payamvha/North_RAG huggingface dataset:
0.5, "stroke": "#000000", "title": "Aira N Fault (inferred)" "geometry": { "type": "LineString", "coordinates": [ [175.0602102, -38.4412943], [175.0544851, -38.4564165], [175.0477987, -38.4730353], [175.0340658, -38.5105538], [175.0187021, -38.5407223], [175.0038835, -38.5615039], [174.9959871, -38.5782135], [174.9894639, -38.6039382], [174.9817392, -38.6268161], [174.9610394, -38.6628968], [174.9551049, -38.6763978] "type": "Feature", "properties": { "stroke-width": 4, "stroke-opacity": 0.5, "stroke":
4, "stroke-opacity": 0.5, "stroke": "#000000", "title": "Waipa S Fault (inferred)" "geometry": { "type": "LineString", "coordinates": [ [175.0809006, -38.3805074], [175.0725949, -38.4112988], [175.0602152, -38.4412885] "type": "Feature", "properties": { "stroke-width": 4, "stroke-opacity": 1.0, "stroke": "#000000", "title": "Waipa Fault" "geometry": { "type": "LineString", "coordinates": [ [175.1059654, -38.3004377], [175.0974253, -38.3255240], [175.0895718, -38.3464282], [175.0869969, -38.3555152],
-38.3464282], [175.0869969, -38.3555152], [175.0871685, -38.3614932], [175.0845936, -38.3739308], [175.0809032, -38.3805032] ] ] &lt;/mapframe&gt; گسل وایپا از شمال به جنوب از منطقه وایکاتو-کینگ، از تاوپیری، در امتداد رودخانه وایپا، و از جنوب تا نزدیکی اوهورا عبور می‌کند. این نشان دهنده یک خط تقسیم عمده بین زمین‌های مختلف است. گسل در زیر منطقه وایکاتو-کینگ کانتری در سمت غربی قرار دارد و در غرب گسل وایپا، از جنوب وایکاتو هدز تا آواکینو رخنمون دارد. زمین موریهیکو به عنوان یک گوه برافزایشی از رسوبات قوس جلویی
به عنوان یک گوه برافزایشی از رسوبات قوس جلویی آتشفشانی در نظر گرفته می‌شود. این کوه در دوره تریاس پسین تا ژوراسیک پسین (۲۲۰ تا ۱۴۵ میلیون سال پیش) تشکیل شده است. فرض بر این است که خطی از سنگ‌های زمینی کوه دان-مایتای در امتداد گسل وایپا از شمال به جنوب عبور می‌کند و از مرکز منطقه وایکاتو-کینگ کانتری می‌گذرد و زمین موریهیکو و زمین ترکیبی وایپاپا را از هم جدا می‌کند و یک ناهنجاری مغناطیسی محل اتصال قابل تشخیص ایجاد می‌کند، اما فقط در یک مکان، در وایرره، رخنمون دارد. برخی از سنگ‌های موریهیکو در شرق ناهنجاری
دارد. برخی از سنگ‌های موریهیکو در شرق ناهنجاری مغناطیسی محل اتصال رخ می‌دهند و رشته‌کوه‌های تائوپیری و هاکاریماتا را تشکیل می‌دهند، اما فرض بر این است که این سنگ‌ها به موقعیت فعلی خود جابجا شده‌اند. گریوکِ در زیر منطقه در ضلع شرقی، جنوب رشته‌کوه و شرق گسل قرار دارد. این کوه در اواخر ژوراسیک تا اوایل کرتاسه (۱۶۰ تا ۱۲۰ میلیون سال پیش) تشکیل شده است. زغال سنگ و سنگ آهک گروه. سنگ‌های گروه روی سنگ‌های پی سنگ قرار دارند و در نورث‌لند، اوکلند، وایکاتو و کینگ کانتری وجود دارند، اگرچه اغلب فرسایش یافته یا پوشیده
وجود دارند، اگرچه اغلب فرسایش یافته یا پوشیده شده‌اند. سنگ‌های حاوی زغال‌سنگ در اواخر ائوسن (۳۷–۳۴ میلیون سال پیش) از باتلاق‌ها تشکیل شده‌اند. زمین فرورفت و دریا پیشروی کرد و ماسه سنگ آهکی، گل سنگ و سنگ آهک در زمان الیگوسن (۳۴–۲۴ میلیون سال پیش) رسوب کردند. ذخایر زغال سنگ در نزدیکی هانتلی و ماراماروا، جایی که استخراج می‌شوند، رخنمون دارند. رسوبات میوسن. در اوایل دوران میوسن (۲۴ میلیون سال پیش)، همگرایی صفحات باعث فشردگی منطقه‌ای شد. زمین فرسایش یافت و در سراسر دوره میوسن (۲۴–۵ میلیون سال پیش) در حوضه‌های
دوره میوسن (۲۴–۵ میلیون سال پیش) در حوضه‌های به سرعت در حال فرونشست، رسوب کرد. این ماسه‌سنگ‌ها و گل‌سنگ‌های نرم در جنوب غربی ته کویتی باقی مانده‌اند. رسوبات ایگنیمبریت و پومیس. در طول ۲ میلیون سال گذشته، جریان‌های آذرآواری از منطقه آتشفشانی تائوپو، سنگ‌های ایگنیمبریت را در شرق ته کویتی رسوب داده‌اند. برخی از بزرگ‌ترین رسوبات از فوران واکامارو، در شمال تائوپو، حدود ۳۳۰٬۰۰۰ سال پیش، ناشی شده‌اند. رسوبات ایگنیمبریت ناشی از فوران اوروانویی در ۲۶۵۰۰ سال پیش و فوران تائوپو در ۱۸۰۰ سال پیش نیز از رسوبات اصلی
و فوران تائوپو در ۱۸۰۰ سال پیش نیز از رسوبات اصلی هستند. آنها در بسیاری از مناطق صخره‌های چشمگیری را تشکیل می‌دهند. دشت‌های هوراکی و خلیج هوراکی نمایانگر یک دره کافتی هستند. فرض بر این است که این دره کافتی حدود ۲ میلیون سال پیش، به دلیل چرخش عقربه‌های ساعت جزیره شمالی شرقی، که زمین بین اوکلند و کیپ شرقی را امتداد داده است، توسعه یافته است. این چرخش همچنین ممکن است با کافت‌زایی که حوضه همیلتون را در جنوب غربی آنها ایجاد کرده است، مرتبط بوده باشد. رودخانه وایکاتو قبلاً از دریاچه کاراپیرو، از میان شکاف
وایکاتو قبلاً از دریاچه کاراپیرو، از میان شکاف هینوئرا و دشت‌های هوراکی جریان داشت و در ساحل شرقی در خلیج هوراکی به پایان می‌رسید. رسوبات ناشی از فوران ۲۶٫۵ هزار مایلی اوروانویی دریاچه تائوپو باعث تغییر جهت رودخانه و حرکت آن به سمت غرب شد. در واقع، رودخانه وایکاتو مسیر خود را به‌طور منظم تغییر می‌دهد، زیرا فوران‌هایی در منطقه آتشفشانی تائوپو رخ می‌دهد و کانال رودخانه مسدود می‌شود. بسیاری از دریاچه‌ها و مرداب‌های حوزه رودخانه وایکاتو نشان‌دهنده مسیرهای قدیمی هستند. پوکه معدنی از منطقه آتشفشانی تائوپو در
هستند. پوکه معدنی از منطقه آتشفشانی تائوپو در سراسر حوضه‌های وایپا و وایکاتو و دشت‌های هوراکی رسوب کرده و خاک‌ها و باتلاق‌های بسیار خوبی را تشکیل داده است. گروه تارانگا. گروه تائورانگا رسوبات ۵ میلیون سال اخیر را توصیف می‌کند که عمدتاً از سنگ‌های آتشفشانی پومیس، در ابتدا رسوبات پلیوسن (زیرگروه والتون) از کوروماندل و بعداً رسوبات هولوسن از تائوپو (زیرگروه پیاکو) هستند. آنها در زیر زمین‌های پست همیلتون قرار دارند و تا حوضه وایپا امتداد می‌یابند، اما در جاهای دیگر عمدتاً رسوبات آبرفتی در دره‌ها هستند. علاوه
دیگر عمدتاً رسوبات آبرفتی در دره‌ها هستند. علاوه بر شن و ماسه پوکه معدنی، آنها شامل سیلت، گل و لای و پیت نیز می‌شوند. تپه‌های شنی ساحلی. تپه‌های شنی قابل توجهی با محتوای آهن بالا در اطراف بندرگاه‌های کاویا و آئوتیا تشکیل شده‌اند. دیوید کییر در کتاب «زمین‌شناسی منابع ماسه آهن نیوزیلند» (اداره تحقیقات علمی و صنعتی نیوزیلند، ۱۹۷۹) می‌گوید: «ذخایر ماسه آهن از جنوب کایپارا و موریوای، در شمال اوکلند، تا بیش از ۳۰۰ مایل به سمت جنوب تا رودخانه وانگائهو، در جنوب وانگانویی، امتداد دارند». آهن محلول در کنسانتره‌ها در
امتداد دارند». آهن محلول در کنسانتره‌ها در بیشتر مناطق بیش از ۵۰٪ است. در حال حاضر در تاهاروا و وایکاتو نورث هد استخراج می‌شود. نقشه‌ها. نقشه‌های زمین‌شناسی نیوزیلند اکنون به صورت رایگان و آنلاین از طریق مؤسسه علوم زمین‌شناسی و هسته‌ای نیوزیلند (GNS Science)، یک مؤسسه تحقیقاتی دولتی نیوزیلند، قابل دسترسی هستند.
منطقه نورث‌لند نیوزیلند بر روی یک زیرزمین ساخته شده است که عمدتاً از سنگ‌های گری‌وک تشکیل شده است و در ضلع شرقی شبه‌جزیره نمایان هستند. ذغال سنگ ائوسن در محل در کامو، در نزدیکی وانگاری، و محصولات سنگ آهک الیگوسن ظاهر می‌شود. اعتقاد بر این است که در اوایل میوسن، یک منطقه فرورانش در شمال شرقی نورثلند وجود داشته که باعث شده آلوکتون نورثلند بر روی بخش عمده‌ای از شبه جزیره رانده شود و کمربندهای آتشفشانی در دو طرف شبه جزیره توسعه یابند. فعالیت‌های آتشفشانی بازالتی درون صفحه‌ای از اواخر میوسن در اطراف کایکوهه،
درون صفحه‌ای از اواخر میوسن در اطراف کایکوهه، خلیج جزایر و وانگاری رخ داده است. تپه‌های شنی که از آتشفشان‌های جنوبی‌تر سرچشمه می‌گیرند، بخش زیادی از ساحل غربی را اشغال کرده‌اند و شبه‌جزیره آپوری، جزایر قبلاً جدا از هم را به سرزمین اصلی متصل می‌کند تا یک تومبولوی بزرگ را تشکیل دهد. سنگ‌های زیرزمین. همانند بیشتر مناطق نیوزیلند، سنگ‌های زیرزمین منطقه نورث‌لند عمدتاً از گری‌وک (ماسه سنگ سخت)، آرژیلیت و چرت، همراه با سنگ‌های آتشفشانی مانند گدازه بالشی بازالتی تشکیل شده‌اند. سنگ‌های زیرزمین به تعدادی از تران‌ها
شده‌اند. سنگ‌های زیرزمین به تعدادی از تران‌ها تقسیم می‌شوند که گمان می‌رود توسط فرآیندهای فرورانش یا امتداد لغزش، تا اواسط کرتاسه (۱۰۰ میلیون سال پیش) با هم ترکیب شده‌اند. صخره‌های زمینی موریهیکو در زیر منطقه در ضلع غربی قرار دارند، اما بیرون نزده‌اند. زمین‌شناسی موریهیکو در اواخر تریاس تا اواخر ژوراسیک (۲۲۰ تا ۱۴۵ میلیون سال پیش) تشکیل شده است. خطی از سنگ‌های زمینی کوه دان-مایتای با امتداد شمال-شمال-جنوب-جنوب‌شرقی از مرکز منطقه عبور می‌کند و زمین موریهیکو را از زمین‌های شرقی‌تر جدا می‌کند و یک ناهنجاری
را از زمین‌های شرقی‌تر جدا می‌کند و یک ناهنجاری مغناطیسی اتصالی قابل تشخیص ایجاد می‌کند، اما رخنمون ندارد. صخره‌های زمینی کاپلس بیرون می‌آیند را تشکیل می‌دهند. زمین‌شناسی کاپلس در دوره پرمین تا تریاس (۳۰۰ تا ۲۰۰ میلیون سال پیش) تشکیل شده است. سنگ‌های هونوا (بخشی از زمین مرکب) در بیشتر مناطق شمالی شمالی شرقی، در جنوب وانگاروا ظاهر می‌شوند. سنگ‌ها عموماً دانه‌ریز و بسیار دگرشکل هستند. زمین‌شناسی هونوا در دوره‌های تریاس تا ژوراسیک (۲۵۰ تا ۱۴۵ میلیون سال پیش) تشکیل شده است. صخره‌های کوهستانی کوه کمل در نزدیکی
شده است. صخره‌های کوهستانی کوه کمل در نزدیکی کوه کمل و شبه جزیره کاریکاری بیرون زده‌اند. آنها در اوایل کرتاسه (۱۳۱–۱۰۴ میلیون سال پیش) تشکیل شده‌اند. زغال سنگ و سنگ آهک گروه. سنگ‌های گروه Te Kuiti روی سنگ‌های پی سنگ قرار دارند و در نورث‌لند، اوکلند، وایکاتو و کینگ کانتری وجود دارند، اگرچه اغلب فرسایش یافته یا پوشیده شده‌اند. سنگ‌های حاوی زغال‌سنگ در اواخر ائوسن (۳۷ تا ۳۴ میلیون سال پیش) از باتلاق‌ها تشکیل شده‌اند. زمین فرو نشست کرد، دریا پیشروی کرد و ماسه‌سنگ آهکی، گل‌سنگ و سنگ آهک در دوران الیگوسن (۳۴ تا
آهکی، گل‌سنگ و سنگ آهک در دوران الیگوسن (۳۴ تا ۲۴ میلیون سال پیش) رسوب کردند. زغال سنگ ائوسن در شرق، بین کریکری و وایپو، رخنمون دارد. زغال سنگ در اطراف کامو، استخراج شده است. سنگ آهک در اطراف وانگاری روییده است و منظره‌ای جالب در منطقه حفاظت‌شده وارو راکس در شمال هیکورنگی به چشم می‌خورد. نورث‌لند آلوکتون. در اوایل دوران میوسن (۲۴ تا ۲۱ میلیون سال پیش)، مجموعه‌ای از صفحات راندگی بر فراز نورث‌لند جای گرفتند که تا جنوب بندر کایپارا و مناطق آلبانی امتداد داشتند. این سنگ‌ها از شمال شرقی (شاید فراتر از منطقه
این سنگ‌ها از شمال شرقی (شاید فراتر از منطقه شکستگی ونینگ ماینژ) آمده و به ترتیب معکوس، اما در جهت درست بالا، جایگذاری شده‌اند. سنگ‌های اولیه متعلق به کرتاسه تا الیگوسن (۹۰ تا ۲۵ میلیون سال پیش) هستند و شامل گلسنگ، سنگ آهک و گدازه بازالت می‌شوند. این سنگ‌ها در اطراف سیلوردیل، وارک‌ورث و ولزفورد رخنمون دارند و تا آلبانی در جنوب می‌رسند. آلوکتون شامل سنگ‌های گروه جابجا شده است. اعتقاد بر این است که گدازه بازالت مجتمع تانگیهوا نمایانگر کف دریا است که به سرزمین شمالی ربوده شده و توده‌های بلندی مانند توده‌های
شمالی ربوده شده و توده‌های بلندی مانند توده‌های رینگا، آهیپارا، واروارا، مانگاکاهیا و مائونگاتانیوا را تشکیل می‌دهند. توده‌های منفرد مارپیچ در دماغه شمالی و جنوب ماونگاتوروتو یافت می‌شوند. ماسه سنگ وایتماتا. آتشفشان‌های میوسن و آلوکتون نورث‌لند فرسایش یافته و ماسه‌سنگ وایتماتا را بین وانگاری و اوکلند، در ضلع شرقی نورث‌لند، تشکیل داده‌اند. بالا بردن. در اواسط میوسن، نورثلند از سطح دریا بالاتر آمد و اندکی به سمت غرب کج شد سنگ‌های پی سنگی را در سمت شرقی نمایان کرد و منجر به تمایل رودخانه‌ها به جریان در جهت
کرد و منجر به تمایل رودخانه‌ها به جریان در جهت غربی شد. مناطق زمین گرمایی. چشمه‌های آب گرم در چشمه‌های نگاوها وجود دارند که دمای آنها حدود ۴۰ تا ۵۰ درجه سانتیگراد است. درجه سانتیگراد همچنین چشمه‌های آب گرم در وایورا و پاراکای، در بخش جنوبی شبه جزیره نورثلند، در منطقه اوکلند، وجود دارد. همه برای استخرهای آب گرم استفاده می‌شوند. میدان زمین‌گرمایی نگاوها همچنین برای تولید برق استفاده می‌شود. منابع زمین‌شناسی. مس در کائو، نقره، طلا و جیوه در پوهیپوهی و آنتیموان در راسل استخراج شده است. حوضه نورث‌لند، در غرب
در راسل استخراج شده است. حوضه نورث‌لند، در غرب شبه‌جزیره نورث‌لند، به عنوان منطقه‌ای با پتانسیل نفت و گاز در نظر گرفته می‌شود. خاک رس هالویزیت در خلیج ماتاوری و ماهیماهی استخراج می‌شود. شن کوارتز با کیفیت بالا از نزدیکی بندر پارنگارنگا لایروبی می‌شود. مخاطرات زمین‌شناسی. خطر اصلی زمین‌شناسی در نورث‌لند، احتمال رانش زمین، به‌ویژه در گل‌سنگ‌ها و ماسه‌سنگ‌های آلوکتون نورث‌لند است. نورتلند کمترین میزان وقوع زلزله را در بین تمام مناطق نیوزیلند دارد. فعالیت آتشفشانی به جای خاموش شدن، خاموش است. با این حال،
آتشفشانی به جای خاموش شدن، خاموش است. با این حال، سونامی‌های ایجاد شده توسط زمین‌لرزه‌های اطراف اقیانوس آرام می‌توانند در سواحل شرقی رخ دهند. نقشه‌ها. نقشه‌های زمین‌شناسی نیوزیلند اکنون به صورت رایگان و آنلاین از طریق مؤسسه علوم زمین‌شناسی و هسته‌ای نیوزیلند، یک مؤسسه تحقیقاتی دولتی نیوزیلند، قابل دسترسی هستند. همچنین یک نقشه ۱:۲۵۰۰۰ از منطقه شهری وانگاری وجود دارد که در سال ۲۰۰۳ منتشر شده است.
توکوشین-این ، ۲ نوامبر ۱۸۳۰ - مرگ ۳ ژانویه ۱۸۹۳- یک زن در اواخر دوره ادو تا دوره میجی. همسر توکوگاوا یوشیتوشی (خاندان هیتوتسوباشی)، هفتمین رئیس خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا، یکی از سه شاخه گوسانکیو بود. نام او شاهدخت تسونه‌کو (直子女王 つねこじょおう)، نام کودکی او تومنومیا بود. توکوگاوا تسونه‌کو، هیتوتسوباشی تسونه‌کو هم شناخته می‌شود. همسر او در سن ۲۵ سالگی بر اثر آبله درگذشت. در همان روز مرگ او پسر توکوگاوا ناریتاکه به نام توکوگاوا ماسامارو به پسرخواندگی او درآمد و وارث او شد که او نیز در سال ۱۸۴۷ در سن ۲ سالگی
و وارث او شد که او نیز در سال ۱۸۴۷ در سن ۲ سالگی درگذشت. توکوگاوا یوشینوبو پس از مرگ ماسامارو به فرزندخواندگی کودک درگذشته ماسامارو درآمد و وارث خاندان هیتوتسوباشی شد. توکوشین این به‌طور رسمی مادربزرگ ناتنی توکوگاوا یوشینوبو، آخرین شوگون، بود. اولین عشق احتمالی یوشینوبو. یوشینوبو طبق تقویم ژاپنی ۱۱ سال داشت و اگرچه طبق شجره‌نامه خانوادگی، آنها مادربزرگ ناتنی و نوه بودند، اما بین او ۱۱ ساله و تسونه‌کو ۱۸ ساله فقط هفت سال اختلاف سنی وجود داشت. اگرچه آنها رسماً مادربزرگ و نوه بودند، اما برای یوشینوبو،
رسماً مادربزرگ و نوه بودند، اما برای یوشینوبو، توکوشین-این کسی بود که می‌توانست با او صمیمی شود. علاوه بر این، توکوشین-این از یک خانواده امپراتوری در کیوتو بود (پدرش شاهزاده فوشیمی نو میاسادایوشی بود). گفته می‌شود که یوشینوبو از سنین پایین به این که مادر بیولوژیکی‌اش، شاهدخت یوشیکو، از یک خانواده امپراتوری بود، بسیار افتخار می‌کرد، بنابراین احتمال می‌رود که او احساس نزدیکی با توکوشین-این داشته است. توکوشین-این به عنوان یک بیوه، اجازه نداشت آزادانه بیرون برود، مگر سالی یک بار برای سر زدن به قبر، و روزهایش
مگر سالی یک بار برای سر زدن به قبر، و روزهایش را با خواندن سوره سوترا در عمارت می‌گذراند. سپس یوشینوبو، که مانند برادر کوچکتر برای او بود، ظاهر شد و او به یوشینوبو مراسم چای و آواز نو را آموخت و گاهی با ندیمه‌ها ساز می‌نواختند. گفته می‌شود که توکوشین-این احتمالاً اولین عشق یوشینوبو بوده است. خودکشی هسمر اصلی یوشینوبو. در دسامبر ۱۸۵۵، یوشینوبو با دخترخوانده ایچیجو تاداکا، ایچیجو میکاکو که دو سال از او بزرگتر بود، ازدواج کرد. کمتر از یک سال بعد، در ژوئن ۱۸۵۶، شایعاتی مبنی بر اقدام به خودکشی ایچیجو میکاکو پخش
شایعاتی مبنی بر اقدام به خودکشی ایچیجو میکاکو پخش شد. به گفته ماتسودایرا یوشیناگا، این به دلیل سوءظن در مورد رابطه صمیمی بین یوشینوبو و توکوشین-این (تسونه‌کو) بود. اینکه آیا این موضوع صحت داشته است یا خیر، مشخص نیست، اما به نظر می‌رسید اطرافیان او فکر می‌کردند که رابطهٔ بین این دو غیرممکن نیست.
ووستوچنی () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
واروارینو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ورخنه‌یولداشوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اوزیا () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
گریگوری میخائیلی بوژنیان (؛ زاده - درگذشته ) نویسنده، شاعر، فیلم‌نامه‌نویس، ترانه‌سرا و کارگردان فیلم اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۹ یا ۲۰ سپتامبر ۱۹۲۲ در خارکوف به دنیا آمد و از انستیتو ادبیات ماکسیم گورکی فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان پرچم سرخ، نشان جنگ میهنی درجه یک، نشان جنگ میهنی درجه دو، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱), مدال بزرگداشت ۸۵۰مین سالگرد مسکو، نشان برجسته افتخار، نشان ستاره سرخ، نشان شایستگی نبرد، مدال دفاع از قفقاز،
ستاره سرخ، نشان شایستگی نبرد، مدال دفاع از قفقاز، نشان پیش‌کسوت کار، نشان درجه ۳ لیاقت میهن‌پرستی جایزه دولتی فدراسیون روسیه شد. وی در ۱۹ یا ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۵ در سن ۸۳ سالگی در مسکو درگذشت و در به خاک سپرده شد.
شاهن باغداسارویچ باغداساروف (؛ زاده - درگذشته زمین‌شناس و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۵ نوامبر ۱۹۱۶ در فرغانه به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان پیش‌کسوت کار، مدال بزرگداشت ۸۵۰مین سالگرد مسکو، نشان شایستگی نبرد مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) نشان جنگ میهنی (درجه یک) شد. وی در ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۷ در سن ۱۰۰ سالگی در مسکو درگذشت.
نُرایر گریگوری گریگوریان (؛ زاده - درگذشته مهندس و فیزیکدان استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در در باکو به دنیا آمد و از دانشگاه اقتصاد پلخانف روسیه و فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱), نشان جنگ میهنی (درجه یک), نشان برجسته افتخار، جایزه دولتی اتحاد شوروی و جایزه استالین شد. وی در ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۹۴ در سن ۸۳ سالگی در مسکو درگذشت.
پروژه کوثر یک برنامه موشکی بالستیک میان‌برد یا قاره‌پیما از سوی جمهوری اسلامی ایران است. نمای کلی. ظاهراً این برنامه یک IRBM با برد ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ کیلومتری است. کتاب "«نیروهای نظامی و قابلیت‌های جنگی ایران»" نوشته آنتونی اچ. کوردزمن و مارتین کلیبر، در توصیف پروژه‌های موشکی شهاب-۵ و شهاب-۶، که ظاهراً بر اساس موتور RD-۲۱۶ ساخته شده‌اند، به پروژه کوثر اشاره می‌کند. بر اساس این کتاب، «تلاش برای توسعه یک موشک بالستیک قاره‌پیما با موتور روسی RD-216 در برخی منابع «پروژه کوثر» نامگذاری شده است. گزارش‌های مربوط به
«پروژه کوثر» نامگذاری شده است. گزارش‌های مربوط به پروژه‌های موشکی همچنان نامشخص است و رسانه‌ها و منابع رسمی اسرائیل بارها در مورد ماهیت و سرعت تلاش‌های ایران اغراق کرده‌اند.» در کتاب "«خیزش تهران»" نوشته ایلان برمن نیز به پروژه موشکی اشاره شده است. طبق این کتاب، «گروه‌های مخالف ادعا کرده‌اند که توسعه آشکار موشکی ایران، پوششی بر یک تلاش مخفیانه بسیار بزرگتر است - تلاشی که هم شامل موشک شهاب-۵ با برد ۴۰۰۰ کیلومتر و هم حتی یک موشک بالستیک قاره‌پیما (ICBM) به نام «کوثر» می‌شود. این ارزیابی درست به نظر می‌رسد؛
«کوثر» می‌شود. این ارزیابی درست به نظر می‌رسد؛ به گفته مقامات اطلاعاتی ایالات متحده، تخمین زده می‌شود که ایران اکنون به پیشرفت کافی برای آزمایش اجزای موشک‌های بالستیک قاره‌پیما در سال ۲۰۰۵ دست یافته است.»
نور یا آرش ۳ یک راکت توپخانه‌ای ایرانی است در رده توپ‌های ۱۲۲ میلی‌متر جای گرفته و به عنوان یک راکت توپخانه‌ای تثبیت‌شده با باله شناخته می‌شود. گمان می‌رود که این توپ، گونه ایرانی توپ ۱۲۲ میلی‌متری چینی یا روسی باشد. ویژگی‌ها. موشک نور به عنوان بخشی از توپخانه سبک ایران طراحی شده است. این موشک باله‌دار تثبیت شده و بدنه‌ای از فولاد و کلاهک انفجاری قوی است. این موشک دماغه‌ای قرمز و نقره‌ای، کلاهکی سبز با پرچم ایران در کنار، بدنه‌ای نقره‌ای و باله‌هایی طلایی دارد. قطر این موشک ۱۲۲ میلی‌متر، طول ۲٫۰۵ متر، سرعت
قطر این موشک ۱۲۲ میلی‌متر، طول ۲٫۰۵ متر، سرعت ۷۲۰ متر بر ثانیه، محدوده ۱۸ کیلومتر و ظرفیت بارگیری ۱۸ کیلوگرم این موشک توسط یک سیستم راکت‌انداز Hadid HM 20 حمل و پرتاب می‌شود که یک سیستم پرتابگر ۴۰ گلوله‌ای است که در پشت شاسی کامیون مرسدس بنز LAK 2624 6×۶ نصب شده است.
بدر-۳ (عربی: بدر ۳ (صاروخ))، عبری: בדר ۳) یک موشک زمین به زمین است. این موشک که در سال ۲۰۱۹ در ایران و تحت نظارت اداره فنی تولیدات نظامی نیروهای حشد الشعبی و نیروی قدس توسعه یافت، در درجه اول به عنوان بخشی از زرادخانه موشکی فلسطین تولید و صادر شد که کاربر اصلی آن جهت استفاده در گردان‌های القدس وابسته به جهاد اسلامی فلسطین (PIJ) بود. ویژگی‌ها. در مقایسه با سایر موشک‌های حماس، جهاد اسلامی فلسطین و گروه‌های فلسطینی در درگیری غزه و اسرائیل، موشک بدر-۳ با برد تأیید شده ۸ مایل (۱۳ مایل)، وزن بیشتری نسبت به اکثر
شده ۸ مایل (۱۳ مایل)، وزن بیشتری نسبت به اکثر موشک‌های دیگر دارد. گفته می‌شود که این موشک، با کلاهکی به وزن ۲۵۰ کیلوگرم طراحی شده است. بعدها سخنگوی تیپ القدس ادعا کرد که انواعی از موشک با کلاهک جنگی ۴۰۰ کیلوگرمی نیز ساخته شده است. توسعه اولیه این موشک عمدتاً در ایران بود، اما به گونه‌ای طراحی شده بود که بتوان آن را به صورت محلی تولید کرد. کاربرد. مراحل اولیه توسعه آن حدود سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ انجام شد، زیرا گزارش‌های اطلاعاتی نشان می‌داد که ایران در حال توسعه و تولید موشک‌های بالستیک برای متحدان خود با
توسعه و تولید موشک‌های بالستیک برای متحدان خود با تمرکز بر توزیع آنها به شبه‌نظامیان عراقی و متحدانش در سراسر خاورمیانه، از جمله شورشیان حوثی، حزب‌الله و جهاد اسلامی فلسطین است. جهاد اسلامی فلسطین این موشک را در سال ۲۰۱۹ رونمایی کرد و اولین آزمایش آن از غزه به سمت شهر اشکلون انجام شد. این موشک از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳ به صورت پراکنده در حملات موشکی فلسطینیان به اسرائیل مورد استفاده قرار گرفت، که تا آن زمان در ۱۲ مه ۲۰۲۳، این موشک در جریان اولین عملیات فلاخن داوود رهگیری و منهدم شد. این موشک در طول جنگ غزه
داوود رهگیری و منهدم شد. این موشک در طول جنگ غزه به‌طور گسترده توسط بخشی از جهاد اسلامی فلسطین مورد استفاده قرار گرفت. در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۳، در جریان تهاجم اسرائیل به نوار غزه، تیپ بیسلاماخ و واحدهای یاهالوم از نیروهای دفاعی اسرائیل مجموعه‌ای از موشک‌ها را در شمال غزه به غنیمت گرفتند. سپس آنها برای تجزیه و تحلیل بیشتر به اسرائیل فرستاده شدند.
موشک حاسب یک راکت توپخانه‌ایایرانی ۱۰۷ میلیمتری است که برگرفته از راکت‌انداز چندگانه چینی نوع ۶۳ ساخته و طراحی شده است. این موشک بر روی یک سامانه راکر پرتاب چندگانه (MLRS) ساخت شرکت حاصب با ریل دو چرخ ۱۲ لوله‌ای مشابه ریل راکت‌انداز چندگانه Type 63 نصب شده است. برد این موشک ۹. کیلومتر است و کلاهکی به وزن ۸ کیلوگرم دارد. کاربرد. این موشک نزد گروه‌های زیر مورد استفاده قرار گرفته است:
آرمن هاکوبی گئورگیان (؛ زاده - درگذشته نوازنده ویولنسل، آموزگار موسیقی، موسیقیدان و کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۹ نوامبر ۱۹۰۴ در باکو به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال بزرگداشت ۸۰۰مین سالگرد مسکو، مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) و نشان برجسته افتخار شد. وی در ۷ مارس ۱۹۹۳ در سن ۸۸ سالگی در مسکو درگذشت و در آرامستان واگانکوفسکوی به خاک سپرده شد.
شاهزاده‌نشین آنهالت یکی از ایالات امپراتوری مقدس روم در حدود ایالت فدرال کنونی زاکسن-آنهالت در آلمان بود. این شاهزاده‌نشین در ۱۲۱۲ میلادی زیر فرمان خاندان آسکانی از دوک‌نشین ساکسونی جدا شد. نخست این ایالت به صورت کنت‌نشین اداره می‌شد و سپس به صورت شاهزاده‌نشین درآمد. در ۱۸۰۶ میلادی ناپلئون بناپارت دوک‌نشین‌های تازهٔ آنهالت-برنبورگ، آنهالت-دسائو و آنهالت-کوتن را به وجود آورد. منابع. Wikipedia contributors, "Principality of Anhalt," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
of Anhalt," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Principality_of_Anhalt&amp;oldid=1262584932 (accessed June 15, 2025).
ایچیجو میچیکا (; – ) اهل شوگون‌سالاری توکوگاوا بود. پسر نایب السلطنه کانکا، یک نایب السلطنه ژاپنی یا کانپاکو) از ۱۷۴۶ تا ۱۷۴۷ و از ۱۷۵۵ تا ۱۷۵۷ و سشو از ۱۷۴۷ تا ۱۷۵۵ بود. او با دختر خوانده ایکدا تسوگوماسا، سومین رئیس قلمرو اوکایاما ازدواج کرد و دختری را به دنیا آورد که بعداً همسر توکوگاوا هاروموری، ششمین رئیس قلمرو میتو شد.
ایچیجو ترویوشی (; – ) آریستوکراسی (طبقه) اهل ژاپن بود.
ایسو-این ; – )، ماسوکو 補子（ますこ） یا ای 永（えい）، همسر غیراصلی توکوگاوا هاروتوشی و مادر توکوگاوا ناری‌آکی ارباب قلمرو میتو اهل ژاپن بود. زندگی‌نامه. او در کیوتو به عنوان دختر ماچی سوکه‌هو (پسر سوم گون دایناگون کاراسوما میتسوتانه)، راهب سابق معبد شونان-این، متولد شد و توسط عمویش، گون دایناگون تویاما میتسوتانه، به فرزندی پذیرفته شد. در سال ۱۷۹۵، در سن ۱۴ سالگی (طبق محاسبه سنی ژاپنی)، او همسر غیراصلی توکوگاوا هاروتوشی (که بعدها ارباب قلمرو میتو شد و در آن زمان وارث بود) شد. هاروکی سال قبل همسرش کاتاهیمه و دو دخترش
بود) شد. هاروکی سال قبل همسرش کاتاهیمه و دو دخترش را به ترتیب از دست داده بود و از آنجایی که پس از آن همسری نداشت، تصور می‌شود که او یکی از همسر غیراصلی‌های انتخاب شده بوده است. در سال ۱۷۹۶، او رین‌هیمه (کیوکو)، در سال ۱۷۹۷، هوهیمه و در سال ۱۸۰۰، یک پسر و دو دختر از کیزابورو (توکوگاوا ناری‌آکی) به دنیا آورد. در سال ۱۸۱۶، پس از مرگ هاروکی، او راهبه شد و نام ایسو-این را برای خود برگزید. هشتمین ارباب قلمرو، پسر بزرگ توکوگاوا هاروتوشی، توکوگاوا نارینوبو ، جانشین او شد، امانارینوبو فرزندی نداشت و پس از مشکلی در
او شد، امانارینوبو فرزندی نداشت و پس از مشکلی در جانشینی، ناری‌آکی به عنوان پسرخوانده‌اش، نهمین ارباب شد. مادر ارباب، ناری‌آکی، همسر ناری‌آکی، مینه‌جوین، بود که او نیز دختر شوگون ایناری بود و فردی بود که ناری‌آکی نمی‌توانست به او بی‌اعتنا باشد. در فوریه ۱۸۳۳ (تنپو ۴)، ایسو-این به میتو، قلمرو خود، رفت. مطابق با سیاست آموزشی ناری‌آکی، فرزندان ناری‌آکی، به جز پسر بزرگش، یوشیاتسو، از ادو به میتو فرستاده شدند و در قلعه میتو زندگی و تحصیل کردند. در «پرتره‌های یوشیکو و ریوکو شوکوشی»، که فرزندان ناری‌آکی را به
یوشیکو و ریوکو شوکوشی»، که فرزندان ناری‌آکی را به تصویر می‌کشد، پیرزنی با سر تراشیده و تاج سیاه به تصویر کشیده شده است که گمان می‌رودایسو-این باشد. «سککوموکای بونکی» شامل داستانی دربارهٔ توکوگاوا یوشینوبو است، زمانی که او در میتو تحصیل می‌کرد. در آن زمان، ایسو-این در مکانی به نام میدوری-نو-ما در قلعه میتو زندگی می‌کرد و از آنجایی که او مادربزرگ بیولوژیکی فرزندان ناری‌آکی بود، رسم بر این بود که همه شاهزاده‌های ساکن قلعه میتو در روزهای اول، پانزدهم و بیست و هشتم هر ماه در میدوری-نو-ما جمع شوند و به یکدیگر
هشتم هر ماه در میدوری-نو-ما جمع شوند و به یکدیگر سلام کنند. ایسو-این از تمام شیطنت‌هایی که یوشینوبو انجام می‌داد، خبردار شد، بنابراین روزی او را رو در رو به شدت سرزنش کرد. با این حال، یوشینوبو به جای عذرخواهی، برخاست و او را «کاهن» خطاب کرد و محکم به سرایسو-این کوبید. به دلیل این بی‌ادبی فاحش، یوشینوبو مورد سرزنش و تنبیه شدیدتری قرار گرفت و ناری‌آکی با شنیدن داستان، دستور داد که یوشینوبو را در اتاقی حبس و در خانه‌اش حبس کنند. با این حال، از آنجا که «راهبه فردی فوق‌العاده شجاع بود»، به این معنی که آیسوین
فردی فوق‌العاده شجاع بود»، به این معنی که آیسوین شخصیت بسیار شجاعی داشت، آیسوین علاقه بیشتری به طبیعت سرزنده یوشینوبو پیدا کرد و از آن پس هر زمان که اتفاقی می‌افتاد، شخصاً به او آموزش می‌داد و او را نصیحت می‌کرد.