payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سلطنتی با دودمان سلطنتی شبه‌جزیره ایبری را تقویت کرد. ماریا و مانوئل در ۳۰ اکتبر ۱۵۰۰ در آلکاسر دو سال ازدواج کردند و ماریا به عنوان مهریه ویزئو و تورس ودراس را به عنوان جهیزیه دریافت کرد. او ۱۰ فرزند داشت که هشت نفر از آن‌ها به بلوغ رسیدند، از جمله پادشاه ژوآئو سوم پرتغال، ملکه روم مقدس ایزابلای پرتغال و بئاتریس، دوشس ساوُی. ملکه. ملکه ماریا به صورت زنی با چهرهٔ رنگ‌پریده و لاغر توصیف شده بود، با چانه‌ای فرورفته و شخصیتی بسیار جدی. علیرغم این که او در دوره‌ای مهم در تاریخ پرتغال - زمانی که دربار پرتغال
مهم در تاریخ پرتغال - زمانی که دربار پرتغال یکی از ثروتمندترین دربارهای اروپا بود - ملکه بود، اما هیچ نقشی برجسته به عنوان یک نجیب‌زاده نداشت. جدی و متدین، ملکه ماریا اوقات خود را به دوخت و دوز، عبادت‌های مذهبی و نظارت بر تعلیم فرزندانش مطابق با اصول اخلاقی والدینش اختصاص داده بود. او ارتباط نزدیک با والدینش را حفظ می‌کرد، با خواهران شوهرش دوشس ایزابلّا از براگانزا و ملکه بیوه، الئونورا، و مادرشوهرش بئاتریس رابطه خوبی داشت و مجالس بزرگی با حضور زنان درباری اسپانیایی و پرتغالی برپا می‌کرد. پادشاه مانوئل
اسپانیایی و پرتغالی برپا می‌کرد. پادشاه مانوئل طبیعت متدین او را ارج می‌نهاد، به او احترام می‌گذاشت و در طول دوران بارداری‌اش لباس‌ها و جواهرات گران‌قیمتی به او هدیه می‌داد. ملکه ماریا به عنوان یک زن سیاسی فعال توصیف نشده بود، هرچند که برخی از تاریخ‌نگاران از او به خاط ترغیب گاه‌به‌گاه شوهرش به ترحم به زیردستان تمجید کرده‌اند. با این حال، او تا حدی در سیاست مذهبی دخیل بود. او از پروژه مذهبی-امپراتوری مانوئل یکم، پادشاه پرتغال حمایت می‌کرد، از جمله طرح فتح قلمرو مملوک‌ها، نابود کردن مکه و مدینه و بازپس‌گیری
مملوک‌ها، نابود کردن مکه و مدینه و بازپس‌گیری مکان‌های مقدس مسیحی مانند اورشلیم. او همراه با همسرش، صومعهٔ ژرونیموس در لیسبون را تأسیس کرد. در طول زندگی‌اش در پرتغال، ماریا تقریباً به‌طور مداوم باردار بود. معمولاً بین تولد یک فرزند و بارداری بعدی تنها چند ماه وقفه داشت. این وضعیت منجر به زوال مداوم سلامت او شد و پس از زایمان در ۱۵۱۶، گفته شده که او به حدی خسته شده بود که به‌طور موقت دچار گیجی ذهنی شده بود تا اینکه بهبودی یافت. او در ۷ مارس ۱۵۱۷ در لیسبون درگذشت و در صومعه ژرونیموس بلم به خاک سپرده شد.
درگذشت و در صومعه ژرونیموس بلم به خاک سپرده شد. میراث. در سال ۱۵۸۰، پیوندهای دودمانی ناشی از ازدواج او راه‌حلی برای بحران جانشینی در پرتغال شد که نوه او فلیپه دوم اسپانیا را به عنوان «فیلیپ اول پرتغال» پادشاه پرتغال کرد.
عالیه محمد شُعَیب (۲۶ ژانویه ۱۹۶۴) هنرمند تجسمی، شاعر و نویسندهٔ کویتی است. در سال ۱۹۸۵ لیسانس فلسفه را از دانشگاه کویت، در سال ۱۹۹۱ از دانشگاه بیرمنگام بریتانیا در رشتهٔ فلسفه اخلاق مدرک کارشناسی ارشد و در سال ۱۹۹۴ مدرک دکترای خود را از دانشگاه بیرمنگام گرفت. داستان‌های کوتاه، مقالات انتقادی و مجموعه شعرهای بسیاری بسیاری نوشته است و در سمینارهای پژوهشی و شب‌های داستان و شعر شرکت کرده است. نخستین مجموعه شعر خود را در سال ۱۹۹۳ و نخستین مجموعه داستان کوتاه را در سال ۱۹۸۹ چاپ کرد. زندگی و پیشه. عالیة محمد
را در سال ۱۹۸۹ چاپ کرد. زندگی و پیشه. عالیة محمد عبدالله عبدالعزیز شعیب در سال ۲۶ ژانویه ۱۹۶۴ در کویت متولد شد. در سال ۱۹۸۱ از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد. لیسانس ادبیات-فلسفه از دانشگاه کویت در سال ۱۹۸۵ گرفت. در سال ۱۹۹۱ مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه بیرمنگام بریتانیا در رشتهٔ فلسفه اخلاق دریافت کرد که موضوع آن «اخلاق عمل انسانی» بود. · در سال ۱۹۹۴ دکترای خود را با عنوان پایان‌نامهٔ «هویت فیزیکی زنان» از همان دانشگاه دریافت کرد. به عضویت انجمن هنرهای زیبا، اتحادیهٔ نویسندگان کویت، گروه دوستان هنر
زیبا، اتحادیهٔ نویسندگان کویت، گروه دوستان هنر تجسمی و انجمن دانش‌آموختگان درآمد. با داستان‌ها و مقالات خود به جنبش ادبی کویت کمک کرد و از راه نقاشی‌ها و نمایشگاه‌های هنری خود، نقش برجسته ای در جنبش هنرهای تجسمی ایفا کرد. داستان‌های کوتاه، مقالات انتقادی و شعرهای زیادی در روزنامه‌ها و مجلات محلی و عربی نوشت. چندین نمایشگاه هنرهای زیبا را در کویت، لبنان و بریتانیا برگزار کرد و سخنرانی‌هایی در مورد این هنر ایراد کرد.به تدریس مبحث فلسفه، فلسفهٔ اخلاق و اخلاق در جامعه مدرن، در گروه فلسفهٔ دانشگاه کویت
اخلاق در جامعه مدرن، در گروه فلسفهٔ دانشگاه کویت می‌پردازد. در روزنامهٔ «الرای» و سایر روزنامه‌ها و مجلات، مقاله می‌نویسد. به عنوان استاد فلسفه اخلاق، گروه فلسفه، دانشگاه کویت در سال‌های ۱۹۹۴–۲۰۰۸ کار کرد. انجمن عطش را در سال ۲۰۱۴ تأسیس کرد. در سال‌های ۲۰۱۵–۲۰۲۱ مدیرعامل شرکت سینمایی‌های اسکای بود. شعیب همچنین مدیر عامل شرکت انتشارات و چاپ «عالیه شعیب» ۲۰۰۱–۲۰۰۴، مدیر عامل شرکت اثیکز لب، ال.ال. سی ۲۰۰۵–۲۰۱۰ بود. شعیب همچنین به دنیای بازیگری وارد شد و در سریال‌های «الوزیره»، «العقید شمة» و «الدکتورة منیرة»
«الوزیره»، «العقید شمة» و «الدکتورة منیرة» نقش آفرید. شعیب پیشگام کسانی بود که خواستار آموزش آموزش جنسی در مدارس کویت بودند که این امر باعث ایجاد بحث و جدل در محافل کویتی شد. او توضیح داده که خواستهٔ او به انتخاب اطلاعات مناسب برای مرحلهٔ مناسب برای دانش‌آموزان مدرسه، با در نظر گرفتن سن آنها و مراحل تغییر آنها خلاصه می‌شود. این موضوعی است که به قول او خیلی دیر شده است، عالیه شعیب با نظرات خود، جنجال‌هایی را برانگیخته است که مشکلات متعددی را برای او به وجود آورده و میراث سنگینی را در دادگاه از خود به جای
آورده و میراث سنگینی را در دادگاه از خود به جای گذاشته است. در فوریهٔ ۲۰۰۰، بر اساس تصمیم دادستانی به دو ماه حبس به دلیل «نظراتی که اسلام را به سخره می‌گیرد» در یکی از دیوان‌های شعرش، محکوم شد. او ۵۰ دینار کویتی (۱۶۰ دلار آمریکایی در آن) برای تعلیق حکم تا زمان رسیدگی به درخواست تجدیدنظر پرداخت کرد. فیصل خزعل، شوهر او، از جابر احمد الصباح امیر کویت درخواست کرد تا حکم زندان همسرش را به اتهام توهین به اسلام لغو کند. خزعل تصمیم گرفت به نزد امیر برود، زیرا در اسلام، شوهر در برابر خداوند مسئول زنش است و در کویت،
شوهر در برابر خداوند مسئول زنش است و در کویت، احکام به نام امیر صادر می‌شود که او را مسئول مردم می‌دانند. لیلا العثمان، نویسندهٔ کویتی و ناشر آن دیوان شعر در این پرونده به همین مجازات محکوم شد. خزعل با ارسال درخواستی پنج صفحه‌ای به امیر کویت حکم صادره علیه همسرش را رد کرد. آثار. مجموعه شعرها: مجموعه داستان‌های کوتاه: رمان‌ها: کتاب‌های دیگر:
شعر برادران یا سرود برادران، مجموعه‌ای از ابیات منسوب به سافو، شاعر یونان باستان (حدود ۶۳۰ تا ۵۷۰ پیش از میلاد) است که از دوران باستان مفقود شده بود تا اینکه در سال ۲۰۱۴ میلادی دوباره کشف شد. بخش عمده‌ای از متن این شعر، به جز چند سطر آغازین آن، سالم باقی مانده است. این اثر تنها از طریق یک قطعه پاپیروس شناخته شده که بخشی از مجموعه اشعار منسوب به سافو را تشکیل می‌دهد. در این شعر، سافو از دو برادر خود به نام‌های خاراکسوس و لاریخوس نام می‌برد که این تنها اشاره به نام آن‌ها در نوشته‌های باقی‌مانده از اوست، هرچند
نام آن‌ها در نوشته‌های باقی‌مانده از اوست، هرچند این دو برادر از منابع دیگر نیز شناخته شده‌اند. این اشارات، همراه با ویژگی‌های زبانی و سبکی شعر، به عنوان شواهدی برای تأیید سرودن این اثر توسط سافو مورد استفاده قرار گرفته‌اند. ساختار شعر به شکل یک خطاب‌نامه است — احتمالاً از زبان خود سافو — به فردی ناشناس. گوینده در این شعر، مخاطب را به دلیل تکرار این گفته که «خاراکسوس بازخواهد گشت» (احتمالاً از یک سفر تجاری) سرزنش می‌کند و تأکید می‌ورزد که ایمنی او در دستان خدایان است. سپس وعده می‌دهد که برای بازگشتِ سالم
خدایان است. سپس وعده می‌دهد که برای بازگشتِ سالم او، به هرا (الههٔ یونانی) دعا خواهد کرد. پس از این بخش، تمرکز شعر از خاراکسوس به لاریخوس تغییر می‌کند. گوینده امیدوار است که لاریخوس، زمانی که به مردی بالغ تبدیل شود، بتواند خانواده را از مشکلاتشان رهایی بخشد. دانشمندان عموماً اهمیت این شعر را بیشتر از جنبهٔ تاریخی تا ادبی می‌دانند. پژوهش‌ها عمدتاً بر روی هویت گوینده و مخاطب شعر و پایه‌های تاریخی آن‌ها متمرکز شده است. برخی از محققان نیز به بررسی جایگاه این شعر در مجموعهٔ آثار سافو و ارتباط آن با حماسه‌های
شعر در مجموعهٔ آثار سافو و ارتباط آن با حماسه‌های یونانی، به ویژه داستان‌های بازگشت در اودیسهٔ هومر، پرداخته‌اند. از آنجا که بخش‌های آغازین شعر از بین رفته‌اند، پژوهشگران تلاش کرده‌اند با توجه به سبک سافو و زمینهٔ تاریخی اثر، تکمیل‌هایی فرضی برای این ابیات پیشنهاد کنند. این بازسازی‌ها بر اساس الگوهای زبانی سافو و روایت‌های مشابه در ادبیات یونان باستان انجام شده است. حفظ و نگهداری. سافو، شاعرهٔ نامدار یونان باستان، احتمالاً حدود ۱۰٬۰۰۰ بیت شعر سروده است، اما از این گنجینهٔ عظیم، تنها حدود ۶۵۰ بیت به دست ما
از این گنجینهٔ عظیم، تنها حدود ۶۵۰ بیت به دست ما رسیده است. از میان این بازمانده‌ها نیز فقط یک شعر کامل، یعنی «قصیده برای آفرودیت» (Ode to Aphrodite)، به‌طور دست‌نخورده باقی مانده است. بسیاری از قطعات دیگر آنقدر ناقص هستند که تنها یک واژه یا چند سطر پراکنده از آنها برجای مانده است. در سال ۲۰۱۴، دیرک اوبینک، سایمون بورِس و جفری فیش پنج قطعه پاپیروس حاوی نه شعر مجزا از سافو را منتشر کردند. سه مورد از این اشعار تا آن زمان کاملاً ناشناخته بودند، و این کشف به عنوان بزرگ‌ترین گسترشِ مجموعهٔ باقی‌مانده از آثار
عنوان بزرگ‌ترین گسترشِ مجموعهٔ باقی‌مانده از آثار سافو در ۹۲ سال گذشته به‌شمار آمد. برجسته‌ترین مورد، قطعهٔ «شعر برادران» است که با نام پی. ساف. اوبینک شناخته می‌شود و بخشی از نسخهٔ انتقادی کتاب اول اشعار سافو محسوب می‌گردد. چهار قطعهٔ باقیمانده، با شماره‌های پی.جی.سی. اینو. ۱۰۵ فر. ۱–۴، با خط یکسان و فاصلهٔ سطرهای مشابه نوشته شده‌اند. قطعه پی. ساف. اوبینک با ابعاد ۱۷۶ میلی‌متر در ۱۱۱ میلی‌متر اندازه‌گیری شده است. که با شیوهٔ خط‌نگاری قرن سوم میلادی مطابقت دارد. که با دست خط قرن سوم پس از میلاد مطابقت
دارد. که با دست خط قرن سوم پس از میلاد مطابقت دارد. طوماری که قطعهٔ پی. ساف. اوبینک بخشی از آن بوده، احتمالاً در اسکندریه تولید شده و به احتمال زیاد به فیوم منتقل شده بود. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد این طومار آسیب دیده و تعمیر شده بود. بعدها به عنوان کارتوناژ - ماده‌ای مشابه پاپیه‌ماشه ساخته‌شده از کتان و پاپیروس - مورد استفادهٔ مجدد قرار گرفت. اوبینک احتمال می‌دهد که از این قطعه به عنوان جلد کتاب استفاده شده است. قطعهٔ پی. ساف. اوبینک شامل ۲۰ سطر از «شعر برادران» به همراه ۹ سطر از اثر دیگری از سافو
«شعر برادران» به همراه ۹ سطر از اثر دیگری از سافو به نام «شعر کپریس» است. به گفتهٔ جیمز روم، نویسنده و پژوهشگر، این قطعه بهترین نمونهٔ باقیمانده از پاپیروس‌های سافو از نظر حفظ وضعیت اصلی است. پاپیروس دوم، با نام پاپیروس اُکسی‌رینخوس ۲۲۸۹ که توسط اِدگار لوبل در سال ۱۹۵۱ منتشر شد، بخشی از «شعر برادران» را حفظ کرده که نشان می‌دهد حداقل یک بند قبل از بخش سالمِ باقی‌مانده وجود داشته است. منشأ اثر. به محض انتشار خبر کشف پی. ساف. اوبینک در ژانویه ۲۰۱۴، پژوهشگران شروع به طرح سؤالاتی دربارهٔ منشأ آن کردند. نسخهٔ
شروع به طرح سؤالاتی دربارهٔ منشأ آن کردند. نسخهٔ اولیهٔ مقالهٔ اوبینک که این کشف را اعلام می‌کرد، اشاره کرده بود که این پاپیروس در یک مجموعهٔ خصوصی قرار دارد، اما - برخلاف روال معمول در گزارش‌های مربوط به آثار باستانی تازه‌کشف‌شده - هیچ اطلاعاتی دربارهٔ منشأ یا تاریخچه مالکیت آن ارائه نکرده بود. سی. مایکل سمپسون این عدم شفافیت را «غیرعادی و مشکوک» توصیف کرده است. باستان‌شناسان بلافاصله این کمبود شفافیت را مورد انتقاد قرار دادند و نسخهٔ اولیهٔ مقالهٔ اوبینک به سرعت حذف شد. از آن زمان تاکنون، ادعاهای متضاد
به سرعت حذف شد. از آن زمان تاکنون، ادعاهای متضاد متعددی دربارهٔ تاریخچهٔ پی. ساف. اوبینک مطرح شده است. گفتگوها دربارهٔ منشأ اثر اندکی پس از اعلام این کشف در ژانویهٔ ۲۰۱۴ آغاز شد. بتانی هیوز در "ساندی تایمز" گزارش داد که این پاپیروس در اصل متعلق به یک افسر آلمانی بوده است. در مقابل، اوبینک در "تایمز لیترری سوپلمنت" ادعا کرد که این اثر در کارتوناژ مومیایی یافت شده است. اوبینک در ادامه ادعا کرد که اشاره به «افسر آلمانی» توسط هیوز «تخیلی و خیالپردازانه» بوده است. همچنین توضیح داد که باور اولیه مبنی بر کشف این
همچنین توضیح داد که باور اولیه مبنی بر کشف این پاپیروس از کارتوناژ مومیایی، ناشی از شناسایی اشتباه بوده است. بر اساس اطلاعات موجود در یک بروشور فروش متعلق به کریستیز در سال ۲۰۱۵، سمپسون افسر آلمانی مورد اشارهٔ هیوز را راینر کریتل شناسایی کرده و استدلال می‌کند که این داستان اولیه جعل شده بوده تا کاستی‌ها در منشأ واقعی پاپیروس پوشانده شود. در سال ۲۰۱۵، دیرک اوبینک روایت دوم دربارهٔ منشأ اثر را در مقاله‌ای ارائه شده به انجمن مطالعات کلاسیک مطرح کرد. او ادعا کرد این پاپیروس از مجموعهٔ دیوید مور رابینسون بوده
این پاپیروس از مجموعهٔ دیوید مور رابینسون بوده که آن را در سال ۱۹۵۴ از یک فروشندهٔ مصری به نام سلطان مجید صامده خریداری کرده بود و پس از مرگش، آن را به کتابخانهٔ دانشگاه میسیسیپی اهدا کرده است. بخشی از مجموعهٔ رابینسون در سال ۲۰۱۱ از طریق خانهٔ حراج کریستیز برای فروش عرضه شد. اوبینک گزارش داد که پاپیروس پی. ساف. اوبینک در این حراجی حضور داشته و توسط یک کلکسیونر در لندن خریداری شده است. این مالک ناشناس بود که به اوبینک، رئیس پروژه پاپیروس‌های اُکسی‌رینخوس دانشگاه آکسفورد، دسترسی به پاپیروس و اجازه انتشار آن
آکسفورد، دسترسی به پاپیروس و اجازه انتشار آن را اعطا کرد. هرچند وجود این پاپیروس در حراجی سال ۲۰۱۱ را نمی‌توان تأیید کرد. سامپسون و اولیگ در مقاله‌شان برای نشریهٔ ایدولون اشاره می‌کنند که هیچ سند معتبری برای تأیید این روایت ارائه نشده و شواهد موجود صرفاً به «حرف‌های اوبینک» متکی است. پس از انتشار مقاله‌ای در سال ۲۰۲۰ توسط سامپسون، که در آن نتیجه گرفته بود: «شک دارم حتی بخشی از روایت اوبینک در سال ۲۰۱۵ دربارهٔ منشأ اثر حقیقت داشته باشد»، آنتون بیرل و آندره لاردینوا (Bierl &amp; Lardinois) فصل مربوط به
لاردینوا (Bierl &amp; Lardinois) فصل مربوط به اوبینک در کتاب «تازه‌ترین سافو» را — که این روایت را تکرار کرده بود — پس گرفتند. آن‌ها به «منشأ آلودهٔ» اثر و همچنین عدم پاسخگویی جدی اوبینک به اتهامات مطرح‌شده توسط سامپسون استناد کردند. عکس‌هایی از قطعات «مجموعهٔ گرین» که ظاهراً توسط فروشنده‌ای گرفته شده‌اند (کسی که این قطعات را به مجموعهٔ گرین فروخته)، بر اساس متادیتای آن‌ها به دسامبر ۲۰۱۱ تاریخ‌گذاری می‌شوند. از آنجا که پاپیروس‌های رابینسون تا ژانویه ۲۰۱۲ توسط خریدارشان از حراجی کریستی جمع‌آوری نشده بودند،
خریدارشان از حراجی کریستی جمع‌آوری نشده بودند، قطعات متعلق به مجموعهٔ گرین نمی‌توانستند بخشی از این مجموعهٔ حراج شده باشند. این ناهمخوانی، به تبعیت از آن، موجب تردید در ارتباط بین پاپیروس سافوی اوبینک با این حراجی می‌شود. در سال ۲۰۲۰، یک منشأ سوم احتمالی گزارش شد، زمانی که «برنت نونگبری» ایمیلی از «مایک هولمز» (مدیر طرح پژوهشی موزهٔ کتاب مقدس) منتشر کرد که شواهدی نشان می‌داد پاپیروس با شمارهٔ پی.جی.سی. اینو. ۱۰۵ از «یاکوب اکسوی اوغلو»، یک فروشندهٔ عتیقه‌جات ترکیه‌ای، تهیه شده بود. مجلهٔ "آتلانتیک" گزارش
ترکیه‌ای، تهیه شده بود. مجلهٔ "آتلانتیک" گزارش داد که اکسوی اوغلو این موضوع را تأیید کرده و همچنین ادعا کرده بود که پاپیروس سافوی اوبینک نیز از مجموعهٔ شخصی او بوده است. تئودور نش در مقاله‌ای برای مرکز مطالعات هلنی نتیجه گرفت که این پاپیروس «تقریباً قطعاً» به اکسی‌اوغلو مرتبط بوده است. به گفتهٔ اکسوی اوغلو، طومار سافوی اوبینک و طومار شمارهٔ ۱۰۵ مجموعهٔ گِرین، بیش از ۱۰۰ سال در مجموعهٔ خانوادگی او نگهداری می‌شدند، هرچند او هیچ مدرکی برای اثبات این ادعا ارائه نکرد. برایان دی. هایلند این ادعای «کاملاً
ارائه نکرد. برایان دی. هایلند این ادعای «کاملاً غیرقابل‌باور» را رد کرد. منتقدانِ عدم شفافیت دربارهٔ منشأ این پاپیروس معتقدند این پنهان‌کاری برای مخفی‌کردن منشأ مشکوک اثر بوده است. سامپسون استدلال می‌کند که روایت‌های ارائه‌شده در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ جعلی بوده‌اند تا منشأ واقعیِ «مستندنشده» یا «غیرقابل‌ذکر» را بپوشانند. تئودور نش استدلال می‌کند که «روایت پیچیدهٔ کارتوناژ صرفاً یک منحرف‌کنندهٔ ذهن بود تا یک پاپیروس تازه‌یافته را مشروعیت بخشد». هایلند پیشنهاد می‌کند که این پاپیروس‌ها احتمالاً در سال ۲۰۱۱ و
می‌کند که این پاپیروس‌ها احتمالاً در سال ۲۰۱۱ و همزمان با سرنگونی حسنی مبارک، رئیس‌جمهور مصر، به‌صورت قاچاق از این کشور خارج شده‌اند؛ یا ممکن است بخشی از پاپیروس‌های فهرست‌نشده‌ای باشند که گرنفل و هانت در اکسیرینخوس کشف کرده بودند. رابرتا مازا که او نیز معتقد است این پاپیروس‌ها به صورت غیرقانونی از مصر خارج شده‌اند، در مورد این نظریه که این‌ها جزو پاپیروس‌های فهرست‌نشدهٔ اُکسی‌رینخوس بوده‌اند تردید دارد. به باور او بعید است پژوهشگرانی که روی این پاپیروس‌ها کار می‌کردند - به‌ویژه اِدگار لوبل که علاقهٔ
کار می‌کردند - به‌ویژه اِدگار لوبل که علاقهٔ ویژه‌ای به آثار سافو داشت - نتوانسته باشند وزن مخصوص شعرهای سافو را در پاپیروس سافوی اوبینک تشخیص دهند. در سال‌های ۱۳۹۲ و ۱۳۹۴ خورشیدی (۲۰۱۳ و ۲۰۱۵ میلادی)، پاپیروس سافوی اوبینک به صورت خصوصی از طریق حراجی کریستی برای فروش عرضه شد. این پاپیروس هرگز فروخته نشد و تا سال ۱۴۰۱ (۲۰۲۲ میلادی) که توسط پلیس توقیف شد، در انبارهای کریستی باقی ماند. قطعات مرتبط از مجموعهٔ گرین در سال ۲۰۲۰ به مصر بازگردانده شدند. شعر. این شعر در ۲۰ سطر (پنج بند) سروده شده و در وزن سافیک
شعر در ۲۰ سطر (پنج بند) سروده شده و در وزن سافیک (اوزان سافو) نوشته شده است. این وزن شعری - که به نام سافو نامگذاری شده - شامل سه مصراع بلند و به دنبال آن یک مصراع کوتاه‌تر در هر بند می‌باشد. آغاز شعر از بین رفته، اما برآوردها نشان می‌دهد اثر کامل احتمالاً ۱ تا ۳ بند بیشتر داشته است. این شعر در ژانر دعاهای بازگشت به وطن جای می‌گیرد، از دیگر آثار سافو با این درون‌مایه می‌توان به قطعات ۵، ۱۵ و ۱۷ اشاره کرد. «متن حاضر خطابی است به مخاطبی نامعلوم، در دو پارهٔ هم‌ساخت که هر یک به یکی از برادران سافو - خاراکسوس
که هر یک به یکی از برادران سافو - خاراکسوس و لاریخوس - می‌پردازد.» راوی امیدوار است که خاراکسوس از سفر تجاری خود با موفقیت بازگردد و لاریخوس نیز به مردی بالغ تبدیل شود. و جایگاه خود را در میان نخبگان جامعهٔ لسبوس به دست آورد. دو بند نخستِ باقی‌مانده به جزئیات ورود خاراکسوس می‌پردازند. در بند اول، گوینده مخاطب را به دلیل تکرار این پیش‌بینی که خاراکسوس «با کشتی‌ای انباشته [از کالا]» بازخواهد گشت، سرزنش می‌کند. چرا که تنها خدایان توانایی دانستن چنین اموری را دارند، و اینکه مخاطب باید او را [=گوینده را] به
دارند، و اینکه مخاطب باید او را [=گوینده را] به نیایش نزد هرا بفرستد تا برای بازگشت ایمن خاراکسوس دعا کند. بندهای سوم و چهارم به بررسی کلی‌تری از وابستگی انسان به خدایان می‌پردازند. گوینده تأکید می‌کند که هرچند اقبال انسان تغییرپذیر است («پس از تندبادهای سهمگین، بادهای ملایم به سرعت می‌وزند»)، زئوس به آنان که مورد لطفش هستند، نیک‌بختی ارزانی می‌کند. در بند پایانی، گوینده امیدوار است که لاریخوس «سرش را بالا بگیرد» و «به معنای واقعی کلمه به یک مرد (ἄνηρ) تبدیل شود» — همان‌طور که اوبینک بیان می‌کند — و
تبدیل شود» — همان‌طور که اوبینک بیان می‌کند — و خانواده را از مشکلاتش رهایی بخشد. سرایندگی. زمانی که اوبینک این شعر را در سال ۲۰۱۴ منتشر کرد، آن را بر اساس وزن شعری، گویش آیولی و اشاره‌هایش به خاراکوس و لاریخوس — که در سایر منابع به عنوان برادران سافو شناسایی شده‌اند — به سافو نسبت داد. این احتمال وجود دارد که متن مورد نظر یک جعل باستانی باشد؛ هرچند این شعر در برخی از نسخه‌های هلنیستی آثار سافو گنجانده شده بود (که پاپیروس‌های سافوی اوبینک و اکسی‌رینخوس ۲۲۸۹ از آنها گرفته شده‌اند)، اما تقلید کلاسیک از سبک
از آنها گرفته شده‌اند)، اما تقلید کلاسیک از سبک سافو نیز همچنان امکان‌پذیر است. با این حال، شواهدی که هرودوت ارائه می‌کند نشان می‌دهد که خاراکوس در اشعاری ذکر شده که در قرن پنجم پیش از میلاد به سافو نسبت داده می‌شدند؛ بنابراین به احتمال زیاد این اثر دست‌کم به راستی متعلق به دورهٔ کهن لزبوس است. شخصیت‌ها. هیچ‌یک از این دو شخصیت در شعر نامی ندارند. این که آیا راوی شعر را می‌توان خود سافو دانست، مسئله‌ای محوری در تفسیر این اثر است. آندره لاردینوا خاطرنشان می‌کند که بیشتر راویانِ شناخته‌شده در شعرهای سافو زن
که بیشتر راویانِ شناخته‌شده در شعرهای سافو زن هستند. ملیسا مولر راوی شعر را خود سافو می‌داند، و این شعر عموماً به عنوان اثری خودزندگینامه‌ای تفسیر شده است. همهٔ پژوهشگران راوی شعر را با سافوی تاریخی یکی ندانسته‌اند؛ بِر و اِوا اِشتِله هر دو استدلال می‌کنند که این راوی، در واقع نسخه‌ای ادبی یا تخیلی از سافو است. اگر قرار باشد راوی شعر را همان سافو بدانیم، اوبینک پیشنهاد می‌کند که او را باید زنی جوان تفسیر کنیم: برادرش لاریخوس (که حداکثر شش سال از او کوچک‌تر است، زیرا سافو در زمان مرگ پدرش همین سن را داشت -
است، زیرا سافو در زمان مرگ پدرش همین سن را داشت - طبق روایت زندگینامه‌ای که در نامه‌های هروئید اوید حفظ شده) به زودی به سن بلوغ می‌رسد (اوبینک سن او را حدود دوازده سال تخمین می‌زند)؛ بنابراین سافوی راوی خود نیز هنوز در سنین نوجوانی است. هرچند در متن موجود نامی از مخاطب شعر برده نشده، پژوهشگرانی مانند کامیو نری با بررسی منابع، ۱۱ احتمال مختلف برای شناسایی این چهرهٔ ناشناس مطرح کرده‌اند. اوبینک محتمل‌ترین گزینه‌ها را رودوپیس یا دوریکا می‌داند که در منابع باستانی به عنوان معشوقهٔ خاراکوس توصیف شده‌اند. گزینهٔ
به عنوان معشوقهٔ خاراکوس توصیف شده‌اند. گزینهٔ دیگر مادر سافو است که سافو در دیگر اشعارش خطاب به او سروده است. بیشتر پژوهشگران موافقند که مخاطب شعر، یکی از دوستان یا بستگان نگران خاراکوس بوده است. بسیاری از آنان (از جمله مارتین ال. وست، فرانکو فراری، کامیو نری و لزلی کورکه) مادر سافو را محتمل‌ترین گزینه می‌دانند. جیامباتیستا دالسیو با اشاره به شباهت‌های این شعر با دیگر قطعات بازمانده از سافو که در آنها از مادر یاد شده — به ویژه قطعهٔ ۹ که آن هم ظاهراً مادر را در ارتباط با آیین مذهبی ذکر می‌کند — این فرضیه
را در ارتباط با آیین مذهبی ذکر می‌کند — این فرضیه را تقویت می‌کند. این نظر مورد اجماع همگان نیست. آنتون بیرل، مورخ دوران باستان، استدلال می‌کند که کشمکش محوری این شعر، تقابل ایدئولوژی مردانه و زنانه است. به باور او، پیشنهاد راوی برای نیایش به درگاه هرا، «راه‌حلی زنانه‌وار» است و در تضاد با باور مردانه‌ای قرار می‌گیرد که مشکلات خانواده را تنها از طریق ثروت‌اندوزی خاراکوس حل‌شدنی می‌داند؛ بنابراین، او مخاطب شعر را یکی از بستگان مذکر سافو می‌داند. لاردینوا نیز معتقد است مخاطب شعر یک مرد است. او استدلال می‌کند
معتقد است مخاطب شعر یک مرد است. او استدلال می‌کند که اگر مخاطب مادر سافو بود، خود می‌توانست مستقیماً به نیایش نزد هرا برود و بنابراین فرستادن سافو به جای خود منطقی به نظر نمی‌رسد. در مقابل، مولر و لزلی کورکه هر دو استدلال می‌کنند که مخاطب به احتمال زیاد زن است. این استنباط بر اساس استفاده سافو از واژه θρυλέω (به معنای «وراجی کردن» یا «پچ‌پچ کردن») برای توصیف گفتار مخاطب شکل گرفته است. این واژه بار معنایی منفی دارد و بعید است سافو آن را خطاب به یک مرد به کار برده باشد. آنیا بتنورث استدلال کرده است که مخاطب
برده باشد. آنیا بتنورث استدلال کرده است که مخاطب از موقعیت اجتماعی پایین‌تری نسبت به سافو برخوردار بوده، که این هم بر اساس استفاده از واژهٔ θρυλέω (وراجی/پچ‌پچ) است. اما کورکه در پاسخ معتقد است که به احتمال زیاد مخاطب مرجع اقتداری بر سافو بوده، چرا که سافو از او انتظار دارد وی را برای نیایش نزد هرا بفرستد. دو شخصیت پایانی شعر، یعنی خاراکوس و لاریخوس، در منابع باستانی به عنوان برادران سافو شناسایی شده‌اند. هرودوت نخستین کسی است که از خاراکوس نام برده و او را دلباختهٔ روسپیای به نام رودوپیس توصیف کرده است.
دلباختهٔ روسپیای به نام رودوپیس توصیف کرده است. استرابو و آتنائوس نیز او را تاجر شراب معرفی کرده‌اند. نخستین اشاره به لاریخوس از آتنائوس است که می‌گوید او در جوانی به عنوان ساقی در پریتانه‌یون (تالار شهر) میتیلنه خدمت می‌کرده است. پژوهشگران امروزی مطمئن نیستند که آیا هر یک از این دو (خاراکوس و لاریخوس) واقعاً برادر سافو بوده‌اند یا خیر. برای مثال، لاردینوا، خاراکوس و لاریخوس را شخصیت‌های تخیلی می‌داند و آن‌ها را با شعرهای آرشیلوخوس دربارهٔ لیکامبس و دخترانش مقایسه می‌کند که عموماً تخیلی در نظر گرفته
مقایسه می‌کند که عموماً تخیلی در نظر گرفته می‌شوند. او خاطرنشان می‌کند که در مجموعهٔ باقی‌مانده از اشعار سافو، این دو شخصیت در قالبی ثابت گیر کرده‌اند: خاراکوسِ همیشه غایب و عاشقِ دوریکا، و لاریخوسِ ساقیِ هماره جوان — که این ایستایی، به گفتهٔ او «بیشتر به شخص‌پردازی ادبی می‌ماند تا بازتاب واقعیت خانوادگی». زمینه. اشعار سافو در کتاب اول از نسخهٔ اسکندریه‌ای عمدتاً به دو موضوع می‌پرداخت: خانواده و آیین‌های مذهبی/عبادی و شور و عشق. شعر برادران بر خانوادهٔ او تمرکز دارد. زمینهٔ اجرای اصلی این شعر نامشخص است،
تمرکز دارد. زمینهٔ اجرای اصلی این شعر نامشخص است، اما بیشتر پژوهشگران معتقدند که برای اجرای تک‌خوانی (توسط یک خوانندهٔ منفرد، نه گروه کُر) طراحی شده بود. همانند تمام اشعار سافو، ملودی که همراه با این شعر اجرا می‌شده، به دست ما نرسیده است. آریستوکسنوس گزارش می‌دهد که سافو از مُد میکسولیدین استفاده می‌کرد و در دوران باستان با ساز باربیتوس (ساز زهی شبیه به چنگ) مرتبط دانسته می‌شد. بر اساس این اطلاعات، آرمان دآنگور این شعر را به موسیقی تبدیل کرده تا تصویری از نحوهٔ اجرای احتمالی آن در عصر باستان بازسازی کند.
نحوهٔ اجرای احتمالی آن در عصر باستان بازسازی کند. برادری از درونمایه‌های پرتکرار شعر یونان باستان بود و روابط بین برادران اغلب به عنوان بستری برای بررسی الگوهای رفتاری مطلوب استفاده می‌شد. به نظر می‌رسد شعر برادران یکی از چندین شعری بوده که دربارهٔ خاراکوس و لاریخوس سروده شده است. اوا اِشتِله پیشنهاد می‌کند که این شعر ممکن است بخشی از یک «سری از اشعار برادران» بوده باشد. با این حال، دیوید گریبل خاطرنشان می‌کند که قطعات باقی‌مانده از آثار سافو برای نتیجه‌گیری دربارهٔ وجود چنین سری‌ای که داستان رابطهٔ
دربارهٔ وجود چنین سری‌ای که داستان رابطهٔ خاراکوس با دوریکا را روایت کند، کافی نیستند. سافو، خاراکوس را به عنوان فردی بی‌مسئولیت به تصویر می‌کشد و در مقابل، لاریخوس را به عنوان شخصیتی محترم و نقطهٔ مقابل او قرار می‌دهد. برخلاف روایت‌های هومر و هزیود از این تمثیل، سافو شخصیت سوم و زنانه‌ای را به این رابطه وارد می‌کند. در این طرح، شخصیت دارای اقتدار اخلاقی به دلیل جنسیت خود نمی‌تواند برای خاراکوسِ گمراه الگوی اخلاقی باشد و بنابراین باید به لاریخوس متکی باشد که هنوز ظرفیت تبدیل شدن به فردی شایسته را دارد.
که هنوز ظرفیت تبدیل شدن به فردی شایسته را دارد. بدین ترتیب، لورا سوئیفت این شعر را نمونه‌ای از بازآفرینی سافو می‌داند که تمثیل‌های حماسیِ جاافتاده را از منظر زنانه بازسازی می‌کند – همان‌گونه که در قطعهٔ ۱۶ نیز چنین کرده است. آنتون بیرل هفت قطعهٔ دیگر از اشعار سافو را شناسایی کرده است که ظاهراً به خاراکوس یا دوریکا پرداخته‌اند. هم‌چون شعر برادران، سه قطعهٔ دیگر سافو (شماره‌های ۵، ۱۵ و ۱۷) نیز درون‌مایهٔ بازگشت را محور اصلی خود قرار داده‌اند. بر اساس شواهد، هر دو قطعهٔ ۵ و ۱۵ به سرنوشت خاراکوس می‌پردازند.