payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لومیر شد. ترکیب‌های جسورانه در تصاویر خانگی و فضای باز کلارنس هادسون وایت از نقاشانی چون توماس ویلمر دِویینگ، ویلیام مریت چیس و جان وایت الکساندر تأثیر گرفته بود. روند پرزحمت کاری او شامل ظهور نگاتیوها، آزمایش با سایانوتایپ برای بررسی ابعاد و تناسب‌ها، و سپس چاپ نهایی با پلاتین بود که آن را به‌دقت و با بیانی شخصی رتوش می‌کرد. آلفرد اشتیگلیتس در پرتره‌ای از خود که توسط وایت در سال ۱۹۰۷ گرفته شده و اکنون در موزه هنر دانشگاه پرینستون نگهداری می‌شود، در چاپ سایانوتایپی که از آن باقی مانده، چهره‌ای به‌شدت
سایانوتایپی که از آن باقی مانده، چهره‌ای به‌شدت انتقادی دارد. در آغاز قرن بیستم، ادوارد استایکن، نقاش-عکاسی که با آلفرد اشتیگلیتس در ترویج عکاسی جدایی‌طلب و پیکتوریالیسم از طریق مجلهٔ "Camera Work" (۱۹۰۳–۱۹۱۷) همکاری می‌کرد، چاپ‌هایی از اثر "دریاچه نیمه‌شب" تولید کرد که اکنون در مجموعهٔ "آثار اشتیگلیتس" در مؤسسه هنر شیکاگو نگهداری می‌شوند. بررسی علمی این آثار در سال ۲۰۰۷ نشان داد که در چاپ‌های صمغ‌کرومات بر روی پلاتین، از سایانوتایپ نیز استفاده شده است. استایکن در نخستین شمارهٔ "Camera Work" چنین اظهار
استایکن در نخستین شمارهٔ "Camera Work" چنین اظهار کرده بود: «هر عکس از ابتدا تا انتها جعلی است، عکسی کاملاً بی‌طرف و دست‌نخورده عملاً ناممکن است.» پل بورتی-هاویلان، عکاس فرانکو-آمریکایی و داماد خانوادهٔ شرکت لالیک، در پرتره‌ها و برهنه‌های سایانوتایپ خود که میان سال‌های ۱۸۹۸ تا ۱۹۲۰ خلق شدند، گرایشی ژاپنی‌گرایانه نشان می‌دهد. همچنین فرد هالند دی، عکاس آمریکایی پیکتوریالیست، در سال ۱۹۱۱ عکس‌هایی سایانوتایپ از پسران جوان، برخی برهنه و برخی در لباس ملوانی، تهیه کرد که اکنون در کتابخانه کنگره نگهداری می‌شوند.
کرد که اکنون در کتابخانه کنگره نگهداری می‌شوند. شارل-فرانسوا ژاندل، هنرمند فرانسوی نیز تصاویری اروتیک از زنان در بند را در آتلیه‌اش در پاریس و سپس در منطقهٔ شارانت، میان سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۹۰۰ با سایانوتایپ چاپ کرد. برتا جاکس، چاپگر آمریکایی و مخالف جریان مدرنیسم، که گرایش به جنبش هنر و پیشه داشت، از سال ۱۸۹۴ بیش از هزار عکس سایانوتایپ از گل‌های وحشی تهیه کرد. دریافت‌گری. هنرمند آمریکایی تئودور رابینسون که در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۲ در ژیورنی به نقاشی می‌پرداخت و معاصر کلود مونه بود، پرتره‌ای از مونه و
و معاصر کلود مونه بود، پرتره‌ای از مونه و همچنین از انبارهای کاه معروف او را با سایانوتایپ ثبت کرد. رابینسون در یادداشتی نوشته است: «نقاشی مستقیم از طبیعت دشوار است، چون چیزها ثابت نمی‌مانند؛ دوربین کمک می‌کند تا تصویر در ذهن بماند.» او اغلب برای انتقال ترکیب‌بندی به بوم، شبکه‌ای بر روی سایانوتایپ یا چاپ‌های آلبومنی خود رسم می‌کرد، هرچند می‌دانست باید مراقب باشد تا وابستهٔ کامل به عکس نشود. آثار عکاسی او در موزه آرکل و بنیاد هنری ترا نگهداری می‌شود. نوین‌گرایی. رویکرد آرتور وسلی داو، هنرمند مدرنیست
نوین‌گرایی. رویکرد آرتور وسلی داو، هنرمند مدرنیست آمریکایی، بر پیکتوریالیستها تأثیرگذار بود. ترکیب‌بندی‌های ساده و بلیغ او از مناظر نیو انگلند، مانند "درخت کاج" (۱۸۹۵)، که با سایانوتایپ ثبت شده، بیانگر علاقهٔ او به ویژگی‌های تخت و تزیینی هنر ژاپنی و نیز نقاشی نبی‌ها بود؛ گرایشی که در دوران تحصیلش در فرانسه در او شکل گرفت. در اروپا، یوزف سودک، که از او با عنوان «شاعر پراگ» یاد می‌شود، در دورهٔ نخست مدرنیسم، گاهی از سایانوتایپ برای دستیابی به جلوه‌هایی امپرسیونیستی استفاده می‌کرد. لوییجی ورونزی، هنرمند اهل
استفاده می‌کرد. لوییجی ورونزی، هنرمند اهل میلان که در زمینه‌های عکاسی، چاپ، نقاشی، طراحی صحنه و فیلم‌سازی تجربی فعال بود، با مباحث بین‌المللی پیرامون انتزاع‌گرایی آشنایی داشت و مجذوب ظرفیت‌های انتزاعی فتوگرام شد. او در نمایشگاهی در پاریس در سال ۱۹۳۴ با گروه بین‌المللی هنرمندان انتزاعی "Abstraction-Création" شرکت کرد و با فرنان لژه آشنا شد. لژه وام‌دار باله مکانیکی بود، و ورونزی نیز تحت تأثیر فراواقع‌گرایی و نقاشی‌های فراطبیعی‌گرایانهٔ جورجو د کیریکو قرار داشت. او همچنین با جوزپه کاوالی عکاس همکاری داشت و
او همچنین با جوزپه کاوالی عکاس همکاری داشت و در سال ۱۹۴۷، گروهی به نام "La Bussola" (قطب‌نما) را بنیان گذاشت که باور داشت هنر «بی‌فایده» است. ورونزی، که از نظریه‌های ساخت‌گرایی و همچنین از کمونیسم تأثیر پذیرفته بود، از فتوگرام سایانوتایپ از سال ۱۹۳۲ برای آشکارسازی کیفیت‌های متافیزیکی اشیاء بهره گرفت. دوران اواخر مدرن. در مقاله‌ای در سال ۲۰۰۸، اِی. دی. کولمن بازگشت به میراث روش‌های پیکتوریالیستی را در عکاسی هنری از سال ۱۹۷۶ به این‌سو تشخیص داد، گرایشی که در سایانوتایپ‌های پایانی فرانچسکا وودمن و در
که در سایانوتایپ‌های پایانی فرانچسکا وودمن و در نگاتیوهای تماسی باربارا کستن و بئا نتلز نمود دارد. وستون نیف، کیوریتور عکاسی در موزه جی. پل گتی لس‌آنجلس، در مقاله‌ای در سال ۱۹۹۸ در "نیویورک تایمز" به قلم لایل رِکسر، تأیید کرد که: «هنرمندان امروزی با نگاه به پیشگامان [عکاسی]، راهی برای بازگرداندن بیان شخصی به هنری می‌بینند که مجذوب فناوری شده است»؛ این به از دست رفتن «صمیمیت» در تصویرسازی دیجیتال اشاره دارد و دلیل گرایش به روش‌های فیزیکی و دستی مانند داگرئوتیپ، تین‌تایپ، سایانوتایپ، تصاویر استریوسکوپی، چاپ
تین‌تایپ، سایانوتایپ، تصاویر استریوسکوپی، چاپ آلبومن، صفحات مرطوب کلودیونی است. دیوید مک‌درموت و پیتر مک‌گاف، که در صحنهٔ هنری ایست ویلیج نیویورک دههٔ ۱۹۸۰ با هم آشنا شدند، تا سال ۱۹۹۵ به‌گونه‌ای افراطی خود را به سبک اشراف‌زادگان دورهٔ ویکتوریا بازسازی کردند و با دوربین‌ها و مواد قدیمی، سبک زندگی خود و اموالشان را مستندسازی کردند. آن‌ها نخستین الهام را از کشف سایانوتایپ گرفتند و آثار معاصر خود را به قرن نوزدهم نسبت دادند. دوران معاصر. از سال ۲۰۰۰، هر سال حدود ده کتاب به زبان انگلیسی منتشر شده‌اند که در
حدود ده کتاب به زبان انگلیسی منتشر شده‌اند که در عنوان آن‌ها «سایانوتایپ» آمده است؛ در حالی که از ۱۸۴۳ تا ۱۹۹۹ در مجموع فقط ۹۵ عنوان کتاب با این واژه منتشر شده بود. گرچه سایانوتایپ از آغاز شکل‌گیری‌اش یک رسانهٔ هنری بوده، شمار هنرمندانی که امروزه از این فرایند استفاده می‌کنند بسیار افزایش یافته و محدود به عکاسان نیست. در کتاب نمایشگاه بریتانیایی ۲۰۲۲ با عنوان "، هشت هنرمند معاصر: تاکاشی آری، سلین بُدن، سوزان درجز، دیوید جرج، جوی گرگوری، تام هانتر، یان فیلیپس-مک‌لارن و اسپنسر روول از مهارت عکاسی در راستای
و اسپنسر روول از مهارت عکاسی در راستای اهداف پست‌مدرنیسم، از جمله سایانوتایپ، بهره گرفته‌اند. در سطح بین‌المللی. نخستین بررسی بین‌المللی سایانوتایپ در آمریکا در سال ۲۰۱۶ برگزار شد؛ نمایشگاه " در موزه هنر ورسستر کاربردهایی فراتر از چاپ تماسی سنتی را به نمایش گذاشت. آنی لوپز با چاپ سایانوتایپ روی کاغذ تاماله، آن‌ها را به شکل لباس دوخت؛ بروک ویلیامز با تغییر رنگ سایانوتایپ‌هایش با چای، روایت خود را به‌عنوان یک زن جامائیکایی-آمریکایی بیان کرد؛ و هیو اسکات-داگلاس با فتوگرام و انتزاع تجربه کرد. در سال ۲۰۱۸،
با فتوگرام و انتزاع تجربه کرد. در سال ۲۰۱۸، کتابخانه عمومی نیویورک آثاری از نوزده هنرمند معاصر را که از این رسانه استفاده می‌کردند به نمایش گذاشت. این نمایشگاه، ۱۷۵ سال پس از انتشار نخستین کتاب سایانوتایپ آنا اتکینز با عنوان "British Algae" برگزار شد و عنوان آن "Anna Atkins Refracted: Contemporary Works" بود. از جمله هنرمندانی که هم‌اکنون با سایانوتایپ کار می‌کنند، می‌توان به این افراد اشاره کرد: ایالات متحده آمریکا. کریستین مارکلی که با چینش نوارهای کاست و نوارهای بازشده، نت‌های موسیقی را در
کاست و نوارهای بازشده، نت‌های موسیقی را در سایانوتایپ‌های شبکه‌ای پیشنهاد می‌دهد. کیت کوردسن با الهام از زیبایی‌شناسی ژاپنی و پرهیز از پرسپکتیو دکارتی، مناظر دیواری‌مقیاس خلق می‌کند. بتی هان از پیشگامان تلفیق سایانوتایپ با رسانه‌های دیگر مانند نقاشی دستی و گلدوزی، به‌عنوان بیانیه‌ای فمینیستی. مگان ریپنهوف با قرار دادن کاغذهای حساس زیر امواج آب، مانند آنا اتکینز، تصاویر طبیعی را از میان ماسه و صدف و جریان آب به‌دست می‌آورد. کانادا. ارین شیرف، هنرمند کانادایی، با فتوگرام‌های سایانوتایپ در مقیاس بزرگ،
با فتوگرام‌های سایانوتایپ در مقیاس بزرگ، ترکیب‌های موقت سه‌بعدی خود را با نوردهی‌های چندساعته و اعمال تغییرات در طی فرایند، ثبت می‌کند. آلمان. مارکو بروئر، هنرمند آلمانی، با خراش دادن سایانوتایپ‌ها روی کاغذ آبرنگ، مفهومی از گذر زمان را به تصویر می‌کشد. ایسلند. اینگا لیسا میدلتون، هنرمند و فیلم‌ساز ایسلندی، با سایانوتایپ، نمایشی نوستالژیک از زادگاهش ارائه می‌دهد و از رنگ آبی به‌عنوان نماد هشدار نسبت به بحران زیست‌محیطی در دریا بهره می‌گیرد. بریتانیا. ولید بشتی، هنرمند بریتانیایی مقیم آمریکا، در گالری
بشتی، هنرمند بریتانیایی مقیم آمریکا، در گالری باربیکن لندن اثری با عنوان "A Partial Disassembling of an Invention Without a Future..." را نمایش داد که متشکل از ۱۲٬۰۰۰ سایانوتایپ است و بازتاب تصویری یک سال از اکتبر ۲۰۱۳ تا سپتامبر ۲۰۱۴ است. این اثر با نوردهی اشیای موجود در کارگاه هنرمند روی کاغذ، مقوا یا چوب پوشیده از سایانوتایپ ساخته شده است. در آوریل ۲۰۲۳، ماریا لیوسی، طراح-سازندهٔ اسکاتلندی، آزمایش با سایانوتایپ روی پارچه‌های نازک موسلین و ابریشم را به‌عنوان بخشی از کاوش در نشانه‌گذاری و تصویرسازی در
بخشی از کاوش در نشانه‌گذاری و تصویرسازی در زمینهٔ نونو فلتینگ آغاز کرد.
مزلونه به معنای «نیمه ماه» نوعی ماکارونی پر شده است که در تیرول جنوبی و مناطق همسایه‌ای که به زبان آلمانی صحبت می‌کنند، به عنوان شلوتسکراپفن شناخته می‌شود. همچنین در مناطق زبان لادین به عنوان کرافتسین یا کاجینچی معروف است. این پاستا به شکل نیم‌دایره‌ای بوده و مشابه راویولی یا پیروگی است. خمیر مزلونه معمولاً از آرد سفید یا آرد جو دوسر، سمولینای دوروم، مخلوط با تخم‌مرغ و روغن زیتون تهیه می‌شود. پرکننده‌های رایج شامل پنیرهایی نظیر ریکوتا، کوارک، موزارلا یا بی‌تو، اسفناج و قارچ‌هایی مانند پورتوبلو، چانترل و
اسفناج و قارچ‌هایی مانند پورتوبلو، چانترل و شامپینون هستند. همچنین دستورهای غذایی با پرکننده‌هایی از سیب‌زمینی، گوشت، چغندر قرمز یا کلم ترش نیز وجود دارد. این غذا ممکن است با سس قارچ یا پستو، با سوسیس، با غذاهای دریایی و/یا با گوجه‌فرنگی گیلاسی سرو شود.
تید مایکل موزلی (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسه نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است، که در فاصله سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ به‌عنوان هجدهمین رئیس ستاد نیروی هوایی فعالیت می‌کرد. موزلی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۱ در نیروی هوایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۷ فرمانده لشکر اف-۱۵ بود و از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ فرماندهی گروه ۳۳ عملیات را برعهده داشت. وی از ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۶ فرمانده بال ۵۷ هوایی بود، از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ فرماندهی نیروی هوایی نهم را برعهده داشت و از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ به‌عنوان جانشین رئیس ستاد نیروی هوایی فعالیت می‌کرد. او در جنگ
رئیس ستاد نیروی هوایی فعالیت می‌کرد. او در جنگ افغانستان و جنگ عراق حضور داشت و در سال ۲۰۰۸ پس از ۳۷ سال خدمت، از نیروهای مسلح آمریکا بازنشسته شد.
مرس‌عنخ دوم (؛ زنده و فعال حوالی سال ۲۵۵۰ پیش از میلاد) یک ملکه همسر در پادشاهی کهن مصر در دوران حکمرانی دودمان چهارم مصر بود. والدین احتمالی مرس‌عنخ دوم با توجه به آنچه در مصطبه مرس‌عنخ ذکر شده، فرعون خوفو و ملکه مریتیتس یکم است. اما او هرگز به صراحت دختر آنها نامیده نمی‌شود. فرض بر این است که مرس‌عنخ دوم با برادر ناتنی خود حورباف ازدواج کرد و صاحب فرزندانی به نام‌های جعتی، نفرتکاو سوم و نبتی تپیتس شدند. مرس‌عنخ دوم در یک مصطبه دوتایی جی ۷۴۱۰–۷۴۲۰ به همراه همسر اولش حورباف به خاک سپرده شد. این مقبره توسط
همسر اولش حورباف به خاک سپرده شد. این مقبره توسط جرج اندرو ریسنر حفاری شد. مرس‌عنخ در چاله‌ای (جی ۷۴۱۰بی) با دو اتاق به خاک سپرده شد. حورباف در گور عمودی جی ۷۴۲۰ای به خاک سپرده شد.
خع‌مررنبتی دوم () یک ملکه همسر در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان چهارم مصر بود. او دختر فرعون خفرع و ملکه خع‌مررنبتی یکم بود که با برادرش منکورع ازدواج کرد. گفته می‌شود که خع‌مررنبتی دوم دختر خع‌مررنبتی یکم در مقبره‌اش است. گمان می‌رود خع‌مررنبتی یکم بر اساس کتیبه‌ای خرد بر روی یک چاقوی سنگ چخماقی در معبد مردگان منکورع شناخته شده و از این رو همسر فرعون خفرع باشد. این نشان می‌دهد که خع‌مررنبتی دوم، دخترفرعون خفرع و ملکه خع‌مررنبتی یکم بود. خع‌مررنبتی دوم مادر شاهزاده خوئن‌رع بود که گمان می‌رود پسر منکورع
شاهزاده خوئن‌رع بود که گمان می‌رود پسر منکورع باشد. این نشان می‌دهد که خع‌مررنبتی دوم باید با برادرش منکورع ازدواج کرده باشد.
بونفر () یک ملکه همسر در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان چهارم مصر یا دودمان پنجم مصر بود. معلوم نیست او با کدام فرعون ازدواج کرد. او در مصطبه جی ۸۴۰۸ در محوطه مرکزی مجموعه اهرام جیزه دفن شده است. زندگی‌نامه. لقب‌های بونفر به‌عنوان کاهنهٔ شپ‌سسکاف منجر به این نظریه شده است که بونفر ممکن است همسر یا دختر شپ‌سسکاف بوده باشد. مقبرهٔ او در نزدیکی مجموعهٔ خنت‌کاوس یکم قرار دارد که این موضوع نیز بیشتر نشان می‌دهد او در اواخر دودمان چهارم یا آغاز دودمان پنجم زندگی می‌کرده است. همچنین این احتمال مطرح شده که او
می‌کرده است. همچنین این احتمال مطرح شده که او همسر پادشاه اسرارآمیز تامفتیس بوده است. یانوشی اشاره کرده است که ساخت مقبرهٔ بونفر مربوط به زمانی پس از ساخت مقبرهٔ خنت‌کاوس یکم است. اما تاریخ دقیق آن بنای یادبود نیز به‌همان اندازه نامشخص است. با این حال، به‌نظر می‌رسد که مقبرهٔ بونفر با احتمال بیشتری به دوراندودمان پنجم مصر تعلق دارد.
کیهین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
کازونچلی نوعی پاستای شکم پر است که بخشی از سنت‌های آشپزی لمباردی در شمال مرکزی ایتالیا به‌شمار می‌رود. صدف معمولاً از دو ورق خمیر پاستا تشکیل شده که حدود طول دارد و مشابه راویولی در لبه‌ها به هم فشرده شده است. به‌طور جایگزین، این خمیر به شکل دیسکی تا شده و شبیه به بسته‌بندی شیرینی شکل می‌گیرد. "کازونچلی" به سبک "آلا برگاماسکا" معمولاً با ترکیبی از خرده نان، تخم‌مرغ، پنیر پارمزان، گوشت چرخ‌کرده، سالامی یا سوسیس پر می‌شود. انواع مختلف پرکننده شامل اسفناج، کشمش، بیسکویت‌های آمارتی، گلابی و سیر هستند؛ در حالی
بیسکویت‌های آمارتی، گلابی و سیر هستند؛ در حالی که "کازونچلی" "آلا برسچیانا" با ترکیبی از خرده نان، پنیر پارمزان، سیر، جعفری، جوز هندی و آبگوشت پر می‌شود. معمولاً با "بورو و سالویا" سرو می‌شوند: کره ذوب شده با طعم برگ‌های مریم‌گلی.
بزرگراه شهید محمد حجازی با نام پیشین بزرگراه فهمیده و با شماره بزرگراه ۴۴ یکی از بزرگراه‌های تهران است که جهت شرقی-غربی دارد. این بزرگراه که در غرب تهران واقع شده، از تقاطع با بزرگراه‌های شیخ فضل‌الله و جناح آغاز شده و به تقاطع با بزرگراه مهدوی کنی و آزادراه تهران-کرج منتهی می‌شود.
"این مقاله در حال ترجمه از ویکی انگلیسی است لطفا حذف نشود." شرکت اینترنتی ای‌اوال در سال ۲۰۰۶ بخش بزرگی از خود را از طریق پروندهٔ گزارش جستجو منتشر کرد. AOL هویت کاربران را در گزارش ذکر نکرده بود، اما در بسیاری از جستجوها اطلاعات شناسایی شخصی وجود داشت. این امر باعث شد بتوان برخی کاربران را از طریق عبارات جستجویشان شناسایی کرد. اگرچه AOL فایل را پس از چند روز حذف کرد، اما تا آن زمان به‌طور گسترده‌ای کپی شده بود و همچنان در دسترس باقی مانده‌است. نمای کلی. در تاریخ ۴ اوت ۲۰۰۶، بخش تحقیقات AOL به سرپرستی
در تاریخ ۴ اوت ۲۰۰۶، بخش تحقیقات AOL به سرپرستی عبدالر چودهری یک فایل متنی فشرده را در یکی از وب‌سایت‌های خود منتشر کرد که شامل بیست میلیون عبارت جستجو از بیش از ۶۵۰٬۰۰۰ کاربر در بازه‌ای سه‌ماهه بود؛ این اقدام با هدف تحقیقاتی صورت گرفت. AOL این فایل را تا تاریخ ۷ اوت از وب‌سایت خود حذف کرد، اما پیش از آن، فایل به‌طور گسترده‌ای در اینترنت کپی و توزیع شده بود. AOL در این گزارش کاربران را شناسایی نکرده بود؛ با این حال، اطلاعات قابل شناسایی شخصی در بسیاری از عبارات جستجو وجود داشت. از آنجا که AOL این جستجوها
جستجو وجود داشت. از آنجا که AOL این جستجوها را به حساب‌هایی با شناسهٔ عددی نسبت داده بود، می‌شد هویت برخی افراد را مشخص کرد و جستجوهای آنان را به آن‌ها نسبت داد. روزنامهٔ "نیویورک تایمز" توانست با تطبیق داده‌های منتشرشده و ناشناس با فهرست‌های راهنمای تلفن، هویت یکی از افراد را شناسایی کند. در نتیجه، پیامدهای اخلاقی استفاده از این داده‌ها برای اهداف تحقیقاتی مورد بحث و مناقشه قرار گرفت. AOL پذیرفت که این اقدام اشتباه بوده و داده‌ها را حذف کرد؛ با این حال، این حذف دیر انجام شد. داده‌ها پیش‌تر توسط دیگران
این حذف دیر انجام شد. داده‌ها پیش‌تر توسط دیگران منتشر شده بود و هنوز هم می‌توان آن‌ها را از طریق سایت‌های میرور دانلود کرد. در ژانویهٔ ۲۰۰۷، مجلهٔ "Business 2.0 Magazine" وابسته به CNNMoney، انتشار این داده‌های جستجو را در رتبهٔ ۵۷ فهرست «۱۰۱ لحظهٔ احمقانه در دنیای تجارت» در سال ۲۰۰۷ قرار داد. دعاوی قضایی. در سپتامبر ۲۰۰۶، یک دعوی حقوقی گروهی علیه AOL در دادگاه ناحیه‌ای ایالات متحده در منطقهٔ شمالی ایالت کالیفرنیا تنظیم شد. این دادخواست، AOL را به نقض قانون ارتباطات الکترونیکی، انجام اقدامات تجاری
قانون ارتباطات الکترونیکی، انجام اقدامات تجاری فریبکارانه و گمراه‌کننده و سایر ادعاها متهم می‌کند و خواستار پرداخت حداقل ۵٬۰۰۰ دلار به ازای هر فردی است که داده‌های جستجوی او افشا شده‌است. این پرونده در سال ۲۰۱۳ به‌صورت توافقی مختومه شد. کاربران شناخته‌شده. اگرچه جستجوگران تنها با شناسهٔ عددی مشخص شده بودند، نتایج جستجوی برخی افراد به دلایل مختلف مورد توجه قرار گرفت. تلما آرنولد. با استفاده از سرنخ‌هایی که در عبارات جستجو مشخص شده بود، روزنامهٔ "نیویورک تایمز" توانست هویت چند نفر از جستجوگران را شناسایی
توانست هویت چند نفر از جستجوگران را شناسایی کند. با اجازهٔ خود او، این روزنامه کاربر شمارهٔ ۴۴۱۷۷۴۹ را به‌عنوان تلما آرنولد معرفی کرد؛ بیوه‌ای ۶۲ ساله از شهر لیلبورن، ایالت جورجیا. این نقض حریم خصوصی بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها داشت و منجر به استعفای مدیر ارشد فناوری AOL، یعنی مورین گاورن در تاریخ ۲۱ اوت ۲۰۰۶ شد. رسانه‌ها به نقل از یک منبع داخلی گزارش دادند که دو کارمند اخراج شده‌اند: پژوهشگری که داده‌ها را منتشر کرده بود و سرپرست مستقیم او که به مورین گاورن گزارش می‌داد. کاربر ۹۲۷. یکی از پیامدهای رسوایی
گزارش می‌داد. کاربر ۹۲۷. یکی از پیامدهای رسوایی AOL، افزایش تعداد نوشته‌های وبلاگی دربارهٔ داده‌های فاش‌شده بود. نتایج جستجوی برخی کاربران به دلایلی چون جالب بودن، طنزآمیز بودن، ناراحت‌کننده یا خطرناک بودن مورد توجه قرار گرفت. وب‌سایت ناظر بر حقوق مصرف‌کننده "The Consumerist"، مطلبی را به قلم سردبیر خود، بن پاپکن منتشر کرد که در آن کاربر ناشناس شماره ۹۲۷ را معرفی کرده بود. نتایج جستجوی این کاربر به‌شدت عجیب و گاه تاریک توصیف شده‌اند، از جمله عباراتی دربارهٔ ارکیده پروانه‌ای، گروه موسیقی Fall Out Boy، و
ارکیده پروانه‌ای، گروه موسیقی Fall Out Boy، و جستجوهایی دربارهٔ پورنوگرافی کودکان و جان‌دوستی (زووفیلیا). این مطلب وبلاگی تاکنون نزدیک به ۴٬۰۰۰ بار مشاهده شده و در بسیاری از وب‌سایت‌های پرمخاطب دیگر نیز ارجاع داده شده‌است. علاوه بر جلب توجه جامعهٔ آنلاین، کاربر ۹۲۷ الهام‌بخش خلق نمایشی تئاتری شد که توسط کاترین کلارک گری در فیلادلفیا نوشته شد. این نمایش نیز با عنوان User 927 شناخته می‌شود و در چندین وبلاگ همان‌هایی که نخستین‌بار هویت این کاربر را معرفی کرده بودند، مورد اشاره قرار گرفته‌است. کاربر ۷۱۱۳۹۱.
بودند، مورد اشاره قرار گرفته‌است. کاربر ۷۱۱۳۹۱. مجموعه‌ای از فیلم‌های اینترنتی در وب‌سایت "Minimovies" با عنوان "I Love Alaska"، با استفاده از صدا و تصویر، زندگی کاربر شمارهٔ ۷۱۱۳۹۱ را بازسازی کرده‌اند. سازندگان این اثر، آن را «یک مستند اپیزودیک» توصیف کرده‌اند.
جبهه خلق برای آزادی عمان ()، سازمان انقلابی مارکسیستی و ملی‌گرای عرب در عمان بود. این گروه از زمان تأسیس جبهه خلق برای آزادی فلسطین تا سرکوب شورش در سال ۱۹۷۶، در جنگ ظفار علیه سلطنت عمان جنگید.
آمون-حر-خپش-اف (؛ به معنی «آمون با دست قوی خود همراه است») فرزند احتمالی فرعون سنوسرت سوم و حتحورحتپ بوده و به‌خاطر دفن شدنش در میدلبری، ورمانت در ایالات متحده آمریکا معروف است. با این حال، هویت او هرگز به‌طور قطعی تأیید نشده است. سنوسرت سوم و حتحورحتپ به‌طور رسمی ازدواج نکرده بودند و ممکن است حتحورحتپ نوه خودِ سنوسرت سوم بوده باشد. روی قبر او نوشته شده است: در نزدیکی بالای سنگ قبر، نمادهای عنخ، صلیب مسیحی و نماد جوجه بلدرچین هیروگلیفی حک شده است. گفته می‌شود که او در سن دو سالگی درگذشته و در مصر، احتمالاً
که او در سن دو سالگی درگذشته و در مصر، احتمالاً در دَهشور دفن شده است. مومیایی او توسط دزدان مقبره دزدیده شد و در سال ۱۸۸۶ توسط هنری شلدون از ملوانان اسپانیایی در نیویورک خریداری شد تا در موزهٔ خود، موزه تاریخ هنری شلدون در ورمانت، به نمایش بگذارد. با این حال، مومیایی در شرایط بسیار بدی به دست شلدون رسید و در نهایت به اتاق زیرشیروانی منتقل شد. پس از مرگ شلدون، مومیایی در آنجا باقی ماند تا اینکه در سال ۱۹۴۵، جرج مید، سرپرست موزه، آن را پیدا کرد. مید به دلیل ترس از این که مومیایی توسط دانش‌آموزان شوخ‌طبع از
ترس از این که مومیایی توسط دانش‌آموزان شوخ‌طبع از خاک بیرون کشیده شود، تصمیم گرفت که آن را در کوره همسایه‌اش سوزانده و در قطعه خانوادگی خود دفن کند، که این کار در سال ۱۹۵۰ انجام شد و برای آن یک سنگ قبر مناسب قرار داده شد. قبر آمون-حر-خپش-اف در کنار قبر ژنرال وارن هیستینگز و نزدیکی قبر نماینده ایالت ورمونت، دانیل چیپمن قرار دارد.
آمون-حر-خپش که با نام آمون-حر-خپشف بی نیز شناخته می‌شود پسر بزرگ‌تر و ولیعهد منصوب فرعون رامسس سوم بود. او—همانند دست‌کم یکی دیگر از برادرانش—به نام یکی از پسران رامسس دوم یعنی آمون-حر-خپشف، نام‌گذاری شده بود. او در حدود پانزده‌سالگی درگذشت. از او همچنین با عنوان رامسس آمون-حر-خپشف یاد شده است. وی با برادرش رامسس ششم که پیش از رسیدن به سلطنت نیز آمون-حر-خپشف نامیده می‌شد، یکی نیست. تصویر او در معبد پدرش در شهر هابو دیده می‌شود. آرامگاه او، کیووی۵۵ (در درهٔ ملکه‌ها)، به‌خوبی حفظ شده و در سال‌های ۱۹۰۳–۱۹۰۴
ملکه‌ها)، به‌خوبی حفظ شده و در سال‌های ۱۹۰۳–۱۹۰۴ توسط باستان‌شناسان ایتالیایی حفاری شد.
جان پل مک‌کانل (; – ) ژنرال نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹ به‌عنوان ششمین رئیس ستاد نیروی هوایی فعالیت می‌کرد. مک‌کانل فعالیت نظامی را از سال ۱۹۲۸ در سپاه هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آغاز کرد، از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۱ فرماندهی نیروی هوایی سوم را برعهده داشت، از ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۳ فرمانده بال ۷ هوایی بود، از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۷ به‌عنوان مدیر برنامه‌های فرماندهی استراتژیک هوایی فعالیت می‌کرد و از ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۸ فرماندهی نیروی هوایی دوم را برعهده داشت. وی از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲ جانشین فرماندهی
برعهده داشت. وی از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲ جانشین فرماندهی راهبردی هوایی بود، از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ فرماندهی اروپایی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت و از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۵ به‌عنوان جانشین رئیس ستاد نیروی هوایی فعالیت می‌کرد. او در جنگ جهانی دوم حضور داشت و در سال ۱۹۶۹ پس از ۴۱ خدمت از نیروهای مسلح آمریکا بازنشسته شد.
حمیدرضا محمدی تنها وزنه‌بردار ایرانی است. محمدی تنها اهل استان زنجان است. او در ۱۴۰۳ توانست در قهرمانی نوجوانان و جوانان آسیا که به میزبانی قطر، با مجموع ۴۰۲ کیلوگرم سه مدال نقره را از آن خودش کند و نایب قهرمان آسیا شود. او در مسابقات قهرمانی جوانان جهان در پرو، در ۵ مه ۲۰۲۵، توانست با رکورد ۱۸۱ یک ضرب، ۲۱۳ دو ضرب و مجموع ۳۹۴ کیلوگرم، سه مدال طلا را در +۱۰۹ کیلوگرم کسب کند.
«زن» ترانه‌ای از رپر و خوانندهٔ آمریکایی دوجا کت از سومین آلبوم استودیویی وی "پلنت هر" (۲۰۲۱) است. این ترانه به‌عنوان ترکیبی از سبک‌های افروبیتس، پاپ و آراندبی شناخته می‌شود و مضامین آن به مسائلی همچون زنانگی الهی و فمینیسم پرداخته‌است. پس از کسب محبوبیت در اروپا و ورود به رتبهٔ ۱۰ برتر در کشورهای یونان، فرانسه، دانمارک، سوئیس، لیتوانی و پرتغال، این ترانه در ۱ اکتبر ۲۰۲۱ به‌عنوان چهارمین تک‌آهنگ آلبوم، تأثیر قابل توجهی بر پخش رادیویی در ایتالیا داشت. این ترانه در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۱ به رادیوهای جریان اصلی و
ترانه در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۱ به رادیوهای جریان اصلی و رادیوهای ریتمیک معاصر آمریکایی ارسال شد و موفقیتی تدریجی داشت و چندین ماه در چارت‌ها باقی ماند تا به آرامی به رتبه ۱۰ برتر رسید. در جدول ۷ مهٔ ۲۰۲۲ تقریباً یک سال پس از انتشار اولیه رتبه هفتم در "بیلبورد" هات ۱۰۰ را کسب کرد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-05-05T19:29:59Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;محک&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;محک صفحهٔ حمیدرضا محمدی را به حمیدرضا محمدی تنها منتقل کرد&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41710178&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
شوغیک سرگئی صافیان (؛ زادهٔ - درگذشته )، شاعر نویسنده اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۳ اوت ۱۹۱۶ در خندزورسک به دنیا آمد و از دانشگاه تربیت مدرس جمهوری آذربایجان فارغ‌التحصیل گشت. وی در ۴ اوت ۱۹۹۵ در سن ۷۸ سالگی در ایروان درگذشت.
چارلز آلوین گابریل (; – ) ژنرال نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۶ به‌عنوان یازدهمین رئیس ستاد نیروی هوایی فعالیت می‌کرد. گابریل فعالیت نظامی را از سال ۱۹۵۰ در نیروی هوایی آمریکا آغاز کرد و در طول خدمت به‌عنوان خلبان جنگنده ۱۵۲ عملیات جنگی با هواپیمای اف-۴ داشت. او از ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۲ فرماندهی گروه ۴۳۲ شناسایی تاکتیکی را برعهده داشت، از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۷ به‌عنوان معاون عملیات فرماندهی هوایی تاکتیکی فعالیت می‌کرد، از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹ جانشین فرمانده نیروهای کره ایالات متحده و با حفظ سمت
فرمانده نیروهای کره ایالات متحده و با حفظ سمت جانشین فرماندهی سازمان ملل در سئول بود و از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۲ به‌عنوان فرمانده نیروهای هوایی ایالات متحده آمریکا در اروپا و آفریقا فعالیت می‌کرد. وی در جنگ کره و جنگ ویتنام حضور داشت و در سال ۱۹۸۶ پس از ۳۶ سال خدمت از نیروهای مسلح آمریکا بازنشسته شد.
آروس سیرانی سیرادقیان (؛ ؛ ) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۶ ژوئن ۱۹۷۱ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت.
تیلستینا میکائِلی سوجیان (؛ ؛ زادهٔ - درگذشته ) زیست‌شیمی‌دان اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۶ اکتبر ۱۹۳۷ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی در ۲۰۰۰ در سن ۷۰ سالگی درگذشت.
گوهار آرامی فِرمانیان (؛ زاده - درگذشته ) نقاش اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۰ نوامبر ۱۸۹۹ در تفلیس در به دنیا آمد و از و فارغ‌التحصیل گشت. وی در ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۵۸ در سن ۵۸ سالگی در ایروان درگذشت.
«فریک» ترانه‌ای از رپر و خوانندهٔ آمریکایی دوجا کت می‌باشد که از سوی کموساب رکوردز و آرسی‌ای رکوردز در ۸ اوت ۲۰۲۰ منتشر شد. این ترانه در ابتدا به‌صورت انحصاری در سال ۲۰۱۸ در ساوندکلاود بارگذاری شده‌بود، اما به‌دلیل درخواست زیاد طرفداران در فضای مجازی مجدداً بسته‌بندی و به‌صورت تجاری منتشر شد. این ترانه از ترانهٔ «سرت‌را روی شانه‌ام بگذار» اثر پل آنکا که در سال ۱۹۵۹ منتشر شده، نمونه‌برداری کرده‌است. «فریک» یک تک‌آهنگ تبلیغاتی مستقل است که در نوامبر سال ۲۰۲۰ به‌طور محدود در قالب وینیل از طریق اربن اوتفیترز
به‌طور محدود در قالب وینیل از طریق اربن اوتفیترز منتشر شد.
تریومف بونویل تی۱۲۰ یک موتورسیکلت خیابانی بریتانیایی با انجین ۶۴۹ سی‌سی، موتور دوسیلندر، چهارزمانه، هواخنک (بدون‌رادیاتور)، قدرت ۴۶ اسب بخار و نهایت سرعت ۱۷۵ کیلومتر بر ساعت که بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۵ توسط کمپانی مهندسی تریومف تولید می‌شد.
یک واحد کنترل بخشِ مرکزی از یک سازوکار است که کارکرد آن را کنترل می‌کند. این واحد گاه بصورت توزیع‌‌شده ظارهر خواهد شد، ولی قابل تشخیص است. برای نمونه می‌توان به یک رایانه یا یک وسیله نقلیه موتوری اشاره داشته باشد. واحد کنترل ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
در سخت‌افزار رایانه، یک کنترل‌گر ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد: