payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۵، اسرائیل حملات هوایی به چندین ساختمان دولتی در دمشق، سوریه، از جمله هیئت ارکان سوریه و مجاورت کاخ ریاست‌جمهوری انجام داد. این حملات منجر به کشته شدن حداقل ۳ نفر و زخمی شدن ۳۴ نفر دیگر شد. اسرائیل اعلام کرد که این ساختمان‌ها را به عنوان «هشداری» در دفاع از دروزی‌ها در بحبوحه درگیری‌های ژوئیه ۲۰۲۵ در جنوب سوریه مورد حمله قرار داده است. اسرائیل در دسامبر ۲۰۲۴ به بخش‌هایی از سوریه حمله کرده و پیشنهاد ایجاد یک منطقه غیرنظامی در جنوب سوریه را داده و از حرکت نیروهای سوری به آنجا جلوگیری کرده بود.
و از حرکت نیروهای سوری به آنجا جلوگیری کرده بود. پیشینه. پس از سقوط رژیم اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، اسرائیل از خلاء قدرت ناشی از سقوط بشار اسد، رئیس‌جمهور سوریه، سوءاستفاده کرد و با انجام یک بمباران هوایی، ارتش سوریه را فلج کرد و به بخش‌هایی از سوریه حمله کرد و چند صد مایل مربع از خاک این کشور را اشغال نمود و توافق‌نامه ۱۹۷۴ در مورد توقف درگیری با سوریه بعثی را باطل اعلام کرد. با وجود شرکت در مذاکرات صلح با میانجیگری آمریکا با هدف توقف خصومت‌ها و عادی‌سازی روابط بین دو کشور در اواخر ژوئن ۲۰۲۵، اسرائیل همچنان به
بین دو کشور در اواخر ژوئن ۲۰۲۵، اسرائیل همچنان به تعهد خود مبنی بر «حفاظت از دروزی‌های سوریه» ادامه داد و هشدار داد که اگر نیروهایش وارد سه استان جنوبی که آنها را مناطق غیرنظامی اعلام کرده بود - قنیطره، درعا و سویدا - شوند، به سوریه حمله خواهد کرد. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۵، درگیری‌هایی بین گروه‌های مسلح دروزی و بادیه‌نشین در سویدا رخ داد که منجر به کشته شدن حداقل ۲۰۰ نفر شد. پس از تصمیم دولت انتقالی سوریه برای استقرار نیروهای مسلح سوریه در منطقه برای برقراری نظم، حکمت هجری، رهبر دروزی‌ها، خواستار مقاومت مسلحانه
حکمت هجری، رهبر دروزی‌ها، خواستار مقاومت مسلحانه علیه دولت و بادیه‌نشینان شد و از اسرائیل خواست که «سویدا را نجات دهد». بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، متعاقباً دستور حمله به نیروها و سلاح‌های سوری که وارد سویدا می‌شدند را صادر کرد و گفت که دولت «قصد دارد از آنها علیه دروزی‌ها استفاده کند.» حملات هوایی. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۵، حدود ساعت ۳ بعد از ظهر، جت‌های جنگنده اسرائیلی چندین حمله هوایی و موشکی به دمشق انجام دادند که به ساختمان‌های فرماندهی کل ارتش و وزارت دفاع در مجاورت میدان اموی و همچنین مجاورت کاخ
دفاع در مجاورت میدان اموی و همچنین مجاورت کاخ ریاست جمهوری آسیب رساند و به گفته دیدبان حقوق بشر سوریه، خسارات «گسترده‌ای» به مرکز دمشق وارد کرد. اسرائیل اعلام کرد که فرماندهان سوری در ستاد نظامی، نیروهای دولتی را در سویدا هدایت می‌کردند، در حالی که حمله به مجاورت کاخ ریاست جمهوری به عنوان «هشداری» به دولت برای عقب‌نشینی از سویدا بود. وزارت بهداشت سوریه از حداقل سه کشته و ۳۴ زخمی دیگر خبر داد. پیامدها. پس از این حملات، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، گفت که دولت ترامپ با همه طرف‌ها برای پایان
متحده، گفت که دولت ترامپ با همه طرف‌ها برای پایان دادن به آنچه که او «وضعیت نگران‌کننده و وحشتناک» خواند، تعامل کرده و آن را «سوءتفاهم» خواند. توافق آتش‌بس حاصل شد که به عملیات نظامی پایان داد و نیروهای سوری را ملزم به عقب‌نشینی از سویدا کرد.
خاندان راهب سیاه دودمان فرمانروای خانات شکی بود. نخستین‌بار کریم‌آقا شکی‌خانوف، یکی از بازماندگان این خاندان، در کتاب تاریخچهٔ کوتاه خان‌های شکی که به زبان آذربایجانی نگاشته بود، از آن یاد کرد. نام این اثر در سال ۱۸۵۸ در کتاب گزیده‌هایی از نویسندگان مسلمان نوشتهٔ برنهارت دُرن آمده‌است. با این همه‌، برنهارت به‌نادرستی نویسنده کتاب را حاجی عبداللطیف دانستند ولی سراینده آذربایجانی سلمان ممتاز به این برآیند رسید که این اثر براستی نوشتهٔ کریم شکی‌خانوف بوده است. این کتاب در سال ۱۹۵۸ دوباره چاپ شد، این‌بار با نام
کتاب در سال ۱۹۵۸ دوباره چاپ شد، این‌بار با نام کریم‌آقا. به گفتهٔ تاریخ‌نگار آذربایجانی عدالت طاهرزاده، شاید کتاب به سفارش ایوان پاسکویچ، سردار روسی در قفقاز، نوشته شده باشد. تاریخچه. بر پایهٔ افسانه‌ای، نیای این خاندان راهبی مسیحی (شاید ارمنی یا اودی) بود که در نوخا می‌زیست. او پسرش را به همسری دختر یکی دیگر از کشیشان کیش درآورد. پسر راهب، جاندار، درآینده به اسلام گروید و نام «علیجان» (به‌معنی جانِ علی) را گرفت. به گفتهٔ یکی دیگر از بازماندگان خاندان، مصطفی‌آقا شکی‌خانوف، نوهٔ جاندار: زکی‌خان دشت‌های
مصطفی‌آقا شکی‌خانوف، نوهٔ جاندار: زکی‌خان دشت‌های آرباتان و شهر نوخا را به چنگ آورد. گفته می‌شود پسر او حسن‌سلطان بود که در سال ۱۵۲۱ لوانِ کاختی به او تاخت و سرانجام در ۱۵۲۴ در نبردی با او کشته شد. شناخته‌شده‌ترین عضو این خانواده پسر حسن سلطان، درویش محمدخان بود. پس از پیوستن شکی به قلمرو صفوی، پسر درویش، باقی‌بِگ، در جایگاه گروگان به دربار تهماسب یکم فرستاده شد. خانات، یگان اداری گردید و به تویگون‌بگ قاجار (۱۵۵۱–۱۵۵۵) سپرده شد. این خاندان تا زمان حاجی چلبی خان بار دیگر به نیرومندی چشمگیری نرسید. او که در
خان بار دیگر به نیرومندی چشمگیری نرسید. او که در سال ۱۷۰۳، در روزگار پادشاهی شاه سلطان حسین صفوی، از پدری زمین‌دار به‌نام قربان‌بِگ زاده شد، از تبار بلندپایگان بود. در دانشنامه افرون و بروک‌هاوس داستانی آمده است که حاجی چلبی را نوهٔ یک کشیش ارمنی می‌داند که به اسلام گروید. زندگینامه‌نویس، حاجی سید عبدالحمید، او را تبار هفتم از درویش محمدخان دانسته است. پتروشفْسکی نیز او را از ریشه اودی یا ارمنی می‌پنداشت. حاجی چلبی پس از کشته‌شدن نادرشاه در ۱۷۴۷، خود را فرمانروای شکی ساخت. خاندان او تا سال ۱۸۰۶ بر خانات
شکی ساخت. خاندان او تا سال ۱۸۰۶ بر خانات فرمان راندند، تا اینکه سلیم‌خان به‌دست روس‌ها برکنار شد. پسر سلیم‌خان، حسین‌خان، در روند جنگ ایران و روسیه (۱۸۲۸–۱۸۲۶) کوشید دوباره خانات را به‌دست گیرد و برای دوره‌ای کوتاه – ۸۰ روز – فرمانروایی کرد. بازماندگان این خاندان امروزه از نام‌خانوادگی‌های «شکی‌خانوف» و «شکینسکی» استفاده می‌کنند. از نامداران خاندان می‌توان بازیگر سینمای شوروی، بارات شاکینسکی، تاریخ‌نگار کریم‌آقا شکی‌خانوف، سردار پلیس امین شکینسکی و رئیس پلیس شهر باکو مَمَد شکینسکی را نام برد.
میکرومگا یک مجله خبری سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی است که هر دو ماه یکبار در رم، ایتالیا منتشر می‌شود. عنوان "میکرومگا" احتمالاً از داستانی از ولتر الهام گرفته شده است. تاریخچه و مشخصات. "میکرومگا" در مارس ۱۹۸۶ توسط سردبیران جورجیو روفولو و پائولو فلورس دارکایس تأسیس شد. این مجله توسط گدی گروپو ادیتوریاله منتشر می‌شود و در رم مستقر است. سردبیر آن پائولو فلورس دارکایس است. در سال‌های اول، این مجله عنوان فرعی «دلایل چپ‌گرایان» داشت. بعدها این عنوان فرعی حذف شد. اکنون هر شماره عنوان متفاوتی دارد که از یک
شد. اکنون هر شماره عنوان متفاوتی دارد که از یک موضوع بحث الهام گرفته شده است. با توجه به قالب آن، که شامل مقالات و نوشته‌های طولانی است، این مجله تمایل دارد تا به نخبگان فکری خدمات ارائه دهد. مارکو تراواگلیو، روزنامه‌نگار، یکی از نویسندگان شناخته‌شده‌تر آن است. بسیاری از فیلسوفان، دانشمندان علوم اجتماعی و مردان و زنان دانشمند و دیگر چهره‌های برجسته در این روزنامه مطلب نوشته‌اند، از جمله ماسیمو کاچیاری، یوزف راتزینگر، برونو فورته، میشل سانتورو، جیانی واتیمو، لشک کولاکوفسکی، مارسل گوشت، مارگریتا هک و والتر
لشک کولاکوفسکی، مارسل گوشت، مارگریتا هک و والتر ولترونی. این مجله از ۲۰ فوریه تا ۲۰ آوریل ۲۰۰۶ به صورت ماهانه منتشر می‌شد، سپس در طول مبارزات سیاسی ایتالیا در سال ۲۰۰۶ به صورت هفتگی (طی یک دوره هشت هفته‌ای) منتشر می‌شد. در این زمان، با عنوان "«لا پریماورا دی میکرومگا»" منتشر می‌شد. در سال ۲۰۰۷، این مجله به قالب دوماهانه اولیه خود بازگشت. تیراژ متوسط "میکرومگا" ۲۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ نسخه است. در سال ۲۰۰۶، برخی از شماره‌های آن بیش از ۱۰۰۰۰۰ نسخه فروش داشتند. در ۸ ژوئیه ۲۰۰۸، "میکرومگا" تجمعی را علیه تلاش سیلویو
ژوئیه ۲۰۰۸، "میکرومگا" تجمعی را علیه تلاش سیلویو برلوسکونی برای محدود کردن قدرت قوه قضائیه با وادار کردن پارلمان به تصویب قانونی که به افراد شاغل در چهار مقام عالی کشور (رئیس‌جمهور، نخست‌وزیر، رئیس مجلس نمایندگان و رئیس سنا) مصونیت عطف به ماسبق از پیگرد قانونی در طول دوره تصدی‌شان می‌داد، ترتیب داد؛ بنابراین، برلوسکونی به عنوان نخست‌وزیر تا زمان ترک سمت خود از پیگرد قانونی مصون می‌ماند. تقریباً ۱۰۰۰۰۰ نفر در میدان ناوونای رم جمع شدند تا خشم خود را از قانون جدید ابراز کنند. در سال ۲۰۰۹، آن قانون توسط دادگاه
ابراز کنند. در سال ۲۰۰۹، آن قانون توسط دادگاه قانون اساسی مغایر با قانون اساسی تشخیص داده شد و لغو گردید. در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۰، گدی گروپو ادیتوریاله اعلام کرد که این مجله با شروع سال جدید انتشار خود را متوقف خواهد کرد. با این حال، پائولو فلورس دارکایس بعداً اعلام کرد که این روزنامه را خریداری کرده است و این روزنامه انتشار خود را از مارس ۲۰۲۱ تحت عنوان جدید "میکرومگا ادیزیونی سوکیال انترپریسه سرل" از سر گرفت.
ایل موندو یک مجله هفتگی سیاسی، فرهنگی و اقتصادی بود که توسط جیانی مازوکی (همچنین بنیان‌گذار اروپایی) تأسیس شد و توسط ماریو پانونزیو مدیریت می‌شد. این مجله بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۲۰۱۴ وجود داشت. تاریخچه و مشخصات. گروه مؤسس متشکل از ماریو پانونزیو (مدیر عامل)، ویتوریو گورسیو، انیو فلیانو، کورادو آلوارو، مینو ماکاری و ویتالیانو برانکاتی، قبلاً در مجله هفتگی امنیبوس (۱۹۳۷–۱۹۳۹) با هم کار کرده بودند. "ایل موندو" در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد. اولین شماره این مجله در ۱۹ فوریه ۱۹۴۹ با مقالاتی علیه دولت رفاه و اقتصاد کینزی
۱۹۴۹ با مقالاتی علیه دولت رفاه و اقتصاد کینزی منتشر شد. در اقتصاد، این مجله از نظریه‌های اقتصادی لودویگ فون میزس و فردریش هایک الهام گرفته بود. این مجله رویکردی چپ-لیبرال اتخاذ کرد. در ابتدا به عنوان یک نشریه ضد کمونیست و لائیک متولد شد، اما در طول سال‌ها خط مشی استقلال کامل از «قدرت‌های موجود» را در سیاست و امور مالی حفظ کرد. افرادی که برای "ایل موندو" می‌نوشتند شامل آدولفو باتالیا، انیو فلایانو، ارنستو روسی، جیووانی اسپادولینی، انزو فورچلا ، آنتونیو سدرنا، روبرتو پانه، مارکو پانللا، اوگنیو اسکالفاری،
روبرتو پانه، مارکو پانللا، اوگنیو اسکالفاری، توماسو لاندولفی، ایندرو مونتانلی، ویتوریو د کاپراریس و پانفیلو جنتیله بودند. نویسندگانی چون توماس مان و جورج اورول از جمله همکاران خارجی بودند. دفتر مرکزی این هفته‌نامه در رم بود. در سال‌های اولیه، میانگین تیراژ بین ۱۵۰۰۰ تا ۱۸۰۰۰ نسخه بود و در اوج خود به ۲۰۰۰۰ نسخه می‌رسید. در دوره بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳ تعداد صفحات ۱۲ بود در سال ۱۹۵۵، پانونزیو صفحات مجله را از ۱۲ به ۱۶ صفحه افزایش داد، در حالی که در سال ۱۹۵۶، ناشر تصمیم گرفت "ایل موندو را" به ۱۲ صفحه
۱۹۵۶، ناشر تصمیم گرفت "ایل موندو را" به ۱۲ صفحه بازگرداند. در ماه سپتامبر، مجله به شرکتی واگذار شد که سهامداران اصلی آن نیکولو کاراندینی و آدریانو اولیوتی بودند. این مجله در مارس ۱۹۶۶ تعطیل شد. راه‌اندازی مجدد و تعطیلی قطعی. در سال ۱۹۶۹، ریزولی حق امتیاز این مجله را به دست آورد، و آن را به عنوان یک مجله خبری با فرمت "تایم" دوباره منتشر کرد. پس از چند سال، "ایل موندو" از یک مجله خبری هفتگی به یک نشریه تخصصی در حوزه اقتصاد تبدیل شد، چیزی که برای آن زمان در ایتالیا پیشگامانه بود. در دهه ۱۹۹۰، دوران طولانی خود
پیشگامانه بود. در دهه ۱۹۹۰، دوران طولانی خود را آغاز کرد و در دوره پایانی، این مجله به عنوان ضمیمه‌ای از "کوریره دلا سرا" فروخته می‌شد. این مجله به صورت هفتگی در روزهای جمعه منتشر می‌شد. از دسامبر ۲۰۰۲ تا نوامبر ۲۰۰۳، میانگین تیراژ "ایل موندو" ۹۴۷۲۹ نسخه بود. این مجله در سال ۲۰۰۷، ۷۸۴۳۰ نسخه فروخت "ایل موندو" سرانجام در فوریه ۲۰۱۴ تعطیل شد.
چائو ۲۰۰۱ یک مجله ماهانه موسیقی ایتالیایی است که در ابتدا بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۲۰۰۰ منتشر می‌شد. این مجله انتشار خود را در سال ۲۰۲۳ از سر گرفت. تاریخچه و مشخصات. این مجله در سال ۱۹۶۹ در رم و در نتیجه ادغام مجلات موسیقی "بیگ" (که بعدها "چائو بیگ نام گرفت") و "چائو آمیچی" تأسیس شد. در عرض چند سال، این مجله به پرفروش‌ترین مجله موسیقی در ایتالیا تبدیل شد و عمدتاً مخاطبان جوان را به خود جذب می‌کرد. در ابتدا بر موسیقی پاپ تمرکز داشت، اما به تدریج تمام ژانرهای موسیقی، از جمله بیت، راک، جاز و فولک را پوشش می‌داد.
از جمله بیت، راک، جاز و فولک را پوشش می‌داد. همچنین ستون‌هایی به رادیو و تلویزیون، تئاتر، هنر و روان‌شناسی اختصاص داشت. پس از موفقیت چشمگیر، به ویژه در اوایل دهه ۱۹۸۰، این مجله دچار رکود طولانی شد که منجر به اولین تعطیلی آن در سال ۱۹۹۴ شد. این مجله اولین بار در سال ۱۹۹۹ دوباره منتشر شد و در سال ۲۰۰۰ برای پنج شماره آخر خود با نام Ci@o منتشر شد. در سال ۲۰۲۳، این مجله توسط همکاران سابقش، مائوریتزیو بکر و رناتو مارنگو، دوباره منتشر شد.
مجلهٔ عصبی یک مجلهٔ چاپی است که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد و به هنر رسانه‌های جدید، موسیقی الکترونیک و هکتیویسم می‌پردازد. این مجله توسط الساندرو لودوویکو و ایوان ایوسکو، مالک لیبل مینوس هابنز رکوردز، در باری (ایتالیا) تأسیس شد. در اولین شمارهٔ آن (که در نوامبر ۱۹۹۳ توزیع شد)، تنها ترجمهٔ ایتالیایی از "کتاب آگریپا (کتاب مردگان) اثر ویلیام گیبسون" وجود داشت. تاریخچه. اولین موضوعاتی که پوشش داده شدند عبارت بودند از: سایبرپانک (هم به عنوان یک جنبش ادبی و هم سیاسی)، موسیقی الکترونیک، شبکه‌ها و بی‌بی‌اس، واقعیت مجازی،
الکترونیک، شبکه‌ها و بی‌بی‌اس، واقعیت مجازی، رسانه، علمی تخیلی و بشقاب پرنده‌ها. مأموریت مجله این بود که مجله‌ای از ایده‌ها باشد و به گره‌ای در شبکه بزرگتر ناشران فرهنگ دیجیتال تبدیل شود. این مجله همچنین متعهد بود که به موضوعات خود یک چارچوب بصری مناسب بدهد: تمرکز بر طراحی گرافیک و اینکه چگونه می‌توانست فرهنگ الکترونیک را در نوعی «رابط» چاپی بیان کند، و همزمان از امکانات «حسی» صفحه چاپی نیز بهره ببرد؛ بنابراین، به عنوان مثال، شماره‌گذاری صفحات به مدت سه سال صرفاً با اعداد دودویی بود، سپس ارقام اعشاری به
صرفاً با اعداد دودویی بود، سپس ارقام اعشاری به کنار اضافه شدند. بخشی با تصاویر استریوگرام وجود داشت و صفحه میانی میزبان چند اثر هنری نوری بود. طراحی گرافیک شامل یک فضای ثابت در هر مقاله برای تماس و پیوندها بود که از آزمایش‌های کاتالوگ کل زمین الهام گرفته شده بود. در شماره ۱۸، صفحه وسط به یک اثر جعلی هکتیویستی اختصاص داده شده بود. این اثر با برچسب‌های جعلی ساخته شده توسط شبکه آزمایشگاه‌های هکرهای ایتالیایی ساخته شده بود. این برچسب‌های جعلی به طرز طعنه‌آمیزی برچسب‌های واقعی را شبیه‌سازی می‌کردند که به دلیل
برچسب‌های واقعی را شبیه‌سازی می‌کردند که به دلیل قانون حمایت، انجمن نویسندگان و موسیقیدانان محلی، روی هر کتاب یا لوح فشرده فروخته شده در ایتالیا اجباری است. روی برچسبی که در عصبی منتشر شده، نوشته شده است: «کپی‌برداری در هر رسانه‌ای پیشنهاد می‌شود». در سال ۱۹۹۷ اولین وب‌سایت "عصبی" تأسیس شد و از سپتامبر ۲۰۰۰ روزانه به‌روزرسانی می‌شود. وب‌سایت عصبی دو زبانه (انگلیسی و ایتالیایی) است. در سال ۱۹۹۸، موضوعات به سه مورد محدود شد: هنر رسانه‌ای، با توجه ویژه به استفاده شبکه‌ای و مفهومی از فناوری در هنر (به اصطلاح
شبکه‌ای و مفهومی از فناوری در هنر (به اصطلاح net.art)، هکتیویسم یا کنشگری با استفاده از رسانه‌های الکترونیکی برای بیان خود و موسیقی الکترونیک، بررسی چگونگی دخالت فناوری در تولید، مصرف و آزمایش موسیقی. در ماه مه ۲۰۰۲، "نئورال" یکی از اعضای بنیان‌گذار Mag.net، ناشران فرهنگی الکترونیکی، یک شبکه بین‌المللی مجلات بود که شعار آن «همکاری بهتر از رقابت است» است. این شبکه در طول کنفرانس و کارگاه «انتشارات پسا رسانه‌ای» که در دانشگاه بین‌المللی آندلس، در سویل (اسپانیا) برگزار شد، تأسیس شد. از آن زمان، چندین جلسه
برگزار شد، تأسیس شد. از آن زمان، چندین جلسه Mag.net، کارگاه‌های مشترک و ارائه در کشورهای مختلف برگزار شده است و سه Mag.net خوانندگان نیز منتشر شده‌اند. در سال ۲۰۰۷، "عصبی" بخشی از پروژه مجلات سند ۱۲ بود و الساندرو لودوویکو به عنوان منصوب شد. در سال ۲۰۰۸، "عصبی" پانزدهمین سالگرد انتشار را با همکاری گروه مرداب در یک اقدام چاپ میکرو جشن گرفت. مجله "عصبی" به عنوان یک دوماهنامه آغاز به کار کرد، اما از سال ۱۹۹۷، سالی سه بار چاپ می‌شد (بعضی سال‌ها به‌طور نامنظم چاپ می‌شد). این مجله در ابتدا به زبان ایتالیایی چاپ
می‌شد). این مجله در ابتدا به زبان ایتالیایی چاپ می‌شد، اما از سال ۲۰۰۳ دو نسخه چاپی مختلف داشت: انگلیسی و ایتالیایی. نسخه چاپی ایتالیایی در سال ۲۰۰۸ متوقف شد. جوایز. جایزه ارس الکترونیکا از سال ۱۹۸۷ توسط ارس الکترونیکا، مستقر در لینز، اتریش، اهدا می‌شود و به ابتکارات و دستاوردهای عالی بین‌المللی در هنر الکترونیک و تعاملی، انیمیشن کامپیوتری، فرهنگ دیجیتال و موسیقی اهدا می‌شود. از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶، جوایزی اهدا می‌شد. در سال ۲۰۰۴، عصبی در این دسته تقدیر افتخاری دریافت کرد. مشارکت‌کنندگان. مشارکت‌کنندگانی که
دریافت کرد. مشارکت‌کنندگان. مشارکت‌کنندگانی که در مورد "عصبی مطلب" نوشته‌اند: جوزفین بوسما، جونا بروکر کوهن، بروناک فران، دافنه دراگونا، پل پرودنس، ویتوره بارونی، فرانچسکا بیانکی، آلدو چیمنتی، کوسما دی تانو، فرانچسکو لودولو، آنتونیو اسکاکو، پل توهیل، فابریزیو، فرانسیگا، اوسبرتازی زاپالا
رشا شریف الظَنحانی (۲۲ آوریل ۱۹۸۰) کارآفرین و بازرگان اماراتی است که مالک برند کافی‌شاپ‌های پاپاروتی در امارات می‌باشد. زندگی و پیشه. رشا الظنحانی کارآفرینی را در کالج زنان دبی خواند و در سال ۱۹۹۸ با مدرک کارشناسی مدیریت بازرگانی با رتبهٔ ممتاز از دانشگاه عالی فنی دبی فارغ‌التحصیل شد. او فعالیت حرفه‌ای خود را با کار در بخش بانکی آغاز کرد، اما بعداً به حوزهٔ املاک و مستغلات منتقل شد. پاپاروتی. در سال ۲۰۰۹، الظنحانی برند مالزیایی پاپاروتی (به معنای «پدر نان رول» در زبان مالزیایی) را که از سال ۲۰۰۳ آغاز به کار
در زبان مالزیایی) را که از سال ۲۰۰۳ آغاز به کار کرده بود، خرید و آن را از یک تولیدکنندهٔ نان رول و نوشیدنی به یک زنجیرهٔ کافی‌شاپ تبدیل کرد که نان رول با پوشش قهوه، امضای برند آن شد. در یک مصاحبه، الظنحانی گفت که این برند را از پس‌انداز خود از کار قبلی و یک وام از پدرش خریداری کرده است. اولین فروشگاه، یک کیوسک کوچک در دبی مال بود که در سال ۲۰۰۹ افتتاح شد و تنها پنج نفر پرسنل داشت. پس از پنج سال، تعداد شعب این برند از ۲۰۰ شعبه فراتر رفت. تا فوریه ۲۰۲۰، پاپاروتی بیش از ۴۰۰ فروشگاه و کیوسک در سراسر خاورمیانه
بیش از ۴۰۰ فروشگاه و کیوسک در سراسر خاورمیانه و شرق آسیا داشته است و شعبی در ایالات متحده، بریتانیا، کانادا، استرالیا، فرانسه، برزیل و سایر کشورها نیز دارد. او مالک مؤسسه «براندنویز» و مؤسسه «الرشا» برای سرمایه‌گذاری است. رشا الظنحانی وارد دنیای هنر نیز شد و فیلم «عنب» را تولید کرد که در سال ۲۰۲۴ اکران شد. او به‌عنوان بنیان‌گذار ابتکار «قلب بزرگ» نیز برجسته شده است؛ ابتکاری که هدف آن حمایت و توانمندسازی زنان، کمک به کودکان دارای نیازهای ویژه، و ارتقای آموزش و بهداشت در جوامع کم‌بضاعت است. جوایز. در سال
و بهداشت در جوامع کم‌بضاعت است. جوایز. در سال ۲۰۱۲، الظنحانی موفق به دریافت جایزهٔ شخصیت کارآفرین سال از سوی صندوق محمد بن راشد برای کسب‌وکارهای کوچک و متوسط شد. در سال ۲۰۱۳، او جایزهٔ کارآفرین سال را در جوایز زن عرب ۲۰۱۳ امارات دریافت کرد؛ این مراسم توسط انتشارات آی‌تی‌پی برگزار شد.در سال ۲۰۱۴، او در فهرست ۵۷ زن قدرتمند عرب در خاورمیانه مجلهٔ "فوربز خاورمیانه" قرار گرفت. زندگی شخصی. رشا ظنحانی در ۴ ژوئن ۲۰۲۵، در سن ۴۵ سالگی با خوانندۀ مصری، محمد شاهین ۳۲ ساله ازدواج کرد. مراسم ازدواج آن دو در یکی از
۳۲ ساله ازدواج کرد. مراسم ازدواج آن دو در یکی از هتل‌های بزرگ قاهره برگزار شد و با حضور چهره‌های برجستۀ هنر و موسیقی و دوستان نزدیک زوجین همراه بود. در این مراسم، تعدادی از هنرمندان برجسته حضور داشتند، از جمله محمد حماقی، حوده بندق، محمد عبدالسلام و همچنین جمعی از شاعران و آهنگسازانی که نقش مؤثری در مسیر هنری محمد شاهین داشته‌اند.
اسامه بن لادن در اواخر دهه ۱۹۹۰ دو فتوا نوشت. نخستین فتوا در اوت ۱۹۹۶ و دومی در فوریه ۱۹۹۸ منتشر شد. در آن زمان، بن لادن به جز در کشور بومی خود، عربستان سعودی، تحت تعقیب هیچ کشوری نبود و هنوز به عنوان رهبر سازمان جهادی بین‌المللی القاعده شناخته نمی‌شد. این فتواها تا پس از بمب‌گذاری در سفارت ایالات متحده در اوت ۱۹۹۸ که بن لادن به دلیل آن متهم شد، توجه نسبتاً کمی را به خود جلب کردند. در کیفرخواست به فتوای نخست اشاره شده و ادعا شده است که خالد الفواز از کمیته نصیحت و اصلاح بن لادن در لندن، در رسانه‌ای کردن آن
و اصلاح بن لادن در لندن، در رسانه‌ای کردن آن مشارکت داشته است. فتوای ۱۹۹۶. فتوای بن لادن در سال ۱۹۹۶ با عنوان «اعلام جنگ علیه آمریکایی‌های اشغالگر سرزمین حرمین شریفین» منتشر شد. این سند که گاهی با اصطلاح "رساله لادنی" نیز نامیده می‌شود، اصطلاحی که برگرفته از نسب بن لادن است، متنی طولانی است و به فعالیت‌های آمریکا در کشورهای متعدد اعتراض می‌کند. این فتوا از طریق فکس به روزنامه‌های عربی‌زبان، به‌ویژه در انگلستان، ارسال شد و نخستین بار در روزنامه عربی "قدس عربی" که در لندن منتشر می‌شد، به چاپ رسید. فتوای
عربی" که در لندن منتشر می‌شد، به چاپ رسید. فتوای ۱۹۹۸. "فتوای" ۱۹۹۸ توسط فکس به روزنامه قدس عربی ارسال شد و به امضای پنج نفر رسید که چهار نفر از آن‌ها نماینده گروه‌های اسلام‌گرای خاص بودند. امضاکنندگان این فتوا به طور گروهی به عنوان «جبهه جهانی اسلامی برای جهاد علیه یهودیان و صلیبیون» معرفی شدند. این فتوا به حضور نظامی آمریکا در عربستان سعودی، تحریم‌های علیه عراق و حمایت آمریکا از اسرائیل اعتراض دارد. با این ادعا که ایالات متحده از پایگاه‌های نظامی خود در شبه‌جزیره عربستان به عنوان «سرنیزه‌ای برای مبارزه
شبه‌جزیره عربستان به عنوان «سرنیزه‌ای برای مبارزه با مردم مسلمان همسایه» استفاده کرده است، این "فتوا" مدعی ارائه مجوز شرعی برای کشتار بی‌رویه آمریکایی‌ها و متحدانشان، اعم از نظامی و غیرنظامی، در هر مکانی است. این فتوا در فوریه ۱۹۹۸ منتشر شد و بمب‌گذاری‌های سفارتخانه‌ها شش ماه بعد، در اوت، اتفاق افتاد. جبهه جهانی اسلامی. جبهه جهانی اسلامی سازمانی است که بیانیه «جهاد علیه یهودیان و صلیبیون» را در ۲۳ فوریه ۱۹۹۸ صادر کرد. این بیانیه اقداماتی را که به زعم آن‌ها با «امر خدا» در تضاد است، فهرست کرده و بیان می‌کند
«امر خدا» در تضاد است، فهرست کرده و بیان می‌کند که «حکم کشتن آمریکایی‌ها و متحدانشان —غیرنظامیان و نظامیان— یک فریضه فردی برای هر مسلمانی است که بتواند در هر کشوری که ممکن است، این کار را انجام دهد.» کارشناسان تروریسم، «جبهه جهانی اسلامی» را مترادف با القاعده می‌دانند. کمیسیون ۱۱ سپتامبر از متن فتوای ۲۳ فوریه ۱۹۹۸ به عنوان مدرکی برای مرتبط ساختن اسامه بن لادن، ایمن الظواهری، و القاعده با حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در شهرهای نیویورک، واشینگتن دی.سی. و نزدیک شنکزویل، پنسیلوانیا، استفاده کرد. پیامدهای بیانیه جبهه
پنسیلوانیا، استفاده کرد. پیامدهای بیانیه جبهه جهانی اسلامی. فتوای ۲۳ فوریه ۱۹۹۸ نخستین دستور رسمی شناخته‌شده از سوی جبهه جهانی اسلامی است. این فتوا از هر یک از اعضای امت می‌خواهد که «مطابق با کلام خداوند متعال، «با کفار همگی بجنگید، همان‌گونه که آنان با شما همگی می‌جنگند» و «با آنان بجنگید تا دیگر فتنه‌ای نباشد و دین تنها از آنِ خدا باشد.» این فتوا به طور گسترده‌ای توسط کارشناسان تروریسم به عنوان سند تأسیس جبهه جهانی اسلامی در نظر گرفته می‌شود.
هیئت ارکان، ساختمان فرماندهی ستاد کل نیروهای مسلح سوریه و ستاد مرکزی وزارت دفاع است. این ساختمان در میدان اموی در مرکز دمشق واقع شده است. این ساختمان مقر اصلی رئیس ستاد کل است. تاریخچه. در ۹ اکتبر ۱۹۷۳، جت‌های مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ نیروی هوایی اسرائیل، در طول جنگ یوم کیپور، ستاد کل ارتش سوریه در منطقه مرفه ابو رمانه دمشق را هدف قرار دادند. این حمله هدفمند که با هدف فلج کردن فرماندهی نظامی سوریه انجام شد، منجر به خسارات قابل توجهی به ساختمان و دفاتر نظامی و دولتی اطراف آن شد و تلفاتی در بین پرسنل
نظامی و دولتی اطراف آن شد و تلفاتی در بین پرسنل نظامی و غیرنظامیان گزارش شد. در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۲، دو انفجار در این ساختمان رخ داد. برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که بخش‌هایی از ساختمان در اثر انفجارها آتش گرفته است. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۵، نیروی هوایی اسرائیل به عنوان هشدار، ورودی ستاد فرماندهی در دمشق را بمباران کرد و نگرانی‌های امنیتی خود را در مورد اعزام ارتش سوریه به سویدا برای برقراری نظم در بحبوحه درگیری‌های ژوئیه ۲۰۲۵ در جنوب سوریه ابراز داشت. حملات سنگین‌تر، مجتمع ستاد فرماندهی ارتش سوریه را هدف قرار داد و
مجتمع ستاد فرماندهی ارتش سوریه را هدف قرار داد و خسارات و ویرانی‌های گسترده‌ای به ساختمان اصلی وارد کرد. وزارت بهداشت سوریه از کشته شدن حداقل سه نفر و زخمی شدن ۳۴ نفر در نتیجه این حملات خبر داد.
آدیداس ترایوندا (به انگلیسی:Trionda) به معنای موج سه گانه یک توپ فوتبال تولید شده به وسیله آدیداس است. ترایوندا توپ رسمی بازی‌های جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ به میزبانی مشترک کشورهای کانادا، مکزیک و ایالات متحده آمریکا است.این توپ دارای یک دستگاه سنجش اینرسی معلق در داخل کیسه خود است که به کمک داور ویدئویی در کسب داده‌های بسیار دقیق لحظه‌ای حرکت توپ کمک می‌کند همچنین برای اولین بار در جام جهانی این توپ مجهز به فناوری تشخیص هوشمند آفساید خواهد بود که پس از برقراری ارتباط با بدن بازیکن و قرارگیری بازیکن در این
ارتباط با بدن بازیکن و قرارگیری بازیکن در این شرایط هشدار داده و به داوران در تشخیص دقیق موقعیت های آفساید کمک خواهد کرد. نام. ترایوندا از ترکیب واژه های (ترایا) Tri در انگلیسی به معنای سه گانه اشاره به تعداد کشورهای میزبان مسابقات و واژه (اوندا) Onda که در زبان اسپانیایی و پرتغالی در معنایی مشابه و به معنای موج به کار میرود که از ترکیب این دو واژه ترایوندا به انگلیسی Trionda ایجاد شده که به معنای موج سه گانه است. تاریخچه. آدیداس در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۵ رسما با هماهنگی فیفا از توپ این دوره از مسابقات
رسما با هماهنگی فیفا از توپ این دوره از مسابقات رونمایی کرد.
مراد زورلو اوغلو (متولد ۱۹۷۱، هیمنه، آنکارا) دیوان‌سالار، سیاستمدار ترک است. او شهردار پیشین کلانشهر طرابزون بوده و اکنون به عنوان فرماندار دیاربکر فعالیت می‌کند. زورلو اوغلو با تصمیم شمارهٔ ۱۰۴۵۸ شورای وزیران در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۷ به عنوان فرماندار وان منصوب شد و در همان زمان، سرپرستی شهرداری کلانشهر وان را نیز بر عهده گرفت. او در انتخابات محلی ۳۱ مارس ۲۰۱۹ به عنوان نامزد حزب عدالت و توسعه برای شهرداری کلانشهر طرابزون معرفی شد و پس از پیروزی، این مسئولیت را بر عهده گرفت. در نهایت، در انتخابات محلی ۲۰۲۴، احمد
عهده گرفت. در نهایت، در انتخابات محلی ۲۰۲۴، احمد متین گنچ جایگزین او شد و شهرداری ترابزون را برعهده گرفت. او با حکم ریاست‌جمهوری شمارهٔ ۲۰۲۴/۲۰۷ مورخ ۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴ به سمت فرماندار دیاربکر منصوب شد.
در ۱۷ آوریل ۲۰۲۵، نیروی هوایی آمریکا، ۱۴ حمله هوایی به یک ترمینال نفتی کلیدی در رأس عیسی در یمن تحت کنترل حوثی‌ها انجام داد. این حمله منجر به کشته شدن حداقل ۸۰ نفر و زخمی شدن ۱۷۱ نفر دیگر شد و آن را به مرگبارترین حمله در یمن از آغاز حملات آمریکا به یمن در مارس ۲۰۲۵ تبدیل کرد. پیشینه. در ۱۵ مارس ۲۰۲۵، آمریکا یک کارزار گسترده از حملات هوایی و دریایی علیه اهداف حوثی‌ها در یمن را آغاز کرد که بزرگ‌ترین عملیات نظامی آمریکا در خاورمیانه در دومین دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ بود. این حملات سیستم‌های راداری،
دونالد ترامپ بود. این حملات سیستم‌های راداری، پدافند هوایی و سایت‌های پرتاب موشک‌های بالستیک و پهپاد را که توسط حوثی‌ها برای حمله به کشتی‌های تجاری و دریایی در دریای سرخ و خلیج عدن استفاده می‌شد، هدف قرار داد. حملات هوایی. در ۱۷ آوریل ۲۰۲۵، ترمینال نفتی رأس عیسی - واقع در حدود در شمال شهر بندری حدیده - ۱۴ بار مورد حمله هوایی آمریکا قرار گرفت. فیلم‌ها آتش‌سوزی‌های بزرگ، انفجارها و تانکرهای سوخت منهدم شده در منطقه و همچنین حداقل ۱۰ جسد سوخته و مردانی را که به دلیل سوختگی تحت درمان بودند، نشان می‌داد. سنتکام