payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یا به‌طور خاص مبهم بودند. اصطلاحات فنی و علمی فقط توضیحات مختصری داشتند. مدخل‌های جداگانه دارای یک شکل استاندارد هستند: تعاریف اسم‌های عینی شامل یک مترادف واحد است، در حالی که اسم‌های انتزاعی تعداد بیشتری دارند. واژه‌های هم‌آوا از بخش‌های مختلف به همین صورت برچسب‌گذاری می‌شوند، و صورت‌های وصفی در مدخل مربوط به مصدرهایشان گنجانده می‌شوند، مگر اینکه دلیل روشنی برای قرار دادن جداگانهٔ آنها وجود داشته باشد. علیرغم انتقاداتی که به گویش باستانی توسکانی وارد شد، "فرهنگ واژگان" به‌طور گسترده در ایتالیا و خارج از
"فرهنگ واژگان" به‌طور گسترده در ایتالیا و خارج از کشور رواج یافت؛ برتری آن نسبت به فرهنگ‌های لغت قبلی عمدتاً در نحوه سازماندهی آن و تعداد زیاد نقل قول‌های پشتیبان آن برای هر مدخل بود که در آن روزها بسیار غیرمعمول بود. چاپ دوم. ویرایش دوم، که آن هم توسط باستیانو دِ روسی ویرایش شده بود، در سال ۱۶۲۳ در ونیز منتشر شد. این ویرایش عمدتاً تجدید چاپ ویرایش اول بود، به همراه مطالبی از نویسندگان جدیدتر مانند آنیبال کارو، لورنزو دِ مدیچی، میکل‌آنژ، کلودیو تولومی و . این ویرایش شامل تعداد بیشتری اسم انتزاعی نسبت به
این ویرایش شامل تعداد بیشتری اسم انتزاعی نسبت به ویرایش اول بود و رویکردی بهبود یافته در ساختار مقاله ارائه می‌داد و از ارجاعات متقابل ناشیانه یا نامناسب اجتناب می‌کرد. چاپ سوم. ویرایش سوم در سه جلد در خود فلورانس در سال ۱۶۹۱ منتشر شد. در این ویرایش سعی شده بود برخی از انتقادات وارده به ویرایش اول در نظر گرفته شود. چاپ چهارم. چاپ چهارم در شش جلد، بین سال‌های ۱۷۲۹ تا ۱۷۳۸ در فلورانس و با ویرایش دومنیکو ماریا مانی منتشر شد. طیف نویسندگانی که به عنوان مرجع استفاده شدند، گسترش یافت و شامل یاکوپو سانازارو،
استفاده شدند، گسترش یافت و شامل یاکوپو سانازارو، بنونوتو چلینی، بندتو منزینی و لورنزو لیپی شد. در مقایسه با ویرایش قبلی: چاپ پنجم. در دوره ناپلئون، توسکانی ابتدا به عنوان پادشاهی اتروریا اداره می‌شد و سپس به فرانسه ضمیمه شد (۱۸۰۷–۱۸۱۴). در این مدت زبان رسمی حکومت فرانسوی بود. با این وجود، در ۹ آوریل ۱۸۰۹ ناپلئون فرمانی صادر کرد که به فلورانسی‌ها اجازه می‌داد در کنار فرانسوی، از زبان مادری خود در دادگاه‌ها، اسناد حقوقی و مکاتبات خصوصی استفاده کنند. علاوه بر این، اعلام کرد که جایزه سالانه ۵۰۰ ناپلئونی به
بر این، اعلام کرد که جایزه سالانه ۵۰۰ ناپلئونی به نویسندگانی که آثارشان به بهترین نحو به حفظ زبان ایتالیایی در تمام خلوص آن کمک می‌کند، اختصاص خواهد یافت. فرمان دیگری در ۹ ژانویه ۱۸۱۱، آکادمیا دلا کروسکا را مجدداً تأسیس کرد و آن را به‌طور خاص موظف به بازنگری فرهنگ لغت و همچنین حفظ خلوص زبان کرد. مقرر شد به اعضای دانشگاه سالانه ۵۰۰ فرانک یا ۱۰۰۰ فرانک در صورت کار بر روی فرهنگ لغت پرداخت شود، در حالی که ۱۲۰۰ فرانک برای منشی در نظر گرفته شده بود. با این وجود، کار ناتمام ماند: انتشار پس از حرف «او» متوقف شد،
کار ناتمام ماند: انتشار پس از حرف «او» متوقف شد، که با رسیدن به مدخل «ازن» در سال ۱۹۲۳ پایان یافت. قرن بیستم. از سال ۱۹۵۵ طرح کار تغییر کرد و هدف، تولید یک فرهنگ لغت تاریخی بزرگ شد که شامل «گنجینه‌های» زبان ایتالیایی باشد. در سال ۱۹۶۵، کار تولید فرهنگ لغت تاریخی از آکادمیا جدا شد و یک «اپرا دل وُکابولاریو» جداگانه تأسیس شد. قانونی در ۶ ژانویه ۱۹۸۳، اپرا دل وُکابولاریو را به عنوان مؤسسه‌ای از شورای تحقیقات ملی تأسیس کرد که تا سال ۱۳۷۵ روی زبان کار می‌کرد، در حالی که خود آکادمیا اکنون بر زبان مدرن تمرکز
در حالی که خود آکادمیا اکنون بر زبان مدرن تمرکز دارد.
دانشگاه بورقیبه داکار در شهر داکار، سنگال واقع شده است. این دانشگاه در سال ۱۹۹۵ تأسیس گردید.
۸۰۸ و دل‌شکستگی چهارمین آلبوم استودیویی از رپر آمریکایی کانیه وست می‌باشد که در ۴۴ نوامبر سال ۲۰۰۸ از سوی دف جم رکوردینگز و راک-ا-فلا رکوردز منتشر گردید. ضبط آن در سپتامبر و اکتبر همان سال در استودیو گلنوود در بربنک، کالیفرنیا انجام گرفت. تهیه‌کنندگی اصلی آلبوم بر عهدهٔ وست بود و او با تهیه‌کنندگانی چون نو آی.دی.، پلین پت، جف بسکر و مستر هادسن همکاری داشت. همچنین در برخی قطعات از خوانندگان مهمانی نظیر کید کادی، یانگ جیزی و لیل وین حضور دارند. این آلبوم پس‌از درگذشت مادر کانیه وست، داندا در نوامبر سال ۲۰۰۷ و
درگذشت مادر کانیه وست، داندا در نوامبر سال ۲۰۰۷ و جدایی او از نامزد در آن زمانش، الکسیس فایفر، در آوریل سال ۲۰۰۸ شکل گرفت. این آلبوم نقطهٔ عطفی در مسیر هنری وست به‌شمار می‌رود، زیرا تفاوت چشمگیری با آثار رپ پیشین او داشت. وست در این اثر به‌جای رپ‌خوانی، آوازهایی می‌خواند که با پردازش اتوتیون همراه بودند و بر بستری از موسیقی الکترونیک و تنظیمی مینیمالیستی قرار گرفتند. این فضای صوتی شامل استفادهٔ برجسته از کلیدهای مینور و دستگاه درام رولند تی‌آر-۸۰۸ بود. اشعار وست در این آلبوم به موضوعاتی چون فقدان و
اشعار وست در این آلبوم به موضوعاتی چون فقدان و دل‌شکستگی—متأثر از رویدادهای تلخ شخصی— و همچنین چالش‌های او با شهرت در موسیقی پاپ می‌پرداخت. "۸۰۸ و دل‌شکستگی" در نخستین هفتهٔ انتشار در صدر جدول "بیلبورد" ۲۰۰ قرار گرفت و کمی بیش از ۴۵۰ هزار نسخه فروخت. گرچه واکنش شنوندگان نسبت به آن متفاوت بود، منتقدان موسیقی عموماً از آزمایش‌گری وست تمجید کردند و این آلبوم در فهرست‌های پایان سال به‌عنوان یکی از بهترین آثار ۲۰۰۸ شناخته شد. چهار تک‌آهنگ برای تبلیغ آن منتشر شد که از میان آن‌ها «قفل احساسی» —که بالاترین ورود
که از میان آن‌ها «قفل احساسی» —که بالاترین ورود وست به جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ را رقم زد— و «بی‌عاطفه» به موفقیت چشمگیری دست یافتند. با وجود تحسین منتقدان، این آلبوم در پنجاه‌ودومین دورهٔ مراسم جایزهٔ گرمی تا حد زیادی نادیده گرفته شد، هرچند سومین تک‌آهنگ آلبوم با نام «متحیرکننده» نامزد جایزهٔ «بهترین اجرای رپ توسط یک دو نفره یا گروه» شد. این آلبوم از اثرگذارترین آثار وست به‌شمار می‌رود و تأثیر فوری بر هیپ‌هاپ، پاپ و آراندبی گذاشت؛ به‌گونه‌ای که موج تازه‌ای از رپرها، خوانندگان و تهیه‌کنندگان عناصر سبکی و
از رپرها، خوانندگان و تهیه‌کنندگان عناصر سبکی و محتوایی آن را اقتباس کردند. از تأثیرات ویژهٔ آن می‌توان به پیشگامی در زیرشاخه‌های ایمو رپ و آراندبی تجربی اشاره کرد. "رولینگ استون" بعدها این اثر را در فهرست «۴۰ آلبوم پیشگامانهٔ تاریخ» جای داد و در نسخهٔ بازنگری‌شدهٔ فهرست «۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران‌ها» در رتبهٔ ۲۴۴ قرار داد. تا سال ۲۰۱۳، فروش این آلبوم در ایالات متحده به ۱٫۷ میلیون نسخه رسید و در سال ۲۰۲۰ از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا (آرآی‌ای‌ای) گواهی سه‌گانهٔ پلاتین دریافت کرد. پیش‌زمینه و تولید.
سه‌گانهٔ پلاتین دریافت کرد. پیش‌زمینه و تولید. در سال ۲۰۰۷، کانیه وست با انتشار آلبوم موفق "Graduation" به اوج شهرت رسید. اما در سال ۲۰۰۸، مرگ ناگهانی مادرش، داندا وست، و جدایی از نامزدش، الکسی فایفر، تأثیر عمیقی بر او گذاشت. وست تصمیم گرفت آلبومی بسازد که احساساتش را به‌طور مستقیم و بدون فیلتر منتقل کند. او در مصاحبه‌ای گفت: «این آلبوم دربارهٔ از دست دادن است. دربارهٔ درد است.» ضبط آلبوم در استودیوی Glenwood Place در کالیفرنیا و هاوایی انجام شد. برخلاف آثار قبلی، وست بیشتر از آواز اتو-تیون‌شده استفاده کرد
قبلی، وست بیشتر از آواز اتو-تیون‌شده استفاده کرد تا رپ، و از سازهای سینتی‌سایزر، درام‌های الکترونیک و ملودی‌های مینیمال بهره گرفت. سبک و مضامین. "808s &amp; Heartbreak" از نظر موسیقایی، نقطهٔ عطفی در کارنامهٔ کانیه وست و در تحول موسیقی پاپ و هیپ‌هاپ به‌شمار می‌رود. این آلبوم با فاصله‌گیری از رپ سنتی و گرایش به آوازهای پردازش‌شده با اتو-تیون، فضایی سرد، مینیمالیستی و احساسی خلق می‌کند که در زمان انتشار، غیرمعمول و جسورانه تلقی می‌شد. استفاده از اتو-تیون و سینث‌پاپ. وست در این آلبوم به‌جای رپ‌خوانی، از
و سینث‌پاپ. وست در این آلبوم به‌جای رپ‌خوانی، از آوازهایی با پردازش اتو-تیون استفاده می‌کند که به‌نوعی بیانگر شکنندگی و آسیب‌پذیری احساسی اوست. این تکنیک، که پیش‌تر در آثار هنرمندانی چون تی-پین دیده شده بود، در "808s &amp; Heartbreak" به‌عنوان ابزار بیانی برای انتقال اندوه و دل‌شکستگی به‌کار گرفته شد، نه صرفاً برای زیبایی صوتی. فضای صوتی و تنظیمات مینیمالیستی. آلبوم با تکیه بر درام‌های الکترونیک دستگاه Roland TR-808، سینتی‌سایزرهای ساده، کلیدهای مینور و ملودی‌های تکرارشونده، فضایی سرد و مکانیکی ایجاد
و ملودی‌های تکرارشونده، فضایی سرد و مکانیکی ایجاد می‌کند که با مضامین احساسی آن در تضاد ظاهری اما هم‌افزا است. این تضاد، حس بیگانگی و انزوا را تقویت می‌کند و شنونده را به درون تجربهٔ روانی وست می‌کشاند. مضامین احساسی و روان‌شناختی. مضامین اصلی آلبوم شامل فقدان، دل‌شکستگی، تنهایی، بحران هویت و مواجهه با شهرت است. مرگ مادر وست و جدایی از نامزدش، دو رویداد کلیدی بودند که به‌طور مستقیم در اشعار و فضای آلبوم بازتاب یافته‌اند. قطعاتی مانند «Coldest Winter» و «Bad News» به سوگواری و اندوه می‌پردازند، در حالی که
News» به سوگواری و اندوه می‌پردازند، در حالی که «Welcome to Heartbreak» و «Street Lights» احساس سردرگمی و بی‌هدفی را منتقل می‌کنند. بیان آسیب‌پذیری مردانه در هیپ‌هاپ. "808s &amp; Heartbreak" یکی از نخستین آثار جریان اصلی هیپ‌هاپ بود که آسیب‌پذیری مردانه را به‌طور مستقیم و بدون پرده بیان کرد. وست در این آلبوم از کلیشه‌های مردانهٔ رایج در هیپ‌هاپ فاصله گرفت و احساساتی چون اندوه، ترس، و شکست را با صداقت بیان کرد. این رویکرد، راه را برای هنرمندانی چون دریک، فرانک اوشن و وییکند هموار کرد تا سبک‌های احساسی‌تر و
اوشن و وییکند هموار کرد تا سبک‌های احساسی‌تر و تجربی‌تری را در آثار خود دنبال کنند. تأثیرات بصری و طراحی جلد. حتی طراحی جلد آلبوم—قلب شکستهٔ قرمز روی زمینهٔ سفید—بیانگر سادگی و تمرکز بر احساسات خام است. این تصویر، برخلاف جلدهای پرزرق‌وبرق آثار قبلی وست، نوعی بیانیهٔ بصری دربارهٔ فروپاشی عاطفی و خلأ درونی است. ساختار و روایت درونی. آلبوم به‌گونه‌ای طراحی شده که شنونده را در یک سفر احساسی همراه می‌کند. از قطعهٔ آغازین «Say You Will» که با تکرار و سکوت آغاز می‌شود، تا «Pinocchio Story» که به‌صورت زنده ضبط شده
تا «Pinocchio Story» که به‌صورت زنده ضبط شده و پایان‌بخش آلبوم است، روایت وست از دل‌شکستگی و خودیابی به‌تدریج شکل می‌گیرد. این ساختار، آلبوم را به یک اثر مفهومی نزدیک می‌کند که انسجام روایی دارد. نقدها و بازخورد. "808s &amp; Heartbreak" نقدهای متفاوتی دریافت کرد. برخی منتقدان آن را اثری جسورانه و نوآورانه دانستند، در حالی که برخی دیگر از فاصلهٔ آن با هیپ‌هاپ سنتی انتقاد کردند. Pitchfork امتیاز ۷.۶ از ۱۰ به آلبوم داد و آن را «تجربه‌ای احساسی و غیرمنتظره» توصیف کرد. Rolling Stone نیز امتیاز ۴ از ۵ ستاره داد
کرد. Rolling Stone نیز امتیاز ۴ از ۵ ستاره داد و نوشت: «وست با این آلبوم مرزهای ژانر را جابه‌جا کرده است.» تأثیر فرهنگی. "808s &amp; Heartbreak" تأثیر عمیقی بر نسل بعدی هنرمندان هیپ‌هاپ و پاپ گذاشت. هنرمندانی مانند دریک، فرانک اوشن، وییکند و تریویس اسکات از سبک احساسی و اتو-تیون‌شدهٔ این آلبوم الهام گرفتند. بسیاری از منتقدان این آلبوم را نقطهٔ عطفی در تحول موسیقی هیپ‌هاپ می‌دانند. موفقیت تجاری. آلبوم در هفتهٔ اول انتشار، با فروش بیش از ۴۵۰٬۰۰۰ نسخه، در رتبهٔ اول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت. تا سال ۲۰۲۲، آلبوم
اول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت. تا سال ۲۰۲۲، آلبوم بیش از ۱.۷ میلیون نسخه در آمریکا فروخته و گواهی پلاتین از RIAA دریافت کرده است.
لئوناردو سالویاتی (۱۵۳۹–۱۵۸۹) یک زبان‌شناس برجسته ایتالیایی در قرن شانزدهم بود. او از یک خانواده برجسته فلورانسی بود که ارتباط نزدیکی با مدیچی‌ها داشت. سالویاتی در سال ۱۵۶۶ به عنوان کنسول آکادمی فلورانس منصوب شد و نقش کلیدی در تأسیس آکادمی کروسکا، با پروژه ایجاد فرهنگ لغت، که پس از مرگ او تکمیل شد، ایفا کرد. سالویاتی از سنین جوانی خود را غرق در تحقیقات زبان‌شناسی و لغت‌شناسی کرد و تعدادی اثر خلق کرد. برخی از این آثار در طول زندگی‌اش منتشر شدند، مانند «"خطابه در ستایش گفتار فلورانس»" (۱۵۶۴) و "«ملاحظاتی در
در ستایش گفتار فلورانس»" (۱۵۶۴) و "«ملاحظاتی در باب زبان دکامرون»" (۲ جلد، ۱۵۸۴–۱۵۸۶). سالویاتی همچنین دو کمدی به "نام‌های «خرچنگ»" (۱۵۶۶) و "«خار»" (۱۵۹۲)، درس‌ها، رساله‌ها و ویرایش‌هایی از متون نویسندگان دیگر را منتشر کرد. او همچنین جزوه‌های جدلی متعددی علیه تورکواتو تاسو با نام‌های مستعار مختلف نوشت، که بیشتر از لقبی که هنگام پیوستن به آکادمی کروسکا برای خود انتخاب کرده بود، یعنی «اینفاریناتو» («پوشیده از آرد») استفاده می‌کرد. آثار دیگر منتشر نشده باقی مانده و فقط به صورت نسخه خطی وجود دارند، مانند کتاب
و فقط به صورت نسخه خطی وجود دارند، مانند کتاب «"قوانین دستور زبان توسکانی"» او (۱۵۷۶–۱۵۷۷)، ترجمه و شرحی بر «فن شعر» ارسطو (که در کتابخانه ملی فلورانس نگهداری می‌شود)، مجموعه‌ای از ضرب‌المثل‌های توسکانی (که در کتابخانه عمومی آریوستئا در فرارا نگهداری می‌شود) و اصلاحات زبانی بر "«ایل پاستور فیدو»" نوشته جووانی باتیستا گوارینی (۱۵۸۶). سالویاتی توسط معاصرانش به عنوان استاد سخنوری شناخته می‌شد و بسیاری از سخنرانی‌های او هم به صورت جزوه‌های تکی و هم در یک گلچین بزرگتر منتشر شد: "اولین کتاب از سخنرانی‌های
گلچین بزرگتر منتشر شد: "اولین کتاب از سخنرانی‌های کاوالیر لئوناردو سالویاتی" (فلورانس ۱۵۷۵). سخنرانی‌های او که در رویدادهای مهم ایراد شده است، به ویژه در مراسم تشییع جنازه بندتو وارچی، میکل‌آنژ بوناروتی، پیرو وتوری و دوک بزرگ کوزیمو د مدیچی، به ویژه قابل توجه هستند. پیشینه خانوادگی و اوایل دوران حرفه‌ای (۱۵۳۹–۱۵۶۹). لئوناردو سالویاتی در ۲۷ ژوئن ۱۵۳۹ در فلورانس به دنیا آمد، او چهارمین فرزند جوامباتیستا دی لئوناردو سالویاتی و ژینورا، دختر کارلو دانتونیو کوربینلی بود. خانواده او، اگرچه ثروتمند نبودند، اما
بود. خانواده او، اگرچه ثروتمند نبودند، اما ریشه‌های باستانی و ارتباط نزدیکی با خاندان مدیچی داشتند. آموزش اومانیستی او به پیرو وتوری سپرده شد و او همچنین از حمایت وینچنزیو بورگینی و بندتو وارچی برخوردار بود. او برای اولین بار با سرودن سه خطابه یادبود («تسلیت») برای گارتزیا د مدیچی در سال ۱۵۸۳، توجه عموم را به خود جلب کرد، پسر مرحوم گراند دوک کوزیمو، که باعث احترام خانواده داغدار به او شد. بعدها در سال ۱۵۶۳ به دلایل نامعلومی برای چند ماه به پیزا رفت و در آنجا مدتی به شدت بیمار شد. وتوری، معلم سالویاتی،
آنجا مدتی به شدت بیمار شد. وتوری، معلم سالویاتی، همچنین مشاور ادبی (که او نیز از او بود)، کنسول آکادمی فلورانس، بود و از طریق این ارتباط، از سالویاتی دعوت شد تا در ۳۰ آوریل ۱۵۶۴ "خطابه معروف خود را در ستایش سخنرانی توسکانی" ایراد کند. دو روز بعد، در ۱ مه ۱۵۶۴، او سخنرانی در مورد شعر را به فرانچسکو د مدیچی، پسر بزرگ گراند دوک کوزیمو، که به تازگی نیابت سلطنت پدر بیمار خود را بر عهده گرفته بود، منتشر کرد. با این حال، خدمات او به مدیچی با الطافی که او می‌خواست، پاداش داده نشد: در سال ۱۵۶۴، سالویاتی به مقام
پاداش داده نشد: در سال ۱۵۶۴، سالویاتی به مقام کشیش پراتو منتقل شد. در سال ۱۵۶۵، سالویاتی در آکادمی فلورانس پذیرفته شد و به همراه وارچی، به عنوان مشاور کنسول جدید، باستیانو آنتینوری، منصوب شد. وارچی در دسامبر همان سال درگذشت و خطابه تشییع جنازه سالویاتی که برای او نوشت و ایراد کرد، چنان برجسته بود که خود او در مارس ۱۵۶۶ به عنوان کنسول منصوب شد. سالویاتی علاوه بر انجام فعالیت‌های روزمره این سمت و تألیف آثار گاه به گاه (مانند ترجمه خطابه وتوری برای دوشس بزرگ جوانا از اتریش از لاتین)، پروژه خود را برای ویرایش
از اتریش از لاتین)، پروژه خود را برای ویرایش جدیدی از "دکامرون" بوکاچیو نیز آغاز کرد. این اثر در سال ۱۵۵۹ به دلیل ماهیت ضد روحانی‌اش در فهرست کتاب‌های ممنوعه قرار گرفته بود. محققان مختلفی برنامه‌هایی برای پاکسازی این اثر از دیدگاه‌های غیرقابل قبول برای کلیسا و «پالایش» زبان مبتذل آن داشتند. هم سالویاتی و هم گراند دوک کوزیمو احساس می‌کردند که این موضوع به شرافت فلورانس مربوط است که این اثر نباید به‌طور کامل ممنوع شود و یک نسخه اصلاح‌شده باید حاصل کار محققان فلورانسی باشد. تا زمانی که این کار انجام شود،
فلورانسی باشد. تا زمانی که این کار انجام شود، سالویاتی کوزیمو را متقاعد کرد که از پروژه ونیزی برای انتشار یک نسخه اصلاح‌شده جلوگیری کند. جستجوی حمایت (۱۵۶۹–۱۵۷۷). سالویاتی دوران کنسولی خود را با خطابه‌ای تودیع‌آمیز تقدیم‌شده به وینچنزو بورگینی به پایان رساند. ارادت او به آکادمی و خاندان مدیچی، در ژوئن ۱۵۶۹ افتخار کشیش شوالیه نشان سنت استفان را برایش به ارمغان آورد، افتخاری که احتمالاً پس از گذراندن یک سال خدمت اجباری در مقر آن در پیزا به او اعطا شده بود. در اوت ۱۵۶۹، پاپ پیوس پنجم، توسکانی را از یک
بود. در اوت ۱۵۶۹، پاپ پیوس پنجم، توسکانی را از یک دوک‌نشین به یک دوک‌نشین بزرگ ارتقا داد و سالویاتی خطابه‌ای برای تاجگذاری کوزیمو د مدیچی نوشت. این مقام شوالیه‌گری معتبر بود اما درآمدی نداشت. به همین دلیل، سالویاتی، ضمن انجام وظایف متنوعی که توسط این فرقه تعیین شده بود، در ماه مه ۱۵۷۰ خدمات خود را به دوک‌های فرارا و پارما ارائه داد، اما بدون موفقیت. در مارس ۱۵۷۴ به عنوان کمیسر این فرقه در فلورانس منصوب شد، سمتی سنگین که تا زمان لغو آن در ژوئیه ۱۵۷۵ آن را حفظ کرد. در آوریل ۱۵۷۵، او مسئول سخنرانی مراسم تشییع
کرد. در آوریل ۱۵۷۵، او مسئول سخنرانی مراسم تشییع جنازه کوزیمو د مدیچی در پیزا بود. از آنجایی که دوک بزرگ جدید، فرانچسکو، تمایلی به نشان دادن هیچ لطفی به او نداشت، سالویاتی به فکر ورود به خدمت آنتونیو ماریا سالویاتی، سفیر پاپ در فرانسه، افتاد و در ژوئن ۱۵۷۵ "کتاب «پنج درس»" خود را که با الهام از غزل ۹۹ از "«ایل کانزونیر"» پترارک نوشته شده بود، به او تقدیم کرد. این رویکرد، همراه با رؤیای سفیر شدن در فرارا، سرانجام به امید درباری شدن آلفونسو دوم دِسته کنار گذاشته شد، کسی که او "کتاب «شرح بر فن شعر»" خود را از
شد، کسی که او "کتاب «شرح بر فن شعر»" خود را از طریق تلاش‌های سفیر فرارا در توسکانی، ارکوله کورتیل، به او تقدیم کرد. مذاکرات برای این سمت در دسامبر ۱۵۷۵ آغاز شد، اما هرگز به نتیجه نرسید؛ و "«شرح بر فن شعر»" هرگز به پایان نرسید. در تابستان ۱۵۷۶، به عنوان بخشی از کمپین سالویاتی برای جلب نظر مساعد دِسته، اوراتزیو کاپونی او را با شاعر دربار در فرارا، تورکواتو تاسو، که در تلاش برای اصلاح "«اورشلیم تحویل داده شده»" خود بود، در ارتباط قرار داد. سالویاتی بخشی از آن را خواند و نامه‌ای مودبانه برای تاسو فرستاد که
آن را خواند و نامه‌ای مودبانه برای تاسو فرستاد که پاسخ عمدتاً مثبت او را در آن ثبت کرده بود. او همچنین چندین مقاله نوشت و از اثر در برابر انتقادات مربوط به تزئینات بیش از حد در زبان آن دفاع کرد و پیشنهاد داد که در "«شرح بر فن شعر»" خود به آن اشاره‌ای محترمانه کند. دوره در رم (۱۵۷۷–۱۵۸۲). سالویاتی سرانجام به خدمت جاکومو بونکومپانی - ژنرال کلیسا، پسر پاپ گرگوری سیزدهم حاکم - درآمد که در سپتامبر ۱۵۷۷ در مراسم غسل تعمید فیلیپو د مدیچی با او آشنا شده بود. بعدها به رم نقل مکان کرد و تا سال ۱۵۸۲ در آنجا ماند،
به رم نقل مکان کرد و تا سال ۱۵۸۲ در آنجا ماند، هرچند مرتباً به فلورانس بازمی‌گشت. در رم، سالویاتی همچنین بین سال‌های ۱۵۷۸ تا ۱۵۸۱ وظایف «گیرنده» نشان سنت استفان را انجام می‌داد. جدا از این، او به فعالیت‌های علمی خود ادامه داد: از همه مهم‌تر، او مأموریت تهیه نسخه جدیدی از "دکامرون را" دریافت کرد که قرار بود جایگزین نسخه ۱۵۷۳ شود، که آن هم در فهرست قرار گرفته بود. به لطف بونکومپانی، دادگاه تفتیش عقاید با این پروژه موافقت کرد و سالویاتی در ۹ اوت ۱۵۸۰ توسط دوک بزرگ به این کار گمارده شد. سالویاتی پیش از این در
بزرگ به این کار گمارده شد. سالویاتی پیش از این در «نسخه نمایندگان» در سال ۱۵۷۳ مشارکت کرده بود، اما این نسخه جدید پروژه‌ای بسیار کامل‌تر بود که شامل بازنویسی کامل بخش‌های «نامناسب» و افزودن توضیحات اخلاقی بود. سانسور برای خواننده آشکار بود - نسخه جدید از سبک‌های چاپی متنوعی استفاده می‌کرد و جدولی را در ضمیمه با عنوان «برخی تفاوت‌ها بین متن دیگر از سال ۱۵۷۳ و متن خودمان» ارائه می‌داد. این کتاب با تقدیمی به بوآن‌کامپانی، در سال ۱۵۸۲ توسط جیونتی، ابتدا در ونیز و سپس چند ماه بعد در فلورانس، با اصلاحات متعدد
و سپس چند ماه بعد در فلورانس، با اصلاحات متعدد منتشر شد. تشکیل. آکادمیا دلا کروسکا از جلسات غیررسمی گروهی از روشنفکران فلورانسی (از جمله آنتونیو فرانچسکو گراتزینی، ، برناردو کانیجیانی و ) بین سال‌های ۱۵۷۰ تا ۱۵۸۰ در کتابفروشی جیونتی نزدیک کلیسای کوچک سنت بیاجوی بادیا شکل گرفت. آنها در تضاد با وقار و تشریفات حاکم بر مباحثات علمی آکادمی فلورانس، خود را «کروسکونی» (به معنای «برنج سبوس‌دار») می‌نامیدند. با این حال، در سال ۱۵۸۲، به ابتکار سالویاتی، کروسکونی‌ها با نامگذاری خود به عنوان «آکادمیا» به گردهمایی خود
نامگذاری خود به عنوان «آکادمیا» به گردهمایی خود رسمیت بخشیدند. در بایگانی آکادمیا دلا کروسکا، سندی دست‌نویس از پیرو دِ باردی وجود دارد که صورتجلسه (پاییز ۱۵۸۲) جلسه به یاد ماندنی تأسیس و سخنرانی سالویاتی را ارائه می‌دهد. سالویاتی نام کروسکا (سبوس) را به شیوه‌ای جدید تفسیر کرد، به این معنی که نقش آکادمی جدا کردن گندم با کیفیت ادبی و زبانی از کاه زبان معمولی یا ناآگاهانه بود. سالویاتی به آکادمی جهت زبانی جدیدی بخشید و زبان فلورانس را مطابق الگوی پیترو بمبو، که نویسندگان ایتالیایی قرن چهاردهم، به ویژه بوکاچیو
نویسندگان ایتالیایی قرن چهاردهم، به ویژه بوکاچیو و پترارک را ایده‌آل‌سازی می‌کرد، ترویج داد. سالویاتی همچنین ایجاد یک "فرهنگ لغت (Vocabulario") را ترویج کرد که در آن قصد داشت «تمام کلمات و شیوه‌های گفتاری را که در بهترین نوشته‌های قبل از سال ۱۴۰۰ یافته‌ایم» جمع‌آوری کند. "فرهنگ لغت" تا پس از مرگ سالویاتی تکمیل و منتشر نشد، اما در مقدمه، دانشگاهیان اعلام کردند که قصد دارند به دیدگاه‌های سالویاتی در مورد دستور زبان و املا پایبند باشند. آنها همچنین بیش از هر چیز در رویکرد زبان‌شناختی کار خود و در انتخاب متونی
در رویکرد زبان‌شناختی کار خود و در انتخاب متونی که به عنوان مرجع ذکر می‌کردند، از او پیروی کردند. جدول نویسندگانی که در "فرهنگ لغت" به آنها اشاره شده است، با فهرستی که سالویاتی در اثر خود با عنوان «هشدارها» ارائه کرده بود، مطابقت نزدیکی داشت. در سال ۱۵۸۴، با نام مستعار اورمانوتزو ریگوگولی، سالویاتی دیالوگ خود با عنوان «"ایل لاسکا"» را منتشر کرد، یک «متن انتقادی» که در آن استدلال می‌شد که واقعی بودن یک داستان اهمیتی ندارد. در آن زمان، انرژی او صرف اثری با لحنی دیگر، یعنی «"ملاحظاتی در باب زبان دکامرون» شد"؛
دیگر، یعنی «"ملاحظاتی در باب زبان دکامرون» شد"؛ در مارس ۱۵۸۴، او به رم رفت تا نسخه‌ای از جلد اول را به اهداکننده آن، بونکامپانی، بدهد و سپس از خدمت او مرخص شد. اختلافات بر سر تاسو (۱۵۸۴–۱۵۸۶). اواخر سال ۱۵۸۴ شاهد انتشار "«ایل کارافا» یا حقیقت شعر حماسی" اثر (آن) بودیم که در آن بحث می‌شد که آیا لودوویکو آریوستو یا تورکواتو تاسو در شعر حماسی به برتری دست یافته‌اند؛ در این اثر اعلام شد که برنده، "«ژروسالمه لیبراتا»" اثر تاسو است، به دلیل احترام به وحدت عمل، تعادل بین تاریخ و خیال و اخلاق شخصیت‌های مسیحی؛ در
بین تاریخ و خیال و اخلاق شخصیت‌های مسیحی؛ در مقابل، "اورلاندو فوریوسو" به دلیل فقدان وحدت و واقع‌نمایی و همچنین به دلیل قسمت‌های شهوت‌انگیزش مورد انتقاد قرار گرفت. در فوریه ۱۵۸۵، «"دفاعیه اورلاندو فوریوسو»" منتشر شد که به‌طور جمعی توسط دانشگاهیان کروسکا امضا شده بود، اما در واقع توسط سالویاتی با همکاری باستیانو دِ روسی نوشته شده بود. این دفاع که با تقدیم‌نامه‌ای به و مقدمه‌ای برای خوانندگان (نوشته دِ روسی) همراه بود، حمله‌ای به زبان شعر تاسو بود که لاتین‌گرایی و اشکال «ناخالص» آن برای «خلوص» توسکانی مضر
و اشکال «ناخالص» آن برای «خلوص» توسکانی مضر تلقی می‌شد. به دلایل مشابه، "«ل'آمادیجی»" (۱۵۶۰) اثر برناردو تاسو، که مدت‌ها قبل (در سال ۱۵۶۹) درگذشته بود، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. در مقایسه با "اورلاندو فوریوسو"، "«ژروسالمه لیبراتا»" نیز فاقد خلاقیت ارزیابی شد. تاسو از در فرارا، جایی که زندانی بود، با یک "دفاعیه" برای شعرش پاسخ داد. در این دفاعیه، پس از دفاع از کار پدرش، او با دقت از کار خود دفاع کرد. پس از مداخله تعدادی از نویسندگان دیگر در این جنجال، سالویاتی با استفاده از نام آکادمی دلا کروسکای خود
سالویاتی با استفاده از نام آکادمی دلا کروسکای خود «اینفاریناتو»، در ۱۰ سپتامبر ۱۵۸۵ پاسخی قاطع و جدلی به دفاعیه تاسو منتشر کرد که به دوک بزرگ تقدیم شده بود. این پاسخ بر برتری ابداع بر تقلید و خیال بر تاریخ تأکید داشت و انکار می‌کرد که وظیفه شاعر بیان حقیقت است. در همان زمان، سالویاتی انتقاد از "«آمادگیجی»" و "«گروسالمه لیبراتا»" را تکرار کرد و از برتری اشعار ماتئو ماریا بویاردو و آریوستو و به دلیل خلوص زبانش، از "«مورگانته»" لوئیجی پولچی تمجید کرد. تاسو در کتاب خود "با عنوان «داوری بر اورشلیم اصلاح‌شده»"
کتاب خود "با عنوان «داوری بر اورشلیم اصلاح‌شده»" (که پس از مرگش در سال ۱۶۶۶ منتشر شد) به این بحث بازگشت. سالویاتی دوباره با پاسخی (۱۵۸۸، تقدیم به آلفونسو دوم دِسته) به "کتاب «الگو»" اثر پلگرینو پاسخ داد. همچنین اثر او «"ملاحظاتی" علیه» جزوه‌ای در دفاع از تاسو نوشته جولیو اوتونلی بود که سالویاتی آن را با نام مستعار کارلو فیورتی در سال ۱۵۸۶ منتشر کرد. فرارا و سال آخر (۱۵۸۷–۱۵۸۹). در سال ۱۵۸۶، سالویاتی جلد دوم "«ملاحظاتی در باب زبان دکامرون»" را در فلورانس، در دو کتاب منتشر کرد: کتاب اول به اسم و کتاب دوم به
دو کتاب منتشر کرد: کتاب اول به اسم و کتاب دوم به حرف اضافه و حرف تعریف اختصاص داشت. سپس، از طریق تلاش‌های ارکول کورتیل و پس از مذاکرات فشرده‌ای که در دسامبر همان سال به پایان رسید، سالویاتی به خدمت آلفونسو دوم دِسته، دوک فرارا، دعوت شد تا تاریخ جدیدی از سلسله دِسته بنویسد. بخش اولیه این تاریخ در خطابه تشییع جنازه کاردینال لوئیجی دِسته، که در رم درگذشت، که در فوریه ۱۵۸۷ چاپ شد، گنجانده شد. در ماه مارس، سالویاتی از سمت کنسولی آکادمی دلا کروسکا استعفا داد و با مسئولیت اضافی قرائت «اخلاق ارسطو» به فرارا رفت.
مسئولیت اضافی قرائت «اخلاق ارسطو» به فرارا رفت. او خطابه تشییع جنازه دون آلفونسو دِسته، عموی دوک، که در نوامبر ۱۵۸۷ درگذشت، را سرود و آن را در ملاء عام خواند. در تابستان ۱۵۸۸ به توسکانی بازگشت و دچار تب شدیدی شد که هرگز از آن بهبود نیافت. ماه‌های آخر عمرش با کمک‌های آلفونسوی دوم سپری شد، کسی که کتابخانه و نسخه‌های خطی خود را به او به ارث گذاشته بود. این مراسم در بهار ۱۵۸۹ در صومعه سنت ماریا آنجلی برگزار شد و او در شب بین ۱۱ و ۱۲ ژوئیه در آنجا درگذشت. مروری بر آثار سالویاتی. کمدی‌ها. سالویاتی در سازماندهی
بر آثار سالویاتی. کمدی‌ها. سالویاتی در سازماندهی چندین نمایش نقاب‌دار درباری شرکت کرد و در حالی که هنوز کنسول آکادمی فلورانس بود، یک کمدی برای کارناوال ۱۵۶۷ ساخت. "خرچنگ"در پنج پرده است که به عنوان هدیه‌ای به توماسو دل نرو، که به نوبه خود نویسنده تقدیم‌نامه به فرانچسکو د مدیچی است، تقدیم شده است. مقدمه توضیح می‌دهد که این اثر با هجاهای آزاد نوشته شده است، همان‌طور که از "فن شعر" ارسطو الهام گرفته شده است. کمدی دوم، "خار"، که در تاریخ نامشخصی نوشته شده بود، پس از مرگ او در سال ۱۵۹۲ در فرارا به چاپ رسید، با
پس از مرگ او در سال ۱۵۹۲ در فرارا به چاپ رسید، با تقدیم به جووانی باتیستا لادرکی، منشی آلفونسو دوم دِسته. متن به نثر است و با توجه به ترجیح سالویاتی به کمدی‌های منظوم، این احتمال وجود دارد که نسخه باقی‌مانده تنها یک پیش‌نویس باشد. هر دو نمایشنامه از قواعد شعر کلاسیک پیروی می‌کردند اما به زبان فلورانسیِ مصطلح نوشته شده بودند، و بدین ترتیب نشان می‌دادند که چگونه زبان معاصرِ پالایش‌یافته می‌تواند با قالب‌های سنتی سازگار شود. خطابه‌ای در ستایش سخنوری فلورانسی (۱۵۶۴). در یک جلسه رسمی آکادمی فلورانس، سالویاتی،