payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرد. بین یک تا سه جفت حلقه به کارنامه آویزان است. حلقه‌ها با صداهای زنده‌ای که هنگام راندن گاوها طنین‌انداز می‌شوند، طنین‌انداز می‌شوند، که به کاوجا منتهی می‌شوند نام جایگزین کاوجا کانتونا (). در ابتدا، از یک حلقه برای کمک به مانورها استفاده می‌شد؛ صدای زنگی که از آن ساطع می‌شد، با هشدار دادن به سایر کاربران جاده در مورد گاوها، هدف عملی دیگری را نیز دنبال می‌کرد. همراه با ناقوس‌های کلیسا، حلقه‌ها بین پنجشنبه مقدس و شنبه مقدس بسته می‌شدند تا به عنوان بخشی از مراسم مذهبی هفته مقدس، آنها را کر کنند. در برخی
مراسم مذهبی هفته مقدس، آنها را کر کنند. در برخی مناطق رومانیا، کاوجا زنگ غار نام دارد (، منسوب به افسانه‌ای در مورد شهری که موقتاً ناقوس شکسته کلیسای خود را با یک کاوجا جایگزین کرد. تاریخچه. قدیمی‌ترین نمونه‌های کاوجا پین‌های فلزی بدون تزئین مربوط به قرن‌های ۱۴ و ۱۵ میلادی هستند. پین‌های فلزی نسبت به نمونه‌های چوبی که در اثر سایش با گاوها مستعد ساییدگی و پارگی بودند، برتری داشتند. با گذشت زمان، حلقه‌های دیگری به کاوجا اضافه شد. برای دلنشینی صدای زنگوله‌هایشان. تا اواسط قرن هجدهم، کاوجا به نمادی از جایگاه
تا اواسط قرن هجدهم، کاوجا به نمادی از جایگاه اجتماعی تبدیل شده بود: خانواده‌های ثروتمندتر با جفت‌های بیشتر حلقه و تزئینات استادانه‌تر متمایز می‌شدند. کاوجا به‌طور ویژه در نمایشگاه‌های روستایی به نمایش گذاشته می‌شدند، و برخی از خانواده‌ها صاحب کاوجا «رژه» بودند. برای مصارف کشاورزی در نظر گرفته نشده بود. این روش برای کاوجا سنتی بود. بخشی از جهیزیه عروس بودن، با حلقه‌ای برنزی در ساقه و قلبی در کارنامه‌ها. کاوجا در فولکلور رومانیا وجود دارد. در یک آیین، آزدورا، مسن‌ترین زن خانه، می‌توانست با کشیدن علامت صلیب
مسن‌ترین زن خانه، می‌توانست با کشیدن علامت صلیب با یک کاوجا، جنسیت جنین را تشخیص دهد سه بار دور زن باردار نشسته چرخید و کاوجا قرار داد روی پایه‌ای کنار شمعی روشن. اگر حلقه‌های سمت چپ زودتر از بقیه زنگ می‌زدند، نشان دهنده تولد یک پسر بود، در حالی که حلقه‌های سمت راست نشان دهنده تولد یک دختر بود و نتیجه نامشخص نشان دهنده سقط خودبه‌خودی بود. کاوجا همچنین در آیین‌هایی برای جلوگیری از طوفان، دعا برای بخشش بدهی‌ها، تبرک خانه‌های تازه عروس و داماد، و گرفتن زنبور عسل استفاده می‌شده است. کاوجا همچنین می‌تواند برای
استفاده می‌شده است. کاوجا همچنین می‌تواند برای دفع مازاپگول استفاده شود، جن‌های شبگرد موذی، با کاشتن آن در بیرون خانهٔ قربانیِ شکنجه‌شده.
پرچم رم ()، پایتخت ایتالیا، مستطیلی دو رنگ است که به دو نوار عمودی هم‌اندازه تقسیم شده است: قرمز-بنفش در سمت چپ و زرد اخرایی در سمت راست. طراحی. پرچم مدنی رم به دو نوار عمودی با اندازه مساوی تقسیم شده است، یک نوار قرمز-بنفش در سمت چپ و یک نوار زرد اخرایی در سمت راست. پرچم ایالتی این شهر شامل نشان ملی است که در مرکز قرار گرفته است. این نشان شامل صلیب یونانی زرد (طلایی) در نزدیکی گوشه بالا سمت چپ و در سمت راست آن، حروف زرد (طلایی) اس پی کیو آر (مخفف "مجلس سنا و مردم روم" که از لاتین به معنای "سنا و مردم روم"
و مردم روم" که از لاتین به معنای "سنا و مردم روم" ترجمه می‌شود) است که به صورت مورب، از بالا سمت چپ تا پایین سمت راست، در سراسر سپر قرمز به سبک سپر سه‌گوشه با بالای مربع و پایه نوک تیز قرار گرفته‌اند. در بالای سپر یک تاج زرد (طلایی) باز، تاجی با پنج گل و جواهرات قرمز، سفید و سبز قرار دارد. تاریخچه. از قرون وسطی، شهر رم از یک پرچم قرمز-بنفش با یک صلیب یونانی زرد (طلایی) در نزدیکی گوشه بالا سمت راست و در سمت راست آن، حروف زرد (طلایی) اس پی کیو آر (مخفف "مجلس سنا و مردم روم" که از لاتین به معنای "سنا و مردم
سنا و مردم روم" که از لاتین به معنای "سنا و مردم روم" ترجمه می‌شود) به صورت مورب در سراسر پرچم، از بالا سمت چپ تا گوشه پایین سمت راست قرار داشتند. اعتقاد بر این است که طرح پرچم مدرن، با نوارهای عمودی قرمز و زرد، در سال ۱۸۷۰، سالی که شهر به پادشاهی ایتالیا پیوست، معرفی شد. در سال ۱۸۸۴، شهر رسماً نشان ملی خود را معرفی کرد که سپس بر روی نوع پرچم ایالتی به نمایش درآمد. طرح آن بر اساس یک حکاکی دیواری مربوط به قرن ۱۴ میلادی بود که قدیمی‌ترین نمایش نشان ملی شهر را به تصویر می‌کشید. رنگ‌ها بر اساس پرچم بودند. در
به تصویر می‌کشید. رنگ‌ها بر اساس پرچم بودند. در مرکز نشان ملی، یک بیضی قرمز-بنفش قرار داشت که صلیب زرد (طلایی) یونانی را در بالا سمت چپ و در سمت راست آن، حروف زرد (طلایی) اس پی کیو آر (مخفف "مجلس سنا و مردم روم" که از لاتین به معنای "سنا و مردم روم" ترجمه می‌شود) را به صورت مورب، از بالا سمت چپ تا پایین سمت راست، در سراسر بیضی قرار داده بود. بیضی در یک سپر زرد (طلایی) به سبک باروک با بالای گوش‌های طوماری و پایه لوب‌دار قرار داشت. بالای آن یک تاج باز زرد (طلایی) با پنج گل و جواهرات تاج قرار داده شده بود.
با پنج گل و جواهرات تاج قرار داده شده بود. "«سناتوس پوپولوسک رومانوس»" (اس پی کیو آر) رسماً در ۲۶ اوت ۱۹۲۷ به عنوان شعار شهر پذیرفته شد. طرح نشان ملی از سال ۱۸۸۴ تا ۲۰۰۴ مورد استفاده قرار می‌گرفت، تا اینکه با طرح ساده‌شدهٔ فعلی جایگزین شد، از جمله تغییر به سپر (دژ) قرمز ساده‌شده به سبک سپر سه‌گوشه با بالای مربع و پایهٔ نوک‌تیز. متعاقباً، طرح جدید روی پرچم غیرنظامی نیز به نمایش درآمد. پرچمی که تا سال ۲۰۰۴ مورد استفاده قرار می‌گرفت، دارای نشان ملی به سبک باروک در مرکز، با قابی طوماری و تاجی گلدار با اشکال
در مرکز، با قابی طوماری و تاجی گلدار با اشکال نسبتاً متغیر بود. این پرچم معمولاً در کاخ سناتوریو، مقر نمایندگی شهرداری رم در میدان کامپیدولیو، به نمایش گذاشته می‌شد. پرچم‌هایی با نشان ملی حتی پیچیده‌تر از نمونه نشان داده شده در اینجا، که از نمونه‌های مجسمه‌سازی گرفته شده‌اند، شناخته شده‌اند.
مجله کلات یک پروژه انتشاراتی مستقل است که در پایان سال ۲۰۰۹، در میلان، به ابتکار پائولو پریولو و امانوئلا کارلی، با هدف بررسی فضای چندوجهی هنر، طراحی و معماری معاصر از طریق مواجهه نزدیک با شخصیت‌های اصلی آن، راه‌اندازی شد. نام کلات از کلمه «صحبت کردن» گرفته شده که از عقب به جلو نوشته می‌شود و نشان دهنده تمایل ناشران به توسعه واژگان جدید و روش‌های جدید تبادل نظر در مورد موضوعات تحت پوشش است. خلاصه مختصر. این پروژه به عنوان یک نشریه چاپی فصلی آغاز شد که صرفاً از مصاحبه‌های بسیار طولانی تشکیل شده بود، به دو
از مصاحبه‌های بسیار طولانی تشکیل شده بود، به دو زبان (ایتالیایی و انگلیسی) منتشر می‌شد و در پانزده کشور توزیع می‌شد: ایتالیا، آلمان، بریتانیا، فرانسه، سوئد، بلژیک، پرتغال، چین، هنگ کنگ، مالت، سنگاپور، تایوان، ژاپن، استرالیا و ایالات متحده. بین سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱، پنج شماره منتشر شد که در مجموع شامل چهل مصاحبه با صاحب‌نظران برجسته طراحی و خلاقیت معاصر، از جمله استفانو بوئری، آندره آ برانزی، آلفردو جار، هانس اولریش اوبریست، فرانچسکو وزولی، روزا بارباد، مائوریتزیو کاتناس، مائوریتزیو کاتناس الیویرو توسکانی،
کاتناس، مائوریتزیو کاتناس الیویرو توسکانی، نایجل کوتس، پیتر آیزنمن، مارتی گیکسه، تویو ایتو، جاسپر موریسون، پیتر زومتور. در سال ۲۰۱۲، ناشران تصمیم گرفتند نسخه چاپی را به پایان برسانند و ایده اولیه را به یک مجله آنلاین تبدیل کنند که ترکیبی روزانه از دیدگاه‌ها، گفتگوها، تصاویر و نظرات را ارائه می‌دهد و حوزه تحقیق را گسترش می‌دهد تا معماری، هنر معاصر، طراحی، عکاسی، مد و سایر اشکال خلاقیت کاربردی را در بر بگیرد. "مجله کلات" نشریه‌ای است که در دادگاه میلان ثبت شده است (شماره ۱۹۷، ۲۴ آوریل ۲۰۰۹). سردبیر آن پائولو
است (شماره ۱۹۷، ۲۴ آوریل ۲۰۰۹). سردبیر آن پائولو پریولو است.
پرچم فلورانس، همچنین با نام "جیگلیو فلورانس" ( شناخته می‌شود) پرچم جمهوری فلورانس بین سال‌های ۱۲۵۰ تا ۱۵۳۲ بود. این پرچم پس از انحلال جمهوری نیز به عنوان نماد شهر باقی ماند و امروزه نیز در سراسر فلورانس مورد استفاده قرار می‌گیرد. این پرچم از یک زمینه سفید تشکیل شده است که با یک زنبق قرمز تزیین شده، که معمولاً به آن "ژیگلیو" می‌گویند، تزیین شده است. تاریخچه. یکی از نظریه‌های پیرامون ریشه‌های پرچم، به تأسیس شهر در دوران امپراتوری روم در سال ۵۹ پیش از میلاد برمی‌گردد. تأسیس شهر در دوره جشن‌های مربوط به الهه
تأسیس شهر در دوره جشن‌های مربوط به الهه رومی فلورا، منجر به این شد که گل‌ها، به ویژه زنبق، به عنوان نمادی از فلورانس جشن گرفته شوند. توضیح دیگر برای پذیرش پرچم، ناشی از فراوانی گل زنبق فلورنتینا در اطراف شهر است. استفاده از رنگ‌های قرمز و سفید روی پرچم احتمالاً از نشان خانوادگی هیو، مارگراف توسکانی (۹۶۹–۱۰۰۱) گرفته شده است که یک سپر پالت‌دار با نوارهای عمودی متناوب قرمز و سفید را به کار گرفت. علیرغم ابهام پیرامون ریشه‌های "ژیگلیو"، تا قرن یازدهم، فرقه گیبلین‌های فلورانسی نشان خانوادگی‌ای را با نقش ژیگلیو
فلورانسی نشان خانوادگی‌ای را با نقش ژیگلیو سفید بر زمینه‌ای قرمز پذیرفتند که در نتیجه این نماد با شهر مرتبط شد. با این حال، در سال ۱۲۵۰، گیبلین‌ها توسط رقبای خود، گوئلف‌ها، شکست خوردند و تبعید شدند. استفاده مداوم از ژیگلیو سفید بر روی زمینه قرمز توسط گیبلین‌های تبعیدی منجر به این شد که گوئلف‌ها رنگ‌های شهر را معکوس کنند و پرچمی با ژیگلیو قرمز بر روی زمینه سفید ایجاد کنند. سپس این نماد به‌طور گسترده در شهر مورد استفاده قرار گرفت و بر روی چندین ساختمان عمومی تزئین شد در حالی که پرچم بر فراز بسیاری دیگر به
تزئین شد در حالی که پرچم بر فراز بسیاری دیگر به اهتزاز درآمد. ژیگلیو به روش‌های دیگری نیز به نمایش گذاشته شد، مانند نمایش بر روی سپر مارزوکو، نماد شیر نشان که در قرن چهاردهم به عنوان شخصیت فلورانس شناخته شد. شناخته‌شده‌ترین تصویر از ژیگلیو و مارزوکو را می‌توان در میدان سینیوریا یافت که بین سال‌های ۱۴۱۸ تا ۱۴۲۰ توسط دوناتلو خلق شده است. نماد جدید فلورانس در سراسر شهر و فراتر از آن به عنوان نمادی از قدرت و صلابت فلورانس مورد استفاده قرار گرفت. "جیلیو فلورانس را" می‌توان در مناطق اطراف فلورانس، مانند
فلورانس را" می‌توان در مناطق اطراف فلورانس، مانند اسکارپریا و کسلفیورنتینو یافت، اما آنها بدون پرچم‌های زنبق به تصویر کشیده می‌شدند، که منحصراً برای استفاده در نمادها در شهر فلورانس در نظر گرفته شده بود. در سال ۱۵۳۲، پاپ کلمنت هفتم عنوان دوک جمهوری فلورانس را به خویشاوند خود، الساندرو دِ مدیچی، اعطا کرد و جمهوری را با دوک‌نشین فلورانس، که توسط خانواده مدیچی اداره می‌شد، جایگزین نمود. تا سال ۱۵۳۲، نشان خانوادگی مدیچی جایگزین نشان خانوادگی مدیچی به نام گیگلیو فلورانس شد. با این حال، استفاده از نشان خانوادگی
فلورانس شد. با این حال، استفاده از نشان خانوادگی مدیچی همچنان به‌طور گسترده توسط مردم رواج داشت و مترادف با نام شهر باقی ماند. بین سال‌های ۱۸۰۸ تا ۱۸۱۴، فلورانس تحت کنترل ناپلئون بناپارت بود و به بخشدار بخش آرنو از امپراتوری اول فرانسه تبدیل شد. کنترل ناپلئون بر شهر منجر به تلاش‌هایی برای ممنوعیت پرچم جیلیو فلورانس و جایگزینی آن با پرچم دیگری شد. مخالفت شدید و اعتراضات خشونت‌آمیز مردم منجر به کنار گذاشتن چنین ایده‌ای شد. گیگلیو فلورانس را می‌توان در نمای باشکوه کلیسای جامع فلورانس و برج ناقوس جوتو نیز
باشکوه کلیسای جامع فلورانس و برج ناقوس جوتو نیز یافت. کاربرد امروزی. پرچم جیلیو فلورانس همچنان در سراسر شهر مورد استفاده قرار می‌گیرد. این پرچم بر روی نشان باشگاه فیورنتینا در سری آ نقش بسته است. این پرچم همچنین در مسابقه سنتی پرتاب پرچم برای جایزه مارزوکو که هر ساله در اول ماه مه در میدان سینیوریا برگزار می‌شود، به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد. در سراسر شهر فلورانس، این پرچم را می‌توان بر فراز ساختمان‌های عمومی و خصوصی متعددی، مانند کاخ وکیو، مشاهده کرد. پرچم فلورانس همچنین بر روی بسیاری از
مشاهده کرد. پرچم فلورانس همچنین بر روی بسیاری از امکانات و خدمات عمومی نقش بسته است. به عنوان مثال، این پرچم را می‌توان روی سطل‌های زباله، آمبولانس‌ها و تیرک‌های تراموا در سراسر شهر یافت.
هیئت ملی حفاظت از فیلم () هیئتی است که فیلم‌ها را برای محافظت در کتابخانه کنگره فهرست ملی ثبت فیلم انتخاب می‌کند. این هیئت توسط مصوبه ملی حفاظت از فیلم در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد. سازمان. این هیئت توسط کتابدار کنگره منصوب می‌شود و متشکل از نمایندگانی از سازمان‌های حرفه‌ای به نمایندگی از صنعت فیلم، آرشیوها، محققان، فیلمسازان و دیگران است که جامعه متنوع سینمای آمریکا را تشکیل می‌دهند.
نشان سه‌رنگ ایتالیا (به ) یک نشان ملی ایتالیا است که با تا کردن روبان سبز، سفید و قرمز به شکل چین‌دار با تکنیک چین‌زنی ساخته می‌شود. این یکی از نمادهای ملی ایتالیا است و از سه رنگ پرچم ایتالیا تشکیل شده است که سبز در مرکز، سفید بلافاصله در بیرون و قرمز در لبه قرار دارد. این نشان، یک نماد انقلابی، شخصیت اصلی قیام‌هایی بود که مشخصه اتحاد ایتالیا بود و توسط بسیاری از میهن‌پرستان این دوره از تاریخ ایتالیا به شکل سه رنگ خود روی ژاکت یا کلاه‌ها سنجاق می‌شد. در طی آن، شبه جزیره ایتالیا به وحدت ملی خود دست یافت و
آن، شبه جزیره ایتالیا به وحدت ملی خود دست یافت و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ با اعلام پادشاهی ایتالیا در ۱۴ ژوئن ۱۸۴۸، این کوکاد جایگزین کوکاد لاجوردی روی یونیفرم‌های برخی از ادارات ارتش سلطنتی ساردینیا (که در سال ۱۸۶۱ به ارتش سلطنتی ایتالیا تبدیل شد) شد، در حالی که در ۱ ژانویه ۱۹۴۸، با تولد جمهوری ایتالیا، جای خود را به عنوان یک زینت ملی گرفت. نشان سه‌رنگ ایتالیا برای اولین بار در جنوا در ۲۱ اوت ۱۷۸۹ ظاهر شد و همزمان رنگ‌های سه‌رنگ ملی ایتالیا نیز معرفی شدند. هفت سال بعد، نخستین پرچم نظامی سه‌رنگ توسط لشکر لومباردی
بعد، نخستین پرچم نظامی سه‌رنگ توسط لشکر لومباردی در میلان در ۱۱ اکتبر ۱۷۹۶ به‌کار گرفته شد و هشت سال بعد، یعنی در ۷ ژانویه ۱۷۹۷، پرچم ایتالیا برای اولین بار به عنوان پرچم ملی یک دولت مستقل ایتالیایی، جمهوری چی‌سپادانا، به وجود آمد. نشان سه رنگ ایتالیایی یکی از نمادهای نیروی هوایی ایتالیا است و به‌طور گسترده در تمام هواپیماهای دولتی ایتالیا، نه تنها هواپیماهای نظامی، استفاده می‌شود. این نشان اساس کتیبه رژه برساگلیری، هنگ‌های سواره نظام، کارابینیری و گارد مالی است، و نمونه‌ای از آن روی پارچه روی پیراهن
مالی است، و نمونه‌ای از آن روی پارچه روی پیراهن تیم‌های ورزشی برگزارکننده جام حذفی ایتالیا دوخته می‌شود که در ورزش‌های مختلف تیمی ملی سازماندهی می‌شوند. این یک سنت است که مهم‌ترین مناصب دولتی، به استثنای رئیس‌جمهور ایتالیا، در طول رژه نظامی "جشن جمهوری"، که هر ۲ ژوئن برگزار می‌شود، یک نشان سه رنگ به ژاکت خود سنجاق کنند. موقعیت رنگ. نشان سه‌رنگ ایتالیا به‌طور معمول سبز را در مرکز، سفید را در موقعیت میانی و قرمز را در پیرامون خود دارد. این رسم از یکی از ویژگی‌های مفهومی نشان‌ها نشأت می‌گیرد؛ به‌گونه‌ای که
مفهومی نشان‌ها نشأت می‌گیرد؛ به‌گونه‌ای که می‌توان آن‌ها را مانند پرچم‌هایی تصور کرد که از بالا به دور میلهٔ پرچم پیچیده شده‌اند. در مورد نشان سه رنگ ایتالیایی، رنگ سبز در مرکز قرار دارد زیرا در پرچم ایتالیا این رنگ به میله پرچم نزدیک‌تر است. نشان‌های سه رنگ با رنگ‌های قرمز و سبز در موقعیت مخالف، نشان‌های ایران و سورینام هستند. برعکس، نشان ملی بلغارستان و مالدیو، که از مرکز شروع می‌شوند، به ترتیب سفید، سبز و قرمز چیده شده‌اند، در حالی که نشان ملی ماداگاسکار، که از مرکز شروع می‌شود، به ترتیب سفید، قرمز و
که از مرکز شروع می‌شود، به ترتیب سفید، قرمز و سبز چیده شده است. کوکاد مجارستانی همان ترتیب رنگ‌های کوکاد سه رنگ ایتالیایی را دارد، با این تفاوت که موقعیت رنگ‌ها مانند کوکاد ایرانی معکوس شده است و کوکاد سورینامی یک افسانه شهری است. کوکادهای دیگری که حتی از نظر ترتیب رنگ‌ها با کوکاد ایتالیایی یکسان هستند، زیورآلات ملی بوروندی، مکزیک، لبنان، سیشل، الجزایر و ترکمنستان هستند. تاریخچه. محل. اولین نشان‌ها در قرن پانزدهم در اروپا معرفی شدند. ارتش‌های کشورهای اروپایی از آنها برای نشان دادن ملیت سربازان خود و تشخیص
از آنها برای نشان دادن ملیت سربازان خود و تشخیص متحدان از دشمنان استفاده می‌کردند. این نشان‌های اولیه از نوارها و روبان‌های رنگی متمایزی الهام گرفته شده‌اند که در اواخر قرون وسطی توسط شوالیه‌ها، چه در جنگ و چه در مسابقات، استفاده می‌شدند و هدف یکسانی داشتند، یعنی تشخیص حریف از سرباز دیگر. نشان سه رنگ ایتالیایی، که بعدها در طول قیام‌های شورشی قرن‌های ۱۸ و ۱۹ به یک نماد انقلابی تمام‌عیار تبدیل شد، اغلب توسط میهن‌پرستانی که در قیام‌های نشانگر اتحاد ایتالیا شرکت داشتند، پوشیده می‌شد. این اتحاد با آن دسته از
داشتند، پوشیده می‌شد. این اتحاد با آن دسته از ناآرامی‌های اجتماعی مشخص می‌شد که منجر به وحدت سیاسی و اداری شبه جزیره ایتالیا در قرن ۱۹ شد؛ به همین دلیل، یکی از نمادهای ملی ایتالیا محسوب می‌شود. نشان سه رنگ ایتالیایی، و همچنین تمام زیورآلات مشابهی که در همان دوره در کشورهای دیگر ساخته می‌شدند، ویژگی اصلی‌شان این بود که به وضوح قابل مشاهده بودند و در نتیجه می‌توانستند به‌طور واضح ایده‌های سیاسی شخصی که آن را به سر داشت، شناسایی کنند، و همچنین در صورت نیاز، بهتر از مثلاً یک پرچم، قابل پنهان شدن بودند. نشان سه
از مثلاً یک پرچم، قابل پنهان شدن بودند. نشان سه رنگ ایتالیایی از نشان سه رنگ فرانسوی الهام گرفته شده است، همان‌طور که پرچم ایتالیا نیز از پرچم فرانسه الهام گرفته شده است، که توسط انقلاب فرانسه در پاییز ۱۷۹۰ بر روی کشتی‌های جنگی نیروی دریایی فرانسه معرفی شد. سایر پرچم‌های سه رنگ ملی اروپایی نیز از پرچم فرانسه الهام گرفته شده‌اند زیرا آنها نیز با آرمان‌های انقلاب مرتبط بودند. نشان سه رنگ فرانسه در طول انقلاب پدید آمد و با گذشت زمان به یکی از نمادهای تغییر تبدیل شد. بعدها، معنای تغییر که به نشان سه رنگ فرانسه
شد. بعدها، معنای تغییر که به نشان سه رنگ فرانسه نسبت داده شد، از آلپ عبور کرد و همراه با استفاده از نشان و تمام ارزش‌های انقلاب فرانسه که توسط ژاکوبینیسم ریشه‌ها انجام می‌شد، از جمله آرمان‌های نوسازی اجتماعی که اساس حمایت از اعلامیه حقوق بشر و شهروند ۱۷۸۹ بود، به ایتالیا رسید. متعاقباً، این نشان همچنین سیاسی شد و اولین جنبش‌های میهن‌پرستانه با هدف خودمختاری ملی شکل گرفت که متعاقباً در شبه جزیره ایتالیا به اتحاد ایتالیا منجر شد. نشان سه رنگ فرانسوی در ۱۲ ژوئیه ۱۷۸۹، دو روز قبل از حمله به باستیل، متولد شد.
۱۷۸۹، دو روز قبل از حمله به باستیل، متولد شد. کامی دِسمولن، روزنامه‌نگار انقلابی، ضمن دعوت از جمعیت پاریسی برای شورش، از معترضان پرسید که چه رنگی را به عنوان نماد انقلاب فرانسه انتخاب کنند و سبز امید یا آبی انقلاب آمریکا، نماد آزادی و دموکراسی، را پیشنهاد داد. معترضان پاسخ دادند: «سبز! سبز! ما نشان‌های سبز می‌خواهیم!» سپس دِسمولن یک برگ سبز را از روی زمین برداشت و آن را به عنوان نشانه‌ای متمایز از انقلابیون به سمت کلاه گرفت. رنگ سبز، در پرچم سه رنگ فرانسوی اولیه، بلافاصله به نفع آبی و قرمز یا رنگ‌های
اولیه، بلافاصله به نفع آبی و قرمز یا رنگ‌های باستانی پاریس کنار گذاشته شد، زیرا این رنگ، رنگ برادر پادشاه، کنت آرتوا نیز بود که پس از اولین دوره بازگشت سلطنت با نام چارلز دهم فرانسه به سلطنت رسید. سپس پرچم سه رنگ فرانسه در ۱۷ ژوئیه ۱۷۸۹ با افزودن رنگ سفید، رنگ خاندان بوربون، به احترام شاه لویی شانزدهم که با وجود شورش‌های خشونت‌آمیزی که در کشور در جریان بود، هنوز در حال حکومت بود، تکمیل شد: در واقع، سلطنت فرانسه بعداً، در ۱۰ اوت ۱۷۹۲ در براندازی پادشاهی، لغو شد. تولد رنگ‌های ملی ایتالیا. برگ‌هایی که به
لغو شد. تولد رنگ‌های ملی ایتالیا. برگ‌هایی که به عنوان اولین نمادها استفاده شدند. اولین تظاهرات پراکنده به نفع آرمان‌های انقلاب فرانسه توسط مردم ایتالیا در اوت ۱۷۸۹ با سازماندهی اعتراضات در نقاط مختلف شبه جزیره ایتالیا، به ویژه در ایالات پاپی، صورت گرفت. شورشیان در این قیام‌های اولیه، به تقلید از اعتراضات مشابهی که در طلوع انقلاب در فرانسه رخ داد، کوکادهای موقت ساخته شده از برگ‌های سبز را به لباس‌های خود سنجاق کرده بودند. استفاده از کوکاد در جریان اعتراضاتی که در ایتالیا رخ داد، یک مورد منحصر به فرد نبود.
که در ایتالیا رخ داد، یک مورد منحصر به فرد نبود. مستند شده است که در ۱۲ نوامبر ۱۷۸۹ ، دولت پروس استفاده از کوکاد را برای مردم وستفالی ممنوع کرد، زیرا با توجه به ارتباط نزدیک معنای آن با جنبش‌های اعتراضی که در فرانسه شعله‌ور شده بود، با سوءظن به آن نگاه می‌شد و بنابراین استفاده از آن از مرزهای فرانسه فراتر رفت و به تدریج در سراسر اروپا گسترش یافت. این امر همچنین به دلیل انتشار نشریاتی در کشورهای مختلف اروپایی رخ داد که به این واقعیت که کوکاد در فرانسه به یکی از مهم‌ترین نمادهای قیام‌های شورشی و مبارزه مردم
از مهم‌ترین نمادهای قیام‌های شورشی و مبارزه مردم علیه رژیم استبدادی حاکم در آن زمان تبدیل شده بود، تأکید زیادی داشتند. در مورد شورش‌های ایتالیا، شورش‌هایی که در فانو و ولتری درست قبل از ۱۶ آگوست، در رم بین ۱۶ تا ۲۸ آگوست و در فراسکاتی درست قبل از ۳۰ آگوست رخ داد، قابل توجه بودند که همگی در ایالات پاپی رخ دادند. به ویژه در رم، کوکادهایی که از برگ‌های برگ بو ساخته شده بودند، به کلاه‌ها سنجاق می‌شدند. شورشیان خواستار کاهش قیمت مایحتاج اولیه بودند و تهدید می‌کردند که در صورت امتناع مقامات از برآورده کردن این
که در صورت امتناع مقامات از برآورده کردن این درخواست‌ها، شورش‌هایی مشابه اعتراضات خشونت‌آمیز پاریس را آغاز خواهند کرد. روزنامه میلانی در مقاله‌ای که در ۱۶ اوت ۱۷۸۹ منتشر شد، اعتراضات در ایالات پاپی را به عنوان «رقص کوکادهای سبز» تعریف کرد. از سپتامبر ۱۷۸۹ دیگر خبری از کوکاد تشکیل شده با برگ‌ها در شورش‌های ایتالیا نبود و کوکادهایی از پارچه سبز جایگزین آنها شدند. اولین نشان سه رنگ ایتالیایی. در طول هفته‌های اول فصل انقلاب، این باور عمومی در ایتالیا باقی ماند که پرچم سبز، سفید و قرمز، پرچمی است که توسط
ماند که پرچم سبز، سفید و قرمز، پرچمی است که توسط شورشیان فرانسوی به اهتزاز درمی‌آمد؛ بنابراین، شورشیان ایتالیایی از این رنگ‌ها به عنوان تقلیدی ساده از اعتراضاتی که در فرانسه در حال وقوع بود و - در هر دو کشور - با اهداف یکسانی، یعنی دستیابی به شرایط زندگی بهتر و کسب حقوق مدنی و سیاسی، که همیشه توسط رژیم‌های مطلقه انکار شده است، هدف قرار می‌گرفت، استفاده کردند. روزنامه‌های ایتالیایی آن زمان در واقع در مورد وقایع شورش‌های فرانسه سردرگمی ایجاد کرده بودند، به ویژه با حذف جایگزینی سبز با آبی و قرمز و در نتیجه
ویژه با حذف جایگزینی سبز با آبی و قرمز و در نتیجه گزارش خبر نادرست مبنی بر اینکه سه رنگ فرانسه سبز، سفید و قرمز است. اشتباه در مورد رنگ‌های نشان فرانسوی در میان تظاهرکنندگان ریشه دواند، زیرا روزنامه‌ها بلافاصله این اشتباه را اصلاح نکردند، اگرچه در آن زمان، در ایتالیا، حدود ۸۰ روزنامه چاپ می‌شد که پنج مورد از آنها فقط در میلان بود. اخبار منتشر شده در ابتدا نیز متناقض بودند. به عنوان مثال، روزنامه میلانی "«لا استافِتا دی سیافوسا»" این خبر را گزارش داد که نشان فرانسوی سبز که از برگ تشکیل شده بود، روز بعد با
فرانسوی سبز که از برگ تشکیل شده بود، روز بعد با یک نشان قرمز و سفید (به جای آبی و قرمز) جایگزین شده است. حتی در مورد نشان آبی، سفید و قرمز فرانسوی بعدی و قطعی که در ۱۷ ژوئیه ساخته شد، روزنامه‌ها با گزارش‌های گیج‌کننده‌ای مانند "ایل کوریره دی گابینتو" مبنی بر اینکه فقط قرمز و آبی است یا طبق گفته روزنامه‌های دیگر، مانند "لا گازتا انکیکلوپدیکا دی میلانو"، سفید و صورتی، سردرگمی ایجاد کردند. اطلاعات دقیق‌تری که متعاقباً توسط همه روزنامه‌های ایتالیایی گزارش شد، به درستی اعلام کرد که نشان فرانسوی سه رنگ دارد، با
درستی اعلام کرد که نشان فرانسوی سه رنگ دارد، با این حال سایه‌های آنها به اشتباه نشان‌های سبز، سفید و قرمز ذکر شده است. اولین اثر مستند از استفاده از نشان سبز، سفید و قرمز، که البته ترتیب رنگ‌ها روی این زیور را مشخص نمی‌کند، به ۲۱ اوت ۱۷۸۹ برمی‌گردد. در بایگانی‌های تاریخی جمهوری جنوا گزارش شده است که شاهدان عینی برخی از تظاهرکنندگان را دیده‌اند که با «نشان جدید سفید، قرمز و سبز فرانسوی که اخیراً در پاریس معرفی شده است» در شهر پرسه می‌زدند. استفاده از اصطلاح «نشان جدید» نشان‌دهنده کوکادهای موقت فرانسوی ساخته
جدید» نشان‌دهنده کوکادهای موقت فرانسوی ساخته شده از برگ است که به دو و سپس سه رنگ تقسیم می‌شوند، با وجود اینکه ترکیب رنگی واقعی را نادیده می‌گیرند. مقامات دولتی جنوا با سوءظن و بیزاری به استفاده از کوکاد نگاه کردند، زیرا یادآور آن دسته از انگیزه‌های اجتماعی بود که در اروپا شروع به گسترش کرده بودند؛ در واقع، این شورش‌های مردمی اغلب معانی شورشی و بی‌ثبات‌کننده‌ای داشتند؛ بنابراین، پرچم ایتالیا به عنوان شکلی از اعتراض مردمی علیه رژیم‌های مطلقه‌ای که در آن زمان بر شبه جزیره حاکم بودند، متولد شد و نه به عنوان
بر شبه جزیره حاکم بودند، متولد شد و نه به عنوان مظهر میهن‌پرستانه ایتالیایی بودن، زیرا هنوز از تولد آن آگاهی ملی که در آن زمان منجر به اتحاد ایتالیا شد، فاصله زیادی داشت. همچنین بعید نیست که نشان سبز، سفید و قرمز، با باور نادرست به استفاده از سبز به جای آبی، که شاید ناشی از استفاده قبلی از برگ‌های سبز باشد، قبل از ۲۱ آگوست و در شهری غیر از جنوا متولد شده باشد. احتمالاً شور و هیجان انقلابی رویدادهای فرانسه قبل از آن تاریخ به ایتالیا رسیده است، با توجه به اینکه هنوز آثار مستندی از این تحقق احتمالی نشان سه
هنوز آثار مستندی از این تحقق احتمالی نشان سه رنگ نداریم. شواهد کتبی ثابت می‌کند که اولین قیام‌های انقلابی در ایتالیا در ماه آگوست در دولت پاپ رخ داده است، اما منابع مربوط به این وقایع به نمادهای سه رنگ اشاره نمی‌کنند، بلکه فقط به تزئیناتی که با برگ‌ها ساخته شده‌اند اشاره می‌کنند. سرانجام، وقتی اطلاعات صحیح در مورد ترکیب رنگی کوکاد فرانسوی به ایتالیا رسید، ژاکوبن‌های ایتالیایی تصمیم گرفتند به جای آبی، رنگ سبز را حفظ کنند، زیرا این رنگ نمایانگر طبیعت بود و بنابراین به‌طور استعاری نمایانگر حقوق طبیعی، یعنی
بنابراین به‌طور استعاری نمایانگر حقوق طبیعی، یعنی برابری و آزادی، که هر دو اصل برایشان عزیز بودند، نیز بود. اگرچه سه رنگ سبز، سفید و قرمز، هنگام معرفی، صرفاً ارزش تقلیدی داشتند، اما در طول قیام‌های مردمی اوایل قرن نوزدهم به عنوان نمادی از سرزمین مادری ایتالیا در نظر گرفته شدند.
مایندلینک آتاری یک کنترل‌کننده بازی ویدئویی برای آتاری 2600 بود که هرگز عرضه نشد و در اصل قرار بود در سال ۱۹۸۴ منتشر شود. ویژگی منحصربه‌فرد مایندلینک این بود که به شکل یک هدبند طراحی شده بود و بازی را با خواندن سیگنال‌های عصبی–عضلانی پیشانی بازیکن کنترل می‌کرد. حرکت‌های پیشانی بازیکن توسط حسگر فروسرخ دریافت می‌شد و به حرکت درون بازی تبدیل می‌گردید. بازی‌هایی که به‌طور ویژه از این دستگاه پشتیبانی می‌کردند مشابه بازی‌هایی بودند که از "کنترلر پدل" استفاده می‌کردند، اما با کنترلر مایندلینک. سه بازی برای این
اما با کنترلر مایندلینک. سه بازی برای این وسیله در دست ساخت بود که پیش از لغو پروژه نیمه‌کاره ماند. یکی از آن‌ها نسخه‌ای تقلیدی از یک بازی مشهور شکستن آجر بود که با این کنترلر هدایت می‌شد. بازی دیگری برای شبیه‌سازی نوعی ادراک فراحسی طراحی شده بود تا وانمود کند محتوای کارت‌ها را پیش‌بینی می‌کند. آزمایش‌ها نشان دادند که بازیکنان به دلیل نیاز به حرکت دادن ابروها برای انجام بازی، اغلب دچار سردرد می‌شدند. هیچ‌یک از این نمونه‌ها هرگز در قالب دیگری منتشر نشدند.
الصجعه یک شهرک در شارجه کشور امارات متحده عربی است.
آثار معماری و هنری ویتوریانو، یک بنای یادبود ملی ایتالیا واقع در رم در دامنه شمالی تپه کاپیتولین، از طریق تمثیل‌ها و شخصیت‌پردازی‌ها، فضایل و احساساتی را نشان می‌دهد که ایتالیایی‌ها را در طول وحدت ایتالیا، دوره‌ای که ایتالیا به وحدت ملی و رهایی از سلطه بیگانگان دست یافت، برانگیخت. به همین دلیل، ویتوریانو یکی از نمادهای میهن‌پرستانه ایتالیا محسوب می‌شود. این طراح بنای «ویتوریانو»، جوزپه ساکونی، بود که تصمیم گرفت تنها آثار هنری کاملاً نمادین در آن قرار گیرد، زیرا او معتقد بود تنها از طریق هنر عاری از هرگونه