payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«ماه» (که در ایالات متحده با نام «لونا» منتشر شد) فیلمی درام محصول سال ۱۹۷۹ به کارگردانی برناردو برتولوچی است که فیلمنامه آن را با همکاری برادرش جوزپه و همسرش کلر پپلو نوشته‌اند. این فیلم دربارهٔ زندگی آشفته یک پسر نوجوان و رابطه‌اش با والدینش، از جمله رابطه نامشروع با مادر خواننده اپرایش است. جیل کلیبرگ، متیو بری، توماس میلیان، فرد گوین، ورونیکا لازار و آلیدا والی در این فیلم ایفای نقش می‌کنند. "«ماه»" محصول مشترک ایتالیا و آمریکا بود و در ۲۹ اوت ۱۹۷۹ توسط کمپانی فاکس قرن بیستم اکران شد. این فیلم با
توسط کمپانی فاکس قرن بیستم اکران شد. این فیلم با واکنش‌های متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شد، هرچند بازی جیل کلیبرگ به‌طور گسترده مورد تحسین قرار گرفت و نامزدی جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام را برای او به ارمغان آورد. این فیلم به فرانکو آرکالی، همکار همیشگی برتولوچی، تقدیم شده است که در جریان پیش‌تولید بر اثر سرطان درگذشت. طرح. جو پسر خواننده مشهور اپرا، کاترینا سیلوری، است. در حالی که او معتقد است که شوهر کاترینا، داگلاس وینتر، پدر بیولوژیکی اوست، حقیقت این است که جو توسط جوزپه، معشوق سابق
اوست، حقیقت این است که جو توسط جوزپه، معشوق سابق کاترینا، که اکنون در ایتالیا زندگی می‌کند و به عنوان معلم مدرسه کار می‌کند، به دنیا آمده است. جو، دمدمی مزاج و لوس، به یک شخصیت پدری قوی نیاز دارد تا او را راهنمایی و تربیت کند، اما داگلاس گوشه‌گیر و تا حد زیادی نسبت به فرزندپروری بی‌تفاوت است. وقتی جو شاهد مرگ ناگهانی داگلاس در شهر نیویورک است، این اتفاق او را عصبانی و پریشان می‌کند. کاترینا که پس از مرگ داگلاس تمایلی به ماندن در منهتن ندارد، تصمیم می‌گیرد به همراه پسرش به ایتالیا نقل مکان کند. در آنجا، جو
همراه پسرش به ایتالیا نقل مکان کند. در آنجا، جو شروع به معاشرت با یک گروه خطرناک می‌کند و به هروئین معتاد می‌شود. کاترینا دلشکسته است و امیدوار است پسرش را به سبک زندگی امن‌تر و سالم‌تری بازگرداند. او در بسیاری از موارد سعی می‌کند از نظر احساسی به جو نزدیک‌تر شود، به این امید که ارتباط بیشتر بر جذابیت مواد مخدر غلبه کند. او حتی با فروشنده مواد مخدر او تماس می‌گیرد تا از او در مورد وضعیتش ابراز همدردی کند. در یک مقطع، وقتی جو به شدت به دنبال راه چاره است، مادرش به او یک هندجاب می‌دهد تا موقتاً ذهنش را از
مادرش به او یک هندجاب می‌دهد تا موقتاً ذهنش را از مواد مخدر دور کند. او که چاره دیگری نمی‌بیند، تصمیم می‌گیرد به محل زندگی اولیه‌شان، جایی که معشوق از هم جدا شده‌اش زندگی می‌کند، برود، به این امید که نوعی پیوند پدرانه پسرش را درمان کند. در طول مسیر، تنش‌ها، از جمله تنش‌های جنسی، سفر را مختل و طولانی می‌کنند. سرانجام پسر را در خانه جوزپه پیاده می‌کنند، اما جو به جای اینکه به پدرش بگوید که پسرش است، می‌گوید که دوست پسرش است و پسرش پس از آشفتگی‌های مادام‌العمر به دلیل فقدان پدر بیولوژیکی‌اش، دچار اوردوز
به دلیل فقدان پدر بیولوژیکی‌اش، دچار اوردوز هروئین شده است. با رسیدن به نوعی آرامش برای پسر، او به نزد مادرش برمی‌گردد که در حال آماده شدن برای یک اپرا است. آنها در حالی که یکدیگر را در آغوش می‌گیرند، عشق خود را به یکدیگر دوباره تأیید می‌کنند و پسر و پدرش که برای تماشای اجرا آمده‌اند و اکنون هویت واقعی جو را به عنوان فرزندش می‌شناسند، با هم صدای کاترینا را می‌شنوند که در بهترین حالت خود می‌خواند. پذیرش. راجر ایبرت، منتقد سینما، در نقد دو ستاره خود دربارهٔ برتولوچی نوشت: «او یک سریال آبکی و یک تاریخچه
برتولوچی نوشت: «او یک سریال آبکی و یک تاریخچه فرویدی (دشمنان سنتی در حالت طبیعی خود) دارد و آنها را مجبور به رابطه جنسی می‌کند.» در "نشریه نقد کتاب لندن"، آنجلا کارتر دربارهٔ بازی جیل کلیبرگ نوشت: «جیل کلیبرگ با استفاده از تمام توان خود فرصت همکاری با یک کارگردان بزرگ اروپایی را غنیمت شمرد و بازی جسورانه‌ای ارائه داد: او مانند نیروی زندگی در وجود خود است.» در یادداشتی به تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۷۹، آندری تارکوفسکی، کارگردان روس، در دفتر خاطرات خود نوشت: «"فیلم «ماه»" اثر برتولوچی را دیدم. مزخرفاتی هیولاوار،
«ماه»" اثر برتولوچی را دیدم. مزخرفاتی هیولاوار، بی‌ارزش و مبتذل.» این فیلم در سال ۱۹۸۰ توسط عبدالا بوکارم، سرلشکر وقت پلیس گوایاکیل، برای مدت کوتاهی در اکوادور ممنوع شد. بوکارم تمام سینماهایی را که این فیلم را نمایش می‌دادند، تعطیل کرد. با این حال، این فیلم سال‌ها بعد بدون هیچ گونه واکنشی از تلویزیون ملی پخش شد. پیوند به بیرون. La Luna at Rotten Tomatoes
آنا ماریا انریکه آنیولتی (؛ ۱۹۰۷ – ) پارتیزان اهل پادشاهی ایتالیا بود. که در ۱۲ ژوئن ۱۹۴۴ توسط نازی‌ها تیرباران شد. به خاطر اقداماتش در حمایت از جنبش پارتیزانی ایتالیا، پس از مرگ با مدال طلای شجاعت نظامی مورد تقدیر قرار گرفت. زندگینامه. آنا ماریا انریکه آنیولتی در بولونیا متولد شد. پدرش پائولو انریکه یک یهودی پرتغالی تبار بود؛ مادرش ماریا کلوتیلد آنیولتی فوسکونی یک مسیحی کاتولیک بود. او خواهرزاده ریاضی‌دان فدریگو انریکوئس بود. هیچ یک از والدین او مذهبی نبودند، بنابراین آنا ماریا و برادرش انزو تحصیلات غیر
بنابراین آنا ماریا و برادرش انزو تحصیلات غیر مذهبی داشتند. پدرش زیست‌شناس مهمی بود که در دانشگاه های مختلف تدریس می‌کرد. به دلیل شغلش، خانواده به شهرهای مختلف ایتالیا نقل مکان کردند؛ محل زندگی او در ناپل، ساساری و سرانجام در فلورانس بود. در سال ۱۹۲۶ او شروع به تحصیل در مقطع لیسانس در رشته ادبیات و فلسفه کرد. در سال ۱۹۳۰ مدرک خود را دریافت کرد. استاد راهنمای پایان‌نامه لیسانس او نیکولای اتوکار بود. این ملاقات برای او بسیار مهم بود. نیکولای از دانشگاهی در سیبری آمده بود و در طول اقامتش در روسیه، شاهد وقایعی
آمده بود و در طول اقامتش در روسیه، شاهد وقایعی بود که منجر به انقلاب اکتبر ۱۹۰۵ شد. او به مدت ۳۰ سال در فلورانس تدریس کرد، دقیقاً از همان سالی که آنا برای اولین بار ثبت نام کرد. در سال ۱۹۳۲ پس از فارغ‌التحصیلی و با مطالعه بیشتر در زمینه کتیبه‌شناسی و تحقیقات بایگانی، آنا ماریا به عنوان دستیار مشترک در دانشگاه مشغول به کار شد و در بایگانی دولتی فلورانس مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۶ او به عنوان مسئول بایگانی منصوب شد و همکاری خود را با بایگانی تاریخی ایتالیا، با نوشتن نقد کتاب و گزارش کنفرانس‌ها ادامه داد.
با نوشتن نقد کتاب و گزارش کنفرانس‌ها ادامه داد. آنا روند گرویدن به کاتولیک را در سال ۱۹۳۶ آغاز کرد و آن را در سال ۱۹۳۸ به پایان رساند. این نتیجه یک جستجوی معنوی بود که سال‌ها به طول انجامید و تا زمان مرگش بر تصمیمات زندگی او تأثیر گذاشت. در سال ۱۹۳۸، قوانین نژادی ایتالیا در ایتالیا تصویب شد و منجر به وقفه در تحصیل و شغل آنا شد، زیرا با وجود تغییر دین، او هنوز یهودی محسوب می‌شد. طبق قوانین نژادی، خدمت در ارتش، نگهبانی، مالکیت شرکت، داشتن زمین یا هرگونه املاک و مستغلات برای یهودیان ممنوع بود. یهودیان دیگر
و مستغلات برای یهودیان ممنوع بود. یهودیان دیگر مجاز به کار در ادارات نظامی و مدنی، نهادهای استانی و شهری، بانک‌ها و بیمه‌ها، مدارس و دانشگاه‌ها، صرف نظر از رتبه، نبودند. در نهایت، دانش‌آموزان یهودی از مدارس دولتی محروم شدند. آنا در برهه‌ای از بی‌ثباتی اقتصادی خانواده‌اش از بایگانی دولتی اخراج شد. در آن سال‌ها، مهم‌ترین چهره کاتولیک فلورانس، جورجیو لا پیرا بود. آنا با او رابطه‌ای سرشار از احترام و محبت داشت. در سال ۱۹۳۹ او مجله‌ای به نام «پرینسیپی» تأسیس کرد که هدفش نشان دادن «ورطه جنگی که به سوی آن
کرد که هدفش نشان دادن «ورطه جنگی که به سوی آن می‌دویم» بود. این مجله برای شکل‌گیری فکری آنا بسیار مهم بود. جورجیو لا پیرا به او کمک کرد تا شغل جدیدی پیدا کند: او برادرش انزو را برای ملاقات با اسقف اعظم فلورانس همراهی کرد و به لطف او، آنا در کتابخانه واتیکان استخدام شد. آنا با راهبه‌ها زندگی می‌کرد و با تیا سسینی هم اتاق بود. این دو دختر در کتابخانه واتیکان همکار و همچنین رفقای جنگی بودند. در سال ۱۹۴۰ ایتالیا به جنگ جهانی دوم پیوست. به دلیل جنبش ضدفاشیسم فعال در آنجا، آشفتگی در کتابخانه واتیکان ایجاد شد.
در آنجا، آشفتگی در کتابخانه واتیکان ایجاد شد. آنا با کشیشی دوست شد که از طریق او با خراردو برونی، از جمله روشنفکران دیگر آشنا شد. برونی در دانشگاه ساپینزای رم فلسفه خوانده بود و در حزب مردمی ایتالیا فعالیت داشت. او و برونی به همراه چند دوست دیگر، اولین هسته گروه اجتماعی مسیحی را تشکیل دادند. این گروه به یک جنبش و در نهایت یک حزب سیاسی تبدیل شد. در سال ۱۹۴۳، آنا ماریا شغل خود را در رم ترک کرد و به فلورانس بازگشت تا در کنار مادرش باشد که تنها مانده بود. در آنجا او شروع به شرکت در جنبش مقاومت ایتالیا کرد و به
او شروع به شرکت در جنبش مقاومت ایتالیا کرد و به خانواده‌های یهودی کمک می‌کرد و برای آنها کارت شناسایی تهیه می‌نمود. او اغلب آنها را برای انجام کارهای دفتر اسناد رسمی به شورای شهر همراهی می‌کرد. اما در ۱۲ مه ۱۹۴۴ یک خبرچین فاشیست که در خانه منتظرش بود، به او خیانت کرد و او را به همراه مادرش دستگیر کرد. سه روز بعد، آنا به ویلا تریست برده شد. ویلا تریست نام کوچک شکنجه‌گاه‌های مختلفی است که توسط نازی‌ها و فاشیست‌ها در سال‌های پایانی جنگ جهانی دوم افتتاح شدند. به طور خاص، ویلا تریست در فلورانس، رم و میلان،
به طور خاص، ویلا تریست در فلورانس، رم و میلان، مکان‌های شومی بودند. ویلا تریست در فلورانس هنوز در خیابان بولونیز ۶۷ قرار دارد. آلمانی‌ها به فاشیست‌ها اجازه استفاده از طبقات پایین و زیرزمین مجتمع آپارتمانی را دادند، جایی که فرمانده ماریو کاریتا، اداره خدمات ویژه را سازماندهی می‌کرد، نهادی که در آن از مجرمان عفو شده از هر نوع، استقبال می‌شد. در ویلا تریست، محکومین در حالی که روی نوعی تخت درویشی دراز کشیده بودند، بازجویی می‌شدند. آنها را مجبور به نوشیدن نفت می‌کردند و انواع شکنجه‌ها، مانند شوک الکتریکی به
می‌کردند و انواع شکنجه‌ها، مانند شوک الکتریکی به اندام تناسلی یا بلعیدن اجباری نمک بدون آب را تحمیل می‌کردند. شکنجه‌گران که دائماً تعویض می‌شدند، معمولاً مست از کنیاک یا کوکائین بودند. وقتی شکنجه نتوانست قربانیان را به صحبت کردن وادار کند، آنها را تیرباران کردند. آنا ماریا نیز شکنجه شد. به مدت هفت روز، او را مجبور کردند که بایستد، بدون اینکه اجازه نشستن یا خوابیدن داشته باشد. به نظر می‌رسد که شرکت‌کنندگان در جلسات سادیسمی حتی شامل مردان مذهبی، از جمله یک راهب بندیکتی به نام پدر ایلدفونسو، نیز می‌شدند که در
بندیکتی به نام پدر ایلدفونسو، نیز می‌شدند که در طول شکنجه با نواختن آهنگ‌های محلی ناپلی با پیانو خود را سرگرم می‌کرد. در ۱۲ ژوئن، فاشیست‌ها آنا را به چرسینادمکانی کوچک در تپه‌های شمال فلورانس، نزدیک سستو فیورنتینو بردند. آنا تنها زن در میان شش مرد جوان گروه کورا بود که آنا عضوی از آن بود. همه آنها در آنجا تیرباران شدند و سپس اجسادشان رها شد. آنا ۳۷ ساله بود. فلورانس اندکی پس از آن آزاد شد. رادیو CORA (مخفف رادیو کمیسر) یک ایستگاه پخش مخفی بود که توسط اعضای حزب اقدام فلورانس اداره می‌شد و از ژانویه تا ژوئن
حزب اقدام فلورانس اداره می‌شد و از ژانویه تا ژوئن ۱۹۴۴، ارتباط بین جنبش مقاومت ایتالیا و فرماندهان متفقین را تضمین می‌کرد. مبتکران این ابتکار، گروهی از جوانان، از جمله انزو انریکه آنیولتی و حدود بیست همکار بودند. فعالیت رادیوی مخفی، که اطلاعات مربوط به فعالیت‌های آلمان در فلورانس را به فرماندهان متفقین مخابره می‌کرد و درخواست کمک برای پارتیزان‌ها را ارسال می‌کرد، چنان مهم بود که در ۲ ژوئن ۱۹۴۴، متفقین تعدادی از افراد خود را برای کمک به رادیو از طریق هوا در پراتو پیاده کردند. جوایز. پس از مرگ، به رسم تقدیر
پراتو پیاده کردند. جوایز. پس از مرگ، به رسم تقدیر و یادبود، مدال طلای شجاعت نظامی را به وی اختصاص دادند.
فلیچه ماتئوچی (۱۲ فوریه ۱۸۰۸ – ۱۳ سپتامبر ۱۸۸۷) یک مهندس هیدرولیک ایتالیایی بود که به همراه اوژنیو بارسانی یک موتور احتراق داخلی اختراع کرد. درخواست ثبت اختراع آنها در ۱۲ ژوئن ۱۸۵۴ در لندن پذیرفته شد و در مجله مورنینگ ژورنال لندن با عنوان «مشخصات اوژن بارسانی و فلیکس ماتئوچی، به دست آوردن نیروی محرکه از طریق انفجار گازها» منتشر شد، همان‌طور که توسط بنیاد بارسانی و ماتئوچی مستند شده است. زندگی‌نامه. ماتئوچی که در لوکا، توسکانی متولد شده بود، مهندسی هیدرولیک و مکانیک را ابتدا در پاریس و سپس در فلورانس آموخت.
مکانیک را ابتدا در پاریس و سپس در فلورانس آموخت. در سال ۱۸۵۱ با پدر بارسنتی ملاقات کرد و از ایده‌های او برای نوع جدیدی از موتور قدردانی کرد. آنها با هم همکاری کردند تا مفهوم اولیه را به یک کالای قابل ساخت تبدیل کنند و در نهایت مدلی مناسب برای تولید انبوه توسعه دادند. ساخت آن به شرکت باوئر و شرکا در میلان، شرکتی که با نام هلوتیکا نیز شناخته می‌شود، سپرده شد و این شرکت موتور را در اوایل سال ۱۸۶۳ تحویل داد. [ "" ] موفقیت این موتور که بسیار کارآمدتر از موتور بخار بود، چنان چشمگیر بود که سفارش‌ها از نقاط دوری
بود، چنان چشمگیر بود که سفارش‌ها از نقاط دوری مانند قسطنطنیه سرازیر شدند. [ "" ] ماتئوچی و بارسانی برای تولید موتور با شرکتی در بلژیک به توافق رسیدند و بارسانی در ۱۸ فوریه ۱۸۶۴ برای نظارت شخصی بر کار به بلژیک رفت. در ۱۹ آوریل بعد، بارسانی ناگهان درگذشت و تمام کارهای آنها به پایان رسید. ماتیوچی به کار قبلی خود به عنوان مهندس هیدرولیک بازگشت. او هیدرومترهای جدید (برای اندازه‌گیری سطح رودخانه)، باران‌سنج‌ها و عملیات هیدرولیکی روی رودخانه‌ها را مطالعه کرد. در سال ۱۸۷۷، ماتئوچی از این ادعا دفاع کرد که او و
در سال ۱۸۷۷، ماتئوچی از این ادعا دفاع کرد که او و بارسانی مبتکر اختراع موتور احتراق داخلی بوده‌اند. حق ثبت اختراع ثبت شده توسط نیکولاس آگوست اتو در واقع بسیار شبیه به موتور بارسانی-ماتئوچی بود. این ناامیدی منجر به بیماری ماتئوچی شد که در نهایت باعث مرگ او در خانه‌اش در کاپانوری، نزدیک لوکا، شد. اسناد مربوط به اولویت موتور بارسانی و ماتئوچی و حق ثبت اختراع آنها در انگلستان، پیمونت، فرانسه، بلژیک و پروس در بایگانی کتابخانه موزه گالیله در فلورانس نگهداری می‌شود.
اوژنیو بارسانی (۱۲ اکتبر ۱۸۲۱–۱۹ آوریل ۱۸۶۴)، که با نام نیکولو نیز شناخته می‌شد، یک مهندس ایتالیایی و کشیش کاتولیک بود که به همراه فلیچه ماتئوچی، اولین موتور احتراق داخلی را در سال ۱۸۵۳ اختراع کردند. درخواست ثبت اختراع آنها در ۱۲ ژوئن ۱۸۵۴ در لندن پذیرفته شد و در "مجله مورنینگ ژورنال" لندن با عنوان «مشخصات یوجین بارسانی و فلیکس ماتئوچی، به دست آوردن نیروی محرکه از طریق انفجار گازها» منتشر شد، همان‌طور که توسط بنیاد بارسانی و ماتئوچی مستند شده است. زندگی‌نامه. بارسنتی در پیتراسانتا، توسکانی متولد شد. او که
بارسنتی در پیتراسانتا، توسکانی متولد شد. او که لاغر و کوتاه‌قد بود، در یک مؤسسه علمی کاتولیک در نزدیکی لوکا، در توسکانی تحصیل کرد و در سال ۱۸۳۸ در فلورانس وارد دوره کارآموزی پدران پیاریست یا اسکولوپی، که به خاطر استقبال از مطالعات علمی شناخته می‌شدند، شد. در سال ۱۸۴۱، بارسانتی تدریس در "کالج سن میشل"، واقع در ولترا، را آغاز کرد. در آنجا، طی یک سخنرانی که انفجار مخلوط هیدروژن و هوا را شرح می‌داد، به پتانسیل استفاده از انرژی انبساط گازهای احتراق در یک موتور پی برد. متعاقباً، هنگام تدریس در یک مؤسسه در سطح
پی برد. متعاقباً، هنگام تدریس در یک مؤسسه در سطح دانشگاه در فلورانس، او با ماتئوچی آشنا شد. ماتئوچی از ایده موتور قدردانی کرد و این دو مرد تا آخر عمر با هم روی آن کار کردند. در ۱۲ ژوئن ۱۸۵۴، آنها اختراع خود را در لندن ثبت کردند، زیرا قانون ایتالیا در آن زمان نمی‌توانست حمایت بین‌المللی کافی را برای ثبت اختراع تضمین کند. ساخت نمونه اولیه بعداً در دهه ۱۸۶۰ تکمیل شد. مزیت اصلی موتور بارسانتی-ماتئوچی استفاده از نیروی برگشت پیستون در اثر خنک شدن گاز بود. [ "" ] رویکردهای دیگر مبتنی بر نیروی محرکه انفجار، مانند
رویکردهای دیگر مبتنی بر نیروی محرکه انفجار، مانند روشی که توسط اتین لنوار فرانسوی توسعه داده شد، کندتر بودند. موتور بارسانتی-ماتئوچی بسیار کارآمدتر ثابت شد و مدال نقره را از مؤسسه علوم لومباردی دریافت کرد. در سال ۱۸۵۶، بارسانی و ماتئوچی یک موتور دو سیلندر ۵ اسب بخاری ساختند و دو سال بعد یک موتور دو پیستونی با عملکرد مخالف ساختند. بارسانتی فکر می‌کرد موتور جدید پیشرفت بزرگی نسبت به موتور بخار است؛ بسیار ایمن‌تر و کم‌دردسرتر و سریع‌تر کار می‌کرد. هدف اصلی تأمین انرژی مکانیکی در کارخانه‌ها و نیروی محرکه
تأمین انرژی مکانیکی در کارخانه‌ها و نیروی محرکه دریایی بود. برای استفاده به عنوان موتور خودرو به اندازه کافی سبک نبود. پس از کمی جستجو، بارسانی و ماتئوچی کارخانه ریخته‌گری جان کاکریل در سرن، بلژیک را برای تولید انبوه یک انتخاب کردند. موتور. به زودی سفارش‌هایی از بسیاری از کشورهای اروپایی دریافت شد. بارسانتی در ۳۰ مارس ۱۸۶۴ به‌طور ناگهانی در سرینگ بر اثر تب تیفوئید درگذشت و ماتئوچی تنها ماند تا کسب و کار را رهبری کند. توسعه موتور شکست خورد و ماتئوچی به حرفه اول خود، هیدرولیک، بازگشت. وقتی نیکولاس اتو موتور
اول خود، هیدرولیک، بازگشت. وقتی نیکولاس اتو موتور خود را ثبت اختراع کرد، ماتئوچی بدون موفقیت ادعا کرد که او و شریکش بارسانتی مبتکر آن بوده‌اند. بسیاری از اسناد مربوط به اختراعات بارسانی و موتور ماتئوچی در بایگانی کتابخانه موزه گالیله در فلورانس نگهداری می‌شوند.
احمد غالب ناصر الرَهَوی الیافِعی (۱۹۵۰ – ۲۸ اوت ۲۰۲۵)، سیاستمدار یمنی بود که از ۱۰ اوت ۲۰۲۴ تا زمان مرگش در حمله هوایی اسرائیل در ۲۸ اوت ۲۰۲۵ به عنوان نخست‌وزیر دولت تحت رهبری حوثی‌ها خدمت کرد. او عضو حزب کنگره عمومی خلق بود و پیش از این در شورای عالی سیاسی خدمت می‌کرد. معرفی. احمد غالب ناصر الرهوی الیافعی، در شهرستان خنفر در استان ابین در جنوب یمن زاده شد. وی فرزند غالب ناصر الرهوی از چهره‌های سیاسی اجتماعی یمن بود که در یک اقدام تروریستی در دهه ۱۹۷۰ میلادی جان باخت. همچنین او از معدود اعضای جنبش حوثی‌ها
جان باخت. همچنین او از معدود اعضای جنبش حوثی‌ها بود که مذهب او سنیبود. سوابق سیاسی. الرهوی، از چهره‌های سیاسی همسو با حزب کنگره مردمی در شاخه صنعا به‌شمار می‌رفت. وی مدیر کل منطقه خنفر و معاونت استانداری دو استان المحویت و ابین را بر عهده داشته است. احمد غالب در سال ۲۰۱۵ به عنوان استاندار ابین و سپس عضو شواری عالی سیاسی در صنعا منصوب شد. احمد غالب در ۱۰ اگوست ۲۰۲۴ از طرف شورای عالی سیاسی، به عنوان نخست‌وزیر، مأمور تشکیل دولت تغییر و سازندگی در صنعا گردید و جانشین عبدالعزیز بن حبتور شد. وی چندین بار هدف
و جانشین عبدالعزیز بن حبتور شد. وی چندین بار هدف سوءقصد قرار گرفت که مهم‌ترین آن بمب‌گذاری در خانه‌اش در باتیس از توابع استان ابین بود که در آن زمان القاعده مسئولیت آن را بر عهده گرفت. ترور. در ۲۸ اوت ۲۰۲۵، الرهوی و چند همراهش در حمله هوایی اسرائیل به یک آپارتمان در صنعا، یمن، کشته شدند. مرگ او در ۳۰ اوت توسط حوثی‌ها تأیید شد. مراسم تشییع جنازه او و دیگر قربانیان این حمله در ۱ سپتامبر در مسجد صالح در صنعا برگزار شد. "نیویورک تایمز" گزارش داد که مرگ او تأثیر زیادی بر حوثی‌ها نخواهد داشت، زیرا نقش او «عمدتاً
زیادی بر حوثی‌ها نخواهد داشت، زیرا نقش او «عمدتاً نمادین» بود. الرهوی به عنوان بخشی از حلقه رهبری داخلی این گروه دیده نمی‌شد. سمت او در ۳۰ اوت به معاونش، محمد احمد مفتاح، منتقل شد.
آخرین روزهای فرانکی مگس فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی پیتر مارکل است. در این فیلم بازیگرانی همچون دنیس هاپر، مایکل مدسن، کیفر ساترلند، داریل هانا، دیتون کالی و آدام اسکات ایفای نقش کرده‌اند.
مزمور ۳ سومین مزمور از کتاب مزامیر است که در نسخهٔ انگلیسی «کینگ جیمز» با عبارت «خداوندا، چه بسیارند کسانی که بر من می‌شورند!» آغاز می‌شود. در لاتین، این مزمور با عنوان «Domine quid multiplicati sunt» شناخته می‌شود. این مزمور نوعی شکرگزاری شخصی به درگاه خداست که دعای یک جانِ رنج‌دیده را مستجاب کرده است. مزمور ۳ به داوود نسبت داده می‌شود و به‌ویژه به زمانی بازمی‌گردد که او از پسرش ابشالوم گریخته بود. این مزمور بخشی ثابت از آیین‌های عبادی یهودیت، کاتولیک، لوترانی، انگلیکان و دیگر شاخه‌های پروتستانی است.
لوترانی، انگلیکان و دیگر شاخه‌های پروتستانی است. همچنین بارها در قالب موسیقی تنظیم شده است؛ از جمله آثاری به زبان لاتین از مارک-آنتوان شارپنتیه، میشل-ریشارد دولالاند و هنری پرسل.
گروه چرخاننده کناری () گروهی از شش ماهیچه کوچک کفل است که همگی موجب چرخاندن استخوان ران در مفصل ران می‌شوند. این گروه شامل ماهیچه‌های ماهیچه گلابی‌شکل، ماهیچه دوقلوی زبرین، ماهیچه دوقلوی زیرین، ماهیچه چهارگوش ران و ماهیچه سدادی بیرونی است. همهٔ ماهیچه‌های این گروه از استخوان بی‌نام منشأ گرفته و به بخش بالایی استخوان ران متصل می‌شوند. عصب‌رسانی آن‌ها از شبکه خاجی (اعصاب کمری تا S2) است، به‌جز ماهیچه سدادی بیرونی که از شبکه کمری عصب می‌گیرد. دیگر چرخاننده‌های کناری. این گروه شامل همه ماهیچه‌هایی که در چرخش
کناری. این گروه شامل همه ماهیچه‌هایی که در چرخش کناری مفصل ران نقش دارند نمی‌شود، بلکه فقط ماهیچه‌هایی هستند که عمدتاً این عمل را انجام می‌دهند. دیگر ماهیچه‌های مؤثر در چرخش کناری ران عبارت‌اند از:
مزمور ۴ چهارمین مزمور از کتاب مزامیر است که در نسخهٔ انگلیسی «کینگ جیمز» با عبارت «ای خدای عدالت من، هنگامی که تو را می‌خوانم مرا اجابت کن» آغاز می‌شود. در لاتین، این مزمور با عنوان «Cum invocarem» شناخته می‌شود. این مزمور دعایی است برای رهایی و آرامش در شب؛ نویسنده در آن از خداوند طلب می‌کند که به ندای او گوش فرا دهد و دشمنانش را رسوا سازد. مضمون اصلی مزمور ۴ اعتماد به خدا و یافتن آسودگی در حضور اوست. بر اساس سنت، این مزمور به داوود نسبت داده می‌شود. در سنت یهودی و مسیحی، این مزمور بخشی از دعاهای شبانه است
یهودی و مسیحی، این مزمور بخشی از دعاهای شبانه است و در نیایش‌های یهودیت و همچنین در کاتولیک، لوترانی و انگلیکان تلاوت می‌شود. این مزمور نیز بارها دستمایهٔ موسیقی مذهبی قرار گرفته است؛ از جمله در آثار هاینریش شوتس و تنظیم‌های متأخر اروپایی برای آواز و گروه کر.
سندرم شیهان (به انگلیسی: Sheehan's syndrome) ،که به عنوان نکروز غده هیپوفیز پس از زایمان نیز شناخته می‌شود، زمانی رخ می‌دهد که غده هیپوفیز به دلیل از دست دادن حجم بالای خون و شوک هیپوولمیک (نکروز ایسکمیک) یا سکته مغزی آسیب ببیند، که در ابتدا در طول یا پس از زایمان ممکن است رخ دهد که منجر به کاهش عملکرد غده هیپوفیز می‌شود. در شکل خفیف‌تر مادر به دلیل عدم ترشح هورمون پرولاکتین توسط هیپوفیز قادر به شیر دادن به نوزاد خود نیست و همچنین دیگر پریود نمی‌شود، زیرا FSH (هورمون تحریک‌کننده فولیکول) و LH (هورمون
FSH (هورمون تحریک‌کننده فولیکول) و LH (هورمون لوتئینیزه‌کننده) ترشح نمی‌شوند. اگرچه مادر یائسگی را تجربه می‌کند، ولی با این شکل خفیف‌تر سندرم شیهان، گرگرفتگی را تجربه نمی‌کند، زیرا هیپوفیز قادر به ترشح FSH نیست (سطوح بالای FSH که توسط هیپوفیز در زنان یائسه سالم ترشح می‌شود، تلاشی برای تحریک تخمک‌گذاری است و این سطوح بالای FSH باعث گرگرفتگی می‌شود). عدم شیردهی و آمنوره (عدم قاعدگی) به عنوان یک سندرم (مجموعه‌ای از علائم) در نظر گرفته می‌شد، اما اکنون شیهان را به عنوان عدم ترشح ۱ تا ۵ هورمون از ۹ هورمونی که
به عنوان عدم ترشح ۱ تا ۵ هورمون از ۹ هورمونی که به‌طور معمول هیپوفیز تولید می‌کند در نظر گرفته می‌شود لوب قدامی هیپوفیز FSH, LH، پرولاکتین، ACTH (هورمون آدرنوکورتیکوتروپیک)، TSH (هورمون تحریک‌کننده تیروئید) و GH (هورمون رشد) را تولید می‌کند؛ هیپوفیز خلفی (لوب پشتی) ADH (هورمون ضد ادرار) و اکسی‌توسین تولید می‌کند، یعنی هیپوفیز در تنظیم بسیاری از هورمون‌ها نقش دارد. تشخیص سکته شیهان بسیار مهم است زیرا کمبود ACTH در شیهان در حضور استرس عفونت باکتریایی، مانند عفونت ادراری، منجر به مرگ مادر در اثر بحران آدیسون
ادراری، منجر به مرگ مادر در اثر بحران آدیسون می‌شود. غده هیپوفیز در ارتباط با هیپوتالاموس و سایر اندام‌های غدد درون‌ریز برای تنظیم عملکردهای متعدد بدن از جمله رشد، متابولیسم، قاعدگی، شیردهی و حتی پاسخ «جنگ یا گریز» عمل می‌کند. این اندام‌های غدد درون‌ریز (مانند غده تیروئید در گردن یا غدد فوق کلیوی در قطب فوقانی کلیه‌ها)، هورمون‌ها را در مسیرهای بسیار خاصی که به عنوان محورهای هورمونی شناخته می‌شوند، آزاد می‌کنند. به عنوان مثال، آزاد شدن یک هورمون در هیپوتالاموس، هیپوفیز را تحریک می‌کند تا هورمون تحریک‌کننده
هیپوفیز را تحریک می‌کند تا هورمون تحریک‌کننده تیروئید (TSH) را آزاد کند و هورمون آزاد شده از هیپوفیز (TSH) اندام بعدی در مسیر یعنی تیروئید را هدف قرار می‌دهد تا تیروکسین آزاد کند. از این رو، آسیب به غده هیپوفیز می‌تواند اثرات نامطلوبی بر هر یک از عملکردهای بدنی فوق‌الذکر داشته باشد. تشخیص. معمولاً یک سرنخ مهم که منجر به تشخیص سندرم شیهان می‌شود، شناسایی کمبود یک یا چند هورمون است که به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم توسط غده هیپوفیز تولید می‌شوند. میزان کمبود هورمون و اینکه کدام هورمون‌ها تحت تأثیر قرار می‌گیرند،
و اینکه کدام هورمون‌ها تحت تأثیر قرار می‌گیرند، به میزان آسیب به هیپوفیز بستگی دارد. سنجش‌های هورمونی، سطح این هورمون‌ها را اندازه‌گیری می‌کنند که شامل T4، TSH، استروژن، گنادوتروپین، کورتیزول و ACTH می‌شوند، اما محدود به آنها نیستند. اگر سطح هورمون‌ها در مرز محدوده غیرطبیعی باشد، تشخیص آسیب به این مسیرهای هورمونی ممکن است دشوار باشد. در این حالت، آزمایش‌های تحریکی برای تعیین اینکه آیا هیپوفیز به هورمون‌های هیپوتالاموس پاسخ می‌دهد یا خیر، انجام می‌شود. MRI در تشخیص سندرم شیهان مفید است زیرا ساختار هیپوفیز
در تشخیص سندرم شیهان مفید است زیرا ساختار هیپوفیز را بررسی می‌کند و ممکن است هرگونه آسیب آناتومیکی را شناسایی کند. یافته‌های MRI بسته به اینکه بیماری در چه مرحله‌ای باشد نتیجه متفاوت خواهد داشت. اگر MRI در مراحل اولیه بیماری انجام شود، ممکن است هیپوفیز بزرگتر از حد معمول به نظر برسد و تغییراتی را نشان دهد که با آسیب ناشی از کمبود خونرسانی مطابقت دارد. در مراحل بعدی بیماری این سندرم، آسیب وارد شده به غده هیپوفیز باعث کوچک شدن آن می‌شود و زین ترکی تا حدی خالی یا کاملاً خالی در MRI دیده می‌شود. درمان. درمان
یا کاملاً خالی در MRI دیده می‌شود. درمان. درمان اصلی، جایگزینی هورمون برای هورمون‌هایی است که کمبود آنها احساس می‌شود. برنامه‌های درمانی و دوزها باید توسط متخصص غدد درون‌ریز به صورت جداگانه تنظیم شوند. گلوکوکورتیکوئیدها ممکن است برای رفع یا پیشگیری از بحران آدرنال، که یک عارضه جدی بالقوه سندرم شیهان است، تجویز شوند. جایگزینی هورمون در کاهش عوارض و مرگ و میر ناشی از این سندرم حیاتی است. شیوع. تعیین دقیق شیوع این سندرم دشوار است زیرا میزان بروز آن از کشوری به کشور دیگر بسیار متفاوت است. سندرم شیهان در
به کشور دیگر بسیار متفاوت است. سندرم شیهان در کشورهای در حال توسعه شایع‌تر از کشورهای توسعه‌یافته است. در مطالعه‌ای که در سال 2001 در بریتانیا انجام شد، تنها 1.4٪ از بیماران مبتلا به کم‌کاری هیپوفیز به سندرم شیهان مبتلا بودند. تنها چند سال قبل در سال 1996، سازمان بهداشت جهانی تخمین زد که 3 میلیون زن به سندرم شیهان مبتلا هستند. در مطالعه‌ای بر روی 1034 بزرگسال علامت‌دار، سندرم شیهان ششمین علت شایع کمبود هورمون رشد شناخته شد و مسئول 3.1٪ موارد (در مقابل 53.9٪ به دلیل تومور هیپوفیز) بود. علاوه بر این، مشخص شد
به دلیل تومور هیپوفیز) بود. علاوه بر این، مشخص شد که اکثر زنانی که سندرم شیهان را تجربه کرده‌اند، در خانه زایمان کرده‌اند تا در بیمارستان
قوانین درگیری () یا قواعد درگیری قوانین، قواعد یا دستورالعمل‌های داخلی هستند که به نیروهای نظامی (از جمله افراد) داده می‌شود و شرایط، اوضاع و احوال، درجه و نحوه استفاده از زور، اعمال قدرت یا اقداماتی که ممکن است تحریک‌آمیز تلقی شوند را تعریف می‌کنند. این قوانین، مجوز و یا محدودیت‌هایی را در مورد استفاده از زور و به‌کارگیری قابلیت‌های خاص، از جمله موارد دیگر، ارائه می‌دهند. در برخی از کشورها، قواعد درگیری بیان‌شده، نقش راهنما را برای نیروهای نظامی دارند، در حالی که در سایر کشورها، قواعد درگیری، فرماندهی