payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تاریخ یا افسانه جادوگران بنونتو، یک فولکلور است که قدمت آن حداقل به قرن سیزدهم میلادی برمی‌گردد و یکی از دلایل شهرت بنونتو، یک شهر باستانی سامنیت‌ها، همین بوده است. این باور عمومی که بنونتو محل تجمع جادوگران ایتالیایی بوده است پیامدهای فراوانی دارد و مرز بین واقعیت و تخیل را محو می‌کند. نویسندگان، موسیقیدانان و هنرمندان مختلفی از آن الهام گرفته‌اند یا به آن اشاره کرده‌اند. تولد افسانه. فرضیه‌های بسیاری دربارهٔ پیدایش افسانهٔ جادوگران وجود دارد. احتمالاً هم‌افزایی چندین عامل باعث شده است که بنِوِنتو به‌عنوان
چندین عامل باعث شده است که بنِوِنتو به‌عنوان «شهر جادوگران» شهرتی پایدار پیدا کند. فرقه ایزیس. برای مدت کوتاهی در دوران روم، فرقهٔ ایزیس، الههٔ مصری ماه، در بنِوِنتو گسترش یافت؛ همچنین، امپراتور دومیتیانمعبدی به افتخار او برپا کرد. در این فرقه، ایزیس بخشی از نوعی تریمورتی بود: او با هکاته، الهه دنیای زیرین، و دیانا، الهه شکار، یکی دانسته می‌شد. این خدایان همچنین با جادو مرتبط بودند. فرقه ایزیس احتمالاً بر اساس برخی از عناصر بت‌پرستی که در قرن‌های بعدی باقی مانده‌اند، بنا شده است: ویژگی‌های برخی از جادوگران
بنا شده است: ویژگی‌های برخی از جادوگران را می‌توان با ویژگی‌های هکاته مرتبط دانست، و همان اصطلاحی که در بنونتو برای جادوگران استفاده می‌شود، "جانارا"، مسلماً می‌تواند از نام دیانا گرفته شده باشد. آیین‌های لومباردی. پزشک ارشد بنِوِنتو، پیِترو پیپرنو، در مقالهٔ خود با عنوان "دربارهٔ گردوئی خرافی بنِوِنتو" (۱۶۳۹، ترجمه از اثر اصلی لاتین او "De Nuce Maga Beneventana") ریشه‌های افسانهٔ جادوگران را به قرن هفتم بازگردانده است. در آن زمان، بنِوِنتو پایتخت دوک‌نشین لمباردها بود. مهاجمان، اگرچه رسماً به مسیحیت
لمباردها بود. مهاجمان، اگرچه رسماً به مسیحیت کاتولیک گرویده بودند، از دین سنتی و بت‌پرستی خود دست برنداشتند. تحت حکومت دوک روموالد اول، آن‌ها به پرستش یک مار زرد طلایی (احتمالاً بالدار یا دو سر) می‌پرداختند، که احتمالاً با فرقهٔ ایزیس ارتباطی داشت، زیرا این الهه قادر به کنترل مارها بود. آن‌ها شروع به توسعهٔ آیینی ویژه در نزدیکی رود ساباتو کردند، که لمباردی‌ها به افتخار ووتان، پدر خدایان، برگزار می‌کردند: پوست بز بر روی درختی مقدس آویخته می‌شد. جنگجویان با اسب به‌طور دیوانه‌وار دور درخت می‌دویدند و با
با اسب به‌طور دیوانه‌وار دور درخت می‌دویدند و با نیزه‌های خود پوست را می‌کوبیدند تا تکه‌هایی از آن را جدا کنند و سپس آن‌ها را می‌خوردند. در این آیین می‌توان عملی به نام "دیاسپاراگموس" را تشخیص داد؛ عملی که در آن خدای قربانی می‌شد و تکه‌تکه می‌گردید و به غذای آیینی مؤمنان تبدیل می‌شد. مسیحیان بنونتو این آیین‌های دیوانه‌وار را با باورهای از پیش موجود خود در مورد جادوگران مرتبط می‌کردند: از نظر آنها زنان و جنگجویان جادوگر بودند، بز تجسم شیطان بود و فریادها آیین‌های عیاشی بودند. کشیشی به نام سنت بارباتوس اهل
عیاشی بودند. کشیشی به نام سنت بارباتوس اهل بنونتو، حاکمان لومبارد را آشکارا به بت‌پرستی متهم کرد. طبق افسانه، هنگامی که بنونتو در سال ۶۶۳ توسط نیروهای امپراتور بیزانس، کنستانس دوم، محاصره شد، دوک روموالد به بارباتوس قول داد که در صورت نجات شهر - و دوک‌نشین - از بت‌پرستی دست بکشد. کنستانس (طبق افسانه، به لطف الهی) عقب‌نشینی کرد و روموالد، بارباتوس را اسقف بنونتو کرد. سنت بارباتوس درخت مقدس را برید و ریشه‌هایش را کند و در آن مکان کلیسایی به نام سانتا ماریا در ووتو ساخت. روموالد همچنان به پرستش افعی طلایی در
ووتو ساخت. روموالد همچنان به پرستش افعی طلایی در خلوت ادامه داد، تا اینکه همسرش تئودورادا آن را به سنت بارباتوس تحویل داد و او آن را ذوب کرد تا برای مراسم عشای ربانی جام درست کند. این افسانه با حقایق تاریخی سازگار نیست. در سال ۶۶۳، گریمولد دوک بنونتو بود، در حالی که رومالدو اول تا سال ۶۷۱ جانشین سلف خود نشد و در این مدت پادشاه لومباردها شد؛ علاوه بر این، همسر رومالدو تئودرادا نام داشت - نه تئودورادا، که در عوض همسر آنسپراند و مادر لیوتپراند بود. در هر صورت، پولس دیاکون نه به این افسانه اشاره کرد و نه به
پولس دیاکون نه به این افسانه اشاره کرد و نه به مذهب بت‌پرستانه فرضی رومالدو، که به احتمال زیاد مانند پدرش گریمولد آریایی بوده است. بنابراین، جلسات زیر درخت گردو، که یکی از ویژگی‌های اصلی افسانه جادوگری است، به احتمال زیاد از این آداب و رسوم لومبارد سرچشمه گرفته است؛ با این وجود، آنها در اعمال کالت آرتمیس (الهه یونانی که تا حدودی می‌توان آن را با ایزیس مقایسه کرد) که در منطقه آناتولی کاریاه انجام می‌شد، نیز یافت می‌شوند. مسیحیت. قرن‌های اول انتشار مسیحیت با نبردی سخت علیه فرقه‌های بت‌پرست، روستایی و سنتی
نبردی سخت علیه فرقه‌های بت‌پرست، روستایی و سنتی مشخص می‌شد. اصل اساسی این است که هر فرقه‌ای که به سوی خدای یگانه گرایش نداشته باشد، با حذف شدن، در خدمت شیطان است. این امر اهریمنی جلوه دادن آیین‌هایی مانند آیین‌های زنان لمباردی در بنونتو را توضیح می‌دهد که با توجه به نحوه درک آنها توسط فرهنگ عامه، به معنای وسیع‌تری به «جادوگر» تبدیل شدند. در اصل، در واقع، شرارت بالقوه این زنان در چارچوب یک حس مذهبی نبود. مسیحیت آنها را به عنوان زنانی که با شیطان پیمان بسته‌اند و به نوعی در مقابل مریم مقدس، که به آیین‌های
و به نوعی در مقابل مریم مقدس، که به آیین‌های عیاشی و حاملان ناباروری اختصاص دارند، به تصویر می‌کشید. افسانه. در قرن‌های بعد، افسانه جادوگران شکل گرفت. از سال ۱۲۷۳ گزارش‌هایی از گردهمایی‌های جادوگران در بنونتو شروع به پخش شدن کرد. بر اساس گفته‌های ماتئوچیا دا تودی، که در سال ۱۴۲۸ به جرم جادوگری محاکمه شد، این گردهمایی‌ها زیر یک درخت گردو برگزار می‌شدند و اعتقاد بر این بود که این درخت توسط بارباتوس قطع شده بود، شاید توسط شیطان ترمیم شده یا بهتر بگوییم، توسط جادوگران از دانه دوباره کاشته شده بود. بعدها، در
جادوگران از دانه دوباره کاشته شده بود. بعدها، در قرن شانزدهم، استخوان‌هایی با گوشت تازه کنده شده در زیر یک درخت پیدا شدند. هاله‌ای از رمز و راز پیرامون این موضوع ایجاد شد و به تدریج پیچیده‌تر شد. درخت گردو. طبق شهادت جادوگران فرضی، گردو باید درختی بلند، همیشه سبز و با «ماهیتی مضر» بوده باشد. فرضیه‌های مختلفی در مورد محل ساحل رودخانه "جنارا"، مکانی در ساحل ساباتو که درخت گردو در آن یافت می‌شود، وجود دارد. این افسانه این احتمال را رد نمی‌کند که ممکن است بیش از یک درخت گردو وجود داشته باشد. پیترو پیپرنو، با
از یک درخت گردو وجود داشته باشد. پیترو پیپرنو، با هدف اثبات نادرستی این شایعه، در مقاله خود نقشه‌ای را گنجاند که موقعیت احتمالی چندین درخت گردو را نشان می‌داد. در سال ۱۵۲۶، قاضی پائولو گریلاندی در مورد جادوگرانی در بنونتو نوشت که الهه‌ای را در محل یک درخت گردوی قدیمی پرستش می‌کنند. در روایت‌های دیگر، درخت گردو در تنگه‌ای به نام تنگه باربا، در چپالونی در جاده آولینو، جایی که بیشه‌ای در کنار کلیسایی متروکه وجود داشت، یا در مکان دیگری به نام دشت کلیساها، قرار داشته است. حتی از برج بت‌پرستی ناپدید شده صحبت
داشته است. حتی از برج بت‌پرستی ناپدید شده صحبت می‌شود که بر روی آن کلیسایی برای سنت نیکلاس ساخته شده بود، جایی که این قدیس معجزات بی‌شماری انجام داده بود. چندین درخت گردو به شکل دایره‌ای در نزدیکی جایی که اکنون ، درست در حومه شهر است، وجود داشت که جادوگران در آنجا می‌رقصیدند و این سرود را می‌خواندند: «به درخت گردوی بنونتو، بر فراز آب، بر فراز باد». طلسم‌های شیطانی. «مرهم، مرهم، آن را به بنونتوی موذی بفرست، زیر آب و زیر باد، زیر هر آب و هوای بدی.» مرهم، مرهم، مرا به درخت گردوی بنونتو بفرست، زیر آب و زیر
مرا به درخت گردوی بنونتو بفرست، زیر آب و زیر باد، تحت هر آب و هوای بد. افسانه می‌گوید که جادوگران، که در روز از دیگر زنان قابل تشخیص نبودند، شب‌ها زیر بغل (یا سینه‌هایشان) را با مرهمی چرب می‌کردند و سوار بر جاروهایی از ذرت خوشه ای، با گفتن یک عبارت جادویی (که در بالا ذکر شد) به پرواز درمی‌آمدند. در همان زمان، جادوگران غیرمادی می‌شدند، ارواحی مانند باد؛ در واقع، شب‌های مورد علاقه آنها برای پرواز، شب‌های طوفانی بود. به‌طور خاص، اعتقاد بر این بود که پلی وجود دارد که جادوگران بنونتو معمولاً از آن به پرواز در
دارد که جادوگران بنونتو معمولاً از آن به پرواز در می‌آیند، به همین دلیل آن را "پل "جنارا" " می‌نامیدند که در طول جنگ جهانی دوم ویران شد. آنها شب‌ها اسب‌ها را از اصطبل‌های خود می‌دزدند و پس از بافتن موی اسب‌ها، با اسب مسابقه می‌دادند تا کف دور دهانشان جمع شود. سپس خود را با آن می‌مالیدند. جادوگران با ریشه‌های مختلف در بزم جادوان زیر درخت گردو شرکت می‌کردند. این شبات‌ها شامل ضیافت‌ها، رقص‌ها و عیاشی‌هایی با ارواح و شیاطین به شکل گربه یا بز بود و همچنین به آنها «بازی‌های دیانا» نیز گفته می‌شد. پس از
به آنها «بازی‌های دیانا» نیز گفته می‌شد. پس از گردهمایی‌ها، جادوگران وحشت می‌پراکندند. اعتقاد بر این بود که آنها می‌توانند باعث سقط جنین، ایجاد نقص عضو در نوزادان و رنج بردن آنها از مصائب وحشتناک شوند، که مانند وزش باد به خواب‌آلودگان برخورد می‌کند و باعث ایجاد احساس فشار در سینه می‌شود، که گاهی اوقات در حالی که به پشت دراز کشیده بودند احساس می‌شد. همچنین از برخی شوخی‌های «بی‌گناه‌تر» نیز وحشت داشتند، که به عنوان مثال باعث می‌شد اسب‌ها صبح‌ها با یال‌های بافته شده در اصطبل‌هایشان پیدا شوند، یا از سوار شدن
شده در اصطبل‌هایشان پیدا شوند، یا از سوار شدن در تمام شب عرق کرده باشند. در برخی از روستاهای کوچک کامپانیا، شایعاتی در بین سالمندان رواج داشت مبنی بر اینکه آنها نوزادان را از گهواره‌هایشان می‌دزدند تا در میان آنها دست به دست شوند، آنها را روی آتش می‌اندازند و بازی را با بازگرداندن آنها به جایی که از آنجا آورده بودند، به پایان می‌رسانند. "جناراها"، به دلیل قوام غیرمادی‌شان، با عبور از زیر در وارد خانه می‌شدند. به همین دلیل معمولاً یک جارو یا مقداری نمک در آستانه در گذاشته می‌شد؛ جادوگر قبل از ورود باید تمام
در گذاشته می‌شد؛ جادوگر قبل از ورود باید تمام الیاف جارو یا دانه‌های نمک را بشمارد، اما در این میان روز فرا می‌رسید و آنها مجبور به رفتن می‌شدند. اگر کسی توسط یک "جناره" مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفت، با فریاد زدن از پشت سرش «بیا یکشنبه نمک بیار!» خود را از دست او خلاص می‌کردند. اگر در مکالمه‌ای "از جناره‌ها" نام برده می‌شد، این فال بد با جمله «امروز شنبه است» دفع می‌شد. جادوگران دیگر بنونتو. علاوه بر "جناراها"، انواع دیگری از جادوگران در تصور عامه مردم بنونتو وجود داشتند. "زوکولارا" ("شخص لنگ") در تریجیو،
وجود داشتند. "زوکولارا" ("شخص لنگ") در تریجیو، محله قرون وسطایی لومبارد، منطقه تئاتر رومی، پرسه می‌زد و به دلیل کفش‌های چوبی پر سر و صدایش به این نام خوانده می‌شد. این چهره احتمالاً از هکاته گرفته شده است که فقط یک صندل می‌پوشید و در چهارراه مورد احترام قرار می‌گرفت (نام "تریجیو" از "تریویوم"، "چهارراه" گرفته شده است). همچنین "مانالونگا"، «آن که دست دراز دارد» وجود دارد که در چاه‌ها زندگی می‌کند و رهگذران اطراف را به پایین می‌کشد. ترس از گودال‌ها، که تصور می‌شود گذرگاه‌هایی به جهنم هستند، عنصری تکرارشونده
گذرگاه‌هایی به جهنم هستند، عنصری تکرارشونده است: در صخره زیر پل "جناراها"، حوضچه‌ای وجود دارد که در آن گرداب‌هایی ناگهان شکل می‌گیرند، که «گرداب جهنم» نامیده می‌شود. در نهایت، "اوریاها"، ارواح خانگی که یادآور لارها و پنات‌های دوران روم هستند، وجود دارند. در باورهای عامه، افسانه جادوگران هنوز تا حدودی زنده مانده است، که با حکایات تقویت شده و در نگرش‌های خرافی و ترس از وقایع ماوراء طبیعی آشکار می‌شود. آزار و اذیت. آزار و اذیت جادوگرانِ ادعایی را می‌توان با موعظه‌های سنت برناردینو اهل سینا آغاز کرد، که در قرن
سنت برناردینو اهل سینا آغاز کرد، که در قرن پانزدهم به شدت علیه آنها موعظه می‌کرد، و به ویژه به جادوگران بنونتو اشاره داشت. او آنها را در مقابل مردم به عنوان مسئول فجایع محکوم کرد و صریحاً اظهار داشت که باید نابود شوند. انگیزه نهایی برای ساحره‌گیری از انتشار کتاب "«پتک جادوگران»" در سال ۱۴۸۶ ناشی شد که توضیح می‌داد چگونه می‌توان جادوگران را شناسایی کرد و چگونه آنها را به‌طور مؤثر محاکمه و با استفاده از بی‌رحمانه‌ترین شکنجه‌ها از آنها بازجویی کرد. از قرن پانزدهم تا هفدهم، اعترافات بسیاری از جادوگران فرضی به
تا هفدهم، اعترافات بسیاری از جادوگران فرضی به این روش گرفته می‌شد، که اغلب از شنبه‌ها در بنونتو صحبت می‌کردند. عناصر مشترکی مانند فرار یا اعمالی مانند مکیدن خون کودکان آشکار شد. با این حال، اختلافاتی نیز در مورد، به عنوان مثال در مورد دفعات ملاقات آنها، ظاهر شد. در اکثریت قریب به اتفاق موارد، «جادوگران» با روش‌های کم و بیش وحشیانه سوزانده می‌شدند، به دار آویخته می‌شدند یا به مجازات اعدام محکوم می‌شدند. تنها در قرن هفدهم بود که مشخص شد اعترافات صادقانه را نمی‌توان تحت شکنجه انجام داد. در دوران روشنگری،
نمی‌توان تحت شکنجه انجام داد. در دوران روشنگری، تفسیر منطقی از این افسانه رواج یافت، به طوری که جیرولامو تارتاروتی در سال ۱۷۴۹ فرار جادوگران را توهمی ناشی از شیطان دانست، یا لودوویکو آنتونیو موراتوری در سال ۱۷۴۵ ادعا کرد که جادوگران فقط زنانی با بیماری روانی هستند. فرضیه‌های بعدی حاکی از آن بود که مرهمی که جادوگران با آن تدهین می‌شدند، ماده‌ای توهم‌زا بوده است.
چه‌وانگ اون‌گی، به معنای «سروده‌های امپراتوران و پادشاهان» (به کره‌ای: 제왕운기) یک شعر تاریخی است که توسط یی سونگ‌هیو (به ) در سال ۱۲۸۷، در اواخر دوره گوریو سروده شده است. این کتاب که شامل دو جلد است، تاریخ کره را از تانگون تا پادشاه چونگنیول روایت می‌کند و دومین متن قدیمی‌ای است که افسانه تانگونِ مؤسس را گزارش می‌کند. عنوان کتاب گاهی به «وقایع منظوم امپراتوران و پادشاهان» ترجمه می‌شود. یی این متن را پس از بازنشستگی از خدمات دولتی، در صومعه چانه‌اون‌سا (Cheoneunsa) در کوه دوتاسان در سامچوک، در استان گانگوونِ
در کوه دوتاسان در سامچوک، در استان گانگوونِ امروزی، نوشت. کتاب چه‌وانگ‌اون‌گی از آن جهت مهم تلقی می‌شود که نخستین کتاب تاریخی‌ای است که تاریخ بالهه را هم به عنوان تاریخ کره ثبت کرده و توسط پژوهشگران کره شمالی و جنوبی مورد استناد قرار گرفته است. به گفته لی سویونگ، استاد دانشگاه میونگ‌کیونگ، یی به دلیل آشفتگیِ سیاسیِ داخلیِ دربارِ گوریو و همچنین دخالت سلسله یوان در سیاست گوریو در دوران استیلای مغول‌ها، انگیزه نوشتنِ این منظورم را به دست آورده است. نخستین نسخه از این اثر در سال ۱۲۹۵-۱۲۹۶ در جین‌جو، زمانی که
از این اثر در سال ۱۲۹۵-۱۲۹۶ در جین‌جو، زمانی که یی هنوز زنده بود، چاپ شد. با این حال، هر دو متنِ امروزه موجود، از یک نسخه چوبیِ اصلاح‌شده هستند که در سال ۱۳۶۰ در گیانگ‌جو (Gyeongju) چاپ شده است. در ۱ آوریل ۱۹۶۵، نسخه‌ای که در یی‌وانگ نگهداری می‌شد، به عنوان گنجینه ملی کره جنوبی با شماره ۴۱۸ ثبت شد. نسخه دیگری که در موزه انتشارات سامسونگ (Samseong Museum of Publishing) در سئول نگهداری می‌شود، در سال ۱۹۹۱ به عنوان گنجینه ملی شماره ۱۰۹۱ ثبت شد. ساختار. این منظومه در دو جلد و در سبک شی نوشته شده است. جلد نخست
در دو جلد و در سبک شی نوشته شده است. جلد نخست به تاریخ چین از ابتدا تا دودمان جین (۱۲۳۴–۱۱۱۵) می‌پردازد، جلد دوم نیز به تاریخ کره از تانگون تا پادشاه چونگنیول می‌پردازد. خود جلد دوم نیز در دو بخش مجزا، اولی به تاریخ دودمان گوجوسان تا سه پادشاهی پایانی کره و دومی به تاریخ گوریو می‌پردازد.
فراگوستو یک تعطیلات عمومی است که در ۱۵ آگوست در سراسر ایتالیا جشن گرفته می‌شود. این روز از "فریا آگوستی"، جشنواره امپراتور آگوستوس، سرچشمه می‌گیرد که پس از هفته‌ها کار سخت در بخش کشاورزی، ۱ آگوست را روز استراحت قرار داد. این رسم برای کارگران به وجود آمد که برای کارفرمایان خود آرزوی "موفقیت در فراگوستو" کنند و در عوض پاداش مالی دریافت کنند. این امر در طول رنسانس رومی در سراسر ایالات پاپی به قانون تبدیل شد. از آنجایی که این جشن به دلایل سیاسی ایجاد شد، کلیسای کاتولیک تصمیم گرفت این جشن را به ۱۵ آگوست منتقل
کاتولیک تصمیم گرفت این جشن را به ۱۵ آگوست منتقل کند، که همان عروج مریم مقدس است و به آنها اجازه می‌دهد این روز را در جشن بگنجانند. این جشنواره توسط بنیتو موسولینی به‌گونه‌ای استفاده شد که طبقات پایین جامعه امکان بازدید از شهرهای فرهنگی یا سفر به سواحل را برای یک تا سه روز، از ۱۴ تا ۱۶ اوت، پیدا کنند. برای این دورهٔ تعطیلات، «قطارهای تعطیلات» با بلیط‌هایی بسیار ارزان ایجاد شد. غذا و اقامت شامل بلیط نمی‌شد، به همین دلیل حتی امروزه ایتالیایی‌ها ناهارهای بسته‌بندی‌شده و کباب را با این روز مرتبط می‌دانند.
و کباب را با این روز مرتبط می‌دانند. به‌صورت استعاری، این نام همچنین به دورهٔ تعطیلات تابستانی حوالی اواسط اوت اشاره دارد، که ممکن استکنایه از یک تعطیلات آخر هفتهٔ طولانی باشد یا شامل بیشتر ماه اوت گردد. تا سال ۲۰۱۰، ۹۰٪ شرکت‌ها، فروشگاه‌ها و صنایع تعطیل می‌شدند؛ با این حال، از آنجا که تعطیل کردن کل اقتصاد یک کشور برای یک ماه کامل پیامدهای مالی جدی و عقب‌افتادگی در محیط کار به همراه داشت، امروزه بیشتر شرکت‌ها حدود دو هفته تعطیل می‌شوند و تمام کارکنان موظف به گرفتن مرخصی اجباری هستند، مشابه کاری که بین ۲۵
به گرفتن مرخصی اجباری هستند، مشابه کاری که بین ۲۵ دسامبر و اول ژانویه انجام می‌شود. تاریخچه. "فریا آگوستی" («جشنواره‌ها [تعطیلات] امپراتور آگوستوس») توسط امپراتور آگوستوس در سال ۱۸ پیش از میلاد معرفی شد.این جشن‌ها تنها به فریا آگوستی محدود نمی‌شدند، بلکه در ادامه سنتی دیرینه از آیین‌های رومی قرار می‌گرفتند که در همان ماه برگزار می‌شد. برای نمونه می‌توان به جشن‌هایی همچون وینلیا روستیکا اشاره کرد که به برداشت انگور و آغاز فصل شراب‌گیری مربوط بود، یا کنسوآلیا که به افتخار «کنسوس»، ایزد حامی انبارهای غله،
که به افتخار «کنسوس»، ایزد حامی انبارهای غله، برگزار می‌شد و نمادی از پایان یک فصل سخت کشاورزی به شمار می‌رفت. در چنین فضایی، فریا آگوستی تنها یک جشن سیاسی یا تبلیغاتی نبود، بلکه با پیوند دادن و کنار هم قرار دادن این مناسبت‌های گوناگون، به شکل‌گیری یک بازه طولانی‌تر از تعطیلات تابستانی کمک می‌کرد؛ دوره‌ای که به نام «آگوستالی» شناخته شد. این بازه نه‌تنها برای بزرگداشت اقتدار و کامیابی امپراتور اهمیت داشت، بلکه فرصتی برای مردم فراهم می‌کرد تا پس از هفته‌ها تلاش طاقت‌فرسا در مزارع، مدتی را به استراحت، تفریح و
طاقت‌فرسا در مزارع، مدتی را به استراحت، تفریح و گردهمایی‌های جمعی بگذرانند. بدین ترتیب، ماه آگوست در تقویم رومی به نمادی از پیوند میان کار سخت کشاورزی، آیین‌های مذهبی و شکوه قدرت سیاسی بدل شد. در طول این جشن‌ها، مسابقات اسب‌دوانی در سراسر امپراتوری برگزار می‌شد و حیوانات باربر (از جمله گاو، الاغ و قاطر) از وظایف کاری خود مرخص شده و با گل تزئین می‌شدند. چنین سنت‌های باستانی هنوز هم زنده هستند و عملاً در شکل و میزان مشارکت در مسابقهٔ اسب‌سواری پالیو دی سیه‌نا که در ۱۶ آگوست در سیه‌نا برگزار می‌شود، تغییری
که در ۱۶ آگوست در سیه‌نا برگزار می‌شود، تغییری نکرده‌اند. در واقع، نام "پالیو" از "پالیوم"، تکه‌ای پارچه گرانبها که جایزه معمول به برندگان مسابقات اسب‌دوانی در روم باستان بود، گرفته شده است. در طول این جشنواره، کارگران به اربابان خود خوشامد می‌گفتند و اربابان در عوض به آنها انعام می‌دادند. این رسم چنان ریشه دواند که در دوره رنسانس در ایالات پاپی اجباری شد. نام ایتالیایی مدرن این تعطیلات مستقیماً از نام لاتین آن گرفته شده است. به گفته ریچارد آوری، نویسنده کتاب "«تاریخ جنگ در ۱۰۰ نبرد»"، تعطیلات "فرگوستو"
کتاب "«تاریخ جنگ در ۱۰۰ نبرد»"، تعطیلات "فرگوستو" توسط سی. سزار اکتاویان، آگوستوس آینده، پس از پیروزی او بر مارک آنتونی در نبرد آکتیوم در ۲ سپتامبر ۳۱ پیش از میلاد، معرفی شد. در دین. در اوایل قرون وسطی، کلیسای کاتولیک تاریخ "فراگوستو" را از اول آگوست به ۱۵ آگوست - روز عید عروج مریم - منتقل کرد تا این جشن از پیش موجود را در چرخه سال مسیحی ادغام کند. فاشیسم در ایتالیا. سنت محبوب سفر در طول "فراگوستو" در دوران رژیم فاشیستی پدید آمد. در نیمه دوم دهه ۱۹۲۰، در اواسط ماه اوت، رژیم صدها سفر مردمی را از طریق
در اواسط ماه اوت، رژیم صدها سفر مردمی را از طریق سازمان‌های تفریحی و سرگرمی فاشیستی شرکت‌های مختلف و از طریق راه‌اندازی «قطارهای مردمی "فراگوستو"» که با قیمت‌های تخفیف‌دار در دسترس بودند، سازماندهی کرد. این ابتکار به طبقات اجتماعی کم‌درآمد فرصت داد تا ازگردشگری در ایتالیا بازدید کنند یا به استراحتگاه‌های ساحلی و کوهستانی بروند. این پیشنهاد به ۱۳، ۱۴ و ۱۵ آگوست محدود بود و شامل دو گزینه می‌شد: «سفر یک روزه»، در شعاع ۵۰ تا ۱۰۰ کیلومتری، و «سفر سه روزه»، در شعاع حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ کیلومتری.
مجید مسیبی فرزند رجبعلی در تاریخ اول تیر ۱۴۰۴ به اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل اعدام شد.
سنت‌های ایتالیا مجموعه‌ای از سنت‌ها، باورها، ارزش‌ها و آداب و رسومی است که به فرهنگ مردم ایتالیا تعلق دارد. این سنت‌ها قرن‌ها بر زندگی در ایتالیا تأثیر گذاشته‌اند و هنوز هم در دوران مدرن اجرا می‌شوند. سنت‌های ایتالیایی مستقیماً با اجداد ایتالیا مرتبط هستند، که این خود گویای تاریخ ایتالیا است. نمای کلی. کریسمس. کریسمس در ایتالیا () یکی از تعطیلات اصلی کشور است و از ۸ دسامبر، با جشن لقاح پاک، روزی که به‌طور سنتی درخت کریسمس نصب می‌شود، آغاز می‌شود و در ۶ ژانویه سال بعد با جشن تجلی مسیح ( به پایان می‌رسد)، و
سال بعد با جشن تجلی مسیح ( به پایان می‌رسد)، و در برخی مناطق، عروسک‌های زن بر روی توده‌ای از هیزم (به نام "فالو") سوزانده می‌شوند تا علاوه بر پایان دوره کریسمس، نماد مرگ سال کهنه و آغاز سال نو باشند. ۲۶ دسامبر همچنین یک روز تعطیل عمومی در ایتالیا است. اصطلاح ایتالیایی از واژه لاتین گرفته شده است که به معنای واقعی کلمه به معنای «تولد» است، و در زبان ایتالیایی به آن کریسمس مبارک می‌گویند. سنت صحنهٔ میلاد مسیح از ایتالیا می‌آید. اولین صحنهٔ میلاد مسیح فصلی، که به نظر می‌رسد نمایشی بوده تا مجسمه‌سازی، به سنت
به نظر می‌رسد نمایشی بوده تا مجسمه‌سازی، به سنت فرانسیس آسیزی نسبت داده می‌شود. صحنه میلاد مسیح زندهٔ فرانسیس در سال ۱۲۲۳ در جرچیو در تقویم‌های تقویم‌های مذهبی کاتولیک، لوتری و آنگلیکان گرامی داشته می‌شود، و خلق آن توسط سنت بوناونتورا در کتاب "«زندگی سنت فرانسیس آسیزی»" حدود سال ۱۲۶۰ توصیف شده است. صحنه‌های میلاد مسیح از سال ۱۲۲۳ توسط سنت فرانسیس آسیزی رواج یافت و به سرعت در سراسر اروپا گسترش یافت. در ایتالیا، سپس سنت‌های منطقه‌ای ساخت صحنهٔ تولد گسترش یافت، مانند صحنهٔ تولد بولونیا، صحنهٔ تولد جنوآ و
یافت، مانند صحنهٔ تولد بولونیا، صحنهٔ تولد جنوآ و صحنهٔ تولد ناپل. در جنوب ایتالیا، صحنه‌های زندهٔ میلاد مسیح بسیار محبوب هستند. این صحنه‌ها ممکن است نمایش‌های مفصلی باشند که نه تنها صحنهٔ کلاسیک میلاد مسیح، بلکه یک روستای روستاییِ قرن نوزدهمیِ ساختگی را نیز به نمایش می‌گذارند، که در آن صنعتگران با لباس‌های سنتی در حال کار در حرفهٔ خود هستند. این نمایش‌ها بازدیدکنندگان زیادی را به خود جذب می‌کنند و از طریق رای، شرکت رسانه عمومی ملی ایتالیا، پخش تلویزیونی شده‌اند. در سال ۲۰۱۰، شهر قدیمی ماترا در باسیلیکاتا
در سال ۲۰۱۰، شهر قدیمی ماترا در باسیلیکاتا میزبان بزرگ‌ترین صحنهٔ زندهٔ میلاد مسیح در آن زمان بود که در مرکز تاریخی، ساسی دی ماترا، اجرا شد. سنت درخت کریسمس، که ریشه آلمانی دارد، در قرن بیستم به‌طور گسترده در ایتالیا نیز پذیرفته شد. به نظر می‌رسد اولین درخت کریسمس در ایتالیا به دستور ملکه مارگاریتا، در اواخر قرن نوزدهم در کاخ کوئیرینال برپا شد. در سال ۱۹۹۱، درخت کریسمس گوبیو، با ۶۵۰ متر ارتفاع و تزئین شده با بیش از ۷۰۰ چراغ، به عنوان بلندترین درخت کریسمس جهان در کتاب رکوردهای گینس ثبت شد. در ایتالیا،
جهان در کتاب رکوردهای گینس ثبت شد. در ایتالیا، قدیمی‌ترین بازار کریسمس، بازار بولونیا در نظر گرفته می‌شود که برای اولین بار در قرن هجدهم برگزار شد و به جشن سنت لوسی مرتبط است. با این حال، سنت بازارها به ویژه از دهه ۱۹۹۰ قرن بیستم، با تولد اولین بازارهای مدرن، در ایتالیا گسترش یافته است: در میان این بازارها، اولین بازار، بازار بولتسانو بود که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد و پس از آن بازارهای دیگری در منطقه آلتو آدیجه، به ویژه در مرانو، برسانونه، ویپیتنو و برونیکو برپا شدند. بازار کریسمس ترنتو، که در سال ۱۹۹۳ تأسیس
شدند. بازار کریسمس ترنتو، که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد، در ترنتینو مشهور است. در ناپل، جایی که سنت صحنه میلاد مسیح ناپلی قرن‌هاست که مشهور است، نمایشگاه صحنه‌های میلاد مسیح ساخته شده در مغازه‌های صنایع دستی شهر هر ساله در خیابان سن گرگوریو آرمنو برگزار می‌شود. بازارهای کریسمس در میدان ناوونا در رم، در ورونا، در گوبیو، در آلبروبلو، در آئوستا، در تورینو، در آستی، در آرتزو، در فلورانس، در تریست، در لیویگنو، در سانتا ماریا ماجیوره، آرکو، و در چیزون دی ولمرینو و بازارهای کریسمس قابل توجه هستند. استرنا یا استرنا دی
کریسمس قابل توجه هستند. استرنا یا استرنا دی ناتاله هدیه‌ای است که معمولاً در ایتالیا در زمان کریسمس ساخته یا دریافت می‌شود. این رسم از سنت روم باستان سرچشمه می‌گیرد که شامل تبادل هدایایی با آرزوهای خوب در طول جشن ساترنالیا بود، مجموعه‌ای از جشن‌ها که هر ساله بین ۱۷ تا ۲۳ دسامبر، به افتخار خدای اسطوره‌ای ساترن و قبل از روز "ناتالیس سولیس اینویکتی" برگزار می‌شد. این اصطلاح از کلمه لاتین "استرنا"، احتمالاً با ریشه سابینان، به معنای «هدیه خوش‌شانسی» گرفته شده است. سنت معمول ایتالیایی، در عوض، مربوط به
شده است. سنت معمول ایتالیایی، در عوض، مربوط به زامپوگناری‌ها (مفرد: زامپوگنارو) است؛ مردانی که لباس چوپانی بر تن دارند و مجهز به زامپوگنا، نوعی ساز نی‌انبان، هستند و از کوه‌ها پایین می‌آیند و موسیقی کریسمس می‌نوازند. این سنت که به قرن نوزدهم بازمی‌گردد، به‌ویژه در جنوب کشور بسیار رایج است. هکتور برلیوزدر سال ۱۸۳۲ توصیفی از زامپوگناری‌های آبروتسو ارائه کرده است. حاملان معمول هدایای مربوط به دوران کریسمس در ایتالیا عبارتند از سنت لوسی (۱۳ دسامبر)، مسیح کودک، بابانوئل و در روز ظهور و تجلی عیسی، بفانا. طبق
بابانوئل و در روز ظهور و تجلی عیسی، بفانا. طبق سنت، شام شب کریسمس نباید حاوی گوشت باشد. یکی از غذاهای محبوب روز کریسمس در ناپل و جنوب ایتالیا مارماهی ماده است. که یک مارماهی ماده است. یک غذای سنتی روز کریسمس از شمال ایتالیا، کاپون (مرغ آغشته به ژل) است. آباکیو در مرکز ایتالیا رایج‌تر است. شام روز کریسمس به‌طور سنتی شامل غذاهای کریسمسی معمول ایتالیایی مانند آگنولینی، کاپلتی، آگنولوتی پاوزه، پانتونه، پاندورو، تورونه، پانفورته، استروفولی، موستاچیولی، بیسیولا، کاوالوچی، ونزیانا، پیتزا، زلتن یا غذاهای دیگر،
کاوالوچی، ونزیانا، پیتزا، زلتن یا غذاهای دیگر، بسته به غذاهای منطقه‌ای، می‌شود. کریسمس در ۲۵ دسامبر با یک ناهار خانوادگی جشن گرفته می‌شود که شامل انواع مختلف پاستا و غذاهای گوشتی، پنیر و شیرینی‌های محلی نیز می‌شود. عید پاک. عید پاک در ایتالیا ( (یکی از تعطیلات اصلی این کشور است. در ایتالیا، سنت‌های زیادی مربوط به عید پاک وجود دارد. هفته‌های مقدس شایان ذکر در ایتالیا عبارتند از : اسرار تراپانی، هفته مقدس در بارسلونا پوتزو دی گوتو و هفته مقدس در روو دی پولیا. غذاهای سنتی ایتالیایی برای دوره عید پاک عبارتند
غذاهای سنتی ایتالیایی برای دوره عید پاک عبارتند از: آباکیو، کاپلو دل پره، کاساتیلو، کلمبا دی پاسکوا، پاستیرا، پنیا، پیتزا دی پاسکوا و پیزل. آباکیو یک غذای ایتالیایی با گوشت بره است که نمونه‌ای از غذاهای رومی است. این محصول توسط اتحادیه اروپا با علامت PGI محافظت می‌شود. خوردن بره در عید پاک معنای مذهبی دارد. بره عید پاک در عهد جدید در واقع، برای مسیحیت، پسر خدا عیسی مسیح است. بره عید پاک، به ویژه، نشان دهنده قربانی عیسی مسیح برای گناهان بشریت است. بنابراین، خوردن گوشت بره در عید پاک، یادبود مرگ و رستاخیز