payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برای اثرات تئاتر موزیکال است. در موسیقی لاتین، مدلی‌ها به عنوان پوتپوری "(potpourrís)" یا موزایکوس "(mozaicos)" شناخته می‌شوند. دومی توسط هنرمندانی مانند روبرتو فاز و بیلو فرومتا رایج شد و ژانر آن معمولاً از بولرو، گواراچا، مرنگ یا کنگا است.
کفینگ دیوباته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه ورزشی آمیان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
ابراهیما سوری دومبویا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
محمد دومبویا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال استاد برستوا ۲۹ و باشگاه فوتبال روآن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
سکو درامه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال لخ پوزنان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
میکائل دیرستام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سوئد اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال ان‌ئی‌سی نایمخن، باشگاه فوتبال السوند اف. کی، و باشگاه فوتبال گوتبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال سوئد، زیر ۲۱ سال سوئد، سوئد، و گینه بازی کرده است.
ژان شارل فرناندز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال گینه و گینه بازی کرده است.
عثمان فرناندز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
بوبکر فوفانا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال موریرنز، باشگاه فوتبال کارلسروهه، باشگاه ورزشی گاز متان مدیاش، باشگاه ورزشی سپسی اواس‌کا سفنتو گئورگه، باشگاه فوتبال الخلیج عربستان سعودی، باشگاه فوتبال الاتفاق، باشگاه ورزشی پینالوونسه، باشگاه ورزشی ناسیونال، باشگاه فوتبال توندلا، و باشگاه فوتبال کارتال‌اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
ابراهیما فوفانا (؛ زادهٔ ۱۹۴۶) بازیکن فوتبال اهل گینه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
زمان یک ماهی ، یک درام کوتاه (فارسی ، ترکی استانبولی) برگرفته از داستان واقعی است. این اولین فیلم به کارگردانی ریحانه پارسا است.
معراج قدیس‌ها قابلیتی است برای پرواز یا معلق شدن در هواست که به یک قدیس نسبت داده می‌شود. در ادبیات و منابع مرتبط با آنها از بیشتر این «قدیس‌های پرنده» یاد شده است. مسیحیت. توانایی معلق شدن در هوا به شخصیت‌های مسیحیت اولیه نسبت داده شد. افسانه‌ای از مرگ شمعون مجوسی در کتاب «اعمال آخرالزمان پیتر» ذکر شده است. شمعون در فروم روم جادو می‌کند و برای اینکه خدایی خود را ثابت، به هوا پرواز می‌کند. پطرس رسول از خدا می‌خواهد که پرواز او را متوقف کند و او در هوا می‌ایستد و سقوط می‌کند و پاهایش می‌شکند و در نتیجه
و سقوط می‌کند و پاهایش می‌شکند و در نتیجه جمعیتی که قبلاً خصمانگی ای با او نداشتند، او را سنگسار می‌کنند و می‌کشند. اسلام. معراج عملی است که اغلب در ادبیات اسلامی از دوران باستان تا قرون وسطی توصیف شده است. گفته می‌شود که پیامبران مقدس و اولیای اسلام پرواز کرده‌اند. کسانی دارای توانایی پرواز از آنان نام برده شده عبارتند از: محمد پیامبر، قطب الدین حیدر درویش ایرانی قرن دوازدهم، و قدیس مسلمان قرن نهم بایزید بسطامی.
جبرئیل دیاو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال استاد لاوالوا بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آنژه، باشگاه فوتبال استاد لاوالوا، باشگاه فوتبال کان و باشگاه فوتبال ژالگیریس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده است.
نفوذ لایه‌ای رُوم () در اسکاتلند، در جزیره ی رُوم (هبریدهای داخلی) واقع شده است. این توده‌ای از سنگ نفوذی لایه‌ای، با ترکیب مافیک-اولترامافیک، بقایای اتاق ماگمای فرسایش یافته و جامد یک آتشفشان خاموش است که در دوره پالئوژن فعال بود. با نفوذ اسکای در نزدیکی و گدازه‌های اسکای، Mull و اگ Egg مرتبط است. این نفوذ لایه‌ای ۶۰ میلیون سال پیش بر فراز کانون ایسلند قرار داشته است.
بیلقان می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
کامیار شاپور (۲۹ خرداد ۱۳۳۱ – ۲۵ تیر ۱۳۹۷) هنرمند، شاعر، نقاش و گیتارنواز ایرانی و یگانه فرزند فروغ فرخزاد شاعر نامدار ایرانی و پرویز شاپور پدر کاریکلماتور ایران است. فروغ و پرویز در شعرهایشان به کامیار اشاره داشته و از او یاد کرده‌اند. زندگی. تولّد و کودکی و نوجوانی. کامیار شاپور در روز ۲۹ خرداد ۱۳۳۱ در محله امیریه تهران و در خانواده‌ای اهل ادب و فرهنگ زاده شد. پدرش پرویز شاپور، نویسنده و شاعر طنز پرداز، مشهور به پدر کاریکلماتور ایران و مادرش فروغ فرخزاد شاعر پرآوازه ایرانی بودند. پدر و مادر و خویشاوندانش
پرآوازه ایرانی بودند. پدر و مادر و خویشاوندانش او را «کامی» صدا می‌زدند. زمانی که کامیار سه ساله شد، والدینش از هم جدا شد و وی نزد خانواده پدریش ماند. پرویز شاپور پس از جدایی از فروغ، هرگز دوباره ازدواج نکرد و تا آخر عمر همراه با پسرش کامیار و برادرش خسرو شاپور در یک خانه قدیمی زندگی می‌کرد. وی اجازه دیدار فروغ با پسرش را نداد ولی هرگز هم تلاش نکرد، چهره ای ناخوشایند و مخدوش از مادر به فرزند نمایان کند. کامیار در کنار پدر و عمو و مادربزرگش دوران کودکی را سپری کرد و بزرگ شد. فروغ فرخزاد در زمان طلاق به دلیل
کرد و بزرگ شد. فروغ فرخزاد در زمان طلاق به دلیل نوع فعالیت و شکل زندگیش حضانت پسرش را به پرویز شاپور می‌سپارد و یک روز که برای دیدار فرزندش می‌رود، مادرشوهر سابقش مانع می‌شود. فروغ دربارهٔ آن روز می‌نویسد: «آن روز که برای اولین بار به دیدار کامی رفتم و مادر شاپور نگذاشت ببینمش می‌خواستم خودم را بکشم… بعد توی خیابان‌ها راه افتادم و پرسه‌زنان خیابان‌ها را طی کردم. یک‌وقتی به یک میدان کوچکی رسیدم و به خودم آمدم … آنجا را اصلاً نمی‌شناختم… اصلاً نمی‌دانستم در کجای تهران هستم و غروب یک روز پاییزی بود. بعداً
کجای تهران هستم و غروب یک روز پاییزی بود. بعداً احساس کردم که خیلی خسته‌ام… در وسط آن میدان کوچک باغچه‌ای بود با حاشیه‌ای سیمانی. روی حاشیه نشستم که به زودی دیدم، مردهایی جمع شدند به تماشا و به متلک‌پرانی ایستاده‌اند. برخاستم و با اولین تاکسی خالی به خانه‌ام برگشتم و تنهایی نیم بطری ودکایی را که از مهمانی دو سه شب پیش مانده بود، سر کشیدم… بعدش دیگر یادم نیست… وقتی بیدار شدم. صبح شده بود و بالش زیر سرم خیس خیس بود. در مستی و بی‌خبری همه شب را گریه کرده بودم.» فروغ فرخزاد در اولین مجموعه شعر خود با عنوان
فروغ فرخزاد در اولین مجموعه شعر خود با عنوان اسیر و در قطعه «دیو شب» از تلخی دوری پسرش می‌سراید: فروغ در مجموعه آثار خود پنج بار (سه شعر در مجموعه اسیر و دو شعر در مجموعه عصیان) از فرزندش یاد می‌کند. کامیار دربارهٔ احساسش از این اشعار می‌گوید: «... چه احساسی! اما آدم احساس می‌کند شاعر در حال متحول‌شدن است… اشعاری که در عصیان به من تقدیم کرده را دوست داشتم اما شعر بازگشت را از باقی اشعارش بیشتر دوست داشتم، چون دردی که فروغ در وجودش داشته در این شعر به‌خوبی بیان و توجیه می‌شود…» زمانی که فروغ فرخزاد در ۲۴
بیان و توجیه می‌شود…» زمانی که فروغ فرخزاد در ۲۴ بهمن ۱۳۴۵ در ۳۲ سالگی بر اثر حادثه مرگبار واژگونی خودرو درگذشت، کامیار خبر مرگ مادرش را در دبیرستان از همکلاسی‌هایش شنید. تحصیلات. کامیار شاپور پس از اخذ دیپلم به بریتانیا رفت و در رشته نقاشی آغاز به تحصیل کرد. البته به گفته خودش در این بین از این شاخه به آن شاخه پرید و چند رشته تحصیلی مانند فیزیک را هم نصفه و نیمه گذراند. وی پس از سال ۵۷ به زادگاهش نزد پدرش بازگشت و تا زمان مرگ پدر با وی زندگی کرد. پرویز شاپور به دلیل مشکل سنگ مثانه در ۶ تیر ۱۳۷۸ در
شاپور به دلیل مشکل سنگ مثانه در ۶ تیر ۱۳۷۸ در بیمارستان عیوض‌زاده (سورنا) تهران بستری شد و سرانجام ۱۵ مرداد درگذشت. وی در قطعه هنرمندان بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شد. زیر سایه نام پدر و مادر. کامیار شاپور شاید معروفترین فرزند طلاق در ایران دوران حاضر باشد، فرزندی که تا آخر عمر هیچگاه نتوانست از زیر سایه سنگین نام پدر و مادری پرآوازه رهایی یابد و با وجود این که خودش نقاش صاحب‌سبک و شاعر خوش طبعی بود اما همواره زیر سایه رخدادهای زندگی مشترک و شخصی والدینش و موضوعات وابسته به خانواده‌اش قرار داشت. در مواجه
موضوعات وابسته به خانواده‌اش قرار داشت. در مواجه با مردم و رسانه‌ها مدام از او دربارهٔ پدر و مادرش پرسش می‌شد و تمام این ماجرا به نوعی سبب رنجش خاطر وی نهایتاً سکوت و کنج عزلت‌گزینی شد. کامیار سال‌ها از گفتگو دربارهٔ گذشته گریزان بود ولی با سماجت برخی خبرنگاران مستقل و افرادی که صرفاً به دنبال کسب اطلاعات از ناگفته‌های زندگیش و رابطه با مادرش بودند چندین بار سکوتش را شکست و گفته بود: «... خاطرات من از فروغ بسیار مختصر هستند؛ اما خاطره فراموش ناشدنی که در ذهنم مانده این است که زمانی که پدر و مادرم از هم
ذهنم مانده این است که زمانی که پدر و مادرم از هم جداشده بودند من دیگر فروغ را ندیدم تا دوره دبیرستان که در دبیرستان فیروزبهرام بودم یک روز کلاس تعطیل‌شده بود و من در حیاط با یکی از همکلاسی‌هایم در حال دعوا کردن بودم که یکی از دوستانم میان دعوا آمد و گفت شاپور مادرت آمده و کنار در منتظر توست! من خیلی تعجب کردم چون مادر من تابه‌حال چنین کاری نکرده بود… تا کنار دررفتم و فروغ را دیدم. خیلی حرف نزدیم با هم‌قدم زنان به سمت خیابان جمهوری رفتیم، سمت خیابان حافظ، صحبت‌های فروغ را به خاطر ندارم فقط گریه‌های فروغ را
فروغ را به خاطر ندارم فقط گریه‌های فروغ را به یاد می‌آورم و اینکه رسیدیم به چهارراه یوسف‌آباد که فروغ به من گفت برویم سمت حافظ. آن زمان یک کافه‌تریایی بود، در همین خیابان حافظ که محل جمع شدن روشنفکران آن دوره بود. آن زمان من از دیدن فروغ بسیار متعجب بودم و نمی‌توانستم گریه‌هایش را درک کنم؛ و به همین خاطر همراهی‌اش نکردم و به خانه برگشتم. خیلی‌ها که این خاطره را می‌شنوند، از من می‌پرسند دربارهٔ دیدارتان با فروغ به پدرتان چیزی گفتید یا نه؟! نه… من با پدر راجع به این موضوع صحبتی نکردم تا بعدها که این خاطره را
به این موضوع صحبتی نکردم تا بعدها که این خاطره را درجاهای مختلف تعریف کردم و ایشان متوجه شدند… این تنها خاطره من از فروغ بود!» سال‌های پایانی. کامیار پس از فوت مادربزرگ، عمو و نهایتاً پدرش، نزد عمه خود «مهردخت شاپور» رفت و مدت ۳ سال با خانواده عمه و در منزل وی زندگی می‌کرد. وی در این مدت با افراد و به ظاهر دوستانی معاشرت داشت که از سادگی وی به روش‌های گوناگون سوءاستفاده می‌کردند. پس از انتشار یک مستند از وی در فضای مجازی که شخصیت واقعی کامیار را تخریب کرده و چهره‌ای نادرست و غیرواقعی از او را بازتاب
کرده و چهره‌ای نادرست و غیرواقعی از او را بازتاب می‌داد، کامیار شدیداً مورد انتقاد بستگان پدری و مادری و برخی از آشنایان خانوادگی و دوستان واقعی و قدیمی‌ش قرار گرفت و وی را به دلیل این سادگی سرزنش کردند. کامیار سپس در پی اختلاف با خانواده عمه بر سر همین موضوعات بی‌خبر آنها را ترک کرد و تلاش‌های نزدیکان دلسوزش نیز نتوانست وی را نسبت به آنچه پیرامونش می‌گذرد هوشیار کند. سرانجام شرایط نامناسب زندگی و استعمال بیش از حد سیگار به ریه‌هایش آسیب رساند و افراد سودجویی که دوره‌اش کرده بودند و او را به خاطر استفاده
که دوره‌اش کرده بودند و او را به خاطر استفاده از درآمدهای حاصل از آثار خودش و حق تألیف والدینش و نیز یادگارهای ادبی و سایر آثار و لوازم بازمانده از پدر و مادرش در اختیار گرفته بودند، او را به یک بیمارستان دولتی درجه ۳ که رایگان بود می‌برند و سرانجام بدون این که کاری از دست بستگان بی‌خبرش برآید، کامیار شاپور در ۲۵ تیر ۱۳۹۷ غریبانه در آن بیمارستان در سن ۶۶ سالگی برای همیشه لب فرو می‌بندد. فعالیت‌های ادبی و هنری. «دیانا غوقاسیان» همسر «مهرداد فرخزاد» برادر فروغ و دایی کامیار در گفتگویی با روزنامه جام جم بر
و دایی کامیار در گفتگویی با روزنامه جام جم بر اساس شناختی که از کامیار داشته اعتقاد دارد که یک چیزهایی در خانواده فرخزادها ژنتیک بوده است و نمی‌توان از خانواده فرخزاد باشی و یک آدم عادی باشی و در بخشی از خاطرات خود با کامیار از زندگی پرفراز و نشیب وی می‌گوید: «کامیار دست‌های بسیار هنرمندی داشت. من در این هیچ شکی ندارم. رشته‌اش نقاشی بود. از انگلستان فارغ‌التحصیل شد و به ایران آمد. خود من هم که کارهایش را می‌دیدم، واقعاً شاهکار بودند. اما این‌که چرا موفق نشد، برای این‌که کامیار آدم اجتماعی‌ای نبود. بارها
برای این‌که کامیار آدم اجتماعی‌ای نبود. بارها مهمانی که بود و به او می‌گفتیم بیاید، نمی‌آمد! دوست نداشت در جمع حضور داشته باشد. سال ۹۱ یک گروه آلمانی آمدند و مستندی به نام: «ماه، گل، خورشید، بازی» از بچه‌های فروغ _ کامیار و حسین [فرزند خوانده] _ درست کردند که چندین جایزه هم برد. ما خیلی از کامیار خواهش کردیم که بیا، می‌خواهند با تو مصاحبه کنند، در این فیلم باید باشی… اما نیامد. هر وقت هم می‌خواست پیش ما بیاید، اول می‌پرسید: کسی نیست؟ دوست داشت تنها باشد! کامیار چندین بار نمایشگاهی از آثار خودش برپا کرد
کامیار چندین بار نمایشگاهی از آثار خودش برپا کرد البته این عادت را هم داشت که اگر دوستی از کاری خوشش می‌آمد، رایگان به او می‌بخشید! اولین نمایشگاهش را در گالری آریا گذاشت…» آثار. کامیار شاپور سه مجموعه شعر نو به سبک آثار مادرش از خود برجای گذاشت: اثری نیز از وی برای چاپ به وزارت ارشاد ارائه شد ولی مجوز انتشار نگرفت. نمونه اشعار. همچنین کامیار کتاب‌هایی نیز با همکاری نویسندگان دیگر به چاپ رساند: بازتاب در رسانه‌ها و آثار دربارهٔ وی. حدود سال‌های ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۳ مستندی با عنوان «حال این روزهای پسر فروغ» با
۱۳۹۳ مستندی با عنوان «حال این روزهای پسر فروغ» با کارگردانی «مریم نوابی‌نژاد» در فضای مجازی منتشر شد که کامیار را نوازنده دوره‌گرد در بوستان قیطریه تهران نشان می‌داد که در وضعیت و شرایط مالی و روحی مناسبی قرار ندارد. این مستند با انتقاد و واکنش خویشان و آشنایان نزدیک وی مواجه شد. «میترا ابراهیمی» کارگردان یک فیلم مستند دیگر دربارهٔ کامیار شاپور با انتقاد از این مستند گفته بود: «پس از دیدن این فیلم که با خراب کردن چهره پسر فروغ، به دنبال جذب مخاطب است تا ترحم مردم را به همراه آورد، تصمیم گرفتیم مستندی از
مردم را به همراه آورد، تصمیم گرفتیم مستندی از چهره واقعی کامیار بسازیم. پس از این تصمیم قرعه به نام من افتاد و من پس از شرکت در کلاس‌های فیلم‌سازی و آموزش در این حوزه، نخستین و آخرین فیلم مستند خود را با عنوان «فرزند تنها» ساختم. کامی در لندن برای تفریح در خیابان‌ها گیتار می‌زد و موسیقی خیابانی او ارتباطی با وضعیت اقتصادی اش نداشت. این فیلم تنها مستندی است که تلاش می‌کند به درونیات و خلوت کامیار فروغ احترام بگذارد و وی را فارغ از فرزند فروغ و پرویز به عنوان هنرمندی مستقل با رؤیا و آرمان شخصی معرفی کند و
هنرمندی مستقل با رؤیا و آرمان شخصی معرفی کند و روایتی از زندگی روزمره کامیار است که همانند همه انسانها دل مشغولی‌های خود را دارد و به دنبال شعار و پیام‌های کسل کننده نیست…» این مستند ۸۰ دقیقه‌ای به کارگردانی میترا ابراهیمی و تهیه کنندگی پیمان قاسم‌خانی و نویسندگی مجید صادق حسینی در سال ۱۳۹۸ تولید شد. دریافت حق مؤلف از ناشران آثار مادرش. اسدالله امرایی، مترجم و نویسنده با انتقاد از چاپ بدون مجوز و قاچاق کتاب در ایران گفته است: «بسیاری از کتاب‌های فروغ به صورت زیرزمینی وغیر قانونی چاپ می‌شد و خانواده اش از
زیرزمینی وغیر قانونی چاپ می‌شد و خانواده اش از دریافت حق و حقوق خود عاجز بودند در حالی که انتشارات قانونی همچون «مروارید» و «نگاه» که مسئولیت چاپ آثار فروغ را برعهده داشتند همه حق و حقوق خانواده اش را پرداخت کردند. یاشار صلاحی پسر عمران صلاحی نیز با انتقاد و گلایه از برخورد غیرمنصفانه و غیراخلاقی ناشران قانونی آثار فروغ گفت: کامیار با ناشران آثار فروغ رابطه سردی داشت و آنها را متهم به تضییع حقوق فروغ می‌کرد… ناشران با کامی ناجوانمردانه رفتار کردند» فاضل ترکمن شاعر و نویسنده و از دوستان کامیار شاپور نیز در
شاعر و نویسنده و از دوستان کامیار شاپور نیز در این خصوص گفته است: «به کامی خیلی ظلم شد و تا پیش از تمام‌شدن ۵۰ سال از درگذشت فروغ که سال ۹۶ بود، اغلب ناشران حقوق کامی را پرداخت نکردند و نام بسیاری از آن‌ها را می‌توانم ردیف کنم.» شخصیت. به گزارش ایرنا، کامیار گرچه هنرمندی بود که بخت خود را در زمینه‌های نقاشی، شعر و اجرای موسیقی خیابانی آزمود اما هیچ‌وقت نتوانست از زیر سایه مادرش «فروغ فرخزاد» شاعر برجسته ایران و از سوی دیگر پدرش «پرویز شاپور» نویسنده صاحب نام نشریات آن دوران به عنوان هنرمندی مستقل و
صاحب نام نشریات آن دوران به عنوان هنرمندی مستقل و صاحب‌سبک پا بگیرد و در اوج بی‌خبری و سر و صداهای رایج هنرمندان، به تولید آثار هنری خود ادامه داد و به جریان‌های رایج هنری و سیاسی تن نسپرد. نظرات دیگران. اسدالله امرایی: « کامیار زندگی در سکوت را برگزید و بارها فضاهایی برای گرفتن تسهیلات مالی از سازمان‌های دولتی برایش مهیا بود که هرگز حاضر به دریافت آن نشد…» فاضل ترکمن» : «کامی خیلی غریب بود؛ یکی از غربت‌های بزرگ او همین‌که نام فروغ و پرویز شاپور و بقیه خانواده هنرمندش روی اسم او سایه می‌انداخت، در صورتی‌که
هنرمندش روی اسم او سایه می‌انداخت، در صورتی‌که خود کامی به‌طور مستقل نیز شاعر خیلی خوبی بود و تکنیک و مهارت بالایی در نقاشی از جمله در طراحی عکس‌های مستند و پرتره داشت.» یاشار صلاحی نیز اعتقاد دارد: «فرزند پدرو مادر افراد مشهور بودن سخت است و پسوند پدرفلانی و مادرفلانی تا آخر عمر رهایت نمی‌کند و رسانه‌ها به این حواشی دائم دامن می‌زدند.» درگذشت. سرانجام کامیار شاپور که به دلیل عفونت ریه مدتی در بیمارستانی در تهران بستری بود، روز ۲۵ تیرماه ۱۳۹۷ با ایست قلبی در ۶۶ سالگی درگذشت. پیکر او با حضور جمعی از
قلبی در ۶۶ سالگی درگذشت. پیکر او با حضور جمعی از خویشاوندان، هنرمندان و دوستدارانش چون: اسدالله امرایی، عباس مشهدی‌زاده، یاشار صلاحی، مهرداد فرخزاد (دایی)، میترا ابراهیمی و… در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
قمری زمینی بال‌سیاه گونه‌ای از پرندگان خانواده کبوتران (Columbidae) است که در آرژانتین، بولیوی، شیلی، کلمبیا، اکوادور و پرو یافت می‌شود.
قمری زمینی رخ‌برهنه گونه‌ای از پرندگان خانواده کبوتران (Columbidae) است که در آرژانتین، بولیوی، شیلی و پرو یافت می‌شود.
قمری زمینی مورنو یا قمری زمینی چشم‌برهنه، گونه‌ای از پرندگان خانواده کبوتران (Columbidae) وبومی آرژانتین است. قمری زمینی مورنو و گونه خواهرش قمری زمینی رخ‌برهنه ("Metriopelia ceciliae") در گذشته در سردهٔ "Gymnopelia" قرار داشتند. تک‌نماد است.
قمری زمینی خال‌زرین گونه‌ای از پرندگان خانواده کبوتران (Columbidae) است که در آرژانتین، بولیوی، شیلی و پرو یافت می‌شود.
قمری‌های زمینی چشم‌برهنه سرده‌ای از قمری‌های زمینی شامل چهار گونه است که در زیستگاه‌های خشک و مرتفع در امتداد رشته‌کوه آند در آمریکای جنوبی زندگی می‌کنند. آنها دارای بال‌های بزرگ و سه گونه دارای پوست نارنجی در پیرامون چشم هستند. این سرده توسط طبیعت‌شناس فرانسوی چارلز لوسین بناپارت در سال ۱۸۵۵ با قمری زمینی بال‌سیاه ("Metriopelia melanoptera") به عنوان گونه معرفی شد. نام این سرده ترکیبی از واژه یونانی باستان "metrios" به معنای «فروتن» با "peleia" به معنای «قمری» است. چهار گونه در این سرده عبارتند از:
کبوترهای یال‌دار سرده‌ای از کبوتران و تنها گونۀ زنده آن کبوتر نیکوبار ("C. nicobarica") است. یک یا دو گونه منقرض‌شده شناخته شده است: کبوتر کاناکا گونه بزرگی از کالدونیای جدید و تونگا بود. این گونه تنها توسط بقایای زیرفسیلی شناخته شده است و احتمالاً توسط مهاجران اولیه تا انقراض شکار شده است. کبوتر سبز خال‌دار، یکی دیگر از گونه‌های منقرض‌شده از محلی ناشناخته، به دلیل پرهای گردنش تنها شباهت جزئی به کبوتر نیکوبار دارد. پرنده‌شناسان آن را در این سرده قرار می‌دهند، اما توافق یکسانی وجود ندارد. یک نمونه
می‌دهند، اما توافق یکسانی وجود ندارد. یک نمونه برجای‌مانده در موزه لیورپول وجود دارد. آرایه‌شناسی. این سرده شامل دو گونه است: گاهی در این سرده گونه‌ای وجود دارد که احتمالاً ۲۵۰۰ سال پیش منقرض شده است:
مرد سگی (انگلیسی: DogMan) یک فیلم درام، دلهره‌آور و جنایی فرانسوی به زبان انگلیسی محصول سال ۲۰۲۳ به نویسندگی و کارگردانی لوک بسون با بازی کلب لندری جونز، جونیکا تی. گیبز، کریستوفر دنهام، جان چارلز آگیلار و گریس پالما است. فیلم در نیوجرسی، مردی را به تصویر می‌کشد که توسط پدرش مورد آزار قرار گرفته و سگ‌ها را دوست دارد. این فیلم برای رقابت برای شیر طلایی در هشتادمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز انتخاب شد، جایی که برای اولین بار در ۳۱ اوت ۲۰۲۳ نمایش داده شد. این فیلم در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۳ در فرانسه اکران شد. این
فیلم در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۳ در فرانسه اکران شد. این فیلم عموماً نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد. داستان. داگ در نیوجرسی هنگام رانندگی با یک کامیون پر از سگ دستگیر می‌شود. اولین، روان‌پزشک، برای بازجویی از او به اداره پلیس فرستاده می‌شود. او از طریق فلاش بک داستان زندگی خود را تعریف می‌کند. تولید. این فیلم در یک مرکز تولید مجازی در اسون، فرانسه، از فوریه تا ژوئیه ۲۰۲۲، و در مکان در نیوآرک، نیوجرسی، در ژوئن ۲۰۲۲ فیلمبرداری شد. بازخوردها. در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۵۲ نقد، با
نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۵۲ نقد، با میانگین امتیاز ۵٫۴ از ۱۰، و دارای ۵۸٪ محبوبیت می‌باشد. در متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، امتیاز ۴۶ از ۱۰۰ را از ۲۱ منتقد به فیلم اختصاص داد که نشان دهنده نقدهای «مختلط یا متوسط» است.
نیکول لیلی کریستو (انگلیسی Nicole Lilly Christou؛ زاده ۲۲ جولای ۲۰۰۴؛ معروف به ) یک کمپینر خیریه بریتانیایی، یوتیوبر، نویسنده و مجری تلویزیونی است. کریستو جوایز بین‌المللی را در سال ۲۰۱۹ برای قسمتی از سریال CBBC-زندگی من، Nikki Lilly Meets وNikki Lilly Bakes دریافت کرد و در «Celebrity Supply Teacher» در حال انجام درسی دربارهٔ وبلاگ‌نویسی ظاهر شد. و جوانترین دریافت کننده جایزه ویژه بفتا است. کریستو در سال ۲۰۱۶ جایزه شخصیت شجاع را در جوایز افتخاری بریتانیا دریافت کرد. اوایل زندگی. در سن شش سالگی، کریستو برای
کرد. اوایل زندگی. در سن شش سالگی، کریستو برای اولین بار با ناهنجاری شریانی وریدی () تشخیص داده شد، یک بیماری نادر پزشکی که نیاز به درمان با عمل‌های متعدد دارد و ظاهر فیزیکی او را به وضوح تغییر داده است. او ۴ ماه مدرسه ابتدایی را از دست داد و چندین بار برای درمان به ایالات متحده رفت. کریستو برای اولین بار با ویدیوهای یوتیوب خود شناخته شد، که در سن هشت سالگی شروع به ساختن آنها کرد تا تجربیات خود را از زندگی با «تفاوت قابل مشاهده» به اشتراک بگذارد. کانال یوتیوب او موضوعاتی از جمله زندگی با یک بیماری مزمن،
او موضوعاتی از جمله زندگی با یک بیماری مزمن، قلدری، سلامت روان، شیرینی پزی و زیبایی را پوشش می‌دهد. فعالیت تلویزیونی. کریستو موضوع دو قسمت از مجموعه مستند CBBC: My Life: Born to Vlog و I Will Survive بوده است. در سال ۲۰۱۶، کریستو برنده سری چهارم مسابقات Junior Bake Off شد و در سال ۲۰۱۸ کریستو شروع به ارائه برنامه CBBC Nikki Lilly Meets کرد. که در آن با سیاستمداران و افراد مشهور از جمله اندی موری، تنیسور و ترزا می، نخست‌وزیر سابق مصاحبه می‌کند.
دیگنا اوچوا (زادهٔ ۱۵ مه ۱۹۶۴- درگذشت ۱۹ اکتبر ۲۰۰۱) یک وکیل حقوق بشر اهل کشور مکزیک بود. اوچوا در طول دوران شغلی خود وکالت برخی از افراد که در جهت منافع فقیرترین جامعه مردم مکزیک بوده و بر ضد منافع دولتی قرار داشتند را بر عهده داشت. در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۱، اوچوا توسط مهاجمان ناشناس در دفترش در مکزیکوسیتی به ضرب گلوله کشته شد. مقامات ایالتی مکزیک ابتدا مرگ او را خودکشی اعلام کردند، اما در میان اعتراضات فعالان حقوق بشر، تحقیقات در مورد مرگ او در سال ۲۰۰۵ دوباره آغاز شد. در سال ۲۰۲۱، دولت مرکزی مکزیک به اشتباه خود
شد. در سال ۲۰۲۱، دولت مرکزی مکزیک به اشتباه خود در روند تحقیقات مرگ اوچوا اعتراف کرد. زندگی‌نامه. دیگنا اوچوا در میسانتلا در ایالت وراکروز به دنیا آمد. اوچوا قبل از اینکه وکیل حقوق بشر شود یک راهبه بوده است. اوچوا در سال ۱۹۸۴ به دانشکده حقوق در مرکز ایالت، ژالاپا، وراکروز رفت و در سال ۱۹۸۶ کار پاره وقت برای دفاتر دادستانی کل وراکروز را آغاز کرد. در ۱۶ اوت ۱۹۸۸، در حالی که همکاری‌های سیاسی با گروه‌های مخالف دولت مرکزی را داشت و پس از توصیه به خانواده‌اش مبنی بر اینکه لیست سیاهی از فعالان صنفی و سیاسی را در
بر اینکه لیست سیاهی از فعالان صنفی و سیاسی را در دفتر کارفرمای خود پیدا کرده است، ناگهان در جالاپا، وراکروز ربوده شد. اوچوا ادعا کرد کسانی که او را ربوده بودند از افسران پلیس ایالتی بودند و به او تجاوز جنسی شده بود. با این حال هیچ تحقیقی در مورد ربایش او صورت نگرفت. در سال ۱۹۹۱ او وارد صومعه دومنیکن شد و تا سال ۱۹۹۹ در آنجا تحصیل کرد. اما بدون اینکه مدرک خود را دریافت کند، از آنجا رفت. در اوت ۱۹۹۹، دیگنا اوچوا بار دیگر ربوده شد و در یک ماشین در مکزیکو سیتی حبس شد. در اکتبر ۱۹۹۹، اوچوا دوباره در مکزیکو سیتی
شد. در اکتبر ۱۹۹۹، اوچوا دوباره در مکزیکو سیتی ربوده شد و مورد بازجویی و شکنجه قرار گرفت. در پایان این ربایش او را در کنار یک سیلندر باز گاز رها کردند. پلیس مکزیکوسیتی دربارهٔ این آدم‌ربایی‌ها تحقیق کرد و دادگاه بین‌آمریکایی حقوق بشر نیز از اوچوا حمایت کرد. در اوت ۲۰۰۰، او به دلیل فعالیت‌های خود به واشینگتن دی سی، ایالات متحده آمریکا تبعید شد. هنگامی که در تبعید بود، جایزه «روح پایدار» را از عفو بین‌الملل و از دستان مارتین شین دریافت کرد. در مارس ۲۰۰۱، او به مکزیکوسیتی بازگشت و در اوت ۲۰۰۱، حکم تبعید
او به مکزیکوسیتی بازگشت و در اوت ۲۰۰۱، حکم تبعید دادگاه از او برداشته شد. او در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۱ در دفتر وکالت خود در خیابان "اِی-۳۱ زاکی تاکاس" در شهر مکزیکوسیتی فعالیت‌های خود را از سر گرفت. کار او نمایندگی از مخالفان مختلف دولت بود و در برخی موارد پیگیری اتهامات نقض حقوق بشر از جمله شکنجه توسط مقامات دولتی و ارتشی بود. مرگ. اوچوا در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۱ در دفتر خود در منطقه روما در مکزیکو سیتی کشته شد. در زمان مرگ، او درگیر دفاع از مشکلات کشاورزان در گوئررو بود. جسد او در دفتر حقوقی محل کارش پیدا شد. یادداشتی از
او در دفتر حقوقی محل کارش پیدا شد. یادداشتی از او پیدا شد که به اعضای مرکز حقوق بشر که اخیراً در آنجا کار می‌کرد هشدار می‌داد که ممکن است همین اتفاق برای آنها نیز بیفتد. پس از مرگ او تحقیقات متعددی انجام شد. مقامات مکزیکوسیتی در ابتدا قتل او را یک خودکشی اعلام کرده بودند و در مارس ۲۰۰۲ به صورت رسمی حکم دادند که این خودکشی بوده است. اما این ادعا توسط چندین سناتور مورد مناقشه قرار گرفت. گزارش کالبد شکافی حاکی از آن بود که بدن وی دارای دو محل اصابت گلوله کالیبر ۲۲ بوده است. سرانجام مرگ او ناشی از اصابت گلوله
۲۲ بوده است. سرانجام مرگ او ناشی از اصابت گلوله به سر گزارش شد. علاوه بر گلوله‌ای که به سرش اصابت کرده بود، زخمی ناشی از گلوله نیز در سمت چپ بدنش وجود داشت. گلوله‌ای که به سرش اصابت کرده بود، در استخوان گیجگاهی سمت راست سرش فرورفته بود. اوچوا راست دست بود. در سال ۲۰۰۲، دیگنا جایزه بین‌المللی حقوق بشر را توسط گلوبال اکسچنج، که یک سازمان غیردولتی بین‌المللی مستقر در سانفرانسیسکو بود، پس از مرگ خود دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۰۳، دیگنا اوچوا جایزه بین‌المللی حقوق بشر "لودویک-تراریو" را دریافت کرد که توسط
حقوق بشر "لودویک-تراریو" را دریافت کرد که توسط وکلای اروپایی اعطا می‌شد.
ناهنجاری شریانی وریدی (AVM) یک درهم تنیدگی غیرطبیعی از رگ های خونی است که منجر به اختلال در جریان طبیعی خون و گردش اکسیژن می شود و نتیجتا با کمبود اکسیژن در بافتها فرآیند حیاتی را مختل می کند. این ناهنجاری ها به دلیل فشار بالای خون در خطر پارگی و خونریزی قراردارند. ناهنجاری شریانی وریدی بسته به اینکه در سیستم عصبی مرکزی قرار دارند یا در جای دیگری به عنوان مرکزی یا محیطی طبقه بندی می شوند. در صورتی کم خطر بدون ایجاد آسیب قابل توجه به بافت‌ها در زمان حذف کامل AVM از جراحی استفاده میشود. انواع و دلایل ناهنجاری