payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دو رودخانه کاتانیا، سیمتو و آمنانو، را بازتولید می‌کنند. در بالا، مجسمه فیل قرار دارد که خرطومش رو به کلیسای جامع سنت آگاتا، قدیس حامی کاتانیا، است. در پشت حیوان، یک ابلیسک به سبک مصری، با ارتفاع ۳٫۶۶ متر، از جنس گرانیت، فرضاً از سیئن، قرار دارد. این ابلیسک هیچ خط هیروگلیف ندارد، اما با اشکالی به سبک مصری تزئین شده است که خط هیروگلیف معناداری را تشکیل نمی‌دهند. با توجه به تاریخ‌نگاری نامشخص، ممکن است یکی از دو مقصد سیرک روم باستان کاتانیا بوده باشد. دیگری که قطعه قطعه‌تر است، در حیاط قلعه اورسینو قرار
که قطعه قطعه‌تر است، در حیاط قلعه اورسینو قرار دارد. در قسمت بالای ابلیسک، یک کره زمین نصب شده است که توسط تاجی از برگ نخل (نماد شهادت) و شاخه‌ای از نیلوفر (نماد پاکی) احاطه شده است، به علاوه در بالای آن یک لوح فلزی وجود دارد که روی آن کتیبه‌ای به سنت آگاتا با مخفف "MSSHDEPL" ("ذهن سالم و صادق، برای افتخار خدا و آزادی میهنش") و در نهایت یک صلیب وجود دارد. تاریخچه. تا سال ۱۷۳۷، واکارینی برای ساخت فواره تلاش کرد که بعدها با نصب هرم مصری و کتیبه آگاتین تکمیل شد. در سال ۱۷۵۷، برای اولین بار بازسازی شد و یک حوض
در سال ۱۷۵۷، برای اولین بار بازسازی شد و یک حوض به آن اضافه شد. در سال ۱۸۲۶، فواره با حصاری آهنی احاطه شد که در داخل آن یک باغ کوچک ساخته شد. اندکی پس از اتحاد ایتالیا، تصمیمی مبنی بر انتقال فواره از میدان دومو به میدان پالسترو گرفته شد: با این حال، در ۳۰ مه ۱۸۶۲، بوناونتورا گراوینا قیامی مردمی را ترتیب داد که مانع از این انتقال شد. در طول قرن بیستم دو مرمت انجام شد: در سال ۱۹۰۵ استخر دوم ساخته شد و در سال ۱۹۹۸ دروازه و باغ برداشته شدند، به طوری که امروزه می‌توان روی برخی از پله‌های پای پایه نشست.
فواره عربی آلکامو (به همراه "کوبا دله رز"، "کوبای عربی" ویکاری و "کوبای پیکولا" پالرمو) بسیار باستانی است و هنوز هم قابل استفاده است: این فواره در دوره تسلط اعراب بر شهر ساخته شده است. این فواره در قسمت پایینی آلکامو، در حدود ۳۰۰ متری محراب مریم مقدس واقع شده است. تاریخچه. در سال ۱۱۵۴، در بخشی از کتاب راجر، نوشته جغرافیدان عرب، ادریسی، شهر آلکامو به عنوان یک "منزل" (یعنی یک کازاله یا گروهی از خانه‌ها) با زمین‌های حاصلخیز و بازاری پررونق تعریف شده است. در این دوره، این دهکده (کازاله) "«علقمه»" نامیده می‌شد.
دوره، این دهکده (کازاله) "«علقمه»" نامیده می‌شد. مرکز شهر محل سکونت مسلمانان بود و به چهار "کازالیا" تقسیم می‌شد: سن ویتو، سن لئوناردو، سن ایپولیتو و سن نیکولو دل وازو (که بعدها به دهکده‌های فئودالی تبدیل شدند). این کازالیاها پس از آنکه اعراب توسط فردریک دوم، امپراتور مقدس روم، به دلیل شورش‌هایشان اخراج شدند، مسیحی شدند. "فواره سن ویتو" توسط اعراب در نزدیکی چشمه آبی در دهکده "علقمه" ساخته شد؛ اما در پایان قرن پانزدهم زلزله بزرگی رخ داد که احتمالاً به فواره آسیب رساند و پس از آن مرمت شد. بعدها منطقه مسکونی
آسیب رساند و پس از آن مرمت شد. بعدها منطقه مسکونی در اطراف قلعه کنت‌های مودیکا متمرکز شد؛ در نزدیکی فواره، آنها فعالیت دامداری را آغاز کردند که منجر به ساخت یک آبرووار شد. توضیحات. در نما دو روشویی، با دو دهانه (کانولی) و لزن‌هایی که با سرستون‌هایی بالای آنها قرار گرفته‌اند، وجود دارد. آبرووار که با سنگ‌های آهکی تراشیده شده ساخته شده است، در نیمه اول قرن نوزدهم ساخته شده است. کارهای مرمت که در سال ۲۰۱۵ تکمیل شد، به جادهٔ مشخصه که از میدان سیولو شروع می‌شود و به محراب مریم مقدس منتهی می‌شود، ارزش بیشتری
و به محراب مریم مقدس منتهی می‌شود، ارزش بیشتری بخشیده است، جایی که در ماه مه، مؤمنان برای زیارت و دعا برای بانوی خود به آنجا می‌روند. مرمت. به لطف بودجه‌ای که از طریق (گروه محلی) دریافت شد، با هدف بازسازی مکان‌های فرهنگی در چشم‌انداز روستایی قلمرو آلکامو (که در میان آنها "کوبا دله رز" و آدیکول‌های مقدس نیز وجود دارند)، آنها توانستند محل چشمه باستانی عرب را احیا و ارزشمند کنند؛ برنامه‌ریزی توسط مهندسان شهرداری آلکامو انجام شده بود. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles
انجام شده بود. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
بنای یادبود جاکومو ماتئوتی یک مجسمه انتزاعی است که برای یادبود این سیاستمدار ضد فاشیست ساخته شده است. او در ۱۰ ژوئن ۱۹۲۴ هنگام قدم زدن در نزدیکی این نقطه در لونگوته‌وره آرنالدو دا برشیا، نزدیک پونته پیترو ننی، در رم، ایتالیا، به قتل رسید. تاریخچه و توضیحات. جیاکومو ماتئوتی (متولد ۱۸۸۵) نماینده مجلس و عضو برجسته حزب سوسیالیست متحد بود که در روویگو انتخاب شده بود. در ۳۰ مه ۱۹۲۴، او به انتقاد از خشونت‌های رخ داده در انتخابات اخیر، قانون ضد دموکراتیک (قانون آچربو) که دو سوم کرسی‌های پارلمان را به حزبی با
آچربو) که دو سوم کرسی‌های پارلمان را به حزبی با بیشترین آرا اختصاص می‌داد (حزب موسولینی با ۳۵٪ آرا بزرگ‌ترین حزب بود) پرداخت. در روزهای بعد، در مطبوعات انگلیسی، او به منتقدان مقامات فاشیستی که گمان می‌رفت از شرکت نفت سینکلر رشوه دریافت کرده‌اند، پیوست. او می‌دانست که سخنرانی‌اش می‌تواند خشونت علیه شخص او را تحریک کند. در حالی که در ۱۰ ژوئن ۱۹۲۴ به سمت پارلمان می‌رفت، توسط پنج مرد متوقف شد و به یک لانچیا لامبدا منتقل شد و چندین بار با چاقو مورد اصابت قرار گرفت. در میان این پنج نفر، یک عضو برجسته پلیس مخفی
در میان این پنج نفر، یک عضو برجسته پلیس مخفی فاشیست بود. هرگز مشخص نشده است که آیا رهبران برجسته فاشیست، مانند موسولینی یا اطرافیانش، این قتل را تأیید یا دستور آن را صادر کرده‌اند یا خیر. این بنای یادبود در کنار لونگوته‌وره، در یک قطعه زمین سبز نیم‌دایره‌ای کوچک واقع شده است که به عنوان تراسی بالای مجموعه‌ای از پله‌ها که به ساحل رودخانه تیبر منتهی می‌شوند، ساخته شده است. این بنا در سال ۱۹۷۴، پنجاه سال پس از قتل او، افتتاح شد. مجسمه‌ساز آن جوریو ویوارلی (۱۹۲۲–۲۰۰۸) است: این یادبود برنزی دو بخش دارد: یکی
است: این یادبود برنزی دو بخش دارد: یکی مناره بلند و باریکی که شبیه یک گل باز نشده، یا تپانچه، یا شکل برگ نیزه‌ای، یا شعله است. در امتداد زمین، مجموعه‌ای از اشکال ارگانیک وجود دارد که شبیه ریشه یا بوته خار یا گره‌ای از استخوان است. به سمت خیابان، پلاکی با عبارت ذکر شده در بالا از آخرین سخنرانی او قرار دارد. این مجسمه توسط یک تلاش خصوصی برای جمع‌آوری کمک‌های مالی توسط حزب سوسیالیست تأمین مالی شد. مجسمه‌ساز ظاهراً این بنای یادبود را با الهام از عبارت معروف منتسب به ماتئوتی "، «ایده، مرگ"» نامگذاری کرده است.
به ماتئوتی "، «ایده، مرگ"» نامگذاری کرده است. در نامه‌ای به بنیاد جاکومو ماتئوتی، مجسمه‌ساز "به عنصر افقی اشاره کرد…" "از طریق آشفتگی شکل و ماده، می‌خواهد بر لهیدگی و نابودی فیزیکی، به معنای جهانی، در یک لحظه غم‌انگیز در تاریخ، دلالت کند. عنصر عمودی نشان‌دهندهٔ صعود ایده‌آل به سمت فضا، از طریق شکلی جوانه‌زده، ناب و غنایی، نمادی از روشنی و امید است". خود ویوارلی، به عنوان یک سرباز سابق ایتالیایی، در سال ۱۹۴۳ توسط نیروهای نازی زندانی و به شمال تبعید شده بود. پلاک‌ها. در ژانویه ۲۰۱۷، پلاک اصلی به یادبود
بود. پلاک‌ها. در ژانویه ۲۰۱۷، پلاک اصلی به یادبود جاکومو ماتئوتی - که شامل این جمله است: «اگرچه می‌توانی مرا بکشی، اما ایده درون من هرگز نمی‌تواند کشته شود» - شکسته شد؛ همین بی‌احترامی در ژوئیه ۲۰۲۵ نیز رخ داد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
انجیل خبر خوب ()، این ترجمه که در ایالات متحده با نام ترجمه مژده (GNT) نیز شناخته می‌شود، ترجمه‌ای انگلیسی از کتاب مقدس است که توسط انجمن کتاب مقدس آمریکا انجام شده است. عهد جدید اولین بار در سال ۱۹۶۶ با نام «مژده برای انسان مدرن» منتشر شد. این ترجمه توسط انجمن کتاب مقدس بریتانیا و کشورهای خارجی با استفاده از اندازه‌گیری‌های متریک برای بازار کشورهای مشترک‌المنافع به انگلیسی بریتانیایی ترجمه شد. این نسخه قبلاً با نام نسخه انگلیسی امروز (TEV) شناخته می‌شد، اما در سال ۲۰۰۱ در ایالات متحده به «ترجمه مژده» تغییر
در سال ۲۰۰۱ در ایالات متحده به «ترجمه مژده» تغییر نام داد، زیرا انجمن کتاب مقدس آمریکا مایل بود تصویر GNB را به عنوان ترجمه‌ای که در آن برداشت عمومی از آن به عنوان یک تفسیر و تعبیر بود، بهبود بخشد.
بنای یادبود نیکولا اسپدالیری، مجسمه یادبودی برای یک کشیش و نظریه‌پرداز سیاسی قرن هجدهم (۱۴۰–۱۷۹۵) است؛ این مجسمه در سال ۱۹۰۳ در میدان اسفورزا چزارینی در امتداد خیابان کورسو ویتوریو امانوئل دوم در مرکز رم، ایتالیا نصب شد. اسپدالیری و ایده‌های او، و در نتیجه این بنای یادبود، توسط جناح‌های مختلف به طرق مختلف مورد بحث یا ستایش قرار گرفته‌اند. مشهورترین اثر اسپدالیری، "«از حقوق بشر و شهروند»" (۱۷۹۱)، با واکنش‌های متفاوتی روبرو شد. اسپدالیری که در نقد اعلامیه حقوق بشر و شهروند که در سال ۱۷۸۹ توسط مجلس ملی فرانسه
بشر و شهروند که در سال ۱۷۸۹ توسط مجلس ملی فرانسه تصویب شد، نوشته شده بود، از ایده حقوق طبیعی بشر حمایت می‌کند و با قانون استبدادی که توسط حاکمانی که ادعای مسح الهی دارند اعمال می‌شود، مخالفت می‌کند. با این حال، او ادعا می‌کند که خواسته‌های خودخواهانه طبیعت انسان باید توسط مرجعیت مذهبی، به ویژه اخلاق کاتولیک رومی، تعدیل شود. ایده‌های ضد مطلق‌گرایی در نوشته‌های او، مخالفت مقامات حاکم را که با نیروهای نوظهور ژاکوبن و جمهوری‌خواه مبارزه می‌کردند، برانگیخت. این مفاهیم باعث شد نیروهای لیبرال قرن نوزدهم او را به
مفاهیم باعث شد نیروهای لیبرال قرن نوزدهم او را به عنوان منشأ روشنگری ایتالیایی در مورد حقوق شهروندان گرامی بدارند. در اواخر قرن نوزدهم، رم، پایتخت جدید پادشاهی ایتالیا، در پی آن بود که گذشته را به شیوه‌هایی گرامی بدارد که باورهای سیاسی آنها، و همچنین مبارزات برای هویت ایتالیایی را گرامی بدارد. میدان کورسو گسترش یافته بود و مناطق اطراف آن با تعدادی یادبود برای قهرمانان اخیر استقلال ایتالیا، و همچنین برای مخالفان تاریخی نیروهایی که مانع هویت ایتالیایی می‌شدند، تزئین شده بود، به عنوان مثال، بنای یادبود
تزئین شده بود، به عنوان مثال، بنای یادبود جوردانو برونو در کامپو دی فیوری. اسپدالیری چهره‌ای ناخوشایند برای دفاع از سوی لیبرال‌ها بود، زیرا او نیز در دوران پاپی خود مورد حمایت و پشتیبانی قرار گرفته بود. این بنای یادبود اولین بار در سال ۱۸۸۲ توسط وکیلی به نام جوزپه سیمبالی، اهل همان شهری در سیسیل که اسپدالیری در آن متولد شده بود، پیشنهاد شد. در سال ۱۸۹۳ کمیته‌ای برای نظارت بر مسابقه‌ای برای ساخت بنای یادبود تا صدمین سالگرد مرگ اسپدالیری تشکیل شد. هیچ‌یک از پیشنهادهای دریافتی تا سال ۱۸۹۴ تصویب نشد. دور دوم
پیشنهادهای دریافتی تا سال ۱۸۹۴ تصویب نشد. دور دوم پیشنهادها در سال بعد منجر به انتخاب طرح مجسمه‌ساز سیسیلی، ماریو روتلی، شد. محل و افتتاح این بنای یادبود بحث‌برانگیز بود و این بنای یادبود برای اولین بار بدون مراسم، در نیمه‌شب ۲۳ نوامبر ۱۹۰۳ در میدان ویدونی (در کنار کلیسای سانت‌آندرئا دلا واله) رونمایی شد در سال ۱۹۵۱، به دلیل شلوغی محل، مجسمه به میدان فعلی منتقل شد و در آنجا جایگزین بنای یادبود ترنزیو مامیانی شد که سپس حدود چهار بلوک به سمت شمال به پارکی در تقاطع کورسو و ویا آچیولی منتقل شد. به طرز متناقضی،
کورسو و ویا آچیولی منتقل شد. به طرز متناقضی، مامیانی ارزیابی‌های علمی مجددی از آثار اسپدیالری نوشته بود که تأثیر اخیر را به‌روز نگه می‌داشت. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
روابط ایتالیا و لیبی، روابط دوجانبه بین دولت لیبی و جمهوری ایتالیا است. ایتالیا در طرابلس، پایتخت لیبی، سفارت و در بنغازی، کنسولگری عمومی دارد. لیبی یک سفارتخانه در پایتخت ایتالیا، رم، و دو کنسولگری عمومی در میلان و پالرمو دارد. تاریخچه. بین سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۴۷، لیبی فعلی مستعمره ایتالیا بود. دو کشور در سال ۱۹۴۷ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. در سال ۱۹۷۰، لیبی تمام ایتالیایی‌ها را از لیبی اخراج و دارایی‌های آنها را مصادره کرد. در حالی که لیبی در زمان حکومت معمر قذافی توسط بسیاری از جامعه بین‌المللی منفور
معمر قذافی توسط بسیاری از جامعه بین‌المللی منفور تلقی می‌شد، ایتالیا روابط دیپلماتیک خود را با لیبی حفظ کرد و مقدار قابل توجهی از نفت خود را از این کشور وارد می‌کرد. روابط بین ایتالیا و لیبی در دهه اول قرن بیست و یکم، زمانی که آنها برای مقابله با مهاجرت غیرقانونی به ایتالیا، توافق‌نامه‌های همکاری امضا کردند، گرم شد. لیبی در ازای کمک‌های خارجی و تلاش‌های موفقیت‌آمیز ایتالیا برای لغو تحریم‌های تجاری اتحادیه اروپا علیه لیبی، موافقت کرد که از استفاده مهاجران از کشورهای جنوب صحرای آفریقا از این کشور به عنوان
از کشورهای جنوب صحرای آفریقا از این کشور به عنوان مسیر ترانزیت به ایتالیا جلوگیری کند. وقتی قذافی در سال ۲۰۱۱ با جنگ داخلی روبرو شد، ایتالیا طبق رژیم تحت حمایت سازمان ملل متحد، برخی از دارایی‌های لیبی مرتبط با او و خانواده‌اش را مسدود کرد و سپس با نقض منطقه پرواز ممنوع لیبی، این کشور را بمباران کرد. پس از مرگ قذافی، ایتالیا شورای ملی انتقالی را به عنوان دولت لیبی به رسمیت شناخت. در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۱، شرکت انرژی ایتالیایی انی اعلام کرد که برای اولین بار از زمان آغاز جنگ داخلی لیبی در سال ۲۰۱۱، تولید نفت در
آغاز جنگ داخلی لیبی در سال ۲۰۱۱، تولید نفت در لیبی را از سر گرفته است. بازگشت سریع انی به میادین نفتی لیبی، نشان دهنده روابط مثبت بین رم و طرابلس تحت شورای ملی انتقالی بود. سفارت ایتالیا در طرابلس یکی از معدود سفارتخانه‌های غربی است که در طول خشونت‌های پس از جنگ داخلی در لیبی همچنان فعال است، زیرا ایتالیا مهم‌ترین شریک تجاری لیبی است. انقلاب قذافی. کودتای سال ۱۹۶۹ که منجر به روی کار آمدن دولت قذافی شد، در بازگشایی اختلاف با ایتالیا بر سر گذشته استعماری نیز نقش داشت. شورای نظامی جدید از ایتالیا به عنوان یک
نقش داشت. شورای نظامی جدید از ایتالیا به عنوان یک «دشمن خارجی» برای تقویت اجماع داخلی از طریق ابتکارات تبلیغاتی مانند مصادره اموال (از جمله کمک‌های تأمین اجتماعی) و اخراج ایتالیایی-لیبیایی‌ها و نهادینه کردن «روز انتقام» سوءاستفاده کرد. مطالبه غرامت برای خسارات استعماری و جنگی. محور روابط سیاسی همچنان ادعای لیبی برای غرامت به خاطر استعمار است. این سؤال منجر به بحث‌های متعددی شده است: اگر لیبی فعلی (که قبل از سال ۱۹۵۱ هرگز مستقل نبود) به عنوان بخشی از قلمرو ایتالیا از نظر بین‌المللی به رسمیت شناخته می‌شد،
ایتالیا از نظر بین‌المللی به رسمیت شناخته می‌شد، خسارات ناشی از عملیات نظامی ایتالیا - در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، و همچنین جنگ جهانی دوم در کارزار آفریقا - در قلمرو ایتالیا بود و نه در قلمرو کشور دیگری. علاوه بر این، هیچ کشور اروپایی تاکنون غرامتی برای گذشته استعماری خود پرداخت نکرده است. به همین ترتیب، ایتالیا می‌تواند از دولت فعلی لیبی برای خسارات ناشی از انتقام‌های متعدد شورشیان لیبی در دوره استعمار، غرامت مطالبه کند. این مسائل به دلایل مختلف کنار گذاشته شده و همچنین با نیاز به حفظ یک رابطه سیاسی آرام،
شده و همچنین با نیاز به حفظ یک رابطه سیاسی آرام، مقابله شده است: اهمیت عملیات استخراج نفت که انی از سال ۱۹۵۶ در لیبی انجام می‌دهد، امکان همکاری در مبارزه با بنیادگرایی و تروریسم، جستجوی ثبات در مدیترانه. اموال مصادره شده از ایتالیایی‌ها در لیبی. در سال ۱۹۷۰، پس از وقوع انقلاب لیبی، بیش از بیست هزار ایتالیایی ساکن لیبی از این کشور اخراج و اموالشان مصادره شد. ارزش دارایی‌های از دست رفته توسط ایتالیایی‌های اخراجی در سال ۱۹۷۰ توسط دولت ایتالیا ۲۰۰ دلار محاسبه شد. میلیارد لیر بر اساس ارزش املاک و مستغلات. با
شد. میلیارد لیر بر اساس ارزش املاک و مستغلات. با احتساب سپرده‌های بانکی و فعالیت‌های مختلف کارآفرینی، این رقم از ۴۰۰ فراتر رفت میلیارد لیر (برابر با حدود ۳ میلیارد یورو یا دلار در سال ۲۰۰۶). از آن زمان، هرگز یک ماده موقت برای جبران خسارت مصادره سال ۱۹۷۰ وجود نداشته است. افراد واجد شرایط فقط از کمک‌های ارائه شده توسط قوانین جبران خسارت به نفع همه شهروندان ایتالیایی که اموال خود را در خارج از کشور از دست داده‌اند، بهره‌مند شده‌اند. مصادره سال ۱۹۷۰ توسط قذافی به عنوان جبران بخشی از خسارات ناشی از استعمار
به عنوان جبران بخشی از خسارات ناشی از استعمار توجیه شد. از سوی دیگر، دولت ایتالیا هرگز با استفاده از بند داوری ارائه شده (ماده ۹) از لیبیایی‌ها نخواسته است که از معاهده نقض شده پیروی کنند و هرگز ارزش آن دارایی‌هایی را که به مردم لیبی «بازگردانده شده» است، مطرح نکرده است. در توافق‌نامه دینی-مونتسر در ژوئیه ۱۹۹۸، که قرار بود اختلاف را حل کند، هیچ اشاره‌ای به ارزش دارایی‌های مصادره‌شده از ایتالیایی‌ها نشده است. در مورد ویزای ورود به لیبی، پس از شور و شوق اولیه پس از سفر برلوسکونی، نخست‌وزیر وقت، به قذافی در
پس از سفر برلوسکونی، نخست‌وزیر وقت، به قذافی در سال ۲۰۰۴ - که به نظر می‌رسید در آن راه‌حلی پیدا شده است - تا به امروز، شهروندان ایتالیایی که در سال ۱۹۷۰ به کشورشان بازگردانده شده‌اند، نمی‌توانند به کشور بازگردند، مگر پس از سن ۶۵ سالگی، از طریق یک سفر برنامه‌ریزی‌شده و با مدارک ورود به زبان‌های ایتالیایی و عربی. انجمن AIRL (به پیوندهای خارجی مراجعه کنید) نماینده و مدافع حقوق بازگشتگان است و از سال ۱۹۷۲ درخواست تکمیل غرامت را داشته است. اعتبار شرکت‌های ایتالیایی در لیبی. اتفاقاً مسئله اعتبارات ایتالیایی‌ها
در لیبی. اتفاقاً مسئله اعتبارات ایتالیایی‌ها در لیبی با مشکل ظهور قذافی و مصادره دارایی‌ها و اخراج ایتالیایی‌ها که در سال ۱۹۷۰ رخ داد، مرتبط است. در واقع، باید چندین جنبه از این داستان را در نظر گرفت. «اعتبارات شرکت‌های ایتالیایی در لیبی» به معنای واقعی کلمه، به فعالیت‌های اقتصادی پس از سال ۱۹۷۰ برمی‌گردد: قدیمی‌ترین آنها به اوایل دهه ۱۹۸۰ و جدیدترین آنها به اوایل دهه ۲۰۰۰ برمی‌گردد. دلیل ورشکستگی این کارآفرینان در لیبی، اراده سیاسی برای آسیب رساندن به ایتالیایی‌ها نیست، بلکه ناشی از اختلافاتی با ماهیت
نیست، بلکه ناشی از اختلافاتی با ماهیت اداری یا تجاری است. تنوع پرونده‌ها، که شامل ۱۰۵ شرکت می‌شود، قابل طبقه‌بندی نیست. دولت ایتالیا، با هدف پاک کردن گذشته ناشی از "بیانیه مشترک"، در سال ۲۰۰۰ از طلبکاران نهادهای مختلف لیبی خواست تا وضعیت خود را برای مذاکره در مورد آنها به عنوان یک بلوک از اعتبارات اعلام کنند. مجموع اعتبارات مطالبه شده به بیش از ۶۲۰ میلیون یورو رسید و مذاکرات دشوار آغاز شد. لیبیایی‌ها از طرف ایتالیایی خواستند که اعتبارات غیرقابل انکار را در محدوده ۶۲۰ محاسبه کند. میلیون یورو؛ پس از دریافت
محدوده ۶۲۰ محاسبه کند. میلیون یورو؛ پس از دریافت پاسخ، آنها درخواست کردند که آن را با کارشناسان خود دوباره محاسبه کنند و به نتایج کاملاً متفاوتی رسیدند؛ با اصرار ایتالیا، آنها در سال ۲۰۰۴ پیشنهادی برای بازپرداخت یکجا ارائه دادند که طبیعتاً کمتر از ۶۰۰ بود. میلیون. پس از تسویه حساب با طلبکاران، این پیشنهاد رد شد و به نقطه اول بازگشت. در مقطعی، لیبیایی‌ها گفتند (با تأیید مفهومی که قبلاً بیان شده بود) که طلبکاران می‌توانند به هر حال در موارد خاص مطرح شوند، اما وقتی اولین مورد مشخص رخ داد، این احتمال را رد
اما وقتی اولین مورد مشخص رخ داد، این احتمال را رد کردند. بحران دیپلماتیک-نظامی ۱۹۸۶. در دهه ۱۹۸۰، قذافی، به دلایل ضد اسرائیلی و ضد آمریکایی، به حمایت از گروه‌های تروریستی مانند ارتش جمهوری‌خواه ایرلند و سپتامبر سیاه فلسطین پرداخت و همچنین به سازماندهی حملاتی در سیسیل، اسکاتلند و فرانسه متهم شد. او که به دشمن اصلی ایالات متحده آمریکا تبدیل شده بود، به تدریج توسط ناتو به حاشیه رانده شد. علاوه بر این، در ۱۵ آوریل ۱۹۸۶، قذافی به دستور رونالد ریگان، رئیس‌جمهور آمریکا، مورد حمله نظامی قرار گرفت: این بمب‌گذاری
آمریکا، مورد حمله نظامی قرار گرفت: این بمب‌گذاری منجر به زخمی شدن مرگبار دخترخوانده قذافی شد، اما سرهنگ آسیبی ندید. بتینو کراشی، نخست‌وزیر ایتالیا، در مورد بمب‌گذاری به او هشدار داده بود. در زمان بمباران طرابلس توسط آمریکا (که در ۱۴ آوریل ۱۹۸۶ رخ داد)، کراکسی، نخست‌وزیر ایتالیا، بیش از حد محتاط تلقی می‌شد و به همین دلیل توسط مطبوعات ملی به دلیل عدم واکنش به تلافی لیبی (پرتاب موشک به لامپدوسا) مورد انتقاد قرار گرفت. بیش از بیست سال بعد، توصیف بسیار متفاوتی از واقعیت‌ها پدیدار شد که بر اساس آن کراکسی پیش از
واقعیت‌ها پدیدار شد که بر اساس آن کراکسی پیش از حمله قریب‌الوقوع آمریکا به طرابلس به قذافی هشدار داده بود و به این ترتیب به او اجازه داده بود تا خود را نجات دهد. این بازسازی مطابق با مواضع شناخته‌شده دولت ایتالیا است که تلافی‌جویی آمریکا را عملی نادرست می‌دانست که نباید خاک ایتالیا را به عنوان نقطه شروع حمله در نظر می‌گرفت. این نسخه همچنین با برخی از بازسازی‌های موشک‌های لامپدوسا مطابقت دارد، به ویژه نسخه‌ای که طبق آن موشک‌ها وسیله‌ای برای پنهان کردن «دوست ایتالیایی» در نظر آمریکایی‌ها بودند: این امر با
ایتالیایی» در نظر آمریکایی‌ها بودند: این امر با ظرفیت نفوذ تهاجمی ضعیف موشک‌ها که بدون ایجاد هیچ خسارتی به دریا سقوط می‌کردند، نشان داده می‌شود. با این حال، این پایان‌نامه توضیح نمی‌دهد که چگونه کراکسی دو روز قبل از حمله مطلع بوده است، با توجه به اینکه این حمله توسط کشتی‌های ناوگان ششم که در خلیج سرت لنگر انداخته بودند انجام شده بود و در آن زمان گفته می‌شد که دولت ایتالیا - و هیچ دولت دیگر ناتو، به استثنای دولت بریتانیا - در آماده‌سازی آن دخیل نبوده‌اند. با این حال، در این مورد، اخیراً شهادت مستقیمی از
با این حال، در این مورد، اخیراً شهادت مستقیمی از مشاور دیپلماتیک کراکسی در پالازو چیگی، سفیر آنتونیو بادینی، منتشر شده است که طبق آن، ریگان، ورنون ای. والترز را برای اطلاع‌رسانی به دولت ایتالیا در مورد حمله قریب‌الوقوع به قذافی فرستاد. از آنجایی که کراکسی نتوانست آمریکایی‌ها را متقاعد به توقف حمله کند، تصمیم گرفت جان رهبر لیبی را نجات دهد تا از انفجار بی‌ثباتی در یک حکومت اسلامی که با ایتالیا روبرو بود، جلوگیری کند. پیمان بنغازی (۲۰۰۸). در ۳۰ اوت ۲۰۰۸، سیلویو برلوسکونی در بنغازی پیمانی را با معمر قذافی
برلوسکونی در بنغازی پیمانی را با معمر قذافی امضا کرد که در آن به خسارات وارده به مردم لیبی در دوران استعمار ایتالیا اعتراف و از آنها عذرخواهی کرد. این اولین بار در تاریخ بود که یک کشور عذرخواهی و غرامت پرداخت می‌کرد (۵) میلیارد دلار به علاوه مراقبت‌های پزشکی برای کسانی که از بقایای استعمار آسیب دیده‌اند (برای استعمار قبلی خود). در عوض، لیبی موافقت کرد که با مهاجرت غیرقانونی مبارزه کند. پیمان دوستی، مشارکت و همکاری بین ایتالیا و لیبی از سه بخش تشکیل شده است: اصول کلی؛ پایان دادن به گذشته و پایان دادن به
اصول کلی؛ پایان دادن به گذشته و پایان دادن به اختلافات؛ و مشارکت. بخش اول با محکومیت رسمی استعمار لیبی توسط ایتالیا آغاز می‌شود. بخش دوم، که با گذشته پایان می‌یابد، شامل پرداخت غرامت ۵ میلیارد دلاری است که باید به صورت اقساط سالانه ۲۵۰ میلیون دلاری در طول یک دوره ۲۰ ساله پرداخت شود. بخش سوم، که مهم‌ترین بخش این پیمان است، به مشارکت می‌پردازد. در حالی که کشورها قصد داشتند در زمینه‌های فرهنگ، اقتصاد، علم، عدم اشاعه و موارد دیگر همکاری کنند، مهم‌ترین حوزه همکاری مربوط به مهاجرت است. نکته قابل توجه این است که
مربوط به مهاجرت است. نکته قابل توجه این است که قرار بود سواحل لیبی توسط خدمه مختلط (لیبیایی و ایتالیایی) با قایق‌هایی که توسط ایتالیا تهیه می‌شدند، گشت‌زنی شود. علاوه بر این، قرار بود مرزهای زمینی لیبی با استفاده از یک سیستم تشخیص ماهواره‌ای که توسط اتحادیه اروپا و دولت ایتالیا ارائه می‌شد، کنترل شود. به نظر می‌رسید که این پیمان با تثبیت همکاری در طیف وسیع‌تری از بخش‌ها، روابط دوجانبه را بهبود بخشیده است. با این حال، این پیمان نگرانی‌هایی در مورد حقوق بشر در مورد سرنوشت مهاجرانی که در نتیجه این روند رد
در مورد سرنوشت مهاجرانی که در نتیجه این روند رد می‌شدند، ایجاد کرد. طبق نظر دادگاه حقوق بشر اروپا، همکاری ایتالیا با لیبی برای بازگرداندن مهاجران به لیبی برخلاف میلشان، نقض حقوق بشر آنهاست. در لیبی، مهاجران در معرض شرایط غیرانسانی، ضرب و شتم، تجاوز و سایر موارد نقض حقوق بشر قرار دارند. لیبی کنوانسیون پناهندگان ۱۹۵۱ را امضا نکرده است. با این حال، این کنوانسیون بخشی از منشور حقوق بشر و مردم آفریقا است که حمایت از حقوق بشر را در این قاره ترویج می‌دهد. به مناسبت اولین سالگرد این پیمان، قذافی برای اولین بار در
اولین سالگرد این پیمان، قذافی برای اولین بار در دوران حکومت ۴۰ ساله خود از ایتالیا بازدید کرد. سفرهای رسمی قذافی به ایتالیا. در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۹، قذافی برای اولین بار در یک سفر رسمی به ایتالیا رفت و سه روز در آنجا اقامت داشت، هرچند که این سفر با جنجال‌ها و اختلافات زیادی همراه بود. رهبر لیبی در ساختمان کاپیتولیوم در لا ساپینزا (جایی که توسط دانشجویان بسیج اوندا آنومالا به چالش کشیده شد)، در ستاد مرکزی کنفیندوستریا مورد استقبال قرار گرفت و با مقامات ارشد ایتالیایی ملاقات کرد. در طول این سفر رسمی، او عکسی از
ملاقات کرد. در طول این سفر رسمی، او عکسی از قهرمان مقاومت ضد ایتالیایی لیبی، عمر مختار را که به لباس نظامی خود سنجاق کرده بود، نشان داد که باعث ایجاد علاقه و تا حدودی سردرگمی شد. پس از دستگیری توسط ارتش ایتالیا، المختار در سال ۱۹۳۱ در ملاء عام به دار آویخته شد یک روز قبل از ورود قذافی، اسکای ایتالیا فیلم «شیر صحرا» را پخش کرد که مقاومت المختار و جنایات جنگی ایتالیا در لیبی را به تصویر می‌کشید. این فیلم که توسط دولت قذافی تأمین مالی شده است، از سال ۱۹۸۲ توسط مقامات ایتالیایی سانسور شده است، زیرا به گفته
مقامات ایتالیایی سانسور شده است، زیرا به گفته نخست‌وزیر جولیو آندرئوتی، «به افتخار ارتش [ایتالیا] آسیب می‌رساند». رادیکال‌های ایتالیایی به ویژه با استقبالی که دولت برای رهبر لیبی تدارک دیده بود، مخالفت کردند. آنها به همراه معاون ماتئو مکاچی و سناتور مارکو پردوکا (هر دو عضو هیئت رادیکال در حزب دموکرات) اعتراضاتی را در سنا و خارج از آن ترتیب دادند. این اعتراضات به این معنی بود که جایگاهی که سرهنگ قذافی باید در آن سخنرانی می‌کرد، از سنا به اتاق کم‌اعتبارتر زوکاری در کاخ جیوستینیانی منتقل شد. با این حال،
زوکاری در کاخ جیوستینیانی منتقل شد. با این حال، سخنرانی سرهنگ در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۹ به دلیل برخی از بندهای آن جنجال‌های تلخی را برانگیخت: «"رژیم از هر نوع": قذافی، که به عنوان رئیس فعلی اتحادیه آفریقا ماه آینده به همراه باراک اوباما، رئیس‌جمهور آمریکا، در اجلاس گروه هشت در ایتالیا شرکت خواهد کرد، همچنین از جنگ به رهبری آمریکا در عراق انتقاد کرد.» قذافی در سخنرانی خود در سنای ایتالیا گفت: «عراق دژی علیه تروریسم بود و صدام حسین نمی‌توانست القاعده را در آن نفوذ دهد، اما اکنون به لطف ایالات متحده، عراق به عرصه‌ای
اما اکنون به لطف ایالات متحده، عراق به عرصه‌ای باز تبدیل شده است و این به نفع القاعده است.» او همچنین حمله هوایی ایالات متحده به طرابلس در سال ۱۹۸۶ را که در آن یکی از دخترانش کشته شد، با حمله القاعده مقایسه کرد. او پرسید: «چه تفاوتی بین حمله آمریکا به خانه‌های ما در سال ۱۹۸۶ و اقدامات تروریستی بن لادن وجود دارد؟ اگر بن لادن کشوری ندارد و یک یاغی است، آمریکا کشوری با قوانین بین‌المللی است.» در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۹، قذافی برای شرکت در جلسه‌ای در سازمان خواربار و فائو به ایتالیا بازگشت. در طول اقامتش در رم، او برای
به ایتالیا بازگشت. در طول اقامتش در رم، او برای صدها زن که برای حضور در آنجا استخدام شده بودند، جلسات بحث و گفتگو در مورد اسلام و قرآن ترتیب داد. در ۲۹ آگوست ۲۰۱۰، قذافی اقامت جدیدی را در ایتالیا آغاز کرد تا دومین سالگرد امضای پیمان دوستی بین ایتالیا و لیبی را جشن بگیرد. با وجود نداشتن صلاحیت در زمینه به اصطلاح «علوم دینی»، حتی در طول اقامتش در رم، او بار دیگر «درس‌هایی» از اسلام و قرآن را برای زنان ایتالیایی که برای این مناسبت استخدام شده بودند، ترتیب داد. قذافی به زنان گفت: «اسلام باید دین تمام اروپا