payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایده ملی (به ایتالیایی: L'Idea Nazionale) یک روزنامه سیاسی ایتالیایی مرتبط با انجمن ملی‌گرای ایتالیا بود که در سال ۱۹۲۳ با حزب ملی فاشیست ادغام شد. این روزنامه بین سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۶ منتشر می‌شد. تاریخچه و مشخصات. "«ایده ملی»" اولین بار در ۱ مارس ۱۹۱۱، پانزدهمین سالگرد نبرد آدوا، منتشر شد. این روزنامه یک نشریه هفتگی بود و دفتر مرکزی آن در رم قرار داشت. این روزنامه توسط فعال، انریکو کورادینی، تأسیس شد. آلفردو روکو نیز در تأسیس آن نقش داشت. در واقع، بنیانگذاران آن بخشی از جناح امپریالیستی بودند. "«ایده
آن بخشی از جناح امپریالیستی بودند. "«ایده ملی»" توسط انریکو کورادینی، روبرتو فورگس داوانزاتی و لوئیجی فدرزونی به‌طور مشترک سردبیری می‌شد. نویسندگان دیگر شامل فرانچسکو کوپولا، مائوریتزیو ماراویگلیا و النا باکالوغلو رومانیایی بودند. برای سه سال اول "، «ایده ملی»" به صورت هفتگی منتشر می‌شد. در سال ۱۹۱۴، پس از آغاز جنگ جهانی اول، تصمیم گرفته شد که آن را به یک روزنامه تبدیل کنند. برای این منظور، این روزنامه از صنعتگرانی با گرایش ملی‌گرایانه و حمایت‌گرایانه درخواست کمک مالی کرد. در ۱۴ مه ۱۹۱۴، شرکت انتشاراتی
کمک مالی کرد. در ۱۴ مه ۱۹۱۴، شرکت انتشاراتی جدید «ایتالیانا» (با سرمایه ۷۰۰۰۰۰ لیر تقسیم شده به ۱۴۰ سهم) تأسیس شد. رهبری مذاکرات بر عهده یک صنعتگر نزدیک به انجمن ملی‌گرایان بود: دانته فراریس، یک صنعتگر متالورژی و معاون رئیس فیات. این کمک‌های مالی از بخش‌های فولاد، مکانیک و شکر تأمین می‌شد: مانند شرکت فولاد ساونا و انجمن ایتالیایی برای صنعت شکر بومی، شرکت آنسالدو و انجمن ارنستو بردا ایتالیا. دانته فراریس رئیس اولین هیئت مدیره بود. بودجهٔ جامعهٔ تجاری به ایده ملی اجازه می‌داد تا به‌طور منظم منتشر شود. در
ملی اجازه می‌داد تا به‌طور منظم منتشر شود. در عوض، ملی‌گرایان از صنایع بزرگ حمایت می‌کردند. برای مثال، در ژانویهٔ ۱۹۱۶، آلفردو روکو نوشت که صنعتگران از مناصب قدرت دور نگه داشته می‌شوند، در حالی که باید بیشتر در زندگی سیاسی مشارکت داشته باشند. انجمن ملی‌گرا و روزنامه‌اش از ملی‌گرایی نظامی و ایجاد امپراتوری ایتالیا حمایت می‌کردند. این روزنامه ابتدا جنگ ۱۹۱۱ ایتالیا علیه امپراتوری عثمانی را تأیید کرد و خواستار الحاق مستعمرات شمال آفریقا به خاک خود شد. سپس از الحاق‌گرایی حمایت کرد و برای ورود ایتالیا به جنگ
الحاق‌گرایی حمایت کرد و برای ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول علیه قدرت‌های مرکزی مبارزه کرد. انتشار "«ایده ملی»" در سال ۱۹۲۶ با ادغام در "" متوقف شد.
«ژورنال دو مالت» اولین روزنامه مالت بود و بین ژوئیه و سپتامبر ۱۷۹۸ در طول اشغال مالت توسط فرانسه منتشر می‌شد. این روزنامه که به زبان‌های فرانسوی و ایتالیایی نوشته می‌شد، گمان می‌رود در مجموع ده شماره از آن منتشر شده باشد، اگرچه به نظر می‌رسد تنها هفت شماره از آن هنوز باقی مانده است و مشخص نیست که آیا سه شماره دیگر از بین رفته‌اند یا اصلاً منتشر شده‌اند. تاریخچه انتشار. در ۲۷ ژوئن ۱۷۹۸، اندکی پس از حمله و اشغال مالت توسط فرانسه، کلود-هنری بلگراند دو ووبوا درخواستی را تصویب کرد که از نظر تئوری آزادی مطبوعات
را تصویب کرد که از نظر تئوری آزادی مطبوعات را در این جزایر مجاز می‌دانست. با وجود این، دولت کنترل کامل بر هرگونه نشریه‌ای را حفظ کرد. اعتقاد بر این است که اولین شماره "روزنامه «ژورنال دو مالت»" در ۱۴ ژوئیه ۱۷۹۸ منتشر شده است و این اولین روزنامه‌ای بود که در جزایر مالت منتشر می‌شد. همچنین بروشوری برای روزنامه دیگری با عنوان "«مالتا لیبرا»" وجود دارد، اما هیچ نسخه‌ای از این نشریه در دست نیست و گمانه‌زنی شده است که "«مالتا لیبرا»" ممکن است نام اولیه برنامه‌ریزی شده برای «"ژورنال دو مالت»" بوده باشد، اما این
شده برای «"ژورنال دو مالت»" بوده باشد، اما این نام قبل از انتشار اولین شماره تغییر کرده است. در ۲۸ ژوئیه، ژان دو بوسردون دو رانسیجات به ناپلئون نوشت که هدف این مجله «تحقق بخشیدن به دو هدف ستایش توأمان اقدامات بیشتر و باشکوه ناپلئون و آگاه کردن مالتی‌ها از مزایای اتحادشان با فرانسه» است. سردبیر روزنامه میشل-لویی-اتین رگنو دو سن-ژان دانجلی بود. این روزنامه عمر کوتاهی داشت و انتشار آن در ماه سپتامبر پس از شورش علیه اشغال فرانسه در میان جمعیت مالت متوقف شد. قالب و محتوا. "روزنامهٔ «ژورنال دو مالت»" دوزبانه بود
و محتوا. "روزنامهٔ «ژورنال دو مالت»" دوزبانه بود و هر صفحه به دو ستون تقسیم می‌شد که متن فرانسوی در سمت چپ و متن ایتالیایی در سمت راست قرار داشت. شعار اصلی روزنامه "«آزادی، برابری»" بود و عنوان کامل آن "«ژورنال دو مالت." "فوی ملی، سیاسی، اخلاقی، تجاری و ادبی»" (به فرانسوی به معنای «ژورنال مالت. ملی، سیاسی، اخلاقی، تجاری و ادبی») بود. این روزنامه نوعی تبلیغات بود، و هدف آن تقویت روحیه پادگان فرانسوی و همچنین شستشوی مغزی بخش کوچکی از جمعیت مالت بود که باسواد بودند. صفحه اول این "روزنامه" شامل اخبار بود و پس
بودند. صفحه اول این "روزنامه" شامل اخبار بود و پس از آن دستورالعمل‌ها و متونی از ووبوا و سن ژون دانجلی منتشر می‌شد. این روزنامه شامل سخنرانی‌ها و سرمقاله‌هایی بود که از اشغال فرانسه حمایت می‌کردند و یکی از شماره‌های آن شامل نامه‌ای از اسقف وینچنزو لابینی بود. توزیع. تیراژ چاپ این "روزنامه" در اوت ۱۷۹۸، ۵۰۰ نسخه تعیین شد و تلاش‌هایی برای توزیع آن در منطقه شهری اطراف بندر بزرگ (شامل پایتخت ، والتا، فلوریانا و سه شهر) و همچنین شهرها و روستاهای روستایی صورت گرفت. حق اشتراک روزنامه به ماتئو ریزو، کتابدار
گرفت. حق اشتراک روزنامه به ماتئو ریزو، کتابدار "کتابخانه عمومی"، پرداخت می‌شد.
پولنتیا () امروزه با نام پولنزو شناخته می‌شود، شهری باستانی در کرانه چپ رودخانه تانارو بود. اکنون بخشی از برا در استان کونئو، پیه‌مونته، شمال ایتالیا است. در دوران باستان، پولنتیا متعلق به استاتیلی‌های لیگوریایی بود، آگوستا باجینوروم (رونکالیای امروزی در کومونه بنه واگینا) در ۱۶ کیلومتری جنوب آن قرار داشت. موقعیت آن در جاده آگوستا تاورینوروم (تورین امروزی) به ساحل وادا ساباتیا (وادو لیگوره امروزی، نزدیک ساونا)، در نقطه انشعاب جاده‌ای به هاستا (آستی امروزی)، به آن اهمیت نظامی می‌داد. دسیموس بروتوس موفق شد آن
آن اهمیت نظامی می‌داد. دسیموس بروتوس موفق شد آن را یک ساعت قبل از مارک آنتونی در سال ۴۳ پیش از میلاد اشغال کند. در اینجا، استیلیکو در ۶ آوریل ۴۰۲، نبرد پولنتیا را با آلاریک اول انجام داد که اگرچه بلاتکلیف بود، اما منجر به تخلیه ایتالیا توسط گوت‌ها شد. این مکان به خاطر پشم قهوه‌ای و سفالگری‌اش مشهور بود. امروزه دانشگاه علوم غذایی در این مکان قرار دارد که برنامه‌های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا با تمرکز بر غذا و گردشگری غذایی ارائه می‌دهد. طبق دانشنامه بریتانیکا در سال ۱۹۱۱، بقایای قابل توجهی از بناهای
در سال ۱۹۱۱، بقایای قابل توجهی از بناهای باستانی، از جمله یک آمفی تئاتر، یک تئاتر و یک معبد هنوز وجود دارد، اگرچه معبد موسوم به دیانا احتمالاً یک مقبره بوده است. تاریخچه. پولنزو باستانی، شهر رومی پولنتسیا، که قبلاً توسط پلینی بزرگ ذکر شده است، در قرن دوم پیش از میلاد تأسیس شد؛ در سال ۴۰۲، پولنتسیا محل نبرد پولنتسیا بود که در آن نیروهای ویزیگوت به فرماندهی آلاریک در نزدیکی شهر توسط ژنرال رومی استیلیچو شکست خوردند و مجبور به عقب‌نشینی به ایلیریا شدند. شاه ساردینیا، چارلز آلبرت ساووی، بین سال‌های ۱۸۳۲ تا
ساردینیا، چارلز آلبرت ساووی، بین سال‌های ۱۸۳۲ تا ۱۸۴۸، با هدف ایجاد یک ملک نمونه برای آزمایش و بهبود فعالیت‌های کشاورزی و شراب‌سازی، تحول بزرگی در روستای پولنتسو و قلعه‌ای به همین نام ایجاد کرد. پادشاه ایتالیا، ویکتور امانوئل سوم، پس از کناره‌گیری در ۹ مه ۱۹۴۶، عنوان کنت پولنتسو را به خود اختصاص داد. از سال ۲۰۰۴، دانشگاه علوم غذایی، که تحت نظارت اسلو فود اداره می‌شود، در آژانس پولنتسو مستقر است. مکان‌های دیدنی. در نزدیکی پولنزو، مکان‌های باستان‌شناسی حاوی بقایای پولنتیا باستانی قرار دارند. مهم‌ترین آثار
بقایای پولنتیا باستانی قرار دارند. مهم‌ترین آثار باستانی شامل طرح مستطیلی شهر، گورستان، یک قنات، دیوارها، تئاتر، معبد، میدان و کتیبه‌های متعدد است. روستای امروزی در داخل آمفی تئاتر باستانی ساخته شده است، ویژگی‌ای که هنوز هم در طرح غیرمعمول بیضی شکل روستا به وضوح قابل مشاهده است. در شمال غربی مرکز روستا، آلبرتینا، یک ملک روستایی قرن نوزدهمی ساخته شده به سبک نئوگوتیک قرار دارد. این شامل کلیسای سن ویتوره به همان سبک است. حیاط دوم مجموعه آلبرتین، آگنزیا، اکنون دانشگاه علوم غذایی را در خود جای داده است که توسط
دانشگاه علوم غذایی را در خود جای داده است که توسط اسلو فود اداره می‌شود. این قلعه قرون وسطایی توسط کارلو آلبرتو برای استفاده به عنوان محل برگزاری جشنواره گسترش یافت. این قلعه متعلق به بخش خصوصی است و برای عموم آزاد نیست.
آلفونسو بونافده (زادهٔ ۲ ژوئیهٔ ۱۹۷۶) وکیل و سیاستمدار ایتالیایی است که از اول ژوئن ۲۰۱۸ تا ۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۱ به عنوان وزیر دادگستری خدمت کرد. او همچنین از ۱۵ مارس ۲۰۱۳ تا ۱۲ اکتبر ۲۰۲۲ نمایندهٔ مجلس نمایندگان ایتالیا بود. زندگی شخصی و تحصیلات. بونافده در مازارا دل ووالو، شهری در سیسیل، به دنیا آمد. او در دانشگاه فلورانس و دانشگاه پیزا حقوق خواند و در سال ۲۰۰۶ مدرک دکترای خود را از دانشگاه پیزا دریافت کرد. زندگی سیاسی. ورود بونافده به سیاست با حمایت بپه گریلو آغاز شد؛ او در سال ۲۰۰۹ نامزد شهردار فلورانس از سوی
شد؛ او در سال ۲۰۰۹ نامزد شهردار فلورانس از سوی جنبش پنج ستاره شد، اما تنها ۱٫۸۲٪ آرا را به دست آورد. او در انتخابات عمومی ایتالیا (۲۰۱۳) از حوزهٔ دوازدهم توسکانی به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت و در انتخابات عمومی ایتالیا (۲۰۱۸) دوباره انتخاب شد. در جریان تشکیل دولت پس از انتخابات ۲۰۱۸، نام بونافده به عنوان یکی از گزینه‌های نخست‌وزیری مطرح شد، اما در نهایت در اول ژوئن همان سال به عنوان وزیر دادگستری در دولت کونته سوگند یاد کرد. او در ۵ سپتامبر ۲۰۱۹ نیز در دولت دوم کونته بار دیگر در همین سمت تأیید شد.
ماریو روزاریو مورلی (زادهٔ ۱۵ مه ۱۹۴۱) قاضی اهل ایتالیا است. او از ۱۲ دسامبر ۲۰۱۱ تا ۱۲ دسامبر ۲۰۲۰ قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا بود و در فاصلهٔ ۱۶ سپتامبر تا ۱۲ دسامبر ۲۰۲۰ ریاست این دادگاه را برعهده داشت. زندگی حرفه‌ای. مورلی در رم در ۱۵ مهٔ ۱۹۴۱ به دنیا آمد. او پیش از انتصاب به دادگاه قانون اساسی ایتالیا در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۱، رئیس یکی از شعب دیوان کشور (ایتالیا) بود و در ۱۲ دسامبر همان سال سوگند یاد کرد. با انتخاب جورجو لوتانزی به عنوان رئیس دادگاه در ۸ مارس ۲۰۱۸، مورلی به سمت نایب‌رئیس منصوب شد. او در
مارس ۲۰۱۸، مورلی به سمت نایب‌رئیس منصوب شد. او در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۹ توسط مارتا کارتابیا در این سمت تأیید شد. مورلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۰ با ۹ رأی در دور دوم به ریاست دادگاه رسید؛ در این رأی‌گیری جیانکارلو کوراچو ۵ رأی و جولیو آمانتو یک رأی به دست آورد. نخستین اقدام او در این سمت، انتخاب جیانکارلو کوراچو و جولیو آمانتو به عنوان نایب‌رئیسان بود. دوران مسئولیت او در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۰ پایان یافت.
بئاتریس کین (; 1372 – ) بئاتریس لاسکاریس دی تندا، که در بسیاری از تاریخ‌نگاری‌ها به اشتباه به عنوان بئاتریس لاسکاریس دی تندا شناخته می‌شود، اما در واقع عضوی از خانواده کین بود. او یک زن اشراف‌زاده ایتالیایی بود که ابتدا با فاچینو کین، کنت بیاندرات و پسرعموی خود که از او جدا شده بود، و سپس با فیلیپو ماریا ویسکونتی، دوک میلان، که بعدها او را کشت، ازدواج کرد. ریشه‌ها. بئاتریس در تاریخی نامشخص، احتمالاً در دهه ۱۳۷۰ میلادی (تاریخ‌های پیشنهادی شامل ۱۳۷۰ یا ۱۳۷۲) متولد شد. او که در بیشتر منابع زمان خود و اندکی پس
شد. او که در بیشتر منابع زمان خود و اندکی پس از آن، به سادگی با نام بئاتریس شناخته می‌شد، برای اولین بار توسط برناردینو کوریو در تاریخ میلان خود که برای اولین بار در سال ۱۵۰۳ منتشر شد، به عنوان «بئاتریس تندا» شناخته شد. بر این اساس، او مدت‌ها عضوی از خانواده لاسکاریس دی ونتیمیلیا از کنت‌های تندا در نظر گرفته می‌شد. مورخان این فرضیه را مطرح کردند که او دختر کنت آنتونیو از تندا از مارگاریتا دل کارتّو از فیناله، یا کنت گولیلمو پیترو از تندا، یا کنت پیترو بالبو دوم از تندا بوده است، و حتی پیشنهاد دادند که او
دوم از تندا بوده است، و حتی پیشنهاد دادند که او را با کاترینا، دختر پیترو بالبو، که در ۵ سپتامبر ۱۴۰۳ ازدواج کرد و ظاهراً نام خود را به بئاتریس تغییر داد زیرا شوهرش از نام کاترینا متنفر بود، یکی بدانند. با این حال، اسناد اولیه که نسبتاً اخیراً مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته‌اند، نشان داده‌اند که بئاتریس در واقع دختر روگرو کین، کاپیتانی در خدمت برنابئو و جیان گالئاتزو ویسکونتی از میلان، و پسر عموی شوهر اولش، فاچینو کین، بوده است. مادرش جیاکوبینا آسیناری بود. ازدواج اول. در اواسط دهه ۱۳۹۰، او با فاچینو کین از
اول. در اواسط دهه ۱۳۹۰، او با فاچینو کین از مونتفرات، پسرعمویش که زمانی از مقام خود برکنار شده بود و فرمانده نظامی و معمولاً در خدمت ویسکونتی میلان بود، ازدواج کرد. فاچینو کین با او با احترام و توجه زیادی رفتار می‌کرد و افتخارات و گنجینه‌های خود را با او تقسیم می‌کرد. گفته می‌شود که فاچینو کین در نبردها او را همراهی می‌کرد. فاچینو کین در ۱۶ مه ۱۴۱۲، درست روز ترور جیووانی ماریا ویسکونتی، دومین دوک میلان، در پاویا درگذشت. مرگ کین، بیوه‌ای بسیار ثروتمند برای بئاتریس به جا گذاشت. او چهارصد هزار دوکات، قلمرو
بئاتریس به جا گذاشت. او چهارصد هزار دوکات، قلمرو شهرها و سرزمین‌هایی که در کنترل شوهر مرحومش بود و بسیاری از سربازان مسلح داشت. ازدواج دوم فیلیپو ماریا ویسکونتی جانشین برادر مقتولش در دوک‌نشین میلان شد. برخی از اعضای شورای او به او توصیه کردند که با بئاتریس ازدواج کند، کسی که ارزشش از ثروت شخصی و کنترل ارضی او بیشتر بود، با وجود اینکه بئاتریس بیست سال از او بزرگتر بود. هنگامی که او منابع همسر جدیدش را به دست آورد، به راحتی حاکمان مختلف حوزه‌های کوچک‌تر همسایه را فتح کرد. او با تکیه بر پایه‌های فاچینو،
همسایه را فتح کرد. او با تکیه بر پایه‌های فاچینو، دولتی را بازسازی کرد که با دولت پدرش، جیان گالئاتزو ویسکونتی، قبل از فروپاشی آن تحت حکومت برادرش جیووانی، قابل مقایسه بود. با این حال، با وجود ثروت، قلمرو و قدرت نظامی که بئاتریس برای او به ارمغان آورده بود، فیلیپو از بئاتریس بیزار شد، شاید به دلیل حسادت به شهرت شوهر مرحومش، یا قدرت سیاسی خودش، یا سن بیشترش، یا اینکه فرزندی نداشت، یا علاقه او به معشوقه‌اش، آنیس دل ماینو که بسیار جوان‌تر بود. شکنجه و اعدام. او که نمی‌توانست علناً همسرش را محکوم کند، نقشه‌ای
که نمی‌توانست علناً همسرش را محکوم کند، نقشه‌ای را که در میان اشراف آن زمان رایج بود، یعنی زنا، اجرا کرد. در میان اعضای خانه دوشس بئاتریس، یک خیاط و دوست جوان به نام میشل اورومبلی وجود داشت که اغلب بانو را با عود و آواز سرگرم می‌کرد. برای جلوگیری از هرگونه احتمال شورشی که ممکن بود دوشس محبوب را آزاد کند، در ۲۳ اوت ۱۴۱۸ درهای میلان را تا زمان ناهار بست و خیاط، دوشس و دو نفر از ندیمه‌هایش را مخفیانه به قلعه بیناسکو برد. در محدوده قلعه، اسیرکنندگان زندانیان را شکنجه کردند. ندیمه‌ها اعتراف کردند که دوشس را با
شکنجه کردند. ندیمه‌ها اعتراف کردند که دوشس را با اورومبلی دیده‌اند که روی تخت نشسته و عود می‌نواخته است. شکنجه‌گران، اورومبلی را مجبور به اعتراف به زنا کردند. اگرچه خود بئاتریس بیست و چهار ضربه شلاق خورد، اما هرگونه گناهی را در برابر اعتراف‌کننده‌اش انکار کرد. یک حقوقدان به نام گاسپارینو دِ گراسی کاستیلیونه، بئاتریس، تروبادور و ندیمه‌ها را همگی به جرم زنا یا همدستی در آن گناهکار اعلام کرد و آنها را به اعدام محکوم کرد. اسیرکنندگان او در ۱۳ سپتامبر ۱۴۱۸، بئاتریس را در حیاط سر بریدند و دو ندیمه‌اش و تروبادور
را در حیاط سر بریدند و دو ندیمه‌اش و تروبادور جوان را در مرگ همراهی کردند. روایت‌های ادبی و تاریخی. طبق بسیاری از روایت‌ها، بئاتریس به عنوان زنی باهوش به نظر می‌رسد که به امور جاری کشور اهمیت می‌داد. شهرت او به خاطر صداقت و فروتنی، او را در نظر بسیاری به یک شهید تبدیل کرد. داستان او الهام‌بخش بسیاری از نویسندگان بود. کتابی نوشتهٔ کارلو تدالدی-فورس الهام‌بخش وینچنزو بلینی برای نوشتن یک اپرای دو پرده‌ای به نام بئاتریس دی تندا شد که اولین بار در ۱۶ مارس ۱۸۳۳ در لا فنیس در ونیز اجرا شد. سارا جوزفا هیل مقاله‌ای
لا فنیس در ونیز اجرا شد. سارا جوزفا هیل مقاله‌ای ستایش‌آمیز در مورد او در دانشنامهٔ خود با عنوان «سوابق زنان» نوشت. یا، طرح‌هایی از تمام زنان برجسته از خلقت تا ۱۸۵۴ میلادی. او همچنین به عنوان یک شخصیت فرعی در بلاریون اثر رافائل ساباتینی ظاهر می‌شود. آنجلو بوتی و لوئیجی فراریو در بازنگری خود از تاریخ میلان اثر برناردینو کوریو، خاطرنشان کردند که معاصران نظرات متفاوتی در مورد بئاتریس لاسکاریس دی تندا داشتند. آنها نوشتند که رینالدی و فلوری ادعا کردند که بئاتریس با انجام مکاتبات مخفی با اسقف پاسائو و ارل
با انجام مکاتبات مخفی با اسقف پاسائو و ارل اوتینگن، علیه شوهر ویسکونتی خود توطئه کرده و سفیرانی را نزد امپراتور سیگیسموند فرستاده‌اند. آنها خاطرنشان کردند که پیترو کاندیدو دکمبریو، منشی فیلیپو ماریا ویسکونتی، آشکارا طبیعت زودرنج و حریص او را محکوم کرد. بوتی و فراریو همچنین نوشتند که آندره‌آ بیگلیا، یک راهب آگوستینی و اومانیست ایتالیایی، شرح داده است که بئاتریس از قبل سالخورده شده بود و دیگر نمی‌توانست شوهرش را جذب کند و نه امیدی به بچه‌دار شدن به او می‌داد.
گوئیدو بوفارینی گوئیدی (پیزا، ۱۷ اوت ۱۸۹۵ - میلان، ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۵) افسر ارتش و سیاستمدار ایتالیایی بود که به عنوان شهردار شهر پیزا خدمت کرد، جایی که او همچنین به عنوان پودستا و عضو شورای فدرال، عضو پارلمان، عضو شورای عالی فاشیسم، معاون وزیر کشور برای دهه ۱۹۳۳-۱۹۴۳ و بعداً به عنوان وزیر کشور در دولت جمهوری اجتماعی ایتالیا خدمت کرد. او در پایان جنگ جهانی دوم به دلیل جنایات جنگی به اعدام محکوم و در سال ۱۹۴۵ با جوخه آتش اعدام شد. زندگی اولیه و تحصیلات. بوفارینی گوئیدی در سال ۱۸۹۵ در پیزا متولد شد. وقتی ایتالیا
گوئیدی در سال ۱۸۹۵ در پیزا متولد شد. وقتی ایتالیا وارد جنگ جهانی اول شد، او داوطلبانه در یک هنگ توپخانه خدمت کرد. او در سال ۱۹۱۷ به درجه کاپیتان ارتقا یافت و تا سال ۱۹۲۳ در ارتش ایتالیا به طور فعال خدمت کرد - در این میان، مدرک لیسانس خود را در رشته حقوق از دانشگاه پیزا در مارس ۱۹۲۰ دریافت کرد. وزارت کشور او به جمهوری سوسیال ایتالیا پیوست و وارد دولت جدید موسولینی شد و به عنوان وزیر کشور خدمت کرد. در این امر، او همچنین از دوستی خود با اوژن دولمن بهره برد، که همچنین رضایت همتای آلمانی خود، هاینریش هیملر، را
همچنین رضایت همتای آلمانی خود، هاینریش هیملر، را برای او جلب کرده بود. در واقع، هنگامی که روبرتو فاریناچی خود را به عنوان وزیر کشور پیشنهاد داد، موسولینی پاسخ داد که «باید قول این نقش را به وکیل پیزایی بدهد». بوفارینی همچنین به کارل ولف، که فرمانده اس‌اس و پلیس در شمال ایتالیا بود، نزدیک شد. رابطه او با ولف به چندین سال پیش برمی‌گشت، زمانی که این دو نفر مشغول مدیریت موضوع گزینه‌های موجود در تیرول جنوبی برای دولت‌های متبوع خود بودند. همانطور که جورجو پینی گزارش می‌دهد، خود بوفارینی هیچ توهمی در مورد چگونگی
می‌دهد، خود بوفارینی هیچ توهمی در مورد چگونگی پایان جنگ نداشت، اما شاید به دلیل تمایل به ماندن در مرکز بازی سیاسی، این سمت را پذیرفته بود. او همچنین این ایده را در سر می‌پروراند که بتواند بین آلمانی‌ها، که با آنها روابط بسیار خوبی داشت، و دولت جمهوری اجتماعی ایتالیا میانجیگری کند. با این حال، در درون دولت، او دائماً بین جریان‌های افراطی فاریناچی و پاوولینی و میانه‌روهایی مانند تارچی و بیگینی میانجیگری می‌کرد. در اقدامات دولتی خود، او اغلب مردد بود، به باند کُخ حمایت خود را اعطا می‌کرد و در عین حال اعضای
کُخ حمایت خود را اعطا می‌کرد و در عین حال اعضای گارد مسلح بدنام پالازو براسکی در رم توسط پلیس جمهوری‌خواه دستگیر می‌شدند. وقتی فعالیت‌های کخ در میلان آشکار شد و اعتراضاتی به پا شد، در 7 اکتبر دستور دستگیری همه اعضای گروه را داد. در 16 سپتامبر 1943، به همراه پاولینی، با هدف تکمیل اعضای مفقود دولت جدید به رم بازگشت. در 19 اکتبر، او دستور لغو همه عناوین سلطنتی را صادر کرد، که از روزنامه رسمی شروع می‌شد. جنگ جهانی دوم. پس از ترک ارتش، با درجه سرهنگ دوم، در محافل فاشیستی فعال شد و به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست.
فاشیستی فعال شد و به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست. بوفارینی گوئیدی که در آوریل ۱۹۲۳ شهردار پیزا بود، از سال ۱۹۲۴ ریاست سلسله مراتب حزب محلی را بر عهده داشت (بدنامی او به دلیل حرفه‌اش به عنوان وکیل افزایش یافت). او به مقام کنسول افتخاری MVSN پیراهن سیاه‌ها - شبه‌نظامیان داوطلب پس از راهپیمایی به سوی رم - ارتقا یافت. در ماه مه ۱۹۳۳، او به عنوان معاون وزیر کشور منصوب شد و با گالئاتزو چیانو - مخالف بوروکراسی حزبی، ایجاد چندین سرویس مخفی و تلاش برای کاهش اثرات یهودستیزی قوانین تصویب شده توسط رژیم - اتحاد برقرار
قوانین تصویب شده توسط رژیم - اتحاد برقرار کرد. با این وجود، (و برخلاف چیانو)، در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، بوفارینی گوئیدی در جریان تلاش دینو گراندی برای خلع بنیتو موسولینی و وادار کردن ایتالیا به امضای صلح با متفقین به نفع او رأی داد. به عنوان پاداش، پس از مداخله آلمان نازی و نجات موسولینی در ماه سپتامبر، گوئیدو بوفارینی گوئیدی به عنوان وزیر کشور جمهوری اجتماعی ایتالیا جدید (که توسط نازی‌ها در شمال ایتالیا تأسیس شده بود) منصوب شد. او که بسیار حریص به نظر می‌رسید، حتی توسط اکثر همکاران کابینه‌اش نیز مورد بی‌اعتمادی
توسط اکثر همکاران کابینه‌اش نیز مورد بی‌اعتمادی قرار گرفت. سپاه پلیس جمهوری‌خواه. بوفارینی برای انحلال جوخه‌های پلیس فدرال که پس از آتش‌بس 8 سپتامبر 1943 به طور مستقل تأسیس شده بودند، و انتقال مسئولیت اجرای نظم عمومی به نیروهای پلیس وابسته به وزارت کشور تلاش کرد. در همین راستا، در ماه اوت نیز بخشنامه‌ای خطاب به کمیسرهای پلیس صادر کرد که در آن «قصد نداشت فعالیت‌های پلیسی را که به طور منظم در فعالیت‌های پلیس جمهوری‌خواه گنجانده نشده بودند، مجاز کند.» افزون بر این، در 16 نوامبر، او فرمانی مبنی بر تقسیم وظایف
این، در 16 نوامبر، او فرمانی مبنی بر تقسیم وظایف پلیس و کارابینیری ارائه داد که قرار بود به ترتیب در گارد پلیس، که وظیفه محافظت از شهرها را بر عهده داشت، و ژاندارمری روستایی، که وظیفه مناطق روستایی را بر عهده داشت، ادغام شوند. اقدام وزیر بلافاصله با مخالفت و در نهایت با رقابت گارد ملی جمهوری‌خواه تازه تأسیس رناتو ریچی، که قصد نداشت از خودمختاری شبه‌نظامیان داوطلب برای امنیت ملی دست بکشد، خنثی شد. در نهایت، در 20 نوامبر، سپاه پلیس جمهوری‌خواه وابسته به وزارت کشور تأسیس شد، در حالی که GNR همچنان یک نهاد
کشور تأسیس شد، در حالی که GNR همچنان یک نهاد جداگانه باقی ماند که شامل پلیس سلطنتی و MVSN می‌شد. در ماه دسامبر، حمله GAP به مراسم تشییع جنازه نماینده فدرال میلان، آلدو رسگا، باعث تیراندازی پر هرج و مرج در خیابان شد و بوفارینی از این فرصت برای انتقاد شدید از تشکیلات خودمختار بی‌انضباط استفاده کرد، اما بر رفتار خوب لژیون موتی میلان تأکید کرد. فقدان نظم و انضباط در میان جوخه‌های فاشیستی، بوفارینی گوئیدی را وادار به درخواست سلاح بیشتر برای ستاد پلیس میلان کرد که فاقد آن بود. در ژوئن ۱۹۴۴، برای مقابله با سایر
که فاقد آن بود. در ژوئن ۱۹۴۴، برای مقابله با سایر تشکیلات پلیس خودمختار، او به روسای استان‌ها، که رسماً همگی به وزارت کشور وابسته بودند، تأکید کرد که تمام اقدامات پلیس باید منحصراً توسط آنها هماهنگ شود و تنها آنها قدرت انجام دستگیری‌های پلیسی را با محدودیت هفت روز بدون گزارش رسمی دارند. بلافاصله پس از یک ماه از تشکیل تیپ‌های سیاه، که در واقع او دوست داشت آنها را حذف کند، بوفارینی به روسای استان‌ها تلگراف زد تا دستور محدود کردن فعالیت آنها را، به ویژه اگر در چارچوب پلیس انجام شود، صادر کند و به سفیر رودولف
چارچوب پلیس انجام شود، صادر کند و به سفیر رودولف ران در مورد دخالت مداوم پلیس آلمان در ایتالیا و تلاش‌های در حال انجام برای ملی‌زدایی در OZAK و OZAV اعتراض کرد. در اکتبر ۱۹۴۴، او از رئیس پلیس جدید، رنزو مونتاگنا، در انحلال برخی از نیروهای پلیس خودمختار، مانند باند کُخ، پس از آنکه در ابتدا از آن استفاده کرده بود، به عنوان بخشی از یک پروژه بزرگتر که شامل ادغام شبه‌نظامیان ویژه (مرزی، بندری، راه‌آهن، جاده‌ای و پستی) وابسته به جمهوری خلق در پلیس جمهوری‌خواه بود، حمایت کرد. با این حال، این امر با مخالفت
بود، حمایت کرد. با این حال، این امر با مخالفت نیروهایی که قرار بود تحت کنترل ستاد پلیس قرار گیرند، مواجه شد. سپس این پروژه توسط پائولو زربینو، جانشین بوفارینی گوئیدی در وزارتخانه، ادامه یافت، اما در نهایت با شکست مواجه شد.. تضاد ​​با پرزیوسی. نامزدی بوفارینی به عنوان وزیر کشور بلافاصله با مخالفت جیووانی پرزیوسی مواجه شد، که گزارش‌هایی را به آلمان فرستاد و او را به "دوستی با یهودیان و فراماسون‌ها" متهم کرد و خود به موسولینی پاسخ داد. در 30 نوامبر 1943، بوفارینی دستور شماره 5 پلیس را صادر کرد که طبق آن، تمام
دستور شماره 5 پلیس را صادر کرد که طبق آن، تمام یهودیان، چه ایتالیایی و چه خارجی، در اردوگاه‌های کار اجباری مختلف ایالتی در انتظار تمرکز در اردوگاه‌های ویژه آماده شده، که مهمترین آنها اردوگاه فوسولی بود، زندانی شدند. هدف بوفارینی، که هرگز علیه یهودیان خیلی پرخاشگر نبود، این بود که اجازه دهد یهودیان در خاک ایتالیا متمرکز شوند و از این طریق از تبعید آنها به آلمان جلوگیری شود. اما این تلاش با شکست مواجه شد و آلمانی‌ها، با یافتن تمام یهودیانی که از قبل در اردوگاه‌ها متمرکز شده بودند، رهبران ایالتی را دور زدند و
متمرکز شده بودند، رهبران ایالتی را دور زدند و به راحتی آنها را دستگیر و تبعید کردند. حملات پرزیوسی علیه بوفارینی متوقف نشد و در 8 ژانویه 1944، آنها تامبورینی، آپولونیو و لتو را نیز که همگی متهم به قاچاق پول بودند، در این امر دخیل دانستند. در بهار ۱۹۴۴، بوفارینی گویدی با لایحه‌ای که توسط پرزیوسی تهیه شده بود، مخالفت کرد و شاید در جلوگیری از آن نقش مهمی داشت. پرزیوسی که به تازگی به عنوان "بازرس کل نژاد" منصوب شده بود، قصد داشت با لایحه جدیدی در ۱۵ مه ۱۹۴۴، وضعیت یهودیت را به تعداد بیشتری از شهروندان
۱۹۴۴، وضعیت یهودیت را به تعداد بیشتری از شهروندان ایتالیایی گسترش دهد. بوفارینی موفق شد قبل از ارائه رسمی متن نوشته شده توسط پرزیوسی به موسولینی، نسخه‌ای از آن را به دست آورد، بنابراین تمام شب را صرف مطالعه آن و تهیه گزارشی با عنوان "برخی ملاحظات در مورد قانون نژادی" کرد که در آن تک تک نکات لایحه را رد کرد، و تناقضات آن را برجسته کرد. روز بعد، او پیشنهاد پرزیوسی را برای موسولینی ارسال کرد و گزارش خود را با یادداشتی ضمیمه کرد: «من با کمال میل برخی از مشاهدات خود را که دیشب با عجله در مورد قانون جدید نژادی
خود را که دیشب با عجله در مورد قانون جدید نژادی تدوین شده بود، به شما ارائه می‌دهم. از شما، دوچه، خواهش می‌کنم که با توجه فراوان خود به آنها توجه کنید، زیرا به نظر فروتنانه من، برخی از کاستی‌های قانون را برجسته می‌کنند که حاکی از اصلاحات ضروری است». پس از مداخله بوفارینی گویدی، این قانون دوباره تصویب نشد. او علاوه بر مخالفت با پرزیوسی، در مواقعی که می‌توانست، نقش فعالی در کمک به مردم داشت و یک اداره گذرنامه در وزارتخانه تأسیس شد که به جعل گذرنامه اختصاص داشت و بنابراین اجازه تبعید برخی از افراد تحت تعقیب
و بنابراین اجازه تبعید برخی از افراد تحت تعقیب مانند گویدو دونگانی و جیووانی باللا را می‌داد. ابتکارات مشابه پرزیوسی با هدف غیرقانونی کردن فراماسونری و آزار فراماسون‌ها توسط بوفارینی گویدی خنثی شد. دستگیری. در اواخر عمر جمهوری، در فوریه ۱۹۴۵، موسولینی بوفارینی گوئیدی را از سمت خود برکنار کرد. پس از تلاش ناموفق برای فرار به سوئیس، او در ۲۶ آوریل توسط پارتیزان‌ها دستگیر شد. مانند هر فاشیست ایتالیایی دیگری که به دلیل شرکت در جنگ داخلی ایتالیا تحت پیگرد قانونی قرار گرفت، او تحت قانون ایتالیا محاکمه شد، زیرا