payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ریک کرویس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اوترخت، باشگاه فوتبال اکسلسیور، باشگاه فوتبال مالمو، و باشگاه فوتبال ولندام اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال هلند بازی کرده است.
سیدنی هوک فیلسوف آمریکایی است.
سالنامه ریچارد بیچاره سالنمایی بود که به ابتکار بنجامین فرانکلین با استفاده از نام مستعار «ریچارد بیچاره» یا «ریچارد ساندرز» منتشر می‌شد. این سالنما از سال ۱۷۳۲ تا ۱۷۵۸ به‌طور پیوسته انتشار یافت و به سرعت در میان مخاطبان مستعمرات سیزده‌گانه محبوبیت پیدا کرد. به دلیل استقبال گسترده، تیراژ آن به حدود ۱۰٬۰۰۰ نسخه در سال رسید که برای زمان خود رقمی چشمگیر به‌شمار می‌رفت. بنجامین فرانکلین، مخترع، دولتمرد، ناشر و چاپخانه‌دار برجسته آمریکایی، با انتشار "سالنامه ریچارد بیچاره" به موفقیتی چشمگیر دست یافت. در دوران
بیچاره" به موفقیتی چشمگیر دست یافت. در دوران استعمار آمریکا، «سالنامه‌ها» از پرخواننده‌ترین آثار محسوب می‌شدند؛ کتاب‌هایی که مجموعه‌ای از پیش‌بینی‌های فصلی آب‌وهوا، توصیه‌های کاربردی در امور خانه‌داری، معماها و دیگر سرگرمی‌ها را در بر می‌گرفتند. در این میان، سالنامه ریچارد بیچاره به‌ویژه به سبب بهره‌گیری گسترده از بازی‌های زبانی و ظرافت‌های طنزآمیز شهرت یافت؛ تا آنجا که برخی از عبارات بذله‌گویانه و ابداعی آن در گذر زمان وارد زبان محلی آمریکایی شد و تا به امروز نیز رواج دارد.
پاملا کوپر-وایت (؛ زادهٔ ) کشیش، و متخصص الهیات اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون بورسیه فولبرایت شده است.
آنتونی کوریا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل سورینام-هلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال تلستار اشاره کرد.
موریس استین (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال ادو دن هاخ و باشگاه فوتبال ناک بردا اشاره کرد.
دومین سموئیل ۱۳ ()، سیزدهمین فصل‌ها و آیات کتاب مقدس کتاب دوم سموئیل در عهد عتیق از مسیحیت کتاب مقدس یا قسمت دوم کتاب‌های سموئیل در کتاب‌های سموئیل در کتاب مقدس عبری است. به پیامبر سموئیل، با اضافات پیامبران جاد و ناتان (پیامبر)، اما محققان مدرن آن را ترکیبی از تعدادی متن مستقل از اعصار مختلف از حدود ۶۳۰ تا ۵۴۰ پیش از میلاد می‌دانند. این فصل شامل شرح سلطنت داوود در اورشلیم است. این بخش در بخشی شامل دوم سموئیل ۹–۲۰ قرار دارد و تا اول پادشاهان ۱–۲ ادامه می‌یابد که به مبارزات قدرت بین پسران داوود برای جانشینی
که به مبارزات قدرت بین پسران داوود برای جانشینی تاج و تخت داوود می‌پردازد تا اینکه «پادشاهی در دست سلیمان مستقر شد» (اول پادشاهان ۲:۴۶).
کریستینا ماریا آلبرینی یک دانشمند علوم اعصاب ایتالیایی است که مکانیسم‌های بیولوژیکی حافظه بلندمدت را مطالعه می‌کند. او استاد علوم اعصاب در مرکز علوم عصبی دانشگاه نیویورک و استادیار در بخش‌های علوم اعصاب، روان‌پزشکی و زیست‌شناسی ساختاری و شیمیایی در دانشکده پزشکی ایکان در مونت سینای در نیویورک است. تحقیقات او بر درک سازوکارهای سلولی و مولکولی‌ای متمرکز است که در تثبیت، ذخیره‌سازی و تحکیم حافظه‌های بلندمدت نقش دارند—فرایندهایی پیچیده که در قلب عملکرد شناختی انسان قرار دارند. این پژوهش‌ها به بررسی نحوهٔ
انسان قرار دارند. این پژوهش‌ها به بررسی نحوهٔ تغییرات سیناپسی، تنظیم پروتئین‌ها، و فعالیت ژن‌ها در مغز می‌پردازند؛ عواملی که حافظه را از یک تجربهٔ گذرا به یک ساختار پایدار تبدیل می‌کنند. بخش دیگری از مطالعات او به بازیابی حافظه و "بازتحکیم" اختصاص دارد—فرایندی که طی آن، حافظه پس از بازیابی، دوباره در مغز تثبیت می‌شود و ممکن است دستخوش تغییراتی شود. این حوزه، نه‌تنها برای فهم انعطاف‌پذیری حافظه، بلکه برای درمان اختلالاتی چون PTSD، اعتیاد، و فراموشی‌های آسیب‌زا اهمیت دارد. پژوهش‌های او در مرزهای علوم اعصاب،
اهمیت دارد. پژوهش‌های او در مرزهای علوم اعصاب، روان‌شناسی شناختی، و زیست‌شناسی مولکولی قرار دارند و به روشن شدن چگونگی شکل‌گیری، حفظ، و تغییر حافظه در مغز انسان کمک می‌کنند—دانشی که می‌تواند مسیر درمان‌های نوین و بهبود عملکرد شناختی را هموار سازد. در سال ۲۰۱۷، او به عضویت اتحادیه دانا برای ابتکارات مغزی انتخاب شد و در سال ۲۰۱۹ جایزه رزا کامونا منطقه لومباردی را دریافت کرد. در سال ۲۰۲۲، او به عنوان عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا منصوب شد. زندگی‌نامه. او در رشته زیست‌شناسی تحصیل کرد و با افتخار از دانشگاه
رشته زیست‌شناسی تحصیل کرد و با افتخار از دانشگاه پاویا در ایتالیا فارغ‌التحصیل شد. تحقیقات کارشناسی او بر مطالعه آنتی‌بادی‌ها "در شرایط آزمایشگاهی متمرکز بود." او مدرک دکترای خود را در علوم ایمونولوژی از دانشگاه جنوا دریافت کرد، جایی که به مطالعه گیرنده‌های آنتی‌ژن سلول T پرداخت. در سال ۱۹۸۵، او یک بورسیه تحقیقاتی پسادکترا برای کار در موسسه سرطان دانا-فاربر در دانشکده پزشکی هاروارد دریافت کرد. بعداً، او یک بورسیه پسادکترای دیگر برای کار در دانشگاه کلمبیا دریافت کرد و از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ در آزمایشگاه اریک
کرد و از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ در آزمایشگاه اریک کندل مشغول به کار شد، جایی که او به عنوان یک متخصص نوروبیولوژی آموزش دید. در این مدت، تحقیقات او بر مطالعه نقش تنظیم بیان ژن در طول انعطاف‌پذیری سیناپسی بلندمدت متمرکز بود. کریستینا در سال ۱۹۹۷ به‌عنوان استاد یار علوم اعصاب به دانشگاه براون پیوست—آغازی برای یک مسیر علمی برجسته در حوزهٔ پژوهش‌های عصبی. چند سال بعد، در سال ۲۰۰۱، او به مدرسه پزشکی آیکان در مانت ساینای منتقل شد، جایی که تا سال ۲۰۱۰ به‌عنوان استاد یار فعالیت کرد و سپس به مقام استاد تمام ارتقاء یافت.
فعالیت کرد و سپس به مقام استاد تمام ارتقاء یافت. این ارتقاء نشان‌دهندهٔ اعتبار علمی و پژوهشی او در یکی از معتبرترین مراکز پزشکی ایالات متحده بود. در سال ۲۰۱۱، کریستینا به مرکز علوم عصبی دانشگاه نیویورک (NYU) پیوست و در آن‌جا نیز به‌عنوان استاد تمام در رشتهٔ علوم اعصاب مشغول به کار شد. این انتقال، نه‌تنها گامی مهم در مسیر حرفه‌ای او بود، بلکه نشان‌دهندهٔ جایگاه برجستهٔ او در جامعهٔ علمی بین‌المللی است. حضور او در NYU، که یکی از مراکز پیشرو در پژوهش‌های شناختی و عصبی است، به او امکان داد تا تحقیقات خود را در
و عصبی است، به او امکان داد تا تحقیقات خود را در زمینهٔ حافظه، بازیابی شناختی، و سازوکارهای مولکولی مغز گسترش دهد. مسیر علمی کریستینا، از براون تا مانت ساینای و سپس NYU، بازتابی از تعهد، تخصص، و نوآوری در یکی از پیچیده‌ترین و حیاتی‌ترین حوزه‌های علوم زیستی است. از سال ۲۰۰۲، او آموزش روان‌کاوی را در انجمن ملی پیشرفت روان‌کاوی (NPAP) در نیویورک آغاز کرد—نهادی معتبر که بر پایهٔ سنت‌های فرویدی و رویکردهای معاصر روان‌کاوی فعالیت می‌کند. پس از یک دهه آموزش و تجربه، در سال ۲۰۱۲ موفق به دریافت مجوز رسمی روان‌کاوی
در سال ۲۰۱۲ موفق به دریافت مجوز رسمی روان‌کاوی در ایالت نیویورک شد، و از آن زمان به‌طور فعال در پیوند دادن علوم اعصاب با روان‌کاوی مشارکت داشته است. هدف او از این تلفیق، ایجاد رویکردی جامع و چندرشته‌ای برای مطالعهٔ مغز و ذهن است—رویکردی که نه‌تنها به فهم بهتر سازوکارهای روانی و عصبی کمک می‌کند، بلکه زمینه‌ساز توسعهٔ روش‌های روان‌درمانی علمی و مبتنی بر شواهد نیز هست. او با بهره‌گیری از دانش زیست‌شناسی عصبی، روان‌کاوی بالینی، و روان‌شناسی شناختی، تلاش می‌کند تا درمان‌های روانی را از حالت صرفاً نظری خارج کرده
درمان‌های روانی را از حالت صرفاً نظری خارج کرده و آن‌ها را بر پایهٔ داده‌های تجربی و سازوکارهای مغزی بنا نهد. این مسیر، که در تقاطع علم و روان‌درمانی قرار دارد، نشان‌دهندهٔ تعهد او به درک عمیق‌تر انسان و بهبود روش‌های درمانی است—تلاشی برای آشتی دادن ناخودآگاه روان‌کاوی با نورون‌های علوم اعصاب، و ساختن پلی میان تجربهٔ درونی و واقعیت زیستی. او در سال ۲۰۲۰ شرکت بیوتکنولوژی را با هدف بررسی درمان‌های جدید برای بیماری‌های نورودژنراتیو و اختلالات عصبی-رشدی با هدف قرار دادن مکانیسم‌های جدید تنظیم متابولیسم پروتئین
دادن مکانیسم‌های جدید تنظیم متابولیسم پروتئین مغز تأسیس کرد. تحقیق. تحقیقات او بر سازوکارهای سلولی و مولکولی‌ای متمرکز است که در فرآیندهای یادگیری و حافظه نقش دارند—به‌ویژه در تثبیت، ذخیره‌سازی، و تقویت حافظه‌های بلندمدت. آزمایشگاه او با بررسی مراحل بازیابی و "بازتحکیم" حافظه، به دنبال درک دقیق‌تری از نحوهٔ پایداری و تغییر حافظه در مغز است. برای دستیابی به این هدف، تیم پژوهشی او از مدل‌های پستانداران مانند موش‌ها و بی‌مهرگانی چون (نوعی حلزون دریایی با سیستم عصبی ساده و قابل‌بررسی) استفاده می‌کند. این
سیستم عصبی ساده و قابل‌بررسی) استفاده می‌کند. این مدل‌ها امکان مطالعهٔ دقیق برهم‌کنش‌های سیناپسی، بیان ژن‌ها، و مسیرهای مولکولی را فراهم می‌سازند—عواملی که در شکل‌گیری و حفظ حافظه نقش کلیدی دارند. دستاوردهای این پژوهش‌ها می‌توانند به توسعهٔ روش‌های درمانی نوین برای اختلالات حافظه منجر شوند، از جمله در مواردی چون پیری، بیماری آلزایمر، و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD). با شناخت دقیق‌تر از نحوهٔ عملکرد حافظه، امید می‌رود بتوان مداخلاتی طراحی کرد که حافظه را تقویت کرده، از زوال آن جلوگیری کند، یا حتی خاطرات
تقویت کرده، از زوال آن جلوگیری کند، یا حتی خاطرات آسیب‌زا را بازسازی و تعدیل نماید. این تحقیقات در مرز علوم اعصاب، روان‌درمانی، و پزشکی بازساختی قرار دارند و می‌توانند مسیر درمان‌های آینده را به‌سوی رویکردهایی علمی، هدفمند، و شخصی‌سازی‌شده هدایت کنند. در نتیجه تحقیقات او، نشان داده شده است که تجربیات اولیه زندگی بر عملکرد بیولوژیکی و رشد مغز تأثیر می‌گذارد. برای انجام این کار، تیم تحقیقاتی کریستینا جنبه‌های بیولوژیکی مرتبط با خاطرات اپیزودیک را بررسی کرده است. او و همکارانش در یکی از انتشارات خود نتیجه
است. او و همکارانش در یکی از انتشارات خود نتیجه می‌گیرند:رشد حافظه برای تفکر، یادگیری آینده، برنامه‌ریزی، تصمیم‌گیری، حل مسئله، تأمل، تخیل و ظرفیت کلی برای شکل‌گیری حس خود مهم است. ما پیشنهاد می‌کنیم که تنظیم یادگیری نوزادی، به ویژه در دوره‌های بحرانی یادگیری و حافظه، ابزاری بسیار مؤثر برای پیشگیری از آسیب‌های روانی متعدد است. جوایز و افتخارات. از سال ۲۰۰۴ او عضو فعال شورای انجمن شناخت مولکولی و سلولی بوده است. در این انجمن، او از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ به عنوان خزانه‌دار و از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ به عنوان رئیس
خزانه‌دار و از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ به عنوان رئیس فعالیت داشته است. او رئیس مشترک انجمن بین‌المللی نوروسایکوآنالیز است و در شورای انجمن هاروی خدمت می‌کند. در سال ۲۰۲۲ عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا. در طول دوران حرفه‌ای خود، کارهای تحقیقاتی او توسط موسسات مختلف با جوایز متعددی مورد تقدیر قرار گرفته است، از جمله:
تارکوینیا مولزا (۱ نوامبر ۱۵۴۲ - ۸ اوت ۱۶۱۷) خواننده، شاعر، رهبر ارکستر، آهنگساز و فیلسوف طبیعی ایتالیایی بود. او یک "نوازنده چیره‌دست" بزرگ محسوب می‌شد. او در گروه معروف "کنسرتو دله دونه" فعالیت داشت، اگرچه مشخص نیست که آیا با آنها می‌خواند یا آنها را آموزش می‌داد. او همچنین ویولا باستاردا، ویولا دا مانو، کلاویه و لوت را می‌نواخت. او که در هر دو سبک آوازخوانی مردانه و زنانه آموزش دیده بود، به ترکیب آنها در مادریگال اواخر رنسانس کمک کرد. او نوازنده‌ی چندین ساز تخصصی بود، از جمله "ویولا باستاردا" (سازی با
ساز تخصصی بود، از جمله "ویولا باستاردا" (سازی با دامنه‌ی صوتی گسترده و تکنیک‌های پیچیده)، "ویولا دا مانو"، کلاویه، و لوت—سازهایی که در موسیقی باروک و رنسانس نقش محوری داشتند. آموزش او در سبک‌های آوازی مردانه و زنانه، به او امکان داد تا در شکل‌گیری "مادریگال" اواخر رنسانس نقش ایفا کند—فرمی موسیقایی که احساسات، شعر، و تکنیک‌های چندصدایی را در هم می‌آمیخت. مولزا نه‌تنها هنرمند، بلکه فیلسوف طبیعی نیز بود، و در فضایی که زنان به‌ندرت اجازه‌ی مشارکت در مباحث علمی داشتند، توانست با دانش و نبوغ خود در حوزه‌های نظری
توانست با دانش و نبوغ خود در حوزه‌های نظری نیز بدرخشد. زندگی و آثار او، نمادی از پیوند میان هنر، علم، و جسارت زنانه در دوره‌ای است که چنین ترکیبی نادر و ارزشمند بود. اوایل زندگی و تحصیلات. مولزا در مودنا ، نوه شاعر و دختر کامیلوس و ایزابلا کلمبی متولد شد. او بزرگترین فرزند از نه برادر و خواهر بود. پدرش موافقت کرد که او باید تحصیلاتی مشابه برادرانش داشته باشد و او تا شانزده سالگی یونانی، لاتین، عبری و فلسفه را آموخت. او نزد محققی از مودنا به نام پولیتزیانو تحصیل کرد و نجوم را از ریاضیدان آنتونی گوارینی
تحصیل کرد و نجوم را از ریاضیدان آنتونی گوارینی آموخت. او در سال 1560 با پائولو پورینو ازدواج کرد که از بازگشت او به مدرسه حمایت کرد و در آنجا نزد فرانچسکو پاتریزی تحصیل کرد. او در سال 1579 بیوه شد. حرفه موسیقی. تارکوینیا مولزا، پس از بیوه شدن، در سال ۱۵۸۳ به‌عنوان ندیمه‌ی دوشس مارگریتا گونزاگا دِسته به دربار فرارا دعوت شد—نقطه‌ی عطفی در زندگی هنری او که زمینه‌ساز شهرتش به‌عنوان خواننده، رهبر ارکستر، و آهنگ‌ساز شد. در فضای فرهنگی غنی فرارا، مولزا نه‌تنها به اجراهای برجسته پرداخت، بلکه در شکل‌دهی به موسیقی
اجراهای برجسته پرداخت، بلکه در شکل‌دهی به موسیقی درباری و آموزش هنری نیز نقش مؤثری ایفا کرد. با این حال، در سال ۱۵۸۹، او از مقام خود برکنار شد و به مانتوا بازگشت. با وجود این فراز و نشیب‌ها، میراث مولزا در موسیقی، آموزش، و فلسفه طبیعی باقی ماند، و او همچنان یکی از نمادهای برجسته‌ی زنان فرهیخته‌ی رنسانس ایتالیا به‌شمار می‌رود. آثار. مولزا به لاتین و گویش توسکانی شعر می‌سرود؛ او همچنین مقاله می‌نوشت. آثار لاتین او شامل اشعار زیر است: «درباره چشمه: ویژگی این چشمه آن است که خواب‌های آرام و دلپذیر را پدید
این چشمه آن است که خواب‌های آرام و دلپذیر را پدید می‌آورد.» «در ستایشِ چنتیوس کاردینال آلدوبراَندینی: ای چِنتیوس، تو را می‌ستایند که به فضیلت و جامهٔ سرخ (کاردینالی) ممتاز گشته‌ای.» «درباره همان شخص (چنتیوس): ای چِنتیوس، تنها تویی که همچون آپولوی دیگر، خودت را می‌نمایانی.» «فِلسینا (بولونیا) به مردان نامدارش مشهور است، اما به دانشگاه مادر خود نام‌آورتر.» بازنمایی‌های ادبی و هنری. بسیاری از آثار هنری به او تقدیم شده است؛ فرانچسکو پاتریزی در رساله خود با "عنوان «عشق فلسفی»" درباره آواز او نوشت و شاید او
"عنوان «عشق فلسفی»" درباره آواز او نوشت و شاید او اولین خواننده‌ای بود که زندگینامه‌ای منتشر شده به او اختصاص داده شد. نام او در میان کسانی که در طبقه میراث نمایش « "مهمانی شام" » اثر جودی شیکاگو حضور دارند، دیده می‌شود. افتخارات. مولزا در سال ۱۶۰۰ به عنوان تنها زن دارای تابعیت رومی ، شهروندی روم را دریافت کرد. در این فرمان آمده است: «اگرچه سنا هرگز زنان را در صفوف شهروندی نپذیرفته است... [تصمیم گرفته شد که] تارکوینیا مولزا از مودنا در ردیف شریف‌ترین شهروندان خود قرار گیرد، عنوانی که پیش از این هرگز به کسی
خود قرار گیرد، عنوانی که پیش از این هرگز به کسی اعطا نشده بود، به پاس قدردانی از فضائل و شایستگی‌های منحصر به فرد او.»
پائولا آرلوتا (متولد ۱۹۷۱) استاد خانواده گلوب در رشته سلول‌های بنیادی و زیست‌شناسی ترمیمی در دانشگاه هاروارد و رئیس بخش سلول‌های بنیادی و زیست‌شناسی ترمیمی هاروارد (HSCRB) است. تحقیقات او بر توسعه انواع نورون‌ها در قشر مغز متمرکز است. او بیشتر به خاطر کارش با استفاده از ارگانوئیدهای مغزی سه‌بعدی مشتق شده از سلول‌های بنیادی پرتوان القایی انسانی (iPSCs) برای مطالعه توسعه قشر مغز در اختلالات عصبی-روانی و عصبی-روانی شناخته شده است. اوایل زندگی و تحصیلات. پائولا آرلوتا، متولد سال ۱۹۷۱، در شهر کوچک کاپریوا دل
آرلوتا، متولد سال ۱۹۷۱، در شهر کوچک کاپریوا دل فریولی در شمال شرقی ایتالیا رشد یافت. تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان علمی در شهر گوریتزیا گذراند. آغازی برای مسیری علمی که بعدها او را به یکی از چهره‌های برجستهٔ علوم اعصاب تبدیل کرد. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ بیوشیمی از دانشگاه تریسته دریافت کرد و سپس در سال ۲۰۰۰، دکترای زیست‌شناسی مولکولی را از دانشگاه پورتسموث در بریتانیا اخذ نمود. پس از دریافت دکترا، آرلوتا دورهٔ پژوهش پسادکتری خود را در مدرسه پزشکی هاروارد زیر نظر جفری مکلیس گذراند، جایی که
پزشکی هاروارد زیر نظر جفری مکلیس گذراند، جایی که تمرکز او بر مطالعهٔ "نوروزایی" و ترمیم سیستم عصبی مرکزی بود. او در این دوره در بیمارستان کودکان بوستون و بیمارستان عمومی ماساچوست نیز فعالیت داشت، و در کنار پژوهش‌هایش، به‌عنوان مدرس جراحی مغز و اعصاب در مدرسه پزشکی هاروارد تا سال ۲۰۰۷ تدریس می‌کرد. مسیر علمی آرلوتا، از شمال ایتالیا تا قلب پژوهش‌های عصبی در ایالات متحده، نشان‌دهندهٔ تعهد، تخصص، و نوآوری او در یکی از پیچیده‌ترین حوزه‌های زیست‌پزشکی است—حوزه‌ای که به درک بهتر مغز، حافظه، و درمان بیماری‌های
که به درک بهتر مغز، حافظه، و درمان بیماری‌های عصبی اختصاص دارد. در سال ۲۰۰۷، پائولا آرلوتا به هیئت علمی دانشگاه هارواردپیوست و آزمایشگاه خود را در پردیس کمبریج این دانشگاه راه‌اندازی کرد—آغازی برای مرحله‌ای برجسته در مسیر پژوهشی او در حوزهٔ زیست‌شناسی سلول‌های بنیادی و بازساختی. او به‌عنوان استاد مشارکتی در رشته زیست‌شناسی سلول‌های بنیادی و بازساختی منصوب شد و هم‌زمان به عضویت مؤسسه سلول‌های بنیادی هاروارد درآمد. در سال ۲۰۱۸، او به ریاست بخش زیست‌شناسی سلول‌های بنیادی منصوب شد، و همچنین به شورای اجرایی
بنیادی منصوب شد، و همچنین به شورای اجرایی زیست‌شناسی کمی راه یافت، نهادی که بر پیوند میان داده‌های کمی، مدل‌سازی، و زیست‌شناسی تمرکز دارد. در سال ۲۰۱۹، آرلوتا به‌عنوان داور در هیئت علوم زیستی جایزه "Infosys" خدمت کرد. جایزه‌ای معتبر که به پژوهشگران برجسته در حوزه‌های علمی و فناوری اعطا می‌شود. این نقش، در کنار مسئولیت‌های آموزشی و پژوهشی‌اش، نشان‌دهندهٔ اعتبار بین‌المللی و تأثیرگذاری گستردهٔ او در جامعهٔ علمی است. شغل و پژوهش. تحقیقات آرلوتا بر درک عوامل مولکولی هدایت‌کننده تولد، تمایز و مونتاژ نورون‌ها در
هدایت‌کننده تولد، تمایز و مونتاژ نورون‌ها در قشر مغز متمرکز است. آزمایشگاه او با استفاده از ارگانوئیدهای مغزی سه‌بعدی، مدل‌های "آزمایشگاهی" از رشد و آسیب‌شناسی قشر مغز انسان را توسعه می‌دهد. آرلوتا علاوه بر مسئولیت‌هایی که در دپارتمان سلول‌های بنیادی و زیست‌شناسی بازساختی دانشگاه هاروارد بر عهده دارد، در نهادها و مراکز علمی برجسته دیگری نیز فعالیت می‌کند. او به‌عنوان یکی از اعضای مؤسسه براد شناخته می‌شود و در کنار آن، عضویت وابسته مرکز تحقیقات روان‌پزشکی استنلی در همین مؤسسه را نیز دارد. افزون بر این،
استنلی در همین مؤسسه را نیز دارد. افزون بر این، آرلوتا در مؤسسه سلول‌های بنیادی هاروارد نه‌تنها یکی از اعضای اصلی هیئت علمی است، بلکه به‌عنوان مدیر مشترک برنامه علوم اعصاب این مؤسسه نیز ایفای نقش می‌کند. به این ترتیب، فعالیت‌های او طیفی گسترده از پژوهش‌های بنیادی در زیست‌شناسی بازساختی گرفته تا تحقیقات پیشرفته در علوم اعصاب و روان‌پزشکی را در بر می‌گیرد و جایگاهش را در میان دانشمندان پیشرو در این حوزه‌ها تثبیت کرده است.
لوئیسا مایول با نام کامل ماریا لوئیزا مایول لابه (زاده ) بازیگر و مجری شیلیایی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های سانتوس، چشم در برابر چشم و سرنوشت اشاره کرد.
پاتریزیا فارچی دانشمند و متخصص کبد ایتالیایی است. او رئیس بخش پاتوژنز کبد در موسسه ملی آلرژی و بیماری‌های عفونی است. فارچی تحقیقات کاربردی در زمینه بیماری‌های کبد، به ویژه در مطالعه پاتوژنز هپاتیت ویروسی حاد و مزمن انجام می‌دهد. او پیش از این استاد تمام پزشکی و مدیر واحد کبد و دانشکده تحصیلات تکمیلی گوارش در دانشگاه کالیاری بود. تمرکز اصلی پژوهش‌های فارچی بر درک سازوکارهای مولکولی و ایمنی‌شناختی بیماری‌های کبدی است، به‌ویژه در زمینهٔ هپاتیت‌های ویروسی که از جمله چالش‌برانگیزترین بیماری‌های عفونی جهان
که از جمله چالش‌برانگیزترین بیماری‌های عفونی جهان به‌شمار می‌روند. تحقیقات او، که پلی میان آزمایشگاه و بالین ایجاد می‌کند، به توسعهٔ درمان‌های هدفمند، بهبود تشخیص زودهنگام، و درک بهتر پاسخ ایمنی بدن در برابر ویروس‌های کبدی کمک کرده است. آموزش. فارچی مدرک پزشکی عمومی خود را از دانشگاه کالیاری دریافت کرد و سپس در همان دانشگاه به عنوان متخصص بیماری‌های عفونی و گوارش دارای بورد تخصصی مشغول به کار شد. او در بخش گوارش بیمارستان مولینت در تورین زیر نظر ماریو ریزتو و در بخش پزشکی دانشکده پزشکی بیمارستان سلطنتی
و در بخش پزشکی دانشکده پزشکی بیمارستان سلطنتی آزاد زیر نظر شیلا شرلوک آموزش دید. این آموزش‌ها، فارچی را در قلب تحول دانش کبد قرار داد. جایی که پژوهش‌های بالینی، زیست‌شناسی مولکولی، و درمان‌های نوین در هم می‌آمیختند. تجربهٔ مستقیم با دو تن از برجسته‌ترین چهره‌های پزشکی اروپا، به او امکان داد تا رویکردی چندلایه و دقیق در مطالعهٔ بیماری‌های کبدی، به‌ویژه هپاتیت‌های ویروسی، توسعه دهد. این پایه‌گذاری علمی، مسیر او را به‌سوی پژوهش‌های ترجمه‌ای در سطح جهانی هموار ساخت و او را به یکی از چهره‌های تأثیرگذار در
ساخت و او را به یکی از چهره‌های تأثیرگذار در مبارزه با بیماری‌های مزمن کبدی بدل کرد. شغل. در سال ۱۹۸۹، فارچی به عنوان دانشمند مهمان به آزمایشگاه رابرت اچ. پورسل در آزمایشگاه بیماری‌های عفونی (LID) مؤسسه ملی آلرژی و بیماری‌های عفونی (NIAID) پیوست. در سال ۱۹۹۲، او دانشیار پزشکی و در سال ۲۰۰۰، استاد تمام پزشکی و مدیر واحد کبد و دانشکده تحصیلات تکمیلی گوارش در دانشگاه کالیاری شد. در سال ۲۰۰۷، او به LID بازگشت، جایی که در سال ۲۰۱۰ رئیس بخش پاتوژنز کبدی شد. او همچنین به بررسی عوامل مولکولی مؤثر در پیشرفت و
او همچنین به بررسی عوامل مولکولی مؤثر در پیشرفت و بازگشت فیبروز کبدی می‌پردازد، و نقش سیروز را در شکل‌گیری سرطان سلول‌های کبدی تحلیل می‌کند. پژوهش‌های او در زمینهٔ آنتی‌بادی‌های خنثی‌کننده و تأثیر آن‌ها بر کنترل و پیشگیری از عفونت ویروس هپاتیت C، از جمله تلاش‌های مهم در طراحی واکسن‌ها و درمان‌های هدفمند به‌شمار می‌رود. فارچی همچنین تحول ژنتیکی ویروس HCV و ارتباط آن با پیامدهای بالینی را بررسی می‌کند و در جست‌وجوی عوامل جدیدی است که ممکن است در بیماری‌های کبدی نقش داشته باشند. پژوهش‌های او در مرز میان
کبدی نقش داشته باشند. پژوهش‌های او در مرز میان آزمایشگاه و بالین قرار دارند و هدف آن‌ها نه‌تنها درک بیماری، بلکه طراحی راهکارهای درمانی برای شرایطی چون پیری، هپاتیت مزمن، و سرطان کبد است. فارچی با ترکیب تخصص در بیماری‌های عفونی، گوارش، و زیست‌شناسی مولکولی، یکی از چهره‌های کلیدی در تحول درمان‌های کبدی در سطح جهانی به‌شمار می‌رود. مسیر علمی او، از دانشگاه‌های ایتالیا تا مراکز تحقیقاتی ایالات متحده، بازتابی از تعهد، نوآوری، و تلاش بی‌وقفه برای بهبود زندگی انسان‌هاست.
دانشگاه کالیاری ( یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در کالیاری، ساردینیا، ایتالیا است. این دانشگاه در سال ۱۶۰۶ تأسیس شد و دارای ۱۱ دانشکده است. "دانشگاه عمومی کالاریتانوم" در سال ۱۶۰۶ در امتداد دانشگاه‌های قدیمی اسپانیایی سالامانکا، وایادولید و لیدا تأسیس شد، اما تنها پس از امتیاز شاه فیلیپ سوم اسپانیا در سال ۱۶۲۰ به عنوان دانشگاه و مطالعات عمومی "کالیاری در پادشاهی" ساردینیا شروع به فعالیت کرد. در ابتدا رشته‌های حقوق، ادبیات لاتین، یونانی و عبری، هنرهای آزاد، پزشکی، جراحی، فلسفه و علوم در این دانشگاه ارائه می‌شد.
جراحی، فلسفه و علوم در این دانشگاه ارائه می‌شد. هنگامی که ساردینیا در قرن ۱۸ تحت حکومت خاندان ساووی قرار گرفت، اساسنامه دانشگاه به‌طور قابل توجهی اصلاح شد و دانشکده‌ها و مؤسسات علمی گسترش یافتند. ساختمان جدید دانشگاه که توسط مهندس پیدمونتی، ساوریو بلگرانو دی فامولاسکو، طراحی شده بود، در پایان قرن ۱۸ تکمیل شد. امروزه این ساختمان میزبان ریاست دانشگاه و دفاتر اداری است. قرن‌های نوزدهم و بیستم شاهد تأکید بیشتر بر فعالیت‌های پژوهشی بود و نتایج مهم و تحسین‌شدهٔ بین‌المللی، به‌ویژه در زمینه‌های پزشکی، فیزیک،
بین‌المللی، به‌ویژه در زمینه‌های پزشکی، فیزیک، شیمی، زیست‌شناسی و باستان‌شناسی، به دست آمد. [ "" ] در حومهٔ شهر مونسراتو، پردیس جدیدی از دانشگاه ساخته شده که مساحتی بالغ بر ۷۳ هکتار را در بر می‌گیرد. این مجموعهٔ آموزشی مدرن، میزبان دانشکده‌های علوم پایه و مجموعه‌ای از گروه‌های تخصصی است که هر یک با دانشکده‌های مربوطه سازمان‌دهی شده‌اند. در کنار این ساختار علمی، یکی از بیمارستان‌های عمومی دانشگاه نیز در این پردیس مستقر شده است. مرکزی درمانی که به‌طور مؤثر با دیگر نهادهای پزشکی منطقه ادغام شده و امکان تعامل
دیگر نهادهای پزشکی منطقه ادغام شده و امکان تعامل میان آموزش، پژوهش، و خدمات درمانی را فراهم می‌سازد. این پردیس جدید، با طراحی منسجم و امکانات گسترده، گامی مهم در توسعهٔ زیرساخت‌های علمی و پزشکی منطقه به‌شمار می‌رود. پیوند میان دانشکده‌های علوم، گروه‌های تخصصی، و بیمارستان دانشگاهی، بستری فراهم کرده است برای آموزش بین‌رشته‌ای، پژوهش‌های کاربردی، و تربیت نسل جدیدی از دانش‌پژوهان و متخصصان. چنین فضایی، نه‌تنها به ارتقاء کیفیت آموزش و درمان کمک می‌کند، بلکه به تقویت جایگاه دانشگاه در سطح ملی و بین‌المللی نیز
تقویت جایگاه دانشگاه در سطح ملی و بین‌المللی نیز یاری می‌رساند. سازمان. این دانشگاه به ۱۱ دانشکده تقسیم شده است: این دانشگاه حدود ۳۶۰۰۰ دانشجوی ثبت نام شده، بیش از ۱۲۰۰ کادر آموزشی و حدود ۱۳۰۰ کادر فنی-اداری دارد. نشان ملی. "نشان‌های این دانشگاه عبارتند از: در وسط، تصویر مریم مقدس و در پایین، تاج پاپ با حرف H که به معنای نام سنت هیلاریوس پاپ است، و در پایین، دو نشان اسقف اعظم، که در دست راست، حرف L به معنای نام سنت لوسیفر با صلیب اولیه و در دست دیگر، حرف E به معنای نام سنت اوزبیوس با نشان‌های کشیشی او قرار
معنای نام سنت اوزبیوس با نشان‌های کشیشی او قرار دارد، و سپس در سمت راست مریم مقدس، نشان‌های این پادشاهی (ساردینیا) و در سمت چپ، نشان شهر کالیاری". اساتید برجسته. از جمله اساتید برجسته آن عبارت بودند از:
تیم ملی هندبال زیر ۱۷ سال ایران یا تیم ملی هندبال نوجوانان ایران نماینده تیم ملی هندبال ایران در زده سنی نوجوانان در مسابقات جهانی و بین‌المللی می‌باشد؛ و توسط فدراسیون هندبال ایران کنترل می‌شود. هندبال قهرمانی نوجوانان آسیا ۲۰۲۵. تیم ملی هندبال زیر ۱۷ سال ایران در قهرمانی نوجوانان آسیا ۲۰۲۵ اردن با پیروزی برابر کره‌جنوبی، یکی از قدرت‌های برتر هندبال آسیا، نخستین قهرمانی دوره مسابقات هندبال قهرمانی زیر ۱۷ سال آسیا را به دست آورد.
نسخه استاندارد بین‌المللی () (ISV)، ترجمه انگلیسی (ترجمه و نسخه‌های کتاب مقدس) کتاب مقدس است که ترجمه آن کامل و در سال ۲۰۱۱ به صورت الکترونیکی منتشر شد. از متون طومارهای دریای مرده برای ارائه یک دستگاه متنی برای درک عهد عتیق استفاده شده است.
نسخه استاندارد اصلاح‌شده جدید () (NRSV)، ترجمه‌ای از کتاب مقدس به زبان انگلیسی آمریکایی است. این کتاب اولین بار در سال ۱۹۸۹ توسط شورای ملی کلیساها منتشر شد، NRSV توسط یک نهضت وحدت کلیساها از محققان «شامل حدود سی عضو» ایجاد شد.
منابع. سیلکا یکی از محوطه‌های باستان‌شناختی مهم فلات ایران است که حدود بیش از هفت هزار و پانصد سال پیش از میلاد، یکی از قدیمی‌ترین سکونت‌گاه‌های فلات مرکزی ایران در آن به وجود آمد.[۲]مهم ترین سازه این اثر تمدنی، زیگورات سیلک بوده؛ که تاریخ ساخت به قرن آن ها پس از آغاز تمدن سیلک و در حدود پنج الی هفت هزار پیش برمی‌گردد. تپه سیلکا در( نزدیکی روستای سیلکا )نام یکی از تپه های سیلک کاشان است که اریایی ها برای اولین بار صنعت پوشاک را راه اندازی کردند و نام این تپه را سیلکا نامیدند اما با گذر زمان و فراموش شدن
تپه را سیلکا نامیدند اما با گذر زمان و فراموش شدن تاریخ منطقه فقط نام کل منطقه یعنی تپه های سیلک بجا مانده اریایی ها در تپه سیلکا از ابریشم استفاده میکردند واز آن (سیلک) برای نامیدن تپه بهره بردند. بعد از مدتی روستای سیلکا مرکز داد و ستد پوشاک شد و این صنعت در منطقه جان گرفت و پیشرفت کرد.