payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مرکز پزشکی لانکنا منصوب گردید. او تا سال ۱۹۵۲ در بیمارستان لانکنا ماند و حتی پس از بازنشستگی از سمت ریاست بخش اطفال، به‌عنوان مشاور اطفال تا سال ۱۹۶۵ فعالیت داشت. در همین دوره، او همچنین با کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا (WMCP) همکاری داشت. بیکن در سال ۱۹۱۹ به‌عنوان مدرس اطفال در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا پذیرش شد و شش سال بعد به‌عنوان استاد تمام منصوب گردید. او در سال ۱۹۵۳ به‌عنوان استاد بازنشسته شناخته شد و در سن ۶۲ سالگی از تدریس کناره گرفت. کلینیک سلامت نوزاد. امیلی بیکن اولین «کلینیک سلامت نوزاد» را در
امیلی بیکن اولین «کلینیک سلامت نوزاد» را در اوایل دهه ۱۹۰۰ در فیلادلفیا بنیان‌گذاری کرد. از آنجا که حرفه پزشکی او در سال ۱۹۱۶ آغاز شد، تأسیس این کلینیک با برنامه‌های واکسیناسیون آبله، دیفتری و کزاز هم‌زمان بود. «کلینیک سلامت نوزاد» یک مرکز خدماتی است که بر بهداشت جسمی و روانی و پیشگیری تأکید دارد، جایی که مادران همراه با نوزادان سالم خود به آنجا مراجعه کرده و درک و مدیریت فرایند رشد و تکامل نوزادان خود را یادمی‌گیرند. اهمیت. به‌طور کلی، بیکن به عنوان یک معلم، پزشک اطفال و همکار، بسیار محبوب و مورد احترام
پزشک اطفال و همکار، بسیار محبوب و مورد احترام بود. او سهم زیادی در پیشرفت علم پزشکی اطفال در فیلادلفیا داشت. مهارت‌های برجسته‌اش در این حوزه باعث شد تا درخواست‌های زیادی به عنوان سخنران محبوب دریافت کند و اغلب در گروه‌های والدین و معلمان، پرستاران و زنان کلیسا و باشگاه‌ها حضور می‌یافت تا در مورد مسائل سلامت کودکان، تغذیه و پزشکی پیشگیرانه صحبت کند. او به‌طور مداوم به عنوان فردی فداکار، بی‌تکلف و عادل توصیف می‌شد و بدون شک تأثیر ماندگاری بر سلامت هزاران کودک فیلادلفیا از طریق پزشکی اطفال و تدریس داشته است و
فیلادلفیا از طریق پزشکی اطفال و تدریس داشته است و در نقش یک آموزگار و پزشک اطفال کمک زیادی به تربیت نسل‌های پزشکان در این زمینه نمود. بیکن در سال ۱۹۷۲ درگذشت.
سلستین کچا کورتز (متولد ۱۳ اکتبر ۱۹۶۴) یک سیاستمدار کامرونی است که به عنوان شهردار بانگته و رئیس شبکه زنان منتخب محلی آفریقا (به فرانسوی: Réseau des Femmes Elues Locales d'Afrique، اغلب به نام REFELA) است. اوایل زندگی و تحصیل. کورتز در ۱۳ اکتبر ۱۹۶۴ در ماروآ در منطقه شمالی کامرون به دنیا آمد. پدرش که از او نام برده می‌شود، از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۴۳ رئیس ارشد بانگته بود. او در زمانی که کورتز ۱۴ سال داشت درگذشت. او برای فرار از ازدواجی که پدربزرگش، کینگ فرانسیا نجیکی ترتیب داده بود، به دبیرستان فومبان نقل مکان کرد
ترتیب داده بود، به دبیرستان فومبان نقل مکان کرد و سپس به دبیرستان ماننگوبا بازگشت و در آنجا مدرک A4 آلمانی را به پایان رساند. او دارای دیپلم آموزش عالی در تکنیک‌های تجاری و دیپلم مطالعات عالی در تجارت و اقتصاد از ESSEC در دوالا است. او دارای تابعیت دوگانه (فرانسه و کامرون) است که انتقاد مخالفان سیاسی او را برانگیخت. پیشه. کورتز به عنوان مدیر فروش و بازاریابی برای سیمنتری دو کامرون کار می‌کرد. او به دلیل تحسین رئیس‌جمهور پل بیا، به جنبش دموکراتیک خلق کامرون پیوست و رئیس سازمان زنان آن OFRDPC شد. کورتز در
پیوست و رئیس سازمان زنان آن OFRDPC شد. کورتز در سال ۲۰۰۷ به عنوان شهردار کمون بنگنگته در بخش نده در منطقه غرب انتخاب شد. او ملکه مادر بنگنگته و بنگولاپ است. او همچنین به عنوان نایب رئیس انجمن کمک و توسعه شهری، رئیس پانتر دو نده، سفیر آفریقای فرانسوی زبان در گروه‌های کاری اتحادیه اروپا در مورد ساختار گفتگو در مورد مساعدت خدمت کرد. کورتز کسب و کاری به نام ملکه فیش کامرون راه اندازی کرد که به دنبال شکستن انحصار کنگلکم بود. او پس از مرگ مادرش یک بنیاد خیریه به یادش به نام «La Case à la Table Ouverte de Maman
یادش به نام «La Case à la Table Ouverte de Maman Pauline» تأسیس کرد. در ژوئن ۲۰۱۴، او جایزه خدمات عمومی سازمان ملل متحد را در مراسمی در سئول به دلیل فعالیت‌های بشردوستانه خود برای پروژه‌ای با هدف تأمین آب آشامیدنی برای همه ساکنان بانگنگته، تحقق اهداف توسعه هزاره، دریافت کرد. در ژوئیه ۲۰۱۱، دعوی حقوقی توسط پسر عموی کورتز، سهامدار یک شرکت مشابه، به اتهام بی‌نظمی در تجارت او مطرح شد. وی پس از احراز جرم جعل و سوءاستفاده از دارایی‌ها و اعتبارات اجتماعی توسط دادگاه منطقه ووری به یک سال حبس تعزیری با سه سال عفو
منطقه ووری به یک سال حبس تعزیری با سه سال عفو محکوم شد. او همچنین به پرداخت جریمه ۱۵ میلیون فرانک سی‌اف‌ای محکوم شد. در ۸ ژانویه ۲۰۱۵، دادگاه تجدیدنظر حکم دادگاه منطقه را تأیید کرد اما حکم را به ۱۶۷٬۱۰۰ فرانک سی‌اف‌ای جریمه نقدی و ۹ ماه بازداشت کاهش داد. پرونده در حال تجدیدنظرخواهی در دیوان عالی کشور است. در پایان دوره شهرداری خود در سال ۲۰۱۳، کورتز کاندیدای مجلس ملی بود و به دلیل داشتن تابعیت دوگانه در کشوری که آن را به رسمیت نمی‌شناسد و رای دادن در انتخابات فرانسه مورد انتقاد قرار گرفت. او مجدداً در
فرانسه مورد انتقاد قرار گرفت. او مجدداً در سپتامبر ۲۰۱۳ برای یک دوره دیگر تا سال ۲۰۱۸ به عنوان شهردار انتخاب شد، اما با انتقادهایی از رهبری خود، و همچنین به عنوان الگوی رهبری در آفریقا در مبارزه برای برابری ستایش شده است. در آوریل ۲۰۱۵، او یکی از سه نامزد جایزه ژوزه ادواردو دوس سانتوس برای جوایز شهردار آفریقا، دسته شهرهای کوچک بود. در ۱ دسامبر ۲۰۱۵، کورتز رئیس شبکه زنان منتخب محلی آفریقایی به نمایندگی از منطقه آفریقای مرکزی شد و به جای فاطماتو عبدالمالیک موریتیایی. این شبکه که در مارس ۲۰۱۱ در طنجه تشکیل
موریتیایی. این شبکه که در مارس ۲۰۱۱ در طنجه تشکیل شد، زنانی را که در مناصب دولتی محلی انتخاب شده‌اند گرد هم می‌آورد. او قبلاً ریاست منطقه فرعی آفریقای مرکزی را بر عهده داشت و ساختارهای کشوری را در چاد، گابن، جمهوری دموکراتیک کنگو و جمهوری آفریقای مرکزی ایجاد کرد. کورتز دوست صمیمی آن هیدالگو، شهردار پاریس است. در ژانویه ۲۰۱۶، او یک هیئت سفارت ایالات متحده به رهبری مرلین شولتز، افسر امور فرهنگی را پذیرفت که به او به خاطر «رهبری نمونه» او تبریک گفت. بعداً در سال ۲۰۱۶، کورتز یکی از صد شهردار دعوت شده توسط
در سال ۲۰۱۶، کورتز یکی از صد شهردار دعوت شده توسط دبیرکل سازمان ملل متحد بان کی‌مون برای مشارکت در برنامه شهری جدید پیش از اجلاس سران هابیتات III در کیتو بود. او همچنین در کنفرانس تغییرات آب و هوایی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۶ در مراکش شرکت کرد. زندگی شخصی. کورتز متأهل و دارای دو دختر است. او فرانسوی، انگلیسی و آلمانی صحبت می‌کند.
گوهار آبیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) خواننده و آموزگار موسیقی اهل ارمنستان-ایران بود. زندگی‌نامه. گوهار آبیان (داویدیان) () در سال ۱۹۲۰ میلادی (۱۲۹۹ خورشیدی) در شهر آلکساندراپول، ارمنستان به دنیا آمد در سال ۱۹۲۲ (۱۳۰۱) همراه با خانواده‌اش به تبریز مهاجرت کرد و تحصیلات ابتدایی را در آن شهر گذراند. در سال ۱۹۳۵ (۱۳۱۴) خانوادهٔ آبیان در تهران اقامت گزید و گوهار تحصیلات متوسطه را در دبیرستان انوشیروان دادگر به پایان رسانید و وارد هنرستان عالی موسیقی گشت و در سال ۱۹۶۰ (۱۳۳۹) فارغ‌التحصیل شد. گوهار داویدیان اولین دختر
(۱۳۳۹) فارغ‌التحصیل شد. گوهار داویدیان اولین دختر دانشجویی بود که از هنرستان عالی موسیقی تهران فارغ‌التحصیل گشت. وی نوازندهٔ ارکستر فیلارمونیک و مربی کلاس‌های پیانو در هنرستان عالی موسیقی بوده است و سال‌ها کلاس‌های خصوصی داشته است. گوهار آبیان در سال ۲۰۰۱ (۱۳۸۰) در تهران بدورد حیات گفت.
«خشونت خانگی» هر شکلی از خشونت اعم از کلامی، روانی، فیزیک، جنسی و … است که هر یک از اعضای خانواده از جمله مردان، زنان، والدین، فرزندان و صرف نظر از اینکه کجا اتفاق افتاده باشد، انجام می‌دهند. معمولاً مراد از خشونت خانگی خشونتی است که در چارچوب خانواده و بین زن و شوهر اتفاق می‌افتد. خشونت خانگی امروزه به یک پدیده جهانشمول مبدل شده و تأثیرات آن باعث نابسامانی‌های جهان‌های مختلف در جوامع و فرهنگ شده است به همین علت، بیشترین قربانیان خشونت را در جهان، قربانیان خشونت خانگی تشکیل می‌دهند به همین خاطر از مهم‌ترین
خانگی تشکیل می‌دهند به همین خاطر از مهم‌ترین موضوعات در بررسی مسائل اجتماعی در جوامع به‌شمار می‌آید. برآوردهای منتشر شده سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۱۷ نشان می‌دهد که در سراسر جهان از هر سه زن یک زن (۳۰ درصد) در طول زندگی خود مورد خشونت فیزیکی یا جنسی شریک صمیمی قرار گرفته است. در ایران نیز خشونت خانگی جزء آسیب‌ها و مسائل اجتماعی کشور بوده است. خشونت خانگی بر علیه زنان در ایران پیشینه ای بسا طولانی دارد و از دیرباز زنان ایرانی با این مشکل مواجه بوده‌اند؛ به گونه مثال بر اساس گزارش جهانگرد آلمانی آدام
به گونه مثال بر اساس گزارش جهانگرد آلمانی آدام اولئاریوس که در دوران صفویه به ایران سفر کرده بود، برخی از زنان ایرانی مورد خشونت قرار می‌گرفتند و بسیاری از زن‌هایی که راه نجاتی نداشتند دست به خودکشی می‌زنند و با خوردن مقدار زیادی تریاک به زندگی خود پایان می‌بخشیدند. یک پژوهش تحت عنوان «تحقیق ملی بررسی خشونت خانگی علیه زنان» که در سال ۱۳۸۳ به وسیله قاضی طباطبایی و همکارانش انجام شد بیانگر آن بود که ۶۶ درصد زنان ایرانی از ابتدای زندگی مشترک شان حداقل یک بار مورد خشونت قرار گرفته‌اند. بر اساس یک پژوهش دیگر،
مورد خشونت قرار گرفته‌اند. بر اساس یک پژوهش دیگر، که در سال ۱۳۹۷ انجام شده است، میزان کلی شیوع خشونت بین زوجین در جامعه ایران ۸۱ درصد است، یعنی ۸۱ درصد از زوجین در جامعه ایران تجربه حداقل یکی از ابعاد خشونت خانگی (فیزیکی، روانی، کلامی، اقتصادی) را داشته‌اند. - میزان شیوع خشونت فیزیکی بین زوجین ۳۶ درصد، میزان شیوع خشونت روانی بین زوجین در جامعه ایران ۷۵/۵ درصد، میزان شیوع خشونت کلامی بین زوجین در جامعه ایران ۴۰ درصد، میزان شیوع خشونت اقتصادی بین زوجین در جامعه ایران ۴۶/۷ درصد، و - میزان شیوع خشونت جنسی بین
ایران ۴۶/۷ درصد، و - میزان شیوع خشونت جنسی بین زوجین در جامعه ۳۴/۵ درصد بود. علل خشونت خانگی. پژوهشگران و فمنیست‌ها علل خشونت را به سه دسته تقسیم کرده‌اند: علل فردی. جنبه‌های زیستی. اولین تبین به مسائل زیستی انسان و تفاوت زن و مرد از این بعد مربوط می‌شود. برخی فمنیست‌های رادیکال ادعا کرده‌اند که نیروی بدنی مردان سبب بروز خشونت نسبت به زنان می‌شود. عوامل روانشناختی. رویکرد روانشناختی، منبع خشونت خانوادگی را در شخصیت یا اختلالات روانی جستجو می‌کند. ناکامی. در شرایطی رخ می‌دهد که موانع، فرد را از نیل به هدف
شرایطی رخ می‌دهد که موانع، فرد را از نیل به هدف بازمی‌دارد و او را در انجام رفتاری ناتوان می‌کند. علل اجتماعی-اقتصادی. زمینه‌های اقتصادی. یکی از عوامل موثر بر خشونت خانگی مردان، اموری مانند نوع شغل، بیکاری، وضعیت اقتصادی خانواده و شغل زن است. بیکاری و مشکلات اقتصادی همراه آن عامل مهمی در بروز تنش های خانوادگی و خشونت های ناشی از آن است. عوامل فرهنگی. تقدس خانواده و نگهداری اطلاعات مربوط به آن در چهار دیواری خانه. عوامل حقوقی. یکی از مهمترین عوامل خشونت، پذیرش قانون خشونت خانگی و خصوصی دانستن نزاع های
پذیرش قانون خشونت خانگی و خصوصی دانستن نزاع های خانوادگی است.
مقدمه. در علوم کامپیوتر، عبارت «کد به‌عنوان داده» به این ایده اشاره دارد که کد منبع نوشته‌شده در یک زبان برنامه‌نویسی می‌تواند به‌عنوان داده، مانند یک دنباله از کاراکترها یا درخت نحوی انتزاعی (AST)، دستکاری شود و تنها در چارچوب یک کامپایلر یا مفسر خاص دارای معنای اجرایی باشد. این مفهوم اغلب در زبان‌های شبیه به لیسپ که از S-expressionها به‌عنوان نحو اصلی خود استفاده می‌کنند، به‌کار می‌رود. زیرا نوشتن برنامه‌ها با استفاده از فهرست‌های تو در توی نمادها، تفسیر برنامه به‌عنوان یک AST را کاملاً شفاف می‌کند
برنامه به‌عنوان یک AST را کاملاً شفاف می‌کند (ویژگی‌ای که به آن هوموایکونیکیتی گفته می‌شود). این مفهوم ها معمولاً در زمینه‌ای به‌کار می‌روند که به آن متاپروگرامینگ گفته می‌شود، یعنی نوشتن برنامه‌هایی که برنامه‌های دیگر را به‌عنوان داده‌های خود در نظر می‌گیرند. برای مثال، کد به‌عنوان داده این امکان را می‌دهد که توابع اولویت‌دار را به‌صورت قابل حمل سریالیزه کنیم. یک مثال دیگر، ذخیره کردن یک برنامه در یک رشته است که سپس توسط یک کامپایلر پردازش شده و یک برنامه اجرایی تولید می‌کند. در بیشتر مواقع، یک API بازتاب
تولید می‌کند. در بیشتر مواقع، یک API بازتاب وجود دارد که ساختار برنامه را به‌صورت یک شیء در زبان نمایان می‌کند و این کار امکان ایجاد برنامه‌های اشتباه یا ناقص را کاهش می‌دهد. در نظریه محاسبات، قضیه دوم بازگشتی کلینی (Kleene's Second Recursion Theorem) یک نوع از کد به‌عنوان داده را فراهم می‌آورد، زیرا اثبات می‌کند که یک برنامه می‌تواند به کد منبع خود دسترسی داشته باشد. مفهوم کد به‌عنوان داده همچنین یکی از اصول معماری فون نویمن است، زیرا برنامه‌ها و داده‌های ذخیره‌شده هر دو به‌صورت بیت‌ها در همان دستگاه
ذخیره‌شده هر دو به‌صورت بیت‌ها در همان دستگاه حافظه نمایان می‌شوند. این معماری امکان نوشتن کد خود تغییردهنده را فراهم می‌آورد. همچنین، این معماری خطرات امنیتی را به‌دنبال دارد، زیرا می‌توان یک برنامه مخرب را به‌عنوان داده کاربر مخفی کرده و سپس از یک آسیب‌پذیری برای هدایت اجرای برنامه به سمت آن استفاده کرد. داده ها به عنوان کد. در برنامه‌نویسی اعلامی، اصل «داده به‌عنوان کد» (Data as Code یا DaC) به این ایده اشاره دارد که یک ساختار داده دلخواه می‌تواند با استفاده از معنای خاص زبان یا API نمایان شود. به‌عنوان
از معنای خاص زبان یا API نمایان شود. به‌عنوان مثال، یک لیست از اعداد صحیح یا یک رشته داده هستند، اما در زبان‌هایی مانند لیسپ و پرل، می‌توانند به‌طور مستقیم وارد شده و به‌عنوان کد ارزیابی شوند. اسکریپت‌های پیکربندی، زبان‌های خاص دامنه و زبان‌های نشانه‌گذاری نمونه‌هایی هستند که در آن‌ها اجرای برنامه تحت کنترل عناصر داده‌ای قرار دارد که به وضوح دنباله‌ای از دستورات نیستند.
ژان لامار (زادهٔ ۱۹۴۵) هنرمند و کنشگر اهل کالیفرنیاست. او آثاری چون نقاشی‌های دیواری، چاپ، دیوراما، مجسمه و چیدمان‌های تعاملی خلق می‌کند. او یکی از شهروندان ثبت‌شدهٔ رزرو سرخ‌پوستی سوزان‌ویل است. سال‌های نخست زندگی. ژان لامار در سوزان‌ویل، کالیفرنیا به دنیا آمد و نام Pahime Gutne (دختر گل بنفش) به او داده شد. خانواده‌اش فقیر بودند. او نخستین نقاشی دیواری‌اش را در کلاس چهارم با عنوان «سر فرانسیس دریک در حال مسیحی‌کردن سرخ‌پوستان» خلق کرد و این تجربه برایش معنادار بود. او در مدرسه از سوی معلمانش با نژادپرستی
بود. او در مدرسه از سوی معلمانش با نژادپرستی مواجه شد و مجبور بود فعالیت‌های هنری‌اش را در خانه از پدرش پنهان کند، چون پدرش می‌خواست او شغلی عملی‌تر دنبال کند. تحصیلات. لامار از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳ در کالج شهری سن‌خوزه تحصیل کرد؛ از ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۶ در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی؛ و از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۶ در مؤسسه هنری کالا. استادان لامار در برکلی از هنر بازنمایانهٔ او حمایت نمی‌کردند. او در زمان اشغال آلکاتراز در سن‌خوزه دانشجو بود و از این جنبش حمایت کرد. سپس به گروهی از هنرمندان پیوست که علیه تبعیض اعتراض می‌کردند.
از هنرمندان پیوست که علیه تبعیض اعتراض می‌کردند. اعتصاب جهان سوم در سال ۱۹۶۹ در برکلی و همچنین هنرمندان چیکانو مانند استر هرناندز و مالاکیاس مونتویا بر آثار او تأثیر گذاشتند. زندگی حرفه‌ای. بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۰، او در مؤسساتی چون کالج مارین، دانشگاه ایالتی سان‌فرانسیسکو، کالج هنر و صنایع دستی کالیفرنیا، کالج جامعه‌محور لاسن، مرکز اصلاحی کالیفرنیا و مؤسسه هنرهای سرخ‌پوستان آمریکا تدریس کرد. او به‌عنوان یک نقاش دیواری فعال شناخته می‌شود و همچنین برای چاپ‌هایش نیز شناخته‌شده است. او جذب ویژگی دموکراتیک
نیز شناخته‌شده است. او جذب ویژگی دموکراتیک این دو رسانه شده و گفته است: «من باور دارم که هنر برای همه است. هنر نباید فقط برای موزه‌ها یا ثروتمندان باشد، باید برای همه باشد و در خانهٔ همه حضور داشته باشد. به همین دلیل شروع به کشیدن نقاشی‌های دیواری کردم. همچنین به همین دلیل وارد چاپ شدم، چون راهی بود برای گردهم‌آوردن ذهن‌ها، راهی برای آگاهی‌بخشی دربارهٔ آنچه با زمین، حقوق سرخ‌پوستان، و زن سرخ‌پوست در حال رخ دادن است.» کیوریتور جن ریندفلایش دربارهٔ لامار می‌نویسد: «ژان لامار چهار دهه است که به جوامع قبیله‌ای
«ژان لامار چهار دهه است که به جوامع قبیله‌ای احترام گذاشته و از آن‌ها حمایت کرده است. از طراحی چهرهٔ جوانان بومی در دهه ۱۹۶۰ تا خلق مجموعه‌ای تأثیرگذار از پوسترهای رقص خرس در سال‌های بعد، روایت تصویری او در برابر حذف دیرپای حضور بومی ایستادگی می‌کند. او اغلب بر زنان تمرکز کرده و تاریخ و بقا آنان را گرامی داشته و مستند کرده است.» لامار بنیان‌گذار «کارگاه گرافیک سرخ‌پوستان آمریکا» است. در سال ۲۰۲۲، انجمن چاپگران کالیفرنیا از سهم لامار در حوزهٔ چاپ هنری زیبا با اعطای عضویت افتخاری مادام‌العمر تقدیر کرد. در
با اعطای عضویت افتخاری مادام‌العمر تقدیر کرد. در سال ۲۰۲۲، موزه هنر نوادا نمایشگاه "هنر ژان لامار" را با بیش از ۶۰ اثر از او برگزار کرد. این نمایشگاه به موزه هنر بوایس در آیداهو و موزه هنر معاصر سرخ‌پوستان (IAIA) در سانتافه، نیومکزیکو نیز سفر کرد. این نمایشگاه شامل چاپ‌ها، آثار چندرسانه‌ای، نقاشی‌ها و مجسمه‌هایی بود که بسیاری از آن‌ها به زنان سرخ‌پوست و کلیشه‌های فرهنگی می‌پرداختند. آثار او به نقد بازنمایی‌های نژادپرستانه از مردم بومی، به‌ویژه زنان، می‌پردازد و همچنین به میراث استعمار و مسائل عدالت
می‌پردازد و همچنین به میراث استعمار و مسائل عدالت زیست‌محیطی اشاره دارد. دبرا هری (از قبیله کوویو توکادو نِمو در دریاچه پایرامید) که استاد مطالعات بومی در دانشگاه نوادا نیز هست، دربارهٔ آثار این نمایشگاه نوشته است: «ژان لامار از جایگاهی آکنده از غرور شدید نسبت به بومی‌بودنش سخن می‌گوید و آمادگی دارد با حذف و نژادپرستی ساختاری که مردم بومی در زندگی خود با آن مواجه‌اند مقابله کند. آثار او حاوی نقدهای تیز سیاسی است، اما در عین حال لطافت و زیبایی فرهنگ‌های ما، به‌ویژه فرهنگ زنان بومی را نیز منتقل می‌کند.»
ما، به‌ویژه فرهنگ زنان بومی را نیز منتقل می‌کند.» زندگی شخصی. لامار با دی‌روی «اسپنس» اسپنسر (ناواهو، ۱۹۴۵–۲۰۱۵)، کهنه‌سرباز جنگ ویتنام و طراح، ازدواج کرد. این زوج یک پسر دارند. پس از درگذشت اسپنسر در سال ۲۰۱۵، او با ملت ناواهو دربارهٔ محل دفن همسرش وارد دعوای حقوقی شد که نتیجه‌ای نداشت. ملت ناواهو حکم کرد که او باید در آریزونا، در جامعه‌ای که در آن زاده شده بود، به خاک سپرده شود؛ اما لامار استدلال کرد که او مایل بوده در جامعه سوزانویل، محل زندگی مشترکشان، دفن شود.
ژیزل منیان (؛ – ) نوازنده پیانو کلاسیک فرانسوی است، بنیان‌گذار و مدیر انجمن «Les Concerts de Poche» است؛ انجمنی که هدف آن مردمی‌سازی و در دسترس قرار دادن موسیقی کلاسیک برای عموم است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه نشان ملی شایستگی شده است. زندگی‌نامه. مگنان نواختن پیانو را از سن هفت‌سالگی در مدرسه موسیقی "شولا کانتورومِ پاریس" زیر نظر نادیا تَگرین و آلفرد لوونگوث آغاز کرد. او در سن ۱۳ سالگی وارد کنسرواتوار پاریس شد. در آنجا، پیانو را نزد وِلادو پرلمیوتر، موسیقی مجلسی را با ژِنویو ژوا و تحلیل موسیقی را
موسیقی مجلسی را با ژِنویو ژوا و تحلیل موسیقی را با بِتسی جولاس آموخت. او گاه‌به‌گاه از آموزش‌های پیانیست اتریشی، لی‌لی کراوس، و پیانیست روس، دیمیتری باشکیروف نیز بهره‌مند می‌شد. مگنان موفق به کسب سه جایزه اول به اتفاق آرا شد: پیانو (نفر اول مسابقه)، موسیقی مجلسی و تحلیل موسیقی. در سن ۱۹ سالگی، زمانی که مسیر حرفه‌ای کنسرت برای او هموار شده بود، تصمیم گرفت عقب‌نشینی کرده و هنر خود را با راهنمایی پیانیست ژان-رودولف کارس تکمیل کند. این "بازنشستگی" موسیقایی او چهار سال به طول انجامید، که در این مدت همچنین از
چهار سال به طول انجامید، که در این مدت همچنین از آموزش‌های پیانیست روس، نیکیتا ماگالوف، و توصیه‌های رهبر ارکستر رومانیایی، سرجیو چلیبیداکه بهره برد.
برندا بَن‌وِل (؛ زادهٔ ۱۹۶۷) دانشمند و متخصص کانادایی علوم اعصاب است. وی رئیس بخش عصب‌شناسی و مدیر مشترک مرکز علوم عصبی در بیمارستان کودکان فیلادلفیا و استاد نورولوژی در این بیمارستان است. او همچنین کرسی استادی علوم عصبی گرِیس آر. لوئب را در اختیار دارد. علاوه بر این، او استاد پزشکی اطفال و نورولوژی در مدرسه پزشکی پرلمن در دانشگاه پنسیلوانیا است. بَن‌وِل همچنین مدیر مشترک کلینیک بیماری‌های التهابی عصبی و ام‌اس اطفال در بیمارستان کودکان فیلادلفیا است. او مقالات زیادی در زمینه بیماری‌های دمیلینه‌کننده اطفال
زیادی در زمینه بیماری‌های دمیلینه‌کننده اطفال از جمله ام‌اس، سندرم دویک و بیماری آنتی‌بادی MOG منتشر کرده است. بَن‌وِل مدیر مشترک شبکه بیماری‌های دمیلینه‌کننده اطفال کانادا، رئیس گروه مطالعه بین‌المللی ام‌اس اطفال و رئیس هیئت بین‌المللی علمی و پزشکی فدراسیون بین‌المللی ام‌اس است. او همچنین در کمیته مشورتی بین‌المللی آزمایش‌های بالینی داروهای جدید برای ام‌اس عضویت دارد. برندا بَن‌وِل عضو «آکادمی نورولوژی آمریکا» است و به عنوان معاون رئیس کمیته آکادمیک نورولوژی خدمت می‌کند. او همچنین در «کمیته اروپایی درمان
خدمت می‌کند. او همچنین در «کمیته اروپایی درمان و تحقیقات در ام‌اس» (ECTRIMS) فعال است و سخنرانی آموزشی سال ۲۰۲۲ در این کمیته را ارائه کرده است. زندگی اولیه و تحصیلات. برندا بَن‌وِل در وینیپگ، کانادا به دنیا آمد. او تحصیلات کارشناسی خود را در دانشگاه وسترن انتاریو انجام داد، و در همان‌جا برای اخذ مدرک پزشکی (MD) و تخصص در اطفال نیز ادامه تحصیل داد. او دوره تخصصی عصب‌شناسی اطفال خود را در بیمارستان کودکان ناخوش دانشگاه تورنتو گذراند، طی آن مدت رئیس دستیاران تخصصی بود. سپس برای گذراندن دوره فوق تخصص در
تخصصی بود. سپس برای گذراندن دوره فوق تخصص در بیماری‌های نوروموسکولار به مایو کلینیک رفت و به مدت دو سال در این رشته آموزش دید. حرفه و تحقیق. برندا بَن‌وِل در سال ۱۹۹۹ به عنوان استادیار به بیمارستان کودکان ناخوش دانشگاه تورنتو بازگشت. او در سال ۲۰۱۲ به استادتمام دانشگاه تورنتو تبدیل شد. در ژوئیه ۲۰۱۲، او به عنوان استادتمام نورولوژی و اطفال و رئیس بخش نورولوژی بیمارستان کودکان فیلادلفیا منصوب شد. پژوهش در زمینهٔ بیماری ام‌اس. بَن‌وِل در ابتدا قصد داشت در دانشگاه تورنتو بر بیماری‌های عصبی-ماهیچه‌ای در کودکان
تورنتو بر بیماری‌های عصبی-ماهیچه‌ای در کودکان تمرکز کند. اما هنگامی که از یک پزشک بازنشسته پنج بیمار مبتلا به ام‌اس را برای ادامهٔ درمان دریافت کرد، تمرکزش به بیماری‌های دمیلینه‌کننده در کودکان تغییر کرد. برای مطالعه بهتر یک بیماری نادر، بَن‌وِل در سال ۲۰۰۴ شبکه بیماری‌های دمیلینه‌کننده کودکان کانادا را ایجاد کرد، یک شبکه چند مرکزی که شامل تمامی مراکز بهداشتی و درمانی اطفال در کانادا می‌شود. این شبکه به بَن‌وِل و همکارانش کمک کرده است تا تشخیص، درمان و بیماری‌های همراه بیماری‌های دمیلینه‌کننده در کودکان را
همراه بیماری‌های دمیلینه‌کننده در کودکان را بهتر درک کنند. تشخیص: بَن‌وِل نقش کلیدی در ارزیابی استفاده از معیارهای تشخیصی مک‌دونالد (McDonald criteria) برای تشخیص ام‌اس ایفا کرده است. این معیارها استانداردهایی برای تشخیص ام‌اس از طریق تعیین گسترش دمیلینه‌شدن دستگاه عصبی مرکزی در فضا و زمان هستند. او در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۷ جزو پزشکان اصلی در کارهای بین‌المللی به‌روزرسانی این معیارها برای بزرگسالان و کودکان بوده است. درمان: با وجود اینکه در طول سه دهه گذشته داروهای متعددی برای درمان ام‌اس در دسترس قرار
داروهای متعددی برای درمان ام‌اس در دسترس قرار گرفته‌اند، آزمایش آن‌ها در کودکان به دلیل نادر بودن ام‌اس در کودکان و ملاحظات اخلاقی استفاده از دارونما چالش‌برانگیز بوده است. برای تسهیل و بهبود طراحی آزمایش‌های بالینی، بَن‌وِل گروه بین‌المللی تحقیقاتی ام‌اس اطفال را تأسیس کرد و اکنون ریاست آن را بر عهده دارد. این گروه باعث موفقیت آزمایش بالینی «پارادایمز» شد که ایمنی و اثر بخشی داروی فینگولیمود را در مقایسه با اینترفرون بتا-۱ای بررسی کرد و باعث تأیید فینگولیمود توسط سازمان غذا و دارو برای درمان ام‌اس در
توسط سازمان غذا و دارو برای درمان ام‌اس در کودکان شد که اولین تأیید دارویی برای این بیماری در کودکان بود. بیماری‌های همراه: کارهای بَن‌وِل نشان داده است که در حالی که کودکان ممکن است از لحاظ جسمی از حملات بیماری ام‌اس بهبودی یابند، اما ممکن است همچنان نقص‌های نوروسایکولوژیک در آزمایش‌ها مشخص شود، به‌ویژه در کودکانی که در سنین پایین‌تر به بیماری مبتلا می‌شوند. این آگاهی باعث تغییر در نحوه مشاوره و حمایت از خانواده‌ها هنگام تشخیص ام‌اس در کودکان شده است. التهاب حاد منتشره مغزی، سندرم دویک و بیماری آنتی‌بادی
حاد منتشره مغزی، سندرم دویک و بیماری آنتی‌بادی MOG. به دلیل اینکه بیماری‌های دمیلینه‌کننده در جمعیت کودکان ممکن است از یکدیگر به سختی تمایز یابند، بَن‌وِل تلاش کرده است تا راهنمایی‌های بالینی برای پزشکانی که در تلاش برای تمایز این بیماری‌ها هستند، تعریف و ارائه دهد. در سال ۲۰۱۵، بَن‌وِل عضو پانل بین‌المللی تشخیص سندرم دویک (IPND) بود تا معیارهای تشخیص اجماعی بین‌المللی را برای آنچه که بعدها به نام اختلال طیفی سندرم دویک (NMO-SD) شناخته شد، توسعه دهد. او همچنین بر روی تعیین بهترین گزینه‌های درمان برای این
بر روی تعیین بهترین گزینه‌های درمان برای این طیف از بیماری در کودکان کار کرده است. بیماری آنتی‌بادی MOG اولین بار در اوایل دهه ۲۰۰۰ به عنوان یک زیرگروه از موارد سندرم دویک با آنتی‌بادی‌هایی بر ضد گلیکوپروتئین اولیگوسیت مایلین (MOG) توصیف شد. بَن‌وِل و همکارانش برای مشخص کردن بیماری آنتی‌بادی MOG در کودکان تلاش کردند تا روش‌های تشخیص، گزینه‌های درمان و پیش‌آگهی این بیماری را تعیین کنند.
ماریا مارگارتا کرچ (با نام تولد وینکلمن، در منابع تاریخی با نام ماریا مارگارتا کیرشین؛ ; – ) ستاره‌شناس آلمانی بود. او به‌دلیل نوشته‌هایش دربارهٔ مقارنهٔ خورشید با زحل، زهره و مشتری در سال‌های ۱۷۰۹ و ۱۷۱۲، یکی از نخستین ستاره‌شناسان مشهور دورهٔ خود به‌شمار می‌رفت. او برنده مدال طلایی فرهنگستان علوم پروس شده است. زندگی اولیه. ماریا از کودکی توسط پدرش که کشیش لوتری بود آموزش دید؛ کسی که معتقد بود او سزاوار آموزشی هم‌تراز با آموزش داده‌شده به پسران جوان است. تا ۱۳سالگی، هر دو والدینش را از دست داده بود. تا آن
۱۳سالگی، هر دو والدینش را از دست داده بود. تا آن زمان، او همچنین آموزش عمومی را از دامادش یوستینوس تلنر و کریستوف آرنولد، ستاره‌شناس خودآموختهٔ مشهور که در شهر زومرفلد زندگی می‌کرد و به‌عنوان نخستین کسی شناخته می‌شد که دنباله‌داری گذرا را کشف کرده بود، دریافت ننمود. او به‌عنوان شاگرد غیررسمی و بعدها دستیار آرنولد درآمد و با او و خانواده‌اش زندگی می‌کرد. در این دوره، نجوم به‌طور کامل بر اساس خطوط صنفی سازماندهی نشده بود. در نتیجه، مسیر تبدیل‌شدن به ستاره‌شناس اغلب در هر مورد بسیار متفاوت به‌نظر می‌رسید. از
اغلب در هر مورد بسیار متفاوت به‌نظر می‌رسید. از طریق آرنولد، ماریا با گوتفرید کیرش، ستاره‌شناس و ریاضیدان مشهور آلمانی که ۳۰ سال از او بزرگ‌تر بود و آموزش نجوم را نزد یوهانس هولیوس دیده و تحصیلات رسمی را در دانشگاه ینا گذرانده بود، آشنا شد. آن‌ها در سال ۱۶۹۲ ازدواج کردند و بعدها صاحب چهار فرزند شدند که همگی با مطالعهٔ نجوم، راه والدین خود را ادامه دادند. کیرش از این ازدواج سود برد، زیرا همسری داشت که از فرزندانش مراقبت می‌کرد و دستیاری که محاسبات را انجام می‌داد، داده‌ها را جمع‌آوری و به او کمک می‌کرد. در
داده‌ها را جمع‌آوری و به او کمک می‌کرد. در عین حال، ماریا توانست تحصیلات خود را در نجوم ادامه دهد. بدون این ازدواج، بعید بود که ماریا بتواند به‌طور مستقل در نجوم مشارکت کند. در سال ۱۷۰۰، این زوج به برلین نقل‌مکان کردند، زیرا فریدریش سوم، حاکم منتخب براندنبورگ (بعدها فریدریش اول پروس)، گوتفرید کیرش را به‌عنوان ستاره‌شناس سلطنتی منصوب کرده بود؛ مقامی که به ستاره‌شناس برجسته اعطا می‌شد. حرفه، مشاهدات و انتشارات. زنان در طول دورهٔ شاگردی خود سال‌های سفر را تجربه نمی‌کردند، که باعث می‌شد برای آموزش به افراد