payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لنینیا (Leninia) یک جنس منقرض‌شده از ماهی‌خزنده‌سانان چشم‌سفید (چشم‌خزنده‌ایان) است که از اواخر کرتاسه پیشین (مرحله آپتین پایینی) در غرب روسیه شناخته می‌شود. "لنینیا" اولین بار توسط والنتین فیشر، ماکسیم اس. آرخانگلسکی، گلب ان. اوسپنسکی، ایلیا ام. استنشین و پاسکال گادفرویت در سال ۲۰۱۳ نامگذاری شد و گونه خاص آن لنینیا استلانز (Leninia stellans) است. این گونه به نام ولادیمیر لنین، یکی از رهبران انقلاب کمونیستی روسیه، نامگذاری شده است، اما نه به‌طور مستقیم: موزه‌ای که فسیل‌ها در آن نگهداری می‌شوند، در داخل بنای
که فسیل‌ها در آن نگهداری می‌شوند، در داخل بنای یادبود لنین و مجتمع مدرسه لنین در اولیانوفسک واقع شده است. بر این اساس، نام عمومی آن نشان دهنده موقعیت جغرافیایی-تاریخی این یافته است. این نمونه در سال ۲۰۱۲، در کرانه‌های رودخانه ولگا در نزدیکی شهر کریوشی در یک گرهک آهکی کشف شد. چندین فسیل دیگر از همان دوره زمانی در نزدیکی آن وجود دارد، از جمله آمونیت‌ها، لاملی‌برنچ‌ها و بقایای ماهی. تنها بخشی از جمجمه پیدا شد. ویژگی‌ها. جمجمه ناقص و بدون هیچ دندانی است. تا حدی به صورت عرضی خرد شده است و چیزی جلوتر از بینی
حدی به صورت عرضی خرد شده است و چیزی جلوتر از بینی (بینی) باقی نمانده است، به همراه چیزی که به نظر می‌رسد یک شکستگی نسبتاً تمیز باشد. مشخص نیست که آیا این به دلیل کوه‌زایی و حرکت سنگ بوده یا به دلیل مرگ ایکتیوسور. این نمونه حدود است. طول، که نشان می‌دهد جمجمه بین بوده است. طول کلی. به‌طور غیرمعمول، زائده خلفی فک بالا تا حد کاسه چشم و تقریباً در نیمه راه آن امتداد دارد، و احتمالاً حتی در نقاطی به داخل کاسه چشم نیز بیرون زده است. شیار دندانی فک بالا بسیار کم عمق است و تنها عمیق. تماس اشکی - بینی کشیده است، به
است و تنها عمیق. تماس اشکی - بینی کشیده است، به طوری که اشکی، به جای پره فرونتال، لبه خلفی سوراخ بینی را تشکیل می‌دهد. زائده قدامی و تنه حفره جوگال به‌طور غیرمعمولی باریک هستند، اما صفحه خلفی به خوبی توسعه یافته و تا وسط حدقه امتداد دارد. استخوان خلفی کاسه چشم در مقایسه با کاسه چشم کوچک است و یک لبه پشتی بزرگ کاسه چشم از بالای استخوان امتداد یافته است. به نظر می‌رسد استخوان چهارگوش ژوگوال از استخوان‌های سایر چشم‌پزشکان قوی‌تر است، اما سطح قدامی نازکی دارد که با استخوان خلفی کاسه چشم مفصل می‌شود. یک ناحیه
که با استخوان خلفی کاسه چشم مفصل می‌شود. یک ناحیه مقعر وجود دارد که یک رباط آن را به زائده چهارگوش متصل می‌کند. استخوان اسکواموس وجود دارد اما ناقص است. با این حال، می‌توان شکل آن را از روی علائمی که در محل مفصل شدن آن با سایر استخوان‌ها وجود داشته است، تشخیص داد. بالای سوراخ بینی، استخوان بینی یک «بال» جانبی آشکار تشکیل می‌دهد. هیچ مدرک واضحی مبنی بر وجود سوراخ در نزدیکی سطح جلویی بینی وجود ندارد. استخوان پیشانی یک زائده قدامی ضخیم تشکیل می‌دهد که برخلاف سایر چشم‌خراش‌ها، روی بینی رشد کرده است. محل اتصال
چشم‌خراش‌ها، روی بینی رشد کرده است. محل اتصال آن با استخوان اشکی مستقیم است. استخوان‌های پیشانی تقریباً مثلثی هستند و سوراخ «بین بینی» بین آنها قرار دارد (نه بین بینی). آنها زائده‌های خلفی بلندی دارند که به زائده‌های چنگالی آهیانه‌ها به شکل ستاره‌ای متصل می‌شوند، از این رو نام خاص آنها "استلانز است". استخوان پس پیشانی در فاصله کوتاهی با بینی تماس دارد و مانند "چشم‌خراش‌ها،" زائده قدامی Y شکل ندارد. به‌طور منحصر به فرد، استخوان پس پیشانی با روزنه گیجگاهی هم‌مرز نیست، اما همچنان یک زائده طولانی در تماس با
نیست، اما همچنان یک زائده طولانی در تماس با استخوان پیش گیجگاهی تشکیل می‌دهد. آهیانه‌ها زائده قدامی-داخلی استخوان‌های گیجگاهی فوقانی را لمس می‌کنند، که خود نوعی اتوپومورفی دیگر است. این زائده قدامی-داخلی همچنین مانع از هم‌مرز شدن استخوان پس‌پیشانی با روزنه‌های بالای گیجگاهی می‌شود. آهیانه‌ها به یکدیگر فشرده شده‌اند، اما هیچ نشانه‌ای از تاج وجود ندارد. استخوان بالای گیجگاهی (سوپراتمپورال) در مقایسه با اکثر چشم‌ماهی‌سانان گسترده‌تر است، اما توسط استخوان‌های پس پیشانی و فلسی از استخوان پس کاسه چشم جدا می‌شود.
پیشانی و فلسی از استخوان پس کاسه چشم جدا می‌شود. هر دو ناخنک وجود دارند اما واقعاً دیده نمی‌شوند و کج شده‌اند. استخوان قاعده‌ای پس‌سری کاملاً حفظ نشده است، اما ناحیهٔ خارج کندیلی کوچک‌تر و مقعر شده است. کندیل پس‌سری پیازی شکل است، اما کف سوراخ بزرگ به اندازه‌ای خوب حفظ نشده است که بتوان آن را یک ویژگی تشخیصی دانست. سر پس‌سری استخوان رکابی تا حد زیادی منبسط شده و یک زائده لامی بزرگ دارد، اما سر مربعی شکل آن وجود ندارد. مربعی تقریباً به شکل گوش است و یک تیغه پس‌سری دارد. فقط انتهای خلفی فک پایین حفظ شده است
پس‌سری دارد. فقط انتهای خلفی فک پایین حفظ شده است و این فاقد هرگونه ویژگی متمایزی مانند دندان است. حفره سورانگولار وجود دارد اما بسیار کوچک شده است و زاویه دار از پهلو به خوبی نمایان است. با این حال، این ویژگی‌ها تشخیصی یا اتوپومورفیک نیستند. هر دو حلقهٔ اسکلروتیک حفظ شده‌اند، اما حلقهٔ سمت چپ بسیار کمتر دچار اعوجاج شده است. این حلقه از ۱۴ صفحهٔ ذوزنقه‌ای شکل تشکیل شده است که دارای کنگره‌هایی در لبهٔ داخلی هستند. روزنهٔ اسکلروتیک تنها ۱۱٫۰۳٪ از مساحت مدار را تشکیل می‌دهد که نشان می‌دهد نمونه به‌طور کامل
را تشکیل می‌دهد که نشان می‌دهد نمونه به‌طور کامل رشد کرده است. (تمام این بخش به استناد می‌کند) اهمیت تکاملی. "لنینیا" یکی از جدیدترین و همچنین یکی از پایه‌ای‌ترین گونه‌های افتالموزورین است. با وجود این، هنوز حلقه و روزنه بسیار بزرگی داشت که نشان می‌دهد این یکی از پایه‌ای‌ترین ویژگی‌های افتالموزورین‌ها بوده و همه آنها در اعماق دریا غواصی می‌کردند و در تمام مدت زمانی که وجود داشتند، در این جایگاه اکولوژیکی محافظه‌کار باقی ماندند. اندازه مطلق حلقه اسکلروتیک "لنینیا" یکی از بزرگ‌ترین حلقه‌های شناخته شده در
"لنینیا" یکی از بزرگ‌ترین حلقه‌های شناخته شده در ایکتیوسورها است و تنها "باپتانودون" ("'افتالموزوروس ناتانس')" و "تمنودونتوسوروس" غول‌پیکر از آن بزرگترند. از آنجایی که همه افتالموزورین‌ها این نوع ساختار را داشتند و از نظر ساختار چشم بیشتر از پلاتی‌پتری‌جین‌ها شبیه بودند، این نشان می‌دهد که آنها به همان روشی که پلاتی‌پتری‌جین‌ها تنوع یافتند، تنوع پیدا نکردند، اما مانند غواصان عمیق مشابه ماندند، احتمالاً به این دلیل که آنها برای غواصی عمیق آنقدر تخصص یافته بودند که در سایر جایگاه‌ها از رقابت خارج شدند.
پادکرد (Undo) یک تکنیک تعاملی است که در بسیاری از برنامه‌های رایانه‌ای پیاده‌سازی شده است. این تکنیک آخرین تغییر انجام شده در سند را پاک می‌کند و آن را به حالت قدیمی‌تر برمی‌گرداند. در برخی برنامه‌های پیشرفته‌تر، مانند پردازش گرافیکی ، پادکرد آخرین فرمان انجام شده در فایل در حال ویرایش را خنثی می‌کند. با امکان پادکرد، کاربران می‌توانند بدون ترس از اشتباه کردن، کاوش و کار کنند، زیرا به آسانی می‌توان آنها را پادکرد کرد. انتظارات از فرمان undo به آسانی قابل درک است: داشتن یک عملکرد قابل پیش‌بینی و شامل شدن
درک است: داشتن یک عملکرد قابل پیش‌بینی و شامل شدن تمام فرمان‌ها "قابل پادکرد". معمولاً فرمان undo تا زمانی که کاربر تمام عملیات اجرا شده را پادکرد نکند، در دسترس است. اما برخی از اقدامات وجود دارند که در فهرست پادکرد ذخیره نمی‌شوند و بنابراین نمی‌توان آنها را پادکرد کرد. به عنوان نمونه، "ذخیره فایل" قابل پادکرد نیست، اما در فهرست در صف قرار می‌گیرد تا نشان دهد که اجرا شده است. عمل دیگری که معمولاً ذخیره نمی‌شود و بنابراین قابل پادکرد نیست، "پیمایش" یا "انتخاب" است. فرمان redo عمل undo را برعکس می‌کند یا
است. فرمان redo عمل undo را برعکس می‌کند یا بافر را به حالت جدیدتری می‌برد. (یا: برعکس عمل undo، عمل redo است.) اجزای رایج قابلیت پادکرد، "فرمان‌های" هستند که بدست کاربر اجرا شده‌اند، "بافر(های) تاریخچه" که اقدامات تکمیل‌شده را ذخیره می‌کنند، "مدیر پادکرد/بازانجام" برای کنترل بافر تاریخچه، و "رابط کاربری" برای تعامل با کاربر. در بیشتر برنامه‌های گرافیکی برای بیشتر سامانه عامل‌های رایج (مانند مایکروسافت ویندوز ، لینوکس و BSDها )، میانبر صفحه کلید برای فرمان undo، Ctrl+Z یا Alt+Backspace و میانبر برای redo،
undo، Ctrl+Z یا Alt+Backspace و میانبر برای redo، Ctrl+Y یا Ctrl + Shift +Z است. در بیشتر برنامه‌های macOS، میانبر برای فرمان undo، Command -Z و میانبر برای redo، Command - Shift -Z است. در همه پلتفرم‌ها، می‌توان از طریق منوی Edit نیز به توابع undo/redo دسترسی پیدا کرد. تاریخچه. توانایی پادکرد یک عملیات در رایانه، چندین بار به طور مستقل و در پاسخ به نحوه کاربری مردم از رایانه اختراع شد. سامانه بازیابی و ویرایش فایل، که از سال ۱۹۶۸ در دانشگاه براون توسعه یافت، گزارش شده است که نخستین سامانه مبتنی بر رایانه
گزارش شده است که نخستین سامانه مبتنی بر رایانه است که دارای ویژگی "پادکرد" بوده است. وارن تیتلمن تا سال ۱۹۷۱ یک "دستیار برنامه‌نویس را" به عنوان بخشی از BBN-LISP با یک تابع Undo توسعه داد. ماروین زلکوویتز در پایان‌نامه دکترای خود (اجرای برگشت‌پذیر به عنوان یک ابزار تشخیصی) در سال ۱۹۷۱ در دانشگاه کرنل، مفهوم اجرای برگشت‌پذیر را پیشنهاد کرد که اساساً یک پادکرد است. آلن ام. دیویس در پایان‌نامه دکترای خود (یک سامانه تحلیل تعاملی برای خطاهای زمان اجرا) در دانشگاه ایلینوی در اوربانا-شمپین در سال ۱۹۷۵، مفهوم
ایلینوی در اوربانا-شمپین در سال ۱۹۷۵، مفهوم زلکوویتز را گسترش داد تا نشان دهد که چگونه پادکرد چند سطحی (یعنی اجرای برگشت‌پذیر چند لایه‌ای) می‌تواند برای اشکال‌زدایی برنامه‌های نرم‌افزاری کاربری شود. ویرایشگر نوشتار Xerox PARC Bravo در سال ۱۹۷۴ یک فرمان Undo داشت. یک گزارش تحقیقاتی در سال ۱۹۷۶ بدست لنس ای. میلر و جان سی. توماس از آی‌بی‌ام با عنوان « "مسائل رفتاری در کاربری از سامانه‌های تعاملی»" ، اشاره کرد که «بسیار مفید خواهد بود که به کاربران اجازه داده شود حداقل فرمان بلافاصله قبل را (با صدور یک فرمان
شود حداقل فرمان بلافاصله قبل را (با صدور یک فرمان ویژه «undo») «پس بگیرند». برنامه‌نویسان مرکز تحقیقاتی Xerox PARC میانبر صفحه کلید Ctrl-Z را به فرمان undo اختصاص دادند، که به یک ویژگی حیاتی ویرایشگرهای نوشتار و پردازشگرهای واژه در دوران رایانه‌های شخصی تبدیل شد. در سال ۱۹۸۰، لری تسلر از Xerox PARC کار خود را در شرکت اپل رایانه آغاز کرد. در آنجا، او و بیل اتکینسون از وجود یک فرمان undo به عنوان یک قطعه استاندارد در اپل لیزا حمایت کردند. اتکینسون توانست توسعه‌دهندگان نرم‌افزار کاربردی لیزا را متقاعد کند که
نرم‌افزار کاربردی لیزا را متقاعد کند که یک سطح واحد از undo و redo را در نظر بگیرند، اما در لابی کردن برای سطوح چندگانه ناموفق بود.[""] وقتی اپل جانشین لیزا، مکینتاش ، را معرفی کرد، تصریح کرد که همه برنامه‌های استاندارد باید شامل «واگرد» به عنوان نخستین فرمان در منوی «ویرایش» باشند، که تا به امروز به عنوان استاندارد در مک‌او‌اس و ویندوز باقی مانده است. فرمان‌های پادکرد چند لایه‌ای در دهه ۱۹۸۰ معرفی شدند و به کاربران اجازه می‌دادند مجموعه‌ای از اقدامات را، نه فقط آخرین اقدام، به عقب برگردانند. EMACS و سایر
فقط آخرین اقدام، به عقب برگردانند. EMACS و سایر ویرایشگرهای صفحه نمایش اشتراکی، قبل از نرم‌افزار رایانه شخصی، این قابلیت را داشتند. CygnusEd نخستین ویرایشگر نوشتار Amiga با ویژگی پادکرد/دوباره نامحدود بود. AtariWriter ، یک برنامه پردازش واژه که در سال ۱۹۸۲ معرفی شد، دارای ویژگی پادکرد بود. NewWord، یکی دیگر از برنامه‌های پردازش واژه که بدست NewStar در سال ۱۹۸۴ منتشر شد، دارای فرمان پادکرد حذف بود. VisiWord شرکت آی‌بی‌ام نیز دارای فرمان پادکرد حذف بود. مدل‌های Undo و Redo. مدل‌های پادکرد (undo) را می‌توان
Undo و Redo. مدل‌های پادکرد (undo) را می‌توان به صورت خطی یا غیرخطی طبقه‌بندی کرد. مدل پادکرد غیرخطی را می‌توان به زیرگروه‌های مدل اسکریپت، مدل us&amp;r، مدل سه‌گانه و پادکرد گزینشی طبقه‌بندی کرد. برخی از ویژگی‌های رایج مدل‌ها عبارتند از: پادکرد خطی. پادکرد خطی با یک پشته ( ساختار داده آخرین ورودی، نخستین خروجی (LIFO)) پیاده‌سازی می‌شود که تاریخچه‌ای از همه‌ی فرمان‌ها اجرا شده را ذخیره می‌کند. وقتی یک فرمان نو افزون می‌شود، به بالای پشته افزون می‌شود. بنابراین، تنها آخرین فرمان اجرا شده را می‌توان خنثی کرد
تنها آخرین فرمان اجرا شده را می‌توان خنثی کرد و از تاریخچه حذف کرد. پادکرد را می‌توان تا زمانی که تاریخچه خالی نباشد، تکرار کرد. مدل خطی محدود. مدل خطی محدود، مدلی توسعه‌یافته از مدل پادکرد خطی است. این مدل "، ویژگی اجرای پایدار" توصیف‌شده در بالا برای پادکرد خطی را برآورده می‌کند، زیرا این مدل در صورتی که فرمانی در حالی انجام شود که فهرست تاریخچه شامل فرمان‌ها دیگری باشد، این ویژگی را حفظ نمی‌کند. مدل خطی محدود، فهرست تاریخچه را قبل از اضافه شدن فرمان جدید پاک می‌کند. اما محدودیت‌های دیگری نیز موجود است.
پاک می‌کند. اما محدودیت‌های دیگری نیز موجود است. به عنوان نمونه، اندازه فهرست تاریخچه می‌تواند محدود شود یا وقتی به اندازه تعریف‌شده‌ای رسید، نخستین فرمان اجرا شده از فهرست حذف می‌شود. پادکرد ناخطی. تفاوت اصلی بین پادکرد خطی و پادکرد غیرخطی، امکان پادکرد فرمان‌ها اجرا شده به ترتیب دلخواه بدست کاربر است. آنها این شانس را دارند که به جای آخرین فرمان، فرمانی را از فهرست انتخاب کنند. برای مدل غیرخطی، زیرکلاس‌هایی وجود دارند که این مدل را پیاده‌سازی می‌کنند. مدل اسکریپت. مدل اسکریپت، اقدامات کاربر را به عنوان
اسکریپت. مدل اسکریپت، اقدامات کاربر را به عنوان ویرایش اسکریپتی از فرمان‌ها مدیریت می‌کند. فهرست تاریخچه فرمان‌ها اجرا شده به صورت «به عنوان یک اسکریپت تفسیر می‌شود، اثر یک پادکرد (undo) به گونه‌ای تعریف می‌شود که گویی عمل پادکرد شده هرگز در وهله اول رخ نداده است.» در نتیجه پادکرد، وضعیت باید به گونه‌ای باشد که گویی فرمان پادکرد شده هرگز اجرا نشده است. یکی از معایب این مدل این است که کاربر باید ارتباط بین فرمان پادکرد شده و وضعیت فعلی را بداند تا از عوارض جانبی جلوگیری کند. یکی از این موارد می‌تواند به
جانبی جلوگیری کند. یکی از این موارد می‌تواند به عنوان نمونه تکرار باشد. مشکلات دیگر این است که اگر «فرمان‌ها بعدی در حالت متفاوتی نسبت به حالت اولیه خود در رابط‌های دستکاری مستقیم اجرا شوند، این تفسیر مجدد از عمل اصلی کاربر همیشه واضح یا به خوبی تعریف شده نیست.» مدل US&amp;R. ویژگی خاص این مدل این است که گزینه‌ی رد کردن یک فرمان را دارد. این بدان معناست که می‌توان از انجام مجدد یک فرمان صرف نظر کرد. فرمانی که رد می‌شود به عنوان رد شده علامت‌گذاری می‌شود اما حذف نمی‌شود. هنگامی که فرمان‌ها جدید اجرا
اما حذف نمی‌شود. هنگامی که فرمان‌ها جدید اجرا می‌شوند، فهرست تاریخچه حفظ می‌شود، بنابراین ترتیب فرمان‌ها اجرا شده را می‌توان با آن تکرار کرد. این ترتیب را می‌توان از طریق یک درخت تاریخچه که یک نمودار جهت‌دار است توصیف کرد، "زیرا می‌توان فرمان‌ها را از شاخه‌ی دیگری که پیوندی در نمودار ایجاد می‌کند، به انجام مجدد ادامه داد". اگرچه مجموعه‌ی فرمان‌ها ساده و قابل فهم است، اما ساختار پیچیده با پرش و پیوند شاخه‌ها، زمانی که کاربر می‌خواهد بیش از یک مرحله را پادکرد کند، درک و به خاطر سپردن آن دشوار است. مدل
پادکرد کند، درک و به خاطر سپردن آن دشوار است. مدل سه‌گانه. این مدل undo غیرخطی علاوه بر undo و redo، امکان چرخش نیز دارد. این مدل دارای ساختار داده‌ای مشابه مدل‌های فوق با یک فهرست تاریخچه و یک فهرست redo جداگانه است که شامل عملیات redo می‌شود. عملیات rotate آخرین فرمان فهرست redo را در جلوی خود قرار می‌دهد. از یک طرف، این بدان معناست که می‌توان فرمان بعدی که قرار است redo شود را با قرار دادن آن در جلو انتخاب کرد. از طرف دیگر، چرخش می‌تواند "برای انتخاب مکانی در فهرست redo که عملیات undo بعدی فرمان را در
در فهرست redo که عملیات undo بعدی فرمان را در آن قرار می‌دهد" کاربری شود. بنابراین، فهرست redo نامرتب است. "برای undo یک فرمان جداگانه، کاربر باید تعدادی از مراحل را undo کند، فهرست redo را بچرخاند و سپس تعدادی از مراحل را redo کند." برای redo، فهرست باید چرخانده شود تا فرمان مورد نظر در بالا قرار گیرد. پادکرد گزینشی. یاکوبک و همکارانش می‌گویند که پادکرد گزینشی ویژگی‌ای است که یک مدل می‌تواند ارائه دهد، اما برای پادکرد گزینشی تعریف مشخصی وجود ندارد. نویسندگان توابعی را انتخاب کرده‌اند که یک مدل هنگام
توابعی را انتخاب کرده‌اند که یک مدل هنگام پشتیبانی از پادکرد گزینشی باید داشته باشد. باید بتوان "هر عمل اجرا شده در بافر تاریخچه را خنثی کرد. اقدامات مستقل از عملی که خنثی می‌شود باید دست نخورده باقی بمانند". درست مانند آن، انجام مجدد باید برای هر فرمان پادکرد شده امکان‌پذیر باشد. سومین تابع برای پادکرد گزینشی این است که "هیچ فرمانی نمی‌تواند به طور خودکار از بافر تاریخچه بدون درخواست مستقیم کاربر حذف شود." برای پادکرد گزینشی، پادکرد و انجام مجدد خارج از هر زمینه‌ای قابل اجرا هستند. سه مسئله اصلی وجود
هر زمینه‌ای قابل اجرا هستند. سه مسئله اصلی وجود دارد. اول این است که فرمان‌ها پادکرد شده می‌توانند خارج از زمینه اصلی باشند. از این طریق می‌توان ارجاعات مرده‌ای وجود داشته باشد که باید مدیریت شوند. مسئله دوم این است که فرمان‌ها اصلاح شده را می‌توان خنثی کرد و بنابراین باید حل شود که کدام حالت پس از پادکرد ارائه خواهد شد. مسئله سوم، مشکلات دور انداختن فرمان‌ها است. فرمان undo گزینشی هیچ اشاره‌گری در فهرست‌ها ندارد، بنابراین این بدان معناست که هیچ فرمانی نباید از پشته حذف شود. خنثیسازی گزینشی مستقیم. پادکرد
از پشته حذف شود. خنثیسازی گزینشی مستقیم. پادکرد گزینشی مستقیم، بسطی از پادکرد خطی محدود با یک درخت تاریخچه است. این عملیات یک کپی از فرمان انتخاب شده ایجاد می‌کند، آن را اجرا می‌کند و به فهرست تاریخچه اضافه می‌کند. دو عملیات غیرخطی پادکرد گزینشی و بازانجام گزینشی در آن تعریف شده‌اند، بنابراین متقارن‌تر است. برنامه چند کاربره. وقتی چندین کاربر می‌توانند همزمان یک سند را ویرایش کنند، به یک پادکرد چندکاربره نیاز است. پادکرد "سراسری" چندکاربره، آخرین اقدام انجام شده روی سند را صرف نظر از اینکه چه کسی ویرایش را
شده روی سند را صرف نظر از اینکه چه کسی ویرایش را انجام داده است، برمی‌گرداند. پادکرد "محلی" چندکاربره فقط اقدامات انجام شده بدست کاربر محلی را برمی‌گرداند، که نیاز به پیاده‌سازی پادکرد غیرخطی دارد. در جایی که می‌توان از undo برای بازگشت به عقب در چندین ویرایش کاربری کرد، فرمان redo در طول تاریخچه اقدامات به جلو می‌رود. ایجاد یک ویرایش جدید معمولاً فهرست redo را پاک می‌کند. اگر از یک مدل redo شاخه‌ای کاربری شود، ویرایش جدید تاریخچه اقدامات را "شاخه‌ای می‌کند" . تعداد اقدامات قبلی که می‌توانند پادکرد شوند،
. تعداد اقدامات قبلی که می‌توانند پادکرد شوند، بسته به برنامه، نسخه و قابلیت‌های سخت‌افزاری یا نرم‌افزاری متفاوت است. برای نمونه، اندازه پیش‌فرض پشته پادکرد/بازانجام در Adobe Photoshop برابر با 20 است، اما کاربر می‌تواند آن را تغییر دهد. به عنوان نمونهی دیگر، قبلاً نسخه‌های قبلی مایکروسافت پینت فقط اجازه می‌دادند تا سه ویرایش پادکرد شوند؛ نسخه معرفی‌شده در ویندوز ۷ این محدودیت را به ۵۰ افزایش داد. ویژگی‌های ساده و تک ویرایشیِ پادکرد (undo) گاهی اوقات با در نظر گرفتن خود فرمان پادکرد به عنوان عملی که
با در نظر گرفتن خود فرمان پادکرد به عنوان عملی که می‌توان آن را پادکرد کرد، «redo» را از بین می‌برند. این به عنوان مدل پادکرد معکوس شناخته می‌شود، زیرا کاربر می‌تواند با کاربری از فرمان پادکرد، بین دو حالت برنامه جابجا شود. این مدل استاندارد قبل از پذیرش گسترده پادکرد چند سطحی در اوایل دهه 1990 بود. پیاده‌سازی را پادکرد کنید. عمل Undo را می‌توان از طریق الگوهای مختلفی پیاده‌سازی کرد. رایج‌ترین الگوها، الگوی command و الگوی memento هستند. الگوی فرمان. الگوی فرمان (command pattern) یک الگوی طراحی نرم‌افزار
فرمان (command pattern) یک الگوی طراحی نرم‌افزار است که اطلاعات حاصل از عملیات را در اشیاء فرمان (command objects) کپسوله‌سازی می‌کند. این بدان معناست که هر عملی در یک شیء ذخیره می‌شود. کلاس فرمان انتزاعی (abstract command class) یک عملیات اجرای انتزاعی (abstract execute operation) را پیاده‌سازی می‌کند، بنابراین هر شیء فرمان دارای یک عملیات اجرا (execut operation) است. برای پادکرد (undo) نیز باید یک عملیات اجرا نشده (unexecut operation) وجود داشته باشد که اثر فرمان اجرا شده را خنثی می‌کند و در یک فهرست
اثر فرمان اجرا شده را خنثی می‌کند و در یک فهرست تاریخچه (history list) ذخیره می‌شود. پادکرد (undo) و انجام مجدد (redo) به گونه‌ای پیاده‌سازی شده‌اند که هنگام فراخوانی فرمان اجرا یا پادکرد، فهرست به جلو و عقب اجرا شود. برای پادکرد یک مرحله‌ای، فقط فرمان اجرا شده ذخیره می‌شود. برخلاف پادکرد چند مرحله‌ای که نه تنها فهرست تاریخچه فرمان‌ها ذخیره می‌شود، بلکه تعداد سطوح پادکرد نیز با توجه به حدبیشتر طول فهرست قابل تعیین است. الگوی یادگاری. با الگوی یادگاری، وضعیت داخلی یک شیء ذخیره می‌شود. شیء‌ای که وضعیت در آن
داخلی یک شیء ذخیره می‌شود. شیء‌ای که وضعیت در آن ذخیره می‌شود، یادگاری نامیده می‌شود و از طریق مبدأ یادگاری سازماندهی می‌شود. این الگو یک یادگاری را برمی‌گرداند که با اطلاعات وضعیت فعلی، هنگام اجرای undo، مقداردهی اولیه شده است تا وضعیت قابل بررسی باشد. یادگاری فقط برای مبدأ قابل مشاهده است. در الگوی یادگاری، مکانیزم پادکرد، متصدی (Caretaker) نامیده می‌شود. این مکانیزم مسئول نگهداری یادگاری‌ها است، اما هرگز محتوای آنها را تغییر نمی‌دهد. برای پادکرد، متصدی درخواست یک یادگاری از مبدأ می‌کند و سپس پادکرد را
درخواست یک یادگاری از مبدأ می‌کند و سپس پادکرد را اعمال می‌کند. بخش عمده‌ای از مکانیزم پادکرد عملیات (undo) می‌تواند بدون وابستگی به برنامه‌های خاص یا کلاس‌های فرمان پیاده‌سازی شود. این شامل «مدیریت فهرست تاریخچه، پیمایشگر تاریخچه، ورودی‌های منو برای پادکرد و انجام مجدد و به‌روزرسانی ورودی‌های منو بسته به نام فرمان بعدی در دسترس» می‌شود. هر کلاس فرمانی یک متد do دارد که هنگام اجرای یک فرمان فراخوانی می‌شود. متد undo عملیات معکوس متد do را پیاده‌سازی می‌کند. برای پیاده‌سازی معکوس، چندین استراتژی مختلف وجود
برای پیاده‌سازی معکوس، چندین استراتژی مختلف وجود دارد.
ایستگاه تحقیقاتی قطب عدم دسترسی (، ) یک ایستگاه تحقیقاتی از کار افتاده شوروی در کمپ لند، قطب جنوب، در قطب جنوبی غیرقابل دسترس (دورترین نقطه در قطب جنوب از هر اقیانوسی) است که در سال ۱۹۵۸، زمانی که ایستگاه تأسیس شد، تعریف شد. تعاریف بعدی مکان‌های دیگری را ارائه می‌دهند که همگی نسبتاً نزدیک به این نقطه هستند. این ایستگاه از ۱۴ تا ۲۶ دسامبر ۱۹۵۸ مشاهدات هواشناسی انجام می‌داد. قطب غیرقابل دسترس سردترین دمای سالانه جهان را با میانگین دارد. است از قطب جنوب، و تقریباً از سووتسکایا. ارتفاع سطح آن است. در ۱۴ دسامبر
از سووتسکایا. ارتفاع سطح آن است. در ۱۴ دسامبر ۱۹۵۸ توسط یک گروه ۹۱۸ نفره از سومین سفر اکتشافی قطب جنوب شوروی به آن رسید. شناسه سازمان جهانی هواشناسی آن ۸۹۵۵۰ است. تاریخچه. تجهیزات و پرسنل توسط یک کاروان تراکتور قطب جنوب که توسط سومین سفر اکتشافی شوروی به قطب جنوب اداره می‌شد، تحویل داده شدند. این ایستگاه دارای یک کلبه برای چهار نفر، یک ایستگاه رادیویی و یک کلبه برقی بود. این ساختمان‌ها بر روی تراکتورهایی که در طول پیمایش استفاده می‌شدند، ساخته شده بودند و به عنوان محل اقامت استفاده می‌شدند. در کنار کلبه،
به عنوان محل اقامت استفاده می‌شدند. در کنار کلبه، یک باند فرودگاه پاکسازی شد و یک هواپیمای لی-۲ در ۱۸ دسامبر ۱۹۵۸ در آنجا فرود آمد. این پایگاه به یک ژنراتور برق دیزلی و یک فرستنده مجهز بود. در ۲۶ دسامبر، این پایگاه به‌طور نامحدود تخلیه شد. چهار محقق با هواپیما به آنجا منتقل شدند و ۱۴ عضو باقی مانده گروه با تراکتورها بازگشتند. این ایستگاه از سایر ایستگاه‌های تحقیقاتی بسیار دور تشخیص داده شد تا امکان بهره‌برداری دائمی ایمن را فراهم کند، بنابراین فقط برای بازدیدهای کوتاه مدت آینده مورد استفاده قرار گرفت.
بازدیدهای کوتاه مدت آینده مورد استفاده قرار گرفت. هشتمین هیئت اکتشافی قطب جنوب شوروی در ۱ فوریه ۱۹۶۴ از این محل بازدید کرد و پنج روز بعد آنجا را ترک کرد. تیم آمریکایی کوئین ماد (Queen Maud) در ۲۷ ژانویه ۱۹۶۵ از ایستگاه قطب جنوب آموندسن-اسکات به قطب غیرقابل دسترس رسید. خدمه در ۱ فوریه توسط یک هواپیمای سی-۱۳۰ به آنجا منتقل شدند. در ۱۵ دسامبر ۱۹۶۵، یک تیم آمریکایی جدید با هواپیمای سی-۱۳۰ از راه رسیدند تا مشاهدات خود را انجام دهند، برف‌روب‌ها را تعمیر کنند و مسیر کوئین ماد را به صورت زیگزاگ تا ایستگاه تازه
مسیر کوئین ماد را به صورت زیگزاگ تا ایستگاه تازه تأسیس پلاتو ادامه دهند و در ۲۹ ژانویه ۱۹۶۶ به آنجا رسیدند. دوازدهمین هیئت اکتشافی شوروی در قطب جنوب در سال ۱۹۶۷ از این مکان بازدید کرد. در ۱۹ ژانویه ۲۰۰۷، تیم بریتانیایی نی۲آی با استفاده از بادبادک‌های فویلی مخصوص به قطب غیرقابل دسترس رسیدند. در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۱، در طول گذرگاه میراث قطب جنوب، سباستین کوپلند و همکارش اریک مک‌نیر-لندری، در مسیر خود برای تکمیل اولین گذرگاه قاره‌ای شرقی-غربی جزئی قطب جنوب با بیش از ، با پای پیاده و اسکی کایت از ایستگاه
با بیش از ، با پای پیاده و اسکی کایت از ایستگاه نوولازاروسکایا به قطب غیرقابل دسترس رسیدند. محوطه تاریخی. ساختمان ایستگاه توسط مجسمه نیم‌تنه ولادیمیر لنین رو به مسکو پوشانده شده است. از سال ۲۰۰۷، تقریباً به‌طور کامل زیر برف مدفون شده است و چیزی بیش از این مجسمه دیده نمی‌شود. به دنبال پیشنهاد روسیه به جلسه مشورتی پیمان قطب جنوب، ساختمان مدفون و مجسمه نیم‌تنه بیرون آمده، همراه با پلاک یادبود فتح قطب غیرقابل دسترس توسط کاوشگران قطب جنوب شوروی در سال ۱۹۵۸، به‌عنوان یک مکان تاریخی یا بنای یادبود تعیین شده است.
غافلگیری اتوماسیون کنشی است که به‌دست یک سامانه‌ی اتوماسیون انجام می‌شود و برای کاربر غیرمنتظره است. خطای حالت می‌تواند یکی از دلایل رایج غافلگیری اتوماسیون باشد. غافلگیری اتوماسیون می‌تواند خطرناک باشد زمانی که آگاهی موقعیتی یک اپراتور کنترل را مختل کند.
اصطلاح وضعیت برنامه (Application Posture)، ماهیت تعامل یک برنامه نرم‌افزاری با کاربر آن را مشخص می‌کند. این اصطلاح بدست آلن کوپر نو‌اوری شد، که چهار «وضعیت» را برای کاربردها مشخص کرد: حاکمیتی، گذرا، اهریمنی و انگلی.
در طراحی رابط کاربری ، یک حالت ، یک تنظیم متمایز در یک برنامه‌ی رایانه‌ای یا هر رابط فیزیکی ماشین است که در آن ورودی یکسان کاربر ، نتایج ادراکی دگرگونی نسبت به نتایج برامده از آن در تنظیمات دیگر ایجاد می‌کند. اجزای رابط مودال دربرگیرنده‌ی کلیدهای Caps lock و Insert در صفحه کلید استاندارد رایانه هستند که هر دو معمولاً تایپ کاربر را پس از فشرده شدن در حالت متفاوتی قرار می‌دهند و پس از فشرده شدن مجدد، آن را به حالت عادی برمی‌گردانند. رابطی که از هیچ حالتی کاربری نمی‌کند، به عنوان رابط "بدون حالت" شناخته
کاربری نمی‌کند، به عنوان رابط "بدون حالت" شناخته می‌شود. رابط‌های بدون حالت از "خطاهای حالت"، از خطای کاربر در دادن فرمان یک مود به مود دیگر پیشگیری می کند اینگونه که چون مودهای مختلفی وجود ندازد اساسا این خطا ناممکن می‌شود. تعریف. جف راسکین در کتاب خود "با عنوان «رابط انسانی» (The Humane Interface)" ، حالت‌داشتن را اینگونه تعریف می‌کند:«یک رابط انسان و ماشین در رابطه با یک حرکت معین، زمانی مودال است که (1) وضعیت کنونی رابط، محل توجه کاربر نباشد و (2) رابط، بسته به وضعیت کنونی سامانه، یکی از چندین پاسخ
بسته به وضعیت کنونی سامانه، یکی از چندین پاسخ گوناگون را به حرکت اجرا کند.» (صفحه 42)از نگاه راسکین و طبق تعریف او، یک رابط کاربری مادامی که کاربر کاملاً از وضعیت فعلی آن آگاه باشد، مودال نیست. راسکین از این به عنوان "محل توجه" (از کلمه لاتین "locus" به معنای "مکان" یا "موقعیت") یاد می‌کند. معمولاً اگر تغییر وضعیت به طور هدفمند بدست کاربر آغاز شده باشد، یا اگر سامانه سیگنال‌های قوی برای اطلاع کاربر از تغییر وضعیت در مکانی که همکنش رخ می‌دهد، ارسال کند، کاربر از وضعیت سامانه آگاه است. اگر جایگاه توجه کاربر