payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دو طرفه را برای ساکنان غزه و سینا فراهم می‌کرد، اما برای اهداف تجاری استفاده نمی‌شد. در سال ۲۰۱۸، زمانی که شبه‌نظامیان حماس بخش غزه را اداره می‌کردند و از محموله‌های ورودی، که شامل کالاهایی با کاربرد دوگانه بحث‌برانگیز (غیرنظامی و نظامی) بودند، مالیات می‌گرفتند، ظاهراً بدون نظارت خارجی زیاد، تغییر کاربری داد. از ژوئیه ۲۰۲۳، «کالاها نیز به‌طور منظم از مصر، از طریق گذرگاه رفح، که توسط مقامات مصری کنترل می‌شود، و سپس از طریق دروازه صلاح الدین مجاور، که توسط مقامات محلی کنترل می‌شود، وارد غزه شده‌اند.» از سال
محلی کنترل می‌شود، وارد غزه شده‌اند.» از سال ۲۰۱۸، دروازه صلاح الدین شاهد رشد مداوم ترافیک بوده است، به طوری که در سال‌های ۲۰۲۲/۲۰۲۳، بیش از ۵۰٪ مصالح ساختمانی، ۲۵٪ مواد غذایی و حدود ۴۰٪ اقلام غیرغذایی از طریق گذرگاه دروازه صلاح الدین وارد نوار غزه شده‌اند. در سال ۲۰۲۳، حدود ۳۶ درصد از کل واردات به نوار غزه از طریق این دروازه وارد شده است. تونل‌های قاچاق. در ژانویه ۲۰۰۸، شبه‌نظامیان فلسطینی چندین بخش از دیوار مرزی شهر رفح را شکافتند. هزاران نفر از مردم غزه در جستجوی غذا و آذوقه به مصر سرازیر شدند. به گفته
در جستجوی غذا و آذوقه به مصر سرازیر شدند. به گفته تحلیلگران در کنفرانس امنیتی مصر در ژانویه ۲۰۱۰، این دیوار نشان‌دهنده نگرانی مصر از نفوذ شبه‌نظامیان الهام گرفته از القاعده از نوار غزه به مصر است، پس از آنکه حماس، مرجع حاکم بالفعل در نوار غزه، که مصر آن را به همراه اسرائیل، اتحادیه اروپا، ایالات متحده و دیگران یک گروه تروریستی می‌داند، آنها را از آنجا بیرون راند. تحلیلگران گفتند که مصر می‌تواند به پناهگاه و میدان نبردی برای گروه‌های کوچک شبه‌نظامی سلفی مانند جند انصارالله، ارتش اسلام و جلجلات تبدیل شود که
جند انصارالله، ارتش اسلام و جلجلات تبدیل شود که از زمان به دست گرفتن کنترل توسط حماس در سال ۲۰۰۷، توسط این گروه‌ها سرکوب شده‌اند این مانع تأثیر کمی داشته و به گفته یک مقام امنیتی مصری، «صدها بار شکسته شده است». پس از سقوط رژیم مبارک در سال ۲۰۱۱، مصر محدودیت‌های مرزی خود با نوار غزه را کاهش داد و برای اولین بار در چهار سال گذشته به فلسطینی‌های بیشتری اجازه عبور آزادانه از مرز را داد. ارتش مصر به تخریب تونل‌های قاچاق نوار غزه ادامه داد، به گفته ارتش مصر "«به منظور مبارزه با هرگونه عنصر تروریسم»". از آوریل
منظور مبارزه با هرگونه عنصر تروریسم»". از آوریل ۲۰۱۳، مصر نیروهای خود را در مرز با نوار غزه تقویت کرد. تا سپتامبر ۲۰۲۱، مصر بیش از ۳۰۰۰ تونل قاچاق را طی شش سال با آبگرفتگی یا پمپاژ گاز سمی تخریب کرده بود که در مواردی منجر به مرگ شده است.
نیروی هوایی سنگال () شاخه نیروی هوایی نیروهای مسلح سنگال است. تاریخچه. این نیرو در ۱ آوریل ۱۹۶۱ با هواپیماهای داگلاس سی-۴۷، ام‌اچ. ۱۵۲۱ بروسارد، به علاوهٔ بالگردهای سود آلوت ۲ و آگوستا-بل ۴۷جی تشکیل شد. روابط نزدیک با فرانسه از طریق توافق‌نامه‌های آموزشی و تأسیسات پایگاهی حفظ شده است. از اوایل دهه ۱۹۷۰، تحویل‌های بیشتری از سوی فرانسه صورت گرفت و اولین هواپیماهای جت وارد خدمت شدند. هواپیمای آموزشی/تهاجم زمینی Fouga Magister و همچنین هلیکوپترهای آئروسپاسیال غزال و آئروسپاسیال پوما تحویل داده شدند. در طول
غزال و آئروسپاسیال پوما تحویل داده شدند. در طول کودتای نافرجام گامبیا در سال ۱۹۸۱، یکی از بالگردهای پوما در حین تلاش برای بازپس‌گیری فرستنده رادیویی سید در خارج از بانجول سرنگون شد که تمام ۱۸ نفر سرنشین آن کشته شدند. توسعه بعدی این نیرو، شامل تحویل شش هواپیمای حمل و نقل فوکر ۲۷ برای جایگزینی C-47ها از سال ۱۹۷۷ بود، در آن زمان همچنین چهار هواپیمای سبک اشتوکا رالی خریداری شد. به دنبال آن چهار نسخه مسلح رالی 235A در سال ۱۹۸۴ خریداری گردید. سنگال در آوریل ۲۰۱۸ چهار هواپیمای ائرو ال-۳۹ ان‌جی را برای وظایف
۲۰۱۸ چهار هواپیمای ائرو ال-۳۹ ان‌جی را برای وظایف تهاجمی سبک و آموزشی سفارش داد. در مارس ۲۰۲۲ گزارش شد که سنگال سفارش را لغو کرده است. سازمان. ستاد نیروی هوایی در حال حاضر در اوکام، نزدیک پایتخت داکار، در سمت مقابل فرودگاه بین‌المللی لئوپولد سدار سنگور واقع شده است. نیروی هوایی وظیفه دفاع از حریم هوایی سنگال، حفاظت از مناطق فرودگاهی، حمایت از سایر نیروهای سنگالی، تخلیه پزشکی و گشت دریایی را بر عهده دارد. تأمین مالی همچنان یک مشکل دائمی برای نیروی هوایی سنگال است و افزایش هزینه سوخت هوایی تعداد ساعت‌های
است و افزایش هزینه سوخت هوایی تعداد ساعت‌های پروازی موجود را محدود می‌کند.
شهرداری جیرفت یک مؤسسه عمومی غیردولتی است که در سال ۱۳۳۰ خورشیدی تأسیس شد و وظیفه توسعه و امور شهری جیرفت را بر عهده دارد. شهر جیرفت از دو منطقه شهرداری تشکیل شده است. شهردار کنونی جیرفت، هادی ربانی است. یکی از مهم‌ترین برنامه‌های توسعه‌ای اخیر شهرداری جیرفت، تقسیم شهر به دو منطقه و برنامه‌ریزی برای افزودن پنج سازمان تخصصی جدید به ساختار خود است. این اقدام با هدف توزیع خدمات، برنامه‌ریزی هدفمندتر و افزایش شفافیت در اجرای پروژه‌ها صورت می‌گیرد. سازمان‌های آتش‌نشانی و حمل‌ونقل از جمله سازمان‌های فعال کنونی
و حمل‌ونقل از جمله سازمان‌های فعال کنونی هستند و قرار است سازمان‌هایی نظیر سیما، منظر و فضای سبز شهری نیز به این مجموعه افزوده شوند. در حوزه عمرانی، شهرداری جیرفت پروژه‌های متعددی را در دست اجرا دارد. از شاخص‌ترین این پروژه‌ها می‌توان به آغاز عملیات اجرایی پل سوم بر روی هلیل‌رود با اعتباری بالغ بر ۴۵۰ میلیارد تومان، کلنگ‌زنی و بهره‌برداری از ده‌ها پروژه شهری شامل احداث و بازسازی بوستان‌ها (از جمله فاز جدید پارک لاله)، راه‌اندازی شهربازی، افتتاح کارخانه تولید قطعات بتنی و توسعه ناوگان موتوری شهری اشاره کرد.
قطعات بتنی و توسعه ناوگان موتوری شهری اشاره کرد. بودجه شهرداری نیز در سال‌های اخیر رشد چشمگیری داشته و از ۴۰۰ میلیارد تومان به بیش از هزار میلیارد تومان افزایش یافته است. شهر جیرفت که در گذشته سبزواران نامیده می‌شد، با جمعیتی بیش از ۱۳۰ هزار نفر، به عنوان یکی از شهرهای پرجمعیت جنوب ایران شناخته می‌شود و شهرداری آن نقشی مهم در حفظ هویت تاریخی شهر دارد. جستارهای وابسته. جیرفت
شاهو اول (شیواجی سامباجی راجه بونسال؛ تلفظ مراتی: [ʃaːɦuː] ؛ ۱۸ مه ۱۶۸۲ - ۱۵ دسامبر ۱۷۴۹) پنجمین چاتراپاتی از امپراتوری مراتا بود که توسط پدربزرگش، شیواجی اول، تأسیس شد. او در خانواده بونسل متولد شد و پسر سامباجی اول و یسوبای بود . در سنین جوانی، او در محاصره ریگاد توسط امپراتور مغول ، اورنگ زیب ، دستگیر و اسیر شد. پس از مرگ اورنگ زیب، به امید ایجاد یک درگیری خونین بین جناح‌های مراتا، تارابایی و شاهو ، از اسارت آزاد شد . شاهو در نبردی خونین پیروز شد و به عنوان چاتراپاتی تاجگذاری کرد. در زمان سلطنت شاهو،
عنوان چاتراپاتی تاجگذاری کرد. در زمان سلطنت شاهو، قدرت و نفوذ مراتهه‌ها به بخش بزرگی از هند مرکزی و غربی گسترش یافت، که در آن زمان یک پادشاهی قدرتمند مراتهه را ایجاد کرده بود. پس از مرگ او، وزرا و ژنرال‌های او مانند پیشوا بات‌ها و ستوان‌های آنها از خاندان شینده و هولکار ، سناصاحبسوبا بونسل‌های ناگپور و سناخاخسخل گایکواد از بارودا ، بخش‌های مربوط به خود در کنفدراسیون را تحت یک ائتلاف نه چندان قوی تحت فرمان چاتراپاتی اداره کردند. زندگینامه. اوایل زندگی. در سال 1689، در سن هفت سالگی، شاهو به همراه مادرش پس از
1689، در سن هفت سالگی، شاهو به همراه مادرش پس از نبرد ریگره توسط مغول‌ها اسیر شد. اورنگ زیب در حال جنگ با مراتهه‌های غیرمتمرکز بود و امیدوار بود از شاهو، وارث تاج و تخت، به عنوان مهره‌ای در نبرد خود استفاده کند. بنابراین، او با شاهو و مادرش به خوبی رفتار کرد. حتی در اسارت مغول‌ها، مادر شاهو، ملکه یسوبای ، همچنان به عنوان یک دشموک بر سرزمین‌های خصوصی خود حکومت می‌کرد. اورنگ زیب، شاهو را که نام واقعی‌اش شیواجی بود، برخلاف پدربزرگش شیواجی اول، «ساو یا سادو شیواجی» می‌دانست و در نتیجه عنوان محبوب او «راجا
شیواجی» می‌دانست و در نتیجه عنوان محبوب او «راجا شاهو» به معنای پادشاه صادق یا مقدس بود. شاهو با دو دختر از سرداران عالی رتبه مراتا در خدمت مغولان ازدواج کرد . اورنگ زیب شمشیر بهاوانی شیواجی ، شمشیر افضل خان و یک شمشیر دسته طلایی دیگر را به شاهو هدیه داد. اورنگ زیب همچنین به او سندس زمین‌ها و حقوق درآمدی اطراف پارگاناس اکالکوت، سوپا، براماتی و نواسه را برای نگهداری از او اعطا کرد. پس از مرگ اورنگ زیب در سال 1707، یکی از پسرانش، شاهزاده اعظم شاه ، شاهو را به امید شروع یک درگیری داخلی بین مراتاها و همچنین
به امید شروع یک درگیری داخلی بین مراتاها و همچنین برای اینکه شاهو را در نبرد جانشینی خود برای تاج و تخت مغول در کنار خود داشته باشد، آزاد کرد. در آن زمان، عمه او تارابای ، که به نام پسرش (که او نیز شیواجی نام داشت) بر قلمرو مراتا حکومت می‌کرد، شاهو را به عنوان یک شیاد که توسط مغولان به جای پسر سمباجی جایگزین شده بود، محکوم کرد. شاهو سپس در سال 1708 برای به دست آوردن تاج و تخت چاتراپاتی، جنگ داخلی علیه تارابای به راه انداخت و پیروز شد. اوایل سلطنت. پس از مرگ اورنگ زیب، شاهو برای بازگشت به وطنش بی‌صبر شد.
اورنگ زیب، شاهو برای بازگشت به وطنش بی‌صبر شد. زینت‌النساء و ذوالفقار خان به او توصیه کردند که منتظر صدور سند رسمی انتصاب از اعظم شاه نماند، بلکه فوراً اردوی مغول را ترک کند و به کشور خود برود. او به راحتی به این توصیه عمل کرد و در 8 مه 1707 اردوی مغول را در دوراها ترک کرد. حاکمان بهاراتپور ، جایپور ، جودپور و اودایپور در مسیر شاهو به پونا با مهمان‌نوازی گرم از او استقبال کردند. شاهو از شهر مقدس اوجاین بازدید کرد و به شری ماهاکالشور ادای احترام کرد . در برهانپور، جوتیاجی کاسکار توسط شاهو برای دریافت سند از
جوتیاجی کاسکار توسط شاهو برای دریافت سند از مغولان باقی ماند. شاهو سپس به بیجاگاد، حدود سی مایلی جنوب نرمادا ، رسید و حاکم آن، راوال موهانسینه، که مدت‌ها علیه اورنگ‌زیب شورش کرده و با مراتهه‌ها همکاری کرده بود، به او پیوست. موهانسینه اولین کسی بود که از آرمان شاهو حمایت کرد و با نیروها و بودجه به او کمک کرد. شاهو از بیجاگاد به سلطانپور رفت، جایی که چندین نفر از سران مراتهه مانند آمریترائو کادامبنده، راوال سوجانسینه از لامکانی، بوکیل‌ها، پوراندارها و دیگر خانواده‌های برهمن به او پیوستند. جنگ جانشینی. پس از
برهمن به او پیوستند. جنگ جانشینی. پس از رسیدن به ماهاراشترا، Senasahibsubha Parsoji Bhonsle، فرمانده 15000 سرباز، خود را به شاهو عهد کرد. نمونه پارسوجی به سرعت توسط سردار نیماجی شینده، سرلشکار هیباترائو نیمبالکار، رستمرائو جادورائو (پدر همسر شاهو)، سخوجی تورات و چیمناجی دامودار دنبال شد که همگی در منطقه باگلانا، خندش و نشیک فعالیت می کردند. نیروهای ترابایی در نزدیکی کوداس خد برای رویارویی جمع شدند. در 3 آگوست 1707، جوتیاجی کسارکار در برهانپور، سندهای رسمی راجا شاهو را از بهادر شاه ، که سرانجام اعظم خان را
شاهو را از بهادر شاه ، که سرانجام اعظم خان را در نبرد جاجو کشته بود، دریافت کرد. در حالی که بهادر شاه به مراتاها سردشموکی دکن را اعطا کرد، اما نتوانست به آنها چاوت اعطا کند و در نتیجه آنها را به طور کامل راضی کند. او همچنین شاهو را به عنوان چاتراپاتی مراتا به رسمیت نشناخت . بنابراین، او اجازه داد تارا بای و شاهو برای برتری بر پادشاهی مراتا بجنگند. نبرد خد تحولی اساسی در جنگ داخلی پس از آن بود. نبرد خد. نوشتار اصلی: نبرد خد شاهو در مسیر حرکت خود از پونا به سمت میدان خد کودوس، با مقاومت شهر پاراد روبرو شد که
میدان خد کودوس، با مقاومت شهر پاراد روبرو شد که قلعه کوچکی داشت و از آنجا توپ‌های ضعیفی توسط پاتیل سایاجی لوخانده به سمت نیروهایش شلیک می‌شد. قلعه مورد حمله قرار گرفت و با خاک یکسان شد و محاصره‌شدگان از دم شمشیر گذشتند. بیوه پاتیل سایاجی پسرش رانوجی را در تخت روان شاهو قرار داد. شاهو که این را اولین پیروزی خود می‌دانست، پسر را فاتسین نامید و او را به عنوان پسر خود پذیرفت. شاهو پس از رسیدن به خد، مخفیانه وارد اردوگاه داناجی جادهاو شد و با نارورام رانگا رائو، حسابرس داناجی، که مورد توجه اربابش بود، مصاحبه‌ای
حسابرس داناجی، که مورد توجه اربابش بود، مصاحبه‌ای انجام داد. نارورام مشروعیت ادعاهای شاهو بر تاج و تخت مراتا را نشان داد و داناجی را متقاعد کرد که در زمان مناسب از آرمان درست حمایت کند. پس از آن، داناجی نیز وفاداری خود را به شاهو اعلام کرد. نبرد خد در 12 اکتبر 1707 بین نیروهای تارابای و راجا شاهو، که شخصاً فرماندهی نیروهای خود را بر عهده داشت، رخ داد. نیروهای تارابای توسط پراتینیدهی پارشورام تریمباک و سارسناپاتی خاندرائو دابهاده رهبری می‌شدند و تلفات زیادی متحمل شدند، در حالی که داناجی جادهاو به دلیل سوگند
شدند، در حالی که داناجی جادهاو به دلیل سوگند وفاداری قبلی خود به شاهو، فقط درگیر درگیری‌های اسمی شد. بدین ترتیب شاهو به یک پیروزی قاطع دست یافت و باعث شد پرشورام تریمباک پراتینیدهی به قلعه ساتارا فرار کند. پس از نبرد، شاهو برای ادای احترام از معبد خاندوبا در ججوری بازدید کرد و عنوان "کشاتریاکولاواتانسا سریوت راجا شاهو چاتراپاتی" را بر خود نهاد. شاهو، سوار بر موجی از موفقیت، به تصرف قلعه‌های رایگاد، تورنا، ویچیترگاد و چندان-وندان، به همراه چند قلعه کوچک‌تر، در زمانی بی‌سابقه ادامه داد. ظرف یک ماه پس از نبرد
زمانی بی‌سابقه ادامه داد. ظرف یک ماه پس از نبرد خد، او در برابر ساتارا ظاهر شد. شاهو که در پای قلعه ساتارا ، تقریباً دقیقاً همان جایی که اورنگ‌زیب هفت سال قبل اردو زده بود، اردو زده بود، با قاطعیت از پراتینیدهی تارابای خواست که قلعه را بدون مقاومت تسلیم کند. با این حال، از آنجایی که دومی تسلیم نشد، شاهو آن را محاصره کرد. شاهو که مصمم بود قلعه را در هشت روز فتح کند، متوجه شد که شیخ میرا، فرمانده نظامی (هاوالدار) قلعه، خانواده‌اش را در وای، روستایی نه چندان دور از اردوگاهش، نگه داشته است. شاهو تصمیم گرفت
دور از اردوگاهش، نگه داشته است. شاهو تصمیم گرفت ترفندی زیرکانه به کار گیرد و شیخ میرا را تهدید کرد و گفت که اگر قلعه را تسلیم نکند، همسر و فرزندان شیخ را از دهان توپ‌ها خواهد انداخت. شیخ میرا سپس آمادگی خود را برای انجام فرمان شاهو نشان داد. با این حال، از آنجایی که پراتینیدهی مقاومت کرد، شیخ میرا در یک کودتای کوچک او را به زندان انداخت و در ۱ ژانویه ۱۷۰۸ دروازه‌ها را به روی شاهو گشود. گفته می‌شود حتی داناجی جادهاو، که نه ماه قبل از تسلیم شدن ارتش عظیم اورنگ زیب، شاهد حمله به قلعه ساتارا بود، از سهولت و
زیب، شاهد حمله به قلعه ساتارا بود، از سهولت و سرعتی که شاهو توانست آن را فتح کند، ابراز تعجب کرد. بدین ترتیب ساتارا پایتخت قلمرو شاهو شد. تثبیت. کانهوجی آنگره از فرصت جنگ بین تارابای و شاهو استفاده کرد تا عملاً خود را از سلطه هر یک از آنها آزاد کند. در عوض، او مرکز تجاری اصلی کالیان و قلعه‌های همسایه راجماچی و لوهاگاد را تصرف کرد. شاهو نیروی بزرگی را تحت فرماندهی پیشوا یا نخست وزیر خود، باهیروجی پینگاله ، فرستاد . کانهوجی پینگاله را شکست داد، او را در لوهاگاد زندانی کرد و شروع به پیشروی به سمت پایتخت شاهو،
زندانی کرد و شروع به پیشروی به سمت پایتخت شاهو، ساتارا، کرد. شاهو به سناکارتا بالاجی ویشوانات خود دستور داد تا ارتش دائمی دیگری (هوزورات) را برای سرکوب مخالفان تشکیل دهد. بالاجی راه مذاکره را ترجیح داد و به عنوان نماینده تام الاختیار شاهو برای مذاکره با دریاسالار منصوب شد. بالاجی و کانهوجی در لوناوالا ملاقات کردند . پیشوای تازه منصوب شده، میهن پرستی ملوان پیر را برای آرمان مراتهه به کار گرفت. کانهوجی آنگره موافقت کرد که به عنوان "سرخل" (دریاسالار بزرگ) نیروی دریایی شاهو با کنترل کونکان تبدیل شود. سپس
نیروی دریایی شاهو با کنترل کونکان تبدیل شود. سپس بالاجی و کانهوجی به طور مشترک به سیدهای مسلمان جانجیرا حمله کردند . نیروهای مشترک آنها بیشتر سواحل کونکان، از جمله زادگاه بالاجی، شریواردان، را تصرف کردند که سپس بخشی از قلمرو آنگره شد. شاهو که از موفقیت بالاجی خوشحال بود، بهیروجی پینگاله را برکنار کرد و در 16 نوامبر 1713، بالاجی ویشوانات را به عنوان پیشوا منصوب کرد. پس از مرگ ارباب ماراتای آتانی، هیمت بهادر ویتوجی چاوان، پسرش اوداجی چاوان جانشین شاهنشاهی او شد و لقب او به نام هیمت بهادر را گرفت. در طول جنگ
شد و لقب او به نام هیمت بهادر را گرفت. در طول جنگ های ماراتا-مغول ، پدر اوداجی دوست نزدیک رامچاندرا آماتیا بود و اوداجی به جناح تارابای (و در نتیجه پسرش سامباجی) پیوسته بود. اوداجی از قلعه خود در Battis Shirale ، مرتباً حملاتی را در قلمروهای شاهو انجام می داد و این مناطق را به نام Chavan Chauth می نامید. در دهه 1730، پس از مرگ سناپاتی تریمباکراو داباده و لشکرکشی های دور باجیرائو، اوداجی چاوان از پسر تارابای سامباجی مجوز گرفت تا نیرویی را از رودخانه وارانا علیه شاهو رهبری کند. او اردوگاه خود را در شیرول
علیه شاهو رهبری کند. او اردوگاه خود را در شیرول برپا کرد و شروع به غارت روستاها کرد. شاهو که در آن محله مشغول شکار بود، اوداجی چاوان را احضار کرد و به او قول داد که در امان خواهد بود. پس از سرزنش‌های شدید شاهو به خاطر اعمالش، اوداجی چاوان تصمیم گرفت او را ترور کند. چند روز بعد، چهار قاتل وارد چادر شاهو شدند که تنها نشسته بود. شاهو آنقدر نسبت به خطری که از جانب قاتلان وجود داشت بی‌تفاوت بود که قاتلان دلسرد شدند و اسلحه‌های خود را جلوی پای او انداختند و التماس کردند که رحم کنند. [ "نیازمند منبع" ] شاهو در
کردند که رحم کنند. [ "نیازمند منبع" ] شاهو در مورد کارفرمای آنها پرسید و آنها اعتراف کردند که توسط اوداجی چاوان فرستاده شده‌اند. شاهو به هر یک از قاتلان یک دستبند طلا داد و آنها را مجبور کرد که اسلحه‌های خود را بردارند و به همراه گواهی از خودش که نشان می‌داد آنها خدمتگزاران خوب و وفاداری هستند، به اوداجی برگردانند و در عین حال تصمیم گرفت تا درگیری علیه سامباجی را آغاز کند. شامبوسیمها جادهاو و پراتینیدهی حمله‌ای سریع به اردوگاه سامباجی در سواحل رودخانه وارانا انجام دادند و بیشتر ارتش کولهاپور را از بین
انجام دادند و بیشتر ارتش کولهاپور را از بین بردند. تمام صندوق و ذخایر نظامی سامباجی توسط پراتینیدهی‌ها تصرف شد. تارابای ، راجاسبای، جیجابای، همسر سامباجی، باگوانترائو رامچاندرا و وینکاترائو جوشی به عنوان اسیر به چاتراپاتی شاهو برده شدند که او نیز با جوانمردی مادر و همسر سامباجی را به پانهالا فرستاد . تارابای ناامید تصمیم گرفت با شاهو در کاخی که برای او در ساتارا آماده شده بود، اقامت کند و به نقش خود در جنگ داخلی پایان داد. نیروهای شاهو سپس ویشالگاد را تصرف کردند و سامباجی را مجبور به پذیرش یک معاهده قطعی
کردند و سامباجی را مجبور به پذیرش یک معاهده قطعی کردند. دشتی باز به نام دشت جاکینوادی به عنوان محل ملاقات دو پسرعمو انتخاب شد. جاکینوادی با غرفه‌ها و تجهیزات اشراف ماهاراشترا مزین شده بود، که در این مناسبت، در شکوه و جلال زیورآلات و جواهرات خود با یکدیگر رقابت می‌کردند. بیش از 200000 سرباز، تنها با اسب‌ها و قطارهای بی‌شماری از بار و بنه، در آنجا حضور داشتند. در روز مقرر، شاهو و سمباجی از اردوگاه‌های خود سوار بر فیل‌هایی با هوده‌های جواهرنشان حرکت کردند. وقتی یکدیگر را دیدند، فیل‌هایشان زانو زدند و
وقتی یکدیگر را دیدند، فیل‌هایشان زانو زدند و سوارانشان آنها را ترک کردند تا بر اسب‌های عربی زین‌شده سوار شوند. وقتی اسب‌ها به هم رسیدند، دو شاهزاده پیاده شدند. سمباجی سرش را به عنوان نشانه‌ای آشکار از تسلیم روی پاهای شاهو گذاشت. چاتراپاتی شاهو خم شد و پسرعمویش را بلند کرد و او را در آغوش گرفت. سپس، شاهو و سمباجی با سکه‌های طلایی و حلقه‌های گل، یکدیگر را زینت دادند و مراسم را به پایان رساندند. پیمان رسمی دو ماه بعد در ساتارا، معروف به "معاهده وارانا" منعقد شد که به جنگ داخلی مراتا پایان داد و کولهاپور را به
که به جنگ داخلی مراتا پایان داد و کولهاپور را به بخشی کاملاً تابع از قلمرو ساتارا چاتراپاتی تبدیل کرد. به فاتح‌سینگ بونسل دستور داده شد تا سمباجی را تا پانهالا همراهی کند. شاهو سمباجی را به مدت هشت مایل همراهی کرد و مسیر با جواهرات و ابریشم‌های اشراف مراتا در قطار دو پادشاه روشن شد. به گفته محقق سی. ای. کینکید : "حتی شکوه اشراف فرانسوی، هنگامی که هنری در میدان پارچه طلا با فرانسیس ملاقات کرد ، در مقابل شکوه استقبال شاهو از سمباجی رنگ می‌باخت." کشور داری شاهو. ر طول پنجاه سال بعد، پسر پیشوا بالاجی، باجیرائو
ر طول پنجاه سال بعد، پسر پیشوا بالاجی، باجیرائو اول ، و نوه‌اش، بالاجی باجیرائو ، به دستور چاتراپاتی شاهوجی-۱، قدرت مراتهه را در تمام جهات شبه قاره هند گسترش دادند. نبرد پالخد در 28 فوریه 1728 در روستای پالخد، نزدیک ناشیک ، ماهاراشترا ، هند ، بین کنفدراسیون مراتهه و نظام الملک، آصف جاه اول حیدرآباد ، درگرفت که در آن مراتهه‌ها نظام را شکست دادند. پس از نبرد بوندلخند ، مراتهه‌ها به بازیگران اصلی در دوآب گنگا-یامونا تبدیل شدند . در طول زندگی شاهو، مراتهه‌ها بوندلخند ، بوندی ، مالوا ، گجرات ، گوالیور ، کوتا و
، بوندی ، مالوا ، گجرات ، گوالیور ، کوتا و دوآب گنگا-یامونا را فتح کردند . شاهو منافع دهقانان را پیش برد و زمین‌های بایر را به زیر کشت برد، کاشت درختان را تشویق کرد و با لغو مالیات‌های طاقت‌فرسا، رنج طبقات فقیر را تسکین داد. شاهو، که عموماً به عنوان "بولا شانکار" (تجسم خیرخواه شیوا )، شناخته می‌شد ، به خاطر منش عادلانه و ضرب‌المثل‌گونه‌اش مشهور بود و آزادانه با غیرنظامیان معاشرت می‌کرد. در طول جشنواره‌ها، جشن‌ها، شام‌ها و مراسم ازدواج، شاهو به خاطر ایفای نقش فعال و مشاهده‌ی چگونگی رفتار مردمش مشهور بود.
نقش فعال و مشاهده‌ی چگونگی رفتار مردمش مشهور بود. مردم از هر طبقه‌ای احساس می‌کردند که حق دارند او را برای رویدادهای زندگی خصوصی خود مانند ازدواج یا سایر جشن‌ها دعوت کنند، و او با صمیمیت به آنها می‌پیوندید، برای آنها خرج می‌کرد و هر زمان که به کمک نیاز بود به آنها کمک می‌کرد. شاهو توسط بیش از یک نویسنده‌ی معاصر لقب "پونیاشلوکه" (میراث پارسایی) را دریافت کرد. او به خاطر انتصاب افسران واجد شرایط و تفویض اختیارات لازم و در عین حال سرزنش مناسب اعمال ناشایست، مورد ستایش قرار می‌گرفت. او در ملاء عام با همان
مورد ستایش قرار می‌گرفت. او در ملاء عام با همان لباس‌های سفید ساده‌ای که در زندگی خصوصی می‌پوشید، ظاهر می‌شد، با موهای بلند خاکستری که به طرز زیبایی روی شانه‌هایش آویزان بود. عملاً هیچ چیز خصوصی در زندگی او وجود نداشت و برای هر غیرنظامی قابل دسترسی بود. او با اسب یا با تخت روان خود به همراه گروهی باریک اندام، در سراسر قلمرو پادشاهی خود سفر می‌کرد و منشی و دفتردارانش همیشه او را همراهی می‌کردند. برنامه روزانه او یک برنامه ثابت بود. فقرا به راحتی به او دسترسی داشتند و عدالت سریع و بی‌طرفانه‌ای دریافت
دسترسی داشتند و عدالت سریع و بی‌طرفانه‌ای دریافت می‌کردند. او هرگز هیچ متقاضی بی‌ملاحظه‌ای از طبقه پایین را نادیده نمی‌گرفت و در سفرهایش، هر زمان که کسی را می‌دید که از او درخواست کمک می‌کند، تخت روان خود را متوقف می‌کرد. شاهو معمولاً هر روز صبح به شکار می‌رفت که تنها ورزش و تفریح ​​او بود. پس از صبحانه، چاتراپاتی به کارهای اداری خود می‌پرداخت و در آنجا با دقت به هر موضوعی که به او می‌رسید رسیدگی می‌کرد و با صبر و حوصله به هر دادخواستی که ارائه می‌شد، گوش می‌داد. در زمان روشن شدن چراغ‌ها در عصر، پس از ادای
در زمان روشن شدن چراغ‌ها در عصر، پس از ادای احترام رسمی به آگنی ، یک دادگاه کامل تشکیل می‌شد . موسیقی و رقص، روز را به پایان می‌رساند. محاسبه شده است که چاتراپاتی شاهو هر روز حداقل در مورد 500 موضوع یا پرونده حکم صادر می‌کرد.
جام کمپئونز ۲۰۲۳ پنجمین دوره جام کمپئونز بود، یک رقابت سالانه فوتبال در آمریکای شمالی که بین قهرمان فصل قبل لیگ برتر فوتبال و برنده سوپر جام مکزیک برگزار می‌شود. این مسابقه بین تیم‌های لس آنجلس، قهرمان جام ام‌ال‌اس ۲۰۲۲، و تیگرس اونال، قهرمان سوپر جام مکزیک ۲۰۲۳، برگزار شد. لس آنجلس این مسابقه را در ورزشگاه بی‌ام‌او در لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده، در تاریخ ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۳ برگزار کرد. پس از تساوی بدون گل، اونال در ضربات پنالتی با نتیجه ۴–۲ پیروز شد و دومین عنوان قهرمانی خود در جام کمپئونز را کسب کرد.
جام کمپئونز ۲۰۲۴ ششمین دوره جام کمپئونز بود، یک رقابت سالانه فوتبال در آمریکای شمالی که بین قهرمان فصل قبل لیگ برتر فوتبال و برنده سوپر جام مکزیک برگزار می‌شود. این مسابقه با حضور تیم‌های کلمبوس کرو، قهرمان جام ام‌ال‌اس ۲۰۲۳، و آمریکا، برنده سوپر جام مکزیک ۲۰۲۴، برگزار شد. تیم کلمبوس کرو این مسابقه را در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۴، در ورزشگاه لوور.کام فیلد در کلمبوس، اوهایو، ایالات متحده، برگزار کرد.
پارک فناوری مالزی یک پارک علم و فناوری واقع در بوکیت جلیل، کوالالامپور، مالزی برای تحقیق و توسعه صنایع دانش بنیان است. مساحت کل خشکی این پارک، ۷۵۰ جریب فرنگی (۳ کیلومتر مربع) می‌باشد و شامل ۱۳ ساختمان است که هر کدام کارکردهای خاصی دارند. فاز یک آن اجرایی شده است. از زمان تأسیس، این پارک خدمات پشتیبانی، فناوری و قابلیت‌های تحقیق و توسعه را برای افزایش پیشرفت علم، فناوری و نوآوری در دسترس قرار داده است. این امور شامل اجاره محل‌های رشد و توسعه کسب‌و‌کار و امور علمی (incubator premises) به دانشمندان، محققان،
علمی (incubator premises) به دانشمندان، محققان، کارآفرینان فنی و شرکت‌های کوچک و متوسط و اجاره قطعات زمین برای شرکت‌های دانش‌بنیان فناوری می‌شود. پارک فناوری مالزی همچنین برنامه‌های رشد امور کسب‌و‌کار (incubation programs) و فناوری، از جمله خدمات کوچینگ و هدایت‌گری کسب‌وکار، مشاوره بازاریابی و مالی، انجمن‌های فناوری و کسب‌وکار، کارگاه‌ها و تطبیق کسب‌وکار را ارائه می‌دهد. سایر خدمات ارائه شده شامل کمک به تجاری‌سازی فناوری جهت حمایت از تجاری‌سازی فناوری، از جمله مشاوره و راهنمایی در انتقال فناوری، مدیریت
جمله مشاوره و راهنمایی در انتقال فناوری، مدیریت پروژه، مشاوره مدیریت استراتژیک، تحقیقات بازار و تحلیل فرصت‌ها و برنامه‌های توسعه حرفه‌ای است.
کلادراداتش(اصطلاح آواشناختی برای "Crash") یک مجله طنز به زبان آلمانی بود که برای اولین بار در۷ مه ۱۴۸۴ در برلین منتشر شد. این نشریه به صورت هفتگی یا به قول "کلادراداتش": «روزانه، به جز روزهای هفته» منتشر می‌شد. این نشریه توسط آلبرت هافمن و دیوید کالیش، که دومی پسر یک تاجر یهودی و نویسنده چندین اثر کمدی بود، تأسیس شد. انتشار این مجله در سال ۱۹۴۴ متوقف شد. تاریخچه. چاپ اول "کلادراداتش"، که تقریباً تماماً توسط کالیش نوشته شده بود، ۴۰۰۰ نسخه چاپ شد که همه آنها ظرف ۲۴ ساعت فروخته شدند. سپس دو نویسنده دیگر، ارنست
۲۴ ساعت فروخته شدند. سپس دو نویسنده دیگر، ارنست دوم و رودولف لوون‌اشتاین، استخدام شدند. نقاشی‌های ویلهلم شولتز در چاپ دوم منتشر شد و تا ۴۰ سال بعد نیز به همین منوال ادامه پیدا کرد. این مجله در سال ۱۸۹۰، ۵۰٬۰۰۰ نسخه و در سال ۱۹۱۱، ۸۵٬۰۰۰ نسخه فروخته شد. در ابتدا، "کلادراداتش" یک مجله لیبرال بود، اما طی سالیان کارش محافظه‌کارتر شد. در دوران امپراتوری آلمان، این مجله از سیاست‌های صدراعظم حمایت می‌کرد؛ در دوران جمهوری وایمار، موضع آن ملی‌گرایی آلمانی بود. پس از آنکه در سال ۱۹۲۳ مجله توسط سرمایه‌دار معروف هوگو
آنکه در سال ۱۹۲۳ مجله توسط سرمایه‌دار معروف هوگو است‌اینز تصرف شد، محتوای مجله به‌طور فزاینده‌ای راست‌گرایانه شد و تا حدودی با هیتلر و نازیسم همدردی نشان داد. این مجله پس از سال ۱۹۳۳، همسو با مجله نازی «"دی برنسل»"، رویکرد طنزآمیز تهاجمی نسبت به یهودیان اتخاذ کرد.
تیگران آمیریان (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار مرد اهل ارمنستان است.
رابرت کوشمن (; – ) سیاست‌مدار و ژنرال سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵ به‌عنوان بیست و پنجمین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی فعالیت می‌کرد و از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱ قائم‌مقام مدیر سازمان سیا بود. کوشمن فعالیت نظامی را از سال ۱۹۳۵ در سپاه تفنگداران دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۲ فرماندهی لشکر ۱ تفنگداران دریایی را برعهده داشت، از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ فرمانده لشکر ۳ تفنگداران دریایی بود، از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ به‌عنوان فرمانده لشکر ۴ تفنگداران دریایی فعالیت می‌کرد، از ۱۹۶۶ تا
لشکر ۴ تفنگداران دریایی فعالیت می‌کرد، از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ فرماندهی لشکر ۵ تفنگداران دریایی را برعهده داشت و از ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۹ فرمانده نیروی سوم تفنگداران دریایی اعزامی بود.