payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جنبش آزادی فلسطین () که در ابتدا با نام فتح یاسر شناخته می‌شد، یک حزب سیاسی و گروه شبه‌نظامی فلسطینی است. این سازمان توسط اعضای سابق فتح پس از تصرف نوار غزه توسط حماس در ژوئن ۲۰۰۷ تأسیس شد. رهبری این حزب را بر عهده داشت. ("ابو ادهم")، سخنگوی دولت قبلی به رهبری حماس، تا زمان ترورش در نوامبر ۲۰۲۳. این حزب به نام یاسر عرفات نامگذاری شده است. این حزب اقتدار محمود عباس را به رسمیت نمی‌شناسد و با حماس در این دیدگاه که رهبری فعلی فتح فاسد و خیانتکار است، هم‌نظر است. این حزب به مبارزه مسلحانه برای پایان دادن به
است. این حزب به مبارزه مسلحانه برای پایان دادن به اشغال کرانه باختری و نوار غزه توسط اسرائیل اعتقاد دارد. گردان‌های الانصار. دارای یک جناح مسلح به نام گردان‌های الانصار ()
بنیاد پرادا، که از سال ۱۹۹۵ به‌طور مشترک توسط میوچیا پرادا و پاتریزیو برتلی اداره می‌شود، نهادی است که به هنر و فرهنگ معاصر اختصاص دارد. از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۰، بنیاد پرادا ۲۴ نمایشگاه انفرادی در فضاهای نمایشگاهی خود در میلان برگزار کرده است که به عنوان گفتگو با هنرمندان معاصر تحسین‌شده در نظر گرفته شده است. در سال ۲۰۱۵، بنیاد پرادا یک مرکز جدید و دائمی در میلان افتتاح کرد. تاریخچه. در بیست سال گذشته، این بنیاد همچنین برنامه‌های فرهنگی غنی‌ای را ترویج کرده است، از جمله جشنواره‌های فیلم («جشنواره فیلم تریبکا در
از جمله جشنواره‌های فیلم («جشنواره فیلم تریبکا در فوندازیوونه پرادا»، ۲۰۰۴؛ «پادشاهان ایتالیایی فیلم‌های B: تاریخچه پنهان سینمای ایتالیا، ۱۹۴۹–۱۹۷۶»، ۲۰۰۴؛ «تاریخچه پنهان سینمای آسیایی»، ۲۰۰۵؛ «تاریخچه پنهان سینمای روسیه»، ۲۰۰۷)، سخنرانی‌های میان‌رشته‌ای و فلسفی، و پروژه‌های معماری و طراحی («هرزوگ و دو مورون، OMA/AMO رم کولهاس. پروژه‌هایی برای پرادا. آثار در حال پیشرفت»، ۲۰۰۱؛ «افشای بنیاد پرادا»، ۲۰۰۸؛ «روتور: خارج از لمبو»، ۲۰۱۱). در سال ۲۰۱۱، فوندازیوونه پرادا یک فضای نمایشگاهی جدید در ونیز افتتاح کرد،
پرادا یک فضای نمایشگاهی جدید در ونیز افتتاح کرد، یک کاخ تاریخی در کانال بزرگ، که میزبان چندین نمایشگاه گروهی بوده است: «آرمان کوچک، ۲۰۱۲؛ «وقتی نگرش‌ها شکل می‌گیرند: برن ۱۹۶۹ / ونیز ۲۰۱۳»، ۲۰۱۳؛ و «هنر یا صدا»، ۲۰۱۴. پروژه‌های بین‌المللی ویژه بنیاد شامل «دابل کلاب» اثر کارستن هولر در لندن، «پرادا ترنسفورمر» اثر OMA در سئول و «موزه ۲۴ ساعته» اثر فرانچسکو وتزولی در کاخ اینا در پاریس می‌شود. بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹، به مناسبت دوسالانه ونیز، نمایشگاه‌های انفرادی فرانچسکو وتزولی (۲۰۰۵)، توماس دمند (۲۰۰۷)، جان
فرانچسکو وتزولی (۲۰۰۵)، توماس دمند (۲۰۰۷)، جان وسلی (2009) در بنیاد جورجیو سینی در ونیز برگزار شد. دیگر هنرمندانی که آثارشان به نمایش گذاشته شد عبارتند از: آنیش کاپور (۱۹۹۵)، لوئیز بورژوا (۱۹۹۷)، سم تیلور-وود (۱۹۹۸)، والتر د ماریا (۱۹۹۹)، انریکو کاستلانی (۲۰۰۱)، استیو مک‌کوئین (۲۰۰۵)، تام ساکس (۲۰۰۶)، ناتالی جوربرگ (۲۰۰۸) و جان بالدساری (۲۰۱۰) مکان‌های برگزاری در میلان. لارگو ایسارکو. در ۹ مه ۲۰۱۵، بنیاد پرادا از محل دائمی جدید میلان خود، در لارگو ایسارکو، رونمایی کرد. محل جدید بنیاد پرادا در میلان، که
رونمایی کرد. محل جدید بنیاد پرادا در میلان، که توسط شرکت معماری OMA - به رهبری رم کولهاس - طراحی شده است، مجموعه گونه‌شناسی‌های فضایی را که در آن هنر می‌تواند به نمایش گذاشته شود و با عموم به اشتراک گذاشته شود، گسترش می‌دهد. این مجموعه که حاصل تغییر شکل یک کارخانه تقطیر سابق مربوط به دهه ۱۹۱۰ است، با یک پیکربندی معماری که ساختمان‌های موجود را با سه سازه جدید به نام‌های «پودیوم»، «سینما» و «توره» ترکیب می‌کند، بیان شده است. مشخصه محل جدید، به اصطلاح «خانه جن‌زده»، یک ساختمان ۴ طبقه است که با فویل طلای ۲۴
جن‌زده»، یک ساختمان ۴ طبقه است که با فویل طلای ۲۴ عیار پوشانده شده است و قطعاتی از مجموعه دائمی هنر بنیاد پرادا به‌طور دائم در آن به نمایش گذاشته می‌شوند. این مجموعه که در لارگو ایسارکو، در جنوب میلان واقع شده است، مساحت ناخالصی معادل ۱۹۰۰۰ متر مربع / ۲۰۵۰۰۰ فوت مربع دارد که ۱۱۰۰۰ متر مربع آن به عنوان فضای نمایشگاهی اختصاص داده شده است. ساختمان ورودی، بازدیدکنندگان را به دو مرکز جدید که از طریق همکاری‌های ویژه توسعه یافته‌اند، خوشامد می‌گوید: یک فضای مخصوص کودکان که توسط گروهی از دانشجویان مدرسه ملی معماری
که توسط گروهی از دانشجویان مدرسه ملی معماری ورسای طراحی شده است، و یک بار که در آن، کارگردان وس اندرسون، حال و هوای معمول کافه‌های قدیمی میلان را بازسازی کرده است. به مناسبت افتتاح محل جدید میلان، بنیاد پرادا طیف گسترده‌ای از فعالیت‌ها را ارائه داد. رابرت گوبر و توماس دمند چیدمان‌های مکان-محور را در گفتگو با معماری صنعتی و فضاهای جدید در محوطه اجرا کردند. رومن پولانسکی از طریق یک مستند جدید و مجموعه‌ای از نمایش فیلم، الهامات سینمایی پشت دیدگاه هنری خود را بررسی می‌کند. گزیده‌هایی از آثار هنری مجموعه پرادا
می‌کند. گزیده‌هایی از آثار هنری مجموعه پرادا در مجموعه‌ای از نمایشگاه‌های موضوعی ارائه می‌شوند. در سپتامبر ۲۰۱۵، بنیاد پرادا اولین پروژه هنرهای نمایشی خود با عنوان «آتلانته دل ژستو» را برگزار کرد، مجموعه‌ای از حرکات رقص که توسط ویرجیلیو سینی طراحی شده بود. در نوامبر ۲۰۱۵، بنیاد پرادا نمایشگاهی گلچین از آثار جیانی پیاچنتینو (تورین، ۱۹۴۵) را با کیوریتوری جرمانو چلانت برگزار کرد. نمایشگاه موضوعی «رکتو ورسو» که در دسامبر ۲۰۱۵ برگزار شد، آثار هنری را به نمایش گذاشت که آگاهانه پدیده پنهان، مستور یا فراموش‌شده
گذاشت که آگاهانه پدیده پنهان، مستور یا فراموش‌شده «پشت» را برجسته می‌کردند. در اوایل سال ۲۰۱۶، سینمای فوندازیونه پرادا میزبان «جسم، ذهن و روح» بود؛ مجموعه‌ای از ۱۵ فیلم که توسط کارگردان برنده جایزه اسکار، الخاندرو گونزالس ایناریتو (مکزیکو سیتی، ۱۹۶۳) با همکاری الویس میچل، منتقد فیلم و کیوریتور موزه هنرهای معاصر لس‌آنجلس (LACMA) انتخاب شده بودند. در ۴ فوریه ۲۰۱۶، «گوشکا ماکوگا: به پسر انسانی که طومار را خورد» به روی عموم گشوده شد - که توسط هنرمند گوشکا ماکوگا برای فضاهای فوندازیونه پرادا ساخته شده است،
برای فضاهای فوندازیونه پرادا ساخته شده است، تأملاتی را در مورد مسائل اساسی مانند زمان، آغازها و پایان‌ها، فروپاشی و تجدید گرد هم می‌آورد. رصدخانه. در سال ۲۰۱۶، بنیاد، اُسرواتوریو، یک گالری عکاسی در طبقات پنجم و ششم گالری ویتوریو امانوئل دوم میلان را راه‌اندازی کرد. مکان‌های برگزاری در ونیز. بنیاد پرادا شریک بخش خصوصی مجموعه‌ای از مرور آثار سینمای ایتالیا بود که اولین بار در شصت و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز با عنوان "«تاریخ پنهان سینمای ایتالیا»" آغاز شد. بنیاد، نمایشگاهی را در کاخ قرن هجدهمی «کرنر
شد. بنیاد، نمایشگاهی را در کاخ قرن هجدهمی «کرنر دلا رجینا» برگزار می‌کند که اکنون میزبان آرشیو تاریخ نمایشگاه هنر معاصر دوسالانه ونیز نیز هست. از ماه مه و در طول تابستان ۲۰۱۵، هر دو مکان به صورت موضوعی توسط دو نمایشگاه هنری باستانی، «"کلاسیک سریالی»" (که در ۲۴ اوت ۲۰۱۵ به پایان رسید) و «"کلاسیک قابل حمل»" (که در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۵ به پایان رسید)، که توسط سالواتوره ستیس طراحی شده بود، به هم مرتبط شدند.
«وقتی انارها فریاد می‌زنند» (انگلیسی: "When Pomegranates Howl") یک فیلم درام افغانستانی ـ استرالیایی محصول ۲۰۲۰ است که توسط گراناز موسوی، فیلم‌ساز ایرانی‌تبار مقیم استرالیا، نوشته و کارگردانی شده است. بخشی از تأمین مالی فیلم از طریق جشنواره فیلم آدلاید انجام شد که در همان جشنواره، فیلم برای نخستین بار به نمایش درآمد. این فیلم به عنوان نمایندهٔ استرالیا در بخش بهترین فیلم بین‌المللی در نود و چهارمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد. طرح. براساس روی‌دادهای واقعی، فیلم داستان هیواد، پسر ۹ساله‌ای را روایت می‌کند که
داستان هیواد، پسر ۹ساله‌ای را روایت می‌کند که در خیابان‌های پایتخت افغانستان، کابل، زندگی می‌کند. پس از دست دادن پدر و برادرش، هیواد تصمیم می‌گیرد کسب‌وکاری راه‌اندازی کند و به‌عنوان گاری‌چی کار کند؛ کاری که هر روز از انجام آن لذت می‌برد. با جابه‌جایی و بارگیری کالاها در گاری‌ها، او در سراسر کابل سفر می‌کند تا به امید جمع‌آوری پول کافی برای حمایت از خانواده‌اش باشد. رویای هیواد برای بازیگر شدن در سینما زمانی تحقق می‌یابد که با یک عکاس استرالیایی روبه‌رو می‌شود. تولید و فیلمبرداری. موسوی فیلمبرداری فیلم
می‌شود. تولید و فیلمبرداری. موسوی فیلمبرداری فیلم "وقتی انارها فریاد می‌زنند" را در کابل در سال ۲۰۱۷ آغاز کرد. او پس از مطالعه‌ی سرخط اخبار استرالیا درباره حمله‌ای توسط نیروهای مسلح استرالیا، که در آن دو پسر ۱۱ و ۱۲ ساله کشته شدند، الهام گرفت. این خبر تلخ، کارگردان را بر آن داشت تا فیلمنامه‌ای درباره‌ی پسری نه‌ساله به نام هیواد بنویسد.
نلز کورتنی کلاین (متولد ۴ ژانویه ۱۹۵۶) نوازنده گیتار و آهنگساز آمریکایی است. او از سال ۲۰۰۴ نوازنده گیتار گروه ویلکو بوده است. در دهه ۱۹۸۰ او اغلب با همکاری برادر دوقلویش الکس که نوازنده سازهای کوبه‌ای بود، جاز می‌نواخت. نلز با نوازندگان پانک و آلترناتیو راک مانند کارلا بوزولیچ و جرالدین فیبرز، مایک وات و تورستون مور همکاری داشته است. او رهبری گروه‌های خوانندگان نلز کلاین، تریو نلز کلاین و گروه نلز کلاین فور را بر عهده دارد. کلاین در نوامبر ۲۰۱۱ توسط مجله "رولینگ استون" به عنوان هشتاد و دومین نوازنده گیتار
استون" به عنوان هشتاد و دومین نوازنده گیتار برتر تمام دوران انتخاب شد
جوکوندو فینو (۳ مه ۱۸۶۷ – تورین، ۱۹ آوریل ۱۹۵۰ تورین) آهنگساز و موسیقی‌شناس ایتالیایی بود. او اولین مفاهیم موسیقی را از مادرش آموخت، سپس در هنرستان موسیقی در تورین نزد جووانی بولزونی تحصیل کرد. به خواست خانواده‌اش، همچنین مطالعات مذهبی را دنبال کرد و در سال ۱۸۸۹ کشیش شد. او کار خود به عنوان آهنگساز را با موسیقی‌شناسی ترکیب کرد و مطالعات متعددی در مورد آهنگسازان گذشته، از جمله جاکومو گوتیفردو فراری، فرانتس شوبرت، جووانی باتیستا سومیس منتشر کرد.
سانتی فرانچزی (؛ به معنای مقدسین فرانسوی) یک گروه موسیقی ایتالیائی از ایوریا است که از الِساندرو دِ سانتیس و ماریو لورنزو فرانچزی تشکیل شده است. آن‌ها برنده فصل شانزدهم برنامه استعدادیابی ایکس فاکتور شدند. تاریخچه. آنها که با نام «The Jab» تأسیس شدند، با اولین تک‌آهنگ خود به نام «Regina» در مسابقهٔ «Liga Rock Park» برنده شدند. در سال ۲۰۱۷، آنها در هفدهمین فصل از برنامه استعدادیابی «Amici di Maria De Filippi» شرکت کردند. بعد از این تجربه، آنها سه آهنگ «Costenzo»، «Vaniglia» و «Lei» را منتشر کردند. اوایل سال
«Vaniglia» و «Lei» را منتشر کردند. اوایل سال ۲۰۲۱، این گروه در جشنواره «Spaghetti Unplugged» شرکت کردند. در ژوئن ۲۰۲۱، آنها برنده سی و دومین دوره جشنواره «Musicultura» شدند که در رکاناتی برگزار و از شبکه رای ۱ پخش می‌شد. این آهنگ به صورت تک‌آهنگ منتشر شد و سال بعد در موسیقی متن فصل سوم مجموعه تلویزیونی «"سامرتایم»" قرار گرفت. در اواخر سال ۲۰۲۲، آنها به عنوان شرکت‌کننده در شانزدهمین دوره "ایکس فاکتور" شرکت کردند. در ۸ دسامبر ۲۰۲۲، آنها با تک آهنگ «Non è così male» برنده این رقابت شدند. در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۲،
male» برنده این رقابت شدند. در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۲، این گروه آلبوم چند‌آهنگه «In fieri» را منتشر کرد. که شامل تک‌آهنگ برنده‌ شدنشان، دو آهنگ بازخوانی شده در طول اجرا و سه آهنگ اصلی بود.
امیلیو پراگا (۱۸ دسامبر ۱۸۳۹ میلان - ۲۶ دسامبر ۱۸۷۵ میلان) نویسنده، نقاش، شاعر، نمایشنامه‌نویس و نویسنده‌ی اپرای ایتالیایی بود. او از نمایندگان جنبش «اسکاپیلیاتورا»و «خط لمبارد»،‌و از مقلدان شارل بودلر بود. او همچینین پدر مارکو پراگا،‌ نمایشنامه‌نویس واقع‌گرا و یکی از بنیانگذاران و مدیران «‌انجمن نویسندگان و ناشران ایتالیا»‌(SIAE) بود. زندگینامه. او در ۱۸ دسامبر ۱۸۳۹ در یک خانواده‌ی صنعتی ثروتمند میلانی متولد شد. جایگاه اجتماعی‌اش به او اجازه داد تا بین سال‌های ۱۸۵۷ تا ۱۸۵۹ سفرهای گسترده‌ای به سراسر اروپا
۱۸۵۷ تا ۱۸۵۹ سفرهای گسترده‌ای به سراسر اروپا داشته باشد. در این مدت، او دوره‌های طولانی را در پاریس گذراند و در آنجا آثار بودلر، ویکتور هوگو، آلفرد دو موسه و هاینریش هاینه را مطالعه کرد. در پایتخت فرانسه بود که او شروع به نقاشی آبرنگ کرد. با بازگشت به میلان، او به محافل اسکاپیلیاتورا رفت و آمد پیدا کرد و به یکی از نمایندگان برجسته‌ی آن تبدیل شد. در این اثنا با برادران کامیلو و آریگو بوئیتو دوستی برقرار کرد و در سال ۱۸۶۴ همراه با کامیلو، بیانیه‌ی هنری این جریان را نوشت. اما پس از مرگ پدرش و فروپاشی مالی کسب
را نوشت. اما پس از مرگ پدرش و فروپاشی مالی کسب و کار خانوادگی، او نتوانست با کار منظم سازگار شود و به الکل روی آورد و خود را به یک سبک زندگی نامنظم، که اغلب با سوءمصرف مواد مخدر همراه بود، سپرد. به این ترتیب، در میان اسکاپیلیاتی‌ها، او کسی بود که به طور واقعی مدل مالدتیسمو (یا شاعر نفرین شده) مجسم شده توسط بودلر شد. نزاع و جدایی از همسر و پسر یازده ساله‌اش مارکو (۱۸۷۳) بر کسالت او افزود: او در سال ۱۸۷۵، در حالی که تنها ۳۶ سال داشت، در فقر و بر اثر سیروز کبدی در خانه برادر خود درگذشت. آثار. شعر. "«پالت»
کبدی در خانه برادر خود درگذشت. آثار. شعر. "«پالت» (Tavolozza) (۱۸۶۲)". او با این مجموعه شعری که به طرز چشمگیری موفق بود، خود را تثبیت کرد. این مجموعه شامل توصیفات مناظر است که حس زنده و امپرسیونیستی از رنگ را آشکار می‌کند. زبان این مجموعه نیز جالب است و از عبارات رایجی استفاده می‌کند که در زبان شعر سنتی ناشناخته هستند. همچنین ترکیباتی با بار اجتماعی، جدل علیه بورژوازی و فرقه پول، و علیه پیشرفت علمی و فنی که زیبایی را تهدید می‌کند، و همچنین اشعار "نفرین شده" که فساد جنسی، عیاشی، زنای با محارم و سوء مصرف
که فساد جنسی، عیاشی، زنای با محارم و سوء مصرف الکل را ستایش می‌کنند، در این مجموعه وجود دارد. "«نیم‌سایه‌ها» (Penombre) (۱۸۶۴)". در این مجموعه که دومین مجموعه شعر او بود، «نفرین» محوریت دارد؛ اما شاعر همچنین در سلامت عقل، طبیعت و چیزهای آشنا به دنبال آرامش است. زبان با استفاده از اصطلاحات به شدت واقع‌گرایانه، عمداً اغراق‌آمیز می‌شود: همانطور که می‌توان تصور کرد، این مجموعه، عموم مردم، به ویژه مخاطبان «سالن» را که پراگا اغلب به آنها حمله می‌کرد، رسوا کرد. در مجموع، کل مجموعه مملو از ادای احترام و ارجاع به
مجموع، کل مجموعه مملو از ادای احترام و ارجاع به بودلر است: یک غزل نام خود را از بخش پنجم «گل‌های شر»، «شورش»، گرفته است، در حالی که شعر دیگری، «روح شراب»، عنوان دقیق خود را از تصنیفی در بخش سوم اثر شاعر پاریسی گرفته است. مقدمه آن نیز اعلامیه‌ای از شعر ضد مانزونی و ضد کاتولیک است: «شاعر پاکدامنی که ایتالیا او را می‌پرستد، / پیرمرد غرق در رؤیاهای مقدس، / تو می‌توانی بمیری! ... / این ساعتِ مُتَحَرِّمان است! / مسیح مرده است!»؛ پراگا، دوباره با پیروی از الگوهای فرانسوی و همراه با شعر «لوسیفر» اثر ماریو
الگوهای فرانسوی و همراه با شعر «لوسیفر» اثر ماریو راپیساردی، تقریباً مفهوم نیچه از مرگ خدا را پیش‌بینی می‌کند. "«قصه‌ها و افسانه‌های پریان» (Fiabe e leggende) (۱۸۶۹)". پراگا در این مجموعه شاعرانه، تصمیم گرفت از شدت تحریک بکاهد و به مضامین عاشقانه و احساساتی بازگردد. "«شفاف‌ها» (Trasparenze) (‌۱۸۷۸)". این اشعار که پس از مرگش در سال ۱۸۷۸ منتشر شدند، لحنی از تسلیم و اعتماد صمیمانه را منتقل می‌کنند، میلی به خلوص که در تداعی خاطرات کودکی منعکس شده است. سرانجام،‌ مجموعه کامل شعرهای او در ۱۹۲۲ در میان به چاپ
مجموعه کامل شعرهای او در ۱۹۲۲ در میان به چاپ رسید. داستان. پراگا در آخرین روزهای زندگی‌اش روی رمانی با عنوان «خاطرات کشیش» (Memories of a presbytery) نیز کار کرد که بعدها توسط دوستش روبرتو ساکتی تکمیل شد. این اثر که بین ژوئن و نوامبر ۱۸۷۷ به صورت بخش بخش در «ایل پونگولو» و در سال ۱۸۸۱ در یک جلد در تورین،‌و سپس در ۱۹۴۰ در میلان منتشر شد، داستانی قدرتمند است که اشتیاق به پاکی را بیان می‌کند و در آرامش روستا و شخصیت کشیش پیر منعکس می‌شود، اما همچنین شامل دسیسه‌های داستانی پیچیده و واضحی است. کتاب ملودرام
داستانی پیچیده و واضحی است. کتاب ملودرام تئاتر. پراگا همچنین نمایشنامه‌نویس بود: در عمر کوتاهش تعداد قابل توجهی لیبرتوی اپرا برای ملودرام‌هایی نوشت که توسط نویسندگانی مانند آمیلکاره پونچیلی، فرانکو فاچو، جوزپه گالینیانی و غیره به موسیقی تبدیل شده بودند. لیبرتوها. I profughi fiamminghi, Milano, 1864, musicato da Franco Faccio L'avvocato Patelin, Milano, 1871, tratto da La Farce de Maître Pathelin (François Villon?), musicato da Achille Montuoro I promessi sposi, tratto da I promessi sposi di Alessandro
sposi, tratto da I promessi sposi di Alessandro Manzoni, musicato da Amilcare Ponchielli Il viandante, tratto da Le passant di François Coppée, musicato da Giulio Litta Visconti Arese Atala, Milano, 1876, musicato da Giuseppe Gallignani Il conte di Montecristo, Milano, 1888, tratto dall'omonimo romanzo di Alexandre Dumas, terminato da Ferdinando Fontana, musicato da Raffaele Dell'Aquila Maria Tudor, Milano, 1879, tratto da Marie Tudor di Victor Hugo, musicato da Antônio Carlos Gomes Fantasma, musicato da
da Antônio Carlos Gomes Fantasma, musicato da Andrea Ferretto
مارکو کاستولدی (؛ زادهٔ ۲۳ دسامبر ۱۹۷۲) که بیشتر با نام هنری مورگان شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا و نوازنده اهل ایتالیا است. ژانرهای موسیقی او عمدتاً آلترناتیو راک و الکترونیک راک و گاهی راک تجربی و سینث-پاپ است. او همچنین به مدت هشت فصل داور نسخه ایتالیایی "ایکس فاکتور" بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن به عنوان خواننده و نوازنده نقش داشته است می‌توان به "عشق گمشده" و ترانسیلوانی اشاره کرد. وی همچنین داور جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۰ هم بوده است. مورگان یکی از اعضای بنیان‌گذار
۲۰۲۰ هم بوده است. مورگان یکی از اعضای بنیان‌گذار گروه بلوورتیگو (یک گروه ایتالیایی که در سال ۱۹۹۲ تشکیل شد) است. مورگان ۳ دختر دارد؛ اولین آنها، آنا لو کاستولدی از همسر سابقش آزیا آرجنتو است.
ادوین امنتا جامعه‌شناس آمریکایی است که بیشتر به خاطر مطالعه‌اش در مورد سیاست اجتماعی، جنبش‌های اجتماعی و طرح نیو دیل شناخته می‌شود. شغل. امنتا از طریق نظریه میانجیگری سیاسی خود، که در نتیجه مطالعه طرح تاونزند، سازمانی که خواستار حقوق بازنشستگی سالمندان در دوران رکود بزرگ بود، و سایر جنبش‌های دوران نیو دیل، توسعه یافت، بر نحوه مفهوم‌سازی، مطالعه و توضیح تأثیرات جنبش اجتماعی توسط محققان تأثیر گذاشته است. او همچنین به خاطر نظریه‌پردازی نقش نهادهای سیاسی در سیاست‌گذاری شناخته شده است. کار اخیر امنتا شامل توسعه
شناخته شده است. کار اخیر امنتا شامل توسعه یک پایگاه داده پوشش روزنامه‌ای است که به محققان اجازه می‌دهد نظریه‌های تأثیرات جنبش‌های اجتماعی را در ۳۲ جنبش اجتماعی اصلی آزمایش کنند. امنتا چهار کتاب و بیش از ۵۰ مقاله و فصلی از یک کتاب نوشته است. «تسکین جسورانه: سیاست های نهادی و ریشه‌های سیاست اجتماعی مدرن آمریکا» (انتشارات دانشگاه پرینستون، ۱۹۹۸) جایزه کتاب ممتاز سال ۱۹۹۹ را از بخش انجمن جامعه‌شناسی آمریکا در مورد جامعه‌شناسی سیاسی دریافت کرد. مقاله او با عنوان «سن فراغت؟ میانجیگری سیاسی و تأثیر جنبش بازنشستگی
«سن فراغت؟ میانجیگری سیاسی و تأثیر جنبش بازنشستگی بر سیاست سالمندان ایالات متحده» (با همکاری نیل کارن و شیرا جوی اولاسکی) جایزه بهترین مقاله منتشر شده در سال ۲۰۰۶ را از بخش رفتار جمعی و جنبش‌های اجتماعی انجمن جامعه‌شناسی آمریکا دریافت کرد. کتاب‌های دیگر امنتا عبارتند از «وقتی جنبش‌ها مهم هستند: طرح تاونزند و ظهور تأمین اجتماعی» (انتشارات دانشگاه پرینستون، ۲۰۰۶) و «راهنمای وایلی-بلک‌ول جامعه‌شناسی سیاسی» (وایلی-بلک‌ول، ۲۰۱۲). امنتا به عنوان رئیس بخش جامعه‌شناسی سیاسی انجمن جامعه‌شناسی آمریکا و بخش رفتار
سیاسی انجمن جامعه‌شناسی آمریکا و بخش رفتار جمعی و جنبش‌های اجتماعی خدمت کرده است. و او از بنیاد راسل سیج و بنیاد ملی علوم بودجه دریافت کرده است. نظریه میانجیگری سیاسی. پیش از امنتا، بیشتر کارها در مورد تاثیر جنبش‌های اجتماعی یا بر ویژگی‌های داخلی جنبش‌ها (عضویت، منابع، سازمان، تاکتیک‌ها) یا محیط‌های خارجی آنها (باز بودن نظام سیاسی، صف‌بندی‌ها و اتحادهای نخبگان و ظرفیت‌های سرکوب دولتی) متمرکز بود. مدل میانجیگری سیاسی امنتا در کتاب‌هایش «تسکین جسورانه» و «وقتی جنبش‌ها مهم هستند» و در مجموعه‌ای از مقالات،
جنبش‌ها مهم هستند» و در مجموعه‌ای از مقالات، نظریه‌ای در مورد تعاملات بین ویژگی‌های داخلی جنبش‌ها و محیط‌های خارجی آنها ارائه می‌دهد. امنتا استدلال می‌کند تاکتیک‌های خاص جنبش در برخی زمینه‌ها بهتر از سایرین عمل می‌کنند و کار تجربی او تعاملات بین قاطعیت تاکتیک‌های جنبش و زمینه‌های سیاسی کوتاه‌مدت را نشان می‌دهد. به طور خاص، هنگامی که مسئولان و دیوان‌سالاران دولتی به طور مطلوب نسبت به یک جنبش تمایل دارند، تاکتیک حداقل قاطعیت کافی خواهد بود ولی وقتی مقامات منتخب و دیوان‌سالاران ایالتی نسبت به یک جنبش خصمانه
و دیوان‌سالاران ایالتی نسبت به یک جنبش خصمانه هستند، تاکتیک‌های قاطعانه ضروری است. علاوه بر این، اگر مقامات منتخب طرفدار باشند اما دیوان‌سالاران ایالتی خصمانه باشند، یا برعکس، سازمان‌های جنبش باید احزاب مخالف را به جای احزاب موافق هدف قرار دهند.
طالع‌بینی هندی. طالع‌بینی هندی (به سانسکریت: ज्योतिष, تلفظ: جْیوتیش) که در زبان انگلیسی به نام Vedic astrology یا Indian astrology نیز شناخته می‌شود، یکی از کهن‌ترین نظام‌های پیش‌بینی و تحلیل سرنوشت بر پایه موقعیت اجرام آسمانی است. این دانش، بخشی از شاخهٔ ویداها در سنت هندوئیسم بوده و ریشه‌های آن به هزاران سال پیش بازمی‌گردد. تاریخچه. طالع‌بینی هندی در متون کهن هند، به‌ویژه وداها، به‌عنوان «چشم ودا» یاد شده است. قدیمی‌ترین آثار مکتوب این رشته در متنی به نام برهادپاراشره هوره شاسترا (Brihat Parashara Hora
برهادپاراشره هوره شاسترا (Brihat Parashara Hora Shastra) نسبت داده شده به حکیم پاراشره گردآوری شده‌است. شواهد باستان‌شناسی و نجومی نشان می‌دهد که این نظام حداقل از هزاره دوم پیش از میلاد مورد استفاده بوده و بعدها با دستاوردهای نجومی بابل باستان و یونان باستان تعامل پیدا کرده است. اصول و مبانی. مبنای طالع‌بینی هندی بر محاسبه موقعیت سیارات، ماه، خورشید و نقاط فرضی مانند راهوی (Rahu) و کتو (Ketu) در دایره‌البروج است. برخلاف طالع‌بینی غربی که از تقویم شمسی استوایی بهره می‌گیرد، طالع‌بینی هندی از تقویم نجومی
بهره می‌گیرد، طالع‌بینی هندی از تقویم نجومی (Sidereal zodiac) استفاده می‌کند. این نظام شامل: است. شاخه‌ها. طالع‌بینی هندی شامل شاخه‌های مختلفی است، از جمله: کاربردها. این نظام در هند و بسیاری از کشورهای جنوب آسیا برای موارد گوناگون به کار می‌رود، مانند: انتقادات و دیدگاه علمی. جامعه علمی مدرن طالع‌بینی هندی را در زمرهٔ شبه‌علم‌ها طبقه‌بندی می‌کند، زیرا شواهد تجربی و آزمون‌پذیر برای اثبات کارایی آن وجود ندارد. با این حال، این نظام در فرهنگ و هویت اجتماعی هند نقش گسترده‌ای داشته و همچنان محبوبیت خود را حفظ
نقش گسترده‌ای داشته و همچنان محبوبیت خود را حفظ کرده است.
فوتبال زنان در ایتالیا () یک رشته ورزشی تازه حرفه‌ای‌شده در ایتالیا است که در سایه تأکید بیشتر بر رقابت‌های مردان قرار دارد. با این حال، ایتالیا یکی از نخستین کشورهایی بود که پس از پایان یافتن ممنوعیت‌های فوتبال زنان در اروپا در دهه ۱۹۷۰، میزبان فوتبال حرفه‌ای زنان شد. همچنین از نخستین بازارهای اروپایی مدرن بود که بازیکنان فوتبال را از کشورهای دیگر اروپا وارد کرد و نخستین دوره غیررسمی جام جهانی زنان ۱۹۷۰ را برگزار کرد. تاریخچه. اولین اشکال سازمان‌یافته فوتبال زنان در ایتالیا در دههٔ ۱۹۳۰ ظاهر شد، زمانی که
زنان در ایتالیا در دههٔ ۱۹۳۰ ظاهر شد، زمانی که تیم‌هایی در میلان و تورین تشکیل شدند. با این حال، در دوران فاشیستی، فعالیت فوتبال زنان با ممنوعیت و فشارهای اجتماعی مواجه شد و تنها در دههٔ ۱۹۷۰ با لغو ممنوعیت‌های فوتبال زنان در اروپا امکان بازی دوباره فراهم شد. در این دوره، ایتالیا یکی از نخستین کشورهایی بود که لیگ‌های ملی فوتبال زنان را بنیان‌گذاری کرد و توجه رسانه‌ها را به این رشته جلب نمود. در سال ۱۹۷۰، جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۷۰ به طور غیررسمی در ایتالیا برگزار شد که نشان‌دهنده نقش مهم این کشور در
برگزار شد که نشان‌دهنده نقش مهم این کشور در پیشگامی فوتبال زنان بود. لیگ‌های داخلی. مهم‌ترین رقابت‌های فوتبال زنان در ایتالیا عبارت‌اند از: از سال ۲۰۲۲، لیگ سری آ زنان به طور کامل حرفه‌ای شد و بازیکنان از قراردادهای حرفه‌ای و حمایت‌های مالی و حقوقی برابر با مردان برخوردار شدند. جام‌ها. علاوه بر رقابت‌های لیگ، جام‌های مهمی نیز برای فوتبال زنان در ایتالیا وجود دارد: تیم ملی. تیم ملی فوتبال زنان ایتالیا تحت مدیریت فدراسیون فوتبال ایتالیا فعالیت می‌کند. این تیم در چندین دوره جام جهانی فوتبال زنان و جام ملت‌های
در چندین دوره جام جهانی فوتبال زنان و جام ملت‌های اروپای زنان حضور داشته و به عنوان یکی از تیم‌های مطرح اروپایی شناخته می‌شود. موفق‌ترین دوره تیم ملی زنان ایتالیا در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ بود، زمانی که دو بار به فینال جام ملت‌های اروپای زنان رسید، هرچند قهرمان نشد. بازیکنان خارجی. ایتالیا از نخستین کشورهایی بود که به بازیکنان خارجی فرصت حضور در لیگ زنان داد. ستارگان متعددی از اروپا و آمریکای جنوبی به سری آ زنان پیوستند و کیفیت لیگ را ارتقا بخشیدند. رسانه و فرهنگ. با وجود پیشرفت‌های ساختاری، پوشش
رسانه و فرهنگ. با وجود پیشرفت‌های ساختاری، پوشش رسانه‌ای فوتبال زنان در ایتالیا همچنان نسبت به فوتبال مردان محدودتر است. با این حال، موفقیت‌های اخیر تیم ملی و حرفه‌ای شدن سری آ باعث افزایش محبوبیت و توجه عمومی به این رشته شده است.
طرح جناغی یا طرح چپ و راست یا تیغ ماهی یک چیدمان از مستطیل‌هاست که برای کاشی‌کاری کف ساختمان‌ها و پیاده‌روها و پارکت استفاده می‌شود. قطعه‌ها می‌توانند مستطیل یا متوازی‌الاضلاع باشند. نسبت طول لبه‌های قطعه‌ها معمولاً ۲:۱ و گاهی ۳:۱ است.
سری بی زنان () دومین سطح فوتبال زنان در ایتالیا است. این لیگ در سال ۱۹۷۰ بنیان‌گذاری شد و توسط فدراسیون فوتبال ایتالیا اداره می‌شود و در حال حاضر شامل ۱۶ تیم است. تیمی که فصل را در صدر جدول به پایان برساند، مستقیماً به سری آ صعود می‌کند. تیم دوم جدول وارد پلی‌آف صعود/سقوط با تیم ماقبل آخر سری آ می‌شود. سه تیم انتهای جدول مستقیماً به سری سی سقوط می‌کنند. از سال ۲۰۱۵ طبق مصوبهٔ فدراسیون فوتبال ایتالیا، همهٔ تیم‌های مردان در سری بی ملزم به تشکیل تیم زنان نیز هستند. تاریخچه. این لیگ در سال ۱۹۷۰ ایجاد شد. تا
هستند. تاریخچه. این لیگ در سال ۱۹۷۰ ایجاد شد. تا ۱۹۷۲، به‌عنوان دومین و آخرین ردهٔ فوتبال زنان در ایتالیا شناخته می‌شد و توسط کمیته‌های منطقه‌ای سازمان‌دهی می‌گردید. در ۱۹۷۳، به یک مسابقات بین‌منطقه‌ای تبدیل شد و تا ۲۰۰۲ دومین سطح فوتبال زنان بود، هم‌ارز با سری بی مردان. در ۲۰۰۲ با ایجاد لیگ سری آ۲، سری بی به سطح سوم تنزل یافت، هرچند همچنان یک دستهٔ ملی و آماتور باقی ماند و بین سری آ۲ و سری سی منطقه‌ای جای گرفت. در سال ۲۰۱۱ سری بی منحل شد تا جا برای سری آ۲ باز شود. با اصلاحات ژوئن ۲۰۱۳، سری آ۲ دوباره به
باز شود. با اصلاحات ژوئن ۲۰۱۳، سری آ۲ دوباره به سری بی تغییر نام داد. از فصل ۲۰۱۳/۱۴ تا ۲۰۱۷/۱۸ مسابقات در چهار گروه بر اساس تقسیمات جغرافیایی برگزار می‌شد، در حالی‌که از فصل ۲۰۱۸/۱۹ به بعد رقابت‌ها در یک گروه واحد سامان‌دهی شد. از فصل ۲۰۱۸/۱۹ به بعد، مدیریت مسابقات سری بی همانند سری آ به «بخش فوتبال زنان» در فدراسیون فوتبال ایتالیا (FIGC) واگذار شد. Format. از فصل ۲۰۲۲/۲۳ سری بی شامل ۱۶ تیم است. این تیم‌ها در یک گروه واحد با فرمت رفت‌وبرگشت با هم رقابت می‌کنند و در پایان، قهرمان مستقیماً به سری آ صعود