payamvha/North_RAG huggingface dataset:
injury or withdrawal. On 7 June, the final 26-man squad was announced, with توبیاس لاوال, اشتفان لاینر and Thierno Ballo being cut. فرانسه. سرمربی: دیدیه دشان تیم ملی فوتبال فرانسه announced their 25-man squad on 16 May 2024. گروه E. بلژیک. سرمربی: دومنیکو تدسکو تیم ملی فوتبال بلژیک announced their 25-man squad on 28 May 2024. اسلواکی. سرمربی: فرانچسکو کالتسونا On 27 May 2024, 32 players were called up to تیم ملی فوتبال اسلواکی's preliminary squad. On 7 June 2024, the final 26-man squad was announced, with
2024, the final 26-man squad was announced, with Dominik Takáč, میهال تومیچ, ماتوش کمت, یاکوب کاداک, دومینیک هالی and روبرت پولیوکا being left out. رومانی. سرمربی: ادوارد یوردانسکو تیم ملی فوتبال رومانی's preliminary list of 28 players was announced on 24 May 2024. The final list was announced on 7 June, excluding Răzvan Sava and Constantin Grameni. اوکراین. سرمربی: سرهی ربروف تیم ملی فوتبال اوکراین announced their 26-man squad on 16 May 2024. گروه F. ترکیه. سرمربی: وینچنزو مونتلا تیم ملی فوتبال ترکیه
سرمربی: وینچنزو مونتلا تیم ملی فوتبال ترکیه announced their 35-man preliminary squad on 24 May 2024. On 29 May, the squad was reduced to 33 players after برتوغ ییلدیریم was called up to the تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ترکیه and چالار سویونجو withdrew due to injury. On 1 June, انس اونال also withdrew due to injury. On 5 June, اوزان کاباک withdrew from the preliminary squad due to knee injury. On 7 June 2024, the final 26-man squad was announced, with عبدالقادر اومور, جنک اوزقاجار, برات اوزدمیر, Oğuz Aydın,
اومور, جنک اوزقاجار, برات اوزدمیر, Oğuz Aydın, جان اوزان and دوغان علمدار being excluded and Bertuğ Yıldırım being called up again. گرجستان. سرمربی: ویلی سانیول تیم ملی فوتبال گرجستان announced their 26-man squad on 22 May 2024. On 24 May, یابا کانکاوا declined his spot on the team and was later replaced by گابریل سیگوا. پرتغال. سرمربی: روبرتو مارتینس تیم ملی فوتبال پرتغال announced their 26-man squad on 21 May 2024. On 3 June 2024, اوتاویو مونتیرو withdrew due to injury and was replaced by ماتئوس نونز.
due to injury and was replaced by ماتئوس نونز. جمهوری چک. سرمربی: ایوان هاشک تیم ملی فوتبال جمهوری چک announced their 26-man final squad on 28 May 2024. On 9 June 2024, میچل سادیلک was forced to withdraw from the squad after injuring his leg in a cycling accident. On 12 June 2024, it was announced that he would be replaced by پتر سوچیک.
محمدحسین سپهوند (۱۳۳۶–۱۴۰۱) خوانندهٔ ایرانی بود. او در خرم‌آباد متولد شد و از سال ۱۳۵۲ فعالیت‌های خود را در حوزهٔ موسیقی لری شروع کرد.
هادی هاشمی‌نیا (زاده ۱۳۴۹) سیاستمدار ایرانی است. وی موفق شد در دوازدهمین انتخابات مجلس شورای اسلامی با کسب ۴۹ هزار و ۶۶۲ رأی، از حوزه انتخابیه خرم‌آباد و دوره از استان لرستان انتخاب گردد و به مجلس راه یابد.
اِدوین () یک نام پسرانه لاتین است که در زبان فارسی ریشه‌ای ندارد. ریشه نام ادوین Edwin عبری است. معنی ادوین دوست ارزشمند، سرشار از دوستی و اقبال خوب است. ادوین نام پادشاه نورثمبری، متولد در حدود ۵۸۵ میلادی بوده است. اِتِلریک پادشاه بِرنیسی او را از حکومت براند و وی به پادشاه مِرسی پناه برد و در آنجا با دختر شاه ازدواج کرد و ادوین بار دیگر به سلطنت رسید و بزودی پادشاه همهٔ انگلستان شد. به همین دلیل منابع انگلیسی، ریشه ادوين را انگلیسی می دانند. &lt;br&gt; ادوین در ثبت احوال ایران مورد پذیرش برای اخذ شناسنامه
در ثبت احوال ایران مورد پذیرش برای اخذ شناسنامه نیست ولی اسم آدوین به ثبت می‌رسد .
تئاترهای آف-آف-برادوی () نسبت به تئاتر برادوی و آف برادوی در شهر نیویورک، تئاترهای کوچک‌تری هستند و معمولاً کمتر از ۱۰۰ صندلی دارند. جنبش آف-آف-برادوی در سال ۱۹۵۸ به عنوان بخشی از واکنش به تجاری‌سازی صحنه تئاتر حرفه‌ای و به عنوان جنبشی تئاتر تجربی یا آوانگارد در درام و تئاتر آغاز شد. با گذشت زمان، برخی از تولیدات آف-آف-برادوی از روحیه تجربی اولیه این جنبش فاصله گرفتند. تاریخچه. جنبش آف-آف-برادوی در سال ۱۹۵۸ به عنوان «رد کامل تئاتر تجاری» آغاز شد. مایکل اسمیت اعتبار نامگذاری این اصطلاح را به جری تالمر در سال
اعتبار نامگذاری این اصطلاح را به جری تالمر در سال ۱۹۶۰ می‌دهد.[۴] از اولین مکان‌هایی که به زودی «تئاتر آف-آف-برادوی» نامیده شدند، کافی‌شاپ‌های گرینیچ ویلج بودند، به‌ویژه Caffe Cino در خیابان کورنلیا ۳۱، که توسط جو چینو غیرعادی اداره می‌شد، که در اوایل به بازیگران و نمایشنامه‌نویسان علاقه پیدا کرد و موافقت کرد که به آنها اجازه دهد نمایش‌های خود را بدون اینکه زحمت خواندن نمایشنامه‌ها را به خود بدهد یا حتی دربارهٔ محتوا اطلاعات زیادی کسب کند، در آنجا اجرا کنند. این زیبایی‌شناسی DIY همچنین منجر به اعمال
کنند. این زیبایی‌شناسی DIY همچنین منجر به اعمال خلاقانه تغییر کاربری اشیا توسط نمایشنامه‌نویسان و کارگردانانی شد که مجموعه‌هایی را از مواد جمع‌آوری‌شده از خیابان‌های محلی سرهم‌بندی می‌کردند. همچنین الن استوارت در کلوپ تئاتر تجربی لا ماما و Al Carmines در تئاتر شاعران جودسون، واقع در کلیسای مموریال جودسون، در ظهور آف-آف-برادوی نقش مهمی داشتند. از دیگر تئاترهای قابل توجه که بسیاری از نمایش‌ها را ارائه کردند می‌توان به Theatre Genesis, گروه تئاتر نیویورک، The Old Reliable, The Dove Company، کارگاه
The Old Reliable, The Dove Company، کارگاه نمایشنامه‌نویسان و کارگاه هنر بازیکنان اشاره کرد. در بدو پیدایش، آف-آف-برادوی به خاطر ماهیت تجربی‌اش شناخته می‌شد. اما به مرور زمان، آثار آف-آف-برادوی این روحیه را تا حدی از دست دادند و به تقلید از آف-برادوی پرداختند که خود به تدریج شبیه برادوی شده بود، البته با این تفاوت که آف-برادوی اغلب آثاری را تولید می‌کرد که برای تئاتر تجاری مناسب نبودند. یک تولید آف-آف-برادوی که در آن اعضای انجمن بازیگران حرفه‌ای (Actors' Equity Association) حضور دارند، ممکن است یک «ویترین
Association) حضور دارند، ممکن است یک «ویترین برابری» باشد که به بازیگران این امکان را می‌دهد تا توسط کارفرمایان بالقوه آینده دیده شوند. انجمن برابری، قوانین مربوط به کار در چنین تولیداتی را حفظ می‌کند، از جمله محدودیت‌هایی در مورد قیمت بلیط، مدت اجرا و زمان تمرین. مشارکت بازیگران حرفه‌ای در تولیدات ویترین امری رایج است و بخش عمده‌ای از کار صحنه برای اکثر بازیگران نیویورکی را تشکیل می‌دهد. جنبشی در جریان است تا کد ویترین برابری را که بسیاری در جامعه تئاتر آن را بیش از حد محدودکننده و مضر برای خلق تئاتر
آن را بیش از حد محدودکننده و مضر برای خلق تئاتر نیویورک می‌دانند، اصلاح کند. در سال ۱۹۶۴، تولیدات آف-آف-برادوی واجد شرایط دریافت جوایز اوبی شدند و در سال ۱۹۷۴، جوایز دراما دسک شروع به ارزیابی چنین تولیداتی با همان معیارهایی کرد که برای تولیدات برادوی و آف برادوی استفاده می‌کرد. از سال ۲۰۰۵، جوایز تئاتر نوآورانه نیویورک (NYIT) سالانه به افراد و سازمان‌هایی که به برتری هنری در تئاتر آف-آف-برادوی دست یافته‌اند، اعطا می‌شود. اصطلاح «تئاتر مستقل» یا «تئاتر ایندی» به عنوان جایگزینی برای «آف آف برادوی» توسط
ایندی» به عنوان جایگزینی برای «آف آف برادوی» توسط نمایشنامه‌نویس کرک بروملی در سخنرانی در مراسم جوایز تئاتر نوآورانه نیویورک در سال ۲۰۰۵ پیشنهاد شد.
منطقه تئاتر منهتن () نیویورک یک منطقه و محله در میدتاون منهتن است. بیشتر تئاترهای برادوی در این منطقه واقع شده‌اند و علاوه بر آنها، تئاترهای دیگر، سینماها، رستوران‌ها، هتل‌ها و سایر مکان‌های تفریحی نیز در این منطقه قرار دارند. این منطقه از جنوب به خیابان چهلم غربی، از شمال به خیابان پنجاه و چهارم غربی، از شرق به خیابان ششم و از غرب به خیابان هشتم محدود می‌شود و میدان تایمز را نیز در بر می‌گیرد. به بخشی از خیابان برادوی که از این منطقه می‌گذرد، «راه بزرگ سفید» گفته می‌شود. این منطقه همچنین دارای استودیوهای
گفته می‌شود. این منطقه همچنین دارای استودیوهای ضبط، دفاتر شرکت‌های ضبط موسیقی، آژانس‌های تئاتری، استودیوهای تلویزیونی، رستوران‌ها، سینماها، میدان دافی، کوی شوبرت، ساختمان بریل و مادام توسو نیویورک است. مرزبندی. شهرداری نیویورک این زیرناحیه را برای اهداف منطقه‌بندی، از خیابان چهلم تا پنجاه و هفتم و از خیابان ششم تا هشتم، با یک منطقه اضافی در غرب خیابان هشتم از خیابان چهل و دوم تا چهل و پنجم تعریف می‌کند. اتحادیه میدان تایمز، یک سازمان منطقه بهبود کسب و کار که به بهبود منطقه تئاتر اختصاص دارد، این منطقه را
که به بهبود منطقه تئاتر اختصاص دارد، این منطقه را به عنوان یک منطقه با شکل نامنظم در داخل یک قاب مستطیلی که از خیابان چهلم، خیابان ششم، خیابان پنجاه و سوم و خیابان نهم تشکیل شده، تعریف می‌کند. تا سال ۲۰۲۴، تئاتر ویویان بومونت (بخشی از مرکز هنرهای نمایشی لینکلن) تنها تئاتر کلاس برادوی است که در منطقه تئاتر واقع نشده است. دیگر مناطق تئاتری نزدیک. منطقه‌ای که به راسته‌ی تئاتر معروف است، منطقه‌ای در خیابان چهل و دوم از خیابان نهم تا خیابان یازدهم است که شامل بسیاری از تئاترهای آف برادوی و آف-آف-برادوی می‌شود.
از تئاترهای آف برادوی و آف-آف-برادوی می‌شود. تاریخچه. ریشه‌ها و تاریخ اولیه. در سال ۱۸۳۶، شهردار کورنلیوس لاورنس خیابان ۴۲ را برای تشویق گسترش شمالی شهر باز کرد و گفت: «به سمت بالای شهر بروید و از هوای پاک و تمیز لذت ببرید.» منطقه تئاتر پس از انتقال خانه اپرای متروپولیتن به خیابان ۳۹ غربی و خیابان برادوی در سال ۱۸۸۳، شروع به جذب تئاترها و رستوران‌ها کرد اوسکار هامرستین ۱ تئاتر ویکتوریا خود را در خیابان ۴۲ در سال ۱۸۹۹ افتتاح کرد. دسترسی به منطقه تئاتر با شروع خطوط واگن برقی برقی در سال ۱۸۹۹ و به دنبال آن
خطوط واگن برقی برقی در سال ۱۸۹۹ و به دنبال آن گشایش اولین خط متروی نیویورک سیتی در سال ۱۹۰۴ بهبود یافت. «راه بزرگ سفید» نام مستعار بخشی از برادوی در میدتاون منهتن است که منطقه تئاتر را در بر می‌گیرد. در سال ۱۸۸۰، برادوی بین میدان اتحاد و میدان مدیسون توسط چارلز براش با لامپ قوسی روشن شد و آن را به یکی از اولین خیابان‌های روشن‌شده با برق در ایالات متحده تبدیل کرد. در دهه ۱۸۹۰، خیابان بیست و سوم تا خیابان سی و چهارم آنقدر با تابلوهای تبلیغاتی برقی روشن شده بود که مردم شروع به نامیدن آن «راه بزرگ سفید» کردند.
که مردم شروع به نامیدن آن «راه بزرگ سفید» کردند. همان‌طور که منطقه تئاتر درست قبل از تغییر قرن به سمت بالای شهر تغییر مکان داد، این نام مستعار باقی ماند و مترادف شد. در طول سال‌ها، نیویورکی‌ها از این منطقه با نام‌های «ریالتو»، «مین استم» و «برادوی» یاد می‌کردند. در حدود قرن بیستم، این منطقه به سادگی «خیابان» نامیده می‌شد. در دهه ۱۹۷۰، خیابان چهل و دوم، منطقه‌ای بدنام و مخروبه بود؛ سینماهای برهنه‌گرای درجه ایکس، نمایش‌های پیپ شو و اصطلاحاً گرایند هاوس شروع به فعالیت در آنجا کردند. برخی از نیویورکی‌ها این
به فعالیت در آنجا کردند. برخی از نیویورکی‌ها این منطقه را مکانی نسبتاً خطرناک برای رفتن می‌دانستند. با این حال، در دهه ۱۹۹۰ کل منطقه توسط شهر به‌طور قابل توجهی احیا شد. بیشتر کسب‌وکارهای تئاتر بزرگسالان تعطیل شدند و مجموعه‌ای از تئاترهای جدید، سینماهای مالتی پلکس، رستوران‌ها و جاذبه‌های گردشگری افتتاح شدند. در سال ۱۹۷۴، نمای بیرونی تئاتر لایسییم اولین تئاتر برادوی بود که از کمیسیون حفظ اماکن دیدنی نیویورک (LPC) عنوان بنای تاریخی دریافت کرد. پس از آن در سال ۱۹۷۹ نمای بیرونی و داخلی تئاتر نیو آمستردام نیز
۱۹۷۹ نمای بیرونی و داخلی تئاتر نیو آمستردام نیز این عنوان را دریافت کردند. حفظ و نگهداری. کارزار «نجات تئاترهای» جو پاپ. در اوایل سال ۱۹۸۲، جوزف پاپ، تهیه‌کننده و کارگردان تئاتر برادوی که پابلیک تییتر را تأسیس کرده بود، کارزاری به نام «نجات تئاترها» را در منهتن رهبری کرد. هدف اولیه اصلی تلاش «نجات تئاترها» که توسط گروه غیرانتفاعی پاپ حمایت مالی می‌شد و مورد حمایت انجمن بازیگران حرفه‌ایActors Equity بود، نجات چندین ساختمان تئاتر در محله منطقه تئاتر از تخریب قریب‌الوقوع آنها توسط منافع توسعه منهتن بود. پاپ
قریب‌الوقوع آنها توسط منافع توسعه منهتن بود. پاپ منابع مالی، دکمه‌های تبلیغاتی، پوسترها و آگهی‌های روزنامه را برای این تلاش فراهم کرد؛ یک تبلیغ‌کننده و بازیگرانی را برای تبلیغ این هدف استخدام کرد؛ و مکان‌های مختلف صحنه و خیابان را برای رویدادهای عمومی در حمایت از کارزار برای نجات تئاترهای تاریخی فراهم کرد. به درخواست پاپ، در ژوئیه ۱۹۸۲، نماینده ایالات متحده دونالد جی. میچل از نیویورک و ۱۳ حامی مالی مشترک لایحه‌ای را با عنوان «لایحه‌ای برای تعیین منطقه تئاتر برادوی/تایمز اسکوئر در شهر نیویورک به عنوان یک
برادوی/تایمز اسکوئر در شهر نیویورک به عنوان یک مکان تاریخی ملی» (H.R. 6885) ارائه کردند. این قانون پیشنهادی که تصویب نشد، حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا را ملزم می‌کرد که از نظر مالی و غیره به حفظ منطقه و خانه‌های تئاتر تاریخی آن به عنوان یک مکان تاریخی ملی رسمی کمک کند. کارزار «نجات تئاترها» سپس تلاش‌های خود را معطوف به حمایت از ایجاد منطقه تئاتر به عنوان یک بافت تاریخی شهر نیویورک تحت نظارت LPC کرد. در دسامبر ۱۹۸۳، «نجات تئاترها» «منطقه تئاتر برادوی، طرح توسعه و مدیریت حفاظت» را تهیه کرد و درخواست کرد
توسعه و مدیریت حفاظت» را تهیه کرد و درخواست کرد که به هر تئاتر در این منطقه عنوان بنای تاریخی داده شود. شهردار اد کاچ در نهایت با ایجاد شورای مشورتی تئاتر، که پاپ را به عنوان یکی از اعضا در بر می‌گرفت، و در نهایت منجر به پهنه‌بندی رسمی منطقه به عنوان «زیر ناحیه تئاتر» شد، پاسخ داد. هر قطعه تئاتر می‌تواند با حداکثر مساحت طبقه معینی توسعه یابد، اما بسیاری از تئاترها از مساحت طبقه بسیار کمتری نسبت به حداکثر استفاده می‌کردند. طرح منطقه‌بندی اجازه می‌داد که حقوق توسعهAir rights بلااستفاده در سایت تئاترها به
توسعهAir rights بلااستفاده در سایت تئاترها به توسعه‌دهندگان ساختمان‌های مجاور که به بیش از حداکثر مساحت طبقه نیاز داشتند، فروخته شود. وضعیت بنای تاریخی برای تئاترهای فردی. پس از تخریب تئاترهای تئاتر فالتون و موراسکو، LPC در سال ۱۹۸۲ محافظت از نزدیک به ۵۰ «تئاتر قانونی» را به عنوان بناهای تاریخی فردی شهر در نظر گرفت. وضعیت بنای تاریخی یک شهر مانع از تغییر تئاترها بدون اجازه LPC می‌شود و در نتیجه از آنها در برابر توسعه محافظت می‌کند. بناهای تاریخی مورد بررسی شامل نماها و فضای داخلی بود که به‌طور جداگانه
شامل نماها و فضای داخلی بود که به‌طور جداگانه تعیین شده بودند. هیئت انجمن منهتن ۵، که اکثریت قریب به اتفاق تئاترها تحت صلاحیت آن قرار داشتند، از بسیاری از پیشنهادات حفاظت از بناهای تاریخی حمایت کرد. یک هیئت مشاوره تحت نظر شهردار کاچ به LPC اجازه داد تا تئاترها را نه تنها بر اساس اهمیت تاریخی آنها بلکه بر اساس شایستگی‌های معماری آنها در نظر بگیرد. در پاسخ به اعتراض برخی از اپراتورهای بزرگ تئاتر، ده‌ها طراح صحنه و نورپردازی پیشنهاد دادند که برای ایجاد دستورالعمل‌هایی برای بناهای تاریخی بالقوه روی LPC کار
برای بناهای تاریخی بالقوه روی LPC کار کنند. اولین تئاترهایی که تحت طرح ۱۹۸۲ به عنوان بنای تاریخی تعیین شدند، تئاتر نیل سایمون، تئاتر امباسادور و تماشاخانه آگوست ویلسن در اوت ۱۹۸۵ بودند. سپس طرح بنای تاریخی به‌طور موقت به تعویق افتاد تا برخی از دستورالعمل‌های مربوط به آن تصویب شوند؛ این دستورالعمل‌ها که در دسامبر ۱۹۸۵ اجرا شد، به اپراتورها اجازه می‌داد تا بدون نیاز به مشورت با LPC، تئاترها را برای تولیدات تغییر دهند. متصدیان این سه تئاتر به وضعیت بنای تاریخی اعتراض کردند. تعیین تئاترها به عنوان بنای تاریخی
اعتراض کردند. تعیین تئاترها به عنوان بنای تاریخی در سال ۱۹۸۷ به‌طور قابل توجهی افزایش یافت، که با تئاتر پالاس در اواسط سال ۱۹۸۷ شروع شد.[36] LPC، تئاتر ال هیرشفلد، تئاتر بلاسکو، تئاتر بوث و تئاتر بروکز اتکینسن، و همچنین تئاتر برودهرست، تئاتر اثل بریمور و تئاتر ساموئل جی. فریدمن را در اوایل نوامبر ۱۹۸۷ به عنوان بنای تاریخی تعیین کرد. پس از آن تئاتر کورت، تئاتر ریچارد راجرز، تئاتر جان گلدن، تئاتر هیز، تئاتر هادسون، تئاتر ایمپریال و مارک هلینگر در همان ماه، و همچنین سفارت، که هرگز یک مکان برادوی نبود، به
و همچنین سفارت، که هرگز یک مکان برادوی نبود، به عنوان بنای تاریخی تعیین شدند. در دسامبر ۱۹۸۷، LPC، تئاتر یوجین اونیل، تئاتر استیون سوندهایم، تئاتر لانگیکر، تماشاخانه لونت-فونتن، تئاتر مجستیک (نیویورک)، تئاتر میوزیک باکس و تئاتر جرالد شونفلد را به عنوان بناهای تاریخی، و همچنین فضای داخلی لایسیوم را تعیین کرد. این اقدامات تعداد تئاترهای فعلی یا سابق برادوی را که دارای وضعیت بنای تاریخی هستند به ۲۶ مورد رساند. پنج بنای تاریخی دیگر در اوایل سال ۱۹۸۸ تعیین شدند: تئاتر اد سالیوان، تئاتر برنارد بی. جیکوبز، تئاتر
تئاتر اد سالیوان، تئاتر برنارد بی. جیکوبز، تئاتر شوبرت، تئاتر سنت جیمز و تئاتر وینتر گاردن. در مارس ۱۹۸۸، هیئت تخمین شهر نیویورک ۲۸ مورد از تعیین‌های بنای تاریخی را که در سال‌های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ تصویب شده بود، تأیید کرد. از این تعداد، فضای داخلی و خارجی ۱۹ تئاتر تحت حفاظت قرار گرفت، در حالی که تنها فضای داخلی هفت تئاتر (از جمله لایسیوم که نمای بیرونی آن قبلاً محافظت شده بود) و نمای بیرونی دو تئاتر تأیید شد. با وجود تلاش‌های کخ برای جلب نظر مالکان تئاتر، چندین مالک تئاتر استدلال کردند که تعیین آن‌ها به عنوان
مالک تئاتر استدلال کردند که تعیین آن‌ها به عنوان بنای تاریخی تأثیر منفی بر آنها گذاشته است. سازمان شوبرت، سازمان نیدرلاندر و تئاترهای جوجمسین در ژوئن ۱۹۸۸ به‌طور جمعی از LPC شکایت کردند تا تعیین ۲۲ تئاتر به عنوان بنای تاریخی را با این استدلال که این تعیین‌ها به شدت میزان تغییرات مجاز در تئاترها را محدود می‌کند، لغو کنند. دیوان عالی نیویورک سال بعد تعیین LPC این تئاترها را تأیید کرد. این اختلاف به دیوان عالی ایالات متحده آمریکا کشیده شد و در سال ۱۹۹۲ این تعیین‌ها را تأیید کرد. منطقه‌بندی زیرناحیه تئاتر. در
را تأیید کرد. منطقه‌بندی زیرناحیه تئاتر. در ژانویه ۲۰۰۱، شعبه استیناف نیویورک، شعبه اول در پرونده فیشر علیه جولیانی، تا حدی گسترش مقررات منطقه‌بندی زیر ناحیه تئاتر در سال ۱۹۹۸ را تأیید کرد، که سایت‌های دریافتی را در امتداد خیابان هشتم اضافه کرد، جایی که حقوق توسعه از تئاترهای برادوی که به عنوان بنای تاریخی تعیین شده بودند، می‌توانست فروخته شود. سازمان‌های اجتماعی و مدنی با گسترش این منطقه مخالفت کردند، زیرا به محله مسکونی مجاور Hell's Kitchen/Clinton آسیب می‌رساند. اعتراض دادگاه که در سال ۱۹۹۹ ثبت شد، زیر
اعتراض دادگاه که در سال ۱۹۹۹ ثبت شد، زیر ناحیه تئاتر از پیش موجود یا قانون اصلی منطقه‌بندی حقوق توسعه را به چالش نکشید. بر اساس مقررات پهنه‌بندی سال ۱۹۹۸، شهر نیویورک، شورای زیر ناحیه تئاتر (TSC)، یک شرکت غیرانتفاعی را نیز ایجاد کرد. TSC صندوق زیر ناحیه تئاتر را اداره می‌کند و کمک‌های مالی را تخصیص می‌دهد. قطعنامه منطقه‌بندی شهر نیویورک برای مناطق با اهداف خاص، که در ۳۰ آوریل ۲۰۱۲ اصلاح شد، شامل مقررات ویژه‌ای برای زیر ناحیه تئاتر، از جمله انتقال حقوق توسعه، مشوق‌هایی برای بازسازی تئاترهای موجود، ایجاد
مشوق‌هایی برای بازسازی تئاترهای موجود، ایجاد شورای تئاتر برای ترویج تئاترها، و منطقه‌بندی و تابلو برای تئاترها می‌شود، و فهرستی از تئاترهایی که واجد شرایط مقررات ویژه در این منطقه هستند را در بر می‌گیرد.
اسکات روزنبرگ (زاده ۲۴ آوریل ۱۹۶۳) فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده فیلم و بازیگر آمریکایی است. روزنبرگ در نیدهام، ماساچوست در یک خانواده یهودی به دنیا آمد. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان در سال ۱۹۸۱، به دانشگاه بوستون رفت و در سال ۱۹۸۵ مدرک لیسانس خود را از آنجا دریافت کرد. او مدرک خود را از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس به دست آورد. زمانی که در دانشگاه کالیفرنیا بود، در یک مسابقه فیلمنامه‌نویسی شرکت کرده بود که در آن به مقام سوم رسید و در نتیجه با اولین نماینده خود قرارداد امضا کرد. شکست بزرگ او زمانی اتفاق
خود قرارداد امضا کرد. شکست بزرگ او زمانی اتفاق افتاد که جوئل سیلور، تهیه‌کننده فیلمنامه او، «عشق دراز می‌کشد» را خرید و اپیزودی را برای برنامه تلویزیونی قصه‌هایی از سردابه نوشت. از آثار فیلمنامه‌نویسی او می‌توان به فیلم‌های مهمی مانند هواپیمای محکومین و سرقت در ۶۰ ثانیه اشاره کرد.
بوژانوویچی ( ) روستایی است در شهرداری کالینوویک ، جمهوری صرب بوسنی ، بوسنی و هرزگوین . این شهر در شمال غربی شهر کالینوویک قرار دارد. در سال ۱۹۹۱ جمعیت آن ۶۶ نفر بوده است. تاریخچه. در طول جنگ جهانی دوم، بوژانوویچی بخشی از کشور مستقل کرواسی بود. جغرافیا. بوژانوویچی در شمال غربی شهر کالینوویک واقع شده است. افراد سرشناس. راتکو ملادیچ ، ژنرال صرب بوسنی و جنایتکار جنگی که توسط دادگاه بین المللی لاهه به جرم نسل کشی در بوسنی محکوم شده بود در بوژانویچی متولد شده است.
اریش فرانتس اویگین براخت (؛ ۵ ژوئن ۱۸۸۲ – ۱۹۶۹) آسیب‌شناس، پزشک متخصص زنان اهل آلمان بود. وی پس از پایان تحصیلات در رشتهٔ پزشکی تا سال‌ها دستیار لودویگ آشوف در دانشگاه فرایبورگ بود. سپس به پزشکی زنان و پزشکی زایمان علاقمند شد و چند سالی به‌عنوان دستیار پزشکان متخصص در هایدلبرگ و کیل به طبابت در این حوزه پرداخت. او در سال ۱۹۲۲ دانشیار دانشگاه هومبولت برلین و چندی بعد رئیس کلینیک زنان بیمارستان مشهور شاریته شد و پس از جنگ جهانی دوم و در جریان اشغال برلین توسط نیروهای آمریکایی، پزشک ارشد زنان و زایمان بود. وی
نیروهای آمریکایی، پزشک ارشد زنان و زایمان بود. وی مشارکت‌های مهمی در زمینهٔ بررسی‌های آسیب‌شناختی میوکاردیت روماتیسمی انجام داد و با هرمان یولیوس گوستاف وشتر «اجسام براخت-وشتر» را توصیف کرد که آبسه‌های بسیار کوچک در ماهیچه قلب در جریان آندوکاردیت است. او همچنین بابت ابداع «مانور براخت» برای انجام آسان زایمان بریچ در سال ۱۹۳۵ میلادی شناخته می‌شود.
گرایندهاوس () یا اکشن‌هاوس (action house) اصطلاحی آمریکایی برای سینماهای درجه‌چندم است که فیلم‌های ترسناک، خشن و کم‌بودجه را برای بزرگسالان نمایش می‌دادند. این سینماها به دلیل «سیاست اکران پشت‌سرهم» (grind) نامگذاری شده‌اند؛ یک استراتژی برنامه‌ریزی فیلم که در اوایل دهه ۱۹۲۰ رواج داشت و در آن فیلم‌ها به‌طور مداوم با قیمت بلیط‌های تخفیف‌دار نمایش داده می‌شدند که در طول روز افزایش می‌یافتند. این روش نمایش با شیوه رایج آن زمان که نمایش‌های کمتری در روز و قیمت‌گذاری متفاوت برای بخش‌های مختلف صندلی در سینماهای
متفاوت برای بخش‌های مختلف صندلی در سینماهای بزرگ شهری بود، تفاوت داشت. تاریخچه. به دلیل نزدیکی این سینماها به اماکن تفریحی بحث‌برانگیز مانند برلسک (نمایش‌های رنگارنگ با رقص و کمدی که اغلب با برهنگی یا لباس‌های آشکار همراه است)، اصطلاح «گرایندهاوس» اغلب به اشتباه با تئاترهای برلسک مرتبط دانسته شده است. در فیلم «بانوی برلسک» (۱۹۴۳) یکی از شخصیت‌ها به یکی از این تئاترها در خیابان ۴۲ نیویورک به عنوان «گرایندهاوس» اشاره می‌کند، اما در واقع گرایندهاوس به سینمایی گفته می‌شود که سه ویژگی دارد: اولین استفاده از
گفته می‌شود که سه ویژگی دارد: اولین استفاده از اصطلاح گرایندهاوس در مقاله‌ای در سال ۱۹۲۳ در مجله Variety بود که ممکن است از اصطلاح عامیانه "grind" به معنای اقدامات فریادزن‌ها/جلب‌کننده‌هایی که در مقابل سینما یا تئاتر از مردم دعوت می‌کنند که به دیدن نمایش بیایند، گرفته شده باشد. نمایش‌های دوتایی، سه‌تایی و "تمام شب" با یک هزینه ورودی واحد اغلب مشتریان را تشویق می‌کرد که مدت زمان طولانی را در سینماها بگذرانند. فضای گرایندهاوس در آن زمان توسط مجله Sleazoid Express به خوبی به تصویر کشیده شده است. از آنجا که
به خوبی به تصویر کشیده شده است. از آنجا که سینماهای درجه‌چندم با مخاطبان طبقه پایین جامعه مرتبط بودند، این سینماها به تدریج به عنوان مکان‌های بدنامی که فیلم‌های بی‌ارزش نمایش می‌دهند شناخته شدند؛ صرف نظر از تنوع فیلم‌هایی که واقعاً نمایش داده می‌شدند، حتی اگر فیلم‌های هالیوودی بودند که مدتی از اکران آنها گذشته بود. نمایش فیلم‌هایی که قبلاً اکران شده‌اند در سینماهای تخفیف‌دار و سینماهای محلی نیز رایج است؛ اما ویژگی بارز سینماهای درجه چندم، موقعیت مکانی آنها در مناطق شهری و برنامه‌ریزی برای نمایش فیلم‌هایی
در مناطق شهری و برنامه‌ریزی برای نمایش فیلم‌هایی با ارزش پایین است، نه فیلم‌هایی که اکران مجدد می‌شوند. فشار تلویزیون. ظهور تلویزیون به شدت مخاطبان سینماهای تک‌پرده را کاهش داد؛ سینماهایی که بسیاری از آنها در دوران رونق سینما در دهه ۱۹۳۰ ساخته شده بودند. در کنار فرسایش شهری ناشی از مهاجرت سفیدپوستان به مناطق دیگر شهر در اواخر دهه ۱۹۶۰، تغییر اقتصاد باعث شد این سینماها مجبور به تعطیلی شوند یا چیزهایی ارائه دهند که تلویزیون قادر به نمایش آن نبود. در دهه ۱۹۷۰، بسیاری از این سینماها به مکان‌هایی برای نمایش
بسیاری از این سینماها به مکان‌هایی برای نمایش فیلم‌های سودجویانه مانند فیلم‌های مستهجن و همچنین فیلم‌های سلاخی ترسناک و فیلم‌های رزمی دوبله شده از هنگ کنگ تبدیل شدند. فیلم‌هایی که در گرایندهاوس‌ها نمایش داده می‌شدند، معمولاً حاوی مقدار زیادی رابطه جنسی، خشونت یا موضوعات عجیب و غریب بودند. یکی از ژانرهای برجسته، فیلم‌های سبک «رافی» (Roughies) یا «جنسی استثماری» بود که ترکیبی از رابطه جنسی، خشونت و دگرآزار را ارائه می‌دادند. کیفیت این فیلم‌ها متفاوت بود، اما ارزش‌های تولید پایین و کیفیت چاپ ضعیف رایج بود.
ارزش‌های تولید پایین و کیفیت چاپ ضعیف رایج بود. نظرات منتقدان دربارهٔ فیلم‌های گرایندهاوس متفاوت بود، اما بسیاری از آنها به فیلم‌های دارای هواداران دائمی تبدیل شدند و مورد تحسین قرار گرفتند. زوال. تا اواسط دهه ۱۹۸۰، ویدئوهای خانگی و کانال‌های فیلم کابلی، گرایندهاوس‌ها را تهدید به نابودی کردند. در پایان این دهه، این سینماها از خیابان برادوی و بلوار هالیوود لس‌آنجلس، میدان تایمز نیویورک و خیابان مارکت سانفرانسیسکو ناپدید شدند. تا اواسط دهه ۱۹۹۰، این سینماهای خاص تقریباً از ایالات متحده ناپدید شده بودند. ادای
تقریباً از ایالات متحده ناپدید شده بودند. ادای احترام. فیلم «سیاره وحشت» ساخته رابرت رودریگز و فیلم «ضد مرگ» ساخته کوئنتین تارانتینو، که در سال ۲۰۰۷ با هم به عنوان «گرایندهاوس» منتشر شدند، به عنوان ادای احترامی به ژانر سینمایی گرایندهاوس ساخته شدند. یک فیلم با تریلر ساختگی در «گرایندهاوس»، «ماشته» (همچنین توسط رودریگز)، متعاقباً به یک فیلم بلند تبدیل شد، با دقت برای گنجاندن صحنه از «تریلر گرایندهاوس» (در اصل به عنوان تریلر فیلمی که وجود نداشت/هرگز وجود نخواهد داشت فیلمبرداری شد). نسخه کانادایی «Grindhouse»
داشت فیلمبرداری شد). نسخه کانادایی «Grindhouse» شامل یک تریلر ساختگی اضافی، «Hobo With a Shotgun» بود که متعاقباً به یک فیلم بلند تبدیل شد. فیلم‌های مشابهی مانند «Chillerama»، «دیوانه‌وار» و «Sign Gene» از آن زمان ظاهر شده‌اند. فیلم «درگیری در سلول ۹۹» ساخته اس کریگ زالر نمونه‌ای مدرن از این ژانر است، همراه با فیلم نوآر ۲۰۱۸ او «کشیده شده در بتن». «شکارچی انسان»، «»، «»، «مرطوب»، «شنک»، «خشم» و «سایه‌های جهنمی» چند نمونه از بازی‌های ویدیویی هستند که به عنوان ادای احترام به فیلم‌های گرایندهاوس عمل می‌کنند.
ادای احترام به فیلم‌های گرایندهاوس عمل می‌کنند. نویسنده، ژاک بویرو، کتاب «گرایندهاوس قابل حمل: هنر گمشده جعبه وی‌اچ‌اس» (Portable Grindhouse: The Lost Art of the VHS Box) را در سال ۲۰۰۹ در مورد تاریخچه این ژانر منتشر کرد. این حوزه همچنین موضوع مستند «American Grindhouse» در سال ۲۰۱۰ است. علاوه بر این، نویسندگان بیل لندیس و میشل کلیفورد «Sleazoid Express» را منتشر کردند که هم ادای احترامی به گرایندهاوس‌های مختلف در میدان تایمز است، و هم تاریخچه ژانرهای مختلفی که هر سینما به نمایش می‌گذاشت. مجموعه تلویزیونی