payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این پشتیبانی، شورش را رنگ‌وبوی آزادی ملی داد و بولوتنیکوف را قادر ساخت تا دوباره حمله کند و شهر تولا را تصرف نماید.» او تا بهار ۱۶۰۷ در تولا ماند، اما سپس نیروهای تزار شهر را چهار ماه محاصره کردند. در ۱۰ اکتبر ۱۶۰۷، پس از وعدهٔ عفو از سوی شوئیسکی، شهر تسلیم شد؛ ولی تزار پیمان خود را شکست و همهٔ شورشیان را به مسکو برد و اعدام کرد. در ۱۸ اکتبر، بولوتنیکوف، رهبر شورش نیز به شمال به کارگوپول تبعید شد، جایی که چشمانش را کور کردند و سپس او را در چالهٔ یخ غرق کردند. زندگی اولیه. تاریخ‌نگار آمریکایی پاول آوریچ،
زندگی اولیه. تاریخ‌نگار آمریکایی پاول آوریچ، بولوتنیکوف را چنین توصیف کرده است: «هم‌عصرانش او را مردی بلندقد، نیرومند، باهوش و پرانرژی می‌دانستند.» بولوتنیکوف در آغاز بردهٔ شاهزاده آندری تلیاتفْسکی بود، اما گریخت و به قزاق‌ها در مرز استپ میان روسیهٔ موسکویی و خانات کریمه پیوست. او به دست تاتارهای کریمه اسیر شد و به عنوان پاروزن در یک گالی ترکی به بردگی فروخته شد. در یک نبرد دریایی، کشتی‌های آلمانی او را آزاد کردند و به ونیز بردند. بولوتنیکوف در راه بازگشت به موسکوی، از لهستان گذشت و در آنجا داستان‌هایی
به موسکوی، از لهستان گذشت و در آنجا داستان‌هایی دربارهٔ تزار دیمیتری شنید. این شنیده‌ها او را به شهر سامبور کشاند، جایی که با میخائیل مولچانوف دیدار کرد. مولچانوف از عاملان قتل فئودور گودونوف و هم‌پیمان گریگوری شاخوفسکوی بود که در تدارک شورشی علیه مسکو از طریق یک دیمیتریِ قلابی جدید بودند. در ژوئن یا ژوئیهٔ ۱۶۰۶، مولچانوف بولوتنیکوف را با نامه‌ای به پوتیول فرستاد که در آن نوشته شده بود او خدمتکار تزار دیمیتری است. شورش. میخائیل مولچانوف، ایوان بولوتنیکوف را به شهر پوتیول فرستاد تا با گرگوری شاخوفسکوی، یکی
به شهر پوتیول فرستاد تا با گرگوری شاخوفسکوی، یکی از ویووُدها (فرماندهان نظامی) دیدار کند. شاخوفسکوی او را به‌عنوان فرستادهٔ تزار جدید پذیرفت و فرماندهی یک واحد کازاک را به او سپرد. بولوتنیکوف از این فرصت استفاده کرد و ارتشی کوچک از خولوپ‌ها (بردگان فراری)، دهقانان، یاغیان و ولگردانی که از وضعیت اجتماعی و اقتصادی روسیه ناراضی بودند، گرد آورد. او به آنان وعده داد که طبقهٔ حاکم را نابود کرده و نظام اجتماعی تازه‌ای برقرار کند. به دستور شاخوفسکوی، بولوتنیکوف و ارتشش در اوت ۱۶۰۶ به سمت کرومی (در استان امروزی
و ارتشش در اوت ۱۶۰۶ به سمت کرومی (در استان امروزی اوریول) حرکت کردند و ارتش موسکویی به فرماندهی شاهزاده یوری تروبِتسکوی را شکست دادند. از آنجا به سوی سرپوخوف پیشروی کرده و شهر را غارت کردند. محاصره. شاخوفسکوی، بولوتنیکوف را به‌عنوان «بولْشُویِ وُیْوُدِن» (فرماندهٔ ارشد) پادگان پوتیول منصوب کرد و بنا بر گفتهٔ پاول آوریچ، نیروهای او را با «دهقانان فراری، شهرنشینان فقیر، کازاک‌ها، بردگان، راهزنان و ولگردانی از هر قماش که برای پیوستن به شورش به پوتیول آمده بودند» تقویت نمود. بسیاری از این افراد از کهنه‌سربازان
تقویت نمود. بسیاری از این افراد از کهنه‌سربازان شورش خلوپکو و کارزار دیمیتری دروغین اول بودند. بولوتنیکوف، این جناح چپ شورشیان را از کرومی به کالوگا، سپس به سرپوخوف و از آنجا به سوی مسکو رهبری کرد. جناح راست شورشیان نیز متشکل از گروهی به رهبری پروکوپی لیاپونوف، فرماندهٔ شبه‌نظامیان ریازان، و ایستُما پاشکوف، یک ملازم از تولا، از سمت تولا به سوی مسکو پیشروی نمودند. در جریان محاصرهٔ مسکو (۱۶۰۶)، تزار واسیلی شوئسکی از بخش جنوبی شهر پشت دیوارهای چوبی دفاع می‌کرد، در حالی که میخائیل اسکُپین-شوئسکی به پایگاه‌های
در حالی که میخائیل اسکُپین-شوئسکی به پایگاه‌های شورشیان در کولومنْسکویه و زابوری حمله برد. در همین زمان، پاتریارک هِرموجِنِس، شورش را «کار شیطان و دیوهایش» خواند و آن را محکوم کرد. نقطهٔ عطف. در ۱۵ نوامبر، لیاپونوف پس از دریافت وعدهٔ ارتقای مقام، کرسی در شورای بویار و مقدار زیادی نقره، همراه با شبه‌نظامیان ریازانی خود به سوی تزار پیوست. تزار همچنین از اسمولنسک و رود دْوینا شمالی نیروهای کمکی تازه‌ای دریافت کرد. در ۲۶ نوامبر، ایستُما پاشکوف نیز به تزار پیوست. سپس در ۲ دسامبر، اسکوپین-شوئسکی به کولومنْسکویه
سپس در ۲ دسامبر، اسکوپین-شوئسکی به کولومنْسکویه و زابوری یورش برد و بولوتنیکوف را وادار کرد که به سمت جنوب، نخست به سرپوخوف و سپس به کالوگا عقب‌نشینی کند؛ جایی که او برای شش ماه بعد در محاصره قرار گرفت. کمک شاهزاده آندری تلیاتفسکی. در بهار ۱۶۰۷، یک مدعی تاج‌وتخت دیگر با نام «پتر دروغین» (که با نام «ایلیکا مورومتس» نیز شناخته می‌شد و ادعا داشت پسر فیودور یکم است) به شهر تولای آمد و همراه گروهی بزرگ از راهزنان با شاهزاده گریگوری شاخوفسکوی دیدار کرد. بلافاصله پس از این ملاقات، شاخوفسکوی شاهزاده آندری
پس از این ملاقات، شاخوفسکوی شاهزاده آندری تِلیاتِفسکی و افرادش را برای کمک به ایوان بولوتنیکوف فرستاد و این امر شاهزاده، مستیسلاوسکی را واداشت تا محاصرهٔ کالوگا را رها کند. بولوتنیکوف به تولا رفت و بدین ترتیب، همهٔ شورشیان در یک مکان گرد هم آمدند و شمار نیروهایشان به حدود ۳۰ هزار نفر رسید. در این زمان، واسیلی شوئیسکی تصمیم گرفت همهٔ آن‌ها را یک‌باره هدف قرار دهد و در ۲۱ مهٔ ۱۶۰۷ از مسکو خارج شد. او تولا را محاصره کرد، اما شورشیان با وجود کمبود و گرسنگی تا ماه اکتبر مقاومت کردند. بولوتنیکوف نامه‌هایی به
ماه اکتبر مقاومت کردند. بولوتنیکوف نامه‌هایی به دیمیتری دوم دروغین در استارودوب برای درخواست کمک فرستاد، ولی پاسخی دریافت نکرد. تسلیم و مرگ. سرانجام، ایوان بولوتنیکوف تصمیم گرفت برای تسلیم شدن مذاکره کند. تزار وعده داد که در ازای تحویل شهر تولا، شورشیان را ببخشد. در ۱۰ اکتبر، شورشیان خود را به مقامات تسلیم کردند. با این حال، شوئیسکی به وعدهٔ خود عمل نکرد. او در ۳۰ اکتبر همهٔ رهبران شورشی را به مسکو منتقل کرد و سپس هر یک را به شیوه‌ای متفاوت اعدام نمود. ایوان بولوتنیکوف به کارگوپول برده شد، نابینا گردید و
بولوتنیکوف به کارگوپول برده شد، نابینا گردید و سپس در آب غرق شد.
اِوْر (؛ ) یک کمون در دپارتمان‌ موز در منطقه گراند است در شمال شرقی فرانسه است.
دبیرستان بزرگسالان یا مدرسه بزرگسالان، مؤسسه‌ای آموزشی است که با هدف ارائه آموزش به افراد بزرگسال طراحی و تأسیس شده است. این نوع دبیرستان، ویژه افرادی است که تحصیلات متوسطه خود را به پایان نرسانده و مایل به ادامه تحصیل می‌باشند. برخی از این مراکز، علاوه بر آموزش دروس اصلی، خدماتی نظیر مراقبت از کودک، برنامه‌های ویژه ادغام برای مهاجران و پناهندگان، دوره‌های مهارت‌آموزی شغلی و سایر خدمات متناسب با نیازهای خاص دانش‌آموزان بزرگسال را ارائه می‌کنند. همچنین، برخی از دبیرستان‌های بزرگسالان ممکن است دوره‌های عمومی
از دبیرستان‌های بزرگسالان ممکن است دوره‌های عمومی همچون آموزش مهارت‌های رایانه‌ای یا سایر دوره‌های آموزش مداوم را نیز برگزار نمایند. تاریخچه. ساموئل فاکس در سال ۱۷۹۸ میلادی با همکاری ویلیام سینگلتون، نخستین «مدرسه بزرگسالان» را در شهر ناتینگهام انگلستان بنیان نهاد. در آغاز، کلاس‌ها ویژه زنان جوانی بود که در کارخانه‌های محلی توری‌بافی و جوراب‌بافی اشتغال داشتند. ویلیام سینگلتون، که از پیروان مکتب متدیسم بود، مسئولیت تأسیس مدرسه را بر عهده داشت، اما اداره آن عمدتاً توسط فاکس و کارکنان فروشگاه مواد غذایی وی
عمدتاً توسط فاکس و کارکنان فروشگاه مواد غذایی وی انجام می‌شد. طبق برنامه‌ریزی، کارکنان فاکس وظیفه تدریس را بر عهده داشتند و پس از دو ساعت آموزش، فاکس رأس ساعت ۹ صبح روزهای یکشنبه، برای آنان صبحانه تدارک می‌دید. با گذشت زمان، دامنه فعالیت مدرسه گسترش یافت و پذیرای مردان نیز گردید. گفته می‌شود فاکس علاقه‌ای ویژه به ارتقای سطح آموزش بزرگسالان داشت. باور بر این است که جلسات درسی با قرائت کتاب مقدس آغاز می‌شد و از این کتاب به‌عنوان منبع درسی جهت آموزش مهارت‌های خواندن و نوشتن استفاده می‌گردید. همچنین، فاکس سه
خواندن و نوشتن استفاده می‌گردید. همچنین، فاکس سه روز در هفته، در ساعات صبح، به تدریس مباحث پیشرفته‌تر ریاضیات برای دانش‌آموزان می‌پرداخت و حتی برخی از آنان را برای ادامه مسیر و ورود به حرفه معلمی، از نظر مالی حمایت می‌کرد. مدارس به‌صورت مستقل تحت پوشش اتحادیه ملی مدارس بزرگسالان فعالیت می‌کردند. در رویدادی که در اکتبر ۱۹۴۸ به مناسبت یکصد و پنجاهمین سالگرد تأسیس این اتحادیه در شهر ناتینگهام برگزار شد، اعلام گردید که نمایندگانی از میان ۷۰۰ تا ۸۰۰ مدرسه در سراسر انگلستان، ولز و اسکاتلند به این مراسم دعوت
سراسر انگلستان، ولز و اسکاتلند به این مراسم دعوت شده‌اند.
تری رید (; – ) خواننده، گیتارنواز، موسیقی‌دان، و ترانه‌پرداز اهل بریتانیا بود که بیشتر به خاطر سبک احساسی آواز خواندنش در اجراهای نوازندگان برجسته به عنوان خواننده و نوازنده مکمل شناخته می‌شد.. وی که بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۲۰۲۵ میلادی فعالیت می‌کرد توسط رولینگ استون به عنوان «هنرمند هنرمندان» توصیف شده بود. او توسط معاصرانش به عنوان استعدادی برجسته در موسیقی راک انگلیسی، چه به عنوان گیتارنواز و چه به عنوان خواننده، شناخته می‌شد. زندگی شخصی، بیماری و مرگ. رید از ازدواج اولش با همسرش لین در دهه ۱۹۷۰، دو دختر به
ازدواج اولش با همسرش لین در دهه ۱۹۷۰، دو دختر به نام‌های کلی و هالی داشت؛ دختران رید در دهه ۱۹۹۰ موضوع دعوای حضانت بودند. تا سال ۱۹۷۶ رید با سوزان جانسون ازدواج کرده بود، اما این زوج در سال ۱۹۸۲ از هم جدا شدند و رید دوباره در سال ۲۰۰۴ با آنت گریدی ازدواج کرد. او تا سال ۲۰۱۶ در لا کوئینتا (کالیفرنیا)، و پام دزرت (کالیفرنیا)، اقامت داشت. رید در اواخر عمرش با سیگار کشیدن زیاد و الکل مشکل داشت، اما در سال ۲۰۱۶ و پس از بستری شدن در بیمارستان، سیگار کشیدن و نوشیدن زیاد الکل را ترک کرد. در ژوئن ۲۰۲۵ به سرطان
زیاد الکل را ترک کرد. در ژوئن ۲۰۲۵ به سرطان مبتلا شد. این موضوع در ژوئیه ۲۰۲۵ اعلام شد، زمانی که آنجی برویر، نوازنده دیگر، برای هزینه‌های پزشکی خود درخواست جمع‌آوری کمک مالی کرد. برویر در صفحه گوفاندمی نوشت: «تری هرگز خودش این درخواست را نمی‌کرد، به همین دلیل ما از او درخواست کمک می‌کنیم.» رید در ۴ اوت ۲۰۲۵ در سن ۷۵ سالگی در رنچو میراژ (کالیفرنیا) بر اثر سرطان درگذشت. خبر درگذشت او روز بعد اعلام شد.
پشتیبانی خدمات رزمی () اصطلاح نظامی است که توسط سازمان‌های نظامی متعددی در سراسر جهان برای توصیف نهادهایی استفاده می‌شود که خدمات پشتیبانی مستقیم و غیرمستقیم را به گروه‌هایی که در جنگ شرکت می‌کنند (یا به طور بالقوه درگیر خواهند شد) ارائه می‌دهند. پشتیبانی خدمات رزمی موضوعی است که به طور کلی زیرمجموعه‌ای از لجستیک نظامی است. با این حال، پشتیبانی خدمات رزمی اغلب از نظر عمق محدودتر است، زیرا گروه‌های مرتبط در درجه اول به عواملی می‌پردازند که از آمادگی برای عملیات رزمی پشتیبانی می‌کنند. وزارت دفاع ایالات متحده
رزمی پشتیبانی می‌کنند. وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا، آژانس‌های مختلفی را سازماندهی می‌کند که خدماتی مانند کمک‌های پزشکی را ارائه می‌دهند. در ایالات متحده، پشتیبانی خدمات رزمی برای مدیریت زنجیره تأمین لجستیک و ارائه کلیه خدمات مادی، نگهداری، حمل و نقل، بهداشت، خدمات پرسنلی و سایر خدمات مورد نیاز واحدهای جنگی برای انجام مأموریت‌های جنگی آنها مورد استفاده قرار می‌گیرد. نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا این مأموریت را از طریق استفاده از تیپ‌های پشتیبانی، در سطح لشکر و بالاتر از آن انجام می‌دهد. شاخه‌های
در سطح لشکر و بالاتر از آن انجام می‌دهد. شاخه‌های پشتیبانی سنتی خدمات رزمی در ارتش ایالات متحده شامل سپاه اکتساب، سپاه آجودان کل، سپاه مالی، سپاه لجستیک، سپاه مهمات، سپاه کوآرترمستر و سپاه حمل و نقل است. در ارتش استرالیا، پشتیبانی خدمات رزمی به عناصر رزمی در سطوح مختلف ارائه می‌شود: خط اول (به صورت عمومی در سطح گردان یا هنگ)، خط دوم (در سطح تیپ) و خط سوم (در سطح لشکر یا بالاتر). بنابراین، به عنوان مثال، یک واحد پیاده‌نظام مانند گردان پنجم، هنگ سلطنتی استرالیا شامل یک گروهان لجستیکی خواهد بود که وظایف
شامل یک گروهان لجستیکی خواهد بود که وظایف تأمین، حمل و نقل و نگهداری را انجام می‌دهد، در حالی که یک تیپ رزمی، مانند تیپ هفتم، توسط یک گردان پشتیبانی خدمات رزمی مانند گردان پشتیبانی خدمات رزمی هفتم پشتیبانی می‌شود. در سطح لشکر، یک تیپ پشتیبانی (مانند تیپ ۱۷ پشتیبانی) خدمات بهداشتی، سیگنالینگ، پذیرایی، حمل و نقل و سایر نیازهای پشتیبانی خدمات را فراهم می‌کند.
هیلاری مری وستون، ( فرین؛ ۱۲ ژانویه ۱۹۴۲–۲ اوت ۲۰۲۵) بازرگان و نویسنده ایرلندی-کانادایی بود که از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲ به عنوان بیست و ششمین فرماندار کل انتاریو خدمت کرد. وستون در طول دوره پنج ساله تصدی خود، بر مسائل مربوط به زنان، فعالیت‌های داوطلبانه و جوانان تمرکز کرد و توجه عموم را به افرادی که با بی‌خانمان‌ها در آسایشگاه‌ها و به عنوان مربی جوانان در معرض خطر کار می‌کردند، جلب کرد. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. او که در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۲ در دانلیری متولد و در دوبلین، ایرلند بزرگ شد، در لورتو ابی، دالکی تحصیل کرد.
ایرلند بزرگ شد، در لورتو ابی، دالکی تحصیل کرد. او قبل از ازدواج با گالن وستون در سال ۱۹۶۶ به عنوان مدل کار می‌کرد آنها در سال ۱۹۷۱ به تورنتو نقل مکان کردند و شهروند کانادا شد. آنها دو فرزند به نام‌های الانا و گالن جونیور و پنج نوه داشتند. حرفه تجاری. وستون بیش از دو دهه در تجارت و صنعت مد فعالیت داشت. او به عنوان معاون رئیس هولت رنفرو، طراحی و کالاهای کانادایی را تبلیغ می‌کرد. در همین دوره، او همچنین به عنوان مدیر براون توماس و شرکا در ایرلند خدمت کرد. فرماندار کل انتاریو. نخست‌وزیر ژان کرتین در ۱۲ دسامبر
کل انتاریو. نخست‌وزیر ژان کرتین در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۶، وستون را به عنوان فرماندار کل انتاریو منصوب کرد. او دومین زنی بود که پس از پائولین میلز مک‌گیبون به این عنوان منصوب می‌شد. او در مراسم معارفه خود، در ۲۴ ژانویه ۱۹۹۷، اعلام کرد که حقوق سالانه ۹۲۰۰۰ دلاری خود را به خیریه اهدا خواهد کرد. تمرکز او، به عنوان بیست و ششمین فرماندار کل استان، کمک به جوانان، بهبود وضعیت زنان و ستایش فضایل کار داوطلبانه بود. اواخر عمر و مرگ. وستون پس از یک هفته وخامت حال، در ۲ اوت ۲۰۲۵ در ۸۳ سالگی در لندن درگذشت. او سال‌های اخیر را
در ۸۳ سالگی در لندن درگذشت. او سال‌های اخیر را در آنجا زندگی کرده بود.
«دختر احمق» ترانه‌ای از گروهٔ موسیقی راک آمریکایی گاربج می‌باشد که در نخستین آلبوم استودیویی آن‌ها با نام خودشان (۱۹۹۵) قرار دارد. این اثر توسط اعضای گروه، دوک اریکسون، شرلی منسن، استیو مارکر و بوچ ویگ نوشته و تولید شده است. «دختر احمق» دارای متنی دربارهٔ دوسوگرایی یک زن جوان می‌باشد و تنظیم موسیقیایی آن بر پایهٔ یک خط بیس تکراری و نمونه‌ای از ضرب ترانهٔ «قطار بی‌ثمر» اثر گروهٔ کلش که در سال ۱۹۷۹ ساخته شده است. این اثر در سال ۱۹۹۶ از سوی آلمو ساوندز در آمریکای شمالی و ماشروم رکوردز در سرار جهان منتشر گردید
شمالی و ماشروم رکوردز در سرار جهان منتشر گردید و چهارمین تک‌آهنگ بین‌المللی این گروه به‌شمار می‌رفت. «دختر احمق» به پرفروش‌ترین تک‌آهنگ گروه در هر دو کشور ایالات متحده و بریتانیا تبدیل شد، موفقیتی که عمدتاً به واسطه موزیک ویدئو نوآورانه و ریمیکس‌هایی بود که در سراسر جهان پخش گسترده‌ای داشتند. موفقیت این اثر باعث شد فروش آلبوم اصلی آن «گاربج»، به رتبه‌های بالای ۲۰ جدول "بیلبورد" ۲۰۰ و همچنین بالای ۱۰ جدول آلبوم‌های بریتانیا برسد. این اثر با نقدهای مثبتی مواجه شد و تولید آن نیز تحسین شد. «دختر احمق» برای دو
شد و تولید آن نیز تحسین شد. «دختر احمق» برای دو جایزهٔ گرمی، بهترین ترانهٔ راک و بهترین اجرای راک توسط یک گروه دو نفره یا گروه موسیقی، نامزد شد، همچنین برای جایزهٔ گرمی دانمارک در بخش بهترین ترانهٔ راک، جایزهٔ موزیک ویدئو ام‌تی‌وی برای بهترین هنرمند تازه‌کار و جایزهٔ موسیقی ام‌تی‌وی اروپا در بخش بهترین ترانه نامزد شد.
باک تی‌اس‌آر-۲ یک هواپیمای ضربتی و شناسایی مافوق صوت بود که توسط شرکت هواپیمایی بریتانیا (BAC) برای نیروی هوایی سلطنتی (RAF) در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ توسعه داده شد. با این حال، این پروژه پس از مدّت زمان اندکی لغو شد. تی‌اس‌آر-۲ برای حمل سلاح‌های هسته‌ای متعارف و تاکتیکی طراحی شده بود. این بمب‌افکن باید می‌توانست در ارتفاعات پایین و سرعت‌های بسیار بالا به مناطق خط مقدم که به خوبی محافظت می‌شدند، نفوذ و به اهدافی با ارزش بالا در مناطق پشت خطوط دشمن حمله کند. یکی دیگر از نقش‌های رزمی در نظر گرفته‌شده
کند. یکی دیگر از نقش‌های رزمی در نظر گرفته‌شده برای این هواپیما، ارائهٔ تصاویر راداری و عکاسی از پهلو و ارتفاع بالا و سرعت بالا، اطلاعات سیگنالی و شناسایی هوایی بود. تنها یک نمونه از این بمب‌افکن پرواز کرد و پروازهای آزمایشی و همچنین افزایش وزن در طول طراحی نشان داد که این هواپیما نمی‌تواند مشخصات طراحی دقیق اوّلیهٔ خود را برآورده کند. در نهایت، پروژهٔ بمب‌افکن تی‌اس‌آر-۲ به دلیل هزینه‌های فزاینده و رقابت بین سرویس‌های مختلف بر سر نیازهای دفاعی آیندهٔ بریتانیا در سال ۱۹۶۵ لغو شد. مقامات بریتانیایی تصمیم
در سال ۱۹۶۵ لغو شد. مقامات بریتانیایی تصمیم گرفتند به جای این هواپیما، یک نسخهٔ اقتباس‌شده از جنرال داینامیکس اف-۱۱۱ سفارش دهند؛ امّا این تصمیم نیز بعداً با افزایش هزینه‌ها و زمان توسعه لغو شد. جایگزین‌ها شامل بلکبرن بوکانیر و مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ بودند که هر دو در مراحل اوّلیهٔ فرایند خرید تی‌اس‌آر-۲ بررسی و رد شده بودند. سرانجام، هواپیمای کوچک‌تر پاناویا تورنادو با بال‌های متحرک توسعه داده شد و توسط یک کنسرسیوم اروپایی برای برآورده کردن الزاماتی تقریباً مشابه تی‌اس‌آر-۲ به کار رفت. این بمب‌افکن
تقریباً مشابه تی‌اس‌آر-۲ به کار رفت. این بمب‌افکن دو موتور توربوجت داشت که هواپیما را به سرعتی بیش از ۲٫۳۵ ماخ می‌رساند و آن را به یکی از سریع‌ترین هواپیماهای نظامی جهان تبدیل می‌کرد. البته بدنهٔ هواپیما طوری طراحی شده بود که توان تحمل سرعت ۳ ماخ و بالاتر را نیز داشت.
نیروی هوایی هجدهم () تنها نیروی هوایی شماره‌دار مستقر در فرماندهی تحرک هوایی است، که به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین نیروهای هوایی شماره‌گذاری‌شده در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کند. نیروی هوایی هجدهم در ۲۸ مارس ۱۹۵۱ فعال شد، در ۱ ژانویه ۱۹۵۸ غیرفعال گردید و در ۱ اکتبر ۲۰۰۳ بار دیگر فعالیت خود را از سر گرفت. ستاد مرکزی این نیرو در پایگاه نیروی هوایی اسکات، در ایالت ایلینوی قرار دارد. نیروی هوایی هجدهم، آمادگی و پشتیبانی تقریباً ۳۳ هزار نیروی فعال، ذخیره نیروی هوایی و غیرنظامی را در ۱۲ بال هوایی
ذخیره نیروی هوایی و غیرنظامی را در ۱۲ بال هوایی فرماندهی و کنترل می‌کند. با بیش از ۴۰۰ هواپیما، نیروی هوایی هجدهم از مأموریت جهانی فرماندهی تحرک هوایی در ارائه تحرک سریع جهانی به نیروهای مسلح آمریکا از طریق حمل و نقل هوایی، سوخت‌گیری هوایی و تخلیه پزشکی هوایی پشتیبانی می‌کند. هواپیماهای مورد استفاده در این نیرو شامل لاکهید سی-۵ گالکسی، بوئینگ سی-۱۷ گلوبمستر ۳، لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس، بوئینگ کی‌سی-۴۶ پگاسوس، بوئینگ کی‌سی-۱۳۵ استراتوتانکر است و هواپیماهای پشتیبانی عملیاتی شامل بوئینگ وی‌سی-۲۵، بوئینگ ۷۴۷،
عملیاتی شامل بوئینگ وی‌سی-۲۵، بوئینگ ۷۴۷، گلف‌استریم ۳، بوئینگ ۷۵۷، گلف‌استریم ۵، گلف‌استریم جی۵۵۰ و بوئینگ سی-۴۰ کلیپر می‌باشند.
مرحله گروهی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۳ از ۲۶ فوریه تا ۱ مه ۲۰۱۳ برگزار شد. در مجموع ۳۲ تیم در مرحله گروهی به رقابت پرداختند. قرعه‌کشی. قرعه‌کشی مرحله گروهی در ۶ دسامبر ۲۰۱۲ در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۳۲ تیم در هشت گروه چهار تیمی قرار گرفتند. تیم‌های یک فدراسیون نمی‌توانند در یک گروه قرار بگیرند. ۳۲ تیم زیر (۱۶ تیم از منطقه غرب آسیا، ۱۶ تیم از منطقه شرق آسیا) در قرعه‌کشی مرحله گروهی شرکت کردند که شامل ۳۱ تیم راه‌یافته مستقیم و برنده پلی آف مقدماتی بود که هویتش در زمان قرعه‌کشی مشخص نبود: به دلیل انصراف المحرق
در زمان قرعه‌کشی مشخص نبود: به دلیل انصراف المحرق پس از قرعه‌کشی، ریگر-تداز که در ابتدا قرار بود برای حضور در مرحله گروهی با برنده بازی بین الوحده و الاهلی تعز بازی کند، مستقیماً در گروه A قرار گرفت، در حالی که برنده بازی بین الوحده و الاهلی تعز به گروه B وارد شد تا جایگزین المحرق شود. فرمت. ۳۲ تیم در هشت گروه چهار تیمی قرار گرفتند. تیم‌های یک فدراسیون نمی‌توانند در یک گروه قرار بگیرند. هر گروه به صورت رفت و برگشت نوبت‌گردشی برگزار شد. تیم‌های اول و دوم هر گروه به مرحله یک‌هشتم نهایی راه یافتند. معیارهای
گروه به مرحله یک‌هشتم نهایی راه یافتند. معیارهای تساوی‌شکن. باشگاه‌ها بر اساس امتیاز رتبه‌بندی می‌شوند و معیارهای تساوی‌شکن به ترتیب زیر است:
مامان آشپزباشی یا کوکینگ ماما (به انگلیسی: Cooking Mama) مجموعه‌ای از بازی‌های ویدئویی و حق نشرهای رسانه‌ای متعلق به شرکت کوکینگ ماما لیمیتد است. این مجموعه شامل مینی‌گیم‌های شبیه‌سازی آشپزی بوده و بر اساس ایده‌ها و سبک‌های متنوع از بازی‌های ویدئویی و ماجراجویی، برای پلتفرم‌های مختلف شرکت نینتندو توسعه یافته است. هسته اصلی گیم‌پلی بر انجام وظایف گوناگون آشپزخانه با پیروی از دستورالعمل‌های شخصیت «مامان» به‌منظور تهیه انواع غذا متمرکز است. تاکنون پنج عنوان اصلی از این مجموعه برای کنسول‌های نینتندو دی‌اس و
اصلی از این مجموعه برای کنسول‌های نینتندو دی‌اس و نینتندو ۳دی‌اس، دو عنوان فرعی برای وی و دی‌اس و یک عنوان فرعی برای ۳دی‌اس منتشر شده است. علاوه بر این، یک بازی فرعی در قالب مجموعه "گاردنینگ ماما" نیز عرضه شده است. نسخه اصلی "کوکینگ ماما" همچنین برای سیستم‌عامل آی‌اواس پورت شده است. ششمین عنوان اصلی این مجموعه با نام "کوکینگ ماما: کوک‌استار" در سال ۲۰۲۱ برای کنسول‌های نینتندو سوئیچ و پلی‌استیشن ۴ منتشر شد.
سپاه بالون ارتش اتحادیه () شاخه‌ای از ارتش اتحادیه در طول جنگ داخلی آمریکا بود که توسط تادئوس اس. سی. لو تأسیس شد. این سازمان به عنوان یک سازمان عملیات غیرنظامی تشکیل شده بود که گروهی از هوانوردان برجسته آمریکایی و هفت بالن مخصوص پر از گاز را برای انجام شناسایی هوایی در ارتش ایالات مؤتلفه به کار می‌گرفت. لو یکی از معدود بالن‌سواران کهنه‌کاری بود که در تلاش برای عبور از اقیانوس اطلس با بالن بود. تلاش‌های او با شروع جنگ داخلی، که یک هفته قبل از یکی از مهم‌ترین پروازهای آزمایشی او آغاز شد، متوقف گردید.
پروازهای آزمایشی او آغاز شد، متوقف گردید. متعاقباً، او تخصص هوانوردی خود را برای توسعه مکانیسم جنگ هوایی از طریق استفاده از آیرواستات‌ها برای اهداف شناسایی ارائه داد. لو در ۱۱ ژوئن ۱۸۶۱ با رئیس‌جمهور ایالات متحده، آبراهام لینکلن، ملاقات کرد و پیشنهاد داد که با بالن خودش، اینترپرایز، از چمن زرادخانه، مستقیماً در آن سوی خیابان کاخ سفید، نمایشی اجرا شود. او از ارتفاع ۱۵۰ متری (۵۰۰ فوت) پیامی را برای رئیس‌جمهور تلگراف کرد و منظره خود از حومه واشینگتن دی سی را شرح داد. در نهایت، او از میان سایر کاندیداها به
شرح داد. در نهایت، او از میان سایر کاندیداها به عنوان هوانورد ارشد سپاه بالون ارتش اتحادیه که تازه تأسیس شده بود، انتخاب شد. سپاه بالون با تیمی منتخب از هوانوردان متخصص در نبردهای یورک‌تاون، سون پاینز، آنتیتام، فردریکسبورگ و سایر نبردهای بزرگ رودخانه پوتوماک و شبه جزیره ویرجینیا خدمت کرد. سپاه بالون از اکتبر ۱۸۶۱ تا تابستان ۱۸۶۳، زمانی که پس از استعفای لوو منحل شد، به ارتش اتحادیه خدمت کرد.
تادئوس اس.سی. لو (; – ) هوانورد، دانشمند و مخترع جنگ داخلی آمریکا بود که عمدتاً در زمینه‌های شیمی، هواشناسی و هوانوردی، خودآموخته بود و پدر شناسایی هوایی نظامی در ایالات متحده محسوب می‌شود. در اواخر دهه ۱۸۵۰، او به خاطر نظریه‌های پیشرفته‌اش در علوم هواشناسی و همچنین ساخت بالن شهرت داشت. از جمله آرزوهای او، برنامه‌هایی برای پرواز بر فراز اقیانوس اطلس بود. تلاش‌های علمی لو با شروع جنگ داخلی آمریکا متوقف شد، که در آن او خدمات خود را برای انجام شناسایی هوایی در نیروهای کنفدراسیون برای ارتش اتحادیه ارائه داد. در
کنفدراسیون برای ارتش اتحادیه ارائه داد. در ژوئیه ۱۸۶۱، لو توسط رئیس‌جمهور آبراهام لینکلن به عنوان هوانورد ارشد سپاه بالن ارتش اتحادیه منصوب شد. اگرچه کار او به‌طور کلی موفقیت‌آمیز بود، اما مورد استقبال کامل همه اعضای ارتش قرار نگرفت و اختلافات بر سر عملیات و میزان حقوق او، او را مجبور به استعفا در سال ۱۸۶۳ کرد. لو به بخش خصوصی بازگشت و به کاوش‌های علمی خود در زمینه تولید گاز هیدروژن ادامه داد. او فرایند گاز آب را اختراع کرد که با آن می‌توان مقادیر زیادی گاز هیدروژن را از بخار و کک تولید کرد. اختراعات و ثبت
هیدروژن را از بخار و کک تولید کرد. اختراعات و ثبت اختراعات او در این فرایند و دستگاه‌های یخ‌ساز، او را به یک میلیونر تبدیل کرد. در سال ۱۸۸۷، او به لس‌آنجلس نقل مکان کرد و سرانجام خانه‌ای به مساحت ۲۴۰۰۰ فوت مربع (۲۲۰۰ متر مربع) در پاسادنا ساخت. او چندین کارخانه یخ‌سازی افتتاح کرد و بانک سیتیزن لس‌آنجلس را تأسیس کرد. لو با دیوید جی. مک‌فرسون، مهندس عمران، که نقشه‌هایی برای یک راه‌آهن کوهستانی زیبا کشیده بود، آشنا شد. در سال ۱۸۹۱، آنها شرکت راه‌آهن پاسادنا و مونت ویلسون را تأسیس کردند و ساخت چیزی را که بعدها
ویلسون را تأسیس کردند و ساخت چیزی را که بعدها راه‌آهن مونت لو نام گرفت، در تپه‌های بالای آلتادنا آغاز کردند. این راه‌آهن در ۴ ژوئیه ۱۸۹۳ افتتاح شد و با استقبال و موفقیت سریعی روبرو شد. لو به ساخت و ساز به سمت کوه اوک، که به مونت لو تغییر نام داد، با سرعت طاقت‌فرسایی، چه از نظر فیزیکی و چه از نظر مالی، ادامه داد. تا سال ۱۸۹۹، لو به بخشودگی بدهی‌ها محکوم شده بود و در نهایت راه‌آهن را به جارد اس. تورنس واگذار کرد. بخت و اقبال لو تقریباً از دست رفته بود و او روزهای باقی‌مانده عمرش را در خانه دخترش در پاسادنا
باقی‌مانده عمرش را در خانه دخترش در پاسادنا گذراند، جایی که در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
مرحله حذفی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۳ از ۱۴ مه تا ۲ نوامبر ۲۰۱۳ برگزار شد. در مجموع ۱۶ تیم در مرحله حذفی به رقابت پرداختند. تیم‌های راه یافته. تیم‌های اول و دوم هر یک از هشت گروه مرحله گروهی به مرحله حذفی راه یافتند. هر دو منطقه غرب آسیا و منطقه شرق آسیا هشت تیم راه یافته به این مرحله داشتند. فرمت. در مرحله حذفی، ۱۶ تیم به صورت تک‌حذفی به رقابت پرداختند. در مراحل یک‌چهارم نهایی و نیمه نهایی، هر بازی به صورت رفت و برگشت برگزار شد، در حالی که در مرحله یک‌هشتم نهایی و فینال، هر بازی به صورت تک‌بازی برگزار شد. در صورت
فینال، هر بازی به صورت تک‌بازی برگزار شد. در صورت لزوم، از قانون گل زده در خانه حریف (برای بازی‌های رفت و برگشت)، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه اعمال نمی‌شود) و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده شد. برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. نمودار. در مرحله یک‌هشتم نهایی، برندگان یک گروه با تیم‌های دوم گروه دیگر در همان منطقه بازی کردند و برندگان گروه‌ها میزبان بازی برگشت بودند. مسابقات به شرح زیر تعیین شد: قرعه‌کشی مرحله یک‌چهارم نهایی، نیمه نهایی و فینال (برای تعیین تیم میزبان) در تاریخ ۲۰
نهایی و فینال (برای تعیین تیم میزبان) در تاریخ ۲۰ ژوئن ۲۰۱۳، ساعت ۱۵:۰۰ به وقت ، در ساختمان ای‌اف‌سی در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. در این قرعه‌کشی، تیم‌های مناطق مختلف می‌توانستند با یکدیگر بازی کنند و قانون «حمایت از کشور» اعمال شد: اگر دو تیم از یک فدراسیون وجود داشته باشند، نمی‌توانند در مرحله یک‌چهارم نهایی با یکدیگر بازی کنند. یک‌هشتم نهایی. این مسابقات در تاریخ ۱۴ و ۱۵ مه ۲۰۱۳ برگزار شد. !colspan=3|منطقه غرب آسیا !colspan=3|منطقه شرق آسیا یک‌چهارم نهایی. بازی‌های رفت در ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۳ و بازی‌های
نهایی. بازی‌های رفت در ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۳ و بازی‌های برگشت در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۳ برگزار شد. بازی برگشت. "بنگال شرقی در مجموع ۲–۱ برنده شد." "۲–۲ در مجموع؛ القادسیه با گل زده در خانه حریف برنده شد." "الفیصلی در مجموع ۴–۲ برنده شد." "الکویت در مجموع ۱۲–۲ برنده شد." نیمه نهایی. بازی‌های رفت در ۱ و ۲ اکتبر ۲۰۱۳ و بازی‌های برگشت در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۳ برگزار شد. بازی برگشت. "الکویت در مجموع ۷–۲ برنده شد." "القادسیه در مجموع ۳–۱ برنده شد." فینال. فینال در تاریخ ۲ نوامبر ۲۰۱۳ برگزار شد.