payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سال ۲۰۰۶ عمل کنند. یک کمیته پارلمانی نیز بر بخش امنیتی تیمور شرقی نظارت دارد. سپهبد لره آنان تیمور فرمانده فعلی نیروهای دفاعی تیمور است و در ۶ اکتبر ۲۰۱۱ به این سمت منصوب شد. یک وزارت دفاع کوچک در سال ۲۰۰۲ برای نظارت غیرنظامی بر نیروهای دفاعی تیمور تأسیس شد. با این حال، کمبود کارکنان مناسب برای این وزارتخانه و رابطه نزدیک سیاسی بین افسران ارشد نیروهای دفاعی تیمور و مقامات دولتی، این نظارت را تا حد زیادی بی‌اثر کرد و توسعه سیاست دفاعی تیمور شرقی را حداقل تا سال ۲۰۰۴ به تأخیر انداخت. ناتوانی در ایجاد نظارت
سال ۲۰۰۴ به تأخیر انداخت. ناتوانی در ایجاد نظارت غیرنظامی مؤثر بر نیروهای دفاعی تیمور همچنین میزان تمایل کشورهای خارجی برای ارائه کمک به این نیروها را محدود کرد و به بحران سال ۲۰۰۶ دامن زد. تا اوایل سال ۲۰۱۰، وزارت دفاع و امنیت به دو بخش برای دفاع (شامل نیروهای دفاعی تیمور) و امنیت (شامل پلیس ملی تیمور شرقی) تقسیم شده بود که هر کدام توسط یک دبیر دولتی هدایت می‌شدند. در این زمان، دولت تیمور شرقی با کمک «هیئت یکپارچه مأموریت سازمان ملل در تیمور» (UNMIT) برای گسترش ظرفیت وزارتخانه تلاش می‌کرد، اما کمبود مداوم
ظرفیت وزارتخانه تلاش می‌کرد، اما کمبود مداوم کارکنان واجد شرایط، توانایی وزارتخانه را برای نظارت غیرنظامی بر بخش امنیتی محدود کرده بود. افزون بر این، بخش‌هایی از نیروهای دفاعی تیمور همچنان با کنترل غیرنظامی بر نیروهای امنیتی مخالفت می‌کردند و این نیرو در آن زمان خود را در برابر نظارت بین‌المللی باز نکرده بود. سازماندهی. نیروهای دفاعی تیمور شامل یک ستاد فرماندهی، یک بخش زمینی، یک بخش دریایی و یک بخش هوایی است. پس از تأسیس، نیروهای دفاعی تیمور، این ارگان بزرگ‌ترین و پیشرفته‌ترین شبکه اطلاعات انسانی را در
و پیشرفته‌ترین شبکه اطلاعات انسانی را در تیمور شرقی داشت که بر اساس شبکه‌های مخفی مقاومت ایجاد شده در دوران اشغال اندونزی شکل گرفته بود. با این حال، در ماه مه ۲۰۰۸، پارلمان ملی قانونی تصویب کرد که شاخه اطلاعاتی نیروهای دفاعی تیمور را تحت اختیار رئیس سرویس ملی اطلاعات قرار می‌داد. در سال ۲۰۱۱، نیروهای دفاعی تیمور مجاز به داشتن ۱۵۰۰ نیروی دائمی و ۱۵۰۰ نیروی ذخیره بودند. با این حال، این تعداد به دلیل کمبود بودجه برای تشکیل بخش ذخیره و کمبود نیرو در دو گردان دائمی ارتش محقق نشد. در حالی که تمامی پرسنل نیروهای
ارتش محقق نشد. در حالی که تمامی پرسنل نیروهای دفاعی تیمور در ابتدا از کهنه‌سربازان "فالینتیل" بودند، ترکیب این نیروها با گذر زمان تغییر کرد و تا سال ۲۰۰۵ به دلیل محدودیت‌های سنی سختگیرانه، تعداد کمی از سربازان در این نیرو باقی مانده بودند. پس از تشکیل گردان اول نیروهای دفاعی تیمور در سال ۲۰۰۱، روند جذب نیرو برای همه افراد بالای ۱۸ سال اهل تیمور شرقی، از جمله زنان، آغاز شد. با این حال، تعداد کمی از زنان به این نیروها پیوستند. تا فوریه ۲۰۱۰، تنها هفت درصد از نیروهای جدید استخدام شده را زنان تشکیل می‌دادند.
نیروهای جدید استخدام شده را زنان تشکیل می‌دادند. در سال ۲۰۲۰، زنان ۱۰٫۸ درصد از پرسنل نیروهای دفاعی تیمور را تشکیل می‌دادند، اما هیچ زنی رتبه‌ای بالاتر از کاپیتان نداشت.
دانشگاه ماکائو (UM یا UMAC) یک دانشگاه دولتی در ماکائو است. پردیس دانشگاه در جزیره هنگ‌کین، جوهای، گوانگدونگ و قطعه‌ای از زمین اجاره‌ای تحت حاکمیت دولت ماکائو قرار دارد. با تأیید وزارت علوم و فناوری چین، دانشگاه ماکائو سه آزمایشگاه کلیدی ملی را تأسیس کرده است، به نام‌های آزمایشگاه کلیدی ملی مدارهای آنالوگ و سیگنال مختلط (VLSI)، آزمایشگاه کلیدی ملی پژوهش کیفیت در طب چینی‌ و آزمایشگاه کلیدی ملی اینترنت اشیاء برای شهر هوشمند. دانشکده مدیریت بازرگانی دانشگاه ماکائو در سال ۲۰۲۰ به ۹۹اُمین دانشکده برتر کسب‌وکار
در سال ۲۰۲۰ به ۹۹اُمین دانشکده برتر کسب‌وکار در جهان تبدیل شد و اولین دانشکده بازرگانی در ماکائو شد که از سه سازمان معتبر بین‌المللی سیستم بهبود کیفیت اروپایی (EFMD)، انجمن مدارس عالی کسب‌وکار و انجمن مدیران ارشد کسب‌وکار اعتبارنامه سه‌گانه کسب کرد. تاریخ. دانشگاه شرق آسیا. در مارس ۱۹۸۱، دانشگاه شرق آسیا به‌صورت خصوصی تأسیس شد. در ابتدا، اکثریت دانشجویان این دانشگاه از هنگ‌کنگ بودند. با امضای "اعلامیه مشترک چین و پرتغال" در سال ۱۹۸۷، به‌منظور تأمین نیازهای نیروی انسانی در دوران انتقالی پیش از بازگشت
نیروی انسانی در دوران انتقالی پیش از بازگشت ماکائو، بنیاد ماکائو تحت دولت ماکائوی پرتغالی در سال ۱۹۸۸ دانشگاه خصوصی شرق آسیا را به مبلغ ۱۳۰ میلیون پاتاکا خریداری کرد. دانشگاه ماکائو. در سال ۱۹۹۱، مجلس قانون‌گذاری ماکائو "دستور شماره ۵۰/۹۱/ام" را برای تأسیس دانشگاه ماکائو به‌عنوان یک مؤسسه جدید آموزش عالی صادر کرد و تمامی حقوق دانشگاه شرق آسیا را بدون هیچ‌گونه تشریفات رسمی به دانشگاه ماکائو منتقل نمود. تمامی دوره‌های آموزش عالی، استادان و کارکنان اداری دانشگاه شرق آسیا، به جز برنامه‌های آموزش عالی پلی‌تکنیک
شرق آسیا، به جز برنامه‌های آموزش عالی پلی‌تکنیک نیز به دانشگاه ماکائو منتقل شدند. مؤسسه پلی‌تکنیک پیشین دانشگاه شرق آسیا به‌طور مستقل به مؤسسه پلی‌تکنیک دولتی ماکائو (دانشگاه پلی‌تکنیک ماکائو) تبدیل شد. مدرسه تحصیلات تکمیلی و کالج باز دانشگاه شرق آسیا که توسط دولت ماکائو خریداری نشده بود، با هم ادغام شدند و کالج باز شرق آسیای خصوصی (دانشگاه شهر ماکائو) را تشکیل دادند. در سال ۱۹۹۹، تحویل ماکائو به چین انجام شد. رژیم قضایی جدید دانشگاه ماکائو و منشور جدید دانشگاه ماکائو در مجلس قانون‌گذاری ماکائو به‌طور رسمی
ماکائو در مجلس قانون‌گذاری ماکائو به‌طور رسمی تصویب و در سپتامبر ۲۰۰۶ به مرحله اجرا درآمد. در سال ۲۰۰۹، دولت مرکزی جمهوری خلق چین به دولت ماکائو مجوز داد تا بر پردیس جدید دانشگاه واقع در جزیره هنگ‌کین، استان گوانگدونگ حاکمیت داشته باشد. در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۹، رئیس‌جمهور چین و دبیرکل حزب کمونیست هو جینتائو در مراسم آغاز ساخت پردیس جدید شرکت کردند. در اوایل سال ۲۰۱۳، مجلس قانون‌گذاری ماکائو قانون ۳/۲۰۱۳ را تصویب کرد که اجرای قانون ماکائو را در پردیس جدید از روز افتتاح به اجرا درآورد. در ۵ نوامبر، معاون نخست‌وزیر
به اجرا درآورد. در ۵ نوامبر، معاون نخست‌وزیر شورای دولتی وانگ یانگ در مراسم افتتاح پردیس جدید شرکت کرد. در سال تحصیلی ۲۰۱۴–۲۰۱۵، دانشگاه ماکائو تمامی کلاس‌ها را در پردیس جدید و مدرن برگزار کرد. در سال ۲۰۱۶، دانشگاه ماکائو سیستم کالج مسکونی مشابه با آنچه در آکسفورد و کمبریج در بریتانیا وجود دارد، تأسیس کرد. ماموریت. دانشگاه ماکائو به عنوان ماموریت اصلی خود، پیشبرد علم و آموزش در زمینه‌های علوم انسانی, علوم اجتماعی, کسب‌وکار, حقوق, علوم طبیعی, مهندسی, علوم بهداشتی, آموزش و دیگر زمینه‌ها را بر عهده دارد.
بهداشتی, آموزش و دیگر زمینه‌ها را بر عهده دارد. شناسایی. نشان. نشان دانشگاه ماکائو شامل یک نشان پنج‌برجی است که توسط حلقه‌های طلایی احاطه شده و نام دانشگاه به زبان‌های چینی و پرتغالی بر آن نقش بسته است. لوگو. لوگوی دانشگاه ماکائو از دو بخش تشکیل شده است: نشان و نام دانشگاه که به زبان‌های چینی (澳門大學)، پرتغالی (Universidade de Macau) و انگلیسی (University of Macau) با رنگ‌های اختصاصی بر روی آن نوشته شده‌اند. شعار. شعار این دانشگاه در حال حاضر «انسانیت، درستی، اصالت، حکمت، صداقت» است.
دینو گاوینا (زادهٔ ۷ نوامبر ۱۹۲۲ میلادی در سن جیووانی این پرسیچتو - درگذشتهٔ ۶ آوریل ۲۰۰۷ میلادی در بولونیا) یک کارآفرین، طراح و ناشر ایتالیایی بود. او یکی از مهم‌ترین چهره‌های کارآفرین در بخش مبلمان و طراحی ایتالیا (و همچنین از پیشگامان آن) است، او مؤسس شرکت‌های: گاوینا، فلوس، سیمون و پارایدیزوترستره ( بهشت‌زمینی) است که برای او یک جایزهٔ مهم طراحی صنعتی و اختصاص نمایشگاه‌هایی در سراسر جهان را به ارمغان آورد. زندگی‌نامه. او فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان طراح صحنه برای تئاتر در نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۴۰ میلادی
صحنه برای تئاتر در نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۴۰ میلادی آغاز کرد، هنرهای تجسمی اشتیاق بزرگ دینو بود، علاقه‌ای که با کار در تئاتر "«لا سوفیتا»" در بولونیا شکل گرفت، جایی که او اشیاء را خلق و نگارش صحنه‌ را هدایت می‌کرد. مسیر او به سمت فعالیت اصلی خود که باعث شهرت او در سراسر جهان شد در سال ۱۹۵۳ میلادی با افتتاح فروشگاهی آغاز شد که در آن کاپوت‌های جیپ و اثاثه یا لوازم داخلی واگن‌های راه‌آهن و همچنین لوازم جانبی مبلمان را تولید می‌کرد و می‌فروخت. با این حال، او اشتیاق خود را به عنوان یک راهبر رها نکرد، علاقه‌ای که او
خود را به عنوان یک راهبر رها نکرد، علاقه‌ای که او را به ملاقات لوچو فونتانا سوق داد، فونتانا اصرار داشت او را به میلان ببرد و در میلان، در سال ۱۹۵۳ میلادی در حالی که او در حال راه‌اندازی ایکس تری‌یناله دی میلانو بود، فونتانا، گاوینا را با برخی افراد سرشناس آشنا کرد؛ معماران معروفی چون: کارلو مولینو، کارلو د کارلی، پیر جاکومو کاستیلیونی و کارلو اسکارپا. چند سال بعد او کازوهیده تاکاهاما را ملاقات کرد که با او دوستی عمیقی برقرار کرد. دینو با فونتانا همکاری پر جنب و جوشی را آغاز کرد، در واقع این فونتانا بود که
و جوشی را آغاز کرد، در واقع این فونتانا بود که گاوینا را به سمت طراحی صنعتی هدایت کرد و ۷ سال بعد، در سال ۱۹۶۰ میلادی، دینو گاوینا شرکت گاوینا را تأسیس کرد که در آنجا تصمیم گرفت نقش خود را به مدیر عاملی محدود کند و کارلو اسکارپا را به ریاست برگزیند. این شرکت در بخش مبلمان فعالیت می‌کرد و اولین بار در این بازار با صندلی راحتی سنلوکا، اولین ثمرهٔ دوستی بزرگ با پیر جاکومو کاستیلیونی، شروع به کار کرد. گاوینا نقطهٔ مرجع و الهام بخش بسیاری از شرکت‌های ایتالیایی و بین‌المللی دیگر در این بخش بوده است. در سال ۱۹۶۲
بین‌المللی دیگر در این بخش بوده است. در سال ۱۹۶۲ میلادی به همراه چزاره کاسینا، فلوس را که هنوز هم یکی از مهم‌ترین شرکت‌های فعال در زمینهٔ نورپردازی مبلمان است، تأسیس کرد. شش سال بعد، در سال ۱۹۶۸ میلادی استودیوی سیمون را به همراه ماریا سیمونچینی تأسیس کرد. در سال ۱۹۶۰ میلادی، نمادهای طراحی ایتالیایی آکیله کاستیلیونی و پیر جاکومو کاستیلیونی تصمیم گرفتند تولید صندلی لیرنا را به تنهایی به او بسپارند، جایی که یکی از مهم‌ترین آثارشان به لیرنا، شهری مشهور در دریاچهٔ کومو، تقدیم شده است؛ مکانی که خانه/استودیوی پدر
کومو، تقدیم شده است؛ مکانی که خانه/استودیوی پدر مجسمه‌سازشان جانینو کاستیلیونی، در آن قرار داشت. یک جایزهٔ مهم در بخش طراحی صنعتی نیز به نام او اختصاص داده شده است، "جایزه دینو گاوینا" که توسط نمایشگاه مبلمان پزارو: دومو۳۶۰ انتشار یافت. دینو گاوینا گذشته از مهارت‌های کارآفرینی خود، به عنوان یکی از تأثیرگذارترین چهره‌ها در دنیای طراحی صنعتی شناخته می‌شود، او اغلب به عنوان پدر طراحی شناخته می‌شود، همان‌ گونه که ما امروزه آن را می‌شناسیم، و البته نه تنها طراحی ایتالیایی بلکه طراحی به مفهوم بین‌المللی، دلیل آن
ایتالیایی بلکه طراحی به مفهوم بین‌المللی، دلیل آن نه تنها به خاطر تأسیس سه شرکت از مهم‌ترین شرکت‌های در این بخش، بلکه مهم‌تر از همه به خاطر نوآوری‌ها و تأثیرات قوی است که با شرکت گاوینا وارد میدان کرد. آنتی پانسرا او را به عنوان «متجاوزترین مسئول "عرضه‌کنندهٔ" ایتالیایی» تعریف کرد. پس از مرگ او، نمایشگاه مهمی به او اختصاص یافت: "دینو گاوینا، فلاش‌های طراحی" در گالری هنر مدرن بولونیا در بولونیا. با نمایشگاه برخی از تولیدات منحصر به فرد او از جمله لیرنای سال ۱۹۶۹ میلادی.
مین‌چی یک غذای ماکائویی است که از گوشت چرخ‌کرده یا گوشت آسیاب‌شده که با سبزیجات تفت داده و طعم‌دار می‌شود، تهیه می‌شود. این غذا به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان غذای ملی ماکائو شناخته می‌شود. توصیف. این غذا نوعی ترکیب شرقی و غربی است. غذاهای ماکائویی ترکیبی از غذاهای کانتونی، پرتغالی، آمریکای جنوبی، مالایی، آفریقایی و هندی است. در حالی که دستور تهیه‌ها متفاوت است، این غذا عموماً بر اساس گوشت چرخ‌کرده یا گوشت آسیاب‌شده است. این غذا با گوشت گاو یا خوک، پیاز، سیب‌زمینی‌های مکعبی و گاهی قارچ‌ها تهیه می‌شود، کمی تفت
مکعبی و گاهی قارچ‌ها تهیه می‌شود، کمی تفت داده شده و با سس ووسترشر، ملاس و سس سویا طعم‌دار می‌شود. این غذا با تخم‌مرغ سرخ‌شده روی آن نیز سرو می‌شود که در آن صورت به آن "مین‌چی چائو دان" گفته می‌شود.(). اصطلاح‌شناسی. واژهٔ مین‌چی نسبتاً دیر وارد واژگان زبان ماکائویی شد. پس از تأسیس هنگ کنگ در سال ۱۸۴۱، بسیاری از ماکائویی‌ها به دنبال اقامت در آنجا بودند و در محله ماتوی‌دو-مورو سکونت کردند. با گذشت زمان و رواج بیشتر زبان انگلیسی در مکالمات روزمره، «مین‌چی» از کلمهٔ انگلیسی «to mince» جایگزین «کیمه» شد تا این
کلمهٔ انگلیسی «to mince» جایگزین «کیمه» شد تا این غذای خوشمزهٔ مردم ماکائو را توصیف کند. تاریخچه. طبق گزارش مجله «"میز پر زرق و برق»"، ممکن است این غذا توسط جامعهٔ انگلیسی‌زبان در هنگ کنگ به ماکائو معرفی شده باشد، اگرچه تاریخ‌های دیگری نیز منشأ آن را در گوا، یکی از استان‌های هندی، می‌دانند. ادبیات "مین‌چی" از "کیمه" آغاز می‌شود، اصطلاحی که بسیاری از هندی‌ها برای گوشت ریز چرخ‌کرده استفاده می‌کنند، که معمولاً به گوشت بز و گوسفند گفته می‌شود. وقتی ملوانان پرتغالی در سال ۱۴۹۸ به هند رسیدند، قصد داشتند خود را
در سال ۱۴۹۸ به هند رسیدند، قصد داشتند خود را به‌عنوان مسیحی معرفی و متمایز کنند. گاو در هند مقدس است و هندی‌ها از خوردن گوشت آن منع شده‌اند، بنابراین پرتغالی‌ها و مسیحیان گوشت کیمه خود را با گوشت گاو درست می‌کردند تا ایمان خود را اعلام کنند. پرتغالی‌ها در قرن شانزدهم، به ملاکا که مرکز تجارت دریایی ادویه‌ها برای کشتی‌های تجاری از هند، چین و جنوب‌شرق آسیا بود، رسیدند. پرتغالی‌ها فوراً ملاکا را به‌وسیلهٔ نیروی نظامی تصرف کردند و آن را به سکونتگاه تجاری خود تبدیل کردند. آنها دریافتند که تاجران چینی از استان
کردند. آنها دریافتند که تاجران چینی از استان فوجیان پیش از ورودشان به این منطقه آمده بودند. با توجه به این که خوردن گوشت خوک برای مسلمانان ممنوع است و پیروی از اصل مشابه در هند، گوشت خوک در غذاهای کیمه که مسیحیان در ملاکا می‌خوردند، جایگزین گوشت گاو شد. در دهه‌های بعد، تاجران پرتغالی و خدمهٔ مستیزو و میستادو خود که از فوجیانی‌ها، ملاکا، سریلانکایی‌ها، هندی‌ها، برمه‌ای‌ها، تای‌ها، خمرها و ویتنامی‌ها بودند، از ملاکا و دیگر بندرها تجاری جنوب‌شرقی آسیا به سمت سواحل چین حرکت کردند. و با خود طعم‌ها، بوها،
سمت سواحل چین حرکت کردند. و با خود طعم‌ها، بوها، سبک‌های آشپزی، مواد اولیه و محصولات جدیدی را آوردند که موجب تعریف فرهنگ غذایی ماکائو شد. تاجران پرتغالی در سواحل چین مستعمرات فصلی موقت داشتند. تا سال ۱۵۴۳، تاجران پرتغالی سوار بر یک کشتی چینی به کگوشیما، دورترین بندر در کیشو، ژاپن رسیدند. در سال ۱۵۵۷، مقامات چینی محلی به تاجران اجازه دادند که در یک شبه‌جزیره کوچک در حاشیهٔ غربی دهانه رودخانهٔ مروارید یک استقرار دائمی برقرار کنند. بدین ترتیب شهری با نام مقدس خدای در چینی‌ها تأسیس شد. تجارت با ژاپن به زودی در
در چینی‌ها تأسیس شد. تجارت با ژاپن به زودی در میانهٔ دهه ۱۵۶۰ دنبال شد. تاجران ژاپنی در کاگوشیما و ناگازاکی به دنبال ابریشم‌های نادر چینی، طلا، ادویه‌ها و محصولات اروپایی عجیب مانند پارچه‌های پشمی، ساعت‌ها، سلاح‌های گرم غربی بودند. در مقابل، تاجران چینی در گوانگ‌چو (کانتون) به دنبال نقرهٔ ژاپنی بودند. ماکائو به‌عنوان بندر واسطه بین چین و ژاپن عمل می‌کرد. مسیحیان یسوعی، که همگی دانشمند بودند، نخستین دیکشنری ژاپنی–پرتغالی را تولید کردند. آنها نخستین کتاب‌های آشپزی که توسط نخبگان گوا و ماکائو استفاده می‌شد را
که توسط نخبگان گوا و ماکائو استفاده می‌شد را به ژاپنی ترجمه کردند. نخبگان ژاپنی این آشپزی معرفی‌شده را با شور و شوق پذیرفتند. در نتیجه این تبادلات فرهنگی "کیمهٔ خوک" ماکائویی آن زمان به "دنبوری" ژاپنی تبدیل شد که تا به امروز با گوشت خوک چرخ‌کرده و تخم‌مرغ بر روی برنج سرو می‌شود. کتلت‌های خوک پودر شده به "تونکاتسو" ژاپنی تبدیل شد. غذاهای "تمپورا" و "تریاکی" ریشه‌های ماکائویی دارند. "پائو-دِ-لو" پرتغالی به کیک کاستلأی تبدیل شد. اهمیت. طبق گزارش «"میز پر زرق و برق»"، این غذا یکی از محبوب‌ترین غذاهای ماکائو
و برق»"، این غذا یکی از محبوب‌ترین غذاهای ماکائو است. طبق گزارش "وایز مدیا"، این غذا یکی از غذاهایی است که نماد مخلوط فرهنگی پیچیده‌ای است که ماکائو را تشکیل می‌دهد و به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان غذای ملی شناخته می‌شود. این غذا معمولاً در خانه‌ها سرو می‌شود؛ معمولاً هر آشپز خانگی دستورالعمل خاص خود را دارد. خانواده‌های پرتغالی در ماکائو، یک جامعهٔ متراکم، فرهنگی، پاتوا ("پاتوا") و آشپزی تلفیقی خاص خود را توسعه دادند و خود را مکائنسه یا به انگلیسی ماکائویی نامیدند.
سسک تاج‌طلایی تنریف ، (که گاهی به‌عنوان گونه‌ای جداگانه، "R. teneriffae" در نظر گرفته می‌شود) یک پرنده گنجشک‌سان بسیار کوچک از تیرهٔ سسکان تاجی است، که بسیار شبیه به سسک تاج‌طلایی است، اما با نوار مشکی وسیع‌تری در سرتاسر پیشانی، بخش زیرتنه کمی تیره‌تر و نوک بلندتر است. در جزایر قناری تنریف و لا گومرا زادآوری می‌کند، جایی که ساکن غیرمهاجر است. جنگل‌های کاج جزیره قناری را ترجیح می‌دهد، اما در جنگل‌های لوریسیلوا نیز وجود دارد.
= مجازی سازی پروتکل شبکه = "این مقاله درحال ترجمه از ویکی انگلیسی است لطفاً حذف نشود." مجازی‌سازی پروتکل شبکه یا همان مجازی‌سازی پشته‌ی پروتکل شبکه مفهومی از ارائه‌ی اتصالات شبکه به‌عنوان یک سرویس است، بدون این‌که برنامه‌نویس برنامه در مورد ترکیب دقیق پشته‌ی ارتباط تصمیمی بگیرد. مفهوم. مجازی سازی پروتکل شبکه (ان‌وی‌تی) ابتدا توسط هیوشکل و همکاران ارائه شد. در سال ۲۰۱۵ به‌عنوان یک طرح کلی به‌عنوان بخشی از یک مفهوم انتقال برای پشته‌های پروتکل شبکه این مفهوم تکامل یافت و در سال ۲۰۱۸ در حالت قابل استقرار منتشر
یافت و در سال ۲۰۱۸ در حالت قابل استقرار منتشر شد . ایده‌ی کلیدی این است که برنامه‌ها را از پشته‌های ارتباطی خود جدا کنید. امروزه سوکت ای‌‌پی‌آی به توسعه‌دهنده‌ی برنامه نیاز دارد که پشته‌ی ارتباطی را با انتخاب بین IPv4/IPv6 و UDP/TCP به‌صورت دستی بسازد. ان‌وی‌پی پیشنهاد می‌کند که پشته‌ی پروتکل شبکه باید برای محیط شبکه مشاهده‌شده (مثلاً فناوری لایه‌ی پیوند، یا عملکرد فعلی شبکه) تنظیم شود. بنابراین، پشته‌ی شبکه نباید در زمان توسعه ساخته شود، بلکه باید در زمان اجرا ساخته شود و درصورت نیاز به امکان تطبیق آن
اجرا ساخته شود و درصورت نیاز به امکان تطبیق آن نیاز دارد. علاوه‌براین، جداسازی زنجیره‌های را شل می‌کند و بنابراین مفاهیم جایگزین پشته‌های ارتباطی را ممکن می‌سازد. هیوشکل و همکاران مفهوم جعبه‌های میانی لایه‌ی برنامه را به‌عنوان مثالی برای افزودن لایه‌های اضافی به پشته ارتباطی برای غنی‌سازی ارتباطات با خدمات مفید پیشنهاد می‌کنند (به‌عنوان مثال بهینه‌سازی HTTP ). در مجازی سازی پروتکل شبکه، برنامه‌ها از طریق نوعی API به نرم‌افزار NPV متصل می‌شوند. هیوشکل و همکاران جایگزین‌های معادل سوکت API را پیشنهاد کردند
جایگزین‌های معادل سوکت API را پیشنهاد کردند اما رابط‌های پیچیده‌تری را برای برنامه‌های آینده متصور بود. یک زمان‌بند، بار برنامه کاربردی را به‌یکی (از بین تعداد زیادی) پشته ارتباطی اختصاص می‌دهد تا به بسته‌های شبکه پردازش شود، که با استفاده از سخت‌افزار شبکه ارسال می‌شوند. یک جزء مدیریتی تصمیم می‌گیرد که چگونه پشته‌های ارتباطی و طرح زمان‌بندی تشکیل شوند. برای حمایت از تصمیمات، یک رابط مدیریتی برای ادغام سیستم مدیریت در زمینه‌های ارائه شده است. ان‌وی‌‌پی بیش‌تر به‌عنوان عنصر اصلی سناریوهای (IoT) مورد بررسی
به‌عنوان عنصر اصلی سناریوهای (IoT) مورد بررسی قرار گرفته‌است. به‌طور خاص، استقرار برنامه‌هایی که به لایه‌های حمل‌ونقل، شبکه، پیوند و فیزیکی زیربنایی ارتباط دارند، توسط رولاندو هررو در سال ۲۰۲۰ مورد بررسی قرار گرفت. دراین‌زمینه، NPV به‌ابزاری بسیار موفق و انعطاف‌پذیر برای انجام استقرار و مدیریت حسگرها، محرک‌ها و کنترل‌کننده‌های محدود در شبکه‌های دسترسی عظیم اینترنت اشیا تبدیل می‌شود. پیاده سازی. درحال‌حاضر فقط یک پیاده‌سازی آکادمیک برای نشان دادن این مفهوم وجود دارد. هیوشکل و همکاران این پیاده‌سازی را
وجود دارد. هیوشکل و همکاران این پیاده‌سازی را به‌عنوان نمایشگر در سال ۲۰۱۶منتشر کردند. آخرین تکرار این کد تحت AGPLv3 در گیت‌هاب در دسترس است.
روبرت یانوفسکی (؛ زادهٔ ) دامپزشک، خواننده، بازیگر، مجری تلویزیون و روزنامه‌نگار اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "در خوشی و سختی"، "در خیابان سپولنی"، "حالا یا هرگز!" و "آنکه هرگز نزیست" اشاره نمود.
پیوتر شچپانیک (؛ – ) بازیگر، خواننده، موسیقی‌دان و آهنگساز اهل لهستان بود. وی مابین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۹ از هنرمندان فعال در جنبش اتحادیه همبستگی سولیدارنوشچ بود و در سال ۲۰۰۸ برندهٔ نشان افتخار تولد لهستان شد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "دوچرخه پدرم" و "آنکه هرگز نزیست" اشاره کرد.
باغ عدن فیلمی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی جان اروین است. در این فیلم بازیگرانی همچون مینا سوواری، جک هیوستون، کاترینا مورینو، ریچارد ئی. گرانت، متیو موداین و کارمن مائورا ایفای نقش کرده‌اند.
لورنزو آگوادو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال رئال مادرید کاستیا بازی می‌کند.
یوآنا سیدور (؛ زادهٔ ۲۳ ژانویه ۱۹۷۵) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "کارآگاهان جنایی"، "در خوشی و سختی"، "پدر متیو"، "دهن‌به‌دهن"، "دستورالعمل زندگی"، "قانون حقیقی"، "هتل ۵۲"، "پزشکان"، "کمیسر آلکس"، "بلفر ۲"، "نشانه"، "تله"، "جسم خارجی"، "عشق" و "آنکه هرگز نزیست" اشاره نمود.
ذره‌ای از حقیقت () یک فیلم درام مُهیج لهستانی به کارگردانی بوریس لانکوش است که در ژانویه ۲۰۱۵ منتشر شد.
ساموئل میشایی آبراهامیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۵ تا تاریخ ۱۹۹۹ سمت نمایندگی دوره اول مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱ ژوئن ۱۹۶۵ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی اقتصاد ارمنستان فارغ‌التحصیل شد.
در ۶ نوامبر ۲۰۲۴، اولاف شولتز صدراعظم فعلی آلمان، اخراج کریستین لیندنر، وزیر دارایی وقت و رهبر حزب دموکرات آزاد (FDP) را از کابینه خود اعلام کرد. لیندنر متعاقباً طی یک فرایند رسمی توسط رئیس‌جمهور آلمان، فرانک والتر اشتاین مایر در ۷ نوامبر ۲۰۲۴ برکنار شد. دولت ائتلافی سه حزبی در پی اختلافات اخیر بر سر سیاست‌های اقتصادی کشور و تنش‌های مداوم در داخل ائتلاف فرو پاشید، در نتیجه، صدراعظم اعلام کرد که در تاریخ ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵ برای انتخابات زودهنگام از بوندستاگ رأی‌گیری خواهد کرد.
زیگمونت میوئوشفسکی (؛ زادهٔ ) نویسنده و روزنامه‌نگار اهل لهستان و سردبیر نسخهٔ لهستانی مجلهٔ "نیوزویک" است. او تحصیلات عالی ندارد و خود را جامعه‌گرا و خداناباور معرفی می‌کند. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "دادستان" و "ذره‌ای از حقیقت" اشاره نمود.
پاولیک آرتاوازدی آساطریان (به ؛ زادهٔ - درگذشته ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۹ سمت نمایندگی دوره‌های اول شورای عالی جمهوری ارمنستان و اول مجلس ملی جمهوری ارمنستان را بر عهده داشت. زندگی‌نامه. آساطریان در ۲۲ آوریل ۱۹۴۹ در شهر اسپیتاک به دنیا آمد و از انستیتو دام‌پروری و دام‌پزشکی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی در ۱۹۹۹ در سن ۵۰ سالگی درگذشت.
آلکسان اونیکی آوتیسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۹ سمت نمایندگی دوره‌های اول شورای عالی جمهوری ارمنستان و اول مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۶ ژانویه ۱۹۶۰ ‏ در مارالیک به دنیا آمد و از انستیتو دولتی فرهنگ سلامت و ورزش پرورش اندام ارمنستان فارغ‌التحصیل شد.
سریوژا واغیناکی بابویان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۵ تا تاریخ ۱۹۹۹ سمت نمایندگی دوره اول مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۶ مه ۱۹۵۰ در آرتیک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل شد.
رومیک گریگوری بالویان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۵ تا تاریخ ۱۹۹۹ سمت نمایندگی دوره اول مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۵ مارس ۱۹۵۵ به دنیا آمد. .
تیموتی پتریک شیهی (متولد ۱۸ نوامبر 1985) از نیروهای ویژه سابق نیروی دریایی، آتش‌نشان هوایی و بیزنس‌من آمریکایی است که بریجر اروسپیس، یک شرکت آتش‌نشانی هوایی و مدیریت آتش‌سوزی را تأسیس کرد. او جمهوری‌خواه است و سناتور منتخب ایالات متحده در مونتانا است. زندگی شخصی. شیهی با همسرش، کارمن، افسر سابق تفنگداران دریایی، و چهار فرزندشان که در خانه تحصیل می‌کنند، در مزرعه ای بزرگ بیرون بوزمن زندگی می‌کند.
نْوِر خاچیکی چاخویان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۵ تا تاریخ ۱۹۹۹ سمت نمایندگی دوره اول مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۳ فوریهٔ ۱۹۶۸ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
واسیل هوهانسی چیلینگاریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۹ سمت نمایندگی دوره‌های اول شورای عالی جمهوری ارمنستان و اول مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۹ نوامبر ۱۹۴۸ در لچکادزور به دنیا آمد و از دانشگاه ملی علوم کشاورزی ارمنستان فارغ‌التحصیل شد.
آبل کوژِنیوفسکی (؛ ؛ زادهٔ ) آهنگساز، موسیقی‌دان و رهبر ارکستر اهل لهستان است که از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی در خانواده‌ای هنرمند در کراکوف زاده شد. مادرش نوازندهٔ ویولنسل و دو برادرش موسیقی‌دان بودند. او خود دانش‌آموختهٔ نوازندگی ویولنسل در آکادمی موسیقی در کراکوف است و در همان‌جا آهنگسازی را زیر نظر کریستف پندرسکی فرا گرفت. وی به واسطهٔ ساخت موسیقی برای فیلم‌ها و نمایش‌های گوناگون، شهرت دارد و از سال ۲۰۱۷ عضو آکادمی علوم و هنرهای سینما است. وی تاکنون ۲ مرتبه نامزد دریافت جایزه گلدن
است. وی تاکنون ۲ مرتبه نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب بهترین موسیقی و ۱ مرتبه نامزد دریافت جایزه بفتای بهترین موسیقی فیلم شده است.
اینفینیت چلنج (؛ ) یک برنانه تلویزیونی سرگرمی کره جنوبی است که توسط ام‌بی‌سی از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۸ پخش شد. بین ۱۳ تا ۱۷ درصد بینندگان تلویزیونی کره‌ای، یکشنبه شب‌ها این برنامه را تماشا می‌کردند.
ام.آی.بی (؛ ) گروه موسیقی هیپ هاپ چهار نفره اهل کره جنوبی از جانگل انترتینمنت بود. این گروه در ۴ ژانویه ۲۰۱۷ به صورت رسمی منحل شد.
صندلی‌دسته‌دار اژدها یک قطعه مبلمان است که توسط معمار و طراح ایرلندی آیلین گری بین سال‌های ۱۹۱۷ و ۱۹۱۹ میلادی طراحی شده است. صندلی‌دسته‌دار «اژدها» در سال ۲۰۰۹ میلادی در حراجی کریستیز به قیمت ۲۱٬۹۰۵٬۰۰۰ یورو (۳۱٬۲۹۲٬۸۵۰ دلار) فروخته شد. رکوردی برای یک قطعه از هنر تزئینی قرن بیستم. طراحی. این صندلی یک صندلی راحتی با روکش چوبی است که دارای دو اژدهای لاکی است. ابعاد آن ۶۱ در ۹۱ سانتی‌متر است. حراج کریستیز این صندلی را چنین توصیف کرد:«به شکل گلبرگ‌های بازشده، روکش‌شده با چرم قهوه‌ای، قاب چوبی حجاری‌ شدهٔ نارنجی
با چرم قهوه‌ای، قاب چوبی حجاری‌ شدهٔ نارنجی مایل به قهوه‌ای لاکی و نقره‌ای و مدل‌سازی شده به شکل مارپیچِ بدن در هم تنیدهٔ دو اژدها، چشم‌هایشان با لاک سیاه روی زمینهٔ سفیدِ بدن‌شان تزئین شده است. نقش برجستهٔ کم با ابرهای تلطیف شده.» کریستیز علاوه بر این احساس کرد که این صندلی «... چکیدهٔ همه چیزهایی بود که در وهلهٔ اول بسیار شخصی و جادویی است، مرحله‌ای کاملاً گویا از حرفهٔ خانم گری — شگفت‌انگیز، تخیلی، مجسمه‌سازی ماهرانه و ساخت ظریف، این یک شاهکار اختراع و اجرا است.» جنیفر گاف، متصدی نمایشگاه دائمی آثار گری
است.» جنیفر گاف، متصدی نمایشگاه دائمی آثار گری در موزهٔ ملی ایرلند، احساس کرد که این صندلی «نمونهٔ عالی از طراحی است که آن را خلق کرده است – کاملاً منحصر به فرد [و] نسبتاً عجیب و غریب». تصاویر اژدها و ابرهایی که بر روی صندلی به تصویر کشیده شده است به آن‌هایی که در شمایل‌نگاری هنر سنتی چینی یافت می‌شود تشبیه شده است، و ماهیت روان دسته‌های آراستهٔ منبت‌کاری شده با یک «هیولای دریایی» مقایسه شده و به این صندلی نام «اژدها» داده شده است. گری بین سال‌های ۱۹۱۷ و ۱۹۱۹ میلادی روی صندلی کار می‌کرد و قطعه را با دست