payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در رم را برنامه‌ریزی کرد. در سال ۱۸۵۵، او به عنوان رئیس موزه‌های کاپیتولین انتخاب شد و در اشراف رومی ثبت نام کرد. قلعه آلنویک. شاگرد و همکار کانینا، جیووانی مونتیرولی (۱۸۱۷–۱۸۹۱)، توسط کانینا در سال ۱۸۵۴ به نزد آلگرنون پرسی، چهارمین دوک نورث‌آمبرلند، فرستاده شد. پس از مونتیرولی، نقاش آلساندرو مانتوانی (۱۸۱۴–۱۸۹۲) نیز به آنجا رفت که رهبری گروهی از صنعتگران ایتالیایی را بر عهده داشت که در نوسازی فضای داخلی قلعه آلنویک فعالیت می‌کردند. در سال ۱۸۵۶، کانینا خود به آلنویک رفت. او در سفر بازگشت در فلورانس درگذشت
به آلنویک رفت. او در سفر بازگشت در فلورانس درگذشت و در سانتا کروچه به خاک سپرده شد. در سال ۱۸۴۳، او به عنوان عضو افتخاری به آکادمی ملی طراحی انتخاب شد.
جیووانی میکلوچی (؛ ۲ ژانویه ۱۸۹۱ – ) یک معمار، برنامه‌ریز شهری و طراح ایتالیایی بود. او این شانس را داشت که تقریباً تمام عمر طولانی خود را در طول قرن بیستم سپری کند و از طریق کار خود با زبان‌ها و پیشنهادهای نوآورانه معماری، از درک پیچیدگی رویدادها، تحولات و ایده‌هایی که قرن بیستم را متحول کردند، شاهد ارزشمندی برای ما باشد. او یکی از معماران بزرگ ایتالیایی آن قرن بود که به خاطر پروژه‌های معروفی مانند ایستگاه راه‌آهن فلورانس سانتا ماریا نوولا و کلیسای سن جیووانی باتیستا در اتوسترادا دل سوله شناخته می‌شود.
باتیستا در اتوسترادا دل سوله شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. میشلچی در ۲ ژانویه ۱۸۹۱ در پیستویا، توسکانی متولد شد. او از خانواده‌ای بود که صاحب یک کارگاه برجسته برای ساخت آهن هنری بودند و سال‌های جوانی و شکل‌گیری شخصیت او پس از فارغ‌التحصیلی از مؤسسه عالی معماری در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس، غرق در آن دنیا بود. در سال ۱۹۱۴ به عنوان استاد طراحی معماری مجوز گرفت؛ بنابراین او توانست در مؤسسه معماری فلورانس تدریس کند و در سال ۱۹۴۴ رئیس دانشکده معماری شد. رناتو فوندی درگیر پروژه‌های کتاب، یکی از «خانواده هنری» و
درگیر پروژه‌های کتاب، یکی از «خانواده هنری» و «خلق و خو» شد که به پیستویا انتقادی نیز در تجربیات بعدی در رم مرتبط هستند. در طول جنگ، میکلوچی اولین اثر معماری خود، یک کلیسای کوچک در جبهه شرقی در کازاله لادرا، نزدیک کاپورتو (امروزه در اسلوونی) را ساخت؛ بعدها او اغلب مجبور شد با اثرات تروما (بازسازی مرکز فلورانس پس از جنگ جهانی دوم، کلیسای لونگارون پس از فاجعه سد واژونت، طرح منطقه محبوب صلیب مقدس در فلورانس پس از سیل آرنو در سال ۱۹۶۶) روبرو شود. میکلوچی در شب ۳۱ دسامبر ۱۹۹۰، در سن ۹۹ سالگی (او دو روز دیگر ۱۰۰
دسامبر ۱۹۹۰، در سن ۹۹ سالگی (او دو روز دیگر ۱۰۰ ساله می‌شد) در استودیوی خانگی‌اش در فیزوله، در تپه‌های فلورانس، که اکنون دفتر مرکزی بنیاد اوست، درگذشت. ۱۹۱۸–۱۹۴۵. پس از جنگ جهانی اول، او پیستویا و «دفتر میکلوچی» خانواده‌اش را ترک کرد و به رم نقل مکان کرد. او با الویزا پاچینی، نقاش و پیانیست فرهیخته، اهل پیستویا، آشنا شد که به همان محیط هنری تعلق داشت که میکلوچی نقش مهمی در فرهنگ روشنفکری آن ایفا کرد. آنها در سال ۱۹۲۸ ازدواج کردند و در طول زندگی مشترکشان، آگاهی اجتماعی قوی‌ای را به اشتراک گذاشتند. زندگی در
اجتماعی قوی‌ای را به اشتراک گذاشتند. زندگی در رم به عنوان فرصتی خارق‌العاده برای مطالعه معماری شهر مقدس و ایجاد تجربه کاری جدید تجربه شد. توانایی او در تمرکز بر روابط با نیازهای معاصر در سال ۱۹۳۳ شناخته شد، زمانی که به عنوان هماهنگ‌کننده گروه توسکانی به همراه نلو بارونی، پیر نیکولو براردی، ایتالو گامبرینی، ساره گوارنیری و لئوناردو لوسانا، جایزه اول مسابقه معماری ایستگاه راه‌آهن جدید سانتا ماریا نوولا در فلورانس را با اثری که نه تنها به دلیل ویژگی‌های منطقی و عملکردی، بلکه به دلیل کیفیت ادغام آن در بافت
و عملکردی، بلکه به دلیل کیفیت ادغام آن در بافت تاریخی و شهری، تحسین بین‌المللی را به دست آورد، به دست آورد. او بار دیگر بر ارزش توجه به تاریخ معماری و تمایل به فرار از هیجانات بلاغی، که تصور می‌شد نمایانگر یک دوره است، تأکید کرد و با چالش‌های معماری مدرن که از احساس انطباق با معماری فعلی یا وابستگی کورکورانه به یک سبک جدا شده‌اند، مقابله کرد. بین دسامبر ۴۵ و ژانویه ۴۶ او مجله "La Nuova Città" را تأسیس کرد. در آن دوره، با مشاهده آوار بمب مرکز ویران شده فلورانس، ایده‌ها و برنامه‌های محکمی برای بازسازی منطقه
ایده‌ها و برنامه‌های محکمی برای بازسازی منطقه اطراف پونته وکیو ارائه داد. این مفاهیم برای فضاهای نوآورانه با روند نخبه‌گرایانه و برنده جایزه بازسازی «انگار همان جایی که بود» که مجموعه‌ای از جعل‌های تاریخی را ارائه می‌داد که مسئول موزه‌ای شدن آینده شهر بود، در تضاد بود. ۱۹۴۵–۱۹۹۰. پایان‌نامه میکلوچی نوآورانه بود اما پذیرفته نشد، این شکست به شدت بر تدریس او در دانشکده معماری، جایی که اکنون رئیس دانشکده بود، تأثیر گذاشت. در واقع، در سال ۱۹۴۸، میکلوچی دانشکده معماری فلورانس را ترک کرد و استاد دانشکده مهندسی
معماری فلورانس را ترک کرد و استاد دانشکده مهندسی بولونیا شد، جایی که تا پایان فعالیت تدریس خود در آنجا ماند و زمینه‌ای پربارتر برای توسعه مضامین خود یافت. اولین اثر نقطه عطف پس از جنگ، کلیسای کوچکی در حومه پیستویا، مانیفستی علیه لفاظی‌های مد روز است و بر بُعد انسانی متمرکز است، با استفاده از زبان معماری روستایی به منظور بازگرداندن مرکز اصلی ملاقات‌های مذهبی و مدنی یک جامعه کوچک و فقیر، که قطعاً نقش واقعی معماری را در خدمت ایده او از «شهر جدید» نشان می‌دهد. بسیاری از آثار بعدی شامل مسکن اجتماعی، روستاهای
بسیاری از آثار بعدی شامل مسکن اجتماعی، روستاهای کارگری، ساختمان‌های عمومی، بانک‌ها، کلیساها، موزه، فضاهای اجتماعی برای زندان‌ها، بیمارستان‌ها، مدارس و سایر پروژه‌ها بودند که همیشه حول ایده یک شهر-جامعه دوستانه، حمایتی و دموکراتیک توسعه می‌یافتند، جایی که معماری به روی شهر باز است، مردم‌گرا و دور از مرزهای انضباطی سبک‌ها و زبان‌ها. او که به دلیل سنش دانشگاه را ترک کرد، کار خود را وقف تحقیقات دقیقی کرد که با آن، به‌طور منحصر به فرد اما نه محدود به، انقلابی جدید در زبان معماری را آماده کرد: مفهوم فضا در هر
جدید در زبان معماری را آماده کرد: مفهوم فضا در هر کجا که در دسترس باشد، تنوع، امتناع از نمودارهای فرمولی و تکنوکراتیک، رابطه‌ای جدید بین باستان و مدرن، که همچنین از طریق ترکیب سنگ، آجر، بتن، فولاد، شیشه و مصالح جدید مورد استفاده در معماری، اما عمدتاً به صورت نمادین، بیان می‌شد. در دهه ۶۰، با کلیسای سن جیووانی باتیستا، بزرگراه ای۱۱، به نام «کلیسای بزرگراه»، در نزدیکی فلورانس و کلیسایی در جمهوری سن مارینو، میکلوچی فرضیه‌های قبلی خود را محقق کرد و طرح‌های انقلابی خود را بر اساس جستجوی منحصر به فرد بودن بین
خود را بر اساس جستجوی منحصر به فرد بودن بین سازه و معماری، با فضا به عنوان یک مسیر معماری، تکمیل کرد. بنیاد میکلوچی. در سال ۱۹۸۲، این معمار، با همکاری منطقه توسکانی و شهرهای فیزوله و پیستویا، تصمیم به تأسیس «بنیاد جیووانی میکلوچی» گرفت که تا زمان مرگش آن را رهبری کرد. او چشم‌انداز و ارزش‌های خود را به بنیاد به ارث گذاشت، مبنی بر اینکه می‌خواست به مشکلات اجتماعی شهر و جهان‌های جداگانه نهادهای کلی مانند زندان، تیمارستان و بیمارستان‌ها توجه کند. او بنیاد را متعهد کرد تا ایده‌ها و برنامه‌هایی را برای اقدام در
کرد تا ایده‌ها و برنامه‌هایی را برای اقدام در مورد مسئله مزمن شهری، چگونگی اتصال مجدد فضاهای جداگانه با طراحی جدید شهر، گواهی بر یک سبک زندگی و ایجاد معماری متناسب با نیازهای مردم ارائه دهد. این بنیاد اکنون بایگانی‌ها، آثار، نوشته‌ها و میراث ایده‌آل او را نیز حفظ می‌کند. بنیاد میکلوچی برای «کمک به تحقیق و مطالعه در مورد برنامه‌ریزی شهری و معماری مدرن و معاصر، با توجه ویژه به مشکلات مربوط به امکانات اجتماعی، بیمارستان‌ها، زندان‌ها، مدارس» تأسیس شد. امروزه، بنیاد میکلوچی یک بازیگر مرتبط و نوآور در تحقیق و
بنیاد میکلوچی یک بازیگر مرتبط و نوآور در تحقیق و برنامه‌ریزی در مورد زیستگاه اجتماعی و رابطه بین فضا و جامعه است. این بنیاد با همکاری مقامات محلی و نهادهای فرهنگی، چندین پروژه و تحقیق را هماهنگ می‌کند و برنامه‌ها و پیشنهادهایی را برای ادغام سیاست‌های محلی در مورد مهم‌ترین مشکلات شهری از جمله مهاجرت، محرومیت از مسکن، حومه شهرها، امنیت شهری و سلامت تدوین می‌کند.
وینچنزو سارنلی (؛ زادهٔ ) که با نام هنری تونی تامارو شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. مضمون اصلی اشعار تامارو، "تاماری" است، اصطلاحی که از زبان ناپولی گرفته شده و به کسی اشاره دارد که مبتذل، بدآموز و اغلب متظاهر به رفتارهای پر زرق و برق است. این اصطلاح را می‌توان به خرخون‌ها نیز ترجمه کرد. زندگی و حرفه. وینچنزو سارنلی در تاریخ ۷ ژانویه ۱۹۶۱ در ناپل متولد شد، او حرفه خود را در سال ۱۹۸۹ با انتشار «"Prima cassetta di musica tamarra»" آغاز کرد. وی در سال ۱۹۹۳، با آهنگ «E v'a facite appere»
وی در سال ۱۹۹۳، با آهنگ «E v'a facite appere» برنده چهارمین دوره جشنواره دی سانسکمو شد. در سال ۱۹۹۷، برای ضبط آلبوم «"Monnezzarium»" به استودیو بازگشت و «trerrote» را به عنوان اولین تک‌آهنگ منتشر کرد. تامارو در سال ۱۹۹۹، آلبوم بهترین آهنگ‌های خود با نام «"Tutto Tony Tammaro»" را منتشر کرد. این آلبوم دو سی‌دی دارد و هر کدام از این دو سی‌دی شامل بیست و چهار آهنگ است. تونی تامارو و گروهش "آلبوم «نیمه تاریک ماه» را" در ژوئن ۲۰۰۵ منتشر کردند. عنوان آلبوم جناس با کلمه «"مونتزا"» در زبان ناپولی به معنای «زباله»
کلمه «"مونتزا"» در زبان ناپولی به معنای «زباله» است.
مَجدی کریستیانو عَلّام(زادهٔ ۲۲ آوریل ۱۹۵۲ با نام اصلی مجدی محمد علام) روزنامه‌نگار و سیاست‌مدار مصری-ایتالیایی است که به‌دلیل انتقادهایش از اسلام و مقالاتش دربارهٔ روابط میان فرهنگ غربی و جهان اسلام شناخته می‌شود. علام در مراسم شب عید پاک واتیکان در سال ۲۰۰۸، که به ریاست پاپ بندیکت شانزدهم برگزار شد، از اسلام به کاتولیسیسم گروید.او پس از انتخاب شدن در سال ۲۰۱۰ به‌عنوان عضو شورای منطقه‌ای، در منطقهٔ بازیلیکاتا ایتالیا خدمت کرد و از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴ نمایندهٔ ایتالیا در پارلمان اروپا بود. او به‌دلیل دریافت
ایتالیا در پارلمان اروپا بود. او به‌دلیل دریافت تهدیدهای مرگ از سوی مسلمانان افراطی، سال‌هاست که تحت حفاظت پلیس زندگی می‌کند. زندگی‌نامه. مجدی علّام در قاهره، مصر به دنیا آمد و در خانواده‌ای مسلمان بزرگ شد. مادرش، صَفیّه علّام، زنی مسلمان و معتقد بود که به‌طور کامل به انجام فرایض دینی پایبند بود، در حالی که پدرش، محمّد علّام، «کاملاً سکولار بود و با دیدگاه [رایج تا اوایل دههٔ ۱۹۷۰] اکثریت مصری‌ها که غرب را در زمینهٔ آزادی فردی، آداب اجتماعی و جریان‌های فرهنگی و هنری الگو می‌دانستند، موافق بود.» در چهار
و هنری الگو می‌دانستند، موافق بود.» در چهار سالگی، مادرش او را به سرپرستی خواهر لاوینیا از خواهران مبلغ کومبونی سپرد، و مدتی بعد برای ادامهٔ تحصیل در مقاطع راهنمایی و دبیرستان به یک مدرسهٔ شبانه‌روزی کاتولیک در مصر، یعنی مؤسسهٔ دون بوسکو، فرستاده شد. علام دوران کودکی خود را در شهری پرجنب‌وجوش و چندفرهنگی، یعنی قاهره، توصیف می‌کند. او با جزئیات زنده و روشن از «عطرها، صداها، رنگ‌ها و مزه‌های خانهٔ عمهٔ محبوبش، آدریا» یاد می‌کند و قاهره را شهری «رنگارنگ، چندصدایی و بردبار» به خاطر می‌آورد؛ «شهری که در آن
و بردبار» به خاطر می‌آورد؛ «شهری که در آن دختران دامن کوتاه می‌پوشیدند و پسران مدل موی بیتلز داشتند».او خاطرات مثبتی از جامعهٔ مصر در سال‌های کودکی خود دارد و آن را جامعه‌ای با «بافت اجتماعی سرشار از عشق حقیقی به دیگران و زندگی‌ای ساده که در آن احساسات از پول مهم‌تر بود» توصیف می‌کند.با این حال، یک رویداد ناخوشایند در پانزده‌سالگی برای او رخ داد: زمانی که به‌دلیل رابطه‌اش با یک دختر یهودی، از سوی "مخابرات"، یا همان پلیس سیاسی مصر، به اتهام جاسوسی برای اسرائیل بازداشت و بازجویی شد. همدلی علام با وضعیت آن
بازداشت و بازجویی شد. همدلی علام با وضعیت آن دختر و خانواده‌اش ممکن است نارضایتی مقامات را برانگیخته باشد. او می‌گوید که آسیب روانی ناشی از آن بازجویی تا شب کریسمس سال ۱۹۷۲، زمانی که مصر را برای ادامهٔ تحصیل در ایتالیا ترک کرد، همراهش بود. علام در سال ۱۹۷۲ به ایتالیا مهاجرت کرد و در دانشگاه ساپینزا رم ثبت‌نام نمود. او از این دانشگاه در رشتهٔ جامعه‌شناسی فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۸۶ به شهروندی ایتالیا درآمد. حرفه. روزنامه‌نگاری. علام فعالیت روزنامه‌نگاری خود را در روزنامهٔ کمونیستی "ایل مانیفستو" آغاز کرد.
را در روزنامهٔ کمونیستی "ایل مانیفستو" آغاز کرد. در سال ۱۹۷۸، او به روزنامهٔ ایتالیایی "لا رپوبلیکا"، با گرایش میانه‌چپ، پیوست و در آن‌جا به‌عنوان مفسر فعالیت کرد. بیشتر نوشته‌های او در این دوره دربارهٔ مشکلات مهاجران خارج از اتحادیهٔ اروپا در ایتالیا، به‌ویژه مهاجران شمال آفریقا بود و از سیاست‌های پیشرو در زمینهٔ مهاجرت و سازگاری اسلام با ارزش‌های غربی حمایت می‌کرد. در سال ۲۰۰۳، پس از تغییر اساسی در دیدگاه‌هایش، مجدی کریستیانو علام به روزنامهٔ محافظه‌کارتر و مستقر در میلان، یعنی "کوریره دلا سرا"، پیوست و
و مستقر در میلان، یعنی "کوریره دلا سرا"، پیوست و به‌عنوان معاون سردبیر (به‌طور ویژه منصوب‌شده) فعالیت خود را آغاز کرد. سیاست. در ژوئن ۲۰۰۹، علام به‌عنوان نمایندهٔ پارلمان اروپا از سوی حزب ایتالیایی اتحاد برای مرکز (UDC)، که حزبی میانه‌راستای مسیحی‌دموکرات است، انتخاب شد.او همچنین جنبش شخصی خود را با نام «من ایتالیا را دوست دارم» بنیان‌گذاری کرد.با این حال، او در دوران عضویت خود در پارلمان اروپا (میان سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴) در هیئت نمایندگی UDC در گروه حزب مردم اروپا (EPP) باقی ماند. زندگی شخصی. علام با
مردم اروپا (EPP) باقی ماند. زندگی شخصی. علام با والنتینا کولومبو، پژوهشگر و استاد دانشگاه، ازدواج کرده‌ است و این دو یک پسر دارند. او همچنین از ازدواج پیشین خود دو فرزند دیگر دارد.
میکله بیانکی (بلمونته کالابرو، ۲۲ ژوئیه ۱۸۸۳ - رم، ۳ فوریه ۱۹۳۰) یک رهبر سندیکالیست انقلابی ایتالیایی بود که در اتحادیه ایتالیایی لاورو (UIL) سمتی داشت. او از اعضای بنیانگذار جنبش فاشیستی بود و به طور گسترده به عنوان رهبر غالب جناح چپ و سندیکالیست حزب ملی فاشیست شناخته می‌شد. او نقش فعالی در «چپ مداخله‌گر» داشت، جایی که «از اتحاد بین ناسیونالیسم و ​​سندیکالیسم حمایت می‌کرد.» او قبل از درگذشت در پی بیماری سل در سال ۱۹۳۰، یکی از تأثیرگذارترین سیاستمداران رژیم بود. او همچنین یکی از معماران بزرگ «فهرست بزرگ»
بود. او همچنین یکی از معماران بزرگ «فهرست بزرگ» (il listone) بود که اکثریت پارلمانی را به نفع فاشیست‌ها به دست آورد. زندگی. سوسیالیسم. بیانکی در بلمونته کالابرو (کالابریا)، در جنوب ایتالیا متولد شد. در دانشگاه رم حقوق خواند و از همان ابتدا خود را وقف روزنامه‌نگاری کرد. او عضو حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و سردبیر روزنامه حزبی "آوانتی!" شد و ریاست شاخه سوسیالیستی در رم را بر عهده گرفت. او که در سال ۱۹۰۴ نماینده کنگره بولونیا بود، از خط سندیکالیستی که توسط آرتورو لابریولا اعمال می‌شد، حمایت کرد. در سال ۱۹۰۵،
لابریولا اعمال می‌شد، حمایت کرد. در سال ۱۹۰۵، بیانکی از سمت خود در "آوانتی!" کناره‌گیری کرد و رهبری جوونتو سوسیالیستا ("Gioventù socialista")‌ (روزنامه فدراسیون جوانان سوسیالیستی - شاخه جوانان PSI) را به دست گرفت. کمپین ضد نظامی‌گری که او رهبری می‌کرد، به زندانی شدن و استقرار اجباری او در جنوا شد. بیانکی با محل اقامت جدید خود سازگار شد و رئیس اتاق کار لیگوریا و همچنین سردبیر روزنامه انقلابی «لوتا سوسیالیستا»‌ ("Lotta socialista") شد. سندیکالیسم. در سال ۱۹۰۶، پس از حمایت از چندین شورش کارگری، بیانکی
۱۹۰۶، پس از حمایت از چندین شورش کارگری، بیانکی صلح‌طلبی خود را در برابر رهبری حزب سوسیالیست ایتالیا ابراز کرد و مورد استقبال عمومی قرار نگرفت. او که به ساونا منتقل شده بود، نقش مهمی در وقایعی داشت که منجر به خروج سندیکالیست‌ها از حزب سوسیالیست ایتالیا، بین کنگره بولونیا حزب سوسیالیست ایتالیا در سال ۱۹۰۷ و اولین کنگره سندیکالیست‌ها در ژوئیه ۱۹۰۸ (در فرارا) شد. بیانکی پس از چندین بار دستگیری و سفر به سراسر ایتالیا، در سال ۱۹۱۰ سردبیر روزنامه «لا سینتیلا» شد. او این ایده را مطرح کرد که حزب سوسیالیست ایتالیا
او این ایده را مطرح کرد که حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و سندیکالیست‌ها باید برای انتخابات اداری مورد انتظار، در فهرست‌های انتخاباتی متحد شوند. او در انتخابات شکست خورد و به بیان نظرات خود صرفاً از طریق این روزنامه روی آورد و آن را به روزنامه‌ تبدیل کرد که حامی چندین شورش محلی پرولتاریا در سال ۱۹۱۱ بود. با این حال، بیانکی به دلیل بودجه کم مجبور شد روزنامه «لا سینتیلا» ("La Scintilla") را تعطیل کند، پیش از آنکه دوباره در تریسته به دلیل حمله به جووانی جولیتی به عنوان محرک جنگ ایتالیا و عثمانی دستگیر شود.
به عنوان محرک جنگ ایتالیا و عثمانی دستگیر شود. هرچند او از عفو عمومی بهره‌مند شد و به فرارا بازگشت، جایی که روزنامه «لا باتالیا» ("La Battaglia") را ایجاد و رهبری کرد (تلاشی ناموفق برای کسب کرسی در انتخابات ۱۹۱۳). بیانکی به میلان نقل مکان کرد و به چهره‌ای اصلی در اتحادیه سندیکایی میلان و اتحادیه سندیکالیست‌های ایتالیا (USI) تبدیل شد. فاشیسم. نگرش میکله بیانکی در طول جنگ جهانی اول، بازتابی از نگرش بنیتو موسولینی بود: او به حامی فعال ورود ایتالیا به جنگ و مدافع الحاق‌گرایی تبدیل شد. در سال ۱۹۱۵، هنگامی که
الحاق‌گرایی تبدیل شد. در سال ۱۹۱۵، هنگامی که ایتالیا به قدرت‌های متفقین پیوست، بیانکی داوطلب خدمت شد و به عنوان افسر جزء، ابتدا در پیاده‌نظام و سپس در توپخانه، مشغول به کار شد. با پایان جنگ، بیانکی به گروه‌های مبارزه ایتالیایی موسولینی و سپس به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست. در سال ۱۹۲۱، او دبیر این حزب شد و تلاش کرد تا با سایر جنبش‌های راست‌گرا به فاشیست‌ها بپیوندد (در حالی که حملات خشونت‌آمیز متعدد انجام شده توسط پیراهن سیاه‌ها را مجاز می‌دانست). پس از سرکوب یک اعتصاب علیه مانورهای فاشیستی، بیانکی یکی از
یک اعتصاب علیه مانورهای فاشیستی، بیانکی یکی از اعضای کوادرومویرها بود که رهبری راهپیمایی به سوی رم، شبه کودتایی که موسولینی را به عنوان نخست‌وزیر (اکتبر ۱۹۲۲) به ارمغان آورد، را بر عهده داشت. در دولت تازه تشکیل شده، او دبیرکل حزب ملی فاشیست را پیدا کرد و «نزدیکترین همکار موسولینی»‌به شمار می‌رفت. در مدت کوتاهی، بیانکی در سال ۱۹۲۳ از رهبری حزب ملی فاشیست برکنار شد، در حالی که به شورای عالی فاشیسم پیوست. در سال ۱۹۲۴، او به مجلس نمایندگان انتخاب شد، اما در ۱۴ مارس از سمت دولتی خود استعفا داد. در سال ۱۹۲۵، به
مارس از سمت دولتی خود استعفا داد. در سال ۱۹۲۵، به او سمت معاون وزیر در وزارت امور عمومی، در سال ۱۹۲۸ همان سمت در وزارت امور داخلی و در ۱۲ سپتامبر ۱۹۲۹، وزیر امور عمومی شد.. او دوباره به عضویت مجلس انتخاب شد،‌اما به دلیل بیماری، اندکی پس از آن در رم درگذشت.
ایگناتسیو گاردلا (; – ) معمار و طراح ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. در خانواده‌ای از معماران متولد شد که اولین فرزند آنها همنام خودش، ایگناتسیو گاردلا پدر (۱۸۰۳–۱۸۶۷) بود. گاردلا در سال ۱۹۲۸ در رشته مهندسی از دانشگاه پلی‌تکنیک میلان فارغ‌التحصیل شد و بعداً در سال ۱۹۴۹ مدرک معماری خود را از مؤسسه معماری ونیز دریافت کرد. در دهه پنجاه. در دوران دانشگاه، او با دیگر چهره‌های جوان عرصه میلان ارتباط برقرار کرد و به همراه آنها در ایجاد جنبش مدرن ایتالیا مشارکت داشت. فعالیت حرفه‌ای. فعالیت حرفه‌ای طولانی او که قبل از
حرفه‌ای. فعالیت حرفه‌ای طولانی او که قبل از فارغ‌التحصیلی‌اش در اواخر دهه ۱۹۲۰ با پدرش، آرنالدو گاردلا (۱۸۷۳–۱۹۲۸) آغاز شد، منجر به تعداد زیادی پروژه و اجرا شد. سیام. در همان سال‌ها، او رهبر رویدادهای فرهنگی مهمی مانند سیام (در سال ۱۹۵۲ او به همراه دیگران، دوره تابستانی را در ونیز تأسیس کرد؛ در سال ۱۹۵۹ در سیام اکس در اوترلو در هلند شرکت کرد) یا اولین کنفرانس‌های آی‌ان‌یو (از سال ۱۹۴۹) بود. استاد بین‌المللی. شخصیت گاردلا در تمام دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در اوج معماری ایتالیا باقی ماند، با فعالیت حرفه‌ای
اوج معماری ایتالیا باقی ماند، با فعالیت حرفه‌ای فشرده‌ای که اهمیت آن با حضور او در نشریات بین‌المللی اثبات می‌شود. در آخرین مرحله از زندگی خود، گاردلا، که اکنون در میان بزرگان معماری ایتالیا قرار دارد، همچنان پروژه‌های قابل توجهی مانند دانشکده معماری دانشگاه جنوا (۱۹۷۵–۱۹۸۹) را تولید کرد که او را بار دیگر به خط مقدم بحث معماری آورد. فعالیت طراحی. فعالیت گاردلا نقش تعیین‌کننده‌ای در زمینه طراحی نیز داشته است، از اوایل سال ۱۹۴۷، زمانی که او آژانس آزوسنا را با لوئیجی کاچا دومینیونی تأسیس کرد، اولین آژانسی که
لوئیجی کاچا دومینیونی تأسیس کرد، اولین آژانسی که تولید طراحی ایتالیایی با کیفیت بالا را آغاز کرد. گاردلا عمدتاً اشیاء مبلمان تزئینی طراحی می‌کرد. معماری به روایت گاردلا. اگر کسی به دنبال سبک ایگنازیو گاردلا باشد، احتمالاً سردرگم خواهد شد. پروژه‌های او، در طول سال‌ها، مطابق با گرایش‌های معماری در حال تغییر تغییر کردند، اغلب آنها را پیش‌بینی می‌کردند، اما همیشه حاوی عناصری بودند که از جریانی که ممکن است با آن مرتبط باشند، فاصله می‌گرفتند. گاردلا یکی از خردگرایان ایتالیایی است، اما استفاده او از تکنیک‌های
ایتالیایی است، اما استفاده او از تکنیک‌های ساخت و ساز محلی، مانند دیوار آجری معروف دیسپنساریو در آلساندریا، او را از برخی جهات به یک مرتد تبدیل می‌کند. در دهه ۱۹۵۰ او به جریان‌های منطقه‌ای نزدیک‌تر شد، اما ساختمان‌های او همچنین انتزاعی را حفظ کردند که آنها را از مشهورترین آثار نئولیبرالیسم یا نئورئالیسم دور می‌کرد. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به نظر می‌رسید که او به یک شکل کاملاً حرفه‌ای از عمل مانند جنبش مدرن یا سبک بین‌المللی پایبند است. اثر او با نام «آلفا رومئو» (۱۹۶۹) با استفاده از مصالح صنعتی و توسعه یک
(۱۹۶۹) با استفاده از مصالح صنعتی و توسعه یک برنامه پیچیده مخالفت کرد. اما گاردلا به شدت فرم را کنترل می‌کرد و یک ترکیب متقارن را تحمیل می‌کرد. در دهه ۱۹۸۰ به نظر می‌رسید که او به پست مدرن پایبند است، اما در واقع اصول آن را رعایت نمی‌کرد؛ بنابراین خودش گفت: «همیشه دشوار است که بگوییم چه کسی پدر و چه کسی پسر است. اما من و ماریو ریدولفی به شوخی گفتیم که اگر واقعاً پدر تمام آثار به نمایش گذاشته شده (در دوسالانه ونیز ۱۹۸۰) بودیم، باید اعتراف می‌کردیم که با زنانی از هر نوع و هر نژادی رابطه داشته‌ایم.» در واقع،
از هر نوع و هر نژادی رابطه داشته‌ایم.» در واقع، جنبه‌هایی از کار او وجود دارد که در طول دوران طولانی فعالیتش ثابت مانده و نوعی پیوستگی را تشکیل می‌دهند. این جنبه‌ها را می‌توان در دو نکته مکمل خلاصه کرد: معماری گاردلا همیشه آرامشی را حفظ می‌کند که می‌توان آن را «کلاسیک» نامید. این را می‌توان از ظرافت شدید جزئیات او استنباط کرد که با معماری معاصر و دوست او، فرانکو آلبینی، قابل مقایسه است، چه از طریق کنترل طراحی کامل یک ساختمان و چه به دلیل طراحی فضاهای معماری. در معماری او، دغدغه و تأکید بر امر فوری، سبک
در معماری او، دغدغه و تأکید بر امر فوری، سبک لحظه‌ای و تحقیق برای نوعی بی‌زمانی وجود دارد. مکمل این جنبه، توانایی او در تغییر سبک‌ها، تطبیق خود با روح مکان است، کاری که کمتر معمار دیگری موفق به انجام آن شده است. اگر ساختمان تقریباً معاصر کیس بورسالینو در آلساندریا با ساختمان کازا آل زاتر در ونیز مقایسه شود، متوجه می‌شویم که تفاوت زیادی وجود دارد. مصالح، عناصر تزئینی و مفهوم حجم تغییر کرده‌اند. این امر به وضوح ناشی از ارادهٔ او برای پذیرش تأثیرات محیط یا زمینه ساخته‌شده است. آثار و پروژه‌های مهم. قبل از جنگ
ساخته‌شده است. آثار و پروژه‌های مهم. قبل از جنگ جهانی دوم، او همچنین در چندین مسابقه معماری مهم شرکت کرد، مانند: پس از جنگ. در اوایل دوره پس از جنگ، گاردلا بار دیگر فعالیت خود را با قدرت تمام از سر گرفت و آثار مهم و شاهکارهایی مانند موارد زیر را خلق کرد: جوایز. گاردلا جوایز متعددی از جمله جایزه ملی معماری اولیوتی (۱۹۵۵)، مدال طلای رئیس‌جمهور جمهوری برای شایستگی در آموزش، فرهنگ و هنر در سال ۱۹۷۷، شیر طلایی برای یک عمر دستاورد از دوسالانه ونیز (۱۹۹۶)، عضویت افتخاری در مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیا و عضو
افتخاری در مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیا و عضو آکادمی سن لوکا و عضو افتخاری آکادمی هنرهای زیبای بررا را کسب کرد.
آدالبرتو لیبرا (; – ) یکی از برجسته‌ترین معماران جنبش مدرن ایتالیا بود. زندگی‌نامه. آدالبرتو لیبرا در ویلا لاگارینا در شهرستان تیرول اتریش-مجارستان (که اکنون در ترنتینو است) در شمال ایتالیا متولد شد. او در سال ۱۹۲۵ از مؤسسه هنر پارما فارغ‌التحصیل شد و سپس در سال ۱۹۲۸ از مدرسه عالی معماری رم، از طریق همکارش در ترنتینو فورتوناتو دپرو، با فوتوریسم آشنا شد. حتی قبل از فارغ‌التحصیلی، او یکی از بنیانگذاران میار (جنبش ایتالیایی برای معماری عقلانی) بود و بعدها دبیر آن شد. میار که در رم مستقر بود، رقیبی برای گروه
آن شد. میار که در رم مستقر بود، رقیبی برای گروه سته بود که در میلان و کومو مستقر بود. او توسط لودویگ میس ون در روهه به نمایشگاه اشتوتگارت ۱۹۲۷ دعوت شد. در سال‌های ۱۹۲۸ و ۱۹۳۱ او نمایشگاه‌های میار از «معماری رازیوناله» را در رم سازماندهی کرد. میار سپس منحل شد. او همچنین در نمایشگاه انقلاب فاشیستی ۱۹۳۲ مشارکت داشت. او یک معمار خلاق بسیار توانمند و با استعداد بود که بیشتر تحت تأثیر فوتوریسم بود تا خردگرایی، و از نظر سیاسی نیز زیرک بود. فعالیت او به عنوان بنیانگذار و دبیر میار به او این امکان را داد تا رابطه
و دبیر میار به او این امکان را داد تا رابطه کاری نزدیکی با مقامات عالی‌رتبه رژیم فاشیستی در رم برقرار کند، جایی که تمام تصمیمات بزرگ در مورد تأمین مالی برنامه‌های ساخت و ساز عمومی گرفته می‌شد و آنها مسئول راه‌اندازی صدها ساختمان عمومی جدید مورد نیاز برای برنامه‌های نوسازی موسولینی بودند. به لطف این ارتباطات، او در طول رژیم فاشیستی دوران پرباری داشت و ساختمان‌های قابل توجه بسیاری را در دهه ۱۹۳۰ طراحی کرد که برخی از آنها شاهکارهای جنبش مدرن بین‌المللی هستند. یکی از مهم‌ترین آنها کاخ کنگره او در رم است. این
یکی از مهم‌ترین آنها کاخ کنگره او در رم است. این ساختمان توانایی بالای لیبرا در طراحی مبهم با زبانی مختصر و متافیزیکی را نشان می‌دهد که بر لبهٔ تیغ بین مدرنیسم و نئوکلاسیسیسم قرار دارد. استفادهٔ او از طاق‌های بادبانی در این ساختمان، فضایی معماری نوآورانه ایجاد می‌کند. او همچنین کازا مالاپارته را برای کرزیو مالاپارته در جزیرهٔ کاپری (۱۹۳۸) طراحی کرد، اگرچه همچنان بحث‌هایی در مورد اینکه آیا خود لیبرا طراح اصلی بوده است یا خیر، وجود دارد. در دورهٔ فاشیسم، همهٔ معماران از نظر قانونی مجبور به عضویت در حزب شدند؛
معماران از نظر قانونی مجبور به عضویت در حزب شدند؛ اما موفق‌ترین‌ها پا را فراتر گذاشتند و به اعضای مهم حزب تبدیل شدند. لیبرا، مانند معاصرانش، جوزپه پاگانو و جوزپه ترانی، در این دوره به دلیل پیوندهای نزدیک حزبی‌اش، بخت و اقبال خوبی داشت. پس از سقوط رژیم فاشیستی و شکست آن در جنگ جهانی دوم، لیبرا به همراه دیگران دوره‌ای از بحران شخصی و حرفه‌ای را پشت سر گذاشت، اما پس از چندین سال زندگی آرام در شهر زادگاهش ترنتو، بهبود یافت و دوباره شروع به کار بر روی پروژه‌های متعددی، از جمله مسکن عمومی و ساختمان‌های اداری، با
از جمله مسکن عمومی و ساختمان‌های اداری، با سبکی جدید کرد که به شیوه‌های بیان فاشیستی پشت کرده بود. بسیاری از بزرگ‌ترین پروژه‌های او مربوط به این دوره پس از جنگ است. در سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۲، او ساختمان دولت منطقه‌ای را برای منطقه ترنتینو در ترنتو طراحی و ساخت.
فاکوندو ساوا (زاده ۷ مارس ۱۹۷۴)، مربی فوتبال اهل آرژانتین و بازیکن سابق است که به عنوان مهاجم نوک بازی می‌کرد. او مربی فعلی سارمینتو است. ساوا ۱۷ سال فوتبال حرفه‌ای بازی کرد و عمدتاً نماینده جیمناسیا لاپلاتا و راسینگ کلاب در لیگ برتر فوتبال آرژانتین بود. در خارج از کشور، او دوره‌های کوتاهی در فولام در لیگ برتر فوتبال انگلستان و سلتاویگو و لورکا دپورتیوا در لیگ دسته دوم اسپانیا در اوایل دهه ۲۰۰۰ داشت. در سال ۲۰۱۲، ساوا مربیگری را شروع کرد و چندین باشگاه در لیگ برتر کشورش از جمله راسینگ و جیمناسیا و همچنین
لیگ برتر کشورش از جمله راسینگ و جیمناسیا و همچنین اوخیگینز در لیگ برتر فوتبال شیلی و سرو پورتنیو در پاراگوئه را هدایت کرد. او در سال ۲۰۲۲ با پاتروناتو قهرمان کوپا آرژانتینا شد.