payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را در حین کار در الجزایر ملاقات کرده بود. در آن زمان، او به عربستان سعودی سفر کرد و به اسب‌های عربی علاقه‌مند شد و تعدادی از آن‌ها را به آریزونا آورد. تحصیلات. هولم برای یک سال به‌عنوان مدرس تربیت بدنی در YWCA در سنت جوزف، میشیگان فعالیت کرد پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۲۸، سپس به دانشگاه نورث‌وسترن بازگشت و مدرک کارشناسی ارشد خود را در علوم دریافت کرد. پس از آن، به‌عنوان استاد راهنما در همان مؤسسه فعالیت کرد تا اینکه در سال ۱۹۳۳ وارد دوره تحصیلات تکمیلی در دانشگاه شیکاگو شد، اما تنها یک سال تحصیل کرد و
در دانشگاه شیکاگو شد، اما تنها یک سال تحصیل کرد و سپس تحصیلات خود را به‌تعویق انداخت تا به مدت یک سال به‌عنوان مدرس زمین‌شناسی در کالج میلواکی-دانر تدریس کند. در سال ۱۹۳۷ هولم دکترای خود را در رشته دیرینه‌شناسی از دانشگاه شیکاگو دریافت کرد. حرفه. پنج سال پس از دریافت مدرک دکترای خود (۱۹۴۲)، هولم حرفه خود را از سمت دانشیار در کالج ولسلی تغییر داد و به تفسیر زمین و تهیه نقشه‌های زمین‌شناسی کاربردی برای بخش زمین‌شناسی نظامی اداره زمین‌شناسی ایالات متحده پرداخت. دو سال بعد (۱۹۴۴)، استر بخشی را دربارهٔ جاده‌های
دو سال بعد (۱۹۴۴)، استر بخشی را دربارهٔ جاده‌های میندانائو نوشت. او عضو واحد زمین‌شناسی نظامی بود که در طول جنگ جهانی دوم کارهای بزرگی انجام داد، از جمله تهیه نقشه‌های مناطق غیرقابل دسترسی خارجی. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸، استر مشارکت‌های زمین‌شناسی برای تلاش‌های جنگی ارائه کرد که در زیر توضیح داده شده است. استر در کنگره بین‌المللی زمین‌شناسی نوزدهم در الجزایر در سال ۱۹۵۲ شرکت کرد، جایی که با دونالد هولم، که زمین‌شناس بود و بعدها همسر او شد، ملاقات کرد. در طول اقامت خود در الجزایر، استر به افراد مختلف جغرافیای
خود در الجزایر، استر به افراد مختلف جغرافیای اقتصادی تدریس کرد. مشارکت استر در مطالعه دیاتوم‌ها و رادیولاریا در "رساله‌ای درباره بوم‌شناسی و دیرینه‌بوم‌شناسی" در سال ۱۹۵۷ گنجانده شد. استر که همیشه به دنبال مشارکت بود، در سال ۱۹۶۵ از واشینگتن به فلگستف، آریزونا منتقل شد و به شاخه اخترشناسی پیوست که به برنامه مطالعات منطقه استوایی ماه کمک می‌کرد. نهایتاً در سال ۱۹۷۱ بازنشسته شد و بالاترین جایزه وزارت کشور، مدال خدمات برجسته، را دریافت کرد. مشارکت‌های جنگی. استر هولم بخشی از واحد زمین‌شناسی نظامی بود که در
استر هولم بخشی از واحد زمین‌شناسی نظامی بود که در طول جنگ جهانی دوم حجم قابل توجهی از کارها را انجام داد و نقشه‌هایی از مناطق غیرقابل دسترس خارجی تهیه کرد. در آن زمان، نقشه‌هایی موردنیاز بود که «مصالح ساختمانی و منابع آب… مسیر حرکت در سراسر کشور» و شناسایی تأسیسات زیرزمینی را نشان دهد (صفحه 9). یکی از همکاران او، آلیس آلن گفت: «اطلاعات زمین به‌شدت موردنیاز خارج از کشور بود به‌طوری که تمام ساعات بیداری در 'سیاه‌چال' -- دفاتر زیرزمینی برای کارهای طبقه‌بندی‌شده -- سپری می‌شد، به‌جز زمانی که روزهای یکشنبه برای
-- سپری می‌شد، به‌جز زمانی که روزهای یکشنبه برای شستن لباس‌های کافی برای هفته آینده اختصاص داده می‌شد.» با تأثیر چارلز بی. هانت، او یک سیستم سریع طراحی کرد که اجازه تفسیر داده‌های نقشه را از طریق استفاده از “افسانه‌های توسعه‌یافته نقشه و جدول‌هاً می‌داد (صفحه 9). در طول سال‌های ۱۹۴۶–۱۹۴۸، استر برای بررسی اطلاعات میدانی عملیات کرونت (تهاجم به جزیره هونشو، ژاپن) که قرار بود در ۱ مارس ۱۹۴۶ انجام شود، مأمور شد. او یک سری بررسی‌های اطلاعاتی میدانی انجام داد و سپس نقش کلیدی در آغاز برنامه نقشه‌برداری جزایر
و سپس نقش کلیدی در آغاز برنامه نقشه‌برداری جزایر اقیانوس آرام ایفا کرد. او چندین سفر به اوکیناوا و یکی به پالائو انجام داد. او به‌عنوان یک افسر ستادی درجه‌یک شناخته شد. نتیجه تلاش‌های او یک «مطالعه مهندسی استراتژیک» برای ارتش بود که حتی پس از جنگ جهانی دوم نیز مورد استفاده قرار گرفت (صفحه 9). پس از جنگ، فناوری او در زمینه‌هایی مانند «زمین‌شناسی مهندسی، مطالعات زیست‌محیطی، و زمین‌شناسی سیاره‌ای» به کار گرفته شد (صفحه 9). مشارکت‌ها در علم زمین‌شناسی مدرن. هولم مشارکت‌های متعددی نه تنها در زمینه زمین‌شناسی
مشارکت‌های متعددی نه تنها در زمینه زمین‌شناسی بلکه در کل رشته علوم زیستی داشته است. این مشارکت‌ها بر روشن‌سازی رابطه بین رادیولاریا فسیل‌شده و رسوب‌گذاری در محیط‌های عمیق دریایی تمرکز دارند. هولم این یافته‌ها را در "رساله‌ای درباره بوم‌شناسی و دیرینه‌بوم‌شناسی" تشریح کرده است و طبیعت رادیولاریا را توضیح داده و همچنین رابطه بین رادیولاریای فسیل‌شده و رسوب‌گذاری را روشن کرده است. به‌طور خاص، هولم ادعا کرد که رادیولاریای فسیل‌شده دو شرط اصلی را نشان می‌دهد که منجر به چنین فسیل‌هایی می‌شود که "مشارکت" قابل
که منجر به چنین فسیل‌هایی می‌شود که "مشارکت" قابل توجهی در رسوب دریایی ایجاد می‌کند. این دو شرط عبارتند از: رادیولاریا در هنگام فرورفتن به سمت کف اقیانوس تحت تجزیه قرار نمی‌گیرد؛ و رادیولاریای فسیل‌شده توسط مواد رسوبی اضافی پنهان نمی‌شود. علاوه بر این، هولم محیط‌های باستانی که جمعیت‌های رادیولاریا را حمایت می‌کردند، توضیح داد و به‌طور متعاقب چندین مورد از چگونگی فسیل شدن رادیولاریا در انواع و سنین مختلف سنگ‌ها را ارائه کرد. تمامی این یافته‌ها به گسترش درک عمومی از چگونگی تأثیر عوامل و شرایط زیستی باستانی
عمومی از چگونگی تأثیر عوامل و شرایط زیستی باستانی بر یافته‌های زمین‌شناسی معاصر کمک می‌کنند، که به‌طور برجسته‌ای شامل رسوب‌گذاری در رسوبات دریایی است.
مری دیکسون کیز (۲۱ مارس ۱۷۵۲ – ۱۸۳۷) یک مخترع آمریکایی بود. در تاریخ ۵ مه ۱۸۰۹، پتنت او برای یک تکنیک جدید بافت کاه با ابریشم و نخ برای ساخت کلاه‌ها توسط رئیس‌جمهور جیمز مدیسن امضا شد. برخی منابع می‌گویند او نخستین زن دریافت‌کننده پتنت ایالات متحده بود، اما منابع دیگر نام هانا اسلیتر را در سال ۱۷۹۳ به عنوان نخستین زن دریافت‌کننده پتنت ذکر می‌کنند، یا هازل اروین که در سال ۱۸۰۸ پتنتی برای دستگاه پرس پنیر دریافت کرد. زندگی‌نامه. زندگی خانوادگی. پدر مری، جان دیکسون، یک کشاورز بود که در سال ۱۶۷۹ در اولستر، ایران
یک کشاورز بود که در سال ۱۶۷۹ در اولستر، ایران به دنیا آمده بود. مادر او، جانت کندی، سومین همسر جان دیکسون بود. آنها در تاریخ ۷ اوت ۱۷۴۱ در ولنتاون، کنتیکت ازدواج کردند. مری دیکسون در تاریخ ۲۱ مارس ۱۷۵۲ در کیلینگلی، کنتیکت به دنیا آمد. او با آیزاک پیک اول ازدواج کرد و در سال ۱۷۷۰ صاحب پسری به نام آیزاک پیک دوم شد. پس از مرگ او، با جان کیز (۱۷۵۰–۱۸۱۳) ازدواج کرد که در ۱۸ اوت ۱۸۱۳ در سن ۶۳ سالگی درگذشت. سپس او همراه با پسر دومش، دانیل کیز، در بروکلین، نیویورک زندگی کرد تا اینکه در سال ۱۸۳۷ در سن ۸۵ سالگی
زندگی کرد تا اینکه در سال ۱۸۳۷ در سن ۸۵ سالگی درگذشت. صنعت کلاه‌سازی. مری کیز نخستین مخترع کلاه نبود و نخستین زن وارد صنعت کلاه‌سازی هم نبود. در سال ۱۷۹۸، بتسی متکالف روش بافت خود را برای کاه‌سازی ایجاد کرد. در آن زمان، زنان حتی نمی‌توانستند مالکیت داشته باشند، چه برسد به اینکه برای دریافت پتنت درخواست دهند. متکالف از زنان زیادی برای ساخت کلاه‌های خود استفاده می‌کرد، اما زمانی که از او پرسیدند چرا روش خود را پتنت نکرده است، گفت که نمی‌خواهد نامش به کنگره ارسال شود. مشکل اصلی که هم متکالف و هم کیز سعی در حل
شود. مشکل اصلی که هم متکالف و هم کیز سعی در حل آن داشتند، نیاز به کلاه‌های ارزان و مقاوم در بازار بود. اختراع. به دلیل جنگ‌های ناپلئونی، ایالات متحده تمام تجارت خود را با فرانسه و بریتانیا ممنوع کرده بود که باعث ایجاد نیازی به کلاه‌های ساخت ایالات متحده شد تا جایگزین کلاه‌های اروپایی شود. از آنجا که ایالات متحده واردات کالاهای اروپایی را متوقف کرده بود، دولت ایالات متحده تشویق به افزایش تولید داخلی کرد. صنعت بافت کاه این نیاز را پر کرد و در سال ۱۸۱۰ در ایالت ماساچوست به تنهایی بیش از ۵۰۰ هزار دلار (۴٫۷
ماساچوست به تنهایی بیش از ۵۰۰ هزار دلار (۴٫۷ میلیون دلار در پول امروز) کلاه‌های کاهی تولید شد. مری کیز در تاریخ ۵ مه ۱۸۰۹ پتنتی برای یک روش جدید بافت کاه با ابریشم و نخ برای ساخت کلاه‌ها دریافت کرد. کلاه‌هایی که با این تکنیک تولید می‌شدند، از استحکام بیشتری نسبت به دیگر کلاه‌ها برخوردار بودند، زیرا روش کیز در استفاده از ابریشم به جای کاه در درزها باعث می‌شد که الگوی متقاطع به هم فشرده بماند. همچنین، روش کلاه‌سازی که او معرفی کرد، بسیار مقرون به صرفه بود؛ به همین دلیل، بسیاری از کسب‌وکارهای فعال در بازار
به همین دلیل، بسیاری از کسب‌وکارهای فعال در بازار کلاه‌سازی آن را پذیرفتند. تولیدکنندگان همچنان از روش کیز استفاده می‌کردند، حتی پس از آنکه پتنت او در آتش‌سوزی دفتر پتنت در سال ۱۸۳۶ از بین رفت. به لطف اختراع کیز، صنعت کلاه‌سازی حتی در طول جنگ ۱۸۱۲ رونق گرفت. با این حال، کیز از فروش اختراع خود سود چندانی نبرد. او امیدوار بود که از اختراع خود سود ببرد، اما پس از مرگ همسرش جان کیز، به خانه پسرش دانیل کیز نقل مکان کرد. او تلاش کرد از طریق سرمایه‌گذاری کمک کند، اما در نهایت کیز به دلیل تغییرات در روند مد که
اما در نهایت کیز به دلیل تغییرات در روند مد که اختراع او را منسوخ کرد، در فقر از دنیا رفت.
الن پالمستیرنا (; – ) فعال حقوق زنان، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. او در جنبش‌های حق رأی زنان و جنبش صلح فعال بود. در سال ۱۹۱۵، پالمستیرنا یکی از نمایندگان سوئد در کنگره بین‌المللی زنان بود که در لاهه برگزار شد. این کنگره با هدف پایان‌دادن به جنگ جهانی اول و جلب مشارکت زنان در فرآیندهای صلح برگزار شد. پالمستیرنا در جریان این رویداد با فعالان صلح‌طلب از سراسر جهان دیدار کرد و از مواضع سوئد در زمینهٔ خلع سلاح و صلح حمایت نمود. پس از پایان کنگره، او به سن پترزبورگ سفر کرد تا دربارهٔ صلح با مقامات روسیه وارد
سفر کرد تا دربارهٔ صلح با مقامات روسیه وارد گفت‌وگو شود و در آنجا با وزیر امور خارجه روسیه دیدار کرد. این دیدار در راستای تلاش‌های دیپلماتیک غیررسمی زنان برای پایان‌دادن به خصومت‌های جهانی انجام شد. پالمستیرنا یکی از بنیان‌گذاران سازمان («کمیته بین‌المللی زنان برای صلح پایدار») بود. این کمیته بعدها به شاخهٔ سوئدی لیگ بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی تبدیل شد؛ سازمانی که نقش مهمی در گسترش اندیشهٔ صلح‌طلبی و تساوی حقوق زنان در سطح جهانی ایفا کرد. پالمستیرنا با تلاش بی‌وقفه در این سازمان، به چهره‌ای برجسته در
تلاش بی‌وقفه در این سازمان، به چهره‌ای برجسته در میان فعالان صلح تبدیل شد. او با نوشتن مقاله‌ها، سخنرانی در مجامع بین‌المللی، و هماهنگ‌کردن فعالیت‌های سازمان در سوئد، نقشی کلیدی در ترویج ارزش‌های صلح و عدالت ایفا نمود. در سال ۱۹۱۹، پالمستیرنا سازمان رَدا بارنن ("Rädda Barnen") را بنیان نهاد که شاخهٔ سوئدی نجات کودکان ("Save the Children") به‌شمار می‌رفت. او پس از تأسیس این سازمان، ریاست آن را نیز برعهده گرفت و در راستای حمایت از کودکان آسیب‌پذیر، به‌ویژه کودکان قربانی جنگ، گام‌های بزرگی برداشت. فعالیت‌های
قربانی جنگ، گام‌های بزرگی برداشت. فعالیت‌های او در زمینهٔ تأمین غذا، پوشاک، سرپناه و آموزش برای کودکان نیازمند، نه‌تنها در سوئد بلکه در دیگر کشورها نیز بازتاب گسترده‌ای داشت. پالمستیرنا همچنین در سطح بین‌المللی با دیگر شاخه‌های سازمان نجات کودکان همکاری نزدیکی داشت و در تدوین برنامه‌ها و جمع‌آوری منابع برای حمایت از کودکان مشارکت می‌کرد. تلاش‌های بی‌وقفهٔ او در این زمینه، نام او را به‌عنوان یکی از پیشگامان حقوق کودک در تاریخ سوئد ماندگار کرد. زندگی‌نامه اولیه. الن ویلهلمینا پالمستیرنا در ۷ آوریل ۱۸۶۹ در
الن ویلهلمینا پالمستیرنا در ۷ آوریل ۱۸۶۹ در استکهلم به دنیا آمد. او دختر اشراف‌زاده هیالمار پالمستیرنا و همسرش سوفیا شارلوتا ویلهلمینا با نام خانوادگی بلومستد بود. الن یکی از پنج فرزند این خانوادهٔ اشرافی بود که در محیطی فرهنگی و مرفه رشد یافت. خانوادهٔ پالمستیرنا از جایگاه اجتماعی بالایی برخوردار بودند و والدینش نقش مهمی در شکل‌گیری دیدگاه‌های اجتماعی و سیاسی او ایفا کردند. پالمستیرنا در محیطی پرورش یافت که در آن زنان تحصیل‌کرده و فعال در امور اجتماعی تشویق می‌شدند. در سال ۱۸۹۶، او با بارون فابین
تشویق می‌شدند. در سال ۱۸۹۶، او با بارون فابین لیلیرکروتز]] ازدواج کرد و پس از ازدواج، به همراه همسرش به شهر یونشوپینگ نقل مکان نمود. در این دوره، او بیشتر به وظایف سنتی همسرداری و زندگی در محافل اشرافی مشغول بود. با این حال، علاقه‌اش به امور اجتماعی و وضعیت زنان، در او باقی ماند و بعدها مسیر زندگی‌اش را شکل داد. زندگی زناشویی او با لیلی‌کروتس چندان پایدار نبود و در سال ۱۹۱۱، این ازدواج منحل شد. طلاق او از یک اشراف‌زاده، در آن زمان اقدامی غیرمعمول و نشانه‌ای از استقلال‌طلبی او بود. حرفه. پس از طلاق در سال
از استقلال‌طلبی او بود. حرفه. پس از طلاق در سال ۱۹۱۱، پالمستیرنا به استکهلم بازگشت و زندگی جدیدی را در پیش گرفت که به فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی اختصاص داشت. او به‌عنوان دبیر انجمن ملی حق رأی زنان (سوئد) (LKPR) فعالیت کرد؛ نهادی که برای دستیابی زنان به حقوق سیاسی و به‌ویژه حق رأی مبارزه می‌کرد. فعالیت در این انجمن، نخستین گام جدی پالمستیرنا در عرصهٔ فمینیسم و مبارزات مدنی بود. علاوه بر آن، او به‌عنوان کتابدار در Centralförbundet för Socialt Arbete، یک نهاد فعال در زمینهٔ رفاه اجتماعی، کار کرد و از این طریق
در زمینهٔ رفاه اجتماعی، کار کرد و از این طریق با مسائل اجتماعی و مشکلات طبقات فرودست بیشتر آشنا شد. در پی آشنایی با ایلین وگنر، یکی از چهره‌های برجستهٔ جنبش صلح، پالمستیرنا به فعالیت در جنبش‌های صلح‌طلبانه روی آورد. در سال ۱۹۱۵، او یکی از نمایندگان سوئد در کنگرهٔ زنان برای صلح بود که در لاهه برگزار شد. پس از این کنگره، او به‌عنوان دبیر سازمان زنان صلح‌طلب سوئدی انتخاب شد؛ سازمانی که بعدها به شاخهٔ سوئدی لیگ بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی تبدیل شد. این سمت به او اجازه داد تا نقشی محوری در هماهنگی
این سمت به او اجازه داد تا نقشی محوری در هماهنگی فعالیت‌های صلح‌طلبانه ایفا کند. پس از کنگرهٔ لاهه، پالمستیرنا به همراه جین آدامز و امیلی گرین بالچ به سن پترزبورگ سفر کرد تا نتایج کنگره را به مقامات روسی ارائه کند. آن‌ها در این سفر با سرگئی سازونوف، وزیر امور خارجهٔ روسیه، ملاقات کردند و دربارهٔ امکان برقراری صلح مذاکراتی انجام دادند. این اقدام جسورانه نمونه‌ای از دیپلماسی زنان در شرایط جنگی بود. در سال ۱۹۱۹، پالمستیرنا یکی از بنیان‌گذاران سازمان رَدا بارنن ("Rädda Barnen") بود که شاخهٔ سوئدی نجات کودکان
("Rädda Barnen") بود که شاخهٔ سوئدی نجات کودکان به‌شمار
پرنسس آنجلین ( – ۳۱ مه ۱۸۹۶)، که در زبان لوشوت‌سید به عنوان کیکی‌سابلو, کیک-ایس-ام-لو, یا ویک نیز شناخته می‌شود، نخستین دختر رئیس سیاتل بود. زندگی‌نامه. او حدود سال ۱۸۲۰ در رئیس سیاتل در منطقه‌ای که امروزه به عنوان راینیر بیچ در سیاتل، واشینگتن شناخته می‌شود، به دنیا آمد. نام او توسط کاترین بروشیرز می نارد، همسر دوم داک می نارد، به آن داده شد. در سال ۱۸۵۶، در جریان جنگ خلیج پوجت، گفته می‌شود که او پیامی از پدرش به ساکنان سیاتل در مورد حمله قریب‌الوقوع یک نیروی بزرگ ائتلاف بومی منتقل کرده است. به لطف این
نیروی بزرگ ائتلاف بومی منتقل کرده است. به لطف این هشدار، مهاجران و قبایل بومی بی‌طرف توانستند در جریان نبرد سیاتل از خود دفاع کنند. موافقت‌نامه توافق‌نامه پوینت الیوت در سال ۱۸۵۵ از تمامی دومیش‌ها خواسته بود که از زمین‌های خود به مناطق مخصوص بومیان نقل مکان کنند، اما کیکی‌سابلو در سیاتل باقی ماند و در کابینی در خیابان غربی در بین خیابان‌های پیک و پاین، نزدیک به جایی که امروزه بازار پیک پلیس قرار دارد، زندگی می‌کرد. او لباس شست و سبدهای دستبافت می‌فروخت. مانند پدرش، کیکی‌سابلو مسیحی شد و تا زمان مرگش در ۳۱
پدرش، کیکی‌سابلو مسیحی شد و تا زمان مرگش در ۳۱ مه ۱۸۹۶ کاتولیک رومی باقی ماند. او در گورستان دریاچه ویو در کاپیتول هیل، کنار هنری یسلر به خاک سپرده شد (در یک تابوت به شکل قایق). سال‌ها بعد، دانش‌آموزان سیاتل برای نصب سنگ قبر پول جمع‌آوری کردند. "چرنیکل آکادمی مقدس نام‌ها" گزارش داد: ۲۹ مه ۱۸۹۶. با مرگ آنجلا سیاتل، آخرین نسل‌های مستقیم رئیس بزرگ سیاتل که این شهر به نام او نام‌گذاری شده بود، از دنیا رفتند. آنجلا—پرنسس آنجلا—همان‌طور که معمولاً گفته می‌شد، در سراسر جهان مشهور بود… آنجلا یک چهره آشنا در
در سراسر جهان مشهور بود… آنجلا یک چهره آشنا در خیابان‌ها بود، خمیده و چروکیده، دستمال قرمزی بر سر، شالی بر تن، به آرامی و با درد با کمک عصا راه می‌رفت؛ دیدن این زن بومی فقیر که به‌طور مذهبی دانه‌های تسبیح خود را می‌شمرد، منظره‌ای غیرمعمول نبود. مهربانی و سخاوت مردم سیاتل نسبت به دختر رئیس… در مراسم خاکسپاری او که از کلیسای بانوی یاری خوب برگزار شد، نشان داده شد. کلیسا با شکوهی تزئین شده بود؛ بر روی تابوتی که به صورت یک قایق تزئین شده بود، همه آنچه از بدن پرنسس آنجلا باقی‌مانده بود، استراحت می‌کرد. میراث.
آنجلا باقی‌مانده بود، استراحت می‌کرد. میراث. خیابان "S. Angeline" در بییکن هیل سیاتل و در کلمبیا سیتی و پارک سوارد به نام پرنسس آنجلا نام‌گذاری شده است. همچنین، آنجلا و خیابان S. Angeline در سرزمین قبلی قبیله‌ای او در سوکوامیش (شهرستان کیتساپ) وجود دارند. او همچنین در رمان چری پریست به نام "بونشیکر" حضور دارد. در عکس‌ها، کیکی‌سابلو بیشتر در حال پوشیدن دستمال قرمز، شال و لایه‌های زیادی از لباس‌ها به تصویر کشیده شده است. او توسط افرادی مانند اف. جی هاینس، ادوین جی بیلی، فرانک لا روش، ادوارد اس. کرتیس، و
ادوین جی بیلی، فرانک لا روش، ادوارد اس. کرتیس، و دیگران عکس‌برداری شده است. در سیاتل، YWCA یک پناهگاه در منطقه بِل‌تاون به نام "Angeline's Day Center for Women" برای او دارد. این مرکز پشتیبانی برای زنان بی‌خانمان و راهنمایی برای مسکن گذرا فراهم می‌کند. به دلیل رابطه نزدیک میان جمعیت بومی سیاتل و جمعیت ارکای این منطقه، یکی از ارکای ساکن جنوبی به نام J17 به نام پرنسس آنجلا، به افتخار کیکی‌سابلو، نام‌گذاری شد.
هلن میتلند آرمسترانگ (۱۴ اکتبر ۱۸۶۹ – ۲۶ نوامبر ۱۹۴۸) هنرمند شیشه‌های رنگی آمریکایی بود که به صورت فردی و همچنین در همکاری با پدرش، میتلند آرمسترانگ، کار می‌کرد. آثار او از جمله بهترین آثار تولید شده در آمریکا در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ محسوب می‌شوند. زندگی اولیه. هلن میتلند آرمسترانگ در سال ۱۸۶۹ در فلورانس، ایتالیا به دنیا آمد. او دختر دیپلمات آمریکایی و هنرمند شیشه‌های رنگی میتلند آرمسترانگ و همسرش هلن بود که از نوادگان پیتر استویوسانت و خواهرزاده سیاستمدار همیلتون فیش به‌شمار می‌رفت. شش خواهر و برادر
همیلتون فیش به‌شمار می‌رفت. شش خواهر و برادر او شامل طراح کتاب و نویسنده مارگارت نیلسون آرمسترانگ و ویراستار مجله همیلتون فیش آرمسترانگ بودند. در سال ۱۸۷۸، مجسمه‌ساز آگوستوس سنت-گودنز، که دوست پدرش بود، از روی عکسی از او یک پلاک پرتره برنزی ساخت. او در هنرستان نیویورک تحصیل کرد، اما بخش عمده‌ای از آموزش هنری خود را از پدرش دریافت کرد که او را به شریک کوچکتر خود در شرکت میتلند آرمسترانگ و همکاران تبدیل کرد. حرفه. آثار آرمسترانگ بیشتر بر روی پنجره‌های شیشه‌ای رنگی برای کلیساها متمرکز است، اما همچنین شامل
رنگی برای کلیساها متمرکز است، اما همچنین شامل موزاییک‌ها، نقاشی‌های دیواری و تصاویری است که طراحی کرده است. شیشه‌های رنگی که او به صورت فردی و همچنین در شراکت با پدرش تا زمان مرگ وی در سال ۱۹۱۸ خلق کرد، از بهترین آثار در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ در آمریکا محسوب می‌شوند و در کنار آثار لوئیس کامفورت تیفانی و جان لا فارژ قرار دارند، که هر دو از دوستان آرمسترانگ و پدرش بودند. او یکی از اولین نسل‌های هنرمندان زن است که از تکنیک‌های جدید شیشه‌های رنگی که توسط لا فارژ و تیفانی پیشگام شده بود، بهره‌برداری کرد،
لا فارژ و تیفانی پیشگام شده بود، بهره‌برداری کرد، همراه با لیدیا فیلد امت و خواهرش روزینا امت شرود. اولین آثار او به دهه ۱۸۹۰ بازمی‌گردد؛ در سال ۱۸۹۳، یک کاریکاتور از یکی از پنجره‌های شیشه‌ای رنگی او در ساختمان زنان در نمایشگاه کلمبیایی جهانی در شیکاگو به نمایش گذاشته شد. آرمسترانگ و پدرش با هم طراحی‌هایی برای پنجره‌های شیشه‌ای رنگی انجام دادند که بسیاری از آن‌ها یادبودهایی بودند، برای کلیسای کنگره اول (سنت لوئیس، میسوری)، کلیسای مسیح، رای (رای، نیویورک)، کلیسای جکیل آیلند (برانزویک، جورجیا)، کلیسای اول
کلیسای جکیل آیلند (برانزویک، جورجیا)، کلیسای اول پرسبیتری (نیوبرگ، نیویورک)، کلیسای جامع همه ارواح (آشفیل، کارولینای شمالی) (بیلت‌مور، کارولینای شمالی)، کلیسای یادبود ارل (تروی، نیویورک) و کالج واسار. کارهای انفرادی آرمسترانگ که روزنامه "نیویورک تایمز" آن‌ها را «استثنایی» توصیف کرده بود، شامل طراحی پنجره‌های شیشه‌ای رنگی برای ده‌ها کلیسا و معبد، همچنین یک ساختمان دولتی و چندین اقامتگاه خصوصی بود. او ۱۶ پنجره طراحی کرد که با استفاده از تکنیک شیشه‌های نقاشی‌شده قرن پانزدهم برای یک مقبره خصوصی برای آلوا بلمنت
قرن پانزدهم برای یک مقبره خصوصی برای آلوا بلمنت در مقبره وودلاون ساخته شدند. یکی از پنجره‌های او برای کلیسای دُن سنت اندرو در ساوت‌همپتون، نیویورک در اثر طوفان بزرگ نیوانگلند ۱۹۳۸ شکسته شد و پس از آن نیم مایل دورتر به‌طور سالم پیدا شد. شاهکار آرمسترانگ ممکن است پنجره شرقی کلیسای سنت پل اپی‌سکوپال قدیمی در بالتیمور، مریلند باشد که به‌عنوان بخشی از بازسازی کلی کلیسا در سال ۱۹۰۴ ساخته شد. این پنجره تجلیل از خدا را به تصویر می‌کشد و نقطه کانونی داخلی کلیساست. بالای آن یک نقاشی دیواری از بره خدا قرار دارد و زیر
آن یک نقاشی دیواری از بره خدا قرار دارد و زیر آن یک ررده‌س سنگی از تیفانی همراه با دیگر نمادهای مسیحی مانند طاووس (نماد رستاخیز) است. آرمسترانگ همچنین تعدادی کتاب را برای ناشر مک‌کلورگ تصویرگری کرده است. آرمسترانگ و خواهرش مارگارت چندین کتاب را با هم تصویرگری کردند، از جمله کتاب "یادها: داستانی از عشق آلمانی" اثر مکس مولر که در سال ۱۹۰۶ منتشر شد. آرمسترانگ در تاریخ ۲۶ نوامبر ۱۹۴۸ در خانه‌ای که در آن بزرگ شده بود واقع در خیابان ۱۰ غربی ۵۸ در نیویورک سیتی درگذشت. او در گورستان کلیسای مسیح اپی‌سکوپال در
درگذشت. او در گورستان کلیسای مسیح اپی‌سکوپال در مارلبر، نیویورک به خاک سپرده شد. موزه متروپولیتن در نیویورک مجموعه‌ای از طراحی‌ها و آبرنگ‌های او برای پنجره‌های شیشه‌ای رنگی و همچنین طراحی‌هایی برای یک تابوت‌گاه و نقاشی دیواری را در اختیار دارد.
دکتر عواطف رشید (عربی: عواطف ترکی رشید؛ متولد ۱۹۵۶ در بصره، عراق) نویسنده عراقی-کانادایی، فعال سکولار حقوق زنان و نخستین زن عراقی برنده جایزه فمی است.او در سال ۲۰۱۰ موفق به دریافت جایزه ابتکار زنان عراق از شبکه زنان عراق شد. رشید در حال حاضر به عنوان مشاور منطقهای برای صندوق اقدام فوری برای حقوق زنان در ایالات متحده فعالیت دارد.بین سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ عضو هیئت مدیره مؤسسه تحقیقاتی کانادایی برای پیشرفت زنان (CRIAW) بود و پیشتر نیز در کمیته راهبری فمینیستها برای سیاست عمومی عادلانه (FemJEPP) خدمت کرده است.او
سیاست عمومی عادلانه (FemJEPP) خدمت کرده است.او همچنین عضو فدراسیون زنان دانشگاهی کانادا بودهو به عنوان نماینده انجمن العمال عراق فعالیت داشته است. عواطف رشید در دوران فعالیتش به عنوان مدیر پژوهشی مرکز بین‌المللی تحلیل استراتژیک در دبیِ امارات متحده عربی، پژوهش‌های سیاسی و اجتماعی-اقتصادی در حوزه‌های مختلف جهانی را انجام داد. عواطف به دو زبان عربی و انگلیسی می‌نویسد و منتشر می‌کند. نام وبلاگ او به زبان عربی است: زنان عراق.این نام خطاب به مخاطبان عربی است و هدف آن بحث درمورد مسائل جنسیتی، زندگی و حقوق زنان
هدف آن بحث درمورد مسائل جنسیتی، زندگی و حقوق زنان (به صورت ویژه درمورد زنان و مردان عراقی) است. او معتقد است که برتری مردان نسبت به زنان در عراق و سایر کشورهای مستقل به دلیل این است که جایگاه مردان توسط قدرت‌های سیاسی، اجتماعی، مذهبی و اقتصادی تقویت می‌شود. عواطف رشید در طول زندگی بزرگسالی خود با هنجارهای سرکوبگر جوامع مردسالار خاورمیانه تحت حکومت دیکتاتوری صدام حسین مبارزه کرده و پیامدهای تصمیمش برای رهایی از این شرایط دشوار را پذیرفته است. پس از ترک عراق و مهاجرت به کانادا، او تجربیات شخصی خود را با
و مهاجرت به کانادا، او تجربیات شخصی خود را با تحصیلات آکادمیک و فعالیت‌های حرفه‌ای ترکیب کرده تا برای احقاق حقوق زنان در عراق و سایر نقاط جهان تلاش کند. رشید در دانشگاه‌های آکادیا و مونت سنت وینسنت تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۸ موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد هنر در رشته مطالعات زنان از دانشگاه سنت مری شد. عنوان پایان‌نامه کارشناسی ارشد او (زنان عراقی: مکانیسم‌های انقیاد، تبعیت و تحقیر) بود. عواطف رشید همچنین با کمپین بین‌المللی علیه دادگاه‌های شریعت در کانادا همکاری داشتهو با سازمانی بین‌المللی مستقر در بریتانیا
داشتهو با سازمانی بین‌المللی مستقر در بریتانیا که به حمایت از زنان تحت قوانین اسلامی می‌پردازد، مرتبط است. عواطف رشید از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ به عنوان رابط روابط دیپلماتیک برای شورای نابینایان کانادا - دفتر ملی در اتاوا فعالیت داشت. او سه پروژه بزرگ را با هدف خدمت به نابینایان و افراد دارای معلولیت در سراسر جهان اجرا کرد. اولین پروژه با سفارتخانه‌ها تحت عنوان (غذا خوردن با سفیران برای مبارزه با نابینایی) بود. پروژه دوم (فرصت دادن کورکورانه بهسفارت‌ها) و پروژه سوم یک کتاب آشپزی برای جمع‌آوری کمک‌های مالی با
سوم یک کتاب آشپزی برای جمع‌آوری کمک‌های مالی با عنوان (آشپزخانه‌های جهان) بود که ۱۰۵ سفارت در آن مشارکت داشتند. در سال ۲۰۰۷، عواطف به عنوان پژوهشگر وابسته برای مرکز تحقیقات پناهندگان (RRDR) در دانشگاه کارلتون فعالیت کرد. او بخشی از تیمی بود که تحقیقی با موضوع (ایجاد ظرفیت برای جوامع میزبان: منابعی برای سازمان‌های خدمات‌رسان به مهاجران برای درک و مقابله با نژادپرستی) انجام داد. او برای سازمان‌های دیگری مانند: صلح سازی در کانادا (صلح سازی جنسیتی)، زنان مبتکر نوبلانجمن آموزشی شهرستان کینگز و وزارت منابع
نوبلانجمن آموزشی شهرستان کینگز و وزارت منابع انسانی و توسعه مهارت‌های کانادا (HRSDC) کار کرده است. پس از دریافت گواهی تدریس (Teaching Certificate)، به عنوان معلم جایگزین در برخی دبیرستان‌های Annapolis Valley در نوا اسکوشیا خدمت کرد. عواطف رشید در سال ۱۹۷۹ مدرک لیسانس آموزش زبان انگلیسی را از دانشگاه بصره عراق دریافت کرد. او انگلیسی را به عنوان زبان دوم در مؤسسات محلی مانند مؤسسه هنرهای زیبا در بصره، مؤسسه عالی تربیت معلم در بغداد، مؤسسه عالی تربیت معلمان و مؤسسه عالی آموزش معلمان در کرکوک تدریس کرده است.
مؤسسه عالی آموزش معلمان در کرکوک تدریس کرده است. او همچنین انگلیسی را به عنوان زبان دوم در استان قیصریه ترکیه آموزش داده است. عواطف رشید سابقه فعالیت به عنوان روزنامه‌نگار رسانه‌ای و گوینده خبر برای اداره تلویزیون بصره، وزارت اطلاعات عراق (۱۹۷۲–۱۹۸۶) را نیز دارد.
السابه آنتوانت موری ژوبرت (زاده ۱۹ اکتبر ۱۹۲۲ – درگذشته ۱۴ ژوئن ۲۰۲۰) نویسنده‌ای آفریقای جنوبی و از اعضای جنبش ادبی سستیگرز (Sestigers) بود. او با رمان سفر طولانی پاپی نونگنا (Die swerfjare van Poppie Nongena) که به ۱۳ زبان ترجمه شد، شهرت یافت. این اثر بعدها به صورت نمایشنامه اجرا و با عنوان پاپی نونگنا به فیلم سینمایی تبدیل شد. اوایل زندگی و پیشه. السا ژوبرت در شهر کیپ پارل متولد شد و دوران کودکی خود را در همان‌جا سپری کرد. او در سال ۱۹۳۹ در مدرسه دخترانه لاروشل در پارل تحصیل کرد و سپس وارد دانشگاه
لاروشل در پارل تحصیل کرد و سپس وارد دانشگاه استلنبوش شد. ژوبرت در سال ۱۹۴۲ مدرک کارشناسی هنر خود را دریافت کرد و در سال ۱۹۴۴ تحصیلات خود را با گذراندن دوره آموزش متوسطه تکمیل کرد. او در سال ۱۹۴۵، کارشناسی ارشد در ادبیات هلندی-آفریکانس را اخذ کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، ژوبرت در دبیرستان دخترانه هور مایسیسکول در شهر کرادوک تدریس کرد. او سپس به عنوان سردبیر صفحات زنان مجله هویس‌خنوت (Huisgenoot)، یک مجله معروف خانوادگی آفریقای جنوبی، فعالیت کرد. ژوبرت از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ در این سمت بود و پس از آن، به صورت