payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«شاخه» سنتی اشراف، روحانیون و شهرهای دولتی بود، تشکیل داد و به دنبال دریافت «کمک‌های مالی» سنتی برای حفظ نیروهای مسلح و کمک به امنیت پادشاهی بود. پادشاه که با امتناع روبرو شد، بدون تأیید مجلس، مالیات بر درآمد جدیدی وضع کرد. فرانسیس در سال ۱۸۱۱، زمانی که ریاست شورای دولتی را بر عهده داشت، در این تصمیم شرکت کرد و تصمیم گرفت رهبران مخالفان اشرافی را به جزایر مختلف دستگیر و تبعید کند و این امر باعث شورش در آنجا شد. علاوه بر این، روابط با انگلیسی‌ها رو به وخامت بود، تا حدی به دلیل دسیسه‌های ملکه که با اصلاحات
بود، تا حدی به دلیل دسیسه‌های ملکه که با اصلاحات پیشنهادی بنتینک مخالف بود. فردیناند سوم که حاضر به تسلیم شدن در برابر پارلمان نبود، در ۱۶ ژانویه ۱۸۱۲ پسرش، سپهبد پادشاهی، را به جای خود به حکومت سیسیل منصوب کرد، در حالی که خودش به ملک شکار خود در فیکوزا، نزدیک کورلئونه، رفت و تا سال ۱۸۱۵ در آنجا ماند. شاهزاده فرانسیس توسط دولتی که کاملاً توسط اعضای اشراف سیسیلی اداره می‌شد و ریاست آن را یک مشاور ارشد دولت بر عهده داشت، حمایت می‌شد. قرار بود فرمانده کل نیروهای نظامی سیسیل، خود بنتینک باشد که قصد داشت به
نظامی سیسیل، خود بنتینک باشد که قصد داشت به سلطنت سیسیلی ساختاری مشروطه مطابق با مدل انگلیسی بدهد. در عوض، قانون اساسی جدیدی با الهام از قانون اساسی کادیز تدوین شد که جدایی قوا بین پادشاه و دولتش را پیش‌بینی می‌کرد که قوه مجریه را حفظ می‌کرد؛ پارلمان که اکنون به مجلس اعیان و مجلس عوام تقسیم شده بود که قدرت قانونگذاری را حفظ می‌کرد؛ و قوه قضائیه که رسماً مستقل بود و قوه قضائیه را مدیریت می‌کرد. سپس، در مقام نایب‌السلطنه، در ۱۲ ژوئیه ۱۸۱۲، فرانچسکو اولین قانون اساسی سیسیل را که از زبان اسپانیایی الهام گرفته
اساسی سیسیل را که از زبان اسپانیایی الهام گرفته و با نیازهای محلی تطبیق داده شده بود، اعلام کرد. با این حال، فرانسیس به عنوان نایب‌السلطنه مجبور بود بین تمایل به مخالفت نکردن با پدرش و لزوم رعایت خواسته‌های متحد انگلیسی‌اش که بدون ناوگان او دفاع از سیسیل غیرممکن بود، تعادل برقرار کند. به همین دلیل، در ژوئن ۱۸۱۳، او مجبور شد با برکناری مادرش، ماریا کارولینا، از پالرمو موافقت کند، که به وین فرستاده شد و چند ماه بعد در آنجا درگذشت. پس از آنکه ائتلاف ضد ناپلئونی در ژوئیه ۱۸۱۴ ناپلئون را شکست داد، پدرش توانست
در ژوئیه ۱۸۱۴ ناپلئون را شکست داد، پدرش توانست اصلاحاتی را در قانون اساسی اعمال کند که عملاً آن را باطل کرد. با این حال، این بار متحد انگلیسی‌اش با این امر مخالفت نکرد، به خصوص از آنجایی که بنتینکِ انعطاف‌ناپذیر به لندن فراخوانده شده بود. وقتی فردیناند در ماه مه ۱۸۱۵ تصمیم به بازگشت به ناپل گرفت، پسرش را در پالرمو به عنوان ستوان پادشاهی باقی گذاشت، سمتی که تا سال ۱۸۲۰ در اختیار داشت. با این حال، در این مقام، سیسیلی‌ها را ناامید کرد، کسانی که امیدوار بودند او سیستم مشروطه ۱۸۱۲ را احیا کند. در واقع، او اقدام
سیستم مشروطه ۱۸۱۲ را احیا کند. در واقع، او اقدام فردیناند برای ادغام دو پادشاهی ناپل و سیسیل در پادشاهی تازه تأسیس دو سیسیلی را تأیید کرد و نام فردیناند اول دو سیسیلی (۱۶ دسامبر ۱۸۱۶) را مطابق با فرامین کنگره وین برگزید. سپس فرانسیس عنوان دوک کالابریا را که برای این مناسبت دوباره معرفی شده بود، به دست آورد. در طول دوران ستوانی خود، او همچنین به شایستگی‌هایی مانند اصلاح فرماندهی‌های نظامی سیسیل و مؤسسات آموزشی زنان و بهبود شبکه جاده‌ای اطراف پالرمو دست یافت. شورش‌های کاربوناری. فرانسیس در ۲ ژوئیه ۱۸۲۰ به
شورش‌های کاربوناری. فرانسیس در ۲ ژوئیه ۱۸۲۰ به ناپل بازگشت و خود را درگیر شورش‌های ۱۸۲۰ یافت: در ۶ ژوئیه، پدرش، فردیناند اول، موافقت کرد که نیابت سلطنت را به فرانسیس واگذار کند، که نسبت به قانون اساسی جدید که در ۷ ژوئیه اعطا و بلافاصله توسط پادشاه تصویب شده بود، رویکردی خیرخواهانه ابراز کرد. بدین ترتیب، فعال‌ترین دوره سیاسی ولیعهد قبل از رسیدن به سلطنت آغاز شد: این فرانسیس بود که وزرای جدید (زورلو برای کشور، کاراسکوسا برای جنگ، مقدونیه برای امور مالی) را در ۹ ژوئیه منصوب کرد، انتخابات را در اوت-سپتامبر
در ۹ ژوئیه منصوب کرد، انتخابات را در اوت-سپتامبر فراخواند و پارلمان را در ۱ اکتبر افتتاح کرد. همزمان با شورش‌های ناپل، یک جنبش جدایی‌طلب در پالرمو فوران کرد و خواستار احیای قانون اساسی ۱۸۱۲ و تشکیل مجدد پارلمان شد. با این حال، دولت لیبرال جدید تصمیم به سرکوب شورش گرفت و لشکرکشی تنبیهی را به ژنرال فلورستانو پپه سپرد. پس از فتح مجدد پالرمو در ۷ اکتبر، پپه قراردادی را امضا کرد که بخشی از خواسته‌های سیسیلی‌ها را به رسمیت می‌شناخت. این قرارداد بلافاصله توسط دولت ناپل رد شد و پیترو کولتا را جایگزین پپه کرد.
دولت ناپل رد شد و پیترو کولتا را جایگزین پپه کرد. فرانسیس تا فوریه ۱۸۲۱ به‌طور فعال در مسئله سیسیل مشارکت داشت، تا اینکه قدرت‌های اتحاد مقدس (اتریش، روسیه و پروس) در کنگره تروپائو (نوامبر ۱۸۲۰) و کنگره لیوبلیانا در ژانویه ۱۸۲۱ گرد هم آمدند و تصمیم گرفتند برای سرکوب قیام‌های کاربوناری که در ناپل و تورین رخ داده بود، در ایتالیا مداخله کنند. فردیناند درخواست اجازه شرکت در کنگره لیوبلیانا برای احقاق حقوق مشروطه‌خواهان ناپل را کرد و فرانسیس توانست پارلمان را متقاعد کند که به پادشاه اجازه عزیمت بدهد. اما پس از
کند که به پادشاه اجازه عزیمت بدهد. اما پس از رسیدن به کنگره، پادشاه دو سیسیل، به جای اینکه از مشروطه‌خواهان جانبداری کند، درخواست مداخله مسلحانه اتریش را داد و بدین ترتیب وتوی فرانسه و بریتانیا در مورد مداخله نظامی مستقیم را نادیده گرفت، زیرا از تقویت بیش از حد وین بیم داشت. در این مورد، فرانسیس تلاش کرد مقاومت کند و پارلمان را برای اعلام جنگ فراخواند و دستور بسیج عمومی ارتش ناپل را صادر کرد. با این حال، ارتش ناپل، تحت فرماندهی پپه، در ۷ مارس ۱۸۲۱، در ریتی توسط اتریشی‌ها به رهبری ژنرال فریمونت شکست خورد.
توسط اتریشی‌ها به رهبری ژنرال فریمونت شکست خورد. پس از شکست لیبرال‌ها، ورود نیروهای اتریشی به ناپل و سرکوب قانون اساسی، فرانسیس خود را در موقعیت مبهم وارث مشروع و نماینده رژیم سرنگون شده یافت. از آن به بعد، او نسبتاً از سیاست دور ماند، اگرچه چندین سمت مهم را پذیرفت، مانند شرکت در کمیسیون‌های غرامت جنگی، تلاش برای کاهش مجازات‌های اعمال شده توسط وزیر جدید پلیس، شاهزاده کانوسا، بر سیاستمداران کاربوناری، و خدمت کوتاه مدت به عنوان رئیس شورای دولت از سپتامبر ۱۸۲۲ تا اوت ۱۸۲۳ در غیاب پدرش، پادشاه، که برای کنگره
تا اوت ۱۸۲۳ در غیاب پدرش، پادشاه، که برای کنگره ورونا به شمال ایتالیا و سپس برای اقامتی طولانی به اتریش سفر کرده بود. پادشاه دو سیسیل. در ۴ ژانویه ۱۸۲۵، فردیناند اول پس از ۶۶ سال سلطنت، در سن ۷۳ سالگی بر اثر سکته مغزی درگذشت. ولیعهد جانشین او شد و با نام فرانسیس اول بر تخت سلطنت نشست. حاکم جدید، با رد گذشتهٔ قانون اساسیِ ترسوی خود، بلافاصله گرایش‌های محافظه‌کارانه‌تر و ارتجاعی‌تر خود را آشکار کرد و تا حد زیادی سیاست‌های پدرش را حفظ کرد. به گفتهٔ اولوا، حاکم جدید علاقهٔ کمی به حکومت داشت و آن را به دست
حاکم جدید علاقهٔ کمی به حکومت داشت و آن را به دست نمایندگان و مشاوران خود سپرد: در میان این افراد، کاترینا د سیمون، خدمتکار شخصی ملکه، و میکل‌آنجلو ویگلیا، پیشخدمت شخصی او، بودند که به لطف نفوذ و نزدیکی‌شان به حاکمان، شبکه‌ای از فساد را از طریق فروش امتیازات، افتخارات و مناصب اداری ایجاد کردند. در طول سلطنت او، حکومت کشور در دست نخست‌وزیر لوئیجی د مدیچی دی اوتاجانو باقی ماند که وزارتخانه‌های دارایی و امور خارجه را نیز در اختیار داشت. او نسبت به لیبرال‌ها نسبتاً آشتی‌جویانه رفتار می‌کرد، اما در سال‌های
نسبتاً آشتی‌جویانه رفتار می‌کرد، اما در سال‌های پایانی عمرش ترجیح می‌داد در محاصره سربازان زندگی کند و دائماً از ترور بترسد. در واقع، هدف اصلی پلیس بوربون در آن سال‌ها مبارزه با فرقه‌های سیاسی کاربوناری حاضر در پادشاهی بود که علیه آنها محاکمه‌های سختی انجام می‌شد، اگرچه این محاکمه‌ها اغلب منجر به احکام خفیف‌تری با فرمان صریح سلطنتی می‌شد. در همان زمان، در ۲۴ مه ۱۸۲۶، پادشاه در پورتیسی فرمانی صادر کرد که مجازات کسانی را که نظم عمومی را مختل کرده و دولت را براندازی می‌کردند، افزایش می‌داد. فرانسیس اول،
را براندازی می‌کردند، افزایش می‌داد. فرانسیس اول، همچنان با تمرکز ضد فرقه‌گرایی، دو کمیسیون عالی برای جرایم دولتی در ناپل و پالرمو تأسیس کرد که هر کدام متشکل از چهار قاضی و دو مقام بودند. کمیسیون‌های نظامی در هر مرکز استان ایجاد شدند که احکام آنها باید بلافاصله اجرا می‌شد، در حالی که احکام دادگاه‌های عالی تابع وصیت‌نامه سلطنتی بود. در سپتامبر همان سال، یک فرمان سلطنتی از مقامات دولتی خواست که به پادشاه سوگند وفاداری یاد کنند و هر کسی را که مظنون به فرقه‌گرایی است، محکوم کنند و با مجازات اخراج و اعدام روبرو
است، محکوم کنند و با مجازات اخراج و اعدام روبرو شوند. در حالی که اقدامات غیرلیبرال در داخل کشور تشدید می‌شد، فرانسیس اول و وزیرش مدیچی در سیاست خارجی به موفقیت‌هایی دست یافتند و در فوریه ۱۸۲۷ توانستند نیروی اعزامی اتریش را که از سال ۱۸۲۱ در پادشاهی مستقر بود و هزینه‌های نگهداری آن توسط دولت بوربون پرداخت شده بود، فراخوانند (در واقع، اشغال ناپل توسط اتریش هزینه هنگفت ۸۵ میلیون دوکات را برای خزانه عمومی ناپل به همراه داشت). برای کاهش کسری بودجه، بخشی از حقوق قضات عمومی کسر شد و مالیات‌های جدیدی بر کالاهای
قضات عمومی کسر شد و مالیات‌های جدیدی بر کالاهای مصرفی، به ویژه گوشت چرخ‌کرده، ماهی نمک‌سود و برخی مشاغل و حرفه‌ها وضع شد. این امر ۲٬۸۷۰٬۰۰۰ دوکات به خزانه‌داری وارد کرد. اندکی پس از آن، تنها بحران انقلابی دوران سلطنت فرانسیس اول در پادشاهی آغاز شد: قیام‌های چیلنتو در سال ۱۸۲۸. این قیام‌ها به دلیل عدم حمایت مردمی شکست خوردند و توسط مارکی دل کارتّو، یک لیبرال سابق که دستور بمباران روستای بوسکو را که میزبان و تأمین‌کننده شورشیان بود، صادر کرد، به شدت سرکوب شدند. به خاطر این اقدام، پادشاه به او عنوان مارکی،
به خاطر این اقدام، پادشاه به او عنوان مارکی، نشان نشان سن جنارو و انتصاب فیلد مارشال را اعطا کرد. یک نوآوری مهم در دوران سلطنت فرانسیس اول، تأسیس نشان سلطنتی فرانسیس اول برای شایستگی مدنی، با فرمان سلطنتی در ۲۸ سپتامبر ۱۸۲۹ بود که به مردان ادب، دانشمندان و کسانی که به خاطر فضایل مدنی شایسته بودند، پاداش می‌داد. از این نظر، این نشان شوالیه‌گری، پیشگام نشان‌های مدنی مدرن شایستگی بود. علاوه بر این، در سال ۱۸۲۶، به دستور فرانسیس اول، کالج سلطنتی موسیقی به مکان فعلی خود، در خیابان سن پیترو آ ماجلا ۳۵، منتقل شد
فعلی خود، در خیابان سن پیترو آ ماجلا ۳۵، منتقل شد و به کنسرواتوار سلطنتی موسیقی سن پیترو آ ماجلا تغییر نام داد. در همان دوره، شاه فرانسیس اول به همراه وزیرش مدیچی برای شرکت در عروسی دخترش ماریا کریستینا با شاه فردیناند هفتم اسپانیا، عموی مادری‌اش، که در ۱۱ دسامبر ۱۸۲۹ در مادرید برگزار شد، به اسپانیا رفت. در طول اقامت او در مادرید بود که وزیرش مدیچی در ۲۵ ژانویه ۱۸۳۰ درگذشت. در همان زمان، انقلاب در پاریس آغاز شد و منجر به کناره‌گیری شاه شارل دهم از فرانسه و به سلطنت رسیدن لویی فیلیپ اورلئان شد. با سقوط شاخه
سلطنت رسیدن لویی فیلیپ اورلئان شد. با سقوط شاخه فرانسوی بوربون‌ها، بسیاری از پادشاهان علناً ترس خود را از یک سلطنت «انقلابی» ابراز کردند، اما در نهایت، با دیدن تمایلات میانه‌روانه پادشاه جدید، موافقت کردند که او را به عنوان پادشاه فرانسه به رسمیت بشناسند، از جمله فرانسیس اول. اواخر عمر. در سال ۱۷۹۶، فرانسیس با دخترعموی اول خود، آرشیدوشس ماریا کلمنتینا از اتریش، دختر لئوپولد دوم، امپراتور مقدس روم، ازدواج کرد. هنگامی که او در سال ۱۸۰۱ درگذشت، او با دخترعموی اول پدری خود، ماریا ایزابلا، کوچک‌ترین دختر پادشاه
پدری خود، ماریا ایزابلا، کوچک‌ترین دختر پادشاه چارلز چهارم اسپانیا، ازدواج کرد. کوچک‌ترین خواهر او، پرنسس ماریا آنتونیا از ناپل و سیسیل، نیز با برادر بزرگتر ماریا ایزابلا، فردیناند هفتم آینده اسپانیا و شاهزاده وقت آستوریاس، ازدواج کرد. پس از فرار خانواده بوربون از ناپل به سیسیل در سال ۱۸۰۶، لرد ویلیام بنتینک، ساکن بریتانیا، قانون اساسی جدیدی را مطابق با خطوط بریتانیا و فرانسه تدوین کرد. فردیناند موافقت کرد که از تاج و تخت خود کناره‌گیری کند و فرانسیس در سال ۱۸۱۲ به عنوان نایب‌السلطنه منصوب شد. با
در سال ۱۸۱۲ به عنوان نایب‌السلطنه منصوب شد. با کناره‌گیری ناپلئون اول، پدرش به ناپل بازگشت و قانون اساسی سیسیل را لغو کرد و دو پادشاهی خود را در قانون اساسی دو سیسیل (۱۸۱۶) ادغام کرد. سپس فرانسیس عنوان احیا شده دوک کالابریا را به خود گرفت. در حالی که هنوز وارث تاج و تخت بود، عقاید لیبرالی داشت و با وقوع انقلاب ۱۸۲۰، ظاهراً با روحیه‌ای دوستانه نسبت به قانون اساسی جدید، نیابت سلطنت را پذیرفت، اگرچه در واقع به اندازه پدرش محافظه‌کار بود. پس از رسیدن به سلطنت در سال ۱۸۲۵، او رویه محافظه‌کارانه‌ای را در پیش
در سال ۱۸۲۵، او رویه محافظه‌کارانه‌ای را در پیش گرفت. او نقش کمی در دولت داشت و آن را به دست افراد مورد علاقه و مأموران پلیس سپرد و با معشوقه‌هایش، در محاصره سربازان، و همیشه در ترس از ترور، زندگی می‌کرد. در طول سلطنت او، تنها جنبش انقلابی، شورش سیلنتو (۱۸۲۸) بود که توسط مارکی دلکارتو، یک لیبرال سابق، سرکوب شد. با این حال، او در عقب‌نشینی نیروهای اشغالگر اتریش (۱۸۲۷) موفق بود و بدین ترتیب بار مالی زیادی را از دوش خزانه‌داری برداشت. در طول سلطنت او، نشان سلطنتی فرانسیس اول برای پاداش شایستگی‌های مدنی تأسیس
فرانسیس اول برای پاداش شایستگی‌های مدنی تأسیس شد. مرگ. سرانجام، پس از یک بیماری طولانی، او در ۸ نوامبر ۱۸۳۰، اندکی پس از بازگشت از اسپانیا، در ناپل درگذشت. گفته می‌شود که در آخرین هذیان خود قبل از مرگ، در حال مرگ فریاد زد: «این صداها چیست؟ آیا مردم قانون اساسی می‌خواهند؟ آن را به آنها بدهید!» پس از او، پسر ارشدش، فردیناند، به عنوان پادشاه فردیناند دوم دو سیسیل، بر تخت سلطنت نشست. خانواده. او فرزندان متعددی داشت که با بسیاری از خاندان‌های حاکم قرن نوزدهم مرتبط بودند. فرانسیس اول همچنین از معشوقه‌های خود
مرتبط بودند. فرانسیس اول همچنین از معشوقه‌های خود فرزندان نامشروع داشت که برخی از آنها افراد عادی یا گاه به گاه بودند. از همسر اولش، ماریا کلمنتینا از اتریش، او صاحب فرزندان زیر شد: او همچنین فرزندان نامشروعی داشت، از جمله دون پاسکواله، که نام خانوادگی دو سرویس (که توسط داروساز پورتیسی، رومولو دو سرویس، به رسمیت شناخته شد) به او داده شد و نشان صلیب شوالیه نشان سلطنتی فرانسیس اول بوربون را دریافت کرد.
گنجینه بوسکورئاله مجموعه‌ای بزرگ از اشیاء نفیس نقره و طلا مربوط به دوران روم باستان است که در خرابه‌های ویلا دلا پیزانلا در بوسکورآله، نزدیک پمپئی، جنوب ایتالیا کشف شده است. این گنجینه که شامل بیش از صد قطعه ظروف نقره و همچنین سکه‌های طلا و جواهرات است، اکنون بیشتر در موزه لوور پاریس نگهداری می‌شود، اگرچه بخش‌هایی از این گنجینه را می‌توان در موزه بریتانیا نیز یافت. تاریخچه. ویلا دلا پیزانلا، واقع در شمال‌غربی پمپئی در منطقه بوسکورئاله، یکی از نمونه‌های برجسته "ویلا روستیکا" در جهان رومی است که در پی فوران
"ویلا روستیکا" در جهان رومی است که در پی فوران آتشفشان وزوو در سال ۷۹ میلادی زیر لایه‌های ضخیم خاکستر آتشفشانی مدفون شد. این ویلا طی چند فصل باستان‌شناسی مورد کاوش قرار گرفت و فرضیه وجود یک مزرعه رومی به وسعت حدود ۱۰۰۰ متر مربع با بخش‌های مسکونی و کشاورزی کاملاً تفکیک‌شده را تأیید کرد. اگرچه کشف اولیه ویلا در سال ۱۸۷۶ صورت گرفت، اما نقطه عطف حفاری‌ها در ۱۳ آوریل ۱۸۹۵ بود، زمانی که در اتاق پرس شراب، جعبه‌ای طاق‌دار حاوی گنجینه‌ای بی‌نظیر کشف شد. این جعبه شامل ۱۰۹ قطعه ظروف نقره‌ای و کیسه‌ای چرمی پر از
شامل ۱۰۹ قطعه ظروف نقره‌ای و کیسه‌ای چرمی پر از سکه‌هایی به ارزش هزار "آئورئوس" طلایی بود. گواهی بر ثروت قابل‌توجه مالک و سطح بالای زندگی در این مزرعه. رها شدن اشیای قیمتی در پمپئی و مناطق اطراف آن، از جمله در ویلا دلا پیزانلا، بازتابی از وحشت و شتابی است که مردم در هنگام فرار از فاجعه تجربه کردند. این گنجینه نه‌تنها ارزش تاریخی و هنری دارد، بلکه سندی زنده از زندگی روزمره، ثروت، و تراژدی انسانی در واپسین لحظات یک تمدن مدفون‌شده است. بیشتر گنجینه بوسکورآله در سال ۱۸۹۵ به‌طور قانونی به چندین دلال و
در سال ۱۸۹۵ به‌طور قانونی به چندین دلال و مجموعه‌دار اروپایی فروخته شد، زیرا اولین قانون مهم ایتالیا که صادرات کالاهای فرهنگی را تنظیم می‌کرد، قانون شماره ۱۸۵ مصوب ۱۹۰۲ بود. حتی در آن زمان، دولت حق رد داشت؛ وقتی سکه‌ها و آثار باستانی به مدیر موزه باستان‌شناسی ملی ناپل پیشنهاد شد، قیمت درخواستی را بسیار بالا دانست و پیشنهاد را رد کرد. بخشی از آن بعداً توسط بارون ادموند دو روچیلد خریداری شد که آن را در سال ۱۸۹۶ به موزه لوور اهدا کرد. بارون دو روچیلد (۱۹ اوت ۱۸۴۵–۲ نوامبر ۱۹۳۴) عضو فرانسوی خانواده بانکدار
۱۸۴۵–۲ نوامبر ۱۹۳۴) عضو فرانسوی خانواده بانکدار روچیلد بود. با توجه به تعداد اقلام، وزن آنها بیش از ۳۰ کیلوگرم، کیفیت فنی و ارزش زیبایی‌شناختی آنها، سرویس نقره‌ای بوسکورآله از جمله مهم‌ترین و معتبرترین سرویس‌های این دوره است. گمان می‌رود که اشیای ارزشمند، از جمله مجموعه ظروف نقره‌ای، پیش از فوران آتشفشان کوه وزوو در سال ۷۹ میلادی، به‌طور عمدی در انبار ویلا پنهان شده بودند—اقدامی اضطراری برای محافظت از دارایی‌ها در برابر فاجعه‌ای قریب‌الوقوع. نام «ماکسیما» که بر بسیاری از این ظروف نقش بسته، به‌عنوان آخرین
که بر بسیاری از این ظروف نقش بسته، به‌عنوان آخرین مالک احتمالی این مجموعه شناخته می‌شود. در نزدیکی محل کشف، اسکلت زنی یافت شد، اما هیچ مدرک قطعی وجود ندارد که هویت او را با ماکسیما یکسان بداند. بر اساس شواهد موجود، مالک ویلا و کل املاک آن احتمالاً "لوسیوس کائکیلیوس لوکوندوس"، بانکدار برجسته‌ای از پمپئی بوده است—شخصیتی که ثروت دودمان ژولیو کلودین را در کامپانیا به ارث برده و بنا بر فرضیه‌ای، پدر ماکسیما بوده است. این پیوند خانوادگی، اگرچه تأیید نشده، اما در کنار نام‌های حک‌شده بر ظروف نقره‌ای و موقعیت
در کنار نام‌های حک‌شده بر ظروف نقره‌ای و موقعیت اجتماعی مالک، تصویری انسانی و تاریخی از سرنوشت یک خانواده رومی در لحظه‌ای بحرانی از تاریخ ارائه می‌دهد. توضیحات. این گنجینه شامل ۱۰۹ قطعه ظروف نقره و همچنین جواهرات طلا (گردنبند، دستبند و گوشواره) و بیش از ۱۰۰۰ سکه طلا است. قدمت اقلام موجود در این گنجینه از قرن چهارم پیش از میلاد تا قرن اول میلادی متفاوت است. بسیاری از اقلام نقره‌ای این گنجینه ، شاهکارهای هنری رومی محسوب می‌شوند که فقط می‌توانستند متعلق به اقشار بسیار نخبه جامعه باشند. به نظر می‌رسد چند شیء
بسیار نخبه جامعه باشند. به نظر می‌رسد چند شیء نیز میراث خانوادگی باشند که نسل به نسل منتقل شده‌اند. بر روی بخش‌هایی از این گنجینه، نام ماکسیما حک شده است که احتمالاً مالک اصلی آن بوده است. برخی از شناخته‌شده‌ترین اقلام این گنجینه عبارتند از: رومن اورئی. هیچ مطالعه رسمی روی سکه‌ها قبل از توزیع آنها در بازار انجام نشد و همان‌طور که اغلب اتفاق می‌افتد، بسیار محتمل است که فهرستی که در سال ۱۹۰۹ منتشر شد شامل مطالبی از یافته‌های دیگر باشد. جدیدترین سکه از گنجینه بوسکورآله به سال ۷۹ میلادی، یعنی تاریخ فوران
بوسکورآله به سال ۷۹ میلادی، یعنی تاریخ فوران آتشفشان، برمی‌گردد. گرمای شدید کوه وزوو، تمام سکه‌های طلا ("آوری") را با رنگ قرمز زیبایی که اکنون می‌بینیم، آغشته کرد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
جوزپه سرِدی، مهندس هیدرولیک، پزشک، داروساز و ریاضیدان ایتالیایی قرن شانزدهم بود که آثارش نقش مهمی در تکامل علم هیدرولیک در طول رنسانس ایفا کرد. سرِدی که بیشتر به خاطر رساله‌اش در سال ۱۵۶۷ "با عنوان «گفتگوهایی دربارهٔ روش‌های آب‌پاشی»" شناخته می‌شود، طراحی و کاربرد ماشین‌های بالابر آب - به‌ویژه پیچ ارشمیدس (که با نام حلزون گوش نیز شناخته می‌شود) - را توسعه داد و طرح‌های آبیاری سیستماتیکی را پیشنهاد کرد که ملاحظات نظری، عملی و اقتصادی را در بر می‌گرفت. زندگی‌نامه. تا مدت‌ها اطلاعات اندکی دربارهٔ زندگی چِرِدی
تا مدت‌ها اطلاعات اندکی دربارهٔ زندگی چِرِدی در دست بود، تا آن‌که پژوهش‌های علمی اخیر ابعاد چندرشته‌ای شخصیت او را روشن ساختند. بر اساس مدخلی مختصر در "Dizionario biografico piacentino" (۱۸۹۹)، چِرِدی داروساز، پزشک، و ریاضی‌دانی ماهر بود که در بهبود طراحی "حلزون آبی" ویتروویوس نقش داشت—دستگاهی پیچیده در فناوری هیدرولیکی باستانی که نشان از مهارت او در پالایش و بازآفرینی دانش مهندسی رومی دارد. او شاگرد و دوست نزدیک "بندتو لابادینی"، استاد برجسته آن دوران بود، و از جمله کسانی است که به کتابخانه خصوصی "جورجو
و از جمله کسانی است که به کتابخانه خصوصی "جورجو والا" دسترسی داشت؛ جایی که با آثار نادر نویسندگانی چون "هرون اسکندرانی"، "پاپوس اسکندرانی"، و "دیونیسودوروس" آشنا شد—آثاری که تأثیر عمیقی بر درک او از علم هیدرولیک گذاشتند. این تعاملات، چِرِدی را در جایگاهی قرار دادند که بتواند سنت‌های علمی یونانی و رومی را با مهارت‌های عملی خود در داروسازی و پزشکی تلفیق کند، و در نتیجه، به یکی از چهره‌های کمتر شناخته‌شده اما تأثیرگذار در تاریخ فناوری تبدیل شود. سرِدی در سال ۱۵۶۶ از اوتاویو فارنیزی برای توسعه ماشین‌هایش حق
۱۵۶۶ از اوتاویو فارنیزی برای توسعه ماشین‌هایش حق ثبت اختراع دریافت کرد کار عمده. در سال ۱۵۶۷، چِرِدی اثر مهم خود را با عنوان "«گفتگوهایی دربارهٔ روش‌های مختلف کار با چوب»" منتشر کرد. رساله‌ای بنیادین که به‌عنوان یکی از معدود اسناد فنی دوره رنسانس، شرحی دقیق از عملکرد درونی ماشین‌های هیدرولیکی ارائه می‌دهد. این اثر، برخلاف بسیاری از متون فنی آن زمان که صرفاً به طرح‌های پراکنده یا توصیف‌های ناقص بسنده می‌کردند، با تصاویر چوب‌برش‌شده غنی تزئین شده است: از جمله تصویر عنوان، نگاره‌های داخلی، و صفحات تاشو که
تصویر عنوان، نگاره‌های داخلی، و صفحات تاشو که نه‌تنها ماشین‌آلات را به تصویر می‌کشند، بلکه به‌مثابه شواهد بصری نوآوری‌های مکانیکی چِرِدی عمل می‌کنند. این رساله، تجسمی برجسته از هم‌آمیختگی دانش نظری، تجربه‌ی عملی و زیبایی‌شناسی بصری به شمار می‌رود؛ نمونه‌ای بی‌نظیر از تلاش‌های رنسانسی برای ثبت و مستندسازی دقیق فناوری، در دوره‌ای که انتقال دانش فنی عمدتاً به‌صورت شفاهی یا از طریق تصویر انجام می‌شد. چِرِدی، با بهره‌گیری از میراث مهندسی دوران باستان و مطالعه‌ی آثار نویسندگان و مهندسان یونانی، توانست
مطالعه‌ی آثار نویسندگان و مهندسان یونانی، توانست دستگاه‌هایی نوآورانه طراحی کند و آن‌ها را بهبود بخشد؛ دستگاه‌هایی که در زمینه‌ی بالا کشیدن آب از سطوح پایین کاربردی حیاتی داشتند و نقش مهمی در مدیریت منابع آب و زندگی روزمره ایفا می‌کردند. این رساله نه تنها فناوری زمان خود را به تصویر می‌کشد، بلکه نشان‌دهنده‌ی روح تجربه‌گرایی و خلاقیت رنسانسی در بهبود ابزارها و کاربردهای عملی آن‌هاست. مشارکت در مهندسی هیدرولیک. بهبودهایی در پیچ ارشمیدس. چِرِدی بیش از هر چیز به دلیل اصلاحات و نوآوری‌هایش در طراحی پیچ ارشمیدس
دلیل اصلاحات و نوآوری‌هایش در طراحی پیچ ارشمیدس شهرت یافته است؛ همان دستگاهی که در قرن سوم پیش از میلاد توسط ارشمیدس ابداع شده بود. در دوره‌ای که دستورالعمل‌های دقیق ساخت این ابزار به فراموشی سپرده شده بود، چِرِدی توانست با رویکردی نظام‌مند و تحلیلی، طراحی و روش بهره‌برداری از پیچ را بازسازی کند. این اقدام نه تنها موجب احیای دانش فنی گذشته شد، بلکه آن را به سطحی بالاتر ارتقا داد و امکان به‌کارگیری مؤثر و گسترده‌تر این فناوری در پروژه‌های عملی را فراهم آورد. به این ترتیب، چِرِدی توانست میراث علمی و مهندسی
به این ترتیب، چِرِدی توانست میراث علمی و مهندسی باستان را به شکلی نوآورانه بازآفرینی کند و ارزش عملی و نظری آن را به وضوح نشان دهد. او با اصلاح جزئیاتی چون هندسه سطح مارپیچ و پیکربندی اهرم محرک—از جمله ارزیابی‌های تجربی دربارهٔ طراحی‌های مستقیم و منحنی اهرم—توانست کارایی و قابلیت اعتماد این دستگاه را به‌طور چشمگیری افزایش دهد. این اصلاحات، نه‌تنها از نظر مهندسی قابل توجه بودند، بلکه نشان‌دهنده درک عمیق چِرِدی از اصول مکانیکی و نیازهای عملی در زمینه مدیریت آب و آبیاری بودند. اثر او یکی از نخستین پیشنهادهای
و آبیاری بودند. اثر او یکی از نخستین پیشنهادهای مستند برای استفاده از یک دستگاه مکانیکی استاندارد در کشاورزی و مهندسی آب محسوب می‌شود—گامی مهم در مسیر تبدیل فناوری باستانی به ابزارهای قابل‌اتکا در عصر رنسانس. چِرِدی، با تلفیق دانش ریاضی، تجربه پزشکی، و مهارت مکانیکی، توانست پلی میان میراث علمی یونانی و نیازهای عملی دنیای مدرن‌تر ایجاد کند؛ و در این مسیر، پیچ ارشمیدس را از یک ایده باستانی به ابزاری کاربردی و قابل‌تکرار بدل ساخت. توسعه طرح‌های آبیاری سیستماتیک. رسالهٔ سِرِدی فراتر از طراحی مکانیکی صرف بود و
رسالهٔ سِرِدی فراتر از طراحی مکانیکی صرف بود و به مسائل گسترده‌تری از علم هیدرولیک پرداخت. او کاربرد ماشین‌های هیدرولیک را برای کارهایی مانند آبیاری زمین‌های کشاورزی، حذف آب اضافی چشمه و باران از مزارع فاقد زهکشی طبیعی، تأمین آب آشامیدنی مراکز شهری و کاربردهای نظامی، مانند تهیه آب برای ارتش‌ها، مورد بحث قرار داد. تحلیل او شامل ارزیابی‌های اقتصادی، ملاحظات نگهداری و حتی محاسبات هزینه-فایده بود - که بر درک سِرِدی از اهمیت عملی مهندسی هیدرولیک تأکید داشت. رویکرد تجربی او، که شامل آزمایش‌های مکرر و تأیید تجربی
تجربی او، که شامل آزمایش‌های مکرر و تأیید تجربی عملکرد ماشین‌ها بود، تعهد او را به اطمینان از تبدیل مؤثر مدل‌های نظری به کاربردهای عملی برجسته می‌کرد. زمینه فلسفی و معرفت‌شناختی. چِرِدی، تحت تأثیر مدل "فلسفه طبیعی" و آموزه‌های تالس میلتوسی، ماشین‌های هیدرولیکی را تجلی ملموس قوانین ریاضی و فیزیکی می‌دانست—ابزاری که نه‌تنها در خدمت عملکرد، بلکه در خدمت فهم طبیعت قرار داشتند. او بر این باور بود که «استدلال‌های زیبای ریاضی» که در پس پدیده‌های طبیعی نهفته‌اند، باید با شیوه‌های مهندسی دقیق و عملی همراه شوند؛
باید با شیوه‌های مهندسی دقیق و عملی همراه شوند؛ دیدگاهی که دانش نظری را با تجربه فنی در هم می‌آمیزد. این موضع معرفت‌شناختی، چِرِدی را در جایگاه پیشگام مخترعان قرن شانزدهم قرار می‌دهد—چهره‌ای که شکاف میان سنت‌های فنی باستانی و اندیشه علمی نوظهور را در نخستین مراحل انقلاب علمی پر کرد. او با بازخوانی میراث یونانی و رومی، و با تأکید بر آزمون‌پذیری و دقت عملی، توانست دستگاه‌هایی طراحی کند که نه‌تنها کارآمد بودند، بلکه به‌مثابه مدل‌هایی از نظم طبیعی عمل می‌کردند. در این چارچوب، ماشین هیدرولیکی دیگر صرفاً ابزار
در این چارچوب، ماشین هیدرولیکی دیگر صرفاً ابزار نیست، بلکه نوعی "بیان فیزیکی" از قانون ریاضی است—همان‌گونه که تالس آب را عنصر بنیادین جهان می‌دانست، چِرِدی نیز آب را واسطه‌ای برای فهم و بازنمایی نظم کیهانی تلقی می‌کرد. میراث. چِرِدی، که روزگاری چهره‌ای گمنام بود، امروزه به‌واسطه پژوهش‌های نوین به‌عنوان یکی از پایه‌گذاران مهندسی هیدرولیک در ایتالیای رنسانس شناخته می‌شود. او با تلفیق دانش‌های گوناگون—از پزشکی و ریاضیات گرفته تا مهندسی عملی—زیرساختی فکری و فنی برای پیشرفت‌های بعدی در مدیریت آب فراهم آورد. پس
برای پیشرفت‌های بعدی در مدیریت آب فراهم آورد. پس از آن‌که چِرِدی طراحی اصلاح‌شده پیچ ارشمیدس را توسعه داد و به ثبت رساند، این پمپ‌ها در سراسر جنوب اروپا برای زهکشی و آبیاری رواج یافتند. در ادامه، گالیله این فناوری را بهبود بخشید و موفق به ثبت اختراع مکانیزمی شد که با نیروی اسب آب را بالا می‌کشید—گامی مهم در مسیر مکانیزه‌سازی کشاورزی و مهندسی آب. تأثیر چِرِدی تنها محدود به نوآوری‌های فنی نبود؛ او الگویی ارائه داد که نشان می‌داد چگونه می‌توان بینش‌های نظری را به راه‌حل‌های عملی برای مسائل روزمره تبدیل کرد.