payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باشگاه ورزشی جیانا ارمنیو () یک باشگاه فوتبال مستقر در گرگنتزولا، ایتالیا است که در حال حاضر در سری سی ایتالیا، سومین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می‌پردازد. آن‌ها بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه چیتا دی گونزالو، مستقر در گرگنتزولا انجام می‌دهند که به اندازه ۳۷۶۶ صندلی گنجایش پذیرش تماشاگر دارد. تاریخچه. تاریخچه ورزشی تیم به سال ۱۹۰۹ برمی‌گردد، زمانی که گروهی از جوانان گورگونزولایی "باشگاه ورزشی آرژنتیا" (از نام قدیمی لاتین شهر، "کورته آرژنتیا") را تأسیس کردند و فعالیت‌های رقابتی خود را در مسابقات
تأسیس کردند و فعالیت‌های رقابتی خود را در مسابقات محلی آغاز کردند. در سال ۱۹۲۸، آرژنتیا به FIGC پیوست و در ترزا دیویژن ثبت‌نام کرد که در آن زمان بالاترین سطح فوتبال منطقه لمباردی و چهارمین سطح مسابقات ایتالیایی بود. در دهه ۱۹۳۰، آرژنتیا منحل شد و در سال ۱۹۳۱ "باشگاه ورزشی گرگنتزولا" تأسیس شد که در سال ۱۹۳۲ نام ارمینو جیانا را به‌خاطر یک جوان ۱۹ ساله گورگونزولایی به خود گرفت، که ستوان چهارم از هنگ آلپینو «آوستا» بود و در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۶ در کوه زونا (بین استان‌های ترنتو و ویتنزا) در طول جنگ جهانی اول جان باخت و
ترنتو و ویتنزا) در طول جنگ جهانی اول جان باخت و به خاطر شجاعتش مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد. در سال ۱۹۴۴، این باشگاه نام خود را به "انال گرگنتزولا" تغییر داد و سپس در سال ۱۹۴۷ به "آ. اس. ارمینو جیانا" تبدیل شد. مادر این سرباز تصمیم به حمایت مالی از تیم گرفت و برای گرامیداشت یاد جیانا و به عنوان تشکر، تصمیم گرفت پیراهن رسمی بازی را به رنگ سیاه (برای نشان دادن سوگواری) با لبه‌های سفید، شورت‌های سفید و جوراب‌های سیاه با لبه سفید انتخاب کند. در ادامه، لباس تغییراتی بیشتری به خود گرفت و رنگ‌های سفید و آبی
تغییراتی بیشتری به خود گرفت و رنگ‌های سفید و آبی را به خود اختصاص داد، اما گاهی جزئیات سیاه را حفظ کرد. این تیم (که بعداً نامش به "جیانا ارمینو" تغییر یافت) برای دهه‌ها در مسابقات منطقه‌ای لمباردی شرکت کرد و هرگز فراتر نرفت. رشد سطح فعالیت به‌خاطر کمک‌های کارآفرین اورسته بامونته بود که در سال ۱۹۸۵ باشگاه را خرید و به آن ثبات اقتصادی و مدیریتی بخشید و اجازه داد که به‌طور ثابت در بین پروموزیونه و اکسلنزا فعالیت کند. از فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲، جیانا شروع به کسب نتایج مثبت کرد: این تیم به ترتیب برنده گروه اف پروموزیونه
کرد: این تیم به ترتیب برنده گروه اف پروموزیونه لمباردی، سپس گروه بی اکسلنزا لمباردی و در نهایت گروه آ سری دی (که جیانا برای اولین بار در آن شرکت می‌کرد) شد؛ بنابراین، در ۲۰۱۴، این باشگاه گورگونزولایی برای اولین بار در تاریخ خود وارد فوتبال حرفه‌ای ایتالیا شد. ارتقا، نیازمند انجام کارهای گسترش و تطبیق استادیوم شهرداری شهر گورگونزولا بود و جیانا را مجبور کرد به‌طور موقت زمین خانگی خود را به استادیوم بریانتئو در مونتسا منتقل کند. پس از اتمام کارها و با نظرات مثبت کمیسیون نظارت استانی بر مکان‌های عمومی و لیگا
کمیسیون نظارت استانی بر مکان‌های عمومی و لیگا پرو، استادیوم در ۱۶ مارس ۲۰۱۵ دوباره قابل استفاده اعلام شد؛ در ۲۰ مارس، کمیسیون معیارهای زیرساخت‌های فدراسیون فوتبال ایتالیا مجوز بازگشایی این مکان را صادر کرد و به جیانا اجازه داد تا از بازی خانگی خود در روز شنبه ۲۱ مقابل کالچیو ونتزیا شروع کند.. اولین فصل حضور در فوتبال حرفه‌ای با بقا به پایان رسید که در ۱ مه ۲۰۱۵ با پیروزی خارج از خانه در بولزانو مقابل باشگاه فوتبال سودتیرول، یک بازی پیش از پایان فصل، حاصل شد. سال بعد نیز وضعیت مشابهی داشت و جیانا در
حاصل شد. سال بعد نیز وضعیت مشابهی داشت و جیانا در سی‌ودومین هفته مسابقات با پیروزی در خارج از خانه مقابل بقا خود را تضمین کرد. در هر دو فصل، تیم هسته اصلی خود را حفظ کرد و با افزودن بازیکنانی از رده‌های جوانان خود و همچنین بازیکنانی که با هزینه کم از تیم‌های غیرحرفه‌ای جذب کرده بودند، تقویت شد. همچنین برخی از حرفه‌ای‌های با تجربه‌تر مانند آندره گاسبارونی، کلودیو گراوسو، تیزانو پولنگی، سالواتوره برونو و الکس پیناردی به تیم پیوستند. در سومین فصل حضور در سری سی، جیانا یک جهش کیفیتی را تجربه کرد: به‌خصوص
سری سی، جیانا یک جهش کیفیتی را تجربه کرد: به‌خصوص به‌خاطر یک دور برگشت با سطح بالا (و گلزنی برونو)، سفید و آبی‌ها فصل را در جایگاه پنجم گروه آ به پایان رساندند و برای اولین بار در تاریخ خود به پلی‌آف برای ارتقا به سری بی راه یافتند. همچنین نتیجه مشابهی در فصل ۲۰۱۷–۲۰۱۸ به دست آمد. فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۹ دشوارتر بود، به‌طوری که مربی چزاره آلبه پس از حدود ۲۵ سال استعفا داد و به سمت معاونت منصوب شد. تیم به رائول برتارلی (مربی در فصل‌های قبل) سپرده شد و او نتوانست تیم را در سطح خوبی نگه دارد. در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۹، پس از
را در سطح خوبی نگه دارد. در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۹، پس از شکست ۵–۰ مقابل کالچیو ایمولسه و با قرار گرفتن تیم در جایگاه دوم از انتها در گروه بی، برتارلی استعفا داد. پس از بازگشت کوتاه آلبه، در ۲۵ فوریه، نیمکت به ریکاردو ماسپرو سپرده شد که تیم را احیا کرد و آن‌ها را یک بازی پیش از پایان فصل به بقا رساند. دوران مربیگری ماسپرو اما کوتاه‌مدت بود، در سال بعد، یک بحران جدید عملکرد او را به اخراج کشاند و آلبه به‌طور ثابت به تیم بازگشت. در اوایل سال ۲۰۲۰، جیانا با وجود اینکه هنوز در قعر جدول گروه A سری C قرار داشت،
اینکه هنوز در قعر جدول گروه A سری C قرار داشت، نشانه‌های بهبودی را نشان داد، اما مسابقات به دلیل شیوع کووید-۱۹ متوقف شد که از ماه فوریه به «بسته شدن» تقریباً کامل سیستم ورزشی ایتالیا منجر شد. پس از چند ماه توقف و تنش بین تیم‌ها، فدراسیون فوتبال ایتالیا، در ۸ ژوئن ۲۰۲۰ تصمیم به تثبیت وضعیت در سه گروه سری سوم (با بیش از ۱۰ بازی از "فصل" که برگزار نشده بود) گرفت و به‌طور مستقیم تیم‌های اول و آخر را ارتقا و تنزل داد و برگزاری پلی‌آف و پلی‌آوت را برای واجدین شرایط تعیین کرد؛ بنابراین جیانا به پلی‌آف تنزل پیوست،
تعیین کرد؛ بنابراین جیانا به پلی‌آف تنزل پیوست، که در نهایت ساردها با پیروزی خانگی ۱–۰ و تساوی بیرونی ۱–۱ پیروز شدند. با این حال، سقوط به دنیای غیرحرفه‌ای به‌طور خودکار در ۳۱ اوت ۲۰۲۰ با بازگشت جیانا به سری سوم به‌منظور تکمیل ترکیب‌ها باطل شد. جیانا در فصل ۲۰۲۰–۲۰۲۱ نیز در قعر جدول قرار داشت: تیم که ابتدا به چزاره آلبه سپرده شده بود، در پایان نیم‌فصل در جایگاه ۱۹ و دوم از انتها قرار گرفت. استخدام مربی اسکار بریوی به بهبودی منجر شد و در دور برگشت، سفید و آبی‌ها از قعر جدول فاصله گرفتند و با عملکرد ضعیف
آبی‌ها از قعر جدول فاصله گرفتند و با عملکرد ضعیف پیستوئیزه و لوکسه (دوم از انتها و سوم از انتها، اما به دلیل فاصله بیش از هشت امتیاز از تیم‌های بالایی از پلی‌آوت مستثنی شدند) در نهایت به جایگاه ۱۶ و بقا دست یافتند. سقوط در فصل ۲۰۲۱–۲۰۲۲ تحقق یافت، جایی که جیانا فصل را در جایگاه نوزدهم به پایان رساند و در پلی‌آوت در تقابل با ترنتو شکست خورد. با توجه به اینکه ورود مجدد به سری سی غیرممکن شد، جیانا ارمنیو به سری دی گروه دی فرستاده شد؛ نیمکت به آندره چیاپلا، کاپیتان سابق سفید و آبی و مربی از رده‌های جوانان
کاپیتان سابق سفید و آبی و مربی از رده‌های جوانان سپرده شد. تیم از همان ابتدا در صدر جدول قرار گرفت و تنها رقیبش کالچیو پیستویسه بود که در انتهای فصل به‌طور موقت توانست از آن جلو بزند، اما جیانا دوباره از آن پیشی گرفت. در ۳۰ آوریل ۲۰۲۳، به لطف پیروزی خانگی مقابل کورتیسلا و تساوی همزمان پیستوئیز مقابل راونا، بیانکازوری‌ها یک روز مانده به پایان فصل عادی، گروه خود را به دست آوردند و مستقیماً به سری سی صعود کردند. در همان فصل جیانا برای اولین بار در تاریخ خود به فینال سری دی کوپا ایتالیا نیز رسید.
هاینریش کوبنر (؛ – ) پزشک متخصص پوست استاد دانشگاه یهودی‌تبار اهل آلمان بود. او رشته پزشکی را در برلین خواند و پس از ادامه تحصیل در برسلائو در همان‌جا مدرک دکترای پزکش‌اش را دریافت کرد. او از سال ۱۸۷۶ رئیس کلینیک سیفلیس و بیماری‌های پوست دانشگاه برسلاو شد. در سال ۱۸۸۴ او کلینیک دیگری در برلین تأسیس کرد و به آموزش پزشکان در آنجا پرداخت. هاینریش کوبنر متخصص پوست نامداری بود و بابت پژوهش‌هایش بر روی پسوریازیس و بیماری‌های قارچی پوست شهرت داشت. پدیده کوبنر نامش را از او می‌گیرد که در سال ۱۸۷۲ آن را توصیف کرد.
اوون آنزا (؛ زادهٔ ) دوندهٔ سرعت اهل آلمان است و اولین آلمانی است که ۱۰۰ متر را زیر ۱۰ ثانیه دویده است. او عناوین قهرمانی ملی آلمان را در مواد ۱۰۰ متر و دو ۲۰۰ متر به دست آورده است. او در مسابقات دو و میدانی اروپا ۲۰۲۴ در رشتهٔ ۴ × ۱۰۰ متر امدادی مردان موفق به کسب مدال برنز شد. زندگی حرفه‌ای. آنزا در هامبورگ بزرگ شد و در سال ۲۰۱۴ دو و میدانی را آغاز کرد. او در سال ۲۰۲۱، قهرمان آلمان در مادهٔ ۲۰۰ متر در براونشوایگ شد و زمان ۲۰.۸۹ ثانیه را ثبت کرد. در همان سال، او بخشی از تیم امدادی ۴x۲۰۰ متر آلمان بود که در
او بخشی از تیم امدادی ۴x۲۰۰ متر آلمان بود که در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۱ موفق به کسب مدال طلا شد. او به عنوان بخشی از تیم امدادی سرعت آلمان به توکیو سفر کرد تا در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ شرکت کند، اما به رقابت نپرداخت. او در فوریهٔ سال ۲۰۲۲ در لایپزیگ، در مسابقات قهرمانی آلمان، در مادهٔ ۲۰۰ متر داخل سالن برندهٔ مقام اول شد. در ژوئن ۲۰۲۲، او عناوین قهرمانی ملی آلمان در هر دو مادهٔ ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر را در برلین به دست آورد. او در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۲ در یوجین، اورگن در مادهٔ ۲۰۰ متر به
و میدانی ۲۰۲۲ در یوجین، اورگن در مادهٔ ۲۰۰ متر به رقابت پرداخت. آنزا در ابتدای سال ۲۰۲۳ یک رکورد شخصی جدید در مادهٔ دو ۶۰ متر ثبت کرد، اما بیشتر سال را به دلیل آسیب‌دیدگی از دست داد. او به فینال مسابقات دو و میدانی اروپا ۲۰۲۴ در رم در مادهٔ ۱۰۰ متر صعود کرد و در فینال با زمان ۱۰.۱۷ ثانیه پنجم شد. او همچنین در این مسابقات موفق به کسب مدال برنز در ۴ × ۱۰۰ متر امدادی شد. در ژوئن ۲۰۲۴، او در مسابقات قهرمانی آلمان در براونشوایگ، مادهٔ ۱۰۰ متر را برد و برای اولین بار سد ۱۰ثانیه‌ای را شکست. زندگی شخصی. اوون آنزا
بار سد ۱۰ثانیه‌ای را شکست. زندگی شخصی. اوون آنزا از مادری آلمانی و پدری غنایی متولد شده است. پدر او در سال ۱۹۸۸ به آلمان مهاجرت کرده و پیش از آن در غنا در رشتهٔ دو و میدانی فعالیت می‌کرد. او دو خواهر دارد. موفقیت‌ها. ملی بین‌المللی
سوفی ویسنبرگ (زادهٔ ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۷) ورزشکار آلمانی در رشتهٔ دو و میدانی است که در مسابقات بین‌المللی سطح بالا شرکت می‌کند. او مدال نقرهٔ مسابقات قهرمانی دو و میدانی جوانان جهان در رشتهٔ پرش طول و مدال نقرهٔ قهرمانی دو و میدانی زیر ۲۳ سال اروپا در رشتهٔ هفت‌گانه را کسب کرده است.
کارولین شفر (زادهٔ ۵ دسامبر ۱۹۹۱) ورزشکار اهل آلمان است که در رشتهٔ هفت‌گانه تخصص دارد. او مدال نقرهٔ این رشته را در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۱۷ کسب کرده است. شفر همچنین مدال برنز مسابقات قهرمانی دو و میدانی اروپا ۲۰۱۸ را به دست آورده است. در سن ۱۵ سالگی، او مدال نقرهٔ مسابقات قهرمانی دو و میدانی نوجوانان جهان ۲۰۰۷ را به دست آورد. او قهرمان هفت‌گانهٔ ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ بود. شفر در المپیک ریو ۲۰۱۶ و المپیک توکیو ۲۰۲۰ نماینده آلمان بود که در آنجا به ترتیب در مکان‌های پنجم و هفتم قرار گرفت.
کمیتهٔ المپیک ملی زارلند در بهار ۱۹۵۰ در "تحت‌الحمایه زار" تأسیس شد که از ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۶ وجود داشت (ایالت زارلند از آن زمان)، منطقه‌ای از ایالت‌های قدیمی که در سال ۱۹۴۵ توسط فرانسه اشغال شد. به عنوان یک تیم جداگانه، زار در تنها بازی‌های المپیک خود در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ شرکت کرد و سپس در سال ۱۹۵۶ اجازه یافت به تیم آلمان بپیوندد. سی و شش شرکت‌کننده، ۳۱ مرد و پنج زن، در ۳۲ رویداد در ۹ رشتهٔ ورزشی شرکت کردند. در ۱۴ تا ۱۷ مه ۱۹۵۰ کمیتهٔ المپیک جمهوری فدرال آلمان به‌طور موقت در جلسهٔ ۴۵ام کمیتهٔ
فدرال آلمان به‌طور موقت در جلسهٔ ۴۵ام کمیتهٔ بین‌المللی المپیک در کپنهاگ پذیرفته شد پس از آنکه نامهٔ حمایتی از کمیسر عالی در جمهوری فدرال آلمان، سر هیو رابرتسون، توسط لرد دیوید بارلی خوانده شد. تصمیم‌گیری در مورد مشارکت آلمانی‌ها در بازی‌های ۱۹۵۲ به آینده موکول شد. در این جلسه تأسیس کمیتهٔ المپیک زارلند که در بهار ۱۹۵۰ تأسیس شده بود، به رسمیت شناخته شد. تاریخچه. همان‌طور که پس از جنگ جهانی اول، زارلند در ابتدا از پیوستن به جمهوری وایمار منع شده بود و به مدت چند سال پس از پایان جنگ تحت اشغال نظامی باقی
مدت چند سال پس از پایان جنگ تحت اشغال نظامی باقی ماند، پس از جنگ جهانی دوم، زارلند اجازه نداشت به جمهوری فدرال آلمان که در مه ۱۹۴۹ تأسیس شد، بپیوندد. با این حال، الحاق زار به فرانسه توسط سایر متفقین و مواد ۲ و ۳ منشور آتلانتیک ممنوع شد. از آنجا که جمعیت محلی نمی‌خواست به فرانسه بپیوندد، سازمان‌های بین‌المللی جداگانه‌ای تأسیس شد، از جمله تیم ملی فوتبال زارلند و در سال ۱۹۵۰ یک کمیتهٔ ملی المپیک به نام "کمیتهٔ ملی المپیک زارلند" تأسیس شد. زار برای اولین بار واجد شرایط ارسال ورزشکاران به بازی‌های المپیک
بار واجد شرایط ارسال ورزشکاران به بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۵۲ بود، اما به دلیل کمبود ورزشکاران رقابتی در ورزش‌های زمستانی، این کار را انجام نداد. با توجه به تاریخ ثبت‌شدهٔ بیش از ۵۰۰ سال استخراج زغال‌سنگ، زارلند یک چراغ ایمنی معدنچی را اهدا کرد که در آن شعلهٔ مشعل مسابقات بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ در هلسینکی می‌توانست به‌طور ایمن در هواپیماها حمل شود. در مراسم افتتاحیهٔ بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۲، ۴۱ ورزشکار از زارلند رژه رفتند. تیم در گزارش رسمی با مجموع ۴۴ مرد و ۶ زن ورزشکار و با ۷۱ شرکت‌کننده،
مجموع ۴۴ مرد و ۶ زن ورزشکار و با ۷۱ شرکت‌کننده، ۱۶ مقام رسمی، ۱۱ تماشاگر برای مجموع ۹۸ نفر ذکر شده است. تیم مدالی کسب نکرد و در رده‌بندی مشترک ۴۴ از میان ۶۹ تیم قرار گرفت. پس از یک همه‌پرسی در اکتبر ۱۹۵۵ که به‌طور قاطع موافقت‌نامه زار را که پیشنهاد استقلال زار به عنوان یک «منطقهٔ اروپایی» را می‌کرد، رد کرد، مردم زار به‌طور غیرمستقیم به پیوستن به جمهوری فدرال آلمان رای دادند. پیمان زار در اکتبر ۱۹۵۶ اجازه داد زارلند از ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۷ به آلمان بپیوندد. هیچ تیم جداگانه‌ای از زارلند به بازی‌های المپیک ۱۹۵۶
تیم جداگانه‌ای از زارلند به بازی‌های المپیک ۱۹۵۶ ارسال نشد، زیرا تیم متحد آلمان که شامل ورزشکاران از سه ایالت آلمانی بود، برای اولین و تنها بار در این مسابقات شرکت کرد. "کمیتهٔ المپیک زارلند" به‌طور رسمی در فوریهٔ ۱۹۵۷ منحل شد و اعضای آن، مانند سایر مؤسسات جداگانهٔ زارلند، به نهادهای آلمانی همتای خود پیوستند. ورزشکاران برجسته. ترزه تسنس (زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۳۲ در مرتسیش)، قهرمان محلی، در مسابقهٔ بلم در المپیک ۱۹۵۲ که در دریای بالتیک آزاد برگزار شد، در ردهٔ نهم قرار گرفت، تجربه‌ای جدید برای ورزشکار ۱۹ ساله از
قرار گرفت، تجربه‌ای جدید برای ورزشکار ۱۹ ساله از کشور محصور در خشکی. او در سال ۱۹۵۴ در رقابت‌های قهرمانی کانو اسپرینت جهان در رشته کی-۱ ۵۰۰ متر قهرمان جهان شد. تسنس که در سال ۱۹۵۶ برای آلمان رقابت کرد، مدال نقره را کسب کرد و در سال ۱۹۶۰ نیز دو مدال نقرهٔ دیگر به‌دست‌آورد. تسنس بعدها مربی مدال‌آوران طلایی، روسویتا اسر و آنماری زیمرمان در المپیک ۱۹۶۴ شد.
رود میدای، میدایگاوا ، یک رود در کوفوبانچی (حوضه ساختاری کوفو) در استان شیزوئوکا، ژاپن است. این رود یک شاخه از رود فوجی است و ۱۸/۰۸ کیلومتر طول دارد.
بنیاد ریچارد نیکسون یک سازمان غیرانتفاعی مستقر در کتابخانه و موزه ریاست جمهوری ریچارد نیکسون در یوربا لیندا، کالیفرنیا است. این کتابخانه در اوت ۱۹۸۳ توسط ریچارد نیکسون، سی و هفتمین رئیس‌جمهور ایالات متحده تأسیس شد و به مدت نزدیک به بیست سال به عنوان هیئت حاکم بر کتابخانه نیکسون فعالیت کرد. امروزه کتابخانه نیکسون را به همراه دفتر ملی بایگانی و اسناد، که از نهادهای دولت فدرال ایالات متحده است، علاوه بر انجام فعالیت‌های خیریه و آموزش محور، اداره می‌کند. بنیاد نیکسون کتابخانه نیکسون را از زمان وقف کتابخانه در
نیکسون کتابخانه نیکسون را از زمان وقف کتابخانه در ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۰ تا ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۷ تأسیس، کنترل و اداره کرد، تا این که در آن زمان بنیاد از بایگانی ملی دعوت کرد تا کنترل را به دست گیرد. این دو نهاد یک توافقنامه عملیاتی مشترک امضا کردند که به کتابخانه امکان داد تا به‌طور رسمی به عنوان کتابخانه ریاست جمهوری ریچارد نیکسون شناخته شود و آن را به نظام ملی کتابخانه‌های ریاست جمهوری وارد کرد. این حرکت باعث شد اسناد کاخ سفید رئیس‌جمهور نیکسون به کتابخانه او در یوربا لیندا منتقل شود. بنیاد نیکسون توسط هیئت مدیره ای
لیندا منتقل شود. بنیاد نیکسون توسط هیئت مدیره ای اداره می‌شود که توسط مشاور سابق امنیت ملی رابرت سی اوبراین رهبری می‌شود. این هیئت شامل دختران رئیس‌جمهور نیکسون، تریشیا نیکسون کاکس و جولی نیکسون آیزنهاور، سفیر سابق ایالات متحده در اسپانیا، جورج آرگیروس، فرماندار سابق کالیفرنیا ، پیت ویلسون، مجری رادیوی ملی سندیکای ملی و مفسر سیاسی هیو هویت، کارشناس رسانه ای مونیکا کراولی، و اوریت آلوارز جونیور. طولانی‌ترین اسیر جنگ ویتنام است. این بنیاد میزبان روسای جمهور ایالات متحده، بانوان اول و چندین معاون رئیس‌جمهور
ایالات متحده، بانوان اول و چندین معاون رئیس‌جمهور بوده است. همچنین مفسران روابط عمومی مانند بیل آوریلی، دانشگاهیان مانند دوریس کرنز گودوین، و قاضی دیوان عالی، استفان برایر، در آن میزبانی شده‌اند. قبل از اینکه بایگانی ملی مدیریت آن را برعهده بگیرد، چندین رسانه کتابخانه نیکسون را متهم کرده بودند که استعفای نیکسون در سال ۱۹۷۴ را با نمایشگاه‌های «سفید شویی شده» پنهان کرده است. در سال ۲۰۰۷، بایگانی ملی نمایشگاه ۱۷ ساله واترگیت را حذف کرد و پس از سه سال، نمایشگاه جدید قرار شد در ژوئیه ۲۰۱۰ افتتاح شود. بنیاد
جدید قرار شد در ژوئیه ۲۰۱۰ افتتاح شود. بنیاد نیکسون با نمایشگاه پیشنهادی مخالفت کرد، زیرا با بنیاد نیکسون به شیوه ای که با سایر بنیادهای ریاست جمهوری در مورد موقعیت‌های مشابه مشورت شده بود، مشورت نشد. بنیاد یادداشتی ۱۵۸ صفحه‌ای را به دستیار بایگان برای کتابخانه‌های ریاست‌جمهوری تسلیم کرد و نارضایتی خود را اعلام کرد و این سازمان اعلام کرد که کمیته‌ای اعتراض را بررسی خواهد کرد، اما هیچ جدول زمانی برای پایان یافتن این فرایند ارائه نکرد. این نمایشگاه در ۳۱ مارس ۲۰۱۱ افتتاح شد.
ترانسیتور یا تراخازن به عنوان کلمه ترکیبی «انتقال-خازن» باید به عنوان یکی دیگر از رسته‌های افزارهٔ فعال درکنار ترانزیستور به عنوان «انتقال-مقاومت» در نظر گرفته شود. همان‌طور که در جدول نشان داده شده مشاهده می‌شود، چهار نوع افزاره فعال به صورت نظری استنباط می‌شوند. در میان آنها، ترانسیتورها به عنوان نوع سوم و چهارم وجود ندارند، در حالی که ترانزیستورها، مانند ترانزیستور پیوند دوقطبی (BJT) و ترانزیستور اثر میدانی (FET)، قبلاً به عنوان نوع اول و دوم اختراع شده بودند. برخلاف ترانزیستور که جریان را در خروجی خود
بودند. برخلاف ترانزیستور که جریان را در خروجی خود (یعنی به‌صورت یک منبع جریان) سوئیچ می‌کند، ترانسیتور ورودی خود را به خروجی ولتاژی (یعنی به‌صورت یک منبع ولتاژ) منتقل می‌کند، بنابراین یک رابطه وارون با یکدیگر دارند. تاریخچه. اصطلاح "ترانسیتور" و مفهوم آن اولین بار توسط سونگسیک لی، استاد گروه مهندسی الکترونیک، دانشگاه ملی پوسان، کره جنوبی، از طریق مقاله خود با عنوان "یک افزاره فعال گمشده — ترانسیتور برای نگرش جدیدی از الکترونیک"، در آرکایو آپلود شده در ۳۰ آوریل ۲۰۱۸، و در ۲۳ اوت ۲۰۱۸ در آی‌تریپل‌ئی اکسِس
آوریل ۲۰۱۸، و در ۲۳ اوت ۲۰۱۸ در آی‌تریپل‌ئی اکسِس منتشر شده است. و ویدئوی تکمیلی نیز منتشر شد. این داستان برای اولین بار توسط بازنمایی فناوری ام‌آی‌تی در ۲۳ مه ۲۰۱۸ با عنوان "یکی دیگر از اجزای «گُمشده» می‌تواند الکترونیک را متحول کند،" ارائه شد. از آن زمان، توسط بسیاری از رسانه‌ها و جوامع اینترنتی دیگر توزیع و مورد بحث قرار گرفته است.
فرگشت هماوردی میان‌لوکوس یک فرایند درگیری بین ژنومی است که توسط آن مکان‌های مختلف در یک ژنوم به‌طور آنتاگونیستی تکامل می‌یابند. فرگشت هماوردی میان‌لوکوس فرض می‌کند که فرایند ملکه سرخ، که با یک مسابقه تسلیحاتی فرگشتی آنتاگونیستی بی‌پایان مشخص می‌شود، نه تنها برای گونه‌ها بلکه برای ژن‌های درون ژنوم یک گونه نیز صدق می‌کند. تصور می‌شود که فرگشت هماوردی میان‌لوکوس حالت غالب فرگشتی برای ژن‌های کنترل‌کننده رفتار اجتماعی باشد. فرایند فرگشت هماوردی میان‌لوکوس می‌تواند بسیاری از پدیده‌های بیولوژیکی، از جمله درگیری
بسیاری از پدیده‌های بیولوژیکی، از جمله درگیری بین جنسی، درگیری فرزندان-والدین و رقابت مداخله‌ای را توضیح دهد.
کارخانهٔ نخریسی مشهد؛ نام کارخانه‌ای تاریخی مربوط به دورهٔ پهلوی اول است و در شهرستان مشهد، شهر مشهد، چهارراه نخریسی، تقاطع خیابان هفده شهریور و فدائیان اسلام واقع شده است. این بنا در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۸۴۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. تاریخچه. شرکت نخ‌ریسی و نساجی خسروی مشهد در سال ۱۳۱۳ پایه‌گذاری شد و از ۱۳۱۶ فعالیت خود را در محل این کارخانه آغاز کرد. با وجود توسعهٔ خط تولید و به‌روزرسانی ماشین‌آلات در سال‌های ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۷، این کارخانه در سال ۱۳۸۵ تعطیل شد و خط تولید شرکت نخ‌ریسی و
در سال ۱۳۸۵ تعطیل شد و خط تولید شرکت نخ‌ریسی و نساجی خسروی به نیشابور منتقل شد. پس از آن، آستان قدس رضوی تحت عنوان «استفاده از موقوفات» این بنا را به «موزه زنده زیارت» تبدیل کرد. محله نخریسی مشهد. به‌دلیل نقش پررنگ شهر مشهد در صنعت فرش، در دوره پهلوی اول صنعت نخ‌ریسی برای استفادهٔ محصول آن در تولید فرش در مشهد پایه‌گذاری شد. با وجود این که بوق آغاز و پایان کار این کارخانه تا مدت‌ها نماد آغاز و پایان کار مشاغل در مشهد بود، اما مناطق اطراف این کارخانه، به دلیل وسعت کمتر شهر نسبت به وسعت امروزی، خالی از سکنه
وسعت کمتر شهر نسبت به وسعت امروزی، خالی از سکنه بود. با این حال، با وقوع سیل ۱۳۲۹ مشهد، خانه‌هایی برای اسکان افراد سیل‌زده در نزدیکی یکی از دروازه‌های مشهد در اطراف کارخانه احداث شد. این محله بعدها در میان اهالی مشهد به «شهرک سیل‌زدگان» معروف شد. پس از ایجاد این منطقهٔ مسکونی در نزدیکی کارخانه، کارگران نخ‌ریسی به‌منظور نزدیک بودن محل کار به محل سکونت در همین نواحی ساکن شدند و این امر منجر به ایجاد «محلهٔ نخ‌ریسی» شد. ویژگی‌ها. وسعت فضای کلی این کارخانه برابر با ۶۶ هزار متر مربع و زیربنای آن معادل ۲۵ هزار
با ۶۶ هزار متر مربع و زیربنای آن معادل ۲۵ هزار متر مربع است.
مراسم آش‌پزان یا "مراسم آش سرخه‌حصار" با "آش ییلاقی" مراسمی بود که هر ساله در دوران زمامداری ناصرالدین شاه قاجار، عمدتاً در پایان فصل تابستان، در ابتدا در شهرستانک، و بعدها در سرخه‌حصار برگزار می‌شد. در خصوص دلیل طبخ این آش نذری و انجام مراسم آش‌پزان داستان‌های مختلفی بیان شده است. به نقل عبدالله مستوفی، پایه پختن این آش همان آش شله‌قلمکاری بوده است که احتمالاً مهدعلیا مادر ناصرالدین‌شاه، نذر او کرده بود و بعدها پختن این آش نذری از ظاهر اصلی خود دور و به وسیله‌ای برای سرگرمی و تجمل تبدیل شد. ژان باتیست
وسیله‌ای برای سرگرمی و تجمل تبدیل شد. ژان باتیست فوریه پزشک ویژه ناصرالدین‌شاه، که خود شاهد اجرای این رسم بوده، دربارهٔ علت پخت این آش این چنین نوشته است: «در سالی که وبا در ایران همه‌گیر شده بود، ناصرالدین‌شاه این آش را نذر کرده بود تا از وبا بگریزد و چون از مبتلا شدن به آن مرض محفوظ ماند، همه‌ساله طی سنتی این نذر را ادا می‌کرده و به آن باور بسیار داشته است». اما نوشته‌های ناصرالدین‌شاه که مربوط به اولین سال آش‌پزان در ۱۲۸۵ قمری است، این دو نظر را مردود می‌کند. ناصرالدین‌شاه در نوشته‌های روزمره خود آورده
ناصرالدین‌شاه در نوشته‌های روزمره خود آورده است: «رفتیم امامه، از راه ورجین، برای شب آش آبگوشت غریبی به اختراع من پخته شد. دیگ را آقا ابراهیم [بعدا" امین‌السلطان] بار کرد. علی‌رضاخان [بعدا" عضدالملک] و محمدعلی‌خان خدمت می‌کردند. ۴۰ قسم ادویه و سبزی، گوشت و غیره، مخلوط به هم کرده، چیز غریبی شده است». تاریخچه. به گزارش مخبرالسلطنه هدایت، پختن چنین آشی در دورهٔ پادشاهی فتحعلی شاه قاجار نیز رایج بوده است؛ با این تفاوت که این مراسم در آن دوره، ظاهراً تشریفاتی زنانه بود که در حضور فتحعلی‌شاه و زنان حرم‌سرا و
زنانه بود که در حضور فتحعلی‌شاه و زنان حرم‌سرا و خدمهٔ آن، در روز سیزدهم نوروز با تشریفاتی به مراتب کمتر از مراسم آش‌پزان دورهٔ ناصری برگزار می‌شده است. از جملهٔ مراسم آن روز شکستن بعضی از ظروف و غارت میوه و شیرینی و انداختن بعضی از کنیزان در حالی که لباس چندانی به تن نداشتند، در حوض آب بود تا کشتی بگیرند. زنان حرم‌سرا در گرد حوض به شادی و نشاط می‌پرداختند. پس از آنکه کنیزان از حوض بیرون می‌آمدند. فتحعلی‌شاه به عنوان شاباش سکه به اطراف می‌پاشید و حضار از خانم و کلفت و خواجه و غلام‌بچه برای جمع‌کردن سکه‌ها
و کلفت و خواجه و غلام‌بچه برای جمع‌کردن سکه‌ها از سر و کول هم بالا می‌رفتند. نقل اعتماد السلطنه. اعتمادالسلطنه در روزنامهٔ خاطرات خود توضیح بیشتری از اولین سال آش‌پزان آورده است و در این باره گفته است: «... فصل پاییز عمامه (امامه) بودیم. بندگان همایون میل کردند طبخ حضوری جلو چادر شود و این عمل تکرار یافت که ۳ شب پی‌درپی مشغول این کار بودند. بعد بنا شد آبگوشتی که از هر قبیل بقولات و حبوبات، بلکه اقسام میوه‌ها هم در او ریخته می‌شد و آش‌مانند چیزی بشود، به ما هم که از خواص بودیم، سهمی و قسمتی داده شود».
ما هم که از خواص بودیم، سهمی و قسمتی داده شود». خاطرهٔ خوب آن روز باعث شد تا طبخ آش در سال بعدی هم (۱۲۸۶ قمری) اجرا گردد. اعتمادالسلطنه در این باره می‌نویسد: «سال دیگر این عمل قدری ترقی کرد. در اواخر ییلاق نمی‌دانم کجا بودیم، آش پخته شد. قدری مفصل‌تر از سال گذشته و بنا شد این عمل محض سلامت وجود پادشاه همه‌ساله در ییلاق معمول شود». از گفته اعتمادالسلطنه واضح ست که طبخ این آش علاوه بر جنبهٔ سرگرمی و تفرج، جنبهٔ اعتقادی نیز داشته است، و برای دفع کردن خطرات از ناصرالدین شاه پخته می‌شده است و از جهت است که غالب
شاه پخته می‌شده است و از جهت است که غالب کسانی که نوشته‌هایی دربارهٔ اجرای این رسم نگاشته‌اند، از آن به‌عنوان آش نذری یاد کرده و قصد داشته‌اند برای به ادای آن نذر دلیلی بیابند. در ۱۲۸۷ قمری که ناصرالدین‌شاه در راه کربلا و نجف بود، این رسم با تشریفات بیشتر در نزدیکی رباط‌کریم، توسط آقا ابراهیم که در آن وقت عنوان آبدارباشی شاه را داشت، برگزار شد. آن سال خرج پخت آش به ۷۰ تومان شد و به کل اهل کاروان حتی به سربازان نیز قسمی داده شد. شاه در خاطرات هر روز خود درخصوص برگزاری این رسم در آن سال فقط به ذکر این عبارت
برگزاری این رسم در آن سال فقط به ذکر این عبارت که «امروز آبگوشت در حضور بار می‌کنیم» اکتفا کرده است. و از بازگویی جامع این مراسم اجتناب کرده است. احتمالاً این سکوت او به دلیل قحطی و وبایی بوده باشد که در آن سال کل ایران را فراگرفته بود و ناصرالدین‌شاه ترجیح داد است که از ریخت و پاش‌های دربار چیزی ننویسد. به نوشتهٔ اعتمادالسلطنه پس از رجوع ناصرالدین شاه از عراق، این مراسم سالانه با تشریفات بیشتری برگزار می‌شده است. چنان‌که در ۱۲۹۸ قمری، حدود ۱۴ سال پس از نخستین سال آش‌پزان، هزینهٔ برگزاری آن مراسم به ۱۳۰۰
سال آش‌پزان، هزینهٔ برگزاری آن مراسم به ۱۳۰۰ تومان، و در اواخر، هزینهٔ آن به ۳ تا ۴ هزار تومان رسیده بود. محل برگزاری. مراسم آش‌پزان همواره در شهرستانک اجرا می‌شد اما بعد از آن به علت دوری راه که سختی‌هایی را برای دعوت‌شدگان به همراه داشت، ناصرالدین‌شاه سرخه‌حصار (قصر یاقوت) را برای برگزاری این رسم انتخاب کرد. یک هفته قبل از برگزاری مراسم از طرف خوان‌سالار دعوت‌نامه برای شاهزادگان و اشراف و وزیران ارسال می‌شد و در روز تعیین شده مدعوین با کالسکه و درشکه و سواره خود را به محل برگزاری مراسم می‌رساندند. نحوه
خود را به محل برگزاری مراسم می‌رساندند. نحوه برگزاری. در مراسم در محوطه‌ای باز در زیر سایهٔ درختان چادرهایی می‌افراشتند که ۳ سوی آن با حصیرهایی از جنس نی محصور بود و روبه‌روی چادرها، اجاق‌هایی می‌بستند و دیگ‌های بزرگ حلقه‌دار که در اواخر شمار آنها به ۳۰ عدد می‌رسید، بالای اجاق‌ها قرار می‌دادند. درون چادر میانه که از دیگر خیمه‌ها بزرگ‌تر بود، سفره‌ای پهن و گرد آن سینی‌هایی بزرگ می‌نهادند که پر از حبوبات و بقولات و ادویه‌ها و سبزی‌های خوش‌بو و انواع میوه‌ها بود. شاگرد آشپزها گوشت‌های گوسفندان و مرغان را خرد