payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سانتی‌متر از سطح زمین آویخته می‌شود. در این مدت حیوان تلاش می‌کند تا فرار کند و به زمین برسد. زمانی که طول می‌کشد تا حیوان در حالت بی‌حرکتی باقی بماند اندازه‌گیری می‌شود. هر حیوان تنها یک‌بار آزموده می‌شود و از دید سایر حیوانات دور نگه داشته می‌شود. در مطالعه باید دو گروه موش وجود داشته باشد: یک گروه کنترل که با محلول نمکی تزریق شده‌اند و گروه آزمایشی که با ترکیبات مشابه ضدافسردگی تزریق شده‌اند. جنجال. دیدگاه‌ها دربارهٔ آزمون آویزان‌سازی از دم یکسان نیست. یکی از انتقادهای رایج این است که در بیماران
نیست. یکی از انتقادهای رایج این است که در بیماران مصرف‌کنندهٔ منظم داروهای ضدافسردگی ممکن است هفته‌ها طول بکشد تا اثر قابل‌توجهی مشاهده شود، در حالی‌که آزمون TST تنها یک دوز حاد ضدافسردگی را در بازهٔ ۵ تا ۶ دقیقه‌ای می‌سنجد. آزمون TST برای ترکیبات ضدافسردگی شناخته‌شده روایی پیش‌بین دارد. با این حال، هنگام بررسی داروهایی با سازوکار ناشناخته، میزان پیش‌بینی‌پذیری نامشخص است. برای نمونه، این آزمون پادکُنندهٔ گیرندهٔ NK1 را که دارای اثر ضدافسردگی شناخته‌شده است شناسایی می‌کند، اما پادکُنندهٔ گیرندهٔ CRF1 را که
شناسایی می‌کند، اما پادکُنندهٔ گیرندهٔ CRF1 را که آن هم عملکرد ضدافسردگی دارد تشخیص نمی‌دهد. برخی TST را آزمونی برای کارکرد ضدافسردگی می‌دانند، نه مدلی از خود افسردگی. دلیل اصلی این دیدگاه آن است که آزمون تنها واکنش رفتاری به یک عامل استرس‌زای کوتاه‌مدت را می‌سنجد، در حالی‌که افسردگی انسانی یک وضعیت بلندمدت است. تفاوت با آزمون شنا در آب. "آزمون آویزان‌سازی از دم " (TST) نسبت به آزمون شنا در آب (FST) حساسیت بیشتری به ترکیبات ضدافسردگی دارد، زیرا حیوان در آزمون TST مدت‌زمان طولانی‌تری در حالت بی‌حرکتی باقی
TST مدت‌زمان طولانی‌تری در حالت بی‌حرکتی باقی می‌ماند. آزمون FST به اندازهٔ TST قابل‌اعتماد نیست، چرا که بی‌حرکتی حیوان می‌تواند ناشی از شوک افتادن در آب باشد. این موضوع همچنین خطر بروز هیپوترمی را در پی دارد. هرچند سازوکارهایی که از طریق آن‌ها آزمون‌های TST و FST موجب استرس می‌شوند ناشناخته است، روشن است که این دو آزمون با وجود شباهت‌ها، بی‌حرکتی را از مسیرهای متفاوتی ناشی از استرس ایجاد می‌کنند.
ضمان معاوضی : تلف مبیع قبل از قبض بدون تقصیر و اهمال بایع را گویند ( ماده 387 قانون مدنی ) مسئولیت تلف ؛ نقص و عیب مبیع بعد از عقد و قبل از قبض بدون اهمال و تقصیر از سوی بایع یا خریدار بر عهده بایع است . در فقه اسلامی در مورد موافق یا مخالف قاعده بودن این ضمان اختلاف نظر است ولی قانون مدنی ان را موافق قاعده و قابل تسری به عقود معوض دیگر میداند . موافقان گویند خریدار صرفا قصد تملک مال را در عالم ذهن و اعتبار ندارد بلکه قصد تملک فیزیکی ان را دارد مخالفان گویند تلف مال باید از دارایی مالک ان مال باشد تلف مبیع
تلف مال باید از دارایی مالک ان مال باشد تلف مبیع قبل از قبض باعث انسفاخ عقد میگردد و بایع باید ثمن دریافتی را به خریدار مسترد گرداند اگر بایع با اهمال و تقصیر موجب تلف مال گردد باید مثل یا قیمت را به خریدار بدهد و عقد منفسخ نمیگردد همچنین خریدار حق فسخ عقد را به استناد خیار تعذر تسلیم دارد اگر خریدار مال را تلف کند در حکم قبض است اگر ثالث معلوم الهویت مال را تلف کند خریدار حق فسح یا رجوع به ثالث دارد.
بارتولومئو "موچو" روئینی (۱۴ دسامبر ۱۸۷۷ – ۶ مارس ۱۹۷۰) حقوق‌دان و سیاستمدار سوسیالیست ایتالیایی بود که به‌عنوان رئیس مجلس سنای ایتالیا و وزیر مستعمرات ایتالیا خدمت کرد. زندگی‌نامه. روئینی پس از فارغ‌التحصیلی در رشته حقوق از دانشگاه بولونیا، در ۱۹۰۳ به وزارت امور عمومی وارد شد و در ۱۹۱۲ مدیرکل خدمات ویژه برای جنوب ایتالیا گردید. او در ۱۹۰۴ به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست و در ۱۹۰۷ به‌عنوان عضو شورای شهر رم و شورای استان رجّو امیلیا انتخاب شد. در ۱۹۱۳ به‌عنوان نمایندهٔ حزب رادیکال ایتالیا به پارلمان راه یافت
نمایندهٔ حزب رادیکال ایتالیا به پارلمان راه یافت و همان سال به عضویت شورای دولتی ایتالیا منصوب شد. روئینی در بحث مشارکت ایتالیا در جنگ جهانی اول موضعی شدیداً مداخله‌گر داشت و به‌عنوان داوطلب به جبهه رفت و مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد. او سپس در دولت اورلاندو و بعد دولت نیتی به‌عنوان معاون وزارت صنعت، بازرگانی و کار خدمت کرد و در ۱۹۲۰ برای مدتی کوتاه وزیر مستعمرات ایتالیا بود. وی از مخالفان سرسخت فاشیسم بود و از طریق روزنامهٔ "ایل موند" کارزاری علیه رژیم به راه انداخت. در ۱۹۲۷ از شورای دولتی کنار گذاشته
به راه انداخت. در ۱۹۲۷ از شورای دولتی کنار گذاشته شد و ناچار به بازگشت به وکالت و تدریس گردید. در ۱۹۴۲، همراه با ایوانوئه بونومی، به‌طور مخفی حزب کارگر دموکراتیک را بنیان گذاشت. پس از سقوط فاشیسم، از بنیان‌گذاران کمیته آزادی ملی شد و در شورای ملی ایتالیا نیز عضویت داشت. او در دولت بونومی دوم و سوم به‌ترتیب وزیر بی‌پرتف و وزیر امور عمومی بود و در دولت پاری وزیر بازسازی مناطق آزادشده شد. از ژانویهٔ ۱۹۴۵، ریاست کمیتهٔ بین‌وزارتی بازسازی و ریاست شورای دولتی را نیز بر عهده داشت. در انتخابات ۲ ژوئن ۱۹۴۶ به مجلس
نیز بر عهده داشت. در انتخابات ۲ ژوئن ۱۹۴۶ به مجلس مؤسسان راه یافت و ریاست «کمیسیون ۷۵» برای تدوین قانون اساسی ایتالیا را بر عهده گرفت. طبق شهادت رئیس سابق فراماسونری ایتالیا، او یکی از هشت پدران مؤسس عضو این سازمان بود. در ۲۴ مارس ۱۹۵۳، او به ریاست سنا انتخاب شد. در ۱۹۵۷ نخستین رئیس شورای ملی اقتصاد و کار شد و تا مه ۱۹۵۹ در این سمت بود. در ۲ مارس ۱۹۶۳، رئیس‌جمهور ایتالیا، او را به‌عنوان سناتور مادام‌العمر برگزید.
فرانچسکو ده مارتینو (۳۱ مهٔ ۱۹۰۷ – ۱۸ نوامبر ۲۰۰۲) حقوق‌دان و سیاستمدار ایتالیایی، سناتور مادام‌العمر (۱۹۹۱–۲۰۰۲) و معاون پیشین نخست‌وزیر ایتالیا بود. او را بسیاری «وجدان حزب سوسیالیست ایتالیا» می‌دانستند. زندگی‌نامه. ده مارتینو در ۳۱ مه ۱۹۰۷ در ناپل به‌دنیا آمد. او در دانشکدهٔ حقوق فدریکو دوم ناپل تحصیل کرد و با راهنمایی انریکو ده نیکولا به پژوهش در حقوق و اقتصاد پرداخت و به یکی از برجسته‌ترین پژوهشگران حقوق رومی بدل شد. او استاد ممتاز دانشگاه فدریکو دوم بود و آثار متعددی از جمله «تاریخ قانون اساسی روم»
بود و آثار متعددی از جمله «تاریخ قانون اساسی روم» (در شش جلد) و «تاریخ اقتصادی روم باستان» را منتشر کرد که به زبان‌های انگلیسی، اسپانیایی، آلمانی، فرانسوی و چینی ترجمه شدند. ده مارتینو در ۱۹۴۳ به حزب کنش پیوست و سپس به حزب سوسیالیست ایتالیا بازگشت. در انتخابات نخست جمهوری ایتالیا (۱۹۴۸) به‌عنوان نمایندهٔ ناپل وارد مجلس نمایندگان ایتالیا شد. او به‌زودی مورد اعتماد پیترو ننی قرار گرفت و نایب‌دبیر حزب شد. ده مارتینو چندین بار در دولت‌های ماریانو رومور و امیلیو کولومبو به‌عنوان معاون نخست‌وزیر خدمت کرد. او دو
کولومبو به‌عنوان معاون نخست‌وزیر خدمت کرد. او دو بار نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری ایتالیا (۱۹۷۱ و ۱۹۷۸) شد اما در نهایت ساندرو پرتینی به ریاست‌جمهوری رسید. در همین دوره، ماجرای ربوده‌شدن پسرش گیدو به‌دست کامورا و پرداخت باج برای آزادی، جایگاه سیاسی او را تضعیف کرد. در ۱۹۷۶، پس از ناکامی حزب در انتخابات، از دبیرکلی کنار گذاشته شد و بِتینو کراکسی جانشین او گردید. با این حال همچنان به نمایندگی ادامه داد و در ۱۹۹۱ به‌عنوان سناتور مادام‌العمر منصوب شد. در سال‌های پایانی به دموکرات‌های چپ پیوست. ده مارتینو در ۱۸
پایانی به دموکرات‌های چپ پیوست. ده مارتینو در ۱۸ نوامبر ۲۰۰۲ در ناپل درگذشت. از او پنج فرزند باقی ماندند: آرماندو، گیدو، آنتونینو، الیزا و لائورا.
براینیگ یا شور انداختن فرآیندی است که در آن غذا با آب نمک یا نمک دانه درشت فرآوری می‌شود که غذا را نگهداری و مزه‌دار می‌کند و در عین حال لطافت آن را افزایش می‌دهد. طعم غذا می‌تواند با افزودنی‌هایی مانند گیاهان معطر، ادویه‌جات، شکر، کارامل یا سرکه بهبود یابد. معمولاً گوشت و ماهی کمتر از بیست و چهار ساعت در آب نمک قرار می‌گیرند، در حالی که سبزیجات، پنیرها و میوه‌ها در فرآیندی بسیار طولانی‌تر که به آن ترشی انداختن گفته می‌شوند. شور انداختن مشابه مرینیت کردن است، با این تفاوت که معمولاً مرینیت شامل مقدار قابل
با این تفاوت که معمولاً مرینیت شامل مقدار قابل توجهی اسید مانند سرکه یا آب مرکبات است. براینیگ همچنین به فرایند نمک‌سود کردن شباهت دارد که معمولاً شامل خشک‌کردن قابل توجه غذا است و در مدت زمان بسیار طولانی‌تری انجام می‌شود. گوشت. نمک سود کردن یک تکنیک فرآوری مواد غذایی است که در آن گوشت قبل از پخت در محلول آب نمک - شورآب - شبیه به مرینیت کردن خیسانده می‌شود. آب نمک ممکن است با ادویه‌ها و گیاهان معطر طعم‌دار شود. مدت زمان بسته به اندازه، ضخامت و نتیجه دلخواه از ۳۰ دقیقه تا چند روز متغیر است. براینیگ خشک.
از ۳۰ دقیقه تا چند روز متغیر است. براینیگ خشک. عمل براین کردن گوشت همچنین می‌تواند با پوشاندن گوشت با نمک خشک و درشت انجام شود و اجازه داد تا چند ساعت استراحت نماید. نمک رطوبت را از داخل گوشت به سطح می‌کشد، جایی که با نمک مخلوط شده و سپس همراه با نمک دوباره جذب می‌شود، که اساساً گوشت را در آب خودش می‌خواباند. سپس نمک مالیده شده شسته شده و قبل از پخت دور ریخته می‌شود. دانشمندان علوم غذایی دو نظریه دربارهٔ اثر شوراندن دارند، اما اینکه کدام یک درست است هنوز مورد بحث است. ماهی. عمل براینیگ ماهی به این صورت است
بحث است. ماهی. عمل براینیگ ماهی به این صورت است که برخلاف نمک‌سود کردن خشک، نمکی کردن مرطوب یا براینیگ ماهی با غوطه‌ور کردن ماهی در آنمک انجام می‌شود، یا اینکه فقط روی آن نمک پاشیده می‌شود بدون اینکه رطوبت آن گرفته شود. برای اطمینان از نگهداری طولانی‌مدت، محلول باید حداقل ۲۰٪ نمک داشته باشد که به این فرایند «نمک‌سود کردن سنگین» در صنعت شیلات گفته می‌شود؛ ماهی در این روش باید قبل از مصرف در آب سرد یا شیر نمک‌زادیی شود. اگر از نمک کمتری استفاده شود، ماهی برای مصرف فوری مناسب است، اما برای نگهداری طولانی‌تر
مصرف فوری مناسب است، اما برای نگهداری طولانی‌تر نیاز به یخچال اضافی دارد. نمک‌سود کردن مرطوب برای تهیه موارد زیر استفاده می‌شود: سبزیجات. عمل ترشی انداختن به این صورت است که سبزیجات در مایع شور، سرکه یا سس وینگرت به مدت طولانی غوطه‌ور می‌شوند و در این فرایند تخمیر بی‌هوازی انجام می‌شود که بر بافت و طعم آن‌ها تأثیر می‌گذارد. ترشی انداختن می‌تواند مواد غذایی فاسدشدنی را برای ماه‌ها حفظ نماید. گیاهان و ادویه‌های ضد میکروبی، مانند دانه خردل، سیر، دارچین یا میخک، معمولاً به آن اضافه می‌شوند. برخلاف فرایند کنسرو
معمولاً به آن اضافه می‌شوند. برخلاف فرایند کنسرو کردن، ترشی انداختن (که شامل تخمیر می‌شود) نیاز ندارد که غذا قبل از بسته‌بندی کاملاً استریل باشد. اسیدیته یا شوری محلول، دمای تخمیر و عدم وجود اکسیژن تعیین‌کننده میکروارگانیسم‌های غالب و طعم محصول نهایی هستند. پنیر. آب‌نمک به دو روش در تولید پنیر استفاده می‌شود:
لئو والیانی (۹ فوریهٔ ۱۹۰۹ – ۱۸ سپتامبر ۱۹۹۹) تاریخ‌نگار، سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایتالیایی بود. زندگی نخستین. والیانی با نام اصلی «لئو وایچن» در فیومه (امروزه رییکا) در ساحل دریای آدریاتیک زاده شد؛ در آن زمان این شهر بخشی از اتریش-مجارستان و در منطقهٔ مجارستان بود (امروزه در کرواسی). او در خانواده‌ای یهودی مجار رشد یافت. در سال ۱۹۲۷ رژیم ایتالیای فاشیستی نام خانوادگی او را به اجبار «ایتالیایی‌سازی» کرده و از «وایچن» به «والیانی» تغییر داد. او کودکی خود را در تریسته و سپس در پادشاهی ایتالیا گذراند. فعالیت
در تریسته و سپس در پادشاهی ایتالیا گذراند. فعالیت سیاسی و روزنامه‌نگاری. والیانی که از اعضای سازمان "عدالت و آزادی" بود، در سال ۱۹۳۰ به‌دلیل فعالیت‌های ضد فاشیستی دههٔ ۱۹۲۰ به پنج سال زندان محکوم شد. پس از آزادی به فرانسه گریخت و سپس به جمهوری دوم اسپانیا رفت و در جنگ داخلی اسپانیا در کنار جمهوری‌خواهان (جنگ داخلی اسپانیا) جنگید. او پس از شکست جمهوری‌خواهان به دست ملی‌گرایان فرانسیسکو فرانکو در ۱۹۳۹، به فرانسه گریخت و در اردوگاه ورنه همراه با آرتور کوستلر زندانی شد. کوستلر در کتاب خود "کف زمین" دربارهٔ آن
شد. کوستلر در کتاب خود "کف زمین" دربارهٔ آن نوشته‌است. والیانی سپس به مکزیک پناه برد. والیانی که عضو حزب کمونیست ایتالیا بود، به‌تدریج سیاست‌های ژوزف استالین و برخورد او با تروتسکیست‌ها را زیر سؤال برد و در پی پیمان مولوتوف–ریبنتروپ در ۱۹۳۹ از حزب جدا شد. در ۱۹۴۳ از سوی سازمان عملیات ویژه (بریتانیا) به پشت خطوط دشمن در ایتالیا فرستاده شد و با فرچوچو پارّی رهبر جنبش مقاومت ایتالیا و کمیته آزادی ملی در میلان همکاری کرد. او نمایندهٔ رهبران مقاومت در مذاکرات با مأموران آمریکایی سازمان خدمات استراتژیک از جمله
مأموران آمریکایی سازمان خدمات استراتژیک از جمله آلن دالس در سوئیس بود. والیانی از رهبران مقاومت شمال ایتالیا شد و در سازمان‌دهی قیام پارتیزان‌ها در آوریل ۱۹۴۵ نقش داشت. او یکی از امضاکنندگان سند اعدام بنی‌تو موسولینی بود. او در ۱۹۴۶ به نمایندگی مجلس مؤسسان ایتالیا از سوی حزب کنش (ایتالیا) برگزیده شد، اما پس از افول آن حزب به پژوهش تاریخی روی آورد. والیانی سپس به حزب رادیکال (ایتالیا) (۱۹۵۶–۱۹۶۲) و در دههٔ ۱۹۸۰ به حزب جمهوری‌خواه ایتالیا پیوست. او بیش از سه دهه برای هفته‌نامهٔ "ال اسپرسو" نوشت و با "ایل
سه دهه برای هفته‌نامهٔ "ال اسپرسو" نوشت و با "ایل موندوی" و "کوریه دلا سرا" همکاری داشت. در ۱۹۸۰، ساندرو پرتینی، رئیس‌جمهور وقت ایتالیا، او را به‌عنوان سناتور مادام‌العمر منصوب کرد. درگذشت. والیانی در ۱۸ سپتامبر ۱۹۹۹ در میلان درگذشت و در گورستان یادمانی این شهر به خاک سپرده شد.
پائولا تورچی (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا و نویسنده اهل ایتالیا است. اولین حضور موسیقایی تورچی در سال ۱۹۸۶ بود، زمانی که با آهنگ «L'uomo di ieri» نوشته ماریو کاستلنوو در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. این آهنگ در اولین آلبوم او "با نام" "«Ragazza sola ragazza blu»" منتشر شد. سه سال بعد، او دوباره در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در سال ۱۹۸۷ با آهنگ «Primo tango» جایزه منتقدان را از آن خود کرد. او دوباره با آهنگ «Sarò bellissima» در جشنواره سانرمو شرکت کرد و در سال ۱۹۸۹ با آهنگ «Bambini» به جشنواره
کرد و در سال ۱۹۸۹ با آهنگ «Bambini» به جشنواره بازگشت. به لطف این آهنگ، او در بخش هنرمندان نوظهور جشنواره موسیقی سانرمو رتبه اول را کسب کرد.
آنجلو موسو (۳۰ مهٔ ۱۸۴۶ – ۲۴ نوامبر ۱۹۱۰) فیزیولوژی‌دان ایتالیایی در سدهٔ نوزدهم بود که نخستین روش تصویربرداری عصبی را با نام «تراز گردش خون انسان» ابداع کرد. موسو پژوهش‌های خود را با ثبت ضربان‌های قشر مغز بیماران دچار آسیب جمجمه پس از جراحی آغاز کرد. او دریافت که این ضربان‌ها هنگام فعالیت ذهنی تغییر می‌کنند و نتیجه گرفت که جریان خون در مغز در طول چنین فعالیت‌هایی افزایش می‌یابد. برای اندازه‌گیری غیرتهاجمی این تغییرات در افراد سالم، او «تراز گردش خون انسان» را ساخت؛ ابزاری که به‌عنوان نخستین روش تصویربرداری
ساخت؛ ابزاری که به‌عنوان نخستین روش تصویربرداری عصبی شناخته می‌شود و پیش‌درآمد فناوری‌های نوین مانند تصویربرداری تشدید مغناطیسی کارکردی (fMRI) و توموگرافی گسیل پوزیترون (PET) است. موسو در تورین زاده شد و پزشکی را در تورین، فلورانس، لایپزیگ و پاریس آموخت. در سال ۱۸۷۶ به‌عنوان استاد داروشناسی و در ۱۸۷۹ به‌عنوان استاد فیزیولوژی در دانشگاه تورین منصوب شد. او ابزارهای گوناگونی برای سنجش نبض ابداع کرد و آزمایش‌های گسترده‌ای دربارهٔ تغییرات حجم نبض در خواب، فعالیت ذهنی و هیجان انجام داد. از مهم‌ترین آثار او
ذهنی و هیجان انجام داد. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به "La paura" (۱۸۹۱؛ ترجمهٔ انگلیسی: "Fear"، ۱۸۹۶)، "La fatica" (۱۸۹۱؛ ترجمهٔ انگلیسی: "Fatigue"، ۱۹۰۴)، و "Fisiologia dell'uomo sulle Alpi" (۱۸۹۷؛ ترجمهٔ انگلیسی: "Life of Man on the High Alps"، ۱۸۹۸) اشاره کرد.
انریکو فورلانینی (۱۳ دسامبر ۱۸۴۸ – ۹ اکتبر ۱۹۳۰) مهندس، مخترع و پیشگام هوانوردی ایتالیایی بود که به خاطر کارهایش بر روی بالگرد، هواپیما، هایدروفویل و کشتی هوایی شهرت یافت. او در میلان زاده شد. برادر بزرگ‌ترش کارلو فورلانینی پزشک بود. زندگی اولیه. انریکو فرزند فرانچسکو فورلانینی، پزشک نامدار و مدیر بیمارستان فاته‌بنه‌فراتلی در میلان بود. پس از آموزش ابتدایی، در سال ۱۸۶۳ وارد دبیرستان‌های فنی سلطنتی شد و سپس به کالج نظامی تورین راه یافت. او در ۱۸۶۶ به آکادمی نظامی تورین پیوست و ستوان مهندسان شد. در ۱۸۶۸ در
نظامی تورین پیوست و ستوان مهندسان شد. در ۱۸۶۸ در «مدرسهٔ کاربردی توپخانه و مهندسی» ادامه تحصیل داد و در ۱۸۷۰ فارغ‌التحصیل شد. در کازاله مونفراتو به خدمت رسید و همزمان در کارگاه‌ها به پژوهش دربارهٔ پروانه‌ها پرداخت. سپس در پلی‌تکنیک میلان در رشتهٔ مهندسی صنعتی دانش‌آموخته شد. بالگرد. در سال ۱۸۷۷ او یک بالگرد آزمایشی با موتور بخار ساخت که نخستین نمونهٔ شناخته‌شدهٔ خود بود. این بالگرد توانست به ارتفاع ۱۳ متر برسد و حدود ۲۰ ثانیه در هوا بماند. کشتی‌های هوایی. فورلانینی در آغاز سدهٔ بیستم مجموعه‌ای از کشتی‌های
در آغاز سدهٔ بیستم مجموعه‌ای از کشتی‌های هوایی طراحی و ساخت. از جمله "لئوناردو دا وینچی" (۱۹۰۹) و "چیتا دی میلان" (۱۹۱۲) که به دلیل پایداری و کنترل‌پذیری عالی شهرت بین‌المللی یافت. هایدروفویل. او همچنین از ۱۸۹۸ روی هایدروفویل کار کرد. نمونهٔ تمام‌مقیاس او با موتور ۶۰ اسب بخار و ملخ‌های ضدچرخشی در آزمایش‌های دریاچه ماجیوره در سال ۱۹۰۶ به سرعت ۶۸ کیلومتر بر ساعت رسید. میراث. فورلانینی چندین پتنت بریتانیایی و آمریکایی به دست آورد که بیشترشان مربوط به هواپیمای آب‌نشین بود. او در ۱۹۳۰ درگذشت، در حالی که هنوز بر
بود. او در ۱۹۳۰ درگذشت، در حالی که هنوز بر روی کشتی هوایی "Omnia Dir" کار می‌کرد. فرودگاه شهر میلان، فرودگاه لیناته و پارک فورلانینی به نام او نامگذاری شده‌اند.
بیات‌کردن یا کهنه‌سازی، در زمینه غذا یا نوشیدنی، به معنای باقی گذاشتن یک محصول برای مدت زمان طولانی (اغلب ماه‌ها یا سال‌ها) برای کمک به بهبود طعم محصول است. کهنه‌سازی می‌تواند تحت شرایط مختلفی و به دلایل مختلفی از جمله ایجاد طعم‌های اومامی قوی‌تر و لطافت بیشتر انجام شود. خشک‌کردن. خشک‌کردن غذاها با قرار دادن آنها در محیطی با رطوبت کم، هزاران سال است که به عنوان یک روش نگهداری غذا مورد استفاده قرار می‌گیرد. گوشت خشک شده در هوا مانند برگه گوشت ممکن است از اولین غذاهای نگهداری شده‌ای باشد که توسط انسان مصرف
غذاهای نگهداری شده‌ای باشد که توسط انسان مصرف شده است. خشک کردن همچنین با حذف آب از غذاها، طعم آنها را غلیظ می‌نماید. تخمیر. ممکن است غذاها کهنه شوند تا تخمیر در آنها رخ دهد، مانند تهیه نوشیدنی‌های الکلی، پنیرسازی، ترشی انداختن، مانند کیمچی و در فرآورده‌های گوشتی یا ماهی مانند سوسیس تخمیر شده یا سورسترومینگ که از این جمله غذا هستند. کشت. علاوه بر تخمیر، کشت‌های میکروبی مواد غذایی می‌توانند روی محصولات غذایی تأثیر بگذارند تا ترکیب شیمیایی آنها را تغییر دهند و طعم‌های اضافی ایجاد نمایند. این امر به ویژه در
و طعم‌های اضافی ایجاد نمایند. این امر به ویژه در فرآیندهایی مانند تهیه پنیر آبی یا گوشت گاو کهنه صادق است. استخراج. در مورد نوشیدنی‌هایی مانند کهنه‌شدن شراب، آبجو یا ویسکی، نگهداری نوشیدنی برای مدت طولانی در بشکه‌های چوبی به مایع اجازه می‌دهد تا ترکیبات طعم‌دهنده را از خود چوب استخراج کند و به پیچیدگی و عمق طعم بیفزاید. سرکه بالزامیک سنتی سال‌ها در بشکه‌های بلوط کهنه می‌شود تا طعم‌ها استخراج و غلیظ شوند.
ترش‌کردن یک تکنیک آماده‌سازی غذا است که با قرار دادن غذا در معرض اسید، باعث ایجاد تغییر فیزیکی و شیمیایی در آن می‌شود. این اسید می‌تواند به صورت مستقیم (مثلاً سرکه، آبلیمو، آبلیمو و غیره) اضافه گردد، یا می‌تواند توسط یک میکروب مانند "لاکتوباسیلوس" در خود غذا تولید شود. ترش کردن شبیه به ترشی انداختن یا تخمیر کردن است، اما ترش‌کردن معمولاً در عرض چند دقیقه یا چند ساعت اتفاق می‌افتد، در حالی که ترشی انداختن و تخمیر کردن می‌تواند زمان بسیار طولانی‌تری به طول بینجامد. نمونه‌ها. فرآورده‌های لبنی تولید شده با
بینجامد. نمونه‌ها. فرآورده‌های لبنی تولید شده با ترش‌کردن عبارتند از: کلوچه، پنیر، "خامه ترش"، باترمیلک، کشک، "فیلم‌یولک"، "کفیر"، "پنیر"، "اسمتانا"، شیر ترش، خامه ترش و ماست. فرآورده‌های غلات شامل: ایدلی، خمیر ترش و پوره ترش است.
آنا ماریا چیچونه یا ماریانینا کورادینا چیچونه (۲۹ اوت ۱۸۹۲ – ۲۹ مارس ۱۹۶۵) فیزیک‌دان ایتالیایی بود. از سیسیل تا پیزا. چیچونه در ۲۹ اوت ۱۸۹۲ در نوتو، سیسیل، از پدری بازرگان به نام کورادو و مادری به نام کاترینا میرمینا زاده شد. او در سال ۱۹۱۰ دیپلم خود را از «مدرسه نرمال سلطنتی» دریافت کرد. سپس در مؤسسه فنی آرشمیدس در مودیکا در رشتهٔ فیزیک و ریاضیات ادامه تحصیل داد، جایی که تنها دانشجوی زن کلاس بود. پس از یک سال در دانشگاه رم، به دانشگاه پیزا منتقل شد و در ۱۹۲۴ با درجه عالی در فیزیک فارغ‌التحصیل شد. یک سال
با درجه عالی در فیزیک فارغ‌التحصیل شد. یک سال بعد به‌عنوان دستیار در مؤسسه فیزیک پیزا منصوب شد و از ۱۹۳۱ به‌عنوان دستیار رسمی لوئیجی پوچیانتی فعالیت کرد. در ۱۹۳۶ استاد یار فیزیک تجربی شد و همان سال به دارمشتات رفت و در کنار گرهارد هرتسبرگ – دانشمند ضدنازی و برندهٔ نوبل شیمی ۱۹۷۱ – در پژوهش‌های طیف‌سنجی همکاری کرد. مقاومت در برابر آلمانی‌ها. چیچونه یکی از نخستین زنان فارغ‌التحصیل در ریاضیات و فیزیک از دانشگاه پیزا بود. در جریان عملیات آکسه (۱۹۴۳) او با شجاعت در برابر نظامیان آلمانی ایستاد و مانع انفجار کامل
در برابر نظامیان آلمانی ایستاد و مانع انفجار کامل مؤسسه فیزیک و غارت کتابخانه و ابزار علمی آن شد. او حتی در بحبوحهٔ جنگ جهانی دوم کلاس‌های خود را ادامه داد و تنها استاد باقی‌مانده در دانشکده بود. شورای دانشکده و لوئیجی روسو، رئیس دانشگاه پس از آزادی، شجاعت او را ستودند. پس از جنگ. از ۱۹۵۳ او به بخش فیزیک–شیمی منتقل شد و پژوهش‌هایش را بر طیف‌سنجی پرتو فروسرخ متمرکز کرد. با وجود بازنشستگی در ۱۹۵۴، به تدریس به‌عنوان استاد مدعو ادامه داد و تا سال‌های ۱۹۶۱–۶۲ دروس فیزیک تجربی، طیف‌سنجی، فیزیک زمینی و فیزیک اتمی
فیزیک تجربی، طیف‌سنجی، فیزیک زمینی و فیزیک اتمی را ارائه کرد. او در ۲۹ مارس ۱۹۶۵ در زادگاهش نوتو درگذشت. میراث. چیچونه با وجود تولد در شهری کوچک در جنوب، در پیزا به پژوهش و آموزش پرداخت و روش‌های نوینی در الکترومغناطیس و طیف‌سنجی آزمود. او با دانشمندان برجسته‌ای چون انریکو فرمی، رونکی و سالوینی همکاری و تبادل نظر داشت. بازشناسی نقش او در برابر اشغالگران آلمانی و کار علمی‌اش در دهه‌های اخیر به‌ویژه به کوشش مارکو پیکولینو و کورادو اسپاتارو پررنگ‌تر شده است.
جوزپینا ماسوتی بیجوجرو (۸ اوت ۱۸۹۴ – ۲۴ اکتبر ۱۹۷۷) ریاضی‌دان و تاریخ‌نگار ایتالیایی بود. او به‌خاطر پژوهش‌هایش در هندسه جبری شناخته می‌شود و همچنین تاریخ‌نگاری‌های مهمی دربارهٔ ریاضی‌دانانی چون ماریا گائتانا آنزیسی و لوکا پاچولی نوشت. او عضو بود و برای کارهایش برندهٔ جایزهٔ بوردونی و جایزهٔ تورلی شد. زندگی اولیه. جوزپینا بیجوجرو در ۸ اوت ۱۸۹۴ در ملنیانو، ایتالیا از مارتا (با نام خانوادگی ماشی‌رونی) و بیاجو بیجوجرو زاده شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه‌اش را در لودی به پایان رساند و در سال ۱۹۱۲ مدرک معلمی
در لودی به پایان رساند و در سال ۱۹۱۲ مدرک معلمی گرفت. هم‌زمان با ادامهٔ تحصیل در مؤسسهٔ فنی کارلو کاتانه‌او، او در دبستان‌های کارپیانو و سپس ملنیانو تدریس می‌کرد. در آن زمان، تنها راه ورود به دانشگاه یا گرفتن دیپلم دبیرستانی بود که معمولاً برای زنان فراهم نبود، یا مدرکی از یک مؤسسهٔ فنی. در سال ۱۹۱۶ بیجوجرو مدرکی با تخصص در فیزیک و ریاضیات دریافت کرد. او در سال ۱۹۱۷ بورس تحصیلی گرفت تا در "پلی‌تکنیک میلان" ادامه تحصیل دهد و شغل معلمی را رها کرد. ابتدا در رشتهٔ مهندسی شروع کرد، اما در ۱۹۱۸ به دروس ریاضی
رشتهٔ مهندسی شروع کرد، اما در ۱۹۱۸ به دروس ریاضی تغییر مسیر داد. چون پلی‌تکنیک برنامهٔ ویژه‌ای برای ریاضی نداشت، در ۱۹۱۹ به دانشگاه پاویا منتقل شد و زیر نظر تحصیل کرد. او در سال ۱۹۲۱ فارغ‌التحصیل شد و دیپلم تدریس ریاضیات محض را گرفت. بیجوجرو به‌عنوان دستیار لوئیجی برزولاری و فرانچسکو گربالدی کار می‌کرد. او دو اثر دربارهٔ منحنی‌های جبری حقیقی منتشر کرد که برندهٔ جوایز بوردونی و تورلی شد. نخستین کتابش در سال ۱۹۲۲ منتشر شد با عنوان "Sulle curve piane, algebriche, reali che presentano massimi d'inclusione"
reali che presentano massimi d'inclusione" (دربارهٔ منحنی‌های جبری حقیقی صفحه‌ای که بیشینه‌های دربرگیری دارند) و کتاب دومش "Gruppi di massimi d'inclusione per curve piane, algebriche, reali, d'ordine n" (گروه‌های بیشینهٔ دربرگیری برای منحنی‌های جبری حقیقی از درجهٔ n) در ۱۹۲۳ چاپ شد. زندگی حرفه‌ای. در سال ۱۹۲۴، به امید همکاری با اسکار چیزینی، بیجوجرو به میلان بازگشت و به‌عنوان دستیار او و استاد دروس هندسه توصیفی و تصویری در "پلی‌تکنیک میلان" منصوب شد. از ۱۹۲۷، او همچنین در سمینار ریاضی و فیزیک میلان (که
۱۹۲۷، او همچنین در سمینار ریاضی و فیزیک میلان (که همان سال بنیان‌گذاری شد) سخنرانی می‌کرد و در دانشگاه میلان دروس هندسه عالی و هندسه تصویری ارائه می‌داد. او به‌عنوان ویراستار مدخل‌های ریاضی در "دانشنامه ایتالیانا" (۱۹۳۳) منصوب شد و شانزده جلد نخست این اثر را مرور کرد، با تمرکز بر گردآوری‌های فدریگو انریکس. در سال ۱۹۳۹ بیجوجرو با آرنالدو ماسوتی، استاد مکانیک عقلانی در دانشکده معماری، ازدواج کرد. او در ۱۹۴۸ کرسی هندسه در پلی‌تکنیک را به‌دست آورد و تا بازنشستگی‌اش در ۱۹۶۹ در این سمت ماند. علاوه بر تدریس هندسه
در ۱۹۶۹ در این سمت ماند. علاوه بر تدریس هندسه توصیفی در دانشکده ریاضی، او هندسه تصویری را به دانشجویان رشته‌های معماری و مهندسی آموزش می‌داد. پژوهش‌های بیجوجرو بدنه‌ای گسترده از کارهای مرتبط با هندسه جبری پدید آورد، از جمله دربارهٔ اشکال و مجموعه‌های منحنی‌های جبری، محاسبات تانسوری، تکینگی‌های هسیانی منحنی‌ها و ساخت صفحات سه‌گانه و چهارگانه. او و چیزینی چندین اثر مشترک منتشر کردند، از جمله دو کتاب درسی: "Lezioni di geometria descrittiva" (درس‌هایی در هندسه توصیفی، ۱۹۴۱) و "Esercizi di geometria
در هندسه توصیفی، ۱۹۴۱) و "Esercizi di geometria descrittiva" (تمرین‌های هندسه توصیفی، ۱۹۴۶). به‌عنوان مسیر دوم پژوهش، او به بررسی دیفرانسیل‌های جبری پرداخت و روی عرض‌ها، از جمله قضیه‌های لیوویل و رایس، همچنین نظریه ناورداهای انریکو بومپیانی کار کرد. او همچنین از نخستین پژوهشگران در ایتالیا بود که هندسه انتگرالی را بررسی کرد. او مقالاتی منتشر نمود که نتایج مورگان کرافْتون، آنری لِبِگ و لوئیس سانتالو را خلاصه و فرمول‌های جدیدی برای تعیین بیضی‌ها و تخم‌مرغی‌شکل‌ها ارائه کرد. بیجوجرو همچنین به تاریخ ریاضیات
ارائه کرد. بیجوجرو همچنین به تاریخ ریاضیات علاقه داشت و پژوهش‌هایی دربارهٔ هندسه مثلث و چهاروجهی همراه با ویرجینیو رتالّی برای "دانشنامه ریاضیات ابتدایی" نوشت. او زندگی‌نامه‌ای از لوکا پاچولی نگاشت و با همسرش مطالعه‌ای بر آثار ماریا گائتانا آنزیسی منتشر کرد. در ۱۹۴۹، او به عضویت درآمد و همچنین عضو ، انجمن ایتالیایی علوم ریاضی و فیزیکی بود. در ۱۹۷۴، کلیفورد تروزدل، سردبیر مجلهٔ "Archive for History of Exact Sciences"، جلد ۱۴ این نشریه را به افتخار بیجوجرو و همسرش تقدیم کرد. مرگ و میراث. بیجوجرو پس از بیماری
تقدیم کرد. مرگ و میراث. بیجوجرو پس از بیماری طولانی در میلان در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۷ درگذشت. پس از مرگش، خیابانی در زادگاهش ملنیانو به نام او نام‌گذاری شد.
نایب السلطنه ایتالیایی کارنارو () یک ایالت خودخوانده در شهر فیومه (در حال حاضر رییکا، کرواسی) به رهبری گابریله دآنونتزیو بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ بود. در طول جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸)، که پادشاهی ایتالیا در ماه مه ۱۹۱۵ به نفع متفقین وارد آن شد، ایتالیا پیمانی با متفقین، موسوم به پیمان لندن منعقد کرد که در آن به ایتالیا قول داده شد تمام سواحل اتریش به آن واگذار شود، اما شهر فیومه (که در زبان کرواتی رییکا نامیده می‌شود) را به دست نیاورد. امپراتوری اتریش-مجارستان در اکتبر ۱۹۱۸ در هفته‌های پایانی جنگ که با شکست