payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تا استعداد خلاق به آزادی بیان دست یابد. بنا به گونه‌ای طراحی شد که نمونه‌ای زیباشناختی از سبک نوین آزادی در تورین باشد. پس از ساخت در اوایل ۱۹۰۰ میلادی، پیِترو فنوگلیو و خانواده‌اش خانه را ترک کردند. آن‌ها خانه را به یک تاجر فرانسوی به نام لافلور فروختند که تا زمان مرگش در آن زندگی کرد. پس از لافلور، وارثان کل خانه را به "لا بنفیکا"، یک یتیم‌خانه و انجمن خیریه مهم در تورین، واگذار کردند. خانه از بمباران‌های جنگ جهانی دوم نجات یافت. ساختمان سال‌ها دچار رکود شد، اما در دهه ۱۹۹۰ به مشتریان خصوصی فروخته شد و
شد، اما در دهه ۱۹۹۰ به مشتریان خصوصی فروخته شد و با دقت بازسازی گردید تا شکوه اولیه خود را بازیابد. در حال حاضر ساختمان به صورت جزئی به عنوان محل سکونت خصوصی و دفاتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. توصیف. این ساختمان در حاشیه شهر قدیم و نزدیک دیگر بناهای مسکونی مشهور مانند خانه ویتوریا و ویلیونو رابی قرار دارد. بنا شامل سه طبقه بالای زمین و یک طبقه زیرشیروانی است. موقعیت ممتاز آن با محورهای "کورسو فرانچیا" و "ویا پرینچی د آکاژا" مشخص می‌شود که ورودی اصلی و دسترسی به باغ داخلی را فراهم می‌کند. اگرچه ساختار
دسترسی به باغ داخلی را فراهم می‌کند. اگرچه ساختار ساختمان شباهت به تنظیم شهری سنتی دارد که ویژگی ویلاهای بورژوایی است، اما نمونه‌ای متوازن و برجسته از استفاده ترکیبی مواد محسوب می‌شود. تزئینات بسیار غنی و فراوان است و به سبک هنر نو با اشکال گیاهی اشاره دارد. این عناصر بین دو بال ساختمان قرار گرفته و با یک پنجره آوریل برجسته با شیشه‌های چندرنگ و ترکیبی از آهنکاری تزئین شده است. الگوهای خطوط پیچشی نیز در یک ایضیکول شیشه‌ای زیبا که به تراس باغ نگاه می‌کند، دیده می‌شوند و به نظر سبک پیچش پاریسی معماری هکتور
می‌شوند و به نظر سبک پیچش پاریسی معماری هکتور گیمارد را تداعی می‌کنند. با این حال، آثار فنوگلیو به‌طور تازه و بدون تأثیرپذیری از مدارس فرانسوی و بلژیکی هنر نو به نظر می‌رسد، نه تنها به دلیل هماهنگی دقیق سبک‌شناختی بلکه به دلیل تلاش برای دادن یک وجه بین‌المللی به ساختمان. این باعث شد پیِترو فنوگلیو شخصاً به طراحی هر جزئیات بپردازد: از طراحی چارچوب قاب، برجستگی در سیمان قالبی، تا در ورودی داخلی باشکوه، قاب‌های چوبی درها و طراحی خاص رادیاتورهای چدنی. خانه در دهه ۱۹۹۰ با دقت بازسازی شد و شکوه اولیه خود را
در دهه ۱۹۹۰ با دقت بازسازی شد و شکوه اولیه خود را بازیافت. اکنون دوباره به عنوان محل سکونت خصوصی و دفاتر مورد استفاده قرار می‌گیرد.
ویلا کارلوتا () یک ویلای تاریخی در ترماتسو، در ساحل غربی دریاچه کومو در منطقه لمباردی، ایتالیا است. این ویلا که در اواخر قرن هفدهم ساخته شد، به دلیل معماری باروک و باغ‌های مشهورش که یکی از جذابیت‌های اصلی گردشگری دریاچه کومو به‌شمار می‌روند، شناخته می‌شود. تاریخچه. ساخت ویلا در سال 1690 به دستور مارکیو کلیریچی از میلان آغاز شد. بنا در سال‌های بعد گسترش یافت و در نیمه اول قرن هجدهم تکمیل گردید. در اوایل قرن نوزدهم، ویلا توسط جیامباتیستا سوماریوا، یک سیاستمدار و حامی هنر ایتالیایی خریداری شد. سوماریوا
و حامی هنر ایتالیایی خریداری شد. سوماریوا مجموعه‌ای ارزشمند از آثار هنری شامل مجسمه‌ها و نقاشی‌ها را به ویلا افزود. در نیمه دوم قرن نوزدهم، این ملک به پرنسس شارلوت، نوهٔ ویلهلم یکم، امپراتور آلمان اهدا شد و از آن پس به نام «ویلا کارلوتا» شناخته شد. پرنسس و همسرش، دوک جرج دوم زاکسن-ماینینگن، باغ‌ها را به شیوه‌ای رمانتیک توسعه دادند و مجموعه‌ای از گیاهان کمیاب و گل‌های زینتی در آن کاشته شد. معماری. ویلا کارلوتا نمونه‌ای از معماری باروک لمباردی است. نمای ساختمان ساده اما متوازن طراحی شده و شامل سه طبقه با
ساده اما متوازن طراحی شده و شامل سه طبقه با محوریت مرکزی است. بالکن‌ها و پنجره‌های قوسی به نمای آن جلوه‌ای باشکوه می‌دهند. فضای داخلی شامل سالن‌های وسیع، راه‌پله‌های مرمری و تزئینات باروک است. از جمله آثار هنری شاخص درون ویلا می‌توان به آثار آنتونیو کانوا (مجسمه «آمور و پسوخه»)، برتل توروالدسن و فرانچسکو هایز اشاره کرد. باغ‌ها. باغ‌های ویلا کارلوتا حدود 8 هکتار وسعت دارند و به‌عنوان یکی از زیباترین باغ‌های تاریخی ایتالیا شناخته می‌شوند. طراحی اولیه باغ‌ها به سبک رسمی ایتالیایی بود اما در قرن نوزدهم با
به سبک رسمی ایتالیایی بود اما در قرن نوزدهم با عناصر باغ‌های انگلیسی و رمانتیک تکمیل شد. بخش‌های مهم باغ شامل: اهمیت فرهنگی. ویلا کارلوتا امروزه به‌عنوان موزه و باغ عمومی اداره می‌شود. این مکان سالانه هزاران بازدیدکننده را به خود جذب می‌کند و بخشی مهم از میراث فرهنگی و هنری دریاچه کومو به‌شمار می‌رود. ویلا همچنین میزبان نمایشگاه‌ها، کنسرت‌ها و رویدادهای فرهنگی است و یکی از مراکز اصلی گردشگری فرهنگی در شمال ایتالیا محسوب می‌شود.
کاخ شهرداری ()، که به نام کاخ مردم () نیز شناخته می‌شود، در سن جیمینیانو از قرن ۱۳ میلادی محل استقرار نهاد شهری کومونه بوده است. این ساختمان در میدان دلو دومو و نزدیک کلیسای جامع تقدیس بانوی مریم قرار دارد. ساختمان و کلیسا در قلب شهر قرون وسطایی واقع شده و جزو میراث جهانی «مرکز تاریخی سن جیمینیانو» به‌شمار می‌روند. این بنا دارای تزئینات دیواری مهمی از ممو دی فیلیپوچیو، لیپو ممی و دیگران است و همچنین موزه و گالری با آثاری از مکتب فلورانس و مکتب سیه‌نا شامل نقاشی‌هایی از کوپو دی مارکووالدو، لیپو ممی، بنوتزو
از کوپو دی مارکووالدو، لیپو ممی، بنوتزو گوتزولی، فیلیپینو لیپی، ایل سودوما و پینتوریکیو دارد. تاریخچه و معماری. کاخ شهرداری از اواخر قرن ۱۳ میلادی به جا مانده و بین سال‌های ۱۲۸۹ تا ۱۲۹۸ بر ویرانه‌های یک ساختمان موجود ساخته شد. در قرن ۱۴ توسعه یافت و نمای آن با پنجره‌های قوسی شکل مشخص می‌شود؛ نیمه پایینی نما از سنگ و نیمه بالایی از آجر ساخته شده است. در طبقه همکف حیاطی وجود دارد که در سال ۱۳۲۳ ساخته شد و با نشان (آرم) کسانی که در نهاد شهرداری خدمت کرده‌اند تزئین شده است. دفاتر اصلی شورای شهری اکنون در این
تزئین شده است. دفاتر اصلی شورای شهری اکنون در این طبقه همکف قرار دارند. در طبقه اول گالری پله‌دار وجود دارد که از آن مسئولان ارشد خطاب به جمعیت حاضر در میدان سخنرانی می‌کردند. برجستگی‌ها مربوط به مرمت قرن نوزدهم هستند و ساختار با «تور گروسّا» (برج بزرگ) پایان می‌یابد. این برج در سال ۱۳۰۰ تکمیل شد و با ارتفاع ۵۴ متر بلندترین برج در شهر محصور است.
کاخ مدیچی, که به نام کاخ مدیچی ریکاردی نیز شناخته می‌شود، نام‌گذاری شده به افتخار خانواده‌ای که بعدها آن را خریداری و گسترش دادند، یک کاخ قرن ۱۵ به سبک معماری رنسانس در فلورانس، ایتالیا است. این کاخ برای خانواده دودمان مدیچی ساخته شد، خانواده‌ای که سیاست‌های جمهوری فلورانس را تحت سلطه داشتند. اکنون این ساختمان محل استقرار اداره شهر کلان فلورانس و همچنین یک موزه است. کاخ توسط میکلوزو برای کوزیمو د مدیچی، سرپرست خانواده بانکی مدیچی، طراحی شد و بین سال‌های ۱۴۴۴ و ۱۴۸۴ ساخته شد. این بنا به دلیل سنگ‌کاری ویژه
و ۱۴۸۴ ساخته شد. این بنا به دلیل سنگ‌کاری ویژه خود، شامل عناصر معماری سبک هنری روستیک و سنگ نما شناخته می‌شود. ارتفاع سه بخشی نما، روحیه رنسانس از عقلانیت، نظم و کلاسیک‌گرایی در مقیاس انسانی را بیان می‌کند. این تقسیم سه‌گانه توسط stringcourseهای افقی که ساختمان را به طبقه‌های با ارتفاع کاهش‌یابنده تقسیم می‌کنند، تأکید شده است. گذر از سبک هنری روستیک طبقه همکف به سنگ‌کاری ظریف‌تر طبقه سوم باعث می‌شود ساختمان سبک‌تر و بلندتر به نظر برسد و چشم به سمت قرنیز عظیم که سقف را مشخص و نمای ساختمان را تعریف می‌کند،
که سقف را مشخص و نمای ساختمان را تعریف می‌کند، حرکت کند. میکلوزو در طراحی کاخ تحت تأثیر هر دو اصول تاریخ معماری روم باستان و فیلیپو برونلسکی قرار گرفت. در دوران احیای فرهنگ کلاسیک در رنسانس، عناصر باستانی رومی غالباً در معماری بازسازی یا در نقاشی‌ها تصور می‌شدند. در کاخ مدیچی ریکاردی، سنگ‌کاری روستیک و قرنیز پیشینه‌هایی در سنت رومی داشتند، اما در مجموع نمایی متمایز فلورانسی ارائه می‌دهند که با هیچ ساختمان رومی شناخته‌شده‌ای مشابه نیست. به همین ترتیب، معمار اولیه رنسانس برونلسکی از تکنیک‌های رومی استفاده
اولیه رنسانس برونلسکی از تکنیک‌های رومی استفاده کرد و بر میکلوزو تأثیر گذاشت. حیاط ستون‌دار باز که در مرکز نقشه کاخ قرار دارد، ریشه در صومعههایی دارد که از پرستایلهای رومی توسعه یافته‌اند. گوشه باز و ویترین‌های فروشگاهی که به خیابان نگاه می‌کردند، در قرن ۱۶ دیوارکشی شدند. آن‌ها با پنجره‌های زمینی غیرمعمول «زانو زده» میکل‌آنژ ("finestre inginocchiate") جایگزین شدند، که با کنسول‌های مارپیچ اغراق‌شده زیر شیشه و قاب در یک aedicule با پیش‌طاق تزئین شده بودند، الگویی که در در ورودی اصلی جدید نیز تکرار شد.
الگویی که در در ورودی اصلی جدید نیز تکرار شد. پنجره‌های جدید در جایی قرار گرفته‌اند که به نظر می‌رسد پرکردن دیواری برای شکاف قوسی اصلی باشد، بیانی از تکلف‌گرایی که میکل‌آنژ و دیگران بارها استفاده کرده‌اند. تاریخچه. کاخ مدیچی ریکاردی پس از شکست میلانسی‌ها ساخته شد و زمانی که کوزیمو د مدیچی قدرت حکومتی بیشتری پیدا کرد. رینالدو دلی آلبیتزی نیز درگذشته بود و به کوزیمو و حامیانش نفوذ بیشتری داد. با این قدرت سیاسی جدید، کوزیمو تصمیم گرفت کاخی بسازد. او توانست املاک همسایگان خود را برای آغاز ساخت کاخ خریداری کند.
همسایگان خود را برای آغاز ساخت کاخ خریداری کند. برخلاف دیگر خانواده‌های ثروتمند، کوزیمو می‌خواست از نو شروع کند و محل را پاکسازی کرد قبل از شروع ساخت. اکثر خانواده‌های دیگر، حتی از طبقات مرفه، بر اساس سازه موجود ساخت و ساز می‌کردند. در این دوران، همچنین نگرانی دربارهٔ فرمان صرفه‌جویی وجود داشت که میزان نمایش ثروت یا نحوه نمایش آن بدون افشای واقعی ثروت را محدود می‌کرد. کوزیمو با این قانون موافقت کرد و احتمالاً به دلیل موقعیت خود در Signoria of Florence به این ایده باور داشت.
کاخ پریوری () یا شهرداری یکی از بهترین نمونه‌های کاخ‌های عمومی دوران کومونه قرون وسطی (قرن ۱۱) در ایتالیا است. این کاخ در میدان مرکزی Piazza IV Novembre در پروجا، اومبریا قرار دارد. ساختمان در طول تا خیابان بونکامبی امتداد دارد. هنوز بخشی از کومونه در آن مستقر است و در طبقه سوم، گالری ملی اومبریا قرار دارد. نام آن از پریوری‌ها گرفته شده است، بالاترین مقام سیاسی حاکم بر شهر در دوران قرون وسطی. تاریخچه و معماری. این کاخ به سبک معماری گوتیک بین سال‌های ۱۲۹۳ تا ۱۴۴۳ در چند مرحله ساخته شد. نامنظمی نما به دلیل
۱۴۴۳ در چند مرحله ساخته شد. نامنظمی نما به دلیل طولانی بودن ساخت و الحاقات مداوم و ادغام ساختمان‌های پیشین توضیح داده می‌شود. قدیمی‌ترین بخش کاخ، محل سالن Sala dei Notari است که در گوشه بین Piazza IV Novembre و قرار دارد. این بخش دارای سه پنجره trifora با یک درگاه سه‌برگی به سمت میدان و ده پنجره trifora و چهار پنجره نورگیر به سمت کورسو است. این نخستین محل ساخت، بین ۱۲۹۳ و ۱۲۹۷، توسط معماران یاکوپو دی سروادیو و جیووانلو دی بنونتو، هر دو اهل پروجا، ایجاد شد. در اوایل قرن ۱۴، کل کاخ کاپیتانو دل پاپولو، که
در اوایل قرن ۱۴، کل کاخ کاپیتانو دل پاپولو، که پیش‌تر برج-خانه مادونا دیالدیانا بود، در سمت غربی، یعنی بخش پنهان کاخ، ادغام شد. گسترش بعدی، بین ۱۳۱۷ تا ۱۳۲۶، توسط معمار آمبروگیو مایتانی از سیه‌نا مدیریت شد که همراه با برادرش لورنزو، برای مرمت آبراه مونتپاتسیانو استخدام شده بودند تا آب را به فواره میدان برسانند. در همین دوره، اقامتگاه‌هایی برای مقام جدید پریوری‌ها (تأسیس ۱۳۰۳، شامل ده نماینده از هر یک از انجمن‌های اصلی هنر، از مجموع ۴۴ انجمن موجود؛ آن‌ها تنها برای دو ماه در سمت خود خدمت می‌کردند و در کاخ
برای دو ماه در سمت خود خدمت می‌کردند و در کاخ مستقر می‌شدند) ساخته شد. محل اقامت آن‌ها شامل خوابگاه‌ها و اتاق‌های شورا در طبقه اول، آشپزخانه و سالن غذاخوری در طبقه دوم و سالن اصلی در طبقه سوم بود. این مکان‌ها از سال ۱۳۲۵ مورد استفاده قرار گرفتند، که هم‌زمان با ساخت Portale Maggiore بود، که ورودی اصلی کاخ شد. بین ۱۳۲۶ تا ۱۳۳۱، کومونه از بنونتو دی کولای دِی سرویتوری یک برج-خانه خریداری کرد که توسط یک گذرگاه به کاخ متصل شد، بالای خیابان فعلی Via dei Priori. بر روی برج قدیمی یک برج ناقوس ساخته شد. در سال ۱۳۳۱،
روی برج قدیمی یک برج ناقوس ساخته شد. در سال ۱۳۳۱، کاپلا پریوری () در این مکان ساخته شد و به سن لوئیس از تولوز، برادر رابرت ناپل که از خاندان آنژو و متحد کومونه بود، وقف گردید؛ به همین دلیل، نشان لیلی حکاکی شده بر روی نیم‌دایره درگاه و سمت کاخ در طول Via dei Priori در تقاطع با Via della Gabbia ظاهر شده است.
«به‌حال خود گذاشتن» ترانه‌ای از خوانندهٔ آمریکایی لیتون گرین و رپر آمریکایی لیل بیبی به‌همراهٔ گروهٔ موسیقی هیپ‌هاپ دونفرهٔ آمریکایی سیتی گرلز و رپر آمریکایی پی‌ان‌بی راک می‌باشد که در ۲۹ مهٔ سال ۲۰۱۹ به‌عنوان تک‌آهنگ اصلی آلبوم گردآوری‌شدهٔ کوالیتی کنترل تحت عنوان "خیابان‌هارا کنترل کن، جلد ۲" (۲۰۱۹) منتشر گردید. این ترانه توسط هیتمیکا و کاردیاک تهیه و تولید شده و نمونه‌برداری از ترانهٔ «نمی‌تونم به‌حال خودشون بذارمشون» اثر سی‌یرا به‌همراهٔ ۵۰ سنت در آن به‌کار رفته است.
خانواده بنتیوولیو () یک خانواده اشرافی ایتالیایی بود که در دوران رنسانس عملاً حاکم بولونیا شدند و مسئول اعطای خودمختاری سیاسی به شهر بودند، اگرچه حکومت آنها یک قرن دوام نیاورد. تاریخچه. حضور خانواده بنتیوولیو در بولونیا برای اولین بار در سال ۱۳۲۳ ثبت شده است. این خانواده که اصالتاً اهل قلعه‌ای به همین نام در همسایگی بولونیا بودند، ادعا می‌کردند که از نسل انزیو، پادشاه ساردینیا، پسر نامشروع فردریک دوم، امپراتور مقدس روم، هستند. در طول قرن چهاردهم، این خانواده که متعلق به یکی از اصناف کارگری در بولونیا بود،
که متعلق به یکی از اصناف کارگری در بولونیا بود، به عنوان رهبران طرفدار پاپ در قرن چهاردهم به قدرت رسیده بودند. در بحبوحه درگیری‌های جناحی کمون، در ۱۴ مارس ۱۴۰۱، جیووانی اول بنتیوولیو، با کمک جیان گالئاتزو ویسکونتی، خود را سینیوره و گونفالونیه دی جوستیزیا اعلام کرد. با این حال، ویسکونتی‌ها از جووانی دلخور شدند و او در ۲۶ ژوئن ۱۴۰۲ در نبرد کازالکیو شکست خورد و کشته شد و در کلیسای سن جاکومو ماجوره به خاک سپرده شد. در طول چند دهه بعد، وضعیت سیاسی شهر - و سرنوشت خانواده - غیرقابل پیش‌بینی باقی ماند. پسر جووانی
خانواده - غیرقابل پیش‌بینی باقی ماند. پسر جووانی اول، آنتون گالئاتزو (یا آنتونگالئاتزو، حدود ۱۳۸۵–۱۴۳۵)، مدرس حقوق مدنی بود که برای مدت کوتاهی در سال ۱۴۲۰ قدرت را در بولونیا به دست گرفت، اما به سرعت سرنگون شد. او به یک کوندوتیرو تبدیل شد و در ۲۳ دسامبر ۱۴۳۵ به دلیل ترس از قدرت روزافزونش توسط مقامات پاپ ترور شد (او در ماه دسامبر به بولونیا بازگشته بود). در طول سلطنت خود، بنتیوولیو تیول قلعه بولونیز را دریافت کرد. در سال ۱۴۳۸، آنیبال اول بنتیوولیو، پسر فرضی آنتون گالئاتزو (گفته می‌شود مادرش، لینا کانیجیانی،
گالئاتزو (گفته می‌شود مادرش، لینا کانیجیانی، از نسب پسر مطمئن نبود و این موضوع با تاس حل شد)، شورشی را در شهر علیه پاپ رهبری کرد. او سعی کرد با ویسکونتی میلان صلح کند و پاپ را متقاعد کند که بولونیا را تحت سلطه پاپ قرار ندهد. در سال ۱۴۴۲، نیکولو پیچینینو، از کوندوتیرهای ویسکونتی، آنیبال و هوادارانش را در وارانو زندانی کرد، اما آنیبال در سال ۱۴۴۲ توسط گالئاتزو مارسکوتی آزاد شد. هنگامی که آنیبال به بولونیا بازگشت، اختیارات حکومت به او واگذار شد، نشانه‌ای از اینکه شهر اهمیت سیاسی خانواده را به رسمیت شناخته
اینکه شهر اهمیت سیاسی خانواده را به رسمیت شناخته است. با این حال، در ۲۴ ژوئن ۱۴۴۵، با حمایت پاپ اوژن چهارم، باتیستا کانشی، موفق به ترور رقیب خود آنیبال شد. سانته اول (۱۴۲۶–۱۴۶۳) جانشین آنیبال شد. سانته نیز از پدر و مادری مشکوک برخوردار بود، اما گفته می‌شود که پسر ارکوله بنتیوولیو، پسرعموی آنیبال اول، بوده است. سانته که در اصل شاگرد صنف پشم فلورانس بود، از سال ۱۴۴۲ به عنوان رئیس بولونیا حکومت کرد. سانته بنتیوولیو که توسط کوزیمو د مدیچی حمایت مالی می‌شد، دوره کوتاهی از آرامش سیاسی را آغاز کرد. این شهر که
کوتاهی از آرامش سیاسی را آغاز کرد. این شهر که همیشه از نظر فنی تحت حاکمیت پاپ بود، به نوعی خودمختاری واقعی دست یافت و رژیمی از نوع فئودالی را با یک سنای اشتراکی متشکل از اشراف زمین‌دار، ثروتمندان جدید و اشراف پاپ بازسازی کرد. بولونیا همچنین روابط خود را با ونیز، میلان و فلورانس تقویت کرد. جانشین سانته، جیووانی دوم (۱۴۴۳–۱۵۰۸)، پسر آنیبال اول، بود که به عنوان مستبد واقعی بولونیا حکومت می‌کرد. در سال ۱۵۰۶، خانواده اشرافی بنتیوولیو توسط پاپ ژولیوس دوم، زمانی که جووانی دوم را از بولونیا اخراج کرد، به نابودی
که جووانی دوم را از بولونیا اخراج کرد، به نابودی کشیده شدند. آنیباله دوم (۱۴۶۹–۱۵۴۰)، پسر جووانی دوم، در سال ۱۴۸۷ با لوکرزیا دِسته، دختر نامشروع دوک ارکوله اول فرارا، ازدواج کرد. او به عنوان یک کوندوتیر خدمت می‌کرد. در جریان شورشی در سال ۱۵۱۱ علیه ژولیوس دوم، آنیباله دوم با کمک فرانسوی‌ها کنترل بولونیا را به دست گرفت، اما تنها یک سال توانست حکومت کند. او مورد نفرت سایر خانواده‌های رقیب، مانند گیسلیری و کانِتولی، قرار گرفت و متعاقباً ترور شد. آنیباله دوم آخرین حاکم از نسل او بود. در تبعید، خانواده بنتیوولیو
حاکم از نسل او بود. در تبعید، خانواده بنتیوولیو در فرارا مستقر شدند و چندین اسقف برجسته را تربیت کردند.
قلعه فنیس (, ) یک قلعهٔ قرون وسطایی ایتالیایی است که در شهر فنیس واقع شده است. این قلعه یکی از مشهورترین قلعه‌های واله دائوستا محسوب می‌شود و به دلیل معماری خاص خود و داشتن برج‌ها و دیوارهای قلعه‌ای، به یکی از جاذبه‌های اصلی گردشگری این منطقه تبدیل شده است. تاریخچه. این قلعه برای نخستین بار در سال ۱۲۴۲ در یک سند به عنوان ملک ویکنتهای آوستا، خانواده ذکر شده است. در آن زمان، احتمالاً قلعه تنها یک برجک دفاعی ساده با دیوارهایی احاطه شده بود. از سال ۱۳۲۰ تا ۱۴۲۰، تحت حکومت آیمون چالان و پسرش بونیفاس یکم چالان،
تحت حکومت آیمون چالان و پسرش بونیفاس یکم چالان، قلعه به شکل فعلی خود گسترش یافت. در دوران حکومت آیمون، قلعه شکل پنج‌ضلعی به خود گرفت، دیوار مرزی خارجی ساخته شد و بسیاری از برج‌ها تکمیل گردیدند. در سال ۱۳۹۲ بونیفاس چالان کمپین ساخت و ساز دوم را آغاز کرد تا پلکان و بالکن‌های حیاط داخلی و زندان ساخته شوند. او همچنین نقاش پیه‌مونته ای به نام جاکومو جاکریو را برای نقاشی نقاشی‌های دیواری در کلیسا و حیاط داخلی مأمور کرد. تحت حکومت بونیفاس یکم، قلعه به اوج شکوه خود رسید و به یک حیاط ثروتمند با باغچه، تاکستان و
خود رسید و به یک حیاط ثروتمند با باغچه، تاکستان و باغی تبدیل شد که ارباب و مهمانانش در آن استراحت می‌کردند. قلعه تا سال ۱۷۱۶ در مالکیت اربابان چالان باقی ماند، تا اینکه ژرژ-فرانسوا چالان مجبور شد آن را به کنت بالداساره کاستلّار از سالوتزو پاسانا بفروشد تا بدهی‌های خود را پرداخت کند. این فروش برای قلعه آغاز دوره‌ای از افول محسوب شد و قلعه به یک منزل روستایی تبدیل شد و از آن به عنوان اصطبل و انبار استفاده شد. در سال ۱۸۹۵ معمار آلفردو دَ آندراده آن را خرید و کمپینی برای مرمت ساختارهای آسیب‌دیده آغاز کرد. در
کمپینی برای مرمت ساختارهای آسیب‌دیده آغاز کرد. در سال ۱۹۳۵ کمپین دوم توسط دو وچّی و مستورینو مرمت را تکمیل کرد و به قلعه شکل کنونی آن را داد. اتاق‌ها نیز با مبلمان دوره چوبی تجهیز شدند. امروزه قلعه در مالکیت منطقه خودمختار دره آوستا قرار دارد و به موزه تبدیل شده است.
قلعه سنت پیر (, ) یک قلعهٔ اواخر قرن دوازدهم است که در شهرستان سنت پیر در واله دائوستا، ایتالیا واقع شده است. تاریخچهٔ اولیه. نخستین مدارک مربوط به قلعه به اواخر قرن دوازدهم بازمی‌گردد و تصور می‌شود که در همان زمان قلعه نخستین بار ساخته شده است. قلعهٔ اصلی که بسیار ساده‌تر از شکل کنونی بود، تنها شامل دیوارهای ابتدایی و دو برج می‌شد. در طول قرون بعدی، قلعه مالکان متعددی داشت که از جمله اعضای دودمان ساووی بودند. یک خانواده از اشراف محلی به نام خانهٔ رونکاس (یا "Maison de Roncas" به فرانسوی) در قرن هفدهم قلعه
"Maison de Roncas" به فرانسوی) در قرن هفدهم قلعه را خریداری کردند و این خانواده قلعه را به یک اقامتگاه بزرگ و مستحکم توسعه دادند. تاریخچهٔ بعدی. پس از آن، قلعه به حال خراب افتاد تا اینکه در دههٔ ۱۸۷۰ توسط بارون امانوئله بولاتی خریداری شد. او قلعه را بازسازی کرد و بسیاری از امکانات آن را مدرن کرد. قلعه تا قرن بیستم در مالکیت خانوادهٔ او باقی ماند و سپس به شهر سنت پیر واگذار شد و به موزهٔ منطقه‌ای علوم طبیعی تبدیل شد. در سال ۱۸۲۴، قلعه توسط هنرمند سیار جیمز دافیلد هاردینگ نقاشی شد. در پای قلعه، کلیسای جامع
دافیلد هاردینگ نقاشی شد. در پای قلعه، کلیسای جامع سنت پیر با نمای سفید گچ، که در سال ۱۸۷۲ ساخته شده است، قرار دارد.
قلعه استنزه () (قلعهٔ خاندان استه) یا ("قلعهٔ سنت میکل") یک خندقدار قرون وسطایی است که در مرکز فرارا، شمال ایتالیا واقع شده است. این قلعه از یک بنای بزرگ با چهار برج گوشه‌ای تشکیل شده است. تاریخچه. در تاریخ ۳ مه ۱۳۸۵، مردم فرارایی که از مالیات‌ها و سیلاب‌هایی که خرابی‌های زیادی به بار آورده بود به شدت ناامید شده بودند، به کاخ مارکویس نیکولو دوم د’استه رفتند تا از توماسو دا تورتونا، مقام عالی که مسئول وضعیت وخیم شناخته می‌شد، مشورت بگیرند. نیکولو تمام روز تلاش کرد شورش را آرام کند، اما تا عصر مشخص شد که خشم
کرد شورش را آرام کند، اما تا عصر مشخص شد که خشم مردم افزایش یافته و امنیت خانواده استه در خطر است؛ بنابراین دستور داده شد تا توماسوی بدنام فراخوانده شود؛ او اعتراف و مراسم عشای ربانی دریافت کرد و سپس به جمعیت سپرده شد که او را تکه‌تکه کردند. این رویداد که بعدها به مرگ رهبران شورش انجامید، مارکویس را متقاعد کرد که کاخ خانواده (که اکنون پالازو کوموناله است) برای تضمین امنیت اشراف در صورت ناآرامی کافی نیست؛ بنابراین او دستور ساخت یک قلعهٔ دفاعی در سمت شمال کاخ را داد و پروژه را به معمار بارتولینو دا نووارا
را داد و پروژه را به معمار بارتولینو دا نووارا سپرد. او از یک برج موجود قبلی (Torre dei Leoni) که بخشی از دیوارهای دفاعی بود، استفاده کرد. در آن زمان این برج بسیار جنوبی‌تر از موقعیت کنونی قرار داشت و تقریباً در امتداد کورسو جیووکا و ویاله کاور قرار داشت. این برج با دیوارهای پرده‌ای به سه برج دیگر که برای این پروژه ساخته شده بودند متصل شد. بین اقامتگاه استه و قلعهٔ جدید یک گذر هوایی (احتمالاً چوبی) ساخته شد تا مردم بتوانند از یکی به دیگری فرار کنند. با رشد شهر، دیوارهای شهری جابجا شدند و عملکرد دفاعی قلعه
شهر، دیوارهای شهری جابجا شدند و عملکرد دفاعی قلعه کمتر اهمیت یافت و آپارتمان‌هایی در داخل آن ساخته شد که اکنون به عنوان الحاقیه‌ای به کاخ دربار محسوب می‌شد. از زمان هرکول اول د’استه، مدارک متعددی از ساخت آپارتمان‌ها و گسترش و بهبود آن‌ها موجود است. تغییرات نهایی توسط هرکول دوم پس از آتش‌سوزی در ۱۵۴۴ که محل اقامت پیشین را آسیب زده بود، دستور داده شد. معمار جیورلامو دا کارپی ظاهر خارجی قلعه را به شکلی داد که هنوز امروز قابل مشاهده است، هرچند فضای داخلی چندین بار در طول زمان بازسازی شده است. پس از انتقال
بار در طول زمان بازسازی شده است. پس از انتقال خانواده استه به مودنا، قلعه به محل اقامت نمایندهٔ پاپ تبدیل شد که قلمرو فرارا را به عنوان فرماندار مدنی اداره می‌کرد (برای مدت حداکثر چهار سال). تغییرات کمی در ساختار ساختمان انجام شد که برجسته‌ترین آن افزایش ارتفاع راولین شمالی (اتاقی که اکنون کافه در آن قرار دارد) بود. در سال ۱۸۶۰ فرارا به پادشاهی ایتالیا ملحق شد. قلعه که اکنون مالکیت دولتی داشت، در سال ۱۸۷۴ توسط استان فرارا به قیمت ۷۰٬۰۰۰ لیره ایتالیا خریداری شد و ساختمان به عنوان مرکز فرمانداری استفاده شد.
شد و ساختمان به عنوان مرکز فرمانداری استفاده شد. در دهه‌های بعد، قلعه پروژه‌های بازسازی کوچک زیادی را تجربه کرد، به ویژه بین ۱۹۱۰ تا ۱۹۳۰ که برخی تلاش‌ها بسیار مشکوک بودند. در جریان جنگ جهانی دوم، قلعه توسط بمباران هوایی فرارا در جنگ جهانی دوم به شدت آسیب دید و در سال ۱۹۴۶ بخشی از آن بازسازی شد.
خاندان اوردلافی () خانواده‌ای اشرافی بودند که از قرن سیزدهم تا ۱۵۰۴، با برخی دوره‌های فترت، بر رومانیای سفلی و ناپولی حکومت می‌کردند. تاریخچه. ریشه خاندان اوردلافی مشخص نیست، اما خودشان مدعی نسب بردن از «لور د لافیا»، سربازی آلمانی تحت خدمت برنگار اول ایتالیا در سال ۸۸۹ بودند. او به عنوان فرماندار فورلی منصوب شد که شروع به حکومت به عنوان یک کمون آزاد کرد. در سال ۹۱۰، لور د لافیا تلاش کرد تا شهر را فتح کند، اما به راونا تبعید شد. وارثان او با نام‌های مستعار «لوردلافی»، «اوردلاف» و در نهایت «اوردلافی» شناخته
«اوردلاف» و در نهایت «اوردلافی» شناخته شدند. شاخه رومانیا. در قرن سیزدهم، تئوبالدو اوردلافی با کشتن جولیوس سوم ناپولی، فورلی را فتح کرد و آن را به دژی برای گیبلین‌ها تبدیل کرد. تئوبالدو به امپراتور فردریک دوم نزدیک بود و راونا و فائنتسا را با خود محاصره کرد. فردریک دوم برای جبران، رسماً تئوبالدو را به عنوان سینیور فورلی منصوب کرد. پسر تئوبالدو، اسکارپتا اوردلافی، در سال ۱۳۰۲ با حمایت گوئلف‌های «سفید» به رهبری دانته آلیگیری، جنگی را علیه جمهوری فلورانس آغاز کرد. در سال ۱۳۰۳، اسکارپتا با پودستا فولچیری دا
کرد. در سال ۱۳۰۳، اسکارپتا با پودستا فولچیری دا کالبولی برای کنترل فورلی جنگید. در نهایت، کالبولی‌ها شکست خوردند و اوردلافی‌ها آنها را از شهر بیرون کردند. بعدها، اسکارپتا برتینورو را فتح کرد. برادر اسکارپتا، فرانچسکو اول اوردلافی، جانشین او شد تا بر فورلی حکومت کند و با خاندان مونته‌فلترو علیه خاندان مالاتستا، خاندان گوئلف که بر چزنا و ریمینی حکومت می‌کردند، متحد شد. فرانچسکو دوم اردلافی، برادرزاده فرانچسکو اول، در سال ۱۳۵۶ میلادی، زمانی که کاردینالد آلبورنوز برای برقراری مجدد نظام پاپی در رومانیا منصوب
برای برقراری مجدد نظام پاپی در رومانیا منصوب شد، قدرت را از دست داد. فرانچسکو دوم که توسط دشمنان احاطه شده بود، ابتدا فائنتسا، سپس چزنا و برتینورو را در سال ۱۳۵۷ از دست داد. فرانچسکو دوم سعی کرد مزدوران شرکت بزرگ را به کار گیرد، اما آلبورنوز ابتدا آنها را استخدام کرد. فرانچسکو دوم که شکست خورد، از فورلی اخراج شد و تنها کاستروکارو و فورلیمپوپولی را به دست آورد. در سال ۱۳۷۶، سینیبالدو اول اردلافی، فورلی و سرزمین‌های آن را دوباره فتح کرد، اما توسط برادرزاده‌اش پینو اول اردلافی مسموم شد، کسی که بعداً در سال
پینو اول اردلافی مسموم شد، کسی که بعداً در سال ۱۳۹۹، پسر سینیبالدو، جیووانی، را نیز مسموم کرده بود تا فورلی را برای خود به دست آورد. این قتل‌ها آغاز زوال اودرلافی را رقم زد، اگرچه جانشینان پینو مدتی به حکومت بر فورلی ادامه دادند. در سال ۱۴۲۵، پس از مرگ تئوبالدو دوم اردلافی، فورلی تحت کنترل اسقف‌نشین درآمد. در سال ۱۴۳۳، آنتونیو اردلافی، سیگنوریا را احیا کرد، اما اردلافی‌ها توسط پاپ سیکتوس چهارم از فورلی اخراج شدند و او برادرزاده‌اش، جیرولامو ریاریو، را به عنوان لرد فورلی و ایمولا منصوب کرد. در سال ۱۵۰۳،
عنوان لرد فورلی و ایمولا منصوب کرد. در سال ۱۵۰۳، چزاره بورجیا، که تنها دو سال قبل به عنوان «دوک رومانیا» لقب گرفته بود، و خانواده‌اش قدرت خود را در ایالات پاپی از دست دادند، و آنتونیو ماریا اردلافی بار دیگر کنترل فورلی را به دست گرفت. با این حال، تنها یک سال بعد، آنتونیو ماریا بدون فرزند پسر درگذشت و به سلسله خاندان اردلافی پایان داد. شاخه ونیزی. سلسله خاندان فالیرو. دیگر نوادگان لور د لافیا به جمهوری ونیز نقل مکان کردند و نام خانوادگی خود را به «فالیرو» یا «فالدرو» تغییر دادند که شکل معکوس «اوردلاف» است.
«فالدرو» تغییر دادند که شکل معکوس «اوردلاف» است. در ونیز، شاخه فالیرو قدرتمند شد و در اوایل قرن دوازدهم نیز دو دوج داشت: ویتاله فالیرو (۱۰۸۴–۱۰۹۵) و اوردلافو فالیرو (۱۱۰۲–۱۱۱۷). در سال ۱۲۱۱، فالیروها اولین مهاجران ونیزی در دوک‌نشین کاندیا (کرت فعلی) بودند و تجارت سودآوری را با سایر کشورهای مدیترانه آغاز کردند. افول این خانواده در سال ۱۳۵۵ آغاز شد، زمانی که دوج مارینو فالیرو سعی کرد کودتایی را در ونیز انجام دهد و سلطنت برقرار کند، اما شکست خورد و سر از تنش جدا شد. اگر فالیروهای مهم دیگری وجود داشتند، دیگر
جدا شد. اگر فالیروهای مهم دیگری وجود داشتند، دیگر هرگز دوج نشدند و در پایان قرن چهاردهم این خانواده ناپدید شد.