مرتکب خیانت شوند یا خود را از اندونزی جدا کنند. اتحاد و یکپارچگی در دولت اندونزی تکمیل شده تلقی می‌شود و باید برای تأسیس یک دولت یا حکومت جداگانه، آنجا را ترک کنند. در طول تاریخ، تلاش‌های جدایی‌طلبانه متعددی توسط گروه‌های خاص انجام شده است. جدایی‌طلبی در مناطقی دور از مرکز دولت اندونزی رخ می‌دهد، معمولاً به دلیل نابرابری، اختلافات اقتصادی و توسعه نامتوازن و همچنین اقدامات دولتی که صرفاً به عنوان استثمار منطقه تلقی می‌شوند.