payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مهانستانگر قدیمی‌ترین مکان باستان‌شناسی شهری است که تاکنون در بنگلادش کشف شده است. روستای مهاستان در شیبگانج آپازیلا در ناحیه بوگرا، بقایای یک شهر باستانی را در خود جای داده است که در قلمرو پوندراواردهانا، پوندراناگارا یا پاوندراوارداناپورا نامیده می‌شد. تخته سنگ آهکی که دارای شش خط به پراکریت و خط براهمی است و در آن کمک مالی ثبت شده است، در سال ۱۹۳۱ کشف شد و قدمت مهستانگر را حداقل به قرن سوم قبل از میلاد رسانید. این شهر یک مرکز مهم تحت امپراتوری موریا بود. این منطقه غیرقابل نفوذ تا قرن هشتم میلادی مورد
این منطقه غیرقابل نفوذ تا قرن هشتم میلادی مورد استفاده قرار می‌گرفت.
آبراهام سارگسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) معمار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۰ مارس ۱۹۲۷ در سوکار به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، نشان پرچم سرخ کار، معمار شایسته ارمنستان شوروی و معمار شایسته اتحاد شوروی شده‌است. وی در ۷ دسامبر ۱۹۸۸ در سن ۶۱ سالگی در جریان زمین‌لرزه ۱۹۸۸ ارمنستان درگذشت.
میناماتی یا مویناموتی () دامنه ای از تپه‌های منزوی و کم عمق است که دارای بیش از ۵۰ سکونتگاه بودایی باستانی است که قدمت آنها بین قرن هشتم و دوازدهم پس از میلاد است. این بخشی از مجموعهٔ باستانی ساماتای بنگال بود که از مرکز ناحیه کومیلا در بنگلادش تا اینجا امتداد دارد. مویناموتی تقریباً در ۸ مایلی شهر کامیلا واقع شده است. این مکان کانون یکی از مهم‌ترین مکان‌های باستان‌شناسی بودایی در منطقه بود. کانتون کامیلا در نزدیکی آن قرار دارد و گورستان دوران استعماری را در خود جای داده است. میناماتی به خاطر ملکه چاندرا به
خود جای داده است. میناماتی به خاطر ملکه چاندرا به همین نام، مادر گووینداچاندرا نامگذاری شده است. مینامتی ۱۱۴ کیلومتر از شهر داکا از طریق بزرگراه ملی ۱ و نزدیک به ۱۶۲ کیلومتر از چیتاگونگ فاصله دارد. همچنین یک معبد بودایی در کنار آن وجود دارد.
نشر گیلگمش مؤسسه انتشاراتی در ایران که در حوزه‌های مختلف هنر فعالیت می‌کند. آثار متعددی از نویسندگان، هنرمندان و دربارهٔ سینماگران در این نشر منتشر شده است. از جمله می‌توان اشاره کرد به انتشار کتاب‌هایی مرتبط با بهمن فرمان‌آرا، ناصر تقوایی، داریوش مهرجویی، سعید مطلبی،امیررضا کوهستانی، صفی یزدانیان، سرگئی پاراجانف، چارلی چاپلین، فرانسوا رولاند تروفو، پیر پائولو پازولینی، لارس فون تریه، سیدنی لومت ژان‌کلود کاریِر و… معرفی. نشر گیلگمش فعالیت‌اش را از سال ۱۳۹۸ آغاز کرد. نخستین اثر این نشر در همین سال منتشر شد.
کرد. نخستین اثر این نشر در همین سال منتشر شد. نشر گیلگمش با مأموریت انتشار کتاب‌های حوزه هنرهای تجسمی،موسیقی، عکاسی، سینما و تئوری و نظریه‌های سینما، نظریه‌های هنری کارش را پیش می‌برد. در نشر گیلگمش مجموعه‌های متعددی در موضوع‌های مختلف هنر و زیبایی‌شناسی و فلسفه هنر تعریف شده است؛ از آن جمله مجموعه کولاژ؛ دربرگیرنده جستار، تفسیر و خاطرات هچنین به کارناوال؛ دربرگیرنده کتاب‌های تاریخ هنر، هنرمندان، مکاتبات هنری بخش و مجموعه کانون؛ دربرگیرنده نظریهٔ هنر، فلسفه هنر، جامعه‌شناسی هنر و کارگاه؛ آثار هنری را ارائه
هنر، جامعه‌شناسی هنر و کارگاه؛ آثار هنری را ارائه ‌می‌کند. بر اساس گزارش بانک اطلاعات خانه کتاب و ادبیات تا سال ۱۴۰۳ مجموعاً ۱۳۷ اثر در این نشر چاپ و تجدید چاپ شده است. برخی از کتاب‌های نشر گیلگمش مشترکاً با نشرچشمه منتشر شده است. کتاب‌ها. آثار متعددی از نویسندگان، هنرمندان و دربارهٔٔ سینماگران و هنرمندان در این نشر منتشر شده است، که برخی از آن‌ها مورد توجه رسانه‌ها و مخاطب‌ها قرار گرفته است. از جمله می‌توان اشاره کرد به انتشار کتاب‌هایی مرتبط با بهمن فرمان‌آرا، ناصر تقوایی، داریوش مهرجویی، سعید
بهمن فرمان‌آرا، ناصر تقوایی، داریوش مهرجویی، سعید مطلبی،امیررضا کوهستانی، صفی یزدانیان، سرگئی پاراجانف، چارلی چاپلین، فرانسوا رولاند تروفو، پیر پائولو پازولینی، لارس فون تریه، سیدنی لومت ژان‌کلود کاریِر و… دست‌آوردها. برخی از کتاب‌های این نشر نامزد رقابت‌های ملی کتاب در ایران شدند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42160172&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-06-29T05:38:12Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Shkuru Afshar&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;origin&gt;42160300&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; متاپنوموویروس انسانی (HMPV یا hMPV) یک ویروس آران‌ای تک رشته‌ای با سوی منفی از خانواده پنوموویریده است و نزدیک به زیرگروه "متاپنوموویروس پرندگان" (AMPV) است. پیشینه. این
"متاپنوموویروس پرندگان" (AMPV) است. پیشینه. این ویروس برای نخستین بار در سال ۲۰۰۱ در هلند با استفاده از روش تکثیر تصادفی پلی‌مورفیسم (آران‌ای دلخواه پی‌سی‌آر) که روشی برای شناسایی ویروس‌های ناشناخته در حال رشد در محیط کشت است، جداسازی شد. از سال ۲۰۱۶ این ویروس دومین علت شایع (پس از ویروس سنسیشیال تنفسی (RSV)) بیماری حاد دستگاه تنفسی در کودکان زیر ۵ سال سالم در بخش بیماران سرپایی در ایالات متحده بود. علائم. علائم ابتلا به این ویروس شامل سرفه، تب، گرفتگی بینی، تنگی نفس و خستگی با دوره نهفتگی سه تا شش روز است
تنگی نفس و خستگی با دوره نهفتگی سه تا شش روز است و در اواخر زمستان و بهار در مناطق معتدل احتمال ابتلا به آن بالا است. میانگین طول دوره بیماری به شدت آن بستگی دارد. اما مانند دیگر عفونت‌های تنفسی ویروسی است. این ویروس می‌تواند باعث بیماری‌های تنفسی فوقانی و تحتانی مانند برونشیت یا سینه‌پهلو در همه گروه‌های سنی شود. اما بیشتر در خردسالان، سالمندان و به طور کلی افراد دارای سیستم ایمنی ضعیف مشاهده می‌شود. انتقال. اچ‌ام‌پی‌وی احتمالاً بیشتر از طریق ترشحات ناشی از سرفه و عطسه فرد آلوده به دیگران منتقل می‌شود.
از سرفه و عطسه فرد آلوده به دیگران منتقل می‌شود. اما تماس با فرد یا اشیاء آلوده نیز باعث انتقال بیماری می‌شود. درمان. در حال حاضر هیچ واکسن یا درمان ضد ویروسی خاصی برای HMPV وجود ندارد. درمان درجه اول این بیماری، شامل مدیریت علائم است. همه‌گیری ۲۰۲۴–۲۰۲۵. در ژانویه ۲۰۲۵ مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های چین داده‌هایی را منتشر کرد که نشان می‌دهد عفونت های تنفسی در هفته ۱۶ تا ۲۲ دسامبر ۲۰۲۴ به طور چشمگیری افزایش یافته است. متاپنوموویروس انسانی با ۶/۲ درصد از آزمایش‌های مثبت بیماری های تنفسی و ۵/۴ درصد از
از آزمایش‌های مثبت بیماری های تنفسی و ۵/۴ درصد از بستری شدن در بیمارستان‌های ناشی از بیماری‌های تنفسی در چین، بیشتر از کووید ۱۹، رینوویروس یا آدنوویروس مرتبط بود. کان بیائو، رئیس موسسه ملی کنترل و پیشگیری از بیماری های واگیردار چین، اعلام کرد که میزان HMPV در میان کودکان ۱۴ سال و کمتر در چین در حال افزایش است. هنگ کنگ و کشورهایی مانند مالزی، قزاقستان، هند، ایتالیا و اوکراین نیز موارد ابتلا به HMPV را تایید کرده‌اند.
دیر شیخ حسین () شهری در جنوب شرقی اتیوپی است که در منطقه باله از منطقه اورومیا واقع شده است. این شهر در مختصات و در ارتفاع ۱۳۸۶ متری از سطح دریا قرار دارد. آژانس مرکزی آمار تاکنون برآوردی از جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۵ منتشر نکرده است. این منطقه از سال ۲۰۱۱ به‌عنوان یک مکان مذهبی، فرهنگی و تاریخی در فهرست میراث جهانی در اتیوپی ثبت شده و تحت حفاظت میراث جهانی یونسکو قرار دارد. مروری کلی. در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۷، روزنامه "Addis Fortune" گزارش داد که شرکت ساختمانی SATCON، یک شرکت متعلق به اتیوپی، پروژه‌ای چهار ساله را
یک شرکت متعلق به اتیوپی، پروژه‌ای چهار ساله را برای ساخت جاده‌ای به طول ۱۷۰ کیلومتر در منطقه کوهستانی اورومیا به پایان رسانده است. این جاده شهر شیخ حسین را به شهر میچتا، واقع در ورده دارو لابو از منطقه غربی هررگه، متصل می‌کند. این جاده به‌طور رسمی در ۱۹ دسامبر افتتاح شد. آرتور دونالدسون اسمیت در ۲۱ سپتامبر ۱۸۹۴ به شیخ حسین رسید و چند روز را در این منطقه سپری کرد. پس از آن، همراه او از مقبره دستیار شیخ حسین، شیخ محمد، بازدید کرد. آرامگاه شیخ. این شهر به نام مکانی که در نظر بسیاری از مسلمانان اتیوپی
به نام مکانی که در نظر بسیاری از مسلمانان اتیوپی مقدس‌ترین مکان این کشور است نام‌گذاری شده است: آرامگاه شیخ حسین، قدیسی از قرن سیزدهم با اصالت سومالیایی‌ها، که از روستای کوچکی به نام گلا در نزدیکی چیناکسن برخاسته بود. وی اسلام را به مردم سیداما، که در آن زمان در این منطقه زندگی می‌کردند، معرفی کرد. همچنین او را بنیان‌گذار و مؤسس سلطنت باله می‌دانند و به گفته‌ها، معجزات بسیاری انجام داده است. برخی از این معجزات در قدیس‌نگاری منتشر شده در قاهره در دهه ۱۹۲۰، تحت عنوان "رَبیع القلوب" ثبت شده‌اند. اگرچه این شهر
عنوان "رَبیع القلوب" ثبت شده‌اند. اگرچه این شهر اکنون در سرزمین مردم اورومو واقع شده است، اما همچنان مقصد حدود ۵۰٬۰۰۰ زائر مسلمان اتیوپیایی در سال، طی ماه‌های حج و ربیع‌الاول است. اولین زیارت به مناسبت سالروز تولد شیخ حسین و دومین زیارت برای گرامیداشت سالروز وفات او برگزار می‌شود. زائران به‌طور سنتی چوب‌هایی شکافته به نام «اوله شیخ حسین» با خود حمل می‌کنند که بسیار کوچک‌تر از آن هستند که به‌عنوان عصا استفاده شوند و کاربرد عملی دیگری نیز ندارند. زائران پس از رسیدن به آرامگاه، نوبت به نوبت از طریق درگاهی
از رسیدن به آرامگاه، نوبت به نوبت از طریق درگاهی کوچک و با حالت خزیده وارد آرامگاه این قدیس می‌شوند. مجموعه مذهبی وسیعی که به شیخ حسین اختصاص دارد، شامل شهر و دره مجاور آن به نام کاچامساره می‌شود. در قرن هجدهم، امیر عبدالشکور بن یوسف از هرر یک زیارتگاه برای قدیس بغدادی، عبدالقادر گیلانی، در نزدیکی آرامگاه شیخ حسین و در داخل محوطه زیارتگاه ساخت. همچنین یک گورستان به‌عنوان بخشی از این مجموعه مقدس وقف شده است. از دیگر بخش‌های این مجموعه، برکه دینکیرو است که در ۳۰۰ متری جنوب مسجد قرار دارد و با سنگ‌چینی خشک
در ۳۰۰ متری جنوب مسجد قرار دارد و با سنگ‌چینی خشک ساخته شده است. این برکه به چشمه‌ای با آب «معجزه‌آسا» مرتبط است. در ورودی منطقه مقدس، دو درخت انجیر وحشی به نام «کلتو» (که در زبان اورومو به انجیر سیکامور شناخته می‌شوند) قرار دارد. در نزدیکی برکه دیگری به نام ایمارو، مسجدی وجود دارد که به پدر شیخ حسین نسبت داده می‌شود و دارای گنبدی به سبک هرری است. در اطراف این مجموعه، چندین غار نیز دیده می‌شود: «غار مارها»، «غار گیاهان» و «غار عسل». همچنین سازه‌های صخره‌ای وجود دارند که گفته می‌شود افراد سنگ‌شده هستند.
غارهای سوف عمر () طولانی‌ترین غار در اتیوپی با طول است. زمانی که در سال ۱۹۷۲ مورد بررسی قرار گرفت، طولانی‌ترین غار در آفریقا بود. از آن زمان، اکتشافات جدیدی در ماداگاسکار (غار ماروساکابه - ۱۱۳ کیلومتر) و الجزائر (غار رهر بو معزا - غار رودخانه تافنا ۱۸٫۴ کیلومتر) انجام شد که از آن پیشی گرفته‌اند. این غار در شرق گینیر، در منطقه باله شرقی از منطقه اورومیا در جنوب‌شرقی اتیوپی قرار دارد و رودخانه وییب (رودخانه گستر) از آن عبور می‌کند. این غار در ورودی آی‌و مکّو فرومی‌رود و در بازگشت در هولوکا به فاصله پدیدار
فرومی‌رود و در بازگشت در هولوکا به فاصله پدیدار می‌شود. طبق سنت، سوف عمر نام مردی مسلمان است که در این منطقه زندگی می‌کرد و آی‌و نام دختر او بود. مکّو و هولوکا کلمات محلی برای «نام» و «غار» به ترتیب هستند. این غار مدت‌هاست که به عنوان یک مرکز مذهبی شناخته می‌شود و هم برای اسلام و هم برای جاندارانگاری مردم محلی اورومو مقدس است. این غار به خاطر ستون‌های زیادی که دارد، به‌ویژه در «اتاق ستون‌ها»، شناخته می‌شود. از سال ۲۰۱۱، این سایت به فهرست موقت یونسکو افزوده شده و هنوز برای ثبت احتمالی مورد بررسی قرار نگرفته
و هنوز برای ثبت احتمالی مورد بررسی قرار نگرفته است. تاریخچه اکتشافات. آرتور دانلدسون اسمیت در سال ۱۸۹۴ سفر خود به این غار را ثبت کرده است. یک کاشف ایتالیایی نیز در سال ۱۹۱۳ به این غار پرداخت. در سال ۱۹۳۴، آبه بریل تحقیقات باستان‌شناسی را در این منطقه انجام داد. ایتالیایی‌ها احتمالاً در زمان اشغال ایتالیا در اتیوپی از این غار بازدید کرده‌اند، اما به نظر نمی‌رسد که هیچ‌یک از این کاوشگران اولیه سفر کاملی از آی‌و مکّو به هولوکا انجام داده باشند. در سال ۱۹۶۷، اریک رابسون، کریس کلافام و کبیر احمد به اکتشاف و
اریک رابسون، کریس کلافام و کبیر احمد به اکتشاف و بررسی این غار پرداخته و ۸ کیلومتر از مسیر غار را ثبت کردند. پس از این، هیئت گردشگری اتیوپی بروشوری در مورد این غار منتشر کرد. گرچه این منطقه به راحتی قابل دسترسی نبود و صنعت گردشگری ماجراجویانه هنوز وجود نداشت، تعدادی از بازدیدکنندگان شجاع به این غار دورافتاده سفر کردند. در فوریه ۱۹۷۱، تئودور مونو از موزه ملی تاریخ طبیعی ، بیل مورتون (عضو سابق انجمن غارشناسی دانشگاه منچستر)، یک زمین‌شناس از دانشگاه هایله سلاسی I و آتو مزموره هایلمسکال، ۱ کیلومتر دیگر از
سلاسی I و آتو مزموره هایلمسکال، ۱ کیلومتر دیگر از مسیرهای جدید غار را ثبت کردند. در همان سال، دیک اشفورد و مالکوم لارگن از دانشگاه هایله سلاسی یک مطالعه در مورد برخی از خفاش‌های موجود در غار انجام دادند. در سال ۱۹۷۲، یک هیئت بریتانیایی به اتیوپی رسید که تیمی از جمله دیک رامسدن و تیم رنوویز (باشگاه غارپیمایی پرستون)، سایمون آمات (باشگاه کارابینر پلی‌تکنیک بیرمنگام)، دیو کتلین (باشگاه حفره‌سازی دانشگاه بردفورد)، پل رامسدن (مرکز اسکاوت وهرن‌ساید مانور)، تری ریانور (نهمین و دوازدهمین لانسری سلطنتی) و استیو
ریانور (نهمین و دوازدهمین لانسری سلطنتی) و استیو ورثینگتون (انجمن غارشناسی دانشگاه شفیلد) را شامل می‌شد. این تیم با کمک اولیه بیل مورتون اکتشاف و نقشه‌برداری سیستماتیک غارهای سوف عمر را انجام داده و گزارشی کامل از یافته‌های خود را در "Transactions of the Cave Research Group of Great Britain" منتشر کردند. این تیم از مسیرهای جدید را کشف کرد که مجموع طول مسیرهای شناخته‌شده را به رساند. توپوگرافی. هنگامی که از گورو به سمت سوف عمر نزدیک می‌شوید، بوته‌های کم‌ارتفاع به‌طور ناگهانی ۹۰ متر به یک دره عمیق سقوط
به‌طور ناگهانی ۹۰ متر به یک دره عمیق سقوط می‌کنند. رودخانه وب از کوه‌های باله به ارتفاع عبور کرده و از لایه‌های سنگ آهک آنتول در یک ناحیه به عرض به سمت غار حرکت می‌کند. در زمان‌های گذشته، رودخانه در مسیری پیچیده به سمت چپ می‌چرخید. در نقطه‌ای سنگ آهک حل شده و یک سری مسیرهای اشباعی ایجاد شد که به اندازه‌ای بزرگ شدند که جریان کامل رودخانه وب را به خود جذب کردند. در نهایت، رودخانه رودپیچ شده و دره‌ای خشک از ورودی غار در آی‌و مکّو تا بازگشت در هولوکا ایجاد شد. روستای سوف عمر در نزدیکی آی‌و مکّو در دره خشک قرار
سوف عمر در نزدیکی آی‌و مکّو در دره خشک قرار دارد. پر شدن دره باعث شده که ارتفاع آن به حدود ۴۵ متر بالاتر از رودخانه وب برسد، قبل از اینکه دوباره به ساحل سنگریزه‌ای پایین‌دست هولوکا کاهش یابد. ویژگی غالب دیگر یک فروچاله به عرض و عمق است که در فلات بازالت مستقر در بالای غار قرار دارد. توصیف. غار از یک شبکه از شکاف‌ها تشکیل شده است: یک مجموعه به‌طور تقریبی در جهت شمال به جنوب و دیگری در جهت شرق به غرب قرار دارند. این زیگزاگ از مسیرها به‌طور تقریبی به سمت جنوب شرقی می‌رود. سوف عمر ۴۲ ورودی دارد، اما به‌طور کلی
می‌رود. سوف عمر ۴۲ ورودی دارد، اما به‌طور کلی تنها چهار ورودی برای دسترسی به غار مفید هستند: ورود به غار از هر یک از ورودی‌های روستایی، بازدیدکننده از یک حرم که توسط مردم محلی استفاده می‌شود عبور می‌کند. سری آی‌و مکّو مجموعه‌ای از مسیرهای متصل است که عرض آنها بین ۱ متر تا ۱۰ متر متغیر است. برخی از این مسیرها می‌توانند به ساحل سنگریزه‌ای در بانک چپ رودخانه برسند. یک سری مسیرهای کمتر پیچیده در بانک راست وجود دارد. این مسیرها احتمالاً به آنهایی که در بانک چپ بودند متصل می‌شدند تا زمانی که به دلیل عمل منطقه
بودند متصل می‌شدند تا زمانی که به دلیل عمل منطقه هواده رودخانه وب، عبور رودخانه عمیق‌تر شد و این ارتباط قطع شد. گذرگاه در ساحل سنگریزه‌ای حدود ۴۰ متر عرض دارد—گسترده‌ترین گذرگاه در غار. در انتهای پایین‌دست ساحل، رودخانه بین دو ستون ناپدید می‌شود. ادامه مسیر رودخانه را در فورده ۱ قطع کرده و از مسیر اعداد هشت عبور می‌کند تا اینکه دوباره به رودخانه در فورده ۲ برسد. رودخانه در این گذرگاه مستطیلی ۱۵ متر عرض و ۲۰ متر ارتفاع برای ۳۰۰ متر به آرامی جریان می‌یابد. مسیر ادامه به عبور و دوباره عبور از رودخانه از ساحل
ادامه به عبور و دوباره عبور از رودخانه از ساحل سنگریزه‌ای به ساحل سنگریزه‌ای در فورده‌های ۲، ۳، ۴ و ۵ شامل می‌شود. مسیرهای کوچکی در هر دو طرف وجود دارند. ساحل پس از فورده ۵ در زیر گنبد بزرگ به ارتفاع ۵۰ متر تمام می‌شود. در بانک مخالف، یک صعود شیب‌دار به گذرگاه مولوسادی منتهی می‌شود. فورده‌های عمیق و کوتاه ۶، ۷ و ۸ به ساحل سنگریزه‌ای و ورودی به اتاق ستون‌ها می‌روند. پس از خروج از فورده ۶ در بانک چپ، می‌توان وارد گذرگاه تونل راه‌آهن شد که مسیر جایگزینی به سمت گذرگاه مولوسادی است و فورده‌های ۷ و ۸ را دور
سمت گذرگاه مولوسادی است و فورده‌های ۷ و ۸ را دور می‌زند تا وارد اتاق ستون‌ها شود. اتاق ستون‌ها ویژگی منحصر به فردی در دنیای غارها است. این اتاق شبیه به یک گذرگاه وسیع است که رودخانه وب را ترک کرده و حدود ۱۰۰ متر پایین‌دست به رودخانه بازمی‌گردد. این گذرگاه اطراف مجموعه‌ای از ستون‌های ضخیم که در مرکز اتاق به‌طور متراکم قرار دارند می‌چرخد. تونل راه‌آهن و گذرگاه مولوسادی از شمال وارد اتاق می‌شوند. گذرگاه رودخانه از اتاق ستون‌ها ادامه می‌یابد و به مدت حدود ۲۰۰ متر به سمت بیگ رپیدز می‌پیچد. این ویژگی چشمگیر از
متر به سمت بیگ رپیدز می‌پیچد. این ویژگی چشمگیر از مجموعه‌ای از سنگ‌های عظیم تشکیل شده است که به خوبی توسط فعالیت‌های رودخانه فرسوده شده‌اند. گذرگاه رودخانه ادامه می‌یابد و حدود ۲۵۰ متر به سمت یک منحنی می‌رود تا اینکه از کنار یک تخته‌سنگ عظیم به سمت نور خورشید در بازگشت هولوکا جریان یابد. رودخانه وب به جریان خود در دره ادامه می‌دهد. حدود ۲۵۰ متر پایین‌تر از آن، دره خشک در بانک چپ ظاهر می‌شود. سمت چپ دره از بازگشت هولوکا تا دره خشک با مسیرهایی پر شده است که از دیواره‌های دره به بیرون می‌زنند و بسیاری از
که از دیواره‌های دره به بیرون می‌زنند و بسیاری از ورودی‌های غیرقابل استفاده به غار را تشکیل می‌دهند. بیشتر این مسیرها گذرگاه‌های کوچک هستند که پس از فرسایش توسط رودخانه به وجود آمده‌اند. استثنا ۲۵ متر عرض دارد و سالن بزرگ است که الگوی شکاف شمالی-جنوبی را دنبال می‌کند و وارد دره در بازگشت هولوکا می‌شود. در انتهای سالن بزرگ، پنهان پشت تخته‌سنگ‌ها، گذرگاه کم‌رنگ وجود دارد که پیدا کردن آن دشوار است. این گذرگاه در امتداد الگوی شکاف شرق-غربی قرار دارد. برخی از مسیرهای کوچک از کم‌رنگ به گذرگاه خالی می‌روند و سپس
کوچک از کم‌رنگ به گذرگاه خالی می‌روند و سپس به بیگ رپیدز بازمی‌گردند. چندین مسیر کوچک از گذرگاه خالی به تخته‌سنگ‌های گیره می‌روند.منطقه‌ای که توسط رودخانه، سالن بزرگ، کم‌رنگ و گذرگاه خالی احاطه شده است، شامل یک هزارتوی به هم پیوسته از مسیرها است. دو مورد از مهم‌ترین‌ها، گذرگاه بیل و گذرگاه تاتولوژی، بین رودخانه و سالن بزرگ می‌روند. این‌ها گذرگاه‌های شکاف بلند هستند و بالا رفتن از آن‌ها دسترسی به بالکن ۳۵ متری را فراهم می‌کند که ۷ متر پایین‌تر از بیگ رپیدز قرار دارد. در امتداد سالن بزرگ و به‌طور متصل به آن
دارد. در امتداد سالن بزرگ و به‌طور متصل به آن از طریق چندین گذرگاه، گذرگاه فلینتستون قرار دارد. این گذرگاه به بسیاری از مسیرهای مختلف تقسیم می‌شود که به بانک چپ دره پایین‌تر از هولوکا وارد می‌شوند. دور از رودخانه، فلینتستون به یکی دیگر از گذرگاه‌های منحصر به فرد غار، گذرگاه دیوار گل‌ولای می‌رود که تقریباً تا سقف ۳ متری پر از گل‌ولای است. پس از فرایند پر شدن، یک دره منطقه هواده در امتداد طول گذرگاه قطع شده و نشان می‌دهد که گل‌ولای از لایه‌های نازک تشکیل شده است. پس از ۲۰۰ متر، گذرگاه دیوار گل‌ولای وارد
شده است. پس از ۲۰۰ متر، گذرگاه دیوار گل‌ولای وارد اتاقک کوچک دیوار گل‌ولای می‌شود. این اتاقک توسط آبی که از گذرگاه لینک در غرب آمده و به خط گذرگاه دیوار گل‌ولای قطع می‌شود، شکل گرفته و به گذرگاه ریم‌استون در شرق منتهی می‌شود. این جریان آب است که اتاقک را شکل داده است. بالا رفتن از اتاقک دیوار گل‌ولای به گذرگاه بات‌شیت می‌رسد که کف آن در گل‌ولای مرغی به عمق زانو است. این گذرگاه به اتاقک بزرگ‌تری به نام «استرودوم» می‌رسد که میزبان یک کلنی بزرگ از خفاش‌ها است. گذرگاه لینک یک گذرگاه شکافی باریک است که به اتاقک
گذرگاه لینک یک گذرگاه شکافی باریک است که به اتاقک ستون‌ها ارتباط دارد. مجموعه‌ای از گذرگاه‌های کوچک در دو سطح از گذرگاه لینک منشعب می‌شود و به سمت گذرگاه رودخانه می‌روند. یکی از این گذرگاه‌ها به گذرگاه گسترده‌ای به نام «گذرگاه کور» منتهی می‌شود که همچنین به اتاقک ستون‌ها می‌رسد. گذرگاه بالایی یک عبور تنگ است که به‌طور ظاهری به نام ورزشگاه ومبلی نام‌گذاری شده است. این گذرگاه در یک گسل تشکیل شده است. بررسی‌های تیم بریتانیایی در سال ۱۹۷۲ نشان داد که گسل ومبلی از یک گذرگاه در بانک راست رودخانه به استادیوم
از یک گذرگاه در بانک راست رودخانه به استادیوم ومبلی، گذرگاه‌های دیوار گل‌ولای و ریم‌استون امتداد دارد. فروچاله در فلات در مرکز خط گسل ومبلی قرار دارد. به وضوح این گسل نقش مهمی در فروریزی عمده‌ای که فروچاله را ایجاد کرد، ایفا کرده است. بقایای زیرزمینی ناشی از این فروریزی باعث شکل‌گیری بیگ رپیدز شده و مسئول ایجاد گیره‌های تخته‌سنگی در نزدیکی گذرگاه خالی است.
گامبیا در واقع آشپزیی خاص خود را ندارد. غذاهایی که در آنجا یافت می‌شوند بیشتر از کشور همسایه سنگال می‌آیند که آشپزی آن تحت تأثیر فرانسوی‌ها است. مواد متداول شامل ماهی، برنج، بادام زمینی، گوجه فرنگی، لوبیا چشم‌بلبلی، لیمو، کاساوا، کلم، سیب زمینی، کدو تنبل، بادنجان، کاهو، برنج، کوسکوس، ذرت، فاندی، نمک، فلفل، پیاز، فلفل قرمز، و گیاهان مختلف است. صدف نیز یک غذای محبوب از رودخانه گامبیا است و توسط زنان برداشت می‌شود.
زاویه لَمیدگی () به حالتی از کشتی گفته می‌شود که در وضعیت تعادل کشتی به صورت عمودی قرار ندارد (یعنی دارای ارتفاع تعادل منفی است) و به همین دلیل زاویه‌ای از کج‌شدن به سمت چپ یا راست پیدا می‌کند. وقتی یک کشتی دارای ارتفاع تعادل (ارتفاع متاسنتریک) (GM) منفی باشد، یعنی در تعادل ناپایدار باشد، هر نیروی خارجی که به آن وارد شود باعث می‌شود کشتی شروع به کج‌شدن کند. با کج‌شدن کشتی، گشتاور دوم سطح خط آب کشتی (صفحه‌ای که بدنه کشتی را در سطح آب قطع می‌کند) افزایش می‌یابد که این امر BM (فاصله از مرکز شناوری تا مرکز
که این امر BM (فاصله از مرکز شناوری تا مرکز تعادل) کشتی را افزایش می‌دهد. از آنجا که KB (فاصله از مازه تا مرکز شناوری) تغییر چندانی نمی‌کند، KM (فاصله از مازه تا مرکز تعادل) کشتی افزایش می‌یابد. در زاویه‌ای از کج‌شدن (مثلاً ۱۰ درجه)، KM به اندازه کافی افزایش می‌یابد تا با KG (فاصله از مازه تا گرانیگاه) برابر شود و در نتیجه GM کشتی برابر صفر می‌شود. هنگامی که این اتفاق بیفتد، کشتی به تعادل خنثی می‌رسد و زاویه‌ای که در آن این اتفاق رخ می‌دهد، "زاویه لمیدگی" نامیده می‌شود. به عبارت دیگر، وقتی یک کشتی ناپایدار
می‌شود. به عبارت دیگر، وقتی یک کشتی ناپایدار به سمت یک زاویه کج‌شدن به تدریج افزایش‌یافته متمایل می‌شود، در زاویه‌ای مشخص، مرکز شناوری (B) ممکن است دقیقاً زیر مرکز ثقل (G) قرار گیرد. "زاویه لمیدگی" نباید با زاویه کژمان اشتباه گرفته شود. زاویه کژمان ناشی از بارگذاری نامساوی در دو طرف خط مرکزی کشتی است. اگرچه کشتی در زاویه لمیدگی ویژگی‌های تعادل پایدار را نشان می‌دهد، اما این یک وضعیت خطرناک است و باید به سرعت اقدامات اصلاحی برای جلوگیری از واژگونی کشتی انجام شود. زاویه لمیدگی معمولاً به دلیل تأثیر سطح آزاد
شود. زاویه لمیدگی معمولاً به دلیل تأثیر سطح آزاد بزرگ یا از دست دادن پایداری ناشی از آسیب دیدن بخش‌های مختلف کشتی ایجاد می‌شود. این وضعیت با زاویه کژمان متفاوت است، زیرا در زاویه لمیدگی، کشتی به دلیل توزیع وزن به یک طرف متمایل نمی‌شود، بلکه تنها نمی‌تواند وضعیت عمودی بدون کج‌شدن را حفظ کند.
یها () ( "yiḥa", خط عربستان جنوبی باستان 𐩥𐩢 '; خط عربستان جنوبی باستان: 𐩺𐩢𐩱 ') شهری است در شمال مهاکلگنا در اتیوپی است. به احتمال زیاد این شهر پایتخت پادشاهی پیش از امپراتوری حبشه به نام داموت بوده است. داموت یک پادشاهی بود که در حال حاضر در اریتره و شمال اتیوپی قرار دارد و بین قرن‌های ۱۰ تا ۵ پیش از میلاد وجود داشت. تعداد کمی از کتیبه‌ها درباره این پادشاهی باقی مانده‌اند و تحقیقات باستان‌شناسی بسیار کمی در این باره انجام شده است. به همین دلیل، مشخص نیست که آیا داموت به عنوان یک تمدن پیش از مراحل اولیه
که آیا داموت به عنوان یک تمدن پیش از مراحل اولیه امپراتوری حبشه پایان یافته است، یا اینکه به صورت تدریجی به دولت اکسوم تبدیل شده، یا یکی از کشورهای کوچک بود که احتمالاً در حدود ۱۵۰ پیش از میلاد در پادشاهی اکسوم متحد شدند. باستان‌شناسی. قدیمی‌ترین ساختار باقی‌مانده در اتیوپی، معبد یها، در یها قرار دارد. این برج به سبک سبایی‌ها ساخته شده و از طریق مقایسه با ساختارهای باستانی در عربستان جنوبی به حدود دهه ۷۰۰ (پیش از میلاد) تاریخ‌گذاری شده است. اگرچه هیچ‌گونه آزمایش تاریخ‌گذاری رادیوکربن بر روی نمونه‌های موجود
تاریخ‌گذاری رادیوکربن بر روی نمونه‌های موجود در سایت انجام نشده است، این تاریخ برای برج بزرگ توسط کتیبه‌های محلی تأیید می‌شود. دیوید فیلیپسون علت «حفظ عالی» آن را به دو عامل نسبت می‌دهد: «مراقبتی که سازندگان اصلی آن برای ایجاد بنیاد سطحی و مستحکم در سنگ بستر ناهموار انجام داده‌اند؛ و بازسازی آن -- شاید از قرن ششم میلادی -- برای استفاده به عنوان کلیسای مسیحی.» دو سایت باستان‌شناسی دیگر در یها شامل گرات بیل گبری است که یک مجموعه ویران‌شده با رواق ۱۰ متر عرض و دو مجموعه ستون مربع شکل است، و گورستانی که چندین
دو مجموعه ستون مربع شکل است، و گورستانی که چندین قبر سنگ‌تراشیده را در خود جای داده و اولین بار در اوایل دهه ۱۹۶۰ مورد بررسی قرار گرفت. برخی متخصصان گمان کرده‌اند که یکی از این قبرها حاوی یک دفن سلطنتی بوده است. دیگری بر این باور است که منطقه مسکونی باستانی احتمالاً یک کیلومتر به شرق روستای امروزی قرار داشته است. علاوه بر این، یها محل کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی است. این کلیسا طبق سنت توسط "آبا آفتسه"، یکی از نه قدیس، تأسیس شده است. در گزارش خود از اتیوپی، فرانسیسکو آلوارز از سفر به این شهر در سال ۱۵۲۰ (که
آلوارز از سفر به این شهر در سال ۱۵۲۰ (که آن را «آبافاسم» نامیده) صحبت کرده و توصیفی از برج باستانی، کلیسا و معبد محلی ارائه داده است. این کلیسا یا همان معبد بزرگ بازسازی‌شده است، یا یک ساختمان تخریب‌شده که اکسومیته در اوایل قرن ۲۰ توصیف کرده‌اند. (ساختار کنونی ویژگی‌های معماری اکسوم را نشان می‌دهد و بین سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ ساخته شده است) مرکز آمار هیچ تخمینی از جمعیت این روستا در سال ۲۰۰۵ منتشر نکرده است. یها در فوریه ۱۸۹۳ توسط باستان‌شناس بریتانیایی تئودور بنت و همسرش مابل به‌طور مختصر مورد بررسی قرار
بنت و همسرش مابل به‌طور مختصر مورد بررسی قرار گرفت. یها همچنین محل چندین حفاری باستان‌شناسی بوده است که از سال ۱۹۵۲ توسط مؤسسه باستان‌شناسی اتیوپی آغاز شده است. اگرچه این حفاری‌ها به دلیل درگ قطع شد، اما در سال ۱۹۹۳ دوباره توسط تیم باستان‌شناسی فرانسوی از سر گرفته شد.
چاینامکس () یا «چین‌گذر» یک استاندارد برای اندازه‌های کشتی است که به کشتی‌های مطابق این استاندارد اجازه می‌دهد تا در حالی که کاملاً بارگیری شده‌اند از بندرگاه‌های مختلف استفاده کنند. حداکثر اندازه این کشتی‌ها شامل آبخور، عرض و طول کل می‌شود. نمونه‌ای از کشتی‌هایی با این اندازه، کشتی‌های فله‌بر "واله‌مکس" هستند. این استاندارد در ابتدا برای حمل بارهای بسیار بزرگ سنگ آهن به چین از بندرهای برزیلی طراحی شده بود که توسط شرکت معدنی وله اداره می‌شد. بندرها و زیرساخت‌های «سازگار با استاندارد چین‌گذر» به بندرهایی