payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جرائم سازمان‌یافته قرن‌هاست که در ایتالیا، به ویژه در بخش جنوبی این کشور، رواج داشته‌اند و بر زندگی اجتماعی و اقتصادی بسیاری از مناطق ایتالیا تأثیر گذاشته‌اند. سازمان‌های مافیایی بومی بزرگی وجود دارند که به شدت در ایتالیا فعال هستند. قدرتمندترین این سازمان‌ها کامورا از کامپانیا، اندرانگتا از کالابریا و کوزا نوسترا از سیسیل هستند. علاوه بر سه سازمان قدیمی و شناخته‌شده، در ایتالیا سندیکاهای جرم سازمان‌یافته دیگری نیز وجود دارند که در قرن بیستم تأسیس شده و فعالیت چشمگیری دارند: ساکرا کرونا یونی‌تا، سوسیتا
فعالیت چشمگیری دارند: ساکرا کرونا یونی‌تا، سوسیتا فوگیانا و گروه‌های مافیایی باری از ناحیه آپولیا، استیدا از سیسیل، گروه‌های جنایتکاری سینتی، مانند کازامونیکا، اسپادا و خاندان فاسچیانی از لاتسیو چهار گروه دیگر جرایم سازمان‌یافته ایتالیایی، یعنی باند دلا ماگلیانا از رم، مالا دل برنتا از ونتو، و باند دلا کوماسینا و گروه توراتلو، که هر دو در میلان مستقر هستند، در اوج قدرت خود نفوذ قابل توجهی داشتند، اما اکنون توسط نیروهای انتظامی ایتالیا به شدت تضعیف شده‌اند یا حتی منحل یا غیرفعال تلقی می‌شوند. یک گروه دیگر،
حتی منحل یا غیرفعال تلقی می‌شوند. یک گروه دیگر، باسیلیسکی از منطقه باسیلیکاتا، در حال حاضر فعال است، اما تصور می‌شود که عمدتاً تحت تأثیر گروه بزرگتر و قدرتمندتر «ندرانگتا» قرار گرفته است. جدیدترین گروه جرایم سازمان‌یافته ایتالیایی، مافیای کاپیتال (که تا حدودی جانشین یا ادامه باند دلا ماگلیانا بود و شامل بسیاری از اعضا و همکاران سابق باند دلا ماگلیانا می‌شد)، در سال ۲۰۱۴ توسط پلیس عمدتاً منحل شد. شناخته‌شده‌ترین گروه جرم سازمان‌یافته ایتالیا، مافیا یا مافیا سیسیلی است که اعضای آن آن را کوزا نوسترا می‌نامند.
است که اعضای آن آن را کوزا نوسترا می‌نامند. به‌عنوان گروه اصلی با نام «مافیا»، مافیا سیسیلی مبنای کاربرد امروزی این اصطلاح برای اشاره به گروه‌های جرم سازمان‌یافته محسوب می‌شود. این گروه همراه با کامورا ناپلی و اندرانگتا کالابریا در سراسر ایتالیا فعال هستند و در کشورهای دیگر نیز حضور دارند. درآمد گروه‌های جرم سازمان‌یافته ایتالیا تخمین زده شده است که به ۷ تا ۹ درصد تولید ناخالص داخلی کشور برسد. یک گزارش در سال ۲۰۰۹، ۶۱۰ کومونه را شناسایی کرد که حضور قوی مافیا در آن‌ها احساس می‌شود؛ مناطقی که در آن‌ها حدود
در آن‌ها احساس می‌شود؛ مناطقی که در آن‌ها حدود ۱۳ میلیون ایتالیایی زندگی می‌کنند و ۱۴٫۶٪ از تولید ناخالص داخلی ایتالیا تولید می‌شود. با این حال، با وجود گستردگی جرم سازمان‌یافته در بخش‌های زیادی از کشور، ایتالیا تنها رتبه ۴۷ بالاترین نرخ قتل را دارد، معادل ۰٫۰۱۳ به ازای هر ۱۰۰۰ نفر، در مقایسه با ۶۱ کشور دیگر، و رتبه ۴۳ بیشترین تعداد تجاوز به ازای هر ۱۰۰۰ نفر را در مقایسه با ۶۴ کشور جهان دارد؛ ارقامی که در میان کشورهای توسعه‌یافته نسبتاً پایین محسوب می‌شوند. بزرگ‌ترین گروه‌های تبهکاری. مافیای سیسیل. واژه
بزرگ‌ترین گروه‌های تبهکاری. مافیای سیسیل. واژه مافیا منشأ سیسیلی دارد. اسم سیسیلی مافیوسو (در ایتالیایی: mafioso) تقریباً به معنای «غرور و نمایش قدرت» است، اما می‌تواند به معنای «شجاعت و جسارت» نیز ترجمه شود. در قرن نوزدهم در سیسیل، مافیوسو برای اشاره به مردان دارای معنای دوپهلو داشت و فردی را توصیف می‌کرد که هم زورگو و مغرور است و هم بی‌باک، مبتکر و باعزت، طبق نظر پژوهشگر دیه‌گو گامبتا اما در مورد زنان، شکل مؤنث آن، مافیوسو، به معنای زن زیبا یا جذاب است. واژه سیسیلی مافیا به غارهای نزدیک ترپانی و مارسالا
سیسیلی مافیا به غارهای نزدیک ترپانی و مارسالا اشاره دارد، که اغلب به‌عنوان پناهگاه برای پناهندگان و مجرمان مورد استفاده قرار می‌گرفت. پیدایش مافیای سیسیل به سختی قابل ردیابی است زیرا مافیایی‌ها بسیار پنهان‌کار هستند و سوابق تاریخی خود را حفظ نمی‌کنند. آنها به انتشار دروغ‌های عمدی در مورد گذشته خود و گاهی اوقات باور به افسانه‌های خود معروف هستند. پیدایش مافیا در قرن نوزدهم به عنوان محصول گذار سیسیل از فئودالیسم به سرمایه‌داری و همچنین اتحاد آن با سرزمین اصلی ایتالیا آغاز شد. در دوران فئودالیسم، اشراف بیشتر
ایتالیا آغاز شد. در دوران فئودالیسم، اشراف بیشتر زمین‌ها را در اختیار داشتند و قانون را از طریق ارتش‌های خصوصی و دادگاه‌های اربابی خود اجرا می‌کردند. پس از سال ۱۸۱۲، بارون‌های فئودال به‌طور پیوسته زمین‌های خود را به شهروندان عادی می‌فروختند یا اجاره می‌دادند. حق ارث بری لغو شد، دیگر نمی‌توانستند زمین را برای تسویه بدهی‌ها تصرف کنند و یک پنجم زمین به مالکیت خصوصی دهقانان درآمد. پس از آنکه ایتالیا در سال ۱۸۶۰ سیسیل را ضمیمه خود کرد، بخش بزرگی از زمین‌های عمومی و کلیسا را به شهروندان عادی توزیع کرد. نتیجه،
و کلیسا را به شهروندان عادی توزیع کرد. نتیجه، افزایش چشمگیر تعداد زمین‌داران بود - از ۲۰۰۰ نفر در سال ۱۸۱۲ به ۲۰۰۰۰ نفر تا سال ۱۸۶۱. مافیای اولیه عمیقاً با پرورش‌دهندگان مرکبات و دامداران در ارتباط بود، زیرا این صنایع به ویژه در برابر دزدان و خرابکاران آسیب‌پذیر بودند و بنابراین به شدت به حمایت نیاز داشتند. مزارع مرکبات سیستم تولیدی شکننده‌ای داشتند که آنها را در برابر خرابکاری بسیار آسیب‌پذیر می‌کرد. به همین ترتیب، دزدیدن گاو بسیار آسان است. مافیا اغلب در بازپس‌گیری گاوهای دزدیده شده مؤثرتر از پلیس بود.
بازپس‌گیری گاوهای دزدیده شده مؤثرتر از پلیس بود. در دهه ۱۹۲۰، اشاره شد که میزان موفقیت مافیا در بازپس‌گیری گاوهای دزدیده شده ۹۵٪ بود، در حالی که پلیس تنها ۱۰٪ موفق به این کار شد. در دهه ۱۹۵۰، سیسیل رونق قابل توجهی در ساخت و ساز را تجربه کرد. مافیای سیسیل با بهره‌گیری از این فرصت، کنترل قراردادهای ساختمانی را به دست گرفت و میلیون‌ها دلار درآمد کسب کرد. این مافیا در تجارت رو به رشد قاچاق هروئین در مقیاس بزرگ، هم در ایتالیا و اروپا و هم در قاچاق مرتبط با ایالات متحده، مشارکت داشت. نمونه معروف این امر، قاچاق
متحده، مشارکت داشت. نمونه معروف این امر، قاچاق فرانسوی با جنایتکاران کورسی و مافیای ایتالیایی-آمریکایی است. کوزا نوسترا همچنین در قدرت «مشروع» نیز نفوذ داشته است، به ویژه در دوران دولت‌های فاسد دموکرات مسیحی، از دهه ۱۹۵۰ تا اوایل دهه ۱۹۹۰. دامنه نفوذ آن شامل بسیاری از وکلا، سرمایه‌داران و متخصصان برجسته می‌شد؛ همچنین با رشوه دادن یا تحت فشار قرار دادن سیاستمداران، قضات و مدیران، قدرت خود را اعمال می‌کرد. این گروه پس از محاکمات ماکسی، کمپین قضات جیووانی فالکونه و پائولو بورسلینو و سایر اقدامات علیه
فالکونه و پائولو بورسلینو و سایر اقدامات علیه سیاستمداران و قضات فاسد، نفوذ خود را از دست داده است؛ با این حال، همچنان مقداری از نفوذ خود را حفظ کرده است. مافیای سیسیل به خاطر حملات تهاجمی به مقامات انتظامی ایتالیا در زمان سلطنت سالواتوره رینا، که با نام «توتو رینا» نیز شناخته می‌شود، بدنام شد. در سیسیل، اصطلاح «اجساد عالی» برای تمایز ترور مقامات برجسته دولتی از مجرمان عادی و شهروندان عادی که توسط مافیا کشته می‌شدند، استفاده می‌شود. برخی از قربانیان عالی‌رتبه آنها شامل کمیسرهای پلیس، شهرداران، قضات،
آنها شامل کمیسرهای پلیس، شهرداران، قضات، سرهنگ‌ها و ژنرال‌های پلیس و اعضای پارلمان هستند. در ۲۳ مه ۱۹۹۲، مافیای سیسیل به نیروهای انتظامی ایتالیا حمله کرد. تقریباً ساعت ۶ بعد از ظهر، قاضی جیووانی فالکونه، همسرش و سه محافظ پلیس بر اثر انفجار بمبی عظیم کشته شدند. فالکونه، مدیر دادستانی (تقریباً دادستان ناحیه) دادگاه پالرمو و رئیس گروه ویژه تحقیقات ضد مافیا، به سرسخت‌ترین دشمن این سازمان تبدیل شده بود. تیم او در حال آماده‌سازی پرونده‌هایی علیه اکثر رهبران مافیا بود. بمب دهانه‌ای به قطر در جاده‌ای که کاروان
بود. بمب دهانه‌ای به قطر در جاده‌ای که کاروان فالکونه در آن حرکت می‌کرد، ایجاد کرد. این حادثه به بمب‌گذاری کاپاچی معروف شد. کامورا. ریشه‌های کامورا مشخص نیست. ممکن است به قرن هفدهم برگردد، با این حال، اولین استفاده رسمی از "کامورا" به عنوان یک کلمه به سال ۱۷۳۵ برمی‌گردد، زمانی که یک فرمان سلطنتی تأسیس هشت خانه قمار در ناپل را مجاز دانست. مشاغل اصلی کامورا قاچاق مواد مخدر، اخاذی، جعل و پولشویی است. همچنین برای طوایف کامورا غیرمعمول نیست که در سیاست مناطق مربوطه خود نفوذ کنند. کامورا همچنین در قاچاق سیگار
خود نفوذ کنند. کامورا همچنین در قاچاق سیگار تخصص دارد و برای هرگونه قاچاق سیگار از طریق ایتالیا از سایر گروه‌های جنایتکار رشوه دریافت می‌کند. در دهه ۱۹۷۰، مافیای سیسیل، کامورا را متقاعد کرد که مسیرهای قاچاق سیگار خود را به مسیرهای قاچاق مواد مخدر تبدیل کند. با این حال، همه رهبران کامورا موافقت نکردند و این امر باعث جنگ بین دو جناح شد و منجر به قتل تقریباً ۴۰۰ مرد شد. کسانی که با قاچاق مواد مخدر مخالف بودند، جنگ را باختند. مافیای کامورا تجارت مواد مخدر در اروپا را کنترل می‌کند و بر اساس سیستمی از اصول
در اروپا را کنترل می‌کند و بر اساس سیستمی از اصول مدیریتی خاص سازماندهی شده است. از دهه ۱۹۹۰ تا اوایل دهه ۲۰۰۰، خاندان دی لارو بزرگ‌ترین بازار روباز آن زمان در اروپا را که در سکوندیلیانو مستقر بود، اداره می‌کرد. رهبر سابق این خاندان، پائولو دی لارو، که این سیستم را طراحی کرده بود، از سال ۲۰۰۵ زندانی است. با این حال، سازمان او سالانه حدود ۲۰۰ میلیون یورو، صرفاً از تجارت قاچاق مواد مخدر، درآمد کسب می‌کرد. جنگ خاندان دی لارو علیه سکیسیونیست دی سکوندیلیانو الهام‌بخش سریال تلویزیونی فعلی ایتالیایی "گومورا" شده
سریال تلویزیونی فعلی ایتالیایی "گومورا" شده است. در خارج از ایتالیا، کامورا حضور پررنگی در اسپانیا دارد. در آنجا، این سازمان یک عملیات تجاری گسترده با محوریت قاچاق مواد مخدر و پولشویی ایجاد کرده است. آنها به سرمایه‌گذاری مجدد سود خود در ایجاد هتل‌ها، کلوپ‌های شبانه، رستوران‌ها و شرکت‌ها در سراسر کشور معروف هستند. ندرانگتا. «ندرانگتا» که از کلمه یونانی « (به معنای شجاعت یا وفاداری) گرفته شده است، در دهه ۱۸۹۰ در کالابریا تشکیل شد. «ندرانگتا» شامل ۱۶۰ هسته و تقریباً ۶۰۰۰ عضو است، اگرچه تخمین‌های جهانی تعداد
تقریباً ۶۰۰۰ عضو است، اگرچه تخمین‌های جهانی تعداد اعضای اصلی را حدود ۱۰۰۰۰ نفر نشان می‌دهد. این گروه در فساد سیاسی و قاچاق کوکائین تخصص دارد. سلول‌های «ندرانگتا» گروه‌های خانوادگی با ارتباطات سست هستند که بر اساس روابط خونی و ازدواج شکل گرفته‌اند. از دهه ۱۹۵۰، نفوذ این سازمان به شمال ایتالیا و سراسر جهان گسترش یافته است. بر اساس «ارزیابی تهدید جرایم سازمان‌یافته ایتالیا» در سال ۲۰۱۳ توسط یوروپل و گارد مالی، «ندرانگتا» یکی از ثروتمندترین (درآمد آنها در سال ۲۰۰۸ حدود ۵۵ میلیارد دلار بود) و قدرتمندترین
سال ۲۰۰۸ حدود ۵۵ میلیارد دلار بود) و قدرتمندترین گروه‌های جرایم سازمان‌یافته در جهان است. همچنین گفته می‌شود که گروه «ندرانگتا» در قاچاق کوکائین (که تا ۸۰ درصد از کوکائین در حال گردش در اروپا را کنترل می‌کند) و هروئین، قتل، بمب‌گذاری، جعل، قمار غیرقانونی، کلاهبرداری، سرقت، اخاذی کارگری، رباخواری، مهاجرت غیرقانونی و به ندرت آدم‌ربایی نیز دست دارد. مبارزه با جرایم سازمان یافته در ایتالیا. برای مقابله مؤثرتر با این پدیده، برخی اقدامات قانونی از دهه ۱۹۸۰ آغاز شد، از جمله: در دهه ۱۹۹۰، به‌واسطه تلاش برخی قضات
شد، از جمله: در دهه ۱۹۹۰، به‌واسطه تلاش برخی قضات ایتالیایی مانند **جیووانی فالکونه، پائولو بورسلینو و آنتونینو کاپونتو دفتر تحقیقات ضدمافیا و دفتر ملی ضدمافیا و ضدتروریسم ایجاد شد. بسیاری از مقررات مربوط به این موضوع سپس در مصوبه قانونی شماره ۵۹ مورخ ۶ سپتامبر ۲۰۱۱ جمع‌بندی گردید. گروه ضدمافیا مجموعه‌ای از قضات تحقیقاتی در دفتر دادستانی پالرموی سیسیل بود که به‌طور نزدیک با یکدیگر همکاری می‌کردند، اطلاعات را به اشتراک می‌گذاشتند و راهبردهای جدید تحقیق و تعقیب علیه مافیا سیسیلی توسعه می‌دادند. یک گروه
و تعقیب علیه مافیا سیسیلی توسعه می‌دادند. یک گروه غیررسمی در اوایل دهه ۱۹۸۰ توسط قاضی روکو چینیکی ایجاد شد، که از نمونه قضات ضدتروریسم شمال ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ الهام گرفته بود. مهم‌ترین ویژگی این گروه، پذیرش مسئولیت جمعی در پیشبرد پرونده‌های مافیا بود: تمام اعضای گروه دستورهای تعقیب را امضا می‌کردند تا هیچ‌یک از آن‌ها در معرض خطر خاص قرار نگیرد، مانند اتفاقی که جان قاضی گائتانو کوستا را گرفت. کوستا پس از آنکه تقریباً همه دادستان‌های دیگر دفتر از امضای کیفرخواست علیه شبکه قاچاق هروئین مافیا به رهبری خاندان
علیه شبکه قاچاق هروئین مافیا به رهبری خاندان اسپاتولا-اینزریلو-گامبینو امتناع کردند، این کیفرخواست‌ها را امضا کرد؛ این موضوع به بیرون دفتر درز کرد و در نهایت منجر به کشته شدن او شد. او در ۶ اوت ۱۹۸۰ به دستور سالواتوره اینزریلو به قتل رسید. در ژوئیه ۱۹۸۳، روکو چینیکی توسط مافیا به قتل رسید و جایگاه او به‌عنوان رئیس «دفتر آموزش»، شاخه تحقیقاتی دفتر دادستانی پالرموی، به آنتونینو کاپونتو واگذار شد، که گروه را رسماً سازمان‌دهی کرد. اعضای اصلی گروه شامل جیووانی فالکونه، پائولو بورسلینو، جوزپه دی لِلو و لئوناردو
پائولو بورسلینو، جوزپه دی لِلو و لئوناردو گوارنوتا بودند. این گروه پس از آن تحقیقات متعددی دربارهٔ مافیا را با هم ترکیب کرد، که منجر به دادگاه ماکسی علیه مافیا شد؛ این دادگاه از فوریه ۱۹۸۶ آغاز و تا دسامبر ۱۹۸۷ ادامه یافت.
ولایت کوزوو (به ترکی عثمانی: ولایت قوصوه، "Vilâyet-i Kosova"؛ ترکی: "Kosova Vilayeti"؛ آلبانیایی: "Vilajeti i Kosovës"؛ صربی: Косовски вилајет، "Kosovski vilajet") یک بخش اداری ("ولایت") سطح اول امپراتوری عثمانی در شبه جزیره بالکان بود که شامل قلمرو امروزی کوزوو و بخش شمال غربی جمهوری مقدونیه شمالی می‌شد. مناطقی که امروزه منطقه سنجاک (راشکا) صربستان و مونته‌نگرو را تشکیل می‌دهند، اگرچه "به صورت دو ژوره" تحت کنترل عثمانی بودند، اما طبق ماده ۲۵ پیمان برلین، از سال ۱۸۷۸ تا ۱۹۰۹ عملاً تحت "اشغال" اتریش
از سال ۱۸۷۸ تا ۱۹۰۹ عملاً تحت "اشغال" اتریش -مجارستان بودند. اسکوب (اسکوپیه) به عنوان مرکز استان عمل می‌کرد. جمعیت ۳۲۰۰۰ نفری آن، آن را به بزرگ‌ترین شهر استان تبدیل کرده بود و پس از آن پریزرن با ۳۰۰۰۰ نفر جمعیت قرار داشت. این "ولایت" به عنوان نمونه کوچکی از جامعه عثمانی قرار داشت؛ در مرزهای آن گروه‌های متنوعی از مردم و مذاهب از جمله آلبانیایی‌ها، صرب‌ها، بوسنیایی‌ها؛ مسلمانان و مسیحیان، اعم از ارتدکس شرقی و کاتولیک، زندگی می‌کردند. این استان به خاطر صنعتگران و شهرهای مهمی مانند ایپک، که در آن معماری عثمانی
و شهرهای مهمی مانند ایپک، که در آن معماری عثمانی و حمام‌های عمومی متمایزی ساخته شده بود، مشهور بود که برخی از آنها هنوز هم قابل مشاهده هستند. زادگاه هویت ملی آلبانیایی برای اولین بار در پریزرن، توسط اعضای اتحادیه پریزرن در سال ۱۸۷۸ بیان شد. در نتیجه، ابتدا معاهده سن استفانو در سال ۱۸۷۸، و سپس معاهده اصلاح‌شده برلین در همان سال که امپراتوری عثمانی را تجزیه کرد، کوزوو به خط دفاعی اول امپراتوری عثمانی تبدیل شد و پادگان‌های بزرگی از نیروهای عثمانی در این استان مستقر شدند. قبل از جنگ اول بالکان در سال ۱۹۱۲، شکل
شدند. قبل از جنگ اول بالکان در سال ۱۹۱۲، شکل و موقعیت این استان مانع از داشتن مرز زمینی مشترک بین صربستان و مونته‌نگرو شد. پس از جنگ، بخش عمده‌ای از این "ولایت" بین مونته‌نگرو و صربستان تقسیم شد. همه این مرزها در معاهده لندن در سال ۱۹۱۳ تصویب شدند. امپراتوری عثمانی سرانجام پس از توافق صلح با پادشاهی صربستان در ۱۴ مارس ۱۹۱۴، مرزهای جدید را به رسمیت شناخت. تقسیمات اداری. سنجاق‌های ولایت: اسکوپ پایتخت اداری این ولایت بود و سایر شهرهای مهم شامل پریشتین (با ۱۰۰۰۰ نفر جمعیت)، ایپک، میتروویچه و پریزرن بودند.
۱۰۰۰۰ نفر جمعیت)، ایپک، میتروویچه و پریزرن بودند. ولایت کوزوو شامل منطقه سنجاک می‌شد که صربستان مرکزی و مونته‌نگرو امروزی را به همراه شهرداری کوکس ["نیازمند منبع"] و منطقه اطراف آن در شمال آلبانی امروزی قطع می‌کرد. بین سال‌های ۱۸۸۱ و ۱۹۱۲ (فصل پایانی آن)، این ولایت به صورت داخلی گسترش یافت و سایر مناطق جمهوری مقدونیه شمالی امروزی، از جمله شهرک‌های شهری بزرگتر مانند اشتیپ ("ایشتیپ")، کومانوو ("کومانووا") و کراتوو ("کراتووا") را دربر گرفت ("به نقشه مراجعه کنید"). تاریخچه. سال‌های شکل‌گیری ۱۸۷۷–۷۹. ولایت
کنید"). تاریخچه. سال‌های شکل‌گیری ۱۸۷۷–۷۹. ولایت کوزوو در سال ۱۸۷۷ ایجاد شد و منطقه بسیار بزرگتری نسبت به کوزوو امروزی را شامل می‌شد، زیرا شامل سنجاک نووی پازار، سنجاک نیش (تا سال ۱۸۷۸)، منطقه اطراف پلاو و گوسینجه و همچنین منطقه دیبرا نیز می‌شد. این مناطق متعلق به ایالت سابق نیش، ایالت اسکوب و پس از سال ۱۸۶۵، ولایت دانوب بودند. در سال ۱۸۶۸، ولایت پریزرن با سنجاک‌های پریزرن، دیبرا، اسکوپیه و نیش ایجاد شد، اما در سال ۱۸۷۷ دیگر وجود نداشت. در طول و پس از جنگ صربستان و عثمانی در سال‌های ۱۸۷۶–۱۸۷۸، بین ۳۰٬۰۰۰
صربستان و عثمانی در سال‌های ۱۸۷۶–۱۸۷۸، بین ۳۰٬۰۰۰ تا ۷۰٬۰۰۰ مسلمان، که عمدتاً آلبانیایی بودند، توسط ارتش صرب از سنجاک نیش اخراج شدند و به ولایت کوزوو گریختند. در سال ۱۸۷۸، اتحادیه پریزرن توسط آلبانیایی‌های چهار ولایت از جمله ولایت کوزوو تأسیس شد. هدف این اتحادیه مقاومت در برابر حکومت عثمانی و تهاجم کشورهای نوظهور بالکان بود. قیام کومانوو در اوایل سال ۱۸۷۸ توسط مجمعی از روسای مناطق ("کازای" عثمانی) کومانوو، کریوا پالانکا و کراتوو در ولایت کوزوو (در جمهوری مقدونیه شمالی امروزی) سازماندهی شد که به دنبال
مقدونیه شمالی امروزی) سازماندهی شد که به دنبال آزادسازی منطقه از دست امپراتوری عثمانی و اتحاد آن با شاهزاده‌نشین صربستان بودند که در آن زمان با عثمانی‌ها در جنگ بود. با آزادسازی نیش (۱۱ ژانویه ۱۸۷۸) و ورانیه (۳۱ ژانویه ۱۸۷۸) توسط ارتش صربستان، این شورش در جریان رویداد اخیر با نبردهای چریکی فعال شد. شورشیان از دولت صربستان کمک‌های مخفی دریافت کردند، اگرچه این قیام تنها چهار ماه طول کشید، تا اینکه توسط عثمانی‌ها سرکوب شد. مرزهای این استان با از دست دادن قلمرو امپراتوری عثمانی به کشورهای همسایه در پیمان برلین
امپراتوری عثمانی به کشورهای همسایه در پیمان برلین پس از جنگ روسیه و ترکیه در سال‌های ۱۸۷۷–۱۸۷۸ تغییر کرد و بخش‌هایی نیز به صورت داخلی به ولایت موناستیر و از ولایت سالونیک منتقل شدند. در سال ۱۸۷۹، بخش‌های غربی سنجاک نووی پازار، طبق پیمان برلین که به اتریش-مجارستان اجازه اشغال بوسنی و هرزگوین را نیز می‌داد (تا سال ۱۹۰۸ به همین صورت باقی ماند)، تحت اشغال اتریش-مجارستان قرار گرفت. تثبیت و بحران ۱۸۷۹–۱۹۱۳. دو تغییر عمده اداری در سال‌های ۱۸۸۰ و ۱۹۰۲ اتفاق افتاد. به منظور مقابله با حضور نظامی اتریش-مجارستان در
به منظور مقابله با حضور نظامی اتریش-مجارستان در بخش‌های غربی سانجاک نووی پازار، استان جدیدی در سال ۱۸۸۰ ایجاد شد: سانجاک پلویلا (تاشلیکا) با کازاها: Pljevlja , Prijepolje و Priboj. در سال ۱۹۰۲، کازاهای میتروویچا و نووی پازار به سنجاق پریشتینا و کازاهای برانه و روژاژه به سانجاک ایپک منتقل شدند. در همان زمان، سانجاک Sjenica (Seniçe) با کازاها ایجاد شد: Sjenica , Nova Varoš، Bijelo Polje و Lower Kolašin. در سال ۱۹۱۰، شورشی که توسط آلبانیایی‌ها سازماندهی شده بود در پریشتینا آغاز شد و به زودی به کل ولایت کوزوو
در پریشتینا آغاز شد و به زودی به کل ولایت کوزوو گسترش یافت و سه ماه به طول انجامید. سلطان عثمانی در ژوئن ۱۹۱۱ در جریان مذاکرات صلح که تمام مناطق آلبانیایی‌نشین را در بر می‌گرفت، از کوزوو بازدید کرد. جمعیت‌شناسی و سازمان اجتماعی. ولایت کوزوو جمعیتی متنوع داشت که بر اساس خطوط مذهبی و قومی تقسیم شده بودند و آلبانیایی‌ها، بلغاری‌ها، بوسنیایی‌ها و صرب‌ها بخش عمده جمعیت آن را تشکیل می‌دادند. آلبانیایی‌های مسلمان اکثریت جمعیت ولایت کوزوو را تشکیل می‌دادند که بخش مهمی از طبقات شهری-حرفه‌ای و زمین‌دار شهرهای بزرگ
مهمی از طبقات شهری-حرفه‌ای و زمین‌دار شهرهای بزرگ را شامل می‌شد. کوزوو غربی از ۵۰۰۰۰ نفر جمعیت و منطقه‌ای تحت سلطه سیستم قبیله‌ای آلبانیایی تشکیل شده بود که سالانه ۶۰۰ آلبانیایی بر اثر خونریزی جان خود را از دست می‌دادند. ارتفاعات یاکووا (گیاکووه) شامل ۸ قبیله بود که عمدتاً مسلمان بودند و در منطقه لوما در نزدیکی پریزرن ۵ قبیله وجود داشت که اکثراً مسلمان بودند. شهر ایپک مسیحیان مخفی داشت که پیرو مذهب کاتولیک بودند. مشابه همتایان خود در ولایت ایشکودرا، مالسورهای کوزوو (کوهستانی‌ها) از امتیازاتی برخوردار بودند
کوزوو (کوهستانی‌ها) از امتیازاتی برخوردار بودند که با انجام خدمت سربازی به عنوان نیروهای نامنظم، هیچ مالیاتی نمی‌پرداختند و از خدمت اجباری نظامی معاف می‌شدند. حکومت عثمانی در میان کوهستانی‌ها بسیار ناچیز یا تقریباً صفر بود و مقامات دولتی برای اعمال هرگونه اقتداری با صاحبان قدرت محلی متحد می‌شدند. آلبانیایی‌های کوزوو، مالسورها، اختلافات بین خود را از طریق قانون کوهستان خود حل و فصل می‌کردند و مقامات عثمانی از خودمختاری که آنها اعمال می‌کردند، ناراضی بودند. از دیدگاه آلبانیایی‌ها، در دهه ۱۸۸۰، سنجاق‌های
از دیدگاه آلبانیایی‌ها، در دهه ۱۸۸۰، سنجاق‌های ایپک، پریزرن، پریشتین، اسکوپ و ینی‌پازار در ولایت کوزوو متعلق به منطقه گگنیا بودند. بوسنیایی‌های مسلمان که زبان مادری‌شان اسلاوی بود، تعداد قابل توجهی از جمعیت ولایت کوزوو را تشکیل می‌دادند و عمدتاً در سنجاق ینی‌پازار متمرکز بودند که شامل چندین زمین‌دار برجسته بوسنیایی بود. پناهندگان چرکس که از روسیه آمده بودند، در سال ۱۸۶۴ توسط مقامات عثمانی در ولایت کوزوو اسکان داده شدند و تا دهه ۱۸۹۰ تعداد آنها به حدود ۶۰۰۰ نفر رسید و در صورت نیاز، نیروهای کمکی را در اختیار
رسید و در صورت نیاز، نیروهای کمکی را در اختیار دولت قرار می‌دادند. در نیمه شمالی ولایت کوزوو، صرب‌های ارتدکس بزرگ‌ترین گروه مسیحی بودند و اکثریت را در مناطق شرقی تشکیل می‌دادند. صرب‌های ارتدکس تحت اقتدار کلیسایی اسقف‌نشین قسطنطنیه بودند و یک کلان‌شهر، اغلب با قومیت یونانی، در پریشتین زندگی می‌کرد و بر امور جمعیت ارتدکس در استان ریاست می‌کرد. یک مدرسه علمیه در پریزرن با ۱۰۰ طلبه ساکن وجود داشت که بسیاری از آنها اهل مونته‌نگرو بودند. از دهه ۱۸۶۰ به بعد، صربستان سیاست فعالی را برای حمایت از صرب‌ها در کوزوو
سیاست فعالی را برای حمایت از صرب‌ها در کوزوو دنبال کرد که شامل اعزام معلمان به ولایت، تأمین یارانه برای کمک به مدارس صرب و ارائه بورسیه برای تحصیل در بلگراد بود. باشگاه‌های فرهنگی صرب در مراکز شهری بزرگ که شامل جمعیت قابل توجهی از صرب‌ها بودند، فعال بودند و برخی از صرب‌های محلی از الحاق آینده استان به صربستان بزرگ حمایت می‌کردند. مدارس صرب در استان همچنین برخی از آلبانیایی‌های مسلمان را به عنوان دانش‌آموز جذب می‌کردند. چندین هزار آرومانی در ولایت کوزوو ساکن بودند. بلغاری‌ها در نیمه جنوبی ولایت کوزوو زندگی
بودند. بلغاری‌ها در نیمه جنوبی ولایت کوزوو زندگی می‌کردند. آمار جمعیتی. تخمین‌های متعددی در مورد قومیت و وابستگی مذهبی جمعیت این استان ناهمگن وجود دارد. ۱۸۸۱–۸۲. طبق سرشماری عمومی عثمانی در سال‌های ۱۸۸۱/۸۲–۱۸۹۳، جمعیت این ولایت به شرح زیر است: ۱۸۸۷. اسناد استانی عثمانی برای سال ۱۸۸۷ تخمین زده است که آلبانیایی‌ها بیش از نیمی از جمعیت ولایت کوزوو را تشکیل می‌دهند که در سنجاق‌های ایپک، پریزرن و پریشتین متمرکز شده‌اند. در سنجاق‌های ینی‌پازار، تاشلیجا و اسکوپ، آلبانیایی‌ها بخش کمتری از جمعیت را تشکیل می‌دادند.
بخش کمتری از جمعیت را تشکیل می‌دادند. ۱۸۹۹ میلادی. یک آمار اتریشی که در سال ۱۸۹۹ منتشر شد، تخمین زد: ۱۹۰۱. طبق سالنامه‌های عثمانی، در سال ۱۹۰۱، ولایت کوزوو که شامل پنج سنجاک (سنجاق) بود: اسکوپیه، پریشتینا، پریزرن، نووی پازار و پلیفلیا، ۹۶۴۶۵۷ نفر جمعیت داشت؛ دو سوم آنها مسلمان و یک سوم مسیحی بودند. مسلمانان عمدتاً آلبانیایی و مسیحیان عمدتاً صرب بودند. با این حال، این سالنامه‌ها منابع غیرقابل اعتمادی تلقی می‌شوند زیرا در برخی مناطق، جمعیت زنان را ثبت نکرده‌اند، بلکه اعداد را با جمعیت مردان متعادل کرده‌اند،
بلکه اعداد را با جمعیت مردان متعادل کرده‌اند، اگرچه این یک واقعیت شناخته شده است که تعداد سرهای مرد در طول این دوره نه تنها در آن سرزمین‌ها، بلکه در صربستان نیز از تعداد سرهای زن بیشتر بوده است. ۱۹۰۶. روزنامه‌نگار بریتانیایی، اچ. بریلزفورد، در سال ۱۹۰۶ تخمین زد که دو سوم جمعیت کوزوو آلبانیایی و یک سوم صرب هستند. گفته می‌شود پرجمعیت‌ترین مناطق غربی گِیاکووا و پِیا بین ۲۰۰۰۰ تا ۲۵۰۰۰ خانوار آلبانیایی داشتند، در حالی که حدود ۵۰۰۰ خانوار صرب بودند. نقشه‌ای از آلفرد استید، که در سال ۱۹۰۹ منتشر شد، نشان می‌دهد
آلفرد استید، که در سال ۱۹۰۹ منتشر شد، نشان می‌دهد که تعداد مشابهی صرب و آلبانیایی در این منطقه زندگی می‌کردند. ۱۹۱۱. طبق داده‌های سرشماری عثمانی، کل جمعیت ۱٬۶۰۲٬۹۴۹ نفر با ترکیب قومی-مذهبی زیر بود: ۱۹۱۲. مقاله‌ای که در مجله بلژیکی «ملت ما "بیدار است"» در ۲۱ دسامبر ۱۹۱۲ منتشر شد، جمعیت آن را ۸۲۷٬۱۰۰ نفر تخمین زد:
ایرپینیا (به لاتین امروزی "هیرپینیا") یک منطقه جغرافیایی و فرهنگی در جنوب ایتالیا است. این منطقه قلمرو داخلی قبیله باستانی "هیرپینی" بوده و وسعت آن تقریباً با استان آولینو امروزی مطابقت دارد. جغرافیا. این منطقه عمدتاً کوهستانی است و شبکه‌ای پیچیده از تپه‌ها و دره‌ها دارد، با توپوگرافی غالباً کارست سنگ آهک. با این حال، در شمال‌شرقی، سنگ‌ها عمدتاً شنی هستند و ارتفاع زمین نسبتاً کمتر است. ایپینیا در بخش آپنینی واقع شده است که از سلا دی آریانو در شمال تا چشمه‌های رودخانه سله امتداد دارد؛ بلندترین قله آن کوه
رودخانه سله امتداد دارد؛ بلندترین قله آن کوه آوللا با ارتفاع ۱۵۹۱ متر است. در جنوب، کوه‌های پیکنتینی قرار دارند که شامل بلندترین قله منطقه، کوه چروویالتو با ارتفاع ۱۸۰۹ متر می‌شوند. ایپینیا از شرق با دره اوفانتو محدود شده و در شمال با مناطق سامنیوم و داونیا هم‌مرز است. تاریخچه. نام ایرپینیا از واژه اوسک hirpus گرفته شده است که به معنای «گرگ» است و بقایای گرگ تا امروز به‌عنوان نماد ایرپینیا باقی مانده است. قبایل اوسک سابین‌ها، تحت فشار جمعیتی، در قرن ششم پیش از میلاد از منطقه‌ای که امروزه اومبریا نامیده
پیش از میلاد از منطقه‌ای که امروزه اومبریا نامیده می‌شود، به این ناحیه مهاجرت کردند. هیرپینی‌ها مناطق رودخانه‌های ساباتو، کالوره، چروارو و اوفانتو را اشغال کردند و به مرور زمان از سمن‌ها که از مولیزه و ماته‌زه به این منطقه مهاجرت کرده بودند، متمایز شدند. مراکز اصلی هیرپینی‌ها عبارت بودند از: هیچ تاریخ مشخصی برای ورود هیرپینی‌ها به منطقه نمی‌توان ارائه داد. آنها در زمان جنگ اول سامنیت‌ها (۳۴۲ پیش از میلاد) در اینجا ساکن شده بودند. نام آنها در منابع مربوط به سال ۲۸۰ پیش از میلاد، زمانی که ژنرال یونانی پیروس
سال ۲۸۰ پیش از میلاد، زمانی که ژنرال یونانی پیروس از اپیروس به ایتالیا لشکرکشی کرد، یافت می‌شود. یک مدال برنز نشان می‌دهد که آنها در سال ۲۷۵ پیش از میلاد با سامنیت‌ها پیمان اتحاد امضا کردند. "مالونتون" در اوایل توسط رومی‌ها فتح شد که آن را "بنونتوم" نامیدند و در سال ۲۶۸ پیش از میلاد آن را به یک مستعمره تبدیل کردند. هیرپینی‌ها در زمان جنگ دوم پونیک دچار اختلافات داخلی شدند. کایوس ماریوس در سال ۸۷ پیش از میلاد به آنها شهروندی روم را اعطا کرد، اما آنها در زمان پیروزی اولی، سولا (۸۰ پیش از میلاد)، از هرگونه
پیروزی اولی، سولا (۸۰ پیش از میلاد)، از هرگونه امتیازی محروم شدند. برخی از جاده‌های روم باستان از قلمروی هیرپینی‌ها عبور می‌کردند، از جمله: ویا آپیا، ویا آمیلیا، ویا تراژانا، ویا هرکولیا و چند مسیر دیگر. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، ایرپینیا به ترتیب تحت سلطه بیزانس، لومباردی، هوهنستاوفن، آنژو، آراگونی و در نهایت اسپانیایی‌ها قرار گرفت. به عنوان بخشی از پادشاهی ناپل، این شهر در "پرنسیپاتو اولترا" یا "اولتر"، یکی از معدود استان‌های محصور در خشکی پادشاهی، گنجانده شد. فئودالیسم در سال ۱۸۰۶، همان سالی که
گنجانده شد. فئودالیسم در سال ۱۸۰۶، همان سالی که آولینو به عنوان پایتخت استان اعلام شد، لغو شد. ایرپینیا در سال ۱۸۶۱ بخشی از پادشاهی تازه متحد ایتالیا شد. این منطقه در معرض تعدادی زلزله شدید قرار داشته است. در ۲۳ نوامبر ۱۹۸۰، ۶٫۹ زلزله‌ای با حداکثر شدت مرکالی X ("شدید") این منطقه را تحت تأثیر قرار داد و ۲۴۸۳ تا ۴۹۰۰ نفر را کشت و ۷۷۰۰ تا ۸۹۳۴ نفر را زخمی کرد. محصولات سنتی و جاذبه‌های گردشگری. ایرپینیا سنت پرافتخاری در تولید شراب‌هایی مانند فیانو دی آولینو، گرکو دی توفو و تاوراسی دارد. پنیرهای آن، از جمله