payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را پذیرفت و در سال ۱۹۴۲ کرسی استادی دانشکدهٔ حقوق دانشگاه لایپزیگ را به دست آورد، اگرچه مخالفت‌هایی وجود داشت، به‌ویژه از سوی گاولایتر (رهبر منطقه‌ای حزب نازی) مارتین موچمان، که تهدید کرده بود اگر وبر به لایپزیگ بیاید، او را دستگیر خواهد کرد. همزمان، وبر با اداره اصلی امنیت رایش و رئیس آن راینهارت هایدریش بر سر نقد یک حکم دادگاه عالی رایش دچار چالش شد، نقدی که هایدریش آن را "گستاخی" خوانده بود. هایدریش صراحتاً گفته بود: "من پیش از این در موارد متعددی متوجه شده‌ام که شما به طور نظام‌مند تلاش می‌کنید تا تحت
شده‌ام که شما به طور نظام‌مند تلاش می‌کنید تا تحت لوایِ ارزیابی حقوقیِ به‌ظاهر بی‌طرفانه و عینی، از منافع فرقه‌ای حمایت کنید... من فعلاً از اقدامات سیاسی-دولتی خودداری کرده‌ام. با این حال، صراحتاً تاکید می‌کنم که در صورت تکرار، با اقدامات مقتضی از فعالیت‌های نامطلوبِ دیگرِ شما جلوگیری خواهم کرد." با این وجود، خانوادهٔ وبر در سال ۱۹۴۳ به لایپزیگ نقل مکان کردند. وبر از سال ۱۹۳۲ با مارتا وبر (با نام خانوادگیِ هافمن) اهل تری‌یر ازدواج کرده بود. حاصل این ازدواج چهار فرزند بود که فرزند سوم، یک پسر، در سال ۱۹۴۶
چهار فرزند بود که فرزند سوم، یک پسر، در سال ۱۹۴۶ بر اثر یک بیماری همه‌گیر که در سراسر لایپزیگ شایع شده بود، جان باخت. برادر وبر، پروفسور دکتر هانس وبر، در طول جنگ در ۹ ژوئیه ۱۹۴۲ در العلمین کشته شد. در دسامبر ۱۹۴۳، در یک حملهٔ هوایی، خانهٔ خانوادهٔ وبر و همچنین ساختمان دانشکدهٔ حقوق ویران شد. کار در دانشگاه تا پایان جنگ ادامه یافت و در سال ۱۹۴۶ از سر گرفته شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، وبر در سال ۱۹۴۵ به دلیل عضویت در حزب نازی توسط ادارهٔ نظامی شوروی در آلمان (SMAD) از سِمَت خود عزل شد. با این حال، او
آلمان (SMAD) از سِمَت خود عزل شد. با این حال، او توانست در سال ۱۹۴۶ ابتدا با یک قرارداد خدمت موقت در زمینهٔ پژوهش و مدیریت، و از سال ۱۹۴۷ با یک قرارداد رسمی در زمینهٔ تدریس، دوباره مشغول به کار شود. با این وجود، هجمه‌های سیاسی علیه او ادامه داشت، از جمله از سوی شهردار اریش تسایگنر (عضو حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان - SED) که مدعی شده بود وبر در دورهٔ نازی "به طور مداوم علیه نظام سیاسی حاکم در آن زمان کار می‌کرده، آن هم به شکلی نامحسوس اما کاملاً مؤثر" و اکنون نیز علیه رژیم فعلی چنین عمل می‌کند. وبر در سال
نیز علیه رژیم فعلی چنین عمل می‌کند. وبر در سال ۱۹۴۸ دعوت دانشگاه گوتینگن برای تصدی کرسی استادی حقوق عمومی را پذیرفت - البته تا حدودی تحت فشار نیروهای اشغالگر شوروی. خانوادهٔ او در سال ۱۹۴۹ در زمان محاصره برلین از طریق پل حمل و نقل هوایی برلین و با یک هواپیمای حامل زغال‌سنگ به گوتینگن مهاجرت کردند. وبر تا سال ۱۹۷۲ در دانشگاه گوتینگن به فعالیت خود ادامه داد. او در سال ۱۹۵۷ دعوت‌های دانشگاه‌های بُن و برلین را رد کرد. برای یک استاد حقوق عمومی، فعالیت در چهار دورهٔ مختلف حکومتی در آلمان امری منحصربه‌فرد بود. پس
مختلف حکومتی در آلمان امری منحصربه‌فرد بود. پس از آن، دوره‌ای با وظایف متعدد در زمینهٔ پژوهش و تدریس آغاز شد. او حدود ۳۰۰ دانشجو را در مقطع دکتری راهنمایی کرد. وبر از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۸ ریاست دانشگاه گوتینگن را بر عهده داشت. تلاش‌های ویژهٔ او معطوف به توسعهٔ ساختاری و بودجه‌ای دانشگاه و همچنین روابط بین‌المللی علمی با سایر دانشگاه‌ها و دانشجویان خارجی، به‌ویژه دانشجویان آسیایی و آفریقایی (اتحادیهٔ آفریقا-آسیا) بود. پس از تأسیس مجدد انجمن استادان حقوق عمومی آلمان در سال ۱۹۴۹، وبر برای سه سال به عضویت هیئت
آلمان در سال ۱۹۴۹، وبر برای سه سال به عضویت هیئت مدیره انتخاب شد و در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ ریاست آن را بر عهده داشت. وبر همچنین عضو انجمن دانشگاهی، حلقهٔ کُنیگ‌اشتاین، آکادمی تحقیقات فضایی و برنامه‌ریزی منطقه‌ای، کارگروه حقوق راه‌آهن، بنیاد والتر ریموند، کارگروه ترویج تحقیقات علمی در نیدرزاکسن و بسیاری دیگر بود. او در تدوین قانون اساسی ایالت نیدرزاکسن نیز نقش داشت. علاقهٔ ویژهٔ وبر معطوف به ایدهٔ اتحاد دوباره آلمان تجزیه‌شده بود. با الهام از حلقهٔ کُنیگ‌اشتاین و با حمایت سمینار حقوق عمومی وبر، او در سال
و با حمایت سمینار حقوق عمومی وبر، او در سال ۱۹۵۷ به همراه ورنر یان، کتاب "چکیده و سند سیاست اتحاد دوباره" (Synopse zur Wiedervereinigungspolitik) را با مستنداتی از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۷ منتشر کرد. کتاب "چکیده و سند سیاست آلمان" (Synopse zur Deutschlandpolitik) با مستنداتی از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۷۳ در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. وبر در ۱۷ ژوئن ۱۹۶۶ در تالار عمومی بوندستاگ (پارلمان آلمان) سخنرانی‌ای با عنوان "جمهوری فدرال آلمان و اتحاد دوباره" ایراد کرد. وبر عضو دادگاه قانون اساسی ایالت برمن و دادگاه قانون اساسی ایالت نیدرزاکسن
ایالت برمن و دادگاه قانون اساسی ایالت نیدرزاکسن بود و همچنین در چارچوب اصلاحات اداری و ساختار منطقه‌ای نیدرزاکسن فعالیت داشت. او نمایندگی چندین ایالت فدرال را در دادگاه قانون اساسی فدرال بر عهده داشت و به عنوان کارشناس نیز فعالیت می‌کرد. فهرست آثار ورنر وبر شامل حدود ۴۰۰ اثر است که در سال ۱۹۶۴ توسط پسرش، اِکارت وبر، به مناسبت شصتمین سالگرد تولد او منتشر شد. این فهرست در سال ۱۹۷۴ تکمیل و در کتاب یادنامهٔ وبر با عنوان "در خدمت قانون و دولت" به چاپ رسید. در سال ۱۹۷۸ مجموعه‌ای از مقالات او از چهار دهه با موضوع
۱۹۷۸ مجموعه‌ای از مقالات او از چهار دهه با موضوع "دولت و کلیسا در عصر حاضر" منتشر شد. پرداختن به این موضوع از دوران فعالیت او در بخش امور دینی وزارت فرهنگ در برلین آغاز شده بود. آثار مکتوب وبر عمدتاً در آرشیو فدرال آلمان واقع در کوبلنتس نگهداری می‌شود.
چراگاه بلندبوم (چرای خشن و / یا چرای خشن نیمه‌طبیعی) نوعی مرتع نیمه‌طبیعی است که در بلندبوم کوهپایه‌ای لغزنده یا بر روی شیب‌های بلندتر، بیشتر از ۳۵۰ متر (۱۱۴۸٫۲۹ فوت) و کمتر از ۶۰۰ متر (۱۹۶۸٫۵۰ فوت) واقع شده است. از سطح زمین، عمدتاً برای چرا استفاده می‌شود. چراگاه بلندبوم در اکثر سیستم‌های علفزاری که در آن شیب توپوگرافی مانع از تولید محصول می‌شود، رخ می‌دهد. آنها جزء اصلی مراتع هستند، اما لزوماً محدود به آب نیستند. چراگاه‌های بلندبوم شامل کوهساری، تپه‌ماهور و دیگر علفزارها در مناطقی از خاک‌های بلندبوم هستند
دیگر علفزارها در مناطقی از خاک‌های بلندبوم هستند (گفته می‌شود به جای گنجاندن قطعی هیدریک، "پتانسیل" ورود هیدریک را دارند؛ به این معنی که در طول فصل رویش، پتانسیل " اشباع شدن، سیل، یا آبگرفتگی " (ایجاد شرایط بی‌هوازی ") به اندازه کافی وجود دارد.
مردی با کیسه (انگلیسی: The Man with the Bag) یک فیلم کمدی اکشن آمریکایی در حال ساخت به کارگردانی آدام شنکمن و نویسندگی آلن رایس است. در این فیلم آلن ریچسون و آرنولد شوارتزنگر بازی می‌کنند. خلاصه داستان. بابا نوئل پس از دزدیده شدن کیسه هدایای او از یک جنایتکار کوچک کمک می‌گیرد. ساخت. فیلمبرداری در اواخر سال ۲۰۲۴ در منهتن انجام شد و اولین تصاویر از فیلمبرداری در دسامبر ۲۰۲۴ در رسانه‌ها ظاهر شد.
مناطق تاریخی بکجه مجموعه‌ای از آثار باستانی هستند که در سه شهر کره جنوبی به نام‌های گونگ‌جو، بویو و ایکسان قرار دارند. این آثار مربوط به آخرین دورهٔ پادشاهی بکجه هستند و به دوره‌ای از سال ۴۷۵ تا ۶۶۰ میلادی تعلق دارند، زمانی که یکی از سه پادشاهی بزرگ کره در حال شکوفایی بود (که از ۱۸ قبل از میلاد تا ۶۶۰ میلادی ادامه داشت). این سایت که به عنوان یک میراث جهانی یونسکو ثبت شده، شامل هشت سایت باستان‌شناسی می‌باشد. این سایت‌ها عبارتند از: قلعه گونگ‌سان‌سونگ (공주 공산성) و مقبره‌های سلطنتی در سونگ‌سان‌ری که به پایتخت
و مقبره‌های سلطنتی در سونگ‌سان‌ری که به پایتخت اونگ‌جین، که اکنون گونگ‌جو نامیده می‌شود، مربوط می‌شوند؛ قلعه بوسوسان‌سونگ (부소산성) و ساختمان‌های اداری گوان‌بوک‌ری، معبد جونگ‌نیم‌سا، مقبره‌های سلطنتی نونگ‌سان‌ری، و دیوار شهر ناسونگ در سابی که اکنون بویو است؛ و همچنین قصر وانگ‌گونگ‌ری و معبد میروک‌سا در ایکسان که منطقه‌ای فرعی از پایتخت سابی بوده است.
مناطق تاریخی گیونگ‌جو در کره جنوبی در سال ۲۰۰۰ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی ثبت شدند. این مناطق محافظت‌شده شامل ویرانه‌های معابد و کاخ‌ها، پاگوداها و مجسمه‌های بیرونی و دیگر آثار فرهنگی به جا مانده از پادشاهی شیلا هستند. این منطقه‌های تاریخی گاهی به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین موزه‌های روباز جهان شناخته می‌شوند.
جزیره آتشفشانی و دالان‌های گدازه ججو () یک سایت میراث جهانی در کره جنوبی است. این سایت که در سال ۲۰۰۷ به عنوان یکی از میراث‌های جهانی یونسکو ثبت شد، به دلیل سیستم دالان‌های گدازه گومون‌اوروم و نمایش ویژگی‌های متنوع و قابل دسترس آتشفشانی، به‌طور برجسته‌ای به درک بهتر آتشفشان‌شناسی جهانی کمک می‌کند. جه‌جو جزیره‌ای آتشفشانی است که ۱۳۰ کیلومتر از سواحل جنوبی شبه‌جزیره کره فاصله دارد. این جزیره بزرگ‌ترین جزیره و کوچک‌ترین استان کره جنوبی است و مساحتی معادل ۱٬۸۴۶ کیلومتر مربع دارد.
نیوتا (متولد ۱۹۹۸ در جورجیا) همچنین با واژه یرکیش نیز شناخته می‌شود، یک بونوبو است. نیوتا در مرکز تحقیقات زبان در دانشگاه ایالتی جورجیا به دنیا آمد. مادرش پانبانیشا و پدرش پی سوک بود. با مرگ پانبانیشا در ۶ نوامبر ۲۰۱۲، نیوتا تنها عضو بازمانده خانواده او شد. نام نیوتا در زبان لینگالایی، (زبانی در جمهوری دموکراتیک کنگو در آفریقا)، به معنی ستاره است. نیوتا توسط پانبانیشا و کانزی به‌همراه نخستی‌شناسان، سو سویج رامبا و ویلیام ام. فیلدز پرورش یافت. تحقیقات. به‌عنوان یک جوان زودرس در سال ۲۰۰۴، نیوتا برای محققانی
یک جوان زودرس در سال ۲۰۰۴، نیوتا برای محققانی که تأثیرات بین‌نسلی زبان و فرهنگ را در یک بونوبوی نسل دومی که در یک محیط دوفرهنگی پرورش یافته است، مورد بررسی قرار می‌دهند. در ۲۵ آوریل ۲۰۰۵، او به‌همراه برادرش ناتان (درگذشته ۱۵ مه ۲۰۰۹) و مادر پانبانیشا (درگذشته ۶ نوامبر ۲۰۱۲) به گریت ایپ تراست در آیووا نقل‌مکان کردند. پدرش پی سوک (درگذشته ۷ ژوئیه ۲۰۰۶ در آیووا)، دایی‌اش کانزی، مادربزرگ او ماتاتا و سایر بستگانش نیز به آنجا منتقل شدند.
آگوست ویلهلم هاینریش ارنست فورشتوف (زادهٔ ۱۳ سپتامبر ۱۹۰۲ در لار، که امروزه دویسبورگ نام دارد - درگذشتهٔ ۱۳ آگوست ۱۹۷۴ در هایدلبرگ) حقوقدان آلمانی در حوزهٔ حقوق عمومی و اداری بود. زندگی‌نامه. والدین ارنست فورشتوف، هاینریش فورشتوف، متخصص الهیات، و همسرش امی، با نام خانوادگی برگفرید، بودند. او تک‌فرزند بود و برادرش هاینز فریدریش چند هفته پس از تولد در مهٔ ۱۹۱۰ از دنیا رفت. خانواده در سال ۱۹۰۶ به مولهایم آن در رور نقل مکان کردند، جایی که ارنست فورشتوف دوران ابتدایی را گذراند. او جزو نسلی بود که به دلیل پایان
را گذراند. او جزو نسلی بود که به دلیل پایان جنگ جهانی اول به خدمت سربازی فراخوانده نشدند. فورشتوف در سال ۱۹۱۷ مراسم تأییدِ دینیِ خود را به جای آورد. او پس از گرفتن دیپلم دبیرستان در سال ۱۹۲۱ در دبیرستان دولتی مولهایم، در دانشگاه‌های فرایبورگ، ماربورگ و بُن به تحصیل در رشته‌های حقوق و علوم سیاسی پرداخت. در سال ۱۹۲۴ اولین آزمون دولتی حقوق را با موفقیت پشت سر گذاشت و در سال ۱۹۲۵ با راهنمایی کارل اشمیت دکترای خود را دریافت کرد. فورشتوف در سال ۱۹۲۸ آزمون ارزیابی حقوقی را گذراند و وارد خدمات دولتی پروس شد، اما
حقوقی را گذراند و وارد خدمات دولتی پروس شد، اما برای ادامهٔ تحصیل و دریافت درجهٔ علمیِ «هابیلیتاتسیون» مرخصی گرفت. فلوریان ماینل، زندگی‌نامه‌نویس او، معتقد است که فورشتوف چندان تحت تأثیر جنبش جوانان آلمان قرار نگرفته بود. احتمالاً فورشتوف عضو اتحادیه پاسداری و مبارزه‌خواهی ملی‌گرایان آلمان (Deutschvölkischer Schutz- und Trutzbund) بوده است. برخی منابع دیگر می‌گویند که فورشتوف در سال ۱۹۲۰ به عضویت این اتحادیه و همچنین اتحادیهٔ جوانان ملی آلمان درآمد و در سال ۱۹۲۱ به عضویت حلقهٔ دانشگاهی نژاد آلمانی
و در سال ۱۹۲۱ به عضویت حلقهٔ دانشگاهی نژاد آلمانی (Hochschulring Deutscher Art) درآمد و به گروه دانشجویی ماربورگ پیوست. هانس اولریش وهلر، فورشتوف را فردی متعهد به گروه‌های جوانان و از اعضای برجستهٔ اتحادیهٔ جوانان ملی آلمان می‌داند. فورشتوف برای مجلهٔ «مردم آلمان» (Deutsches Volkstum) که توسط ویلهلم اشتاپل اداره می‌شد، و با نام‌های مستعار برای مجلهٔ محافظه‌کارِ جوانانۀ «حلقه» (Der Ring) مطلب می‌نوشت. پس از دریافت درجهٔ هابیلیتاتسیون در دانشگاه فرایبورگ، فورشتوف در سال ۱۹۳۳ به عنوان جانشین هرمان هلر که در
در سال ۱۹۳۳ به عنوان جانشین هرمان هلر که در پی به قدرت رسیدن نازی‌ها مهاجرت کرده بود، به دانشگاه گوته فرانکفورت دعوت شد. در سال ۱۹۳۵ به دانشگاه هامبورگ نقل مکان کرد و کرسی استادی کورت پرلز را که به دلیل فشار نازی‌ها خودکشی کرده بود، به عهده گرفت. اما تنها پس از یک ترم، هامبورگ را ترک کرد، چرا که با «اظهارات کنایه‌آمیز و طعنه‌آمیز» در مورد الزام‌آور بودن قانونی برنامهٔ حزب نازی، کورت روتنبرگر، گاولایتر (فرماندار منطقه‌ای) و رئیس دادگاه عالی هانزایی، را علیه خود شوراند. روتنبرگر با ادامهٔ حضور فورشتوف در
خود شوراند. روتنبرگر با ادامهٔ حضور فورشتوف در دانشگاه هامبورگ مخالفت کرد و در نهایت فورشتوف در سال ۱۹۳۶ پیشنهادِ دانشگاه کونیگسبرگ را پذیرفت. پس از کاهش محدودیت‌های عضویت در حزب نازی، او در ۱ مهٔ ۱۹۳۷ به حزب نازی پیوست (شمارهٔ عضویت ۵۲۸۵۳۶۰). اگرچه او هرگز عضو آکادمی حقوق آلمان که توسط نازی‌ها تأسیس شده بود، نشد، اما در پروژه‌های مختلف آن شرکت کرد؛ به عنوان مثال، در کار کمیتهٔ حقوق ادیان مشارکت داشت. او همچنین حداقل تا مهٔ ۱۹۴۲ معاون رئیس کمیتهٔ حقوق دفاع هوایی بود. فورشتوف در کونیگسبرگ از اعتبار دانشگاهی
بود. فورشتوف در کونیگسبرگ از اعتبار دانشگاهی بالایی برخوردار بود و از سال ۱۹۳۹ تا زمان عزیمتش، بدون وقفه رئیس دانشکدهٔ حقوق بود. در سال ۱۹۳۸ به عضویت انجمن دانشمندان کونیگسبرگ درآمد و از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱ دبیر بخش علوم انسانی آن بود. در طول دوران حضورش در کونیگسبرگ، فورشتوف به فعالیت در کلیسای انجیلی آلمان (DEK) پرداخت. او در آموزش کشیشان و همچنین با تهیهٔ نظرات کارشناسی مختلف، به عنوان مثال، علیهٔ تبدیل کلیسای جامع کیدلینبورگ به یک مکان غیرمذهبی، فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۴۰ همچنین به عنوان معاون رئیس دادگاه
در سال ۱۹۴۰ همچنین به عنوان معاون رئیس دادگاه انضباطی DEK منصوب شد، اما این سمت را نپذیرفت. در سال ۱۹۴۲ به دانشگاه وین دعوت شد. پس از درگیری با حزب نازی محلی و به ویژه با بالدور فون شیراخ، فورشتوف در نهایت در سال ۱۹۴۳ به دانشگاه هایدلبرگ فراخوانده شد. در سال‌های ۱۹۴۲/۴۳ به طور داوطلبانه در جنگ خدمت کرد. فورشتوف در مطالعهٔ خود با عنوان «اداره به مثابه ارائه‌دهندهٔ خدمات» که در سال ۱۹۳۸ منتشر شد، مفهوم خدمات عمومی (ترجمۀ تحت‌اللفظی اصطلاح آلمانی: تأمین معاش) را که تا به امروز مورد استفاده قرار می‌گیرد، طرح
را که تا به امروز مورد استفاده قرار می‌گیرد، طرح کرده و پروراند. پس از پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، فورشتوف در ابتدا توانست به تدریس خود در هایدلبرگ ادامه دهد، اما در فوریهٔ ۱۹۴۶ به دستور دولت نظامی ایالات متحده از خدمت برکنار شد. در مهٔ ۱۹۴۷ رسماً از سمت تدریس خود استعفا داد و در همان سال به عنوان مشاور ارشد دولتی در دفتر صدراعظم ایالت شلسویگ-هولشتاین، تئودور اشتلتزر، که او را از کونیگسبرگ می‌شناخت، مشغول به کار شد. اشتلتزر قبلاً در اکتبر ۱۹۴۶ از فورشتوف خواسته بود تا در تدوین قانون اساسی جدید برای ایالت
بود تا در تدوین قانون اساسی جدید برای ایالت شلسویگ-هولشتاین و کلیسای لوتری ایالتی همکاری کند. با این حال، امید فورشتوف برای ورود به دنیای سیاست با خروج اشتلتزر از عرصهٔ سیاست در سال ۱۹۴۷ برآورده نشد. فورشتوف در دفتر صدراعظم به عنوان مشاور حقوق اساسی و حقوق کلیسا فعالیت می‌کرد. او قصد داشت یک آکادمی در قلعهٔ ترمسبوتل تأسیس کند. از دلِ این طرح، انجمن مطالعاتی Mundus Christianus که فورشتوف در سال ۱۹۴۸ دبیر علمی آن شد، و یک مجله با همین نام به وجود آمد. فورشتوف در این زمان با کمک‌های مالی کوچک رادیو شمال غربی
در این زمان با کمک‌های مالی کوچک رادیو شمال غربی آلمان و انتشار متون حاشیه‌ای در حلقهٔ اشتلتزر زندگی خود را می‌گذراند. در جریانِ روندِ «نازی‌زدایی» (denazification) از پاییز ۱۹۴۶، فورشتوف در ابتدا در گروه «متهمان» قرار گرفت. با این وجود، دانشگاه‌های مختلف از سال ۱۹۴۸ او را در صدر لیست‌های استخدام خود برای یک کرسی استادی قرار دادند. اما هر بار به دلیل مخالفت نهادهای سیاسی، استخدام او با شکست مواجه شد. پس از اینکه پروندۀ نازی‌زدایی او در سال ۱۹۵۰ متوقف شد، فورشتوف در ترم زمستان ۵۱-۱۹۵۰ به طور موقت به کرسی
فورشتوف در ترم زمستان ۵۱-۱۹۵۰ به طور موقت به کرسی استادی سابق خود در هایدلبرگ بازگشت. هنگامی که در سال ۱۹۵۲ پیشنهادی از دانشگاه کیل دریافت کرد، توانست انتصاب مجدد خود در هایدلبرگ را در آوریل ۱۹۵۲ تسریع بخشد و تا زمان بازنشستگی خود در سال ۱۹۶۷ در آنجا به تدریس پرداخت. پس از جنگ جهانی دوم، فورشتوف همچنین به عنوان مفسر قانون اساسی جمهوری فدرال آلمان به فعالیت پرداخت. او به ویژه در بحث در مورد مفاهیم دولت رفاه و حکومت قانون و تعامل آنها در حقوق اساسی نقش مهمی داشت. در این زمینه، بین او و ولفگانگ آبندروت، که
داشت. در این زمینه، بین او و ولفگانگ آبندروت، که برداشتی سوسیالیستی از دولت رفاه داشت، «مناقشهٔ فورشتوف- آبندروت» رخ داد. در سال ۱۹۵۳، فورشتوف از بنیانگذاران مجلهٔ نقد کتاب «کتاب تاریخی-سیاسی» (Das Historisch-Politische Buch) بود. بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۱، فورشتوف سمینارهای تعطیلات سالانه را در ابراخ (اشتایگروالد) برگزار می‌کرد که به دلیل شرکت‌کنندگانش شهرت زیادی داشتند. از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۳، فورشتوف به عنوان رئیس دادگاه قانون اساسی قبرس خدمت کرد، موضوعی که در قبرس و آلمان با انتقادهای شدیدی روبرو شد. کارل
در قبرس و آلمان با انتقادهای شدیدی روبرو شد. کارل دوهرینگ، گئورگ-کریستوف فون اونروه، رومن اشنور، ویلهلم گرو، هانس هوگو کلاین، مایکل رونلن فیتش، ویلی بلومل و کارل زایدلر از شاگردان فورشتوف محسوب می‌شوند. اسناد و مدارک گستردهٔ فورشتوف تاکنون سازماندهی نشده و در اختیار خانوادهٔ اوست. آثار و اندیشه‌ها. ارنست فورشتوف در طول حیات آکادمیک خود، آثار متعددی در حوزهٔ حقوق عمومی و اداری به رشتهٔ تحریر درآورد که برخی از آنها تا به امروز نیز مورد توجه و استناد حقوقدانان قرار می‌گیرند. از جملهٔ مهم‌ترین آثار او می‌توان
قرار می‌گیرند. از جملهٔ مهم‌ترین آثار او می‌توان به کتاب «دولت تام» (Der totale Staat) اشاره کرد که در سال ۱۹۳۳، همزمان با به قدرت رسیدن حزب نازی در آلمان، منتشر شد. در این کتاب، فورشتوف می‌کوشد تا ضمن تبیینِ مفهوم «دولت تام»، به تحلیلِ جایگاهِ انقلاب محافظه‌کارانه در مواجهه با ایدئولوژی ناسیونال سوسیالیسم بپردازد. او در عین حال که به جنبش نازی مشروعیت انقلابی می‌دهد، برخی انتقادات خود را نیز نسبت به برداشت سیاسی این جنبش ابراز می‌دارد. فورشتوف در این اثر، تزهای انقلابی-محافظه‌کارانه‌ای را که پیش از سال
تزهای انقلابی-محافظه‌کارانه‌ای را که پیش از سال ۱۹۳۳ توسط متفکرانی چون کارل اشمیت و ویلهلم اشتاپل تدوین شده بود، گردآوری و تدوین می‌کند. به همین دلیل، کتاب «دولت تام» را می‌توان بیانی از نظریۀ اساس اشمیت تا سال ۱۹۳۳ و همچنین تعیین‌کنندهٔ جایگاه انقلاب محافظه‌کارانه در برابر ناسیونال سوسیالیسم (آن‌گونه که آرمین مولر بیان می‌کند) دانست. با این حال، این کتاب از سوی برخی از چهره‌های شاخص حزب نازی، از جمله آلفرد روزنبرگ (نظریه‌پرداز نازی) و رولانت فرایسلر (رئیس دادگاه خلق رایش) با انتقاد مواجه شد. آن‌ها
(رئیس دادگاه خلق رایش) با انتقاد مواجه شد. آن‌ها دولتی‌گرایی (Etatismus) موجود در اندیشهٔ فورشتوف را مغایر با جهان‌بینی ناسیونال سوسیالیستی می‌دانستند. فورشتوف در سال ۱۹۳۴ نسخهٔ دوم کتاب «دولت تام» را منتشر کرد و در آن، بسیاری از انتقادات خود را حذف کرد. او در این ویرایش، وحدت حزب و دولت را به عنوان «هنر دولتی برتر» پذیرفت و حتی قتل‌های صورت گرفته در جریانِ «شب دشنه‌های بلند» را نیز توجیه کرد. هرلینده پاور-اشتودر، پژوهشگر اتریشی، معتقد است که فورشتوف در این کتاب، ایدئولوژی نژادی هانس اف. کا. گونتر را با
کتاب، ایدئولوژی نژادی هانس اف. کا. گونتر را با یهودستیزی عامیانه پیوند زده است. به عنوان مثال، فورشتوف دربارهٔ تبعیض و آزار یهودیان می‌نویسد: «به همین دلیل یهودی... به دشمن تبدیل شد و می‌بایست به عنوان دشمن از میان برداشته می‌شد.» گفتنی است که اصطلاح «دولت تام» که فورشتوف در این کتاب به کار برده بود، بعدها در ادبیات و اصطلاح‌شناسیِ نظریهٔ سیاسی به «تمامیت‌خواهی» تغییر پیدا کرد. از دیگر آثار مهم فورشتوف می‌توان به کتاب «اداره به مثابه ارائه‌دهندهٔ خدمات» (Die Verwaltung als Leistungsträger) اشاره کرد که در
Verwaltung als Leistungsträger) اشاره کرد که در سال ۱۹۳۸ منتشر شد. فورشتوف در این کتاب به طور مبسوط به مفهوم خدمات عمومی (تأمین معاش = Daseinsvorsorge) می‌پردازد و آن را «اقداماتی که برای برآوردن بایسته‌های تملّک انجام می‌شود» تعریف می‌کند. او در نسل خود از جملهٔ مهم‌ترین نمایندگان حقوق عمومی در آلمان به شمار می‌رفت و کتاب درسیِ حقوق اداری او که از سال ۱۹۵۰ به بعد در ده چاپ منتشر شد، در میان حقوقدانان آلمانی با عنوان «کتاب فورشتوف» شناخته می‌شد و از منابع اصلی آموزش حقوق اداری به شمار می‌رفت. فلوریان
اصلی آموزش حقوق اداری به شمار می‌رفت. فلوریان ماینل، زندگی‌نامه‌نویس فورشتوف، معتقد است که دغدغهٔ اصلی فورشتوف در آثارش، «از بین رفتن فاصلهٔ بورژوایی بین فرد و دولت» بوده است. به گفتهٔ ماینل، فورشتوف با اصل خدمات عمومی یا تأمین معاش، در پی پایه‌گذاری یک علم حقوق اداری واقع‌گرایانه و پساپوزیتیویستی بود. کتاب «تاریخ قانون اساسی آلمان در دوران مدرن» (Deutsche Verfassungsgeschichte der Neuzeit) از دیگر آثار مهم فورشتوف است که در سال ۱۹۴۰ منتشر شد. این کتاب به لحاظ روش‌شناسی، جهان‌بینی و همچنین دورهٔ زمانی مورد
روش‌شناسی، جهان‌بینی و همچنین دورهٔ زمانی مورد بحث (نیمهٔ دوم قرن هجدهم تا ۱۸۷۱) با رویةٔ مرسوم در تاریخ‌نگاری قانون اساسی در «رایش سوم» تفاوت دارد و بر تاریخ دولت پروس در بافتار کلیِ تاریخ اروپا تمرکز دارد. علاوه بر این‌ها، فورشتوف به مباحث دیگری چون رابطهٔ زبان و حقوق و نهادگرایی حقوقی نیز پرداخته است. در یادداشت‌های به‌جامانده از او، پیش‌نویس‌هایی برای تدوین یک نظریهٔ نهادیِ مستقل از نظریۀ نهادی اشمیت یافت می‌شود.
رالی سوئد ۲۰۲۳ یک رویداد ورزش‌های موتوری برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز از ۹ تا ۱۲ فوریه ۲۰۲۳ برگزار شد. این رویداد هفتادمین دوره مسابقات رالی سوئد بود و دومین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۳، مسابقات قهرمانی رالی جهان ۲ و مسابقات قهرمانی رالی جهان ۳ بود. این رویداد همچنین اولین دور ز مسابقات رالی قهرمانی جوانان جهان در سال ۲۰۲۳ نیز بود. این رویداد در اومئو، شهرستان وستربوتن برگزار شد و شامل هجده مرحله ویژه بود که مسافت رقابتی کل را پوشش می‌داد. کاله رووانپرا و یون هالتونن مدافعان برد این رالی
کاله رووانپرا و یون هالتونن مدافعان برد این رالی بودند. تیم آنها، تویوتا گازو ریسینگ دبلیوآرتی، مدافع برد در رده سازندگان بود. آندریاس میکلسن و تورشتاین اریکسن مدافعان برد در گروه رالی۲ بودند. لوری جونا و میکائیل کورهونن مدافعان برد در گروه رالی۳ بودند.جان آرمسترانگ و برایان هوی نیز از برد سال گذشته خود در رده رالی قهرمانی نوجوانان دفاع می‌کردند.
اسید ریزدرونیک () یک داروی بیس فسفونات است. این دارو فرایندهای سلول‌هایی را که استخوان را تجزیه می‌کنند کند می‌کند. اسید ریزدرونیک به صورت خوراکی برای درمان یا پیشگیری از پوکی استخوان و درمان بیماری استخوان پاژه استفاده می‌شود.
اسید اولپادرونیک () یک داروی بیس فسفونات است. این دارو به عنوان بخشی از حمایت از درمان علائم سرطان در موارد سطوح بالای کلسیم خون (هیپرکلسمی) و کاهش شکستگی/دردی که در نتیجه گسترش سرطان به استخوان (متاستاز) است، استفاده می‌شود.
اسید اینکادرونیک () یک داروی بیس فسفونات و ضد پوکی استخوان است.
اسید کلودرونیک () یک داروی بیس فسفونات نسل اول (غیر نیتروژنی) و یک مهارکننده تحلیل استخوان و عامل ضد هیپرکلسمیک است. اسید کلودرونیک یک داروی ضد پوکی استخوان است که برای پیشگیری و درمان پوکی استخوان در زنان و مردان یائسه برای کاهش شکستگی مهره‌ها، پرکاری پاراتیروئید، هیپرکلسمی در بدخیمی‌ها، میلوم متعدد و درد ناشی از شکستگی تایید شده است، اثرات ضد التهابی آن بر نشانگرهای التهابی مانند IL-1β، IL-6، و TNF-α تایید شده است.
کشاورزی تپه‌ای یا کشاورزی کرتی یک کشاورزی گسترده در مناطق بلندبوم است که عمدتاً گوسفندان پرورش می‌دهند، اگرچه از نظر تاریخی گاو اغلب در چراگاه بلندبوم به‌طور گسترده پرورش داده می‌شد. کشاورزی شیب عبارت است از کشاورزی شیب‌ها. این اصطلاحی است که معمولاً در شمال انگلستان به خصوص در ناحیه دریاچه و پناینز دیلز استفاده می‌شود. در جاهای دیگر، اصطلاحات "کشاورزی در تپه" یا کشاورزی دام بیشتر استفاده می‌شود. پرورش گاو در تپه‌ها معمولاً به دلیل کمبود علوفه زمستانی محدود می‌شود و گوسفندان تپه‌ای که حدود دو هکتار در هر
می‌شود و گوسفندان تپه‌ای که حدود دو هکتار در هر راس چرا می‌کنند، اغلب برای پرواربندی به مناطق پست برده می‌شوند. کشاورزی نوین تپه اغلب به شدت وابسته به یارانه دولتی است، به عنوان مثال در بریتانیا از حمایت سیاست مشترک کشاورزی اتحادیه اروپا برخوردار شد. چراگاه بهبودیافته، کاشته‌شده و تپه‌ماهور زهکشی‌شده را می‌توان به شدت تقریباً یک گوسفند در هر ۰٫۲۶ هکتار ذخیره کرد.
اسید تیلودرونیک () یک داروی بیس فسفونات است که برای درمان بیماری استخوان پاژه (استئیت دفورمانس) در انسان کاربرد دارد. در دامپزشکی، اسید تیلودرونیک برای درمان بیماری ناویکولار و اسپاوین استخوان در اسب‌ها استفاده می‌شود. مکانیسم عمل. تیلودرونات یک بیس فسفونات غیر نیتروژنی است که استئوکلاست‌ها، سلول اولیه مسئول تجزیه استخوان مورد نیاز برای بازسازی استخوان را مهار می‌کند. بیس فسفونات های غیر نیتروژنی توسط استئوکلاست ها به ترکیباتی متابولیزه می شوند که سپس بخشی از مولکول آدنوزین تری فسفات (ATP) را جایگزین
بخشی از مولکول آدنوزین تری فسفات (ATP) را جایگزین می‌کنند و آن را غیرعملکردی می‌کنند. سپس این مولکول‌های غیرعملکردی به طور رقابتی ATP را در سلول مهار می‌کنند، انرژی سلول را کاهش می‌دهند و منجر به آپوپتوز می‌شوند. کاهش سطح استئوکلاست‌ها متعاقباً میزان تجزیه استخوان و چرخش استخوان را کاهش می‌دهد. بیس فسفونات های غیر نیتروژن دار نسبت به بیس فسفونات های نیتروژن دار قدرت کمتری دارند.
سوار بر بال و دعا فیلمی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی شان مک‌نامارا است. در این فیلم بازیگرانی همچون دنیس کواید، هدر گراهام، جسی متکالف و ویلبر فیتزجرالد ایفای نقش کرده‌اند.
آپلند (به آلمانی پایین به معنای "Oberland" " کوهسار") یک منطقه کوهستانی کم‌ارتفاع است که بخش شمال شرقی هخ‌زاورلند را تشکیل می‌دهد و به ایالت هسن آلمان وابستگی دارد، برخلاف بقیه مناطق High Sauerland که در وستفالیا قرار دارد. آپلند در ناحیه والدک-فرانکنبرگ، در شمال هسن قرار دارد و در قلمرو شهرداری ویلینگن قرار دارد.
غار گورهام ()، غار سطح دریا در سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا از جبل الطارق است. اگر چه غار دریایی نیست، اغلب با یک اشتباه گرفته می‌شود. این غار که به عنوان نئاندرتال‌های جبل‌الطارق از نئاندرتال‌ها در اروپا در نظر گرفته می‌شود، نام خود را به «مجموعه غار گورهام» می‌دهد که ترکیبی از چهار غار متمایز با چنان اهمیتی است که آنها در یک یونسکو میراث جهانی، تنها در جبل الطارق ترکیب می‌شوند. سه غار دیگر عبارتند از غار پیشتاز، غار هینا و غار بنت.
جرمایا گرنی (; – ) یک عکاس داگرئوتیپ آمریکایی بود که در نیویورک عکاسی می‌کرد. زندگی‌نامه. گرنی در تجارت جواهرات در ساراتوگا، نیویورک کار می‌کرد، اما عکاسی با داگرئوتیپ را از ساموئل مورس یاد گرفت، از آن به بعد به عکاسی پرداخت و پس از نقل مکان به شهر نیویورک، شروع به فروش عکس در کنار جواهرات مغازه خود کرد. منابع مختلف او را یا صاحب اولین گالری عکاسی در آمریکا و دومین متخصص پس از مورس، یا صرفاً یکی از اولین متخصصین در شهر نیویورک و «یکی از اولین» گالری‌های عکاسی در برادوی می‌نامند. موزه هنر متروپولیتن موفقیت