payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ در این سمت بود و پس از آن، به صورت تمام‌وقت به نویسندگی روی آورد. او سفرهای گسترده‌ای به نقاط مختلف آفریقا داشت، از جمله اوگاندا، قاهره، موزامبیک، موریس، رئونیون، ماداگاسکار و آنگولا. همچنین، از اندونزی نیز دیدن کرد. در سال ۱۹۵۰، ژوبرت با کلاس استایتلر، روزنامه‌نگار و نویسنده، ازدواج کرد. استایتلر بعدها به عنوان ناشر نیز فعالیت داشت و در سال ۱۹۹۸ درگذشت. آن‌ها سه فرزند، دو دختر و یک پسر داشتند و در منطقه اورانژیخت در کیپ‌تاون زندگی می‌کردند. او در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۰، در جریان همه‌گیری کووید-۱۹، به
در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۰، در جریان همه‌گیری کووید-۱۹، به دلیل عوارض ناشی از این بیماری در کیپ‌تاون درگذشت. در ماه مه ۲۰۲۰، در بحبوحه همه‌گیری، او نامه‌ای سرگشاده نوشت و خواستار کاهش محدودیت‌های کرونایی شد تا ساکنان مراکز مراقبتی بتوانند اعضای خانواده خود را ملاقات کنند. در بخشی از این نامه آمده است: ما در هفته‌ها و ماه‌های پایانی زندگی‌مان هستیم و در حالی که در خانه‌ها یا مراکز مراقبتی زندگی می‌کنیم، هرچند که این مکان‌ها فوق‌العاده باشند، کاملاً از عزیزان‌مان جدا شده‌ایم.
رینیرا تارگرین () یک شخصیت خیالی است که توسط جورج آر آر مارتین خلق شده است. رینیرا در کتاب پرنسس و ملکه، آتش و خون، شاهزاده سرکش و در اقتباس تلویزیونی اچ‌بی‌او به نام خاندان اژدها ظاهر می‌شود. در سریال تلویزیونی، بازیگر استرالیایی میلی آلکاک نقش جوانی او و بازیگر انگلیسی اما دارسی نقش بزرگسالی او را بازی کردند. بر اثر یک سری شرایط غیرمنتظره، رینیرا در رخدادی بی‌سابقه توسط پدرش، پادشاه ویسریس اول تارگرین، وارث تخت آهنین نامیده می‌شود. ادعای او توسط برادر ناتنی اش اگان تارگرین دوم به چالش کشیده شد و در نهایت
اش اگان تارگرین دوم به چالش کشیده شد و در نهایت تخت پادشاهی توسط او غصب شد، که این موضوع منجر به جنگ جانشینی برای کنترل تخت آهنین معروف به رقص اژدهایان شد. آتش و خون. رینیرا ۹۷ سال پس از فتح اگون به دنیا آمد. او تنها فرزند زنده شاه ویسریس اول تارگرین و همسر اولش ملکه اِما آرین پس از مرگ برادران نوزادش بود. او به عنوان جوانترین اژدها سوار شناخته می‌شد و زمانی که هفت ساله بود اژدهای سیراکس را انتخاب کرد و همزمان رابطه نزدیکی با پدرش برقرار کرد. رینیرا همچنین شیفته عمویش دیمون تارگرین معروف به شاهزاده سرکش
شیفته عمویش دیمون تارگرین معروف به شاهزاده سرکش بود. رینیرا به دلیل زیبایی ظاهری خود به عنوان «مایه شعف قلمرو» مورد تحسین قرار گرفت. پس از مرگ مادر و برادرش بیلون در هنگام زایمان، ویسریس بدون پسر می‌ماند و رینیرا را به عنوان وارث تخت آهنین و هفت پادشاهی و شاهزاده دراگون استون تعیین می‌کند. او با پسر کورلیز ولاریون و رینیس تارگرین، لینور ولاریون ازدواج کرده است. با این حال، این ازدواج مصلحتی برای تقویت روابط بین دو خاندان است، زیرا لینور همجنس‌گرا است و رینیرا عاشقانه به نگهبان خودش کریستون کول علاقه دارد.
عاشقانه به نگهبان خودش کریستون کول علاقه دارد. او بعداً با شوالیه هاروین استرانگ که از او سه پسر حرامزاده به نام‌های ژاکریس، لوسریس و جافری دارد، رابطه برقرار می‌کند و هر سه آنها را به عنوان پسران قانونی لینور معرفی می‌کند. پس از مرگ لینور، رینیرا با عمویش دیمون ازدواج کرد و صاحب دو پسر دیگر به نام‌های ایگون و ویسریس و یک دختر مرده به نام ویسینیا شد. پرنسس و ملکه. پس از مرگ ویسریس اول، ملکه آلیسنت هایتاور در کودتا برای سرنگونی رینیرا و غصب تاج و تخت آهنین شرکت می‌کند و او را برای حکومت ناشایست می‌داند. او
می‌کند و او را برای حکومت ناشایست می‌داند. او استدلال می‌کند که باید به دنبال پسرانش به دلیل جنسیت در صف جانشینی قرار گیرند. این منجر به جنگ جانشینی و جنگ داخلی معروف به رقص اژدهایان می‌شود. رینیرا توسط حامیانش «سیاهان» در دراگون استون به عنوان ملکه تاج گذاری می‌شود، در حالی که اگان دوم به‌طور رسمی به عنوان حاکم هفت پادشاهی در کینگز لندینگ تاج گذاری می‌کند. پس از آن، پسر رینیرا، لوسریس ولاریون با اژدهایش آراکس، و برادر ناتنی اش، ایموند تارگرین با اژدهای بسیار بزرگترش، ویگار، هر دو به سمت استورمز اند پرواز
بزرگترش، ویگار، هر دو به سمت استورمز اند پرواز می‌کنند تا از بوروس باراتیون بیعت بگیرند. درگیری بین این دو در آسمان خلیج شیپ بریکر رخ می‌دهد که منجر به مرگ لوسریس و اژدهایش می‌شود. این کار رنیرا را خشمگین می‌کند و دیمون به عنوان انتقام، قاتلانی را استخدام می‌کند تا پسر ارشد و وارث بلافصل اگان یعنی جهیریس را در یک انتقام «چشم در برابر چشم» بکشند. این منجر به بی‌میلی هر دو طرف به صلح و از بین رفتن هر گونه شانس حل و فصل مسالمت‌آمیز خصومت می‌شود.
کارمن نارانجو (; – ) شاعر، نویسنده، سیاستمدار، و دیپلمات اهل کاستاریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب بزرگ از نشان مدنی آلفونسو ایکس حکیم شده است. زندگی‌نامه. نارانجو در شهر کارتاگو، مرکز استان کارتاگو، در کاستاریکا متولد شد. او تحصیلات ابتدایی خود را در همان‌جا و تحصیلات متوسطه را در Colegio Superior de Señoritas (مدرسه عالی بانوان) گذراند. نارانجو تحصیلات خود را دردانشگاه ادامه داد و به اخذ مدرک لیسانس در رشته لغت‌شناسی از دانشگاه کاستاریکا نائل آمد. او سپس تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه مستقل
او سپس تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه مستقل ملی مکزیک و دانشگاه آیووا در آمریکا دنبال کرد. در سالهای بعد او چند پست دولتی از جمله وزارت فرهنگ را نیز عهده‌دار شد. فعالیت‌ سیاسی. در دهه ۱۹۷۰ نارانجو در مقام سفیر کاستاریکا در اسرائیل کار کرد. او همچنین بین سالهای ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ وزیر فرهنگ کشورش بود. او مؤلف سیستم تأمین اجتماعی کاستاریکا بود. در سال ۲۰۰۵ نارانجو وارد گالری زنان کاستاریکا ( La Galería de las Mujeres de Costa Rica ) شد. فعالیت ادبی. پس از مدتی کار برای سازمان ملل متحد در ونزوئلا، نارانجو در سال
برای سازمان ملل متحد در ونزوئلا، نارانجو در سال ۱۹۶۴ به کاستاریکا بازگشت و در آنجا حرفه ادبی او شروع به اوج گرفتن کرد. او در یک کارگاه نویسندگی به رهبری لیلیا راموس (مقاله‌نویس اهل کاستاریکا)، شروع به خواندن آثار نویسندگان آمریکای لاتین مانند کارلوس فوئنتس، خوان رولفو، خورخه لوئیس بورخس، و اکتاویو پاز کرد و اولین مجلدات شعر خود را با نام‌های Hacia tu isla (1964 a6oscur) و Misascur منتشر کرد. او اولین رمان خود را با نام Los perros no ladraron در سال ۱۹۶۶ منتشر کرد و در سال ۱۹۶۸ دو رمان دیگر او Memorias de
کرد و در سال ۱۹۶۸ دو رمان دیگر او Memorias de un hombre de palabra و Camino al mediodía منتشر شد: موفقیتی که او از سه رمان اولش به دست آورد، یک فرصت بین‌المللی برای حرفه و شهرت ادبی او باز کرد. نارانجو پس از پذیرش دعوت به دانشگاه آیووا در ایالات متحده، یک سال را در سال ۱۹۶۹ در کارگاه نویسندگان آیووا گذراند و در آنجا رمان بعدی خود را به نام Diario de una multitud (منتشر شده در ۱۹۷۴) به پایان رساند.
هدر آنیتا کوپر (; – ) ؛ اخترشناس، مجری و مروج علم بریتانیایی بود. پس از تحصیل اخترفیزیک در دانشگاه لستر و تحقیق دربارهٔ خوشه‌های کهکشانی در دانشگاه آکسفورد، کوپر به عنوان مدرس ارشد رصدخانه سلطنتی گرینویچ منصوب شد. او سپس دو مجموعه برنامه تلویزیونی در کانال ۴ با عنوان‌های «سیارات» و «ستاره‌ها» را اجرا کرد و همچنین در بسیاری از برنامه‌های تلویزیونی دیگر به عنوان مهمان حضور یافت. در رادیو، کوپر برنامه «رقابت فضایی بریتانیا» و مجموعه ۳۰ قسمتی «کاوش کیهانی» برای رادیو ۴ بی‌بی‌سی را ارائه داد. او از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶
رادیو ۴ بی‌بی‌سی را ارائه داد. او از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶ ریاست انجمن نجوم بریتانیا را بر عهده داشت و استاد دائمی نجوم در کالج گرشام لندن بود. او عضو کمیسیون هزاره بود و در سال ۲۰۰۷ به او نشان امپراتوری بریتانیا منصوب اهدا شد. سیارک ۳۹۲۲ هدر به افتخار او نامگذاری شده است. اوایل زندگی. کوپر در ۲ ژوئن ۱۹۴۹ در والاسی، چشر به دنیا آمد. او تنها فرزند جورج کوپر و آنیتا کوپر (با نام خانوادگی تیلور) بود. در هفت یا هشت سالگی، هنگام تماشای هواپیماها در آسمان شب (چون پدرش خلبان خطوط هوایی بود)، شهاب‌سنگی سبز و درخشان را
خلبان خطوط هوایی بود)، شهاب‌سنگی سبز و درخشان را مشاهده کرد. والدینش گفتند چنین چیزی وجود ندارد، اما روز بعد تیتر روزنامه‌ها دربارهٔ «ستاره‌ای سبز و درخشان» بود و همین اتفاق باعث شد کوپر تصمیم بگیرد اخترشناس شود. او در مدرسه گرامر سنت ماری (که در سال ۱۹۷۷ با مدرسه گرامر سنت نیکلاس ادغام شد و به مدرسه هیدون تبدیل گردید) در ویلتشر لین، نورث‌وود هیلز، میدلسکس تحصیل کرد. در ۱۶ سالگی، به اخترشناس تلویزیونی بریتانیایی پاتریک مور نامه نوشت و پرسید آیا می‌تواند در نجوم حرفه‌ای شود. مور پاسخ داد: «دختر بودن اصلاً
نجوم حرفه‌ای شود. مور پاسخ داد: «دختر بودن اصلاً مشکلی نیست!» حرفه علمی. پس از دو سال کارآموزی مدیریت در فروشگاه مد پیتر رابینسون و بخش تاپ شاپ آن (اکنون تاپ‌شاپ)، کوپر در سال ۱۹۶۹ به عنوان دستیار پژوهشی به رصدخانه کمبریج پیوست و در سال ۱۹۷۰ به عنوان عضو انجمن سلطنتی نجوم انتخاب شد. او در سال ۱۹۷۳ از دانشگاه لستر با مدرک کارشناسی در رشته نجوم و فیزیک فارغ‌التحصیل شد. در لستر، با همکلاسی خود نایجل هنبست آشنا شد و آنها شراکت کاری‌ای با نام «هنکوپ انترپرایزز» تشکیل دادند که بر ترویج نجوم متمرکز بود. سپس در
تشکیل دادند که بر ترویج نجوم متمرکز بود. سپس در دپارتمان اخترفیزیک دانشگاه آکسفورد به تحقیق پرداخت، در حالی که دانشجوی تحصیلات تکمیلی کالج لیناکر آکسفورد بود. از ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳، کوپر مدرس ارشد رصدخانه قدیمی سلطنتی گرینویچ بود (که در سال ۲۰۰۷ با رصدخانه پیتر هریسون جایگزین شد) و پس از آن به عنوان نویسنده و مجری آزاد کار کرد. در سال ۱۹۸۴، به عنوان رئیس انجمن نجوم بریتانیا انتخاب شد و اولین زن و دومین فرد جوانی بود که این سمت را بر عهده گرفت. او از ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹ ریاست انجمن نجوم جوانان (اکنون انجمن نجوم عمومی)
ریاست انجمن نجوم جوانان (اکنون انجمن نجوم عمومی) را بر عهده داشت. رصدخانه لندن از کوپر دعوت کرد تا نمایش عمومی جدید خود در سال ۱۹۸۸ با عنوان «ستاره‌باران!» را بنویسد و اجرا کند. کوپر در سال ۱۹۹۳ به عنوان استاد نجوم در کالج گرشام منصوب شد (اولین استاد زن در ۴۰۰ سال تاریخ این کالج) و این سمت را تا ۱۹۹۶ حفظ کرد. کتاب‌ها و سایر انتشارات. از سال ۱۹۷۸، کوپر بیش از ۴۰ کتاب عمومی در زمینه نجوم و فضا نوشت که بسیاری از آنها با همکاری هنبست بود. به گفته یک منتقد، کوپر و هنبست «داستان‌سرایان بزرگی با نگاهی به
کوپر و هنبست «داستان‌سرایان بزرگی با نگاهی به شخصیت‌های رنگارنگ» بودند. مقالات او در مجلات معروف نجوم و علم از جمله «آسمان شب بی‌بی‌سی»، «فوکوس بی‌بی‌سی» و «نیو ساینتیست» منتشر شد. او ستون‌نویس روزنامه آنلاین ایندیپندنت نیز بود.
زیب‌النسا حمیدالله (بنگالی: জেবুন্নেসা হামিদুল্লাহ، اردو: زیب النساء حمیدالله‎؛ ۲۵ دسامبر ۱۹۱۸–۱۰ سپتامبر ۲۰۰۰) نویسنده، روزنامه‌نگار و پیشگام جنبش فمینیستی پاکستان بود. او به عنوان نخستین سردبیر و ناشر زن پاکستان و اولین ستون‌نویس زن انگلیسی‌زبان این کشور شناخته می‌شود. حمیدالله از چهره‌های تأثیرگذار در توسعه ادبیات و روزنامه‌نگاری مدرن پاکستان بود. خدمات او به حدی قابل توجه بود که یکی از خیابان‌های اصلی کراچی به نام او «خیابان زیبونیسا» نامگذاری شد. زیب‌النسا پیش از استقلال پاکستان در سال ۱۹۴۷، به‌عنوان
پیش از استقلال پاکستان در سال ۱۹۴۷، به‌عنوان روزنامه‌نگار برای چندین نشریه هندی قلم می‌زد و به‌عنوان نخستین زن مسلمانی شناخته می‌شد که در هند ستون‌نویسی می‌کرد. پس از استقلال، ستون تحلیلی او در روزنامه داون باعث شد به اولین مفسر سیاسی زن پاکستان تبدیل شود. پس از ترک روزنامه داون، او دست به کار تأسیس میرور - نخستین مجله اجتماعی پرزرق‌وبرق پاکستان - زد و همزمان سمت‌های سردبیری و ناشری آن را نیز بر عهده گرفت. به‌عنوان اولین سردبیر زن پاکستان، این افتخار را داشت که اولین زنی باشد که در هیئت‌های مطبوعاتی خارج
که اولین زنی باشد که در هیئت‌های مطبوعاتی خارج از کشور شرکت می‌کرد. در یکی از این هیئت‌ها در سال ۱۹۵۵، تاریخ‌ساز شد و به نخستین زنی تبدیل گشت که در دانشگاه الازهر قاهره - این نهاد علمی باستانی - سخنرانی کرد. حضور او در عرصه بین‌المللی به همین‌جا ختم نشد. زیب‌النسا بارها به‌عنوان نماینده پاکستان در سازمان ملل متحد خدمت کرد، از جمله در سال ۱۹۷۰ که به‌عنوان معاون رئیس هیئت پاکستانی در اجلاس ویژه سازمان ملل شرکت داشت. اوایل زندگی. زیب‌النسا در سال ۱۹۱۸ در کلکته، در خانواده‌ای ادیب و فرهنگ دوست متولد شد. پدرش
در خانواده‌ای ادیب و فرهنگ دوست متولد شد. پدرش س. واجید علی، مترجم پیشگام آثار محمد اقبال به زبان بنگالی و از ملی‌گرایان و نویسندگان پرکار بنگالی-هندی بود. او در کنار دو برادر و یک برادر ناتنی از ازدواج دوم مادرش، در محیطی روشنفکری بزرگ شد که خانه پدری‌شان در شماره ۴۸ خیابان جوتالا به نوعی محل گردهمایی حلقه‌های ادبی کلکته تبدیل شده بود. رشد او در این فضای انگلیسی-هندی آمیخته با تفکرات فلسفی بنگالی، بستری غنی برای پرورش استعدادش فراهم کرد. از کودکی تنها و درون‌گرا، نوشتن شعر را به عنوان ابزاری برای بیان
درون‌گرا، نوشتن شعر را به عنوان ابزاری برای بیان افکار و احساساتش برگزید. سفرهایش به مناطق روستایی بنگال و پنجاب - از جمله زادگاه پدرش در بوروتاجپور (نزدیک جنای، هوغلی) - تأثیر ماندگاری بر نوشته‌های بعدی او گذاشت. تحصیلاتش را در صومعه لورتو هاوس آغاز کرد و مدارج عالی تحصیلی را در کمبریج به پایان رساند. اولین شعرش را در سال ۱۹۳۳ و در سن ۱۵ سالگی در هفته‌نامه مصور هند منتشر کرد. سه سال بعد در ۱۸ سالگی، با شعری که در نشریه «ستاره هند» (که بعدها به گروه داون پیوست) چاپ شده بود، برنده مسابقه شعری روزنامه
پیوست) چاپ شده بود، برنده مسابقه شعری روزنامه انگلیسی دیلی میرور شد - نشریه‌ای که بعدها خود از نویسندگان ثابت آن گردید. ازدواج. در سال ۱۹۴۰، زیب‌النسا با خلیفه محمد حمیدالله ازدواج کرد. این ازدواج برخلاف روال مرسوم آن دوران، یک پیوند سنتی نبود. پس از ازدواج، او به همراه همسرش به استان پنجاب نقل مکان کرد، جایی که حمیدالله در شرکت کفش باتا به عنوان مدیر اجرایی مشغول به کار شد. در جریان تقسیم هند و استقلال پاکستان در سال ۱۹۴۷، این زوج به پناهندگان عبور کرده از مرزهای هند، کمک‌های انسان‌دوستانه ارائه دادند.
از مرزهای هند، کمک‌های انسان‌دوستانه ارائه دادند. همسر زیب‌النسا، خلیفه محمد حمیدالله، از خانواده‌ای سرشناس در پنجاب بود. پدرش خلیفه محمد اسدالله سمت کتابدار کتابخانه امپراتوری در کلکته (کلکته امروزی) را بر عهده داشت. خود حمیدالله در شرکت باتا به مدارج بالای مدیریتی دست یافت - ابتدا به عنوان رئیس عملیات این شرکت در پاکستان فعالیت کرد و سپس در سال ۱۹۷۲ به سمت ریاست عملیات باتا در ایرلند منصوب شد. زیب‌النسا تمام کتاب‌هایش را به همسرش تقدیم کرد، نشانه‌ای از علاقه عمیقشان به یکدیگر. آنها صاحب دو فرزند شدند:
علاقه عمیقشان به یکدیگر. آنها صاحب دو فرزند شدند: نیلوفر (متولد ۱۹۴۳) و یاسمین (متولد ۱۹۴۹). زیب‌النسا پس از نقل مکان به پنجاب در سال ۱۹۴۲ با چالش‌های فرهنگی روبرو شد. او که در یک محیط انگلیسی-هندی پرورش یافته بود، در ابتدا با سبک زندگی سنتی خانواده پنجابی همسرش دچار شوک فرهنگی شد. همان‌طور که خود در پیشگفتار کتاب همسر جوان اعتراف کرده بود، این سازگاری به زمان و تلاش نیاز داشت. پیشه. ۱۹۳۶–۱۹۴۳. زیب‌النسا اولین موفقیت ادبی خود را در سال ۱۹۳۶ تجربه کرد، زمانی که هفته‌نامه مصور هند در بمبئی یکی از اشعار او را
که هفته‌نامه مصور هند در بمبئی یکی از اشعار او را منتشر کرد. این اتفاق سرآغاز همکاری مستمر او با این نشریه شد که تا زمان استقلال هند در سال ۱۹۴۷ ادامه یافت. در سال ۱۹۴۳، نخستین مجموعه شعرش با عنوان «دسته گل هندی» توسط انتشارات پدرش به چاپ رسید که با استقبال چشمگیری روبرو شد - تمامی نسخه‌های چاپ اول تنها در مدت سه ماه به فروش رفت. او این موفقیت را با انتشار مجموعه شعر دیگری به نام «برگ‌های نیلوفر آبی» تثبیت کرد. ۱۹۴۴–۱۹۴۶. در سال ۱۹۴۵، زیب‌النسا و همسرش در جریان کنفرانس سیملا در این شهر حضور داشتند. این سفر
کنفرانس سیملا در این شهر حضور داشتند. این سفر نقطه‌عطف مهمی در زندگی حرفه‌ای او محسوب می‌شد، چرا که در همین مکان با فاطمه جناح آشنا شد. این آشنایی به دوستی عمیقی انجامید و از طریق این ارتباط، زیب‌النسا موفق به کسب مصاحبه‌ای اختصاصی با محمدعلی جناح، رهبر آینده پاکستان شد. این مصاحبه انحصاری موقعیت حرفه‌ای زیب‌النسا را متحول کرد و او را به چهره‌ای سرشناس در عرصه روزنامه‌نگاری تبدیل نمود. همزمان، داستان‌ها، اشعار و مقالات او نیز با استقبال گسترده‌تری مواجه شد و بر شهرت ادبی او افزود. این دوره را می‌توان آغاز
و بر شهرت ادبی او افزود. این دوره را می‌توان آغاز اوجگیری حرفه‌ای این نویسنده توانا دانست. ۱۹۴۷–۱۹۵۱. پس از استقلال پاکستان در سال ۱۹۴۷، زیب‌النسا حرفه روزنامه‌نگاری را به‌طور جدی پی گرفت. او با نگارش ستون «از چشمان یک زن» در روزنامه کراچی داون، به سرعت به چهره‌ای صریح‌اللهجه در عرصه مطبوعات تبدیل شد. این ستون که از دسامبر ۱۹۴۷ آغاز به کار کرد، در ابتدا محدود به موضوعات سنتی زنان بود. اما زیب‌النسا به زودی علیه این محدودیت‌ها شورید و مصرانه خواستار حق اظهارنظر زنان دربارهٔ تمام موضوعات از جمله مسائل سیاسی
زنان دربارهٔ تمام موضوعات از جمله مسائل سیاسی شد. الطاف حسین، سردبیر وقت داون، نهایتاً به درخواست او تن داد و نه تنها محدودیت‌ها را برداشت، بلکه با ارتقای ستون او به صفحه سرمقاله، او را به اولین مفسر سیاسی زن پاکستان تبدیل کرد. این ستون نوآورانه که در آن زیب‌النسا بی‌پروا نظراتش را بیان می‌کرد، هم شهرت او را به عنوان مقاله‌نویسی شجاع تثبیت کرد و هم‌گامی بزرگ برای جنبش زنان پاکستان محسوب می‌شد. مواضع صریح او در این ستون، مرزهای سنتی را درنوردید و راه را برای حضور جدی‌تر زنان در عرصه عمومی و سیاسی کشور گشود.
حضور جدی‌تر زنان در عرصه عمومی و سیاسی کشور گشود. ۱۹۵۱–۱۹۵۶. در سال ۱۹۵۱، زیب‌النسا در پی اختلاف نظر با الطاف حسین - سردبیر روزنامه داون که خواستار محدود کردن نوشته‌هایش به «مسائل زنان» بود - از این روزنامه استعفا داد. او که از این محدودیت‌های جنسیتی ناخشنود بود، در سال ۱۹۵۲ دست به کار تأسیس ماهنامه «آینه» زد و به عنوان اولین زن سردبیر و ناشر پاکستان، هر دو نقش را به‌طور همزمان بر عهده گرفت. این حرکت جسورانه او را نه تنها به پیشگام روزنامه‌نگاری زنان تبدیل کرد، بلکه به عنوان یک تاجر موفق نیز مطرح ساخت.
کرد، بلکه به عنوان یک تاجر موفق نیز مطرح ساخت. ماهنامه آینه با ترکیب منحصر به فردی از سرمقاله‌های شجاعانه و مطالب صمیمی، به سرعت به موفقیت چشمگیری دست یافت. تصویر اجتماعی مدرن و بی‌پروای مجله که توسط زیب‌النسا شکل گرفته بود، تحولی در رسانه‌های زنانه پاکستان ایجاد کرد. مجله آینه به سرعت محبوبیت فراوانی کسب کرد و زیب‌النسا به عنوان روزنامه‌نگار و سردبیری سرشناس مطرح شد. این موفقیت موجب شد دولت پاکستان او را در هیئت‌های مطبوعاتی متعددی قرار دهد. زیب‌النسا از بنیانگذاران انجمن زنان کارگر پاکستان بود و روابط
بنیانگذاران انجمن زنان کارگر پاکستان بود و روابط نزدیکی با فاطمه جناح (خواهر محمدعلی جناح) و بیگم رعنا لیاقت علی خان (همسر نخست‌وزیر اول پاکستان) داشت. از دیگر دوستان نزدیک او می‌توان به حکیم سعید، سلیمه احمد، اردشیر کواسجی، سید هاشم رضا و جهان‌آرا حبیب‌الله (مادر منیضی شمسی) اشاره کرد. زیب‌النسا حمیدالله از مؤسسان شعبه کراچی بنیاد زنان حرفه‌ای و بازرگانی بود و به عنوان اولین رئیس این شعبه انتخاب شد. او برای دو دوره پیاپی در این سمت خدمت کرد. همچنین او نخستین رئیس باشگاه بین‌المللی زنان کراچی بود و به
نخستین رئیس باشگاه بین‌المللی زنان کراچی بود و به عنوان عضو انجمن باغبانی، اولین زنی شد که ریاست کمیته نمایش گل را بر عهده گرفت. حمیدالله در انجمن زنان تمام پاکستان نیز نقش فعالی داشت. این انجمن را دوست نزدیکش، بیگم رعنا لیاقت علی خان، همسر نخستین نخست‌وزیر پاکستان تأسیس کرده بود. در سال ۱۹۵۵، زیب‌النسا به عنوان عضو هیئت مطبوعاتی پاکستان به قاهره سفر کرد و در دانشگاه الازهر - این نهاد علمی تاریخی - به سخنرانی پرداخت. او با این اقدام به اولین زنی تبدیل شد که در این دانشگاه سخنرانی کرده است. محتوای سخنرانی
در این دانشگاه سخنرانی کرده است. محتوای سخنرانی او که به مسئله جنجالی کشمیر می‌پرداخت، بحث‌های زیادی را برانگیخت. با این حال، این رویداد به خودی خود یک دستاورد تاریخی و مایه افتخار برای او محسوب می‌شد. در سال ۱۹۵۶، زیب‌النسا حمیدالله کتاب سفرنامه‌ای با عنوان شصت روز در آمریکا منتشر کرد که بر اساس تجربیاتش از سفر به ایالات متحده در قالب برنامه رهبران جهان نوشته شده بود. در طول این سفر، او با چهره‌های سرشناسی همچون مریلین مونرو و ژان نگولسکو آشنا شد و حتی در برنامه مشهور «شوی اد سالیوان» حضور یافت. این
در برنامه مشهور «شوی اد سالیوان» حضور یافت. این سفرنامه در اصل مجموعه‌ای از ستون‌هایی بود که زیب‌النسا برای روزنامه تایمز کراچی نوشته بود. زا سولِری، سردبیر روزنامه، با پیشنهاد چاپ مجدد این ستون‌ها به صورت کتاب موافقت کرد که نهایتاً به شکل این سفرنامه منتشر شد. این اثر نه تنها گزارشی جذاب از سفرش به آمریکا بود، بلکه نشان‌دهنده نگاه عمیق و تحلیل‌گرایانه او به فرهنگ و جامعه آمریکایی نیز محسوب می‌شد. در سال ۱۹۵۷، زیب‌النسا به نمایندگی از پاکستان در سمیناری تحت حمایت سازمان ملل دربارهٔ مسئولیت‌های مدنی و
تحت حمایت سازمان ملل دربارهٔ مسئولیت‌های مدنی و افزایش مشارکت زنان آسیایی در زندگی عمومی شرکت کرد. ممنوعیت روی آینه. در سال ۱۹۵۷، زیب‌النسا با انتقادات صریح خود از رژیم سرلشکر اسکندر میرزا و استعفای اجباری حسین شهید سهروردی، با واکنش تند دولت مواجه شد. در ۹ نوامبر همان سال، دولت به‌طور غیررسمی به او اطلاع داد که برای مدت شش ماه از فعالیت‌های مطبوعاتی منع شده است، اما در صورت ارائه عذرخواهی عمومی، این ممنوعیت لغو خواهد شد. زیب‌النسا با شجاعت از عذرخواهی سر باز زد و به توصیه وکیل سرشناس، ا.ک. بروهی، علیه این
زد و به توصیه وکیل سرشناس، ا.ک. بروهی، علیه این تصمیم دولت به دادگاه عالی پاکستان شکایت کرد. این اقدام جسورانه او به نمادی از مقاومت در برابر سانسور و محدودیت‌های آزادی بیان تبدیل شد. زیب‌النسا پس از پیگیری حقوقی با کمک وکیل بروهی، در دیوان عالی کشور پیروز شد (پرونده PLD 1958 SC ۳۵). این حکم تاریخی که بر اساس ماده ۲۲ قانون اساسی ۱۹۵۶ صادر شد، بخش ۸ قانون امنیت پاکستان ۱۹۵۲ را مغایر با حقوق اساسی اعلام کرد، چرا که این قانون محدودیت‌های مشخصی تعیین نکرده و اختیارات نامحدودی به دولت داده بود. دیوان عالی با
اختیارات نامحدودی به دولت داده بود. دیوان عالی با صدور حکمی علیه دولت مرکزی، نه تنها ممنوعیت فعالیت زیب‌النسا را لغو کرد، بلکه هزینه‌های دادرسی را نیز به او اعطا نمود. این رویداد تاریخی نام زیب‌النسا را به عنوان اولین روزنامه‌نگار زنی که در دیوان عالی کشور پیروز شده است، در تاریخ مطبوعات پاکستان ثبت کرد. ۱۹۵۸–۱۹۶۱. زیب‌النسا در سال ۱۹۵۸ مجموعه داستان‌های کوتاه خود با عنوان (همسر جوان و داستان‌های دیگر) را منتشر کرد. این کتاب به شدت مورد استقبال قرار گرفت و چاپ دوم آن در سال ۱۹۷۱ و چاپ سوم در سال ۱۹۸۷ منتشر
دوم آن در سال ۱۹۷۱ و چاپ سوم در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. منتقدان برجسته از روزنامه‌ها و نشریات پاکستانی و خارجی، برخی از داستان‌های این مجموعه را از مهم‌ترین آثار ادبی پاکستان توصیف کرده‌اند. در همین دوره، سرمقاله‌های او به یکی از ویژگی‌های اصلی مجله میرور تبدیل شد که این امر به افزایش محبوبیت او و مجله‌اش انجامید. در آوریل ۱۹۶۱، زیب النیسا مجموعه انتشارات خود را افتتاح کرد: میرور پرس و زیرمجموعه‌های آن از انتشارات آینه، از سال ۱۹۶۱ به بعد متهم به چاپ آینه شدند. کارهای دیگری هم انجام دادند، اما انتشارات همان‌طور
دیگری هم انجام دادند، اما انتشارات همان‌طور کوچک ماند. دهه ۱۹۶۰. آینه در دهه ۶۰ به مجله‌ای بسیار بحث‌برانگیز تبدیل شد، عمدتاً به‌خاطر سرمقاله‌های تند زیب‌اون‌نیسا که شدیداً از حکومت اقتدارگرایانهٔ دولت انتقاد می‌کرد. هرچه مجله‌اش جسورتر می‌شد، زیب‌اون‌نیسا احساس می‌کرد که او و خانواده‌اش به‌زودی در معرض خطر قرار خواهند گرفت. او که از ایوب‌خان و دولت او به‌شدت انتقاد می‌کرد، از حمایت دولت محروم شد و درنتیجه، آینه نیز تبلیغات و پشتیبانی دولتی را از دست داد. در این دوره، او مجموعه‌ای از سرمقاله‌های تند
داد. در این دوره، او مجموعه‌ای از سرمقاله‌های تند انتقادی دربارهٔ شیوه حکمرانی ایوب‌خان نوشت که با عنوان «لطفاً آقای رئیس‌جمهور!» آغاز می‌شد؛ نامه‌ای سرگشاده و پرشور که در آن از خان درخواست کرد دستورات خشونت‌آمیز پلیس علیه دانش‌آموزان معترض را متوقف کند. پس از آنکه ایوب‌خان در پاسخ، زیب‌اُن‌نساء را در نامه‌اش احساساتی و عجولانه‌عمل‌کننده خواند، تنش‌ها به‌تدریج اوج گرفت. میرر بارها در آستانه توقیف قرار گرفت و حتی دو بار نیز متوقف شد. با این حال، اوج درگیری‌ها به فوریه ۱۹۶۹ بازمی‌گردد، زمانی که مجله هم‌زمان
به فوریه ۱۹۶۹ بازمی‌گردد، زمانی که مجله هم‌زمان دو سرمقاله جنجالی را منتشر کرد: لطفاً آقای رئیس‌جمهور! و نوشته‌ای جدید با عنوان نه، متشکرم آقا!. در این سرمقاله‌ها، او ادعا کرد وضعیت کشور بهبود نیافته و فریاد مردم از پیشاور تا چیتاگونگ این است: ایوب باید برود!. ایوب خان به زودی از سلطنت کنار رفت و از قضا دقیقاً همان کاری را که به او توصیه کرده بود انجام داد. با این حال، هر زمان که احساس می‌کرد دولت نیاز به سرزنش دارد، به نوشتن سرمقاله‌های انتقادی ادامه داد. ۱۹۶۹–۱۹۷۱. زیب النسا معاون هیئت پاکستانی در مجمع
۱۹۶۹–۱۹۷۱. زیب النسا معاون هیئت پاکستانی در مجمع عمومی سازمان ملل از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۱ بود. در سال ۱۹۷۱، پس از ناآرامی‌های داخلی و متعاقب آن استقلال بنگلادش، زیب اون نسا با ارسال تلگرامی به دولت جدید تبریک گفت، اما ترجیح داد در پاکستان بماند. در سال ۱۹۷۱، شوهر زیب النیسا به ایرلند منتقل شد تا عملیات باتا را در آنجا اداره کند. از آنجایی که هیچ‌یک از دو دخترش تمایلی به تصاحب مجله نداشتند، او آن را تعطیل کرد و انتشارات خود، میرور پرس را فروخت. ۱۹۷۱–۱۹۷۹. در بیشتر دهه ۱۹۷۰، او و همسرش در دوبلین ایرلند زندگی
بیشتر دهه ۱۹۷۰، او و همسرش در دوبلین ایرلند زندگی می‌کردند، جایی که او به آنجا منتقل شده بود. زیب النسا شغل خود را به حالت تعلیق درآورد تا با همسرش باشد و مرتباً از پاکستان بازدید می‌کرد. او نزدیک به پایان دهه بازگشت و شروع به نوشتن ستونی با عنوان تفکر با صدای بلند برای مجله پاکستانی "MAG"، بخشی از گروه بزرگ جانگ کرد. ۱۹۸۰–۱۹۸۳. در اوایل دهه ۱۹۸۰، او به عنوان رئیس انجمن زنان تمام پاکستان (APWA) خدمت کرد، سازمانی که از زمان آغاز به کار در آن نقش مهمی ایفا کرده بود. او همچنان در حال نوشتن ستون‌هایی برای
کرده بود. او همچنان در حال نوشتن ستون‌هایی برای "اخبار صبح" کراچی بود و به اظهار نظر در مورد جنبه‌های سیاسی-اجتماعی جامعه پاکستان ادامه داد. با این حال، او به‌طور فزاینده ای منزوی می‌شد. بازنشستگی. در سال ۱۹۸۳، شوهر زیب النسا دچار حمله قلبی شد و سال بعدش درگذشت. در روز تشییع جنازه او، او چیزی را نوشت که قرار بود به معروف‌ترین مقاله زندگی حرفه‌ای بعدی‌اش تبدیل شود. این مطلب درون‌گرایانه یک روز پس از مرگ همسرش در "صبحگاه نیوز" منتشر شد. او پس از مرگ همسرش در غم و اندوه فرورفت و خیلی زود از زندگی فعال
در غم و اندوه فرورفت و خیلی زود از زندگی فعال نویسندگی بازنشسته شد. زیب النسا که از نسل جدید پاکستانی‌ها دلسرد شده بود، به انزوا افتاد و با دخترش نقل مکان کرد و تصمیم گرفت سال‌های باقی مانده خود را با خانواده خود بگذراند. او از یک حرفه فعال بازنشسته شد و فقط در دهه ۱۹۸۰ مقالاتی می‌نوشت. با این حال، در سال ۱۹۸۷، زمانی که کتاب داستان‌های کوتاه او، "همسر جوان و داستان‌های دیگر"، به دلیل تقاضای مردم دوباره منتشر شد، بار دیگر در معرض دید عموم قرار گرفت. با این حال، این شهرت دیرهنگام چندان دوام نیاورد، و او به
حال، این شهرت دیرهنگام چندان دوام نیاورد، و او به زودی به انزوا بازگشت. مرگ. زیب النسا در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۰ در سن ۸۱ سالگی درگذشت. او در نهم فوریه به بیمارستان منتقل شده بود، اما در ساعات اولیه به دلیل وجود آب در ریه‌هایش درگذشت. در یک آگهی ترحیم در روزنامه سپیده دم آمده است: حتی مخالفانش او را به خاطر شجاعت اعتقادی و قدرت شخصیتی که در طول زندگی از خود نشان داد تحسین می‌کردند. یکی دیگر از آگهی‌های ترحیم روزنامه می‌گوید: او برای مدت طولانی به خاطر نقش پیشگامش در ژانر خاصی از روزنامه‌نگاری در پاکستان و به