payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کوتاه او با عنوان "پسران در تاریکی" همراه با داستان‌هایی از ویلیام گلدینگ و جان ویندهام در مجموعه‌ای با نام "گاهی، هیچ‌وقت" منتشر شد. در ۱۸ دسامبر، بی‌بی‌سی نمایش رادیویی او با عنوان "چشم بیننده" (که بعداً با نام "صدای یک" بازنویسی شد) را پخش کرد که در آن یک هنرمند پیشرو مأمور می‌شود تا نقاشی دیواری یک کلیسا را خلق کند. پیک امید زیادی به نمایشنامهٔ خود با عنوان "شوخ‌طبعی برای خواستگاری" داشت که سرانجام در سال ۱۹۵۷ در وست اند لندن روی صحنه رفت، اما شکست تجاری و انتقادی خورد. این موضوع تأثیر عمیقی بر او
تجاری و انتقادی خورد. این موضوع تأثیر عمیقی بر او گذاشت؛ سلامتی‌اش به سرعت رو به وخامت رفت و دوباره با یک فروپاشی عصبی در بیمارستان بستری شد. در این دوره، آثار او عمدتاً در مجلهٔ "نیووُرلْدز" به سردبیری مایکل مورکاک منتشر می‌شد؛ مورکاک از میانهٔ دههٔ ۱۹۵۰ حامی ثابت‌قدم او بود. وخامت سلامتی. او نشانه‌های آشکار آغازین زوال عقل را نشان می‌داد و برای آن تحت درمان الکتروشوک قرار گرفت که تأثیر چندانی نداشت. طی سال‌های بعد، او به‌تدریج توانایی طراحی دقیق و سریع را از دست داد، هرچند با کمک همسرش همچنان موفق به خلق
از دست داد، هرچند با کمک همسرش همچنان موفق به خلق برخی نقاشی‌ها شد. از آخرین آثار تکمیل‌شدهٔ او می‌توان به تصویرگری برای "قصه‌های هزل‌آمیز" اثر اونوره دو بالزاک در ۱۹۶۱ و برای شعر خودش "قافیه بمب پرنده" در ۱۹۶۲ اشاره کرد؛ شعری که حدود ۱۵ سال پیش‌تر نوشته بود. "تایتوس تنها" در سال ۱۹۵۹ منتشر شد و در سال ۱۹۷۰ توسط لنگدون جونز – ویراستار "جهان‌های نو" – بازبینی شد تا ناسازگاری‌های ایجادشده توسط ویرایش ناشیانهٔ ناشر برطرف گردد. جونز، که آهنگساز نیز بود، "قافیه بمب پرنده" را به موسیقی درآورد. نسخهٔ ۱۹۹۵ شامل هر
پرنده" را به موسیقی درآورد. نسخهٔ ۱۹۹۵ شامل هر سه رمان کامل‌شدهٔ "گُرمِنگَست" بود که یک قطعهٔ بسیار کوتاه از آغاز رمان چهارم، "تایتوس بیدار می‌شود" و نیز فهرستی از رویدادها و مضامینی که پیک قصد داشت در این و دیگر رمان‌های آیندهٔ مجموعه بپردازد را در خود داشت. مرگ. در سراسر دههٔ ۱۹۶۰، سلامتی پیک به‌تدریج رو به ناتوانی جسمی و ذهنی رفت و سرانجام در ۱۷ نوامبر ۱۹۶۸ در یک آسایشگاه که توسط برادرزنش اداره می‌شد در بورکات، نزدیک آکسفورد درگذشت. او در گورستان کلیسای سنت مری در بُرفم، ساکس غربی به خاک سپرده شد. یک
سنت مری در بُرفم، ساکس غربی به خاک سپرده شد. یک مطالعهٔ سال ۲۰۰۳ که در "جاما نورولوژی" منتشر شد، مرگ پیک را ناشی از دمانس با اجسام لویی (DLB) دانست. آثار او، به‌ویژه مجموعهٔ "گُرمِنگَست"، پس از مرگش شهرت و توجه بسیار بیشتری یافتند و تاکنون به بیش از ۲۴ زبان ترجمه شده‌اند. آرشیو. در سال ۲۰۱۰ یک آرشیو شامل ۲۸ جعبه از اسناد، که شامل مکاتبات پیک با لاری لی والتر دِ لا ماره و سی. اس. لوئیس به‌همراه ۳۹ دفترچهٔ گُرمِنگَست و طراحی‌های اصلی او برای "آلیس در سرزمین عجایب" و "آن‌سوی آینه" بود، توسط کتابخانه بریتانیا
و "آن‌سوی آینه" بود، توسط کتابخانه بریتانیا خریداری شد. دسترسی به این آرشیو از طریق وب‌سایت کتابخانهٔ بریتانیا امکان‌پذیر است. در ژوئیهٔ ۲۰۲۰، کتابخانهٔ بریتانیا از املاک پیک یک آرشیو تصویری شامل ۳۰۰ تصویر اصلی او برای داستان‌های کودکانه، "گُرمِنگَست" و دیگر آثاری چون "جزیره گنج" به دست آورد.
‍ آوانگارد روسی موج بزرگ و تأثیرگذاری از هنر مدرن آوانگارد بود که تقریباً از سال ۱۸۹۰ تا ۱۹۳۰ در امپراتوری روسیه و اتحاد جماهیر شوروی شکوفا شد - اگرچه برخی آغاز آن را اوایل سال ۱۸۵۰ و پایان آن را اواخر سال ۱۹۶۰ دانسته‌اند. این اصطلاح بسیاری از جنبش‌های هنری جداگانه اما به‌طور جدایی‌ناپذیری مرتبط را که در آن زمان شکوفا شدند، پوشش می‌دهد؛ از جمله سوپرماتیسم، ساخت‌گرایی، فوتوریسم روسی، کوبوفوتوریسم، زائوم، تخیل‌گرایی و نوبدوی‌گرایی. در اوکراین، بسیاری از هنرمندانی که در محلی که بلاروس و اوکراین امروزی است
که در محلی که بلاروس و اوکراین امروزی است متولد، بزرگ شده یا فعال بودند (از جمله کازیمیر مالویچ، الکساندرا اکستر، ولادیمیر تاتلین، دیوید بورلوک، الکساندر آرچیپنکو) در آوانگارد اوکراینی نیز طبقه‌بندی می‌شوند. آوانگارد روسی در دوره بین انقلاب روسیه ۱۹۱۷ و ۱۹۳۲ به اوج خلاقیت و محبوبیت خود رسید، که در آن زمان ایده‌های آوانگارد با جهت‌گیری تازه ظهور یافته دولتی رئالیسم سوسیالیستی در تضاد بود. تأثیر. تأثیر آوانگارد روسی بر تحولات اخیر هنر غرب، اکنون دیگر غیرقابل انکار است. بدون مربع سیاه روی زمینه سفید کازیمیر
انکار است. بدون مربع سیاه روی زمینه سفید کازیمیر مالویچ (۱۹۱۵)، ترکیب‌بندی سوپرماتیستی بعدی او سفید روی سفید، سری تصاویر سیاه رودچنکو (۱۹۱۷/۱۹۱۸) و سه‌لتی رنگ اصلی او (۱۹۲۱)، تکامل هنر غیربازنمایی توسط هنرمندانی مانند ایو کلاین، بارنت نیومن و آد راینهارت غیرقابل تصور خواهد بود. همین امر، به عنوان مثال، در مورد آثار هنر مینیمال آمریکایی دونالد جاد و کارل آندره نیز صدق می‌کند که می‌توان ردپای آن را در مادی‌بودن و عملکرد مجسمه‌های اولیه تاتلین و رودچنکو یافت. تأسیس آکادمی ملی هنر در سال ۱۹۲۳، و مجلات مرتبط با
آکادمی ملی هنر در سال ۱۹۲۳، و مجلات مرتبط با آن که تحت تأثیر لوناچارسکی شکل گرفت، در درجه اول با هدف ترویج تبادل با کشورهای غربی صورت گرفت. این امر بیش از همه در تأسیس غرفهٔ شوروی در نمایشگاه هنرهای کاربردی پاریس در سال ۱۹۲۵ و در نمایشگاه بزرگی از هنر معاصر فرانسه در مسکو در سال ۱۹۲۸ منعکس شد. هنر سیاسی‌شده غربی که تحت تأثیر آوانگارد روسی قرار داشت، همان‌طور که در نمایشگاه هنر انقلابی غرب در مسکو در سال ۱۹۲۶ نشان داده شد، بر خود روسیه نیز تأثیر گذاشت. مجموعه‌های مهم. نمایشگاه در کمنیتس ۲۰۱۶/۱۷. مجموعه‌های
مهم. نمایشگاه در کمنیتس ۲۰۱۶/۱۷. مجموعه‌های هنری کمنیتس ، با مضمون «انقلابی! آوانگارد روسی از مجموعه ولادیمیر تسارنکوف»، به مناسبت صدمین سالگرد انقلاب اکتبر روسیه، ۴۰۰ اثر قرضی از ۱۱۰ هنرمند آوانگارد روسی را (متعلق به سال‌های ۱۹۰۷ تا حدود ۱۹۳۰) به نمایش گذاشت. هنرمندان و طراحان. از چهره‌های شاخص این دوران می‌توان به افراد زیر اشاره کرد: معماران. حفظ معماری آوانگارد روسی به دغدغه‌ای واقعی برای مورخان، سیاستمداران و معماران تبدیل شده است. در سال ۲۰۰۷، موزه هنر مدرن نیویورک، نمایشگاهی را به معماری آوانگارد
هنر مدرن نیویورک، نمایشگاهی را به معماری آوانگارد شوروی در دوره پس از انقلاب اختصاص داد که شامل عکس‌هایی از ریچارد پره بود. آهنگ‌سازان. بسیاری از آهنگسازان روسی که به موسیقی آوانگارد علاقه داشتند، عضو انجمن موسیقی معاصر شدند که ریاست آن را نیکولای روسلاویتس بر عهده داشت.
رابرت باکالیری جونیور، با بازی استیو شیرریپا، یک شخصیت خیالی در سریال «سوپرانوها» از اچ‌بی‌او است. او با لقب «بابی باکالا» شناخته می‌شود. بابی، که یک گانگستر نسل سوم است، ابتدا به عنوان یک سرباز و بعدتر به عنوان دستیار ارشد کورادو «جونیور» سوپرانو نشان داده می‌شود. در طول سریال، او در سلسله‌مراتب سازمان جنایت سازمان‌یافته رشد می‌کند و در نهایت به یکی از نزدیک‌ترین افراد مورد اعتماد تونی، و همچنین برادرزن او، تبدیل می‌شود. پیشینه خانوادگی. بابی سینیور در سن ۳۱ یا ۳۲ سالگی صاحب فرزند پسری به نام بابی جونیور
۳۱ یا ۳۲ سالگی صاحب فرزند پسری به نام بابی جونیور شد. در قسمت «سوپرانو هوم موویز»، بابی اشاره می‌کند که پدربزرگش به دلیل درگیری‌های سیاسی در دوران رژیم فاشیستی، ایتالیا را ترک کرد و به طور غیرقانونی از طریق مونترال وارد ایالات متحده شد. در قسمت «برای تمام بدهی‌های عمومی و خصوصی»، بابی ذکر می‌کند که در سال ۲۰۰۲ مادرش ۶۹ سال دارد و پس از حملات ۱۱ سپتامبر، سلامت روان او رو به افول گذاشته است. به طور ضمنی اشاره می‌شود که والدین او از هم جدا شده‌اند یا طلاق گرفته‌اند. زندگینامه. در قسمت «سوپرانو هوم موویز»،
زندگینامه. در قسمت «سوپرانو هوم موویز»، هنگام بحث درباره بابی باکالیری پس از درگیری، تونی سوپرانو فکر کرد که او ۴۲ یا ۴۳ ساله است، یعنی در سال ۱۹۶۴ یا ۱۹۶۵ به دنیا آمده بود. برخلاف بسیاری از همقطارانش در دنیای جنایت، بابی دلی بزرگ و شخصیتی کمرو داشت. او کسبوکار قدیمی قرضدهی جونیور سوپرانو را اداره میکرد. بابی یک کاپیتان بود که گروه قدیمی جونیور سوپرانو را رهبری میکرد و مستقیماً به جونیور و بعدها به تونی گزارش میداد. پیش از مرگش، گمان میرفت که در حال آماده شدن برای پست رهبری بود در صورتی که تونی کشته یا
شدن برای پست رهبری بود در صورتی که تونی کشته یا دستگیر میشد. ریشه‌های شخصیت. تصادفاً، استیو شیرریپا در ژوئن ۱۹۹۹ برای مراسم عروسی یکی از دوستانش در نیویورک سیتی بود. در همان زمان، برای تست بازیگری در نیویورک دعوت شد، ابتدا برای نقش «آجنت اسکیپ لیپاری» و بعداً برای نقش باکالیری. او به مدت پنج فصل نقش باکالیری را بازی کرد. در دو فصل اول، برای تطابق با نقش، از فَتسوت (لباس حجیم کننده) استفاده کرد،اما بعداً آن را کنار گذاشت.
محمدحسن میرحسینی (۲ اردیبهشت ۱۳۳۴ – ۲۶ فروردین ۱۴۰۴) استاد تاریخ، پژوهشگر و یزدشناس برجستهٔ ایرانی و عضو هیئت علمی دانشگاه یزد بود. او آثار متعددی در زمینهٔ تاریخ یزد و تاریخ ایران تألیف و تصحیح کرد. زندگی و تحصیلات. محمدحسن میرحسینی در ۲ اردیبهشت ۱۳۳۴ در محمودآباد یزد زاده شد. وی تحصیلات خود را با دریافت کاردانی حقوق در سال ۱۳۵۶ از دانشگاه ملی آغاز کرد. سپس کارشناسی تاریخ را از دانشسرای عالی یزد و کارشناسی ارشد تاریخ را از دانشگاه تهران گذراند و نهایتاً دکترای تاریخ را در دانشگاه تهران دریافت کرد. او
دکترای تاریخ را در دانشگاه تهران دریافت کرد. او تحصیلات عالی خود را زیر نظر استادانی چون عبدالحسین زرین‌کوب و شیرین بیانی گذراند. وی پایان‌نامهٔ کارشناسی ارشد خود را با عنوان "آل مظفر" به چاپ رساند و پایان‌نامهٔ دکتری او با عنوان "اقتصاد یزد در عهد ناصری" پس از درگذشت وی در حال چاپ توسط اداره بازرگانی یزد است. فعالیت‌های علمی و پژوهشی. محمدحسن میرحسینی به عنوان استاد تاریخ و پژوهشگر، در حوزهٔ تاریخ یزد و تحولات اجتماعی و اقتصادی این شهر شناخته می‌شد. وی علاوه بر تدریس، در گردآوری، تصحیح و نگارش آثار علمی
بر تدریس، در گردآوری، تصحیح و نگارش آثار علمی نقش مهمی ایفا کرد. تصحیح و مقدمهٔ کتاب "تاریخ‌نامهٔ هرات" از عبدالرحمن فامی هروی بر اساس کشف نسخه‌های خطی تازه‌یاب و با همکاری ایرج افشار انجام شد. همچنین، او "خاطرات سعیدی فیروزآبادی" را بر اساس دست‌نوشته‌های فیروزآبادی که از رجال دربار پهلوی دوم بود تصحیح کرد. در کتاب "آل مظفر"، او به تاریخچهٔ آل مظفر و قدرت گرفتن آنها در میبد و گسترش حکومت‌شان به یزد، کرمان و شیراز می‌پردازد. از جمله دیگر آثار او "انقلاب اسلامی در یزد" است که به بررسی تحولات سیاسی یزد در این
در یزد" است که به بررسی تحولات سیاسی یزد در این دوره می‌پردازد. آثار او حول تاریخ اجتماعی، سیاسی و اقتصادی یزد متمرکز است. همچنین از سال ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۲ مدیر گروه تاریخ مشاهیر یزد بود. پس از تحولات سال ۱۳۸۸ در ایران، از تدریس در دانشگاه محروم شد اما همچنان تا پایان عمر راهنمایی پایان‌نامه‌های متعددی را بر عهده داشت. جایگاه و اهمیت. محمدحسن میرحسینی به عنوان یکی از برجسته‌ترین یزدشناسان معاصر، سهم مهمی در ثبت و تحلیل تاریخ این منطقه داشت. از او مقالاتی دربارهٔ تاریخ زردشتیان یزد نیز به جا مانده است. او به
تاریخ زردشتیان یزد نیز به جا مانده است. او به عنوان چهرهٔ ماندگار فرهنگی توسط شورای شهر یزد تقدیر شد و موفق به دریافت جایزهٔ کتاب سال استان یزد گردید. رده‌ها.
تکست‌آدپت (Textadept) یک ویرایشگر نوشتار مینیمالیستی نرم‌افزار آزاد است که برای برنامه‌نویسی رایانه طراحی شده است. این ویرایشگر که تحت مجوز MIT پخش شده است، به زبان‌های C ، C++ و Lua نوشته شده و با کاربری از Lua قابل توسعه است. تکست‌آدپت می‌تواند هنگام راه‌اندازی در یک پنجره ترمینال از میانه‌ی کاربری گرافیکی یا میانه‌ی کاربری نوشتاری کاربری کند. تکست‌آدپت از مؤلفه ویرایش Scintilla کاربری می‌کند. توسعه‌دهنده تکست‌آدپت کتابخانه پوشش‌دهنده curses را برای Scintilla که بدست تکست‌آدپت استفاده می‌شود، به‌طور
که بدست تکست‌آدپت استفاده می‌شود، به‌طور جداگانه در دسترس قرار می‌دهد. مشابه ایمکس ، تکست‌آدپت عمیقاً قابل توسعه است؛ رابط برنامه‌نویسی کاربردی Lua به هر زیرسامانه‌ای از برنامه دسترسی دارد. با وجود این، توسعه‌دهنده اظهار می‌کند که یکی از اهداف او این است که بخش C از ۲۰۰۰ خط کد و بخش Lua هرگز از ۴۰۰۰ خط کد تجاوز نکند. هنگام اجرا در رابط گرافیکی، تکست‌آدپت عمداً اندازه یا موقعیت پنجره را ذخیره نمی‌کند و این کار را به مدیر پنجره واگذار می‌کند.
ابزار پردازش متن DEC (یا DECTPU) یک زبان برنامه‌نویسی اختصاصی است که توسط شرکت تجهیزات دیجیتال (DEC) برای ایجاد آسان ویرایشگرهای نوشتار چند منظوره توسعه داده شده است. TPU بخشی از OpenVMS است و می‌توان از آن در ترمینال، کنسول یا سیستم گرافیکی مانند DECwindows استفاده کرد. کنشکرد. TPU رابط‌های برنامه‌نویسی کاربردی (API) مدیریت بافر متن را به همراه رابط‌های برنامه‌نویسی کاربردی مدیریت پنجره که برای خط پایانه‌های VT100 هدف قرار گرفته‌اند، ارائه می‌دهد. [ ' ] این امکان را فراهم می‌کرد که پنجره‌ها به گونه‌ی تقسیم
امکان را فراهم می‌کرد که پنجره‌ها به گونه‌ی تقسیم برگه‌ی نمایش داده شوند و قابلیت اسکرول کردن داشته باشند و در نتیجه بتوان چندین بار از یک محتوای بافر یکسان دیدن کرد. [ ' ] همچنین APIهای نگاشت کلید ارائه شده‌اند که طیف گسترده‌ای از قابلیت‌ها را برای ویرایش نوشتار فراهم می‌کنند. الگوی کلیدبرگ می‌تواند به راحتی بدست مدیر یا کاربر تطبیق داده شود. کاربران می‌توانند ویرایشگر ویژه‌ی خود را بنویسند، مثلاً نوشتار یا پیام‌های کوتاه (خطا) را به چندین زبان طبیعی در یک پنجره نوشتاری کوچک هماهنگ ترجمه کنند. ویرایشگر
یک پنجره نوشتاری کوچک هماهنگ ترجمه کنند. ویرایشگر نوشتار قابل فراخوانی است، بنابراین می‌توانید ویرایشگرهای نوشتار کوچکی را در برنامه‌های ویژه، برای نمونه یک سرویس گیرنده ایمیل ساده، تعبیه کنید. می‌توانید با کاربری از پیوستار میان فرآیندی، خروجی برنامه‌ها را به یک پنجره متنی هدایت کنید. بنابراین می‌توان سرویس‌های وب را برای بازگرداندن نتایج خود به یک بافر نوشتاری فراخوانی کرد.
ویرایشگر حساس به زبان (LSE) یک ویرایشگر بصری تمام صفحه برای سیستم عامل‌های VAX/VMS و اُپن وی‌ام‌اس است. LSE با کاربری از زبان Text Processing Utility (TPU) پیاده‌سازی شده است. این ابزار بخشی از مجموعه ابزار برنامه‌نویسی DECset است که شامل یک گرداننده‌ی آزمایش، تحلیلگر کنشکرد و پوشش (PCA)، یک سامانه‌ی گردانندگی کد (CMS) و یک سامانه‌ی گردانندگی ماژول (MMS) نیز می‌شود. ویژگی‌ها. LSE به ویژگی‌های ترمینال VT100 و مدل‌های بعدی آن یا یک شبیه‌ساز ترمینال سازگار نیاز دارد. این سامانه دارای ویژگی‌های زیر است:
نیاز دارد. این سامانه دارای ویژگی‌های زیر است: زبان‌ها. همانطور که در سال ۱۹۹۹ پخش شد، LSE با قالب‌هایی برای زبان‌های برنامه‌نویسی زیر دردسترس شد: از سال ۲۰۰۷، الگوهای زیر نیز افزون شده‌اند:
خانهٔ شادی فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی ترنس دیویس است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیلین اندرسون، دن اکروید، تری کینی، لورا لینی، آنتونی لاپالیا، الیزابت مک‌گاورن، اریک استولتس، النور برون، جودی می و پنی داونی ایفای نقش کرده‌اند.
جنان زایموویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بوسنی و هرزگوین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال ژلیزنیچار سارایوو اشاره کرد.
خانه امیر بخارا یک آپارتمان در سن پترزبورگ است که در سال‌های ۱۹۱۳–۱۹۱۴ به دستور امیر بخارا، سید عبدالأحدخان، برای پسرش، سید علیم‌خان، ساخته شد. امیر از معمار استپان کریچینسکی، که قبلاً در ساخت مسجد جامع سنت پترزبورگ شرکت داشت برای ساخت آن دعوت کرد. امیر برای طراحی این خانه، نشان «بخارای اشرافی» را به معمار استپان کریچنسکی اعطا کرد. تاریخچه. این مکان در نشانی فعلی کمنوستروفسکی پروسپکت (۴۴ب) قرار دارد. در اوایل دهه ۱۸۹۰ ساختمان متعلق به شهروند فرانسوی جی.ای. ژونه بود که قصد داشت یک ساختمان دو طبقه برای تولید
بود که قصد داشت یک ساختمان دو طبقه برای تولید محصولات هنری برنزی بسازد. در دهه ۱۸۹۰، مالکیت آن به کورنت ای.ای. استوبئوس (Cornet E. A. Stobeus) منتقل شد. در اوایل سال ۱۹۱۰، این زمین را امیر سید عبدالأحدخان خریداری کرد و تصمیم به ساخت یک آپارتمان در آن گرفت. عبدالأحدخان در دسامبر همان سال بر اثر بیماری کلیوی لاعلاج درگذشت و وارث او سید علیم‌خان این پروژه را ادامه داد. نمای بیرونی ساختمان به سبک یک کاخ فلورانسی طراحی شده است و نماهایی به سبک رنسانس ایتالیایی دارد. ساختمان جلویی به پنج بال متصل شده و دو حیاط
دارد. ساختمان جلویی به پنج بال متصل شده و دو حیاط را تشکیل می‌دهد. برخلاف بسیاری از ساختمان‌های آپارتمانی دیگر، بال‌های حیاط خانه امیر به همان اندازه که رو به خیابان هستند، به طرز چشمگیری تزئین شده‌اند. نمای جلویی از نظر بصری به دو قسمت تقسیم می‌شود - یک پایه روستیک در مقیاس بزرگ و نیم‌ستون‌های عظیم، و طبقات بالایی «سبک‌تر». قسمت بالایی طاق با سه طاق با شیوه آمیخته تزئین شده است. روکشِ نما از سنگ مرمر دولومیت از رشته‌کوه اورال ساخته شده است. پروژه کریچینسکی به دلیل وقوع جنگ جهانی اول نتوانست به‌طور کامل
به دلیل وقوع جنگ جهانی اول نتوانست به‌طور کامل اجرا شود - به منظور سرعت بخشیدن به ساخت و ساز، نرده برنامه‌ریزی شده در امتداد طبقه سوم برداشته شد و برخی از ستون‌ها به جای سنگ مرمر از چوب ساخته شدند. کمی پس از انقلاب اکتبر، سید علیم‌خان به افغانستان گریخت. در مارس ۱۹۱۷، این ساختمان محل استقرار هنگ اول ذخیره مسلسل پادگان پتروگراد بود، سپس خانه به آپارتمان‌های اشتراکی واگذار شد. کریچینسکی تا سال ۱۹۲۳ در آپارتمان شماره ۴ زندگی می‌کرد. کمی پس از مرگ او، آپارتمان توسط یک بلشویک عالی‌رتبه (طبق یک روایت، کاپیتان
توسط یک بلشویک عالی‌رتبه (طبق یک روایت، کاپیتان کشتی آئورورا) به همراه خانواده و خدمتکارانش اشغال شد و آپارتمان خیلی زود به آپارتمان اشتراکی تبدیل شد. از ساکنان مشهور خانه می‌توان به دیمیتری اوت، متخصص زنان و زایمان و ماریا پترووا، فیزیولوژیست، اشاره کرد. معاصر. از دهه ۱۹۲۰ که این خانه به مسکن عمومی واگذار شد، فضای داخلی و سالن‌های ورودی آسیب قابل توجهی دیده‌اند. در دهه ۱۹۹۰، نرده‌های مرمری کنده شدند، نقاشی‌های دیواری با گرافیتی پوشانده شدند، گچ‌بری‌ها و عناصر تزئینی چوبی (پایه‌ها، نرده‌ها، درها) به‌طور
عناصر تزئینی چوبی (پایه‌ها، نرده‌ها، درها) به‌طور قابل توجهی آسیب دیدند. از سال ۲۰۲۰، آپارتمان‌های سالن جلویی سمت چپ همچنان به صورت اشتراکی باقی مانده‌اند، در حالی که قسمت راست ساختمان به آپارتمان‌های خصوصی تخصیص داده شده است. افسانه‌های شهری مرتبط با خانه امیر در فیلم "Kommunalka" به کارگردانی ولادیسلاو وینوگرادوف که در سال ۱۹۳۳ این ساختمان فیلمبرداری شد، گنجانده شده است. در میان قدیمی‌ها، این باور وجود دارد که یک گذرگاه زیرزمینی مخفی از خانه امیر در خیابان کامنوستروفسکی به مسجد تعبیه شده است. ساکنان
کامنوستروفسکی به مسجد تعبیه شده است. ساکنان معتقدند که «مردان در این خانه با هم کنار نمی‌آیند.» افسانه دیگری می‌گوید که گنجی در این خانه پنهان است - گنجینه‌های امیر، که او هنگام ترک شتابزده سن پترزبورگ آن‌ها را جا گذاشت. در سال ۲۰۲۳، فیلم تجربی «زمستان، بهار ۲۱–۲۲» اکران شد که بخشی از وقایع آن در خانه امیر اتفاق افتاده بود.
میریام اسپیتری دبونو (متولد ۲۵ اکتبر ۱۹۵۲) سیاستمدار مالتی است که یازدهمین و رئیس‌جمهور فعلی مالت است. او اولین زن گوزیتانی است که به این سمت انتخاب شده است. او همچنین از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ رئیس مجلس نمایندگان مالت بود و اولین زنی بود که این سمت را بر عهده داشت. اوایل زندگی و حرفه. اسپیتری دبونو با نام میریام زامیت در ویکتوریا، گوزو، از پاولو زامیت و همسرش متولد شد. او تحصیلات رسمی دوران کودکی خود را در گوزو گذراند و بعداً در دانشگاه مالت تحصیل کرد و در آنجا ادبیات انگلیسی و زبانشناسی خواند و در سال ۱۹۷۳
ادبیات انگلیسی و زبانشناسی خواند و در سال ۱۹۷۳ فارغ‌التحصیل شد و اتحادیه دانشجویان سوسیالیست را تأسیس کرد. او همچنین در رشته حقوق تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۰ به عنوان سردفتر اسناد رسمی فارغ‌التحصیل شد. اولین سمت‌های دولتی او شامل ریاست هیئت مدیره تعاونی‌ها و عضویت در هیئت مؤسس کمیسیون برابری جنسیتی بود. او در پنج انتخابات عمومی (۱۹۸۱، ۱۹۸۷، ۱۹۹۲، ۱۹۹۶، ۲۰۰۳) نامزد حزب کارگر مالت بود، اما هرگز به عنوان عضو پارلمان انتخاب نشد. با این حال، او در سال ۱۹۸۲ به عنوان عضو اجرایی ملی حزب انتخاب شد و به عنوان دبیر
عضو اجرایی ملی حزب انتخاب شد و به عنوان دبیر تبلیغات حزب خدمت کرد. اسپیتری دبونو بین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۶ به عنوان رئیس بخش زنان حزب کارگر مالت خدمت کرد. در سپتامبر ۱۹۹۶، او توسط نخست‌وزیر آلفرد سانت به عنوان رئیس مجلس نمایندگان مالت منصوب شد. او اولین زنی بود که در این نقش در مالت خدمت کرد و در اکتبر ۱۹۹۸ جای خود را به آنتون تابون داد. در ژانویه ۲۰۲۳، حزب ملی‌گرا او را برای سمت کمیسر استانداردها پیشنهاد کرد، اما او رسماً از پذیرش این سمت خودداری کرد و مدعی شد که برای این سمت مناسب نیست و علاقه‌ای به پذیرش
شد که برای این سمت مناسب نیست و علاقه‌ای به پذیرش آن ندارد. ریاست جمهوری. در ۲۱ مارس ۲۰۲۴، گزارش شد که او نامزد پیشتاز برای انتصاب به عنوان رئیس‌جمهور جمهوری مالت است. هفته بعد، این موضوع در بیانیه مشترکی که از دفاتر نخست‌وزیر و رهبر اپوزیسیون صادر شد، تأیید شد. مجلس نمایندگان مالت در ۲۷ مارس ۲۰۲۴ به اتفاق آرا به انتخاب اسپیتری دبونو به عنوان یازدهمین رئیس‌جمهور مالت رأی داد و او اولین رئیس‌جمهوری شد که با استفاده از اصلاحات جدید قانون اساسی سال ۲۰۲۰، از جمله الزام جدید دو سوم رأی موافق پارلمان برای نامزد
الزام جدید دو سوم رأی موافق پارلمان برای نامزد ریاست جمهوری، انتخاب شد. اسپیتری دبونو سومین زنی است که پس از آگاتا باربارا و ماری-لوئیز کولیرو پرکا به عنوان رئیس‌جمهور مالت خدمت می‌کند. او همچنین سومین فرد از گوزو است که پس از آنتون بوتیگیگ و چنسو تابونه به این سمت منصوب می‌شود. او در ۴ آوریل ۲۰۲۴ مراسم تحلیف خود را برگزار کرد. در زمان انتصابش، او اعتراف کرد که از فناوری می‌ترسد؛ یک تلفن تاشو داشت و ترجیح می‌داد نامه‌ها و سایر مکاتبات خود را به یک دستیار دیکته کند و ایمیل‌ها را به آدرس ایمیلی به نام شوهرش
کند و ایمیل‌ها را به آدرس ایمیلی به نام شوهرش می‌فرستاد. زندگی شخصی. اسپیتری دبونو بیشتر دوران بزرگسالی خود را در بیرکیرکارا، مالت گذراند. او با آنتونی اسپیتری دبونو، سردفتر اسناد رسمی، ازدواج کرد که در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۵، در سن ۷۸ سالگی درگذشت. آنها سه فرزند و چهار نوه دارند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-17T12:24:20Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Cizr&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;Sina Khezrii صفحهٔ بخش‌های کردنشین ایران را به کردستان ایران که تغییرمسیر بود منتقل کرد: تداول در جامعهٔ علمی: مطالبی که گفته شده بود درست شدند و نام مقاله به حالت اول بازگشت. باسپاس فراوان&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42436509&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
گاز حفاری در صنعت نفت و گاز به گازهایی گفته می‌شود که هنگام حفاری چاه‌های نفت و گاز از لایه‌های زیرزمینی به داخل چاه وارد می‌شوند. این گازها می‌توانند ترکیبات مختلفی داشته باشند و شناخت و کنترل آن‌ها برای ایمنی عملیات حفاری بسیار مهم است.
فوتوریسم روسی اصطلاحی کلی برای جنبشی از شاعران و هنرمندان روسی است که اصول «مانیفست فوتوریسم» فیلیپو مارینتی را اتخاذ کردند، که از پس‌زدن گذشته و تجلیل از سرعت، ماشین‌آلات، خشونت، جوانی، صنعت، شهرنشینی، تخریب آکادمی‌ها و موزه‌ها و همچنین از مدرنیزاسیون و جوان‌سازی فرهنگی حمایت می‌کرد. فوتوریسم روسی تقریباً در اوایل دهه ۱۹۱۰ آغاز شد؛ در سال ۱۹۱۲، یک سال پس از شروع اگو-فوتوریسم، گروه ادبی «هیلیا» (Hylea)- که «Guilée" و «Gylea» نیز نوشته می‌شود - مانیفست «"یک سیلی به صورت ذائقهٔ عمومی"» را منتشر کرد. جنبش ۱۹۱۲
به صورت ذائقهٔ عمومی"» را منتشر کرد. جنبش ۱۹۱۲ در ابتدا کوبوفوتوریسم نامیده می‌شد، اما اکنون این اصطلاح برای اشاره به سبک هنری تولیدشده استفاده می‌شود. فوتوریسم روسی اندکی پس از انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ پایان یافت، پس از آن فوتوریست‌های سابق روسی یا کشور را ترک کردند یا در جنبش‌های هنری جدید شرکت کردند. فوتوریست‌های برجستهٔ روسی عبارتند از ناتالیا گونچاروا، میخائیل لاریونوف، دیوید بورلیوک، کازیمیر مالویچ، ولادیمیر مایاکوفسکی و ولیمیر خلبنیکوف. سبک. این مانیفست «زیبایی سرعت» و ماشین را به عنوان زیبایی‌شناسی
«زیبایی سرعت» و ماشین را به عنوان زیبایی‌شناسی جدید ستایش می‌کرد. مارینتی «زیبایی سرعت» را اینگونه توضیح داد که «یک اتوموبیل غرشگر زیباتر از پیروزی بالدار است» و با این کار، حرکت به سوی آینده را بیشتر مورد تأکید قرار داد. اشکال هنری مختلف به شدت تحت تأثیر جنبش فوتوریسم روسی در روسیه قرار گرفتند و تأثیرات آن در سینما، ادبیات، تایپوگرافی، سیاست و تبلیغات دیده می‌شود. جنبش فوتوریسم روسی در اوایل دهه ۱۹۲۰ از بین رفت. نام. در ابتدا اصطلاح «فوتوریسم» مشکل‌ساز بود، زیرا آنها را بیش از حد به یاد رقبایشان در
بود، زیرا آنها را بیش از حد به یاد رقبایشان در ایتالیا می‌انداخت؛ با این حال، در سال ۱۹۱۱، گروه «اگو-فوتوریست» آغاز به کار کرد. این اولین گروه از جنبش فوتوریسم روسی بود که خود را «فوتوریست» می‌نامیدند؛ کمی بعد، بسیاری از فوتوریست‌های دیگر نیز از این اصطلاح استفاده کردند. خاستگاه‌ها. می‌توان گفت مهم‌ترین گروه فوتوریسم روسی در دسامبر ۱۹۱۲ متولد شد، زمانی که گروه ادبی مستقر در مسکو هیلیا (؛ [گیلیا]) (که در سال ۱۹۱۰ بدست دیوید بورلیوک و برادرانش در ملکشان در نزدیکی خرسون شکل گرفت و به سرعت واسیلی کامنسکی و
نزدیکی خرسون شکل گرفت و به سرعت واسیلی کامنسکی و ولیمیر خلبنیکوف، و در سال ۱۹۱۱ الکسی کروچنیخ و ولادیمیر مایاکوفسکی به آن‌ها پیوستند) مانیفستی را با عنوان "«یک سیلی به صورت ذائقهٔ عمومی»" () منتشر کرد. مانیفست فوتوریست روسی ایده‌های مشابهی با مانیفست مارینتی داشت، مانند رد ادبیات قدیمی به نفع ادبیات جدید و غیرمنتظره. علاوه بر نویسندگان نامبرده، این گروه شامل هنرمندانی چون میخائیل لاریونوف، ناتالیا گونچارووا، کازیمیر مالویچ و اولگا روزانووا نیز می‌شد. اگرچه هیلیا عموماً به‌عنوان تأثیرگذارترین گروه فوتوریسم
هیلیا عموماً به‌عنوان تأثیرگذارترین گروه فوتوریسم روسی در نظر گرفته می‌شود، اما گروه‌های دیگری نیز در سن پترزبورگ (گروه اگو-فوتوریست ایگور سوریانین)، مسکو (تسنتریفوگا، با بوریس پاسترناک در میان اعضای آن)، کی‌یف، خارکوف و اودسا تشکیل شدند. در حالی که بسیاری از هنرها و هنرمندان برای ایجاد «فوتوریسم روسی» گرد هم آمدند، دیوید بورلیوک (متولد ۱۸۸۲، اوکراین) برای عمومی‌کردن جنبش آوانگارد و افزایش شهرت آن در اروپا و ایالات متحده شناخته می‌شود. بورلیوک شاعر، منتقد و ناشر روسی بود که جنبش روسیه را متمرکز کرد. در
و ناشر روسی بود که جنبش روسیه را متمرکز کرد. در حالی که سهم او در هنر کمتر از همسالانش بود، او اولین کسی بود که بسیاری از شاعران و هنرمندان بااستعداد این جنبش را کشف کرد. بورلیوک اولین کسی بود که آثار ولیمیر خلبنیکوف را منتشر کرد و اشعار فوتوریستی ولادیمیر مایاکوفسکی را مورد تجلیل قرار داد. فوتوریسم روسی همچنین ایده‌هایی را از «کوبیسم فرانسوی» اقتباس کرد که نام «کوبوفوتوریست‌ها» را که توسط یک منتقد هنری در سال ۱۹۱۳ داده شد، ابداع کرد. کوبوفوتوریسم ایده‌هایی از «فوتوریسم ایتالیایی» و «کوبیسم فرانسوی» را
از «فوتوریسم ایتالیایی» و «کوبیسم فرانسوی» را برای ایجاد سبک ترکیبی خود از هنر تجسمی اتخاذ کرد. این سبک بر تجزیه فرم‌ها، استفاده از دیدگاه‌های مختلف، تقاطع سطوح فضایی و تضاد رنگ و بافت تأکید داشت. تمرکز بر نشان دادن ارزش ذاتی یک نقاشی بود، بدون اینکه به روایت وابسته باشد. مدرنیته. فوتوریست‌های روسی، مانند همتایان ایتالیایی خود، مجذوب پویایی، سرعت و بی‌قراری ماشین‌های مدرن و زندگی شهری بودند. آنها عمداً با رد هنر ایستا و ساکن گذشته، به دنبال ایجاد جنجال و کسب شهرت بودند. امثال پوشکین و داستایوفسکی، طبق