payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شبه‌جزیره بود تا اینکه ساحل مجاور پر شد و شکل آن تغییر یافت. در سمت غرب، این دماغه ورودی بندر اصلی جنوا را نشان می‌داد که امروزه به نام پورتو آنتیکو شناخته می‌شود. با گذر زمان، تپه روی دماغه به نام «کاپو دی فارو» یا «دماغه فانوس دریایی» نامیده شد و گاهی نیز به نام دماغه سان بنینیو یاد می‌شود، برگرفته از صومعه‌ای که زمانی در آنجا قرار داشت. امروزه تپه به جز یک ارتفاع کوچک که فانوس دریایی بر روی آن واقع شده، از بین رفته و باقی‌مانده آن برای پر کردن مناطق دیگر شهر استفاده شده است. نور قرون وسطایی. اولین برج
شهر استفاده شده است. نور قرون وسطایی. اولین برج در این مکان، سازه‌ای متشکل از سه برج کنگره‌دار، بنا به گفته اکثر منابع، حدود سال ۱۱۲۸ ساخته شده است، اگرچه حداقل یکی از آنها تاریخ ساخت آن را سال ۱۱۶۱ می‌داند. در آن زمان، این برج در نزدیکی جاده ساحلی اصلی به نام "Via di Francia" قرار داشت که اسناد جدیدتر آن را به عنوان جاده‌ای که از میان آن و دریا عبور می‌کرد، توصیف می‌کنند. هنگامی که این برج ساخته شد، نسبتاً از شهر دور بود؛ تنها در قرن هفدهم بود که به بخشی از دیوارهای جنوا "تبدیل" شد که به آن "Cerchia
از دیوارهای جنوا "تبدیل" شد که به آن "Cerchia Seicentesca" می‌گویند. این برج تا به امروز بخشی از این سیستم بوده است. در سال‌های اولیه، از تکه‌های خشک‌شدهٔ چوب اریکا و ارس برای سوخت‌رسانی به آتش سیگنال استفاده می‌شد؛ برای نگهداری، از دریانوردانی که از بندر استفاده می‌کردند انتظار می‌رفت که هنگام نزدیک شدن به شهر، مالیات بپردازند. این برج همچنین در اوایل دوران فعالیت خود، در دشمنی مداوم بین گوئلف‌ها و گیبلین‌ها نقش داشت؛ در طول یک نبرد، گیبلین‌ها در تلاش برای بیرون راندن گروهی از گوئلف‌ها که در داخل پناه
بیرون راندن گروهی از گوئلف‌ها که در داخل پناه گرفته بودند، به آن آسیب قابل توجهی وارد کردند. در سال ۱۳۱۸ و دوباره در سال ۱۳۲۱، تصمیم گرفته شد که یک ترانشه دفاعی در اطراف برج حفر شود تا از آسیب دیدن آن در نبرد بهتر محافظت شود. در سال ۱۳۲۶، اولین فانوس نفتی که آتش آن با روغن زیتون تغذیه می‌شد، به سازه اضافه شد، تا کشتی‌های ورودی بتوانند هنگام نزدیک شدن، آتش سیگنال را بهتر تشخیص دهند. به همین دلیل، در سال ۱۳۴۰، برج با نشان ملی شهر رنگ‌آمیزی شد تا به عنوان یک نشان مشخص عمل کند. در حدود سال ۱۴۰۰، فانوس دریایی
نشان مشخص عمل کند. در حدود سال ۱۴۰۰، فانوس دریایی بیشتر به عنوان زندان مورد استفاده قرار گرفت؛ در میان گروگان‌هایی که در آن نگهداری می‌شدند، پادشاه قبرس، جیمز دوم، و همسرش نیز حضور داشتند. در سال ۱۴۰۵، کاهنانی که مسئول نگهداری از فانوس دریایی بودند، یک ماهی و یک صلیب طلایی را به عنوان نمادهای مسیحیت بر روی گنبد آن قرار دادند. در سال ۱۴۴۹، یکی از نگهبانان فانوس دریایی به عنوان آنتونیو کلمبو، عموی کریستف کلمب، کاوشگر، ثبت شده بود. بازسازی ۱۵۴۳. در سال ۱۵۲۸، زمانی که جنوا تحت اشغال نظامی فرانسه بود، دریاسالار
که جنوا تحت اشغال نظامی فرانسه بود، دریاسالار جنوایی، آندره‌آ دوریا، با سیزده فروند کشتی جنگی به بندر حمله کرد و کنترل شهر را به دست گرفت. در طول این وقایع، فانوس دریایی به شدت توسط آتش خودی آسیب دید. برج فانوس دریایی در سال ۱۵۴۳ توسط دوک آندره‌آ سنتوریونه پیتراسانتا، با حمایت مالی بانک سنت جورج، به سبک رنسانس فعلی بازسازی شد. تاریخ مدرن. این برج در جریان بمباران جنوا توسط فرانسوی‌ها در سال ۱۶۸۴ گلوله‌باران شد؛ پنجره‌های آسیب‌دیده به دستور لویی چهاردهم در سال ۱۶۹۲ تعویض شدند. در سال ۱۷۷۸ ساخت یک سیستم
در سال ۱۶۹۲ تعویض شدند. در سال ۱۷۷۸ ساخت یک سیستم روشنایی جدید آغاز شد که برای مقابله با آسیب‌های وارده به دستگاه روشنایی در طول چندین قرن استفاده طراحی شده بود. در سال ۱۸۴۰ یک لنز فرنل چرخان نصب شد؛ این سیستم رسماً در ژانویه ۱۸۴۱ افتتاح شد. تا پایان قرن به منظور افزایش قابلیت آن اصلاح شد. کل فانوس دریایی در سال ۱۹۱۳ دوباره نوسازی شد، اما برق‌رسانی به آن ضعیف انجام شد و در سال ۱۹۳۶ مجبور به تعمیر مجدد آن شدند. آخرین پروژه بزرگ مرمت که پس از حملات هوایی آمریکا و بریتانیا در جنگ جهانی دوم آغاز شد، در سال
و بریتانیا در جنگ جهانی دوم آغاز شد، در سال ۱۹۵۶ به پایان رسید. همچنین نمادی است که شهرآورد دلا لانترنا را بین دو باشگاه فوتبال جنوآ و باشگاه فوتبال سمپدوریا، احاطه کرده است. موزه لانترنا. در مجاورت برج "، موزه دلا لانترنا" قرار دارد که می‌توان با پیاده‌روی از دیوارهای قدیمی شهر تا پای فانوس دریایی در "جاده میلانو" به آن رسید. همچنین از بزرگراه مجاور جنوا-اووست نیز می‌توان به آن دسترسی داشت. کار بر روی این مرکز در سال ۲۰۰۴ به پایان رسید و موزه در سال ۲۰۰۶ برای عموم افتتاح شد. همزمان یک درب ورودی جدید در
برای عموم افتتاح شد. همزمان یک درب ورودی جدید در فانوس دریایی نصب شد. مرمت بیشتر شامل تعویض برخی از عناصر تزئینی در اتاق زیر شیروانی برج و سنگفرش منظم مسیر دسترسی با سنگ بود. پارک شهر در شمال نیز بازسازی شده است. این موزه عمدتاً تاریخ شهر و بندر را پوشش می‌دهد و حاوی مقدار زیادی از مطالب بایگانی شده است. برخی از نمایشگاه‌ها همچنین تاریخچه ناوبری و وسایل کمک ناوبری در جنوا را پوشش می‌دهند و سیستم‌های مختلف سیگنالینگ مورد استفاده در دریا را شرح می‌دهند. بخشی از یک عدسی فرنل، مشابه آنچه در خود فانوس دریایی
از یک عدسی فرنل، مشابه آنچه در خود فانوس دریایی یافت می‌شود، به گونه‌ای نمایش داده شده است که عملکرد داخلی آن را نشان می‌دهد. علاوه بر نمایشگاه‌های دائمی، گاهی اوقات نمایشگاه‌های موقت نیز در موزه به نمایش گذاشته می‌شوند. این برج در طول حیات خود چندین بار مورد اصابت صاعقه قرار گرفته است. جدی‌ترین مورد، در سال ۱۴۸۱، منجر به مرگ یکی از نگهبانان آن شد. در سال ۱۶۰۲، صاعقه بخشی از کنگره برج بالایی را تخریب کرد و در سال ۱۶۰۳، اصابت دیگری، باز هم به همان برج، به یک لوح مرمری تزئینی با متن (عیسی مسیح پادشاه در صلح
لوح مرمری تزئینی با متن (عیسی مسیح پادشاه در صلح آمد و خدا انسان شد)برخورد کرد. این لوح هنوز هم امروزه قابل مشاهده است؛ این لوح در پایه برج بالایی روی زمین نصب شده است. زمانی این فانوس دریایی به همراه یک برج کوچک‌تر که در انتهای دیگر بندر، جایی که اکنون انبارهای پنبه در پورتو آنتیکو قرار دارند، قرار داشت، کار می‌کرد. مدیریت. مدیریت برج تحت نظارت منطقه فرماندهی فانوس نیروی دریایی ایتالیا است و از مرکز آن در لا اسپتزیا، که بر تمام فانوس‌های دریایی منطقه نظارت دارد، هدایت می‌شود. مارینا میلیتار از سال ۱۹۱۰
دارد، هدایت می‌شود. مارینا میلیتار از سال ۱۹۱۰ مسئول تمام چراغ‌های سواحل ایتالیا بوده و برای این منظور از تکنسین‌های نظامی و غیرنظامی استفاده می‌کند.
باشگاه فوتبال اتلتیکو پاراناوایی (به پرتغالی: Atlético Clube Paranavaí) که معمولاً به سادگی با نام اتلتیکو پاراناوایی شناخته می‌شود، یک باشگاه فوتبال برزیلی در شهر پاراناوایی، ایالت پارانا است که در ۱۴ مارس ۱۹۴۶ تأسیس شد. تاریخچه. در ۱۴ مارس ۱۹۴۶، باشگاه اتلتیکو پاراناوایی تأسیس شد. در سال ۱۹۶۷، این باشگاه اولین عنوان قهرمانی خود را که سطح دوم مسابقات قهرمانی پاراناوایی بود، به دست آورد. در سال ۲۰۰۷، پاراناوای پس از شکست پارانا در فینال، قهرمان ایالت شد. در همان سال، این باشگاه در مسابقات قهرمانی برزیل سری
همان سال، این باشگاه در مسابقات قهرمانی برزیل سری سی شرکت کرد و در مرحلهٔ اول این رقابت‌ها حذف شد.
محمدعلی جعفری زاده (زاده ۱۳۲۷ خوی ) فیزیکدان و استاد دانشگاه ایرانی است. زندگی‌نامه. جعفری زاده در سال 1329 در خوی به دنیا آمد و از سال 1348 تحصیلات کارشناسی خود را در رشته فیزیک دانشگاه تبریز، آغاز کرد. پس از آن با مدرک کارشناسی ارشد فیزیک اتمی-مولکولی از داشگاه صنعتی شریف فارغ‌التحصیل شد و از سال 1355 در دانشگاه ییل آمریکا، در گرایش فیزیک نظری به تحقیق و تحصیل پرداخت و در سال 1359 شمسی دانشنامه دکتری خود را، با ارائهٔ رساله‌ای تحت عنوان «حل های سرتوپولوژیک در نظریه میدان»، با درجه عالی دریافت نمود. وی پس
در نظریه میدان»، با درجه عالی دریافت نمود. وی پس از طی دوره چهار ساله فوق دکتری از دانشگاه فرایبورگ آلمان در سال 1364 به عنوان عضو هیئت علمی در دانشگاه تبریز به تدریس و تحقیق مشغول شد. تحصیلات
اعلامیه ۸۰ ()، فراخوان پرزیدنت لینکلن برای داوطلبان برای مبارزه با جنوب یا ۷۵۰۰۰ داوطلب رئیس جمهور لینکلن، «۱۵ آوریل ۱۸۶۱»، اعلامیه‌ای ریاست جمهوری بود که توسط آبراهام لینکلن، شانزدهمین رئیس جمهور ایالات متحده، امضا شد. در این اعلامیه ۷۵۰۰۰۰ شبه‌نظامی برای سرکوب شورش در ایالت‌هایی که کنفدراسیون را تشکیل داده بودند، فراخوانده شده بودند.
ورزشگاه والدمیرو واگنر (به پرتغالی: Estádio Waldemiro Wagner) که با نام فیلیپائو نیز شناخته می‌شود، یک ورزشگاه فوتبال است که در پاراناوایی برزیل واقع شده‌است. این ورزشگاه حداکثر ۲۵٬۰۰۰ نفر ظرفیت دارد و در خیابان تانکردو نوس، پاراناوایی، پارانا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۹۲ افتتاح شد و متعلق به شهرداری پاراناوایی است. تاریخچه. ساخت آن بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲ و افتتاح آن در ۲۳ سپتامبر ۱۹۹۲ انجام شد. ابعاد زمین چمن طبیعی ۱۰۵ در ۷۳ متر است. بیشترین تماشگر حاضر در ورزشگاه مربوط به ۲۹ آوریل ۲۰۰۷ می‌شود،
حاضر در ورزشگاه مربوط به ۲۹ آوریل ۲۰۰۷ می‌شود، جایی که اتلتیکو پاراناوایی در فینال کامپوناتو پارانائنسه در مقابل پارانا بازی کرد و ۲۳٬۷۲۵ نفر برای تماشای بازی به ورزشگاه آمدند. پوشش استادیوم والدمیرو واگنر در سال ۲۰۰۸ بازسازی شد. سقف آن در پایان سال ۲۰۰۵ در جریان طوفانی که شهر را ویران کرد، تخریب شده بود.
کلیسای جامع پیستویا () یا کلیسای جامع سن زنو "(به ایتالیایی: Cattedrale di San Zeno") بنای مذهبی اصلی پیستویا، توسکانی، ایتالیای مرکزی است که در "میدان دومو" در مرکز شهر واقع شده است. این کلیسا مقر اسقف پیستویا است و به سن زنو اهل وروناتقدیم شده است. این کلیسا که احتمالاً در قرن دهم ساخته شده است، دارای نمایی به سبک معماری رمانسک است که از دیگر کلیساهای پیستویا همچون سن بارتولومئو و سن یاکوپو الهام گرفته است. فضای داخلی آن شامل یک صحن اصلی و دو راهروی جانبی است و همچنین پرس‌بیتریوم و کریپت دارد. در طی مرمتی
و همچنین پرس‌بیتریوم و کریپت دارد. در طی مرمتی که بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۹۹ انجام شد، کلیسا به خطوط و شکل اصلی خود بازگردانده شد. تاریخچه. گمان زده می‌شود که در پیستویا حتی در سدهٔ پنجم میلادی کلیسای جامع کوچکتری وجود داشته است، زیرا این شهر در آن زمان دارای یک اسقف بوده است. با این حال، مکان دقیق آن بنا ناشناخته است؛ مکان‌های احتمالی شامل محل کلیسای جامع کنونی، پیوه دی سانت‌آندره‌آ یا سان پیه ماجوره است. اولین اشاره به کلیسای جامع به سال ۹۲۳ میلادی برمی‌گردد. در سال ۹۹۸، دیپلم امپراتور اتو سوم به ساختمانی
در سال ۹۹۸، دیپلم امپراتور اتو سوم به ساختمانی به سبک پالائو-مسیحی اشاره دارد که بین «میدان کلیسای جامع» ("پیازا دل دومو") و برج دیده‌بانی شهر واقع شده است. در سال ۱۱۰۸، کلیسای جامع در اثر آتش‌سوزی آسیب دید و احتمالاً طی چند دهه بعد بازسازی شد، زیرا در سال ۱۱۴۵، محرابی توسط اسقف سنت آتو به یعقوب پسر زبدی تقدیم شد. در سال ۱۲۰۲، آتش‌سوزی دیگری دوباره به کلیسای جامع آسیب رساند. در سال‌های ۱۲۷۴–۱۲۷۵، راهروها با طاق پوشانده شدند و در سال ۱۲۸۷، ساخت محراب جدیدی آغاز شد. در سال ۱۲۹۸، زلزله خسارات بیشتری به بار
آغاز شد. در سال ۱۲۹۸، زلزله خسارات بیشتری به بار آورد. در سال ۱۳۳۶، مجسمه‌ای از سن زنو در جبهه غربی قرار داده شد که توسط یاکوپو دی ماتزئو ساخته شده بود. بین سال‌های ۱۳۷۹ تا ۱۴۴۰، نمای ساختمان با اضافه کردن سه ردیف پیشخان ستون‌دار و یک رواق بازسازی شد. در سال ۱۵۰۴، آندره‌آ دلا روبیا مأمور شد تا تزئینات طاق (که برای آن یک گلدسته با مضامین گیاهی و در وسط، تاج اپرای سن جاکوپو خلق کرد)، رواق و همچنین ایوان سرپوشیده با نقش برجسته‌هایی بر فراز درگاه مرکزی که «مریم مقدس به همراه کودک و فرشتگان» را به تصویر می‌کشد،
مقدس به همراه کودک و فرشتگان» را به تصویر می‌کشد، را انجام دهد. او این کار را در سال ۱۵۰۵ به پایان رساند. در سال‌های ۱۵۹۸ تا ۱۶۱۴، بخش کر قرون وسطایی تخریب شد، نمازخانه‌های جانبی اصلاح شدند و محراب اصلی با یک جایگاه باروک که گنبدی طراحی شده توسط ژاکوپو لافری بر فراز آن قرار داشت، جایگزین شد، در حالی که راهروی اصلی با طاق‌های ضربدری جدید پوشانده شد. تزئینات سقف جایگاه نیز انجام شد و نقاشی‌هایی در همان قسمت و در کلیسای اصلی اضافه شد. در سال ۱۷۲۱، مجسمه‌ای از سنت جیمز کبیر، اثر آندره‌آ واکا، به نما اضافه شد.
سنت جیمز کبیر، اثر آندره‌آ واکا، به نما اضافه شد. پنجره‌های جرزدار قرون وسطایی، که با پنجره‌های باروک جایگزین شدند، بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۶ مرمت شدند و طاق‌های بالای راهرو برداشته شدند. فضای داخلی. سنگفرش محراب مرتفع شده و گورابه زیر آن را در خود جای داده است، در حالی که شبستان و راهروها که توسط ستون‌ها از هم جدا شده‌اند، به ترتیب دارای طاق‌ها و پوشش‌های خرپایی چوبی هستند. راهروی سمت راست زمانی محل کلیسای کوچک سنت جیمز ("سن جاکوپو") بود که توسط اسقف آتو در اواسط قرن دوازدهم برای نگهداری یادگارهای سنت جیمز
اواسط قرن دوازدهم برای نگهداری یادگارهای سنت جیمز که از سانتیاگو د کامپوستلا آورده شده بود، ساخته شد. محراب نقره‌ای قدیس را امروزه می‌توان در کلیسای کوچک صلیب دید. کلیسای کوچک مقدس. کلیسای مقدس ("Capello del Santissimo Sacramento") که محل برگزاری خیمه مقدس است، به دلیل نقاشی که "مریم مقدس را در میان سنت جان باپتیست و سنت دوناتوس" (حدود ۱۴۷۵–۱۴۸۶) بر روی دیوار سمت راست به تصویر می‌کشد، به کلیسای سن دوناتو نیز معروف است. این نقاشی توسط وارثان دوناتو د مدیچیبه آندره‌آ دل وروکیو سفارش داده شده بود و توسط
آندره‌آ دل وروکیو سفارش داده شده بود و توسط آندره‌آ شروع به کار کرد، اما چون ناتمام ماند، توسط لورنزو دی کردی تکمیل شد. اسقف کنار مریم مقدس به عنوان سنت زنو شناسایی شده است. در وسط "، تابلوی عروج مریم مقدس" اثر جیووانی باتیستا پاجی (۱۵۹۰–۱۶۰۰) قرار دارد. در کنار ورودی کلیسا، مقبره دوناتو د مدیچی (۱۴۷۵)، اسقف پیستویا، منسوب به آنتونیو روسلینو قرار دارد. کلیسای کوچک صلیبی. این نمازخانه شامل محراب سنت جیمز، با هنر مسگری برجسته‌کاری شده است که در سال ۱۹۵۳ به اینجا منتقل شد. این کار در سال ۱۲۸۷ آغاز شد، زمانی
منتقل شد. این کار در سال ۱۲۸۷ آغاز شد، زمانی که به آندره‌آ دی یاکوپو دوگنابنه مأموریت داده شد تا تصاویری از "مریم مقدس و کودک را" برای پشت محراب و برای بخش جلویی، از "داستان‌های عهد جدید"، "مسیح در اوج عظمت بین مریم و سنت جیمز" و "سه داستان سنت جیمز"، که در سال ۱۳۱۶ به پایان رسید، بسازد. علاوه بر این، پاس دی والنتینو، یک زرگر اهل سیه‌نا، برخی از چهره‌های اطراف سنت جیمز را خلق کرد. گیگلیو پیسانو مجسمه نقره‌ای بزرگ "سنت جیمز" را که به عنوان شکرگزاری پس از پایان مرگ سیاه در سال ۱۳۴۸ سفارش داده شده بود، ساخت.
مرگ سیاه در سال ۱۳۴۸ سفارش داده شده بود، ساخت. دو پیش‌آویز کناری توسط لئوناردو دی سر جووانی و فرانچسکو نیکولای، به همراه "«داستان‌هایی از عهد عتیق»" و "«داستان‌هایی از سنت جیمز»"، بین سال‌های ۱۳۶۱ تا ۱۳۷۱ میلادی کشیده شده‌اند. از دیگر آثار می‌توان به "«حواریون»، «سنت اولالیا»، «اسقف آتو»، «سنت یحیی تعمیددهنده» و «سالومه»" اثر پیرو دی آریگو تدسکو (۱۳۸۰–۱۳۹۰)، «"مسیح در اعلیحضرت» به همراه سنت آنتونی ابوت، «سنت استیفان" و قوس اثر نوفری دی بوتو و اتو دی پیرو براچینی (۱۳۹۴–۱۳۹۸) اشاره کرد. فیلیپو برونلسکی قسمت
(۱۳۹۴–۱۳۹۸) اشاره کرد. فیلیپو برونلسکی قسمت جلویی را با دو نیم‌تنه از پیامبران تزئین کرد (۱۴۰۱). اضلاع دیگر توسط پیرو دانتونیو دا پیزا و دومنیکو دا ایمولا تزئین شدند. راهروها. آثار موجود در راهروی جنوبی عبارتند از: آثار موجود در راهروی شمالی عبارتند از: پروتستان. طاق محراب با نقاشی‌های دیواری اثر دومنسیو کرستی تزئین شده است که "پدر را در جلال"، "سقوط فرشتگان یاغی"، "سقوط آدم" و "بشارت" (۱۶۰۲) به تصویر می‌کشد. ارگ کلیسا مربوط به سال ۱۷۹۳ است. در محراب، نقاشی از کریستوفانو آلوری با موضوع رستاخیز (۱۶۰۶–۱۶۱۰)
از کریستوفانو آلوری با موضوع رستاخیز (۱۶۰۶–۱۶۱۰) قرار دارد که در کنار آن دو مجسمه سفالی از سنت زنو و سنت جیمز (۱۶۰۹) قرار دارد که به مکتب جامبولونیا نسبت داده می‌شوند. در سمت راست محراب بلند، یک نقاشی از "عید پنجاهه" اثر گرگوریو پاگانی (۱۶۰۲) و در سمت چپ، یک "نقاشی از عروج" اثر بندتو ولی "(۱۶۰۶) قرار دارد." سالرنو دی کوپو نقاشی دیواری مریم مقدس و کودک را بر روی ستون ستونی در شبستان اجرا کرد (۱۴۷۵). در سمت راست یک شمعدان برنزی اثر ماسو دی بارتولومئو (۱۴۴۲) قرار دارد، در حالی که در راهروی سمت چپ، مقبره اسقف
دارد، در حالی که در راهروی سمت چپ، مقبره اسقف گراردو گراردی (۱۷۰۳) و در راهروی سمت راست، مقبره اسقف آلساندرو دل کاچیا (۱۶۵۰) و بنای یادبود اسقف لئونه استروزی (۱۶۹۵)، هر دو توسط مجسمه‌سازان ناشناس، قرار دارند. منبر توسط جورجو واساری (۱۵۶۰) طراحی شده است. در کنار ورودی سمت راست، یک جایگاه مجسمه‌سازی شده وجود دارد که به کارگاه نیکولا پیسانو نسبت داده شده است.
تیپ سپر ساحلی () یک سازمان شبه‌نظامی طرفدار اسد در سوریه است که در ژانویه ۲۰۱۵ تشکیل شد. این سازمان عملیات خود را در فوریه ۲۰۲۵، پس از سقوط رژیم اسد، اعلام کرد. تاریخچه. این گروه رسماً در اول ژانویه ۲۰۱۵ در استان لاذقیه به عنوان یک گروه شبه‌نظامی محلی برای گارد ریاست جمهوری تأسیس شد. این گروه استخدام سربازان را در اواخر ماه مه همان سال آغاز کرد. در سال ۲۰۲۵، پس از سقوط رژیم اسد، این گروه ویدئویی منتشر کرد که نشان می‌داد تشکیلاتش علیه فرماندهی عملیات نظامی و دولت سرپرست سوریه تشکیل شده است. که توسط مقاومت
و دولت سرپرست سوریه تشکیل شده است. که توسط مقاومت مردمی سوریه منتشر شد. آنها تیپ ساحلی را در نزدیکی کوه‌های لاذقیه در استان لاذقیه تأسیس کردند تا علیه هیئت تحریر شام در دژ اصلی آنها بجنگند. او همچنین از علویان و حامیان قبلی بشار اسد خواست تا علیه احمد الشرع، رهبر تحریر شام، «سلاح» به دست گیرند. فاتحه در این ویدئو در مورد تأسیس تیپ سپر ساحلی به تشدید تخلفات توسط اقتدار احمد الشرع اشاره کرد. پس از حملات به علویان در شهرهای ساحلی سوریه، با تأکید بر مسئولیت این تیپ در قبال هرگونه هدف قرار دادن اقتدار الشرع در
تیپ در قبال هرگونه هدف قرار دادن اقتدار الشرع در ساحل و خارج از ساحل سوریه. فاتحه اعلام کرد که تیپ سپر ساحلی مسئولیت هرگونه عملیاتی را که علیه هیئت تحریر الشام در استان لاذقیه انجام شود، بر عهده خواهد گرفت. طبق گزارش رسانه‌های ترکیه، فاتحه به دلیل دست داشتن در قاچاق مواد مخدر، رشوه، آدم‌ربایی و قتل‌های فراقضایی در دوران رژیم اسد بدنام بود. فاتحه احتمالاً از منابع و شبکه‌های انسانی توسعه‌یافته در دوران رژیم اسد برای تأسیس تیپ سپر ساحلی استفاده کرده است.
تیپ سپر جرمانا () یک گروه شبه‌نظامی دروزی مستقر در جرمانا، حومه دمشق، سوریه است. پیشینه. در حمله سال ۲۰۲۴ در جنوب سوریه، اتاق عملیات جنوب شامل بخش‌هایی از دروزی‌ها از جمله تیپ الجبل، نیروهای شیخ الکرامه و مردان کرامت بود که علیه رژیم اسد متحد شده بودند. تاریخچه. افراد مسلح ناشناس در ۲۸ فوریه ۲۰۲۵ به خودرویی که حامل غیرنظامیان دروزی در نزدیکی فرودگاه بین‌المللی دمشق در جرمانا بود، حمله کردند و دو مسافر مسن را زخمی کردند. در همان روز، درگیری مرگباری در یک ایست بازرسی محلی در نزدیکی جرمانا بین نیروهای امنیتی و
بازرسی محلی در نزدیکی جرمانا بین نیروهای امنیتی و کارکنان وزارت دفاع رخ داد که منجر به مرگ یک نیروی امنیتی و زخمی شدن دیگری شد. روز بعد، طی یک عملیات امنیتی در جرمانا، درگیری‌هایی بین نیروهای دولت انتقالی سوریه و گروه‌های مسلح محلی دروزی، از جمله تیپ سپر جرمانا، رخ داد. این درگیری‌ها منجر به حداقل یک کشته و تقریباً نه زخمی شد. درگیری بین هیئت تحریر شام و تیپ سپر جرمانا رخ داد که در آن یکی از اعضای تحریر شام کشته شد. اولتیماتومی در تاریخ ۲ مارس از سوی دولت سرپرست سوریه، کمیته اقدام محلی جرمانا و تیپ سپر
سرپرست سوریه، کمیته اقدام محلی جرمانا و تیپ سپر جرمانا را وادار به تسلیم کرد. این گروه در درگیری‌های ۲۳ مه ۲۰۲۵ شرکت داشت.
لئونا رابرتز (; – ) بازیگر تئاتر، و بازیگر سینما اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "بربادرفته (فیلم ۱۹۳۹)"، "بزرگ کردن بیبی"، "آبه لینکلن در ایلینوی"، "کنتاکی، و "موشها و آدمها" اشاره کرد. زندگی و حرفه. رابرتز در مرکز مونرو، شهرستان آشتابولا، اوهایو متولد شد. او اولین بازی خود را در تئاتر برادوی در سال ۱۹۲۶ انجام داد و در آنجا در حدود ۴۰ اثر، عمدتاً در نقش‌های فرعی، بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۵ ظاهر شد. رابرتز حرفه بازیگری خود را در سال ۱۹۲۶ به
شد. رابرتز حرفه بازیگری خود را در سال ۱۹۲۶ به عنوان بازیگر اصلی فیلم «خانم جونز بیچاره» که توسط وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا تهیه شده بود، آغاز کرد. او در سال ۱۹۳۷ به هالیوود رفت و در بیش از ۴۰ فیلم، عمدتاً در نقش‌های فرعی مادرانه، بازی کرد. او در فیلم «بربادرفته (فیلم ۱۹۳۹)» (۱۹۳۹)، نقش «شایعه پخش‌کن جامعه» خانم مید را به تصویر کشید.
جکی موران (; – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. بازیگر سینمای آمریکا بود که از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۶ در بیش از ۳۰ فیلم، عمدتاً در نقش‌های نوجوانان، ظاهر شد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "بربادرفته"، "ماجراهای تام سایر" اشاره کرد.
لیلیان کمبل-کوپر (; – ) بازیگر، و بازیگر سینما اهل بریتانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۰۶ تا ۱۹۶۴ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "بربادرفته (فیلم)"، "بانوی زیبای من"، "فرشته سپید"، "خشم در بهشت، و "چنان بزرگ" اشاره کرد. شغل. اولین حضور کمبل-کوپر روی صحنه به عنوان عضوی از گروه کر در نمایشی از «سرباز شکلاتی» در سپتامبر ۱۹۱۴ در تئاتر لیریک، لندن بود.
جان هی ویتنی (؛ ۱۷ اوت ۱۹۰۴ – ۸ فوریه ۷۷)) دیپلمات، ناشر، و اهالی کسب‌وکار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
انجمن نویسندگان فیلمنامه ()، سازمانی از نویسندگان فیلمنامه‌های هالیوود بود که در سال ۱۹۳۳ به عنوان یک اتحادیه تشکیل شد. یک سازمان رقیب، Screen Playwrights, Inc.، توسط استودیوهای فیلم و تهیه‌کنندگان تأسیس شد، اما پس از درخواست تجدیدنظر به هیئت ملی روابط کار و رأی‌گیری توسط فیلمنامه‌نویسان واجد شرایط، انجمن فیلمنامه‌نویسان به عنوان تنها نهاد نماینده پیروز شد. نشریه خانگی آن «فیلمنامه‌نویس» بود. در سال ۱۹۵۴، به دو سازمان مختلف تبدیل شد: انجمن نویسندگان آمریکا، غرب و انجمن نویسندگان آمریکا، شرق. پیشینه و تأسیس.
و انجمن نویسندگان آمریکا، شرق. پیشینه و تأسیس. اولین تلاش‌های فیلمنامه‌نویسان برای سازماندهی به دهه ۱۹۱۰ برمی‌گردد، زمانی که فیلمنامه‌نویسان فیلم در لیگ نویسندگان آمریکا (که اکنون انجمن نویسندگان نام دارد) شرکت می‌کردند. با این حال، فیلمنامه‌نویسان خیلی زود نیاز به تشکیل سازمان خود را احساس کردند، زیرا آنها محصولات کاری و چالش‌های متفاوتی نسبت به نویسندگان ادبی داشتند. تلاش دیگری برای نمایندگی، اتحادیه نویسندگان فوتوپلی بود که در سال ۱۹۱۴ در لس‌آنجلس تأسیس شد، اما پس از دو سال منحل شد.
جین فاولر (; – ) روزنامه‌نگار، مؤلف، فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی‌نامه. فاولر در دنور متولد شد. وقتی مادرش در دوران جوانی او دوباره ازدواج کرد، او نام ناپدری خود را برای جین فاولر برگزید. حرفه فاولر شروع نادرستی در تاکسیدرمی داشت، که بعداً ادعا کرد باعث شد او دائماً از گوشت قرمز متنفر شود. پس از یک سال در دانشگاه بولدر، او در «دنور پست» مشغول به کار شد.
در سیرک ()، یک فیلم کمدی در سال ۱۹۳۹ با بازی برادران مارکس (گروچو مارکس، هارپو مارکس و چیکو مارکس) منتشر شده توسط مترو گلدوین میر است که در آن به نجات یک سیرک از ورشکستگی کمک می‌کنند. این فیلم شامل اجرای کلاسیک گروچو مارکس از «لیدیا بانوی خالکوبی شده» است. بازیگران مکمل عبارتند از فلورانس رایس، کنی بیکر، مارگارت دومانت و ایو آردن. آهنگ‌ها، از جمله «لیدیا بانوی خالکوبی‌شده»، «دو عشق کور» و «قدم بردار و تعظیم کن»، توسط تیم هارولد آرلن و ییپ هاربرگ نوشته شده‌اند، که اخیراً آهنگ‌های فیلم دیگری از MGM در همان
که اخیراً آهنگ‌های فیلم دیگری از MGM در همان سال، جادوگر شهر از (فیلم ۱۹۳۹) را تهیه کرده بودند. داستان. جالوت، سیرک مرد قوی و کوتوله، پروفسور اتم کوچک، که هر دو در سیرک شگفت‌انگیز ویلسون استخدام شده‌اند، همدستان جان کارتر، آدم بدی هستند که سعی دارد سیرک را از صاحبش جف ویلسون بگیرد. جولی رندال، دوست دختر جف، در سیرک نمایش اسب‌سواری اجرا می‌کند. جف ۱۰٬۰۰۰ دلار پول نقد را که به کارتر بدهکار است، در قفس گوریل جبل الطارق پنهان کرده است. وقتی جف برای برداشتن پول از قفس جبل الطارق به قطار سیرک می‌رود تا به کارتر
از قفس جبل الطارق به قطار سیرک می‌رود تا به کارتر بدهد، کارتر از جالوت و اتم می‌خواهد که جف را بیهوش کنند و ۱۰٬۰۰۰ دلار را بدزدند. دوست جف و کارمند سیرک، آنتونیو «تونی» پیرلی، وکیل جی. چیور، لوفول، را برای بررسی وضعیت احضار می‌کند. لوفول متوجه می‌شود که معشوقه کارتر، پائولین بی‌همتا (که نمایش سیرک او شامل راه رفتن وارونه با مکنده‌های روی کفش‌هایش است)، پول را پنهان می‌کند، اما او او را فریب می‌دهد و او نمی‌تواند آن را پس بگیرد. بعداً، تونی و پانچی اتاق خواب جالوت را در قطار سیرک برای یافتن پول جستجو
خواب جالوت را در قطار سیرک برای یافتن پول جستجو می‌کنند، اما موفق نمی‌شوند. در حالی که کارتر در شرف سلب مالکیت سیرک است، لوفول متوجه می‌شود که عمه جف، خانم سوزانا دوکسبری ثروتمند است و او را فریب می‌دهد تا ۱۰۰۰۰ دلار برای سیرک واندر ویلسون بپردازد تا نیوپورت ۴۰۰ را سرگرم کند، به جای اجرایی توسط رهبر ارکستر فرانسوی، جاردینت، و ارکستر سمفونی او. تماشاگران از سیرک لذت می‌برند؛ وقتی جاردینتِ بادخیز از راه می‌رسد، لوپ‌هول، که با متهم کردن مرد فرانسوی به دست داشتن در یک باند مواد مخدر، ورود او را به «اس‌اس
داشتن در یک باند مواد مخدر، ورود او را به «اس‌اس نرماندی» به تأخیر انداخته بود، رهبر ارکستر و ارکسترش را با وادار کردن تونی و پانچی به بریدن لنگرگاه روی یک جایگاه شناور، در حالی که آنها مقدمه واگنر برای پرده سوم «لوهنگرین» را در لبه آب می‌نوازند، از بین می‌برد. در همین حال، کارتر و نوچه‌هایش سعی می‌کنند سیرک را به آتش بکشند، اما تونی و پانچی، به همراه تنها شاهد سرقت: گوریل جبل الطارق، که پس از یک بندبازی بزرگ در فینال، پول جف را از کارتر پس می‌گیرد، مانع آنها می‌شوند. لوپ‌هول از جبل الطارق می‌پرسد که آیا
می‌شوند. لوپ‌هول از جبل الطارق می‌پرسد که آیا پول‌ها همه آنجا هستند و میمون با دقت آنها را می‌شمارد. فیلم در حالی به پایان می‌رسد که جاردینت و ارکسترش هنوز واگنر را برای امواج می‌نوازند. یادداشت‌های تولید. حرفه‌ی اسطوره‌ی کمدی باستر کیتون مدت‌ها در مسیر نزولی بود و او به عنوان یک طنزپرداز در MGM به کار در مقیاس کوچک تقلیل یافته بود. طنزهای پیچیده و استادانه‌ی کیتون با سبک طنز برادران مارکس همخوانی نداشت و گاهی منبع اختلاف بین این کمدین و برادران بود. وقتی گروچو با کیتون در مورد ناسازگاری طنزهایش با برادران
با کیتون در مورد ناسازگاری طنزهایش با برادران مارکس تماس گرفت، کیتون پاسخ داد: «من فقط کاری را انجام می‌دهم که لویی بی. میر از من خواسته است. «شما» به کمک نیاز ندارید.»&lt;ref&gt;
مقداد لوای فتیحه (زادهٔ ۱۹۸۹) فرمانده سابق گارد جمهوری‌خواه و رئیس تیپ سپر ساحلی، یک گروه شورشی نئوبعثی که در استان لاذقیه فعالیت می‌کند است. نقش در دوران رژیم اسد. فتیحه در طول جنگ داخلی سوریه در گارد جمهوری به عنوان بخشی از لشکر ۲۵ نیروهای ویژه خدمت کرد. او به ارتکاب جرایم مختلفی از جمله قاچاق مواد مخدر، شکنجه، آدم‌ربایی، رشوه‌خواری و قتل متهم شده است. او در طول نبردهای جنگ داخلی، مانند حملات بازدارندگی از تجاوز، در ضبط‌ها ظاهر شد، جایی که او در مورد روند نبردها اظهار نظر می‌کرد و عقب‌نشینی‌های نظامی