payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به انتصاب یک حاکم صفوی (بیکتاش خان اوستاجلو) در مرو در سال **۱۶۰۰** شد. در سال **۱۶۰۸**، مهراب خان قاجار جانشین او به عنوان حاکم شد که اولین نفر از یک سلسله طولانی از حاکمان قاجار مرو بود. بخش بزرگی از جمعیت مرو شامل قبایلی بود که توسط شاه عباس بزرگ کوچانده شده بودند. در اواخر سده **هفدهم و اوایل سده هجدهم میلادی**، مرو به تدریج از اهمیت اقتصادی و سیاسی خود کاست. قاجارهای مرو شروع به اعلام استقلال خود از قدرت رو به زوال دولت صفوی کردند. از سال **۱۷۱۵**، محمدعلی بیگ، رئیس قاجار، سه حاکم متوالی مرو را بیرون
بیگ، رئیس قاجار، سه حاکم متوالی مرو را بیرون راند و پس از سقوط اصفهان در سال **۱۷۲۲**، حاکمیت کامل را به دست گرفت. ملک محمود سیستانی نیز بی‌نتیجه تلاش کرد تا قدرت خود را بر مرو اعمال کند. در سال‌های **۱۷۲۳–۲۴**، همزمان با شرایط نامطلوب در واحه، نادرشاه افشار شروع به مداخله در سیاست مرو به نفع حاکمان قاجار کرد. او تلاش کرد جانشین محمدعلی بیگ، فولاد بیگ، را به عنوان حاکم حمایت کند؛ با این حال، فولاد بیگ توسط تاتارها کشته شد و آنها سپس شروع به ویران کردن واحه کردند. در عرض یک دهه، نادر قدرت تاتار و ترکمن را
کردند. در عرض یک دهه، نادر قدرت تاتار و ترکمن را در اطراف مرو نابود کرد. کلب‌علی خان افشار، حاکم مرو از سال **۱۷۳۸** به بعد، سیستم آبیاری را که توسط حملات ویران شده بود، احیا کرد و فعالیت‌های غارتگری ترکمن‌ها را تا جایی که آنها فقط برای فعالیت‌های تجاری وارد واحه می‌شدند، کاهش داد. در طول لشکرکشی سال ۱۷۴۰ به بخارا، نادر به رؤسای مرو دستور داد تا تدارکات لازم را برای ارتش فراهم کنند. با این حال، علی‌رغم تمام این اقدامات، بسیاری از سربازان او در طول راهپیمایی در بیابان جان باختند و نادر را تشویق کرد تا یک
در بیابان جان باختند و نادر را تشویق کرد تا یک پاکسازی در دولت استانی آغاز کند. بیشتر مدیران محلی کشته شدند و نادرشاه، شاه‌قلی بیگ قاجار، پسر محمدعلی بیگ را به عنوان حاکم محلی مرو منصوب کرد و حکمرانی موروثی قاجار را بر این شهر احیا نمود. در سال‌های پایانی حکومت نادرشاه، شاه‌قلی بیگ قاجار علیه مطالبات مالیات‌های بالا شورش کرد، اما دستگیر و کور شد. تاریخچه. با مرگ نادرشاه در سال **۱۷۴۷**، مرو توانست به یک شاهزاده‌نشین مستقل تبدیل شود. بیکلر‌بیگی علی‌نقی خان قاجار در سال **۱۷۵۱** به طور مختصر مشهد را اشغال
قاجار در سال **۱۷۵۱** به طور مختصر مشهد را اشغال کرد و در امور خراسان مداخله نمود (خراسان در این زمان به دلیل عدم توانایی شاهرخ‌شاه در اعمال قدرت بر رؤسای قبایل محلی، دچار هرج و مرج شده بود). انزوای مرو و منابع کشاورزی حاصلخیز واحه به رؤسای قاجار اجازه داد تا استقلال خود را حفظ کنند، به ویژه با توجه به آشفتگی‌ای که همسایگانش (ایران، خیوه و بخارا) در آن زمان تجربه می‌کردند. یکی از بازدیدکنندگان سده هجدهم، جمعیت این واحه را حدود **۱۵۰۰۰ نفر** تخمین زده است. این شهر توسط سدی بر رودخانه مرغاب تغذیه می‌شد و
این شهر توسط سدی بر رودخانه مرغاب تغذیه می‌شد و رؤسای قاجار برای محافظت از منطقه قلعه‌ای در آنجا نگهداری می‌کردند. برجسته‌ترین حاکم این شاهزاده‌نشین، بیرام‌علی خان قاجار بود. او روابط خوبی با دانیال بیگ از بخارا داشت. آنها دوستی پدرانه داشتند و دانیال بیگ بیرام‌علی خان قاجار را **فرزند** () خود خطاب می‌کرد. فتح توسط بخارا. پس از مرگ دانیال بیگ در سال **۱۷۸۵**، بیرام‌علی خان قاجار هدایایی برای پسر و جانشین او، شاه‌مراد، فرستاد. با این حال، شاه‌مراد رویکرد خصمانه‌ای نسبت به قاجارها اتخاذ کرد، زیرا قصد داشت
نسبت به قاجارها اتخاذ کرد، زیرا قصد داشت از مرو به عنوان پایگاهی برای عملیات علیه ایران استفاده کند. در سال‌های **۱۷۸۵–۸۶**، شاه‌مراد اولین لشکرکشی خود را به سمت مرو آغاز کرد. بیرام‌علی خان قاجار کشته شد و سر او به بخارا فرستاده شد و بر چوبه دار میخکوب گشت. پس از عقب‌نشینی نیروهای بخارا، مردم مرو پسر بیرام‌علی خان، حاجی محمدحسین را از مشهد بازگرداندند تا حاکم بعدی شود. در سال **۱۷۸۸**، شاه‌مراد دومین لشکرکشی خود را به سمت مرو رهبری کرد، شهر را فتح و سیستم آبیاری را نابود کرد. با فرار حاجی محمدحسین به ایران
را نابود کرد. با فرار حاجی محمدحسین به ایران برای حفظ جانش، این شاهزاده‌نشین به پایان رسید.
جنگ دوم مافیا دوره‌ای از درگیری در مافیای سیسیل بود که عمدتاً بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۳ رخ داد. این جنگ شامل هزاران قتل شد که خونین‌ترین حادثه آن در سال ۱۹۸۷ با ۴۰ کشته همراه بود. گاهی از آن به عنوان "جنگ بزرگ مافیا" یا "ماتسانزا" (به معنای کشتار در ایتالیایی) یاد می‌شود. این جنگ تمام مافیا را دربرگرفت و توازن قدرت درون سازمان را به طور اساسی تغییر داد. علاوه بر خشونت‌های درون مافیا، خشونت‌هایی نیز علیه دولت رخ داد که شامل کارزار هدفمند ترور قضات، دادستان‌ها، کارآگاهان، سیاستمداران، فعالان و دیگر دشمنان
کارآگاهان، سیاستمداران، فعالان و دیگر دشمنان ایدئولوژیک بود. در مقابل، این جنگ منجر به اقدامات شدید علیه مافیا شد که با کمک "پنتیتی" (مافیوزهای همکار با مقامات بعد از دست دادن بسیاری از دوستان و بستگان در درگیری‌ها) امکانپذیر گردید. در واقع، این درگیری به پایان رازداری مافیا کمک کرد. رویدادهای پیشین. رویدادهای پیشین محرک‌های اصلی جنگ دوم مافیا، خانواده کورلئونزی از شهر کورلئونه بودند، اگرچه توسط چندین خانواده مافیایی دیگر نیز حمایت می‌شدند. این گروه که از یک شهر کوچک روستایی برخاسته بودند، اغلب توسط دیگر
یک شهر کوچک روستایی برخاسته بودند، اغلب توسط دیگر خانواده‌های مافیا - به ویژه روسای قدرتمند و شهری‌شده در پایتخت سیسیل (پالرمو) - با عنوان "روستایی‌ها" (i viddani به زبان سیسیلی) خطاب می‌شدند. اوضاع در دهه ۱۹۶۰ شروع به تغییر کرد، زمانی که کورلئونزی‌ها تحت رهبری لوچیانو لجیو- فردی بی‌رحم و جاه‌طلب - به قدرت و اعتبار بیشتری دست یافتند. لجیو با روشی ساده اما مؤثر، یعنی با ترور رئیس پیشین مافیا (میکله ناوارا)، به عنوان رئیس جدید مافیای کورلئونه به قدرت رسیده بود. در طول دهه ۱۹۷۰، مافیای سیسیل پس از محاکمات دهه
در طول دهه ۱۹۷۰، مافیای سیسیل پس از محاکمات دهه ۱۹۶۰ که با محکومیت‌های معدودی به پایان رسیده بود، فعالیت‌های غیرقانونی خود را از سر گرفت. رقبای اصلی کورلئونزی‌ها استفانو بونتاد، سالواتوره اینزریلو و گائتانو بادالامنتی بودند که روسای خانواده‌های قدرتمند مافیا در پالرمو محسوب می‌شدند. کمیسیون مافیای سیسیل در سال ۱۹۷۰ مجدداً تشکیل شد که بونتاد و بادالامنتی دو نفر از سه رهبر اصلی آن بودند. نفر سوم لوچیانو لجیو بود، هرچند او توسط سالواتوره رینا نمایندگی می‌شد، چرا که لجیو در خاک اصلی ایتالیا مخفی شده بود. زمانی
که لجیو در خاک اصلی ایتالیا مخفی شده بود. زمانی که لجیو در سال ۱۹۷۴ دستگیر و به اتهام قتل زندانی شد، رینابه همراه برناردو پروونتسانو به سرعت کنترل کورلئونزی‌ها را به دست گرفتند. این تحولات مقدمه‌ای بود بر جنگ دوم مافیا که در آن کورلئونزی‌ها به رهبری رینا و پروونتسانو، با خانواده‌های سنتی پالرمو وارد درگیری خونین شدند. قدرت‌گیری کورلئونزی‌ها نشان‌دهنده تغییر در ساختار قدرت مافیا از خانواده‌های شهری سنتی به گروه‌های روستایی خشن‌تر بود. کورلئونزی‌ها به تدریج متحدانی از میان دیگر خانواده‌های مافیایی جذب کردند.
از میان دیگر خانواده‌های مافیایی جذب کردند. از جمله روسای پالرمو که به جناح کورلئونزی پیوستند می‌توان به جوزپه کالو (رئیس منطقه پورتا نووا)، فیلیپو مارکز (رئیس کورسو دی میله) و روساریو ریکوبونو (رئیس پارتانا موندلو) اشاره کرد. در سال ۱۹۷۸، رینا موفق شد بادالامنتی را از کمیسیون مافیا اخراج کند. بادالامنتی متهم به سازماندهی ترور فرانچسکو مادونیا (رئیس واللونگا و متحد کورلئونزی‌ها) شده بود و در نتیجه نه تنها از کمیسیون، بلکه به طور کلی از مافیا و سیسیل تبعید شد. جایگاه او را میشل "پاپ" گرکو، رئیس خانواده
شد. جایگاه او را میشل "پاپ" گرکو، رئیس خانواده چیاکولی که او نیز حامی رینا بود، گرفت. نکته قابل توجه این بود که گرکو - همچون کالو، مارکز و ریکوبونو - اتحاد خود با رینا را از چهره‌هایی مانند بونتاد و اینزریلو پنهان نگه می‌داشت. این استراتژی مخفی‌کاری به کورلئونزی‌ها اجازه می‌داد شبکه وسیعی از متحدان را سازماندهی کنند، در حالی که رقبای اصلی آنها از میزان واقعی نفوذشان بی‌خبر بودند. این رویکرد در نهایت به کورلئونزی‌ها مزیت غافلگیری در جنگ قریب‌الوقوع را داد. در سال ۱۹۷۸، رینا دستور ترور دو تن از متحدان بونتاد
سال ۱۹۷۸، رینا دستور ترور دو تن از متحدان بونتاد و اینزریلو را صادر کرد: جوزپه دی کریستنا (رئیس مافیای ریزی) و جوزپه کالدرونه (رئیس مافیای کاتانیا). هر دو چهره از حامیان جناح رقیب بودند. پس از این ترورها، رینا با حمایت از جانشینان آنها، کنترل این مناطق استراتژیک را به دست گرفت. این اقدامات به تدریج منجر به انزوای روسای سنتی پالرمو و نیروهایشان شد. رینا با این استراتژی حساب شده: ۱. متحدان کلیدی رقبا را حذف کرد ۲. مناطق تحت نفوذ آنها را تصاحب نمود ۳. حلقه محاصره جناح پالرمو را تنگ تر کرد این تحرکات زیرکانه،
جناح پالرمو را تنگ تر کرد این تحرکات زیرکانه، مقدمه ای بود برای تشدید درگیری ها در سال های بعد که به جنگ تمام عیار مافیا منجر شد. هر ترور موفقیت آمیز، موقعیت کورلئونزی ها را تقویت و جایگاه رقبا را تضعیف می کرد. جنگ بزرگ مافیا. در ۲۳ آوریل ۱۹۸۱، بونتاد هنگام بازگشت به خانه در ماشینش در پالرمو توسط جوزپه گرکو، قاتل کورلئونزی، با اسلحه کلاشنیکف از روی موتوری که جوزپه لوکزه رانندگی می‌کرد به قتل رسید. چند هفته بعد، در ۱۱ مه، اینزریلو خارج از خانه معشوقه‌اش توسط گروهی از قاتلان مسلح به همان نوع کلاشنیکوف کشته
گروهی از قاتلان مسلح به همان نوع کلاشنیکوف کشته شد. بسیاری از بستگان و همکاران این دو نفر نیز به قتل رسیدند یا ناپدید شدند، از جمله پسر نوجوان اینزریلو که به خاطر قسم انتقام برای پدرش، به شکلی وحشیانه شکنجه و کشته شد. در ۲۹ سپتامبر همان سال، کالوجرو پیزوتی، دیگر متحد نزدیک بونتاد و اینزریلو، در یک بار شلوغ به همراه دو بی‌گناه به ضرب گلوله کشته شد. بادالامنتی تنها با فرار از سیسیل پس از اخراجش توسط کورلئونزی‌ها در اواخر دهه ۱۹۷۰ جان سالم به در برد. در دو سال بعد، کشتارها ادامه یافت. در ۳۰ نوامبر ۱۹۸۲،
سال بعد، کشتارها ادامه یافت. در ۳۰ نوامبر ۱۹۸۲، دوازده مافیوز در پالرمو در دوازده حادثه جداگانه به قتل رسیدند. این قتلها تا آنسوی اقیانوس اطلس نیز گسترش یافت، جایی که یکی از برادران اینزریلو پس از فرار به آمریکا در نیوجرسی مرده یافت شد. جسد تکه‌تکه شده یکی از برادرزاده‌های بادالامنتی در مزرعه‌ای در آلمان پیدا شد. از میان قاتلان بسیاری که در اختیار کورلئونزی‌ها و خاندان‌های متحدشان بود، جوزپه گرکو از چیاکولی قرار داشت. او عضو خاندان چیاکولی تحت رهبری عمویش میشل "پاپ" گرکو بود، اما عمدتاً در اختیار ریینا
میشل "پاپ" گرکو بود، اما عمدتاً در اختیار ریینا قرار داشت. جوزپه گرکو مظنون به قتل حدود هشتاد نفر به دستور رینا، از جمله بونتاد و اینزریلو است. او گروه "جوخه مرگ" را رهبری می‌کرد که شامل ماریو پرستیفیلیپو، آنتونیو مادونیا، جوزپه لوکزه، کالوگر گانچی، جوزپه جیاکومو گامبینو، وینچنزو پوچیو، جیانباتیستا پولارا، آنتونیو مارکز و فیلیپو مارکز، رئیس کورسو دی میله، و برادرزاده‌اش جوزپه مارکز (برادر کوچکتر آنتونیو مارکز) بود که در ۱۵ ژانویه ۱۹۸۲ در سن ۱۸ سالگی دستگیر شد. از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۴ حداقل ۴۰۰ قتل مافیایی در
شد. از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۴ حداقل ۴۰۰ قتل مافیایی در پالرمو و به همین تعداد در سراسر سیسیل رخ داد. علاوه بر این، حداقل ۱۶۰ مورد از مافیوزها و همدستانشان ناپدید شدند، قربانیان آنچه به نام لوپارا بیانکا (تفنگ ساچمه‌ای سفید به زبان سیسیلی) شناخته می‌شود، جایی که جسد کاملاً نابود یا دفن می‌شود تا هرگز پیدا نشود. کورلئونزی‌ها و متحدانشان پیروز مطلق جنگ بودند و خود تلفات کمی متحمل شدند. یکی از دلایل، رازداری طبیعی آنها بود. در حالی که برخی مافیوزها کاملاً علنی زندگی می‌کردند و چهره‌ای محترم از خود نشان می‌دادند، رینا،
و چهره‌ای محترم از خود نشان می‌دادند، رینا، پروونتسانو، لئولوکا باگارلا و قاتلانشان سال‌ها به عنوان فراری زندگی می‌کردند و به ندرت حتی توسط همقطاران مافیایی دیده می‌شدند، چه برسد به عموم مردم. این واقعیت که بسیاری از روسا خود را با کورلئونزی‌ها همسو کرده بودند اما بدون اطلاع سایر مافیوزها، به این کمپین کمک کرد، زیرا این متحدان همچنان اعتماد نابجای دشمنان کورلئونزی‌ها را داشتند. یک نمونه بارز در اواخر ماه مه اتفاق افتاد، جایی که شش عضو خانواده‌های مافیایی بونتاد و اینزریلو به جلسه‌ای با یکی از دوستان ظاهری
و اینزریلو به جلسه‌ای با یکی از دوستان ظاهری خود دعوت شدند. این "دوست" در واقع خود را با کورلئونزی‌ها همسو کرده بود و آن شش نفری که به جلسه رفتند ناپدید شدند، از جمله امانوئل دآگوستینو که به یکی از قدیمی‌ترین متحدان بونتاد، روساریو ریکوبونو، پناه برد. ریکوبونو نیز در خفا خود را با کورلئونزی‌ها همسو کرده بود و دآگوستینو و پسرش نیز حذف شدند. تنها بازمانده از آن شش مرد سالواتوره کونتورنو بود که بعداً از یک سوءقصد جان سالم به در برد و مخفی شد تا اینکه در مارس ۱۹۸۲ توسط پلیس دستگیر شد. کونتورنو در دوران فرار،
۱۹۸۲ توسط پلیس دستگیر شد. کونتورنو در دوران فرار، نامه‌های ناشناسی برای پلیس فرستاد و اطلاعات حیاتی درباره جنگ را فاش کرد. این برای مقامات بسیار ارزشمند بود، که مانند خاندان‌های بازنده، ایده‌ای درباره آنچه دقیقاً با این خونریزی‌ها می‌گذشت نداشتند. مافیوزها به طور عادی بسیار رازدار بودند و در زمان جنگ دوم مافیا، مقامات در درک وفاداری‌ها و انگیزه‌های دقیق جنگ درمانده بودند. به عنوان مثال، وقتی بونتاد به قتل رسید، پلیس برای مدتی کوتاه فکر کرد که او توسط اینزریلو به عنوان خیانت کشته شده است، تا اینکه خود
به عنوان خیانت کشته شده است، تا اینکه خود اینزریلو نیز کشته شد. کورلئونزی‌ها همچنین از اطلاعات نادرست عمدی استفاده می‌کردند. وقتی اینزریلو کشته شد، به خاطر قتل جوزپه دی کریستنا سه سال قبل تحت تعقیب بود، اما در واقع کورلئونزی‌ها دی کریستنا را کشته بودند و عمداً این کار را در قلمرو اینزریلو انجام دادند تا او را مقصر جلوه دهند. خشونت مداوم. تا پایان سال ۱۹۸۲، کورلئونزی‌ها و متحدانشان تقریباً به پیروزی کامل رسیده بودند، با این حال بسیاری از اعضای بازمانده خاندان‌های قدیمی تسلیم شده و به پیروزمندان پیوسته
خاندان‌های قدیمی تسلیم شده و به پیروزمندان پیوسته بودند. اما کشتارها پایان نیافت. کورلئونزی‌ها تصمیم گرفتند متحدان کلیدی خود را از میان بردارند. این روند با قتل روساریو ریکوبونو در اواخر سال ۱۹۸۲ آغاز شد که به همراه بیش از بیست تن از همکاران و دوستانش به قتل رسید. به دنبال آن، فیلیپو مارکز که بسیاری از قربانیانش را در اسید حل کرده بود، به سرنوشتی مشابه دچار شد - او را خفه کرده و جسدش را در اسید حل کردند. خشونت‌ها تا نیمه دوم دهه ۱۹۸۰ ادامه یافت، چرا که کورلئونزی‌ها با خیانت و حرص برای تسلط کامل بر مافیا،
با خیانت و حرص برای تسلط کامل بر مافیا، به حذف متحدان سابق خود پرداختند. ریکوبونو و مارکز تا آغاز سال ۱۹۸۳ حذف شده بودند. قتل‌های بعدی عمدتاً توسط قاتلان چیاکولی شامل جوزپه گرکو، ماریو پرستیفیلیپو، وینچنزو پوچیو و آگوستینو مارینو مانویا (که از جناح بونتاد به ریینا پیوسته بود) انجام شد. این چهار نفر در نیمه اول دهه ۱۹۸۰ برای کورلئونزی‌ها بسیار ارزشمند بودند و صدها قتل را رقم زدند، اما بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۹ همگی به دستور روسای کورلئونزی که آن‌ها را بی‌فایده یا بیش از حد جاه‌طلب می‌دانستند، کشته شدند. دو
یا بیش از حد جاه‌طلب می‌دانستند، کشته شدند. دو برادر پوچیو که آن‌ها نیز مافیوز بودند نیز به همین سرنوشت دچار شدند. مقامات تا اکتبر ۱۹۸۹ و اعترافات فرانچسکو مارینو مانویا (برادر آگوستینو) از این تحولات در دنیای بسته مافیا بی‌خبر بودند. فرانچسکو که از ۱۹۸۵ به دلیل قاچاق هروئین در زندان بود، از طریق ملاقات‌های منظم برادرش از رویدادها مطلع می‌شد. به گفته او، برادرش آگوستینو، پوچیو و دو برادرش پس از آن کشته شدند که ریینا دریافت آن‌ها قصد سرنگونی او را دارند. گرکو و پرستیفیلیپو نیز ظاهراً به دلیل جاه‌طلبی‌های
و پرستیفیلیپو نیز ظاهراً به دلیل جاه‌طلبی‌های بیش از حد کشته شدند. اطلاعات مانویا در سال ۱۹۹۲ توسط پنتیتی‌های دیگری از جمله گاسپاره موتولو، جوزپه مارکز و لئوناردو مسینا تأیید شد. این افراد که از متحدان سابق کورلئونزی‌ها بودند، همگی از یک موضوع شکایت داشتند: ریینا و دیگر روسای کورلئونزی متحدان خود را پس از بی‌فایده شدن یا احساس خطر حذف می‌کردند. به گفته مسینا در مصاحبه با بورسلینو در ۱۹۹۲: "آن‌ها از ما برای حذف روسای قدیمی استفاده کردند، سپس همه کسانی که سرشان را بالا گرفتند مانند جوزپه گرکو، ماریو
که سرشان را بالا گرفتند مانند جوزپه گرکو، ماریو پرستیفیلیپو و پوچیو را حذف کردند... حالا فقط آدم‌های بی‌شخصیت مانده‌اند که عروسک‌های دست‌نشانده آن‌ها هستند." در ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۲، دو پسر بوشتا از همسر اولش ناپدید شدند که موجب همکاری او با مقامات ایتالیایی گردید. به دنبال آن، برادر، داماد، برادرزن و چهار برادرزاده او نیز کشته شدند. جنگ منجر به مرگ بسیاری از متحدان بوشتا از جمله استفانو بونتاد شد. بوشتا در ۲۳ اکتبر ۱۹۸۳ در برزیل دستگیر و در ۲۸ ژوئن ۱۹۸۴ به ایتالیا تحویل داده شد. پس از یک اقدام ناموفق به
ایتالیا تحویل داده شد. پس از یک اقدام ناموفق به خودکشی، او کاملاً از مافیا سرخورده شد و به عنوان پنتیتی با جووانی فالکونه همکاری کرد. جنگ علیه دولت ایتالیا. در حالی که مافیای سیسیل عموماً بیش از همتایان آمریکایی خود تمایل به ترور شخصیت‌های دولتی دارد، این کار معمولاً تنها به عنوان آخرین راه حل انجام می‌شود. اما کورلئونزی‌ها و متحدانشان کارزار خاصی برای ترور چهره‌های حکومتی آغاز کردند. قربانیان (معروف به "اجساد عالی‌مقام") شامل: - روسای پلیس: امانوئله بازیل و بوریس جولیانو - قضات: روکو چینیچی و چزاره
بازیل و بوریس جولیانو - قضات: روکو چینیچی و چزاره ترانووا - سیاستمداران: پیرسانتی ماتارلا و پیو لا توره یکی از جسورانه‌ترین ترورها، کشتن ژنرال سابق کارابینیری کارلو آلبرتو دالا چیزا بود که در آن زمان فرماندار پالرمو بود. او به همراه همسرش و محافظ پلیسش دومنیکو روسو توسط تیراندازان موتورسوار مسلح به کلاشنیکوف تحت رهبری جوزپه گرکو کشته شدند. در مقابل، گروهی از دادستان‌های ضد مافیا شامل جووانی فالکونه، پائولو بورسلینو و آنتونیو کاپونتتو تلاش‌های هماهنگی را برای مبارزه با مافیا، خشونت فزاینده و قاچاق هروئین که
مبارزه با مافیا، خشونت فزاینده و قاچاق هروئین که علت اصلی جنگ بود، سازماندهی کردند. نتیجه نهایی. دستاورد اصلی جنگ دوم مافیا، پیروزی قاطع کورلئونزی‌ها و رهبرانشان سالواتوره ریینا و برناردو پروونتسانو بود. تا اواسط دهه ۱۹۸۰، آنها عملاً کنترل بخش عمده‌ای از مافیا را در دست داشتند و تا پایان دهه، پس از حذف یا زندانی شدن بسیاری از متحدانشان، سلطه بلامنازعی بر این سازمان جنایی اعمال کردند. سالواتوره کونتورنو در محاکمه بزرگ هنگام پرسش درباره "برندگان" و "بازندگان" جنگ دوم مافیا، این وضعیت را چنین خلاصه کرد:
جنگ دوم مافیا، این وضعیت را چنین خلاصه کرد: "خانواده‌های برنده و بازنده وجود ندارند، چون بازنده‌ها وجود خارجی ندارند. کورلئونزی‌ها همه‌شان را کشتند." سرکوب مستمر دولت ایتالیا در نهایت به تضعیف قدرت کورلئونزی‌ها انجامید: - ریینا در ۱۵ ژانویه ۱۹۹۳ توسط کارابینیری در پالرمو دستگیر شد. - باگارلا در ۲۴ ژوئن ۱۹۹۵ به دام افتاد. - جیووانی بروسکا، قاتل فالکونه، در ۱۹۹۶ به همکار عدالت تبدیل شد. - پروونتسانو، آخرین رهبر جناح، در ۱۱ آوریل ۲۰۰۶ در کورلئونه دستگیر شد. این دستگیری‌های پی در پی پایانی بود بر دورانی از
این دستگیری‌های پی در پی پایانی بود بر دورانی از خشونت‌های بی‌سابقه که ساختار مافیای سیسیل را برای همیشه دگرگون کرد.
لحظه () فیلم درام آمریکایی به کارگردانی آیدن زامیری است. فیلم‌نامهٔ این فیلم را زامیری به همراه برتی برندیس نوشته است. از بازیگران فیلم می‌توان به چارلی ایکس‌سی‌ایکس، الکساندر اسکاشگورد و رزانا آرکت اشاره کرد. داستان. این فیلم یک مستندنما است که حول محور یک ستارهٔ موسیقی پاپ می‌گردد که در آستانهٔ برگزاری نخستین تور مستقل خود به عنوان هنرمند اصلی قرار دارد. تولید. در ژانویهٔ ۲۰۲۵ اعلام شد که چارلی ایکس‌سی‌ایکس به گروه بازیگران پیوسته و آیدن زامیری کارگردانی آن را بر عهده دارد. فیلم‌نامه را نیز زامیری به
آن را بر عهده دارد. فیلم‌نامه را نیز زامیری به همراه برتی برندیس نوشته است. ایکس‌سی‌ایکس و دیوید هینوخوسا تهیه‌کنندگی فیلم را از طریق استودیو۳۶۵ و توای‌ام انجام می‌دهند و شرکت ای۲۴ نیز توزیع آن را بر عهده خواهد داشت. در مارس ۲۰۲۵، الکساندر اسکاشگورد، ترو مولن، رزانا آرکت، آیزاک کول پاول، کیت برلنت، ریش شاه و جیمی دمتریو به گروه بازیگران فیلم پیوستند. فیلم‌برداری. تصویربرداری اصلی از مارس ۲۰۲۵ در لندن، انگلستان آغاز شد.
کمیسیون مافیای سیسیل (به ایتالیایی: Commissione provinciale) که با نام‌های Commissione یا Cupola نیز شناخته می‌شود، نهادی متشکل از اعضای ارشد مافیای سیسیل (کوزا نوسترا) است که درباره مسائل مهم مربوط به اقدامات مافیا و حل اختلافات داخلی آن تصمیم‌گیری می‌کند. ساختار این کمیسیون متشکل از نمایندگان "ماندامنتو" (مناطق شامل سه خانواده مافیایی همجوار) و نمایندگان با عنوان "کاپو ماندامنتو" یا "راپرزنتانته" شناخته می‌شوند این کمیسیون حکومت مرکزی مافیا محسوب نمی‌شود، مکانیسمی مشورتی برای خانواده‌های مستقل مافیاست،
مکانیسمی مشورتی برای خانواده‌های مستقل مافیاست، تصمیم‌گیری در آن بر اساس اجماع اعضا انجام می‌گیرد. وظیفه اصلی آنها کنترل و محدود کردن خشونت بین خانواده‌های مافیایی و حفظ سطحی از خشونت که برای مقامات سیاسی و افکار عمومی قابل تحمل باشد ویژگی‌های کمیسیون مافیا. کمیسیون، فرماندهی عالی مافیای سیسیل نیست. برخلاف تصویر رسانه‌ای رایج، این نهاد هماهنگ‌کننده قابل مقایسه با هیئت‌های مدیره شرکت‌های بزرگ قانونی نیستند. اختیارات آنها عمداً محدود است و تصور کوزا نوسترا به عنوان یک هلدینگ مافیایی متمرکز و بین‌المللی
به عنوان یک هلدینگ مافیایی متمرکز و بین‌المللی کاملاً اشتباه است. حوزه صلاحیت کمیسیون‌ها در سطح استان است. هر استان سیسیل به جز مسینا، سیراکوزا و راگوسا دارای کمیسیون مخصوص به خود است. در ابتدا قرار بود روسای خانواده‌ها شخصاً در کمیسیون حضور نداشته باشند، اما برای جلوگیری از عدم تعادل قدرت، یکی از اعضای برجسته دیگر به جای آنها منصوب می‌شد. با این حال، این قانون از همان ابتدا رعایت نشد. به گفته تومازو بوشتا (همکار سابق مافیا)، کمیسیون ابتدا برای حل اختلافات بین اعضا و روسای خانواده‌های مختلف و نظم‌بخشی به
بین اعضا و روسای خانواده‌های مختلف و نظم‌بخشی به اعضای هر خانواده تشکیل شد. بعدها وظایف آن به تنظیم فعالیت‌های تمام خانواده‌ها در سطح استان گسترش یافت. افشای وجود کمیسیون مافیا. اولین بار وجود چنین کمیسیونی در سال ۱۹۶۵ در جریان تحقیقات قاضی چزاره ترانووا درباره جنگ اول مافیا به بیرون درز کرد. ترانووا بر اساس گزارش محرمانه کارابینیری در ۲۸ مه ۱۹۶۳ عمل کرد که در آن یک خبرچین از وجود کمیسیونی متشکل از پانزده نفر - شش نفر از شهر پالرمو و بقیه از شهرهای استان - "هر یک با رتبه رئیس یک گروه یا خانواده مافیایی"
- "هر یک با رتبه رئیس یک گروه یا خانواده مافیایی" خبر داده بود. ترانووا معتقد نبود که وجود این کمیسیون به معنای ساختار کاملاً یکپارچه مافیا است. در سال ۱۹۷۳، لئوناردو ویتاله - یک مافیوز سطح پایین - وجود کمیسیون را فاش کرد، اما افشاگری های او در آن زمان نادیده گرفته شد و ویتاله دیوانه تشخیص داده شد. تأیید رسمی وجود کمیسیون: وجود کمیسیون اولین بار در جریان محاکمه مَکسی در سالهای ۱۹۸۶-۸۷ به طور رسمی توسط دادگاه تأیید شد. مقدمات این محاکمه توسط تیم ضد مافیای پالرمو که توسط قاضی روکو چینیچی تشکیل شده بود و قضات
که توسط قاضی روکو چینیچی تشکیل شده بود و قضات جووانی فالکونه و پائولو بورسلینو نیز در آن فعالیت داشتند، فراهم شد. توماسو بوشتا با تبدیل شدن به شاهد دولتی در سال ۱۹۸۴ و ارائه شواهد به قاضی جووانی فالکونه، وجود و عملکرد کمیسیون را به طور قطعی فاش کرد. این امر به فالکونه امکان داد استدلال کند که کوزا نوسترا یک ساختار سلسله مراتبی یکپارچه است که توسط یک کمیسیون اداره می شود و رهبران آن - که معمولاً خود مستقیماً در فعالیت های جنایی مشارکت ندارند - می توانند مسئول فعالیت های جنایی انجام شده برای منافع سازمان
فعالیت های جنایی انجام شده برای منافع سازمان شناخته شوند. واکنش مافیا: بسیاری از روسای مافیا به حبس ابد محکوم شدند و کوزا نوسترا با خشم واکنش نشان داد و یک سری قتل های انتقام جویانه را آغاز کرد. مافیا به سیاستمدارانی مانند سالو لیما و نخست وزیر جولیو آندروتی امید بسته بود تا کارنواله را برای بازبینی حکم منصوب کنند. اما کارنواله به دلیل فشار افکار عمومی و جووانی فالکونه - که در آن زمان به وزارت دادگستری منتقل شده بود - مجبور به کناره گیری شد. در مارس ۱۹۹۲، لیما ترور شد و به دنبال آن فالکونه و پائولو
۱۹۹۲، لیما ترور شد و به دنبال آن فالکونه و پائولو بورسلینو در همان سال به قتل رسیدند. این ترورها نشان دهنده خشم مافیا از تأیید نظریه بوشتا توسط دیوان عالی کشور بود. کمیسیون بین‌استانی مافیا بر اساس شهادت توماسو بوشتا (همکار سابق مافیا)، کمیسیون بین‌استانی در دهه ۱۹۷۰ تشکیل شد. آنتونیو کالدرونه (همکار دیگر) ادعا می‌کند حتی پیش از تشکیل کمیسیون‌های استانی، در دهه ۱۹۵۰ نماینده‌ای منطقه‌ای به نام آندره‌آ فازیو از تراپانی وجود داشت. تشکیل و اعضا (۱۹۷۵): - جوزپه کالدرونه (کاتانیا) - دبیر - گائتانو بادالامنتی
کالدرونه (کاتانیا) - دبیر - گائتانو بادالامنتی (پالرمو) - جوزپه ستکازی (آگریجنتو) - کولا بوچلاتو (تراپانی) - آنجلو مونجووی (اِنا) - جوزپه دی کریستینا (کالتانیستا) اعضای ۱۹۹۲ (بر اساس لئوناردو مسینا): - سالواتوره رینا (پالرمو) - نیتو سانتاپائولا (کاتانیا) - سالواتوره ساییتا (اِنا) - جوزپه "پیدو" مادونیا (کالتانیستا) - آنتونیو فِرو (آگریجنتو) - ماریانو آگاته (تراپانی)
چهره‌های مرگ () فیلم ترسناک آمریکایی و بازسازی فیلمی به همین نام محصول سال ۱۹۷۸ است. این فیلم به کارگردانی دنیل گلدهابر و نویسندگی مشترک او با ایسا مازی ساخته شده و بازیگران باربی فریرا، دیکر مانتگامری، جوزی توتا، چارلی ایکس‌سی‌ایکس و جرمین فاولر در آن ایفای نقش می‌کنند. داستان. داستان این فیلم دربارهٔ زنی است که مدیر محتوای پلتفرمی شبیه یوتیوب است و وظیفه‌اش حذف و فیلتر کردن ویدئوهای خشن یا توهین‌آمیز است. او با گروهی در سایت مواجه می‌شود که ظاهراً قتل‌های فیلم اصلی را بازسازی می‌کنند. اما در دوران دیجیتال
اصلی را بازسازی می‌کنند. اما در دوران دیجیتال که مملو از اطلاعات نادرست است، این پرسش مطرح می‌شود: آیا این قتل‌ها واقعی هستند یا ساختگی؟ تولید. در سال ۲۰۰۶، شرکت روگ پیکچرز وارد مذاکراتی برای ساخت نسخه‌ای بازسازی شده از فیلم "چهره‌های مرگ" شد. در ماه مه ۲۰۲۱ گزارش شد که حقوق فیلم ترسناک اصلی محصول ۱۹۷۸ توسط لجندری پیکچرز خریداری شده است. تیم نویسندگی دنیل گلدهابر و ایسا مازی برای نوشتن فیلم‌نامه انتخاب شدند و گلدهابر نیز به عنوان کارگردان پروژه معرفی شد. سوزان مانتفورد و دن مورفی از طریق شرکت انگری فیلمز و
مانتفورد و دن مورفی از طریق شرکت انگری فیلمز و همچنین آدام هندریکس و گرگ گیلریث از طریق شرکت دی‌واید/کانکر تهیه‌کنندگان فیلم هستند. جان بورود، تهیه‌کننده فیلم نسخه اصلی نیز به عنوان یکی از تهیه‌کنندگان در این پروژه حضور دارد. در آوریل و مه ۲۰۲۳، باربی فریرا؛ دیکر مانتگامری، جوزی توتا، چارلی ایکس‌سی‌ایکس و جرمین فاولر به عنوان بازیگران اصلی معرفی شدند. فیلم‌برداری. با بودجه تولیدی معادل ۷٫۴ میلیون دلار (پیش از اعمال مشوق‌های مالیاتی)، تصویربرداری اصلی از ۱۰ آوریل ۲۰۲۳ در نیواورلئان، ایالات متحده با عنوان
آوریل ۲۰۲۳ در نیواورلئان، ایالات متحده با عنوان کاری "Home Movies" آغاز شد و در ۱۲ مه ۲۰۲۳ به پایان رسید. در اوایل سال ۲۰۲۴ نیز پیک‌آپ‌ها انجام شد.