payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شمس البارودی، حسن یوسف، تحیه کاریوکا، عبدالحلیم حافظ، یاسمین الخیام و دیگران. علیه الجعار همچنین در طول حرفهٔ خود شبکه‌ای گسترده‌ای از روابط و ارتباطات خارج از دنیای هنرمندان در مصر و جهان عرب ایجاد کرد، از جمله با عبدالحلیم محمود، عبدالاحد جمال‌الدین، خواهر ملک فهد، شاهزاده عبدالمحسن امیر مدینه و پسرش شاهزاده بدر، و بسیاری دیگر. در جنگ بوسنی (۱۹۹۲–۱۹۹۵)، کمک‌های مالی جمع‌آوری کرد و برای حمایت از مسلمانان بوسنی اقداماتی انجام داد. در آن زمان او جواهرات و لباس‌های گران‌قیمت خود را به نفع بوسنی اهدا کرد. وی
گران‌قیمت خود را به نفع بوسنی اهدا کرد. وی تحت نظارت شیخ الازهر به همراه هیئتی از کمیتهٔ امداد اسلامی سندیکای پزشکان برای حمایت از مسلمانان بوسنی اعم از زن و مرد به سفر رفت. او همچنین از مسلمانان چچن در خلال درگیری چچن و روسیه حمایت کرد و همین باعث شد که فاروق جویده شاعر، او را «فدائیه» خطاب کند. در سالهای تحریم به عراق رفت تا از آنان حمایت کند. همچنین برای حمایت از مسئلهٔ فلسطین و مردم آن تلاش کرد. او ۲۵ سال با سرطان زندگی کرد و به انواع سرطان مبتلا شد و مجبور به برداشتن سینه‌اش شد. تب‌خال و سل گرفت. در
مجبور به برداشتن سینه‌اش شد. تب‌خال و سل گرفت. در سال‌های آخر زندگی، او به یک رژیم غذایی سالم و ارگانیک پایبند شد. علیّه الجعّار پس از سال‌های بیماری در ۷ آوریل ۲۰۰۳ درگذشت. زندگی شخصی. علیّه الجعار مسلمان بود. با سیف ثابت ازدواج کرد که پسر عموی سوزان ثابت بود که پس از ازدواج با حسنی مبارک به سوزان مبارک معروف شد. پیش از آن، یک شخصیت سرشناس سعودی او را از پدرش خواستگاری کرده بود او نمی‌دانست که علیه قبلاً ازدواج کرده است و پس از یک داستان عاشقانه در دوران دانشجویی با سیف ثابت ازدواج کرده بود.الجعار یک پسر
با سیف ثابت ازدواج کرده بود.الجعار یک پسر به نام کامل داشت که از او سه نوه به نام‌های علیه، عمر و محمد داشت. نخستین بار در ۱۹۶۴ حج گذارد. الجعار همراه دوستش تحیه کاریوکا یک بار به حج و عمره رفت. با وجود آنچه می‌توان از حرفهٔ علیه الجار به عنوان یک مسلمان متعهد مذهبی در آثارش فهمید، شخصیت رسانه‌ای هاله الجعار، برادرزادهٔ او، جنبهٔ دیگری از زندگی او را آشکار کرده است مثل آموزش موسیقی به دختران خانواده و رقص والس و تانگو به آنان. هاله الجعار همچنین افزوده است که محمد عبدالوهاب به علیّه توصیه کرد که آواز
است که محمد عبدالوهاب به علیّه توصیه کرد که آواز بخواند، چون صدای بسیار زیبایی دارد و او را نیز به بازیگری توصیه کرد، به‌ویژه که او علاوه بر نواختن عود و پیانو در این هنر نیز تبحر داشت. عبدالوهاب او را به عنوان یک «هنرمند جامع» به معنای جامع کلمه توصیف کرده است. هاله الجعار گفته است که «عمه‌ام همان قدر که مذهبی و عرفانی بود، آدم دلنشینی بود. شما هرگز از جلسه‌ها و داستان‌های او خسته نمی‌شدید. او روح هنری هم داشت، چون صدای شیرینی داشت، در نواختن پیانو استعداد داشت و انواع موسیقی را می‌دانست.» به گفتهٔ هاله،
داشت و انواع موسیقی را می‌دانست.» به گفتهٔ هاله، او در مقطعی از زندگی‌اش مورد هدف دولت قرار گرفت و وزارت کشور حفاظت امنیتی را بر او تحمیل کرد، دو افسر پلیس را مأمور کرد تا دم در خانهٔ او بایستند و در هر سفری او را همراهی کنند. آثار. از جمله مجموعه شعرهای وی:
قاچاق جنسی در قرقیزستان نوعی قاچاق انسان با هدف بهره‌کشی جنسی و بردگی است که در جمهوری قرقیزستان رخ می‌دهد. قربانیان قاچاق جنسی، که عمدتاً زنان و دختران هستند، از تمامی گروه‌های قومی قرقیزستان و همچنین اتباع خارجی تشکیل می‌شوند. این افراد در داخل قرقیزستان و به کشورهای دیگر در آسیا و سایر قاره‌ها قاچاق می‌شوند. کودکان، افراد فقیر و مهاجران به‌ویژه در معرض خطر قاچاق جنسی قرار دارند. قربانیان ربوده شده، فریب‌خورده، تهدید شده و یا به فحشا و ازدواج‌های اجباری وادار می‌شوند. مدارک هویتی از جمله گذرنامه‌های آن‌ها
می‌شوند. مدارک هویتی از جمله گذرنامه‌های آن‌ها معمولاً مصادره می‌شود. آن‌ها متحمل سوءاستفاده‌های جسمی و روانی شده و در شرایط نامناسبی نگهداری می‌شوند. بسیاری از قربانیان بر اثر تجاوزهای مکرر به بیماری‌های مقاربتی مبتلا می‌شوند. گاهی اوقات نیز اعضای خانواده آن‌ها مورد تهدید قرار می‌گیرند. دولت قرقیزستان به دلیل ناکارآمدی در مقابله با قاچاق جنسی و ارائه خدمات حمایتی به قربانیان مورد انتقاد قرار گرفته است. فساد یکی از مشکلات اساسی در این زمینه بوده و برخی مقامات و نیروهای پلیس در جرایم مربوط به قاچاق جنسی
و نیروهای پلیس در جرایم مربوط به قاچاق جنسی همدست بوده‌اند. دزدی عروس. ربودن اجباری عروس، که در آن زنان و دختران از طریق فشار اجتماعی، ارعاب یا خشونت مجبور به ازدواج و بارداری می‌شوند، نوعی قاچاق جنسی در قرقیزستان محسوب می‌شود.
آرچانا سوسیلان (زاده ) مدل و بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های سلطان، ضربه چپ و راست، خدا را شکر و کابوی اشاره کرد.
آرورا ریبرو (زاده ) بازیگر و مدل اندونزیایی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌ ولگردهای سایه اشاره کرد.
موزه هنر آمریکایی اسمیتسونیان (SAAM؛ سابقاً موزه ملی هنر آمریکایی) موزه‌ای در واشینگتن دی سی، بخشی از موسسه اسمیتسونیان است. این موزه به همراه شعبه‌اش، گالری رنویک، یکی از بزرگ‌ترین و جامع‌ترین مجموعه‌های هنری ساخته شده در ایالات متحده را از دوره استعماری تا به امروز در اختیار دارد. بیش از ۷۰۰۰ هنرمند در مجموعه این موزه نمایندگی دارند. بیشتر نمایشگاه‌ها در ساختمان اصلی موزه، یعنی ساختمان قدیمی دفتر ثبت اختراعات (که با گالری ملی پرتره مشترک است) برگزار می‌شوند، در حالی که نمایشگاه‌های متمرکز بر هنرهای دستی
در حالی که نمایشگاه‌های متمرکز بر هنرهای دستی در گالری رنویک به نمایش گذاشته می‌شوند. حضور و غیاب. در سال ۲۰۲۲، این موزه ۱٬۱۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده داشت و در رتبه هفتم فهرست پر بازدیدترین موزه‌ها در ایالات متحده قرار گرفت. تاریخچه. تاریخچه موزه به تأسیس مؤسسه اسمیتسونیان در سال ۱۸۴۶ برمی‌گردد. قانون کنگره که مؤسسه اسمیتسونیان را تأسیس کرد، خواستار آن بود که شامل «یک گالری هنر» باشد. با این حال، در سال‌های اولیه، تلاش چندانی برای توسعه مجموعه هنری صورت نگرفت، زیرا دبیر اسمیتسونیان، جوزف هنری،، ترجیح می‌داد بر
دبیر اسمیتسونیان، جوزف هنری،، ترجیح می‌داد بر روی تحقیق‌های علمی تمرکز کند. این مجموعه برای اولین بار در ساختمان اصلی اسمیتسونیان (که اکنون به عنوان قلعه شناخته می‌شود) به نمایش درآمد. در سال ۱۸۶۵، آتش‌سوزی بخش عمده‌ای از مجموعه را نابود کرد. آثار هنری که باقی ماندند عمدتاً در دهه‌های بعد به کتابخانه کنگره و گالری هنر کُرکُران قرض داده شدند. در سال ۱۸۹۶، آثار هنری به اسمیتسونیان بازگردانده شدند، پس از آنکه کنگره بودجه‌ای برای ساخت یک اتاق ضد آتش برای آن‌ها اختصاص داد.
قاچاق جنسی در فیلیپین به معنای قاچاق انسان با هدف بهره‌کشی جنسی و بردگی است که در جمهوری فیلیپین رخ می‌دهد. فیلیپین کشوری مبدأ و، تا حدی کمتر، مقصد و گذرگاهی برای افراد قاچاق‌شده با هدف استثمار جنسی است. شهروندان فیلیپینی، به‌ویژه زنان و دختران، به استان‌های مختلف فیلیپین و همچنین سایر کشورهای آسیایی و قاره‌های دیگر با هدف قاچاق جنسی منتقل شده‌اند. برخی از آنان با استفاده از ویزاهای دانشجویی، کارآموزی و برنامه‌های تبادل، قاچاق می‌شوند. کودکان، افراد فقیر و کم‌سواد از جمله گروه‌های آسیب‌پذیر هستند. گروه‌های
از جمله گروه‌های آسیب‌پذیر هستند. گروه‌های بومی و افرادی که در اثر طوفان، درگیری و خشونت آواره شده‌اند نیز در معرض خطر بیشتری قرار دارند. قربانیان قاچاق جنسی فریب خورده و به فحشا، ازدواج‌های اجباری، بارداری‌های ناخواسته و کار اجباری وادار می‌شوند. مدارک هویتی و گذرنامه‌های آنان اغلب توقیف شده و با تهدید، حبس و شکنجه‌های جسمی و روانی روبه‌رو می‌شوند. بسیاری از آنان دچار اختلال استرس پس از سانحه و کابوس‌های مداوم می‌شوند. تجاوزهای مکرر منجر به بیماری‌های مقاربتی شده و سوءتغذیه، شرایط نامناسب زندگی و اتاق‌های
شده و سوءتغذیه، شرایط نامناسب زندگی و اتاق‌های کوچک و بدون تهویه از مشکلات رایج آنان است. قاچاق جنسی سایبری و سوءاستفاده از قربانیان در فیلم‌های پورنوگرافی، از معضلات جدی در فیلیپین به‌شمار می‌رود. برخی از قربانیان به انجام اعمال جنسی در مقابل دوربین‌های زنده وادار شده و حتی به اعمال غیراخلاقی مانند حیوان‌گرایی (بستیالیتی) مجبور شده‌اند. قاچاقچیان از اینترنت، شبکه‌های اجتماعی، اپلیکیشن‌ها و ایمیل برای به دام انداختن قربانیان خود استفاده می‌کنند. مقامات و نیروهای پلیس در قاچاق جنسی همدست بوده‌اند. تعداد
نیروهای پلیس در قاچاق جنسی همدست بوده‌اند. تعداد قابل‌توجهی از قاچاقچیان عضو باندهای جنایی هستند یا توسط این گروه‌ها حمایت می‌شوند. برخی از مقامات و کارکنان دولتی، همچنین اتباع خارجی، از قاچاق جنسی در فیلیپین سود برده‌اند. در برخی موارد، عاملان این جنایت از میان اعضای خانواده و دوستان قربانیان هستند. همچنین، پدوفیل‌ها برای بهره‌کشی جنسی از کودکان به این کشور سفر می‌کنند. ابعاد قاچاق جنسی در فیلیپین به دلیل کمبود داده‌ها به‌سختی قابل ارزیابی است. فساد در این کشور گسترده است. دولت به دلیل اجرای ضعیف قوانین
کشور گسترده است. دولت به دلیل اجرای ضعیف قوانین ضد قاچاق جنسی در برخی مناطق و همچنین ناکافی بودن حمایت‌ها و خدمات بازپروری برای قربانیان مورد انتقاد قرار گرفته است. قاچاق جنسی سایبری. صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) فیلیپین را به‌عنوان کانون جهانی قاچاق جنسی سایبری شناسایی کرده است. دفتر جرایم سایبری در وزارت دادگستری فیلیپین صدها هزار گزارش دربارهٔ ویدیوها و تصاویر کودکان فیلیپینی که مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفته‌اند دریافت می‌کند. پلیس ملی فیلیپین، به همراه مرکز حمایت از زنان و کودکان (WCPC)،
به همراه مرکز حمایت از زنان و کودکان (WCPC)، مرکز جرایم اینترنتی علیه کودکان فیلیپین (PICACC), شورای بین‌سازمانی مبارزه با قاچاق انسان در فیلیپین (IACAT)، وزارت دادگستری فیلیپین و وزارت رفاه و توسعه اجتماعی با قاچاق جنسی سایبری در کشور مقابله می‌کنند. «رانچو نی کریستو» در سبو یک مرکز نگهداری ویژه برای توان‌بخشی کودکانی است که قربانی سوءاستفاده جنسی از طریق پخش زنده اینترنتی شده‌اند. در این مرکز، کودکان از غذا، مراقبت‌های پزشکی، مشاوره، راهنمایی و آموزش مهارت‌های زندگی بهره‌مند می‌شوند. بارهای جوسی
مهارت‌های زندگی بهره‌مند می‌شوند. بارهای جوسی (کافه‌های همراهی). زنان و دختران فیلیپینی از فیلیپین به کره جنوبی قاچاق شده و به بردگان جنسی در «بارهای جوسی» تبدیل می‌شوند؛ مکان‌هایی که به نیروهای نظامی و پیمانکاران وابسته به نیروهای آمریکایی مستقر در کره خدمات ارائه می‌دهند. توضیح: «بار جوسی» به مکان‌هایی گفته می‌شود که در آن‌ها زنان (اغلب مهاجران) مشتریان را تشویق می‌کنند تا نوشیدنی‌های گران‌قیمت بخرند. سازمان‌های غیردولتی. Destiny Rescue Pilipinas، یکی از بخش‌های عملیاتی سازمان بین‌المللی Destiny Rescue،
بخش‌های عملیاتی سازمان بین‌المللی Destiny Rescue، به نجات قربانیان قاچاق جنسی در فیلیپین می‌پردازد. سازمان بین‌المللی عدالت (IJM) برای مقابله با قاچاق سایبری جنسی در فیلیپین فعالیت می‌کند.
هلن بلیه (؛ – ) زمین‌شناس، و آموزگار اهل کانادا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افسری کانادا شده است. زندگی شخصی. بلیه در سنت جان، در خانواده‌ای با ریشه‌های اوگنو به دنیا آمد. والدین او ویلیام بلیه و الیزابت مک‌دونالد بودند. بلیه همچنین در فعالیت‌هایی مانند کوهنوردی، اسکی، پیاده‌روی و اسب‌سواری فعال بود. او اغلب در کوه‌های آلبرتا، بریتیش کلمبیا و منطقه دریاچه گریت اسلیو اسب‌سواری می‌کرد. بلیه عضو انجمن هنرهای مستمر کلگری، لیگ زنان فیلارمونیک کلگری و معاون مدیر انجمن باغ‌وحش کلگری بود. بلیه از طریق
معاون مدیر انجمن باغ‌وحش کلگری بود. بلیه از طریق حضور خود در دنیای زمین‌شناسی، به ترویج فمینیسم در این حوزه کمک کرد. در حالی که هنجارهای اجتماعی قرن نوزدهم زنان را به نقش زن خانه‌دار محدود می‌کرد، تلاش‌ها و مشارکت‌های برجسته بلیه به او این امکان را داد که در کنار مردان به صورت برابر در این حوزه فعالیت کند. او به عنوان اولین زنی که در مطالعات میدانی فعالیت می‌کرد، نشان داد که زنان نیز توانایی انجام کارهایی هم‌سطح با مردان را دارند. شایان ذکر است که با پذیرش زنان در شغل‌های مرتبط با زمین‌شناسی، آن‌ها با
زنان در شغل‌های مرتبط با زمین‌شناسی، آن‌ها با چالش‌های بزرگی برای یافتن موقعیت‌های شغلی قابل احترام مواجه بودند. به‌ویژه، از این زنان انتظار می‌رفت که ازدواج نکنند، چرا که ازدواج اغلب منجر به از دست دادن شغل آنان می‌شد. احتمالاً به همین دلیل بلیه هرگز ازدواج نکرد. هلن بلیه خود را به عنوان یک مرجع معتبر در زمینه پژوهش و تحلیل سیستم زمین‌شناسی دونین در غرب کانادا مطرح کرد. بلیه در سال ۱۹۷۵ پس از ۳۵ سال خدمت در سازمان زمین‌شناسی کانادا به‌طور رسمی بازنشسته شد. با این حال، مطالعات او در زمینه زمین‌شناسی با
شد. با این حال، مطالعات او در زمینه زمین‌شناسی با بازنشستگی پایان نیافت، زیرا او به همکاری با مؤسسه زمین‌شناسی رسوبی و نفتی ادامه داد. در ۲۰ مه ۱۹۸۶، هلن بلیه در سن ۷۳ سالگی در کلگری، آلبرتا درگذشت. تحصیلات. بلیه مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در رشته زمین‌شناسی از دانشگاه دالهوزی در نوا اسکوشیا دریافت کرد. او تنها زن در کلاس خود بود و همچنین به عنوان رئیس باشگاه زمین‌شناسی داوسون فعالیت می‌کرد. سپس او مدرک دکترای خود را از دانشگاه نورث‌وسترن در اوانستون، ایلینوی کسب کرد و پایان‌نامه دکترای او تحت
ایلینوی کسب کرد و پایان‌نامه دکترای او تحت عنوان «زمین‌شناسی منطقه موسکواچ، نیوبرانزویک» بود. پس از دریافت دکترا در زمین‌شناسی، بلیه به عنوان معلم در مدارس خصوصی متوسطه در ویکتوریا و تورنتو مشغول به کار شد. در طول جنگ جهانی دوم، بلیه در تلاش‌های جنگی در اتاوا نقش داشت و به سرویس سلطنتی زنان نیروی دریایی کانادا پیوست و در نهایت به درجه ستوانی رسید. او در ماه مه ۱۹۴۵، پس از اتمام خدمت، از نیروی دریایی بازنشسته شد. در طول دوران حرفه‌ای علمی خود در زمین‌شناسی، بلیه موفق به دریافت دو دکترای افتخاری شد: دکترای
بلیه موفق به دریافت دو دکترای افتخاری شد: دکترای افتخاری علوم از دانشگاه ویندزور در سال ۱۹۷۶ و دکترای افتخاری حقوق از دانشگاه دالهاوزی در سال ۱۹۷۷. در طول تحصیلات خود، بلیه همچنین به عنوان استاد راهنما برای پایان‌نامه کارشناسی ارشد زمین‌شناس همکارش، دکتر فرانسیس واگنر، بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۰ فعالیت داشت. تحقیقات و حرفه. پس از پایان خدمت در نیروی دریایی در سال ۱۹۴۵، سازمان زمین‌شناسی کانادا (GSC) بلیه را به عنوان تکنولوژیست استخدام کرد. در سال ۱۹۴۷، بلیه به مقام زمین‌شناس ارتقا یافت. دوران کاری او در
به مقام زمین‌شناس ارتقا یافت. دوران کاری او در سازمان زمین‌شناسی کانادا از اتاوا آغاز شد، اما در سال ۱۹۵۰ به دفتر کلگری، آلبرتا منتقل شد. این جابه‌جایی باعث شد بلیه دومین زنی باشد که برای سازمان زمین‌شناسی کانادا کار می‌کرد، پس از دکتر آلیس ویلسون. در فوریه همان سال، نفت در لودوک کشف شد و بلیه سه سال بعد در سال ۱۹۵۰ برای نظارت به آنجا اعزام شد. در لودوک، بلیه به‌طور خاص بخش‌های سنگی سطحی را که به واسطه حفاری‌های نفتی ظاهر شده بودند، مطالعه کرد. او از این اطلاعات برای ترسیم زمین‌شناسی منطقه و پیش‌بینی
اطلاعات برای ترسیم زمین‌شناسی منطقه و پیش‌بینی محل‌های احتمالی کشف نفت استفاده کرد. پس از کشف نفت، سازمان زمین‌شناسی دفتر خود را در کلگری افتتاح کرد و بلیه برای نظارت بر این کشف به آنجا فرستاده شد. این دفتر در نهایت منجر به تأسیس مؤسسه زمین‌شناسی رسوبی و نفتی در سال ۱۹۶۷ شد.
قاچاق جنسی در مالزی نوعی قاچاق انسان با هدف استثمار و بردگی جنسی است که در این کشور رخ می‌دهد. مالزی هم به عنوان مبدأ، هم مقصد و هم مسیر ترانزیت برای قاچاق جنسی شناخته می‌شود. قربانیان قاچاق جنسی در مالزی از تمامی گروه‌های قومی این کشور و همچنین اتباع خارجی هستند.کودکان، افراد ساکن مناطق روستایی یا فقیر، اقلیت‌ها، مهاجران و پناهندگان در معرض خطر بیشتری قرار دارند. شهروندان مالزیایی، به‌ویژه زنان و دختران، به کشورهای دیگر در آسیا و سایر قاره‌ها قاچاق شده‌اند. بسیاری از آن‌ها به اجبار وارد فحشا، ازدواج اجباری
بسیاری از آن‌ها به اجبار وارد فحشا، ازدواج اجباری و کار اجباری می‌شوند.قربانیان تحت تهدید و آزار جسمی و روانی قرار می‌گیرند و در اثر تجاوز، دچار بیماری‌های مقاربتی می‌شوند. برخی نیز مجبور به حضور در فیلم‌های مستهجن آنلاین می‌شوند. عاملان این جرایم اغلب عضو باندهای تبهکاری هستند یا با آن‌ها همکاری می‌کنند. و به‌طور فزاینده‌ای از اینترنت برای فریب قربانیان استفاده می‌کنند. دولت مالزی به دلیل نحوه برخورد با قاچاق جنسی مورد انتقاد قرار گرفته است. فساد و مصونیت از مجازات در این کشور گسترده است و برخی از مقامات
از مجازات در این کشور گسترده است و برخی از مقامات و نیروهای پلیس در این جرایم دست داشته‌اند.نیروهای اجرای قانون نیز در برخی موارد نتوانسته‌اند قربانیان و نشانه‌های قاچاق را شناسایی کنند و این موارد را به‌عنوان نقض قوانین مهاجرتی در نظر گرفته‌اند. با اینکه برخی اقدامات ضد قاچاق، مانند پخش پیام‌های خدمات عمومی، انجام شده است، اما پیشرفت در این زمینه به دلیل ضعف در مدیریت مرزی، حمایت ناکافی از قربانیان، اجرای ضعیف قوانین، نرخ پایین محکومیت و سایر عوامل، محدود بوده است.
جعفرآقا شکاک از سران عشایر کُرد از ایل شکاک در اوایل قرن بیستم بود. او در یک خانوادۀ سرشناس کُرد که از متنفذین منطقۀ آذربایجان غربی ایران بودند به دنیا آمد. او به عنوان برادر بزرگتر سمکو شکاک، نقش مهمی در رهبری ایل داشت. قتل در حین مذاکرات. جعفرآقا در سال ۱۹۰۵ میلادی/۱۲۸۴ خورشیدی از طرف حسینقلی نظام‌السلطنه حاکم آذربایجان برای انجام مذاکرات سیاسی به تبریز دعوت شد. اما به جای توافق، به دستور حاکم به قتل رسید. قتل او باعث ایجاد تنش در منطقه شد و باعث شد که برادر کوچکترش سمکو شکاک رهبری ایل شکاک را در دست
برادر کوچکترش سمکو شکاک رهبری ایل شکاک را در دست بگیرد. اجمال این واقعه این که کردان ایل شکاک که همواره در نافرمانی نسبت به دولت ایران سر می کردند و به تعدی و تجاوز می پرداختند، در این تاریخ به علت امانی که نظام‌السلطنه به محمدآقا شکاک رئیس ایل و جعفرآقا شکاک پسر وی داده بود همگی مطیع شده بودند و جعفرآقا به عنوان گروگان و مهمان در تبریز می زیست. مقارن این احوال نظام‌السلطنه از محمدعلی میرزا که به نیابت سلطنت در تهران به جای پدرش مظفرالدین‌شاه اقامت داشت محرمانه دستور یافت که جعفرآقا را بکشد. وی توسط کسان
دستور یافت که جعفرآقا را بکشد. وی توسط کسان خود در شبی که جعفرآقا را در منزل خود مهمان کرده بود غفلتا به باد گلوله گرفت و به این ترتیب وی کشته شد. کشته شدن وی برای نظام‌السلطنه به خوش نامی نینجامید زیرا مردم از آن واقعه هم ضعف و سوء سیاست دولت را استنباط کردند و هم کشتن کسی را که امان یافته بود خلاف جوانمردی و و درستی عهد تلقی نمودند. بعلاوه نتایج شوم دیگری که از آن عمل بر آمد یاغی شدن پدر جعفرآقا و برادرش اسماعیل سیمیتقو بود. محمدعلی میرزا به نیابت سلطنت در تهران به جای پدرش اقامت داشت و نظام‌السلطنه در
در تهران به جای پدرش اقامت داشت و نظام‌السلطنه در تبریز حکومت می کرد
لِتیسیا ایدو (زاده ) بازیگر فرانسوی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در مجموعه‌های تلویزیونی اولیه، ارتباط و فیلم‌های رئیس ایستگاه و فرشته‌های کثیف اشاره کرد.
آن هاسلتین جادسون (۲۲ دسامبر ۱۷۸۹ – ۲۴ اکتبر ۱۸۲۶)، با نام مستعار «نانسی»، یکی از اولین زنان مبلغان آمریکایی خارجی بود. زندگی‌نامه. آن هاسلتین در آکادمی بردفورد تحصیل کرد و در طول یک رستاخیز در آنجا کتاب "انتقادات بر سیستم مدرن آموزش زنان" نوشته هانا مور را خواند که او را بر آن داشت تا «زندگی‌ای با هدف 'فایده‌رسانی' جستجو کند». او در بردفورد، ماساچوست به دنیا آمد و از زمان فارغ‌التحصیلی تا ازدواج معلم بود. پدرش، جان هاسلتین، پیشوای کلیسایی بود که در آن جلسه در سال ۱۸۱۰ هیئت آمریکایی مبشران خارجی را تأسیس
در سال ۱۸۱۰ هیئت آمریکایی مبشران خارجی را تأسیس کرد و به گفته خواهر آن، خانواده برای اولین بار شوهر او آدونیرام جادسون را در آن زمان ملاقات کردند. او در سال ۱۸۱۲ با آدونیرام ازدواج کرد و دو هفته بعد آنها سفر خود به هند را آغاز کردند. سال بعد، آنها به برمه رفتند. او سه بار باردار شد. اولین بارداری او در حین سفر از هند به برمه به سقط جنین انجامید؛ پسر آنها، راجر، در سال ۱۸۱۵ به دنیا آمد و در هشت ماهگی درگذشت، و سومین فرزندشان، ماریا، تنها شش ماه پس از مرگ مادرش زنده ماند. در برمه، اولین اقدام آنها یادگیری
زنده ماند. در برمه، اولین اقدام آنها یادگیری زبان محلی‌ها بود. تلاش‌های مذهبی آنها ادامه یافت و اولین فرد محلی در سال ۱۸۱۹ به مسیحیت گروید. به دلیل مشکلات کبدی، آن به‌طور موقت در سال‌های ۱۸۲۲–۲۳ به ایالات متحده بازگشت. در طول جنگ اول آنگلو-برمه‌ای (۱۸۲۴–۱۸۲۶)، شوهرش به مدت ۱۷ ماه به ظن جاسوسی انگلیسی در زندان بود و آن در کلبه‌ای خارج از دروازه‌های زندان زندگی می‌کرد تا از شوهرش حمایت کند. او ماه‌ها برای قانع کردن مقامات به آزادی شوهر و دیگر زندانیان تلاش کرد، اما تلاش‌های او بی‌نتیجه ماند. او همچنین غذا و
اما تلاش‌های او بی‌نتیجه ماند. او همچنین غذا و تشک‌هایی برای زندانیان فرستاد تا زمان گذراندن در زندان برای آنها تحمل‌پذیرتر شود. در این مدت، آن داستان‌هایی از زندگی در میدان مبلغان و مشکلاتی که با آن روبه‌رو بود نوشت. او توصیف‌های غم‌انگیزی از ازدواج‌های کودکانه، کشتار نوزادان دختر و مشکلات زنان برمه‌ای نوشت که هیچ حقی جز آنچه شوهرانشان به آنها می‌دادند نداشتند. سلامت آن در این زمان شکننده بود. تلاش‌های او برای بودن در کنار شوهرش زمانی که او به مکان جدیدی منتقل شد، در حالی که او نوزادی در حال شیر دادن
منتقل شد، در حالی که او نوزادی در حال شیر دادن داشت، شامل سفر و شرایط زندگی دشواری بود که احتمالاً به بیماری او کمک کرد. پس از آزادی شوهرش، آنها هر دو در برمه ماندند تا به کار خود ادامه دهند. آن در سال ۱۸۲۶ در آمهرست، برمه پایین، بر اثر آبله درگذشت. او یک کاتشیزم به زبان برمه‌ای نوشت و کتاب‌های دانیال و یونس را به زبان برمه‌ای ترجمه کرد. او اولین پروتستانت بود که هر یک از متون مقدس را به زبان تایلندی ترجمه کرد، زمانی که در سال ۱۸۱۹ انجیل متی را ترجمه کرد. نامه‌های او به خانه در نشریاتی همچون "مجله باپتیست
او به خانه در نشریاتی همچون "مجله باپتیست آمریکایی" منتشر شد و پس از مرگش به عنوان نوشته‌های روحانی دوباره منتشر شد، که هم او و هم آدونیرام را در آمریکا به شخصیت‌های معروف تبدیل کرد. کارها و نوشته‌های او "نقش همسر مبلغان به عنوان یک 'وظیفه'" را برای آمریکایی‌های قرن نوزدهم مشروع کرد. تا کنون حداقل شانزده زندگی‌نامه از جادسون منتشر شده است که مشهورترین آنها تقریباً هر سال از ۱۸۳۰ تا ۱۸۵۶ چاپ شد و توسط لیدیا ماریا چایلد به عنوان «کتابی که به حدی شناخته شده است که تقریباً نیازی به ذکر آن نیست» توصیف شده است.
مارتین میسون هازلتین (; – ) عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود. هازلتین متخصص استریوگرافی بود و یکی از بزرگترین مجموعه‌های عکاسی منظره غرب آمریکا را که مربوط به دهه‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰ است جمع‌آوری کرد. اوایل زندگی. مارتین میسون هازلتین در ۳۱ ژوئیه ۱۸۲۷ در ورمانت به دنیا آمد. مادرش فانی بنکرافت و پدرش آسا هازلتین نام داشت. نقل مکان به غرب. هازلتین در سال ۱۸۵۰ به کالیفرنیا نقل مکان کرد تا معدنچی طلا شود. در سال ۱۸۵۲، او به ورمانت بازگشت، جایی که در کنار برادرش، جورج ایروینگ هازلتین، عکاسی، به ویژه نحوه ساختن
جورج ایروینگ هازلتین، عکاسی، به ویژه نحوه ساختن داگرئوتایپ را آموخت. این دو برادر در سال ۱۸۵۳ ورمانت را ترک کردند و یک کشتی از نیویورک گرفتند و دو ماه بعد به سانفرانسیسکو رسیدند و در آنجا یک استودیوی عکاسی افتتاح کردند. در سال ۱۸۵۵، برادران استودیوی خود را تعطیل کردند تا اهداف شخصی خود را دنبال کنند. هازلتین در همین سال با باربارا فابینگ ازدواج کرد. موفقیت در عکاسی منظره. هازلتین در عکاسی منظره حرفه‌ای را دنبال کرد و در سراسر غرب آمریکا سفر کرد تا نوادا، اورگن، آیداهو و کالیفرنیا از جمله پارک ملی یلواستون
آیداهو و کالیفرنیا از جمله پارک ملی یلواستون را به تصویر بکشد. او همچنین از آلاسکا دیدن کرد. از دهه ۱۸۶۰، او تمرکز خود را روی کالیفرنیا گذاشت، که موضوع اصلی او برای تقریبا بیست سال بود. او یک خانه تابستانی در پارک ملی یلواستون و یک خانه زمستانی در شهرستان مندوسینو داشت. او در ژوئن ۱۸۷۶ با جان جیمز ریلی وارد تجارت شد و به استودیوی اصلی عکاسی دره یوسمیتی تبدیل شد. یک سال، دو تا از فرزندان هازلتین بر اثر آبله می‌میرند. هازلتین در سال ۱۸۷۸ یک گالری عکاسی را در رینو، نوادا، و در سال ۱۸۸۳ در بویزی، آیداهو افتتاح
نوادا، و در سال ۱۸۸۳ در بویزی، آیداهو افتتاح کرد. در سال ۱۸۸۰، از شهر بیکر سیتی، اورگن بازدید کرد و چهار سال بعد، گالری خواهری را در بویزی افتتاح کرد. هازلتین در شهر بیکر ساکن شد و تا پایان عمر در آنجا ماند. او در ۱۶ فوریه ۱۹۰۳ در خانه خود در شهر بیکر درگذشت. میراث. منتخبی از استریوگراف‌های هازلتین از اطراف دره یوسمیتی و شمال کالیفرنیا در مجموعه کالج کلرمونت قرار دارد. علاوه بر این، آثار هزلتین در مجموعه‌های انجمن تاریخی اورگان، کتابخانه بنکرافت و دانشگاه پرینستون یافت می‌شود.
طرح آمایش سرزمین ۱۳۵۶ ستیران ایران که نام کامل آن مطالعه استراتژی درازمدت طرح آمایش سرزمین سال ۱۳۵۶ است، اولین سند جامع استراتژی توسعه فضایی بلندمدت ایران است که سعی در تشخیص محدودیت‌های مختلف جامعه، جغرافیا و اقتصاد ایران داشت و با رویکرد برنامه‌ریزی مرکزی و دولت محور توسعه، برای توزیع بهینه جمعیت و فعالیت‌های اقتصادی راهکار ارائه داد. در این طرح علی‌رغم تاکید به استفاده از برنامه‌ریزی توسعه استانی، ولی مناطق و استان‌های هدف اصلی تخصیص بودجه برای توسعه به شکل مرکزی انتخاب می‌شدند. در این راستا، محور غربی
شکل مرکزی انتخاب می‌شدند. در این راستا، محور غربی کشور از استان خوزستان تا آذربایجان اولویت توسعه و تمرکز جمعیت انتخاب شده بود و توسعه استقرار جمعیت در محور شرقی و سواحل جنوبی ایران غیراقتصادی توصیف شده بود. این مطالعات ستیران، افق‌های سال ۱۳۶۱، ۱۳۷۱ را بررسی کرده و پیش‌بینی شاخص‌های اصلی در افق ۱۳۹۱ انجام می‌دهد. نتایج نهایی آن برای تهیه برنامه عمرانی ششم (۱۳۵۷ تا ۱۳۶۱) استفاده شد. اجرای این برنامه توسعه با وقوع انقلاب ۱۳۵۷ ایران و جنگ عراق به ایران اجرایی نشد، تا اینکه در سال ۱۳۷۱ با الگوگیری از آن،
نشد، تا اینکه در سال ۱۳۷۱ با الگوگیری از آن، تدوین سندهای آمایش سرزمین و توسعه مرکزی در قالب برنامه‌های توسعه پنج ساله دوباره دنبال شد. در این طرح که در مجموع با پیوست‌ها در ۱۸۴ صفحه تدوین شد، نتیجه‌گیری شده بود که توسعه در ایران با اهداف اقتصادی به دلیل کم‌آبی محور شرقی و سواحل جنوبی ایران، باید بر روی نیمه غربی کشور و دامنه‌های زاگرس - در محور استان آذربایجان تا خوزستان متمرکز شده و تشویق شود تا جلوی موج مهاجرت به شهرهای ناحیه مرکزی و دامنه‌های البرز گرفته شود و بدین شکل بحران شلوغی تهران کنترل شده و
شود و بدین شکل بحران شلوغی تهران کنترل شده و بدتر نگردد. راه حل توسعه کلانشهرها در این طرح، ایجاد شهرهای ستاره‌ای و اقماری بود. روش تحقق این اهداف در این طرح برنامه‌ریزی دولت برای هدایت بودجه توسعه‌ای به مناطق هدف با تعریف ترکیبی از پروژه‌های مختلف در بخش کشاورزی، صنعت، حمل و نقل، مسکن و … هدف‌گذاری توسعه در نواحی هدف محقق می‌شد. همچنین در این طرح ذکر شده بود باید از مهاجرت مردم از روستاها به شهرهای در حال توسعه مرکز کشور دولت جلوگیری شود. تنها در برخی استراتژی‌ها، توسعه بنادری در سواحل جنوبی کشور، از جمله
توسعه بنادری در سواحل جنوبی کشور، از جمله بندرها محور اهواز-بندرشاهپور، بوشهر، بندرعباس و چابهار برای استقرار جمعیت در این مناطق شهری بررسی می‌شد که هدف از آن برای استقرار جمعیت در این مناطق، مقاصد استراتژیک و غیر اقتصادی عنوان می‌شود، ولی بیان می‌شود که پیاده کردن این سناریو مورد بررسی با توسعه سواحل خلیج فارس و دریای عمان و استقرار جمعیت در بندرها ذکر شده اولویت‌دار نبوده و عوارضی در عدم تحقق اهداف اصلی در تمرکز بر محور غربی کشور دارد. این سند از این جهت قابل توجه است که در زمان که الگوی برنامه‌ریزی