payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پاتریسیان (اروپای پس از روم) را اعطا یا به رسمیت می‌شناختند. جمهوری ونیز نیز عناوین فئودالی اعطا می‌کرد. در قرون وسطی: در دوران رنسانس، خانواده‌های اشرافی اکثر شهر-دولت‌های ایتالیا را فتح کردند به جز جمهوری‌های ونیز، جمهوری جنوا، جمهوری لوکا، سان مارینو و جمهوری راگوسا. تا سال ۱۸۰۶، بخش‌هایی از ایتالیا امروزی بخشی از پادشاهی ایتالیا بودند که تحت امپراتوری مقدس روم قرار داشتند. وقتی در ۱۸۶۱ پادشاه ساردینیا دیگر ایالت‌های ایتالیا را ضمیمه کرد، Consulta Araldica (دانشگاه هرالدیک ایتالیا) این سیستم‌های مختلف
(دانشگاه هرالدیک ایتالیا) این سیستم‌های مختلف را در سلسله مراتب زیر یکپارچه کرد. درجات سلطنتی. درجات رسمی تحت سلطنت ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶) عبارت بودند از: این سلسله مراتب ناشی از هم‌پوشانی عناوین اعطا شده توسط ایالت‌های پیش از اتحاد بود، اگرچه این عناوین با یکدیگر تفاوت داشتند. پس از جنگ جهانی دوم. تا سال ۱۹۴۶ و با لغو سلطنت، برخی از عناوین خانوادگی در ایالت‌های پیش از اتحاد (دو سیسیل، دولت پاپ و غیره) هنوز توسط ثبت نشده بودند.
تجسم پول (؛ ) مجموعهٔ تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۳ است که به موضوع طمع، جاه‌طلبی و عشق می‌پردازد. در این مجموعه کانگ جی هوان، پارک سانگ مین، هوانگ جونگ اوم، اوه یون آه، چوی یو جین و کیم سو می ایفای نقش کردند و از ۲ فوریه تا ۲۱ آوریل ۲۰۱۳ روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۲:۰۰ از شبکهٔ اس‌بی‌اس پخش شد.
کلیسای کاتولیک در ژاپن ()، بخشی از کلیسای کاتولیک جهانی است که تحت رهبری معنوی پاپ در رم فعالیت می‌کند. تا سال ۲۰۲۱، تقریباً ۴۳۱٬۱۰۰ کاتولیک در ژاپن وجود داشت (۰٫۳۴٪ از کل جمعیت)، که ۶۲۰۰ نفر از آنها روحانی، مذهبی و طلبه هستند. ژاپن ۱۵ اسقف‌نشین دارد، از جمله سه اسقف‌نشین کلان‌شهری (حوزه قضایی مذهبی) با ۳۴ اسقف، ۱۲۳۵ کشیش و ۴۰ شماس. در ۹۵۷ کلیساها (کلیساها، شبه کلیساها، ایستگاه‌های مأموریت و مراکز تجمع) پراکنده شده‌اند.
اولین عشق یک شاهزاده سلطنتی (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۰۴ با بازی سونگ یو ری و چا ته هیون است. این مجموعه از ۲۳ ژوئن تا ۲۶ اوت ۲۰۰۴، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی) از ام‌بی‌سی پخش شد.
سونائو تسوبوی ; – ) اهل ژاپن بود. او یک فعال ضد هسته‌ای، ضد جنگ و معلم ژاپنی بود. او یک هیباکوشا و از بازماندگان بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی بود و ریاست مشترک کنفدراسیون سازمان‌های قربانیان بمب اتمی و هیدروژنی ژاپن (Nihon Hidankyo) را بر عهده داشت. این کنفدراسیون، سازمانی در سراسر ژاپن برای قربانیان بمب اتمی و هیدروژنی بود. او در سال ۲۰۱۱ جایزه صلح کیوشی تانیموتو را دریافت کرد.
سمندر جویباری ساردینی یا سمندر کوهستانی ساردینی (Euproctus platycephalus) گونه‌ای از سمندر از خانواده سمندران است که فقط در ساردینیا، ایتالیا یافت می‌شود. توضیحات. سمندر جویباری ساردینی می‌تواند تا حدود رشد کند. طول بدن این سمندر معمولاً کمتر از این مقدار است و ماده‌ها کمی بزرگتر از نرها هستند. این سمندر بسیار شبیه به سمندر جویباری کورسیایی است، اما سر آن صاف‌تر، گلو خالدارتر و غدد پاراتوئید آن کوچکتر است. فک کوتاه‌تر از فک بالا است. پوست آن به جز چند برآمدگی نامنظم، صاف است. رنگ آن زیتونی، خاکستری یا
نامنظم، صاف است. رنگ آن زیتونی، خاکستری یا قهوه‌ای مایل به قرمز است که اغلب دارای لکه‌های قرمز، قهوه‌ای یا سیاه و رگه‌های طولی است و اغلب یک نوار نازک زرد یا قهوه‌ای در امتداد ستون فقرات وجود دارد. قسمت زیرین آن کمرنگ‌تر است و اغلب دارای یک ناحیه مرکزی قرمز یا زرد و لکه‌های سیاه است. نر آن روی هر اندام عقبی خود یک خار دارد. تنها گونه‌ای که احتمالاً با آن اشتباه گرفته می‌شود، سمندر غار در خانواده سمندر بی‌شش است. پراکندگی و زیستگاه. سمندر جویباری ساردینیایی بومی مناطق کوهستانی در ضلع شرقی جزیره ساردینیا در
بومی مناطق کوهستانی در ضلع شرقی جزیره ساردینیا در دریای مدیترانه است. این سمندر در ارتفاعات بین یافت می‌شود. که بیشتر مشاهدات در وسط این محدوده است. این ماهی در نهرها و رودخانه‌های با جریان آهسته، دریاچه‌های کوچک و برکه‌ها یافت می‌شود، جایی که زیر سنگ‌ها پنهان می‌شود. وقتی در خشکی است، معمولاً در زیر بوته‌ها یا زیر سنگ‌ها یافت می‌شود و معمولاً نزدیک آب می‌ماند. زیست‌شناسی. سمندر نهر ساردینیایی عمدتاً آبزی است، اگرچه به خواب زمستانی می‌رود و گاهی در خشکی نزدیک لبه آب به خواب زمستانی می‌رود. جفت‌گیری در آب
لبه آب به خواب زمستانی می‌رود. جفت‌گیری در آب انجام می‌شود، نر ابتدا ماده غیرفعال را با فک‌های خود به مکانی مناسب حمل می‌کند. او بدن ماده را با فک‌های خود می‌گیرد و بدن خود را خم می‌کند و دم خود را دور دم ماده می‌پیچد. او اسپرماتوفورها را از کلوآک خود به کلوآک ماده منتقل می‌کند، گاهی با کمک خارهایش. ماده تا ۲۲۰ تخم را به صورت جداگانه در طول یک دوره چند هفته‌ای در شکاف‌ها و زیر سنگ‌ها و احتمالاً در شن و ماسه دفن می‌کند. او کلوآک متحرک خود را به صورت لوله‌ای شکل می‌دهد و به پشت می‌چرخد تا آنها را در مکان‌های
می‌دهد و به پشت می‌چرخد تا آنها را در مکان‌های مناسب قرار دهد. لاروها بسته به دمای آب شش تا ۱۵ ماه طول می‌کشد تا دگردیسی کنند. در سال ۱۹۹۹، گزارش شد که بالغان از نظر جنسی با بقایای آبشش‌ها پیدا شده‌اند، که نشان می‌دهد این گونه ممکن است پدومورفوزیس را نشان دهد. وضعیت. سمندر جویباری ساردینیایی در فهرست قرمز گونه‌های در معرض خطر اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت به عنوان گونه آسیب‌پذیر طبقه‌بندی شده است، زیرا منطقه‌ای که اشغال می‌کند کمتر از است. در مجموع و به تعدادی جمعیت جداگانه تقسیم شده است. این گونه به
تعدادی جمعیت جداگانه تقسیم شده است. این گونه به دلیل از دست دادن زیستگاه، آلودگی آبراه‌ها، شرایط خشک ناشی از استخراج بیش از حد آب و اختلال ناشی از گردشگری در معرض تهدید است. به نظر می‌رسد تعداد آن رو به کاهش است. بیشتر نمونه‌های یافت شده نر بودند و به نظر می‌رسد این گونه دیگر در برخی از مکان‌هایی که قبلاً یافت می‌شد، وجود ندارد.
فولکس‌واگن گلف ام‌کا۸ (همچنین با نام گلف VIII نیز شناخته می‌شود) یک خودروی کامپکت، و نسل هشتم فولکس واگن گلف و جانشین فولکس‌واگن گلف ام‌کا۷ است. این خودرو در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۹ در ولفسبورگ رونمایی شد و در دسامبر ۲۰۱۹ به نمایشگاه‌های آلمان رسید. گلف ام‌کی۸ همان پلتفرم MQB Evo را به‌کار می‌گیرد که در نسل چهارم آئودی ای۳ و سیات لئون نیز به‌کار رفته است.
ابریشم‌نامه‌ها به قراردادهای تجاری و اسناد مکتوبی گفته می‌شود که در دوران صفویان میان بازرگانان ایرانی و تجار اروپایی، به‌ویژه بازرگانان جمهوری ونیز و جنوا، در زمینهٔ تجارت ابریشم تنظیم می‌شد. این اسناد نشان‌دهندهٔ توافق‌های مالی، شرایط حمل‌ونقل، نرخ تبدیل سکه‌های خارجی و شیوهٔ پرداخت بودند و از آن‌ها به‌عنوان یکی از نخستین اشکال قراردادهای بین‌المللی تجارت یاد می‌شود.
شونتارو هیدا ; – ) اهل ژاپن بود. یک پزشک ژاپنی بود که شاهد عینی بود زمانی که پسر کوچک بمب اتمی (جنگ‌افزار هسته‌ای) توسط انولا گی در هیروشیما در ۶ اوت ۱۹۴۵ بود. او بازماندگان را به عنوان یک پزشک معالجه می‌کرد و در مورد تأثیرات تشعشعات (تابش) بر بدن انسان نوشت. شب قبل از پرتاب بمب، دکتر هیدا، ۲۸ ساله، بیمارستان نظامی هیروشیما را که به عنوان افسر پزشکی ارتش در آن مستقر بود، ترک کرد تا به یک کودک بیمار در روستای هساکا رسیدگی کند؛ بنابراین، او تقریباً ۶ کیلومتر از نقطه صفر فاصله داشت(کانون زمین‌لرزه) هنگام پرتاب
نقطه صفر فاصله داشت(کانون زمین‌لرزه) هنگام پرتاب بمب و به بالا نگاه کرد و هواپیمای بوئینگ B-29 سوپرفورترس را دید که آن را مانند یک «قطره نقره‌ای کوچک» توصیف کرد. سپس گرما و انفجار ناشی از انفجار را احساس کرد و ابر قارچی را بر فراز شهر دید. او به عنوان یک پزشک، مجروحان را درمان کرد و اثرات کوتاه مدت و بلند مدت تشعشعات را بر بدن انسان مشاهده کرد. پس از جنگ، او سال‌ها به درمان بازماندگان بمب اتمی (معروف به هیباکوشا) ادامه داد و مدیر مرکز مشاوره هیباکوشا شد. او همچنین از دولت ایالات متحده آمریکا غرامت خواست و
همچنین از دولت ایالات متحده آمریکا غرامت خواست و از لغو سلاح‌های هسته ای حمایت کرد. همسرش در سال ۲۰۱۵ درگذشت. هدا در ۲۰ مارس ۲۰۱۷ در سن ۱۰۰ سالگی بر اثر ذات الریه درگذشت.
رادی پسر فاریت خبیروف ( باشکری : Радий Фəрит улы Хəбиров ، "Radiy Färit ulı Xäbirov" ؛ روسی : Радий Фаритович Хабиров ؛ زاده 20 مارس 1964) سیاستمدار و دولتمرد روسی است. او از 11 اکتبر 2018 رئیس فعلی جمهوری باشقیرستان است. او همچنین کاندیدای علوم حقوق و وکیل ممتاز جمهوری باشقیرستان است . او عضو اتحاد روسیه است . زندگینامه. خبیروف در روستای سایرانوو در شهرستان ایشیمبایسکی جمهوری سوسیالیستی خودمختار باشقیرستان شوروی متولد شد . او از قوم باشقیر است . از سال 1982 تا 1984 در ارتش شوروی خدمت کرد . از سال 1984، او
تا 1984 در ارتش شوروی خدمت کرد . از سال 1984، او دانشجوی دانشگاه دولتی باشقیرستان و همچنین معاون گروه حقوق دولتی و ساختمان شوروی دانشکده حقوق در همان دانشگاه بود. در همان زمان، او رئیس کمیته اتحادیه صنفی دانشجویان بود. در طول سال‌های 1992 تا 1994، او دانشجوی کارشناسی در دانشگاه بیلکنت بود. از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸، خبیروف مدرس ارشد دانشکده حقوق دانشگاه دولتی بلاروس بود. از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲، او به عنوان استادیار و معاون رئیس دانشکده حقوق دانشگاه دولتی بلاروس خدمت کرد. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳، او به عنوان مدیر موقت و
کرد. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳، او به عنوان مدیر موقت و سپس مدیر موسسه حقوق دانشگاه ایالتی باشقیرستان خدمت کرد. بین سپتامبر ۲۰۰۳ و ژوئیه ۲۰۰۸، خبیروف رئیس دفتر ریاست جمهوری باشقیرستان بود. پس از آن، او مدیر دپارتمان روابط با مجلس فدرال فدراسیون روسیه و احزاب سیاسی شد. از سال ۲۰۰۹، او معاون رئیس دفتر ریاست جمهوری در امور سیاست داخلی بوده است. از ۲۵ ژانویه ۲۰۱۷، خبیروف به عنوان سرپرست موقت ناحیه شهری کراسنوگورسک و از ۲۸ مارس ۲۰۱۷ تا ۱۱ اکتبر ۲۰۱۸ به عنوان رئیس ناحیه شهری کراسنوگورسک از استان مسکو فعالیت داشت. از
شهری کراسنوگورسک از استان مسکو فعالیت داشت. از اکتبر 2018، خبیروف به عنوان رئیس موقت باشقیرستان منصوب شد. خبیروف پس از انتخابات ریاست جمهوری باشقیرستان در سال 2019 ، با کسب 82 درصد آرا، رسماً به عنوان رئیس انتخاب شد . انتقاد. در جریان انتخابات ریاست جمهوری باشقیرستان در سال 2003، گفته می‌شود نامزدهای مخالف، چاپخانه‌ای را پیدا کردند که حاوی برگه‌های رأی جعلی بود و به دستور خبیروف تهیه شده بود. ولادیمیر کوروستیلف، معاون دادستان باشقیرستان، در مورد دخالت خبیروف در چاپ برگه‌های رأی جعلی بیانیه‌ای صادر کرد، اما
در چاپ برگه‌های رأی جعلی بیانیه‌ای صادر کرد، اما فلورید بایکوف، دادستان جمهوری، بیانیه معاون خود را رد کرد و دولت ریاست جمهوری این حادثه را به عنوان تحریک بی‌ادبانه مخالفان رئیس جمهوری اعلام کرد. این پرونده به جریان نیفتاد، با این حال، برخی رسانه‌ها از خبیروف به عنوان یکی از طرف‌های احتمالی در حادثه برگه‌های رأی جعلی نام بردند. در جریان اعتراضات گسترده علیه رئیس جمهور باشقیرستان ، مرتضی رحیموف، که در سال 2005 رخ داد، خبیروف به طور فعال از رحیموف حمایت کرد و این اعتراضات را "رقص بابون" نامید و پسر مرتضی،
و این اعتراضات را "رقص بابون" نامید و پسر مرتضی، اورال رحیموف، را به تأمین مالی مخالفان متهم کرد. پس از انتصاب خبیروف به عنوان رئیس منطقه، جمهوری کوه کوشتائو را به توسعه شرکت سودا باشقیر واگذار کرد. در 3 آگوست 2020، جنگل‌زدایی در این تپه آغاز شد. در نتیجه، معترضان در کوشتائو تجمع کردند که از قطع درختان و تخریب میراث ملی باشقیر ناراضی بودند. در 6 آگوست، الزا مالیمشینا، یکی از اعضای شورای حقوق بشر تحت ریاست باشقیرستان، گفت که پلیس چندین فعال را بازداشت کرده است. در 15 آگوست، حدود 200 مأمور امنیتی خصوصی به
است. در 15 آگوست، حدود 200 مأمور امنیتی خصوصی به تپه آمدند که منجر به درگیری بین آنها و فعالان محیط زیست شد. تظاهرکنندگان ادعا کردند که مأموران امنیتی از کپسول‌های گاز علیه جمعیت استفاده کردند. بیش از 20 فعال بازداشت شدند. در 16 آگوست، خبیروف خواستار پایان توسعه کوشتائو شد و اظهار داشت که کار تا زمان دستیابی به سازش متوقف خواهد شد. در ژوئیه 1993، خبیروف فرمان ایجاد مناطق یادبود طبیعی با اهمیت ملی را امضا کرد که کوشتائو را در فهرست خود قرار داد. در سال 1996، کوشتائو در فهرست اولیه میراث جهانی یونسکو قرار
کوشتائو در فهرست اولیه میراث جهانی یونسکو قرار گرفت . اعتراضات ۲۰۲۴ باشقیرستان. پس از دستگیری فعال محیط زیست، فیل آلسینوف و اعتراضات پس از آن، خبیروف جدایی‌طلبان را به «تحریک ناآرامی‌ها» متهم کرد. در سال ۲۰۲۳، رادی خبیروف، رئیس باشقیرستان، از نمایندگان پارلمان محلی خواست تا لایحه‌ای را به دومای دولتی ارائه دهند که پیشنهاد انتقال اختیار صدور مجوز برای استخراج طلا با استفاده از روش آزاد به مناطق روسیه را می‌دهد و نگران محیط زیست و سلامت ساکنان منطقه است. خبیروف گفت: «مدت زیادی است که ما نگران وضعیت استخراج
گفت: «مدت زیادی است که ما نگران وضعیت استخراج طلا در تعدادی از مناطق ترانس اورال با استفاده از روش آبرفتی هستیم. ساکنان جمهوری و روسای شهرداری‌ها با ظاهر شدن اولین تجهیزات متوجه می‌شوند که مجوز استخراج طلا صادر شده است. و مردم از این موضوع بسیار خشمگین هستند. من چیزی را پیشنهاد می‌کنم که به طور خاص مربوط به صدور مجوز برای استخراج طلا با استفاده از روش آزاد است و این گاهی اوقات وحشیانه‌ترین روش مجوزهای بی‌وجدان است... از شما می‌خواهم پیشنهادی برای انتقال این اختیارات به سطح نهادهای تشکیل‌دهنده روسیه، در این
اختیارات به سطح نهادهای تشکیل‌دهنده روسیه، در این مورد، به جمهوری ما، ارائه دهید.» خبیروف گفت: «واقعاً نمی‌توانم طور دیگری بگویم، از همه اینها خسته شده‌ام.» خانواده. خبیروف از ازدواج اولش با لاریسا لوکیانووا دو دختر به نام‌های سوتلانا و ریتا دارد. دخترش سوتلانا در اتریش و ریتا در بریتانیا زندگی می‌کند. همسر دوم او کارین حبیرووا است که از او دو فرزند به نام‌های فاریت و تایمر دارد. تحریم‌ها. در ژوئیه 2022، خبیروف پس از حمایت آشکار از حمله روسیه به اوکراین در سال 2022 ، توسط دولت بریتانیا تحریم شد . به دلایل
سال 2022 ، توسط دولت بریتانیا تحریم شد . به دلایل مشابه، او تحت تحریم‌های استرالیا و نیوزیلند قرار دارد. پیش از این، خبیروف توسط FBK در فهرست مقامات فاسد و جنگ‌طلب قرار گرفته بود و پیشنهادی برای اعمال تحریم‌های بین‌المللی علیه او ارائه شده بود. در 18 دسامبر 2023، او به دلیل حمایت فعال از جنگ روسیه علیه اوکراین، تحت تحریم‌های کشورهای عضو اتحادیه اروپا قرار گرفت : او به عنوان رئیس جمهوری، از تجاوز روسیه علیه اوکراین حمایت و علناً آن را تأیید کرد. او پیشنهاد داد که از ولادیمیر پوتین حمایت کنند و "از او دفاع
داد که از ولادیمیر پوتین حمایت کنند و "از او دفاع کنند" و همچنین یکی از اولین فرماندارانی شد که از سرزمین‌های اشغالی اوکراین بازدید کرد . علاوه بر این، او توسعه قابلیت‌های نظامی را در اولویت قرار داد، از تعداد زیادی از شرکت‌های دفاعی حمایت کرد و پرسنل نظامی را از طریق تشکیل گردان‌های داوطلب به شرکت در جنگ تهاجمی تشویق کرد. او همچنین مسئول سازماندهی یک انبار لجستیک در سرزمین اشغالی اوکراین بود و با مخالفت سیاسی ضد جنگ در روسیه مخالفت کرد . همچنین درخواستی برای تحریم همسر خبیروف مطرح شده است.
فساد در ایتالیا یک مشکل جدی است. در نظرسنجی‌های سالانه شفافیت بین‌الملل، ایتالیا همواره به‌عنوان یکی از فاسدترین کشورهای منطقه یورو شناخته شده است. فساد سیاسی همچنان یک مشکل عمده است، به‌ویژه در لمباردی، و در کامپانیا و سیسیل که میزان فساد در آن‌ها بالا است. بر اساس شفافیت بین‌الملل، احزاب سیاسی فاسدترین نهاد در ایتالیا هستند و پس از آن مقامات دولتی و پارلمان قرار دارند. اما در گزارش شاخص فساد جهانی ۲۰۱۳، ایتالیا در رتبه هفدهم قرار دارد و بالاتر از بریتانیا (۱۸)، سوئیس (۲۱) و ایالات متحده آمریکا (۲۲) است.
(۱۸)، سوئیس (۲۱) و ایالات متحده آمریکا (۲۲) است. در زمینه کسب‌وکار و فساد، سرمایه‌گذاری خارجی و رشد اقتصادی توسط جرائم سازمان‌یافته و فساد محدود می‌شود. مدیران کسب‌وکار از مجمع جهانی اقتصاد در گزارش رقابت‌پذیری جهانی ۲۰۱۳–۲۰۱۴ فساد را یکی از مشکلات فعالیت اقتصادی در ایتالیا می‌دانند. فرایند تدارکات، به‌ویژه در پروژه‌های آب، جاده و راه‌آهن، در ایتالیا تحت تأثیر فساد است. بر اساس شاخص فساد جهانی ۲۰۱۳ شفافیت بین‌الملل، ۸۹٪ از خانوارهای مورد بررسی احزاب سیاسی را فاسد یا بسیار فاسد می‌دانند و آن‌ها را فاسدترین
فاسد یا بسیار فاسد می‌دانند و آن‌ها را فاسدترین نهاد در ایتالیا رتبه‌بندی می‌کنند. همچنین، ۶۴٪ از خانوارهای مورد بررسی معتقدند که میزان فساد افزایش یافته و ۶۱٪ از خانوارها تلاش‌های دولت در مبارزه با فساد را ناکارآمد می‌دانند. فرهنگ در ایتالیا به‌عنوان فرهنگی با «نگرش مبهم نسبت به رشوه» توصیف شده است. گزارشی از "شبکه رسانه‌ای الجزیره" در سال ۲۰۱۵ اشاره کرد که مشتری‌گرایی و رشوه‌خواری مدتهاست ستون‌های اصلی ساختار سیاسی کشور بوده‌اند. یک نویسنده "فوربز" در سال ۲۰۱۶ دربارهٔ «ماهیت ریشه‌دار عناصر ناپسند در
سال ۲۰۱۶ دربارهٔ «ماهیت ریشه‌دار عناصر ناپسند در بخش‌های خصوصی و دولتی» در ایتالیا نوشت. یک گزارش ۲۰۱۰ عنوان کرد که «بسیاری از ایتالیایی‌ها» فساد و مدیریت ضعیف را بخشی از زندگی خود پذیرفته‌اند. با این حال، گزارشی در سال ۲۰۱۵ این دیدگاه رایج را به چالش کشید و استدلال کرد که «فساد در ایتالیا به نظر نمی‌رسد یک مسئله فرهنگی باشد» و ایتالیایی‌ها به‌طور مداوم باور دارند که رفتارهای فاسد کمتر قابل قبول از دیگر کشورهای اروپایی هستند. مافیا نقش کلیدی در فساد دولتی و خصوصی ایفا می‌کند. همان‌طور که "فوربز" بیان کرد،
خصوصی ایفا می‌کند. همان‌طور که "فوربز" بیان کرد، مافیا که «از معاملات تجاری ناشی شده» بود، به‌طور تاریخی «به‌عنوان ضامن قراردادها عمل می‌کرد، وقتی دستگاه قضایی ضعیف قلمداد می‌شد. تا تاریخ نسبتاً اخیر، تقریباً هر معامله در کشور توسط یک 'مرد با شرف' اجرا می‌شد.» یک منبع شبکه فساد شامل سیاست، کسب‌وکار و مافیا را «مثلث ناپاک» توصیف کرده و افزود که این شبکه می‌تواند به‌صورت یک مستطیل نیز دیده شود، به‌طوری که کلیسای کاتولیک در ایتالیا به‌عنوان چهارمین شرکت‌کننده اصلی در شبکه فساد حضور دارد، به دلیل ارتباط مافیا
اصلی در شبکه فساد حضور دارد، به دلیل ارتباط مافیا با بنیاد آثار مذهبی و سیستم‌های پیچیده پول‌شویی که شامل بانک‌هایی است که وجوه کلیسا را مدیریت می‌کنند. تاریخچه معاصر. زلزله لاکوئیلا. پس از زلزله‌ای در سال ۱۹۶۸ در سیسیل، بیشتر بودجه‌ای که برای جایگزینی مسکن اختصاص یافته بود، به «پروژه‌های ساخت و ساز غیرضروری» صرف شد، امری که گستردگی فساد ایتالیا و نفوذ مافیا را آشکار ساخت. به‌طور مشابه، زمین‌لرزه ۲۰۰۹ لاکوئیلا که بیش از ۳۰۰ نفر در آن جان باختند، به‌عنوان «هشداری آشکار برای ایتالیایی‌ها نسبت به خطراتی که با
آشکار برای ایتالیایی‌ها نسبت به خطراتی که با تحمل یک سیستم سیاسی فاسد می‌پذیرند» توصیف شد. فرانکو باربری، رئیس یک کمیته ایتالیایی برای ارزیابی ریسک زلزله، ادعا کرد که در هر مکانی که فساد امنیت را تضعیف نکرده باشد، زلزله‌ای مشابه هیچ کشته‌ای نداشت. مانی‌پولیته. رسوایی فساد ۱۹۹۲–۱۹۹۴ به نام تانژنتوپولی («شهر رشوه») که توسط تحقیقات موسوم به مانی‌پولیته («دست‌های پاک») کشف شد، «ایتالیا را تا عمق لرزاند» و جمهوری اول را سرنگون کرد. اما تحقیقات «بی‌ثمر ماند» و رشوه‌خواری شدت گرفت. تأثیر سیاسی مانی‌پولیته همچنان
شدت گرفت. تأثیر سیاسی مانی‌پولیته همچنان بدترین رسوایی در ایتالیا معاصر است. خشم عمومی نسبت به فساد منجر به «انقراض ناگهانی» پنج جناح سیاسی مختلف شد که از سال ۱۹۴۶ حکومت ایتالیا را در دست داشتند. یک نظام سیاسی جدید جای آن‌ها را گرفت، اما فساد دوباره آغاز شد. یکی از اهداف تحقیقات فساد ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ ، نماینده حزب دموکراسی مسیحی (ایتالیا) بود. در طول سال‌های ۱۹۹۲–۱۹۹۴، او متهم در چهار پرونده شد؛ یک مورد به دلیل گذشت زمان از رسیدگی خارج شد، اما در سه پرونده دیگر مجرم شناخته شد. او موفق شد حکم شش سال زندان خود
مجرم شناخته شد. او موفق شد حکم شش سال زندان خود را کاهش دهد و سپس به خدمت اجتماعی تبدیل شود، که خدمات عمومی او در پارلمان به‌عنوان خدمت اجتماعی پذیرفته شده بود. سپس در سال ۲۰۰۱ دوباره به پارلمان انتخاب شد و در سال ۲۰۱۴ به دلیل مشارکت در طرح گسترده فساد مرتبط با اکسپو میلان بازداشت شد. به‌طور گسترده باور بر این است که دو قاضی، پائولو بورسلینو و جووانی فالکونه، در سال ۱۹۹۲ به‌دلیل تلاش‌هایشان برای مجازات روابط فاسد بین مافیا و سیاستمداران به قتل رسیدند.
روبرتو ساویو (متولد رم، ایتالیا) روزنامه‌نگار، متخصص ارتباطات، تحلیلگر سیاسی، فعال در زمینه عدالت و عدالت اقلیمی و مدافع حکمرانی جهانی است. او بیشتر دوران حرفه‌ای خود را با خبرگزاری بین‌المللی پرس سرویس گذرانده است؛ خبرگزاری که در سال ۱۹۶۴ همراه با روزنامه‌نگار آرژانتینی پابلو پیاسنتینی تأسیس کرد. ساویو در دانشگاه پارما اقتصاد خواند و سپس دوره‌های تکمیلی در اقتصاد توسعه تحت نظر گونار میردال، تاریخ هنر و حقوق بین‌الملل در رم گذراند. او حرفهٔ خود را به عنوان دستیار پژوهشی در حقوق بین‌الملل در دانشگاه پارما
دستیار پژوهشی در حقوق بین‌الملل در دانشگاه پارما آغاز کرد. فعالیت‌های اولیه. در دوران دانشگاه، روبرتو ساویو به عنوان افسر بین‌المللی با حزب دمکراسی مسیحی و جنبش جوانان ایتالیا فعالیت کرد و نهایتاً مسئولیت روابط حزب دمکراسی مسیحی با کشورهای در حال توسعه را بر عهده گرفت. پس از ترک دانشگاه، او رئیس مطبوعات بین‌المللی نخست‌وزیر سابق آلدو مورو شد. پس از کودتای شیلی در سال ۱۹۷۳، ساویو سیاست ایتالیا را ترک کرد و به روزنامه‌نگاری پرداخت. دوران اولیه روزنامه‌نگاری. فعالیت روزنامه‌نگاری روبرتو ساویو با روزنامه
فعالیت روزنامه‌نگاری روبرتو ساویو با روزنامه ایتالیایی «Il Popolo» آغاز شد و سپس به عنوان مدیر خدمات خبری برای آمریکای لاتین در رای، شرکت پخش دولتی ایتالیا، مشغول شد. او جوایز متعددی برای مستندهای تلویزیونی دریافت کرد، از جمله جایزه سنت-وینسنت برای روزنامه‌نگاری، معتبرترین جایزه روزنامه‌نگاری در ایتالیا. اینتر پرس سرویس (IPS). در طول سال‌های تحصیل، ساویو علاقه‌مند به تحلیل و توضیح شکاف عظیم اطلاعات و ارتباطات بین شمال و جنوب جهان، به ویژه آمریکای لاتین بود. او همراه با روزنامه‌نگار آرژانتینی پابلو
بود. او همراه با روزنامه‌نگار آرژانتینی پابلو پیاسنتینی تصمیم گرفتند یک خبرگزاری ایجاد کنند که به تبعیدیان آمریکای لاتین در اروپا امکان دهد درباره کشورهای خود برای مخاطبان اروپایی بنویسند. این خبرگزاری که در ابتدا به نام Roman Press Agency شناخته می‌شد، پایهٔ تشکیل خبرگزاری بین‌المللی پرس سرویس (IPS) بود که به صورت رسمی در مرکز همایش "اسکولز ایچولز" بنیاد کنراد آدناور (بنیاد اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان) در وسلینگ نزدیک بن، پایتخت سابق آلمان غربی، تأسیس شد. از ابتدا تصمیم گرفته شد که IPS یک تعاونی
شد. از ابتدا تصمیم گرفته شد که IPS یک تعاونی غیرانتفاعی از روزنامه‌نگاران باشد و اساسنامه آن اعلام می‌کرد که دو سوم اعضا باید از جنوب جهان باشند. روبرتو ساویو ماموریت منحصربه‌فرد IPS را تعریف کرد – «دادن صدا به بی‌صدایان» – و به عنوان کانال ارتباطی که صداها و دغدغه‌های فقیرترین‌ها را اولویت می‌دهد و فضای فهم، پاسخگویی و مشارکت پیرامون توسعه ایجاد می‌کند، عمل کرد و ترویج یک نظم نوین اطلاعاتی بین جنوب و شمال جهان را دنبال کرد. این خبرگزاری در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به سرعت رشد کرد تا اینکه رویدادهای دراماتیک
۱۹۸۰ به سرعت رشد کرد تا اینکه رویدادهای دراماتیک ۱۹۸۹-۱۹۹۱ – سقوط دیوار برلین و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی – اهداف و تعریف‌های جدیدی را ایجاد کردند: IPS نخستین رسانه خبری بود که خود را «جهانی» معرفی کرد و مفهوم جدید جهانی‌شدن نولیبرال را به عنوان عاملی که کشورهای در حال توسعه را از ثروت، تجارت و سیاست‌گذاری دور می‌کند، تعریف نمود. IPS خدمات ارتباطی برای بهبود همکاری جنوب-جنوب و تبادلات جنوب-شمال ارائه می‌دهد و پروژه‌هایی با شرکای بین‌المللی اجرا می‌کند تا کانال‌های ارتباطی برای همه بخش‌های اجتماعی باز شود.
ارتباطی برای همه بخش‌های اجتماعی باز شود. IPS توسط سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته شده و وضعیت مشورتی NGO (رده I) با ECOSOC اعطا شده است. با تقویت روند جهانی‌شدن، IPS خود را به مسائل جهانی اختصاص داده و به خبرگزاری جامعه مدنی جهانی تبدیل شده است: بیش از ۳۰٬۰۰۰ سازمان غیردولتی مشترک خدمات آن هستند و چندین میلیون نفر خواننده خدمات آنلاین آن هستند. تحت مدیریت روبرتو ساویو، IPS نه بار در دهه ۱۹۹۰ جایزه «باوجدان‌ترین سرویس خبری» مؤسسه جمعیت واشنگتن را از آن خود کرد. IPS در سال ۱۹۹۷ جایزه روزنامه‌نگاری A.H.
خود کرد. IPS در سال ۱۹۹۷ جایزه روزنامه‌نگاری A.H. Boerma از فائو را برای «مشارکت قابل توجه در پوشش کشاورزی پایدار و توسعه روستایی در بیش از ۱۰۰ کشور، پر کردن شکاف اطلاعاتی بین کشورهای توسعه‌یافته و در حال توسعه با تمرکز بر مسائلی مانند زندگی روستایی، مهاجرت، پناهندگان و وضعیت زنان و کودکان» دریافت کرد. به ابتکار روبرتو ساویو، IPS در سال ۱۹۸۵ جایزه بین‌المللی روزنامه‌نگاری را تأسیس کرد تا روزنامه‌نگاران برجسته‌ای که تلاش‌های آن‌ها، و اغلب زندگی‌شان، به‌طور قابل توجهی به افشای نقض حقوق بشر و پیشبرد دموکراسی،
توجهی به افشای نقض حقوق بشر و پیشبرد دموکراسی، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، کمک کرده‌اند، تجلیل نماید. در سال ۱۹۹۱، دامنه جایزه گسترش یافت تا بازتاب تغییرات عظیم در جهان پس از فروپاشی تاریخی اتحاد جماهیر شوروی و پایان جنگ سرد باشد. این جایزه، که به نام جایزه دستاورد بین‌المللی تغییر نام یافت، به پاس کار افراد و سازمان‌هایی که «ادامه می‌دهند تا برای عدالت اجتماعی و سیاسی در نظم نوین جهانی مبارزه کنند»، اعطا شد. روبرتو ساویو اکنون رئیس افتخاری IPS و رئیس هیئت امنای آن است که شامل بوتروس بوتروس‌غالی،
هیئت امنای آن است که شامل بوتروس بوتروس‌غالی، ماریو سوارز، فدریکو مایور زاراگوزا، مارتتی آهتی‌ساری، اسکار آریاس و توشیکی کایفو نیز می‌شود. پس از کناره‌گیری از سمت مدیرکل IPS، روبرتو ساویو به علاقه خود به ارتباطات و اطلاعات «جایگزین» ادامه داد و Other News را به عنوان یک انجمن بین‌المللی غیردولتی برای افراد دغدغه‌مند نسبت به کاهش رسانه‌های اطلاعاتی تأسیس کرد. آدر نیوز. در سال ۲۰۰۸، روبرتو ساویو سرویس آنلاین Other News را راه‌اندازی کرد تا «اطلاعاتی که بازار حذف می‌کند» ارائه دهد. Other News گزارش‌هایی را
حذف می‌کند» ارائه دهد. Other News گزارش‌هایی را منتشر می‌کند که قبلاً در رسانه‌های تخصصی ظاهر شده‌اند اما در رسانه‌های با گردش عمومی منتشر نشده‌اند، به علاوه نظرات و تحلیل‌های مراکز تحقیقاتی، دانشگاه‌ها و اندیشکده‌ها – موادی که هدف آن‌ها فراهم کردن دسترسی خوانندگان به اخبار و دیدگاه‌هایی است که در روزنامه‌های محلی خود پیدا نمی‌کنند، اما به عنوان شهروندانی که به جهانی آزاد از تأثیرات مضر جهانی‌شدن امروز اهمیت می‌دهند، ممکن است بخواهند بخوانند. آدر نیوز همچنین تحلیل‌های روزانه در مسائل بین‌المللی، به ویژه
تحلیل‌های روزانه در مسائل بین‌المللی، به ویژه موضوعات حکمرانی جهانی و چندجانبه‌گرایی، به چند هزار سیاست‌گذار و رهبران جامعه مدنی، به هر دو زبان انگلیسی و اسپانیایی، ارسال می‌کند. ابتکارات ارتباطی. روبرتو ساویو که به طور بین‌المللی در مسائل ارتباطات شناخته شده است، به راه‌اندازی پروژه‌های متعدد ارتباطی و اطلاعاتی کمک کرده است، همیشه با تمرکز بر کشورهای در حال توسعه و با هدف تقویت ارتباطات برای توسعه. از جمله، او به راه‌اندازی شبکه ملی سیستم‌های اطلاعاتی (ASIN) برای آمریکای لاتین و کارائیب، سازمان خدمات
(ASIN) برای آمریکای لاتین و کارائیب، سازمان خدمات اطلاعات ویژه آمریکای لاتین (ALASEEI) تحت حمایت یونسکو، و سرویس ویژه زنان (WFS)، که در ابتدا سرویس IPS بود و اکنون یک NGO مستقل با دفتر مرکزی در دهلی نو است، کمک کرد. این پروژه‌ها به‌ویژه در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به عنوان نمونه‌های کلیدی در ایجاد شبکه‌های اطلاعاتی مستقل در جهان جنوب شناخته شدند. او همچنین سیستم ترویج اطلاعات فناوری (TIPS) را تأسیس کرد، یک پروژه مهم سازمان ملل متحد برای اجرای همکاری‌های اقتصادی و فناورانه میان کشورهای در حال توسعه، و شبکه