payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۹۳۹، آلمان به لهستان حمله کرد. پس از یک ماه جنگ، لهستان شکست خورد. دوره‌ای از انفعال، به نام جنگ ساختگی، بین متفقین و آلمان آغاز شد. در ۱۰ مه ۱۹۴۰، این انفعال با آغاز نبرد فال گلب (پرونده زرد) توسط آلمان علیه فرانسه و کشورهای بی‌طرف بلژیک، هلند و لوکزامبورگ پایان یافت. در ۱۳ مه، آلمانی‌ها در نبرد سدان جنگیدند و از رودخانه میوز عبور کردند. آلمانی‌ها به سرعت ارتش‌های متفقین شمالی را محاصره کردند. در ۲۷ مه، نیروهای انگلیسی-فرانسوی که در شمال به دام افتاده بودند، تخلیه دانکرک را آغاز کردند و تجهیزات سنگین خود
تخلیه دانکرک را آغاز کردند و تجهیزات سنگین خود را در این فرایند رها کردند. پس از تخلیه دانکرک، آلمانی‌ها با نبرد فال روت (پرونده قرمز) به سمت پاریس حمله خود را ادامه دادند. با بیش از ۶۰ لشکر، در مقایسه با ۴۰ لشکر باقی مانده فرانسوی در شمال، آلمانی‌ها توانستند تا ۶ ژوئن خط دفاعی فرانسه را در امتداد رودخانه سم بشکنند. دو روز بعد، پاریسی‌ها می‌توانستند صدای شلیک گلوله را از دور بشنوند. در ۹ ژوئن، آلمانی‌ها وارد روآن، در نرماندی علیا، شدند. روز بعد، دولت فرانسه پاریس را رها کرد و آن را شهری آزاد اعلام کرد و به
پاریس را رها کرد و آن را شهری آزاد اعلام کرد و به بوردو گریخت. اعلان جنگ ایتالیا. در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۰، موسولینی اظهار داشت که «حتی امروز می‌توانیم یک جنگ موازی را آغاز و ادامه دهیم»، با در نظر گرفتن جنگ با یوگسلاوی، زیرا در آن روز چیانو با کروات مخالف، آنته پاولیچ، ملاقات کرده بود. جنگ با یوگسلاوی تا پایان آوریل محتمل به نظر می‌رسید. در ۲۶ مه، موسولینی به مارشال پیترو بادولیو، رئیس ستاد عالی کل، و ایتالو بالبو اطلاع داد که قصد دارد به جنگ آلمان علیه بریتانیا و فرانسه بپیوندد تا بتواند «زمانی که قرار است جهان
فرانسه بپیوندد تا بتواند «زمانی که قرار است جهان پس از پیروزی محور تقسیم شود» بر سر میز صلح بنشیند. دو مارشال ناموفق تلاش کردند موسولینی را متقاعد کنند که این یک اقدام عاقلانه نیست، با این استدلال که ارتش ایتالیا آماده نیست، لشکرها به اندازه کافی قوی نیستند، سربازان فاقد تجهیزات هستند، امپراتوری به همان اندازه آماده نیست و ناوگان تجاری در سراسر جهان پراکنده است. در ۵ ژوئن، موسولینی به بادولیو گفت: «من فقط به چند هزار کشته نیاز دارم تا بتوانم به عنوان مردی که جنگیده است در کنفرانس صلح بنشینم.». طبق خاطرات
که جنگیده است در کنفرانس صلح بنشینم.». طبق خاطرات پس از جنگ پل پایول، در سال ۱۹۴۰، کاپیتانی در اطلاعات نظامی فرانسه، دفتر دوکسیم، در ۶ ژوئن، هنگامی که با سرگرد ناواله، یک افسر اطلاعاتی ایتالیایی، در پل سن لویی برای مذاکره در مورد تبادل جاسوسان دستگیر شده ملاقات کرد، از قبل در مورد اعلام جنگ ایتالیا هشدار داده شد. وقتی پائیول پیشنهاد ناوال را رد کرد، سرگرد به او هشدار داد که آنها فقط چهار روز فرصت دارند تا قبل از اعلام جنگ، چاره‌ای بیندیشند، اگرچه قبل از ۱۹/۲۰ ژوئن اتفاق خاصی در نزدیکی منتون رخ نخواهد داد.
ژوئن اتفاق خاصی در نزدیکی منتون رخ نخواهد داد. تا اواسط سال ۱۹۴۰، آلمان در ترجیح قبلی خود برای ایتالیا به عنوان متحد جنگی تجدیدنظر کرده بود. فروپاشی قریب‌الوقوع فرانسه ممکن است تحت تأثیر هرگونه انحراف منابع نظامی آلمان برای حمایت از یک جبهه جدید آلپ قرار گرفته باشد. از منظر سیاسی و اقتصادی، ایتالیا به عنوان یک بی‌طرف دلسوز مفید بود و ورود آن به جنگ ممکن است هرگونه مذاکرات صلح با بریتانیا و فرانسه را پیچیده کند. در ۱۰ ژوئن، چیانو به سفیران خود در لندن و پاریس اطلاع داد که اعلامیه جنگ در ساعت ۱۶:۳۰ به وقت
اطلاع داد که اعلامیه جنگ در ساعت ۱۶:۳۰ به وقت محلی به سفیران بریتانیا و فرانسه در رم تحویل داده خواهد شد. هنگامی که چیانو اعلامیه را ارائه داد، سفیر فرانسه، آندره فرانسوا-پونسه، نگران شد، در حالی که همتای بریتانیایی او، پرسی لورن، که آن را در ساعت ۱۶:۴۵ دریافت کرده بود، همان‌طور که چیانو در دفتر خاطرات خود ثبت کرده است، «چشمک نزد». اعلامیه جنگ در نیمه شب در ۱۰/۱۱ ژوئن لازم الاجرا شد. سایر سفارتخانه‌های ایتالیا کمی قبل از نیمه شب از این اعلامیه مطلع شدند. فرانسوا-پونسه در اظهار نظر در مورد اعلام جنگ، آن را
در اظهار نظر در مورد اعلام جنگ، آن را «ضربه خنجر به مردی که قبلاً سقوط کرده است» نامید و این باعث شد که رئیس‌جمهور ایالات متحده، فرانکلین دلانو روزولت، جمله معروف خود را بیان کند که «دستی که خنجر را نگه داشته، آن را به پشت همسایه‌اش زده است». فرانسوا-پونسه و وابسته نظامی فرانسه در رم، ژنرال هنری پاریسو، اعلام کردند که فرانسه درگیر «جنگ شتاب‌زده» نخواهد شد، به این معنی که با توجه به منابع نظامی رو به کاهش فرانسه، هیچ تهاجمی علیه ایتالیا در نظر گرفته نمی‌شود. در اواخر همان روز، موسولینی در کاخ ونیز در رم
در اواخر همان روز، موسولینی در کاخ ونیز در رم برای جمعیتی سخنرانی کرد. او اعلام کرد که کشور را برای اصلاح مرزهای دریایی به جنگ کشانده است. دلیل دقیق موسولینی برای ورود به جنگ بسیار مورد بحث بوده است، اگرچه اجماع مورخان این است که این اقدام فرصت‌طلبانه و امپریالیستی بوده است. پاسخ فرانسه. در ۲۶ مه، ژنرال رنه اولری به فرماندار شهر منتون، بزرگ‌ترین شهر در مرز فرانسه و ایتالیا، اطلاع داده بود که شهر به دستور او شبانه تخلیه خواهد شد. او این دستور را در ۳ ژوئن صادر کرد و دو شب بعد، شهر با نام رمز «اجرای ماندرین»
کرد و دو شب بعد، شهر با نام رمز «اجرای ماندرین» تخلیه شد. در شامگاه ۱۰/۱۱ ژوئن، پس از اعلام جنگ، به فرانسوی‌ها دستور داده شد که از کازرن‌های خود به مواضع دفاعی خود بروند. مهندسان فرانسوی با استفاده از پنجاه و سه تن مواد منفجره، خطوط حمل و نقل و ارتباطی در مرز با ایتالیا را نابود کردند. در ادامه جنگ کوتاه با ایتالیا، فرانسوی‌ها هیچ اقدام تهاجمی انجام ندادند. در اوایل ۱۴ مه، وزارت کشور فرانسه دستور داده بود که شهروندان ایتالیایی که به ضد فرانسوی بودن شناخته شده یا مظنون هستند، در صورت جنگ دستگیر شوند.
شده یا مظنون هستند، در صورت جنگ دستگیر شوند. بلافاصله پس از اعلام جنگ، مقامات فرانسوی پوسترهایی را در تمام شهرهای نزدیک مرز ایتالیا نصب کردند که به همه شهروندان ایتالیایی دستور می‌داد تا ۱۵ ژوئن خود را به پلیس محلی معرفی کنند. از کسانی که خود را معرفی می‌کردند خواسته شد تا اعلامیه وفاداری را امضا کنند که مستلزم خدمت سربازی احتمالی در آینده بود. پاسخ چشمگیر بود: اکثر ایتالیایی‌ها خود را معرفی کردند و تقریباً همه با میل خود این اعلامیه را امضا کردند. در نیس، بیش از ۵۰۰۰ ایتالیایی ظرف سه روز خود را معرفی
بیش از ۵۰۰۰ ایتالیایی ظرف سه روز خود را معرفی کردند
کارناوال در ایتالیا نقش بسیار مهمی در فرهنگ عامه این کشور دارد و به‌طور سنتی با ماسک‌های محلی مرتبط است. این جشن در بسیاری از شهرها برگزار می‌شود که برخی از آن‌ها در سراسر جهان به‌خاطر جشن‌های ویژه‌ای که برای این مناسبت برگزار می‌کنند، شهرت دارند. کارناوال به‌نوعی جشن خداحافظی است برای خوردن، نوشیدن و خوش‌گذرانی پیش از محدودیت‌ها و جدیت روزه بزرگ. حدود یک ماه قبل از چهارشنبه خاکستر، ایتالیایی‌ها در طول چندین آخر هفته با رژه‌ها، ماسک‌ها و کنفتی‌ها جشن می‌گیرند. معروف‌ترین کارناوال‌های ایتالیا در ونیز،
معروف‌ترین کارناوال‌های ایتالیا در ونیز، ویارجو، ایوریا، چنتو، آپولیا و آچیراله برگزار می‌شوند. این کارناوال‌ها شامل ماسکارادها و رژه‌ها هستند. کارناوال ونیز اولین بار در سال ۱۲۹۶ ثبت شد، با اعلامیه‌ای از سوی سنای ونیز که یک روز قبل از شروع ایام روزه، یک جشنواره عمومی را اعلام کرد. امروزه حدود ۳ میلیون نفر برای شرکت در این کارناوال معروف به ونیز سفر می‌کنند. کارناوال ویارجو دومین کارناوال محبوب در ایتالیا است. اولین رژه کارناوال ویارجو در سال ۱۸۷۳ برگزار شد. هر ساله، کارناوال ویارجو بیش از ۵۰۰۰۰۰ تماشاگر
هر ساله، کارناوال ویارجو بیش از ۵۰۰۰۰۰ تماشاگر را به خود جذب می‌کند. کارناوال ایوریا به خاطر «نبرد پرتقال‌ها» که با میوه بین مردم پیاده و سربازان ستمگر سوار بر گاری‌ها انجام می‌شد، مشهور است، تا جنگ‌های قرون وسطی را به یاد بیاورد، تمثیلی از مبارزه برای آزادی. این بزرگ‌ترین جنگ غذا در ایتالیا و کشورهای اطراف است. در مورد ریشه‌ها، یک روایت رایج می‌گوید که این نبرد یادبود مقاومت شهر در برابر حاکم ستمگر شهر است که یا عضوی از خانواده رانیری است یا ترکیبی از "" قرن دوازدهم. و مارکی ویلیام هفتم مونتفرات در قرن
قرن دوازدهم. و مارکی ویلیام هفتم مونتفرات در قرن سیزدهم. کارناوال آمبروزی در بیشتر بخش‌های اسقف‌نشینی کاتولیک رومی میلان، جایی که آیین آمبروزی برگزار می‌شود، گسترده است و در این منطقه، کارناوال در اولین یکشنبه ایام روزه‌داری به پایان می‌رسد؛ آخرین روز کارناوال، شنبه است، ۴ روز پس از سه‌شنبه‌ای که در آن پایان می‌یابد و آیین رومی برگزار می‌شود. در ساردینیا، کارناوال (به زبان ساردینیایی "Carrasecare" یا "Carrasegare") با کارناوال سرزمین اصلی ایتالیا بسیار متفاوت است. اکثر جشن‌های ساردینی نه تنها شامل جشن‌ها و
است. اکثر جشن‌های ساردینی نه تنها شامل جشن‌ها و رژه‌ها، بلکه شامل آیین‌های باروری خام مانند خونریزی برای بارور کردن زمین، مرگ و رستاخیز شخصیت‌های کارناوال و نمایش خشونت و شکنجه نیز می‌شود. شخصیت‌های معمول کارناوال ساردینی، جانورگونه و/یا دوجنسیتی هستند، مانند "ماموتونه‌ها و ایسوهادوره‌ها" از مامویادا، "بوئه‌ها و مردوله‌ها" از اوتانا و بسیاری دیگر. این کارناوال با اجراهای خیابانی جشن گرفته می‌شود که معمولاً با نوحه‌های ساردینیایی همراه هستند. به معنای تحت‌اللفظی «گریه نوزاد وقتی مادر دیگر نمی‌خواهد به او
«گریه نوزاد وقتی مادر دیگر نمی‌خواهد به او شیر بدهد» (از کلمه "تیتا" به معنای سینه). از دیگر نمونه‌های خاص و مهم کارناوال در ساردینیا می‌توان به کارناوال سارتیگلیا در اورستانو و کارناوال تمپیو پاوسانیا اشاره کرد. تاریخچه. ریشه‌های این رویداد در ایتالیا را می‌توان به یونان و روم باستان بازگرداند، زمانی که آن‌ها باکوس و زحل را می‌پرستیدند. برخی معتقدند که منشأ آن به مراسم کهن زمستان به بهار بازمی‌گردد. با وجود منشأ بت‌پرستانه، این رویداد به‌قدری گسترده جشن گرفته می‌شد و سنت آن به‌قدری قوی بود که به‌سرعت
گرفته می‌شد و سنت آن به‌قدری قوی بود که به‌سرعت تغییر یافت تا با آیین‌های کاتولیک هم‌خوانی پیدا کند. کارناوال در ایتالیا به‌طور سنتی در ماردی گرا برگزار می‌شود، اما آخر هفته قبل از آن نیز فعالیت‌هایی برگزار می‌شود. اگرچه ریشه‌های کارناوال را می‌توان به جشن‌های یونان و روم باستان بازگرداند، اما این رویداد با جهان کاتولیک مرتبط است. در واقع، کارناوال در روز تعطیل برگزار می‌شود، در آخرین روز قبل از روزه بزرگ که جشن گرفتن مجاز است؛ بنابراین، تاریخ ثابتی ندارد و بسته به روز عید پاک تعیین می‌شود. در نقاط مختلف،
بسته به روز عید پاک تعیین می‌شود. در نقاط مختلف، این جشن‌ها به مهمانی و رژه‌ای برای اهداف گوناگون تبدیل شدند. چه طبقات بالاتر با ارابه‌های زیبا و تزئین‌شده ثروت خود را به نمایش می‌گذاشتند و چه طبقات پایین‌تر در خیابان‌ها نیروها را دنبال می‌کردند، کارناوال در سراسر ایتالیا شکل گرفت و رشد کرد. بسیاری از کارناوال‌ها در قرن هجدهم ممنوع شدند، اما در قرن بیستم دوباره برقرار گردیدند. ونیز. کارناوال ونیز یک جشن سالانه است که در ونیز ایتالیا برگزار می‌شود و در سراسر جهان به‌خاطر لباس‌ها و ماسک‌های پرزرق‌وبرق خود
جهان به‌خاطر لباس‌ها و ماسک‌های پرزرق‌وبرق خود مشهور است. کارناوال درسه‌شنبه اعتراف به پایان می‌رسد که روز قبل از شروع چله روزه در چهارشنبه خاکستر است. ریشه‌های این کارناوال به قرون وسطی بازمی‌گردد و چندین قرن برگزار می‌شد تا اینکه در سال ۱۷۹۷ لغو شد. این سنت در سال ۱۹۷۹ دوباره احیا گردید.
هیستری چهارمین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی راک انگلیسی دف لپارد می‌باشد که در ۳ اوت سال ۱۹۸۷ از سوی مرکوری رکوردز منتشر گردید. این آلبوم دنبالهٔ آلبوم موفق گروه در سال ۱۹۸۳ "جنون آتش‌افروزی" می‌باشد. ساخت هیستری بیش از سه سال به طول انجامید و با تأخیرهای متعددی مواجه شد، از جمله پیامدهای حادثهٔ درامر گروه، ریک آلن، که در ۳۱ دسامبر سال ۱۹۸۴ باعث از دست دادن دست چپش شد. دف لپارد پس از انتشار این آلبوم کتابی با عنوان غریزهٔ حیوانی: داستان دف لپارد منتشر کرد که توسط دیوید فریک، سردبیر ارشد مجله "رولینگ
کرد که توسط دیوید فریک، سردبیر ارشد مجله "رولینگ استون" نوشته شده بود. این کتاب به فرآیند سه‌سالهٔ ضبط آلبوم "هیستری" و دوران سختی که گروه در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ تجربه کرد، می‌پردازد. این آلبوم با مدت زمان ۶۲ دقیقه و ۳۲ ثانیه، تا کنون طولانی‌ترین آلبوم استودیویی گروه محسوب می‌شود.
برسائولا گوشت گاو است که پس از فرآیند خشک‌کردن غذا در هوا و نمک‌زنی تهیه می‌شود، اما باید دانست که می‌توان آن را از گوشت اسب، گوشت گوزن و حتی گوشت خوک نیز تولید کرد. این گوشت پس از نمک‌زنی و خشک شدن در هوای آزاد، برای مدت دو تا سه ماه نگهداری می‌شود تا به تدریج سخت شده و رنگ آن تیره و نزدیک به بنفش شود. برسائولا معمولاً از استیک بالاران داخلی گوشت گاو تهیه می‌شود و به همین دلیل گوشت حاصل کم‌چرب، نرم و لطیف است و دارای عطری شیرین و کمی کهنه یا خاکی است که به آن هویت منحصر به فردی می‌بخشد. این محصول در اصل از
هویت منحصر به فردی می‌بخشد. این محصول در اصل از منطقه کوهستانی والتلینا سرچشمه می‌گیرد؛ دره‌ای سرسبز و تاریخی که در قلب رشته‌کوه‌های آلپ و در شمال ایتالیا، در ناحیهٔ لمباردی واقع شده است. والتلینا از گذشته‌های دور به دلیل شرایط آب‌وهوایی خاص، مراتع حاصل‌خیز و سنت‌های غذایی دیرینه‌اش شهرت داشته و همین بستر طبیعی و فرهنگی، زمینه‌ساز پیدایش و تکامل محصولی چون برسائولا شده است. برسائولا تنها یک خوراک معمولی نیست؛ بلکه نمادی از مهارت و تجربهٔ نسل‌های پی‌درپی مردمان این سرزمین است که با دقت و ظرافت، گوشت گاو را
این سرزمین است که با دقت و ظرافت، گوشت گاو را با روش‌های سنتی نمک‌سود و خشک می‌کردند تا غذایی سالم، ماندگار و خوش‌طعم فراهم آورند. این فرآیند نه‌تنها طعمی متمایز و عطری دل‌انگیز به گوشت می‌بخشد، بلکه ارزش غذایی آن را نیز حفظ می‌کند و به همین دلیل در میان دوستداران غذاهای ایتالیایی جایگاه ویژه‌ای یافته است. امروزه برسائولا در آشپزی مدیترانه‌ای و به‌ویژه سفره‌های ایتالیایی به‌عنوان پیش‌غذا یا همراهی‌کنندهٔ غذاهای اصلی بسیار پرطرفدار است. معمولاً آن را به صورت ورقه‌های بسیار نازک برش می‌دهند و با ترکیباتی
ورقه‌های بسیار نازک برش می‌دهند و با ترکیباتی همچون سبزیجات تازه، برگ‌های معطر، برش‌های پنیر کهنه یا چند قطره روغن زیتون بکر سرو می‌کنند. این ترکیب ساده اما دلنشین، جلوه‌ای از تعادل و سادگی غذاهای ایتالیایی را نشان می‌دهد و به همین دلیل، برسائولا نه تنها در شمال ایتالیا، بلکه در سراسر جهان به عنوان یک غذای اصیل، سالم و خوش‌مزه شناخته می‌شود. این کلمه از مصغر کلمه لومبارد گرفته شده است. (« پخته شده »). خدمت رسانی. به عنوان پیش‌غذا ( آنتی‌پاستو )، برساولا معمولاً به نازکی کاغذ برش داده می‌شود و در دمای اتاق
به نازکی کاغذ برش داده می‌شود و در دمای اتاق یا کمی سرد سرو می‌شود.
گویدو گوینیزلی (; – ) شاعر عاشقانه‌سرا، و نویسنده ایتالیایی بود و پدر دولچه استیل نوو محسوب می‌شود. او اولین کسی بود که به این سبک جدید شعر نوشت و بنابراین "ایپسو فکتو" بنیانگذار آن محسوب می‌شود. او در بولونیا ایتالیا متولد شد و بعداً از آنجا تبعید شد. گمان می‌رود که او در ورونا، ایتالیا درگذشته است. زندگی. هویت دقیق او نامشخص است، اما ممکن است گوئیدو دی گوینیزلو دی ماگنانو باشد که در سال ۱۲۷۴ به همراه لامبرتازی گیبلین‌ها از بولونیا تبعید شد و حدود دو سال بعد در مونسلیچه درگذشت. او با گیتون د آرتزو مکاتبه
در مونسلیچه درگذشت. او با گیتون د آرتزو مکاتبه داشت، که او را با احترام «کارو پدر میو» خطاب می‌کرد و در عوض او را «فیگلیو دیلِتُزو» صدا می‌زدند. با فرض اینکه غزل مورد بحث واقعاً خطاب به اوست، بعدها توسط گوئیدو به «خطای لایدی» متهم شد که می‌خواست با استفاده از ایده‌ها و اصطلاحات فلسفه طبیعی از بانوی خود ستایش کند. بوناگیونتا اوربیکیانی همچنین او را متهم کرد که با واردات فلسفی خود، شعر عاشقانه را مبهم کرده است. اما اینها دقیقاً دلایلی بودند که دانته او را تحسین می‌کرد و با گذشت زمان، این تحسین بیشتر می‌شد.
می‌کرد و با گذشت زمان، این تحسین بیشتر می‌شد. شعر. پنج کانزونی و پانزده سونت وجود دارد که قطعاً از اوست، به علاوه قطعاتی از دو شعر دیگر. شعر گینیزلی را می‌توان به طور خلاصه به عنوان آشتی بین خداگرایی و عشق زمینی با درون‌نگری عمیق روانشناختی توصیف کرد. آثار اصلی او عبارتند از «در قلب مهربان عشق جاودانه است» (در قلب مهربان عشق ساکن است)، که پیتر درونک آن را «شاید تأثیرگذارترین ترانه عاشقانه قرن سیزدهم» می‌داند. «در قلب مهربان عشق جاودانه است» بر وحدت عشق والا و «نجابت» حقیقی تأکید دارد: این، و روشی که گویدو
و «نجابت» حقیقی تأکید دارد: این، و روشی که گویدو شور و عقل را برای خلق شعری فلسفی از عشق ترکیب کرد، عمیقاً دانته را تحت تأثیر قرار داد، که چندین بار از این قطعه شعر نقل قول و آن را تکرار می‌کند. مضامین اصلی دولچه استیل نوو را می‌توان در شعر گوئینیزلی یافت: زیبایی فرشته‌وار زنان معشوق، مقایسه اشراف با خورشید و استفاده فراوان از اصطلاحاتی مانند «cor gentil» و «Amore». ابیات جفری چاسر در «ترویلوس و کرسیدا» «لذت عشق، ای نیک‌اندیش، | در نجیبانه‌ترین لحظات، می‌توان به ترمیم عشق پرداخت» (III.4-5) به نظر می‌رسد
به ترمیم عشق پرداخت» (III.4-5) به نظر می‌رسد پژواک روشنی از آغاز شعر باشد. غزل‌ها نیز مضامینی را به نمایش می‌گذارند که در کاوالکانتی و دانته دوباره ظاهر می‌شوند، مانند سلام نجات‌بخش بانو («سالوتو»)، استفاده از تصاویر طبیعی برای ستایش او (یادآور غزل غزل‌های سلیمان)، و ایده عشق به عنوان اشتیاقی که همه چیز را پیش از خود حمل می‌کند، اگرچه شعری مانند «Vedut'ho la lucente stella diana» در واقع سبک‌های جدید و قدیمی را با هم ترکیب می‌کند. نقش در «کمدی الهی» دانته. "برزخ" یازدهم. گوییدو گوینیزلی دو بار در "برزخ
"برزخ" یازدهم. گوییدو گوینیزلی دو بار در "برزخ یازدهم دانته آلیگیری ظاهر می‌شود. در ابتدا، او به طور خلاصه در "برزخ" یازدهم، زمانی که دانته با هنرمند بزرگ ایتالیایی، ادریسی دا گوبیو، در تراس غرور روبرو می‌شود، ذکر می‌شود. اودریسی ضمن بحث در مورد ماهیت زودگذر شهرت و شناخت، به گوئیدو گوینیزلی و جانشین او، گوئیدو کاوالکانتی (حدود ۱۲۵۰–۱۳۰۰) اشاره می‌کند: "برزخ" XXVI. در "برزخ" XXVI، دانته از طریق تراس شهوت سفر می‌کند، جایی که سرانجام گوئیدو گوینیزلی را ملاقات می‌کند. گوئیدو مانند سایر سایه‌های این تراس، در
می‌کند. گوئیدو مانند سایر سایه‌های این تراس، در شعله‌های آتش فرو می‌رود تا از آرزوهای سوزان خود در حالی که زنده است توبه کند. وقتی گویدو هویت خود را فاش می‌کند، دانته از احترام و احترامی که برای شاعر قائل است، روایت می‌کند: در این قطعه، دانته به تأثیر گینیزلی بر شعر ایتالیایی و سبک Dolce Stil Novo اشاره می‌کند.
اشغال فرانسه توسط ایتالیا () یا فرانسه تحت اشغال ایتالیا منطقه‌ای در جنوب شرقی فرانسه و موناکو بود که بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳، همزمان با اشغال فرانسه توسط آلمان، توسط پادشاهی ایتالیا اشغال شد. این اشغال دو مرحله داشت که در نوامبر ۱۹۴۲ توسط پرونده آنتون به دو مرحله تقسیم شد و در آن منطقه تحت اشغال ایتالیا به‌طور قابل توجهی گسترش یافت. اشغال اولیه خاک فرانسه توسط ایتالیا در ژوئن ۱۹۴۰ رخ داد؛ سپس در نوامبر ۱۹۴۲ گسترش یافت. حمله آلمان علیه فرانسه در ۱۰ مه آغاز شد و تا اواسط ماه مه نیروهای آلمانی در خاک فرانسه
شد و تا اواسط ماه مه نیروهای آلمانی در خاک فرانسه بودند. تا آغاز ژوئن، نیروهای بریتانیایی در حال تخلیه از منطقه تحت اشغال در شمال فرانسه بودند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، ایتالیا علیه فرانسه و بریتانیا اعلام جنگ کرد. ده روز بعد، ارتش ایتالیا به فرانسه حمله کرد. نیروهای ایتالیایی در سپتامبر ۱۹۴۳ پس از سقوط رژیم فاشیستی در ایتالیا از فرانسه عقب‌نشینی کردند و نیروهای ورماخت آلمان مناطق متروکه را تا زمان آزادسازی (عملیات دراگون، ۱۹۴۴) اشغال کردند. اشغال توسط ایتالیا. اشغال اولیه خاک فرانسه توسط ایتالیا در ژوئن ۱۹۴۰ رخ
اولیه خاک فرانسه توسط ایتالیا در ژوئن ۱۹۴۰ رخ داد؛ سپس در نوامبر ۱۹۴۲ گسترش یافت. حمله آلمان علیه کشورهای سفلی و فرانسه در ۱۰ مه آغاز شد و تا اواسط ماه مه نیروهای آلمانی در خاک فرانسه بودند. در آغاز ژوئن، نیروهای بریتانیایی در حال تخلیه از منطقه تحت کنترل در شمال فرانسه بودند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، ایتالیا علیه فرانسه و بریتانیا اعلام جنگ کرد. ده روز بعد، ارتش ایتالیا به فرانسه حمله کرد. در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۰، پس از سقوط فرانسه، ایتالیا و فرانسه، دو روز پس از توقف خصومت‌ها بین فرانسه و آلمان، آتش‌بس فرانسوی-ایتالیایی
بین فرانسه و آلمان، آتش‌بس فرانسوی-ایتالیایی را امضا کردند و بر سر منطقه اشغالی ایتالیا به توافق رسیدند. این منطقه اشغالی اولیه که رسماً به پادشاهی ایتالیا ضمیمه شد، ۸۳۲ کیلومتر مربع (۳۲۱ مایل مربع) مساحت داشت و ۲۸۵۰۰ نفر جمعیت داشت. بزرگ‌ترین شهری که در منطقه اولیه اشغال ایتالیا قرار داشت، منتون بود. شهر اصلی در داخل «منطقه غیرنظامی» به طول ۵۰ کیلومتر (۳۱ مایل) از مرز سابق با دیوار آلپ ایتالیا، نیس بود. در نوامبر ۱۹۴۲، همزمان با اشغال فرانسه توسط آلمان در کیس آنتون، ارتش سلطنتی ایتالیا منطقه اشغال خود را
کیس آنتون، ارتش سلطنتی ایتالیا منطقه اشغال خود را گسترش داد. نیروهای ایتالیایی کنترل تولون و تمام پرووانس را تا رودخانه رون، به همراه جزیره کورسیکا (که مورد ادعای الحاق‌گرایان ایتالیایی بود) به دست گرفتند. قرار بود نیس و کورسیکا به ایتالیا ملحق شوند (همان‌طور که در سال ۱۹۴۰ با منتون اتفاق افتاد)، تا آرزوهای الحاق‌گرایان ایتالیایی (از جمله گروه‌های محلی مانند ایتالیایی‌های نیزاردو و ایتالیایی‌های کورسیکایی) برآورده شود. اما این امر به دلیل آتش‌بس ایتالیا در سپتامبر ۱۹۴۳ که آلمانی‌ها مناطق اشغالی ایتالیا را
سپتامبر ۱۹۴۳ که آلمانی‌ها مناطق اشغالی ایتالیا را تصرف کردند، تکمیل نشد. منطقه جنوب شرقی فرانسه که در واقع توسط ایتالیایی‌ها اشغال شده بود، مورد بحث بوده است. مطالعه‌ای در مورد تاریخ پستی این منطقه، اطلاعات جدیدی را در مورد بخشی از فرانسه که توسط ایتالیایی‌ها و آلمانی‌ها کنترل می‌شد، ارائه داده است. این مطالعه با مطالعه نامه‌هایی که توسط قدرت اشغالگر سانسور شده بودند، نشان داد که ایتالیایی‌ها بخش شرقی را تا «خطی» که تولون - گپ - گرنوبل - شامبری - آنسی - ژنو را به هم متصل می‌کرد، اشغال کرده بودند. مکان‌های
را به هم متصل می‌کرد، اشغال کرده بودند. مکان‌های اشغال شده توسط ایتالیایی‌ها در غرب این منطقه، کم یا گذرا بودند. ویژگی‌ها. ارتش اشغالگر ایتالیا در جنوب فرانسه در نوامبر ۱۹۴۲ از چهار لشکر پیاده‌نظام با ۱۳۶۰۰۰ سرباز و ۶۰۰۰ افسر تشکیل شده بود، در حالی که در کورسیکا ۶۶۰۰۰ سرباز با ۳۰۰۰ افسر حضور داشتند. تا تابستان ۱۹۴۳ عملاً هیچ جنگ چریکی علیه ایتالیایی‌ها در فرانسه وجود نداشت. رژیم ویشی که جنوب فرانسه را کنترل می‌کرد، با ایتالیا دوستانه رفتار می‌کرد و به دنبال امتیازاتی از آن نوع بود که آلمان هرگز در منطقه
امتیازاتی از آن نوع بود که آلمان هرگز در منطقه اشغالی خود نمی‌داد. آواره. هزاران یهودی برای فرار از آزار و اذیت نازی‌ها در ویشی فرانسه به منطقه اشغالی ایتالیا نقل مکان کردند. تقریباً ۸۰٪ از ۳۰۰۰۰۰ یهودی فرانسوی باقی مانده پس از نوامبر ۱۹۴۲ به آنجا پناه بردند. کتاب «ویشی فرانسه، گارد قدیمی، نظم جدید» نوشته رابرت او. پاکستون شرح می‌دهد که چگونه منطقه ایتالیایی به عنوان پناهگاهی برای یهودیانی که در طول اشغال از آزار و اذیت در ویشی فرانسه فرار می‌کردند، عمل می‌کرد. آنجلو دوناتی، بانکدار یهودی ایتالیایی، نقش
آنجلو دوناتی، بانکدار یهودی ایتالیایی، نقش مهمی در متقاعد کردن مقامات نظامی و غیرنظامی ایتالیا برای محافظت از یهودیان در برابر آزار و اذیت فرانسوی‌ها داشت. در ژانویه ۱۹۴۳، ایتالیایی‌ها از همکاری با نازی‌ها در جمع‌آوری یهودیان ساکن در منطقه اشغالی فرانسه تحت کنترل آنها خودداری کردند و در ماه مارس مانع از اخراج یهودیان توسط نازی‌ها در منطقه خود شدند. یواخیم فون ریبنتروپ، وزیر امور خارجه آلمان، به موسولینی شکایت کرد که «محافل نظامی ایتالیا درک درستی از مسئله یهودیان ندارند.» با این حال، هنگامی که ایتالیایی‌ها
ندارند.» با این حال، هنگامی که ایتالیایی‌ها با متفقین آتش‌بس امضا کردند، نیروهای آلمانی در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ به منطقه سابق ایتالیا حمله کردند و حملات وحشیانه‌ای را آغاز کردند. آلوئیس برونر، مسئول اس‌اس در امور یهودیان، در رأس واحدهایی قرار گرفت که برای جستجوی یهودیان تشکیل شده بودند. ظرف پنج ماه، ۵۰۰۰ یهودی دستگیر و اخراج شدند. بوردو. در اوت ۱۹۴۰، نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا یک پایگاه زیردریایی در بوردو، خارج از فرانسه اشغالی ایتالیا، تأسیس کرد. سی و دو زیردریایی ایتالیایی که از بوردو فعالیت می‌کردند، در نبرد
ایتالیایی که از بوردو فعالیت می‌کردند، در نبرد اقیانوس اطلس شرکت کردند. این زیردریایی‌ها تا سپتامبر ۱۹۴۳، ۱۰۹ کشتی تجاری متفقین (۵۹۳٬۸۶۴ تن) و ۱۸ کشتی جنگی (۲۰٬۰۰۰ تن) را غرق کردند. یازده فروند از این زیردریایی‌ها از دست رفتند. ادعاهای ارضی ایتالیا. علاوه بر نیس/نیتزا و کورسیکا، ایتالیایی‌ها ادعاهای ارضی بیشتری را برای فرانسه شکست خورده پیش‌بینی کردند. در سال ۱۹۴۰، کمیسیون آتش‌بس ایتالیا دو طرح دقیق در مورد آینده سرزمین‌های اشغالی فرانسه تهیه کرد. طرح «الف» اشغال نظامی ایتالیا را تا رودخانه رون ارائه
«الف» اشغال نظامی ایتالیا را تا رودخانه رون ارائه می‌داد که در آن فرانسه تمامیت ارضی خود را به جز کورسیکا و نیتزا حفظ می‌کرد. طرح «ب» که توسط سناتور فرانچسکو سالاتا، مدیر بخشی از ISPI که به ادعاهای ارضی ایتالیا اختصاص داشت، پیشنهاد شده بود، شامل الحاق آلپ ماریتایمز (شامل شاهزاده‌نشین موناکو) و بخش‌هایی از آلپ-دو-اوت-پروانس، اوت آلپ و ساووا به ایتالیا می‌شد. این سرزمین به عنوان منطقه جدید ایتالیایی آلپی غربی با شهر بریانسون به عنوان مرکز استان اداره می‌شد. در داستان‌های عامه‌پسند. فیلم فرانسوی «لئون مورن،
در داستان‌های عامه‌پسند. فیلم فرانسوی «لئون مورن، کشیش» محصول ۱۹۶۱ شامل صحنه‌هایی از اشغال یک شهر فرانسوی در آلپ توسط آلپینی و برسالیری است. همچنین به نبرد ایتالیایی‌ها با آلمانی‌ها در شهر پس از آتش‌بس ایتالیا با متفقین اشاره شده است. ژان پیر ملویل، کارگردان فیلم که عضوی از گروه مقاومت بود، رمان زندگینامه‌ای بئاتریکس بک را «دقیق‌ترین تصویری که از زندگی تحت اشغال خوانده‌ام» نامید.
«لطیف‌تر، لطیف‌ترین» ترانه‌ای از گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک آمریکایی هول می‌باشد که توسط خوانندهٔ اصلی گروه، کورتنی لاو و گیتارزن اصلی اریک ارلندسون نوشته شده‌است. این ترانه به‌عنوان هشتمین قطعهٔ آلبوم و چهارمین و آخرین تک‌آهنگ آلبوم دوم گروه تحت عنوان "از این جان سالم به‌در ببر"، در ژانویهٔ سال ۱۹۹۶ منتشر گردید. این تک‌آهنگ تنها در استرالیا و هلند عرضه شد، درست پس از آنکه گروه تور گستردهٔ خود در سال ۱۹۹۵ را به پایان رساند.
فانوس دریایی اوتگرونان یک رادار و فانوس دریایی است که در سال ۱۹۶۰ در کوارکن، ۲۱ کیلومتری غرب بیورکوبو ساخته شده است. ساختمان فانوس دریایی در جزیره سنگی اوتگرونان، در نیمه راه بین والاسارت و نورسکار واقع شده است. این فانوس دریایی از بتن مسلح ساخته شده است و در حال حاضر با انرژی باد و خورشید کار می‌کند. برج فانوس دریایی به شش طبقه با طبقات میانی تقسیم شده است و طبقات توسط نردبان‌های فولادی قابل دسترسی هستند. این برج همچنین دارای یک چراغ رادار است. فانوس دریایی یک وسیله ایمنی مهم برای کشتیرانی بین واسا و اومئو
یک وسیله ایمنی مهم برای کشتیرانی بین واسا و اومئو است. وقتی فانوس دریایی اوتگرونان در سال ۱۹۶۰ تکمیل شد و سومین کشتی فانوس دریایی، «اسنیپان» که حدود پنج مایل دریایی از جزیره فاصله داشت، از سرویس خارج شد. در ابتدا، برد نور فانوس دریایی ۱۵ مایل دریایی بود. امروزه، این برد ۱۲ مایل دریایی است. جزیره اوتگرونان. جزیره اوتگرونان از یخ‌نهشته و سنگ‌های بزرگ تشکیل شده است. علف و قاصدک در این جزیره رشد می‌کنند. گونه‌های متعددی از پرندگان را می‌توان در اوتگرونان یافت، از جمله مرغابی شمالگان معمولی، کاکاییان و
یافت، از جمله مرغابی شمالگان معمولی، کاکاییان و پرستودریایی. در این جزیره یک کلبه ماهیگیری وجود دارد که قدمت آن به قرن نوزدهم برمی‌گردد.