payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زندگینامه. لودویگ دبلیو. آدامک در سال ۱۹۲۴ در وین متولد شد. پدرش زمانی که او پنج ساله بود درگذشت و مادرش در سال ۱۹۴۰، زمانی که او ۱۶ سال داشت، از دنیا رفت. آدامک به ایدئولوژی نازی علاقه‌ای نداشت و خود را یک «کودک نوسانی» توصیف می‌کرد. پس از چندین فرار از یتیم‌خانه‌ها و تلاش برای عبور از مرز به سوی سوئیس یا کشوری غیر نازی، دستگیر شد و در اردوگاه کار اجباری مورینگن زندانی شد و تا پایان جنگ جهانی دوم در آنجا باقی ماند. در سال ۱۹۵۰، آدامک اتریش را ترک کرد و پس از سفرهایی در اروپا، آسیا و آفریقا، در سال ۱۹۵۴ به
سفرهایی در اروپا، آسیا و آفریقا، در سال ۱۹۵۴ به ایالات متحده آمریکا رفت و در آنجا دکترای مطالعات خاورمیانه را دریافت کرد. در سال ۱۹۶۷، به دانشگاه آریزونا پیوست و به‌عنوان پژوهش‌گر در مطالعات خاورمیانه فعالیت کرد. او تاریخ خاورمیانه و آفریقای پایین صحرا را از حدود سال ۵۰۰ میلادی تا دوران معاصر تدریس می‌کرد و مدتی نیز زبان‌های عربی و فارسی را در دانشگاه آموزش داد. در سال ۱۹۷۵، آدامک مرکز مطالعات خاور نزدیک را در دانشگاه تأسیس کرد و به مدت ده سال ریاست آن را برعهده داشت. در سال‌های ۱۹۸۶–۱۹۸۷، او ریاست شعبه
برعهده داشت. در سال‌های ۱۹۸۶–۱۹۸۷، او ریاست شعبه افغانستان در صدای آمریکا (VOA) را برعهده داشت. لودویگ آدامک در ۱ ژانویه ۲۰۱۹ در توسان، آریزونا، در ۹۵ سالگی درگذشت.
فرانچسکو فاچینتی (؛ زادهٔ ) که با نام دی‌جی فرانچسکو یا اُز نیز شناخته می‌شود، مجری تلویزیون، دی‌جی و خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او در تابستان ۲۰۰۳، زمانی که اولین تک‌آهنگ خود با نام «La canzone del capitano» را منتشر کرد، به عنوان یک خواننده به شهرت رسید. این تک‌آهنگ در ایتالیا بسیار محبوب شد. او قبل از بازنشستگی از حرفه موسیقی در سال ۲۰۰۷، سه آلبوم استودیویی منتشر کرد و سه بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. او بنیان‌گذار موسیقی رقص الکترونیکی با نام
کرد. او بنیان‌گذار موسیقی رقص الکترونیکی با نام «We Are PresidentS» است. فاچینی از سال ۲۰۰۸، مجری چهار سری اول برنامه "اکس فکتور"، نسخه ایتالیایی برنامه استعدادیابی ایکس فاکتور ساخته سایمون کاول بود. وقتی شبکه رای تصمیم به توقف این برنامه گرفت، فاچینتی مجری "استار آکادمی" شد که جایگزین "«اکس فاکتور»" شده بود. زندگی‌نامه. فرانچسکو فاچینتی در ۲ مه ۱۹۸۰ در میلان از خواننده ایتالیایی، رابی فاچینتی و روزاریا لانگونی متولد شد. در طول برنامه واقع‌نمای "«جزیره فاموسی»" ، فاچینتی رابطه‌ای را با آیدا یسپیکا دیگر
، فاچینتی رابطه‌ای را با آیدا یسپیکا دیگر شرکت‌کننده و شخصیت تلویزیونی ونزوئلایی آغاز کرد. رابطه آنها تا ژوئیه ۲۰۰۶ ادامه داشت. در اوت ۲۰۱۰، فاچینتی با آلیسیا مارکوزی مجری تلویزیون ایتالیایی وارد رابطه شد. در ۴ سپتامبر ۲۰۱۱، مارکوزی اولین دخترشان میا فاچینتی را به دنیا آورد. در ۹ اکتبر ۲۰۱۲، آلیسیا مارکوزی و فرانچسکو فاچینتی جدایی خود را از طریق یک پیام رسمی مشترک که در حساب‌های رسمی فیس‌بوک و توییتر خود منتشر کردند، اعلام کردند. در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۴، فاچینتی با ویلما هلنا فیسول ازدواج کرد. پسر آنها لئون در
با ویلما هلنا فیسول ازدواج کرد. پسر آنها لئون در اکتبر ۲۰۱۴ و دخترشان آنجلیکا کاترین در مارس ۲۰۱۶ به دنیا آمدند. حرفه. فاچینتی پس از عضویت در یک گروه پانک، مجری کانال تلویزیونی ماهواره‌ای ایتالیایی «Hit Channel 102.5» شد که توسط کلودیو چچتو اداره می‌شد. پس از انتشار اولین تک‌آهنگ او با نام «La canzone del capitano» در ایتالیا به یک آهنگ محبوب تبدیل شد و به مدت چهار هفته متوالی در رتبه سوم فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت و گواهی طلایی دریافت کرد. دومین تک‌آهنگ او به نام «سالتا» یکی دیگر از 20 آهنگ
تک‌آهنگ او به نام «سالتا» یکی دیگر از 20 آهنگ برتر ایتالیا شد. در اکتبر همان سال، دی‌جی فرانچسکو نامزد دریافت جایزه بهترین کشف ایتالیایی سال در چهارمین دوره جوایز موسیقی ایتالیا شد. سومین تک‌آهنگ فاچینتی «Ti adoro» نام داشت که در فوریه ۲۰۰۴ منتشر شد. در مارس همان سال، دی‌جی فرانچسکو با آهنگ «Era bellissimo» در پنجاه و چهارمین جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در بین ۲۲ آهنگ، رتبه یازدهم را کسب کرد. این آهنگ در اولین آلبوم استودیویی او به نام «"Bella di padella»" که شامل تک‌آهنگ‌های قبلی دی‌جی فرانچسکو نیز
که شامل تک‌آهنگ‌های قبلی دی‌جی فرانچسکو نیز بود گنجانده شد. او در سپتامبر ۲۰۰۴ به عنوان یکی از شرکت‌کنندگان برنامه واقع‌نمای "«جزیره" "معروف»" انتخاب شد. در مارس ۲۰۰۵، برای دومین بار در جشنواره موسیقی سانرمو با اجرای آهنگ «فرانچسکا» به عنوان عضوی از گروه دی‌جی فرانچسکو شرکت کرد. این آهنگ در بخش گروه‌های موسیقی شرکت داده شد، اما پس از دور دوم مسابقه حذف شد. این آهنگ به عنوان تک‌آهنگ اصلی دومین آلبوم استودیویی دی‌جی فرانچسکو به نام "«Il mondo di Francesca»" انتخاب شد. در همین حال، فاچینتی به عنوان صداپیشه،
انتخاب شد. در همین حال، فاچینتی به عنوان صداپیشه، فعالیت خود را آغاز کرد و در نسخه ایتالیایی انیمیشن "ربات‌ها" نقش رادنی را دوبله کرد. وی در سال ۲۰۰۶، شروع به اجرای برنامه رادیویی خود با "نام «Non esco, c'è Francesco"» کرد که از کانال «RTL 102.5» پخش می‌شد. در ۱۶ ژوئن همان سال، اولین تک‌آهنگ خود را برای سونی موزیک با نام «Non cado più» با نام مستعار فرانچسکو منتشر کرد. این تک‌آهنگ که در مسابقه خوانندگی فستیوال‌بار اجرا شد، در ایتالیا گواهینامه طلایی دریافت کرد. در فوریه ۲۰۰۷، در پنجاه و هفتمین جشنواره
کرد. در فوریه ۲۰۰۷، در پنجاه و هفتمین جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و آهنگ «Vivere normale» را که یک دوئت با پدرش رابی فاچینتی بود، اجرا کرد. این آهنگ در بین بیست آهنگ، هشتم شد و بعداً در سومین آلبوم استودیویی فرانچسکو با همین عنوان قرار گرفت. این آلبوم همچنین تک آهنگ‌های «Amante e regina» و «Superman» را به همراه داشت. در سپتامبر ۲۰۰۷، او شروع به اجرای مشترک سری پنجم برنامه "«جزیره معروف»" از جزایر کایوس کوچینوس در هندوراس کرد. در نتیجه، او در مارس ۲۰۰۸ جایزه «Premio Regia Televisiva» که با نام اسکار
جایزه «Premio Regia Televisiva» که با نام اسکار تی‌وی نیز شناخته می‌شود را برای معرفی شخصیت تلویزیونی سال دریافت کرد. در مارس ۲۰۰۸، فاچینتی مجری اولین فصل از برنامه استعدادیابی ایتالیایی "ایکس فاکتور" شد. فاچینتی همچنین مجری سه فصل بعدی این برنامه نیز بوده است. در سال ۲۰۱۱، هنگامی که شبکه رای ۲ تصمیم گرفت جایگزینی "ایکس فاکتور" با "آکادمی ستاره" را تأیید نکند، فاچینتی به عنوان مجری برنامه جدید انتخاب شد. او در همان سال، برنامه موسیقی محور «"Ciak si canta» را" با بلن رودریگز اجرا کرد.
اتزیو کاموسی (فلورانس، ۱۶ ژانویه ۱۸۷۷ - میلان، ۱۱ اوت ۱۹۵۶)، نوازنده پیانو و آهنگساز ایتالیایی بود. زندگینامه. او در ۱۶ ژانویه ۱۸۷۷ در فلورانس، از جووانی و کاندیدا گووی، زاده شد. در رم آغاز به یادگیری ساز پیانو آموخت، جایی که تحصیلات خود را در سیزده سالگی نزد آ. وسلا آغاز کرده و نزد چ. لیپی به پایان رساند و او بود که کاموسی را در آن سنین بسیار کم به عنوان نوازنده پیانو کنسرت به حرفه خود وارد کرد. در سال ۱۸۹۵، در سن هجده سالگی، با موفقیت در مقابل مخاطبان فرهیخته و سخت‌گیر رمی در سالن دانته اجرا کرد. در فوریه
و سخت‌گیر رمی در سالن دانته اجرا کرد. در فوریه سال بعد، او پنج قطعه غنایی برای پیانو را ارائه داد - اثری که هجده سال بعد با موفقیت قابل توجهی توسط کاریش و جانیچن منتشر شد. در سال ۱۸۹۶، مهارت‌های اجرایی او در مجموعه‌ای از کنسرت‌ها در سالن فیلارمونیک فلورانس مورد توجه قرار گرفت. سپس تحصیلات تکمیلی خود در رشته نوازندگی پیانو و آهنگسازی را در زادگاهش فلورانس آغاز کرد. در سال ۱۸۹۷، او با افتخارات در رشته پیانو و آهنگسازی از دبیرستان موسیقی بولونیا فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۸۹۸، وارد کلاس آهنگسازی شد که توسط ژول
و در سال ۱۸۹۸، وارد کلاس آهنگسازی شد که توسط ژول ماسنه در کنسرواتوار پاریس تدریس می‌شد. دوره دو ساله آموزش پیشرفته در پاریس تأثیر تعیین‌کننده‌ای بر پیشرفت او داشت. علاقه او به آهنگسازی توسط مدرسه ماسنه بیشتر، و منجر به انتخاب اپرا به عنوان رسانه موردعلاقه وی شد. تاثیرات سبکی مدرسه اپرای فرانسه در پایان قرن بیستم برای همیشه در کارهای او باقی ماند. پس از بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۰۰، در پیزا اقامت گزید، جایی که کار خود را به عنوان نوازنده کنسرت، اغلب در گروه‌های کوچک آغاز کرد. همچنین به عنوان منتقد، به
گروه‌های کوچک آغاز کرد. همچنین به عنوان منتقد، به همکاری با روزنامه ایل ماتاچینو و نشریه ایل ساجاتوره ادامه داد و از جمله در سال ۱۹۰۱ مقاله‌ای در ایل ساجاتوره در مورد "سوئیت‌های ارکستر" اثر ماسنه (شماره ۱) منتشر کرد. در همین سال به سمت رهبر گروه کر کلیسای جامع پیزا انتخاب شد و سمفونی آرولدو اثر جوزپه وردی را در شب بزرگداشت وی در تئاتر نوئوو رهبری کرد که در آن ماسکانی نیز شرکت داشت. در این دوره بود که او کار بر روی موسیقی اپرای «لا دو باری» (La Du Barry) را بر اساس متنی از کامیلو آنتونا-تراورسی و اتوره
را بر اساس متنی از کامیلو آنتونا-تراورسی و اتوره گولیشیانی (Ettore Golisciani) آغاز کرد. او در سال ۱۹۰۵، به تشویق ماسنه، در مسابقه‌ای که توسط ناشر آستروک و با حمایت شاهزاده آلبرت موناکو در پاریس برگزار می‌شد، شرکت کرد. این اپرا در سال ۱۹۰۸ توسط کمیسیونی، به عنوان بهترین اثر در این مسابقه انتخاب شد. البته اجرای آن در اپرای مونت کارلو (جایی که قرار بود طبق قوانین مسابقه اجرا شود) به تعویق افتاد، و پس از سالها، سرانجام در ۷ نوامبر ۱۹۱۲ در تئاتر لیریکو در میلان به روی صحنه رفت. این اجرا موفقیت چشمگیری داشت.
به روی صحنه رفت. این اجرا موفقیت چشمگیری داشت. این اپرا برای شش اجرا در فهرست آثار لیریکو باقی ماند. موفقیت عمومی با تحسین تقریباً یک‌صدای منتقدان همراه بود و منتقد روزنامه تریبونا، از آن با عنوان «وعده مطمئنی از هنر ما» یاد کرد، و هرچند برخی مانند منتقد روزنامه «کوریره دلا سرا» از او بخاطر اقتباس از مکتب ماسنه انتقاد کردند، اما این اپرا، آهنگساز جوان را با شهرت ناگهانی، در کانون توجه‌ها نشاند. موفقیت بزرگی که البته در آثار بعدی او دیگر چندان تکرار نشد. در سال ۱۹۱۲ اپرایی از «یوهانیس فوئر»
تکرار نشد. در سال ۱۹۱۲ اپرایی از «یوهانیس فوئر» ("Johannisfeuer") اثر هرمان سودرمن، یکی از چهره‌های برجسته تئاتر اروپایی اوایل قرن بیستم، توسط خود او تحت عنوان «آتش‌های سنت جان»، برای آهنگسازی کاموسی اقتباس شد. در سال ۱۹۲۳، نیز کار روی «اسکامپولو»، کمدی موفق داریو نیکودمی را براساس لیبرتویی از خود او آغاز کرد. این اثر حول محور یک دختر جوان سرکش و گستاخ، پابرهنه و ژنده‌پوش، اما به شیوه‌ای پوپولیستی، به عنوان یک زن گلفروش خیابانی بود، و فرصتی برای بیان درخشان و احساساتی موسیقیایی را فراهم کرد. او از سال ۱۹۰۸
و احساساتی موسیقیایی را فراهم کرد. او از سال ۱۹۰۸ ساکن میلان شد، و به‌طور مداوم روی آخرین اپرایش، «ایل دونزلو» کار می‌کرد که نسخه ناتمام آن را قبل از مرگش نابود کرد. در سال ۱۹۵۳، با اجرای دوباره «چهره باکره» در تئاتر نوئوو، در هفتاد و شش سالگی، مورد تقدیر نهایی مخاطبان قرار گرفت. و سه سال بعد، در ۱۱ آگوست ۱۹۵۶، در همین شهر درگذشت. آثار. اپراها. این اپرا که بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۸ نوشته شده و برنده‌ی مسابقه‌ی آهنگسازی در پاریس شده است، پس از برخی مشکلات در تریسته به روی صحنه رفت و با استقبال زیادی از سوی
تریسته به روی صحنه رفت و با استقبال زیادی از سوی مخاطبان و منتقدان روبرو شد و تحسین‌های فراوانی را برای آهنگساز آن به همراه داشت. در میان اجراکنندگانِ نخستین اجرای آن، ادواردو گاربین،‌ خواننده‌ی تنور (که به خاطر خلق شخصیت فنتون در فالستاف شاهکار جوزپه وردی شناخته می‌شود)، جی. بالداساره تدسکی، خواننده سوپرانو، و چزاره فورمیکی حضور داشتند. داستان این اپرا در اواخر قرن هجدهم در فرانسه اتفاق می‌افتد، و سرگذشت پرتلاطم بانویی را روایت می‌کند که پس از یک زندگی مجلل به عنوان معشوقه‌ی لویی پانزدهم، با وقوع انقلاب
به عنوان معشوقه‌ی لویی پانزدهم، با وقوع انقلاب فرانسه از پا درآمده است. در سال‌های بعد، این اپرا در تئاترهای مهم ایتالیایی و خارجی اجرا شد. دیگر آثار. "پنج قطعه غنایی"، برای پیانو (۱۹۱۳) "صحنه‌های قرون وسطایی"، برای ویولن و ارکستر (۱۹۲۷) "سوئیت رومی"، برای ارکستر (۱۹۲۷) تأملات گولدونی، برای ارکستر (۱۹۲۷) "میان‌پرده‌های شوخی‌آمیز"، برای تئاتر عروسکی (۱۹۲۷) "ترانه از ام. ای. د کارولیس"، تنظیم شده با موسیقی اتزیو کاموسی (۱۹۲۷) "پانتومیم رمانتیک"، برای ارکستر کوچک (۱۹۳۸) "اورتور فستیوال" (۱۹۳۸) "جوکاتولی"،
کوچک (۱۹۳۸) "اورتور فستیوال" (۱۹۳۸) "جوکاتولی"، سوئیت کودکان برای پیانو (۱۹۳۳) "سوئیت کوتاه"، لالایی طنزآمیز برای پیانو و ارکستر (۱۹۳۵) پیوند به بیرون. 2.
ساپره () یک مجله علمی عامه‌پسند است که از سال ۱۹۳۵ منتشر می‌شود و دفتر مرکزی آن در رم، ایتالیا قرار دارد. این مجله یکی از اولین نشریات ایتالیایی در این دسته است. تاریخچه و مشخصات. "ساپره" توسط ناشر ایتالیایی اولریکو هوپلی در سال ۱۹۳۵ تأسیس شد. این مجله توسط انتشارات ددالو به صورت دوماهنامه منتشر می‌شود. "ساپره" در دهه ۱۹۷۰ به صورت ماهانه منتشر می‌شد. دفتر مرکزی آن در رم است. "مجله ساپره" مقالاتی در مورد علم، اخبار، نقد و بررسی منتشر می‌کند و شامل رمان‌های گرافیکی و عکاسی است. این مجله از زمان آغاز به کار
گرافیکی و عکاسی است. این مجله از زمان آغاز به کار خود در سال ۱۹۳۵، از تصاویر و عکس‌های گسترده‌ای استفاده کرده است در دهه ۱۹۴۰، مخاطبان هدف آن کسانی بودند که به میان‌رشته‌ای بودن دانش علمی و فرهنگ مدرن علاقه‌مند بودند. مشارکت‌کنندگان و محتوا. یکی از اولین نویسندگان این مجله، گویدو لندرا بود که مقالاتی حاوی نتایج مطالعات نژادی خود می‌نوشت. از دیگر نویسندگان آن می‌توان به انریکو فرمی، گوگلیلمو مارکونی، آدریانو بوتزاتی-تراورسو، جولیو ماکاکارو و کارلو برناردینی که دانشمند بودند، اشاره کرد. "ساپره" در دوره
که دانشمند بودند، اشاره کرد. "ساپره" در دوره فاشیسم مطالب تبلیغاتی را پوشش می‌داد که یکی از آنها دربارهٔ فرهنگ هویت ژاپنی بود. این مجله گزیده‌ای از مقاله بومونت نیوهال با عنوان "«دیدگاه انتزاعی جدید»" در سال ۱۹۴۷ را منتشر کرد. گروهی از نویسندگان "ایل مانیفست" در اواسط دهه ۱۹۷۰ به این مجله پیوستند. رهبری آنها بر عهده جولیو آلفردو ماکاکارو بود که به عنوان سردبیر "ساپره" منصوب شد. اعضای این گروه از سال ۱۹۷۸ مقالاتی در مورد تاریخ و نقد علم منتشر کردند یکی دیگر از موضوعات مقالات آنها تعامل بین سیاست و بوم‌شناسی
موضوعات مقالات آنها تعامل بین سیاست و بوم‌شناسی بود که به افزایش سطح آگاهی سیاسی-بوم‌شناختی در میان ایتالیایی‌ها کمک کرد. این گروه تا سال ۱۹۸۲ این مجله را اداره می‌کرد در دهه ۱۹۸۰ ، ماسیمو پیلیوچی از نویسندگان دائمی "ساپره" بود.
ایل سلواجیو (به ایتالیایی: "وحشی" یا "وحشی") یک مجله سیاسی و هنری بود که بین سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۴۳ منتشر می‌شد. این مجله رسانه‌ای متعلق به یک گروه روشنفکری به نام استراپایز (به ایتالیایی: سوپرویلاژ) بود. تاریخچه و مشخصات. "ایل سلواجو" توسط آنجلو بنچینی و مینو ماکاری، هنرمند و روزنامه‌نگار فاشیست ایتالیایی، در سال ۱۹۲۴ در کول دی وال دالسا به عنوان یک مجله سیاسی تأسیس شد. اولین شماره این مجله دوماهنامه در ۱۳ ژوئیه ۱۹۲۴ منتشر شد. مدیر مؤسس آنجیولو بنچینی بود که تا سال ۱۹۲۶ که مینو ماکاری جانشین او شد، این سمت
تا سال ۱۹۲۶ که مینو ماکاری جانشین او شد، این سمت را بر عهده داشت. دومی همچنین سردبیری مجله را بر عهده داشت. این مجله مقالاتی در مورد هنر، سیاست و طنز منتشر می‌کرد. قطع مجله ۵۰x۳۵ سانتی‌متر بود، اما به ۴۴x۳۲ سانتی‌متر تغییر یافت. تعداد صفحات آن متغیر و از چهار تا دوازده صفحه بود. از سال ۱۹۲۶، دفتر مرکزی "ایل سلواجو" در فلورانس بود. در همان سال، دولت فاشیست مجله را مجبور کرد تا مطالب فرهنگی و طنز را نیز در مطالب خود بگنجاند و بدین ترتیب هدف خود را برای ترویج نسخه‌ای از هنر ضد روشنفکری آشکار کرد. سپس مجله بر
نسخه‌ای از هنر ضد روشنفکری آشکار کرد. سپس مجله بر هسته اصلی روح ایتالیایی که «در گهواره تمدن ایتالیا، یعنی تپه‌ها و حومه توسکانی» مشاهده می‌شد، تمرکز کرد. در این دوره، این مجله به صورت هفتگی منتشر می‌شد و به عنوان نماینده افراط‌گرایی روستایی توسکانی عمل می‌کرد. دفاتر تحریریه "ایل سلواجیو" در سال ۱۹۲۹ به سینا و سپس در سال ۱۹۳۰ به تورین منتقل شدند. در سال ۱۹۳۲ دفتر مرکزی آن به رم منتقل شد. تعداد انتشار مجله نیز مرتباً تغییر می‌کرد اما بیشتر به صورت نامنظم منتشر می‌شد. لئو لونگانزی، آردنگو سوفیچی، کارلو کارا،
می‌شد. لئو لونگانزی، آردنگو سوفیچی، کارلو کارا، ماریو تینتی، مانلیو مالابوتا، آمریگو بارتولی ناتینگورا، جوزپه پنسابن و اوتون روزای از جمله نویسندگان برجسته این مجله بودند. در سال ۱۹۳۲، سوفیچی مقالاتی را در مورد تجربیات خود در پاریس در سال‌های اولیه قرن بیستم در این مجله منتشر کرد. با گذشت زمان، "ایل سلواجیو" به جای موضوعات سیاسی، بر موضوعات هنری، از جمله موضوعات معماری، تمرکز کرد. آخرین شماره این مجله در ژوئن ۱۹۴۳ منتشر شد.
ست، که با نام "کوریره دلا سرا" نیز شناخته می‌شود، یک مجله خبری، سیاسی و سبک زندگی است که در میلان، ایتالیا مستقر است. این مجله ضمیمه هفتگی روزنامه "کوریره دلا سرا" است. این اولین ضمیمه رنگی بود که با یک روزنامه روزانه در ایتالیا توزیع می‌شد. تاریخچه و مشخصات. "مجله ست" در سپتامبر ۱۹۸۷ تأسیس شد. صاحب امتیاز این مجله گروه رسانه‌ای آر سی اس و ناشر آن گروه رسانه‌ای آر سی اس اس آی پا است. دفتر مرکزی این مجله در میلان است. "ست" به صورت هفتگی با نسخه پنجشنبه "روزنامه کوریره دلا سرا" به فروش می‌رسید. در اکتبر ۱۹۸۷،
کوریره دلا سرا" به فروش می‌رسید. در اکتبر ۱۹۸۷، توزیع آن با نسخه جمعه روزنامه آغاز شد. آندره‌آ مونتی سردبیر "هفته‌نامهٔ ست" بود. پیر لوئیجی ورسزی سردبیر این هفته‌نامه است که مقالاتی در مورد سیاست، اخبار، مد، هنر، اوقات فراغت، فرهنگ، سرگرمی و سبک زندگی منتشر می‌کند. در ماه مه ۲۰۰۴ عنوان مجله از پیک عصر "هفت" به مجله کوریره دلا سرا تغییر یافت. در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۹ نام دوباره تغییر کرد و عنوان اصلی، کوریره دلا سرا هفت"،" شروع به استفاده کرد. گردش خون. تیراژ "مجله ست" در سال ۲۰۰۰، ۶۹۰٬۰۰۰ نسخه، در سال ۲۰۰۱،
"مجله ست" در سال ۲۰۰۰، ۶۹۰٬۰۰۰ نسخه، در سال ۲۰۰۱، ۶۸۳٬۰۰۰ نسخه و در سال ۲۰۰۲، ۶۳۴٬۰۰۰ نسخه بود بین دسامبر ۲۰۰۲ و نوامبر ۲۰۰۳، میانگین تیراژ این مجله ۶۲۳٬۳۳۵ نسخه بود. از ژانویه تا اوت ۲۰۰۳، تیراژ آن به ۶۳۴٬۰۰۰ نسخه افزایش یافت. تیراژ کل آن در سال ۲۰۰۳، ۶۲۶٬۰۰۰ نسخه بود. در سال ۲۰۰۴، این مجله ۶۴۸٬۰۰۰ نسخه فروخت. این مجله در سال ۲۰۰۷، دومین مجله خبری پرفروش در ایتالیا بود و تیراژ آن ۵۲۸٬۷۹۲ نسخه بود. در نوامبر ۲۰۱۳، "انتشارات سِت" ۴۶۴٬۴۲۸ نسخه، شامل تیراژ نسخه‌های چاپی و دیجیتال، فروخت.
سوگنو یک مجله ایتالیایی فتورومانزو بود که بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۲۰۱۱ منتشر می‌شد. در ابتدا با عنوان "«ایل میو سونیو» (Il mio sogno") اولین نسخه در ۸ مه ۱۹۴۷ به دکه‌های روزنامه‌فروشی رسید. جورجیو د فونسکا، مالک شرکت انتشاراتی نوویسیما، توانست تنها ۱۵ روز زودتر از انتشارات رقیب "، بولرو فیلم،" وارد بازار شود و به این ترتیب به اولین مجله کامل فتورومانزو تبدیل شود. این عنوان در سال ۱۹۷۵ توسط شرکت انتشاراتی خریداری شد که سوگنو را تا زمان تعطیلی شرکت در سال ۲۰۱۱ منتشر می‌کرد. این مجله استعدادهایی را استخدام کرد که
می‌کرد. این مجله استعدادهایی را استخدام کرد که بعدها در صنعت فیلم موفق شدند، از جمله داریو آرجنتو که به عنوان سردبیر مجله فعالیت می‌کرد، و بازیگرانی مانند جینا لولوبریجیدا (در نقش جیانا لوریس) و سوفیا لورن (در نقش سوفیا لازارو)
باد رفته است ()، (۲۰۰۱) اولین رمان نوشته آلیس رندال است. این یک داستان تاریخی است که روایتی جایگزین از داستان در رمان آمریکایی بربادرفته (رمان) (۱۹۳۶) اثر مارگارت میچل را بیان می‌کند. در حالی که داستان بربادرفته بر زندگی دختر یک برده دار ثروتمند، اسکارلت اوهارا متمرکز است. این داستان زندگی بردگان را از طریق سینارا، یک زن برده شده در همان دوره زمانی و رویدادها، روایت می‌کند. خلاصه داستان. داستان «باد رفته» از طریق دفتر خاطرات سینارا، یک زن برده دورگه که دختر مامی (پالاس) و پلانتر (مشابه با جرالد اوهارا پدر
مامی (پالاس) و پلانتر (مشابه با جرالد اوهارا پدر اسکارلت)، ارباب سفیدپوست مزرعه است، روایت می‌شود و سینارا را به خواهر ناتنی «آتر» (مشابه اسکارلت اوهارا) تبدیل می‌کند. سینارا با احساس نادیده گرفته شدن، تحت الشعاع فداکاری مامی برای آتر بزرگ می‌شود و در نهایت در نوجوانی برای جلوگیری از رسوایی فروخته می‌شود. سال‌ها بعد، پس از مرگ مامی، سینارا به تاتا (مشابه تارا) بازمی‌گردد. در آنجا او با خاطرات خانواده از هم پاشیده‌اش روبرو می‌شود و نامه‌ای را که توسط مامی نوشته شده است، می‌خواند که احساسات پیچیده مادرش نسبت
شده است، می‌خواند که احساسات پیچیده مادرش نسبت به او را آشکار می‌کند - هم افتخار به هوش او و هم پشیمانی از اینکه او را ناامید کرده است. سینارا همچنین از مرگ آتر مطلع می‌شود که او را مجبور می‌کند در مورد رقابتی که زندگی‌اش را شکل داده است، تأمل کند. سینارا معشوقه آر. (مشابه رت باتلر) می‌شود که از آتر جدا شده است. رابطه آنها هم صمیمی و هم عمل‌گرایانه است و به سینارا امنیت مادی می‌دهد، اما در عین حال موقعیت اجتماعی متزلزل او را نیز برجسته می‌کند. در طول دوران بازسازی، سینارا به همراه آر. به واشینگتن دی سی سفر
سینارا به همراه آر. به واشینگتن دی سی سفر می‌کند، جایی که با رهبران سیاسی برجسته سیاه‌پوست روبرو می‌شود. او رابطه‌ای را با یک نماینده سیاه‌پوست کنگره آغاز می‌کند، اما با توجه به اقتضائات شغلی و ازدواج او، فرزند تازه متولد شده‌شان را به او و همسرش می‌سپارد تا کودک در یک خانواده پایدار بزرگ شود. رمان با نوشته‌های سینارا در دفتر خاطراتش که دیدگاه خودش را در مورد زوال جنوب قدیم و ظهور جیم کرو بیان می‌کند، به پایان می‌رسد. او از طریق نوشته‌هایش، افسانه‌های رمانتیک شده بر باد رفته را رد می‌کند و با اعلام تاریخی
شده بر باد رفته را رد می‌کند و با اعلام تاریخی که بر صدای خودش متمرکز است تا خانواده سفیدپوست مزرعه‌دار، قدرت خود را بازپس می‌گیرد.
سرایا انصار السنه یک سازمان مسلح ضد شیعه و ضد علوی در سوریه است که از ایدئولوژی تکفیری پیروی می‌کند. در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۵، این گروه از طریق پستی در صفحه تلگرام خود، مسئولیت حمله به کلیسای مار الیاس در دمشق را بر عهده گرفت. تاريخچه. این گروه در ۱ فوریه ۲۰۲۵ در سوریه توسط ابوعایشه الشامی تأسیس شد، کسی که پس از پی بردن به رویکرد ملایم احمد الشرع و هیئت تحریر شام نسبت به شیعیان و علویان، آن را ترک کرد. در همان روز، این گروه مسئولیت حمله‌ای را که منجر به کشته شدن ۱۲ علوی در ارزه شد، بر عهده گرفت و جنگجویان آن به تل
علوی در ارزه شد، بر عهده گرفت و جنگجویان آن به تل ذهب حمله کردند و پنج نفر از نیروهای امنیتی سابق رژیم اسد را کشتند. آنها همچنین مسئولیت کشته شدن ۱۰ روستایی شیعه در حما را بر عهده گرفتند.این گروه اعلام کرد که تنها انگیزه‌اش ادامه حملات تا «حذف» کامل شیعیان و علوی‌ها از سوریه یا آوارگی آنها به کشورهای دیگر است. این گروه غیرمتمرکز و بدون دفتر مرکزی رسمی است. این گروه با تلاش‌های دولت انتقالی سوریه برای عفو اعضای سابق دولت بعثی مخالف است. در ۵ مارس ۲۰۲۵، سرایا انصار السنه ادعا کرد که آتش‌سوزی‌های جنگلی را در
انصار السنه ادعا کرد که آتش‌سوزی‌های جنگلی را در قرداحه آغاز کرده و هشدار داد که علویان را به خاطر جنایاتی که دولت بعث مرتکب شده است، هدف قرار خواهد داد. به گفته موسسه مطالعات جنگ، «مشخص نیست که آیا این گروه خود این حملات را انجام می‌دهد یا اینکه به دروغ ادعا می‌کند که حوادث امنیتی رخ داده است.»
خانه و موزه مارگارت میچل ()، یک خانه‌موزه واقع در آتلانتا، جورجیا است. این بنا در اوایل قرن بیستم، خانه نویسنده مارگارت میچل بود. این بنا در میدتاون، در خیابان کرسنت ۹۷۹ واقع شده است. این بنا که توسط کورنلیوس جی. شیهان به عنوان یک اقامتگاه تک‌خانواری در بخشی از خیابان مسکونی پیچ‌تری که در آن زمان شیک بود، ساخته شد، آدرس اصلی ساختمان خیابان پیچ‌تری ۸۰۶ بود. این خانه زمانی که میچل و همسرش در آپارتمان میدتاون زندگی می‌کردند، با نام آپارتمان‌های کرسنت شناخته می‌شد. ۱ در طبقه همکف از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۲. زمانی که
۱ در طبقه همکف از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۲. زمانی که میچل در آنجا زندگی می‌کرد، بخش عمده ای از رمان برنده ۱۹۳۶ جایزه پولیتزر برای داستان را نوشت. خانه است در ثبت ملی مکان‌های تاریخی ذکر شده و همچنین به عنوان یک ساختمان تاریخی توسط شهر آتلانتا تعیین شده است.
بانک سان‌تراست علیه شرکت هاتون میفلین () 2001، پرونده‌ای بود که توسط دادگاه تجدیدنظر حوزه یازدهم ایالات متحده علیه مالک رمان «بر باد رفته» نوشته مارگارت میچل در سال ۱۹۳۶، مورد رسیدگی قرار گرفت و حکمی را که ناشر رمان تقلیدی «باد رفته» نوشته آلیس رندال در سال ۲۰۰۱ را از توزیع کتاب منع می‌کرد، لغو کرد. دادگاه تجدیدنظر، حق نشر چندین شخصیت از فیلم «بربادرفته» را به رسمیت شناخت و دریافت که فیلم «بر باد رفته» «شخصیت‌ها، صحنه‌ها و پیچش‌های داستانی متعددی را به‌طور مناسب [در خود] دارد». با این حال، دادگاه تصمیم گرفت
[در خود] دارد». با این حال، دادگاه تصمیم گرفت که این تصرف تحت اصل استفاده منصفانه محافظت می‌شود.
ویلای پاپیروس‌ها (، همچنین با نام "Villa dei Pisoni" و در گزارش‌های اولیه کاوش به‌عنوان "Villa Suburbana" شناخته می‌شود) یک ویلای باستانی رومی در هرکولانوم، در ناحیه‌ای که اکنون ارکولانو، در جنوب ایتالیا است، بود. این ویلا به‌دلیل کتابخانه منحصربه‌فرد طومارهای پاپیروسی خود که در سال ۱۷۵۰ کشف شد، نام‌گذاری شده است. این ویلا یکی از مجلل‌ترین خانه‌ها در سراسر هرکولانوم و جهان روم باستان به‌شمار می‌رفت. شکوه آن با معماری بی‌نظیرش و همچنین تعداد بسیار زیاد آثار هنری برجسته کشف‌شده از جمله فرسکوها، مجسمه‌های
هنری برجسته کشف‌شده از جمله فرسکوها، مجسمه‌های برنزی و پیکره‌سازی مرمرین نمایان است. این مجموعه بزرگ‌ترین گردآوری مجسمه‌های یونانی و مجسمه‌های رومی است که تاکنون در یک بستر واحد کشف شده است. این ویلا در خط ساحلی باستانی، پایین‌تر از آتشفشان وزوو قرار داشت و هیچ مانعی برای دیدن دریا وجود نداشت. احتمالاً مالک آن لوسیوس کالپورنیوس پیزو کایسونیوس، پدرزن ژولیوس سزار بود. در سال ۱۹۰۸، اتل راس بارکر پیشنهاد داد که فیلودموس ممکن است مالک آن بوده‌باشد. در سال ۷۹ میلادی، فوران کوه وزوو در سال ۷۹ میلادی تمام
۷۹ میلادی، فوران کوه وزوو در سال ۷۹ میلادی تمام هرکولانوم را با لایه‌هایی تا از مواد آتشفشانی ناشی از جریان پیروکلاستیک پوشاند. نخستین بار، هرکولانوم بین سال‌های ۱۷۵۰ تا ۱۷۶۵ توسط کارل وبر از طریق حفر تونل کاوش شد. نام این ویلا از کشف کتابخانه آن گرفته شده است؛ تنها کتابخانه‌ای از جهان یونانی-رومی که به‌طور کامل باقی مانده است. این کتابخانه شامل بیش از ۱۸۰۰ طومار پاپیروسی بود که اکنون به‌دلیل حرارت فوران کربنی‌شده و با نام «پاپیروس‌های هرکولانوم» شناخته می‌شوند. بخش عمده‌ای از ویلا هنوز زیرزمین مدفون است.
بخش عمده‌ای از ویلا هنوز زیرزمین مدفون است. قسمت‌هایی از رسوبات آتشفشانی پاک‌سازی شده‌اند. بسیاری از یافته‌ها در موزه ملی باستان‌شناسی ناپل به نمایش گذاشته شده‌اند. موزه ویلای گتی در مالیبو، کالیفرنیا، بازسازی‌ای از ویلای پاپیروس‌ها است. چیدمان. ویلا چند صد متر با نزدیک‌ترین خانه در هرکولانوم فاصله دارد. اگرچه اکنون درون خشکی قرار گرفته است، پیش از فوران آتشفشانی اکتبر سال ۷۹ میلادی، این سازه بیش از از خط ساحلی خلیج ناپل را اشغال کرده بود. در سمت‌های دیگر آن باغی بسته، تاکستان‌ها و جنگل‌ها قرار داشتند.
آن باغی بسته، تاکستان‌ها و جنگل‌ها قرار داشتند. ویلا دارای چهار طبقه در زیر طبقهٔ اصلی بود که به‌صورت تراس‌بندی‌شده و مشرف به دریا طراحی شده‌بود. اخیراً مشخص شده است که طبقهٔ اصلی در دوران باستان بالاتر از سطح دریا قرار داشته است. چیدمان ویلا نسخهٔ گسترش‌یافته‌ای از "ویلا سوبوربانا" سنتی در کامپانیا بود. ورود از طریق "فاوسس" انجام می‌شد و سپس به آتریوم می‌رسیدند که به‌عنوان تالار ورودی و راهی برای دسترسی به بخش‌های گوناگون خانه عمل می‌کرد. ورودی در سمت رو به دریا با یک رواق ستونی باز می‌شد. پس از عبور از