payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پارسی در قفقاز نوشته حبیش تفلیسی است. شبه جزیره کریمه. ترکان تاتار در شبه جزیره کریمه از قرن ۱۲ میلادی به بعد به مرور از طریق تجار و بازرگانان با زبان فارسی آشناشدند. زبان فارسی در آن منطقه بجز ترکان تاتار توسط سایر بازرگانان مسلمان، یهودی و مسیحی بعنوان زبان میانجی بکار گرفته می‌شد. کریمه شاهد ایجاد تمدنی چند ملیتی بود که زبان افرسی جایگاه والایی در آن داشت. مبلغان کاتولیک ایتالیایی و آلمانی صومعه‌هایی را در این منطقه تأسیس کردند تا ترکان بت‌پرست را تغییر دهند. آنها برای کمک به مأموریت خود در کریمه و
دهند. آنها برای کمک به مأموریت خود در کریمه و سرزمین‌های مجاور، نه تنها زبان قپچاق عشایر، بلکه زبان فارسی را نیز به عنوان زبان رایج در شهرها، لازم دیدند. نوع فارسی به کار رفته در فرهنگ لغت فارسی که توسط این مبلغان کاتولیک در کریمه گردآوری شده است، نشان داده شده است که نشان دهنده طعم خاص خراسانی است. قپچاق کریمه نیز ردپای عمیق فارسی را با ویژگی‌های خاص خراسانی آشکار کرد. پس از فتح فئودوسیا توسط عثمانی در قرن ۱۵ و سپس در ادامه امپراتوری روسیه زبان فارسی در این منطقه تضعیف شد. بالکان. طبق نظریه «یوسیپ میکوزی
منطقه تضعیف شد. بالکان. طبق نظریه «یوسیپ میکوزی بلومنتال» کروات‌ها از اقوام ایرانی بودند که از غرب ایران به بالکان مهاجرت کردند و برخی آداب ایرانی را با خود به بالکان منتقل کردند. شباهت زبان صربوکرواتی به فارسی و از جمله فارسی باستان یکی از دلایل این نظریه است. همچنین صوفیان نیز در گسترش زبان فارسی در بالکان نقش فراوانی داشتند. در قرنهای بعد؛ به دلیل نفوذ گسترده زبان فارسی در آناتولی و سپس امپراطوری عثمانی، پارسی به متصرفات عثمانیان در بالکان که آنرا روم‌ایلی می‌نامیدند گسترش یافت. (بوسنی هرزگوین، صربستان
می‌نامیدند گسترش یافت. (بوسنی هرزگوین، صربستان و مقدونیه کنونی) در بوسنی و هرزگوین فارسی مدت زمان مدیدی رسمی بود و از کانون‌های ادب فارسی به‌شمار می‌رفت و همچنین نیز بیش از ۱۷۰۰ کلمه فارسی در زبان بوسنیایی بکار می‌رود. از برجسته‌ترین ادیبان این دوره می‌توان از احمد سودی بوسنوی نام برد که دیوان حافظ و گلستان سعدی را به ترکی ترجمه کرد. چین. در دوره سلطنت مغولان فارسی زبان دیوانی در بسیاری از نقاط چین بود و بسیاری از مردم آن منطقه در چین ساکن شده بودند. علاوه بر این، سلسله یوان از روابط نزدیک با حاکمان ایل
بر این، سلسله یوان از روابط نزدیک با حاکمان ایل خانی ایران برخوردار بود و جوامع مسلمان در چین نیز شامل تعداد زیادی از ایرانیان و فارسی زبانان آسیای غربی بودند بنابراین سه زبان رسمی به رسمیت شناخته شده اداره و آموزش یوان چینی، مغولی و فارسی بودند. اصطلاحات hui-hui-wen (به زبان انگلیسی «زبان hui-hui»، اصطلاحی که به مسلمانان آسیای مرکزی و غربی اشاره دارد)، pu-su-lu-man-zi (زبان مسلمانان) و yi-si-ti-fei-wen (زبان برگزیده، احتمالاً &lt; Ar. eṣṭefāring , "choing» یا «choing» «اسلامی»، زبان یوان شی، ص ۲۱۹۰، ص
یا «choing» «اسلامی»، زبان یوان شی، ص ۲۱۹۰، ص ۸۵–۸۶) که احتمالاً همه به زبان فارسی است. بر روی برخی از لوح‌های حفظ شده (pai-zi "برچسب، علامت تجاری") و وزن‌های مسی صادر شده توسط دولت مغول، چهار کتیبه موازی به ترتیب به زبان‌های فارسی، چینی، اویغوری-مغولی و چینی با الفبای hPhags-pa (برگرفته از الفبای تبتی اما اقتباس شده با سیستم صوتی چینی) وجود دارد. در میان سنگ قبرهای معاصری که در کوان ژو، هانگ ژو و یانگ ژو کشف شده و به زبان عربی کتیبه شده‌اند، بسیاری از نسباً (اسم‌های منسوب) متعلق به پارسی‌ها هستند. مارکو
(اسم‌های منسوب) متعلق به پارسی‌ها هستند. مارکو پولو جهانگرد ونیزی از زبان فارسی برای اتباط‌گیری در چین استفاده می‌کرده است که این نشان از گستردگی فارسی در چین است. ایلخانان اسلام را پذیرفتند و زبان فارسی را بعنوان زبان رسمی بکار گرفتند. دودمان یوآن. در دوران دودمان یوان، زبان فارسی به زبان اصلی در آسیای میانه بدل شد. اردوی زرین. زبان فارسی بدون آنکه روابط دیپلماتیکی با ایران وجود داشته باشد ؛ بعنوان زبان میانجی در قلمروی بسیار وسیع اردوی زرین بکار می رفت. تایلند. در قرن هفدهم و مقارن دوره صفویه ارتباطات
تایلند. در قرن هفدهم و مقارن دوره صفویه ارتباطات فراوانی میان ایرانیان و سلسله صفویه و حکومت تایلند پادشاهی آیوتایا ایجاد شد. مذهب شیعه در آن کشور گسترش یافت و زیان فارسی در قره هفدهم بعنوان زبان دیپلماتیک این سلسله بکار برده می‌شد. اندونزی. زبان اندونزیایی بیش از ۳۵۰ وام وازه فارسی دارد که نشان از کاربرد فارسی و ارتباط فارسی زبابان با جنوب شرق اسیاست خصوصاً در دوران امپراتوری سریویجایا.
باشگاه فوتبال دپورتیوو مارکوئنزه یا به زبان ساده مارکوئنزه، یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای گواتمالایی است که در سن مارکوس، شهرستان سن مارکوس واقع شده است. آنها در لیگ ناسیونال، بالاترین سطح فوتبال گواتمالا، رقابت می‌کنند. ورزشگاه خانگی آنها ورزشگاه مارکوئسا ده لا انسنادا است.
باشگاه فوتبال مونیسیپال پرز زلدون یک تیم فوتبال کاستاریکایی است که در لیگ برتر کاستاریکا بازی می‌کند.
لالایان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
انتخابات فدرال بعدی آلمان در تاریخ ۲۵ مارس ۲۰۲۹ یا قبل از آن برای انتخاب اعضای بیست و دومین بوندستاگ برگزار می شود. پیش‌زمینه. تعیین تاریخ. قانون اساسی و قانون انتخابات فدرال مقرر می‌دارد که انتخابات عادی فدرال باید در روز یکشنبه یا در تعطیلات ملی نه زودتر از ۴۶ و نه دیرتر از ۴۸ ماه پس از شروع اولین جلسه قانونگذاری برگزار شود. بوندستاگ بیست و یکم اولین جلسه خود را در ۲۵ مارس ۲۰۲۵ برگزار می کند که در تاریخ های احتمالی زیر انتخابات برگزار خواهد شد: تاریخ دقیق آن در زمان مناسب توسط رئیس‌جمهور آلمان مشخص خواهد
آن در زمان مناسب توسط رئیس‌جمهور آلمان مشخص خواهد شد. در صورتی که رئیس جمهور آلمان بوندستاگ را منحل کند و انتخابات زودهنگام را تعیین کند، انتخابات فدرال زودتر برگزار می شود. آنها فقط می توانند این کار را تحت دو سناریو ممکن که توسط قانون اساسی توضیح داده شده است انجام دهند. انتخاب ناموفق صدراعظم: اگر بوندستاگ تا پانزدهمین روز پس از اولین رای گیری نتواند صدراعظم را با اکثریت مطلق اعضای خود انتخاب کند، رئیس جمهور مختار است یا نامزدی را که در آخرین رای گیری اکثریت آرا را به دست آورده است به عنوان صدراعظم منصوب
آرا را به دست آورده است به عنوان صدراعظم منصوب کند یا بوندستاگ را منحل کند (مطابق با ماده ۶۳ قانون اساسی). رای اعتماد از دست رفته صدراعظم: صدراعظم حق دارد برای رأی اعتماد به او پیشنهادی به بوندستاگ ارائه کند. اگر این پیشنهاد با شکست مواجه شود، صدراعظم گزینه های مختلفی برای اقدام دارد، از جمله درخواست از رئیس جمهور برای انحلال بوندستاگ. رئیس جمهور در رد یا قبول این درخواست مختار است (مطابق ماده ۶۸ قانون اساسی). در هر دو مورد، انتخابات فدرال باید در روز یکشنبه یا تعطیلات ملی حداکثر ۶۰ روز پس از انحلال برگزار
یا تعطیلات ملی حداکثر ۶۰ روز پس از انحلال برگزار شود. هیچ انتخاباتی در حالت دفاعی نمی تواند برگزار شود. اگر این یک دوره قانونگذاری را طولانی کند، انتخابات جدید باید حداکثر تا شش ماه پس از پایان دولت دفاعی برگزار شود. نظام انتخاباتی. آلمان از سیستم نمایندگی تناسبی ترکیبی استفاده می‌کند، سیستمی از نمایندگی تناسبی که با عناصر رای‌گیری در مرحله اول ترکیب شده است. هر انتخاب کننده دو رای دارد: یک رای حوزه انتخابیه (رای اول) و یک رای فهرست حزبی (رای دوم). تنها بر اساس اولین آراء، ۲۹۹ عضو در حوزه انتخابیه تک عضو
اساس اولین آراء، ۲۹۹ عضو در حوزه انتخابیه تک عضو با رای گیری اول و دوم انتخاب می شوند. توزیع متناسب کرسی ها بین احزاب بر اساس آرای دوم محاسبه می شود. کرسی هایی که یک حزب از طریق آرای دوم به دست آورده است، بسته به اینکه حزب در هر ایالت چند درصد رای کسب کرده است، سپس به صورت داخلی بین ایالت ها توزیع می شود (روش Sainte-Laguë هم برای توزیع کرسی ها بین احزاب و هم برای توزیع داخلی کرسی های یک حزب در بین ایالت ها استفاده می شود). در بیشتر موارد، تعداد حوزه‌هایی که یک حزب در یک ایالت خاص به دست آورده است دقیقاً با
یک حزب در یک ایالت خاص به دست آورده است دقیقاً با تعداد کرسی‌هایی که حزب در آن ایالت استحقاق آن را دارد مطابقت ندارد. این به دو روش مختلف متعادل می شود: با این حال، برای واجد شرایط شدن برای هر کرسی، یک حزب یا باید سه حوزه انتخابیه تک عضوی را از طریق رای اول به دست آورد یا از آستانه 5 درصد آرای دوم در سراسر کشور فراتر رود. با این حال، این امر در مورد نامزدهای مستقل حوزه انتخابیه صدق نمی کند: آنها همیشه در صورت پیروزی در حوزه انتخابیه خود وارد بوندستاگ می شوند. کرسی های تخصیص یافته به این ترتیب از عدد پایه
کرسی های تخصیص یافته به این ترتیب از عدد پایه ۶۳۰ کسر می شود، زمانی که اختیارات بین احزاب توزیع می شود. علاوه بر این، آرای دوم رأی دهندگانی که یک نامزد مستقل موفق را انتخاب کرده اند، هنگام محاسبه تعداد اختیارات در نظر گرفته نمی شود (اگرچه برای آستانه ۵ درصد است). احزاب نماینده اقلیت های ملی به رسمیت شناخته شده (در حال حاضر دانمارکی‌ها، فریسی‌ها، سوربی‌ها و رومنی‌ها) هم از آستانه ۵ درصدی ملی و هم از بند دستوری اصلی معاف هستند، اما همچنان باید واجد شرایط سطح دولتی باشند. تنها حزبی که تاکنون توانسته است از
دولتی باشند. تنها حزبی که تاکنون توانسته است از این ماده در سطح فدرال بهره مند شود، انجمن رای دهندگان شلسویگ جنوبی است که نماینده اقلیت های دانمارکی و فریزی ها در شلسویگ-هولشتاین است و توانست در سال های ۱۹۴۹، ۲۰۲۱ و ۲۰۲۵ یک کرسی به دست آورد. قانون انتخابات شرح داده شده در اینجا در سال ۲۰۲۳ تصویب شد و برای اولین بار در انتخابات ۲۰۲۵ مورد استفاده قرار گرفت. در آن زمان، فراکسیون اتحادیه به ویژه از جنبه جدید به اصطلاح پوشش رأی دوم انتقاد کرد و قصد دارد قانون انتخابات را مجدداً اصلاح کند تا همه برندگان حوزه
انتخابات را مجدداً اصلاح کند تا همه برندگان حوزه انتخابیه یک بار دیگر مانند قبل از سال ۲۰۲۳ یک کرسی کسب کنند. بنابراین ممکن است این قانون انتخاباتی قبل از انتخابات بعدی تغییر کند.
نویسنده مرده است فیلمی به تهیه‌کنندگی و کارگردانی شهاب حسینی و نویسندگی آرش عباسی است که در آمریکا و به زبان انگلیسی با بازی جیا مورا و جیمز واگنر ساخته شده و در جشنواره‌های بین‌المللی حضور داشته است. این فیلم در اسفند ۱۴۰۲ در سینماهای هنر و تجربه با دوبلهٔ فارسی به نمایش درآمد. داستان. یک بازیگر زن مشهور سینما، بعد از سال‌ها فعالیت در زمینهٔ بازیگری، قصد دارد اولین فیلم سینمایی‌اش را کارگردانی کند. فیلمنامهٔ فیلم را نویسنده جوانی نوشته است که تجربهٔ زیادی در سینما ندارد. حالا بعد از یک سال، فیلم‌نامه آماده
سینما ندارد. حالا بعد از یک سال، فیلم‌نامه آماده است و باید ساخته شود، اما نویسنده درست در همین زمان پیشنهادی دارد که مسیر کاری هر دو نفر را به کل عوض می‌کند.
آسترید سوئد (آسترید صوفیا لوویسا تیرا؛ ۱۷ نوامبر ۱۹۰۵ – ۲۹ اوت ۱۹۳۵) عضوی از خاندان برنادوت سوئد بود که بعدها به عنوان همسر اول شاه لئوپولد سوم، ملکه بلژیک شد. پس از ازدواج با لئوپولد در نوامبر ۱۹۲۶، او عنوان دوشس برابانت را به دست آورد. آسترید از ۲۳ فوریه ۱۹۳۴ تا زمان مرگش در سال ۱۹۳۵ ملکه بلژیک بود. او که به خاطر تلاش‌های خیرخواهانه‌اش شناخته می‌شد، به‌ویژه بر امور مربوط به زنان و کودکان تمرکز داشت. آسترید و لئوپولد سه فرزند داشتند. دخترشان، ژوزفین-شارلوت، بعدها همسر دوک اعظم لوکزامبورگ شد، در حالی که هر
بعدها همسر دوک اعظم لوکزامبورگ شد، در حالی که هر دو پسرشان به عنوان پادشاه بلژیک به تخت سلطنت رسیدند. پسرشان شاه آلبرت دوم اولین دخترش، شاهدخت آسترید بلژیک، را به نام مادرش نامگذاری کرد. ملکه آسترید خواهر شاهدخت مارتا نروژ (همسر پادشاه آینده اولاو پنجم) بود. اوایل زندگی. شاهدخت آسترید در ۱۷ نوامبر ۱۹۰۵ در اقامتگاه آن زمان والدینش، «کاخ آروفورستنس» در میدان گوستاو آدولف در مرکز استکهلم به دنیا آمد. او سومین فرزند و کوچک‌ترین دختر شاهزاده کارل، دوک وستریوتلند و همسرش، شاهدخت اینگبورگ دانمارک بود. پدرش سومین
و همسرش، شاهدخت اینگبورگ دانمارک بود. پدرش سومین پسر اسکار دوم، پادشاه سوئد و نروژ، از همسرش، سوفیا از ناسو بود و برادر کوچکتر پادشاه گوستاو پنجم سوئد بود. مادر آسترید دختر پادشاه فردریک هشتم دانمارک از همسرش، لوئیز سوئد، و خواهر کوچکتر پادشاهان کریستیان دهم دانمارک و هاکون هفتم نروژ بود. آسترید دو خواهر بزرگتر، مارگارتا، شاهدخت آکسل دانمارک، و مارتا، ولیعهد نروژ، و همچنین یک برادر کوچکتر، شاهزاده کارل برنادوت (قبلاً شاهزاده کارل سوئد، دوک اوسترگوتلاند) داشت. آسترید با خواهرانش و برادر کوچکترش در «ویلای
آسترید با خواهرانش و برادر کوچکترش در «ویلای بیستروم» (که با نام کاخ شاهزاده کارل نیز شناخته می‌شود) در جزیره یورگوردن در مرکز استکهلم بزرگ شد تا اینکه در سال ۱۹۲۳، خانواده به دلایل مالی مجبور به ترک خانه شدند. پس از سال ۱۹۰۹، تعطیلات در اقامتگاه تابستانی خانواده «ویلا فریدهم» در کنار براویکن، خلیجی از دریای بالتیک نزدیک نورشوپینگ گذرانده می‌شد. آسترید با تربیتی سختگیرانه و تجملات اندک بزرگ شد. او در مدرسه شبانه‌روزی سنت بوتوید، که در آن دروس به فرانسوی تدریس می‌شد، تحصیل کرد و سپس به مدرسه تکمیلی
تدریس می‌شد، تحصیل کرد و سپس به مدرسه تکمیلی آکرستروم-سودرستروم رفت، جایی که خیاطی، پیانو، باله و مراقبت از کودکان را آموخت. پس از اتمام تحصیلات، آسترید در یک یتیم‌خانه در استکهلم کار می‌کرد و از کودکان مراقبت می‌کرد. نامزدی و ازدواج. به دلیل موقعیت سلطنتی‌اش، آسترید به عنوان عروس احتمالی برای تعدادی از شاهزادگان، از جمله ادوارد هشتم آینده و اولاو پنجم آینده نامزد شد. در سپتامبر ۱۹۲۶، نامزدی او با شاهزاده لئوپولد بلژیک، دوک برابانت اعلام شد. پادشاه گفت: «ملکه و من مایلیم ازدواج قریب‌الوقوع بین شاهزاده
«ملکه و من مایلیم ازدواج قریب‌الوقوع بین شاهزاده لئوپولد، دوک برابانت، و شاهدخت آسترید سوئد را به شما اعلام کنیم. ما مطمئن هستیم که شاهدخت شادی و خوشبختی را برای پسرمان به ارمغان خواهد آورد. لئوپولد و آسترید بدون هیچ فشار یا دلایل دولتی تصمیم گرفته‌اند زندگی‌شان را با هم متحد کنند. ازدواج آنها اتحادی واقعی بین افرادی با تمایلات مشابه است.» ملکه الیزابت گفت: «این یک ازدواج عاشقانه است… به مردم ما بگویید. هیچ چیز ترتیب داده نشده است. هیچ ملاحظه سیاسی در تصمیم پسر ما تأثیرگذار نبوده است.» شاهدخت آسترید در ۴
پسر ما تأثیرگذار نبوده است.» شاهدخت آسترید در ۴ نوامبر ۱۹۲۶ در استکهلم با شاهزاده لئوپولد ازدواج مدنی کرد، و این زوج در ۱۰ نوامبر ۱۹۲۶ در کلیسای جامع سنت میکائیل و سنت گودولا در بروکسل به صورت مذهبی ازدواج کردند. این زوج پس از ازدواج مدنی‌شان جداگانه به آنتورپ سفر کردند و در بلژیک به هم پیوستند. مراسم ازدواج مذهبی با حضور گروه بزرگی از دوستان و بستگان جوان برگزار شد: شاهدخت فئودورا دانمارک، شاهدخت ماری-ژوزه بلژیک، شاهدخت مارتا سوئد، شاهدخت اینگرید سوئد، آلفهیلد اکلوند، شاهزاده کارل سوئد، شاهزاده گوستاو
آلفهیلد اکلوند، شاهزاده کارل سوئد، شاهزاده گوستاو آدولف سوئد، ولیعهد اولاو نروژ، مارگارتا استال، کنت کلاس اسپاره، آنا آدلسوارد، شاهزاده چارلز بلژیک، کنت فولکه برنادوت، بارون سیگوارد بک-فریس، آن ماری فون اسن، و بارون کارل استرومفلت. شاهدخت آسترید به عنوان هدیه عروسی از دولت بلژیک، تاجی دریافت کرد که توسط جواهرساز بلژیکی Van Bever ساخته شده بود. نسخه اصلی این دیادم، نواری انعطاف‌پذیر از الماس با طرح سبک زنجیره یونانی است که با ۱۱ الماس بزرگ روی میخ‌ها تزئین شده است. این سنگ‌های بزرگ که به تنهایی حدود ۱۰۰
شده است. این سنگ‌های بزرگ که به تنهایی حدود ۱۰۰ قیراط هستند، نماد نه استان بلژیک و مستعمره سابق بلژیک یعنی کنگو بودند. او بعداً مجموعه‌ای از قوس‌های الماس را اضافه کرد تا هر یک از ۱۱ سنگ مستقل را در بر بگیرد. پس از مرگ آسترید، تاج در اختیار شاه لئوپولد قرار گرفت، و همسر دوم او لیلیان، شاهدخت رتی بخش‌هایی از تاج را می‌پوشید، اما نه مجموعه کامل جواهرات را، زیرا لیلیان هرگز عنوان ملکه را نداشت. لئوپولد به نفع پسرش بودوئن از تاج و تخت کناره‌گیری کرد؛ هنگامی که بودوئن ازدواج کرد، لئوپولد تاج را به ملکه جدید،
بودوئن ازدواج کرد، لئوپولد تاج را به ملکه جدید، فابیولا داد که آن را در روز عروسی‌اش پوشید. او پس از مرگ بودوئن، این جواهر را تحویل داد تا توسط ملکه پائولا پوشیده شود که پس از کناره‌گیری همسرش آلبرت، آن را به ماتیلده، ملکه جدید بلژیک داد. دوشس برابانت. دوک و دوشس برابانت ماه عسل خود را در فرانسه جنوبی گذراندند و سپس به بخشی از کاخ سلطنتی بروکسل نقل مکان کردند. پس از دوره ماه عسل، شاهدخت آسترید شروع به یادگیری فرانسوی و هلندی کرد. آسترید به خاطر زیبایی، جذابیت و سادگی‌اش با شور و اشتیاق توسط بلژیکی‌ها
جذابیت و سادگی‌اش با شور و اشتیاق توسط بلژیکی‌ها پذیرفته شد. او به عنوان دوشس برابانت، برای تخفیف انواع مختلف مشکلات کار می‌کرد. در اکتبر ۱۹۲۷، لئوپولد و آسترید دختری به نام شاهدخت ژوزفین-شارلوت به دنیا آوردند که بعدها دوک اعظم لوکزامبورگ و مادر هانری، دوک اعظم لوکزامبورگ شد. تولد ژوزفین-شارلوت دوره سختی برای آسترید بود، زیرا زنان از خط جانشینی سلطنت محروم بودند. یک سال بعد، او و همسرش از هند شرقی هلند، که اکنون اندونزی است، بازدید کردند. آنها با کشتی "اینسولینده" به آنجا رسیدند. هنگامی که این زوج از
"اینسولینده" به آنجا رسیدند. هنگامی که این زوج از سوراکارتا بازدید کردند، آسترید و همسرش جعبه‌ای با یک خنجر طلایی به عنوان هدیه از دولت هند شرقی هلند دریافت کردند. شاهدخت آسترید جعبه‌ای با یک بادبزن مرصع به طلا به عنوان هدیه دریافت کرد. مردم محلی نگرش گرم، پرشور و کمتر رسمی شاهدخت آسترید را تحسین می‌کردند. این زوج از موزه رادیو پوستوکو و سوسیتت هابیپروجو بازدید کردند، جایی که نمایش وایانگ را تماشا کردند. آنها همچنین از سورابایا و بالی بازدید کردند. پس از گذراندن پنج ماه در هند شرقی هلند، این زوج با کشتی
گذراندن پنج ماه در هند شرقی هلند، این زوج با کشتی "تجریمای" به بلژیک بازگشتند. پس از بازگشت، این زوج به قلعه استویونبرگ نقل مکان کردند. در سپتامبر ۱۹۳۰، آسترید پسری به نام شاهزاده بودوئن به دنیا آورد که در نهایت پادشاه بلژیک شد. آسترید که به عنوان یک لوتری بزرگ شده بود، پس از ازدواج با لئوپولد به کاتولیک گروید. او قبلاً در نظر داشت به کاتولیک تغییر دین دهد، زیرا این دین رسمی بلژیک بود، اما پس از مشورت با کشیش ویلیام همیک که به او گفت صبر کند تا واقعاً باور کند که این دین حقیقی است، تغییر دین خود را به
کند که این دین حقیقی است، تغییر دین خود را به تأخیر انداخت. آسترید در سال ۱۹۳۰ به کاتولیک گروید و به یکی از دوستان نزدیک دوران کودکی‌اش اعتراف کرد: «روح من آرامش پیدا کرده است.» در روز تغییر دین آسترید، پدرشوهرش شاه آلبرت اول گفت: «من خوشحالم، بسیار خوشحالم. اکنون تمام خانواده در یک دین متحد شده‌اند.» در سال ۱۹۳۲، آسترید و همسرش به آسیا و کنگو سفر کردند. طبق نسخه چاپی مه ۱۹۳۳ "دی لوکوموتیف"، عکس‌های بازدید آنها از هند شرقی هلند به عنوان مجموعه‌ای در کتابی با عنوان "De Reis van Prins Leopold door Ned-Indie"
عنوان "De Reis van Prins Leopold door Ned-Indie" منتشر شد. پس از بازدید از کنگو، آسترید به دوستش کنتس آنا اسپاره (نام تولد: بارونس آنا آدلسوارد) دربارهٔ مناظر باشکوه سرزمین کنگو و نگرانی‌هایش دربارهٔ رنج، فقر و مرگ و میر نوزادان که کنگویی‌ها با آن مواجه بودند، نامه نوشت. دوشس برابانت مادرخوانده دختر آنا اسپاره، کریستینا و دومین دختر خواهرش شاهدخت مارتا، شاهدخت آسترید شد. ملکه. در ۱۷ فوریه ۱۹۳۴، شاه آلبرت اول در یک حادثه کوهنوردی در مارش-له-دام، بلژیک درگذشت. لئوپولد و آسترید پادشاه و ملکه جدید بلژیک شدند.
لئوپولد و آسترید پادشاه و ملکه جدید بلژیک شدند. در همان سال، سومین فرزند لئوپولد و آسترید به دنیا آمد. او به افتخار پدربزرگش "آلبرت" نامگذاری شد و در نهایت پس از برادرش بودوئن به عنوان پادشاه بلژیک به سلطنت رسید. پادشاه کنونی بلژیک، فیلیپ، پسر آلبرت است. آسترید به عنوان ملکه بلژیک، وقت خود را صرف تربیت فرزندانش و ترویج امور اجتماعی می‌کرد که او را با بلژیکی‌ها در تماس قرار می‌داد. او نگران وضعیت زنان، کودکان و افراد محروم بود. در طول یک بحران اقتصادی در بلژیک در سال ۱۹۳۵، او از طریق نامه‌ای سرگشاده که به
در سال ۱۹۳۵، او از طریق نامه‌ای سرگشاده که به عنوان «درخواست ملکه» منتشر شد، جمع‌آوری لباس، پول و غذا برای فقرا را سازماندهی کرد. ملکه آسترید همچنین از مناطق فقیرنشین بلژیک بازدید می‌کرد. ملکه آسترید به‌ویژه به آموزش رسمی زنان در زمینه مراقبت از کودکان و مراقبت‌های بهداشتی علاقه‌مند بود. او همچنین از آموزش دختران جوان به عنوان خیاط برای بهبود فرصت‌های شغلی آنها حمایت می‌کرد. او از مؤسسات خیریه کاتولیک، مانند خواهران سنت وینسنت دو پل، و سازمان‌های لیبرال، مانند "فدراسیون خانه‌های بلژیکی" حمایت می‌کرد. او
مانند "فدراسیون خانه‌های بلژیکی" حمایت می‌کرد. او همچنین به مدافعان حقوق زنان مانند بارونس مارت بوئل، رئیس شورای ملی زنان بلژیک دیدار می‌داد. در مه ۱۹۳۵، ملکه آسترید حامی هفته شیر شد، تلاشی برای تشویق بلژیکی‌ها به نوشیدن نوشیدنی‌های سالم. او گاتین دو پارک، یکی از درباریانش را مأمور کرد تا پس از تحقیقات دقیق، گزارشی مفصل دربارهٔ مقررات شیر در کشورهای خارجی تهیه کند. ملکه آسترید اغلب کارهای خیریه را به عنوان بخشی از کمیته امداد انجام می‌داد. سرگرمی‌ها و شخصیت. ملکه آسترید شخصیتی گرم، دوستانه، اجتماعی و جذاب
ملکه آسترید شخصیتی گرم، دوستانه، اجتماعی و جذاب داشت. به گفته دوستش کنتس آنا اسپاره، آسترید زنی خجالتی و ناامن بود - وضعیتی که او معتقد است ممکن است تحت تأثیر علاقه بیشتر مادر آسترید به خواهر بزرگترش مارتا قرار گرفته باشد. ظاهراً زنی خجالتی و شکننده، آسترید می‌توانست هنگامی که باید از عزیزی که مورد ظلم قرار گرفته دفاع می‌کرد، سرسخت و جدی باشد. او هنر مردمی سوئد را جمع‌آوری می‌کرد و از ورزش‌هایی مانند شنا، اسکی، کوهنوردی، سوارکاری و گلف لذت می‌برد. مرگ. در اوت ۱۹۳۵، پادشاه و ملکه به صورت ناشناس به خانه
در اوت ۱۹۳۵، پادشاه و ملکه به صورت ناشناس به خانه تعطیلات خود، "ویلا هاسلیهورن" در هورو، در ساحل دریاچه لوسرن، سوئیس رفتند. ژوزفین-شارلوت و بودوئن با والدین خود سفر کردند، در حالی که شاهزاده آلبرت یک ساله در بروکسل ماند. در ۲۹ اوت ۱۹۳۵، پادشاه و ملکه برای آخرین پیاده‌روی در کوه‌ها قبل از بازگشت به خانه رفتند. راننده آنها در عقب اتومبیل کروکی پکارد وان-تونتی نشسته بود؛ پادشاه رانندگی می‌کرد و ملکه به نقشه نگاه می‌کرد. حدود ساعت ۹:۳۰ صبح ملکه چیزی را به همسرش نشان داد که باعث شد او از جاده چشم بردارد.
همسرش نشان داد که باعث شد او از جاده چشم بردارد. اتومبیل از جاده خارج شد، از یک شیب تند پایین رفت و با یک درخت گلابی برخورد کرد. ملکه آسترید در تلاش برای پریدن از ماشین، در خود را باز کرده بود اما هنگام برخورد به بیرون پرتاب شد و پس از برخورد سرش با تنه درخت، فوراً جان باخت، در حالی که اتومبیل به درخت دوم برخورد کرد. او تنها ۲۹ سال داشت. ملکه آسترید در مقبره سلطنتی در کلیسای بانوی ما در لاکن، بروکسل، در کنار همسرش، شاه لئوپولد سوم، و همسر دوم او، لیلیان، شاهدخت رتی به خاک سپرده شده است. میراث. فرهنگ عامه.
رتی به خاک سپرده شده است. میراث. فرهنگ عامه. ، مورخ سوئیسی، توصیف می‌کند که چگونه ملکه آسترید وارد فولکلور بلژیک و سوئیس شد. ماه‌ها پس از مرگش، زوج‌های تازه ازدواج کرده گل‌هایی به محل مرگ ملکه می‌آوردند. بازدیدکنندگان نمازخانه نیز تاج گل و شمع می‌آوردند. بازدیدها در جشن‌های همه قدیسین و ارواح به اوج خود می‌رسید. ملکه به عنوان نماد زیبایی، مهربانی، عشق، ازدواج و به عنوان یک الگوی کاتولیک توصیف می‌شد. شهردار کوسناخت به سفیر بلژیک در سوئیس گفت: «این زوج‌ها از سراسر کانتون به زیارت اینجا می‌آیند. این زوج‌های
سراسر کانتون به زیارت اینجا می‌آیند. این زوج‌های جوان تازه ازدواج کرده، در لباس عروسی، که شما دیدید از محلی که ملکه آسترید درگذشت بازدید می‌کنند، حمایت او را طلب می‌کنند. ملکه جوان شما بخشی از افسانه سوئیس شده است؛ او برای مردم ما، که او را در قلب‌هایشان تقدیس کرده‌اند، نماد عشق مادرانه و وفاداری زناشویی است.» یادبودها. در سال ۱۹۳۵، مقامات پستی بلژیک تمبر پستی با تصویر او که با خط سیاه مشخص شده بود، منتشر کردند. این به عنوان انتشار "سوگواری آسترید" شناخته می‌شود. بعداً در همان سال، مجموعه‌ای از تمبرهای
می‌شود. بعداً در همان سال، مجموعه‌ای از تمبرهای صندوق ضد سل با همان طرح منتشر کرد. در منطقه هشتم پاریس به یاد او نامگذاری شد. یک نمازخانه یادبود به نام "نمازخانه آسترید" در محل تصادف در سوئیس ساخته شد. دولت سوئیس یک سال پس از مرگ آسترید، زمین را به بلژیک اهدا کرد و نمازخانه به سبک کلیسای روستایی والون ساخته شد. این نمازخانه به مقصدی برای گردشگران سوئدی و بلژیکی تبدیل شده است. "صلیب پادشاه"، که در محلی ساخته شده که ملکه در آغوش همسرش جان داد، از گرانیت سوئدی ساخته شده است. موزه‌ای در نزدیکی آن، تصاویر و
ساخته شده است. موزه‌ای در نزدیکی آن، تصاویر و یادگاری‌های این رویداد، از جمله تکه‌ای از شیشه جلو و تنه درخت گلابی را نگهداری می‌کند. خود درخت پس از طوفانی در سال ۱۹۹۲ سقوط کرد. اتومبیل به درخواست پادشاه در قسمت عمیق دریاچه لوسرن غرق شد. یک بنای یادبود توسط معمار پل بوندوئل در لاکن، بلژیک ساخته شد و در ۲۱ ژوئیه ۱۹۳۸ افتتاح شد. این ساختمان که به سبک نئوکلاسیک متأخر است، رو به کلیسای بانوی ما در لاکن و پشت به کاخ لاکن دارد. در همان سال، به ابتکار جبهه محلی کهنه‌سربازان، مجسمه برنزی نیم‌تنه ملکه توسط مجسمه‌ساز
مجسمه برنزی نیم‌تنه ملکه توسط مجسمه‌ساز ویکتور روسو در پارک ویسترزه در کور-سن-اتین، بلژیک نصب شد. خیابان آسترید در باغ گیاه‌شناسی بوگور در اندونزی در زمانی که او با همسرش در سال ۱۹۲۸ در ماه عسل بود، به نام او نامگذاری شد. این خیابان با نمایش‌های دیدنی گل‌های اختریان به رنگ‌های مختلف تزئین شده است. کیک لایه‌ای سوئدی کیک پرنسس به افتخار آسترید و دو خواهرش زمانی که کودک بودند، نامگذاری شد. نام‌ها. چهار نفر از نوادگان او به افتخار او آسترید نامیده شدند: نوه‌هایش شاهدخت ماری-آسترید لوکزامبورگ، شاهدخت آسترید
شاهدخت ماری-آسترید لوکزامبورگ، شاهدخت آسترید بلژیک، نتیجه‌اش شاهدخت ماری-آسترید لیختن‌اشتاین و نتیجه نتیجه‌اش آرشیدوشس آنا آسترید اتریش-استه. خواهرزاده‌اش شاهدخت آسترید نروژ (بعداً خانم فرنر) نیز به افتخار او نامگذاری شد. اولین دختر همسرش شاه لئوپولد سوم با همسر دومش لیلیان بائلز، شاهدخت ماری-کریستین دافنه آسترید الیزابت لئوپولدین بلژیک (متولد ۱۹۵۱)، به نام او نامگذاری شد.
زنان در فرهنگ مازندرانی از جایگاه ویژه ای برخوردار هستند. زن در فرهنگ مردم مازندران همانند سایر اقوام ایرانی، مظهر مهربانی، عطوفت و انسانیت است. افزون بر آن زن مازندرانی به ویژه در روستاها، مزارع و کشتزارها، همراه ثابت‌قدم همسرش است و همسرداری و تربیت و پرورش فرزندان بخشی از وظایف او به‌شمار می‌آید. زنان در شمال ایران در دوران قدیم هم چون مردان به کار و کوشش و تمرین جنگ می‌پرداختند و دوش به دوش آنان بیشترین مسئولیت را به عهده می‌گرفتند، چنان‌که تاریخ و جغرافیا نویسان دوران باستان از زنان شمال ایران با
جغرافیا نویسان دوران باستان از زنان شمال ایران با خصوصیاتی هم چون مردان یاد کرده‌اند. از تعصب و غیرت و شجاعت زنان مازندرانی و صراحت گفتار آن‌ها به مردانشان در زمان یعقوب لیث می‌توان یاد کرد. پوشاک زنان مازندرانی. پوشاک مازندرانی و به ویژه پوشاک زنان مازندرانی نشانگر فرهنگ عفاف و حجاب در سرزمین‌های شمالی کشور باستانی ایران است و از گذشته‌های دور در میان آثار و اشیای عتیقه به دست آمده قابل شناسایی است. به‌طور مثال طرح و چهره بانوی گیلک که بر روی جام پوشیده مفرغی به دست آمده نشان می‌دهد که زنان سرزمین گیلان،
به دست آمده نشان می‌دهد که زنان سرزمین گیلان، روسری بزرگی بر سر می‌گذاشتند و با پیشانی بندی که از روی پیشانی عبور می‌کرد و در پشت سر گره می‌خورد، روسری را روی سر نگاه می‌داشتند. دیرینه این جام مفرغی که در تپه مارلیک از دل خاک به‌دست آمده، به ۳ هزار سال پیش بازمی‌گردد. پوشاک زنان مازندران در رنگ‌های شاد و زیبای طبیعت به‌طور کامل پوشیده و جذاب است و رنگ‌هایش الهام گرفته از طبیعت مصفای این دیار بوده است. مهم‌ترین لباس زنان مازندرانی شلیته یا چرخی شلوار از جنس پارچه ابریشمی و کتان‌های ظریف یک رنگ که معمولاً