payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زنان به طور کلی از دسترسی به ورزش محروم هستند. در ورزش‌های تیمی، بازیکنان سفیدپوست اغلب در موقعیت‌های مرکزی قرار می‌گیرند که نیازمند هوش، قاطعیت، رهبری، آرامش و قابلیت اطمینان هستند. بازیکنان سیاه‌پوست به نوبه خود در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که نیازمند توانایی ورزشی، قدرت بدنی، سرعت و انفجار هستند. به عنوان مثال، بازیکنان سفیدپوست در نقش هافبک وسط و بازیکنان سیاه‌پوست به عنوان هافبک کنار. جنسیت در ورزش. مشارکت زنان در ورزش تحت تأثیر ایدئولوژی‌های مردسالارانه پیرامون بدن، و همچنین ایده‌های زنانگی و تمایلات
پیرامون بدن، و همچنین ایده‌های زنانگی و تمایلات جنسی قرار دارد. فعالیت بدنی ناگزیر منجر به رشد عضلات می‌شود که با مردانگی مرتبط است، که در تضاد با ایده زنان آنطور که توسط فرهنگ مصرف‌کننده مدرن ارائه می‌شود، می‌باشد. زنانی که در سنین پایین وارد ورزش می‌شوند، بیشتر احتمال دارد که این کلیشه‌ها را به چالش بکشند. شبکه‌های تلویزیونی و شرکت‌ها بر نمایش ورزشکاران زن جذاب تمرکز می‌کنند، که این امر دستاوردهای این زنان ورزشکار را بی‌اهمیت جلوه می‌دهد. ورزش زنان کمتر از ورزش مردان پوشش خبری داده می‌شود. در طول
کمتر از ورزش مردان پوشش خبری داده می‌شود. در طول رویدادهای ورزشی، دوربین به طور خاص بر زنان جذاب تمرکز می‌کند. آلن گاتمن استدلال می‌کند که مؤلفه شهوانی ورزش را نمی‌توان ریشه‌کن کرد و به همین دلیل یکی از مؤلفه‌های کلیدی آن باقی می‌ماند. علاوه بر این، ورزشکاران زن و مرد جذاب همیشه بیشتر مورد توجه قرار خواهند گرفت. به جای رد کامل جنبه شهوانی ورزش، باید در مورد آن تحقیق شود. جنیفر هارگریوز سه استراتژی سیاسی برای زنان در ورزش می‌بیند: نظریه‌ها در جامعه‌شناسی ورزش. کارکردگرایی. نظریه‌های کارکردگرایی ساختاری،
ورزش. کارکردگرایی. نظریه‌های کارکردگرایی ساختاری، جامعه را به عنوان نظام پیچیده می‌بینند که اجزای آن برای ارتقای همبستگی و ثبات با هم کار می‌کنند. ورزش خود از مراسم مذهبی توسعه یافت که به ارتقای همبستگی اجتماعی و اخلاقی جامعه کمک می‌کرد. برومبرگر شباهت‌هایی بین مراسم مذهبی و مسابقات فوتبال مشاهده کرد. مسابقات در یک پیکربندی مکانی خاص برگزار می‌شوند، زمین‌های بازی مقدس هستند و ممکن است توسط مهاجمان زمین آلوده نشوند، و منجر به حالات عاطفی شدید در هواداران می‌شوند. مانند مراسم مذهبی، تماشاگران بر اساس توزیع
مانند مراسم مذهبی، تماشاگران بر اساس توزیع اجتماعی قدرت، از نظر مکانی توزیع می‌شوند. فصل‌های فوتبال دارای تقویم ثابتی هستند. نقش‌های گروهی در روز مسابقه تشریفاتی است و افراد با لباس‌های مخصوص، اعمال آیینی شدیدی را انجام می‌دهند. به عنوان یک کلیسا، فوتبال دارای یک شبکه سازمانی از سطوح محلی تا جهانی است. مسابقات دارای یک ترتیب متوالی هستند که اعمال شرکت‌کنندگان را از اقدامات پیش از مسابقه تا پس از مسابقه هدایت می‌کند. در نهایت، آیین‌های فوتبال حس communitas را ایجاد می‌کنند. آوازها و رقص‌آرایی را می‌توان به
ایجاد می‌کنند. آوازها و رقص‌آرایی را می‌توان به عنوان مراسم حلول در نظر گرفت که از طریق آن تماشاگران قدرت خود را به تیم منتقل می‌کنند. با در نظر گرفتن این واقعیت که همه اعمال از ساختار اجتماعی موجود پشتیبانی نمی‌کنند، رابرت کی. مرتن جامعه‌شناس آمریکایی، پنج راه را در نظر گرفت که یک فرد می‌تواند به ساختار موجود واکنش نشان دهد که می‌توان آن را در ورزش نیز به کار برد: تطابق، نوآوری، مناسک گرایی، عزلت گزینی و شورش. اروینگ گافمن، جامعه‌شناس کانادایی، با تکیه بر مفهوم دورکیم از آیین‌های مثبت، بر جایگاه مقدس
بر مفهوم دورکیم از آیین‌های مثبت، بر جایگاه مقدس «چهره» فرد تأکید کرد. آیین‌های مثبت (تعارف، احوالپرسی و غیره) و منفی (اجتناب از رویارویی، عذرخواهی و غیره) همگی برای محافظت از وجهه فرد عمل می‌کنند. به عنوان مثال، روزنامه‌نگاران ورزشی از هر دو آیین مثبت و منفی برای محافظت از وجهه ورزشکاری استفاده می‌کنند که مایل به حفظ روابط خوب با او هستند. علاوه بر این، بیرل باورمند است که رویدادهای ورزشی، مسابقات آیینی هستند که در آنها ورزشکاران شخصیت خود را از طریق ترکیبی از شجاعت، بازی خوب و صداقت نشان می‌دهند. یک
از شجاعت، بازی خوب و صداقت نشان می‌دهند. یک نمایش خوب، وجهه خوب ورزشکار را تقویت می‌کند. جامعه‌شناسی تفسیری. جامعه‌شناسی تفسیری به بررسی روابط متقابل کنش اجتماعی با جایگاه، ذهنیت، معنا، انگیزه‌ها، هویت‌ها و تغییر اجتماعی می‌پردازد. این رویکرد از توضیح گروه‌های انسانی از طریق قوانین و تعمیم‌های کلی اجتناب می‌کند و آنچه را که ماکس وبر «تفهم» می‌نامد - درک و تبیین انگیزه‌های فردی - ترجیح می‌دهد. این رویکرد امکان درک کامل‌تری از معانی، نمادها و نقش‌های اجتماعی متنوع در ورزش را فراهم می‌کند. ورزش امکان ایجاد
متنوع در ورزش را فراهم می‌کند. ورزش امکان ایجاد هویت‌های اجتماعی مختلف را در چارچوب یک بازی یا مسابقه واحد فراهم می‌کند که ممکن است در طول آن یا در طول چندین مسابقه تغییر کند. نقش یک ورزشکار، بر نحوه عملکرد او در خارج از بازی یا مسابقه یعنی ایفای نقش یک دانش‌آموز ورزشکار، تأثیر بیشتری می‌گذارد. وبر مفهوم عقلانیت را معرفی کرد. در جامعه مدرن، روابط به گونه‌ای سازماندهی می‌شوند که بر اساس دانش فنی، نه اصول اخلاقی و سیاسی تا حد امکان کارآمد باشند. این امر باعث ایجاد بوروکراسی‌هایی می‌شود که کارآمد، غیرشخصی و
ایجاد بوروکراسی‌هایی می‌شود که کارآمد، غیرشخصی و همگن هستند. آلن گاتمن چندین جنبه کلیدی عقلانیت را شناسایی کرد که می‌توان آنها را در ورزش نیز بکار برد: نئومارکسیسم. کارل مارکس ورزش را ریشه در بافت اقتصادی آن می‌دانست، که در معرض کالایی‌سازی و ازخودبیگانگی قرار دارد. نئومارکسیسم ورزش را ابزاری ایدئولوژیک بورژوازی می‌داند که برای فریب توده‌ها و حفظ کنترل استفاده می‌شود. به عنوان کارگر، ورزشکاران از نیروی کار خود دست می‌کشند و به سرنوشت کارگر بیگانه دچار می‌شوند. ورزش گذشته از حمایت از سرمایه‌داری صنعتی،
ورزش گذشته از حمایت از سرمایه‌داری صنعتی، فعالیت بدنی سنگین و کار بیش از حد را به عنوان چیزی مثبت تبلیغ می‌کند. تقسیم کار تخصصی، ورزشکاران را مجبور می‌کند که به جای بازی خلاقانه، تجربی و آزادانه، دائماً حرکات یکسانی را انجام دهند. ورزشکار اغلب در توهم آزاد بودن است ولی از از دست دادن کنترل بر نیروی کار خود بی‌خبر است. تماشاگران با حمایت و مشارکت خود، از ازخودبیگانگی کار ورزشکاران حمایت می‌کنند. از نظریه‌های مارکسیستی برای پژوهش در مورد کالایی شدن ورزش استفاده شده‌است. برای مثال، اینکه چگونه خود بازیکنان به
شده‌است. برای مثال، اینکه چگونه خود بازیکنان به کالا تبدیل می‌شوند یا آنها را تبلیغ می‌کنند، تجاری‌سازی بیش از حد ورزش در طول سده بیستم، اینکه چگونه باشگاه‌ها به شرکت‌های سنتی تبدیل می‌شوند و چگونه سازمان‌های ورزشی به برند تبدیل می‌شوند. این رویکرد به دلیل گرایش به اقتصادگرایی خام مورد انتقاد قرار گرفته است، و با این فرض که تمام ساختارهای اجتماعی فعلی برای حفظ نظم سرمایه‌داری موجود عمل می‌کنند. حمایت از تیم‌های ورزشی لزوماً با توسعه آگاهی طبقاتی و شرکت در تضاد طبقاتی در تعارض نیست. رویدادهای ورزشی
در تضاد طبقاتی در تعارض نیست. رویدادهای ورزشی نمونه‌های متعددی از اعتراض سیاسی دارند. تحلیل‌های نئومارکسیست‌ها از ورزش اغلب جنبه زیبایی‌شناختی ورزش را نیز دست کم می‌گیرند. مطالعات فرهنگی. در مطالعات فرهنگی، پژوهش های هژمونی، روابط قدرت و همچنین روش‌ها و تکنیک‌هایی را توصیف می‌کند که گروه‌های مسلط برای دستیابی به رضایت ایدئولوژیک، بدون توسل به اجبار فیزیکی، استفاده می‌کنند. این رضایت ایدئولوژیک با هدف طبیعی جلوه دادن نظم اجتماعی اکتشافی، تضمین می‌کند که گروه‌های تابع، سلطه خود را به نمایش بگذارند. یک هژمونی
تابع، سلطه خود را به نمایش بگذارند. یک هژمونی همیشه در معرض اعتراض است و بنابراین ممکن است جنبش‌های ضد هژمونیک ظهور کنند. گروه‌های مسلط ممکن است از ورزش برای هدایت استفاده طبقات تابع در جهت دلخواه، یا به سمت مصرف‌گرایی، استفاده کنند. با این حال، تاریخ ورزش نشان می‌دهد که استعمارشدگان لزوماً از طریق ورزش دستکاری نمی‌شوند، در حالی که حرفه‌ای شدن ورزش و فرهنگ عامه آنها، به طبقه کارگر کمک کرد تا از تبعیت توده‌ای از ارزش‌های بورژوازی جلوگیری کند. مقاومت یک مفهوم کلیدی در مطالعات فرهنگی است که توصیف می‌کند چگونه
کلیدی در مطالعات فرهنگی است که توصیف می‌کند چگونه گروه‌های تابع در شیوه‌های فرهنگی خاص برای مقاومت در برابر سلطه خود مشارکت می‌کنند. مقاومت می‌تواند آشکار و آگاهانه یا پنهان و ناخودآگاه باشد، اما همیشه با هنجارها و قراردادهای گروه‌های مسلط در تضاد است. جان فیسک بین نشانه‌شناسی تقابلی و اجتنابی تمایز قائل شد. بدن و ورزش. بدن در دهه ۸۰ میلادی، با انتشار آثار میشل فوکو، جامعه‌شناس فرانسوی، به موضوع پژوهش تبدیل شد. برای او، قدرت به دو روش مختلف اعمال می‌شود: هنینگ آیشبرگ سه نوع مختلف از بدن‌ها را به عنوان
هنینگ آیشبرگ سه نوع مختلف از بدن‌ها را به عنوان برجسته‌کننده تفاوت بین بدن‌های منضبط و غیرمنضبط می‌بیند. در ورزش: بدن گفتگویی با اشکال و اندازه‌های مختلف، که برای رهایی از کنترل به کار می‌رود، و نوع اصلی در جشنواره‌ها و کارناوال‌های پیشامدرن بود. بدن ساده و بهبود یافته برای موفقیت و رقابت ورزشی. بدن سالم و صاف، که از طریق رژیم‌های منظم تناسب اندام شکل می‌گیرد. بدن گروتسک را می‌توان در جشنواره‌ها و کارناوال‌های پیشامدرن، یعنی کشتی محلی یا مسابقه سه پا مشاهده کرد. آموزش مدرن ورزش بین سخت‌گیری و آزادی، نظم و
کرد. آموزش مدرن ورزش بین سخت‌گیری و آزادی، نظم و کنترل در نوسان است ولی روابط سلسله مراتبی قدرت و دانش بین مربی و ورزشکار همچنان پابرجاست. هارولد بی. سیگل ادعا کرد ارتقای فرهنگی ورزش، بازتاب چرخش گسترده‌تر ... گرایش جامعه مدرن به سمت بیان فیزیکی، که نظامی‌گری، جنگ و فاشیسم را احیا کرد. برخی از نمایندگان مکتب فرانکفورت، ورزش را به عنوان یک فرقه از ایده فاشیستی بدن می‌دیدند. تانسخو ادعا کرد که تعریف و تمجید بیش از حد از مهارت‌های ورزشی، بیانگر عناصر فاشیستی در جامعه است، زیرا تمسخر افراد ضعیف و شکست خورده را
جامعه است، زیرا تمسخر افراد ضعیف و شکست خورده را عادی جلوه می‌دهد. ورزش و آسیب‌دیدگی. مبارزه مشت‌زنی امکان پژوهش در مورد بدن خشن را فراهم می‌کند. مشت‌زن‌ها سرمایه بدنی خود را به سرمایه مشت‌زنی تبدیل می‌کنند تا به شهرت، جایگاه و ثروت دست یابند. بدن‌های آنها توسط مدیرانی که از آن آگاه هستند، مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد و خود را به عنوان فاحشه، برده و الاغ توصیف می‌کنند. مبارزان حرفه‌ای آسیب‌های روتین بدنشان را می‌پذیرند، در عین حال از اثرات چنین آسیب‌هایی می‌ترسند. یک واکنش رایج به این موضوع، تلاش برای
می‌ترسند. یک واکنش رایج به این موضوع، تلاش برای تبدیل خود به شخصیت‌های قهرمانانه است. تمام ورزش‌های تماسی تا حدودی خشونت را به عنوان بخشی از استراتژی خود دارند. خشونت ورزشی امری فردی نیست، بلکه محصول اجتماعی شدن است. فین فوتبالیست‌ها را در حال معاشرت با فرهنگی شبه‌خشونت می‌بیند که ارزش‌های متفاوتی نسبت به ارزش‌های زندگی عادی را برجسته می‌کند. این فرهنگ، خشونت را به عنوان محور بازی می‌پذیرد. آسیب‌های فیزیکی ورزشکاران را می‌توان از طریق نظریه اولریش بک در مورد "جامعه خطر" مشاهده کرد. یک جامعه‌ی ریسک‌پذیر با
"جامعه خطر" مشاهده کرد. یک جامعه‌ی ریسک‌پذیر با مدرنیته بازتابی مشخص می‌شود، جایی که اعضای جامعه آگاه، منتقد و در شکل‌گیری ساختارهای اجتماعی مشارکت دارند. برخلاف ریسک روتین جامعه سنتی، جوامع مدرن ریسک‌ها را شناسایی و به حداقل می‌رسانند. مدرنیته بازتابی در ورزش‌ها در انزوا، به حداقل رساندن و حذف علل آسیب‌های جسمی، در عین حال حفظ تکنیک‌ها و استراتژی‌های خاص آن ورزش‌ها، آشکار می‌شود. طبقات پایین‌تر دسترسی کمتری به ارزیابی و اجتناب از ریسک دارند و به همین دلیل میزان مشارکت بالاتری در ورزش‌های پرخطر دارند. با
میزان مشارکت بالاتری در ورزش‌های پرخطر دارند. با وجود این، هنوز هم تصور می‌شود که ورزشکاران درد را نادیده می‌گیرند و سعی می‌کنند بر آن غلبه کنند زیرا غلبه بر درد به عنوان شجاعت و قهرمانانه تلقی می‌شود. توانایی ورزشکار در شکست‌ناپذیر جلوه دادن بدن، بخش جدایی‌ناپذیری از حرفه‌ای‌گری ورزشی است. این نادیده گرفتن درد اغلب بخش مهمی از برخی خرده فرهنگهای ورزشی است. کودکان همچنین اغلب در معرض درد و آسیب‌های حاد، مانند ژیمناستیک، قرار دارند. هیجان در ورزش. هیجان همیشه بخش بزرگی از ورزش بوده است، زیرا می‌تواند هم بر
بخش بزرگی از ورزش بوده است، زیرا می‌تواند هم بر ورزشکاران و هم بر تماشاگران تأثیر بگذارد. نظریه‌پردازان و جامعه‌شناسانی که تأثیر هیجانات را در ورزش مطالعه می‌نمایند، سعی می‌کنند هیجانات را به دسته‌هایی طبقه‌بندی کنند. این طبقه‌بندی‌ها که بحث‌برانگیز، مورد بحث و بررسی شدید هستند، قطعی یا تغییرناپذیر نیستند. هیجان در ورزش بسیار مهم است؛ ورزشکاران می‌توانند از آنها برای انتقال اطلاعات خاص و مهم به هم تیمی‌ها و مربیان خود استفاده کنند و می‌توانند از هیجان برای ارسال علایم نادرست برای گیج کردن حریفان خود بهره
ارسال علایم نادرست برای گیج کردن حریفان خود بهره ببرند. علاوه بر اینکه ورزشکاران از هیجان به نفع خود استفاده می‌کنند، هیجان می‌تواند تأثیر منفی بر ورزشکاران و عملکرد آنها نیز داشته باشد. به عنوان مثال، "ترس از صحنه" یا عصبی بودن و دلهره، می‌تواند بر عملکرد آنها در ورزش، چه به صورت مثبت و چه منفی، تأثیر بگذارد. بسته به سطح ورزش، سطح احساسات متفاوت است. در ورزش‌های حرفه‌ای، احساسات می‌توانند بسیار شدید باشند زیرا افراد بسیار بیشتری در نقش‌های متمایز درگیر هستند. ورزشکاران حرفه‌ای، کادر مربیگری، داوران، گروه
ورزشکاران حرفه‌ای، کادر مربیگری، داوران، گروه تلویزیونی، مفسران و در آخر، هواداران و تماشاگران وجود دارند. فشار، فشار و فشار عمومی بسیار بیشتری وجود دارد. بسیار دشوار است که از نظر احساسی درگیر ورزش نشویم؛ ورزش در بیرون کشیدن بدترین ویژگی‌های افراد بسیار خوب است. وقتی یک تیم در یک بازی پرتنش، تیم دیگر را شکست می‌دهد، نزاع‌های خشونت‌آمیز، دعوا و فریادهای بلند و همچنین مشاجرات لفظی شدید رخ داده است. احساسات همچنین بسیار مسری است، به خصوص اگر افراد احساسی زیادی در یک فضا حضور داشته باشند. تقسیم‌بندی‌های
زیادی در یک فضا حضور داشته باشند. تقسیم‌بندی‌های دوتایی در ورزش. ورزش را می‌توان از منظرهای مختلفی بررسی کرد. بنابراین، اغلب اوقات بر برخی از تقسیم‌بندی‌های دوتایی تأکید می‌شود و بسیاری از جامعه‌شناسان ورزش نشان داده‌اند که این تقسیم‌بندی‌ها می‌توانند ساختارهایی را در ایدئولوژی‌های جنسیتی ایجاد کنند و بر روابط بین جنسیت‌ها تأثیر بگذارند، و همچنین از ساختارهای طبقاتی اجتماعی و نژادی حمایت یا آنها را به چالش بکشند. برخی از این تقسیم‌بندی‌های دوتایی عبارتند از: حرفه‌ای در مقابل آماتور، توده در مقابل سطح بالا،
حرفه‌ای در مقابل آماتور، توده در مقابل سطح بالا، فعال در مقابل منفعل/تماشاگر، مردان در مقابل زنان، ورزش در مقابل بازی (به عنوان آنتی‌تزی برای فعالیت سازمان‌یافته و نهادینه شده). تقسیم‌بندی‌های دوتایی نه تنها در خود ورزش‌ها دیده می‌شوند، بلکه در پژوهش های ورزشی نیز دیده می‌شوند. این حوزه پژوهشی عمدتاً تحت سلطه مردان بوده است، زیرا بسیاری باورمندند که ورودی یا پژوهش زنان در مقایسه با پژوهش مردان، غیرمعتبر است. برخی از پژوهشگران زن نیز احساس می‌کنند که باید جایگاه خود را در حوزه پژوهش های ورزشی "کسب" کنند، در
خود را در حوزه پژوهش های ورزشی "کسب" کنند، در حالی که مردان، در بیشتر موارد، این کار را نمی‌کنند. در حالی که پژوهشگران زن در این حوزه باید در پژوهش های خود با مسائل مربوط به جنسیت سر و کار داشته باشند، این مانع از توانایی آنها در گردآوری و درک داده‌هایی نمی‌شود که گردآوری می‌کنند. جامعه‌شناسان ورزشی باورمندند که زنان می‌توانند هنگام گردآوری پژوهش در مورد ورزش، دیدگاه منحصر به فردی داشته باشند، زیرا می‌توانند جنبه طرفداران زن رویدادهای ورزشی را دقیق‌تر بررسی و درک کنند. با پیروی از پارادایم‌های فمینیستی یا
و درک کنند. با پیروی از پارادایم‌های فمینیستی یا سایر پارادایم‌های بازتابی و سنت‌شکن، ورزش‌ها گاهی به عنوان فعالیت‌های مورد بحث، یعنی به عنوان فعالیت‌هایی در مرکز منافع افراد/گروه‌های مختلف (ارتباط ورزش و جنسیت، رسانه‌های جمعی یا سیاست دولتی) مورد مطالعه قرار می‌گیرند. این دیدگاه‌ها به افراد روش‌های مختلفی برای تفکر در مورد ورزش و درک تفاوت‌های بین تقسیم‌بندی‌های دوتایی ارائه می‌دهند. ورزش همیشه تأثیر چشمگیری بر جهان به عنوان یک کل، و همچنین جوامع فردی و افراد درون آنها داشته است. جنبه‌های مثبت زیادی در
افراد درون آنها داشته است. جنبه‌های مثبت زیادی در دنیای ورزش، به ویژه ورزش سازمان‌یافته، وجود دارد. ورزش شامل ارزش‌های اجتماعی است و تلاش می‌کند تا اخلاق و آداب خوب را برقرار و اجرا کند. ورزش‌های تماشاگرپسند از طریق ارزش‌های کلیدی اجتماعی که در «بازی» نمایش داده می‌شوند، به تماشاگران نشاط و سرزندگی می‌بخشند. طرفدار شدن، مهارت‌های متنوعی را نیز به شما می‌آموزد که بخش بسیار مهمی از زندگی روزمره در محل کار، خانه و در حال حرکت هستند. برخی از این مهارت‌ها شامل کار تیمی، رهبری، خلاقیت و فردیت است.
فهرست پادشاهان رامسسیوم شامل فهرستی از نام فراعنه مصر باستان بر روی یک ستون سنگی است که در معبد یادبود رامسس دوم، که به اختصار رامسسیوم نیز نامیده می‌شود، قرار دارد. صحنه‌ای از این فهرست برای اولین بار توسط ژان فرانسوا شامپولیون در سال ۱۸۴۵ و چهار سال بعد توسط کارل ریچارد لپسیوس منتشر شد. فهرست بالایی دومین غربی، دسته‌هایی را نشان می‌دهد که در آن‌ها اجداد رامسس دوم در مراسم جشن مین مورد تجلیل قرار می‌گیرند. این فهرست شامل ۱۹ کارتوش با نام ۱۴ فرعون است که نام فرعون‌های کمتری نسبت به فهرست پادشاهان ابیدوس
نام فرعون‌های کمتری نسبت به فهرست پادشاهان ابیدوس فهرست می‌کند. نکته قابل توجه این است که حتشپسوت و فراعنه دوره عمارنه حذف شده‌اند. پادشاهانی که اسم‌شان در فهرست یاد شده است. این صحنه به دو بخش تقسیم شده است، یکی با ۱۴ مجسمه از پادشاهان اجدادی که در یک ردیف در سمت چپ حمل می‌شوند. بخش دوم، ردیفی در سمت راست است که توسط شش پادشاه رهبری می‌شود، اما فقط نام پنج نفر از آنها در حکاکی سالم مانده است. این صحنه در جایگاه بالایی دومین ستون غربی باقی مانده است. فهرست پادشاهان مدینت هابو مربوط به رامسس سوم که بعدها
پادشاهان مدینت هابو مربوط به رامسس سوم که بعدها ترسیم شد، از نظر طراحی بسیار شبیه به فهرست است، اما تنها نه فرعون را فهرست می‌کند.
سوزان داودل مایریک (; – ) ستون‌نویس، سردبیر روزنامه، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود.
اسکات ایمان (؛ زادهٔ ) اهل ایالات متحده آمریکا است. نویسنده آمریکایی، ویراستار سابق کتاب و منتقد هنری پالم بیچ پست است. او منتقد مکرر کتاب برای وال‌استریت ژورنال و فیلم Comment است و یکی از همکاران نیویورک آبزرور بود. او استادیار دانشگاه میامی (فلوریدا)) در دپارتمان سینما و رسانه های تعاملی است که از سال 2015 در آنجا تاریخ فیلم را تدریس کرده است.
امانوئل لوی (؛ زادهٔ ) منتقد سینما، و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا است.
انفجار برشا در سال ۱۷۶۹ در برشا (که اکنون بخشی از ایتالیا است) رخ داد. در این حادثه، یک انبار بزرگ باروت پس از برخورد صاعقه منفجر شد و باعث ویرانی گسترده و کشته‌شدن افراد زیادی شد. ادعاها مبنی بر اینکه حدود ۶٬۰۰۰ نفر در این انفجار کشته شدند (که ممکن است اغراق‌آمیز باشد)، این رویداد را در صدر فهرست‌های حوادث و فجایع بر پایه تعداد کشته‌شدگان قرار می‌دهد. انفجار. در ۱۸ اوت ۱۷۶۹، همزمان با اصابت صاعقه با دژ سن نازارو، شهر برشا در شمال ایتالیا ویران شد. آتش حاصل از این رویداد، حدود ۹۰٬۰۰۰ کیلوگرم (حدود ۲۰۰٬۰۰۰
از این رویداد، حدود ۹۰٬۰۰۰ کیلوگرم (حدود ۲۰۰٬۰۰۰ پوند) باروت ذخیره‌شده توسط جمهوری ونیز را در آن مکان مشتعل کرد و باعث انفجار مهیبی شد. سنگ‌های عظیمی در شعاع یک کیلومتری اطراف محل انفجار پرتاب شدند و بر روی مردم، خانه‌ها و ساختمان‌های کلیسا از جمله سانتی نازارو اِ سلسو فرود آمدند. درهای خانه‌ها و مغازه‌ها و دروازه‌های شهر با شدت انفجار باز شدند و بارانی از شیشه‌های شکسته بر سر شهر بارید. این انفجار حدود یک ششم شهر را ویران کرد. گزارش‌ها در مورد تعداد کشته‌شدگان متفاوت است، و اغلب در منابع انگلیسی که بعداً
متفاوت است، و اغلب در منابع انگلیسی که بعداً منتشر شدند، تعداد کشته‌شدگان ۳٬۰۰۰ نفر گزارش شده است، اگرچه یک گزارش رسمی از دو سال پس از این رویداد به ۴۰۰ کشته و ۸۰۰ زخمی اشاره دارد. لویی-سباستین مرسیه، نویسندهٔ فرانسوی، در رمان محبوب خود در سال ۱۷۷۰ با عنوان "سال ۲۴۴۰، رؤیایی اگر وجود داشته باشد" که با عنوان "«خاطرات سال دو هزار و پانصد»" به انگلیسی ترجمه شد، مدعی شد که تا سال ۱۷۷۲، ۲٬۵۰۰ نفر در این انفجار کشته شده‌اند. کتاب "ویرانه‌های برشا" اثر سیپیونه گاربلی که در سال ۱۷۷۱ منتشر شد، به مستندسازی این
گاربلی که در سال ۱۷۷۱ منتشر شد، به مستندسازی این فاجعه را پرداخته است. واکنش‌ها. بریتانیا با تصویب قوانینی در مورد تولید و ذخیره‌سازی باروت به‌صورت خصوصی به این فاجعه واکنش نشان داد. بنجامین فرانکلین در تعیین چگونگی محافظت از ذخایر دولتی بریتانیا، استفاده از «میله‌های برق‌گیر» نوک‌تیز را توصیه کرد و در بحثی بر سر این که آیا باید از میله‌های نوک‌تیز یا میله‌های کند استفاده شود، موفق شد نظر خود را به کرسی بنشاند. خاطرهٔ این فاجعه مدت‌ها با مردم شهر باقی ماند. گفته می‌شود آتش و صدای ناشی از سقوط یک شهاب سنگ
گفته می‌شود آتش و صدای ناشی از سقوط یک شهاب سنگ در نزدیکی الفیانلو در سال ۱۸۸۳ بلافاصله باعث یادآوری این انفجار شد که مدت‌ها پیش از آن رخ داده بود.
باشگاه فوتبال زنان جنوآ () یک باشگاه فوتبال مستقر در جنوآ، ایتالیا است که در حال حاضر در سری آ زنان، بالاترین رده لیگ فوتبال زنان در ایتالیا، به رقابت می‌پردازد. تاریخچه. از سال ۲۰۱۴ و پس از اجباری که از سوی فدراسیون فوتبال ایتالیا برای تیم‌های حاضر در سری آ و سری بی مردان وضع شد، جنوآ بخش فوتبال زنان خود را ایجاد کرد. تا سال ۲۰۱۸ تنها بخش پایه فعال بود تا این‌که جنوآ تیم زنان لاواگنزه را که در سری بی زنان رقابت می‌کرد، خریداری کرد. آن‌ها در پایان فصل سری بی زنان ۲۰۱۹–۲۰۱۸ به اچلنتسا، دسته چهارم فوتبال زنان
زنان ۲۰۱۹–۲۰۱۸ به اچلنتسا، دسته چهارم فوتبال زنان ایتالیا سقوط کردند و در سال ۲۰۲۰ دوباره به سری سی زنان صعود کردند. پس از دو فصل حضور در سری سی زنان، آن‌ها در تابستان ۲۰۲۲ امتیاز ورزشی سری بی زنان را از کورتفرانکا خریدند و با این کار حق ثبت‌نام در سری بی زنان ۲۰۲۳–۲۰۲۲ را به دست آوردند.
کتاب‌های بریکید ()، یک شرکت انتشاراتی مستقل است که در زمینه‌ی عناوین غیرداستانی تخصص دارد و شامل زندگی‌نامه، خاطرات، از جمله خاطرات هولوکاست، و عناوین جنایی واقعی و مافیا می‌شود.
جیادا آباته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای زنان جنوآ در پست هافبک بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال و زیر ۱۷ سال ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. جیادا آباته از زمان تشکیل تیم بزرگسالان زنان جنوآ در سال ۲۰۱۹ برای این تیم بازی می‌کند. او همیشه کاپیتان تیم بوده‌است. در فصل ۲۰۱۹/۲۰، جنوآ در سری دی بازی کرد زیرا برای سری سی ثبت‌نام نکرده بود. جنوآ در این فصل از ۱۰ بازی ۱۰ برد کسب کرد قبل از اینکه مسابقات به دلیل پاندمی کووید-۱۹ متوقف شود و به طور خودکار
به دلیل پاندمی کووید-۱۹ متوقف شود و به طور خودکار به دسته بالاتر صعود کرد، بدون اینکه ۴ بازی باقی‌مانده انجام شود. در فصل‌های ۲۰۲۰/۲۱ و ۲۰۲۱/۲۲، جیادا در سری سی بازی کرد و ۵۲ بازی انجام داد و ۵ گل زد، سپس جنوآ در تابستان ۲۰۲۲ امتیاز تیم سری بی زنان Cortefranca را خریداری کرد و با آن حق ثبت‌نام در سری بی ۲۰۲۲/۲۳ را به دست آورد، جایی که جیادا از اکتبر ۲۰۲۲ تا مارس ۲۰۲۳ در ۲۰ مسابقه بازی کرد. در ۱۲ مارس ۲۰۲۳، در بازی مقابل لاتزیو، جیادا دچار آسیب رباط صلیبی شد. او به مدت ۳۷۱ روز بازی نکرد تا اینکه در ۱۷ مارس
او به مدت ۳۷۱ روز بازی نکرد تا اینکه در ۱۷ مارس ۲۰۲۴ بازگشت و در پیروزی ۴-۱ مقابل تاواگناکّو از نیمکت وارد زمین شد. دوران ملی. جیادا نماینده ایتالیا در تمام رده‌های سنی نوجوانان بوده‌است. در سال ۲۰۱۸، او ۹ بازی دوستانه اول خود را با زیر ۱۶ سال انجام داد (چهار بازی در "تورنو دلله نازیونی" در فریولی-ونزیا جولیا که ایتالیا در جایگاه چهارم قرار گرفت) و در سال ۲۰۱۹، ۶ بازی دیگر انجام داد (چهار بازی در "تورنو دلله نازیونی"، جایی که جیادا در برابر مقدونیه کاپیتان شد و تنها گل ملی خود را به ثمر رساند). در تابستان
شد و تنها گل ملی خود را به ثمر رساند). در تابستان ۲۰۱۹، آباته برای زیر ۱۷ سال بازی کرد، و در دو بازی دوستانه مقابل صربستان به میدان رفت و سپس در سه بازی دیگر در مرحله مقدماتی قهرمانی اروپا زیر ۱۷ سال بازی کرد، پیش از اینکه مسابقات به دلیل پاندمی کووید-۱۹ لغو شود.
چارلز اسپنسر (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار است. یک روزنامه‌نگار بریتانیایی است. او از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۱۴ منتقد ارشد درام روزنامه دیلی تلگراف بود و از سال ۱۹۸۸ به این روزنامه پیوسته بود. در ۱ سپتامبر ۲۰۱۴، اعلام شد که او تصمیم به بازنشستگی زودهنگام گرفته است و آخرین نقد او برای این روزنامه در همان روز منتشر شد.
برج بونت ()، که با نام "کورسو کومو پلیس" نیز شناخته می‌شود، یک آسمان‌خراش اداری در میلان، ایتالیا است. تاریخچه. این ساختمان در دههٔ ۱۹۵۰ توسط شرکت پیرلی بر اساس طرحی از تیم معماران فرانچسکو دیومده، جوزپه و کارلو روسکونی کلریچی ساخته شد. در طول سال‌ها، این مجموعه به‌عنوان دفتر یونیلیور مورد استفاده قرار می‌گرفت، در سال ۲۰۰۸ از رده خارج شد و در نهایت در سال ۲۰۱۶ توسط شرکت کایما خریداری شد. کایما این ساختمان را بر اساس طرحی از شرکت معماری پی‌ال‌پی آرشیتکچر مستقر در لندن بازسازی کرد. آن‌طور که در سال ۲۰۱۹ اعلام
در لندن بازسازی کرد. آن‌طور که در سال ۲۰۱۹ اعلام شد، پس از اتمام بازسازی، برج به شرکت مشاورهٔ اکسنچر اجاره داده شد و به دفتر مرکزی جدید آن در میلان تبدیل شد. توضیحات. این مجموعه شامل برج اصلی، که ارتفاع آن با ۲۱ طبقه به می‌رسد، و یک تریبون چهار طبقه می‌شود که برای مقاصد تجاری و اداری مختلط استفاده می‌شود.
باشگاه فوتبال زنان پارما () یک باشگاه فوتبال مستقر در پارما، اِمیلیا-رومانیا است که در حال حاضر در سری آ زنان، بالاترین رده لیگ فوتبال زنان در ایتالیا، به رقابت می‌پردازد. این باشگاه در اصل در ژوئیهٔ ۲۰۱۵ به‌عنوان بخشی از بازسازی پارما پس از ورشکستگی تأسیس شد و در دسته‌های پایین منطقه‌ای بازی می‌کرد. در ژوئن ۲۰۲۲ مالکان پارما امپولی لِیدیز را خریداری کردند و سهمیه‌ای در سری آ زنان حرفه‌ای به دست آوردند و خود را به عنوان پارما کالچو ۲۰۲۲ بازسازی کردند. در فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۲ سری آ زنان این باشگاه در جایگاه دهم و
۲۰۲۳–۲۰۲۲ سری آ زنان این باشگاه در جایگاه دهم و آخر قرار گرفت و به سری ب زنان سقوط کرد. ورزشگاه. در اوت ۲۰۲۲ باشگاه اعلام کرد که تمام بازی‌های خانگی تیم زنان در ورزشگاه انیو تاردینی برگزار خواهد شد.
فهرست پادشاهان مدینت هابو در معبد یادبود رامسس سوم واقع در مدینت هابو، شامل فهرستی از فراعنه پادشاهی نوین مصر است. این کتیبه‌ها شباهت زیادی به فهرست پادشاهان رامسسیوم دارند که به عنوان الگویی برای صحنه‌های اینجا استفاده شده است. این صحنه، رامسس سوم را در حال شرکت در مراسم جشنواره نشان می‌دهد که در آن مجسمه‌های پادشاهان پیشین در یک ردیف مفصل برای تقدیم نذورات به خدای باروری حمل می‌شوند. این نقاشی شامل ۱۶ کارتوش با نام‌های نه فرعون است که به دو قسمت تقسیم شده‌اند. طرح کلی پراکنده این صحنه توسط دومینیک ویوان
طرح کلی پراکنده این صحنه توسط دومینیک ویوان دونو در سال ۱۸۰۲ منتشر شد، که بخشی از لشکرکشی ناپلئون به مصر در سال‌های ۱۷۹۸ تا ۱۸۰۱ بود، و در سال ۱۸۰۹ صحنه‌ای کمی مفصل‌تر را منتشر کرد. سی سال بعد، صحنه کامل شامل کارتوش‌های پادشاهان توسط در سال ۱۸۳۷ منتشر شد، و پس از آن شامپولیون و لپسیوس نیز آن را منتشر کردند. تمام نسخه‌های قرن نوزدهم حاوی حذفیات و اشتباهاتی هستند، اما در سال ۱۹۴۰، سازمان بررسی کتیبه‌ها (Epigraphic Survey) نسخه نهایی (و کامل) صحنه‌ها را منتشر کرد. پادشاهان نام برده شده در فهرست پادشاهان مدینت