payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دریا است و همراهانش در اطراف هیولایی که اروپا را حمل می‌کند، می‌رقصند و می‌خندند. گروه این چهره‌ها سرشار از شعر است، آنقدر که این زن در هنر خود، تارهای بیشتری دارد و در نقاشی به همان اندازه که در شعر سرآمد است، در شعر نیز سرآمد است - شعر او به سبک پترارک است.» شعر. اگرچه اطلاعات محدودی در مورد تعداد اشعاری که لاما سروده است وجود دارد، منابع نشان می‌دهند که او دو آهنگ، سه غزل و یک مدح نوشته است. این مدح به یاد مرگ دوست ادبی‌اش، راهب آنتونیو اسفورتزا، نوشته شده است. مرگ. منابع نشان می‌دهند که لاما احتمالاً
شده است. مرگ. منابع نشان می‌دهند که لاما احتمالاً در ۸ اکتبر ۱۷۴۷ بر اثر طاعون درگذشته است. در این گزارش آمده است:بانو جولیا، دختر آگوستینو لاما، حدود ۶۶ ساله، مبتلا به تب حاد ناشی از یک بیماری پوستی که به تشنج منجر شد، امروز ساعت ۲۱ روز هشتم درگذشت. او در کلیسای سانتی جووانی پائولو به خاک سپرده شد.
ایزابلا گونزاگا ( (۱۵۷۶–۱۶۳۰)، یک اشراف‌زاده ایتالیایی بود. او از طریق ازدواج با فرانته گونزاگا، لرد سن مارتینو دال‌آرژین، همسر بانوی سن مارتینو دال‌آرژین و از طریق ازدواج با وینچنزو دوم گونزاگا، دوک مانتوا، همسر دوشس مانتوا و مونتفرات بود. او در دوران خردسالی پسرش، اسکیپیونه، بین سال‌های ۱۶۰۵ تا ۱۶۱۳ به عنوان نایب‌السلطنه سن مارتینو دال‌آرژین خدمت کرد. او که به‌عنوان یکی از زیباترین زنان عصر خود شناخته می‌شد، پس از مرگ همسر اولش، از سال ۱۶۰۵ تا ۱۶۱۳ به‌عنوان نایب‌السلطنه در مناطق سان مارتینو آل‌آرجینه،
نایب‌السلطنه در مناطق سان مارتینو آل‌آرجینه، ایسولا دووارزه، ریوارولو و کومساجو حکومت کرد، زیرا پسر بزرگش هنوز به سن قانونی نرسیده بود. ازدواج دوم او با یکی از خویشاوندان دورش، که به‌شدت ناکام و پرتنش بود، منجر به اتهام جادوگری علیه او شد. این اتهام توسط بستگان همسر دومش، از جمله برادر او فردیناندو اول، مطرح شد و روندی از محاکمه توسط دادگاه تفتیش عقاید آغاز گردید. با وجود فشارها و فضای سنگین اتهام، این روند در نهایت با تبرئه کامل و بازسازی حیثیت او به پایان رسید. با این حال، نقش او در تاریخ خاندان گونزاگا
رسید. با این حال، نقش او در تاریخ خاندان گونزاگا بسیار تأثیرگذار و سرنوشت‌ساز بود. اقدامات و تصمیمات او، به‌ویژه در دوران نایب‌السلطنه‌اش و در پی ازدواج دوم، به‌گونه‌ای پیش رفت که در نهایت به انقراض شاخه اصلی خاندان گونزاگا انجامید—رویدادی که آغازگر جنگ جانشینی مانتوا شد، یکی از مناقشات مهم سیاسی و نظامی در شمال ایتالیا در قرن هفدهم. این زن، با زندگی‌ای آمیخته از قدرت، زیبایی، رسوایی و سیاست، به یکی از چهره‌های پیچیده و بحث‌برانگیز تاریخ اشرافی ایتالیا تبدیل شد. زندگی. اوایل زندگی. ایزابلا که در سال ۱۵۷۶
شد. زندگی. اوایل زندگی. ایزابلا که در سال ۱۵۷۶ در نوولارا متولد شد، هشتمین فرزند از سیزده فرزند آلفونسو اول گونزاگا، کنت نوولارا و بانیولو و ویتوریا دی کاپوا، عضوی از یکی از ثروتمندترین و قدرتمندترین خانواده‌های پادشاهی ناپل، بود. در سال ۱۵۹۴، ایزابلا با فرانته گونزاگا، عضو دانشکده افسری شاخه گونزاگا از سابیونتا-بوتزولو، لرد سن مارتینو آل آرژین، ایزولا دووارسه، ریوارولو و کومساجیو و ژنرال ارتش پادشاهی اسپانیا ازدواج کرد. آنها صاحب هفت (یا هشت) فرزند شدند. نایب السلطنه سن مارتینو آل آرژین. در فوریه ۱۶۰۵،
نایب السلطنه سن مارتینو آل آرژین. در فوریه ۱۶۰۵، شوهر ایزابلا درگذشت. از آنجا که پسر بزرگش هنوز خردسال بود، او نایب‌السلطنه قلمروهای او شد، که شامل لردنشین‌های سن مارتینو آل‌آرژین، ایزولا دووارسه، ریوارولو و کومساجیو می‌شد. در سال ۱۶۰۹، او همچنین نایب‌السلطنه قلمروهای بوتزولو، لردنشین ریوارولو دی فوئوری و شهرستان پمپونسکو شد، زمانی که پسر هنوز به سن قانونی نرسیده بود و این قلمروها را از عموی پدری‌اش، جولیو چزاره گونزاگا، به ارث برده بود. در تاریخ‌نگاری، دوره نیابت ایزابلا توسط معاصران به عنوان دوره‌ای مثبت
نیابت ایزابلا توسط معاصران به عنوان دوره‌ای مثبت ارزیابی می‌شود. از جمله دستاوردهای او می‌توان به تأسیس بایگانی و دفتر اسناد رسمی اشاره کرد که امکان بهبود سیستم قضایی را فراهم کرد. به لطف اقدامات ایزابلا، اختلافات تحت حکومت او به سرعت با پیامدهای سیل ویرانگر ۱۶۰۹ مقابله کرد. در حالی که ایزابلای بزرگ به‌طور فعال در اداره قلمروهای پسر ارشدش نقش داشت، هم‌زمان تلاش می‌کرد تا آینده فرزندان کوچکترش را نیز تضمین کند. آلفونسو وارد خدمت یکی از بستگان بانفوذ خود، شارل سوم، دوک نوور و رتِل شد—کسی که بعدها عنوان دوک
سوم، دوک نوور و رتِل شد—کسی که بعدها عنوان دوک مانتوا و مونفراتو را نیز به‌دست‌آورد—و از او لقب مارکی پومارو را دریافت کرد. کارلو مسیر مذهبی را در پیش گرفت و پس از تحصیل در دانشگاه سالامانکا، نذر رهبانی خود را ادا کرد و ریاست صومعه لوسِدیو را بر عهده گرفت. لوئیجی، کامیلو، آنیبال و فدریکو همگی وارد حرفه نظامی شدند و به درجات بالایی در ارتش دست یافتند. تنها دختر او، که هم‌نام مادرش ایزابلا بود، راه رهبانیت را برگزید و به صومعه پیوست. در سال ۱۶۱۳، پسر ارشدش، اسکیپیونه، به سن قانونی رسید و اداره قلمروهای
اسکیپیونه، به سن قانونی رسید و اداره قلمروهای خانوادگی را به‌طور رسمی در دست گرفت. پس از آن، ایزابلا از امور حکومتی کناره‌گیری کرد و به سان مارتینو، در نزدیکی مانتوا، بازنشسته شد. این دوره از زندگی او، با وجود کناره‌گیری از قدرت، همچنان با نفوذ و احترام همراه بود، چرا که او نه‌تنها در سیاست، بلکه در سرنوشت فرزندانش نقشی تعیین‌کننده ایفا کرده بود. همسر دوشس مانتوا. در سال ۱۶۱۵، کاردینال وینچنزو گونزاگا، برادر کوچک‌تر فردیناندو اول، دوک مانتوا و مونفراتو، در قلعه گاتسولو واقع در نزدیکی سان مارتینو مستقر شد.
قلعه گاتسولو واقع در نزدیکی سان مارتینو مستقر شد. با وجود تربیت مذهبی و آموزشی که از یسوعیان دریافت کرده بود، این شاهزاده ۲۱ ساله رفتارهایی بسیار بی‌قید و بند از خود نشان داد که در نهایت باعث اخراج او از دربار دوکال شد. زمانی که وینچنزو شنید یکی از خویشاوندان میانسالش که زمانی از زیباترین زنان ایتالیا به‌شمار می‌رفت، در نزدیکی او زندگی می‌کند، تصمیم گرفت به دیدارش برود. آن زن، ایزابلای ۳۹ ساله، مادر هشت فرزند، هنوز هم زیبا و دل‌فریب بود. وینچنزو به او دل باخت، اما ایزابلا در ابتدا خواست‌های عاشقانه‌اش را
اما ایزابلا در ابتدا خواست‌های عاشقانه‌اش را رد کرد. سپس او پیشنهاد ازدواج داد. در ماه اوت ۱۶۱۶، آن دو به‌طور پنهانی در نمازخانه کاخ سان مارتینو ازدواج کردند. وینچنزو از پاپ پل پنجم درخواست کرد تا از عهد مذهبی‌اش آزاد شود. در ۵ سپتامبر همان سال، استعفای او از مقام کاردینالی به‌طور رسمی مورد تأیید قرار گرفت. این ازدواج، که در ابتدا مخفیانه بود، نه‌تنها نقطه عطفی در زندگی شخصی ایزابلا محسوب می‌شد، بلکه پیامدهای سیاسی و اجتماعی گسترده‌ای نیز در پی داشت، به‌ویژه در زمینه روابط درون خاندان گونزاگا و جایگاه
در زمینه روابط درون خاندان گونزاگا و جایگاه کلیسا در برابر تصمیمات فردی اعضای اشراف. فردیناندو اول با این ازدواج مخالف بود، زیرا انتظار داشت از طریق جایگاه کلیسایی برادر کوچکترش، سیاست کلیسای مقدس را به نفع خاندان گونزاگا تحت تأثیر قرار دهد. دوک با درخواستی مبنی بر عدم اعتبار ازدواج، به اسقف مانتوا مراجعه کرد تا وینچنزو را به مقام کاردینالی بازگرداند. همسرش کاترین دِ مدیچی نیز در این موضع با او هم‌نظر بود، او حتی سعی کرد مادرش کریستینا از لورن را متقاعد کند تا در این مورد از حمایت دوک‌نشین بزرگ توسکانی
کند تا در این مورد از حمایت دوک‌نشین بزرگ توسکانی بهره‌مند شود. در ابتدا وینچنزو به شدت مقاومت کرد، اما وقتی به گویتو تبعید شد و از تعدادی از مزایای مادی محروم شد، تسلیم شد و در دسامبر ۱۶۱۶ با خواسته‌های برادر بزرگترش مبنی بر لغو ازدواجش با ایزابلا موافقت کرد. ایزابلا مدتی در گاززوئو تحت نظر بود، اما وقتی تأیید شد که باردار نیست، به او اجازه بازگشت به سن مارتینو داده شد. با این حال، لغو ازدواج او با وینچنزو بسیار دشوار بود. فردیناندو اول، با کمک دختر عموی همسرش، ملکه ماری فرانسه، نتیجه‌گیری اساتید سوربن را
ملکه ماری فرانسه، نتیجه‌گیری اساتید سوربن را در مورد احتمال لغو ازدواج به دلیل رابطه نزدیک این زوج دریافت کرد. با این حال، این کافی نبود. در خود مانتوا، اعضای شاخه‌های سابیونتا و نوولارا از خاندان گونزاگا علیه طلاق صحبت کردند. فردیناندو اول، که در ازدواجش فرزندی نداشت، فهمید که برادر کوچکترش وارث اوست و می‌خواست وینچنزو به زودی ازدواج کند تا بقای سلسله را تضمین کند؛ بنابراین، پس از تلاش ناموفق برای مسموم کردن ایزابلا، دوک او را به جادوگری متهم کرد. این اتهامات باعث آغاز روند تفتیش عقاید شد که در سال ۱۶۲۲
باعث آغاز روند تفتیش عقاید شد که در سال ۱۶۲۲ در اسقف‌نشین مانتوا آغاز شد. «شاهدان» فرضی وجود داشتند که می‌گفتند بانوی بیوه سن مارتینو آل آرژین را در حال استفاده از معجون‌های جادویی دیده‌اند. ایزابلا خیلی زود فهمید که اگر در مانتوا محاکمه جادوگری شود، احتمالاً هیچ شانسی برای نجات جان خود نخواهد داشت، به خصوص وقتی که اتهام جادوگری توسط شوهرش تأیید می‌شد. در سال ۱۶۲۳، او به رم گریخت و پرونده خود را به دادگاه عالی تفتیش عقاید ارائه داد؛ بنابراین، روند جدیدی آغاز شد که توسط پاپ جدید اوربان هشتم تأیید شد.
آغاز شد که توسط پاپ جدید اوربان هشتم تأیید شد. فردیناندو اول بیهوده اصرار داشت که روند تفتیش عقاید در مانتوا انجام شود. ایزابلا، به اصرار دوک، در قلعه سنت آنجلو در رم زندانی شد. اما خیلی زود، پس از تحقیقات کامل، از تمام اتهامات جادوگری تبرئه شد. همه «شاهدان» به رم احضار شدند و در آنجا، شهادت خود را پس گرفتند. در طول ژانویه و مه ۱۶۲۴، او به‌طور کامل اعاده حیثیت شد. تلاش بعدی دوک و شوهرش برای کشتن او، با استفاده از قاتلان اجیر شده، نیز شکست خورد. در اکتبر ۱۶۲۶، وینچنزو به‌عنوان دوک جدید مانتوا و مونفراتو با
وینچنزو به‌عنوان دوک جدید مانتوا و مونفراتو با نام وینچنزو دوم به قدرت رسید. اگرچه او و ایزابلا به‌طور جداگانه زندگی می‌کردند، اما از نظر قانونی همچنان زن و شوهر بودند، بنابراین ایزابلا عنوان رسمی دوشس همسر مانتوا و مونفراتو را دریافت کرد. این خبر زمانی به او رسید که در رم اقامت داشت. در آوریل ۱۶۲۷، کرسی مقدس واتیکان اعتبار ازدواج ایزابلا و وینچنزو دوم را تأیید کرد. ایزابلا همچنین مسئله جبران خسارت‌های مادی ناشی از رفتار همسرش و بستگان او را مطرح کرد و خواستار به‌رسمیت‌شناختن رسمی عنوان دوشس شد. در دسامبر
به‌رسمیت‌شناختن رسمی عنوان دوشس شد. در دسامبر همان سال، ایزابلا برای دومین بار بیوه شد. با مرگ وینچنزو دوم که فرزندی نداشت، شاخه اصلی خاندان گونزاگا منقرض شد و این واقعه آغازگر جنگ جانشینی مانتوا گردید—درگیری‌ای که نه‌تنها سرنوشت سیاسی منطقه را تغییر داد، بلکه جایگاه ایزابلا را نیز به‌عنوان یکی از چهره‌های کلیدی در تحولات اشرافی و سیاسی شمال ایتالیا تثبیت کرد. زندگی او، آمیخته با قدرت، رسوایی، عشق و سیاست، همچنان در تاریخ اروپا به‌عنوان نمونه‌ای از پیچیدگی‌های نقش زنان در ساختارهای سلطنتی و مذهبی باقی
نقش زنان در ساختارهای سلطنتی و مذهبی باقی مانده است. مسئله. او از فرانته گونزاگا دی بتزولو صاحب هفت (یا هشت) فرزند شد:
گوزن شمالی، جگوار و عقاب سر سفید نمادهای رسمی جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ هستند که در کشورهای کانادا ، ایالات متحده و مکزیک واقع در قاره آمریکای شمالی برگزار می‌شود. هر کدام از این نمادها که شامل گوزن شمالی ، یک جگوار و یک عقاب سرسفید انسان‌نما هستند بیانگر گونه ای از حیوانات کمیاب در قاره آمریکای شمالی است. این نمادها که با عنوان نمادهای سه گانه جام جهانی ۲۰۲۶ نیز شناخته می شوند با اعلام فیفا در تاریخ ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۵ به عنوان عروسک های رسمی این دوره از رقابت ها معرفی شدند. توضیحات. گوزن شمالی، یک گوزن انسان نما
شدند. توضیحات. گوزن شمالی، یک گوزن انسان نما کانادایی، به رنگ قرمز ظاهر می شود و نشان دهنده خلاقیت و انعطاف پذیری است، او یک دروازه بان است و از برگ افرا، نماد ملی کانادا الهام گرفته است. زایو، یک جگوار مکزیکی انسان‌واره، پیراهن سبز سنتی می‌پوشد و نقش یک فوروارد را بازی می‌کند، این حیوان از مهم ترین نمادهای تمدن های باستانی است که نماد قدرت، چابکی و غرور فرهنگی است.عقاب سر سفید ، یک عقاب سرسفید آمریکایی است که پیراهن آبی تیم آمریکا را می پوشد و نماد شجاعت، رهبری و اتحاد است و به عنوان یک هافبک عمل می کند.
جولیا کارتا (متولد ۱۵۶۱، فعال تا حدود ۱۶۰۵) یکی از چهره‌های برجسته در تاریخ محلی ساردینیا و از زنان درمانگر سنتی ایتالیا بود که در قالب «زن زیرک» شناخته می‌شد—عنوانی که به زنانی اطلاق می‌شد که با استفاده از دانش گیاهان دارویی، طلسم‌ها، و آیین‌های مردمی به درمان بیماری‌ها و حل مشکلات شخصی مردم می‌پرداختند. فعالیت‌های او در زمینه درمان و جادو، در دوره‌ای که کلیسا با شدت با هرگونه آیین غیررسمی برخورد می‌کرد، او را در معرض خطر قرار داد. جولیا توسط دادگاه تفتیش عقاید اسپانیایی در ساردینیا به اتهام ارتداد،
عقاید اسپانیایی در ساردینیا به اتهام ارتداد، جادوگری و پرستش شیطان تحت پیگرد قرار گرفت. روند محاکمه او از سال ۱۵۹۶ آغاز شد و تا سال ۱۶۰۵ ادامه یافت—یعنی نزدیک به یک دهه. این پرونده یکی از مستندترین و برجسته‌ترین محاکمات تفتیش عقاید در تاریخ ساردینیا به‌شمار می‌رود و نشان‌دهنده شدت برخورد کلیسا با سنت‌های درمانی و آیینی محلی است. در پایان این محاکمه طولانی، جولیا کارتا به ارتداد محکوم شد. با این حال، اسناد تاریخی موجود اطلاعات دقیقی دربارهٔ مجازات نهایی او ارائه نمی‌دهند. مشخص نیست که آیا او اعدام شد یا
ارائه نمی‌دهند. مشخص نیست که آیا او اعدام شد یا مجازاتی دیگر برایش در نظر گرفته شد. این خلأ اطلاعاتی، بخشی از چالش‌های پژوهش در تاریخ زنان و آیین‌های مردمی در دوران تفتیش عقاید است—دورانی که بسیاری از روایت‌ها یا سانسور شدند یا به‌طور ناقص ثبت گردیدند. جولیا کارتا، با وجود سرنوشت نامشخصش، به نمادی از مقاومت زنان در برابر ساختارهای مذهبی و قدرت رسمی تبدیل شده است؛ زنی که دانش سنتی‌اش، در عین سودمندی برای جامعه، او را قربانی ترس و تعصب مذهبی کرد. زندگی‌نامه. اطلاعاتی که ما در مورد جولیا کارتا داریم، به دلیل
اطلاعاتی که ما در مورد جولیا کارتا داریم، به دلیل سوابق دقیق دادگاه است که در آرشیو تاریخی ملی اسپانیا نگهداری می‌شود .. او در حدود سال ۱۵۶۱ در مورس از سالوادور کاسو، یک بنا، و جورجیا د رودا پورکو سینی متولد شد. اطلاعات دادگاه نشان می‌دهد که او در فقر و بی‌سوادی بزرگ شد و از مادرش فعالیت‌های معمولاً زنانه مانند کوسر، هیلار و تکسر را آموخت و به کلیسا می‌رفت (او قبلاً به اویر میسا، اعتراف و جمع کردن اعتراف می‌کرد). او دانش خود در مورد شخصیت جادویی را از سه شخصیت کلیدی در آموزش خود آموخت: مادربزرگ مادری‌اش،
کلیدی در آموزش خود آموخت: مادربزرگ مادری‌اش، خوانا پورکو، توماینا سانا و یک زن کولی. او از این ۳ زن هنر ساخت طلسم (ساس پونگاس)، تهیه پمادهای شفابخش و تکنیک‌های جادویی تشخیصی، بر اساس مشاهده شعله‌ها را آموخت. در سن ۲۵ سالگی، او به دلیل ازدواجش با کنستانتین نووله، مرد بیوه، که از او هفت بارداری داشت، اما تنها یک فرزند زنده به نام خوان آنتونیو داشت، به سیلیگو نقل مکان کرد. در سن ۲۵ سالگی، او به دلیل ازدواجش با کنستانتین نووله، مرد بیوه، که از او هفت بارداری داشت، اما تنها یک پسر زنده به نام خوان آنتونیو داشت،
اما تنها یک پسر زنده به نام خوان آنتونیو داشت، به سیلیگو نقل مکان کرد. جولیا کارتا در پی گزارش دختری جوان از روستای سیلیگو به نام باربارا دِ سوگوس، گرفتار شبکه‌های تفتیش عقاید شد. باربارا به کشیش محلی، بالتاسار سرا مانکا، اطلاع داده بود که جولیا دیدگاه‌هایی خاص و غیرمتعارف دربارهٔ آیین اعتراف ابراز کرده است. طبق این دیدگاه‌ها، گناهان مربوط به "هچیزریا"—که به‌نظر می‌رسد اشاره‌ای به نوعی جادو یا آیین‌های ممنوعه باشد—نباید نزد کشیش اعتراف شوند، بلکه کافی است آن‌ها را درون سوراخی در کف زمین مقابل محراب کلیسا
آن‌ها را درون سوراخی در کف زمین مقابل محراب کلیسا یا در خانه، زیر ملحفه، اعتراف کرد. این باور، که به‌نوعی آیینی جایگزین برای اعتراف رسمی کلیسا بود، به‌عنوان نشانه‌ای از انحراف مذهبی تلقی شد. در نتیجه، در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۱۵۹۶، تحقیقات اولیه آغاز شد. تنها چند روز بعد، در ۲۵ سپتامبر، نخستین شاهدان مورد بازجویی قرار گرفتند: دومِنیکا کارتا اوجیانو، جاکومینا انا و جاکومینا زیدا. این سه زن، جولیا را به جادوگری متهم کردند. آنان ادعا کردند که او نفرین‌ها و طلسم‌هایی اجرا می‌کرد و برای درمان بیماری‌ها از روش‌هایی
اجرا می‌کرد و برای درمان بیماری‌ها از روش‌هایی چون دودهای آیینی، پمادهای جادویی و طلسم‌ها استفاده می‌نمود. این اتهامات، در کنار باورهای غیررسمی جولیا دربارهٔ اعتراف، باعث شد که او به‌عنوان تهدیدی برای نظم مذهبی و اجتماعی تلقی شود. محاکمه او، که نزدیک به یک دهه به طول انجامید، به یکی از مستندترین و شناخته‌شده‌ترین پرونده‌های تفتیش عقاید در ساردینیا تبدیل شد. با وجود محکومیت به ارتداد، سرنوشت نهایی او—اعم از نوع مجازات یا احتمال اعدام—در منابع تاریخی ثبت نشده و همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی مانده است. این
و همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی مانده است. این خلأ اطلاعاتی، خود گویای محدودیت‌های ثبت تاریخی در مواجهه با زنان حاشیه‌نشین و آیین‌های مردمی است.
کورنلیوس کارل سوچای (۱ دسامبر ۱۷۶۸ در فرانکفورت؛ † ۲۷ مه ۱۸۳۸ در فرانکفورت) یک عمده‌فروش بین‌المللی پارچه بود. زندگی. کورنلیوس سوچای فرزند کشیش ژان-دانیل سوچای دو لا دوبواسییر (۱۷۳۶–۱۸۱۱) از جامعه‌ی اصلاح‌دینی فرانسوی در فرانکفورت و همسرش الیزابت (لیلی) سوچای دو لا دوبواسییر، با نام خانوادگی اصلی باوم‌هاوئر (۱۷۴۳–۱۷۷۱)، بود. کورنلیوس سوچای، که به یک خانواده‌ی مهم هوگنو تعلق داشت و با هلن شونک، دخترِ مدیر صومعه (متولد ۱۰ دسامبر ۱۷۷۴ در شلوخترن؛ متوفی ۸ مارس ۱۸۵۱ در فرانکفورت آم ماین)، ازدواج کرده بود،
مارس ۱۸۵۱ در فرانکفورت آم ماین)، ازدواج کرده بود، «خانه‌ی تجاری شونک، سوچای و شرکا» را در فرانکفورت تأسیس کرد. این شرکت در اوایل قرن نوزدهم، به ویژه در دوران محاصره‌ی قاره‌ای، در تجارت پارچه اهمیت یافت. سوچای، که در این دوره بسیار ثروتمند شده بود، روابط تجاری خود را با موفقیت گسترش داد و شعباتی در لندن، منچستر، میلان، مسکو و ریگا افتتاح کرد. شرکت‌های همکار متعددی (مانند اف. گروبر و شرکا در جنوا، کارلو وِدِکینْد و شرکا در پالرمو و غیره) شبکه‌ی تجاری او را تکمیل کردند. کورنلیوس سوچای به عنوان یک حامی هنر نیز
کردند. کورنلیوس سوچای به عنوان یک حامی هنر نیز فعالیت داشت. سالن همسرش در ویلای آم فارتور در فرانکفورت، یک مرکز اجتماعی و فرهنگی بود. از میان نوادگانش، پسران او ژان (همان یوهان دانیل سوچای، سازنده‌ی قلعه‌ی اِکْبِرْگ در نزدیکی درسدن)، شارل (مالک قلعه‌ی نوی‌هوف در نزدیکی کوبورگ) و ادوارد، و همچنین نوه‌اش سِسیل مندلسون بارتولدی و نتیجه‌اش ماکس وبر اهمیت یافته‌اند.
ریگیزوله ("پادشاه خورشید") یک بنای برنزی سوارکاری کلاسیک یا اواخر دوران باستان بود که در دوران رنسانس ایتالیا بسیار تأثیرگذار بود. این بنا در ابتدا در راونا، در ایتالیای امروزی، ساخته شد، اما در قرون وسطی به پاویا منتقل شد، جایی که بر روی ستونی قبل از کلیسای جامع قرار گرفت، به عنوان نمادی از غرور جمعی و ارتباط عمیق پاویا با امپراتوری روم. این مجسمه در سال ۱۷۹۶ توسط ژاکوبن‌ها که آن را نمادی از سلطنت می‌دانستند، تخریب شد. در سال ۱۹۳۷، نمونه‌ای از آن ساخته و نصب شد. تاریخچه. طبق نظر محققان مختلف مدرن، موضوع یا
شد. تاریخچه. طبق نظر محققان مختلف مدرن، موضوع یا تئودوریک کبیر، پادشاه اوستروگوت‌ها (حکومت: ۴۷۱–۵۲۶)، «اثری رومی از قرن سوم میلادی»، یا «احتمالاً سپتیموس سوروس، با چندین تغییر بعدی» (او امپراتور ۱۹۳–۲۱۱ بود). راونا از سال ۴۰۲ تا ۴۷۶ پایتخت امپراتوری روم غربی بود. بعدها پایتخت پادشاهی اوستروگوت‌ها و فرمانداری راونا، باقی‌مانده قلمرو بیزانس در شمال ایتالیا، شد. غول بارلتا، یک امپراتور ایستاده از اواخر دوران باستان از جنس برنز است که احتمالاً بر روی ستون لئو قسطنطنیه یا ستون مارسیان ساخته شده است. همچنین ممکن
یا ستون مارسیان ساخته شده است. همچنین ممکن است از راونا سرچشمه گرفته باشد و شاید توسط پادشاه لیوتپراند در سال ۷۴۰ یا توسط پادشاه ایستولف در سال ۷۵۱ به عنوان غنیمت جنگی به پاویا آورده شده باشد. ابراهیم الطرطوسی، جغرافیدان عرب، که بین سال‌های ۹۶۰ تا ۹۶۵ به اروپای مرکزی-غربی سفر کرد و از پاویا نیز بازدید کرد، ادعا می‌کند که یک مجسمه برنزی بزرگ سوار بر اسب را در نزدیکی یکی از درهای کاخ سلطنتی دیده است. این مجسمه پس از سال ۱۰۲۴، زمانی که کاخ سلطنتی ویران شد، در جلوی کلیسای جامع قرار گرفت و از آن زمان تاکنون یکی
کلیسای جامع قرار گرفت و از آن زمان تاکنون یکی از نمادهای شهر بوده است، به عنوان مثال، روی مهر نقره‌ای شهرداری به تصویر کشیده شده است. به گفته بنزو دالساندریا، وقایع‌نگار، در طول جنگ بین پاویا و راونا، اولی رژیزوله را در راونا تصرف کرده و آن را به پاویا آورده است، در حالی که راونا، به عنوان انتقام، چند صفحه برنزی طلاکاری شده را از دروازه شهر پاویا کنده و دوباره از طریق رودخانه پو، آنها را به شهر خود منتقل کرده است. داستان بنزو هیچ منبع تاریخی پیدا نکرده و یک افسانه است، با این حال، هنوز هم در قرن پانزدهم
یک افسانه است، با این حال، هنوز هم در قرن پانزدهم اعتبار خاصی به بازسازی آن داده می‌شود، به طوری که در سال ۱۴۳۵، نیکولو پیچینینو، رهبر ویسکونتی، پس از فتح راونا، دو در برنزی از اواخر عصر روم (که اکنون در موزه‌های مدنی نگهداری می‌شوند) را از طریق قایق‌ها به پاویا فرستاد، که طبق روایت توسط مردم راونا در طول محاصره افسانه‌ای پاویا غارت شده بود. وقتی "رگیزوله"، که به عنوان غنیمت جنگی به میلان برده شده بود، در سال ۱۳۳۵ به پاویا بازگردانده شد، دوباره طلاکاری و با تزئینات سلطنتی به‌روز تزئین شد، که ممکن است شامل
تزئینات سلطنتی به‌روز تزئین شد، که ممکن است شامل افسار و رکاب‌های نامناسب بوده باشد. پترارک، که از اصالت رگیزوله از راونا آگاه بود، در نامه‌ای به بوکاچیو از آن تمجید کرد. تصویری از رگیزوله، که بدون شک با آرمان‌های ادب رنسانس رنگ‌آمیزی شده است، از یک تصویر حکاکی شده روی چوب در صفحه عنوان کتاب قوانین شهر پاویا، ۱۵۰۵ به دست آمده است. سوارکار برنزی پاویایی الهام‌بخش بناهای تاریخی قرن پانزدهم مانند مجسمه‌های کوندوتیری گاتاملاتا (که از ترفند اضافه کردن تکیه‌گاهی زیر پای بلند اسب، در این مورد یک کره به جای سگ،
زیر پای بلند اسب، در این مورد یک کره به جای سگ، استفاده مجدد کرد) و بارتولومئو کولئونی بود. یادداشت لئوناردو داوینچی که سفرش به پاویا را در ژوئن ۱۴۹۰ ثبت کرده است، در برگه‌ای از "مجموعه قوانین آتلانتیک" ثبت شده است؛ رژیسول او را بر آن داشت تا بنویسد: «تقلید از آثار باستانی ستودنی‌تر از آثار مدرن است». ثبت مشهور اما دقیق او از رژیسول در میان نقاشی‌های او در مجموعه سلطنتی قرار دارد. ادوارد گیبون، مورخ، در ماه مه ۱۷۶۴ هنگام عبور از پاویا، جزئیاتی از رژیسوله را قبل از تخریب آن ثبت کرد: مجسمه‌ای سوار بر اسب از
قبل از تخریب آن ثبت کرد: مجسمه‌ای سوار بر اسب از امپراتوری که لباسی از جنس کتان پوشیده و غیرمسلح است، کمی به جلو خم شده و دستش را به حالت یک سخنور دراز کرده است. او فکر می‌کرد که مرد بد نیست، اما اسب - که الهام‌بخش لئوناردو بود - «مغرور و زیبا» بود. در آن زمان، بدون کتیبه، این بنای یادبود با آنتونینوس پیوس، کنستانتین (که مدت‌ها تصور می‌شد مجسمه سوار بر اسب مارکوس اورلیوس در رم نمایانگر اوست) و چارلز پنجم شناخته می‌شد، اما گیبون اظهار داشت که بدون سلاح و بدون نیم‌تاج، دو شناسایی آخر بعید است. تصاویر
و بدون نیم‌تاج، دو شناسایی آخر بعید است. تصاویر باقی‌مانده، پای چپ جلویی اسب را نشان می‌دهند که بلند شده و سم آن بر روی سگی ایستاده که روی پاهای عقبش قرار دارد یا توسط آن نگه داشته شده است. پس از انقلاب فرانسه، "رژیزوله" در سال ۱۷۹۶ توسط باشگاه ژاکوبین‌ها در پاویا تخریب شد، زیرا نماد سلطنت محسوب می‌شد. در سال ۱۹۳۷، موسولینی به فرانچسکو مسینا، مجسمه‌ساز، وظیفه ساخت یک کپی از آن را، بر اساس نسخه‌های باستانی، سپرد. مجسمه جدید ریگیزوله، یک مجسمه برنزی ۶ متری که بر پایه‌ای از سنگ تراورتن قرار گرفته بود، به جلوی
بر پایه‌ای از سنگ تراورتن قرار گرفته بود، به جلوی کلیسای جامع پاویا منتقل و در ۸ دسامبر ۱۹۳۷ رسماً افتتاح شد.
مجسمه سوارکار گاتاملاتا یک مجسمه رنسانس ایتالیایی اثر دوناتلو است که قدمت آن به سال ۱۴۵۳ برمی‌گردد، که در میدان دل سانتو در پادوا، ایتالیا واقع شده است. این به تصویر می‌کشد. اراسمو دا نارنی، معروف به "گاتاملاتا" ("گربه عسلی")، که بیشتر در زمان جمهوری ونیز، که در آن زمان بر پادوا حکومت می‌کرد، خدمت می‌کرد. این اولین مجسمه سوارکاری در اندازه کامل از رنسانس ایتالیا است. توضیحات. پس از مرگ اراسمو اهل نرنی در سال ۱۴۴۳، به گفته جان جولیوس نوریچ، جمهوری ونیز، به نشانه قدردانی و احترام، هزینه ساخت مجسمه‌ای به
به نشانه قدردانی و احترام، هزینه ساخت مجسمه‌ای به افتخار او را پرداخت کرد. (این مبلغ مورد اختلاف است. "به پایین مراجعه کنید" .) ابعاد ۳۴۰ در ۳۹۰ سانتی‌متر (اندازه پایه ۷۸۰ در ۴۱۰ سانتی‌متر)، این قدیمی‌ترین مجسمه سوارکاری رنسانس است که به جا مانده و اولین مجسمه‌ای است که شکوه پرتره‌های سوارکاری کلاسیک را دوباره معرفی می‌کند. پس از طرح اولیه‌اش، این مجسمه به عنوان الگویی برای مجسمه‌های بعدی که قهرمانان نظامی را به خاطر تلاش‌های مداومشان در جنگ‌ها گرامی می‌داشتند، عمل کرد. این مجسمه، مانند تمام مجسمه‌های
عمل کرد. این مجسمه، مانند تمام مجسمه‌های برنزی آن زمان، با استفاده از روش موم گمشده ساخته شده است. مجسمه بر روی یک پایه قرار دارد و هم کوندوتیرو و هم اسبش در اندازه واقعی به تصویر کشیده شده‌اند. دوناتلو به جای به تصویر کشیدن سرباز به شکلی بزرگتر از اندازه واقعی، مانند مجسمه سوارکار کلاسیک مارکوس اورلیوس در رم، که در آن نوعی سلسله مراتب اندازه، قدرت سوژه را نشان می‌دهد، از احساسات، موقعیت و نمادگرایی برای انتقال همان پیام استفاده کرد؛ بنابراین، دوناتلو قدرت فرد واقعی را بیان می‌کند. او نیازی به تزئین یا
فرد واقعی را بیان می‌کند. او نیازی به تزئین یا بزرگ‌نمایی شخصیت گاتاملاتا ندارد - تصویر ساده انسان واقعی برای انتقال قدرت او کافی است. پایه زیر اسب از دو نقش برجسته به سمت بالا تشکیل شده است که درهای مصنوعی در زیر آن قرار دارند. این درها نماد دروازه‌های دنیای زیرین هستند و حس یک مقبره را القا می‌کنند، اگرچه این بنای تاریخی هرگز محل دفن نبوده است. یکی از نقش برجسته‌ها نشان گاتاملاتا را نشان می‌دهد که توسط دو پوتی بالدار ارائه می‌شود. در نقش برجسته دیگر، دو پوتی زره جنگی را به نمایش می‌گذارند. پیوند به
دو پوتی زره جنگی را به نمایش می‌گذارند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
فواره فیل () بنای یادبودی است که در مرکز میدان دومو در شهر سیسیلی کاتانیا واقع شده و توسط معمار جیووانی باتیستا واکارینی بین سال‌های ۱۷۳۵ تا ۱۷۳۷ طراحی شده است. عنصر اصلی آن یک مجسمه فیل از جنس بازالت سیاه است که معمولاً تو لیوترو نامیده می‌شود. که به نشان شهر کاتانیا تبدیل شده است. ساختار. فواره فیل توسط جیووانی باتیستا واکارینی، معماری اهل پالرمو، به عنوان بخشی از بازسازی شهر اتنا پس از زلزله ۱۱ ژانویه ۱۶۹۳ ساخته شد. اکثر محققان معتقدند که واکارینی از "اثر فیل و اوبلیسک" اثر جیان لورنزو برنینی، سازه‌ای
فیل و اوبلیسک" اثر جیان لورنزو برنینی، سازه‌ای مشابه در میدان مینروا رم، الهام گرفته شده است. با این حال، احتمالات دیگری نیز وجود دارد؛ یک فیل که بر فراز آن یک اوبلیسک با یک توپ قرار دارد، در هیپنروتوماکیا پولیفیلی، صفحه ۳۸، (ونیز، ۱۴۹۹) منسوب به فرانچسکو کولونا ثبت شده است. پایه ستون شامل یک پایه مرمر سفید است که در مرکز یک حوضچه، که آن هم از مرمر ساخته شده، قرار دارد و فواره‌های آب به درون آن می‌ریزند و از پایه ستون فوران می‌کنند. روی پایه، دو مجسمه، دو رودخانه کاتانیا، سیمتو و آمنانو، را بازتولید