payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تقویت کرد. این خانواده با دعوت از هنرمندان خارجی مانند لئوناردو از وینچ و محلی مانند میکل‌آنژ، فلورانس را به پایتخت فرهنگی اروپا مبدل ساخت. رقابت میان خانواده‌های فلورانسی، از جمله توطئه پاتزی علیه مدیچی در سال ۱۴۷۸، نیز به پیشرفت هنر یاری رساند. این توطئه، که با قتل جولیانو د مدیچی همراه بود، با شکست مواجه شد اما قدرت لورنتسو را مستحکم‌تر کرد و او را به حامی بزرگ‌تری از هنر و فرهنگ تبدیل نمود. تأثیر اقتصادی و اجتماعی. اقتصاد فلورانس بر پایه بانکداری متمرکز بود و بانک مدیچی با شعبه‌هایی در رم، ونیز، ژنو،
بود و بانک مدیچی با شعبه‌هایی در رم، ونیز، ژنو، لندن، و حتی برuges بلژیک، یکی از قدرتمندترین مؤسسات مالی اروپا شد. این ثروت امکان اجرای پروژه‌های عظیم مانند ساخت کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره و پل وکیو را فراهم کرد. از نظر اجتماعی، رنسانس با ظهور طبقه متوسط شهری همراه بود که به آموزش، هنر، و شرکت در فعالیت‌های فرهنگی علاقه‌مند شدند. زنان نیز، هرچند نقش محدودی داشتند، تأثیرگذار بودند؛ لوکرتزیا تورنابونی، مادر لورنتسو، به عنوان شاعر و حامی هنر شناخته می‌شد و اشعاری به زبان ایتالیایی سرود که بازتاب‌دهنده
و اشعاری به زبان ایتالیایی سرود که بازتاب‌دهنده فرهنگ عصر بود. نوآوری‌های هنری. معماری. معماری رنسانس فلورانس با بازگشت به اصول کلاسیک یونان و روم، از جمله تقارن، ستون‌های دوریک، یونیک، و کورنتی، و قوس‌های رومی، مشخص می‌شود. فیلیپو برونلسکی، به عنوان پدر معماری رنسانس، گنبد کلیسای جامع فلورانس (سانتا ماریا دل فیوره) را در سال ۱۴۳۶ تکمیل کرد. این گنبد با قطر ۴۵ متر، ارتفاع ۱۱۴ متر، و وزن تقریبی ۳۷۰۰۰ تن، بزرگ‌ترین گنبد آجری جهان است که بدون استفاده از داربست داخلی ساخته شد و با استفاده از تکنیک‌های نوین
داخلی ساخته شد و با استفاده از تکنیک‌های نوین مهندسی، مانند پله‌برقی‌های داخلی، تحقق یافت. لئون باتیستا آلبرتی با طراحی کلیسای سانتا ماریا نوولا، کاخ روچلای، و کتاب "درباره معماری" (De re aedificatoria)، که در سال ۱۴۵۲ منتشر شد، اصول پرسپکتیو و تناسب را در معماری وارد کرد. معماران دیگر مانند جولیانو دا سانگالو با طراحی ویلاهای روستایی مانند ویلای مدیچی در پوجی، سبک ویلایی رنسانس را ابداع کردند که با باغ‌های منظم و نماهای کلاسیک شناخته می‌شود. نقاشی. نقاشی رنسانس فلورانس با واقع‌گرایی، استفاده از پرسپکتیو
رنسانس فلورانس با واقع‌گرایی، استفاده از پرسپکتیو خطی، و مطالعه دقیق آناتومی انسان پیشرفت کرد. مازاتچو با فرسکوهای کلیسای برانکاچی، به ویژه "اخراج از بهشت" (۱۴۲۵) و "پرداختن خراج"، تکنیک پرسپکتیو را معرفی کرد و عمق و سایه‌روشن را به نقاشی افزود. ساندرو بوتیچلی، تحت حمایت مدیچی، تابلوهای اساطیری مانند "تولد ونوس" (۱۴۸۶)، که ونوس را بر امواج دریا نشان می‌دهد، و "بهار" (۱۴۸۲)، با ترکیب‌بندی پیچیده و رنگ‌های زنده، زیبایی‌شناسی رنسانس را به نمایش گذاشت. لئوناردو دا وینچی، که از ۱۴۷۰ تا ۱۴۸۲ در فلورانس بود، با
دا وینچی، که از ۱۴۷۰ تا ۱۴۸۲ در فلورانس بود، با آثاری مانند "مونالیزا" (در مراحل اولیه) و مطالعات آناتومی، از جمله ترسیم‌های عضلات و استخوان‌ها، مرزهای هنر را جابه‌جا کرد. رافائل سانتیو نیز از سبک فلورانسی تأثیر گرفت و فرایل آنجلیکو با نقاشی‌های مذهبی مانند "بشارت" (۱۴۳۰-۱۴۳۲)، که ترکیبی از گوتیک و رنسانس بود، سبک جدیدی ارائه داد. مجسمه‌سازی. مجسمه‌سازی رنسانس فلورانس با بازگشت به فرم‌های طبیعی و الهام از مجسمه‌های کلاسیک یونان و روم، شکوفا شد. دوناتلو با مجسمه برنزی "داوود" (۱۴۴۰)، که با ارتفاع ۱۵۸
با مجسمه برنزی "داوود" (۱۴۴۰)، که با ارتفاع ۱۵۸ سانتیمتر اولین مجسمه ایستاده برهنه از دوران باستان بود، تکنیک‌های ریخته‌گری جدید و بیان احساسی را به کار برد. میکل‌آنژ بوناروتی با "داوود" مرمری (۱۵۰۴)، که با ارتفاع ۵.۱۷ متر در میدان سیگنوریا قرار گرفت و ۴۰ تن وزن دارد، و "پیئتا" (۱۴۹۹)، که در آن مریم با ظرافتی بی‌نظیر پسرش را در آغوش دارد، اوج واقع‌گرایی و احساس را نشان داد. لورنتسو گیبرتی با درهای برنزی "دروازه بهشت" برای باپتیستری فلورانس، که از سال ۱۴۰۳ تا ۱۴۳۰ طول کشید، تکنیک‌های پیشرفته ریخته‌گری و
تا ۱۴۳۰ طول کشید، تکنیک‌های پیشرفته ریخته‌گری و حکاکی را به نمایش گذاشت و این درها به دلیل جزئیات ریز، به "دروازه بهشت" ملقب شدند. پیشرفت‌های علمی و فلسفی. اومانیسم و فلسفه. اومانیسم فلورانس بر کرامت انسانی و توانایی‌های فکری و خلاقانه انسان تأکید داشت. مارسیلیو فیچینو با ترجمه آثار افلاطون به لاتین، از جمله "جمهوری" و "تئئیتتوس"، و رهبری آکادمی افلاطونی از ۱۴۶۲، فلسفه کلاسیک را احیا کرد و مکالمات فلسفی را در فلورانس رایج ساخت. پیکو دلا میرندولا با "سخنرانی درباره کرامت انسان" (۱۴۸۶)، که در آن انسان را
درباره کرامت انسان" (۱۴۸۶)، که در آن انسان را موجودی آزاد با توانایی انتخاب توصیف کرد، ایده آزادی انتخاب را ترویج داد. این اندیشه‌ها بر فیلسوفانی مانند نیکولو ماکیاولی، نویسنده "شاهزاده" (۱۵۱۳)، که سیاست واقع‌گرایانه و قدرت را تحلیل کرد، تأثیر گذاشت. علم و فناوری. لئوناردو دا وینچی با ترسیم‌های دقیق آناتومی (مانند ۲۰۰ صفحه مطالعه عضلات و عروق)، طراحی ماشین‌های پرواز (مثل بال‌گرد اولیه)، و مطالعات هیدرولیک (سیستم‌های آب‌رسانی)، پیشگام علم تجربی بود. فیلیپو برونلسکی با مهندسی گنبد کلیسای جامع، اصول مکانیک و
با مهندسی گنبد کلیسای جامع، اصول مکانیک و هندسه را با محاسبات دقیق برای توزیع وزن به کار برد. گالیله گالیله، که بعدها در فلورانس به دنیا آمد، از میراث علمی این دوره بهره برد و تلسکوپ را بهبود بخشید. چاپخانه‌ها نیز با انتشار متون کلاسیک مانند آثار ارسطو و افلاطون، دانش را در سراسر اروپا گسترش دادند. تأثیر بر ایتالیا و جهان. رنسانس فلورانس به شهرهایی مانند رم، ونیز، و میلان گسترش یافت و پایه رنسانس عالی (High Renaissance) را گذاشت. در رم، پاپ‌هایی مانند ژولیوس دوم از میکل‌آنژ برای نقاشی سقف کلیسای سیستین
دوم از میکل‌آنژ برای نقاشی سقف کلیسای سیستین (۱۵۰۸-۱۵۱۲) و رافائل برای اتاق‌های واتیکان (۱۵۰۹-۱۵۱۱) حمایت کردند. این جنبش به شمال اروپا رسید و هنرمندانی مانند آلبرشت دورر در آلمان، که حکاکی‌های چوبی و نقاشی‌های مذهبی خلق کرد، و یان وان آیک در هلند را تحت تأثیر قرار داد. از نظر روابط فرهنگی، فلورانس از طریق مسیرهای تجاری با ایران، از جمله جاده ابریشم، ایده‌هایی مانند ریاضیات عربی (جبر و مثلثات) و نجوم را دریافت کرد. سفرنامه‌نویسان ایتالیایی مانند پیترو دلا واله در قرن هفدهم، که از ۱۶۱۴ تا ۱۶۲۶ در ایران بود،
در قرن هفدهم، که از ۱۶۱۴ تا ۱۶۲۶ در ایران بود، روابط دیپلماتیک و فرهنگی را مستند کرد و تبادل فرهنگی را تقویت نمود. میراث و حفاظت. فلورانس امروزه با موزه‌هایی مانند گالری اوفیزی، که میزبان "تولد ونوس" و "بهار" بوتیچلی، "باپتیسم مسیح" اثر وراکیو، و آثار رافائل است، و گالری آکادمی، که "داوود" میکل‌آنژ را در خود دارد، میراث رنسانس را حفظ می‌کند. این شهر در سال ۱۹۸۲ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد و مرکز تاریخی آن با بناهایی مانند پل وکیو (با مغازه‌های جواهرفروشی)، کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره، و میدان
کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره، و میدان سیگنوریا، جاذبه‌ای جهانی است. تأثیر رنسانس فلورانس در هنر مدرن، از نئوکلاسیسیسم قرن هجدهم با آثار آنتون رافائل منگس، تا هنر معاصر با الهام‌گیری از پرسپکتیو و واقع‌گرایی، همچنان مشهود است. رده‌ها.
اسکار فولونه (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آرژانتین بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال اویدو، باشگاه فوتبال استون ویلا، و باشگاه فوتبال ایندپندینته مدئین اشاره کرد.
مراد محجوب (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل تونس بود.
یوشکو شپانییچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل کرواسی است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال یوگسلاوی و سنگاپور بازی کرده است.
ایتالیا بخشی از کمربند شراب اروپا به‌شمار می‌آید. با این حال، تولید انبوه آبجو، به‌ویژه لاگر روشن در این کشور رایج است. به‌طور سنتی، آبجو نوشیدنی همراه ایده‌آلی برای پیتزا محسوب می‌شد؛ از دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، آبجو از پیزریاها فراتر رفت و در موقعیت‌های دیگر نیز محبوبیت زیادی پیدا کرد. در سدهٔ هفتم پیش از میلاد در سیسیل، فنیقی‌ها به دادوستد و مصرف آبجو می‌پرداختند. در پیه‌مونته، پومبیا، استان نووارا، پژوهشی باستان‌شناسی گورهایی از فرهنگ گولاسکا را کشف کرد، از جمله گوری از ۵۶۰ پیش از میلاد که نشانه‌هایی از آبجو
گوری از ۵۶۰ پیش از میلاد که نشانه‌هایی از آبجو در آن یافت شد. روم باستان آبجو را می‌شناخت و در مقیاس اندک تولید می‌کرد، اما نظام‌های تولید آن در جریان یورش‌های گوناگون اقوام بربر از میان رفتند. نخستین مدرسهٔ پزشکی، مدرسهٔ پزشکی سالرنو، این نوشیدنی را ستوده و بیان کرده بود که «پیری را حمایت می‌کند، در رگ‌ها جریان می‌یابد، بهزیستی را افزایش می‌دهد و خون را نیرومند می‌سازد». در زمان ازدواج لودوفیکو اسفورزا، او به‌صورت رایگان آبجو را میان مردم میلان توزیع کرد. در همان زمان، در فلورانس از آن با نام «شراب جو»
در همان زمان، در فلورانس از آن با نام «شراب جو» یاد می‌شد. به گفتهٔ هرمس زامپولو، نخستین کارخانهٔ آبجوسازی در ایتالیا «اسپلوگا» در کیاونا بود که در سال ۱۸۴۰ آغاز به کار کرد. با این حال، شرکت وورِر ادعا می‌کند که فعالیت خود را در برشا در سال ۱۸۲۹ آغاز کرده است. نخستین فردی که در ایتالیا به کشت رازک برای آبجوسازی پرداخت، در سال ۱۸۴۷ بود. در سال ۱۹۸۳، میزان مصرف آبجو در این کشور بود. تا سال ۲۰۱۰، مصرف سالانهٔ سرانهٔ آبجو در ایتالیا بود. کارخانه‌ها و برندها. یکی از قدیمی‌ترین و گسترده‌ترین کارخانه‌های آبجوسازی
از قدیمی‌ترین و گسترده‌ترین کارخانه‌های آبجوسازی در ایتالیا پِرونی است که امروزه به گروه آساهی تعلق دارد و این گروه مالکیت برند محبوب ناسترو آتسورو را نیز برعهده دارد. دیگر کارخانه‌ها و برندهای شناخته‌شدهٔ آبجو عبارت‌اند از:
غذای رژیمی به هر نوع غذا یا نوشیدنی اطلاق می‌شود که دستور تهیه آن به گونه‌ای تغییر یافته است تا میزان چربی، کربوهیدرات و/یا قند آن کاهش یابد و بتواند بخشی از یک برنامه یا رژیم غذایی کنترل وزن قرار گیرد. این دسته از محصولات معمولاً با هدف کاهش وزن یا تغییر در ترکیب بدن مورد استفاده قرار می‌گیرند. در مقابل، برخی مکمل‌های ورزشی و بدنسازی به‌طور ویژه برای افزایش وزن و حجم عضلانی طراحی می‌شوند و در دسته غذاهای رژیمی کاهنده وزن قرار نمی‌گیرند. اصطلاحات. افزون بر اصطلاح «رژیمی»، واژه‌ها و عبارات متنوع دیگری نیز
اصطلاح «رژیمی»، واژه‌ها و عبارات متنوع دیگری نیز برای معرفی و توصیف این دسته از محصولات به کار می‌روند؛ از جمله «کالری صفر»، «کم‌کالری»، «کم‌چرب»، «بدون چربی» و «بدون قند». در بسیاری از کشورها، استفاده از این عبارات تحت مقررات قانونی مشخصی قرار دارد. به عنوان نمونه، در ایالات متحده آمریکا، محصولی که با عنوان «کم‌چرب» برچسب‌گذاری می‌شود، نباید بیش از ۳ گرم چربی در هر وعده داشته باشد. همچنین، برای برخورداری از عنوان «بدون چربی»، میزان چربی موجود در هر وعده باید کمتر از ۰.۵ گرم باشد. فرآیند. فرآیند تولید یک
کمتر از ۰.۵ گرم باشد. فرآیند. فرآیند تولید یک نسخه‌ی رژیمی از یک خوراکی، عموماً مستلزم جایگزینی مواد پرانرژی با مواد کم‌انرژی‌تر است. این جایگزینی می‌تواند به سادگی شامل حذف یا کاهش قند و استفاده از شیرین‌کننده‌های مصنوعی یا طبیعیِ کم‌کالری باشد؛ روشی که به‌ویژه در نوشیدنی‌های رژیمی مانند «نوشابه رژیمی» رایج است. در برخی خوراکی‌های میان‌وعده، به جای سرخ کردن از شیوه‌ی پخت در فر استفاده می‌شود تا میزان انرژی کل محصول کاهش یابد. در دیگر موارد، استفاده از مواد کم‌چرب به‌عنوان جایگزین، روشی مرسوم برای کاهش
کم‌چرب به‌عنوان جایگزین، روشی مرسوم برای کاهش ارزش انرژی محصول است. در فرآورده‌های تهیه‌شده از غلات کامل، بخش قابل‌توجهی از نشاسته‌ی موجود در آرد با فیبر جایگزین می‌شود. از آنجا که برخی از انواع فیبر فاقد ارزش انرژی‌زایی هستند، این جایگزینی به کاهش نسبی میزان انرژی محصول نهایی منجر می‌گردد. روش دیگری که در تولید غذاهای رژیمی به‌کار می‌رود، افزودن عمدی مواد کم‌انرژی مانند نشاسته‌ی مقاوم یا فیبرهای خوراکی است تا بخشی از آرد جایگزین شود و کاهش محسوس‌تری در مقدار انرژی قابل‌استفاده حاصل آید.
اِما بائری (متولد ۱۱ ژوئیه ۱۹۴۲) مورخ و مقاله‌نویس فمینیست سیسیلی است. او در کنار حرفه دانشگاهی خود، نقش فعالی در سازماندهی کنش سیاسی فمینیستی و زندگی ادبی در ایتالیا ایفا کرده است. زندگی. اِما بائری در پالرمو، ایتالیا، دختر ارنستو بائری، مهندس برق، و ماریا پاریسی متولد شد. در دوران کودکی‌اش در آگریجنتو، شهری که با آن رابطه عاطفی قوی برقرار کرد، و پیازا آرمرینا زندگی کرد. در حالی که هنوز دختر بود، در سال ۱۹۵۱ به همراه خانواده‌اش به کاتانیا نقل مکان کرد. در سال ۱۹۶۰، او دیپلم دبیرستان خود را از دبیرستان
در سال ۱۹۶۰، او دیپلم دبیرستان خود را از دبیرستان کلاسیک ماریو کوتلی کاتانیا دریافت کرد. در سال ۱۹۶۸ با مدرک علوم سیاسی از دانشگاه کاتانیا با پایان‌نامه‌ای در مورد تاریخ آموزه‌های سیاسی در مورد اصلاحات آموزشی در سیسیل در نیمه دوم قرن هجدهم فارغ‌التحصیل شد. او از سال ۱۹۷۲ تا ۲۰۰۷ محقق و مدرس تاریخ مدرن در همان دانشکده بود. فعالیت سیاسی حرفه‌ای. فمینیسم نقطه عطفی در زندگی سیاسی، فکری و شخصی او بود. در دسامبر ۱۹۷۵، او فعالیت سیاسی خود را در جنبش فمینیستی آغاز کرد: در گروه «تفاوت زنان» ("Differenza Donna") به
کرد: در گروه «تفاوت زنان» ("Differenza Donna") به خودآگاهی رسید؛ بعدها، او سیاست «درون-بیرون» را - در درون گروه و در مبارزات سیاست عمومی توسط هماهنگی برای خودمختاری زنان کاتانیا در دفاع از حقوق سقط جنین قانون ۱۹۴، برای یک پناهگاه زنان، علیه خشونت جنسی، برای خلع سلاح یکجانبه هنگامی که موشک‌های آمریکایی در کومیسو مستقر شدند - به کار گرفت و سپس، در گروه جمعه، او یک رابطه سیاسی قوی پیدا کرد که بیش از بیست سال دوام آورد. اخیراً، او در گروه کافه ادبی ولتاپاگینا (صفحه‌گردانان) شرکت داشته است. در سال ۱۹۸۶، در
(صفحه‌گردانان) شرکت داشته است. در سال ۱۹۸۶، در پایان آن دهه انقلابی، اما بائری مواجهه‌ای تن به تن و نزدیک را بین بدن-زنانه‌اش و پیکره تاریخ‌نگاری آغاز کرد. در سال ۱۹۹۲، این تلاش منجر به تولد «"نورها" و دایره: "تمرینی" در تاریخ» شد، متنی که ژانرهای مختلف - رمان، زندگینامه، مقاله تاریخی، شعر - را آلوده کرد و سرسختی متقابل آنها را به اثر مخرب سوژه پیش‌بینی‌نشده - یک زن، تجربه زیست‌تاریخی او - در گفتمان تاریخ‌نگاری سپرد. آلودگیِ اجتناب‌ناپذیر در دگرگونیِ یک تاریخِ ارتدوکس - که درگیر تحقیق در مورد وقایعِ یک
تاریخِ ارتدوکس - که درگیر تحقیق در مورد وقایعِ یک اصلاح‌گرِ آموزشیِ عصرِ روشنگریِ متعارفِ سیسیلِ قرن هجدهم، جیووانی آگوستینو دِ کازمی، در تاریخی پیش‌بینی‌نشده است، ناشی از ناتوانیِ ابزارهایِ کارِ موروثی در پاسخ به این پرسش: چرا زنان، اگرچه در تاریخ حضور دارند، اما در تاریخ‌نگاری غایب هستند؟ در سال ۱۹۸۹، او یکی از اعضای بنیان‌گذار انجمن زنان مورخ ایتالیایی (انجمن مورخان ایتالیا) بود، که دو دوره به عنوان مدیر در آن خدمت کرد. در این انجمن، او بلافاصله به کار در کمیسیون آموزش پرداخت، تجربه‌ای که حاصل آن،
کار در کمیسیون آموزش پرداخت، تجربه‌ای که حاصل آن، سرپرستی کتاب (نسل‌ها: انتقال تاریخ و سنت زنان) از سمیناری بود که توسط انجمن برگزار شد. در سال‌های ۱۹۹۳، ۱۹۹۵ و ۲۰۰۴ در مدرسه تابستانی تاریخ زنان، که ابتدا توسط انجمن در صومعه کارتوزیان پونتیگنانو در نزدیکی سینا و بعداً در فیزوله برگزار شد، تدریس کرد. او عضو شورای (اتحادیه ملی زنان) و رئیس و عضو شورای بایگانی زنان متحد میلان بود. نوشته‌های او در بسیاری از نشریات فمینیستی، مانند "نوی دون،" منتشر می‌شوند و این نوشته‌ها نشان‌دهنده علاقه روزافزون او به روش‌شناسی
نشان‌دهنده علاقه روزافزون او به روش‌شناسی تحقیقات تاریخی، تاریخ فمینیسم ایتالیا، با تمرکز ویژه بر گردآوری آرشیوهای این جنبش و پیوند بین فمینیسم و شهروندی است. در سال ۱۹۹۷، بائری به همراه آناریتا بوتافوکو در آماده‌سازی نمایشگاه "ریگواردرسی" («به فکر خودت باش»)، نمایشگاهی سیار از مانیفست‌های جنبش سیاسی زنان در ایتالیا، مشارکت داشت. از دل این تجربه، کتاب "ریگواردرسی: مانیفست جنبش سیاسی زنان در ایتالیا،" زاده شد. در سال ۲۰۱۲، او "کتاب «ایزولا موبایل: نیپوتی، گاتی، اسکریتی"» را در نسخه‌ای محدود و بدون فروش
گاتی، اسکریتی"» را در نسخه‌ای محدود و بدون فروش منتشر کرد، کتابی که نویسنده آن را «شیئی کتابی» می‌نامد و متون پراکنده منتشر شده و منتشر نشده، قطعاتی از خاطرات، کلمات شاعرانه و عکس‌هایی را گردآوری می‌کند که سه علاقه بزرگ او را به تصویر می‌کشند: کلاژ، تکه‌دوزی و گربه. زندگی شخصی. بائری ازدواج کرده و دو دختر به نام‌های ماریا کارلا و پائولا؛ سه نوه به نام‌های گابریل، لورنزو و آنا؛ و یک خانوادهٔ گسترده از گربه‌ها دارد.
ماریا لوئیزا چیچی (۱۴ سپتامبر ۱۷۶۰–۸ مارس ۱۷۹۴) زن ادیب و شاعر ایتالیایی قرن ۱۸، عضو یکی از انجمن‌های ادبی-پژوهشی (آکادمی‌های) آرکادیان‌های پیزا و اینتروناتی سینا بود؛ او حامی برجستهٔ سالن‌های ادبی در پیزا بود. زندگی. چیچی در سال ۱۷۶۰ در پیزا متولد شد. خانواده او اصالتاً اهل فوچیو بودند، اما با شواهدی که ریشه‌های پیزایی آنها را قبل از سال ۱۳۱۹ نشان می‌داد، از اشراف محلی محسوب می‌شدند. پدرش دومنیکو الساندرو چیچی، پزشک حقوق و ادیب بود. مادرش، ماریا آنا، دختر کاپیتان جیووانی گائتانو پاگنینی، فرمانده کاوالِجیری
جیووانی گائتانو پاگنینی، فرمانده کاوالِجیری دی روسیگنانو بود. او هنگامی که ماریا لوئیزا دو ساله بود، درگذشت. پدرش تا هشت سالگی بر تحصیل او نظارت داشت. سپس او را برای تکمیل تحصیلاتش به صومعه سانتا مارتا و سپس به صومعه سن برناردو فرستاد تا پانزده ساله شود. در آن زمان، او به خانه بازگشت و در آنجا شروع به مطالعه شاعران و به ویژه هومر، دانته، پترارک، ساوریو بتینلی، فولویو تستی و به ویژه گابریلو چیابرا و کارلو اینوچنزو فروگونی کرد. سپس او شروع به مطالعه فلسفه، فیزیک از جمله لاک و نیوتن و ادبیات انگلیسی از جمله
از جمله لاک و نیوتن و ادبیات انگلیسی از جمله میلتون و شکسپیر کرد. سیچی سپس شروع به مطالعه تاریخ، زبان انگلیسی و فرانسه کرد. او از ده سالگی شروع به سرودن شعر کرد و بیشتر زندگی خود را به شعر اختصاص داد. چیچی در سال ۱۷۸۶ در آکادمی آرکادیا در پیزا پذیرفته شد و در آنجا نام امنیا تینداریدا را برای خود برگزید. او همچنین در همان سال به آکادمی اینتروناتی سینا راه یافت و نام ناشناس را برای خود برگزید. او در خانه برادرش زندگی می‌کرد و در آنجا سالن‌ها را اداره می‌کرد. حلقه محلی شامل تیتو مانزی، جووانی دومنیکو
می‌کرد. حلقه محلی شامل تیتو مانزی، جووانی دومنیکو آنگوئیلزی، النا ماستیانی بروناچی، فرانچسکو ماسی، جووانی سالواتوره د کوریل، لوئیجی میلیارسی، جووانی سالوادوره د کوریل و ریدولفو کاستینلی بود. نوشته‌های چیچی او را مشهور کرد. او مستقل ماند و هرگونه پیشنهاد ازدواج را رد کرد. با این حال، اندکی پس از مرگ دو نفر از دوستان نزدیکش، احساس بیماری کرد و در سن ۳۴ سالگی در سال ۱۷۹۴ در پیزا درگذشت. متأسفانه تقریباً چیزی از نوشته‌های او باقی نمانده است. او درست قبل از مرگش بیشتر آنها را به آتش کشید. با این حال، برادر و
بیشتر آنها را به آتش کشید. با این حال، برادر و دوستانش توانستند برخی از آنها را از بر بخوانند و پس از مرگ او منتشر کنند.
ایزابلا سِروونی (کوله وال دِ السا، ۱۵۷۵–۱۶۰۰) شاعر ایتالیایی دوره ضد اصلاحات بود که بین سال‌های ۱۵۹۰ تا ۱۶۰۰ فعالیت می‌کرد او اشعاری مدح‌آمیز و جدلی خطاب به بسیاری از بزرگان سکولار و مذهبی رنسانس ایتالیا، از جمله پاپ کلمنت هشتم، ماریا دِ مدیچی، کریستینا از لورن و هنری چهارم فرانسه می‌سرود. کریستوفورو برونزینی در دیالوگ سال ۱۶۲۵ خود "با عنوان «شکوه زن، گفتگو… آغازین و چهارگانه"» او را به خاطر استعداد و جاه‌طلبی‌اش ستود و گفت که با وجود «سن بسیار کم» خود «آثار زیبا و معنوی بسیاری به جهان بخشیده است». زندگی.
زیبا و معنوی بسیاری به جهان بخشیده است». زندگی. سِروونی دختر شاعری به نام جووانی سِروونی (۱۵۰۸-بعد از ۱۵۸۲) بود که مرتباً برای دربار مدیچی می‌نوشت و آثارش را با همکاری جورجو مارسکوتی در فلورانس منتشر می‌کرد. سِروونی، مانند پدرش، در آثار اولیه‌اش بر ستایش خاندان مدیچی تمرکز داشت. اولین شعر ثبت‌شده از او در سال ۱۵۹۰ است. «که می‌توان آن را به صورت نسخه خطی در کتابخانه مرکزی ملی (فلورانس) یافت. این شعر که زمانی سروده شده که او نمی‌توانسته بیشتر از پانزده سال داشته باشد، خطاب به کریستینا از لورن در تولد پسرش،
باشد، خطاب به کریستینا از لورن در تولد پسرش، کوزیمو دوم د مدیچی، سروده شده است. او اولین بار در سال ۱۵۹۲ شعری منتشر کرد و دومین شعرش را به مناسبت غسل تعمید کوزیمو دوم خطاب به لورن سرود. موضوع شعرهای او در اواسط دهه ۱۵۹۰ تغییر کرد، زمانی که او شروع به تمرکز کمتر بر نقاط عطف خانوادگی خانواده مدیچی و بیشتر بر تحولات سیاسی و مذهبی آن دوره کرد. این موضوع در شعرهایی که او در سال ۱۵۹۷ به هنری چهارم فرانسه و پاپ کلمنت هشتم تقدیم کرد، مشهود است، که هر دو تغییر مذهب پادشاه فرانسه از پروتستانتیسم به کاتولیک را جشن
پادشاه فرانسه از پروتستانتیسم به کاتولیک را جشن گرفتند. غیرمعمول‌ترین اثر او که در سال ۱۵۹۸ توسط جووانی باتیستا بلاگامبا در بولونیا چاپ شد، "«ایزابلا سروونی، ای بانوی سانتیسیمو، ای پدری مهربان، ای بانوی نوسترو، پاپا کلمنته اوتاوو، خدای فرارا، با یک سرود ملی، و یک سرود مسیحی»" است. این قطعه ۲۸ صفحه‌ای که خطاب به پاپ کلمنت هشتم نوشته شده است، شامل یک خطابه طولانی در ستایش پاپ به خاطر تصرف مسالمت‌آمیز شهر فرارا در اوایل همان سال و یک سرود مذهبی است که به شدت از هنری چهارم فرانسه و فیلیپ دوم اسپانیا به خاطر
از هنری چهارم فرانسه و فیلیپ دوم اسپانیا به خاطر جنگ‌های مداومشان انتقاد می‌کند. سروونی شعر خود را با فراخوانی از شاهزادگان اروپا برای کنار گذاشتن سلاح‌هایشان و تشکیل اتحادیه‌ای در حمایت از جاه‌طلبی‌های کلمنت برای جنگ دوباره با امپراتوری عثمانی به پایان می‌رساند. سرونی همچنین به احتمال زیاد بین سال‌های ۱۵۹۸ تا ۱۶۰۰ به عضویت آکادمی در پاویا پذیرفته شد - امری نادر برای نویسندگان زن در هر سنی در آن دوره. زمان مرگ سرونی مشخص نیست؛ پس از سال ۱۶۰۰ هیچ اطلاعاتی در مورد او در دسترس نیست.
دوچیا کامیچیوتی (۱۹ مارس ۱۹۲۸ – ۷ ژوئیه ۲۰۱۴) شاعر، نویسنده و مقاله‌نویس ایتالیایی بود. مطالعات و اوایل زندگی. تحصیلات کامیچیوتی در رشته کلاسیک آغاز شد. او در آکادمی هنرهای نمایشی سیلویو دامیکو تحت راهنمایی کارگردان اورازیو کاستا تحصیل کرد. او با مدرک روزنامه‌نگاری از دانشگاه اوربینو فارغ‌التحصیل شد، جایی که در مدرسه نقد ادبی و زیبایی‌شناسی اومانیست کارلو بو شرکت کرد. او به عنوان معلم زیبایی‌شناسی در آکادمی تئاتر شاروف-استانیسلاوسکی در رم، ایتالیا مشغول به کار شد. کامیچیوتی با همسرش، کلودیو باتیستیچ، در
کار شد. کامیچیوتی با همسرش، کلودیو باتیستیچ، در فلورانس ایتالیا آشنا شد، جایی که او به عنوان مدیر مرکز مطالعات شرقی، دستیار او بود. کامیچیوتی مشاور اجرایی و رئیس کامراتا دی پوئتی، اتاق شعر شهر فلورانس به سبک کامراتا فلورانس، و عضو هیئت مشاوران مرکز هنری مودیلیانی اسکاندیچی است. پنج مجموعه شعر او برنده جوایز فرهنگی شده‌اند. آثار او توسط روزنامه‌های برجسته ایتالیایی مانند لا نازیونه، ایل جورناله، کوریره دی فلورانس و پوئسیا مورد نقد و بررسی قرار گرفته است. در سال ۲۰۱۰، او در رویداد هنری ادبی «از فلورانس تا
سال ۲۰۱۰، او در رویداد هنری ادبی «از فلورانس تا ستارگان» که توسط لا پرگولا آرته فلورانس آرت سازماندهی شده و توسط پیتر مایکل موزونه به شورای منطقه‌ای توسکانی با کتاب شعر «آخرین موج غیرعادی» اهدا شد، درخشید. او که ساکن فلورانس ایتالیا است، اشعارش در جلسات شعرخوانی با معاصران خود، آلدا مرینی، ماریا لوئیزا اسپازیانی و ماریو لوزی ارائه شده است و با همکاری وزیر فرهنگ خارجی روسیه، برای رویدادهای فرهنگی ادبی به همراه شاعر روسی، یوجین ایفتوشنکو، به مسکو، روسیه سفر کرده است.
سیمونا بونافه (متولد ۲۴ ژوئن ۱۹۷۳) سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایتالیایی است که به عنوان عضو مجلس نمایندگان این کشور خدمت می‌کند. شغل. بونافه که در وارزه متولد شده است، فعالیت سیاسی خود را در سال ۲۰۰۲ با حزب دیزی آغاز کرد. در سال ۲۰۰۴ به عنوان عضو شورای محیط زیست در اسکاندیچی منصوب شد، نقشی که تا سال ۲۰۱۳ بر عهده داشت. از سال ۲۰۰۷، او همچنین به عنوان روزنامه‌نگار برای روزنامه‌های "کوریره دی فلورانس" و "اروپا" کار کرد. بونافه در سال ۲۰۱۳ با حزب دموکرات به پارلمان ایتالیا راه یافت و در سال ۲۰۱۴ با کسب بیش از
ایتالیا راه یافت و در سال ۲۰۱۴ با کسب بیش از ۲۸۸۰۰۰ رأی موافق، به عنوان عضو پارلمان اروپا از همان حزب انتخاب شد. او که عضو گروه اتحاد مترقی سوسیالیست‌ها و دموکرات‌ها است، از آن زمان در کمیته محیط زیست، بهداشت عمومی و ایمنی مواد غذایی خدمت می‌کند. در این سمت، او گزارشگر پارلمان در بسته اقتصاد چرخشی اتحادیه اروپا بود و در کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۶ در مراکش، نماینده پارلمان بود. بونافه علاوه بر وظایف کمیته‌ای خود، عضو هیئت پارلمان برای روابط با جمهوری خلق چین نیز بود. او همچنین به
روابط با جمهوری خلق چین نیز بود. او همچنین به عنوان نایب رئیس گروه بین‌گروهی پارلمان اروپا در مورد سرمایه‌گذاری بلندمدت و صنعتی‌سازی مجدد و عضو گروه بین‌گروهی پارلمان اروپا در مورد مبارزه با نژادپرستی و تنوع، گروه بین‌گروهی پارلمان اروپا در مورد صداقت (شفافیت، مبارزه با فساد و جرایم سازمان‌یافته) و گروه بین‌گروهی پارلمان اروپا در مورد حقوق کودکان فعالیت می‌کند. پس از استعفای روبرتو گوالتیری برای بازگشت به سیاست ملی در اواخر سال ۲۰۱۹، بونافه به عنوان نایب رئیس گروه به رهبری ایراتکسه گارسیا، رئیس این گروه،
گروه به رهبری ایراتکسه گارسیا، رئیس این گروه، انتخاب شد. او در سال ۲۰۲۲ دوباره به پارلمان ایتالیا راه یافت.
«زایش رم» (به ایتالیایی: Natale di Roma) جشنواره‌ای سالانه است که در ۲۱ آوریل در رم برگزار می‌شود تا بنیانگذاری افسانه‌ای این شهر را جشن بگیرد. طبق افسانه‌ها، گفته می‌شود رومولوس شهر رم را در ۲۱ آوریل ۷۵۳ پیش از میلاد تأسیس کرده است. گاه‌شماری رومی سیستم خود را که با عبارت لاتین Ab urbe condita به معنی «از زمان تأسیس شهر» شناخته می‌شود، از این تاریخ گرفته و سال‌ها را از این تاریخ فرضی شمارش می‌کرد. با این حال، روش غالب برای شناسایی سال‌ها در دوران روم، نامگذاری دو کنسولی بود که در آن سال سمت داشتند. این جشن
دو کنسولی بود که در آن سال سمت داشتند. این جشن برای اولین بار در سال ۴۷ میلادی برگزار شد. جشن‌های این جشنواره در عصر روم. جشن سالگرد اورب (Urbe) به عنوان عنصری از تبلیغات امپراتوری، در نهایت اهمیت اساسی را به مسئله سال تأسیس بخشید. با شروع از امپراتور کلودیوس، روش محاسبه سن شهر، که توسط مارکوس ترنتیوس وارو پیشنهاد شده بود، بر سایر روش‌ها غلبه داشت. کلودیوس نخستین کسی بود که سالگرد روم را در سال ۴۷، هشتصد سال پس از تاریخ فرضی تأسیس، جشن گرفت. در سال‌های ۱۴۷-۱۴۸، آنتونینوس پیوس جشن مشابهی را آغاز کرد، و در
آنتونینوس پیوس جشن مشابهی را آغاز کرد، و در سال ۲۴۸، فیلیپ عرب هزاره اول روم را به همراه لودی ساکولارس (که هر صد سال جشن گرفته می‌شد) جشن گرفت، زیرا روم به ده قرن رسید. سکه‌هایی باقی مانده‌اند که این رویداد را جشن می‌گیرند. روی سکه‌ای از مدعی تاج و تخت، پاکاتیانوس، عدد "۱۰۰۱" به صراحت ظاهر می‌شود، که نشان می‌دهد چگونه شهروندان امپراتوری روم می‌دانستند که در آغاز یک دوره جدید، ساکولوم نووم ("Saeculum Novum")، هستند. هنگامی که امپراتوری روم مسیحی شد، در قرن‌های بعدی، این تصویر هزاره به معنای متافیزیکی‌تری
بعدی، این تصویر هزاره به معنای متافیزیکی‌تری مورد استفاده قرار گرفت. در دوران امپراتوری، جشن سنت سزاریوس اهل تراسینا (که احتمالاً نام کایساریوس ("Kaisarios") او را مقدر کرده بود تا حامی سزارها شود) برای روز 21 آوریل، تاریخ تأسیس روم، تعیین شد: این تاریخ، به ویژه برای تبلیغات امپراتوری که در آن نقش داشت، معنای مهمی پیدا کرد؛ بهانه‌ای برای تجلیل از شخصیت امپراتور و حامی او. جشنواره پس از سقوط امپراتوری روم غربی. با گسترش اولیه و پذیرش بعدی مسیحیت به عنوان دین رسمی، همراه با سقوط امپراتوری روم غربی و