payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به بستری شدن در بیمارستان پیدا کرد، در حالی که مقامات دو پرسنل امنیتی را بازداشت کردند. در درگیری میدان السیوف، فرد مسلح محلی زخمی برای درمان به بیمارستان المجتهد منتقل شد. اما شبه‌نظامیان هیئت تحریر شام به بیمارستان رسیدند و اوضاع زمانی وخیم شد که یکی از همراهان مرد زخمی ظاهراً سخنان کفرآمیزی دربارهٔ خدا بر زبان آورد. این امر باعث شد اعضای هیئت تحریر شام که در بیمارستان حضور داشتند، به همراهان حمله فیزیکی کرده و متعاقباً آنها را بازداشت کنند. درگیری‌ها در جنوب سوریه (آوریل-مه ۲۰۲۵). این حوادث در جرمانا
جنوب سوریه (آوریل-مه ۲۰۲۵). این حوادث در جرمانا تقریباً ساعت ۲ بامداد ۲۸ آوریل ۲۰۲۵ آغاز شد، زمانی که یک گروه ناشناس به سمت یک ایست بازرسی شبه‌نظامیان محلی در نزدیکی تقاطع «النسیم» در ورودی جرمانا آتش گشودند. تیراندازی حدود ساعت ۴ صبح ادامه یافت و شدت گرفت که منجر به کشته شدن حداقل دو نفر از نیروهای امنیتی و شش نفر از ساکنان شهر شد. بیش از ده نفر دیگر در موج اولیه خشونت زخمی شدند. در ۲۹ آوریل ۲۰۲۵، درگیری‌ها به شهرهای صحنایا و اشرفیه صحنایا با اکثریت دروزی گسترش یافت. گروه‌های مسلح با استفاده از سلاح‌های
گسترش یافت. گروه‌های مسلح با استفاده از سلاح‌های سبک و آرپی‌جی به چندین ایست بازرسی امنیتی حمله کردند. حسام واروار، رئیس شهرداری صحنایا، به همراه پسرش در ۱ مه توسط افراد مسلح ناشناس کشته شد. گروه‌های ناشناس، وجدی الحاج علی، رهبر دروزی‌ها را که از ناحیه سر مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود و قبل از رسیدن به بیمارستان در ۳۰ آوریل ۲۰۲۵ درگذشت، کشتند. درگیری‌هایی بین جناح‌های سویدا درگرفت و گروه‌های مسلح در اطراف روستای کناکر، در غرب سویدا، تجمع کردند. این درگیری‌ها با درگیری‌هایی در شهرهای عری، رساس و الصوره
با درگیری‌هایی در شهرهای عری، رساس و الصوره الکبیره همزمان بود، در الصوره الکبیره، حرم و موزه عصام زهرالدین، افسر نظامی فقید دروزی و فرمانده سابق گارد جمهوری سوریه، تخریب و سوزانده شد، در ۷ مه، خودروهای امنیتی عمومی توسط گروه‌های قانون‌شکن وابسته به شورای نظامی سویدا مورد کمین قرار گرفتند، رسانه‌های دولتی گزارش دادند، حکمت هجری، رهبر دروزی‌ها، اعلام کرد که «هیچ اجماعی بین ما و دولت دمشق وجود ندارد». قتل‌عام در جنوب سوریه (آوریل ۲۰۲۵–اکنون). وزارت دفاع غیرنظامیان را در یک مرغداری در خارج از شهر صحنایا اعدام
را در یک مرغداری در خارج از شهر صحنایا اعدام کرد. وزارت دفاع دروزی‌هایی را که از سویدا به سمت صحنایا می‌آمدند، غافلگیر کرد و در نتیجه ۴۳ نفر کشته شدند. برخی از اجساد سوزانده و برخی دیگر مثله شدند، در حالی که طبق گزارش‌ها، عاملان شعارهای ضد دروزی سر می‌دادند. درگیری‌ها در جنوب سوریه (ژوئیه ۲۰۲۵–اکنون). خشونت پس از آن آغاز شد که یک تاجر سبزیجات دروزی پس از ایجاد یک مانع جاده‌ای توسط اعضای قبایل بدوی مورد حمله قرار گرفت. درگیری‌ها به الطیره، المزرعه و السوره الکبیره گسترش یافت. ویدئویی منتشر شد که یک خودروی
الکبیره گسترش یافت. ویدئویی منتشر شد که یک خودروی امنیت عمومی، شامل شخصی که اظهارات فرقه‌ای ایراد می‌کرد و اعلام می‌کرد که در درگیری شرکت دارد، را نشان می‌داد. هواپیماهای اسرائیلی در حال انجام پروازهای کم ارتفاع بر فراز حومه غربی سویدا و پرتاب منور دیده شدند. وزیر دفاع سوریه اعلام کرد که با رهبری معنوی دروزی‌ها در سویدا آتش‌بس حاصل شده است تا با نیروهای داخلی و دفاعی همکاری کنند و سلاح‌های خود را تحویل دهند. اما حکمت هجری این خبر را تکذیب کرد و اعلام کرد که «با تمام توان در برابر این کارزار وحشیانه مقاومت
«با تمام توان در برابر این کارزار وحشیانه مقاومت خواهد شد.» گروه مردان کرامت از کشته یا زخمی شدن بیش از ۵۰ نفر از اعضای خود در درگیری‌های سویدا خبر داد. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۵، اسرائیل به چندین ساختمان دولتی در دمشق، از جمله هیئت ارکان سوریه، حملات هوایی انجام داد. اعتراضاتی در جرمانا رخ داد و معترضان شعارهایی علیه رئیس‌جمهور احمد الشرع و دولت او سر دادند. کلیسای مار میخائیل در شهر الصورة الکبیرة مورد سرقت، تخریب و آتش‌سوزی قرار گرفت. درگیری‌هایی بین جنگجویان بادیه‌نشین و دروزی نیز در حومه غربی استان ریف دمشق
و دروزی نیز در حومه غربی استان ریف دمشق گزارش شده است. دولت سوریه آتش‌بس اعلام کرد و رهبری دروزی‌ها و قبایل بادیه‌نشین آن را تأیید کردند.
خون‌آشام سیسیلی فیلمی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی فرانک دی آنجلو است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیمز کان، داریل هانا، پل سوروینو، رابرت لوجا، آرماند آسانته، رابرت داوی، مایکل پاری، دانیل بالدوین و آرت هیندل ایفای نقش کرده‌اند.
امید جهان با نام اصلی امید پولادی جهان، ( – ) خوانندهٔ پاپ و محلی ایرانی بود. او با تلفیق موسیقی فولکلور جنوبی با سبک‌های پاپ، به شهرت رسید و در میان مردم ایران محبوبیت زیادی پیدا کرد. زندگی. امید جهان در ۲ بهمن ۱۳۶۰ در آبادان متولد شد. او در خانواده‌ای هنری بزرگ شد؛ پدرش، محمود جهان، خوانندهٔ مشهور موسیقی بندری و محلی جنوب ایران بود. خانوادهٔ او پس از جنگ ایران و عراق از خوزستان به بوشهر مهاجرت کردند و امید در بوشهر و سپس تهران بزرگ شد. از کودکی تحت تأثیر پدرش، آموزش موسیقی را آغاز کرد. فعالیت حرفه‌ای خود
آموزش موسیقی را آغاز کرد. فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۳۸۳ با انتشار آلبوم غیررسمی «پسر جنوبی» آغاز کرد و دو سال بعد، در سال ۱۳۸۵، آلبوم «پاپتی» را منتشر کرد که مورد استقبال قرار گرفت. او موسیقی فولک جنوبی را با سازهای پاپ تلفیق کرد و خیلی زود با آهنگ «هله دان دان» سر زبان‌ها افتاد. در سال ۱۳۹۴، اولین آلبوم مجاز خود با نام «وایسا تند نرو» را منتشر کرد و اولین کنسرت رسمی‌اش در برج میلاد تهران برگزار شد. سبک موسیقی و اشعار. امید جهان شعرهایش را از اشعار محلی و سینه‌به‌سینه جنوب ایران انتخاب می‌کرد. او تمامی
و سینه‌به‌سینه جنوب ایران انتخاب می‌کرد. او تمامی آهنگ‌هایش را شاد و با هدف ایجاد شادی در میان مردم اجرا می‌کرد. زندگی شخصی. امید جهان ازدواج نکرده و زندگی شخصی‌اش را خصوصی نگه داشته‌بود. او به فوتبال علاقه داشت و در تیم هنرمندان بازی می‌کرد. درگذشت. در ۲۱ شهریور ۱۴۰۴، امید جهان برای اجرای کنسرت در جشنواره خرمای بم به این شهر سفر کرد. او پس از اجرا دچار سکته قلبی شد و به بیمارستان پاستور بم منتقل گردید. وی دو بار احیا شد، اما سرانجام در ۲۲ شهریور ۱۴۰۴ درگذشت.
وریسموی آمریکایی (به انگلیسی: American verismo)، سبکی هنری در ادبیات، موسیقی یا نقاشی آمریکایی را توصیف می‌کند که تحت تأثیر و الهام گرفته از ایده‌های هنری است که در فرهنگ ایتالیایی قرن نوزدهم آغاز شد، جنبش‌هایی که از نقوش زندگی روزمره و افراد طبقه کارگر از موقعیت‌های شهری و روستایی استفاده می‌کردند. آهنگسازان، نویسندگان، نقاشان و شاعران آمریکایی از این ژانر برای خلق آثاری استفاده کرده‌اند که حاوی اظهارات اجتماعی-سیاسی و همچنین صرفاً زیبایی‌شناختی هستند. تاریخچه. در ایتالیا، اصطلاح وریسمو به استفاده از زندگی
در ایتالیا، اصطلاح وریسمو به استفاده از زندگی روزمره و شخصیت‌ها در آثار هنری اطلاق می‌شود. این اصطلاح در اوایل دهه ۱۹۰۰ در واکنش به قراردادهای معاصر که مصنوعی و غیرواقعی تلقی می‌شدند، وارد اپرا شد. به طور کلی، وریسمو (به معنای «رئالیسم»، از کلمه ایتالیایی ورو به معنای "واقعی") به یک سبک نقاشی ایتالیایی قرن نوزدهم اشاره دارد. این سبک به طور مشخص توسط «ماکیایولی‌ها»"" گروهی از نقاشان توسکانی که پیشگامان امپرسیونیست‌های فرانسوی بودند، به کار گرفته می‌شد. این سبک و اهداف اجتماعی اساسی آن مربوط به تحولات هنری
سبک و اهداف اجتماعی اساسی آن مربوط به تحولات هنری عمومی قرن نوزدهم بود که در بسیاری از کشورها، از اسکاندیناوی تا مدیترانه، رخ داد و ناشی از جنبش‌های ملی‌گرایانه و واکنش‌های روشنفکران به اثرات صنعتی شدن بود. در ایتالیا، منشأ ملی وریسمو، به ویژه در ادبیات و اپرا، همدردی عمیقی با کارگران محروم بود که زندگی آنها، عمدتاً، شامل کار سخت، فقر و ظلم بود. برای نمونخ، نویسندگانی مانند جیووانی ورگا، لوئیجی کاپوآنا، دومنیکو چامپولی، رناتو فوچینی و ماتیلده سرائو، زبان مردم عادی را در آثار خود وارد کردند و از گویش‌ها به
عادی را در آثار خود وارد کردند و از گویش‌ها به طور گسترده استفاده کردند. ایتالیایی‌ها همچنین تئاتری خلق کردند که منعکس‌کننده زندگی روزمره بود، همانطور که در کمدی‌های جرالمو رووتتا و جوزپه جاکوزا دیده می‌شود. در آمریکا، اپرای دولورس کلیربرن اثر توبیاس پیکر در سال ۲۰۱۳ به عنوان «پیروزی وریسموی آمریکایی» مورد تحسین قرار گرفت. آهنگسازان اپرای وریسمو اغلب مردم روستایی، ساکنان فقیر شهر و نمایندگان بوهمی را انتخاب می‌کردند. آثار اولیه در این ژانر، «غیرت روستایی» (۱۸۹۰) اثر پیترو ماسکانی بود که مردم روستایی،
(۱۸۹۰) اثر پیترو ماسکانی بود که مردم روستایی، ساکنان فقیر شهر و شخصیت‌های بوهمی را انتخاب کرد. وریسمو از طریق «صحنه‌های مردمی» وارد اپرا شد، مانند «غیرت روستایی» (۱۸۸۴) اثر ورگا، که نخستین متنی بود که به اپرا تبدیل شد. در سال ۱۸۸۸، ناشر ادواردو سونزونیو، مسابقه‌ای را برای یک اپرای تک‌پرده‌ای توسط یک آهنگساز جوان ایتالیایی تبلیغ کرد. ماسکانی در انتخاب نمایشنامه تک‌پرده‌ای محبوب ورگا هیچ قصد نوآورانه‌ای نداشت. لیبرتو دیالوگ‌های زنده و ریتم تند را حفظ کرد، اما نسخه اپرایی آن با تحریف ویژگی‌های اجتماعی و رقیق
نسخه اپرایی آن با تحریف ویژگی‌های اجتماعی و رقیق شدن زبان ساده‌اش با اصطلاحات پرطمطراق سنتی لیبرتو، از نمایشنامه واقع‌گرایانه فاصله گرفت. با این حال، موفقیت اپرا (۱۸۹۰، رم) منجر به تبدیل شدن غیرت روستایی، نمونه اولیه یک ژانر جدید شد. اصطلاح وریسمو برای اشاره به موضوع لیبرتو و ساختار موسیقی-دراماتیک اثر به کار گرفته شد. دهه 1890 شاهد شکوفایی مختصر اپراهایی با موضوعات واقع‌گرایانه، چه در ایتالیا و چه در خارج از کشور بود. جری راس. جری راس، نقاش آمریکایی، که سبک خود را «وریسموی آمریکایی» می‌نامد، بر اساس
که سبک خود را «وریسموی آمریکایی» می‌نامد، بر اساس ایده‌های مورخ هنر آلبرت بویم و کتاب او با عنوان «هنر ماکیا و ریسورجیمنتو، بازنمایی فرهنگ و ملی‌گرایی در ایتالیای قرن نوزدهم» کار می‌کند. این متن تأثیر زیادی بر راس گذاشت و او شروع به گنجاندن داستان ماکیایولی‌ها در مطالب کلاسی خود کرد. پیشینه راس در سیاست‌های رادیکال دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ منجر به همذات‌پنداری او با گروه توسکانی شد که بسیاری از آنها در مبارزه برای سوسیالیسم و ​​وحدت ملی ایتالیا شرکت داشتند. در سال ۲۰۱۳، راس «مانیفست وریسموی آمریکایی» را نوشت که
۲۰۱۳، راس «مانیفست وریسموی آمریکایی» را نوشت که بسیاری از ایده‌های او را در این زمینه خلاصه می‌کرد. ماکیایولی‌ها با آرزوی سبکی نقاشی که واقعاً ایتالیایی باشد و نمایانگر ویژگی‌های فرهنگی خاص آنها، آزاد و رسا و سنت‌شکن باشد، جنبش هنری خود را آغاز کردند. همانطور که بویم توضیح می‌دهد، «سبک طراحی» و «غیر-فینیتو» (ناتمام) آنها هم مدرن بود و هم گسستی آشکار از «جلای» آکادمیک، اما موضوع آنها اغلب سیاسی نیز بود و مسائل اجتماعی-سیاسی مانند وضعیت اسفناک زنان، کارگران و کشاورزان را به تصویر می‌کشید. راس اشاره می‌کند که
کشاورزان را به تصویر می‌کشید. راس اشاره می‌کند که باتجربه‌ترین نقاشان فضای باز‌ (plein air) معمولاً از این رویکرد استفاده می‌کنند که گاهی اوقات «امپرسیونیسم معاصر» نامیده می‌شود. راس خاطرنشان می‌کند که پس از جذب برخی از ایده‌های نقاشی که توسط اکسپرسیونیست‌های انتزاعی به عرصه ظهور رسیده است، نقاشان فضای باز باید انتزاع و قلم‌موهای توصیفی/بیانی و همچنین تکنیک‌های بافتی را که به سطح کیفیتی سه‌بعدی می‌دهند، در هم آمیزند. کلاس او با عنوان «انتزاع در فضای باز» بر ایده کشف اشکال انتزاعی بزرگ و اهمیت ترکیب‌بندی
بر ایده کشف اشکال انتزاعی بزرگ و اهمیت ترکیب‌بندی تأکید دارد. در رویکرد او، «انتزاع در رئالیسم و ​​رئالیسم در انتزاع وجود دارد.»
حواء سعید سالم الضحّاک المنصوری (۶ اوت ۱۹۸۱) پزشک، مخترع و سیاستمدار اماراتی است. او در سال ۲۰۱۹ به عضویت «شورای ملی فدرال» امارات متحده عربی منصوب شد.به‌عنوان پزشک، المنصوری متخصص غدد درون‌ریز و مدیر حوزهٔ سلامت است و سمت‌هایی همچون «مدیر اجرایی بخش تحقیقات درون‌سازمانی» در «مرکز سلول‌های بنیادی ابوظبی» و «معاون مدیر پزشکی مرکز دیابت کالج سلطنتی لندن در ابوظبی» را بر عهده داشته است. المنصوری عضو هیئت‌امنای «صندوق الوطن»، یک بنیاد خیریه است که توسط گروهی از تاجران اماراتی بنیان‌گذاری شد.او همچنین از مدافعان
اماراتی بنیان‌گذاری شد.او همچنین از مدافعان سلامت پایدار، پزشکی ژنتیک و توانمندسازی زنان به‌شمار می‌رود.او در سال ۲۰۱۴ به پاس اختراع «فناوری جایگذاری کاتتر»، موفق به دریافت «جایزهٔ پیشگامان امارات» از نخست‌وزیر امارات شد.المنصوری نامش در سه اختراع ثبت‌شده در ایالات متحده درج شده استو همچنین مقالات علمی بسیاری منتشر کرده است. تحصیلات. المنصوری نخستین زن اماراتی بود که برای تحصیل در رشتهٔ پزشکی در ایالات متحده، بورسیهٔ ریاست امارات را دریافت کرد. او دورهٔ کارشناسی خود را در دانشگاه مریلند گذراند و موفق به
خود را در دانشگاه مریلند گذراند و موفق به اخذ دو مدرک کارشناسی علوم در نوروبیولوژی و فیزیولوژی و روان‌شناسی شد. در سال ۲۰۰۱، المنصوری بورسیهٔ پژوهشی پزشکی از مؤسسه پزشکی هاورد هیوز دریافت کرد. در این دوره او به‌عنوان دستیار «سارا تیشکوف» فعالیت داشت و پروژه‌های تحقیقاتی در زمینهٔ ژنتیک جمعیت و بیماری‌های نادر، از جمله تب مدیترانه‌ای خانوادگی انجام داد.پژوهش‌های او در مجلات علمی داوری‌شده منتشر شده‌اند، از جمله در «ژورنال آمریکایی گوارش» و مجلهٔ «انجمن دیابت آمریکا». با دریافت مدرک دکترای پزشکی، المنصوری
آمریکا». با دریافت مدرک دکترای پزشکی، المنصوری نخستین زن غیرآمریکایی شد که از دانشکدهٔ پزشکی و علوم بهداشتی دانشگاه جرج واشینگتن فارغ‌التحصیل گردید. او سپس دورهٔ رزیدنتی (تخصص عمومی) و فلوشیپ (فوق‌تخصص) خود را در همان دانشگاه تکمیل کرد.در سال ۲۰۱۳، او موفق به دریافت بورد تخصصی دوگانه در پزشکی داخلی و غدد درون‌ریز شد. در سال ۲۰۱۳ و پس از پایان تحصیلاتش، المنصوری به امارات بازگشت. او در اجلاس جهانی دولت‌ها در سال ۲۰۱۴، توسط معاون نخست‌وزیر، شیخ منصور بن زاید آل نهیان، به‌عنوان نمونه‌ای از موفقیت در آموزش و
آل نهیان، به‌عنوان نمونه‌ای از موفقیت در آموزش و نوآوری معرفی شد. پیشه. از آغاز کار حرفه‌ای خود به‌عنوان مشاور غدد درون‌ریز، المنصوری در سمت‌های مختلف مرتبط با حوزه سلامت در بخش‌های دولتی و خصوصی فعالیت داشته است. او با انتصاب به «شورای ملی فدرال» وارد عرصهٔ سیاست شد. حوزه سلامت. المنصوری رئیس هیئت‌مدیره و یکی از بنیان‌گذاران شرکت سونواستیک ال‌ای‌سی است، شرکتی که برای توسعه فناوری‌های دسترسی به عروق، بر اساس طرحی که در دوران تحصیل پزشکی او شکل گرفت، تأسیس شده است.در ژوئن ۲۰۲۱، سونواستیک موفق به تکمیل دور
شده است.در ژوئن ۲۰۲۱، سونواستیک موفق به تکمیل دور سرمایه‌گذاری سری ای خود شد که توسط دیسراپت اِی‌دی، پلتفرم سرمایه‌گذاری شرکت هلدینگ توسعه ابوظبی، هدایت شد. از سال ۲۰۱۶، او به‌عنوان معاون مدیر پزشکی مرکز دیابت کالج سلطنتی لندن در ابوظبی فعالیت می‌کند، که بزرگ‌ترین مرکز سرپایی شهر از نظر تعداد بیماران است. از سال ۲۰۱۴، المنصوری به‌عنوان مشاور غدد درون‌ریز هم در در آن مرکز و هم در کلینیک کلیولند ابوظبی مشغول به کار بوده است. المنصوری مدیر اجرایی بخش تحقیقات درون‌سازمانی در مرکز سلول‌های بنیادی ابوظبی است،
درون‌سازمانی در مرکز سلول‌های بنیادی ابوظبی است، جایی که او رهبری همکاری‌ها و طرح‌های پژوهشی از جمله پروژه‌ای برای بررسی درمان‌های بالقوه برای دیابت نوع ۱ را بر عهده دارد. در ماه مه ۲۰۲۱، شیخ محمد بن زاید آل نهیان، ولیعهد ابوظبی، از این مرکز بازدید کرد تا توسعه یک کمپوس جدید تحقیقات پزشکی را اعلام کند. در نوامبر ۲۰۲۱، المنصوری بخشی از هیئتی از مرکز سلول‌های بنیادی ابوظبی بود که از مرکز زاید تحقیقات بیماری‌های نادر کودکان بازدید کرد، یک مرکز تخصصی پژوهش و درمان که با بودجه امارات تأسیس شده و با بیمارستان
درمان که با بودجه امارات تأسیس شده و با بیمارستان گرِیت اورموند استریت مرتبط است. این دو مؤسسه یک کارگاه مشترک برگزار کردند و دربارهٔ امکان همکاری در زمینه‌هایی مانند بیماری‌های نادر، درمان‌های ژنتیکی و پزشکی بازساختی به بحث و تبادل نظر پرداختند. در دسامبر ۲۰۲۱ اعلام شد که المنصوری به نمایندگی از مرکز سلول‌های بنیادی ابوظبی، یک نامه نی با مؤسسه ملی آلرژی و بیماری‌های عفونی ایالات متحده که بخشی از مؤسسات ملی سلامت است، امضا کرده است. همکاری پژوهشی پیش‌بینی‌شده در چارچوب این نامه قرار است به‌عنوان پایه‌ای
در چارچوب این نامه قرار است به‌عنوان پایه‌ای برای شراکت‌های تحقیقاتی آتی عمل کند که می‌تواند از فرصت‌های علمی منحصربه‌فرد بین امارات و ایالات متحده بهره‌برداری کند. در جریان بازدید از مرکز سلول‌های بنیادی ابوظبی، تدروس ادهانوم، دبیرکل سازمان جهانی بهداشت، دربارهٔ نامه نیت اعلام‌شده با مؤسسات ملی سلامت ایالات متحده و همکاری‌های بالقوه آتی گفتگو کرد. از جمله اهداف آینده، تلاش مرکز سلول‌های بنیادی ابوظبی برای تبدیل شدن به اولین مرکز همکار سازمان جهانی بهداشت در خاورمیانه است. سیاست. در نوامبر ۲۰۱۸، المنصوری
در خاورمیانه است. سیاست. در نوامبر ۲۰۱۸، المنصوری به عضویت شورای ملی فدرال امارات متحده عربی به‌عنوان نماینده ابوظبی منصوب شد. او در مباحث سیاستگذاری و بررسی قوانین پیشنهادی در حوزه‌های مختلف از جمله سلامت،کسب‌وکار، پایداری، آموزش، امور قانون‌گذاریو برابری نقش رهبری داشته است.در جریان شیوع کووید-۱۹، او از ابتکار دولت برای اعطای ویزای اقامت ده‌ساله به پزشکان و خانواده‌هایشان حمایت کرد. نقش‌های دیگر. در نوامبر ۲۰۱۶، المنصوری به‌عنوان مجری مراسم در افتتاحیه سال همکاری خلاقانه امارات/بریتانیا ۲۰۱۷ حضور داشت و
همکاری خلاقانه امارات/بریتانیا ۲۰۱۷ حضور داشت و برای حضار از جمله شاه چارلز سوم و ملکه کامیلا برنامه ارائه کرد. المنصوری از ژانویه ۲۰۲۰ عضو هیئت‌مدیره صندوق الوطن است و در کمیته اجرایی آن نیز فعالیت دارد.او همچنین در ابتکاراتی برای ارتقای آموزش اس‌تی‌ای‌ام، توانمندسازی زنان و تشویق جوانان اماراتی به کارآفرینی مشارکت داشته است.از سال ۲۰۱۹، او در کمپین Abu Dhabi Find Wonder با عنوان «رهبران زن در علم و فناوری پزشکی» حضور داشته است.
پاپا یا پدر فیلمی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی دن اسرائیلی و امیلیو روسو است. در این فیلم بازیگرانی همچون پل سوروینو، داریل هانا، میشا بارتون، فرانکی آوالون، آن مارگرت، مایکل مدسن، اریک رابرتس، دیوید پرووال، وینسنت پاستوره و دار زوزوفسکی ایفای نقش کرده‌اند.
ادوین آگیلار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاناما است که که در پست مهاجم برای تائورو بازی می‌کند. وی در تیم ملی فوتبال پاناما بازی کرده است.
جورمن آگیلار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاناما است که در پست مهاجم بازی می‌کند. وی در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال پاناما, زیر ۲۰ سال پاناما، و پاناما بازی کرده است.
لوئیجی کاپوآنا (۲۸ مه ۱۸۳۹ مینئو - ۲۹ نوامبر ۱۹۱۵ کاتانیا) نویسنده و روزنامه‌نگار ایتالیایی و یکی از نمایندگان اصلی وریسمو بود. او معاصر و دوست صمیمی جیووانی ورگا بود (هر دو با فاصله یک سال در استان کاتانیا متولد شده بودند). او همچنین یکی از اولین نویسندگان ایتالیایی بود که تحت تأثیر آثار امیل زولا، نویسنده فرانسوی و خالق ناتورالیسم، قرار گرفت. او و ورگا، توجه خود را به حقیقت اجتماعی و روانشناختی جلب کردند و کوشیدند طبق روش تجربی ابداع شده زولا، به تقلید از دانشمند، در مقام مشاهده و نوشتن واقعیت، بی‌احساس و
در مقام مشاهده و نوشتن واقعیت، بی‌احساس و بدون بررسی علل نهایی آن برآیند. نظریه‌های انتقادی او در مورد ناتورالیسم، ادغام نهایی رمان را در یک تاریخ‌نگاری کاملاً علمی، غیرشخصی و موردی پیش‌بینی می‌کرد. بسیاری رمان «جاچینتا» (۱۸۷۹) او را در کنار داستان کوتاه «غیرت روستایی» (۱۸۹۰) ورگا، پیشگام سبک ادبی وریسمو به‌شمار می‌آورند. زندگی‌نامه. سالهای اولیه و تحصیلات. لوئیجی کاپوآنا در مینئو، در استان کاتانیا، به عنوان اولین فرزند از هشت فرزند متولد شد. خانواده او ثروتمند بودند و در این منطقه املاک و مستغلات داشتند.
بودند و در این منطقه املاک و مستغلات داشتند. او در مدرسه محلی تحصیل کرد. در سال ۱۸۵۱ در کالج سلطنتی برونته، کاتانیا ثبت نام کرد، اما تنها پس از ۲ سال به دلیل بیماری، آنجا را ترک کرد. با این حال، او با تدریس خصوصی به تحصیل ادامه داد. از نظر سیاسی، کاپوآنا بسیار لیبرالتر از والدینش بود و سرشار از میهن‌پرستی با گرایش به مبارزه در راه کشور بود. پس از فارغ‌التحصیلی، در سال ۱۸۵۷ در دانشکده حقوق کاتانیا ثبت نام کرد. او در سال ۱۸۶۰ تحصیلات خود را رها کرد تا در قیامی که توسط لشکرکشی جوزپه گاریبالدی برانگیخته شده
که توسط لشکرکشی جوزپه گاریبالدی برانگیخته شده بود، شرکت کند. او دبیر کمیته مخفی قیام در مینئو و بعداً صدراعظم شورای مدنی نوپا شد. ماجراهای ادبی. در سال ۱۸۶۱، کاپوآنا «افسانه دراماتیک» گاریبالدی را در سه بخش منتشر کرد که توسط انتشارات گالاتولا در کاتانیا منتشر شد. در سال ۱۸۶۴، او در فلورانس اقامت گزید و چهار سال پربار را در آنجا گذراند. او با نویسندگان و روشنفکران، به ویژه شاعر آلاردو آلاردی، دوست شد و به عنوان منتقد تئاتر برای روزنامه «ملت» ("La Nazione") کار کرد. این یک دوره کارآموزی غنی و ارزشمند بود،
کار کرد. این یک دوره کارآموزی غنی و ارزشمند بود، زیرا به او فرصت آشنایی با چندین ادبیات دیگر، به ویژه ادبیات فرانسه را داد. در سال ۱۸۶۷، او اولین رمان کوتاه خود با عنوان «دکتر سیمبالوس» را به صورت سریالی در یک روزنامه فلورانسی منتشر کرد که در آن از «درخت نقره‌ای» الکساندر دومای پسر به عنوان الگو استفاده شده بود. بازگشت به سیسیل. در سال ۱۸۶۸، کاپوآنا با برنامه‌ریزی برای اقامتی کوتاه به سیسیل بازگشت، اما مرگ پدرش و مشکلات اقتصادی، او را در جزیره ماندگار کرد. او به عنوان بازرس مدرسه و بعدها به عنوان مشاور
او به عنوان بازرس مدرسه و بعدها به عنوان مشاور مینئو کار کرد تا اینکه به عنوان شهردار شهر انتخاب شد. در طول این سال‌ها، او خود را وقف مطالعه آثار هگل و فرانچسکو دِ سانتیس کرد. او به ویژه از «"دوپو لا لائورا"» (۱۸۶۸)، مقاله‌ای از دکتر آنجلو کامیلو دِ مایس پوزیتیویست، که نظریه‌ای در مورد تکامل و مرگ ژانرهای ادبی ارائه داده بود، الهام گرفت. زایش «وریسمو». در سال ۱۸۷۵، پس از هفت سال اقامت در زادگاهش، مینئو، کاپوآنا به میلان نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان منتقد ادبی و نمایشی برای روزنامه ایل کوریره دلا سرا کار
ادبی و نمایشی برای روزنامه ایل کوریره دلا سرا کار کرد و برای مجله معتبر لا نووا آنتولوجیا مطلب نوشت. در میلان، از بخت خوب با یک سیسیلی به نام جیووانی ورگا ملاقات کرد که خیلی زود به بهترین دوست او بدل شد. دوستی آنها زمانی بسیار مهم شد که ورگا اولین رمان بزرگ خود، «تنبل‌ها»، را منتشر کرد، اثری که کاپوآنا به شدت و به‌طور مؤثر آن را ستایش کرد. کاپوآنا در طول گفتگوهایش با ورگا در میلان، به خلق ادبیاتی جدید که به حقیقت اجتماعی و روانشناختی («il vero») توجه دارد، علاقه‌مند شد. او روش تجربی ابداع شده در فرانسه
علاقه‌مند شد. او روش تجربی ابداع شده در فرانسه توسط امیل زولا را به عنوان الگوی خود برگزید، که بر اساس آن نویسنده، به تقلید از دانشمند، واقعیت را بی‌احساس و بدون بررسی علل نهایی آن مشاهده می‌کرد. در اواخر دهه ۱۸۷۰، کاپوآنا اولین آثار مهم خود را منتشر کرد: مجموعه داستان‌های کوتاه «نیمرخ زنان» (۱۸۷۷)، مقاله انتقادی «تئاتر ایتالیایی معاصر» (۱۸۷۷) و مهم‌تر از همه، اولین رمانش، «جاچینتا» (۱۸۷۹)، که نقطه عطفی در سنت ناتورالیستی ایتالیا محسوب می‌شود. تأثیر زولا بر جاچینتا آشکار است. این اثر به او تقدیم شده است و
جاچینتا آشکار است. این اثر به او تقدیم شده است و منعکس کننده باور زولا و خودش است که مطالعات مدرن وراثت، درک وحدت و تنوع زندگی انسان را ممکن ساخته است. ناتورالیسم کاپوآنا کمتر در دقت علمی و عکاسی و بیشتر در تصویر فرد به عنوان محصول قوانین طبیعت و وراثت بود. همچنین به پوزیتیویسم زولا بُعد زیبایی‌شناختی قوی بخشید، با این باور که اثر هنری با بخشیدن حیاتی به شخصیت‌ها و رویدادها، علم را کامل‌تر از هر چیزی که آزمایش علمی می‌تواند ارائه دهد، می‌کند؛ بنابراین کاپوانا معتقد بود که رمان، هم حاصل علم است و هم هنر،
معتقد بود که رمان، هم حاصل علم است و هم هنر، زیرا امکان بازنمایی مطالعات موردی افراد و موقعیت‌های عجیب و غریب را در شرایط کلی و تعیین‌کننده زندگی فراهم می‌کند. یکی دیگر از ویژگی‌های اساسی رمان ناتورالیستی، غیرشخصی بودن هنر، یعنی تا حد امکان، سرکوب سفت و سخت شخصیت نویسنده و دیدگاه‌های خصوصی او هنگام روایت داستان بود. کاپوانا و ورگا از طریق ابزارهای سبکی، مانند روایت دسته‌جمعی - که در آن وقایع از طریق نظرات روستا گزارش می‌شوند - یا گفتمان غیرمستقیم آزاد و تک‌گویی درونی - که در آن افکار شخصیت‌ها به عنوان
تک‌گویی درونی - که در آن افکار شخصیت‌ها به عنوان وقایع مرتبط می‌شوند و تغییر مداومی بین بازنمایی مستقیم و غیرمستقیم وجود دارد - به تأثیر «نویسنده نامرئی» دست یافتند. در رُم. در سال ۱۸۸۲، کاپوآنا به عنوان استاد ادبیات ایتالیایی در کالج معلمان زنان در رم منصوب شد، جایی که با لوئیجی پیراندلو جوان آشنا شد. او با مجلات ادبی برجسته‌ای مانند Fanfulla della domenica و Cronaca Bizantina همکاری داشت و روابط نزدیکی با منتقدان و نویسندگان برجسته‌ای مانند گابریل دانونزیو برقرار کرد. در سال ۱۹۰۱، شاهکار خود، «مارکی
برقرار کرد. در سال ۱۹۰۱، شاهکار خود، «مارکی روکاوردینا» (Il marchese di Roccaverdina) را منتشر کرد، داستان جنون یک مارکی سیسیلی که پس از کشتن شوهر معشوقه‌اش از روی حسادت، به تدریج به دلیل احساس گناهی که متحمل می‌شود، به جنون کشیده می‌شود. کاپوآنا هم در جاچینتا و هم در مارکیز روکاوردینا که پیچیده‌تر است، روان‌شناسی یک شخصیت اصلی که اعمالش هنجارهای اجتماعی تغییرناپذیر را به چالش می‌کشد و محکوم به شکست در جنون و مرگ است، را مرکز تمرکز خود قرار می‌دهد. کاتانیا: کاردر دانشگاه و درگذشت. در سال ۱۹۰۲، کاپوانا به
کاردر دانشگاه و درگذشت. در سال ۱۹۰۲، کاپوانا به عنوان استاد واژه‌شناسی و آمار در دانشگاه کاتانیا منصوب شد. در ۲۳ آوریل ۱۹۰۸، او با نویسنده‌ای به نام آدلاید برناردینی ازدواج کرد. کاپوانا در ۲۹ نوامبر ۱۹۱۵، اندکی پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، در کاتانیا درگذشت. آخرین آثار ادبی او شامل «وجدان‌ها» (۱۹۰۵)، «در سرزمین زاگارا» (Nel paese di Zàgara) (۱۹۱۰) و «آمریکایی‌های راباتو» (Gli Americani di Rabbato) (۱۹۱۲) بود. کاپوانا نویسنده‌ای بسیار پرکار بود. او علاوه بر رمان‌هایش، مجموعه‌هایی از داستان‌های کوتاه
بر رمان‌هایش، مجموعه‌هایی از داستان‌های کوتاه (برای نمونه، «روستاییان» (Le paesane) (۱۸۹۴))، افسانه‌های بسیار موفق کودکانه (مانند «یکی بود، یکی نبود» (C'era una volta) (۱۸۸۲) و «اسکورپیدو» ("Scurpiddu") (۱۸۹۸))، و چندین نمایشنامه به گویش سیسیلی (به صورت مجموعه «تئاتر به گویش سیسیلی» (Teatro dialettale siciliano) (۱۱–۱۹۱۲)، جلدهای ۱–۳) را به رشته تحریر درآورد. نمایشنامه‌های کاپوانا به زبان ایتالیایی استاندارد و به گویش سیسیلی عبارتند از جاچینتا (۱۸۸۸)، اقتباسی از رمان اصلی او؛ «افسون» (Malia) (۱۸۹۵) و
اقتباسی از رمان اصلی او؛ «افسون» (Malia) (۱۸۹۵) و «شوالیه پیدانیا» (Il cavaliere Pidagna) (1911). ترجمه‌ها به فارسی. از کاپوآنا کتاب‌های زیر به فارسی برگردانده شده است:
انجمن سرامیک مشرق‌زمین ()، ؛ یکی از انجمن‌های بین‌المللی پیشرو در زمینهٔ مطالعه و ارج‌نهادن به هنر آسیایی، با تمرکز ویژه بر سرامیک، است. با این حال، حوزهٔ فعالیت آن گسترده‌تر بوده و همهٔ جنبه‌های هنر مشرق‌زمین را در بر می‌گیرد. این انجمن در طول بیش از ۹۰ سال گذشته، از طریق برگزاری نشست‌های منظم، سخنرانی‌ها و انتشار نشریات، به‌عنوان یکی از نهادهای اصلی در گسترش شناخت هنر مشرق‌زمین و به‌ویژه سرامیک آن نقش‌آفرینی کرده است. تاریخچه. انجمن در سال ۱۹۲۱ در لندن توسط گروهی از مجموعه‌داران و دیگر علاقه‌مندان به هنر
گروهی از مجموعه‌داران و دیگر علاقه‌مندان به هنر سرامیک مشرق‌زمین بنیان‌گذاری شد. از آن زمان، بسیاری از تاریخ‌نگاران برجستهٔ هنر و مجموعه‌داران به اُسی‌اِس پیوسته‌اند، برای انجمن سخنرانی کرده‌اند و مقالاتی برای انتشار در نشریهٔ سالانهٔ «گزارش‌های انجمن سرامیک مشرق‌زمین» (، که در حال حاضر به سردبیری دکتر استیسی پیرسون منتشر می‌شود) نوشته‌اند.