payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چارلز هشتم در امور ایتالیا مداخله کردند و جنگ‌های ایتالیا را آغاز کردند. نیکولو ماکیاولی، دیپلمات و نظریه‌پرداز سیاسی دوران رنسانس، در اثر خود "«شهریار»" (۱۵۳۲)، با توسل به میهن‌پرستی ایتالیایی‌ها، آنها را ترغیب کرد که «ایتالیا را تصرف کنند و آن را از بربرها آزاد کنند»، که منظور او از آن قدرت‌های خارجی اشغال‌کننده شبه‌جزیره ایتالیا بود. ماکیاولی چهار بیت از «ایتالیای مایا» اثر پترارک را نقل می‌کند که در آن به یک رهبر سیاسی که ایتالیا را متحد کند، اشاره شده است. در طول جنگ‌های ایتالیا، پاپ ژولیوس دوم
شده است. در طول جنگ‌های ایتالیا، پاپ ژولیوس دوم (۱۵۰۳–۱۵۱۳) تمام تلاش خود را برای ایجاد اتحادهای ایتالیایی به منظور بیرون راندن دشمن - در زمان او فرانسوی‌ها - از کشور انجام داد. و اگرچه شعار او («بربرها را بیرون کنید!») احتمالاً ساختگی است، اما به‌طور خلاصه احساس بسیاری از ایتالیایی‌ها را بیان می‌کند. جیرولامو موزیو، ادیب برجسته اواسط دهه ۱۵۰۰، در رساله خود "با عنوان «گفتگو دربارهٔ آشتی ایتالیا و اتحاد ایتالیا»" که در سال ۱۵۶۶ منتشر شد، برای اولین بار از اتحاد سیاسی ایتالیا حمایت کرد. در سال ۱۵۵۹، صلح
اتحاد سیاسی ایتالیا حمایت کرد. در سال ۱۵۵۹، صلح کاتئو-کامبرزیس پایان آزادی ایتالیا و آغاز دوره‌ای از هژمونی بی‌رقیب اسپانیا در ایتالیا را رقم زد. در طول دوره طولانی سلطه اسپانیا، جدال تند و تیز ضد اسپانیایی در سراسر ایتالیا رواج یافت. تراجانو بوکالینی جزوه‌های ضد اسپانیایی زیادی نوشت، مانند سنگ محک سیاست که پس از مرگش در سال ۱۶۱۵ منتشر شد. پیروان بوکالینی در همان دوره جزوه‌های ضد اسپانیایی مشابهی منتشر کردند، مانند تشییع جنازه آبروی اسپانیا که در سال ۱۶۱۵ چاپ شد و در آن جسد آبروی اسپانیا توسط
در سال ۱۶۱۵ چاپ شد و در آن جسد آبروی اسپانیا توسط کالبدشکافی‌کنندگان مشهور تشریح می‌شود. مورخان مدرن در مورد قدرت «ایتالیایی‌ها» (هویت ملی ایتالیایی) در اوایل دوره مدرن اختلاف نظر دارند. در مقابل، دیپلمات‌های اسپانیایی در ایتالیا در آن زمان کاملاً مطمئن بودند که ایتالیایی‌ها پیوند مشترکی از نارضایتی علیه قدرت امپراتوری اسپانیا داشتند. سیاست توسعه‌طلبانه چارلز امانوئل اول، ملی‌گرایی و میهن‌پرستی ایتالیایی‌ها را شعله‌ور کرد. در سال ۱۶۱۴، آلساندرو تاسونی به سرعت دو "نامه ناشناس به فیلیپیچه" خطاب به اشراف
سرعت دو "نامه ناشناس به فیلیپیچه" خطاب به اشراف ایتالیایی منتشر کرد و اشراف را به کنار گذاشتن رخوت، اتحاد و به جای جنگیدن با یکدیگر، پیوستن به ساووی در رهایی ایتالیا از هژمونی اسپانیا ترغیب کرد. تقریباً همزمان با الهام تاسونی برای سرودن "فیلیپیچه"، فولویو تستی، شاعر جوانی در دربار دوک استه، مجموعه‌ای از اشعار تقدیم شده به چارلز امانوئل را منتشر کرد. همه اشعار ماهیت میهن‌پرستانه نداشتند، اما آن‌هایی که به وضوح احساساتی را که چارلز امانوئل در ایتالیایی‌های آزادی‌خواه برانگیخته بود، آشکار می‌کردند. تستی این
برانگیخته بود، آشکار می‌کردند. تستی این کار را در سال ۱۶۱۷ با سرودن "«پیانتو ایتالیا»" ادامه داد، جایی که ایتالیا خواستار جنگ استقلال ملی است که در آن دوک ساووی قرار است رهبر باشد. بیش از پنجاه سال بعد، ویتوریو سیری هنوز به یاد می‌آورد که «تمام ایتالیا با قلم و زبان، در ستایش و مدح نام کارلو امانوئله، و با ابراز شادی و تشویق از اینکه او … شجاعت باستانی لاتین را احیا کرده بود، به خروش آمدند، با این آرزو که او … روزی نجات‌دهنده آزادی ایتالیا و احیاکننده عظمت آن شود.» شکست سیاست خارجی انبساطی چارلز امانوئل
آن شود.» شکست سیاست خارجی انبساطی چارلز امانوئل باعث بحران گسترده‌ای در میان ملی‌گرایان ایتالیایی شد. اواخر قرن هفدهم در غزل وینچنزو دا فیلیخا با عنوان «ایتالیا، ایتالیا، ای تو، که سرنوشت به تو ارزانی داشته است» «هدیه شوم زیبایی» دلیل فتح، غارت و استثمار مکرر ایتالیا، «برده دوست و دشمن»، در طول تاریخ بود. غزل فیلیسیا، به همراه غزل «"ایتالیا میا»" اثر پترارک، به عنوان یکی از اشعار بزرگ میهن‌پرستانه ایتالیایی شناخته می‌شد. این غزل در کتاب «"دربارهٔ ادبیات میانی» اثر سیسموندی" ( که در آن به عنوان «مشهورترین
اثر سیسموندی" ( که در آن به عنوان «مشهورترین نمونه‌ای که ادبیات ایتالیایی قرن هفدهم ارائه می‌دهد» ستایش می‌شود) آمده و بارها به انگلیسی ترجمه شده است. پائولی با فرهنگ ایتالیایی همدل بود و زبان مادری خود را یک گویش ایتالیایی می‌دانست (کورسیایی یک زبان ایتالیایی-دالماتیایی است که با زبان توسکانی ارتباط نزدیکی دارد). نیکولو توماسئو، که "کتاب Lettere" (نامه‌ها) را گردآوری کرده بود، او را یکی از پیشگامان الحاق‌گرایی ایتالیایی می‌دانست. پاسکواله پائولی که ایتالیایی‌های کورسیایی او را با نام مستعار (پدر سرزمین
کورسیایی او را با نام مستعار (پدر سرزمین پدری) می‌نامیدند، در کتاب نامه‌ها خود در سال ۱۷۶۸ درخواست تجدیدنظر زیر را علیه فرانسوی‌ها نوشت: ما از نظر تولد و احساسات، اهل کورس هستیم، اما قبل از هر چیز، از نظر زبان، ریشه‌ها، آداب و رسوم و سنت‌ها، احساس ایتالیایی بودن می‌کنیم؛ و ایتالیایی‌ها همه برادرند و در برابر تاریخ و در برابر خدا متحدند… ما به عنوان کورس می‌خواهیم نه برده باشیم و نه «شورشی» و به عنوان ایتالیایی حق داریم با دیگر برادران ایتالیایی برابر رفتار کنیم… یا آزاد خواهیم بود یا هیچ نخواهیم بود… یا
کنیم… یا آزاد خواهیم بود یا هیچ نخواهیم بود… یا پیروز خواهیم شد یا با سلاح در دست خواهیم مرد… جنگ علیه فرانسه درست و مقدس است، همان‌طور که نام خدا مقدس و درست است، و اینجا بر کوه‌های ما خورشید آزادی برای ایتالیا پدیدار خواهد شد… دهه ۱۸۳۰ تا ۱۸۴۸. اولین چهره مهم در توسعه ناسیونالیسم ایتالیایی، جوزپه ماتزینی بود که در دهه ۱۸۲۰ به یک ناسیونالیست تبدیل شد. ماتزینی در دوران فعالیت سیاسی خود، آزادسازی ایتالیا از اشغال اتریش، کنترل غیرمستقیم اتریش، استبداد شاهزاده‌ای، امتیاز اشرافی و اقتدار روحانی را از اهداف خود
امتیاز اشرافی و اقتدار روحانی را از اهداف خود می‌دانست. ماتزینی شیفته روم باستان بود که آن را "معبد بشریت " می‌دانست و به دنبال ایجاد یک ایتالیای متحد به عنوان " روم سوم " بود که بر ارزش‌های معنوی رومی تأکید می‌کرد، ارزش‌هایی که ناسیونالیست‌های ایتالیایی ادعا می‌کردند توسط کلیسای کاتولیک حفظ شده‌اند. ماتزینی و به‌طور کلی ناسیونالیست‌های ایتالیایی مفهوم "رومانیتا" (رومی بودن) را ترویج می‌کردند، که ادعا می‌کرد فرهنگ رومی سهم ارزشمندی در تمدن ایتالیا و غرب داشته است. از دهه ۱۸۲۰، ماتزینی از انقلابی برای ایجاد
است. از دهه ۱۸۲۰، ماتزینی از انقلابی برای ایجاد آرمان‌شهری از یک جمهوری ایده‌آل ایتالیایی مستقر در رم حمایت کرد. ماتزینی در سال ۱۸۳۲ انجمن انقلابی میهن‌پرستانه ایتالیای جوان را تشکیل داد. پس از فروپاشی ایتالیای جوان در دهه ۱۸۳۰، ماتزینی آن را در سال ۱۸۳۹ با هدف جلب حمایت گروه‌های کارگری بازسازی کرد. با این حال، در آن زمان ماتزینی به دلیل اعتقادش مبنی بر اینکه همه طبقات باید در جهت ایجاد یک ایتالیای متحد متحد شوند تا اینکه علیه یکدیگر تقسیم شوند، با سوسیالیسم دشمنی داشت. وینچنزو جیوبرتی در سال ۱۸۴۳ در کتاب
دشمنی داشت. وینچنزو جیوبرتی در سال ۱۸۴۳ در کتاب خود "با عنوان «دربارهٔ برتری مدنی و اخلاقی ایتالیایی‌ها»"، از یک دولت فدرال ایتالیا به رهبری پاپ حمایت کرد. کامیلو بنسو، نخست‌وزیر آینده پادشاهی ساردینیا و پس از آن پادشاهی ایتالیا، در دهه ۱۸۴۰ به عنوان سردبیر روزنامه ملی‌گرای ایتالیایی کار می‌کرد. کاوور نمونه بارزی از ملی‌گرایی مدنی با توجه ویژه به ارزش‌هایی از جمله آزادی، مدارا، برابری و حقوق فردی سازگار با ملی‌گرایی هوشیارانه بود. ملی‌گرایی اقتصادی، بازرگانان و مقامات دولتی را تحت تأثیر قرار داد تا
بازرگانان و مقامات دولتی را تحت تأثیر قرار داد تا ایتالیای متحد را ترویج دهند. پیش از اتحاد، دیوارهای تعرفه‌ای بین ایالت‌های ایتالیا و سیستم راه‌آهن نامنظم، مانع توسعه اقتصادی شبه جزیره می‌شد. پیش از انقلاب‌های ۱۸۴۸، کارلو کاتانئو از فدراسیون اقتصادی ایتالیا حمایت می‌کرد.
نقش هنر خیابانی در تحولات سیاسی و فرهنگی شهرهای بزرگ به بررسی تأثیر هنر خیابانی، از جمله گرافیتی، نقاشی‌های دیواری، چیدمان‌های موقت و اجراهای شهری، بر جریان‌های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی در کلان‌شهرهای معاصر می‌پردازد. هنر خیابانی از نیمهٔ دوم قرن بیستم به یکی از ابزارهای مهم بیان عمومی و اعتراضات سیاسی تبدیل شد. زمینهٔ تاریخی. هنر خیابانی در دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی در شهرهایی چون نیویورک و فیلادلفیا رواج یافت. ابتدا گرافیتی بیشتر جنبهٔ هویتی و فردی داشت، اما به‌مرور به ابزاری برای بیان جمعی، نقد اجتماعی و
به‌مرور به ابزاری برای بیان جمعی، نقد اجتماعی و مقاومت سیاسی تبدیل شد. تأثیر جهانی. هنر خیابانی از مرزهای جغرافیایی عبور کرده و امروز در شهرهایی چون سائوپائولو، قاهره، تهران و استانبول نیز به بخشی از فرهنگ سیاسی و اجتماعی تبدیل شده است. این هنر به‌عنوان زبانی جهانی شناخته می‌شود که می‌تواند پیام‌های عدالت، آزادی و تغییر اجتماعی را به‌سرعت منتقل کند. میراث. هنر خیابانی که زمانی «وَندالیسم» محسوب می‌شد، امروز به‌عنوان بخشی جدی از تاریخ هنر معاصر و فرهنگ شهری شناخته می‌شود. بسیاری از موزه‌ها و گالری‌ها آثار
شناخته می‌شود. بسیاری از موزه‌ها و گالری‌ها آثار هنرمندان خیابانی را گردآوری کرده‌اند و پژوهش‌های دانشگاهی جایگاه آن را در تحولات سیاسی و فرهنگی شهرهای بزرگ تثبیت کرده‌اند.
تأثیر استعمار بر هنر بومی آفریقا و آسیا به بررسی پیامدهای سلطهٔ استعماری اروپاییان بر سنت‌های هنری و فرهنگی این دو قاره می‌پردازد. استعمار نه تنها اقتصاد و سیاست را دگرگون کرد، بلکه هنر بومی را نیز از طریق تحمیل سبک‌های غربی، مصادرهٔ آثار و بازنمایی نابرابر در موزه‌ها تحت تأثیر قرار داد. زمینهٔ تاریخی. از قرن شانزدهم تا بیستم، استعمار اروپایی در آفریقا و آسیا گسترش یافت. قدرت‌های استعماری همچون بریتانیا، فرانسه، هلند و پرتغال نه تنها منابع طبیعی را کنترل کردند، بلکه هنر و فرهنگ بومی را نیز در معرض تغییر
کردند، بلکه هنر و فرهنگ بومی را نیز در معرض تغییر قرار دادند. بازتاب در اروپا. هنر بومی آفریقا و آسیا که از طریق استعمار به اروپا منتقل شد، بر بسیاری از هنرمندان مدرن اروپایی تأثیر گذاشت. پابلو پیکاسو، هانری ماتیس و دیگران از نقاب‌ها و پیکره‌های آفریقایی الهام گرفتند و سبک‌هایی چون کوبیسم را شکل دادند. میراث. تأثیر استعمار بر هنر بومی آفریقا و آسیا همچنان موضوعی زنده در پژوهش‌های تاریخی و فرهنگی است. این میراث هم نشانه‌ای از سرکوب و سلطه استعماری است و هم منبع الهام برای جنبش‌های فرهنگی و هنری معاصر در این
الهام برای جنبش‌های فرهنگی و هنری معاصر در این دو قاره.
فرانکو گالو (؛ زادهٔ ) قاضی، سیاستمدار، وکیل، و حقوق‌دان اهل ایتالیا است. او همچنین به عنوان وزیر دارایی ایتالیا و رئیس دادگاه قانون اساسی ایتالیا خدمت کرده‌است. او عضو بنیاد ایتالیا-ایالات متحده و آکادمی لینچئی است. زندگی‌نامه. گالو در رم و در خانواده‌ای با اصالت اهل فلوریدیا در سیسیل به دنیا آمد. او پس از فارغ‌التحصیلی در رشته حقوق از دانشگاه ساپینتزا رم، به تدریس حقوق مالیاتی در دانشکده حقوق دانشگاه لوئیجی کارلی لوئیس و دانشگاه رم تور ورگاتا پرداخت و همچنین در دانشکده علوم سیاسی دانشگاه ناپل فدریکو دوم
در دانشکده علوم سیاسی دانشگاه ناپل فدریکو دوم نیز تدریس کرد. او در دولت کارلو آزلیو چیامپی از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ وزیر دارایی ایتالیا بود. گالو یکی از چهار وزیر «فنی» (غیرحزبی) در آن کابینه بود. اقدام مهم دوران وزارت او ساده‌سازی گسترده فرم‌های اظهارنامه مالیاتی بود. همچنین برای نخستین بار «مطالعات بخشی» معرفی شد؛ ابزارهایی که به وسیله آن مأموران مالیاتی درآمد آزادکاران و خوداشتغالان را برآورد می‌کردند. وی در ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۴ به پیشنهاد رئیس‌جمهور کارلو آزلیو چیامپی به عنوان قاضی قانون اساسی منصوب و در ۱۶ سپتامبر
به عنوان قاضی قانون اساسی منصوب و در ۱۶ سپتامبر همان سال سوگند یاد کرد. در ۶ دسامبر ۲۰۱۱ از سوی رئیس آلفونسو کوارانتا به عنوان نایب‌رئیس دادگاه قانون اساسی برگزیده شد. در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۳، گالو به عنوان رئیس دادگاه قانون اساسی ایتالیا انتخاب شد و جانشین آلفونسو کوارانتا گردید. او تا ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۳ در این سمت باقی ماند. در ۱۶ فوریه ۲۰۱۴، گالو به عنوان رئیس مؤسسه دانشنامه ایتالیایی تریکانی منصوب شد.
کاهنه‌ی هاثور به عنوان کاهن الهه هاثور در معبد دندره در مصر باستان بود. این عنوان در دوران پادشاهی کهن مصر داده می‌شد و در آن زمان بسیار قدرتمند و معتبر بود. جسدهای مومیایی‌ شده‌ی کاهنان گواهی می‌دهند که بدن آنها با یک خالکوبی مذهبی تزئین شده بود که ناحیه شکم و اطراف آن را می‌پوشاند. پس از دوران پادشاهی میانه مصر، این عنوان اغلب به طور غیر متمرکز بر قشر خاصی از جامعه، به زنان خانواده سلطنتی یعنی معمولاً شاهزاده خانم‌ها، اعطا می‌شد. تاریخچه. ظهور، سقوط و از بین رفتن مقام کاهنان هاثور در تاریخ فرهنگ مصر
از بین رفتن مقام کاهنان هاثور در تاریخ فرهنگ مصر باستان دیده می‌شود. زنانی که می‌خواستند از نظر اجتماعی قدرتمند شوند، معمولاً به دین پناه می‌بردند و مسئولیت کاهنی را بر عهده می‌گرفتند. جامعه مصر باستان، توانمندسازی زنان را بسیار سهل‌گیرانه‌تر و راحت‌تر از جامعه یونان باستان و روم باستان پذیرفت. در مصر به زنان حق مالکیت اموال شخصی داده می‌شد. با این حال، پس از تبدیل شدن به کاهنه، یک زن مصری نه تنها به عنوان یک شخصیت مهم در جامعه مصر باستان، بلکه به عنوان نمادی زنده از مقام الوهیت نیز دیده می‌شد. نقش و وظیفه
زنده از مقام الوهیت نیز دیده می‌شد. نقش و وظیفه کاهنان. کاهنان هاثور hm ntr hthr نامیده می‌شدند، که یکی از رایج‌ترین عناوین برای زنان در دوران باستان تا اوایل پادشاهی میانه بود. اما پس از پادشاهی میانه مصر، این عنوان اغلب به طور نامنظم فقط به زنان خانواده سلطنتی، معمولاً شاهزاده خانم‌ها، اعطا می‌شد. این مورد نیز شامل دختر رامسس دوم نیز می‌ شد. در یک زمان نام آنها به طور کامل از تاریخ پاک شد. به نظر می‌رسد که این عنوان در پادشاهی قدیم و میانه در واقع به فرقه‌ی مذهبی هاثور اشاره نداشته، بلکه نقش او را به
مذهبی هاثور اشاره نداشته، بلکه نقش او را به عنوان نوازنده‌ی زن در هر فرقه‌ی دینی در معبد اعلام می‌کرده است. هاثور الهه‌ی موسیقی بود و ساختن و نواختن موسیقی خدمت به هاثور محسوب می‌شد. در پادشاهی جدید، عنوان کاهنه‌های هاثور بسیار نادر دیده می‌شد، زیرا عنوان خواننده‌ی زن رایج شد و جای آن را به عنوان عنوان یک نوازنده‌ی زن در یک فرقه‌ی معبدی-محلی گرفت. مصرشناسان نشان داده‌اند که در روزگاران اولیه، تنها زنان از دودمان‌های اشرافی می‌توانستند به مقام کهانت هاثور منصوب شوند. آنها همسر خدا (Hmt nTr) نامیده می‌شدند.
شوند. آنها همسر خدا (Hmt nTr) نامیده می‌شدند. آنها در طول مراسم پرستش، رقص و آواز اجرا می‌کردند. زنان کاهنه به دلیل قاعدگی و یا زایمان، ناپاک و نامقدس تلقی می‌شدند، به همین دلیل نمی‌توانستند وظایف دینی مانند آراستن و رسیدگی به مجسمه خدایان را انجام دهند. آغاز فعالیت کاهنان. اولین زنی که به عنوان کاهنه هاثور از او نام برده شده، است. او دختر فرعون جدف‌رع بود. با این حال، نام هاثور در تاریخ پیشین مصر یافت نمی‌شود.‌ پرستشگاه‌ها و آیین نیایش هاثور. کاهنان هاثور، الهه را در زیارتگاه اصلی او که به معبد هاتور
الهه را در زیارتگاه اصلی او که به معبد هاتور معروف بود و در نزدیکی حوضه رود نیل واقع شده بود، پرستش می‌کردند. تخمین زده می‌شود که حدود چهارصد کاهن برای خدمت به او مشغول خدمت شده بودند. در معبد هاثور، بیشترین پیشرفت در دوران سلطنت فرعون منکورع رخ داد. باستان‌شناسان چندین نقاشی رنگارنگ را کشف کرده‌اند که الهه هاثور و منکورع را به تصویر می‌کشند. او همچنین کاهنان هاثور را در جاهای دیگر مستقر کرده بود. در مهر سلطنتی منکورع نیز دیده می‌شود که خود او، هاثور را پرستش می‌کرده است. پرستش الهه در دوران دودمان پنجم
می‌کرده است. پرستش الهه در دوران دودمان پنجم بسیار رایج‌ بود. در این زمان زیارتگاه‌های او در اوسرکاف و جاهای دیگر تأسیس شد. بت او نیز در معبد تشییع جنازه سلطنتی قرار داشت. دو مکان اصلی پرستش او در گورستان جیزه، در جنوب ممفیس بود. با این حال، روبین گیلام حدس زد که این دو با هم مرتبط هستند. فراز و فرود در طول تاریخ. در طول دوران دودمان ششم، سیستم اداری کاهنان دستخوش تغییرات زیادی شد، زیرا قدرت در دست وزرا بود،. تعداد کاهنان در طول سلطنت پپی اول افزایش یافت. با این حال، در طول دودمان دوازدهم، جمعیت کاهنان زن
این حال، در طول دودمان دوازدهم، جمعیت کاهنان زن به تدریج کم شد. آخرین کاهن برجسته هاثور، همسر سنوسرت اول، وزیر مهم آن زمان بود. در آن زمان چندین کاهن دیگر نیز وجود داشتند، اما تعداد آنها به سرعت در حال کاهش بود. بعدها نام آنها به طور کامل از تاریخ پاک شد.
آبی ساوی (به ) یا لاجوردی ساوی ( که با نام آبی ایتالیایی ( نیز شناخته می‌شود)، سایه‌ای از آبی اشباع شده بین آبی طاووسی و آبی ارغوانی، روشن‌تر از آبی طاووسی است. از قرون وسطی، این رنگ، رنگ خاندان ساووی، سلسله سلطنتی پادشاهی ایتالیا از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶ بوده است. این رنگ که با پیروزی انقلاب ایتالیا (۱۸۵۹–۱۸۷۰) به نماد ملی ایتالیا تبدیل شد، حتی پس از تأسیس جمهوری ایتالیا (۱۹۴۶) با نام "آبی ایتالیایی" ادامه یافت. در حال حاضر، در نشان ریاست جمهوری ایتالیا، کمربند افسران نیروهای مسلح ایتالیا و روسای جمهور
کمربند افسران نیروهای مسلح ایتالیا و روسای جمهور استان‌های ایتالیا در مراسم رسمی و پیراهن آبی تیم‌های ورزشی ملی ایتالیا استفاده می‌شود. خاستگاه تاریخی. به نظر می‌رسد منشأ این رنگ به ۲۰ ژوئن ۱۳۶۶ بازگردد، زمانی که آمادئوس ششم، کنت ساوی، پیش از عزیمت به جنگ صلیبی اسکندریه برای کمک به پسرعموی خود، امپراتور ژان پنجم، امپراتور بیزانس، خواست که بر روی کشتی پرچم‌دار ناوگان شامل ۱۷ کشتی و ۲٬۰۰۰ نفر، از جمله یک گالی از جمهوری ونیز، در کنار پرچم سرخ با صلیب نقره‌ای خاندان ساوی، یک پرچم آبی نیز به اهتزاز درآید:
خاندان ساوی، یک پرچم آبی نیز به اهتزاز درآید: بنابراین این رنگ دارای دلالت ماریایی است، با توجه به این که احتمال دارد استفاده از پرچم آبی توسط ساوی‌ها حتی پیش‌تر نیز آغاز شده باشد. در هر صورت، قدیمی‌ترین پرچم‌های مستند ساوی که به سال ۱۵۸۹ بازمی‌گردند، شامل رنگ‌های قرمز، سفید (یا رنگ‌های سپر خاندان) و آبی بوده‌اند. این رنگ آبی به مرور زمان برتری پیدا کرد تا اینکه به رنگ ملی ایتالیا تبدیل شد. کاربرد. با اشاره به نیایش‌های مریم مقدس، روبان‌های نشان بشارت (بالاترین نشان شوالیه‌گری ساووی) آبی هستند، همان‌طور که
نشان شوالیه‌گری ساووی) آبی هستند، همان‌طور که روبان‌های نشان نظامی ساووی تا سال ۱۸۵۵ و مدال شجاعت نظامی و صلیب جنگی برای شجاعت نظامی تا به امروز آبی هستند. برای افسران، یک کمربند آبی در لباس تعبیه شده بود که از روی شانه راست می‌گذشت و در سمت چپ گره می‌خورد. در سال ۱۵۷۲، امانوئل فیلیبرت، دوک ساووی، استفاده از این کمربند را برای همه افسران اجباری کرد. با وجود تحولات مختلف، کمربند آبی ساووی هنوز هم نشان اصلی افسران نیروهای مسلح ایتالیا است که آن را هم در مراسم تشریفاتی و هم گاهی اوقات در نگهبانی می‌پوشند.
تشریفاتی و هم گاهی اوقات در نگهبانی می‌پوشند. سربازان ارتش سلطنتی ساردینیا قبل از سال ۱۸۴۸ یک نشان آبی می‌پوشیدند. از دیگر کاربردهای آبی ساووی در دوران جمهوری‌خواهی می‌توان به حاشیه پرچم ریاست جمهوری ایتالیا و همچنین روی پرچم‌های نهادی برخی از مناصب دولتی اصلی (نخست‌وزیر ایتالیا، وزیر و معاون وزیر دفاع، درجات بالای نیروی دریایی و نیروی هوایی ایتالیا) و همچنین روی نشان‌های روسای جمهور استان‌های ایتالیا و روی هواپیماهای مورد استفاده توسط پرچم سه رنگ ایتالیا اشاره کرد. در عرصه ورزش، آبی ساووی تقریباً تمام
اشاره کرد. در عرصه ورزش، آبی ساووی تقریباً تمام ورزشکارانی را که نماینده ایتالیا در سطح بین‌المللی در هر رشته‌ای هستند، متمایز می‌کند: منشأ استفاده از این رنگ به ۶ ژانویه ۱۹۱۱ برمی‌گردد، زمانی که تیم ملی فوتبال ایتالیا در میلان با تیم ملی فوتبال مجارستان روبرو شد. اصطلاح پیراهن آبی اکنون به طور کنایه‌آمیزی نمایانگر حضور بین‌المللی ایتالیا است و ورزشکارانی که نماینده این کشور هستند، "آتزوری" نامیده می‌شوند. هیچ کدگذاری رنگی واحدی برای پیراهن آبی وجود ندارد، به طوری که سایه آبی از نظر تاریخی در طول زمان، هم
به طوری که سایه آبی از نظر تاریخی در طول زمان، هم در یک تیم ملی و هم، به عنوان مثال، در یک دوره تاریخی مشابه بین تیم‌های ملی رشته‌های مختلف، متفاوت بوده است.
آنتونیو گاوا (۳۰ ژوئیه ۱۹۳۰ – ۸ اوت ۲۰۰۸) سیاستمدار ایتالیایی و عضو دموکراسی مسیحی (DC) بود. او فرزند سیلویو گاوا، وزیر سیزده‌بارهٔ دولت ایتالیا بود. آنتونیو گاوا در طول ۲۵ سال، از ۱۹۶۸ تا ۱۹۹۳، یکی از چهره‌های بانفوذ حزب دموکراسی مسیحی در کامپانیا به‌شمار می‌رفت، تا زمانی که به اتهام عضویت در سازمان جنایی تحت پیگرد قرار گرفت. به همراه آرنالدو فورلانی و وینچنزو اسکوتی، او رهبری جناحی موسوم به «ائتلاف مردمی» یا «مرکز بزرگ دوروتئو» را برعهده داشت. زندگی‌نامه. گاوا در کاستلاماره دی استابیا در استان ناپل به
گاوا در کاستلاماره دی استابیا در استان ناپل به دنیا آمد و در رشته حقوق فارغ‌التحصیل شد. پدر او سیلویو گاوا بود. او پس از تصدی سمت‌های استانی و منطقه‌ای برای دموکراسی مسیحی در کامپانیا، نخستین بار در ۱۹۷۲ به پارلمان ایتالیا راه یافت. در ۱۹۸۰ به‌عنوان وزیر روابط با پارلمان در دولت آرنالدو فورلانی منصوب شد. بعدها سه بار وزیر پست و مخابرات و دو بار وزیر کشور شد (۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰). او در پی ابتلا به سکته مغزی مجبور به کناره‌گیری از این سمت شد. در ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۴ او به اتهام همدستی با کامورا، سازمان جنایی ناپلی،
او به اتهام همدستی با کامورا، سازمان جنایی ناپلی، دستگیر شد. گاوا متهم بود که در برابر آرای بسیج‌شدهٔ کامورا، امتیازاتی را مبادله کرده است. بنا بر شهادت توبه‌کرده‌ای به نام پاسکواله گالاسو، گاوا و پدرش روابط نزدیکی با آلفونسو روزانووا داشتند که از چهره‌های بانفوذ کامورا و حامی رافائله کوتولو محسوب می‌شد. او به همراه وینچنزو اسکوتی در ماجرای آزادی چیرو چیریلو، سیاستمدار ربوده‌شده به دست بریگاد سرخ در ۱۹۸۱ نیز نقشی جنجالی داشت. هرچند دموکراسی مسیحی در ظاهر از مذاکره با تروریست‌ها خودداری کرد، اما سیاستمداران
مذاکره با تروریست‌ها خودداری کرد، اما سیاستمداران و مأموران امنیتی در خفا از رافائله کوتولو، رئیس کامورا، خواستند برای آزادی گروگان مذاکره کند. برای آزادی چیریلو مبلغ هنگفتی به‌عنوان باج پرداخت شد. با وجود اتهامات فراوان، گاوا پس از ۱۳ سال دادرسی از همه اتهامات ارتباط با کامورا تبرئه شد. او سپس اعلام کرد از دولت به دلیل خسارات مالی و معنوی شکایت خواهد کرد. گاوا در ۸ اوت ۲۰۰۸ در رم و در ۷۸ سالگی درگذشت. او را به دلیل نفوذ طولانی‌اش در سیاست محلی «نایب‌السلطنه ناپل» لقب داده بودند. کلاه لبه‌دار بزرگ، عصای
ناپل» لقب داده بودند. کلاه لبه‌دار بزرگ، عصای دسته‌عاجی، حلقهٔ طلایی و سیگار از مشخصه‌های ظاهری او بود.
کتیبه زَبَد (یا زِبِد) یک کتیبه سه‌زبانه است که به زبان‌های یونانی، سریانی و عربی باستانی در روستای زبد واقع در شمال سوریه نوشته شده است. این کتیبه که تاریخ آن به ۵۱۲ میلادی بازمی‌گردد، بخشی از یک زیارتگاه مسیحی (شهیدمزار) است که به افتخار قدیس سرجیوس ساخته شده بود و روی سردر ورودی آن قرار دارد. کتیبه زبد، نیکوکاری‌های انجام‌شده توسط مسیحیان عرب‌زبان در امپراتوری روم را ثبت کرده است. با وجود اینکه این کتیبه «سه‌زبانه» خوانده می‌شود، اما بخش‌های یونانی، سریانی و عربی آن صرفاً ترجمه یکدیگر نیستند، بلکه
سریانی و عربی آن صرفاً ترجمه یکدیگر نیستند، بلکه منعکس‌کننده علایق متفاوت جوامع زبانی مختلفی هستند که در نگارش آن دخیل بوده‌اند. تنها بخش یونانی کتیبه به صراحت به زیارتگاه و قدیس اشاره می‌کند. افراد نام‌برده شده در کتیبه ناشناس هستند، اما نقش مهمی در تأمین مالی و ساخت این بنا داشته‌اند. اگرچه زمانی تصور می‌شد که این سه کتیبه در زمان‌های مختلفی ساخته شده‌اند، اما پژوهش‌های اخیر نشان می‌دهند که همه آن‌ها به صورت همزمان حک شده‌اند. تصمیم برای گنجاندن بخش عربی در کتیبه را می‌توان بازتابی از تمایل به بیان هویت
در کتیبه را می‌توان بازتابی از تمایل به بیان هویت فرهنگی نویسنده دانست؛ زیرا زبان یونانی زبان امپراتوری بود و زبان سریانی زبان کلیسای میافیزیت بود که توسط غسانیان حمایت می‌شد و آن‌ها نیز با فرقه قدیس سرجیوس ارتباط نزدیکی داشتند. امروزه، این کتیبه در موزه هنر و تاریخ بروکسل نگهداری می‌شود. نام. اگرچه امروزه این کتیبه با نام «زَبَد» شناخته می‌شود، انتشارات قدیمی‌تر به آن «زِبِد» می‌گفتند که به تلفظ محلی آن نزدیک‌تر است. تاریخ. بخش‌های یونانی و سریانی این کتیبه نشان می‌دهند که ساخت بنا در سال ۸۲۳ دوره سلوکی
نشان می‌دهند که ساخت بنا در سال ۸۲۳ دوره سلوکی (بر اساس تقویمی که در آن زمان در سوریه استفاده می‌شد) یا ۵۱۲ میلادی آغاز شده است. متن. ترجمه‌های زیر از جورج بوان است. کشف و تاریخچه. کتیبه زبد در نیمه دوم قرن نوزدهم در زَبَد، سوریه، توسط یوهان گاتفرید وتیس‌اشتاین کشف شد. ادوارد ساخائو برای اولین بار آن را در سال ۱۸۷۹ ثبت و در نهایت در سال ۱۸۸۱ منتشر کرد. بر اساس مستندات آدولف بارتلمی در سال ۱۸۹۴، کتیبه همچنان در مکان اصلی خود بود، اما در سال ۱۸۹۸، مارک لیدزبارسکی گزارش داد که به دست یک دلال در حلب افتاده
گزارش داد که به دست یک دلال در حلب افتاده است. با این حال، به دنبال درخواست هنری لمنس، در سال ۱۹۰۴ توسط موزه هنر و تاریخ، که یک موزه عمومی در بروکسل است، خریداری شد. تفسیر. هر کتیبه فهرستی از اسامی پدران را ارائه می‌دهد. هر دو متن یونانی و سریانی ماه نگارش را ذکر می‌کنند، اما بخش یونانی از نام ماه مقدونی و بخش سریانی از نام ماه سوری استفاده کرده است. متن یونانی بیشتر به جنبه‌های مدیریتی پروژه، از جمله نام بنا، نام دو معمار اصلی (سیمئون و لئونتیوس) و سه اهداکننده می‌پردازد. متن سریانی نام فردی که کتیبه را
می‌پردازد. متن سریانی نام فردی که کتیبه را نوشته، مارا، را ذکر می‌کند. هر دو کتیبه زبد و DaJ144PAr 1 (با تاریخ ۵۴۸–۵۴۹) که یک کتیبه عربی باستان دیگر است، یک صلیب دارند. استفاده از عبارت «خداوند به یاد داشته باشد» در کتیبه زبد نیز در کتیبه DaJ144PAr 1 و کتیبه دوره اسلامی یزید یافت می‌شود. زبان‌شناسی. این کتیبه شبیه دو کتیبه عربی باستان دیگر در قرن ششم است: کتیبه حَرَّان واقع در ترکیه کنونی که آن نیز در یک زیارتگاه یافت شده، و کتیبه ام‌الجمال. با این حال، کتیبه زبد قدیمی‌ترین از این سه و همچنین قدیمی‌ترین
زبد قدیمی‌ترین از این سه و همچنین قدیمی‌ترین کتیبه تأییدشده به خط عربی باستان است. این سه کتیبه به روشن شدن روند تکامل خط نبطی عربی به خط عربی باستان و همچنین گسترش جغرافیایی خط عربی باستان کمک می‌کنند. در مقایسه با سایر کتیبه‌های عربی باستان، شکل حرف دال تنها در کتیبه زبد متفاوت است. به همین ترتیب، فقط در کتیبه زبد است که حرف‌ها در ابتدای یک کلمه یافت می‌شود، و شکل حرف «ها» در زبد در کتیبه‌های دوره اسلامی وجود ندارد.
سیلویو گاوا (; – ) سیاستمدار، و وکیل اهل پادشاهی ایتالیا بود. زندگی. سیلویو گاوا در سال ۱۹۴۴ به عضویت هیئت مدیره ملی حزب دموکراسی مسیحی درآمد. این عضویت نشان‌دهنده نقش مهم او در سیاست ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم بود و موقعیت او را به عنوان یکی از چهره‌های کلیدی حزب تثبیت کرد. در سال ۱۹۴۸، گاوا موفق شد به سنای ایتالیا راه یابد. حضور او در سنا آغازگر دوره‌ای طولانی و فعال در عرصه سیاست ملی بود. بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۵، گاوا در مجموع ۱۳ بار سمت‌های دولتی مختلفی را برعهده گرفت که شامل برخی از مهم‌ترین
مختلفی را برعهده گرفت که شامل برخی از مهم‌ترین وزارتخانه‌های کشور می‌شد. از جمله این سمت‌ها می‌توان به وزیر دادگستری، وزیر خزانه‌داری و وزیر صنایع و بازرگانی اشاره کرد. در این مدت، او نقش مهمی در تصمیم‌گیری‌های اقتصادی و قضایی کشور داشت و با بهره‌گیری از تجربه و تخصص خود، تلاش کرد تا سیاست‌های حزب دموکراسی مسیحی را در راستای توسعه ملی و ثبات سیاسی اعمال کند. از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴، سیلویو گاوا ریاست گروه سناتوری حزب دموکراسی مسیحی را برعهده داشت. این مسئولیت نه‌تنها قدرت و نفوذ او در حزب را افزایش داد، بلکه