payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در طول دوره‌های نخست و دوم ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، احتمال حمله به ونزوئلا به رهبری ایالات متحده آمریکا مورد بحث قرار گرفت. در سال ۲۰۱۷، در طول اولین دوره ریاست جمهوری ترامپ، ترامپ گفت که «گزینه نظامی را برای مقابله با بحران رو به وخامت در ونزوئلا و دولت استبدادی نیکلاس مادورو رد نمی‌کند»، بیانیه‌ای که توسط ولادیمیر پادرینو لوپز، وزیر دفاع ونزوئلا و ارنستو ویلگاس، وزیر ارتباطات، مورد انتقاد قرار گرفت. ترامپ همچنین از مشاوران ارشد خود در مورد حمله به ونزوئلا سؤال کرده بود، که اچ‌آر مک‌مستر، مشاور امنیت
سؤال کرده بود، که اچ‌آر مک‌مستر، مشاور امنیت ملی، به شدت آن را توصیه کرده بود، و دولت ترامپ در عوض تصمیم به اعمال تحریم‌ها و فشار دیپلماتیک علیه ونزوئلا گرفت. در سال ۲۰۱۹، در بحبوحه بحران ریاست‌جمهوری ونزوئلا، ترامپ گفت که مداخله نظامی آمریکا در ونزوئلا «یک گزینه» است. در سال ۲۰۲۰، سناتور مارکو روبیو ماه‌ها قبل از انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۰، حداقل در دو جلسه با مقامات ارشد کاخ سفید، پیشنهاد حمله به ونزوئلا را مطرح کرده بود، اما مایک پنس، معاون رئیس‌جمهور، و مایک پومپئو، وزیر امور خارجه، با آن مخالفت کردند.
مایک پومپئو، وزیر امور خارجه، با آن مخالفت کردند. در نوامبر ۲۰۲۴، ترامپ روبیو را که مدت‌ها طرفدار مداخله نظامی آمریکا در ونزوئلا بود، به عنوان وزیر امور خارجه خود منصوب کرد. در ۱۸ اوت ۲۰۲۵، آمریکا کشتی‌های جنگی خود را در سواحل ونزوئلا مستقر کرد و مبارزه با کارتل‌های مواد مخدر را هدف اعلام‌شده خود عنوان کرد. در پاسخ، مادورو شبه‌نظامیان بولیواری را بسیج کرد و نگرانی‌های تازه‌ای را در مورد احتمال مداخله نظامی آمریکا در ونزوئلا برانگیخت. تاریخچه. نخستین دوره ریاست‌جمهوری ترامپ (۲۰۱۷–۲۰۲۱). به گزارش روزنامه
ریاست‌جمهوری ترامپ (۲۰۱۷–۲۰۲۱). به گزارش روزنامه آرژانتینی "کلارین"، در چارچوب بحران ونزوئلا، مقامات دولتی که نامشان فاش نشده اظهار داشتند که در سال ۲۰۱۷، مداخله‌ای با مشاوران دونالد ترامپ، از جمله وزیر امور خارجه آمریکا، رکس تیلرسون و مشاور امنیت ملی، اچ‌آر مک‌مستر (که از آن زمان دولت ترامپ را ترک کرد) و بعداً با چندین رئیس‌جمهور کشورهای آمریکای لاتین از جمله خوان مانوئل سانتوس، مطرح شد. در هر دو مورد، همه حاضران از رئیس‌جمهور ترامپ خواستند که این طرح را ادامه ندهد. کیمبرلی بریر، معاون وزیر امور خارجه در
ندهد. کیمبرلی بریر، معاون وزیر امور خارجه در امور نیمکره غربی، در مورد احتمال مداخله در ونزوئلا در طول بحران ریاست‌جمهوری ونزوئلا گفت: «اگرچه سیاست ما مبتنی بر گذار مسالمت‌آمیز است، اما ما کاملاً روشن کرده‌ایم که همه گزینه‌ها روی میز است.» در ۱۱ اوت ۲۰۱۷، رئیس‌جمهور ترامپ گفت که او «گزینه نظامی» را برای مقابله با دولت خودکامه نیکلاس مادورو و بحران رو به وخامت ونزوئلا «منتفی نمی‌داند.» ولادیمیر پادرینو لوپز، وزیر دفاع ونزوئلا، اظهارات ترامپ را «عملی از افراط‌گرایی افراطی» و «عملی جنون‌آمیز» خواند. ارنستو
افراطی» و «عملی جنون‌آمیز» خواند. ارنستو ویلگاس، وزیر ارتباطات ونزوئلا، گفت که سخنان ترامپ به «تهدیدی بی‌سابقه برای حاکمیت ملی» تبدیل شده است. پسر رئیس‌جمهور مادورو، نیکلاس مادورو گوئرا، در پنجمین جلسه مجلس مؤسسان ونزوئلا اظهار داشت که اگر آمریکا به ونزوئلا حمله کند، «تفنگ‌ها به نیویورک می‌رسند، آقای ترامپ، ما خواهیم رسید و کاخ سفید را تصرف خواهیم کرد.» در ژوئیه ۲۰۱۸، سی‌ان‌ان نوشت که یک مقام ارشد دولت اظهار داشت که در جلسه‌ای در اوت ۲۰۱۷ در مورد اعمال تحریم‌های دیپلماتیک و مالی علیه ونزوئلا، ترامپ از
تحریم‌های دیپلماتیک و مالی علیه ونزوئلا، ترامپ از مشاوران ارشد خود در مورد احتمال حمله به ونزوئلا سؤال کرده است. اچ‌آر مک‌مستر، مشاور امنیت ملی وقت، و دیگر دستیاران او به شدت علیه اقدام نظامی توصیه کردند و هشدار دادند که این اقدام می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد و متحدان منطقه‌ای با چنین اقداماتی مخالفند. این مقام رسمی تأکید کرد که «هیچ برنامه قریب‌الوقوعی» برای حمله وجود ندارد و اظهارات ترامپ را «فکر کردن با صدای بلند» توصیف کرد. اظهارات ترامپ ابتدا توسط آسوشیتد پرس گزارش شد و یک روز قبل از آنکه او علناً
پرس گزارش شد و یک روز قبل از آنکه او علناً اعلام کند که «گزینه نظامی» علیه ونزوئلا همچنان امکان‌پذیر است، مطرح شد. ترامپ بعداً این موضوع را در حاشیه هفتاد و دومین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد با رهبران آمریکای لاتین مطرح کرد، اگرچه آنها به طور یکپارچه این ایده را رد کردند. دولت ترامپ متعاقباً سیاست تحریم‌ها و فشار دیپلماتیک بر ونزوئلا را در حالی که همچنان خواستار انتخابات آزاد و عادلانه بود، دنبال کرد. در سپتامبر ۲۰۱۸، شورای روابط خارجی ارزیابی کرد که مداخله نظامی آمریکا در ونزوئلا «یک فاجعه» خواهد
مداخله نظامی آمریکا در ونزوئلا «یک فاجعه» خواهد بود. شورای روابط خارجی همچنین ارزیابی کرد که آمریکا برای حمله به این کشور به بیش از ۱۰۰۰۰۰ نیرو نیاز دارد و اگر نیروهای آمریکایی قادر به بازسازی کشور نباشند، باید با زیرساخت‌های ویران شده ونزوئلا، شبه‌نظامیان مسلح، کارتل‌های مواد مخدر محلی و سرزنش ناظران بین‌المللی دست و پنجه نرم کنند. در مه ۲۰۲۰، ترامپ در گفتگو با شبکه تلویزیونی فاکس نیوز گفت که «اگر ما تا به حال کاری با ونزوئلا انجام دهیم»، در آن صورت «آن را "تهاجم" می‌نامند»، و توضیح داد: «اگر می‌خواستم به
"تهاجم" می‌نامند»، و توضیح داد: «اگر می‌خواستم به ونزوئلا بروم، آن را مخفی نمی‌کردم» و «یک گروه کوچک، نه، نه، نه، نه، نمی‌فرستادم. آن را ارتش می‌نامیدند.» در ژوئن ۲۰۲۰، جان بولتون، مشاور امنیت ملی وقت، در کتابی منتشر کرد که ترامپ گفته است حمله به ونزوئلا «باحال» خواهد بود زیرا «واقعاً بخشی از آمریکا است». در اوت ۲۰۲۰، یک روزنامه آنلاین آرژانتینی نوشت که سناتور مارکو روبیو در حداقل دو جلسه با مقامات ارشد کاخ سفید، حمله آمریکا به ونزوئلا را پیشنهاد داده است، با این هدف که رأی لاتین تبارهای رئیس‌جمهور ترامپ
با این هدف که رأی لاتین تبارهای رئیس‌جمهور ترامپ را در فلوریدا پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۰ تضمین کند. با این حال، مایک پنس، معاون رئیس‌جمهور و مایک پومپئو، وزیر امور خارجه، با این پیشنهاد مخالفت کردند و استفاده از نیروی نظامی را رد کردند. این اختلاف نظر از جمله دلایل استعفای جان بولتون از سمت مشاور امنیت ملی بود. دوره فترت (۲۰۲۱–۲۰۲۵). در فوریه ۲۰۲۲، به دستور رئیس‌جمهور مادورو، مجلس ملی ونزوئلا آغاز تحقیقات علیه ترامپ و رئیس‌جمهور سابق آرژانتین، مائوریسیو ماکری، را در مورد اسناد فاش شده‌ای که نشان
ماکری، را در مورد اسناد فاش شده‌ای که نشان می‌داد ماکری در سال ۲۰۱۹ در رزمایش‌های نظامی با هدف مداخله نظامی ادعایی در ونزوئلا، نیروهای مسلح آرژانتین را به خطر انداخته است، تصویب کرد. در مه ۲۰۲۳، گوستاوو پترو، رئیس‌جمهور کلمبیا، اعلام کرد که ترامپ به ایوان دوکه مارکز، رئیس‌جمهور وقت، پیشنهاد حمله به ونزوئلا از طریق کلمبیا را داده بود، اما مشاورانش او را متوقف کردند. در ژوئن ۲۰۲۳، ترامپ در یک کنفرانس مطبوعاتی در کارولینای شمالی گفت: «وقتی من رفتم، ونزوئلا در آستانه فروپاشی بود. ما آن را تصرف می‌کردیم، همه آن
فروپاشی بود. ما آن را تصرف می‌کردیم، همه آن نفت را نگه می‌داشتیم.» دومین دوره ریاست‌جمهوری ترامپ (۲۰۲۵–تاکنون). در نوامبر ۲۰۲۴، رئیس‌جمهور منتخب ترامپ، سناتور مارکو روبیو را برای تصدی سمت وزیر امور خارجه در دولت دوم خود معرفی کرد. روبیو مدت‌هاست که در دوران حضورش در سنا، از واکنش مداخله‌جویانه آمریکا به بحران ونزوئلا حمایت کرده و اظهار داشته است که «همه گزینه‌ها باید برای برکناری مادورو از قدرت و احیای دموکراسی در ونزوئلا روی میز باقی بمانند»، ضمن اینکه ادموندو گونزالس را به عنوان برنده قانونی انتخابات
ادموندو گونزالس را به عنوان برنده قانونی انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ ونزوئلا به رسمیت می‌شناسد. در سال ۲۰۲۵، آمریکا کارتل‌های مواد مخدر را هدف قرار داده، کارتل ونزوئلایی سانز را به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی کرده و پاداش مادورو را به ۵۰ میلیون دلار دو برابر کرده است. در ۱۸ اوت ۲۰۲۵، آمریکا سه کشتی جنگی را به همراه حدود ۴۰۰۰ ملوان و تفنگدار دریایی خود به سواحل ونزوئلا اعزام کرد که هدف اعلام شده آنها مقابله با کارتل‌های مواد مخدر بود. ساعت خبری پی‌بی‌اس در ۲۹ اوت ۲۰۲۵ نوشت که ترامپ از «ارتش برای خنثی کردن
۲۹ اوت ۲۰۲۵ نوشت که ترامپ از «ارتش برای خنثی کردن کارتل‌هایی که او آنها را مسئول جریان فنتانیل و سایر مواد مخدر غیرقانونی به جوامع آمریکایی و تداوم خشونت در برخی از شهرهای آمریکا می‌داند» استفاده می‌کند و «دولت آمریکا هیچ گونه حمله زمینی برنامه‌ریزی شده‌ای را اعلام نکرده است… و تحلیلگران و مقامات فعلی و سابق دولتی هیچ احتمالی برای حمله به ونزوئلا نمی‌بینند.» مادورو با بسیج بیش از چهار میلیون سرباز از شبه‌نظامیان بولیواری در سراسر ونزوئلا به این استقرار پاسخ داد. مادورو پاسخ داد که ونزوئلا در «حداکثر
پاسخ داد. مادورو پاسخ داد که ونزوئلا در «حداکثر آمادگی» برای حمله احتمالی آمریکا قرار دارد. در ۲ سپتامبر ۲۰۲۵، یک کشتی نظامی آمریکایی قایقی را که ظاهراً حامل مواد مخدر از ونزوئلا بود، در جریان یک عملیات توقیف در آب‌های آزاد غرق کرد و ۱۱ نفر را کشت.
استیو هایتزگ (؛ زادهٔ ) آهنگساز اهل ایالات متحده آمریکا است که آثارش شامل آهنگسازی برای ارکستر، گروه کر، گروه مجلسی، باله و فیلم می‌شود.
گن پابرهنه ، پویانمایی بزرگسالان، فیلم جنگی، درام (فیلم و تلویزیون) ژاپنی محصول ۱۹۸۳ است گه بر اساس مجموعه مانگای ژاپنی با همین نام گن پابرهنه اثر کیجی ناکازاوا ساخته شده است. این فیلم جنگ جهانی دوم را در ژاپن از دیدگاه کودکی نشان می‌دهد که حول وقایع اطراف بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی و شخصیت اصلی اولین تجربه می‌چرخد. این فیلم انیمیشن که حول زندگی جن ناکائوکای ۶ ساله می‌چرخد، کسی که به دلیل واقعیت تلخ زندگی در دوران جنگ و کمبود غذا و حملات هوایی مداوم در هیروشیما، باید به سرعت بزرگ شود، بسیار ویرانگر
در هیروشیما، باید به سرعت بزرگ شود، بسیار ویرانگر است. عواقب بمب از دیدگاه یک کودک، بسیار نگران‌کننده‌تر است، زیرا جن مجبور می‌شود برای نجات خود و خانواده‌اش بر آسیب‌های روحی خود غلبه کند. این روایت بر اساس یک مجموعه مانگای نیمه‌زندگینامه‌ای نوشته کیجی ناکازاوا در سال ۱۹۷۳ ساخته شده است. اقتباس موری ماساکی، کارگردان، از سکانس بمب‌گذاری هولناک ناکازاوا، نمونه‌ای جاودان از ظرفیت انیمیشن برای برانگیختن تجربیات انتزاعی از فجایعی است که به تصویر کشیدن آنها در فیلم دشوار است.
استیون اوکازکی (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، مستندساز، تدوین‌گر، فیلم‌نامه‌نویس، و تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اسکار بهترین فیلم مستند کوتاه شده است. اوکازاکی همچنین به عنوان نوازنده چند ساز در یک گروه موسیقی پانک راک سانفرانسیسکو به نام The Maids (1977-1979) فعالیت داشت که تنها آلبوم آنها، تک‌آهنگی به نام «بازگشت به باتان»، به واسطه گردآوری‌های بعدی موسیقی پانک، شهرت یافت.
مائورو مرلینو (؛ زادهٔ ) یک فعال اجتماعی و سیاسی در مودنا، ایتالیا است که فعالیت‌های او به دلیل جنبش‌های مسالمت‌آمیزش شهرت بین‌المللی یافته و در دادگاهی ایتالیایی دربارهٔ رسانه‌های اجتماعی، سوابقی در زمینهٔ آزادی بیان ایجاد کرده‌است. اکوایتالیا و آزادی بیان. مائورو مرلینو به دلیل اعتراض عمومی خود در ایتالیا علیه غول مالیاتی اکوایتالیا حدود سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ شناخته می‌شود که به یک پرونده دادگاهی «داوود و جالوت» در ایتالیا تبدیل شد. این موضوع به دلیل آن بود که مرلینو یک ویدئوی یوتیوبی ساخت که به‌طور ویروسی
که مرلینو یک ویدئوی یوتیوبی ساخت که به‌طور ویروسی منتشر شد و دربارهٔ اداره وصول مالیات بود، که نسخه ایتالیایی سازمان امور مالیاتی ایالات متحده به شمار می‌آید. تفاوت اکوایتالیا در این است که نرخ‌های مالیاتی گزاف و جریمه‌های انباشته‌ای را در صورت عدم پرداخت مالیات اعمال می‌کند. در ویدئوی چهل‌ثانیه‌ای، او به‌طور شخصی اظهار داشت که اکوایتالیا می‌تواند شهروندان را به دلیل نرخ‌های بالای مالیاتی و تاکتیک‌های سختگیرانه وصول، به خودکشی سوق دهد. شعارهای او مانند «برای پرداخت مالیاتم حتی یک کلیه‌ام را می‌فروشم»
«برای پرداخت مالیاتم حتی یک کلیه‌ام را می‌فروشم» به‌صورت ویروسی منتشر شد و رسانه‌های جریان اصلی آن را بازتاب دادند. مدت کوتاهی پس از انتشار این ویدئو، از یوتیوب حذف شد و یک شکایت افترا و «بدنام‌سازی» علیه او مطرح گردید. مرلینو در شبکه‌های اجتماعی مقابله کرد و یک دعوای قضایی به جریان انداخت که چندین سال طول کشید تا در مودنا به دادگاه کشیده شود. پیروزی مرلینو علیه رئیس سابق اکوایتالیا، آتیلیو بفره، به‌طور گسترده منتشر شد و سابقه‌ای در زمینهٔ آزادی بیان و آزادی عقیده در رسانه‌های اجتماعی در ایتالیا ایجاد کرد،
عقیده در رسانه‌های اجتماعی در ایتالیا ایجاد کرد، و برای او در زادگاهش مودنا شهرت زیادی به همراه آورد. تلویزیون و مینی‌سریال دربارهٔ پرونده اکوایتالیای مرلینو. مرلینو در برنامهٔ کویینتا کلونا (ستون پنجم)، یک تاک‌شوی محبوب در مدیاست که یکی از شبکه‌های اصلی تلویزیونی ایتالیاست، حضور یافت و دربارهٔ پرونده و اعتراض مسالمت‌آمیز خود صحبت کرد. در طول این اعتراض، او با فعالان سیاسی از جمله جنبش پنج ستاره همراه شد. مرلینو اعتصاب غذا کرد، یک نقاب گای فاکس به‌صورت زد و یک تابوت به آتش کشیده شد که تبلیغات زیادی برای
و یک تابوت به آتش کشیده شد که تبلیغات زیادی برای این پرونده ایجاد کرد. بعدها، استودیوهای مدیاست یک مینی‌سریال کوچک دربارهٔ محاکمات و دشواری‌های او در این پرونده در برنامهٔ «استریشیا لا نوتیتسیا» (صرفاً خبرها) ساختند. حقوق همجنس‌گرایان و لزبین‌ها. مرلینو برای چندین سال حدود ۲۰۱۲ به‌عنوان رئیس «انجمن همجنس‌گرای هاروی میلک» در ایتالیا فعالیت کرد و در زمینهٔ حقوق همجنس‌گرایان، لزبین‌ها و ترنسجندرها در ایتالیا اعتراض نمود. تا به امروز، کار او توسط گروه‌های همجنس‌گرایان و لزبین‌ها در اروپا شناخته شده و دنبال
و لزبین‌ها در اروپا شناخته شده و دنبال می‌شود. اعتراض به بحران مالی به‌عنوان ابرقهرمان مرد عنکبوتی. در اوت ۲۰۱۶، مرلینو شروع به پوشیدن لباس ابرقهرمان مرد عنکبوتی کرد تا نسبت به فقدان حمایت و کمک به بحران مالی ایتالیا اعتراض کند. او ابتدا در میدان‌های شهرهای زادگاهش ساسولو، و سپس در دیگر مناطقی مانند رجو امیلیا راه می‌رفت تا آگاهی عمومی را نسبت به بحران مالی ایتالیا افزایش دهد. در این روند، او به یک صاحب کسب‌وکار محلی در منهتن کافی بار کمک کرد تا علیه جریمه ۵۰۰۰ یورویی که توسط پلیس برای نصب دوربین‌های
۵۰۰۰ یورویی که توسط پلیس برای نصب دوربین‌های مداربسته به‌منظور حفاظت از کسب‌وکارش اعمال شده بود، اعتراض کند. یک گردهمایی برای جمع‌آوری کمک مالی توسط مرلینو سازماندهی شد که بیش از ۱۰۰ نفر در آن شرکت کردند و کمک مالی کردند تا پول جریمه تأمین شود و صاحب کافه بتواند کسب‌وکار خود را ادامه دهد. اعتراضات زلزله به عنوان مرد عنکبوتی. در اواخر اوت ۲۰۱۶، توجه به سمت قربانیان زلزله‌های ۶٫۲ ریشتری سال ۲۰۱۶ که مرکز ایتالیا (به ویژه منطقه آماتریچه) را تحت تأثیر قرار داده بود، معطوف شد. او شروع به راهپیمایی در میدان‌های
بود، معطوف شد. او شروع به راهپیمایی در میدان‌های چندین شهر کرد و در نهایت بیش از ۳۰۰ مایل را برای همبستگی با قربانیان پیمود و «ابتکار لبخند» را برای کودکان آسیب‌دیده پیشنهاد داد. اعتراض‌ها در مودنا با کمک سایر ابرقهرمانان و مانتوا (مانتووا) برگزار شد. بعدتر او به منطقه زلزله‌زده در میان برف سفر کرد و با شهردار رییتی دیدار داشت. گفته شد او ۳۰۰ مایل را به سمت منطقه زلزله‌زده همراه با دیگر ابرقهرمانان پیمود و حتی از ساختمان‌ها بالا رفت که داستانش توجه بین‌المللی در ایالات متحده آمریکا به دست آورد که ابتدا در
در ایالات متحده آمریکا به دست آورد که ابتدا در "The Local" و "Italian Tribune" منتشر شد. اعتراض او در مانتوا (که ایتالیایی‌ها این شهر را مانتووا می‌نامند) در مارس ۲۰۱۷ بسیار خبرساز شد، و او را به صفحه اول روزنامه‌ها و یک بخش ویژه رساند که نشان می‌داد مرد عنکبوتی چگونه لبخند را به کودکان آسیب‌دیده از زلزله می‌آورد. این ویدئو یک روز از زندگی مرد عنکبوتی در شهر مانتوا را نشان داد. نسخه روزنامه‌ای او را با روش‌های مسالمت‌آمیز گاندی مقایسه کرد و او را یک «معترض گاندی‌وار» نامید. اقدام نمایشی سیاسی در کارخانه
گاندی‌وار» نامید. اقدام نمایشی سیاسی در کارخانه فراری. مرلینو تلاش کرد خود را به عنوان خبرنگار جا بزند تا فقط وارد دروازه‌های کارخانه فراری شود و به نشست رنتسی-مرکل بپیوندد، اما توسط نیروهای امنیتی متوقف شد. با این حال، این اقدام برای اعتراضات سیاسی او توجه رسانه‌ای زیادی به همراه داشت. و برای او در شهر مودنا شهرت زیادی به ارمغان آورد. دیگر پروژه‌ها. سازمان غیرانتفاعی مرلینو به نام «صدای ناشنیده‌ها» که در زبان ایتالیایی "LA VOCE DEGLI INASCOLTATI" نام دارد، عمدتاً بر مسائل مدنی، اجتماعی و معلولیت تمرکز
عمدتاً بر مسائل مدنی، اجتماعی و معلولیت تمرکز دارد. پروژه‌ها شامل تحقیقات سلول‌های بنیادی، شهروندان بیکار و اعتراضات مربوط به بحران مالی در ایتالیا بوده‌اند. زندگی شخصی. مرلینو در لوکا، ایتالیا به دنیا آمد. او در حال حاضر در فیورانو مودنزه، مودنا زندگی می‌کند.
الکس مورودر (; – ) نویسنده اهل ایتالیا بود. زندگینامه. او پسر مجسمه‌ساز لودویگ مورودر و ادل مورودر بود. در سال ۱۹۳۹، به ارتش ایتالیا در واحد آلپینی پیوست که علیه آلمان می‌جنگید. در سپتامبر ۱۹۴۳ به اردوگاه کار در پومرانیا تبعید شد و مدتی بعد به کارینتیا منتقل گردید، جایی که در درمانگاه کار می‌کرد و همچنین به‌عنوان مترجم فعالیت داشت. در سال ۱۹۴۵ او با پائولا گروسروباتشر ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد: اولریکه، ولفگانگ، اگون، روت و استفان. او در سال ۲۰۰۶ بر اثر عوارض هپاتیتی که در اردوگاه‌های کار مبتلا شده بود
عوارض هپاتیتی که در اردوگاه‌های کار مبتلا شده بود درگذشت. فعالیت‌های لادینی. الکس مورودر مدافع حفظ و گسترش فرهنگ و زبان بومی مردم لادین بود. او فعالانه در بنیان‌گذاری و فعالیت در انجمن‌های زیر نقش داشت: او همچنین در دیگر انجمن‌های فرهنگی عضویت داشت: رادیو لادین. او به همراه برونو مورودر در سال ۱۹۵۵ "رادیو لادین د گِردِینا" را بنیان گذاشت، با هدف ایجاد برنامه‌های فرهنگی و خبری به زبان لادین که همچنین از رای پخش می‌شد. موزه گِردِینا بیش از ۵۰۰ حلقه نوار مغناطیسی ثبت‌شده توسط الکس مورودر و همکارانش را در
ثبت‌شده توسط الکس مورودر و همکارانش را در اختیار دارد. این مجموعه به‌عنوان میراث مستند آلتو آدیجه شناخته شد و عنوان "آرشیو رادیو لادین الکس مورودر" را دریافت کرد. این آرشیو اکنون دیجیتال‌سازی شده و از طریق مدیاتکای استان خودمختار بولتسان قابل دسترسی است.
لئوناردو موریالدو (; – ) یک کشیش کاتولیک ایتالیایی و هم‌بنیان‌گذار انجمن یوسف مقدس – که همچنین با نام موریالدینی‌ها شناخته می‌شود – بود (که او آن را همراه با اوژن رفو بنیان گذاشت). دعوت موریالدو به کشیشی تا اواخر دوران تحصیلش در ساوونا آشکار نشد؛ او تحصیلات کلیسایی خود را ادامه داد و در سال ۱۸۵۱ دستگذاری شد و سپس خود را وقف کارهای اجتماعی در کنار فقرا و جوانان کرد. این موضوع او را با کشیشان دیگر آن دوران مانند یوحنای بوسکو و جوزپه کافاسو در تماس قرار داد که موریالدو را بسیار گرامی می‌داشتند. شور او برای
که موریالدو را بسیار گرامی می‌داشتند. شور او برای دغدغه‌های اجتماعی باعث شد بارها خواستار پایان دادن به بهره‌کشی کارگران و اعطای حقوق بیشتر به کارگران کارخانه‌ها شود. موریالدو در سال ۱۹۰۰ در عطر قدیسیت درگذشت و به‌خاطر قداست شخصی عمیق شهرت داشت. این موضوع در شهرهای شمال ایتالیا که موریالدو و انجمن مذهبی‌اش فعالیت می‌کردند، بیشتر آشکار شد. روند قدیس‌خواندن او در سال ۱۹۲۱ در دوران پاپ بندیکت پانزدهم آغاز شد و پاپ ژان بیست‌وسوم بعدتر فضیلت قهرمانانه او را تأیید کرد و در سال ۱۹۶۱ موریالدو را «قابل احترام»
تأیید کرد و در سال ۱۹۶۱ موریالدو را «قابل احترام» اعلام نمود. پاپ پل ششم موریالدو را در اواخر ۱۹۶۳ تبرک کرد و کمتر از یک دهه بعد، در سال ۱۹۷۰ او را قدیس اعلام کرد. زندگی. تحصیلات. لئوناردو موریالدو در ۲۶ اکتبر ۱۸۲۸ در تورین به عنوان هفتمین فرزند از نه فرزند خانواده به دنیا آمد. پدرش لئوناردو فرانچینو موریالدو (۱۷۷۶ یا ۱۷۷۷-۱۵ ژوئن ۱۸۳۳) از طبقه متوسط بالا و مادرش ترزا رو (حدود ۱۷۹۵-۹ ژوئیه ۱۸۴۹) بودند. پدرش - یک کارگزار بورس - در سال ۱۸۳۳ در دوران کودکی او درگذشت. لقب کودکی او "نادینو" بود. قبل از او شش
درگذشت. لقب کودکی او "نادینو" بود. قبل از او شش خواهر و بعد از او یک برادر و یک خواهر به دنیا آمدند؛ ترتیب فرزندان به شرح زیر است: بزرگ‌تر - کوچک‌تر - موریالدو در ۲۷ اکتبر غسل تعمید خود را در کلیسای محلهٔ سن دالماتسو دریافت کرد. در سال ۱۸۳۶، او و برادرش ارنستو به مدرسه شبانه‌روزی پیاریست (کالج اسکولوپیان) در ساوونا فرستاده شدند که تا سال ۱۸۴۳ در آنجا تحصیل کردند؛ این دو در ۲۷ اکتبر عصر از تورین حرکت کرده و با کالسکه رسیدند. تحصیلات اولیه او تا ۱۸۳۸ ادامه یافت و تحصیلات دبیرستان او از ۱۸۳۸ تا ۱۸۴۳ بود. او
و تحصیلات دبیرستان او از ۱۸۳۸ تا ۱۸۴۳ بود. او در رشته علوم انسانی و دستور زبان تحصیل کرد و دو مربی او کشیشان آتانازیو کاناتا و جووانی سولاری بودند. اما از ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۳ به دلیل رفتارهای نامناسب همکلاسی‌ها، بحران شخصی شدیدی تجربه کرد. او و برادرش در سپتامبر ۱۸۴۳ به تورین بازگشتند و اولین اعتراف خود را به ابوت پولینی انجام دادند. در ۳ نوامبر ۱۸۴۳، او برای آغاز دوره فلسفی به ساوونا بازگشت اما همچنین علوم تاریخی باستان را انتخاب کرد تا از هم‌صحبتان بد که باعث ترک مدرسه شده بودند، دور بماند. در بهار ۱۸۴۴، او به
مدرسه شده بودند، دور بماند. در بهار ۱۸۴۴، او به وعظ کاپوچین وینچنزو اولیوا درباره جهنم گوش داد که تأثیر عمیقی بر موریالدو گذاشت تا جایی که تصمیم گرفت خود را وقف خدا کند. او تصمیم گرفت کاپوچین شود اما کانن لورنزو رنالدی – دوست نزدیک – او را منصرف کرد و پیشنهاد داد کشیش دیویکانی شود. موریالدو در ساوونا تحت هدایت مارکانتونیو دوراندو بود؛ دوراندو او را در یک سکوت روحانی برای آماده‌سازی دستگذاری راهنمایی می‌کرد. او دوره فلسفی خود را در ۶ نوامبر ۱۸۴۵ به پایان رساند و پس از آن برای اولین بار لباس قبا پوشید و ابوت
و پس از آن برای اولین بار لباس قبا پوشید و ابوت پولینی قبا را در کلیسای سانتا کیارا تقدیس کرد. موریالدو بعدها نوشت که "هرگز فکر کشیش شدن به ذهنش خطور نکرده بود". پس از بازگشت به تورین، در ۱۸۴۵ تحصیلات کلیسایی خود را در کالج به عنوان دانشجوی خارجی آغاز کرد. او هرگز فکر نمی‌کرد کشیش شود و تصور می‌شد برادرش ارنستو این مسیر را طی کند. در کودکی قصد داشت به ارتش بپیوندد و در ساوونا به تحصیل حقوق مدنی علاقه‌مند بود. در دوره فلسفی قصد داشت مهندس شود. او از ۱۸۴۵ تا ۱۸۵۰ دوره الهیات را به عنوان دانشجوی خارجی گذراند
۱۸۵۰ دوره الهیات را به عنوان دانشجوی خارجی گذراند و دو استاد او آگوستو برتا و پیه‌ترو باریچو بودند. دوره تحصیلی او در ۸ مه ۱۸۵۰ پایان یافت و نتایج عالی کسب کرد. کشیشی. او در ۲۰ سپتامبر ۱۸۵۱ در کلیسای ویزیتاسیون توسط مونسیگنور جووانی دومنیکو چرتی کشیشی شد؛ او همچنین در ۲۱ سپتامبر ۱۸۵۰ زیرشماس شد و در ۵ آوریل ۱۸۵۱ دیاکون گردید. او اولین مراسم عشای ربانی خود را در کلیسای سن دالماتسو با همراهی ابوت ماکسیمو پولینی و کانن لورنزو رنالدی برگزار کرد. نخستین تمرکز او پس از دستگذاری خدمت به محله فقیرنشین وانیلیا
او پس از دستگذاری خدمت به محله فقیرنشین وانیلیا نزدیک اوراتوریم فرشته نگهبان بود که توسط پسرعمویش روبرتو موریالدو اداره می‌شد. این یکی از نخستین اوراتوری‌ها در تورین بود که به کودکان فقیر و رهاشده خدمت می‌کرد. از ۱۸۵۷ تا ۱۸۶۵ – بنا به درخواست یوحنای بوسکو – مدیر اوراتوری دی سان لوئیجی بود. موریالدو با دون بوسکو و جوزپه کافاسو همکاری داشت. در ۲۸ سپتامبر ۱۸۶۵، او تورین را ترک کرد و به کلیسای سن-سولپیس در پاریس رفت تا تحصیلات الهی خود در امور اخلاقی و حقوق کلیسایی را ادامه دهد. در این زمان در کنفرانسی از
کلیسایی را ادامه دهد. در این زمان در کنفرانسی از انجمن سنت وینسنت د پول شرکت کرد و بعداً به لندن سفر کرد. در پاریس قصد داشت سولپیسین شود اما سرپرست آن، آنری ایکارد، او را منصرف کرد. موریالدو در اکتبر ۱۸۶۶ به تورین بازگشت و مسئول مدرسه شبانه‌روزی آرتیجیانلی شد که جوانان آموزش می‌دیدند و حرفه‌ای یاد می‌گرفتند. در ۱۸۷۰ مدیر اوراتوری دی سان مارتینو شد و در ۱۸۷۱ اتحادیه کارگران کاتولیک را برای حمایت از زنان و دیگر کارکنان کارخانه‌ها تأسیس کرد. همچنین از بنیان‌گذاران کتابخانه‌های کاتولیک مردمی بود. در ۱۸۵۸ با
کتابخانه‌های کاتولیک مردمی بود. در ۱۸۵۸ با پاپ پیوس نهم دیدار خصوصی داشت. در ۱۸۷۳ انجمن یوسف مقدس را به افتخار سن جوزپه بنیان گذاشت تا الگویی برای کارگران باشد و در این مسیر اوژن رفو همکار او بود. او با پدر ایکارد و الهیدان ویلیام بلنجیو مشورت کرد و همچنین با اسقف آلبا اوژن روبرتو گالتی و اسقف اعظم تورین آلساندرو ریکاردی دی نترو و جانشین او لورنزو گاستالدی مشورت نمود. هدف حمایت از کارآموزان و افراد حرفه‌ای بود. او مدرسه کشاورزی و مرکز جوانان بزهکار نیز تأسیس کرد. در ۱۸۷۶ انجمن مطبوعات نیکوکار را تأسیس و
کرد. در ۱۸۷۶ انجمن مطبوعات نیکوکار را تأسیس و همراه با پیو پائولو پرازو روزنامه "صدای کارگر" که بعدها به "صدای مردم" تغییر نام یافت را بنیان گذاشت. موریالدو در ۱۸۷۷ دچار بیماری شدید شد اما دوستش دون بوسکو گفت عمر طولانی خواهد داشت و از بیماری نخواهد مرد. در ۱۸۷۸ مرکز کشاورزی در ریولی تأسیس و در ۱۸۹۲ – در روحیه پاپ لئو سیزدهم و Rerum Novarum – نامه‌ای به شورا نوشت و استثمار کارگران را محکوم کرد. طرح اصلاحاتی از جمله تحصیل تا ۱۴ سالگی و لغو کار شیفت شب ارائه کرد. آخرین خواهر و برادر بازمانده او اورلیا و
کرد. آخرین خواهر و برادر بازمانده او اورلیا و ارنستو در ۱۸۹۰ درگذشتند و باعث غم شدید موریالدو شدند. سلامتی در حال کاهش و مرگ. در ۱۸۸۵ دچار برونشیت شدید شد که از ۱ ژانویه تا ۱۷ فوریه ادامه داشت؛ موریالدو معتقد بود به دلیل شدت بیماری خواهد مرد. دون بوسکو او را زیارت و برکت داد. موریالدو در ۳۰ مارس ۱۹۰۰ در تورین بر اثر ذات‌الریه درگذشت؛ آخرین سخن او این بود: "منتظرم". پیکر او پس از تشییع دفن شد اما بعدها به کلیسای سانتا باربارا در تورین منتقل گردید. قدیسیت. روند رسمی قدیس‌خواندن او تحت پاپ بندیکت پانزدهم در
رسمی قدیس‌خواندن او تحت پاپ بندیکت پانزدهم در ۲۳ نوامبر ۱۹۲۱ آغاز شد و لقب خدمت‌گزار خدا به او اعطا شد. فرآیند تحقیقات اسقفی درباره زندگی و شهرت او برای قداست در تورین از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۳ انجام شد. نوشته‌های او در ۱۳ دسامبر ۱۹۱۶ تأیید الهی دریافت کردند؛ مجمع آیین‌ها تحقیقات اسقفی را در ۲ مارس ۱۹۳۲ تأیید کرد. این فرآیند با اعلام زندگی فضیلت قهرمانانه او در ۲۶ آوریل ۱۹۶۱ به پایان رسید و پاپ ژان بیست‌وسوم او را «قابل احترام» اعلام کرد. پاپ پل ششم در ۳ نوامبر ۱۹۶۳ او را تبرک و کمتر از یک دهه بعد در ۱۹۷۰ قدیس اعلام
را تبرک و کمتر از یک دهه بعد در ۱۹۷۰ قدیس اعلام کرد. دیدار عمومی. در ۲۸ آوریل ۲۰۱۰ – طی دیدار عمومی – پاپ بندیکت شانزدهم درباره موریالدو در سال کشیشان صحبت کرد. او به "پاسخ عاشقانه به خدا" در انجام اراده او و "اطمینان به عشق رحیمانه خدا" اشاره کرد. پاپ ادامه داد که موریالدو دارای "آگاهی آرام از محدودیت‌های خود" از دوران تحصیل تا کشیشی و فعالیت‌های اجتماعی بود که پاپ آن را "شور خستگی‌ناپذیر عمل" نامید. بندیکت شانزدهم نتیجه گرفت که موریالدو "با اعتماد به تدبیر الهی خود را رها کرد" که زندگی او را هدایت کرد و
الهی خود را رها کرد" که زندگی او را هدایت کرد و تأثیر عمیقی بر فعالیت اجتماعی او در تورین گذاشت. اسامی یادبود. موریالدو محور چند مکان و سازمان شد، مانند:
هزار توی سینما ، فیلم فانتزی درام ضد جنگ است. خلاصه داستان. در آستانهٔ آخرین تعطیلی، یک سینمای محلی میزبان یک ماراتن شبانهٔ فیلم است که فیلم‌های جنگی کلاسیک ژاپنی را نمایش می‌دهد. سه مرد، ماریو بابا (یک عاشق فیلم)، شیگرو (یک راهب بودایی که به یک اراذل خیابانی یاکوزا تبدیل شده است) و هوسوکه (یک مورخ روشنفکر سینما) همگی به دلایل مختلف برای تماشای فیلم به سینما آمده‌اند. نفر چهارم، یک دختر مدرسه‌ای جوان به نام نوریکو، نیز برای یادگیری در مورد سینما و تاریخ جنگ به آنجا آمده است. ماجرا زمانی به‌طور جدی آغاز