payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عمدتاً به مناطق روستایی محدود شد، جایی که زنان نقش‌های اجتماعی بیشتری نسبت به شهرها داشتند. در مناطق شهری، زنان اغلب به فضاهای مخصوص زنان و کودکان محدود بودند و به ندرت امکان تحصیل داشتند. بر اساس تفسیرهای مذهبی مهدی‌گرایان، زنان مجبور بودند سر خود را بپوشانند و از تماس شخصی با مردان خارج از خانواده خودداری کنند. علاوه بر این، مردان و زنان ملزم به پرهیز از پوشاک غربی بودند. قرن ۲۱. منطقه دارفور. درگیری و خشونت مبتنی بر جنسیت در دارفور حتی پس از توافق‌نامه صلح دارفور ۲۰۰۶ (DPA) ادامه یافت. پیش از این توافق
دارفور ۲۰۰۶ (DPA) ادامه یافت. پیش از این توافق صلح، جناح‌های شورشی و راهزنان در دارفور به کشتار و ربودن غیرنظامیان، کارکنان بشردوست و نیروهای مأموریت سازمان ملل متحد-اتحادیه آفریقا در دارفور (UNAMID) دست می‌زدند. در سال ۲۰۰۵، یک هیئت کارشناسی در سازمان ملل متحد دریافت که خشونت جنسی و مبتنی بر جنسیت در سراسر دارفور رخ داده است. در آن زمان، سازمان‌های غیردولتی برای مقابله با این خشونت‌ها فعالیت می‌کردند. با این حال، دولت سیزده سازمان غیردولتی را اخراج کرد که منجر به تعطیلی بیشتر برنامه‌های مقابله با خشونت
منجر به تعطیلی بیشتر برنامه‌های مقابله با خشونت مبتنی بر جنسیت شد. پیش از استقلال سودان جنوبی در سال ۲۰۱۱، قانون اساسی ملی موقت در منطقه دارفور به‌طور صریح هرگونه تبعیض بر اساس جنسیت را ممنوع کرده بود. بااین‌حال، بر اساس گزارش حقوق بشر ۲۰۰۹ که توسط وزارت خارجه ایالات متحده منتشر شد، دولت سودان این مقررات را به‌طور مؤثر اجرا نکرد. طبق گزارشی از زنان سازمان ملل، از زمان آغاز جنگ داخلی سودان (۲۰۲۳–اکنون) در سال ۲۰۲۳، تعداد زیادی از زنان، کودکان و سایر گروه‌های آسیب‌پذیر تحت تأثیر آوارگی اجباری، خشونت جنسی و
آسیب‌پذیر تحت تأثیر آوارگی اجباری، خشونت جنسی و سایر اشکال خشونت قرار گرفته‌اند. هم‌زمان، زنان سودانی نقش‌های پیشرو در اقدامات بشردوستانه و ترویج پایان درگیری بر عهده گرفته‌اند. استقلال سودان جنوبی. پیش از جدایی سودان جنوبی، سودان بزرگ‌ترین کشور آفریقا از نظر مساحت و یکی از تولیدکنندگان نفت خام بود. در ۹ ژانویه ۲۰۱۱، مردم ایالت‌های جنوبی سودان در همه‌پرسی‌ای شرکت کردند که منجر به استقلال رسمی از شمال شد. حدود ۹۸٪ از حدود هشت میلیون رأی‌دهنده به استقلال رأی دادند. این جدایی نتیجه شکست سودان در دموکراتیزه
دادند. این جدایی نتیجه شکست سودان در دموکراتیزه شدن و اجرای ناقص توافق‌نامه صلح جامع (CPA) در سال ۲۰۰۵ بود. این توافق‌نامه طولانی‌ترین درگیری داخلی در قاره آفریقا را پایان داد. از زمان استعمارزدایی سودان در دهه ۱۹۵۰، «جنوب که عمدتاً سیاه‌پوست و پیرو مسیحیت یا آنیمیسم بود، به‌دنبال خودمختاری یا استقلال از شمال عربی‌زبان و مسلمان‌نشین بود». رقابت بر سر ثروت نفت نیز عاملی در این درگیری‌ها بود. دموکراسی هرگز فرصت موفقیت نیافت، زیرا هیچ انتخاباتی با حضور چندین حزب منجر به یک دولت پایدار نشد و سه دولت منتخب در
حزب منجر به یک دولت پایدار نشد و سه دولت منتخب در اثر کودتاهای نظامی سرنگون شدند. مطالعات جنسیت و طرح‌های اعتباردهی خرد. نابرابری مطالعات جنسیت در سودان طبق گفتهٔ ستنی شامی از دو مرحلهٔ اساسی عبور کرده است. مرحلهٔ اولیه، که با نادیده گرفتن زنان به‌عنوان یک اولویت پژوهشی مشخص می‌شود، با برداشت‌های توسعه‌ای در دورهٔ پس از استقلال از ۱۹۵۶ تا دههٔ ۱۹۷۰ مرتبط است. مسائل مربوط به زنان به‌ندرت مورد توجه پژوهش قرار می‌گرفتند و در صورت مطالعه، به‌صورت سطحی و گذرا بررسی می‌شدند، به‌طوری که برخی از ابعاد بنیادی آن‌ها
می‌شدند، به‌طوری که برخی از ابعاد بنیادی آن‌ها نادیده گرفته می‌شد. مرحلهٔ دوم با اعلام دهه‌ی زنان سازمان ملل متحد در سال ۱۹۷۵ آغاز شد. این مرحله با تغییر روندهای مرحلهٔ نخست و افزایش علاقه به پژوهش دربارهٔ زنان همراه بود. با این حال، این پژوهش‌ها عمدتاً با هدف استفاده از سرمایه‌های بین‌المللی برای ایجاد «پروژه‌های زنان» انجام می‌شد، نه با نیت واقعی برای بهبود پایدار وضعیت زنان. یکی از این پروژه‌های تأثیرگذار "صندوق" (به عربی به‌معنای «جعبه» یا «صندوق») بود که نوعی انجمن اعتباری چرخشی محسوب می‌شود.
بود که نوعی انجمن اعتباری چرخشی محسوب می‌شود. "صندوق‌ها" متشکل از گروه‌های کوچکی از زنان هستند که به یکدیگر اعتماد دارند و در نتیجه مسئولیت‌پذیری اعتباری یکدیگر را بر عهده می‌گیرند. این شیوه، نوعی اولیه از اعتباردهی خرد برای زنانی بود که به پول برای هزینه‌های غیرمنتظره یا اهداف تجاری نیاز داشتند. "صندوق‌ها" در سودان از نظر تعداد اعضا، میزان مشارکت، نوع مشارکت و مدت‌زمان وام‌ها متفاوت بودند. از سال ۱۹۸۳، اتحادیه زنان سودان نقش مهمی در راه‌اندازی «سازمان زنان خانه‌دار» داشته است. این سازمان در کنار اهداف
خانه‌دار» داشته است. این سازمان در کنار اهداف دیگر، تلاش کرده است که دسترسی به کالاهای کمیاب مصرفی را با قیمت‌های مناسب تسهیل کند. قوانین مرتبط با جنسیت. از سال ۱۹۸۳، نظام حقوقی سودان حالت چندگانه داشته است و احکام اسلام (حقوق مذهبی اسلامی)، حقوق مدنی و حقوق عرفی برای نزدیک به یک قرن در کنار هم وجود داشته‌اند. تا سال ۲۰۱۳، سودان یکی از تنها شش کشوری در جهان بود که کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان (CEDAW) را امضا نکرده بود. این کنوانسیون بین‌المللی که در سال ۱۹۷۹ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد تصویب
در سال ۱۹۷۹ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد تصویب شد، به‌عنوان منشور جهانی حقوق زنان شناخته می‌شود و استانداردهای اساسی را برای تحقق برابری جنسیتی تعیین می‌کند. موضع سودان در آن زمان نشان‌دهندهٔ بی‌اهمیتی برابری جنسیتی در سیاست‌های آن کشور بود. در نوامبر ۲۰۱۹، دولت انتقالی عبدالله حمدوک تمام قوانین محدودکنندهٔ آزادی زنان در زمینهٔ پوشش، جابه‌جایی، انجمن، کار و تحصیل را لغو کرد. در ۲۲ آوریل ۲۰۲۰، شورای حاکمیت انتقالی اصلاحیه‌ای در قوانین کیفری کشور اعمال کرد که بر اساس آن، هر فردی که بریدن آلت زنانه (FGM)
که بر اساس آن، هر فردی که بریدن آلت زنانه (FGM) را چه در یک مرکز درمانی و چه در هر جای دیگر انجام دهد، به سه سال زندان و پرداخت جریمه محکوم خواهد شد. آموزش. تفاوت در میزان آموزش میان پسران و دختران یکی از آشکارترین و مهم‌ترین نابرابری‌ها در سودان است. در کل، دختران معمولاً فقط خواندن و نوشتن و مقداری ریاضیات ساده را می‌آموزند و پس از رسیدن به سن بلوغ، که هم‌زمان با شش سال تحصیل در مقطع ابتدایی است، مدرسه را ترک می‌کنند. شاخص برابری جنسیتی در آموزش ابتدایی در سودان تا سال ۲۰۰۶ برابر با ۰٫۸ بوده است. جمعیت
در سودان تا سال ۲۰۰۶ برابر با ۰٫۸ بوده است. جمعیت زنان با حداقل تحصیلات متوسطه در سال ۲۰۱۰ برابر با ۱۲٫۸٪ بود، در حالی که این میزان برای مردان ۱۸٫۲٪ بود. هرچند هر دو این ارقام پایین هستند، اما مردان به‌طور آماری فرصت بیشتری برای دستیابی به تحصیلات متوسطه دارند. نخستین کلاس دانشجویانی که تحصیلات دانشگاهی را به پایان رساندند، مربوط به سال ۱۹۳۰ است. در سال ۲۰۱۷، زنان در دانشگاه‌ها اکثریت را تشکیل می‌دادند (۵۲٪ در مقابل ۴۸٪ مردان). اگرچه میل به تحصیل انگیزهٔ اصلی زنان برای ورود به دانشگاه است، اما نیاز به
اصلی زنان برای ورود به دانشگاه است، اما نیاز به درآمد اضافی در شرایطی که درآمد سرپرست خانواده کافی نیست، زنان را به دانشگاه می‌کشاند تا بتوانند پس از آن شغلی پیدا کنند. در رشتهٔ باستان‌شناسی، غالیه گرالنبی به "گاردین" گفته است که تنوع جنسیتی در باستان‌شناسی در سودان در طول عمر او افزایش یافته است: در دوران تحصیل او تنها سه زن در این رشته حضور داشتند، اما در سال ۲۰۲۲ این تعداد به ۲۰ نفر رسیده بود.
جام فراترنیداد ۱۹۷۵ پنجمین دوره مسابقات باشگاهی آمریکای مرکزی بود که بین ۶ باشگاه برگزار شد. نتایج. ----
نسبت بازگشت یا نسبت برگشتی از یک منبع وابسته در یک مدار الکتریکی خطی، "منفیِ" نسبت "جریان (ولتاژ) بازگشت‌شده به محل منبع وابسته" به "جریان (ولتاژ) منبع مستقل جایگزین است". اصطلاحات "بهره حلقه" و "نسبت بازگشت" اغلب به‌جای یکدیگر استفاده می‌شوند. با این حال، آنها لزوماً فقط در مورد یک سامانه حلقه بازخوردی تکی با بلوک‌های یک‌طرفه معادل هستند. محاسبه نسبت بازگشت. مراحل محاسبه نسبت بازگشت یک منبع به شرح زیر است: سایر روش‌ها. این مراحل ممکن است زمانی که منابع وابسته داخل دستگاه‌ها مستقیماً در دسترس نباشند،
وابسته داخل دستگاه‌ها مستقیماً در دسترس نباشند، به‌عنوان مثال هنگام استفاده از مدل‌های «جعبه سیاه» داخلی اسپایس یا هنگام اندازه‌گیری نسبت بازگشت به صورت تجربی، امکان‌پذیر نباشد. برای شبیه‌سازی‌های اسپایس، یک راه‌حل بالقوه جایگزینی دستی افزاره‌های غیرخطی با مدل معادل سیگنال کوچک آنها، با منابع وابستهٔ آشکار است. با این حال، اگر نقطه بایاس تغییر کند، باید دوباره انجام شود. نتیجه روزِن‌اِستارک نشان می‌دهد که نسبت بازگشت را می‌توان با شکستن حلقه در هر نقطه یک‌طرفه در مدار محاسبه کرد. مشکل اکنون یافتن چگونگی
در مدار محاسبه کرد. مشکل اکنون یافتن چگونگی شکستن حلقه بدون تأثیر بر نقطه بایاس و تغییر نتایج است. میدلبروک و روزِن‌اِستارک چندین روش را برای ارزیابی تجربی نسبت بازگشت پیشنهاد کرده‌اند (که توسط این نویسندگان به‌طور ساده به‌عنوان "بهره حلقه" ساده نامیده می‌شود)، و روش‌های مشابهی برای استفاده در اسپایس توسط هِرست اقتباس شده‌اند. به یادداشت کاربر اسپکتروم یا روبرتس یا سدرا و به خصوص تویننگا مراجعه کنید. مثال: تقویت‌کننده دوقطبی با بایاس کلکتور به بیس. شکل ۱ (بالا سمت راست) تقویت‌کننده دوقطبی با مقاومت بایاس
سمت راست) تقویت‌کننده دوقطبی با مقاومت بایاس فیدبک "Rf را" نشان می‌دهد که توسط منبع سیگنال نورتون راه‌اندازی می‌شود. شکل ۲ (پهنه سمت چپ) مدار سیگنال کوچک مربوطه را نشان می‌دهد که با جایگزینی ترانزیستور با مدل هایبرید پای آن به دست آمده است. هدف یافتن نسبت بازگشت منبع جریان وابسته در این تقویت‌کننده است. برای رسیدن به هدف، مراحل ذکر شده در بالا دنبال می‌شود. شکل ۲ (پهنه مرکزی) کاربرد این مراحل را تا گام ۴ نشان می‌دهد، در حالی که منبع وابسته به سمت چپ منبع درج شده با مقدار "it" منتقل می‌شود و سرهای هدف برش
شده با مقدار "it" منتقل می‌شود و سرهای هدف برش با علامت "x" مشخص شده‌اند. شکل ۲ (پهنه سمت راست) مدار ایجادشده برای محاسبه نسبت بازگشت "T" را نشان می‌دهد که جریان برگشتی است جریان بازخورد در "Rf" با تقسیم جریان به صورت زیر است: ولتاژ بیس-امیتر "vπ" از قانون اهم است: در نتیجه، کاربرد در مدل بهره مجانبی. بهره مقاومت‌انتقالی کلی این تقویت‌کننده را می‌توان به صورت زیر نشان داد: با "R1 = RS || rπ" و "R2 = RD || rO". این عبارت را می‌توان به شکلی که توسط مدل بهره مجانبی استفاده می‌شود، بازنویسی کرد، که بهره کلی
مجانبی استفاده می‌شود، بازنویسی کرد، که بهره کلی تقویت‌کننده با بازخورد را برحسب چندین ضریب مستقل بیان می‌کند که اغلب راحت‌تر از خود بهره کلی به‌طور جداگانه استخراج می‌شوند و اغلب بینشی را در مورد مدار ارائه می‌دهند. این فرم عبارت است از: که در اینجا اصطلاح "∞G" بهره مجانبی ، بهره در بی‌نهایت "gm" است، یعنی: و به اصطلاح پیش خورد یا توخورد مستقیم "G0" بهره برای "gm" صفر است، یعنی: برای کاربردهای بیشتر این روش، مدل بهره مجانبی و قضیه بلکمن را ببینید.
توکای چینی گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ توکایان (Turdidae) است. در چین و شمال ویتنام یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های معتدل و جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
توکای ژاپنی گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ توکایان (Turdidae) است. این گونه به نام توکای خاکستری یا توکای خاکستری ژاپنی نیز شناخته می‌شود. این گونه زمانی به دو زیرگونه تقسیم شد و پرندگانی که در چین زادآوری می‌یابند به عنوان زیرگونه "T.c. lateus" در نظر گرفته می‌شدند، اما امروزه تفاوت‌ها را به تنوع طبیعی نسبت می‌دهند و این گونه را تک‌نماد می‌دانند.
توکای تایوانی یا توکای سربرفی پرنده‌ای از تیرهٔ توکایان و بومی تایوان است.
توکای یمنی یک گونه از پرندگان تیرهٔ توکایان (Turdidae) است که بومی کوه‌های سروات در غرب شبه‌جزیره عربستان است.
میسکنک ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
معمای خدا (神様のパズル, Kamisama no pazuru) () فیلمی ژاپنی در سبک علمی تخیلی به کارگردانی تاکاشی میکه محصول سال ۲۰۰۸ است. "معمای خدا" اقتباسی سینمایی از رمانی به همین نام از شینجی کیموتو است.
برج‌های هیمالیا () که به برج‌های سنگی ستاره‌ای‌شکل نیز شناخته می‌شوند، برج‌های سنگی هستند که عمدتاً در منطقه خام در تبت، همچنین در نواحی مسکونی مردم چیانگ و در منطقه تاریخی متعلق به تانگوت‌ها یافت می‌شوند. این برج‌ها هم در شهرها و هم در مناطق غیرمسکونی دیده می‌شوند. نخستین توصیف از آن‌ها در دوران دودمان مینگ (۱۳۶۸–۱۶۴۴) انجام شده است. ازآنجاکه این برج‌ها معمولاً در روستاهای پررونق قرار دارند، باور بر این است که کارکرد اصلی آن‌ها نمایش جایگاه و اعتبار خانواده در جامعه بوده است. در آن دوره، ثروت عمدتاً از راه
در جامعه بوده است. در آن دوره، ثروت عمدتاً از راه تجارت با مغول‌ها به دست می‌آمد. برای استحکام بیشتر، بسیاری از این برج‌ها از طرح دیوارهای ستاره‌ای‌شکل استفاده می‌کنند، به‌جای طراحی صرفاً مستطیلی. ارتفاع این برج‌ها می‌تواند از فراتر رود. این برج‌ها در فهرست سایت‌های فرهنگی در معرض خطر صندوق جهانی بناهای تاریخی در سال ۲۰۰۶ ثبت شدند. پیش از ثبت در این فهرست، این برج‌ها برای کارشناسان فرهنگی چین چندان شناخته‌شده نبودند. صندوق جهانی بناهای تاریخی منابعی را برای بازسازی و حفاظت برخی از این برج‌ها که در طول زمان
بازسازی و حفاظت برخی از این برج‌ها که در طول زمان تخریب یا مورد بی‌توجهی قرار گرفته‌اند، اختصاص داده است. بومیان منطقه در تلاش هستند تا این برج‌ها و چشم‌انداز اطراف آن‌ها در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شوند.
لینگچو () یا کانال لینگچو () کانالی در شهرستان شینگ‌آن، نزدیک گویلین، در شمال غربی گوانگشی، چین است. این کانال رود شیانگ (که به سمت شمال در یانگ‌تسه جریان دارد) را به لی جیانگ (که به سمت جنوب در رود گوی و سپس رود شی جریان می‌یابد) متصل می‌کند و بدین ترتیب بخشی از یک مسیر تاریخی آبی میان یانگ‌تسه و دلتای رود مروارید است. این نخستین کانال در جهان بود که دو حوضه رودخانه‌ای را به هم متصل کرد و امکان کشتیرانی تا حدود از پکن به دلتای رود مروارید را فراهم ساخت. این کانال همچنین یکی از بهترین نمونه‌های حفاظت‌شده در
کانال همچنین یکی از بهترین نمونه‌های حفاظت‌شده در نوع خود در جهان به‌شمار می‌رود. طول این کانال است. تاریخچه. در سال ۲۱۴ پیش از میلاد، چین شی هوانگ، نخستین امپراتور دودمان چین (۲۲۱–۲۰۶ پیش از میلاد)، دستور ساخت کانالی برای اتصال رودهای شیانگ و لی را با هدف حمله به قبایل بای‌یوه در جنوب صادر کرد. معمار این پروژه، شی لو () بود. این کانال قدیمی‌ترین کانال هم‌تراز در جهان محسوب می‌شود و آب آن از رود شیانگ تأمین می‌شود. در سال ۸۲۵ میلادی، سی و هفت دریچه تنظیم جریان در آن تعبیه شد. در قرن دوازدهم میلادی، توصیف
در آن تعبیه شد. در قرن دوازدهم میلادی، توصیف روشنی از پونددریچه (pound locks) در منابع تاریخی آمده است که احتمالاً یکی دو قرن پیش از آن نصب شده بودند. این کانال همچنین در حفاظت از آب نقش مهمی ایفا می‌کرد و تا یک‌سوم جریان رود شیانگ را به رود لی منحرف می‌ساخت. این کانال در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو ثبت شده است.
آرامگاه‌های شیای غربی در منطقه‌ای به وسعت حدود در دامنه کوه‌های هلان در نینگ‌شیا در شمال غربی چین قرار دارند. این مجموعه شامل نه آرامگاه یادمانی امپراتوری و ۲۵۰ آرامگاه از بستگان و مقامات سلطنتی شیای باختری است. این مجموعه آرامگاهی در حدود غرب پایتخت شیای غربی، یعنی Xingqing fu یا Xingqing، قرار دارد که امروزه یینچوان، پایتخت نینگ‌شیا است. تا کنون حدود از این محوطه کاوش شده است و تلاش‌هایی برای حفاظت و نگهداری از بقایای این دوره کم‌تر شناخته‌شده در حال انجام است. تاریخچه. سلسله شیای باختری از سال ۱۰۳۸ تا
است. تاریخچه. سلسله شیای باختری از سال ۱۰۳۸ تا ۱۲۲۷ میلادی وجود داشت و در نهایت توسط چنگیز خان و مغولان فتح شد. این امپراتوری توسط قوم تانگوت‌ها بنیان نهاده شد، که اطلاعات زیادی از آن در دست نیست. از میان کاوش‌های انجام‌شده، تنها آرامگاه شماره ۳ به‌طور کامل مورد بررسی و پژوهش قرار گرفته است. این آرامگاه که به نخستین امپراتور شیای غربی، جینگ‌زونگ (لی یوان‌هاو، ۱۰۰۳–۱۰۴۸ میلادی) نسبت داده می‌شود، به‌عنوان سازه‌ای با ترکیبی از سبک‌های آرامگاهی و معبدی و دارای ویژگی‌های بودایی شناسایی شده است. پایتخت شیای غربی
بودایی شناسایی شده است. پایتخت شیای غربی و مجموعه آرامگاهی آن در اکتشافات اوایل قرن بیستم در آسیای مرکزی، توسط افرادی مانند Pyotr Kozlov، اورل اشتاین و سون هدین شناسایی نشد. در دوران مدرن، نخستین گزارش از این مکان توسط Wulf-Dieter Graf zu Castell ارائه شد که در سال ۱۹۳۸ عکسی هوایی از این مجموعه را در کتاب خود با نام "Chinaflug" منتشر کرد. آرامگاه‌های امپراتوری. محدوده‌ای که آرامگاه‌های شیای غربی را دربرمی‌گیرد، از جنوب غربی تا شمال شرقی در حاشیه شرقی کوه‌های هلان امتداد دارد و حدود ۱۲ کیلومتر طول و تا ۲٫۵
هلان امتداد دارد و حدود ۱۲ کیلومتر طول و تا ۲٫۵ کیلومتر عرض دارد. نه آرامگاه امپراتوری در مسیری از جنوب به شمال به طول تقریبی ۱۰ کیلومتر قرار گرفته‌اند، به‌طوری که امپراتوران اولیه در جنوب و امپراتوران متأخرتر در شمال دفن شده‌اند. هر آرامگاه دارای ساختاری مشابه است (نگاه کنید به نقشه آرامگاه شماره ۲ در زیر). به‌طور کلی، این ساختار شامل دیوار محوطه بیرونی ("waicheng" 外城) با یک جفت برج دروازه‌ای ("quetai" 鵲臺) در قسمت جنوبی است. پس از آن، یک یا چند غرفه (معمولاً دو غرفه) برای استقرار سنگ‌نوشته‌های یادبود
دو غرفه) برای استقرار سنگ‌نوشته‌های یادبود ("beiting" 碑亭) قرار دارد. در بخش داخلی، یک باربیکان مستطیلی ("yuecheng" 月城) در مقابل ورودی قرار گرفته است. حیاط داخلی ("lingcheng" 陵城) که شکلی مربع یا مستطیل دارد، دارای برج‌های مراقبت ("jiaoque" 角闕) در چهار گوشه خود است. تپه تدفینی اصلی که محل دفن امپراتور است، از خاک کوبیده ساخته شده و به‌صورت نامتقارن در گوشه شمال غربی محوطه داخلی قرار دارد. این تپه‌ها تا ۳۰ متر عرض و ۲۳ متر ارتفاع دارند. شواهدی از حفره‌هایی در این تپه‌ها وجود دارد که احتمالاً برای استقرار
در این تپه‌ها وجود دارد که احتمالاً برای استقرار تیرهای چوبی استفاده می‌شدند. همچنین، به دلیل کشف تعداد زیادی کاشی در هر آرامگاه، اعتقاد بر این است که تپه‌های تدفینی در گذشته بخشی از سازه‌های معماری عظیم‌تری بوده‌اند که با آجر پوشیده شده و دارای بام‌های سفالین و تزئینات مجسمه‌ای در هر سطح بوده‌اند.
سانفانگ چی‌شیانگ (؛ فوژو رومی‌شده: ')، به معنی سه گذر و هفت کوچه، یک منطقه تاریخی و فرهنگی در شهر فوجو است. نام این منطقه از سه گذر (؛ فوژو رومی‌شده: ) و هفت کوچه (؛ فوژو رومی‌شده: ) که این ناحیه را تشکیل می‌دهند، گرفته شده است. این موارد عبارتند از: این منطقه به سه بخش تقسیم شده و از شمال به جنوب به وسیله خیابان تونگهُو () و خیابان نانهُو () امتداد می‌یابد. همچنین، از شرق با جاده بای‌یی‌چی () و از غرب با جاده بایما () هم‌مرز است. این منطقه با وسعتی حدود ، به عنوان موزه‌ای از معماری دوران دودمان مینگ و
، به عنوان موزه‌ای از معماری دوران دودمان مینگ و دودمان چینگ شناخته می‌شود و شامل بناهای تاریخی بسیاری است که در فهرست آثار ملی ثبت شده‌اند، از جمله اقامتگاه‌های تاریخی شخصیت‌های برجسته. با توجه به‌شمار زیاد ساکنان ثروتمند، مشهور و قدرتمند که طی قرون گذشته به ۴۰۰ نفر می‌رسد، این منطقه به عنوان «بورلی هیلز چین امپراتوری» شناخته شده است. از سال ۲۰۱۵، این مکان به عنوان یک جاذبه گردشگری 5A توسط وزارت فرهنگ و گردشگری جمهوری خلق چین ثبت شده است. برخی از ساکنان برجسته سابق این منطقه عبارت‌اند از: این منطقه
برجسته سابق این منطقه عبارت‌اند از: این منطقه نمونه‌ای کلاسیک از سیستم «محله مسکونی» یا "لی‌فانگ" () است که به عنوان یکی از شیوه‌های سنتی برنامه‌ریزی شهری از دوران دودمان تانگ رواج داشته است. به دلیل جایگاه منحصربه‌فرد خود به عنوان یک «فسیل زنده» از چنین سیستمی، این منطقه در سال ۲۰۱۳ در فهرست آزمایشی میراث جهانی یونسکو ثبت شد. در سال ۲۰۱۵ نیز از سوی وزارت مسکن و توسعه شهری-روستایی چین و اداره ملی میراث فرهنگی چین به عنوان یک «خیابان تاریخی و فرهنگی ملی» شناخته شد. به دلیل تلاش‌های چشمگیر اداره سانفانگ
شناخته شد. به دلیل تلاش‌های چشمگیر اداره سانفانگ چی‌شیانگ برای حفاظت از بافت تاریخی این منطقه، این مکان در سال ۲۰۱۵ موفق به دریافت تقدیر ویژه از جوایز میراث فرهنگی آسیا-اقیانوسیه یونسکو شد.
کاسکین دمگاه‌سرخ گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ سیاه‌پرگان (Icteridae) است. گونه‌ای از حوضه آمازون و گویان در شمال آمریکای جنوبی است و تنها در آنجا در گویان و رودخانه آمازون به اقیانوس اطلس ساحلی است. یک محدوده بزرگ گسسته در همهٔ بخش‌های جنوب شرقی و ساحلی برزیل، از جمله پاراگوئه، و بخش‌هایی از شمال شرقی آرژانتین وجود دارد. همچنین در بولیوی، برزیل، کلمبیا، اکوادور، گویان فرانسه، گویان، پرو، سورینام و ونزوئلا یافت می‌شود.
ساپیر برمن(، زادهٔ ۱۹۹۴ در کریات بیالیک) داور فوتبال اهل اسرائیل است. او نخستین داور فوتبال تراجنس در یک لیگ برتر حرفه‌ای در جهان است. زندگی‌نامه. برمن در کریات بیالیک، شهری در شمال شرقی حیفا، با نام سَگی به دنیا آمد و به عنوان بزرگ‌ترین پسر یک کارمند و یک دستیار پزشکی رشد یافت. او در دوران نوجوانی در باشگاه فوتبال هاپوئل حیفا بازی کرد، پس از پایان مدرسه خدمت سربازی را به انجام رساند و سپس تحصیل در رشتهٔ آموزش ویژه را آغاز کرد. برمن به عنوان داور در لیگ برتر فوتبال اسرائیل، بالاترین سطح فوتبال اسرائیل، در
فوتبال اسرائیل، بالاترین سطح فوتبال اسرائیل، در آغاز فصل ۲۰۱۹/۲۰ اولین بازی خود را سوت زد. در اواخر فصل ۲۰۲۰/۲۱ اعلام کرد که در مسیر تطبیق جنسیت خود گام برداشته و مایل است با نام سپیر و ضمیرهای زنانه خطاب شود. اتحادیهٔ فوتبال اسرائیل و انجمن داوران ملی حمایت کامل خود را از او اعلام کردند. اوایل ماه مه ۲۰۲۱، او به عنوان نخستین داور تراجنس در فوتبال حرفه‌ای اسرائیل، دیدار بین هاپوئل حیفا و بیتار اورشلیم را در ورزشگاه سامی اوفر قضاوت کرد. در آوریل ۲۰۲۴ اعلام شد که در جشنوارهٔ فیلم دوکاویو ۲۰۲۴، مستندی به نام
که در جشنوارهٔ فیلم دوکاویو ۲۰۲۴، مستندی به نام "سپیر" ساختهٔ لی‌ران آتز‌مور دربارهٔ برمن به نمایش درخواهد آمد. در این زمینه، او همچنین به عنوان "نخستین داور فوتبال تراجنس در یک لیگ حرفه‌ای در جهان" معرفی شد.
سیاه‌پرهای کوهستانی سرده‌ای از پرندگان تیرهٔ سیاه‌پرگان (Icteridae) است. این سرده دارای دو گونه است.
نیوهلیانگ ()() یک محوطه باستان‌شناسی مربوط به دوران نوسنگی در لیائونینگ، شمال شرقی چین است که در امتداد میانه و بالادست رودخانه‌های لاوها و یینگجین قرار دارد (در مرز کنونی چاویانگ و شهرستان جیانپینگ). این محوطه در سال ۱۹۸۳ کشف شد و متعلق به فرهنگ هونگ‌شان (۴۷۰۰–۲۹۰۰ پیش از میلاد) است. شواهدی از عناصر مذهبی مانند یک پرستشگاه، قربان‌گاه و سنگ‌چین در این محل یافت شده است. توصیف. نیوخه‌لیانگ یک محوطه وسیع تدفینی است که روی تپه‌های مختلف در فضایی به وسعت ۵۰ کیلومتر مربع پراکنده شده است. ارتفاع این منطقه بین ۵۵۰
مربع پراکنده شده است. ارتفاع این منطقه بین ۵۵۰ تا ۶۸۰ متر از سطح دریا متغیر است. نیوخه‌لیانگ بین ۳۵۰۰ تا ۳۰۰۰ پیش از میلاد قدمت دارد و در دوره پایانی هونگ‌شان به عنوان مرکزی برای تدفین و آیین‌های قربانی‌کردن مورد استفاده قرار می‌گرفت. تاکنون هیچ نشانه‌ای از سکونت در این منطقه کشف نشده است. پرستشگاه. این محوطه دارای یک پرستشگاه منحصربه‌فرد بر روی سکویی از جنس خاک رس است که شامل یک قربان‌گاه و مجموعه‌ای از سنگ‌چینها بوده و در مجموع حدود ۵ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد. قربان‌گاه نیوخه‌لیانگ از سکوهای سنگی
پوشش می‌دهد. قربان‌گاه نیوخه‌لیانگ از سکوهای سنگی ساخته شده بود که بر روی استوانه‌های سفالی رنگ‌آمیزی‌شده قرار داشتند. محور شمالی-جنوبی این مجموعه با قله مرکزی کوه‌های ژوشان ()، که با نام «کوه خوک» نیز شناخته می‌شود، همسو بود. مجموعه آیینی زیرزمینی این محوطه، که بر روی یک خط‌الرأس ساخته شده و دارای دیوارهای نقاشی‌شده است، از سوی باستان‌شناسان چینی به عنوان "معبد الهه" نام‌گذاری شده است، زیرا در این محل یک سر سفالی زنانه با چشمانی جاسازی‌شده از جنس یشم کشف شد. در نیوخه‌لیانگ اژدهای خوکی و تندیس‌های بزرگ
شد. در نیوخه‌لیانگ اژدهای خوکی و تندیس‌های بزرگ سفالی برهنه نیز کشف شده‌اند. برخی از این تندیس‌ها تا سه برابر اندازه واقعی انسان‌ها هستند و ساختار داخلی آن‌ها از چوب و کاه تشکیل شده است. در نزدیکی محوطه پرستشگاه، شش گروه از سنگ‌چینها کشف شده است که در نواحی جنوبی و غربی محوطه قرار دارند. عمده اشیای تدفینی همراه با این گورها شامل آثار ساخته‌شده از یشم بوده‌اند، اما بیشتر این گورها پیش از حفاری‌ها غارت شده بودند. تفسیر. باستان‌شناس گوا داشون، که مسئول حفاری این محوطه بود، بر این باور است که دو گونه حیوان در
محوطه بود، بر این باور است که دو گونه حیوان در نقوش یشمی این منطقه دیده می‌شود: یکی خوک با چشمان باریک و پوزه صاف، و دیگری خرس با چشمان گرد و گوش‌های کوچک و ایستاده. او همچنین نمادهای مشابه خوک و خرس را در ظروف کشف‌شده در محوطه شیاوه‌یان مشاهده کرده است. پرستش خرس در شمال شرق آسیا رایج بوده است، مانند قوم آینو (ژاپن) در شمال ژاپن و برخی مناطق سیبری. از این رو، گوا داشون این محوطه را در چارچوب فرهنگی گسترده‌تری در شمال شرق آسیا بررسی می‌کند. برخی شباهت‌هایی نیز میان این محوطه و فرهنگ شینگ‌لونگوا (۶۲۰۰–۵۴۰۰
نیز میان این محوطه و فرهنگ شینگ‌لونگوا (۶۲۰۰–۵۴۰۰ پیش از میلاد) در شمال شرقی چین مشاهده شده است. ساختار هرم‌مانند. یک سال پس از کشف مجموعه پرستشگاه و سنگ‌چینها، ساختاری هرم‌مانند که به شکل یک تپه طبیعی استتار شده بود، شناسایی شد. این ساختار که با نام ژوانشانزی () شناخته می‌شود، در دوره دودمان هان (۲۲۰–۲۰۶ پیش از میلاد) به عنوان بخشی از دیوار بزرگ چین گنجانده شده بود. این ساختار که با خاک و سنگ‌های وارداتی ساخته شده، پیچیده‌تر از سایر سنگ‌چینهای منطقه است. همچنین این محوطه شامل عناصر اصلی مانند معابد،
همچنین این محوطه شامل عناصر اصلی مانند معابد، سنگ‌چینها و سکوهایی است که بعدها در آیین پرستش نیاکان چینی مشاهده شدند، از جمله در مقبره‌های دودمان مینگ که ۵۰۰۰ سال پس از این دوره ساخته شدند.
سرجیو کرستو (; – ) مهندس، و نقشه خوان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
کیسی کوری (؛ زادهٔ ) راننده رالی، و راننده مسابقه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا بود.
سیاه‌پر کوهستانی کلمبیایی ، گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ سیاه‌پرگان (Icteridae) است. این گونه بومی کلمبیا است که زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
پاگودای معبد فوگنگ () یا بتکده گوتاما بودا در معبد فوگونگ () در شهرستان یینگ، استان شانشی، چین، یک پاگودای چوبی است. این بنا همچنین با نام بتکده چوبی شهرستان یینگ (چینی: 应县木塔، پین‌یین: yìngxiàn mùtǎ) شناخته می‌شود. این بنا در سال ۱۰۵۶، در دومین سال حکومت مردم خیتان در دودمان لیائو ساخته شد و در سال ۱۱۹۵، در ششمین سال حکومت دودمان جین (۱۲۳۴–۱۱۱۵) مرمت و گسترش یافت. این بتکده به دستور دائوزونگ (هونگجی) در محل خانه مادربزرگش ساخته شد. این بتکده که در طول قرن‌ها از چندین زمین‌لرزه بزرگ جان سالم به در برده است،
از چندین زمین‌لرزه بزرگ جان سالم به در برده است، شهرت زیادی در چین پیدا کرده و به‌طور عامیانه با نام موتا () شناخته می‌شود. این بتکده بر روی سکویی سنگی به ارتفاع ۴ متر (۱۳ فوت) ساخته شده و دارای یک مناره ۱۰ متری (۳۳ فوت) است که مجموع ارتفاع آن را به ۶۷٫۳۱ متر (۲۲۰٫۸۳ فوت) می‌رساند. این بنا قدیمی‌ترین بتکده تمام چوبی موجود در چین است. با اینکه این بتکده قدیمی‌ترین پاگودای تمام چوبی در چین است، اما قدیمی‌ترین بتکده دارای بام‌های متراکم، بتکده سونگیو از قرن ششم (ساخته شده از آجر) است. همچنین، پاگوداهای سنگی