payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خانوادهٔ تگانو، صلحی برای این دشمنی خونین برقرار شد. این درگیری با کمک دیگر روسای «ندرانگتا» حل و فصل شد. آنتونیو نیرتا، رئیس منطقه‌ی سن لوکا، از دی استفانو-تگانو و لیبری حمایت کرد، در حالی که آنتونیو مامولیتی از طایفهٔ کوندلو-ایمرتی حمایت کرد. دومینیکو آلوارو، رئیس منطقهٔ سینوپولی، یکی دیگر از میانجی‌های «صلح مافیایی» بود. به گفته چندین نفر از اعضای گروه «پنتی»، مافیای سیسیل و همچنین روسای «ندرانگتا» از کانادا، مانند جو ایمرتی از تورنتو، پسر عموی آنتونیو ایمرتی، و یکی از اعضای قبیله زیتو در کانادا، نیز در
و یکی از اعضای قبیله زیتو در کانادا، نیز در روند صلح دخیل بودند. به گفته "پنتیتو"، پاسکواله بارکا، عضو سابق قبیله د استفانو، «نقش کوزا نوسترا برای پایان جنگ تعیین‌کننده بود.» به گفته "پنتیتو" فرانچسکو فونتی، لئولوکا باگارلا نماینده منافع کوزا نوسترا بود. تلفات. تعداد کشته‌شدگان جنگ بین ۵۰۰ تا بیش از ۱۰۰۰ نفر متغیر است. در آن شش سال، ۱۰۳۸ قتل در استان رجیو کالابریا گزارش شد که بیش از نیمی از آنها (۵۶۴ مورد) قطعاً به این درگیری نسبت داده شده است. طبق گزارش کمیسیون ضد مافیای پارلمان ایتالیا، ۶۲۱ نفر در نتیجه
ضد مافیای پارلمان ایتالیا، ۶۲۱ نفر در نتیجه این دشمنی کشته شدند. پیامدها. مافیای سیسیل در پایان دادن به این درگیری نقش داشت و احتمالاً پیشنهاد تشکیل یک نهاد ارشد، مشابه کمیسیون مافیای سیسیل، را برای جلوگیری از درگیری‌های بیشتر مطرح کرد. این نهاد جدید دانشگاهی "که «لا پرووینسیا»" (استان) نامیده می‌شود، از سه نهاد پایین‌تر، معروف به ماندامنتو (مافیای سیسیل) تشکیل شده است. یکی برای طوایف سمت ایونی (کوه‌ها و لوکرید) کالابریا، دومی برای سمت تیرنی (دشت‌های جیویا تاورو) و یکی برای شهر رجیو کالابریا. منابع خارجی.
تاورو) و یکی برای شهر رجیو کالابریا. منابع خارجی. "انجمن‌های مافیایی: جرایم سازمان‌یافته، به سبک ایتالیایی"، نیویورک: انتشارات دانشگاه آکسفورد (بررسی توسط کلاوس فون لامپ) (نقد توسط الکساندرا وی. اورلووا)
ورسالیسم (انگلیسی:Versalism) یک رویکرد معاصر در هنرهای تجسمی است که در دوران معاصر توسط سید حمیدرضا علوی و سید علی علوی بوجود آمده است. این جنبش با آمیختن آگاهانه سبک‌ها و تکنیک‌های هنری گوناگون شناخته می‌شود و به جای پایبندی به انسجام فرمی، بر بی‌واسطگی عاطفی تاکید دارد. هر بخش از یک اثر ورسالیستی می‌تواند سنت بصری ویژه خود را به کار گیرد و در نتیجه ترکیب‌هایی چندلایه و پویا پدید آید. فلسفه. ورسالیسم، «خود» انسانی را سیال، متغیر و چندلایه می‌بیند. واقعیت از خلال یک لنز یگانه تجربه نمی‌شود، بلکه گاه
از خلال یک لنز یگانه تجربه نمی‌شود، بلکه گاه رئالیستی، گاه اکسپرسیونیستی، سوررئالیستی یا کوبیستی درک می‌گردد. ورسالیسم این چندگانگی را می‌پذیرد و در آفرینش هنری به کار می‌گیرد. پذیرش و آینده. اگرچه هنوز در مراحل نخستین است، ورسالیسم توانسته با هنرمندان و مخاطبان ارتباط برقرار کند. آثار این سبک در نمایشگاه‌های هنر رسانه ترکیبی و بسترهای دیجیتال عرضه شده‌اند، جایی که هنرمندان بر احساس آزادی و اصالت آن تاکید می‌کنند. مسیرهای آینده ممکن است شامل کارگاه‌های گروهی، همکاری‌های آنلاین و کاوش نظری عمیق‌تر در ابعاد
همکاری‌های آنلاین و کاوش نظری عمیق‌تر در ابعاد روان‌شناختی آن باشد. منابع. __نمایه__ __بخش‌جدید__
بازی عشق و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی آشوک خنی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ارباز خان، تارا شارما، مادهوری باتاچاریا، شریا شامرا، مالایکا آرورا و جانی لور ایفای نقش کرده‌اند.
ریشه‌شناسی. عبارت «بِاسْمِهِ تَعَالَى» واژهٔ «باسمه» ترکیبی است از «بِ» (با) + «اسمِ» (نام) + «تعالى» به معنی بلندمرتبه، والا؛ در کل به معنای «با نام خداوند متعال» است. منابع تاریخی و لغت‌نامه‌ای. در دهخدا و سایر فرهنگ‌های کهن، برای «باسمه تعالی» دقیقاً به صورت یک ورودی مستقل وجود ندارد، بلکه برای واژگانی همانند بِسْمِ ٱللَّٰهِ و بِسْمِ ٱللَّٰهِ ٱلرَّحْمٰنِ ٱلرَّحِيمِ ترجمه ای ارئه شده است. معنی واژه. باسمه تعالی عبارتی عربی به معنای به نام خداوند متعال است که در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی جایگاه ویژه ای
که در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی جایگاه ویژه ای دارد. این عبارت به ویژه در مکاتبات رسمی، متون دینی، و اسناد اداری ایران کاربرد دارد و پس از انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷ به صورت گسترده و رسمی مورد استفاده قرار گرفت. کاربرد پیش از انقلاب اسلامی ایران. پیش از انقلاب اسلامی، عبارت باسمه تعالی در مکاتبات رسمی دولت و نهادهای اداری ایران کاربرد رایجی نداشت. در آن دوران، سبک نگارش نامه های اداری بیشتر بر پایه اصول عرفی و غیرمذهبی بود و استفاده از عبارات دینی در سربرگ ها یا ابتدای نامه ها معمول نبود. تحول پس از
سربرگ ها یا ابتدای نامه ها معمول نبود. تحول پس از انقلاب اسلامی. با پیروزی انقلاب اسلامی و اسلامی شدن ساختارهای حکومتی، فرهنگی و آموزشی، استفاده از باسمه تعالی در مکاتبات رسمی به یک عرف اداری تبدیل شد. نقطه آغاز رسمی. از اسفند ۱۳۵۸ تا فروردین ۱۳۵۹، با صدور بخشنامه های اداری توسط نهادهای تازه تأسیس جمهوری اسلامی، استفاده از عبارت باسمه تعالی در ابتدای نامه ها، بخشنامه ها، فرمهای رسمی رسمیت یافت. این بخشنامه ها بخشی از سیاست اسلامی سازی ساختارهای اداری، فرهنگی و آموزشی بودند و به سرعت در سراسر کشور اجرایی
و آموزشی بودند و به سرعت در سراسر کشور اجرایی شدند. ساختار نگارشی. در نامه های اداری دهه ۶۰، معمولاً باسمه تعالی در بالای صفحه و پیش از تاریخ و شماره درج می شد. و پایان نامه ها نیز با عباراتی چون والسلام علی من اتبع الهدی یا با احترام همراه بود. نگارش صحیح. در برخی منابع، تفاوت نحوی میان "باسمه تعالی" و "بسمه تعالی" مورد بحث قرار گرفته است. از نظر ادبی، "باسمه تعالی" صحیح تر دانسته می شود، زیرا حرف "با" به عنوان حرف جر به واژه (اسم) متصل شده و عربی آن حفظ شده است. جایگاه امروز. امروزه باسمه تعالی همچنان در
است. جایگاه امروز. امروزه باسمه تعالی همچنان در بسیاری از مکاتبات رسمی، فرم های اداری، و حتی مقالات علمی در ایران مورد استفاده قرار می گیرد. این عبارت نمادی از آغاز کار با یاد خدا و احترام به سنت های اسلامی تلقی می شود.
خانواده جدید (به ایتالیایی: "Nuova Famiglia") یک کنفدراسیون ایتالیایی کامورا بود که در دهه ۱۹۷۰ ایجاد شد و توسط قدرتمندترین روسای کامورا در آن زمان، کارمینه آلفیری، برادران نوولتا، میکل زازا، لوئیجی جولیانو و آنتونیو باردلینو، برای رویارویی با کاموراوا سازماندهی شده توسط کامورا و آنتونیو باردلینو سازماندهی شده بود. با مافیای سیسیلی تاریخچه. خانواده جدید در ۸ دسامبر ۱۹۷۸ برای مخالفت با قدرت در حال رشد نووا کامورا اورگانیزاتا ایجاد شده توسط رافائله کوتولو ایجاد شد. این کنفدراسیون شامل موارد زیر بود: جنگ علیه
شد. این کنفدراسیون شامل موارد زیر بود: جنگ علیه کوتولو. جنگی که بین سازمان نووا کامورا و نووا فامیلیا درگرفت، قربانیان زیادی به جا گذاشت. این امر به نوبه خود توجه بیشتری از سوی سازمان‌های پلیس ایتالیا را به خود جلب کرد و کوزا نوسترا را وادار به ایجاد توافقی بین دو طایفه متخاصم کرد، به این امید که به نفع نووا فامیلیا باشد، که شامل بسیاری از متحدان سابق بود. در سال ۱۹۸۲، آلفیری و متحدش، پاسکواله گالاسو، تصمیم گرفتند رهبران ارشد را به انتقام قتل برادرانش در طول جنگ از بین ببرند. در نوامبر ۱۹۸۲، آلفونسو فرارا
جنگ از بین ببرند. در نوامبر ۱۹۸۲، آلفونسو فرارا روسانووا، سرمایه‌گذار، به قتل رسید. هنگامی که معاون و رئیس اصلی «نظامی» او، وینچنزو کاسیلو، در ژانویه ۱۹۸۳ توسط گالاسو در بمب‌گذاری خودرو کشته شد، مشخص شد که رافائله کوتولو جنگ را باخته است. قدرت او به‌طور قابل توجهی کاهش یافت. نه تنها کوتولو، بلکه بسیاری از باندهای دیگر کامورا تغییر در موازنه قدرت ناشی از مرگ کاسیلو را درک کردند. آنها را رها کردند و با آلفیری متحد شدند. حذف چهره‌های کلیدی درجه‌داران نه تنها پایان شکست درجه‌داران به عنوان یک نیروی سیاسی و
پایان شکست درجه‌داران به عنوان یک نیروی سیاسی و جنایی را رقم زد، بلکه ظهور کارمینه آلفیری و جبهه ملی را نیز رقم زد که در آن زمان، عملاً بدون هیچ رقیبی، جایگزین آنها به عنوان رابط اصلی سیاستمداران و بازرگانان در کامپانیا و همچنین سایر سازمان‌های جنایی شدند. این قتل‌های زنجیره‌ای، از جمله قتل پسر کوتولو، روبرتو کوتولو که در ۲۴ دسامبر ۱۹۹۰، در سن ۲۸ سالگی، توسط اعضای طایفه فابروچینو به ضرب گلوله کشته شد، همراه با زندانی شدن بسیاری از اعضای آن، به سازمان نو کامورا پایان داد. جنگ داخلی. پس از شکست کوتولو، جنگ
پایان داد. جنگ داخلی. پس از شکست کوتولو، جنگ میان ائتلاف ضد ان سی او، به ویژه بین طایفه نوولتا از مارانو و آنتونیو باردلینو در پایان سال ۱۹۸۳ آغاز شد. کارمینه آلفیری از طایفه کازالسی باردلینو جانبداری می‌کرد. این جنگ در قتل‌عام توره آنونزیاتا در اوت ۱۹۸۴ به اوج خود رسید که در آن هشت نفر از طایفه جیونتا که با نوولتا متحد بودند، کشته و ۲۴ نفر زخمی شدند. پس از قتل‌عام و قتل سیرو نوولتا دو ماه قبل، موازنه قدرت به نفع آلفیری و باردلینو تغییر کرد. پایان. در ۲۶ مه ۱۹۸۸، آنتونیو باردلینو توسط مرد دست راستش، ماریو
۱۹۸۸، آنتونیو باردلینو توسط مرد دست راستش، ماریو ایووین، در خانه‌اش در بوزیوس، تفرجگاهی ساحلی برای ثروتمندان و افراد مشهور در ایالت ریودوژانیرو، در برزیل، به قتل رسید. این قتل بخشی از یک نزاع داخلی در طایفه کازالسی بود. در سال ۱۹۹۲، پاسکواله گالاسو تصمیم گرفت شواهد دولتی را ارائه دهد و به مهم‌ترین فرد در داخل سازمان کامورا تبدیل شد. پس از او، کارمین آلفیری دستگیر شد و او نیز به دنبال گالاسو تصمیم به همکاری با دولت گرفت. لورنزو نوولتا، به دلیل بیماری جدی، پس از مدتی زندان، در حصر خانگی قرار گرفت. او در ۷
پس از مدتی زندان، در حصر خانگی قرار گرفت. او در ۷ آوریل ۱۹۹۴ بر اثر سرطان کبد درگذشت. این پایان خانواده نو بود.
طایفه کازالسی طایفه‌ای در کامورا، یک سازمان جنایی ایتالیایی است که از سن سیپریانو داورسا در استان کازرتا فعالیت می‌کند. این طایفه که توسط آنتونیو باردلینو تشکیل شده، کنفدراسیونی از طایفه‌ها در منطقه کازرتا است. اعتقاد بر این است که طایفه کازالسی یکی از قدرتمندترین گروه‌ها در کامورا است که در ساخت و ساز تخصص دارد و نسبت به طایفه‌هایی که بر تجارت مواد مخدر تمرکز دارند، کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد. تاریخچه. در دهه ۱۹۸۰، باردلینو متوجه شد که کوکائین، نه هروئین، به ماده مخدر سودآورتری تبدیل خواهد شد و یک عملیات
به ماده مخدر سودآورتری تبدیل خواهد شد و یک عملیات قاچاق را سازماندهی کرد و آن را از آمریکای لاتین به آورسا از طریق یک شرکت واردات و صادرات آرد ماهی قاچاق کرد. هروئین نیز قاچاق می‌شد و محموله‌ها برای خانواده تبهکار گامبینو در فیلترهای اسپرسو پنهان می‌شدند. طبق گزارش‌ها، وقتی یکی از محموله‌ها توسط مقامات توقیف شد، باردلینو با جان گوتی تماس گرفت و به او گفت: «نگران نباش، حالا دو برابر آن را از راه دیگری می‌فرستیم.» در طول جنگ کامورا در دهه ۱۹۸۰، کاسالسی‌ها در کنار نووا فامیلیا علیه رافائله کوتولو قرار گرفتند.
نووا فامیلیا علیه رافائله کوتولو قرار گرفتند. در یک حادثه، اعضای کاسالسی یک مسلسل را روی تپه‌ای در پونته آنیچینو قرار دادند و آتش گشودند که منجر به کشته شدن چهار عضو کوتولو شد. پس از آنکه کاسالسی‌ها پس از شکست کوتولو بر منطقه خود مسلط شدند، آنتونیو باردلینو به همراه خانواده‌اش در سانتو دومینگو ساکن شد. اما ناآرامی‌ها در کاسالسی‌ها افزایش یافت. فرانچسکو اسکیاوونه و فرانچسکو بیدوگنتی رهبری عملیات نظامی این طایفه را بر عهده داشتند. آنها فکر می‌کردند ماریو ایووین، مرد دست راست باردلینو، بیش از حد به باردلینو
مرد دست راست باردلینو، بیش از حد به باردلینو نزدیک است و برنامه‌های آنها برای خودمختاری را تأیید نمی‌کند. آنها باردلینو را متقاعد کردند که دستور قتل برادر ایووین را بدهد و سپس به ایووین گفتند که باردلینو برادرش را صرفاً بر اساس یک شایعه کشته است. ایووین در سال ۱۹۸۸ به تلافی این کار، باردلینو را در ویلای برزیلی خود به قتل رساند و به بهانه بحث در مورد عملیات کوکائین آنها با او ملاقات کرد. متعاقباً چندین مرد وفادار به باردلینو به قتل رسیدند. فرانچسکو شیاوونه به عنوان رهبر به قدرت رسید. در سال ۱۹۹۰، وینچنزو د
عنوان رهبر به قدرت رسید. در سال ۱۹۹۰، وینچنزو د فالکو مقامات را علیه شیاوونه مطلع کرد. این امر منجر به جنگی بین افراد شیاوونه و وفاداران به رئیس دیگری، وینچنزو د فالکو، شد که در سال ۱۹۹۱ با مسلسل به قتل رسید. ماریو ایووین نیز توسط افراد د فالکو با گلوله‌های رولور در حالی که در یک کیوسک تلفن در پرتغال بود، کشته شد. این جنگ چهار سال به طول انجامید. این قبیله به شدت در بحران مدیریت زباله ناپل که زباله‌های سمی را در اطراف کامپانیا در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ تخلیه می‌کرد، دخیل بود. رئیس قبیله، گائتانو واسالو،
می‌کرد، دخیل بود. رئیس قبیله، گائتانو واسالو، اعتراف کرد که به مدت ۲۰ سال به‌طور سیستماتیک برای رشوه دادن به سیاستمداران و مقامات محلی برای جلب رضایت آنها برای تخلیه زباله‌های سمی تلاش کرده است. در مارس ۲۰۰۴، پسرعموی فرانچسکو اسکیاوونه، فرانچسکو چیچاریلو اسکیاوونه، در لهستان دستگیر و به ۱۰ قتل، سه آدم‌ربایی، ۹ اقدام به قتل و اخاذی متهم شد. محاکمه اسپارتاکوس. پس از دستگیری او، تمام تحقیقات پلیس در مورد این طایفه در دادگاه اسپارتاکوس گرد هم آمدند. بیش از ۱۳۰۰ نفر مورد بازجویی قرار گرفتند و ۵۰۰ شاهد در دادگاه
نفر مورد بازجویی قرار گرفتند و ۵۰۰ شاهد در دادگاه حاضر شدند. محاکمه علیه ۳۶ عضو طایفه کازالسی سرانجام در ۱۹ ژوئن ۲۰۰۸، پس از ۱۰ سال، به پایان رسید. در طول محاکمه، پنج نفر از افراد دخیل در این پرونده، از جمله یک مترجم، به قتل رسیدند. یک قاضی و دو روزنامه‌نگار تهدید به مرگ شدند. همه متهمان گناهکار شناخته شدند و ۱۶ نفر به حبس ابد محکوم شدند. فرانچسکو اسکیاوونه، ستوان او، فرانچسکو بیدوگنتی ، آنتونیو ایووین و میشل زاگاریا به حبس ابد محکوم شدند. وضعیت فعلی. این طایفه تا زمان دستگیری و بازداشت آنتونیو ایووین در
طایفه تا زمان دستگیری و بازداشت آنتونیو ایووین در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۰، به‌طور مشترک توسط میشل زاگاریا و آنتونیو ایووین اداره می‌شد. سپس این طایفه به تنهایی توسط زاگاریا رهبری می‌شد، تا اینکه او نیز در ۷ دسامبر ۲۰۱۱ دستگیر شد. او در یک سنگر در نزدیکی استان زادگاهش پیدا شد. طایفه کازالسی به شدت در صنایع سیمان و شیر و همچنین تجارت بین‌المللی مواد مخدر دخیل است، مواد مخدر را به مافیا در پالرمو عرضه می‌کند و با گانگسترهای آلبانیایی و سندیکاهای جنایی نیجریه‌ای اتحاد دارد. کل دارایی‌های آنها حدود ۳۰ میلیارد یورو تخمین
کل دارایی‌های آنها حدود ۳۰ میلیارد یورو تخمین زده می‌شود. در سال ۲۰۱۰، مقامات ایتالیایی از اتحاد مجرمانه بین خاندان کازالسی و خانواده مافیایی کاتانیا، به رهبری جناح سانتاپائولا-ارکولانو، پرده برداشتند. این اتحاد، چیزی را تشکیل می‌داد که محققان آن را یک کارتل تعیین قیمت در بخش حمل و نقل میوه و سبزیجات در سراسر مرکز و جنوب ایتالیا توصیف می‌کنند. در یک عملیات بزرگ به رهبری پلیس کازرتا و اداره مبارزه با مافیای ناپل، حدود ۶۰ نفر از جمله اعضای کلیدی خاندان‌های کازالسی، لیچیاردی و مالاردو و همچنین خاندان
کازالسی، لیچیاردی و مالاردو و همچنین خاندان سانتاپائولا دستگیر شدند. در میان بازداشت‌شدگان، جوزپه ارکولانو، برادر همسر نیتو سانتاپولا و رئیس شرکت حمل و نقلی که گفته می‌شود در مرکز این طرح قرار دارد، نیز حضور داشت. تحقیقات نشان داد که این شبکه جنایی، انحصار حمل و نقل محصولات، به ویژه از بازار فوندی، یکی از بزرگ‌ترین بازارهای اروپا، را اعمال می‌کرد و بازرگانان را مجبور می‌کرد از یک شرکت سیسیلی واحد که توسط ارکولانو اداره می‌شد، استفاده کنند. این عملیات همچنین منجر به دستگیری پائولو اسکیاوونه، پسر فرانچسکو
منجر به دستگیری پائولو اسکیاوونه، پسر فرانچسکو اسکیاوونه، رئیس زندانی، در طول سفر دریایی ماه عسلش شد. در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۸، شش مهاجر آفریقایی در قلعه ولتورنو به ضرب گلوله کشته شدند. گفته می‌شود این حادثه ناشی از اختلاف بین کاسالسی‌ها و باندهای قاچاق مواد مخدر مهاجر بوده است. روز بعد شورشی رخ داد و دولت ایتالیا ۵۰۰ سرباز را برای مقابله با خشونت‌های کامورا به منطقه اعزام کرد.
سکندر فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی ای‌آر موروگادوس است. در این فیلم بازیگرانی همچون سلمان خان، راشمیکا ماندانا، ساتیاراج، کاجل آگروال، شارمان جوشی، پراتیک بابار، سانجی کاپور، کیشوری شاهانه و آنانت ماهادوان ایفای نقش کرده‌اند.
فیلم تک‌برداشت (یا فیلم بلند پیوسته) یک فیلم سینمایی است که در یک برداشت بلند و صرفاً با یک دوربین فیلمبرداری شده یا طوری ساخته شود که همان حس را ایجاد کند. کاربرد و نظریه. اریک گرود از "نیویورک تایمز" در مقاله‌ای در سال ۲۰۱۹، ضمن بحث در مورد فیلم "۱۹۱۷" (۲۰۱۹)، نوشت که نماهای بسیار بلند در فیلم‌های جریان اصلی‌تر «به عنوان یادآور هشیارکننده‌ای از زمان‌گریزی، کارت ویزیت استادانه، چالشی خودخواسته یا همهٔ موارد فوق» رواج پیدا کرده‌اند و به "بردمن" (۲۰۱۴)، برنده جایزه اسکار چند سال قبل نیز اشاره کرد. تاریخچه.
جایزه اسکار چند سال قبل نیز اشاره کرد. تاریخچه. گرود خاطرنشان می‌کند که پیش از فیلم‌هایی مانند "۱۹۱۷" و "بردمن"، ایدهٔ آزمایش برداشت‌های طولانی و بدون وقفه، سابقه‌ای بیش از ۸۰ سال داشت و آلفرد هیچکاک از پیشگامان آن بود. گذشته از آزمایش‌های اولیه مانند "جوان و بی‌گناه" و "بدنام"، مشهورترین نمونهٔ اولیه فیلمی که به شکل گسترده از برداشت‌های طولانی استفاده می‌کند، فیلم "طناب" محصول ۱۹۴۸ است که عمدتاً در برداشت‌های پیوستهٔ هفت تا ده دقیقه‌ای (محدودیت فیزیکی فیلم خام در آن زمان) فیلمبرداری شده که به صورت چهار
خام در آن زمان) فیلمبرداری شده که به صورت چهار برداشت بلند حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه‌ای ظاهر می‌شوند، نزدیک به حداکثر مدت زمان مجاز توسط پروژکتورهای سینمای آن زمان. طبق گزارش‌ها جیمز استوارت، ستارهٔ فیلم "طناب"، برداشت‌های طولانی را دوست نداشت و ظاهراً سر صحنه غرغر می‌کرد که دوربین‌ها از بازیگران مهم‌تر هستند. هیچکاک قصد داشت فیلم را طوری فیلمبرداری کند که انگار یک نمایش است و پنج بخش از ده بخش را زمان‌بندی کرد تا امکان تدوین پنهان پشت مبلمان فراهم شود. او "فیلم طناب را" به این شکل نوشت چرا که احساس می‌کرد «اگر
طناب را" به این شکل نوشت چرا که احساس می‌کرد «اگر بین کات‌ها زمان بگذرد، این تعلیق که آیا جسد هنوز در صندوقچه است یا نه، از بین می‌رود». گرود فیلم "نشانی از شر" محصول ۱۹۵۸ را نیز به عنوان نمونه بررسی می‌کند؛ اگرچه فقط سکانس آغازین سه دقیقه‌ای آن به صورت بلادرنگ فیلمبرداری شده است. با این حال، استفاده از یک بمب ساعتی به صورت بلادرنگ و به شکل تک‌برداشت به عنوان یک استاندارد در نظر گرفته می‌شود. "خانه گرگ" (۲۰۱۸) نمونه‌ای ساختارشکن از انیمیشن (استاپ موشن) است که به صورت سکانس‌های تک‌برداشته و بدون وقفه معرفی
که به صورت سکانس‌های تک‌برداشته و بدون وقفه معرفی می‌شود.
نوکیا ۱۲۸۰ یک گوشی موبایل دو بانده بر پایه جی‌اس‌ام از برند نوکیا با قیمت مناسب است. این موبایل در نوامبر ۲۰۰۹ اعلام و در مارس ۲۰۱۰ برای کشورهای در حال توسعه منتشر شد. این دستگاه دارای طراحی کلاسیک است که برای سبکی و بادوام بودن در نظر گرفته شده است. موبایل مانند آن که از همین شرکت است نوکیا ۱۰۳ است.
یک مجموعه انیمه تلویزیونی با فیلمنامه‌ای غیراقتباسی دربارهٔ مسابقات قهرمانی فرمول چهار ژاپن است. شرکت کادوکاوا تهیه‌کننده این اثر بوده و استودیو ترویکا انیمیت این مجموعه را بر عهده داشته است. ای آئوکی و ایومی سِکینه نویسندگان فیلمنامه بوده‌اند. این انیمه از اکتبر تا دسامبر ۲۰۲۳ از تلویوزیون ژاپن پخش شد. تولید. شرکت کادوکاوا تهیه‌کننده و استودیو ترویکا انیماتور مجموعه "سبقت" بوده‌اند. نائوکی هاتوری برای اطمینان از اینکه صحنه‌های مسابقات فرمول چهار تا حد امکان واقعی به تصویر کشیده شوند، به استودیو ترویکا در
واقعی به تصویر کشیده شوند، به استودیو ترویکا در تولید انیمه کمک کرد. طراحی‌های اولیه شخصیت‌ها توسط تاکاکو شیمورا انجام شد و ماساکو ماتسوموتو طرح‌های انیمیت را با آنها تطبیق داد. کاتسوهیکو تاکایاما بر کارهای گروه نظارت داشت. موسیقی این انیمه کار کانا اوتاتانه بوده است. آهنگ تیتراژ آغازین، باعنوان «باد دم»، توسط کانائه، خواننده وی‌تیوبر، و آهنگ تیتراژ پایانی با عنوان «موفق باشید» توسط تاسوکو هاتاناکا اجرا شده است. این مجموعه از ۱ اکتبر تا ۱۷ دسامبر ۲۰۲۳ از شبکه ای‌تی-ایکس و سایر شبکه‌های تلویزیون ژاپن پخش
شبکه ای‌تی-ایکس و سایر شبکه‌های تلویزیون ژاپن پخش شد.
خاندان سرکار یک دودمان فرمانروا در خانات شروان بود که از تبار خان‌چوبانی برخاسته بودند. واژهٔ «سرکار» به‌معنای «دريافت‌كنندهٔ باج» است که نشانگر پيشه نیاکان آغازین این خاندان است. پیش از فرمانروایی. نخستین ديده شدن نام این دودمان به سال ۱۷۲۱ بازمی‌گردد، هنگام شورش حاجی داوود که در آن، او فرمانروای بومی شماخی را ــ که از خاندان سرکار بود ــ برکنار کرد. پس از پايه‌گذاری خانات شروان به‌دست نادرشاه در سال ۱۷۳۴، الله‌وردی‌بیگ سرکار چند شهر را گرفت. پس از مرگ الله‌وردی‌بیگ در سال ۱۷۶۷، پسرانش، آقاسی‌خان و
الله‌وردی‌بیگ در سال ۱۷۶۷، پسرانش، آقاسی‌خان و محمدسعیدخان سرکار بر حاجی محمدعلی‌خان شوريدند و بدین‌سان دیوخانی يا دوخانی (دوفرمانروایی) در خانات شروان پدید آمد. برادر دیگرشان، آقارضا‌بیگ سرکار نیز در بن‌مايه‌ها به‌جايگاه فرمانروای خانات یاد شده رسيد که نام کهن «شروانشاه» را به کار می‌بردند. دوران فرمانروایی. خاندان سرکار تا سال ۱۸۲۰ بر شروان فرمان راندند. فهرست خان‌های آنان چنین است: كم‌توان شدن. واپسين خان، مصطفی‌خان شروان، روندی كشورگشايانه در پیش گرفت که نگاه روسیه را به سوی خود كشاند. او در سال ۱۸۰۵
که نگاه روسیه را به سوی خود كشاند. او در سال ۱۸۰۵ به امپراتور الکساندر یکم تسلیم شد و فرنام سپهبد دریافت کرد، در حالی‌که پنهانی می‌کوشید استقلال خود را نگاه دارد. وی در ۱۸۲۰ به ایران قاجاری گریخت و این كار به برچیده شدن خانات و پيوستن صددرصدی شروان به امپراتوری روسیه انجامید. مصطفی‌خان در روند جنگ ایران و روسیه (۱۸۲۸–۱۸۲۶) برای دوره‌ای کوتاه بر تخت بازگشت، ولی در ۱۸۲۸ دوباره شکست خورد و ناچار شد تا پایان زندگی در ایران زندگی بماند. او در سال ۱۸۴۴ درگذشت و در شماخی به خاک سپرده شد.
هیولاها (همچنین با نام‌های افیون ۶۷ یا در نسخهٔ سانسور شده، ۱۵ نفر از رم) فیلمی در ژانر کمدی ایتالیایی به کارگردانی دینو ریسی محصول سال ۱۹۶۳ است. این فیلم با همکاری فرانسه ساخته شد. این فیلم در ایتالیا بسیار موفق بود. در اسپانیا سانسور شد. در سال ۱۹۷۷، دنباله آن با عنوان "هیولاهای جدید" که نامزد جایزه اسکار شد، ساخته شد. در سال ۲۰۰۸، این فیلم در فهرست ۱۰۰ فیلم به‌یادماندنی سینمای ایتالیا، توسط وزارت میراث فرهنگی ایتالیا قرار گرفت، فهرستی از ۱۰۰ فیلمی که «خاطره جمعی کشور را بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۷۸ تغییر
جمعی کشور را بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۷۸ تغییر داده‌اند.» طرح. این فیلم شامل چندین اپیزود است که در آن‌ها بازیگران اوگو تونیاتسی و ویتوریو گاسمن نقش‌آفرینی برجسته‌ای دارند. مضمون داستان‌های کوتاه در این اثر، نمایی روشن از عادات، رذایل، فریبکاری‌ها و سلیقه‌های رایج در میان بخش بزرگی از مردم ایتالیا در دههٔ شصت میلادی ارائه می‌دهد. شخصیت‌ها و موقعیت‌های خنده‌آور فیلم به‌گونه‌ای نوشته و اجرا شده‌اند که مرزهای طنز و هزل را لمس می‌کنند، اما بسیاری از مسائل مطرح‌شده همچنان در جامعهٔ ایتالیا بازشناخته می‌شوند. طنز
همچنان در جامعهٔ ایتالیا بازشناخته می‌شوند. طنز این اپیزودها اقشار مختلف را هدف قرار می‌دهد: از افراد نجیب‌زاده گرفته تا فقرا، از سیاستمداران و مأموران پلیسی که از قدرت خود سوءاستفاده می‌کنند تا طبقهٔ متوسط. در اپیزود «هیولا» مردی به تصویر کشیده می‌شود که خانواده‌اش را به قتل رسانده و در خانه‌اش سنگر گرفته است؛ او سرانجام توسط دو پلیس (با بازی گاسمن و توگناتسی) دستگیر و در برابر خبرنگاران عکس‌برداری می‌شود. با این حال، هرچند آن مرد یک قاتل است، اما این دو پلیس در واقع «هیولاهای واقعی» از نظر زشتی و بی‌رحمی
در واقع «هیولاهای واقعی» از نظر زشتی و بی‌رحمی هستند. در اپیزود «آموزش»، شخصیت توگناتسی به پسرش (ریکی توناتسی) می‌آموزد که موفقیت در زندگی نه با تلاش، بلکه با فریبکاری به دست می‌آید. او در میان حیله‌های دیگر، یادمی‌گیرد همکلاسی‌هایش را وادار کند تکالیف مدرسه‌اش را انجام دهند و برای ورود رایگان به یک نمایشگاه دربارهٔ سن خود دروغ بگوید. پسر با این آموزه‌ها بزرگ می‌شود و در نهایت، همان درس‌ها را به کار می‌بندد: پدرش را می‌کشد و دارایی‌های او را تصاحب می‌کند. قسمت‌ها. نسخه اصلی شامل ۲۰ قسمت است که همگی با بازی
نسخه اصلی شامل ۲۰ قسمت است که همگی با بازی ویتوریو گاسمن و اوگو توناتسی ساخته شده‌اند:
آنا ایدنتیچی (؛ زادهٔ ) خواننده و چهره مشهور تلویزیون اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. آنا ایدنتیچی در تاریخ ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۷ در کاستلونه متولد شد، او دختر یکی از کارمندان راه‌آهن دولتی ایتالیا بود و از کودکی خوانندگی را آغاز کرد و در تعدادی از جشنواره‌ها و نمایش‌های استعدادیابی شرکت کرد. در سال ۱۹۶۴، او در جشنواره موسیقی کاستروکارو شرکت کرد و به فینال رسید. در همان سال، او اولین حضور تلویزیونی خود را به عنوان دستیار مایک بونجیورنو در برنامه‌ای "با نام «La fiera dei sogni»" تجربه کرد. او بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۳
sogni»" تجربه کرد. او بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۳ شش بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. در سال ۱۹۶۹، کمی قبل از ورود به مسابقه با آهنگ «Il Treno» اقدام به خودکشی کرد و در نهایت روسانا فراتلو جایگزین او شد. مسیر حرفه‌ای او در دهه ۷۰ میلادی زمانی تغییر کرد که به سراغ رپرتوار فولک رفت، با آهنگ‌هایی که اغلب با مضامین سیاسی و اجتماعی شناخته می‌شدند همکاری داشت.
لوکا کمیکس و گیمز یک همایش کتاب مصور و همایش بازی سالانه در لوکا، ایتالیا است که معمولاً در پایان ماه اکتبر و هم‌زمان با جشن روز همه قدیسان برگزار می‌شود. این رویداد بزرگ‌ترین جشنوارهٔ کمیک در اروپا و دومین جشنوارهٔ بزرگ جهان پس از کومیکت به‌شمار می‌رود. تاریخچه. نمایشگاه بین‌المللی کمیک. کنگره بین‌المللی کمیک توسط یک مشارکت فرانسوی-ایتالیایی، متشکل از رینالدو ترینی ایتالیایی، راه‌اندازی شد. و رومانو کالیسی و کلود مولیترنی فرانسوی (که کنگره بین‌المللی کارتونیست‌ها و انیماتورها را تشکیل داد) و اولین بار در
و انیماتورها را تشکیل داد) و اولین بار در ۲۱ و ۲۲ فوریه ۱۹۶۵ در بوردیگرا، ایمپریا برگزار شد. در ۲۴ و ۲۵ سپتامبر ۱۹۶۶، جشنواره سالونه برای اولین بار در لوکا، در میدان ناپلئونه در مرکز شهر برگزار شد؛ این جشنواره در طول سال‌ها از نظر اندازه و اهمیت رشد کرد. دوره ۱۹۶۸ که از ۱۶ تا ۱۷ نوامبر برگزار شد، شاهد تولد ایماجینه، مرکز مطالعات شمایل‌نگاری، نیز بود، یک سازمان فرهنگی خصوصی که توسط دانشگاه رم حمایت مالی می‌شد و مسئولیت برگزاری جشنواره را بر عهده گرفت. از سال ۱۹۶۹، ترینی مدیر جشنواره شد و این سمت را تا آخرین
۱۹۶۹، ترینی مدیر جشنواره شد و این سمت را تا آخرین سالن لوکا که در سال ۱۹۹۲ برگزار شد، حفظ کرد. «لوکا ۸» که از ۲۹ اکتبر تا ۴ نوامبر ۱۹۷۲ برگزار شد، شاهد گسترش جشنواره به هفت روز بود که سه روز اول به انیمیشن و سه روز آخر به کمیک اختصاص داشت. «لوکا ۱۲» که از ۳۰ اکتبر تا ۴ نوامبر ۱۹۷۶ برگزار شد، شاهد مشارکت ۳۲ کشور و ۱۵ هیئت بین‌المللی از جمله یونسکو، یونیسف، انجمی بین‌المللی طراحی و آسیفا بود. مشکلات مالی سبب شد از سال ۱۹۷۷ به بعد، برگزاری جشنواره به هر دو سال یک بار کاهش یابد. از سال ۱۹۸۲، جشنواره به
دو سال یک بار کاهش یابد. از سال ۱۹۸۲، جشنواره به «پالاتسو دلو اسپورت»، یک مرکز ورزشی در خارج از دیوارهای شهر، منتقل شد و تا سال ۱۹۹۲ در همان مکان ادامه یافت. بازهٔ میان هفدهمین دوره (۲۶ اکتبر تا ۲ نوامبر ۱۹۸۶) و هجدهمین دوره (۲۸ اکتبر تا ۴ نوامبر ۱۹۹۰) با بحرانی مالی و سیاسی همراه بود که تقریباً به پایان این سالن انجامید. کشمکش قدرت میان نهاد «ایماجینه» و شهرداری لوکا در نهایت به تعلیق موقت جشنواره انجامید و در سال ۱۹۸۸ هیچ سالنی برگزار نشد. سرانجام، ساختاری رسمی برای ادارهٔ مشترک و تضمین تداوم جشنواره