payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سنت میگوئل د لییو ( , ) یک کلیسای کاتولیک رومی است که بر روی کوه نارانکو، نزدیک کلیسای سانتا ماریا دل نارانکو در آستوریاس ساخته شده است. در سال ۸۴۲ میلادی تکمیل شد و رامیرو یکم آستوریاس و همسرش پاترنا آن را در سال ۸۴۸ تقدیس کردند. در ابتدا به مریم مقدس وقف شده بود تا این که این عبادت در قرن دوازدهم به کاخ مجاور منتقل شد و این کلیسا را به سنت میگوئل (میکائیل) اختصاص دادند. این مکان از سال ۱۹۸۵ در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفته است.
خنت‌کاوس یکم (؛ – ) که همچنین با نام خنت‌کاوس نیز شناخته می‌شود ()، زنی سلطنتی بود که در دوران مصر باستان، در هر دو دودمان دودمان چهارم مصر و دودمان پنجم مصر زندگی می‌کرد. او ممکن است دختر شاه منکورع، همسر شاه شپ‌سسکاف و شاه اوسرکاف (بنیان‌گذار دودمان پنجم)، و مادر شاه ساحورع بوده باشد. برخی پیشنهاد کرده‌اند که او نایب‌السلطنه یکی از پسرانش بوده است. شاید، او به‌عنوان یک فرمانروا در جایگاه شاه مصر علیا و سفلی بوده باشد، چنان‌که برخی از جنبه‌های تدفین او این امر را نشان می‌دهند. مصطبه او در جیزه – مقبره
این امر را نشان می‌دهند. مصطبه او در جیزه – مقبره LG100 – بسیار نزدیک به مجموعه هرم منکورع قرار دارد. این ارتباط نزدیک ممکن است نشانگر رابطه خانوادگی باشد. اگرچه این رابطه مشخص نیست، اما نزدیکی مجموعه هرمی خنت‌کاوس به مجموعه شاه منکورع این فرضیه را مطرح کرده که او ممکن است دختر او بوده باشد. زندگی. مجموعه تدفینی خنت‌کاوس جایگاه سلطنتی او را تأیید می‌کند. برخی از عناوین او مبهم و قابل تفسیر هستند. به نظر می‌رسد که او نایب‌السلطنه بوده و ممکن است عنوان شاه را نیز اتخاذ کرده باشد. بر روی یک ورودی گرانیتی که
نیز اتخاذ کرده باشد. بر روی یک ورودی گرانیتی که به مقبره او منتهی می‌شود، خنت‌کاوس یکم دارای القابی است که می‌توان آن‌ها را به‌عنوان مادر دو شاه مصر علیا و سفلی، یا مادر شاه مصر علیا و سفلی و خود شاه مصر علیا و سفلی، یا آن‌گونه که یک پژوهشگر پیشنهاد کرده، شاه مصر علیا و سفلی و مادر دو شاه مصر علیا و سفلی خواند. علاوه بر این، تصویر او بر روی این ورودی نیز تمامی نشان‌های سلطنتی، از جمله ریش مصنوعی شاهان را به نمایش می‌گذارد. این تصویر و عنوان داده‌شده به او، برخی از مصرشناسان را به این نتیجه رسانده که او در
برخی از مصرشناسان را به این نتیجه رسانده که او در اواخر دودمان چهارم به‌عنوان شاه حکومت کرده است. اینکه او دختر منکورع بوده است، به‌طور گسترده‌ای مورد گمانه‌زنی قرار گرفته و شواهد زیادی از این ایده پشتیبانی می‌کنند. ممکن است خنت‌کاوس با شاه اوسرکاف ازدواج کرده و مادر ساحورع و نفریرکارع کاکای بوده باشد. مصرشناس میروسلاو ورنر اظهار داشته که احتمال بیشتری وجود دارد که ساحورع پسر اوسرکاف و همسرش نفرحوتپس بوده باشد. او همچنین پیشنهاد کرده که خنت‌کاوس مادر و نایب‌السلطنه پسرش ثامفتیس و مادر نفریرکارع کاکای بوده
پسرش ثامفتیس و مادر نفریرکارع کاکای بوده است. فهرست شاهان مانتو، منکورع و ثامفتیس را به‌عنوان فرمانروایان دودمان چهارم ثبت کرده است، که خنت‌کاوس را به پایان این دودمان پیوند می‌دهد. پیشنهادهایی دربارهٔ ازدواج او با اوسرکاف و مادر بودن او برای ساحورع نیز او را به دودمان پنجم مرتبط می‌سازد. نظریه‌ها دربارهٔ خنتکاوس یکم. «مسئله خنتکاوس» سابقه‌ای طولانی دارد. در دهه ۱۹۳۰، سلیم حسن پیشنهاد کرد که خنتکاوس دختر منکورع بوده و ابتدا با شپسسکاف و سپس با اوسرکاف ازدواج کرده است. ونتیکیف نخستین کسی بود که پیشنهاد کرد
کرده است. ونتیکیف نخستین کسی بود که پیشنهاد کرد عنوان "mwt nswt bity nswt bity" را باید به‌صورت «مادر دو پادشاه مصر علیا و سفلی» خواند. هرمان یونکر معتقد بود که وجود شهر هرمی که بخشی از مجموعه معبد تدفینی اوست، نشان می‌دهد که خنتکاوس شخصی بسیار مهم بوده و عنوان او باید به‌صورت «پادشاه مصر علیا و سفلی و مادر پادشاه مصر علیا و سفلی» خوانده شود، که دلالت بر این دارد که او به‌عنوان یک فرمانروا سلطنت کرده است. او همچنین پیشنهاد کرد که خنتکاوس دختر منکورع و خواهر شپسسکاف بوده است. لودویگ برشارت پیشنهاد کرد که
شپسسکاف بوده است. لودویگ برشارت پیشنهاد کرد که شپسسکاف فردی عامی بوده که با دختر پادشاه، یعنی خنتکاوس، ازدواج کرده است. او همچنین معتقد بود که ساحورع و نفریرکارع کاکای پسران شپسسکاف و خنتکاوس بوده‌اند. برشارت این نظریه را مطرح کرد که اوسرکاف فردی خارج از خاندان سلطنتی بوده که توانسته تاج و تخت را به دست آورد، زیرا ساحورع و نفریرکارع هنگام مرگ شپسسکاف بسیار جوان بوده‌اند. برنارد گردزلوف پیشنهاد کرد که شپسسکاف و خنتکاوس هر دو فرزندان منکورع بوده‌اند و اوسرکاف شاهزاده‌ای از شاخه‌ای فرعی از خاندان سلطنتی بوده
شاهزاده‌ای از شاخه‌ای فرعی از خاندان سلطنتی بوده که پس از ازدواج با بیوه سلطنتی و مادر وارثان تاج و تخت، یعنی خنتکاوس، به سلطنت رسیده است. هارتویگ آلتن‌مولر پیشنهاد کرد که خنتکاوس همان بانویی است که در پاپیروس وستکار با نام "رِدِجِت" ذکر شده است. او معتقد بود که خنتکاوس مادر اوسرکاف، ساحورع و نفریرکارع کاکای بوده است. آریل کوزلوف نظریه داد که شپسسکاف فرزند منکورع از یک همسر فرعی بوده که پس از مرگ پسر پادشاه، خوعن‌رع، بر تخت نشسته است. او همچنین نظریه داد که شپسسکاف با دختر منکورع، خنتکاوس، ازدواج کرده و
که شپسسکاف با دختر منکورع، خنتکاوس، ازدواج کرده و پیشنهاد کرد که پس از مرگ زودهنگام شپسسکاف، خنتکاوس با کاهن اعظم رع ازدواج کرده تا تاج و تخت را برای دو پسرش تضمین کند. ویوین کالندر اظهار داشت که از آنجا که نام خنتکاوس در کارتوش (هیروگلیف) ظاهر نشده، او هرگز بر مصر حکومت نکرده است. در عوض، کالندر ترجیح داد که عنوان "mwt nswt bity nswt bity" را به‌صورت «مادر دو پادشاه مصر علیا و سفلی» بخواند. او معتقد بود که خنتکاوس دختر منکورع بوده و همسر شپسسکاف یا تمفتیس بوده است. اوسرکاف و نفریرکارع را به‌عنوان دو پسری
بوده است. اوسرکاف و نفریرکارع را به‌عنوان دو پسری که در عنوان خنتکاوس به آن‌ها اشاره شده، معرفی کرد. آرامگاه. خنتکاوس در جیزه به خاک سپرده شد. آرامگاه او با نام‌های LG 100 و G 8400 شناخته می‌شود و در میدان مرکزی که بخشی از مجموعه اهرام جیزه است، قرار دارد. مجموعه هرمی خنتکاوس شامل هرم او، یک گودال قایق، معبد دره و شهر هرمی او می‌شود. مجموعه هرمی خنتکاوس یکم. مجموعه هرمی خنتکاوس شامل هرم، یک نمازخانه، یک قایق خورشیدی، شهر هرمی، یک مخزن آب و انبارهای غله می‌شود. در قرن نوزدهم، این هرم به‌عنوان هرمی ناتمام
در قرن نوزدهم، این هرم به‌عنوان هرمی ناتمام توصیف شد و گمان می‌رفت که متعلق به پادشاه شپسسکاف باشد. کاوش‌های این هرم از سال ۱۹۳۲ توسط سلیم حسن آغاز شد. آرامگاه توسط لپسیوس با شماره LG 100 ثبت شد. نمازخانه این مجموعه شامل یک تالار اصلی و یک نمازخانه داخلی بود. گذرگاهی که در کف نمازخانه داخلی ایجاد شده، به اتاق تدفین منتهی می‌شود. کف نمازخانه با سنگ آهک طُره پوشانده شده بود. دیوارها دارای نقش برجسته‌هایی بودند که به‌شدت آسیب دیده‌اند. قطعاتی از این نقش‌ها هنگام کاوش توسط سلیم حسن در میان آوارها یافت شد.
هنگام کاوش توسط سلیم حسن در میان آوارها یافت شد. گذرگاه منتهی به اتاق تدفین و خود اتاق با گرانیت سرخ پوشیده شده بودند. این گذرگاه ۵٫۶ متر طول داشت و به زیر ساختار اصلی هرم می‌رفت. اتاق تدفین بزرگ بود و بیشترین شباهت را به اتاق تدفین پادشاه شپسسکاف در سقاره داشت.
روکا دلس موروس یا غارهای ال کوگول یک پناهگاه سنگی است که شامل نقاشی‌هایی از هنر سنگی ماقبل تاریخ ایبری و هنر شماتیک ایبری است. این سایت در ال کوگُل، در منطقه خودگردان کاتالونیا، اسپانیا است. از سال 1998 این نقاشی‌ها به عنوان بخشی از هنر سنگ نگاری حوضه مدیترانه ایبری، یک سایت میراث جهانی یونسکو، محافظت می‌شود. کتیبه‌هایی به خط ایبری شمال شرقی و الفبای لاتین نشان می‌دهد که این مکان در زمان ایبری و روم به عنوان پناهگاه استفاده می‌شده است.
هانا آداموونا باریسیه‌ویچ (؛ – ) کشاورز و یک زن ابرصدساله اهل بلاروس و مسن‌ترین زن بلاروسی بود که نامش در کتاب رکوردهای جهانی گینس ثبت نشده بود. او تا زمان مرگش مسن‌ترین شهروند کشورش و به گفته رسانه‌ها مسن‌ترین فرد جهان بود. او ۱۱۸ سال و ۲۸۱ روز زندگی کرد. اوایل زندگی. هانا باریسیه‌ویچ در روستای بودا در نزدیکی چروین در یک خانواده دهقانی متشکل از آدام نوویتسکی و همسر دومش ژوزفا به دنیا آمد. هنگامی که او شانزده‌ماهه بود (بر اساس منابع دیگر: در چهار ماهگی) مادرش درگذشت. پدرش دوباره ازدواج کرد. هانا باریسیه‌ویچ
درگذشت. پدرش دوباره ازدواج کرد. هانا باریسیه‌ویچ توسط خواهر ناتنی و مادربزرگش بزرگ شد. هنگامی که هانا باریسیه‌ویچ کودک بود، خانواده او به استاری کوژگزین (در منطقه بیرازینو کنونی) نقل مکان کردند. پدرش، آدام نوویتسکی یک قطعه زمین از صاحب خانه خرید. به عنوان مبلغ بازپرداخت، خانواده نوویکی بر روی زمین فروشنده آن کار می‌کردند. هانا باریسیه‌ویچ به مدرسه نرفت و نمی‌توانست بنویسد یا بخواند: در طول جنگ جهانی اول برادر ناتنی بزرگتر هانا باریسیه‌ویچ (پسر آدام نوویتسکی از ازدواج اولش) در جبهه کشته شد. هانا در سال
از ازدواج اولش) در جبهه کشته شد. هانا در سال ۱۹۱۷، در سن ۲۹ سالگی، با ایپالیت باریسیه‌ویچ یکی از اعضای سلساویت ازدواج کرد. او هفت فرزند به دنیا آورد که چهار نفر از آنها در اوایل کودکی فوت کردند و تنها نینا، والانسینا و یوجین به بلوغ رسیدند. در سال ۱۹۳۷ شوهرش که مقامات شوروی او را دشمن مردم می‌دانستند دستگیر و به سیبری تبعید شد. ایپالیت باریسیه‌ویچ در سال ۱۹۴۰ درگذشت. هانا باریسیه‌ویچ در مصاحبه‌ها به ندرت در مورد او صحبت کرد و فقط اشاره کرد که او را بخشیده است. او دوباره ازدواج نکرد. در طول دوره کشاورزی
است. او دوباره ازدواج نکرد. در طول دوره کشاورزی اشتراکی اجباری، هانا باریسیه‌ویچ در یک کلخوز در استاری کوژگزین مشغول به کار شد و تا زمان بازنشستگی خود در آنجا کار کرد. در طول جنگ آلمان و شوروی، خانواده هانا باریسیه‌ویچ به پارتیزان‌ها کمک کردند. استاری کوژگزین، جایی که او زندگی می‌کرد، توسط اشغالگران آلمانی در سال ۱۹۴۱ مورد تهاجم قرار گرفت، اما مدت کوتاهی پس از آن روستا توسط واحدهای پارتیزان بازپس گرفته شد. هانا در سال ۱۹۶۵ در سن ۷۷ سالگی بازنشسته شد. در سال ۱۹۸۳، در سن ۹۵ سالگی، به مینسک، به آپارتمان دخترش
۱۹۸۳، در سن ۹۵ سالگی، به مینسک، به آپارتمان دخترش نینا نقل مکان کرد. او در ۲۳ فوریه ۲۰۰۷ درگذشت و سه فرزند، سیزده نوه، چهار نتیجه و چهار نبیره از خود به جای گذاشت. رکورد طول عمر. رسانه‌ها در سال ۲۰۰۴ به هانا باریسیه‌ویچ علاقه‌مند شدند. هنگامی که او می‌خواست گذرنامه خود را تعویض کند، توجه مقامات به سن درخواست‌کننده - ۱۱۵ - جلب شد و در ابتدا تصور کردند اشتباهی رخ داده است. قبل از انتشار کتاب رکوردهای جهانی گینس در سال ۲۰۰۷، کشور بلاروس نامزدی هانا باریسیه‌ویچ را به عنوان رکورددار طول عمر مطرح کرد، اما این
را به عنوان رکورددار طول عمر مطرح کرد، اما این شهروند بلاروس از فهرست کنار گذاشته شد. دلیل این امر تردید سردبیران متاب بود که به اسناد منتشر شده در اتحاد جماهیر شوروی سابق اعتماد نداشتند. در سال ۲۰۰۷، دارنده رکورد رسمی طول عمر یک فرد ۱۱۴ ساله ساکن ژاپن بود، در حالی که هانا باریسیه‌ویچ در آن زمان ۱۱۸ سال داشت. در سال ۲۰۰۷، نام هانا باریسیه‌ویچ به عنوان رکورددار طول عمر در کتاب "رکوردهای روسیه، کشورهای مستقل مشترک‌المنافع و کشورهای بالتیک" مشهور به «Diwo» ثبت شد. هانا باریسیه‌ویچ دلیل طول عمر خود را به شخصیت
شد. هانا باریسیه‌ویچ دلیل طول عمر خود را به شخصیت آرام و رویکرد فلسفی او به زندگی نسبت داد. او از مشکلات و سختی‌های زندگی شکایت نکرد و اطمینان داد که چیزهای خوبی هم در زندگی او وجود داشته است. اریسیه‌ویچ هرگز از رژیم غذایی خاصی پیروی نکرد. او غذای معمولی دهقانی را مصرف می‌کرد، همان‌طور که در مصاحبه‌ها می‌گفت: پوست خوک، سیب زمینی، شیر، تخم مرغ، خامه، کره و سبزیجات باغش. او سیگار نمی‌کشید، به میزان متوسطی الکل مصرف می‌کرد و ادعا می‌کرد که هرگز در زندگی خود مست نشده است. هانا باریسیویچ تا پایان عمر خود قدرت
نشده است. هانا باریسیویچ تا پایان عمر خود قدرت ذهنی و حافظه خوب خود را حفظ کرد. هانا باریسیویچ در مصاحبه‌ها، اعتقادش را به کلیسای لاتین اعلام کرد و از اینکه به دلیل کهولت سن نتوانسته در کلیسا شرکت کند، ابراز تاسف کرد.
امیرعباس انوری (زادهٔ ۱ تیر ۱۳۶۵ در تهران) جوجیتسوکار اسبق تیم ملی ایران و مربی تیم ملی جوجیتسو برزیلی ایران می باشد. انوری سابقه مربی ‌گری تیم ملی جودو کم بینایان و همین طور عضویت کمیسیون مربیان فدراسیون انجمن های ورزش های رزمی را دارد. سوابق ورزشی. تیم ملی جوجیتسو برزیلی. با هدایت امیرعباس انوری تیم ملی جوجیتسو برزیلی ایران در مسابقات گرند اسلم استانبول ترکیه ۲۰۲۴ با کسب ۹ مدال، شامل ۵ مدال طلا، ۳ نقره و ۱ برنز در بین ۶۰ تیم شرکت کننده با کسب مقام قهرمانی به کار خود پایان داد. تیم ملی گراپلینگ. در مسابقات
کار خود پایان داد. تیم ملی گراپلینگ. در مسابقات قهرمانی آسیا در قرقیزستان، تیم ملی ایران بعد از ۶ سال برای اولین موفق به کسب مقام نائب قهرمانی در این مسابقات شد.
روز جهانی جنگل‌ها در ۲۱ مارس به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۲ رسید. هر ساله، رویدادهای مختلفی به منظور جشن گرفتن و افزایش آگاهی دربارهٔ اهمیت انواع جنگل‌ها و درختان خارج از جنگل‌ها برای نفع نسل‌های کنونی و آینده برگزار می‌شود.کشورها تشویق می‌شوند تا تلاش‌هایی برای سازماندهی فعالیت‌های محلی، ملی و بین‌المللی مرتبط با جنگل‌ها و درختان، مانند کمپین‌های کاشت درخت، در روز جهانی جنگل‌ها انجام دهند. دبیرخانه مجمع جهانی جنگل‌ها، با همکاری سازمان خواربار و کشاورزی، اجرای چنین رویدادهایی را در
خواربار و کشاورزی، اجرای چنین رویدادهایی را در همکاری با دولت‌ها، شراکت در فعالیت‌های مرتبط با جنگل‌ها و سازمان‌های بین‌المللی، منطقه‌ای و زیر منطقه‌ای تسهیل می‌کند. روز جهانی جنگل‌ها برای اولین بار در ۲۱ مارس ۲۰۱۳ برگزار شد. پس زمینه. هر سال بیش از ۱۳ میلیون هکتار (۳۲ میلیون جریب) جنگل از بین می‌رود، که مساحتی تقریباً به اندازه انگلستان است. با از بین رفتن جنگل‌ها، گونه‌های گیاهی و جانوری که در آن‌ها زندگی می‌کنند – ۸۰٪ از تمام تنوع زیستی زمینی، نیز از بین می‌روند. مهم‌تر از همه، جنگل‌ها نقش حیاتی در
بین می‌روند. مهم‌تر از همه، جنگل‌ها نقش حیاتی در تغییرات اقلیمی ایفا می‌کنند: جنگل‌زدایی منجر به ۱۲–۱۸ درصد از انتشار کربن در جهان می‌شود – که تقریباً برابر با تمام دی‌اکسید کربن ناشی از بخش حمل و نقل جهانی است. به‌طور مساوی، جنگل‌های سالم یکی از اصلی‌ترین «مخزن‌های کربن» جهان هستند. امروز، جنگل‌ها بیش از ۳۰٪ از زمین‌های جهان را پوشش می‌دهند و بیش از ۶۰٬۰۰۰ گونه درخت را در خود جای داده‌اند که بسیاری از آن‌ها هنوز شناسایی نشده‌اند.جنگل‌ها غذا، الیاف، آب و دارو را برای حدود ۱٫۶ میلیارد نفر از فقیرترین مردم
را برای حدود ۱٫۶ میلیارد نفر از فقیرترین مردم جهان، از جمله مردم بومی با فرهنگ‌های منحصر به فرد، فراهم می‌کنند. تاریخچه. در نوامبر ۱۹۷۱، «کشورهای عضو» در شانزدهمین جلسه کنفرانس سازمان خواربار و کشاورزی، رأی به تعیین «روز جهانی جنگل» در ۲۱ مارس هر سال دادند. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲، مرکز تحقیقات جنگل‌های بین‌المللی (CIFOR) مجموعه‌ای از شش روز جنگل را برگزار کرد، که به همراه جلسات سالانه کنفرانس طرف‌های کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی برگزار شد. CIFOR این رویدادها را به نمایندگی و در
برگزار شد. CIFOR این رویدادها را به نمایندگی و در همکاری نزدیک با سایر اعضای شراکت همکاری در جنگل‌ها (CPF) سازماندهی کرد. پس از سال بین‌المللی جنگل‌ها در ۲۰۱۱، روز جهانی جنگل‌ها به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۲ رسید. روز جنگل. کاتالیزور روز جنگل یک گفت‌وگوی غیررسمی در آکسفورد، انگلستان، در فوریه ۲۰۰۷ بود، بین دو دانشمند که احساس می‌کردند جهان اهمیت جنگل‌ها در کاهش انتشار کربن را دست کم می‌گیرد و نیاز مبرمی به آخرین تحقیقات و تفکرات جنگل‌شناسی برای آگاه‌سازی سیاست‌گذاران جهانی و
جنگل‌شناسی برای آگاه‌سازی سیاست‌گذاران جهانی و مذاکره‌کنندگان کنوانسیون تغییرات اقلیمی سازمان ملل وجود دارد. آن‌ها پیش‌بینی نمی‌کردند که این کنفرانس به یکی از تأثیرگذارترین رویدادهای جهانی در زمینه جنگل‌ها و تغییرات اقلیمی تبدیل شود. روز جنگل ۱: بالی، اندونزی (۲۰۰۷). در افتتاحیه روز جنگل یکی از رویدادهای اصلی کنفرانس طرف‌های کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی (UNFCCC) COP 13 در بالی، اندونزی در ۸ دسامبر ۲۰۰۷ بود. بیش از ۸۰۰ نفر در روز جنگل، از جمله دانشمندان، اعضای هیئت‌های ملی و
روز جنگل، از جمله دانشمندان، اعضای هیئت‌های ملی و نمایندگان سازمان‌های بین‌دولتی و غیردولتی شرکت کردند. یک ویژگی اصلی روز جنگل، چهار بحث میزگرد موازی بود که بر موضوعات مشترک مرتبط با جنگل‌ها و تغییرات اقلیمی تمرکز داشتند. این بحث‌های پرمخاطب به مسائلی مانند تعیین مبناها و چالش‌های روش‌شناختی در برآورد کربن جنگل؛ چالش‌های بازار و حکمرانی مرتبط با کاهش انتشار ناشی از جنگل‌زدایی و تخریب جنگل (REDD+)؛ سازگاری با تغییرات اقلیمی؛ و تعادل‌های عدالت و کارایی پرداختند. اجماع حاصل از زمینه‌های بحث‌ها شامل موارد زیر
اجماع حاصل از زمینه‌های بحث‌ها شامل موارد زیر بود: روز جنگل ۲: پوزنان، لهستان (۲۰۰۸). با توجه به واکنش مثبت به اولین روز جنگل، روز جنگل ۲ که در تاریخ ۸ دسامبر ۲۰۰۸ در پوزنان، لهستان برگزار شد، نزدیک به ۹۰۰ شرکت‌کننده را گرد هم آورد تا دربارهٔ فرصت‌ها و چالش‌های گنجاندن جنگل‌ها در استراتژی‌های جهانی و ملی برای سازگاری و کاهش تغییرات اقلیمی بحث کنند. شرکت‌کنندگان بر اهمیت گسترده اکوسیستم‌های جنگلی تأکید و خاطرنشان کردندکه جنگل‌ها یک شبکه وابسته از حیوانات، گیاهان و میکروارگانیسم‌ها را تشکیل می‌دهند که به‌طور
و میکروارگانیسم‌ها را تشکیل می‌دهند که به‌طور مشترک طیف وسیعی از کالاها و خدمات را فراتر از ذخیره کربن ارائه می‌دهند. این شامل حفاظت از تنوع زیستی، تولید باران و محصولاتی است که برای معیشت مردم محلی وابسته به جنگل و جوامع بومی و همچنین برای اقتصادهای بسیاری از کشورها حیاتی هستند. حاضران بر اهمیت بهره‌برداری از دانش و تجربه وسیع موجود در زمینه مدیریت پایدار جنگل (SFM) تأکید کردند و از مذاکره‌کنندگان خواستند تا در حین توسعه سیاست‌های اقلیمی با ذینفعان جنگل مشورت کنند. فرانسیس سیامور، مدیر کل CIFOR، خلاصه‌ای
کنند. فرانسیس سیامور، مدیر کل CIFOR، خلاصه‌ای از روز جنگل ۲را به ایوو د بئر، دبیر اجرایی کنوانسیون تغییرات آب و هوایی سازمان ملل (UNFCCC) ارائه داد. این خلاصه توسط کمیته‌ای که نماینده اعضای CPF بود، تهیه شده و شامل نقاط توافق و همچنین نقاط اختلافی بود که در طول روز به وجود آمد. سیامور بر نیاز به این امر تأکید کرد که: روز جنگل ۳: کپنهاگ، دانمارک (۲۰۰۹). تقریباً ۱۵۰۰ ذینفع در روز جنگل ۳ که در تاریخ ۱۳ دسامبر ۲۰۰۹ در کپنهاگ، دانمارک برگزار شد، شرکت کردند. این افراد شامل ۳۴ اهداکننده، نمایندگان دولت، ۸۸
این افراد شامل ۳۴ اهداکننده، نمایندگان دولت، ۸۸ خبرنگار، ۵۰۰ نماینده NGO، رهبران بومی، ۱۸۸ نماینده بخش خصوصی و صدها دانشمند و متخصص جنگل بودند. هدف آن‌ها این بود که اطمینان حاصل کنند طراحی و اجرای اقدامات مرتبط با جنگل برای کاهش و سازگاری با تغییرات اقلیمی که در توافق تغییرات آب و هوایی در نظر گرفته شده، مؤثر، کارآمد و عادلانه باشد. اگرچه کنوانسیون تغییرات آب و هوایی سازمان ملل (UNFCCC) نتوانست بر سر اهداف الزامی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای توافق کند، اما پیشرفت قابل توجهی در مذاکره بر سر خطوط کلی یک
اما پیشرفت قابل توجهی در مذاکره بر سر خطوط کلی یک مکانیزم REDD+ حاصل شد. توافق کپنهاگ که به وجود آمد، اولین توافق بین‌المللی بود که توصیه کرد منابع مالی برای حمایت از REDD+ جمع‌آوری شود. استرالیا، فرانسه، ژاپن، نروژ، بریتانیا و ایالات متحده یک بسته مالی به ارزش ۳٫۵ میلیارد دلار آمریکا برای آماده‌سازی REDD+ ارائه کردند. علاوه بر این، یکی از شاخص‌های اهمیت روز جنگل – توانایی آن در جذب رهبران جهانی – در کپنهاگ مشخص شد. سخنرانان کلیدی در این رویداد شامل: بیل کلینتون، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده، از طریق ویدئو
رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده، از طریق ویدئو ظاهر شد و الینور اوستروم، برنده جایزه نوبل، در میان سخنرانان اصلی حضور داشت.
مانولیتا پینیا تورس-گارسیا (؛ – ) با نام خانوادگی دوشیزگی روبیس نقاش و ابرصدساله اهل اروگوئه بود. او در اروگوئه به «دونیا مانولیتا» مشهور بود. پینیا همسر نقاش اروگوئه‌ای خواکین تورس گارسیا بود. او را «همدم جدایی ناپذیر» تورس گارسیا می‌دانستند که همسرش را در کنفرانس‌ها و نمایشگاه‌ها همراهی کرد و از تمام تلاش‌های هنری او حمایت نمود. از بسیاری جهات، پینیا تورس «همچون سایه او» بود. او بنیان‌گذار «موزه تورس گارسیا» در مونته‌ویدئو بود. زندگی‌نامه. پینیا در ۲۴ فوریه ۱۸۸۳ در بارسلون اسپانیا به دنیا آمد. پینیا
فوریه ۱۸۸۳ در بارسلون اسپانیا به دنیا آمد. پینیا به‌طور کلاسیک توسط والدین ثروتمند خود آموزش دید و تا اواخر عمرش پیانو می‌نواخت. او در ۲۰ اوت ۱۹۰۸ با خواکین تورس گارسیا در بارسلون ازدواج کرد. او و همسرش در بسیاری از شهرهای قارهٔ اروپا و همچنین شهر نیویورک در ایالات متحده آمریکا زندگی کردند و سپس در مونته ویدئو ساکن شدند. آثار هنری پینیا همراه با آثار هنری همسرش، توسط «امیلیو اِینا» جمع‌آوری شده است. امیلیو اِینا هنر پینیا را خلاقانه و زیبا توصیف می‌کند، اما پینیا پس از ازدواجش کشیدن نقاشی را متوقف کرد.
اما پینیا پس از ازدواجش کشیدن نقاشی را متوقف کرد. پینیا بیان می‌کند که نقاشی را متوقف کرد تا نقاش بهتری از شوهرش نشود یا مزاحم کار او نشود، که در زمان او و در فرهنگ او برای خانواده‌شان شرم‌آور بود. او احساس می‌کرد که اگرچه کشیدن نقاشی را متوقف کرده است، اما نظر او در مورد هنر همیشه مورد استقبال قرار می‌گیرد. احتمال دارد که وی هز از چند گاهی دست به خلق آثار هنری جدیدی زده باشد، چرا که مثلاً در کتابی به نام "یادداشت‌هایی در مورد هنر به قلمِ تورس گارسیا" (۱۹۱۳) نمونه‌هایی استادانه از چاپ چوبی وجود دارد. او
نمونه‌هایی استادانه از چاپ چوبی وجود دارد. او می‌گوید که سیاست یکی از معدود مواردی بود که با شوهرش بر سر آن دعوا می‌کرد. او بابت کمک به هنرمندانی که از آزار و شکنجه سیاسی رنج می‌بردند، شهرت داشت. دو تن از نوه‌های او زندانی و تبعیدی بودند و مأموران خانه‌اش را برای یافتن آنها تفتیش کردند. پینیا نیز به دلیل وحشیگری که علیه هنر در آنجا مرتکب شدند، مانند تخریب نقاشی‌های دیواری، از بازگشت به بارسلون خودداری کرد. او در سن ۱۱۱ سالگی درگذشت و تاریخ مرگش ۱۱ ژوئن ۱۹۹۴ است که او را به پیرترین فرد اروگوئه در آن زمان
است که او را به پیرترین فرد اروگوئه در آن زمان تبدیل کرد. میراث. در سال ۱۹۵۱، پینیا گروهی هنری را در مونته‌ویدئو بنیان نهاد به نام «مائوتیما» (مخفف نام شرکت کنندگان، مانولیتا، اوتیلیا، ایفیجینایا و ماریا آنخلیکا) که به آثار گل‌دوزی و پرده‌های نگارین اختصاص داشت. پینیا یک مجموعه‌دار خستگی‌ناپذیر آثار همسرش بود و بعداً به ترویج بسیاری از آثار پیشین او کمک کرد. او همچنین آثار او را فهرستی از بیش از ۳۵۰ قطعه هنری تهیه کرد. پینیا احساس کرد که پس از مرگ شوهرش، باید میراث فرهنگی او را تضمین کند و بنابراین در سن
میراث فرهنگی او را تضمین کند و بنابراین در سن ۱۰۶ سالگی موزه ای را برای نمایش و حفظ هنر و میراث شوهرش ایجاد کرد. پینا تورس بنیادی را هم برای حمایت از «موزه تورس گارسیا» بنیان نهاد و به تأسیس موزه کمک کرد که نخستین بار در ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۳ افتتاح شد. این موزه سرگذشت طولانی و دشواری را پشت سر گذاشت تا اینکه دولت اروگوئه تثبیت شد و موزه به شکل کنونی خود در سال ۱۹۸۶ افتتاح شد. پینیا به خاطر اشتیاق و قدرت کارش در جهت ایجاد این موزه شهرت و اعتبار داشت. او علاوه بر ایجاد موزه و بنیاد مربوط به آن، آرشیوی را نیز برای
موزه و بنیاد مربوط به آن، آرشیوی را نیز برای مستندسازی زندگی هنری همسرش راه‌اندازی کرد. او اغلب موضوع مدلی برای آثار پرتره همسرش و موضوع نقاشی‌های دیگر هنرمندانی چون رافائل باراداس هم بود. پینیا پس از مرگ در سال ۲۰۰۰ توسط بنیاد فرهنگی «کایشا تراسا» در بارسلون مورد تقدیر قرار گرفت.
مسابقات بزرگ آمریکای مرکزی ۱۹۹۸ شانزدهمین دوره مسابقات باشگاهی اونکاف بود. مرحله گروهی. گروه A. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt; گروه B. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt;
سپر پوشالی () () فیلمی در ژانر مهیج جاسوسی به کارگردانی تاکاشی میکه محصول سال ۲۰۱۳ است. "سپر پوشالی" در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۳ نامزد نخل طلا شد و در تاریخ ۲۶ آوریل ۲۰۱۳ منتشر گشت.
مدرسه طلایی ( Voske Dprots؛ مدرسه طلایی () یک مجموعه تلویزیونی کمدی موقعیت ارمنستانی ۲۵–۳۵ دقیقه‌ای محصول سال ۲۰۱۷ کشور ارمنستان به کارگردانی واچه توماسیان، تهیه‌کنندگی واچه توماسیان می‌باشد. این مجموعه از روز ۱۷ اکتبر ۲۰۱۷ از آرمنیا تی‌وی شروع به نمایش درآمد. این مجموعه در روزهای سه شنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۰۰ شب پخش می‌شد.. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می‌افتد. خلاصه داستان. یک سارق (روبرت توماسیان) در حالی که از دست پلیس فرار می‌کند، طلاهای سرقتی را در یک کارگاه ساختمانی پنهان
طلاهای سرقتی را در یک کارگاه ساختمانی پنهان می‌کند. پنج سال بعد، وقتی بالاخره از زندان آزاد می‌شود، متوجه می‌شود که مدرسه‌ای در بالای محل دفن طلاها ساخته شده است. وی برای یافتن طلاها، معلم مدرسه می‌شود. با این وجود وی دلباخته یک معلم زبان انگلیسی می‌شود و جریان این مجموعه به کلی تغییر می‌کند.
آتش در شرق () یک داستان تاریخی از سری جنگجوی روم نوشته هری ساید باتوم است، اولین بار در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. این اولین رمان از این مجموعه است که بر کارهای مارکوس کلودیوس بالیستا (نسخه داستانی بالیستا یا کالیستوس) تمرکز دارد. یک افسر نظامی امپراتوری روم که در اصل از آنگل‌های ژرمنی، در جریان بحران نظامی و سیاسی قرن سوم بحران قرن سوم بود. آتش در شرق پس از انتشار در سال ۲۰۰۸، پنج هفته در لیست ۱۰ برتر بریتانیا بود، و از آن زمان تاکنون بیش از ۱۰۰۰۰۰ نسخه فروخته شده است.
سعیده بنت خاطر الفارسی (۱۹۵۶) شاعر و نویسندهٔ عُمانی است. در سال ۱۹۷۶ با مدرک لیسانس ادبیات عرب و حقوق اسلامی از دانشگاه کویت فارغ‌التحصیل شد. تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد در نقد ادبی عربی آغاز کرد. مدرک دکترای نقد، بلاغت و ادبیات تطبیقی عرب را از دانشکدهٔ دارالعلوم دانشگاه قاهره در سال ۲۰۰۲ اخذ کرد. نخستین مجموعه شعر خود را در سال ۱۹۸۶ با عنوان «مدی در دریای اعماق» چاپ کرد. اشعار و مقالات خود را در روزنامه‌ها و مجلات عمانی و عربی منتشر کرده است. در طول حرفهٔ ادبی بود، مدال‌ها، جوایز فرهنگی و
در طول حرفهٔ ادبی بود، مدال‌ها، جوایز فرهنگی و افتخارات زیادی دریافت کرده است. به عنوان ترانه‌سرا، او ترانه‌های زیادی برای خوانندگان عمانی و عرب سروده است. زندگی و پیشه. سعیده بنت خاطر بن حسن الفارسی در ولایت صور به دنیا آمد که آن زمان بخشی از استان شرقیه بود.همهٔ مراحل تحصیلی را در کویت خواند. مدرک لیسانس زبان عربی و حقوق اسلامی و دیپلم در آموزش را از دانشگاه کویت ۱۹۷۶–۱۹۷۷ اخذ کرد. در سال ۲۰۰۲ از دانشگاه قاهره، دانشکده دارالعلوم، دکترای نقد و بلاغت گرفت. زنان عرب در مرکز توجه او قرار داشتند، همان‌طور که
زنان عرب در مرکز توجه او قرار داشتند، همان‌طور که در پایان‌نامهٔ دکترای او در نقد، بلاغت و ادبیات تطبیقی عربی با عنوان «بیگانگی در شعر زنان خلیج» مشهود است. او سمت‌های زیادی داشت، از جمله: رئیس گروه زبان عربی در بخش برنامهٔ درسی، مدیر دفتر وزیر آموزش و پرورش، مدیر مدرسهٔ نمونه دخترانه در سال ۱۹۸۰، معاون امور دانشجویی در دانشگاه سلطان قابوس از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۶، رئیس بخش فعالیت‌های فرهنگی دانشکده علم و صنعت مسقط از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹.او عضو هیئت مدیرهٔ باشگاه فرهنگی در مسقط و کمیتهٔ ارزیابی متن‌های تئاتر و
فرهنگی در مسقط و کمیتهٔ ارزیابی متن‌های تئاتر و ترانه در مسقط بود. چندین سمت داوطلبانه داشته است، از جمله: سردبیر مجلهٔ «العمانیه» (۱۹۹۲–۱۹۹۳)، رئیس انجمن نویسندگان زن عمانی (۱۹۸۶–۲۰۰۶)، رئیس سالن فرهنگی سعیده خاطر (۲۰۱۴–۲۰۲۱)، و نایب رئیس انجمن نویسندگان (۲۰۲۰–۲۰۱۴). سعیده خاطر از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ عضو مجلس دولتی عمان بود. در انجمن‌های ادبی گوناگونی عضو است، مانند:انجمن ادبیات مدرن در قاهره، سازمان نویسندگان آسیایی و آفریقایی، انجمن ادبیات اسلامی، گروه خواندن برای خلاقیت و نقد کاربردی در قاهره. اشعار و