payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیز تنظیم می‌شوند. ماهیگیری با تور ماهیگیری به دلیل مقرون به صرفه بودن، به یک روش ماهیگیری تجاری تبدیل شده است. تورها را می‌توان توسط شناورهای کم‌قدرت نصب کرد که باعث صرفه‌جویی در مصرف سوخت می‌شود. تورهای ماهیگیری بدون باد همچنین در جمع کردن مقدار زیادی ماهی در یک صید مؤثر هستند. قبل از دهه ۱۹۶۰ اندازه تور محدود نبود و تورهای تولید شده تجاری معمولاً تا . در سال ۱۹۸۷، ایالات متحده قانون «تأثیر، نظارت، ارزیابی و کنترل تورهای ماهیگیری» را تصویب کرد که طول تورهای مورد استفاده در آب‌های آمریکا را به مایل
تورهای مورد استفاده در آب‌های آمریکا را به مایل دریایی) محدود می‌کرد. . در سال ۱۹۸۹، مجمع عمومی سازمان ملل متحد قانونی را برای ممنوعیت ماهیگیری با تور ماهیگیری وضع کرد. در سال ۱۹۹۲، سازمان ملل متحد استفاده از تورهای ماهیگیری با طول بیش از ۲٫۵ اینچ را ممنوع کرد. کیلومتر در آب‌های بین‌المللی. جنجال. صید ضمنی. هر ماهی که از مسیر تور ماهیگیری در اقیانوس عبور کند، ممکن است در تور گیر بیفتد یا به آن بچسبد. این امر منجر به انقراض یا حتی انقراض گونه‌های ماهی می‌شود. ماهی‌های غیرهدف که در تور گرفتار می‌شوند، صید
ماهی‌های غیرهدف که در تور گرفتار می‌شوند، صید ضمنی نامیده می‌شوند. در سال ۱۹۹۴، سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد میزان صید ضمنی جهانی را سالانه تا ۲۷ میلیون تن ماهی که توسط شیلات دور ریخته می‌شود، تخمین زد. بسیاری از افراد گونه‌های غیرهدف به عنوان صید ضمنی در پرتاب هر تور ماهیگیری تلف می‌شوند. در نتیجه، بسیاری از این گونه‌ها اکنون در معرض خطر انقراض هستند. گونه‌هایی که به عنوان صید ضمنی صید می‌شوند شامل کوسه‌ها، دلفین‌ها، نهنگ‌ها، لاک‌پشت‌ها، پرندگان دریایی و سایر پستانداران دریایی هستند. از آنجایی که
و سایر پستانداران دریایی هستند. از آنجایی که تورها قرار داده می‌شوند و ممکن است تا چند روز قابل برداشتن نباشند، پستاندارانی که از هوا تنفس می‌کنند و در تورها گیر می‌کنند، اگر نتوانند خود را آزاد کنند، غرق می‌شوند. در برخی مناطق، معافیت از اقدامات تنبیهی به دلیل صید ضمنی غیرعمدی پستانداران دریایی، همان‌طور که در قانون حمایت از پستانداران دریایی آمده است، شامل ماهیگیران تجاری نیز می‌شود. در دهه ۱۹۹۰، ماهیگیری با تورهای ماهیگیری سالانه مسئول ۳۰٬۰۰۰ تن کوسه و ماهی اسکیت در صید ضمنی جهانی بود. غواصان هنگام
و ماهی اسکیت در صید ضمنی جهانی بود. غواصان هنگام فیلمبرداری از "برنامه «کشتار تصادفی" نشنال جئوگرافیک در جزایر کانال کالیفرنیا، جایی که شمشیرماهی‌ها و کوسه‌های مختلف به سمت شمال شنا می‌کنند، کشف کردند که بسیاری از قایق‌های ماهیگیری در آن شب تورهای خود را در آب انداخته‌اند. این تورها هر کدام یک مایل طول و تقریباً داشتند. در ارتفاع بالا قرار داده شده تا شمشیرماهی‌ها و کوسه‌های دم‌دراز را هدف قرار دهد. آنها نیمی از طول یک تور را شنا کردند و در آن طول، ۳۲ کوسه آبی مرده در تور و همچنین ۲ کوسه سرچکشی، یک شیر
آبی مرده در تور و همچنین ۲ کوسه سرچکشی، یک شیر دریایی و یک سفره‌ماهی پیدا کردند که همگی هنگام کشیدن تور به اقیانوس پرتاب شده بودند. اگرچه ماهیگیری با تورهای ماهیگیری طولانی مدت عامل اصلی صید ضمنی پرندگان دریایی است، اما پرندگان دریایی نیز به تعداد قابل توجهی در تورهای ماهیگیری شناور گرفتار می‌شوند. مطالعات انجام شده بر روی ۳۰ مرکز ماهیگیری کوچک با تورهای ماهیگیری در دریای بالتیک تخمین می‌زند که سالانه ۹۰۰۰۰ پرنده دریایی در تورهای ماهیگیری می‌میرند. ماهی‌های صید شده به صورت تصادفی یا مرده یا با جراحاتی که
صید شده به صورت تصادفی یا مرده یا با جراحاتی که ممکن است منجر به مرگ شود، به اقیانوس بازگردانده می‌شوند. اگر حیوانات مرده خورده نشوند، تجزیه می‌شوند، زیرا باکتری‌ها از اکسیژن برای تجزیه مواد آلی استفاده می‌کنند. مقادیر زیادی از مواد مرده که در اقیانوس تجزیه می‌شوند، باعث کاهش سطح اکسیژن محلول در محیط اطراف می‌شوند. آسیب‌های زیست‌محیطی. تورهای ماهیگیری شناور که به دلیل طوفان‌های ناشی از جریان‌های شدید، گم شدن تصادفی یا دور انداختن عمدی در دریا گم یا رها می‌شوند، به تورهای ارواح تبدیل می‌شوند. تورهای مصنوعی
به تورهای ارواح تبدیل می‌شوند. تورهای مصنوعی در برابر پوسیدگی یا خرابی مقاوم هستند، بنابراین تورهای ماهیگیری شبح به‌طور نامحدود در اقیانوس‌ها ماهیگیری می‌کنند. حیوانات دریایی به راحتی در تورهای ارواح گرفتار می‌شوند، همان‌طور که شکارچیانی که حیوانات مرده جذب می‌کنند، به دام می‌افتند. نخ شناور روی تور به آن اجازه می‌دهد تا در جریان آب حرکت کند که باعث آسیب بوم‌شناسی به گیاهان و زیستگاه‌های بستر می‌شود زیرا تورها کف دریا را می‌کشند. علاوه بر این، آلودگی میکروپلاستیک‌های اقیانوسی عمدتاً ناشی از وسایل ماهیگیری
اقیانوسی عمدتاً ناشی از وسایل ماهیگیری ساخته شده از پلاستیک مانند تورهای ماهیگیری شناور است که در اثر استفاده، گم شدن یا دور انداختن فرسوده می‌شوند. ماهیگیری غیرقانونی. بیشتر کشورها بر آب‌های واقع در فاصله ۲۰۰ مایل دریایی از سواحل خود، که منطقه انحصاری اقتصادی نامیده می‌شود و توسط قانون دریاها تعیین شده است، صلاحیت دارند. خارج از این مرزها ، آب‌های بین‌المللی یا دریای آزاد قرار دارند. کشتی‌ها هنگام ماهیگیری در آب‌های بین‌المللی باید از مقررات کشوری که پرچم آن را برافراشته‌اند، پیروی کنند، اما در آب‌های
آن را برافراشته‌اند، پیروی کنند، اما در آب‌های آزاد هیچ نیروی انتظامی وجود ندارد. آب‌های بین‌المللی ۵۰٪ از سطح جهان را تشکیل می‌دهند، با این حال زیستگاه‌هایی با کمترین میزان حفاظت هستند. کاهش ذخایر ماهی باعث افزایش شیوه‌های غیرقانونی ماهیگیری شده است. صید غیرقانونی، بی‌ضابطه یا گزارش نشده بین ۱۱ تا ۲۶ میلیون تن در سال است که یک چهارم صید جهانی را تشکیل می‌دهد. ماهیگیری غیرقانونی شامل صید ماهی‌های کوچک‌تر از اندازه طبیعی، ماهیگیری در آب‌های بسته، صید ماهی بیشتر از حد مجاز یا ماهیگیری در زمان تعطیلی فصلی
بیشتر از حد مجاز یا ماهیگیری در زمان تعطیلی فصلی آب‌های آزاد می‌شود. ماهیگیری غیرقانونی به دلیل فقدان ضمانت اجرا یا مجازات، امری برجسته است. با وجود کنترل‌ها، نقض قوانین ماهیگیری با تور شناور امری عادی است. دریای مدیترانه بیشترین بهره‌برداری بیش از حد را دارد. با وجود ۲۱ ایالت مدرن با خط ساحلی در دریا، شیلات‌های زیادی وجود دارند که از یک منطقه کوچک برداشت می‌کنند. وقتی استفاده از تجهیزات تور ماهیگیری ممنوع شد، تولیدکنندگان طراحی تورها را اصلاح کردند تا دیگر مشمول تعریف ممنوعه نشوند. تعریف جدیدی در سال ۲۰۰۷
مشمول تعریف ممنوعه نشوند. تعریف جدیدی در سال ۲۰۰۷ وضع شد که به این صورت است: «هر تور ماهیگیری که روی سطح دریا یا در فاصله مشخصی زیر آن توسط وسایل شناور نگه داشته می‌شود و با جریان آب، چه به‌طور مستقل و چه با قایقی که به آن متصل است، حرکت می‌کند. این تور ممکن است به وسایلی برای تثبیت تور یا محدود کردن حرکت آن مجهز باشد.» ماهیگیری با تور ماهیگیری ژاپنی‌ها در اواسط دهه ۱۹۸۰ توجه عموم را به خود جلب کرد، زمانی که ژاپن و دیگر کشورهای آسیایی شروع به اعزام ناوگان‌های بزرگی به اقیانوس آرام شمالی برای صید ماهی تن و
بزرگی به اقیانوس آرام شمالی برای صید ماهی تن و ماهی مرکب کردند. ژاپن حدود ۹۰۰ کشتی ماهیگیری با تور ماهیگیری را اداره می‌کرد و سالانه حدود ۳۰۰ میلیون دلار درآمد داشت. آن قایق‌های ماهیگیری نه تنها به خاطر تخریب بی‌رحمانهٔ حیات دریایی، بلکه به خاطر شکار غیرقانونی ماهی سالمون شمال اقیانوس آرام، آسیب رساندن به صنایع ماهیگیری ایالات متحده و کانادا و تهدید شغل ماهیگیرانی که از چنین روش‌هایی استفاده نمی‌کردند، نیز مورد سرزنش قرار گرفتند. دولت بوش پدر با ممنوعیت تورهای ماهیگیری در ایالات متحده مخالفت کرد، زیرا
تورهای ماهیگیری در ایالات متحده مخالفت کرد، زیرا ظاهراً با معاهده‌ای با ژاپن و کانادا در مورد ماهیگیری ماهی سالمون در شمال اقیانوس آرام در تضاد بود. سایر کاربردها. از تورهای ماهیگیری همچنین در مطالعات اکولوژیکی برای مطالعهٔ حرکت بی‌مهرگان و ایکتیوپلانکتون‌ها به سمت پایین‌دست رودخانه استفاده می‌شود. تورها در عرض یک نهر کشیده می‌شوند و اجازه داده می‌شود یک شب بمانند و نمونه‌ها را جمع‌آوری کنند. این شبکه‌ها در درک چگونگی عملکرد حوزه‌های آبخیز بسیار مهم هستند. تخمین‌های کمی به‌دست‌آمده از تورهای ماهیگیری که به
کمی به‌دست‌آمده از تورهای ماهیگیری که به این روش در رودخانه‌ها استفاده می‌شوند، با توجه به گرفتگی تورها و افت عملکرد ناشی از آن، نیاز به بررسی دقیق دارند.
دوماجی (به انگلیسی: Doomadgee) یک شهر و منطقه‌ای در بخش بومیان دوماجی ، کوئینزلند ، استرالیا است. این جامعه که عمدتاً بومی هستند ، در حدود از مرز قلمرو شمالی و در غرب بورکتاون. این سکونتگاه با تأسیس هیئت مذهبی دوماجی در سال ۱۹۳۳ آغاز شد که در سال ۱۹۳۶ از بیلی پوینت به رودخانه نیکلسون نقل مکان کرد. در سرشماری ۲۰۲۱، محله دوماجی جمعیتی بالغ بر ۱۳۸۷ نفر داشت. تاریخ. مردم بومی. وانی و گنگالیدا (یوکولتا) مردمان شناخته شده استرالیایی بومی هستند که صاحبان سنتی برای منطقه اطراف دوماجی هستند. از نظر تاریخی، گاداوا،
منطقه اطراف دوماجی هستند. از نظر تاریخی، گاداوا، مردم لاردینگا، مردیل، ماردیلدا، مینگندا و گاراوا گروه‌هایی در آن منطقه ساکن شده یا از آن عبور کرده‌اند. زبان وانیی (همچنین با نام‌های "وانیی"، "وانیی"، "وانگی"، "وانیی"، "گاراوا" و "وانجی" شناخته می‌شود) یک زبان بومی استرالیایی از کشورهای خلیج فارس است. منطقه زبانی شامل بخش‌های غربی لان هیل کریک و رودخانه نیکلسون، از حدود مرز بین قلمرو شمالی و کوئینزلند، به سمت غرب به سمت ایستگاه الکساندریا، دوماجی و رودخانه نیکلسون است. این شامل منطقه دولت محلی شایر دوماجی
نیکلسون است. این شامل منطقه دولت محلی شایر دوماجی می‌شود. یوکولتا (همچنین با نام Ganggalida شناخته می‌شود) همچنین در کشورهای خلیج فارس، از جمله در دوماجی و مورنینگتون شایر، صحبت می‌شود. سکونت اروپایی‌ها. از اواخر قرن نوزدهم، اروپایی‌ها شروع به سکونت در این منطقه کردند و تأثیر زیادی بر زندگی مردم بومی گذاشتند. درگیری‌هایی رخ داد، همانطور که در جاهای دیگر جنگ‌های مرزی استرالیا اتفاق افتاد. پلیس بومی، که مردم محلی به عنوان "یابایری" شناخته می‌شدند، در "خاموش کردن تالاب" که در رودخانه نیکلسون در حدود ۲۶
کردن تالاب" که در رودخانه نیکلسون در حدود ۲۶ کیلومتر قرار داشت، مستقر شدند. غرب محل امروزی دوماجی، در سال ۱۸۸۹. پیش از این، پلیس بومی از سال ۱۸۷۸ در مکانی در کارل کریک، در جنوب، مستقر بود. محافظ بومیان در ۳۰ آوریل ۱۹۳۶، تحت «قانون حمایت و محدودیت فروش تریاک بومیان ۱۸۹۷» منصوب شد، که به موجب آن مردم بومی و جزیره‌نشینان تنگه تورس قیموم ایالت شدند. این نهادِ حامی، زندگی بومیان کوئینزلند را کنترل می‌کرد تا اینکه «قانون امور بومیان و جزایر تنگه تورس ۱۹۶۵» در ۲۸ آوریل ۱۹۶۶ لازم‌الاجرا شد و اداره امور بومیان و
آوریل ۱۹۶۶ لازم‌الاجرا شد و اداره امور بومیان و جزایر ایجاد شد و هر منشی دادگاه در ایالت به یک افسر ناحیه تبدیل شد. مأموریت دوماجی (۱۹۳۳–۱۹۸۳). ماموریت دوماجی، که در اصل با نام دوماجی شناخته می‌شد (نامی که از یک تپه شنی ساحلی که توسط مردم گنگالیدا به نام دوماجی شناخته می‌شد، گرفته شده است)، در بیلی پوینت () تأسیس شد در خلیج کارپنتاریا در سال ۱۹۳۳، از جمله مدرسه ماموریت دوماجی. در سال ۱۹۳۰، یک خانه تبلیغی برای کودکان بومی در برک‌تاون توسط لن و دوروتی آکهرست، اعضای برادران آزاد، تأسیس شد و این خانه چند سال
اعضای برادران آزاد، تأسیس شد و این خانه چند سال بعد، به درخواست بومیان، به محل جدید دوماجی (که بعداً با نام "مأموریت اولد دوماجی" شناخته شد) منتقل شد. اکثر ساکنان اولد دوماجی اهل برک‌تاون و از مردم گنگالیدا و گاراوا بودند. در ابتدا دختران در یک خانه و پسران در چادر زندگی می‌کردند، اما خوابگاه‌ها به مرور زمان ساخته شدند. پسران و دختران در خانه‌های جداگانه زندگی می‌کردند خوابگاه‌ها. خانواده آکهرست در سال ۱۹۳۵ به سیدنی بازگشتند. پس از انتصاب محافظ (آوریل ۱۹۳۶)، این مأموریت به عنوان "منطقه حفاظت‌شده بومیان"
این مأموریت به عنوان "منطقه حفاظت‌شده بومیان" (تحت حمایت کلیسا) که توسط یک محافظ محلی اداره می‌شود، طبقه‌بندی شد. در سال ۱۹۳۶، پس از آنکه محل ساحلی هیئت توسط طوفان ویران شد، جامعه و خوابگاه‌ها به رودخانه نیکلسون، معروف به "دوماجی جدید" منتقل شدند. در آن زمان حدود ۵۰ کودک و ۲۰ بزرگسال در آنجا زندگی می‌کردند، اما جمعیت به زودی در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ افزایش یافت، زمانی که دولت کوئینزلند بسیاری از خانواده‌های بومی را از ایستگاه‌های دامداری اطراف، از جمله وستمورلند، لان هیلز و گرگوری داونز، خارج کرد. سوابق رسمی
لان هیلز و گرگوری داونز، خارج کرد. سوابق رسمی بیش از ۸۰ مورد جابجایی بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۵۷ را نشان می‌دهد (و قبل از تأسیس مأموریت دوماجی، بسیاری از کودکان بومی منطقه به مأموریت جزیره مورنینگتون و سایر مأموریت‌ها و ذخیره‌گاه بومیان در جنوب منتقل شدند). عکسی که توسط آرشیو ایالت کوئینزلند گرفته شده و حدود سال ۱۹۴۰ گرفته شده است، حدود ۸۰ کودک را در این مأموریت نشان می‌دهد و سوابق رسمی از وجود حدود ۱۰۰ کودک در سال ۱۹۴۹ خبر می‌دهند. محل سکونت مأموریت شامل یک بیمارستان، یک مدرسه، یک محل گاوداری که شامل اسب‌ها
یک مدرسه، یک محل گاوداری که شامل اسب‌ها نیز می‌شد، و یک باغ بود. با این حال، گزارش‌های دولتی مربوط به سال‌های ۱۹۴۹ و ۱۹۵۰ نشان می‌دهد که هیچ ساختمان مدرسه‌ای وجود نداشته و کلاس‌ها در خوابگاه‌ها برگزار می‌شد. ساکنان اینجا تحت نظارت دقیق و پایبندی کامل به سبک زندگی مسیحی بودند، و دختران فقط اجازه داشتند سرودهای مذهبی را به عنوان سرگرمی بخوانند. شرایط دشوار بود و شیوه‌های هیئت تبلیغی در یک گزارش دولتی در سال ۱۹۵۰ مورد انتقاد قرار گرفت. همه کودکان بالای شش سال در خوابگاه‌ها زندگی می‌کردند؛ پسران در حدود ۱۴
در خوابگاه‌ها زندگی می‌کردند؛ پسران در حدود ۱۴ سالگی خوابگاه را ترک می‌کردند تا به کارهای ایستگاه بپردازند، در حالی که دختران در کارهای خانه آموزش می‌دیدند و اغلب تا زمان ازدواج در خوابگاه‌ها می‌ماندند. در اواخر دهه ۱۹۵۰، بسیاری از ساکنان آنجا را ترک کردند و به مأموریت جزیره مورنینگتون نقل مکان کردند، جایی که در این زمان به خانواده‌ها اجازه داده شد تا با هم بمانند. گزارش برادران باز در سال ۱۹۵۸ نشان داد که حدود ۱۱۵ کودک ۶ تا ۲۰ ساله تحت مراقبت آنها بودند. در طول دهه ۱۹۶۰، دختران مجرد مسن‌تر شروع به بازگشت
طول دهه ۱۹۶۰، دختران مجرد مسن‌تر شروع به بازگشت به والدین خود کردند. خوابگاه دختران در سال ۱۹۶۴ بازسازی شد، در سال ۱۹۶۵ هنوز ۳۵ پسر و ۲۳ دختر در مأموریت زندگی می‌کردند و در سال ۱۹۶۸ حداقل پنج کودک هنوز در یک خوابگاه زندگی می‌کردند. از ۲۸ آوریل ۱۹۶۶، وزارت امور بومیان و جزایر مسئول مأموریت شد. در سال ۱۹۶۹، دولت کوئینزلند به عنوان متولی منطقه حفاظت‌شده‌ای که مأموریت در آن واقع شده بود، منصوب شد و پس از ادامه انتقادات از شرایط در این مأموریت، در اوت ۱۹۸۳ کنترل اداری را از برادران گرفت. دقیقاً مشخص نیست که
اداری را از برادران گرفت. دقیقاً مشخص نیست که آخرین فرزندان چه زمانی خوابگاه‌ها را ترک کردند. با این حال، فهرست مطالب کتابی از پسر آکهرست، ویک، نشان می‌دهد که بخش ۵ به دهه ۱۹۷۰ اختصاص دارد و عنوان بخشی «چهار سال آخر به عنوان یک مأموریت - ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳» است. کتابخانه ملی استرالیا یک ضبط صدا از مصاحبه‌ای از گوئندا دیوی با ویک آکهرست درباره والدینش دارد که در سال ۲۰۰۳ انجام شده و به صورت آنلاین در دسترس است، به همراه متن کامل. مدرسه ماموریت دوماجی که در سال ۱۹۳۳ تأسیس شد، در سال ۱۹۷۰ به مدرسه محلی دوماجی تبدیل
تأسیس شد، در سال ۱۹۷۰ به مدرسه محلی دوماجی تبدیل شد. در سال ۱۹۷۵، تحت کنترل دولت کوئینزلند اداره آموزش و پرورش قرار گرفت و به مدرسه ایالتی دوماجی تبدیل شد. دو ساختمان خوابگاه هنوز باقی مانده‌اند: خوابگاه دختران و خوابگاه پسران در آن سوی جاده. یک خوابگاه در سال ۲۰۰۳ در اثر آتش‌سوزی ویران شد. اواخر قرن بیستم – قرن بیست و یکم. اداره پست دوماجی در ۲ ژانویه ۱۹۶۹ افتتاح شد. از ژانویه ۲۰۰۷، به شورای بومیان منطقه دوماجی در این منطقه، وضعیت کامل منطقه داده شد. جمعیت‌شناسی. دوماجی عمدتاً یک جامعه بومی است. در
جمعیت‌شناسی. دوماجی عمدتاً یک جامعه بومی است. در سرشماری ۲۰۱۱، شهر دوماجی جمعیتی بالغ بر ۱۲۵۸ نفر داشت. در سرشماری ۲۰۱۶، محله دوماجی جمعیتی بالغ بر ۱۴۰۵ نفر داشت. در سرشماری ۲۰۲۱، منطقه دوماجی جمعیتی بالغ بر ۱۳۸۷ نفر داشت. حکومت. در ۲۱ مهٔ ۱۹۸۷، منطقه حفاظت‌شده بومیان از دولت کوئینزلند به سرپرستی شورای بومیان دوماجی، تحت سند اعطای کمک مالی (داگیت) منتقل شد. در ۱ ژانویهٔ ۲۰۰۵، شورای بومیان دوماجی به شورای منطقه بومیان دوماجی تبدیل شد. دوماجی در منطقه بومیان دوماجی واقع شده است، در حدود ۱۴۰ کیلومتر از مرز
دوماجی واقع شده است، در حدود ۱۴۰ کیلومتر از مرز قلمرو شمالی و ۹۳ کیلومتر در غرب برکتاون واقع شده است. آموزش. مدرسه ایالتی دوماجی یک مدرسه دولتی ابتدایی و متوسطه (دوران کودکی-۱۰) برای پسران و دختران در جاده گودیداوا است (). در سال ۲۰۱۷، این مدرسه ۳۲۵ دانش‌آموز، ۳۵ معلم و ۱۰ کادر غیر آموزشی (معادل ۷ نفر تمام وقت) ثبت‌نام کرده بود. این شامل یک برنامه آموزش ویژه (پیش‌دبستانی-۱۰) است. امکانات بهداشتی. بیمارستانی به نام یلا گوندگیمارا/ بیمارستان دوماجی وجود دارد که در حال نصب شش صندلی دیالیز است، اما کیفیت آب
که در حال نصب شش صندلی دیالیز است، اما کیفیت آب هنوز برای عملکرد آنها به اندازه کافی خوب نیست. لوله‌کشی و تصفیه ویژه برای تأمین آب با کیفیت خاص جهت استفاده در فرآیند همودیالیز، که افراد مبتلا به مشکلات کلیوی را درمان می‌کند، ضروری است. تا زمان تکمیل این واحد، بیماران باید برای دریافت درمان به مونت ایسا یا تاونزویل سفر کنند یا نقل مکان کنند. در سال ۲۰۲۲، چهار گوشه تحقیقاتی را در مورد پیامدهای نامطلوب سلامت در جامعه، از جمله میزان بسیار بالاتر بیماری روماتیسمی قلب نسبت به جامعه گسترده‌تر استرالیا، رهبری کرد.
فرماندهی توسعه رزمی سپاه تفنگداران دریایی () واقع در پایگاه نیروی دریایی کوانتیکو، در شهرستان پرنس ویلیام، ایالت ویرجینیا، یک فرماندهی اصلی از سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا است که مأموریت آن پشتیبانی از توسعه مفاهیم عملیاتی آینده و تعیین بهترین نحوه سازماندهی، آموزش، تعلیم و تجهیز نیروی دریایی آینده است. از سال ۲۰۰۵، فرماندهی توسعه رزمی سپاه تفنگداران دریایی به‌عنوان معاون توسعه و ادغام رزمی فرمانده سپاه تفنگداران دریایی آمریکا نیز فعالیت می‌کند. پیشینه شکل‌گیری فرماندهی توسعه رزمی سپاه
می‌کند. پیشینه شکل‌گیری فرماندهی توسعه رزمی سپاه تفنگداران دریایی به تأسیس مدرسه تفنگداران دریایی کوانتیکو، در سال ۱۹۲۱ بازمی‌گردد، که توسط سیزدهمین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده، سرلشکر جان لژون تأسیس شد.
اکوسفر و «اکوسفر اصلی» نام‌های تجاری آکواریوم‌های مینیاتوری شیشه‌ای دمشی هستند که قبلاً توسط شرکت اکوسفر اسوشیتس، واقع در توسان (آریزونا)، ایالات متحده تولید می‌شدند. آکواریوم‌ها، چه کروی و چه تخم‌مرغی شکل، از تقریباً به اندازه توپ استخر تا به اندازه توپ سبد خرید متغیر بودند. آنها در سراسر جهان به عنوان نوآوری‌های علمی و اشیاء تزئینی فروخته می‌شدند. جذابیت بصری اصلی اکوسفر توسط میگوهای ریز قرمز-صورتی، با طول بین ۱/۴ تا ۳/۸ اینچ (یا تقریباً یک سانتی‌متر) فراهم می‌شد. میگو با انرژی در اطراف آکواریوم شنا
فراهم می‌شد. میگو با انرژی در اطراف آکواریوم شنا می‌کرد؛ کف قهوه‌ای باکتری‌ها و جلبک‌های روی شیشه را می‌خورد؛ جلبک‌های سبز رشته‌ای را که یک بالش کروی در آب تشکیل می‌دادند، مصرف می‌کرد؛ و روی تکه‌ای از مرجان نرم می‌نشست. جذابیت مفهومی اصلی این اشیاء در این واقعیت نهفته بود که آنها سامانه اکولوژیکی بسته بودند که در طول سال‌ها خودکفا بودند. در دمای اتاق و تنها با نور کم، جلبک‌ها اکسیژن تولید کردند که از میگو و باکتری‌ها پشتیبانی می‌کرد. باکتری‌ها فضولات میگوها را تجزیه کردند. محصولات حاصل از تجزیه، مواد مغذی
را تجزیه کردند. محصولات حاصل از تجزیه، مواد مغذی را برای جلبک‌ها و باکتری‌هایی که میگو از آنها تغذیه می‌کرد، فراهم می‌کردند. سازنده اظهار داشت که میگو به‌طور متوسط ۲ تا ۳ سال در زندگی می‌کند، اما مشخص شده است که بیش از ۱۲ سال عمر می‌کند. یک اسکرابر مغناطیسی کوچک در هر اکوسفر قرار داده شده بود. با عبور دادن یک آهنربای دیگر از روی سطح بیرونی شیشه، مالک می‌توانست اسکرابر را برای تمیز کردن داخل آن دستکاری کند. این شرکت در اوایل سال ۲۰۲۲ ورشکست شد. در آن زمان، صاحبان اکوسفر که در انجمن‌های آنلاین آکواریوم شرکت
اکوسفر که در انجمن‌های آنلاین آکواریوم شرکت می‌کردند، گزارش دادند که میگوها بیش از ۱۵ سال عمر می‌کنند. تاریخچه. تحقیقات در مورد اکوسیستم‌های بسته با کتاب "«زیست‌کره"» نوشته ولادیمیر ورنادسکی در سال ۱۹۲۶ و کنستانتین تسیولکوفسکی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در روسیه آغاز شد و در تأسیسات بسته و مجهز به انسان، یک زیستگاه ۳۱۵ متر مکعبی واقع در مؤسسه بیوفیزیک، کراسنویارسک، سیبری، به اوج خود رسید. فریدا تاب آثار مربوط به سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۴ را بررسی کرد. یکی دیگر از پیشگامان، کلر فولسوم از دانشگاه واشینگتن در دهه ۱۹۶۰
کلر فولسوم از دانشگاه واشینگتن در دهه ۱۹۶۰ بود. در ۱۵ ژوئیه ۱۹۸۲، جو هانسون از آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا در پاسادنا، کالیفرنیا، کارگاهی با عنوان «اکوسیستم‌های بسته» برگزار کرد. در سال ۱۹۸۳، لورن آکر، رئیس شرکت، مجوز فناوری اسپین‌آف ناسا را برای اکوسفر دریافت کرد و در سال ۱۹۸۴ به همراه دنیل هارمونی، اکوسفر را به تولید کامل رساند. زیست‌بوم. سازنده گونه هیچ‌یک از اجزای اکوسفر را فاش نکرده است. با این حال، آکواریوم‌داران هاوایی به راحتی جلبک رشته‌ای را به عنوان گونه‌ای از حلزون‌ها را به عنوان حلزون‌های شیپوری
گونه‌ای از حلزون‌ها را به عنوان حلزون‌های شیپوری رایج مالزیایی و میگو را تشخیص دادند. "میگوی روبرا" بومی هاوایی است، جایی که این میگو و دیگر میگوهای ریز در برکه‌های آنچیالین زندگی می‌کنند. اینها گودال‌ها یا برکه‌هایی هستند که در نزدیکی سواحل واقع شده‌اند و با سنگ آتشفشانی احاطه شده‌اند. منافذ و حفره‌های گدازه به آب دریا اجازه می‌دهند تا به درون حوضچه‌ها نفوذ کند، جایی که با آب شیرین چشمه‌ها یا باران مخلوط می‌شود. میگوهای آنچیالین به خاطر سازگاری بالایشان شناخته می‌شوند: آنها در استخرهای آب دریا رقیق نشده و
می‌شوند: آنها در استخرهای آب دریا رقیق نشده و برکه‌های لب‌شور زنده می‌مانند؛ آنها دمای آب بالای ۸۵ درجه فارنهایت (نزدیک به ۳۰ درجه سانتیگراد) را تحمل می‌کنند، زمانی که خورشید گرمسیری کم‌عمق‌ترین استخرهای آنچیالین را گرم می‌کند، و همچنین در آب سرد نیز رشد می‌کنند. قبل از سال ۲۰۰۳، در زمان خرید، اکوسفر حداقل حاوی یک حلزون شیپوری مالزیایی بود. با این حال، این سیستم بدون حلزون‌ها نیز خودکفا است. (کارکرد اصلی حلزون‌ها زیبایی‌شناسی بود، زیرا آنها کف را از روی شیشه پاک می‌کردند) مرجان "گورگونیا" در اکوسفرز مرده
پاک می‌کردند) مرجان "گورگونیا" در اکوسفرز مرده بود و هیچ نقش بیولوژیکی فعالی در سیستم نداشت؛ با این حال، سطح تماس باکتری‌ها و جلبک‌های مفید را افزایش داد و کربنات کلسیم موجود در مرجان به عنوان یک عامل بافر پی‌اچ عمل کرد. نگرانی‌ها. نگرانی عمده این است که تنها زیستگاه این میگو در حال کوچک شدن است، به طوری که بیش از ۹۰ درصد از استخرهای آنچیالین هاوایی به دلیل توسعه از بین رفته‌اند و این گونه از میگو نیز همراه با آنها در حال ناپدید شدن است. اشیاء و سیستم‌های قابل مقایسه. کیت‌های آکواریومی بسته‌بندی‌شده تجاری،
مقایسه. کیت‌های آکواریومی بسته‌بندی‌شده تجاری، شامل جلبک‌ها، که برای باز یا بسته نگه‌داشتن در نظر گرفته شده‌اند، در هاوایی موجود هستند. مشتری می‌تواند از این‌ها برای ایجاد آکواریومی قابل مقایسه با استفاده کند. می‌توان میگوی "هالوکاریدینا روبرا را" از فروشندگان آکواریوم هاوایی خریداری کرد و آکواریوم‌های آب‌بندی شده خانگی را بدون هیچ گونه لوازم خاص دیگری ساخت. شن، ماسه، صدف خرد شده و آب فیلتر شدهٔ حاصل از یک آکواریوم آب شور موفق که به خوبی چرخه‌بندی شده است، به همراه مقدار مساوی آب مقطر یا آب اسمز معکوس، با
به همراه مقدار مساوی آب مقطر یا آب اسمز معکوس، با کمترین میزان آمونیاک قابل دستیابی، مخلوط مناسبی از آب لب شور را فراهم می‌کند. می‌توان مقدار کمی جلبک "اسپیرولینای" زنده را به عنوان غذا به آبزیان تلقیح کرد. احتمالاً برخی از جلبک‌ها و باکتری‌های فراگیر توسط خود میگوها حمل می‌شوند و به زودی دیواره‌های ظرف را اشغال می‌کنند. این خطر وجود دارد که عوامل بیماری‌زا نیز وارد شوند. سیستم‌های شیشه‌ای بسته مانند اکوسفر با گذشت زمان تخریب می‌شوند. آنها فقط در مقایسه با سیستم‌هایی که خیلی سریع‌تر تخریب می‌شوند، «خودکفا»
که خیلی سریع‌تر تخریب می‌شوند، «خودکفا» هستند. مزیت آکواریومی که با درب بسته شده است (به جای یک درپوش دائمی که در پایه اکوسفر یافت شد) این است که اگر سیستم از تعادل خارج شود، صاحب آن می‌تواند شرایط را اصلاح کرده و از مرگ کامل جلوگیری کند. مداخله برای حفظ کیفیت خوب آب، به تعداد بیشتری از میگوها اجازه می‌دهد تا در سیستم باز نسبت به محیط بسته با کیفیت نسبتاً پایین، زندگی کنند. سیستم‌های بسته آب شیرین اغلب توسط علاقه‌مندان و به عنوان پروژه‌های تجربی یا نمایش برای کلاس‌های زیست‌شناسی مورد آزمایش قرار می‌گیرند.
کلاس‌های زیست‌شناسی مورد آزمایش قرار می‌گیرند. این‌ها به چیزی بیش از یک شیشه بزرگ با درب محکم، چند فنجان آب دریاچه یا رودخانه و گل یا بستر دیگر از همان منبع آب نیاز ندارند. چنین سیستم‌هایی که در دمای اتاق و در معرض نور خورشید از پنجره نگهداری می‌شوند، حتی پس از گذشت چندین دهه، حاوی موجودات زنده هستند. سطح اولیه تنوع همیشه به شدت کاهش می‌یابد، و گاهی الگوهای جالبی از تغییر جمعیت و انقراض را نشان می‌دهد. موجودات چند سلولی وضعیت خوبی ندارند. در نهایت تعادلی بین میکروارگانیسم‌ها برقرار می‌شود. جلد دهم مجله
بین میکروارگانیسم‌ها برقرار می‌شود. جلد دهم مجله "میک (مجله)" شامل دستورالعمل‌هایی برای ایجاد یک «زیست‌کره» مستقل آب شیرین بود که شامل میگوی آمانو آب شیرین، حلزون‌ها، آمفی‌پودها، استراکدها، پاروپایان ، شاخ‌دزد سفت، عدسک آبی، کف برکه (برای میکروارگانیسم‌ها) و سنگ‌ها یا صدف‌های کوچک (به عنوان بافر) می‌شد. جو هانسون و کلیر فولسوم در مقاله خود با عنوان «ظهور بوم‌شناسی سیستم بسته مادی»، ایجاد اکوسیستم‌های بسته شبیه به اکوسفر را شرح دادند. ظروف آنها تا نیمه با ۵۰٪ آب پر شده بود که با افزودن «اقیانوس فوری» به
۵۰٪ آب پر شده بود که با افزودن «اقیانوس فوری» به شوری ۱۱ قسمت در هزار رسیده بود و بقیه ظرف با هوای اصلاح نشده پر شده بود. آنها از جلبک‌های جمع‌آوری‌شده از استخرهای میگوی "هالوکاریدینا روبرا"، و ۳ تا ۱۶ میگوی "هالوکاریدینا روبرا" (و جمعیت‌های میکروبی مرتبط با آنها) استفاده کردند. اندازه ظرف ذکر نشده بود. با این حال، در آزمایش‌های مشابه ۲۰۰۰ میلی‌لیتری، نویسندگان خاطرنشان کردند که اگرچه میزان بقای میگو متفاوت است، اما به‌طور متوسط ۴ میگو در هر ۲۰۰۰ میلی‌لیتر ظرف، زمانی که کربن، گوگرد یا فسفر محدود نشده باشد؛
زمانی که کربن، گوگرد یا فسفر محدود نشده باشد؛ یا ۱ تا ۸ میگو در هر ۱۰۰۰ میلی‌لیتر در صورت محدود بودن. آنها همچنین خاطرنشان کردند که جمعیت میگو در تمام اکوسیستم‌ها از تعداد اولیه به حالت پایدار در عرض ۶۰ روز کاهش یافته است. در رسانه‌ها. اکوسفر توسط کارل ساگان در مقاله‌ای در مجله در سال ۱۹۸۶ با عنوان «جهانی که از طریق پست آمد» بررسی شد. این مقاله به عنوان فصلی در آخرین کتاب ساگان، "میلیاردها و میلیاردها، تجدید چاپ شده است."
حصار دینگو یا حصار سگ، یک حصار دفع آفت در استرالیا است که دینگوها را از بخش نسبتاً حاصلخیز جنوب شرقی قاره (جایی که تا حد زیادی نابود شده‌اند) دور نگه می‌دارد و از گله‌های گوسفند جنوب کوئینزلند محافظت می‌کند. یکی از طولانی‌ترین سازه‌های جهان، با طول از جیمبور در دارلینگ داونز نزدیک دالبی، از طریق هزاران کیلومتر زمین خشک که در غرب شبه جزیره ایر بر روی صخره‌های دشت نولاربور بالای خلیج بزرگ استرالیا نزدیک نوندرو به پایان می‌رسد. این طرح تا حدودی موفق بوده است، اگرچه هنوز هم می‌توان دینگوها را در بخش‌هایی از