payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فلورنس لاساندرو (به ایتالیایی: "Filumena Costanzo"؛ ۱۹۰۰ – ۲ مه ۱۹۲۳) یک ایتالیایی-کانادایی قاچاقچی مشروب بود که تنها زنی است که در آلبرتا به دار آویخته شد. زندگی‌نامه. لاسـاندرو در کوزنزا، ایتالیا به دنیا آمد و در ۱۹۰۹ همراه خانواده‌اش به کانادا مهاجرت کرد. او در ۱۶ اکتبر ۱۹۱۵ با کارلو سانفیدله ازدواج کرد که بعدها نام خانوادگی‌اش را به لاساندرو تغییر داد. سانفیدله به‌عنوان راننده و مدیر هتل برای امیلیو پیکاریلو کار می‌کرد و هر دو در عملیات قاچاق مشروبات الکلی او در دوران ممنوعیت درگیر شدند. لاساندرو همچنین
او در دوران ممنوعیت درگیر شدند. لاساندرو همچنین معشوقهٔ پیکاریلو بود. قتل و اعدام. در ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۲، در جریان تعقیب و گریز پلیس، پسر پیکاریلو توسط استیون او. لاسون، افسر پلیس استانی آلبرتا زخمی شد. روز بعد، پیکاریلو و لاساندرو در کولمن، آلبرتا با لاسون روبه‌رو شدند و او مقابل خانه‌اش کشته شد. هر دو بازداشت و به اتهام قتل محکوم به اعدام با دار شدند. این حکم در ۲ مه ۱۹۲۳ در زندان فورت ساسکاچوان اجرا شد. آخرین سخنان لاساندرو این بود: «همه را می‌بخشم». افکار عمومی در آلبرتا نسبت به این حکم واکنش منفی نشان
عمومی در آلبرتا نسبت به این حکم واکنش منفی نشان داد و بسیاری آن را بیش از حد سخت‌گیرانه دانستند. این اعدام‌ها به‌طور گسترده‌ای یکی از عوامل تغییر نگرش عمومی نسبت به سیاست ممنوعیت در آلبرتا شناخته می‌شود.
چارلز چمپلین (; – ) مجری تلویزیون، روزنامه‌نگار، منتقد سینما، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون پرپل هارت شده است. زندگی و حرفه. چمپلین در هموند اسپورت، نیویورک متولد شد. او دبیرستان را در کامدن، نیویورک گذراند و به عنوان ستون نویس برای «کمدن ادونس ژورنال» و سردبیری فلورانس استون کار کرد.
لوییسا یا لوییجا سانفلیچه (۱۷۶۴ – ۱۸۰۰) یک اشراف‌زاده ایتالیایی بود که به دلیل دخالت در جمهوری پارتنوپه‌ای تحت حمایت فرانسوی‌ها در جریان جنگ‌های انقلاب فرانسه، به دستور فردیناند یکم اعدام شد، هرچند که سانفلیچه عموماً غیرسیاسی شناخته می‌شد. او که غالباً قربانی بی‌گناه شرایط توصیف می‌شد، به یک چهره افسانه‌ای بدل شد و در فرهنگ عامه به‌طور گسترده‌ای بازنمایی گردید. در قرن نوزدهم، معمولاً به‌عنوان زنی معصوم و زیبا تصویر می‌شد که سرگذشتش به داستان شخصیت خیالی "فلوریا توسکا"، قهرمان اپرای "توسکا" اثر جاکومو
"فلوریا توسکا"، قهرمان اپرای "توسکا" اثر جاکومو پوچینی، شباهت داشت. از جمله کسانی که داستان سانفلیچه را روایت کرده‌اند، الکساندر دوما، نویسنده فرانسوی، است که رمان "لا سان فلیچه" را در سال ۱۸۶۴ نوشت. همچنین جواکینو توما در ۱۸۷۴ تابلوی "لوییسا سانفلیچه در زندان" را کشید که او را پیش از اعدام در زندان نشان می‌دهد. در قرن بیستم نیز سانفلیچه در دو فیلم به تصویر کشیده شد: "لوییسا سانفلیچه" (۱۹۴۲) و "لوییسا سانفلیچه" (۲۰۰۴).
جوئل بلک (؛ زادهٔ ) منتقد ادبی، و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا است. بلک استاد ادبیات تطبیقی در دانشگاه جورجیا در آتن، جورجیا است. بلک به‌طور گسترده در زمینه‌های فرعی ادبیات و مطالعات فیلم مانند رمانتیسیسم، پست مدرنیسم، فلسفه و تاریخ علم و مطالعات فرهنگی نوشته است. او نویسندهٔ کتاب‌های «زیبایی‌شناسی قتل: مطالعه‌ای در ادبیات رمانتیک و فرهنگ معاصر» (۱۹۹۱) است. و «تأثیر واقعیت: فرهنگ فیلم و ضرورت گرافیک» (۲۰۰۲) است.
فرانچسکو کارمِلو سالرنو (۹ سپتامبر ۱۹۲۵ – ۱۷ اکتبر ۱۹۹۸) سیاستمدار و مدیر ورزشی ایتالیایی از حزب دموکراسی مسیحی بود. او در طول پنج دوره نماینده سنای جمهوری ایتالیا و در سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰ معاون وزیر در دفتر نخست‌وزیری در دولت اول کوسیگا بود. زندگی‌نامه. سالِرنو پس از گذراندن تحصیلات متوسطه در ماترا، وارد دانشکده حقوق دانشگاه باری شد و در سال ۱۹۵۴ فارغ‌التحصیل گردید. او به‌عنوان وکیل و روزنامه‌نگار با "گاتزتا دل متزو جوُرنو" همکاری داشت و سپس مدیر دفتر حقوقی کُلدیرِتی و بعدها مدیر صندوق تعاون آن شد. وی در
کُلدیرِتی و بعدها مدیر صندوق تعاون آن شد. وی در حوزه‌های اقتصادی و انرژی نیز فعال بود و به‌عنوان نایب‌رئیس «سازمان اصلاحات» در باری و عضو هیئت‌مدیره شرکت برق جنوب ایتالیا فعالیت کرد. او فعالیت سیاسی خود را به‌عنوان شهردار پیتراپرتوزا آغاز کرد و سپس در زادگاهش مونتسکالیوزو عضو و رئیس گروه دموکراسی مسیحی در شورای شهر شد. در ۱۹۷۲ برای نخستین بار به سنای جمهوری ایتالیا راه یافت و تا ۱۹۹۲ چهار دوره دیگر در پالاتزو ماداما خدمت کرد. نقطه اوج کار سیاسی او در ۴ اوت ۱۹۷۹ بود که به سمت معاون وزیر در دفتر نخست‌وزیری
۱۹۷۹ بود که به سمت معاون وزیر در دفتر نخست‌وزیری با مسئولیت صندوق جنوب در دولت اول کوسیگا منصوب شد و تا ۴ آوریل ۱۹۸۰ این مقام را حفظ کرد. او همچنین مدیر ارشد وزارت خزانه‌داری و رئیس صندوق سپرده و وام ایتالیا بود. در ۱۹۷۱ نشان «افسر بزرگ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا» به او اعطا شد. فعالیت ورزشی. سالِرنو در جوانی به‌عنوان بازیکن فوتبال و سپس داور فعالیت داشت. در دهه ۱۹۶۰ به‌عنوان مدیر وارد عرصه بسکتبال شد و مدتی ریاست باشگاه "اسپورتیو کلوب ماترا" را برعهده گرفت. در فوتبال، از ۱۹۶۵ به‌مدت ۲۲ سال رئیس باشگاه
در فوتبال، از ۱۹۶۵ به‌مدت ۲۲ سال رئیس باشگاه ماترا بود و در زمان او تیم برای نخستین بار در سال ۱۹۷۹ به سری B ایتالیا صعود کرد. او در ۱۹۹۵ رئیس افتخاری باشگاه شد و در ۲۰۰۱ ورزشگاه شهر به افتخار او "ورزشگاه بیست و یکم سپتامبر – فرانکو سالرنو" نام‌گذاری شد. زندگی شخصی. پسرش نیکولا سالرنو، مدیر ورزشی چندین باشگاه در سری آ و سری بی ایتالیا بوده‌است.
تیسون پیو (؛ زادهٔ ) نویسنده، و متخصص ادبیات اهل ایالات متحده آمریکا است. یک محقق ادبی است. او از سال ۲۰۰۶ استاد زبان انگلیسی در دانشگاه فلوریدای مرکزی (UCF) است. قبل از آمدن به UCF، پوگ در سال تحصیلی ۲۰۰۰–۲۰۰۱ در دانشگاه کالیفرنیا، ایروین (⎘ دانشگاه کالیفرنیا، اروین) مدرس بود. در سال ۲۰۱۹، پوگ به عنوان استاد پگاسوس در UCF منصوب شد، که دانشگاه آن را «بالاترین نشان علمی» خود توصیف می‌کند.
جوزپه آندرولی (۱۱ ژوئن ۱۸۹۲ – ۲۸ ژانویه ۱۹۴۵) یک افسر نظامی ایتالیایی در دوران جنگ جهانی دوم بود. زندگی‌نامه. او در ۱۱ ژوئن ۱۸۹۲ در میلان به دنیا آمد و در سال ۱۹۰۹ وارد آکادمی سلطنتی توپخانه و مهندسان در تورین شد و در ۲۳ فوریهٔ ۱۹۱۳ با درجه ستوان دوم فارغ‌التحصیل گردید. در طول جنگ جهانی اول در نبردهای فلات کارسو ارتقاء یافت و به درجه ستوان یکم و سپس سروان به پاس شایستگی‌های جنگی رسید. پس از جنگ، در هنگ ششم توپخانهٔ سنگین میدانی خدمت کرد و در سال‌های ۱۹۲۲–۱۹۲۳ دوره‌های ستاد ارتش را گذراند. سپس به ستاد لشکر
دوره‌های ستاد ارتش را گذراند. سپس به ستاد لشکر نظامی ترویزو و بعد تریسته منتقل شد. آندرولی در ۱۹۲۶ به درجه سرگرد و در ۱۹۲۷ به سرهنگ دوم رسید و ده سال در ستاد کل ارتش خدمت کرد. در ۱ ژانویهٔ ۱۹۳۷ به سرهنگی ارتقا یافت و فرماندهی هنگ ۳۰ توپخانه از لشکر هفتم پیاده‌نظام «لوپی دی توسکانا» را بر عهده گرفت و در آوریل ۱۹۳۹ همراه با یگانش به آلبانی اعزام شد. در ژوئن ۱۹۴۰ در یورش به فرانسه شرکت کرد و سپس به عنوان رئیس ستاد سپاه چهارم و بعد ارتش نهم در جبهه جنگ یونان و ایتالیا منصوب شد. او در ۱ ژوئیهٔ ۱۹۴۱ به سپهبدی
و ایتالیا منصوب شد. او در ۱ ژوئیهٔ ۱۹۴۱ به سپهبدی ارتقا یافت و فرماندهی توپخانه سپاه اول ارتش را در تورین برعهده گرفت. در ژانویهٔ ۱۹۴۳ به ستاد ارتش چهارم در پرووانس منتقل شد و فرماندهی گروه تاکتیکی «آرژنس» را عهده‌دار شد. سپس در آوریل ۱۹۴۳ به فرماندهی لشکر ۲۲۴ ساحلی (ایتالیا) در نیس رسید و از اوت همان سال فرمانده لشکر دوم سواره‌نظام امانوئله فیلیبرتو تستا دی فِرّو شد که در مناطق مانتون، آنتیب، سَن-تروپه و مرز ایتالیا مستقر بود. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آندرولی به اسارت نیروهای آلمانی
۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آندرولی به اسارت نیروهای آلمانی درآمد و به اردوگاه اوفلاگ ۶۴/زِد در شوکن لهستان منتقل شد. در ژانویهٔ ۱۹۴۵، هنگام تخلیه اردوگاه، او و چند ژنرال دیگر که از ادامهٔ «راهپیمایی مرگ» ناتوان بودند، توسط نیروهای اس‌اس تیرباران شدند. در میان آنان ژنرال‌های کارلو اسپاتوکّو، امانوئله بالبو برتونه، آلبرتو تریونفی، الساندرو واکانئو و اوگو فررو نیز قرار داشتند. پیکر او در گورستان محلی کوژنیچا ژلیخوفسکا به خاک سپرده شد.
نامزدها () مشهورترین رمان ایتالیایی و اثر برجستهٔ الساندرو مانتسونی است که در سال ۱۸۲۷ میلادی منتشر شد. این رمان یکی از نخستین نمونه‌های مهم رمان تاریخی در اروپا و اثری کلیدی در ادبیات ایتالیا به‌شمار می‌رود. مانتسونی با نوشتن این اثر، زبان ادبی ایتالیا را یکپارچه ساخت و «نامزدها» به‌عنوان کتابی بنیادین در شکل‌گیری هویت فرهنگی و ملی ایتالیا شهرت یافت. پیش‌زمینه. مانتسونی نوشتن رمان را در اوایل دههٔ ۱۸۲۰ آغاز کرد. نسخهٔ نخست در ۱۸۲۷ منتشر شد اما نویسنده پس از آن زبان کتاب را بازنویسی کرد تا مطابق گویش معیار
آن زبان کتاب را بازنویسی کرد تا مطابق گویش معیار اهل فلورانس باشد. نسخهٔ اصلاح‌شده که «ویرایش قطعی» نامیده می‌شود، میان سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۲ منتشر شد و به سرعت به پرخواننده‌ترین اثر ادبی ایتالیا تبدیل شد. داستان. رمان در دههٔ ۱۶۲۰ و در دوران حکومت اسپانیا بر شمال ایتالیا جریان دارد. شخصیت‌های اصلی آن، رنزو و لوتشیا (لوسیا)، دو دهقان جوان از روستایی نزدیک دریاچهٔ کومو هستند که قصد ازدواج دارند. اما دُن رودریگو، ارباب محلی، به لوسیا نظر دارد و با تهدید کشیش محل، ازدواج را به تعویق می‌اندازد. این واقعه،
محل، ازدواج را به تعویق می‌اندازد. این واقعه، زنجیره‌ای از ماجراها را رقم می‌زند: این روایت عاشقانه با زمینه‌های اجتماعی و تاریخی، فساد کلیسا، فئودالیسم و بحران‌های طبیعی و سیاسی را به تصویر می‌کشد. زمینه تاریخی. مانتسونی با استفاده از منابع تاریخی سدهٔ هفدهم، از جمله یادداشت‌های وقایع‌نگارانی چون جوزپه ریپامونتی، وقایع حقیقی از جمله شورش نان میلان در ۱۶۲۸ و طاعون میلان (۱۶۳۰) را بازآفرینی کرد. دقت تاریخی این اثر سبب شده بسیاری آن را به‌عنوان منبعی شبه‌تاریخی دربارهٔ آن دوران مطالعه کنند. سبک. مانتسونی در
دربارهٔ آن دوران مطالعه کنند. سبک. مانتسونی در «نامزدها» از نثری ساده و سرراست استفاده کرد. او زبان نوشتار را به جای لهجه‌های محلی بر اساس گویش فلورانسی بنا نهاد و از این راه تأثیر عمیقی بر شکل‌گیری زبان ادبی ایتالیایی داشت. ترکیب روایت عاشقانه با واقع‌گرایی اجتماعی و طنز اخلاقی از ویژگی‌های بارز سبک اوست. تأثیر و جایگاه. «نامزدها» به سرعت در سراسر ایتالیا محبوب شد و به اثری مرجع در مدارس و دانشگاه‌ها تبدیل گردید. این رمان به بسیاری از زبان‌ها ترجمه شد و تأثیر عمیقی بر نویسندگان بعدی ایتالیا و اروپا گذاشت.
عمیقی بر نویسندگان بعدی ایتالیا و اروپا گذاشت. بسیاری آن را «رمان ملی ایتالیا» می‌دانند. اقتباس‌ها. این رمان بارها مورد اقتباس قرار گرفته است:
میکله آنجولیلو لومباردی (۵ ژوئن ۱۸۷۱ – ۲۰ اوت ۱۸۹۷) یک آنارشیست ایتالیایی بود. او در ۸ اوت ۱۸۹۷ نخست‌وزیر اسپانیا، آنتونیو کانواس دل کاستیلو، را ترور کرد و اندکی بعد توسط مقامات اسپانیایی دستگیر و با گاروت اعدام شد. انگیزه و محاکمه مونتجوییچ. در ۷ ژوئن ۱۸۹۶ در بارسلون بمبی در مراسم جشن پیکر مسیح پرتاب شد که دست‌کم دوازده کشته و ۴۵ زخمی بر جای گذاشت. دولت این حمله را به آنارشیست‌ها نسبت داد و موجی از سرکوب علیه آنارشیست‌ها، سوسیالیست‌ها، کمونیست‌ها و جمهوری‌خواهان آغاز شد. این سرکوب به محاکمه مونتجوییچ شهرت
آغاز شد. این سرکوب به محاکمه مونتجوییچ شهرت یافت: سیصد نفر بازداشت و بسیاری زیر شکنجه به اعتراف وادار شدند. نخست‌وزیر کانواس شخصاً دستور این سرکوب را صادر کرده بود. آنجولیلو که به عنوان چاپخانه‌دار در لندن کار می‌کرد، در تظاهراتی علیه این سرکوب‌ها در میدان ترافالگار حضور یافت و از نزدیک قربانیان شکنجه را دید. این تجربه‌ها انگیزه اصلی او برای ترور کانواس بود. ترور کانواس دل کاستیلو. در اوت ۱۸۹۷، آنجولیلو با نام مستعار «امیلیو رینالدینی» وارد اسپانیا شد و خود را خبرنگار جا زد. او کانواس را در استراحتگاه
خود را خبرنگار جا زد. او کانواس را در استراحتگاه آب‌گرم سانتا آگودا در موندرائو پیدا کرد و در ۸ اوت ۱۸۹۷ او را به ضرب گلوله کشت. اندکی بعد دستگیر شد و در دادگاه گفت که خود را «اعدام‌کننده» می‌داند نه «قاتل»، و کانواس را نماد «طمع بورژوازی و استبداد قدرت» معرفی کرد.
فرانچسکو آنتونیو آرنا (۲۷ مارس ۱۸۸۹ – ۲۸ ژانویه ۱۹۴۵) ژنرال ارتش پادشاهی ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود که بیشتر به خاطر فرماندهی لشکر ۱۳۲ زرهی آریته در نبرد دوم العلمین شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. آرنا در ۲۷ مارس ۱۸۸۹ در پیتسونی، کالابریا به دنیا آمد. در سال ۱۹۰۹ به‌عنوان دانشجوی داوطلب افسری وارد ارتش پادشاهی ایتالیا شد و سال بعد درجه ستوان دوم گرفت. او در جنگ ایتالیایی-عثمانی در سیرنائیکا جنگید و در نبرد دو نخل (۱۹۱۲) به پاس شجاعت خود مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد. در سال‌های بعد در سومالی خدمت کرد و در
کرد. در سال‌های بعد در سومالی خدمت کرد و در جنگ جهانی اول، در جبهه ایتالیا، در نبرد ایزونتسو زخمی شد و بار دیگر مدال نقره دریافت کرد. او سپس به درجه سرگرد رسید و در نبرد ویتوریو ونتو برای تصرف روستای آلانو دی پیوه مدال برنز شجاعت نظامی گرفت. در دهه ۱۹۳۰ آرنا فرماندهی هنگ ۵۱ پیاده‌نظام «آلپی» را برعهده گرفت و سپس در وزارت جنگ و پایگاه باری خدمت کرد. در ژانویه ۱۹۴۲ او درجه سرتیپ گرفت و به معاونت فرماندهی لشکر زرهی «آریته» رسید. پس از مرگ ژنرال اتوره بالداساره، آرنا فرماندهی لشکر را در نبرد غزاله و دوباره در
آرنا فرماندهی لشکر را در نبرد غزاله و دوباره در نبرد دوم العلمین برعهده داشت؛ جایی که لشکر آریته تقریباً نابود شد. در ۱۹۴۳ فرمانده لشکر ۳۶ پیاده‌نظام فورلی در نزدیکی آتن شد. پس از آتش‌بس کاسبیله، او به دست آلمانی‌ها اسیر و در اردوگاه افلاگ ۶۴/زِت در لهستان زندانی شد. در ژانویه ۱۹۴۵ هنگام عقب‌نشینی زندانیان، او و ژنرال آلبرتو بریگانتی گریختند؛ اما روز بعد دو سرباز ارتش سرخ او را به اشتباه همدست فاشیست‌ها دانستند و تیرباران کردند. جنازه‌اش در سال ۱۹۶۰ به رم بازگردانده و در گورستان ورانو دفن شد.
اداره تحقیقات کانزاس () (KBI) ، دفتر تحقیقات ایالت آمریکا ایالت کانزاس ایالات متحده است. KBI بخشی از دادستان کل کانزاس است و مسئول ارائه خدمات آزمایشگاهی تحقیقاتی و جنایی به سازمان‌های عدالت کیفری و همچنین تحقیق و پیشگیری از جرم در ایالت کانزاس است.[4][5] تونی متیوی مدیر فعلی KBI است.
کنت امانوئله بالبو برتونه دی سمبوی، مارکوی برمه (۹ اوت ۱۸۸۶ – ۲۸ ژانویه ۱۹۴۵) ژنرال ایتالیایی در دوران جنگ جهانی دوم بود. زندگی‌نامه. او در خانواده‌ای اشرافی به دنیا آمد. پدرش، ریموندو بالبو برتونه، کنت سمبوی، پیش از تولد او درگذشته بود. در ۱۹۰۹ از آکادمی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره‌نظام مودنا با درجه ستوان دوم فارغ‌التحصیل شد و به هنگ سواره‌نظام «پیه‌مونته روآله» پیوست. در جنگ ایتالیایی-عثمانی شرکت کرد و برای دلاوری در نبردهای عین زاره و زانزور مدال برنز شجاعت نظامی گرفت. در ۱۹۱۲ به‌عنوان ادجوتان ژنرال پیترو
نظامی گرفت. در ۱۹۱۲ به‌عنوان ادجوتان ژنرال پیترو فروگونی منصوب شد و در جریان جنگ جهانی اول به فرماندهی آتشبار ۲۴۰ میلی‌متری رسید و بار دیگر مدال برنز دریافت کرد. پس از جنگ، به درخواست خود در ۱۹۲۰ بازنشسته شد، اما بعدها در ۱۹۳۵ دوباره به خدمت فراخوانده شد. در ۱۹۴۰ و هم‌زمان با ورود ایتالیا به جنگ، به ستاد شاهزاده اومبرتو ساووی، ولیعهد ملحق شد. در ۱۹۴۲ با ارتقاء به سرتیپ ذخیره، فرماندهی تیپ چهارم ساحلی در ساردینیا را به عهده گرفت. سپس در فلورانس به ریاست دادگاه نظامی منصوب شد. پس از آتش‌بس کاسبیله در سپتامبر
نظامی منصوب شد. پس از آتش‌بس کاسبیله در سپتامبر ۱۹۴۳، او به دست آلمانی‌ها اسیر و به اردوگاه افلاگ ۶۴/زِ در شکوتسن، لهستان منتقل شد. در ژانویه ۱۹۴۵ و هنگام عقب‌نشینی اجباری اسرا به سوی لوکنوالده، او به همراه ژنرال کارلو اسپاتوکو و چند ژنرال دیگر از جمله آلبرتو تریونفی، الساندرو واکانئو، جوزپه آندرولی و اوگو فررو توسط نیروهای اس‌اس تیرباران شد. بالبو برتونه در گورستان روستای کوژنیسا ژلیخوفسکا به خاک سپرده شد.
اپرای «لا والی» (La Wally) اپرایی در چهار پرده اثر آهنگساز آلفردو کاتالانی است که بر اساس لیبرتویی از لوئیجی ایلیکا ساخته شده و اولین بار در ۲۰ ژانویه ۱۸۹۲ در لا اسکالا، میلان اجرا شد. این آخرین اپرای کاتالانی بود. این اپرانامه بر اساس یک هایماترومای بسیار موفق اثر ویلهلمینه فون هیلرن (۱۸۳۶-۱۹۱۶) به نام «دختر کرکس» (Die Geier-Wally) ساخته شده است. والی، مخفف والبورگا، دختری با برخی ویژگی‌های قهرمانانه است. داستان بر اساس بخشی از زندگی آنا استاینر-نیتل، نقاش تیرولی، است که فون هیلرن با او آشنا شد. او لقب
تیرولی، است که فون هیلرن با او آشنا شد. او لقب «گایر» (کرکس، نام محلی عقاب) را از خراب کردن لانه یک کرکس ریش‌دار هنگام پایین رفتن از طناب به دست آورد. این کار خطرناک که با هدف محافظت از گوسفندان در روستای آلپ انجام می‌شد، معمولاً توسط یک مرد انجام می‌شد. قطعه هیلرن در ابتدا به صورت سریالی در دویچه روندشاو منتشر شد و در سال ۱۸۷۵ به زبان انگلیسی با عنوان «یک عاشقانه دهقانی آلمانی» در مجله کورن‌هیل دوباره منتشر شد. این اپرا بیشتر به خاطر آریای «Ebben? Ne andrò lontana» («خب، پس؟ من خیلی دور می‌روم»، پرده اول،
lontana» («خب، پس؟ من خیلی دور می‌روم»، پرده اول، که وقتی والی تصمیم می‌گیرد خانه‌اش را برای همیشه ترک کند، خوانده می‌شود، شناخته می‌شود. ویلهلمنیا فرناندز، خواننده سوپرانو آمریکایی، این آریا را در فیلم «دیوا» ساخته ژان ژاک بینیکس در سال ۱۹۸۱ خواند - اجرایی در قلب این فیلم مهیج. کاتالانی این آریا را به طور مستقل با عنوان «شانسون گروئن‌لندیز» در سال ۱۸۷۸ ساخته بود و بعداً آن را در اپرای خود گنجاند. این اپرا شامل یک مرگ اپرایی به یاد ماندنی است که در آن قهرمان زن خود را به بهمن می‌اندازد. این اپرا به ندرت
زن خود را به بهمن می‌اندازد. این اپرا به ندرت اجرا می‌شود، تا حدودی به دلیل دشواری اجرای این صحنه، اما آریای اصلی والی هنوز هم به طور مکرر خوانده می‌شود. خلاصه داستان. داستان در تیرول اتریش اتفاق می‌افتد، جایی که والیِ آزاداندیش اما آسیب‌پذیر عاشق جوزپه هاگنباخ خوش‌قیافه است. با این حال، پدرش، استرومینگر، می‌خواهد او با وینچنزو گلنر ازدواج کند. اپرا با ابراز عشق هاگنباخ و والی به یکدیگر اما کشته شدنشان توسط بهمن به پایان می‌رسد. پرده اول روستای هوخستوف پدر والی، استرومینگر. گروهی از شکارچیان از روستای
پدر والی، استرومینگر. گروهی از شکارچیان از روستای مجاور سولدن به رهبری هاگنباخ از راه می‌رسند. دشمنی‌های قدیمی به سرعت آشکار می‌شوند و نزاعی بین استرومینگر و هاگنباخ در می‌گیرد، که قبل از اینکه هاگنباخ توسط همراهانش به دام بیفتد، تهدید و توهین می‌کنند. وینچنزو گلنر قلب خود را به والی بسته است و به سرعت متوجه می‌شود که او در طول نزاع به وضوح شیفته دشمن پدرش شده است. وقتی با استرومینگر تنها می‌ماند، سوءظن خود را به مرد مسن‌تر می‌گوید. او با درک اینکه گلنر عاشق دخترش است، اصرار می‌کند که والی موافقت کند که
دخترش است، اصرار می‌کند که والی موافقت کند که ظرف یک ماه با او ازدواج کند یا برای همیشه خانه‌اش را ترک کند. والی در جواب می‌گوید که ترجیح می‌دهد در برف‌های آلپ شانس خود را امتحان کند تا اینکه با گلنر ازدواج کند. پرده دوم میخانه عقاب در سولدن. یک سال گذشته است؛ استرومینگر مرده است و والی ثروت او را به ارث برده است. با این حال، هاگنباخ با افرا، صاحبخانه میخانه عقاب، نامزد شده است و ظاهراً علاقه‌ای به والی ندارد. جشنواره‌ای در سولدن در حال برگزاری است و والی با دانستن اینکه هاگنباخ آنجا خواهد بود، به میخانه
با دانستن اینکه هاگنباخ آنجا خواهد بود، به میخانه کشیده می‌شود. هاگنباخ متقاعد می‌شود که برای گرفتن بوسه‌ای از والی، چالشی را بپذیرد. چیزی که به عنوان یک بازی شروع می‌شود، به سرعت به چیزی جدی‌تر تبدیل می‌شود و هاگنباخ به راحتی شرط خود را می‌برد. وقتی والی متوجه می‌شود که قربانی یک شرط‌بندی بدبینانه شده است، حسادت و خشم او به جوش می‌آید. او رو به گلنر، که او نیز در جشنواره است، می‌کند و اصرار می‌کند که اگر او او را دوست دارد، باید هاگنباخ را بکشد. پرده ۳ دره لا والی به خانه‌اش بازمی‌گردد. عصبانیت او اکنون
لا والی به خانه‌اش بازمی‌گردد. عصبانیت او اکنون فروکش کرده است و آرزو می‌کند که می‌توانست حرفش را پس بگیرد. در آن لحظه، در خانه‌اش زده می‌شود. این گلنر است که شرح می‌دهد چگونه در تاریکی شب، توانسته به هاگنباخ حمله کند و او را به دره‌ای عمیق پرتاب کند. والی وحشت‌زده می‌شود و با وجود اینکه معتقد است هاگنباخ عاشق افرا است، به سمت دره می‌شتابد به امید نجات هاگنباخ. خودش برای نجات او از طناب پایین می‌رود و با موفقیت جسد بی‌هوش او را به سطح آب می‌آورد. پرده چهارم در ارتفاعات آلپ والی تنها و افسرده به کوه‌های
در ارتفاعات آلپ والی تنها و افسرده به کوه‌های بالای روستا صعود کرده است. تنها دوستش، والتر، او را دنبال کرده و از او می‌خواهد که برای جشن‌های کریسمس پایین بیاید و خطرات بهمن را به او یادآوری می‌کند. والری او را می‌فرستد و به مرگ قریب‌الوقوع خود فکر می‌کند. والی صدای دیگری می‌شنود. هاگنباخ است که از جراحاتش بهبود یافته و آمده تا عشق خود را اعتراف کند. عشاق آشتی می‌کنند و هاگنباخ برای یافتن مسیری امن به پایین کوه می‌رود. او با فریاد به والی می‌گوید، اما صدای فریادش بهمنی به پا می‌کند که او را با خود می‌برد.
فریادش بهمنی به پا می‌کند که او را با خود می‌برد. والی لحظه‌ای روی لبه‌ی پرتگاه می‌ایستد و سپس خود را به پایین پرتاب می‌کند و می‌میرد.
سورینو دی جووانی (به ایتالیایی: "Severino Di Giovanni"؛ زادهٔ ۱۷ مارس ۱۹۰۱ – درگذشتهٔ ۱ فوریه ۱۹۳۱) آنارشیست ایتالیایی بود که به آرژانتین مهاجرت کرد و به‌عنوان مشهورترین چهرهٔ آنارشیسم در این کشور شناخته شد. او به‌دلیل کارزار خشونت‌آمیز خود در حمایت از ساکو و وانزتی و مبارزه با ضد فاشیسم رادیکال شهرت یافت. زندگی در ایتالیا. دی جووانی در ۱۷ مارس ۱۹۰۱ در کیتی واقع در ابروتزو به دنیا آمد. او در شرایط دشوار پس از جنگ جهانی اول بزرگ شد، زمانی که فقر و گرسنگی رایج بود و این وضعیت بر دیدگاه‌های سیاسی او تأثیر
رایج بود و این وضعیت بر دیدگاه‌های سیاسی او تأثیر گذاشت. وی آموزش معلمی دید و پیش از فارغ‌التحصیلی، در زادگاهش مشغول تدریس شد. دی جووانی به‌صورت خودآموز هنر حروف‌چینی را فراگرفت و در اوقات فراغت آثار میخائیل باکونین، مالاتستا، پرودون و الیزه رکلوس را مطالعه می‌کرد. مهاجرت به آرژانتین. دی جووانی با آخرین موج بزرگ مهاجران ایتالیایی پیش از جنگ جهانی دوم وارد بوئنوس آیرس شد. او در مورون سکونت داشت و هر روز برای شرکت در نشست‌ها و برنامه‌ریزی اقدامات علیه فاشیسم ایتالیایی و حامیان آن در آرژانتین به پایتخت سفر
ایتالیایی و حامیان آن در آرژانتین به پایتخت سفر می‌کرد. به‌عنوان یک آنارشیست، او هیچ احترامی برای حزب حاکم قائل نبود و آن را نسخه‌ای کم‌رنگ از گرایش‌های راست‌گرایانه و فاشیستی می‌دانست. نخستین اقدام مستقیم دی جووانی در ۶ ژوئن ۱۹۲۵ رخ داد؛ در جریان مراسم بیست‌وپنجمین سال سلطنت ویکتور امانوئل سوم در تئاتر کولون، که در حضور رئیس‌جمهور آلوئار، همسرش، و سفیر ایتالیا برگزار شد، دی جووانی و یارانش با پرتاب اعلامیه شعار «قاتلان! دزدان!» سر دادند. نیروهای پیراهن‌سیاه‌ها آن‌ها را دستگیر و به پلیس تحویل دادند.
آن‌ها را دستگیر و به پلیس تحویل دادند. «کولمینه»، ساکو و وانزتی و تبلیغ با عمل. پس از آزادی سریع، دی جووانی در اعتراضات بین‌المللی علیه بازداشت و محاکمهٔ ساکو و وانزتی شرکت کرد. او در اوت ۱۹۲۵ نشریهٔ خود با نام "کولمینه" را پایه‌گذاری کرد که به تبلیغ اقدام مستقیم و تبلیغ از طریق عمل می‌پرداخت. دی جووانی شب‌ها روی نشریه کار می‌کرد و روزها با حروف‌چینی و کارگری خرج خانواده‌اش را درمی‌آورد. در ۱۶ مهٔ ۱۹۲۶، چند ساعت پس از اعلام حکم اعدام ساکو و وانزتی، دی جووانی سفارت ایالات متحده در بوئنوس آیرس را بمب‌گذاری
سفارت ایالات متحده در بوئنوس آیرس را بمب‌گذاری کرد. او به‌زودی بازداشت شد و پنج روز زیر شکنجه مقاومت کرد، اما به‌دلیل نبود مدارک آزاد شد. در ۲۳ اوت ۱۹۲۷، پس از اجرای حکم اعدام ساکو و وانزتی، اعتصاب عمومی ۲۴ ساعته در بوئنوس آیرس و دیگر شهرهای جهان برگزار شد. کمی بعد، دی جووانی و یارانش فروشگاه دخانیات «کومبینادوس» را بمب‌گذاری کردند و کارزار ضدآمریکایی او ادامه یافت؛ از جمله انفجار در دفاتر سیتی‌بانک و بانک بوستون که ۲ کشته و ۲۳ زخمی برجای گذاشت. در ۲۳ مهٔ ۱۹۲۸، کنسولگری ایتالیا در بوئنوس آیرس هدف بمب‌گذاری
کنسولگری ایتالیا در بوئنوس آیرس هدف بمب‌گذاری قرار گرفت که ۹ کشته و ۳۴ زخمی بر جای گذاشت و مرگبارترین بمب‌گذاری تاریخ آرژانتین تا آن زمان بود. دستگیری و اعدام. دی جووانی در ژانویهٔ ۱۹۳۱ پس از یک درگیری مسلحانهٔ خونین، به‌شدت زخمی و همراه با آمریکا اسکارفو و پائولینو اسکارفو بازداشت شد. او در دادگاه نظامی محاکمه و به اعدام محکوم شد. دی جووانی در ۱ فوریهٔ ۱۹۳۱ در سن ۲۹ سالگی با جوخهٔ آتش تیرباران شد. او پیش از مرگ فریاد زد: «زنده باد آنارشی!» پس از مرگ. پس از مرگ دی جووانی، آمریکا اسکارفو زندگی آرامی در
از مرگ دی جووانی، آمریکا اسکارفو زندگی آرامی در بوئنوس آیرس پیش گرفت و در سال ۲۰۰۶ درگذشت. همسر رسمی او، ترزا ماسکیولی نیز ازدواج مجدد کرد و فرزندان دی جووانی نام خانوادگی‌شان را تغییر دادند.
در کمال خونسردی ()، یک درام بر پایه جنایت واقعی آمریکایی است. یک مینی‌سریال تلویزیونی است که به کارگردانی جاناتان کاپلان و نویسندگی بندیکت فیتزجرالد ساخته شده است. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام در سال ۱۹۶۶، در کمال خونسردی اثر ترومن کاپوتی، که قتل‌های خانواده کلاتر در سال ۱۹۵۹ قتل خانواده کلاتر در هولکومب (کانزاس) را بازسازی می‌کند. انتشار. این مینی سریال دو قسمتی در تاریخ‌های ۲۴ و ۲۶ نوامبر ۱۹۹۶ از شبکه سی‌بی‌اس پخش شد.
لورلی (Loreley) اپرایی (azione romantica) در سه پرده است که توسط آلفردو کاتالانی و بر اساس لیبرتویی از آنجلو زاناردینی، کارلو دورمویل و دیگران ساخته شده است. این اپرا برای اولین بار در 16 فوریه 1890 در تئاتر رجیو در تورین به روی صحنه رفت. این اپرا که بر اساس افسانه آلمانی لورلی ساخته شده، بازسازی گسترده‌ای از اپرای چهار پرده‌ای الدا اثر کاتالانی است که ده سال قبل در تورین به روی صحنه رفته بود. پیشینه و تاریخچه اجرا. تحسینی که از اپرای تک‌پرده‌ای «لا فالس» کاتالانی که در دوران دانشجویی‌اش در کنسرواتوار میلان
که در دوران دانشجویی‌اش در کنسرواتوار میلان نوشته شده بود، دریافت شد، باعث شد جیووانینا لوکا به او قراردادی برای اپراهای بیشتر پیشنهاد دهد. لوکا، انتشارات موسیقی «کاسا موزیکال لوکا» را اداره می‌کرد که حق انتشار آثار واگنر را در ایتالیا به دست آورده بود. «الدا»، اولین اپرای او برای لوکا، در سال ۱۸۸۰ با موفقیت چشمگیری از سوی منتقدان روبرو شد و پس از آن «دژانیچه» در سال ۱۸۸۳ و «ادمئا» در سال ۱۸۸۶ اجرا شدند. هیچ‌کدام از آنها به موفقیت انتقادی «الدا» دست نیافتند، اما «ادمئا» هم در ایتالیا و هم در سطح بین‌المللی
اما «ادمئا» هم در ایتالیا و هم در سطح بین‌المللی اجرا شد. این امر لوکا را بر آن داشت تا اپرای چهارمی را به کاتالانی سفارش دهد. او به جای یافتن یک لیبرتوی جدید، تصمیم گرفت «الدا» را که بر اساس اسطوره لورلای ساخته شده بود، به طور کامل بازسازی کند. لیبرتوی اصلی کارلو دورمویل برای «الدا» در درجه اول توسط آنجلو زاناردینی که لیبرتوی «دژانیچه» را نوشته بود، دوباره نوشته شد، اما لیبرتوی جدید «لورلی» همچنین با نظرات جوزپه جاکوزا، لوئیجی ایلیکا و منتقد موسیقی و مدیر همراه بود. «لورلی» داستان اصلی «الدا» را حفظ کرد
همراه بود. «لورلی» داستان اصلی «الدا» را حفظ کرد اما صحنه را از دریای بالتیک به رودخانه راین اسطوره اصلی منتقل کرد. کاتالانی تا نوامبر ۱۸۸۷ آهنگسازی «لورلی» را به پایان رساند. با این حال، در اوایل ۱۸۸۸، کازا لوکا توسط ریکوردی خریداری شد. کاتالانی، که در این زمان به شدت به بیماری سل مبتلا بود، از اینکه ریکوردی آثار او را نادیده می‌گیرد و عمدتاً بر پوچینی تمرکز می‌کند، نگران بود. ریکوردی «لو ویلی» اثر پوچینی را در سال ۱۸۸۴ منتشر کرده بود و «ادگار (اپرا)|ادگار]]» خود را برای اجرایی در «لا اسکالا» در سال ۱۸۸۹