payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حزب ترقی آلمان (به آلمانی: DFP: Deutsche Fortschrittspartei) در تاریخ ۶ ژوئن ۱۸۶۱ توسط نمایندگان لیبرال در مجلس نمایندگان پروس به‌عنوان نخستین حزب برنامه‌ای آلمان بنیان‌گذاری شد. این حزب نخستین حزب آلمانی بود که دارای یک برنامهٔ حزبی مشخص بود. در جریان مناقشهٔ قانون اساسی پروس، این حزب به‌طور قاطع در برابر سیاست‌های اتو فون بیسمارک موضع گرفت. در روند تأسیس امپراتوری آلمان به بیسمارک نزدیک شد، از جمله در دوران «جنگ فرهنگی» (Kulturkampf)، اما بعداً دوباره فاصله آشکار خود را از او حفظ کرد. حزب ترقی در سال ۱۸۸۴
آشکار خود را از او حفظ کرد. حزب ترقی در سال ۱۸۸۴ با «اتحادیهٔ لیبرال» ادغام شد و «حزب آزادی‌خواه آلمان» () را تشکیل داد. تاسیس. پیش از تأسیس حزب، یازده نفر از نمایندگان جناح وینکه () در مجلس نمایندگان پروس از آن جدا شدند. این جداشدگان که بخشی از آنان به‌طعنه «یونگ‌لیتاوِن» ("Junglitauen"، «لیتوانی‌های جوان») نامیده می‌شدند، زیرا بیشترشان از استان‌های شرقی پروس می‌آمدند، شامل افرادی چون ماکس فون فورکن‌بک و لئوپولد فون هوفربک بودند. آنان خواستار سیاستی لیبرال‌تر و قاطع‌تر شدند و در ژانویهٔ ۱۸۶۱ در نشست
و قاطع‌تر شدند و در ژانویهٔ ۱۸۶۱ در نشست جناحی، برنامه حزبی متناظری ارائه دادند، اما اکثریت جناح آن را رد کرد. در پی این رویداد، این گروه وارد مذاکره با لیبرال‌ها و دموکرات‌های برلین شد تا تأسیس یک حزب ملی را پیش ببرند. افزون بر این، شماری از اعضای انجمن ملی آلمان () نیز که در آن زمان عضو هیچ پارلمانی نبودند، به آنان پیوستند؛ از جمله: برنده بعدی جایزه نوبل تئودور مومسن، هرمان شولتسه-دلیتزش، رودولف فیرشو و هانس ویکتور فون اونروه. همچنین پاول لانگرهانس، کارل فیلیپ چتو و فرانتس دونکر از بنیان‌گذاران حزب به
فیلیپ چتو و فرانتس دونکر از بنیان‌گذاران حزب به شمار می‌رفتند. پایان مرحله‌ی بنیان‌گذاری با تصویب برنامه‌ی تأسیس حزب ترقی آلمان در ۶ ژوئن ۱۸۶۱ رقم خورد. به دنبال الگوی پروس، به‌زودی در شماری از دولت‌های عضو اتحادیه آلمان (Deutscher Bund) نیز لیبرال‌ها و دموکرات‌ها به احزاب مترقی ایالتی پیوستند. نخست در دسامبر ۱۸۶۱ در پادشاهی وورتمبرگ این کار آغاز شد و سپس در دوک‌نشین بزرگ هسن (اوت ۱۸۶۲)، دوک‌نشین ناساو (فوریه ۱۸۶۳)، پادشاهی بایرن (مارس ۱۸۶۳) و در نهایت در پادشاهی هانوفر و پادشاهی ساکسونی (آوریل ۱۸۶۳) ادامه
هانوفر و پادشاهی ساکسونی (آوریل ۱۸۶۳) ادامه یافت. بعدها شماری از اعضای این احزاب خواهر، در رایشستاگ شمال آلمان و سپس رایشستاگ سراسری آلمان به جناح مترقی مجلس پیوستند که تحت نفوذ هم‌فکران پروسی‌شان قرار داشت. حزب ترقی آلمان (DFP) در برنامه تأسیس خود در سال ۱۸۶۱ بیش از هر چیز خواستار اصلاحات مبتنی بر حاکمیت قانون بود. این حزب استقلال قضات و دسترسی برابر همه شهروندان به دادگاه‌ها را مطالبه می‌کرد. برای تحقق حاکمیت قانون، باید وابستگی دادستانی به دولت – که تا امروز هم در آلمان وجود دارد – لغو می‌شد. افزون بر
امروز هم در آلمان وجود دارد – لغو می‌شد. افزون بر این، جرایم سیاسی نباید به دست قضات وابسته به دولت، بلکه دوباره توسط شهروندان عادی در قالب هیئت منصفه مورد قضاوت قرار می‌گرفت. حزب ترقی خواهان پاسخ‌گویی دولت در برابر پارلمان بود و از تقویت خودگردانی محلی در سطح شهرها، شهرستان‌ها و ایالت‌ها دفاع می‌کرد. همچنین این حزب بر برابری مدنی بر پایهٔ «لغو اصل نظام طبقاتی (ständisches Prinzip) و پلیس اربابی (gutsherrliche Polizei)» تأکید داشت. حزب ترقی از برابری همهٔ جوامع دینی پشتیبانی می‌کرد و هم‌زمان خواهان جدایی
جوامع دینی پشتیبانی می‌کرد و هم‌زمان خواهان جدایی کلیسا و دولت بود، به‌ویژه در زمینهٔ آموزش و پرورش و ازدواج‌های مدنی. قوانین صنفی و اقتصادی نیز باید لیبرالیزه می‌شدند تا «نیروهای اقتصادی کشور هم‌زمان آزاد و شکوفا شوند». در بودجه دولتی، صرفه‌جویی به‌ویژه در هزینه‌های نظامی مطالبه می‌شد. و دفاع ملی باید در درجه نخست بر لَندوِر متکی باشد و کمتر بر سربازان حرفه‌ای () تکیه کند.
یک مجموعه انیمه تلویزیونی است ساختهٔ استودیو ماپا و سولا انترتینمنت است که از کارتون نتورک پخش شد. شینیچیرو واتانابی کارگردان این اثر بوده است. این مجموعه تقریباً همزمان در ژاپن در تی‌وی توکیو از آوریل تا ژوئن ۲۰۲۵ پخش شد. خلاصه داستان. در سال فرضی ۲۰۴۹، دکتر اسکینر، دانشمند برجسته علوم اعصاب، موفق به کشف داروی مسکنی خارق‌العاده با نام «هاپنا» شد؛ دارویی که می‌توانست هر نوع دردی را به‌طور کامل تسکین دهد. اندکی پس از این کشف، اسکینر به شکلی اسرارآمیز از صحنه روزگار ناپدید شد. سه سال بعد، در اکتبر ۲۰۵۲، او
روزگار ناپدید شد. سه سال بعد، در اکتبر ۲۰۵۲، او دوباره در یک ویدیوی اینترنتی ظاهر شد و حقیقت هولناکی را آشکار کرد: «هاپنا» دارای نیمه‌عمر سه‌ساله است و به زودی تمام مصرف‌کنندگان آن با مرگ مواجه خواهند شد. به دنبال افشای تکان‌دهنده دکتر اسکینر در اکتبر ۲۰۵۲، دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی در بحبوحه بحرانی جهانی به سرعت دست به کار شدند. در واکنش به تهدید قریب‌الوقوع مرگ میلیون‌ها نفر از مصرف‌کنندگان «هاپنا»، گروهی ویژه متشکل از پنج مأمور نخبه با نام رمز «لازاروس» تشکیل شد. مأموریت آنان روشن و بی‌رحمانه بود:
تشکیل شد. مأموریت آنان روشن و بی‌رحمانه بود: تنها ظرف سی روز باید اسکینر را پیدا کنند و او را وادار سازند تا پیش از آغاز نخستین موج مرگ، واکسنی برای خنثی کردن اثرات دارو ارائه کند.
دانیله آرکیبوچی (زادهٔ ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۵۸ در رم) نظریه‌پرداز ایتالیایی در حوزهٔ اقتصاد و سیاست است. او در زمینهٔ نوآوری، تغییرات فناورانه، روابط بین‌الملل و جهانی‌شدن سیاسی و فناورانه پژوهش کرده‌است. زندگی. آرکیبوچی کارشناسی اقتصاد را در دانشگاه ساپینزا رم زیر نظر فدریکو کافه گذراند و سپس دکترای خود را در واحد سیاست علمی دانشگاه ساسکس (SPRU) نزد کریستوفر فریمن و کیت پاویت دریافت کرد. او در دانشگاه‌های ساسکس، ناپل، کمبریج، ساپینزا، لوئیز رم، مدرسه اقتصاد لندن و هاروارد تدریس کرده‌است. همچنین در ژاپن و چین نیز
هاروارد تدریس کرده‌است. همچنین در ژاپن و چین نیز به‌عنوان استاد مهمان فعالیت داشته‌است. وی سال‌ها در شورای ملی پژوهش‌های ایتالیا فعالیت می‌کرد و اکنون استاد دانشگاه مرکاتوروم و بیرکبک، دانشگاه لندن است. دموکراسی کیهانی. آرکیبوچی از چهره‌های اصلی در توسعهٔ دموکراسی کیهانی است. او پیشنهاد کرده که ارزش‌ها و هنجارهای دموکراسی باید در سطح جهانی به‌کار گرفته شوند. وی منتقد نشست‌های جی۷، جی۸ و جی۲۰ به‌دلیل غیر دموکراتیک بودنشان است و از اصلاح ساختاری سازمان ملل متحد دفاع می‌کند. عدالت جهانی. آرکیبوچی از حامیان
متحد دفاع می‌کند. عدالت جهانی. آرکیبوچی از حامیان دادگاه کیفری بین‌المللی است و در پروژه‌های مربوط به مسئولیت جنایتکاران جنگی همکاری داشته‌است. خانواده. دانیله آرکیبوچی فرزند فرانکو آرکیبوچی (برنامه‌ریز شهری و اقتصادی) و موتسی اپیفانی (نویسنده) است. او برادر فرانچسکا آرکیبوچی، کارگردان فیلم، و ماتیاس کوئنیگ-آرکیبوچی، دانشمند علوم سیاسی، می‌باشد. از نیاکان او فرانچسکو آرکیبوچی و الساندرو آرکیبوچی، دو میهن‌پرست رمی، در جمهوری روم (۱۸۴۹) بودند که در دفاع از شهر کشته شدند.
شاهدخت نجلا هیبت‌الله سلطان (به ترکی عثمانی: نجله هبت الله سلطان؛ ۱۶ مه ۱۹۲۶ - ۶ اکتبر ۲۰۰۶) یک شاهدخت عثمانی، دختر شاهزاده عمر فاروق، پسر آخرین خلیفه عثمانی، عبدالمجید دوم، و شهسوار خانم بود. مادر او صبیحه سلطان، دختر سلطان محمد ششم و نازک ادا کادین بود. اوایل زندگی. نجلا سلطان در ۱۶ مه ۱۹۲۶ در نیس فرانسه متولد شد. پدرش شاهزاده عمر فاروق، پسر عبدالمجید دوم و شهسوار خانم، و مادرش صبیحه سلطان، دختر محمد ششم و نازک ادا قادین بودند. او کوچکترین فرزند والدینش بود. او دو خواهر داشت، فاطمه نسل‌شاه سلطان، پنج سال
او دو خواهر داشت، فاطمه نسل‌شاه سلطان، پنج سال از او بزرگتر و زهرا خانزاده سلطان، سه سال از او بزرگتر. با اعلام خبر تولدش، پدربزرگ پدری‌اش عبدالمجید، نام او را هبت‌الله گذاشت، در حالی که پدربزرگ مادری‌اش محمد، تلگرافی از سانرمو، ایتالیا، برای او فرستاد و دعای خیر خود را برای او ارسال کرد و نام او را نجلا گذاشت. از این رو نام او «نجلا هبت‌الله» شد. با این حال، چند ساعت بعد، تلگراف دیگری از سانرمو رسید که آن روز شاد را به رنجی غیرقابل تحمل تبدیل کرد. سلطان محمد چند ساعت پس از تولد نجلا درگذشت و از این رو آن
چند ساعت پس از تولد نجلا درگذشت و از این رو آن روز به روزی غم‌انگیز تبدیل شد. نجلا دوران کودکی خود را در فرانسه گذراند، بهزاده کالفا در جوانی از نجلا مراقبت کرد. از آنجایی که بهزاده با پدربزرگش روابط سردی داشت، او با شایستگی از نجلا در مقابل مادربزرگش شهسوار استفاده کرد، اما با وجود این جنبه منفی، او با مهارت از نجلا مراقبت کرد. در سال ۱۹۳۸، نجلا، والدین و خواهرانش به مصر نقل مکان کردند. ازدواج. در سال ۱۹۴۰، به دلیل جنگ جهانی دوم، نجلا و خانواده‌اش فقیر شدند، زیرا عبدالمجید دوم قادر به ارسال پول برای آنها
زیرا عبدالمجید دوم قادر به ارسال پول برای آنها نبود. در همان سال، خواهرانش با شاهزاده‌های مصری ازدواج کردند، نسل‌شاه با شاهزاده محمد عبدالمنعم و خانزاده با شاهزاده محمد علی ازدواج کردند. در سال ۱۹۴۳، نجلا با شاهزاده مصری، عمرو ابراهیم، ​​در قاهره، مصر ازدواج کرد، از این رو هر سه خواهر همگی با یک دودمان ازدواج کردند و به عنوان «شاهدخت‌های مصر و شاهدخت‌های امپراتوری عثمانی» شناخته شدند. تنها فرزند این زوج، شاهزاده عثمان رفعت، پسری بود که در ۲۰ مه ۱۹۵۱ در قاهره به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۳، نجلا، همسر و پسرش، پس
به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۳، نجلا، همسر و پسرش، پس از اعلام جمهوری مصر در سال ۱۹۵۲، در سوئیس اقامت گزیدند. پدر نجلا، عمر فاروق، علاقه‌ی فزاینده‌ای به دخترعمویش مهرشاه سلطان، دختر ولیعهد شاهزاده یوسف عزالدین، پیدا کرد. همچنین همه می‌دانستند که اوضاع بین فاروق و مادرش صبیحه خوب پیش نمی‌رود. او و خواهرانش از مادرشان حمایت می‌کردند. فاروق، صبیحه را متهم می‌کرد که دخترانشان را علیه او تحریک کرده است. اما او از قبل عاشق مهرشاه بود و موضوع ریاست خاندان عثمانی یک بهانه بود. در سال ۱۹۴۸، پس از بیست و هشت سال زندگی
بود. در سال ۱۹۴۸، پس از بیست و هشت سال زندگی مشترک، فاروق از صبیحه طلاق گرفت و با مهرشاه ازدواج کرد. پس از لغو قانون تبعید برای شاهدخت‌ها در سال ۱۹۵۲، مادرش به استانبول نقل مکان کرد. نجلا با مرگ عمر ابراهیم در سال ۱۹۷۷ بیوه شد. مرگ. نجلا سلطان در ۶ اکتبر ۲۰۰۶، در سن هشتاد سالگی در مادرید، اسپانیا درگذشت. در ۱۶ اکتبر، پیکر او به استانبول منتقل شد. مراسم تشییع جنازه در مسجد ببک برگزار شد و خواهر بزرگترش نسل‌شاه، پسرش عثمان رفعت و دیگر اعضای خاندان عثمانی در آن شرکت کردند. او در کنار مادر و خواهر بزرگترش
در آن شرکت کردند. او در کنار مادر و خواهر بزرگترش خانزاده در گورستان آشیان آسری، استانبول به خاک سپرده شد. فرزندان. نجلا سلطان از ازدواجش صاحب یک پسر شد:
دانیله کارامانی (زادهٔ ۲۶ ژوئن ۱۹۶۸ در میلان) دانشمند علوم سیاسی تطبیقی است. زندگی و تحصیلات. کارامانی در میلان و پاریس رشد یافت. او دیپلم بین‌المللی "باکالوره‌آ" را از لیسهٔ بین‌المللی سن‌ژرمن-آن-له دریافت کرد. سپس مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه ژنو گرفت و دکترای علوم سیاسی را در مؤسسه دانشگاهی اروپایی در فلورانس به پایان رساند. او همچنین در مدارس تابستانی روش‌شناسی دانشگاه‌های اسکس و میشیگان شرکت کرد. زندگی دانشگاهی. کارامانی در سال ۱۹۹۱ به عنوان دستیار آموزشی در دانشگاه ژنو فعالیت خود را
عنوان دستیار آموزشی در دانشگاه ژنو فعالیت خود را آغاز کرد. او سپس در مرکز پژوهش‌های اجتماعی اروپا در مانهایم، دانشگاه فلورانس و دانشگاه بیرمنگام تدریس کرد. در سال ۲۰۰۶ استاد علوم سیاسی تطبیقی در دانشگاه سنت‌گالن شد و از ۲۰۱۴ به عنوان استاد دانشگاه زوریخ منصوب شد. او در سال ۲۰۲۰ به عنوان دارندهٔ کرسی «ارنست بی. هاس» در مؤسسه دانشگاهی اروپایی منصوب شد. آثار. کارامانی در حوزهٔ تاریخ تطبیقی، داده‌های آماری انتخابات و شکاف‌های سیاسی تحقیق کرده‌است. از آثار مهم او می‌توان به کتاب‌های زیر اشاره کرد:
پاسخ تکان‌دهی سر یا پاسخ سرتکانی (به انگلیسی: "Head-twitch response" یا HTR) رفتاری است که در موش‌ها یا خرموش‌ها دیده می‌شود و به صورت حرکت سریع و جانبی (به چپ و راست) یا چرخشی سر بروز می‌کند. این پدیده معمولاً در پاسخ به فعال شدن گیرندهٔ سروتونین نوع ۵-HT₂A رخ می‌دهد.
استفانو کازرتانو کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده و خالق رسانه‌های تعاملی ایتالیایی است. در سال ۲۰۲۵، کازرتانو فیلم "جنگ النا" را نوشت و کارگردانی کرد، یک درام دربارهٔ جنگ جهانی دوم با بازی میکائلا راماتزوتی و تهیه‌کنندگی تیتانوس و رای سینما. او همچنین هم‌تهیه‌کنندهٔ فیلم "مافیا دیگر آنچه بود نیست" ساختهٔ فرانکو مارسکو بود که در جشنوارهٔ فیلم ونیز ۲۰۱۹ موفق به دریافت شیر نقره‌ای به‌عنوان جایزه ویژه هیئت داوران شد. فیلم تعاملی «داستان‌های راهپیمایی» به کارگردانی او در بخش «ونیز اینمرسیو» جشنوارهٔ ونیز
کارگردانی او در بخش «ونیز اینمرسیو» جشنوارهٔ ونیز ۲۰۲۳ انتخاب شد. کازرتانو فارغ‌التحصیل کالج بینال ونیز در حوزهٔ واقعیت مجازی است. او دارای دکترای علوم سیاسی (Magna cum Laude) از دانشگاه پوتسدام و مدرک MBA از دانشگاه کلمبیا در نیویورک است. زندگی حرفه‌ای. نخستین مستند او با عنوان «آخرین روزهای تاخلس» جایزهٔ تقدیر ویژهٔ جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم برلین را دریافت کرد. فیلم مستند-داستانی "مردمان عشق و خشم" (۲۰۱۶) برندهٔ جشنوارهٔ داک‌فید در آیندهوون شد و همچنین تقدیر ویژهٔ هیئت داوران جشنوارهٔ فیلم مستقل رم را
تقدیر ویژهٔ هیئت داوران جشنوارهٔ فیلم مستقل رم را دریافت کرد. کازرتانو همچنین در حوزهٔ فیلم واقعیت مجازی فعالیت دارد و پروژه‌های او از سوی مدین‌بورد برلین-براندنبورگ پشتیبانی مالی دریافت کرده‌اند.
آلبرتو کوادریو کورزیو (زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۹۳۷ در تیرانو) اقتصاددان ایتالیایی است. او استاد ممتاز اقتصاد سیاسی در دانشگاه کاتولیک قلب مقدس میلان و رئیس افتخاری آکادمی ملی لینچه است. زندگی‌نامه. دوران دانشگاهی. کوادریو کورزیو در سال ۱۹۶۱ در رشتهٔ علوم سیاسی از دانشگاه کاتولیک قلب مقدس فارغ‌التحصیل شد. سیرو لومباردینی استاد راهنمای پایان‌نامهٔ او بود. سپس دوره‌ای پژوهشی را در کالج سنت جان، کمبریج گذراند. او در دانشگاه کالیاری (۱۹۶۵) و دانشگاه بولونیا (۱۹۶۸–۱۹۷۵) تدریس کرد و در آن‌جا استاد رسمی و رئیس دانشکده
تدریس کرد و در آن‌جا استاد رسمی و رئیس دانشکده علوم سیاسی شد. از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۱۰ استاد تمام اقتصاد سیاسی در دانشگاه کاتولیک میلان بود و ریاست دانشکده علوم سیاسی (۱۹۸۹–۲۰۱۰) و مرکز پژوهش تحلیل اقتصادی و توسعه بین‌المللی (CRANEC) (۱۹۷۷–۲۰۱۰) را برعهده داشت. نقش‌های علمی و مدیریتی. او از ۱۹۹۶ عضو آکادمی لینچه است و بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ ریاست آن را برعهده داشت. همچنین بین ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ ریاست بنیاد بین‌المللی بالزان را برعهده داشت.
ایلوو دیامانتی (زادهٔ ۴ سپتامبر ۱۹۵۲) دانشمند علوم سیاسی ایتالیایی است. زندگی و تحصیلات. دیامانتی در کونه‌ئو زاده شد و از دانشگاه پادووا در رشتهٔ علوم سیاسی فارغ‌التحصیل شد. سپس دکترای خود را در جامعه‌شناسی و پژوهش اجتماعی از دانشگاه ترنتو دریافت کرد. او مدتی استادیار روش‌شناسی پژوهش اجتماعی در دانشکده آمار دانشگاه پادووا بود و سپس به‌عنوان دانشیار جامعه‌شناسی سیاسی در دانشگاه اوربینو کارلو بو به تدریس پرداخت. فعالیت حرفه‌ای. دیامانتی در سال ۱۹۹۵ تدریس دورهٔ «نظام‌های سیاسی تطبیقی» را در دانشگاه
تدریس دورهٔ «نظام‌های سیاسی تطبیقی» را در دانشگاه پانتئون-آساس آغاز کرد. او مدیر علمی بنیاد نورد-اِست در ونیز (۱۹۹۹–۲۰۰۳) و بنیان‌گذار لابراتوار مطالعات سیاسی و اجتماعی (لاپولیس) در دانشگاه اوربینو کارلو بو است. وی همچنین مدیر علمی دموس و پی، مؤسسه‌ای پژوهشی دربارهٔ جامعهٔ ایتالیا، است. حوزه‌های پژوهش. پژوهش‌های دیامانتی شامل تحولات نسلی در ایتالیا، بحران احزاب سیاسی جمهوری اول، هویت محلی و ملی، منطقه‌گرایی و سیاست‌های محلی است. همچنین او دربارهٔ شهروندی، هویت اروپایی و مشارکت سیاسی در روند ادغام اروپایی
هویت اروپایی و مشارکت سیاسی در روند ادغام اروپایی پژوهش می‌کند.
حملات هوایی به یمن، ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
فابیو فرانکینو (زادهٔ ۳ دسامبر ۱۹۶۹) دانشمند علوم سیاسی ایتالیایی و استاد دانشگاه میلان است. او سردبیر نشریه "مرور علوم سیاسی ایتالیا" و دبیر تحریریه "سیاست اتحادیه اروپا" است. حوزه‌های تخصصی او شامل سیاست و سیاست‌گذاری اتحادیه اروپا، سیاست تطبیقی و تحلیل سیاست‌گذاری است. زندگی و فعالیت علمی. فرانکینو در دانشگاه برایتون کارشناسی گرفت و سپس کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه بازرگانی لوئیجی بوکونی در میلان دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۰ از مدرسه اقتصاد و علوم سیاسی لندن دکترای علوم سیاسی گرفت. پایان‌نامهٔ او با
لندن دکترای علوم سیاسی گرفت. پایان‌نامهٔ او با عنوان «سیاست‌های اجرایی و بوروکراتیک در اتحادیه اروپا: ترجیحات بوروکراتیک، اختیار اجرایی و کنترل رویه‌ای کمیسیون اروپا» زیر نظر شریل شونهارت-بیلی انجام شد. او از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ در مدرسه اقتصاد و علوم سیاسی لندن به‌عنوان دستیار آموزشی و مدرس فعالیت کرد. سپس به یونیورسیتی کالج لندن رفت و تا ۲۰۰۷ به‌عنوان مدرس و سپس دانشیار در آن‌جا بود. از سال ۲۰۰۷، او کرسی استادی خود را در دانشگاه میلان دریافت کرد. فعالیت‌های علمی. فرانکینو بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ رئیس انجمن
فرانکینو بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ رئیس انجمن علوم سیاسی اروپا بود. او همچنین خزانه‌دار گروه دائمی اتحادیه اروپا در کنسرسیوم اروپایی پژوهش‌های سیاسی است.
در ۳۰ مه ۲۰۲۴، آمریکا و بریتانیا مجموعه‌ای از حملات هوایی مشترک را در صنعا و حدیده در یمن انجام دادند که منجر به کشته شدن ۱۶ نفر و زخمی شدن ۴۲ نفر شد. ایالات متحده و بریتانیا ادعا کردند که این حملات اعضای گروه شورشی حوثی را هدف قرار داده است؛ با این حال، حوثی‌ها ادعا کردند که همه کشته‌شدگان یا زخمی‌شدگان در این حملات غیرنظامی بوده‌اند. پیشینه. جنبش حوثی‌های مورد حمایت ایران که در طول جنگ داخلی یمن کنترل بخش بزرگی از این کشور را به دست گرفت، حملاتی را علیه کشتیرانی بین‌المللی آغاز کرد و خواستار توقف عملیات
بین‌المللی آغاز کرد و خواستار توقف عملیات اسرائیل در غزه شد که در جریان آن بیش از ۳۶۰۰۰ فلسطینی کشته شدند. در طول مبارزات انتخاباتی آنها، بیش از ۵۰ کشتی مورد حمله قرار گرفت، یک کشتی توقیف شد و سه ملوان کشته شدند. این حملات باعث کاهش کشتیرانی در دریای سرخ و خلیج عدن شد. در ژانویه ۲۰۲۴، آمریکا و بریتانیا حملات تلافی‌جویانه‌ای را علیه حوثی‌ها در یمن آغاز کردند و به دنبال تضعیف توانایی‌های آنها بودند. به گفته حوثی‌ها، این حملات منجر به کشته شدن ۴۰ نفر و زخمی شدن ۳۵ نفر دیگر شد. حملات. آمریکا اعلام کرد که این
۳۵ نفر دیگر شد. حملات. آمریکا اعلام کرد که این حملات تأسیسات زیرزمینی، سکوهای پرتاب موشک، سایت‌های فرماندهی و کنترل، یک کشتی حوثی‌ها و سایر سایت‌ها را هدف قرار داده است. چت‌های بوئینگ اف/ای-۱۸ سوپر هورنت از ناو هواپیمابر به پرواز درآمدند. حملات در خارج از صنعا و نزدیک فرودگاه آن و در تعز انجام شد، جایی که تجهیزات ارتباطی هدف قرار گرفتند. در یکی از حملات از یک بمب ۵۰۰۰ پوندی جی‌بی‌یو-۷۲ برای تخریب یک تأسیسات زیرزمینی استفاده شد. جنگنده‌های یوروفایتر تایفون نیروی هوایی سلطنتی، با استفاده از بمب‌های
تایفون نیروی هوایی سلطنتی، با استفاده از بمب‌های هدایت‌شونده پی‌وی‌وی ۴، حملاتی را به دو مرکز کنترل و انبار زمینی پهپاد در نزدیکی حدیده و یک مرکز فرماندهی و کنترل در غلیفقه انجام دادند. در مجموع، ۱۳ هدف در یمن مورد اصابت قرار گرفتند. حوثی‌ها گفتند که حملات در حدیده دو خانه غیرنظامی، دفتر مرکزی رادیو حدیده در شهرستان الحوک، اردوگاه غلیفه و بندر صلیف را هدف قرار داده است. بنا به گزارش‌ها، حمله به ساختمان رادیو دو کشته و ده زخمی برجای گذاشته است. حوثی‌ها ادعا کردند که همه تلفات در حدیده غیرنظامی بوده‌اند، با
کردند که همه تلفات در حدیده غیرنظامی بوده‌اند، با این حال، یک کارمند بیمارستان در این شهر گفت که بسیاری از شبه‌نظامیان در میان تلفات بوده‌اند، اما تعداد دقیقی را ارائه نکرد. تلویزیون المسیره، تحت مدیریت حوثی‌ها، شش حمله هوایی در صنعا را گزارش کرد: سه حمله در کوه النهدین، دو حمله در منطقه جربان در شهرستان سنحان و یک حمله در نزدیکی فرودگاه بین‌المللی صنعا. پیامدها. حوثی‌ها پس از این حملات تهدید کردند که حملات به کشتی‌ها را تشدید خواهند کرد. یحیی سریع، سخنگوی حوثی‌ها، مدعی حملات موشکی و پهپادی به ناو
سخنگوی حوثی‌ها، مدعی حملات موشکی و پهپادی به ناو هواپیمابر یواس‌اس دوایت آیزنهاور شد، اما مقامات آمریکایی این ادعا را رد کردند. محمد عبدالسلام، سخنگوی حوثی‌ها، این حملات را «تجاوز وحشیانه» به یمن به دلیل حمایت و پشتیبانی از غزه در جنگ غزه خواند. رسانه‌های دولتی ایران این حملات را نقض قوانین بین‌المللی و حقوق بشر برای به حداقل رساندن «حاکمیت و تمامیت ارضی یمن» خواندند، در حالی که ناصر کنعانی، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران، اظهار داشت: «دولت‌های متجاوز آمریکا و بریتانیا مسئول عواقب این جنایات علیه مردم یمن
و بریتانیا مسئول عواقب این جنایات علیه مردم یمن هستند.»
جورجیو گالی (۱۰ فوریهٔ ۱۹۲۸ – ۲۷ دسامبر ۲۰۲۰) دانشمند علوم سیاسی، تاریخ‌نگار و دانشگاهی ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. گالی در میلان در ۱۰ فوریهٔ ۱۹۲۸ زاده شد. او در رشتهٔ حقوق فارغ‌التحصیل شد و به‌عنوان استاد تاریخ آموزه‌های سیاسی در دانشگاه میلان تدریس کرد. وی یکی از برجسته‌ترین دانشمندان علوم سیاسی ایتالیا به‌شمار می‌رفت و بخش بزرگی از پژوهش‌هایش را به تحلیل نظام سیاسی ایتالیا اختصاص داد و در این راه از روش‌شناسی‌های علوم اجتماعی بهره گرفت. پژوهش‌های تاریخی او عمدتاً بر تاریخ معاصر ایتالیا، به‌ویژه دوره پس
او عمدتاً بر تاریخ معاصر ایتالیا، به‌ویژه دوره پس از جنگ جهانی دوم متمرکز بود. او در بسیاری از نوشته‌هایش به موضوعات جامعه‌شناختی با دقت علمی پرداخت و توجه ویژه‌ای به پیوند میان تاریخ رسمی و غیب‌باوری داشت. آثارش همچنین به جنبه‌های پنهان تاریخ اندیشه‌های سیاسی می‌پرداخت، از جمله ریشه‌های «جادویی» یا غیرعقلانی که در جذب توده‌ها به ایدئولوژی‌های خاص – به‌ویژه از نوع تمامیت‌خواهانه – نقش داشتند. گالی همکاری گسترده‌ای با مجله "Panorama" داشت و در ماهنامهٔ "Linus" ستونی با عنوان "Le divergenze convergenti"
ستونی با عنوان "Le divergenze convergenti" می‌نوشت. او در کامولی در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۰ درگذشت.
مارکو مارتینیلو (زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۶۰) جامعه‌شناس و دانشمند علوم سیاسی ایتالیایی-بلژیکی است. او جامعه‌شناسی مهاجرت و روابط قومی را در دانشگاه لی‌یژ تدریس می‌کند. مارتینیلو هم‌اکنون مدیر پژوهش در صندوق ملی پژوهش علمی بلژیک (F.R.S.–FNRS) و مدیر مرکز مطالعات قومی و مهاجرتی (CEDEM) است. او همچنین معاون پژوهشی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه لی‌یژ است. مارتینیلو مدرک کارشناسی جامعه‌شناسی را از دانشگاه لی‌یژ و دکترای علوم اجتماعی و سیاسی را از مؤسسه دانشگاهی اروپا در فلورانس دریافت کرد. حوزهٔ تخصصی او مطالعات مهاجرت،
دریافت کرد. حوزهٔ تخصصی او مطالعات مهاجرت، قومیت، چندفرهنگ‌گرایی، نژادپرستی و شهروندی در اتحادیه اروپا و بلژیک است. او نویسنده، ویراستار یا هم‌ویراستار شمار زیادی مقاله، فصل کتاب، گزارش و کتاب در این زمینه‌ها است. پژوهش‌های اخیرش بر ادغام مهاجران، مشارکت سیاسی و بسیج اقلیت‌های مهاجر از راه هنر در شهرهای «فرا-تنوع‌مند» جهان (بلژیک، ایتالیا، آفریقای جنوبی، استرالیا و ایالات متحده) متمرکز است. او در طول زندگی حرفه‌ای خود سمت‌های مهمی در دانشگاه نیویورک، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه مالمو، دانشگاه شهری نیویورک،
کلمبیا، دانشگاه مالمو، دانشگاه شهری نیویورک، دانشگاه ژنو، دانشگاه کووازولو-ناتال و دانشگاه کوئینزلند داشته است. علاوه بر دستاوردهای علمی، مارتینیلو در سال ۲۰۱۵ شهروندی افتخاری لی‌یژ را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۷ به‌عنوان شوالیه نشان ستاره ایتالیا منصوب شد.
یکاهای اندازه‌گیری پارچه به روش‌ها و مقیاس‌هایی گفته می‌شود که برای سنجش طول، وزن، چگالی یا تراکم پارچه‌ها و نخ‌های به‌کاررفته در پارچه به کار می‌روند. این یکاها در صنعت نساجی، بافندگی و تجارت پارچه اهمیت فراوان دارند. واحدهای مرسوم در بازار پارچه ایرانی. در بازار ایران و در تجارت پارچه، برخی واحدها بیشتر کاربرد دارند: یکاهای علمی و فنی مرتبط با پارچه و نخ. در صنعت نساجی، برای مقایسه نخ‌ها، تعیین تراکم بافت و محاسبه خصوصیات پارچه از یکاهای فنی استفاده می‌شود — بسیاری از این یکاها در ویکی‌پدیای انگلیسی تشریح
— بسیاری از این یکاها در ویکی‌پدیای انگلیسی تشریح شده‌اند: چگالی خطی نخ (Linear density). چگالی خطی به میزان جرم نخ در واحد طول گفته می‌شود. این اندازه‌گیری به دو روش مستقیم یا غیرمستقیم انجام می‌شود. برخی یکاهای رایج عبارتند از: شمارش نخ (Thread count). شمارش نخ عبارت است از تعداد نخ‌های تار و پود در یک اینچ مربع پارچه. در بازار رخت‌خواب معمولاً به عنوان معیاری از کیفیت پارچه استفاده می‌شود. پارامترهای بافت حلقوی: Courses و Wales. در پارچه‌های بافت حلقه‌ای: نفوذپذیری هوا (Air permeability). نفوذپذیری هوا
نفوذپذیری هوا (Air permeability). نفوذپذیری هوا معیاری است برای اندازه‌گیری میزان هوای عبوری از سطح معینی از پارچه تحت تفاوت فشار معین. استانداردهایی مانند ASTM D737 و ISO 9237 برای آزمون آن به کار می‌روند.
کار پرخطر یا کار پرمخاطره (به انگلیسی: Precarious Work) به اشکال مختلف اشتغال غیراستاندارد اشاره دارد که با عدم قطعیت، ناامنی، و ریسک بالا برای کارگر همراه است. این نوع کار در تضاد مستقیم با «رابطه استخدامی استاندارد» (یک شغل تمام‌وقت، دائمی، با مزایای کامل و حمایت‌های قانونی) قرار می‌گیرد که در دهه‌های پس از جنگ جهانی دوم در بسیاری از کشورهای توسعه‌یافته مدل غالب بود. کار پرمخاطره یک پدیده جهانی در حال رشد است که ارتباط نزدیکی با جهانی‌شدن، سیاست‌های اقتصادی نئولیبرالیسم، مقررات‌زدایی از بازارهای کار و
نئولیبرالیسم، مقررات‌زدایی از بازارهای کار و ظهور فناوری‌های جدید مانند پلتفرم‌های اقتصاد گیگ دارد. ویژگی‌های کلیدی. کار پرمخاطره معمولاً با ترکیبی از ویژگی‌های زیر شناخته می‌شود: اشکال و نمونه‌ها. کار پرمخاطره می‌تواند در اشکال گوناگونی ظاهر شود: دلایل و عوامل زمینه‌ساز. گسترش کار پرمخاطره ریشه در تحولات ساختاری دهه‌های اخیر دارد: پیامدها. گسترش کار پرمخاطره پیامدهای عمیقی برای افراد و جامعه به همراه دارد:
کتاب نوت (عنوان اصلی: اصول اولیه مسیر ستارگان) مجموعه‌ای از متون نجومی مصر باستان است که بر موضوعات اساطیری، چرخه‌های حرکتی صورت‌های فلکی ستارگان و حرکات ماه، خورشید و سیارات روی ساعت‌های آفتابی تمرکز دارد. این کتاب به نام الهه مصری آسمان یعنی نوت نامگذاری شده است که در برخی از نسخه‌های موجود، در حالی که بر روی زمین قوس می‌زند، به تصویر کشیده شده است. او توسط خدای هوا، شو، پشتیبانی و محافظت می‌شود. متون موجود در کتاب نوت شامل مطالبی از دوره‌های مختلف تاریخ مصر است. نام اصلی کتاب، مبانی مسیر ستارگان، توسط
مصر است. نام اصلی کتاب، مبانی مسیر ستارگان، توسط الکساندرا فون لیون در یکی از بخش‌های نسخه خطی کشف و در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. یکی از مضامین اصلی کتاب نوت، مفهوم طلوع خورشید به عنوان تولد دوباره است. متن. نه نسخه مختلف از این کتاب وجود دارد و تاریخ‌های تألیف مختلفی نیز دارند. سه نسخه از آن در بناهای تاریخی و شش نسخه دیگر در پاپیروس‌های قرن دوم میلادی که در کتابخانه معبد باستانی تبتونیس، شهری در جنوب واحه فیوم، یافت شده‌اند. این نسخه‌ها شامل متونی به خط کاهنی (هیراتیک) و دموتیک هستند؛ برخی از قسمت‌ها نیز به خط
و دموتیک هستند؛ برخی از قسمت‌ها نیز به خط هیروگلیف نوشته شده‌اند. سه متن از کتاب نوت در بناهای تاریخی حفظ شده‌اند: مقبره رامسس چهارم، مقبره سرباز ستی اول در اوسیریون در آبیدوس و مقبره زن نجیب‌زاده موتیردیس (TT410) از دودمان بیست و ششم. این نسخه‌های عظیم به خط هیروگلیف نوشته شده‌اند. در حال حاضر، متون تبتونیس به دلیل تاریخچه پیچیده حفاری و جمع‌آوری آن در سراسر جهان پراکنده است. چندین هزار قطعه پاپیروس منتشر نشده در موزه‌های مختلف نگهداری می‌شود که توسط محققان در حال ارزیابی هستند. باارزش‌ترین نسخه‌های خطی،