payamvha/North_RAG huggingface dataset:
همچنان اثر ضددردی خفیفی در برابر تاپنتادول ولی نه در برابر مورفین نشان دادند. این یافته نشان می‌دهد که اثر ضددردی تاپنتادول بر پایهٔ سازوکاری ترکیبی شامل هر دو مسیر MOR و NRI است. بنزودیازپین‌ها و گیرنده‌های گابا. دیازپام یک لیگاند از خانوادهٔ بنزودیازپین‌ها برای گیرنده گابا نوع آ است که به‌عنوان کاهندهٔ اضطراب عمل می‌کند. پژوهش‌ها با استفاده از آزمون صفحهٔ داغ نشان داده‌اند که "دیازپام" ساختار رفتاری پاسخ به درد را نه از راه تعدیل درد بلکه از راه کاهش سطح اضطراب تغییر می‌دهد. اخلاق. کمیتهٔ اخلاق «انجمن
اضطراب تغییر می‌دهد. اخلاق. کمیتهٔ اخلاق «انجمن بین‌المللی مطالعهٔ درد» دستورالعمل‌هایی برای استفادهٔ اخلاقی از این روش تدوین کرده است. در ایالات متحده، چنین آزمایش‌هایی باید به تأیید کمیتهٔ مراقبت و استفاده از حیوانات در مؤسسه برسد.
آمیلکاره چیپریانی (۱۸ اکتبر ۱۸۴۴ در آنتسیو - ۳۰ آوریل ۱۹۱۸ در پاریس) سوسیالیست، آنارشیست و میهن‌پرست ایتالیایی بود. پدر بنیتو موسولینی (دیکتاتور فاشیست آتی ایتالیا) که خود فعال سوسیالیست بود، به احترام او،‌ یکی از نام‌های میانی پسرش را «آمیلکاره» گذاشت. زندگینامه. چیپریانی در آنزیو در خانواده‌ای اصالتاً اهل ریمینی متولد شد. در ژوئن ۱۸۵۹، در سن ۱۵ سالگی، او در کنار جوزپه گاریبالدی در کنار نیروهای پیه‌مونتی در نبرد سولفرینو در طول جنگ دوم استقلال ایتالیا جنگید. در سال ۱۸۶۰، او از ارتش جدا شد تا به لشکرکشی
در سال ۱۸۶۰، او از ارتش جدا شد تا به لشکرکشی هزار نفری گاریبالدی در سیسیل بپیوندد؛ این لشکرکشی پادشاهی دو سیسیل را که در آن زمان توسط بوربون‌ها اداره می‌شد، فتح کرد. او پس از عفو عمومی دوباره به صفوف ارتش منظم پیوست و دوباره به گاریبالدی در لشکرکشی ۱۸۶۲ به رم با هدف آزادسازی شهر و الحاق آن به پادشاهی ایتالیا پیوست. با این حال، ارتش سلطنتی ایتالیا ارتش داوطلبان گاریبالدی را در نبرد اسپرومونته (۲۹ اوت ۱۸۶۲) شکست داد. گاریبالدی زخمی و اسیر شد. چیپریانی از اسارت فرار کرد اما مجبور به فرار به خارج از کشور شد و
فرار کرد اما مجبور به فرار به خارج از کشور شد و در یونان پناه گرفت. چیپریانی در تظاهراتی که منجر به اخراج اتو از یونان در سال ۱۸۶۲ شد، شرکت کرد. چیپریانی پس از پیوستن به بین‌الملل اول در سال ۱۸۶۷، در دفاع از کمون پاریس در سال ۱۸۷۱ شرکت کرد که به خاطر آن به اعدام محکوم شد، اما در عوض به همراه ۷۰.۰۰ نفر دیگر به مستعمره کیفری فرانسه، کالدونیای جدید، تبعید شد. پس از عفو عمومی ۱۸۷۹، چیپریانی در سال ۱۸۸۰ به فرانسه بازگشت اما به سرعت اخراج شد. او در ژانویه ۱۸۸۱ به دلیل «توطئه» در ایتالیا دستگیر شد و ۷ سال از ۲۰
دلیل «توطئه» در ایتالیا دستگیر شد و ۷ سال از ۲۰ سال حبس خود را گذراند تا اینکه یک کمپین مردمی در سال ۱۸۸۸ آزادی او را تضمین کرد. در کنگره زوریخ بین‌الملل دوم در سال ۱۸۹۳، چیپریانی در همبستگی با رزا لوکزامبورگ و آنارشیست‌هایی که از روند دادرسی کنار گذاشته شده بودند، از سمت خود استعفا داد. در سال ۱۸۹۷، او داوطلبانه در لژیون گاریبالدی عضو شد و به ... به همراه پسر گاریبالدی، ریچوتی گاریبالدی، و رهبران سابق فاشی سیسیلی، نیکولا بارباتو و جوزپه د فلیچه جوفریدا، به یونان رفتند تا در طول جنگ یونان و ترکیه بجنگند و
یونان رفتند تا در طول جنگ یونان و ترکیه بجنگند و قبل از اینکه در ۳۰ ژوئیه ۱۸۹۸ دوباره به مدت سه سال دیگر در ایتالیا زندانی شوند، جراحاتی برداشتند. او به عنوان نماینده مجلس نمایندگان انتخاب شد و متعاقباً هشت بار دیگر انتخاب شد اما هرگز کرسی خود را مطالبه نکرد زیرا از سوگند وفاداری به پادشاه امتناع ورزید. در سال ۱۸۹۱، او از جمله نمایندگان کنگره کاپولاگو در سوئیس بود که حزب آنارشیست انقلابی سوسیالیستی را تأسیس کرد،‌هرچند عمر آن بسیار کوتاه بود. او از دیدگاه پیتر کروپوتکین در مورد جنگ جهانی اول حمایت کرد. او
کروپوتکین در مورد جنگ جهانی اول حمایت کرد. او برای Le Plébéien و دیگر نشریات آنارشیستی می‌نوشت و در ۳۰ آوریل ۱۹۱۸ در سن ۷۳ سالگی در بیمارستانی در پاریس درگذشت. نوشته‌های او در سال ۱۹۱۱ به عنوان ادبیات خرابکارانه در ایتالیا ممنوع شد. والدین بنیتو موسولینی (۱۸۸۳-۱۹۴۵)، دیکتاتور فاشیست آینده ایتالیا، به افتخار چیپریانی، یکی از نام‌های میانی پسرشان را «آمیلکاره» گذاشتند، و نام میانی دیگر او را به افتخار سوسیالیست ایتالیایی، آندره‌آ کوستا، انتخاب کردند. مطالب مرتبط. آنارشیسم و ​​ناسیونالیسم
کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا (به , CGIL) یک مرکز ملی اتحادیه‌های کارگری در ایتالیا است. این مرکز با توافقی بین سوسیالیست‌ها، کمونیست‌ها و دموکرات‌های مسیحی در «پیمان رم» در ژوئن ۱۹۴۴ تشکیل شد. در سال ۱۹۵۰، سوسیالیست‌ها و دموکرات‌های مسیحی از هم جدا شدند و UIL و CISL را تشکیل دادند و از آن زمان CGIL تحت تأثیر حزب کمونیست ایتالیا (PCI) و تا سال‌های اخیر تحت تأثیر وارثان سیاسی آن: حزب دموکراتیک چپ (PDS)، دموکرات‌های چپ (DS) و در حال حاضر حزب دموکراتیک (PD) بوده است. کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا از زمان
است. کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا از زمان تأسیس خود تاکنون به‌عنوان مهم‌ترین اتحادیه کارگری در ایتالیا شناخته می‌شود. این نهاد با بیش از ۵٫۵ میلیون عضو، نه‌تنها بزرگ‌ترین اتحادیه در کشور، بلکه دومین اتحادیه بزرگ در اروپا پس از کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری آلمان (DGB) است که بیش از ۶ میلیون عضو دارد. CGIL در سطح بین‌المللی نیز فعال است و به نهادهایی چون کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری و کنفدراسیون اروپایی اتحادیه‌های کارگری وابسته است. همچنین این اتحادیه عضو کمیته مشورتی اتحادیه‌های کارگری در
اتحادیه عضو کمیته مشورتی اتحادیه‌های کارگری در سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) نیز هست. این جایگاه نشان‌دهنده نقش کلیدی CGIL در دفاع از حقوق کارگران، تأثیرگذاری بر سیاست‌های اجتماعی و اقتصادی، و مشارکت در گفت‌وگوهای بین‌المللی پیرامون عدالت اجتماعی و شرایط کار است. تاریخچه. آغاز و مخالفت با فاشیسم. ریشه‌های CGIL به اوایل دهه ۱۹۰۰ با تأسیس کنفدراسیون عمومی کار، یک اتحادیه کارگری ایتالیایی که در سال ۱۹۰۶ به ابتکار اعضای سوسیالیست تأسیس شد، برمی‌گردد. در سال ۱۹۲۶، در دوران دیکتاتوری فاشیستی بنیتو
در سال ۱۹۲۶، در دوران دیکتاتوری فاشیستی بنیتو موسولینی، دفتر مرکزی CGdL در میلان توسط پیراهن سیاه‌های فاشیست مورد حمله قرار گرفت و کاملاً ویران شد. پس از چند ماه، کمیته مرکزی CGdL تصمیم به انحلال اتحادیه کارگری و انحلال کل سازمان گرفت. تصمیم آنها با مخالفت کمونیست‌ها و سوسیالیست‌های چپ مانند برونو بووزی روبرو شد که دهه‌های بعدی را صرف حفظ مخفیانه اتحادیه کارگری قدیمی کردند. CGdL زیرزمینی نه تنها به دلیل سرکوب فاشیستی، بلکه به دلیل تغییرات چشمگیر در جهت‌گیری کمونیست بین‌الملل (IC) با مسیر خطرناکی روبرو شد.
کمونیست بین‌الملل (IC) با مسیر خطرناکی روبرو شد. در سال ۱۹۲۹ به شبه‌نظامیان کمونیست ایتالیایی دستور داده شد که وارد اتحادیه‌های کارگری فاشیستی شوند، اما در سال ۱۹۳۵، زمانی که کمیته بین‌المللی استراتژی جبهه مردمی را اتخاذ کرد، به آنها گفته شد که با سوسیالیست‌ها و دیگر ضد فاشیست‌ها در اتحادیه‌های کارگری آشتی کنند و با رژیم فاشیستی روبرو شوند. در ۹ ژوئن ۱۹۴۴، «پیمان رم» میان نمایندگان سه حزب اصلی ضد فاشیست—دموکراسی مسیحی (DC)، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و حزب کمونیست ایتالیا (PCI)—به امضا رسید. این پیمان
حزب کمونیست ایتالیا (PCI)—به امضا رسید. این پیمان نقطه عطفی در تاریخ جنبش‌های کارگری ایتالیا بود و زمینه‌ساز تأسیس کنفدراسیون عمومی جدیدی از کارگران شد که با نام "کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا" (CGIL) شناخته می‌شود. با این حال، چند روز پیش از امضای پیمان، برونو بواتسی، یکی از چهره‌های برجسته و فعال در تدوین این توافق، توسط نیروهای نازی به قتل رسید—حادثه‌ای که به‌عنوان نمادی از خشونت فاشیستی علیه جنبش‌های کارگری و آزادی‌خواهانه در حافظه تاریخی ایتالیا باقی مانده است. پیمان رم توسط جوزپه دی ویتوریو از طرف
مانده است. پیمان رم توسط جوزپه دی ویتوریو از طرف حزب کمونیست، آکیله گراندی از طرف دموکراسی مسیحی، و امیلیو کانِواری از طرف حزب سوسیالیست امضا شد. بعدها، مسئولیت نمایندگی جناح سوسیالیست در CGIL به اورسته لیزادری واگذار شد. این اتحاد تاریخی میان سه جریان سیاسی متفاوت، در بحبوحه جنگ جهانی دوم و اشغال نازی‌ها، نشان‌دهنده اراده مشترک برای بازسازی نهادهای دموکراتیک و دفاع از حقوق کارگران بود—اراده‌ای که CGIL را به یکی از ستون‌های اصلی جامعه مدنی ایتالیا در دوران پساجنگ تبدیل کرد. با وجود اینکه CGIL واحد به شدت
پساجنگ تبدیل کرد. با وجود اینکه CGIL واحد به شدت توسط کمونیست‌ها و سوسیالیست‌ها حمایت می‌شد، کلیسای کاتولیک با آن مخالفتی نکرد. با این حال، در سال ۱۹۴۵ از تأسیس انجمن‌های مسیحی کارگران ایتالیا (ACLI) حمایت کرد. تا پایان جنگ جهانی، CGIL در مناطق آزاد شده برای گسترش به اصطلاح «اتاق‌های کار» و تعیین توافق‌نامه‌های دستمزد تلاش می‌کرد. با شورش عمومی اعلام شده توسط مقاومت ایتالیا در ۲۵ آوریل ۱۹۴۵ و شکست قطعی رژیم نازی-فاشیستی، CGIL نفوذ خود را در سراسر کشور گسترش داد. این اتحادیه کارگری در پیروزی جمهوری در
گسترش داد. این اتحادیه کارگری در پیروزی جمهوری در همه‌پرسی نهادی سال ۱۹۴۶ که به سلطنت ساووی پایان داد، نقش داشت. اولین کنگره و انشعاب. در ۱ فوریه ۱۹۴۷، سالواتوره جولیانو—راهزن و رهبر جدایی‌طلب سیسیلی—در جریان مراسم روز جهانی کارگر در شهر پیانا دلی آلبانزی، ۱۱ کارگر مزرعه را به قتل رساند و ۲۷ نفر دیگر را زخمی کرد. هدف او از این اقدام، مجازات چپ‌گرایان محلی به‌دلیل نتایج انتخابات اخیر بود. جولیانو در نامه‌ای سرگشاده مسئولیت کامل این قتل‌ها را پذیرفت و ادعا کرد که قصد داشته افرادش فقط بالای سر جمعیت تیراندازی
که قصد داشته افرادش فقط بالای سر جمعیت تیراندازی کنند و کشته‌شدن افراد «اشتباه» بوده است. این کشتار موجی از خشم و اعتراض در سراسر کشور به‌راه انداخت و به یک رسوایی ملی تبدیل شد. کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا (CGIL) در واکنش به این جنایت، اعتصاب سراسری اعلام کرد. طبق گزارش‌های مطبوعاتی آن زمان، زمزمه‌هایی از احتمال وقوع جنگ داخلی شنیده می‌شد، چرا که رهبران کمونیست در تجمع‌هایی با حضور حدود ۶ میلیون کارگر، با لحنی آتشین به محکوم‌کردن این جنایت پرداختند. این واقعه نه‌تنها نقطه عطفی در تاریخ جنبش‌های کارگری
واقعه نه‌تنها نقطه عطفی در تاریخ جنبش‌های کارگری ایتالیا بود، بلکه نشان‌دهنده تنش‌های شدید سیاسی و اجتماعی در دوران پساجنگ جهانی دوم بود—دورانی که در آن خشونت سیاسی، رقابت‌های ایدئولوژیک و بحران‌های منطقه‌ای، فضای کشور را به‌شدت ملتهب کرده بود. در ژوئن ۱۹۴۷، نخستین کنگره ملی کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا (CGIL) در شهر فلورانس برگزار شد. در این کنگره، شمار اعضای ثبت‌شده به رقم چشم‌گیر ۵٬۷۳۵٬۰۰۰ نفر رسید و جوزپه دی ویتوریو، نماینده حزب کمونیست ایتالیا (PCI)، به‌عنوان دبیرکل انتخاب شد. با وجود فضای
(PCI)، به‌عنوان دبیرکل انتخاب شد. با وجود فضای وحدت‌طلبانه پس از جنگ، نشانه‌های اولیه اختلاف میان جناح‌های سوسیال-کمونیست و کاتولیک در همان کنگره آشکار بود. با آغاز جنگ سرد و انتخابات عمومی سال ۱۹۴۸، که در آن حزب دموکراسی مسیحی (DC) در برابر جبهه دموکراتیک مردمی متشکل از سوسیالیست‌ها و کمونیست‌ها قرار گرفت، این تنش‌ها شدت گرفت.نقطه‌عطف جدایی جناح کاتولیک از CGIL، اعتصاب عمومی‌ای بود که این کنفدراسیون پس از سوءقصد به پالمیرو تولیاتی، رهبر حزب کمونیست، در ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۸ اعلام کرد. این اعتصاب، بهانه‌ای شد برای
۱۹۴۸ اعلام کرد. این اعتصاب، بهانه‌ای شد برای جدایی جناح دموکراسی مسیحی از CGIL. در پی این رویداد، انجمن‌های کاتولیک کارگری (ACLI) ساختاری را فراهم کردند که به‌سرعت به اتحادیه‌ای جدید تبدیل شد: ابتدا با نام «CGIL آزاد» و سپس در سال ۱۹۵۰ با نام رسمی "کنفدراسیون ایتالیایی اتحادیه‌های کارگران" (CISL). در همان سال، جناح سکولار و سوسیال‌دموکرات نیز از CGIL جدا شد و "فدراسیون کار ایتالیا" را بنیان‌گذاری کرد که خیلی زود به "اتحادیه کارگری ایتالیا" (UIL) تبدیل شد. تا به امروز، این سه اتحادیه—CGIL, CISL و
شد. تا به امروز، این سه اتحادیه—CGIL, CISL و UIL—به‌عنوان سه ستون اصلی جنبش کارگری ایتالیا شناخته می‌شوند، هر یک با گرایش‌های سیاسی و اجتماعی متفاوت، اما با نقش مؤثر در دفاع از حقوق کارگران و شکل‌دهی به سیاست‌های اجتماعی کشور. دوران دی ویتوریو. در ژانویه و مارس ۱۹۵۳، دی ویتوریو اعتصاب عمومی علیه به اصطلاح «قانون کلاهبرداری»، قانون انتخاباتی پیشنهادی دولت دموکرات مسیحی آلچیده د گاسپری، اعلام کرد که در آن برای ائتلافی که اکثریت مطلق آرا را به دست می‌آورد، دو سوم کرسی‌های مجلس نمایندگان به عنوان پاداش در نظر
سوم کرسی‌های مجلس نمایندگان به عنوان پاداش در نظر گرفته شده بود. در پی تشدید فضای ضدکمونیستی در ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم، اعضای اتحادیه CGIL در کارخانه‌ها و مناطق روستایی با سرکوب شدید مواجه شدند. بسیاری از فعالان اخراج شدند و برخی دیگر به بخش‌هایی موسوم به «واحدهای انزوا» منتقل شدند، جایی که اعضای کمونیست مورد تحقیر و فشار روانی قرار می‌گرفتند. در راستای افزایش فشارها، کلر بوت لوس، سفیر ایالات متحده در ایتالیا، اعلام کرد که شرکت‌هایی که در انتخابات کمیسیون‌های داخلی، اتحادیه CGIL بیش از ۵۰٪ آرا را کسب
داخلی، اتحادیه CGIL بیش از ۵۰٪ آرا را کسب کرده باشد، اجازه دسترسی به قراردادهای تجاری با آمریکا را نخواهند داشت. این موضع‌گیری، بخشی از سیاست گسترده‌تر ایالات متحده برای محدودسازی نفوذ کمونیسم در اروپا بود. هم‌زمان، پاپ پیوس دوازدهم فرمان تکفیر کمونیست‌ها را صادر کرد و از ائتلاف میان حزب دموکراسی مسیحی (DC) و جنبش اجتماعی نئوفاشیستی (MSI) در شهرداری رم حمایت کرد—ائتلافی که از نظر بسیاری، نشانه‌ای از هم‌پوشانی منافع مذهبی و راست‌گرایانه در برابر چپ‌گرایان بود. سرکوب پلیسی نیز به‌شدت افزایش یافت. ماریو شلبا،
سرکوب پلیسی نیز به‌شدت افزایش یافت. ماریو شلبا، وزیر کشور وقت از حزب دموکراسی مسیحی، دستور داد که پلیس به سوی تظاهرکنندگان کمونیست تیراندازی کند تا از اعتصابات بیشتر جلوگیری شود. در یکی از خونین‌ترین وقایع، در تاریخ ۹ ژانویه ۱۹۵۰، شش کارگر در شهر مودنا توسط پلیس کشته شدند و بیش از ۲۰۰ نفر زخمی شدند. این دوره، یکی از تاریک‌ترین فصل‌های تاریخ جنبش کارگری ایتالیاست—زمانی که رقابت‌های ایدئولوژیک جهانی، به سرکوب داخلی و خشونت علیه فعالان اجتماعی انجامید.
دلا رووره () یک خانواده اشرافی قدرتمند ایتالیایی بود. این خانواده ریشه‌های فروتنانه‌ای در ساونا، در لیگوریا، داشت و از طریق خویشاوندسالاری و ازدواج‌های جاه‌طلبانه‌ای که توسط دو پاپ دلا رووره ترتیب داده شده بود، قدرت و نفوذ کسب کرد: فرانچسکو دلا رووره، که از سال ۱۴۷۱ تا ۱۴۸۴ با عنوان سیکتوس چهارم حکومت کرد و برادرزاده‌اش جولیانو، که در سال ۱۵۰۳ به ژولیوس دوم تبدیل شد. سیکتوس چهارم کلیسای سیستین را ساخت که به نام او نامگذاری شد. ژولیوس دوم حامی میکل‌آنژ، رافائل و بسیاری دیگر از هنرمندان رنسانس بود و بازسازی
و بسیاری دیگر از هنرمندان رنسانس بود و بازسازی مدرن کلیسای سنت پیتر را آغاز کرد. همچنین کلیسای سن پیترو در وینکولی در رم، کلیسای خانوادگی دلا رووره بود. اعضای این خانواده در کلیسای رم و به عنوان دوک‌های اوربینو، دوک‌های سورا و اربابان سنیگالیا نفوذ داشتند. عنوان اوربینو با مرگ فرانچسکو ماریا دوم در سال ۱۶۳۱ از بین رفت و خانواده با مرگ نوه‌اش ویتوریا، دوشس بزرگ توسکانی، منقرض شد. تاریخچه. فرانچسکو دلا رووره در سال ۱۴۱۴ در خانواده‌ای فقیر در لیگوریا در شمال غربی ایتالیا، پسر لئوناردو دلا رووره از ساوونا، به
ایتالیا، پسر لئوناردو دلا رووره از ساوونا، به دنیا آمد. او یک فرانسیسکن بود که ابتدا وزیر کل فرقه خود و سپس کاردینال شد و تا زمان انتخاب شدن به عنوان پاپ در سال ۱۴۷۱ به بی‌دینی شهرت داشت. او به عنوان سیکستوس چهارم، هم ثروتمند و هم قدرتمند بود و بلافاصله شروع به دادن قدرت و ثروت به برادرزاده‌هایش از خانواده‌های دلا رووره و ریاریو کرد. ظرف چند ماه پس از انتخابش، جولیانو دلا رووره (پاپ ژولیوس دوم آینده) و پیترو ریاریو را به عنوان کاردینال و اسقف منصوب کرد. چهار برادرزاده دیگر نیز به مقام کاردینال رسیدند. او
برادرزاده دیگر نیز به مقام کاردینال رسیدند. او جووانی دلا رووره را که کشیش نبود، بخشدار رم کرد و ترتیب ازدواج او با خانواده دا مونته‌فلترو، دوک‌های اوربینو، را داد. سیکستوس ادعا می‌کرد که از نسل یک خانواده اشرافی دلا رووره، کنت‌های وینوو در پیمونته، است و نشان خانوادگی آنها را به خود گرفت. گوئیدوبالدو دا مونته‌فلترو، فرانچسکو ماریا اول دلا رووره، فرزند خواهرش و برادرزاده پاپ ژولیوس دوم را به فرزندی پذیرفت. گوئیدوبالدو اول که بدون وارث بود، فرانچسکو ماریا را در دربار خود فراخواند و در سال ۱۵۰۴ او را به
را در دربار خود فراخواند و در سال ۱۵۰۴ او را به عنوان وارث دوک‌نشین اوربینو معرفی کرد، این امر با وساطت ژولیوس دوم محقق شد. در سال ۱۵۰۸، فرانچسکو ماریا این دوک‌نشین را به ارث برد و بدین ترتیب سلسله دوک‌نشین‌های رووره اوربینو آغاز شد. این سلسله در سال ۱۶۲۶ هنگامی که پاپ اوربینو را به قلمرو پاپی ملحق کرد، پایان یافت. به عنوان غرامت برای آخرین دوک حاکم، این عنوان فقط می‌توانست توسط فرانچسکو ماریا دوم و پس از مرگ او توسط وارثش، فدریکو اوبالدو، ادامه یابد. ویتوریا، آخرین نواده خانواده دلا رووره (او تنها فرزند
آخرین نواده خانواده دلا رووره (او تنها فرزند فدریکو اوبالدو بود)، با فردیناندو دوم د مدیچی، دوک بزرگ توسکانی ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشتند: کوزیمو سوم، طولانی‌ترین پادشاه توسکانی، و فرانچسکو ماریا د مدیچی، شاهزاده کلیسا. سایر افراد معروف. در میان افراد زیادی که به این خانواده تعلق نداشتند، اما نام مشابهی داشتند، عبارتند از: و هنرمندان مختلفی از جمله:
انجمن‌های مسیحی کارگران ایتالیایی (Associazioni Cristiane dei Lavoratori Italiani , ACLI؛ که به عنوان انجمن کارگران مسیحی ایتالیایی نیز ترجمه می‌شود) یک انجمن کاتولیک غیرروحانی گسترده در ایتالیا است. کار آن بر اساس آموزه‌های اجتماعی کاتولیک است. ACLI در سال ۱۹۴۴ در واکنش به تصمیم اتحادیه‌های کارگری کاتولیک برای مشارکت در تأسیس کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا (CGIL) تأسیس شد. در سال ۱۹۴۸، رهبران ACLI در تأسیس کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ایتالیا (CISL) که انشعابی مسیحی‌گرا از CGIL بود و تحت نفوذ کمونیست‌ها
مسیحی‌گرا از CGIL بود و تحت نفوذ کمونیست‌ها قرار گرفته بود، مشارکت داشتند. اولین رهبر ACLI، آشیل گراندی، عضو دموکرات مسیحی مجلس مؤسسان بود. در دوران رهبری لیویو کاربونی (۱۹۶۱–۱۹۶۹)، که بعدها یک حزب چپ‌گرا به نام جنبش سیاسی کارگران (MPL) تشکیل داد و در سال ۱۹۷۶ به عنوان سناتور حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) انتخاب شد، ACLI روابط خود را با DC قطع کرد. در زمان امیلیو گابالیو (۱۹۶۹–۱۹۷۲)، که یک «تقلید سوسیالیستی» را پیشنهاد کرد، ACLI بیشتر به چپ گرایش پیدا کرد. گابالیو توسط حزب کارگر مورد انتقاد قرار گرفت و ACLI
توسط حزب کارگر مورد انتقاد قرار گرفت و ACLI که در سال ۱۹۷۰ دچار انشعاب جنبش مسیحی کارگران شد، در سال ۱۹۷۱ توسط پاپ پل ششم مورد انتقاد قرار گرفت. در زمان مارینو کاربونی (۱۹۷۲–۱۹۷۶)، ACLI با سلسله مراتب کاتولیک «صلح» کرد و «همبستگی» خود را با DC دوباره برقرار کرد. انجمن‌های کاتولیک کارگری ایتالیا ("ACLI") در دهه‌های پس از جنگ جهانی دوم نقش بسیار مهمی در جامعه و سیاست ایتالیا ایفا کردند. بسیاری از رهبران این نهاد نه‌تنها در عرصه اجتماعی بلکه در سیاست ملی نیز فعال بودند و در شکل‌دهی به جریان‌های دموکرات مسیحی
بودند و در شکل‌دهی به جریان‌های دموکرات مسیحی و اصلاح‌طلب نقش داشتند. با انحلال حزب دموکراسی مسیحی ("DC") در سال ۱۹۹۴، بیشتر اعضای ACLI به حزب مردم ایتالیا ("PPI") پیوستند. با این حال، برخی چهره‌های برجسته مانند فرانکو پاسوئلو و جابالیو مسیر متفاوتی را در پیش گرفتند و ابتدا به حزب مسیحیان اجتماعی ("CS") و سپس به حزب چپ‌گرای "دموکرات‌های چپ" ("DS") پیوستند. جیووانی بیانکی، که از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۴ ریاست ACLI را بر عهده داشت، از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ رئیس حزب PPI بود. در سال‌های بعد، لوئیجی بوبا (۱۹۹۸–۲۰۰۶) به‌عنوان سناتور
بعد، لوئیجی بوبا (۱۹۹۸–۲۰۰۶) به‌عنوان سناتور حزب دموکرات ("PD") انتخاب شد—حزبی که در سال ۲۰۰۷ از اتحاد دو جریان اصلی یعنی "دموکراسی آزادی – دیزی" ("DL") و "دموکرات‌های چپ" ("DS") شکل گرفت. حزب PPI نیز در سال ۲۰۰۲ در DL ادغام شده بود. آندریا اولیورو، رئیس ACLI از ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۳، در مسیر سیاسی خود به احزاب مختلفی پیوست: ابتدا "انتخاب مدنی" ("SC")، سپس "مردم‌گرایان برای ایتالیا" ("PpI") و در نهایت "دموکراسی همبسته" ("DemoS"). این تحولات نشان‌دهنده تنوع گرایش‌های سیاسی درون ACLI و نقش آن در انتقال ارزش‌های
سیاسی درون ACLI و نقش آن در انتقال ارزش‌های اجتماعی-مسیحی به طیف‌های مختلف سیاسی ایتالیاست.
در ۹ ژوئن ۱۹۸۵ در ایتالیا همه‌پرسی برای بازگرداندن مقیاس دستمزد متغیر برگزار شد. با اختلاف ۵۴٫۳ درصد در مقابل ۴۵٫۷ درصد شکست خورد. پیشینه. بین سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۷، نظامی تحت عنوان «مقیاس دستمزد شناور» در ایتالیا به‌طور گسترده در صنایع مختلف به اجرا درآمد. این نظام به‌گونه‌ای طراحی شده بود که حقوق و دستمزد کارگران به‌صورت خودکار و منظم با نرخ تورم هماهنگ شود. به‌عبارت دیگر، هر زمان که سطح عمومی قیمت‌ها افزایش می‌یافت، دستمزدها نیز به همان نسبت بالا می‌رفتند تا قدرت خرید کارگران حفظ شود و آن‌ها از تأثیرات
تا قدرت خرید کارگران حفظ شود و آن‌ها از تأثیرات منفی تورم در امان بمانند. این سیاست در پاسخ به بحران‌های اقتصادی دهه ۱۹۷۰ و تورم فزاینده‌ای که ناشی از شوک‌های نفتی و بی‌ثباتی‌های جهانی بود، اتخاذ شد. اتحادیه‌های کارگری، به‌ویژه کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا (CGIL)، از این سازوکار به‌عنوان ابزاری مؤثر برای حمایت از حقوق طبقه کارگر استقبال کردند. آن‌ها معتقد بودند که این روش، عدالت اقتصادی را تقویت کرده و مانع از کاهش سطح زندگی کارگران در شرایط تورمی می‌شود. در مقابل، کارفرمایان و برخی نهادهای دولتی با
در مقابل، کارفرمایان و برخی نهادهای دولتی با این سیاست مخالفت کردند. آن‌ها استدلال می‌کردند که افزایش خودکار دستمزدها موجب بالا رفتن هزینه‌های تولید، کاهش رقابت‌پذیری صنایع، و تشدید تورم می‌شود. این اختلاف‌نظرها به مباحثات گسترده‌ای در محافل اقتصادی و سیاسی انجامید. در دهه ۱۹۸۰، با تغییر رویکردهای اقتصادی و افزایش فشار برای اصلاحات ساختاری، انتقادها از مقیاس دستمزد شناور شدت گرفت. بسیاری از اقتصاددانان آن را عامل تورم ساختاری و مانعی برای رشد اقتصادی می‌دانستند. نهایتاً در اوایل دهه ۱۹۹۰، این نظام به‌طور
نهایتاً در اوایل دهه ۱۹۹۰، این نظام به‌طور رسمی لغو شد و جای خود را به سیاست‌های جدیدی داد که بیشتر بر مذاکره‌های جمعی و توافق‌های دوطرفه میان اتحادیه‌ها و کارفرمایان مبتنی بود. لغو این سازوکار نقطه‌عطفی در تحول نظام روابط کار در ایتالیا بود و نشان‌دهنده گذار از سیاست‌های حمایتی گسترده به سمت رویکردهای بازارمحور و انعطاف‌پذیرتر در تعیین دستمزدها. این مکانیسم مسئول تورم بالای مداوم اوایل دهه ۱۹۸۰ بود که به نرخ سالانه ۲۰ درصد رسید و نمونه‌ای از مارپیچ دستمزد-قیمت در نظر گرفته می‌شد. در فوریه ۱۹۸۴، بتینو
در نظر گرفته می‌شد. در فوریه ۱۹۸۴، بتینو کراکسی، نخست‌وزیر سوسیالیست، اولین فرمان از مجموعه فرمان‌هایی را صادر کرد که هدف آنها کاهش شدید شاخص‌بندی بود. حزب کمونیست ایتالیا رفراندومی برای لغو این اقدامات ترتیب داد. کسانی که رأی «بله» دادند، خواهان بازگرداندن کامل سیستم شاخص‌گذاری بودند، در حالی که کسانی که رأی «خیر» دادند، خواهان حفظ تغییرات اخیر بودند. مواضع احزاب سیاسی. علاوه بر حزب کمونیست ایتالیا که اصلی‌ترین حامی لغو قوانین کرکسی و بازگرداندن نظام مقیاس دستمزد شناور بود، احزاب و جریان‌های سیاسی دیگری
دستمزد شناور بود، احزاب و جریان‌های سیاسی دیگری نیز از این اقدام حمایت کردند. در میان آن‌ها، حزب چپ افراطی «دموکراسی پرولتری»، فدراسیون سبزها، حزب اقدام ساردینی و حتی جنبش اجتماعی نئوفاشیستی ایتالیا قرار داشتند. این اتحاد غیرمنتظره میان گروه‌هایی با گرایش‌های ایدئولوژیک بسیار متفاوت—از چپ افراطی تا راست افراطی—نشان‌دهنده اهمیت و حساسیت موضوع دستمزدهای کارگران در فضای سیاسی آن زمان بود. لغو قوانین کرکسی، که در دهه ۱۹۸۰ با هدف محدودسازی افزایش خودکار دستمزدها تصویب شده بودند، از سوی بسیاری به‌عنوان اقدامی
تصویب شده بودند، از سوی بسیاری به‌عنوان اقدامی ضدکارگری تلقی می‌شد. به همین دلیل، حتی گروه‌هایی که در سایر زمینه‌ها اختلافات عمیق داشتند، در این مورد خاص به‌طور موقت در کنار یکدیگر قرار گرفتند. بازگرداندن نظام مقیاس دستمزد شناور برای بسیاری از فعالان کارگری و اتحادیه‌ها، نماد بازگشت به سیاست‌های حمایتی و دفاع از قدرت خرید طبقه کارگر بود. این هم‌گرایی سیاسی، هرچند کوتاه‌مدت، نشان داد که مسائل اقتصادی و اجتماعی می‌توانند مرزهای سنتی ایدئولوژیک را در هم بشکنند و زمینه‌ساز ائتلاف‌های غیرمنتظره شوند. مخالفان
و زمینه‌ساز ائتلاف‌های غیرمنتظره شوند. مخالفان اصلی لغو این قانون، پنج حزب دولتی یا به اصطلاح پنج "حزبی (پنتاپارتیتو") بودند. در میان اتحادیه‌های کارگری، لغو این قانون مورد حمایت اکثریت کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا تحت سلطه کمونیست‌ها و مخالفت اتحادیه کاتولیک کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ایتالیا و اتحادیه سکولار UIL قرار گرفت. نتایج. همه‌پرسی برگزارشده در پی تلاش‌ها برای لغو نظام مقیاس دستمزد شناور، به‌عنوان پیروزی بزرگی برای بتینو کرکسی، نخست‌وزیر وقت و رهبر حزب سوسیالیست ایتالیا، تلقی شد. این نتیجه
و رهبر حزب سوسیالیست ایتالیا، تلقی شد. این نتیجه نه‌تنها تأییدی بر سیاست‌های اقتصادی دولت کرکسی بود که با هدف کنترل تورم و محدودسازی افزایش خودکار دستمزدها طراحی شده بودند، بلکه نشانه‌ای از کاهش نفوذ حزب کمونیست ایتالیا در فضای سیاسی کشور نیز به‌شمار می‌رفت. حزب کمونیست، که از حامیان اصلی بازگرداندن نظام مقیاس دستمزد شناور بود، در این همه‌پرسی شکست خورد و این شکست بازتابی از تغییرات اجتماعی و سیاسی گسترده‌تری بود که در دهه ۱۹۸۰ در ایتالیا جریان داشت. کاهش حمایت مردمی از سیاست‌های چپ‌گرایانه، رشد گرایش‌های
مردمی از سیاست‌های چپ‌گرایانه، رشد گرایش‌های میانه‌رو و اصلاح‌طلب، و افزایش تأثیرگذاری رسانه‌ها و نهادهای اقتصادی، همگی در تضعیف جایگاه حزب کمونیست نقش داشتند. پیروزی کرکسی در این همه‌پرسی، جایگاه او را به‌عنوان یکی از چهره‌های برجسته سیاست اقتصادی ایتالیا تثبیت کرد و مسیر را برای اجرای سیاست‌های نئولیبرال‌تر در دهه‌های بعد هموار ساخت. این نقطه‌عطف، بخشی از گذار ایتالیا از سیاست‌های حمایتی پساجنگ به سمت مدل‌های بازارمحور و کنترل‌شده‌تر بود که تأثیرات آن تا سال‌ها بعد در ساختار اقتصادی و اجتماعی کشور باقی
سال‌ها بعد در ساختار اقتصادی و اجتماعی کشور باقی ماند. مقیاس دستمزد متغیر سرانجام در سال ۱۹۹۲ به هر شکلی لغو شد.
خاندان بوربون-پارما () شاخه‌ای از خاندان سلطنتی اسپانیا است که اعضای آن زمانی به عنوان پادشاه اتروریا و دوک پارما و پیاچنزا، گواستالا و لوکا حکومت می‌کردند. این خاندان از نظر نسب پسری به سلسله کاپتیان فرانسوی می‌رسد. نام بوربون-پارما از نام اصلی (بوربون) و نام دیگر (پارما) از عنوان دوک پارما گرفته شده است. این عنوان توسط بوربون‌های اسپانیایی حفظ شد، زیرا فیلیپ، بنیانگذار، دوک پارما که نتیجهٔ بزرگ رانوچیو دوم فارنیز، دوک پارما بود، با لوئیز الیزابت فرانسه ازدواج کرد و خاندان بوربون و ایالت پارما را با هم
ازدواج کرد و خاندان بوربون و ایالت پارما را با هم متحد ساخت. خاندان بوربون-پارما امروزه خاندان حاکم بر دوک‌نشین بزرگ لوکزامبورگ (به‌طور پدری) است و همه اعضای خانواده دوک‌نشین بزرگ لوکزامبورگ، اعضای خاندان بوربون-پارما با عنوان «شاهزادگان/پرنسس‌ها» و عنوان والاحضرت سلطنتی هستند. دوک‌نشین پارما. دوک‌نشین پارما در سال ۱۵۴۵ از آن بخش از دوک‌نشین میلان در جنوب رودخانه پو، به عنوان تیول پسر نامشروع پاپ پل سوم، پیر لوئیجی فارنزه، با مرکزیت شهر پارما ایجاد شد. در سال ۱۵۵۶، شهر پیاچنزا به دوک دوم، اوتاویو فارنزه،