payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گالیزیا نام می‌برند، اما این آثار بیشتر از سایر آثار باقی‌مانده از او هستند. شصت و سه اثر از او فهرست شده است که از این تعداد، ۴۴ اثر طبیعت بی‌جان هستند. تنها طبیعت بی‌جان امضا شده او، که در ۱۶۰۲ کشیده شده است، اولین طبیعت بی‌جان با تاریخ‌گذاری شناخته شده از یک هنرمند ایتالیایی است. با این حال، آثار او تا اوایل قرن بیستم به شایستگی مورد توجه قرار نگرفتند، زمانی که در مطالعاتی که در سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۸۹ انجام شد، توجه ویژه‌ای به آثار او شد. گالیزیا سبکی مشابه با تکلف‌گرایی لامباردی اواخر قرن شانزدهم داشت که
با تکلف‌گرایی لامباردی اواخر قرن شانزدهم داشت که در منتووا متمرکز بود، اما به‌طور بین‌المللی شناخته شده بود، به‌ویژه در فرانسه. طبیعت بی‌جان‌های گالیزیا از نخستین نمونه‌های نقاشی در سبکی جدید بودند که زنان، به‌طور جزئی به دلیل این‌که از دیگر انواع نقاشی‌ها کنار گذاشته شده بودند، بعدها در آن ممتاز شدند. طبیعت بی‌جان‌های گالیزیا از آثار پدرش متفاوت بودند و در جزئیات بیشتر و رنگ‌های زنده‌تر قرار داشتند. بیشتر این آثار شامل تزیینات میوه‌ای در چیدمان‌های ساده و رو به رو بودند. این آثار اغلب از یک سبد یا کاسه پر
به رو بودند. این آثار اغلب از یک سبد یا کاسه پر از یک نوع میوه، مانند هلو یا گلابی، تشکیل شده بودند که در کنار آن‌ها چند میوه دیگر، گاهی بریده شده، در پایین کاسه پخش می‌شدند. بسیاری از طبیعت بی‌جان‌های او دارای گل‌های تازه یا میوه‌های دیگر بودند که بر روی پیشخوان قرار داده شده‌اند تا تضاد و مقیاس قابل توجهی ایجاد کنند، همان‌طور که در اثر او با عنوان "طبیعت بی‌جان با هلو و چینی و کاسه" دیده می‌شود. کارهای گالیزیا تحت تأثیر آثاری مانند "سبد میوه" کاراواجو قرار داشت. او با سبک بیشتر محدودتر دوران اصلاح
قرار داشت. او با سبک بیشتر محدودتر دوران اصلاح کاتولیک ارتباط داشت و از ترکیب‌ها و فرم‌های پرزرق و برق که بسیاری از معاصرانش در این ژانر به‌کار می‌بردند، اجتناب کرد؛ بلکه ترجیح می‌داد سبک ترکیب‌بندی سخت‌تری مانند آنچه که در نقاشی‌های طبیعت بی‌جان فرانسیسکو دی زورباران دیده می‌شود، استفاده کند. یکی دیگر از آثار قابل توجه او "یودیت با سر هولوفرنس" است که قهرمان بایبلی یودیت را نشان می‌دهد که سر بریده شده ژنرال آشوری هولوفرنس را در دست دارد. این نقاشی نه تنها به دلیل ارزش‌های هنری‌اش بلکه به خاطر نمایش یک
به دلیل ارزش‌های هنری‌اش بلکه به خاطر نمایش یک شخصیت زن قوی و قاطع اهمیت دارد، که در این دوره زمانی تا حدی غیرمتعارف بود. "یودیت و سر هولوفرنس" در موزه هنر بالتیمور در نمایشگاه اخیر «ثبت اثر او: تاریخ هنرمندان زن در اروپا، ۱۴۰۰–۱۸۰۰» به نمایش گذاشته شد. نقاشی‌های گالیزیا با دقت زیادی جزئیات را به نمایش می‌گذارند، به‌طور کامل متعادل هستند و توجه او به سایه‌ها، نور و بافت در آن زمان بی‌رقیب بود. او به‌ویژه در خلق فضایی دعوت‌کننده در نقاشی‌هایش مهارت داشت. ترکیب‌بندی‌های او شلوغ نیستند. آن‌ها به نظر می‌رسند
او شلوغ نیستند. آن‌ها به نظر می‌رسند که می‌توان به راحتی به میوه‌ها دست زد، آن‌ها را گرفت و از نقاشی بیرون کشید بدون اینکه باقی‌مانده کار آسیب ببیند. چیدمان‌های ظریف و روان او طبیعی و شاعرانه بودند. "پرتره پائولو موریجیا" (۱۵۹۶) زمانی کشیده شد که گالیزیا تنها هجده سال داشت. هر جزئیات از تصویر با دقت تحلیلی نقاشی شده است. گالیزیا از محاکات (تقلید از واقعیت) در تصویر عینک‌های موریجیا استفاده می‌کند: بازتاب عدسی‌ها اتاقی را نشان می‌دهند که موریجیا در آن نشسته است و این‌گونه توهم واقعیت را افزایش می‌دهد.
است و این‌گونه توهم واقعیت را افزایش می‌دهد. گالیزیا به‌عنوان پیشگام در شیوه پردازش طبیعت بی‌جان در نقاشی‌های اروپایی شناخته می‌شود. در حال حاضر، تعداد دقیق نقاشی‌هایی که گالیزیا کشیده است مشخص نیست. بسیاری از آثار که ممکن است متعلق به او بوده باشند به همتای مرد او پانفیلو نوولونه نسبت داده شده‌اند، که الهام زیادی از گالیزیا گرفته بود. ممکن است او الهام‌بخش فرانچسکو کدینو از برگامو و نقاش طبیعت بی‌جان جیوانا گارزونی از دوره باروک بوده باشد. مجموعه‌های برجسته. آثار گالیزیا در بسیاری از موزه‌ها و مجموعه‌های
آثار گالیزیا در بسیاری از موزه‌ها و مجموعه‌های عمومی نمایان است از جمله:
رایخل رایش (; – ) نقاش هلندی طبیعت بی‌جان از جمهوری هلند بود. او در زمینه نقاشی گل‌ها تخصص داشت و سبک خاص خود را ابداع کرد و در دوران حیات خود شهرت بین‌المللی یافت. به دلیل حرفه طولانی و موفقی که بیش از شش دهه به طول انجامید، او به یکی از بهترین مستند شده‌ترین نقاشان زن دوران طلایی هلند تبدیل شد. زندگی شخصی و حرفه. رایخل رایش در ۳ ژوئن ۱۶۶۴ در لاهه به دنیا آمد و پدرش فریدریک رویش، دانشمند و مادرش ماریا پوست، دختر معمار پیتِر پوست بود. پدرش همچنین استاد کالبدشناسی و گیاه‌شناسی و نقاش آماتور بود. او مجموعه‌ای
و گیاه‌شناسی و نقاش آماتور بود. او مجموعه‌ای وسیع از اسکلت‌های حیوانات، نمونه‌های معدنی و گیاهی داشت که رایخل از آن‌ها برای تمرین مهارت‌های طراحی خود استفاده می‌کرد. در سنین پایین، او شروع به نقاشی گل‌ها و حشرات از مجموعه پدرش به سبک مرسوم اتو مارسئوس وان شریک کرد. با استفاده از این نمونه‌ها، رایخل توانست توانایی پدرش در نمایش دقیق طبیعت را به خوبی تقلید کند. بعدها، زمانی که رایخل بیشتر پیشرفت کرد، او به پدرش (و همچنین خواهرش آنا رویش) نحوه نقاشی را آموخت. در سال ۱۶۷۹، در سن پانزده سالگی، رویش به شاگردی
در سال ۱۶۷۹، در سن پانزده سالگی، رویش به شاگردی ویلم فن آست، نقاش مشهور گل در آمستردام، درآمد. استودیوی او در آمستردام رو به استودیوی نقاش گل ماریا فان استرویک بود. رایخل تا زمان مرگ او در ۱۶۸۳ نزد فان آست تحصیل کرد. علاوه بر تکنیک‌های نقاشی، او به رایخل یاد داد که چگونه یک دسته گل را در گلدان بچیند تا به نظر برسد خودجوش و غیررسمی باشد. این تکنیک اثر سه‌بعدی و واقع‌گرایانه‌تری در نقاشی‌های او به وجود آورد. زمانی که رایخل هجده ساله شد، او شروع به تولید و فروش آثار امضا شده به صورت مستقل کرد. او همچنین
و فروش آثار امضا شده به صورت مستقل کرد. او همچنین احتمالاً با نقاشان گل یان مونی‌نک، ماریا مونی‌نک، آلیدا ویتوس و جوهانا هلنا هرولت-گراف که هم‌سن او بودند و برای باغبانی چون آگنس بلاک کار می‌کردند، آشنا شد و روابط داشت. این نقاشان، مانند پدر او، همچنین با جمع‌آورندگان گیاهان یان و کاسپار کامِلن همکاری داشتند. در سال ۱۶۹۳، او با نقاش پرتره آمستردامی یوریان پول ازدواج کرد و ده فرزند داشت. در طول زندگی زناشویی‌اش، او به نقاشی ادامه داد و سفارش‌هایی از یک دایره وسیع از حامیان بین‌المللی دریافت کرد. در این
وسیع از حامیان بین‌المللی دریافت کرد. در این زمان، از زنان انتظار می‌رفت که در هنرهای سنتی‌تر زنانه مانند دوخت و ریسندگی شرکت کنند. رایخل به نقاشی ادامه داد، احتمالاً به این دلیل که سهم او در درآمد خانواده امکان استخدام کمک برای مراقبت از فرزندان را فراهم می‌کرد. رایخل رایش در ۱۲ اکتبر ۱۷۵۰ در آمستردام درگذشت. پس از مرگ او، علی‌رغم تغییر نگرش‌ها در مورد نقاشی‌های گل، شهرت او همچنان پابرجا باقی ماند. آثار. مشخص نیست که آیا رایخل رایش عضو انجمن سنت لوک آمستردام بود یا خیر، اما آثار اولیه امضا شده او در دهه
بود یا خیر، اما آثار اولیه امضا شده او در دهه ۱۶۸۰ نشان‌دهنده تأثیر اتو مارسئوس وان شریک است. تا سال ۱۶۹۹، او و خانواده‌اش به لاهه منتقل شدند، جایی که عضویت او در کُن‌فرِی پیک‌تورا به عنوان نخستین عضو زن این انجمن به او پیشنهاد شد. در سال ۱۷۰۱، او و همسرش عضو انجمن صنفی نقاشان لاهه شدند. در سال ۱۷۰۸، رایخل به دعوت دربار دوسلدورف برای کار در دربار یوهان ویلهلم، انتخاب‌کننده پالاتین دعوت شد و به عنوان نقاش دربار مشغول به کار شد. او قراردادی برای کارهای نقاشی در خانه داشت که به‌طور دوره‌ای به دوسلدورف می‌برد.
خانه داشت که به‌طور دوره‌ای به دوسلدورف می‌برد. او به کار برای او و همسرش از ۱۷۰۸ تا زمان مرگ شاهزاده در ۱۷۱۶ ادامه داد. تاریخ‌نگاران هنر رایخل را یکی از بااستعدادترین نقاشان طبیعت بی‌جان از هر دو جنس می‌دانند. تا زمان مرگ او در سن ۸۶ سالگی، او صدها نقاشی تولید کرده بود که بیش از ۲۵۰ اثر از آن‌ها مستند یا به او نسبت داده شده است. آثار تاریخ‌گذاری‌شده او نشان می‌دهند که او از سن ۱۵ سالگی تا ۸۳ سالگی نقاشی کرده است، چند سال قبل از مرگش. تاریخ‌نگاران این موضوع را با اطمینان تعیین کرده‌اند زیرا او سن خود را
را با اطمینان تعیین کرده‌اند زیرا او سن خود را هنگام امضای نقاشی‌هایش ذکر می‌کرد. سبک. رایخل درک بسیار خوبی از طراحی و تکنیک‌های سنت‌های پیشین داشت. این دانش توانایی‌های نقاشی او را بهبود بخشید. از نظر سبک، آثار او با ترکیب‌بندی‌های بازیگوشانه و رنگ‌های درخشان بخشی از جنبش روکوکو بودند. او توجه زیادی به جزئیات در کارهایش داشت. هر گلبرگ با دقت و با استفاده از ضربات ظریف قلم‌مو خلق شده بود. زمینه نقاشی‌های رایخل معمولاً تاریک است که این شیوه در نقاشی گل‌ها در نیمه دوم قرن ۱۷ رایج بود. ترکیب‌بندی‌های نامتقارن
نیمه دوم قرن ۱۷ رایج بود. ترکیب‌بندی‌های نامتقارن او با گل‌های آویزان و ساقه‌های وحشی نقاشی‌هایی ایجاد کرد که گویی انرژی زیادی در آن‌ها نهفته بود. در آثار اولیه خود، رایخل رایش تعدادی نقاشی از کف جنگل کشید که در آن‌ها حیوانات کوچک، خزندگان، پروانه‌ها و قارچ‌ها دیده می‌شوند. بعدها او نقاشی گل‌ها را به عنوان نگرانی اصلی خود انتخاب کرد و تا زمان مرگش به نقاشی ادامه داد، بدین ترتیب سبک قرن ۱۷ را تا نیمه قرن بعدی ادامه داد. مهارت رایخل در مشاهده دقیق هر گل به شیوه‌ای بسیار طبیعی نهفته بود، که در یک چیدمان
به شیوه‌ای بسیار طبیعی نهفته بود، که در یک چیدمان پیچیده و پیچیده ساخته شده بود که دست‌یابی به آن در طبیعت بسیار دشوار بود – گل‌ها تحت چنین چیدمانی یکدیگر را آن‌طور که باید، به خوبی حمایت نمی‌کردند. همان‌طور که در بیشتر نقاشی‌های گل از اواخر قرن ۱۷ مشاهده می‌شود، رنگ‌های گل‌ها در مقایسه با آثار اولیه بسیار با دقت متعادل‌تر شده‌اند. نمادگرایی هر گل در قرن ۱۷ به‌طور مفصل توسعه یافت، اما بیشتر این‌ها به معرفی یک گل در یک اثر وانیتاس مربوط می‌شد که سبکی در نقاشی‌های سده‌های ۱۶ و ۱۷ میلادی، به‌ویژه در هلند، است
سده‌های ۱۶ و ۱۷ میلادی، به‌ویژه در هلند، است که به ناپایداری زندگی، زودگذر بودن لذت‌های دنیوی و حتمی بودن مرگ اشاره دارد. این نقاشی‌ها معمولاً شامل اشیایی مانند جمجمه (نماد مرگ)، ساعت شنی یا شمع در حال خاموش شدن (نشانه گذر زمان)، میوه‌های فاسد شده (سمبل زوال)، و کتاب‌های بسته یا ورق‌خورده (نمایانگر دانش ناپایدار انسانی) هستند.. به جز یان فن هایسوم، هیچ نقاش گلی در قرن ۱۸ به مهارت رایخل رایش نرسید. واکنش. رایخل در طول زندگی‌اش شهرت و افتخار زیادی داشت. زمانی که او در ۱۷۵۰ درگذشت، یازده شاعر احترام خود را با
که او در ۱۷۵۰ درگذشت، یازده شاعر احترام خود را با سرودن اشعاری در مورد او ابراز کردند. در قرن ۱۷، هلندی‌ها علاقه زیادی به گل‌ها و باغبانی داشتند، بنابراین نقاشی‌هایی که زیبایی طبیعت را برجسته می‌کردند، بسیار ارزیابی می‌شدند. این امر به حفظ و گسترش مشتریان رایخل در طول حرفه‌اش کمک کرد. در طول زندگی‌اش، نقاشی‌های او به قیمت‌هایی بین ۷۵۰ تا ۱۲۰۰ گیلدر (واحد پول قدیمی هلند) فروخته می‌شد. در مقایسه، رامبرانت به ندرت بیش از ۵۰۰ گیلدر برای یک نقاشی در زندگی‌اش دریافت کرد. در سال ۱۹۹۹، یک نقاشی از رایخل در یک
دریافت کرد. در سال ۱۹۹۹، یک نقاشی از رایخل در یک مزرعه در نرماندی کشف شد و در حراجی به قیمت ۲٫۹ میلیون فرانک فرانسه، معادل دلار آمریکا ۵۰۸٬۰۰۰ به فروش رفت. در مارس ۲۰۲۱، آثار رایخل به «گالری افتخار» در موزه ریکس اضافه شد. ریچل، خِزینا تر بورخ و جودیت لایستر نخستین زنانی هستند که به این گالری افزوده شدند.
روزالبا کاریرا (; – ) نقاش ایتالیایی از دوره روکوکو بود. در سال‌های جوانی، او به نقاشی مینیاتور پرتره مشغول بود. کاریرا بعدها به خاطر پرتره‌های پاستلی خود شناخته شد و به محبوبیت این تکنیک در اروپا در قرن هجدهم کمک کرد. او به عنوان یکی از موفق‌ترین هنرمندان زن در هر دوره به یادگار مانده است. زندگی‌نامه. کاریرا در ونیز متولد شد. پدرش آندره کاریرا، یک وکیل، و مادرش آلبا فورستی بود که در زمینه گل‌دوزی و توری (پارچه) فعالیت داشت. روزالبا همراه مادر و خواهرانش به صنعت توری‌بافی و سایر صنایع دستی مشغول بود. دلایل
صنعت توری‌بافی و سایر صنایع دستی مشغول بود. دلایل تأسیس استودیوی شخصی‌اش به عنوان یک هنرمند همچنان ناشناخته است. یکی از اولین زندگی‌نامه نویس‌های او، پیر-ژان ماریته، پیشنهاد داد که زمانی که صنعت توری شروع به افول کرد، کاریرا مجبور شد راه جدیدی برای تأمین معیشت خود و خانواده‌اش پیدا کند. محبوبیت مصرف انفیه فرصتی برای او ایجاد کرد. کاریرا شروع به نقاشی مینیاتور (تذهیب) برای در جعبه‌های انفیه و به عنوان اشیاء مستقل کرد. او یکی از اولین نقاشانی بود که از عاجی به جای پاپیه به عنوان پشتیبان برای مینیاتورها
به جای پاپیه به عنوان پشتیبان برای مینیاتورها استفاده کرد. به زودی او شروع به تولید پرتره‌های پاستلی کرد. بازدیدکنندگان برجسته خارجی از ونیز، مانند دیپلمات‌ها و پسران جوان اشراف که در سفر بزرگ خود بودند، آثار او را می‌خواستند. پرتره‌های دوره اولیه او شامل آثار ماکسیمیلیان دوم، پادشاه بایرن، فردریک چهارم، «هنرمند و خواهرش نانیِتا» (آفیچی) و آگوست دوم، پادشاه لهستان بود که یک مجموعه بزرگ از پاستل‌های او را خریداری کرد. تا سال ۱۷۰۰، کاریرا شروع به نقاشی مینیاتور کرده بود و در سال ۱۷۰۳ نخستین پرتره‌های پاستلی
کرده بود و در سال ۱۷۰۳ نخستین پرتره‌های پاستلی خود را به پایان رساند. در سال ۱۷۰۴، او به عنوان "Accademico di merito" توسط آکادمی سن لوکا روم منصوب شد، عنوانی که برای نقاشان غیر رومی محفوظ بود. بین سال‌های ۱۷۲۰ و ۱۷۲۱، کاریرا در پاریس کار کرد، جایی که آثارش با استقبال زیادی مواجه شد. در پاریس، او مهمان پی‌یر کروازه، هنرمند و مجموعه‌دار بزرگ بود. او ژان-آنتوان واتو، تمام خانواده سلطنتی و اشراف فهرست پادشاهان فرانسه و فیلیپ دوم، دوک اورلئان را نقاشی کرد و به انتخاب آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی درآمد.
به انتخاب آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی درآمد. برادر شوهرش، نقاش آنتونیو پله‌گرینی، که به همسرش آنجلا متأهل بود، همان سال در پاریس بود و توسط جان لا، یک سرمایه‌دار اسکاتلندی و ماجراجو، استخدام شد تا سقف سالن بزرگ در ساختمان جدید بانک او، هتل دو نوور را نقاشی کند. خواهر دیگر کاریرا، جیووانا، و مادرش نیز او را به فرانسه همراهی کردند. هر دو خواهر، به‌ویژه جیووانا، به او در نقاشی صدها پرتره‌ای که از او خواسته شده بود کمک کردند. این کار به این دلیل بود که او مسئولیت زیادی برای تأمین مالی خانواده‌اش به عهده
مسئولیت زیادی برای تأمین مالی خانواده‌اش به عهده داشت. دفتر خاطرات کاریرا از این ۱۸ ماه در پاریس بعداً توسط عاشق وفادارش، آنتونیو زانتی، ابی ویانیلی در سال ۱۷۹۳ منتشر شد. همچنین مکاتبات گسترده‌اش منتشر گردیده است. در مدت زمان کوتاهی که در پاریس سپری کرد، آثار کاریرا در شکل‌گیری ذائقه‌های جدید اشرافی در دربار و به تبع آن در میان پاریسی‌ها مؤثر بود. دیگر هنر فقط به نیازهای سلطنت اختصاص نداشت. او سبک آزاد، حس رنگ و جذابیت خود را در سبک روکوکو وارد کرد که به آن ارتباط نزدیکی داشت و به زودی بر هنرها تسلط یافت.
ارتباط نزدیکی داشت و به زودی بر هنرها تسلط یافت. علیرغم موفقیت‌هایش در پاریس، او در سال ۱۷۲۱ به خانه‌اش در کانال بزرگ در ونیز بازگشت. کاریرا با همراهی خواهرش جیووانا به مودنا، پارما و وین سفر کرد و با استقبال گرم حاکمان و دربارها روبرو شد. در سال ۱۷۳۰، کاریرا سفر طولانی‌تری به دربار سلطنتی وین، تاریخ اتریش، داشت. در آنجا، امپراتور کارل ششم به حامی او تبدیل شد و کاملاً متعهد به حمایت از آثارش شد و مجموعه‌ای بزرگ از بیش از ۱۵۰ پاستل او را جمع‌آوری کرد. در عوض، کاریرا به امپراتریس آموزش هنری رسمی داد. آثار
کاریرا به امپراتریس آموزش هنری رسمی داد. آثار کاریرا که در آنجا خلق شد، بعدها به اساس مجموعه بزرگ در گالری آثار استادان قدیمی در درسدن تبدیل شد. پس از مرگ خواهرش جیووانا در سال ۱۷۳۸، کاریرا دچار افسردگی شدید شد که با از دست دادن بینایی‌اش در سال‌های بعد (چشم‌های او ممکن بود به دلیل نقاشی مینیاتور در جوانی آسیب دیده باشد) تشدید شد. او دو عمل جراحی ناموفق آب‌مروارید را انجام داد اما در نهایت بینایی خود را به‌طور کامل از دست داد. او از همه خانواده‌اش پیشی گرفت و آخرین سال‌های عمر خود را در خانه‌ای کوچک در
و آخرین سال‌های عمر خود را در خانه‌ای کوچک در منطقه دورسودورو در ونیز سپری کرد، جایی که در سن ۸۴ سالگی درگذشت. آموزش. مادر کاریرا به او هنر بافندگی تور را آموزش داد. آموزش او به عنوان یک نقاش پرتره مستند نشده است. احتمالاً او با آنتونیو لازاری، فدریکو بنکویچ و جوزپه دیامانتینی تحصیل کرده است. همچنین ممکن است با آنتونیو بالسترا ارتباط داشته باشد، کسی که آثار او را کپی کرده است. برخی از نظریه‌ها مطرح می‌کنند که نقاش فرانسوی ژان استیو او را تشویق کرده است تا مینیاتورهایی روی عاج برای در جعبه‌های تنباکو بسازد،
روی عاج برای در جعبه‌های تنباکو بسازد، و او نیز در تکنیک روغن از دیامانتینی آموزش دیده است. کاریرا استعدادهای خود را با خواهرانش جیووانا و آنجلا به اشتراک گذاشت و در اواخر زندگی‌اش دانش‌آموزان زن مانند ماریانا کارلوازیس، مارگریتا ترتزی و فلیچیتا سارتوری داشت. تأثیر. تأثیر کاریرا به‌طور گسترده‌ای در میان بسیاری از مردم پخش شد. در سال ۱۷۲۰، او پرتره‌ای از پادشاه لوئی پانزدهم ارائه داد که انتقالی از سبک قبلی در دربار بود. این تغییر، انتقال از چیزی که قوی به نظر می‌رسید به سبک تزئینی با جذابیت بین‌المللی بود.
می‌رسید به سبک تزئینی با جذابیت بین‌المللی بود. او دنیای فناوری را با بستن گچ‌های رنگی به صورت چوبی، که منجر به توسعه طیف وسیع‌تری از رنگ‌های آماده شد، انقلابی کرد. این امر دسترسی و کاربرد وسیع‌تری از رسانه پاستل را گسترش داد. اگرچه توسط موریس کِوای، پیرو نئوکلاسیسیست ژاک-لویی داوید، به‌طور منفی «روکوکو» نامیده شد، کاریرا نقش مهمی در محبوب‌سازی این سبک در فرانسه و بعدها در انگلستان ایفا کرد، جایی که جرج سوم یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌داران آثار او بود. علیرغم شهرت و تأثیرگذاری او در یک شیوه پذیرفته شده، نام و
و تأثیرگذاری او در یک شیوه پذیرفته شده، نام و تأثیر کاریرا «اغلب به عنوان یک استثنا، یک ندرت به عنوان هنرمند زن» در نظر گرفته می‌شود و خیلی اوقات نادیده گرفته می‌شود. زمانی که روکوکو از مد افتاد، نام و تأثیر او نادیده گرفته شد و این مسئله تا حد زیادی به جنسیت او مربوط بود. جاشوا رینولدز چندین پاستل از او را در اختیار داشت. آثار. کاریرا اولین نقاش زنی بود که سبکی جدید را در جامعه هنری آغاز کرد. سبک روکوکو تأکید بر استفاده از رنگ‌های پاستل؛ ضربات قلم‌مو خودجوش، نورهای رقصان، تنالیته‌های ظریف سطح و رویکرد
نورهای رقصان، تنالیته‌های ظریف سطح و رویکرد نرم، با شکوه و جذاب به موضوعات داشت. او به خاطر کشیدن کناره‌های گچ سفید بر روی نقاشی زمینه تیره برای به تصویر کشیدن بافت درخشان تور و ساتن شناخته شده بود. همچنین قادر بود ویژگی‌های صورت و شانه‌های نرم موی پودر شده را برجسته کند. به دلیل او، هنرمندان به مدت تقریباً یک قرن آثار در این سبک تولید کردند. کاریرا حامیان زیادی داشت که به آثار او علاقه‌مند بودند. اولین پرتره پاستل شناخته شده او تصویر مجموعه‌دار آنتون ماریا زانتی (۱۷۰۰) است که بسیاری از آثار او را خریداری
زانتی (۱۷۰۰) است که بسیاری از آثار او را خریداری کرد و هنگام سفر به سراسر اروپا، او را به سایر مجموعه‌داران معرفی کرد. جوزف اسمیت دیگر یکی از طرفداران او بود که مقدار زیادی از آثار او را جمع‌آوری کرد. پادشاه جرج سوم در سال ۱۷۶۲ این آثار را خریداری کرد. آن مجموعه شامل یکی از بسیاری از پرتره‌های خود او بود. بهترین پرتره خودکاری که کاریرا شناخته می‌شود، اثری است که به مجموعه پرتره‌های خودکاری مدیچی در گالری اوفیتزی فلورانس اهدا کرد. این اثر متفاوت بود زیرا او از ایده‌آل‌سازی خود فاصله گرفت، که معمولاً در آن
از ایده‌آل‌سازی خود فاصله گرفت، که معمولاً در آن دوران معمول بود. بلکه او با صداقت و بی‌پروایی در نمایشش ظاهر شد و بینی بزرگتر، لب‌های نازک و چانه‌ای با فرو رفتگی عمیق را به تصویر کشید. او پرتره‌ای از خواهر و دستیارش جیووانا را در دست دارد که با او بسیار نزدیک بود. کارهای خودپرتره کاریرا از انتظارات معمول هنرمندان زن در آن زمان منحرف می‌شود و به‌دنبال نمایش واقع‌گرایانه‌تر است. یکی از چنین نمونه‌ها «خودپرتره به عنوان یک زن پیر» (۱۷۴۶) است که چشم‌های نامتقارن آن مشکلات چشمی او را که در دوران پیری‌اش به آن
آن مشکلات چشمی او را که در دوران پیری‌اش به آن مبتلا بود، نشان می‌دهد. کاریرا تنها نقاش پرتره نبود، اگرچه این موضوع انتخاب اصلی او به‌خاطر حرفه‌اش بود. او همچنین تعدادی اثر تمثیلی خلق کرد، از جمله «چهار فصل»، «چهار عنصر» و «چهار قاره». این تمثیلات توسط زنانی زیبا، مانند نیوفتی‌ها و کم‌لباس که نمادهایی را در دست دارند که به معنی اثر اشاره می‌کنند، نمایش داده شده‌اند. میراث. کاریرا بیشتر به‌خاطر رویکرد نوآورانه‌اش در استفاده از پاستل شناخته می‌شود، که قبلاً برای نقاشی‌های غیررسمی و طراحی‌های مقدماتی استفاده
نقاشی‌های غیررسمی و طراحی‌های مقدماتی استفاده می‌شد. همچنین به او اعتبار داده شد که پاستل را به عنوان یک رسانه برای پرتره‌های جدی معرفی کرد که روکوکو را دوباره تعریف کرد. رزالبا کاریرا شخصیتی است در رمان «قوانین زمان» (۲۰۱۹) نوشته آندره پِرِگو.
آنه وایه‌یه کوستر (; – ) نقاش فرانسوی قرن هجدهم بود که به‌ویژه به خاطر نقاشی‌های طبیعت بی‌جان خود شناخته می‌شود. او در اوایل کار هنری خود به شهرت و شناخته‌شدگی رسید و در سال ۱۷۷۰، در سن ۲۶ سالگی به آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی پذیرفته شد. با وجود موقعیت پایین نقاشی طبیعت بی‌جان در آن زمان، مهارت‌های بسیار پیشرفته وایه‌یه کوستر، به‌ویژه در ترسیم گل‌ها، خیلی زود توجه بسیاری از جمع‌آورندگان و دیگر هنرمندان را جلب کرد. «استعداد زودرس و بازخوردهای عالی» او موجب جلب توجه دربار شد، جایی که ماری آنتوانت به‌طور
جلب توجه دربار شد، جایی که ماری آنتوانت به‌طور خاص به نقاشی‌های وایه‌یه کوستر علاقه‌مند شد. زندگی او خصوصی، با وقار و سخت‌کوش بود. او از خونریزی‌های حکومت وحشت جان سالم به در برد، اما سقوط سلطنت فرانسه، که حامیان اصلی او بودند، باعث کاهش شهرتش شد. علاوه بر طبیعت بی‌جان، او نقاشی پرتره و نقاشی صحنه‌های خودمانی نیز کشید، اما به دلیل محدودیت‌هایی که بر زنان در آن زمان اعمال می‌شد، موفقیت او در نقاشی‌های انسانی محدود بود. زندگی‌نامه. سال‌های اولیه. آن وایه‌یه کوستر در سال ۱۷۴۴ در کنار رودخانه بیور نزدیک رود سن
در سال ۱۷۴۴ در کنار رودخانه بیور نزدیک رود سن متولد شد و یکی از چهار دختر جوزف وایه‌یه (۱۷۰۴–۱۷۷۰)، طلاکار دربار و همراه گوبلین‌ها بود. می‌توان فرض کرد که تجارت قالی‌بافی خانواده هنرمند تأثیر زیادی بر علاقه و مهارت او در هنر داشته است. بسیاری از نقاشی‌های او به‌طور خاص به قالی‌هایی تبدیل شدند که توسط منفکتور ناسیونال دِ گوبلین‌ها بافته شدند. از آنجایی که کودکی او در کارخانه سپری شد، او فرصت یافت تا عملیات کامل کسب‌وکار را تجربه کند. در سال ۱۷۵۴، پدرش خانواده را به پاریس منتقل کرد. به‌نظر می‌رسد که وایه‌یه
را به پاریس منتقل کرد. به‌نظر می‌رسد که وایه‌یه کوستر وارد استودیوی یک نقاش حرفه‌ای نشده باشد، شاید به این دلیل که چنین شاگردی برای یک زن محترم دشوار بود. مانند دیگر زنان هنرمند آن زمان، او به‌طور مؤثر توسط پدرش آموزش دید؛ اما همچنین از منابع دیگر مانند متخصص گیاه‌شناسی مادلین باسوپورت و نقاش معروف دریایی کلود ژوزف ورنه آموخت. آغاز حرفه‌ای. تا سن بیست و شش سالگی، وایه‌یه کوستر هنوز نام و حامی نداشت؛ این مسئله برای او نگرانی بزرگی بود. او به‌ناچار دو تابلو از طبیعت بی‌جان‌های خود، "صفات نقاشی" و "صفات
از طبیعت بی‌جان‌های خود، "صفات نقاشی" و "صفات موسیقی" (که اکنون در مجموعه لوور) قرار دارند، را به‌عنوان آثار پذیرش به "آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی" در سال ۱۷۷۰ ارسال کرد. او به‌محض اینکه نقاشی‌هایش مورد مشاهده آکادمی‌سازان قرار گرفت، به‌طور به اتفاق آرا به عضویت آکادمی سلطنتی درآمد و یکی از تنها چهارده زن پذیرفته‌شده به این آکادمی پیش از انقلاب فرانسه شد. با این حال، این لحظه از موفقیت با مرگ پدرش سایه‌دار شد. بلافاصله مادرش کسب‌وکار خانواده را بر عهده گرفت که در این زمان امر رایجی بود و آن ادامه به
گرفت که در این زمان امر رایجی بود و آن ادامه به کار خود برای حمایت از خانواده را پی گرفت. در کنار آثار "صفات نقاشی، مجسمه‌سازی، و معماری" و "صفات موسیقی"، نه اثر دیگر از وایه‌یه کوستر که برخی از آن‌ها پیش از این به آکادمی‌سازان ارسال شده بودند، در نمایشگاه سال ۱۷۷۱ در سالن به نمایش درآمدند. در مورد نمایشگاه سال ۱۷۷۱، دنی دیدرو، دانشمند دایره‌المعارفی، اظهار داشت که "اگر تمام اعضای جدید آکادمی سلطنتی آثار مشابهی همچون خانم وایه‌یه ارائه می‌دادند و همان سطح بالای کیفیت را حفظ می‌کردند، سالن به‌طور کاملاً
بالای کیفیت را حفظ می‌کردند، سالن به‌طور کاملاً متفاوتی به‌نظر می‌رسید!" اگرچه او در این دوره به‌عنوان نقاش طبیعت بی‌جان شناخته می‌شود، نقاشی‌های پرتره او نیز محبوبیت زیادی پیدا کرد و پرتره "Portrait of a Violinist" او در سال ۱۷۷۳ در سال ۲۰۱۵ توسط موزه ملی سوئد خریداری شد. واه‌یه کوستر اولین تابلوهای گل‌دار خود را در سال ۱۷۷۵ به نمایش گذاشت و پس از آن به‌ویژه به‌عنوان نقاش گل‌ها شناخته شد. چهار سال بعد، او شروع به دریافت حمایت ماری آنتوانت کرد. با ارتباطات دربار و فشار از طرف ماری آنتوانت، او در سال ۱۷۸۱
دربار و فشار از طرف ماری آنتوانت، او در سال ۱۷۸۱ در لوور فضای کار دریافت کرد که برای زنان هنرمند غیرمعمول بود. مدت کوتاهی بعد، در حضور ماری آنتوانت در دربار کاخ ورسای، او با ژان-پی‌یر سیلستر کوستر (۱۷۴۵–۱۸۲۴)، وکیل ثروتمند، "پارلمانتر" و عضو محترم خانواده‌ای قدرتمند از دوک‌نشین لورن ازدواج کرد. ماری آنتوانت قرارداد ازدواج را به‌عنوان شاهد امضاء کرد. با این عناوین، او وارد بالاترین رده‌های بورژوازی شد. با چنین عنوانی پرستیژیو، او به یک مقام دولتی دست یافت که طبق سنت در آن زمان، از پدر به پسر منتقل می‌شد، که
طبق سنت در آن زمان، از پدر به پسر منتقل می‌شد، که آنها را تقریباً از اشراف‌زاده‌های قدیمی تمیز نمی‌کرد. سبک و تکنیک. وایه‌یه کوستر عمدتاً در سبک‌های مختلفی از طبیعت بی‌جان که در طول قرن‌های هفدهم و هجدهم توسعه یافته بودند، کار می‌کرد. محدودیت‌های اخلاقی مرسوم مانع از آن می‌شد که زنان هنرمند بتوانند از مدل‌های برهنه نقاشی کنند، که این امر پایه ضروری برای ژانرهای والاتر هنری محسوب می‌شد. طبیعت بی‌جان که کم‌ارزش‌ترین ژانر در سلسله‌مراتب آکادمیک و فاقد بار فکری بود، مناسب‌ترین حوزه برای زنان هنرمند در نظر
فکری بود، مناسب‌ترین حوزه برای زنان هنرمند در نظر گرفته می‌شد. وایه‌یه کوستر، ضمن پذیرش این محدودیت برای ورود به آکادمی - که مجرای اصلی حمایت سلطنتی بود - مهارت‌های فنی فوق‌العاده خود را در نقاشی‌های طبیعت بی‌جان به کار گرفت و آثاری با جدیت انکارناپذیر و جذابیت بصری واقعی خلق کرد. وایه‌یه کوستر در بیشتر نقاشی‌های خود از رنگ روغن روی بوم استفاده می‌کرد. او با استفاده از ضربات قلم‌موی دقیق و ترکیب‌شده، واقع‌گرایی چشمگیری در نمایش بافت‌ها و مواد مختلف به دست آورد. به گفته مورخ هنر ماریان رولان میشل، آنچه توجه
به گفته مورخ هنر ماریان رولان میشل، آنچه توجه آکادمی سلطنتی و مجموعه‌داران متعدد آثار او را جلب کرد، «خطوط جسورانه و تزئینی ترکیب‌های او، غنای رنگ‌ها و بافت‌های شبیه‌سازی‌شده، و مهارت‌های توهم‌آفرینی او در نمایش انواع گسترده‌ای از اشیای طبیعی و مصنوعی» بود. این تعامل میان هنر و طبیعت در طبیعت بی‌جان‌های هلندی، فلاندری و فرانسوی رایج بود. آثار او تأثیرات واضحی از ژان باتیست سیمئون شاردن و استادان هلندی قرن هفدهم دارد که آثارشان بسیار مورد توجه قرار گرفته است. با این حال، ویژگی منحصربه‌فرد وایه‌یه کوستر،