payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چین در امر تولید و مصرف بادمجان، کشور پیشرو در جهان است. پس از چین، کشورهای هند، ترکیه، ژاپن، مصر و ایتالیا از تولید کنندگان اصلی این محصول هستند؛ اقلیم مدیترانه‌ای به تولید بادمجان کمک می‌کند. چین از قرن پنجم پیش از میلاد، بادمجان را به دلایل مختلف و نه فقط برای غذا، تولید می‌کرده است. در اصل بادمجان از هند آمده است و ابتدا به مناطق ساحلی سرزمین اصلی چین و سپس تایوان رسیده است؛ نوع دراز و باریک آن برای پخت و پز ترجیح داده می‌شود. پوست بادمجان تیره از نظر تاریخی توسط زنان اشرافی برای تهیه رنگ سیاه استفاده
توسط زنان اشرافی برای تهیه رنگ سیاه استفاده می‌شد، که اغلب از آن برای «رنگ‌آمیزی دندان‌هایشان به رنگ سیاه و براق» استفاده می‌کردند. در سال ۲۰۱۰، چین ۲۶٬۷۶۵٬۶۶۶ تن بادمجان تولید کرد که ۵۹٪ از کل تولید جهان را تشکیل می‌داد. این صنعت به طرز چشمگیری در حال رشد است؛ آمار سال ۲۰۰۸ نشان می‌دهد که چین در سال ۲۰۰۶، ۱۷٬۵۳۲٬۶۸۱ تن از این محصول را تولید کرده است. مدتی است که چینی‌ها به دنبال روش‌های نوآورانه برای افزایش بازده محصولات خود هستند و در سال ۱۹۸۷، چین اولین مزرعه مکانیزه تولید نشاء سبزیجات را در پکن تأسیس
مزرعه مکانیزه تولید نشاء سبزیجات را در پکن تأسیس کرد که به عنوان «تولید نشاء توپی» (plug-seedling production) شناخته می‌شود. بادمجان نیز مانند گوجه‌فرنگی، خیار، فلفل و خربزه به این روش تولید شده است، اما برای بازدهی بهتر به تناوب کشت وابسته است. گونه‌های چینی بادمجان به‌طور معمول دراز، باریک، استوانه‌ای و با کاسبرگ بنفش مایل به سبز، نسبت به هم نوع آمریکایی و ژاپنی خود، رنگ بنفش کمتری دارند. این صنعت تحت کنترل کشاورزان خرده‌پا است. آمار. طبق گزارش فائو در سال ۲۰۱۰، مقدار زیادی از تولید بادمجان تنها در چند
۲۰۱۰، مقدار زیادی از تولید بادمجان تنها در چند کشور متمرکز شده است، وفق اینکه ۹۰ درصد از خروجی تولید آن در پنج کشور است. چین تولیدکننده برتر (۵۸٫۵۵٪ از تولید جهانی) و هند (۲۵٫۲۴٪) در رتبه دوم قرار دارد، پس از آن مصر، ایران و ترکیه قرار دارند. بیش از در جهان به کشت بادمجان اختصاص داده شده است.
رنگ‌های یخی تغییر می‌کنند دومین آلبوم چندآهنگه و نخستین پروژهٔ تعطیلاتی رپر آمریکایی آزیلیا بنکس می‌باشد که در ۲۰ دسامبر سال ۲۰۱۸ از سوی ئی‌وان میوزیک منتشر گردید. این اثر حاوی ترانه‌های با با حال و هوای جاز است.
هانا رز کالینز (به ؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری سین کوئین شده و پیش‌تر رز شناخته می‌شد، خوانندهٔ آمریکایی می‌باشد. او به‌خاطر ابداع سبک بیمبوکور شناخته می‌شود؛ زیرسبکی از متال‌کور که دارای مضامین فمینیستی است. او در پلتفرم شبکهٔ اجتماعی تیک‌تاک به شهرت رسید و تا سپتامبر سال ۲۰۲۳ بیش از ۶۱۸ هزار دنبال‌کننده در این پلتفرم به‌دست آورده است.
داود شیخیان (۳۱ شهریور ۱۳۵۵ – ۲۳ خرداد ۱۴۰۴)‌ سرتیپ دوم سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود که تا زمان کشته شدنش فرمانده پدافند هوایی نیروی هوافضای سپاه پاسداران را برعهده داشت.‌
رودخانه اتمسفری یا رودخانهٔ جوی (به انگلیسی: Atmospheric river) به نواری باریک و متمرکز از رطوبت شدید در اتمسفر اطلاق می‌شود که نقش مهمی در انتقال بخار آب از مناطق استوایی به عرض‌های جغرافیایی بالاتر دارد. این پدیده جوی معمولاً به‌صورت دالان‌هایی از رطوبت بالا در تروپوسفر پایین ظاهر می‌شود و می‌تواند باعث بارندگی شدید و سیلاب در نواحی ساحلی و داخلی گردد. از جمله نام‌های دیگر این پدیده می‌توان به ستون گرمسیری، اتصال گرمسیری، ستون رطوبت، موج بخار آب و نوار ابری اشاره کرد. رودخانه‌های جوی از نوارهای باریکی از
اشاره کرد. رودخانه‌های جوی از نوارهای باریکی از جریان تقویت‌شده بخار آب تشکیل شده‌اند که عمدتاً در امتداد مرزهای بین مناطق گسترده‌ای از جریان هوای سطحی واگرا قرار دارند. این نواحی اغلب با مناطق جبهه‌ای در ارتباط با چرخندهای برون‌حاره‌ای که بر فراز اقیانوس‌ها شکل می‌گیرند، همزمان هستند. یکی از رایج‌ترین و شناخته‌شده‌ترین انواع رودخانه‌های جوی، طوفان‌های موسوم به پاین‌اپل اکسپرس هستند. این نام به توده‌های گرم و مرطوب بخار آب اشاره دارد که منشأ آن‌ها نواحی گرمسیری اطراف هاوایی است. این جریان‌های رطوبتی با
گرمسیری اطراف هاوایی است. این جریان‌های رطوبتی با دنبال کردن مسیرهایی مختلف، به سمت غرب آمریکای شمالی حرکت کرده و به عرض‌های جغرافیایی ایالت کالیفرنیا، شمال غربی اقیانوس آرام، بریتیش کلمبیا و حتی نواحی جنوب شرقی آلاسکا می‌رسند. توضیحات. اصطلاح رودخانهٔ اتمسفری در ابتدا توسط محققان رجینالد نیوئل و یونگ ژو از مؤسسهٔ فناوری ماساچوست در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ ابداع شد تا منعکس‌کنندهٔ باریک بودن توده‌های رطوبتی مربوطه باشد. رودخانه‌های جوی معمولاً چندین هزار کیلومتر طول و تنها چند صد کیلومتر عرض دارند و یکی از آنها
طول و تنها چند صد کیلومتر عرض دارند و یکی از آنها می‌تواند جریان آبی بیشتر از بزرگ‌ترین رودخانهٔ زمین، رودخانهٔ آمازون، را حمل کند. معمولاً در هر زمان معین، ۳ تا ۵ عدد از این توده‌های باریک در یک نیمکره وجود دارد. شدت این موارد در طول قرن گذشته اندکی افزایش یافته است. تأثیرات. ایران. در حالی که در غرب ایالات متحده و اروپا تحقیقات گسترده‌ای در حوزهٔ تأثیر رودخانه‌های جوی بر بلایای طبیعی مرتبط با آب و هوا صورت گرفته، اطلاعات کمی دربارهٔ مکانیسم‌ها و سهم آنها در سیل در خاورمیانه وجود دارد. با این حال، یک
در سیل در خاورمیانه وجود دارد. با این حال، یک رودخانهٔ جوی نادر مسئول سیل بی‌سابقهٔ ۱۳۹۸ در ایران شناخته شد که به یک سوم زیرساخت‌های کشور آسیب رساند و ۷۶ نفر را کشت. این رودخانهٔ جوی «دنا» نام‌گذاری شد؛ نامی برگرفته از قلهٔ دنا در رشته‌کوه زاگرس، که نقشی کلیدی در شکل‌گیری و هدایت بارش‌های ناشی از این پدیده ایفا کرد. رودخانهٔ جوی دنا مسیر خود را از اقیانوس اطلس آغاز کرده و پس از پیمودن مسافتی حدود ۹۰۰۰ کیلومتر، با عبور از شمال آفریقا، سرانجام بر فراز کوه‌های زاگرس فرود آمد. تشکیل این رودخانهٔ جوی در نتیجه
زاگرس فرود آمد. تشکیل این رودخانهٔ جوی در نتیجه شرایط خاص سینوپتیکی، از جمله برهم‌کنش میان جت‌استریم‌های گرمسیری و فراگرمسیری و همچنین دمای بی‌سابقه و گرم سطح دریا در کلیهٔ حوضه‌های پیرامونی، امکان‌پذیر شد. انتقال بخار آب توسط رودخانهٔ جوی دنا به‌قدری چشمگیر بود که برآورد شده حجم آن بیش از ۱۵۰ برابر مجموع جریان چهار رودخانهٔ اصلی منطقه یعنی دجله، فرات، کارون و کرخه بوده است. بارش‌های شدید در فصل بارانی سال ۲۰۱۸–۲۰۱۹، آن را به مرطوب‌ترین دوره در پنجاه سال گذشته تبدیل کرد؛ رخدادی که در تضادی آشکار با سال پیش
تبدیل کرد؛ رخدادی که در تضادی آشکار با سال پیش از آن قرار داشت، که به‌عنوان خشک‌ترین فصل مشابه در این بازه زمانی ثبت شده بود. این تغییر چشمگیر نمونه‌ای گویا از گذار سریع از شرایط خشک به مرطوب و تشدید پدیده‌های حدی اقلیمی به‌شمار می‌رود، که می‌تواند به‌طور بالقوه پیامدی از تغییرات اقلیمی جهانی تلقی شود.
مهاجرت روستایی (که با نام‌هایی مانند مهاجرت روستا به شهر، کاهش جمعیت روستاها یا کوچ از روستا نیز شناخته می‌شود) الگویی از مهاجرت انسان‌ها از مناطق روستایی به مناطق شهری است. این پدیده را می‌توان شهری‌شدن از دیدگاه روستا توصیف کرد. در اقتصادهایی که در حال صنعتی‌شدن هستند—مانند بریتانیا در قرن هجدهم یا شرق آسیا در قرن بیستم—مهاجرت روستایی می‌تواند پس از صنعتی‌شدن صنایع اولیه مانند کشاورزی، معدن، ماهی‌گیری و جنگلداری رخ دهد؛ زمانی که برای تولید همان میزان محصول، به نیروی انسانی کمتری نیاز است، و صنایع ثانویهٔ
به نیروی انسانی کمتری نیاز است، و صنایع ثانویهٔ مرتبط (مانند پالایش و فرآوری) نیز در یکدیگر ادغام می‌شوند. مهاجرت از روستا همچنین می‌تواند در پی فاجعه‌ای زیست‌محیطی یا انسانی مانند قحطی یا اتمام منابع رخ دهد. این‌ها نمونه‌هایی از عوامل رانشی هستند. مردم همچنین ممکن است برای دسترسی به دستمزدهای بالاتر، امکانات آموزشی و سایر خدمات شهری به شهرها مهاجرت کنند. این موارد نمونه‌هایی از عوامل جاذب هستند. وقتی جمعیت مناطق روستایی به زیر یک حد بحرانی برسد، آن جمعیت دیگر برای پشتیبانی از برخی کسب‌وکارها کافی نیست—و
دیگر برای پشتیبانی از برخی کسب‌وکارها کافی نیست—و این کسب‌وکارها نیز بسته یا از منطقه خارج می‌شوند، در چرخه‌ای معیوب. ارائهٔ خدمات به جمعیت‌هایی کوچک‌تر و پراکنده‌تر ممکن است به‌نسبت پرهزینه‌تر باشد، که این موضوع می‌تواند به تعطیلی ادارات و مراکز خدماتی منجر شود و اقتصاد محلی را بیش از پیش آسیب بزند. مدارس نمونه‌ای شاخص هستند، زیرا بر تصمیم‌گیری والدین کودکان خردسال تأثیر می‌گذارند: روستا یا منطقه‌ای که مدرسه نداشته باشد معمولاً خانواده‌ها را به شهرهای بزرگ‌تر که دارای مدرسه هستند، وامی‌گذارد. اما این
بزرگ‌تر که دارای مدرسه هستند، وامی‌گذارد. اما این مفهوم—یعنی «سلسله‌مراتب شهری» —را می‌توان به‌طور کلی‌تری برای بسیاری از خدمات به‌کار برد. این مفهوم در قالب نظریهٔ مکان مرکزی توضیح داده می‌شود. سیاست‌های دولتی برای مقابله با مهاجرت روستایی شامل اقداماتی مانند گسترش خدمات در مناطق روستایی (مانند برق‌رسانی یا آموزش از راه دور) می‌شود. دولت‌ها همچنین ممکن است از محدودیت‌هایی مانند گذرنامه داخلی برای غیرقانونی کردن مهاجرت روستایی استفاده کنند. شرایط اقتصادی‌ای که می‌تواند در برابر کاهش جمعیت روستایی اثر معکوس
که می‌تواند در برابر کاهش جمعیت روستایی اثر معکوس داشته باشد عبارت‌اند از: رونق در بازار کالاها، گسترش گردشگری مبتنی بر طبیعت، و تغییر الگو به‌سوی کار از راه دور یا سکونت در نواحی حومه‌ای دور از شهر. به‌طور کلی، دولت‌ها معمولاً فقط تلاش می‌کنند مهاجرت روستایی را مدیریت کنند و آن را به سمت شهرهای خاصی هدایت کنند—نه اینکه به‌طور کامل جلوی آن را بگیرند؛ زیرا جلوگیری کامل از آن مستلزم هزینهٔ هنگفتی برای ساخت فرودگاه، راه‌آهن، بیمارستان و دانشگاه در مناطق کم‌جمعیت است؛ در حالی که این اقدام ممکن است به بهای
است؛ در حالی که این اقدام ممکن است به بهای نادیده‌گرفتن مناطق شهری و حومه‌ای در حال رشد تمام شود. روندهای تاریخی. پیش از انقلاب صنعتی، مهاجرت روستایی عمدتاً در نواحی محلی و محدود رخ می‌داد. جوامع پیشاصنعتی به‌طور کلی شاهد جریان‌های گستردهٔ مهاجرت از روستا به شهر نبودند، زیرا شهرها توان پشتیبانی از جمعیت‌های بزرگ را نداشتند. نبود صنایع بزرگ برای اشتغال، نرخ بالای مرگ‌ومیر شهری و کمبود منابع غذایی، همگی به‌عنوان عواملی بازدارنده عمل می‌کردند و باعث می‌شدند شهرهای پیشاصنعتی به‌مراتب کوچک‌تر از نمونه‌های مدرن
پیشاصنعتی به‌مراتب کوچک‌تر از نمونه‌های مدرن خود باقی بمانند. به‌گفتهٔ پژوهشگران، جمعیت اوج آتن و روم باستان به‌ترتیب حدود ۸۰٬۰۰۰ و ۵۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده است. با آغاز انقلاب صنعتی در اروپا در اواخر قرن نوزدهم، بسیاری از این عوامل بازدارنده از میان رفت. با افزایش و تثبیت منابع غذایی و ظهور مراکز صنعتی، شهرها توانستند جمعیت‌های بیشتری را در خود جای دهند و این امر آغاز مهاجرت گسترده از مناطق روستایی به شهرها را رقم زد. این روند اغلب با رکودهای دوره‌ای در بخش کشاورزی نیز همراه بود. بریتانیا در سال ۱۸۰۰ تنها
کشاورزی نیز همراه بود. بریتانیا در سال ۱۸۰۰ تنها حدود ۲۰٪ از جمعیت خود را در مناطق شهری داشت؛ اما تا سال ۱۹۲۵ این رقم به بیش از ۷۰٪ رسید. در حالی که اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم شاهد مهاجرت‌های روستایی زیادی در اروپای غربی و ایالات متحده بودیم، با گسترش صنعتی شدن در سراسر جهان در طول قرن بیستم، مهاجرت‌های روستایی و شهرنشینی به سرعت از پی آن رخ داد. در اوایل قرن بیست و یکم، فرار روستاییان پدیده‌ای متمایز در چین و کشورهای جنوب صحرای آفریقا بود. مکانیزاسیون و بوم‌شناسی: مطالعه موردی داست بول در دهه ۱۹۳۰
و بوم‌شناسی: مطالعه موردی داست بول در دهه ۱۹۳۰ آمریکای شمالی. تغییر از کشاورزی معیشتی مختلط به محصولات کشاورزی و دامداری کالایی از اواخر قرن نوزدهم آغاز شد. سیستم‌های جدید بازار سرمایه و شبکه راه‌آهن، روندی را به سمت مزارع بزرگ‌تر که افراد کمتری را در هر هکتار بیشتر کشاورزان مهاجر، مزارع خانوادگی‌ای داشتند که معمولاً برای بقا بسیار کوچک تلقی می‌شدند (کمتردروگرهایجریب)، و کشاورزی معیشتی اروپایی–آمریکایی دیگر نمی‌توانست به‌شکل آن زمان ادامه پیدا کند. استخدام می‌کردند، آغاز کردند. این مزارع بزرگتر از
استخدام می‌کردند، آغاز کردند. این مزارع بزرگتر از فناوری‌های کارآمدتری مانند گاوآهن‌های فولادی، دروگرهای مکانیکی و ذخایر بذر با بازده بالاتر استفاده می‌کردند که باعث کاهش ورودی نیروی انسانی به ازای هر واحد تولید می‌شد. مشکل دیگر در دشت‌های بزرگ این بود که مردم از تکنیک‌های کشاورزی نامناسب برای خاک و شرایط آب و هوایی استفاده می‌کردند. بیشتر کشاورزان مهاجر، مزارع خانوادگی‌ای داشتند که معمولاً برای بقا بسیار کوچک تلقی می‌شدند (کمتر از ۳۲۰ جریب)، و کشاورزی معیشتی اروپایی–آمریکایی دیگر نمی‌توانست به‌شکل آن زمان
اروپایی–آمریکایی دیگر نمی‌توانست به‌شکل آن زمان ادامه پیدا کند. در دوران طوفان گردوغبار و رکود بزرگ اقتصادی دههٔ ۱۹۳۰، شمار زیادی از مردم از مناطق روستایی دشت‌های بزرگ و ایالت‌های غرب میانهٔ آمریکا گریختند. علت این مهاجرت، کاهش قیمت کالاهای اساسی، بدهی‌های سنگین، و خشکسالی‌های چندساله‌ای بود که با طوفان‌های شدید گردوغبار همراه شده بود. این موج مهاجرت در ادبیات نیز بازتاب یافته است؛ از جمله در رمان «خوشه‌های خشم» اثر جان اشتاین‌بک (۱۹۳۹) که در آن خانواده‌ای از دشت‌های بزرگ به کالیفرنیا مهاجرت می‌کنند تا از
از دشت‌های بزرگ به کالیفرنیا مهاجرت می‌کنند تا از طوفان گردوغبار بگریزند. از زمان جنگ جهانی دوم. پس از جنگ جهانی دوم، مهاجرت روستایی عمدتاً در نتیجهٔ گسترش کشاورزی صنعتی‌شده رخ داده است. مزارع خانوادگی کوچک و پرنیاز به نیروی کار یا به‌تدریج بزرگ‌تر شده‌اند یا جای خود را به مزارع صنعتی مکانیزه و تخصصی داده‌اند. در حالی که یک مزرعهٔ خانوادگی معمولاً دامنهٔ گسترده‌ای از محصولات زراعی، باغی و دامی را تولید می‌کرد (که همگی به نیروی کار قابل‌توجهی نیاز داشتند)، مزارع بزرگ صنعتی غالباً تنها در چند گونهٔ محدود از
بزرگ صنعتی غالباً تنها در چند گونهٔ محدود از محصولات یا دام‌ها تخصص دارند و با استفاده از ماشین‌آلات سنگین و سامانه‌های فشردهٔ نگهداری دام، میزان نیروی انسانی مورد نیاز را به‌طور چشم‌گیری کاهش می‌دهند. به‌عنوان مثال، دانشگاه ایالتی آیووا گزارش داده که تعداد پرورش‌دهندگان خوک در این ایالت از ۶۵٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۸۰ به ۱۰٬۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۲ کاهش یافته، در حالی که تعداد خوک‌ها در هر مزرعه از ۲۰۰ رأس به ۱۴۰۰ رأس افزایش پیدا کرده است. ادغام صنایع مرتبط با خوراک دام، بذر، غلات فرآوری‌شده و دامداری باعث شده تعداد
بذر، غلات فرآوری‌شده و دامداری باعث شده تعداد کسب‌وکارهای کوچک در مناطق روستایی کاهش یابد. این کاهش، خود موجب کاهش تقاضا برای نیروی کار شده است. مناطقی که در گذشته می‌توانستند برای همهٔ جوانان آمادهٔ کار در شرایط سخت شغل فراهم کنند، اکنون فرصت‌های شغلی کمتری برای آن‌ها دارند. این وضعیت با کاهش خدماتی مانند مدرسه، کسب‌وکار و فرصت‌های فرهنگی که هم‌زمان با کاهش جمعیت رخ می‌دهد، وخیم‌تر شده؛ و افزایش میانگین سنی جمعیت باقی‌مانده فشار بیشتری بر سامانهٔ خدمات اجتماعی مناطق روستایی وارد کرده است. منابع. نقل
اجتماعی مناطق روستایی وارد کرده است. منابع. نقل قول‌ها. 2000 U.S. Census Data "Changes in Iowa farm structure"; University of Iowa Extension;
عبدالرحمن پاشا بابان (کردی: عەبدوڕەحمان پاشای بابان) همچنین معروف به اوراحمان پاشا بابان (کردی: ئه‌وره‌حمان پاشای بابان)، امیر امارت کردی بابان از سال ۱۷۸۹ یا ۱۸۰۳ تا زمان مرگش در سال ۱۸۱۳ بود. او به خاطر شورش و نبردهای متعددش علیه امارت‌های کرد همسایه در امپراتوری عثمانی شناخته شده بود. زندگی. عبدالرحمن پاشا پسر محمود پاشا بابان، یکی از مشهورترین شاهزادگان کرد بود. در دوران سلطنت او، امارت بابان با تغییرات سیاسی و نظامی عمده‌ای روبرو شد. او خیلی زود متوجه شد که مرز‌های باریک منطقه و عدم تماس مستقیم با
شد که مرز‌های باریک منطقه و عدم تماس مستقیم با عثمانی دو تهدید عمده برای کردها و امارت بابان است. بنابراین در طول زندگی خود، چندین بار تلاش کرد تا مرزهای امارت بابان را گسترش دهد و یک نیروی مسلح داشته باشد تا والی بغداد نتواند در امور او دخالت کند. درگیری طولانی مدت بین دولت‌های ایران و عثمانی و اختلافات بین سران بابان این آرزوی عبدالرحمن را نقش برآب کرد. در واقع اختلافات به حدی شدید شد که در سال ۱۸۰۵ ائتلافی از عثمانی‌ها، مملوک‌ها و یکی از اعضای خانواده‌اش که از دین برگشته بود، به رهبری خالد پاشا بابان،
که از دین برگشته بود، به رهبری خالد پاشا بابان، عبدالرحمن را مجبور به فرار به ایران کرد. خالد پاشا برای مدت کوتاهی رهبری امارت بابان را برعهده گرفت، با این حال، سلطنت او کوتاه مدت بود و یک سال بعد با حمایت شاه ایران، فتحعلی شاه قاجار، عبدالرحمن در سلیمانیه پایتخت بابان، به قدرت بازگشت. در طول سلطنت خالد پاشا عبدالرحمن حداقل پنج بار مجبور به فرار از سلیمانیه شد. در نهایت عبدالرحمن پاشا در سال ۱۸۱۳ درگذشت. شورش. در سال ۱۸۰۶ عبدالرحمن پاشا شورشی را ترتیب داد. برخی از مورخان کرد این شورش را اولین شورش با
داد. برخی از مورخان کرد این شورش را اولین شورش با احساسات ملی‌گرایانه میدانند، با این حال هدف واقعی او گسترش قلمرو خود به قیمت از دست دادن والی بغداد بود و او سعی داشت با تأیید سلطان و با قدرت اقتصادی و نظامی که در دست داشت، تنها قدرت در منطقه باشد، نه یک کردستان مستقل. همانطور که جی‌سی ریچ، ساکن بریتانیا و دوست نزدیک عبدالرحمن پاشا می‌گوید، پاشا به دنبال استقلال کامل نبود، او فقط میخواست «کشورش را خراج‌گذار باب عالی کند، اما از هر پاشای همسایه مستقل باشد». دلیل این شورش این بود که وقتی ابراهیم پاشا، عموی
دلیل این شورش این بود که وقتی ابراهیم پاشا، عموی عبدالرحمن پاشا درگذشت، مقامات عثمانی یکی از اعضای قبیله رقیب را به عنوان امیر منصوب کردند. در ژوئن ۱۸۱۰، عبدالرحمن پاشا به سمت بغداد لشکرکشی کرد تا حاکم نیمه‌ مستقل و کوچک سلیمان پاشا، که به استانبول خراج نداده بود، سرنگون کند. نیرو‌های ارتش بغداد حمله‌ای خشن به ارتش عبدالرحمن پاشا انجام دادند که باعث پراکندگی نیرو‌های او شد و بسیاری از آنها به ارتش بغداد یا خالد پاشا پیوستند. اما در نهایت عبدالرحمن پاشا پیروز شد، زیرا تلفات نیرو‌های او تنها ۱۰۰۰۰ نفر بود،
شد، زیرا تلفات نیرو‌های او تنها ۱۰۰۰۰ نفر بود، درحالی که تلفات نیرو‌های مخالف ۱۰۰۰۰۰ نفر بود و سلیمان پاشا کشته شد. این نبرد به عنوان نبرد تنگه‌ها یا نبرد دربند شناخته میشود. این پیروزی، عبدالرحمن پاشا را در استانبول به جایگاه قابل توجهی رساند. پس از بازگشت او به عنوان مباشر در حلقه داخلی سلطان منصوب شد‌.
نورد-فرویا یک شهرداری پیشین در شهرستان قدیمی سور-تروندلاگ نروژ بود. این شهرداری به مساحت ۱۳۹ کیلومتر مربع (۵۴ مایل مربع) از سال ۱۹۰۶ تا زمان انحلالش در سال ۱۹۶۴ وجود داشت. شهرداری نورد-فرویا شامل بخش شمالی جزیرهٔ فرویا و همهٔ جزایر کوچک شمالی و شمال‌شرقی آن—نظیر سولا، موسوند، فروآن و هالتن—می‌شد که اکنون در محدودهٔ شهرداری فرویا در استان تروندلاگ قرار دارند. کلیسای اصلی این شهرداری، کلیسای نورد-فرویا (که اکنون کلیسای سلتّا نامیده می‌شود) بود که در منطقهٔ سوِلینگن، مرکز اداری شهرداری، در ساحل شمالی جزیره
سوِلینگن، مرکز اداری شهرداری، در ساحل شمالی جزیره قرار داشت. پیش از انحلال در سال ۱۹۶۴، شهرداری نورد-فرویا با مساحت ۱۳۸٫۶ کیلومتر مربع (۵۳٫۵ مایل مربع)، از نظر وسعت در رتبهٔ ۴۵۰ از میان ۶۸۹ شهرداری نروژ قرار داشت. این شهرداری از نظر جمعیت، با حدود ۴٬۳۶۲ نفر، دویست‌ودومین شهرداری پرجمعیت نروژ بود. تراکم جمعیت آن ۳۱٫۵ نفر در هر کیلومتر مربع (۸۲ نفر در هر مایل مربع) بود و جمعیت آن طی دههٔ پیش از انحلال، ۱٫۷٪ کاهش یافته بود. اطلاعات عمومی. شهرداری نورد-فرویا در ۱ ژانویه ۱۹۰۶ تأسیس شد، زمانی که شهرداری قدیمی
در ۱ ژانویه ۱۹۰۶ تأسیس شد، زمانی که شهرداری قدیمی فروین به دو شهرداری جدید تقسیم شد: شهرداری سور-فرویا در جنوب (با جمعیت ۲٬۰۹۱ نفر) و شهرداری نورد-فرویا در شمال (با جمعیت ۳٬۹۷۲ نفر). در دههٔ ۱۹۶۰، به‌دلیل فعالیت‌های کمیتهٔ شِی، ادغام‌های گسترده‌ای در شهرداری‌های نروژ صورت گرفت. در ۱ ژانویه ۱۹۶۴، شهرداری سور-فرویا (با جمعیت ۲٬۲۰۸ نفر) و نورد-فرویا (با جمعیت ۴٬۳۴۸ نفر) مجدداً با هم ادغام شدند و شهرداری جدید فرویا شکل گرفت. نام. نام شهرداری از جزیرهٔ فرویا گرفته شده است. پیشوند «نورد» به‌معنای «شمالی» است، و
شده است. پیشوند «نورد» به‌معنای «شمالی» است، و در این‌جا به‌معنای «بخش شمالی فرویا» به‌کار رفته. بخش دوم نام از اسطوره‌شناسی نورس می‌آید. اگرچه «فرویا» شکل تغییریافته‌ای از نام الههٔ نورس، فریا (Freyja)، است، اما شکل کهن‌نورسی نام جزیره «فروی» یا «فری» بوده. حرف «a-» در شکل امروزی در واقع حرف تعریف معین است—بنابراین، «فرویا» یعنی «فروی». از این رو، نام جزیره احتمالاً با نام ایزد نورس، فریر (Freyr)، برادر فریا، هم‌ریشه است. نام‌های فریا و فریر در اصل عنوان‌هایی بوده‌اند به‌معنای «بانو» یا «ارباب». معنای
بوده‌اند به‌معنای «بانو» یا «ارباب». معنای کهن‌تر واژهٔ «فری» احتمالاً «کسی که در پیشاپیش است؛ پیشتاز، پیش‌رو» بوده؛ و در این‌جا، به‌معنای «جزیره‌ای در پیشِ هیترا» به‌کار رفته است. تا پیش از سال ۱۹۰۶، نام جزیره و شهرداری پیشین آن «Frøien» نوشته می‌شد (پایانهٔ «-en» حرف تعریف معین در دانمارکی–نروژی است). هنگامی که شهرداری جدید در سال ۱۹۰۶ تأسیس شد، نام آن به‌شکل «Nordfrøya» ثبت شد؛ سپس در ۳ نوامبر ۱۹۱۷، با حکم سلطنتی، شیوهٔ نگارش به «Nord-Frøya» تغییر یافت. کلیساها. کلیسای نروژ یک بخش (سوکن) در محدودهٔ
کلیساها. کلیسای نروژ یک بخش (سوکن) در محدودهٔ شهرداری نورد-فرویا داشت. در زمان انحلال شهرداری، این بخش جزئی از «پریستگیلد فرویا» و تحت قلمرو «پروستی سور-فوسن» (ناحیهٔ دینی) در اسقف‌نشین نیداروس بود.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; کمربند سیاه منطقه‌ای در ایالت آلابامای آمریکا است. این اصطلاح در ابتدا به خاک غنی و سیاه منطقه اشاره داشت، بخشی عمده از آن در ردهٔ خاک‌شناسی "ورتیسول‌ها" قرار می‌گیرد. این واژه در قرن نوزدهم معنایی ثانویه یافت، هنگامی که منطقه برای کشاورزی مزارع پنبه توسعه یافت؛ در این مزارع، نیروی کار عمدتاً از آفریقایی‌تباران برده بود. پس از جنگ داخلی آمریکا، بسیاری از بردگان آزادشده در منطقه باقی ماندند و به‌عنوان "زارع اشتراکی" یا "کشاورز
باقی ماندند و به‌عنوان "زارع اشتراکی" یا "کشاورز اجاره‌کار" مشغول به کار شدند. آن‌ها در بسیاری از شهرستان‌های این منطقه همچنان اکثریت جمعیت را تشکیل می‌دادند. جغرافیای طبیعی «کمربند سیاه» به منطقه‌ای بسیار گسترده‌تر از جنوب ایالات متحده اشاره دارد که از ایالت دلاویر تا تگزاس امتداد دارد؛ اما کانون آن در نواحی مرتفع ایالت‌های جورجیا، آلاباما، می‌سی‌سی‌پی و لوئیزیانا است. در دوران پیش از جنگ داخلی آمریکا (عصر آنتبلوم) و دورهٔ جیم کرو، نخبگان سفیدپوست منطقهٔ کمربند سیاه بر سیاست ایالت آلاباما سلطه داشتند—و
کمربند سیاه بر سیاست ایالت آلاباما سلطه داشتند—و این روند تا دههٔ ۱۹۶۰ ادامه یافت و تا به امروز نیز به‌نوعی تداوم یافته است. همچون دیگر ایالت‌های جنوبی، قوهٔ مقننهٔ ایالت آلاباما که در اختیار سفیدپوستان بود، قوانینی و حتی قانون اساسی‌ای را به تصویب رساند که موانعی برای ثبت‌نام رأی‌دهندگان ایجاد می‌کرد؛ و در عمل، بیشتر سیاه‌پوستان و بسیاری از سفیدپوستان فقیر را از حق رأی محروم می‌ساخت. افزون بر این، قوهٔ مقننهٔ ایالت آلاباما پس از سال ۱۹۰۱ هیچ‌گونه بازتقسیم حوزه‌های انتخاباتی کنگره یا قانون‌گذاری ایالتی
حوزه‌های انتخاباتی کنگره یا قانون‌گذاری ایالتی انجام نداد تا اینکه در دههٔ ۱۹۶۰ و به‌دستور دیوان عالی ایالات متحده ناگزیر به این کار شد. در این مدت، نخبگان سفیدپوست روستایی همچنان بر سیاست ایالتی مسلط بودند، حتی با وجود رشد شهرهای صنعتی‌شده و شهری مانند بیرمنگام. شهر مونتگُمری—بزرگ‌ترین شهر کمربند سیاه—از سال ۱۸۴۶ پایتخت ایالت آلاباماست. مونتگمری، سلما و دیگر بخش‌های کمربند سیاه در دورهٔ جنبش حقوق مدنی (حدود سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۸) از مراکز برجستهٔ فعالیت اجتماعی و سیاسی آفریقایی‌تباران بودند. از زمانی که
و سیاسی آفریقایی‌تباران بودند. از زمانی که جمعیت سیاه‌پوست آمریکا با قانون حق رأی سال ۱۹۶۵ دوباره امکان استفاده از حق رأی خود را به‌دست‌آورد، آن‌ها عمدتاً از نامزدهای حزب دموکرات حمایت کرده‌اند. این روند در تضاد با مناطق عمدتاً سفیدپوست ایالت است؛ جایی که از اواخر قرن بیستم، محافظه‌کاران به‌طور گسترده‌ای از حزب دموکرات به حزب جمهوری‌خواه گرایش یافته‌اند. منطقه میراث ملی کمربند سیاه آلاباما در سال ۲۰۲۲ در قانون منطقه میراث ملی تأسیس شد، که در ۶ ژانویه ۲۰۲۳ توسط رئیس‌جمهور جو بایدن به امضا رسید.ناحیهٔ میراث
رئیس‌جمهور جو بایدن به امضا رسید.ناحیهٔ میراث ملی کمربند سیاه در سال ۲۰۲۲ با تصویب قانون نواحی میراث ملی ایجاد شد و در ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۳ با امضای رئیس‌جمهور جو بایدن رسمیت یافت. هدف آن حفاظت از مکان‌های تاریخی مرتبط با تاریخ سیاه‌پوستان آمریکا و جنبش حقوق مدنی، و نیز تقویت گردشگری در ۱۹ شهرستان این منطقه است. زمین‌شناسی. زیرساخت زمین‌شناختی منطقهٔ کمربند سیاه از لایه‌ای نازک از خاک سیاه و حاصلخیز تشکیل شده که بر روی بستر سنگ گچ‌مانند گروه سلما (Selma Group) قرار گرفته است—واحدی زمین‌شناسی که قدمت آن به دورهٔ
گرفته است—واحدی زمین‌شناسی که قدمت آن به دورهٔ کرتاسه بازمی‌گردد. تاریخچه. در نبود منابع آبی مطمئن، نخستین مهاجران از کشاورزی در خاک سیاه این ناحیه پرهیز می‌کردند—تا زمانی که کشف شد می‌توان با حفر چاه‌های آرتزینی عمیق، آب مورد نیاز مردم، دام‌ها و محصولات کشاورزی را تأمین کرد. از دههٔ ۱۸۳۰، پس از کوچ اجباری بومیان آمریکا (Indian Removal)، مزارع پنبه‌ای ایجاد شدند که این محصول را به کالای اصلی و منبع بزرگ ثروت آلاباما تبدیل کردند. پیش از جنگ داخلی آمریکا، این مزارع با نیروی کار هزاران بردهٔ آفریقایی‌تبار
این مزارع با نیروی کار هزاران بردهٔ آفریقایی‌تبار اداره می‌شدند. منطقهٔ کمربند سیاه، از نظر تراکم جمعیت، بالاترین میزان را در میان نواحی ایالت داشت و اکثریت آن را جمعیت سیاه‌پوست تشکیل می‌داد. طبقهٔ زمین‌دار سفیدپوست و نمایندگان منتخب آن‌ها در منطقهٔ کمربند سیاه، در دوران شکوفایی کشت پنبه، قدرت سیاسی چشمگیری در مجلس ایالتی آلاباما به‌دست آوردند. این نخبگان روستایی، سلطهٔ خود را حتی در دوره‌ای که ایالت به‌سمت شهرنشینی و صنعتی‌شدن حرکت کرد، حفظ کردند. از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۷۲، مجلس ایالتی هیچ بازتقسیمی برای تطبیق
تا ۱۹۷۲، مجلس ایالتی هیچ بازتقسیمی برای تطبیق با تغییرات جمعیتی و رشد شهرها انجام نداد—تا اینکه در پی پرونده‌هایی مهم در زمینهٔ تقسیم عادلانهٔ حوزه‌ها، نظیر *Baker v. Carr* (۱۹۶۴)، دادگاه فدرال دستور به اصلاح داد. شهر بیرمنگام، به‌عنوان بزرگ‌ترین و صنعتی‌ترین شهر آلاباما، یکی از مناطقی بود که ساکنانش—چه سیاه‌پوست و چه سفیدپوست—برای دهه‌ها در مجلس ایالتی نمایندگی مناسبی نداشتند.
ذخیره‌گاه تاریخی هاپوپو / جی‌ام بارکر یکی از سه ذخیره‌گاه تاریخی ملی در نیوزیلند است. این شهر در نزدیکی خلیج هانسون در انتهای شمال شرقی جزیره چاتهام، جزیره اصلی جزایر چاتهام، واقع شده است. این ذخیره‌گاه در سال ۱۹۷۹، پس از اهدا زمین توسط یک شرکت محلی، تأسیس شد. هدف از این اقدام، حفاظت از ۳۳ هکتار جنگل کُپی (درخت کاراکا یا Corynocarpus laevigatus) بود که شامل کنده‌کاری‌های درختی موروری، موسوم به موموری-راکائو (momori-rakau یا dendroglyph) می‌شود. در سال ۱۹۹۶، به‌دلیل اهمیت این مکان به‌عنوان نمادی از سنت‌های
به‌دلیل اهمیت این مکان به‌عنوان نمادی از سنت‌های موروری، این منطقه به‌طور رسمی به‌عنوان یک ذخیره‌گاه تاریخی ملی به ثبت رسید. تاریخچه. "هاپوپو" در سال ۱۹۷۹ توسط شرکت بارکر برادرز (برادران و خواهران) به دولت نیوزیلند اهدا شد. این مکان یکی از سه منطقه حفاظت‌شده تاریخی ملی در نیوزیلند است. ذخیره‌گاه تاریخی هاپوپو نمادی از ارزش‌های عمیق فرهنگی و معنوی آن برای مردم موروری در رِکوهو (جزایر چاتهام) است. این مکان، یکی از معدود نشانه‌های برجای‌مانده از فرهنگ موروری پیش از تماس با اروپاییان را در خود جای