payamvha/North_RAG huggingface dataset:
الیسا کوکلیت (؛ زادهٔ ) که با نام هنری کاسادیلگو شناخته می‌شود، خوانندگی اهل ایتالیا است که بیشتر به خاطر برنده شدن در چهاردهمین فصل از برنامه استعدادیابی "ایکس فاکتور" شناخته می‌شود. نام هنری او به معنای "خانه لگو" است که برگرفته از آهنگی به همین نام از اد شیرن است. وی از سال ۲۰۲۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. الیسا کوکلیت در سال ۲۰۰۳ در بلانته متولد شده و در مونتوریو آل وومانو بزرگ شد. پدرش ماسیمیلیانو کوکلیت پیانیست جاز است. او در سال ۲۰۲۰ با تک‌آهنگ «ویتوریا» که با همکاری مارا ساتی
۲۰۲۰ با تک‌آهنگ «ویتوریا» که با همکاری مارا ساتی نوشته شده بود، چهاردهمین دوره از نسخه ایتالیایی "ایکس فاکتور" را از آن خود کرد. در طول سومین اجرای زنده در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۰، او دومین تک‌آهنگ خود با عنوان «لونتانیسیمو» را نیز اجرا کرد. در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۰، یک روز پس از فینال، او اولین آلبوم کوتاه خود به نام "کاسادیلگو" را نیز منتشر کرد. او به همراه فرانچسکو رنگا، آهنگ «Una ragione di più» اثر اورنلا وانونی را در سومین شب جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۱ اجرا کرد. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۱، او اولین تک آهنگ خود را با
کرد. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۱، او اولین تک آهنگ خود را با عنوان «Millepiani» منتشر کرد. او در سال ۲۰۲۲، در فیلم "«تابستان روح من"» به کارگردانی فابیو مولو، نقش اصلی را بازی کرد. کاسادیلگو در سال ۲۰۲۳، برای حضور در میان بازیگران نسخه ایتالیایی نمایش موزیکال "لازاروس" اثر دیوید بویی انتخاب شد. این نمایش به کارگردانی والتر مالوستی و با بازی مانوئل آنیلی در نقش اصلی اجرا شد.
یغگنامور وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان قارص ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
تاوبلوری وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تاوبلور (Թավբլուր)، استان ملطیه ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه توماس مقدس (وان) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در دریاچه وان، استان وان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
ایلو وانک (؛ Քառասուն խորան վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در ایلو (Իլու)، استان وان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
ادواردو اسپینسانته (؛ زادهٔ ) که با نام هنری بالتیمورا شناخته می‌شود خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایتالیا است که بیشتر به خاطر برنده شدن در پانزدهمین فصل از برنامه استعدادیابی "ایکس فاکتور" شناخته می‌شود. وی بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲ میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی و حرفه. ادواردو اسپینسانته در سال ۲۰۰۱ در آنکونا ایتالیا متولد شده و در آنکونا بزرگ شد و در "مدرسه علمی لیسئو" تحصیل کرد. در سال ۲۰۲۰، او شروع به تولید موسیقی با نام مستعار «Plugsaints» به همراه گروهش که شامل دوستانش بود، کرد. وی در
به همراه گروهش که شامل دوستانش بود، کرد. وی در سپتامبر ۲۰۲۱، به عنوان خواننده با لوسی اسپندی اولین حضور خود را تجربه کرد و نام خود را به بالتیمورا تغییر داد. او به عنوان یکی از شرکت‌کنندگان در پانزدهمین فصل برنامه استعدادیابی "ایکس فاکتور" شرکت کرد و توسط مربی هل راتون راهنمایی شد. در ۹ دسامبر ۲۰۲۱، با تک آهنگ «Altro» برنده این مسابقه شد. در طول پنجمین اجرای زنده در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۱، او دومین تک آهنگ خود با نام «Baltimora» را نیز اجرا کرد. بالتیمورا در ۲۸ ژانویه ۲۰۲۲،پس از برنامه ایکس فاکتور، اولین تک‌آهنگ
۲۰۲۲،پس از برنامه ایکس فاکتور، اولین تک‌آهنگ خود را با نام «Colore» منتشر کرد. اولین آلبوم چندآهنگه او با نام «"Marecittà»" در ۱۱ مارس ۲۰۲۲ منتشر شد. ترانه‌شناسی. آهنگ‌ها
چارلز امانوئل چهارم (; – ) از ۱۶ اکتبر ۱۷۹۶ تا ۱۸۰۲، زمانی که به نفع برادرش ویکتور امانوئل اول از سلطنت کناره‌گیری کرد، پادشاه ساردینیا و حاکم ایالت‌های ساوویارد بود. زندگی‌نامه. شارل امانوئل در تورین به دنیا آمد، پسر ارشد ویکتور آمادئوس سوم، پادشاه آینده ساردینیا، و همسرش اینفانتا ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا بود. از بدو تولد تا زمان جانشینی‌اش بر تخت سلطنت ساردینیا در سال ۱۷۹۶، چارلز امانوئل «شاهزاده پیمونت» لقب داشت. در سال ۱۷۷۳، ویکتور آمادئوس سوم پادشاه ساردینیا شد و شروع به ترتیب دادن یک ازدواج
پادشاه ساردینیا شد و شروع به ترتیب دادن یک ازدواج سیاسی برای پسرش کرد. دو تن از خواهران شارل امانوئل با برادران کوچکتر پادشاه لویی شانزدهم فرانسه ازدواج کرده بودند: ماری ژوزفین با کنت پرووانس، که بعدها پادشاه لویی هجدهم شد، و ماریا ترزا با کنت آرتوا، که بعدها پادشاه شارل دهم شد. در ۲۱ اوت ۱۷۷۵، پس از دو سال مذاکره، شارل امانوئل با کلوتیلد فرانسه، خواهر لویی شانزدهم، نامزد شد. عروسی در ۶ سپتامبر ۱۷۷۵ در شامبری برگزار شد. اگرچه این وصلت به دلایل سیاسی ترتیب داده شده بود، شارل امانوئل و همسرش به یکدیگر وفادار
شده بود، شارل امانوئل و همسرش به یکدیگر وفادار ماندند. آنها یک مذهب کاتولیک بسیار سختگیرانه و هوشیارانه داشتند. با این حال، تلاش آنها برای بچه‌دار شدن ناموفق بود. شارل امانوئل عمیقاً تحت تأثیر انقلاب فرانسه قرار گرفت، که در آن برادر همسرش لویی شانزدهم و همسرش ماری آنتوانت در سال ۱۷۹۳ اعدام شدند. از سال ۱۷۹۴، نیروهای جمهوری اول فرانسه به املاک ساوویار حمله کردند. شارل امانوئل در ایمان خود به دنبال آرامش بود و در سال ۱۷۹۴ به عضویت فرقه سوم سنت دومینیک درآمد. سلطنت. با مرگ پدرش در ۱۶ اکتبر ۱۷۹۶، شارل امانوئل
سلطنت. با مرگ پدرش در ۱۶ اکتبر ۱۷۹۶، شارل امانوئل به عنوان پادشاه ساردینیا جانشین او شد. این پادشاهی نه تنها جزیره ساردینیا، بلکه سرزمین‌های قابل توجهی در شمال غربی ایتالیا از جمله تمام پیمونت را نیز شامل می‌شد. در مارس ۱۷۹۶، ساردینیا مجبور شد پیمان زیان‌آور پاریس (۱۷۹۶) را با جمهوری فرانسه منعقد کند که به ارتش فرانسه اجازه عبور آزاد از پیمونت را می‌داد. در ۴ آوریل ۱۷۹۷، شارل امانوئل تصمیم گرفت یک معامله اولیه با فرانسه انجام دهد که طبق آن، او از کنترل ساردینیا در ازای دریافت سرزمینی معادل آن در ایتالیا
در ازای دریافت سرزمینی معادل آن در ایتالیا صرف نظر می‌کرد. خزانه پادشاهی خالی، ارتش ناتوان و بی‌نظم بود و احساسات انقلابی در میان مردم قوی بود. بین سال‌های ۱۷۹۶ و ۱۷۹۸، دو توطئه علیه سلطنت خنثی شد و توطئه‌گران به مرگ محکوم شدند. در ۶ دسامبر ۱۷۹۸، فرانسوی‌ها، به رهبری ژوبر، تورین را اشغال کردند و چارلز امانوئل را مجبور کردند از تمام سرزمین‌های خود در سرزمین اصلی ایتالیا صرف نظر کند و قلمرو خود را به جزیره ساردینیا محدود کند، که از دسترس ارتش فرانسه دور ماند. پس از این، پیمونت به یک منطقه نظامی فرانسه تبدیل
پس از این، پیمونت به یک منطقه نظامی فرانسه تبدیل شد. چارلز امانوئل و همسرش تورین را به مقصد پارما و سپس فلورانس ترک کردند. در فوریه ۱۷۹۹، نگرانی‌های امنیتی چارلز امانوئل را مجبور به کناره‌گیری از ساردینیا کرد. ماه بعد، فرانسوی‌ها فلورانس را اشغال کردند و دوک بزرگ توسکانی را از قلمرو خود بیرون راندند. در ساردینیا، چارلز امانوئل رسماً به مصادره سرزمین‌های سرزمین اصلی خود اعتراض کرد، اصلاحات متعددی را برای این جزیره اعلام کرد و بنادر خود را به روی ناوگان انگلیسی بست. در همین حال، ارتش روسیه تورین را از
انگلیسی بست. در همین حال، ارتش روسیه تورین را از فرانسوی‌ها آزاد کرده بود. به دعوت تزار پاول اول روسیه، که به ژنرال سووروف دستور داده بود تا کنت آلساندرو د رگ دی گیفلنگا را برای بازگرداندن تاج و تخت ساردینیا به آنجا بفرستد، چارلز امانوئل تصمیم گرفت جزیره را ترک کند و به سرزمین اصلی بازگردد. هنگامی که در ۲۲ سپتامبر ۱۷۹۹ به همراه همسرش در لیورنو پیاده شد، متوجه شد که ارتش روسیه پیمونت را به دست اتریشی‌ها سپرده است و اتریشی‌ها تمایلی به حمایت از بازگرداندن او ندارند. سپس تصمیم گرفت در ویلا دل پوجیو ایمپریال
ندارند. سپس تصمیم گرفت در ویلا دل پوجیو ایمپریال در نزدیکی فلورانس مستقر شود، جایی که با یکی از رعایای خود، ویتوریو آلفیری، ملاقات کرد. بین سال‌های ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۲، چارلز امانوئل و همسرش در رم، فراسکاتی، ناپلس و کازرتا اقامت داشتند. پس از کناره‌گیری. در ۷ مارس ۱۸۰۲، همسر شارل امانوئل، کلوتیلد فرانسوی، درگذشت. او چنان از مرگ همسرش متأثر شد که در ۴ ژوئن ۱۸۰۲ تصمیم گرفت به نفع برادرش ویکتور امانوئل اول از سلطنت کناره‌گیری کند. شارل امانوئل عنوان شخصی پادشاه را حفظ کرد. او در رم و در شهر نزدیک فراسکاتی زندگی
حفظ کرد. او در رم و در شهر نزدیک فراسکاتی زندگی می‌کرد. در فراسکاتی او مهمان مکرر پسرعمویش هنری بندیکت استوارت، کاردینال دوک یورک، آخرین عضو خاندان سلطنتی استوارت بود. چارلز از نوادگان هنریتا آن استوارت، کوچک‌ترین دختر شاه چارلز اول انگلستان بود، در حالی که هنری بندیکت استوارت از نوادگان جیمز دوم، برادر هنریتا آن، بود. هنگامی که هنری در سال ۱۸۰۷ درگذشت، شارل امانوئل وارث کل چارلز اول شد و بدین ترتیب ادعای یعقوبی‌ها بر تاج و تخت بریتانیا را به ارث برد. با این حال، برخلاف سه سلف خود، نه او و نه جانشینانش
این حال، برخلاف سه سلف خود، نه او و نه جانشینانش هرگز تلاشی برای ادعای تاج و تخت نکردند. در سال ۱۸۱۵، در سن شصت و چهار سالگی، چارلز امانوئل در انجمن عیسی (یسوعیان) سوگندهای ساده‌ای یاد کرد. او هرگز به مقام کشیشی منصوب نشد، بلکه بقیه عمر خود را در کلیسای تازه‌کار یسوعی در رم گذراند. شارل امانوئل در ۶ اکتبر ۱۸۱۹ در کاخ کولونا در رم درگذشت. او در کلیسای سنت آندره‌آ آل کویریناله به خاک سپرده شده است.
امانوئل فیلیبر (; – ) دوک ساووی و حاکم ایالت‌های ساووی از ۱۷ اوت ۱۵۵۳ تا زمان مرگش در ۱۵۸۰ بود. او به ویژه به خاطر احیای ایالت ساووی، که از جوانی‌اش توسط فرانسه اشغال شده بود، پس از پیروزی‌اش در نبرد سنت کوئنتین در سال ۱۵۵۷، و انتقال پایتخت به تورین، به یاد آورده می‌شود. زندگی‌نامه. امانوئل فیلیبر که در شامبری متولد شد، تنها فرزند چارلز سوم، دوک ساووی و بئاتریس پرتغال بود که به بزرگسالی رسید. مادرش خواهرزن چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم بود و این دوک آینده در طول جنگ علیه فرانسیس اول فرانسه در ارتش چارلز
در طول جنگ علیه فرانسیس اول فرانسه در ارتش چارلز خدمت کرد و با تصرف هسدین در ژوئیه ۱۵۵۳ خود را متمایز ساخت. او در سنین بسیار کم وارد زندگی سیاسی و نظامی شد، در واقع در سال ۱۵۴۳ به خدمت عمویش چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم، که پیش از آن چارلز اول پادشاه اسپانیا و چارلز دوم دوک بورگوندی شده بود، درآمد. او عموی سببی و پسرعموی او بود، زیرا با ایزابلای پرتغالی ازدواج کرده بود، بنابراین پسرعموی اول و خواهر مادرش بئاتریس بود. امانوئل فیلیبرتو، با هدف بازپس‌گیری سرزمین‌هایش، در نبردهای پیروزمندانه امپراتوری
سرزمین‌هایش، در نبردهای پیروزمندانه امپراتوری اینگولشتات (۱۵۴۶) و مولبرگ (۱۵۴۷) شرکت کرد، جایی که تحت فرماندهی موریس ساکسونی، دستورات را با چنان دقت و سرعتی اجرا کرد که سهم تعیین‌کننده‌ای در پیروزی نهایی داشت. او بعدها به اسپانیا سفر کرد و با پسرعمویش فیلیپ دوم دوست شد و در دفاع از بارسلونا در برابر حمله دریایی فرانسه در سال ۱۵۵۱ شرکت کرد. او همچنین در جنگ چریکی بین امپراتوری‌ها و فرانسوی‌ها در پیمونت با فرانته اول گونزاگا خدمت کرد، سپس به چارلز پنجم بازگشت و ارتش امپراتوری را به عنوان فرمانده عالی در تصرف
و ارتش امپراتوری را به عنوان فرمانده عالی در تصرف متز و برا (۱۵۵۲) رهبری کرد. وضعیت نظامی در پیمونت اکنون بسیار وخیم بود. از یک سو، اشغال این کشور توسط فرانسه که در سال ۱۵۳۶ به استانی از پادشاهی تبدیل شده بود، بسیار هوشمندانه بود: هم اولین فرماندار، گیوم دو بلای، دوست روشنفکر رابله، و هم چارلز دو کوز دو بریساک، فرماندار و فرمانده نظامی در دهه ۱۵۵۰، غارت و دزدی را ممنوع کرده، بار مالیاتی را کاهش داده، تجارت با فرانسه را تشویق کرده و به فقیرترین جمعیت‌ها با غذا و صدقه کمک کرده بودند. اغلب، ساکنان مکان‌هایی
غذا و صدقه کمک کرده بودند. اغلب، ساکنان مکان‌هایی که تحت حکومت دوک‌ها یا بهتر بگوییم امپراتوری بودند، مهاجرت می‌کردند تا خود را تحت حمایت فرانسه قرار دهند. امانوئل فیلیبرتو خود مجبور شد مهارت این سیاست را به رسمیت بشناسد، به ویژه در مقایسه با سیاست بسیار سخت‌تر و پرهزینه‌تری که توسط دولت امپراتوری اتخاذ شده بود. شاهزاده پس از شنیدن خبر مرگ پدرش، رنه دو شالان را به عنوان سپهبد دوک‌نشین و رئیس شورای دوک‌نشین منصوب کرد. ارتش‌های ساووی اکنون فقط ورچلی، آستّی، سوا، فوسانو، کونئو، نیس، ایوریا و دره آئوستا را در
فوسانو، کونئو، نیس، ایوریا و دره آئوستا را در اختیار داشتند. این‌ها متصرفات دورافتاده یا دوری بودند که دفاع از آن‌ها بیشتر به تعهد و شجاعت فرماندهان منفرد بستگی داشت تا به سربازان امپراتوری که تمایلی به انجام حملات نظامی نداشتند و به جنگ دفاعی عادت کرده بودند. خود ورچلی در پاییز ۱۵۵۳ تقریباً سقوط کرد، هرچند فقط برای دو روز، توسط کودتای بریساک اشغال شد: با دفاع و پشتیبانی آستّی، شهر دوباره اشغال شد، اما در این میان فرانسوی‌ها خود رنه دو شالان و دیگر رهبران ساووی را زندانی کردند. ورچلی در پاییز ۱۵۵۳ تقریباً
را زندانی کردند. ورچلی در پاییز ۱۵۵۳ تقریباً سقوط کرد. امانوئل فیلیبرتو، که نگران بود فرانسوی‌ها به لطف چالانت ممکن است دره آئوستا را اشغال یا به آن حمله کنند، آندره‌آ پرووانا دی لینی را با وظیفه تضمین دفاع از دره و سازماندهی مجدد قدرت دوک در سرزمین‌هایی که هنوز تحت کنترل ساووی بودند، به پیمونت فرستاد. در واقع، سفر لینی، و به ویژه مبالغ اندکی که او توانست به دست آورد، برای امنیت دره مفید بود، همان‌طور که سفر او به سایر شهرهای پیمونت، به ویژه نیس، جایی که او با دقت دفاع از آن را سازماندهی مجدد کرد، نیز چنین
با دقت دفاع از آن را سازماندهی مجدد کرد، نیز چنین بود. با این حال، وضعیت نظامی قطعاً بهبود نیافت: بریساکِ توانمند موفق شد سانتیا و سپس خود آلساندریا را تصرف کند. در شمال ایتالیا، دوک آلبا ثابت کرد که فرمانده‌ای وحشتناک در میدان نبرد و غارتگری بی‌رحم در روستاها است و خشم و انتقام فرانسوی‌ها و ناامیدی ساکنان را برانگیخت. از قضا، دوک آلبا سال بعد (۱۵۵۵) به عنوان نایب‌السلطنه ناپل منصوب شد: به جای او، کاردینال کریستوفورو مادروتزو، اسقف ترنتو، که سال‌ها با امانوئل فیلیبرتو بسیار نزدیک بود، برای حکومت مدنی به
فیلیبرتو بسیار نزدیک بود، برای حکومت مدنی به لومباردی و مارکی پسکارا، فرانچسکو فردیناندو داوالوس، برای فرماندهی نظامی به لمباردی اعزام شدند. در سال ۱۵۵۳، امانوئل فیلیبرتو به عنوان سپهبد و فرمانده عالی ارتش امپراتوری در فلاندر منصوب شد. در سال ۱۵۵۶، فیلیپ دوم او را به عنوان فرماندار هلند اسپانیا منصوب کرد. او بر سازماندهی مجدد ارتش نظارت داشت و انضباط آهنینی را برقرار کرد و در سال ۱۵۵۷، هنگامی که خصومت‌ها پس از آتش‌بس کوتاه‌مدت ووسل از سر گرفته شد، شکست قاطع سنت کوئنتین را بر نیروهای فرانسوی به رهبری آن دو
سنت کوئنتین را بر نیروهای فرانسوی به رهبری آن دو مونتمورنسی و گاسپار دو کولینی تحمیل کرد. با وجود این پیروزی بزرگ که نابودی کامل ارتش فرانسه را رقم زد، فیلیپ دوم از نتیجه به‌طور کامل بهره نبرد و از لشکرکشی به پاریس خودداری کرد. رهبری امانوئل فیلیبر در جنگ با رویکردی بسیار نوآورانه متمایز بود. ساووی از جنگ متحرک حمایت می‌کرد که در آن ارتش او به دنبال درگیری با دشمن در نبرد با هدف نابودی آنها بدون اتلاف وقت و محاصره قلعه‌هایشان باشد؛ بنابراین او این اصل را که بعداً توسط کلاوزویتس مطرح شد، مجدداً تأیید کرد که
بعداً توسط کلاوزویتس مطرح شد، مجدداً تأیید کرد که هدف جنگ نباید مجموعه‌ای از نبردهای فرسایشی و پراکنده باشد، بلکه شکست دشمن است که به هر وسیله‌ای حاصل شود. حداکثر نتیجه می‌توانست اشغال پایتخت دشمن باشد؛ بنابراین او پیشگام دکترین نظامی دوران ناپلئونی بود. بخش مربوط به دوک‌نشین ساووی چندان واضح نبود، زیرا بازگرداندن تمام قلمروهای ساووی و پیمونت به دوک را مقرر می‌کرد، اما شهرهای تورین، چیواسو، ویلانووا داستی، کی‌یری و پینرولو موقتاً در اشغال پادشاه فرانسه باقی ماندند؛ قلمرو ژنو به عنوان مستقل شناخته شد.
باقی ماندند؛ قلمرو ژنو به عنوان مستقل شناخته شد. فرانسوی‌ها همچنین حق داشتند پس از استرداد، استحکامات تحت تصرف خود را برچینند. در همان زمان، پادشاه اسپانیا، آستی و ورچلی را تا زمان بازگرداندن قلمروهای مذکور توسط پادشاه فرانسه، حفظ کرد. دوک سوگند بی‌طرفی مطلق در صورت جنگ بین فرانسه و اسپانیا خورد و این تعهد را با وعده ازدواج با مارگارت فرانسوی، خواهر پادشاه فرانسه، مهر و موم کرد. این بند، در مورد ازدواج امانوئل فیلیبر، یک محاسبه سیاسی بسیار خاص را پنهان می‌کرد: از آنجایی که مارگارت چهار سال از نامزدش بزرگتر
از آنجایی که مارگارت چهار سال از نامزدش بزرگتر بود، احتمال زیادی وجود داشت که این زوج نتوانند وارثی داشته باشند. در این صورت، پس از مرگ امانوئل فیلیبر، از آنجایی که او تنها وارث مستقیم بازمانده از خاندان ساووی بود، سرزمین‌های دوک‌نشین از طریق جیمز ساووی، دوک شاخه فرعی ساووی-نمور و بنابراین پسرعموی امانوئل فیلیبر اما با پاریس ارتباط نزدیکی داشت، به نفوذ فرانسه بازمی‌گشت. با این حال، این اتفاق نیفتاد، زیرا دوک آینده چارلز امانوئل از این دو همسر متولد شد. مراسم عروسی در شرایط غم‌انگیزی برگزار شد: این مراسم با
عروسی در شرایط غم‌انگیزی برگزار شد: این مراسم با عجله و بدون هیچ شکوه و جلال خاصی در همان روزی که شاه هنری دوم، برادر مارگارت، درگذشت، برگزار شد. او در جریان مسابقاتی که برای جشن عروسی دخترش الیزابت برگزار شده بود، زخمی شده بود. هنری از ترس اینکه دوک امانوئل فیلیبر از توافق خارج شود، اصرار داشت که عروسی خواهرش نیز جشن گرفته شود. بند دیگری از توافق‌نامه تصریح می‌کرد که پادشاه شصت هزار اسکودی جهیزیه برای دختری به نام ماریا بپردازد که امانوئل فیلیبر در سال ۱۵۵۶ پدر او شده بود، ماریا ثمره رابطه عاشقانه
سال ۱۵۵۶ پدر او شده بود، ماریا ثمره رابطه عاشقانه پیدمونتی او با شخصی به نام لورا کروولا بود. امانوئل فیلیبر، برخلاف پیمان کاتئو-کامبرزی، پیمان مخفی گروندال را امضا کرد که تصریح می‌کرد در صورت جنگ بین فرانسه و اسپانیا، او طرف دومی را خواهد گرفت. امانوئل فیلیبر در مسیر خود به سمت قلمرو خود، تا سپتامبر ۱۵۶۰ در نیس توقف کرد. در طول اقامتش در شهر، همسرش که به دلیل بیماری مجبور به ماندن در لیون شده بود، به او پیوست. او همچنین هیئت‌هایی از پیمونت، به ویژه از تورین که در آن زمان هنوز در دست فرانسوی‌ها بود، را
که در آن زمان هنوز در دست فرانسوی‌ها بود، را پذیرفت و به آنها پاسخ داد که تا زمانی که فرانسوی‌ها آنجا را ترک نکنند، پا به شهر نخواهد گذاشت. در اوایل ژوئن ۱۵۶۰، او رهبری یک لشکرکشی سیصد نفره را علیه گروهی از دزدان دریایی ترک به رهبری اوسیالی بر عهده گرفت. این لشکرکشی شکست خورد و بسیاری از آنها اسیر شدند که بعداً با پرداخت باج آزاد شدند و خود ساووی نیز در خطر دستگیری قرار گرفت. بازگشت به پیمونت در شرایط بسیار سختی ادامه یافت. باید در نظر داشت که پیمونت در سال ۱۵۶۰ عملاً از هم جدا و بین مارکیزات مونفراتو از
۱۵۶۰ عملاً از هم جدا و بین مارکیزات مونفراتو از یک طرف و سالوتزو از طرف دیگر تقسیم شده بود. دسترسی به شهرستان ارزشمند نیس توسط شهرستان تنده، یک تیول امپراتوری که توسط شاخه‌ای از خاندان ساووی با پیوندهایی با فرانسه اداره می‌شد، کنترل می‌شد. تورین، چیری، پینرولو، چیواسو و ویلانووا دآستی توسط نیروهای فرانسوی محافظت می‌شدند، در حالی که آست، ورچلی و سانتیا توسط نیروهای اسپانیایی محافظت می‌شدند. در سمت ژنو، کانتون‌های برن و فریبورگ به اشغال سرزمین‌های تصرف شده در سال ۱۵۳۶ ادامه دادند: وو، گکس، شابله و والهٔ سفلی
سال ۱۵۳۶ ادامه دادند: وو، گکس، شابله و والهٔ سفلی به همراه رومون. در داخل کشور، کشور به دلیل هزینه‌های سنگین جنگ به شدت تضعیف شده بود، اقتصادی عمدتاً کشاورزی داشت، جامعه‌ای که هنوز بین پارتیزان‌های فرانسوی و اسپانیایی تقسیم شده بود و جمعیتی که به شدت به دولت قبلی فرانسه وابسته بودند، دولتی که بسیار میانه‌روتر و روشنفکرتر از دولت ساووی بود. در همین حال، مشکل مذهبی به‌طور فزاینده‌ای حاد شده بود، هم به دلیل نفوذ ژنو و فرانسه (دوفین و لانگدوک) و هم به دلیل مسئله والدنسی که در دره‌های پلیس و کیسونه دوباره
مسئله والدنسی که در دره‌های پلیس و کیسونه دوباره شعله‌ور شده بود. ایجاد صلح در داخل کشور اولین وظیفه دوک بود. در نیس، و سپس در طول اولین سفرش به منطقه، او با سخاوتمندی وفادارترین شهرها و رعایای خود را به رسمیت شناخت. در نیس، او تصمیم گرفت پرچم‌های به غنیمت گرفته شده در سن کوئنتین را رها کند؛ در کونئو، او با دادن امتیازات و امتیازات سخاوتمندانه عمل کرد. او نمایندگان اشراف فئودال و مقاماتی را که قبلاً در داخل یا خارج از کشور خدمت کرده بودند، به مناصب درباری و دولتی منصوب کرد. قلعه‌های تحت کنترل فرانسه شایسته
دولتی منصوب کرد. قلعه‌های تحت کنترل فرانسه شایسته ذکر جداگانه‌ای هستند. آنها، که بر سر مفاد صلح کاتئو-کامبرزی اختلاف نظر داشتند، مانع بازگشت آن سرزمین‌ها به حکومت دوک شدند. با وجود حمایت مارگارت و کاترین دو مدیچی، نایب‌السلطنه فرانسه از طرف پسرش، بازگرداندن سرزمین‌های اشغالی به کندی انجام شد. در نوامبر ۱۵۶۱، در فرانسه تصمیم گرفته شد که مسئله ایالت ساوویار در کنگره‌ای در لیون بررسی شود و امانوئل فیلیبر هیئتی متشکل از حقوقدانانی در سطح پیترینو بلی، کاسیانو دال پوتزو، اولین رئیس سنای تورین، و جیرولامو دلا
دال پوتزو، اولین رئیس سنای تورین، و جیرولامو دلا رووره، که بعدها اسقف اعظم تورین شد، به آنجا فرستاد. با این حال، حتی در این مورد، به عنوان بخشی از یک استراتژی انتظار و مشاهده برای دیدن اینکه آیا مارگاریتا قادر به باردار شدن برای وارث است یا خیر، فرانسوی‌ها هیچ امتیازی ندادند، کاری که دیگر نمی‌توانستند انجام دهند، زیرا شارل امانوئل، وارث امانوئل فیلیبر و دوک آینده، در ژانویه ۱۵۶۲ به دنیا آمد. نیروهای فرانسوی که احساس می‌کردند پایان اشغال نزدیک است، با اجازه فرمانده شارل دو بریساک، به غارت، اخاذی و دزدی
فرمانده شارل دو بریساک، به غارت، اخاذی و دزدی پرداختند که باعث جدایی کل جمعیت پیدمونت از فرانسه شد، که در آن زمان خواستار بازگشت دوک بودند. در کنار استحکامات قدیمی (در حالی که پیمان کاتئو-کامبرزی فقط به استحکامات تازه ساخته شده اشاره داشت)، محله‌های مسکونی گاهی اوقات تخریب می‌شدند، مانند مونکالیری. توافق‌نامه‌های بلوا که در آن کاترین د مدیچی دستور داد بخش باقی‌مانده از دوک‌نشین که هنوز اشغال شده بود به امانوئل فیلیبر بازگردانده شود، که متعهد شد حقوق معوقه سربازان اشغال‌کننده پیمونت را تسویه کند، در وقوع
سربازان اشغال‌کننده پیمونت را تسویه کند، در وقوع جنگ داخلی در فرانسه به دست هوگنوت‌ها نقش داشت. دوک ساووی برای اولین بار در ۱۴ دسامبر ۱۵۶۲ وارد تورین شد و سپس ورود خود به شهر را با شکوه فراوان در ۷ فوریه ۱۵۶۳ جشن گرفت تا وارث جوان یک ساله خود را به مردم نشان دهد. در شهر، دوک حداقل در ابتدا در کاخ اسقف در نزدیکی کلیسای جامع سن جیووانی اقامت گزید تا اینکه کاخ سلطنتی جدید ساخته شد. در عوض، دربار در کاخ ماداما مستقر شد. در سال ۱۵۷۴، امانوئل فیلیبرتو همچنین موفق شد شهرهای ساویلیانو و پینرولو را از پادشاه
موفق شد شهرهای ساویلیانو و پینرولو را از پادشاه فرانسه، هنری سوم، و در سال ۱۵۷۵ آستی و سانتیا را از اسپانیا به دست آورد. او همچنین مدت‌ها تلاش کرد، اما ناموفق بود، تا بر مارکیزات‌های مونفراتو و سالوتزو، که اولی تحت کنترل گونزاگا و دومی تحت کنترل فرانسه بود، تسلط یابد. امانوئل فیلیبر، با اعتقاد به اینکه تنها شانس بقای دوک‌نشین در اتحاد سیاسی و نظامیِ تیول‌های بی‌شمار آن و تمرکز قدرت در تاج و تخت است، مجامع عمومی (نوعی املاک ایالتی که گاهی اوقات اقتدار اسلافش را محدود می‌کرد) را لغو کرد، قوانین شهری و
اسلافش را محدود می‌کرد) را لغو کرد، قوانین شهری و فئودالی را اصلاح کرد، خودمختاری‌های باستانی را لغو کرد و کنترل مالی را در یک دیوان محاسبات واحد متمرکز کرد. او سازماندهی مجدد و اتحاد قانونگذاری دولت را به پیترینو بلی سپرد، که همچنین وظیفه سازماندهی مجدد سیستم قضایی دولت را بر عهده داشت. تجربه نظامی ساووی و حکومتی که در هلند به دست آورد، این باور راسخ را در او ایجاد کرده بود که تنها یک ارتش قوی، با پشتیبانی یک ساختار مالی مستحکم، به دولت اجازه بقا می‌دهد. از این رو، نگرانی او، از ماه‌های اول بازگشت به
از این رو، نگرانی او، از ماه‌های اول بازگشت به پیمونت، در نیس و سپس در ورچلی، اصلاح سیستم مالیاتی و ایجاد یک ساختار نظامی دائمی بود. افزایش مالیات نمک، وضع عوارض بر مصرف شراب و گوشت، و همچنین عوارض بر صادرات و تجارت ترانزیت، درآمد مالیاتی را به‌طور قابل توجهی افزایش داد و منابع لازم برای اصلاحات دوک را فراهم کرد. ظرف چند سال، خزانه عمومی پیمونت، تا حدودی به لطف مدیریت محتاطانه دوک، مازادی را به خود دید که ذخیره پولی قابل توجهی را افزایش داد. اشغال فرانسه همچنین با هزینه‌های سنگین نظامی مشخص می‌شد، در حالی
با هزینه‌های سنگین نظامی مشخص می‌شد، در حالی که مدیریت مالی محتاطانه دوک جدید هزینه‌های دربار و نظامی را به‌طور قابل توجهی محدود کرد. امانوئل فیلیبرتو به هر طریقی تلاش کرد تا اقتصاد دوک‌نشین را که در اثر ویرانی و اشغال خارجی ویران شده بود، احیا کند: او توسعه کانال‌ها را ترویج کرد، مهاجرت صنعتگران و مهاجران را تشویق کرد، نظام ارباب و رعیتی را لغو کرد (با فرمان ریوولی در ۲۵ اکتبر ۱۵۶۱)، توسعه تولید را با معافیت‌ها و یارانه‌ها ترویج داد، موسسات اعتباری را افزایش داد و یک سرویس پستی دولتی با کیفیت بالا تأسیس
داد و یک سرویس پستی دولتی با کیفیت بالا تأسیس کرد. در حوزه مذهبی، امانوئل فیلیبرتو از رهبری جنبش ضد اصلاحات پیروی کرد و با وجدان، احکام شورای ترنت را اجرا نمود، اما از تعهد خود به دفاع از حقوق دولت در برابر دخالت کلیسا دست نکشید و با صلح کاوور در سال ۱۵۶۱، به والدنسی‌های دره‌های آلپ آزادی نسبی عبادت اعطا کرد. با این حال، مشکل واقعی که بر سرنوشت این دوک‌نشین سنگینی می‌کرد، بخش نظامی آن بود. پیش از این در سال ۱۵۱۷، پدر امانوئل فیلیبرتو، چارلز، از فرماندار کل ایالت‌های پیدمونت درخواست کرده بود که منابع لازم
ایالت‌های پیدمونت درخواست کرده بود که منابع لازم برای تشکیل یک شبه‌نظامی ده هزار نفری را اختصاص دهد، اما این درخواست ناموفق بود. پس از امتناع آنها، او سپس به اربابان فئودال متوسل شد تا برای هر دسته یک سرباز سواره نظام در نظر بگیرد و بدین ترتیب نیرویی متشکل از هفت هزار نفر تشکیل شود. این تلاش نیز با شکست مواجه شد. پیدمونت‌ها از جنگ بیزار بودند، همان‌طور که گزارش‌های سفیران خارجی گواه آن است. در اواخر سال ۱۵۶۶، سفیر ونیزی، کوریه، به دوج‌های سرنیسیما هشدار داد: «دوک ارباب مردمی است که عمدتاً تمایلی به اسلحه
«دوک ارباب مردمی است که عمدتاً تمایلی به اسلحه ندارند. فقط مردم موندووی و منطقه آن تا حدودی سرزنده‌تر از دیگران هستند. با این حال، من معتقدم هر کسی که مایل به دریافت هرگونه خدماتی از آنها در حرفه اسلحه‌داری است، باید آنها را از خانه بیرون کند.» قضاوت تند در مورد توانایی‌های نظامی پیدمونت در سال ۱۵۷۰ توسط سفیر فرانچسکو موروسینی تکرار شد: «این شبه‌نظامیان پیدمونت برای تمرین سلاح خیلی مناسب نیستند، به جز تعداد کمی در نزدیکی فوسانو و موندووی که دائماً با یکدیگر در جنگ هستند، باتجربه‌تر و آماده‌تر برای جنگیدن
در جنگ هستند، باتجربه‌تر و آماده‌تر برای جنگیدن هستند.» با این حال، نظر سفیر لیپومانو در سال ۱۵۷۳ مرتبط است: «اگرچه مردان بلغمی مزاج هستند، اما دور از خانه سربازان خوبی می‌شوند؛ هرچه مطیع‌تر و شجاع‌تر باشند، کمتر از گرسنگی و تشنگی رنج می‌برند.» نتایج سیاست دولتی امانوئل جزئی بود، اما با این وجود منابع لازم را برای دوک فراهم کرد تا یک ارتش کوچک اما منظم مبتنی بر شبه‌نظامیان استانی و نه دیگر بر اساس مالیات‌های فئودالی یا سربازان مزدور بسازد. تأثیر تبلیغات قابل توجه بود: با وجود تردید در مورد ارزش این