payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مالتا تألیف شد. شش سال بعد، دوک ساووی سکه‌های نه فلورینی با تصویر آمادئوس نهم در یک طرف ضرب کرد. به نظر می‌رسد که این سکه‌ها به عنوان مدال‌های مذهبی، به ویژه در شابله، جایی که توسط فرانسیس دو سال توزیع می‌شدند، استفاده می‌شده‌اند. آمادئوس نهم که به عنوان شاهزاده‌ای مقدس که به خاطر نیکوکاری و توجه به فقرا شناخته شده بود، معرفی شد، در ۳ مارس ۱۶۷۷ توسط پاپ اینوسنت یازدهم متبرک اعلام شد. آمادئوس، مردی با جایگاه سیاسی پایین، در طول بیماری خود به ایمانی عمیق روی آورد. او که محبوب مردم بود و به آنها دلبستگی عمیقی
او که محبوب مردم بود و به آنها دلبستگی عمیقی داشت، با میراث‌های قابل توجهی به فقرای دوک‌نشین خود کمک می‌کرد. او کمک به نیازمندان را به لذت‌های دنیوی ترجیح می‌داد: سبک زندگی بسیار مقتصدانه و ریاضت‌کشانه او باید معاصرانش را شگفت‌زده کرده باشد. او به مقام سوم فرانسیسکن رسید. او از جمله سرسخت‌ترین حامیان جنگ صلیبی بود که قرار بود پاپ پیوس دوم برای آزادسازی قسطنطنیه، که اخیراً به دست ترک‌ها افتاده بود، فراخوانده باشد. فرانسیس دو سال، رابرت بلارمین و موریس ساووی خستگی‌ناپذیر برای ترویج تقدیس او تلاش کردند. پاپ
خستگی‌ناپذیر برای ترویج تقدیس او تلاش کردند. پاپ اینوسنت یازدهم در سال ۱۶۷۸ فرقه خود را اعطا کرد. کلیسای کوچک متبرک در کلیسای جامع ورچلی توسط مهندس دوک، میکل‌آنژ گارو، در سال ۱۶۹۰ طراحی و توسط فرانچسکو آوریل دی کارونا ساخته شد.
فریدون فرجی (۳ بهمن ۱۳۷۳—۵ آبان ۱۴۰۱) از جان‌باختگان اعتراضات ۱۴۰۱ بود که از بر اثر شلیک گلوله جنگی به قلبش، توسط نیروهای امنیتی جان باخت. زندگی. فریدون فرجی متولد ۳ بهمن ۱۳۷۳بود. در خانواده‌ای ساده و صمیمی چشم به جهان گشود. فرزند مصطفی و پری. فریدون جوانی ۲۸ ساله بود که برای تأمین معاش رهسپار بانه شد و در پیتزافروشی «سوشیان» در بلوار ورزش این شهر کار می‌کرد. پنج‌شنبه‌ها، روزهای آرامش و بازگشتش به سقز بود؛ روزهایی که فرصت می‌یافت نفسی تازه کند و کنار خانواده باشد. اما پنج‌شنبه، پنجم آبان‌ماه ۱۴۰۱، چنین نشد؛
باشد. اما پنج‌شنبه، پنجم آبان‌ماه ۱۴۰۱، چنین نشد؛ آن روز، کارفرمایش مانع رفتنش شد و او در بانه ماند. درگذشت. غروب همان روز، شعله‌های اعتراض در بلوار ورزش زبانه می‌کشید. فریدون، درست روبه‌روی محل کارش، آماج دو گلوله شد: یکی بر لگن نشست و دیگری، از فاصله‌ای نزدیک، قلبش را نشانه گرفت. دمی بعد، تن جوانش بر زمین افتاد و خاموش شد. خاکسپاری. پیکر بی‌جانش به بیمارستان صلاح‌الدین ایوبی بانه منتقل شد. خانواده‌اش، خود را به آنجا رساندند. اما فرماندار شرطی گذاشت: تنها اگر همان شب به خاک سپرده شود، جسد تحویل داده خواهد
همان شب به خاک سپرده شود، جسد تحویل داده خواهد شد. و چنین شد که نیمه‌شب، بی‌هیچ مجال برای سوگواری آشکار، پیکر فریدون را به آرامستان آیچی سقز بردند و در خاک خفتاندن.
خانهٔ گوتیک آمریکایی که با نام خانهٔ دیبل نیز شناخته می‌شود، خانه‌ای در شهر الدون، آیووا است که به سبک ساخته شده و دارای یک پنجرهٔ متمایز در طبقهٔ بالا است. این خانه پس‌زمینهٔ نقاشی معروف گوتیک آمریکایی اثر گرنت وود در ۱۹۳۰ بود؛ نقاشی‌ای که به‌طور کلی مشهورترین اثر وود به‌شمار می‌رود و از شناخته‌شده‌ترین آثار هنری ایالات متحده در قرن بیستم محسوب می‌شود. وود که تنها دو بار در طول زندگی خود این خانه را مشاهده کرد، صرفاً طرحی ابتدایی از آن کشید و نقاشی «گوتیک آمریکایی» را در استودیوی خود در شهر سدار راپیدز به
را در استودیوی خود در شهر سدار راپیدز به پایان رساند. این خانه پس از ساخت در سال‌های ۱۸۸۱ و ۱۸۸۲، ابتدا متعلق به "چارلز دیبل"، یکی از ساکنان الدون بود و (به‌جز یک استثناء در سال ۱۸۹۷) تا اواخر قرن بیستم همواره به‌عنوان اقامتگاه خصوصی مورد استفاده قرار می‌گرفت. پس از یک تلاش سی‌ساله برای حفاظت از بنا، در ۱۹۹۱ خانه به «انجمن تاریخ ایالت آیووا» اهدا شد. امروزه محوطه شامل خانهٔ اصلی در همان شکل سال ۱۹۳۰ و یک مرکز بازدیدکنندگان است. این بنا در ۱۹۷۴ در فهرست ملی اماکن تاریخی آمریکا به ثبت رسید. از ۱۹۹۱ تاکنون،
اماکن تاریخی آمریکا به ثبت رسید. از ۱۹۹۱ تاکنون، ساکنان-مراقبان (ساکنانی که در عین حال نقش مراقب یا نگهدارندهٔ آن بنا را هم دارند) مختلف همچنان این خانه را به‌طور خصوصی اجاره کرده‌اند. تاریخچهٔ اولیه و معماری. چارلز ای. دیبل (زادهٔ ۱۸۳۶ در ساراتوگا، نیویورک) بنا به روایت‌های مختلف، کارگر راه‌آهن، مالک اصطبل کرایه‌ای و کهنه‌سرباز جنگ داخلی آمریکا بود که در اواخر سدهٔ نوزدهم در شهر الدون زندگی می‌کرد. او و همسرش، "کاترین"، در ۱۸۸۱ ساخت این خانه را برای خود و هشت فرزندشان آغاز کردند. نمای نسبتاً سادهٔ
خود و هشت فرزندشان آغاز کردند. نمای نسبتاً سادهٔ تخته‌کوبی عمودی، رنگ سفید و اندازهٔ متوسط خانه—فقط ۴۶٫۸ متر مربع (۵۰۴ فوت مربع)—در معماری سدهٔ نوزدهم آیووا بسیار رایج بود. سبکی مشابه را می‌توان در زادگاه هربرت هوور، رئیس‌جمهور آمریکا، در شهر وست برنچ مشاهده کرد؛ خانه‌ای که یک دهه پیش از خانهٔ گوتیک آمریکایی ساخته شد و دارای همان تخته‌کوبی عمودی، سقف سادهٔ شیروانی، دودکش مرکزی، رنگ سفید و ابعاد متوسط است. از ویژگی‌های بیرونی خانه می‌توان به دو پنجرهٔ گوتیک در شیروانی و سقف تند آن اشاره کرد؛ عناصری که بعدها
شیروانی و سقف تند آن اشاره کرد؛ عناصری که بعدها گرنت وود در نقاشی "گوتیک آمریکایی" به‌شکل اغراق‌آمیز به تصویر کشید. طبقهٔ پایین خانه شامل سه اتاق و یک حمام است و طبقهٔ بالا دو اتاق‌خواب دارد. این خانه به‌عنوان شناخته‌شده‌ترین نمونهٔ کلبهٔ گوتیک چوبی در ایالات متحده توصیف شده است. هیچ مدرک قطعی‌ای در دست نیست که توضیح دهد چرا خانوادهٔ دیبل پنجره‌های گوتیک را در طبقهٔ بالا نصب کردند. باور بر این است که این پنجره‌ها از طریق کاتالوگ سیرز خریداری شده‌اند. دو نظریهٔ رایج وجود دارد: یا خانوادهٔ دیبل قصد داشتند در
رایج وجود دارد: یا خانوادهٔ دیبل قصد داشتند در زمانی که زندگی روستایی در آیووا دشوار بود، خانهٔ خود را زیباتر کنند؛ یا اینکه آن‌ها پیرو روندی بودند که در اواخر قرن نوزدهم جزئیات پرزرق‌وبرق در خانه‌ها را مطلوب می‌دانست و دیبل‌ها پنجره‌هایی را انتخاب کردند که هزینه‌شان در آن زمان نسبتاً مقرون‌به‌صرفه بود. خانهٔ دیبل‌ها حدود ۱۸۹۷ به دلیل ناتوانی در پرداخت مالیات مصادره شد و در سرشماری سال ۱۹۰۰ ثبت شده که آن‌ها در پورتلند، اورگن زندگی می‌کردند. خانه پس از آن چندین بار دست‌به‌دست شد تا اینکه در ۱۹۱۷، "جدئون" و
بار دست‌به‌دست شد تا اینکه در ۱۹۱۷، "جدئون" و "مری هارت جونز" آن را خریداری کردند. خانوادهٔ جونز مالک خانه تا ۱۹۳۳ بودند (و به‌ویژه با افزودن آشپزخانه، بال غربی خانه را ایجاد کردند)؛ بنابراین این خانوادهٔ جونز بود که به گرنت وود اجازه دادند از خانه‌شان به‌عنوان پس‌زمینهٔ نقاشی "گوتیک آمریکایی" استفاده کند. گوتیک آمریکایی. در تابستان ۱۹۳۰، "ادوارد رووان"، مدیر جوان یک گالری از شهر سدار راپیدز (شهری بزرگ در حدود ۱۳۰ کیلومتری شمال‌شرقی الدون)، تلاش کرد هنرهای زیبا را در این شهر کوچک روستایی ترویج کند. او با
زیبا را در این شهر کوچک روستایی ترویج کند. او با افتتاح یک گالری و کتابخانه و همچنین برگزاری کلاس‌های هنری در الدون، این هدف را دنبال کرد. تلاش‌های رووان موفقیت‌آمیز بود—روزنامه "الدون فوروم" نمایشگاه‌ها را «یک لذت غیرمعمول» توصیف کرد. این موفقیت، همراه با دِینی که گرنت وود نسبت به رووان احساس می‌کرد، نقاش (که خود زادهٔ اناموسا، آیووا بود) را به الدون کشاند. در ماه اوت، وود همراه با "جان شارپ"، نقاش جوانی از الدون، در اطراف شهر گشتی زد تا الهام بگیرد. برادر شارپ در ۱۹۷۳ گفته بود که احتمالاً در همین سفر
شارپ در ۱۹۷۳ گفته بود که احتمالاً در همین سفر کوتاه بود که وود نخستین طرح خانه را پشت یک پاکت کشید. وود در ابتدا این خانه را زیبا نمی‌دانست، اما آن را جذاب یافت. نخستین زندگی‌نامه‌نویس او، "دارل گاروود"، اشاره کرده است که وود «این کار را نوعی تظاهر قرضی، و یک پوچی معماری می‌دانست که پنجره‌ای به سبک گوتیک را بر روی خانه‌ای به این سستی و سبک‌وزنی بگذارند.» در آن زمان، وود این خانه را یکی از «خانه‌های اسکلت‌چوبی شبیه مقوایی» در مزارع آیووا طبقه‌بندی کرده و آن را «بسیار قابل نقاشی» می‌دانست. وود پس از گرفتن
را «بسیار قابل نقاشی» می‌دانست. وود پس از گرفتن اجازه از خانوادهٔ "جونز"، روز بعد در حیاط جلویی خانه، طرحی با رنگ روغن روی مقوا از آن کشید. در این طرح، سقف شیب‌دارتر و پنجره بلندتر با قوس نوک‌تیزتری نسبت به خانهٔ واقعی دیده می‌شد؛ ویژگی‌هایی که سرانجام در اثر نهایی به کار رفت. با این حال، وود تا بازگشت به سدار راپیدز، هیچ فیگوری به طرح اضافه نکرد. هرچند وود هرگز به الدون بازنگشت، اما برای تکمیل نقاشی، یک عکس از خانه درخواست کرد. تاریخچهٔ بعدی و وضعیت کنونی. دهه‌ها پس از آنکه "گوتیک آمریکایی" به‌عنوان یک
دهه‌ها پس از آنکه "گوتیک آمریکایی" به‌عنوان یک نماد ملی شناخته شد، خانه همچنان به‌عنوان یک اقامتگاه خصوصی (اغلب اجاره‌ای) مورد استفاده قرار می‌گرفت و تنها یک بار دیگر، در ۱۹۴۲، مالکیت آن از خانوادهٔ جونز به خانوادهٔ "سِلدون اسمیت" در قالب یک «فروش اضطراری» منتقل شد. جنبشی مردمی برای حفظ این خانه از همان سال ۱۹۴۵ آغاز شد؛ به‌وسیلهٔ ، خواهر گرنت وود و همان زنی که در نقاشی "گوتیک آمریکایی" به تصویر کشیده شده است. در ۱۹۶۰، بازدید "ویلیام جی. واگنر"، معمار و مورخ اهل دموین، از خانه (که در آن زمان رو به ویرانی
اهل دموین، از خانه (که در آن زمان رو به ویرانی می‌رفت) نقطهٔ اوج این تلاش‌های اولیه بود. او از نخستین کسانی بود که پیشنهاد داد خانه به‌عنوان یک اثر تاریخی حفظ شود: در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، سلسله نامه‌هایی میان تاجران الدون و "کارل ئی. اسمیت"—که به‌تازگی خانه را به ارث برده بود—اختلاف دیدگاه‌ها را آشکار کرد: اسمیت تنها خواستار بازسازی خانه و محافظت از آن در برابر خرابکاری بود؛ اما رهبران الدون، بیشتر طرفدار تبدیل خانه به یک مکان تاریخی بودند. خانه در بیشتر طول دههٔ ۱۹۷۰ متروکه بود—گلوله‌ای در یکی از اتاق‌های
دههٔ ۱۹۷۰ متروکه بود—گلوله‌ای در یکی از اتاق‌های طبقهٔ بالا شلیک شد و شرایط جوی و خرابکاری نیز به آن آسیب زد. تنها در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ بود که مالک، به واگذاری ملک به دولت فکر کرد. بسیاری از ساکنان جنوب آیووا دربارهٔ این موضوع مردد بودند—مالک می‌خواست خانه را نگه دارد، تنها به این دلیل که باور داشت مستأجران کنونی در صورت ترک خانه جای دیگری برای رفتن نخواهند داشت. پس از آنکه خانه در ۱۹۷۴ (بر اساس درخواستی از سوی یک کشاورز اهل الدون) در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شد، مالک خانه را بازسازی کرد و امکاناتی چون
ثبت شد، مالک خانه را بازسازی کرد و امکاناتی چون حمام داخلی و برق را به آن افزود و همچنین پنجره‌ها و کاغذدیواری‌ها را مرمت نمود. سیاستمداران محلی بر این باور بودند که چنین اقداماتی همراه با ایجاد یک موزه و مرکز آموزشی می‌تواند موجب رونق چشمگیر گردشگری شود—یک سناتور ایالتی حتی امیدوار بود سالانه صد هزار بازدیدکننده جذب شود. پس از آنکه مالک در نهایت در ۱۹۹۱ ملک را به "انجمن تاریخی ایالت آیووا" واگذار کرد، تلاش‌هایی برای انتقال خانه به مزارع تاریخ زندگی (موزه‌ای برای پیوند مردم با داستان‌های بسیاری از میراث
برای پیوند مردم با داستان‌های بسیاری از میراث روستایی غرب میانه) در نزدیکی دموین صورت گرفت، اما ساکنان الدون با موفقیت برای باقی ماندن آن در شهر خود مبارزه کردند. خانه در ۱۹۹۲ مرمت شد و حامیان امیدوار بودند که این مکان به یک جاذبهٔ گردشگری فرهنگ عامه بدل شود، مشابه با سایت "مزرعهٔ رؤیاها" در شهر کوچک دیرسویل. امروزه "مرکزِ خانهٔ گوتیک آمریکایی" سالانه حدود ۱۵ هزار بازدیدکننده دارد، بدون آنکه بازدیدکنندگانِ خارج از ساعات رسمی در این آمار لحاظ شده باشند. بازدیدکنندگان تشویق می‌شوند خانه را از بیرون ببینند و
تشویق می‌شوند خانه را از بیرون ببینند و عکس یادگاری بگیرند—در واقع، مرکز بازدیدکنندگان پیش‌بندها و ژاکت‌هایی در اندازه‌های مختلف مشابه لباس‌های مدل‌های نقاشی اصلی در اختیار می‌گذارد. "مرکز خانهٔ گوتیک آمریکایی" که در سال ۲۰۰۷ تکمیل شد، نمایشگاه‌هایی دربارهٔ نقاشی، هنرمند (گرنت وود) و جامعهٔ اطراف خانه ارائه می‌دهد. هر سال در ماه ژوئن، شهر الدون جشنواره‌ای به نام "روزهای گوتیک" برگزار می‌کند، که به نقاشی و زندگی روستایی دههٔ ۱۹۳۰ در الدون اختصاص دارد. از سال ۲۰۱۵ نیز تورهایی از طبقهٔ اول خانه آغاز شده است.
خانچوپانی (به آذربایجانی: Xançobanı, lit. 'Chopan's Khan', فارسی: خان‌چوپان‌لو, رومی: Khānchopānlū) یک تبار نیمه‌کوچ‌نشین ترک بود که در سده هفدهم در شروان پديد آمد. ریشه‌های بودوباش این تبار در شروان روشن نیست. شايد این تبار از تيره‌های ترکمنی بوده که در برهه‌ای از زمان ناروشن به این سرزمين كوچيده‌اند. زین العابدین شروانی، خانچوپانی را تبار بنيادين شروان با نزديک ۳۰۰۰ خانوار در پيرامون شماخی می‌شناساند. در حالی که در سرزمين بزرگتر شروان، شمار خانوارها به ده هزار می‌رسید. به گفته‌ی او، همه «ترک‌زبان، نترس و
هزار می‌رسید. به گفته‌ی او، همه «ترک‌زبان، نترس و دلاور بودند. آن‌ها استتثنائا خوش‌هیکل و دارای چهره‌ای گيرا بودند. در دليری و مردانگی، به رستم و اسفندیار همانندی داشتند. در بخشندگی، بی‌مانند و در رسيدگی به ناآشنايان و تنگدستان برجسته بودند.» خاندان فرمانروا بر خانات شروان، خاندان سرکار، تيره‌ای بلندپايه از تبار خانچوپانی بودند. این تبار همچنین نام خود را به رقص بومی خانچوبانی داده‌است. تبار خانچوپانی بيشتر در پرگنه خانچوپانی (پرگنه=دهستان) خانات شروان زندگی می‌کردند، زیرا پرگنه، مال خاندان فرمانروا بود و
می‌کردند، زیرا پرگنه، مال خاندان فرمانروا بود و دربرگيرنده باج از مال و جاهات (برداشت فراورده‌ها) نمی‌شد. با این همه، تا سال ۱۸۲۰، ۱۰۸۵ خانواده باج‌دهنده و ۴۷۳ خانواده بخشوده از پرداخت باج در بخش زندگی می‌كردند.
باشگاه فوتبال زنان فیورنتینا () یک باشگاه فوتبال مستقر در فلورانس، ایتالیا است که در حال حاضر در سری آ زنان، "بالاترین" رده لیگ فوتبال در این کشور، به رقابت می‌پردازد. تاریخچه. این باشگاه در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد، زمانی که فیورنتینا مجوز حضور در سری آ را از باشگاه زنان آ.ث. اف. فلورانس خریداری کرد. در زمان تأسیس، فیورنتینا نخستین باشگاه فوتبال زنان حرفه‌ای وابسته به یک باشگاه مردان در تاریخ فوتبال ایتالیا شد. دوران دلا واله (۲۰۱۵–۲۰۱۹). نخستین رئیس باشگاه فوتبال زنان فیورنتینا ساندرو منکوچی بود که مدیرعامل
زنان فیورنتینا ساندرو منکوچی بود که مدیرعامل باشگاه فوتبال فیورنتینا نیز به شمار می‌رفت. در فصل ۲۰۱۷–۲۰۱۶ این باشگاه هم قهرمانی سری آ زنان و هم جام حذفی زنان ایتالیا را کسب کرد و برای نخستین بار در تاریخ باشگاه به دبل رسید. دوران کومیسو (۲۰۱۹–۲۰۲۵). در ژوئن ۲۰۱۹، باشگاه به تملک روکو کومیسو تاجر ایتالیایی-آمریکایی درآمد. در فصل ۲۰۲۰–۲۰۱۹ تیم به لیگ قهرمانان زنان اروپا راه یافت. در سال‌های بعد این باشگاه با مربیانی چون پاتریتسیا پانیکو و سپس سباستین دلا فوئنته هدایت شد و در سال ۲۰۲۴ دوباره به لیگ قهرمانان
هدایت شد و در سال ۲۰۲۴ دوباره به لیگ قهرمانان اروپا بازگشت. ورزشگاه. ورزشگاه خانگی فیورنتینا، ورزشگاه کوروا فیئزوله با ظرفیت ۳۰۰۰ نفر است که در مرکز تمرینی "روکو بی. کومیسو پارک ویولا" در بنیو آ ریپولی در نزدیکی فلورانس قرار دارد.
انریکو روما (رم، ۱۸۸۸ - رم، نوامبر ۱۹۴۱) بازیگر، کارگردان فیلمانامهنویس و منتقد فیلم ایتالیایی بود. زندگینامه. او با ویتوریا لپانتو در فیلم «لذت» (به کارگردانی به کارگردانی آملتو پالرمی،‌ ۱۹۱۸) در نقش آندریا اسپرلی (Andrea Sperelli) همبازی بود. از فیلم‌های شاخص او «گاری روی کوه» (۱۹۲۰)، «به سوی یک دید» (۱۹۱۹) و «خیال ولتا» (۱۹۲۰) شناخته می‌شود. وی در نوامبر ۱۹۴۱ در زادگاهش رم درگذشت. وی همچنین به عنوان خبرنگار و منتقد فیلم، با روزنامه «سینما ایلاسترازیونه»‌ (Cinema Illustrazione) همکاری می‌کرد. بخشی از
(Cinema Illustrazione) همکاری می‌کرد. بخشی از فیلم‌شناسی. به عنوان کارگردان. به عنوان فیلنمامهنویس Il carro sulla montagna (1920)
باشگاه فوتبال زنان امپولی () یا به‌اختصار امپولی، یک باشگاه فوتبال زنان مستقر در امپولی، توسکانی، ایتالیا است که در حال حاضر در بخش پایه فعالیت می‌کند. این باشگاه در سال ۲۰۱۶ به عنوان بخش زنان امپولی تأسیس شد، پس از آنکه امتیاز ورزشی کاستلفرانکو را خریداری کرد. تیم پس از آغاز در سری بی، برای نخستین بار در سری آ ۲۰۱۷–۱۸ به رقابت پرداخت. تیم بزرگسالان در سال ۲۰۲۲ منحل شد و تنها در رده‌های پایه به فعالیت ادامه داد. تاریخچه. پس از همکاری در فصل ۱۶–۲۰۱۵ با باشگاه کاستلفرانکو، مدیریت امپولی در ژوئن ۲۰۱۶ تصمیم
کاستلفرانکو، مدیریت امپولی در ژوئن ۲۰۱۶ تصمیم گرفت یک باشگاه فوتبال زنان تأسیس کند و ۵۱٪ از سهام باشگاه کاستلفرانکو دی سوتو را خریداری کرد و تیم را با نام امپولی لیدی‌اف‌بی‌سی به ثبت رساند. در نخستین فصل خود یعنی ۱۷–۲۰۱۶، این تیم در سری بی بازی کرد و با کسب مقام نخست به سری آ، بالاترین سطح فوتبال زنان ایتالیا، صعود کرد. در همان فصل، امپولی به نیمه‌نهایی جام حذفی زنان رسید اما توسط فیورنتینا، قهرمان نهایی رقابت‌ها، حذف شد. اولین فصل در سری آ با تساوی خانگی برابر سن زاکاریا آغاز شد؛ آن‌ها در نهایت در رتبه
برابر سن زاکاریا آغاز شد؛ آن‌ها در نهایت در رتبه آخر جدول قرار گرفتند و به سری بی سقوط کردند. در فصل ۱۹–۲۰۱۸ امپولی در نخستین دوره سری بی که به‌صورت تک‌گروهی برگزار می‌شد حضور یافت و با کسب مقام دوم، دوباره به سری آ بازگشت. در پایان فصل ۲۲–۲۰۲۱، که با کسب رتبه نهم در سری آ و صعود به نیمه‌نهایی جام حذفی همراه بود، امپولی تصمیم گرفت امتیاز تیم زنان را به پارما واگذار کند و تنها در بخش پایه به فعالیت ادامه دهد.
راکله بالدی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر به صورت قرضی از فیورنتینا برای اینتر میلان در پست دروازه‌بان بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به آ.اس. رم، اینتر میلان، امپولی، ناپولی و فیورنتینا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. بالدی ۹ سال نخست دوران فوتبال حرفه‌ای خود را در منطقه توسکانی و میان باشگاه‌های مختلف همان ناحیه گذراند. او هنگام جدایی از امپولی در سال ۲۰۲۰ به صورت علنی
او هنگام جدایی از امپولی در سال ۲۰۲۰ به صورت علنی از پیوندهای عاطفی‌اش با این باشگاه نوشت. پس از گمانه‌زنی‌ها درباره انتقال به یک لیگ خارجی، بالدی تصمیم گرفت در ایتالیا بماند و به رم برود. در نخستین فصل حضورش در رم، بالدی نتوانست جایگاه ثابت در ترکیب اصلی به دست آورد. او تنها در ۹ بازی لیگ در فصل ۲۰۲۰–۲۱ سری آ به میدان رفت و موفق شد میانگین ۱۱٫۱٪ کلین‌شیت ثبت کند. در ۳۰ مه ۲۰۲۱، بالدی همراه با رم به مقام قهرمانی کوپا ایتالیا رسید و مدال قهرمانی دریافت کرد، پس از آن‌که تیمش در فینال آ.ث. میلان را شکست داد.
پس از آن‌که تیمش در فینال آ.ث. میلان را شکست داد. دوران ملی. در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۵، بالدی به تیم ملی ایتالیا برای یورو زنان ۲۰۲۵ دعوت شد.
اما سورینی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای فیورنتینا در پست هافبک بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به آ.اس. رم، ناپولی و فیورنتینا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال و زنان ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. اگرچه سورینی نخستین بار در سطح جوانان با فیورنتینا مطرح شد، در ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۹ با رم قرارداد امضا کرد. او نخستین بازی‌های سری آ خود را با رم انجام داد و بین حضورهای پراکنده در تیم بزرگسالان و بازی‌هایش برای تیم
پراکنده در تیم بزرگسالان و بازی‌هایش برای تیم جوانان رم (Primavera) در نوسان بود. در اوت ۲۰۲۰، سورینی به‌عنوان کاپیتان زیر ۱۷ سال ایتالیا ظاهر شد. یک ماه بعد، در فینال لیگ Primavera 2019-20 برای رم مقابل یوونتوس بازی کرد. این مسابقه در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۰ به‌عنوان یک دیدار تک‌مرحله‌ای «برنده همه‌چیز را می‌برد» برگزار شد زیرا فصل به دلیل همه‌گیری کووید-۱۹ نیمه‌تمام مانده بود. رم با حضور سورینی ۲–۱ پیروز شد و قهرمان لیگ Primavera شد. او هشت ماه بعد دوباره این موفقیت را تکرار کرد و در ۲۹ مه ۲۰۲۱ در دومین فینال
را تکرار کرد و در ۲۹ مه ۲۰۲۱ در دومین فینال پیاپی لیگ Primavera مقابل یوونتوس به میدان رفت و رم دوباره قهرمان شد. در فصل ۲۱–۲۰۲۰، سورینی جوان‌ترین بازیکن تاریخ رم شد که در تیم بزرگسالان گلزنی کرد؛ او در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۰ در کوپا ایتالیا مقابل تاوانیاکو گل زد. در ۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، رسماً اعلام شد که سورینی برای فصل ۲۲–۲۰۲۱ به صورت قرضی به ناپولی پیوسته است. در ۱۹ ژوئن ۲۰۲۳، سورینی قراردادی تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۶ با فیورنتینا امضا کرد. دوران ملی. در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۵، سورینی به فهرست تیم ملی ایتالیا برای جام ملت‌های اروپا
به فهرست تیم ملی ایتالیا برای جام ملت‌های اروپا زنان ۲۰۲۵ فراخوانده شد. زندگی شخصی. سورینی حسابداری می‌خواند. او فرزند کریستینا و پاتریتزیو است و خواهری به نام جولیا دارد. الگوی او آندرس اینیستا است.
میکلا کامبیاگی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای یوونتوس در پست مهاجم بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به ساسولو، پارما، اینتر میلان و یوونتوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۷ سال و زنان ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. یوونتوس. در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵، کامبیاگی قراردادی سه‌ساله با یوونتوس امضا کرد. دوران ملی. در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۵، کامبیاگی به فهرست تیم ملی ایتالیا برای یورو ۲۰۲۵ زنان اروپا دعوت شد.
تئاتر فوسّاتی که از سال ۱۹۸۶ به‌عنوان «استودیوی تئاتر پیکولو» و از سال ۲۰۱۳ به‌عنوان «استودیوی تئاتر ملاتو» شناخته می‌شود، یک تئاتر تاریخی در میلان است که در میان خیابان گاریبالدی و خیابان ویوولی و در کنار استودیو تئاتر استرلر قرار دارد. تاریخچه. تئاتر فوساتی توسط کارآفرین ایتالیایی کارلو فوساتی تأسیس و توسط معمار فرمو زوکاری طراحی شد. نخستین اجرای آن در ۲۵ آوریل ۱۸۵۹، زمانی که ورودی آن هنوز رو به خیابان ریوولی بود، برگزار شد. این تئاتر به یکی از شلوغ‌ترین تئاترهای میلان تبدیل شد که اجراهای روزانه را ارائه
میلان تبدیل شد که اجراهای روزانه را ارائه می‌داد. در سال ۱۸۸۱، این نخستین تئاتر در ایتالیا بود که با نورپردازی الکتریکی آزمایش شد. از مهمانان برجسته‌ این تئاتر می‌توان از فرانتس کافکا در سال ۱۹۱۲ نام برد. واپسین پوستر اجراها به سال ۱۹۲۵ برمی‌گردد. در سال‌های بعد، از آن به عنوان سینما استفاده شد و متعاقباً بسته شد. پس از یک دوره فرسودگی فزاینده، در سال ۱۹۷۹ توسط جورجو استرلر بازسازی شد که آن را در سیستم تئاتر بزرگتر تئاتر پیکولو ادغام کرد. تئاتر فوساتی، با تأمین مالی به میزان هزینه کلی ۱۰ میلیارد لیره، یک
تأمین مالی به میزان هزینه کلی ۱۰ میلیارد لیره، یک پروژه مرمت تحت نظارت مارکو زانوسو به مدت چهار سال از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۶، بازسازی شده و به «استودیوی تئاتر» تبدیل شد. داخل آن تخلیه شده و به یک آزمایشگاه تجربی برای بازیگری تبدیل، و پس از مرگ «ماری‌آنجلا ملاتو» بازیگر مشهور میلانی در سال 2013، به نام وی نامگذاری شد. توصیف بنا. این تئاتر دو نما دارد، یکی رو به خیابان ریوولی و دیگری رو به خیابان گاریبالدی، که با تزئینات سفالی اثر آندره‌آ بونی، از جمله مجسمه جوزپه گاریبالدی، مزین شده است. پس از بازسازی، فضای
گاریبالدی، مزین شده است. پس از بازسازی، فضای داخلی به جز چند صندلی خالی شده است. مطالب مرتبط. تئاتر پیکولو (میلان)
ماریا ترزا ساووی (؛ ۳۱ ژانویه ۱۷۵۶ – ۲ ژوئن ۱۸۰۵) آریستوکرات اهل ایتالیا بود. او یک پرنسس فرانسوی بود که با شارل فیلیپ، کنت آرتوا، ازدواج کرده بود. شوهرش نوه لویی پانزدهم و برادر کوچکتر لویی شانزدهم بود. نوزده سال پس از مرگ ماریا ترزا، همسرش با عنوان پادشاه شارل دهم تاج و تخت فرانسه را به دست گرفت. پسرش لویی آنتوان، دوک آنگولم، با دختر ماری آنتوانت، ماری ترز شارلوت، ازدواج کرد. زندگی‌نامه. شاهزاده خانم ماریا ترزا از ساووا، در کاخ سلطنتی تورین در زمان سلطنت پدربزرگش شارل امانوئل سوم ساردینیا به دنیا آمد. او
شارل امانوئل سوم ساردینیا به دنیا آمد. او دختر وارث مسلم ویکتور آمادئوس و همسرش ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا بود و سومین دختر و پنجمین فرزند از دوازده فرزند این زوج بود. او با خواهرش پرنسس ماریا جوزپینا بزرگ شد که سه سال از او بزرگتر بود و بعداً به عنوان عضوی از خاندان سلطنتی فرانسه به او پیوست. ازدواج خاله‌های او، ماریا لوئیزا از ساووا و النورا از ساووا، زمانی به عنوان عروس برای پدر لویی استانیسلاس، لویی، پیشنهاد داده شدند. پس از یک سری اتحادهای دودمانی، ماریا ترزا به نامزدی کنت آرتوا، کوچک‌ترین نوه
ماریا ترزا به نامزدی کنت آرتوا، کوچک‌ترین نوه لویی پانزدهم پادشاه فرانسه و همسر محبوبش، ملکه ماری لچینسکا، درآمد. پیش از این قرار بود آرتوا با لوئیز آدلاید دو بوربون، دختر شاهزاده کنده، ازدواج کند. با این حال، این وصلت هرگز اتفاق نیفتاد زیرا رتبه او بسیار پایین‌تر از آرتوا بود که به عنوان نواده پسری یک پادشاه فرانسوی، نوه فرانسه بود. ازدواج او به عنوان بخشی از یک سری ازدواج‌های سلسله‌ای فرانکو-ساوویار که در یک بازه زمانی هشت ساله اتفاق افتاد، ترتیب داده شد: پس از عروسی بین دختر عمویش پرنسس ماری ترز لوئیز
پس از عروسی بین دختر عمویش پرنسس ماری ترز لوئیز از ساووی-کارینیانو و لویی الکساندر، شاهزاده لامبال، و عروسی بین خواهر بزرگترش ماری ژوزفین از ساووی و لویی استانیسلاس، کنت پرووانس در سال ۱۷۷۱، ماریا ترزا در سال ۱۷۷۳ با کنت آرتوا (پادشاه آینده شارل دهم فرانسه) ازدواج کرد و برادر بزرگترش شاهزاده شارل امانوئل از ساووی (پادشاه آینده ساردینیا) در سال ۱۷۷۵ با خواهر شوهرش پرنسس کلوتیلد فرانسه ازدواج کرد. برادر شوهر بزرگترش، دوفین لویی آگوست (لوئی شانزدهم آینده)، از سه سال قبل با ماری آنتوانت ازدواج کرده بود. ماریا
سه سال قبل با ماری آنتوانت ازدواج کرده بود. ماریا ترزا در مراسمی نیابتی در کاخ کاخ استوپینیجی، پیش از عبور از پل بووآزین بین ساووا و فرانسه، با کنت ازدواج کرد. در آنجا، همراهان ایتالیایی‌اش او را به همراهان فرانسوی‌اش تحویل دادند و پس از آن، ازدواج رسمی او در ۱۶ نوامبر ۱۷۷۳ در کاخ ورسای برگزار شد. از آنجایی که همسرش نوه یک پادشاه بود، ماری ترزا که به تازگی نامش تغییر کرده بود، مقام نوه فرانسه را داشت و معمولاً با نام ساده مادام لا کنتس دآرتوا از او یاد می‌شد. کنتس آرتوا. ماری ترز به همراه سه فرزند
یاد می‌شد. کنتس آرتوا. ماری ترز به همراه سه فرزند بازمانده‌اش، اثر چارلز لو کلرک، ۱۷۸۳. ماریا ترزا به عنوان فردی ریزنقش، تا حدودی بدشکل، دست و پا چلفتی و با بینی دراز توصیف می‌شد و زیبا به حساب نمی‌آمد، اما چهره‌اش عموماً مورد تحسین قرار می‌گرفت؛ به عنوان یک شخص، او را «از هیچ نظر متمایز» اما با این حال خوش‌قلب می‌دانستند. فلوریموند کلود، کنت دو مرسی-آرژانتو، که با ماریا ترزا، ملکه مقدس روم، در مورد ماری آنتوانت مکاتبه داشت، گفت که او ساکت بود و مطلقاً به هیچ چیز علاقه‌ای نداشت. برادر ماری آنتوانت، جوزف
هیچ چیز علاقه‌ای نداشت. برادر ماری آنتوانت، جوزف دوم، امپراتور مقدس روم، در طول سفرش به فرانسه در سال ۱۷۷۷ در مورد او گفت که او تنها فرد در خانواده سلطنتی است «که فرزند به دنیا می‌آورد، اما از هر نظر دیگر یک احمق کامل است.» در طول سال‌های اول اقامتش در فرانسه، سه زوج سلطنتی؛ کنت و کنتس پرووانس، کنت و کنتس آرتوا، دوفین و دوفین، و همچنین دختر عمویش، پرنسس لامبال، که مورد علاقه ماری آنتوانت بود، حلقه‌ای از دوستان تشکیل دادند و با هم در نمایش‌های آماتور تئاتر، در مقابل تماشاگرانی که فقط دوفین در آنها حضور
در مقابل تماشاگرانی که فقط دوفین در آنها حضور داشت، بازی می‌کردند. با این حال، این دوستی صمیمانه پس از به تخت نشستن لویی شانزدهم در سال ۱۷۷۴ به تدریج رو به وخامت گذاشت. تقریباً یک سال پس از ورود ماریا ترزا به ورسای، او اولین فرزندش، لویی آنتوان، دوک آنگولم، را باردار شد: او اولین فرزند نسل جدید سلطنتی بود که رویدادی مهم محسوب می‌شد، زیرا در آن زمان نگرانی‌هایی در مورد جانشینی وجود داشت زیرا ازدواج پادشاه و همچنین ازدواج اولین برادرش، کنت پرووانس، بدون فرزند بود و طبق گزارش‌ها، تولد این فرزند برای ماری