payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از آن زمان تاکنون، احرار با حضور مستمر در تئاتر و سینما، آثار ماندگاری خلق کرده و جوایز متعددی را برای بازی درخشان خود دریافت نموده است. این هنرمند در مصاحبه‌ای تأکید کرده که همواره به ایفای نقش‌های چالش‌برانگیز علاقه داشته و همکاری با کارگردانان مختلف را فرصتی ارزشمند برای رشد حرفه‌ای و گسترش دامنه هنری خود می‌داند. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸، احرار در تور نمایش La dernière nuit در Institut du monde arabe پاریس شرکت کرد. او در سال ۲۰۰۸ در دو فیلم *Une famille empruntée و Les qurbanes ایفای نقش کرد. در فیلم اول،
و Les qurbanes ایفای نقش کرد. در فیلم اول، یک نقش کمدی داشت و دوست دختر مونا فتو را بازی کرد، در حالی که در فیلم دوم، نقش یک زن خانه دار با سه فرزند را داشت که به عنوان خیاط کار می‌کرد. در سال ۲۰۰۹، او در نمایشنامه Douleur sous clé اثر ادواردو دی فیلیپو، که به دریجا (گویش مراکشی) توسط عبداللاتیف فردوس اقتباس شده بود، به کارگردانی کریم تروسی و همراه با هیچم ابراهیمی و هنری توماس از کمپانی Compagnie du Jour به اجرا پرداخت. نمایش «کفر نائوم» او به دلیل پوشیدن بیکینی حین اجرا جنجال‌برانگیز شد و حتی به خاطر این
حین اجرا جنجال‌برانگیز شد و حتی به خاطر این کار تهدید به مرگ گردید. احرار علاوه بر بازیگری، استاد تئاتر نیز هست.
گراژینا باتسِویچ بیرناتسکا (؛ ؛ – ) موسیقی‌دان و آهنگساز و نوازندهٔ ویولن لیتوانیایی‌تبار اهل لهستان بود. او دومین آهنگساز زن لهستانی است که به شهرت ملی و بین‌المللی دست یافته است. نخستین آهنگساز، ماریا شیمانوفسکا در اوایل قرن نوزدهم است. زندگی‌نامه. گراژینا باتسِویچ در ۵ فوریه ۱۹۰۹ در شهر ووچ از پدر و مادری به نام‌های ماریا و وینکاس (ویسنتی) باتسِویچ متولد شد. پدر او که اهل لیتوانی بود، علیرغم تغییر نام خود از لیتوانیایی باتسه‌ویکیوس به باتسِویچ، پیوند عمیقی با میراث لیتوانیایی آنها ایجاد کرد. او همچنین
با میراث لیتوانیایی آنها ایجاد کرد. او همچنین نخستین معلم موسیقی گراژینا بود و اصرار داشت که هر چهار فرزندشان از سنین جوانی ویولن، پیانو و تئوری اساسی موسیقی بخوانند. گراژینا سومین فرزند از چهار فرزند خانواده است، با دو برادر بزرگتر به نام‌های کیه‌ستوت و ویتوتاس و یک خواهر کوچکتر به نام واندا. ویتوتاس با استفاده از نام خانوادگی اصلی لیتوانیایی پدرش (باتسه‌ویکیوس) شناخته شد و همچنین یک پیانیست و آهنگساز برجسته شد. گراژینا نخستین کنسرت خود را در سن هفت سالگی در کنار برادرانش اجرا کرد و اولین قطعه موسیقی خود
در کنار برادرانش اجرا کرد و اولین قطعه موسیقی خود را در حوالی سن سیزده سالگی نوشت. در سال ۱۹۲۸، او تحصیل در کنسرواتوار ورشو (امروزه دانشگاه موسیقی شوپن) را آغاز کرد و در آنجا فن نواختن ویولن را نزد ژوزف یارژمبسکی و آهنگسازی را نزد کاژیمیش سیکورسکی فرا گرفت. او همچنین دو ترم پیانونوازی را نزد یوزف تورچینسکی آموخت. پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۳۲، او در کلاس‌های آهنگسازی نادیا بولانژه در «مدرسه عادی موسیقی پاریس» هم شرکت کرد. در این مدت، او به نواختن ویولن ادامه داد و با آندره توره و کارل فلش تحصیلان خود را
داد و با آندره توره و کارل فلش تحصیلان خود را تکمیل کرد. گراژینا باتسِویچ پس از اتمام تحصیلاتش، به عنوان آهنگساز و نوازنده به حرفه موسیقی خود ادامه داد و گاهی نیز در نقش تک‌نواز ظاهر شد و به عنوان عضو هیئت داوران در مسابقات نوازندگی ویولن حضور داشت. او به عنوان استاد کنسرت ارکستر سمفونیک رادیوی ملی لهستان، به رهبری گژگوش فیتلبرگ از ۱۹۳۶–۱۹۳۸ خدمت کرد. در این مدت، ارکستر نخستین کنسرتو ویولن خود و همچنین "سه ترانه" او را برای تنور و ارکستر اجرا کرد. در همان زمان، او در سال ۱۹۳۶ با همسرش، پزشک و استاد پزشکی
زمان، او در سال ۱۹۳۶ با همسرش، پزشک و استاد پزشکی «آندژی بیرناتسکی» ازدواج کرد و در سال ۱۹۴۲ صاحب یک دختر به نام آلینا بیرناتسکا شد. در جریان جنگ جهانی دوم، باتسِویچ به ورشو نقل مکان کرد و در آنجا به آهنگسازی و اجرا در کنسرت‌های مخفیانه زیرزمینی ادامه داد، و در همان‌جا بود که او نخستین بار "سوئیت برای دو ویولن" اجرا کرد. پس از قیام ورشو باتسویچ و خانواده‌اش از شهر ویران شده فرار کردند و به‌طور موقت در لوبلین ساکن شدند. پس از جنگ، او به عنوان استاد در کنسرواتوار دولتی موسیقی در ووچ مشغول به کار شد. شهرت
دولتی موسیقی در ووچ مشغول به کار شد. شهرت باتسِویچ در دوران پس از جنگ، علیرغم سانسور عمومی ناشی از تحقق سیاسی اصلاحات فرهنگی سوسیالیستی، افزایش یافت. با شناخت روزافزون او و همچنین تعداد فزاینده جوایز و قراردادهای ساخت موسیقی، او تمرکز خود را به آهنگسازی معطوف نمود. در سال ۱۹۵۴، او دچار یک سانحه رانندگی شد که باعث ایراد جراحات جزئی به خانواده‌اش گشت، اما با شکستن لگن و برخی از دنده‌ای خودش، به مدت طولانی در بیمارستان بستری شد. این واقعه او را مجبور کرد که آهنگسازی را تنها شغل خود بداند، زیرا دیگر قادر به
آهنگسازی را تنها شغل خود بداند، زیرا دیگر قادر به اجرا نبود. ساخته‌های او در این مدت پربار بود و مورد تحسین گسترده قرار گرفت. او تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۹ در ورشو به آهنگسازی ادامه داد. آثار. بسیاری از ساخته‌های او، دارای آوای ویولن هستند. در میان آنها هفت کنسرتو ویولن، پنج سونات برای ویولن با پیانو، سه سونات برای تکنوازی ویولن (شامل یک نمونهٔ اولیه و بدون شماره از سال ۱۹۲۹)، یک کوارتت برای چهار ویولن، هفت کوارتت زهی و دو کوئنتت پیانو هستند. آثار ارکسترال او شامل چهار سمفونی شماره‌دار (۱۹۴۵، ۱۹۵۱، ۱۹۵۲ و
او شامل چهار سمفونی شماره‌دار (۱۹۴۵، ۱۹۵۱، ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳)، یک سمفونی برای سازهای زهی (۱۹۴۶) و دو سمفونی اولیه است که اکنون گم‌شده محسوب می‌شوند.
یومی سوگیموتو (به ژاپنی: 杉本 有美، Sugimoto Yumi) متولد ۱ آوریل ۱۹۸۹)، یک مدل، بازیگر و خواننده اهل ژاپن است. او در حال حاضر با آژانس استعدادیابی Face Planning همکاری دارد. پیشه. حرفه مدلینگ. سوگیموتو فعالیت خود را در زمینه مدلینگ از دوران دبستان آغاز کرد. او در یک مسابقه استعدادیابی برای مجله مانگای دخترانه ریبون شرکت کرد و به عنوان برنده جایزه بزرگ انتخاب شد. حرفه بازیگری. در ژوئیه ۲۰۰۷، او اولین نقش اصلی خود را در سریال درام Boys Esté از شبکه تلویزیونی توکیو دریافت کرد. آخرین نقش شناخته‌شده از او، شخصیت Miu
دریافت کرد. آخرین نقش شناخته‌شده از او، شخصیت Miu Sutō / Go-on Silver در سریال توکوساتسوی Engine Sentai Go-onger (۲۰۰۸) از شبکه تلویزیونی آساهی بود. او همچنین در فیلم گروه دختران کوهستان به کارگردانی تاک ساکاگوچی، نوبورو ایگوچی و یوشیهیرو نیشیمورا ایفای نقش کرده است. حرفه موسیقی. سوگیموتو علاوه بر اجرای ترانه‌های شخصیت‌های سریال‌هایی مانند Engine Sentai Go-onger، علاقه زیادی به تولید موسیقی داشت. او اولین تک‌آهنگ خود به نام "Harukoi" را که توسط Tomosuke Funaki ساخته شده بود، در ۱۷ فوریه ۲۰۱۰ منتشر کرد.
Funaki ساخته شده بود، در ۱۷ فوریه ۲۰۱۰ منتشر کرد. زندگی شخصی. سوگیموتو در سال ۲۰۱۶ با یک مرد غیر مشهور ازدواج کرد، اما آنها در جولای ۲۰۱۹ طلاق گرفتند. منابع. Exclusive Behind-the-Scenes Images: Mutant Girls Squad Mutant Girls Squad on Their Way
لورنا بریل سلیم (۱۹۲۸–۲۳ ژانویه ۲۰۲۱) هنرمند و معلم هنر انگلیسی بود که با جواد سلیم، مجسمه‌ساز برجسته عراقی ازدواج کرد و در سال ۱۹۵۰ به بغداد نقل مکان کرد. او تا زمان مرگش هنرمند فعال و تمرین‌کننده باقی ماند. سلیم از طریق نمایشگاه‌ها، تدریس و مشارکت فعال در گروه‌های هنری به مدت بیست سال به جامعه هنری عراق کمک کرد. پس از مرگ زودهنگام همسرش در سال ۱۹۶۱، او بخشی از تیمی بود که مسئول تکمیل کار یادبود نمادین او با عنوان «نسب الحریة» بود. زندگی و شغل. اگرچه لورنا سلیم عمدتاً به عنوان همسر انگلیسی جواد سلیم،
سلیم عمدتاً به عنوان همسر انگلیسی جواد سلیم، مجسمه‌ساز سرشناس عراقی، شناخته می‌شد، اما خود او نیز هنرمندی مستعد و تأثیرگذار بود که همواره در زمره پیشگامان نسل هنرمندان عراقی به‌شمار می‌آمد. لورنا که در سال ۱۹۲۸ در شفیلد انگلستان متولد شد، با دریافت بورسیه تحصیلی توانست در مدرسه هنرهای زیبای اسلید لندن به تحصیل بپردازد و در سال ۱۹۴۸ با اخذ دیپلم در رشته نقاشی و طراحی فارغ‌التحصیل شود. همین دوران بود که با جواد سلیم، هنرمند و مجسمه‌ساز عراقی که او نیز در مدرسه اسلید مشغول به تحصیل بود، آشنا شد. وی در سال
اسلید مشغول به تحصیل بود، آشنا شد. وی در سال ۱۹۴۹ موفق به دریافت مدرک تدریس هنر از مؤسسه آموزش دانشگاه لندن گردید. در فاصله سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۰، او به تدریس هنر در مدرسه گرامر تاپتون هاوس واقع در چسترفیلد مشغول بود. در سپتامبر ۱۹۵۰، لورنا شفیلد را ترک کرد تا به جواد در بغداد بپیوندد و یک هفته پس از این سفر، این دو با یکدیگر ازدواج کردند. یک منتقد هنری عراقی در این باره چنین اظهار داشته است: «لورنا با آمدن به عراق، زیبایی‌هایی را مشاهده کرد که تا پیش از آن هیچ‌یک از ما بدان‌ها توجه نکرده بودیم. هنرمندان
هیچ‌یک از ما بدان‌ها توجه نکرده بودیم. هنرمندان دیگر نیز تحت تأثیر او، به مطالعه سنت غنی هنری پرداختند که همواره در برابر چشمان‌شان قرار داشت. تأثیر او واقعاً عمیق و ماندگار بود.» سلیم به‌ویژه مجذوب خانه‌های سنتی عراقی واقع در حاشیه رود دجله - شامل بیت‌ها (خانه‌های مسکونی) و مضیف‌ها (ساختمان‌های نی‌ساز) - شده بود.اندکی پس از استقرار او در بغداد، شهر وارد مرحله‌ای از مدرنیزاسیون شد که طی آن بسیاری از این بناهای سنتی در معرض تخریب قرار گرفتند. او با شتاب تمام به ترسیم طرح‌هایی از این سازه‌ها پرداخت پیش از
به ترسیم طرح‌هایی از این سازه‌ها پرداخت پیش از آنکه برای همیشه ناپدید شوند. روش کار او بدین صورت بود که ابتدا از یک ساختمان طراحی می‌کرد، سپس به خانه بازمی‌گشت تا نقاشی را آغاز نماید، و بار دیگر به محل بازمی‌گشت تا جزئیات دقیق‌تر را ترسیم و رنگ‌ها را ثبت کند. در فاصله سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۳، او موفق شد تعداد زیادی از این ساختمان‌ها و خانه‌های محلی را به تصویر بکشد. لورنا سلیم از طریق مشارکت فعال در گروه‌های هنری مهم، نقش پررنگی در جامعه هنری عراق ایفا می‌کرد. او به عضویت انجمن هنرمندان پلاستیک عراق و همچنین
او به عضویت انجمن هنرمندان پلاستیک عراق و همچنین گروه تأثیرگذار هنر مدرن بغداد که توسط همسرش جواد سلیم و شاکر حسن السعید پایه‌گذاری شده بود، درآمد. سلیم آثار خود را در نمایشگاه‌های گروه هنر مدرن بغداد به نمایش گذاشت. او همچنین در طراحی غرفه عراق برای نمایشگاه بین‌المللی سال ۱۹۵۴ دمشق مشارکت داشت. همسرش جواد سلیم در سال ۱۹۶۱ در سن ۴۱ سالگی و در اوج کار بر روی پروژه مجسمه عظیم‌الجثه‌ای به نام «یادبود آزادی» برای مرکز شهر بغداد درگذشت. پس از این واقعه، لورنا به همراه رفعت چادرجی، معمار عراقی، مسئولیت نظارت بر
همراه رفعت چادرجی، معمار عراقی، مسئولیت نظارت بر تکمیل این بنای نمادین را بر عهده گرفتند. طرح اولیه این بنا توسط چادرجی طراحی شده بود و او از جواد خواسته بود تا مجسمه‌های برجسته برنزی آویزان از آن را طراحی و اجرا کند لورنا سلیم در سال ۱۹۶۱ به عنوان معلم در کالج دخترانه مشغول به کار شد و همچنین در دهه ۱۹۶۰ در دپارتمان معماری دانشگاه بغداد تحت سرپرستی محمد مکیا به تدریس طراحی پرداخت. او در مقام معلم، دانشجویانش را به طراحی سازه‌های حاشیه دجله می‌برد و به‌ویژه بر آشنایی معماران جوان با سازه‌های بومی، کوچه‌ها
بر آشنایی معماران جوان با سازه‌های بومی، کوچه‌ها و بناهای تاریخی عراق تأکید داشت. این تلاش‌ها به الهام‌بخشی به نسل جدیدی از معماران انجامید که توانستند ویژگی‌های طراحی سنتی عراق را در کنار اصول معماری مدرن غربی در طرح‌های خود بگنجانند. سلیم در سال‌های پایانی عمرش در خانه‌ای واقع در دامنه تپه‌های ولز، در میان اعضای نزدیک خانواده‌اش، به نقاشی ادامه داد (رجوع شود به: میریام جواد سلیم، دخترش، ۲۰۱۸). لورنا سلیم سرانجام در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۱ در ولز چشم از جهان فروبست. پیشه. آثار او در مجموعه‌های دائمی از جمله موزه
پیشه. آثار او در مجموعه‌های دائمی از جمله موزه هنر مدرن متحف عرب در دوحه و جاهای دیگر نگهداری می‌شود. میراث. آثار لورنا سلیم در مجموعه‌های دائمی از جمله موزه هنر مدرن متحف عرب در دوحه نگهداری می‌شود. همچنین او موضوع کتابی به نام لورنا، سال‌های او با جواد سلیم نوشته انعام کچاچی است که در سال ۱۹۹۸ به زبان عربی منتشر شده است.
دوس ناموزی ان‌ایامبا (متولد ۱۱ فوریه ۱۹۸۹) یک روزنامه‌نگار، تهیه‌کننده رادیویی و کارآفرین اجتماعی از جمهوری دموکراتیک کنگو (DRC) است که به توانمندسازی زنان از طریق آموزش و پرورش، با تأکید ویژه بر برابری جنسیتی و بهداشت قاعدگی، می‌پردازد. او همچنین رئیس هیئت مدیره یک فضای فرهنگی به نام Espace Culturel Kwetu Art است. فعالیت‌های او به‌طور گسترده‌ای بر بهبود شرایط زندگی زنان و دختران در جامعه متمرکز است، به ویژه از طریق افزایش آگاهی و دسترسی به منابع بهداشتی و آموزشی. زندگی‌نامه. ناموزی در ۱۱ فوریه ۱۹۸۹ در شهر
زندگی‌نامه. ناموزی در ۱۱ فوریه ۱۹۸۹ در شهر بوکاوو، واقع در استان جنوب کیوو در زئیر (جمهوری دموکراتیک کنگو کنونی) به دنیا آمد.پدر و مادرش هر دو پرستار بودند و او یکی از هشت فرزند خانواده بود. زمانی که ناموزی هشت ساله بود، خانواده‌اش مجبور به فرار از خانه خود شدند و برای مدتی به عنوان پناهنده در بوکاوو زندگی کردند. از دوران کودکی، ناموزی علاقه‌مند به روزنامه‌نگاری بود، اما با مخالفت‌ها و تبعیض‌های جنسیتی زیادی مواجه شد، زیرا بسیاری معتقد بودند این شغل مناسب زنان نیست.با این حال، او تسلیم نشد و در نهایت به
زنان نیست.با این حال، او تسلیم نشد و در نهایت به آرزوی خود رسید. در دورانی که جمهوری کنگو درگیر جنگ بود، ناموزی به عنوان روزنامه‌نگار به گزارش‌دهی دربارهٔ موضوعات دشواری مانند کودکان سرباز سابق و تجاوزات جمعی پرداخت و صدای قربانیان این خشونت‌ها شد. ناموزی در سال ۲۰۱۶ به عنوان مدیر برنامه‌های QS در رادیو MAMA فعالیت می‌کرد، یک ایستگاه رادیویی که به‌طور ویژه بر ارتقای برابری جنسیتی متمرکز بود. سپس در سال ۲۰۱۸، او رادیو MAMA را ترک کرد تا ابتکار Uwezo Afrika را تأسیس کند،یک سازمان غیرانتفاعی که هدف آن مبارزه
تأسیس کند،یک سازمان غیرانتفاعی که هدف آن مبارزه با تابوهای مرتبط با قاعدگی از طریق آموزش و افزایش آگاهی در زمینه‌های جنسی و شغلی است. این سازمان با تمرکز بر کارآفرینی اجتماعی، به دنبال توانمندسازی زنان است. علاوه بر این، Uwezo Afrika Initiative بسته‌های بهداشتی مرتبط با سلامت جنسی و قاعدگی را در میان زنان جمهوری کنگو توزیع می‌کند. این بسته‌ها شامل پدهای قاعدگی قابل شستشو و قابل استفاده مجدد هستند که به بهبود دسترسی زنان به محصولات بهداشتی پایدار کمک می‌کنند. زندگی شخصی. از سال ۲۰۲۲، ناموزی به همراه همسر و
زندگی شخصی. از سال ۲۰۲۲، ناموزی به همراه همسر و سه فرزندش در شهر بوکاوو زندگی می‌کرد.همسر او، پلاسید نیِنیِزی نتوله، وکیل دادگاه تجدید نظر در بوکاوو است. پیوند به بیرون. In Congo, Millions for Water Projects, but not a Drop to Drink
وزیر ارشد بلوچستان ( اردو : وزیر اعلیٰ بلوچستان ) رئیس دولت ایالت بلوچستان پاکستان است . رئیس قوه مقننه حکومت استانی را رهبری می کند و توسط مجلس استانی انتخاب می شود . با توجه به اینکه وی از اعتماد مجلس برخوردار است، دوره ریاست‌وزیری پنج سال است و هیچ محدودیتی در دوره ندارد. سرفراز بوگتی، وزیر فعلی بلوچستان است. کابینه کنونی بلوچستان متشکل از 14 عضو است وزیر ارشد بلوچستان توسط مجلس ایالتی بلوچستان به عنوان رئیس دولت ایالتی بلوچستان پاکستان انتخاب می شود .
ماریا شیمانوفسکا (؛ ؛ – ) موسیقی‌دان، نوازنده پیانو و آهنگساز اهل لهستان بود. او یکی از نخستین نوازندگان حرفه ای و چیره‌دست پیانو در قرن ۱۹ میلادی بود. او پیش از اقامت دائمی‌اش در سنت پترزبورگ به‌طور گسترده در سراسر اروپا، به ویژه در دهه ۱۸۲۰، تورهای موسیقی زیادی برگزار کرد. در پایتخت امپراتوری روسیه، او برای دربار آهنگسازی می‌کرد، کنسرت می‌داد، موسیقی تدریس می‌کرد و یک گردهمایی هنری تأثیرگذار موسیقی را اداره می‌کرد. ساخته‌های او - عمدتاً قطعات پیانو، آهنگ‌ها و دیگر آثار کوچک مجلسی، و همچنین اولین اتودهای
و دیگر آثار کوچک مجلسی، و همچنین اولین اتودهای کنسرت پیانو و نوکتورن‌های او در لهستان - نمونه و نمادی از سبک درخشان دوران قبل از فردریک شوپن است. او مادر سلینا شیمانوفسکا بود که با شاعر رمانتیک لهستانی آدام میتسکیه‌ویچ ازدواج کرد. زندگی‌نامه. ماریانا آگاتا وُوُفسکا در ۱۴ دسامبر ۱۷۸۹ میلادی در ورشو لهستان (که در آن دوران جزئی از امپراتوری روسیه بود) و در یک خانواده مرفه لهستانی با ریشه‌های یهودی فرانکی به دنیا آمد. یکی از اجداد او سولومون بن الیا (یا یاکوب بن یودا لیب / یاکوب لیبوویچ)، دستیار شخصی ژاکوب
بن یودا لیب / یاکوب لیبوویچ)، دستیار شخصی ژاکوب فرانک بود. پدرش فرانسیشک وُوُفسکی مالک و آبجوساز بود. مادرش باربارا وُوُفسکا (با نام خانوادگی دوشیزگی لانتسکوروینسکا) از یک خاندان نجیب لهستانی لانتسکوروینسکی بود. اطلاعات چندانی از سال‌های اولیه زندگی او و به ویژه تحصیلات موسیقی‌اش‌اش در دسترس نیست. به نظر می‌رسد که او پیانو را نزد آنتونی لیسوفسکی و توماش گِرِم و آهنگسازی را نزد فرانسیشک لسل، یوزف السنر و کارول کورپینسکی آموخته است. محفل هنری وُوُفسکی اغلب توسط هنرمندان و روشنفکران برجسته آن زمان بازدید
توسط هنرمندان و روشنفکران برجسته آن زمان بازدید می‌شد. او که از کودکی در موسیقی غوطه‌ور بود، در کنسرت‌های نوازندگان مشهور شرکت می‌کرد و به مرور زمان در خانه خودش برای آنها می‌نواخت. او اولین رسیتال عمومی خود را در ورشو و پاریس در سال ۱۸۱۰ برگزار کرد. در همان سال، او با یوزف شیمانوفسکی (متوفی ۱۸۳۲) ازدواج کرد که با او در دوران اقامت در لهستان صاحب سه فرزند شد: هلنا (۶۱–۱۸۱۱)، که با یک وکیل لهستانی، فرانسیشک مالوسکی ازدواج کرد، و دوقلوهای سلینا (۱۸۱۲–۱۸۵۵)، که با آدام میتسکیه‌ویچ ازدواج کرد، و روموالد که
که با آدام میتسکیه‌ویچ ازدواج کرد، و روموالد که بعدها مهندس شد (۱۱–۱۴۰). فرزندان پس از جدایی ماریا از شیمانوفسکی در سال ۱۸۲۰ نزد ماریا ماندند. این ازدواج به طلاق ختم شد. شیمانوفسکا در جریان اپیدمی وبا در تابستان ۱۸۳۱ در سن پترزبورگ بر اثر این بیماری درگذشت. به نظر نمی‌رسد که او با کارول شیمانوفسکی آهنگساز لهستانی قرن بیستم ارتباطی داشته باشد. شهرت. شیمانوفسکا به دلیل شان و مقامش به عنوان یک نوازندهٔ هنرمند و به دلیل محفل هنری‌اش، او ارتباط قوی با برخی از برجسته‌ترین آهنگسازان، نوازندگان، هنرمندان و و
از برجسته‌ترین آهنگسازان، نوازندگان، هنرمندان و و شاعران زمان خود از جمله لودویگ فان بتهوون، لوئیجی کروبینی، فردریک شوپن، جواکینو روسینی، یوهان نپوموک هومل، جان فیلد، پی‌یر بایلوت، جودیتا پاستا، یوهان ولفگانگ فون گوته و آدام میتسکیه‌ویچ ایجاد کرد. لودویگ فان بتهوون، یوهان نپوموک هومل و جان فیلد آهنگ‌هایی را به او تقدیم کردند. شایعه شده است که گوته عمیقاً عاشق او شده بود. محفلی که او در سن پترزبورگ تأسیس کرد، مخاطبان برجسته‌ای را به خود جلب کرد و موقعیت او را به عنوان یک نوازنده دربار افزایش داد.
ویکتوریا از بادن (به آلمانی: Sophie Marie Viktoria؛ ۷ اوت ۱۸۶۲ – ۴ آوریل ۱۹۳۰)، همسر گوستاو پنجم سوئد و ملکهٔ سوئد از سال ۱۹۰۷ تا پایان عمرش در ۱۹۳۰ بود. او به دلیل مواضع محافظه‌کارانه و تمایلات طرفدار آلمان در طول جنگ جهانی اول شهرت داشت. زندگی اولیه. شاهزاده ویکتوریا در کاخ کارلسروهه در بادن به دنیا آمد. پدرش فردریک یکم، دوک بزرگ بادن و مادرش لوئیز، شاهدخت پروس بود. او به افتخار خاله‌اش، ویکتوریا، شاهدخت سلطنتی بریتانیا، نامگذاری شد. ویکتوریا در کاخ کارلسروهه تحت آموزش‌های سختگیرانهٔ هنری و زبانی قرار
تحت آموزش‌های سختگیرانهٔ هنری و زبانی قرار گرفت. او به پیانو، نقاشی، زبان فرانسه و انگلیسی مسلط بود و تحت تربیت اسپارتانی سختی بزرگ شد که بعدها باعث ضعف سلامتی او شد. شاهدخت ولیعهد. در ۲۰ سپتامبر ۱۸۸۱، ویکتوریا با شاهزاده ولیعهد گوستاو ازدواج کرد. این ازدواج نمادی از نفوذ آلمان در سوئد بود. رابطهٔ آن‌ها خیلی زود سرد شد و سفرهایی برای ترمیم رابطه نیز مؤثر واقع نشد. از سال ۱۸۸۹، به دلایل شخصی ازجمله دوجنسگرایی گوستاو، رابطهٔ آن‌ها عملاً پایان یافت. ویکتوریا به‌دلیل ضعف جسمی زمستان‌ها را خارج از سوئد
به‌دلیل ضعف جسمی زمستان‌ها را خارج از سوئد می‌گذراند. ویکتوریا زنی مستبد، با استعداد هنری و عکاس آماتور برجسته‌ای بود که همچنین به پیانو و اسب‌سواری تسلط داشت. ملکه سوئد. پس از مرگ اسکار دوم سوئد در ۱۹۰۷، ویکتوریا ملکه شد. وی نفوذ سیاسی زیادی داشت و به دلیل ریشه‌های آلمانی و روابط نزدیک با ویلهلم دوم، قیصر آلمان، طرفدار شدید آلمان در جنگ جهانی اول بود و این امر باعث کاهش محبوبیتش در سوئد شد. ویکتوریا در سوئد صرفاً تابستان‌ها اقامت داشت و بیشتر در ایتالیا و به‌ویژه در جزیرهٔ کاپری زندگی می‌کرد و رابطهٔ
و به‌ویژه در جزیرهٔ کاپری زندگی می‌کرد و رابطهٔ نزدیکی با پزشکش، اکسل مونته داشت که دربارهٔ آن شایعاتی مطرح بود. مرگ. ویکتوریا در ۴ آوریل ۱۹۳۰ در خانهٔ خود در رم درگذشت و در کلیسای ریدارهولمن استکهلم دفن شد. نشان‌ها و افتخارات. او دارندهٔ مقام بانوی نشان سلطنتی ملکه ماریا لوئیزا بود.
اعح‌حتپ (؛؛ حدود ۱۵۶۰ تا ۱۵۳۰ پ. م) ملکه‌ای در مصر باستان از اواخر دودمان هفدهم مصر و اوایل دودمان هجدهم مصر بود. وی دختر فرعون سناختن‌رع اهمسه و تتی‌شری، و احتمالاً خواهر و همسر فرعون سقنن‌رع تائو بود. اعح‌حتپ زندگی طولانی و مؤثری داشت و احتمالاً به عنوان نایب‌السلطنه برای پسرش، اهمسه یکم حکومت کرده است. کتیبه‌ای از کرنک توانایی او را در اداره مصر و متحد کردن مردم ستوده است. پرستش او تا دودمان بیست و یکم مصر ادامه یافت. خانواده. اعح‌حتپ دختر ملکه تتی‌شری و فرعون سناختن‌رع اهمسه بود. او همسر فرعون سقنن‌رع
فرعون سناختن‌رع اهمسه بود. او همسر فرعون سقنن‌رع تائو بود و مادر اهمسه یکم، اهمسه-نفرتاری و احتمالاً کاموسه بود. مادر بودن او برای دیگر شاهزادگان مشخص نیست. زندگی. اعح‌حتپ احتمالاً پس از کشته‌شدن همسرش سقنن‌رع تائو و سپس مرگ کوتاه‌مدت جانشین او کاموسه، نایب‌السلطنهٔ پسر خردسالش، اهمسه یکم، بوده است. متنی در کتیبه‌ای از کرنک توانایی او را به‌عنوان یک حاکم و فرمانده نظامی نشان می‌دهد و از نقش مؤثرش در متحد کردن مصر تمجید می‌کند. محققان معتقدند نفوذ سیاسی او تا دوره حکومت نوه‌اش آمنهوتپ یکم ادامه داشته است.
تا دوره حکومت نوه‌اش آمنهوتپ یکم ادامه داشته است. وی احتمالاً در دوران سلطنت تحوتموس یکم درگذشته است. بحث دربارهٔ هویت. در قرن نوزدهم دو تابوت از دو نقطهٔ مختلف (دره ابو النجا و دیر البحری) یافت شد که هر دو به نام «اعح‌حتپ» بودند و منجر به بحث‌هایی در مورد وجود چندین ملکه با همین نام شد. امروزه اغلب پژوهشگران معتقدند که تابوت دیر البحری متعلق به اعح‌حتب اول (مادر اهمسه) و تابوت دره ابو النجا متعلق به اعح‌حتب دوم است. تابوت آهوتپ اول. تابوت اعح‌حتپ اول از چوب و مقوای گچی (کارتوناژ) ساخته شده و از نخستین
چوب و مقوای گچی (کارتوناژ) ساخته شده و از نخستین نمونه‌های «تابوت ریشی» (با نقش پر) است که شباهت زیادی به تابوت دخترش اهمسه-نفرتاری دارد. این تابوت بعدها برای دفن پینجم یکم، کاهن اعظم، استفاده مجدد شده است.
کلئوپاترا سوم (به یونانی: Κλεοπάτρα؛ حدود ۱۶۰–۱۰۱ پ. م) ملکهٔ مصر باستان بود که ابتدا در کنار مادرش کلئوپاترا دوم و همسرش بطلمیوس هشتم (از ۱۴۲ تا ۱۳۱ پ. م)، و سپس از ۱۲۷ تا ۱۰۱ پ.م. در کنار پسرانش، بطلمیوس نهم و بطلمیوس دهم حکومت کرد. کلئوپاترا سوم همچنین با عنوان کلئوپاترا اورگتس (Εὐεργέτις) در دوران بطلمیوس هشتم و بطلمیوس دهم و با عنوان کلئوپاترا فیلوماطور سوتیرا (Φιλομήτωρ Σώτειρα) در کنار پسر ارشدش بطلمیوس نهم شناخته شده است. استرابون همچنین اشاره کرده که گاهی او را کوکه (Κόκκη) می‌نامیدند. زندگی.
که گاهی او را کوکه (Κόκκη) می‌نامیدند. زندگی. کلئوپاترا سوم دختر بطلمیوس ششم و کلئوپاترا دوم بود. او بین سال‌های ۱۶۰ تا ۱۵۵ پ.م. متولد شد. پس از مرگ بطلمیوس ششم در ۱۴۵ پ.م. بطلمیوس هشتم، عموی او، دوباره به قدرت رسید و با کلئوپاترا دوم و سپس کلئوپاترا سوم ازدواج کرد. حکومت مشترک با مادر و همسرش. در حدود سال ۱۳۲ پ.م. کلئوپاترا دوم علیه بطلمیوس هشتم شورش کرد و کلئوپاترا سوم به همراه همسرش به قبرس گریختند، اما در سال ۱۲۷ پ.م. بازگشتند و از ۱۲۴ پ.م. دوباره به همراه کلئوپاترا دوم حکومت مشترک داشتند. حکومت مشترک
کلئوپاترا دوم حکومت مشترک داشتند. حکومت مشترک با پسرانش. پس از مرگ بطلمیوس هشتم در سال ۱۱۶ پ.م. کلئوپاترا سوم با پسر ارشدش بطلمیوس نهم به سلطنت رسید. پس از مرگ مادرش کلئوپاترا دوم (۱۱۵ پ. م)، در سال ۱۰۷ پ.م. بطلمیوس نهم را کنار گذاشت و پسر دومش بطلمیوس دهم را جایگزین کرد. سرانجام، بطلمیوس دهم در سال ۱۰۱ پ.م. او را به قتل رساند و خود به تنهایی قدرت را در دست گرفت.
معبد سالت لیک یکی از معبدهای کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرین زمان است که در میدان معبد در سالت لیک سیتی، ایالت یوتای ایالات متحدهٔ آمریکا قرار دارد. با وسعتی برابر با ، این معبد، بزرگ‌ترین معبد این کلیسا از نظر مساحت زیربنا به‌شمار می‌رود. این معبد که در سال ۱۸۹۳ تقدیس شد، ششمین معبدی است که کلیسا تکمیل کرده‌است؛ ساخت آن ۴۰ سال به‌طول انجامید و چهارمین معبدی بود که پس از خروج مورمون‌ها از نائوو، ایلینوی در سال ۱۸۴۶ ساخته شد. این معبد در دسامبر ۲۰۱۹ برای بازسازی کلی و مقاوم‌سازی در برابر زلزله بسته شد؛ این
کلی و مقاوم‌سازی در برابر زلزله بسته شد؛ این بازسازی در ابتدا حدود چهار سال زمان‌بر برآورد شده بود. با این حال، به‌روزرسانی‌های بعد تاریخ تکمیل پروژه را به سال ۲۰۲۶ تمدید کردند، و بدین‌ترتیب مدت زمان بازسازی به شش یا هفت سال افزایش یافته‌است.
مارگارتای رومانی، متولی تاج و تخت رومانی(؛ زادهٔ ) دیپلمات اهل رومانی است. وی بزرگ‌ترین دختر پادشاه میهای یکم و ملکه آنه رومانی است. او در مارس ۲۰۱۶، پس از بازنشستگی، وظایف پدرش را برعهده گرفت و از زمان مرگ او در ۵ دسامبر ۲۰۱۷، ریاست خاندان سلطنتی رومانی را بر عهده دارد. او همچنین عهده‌دار ریاست «بنیاد سلطنتی مارگارتای رومانی» است. تا سال ۲۰۱۱، مارگارتا همچنین از لقب شاهدخت هوهن‌تسولرن استفاده می‌کرد. مارگارتا چهار خواهر دارد و هیچ برادر و فرزندی ندارد. وارث فرضی او خواهر بعدی او، شاهدخت النای رومانی است.
فرضی او خواهر بعدی او، شاهدخت النای رومانی است. بر اساس قانون منسوخ‌شده سلطنتی ۱۹۲۳ و ۱۹۳۸، زنان از داشتن تاج سلطنت منع شدند و مارگارتا و خواهرانش در ردیف جانشینی تاج و تخت قرار نخواهند داشت. در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۷، پادشاه میهای یکم مارگارتا را به عنوان وارث فرضی تاج و تخت منحله رومانی قرار داد که البته توسط دولت رومانی به رسمیت شناخته نمی‌شود و فاقد اعتبار قانونی بدون تأیید پارلمان رومانی است. به همین مناسبت، میهای یکم همچنین درخواست کرد که اگر زمانی پارلمان رومانی به بازگرداندن سلطنت رای داد، قانون سالیک
رومانی به بازگرداندن سلطنت رای داد، قانون سالیک جانشینی مجدداً برقرار نشود، و به این ترتیب امکان جانشینی زنان هم مهیا شود. بر اساس اساسنامه جدید کاخ سلطنتی رومانی که توسط میهای یکم اعلام شده است، هیچ نوادگان نامشروع یا دودمان فرعی نمی‌توانند ادعای امتیازات، القاب یا رتبه‌های سلسله ای داشته باشند و هر یک از آنها از پیوستن به خاندان سلطنتی رومانی و از سلسله جانشینی تاج و تخت محروم خواهند بود. اوایل زندگی. تولد. مارگارتا در ۲۶ مارس ۱۹۴۹ در کلینیک مونشوزی در لوزان سوئیس زاده شد و نخستین دختر از پنج دختر پادشاه
سوئیس زاده شد و نخستین دختر از پنج دختر پادشاه میهای یکم و ملکه آنه رومانی بود. او در کلیسای ارتدکس رومانی غسل تعمید داده شد. پدرخوانده او شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرو بود. مادرخوانده او مادربزرگ مادری اش شاهدخت مارگارت دانمارک بود که همنام او بود. پس از او چهار خواهر: شاهدخت النا (متولد ۱۹۵۰)، شاهدخت ایرینا (متولد ۱۹۵۳)، شاهدخت سوفی (متولد ۱۹۵۷) و شاهدخت ماریا (متولد ۱۹۶۴) زاده شدند. کودکی. مارگارت دوران کودکی خود را در خانه‌های خانوادگی در لوزان و در عمارت آیوت در آیوت سنت لاورنس واقع در هرتفوردشر گذراند.