payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فارغ‌التحصیل شد. او بلافاصله در یک دوره یک‌ساله آمادگی دانشگاه که توسط لودویک کرزیویکی از بخش ریاضیات و علوم طبیعی دانشگاه ورشو برگزار می‌شد، شرکت کرد. در طول تحصیلاتش، او با گروهی از فعالان اجتماعی از جمله , و استفانیا سمپولوسکا آشنا شد و همکاری کرد. شرکت در جنبش زیرزمینی سوسیالیسم جوانان و ارائه آموزش به کارگران، توجه پلیس تزاری را به خود جلب کرد و او را مجبور به فرار به لیتوانی کرد. در لیتوانی، او دیپلم تدریس خصوصی خود را دریافت کرد و برای ادامه تحصیلات دانشگاهی، به تدریس خصوصی در خانه‌های دانش‌آموزان
دانشگاهی، به تدریس خصوصی در خانه‌های دانش‌آموزان پرداخت. زندگی در خارج از کشور. در سال ۱۹۱۳، گرژگورزوفسکا به دانشکده بین‌المللی پدولوژی بروکسل رفت و تحصیلات خود را نزد ژوتیکو آغاز کرد. با گذراندن دوره‌هایی در پداگوژی، روان‌شناسی و جامعه‌شناسی، با دانشمندان برجسته‌ای همچون ادوارد کلاپارد، امیل ژاک-دالکروز و Ovide Decroly آشنا شد که بر توسعه فکری او تأثیر گذاشتند. گرچه اعضای هیئت علمی این دانشکده ترکیبی از دانشمندان بین‌المللی بودند، اما او با دانشجویان لهستانی مانند ژوزفا برگروئن, استفانیا شمیلاکونا و واندا
مانند ژوزفا برگروئن, استفانیا شمیلاکونا و واندا ووسینسکا هم‌خانه شد. به عنوان بخشی از تحقیقاتش، گرژگورزوفسکا مطالعه‌ای بر روی رشد زیبایی‌شناسی کودکان در مدارس عمومی بروکسل آغاز کرد. در ابتدا، او تحت تأثیر گستره دانش ژوتیکو و همدلی او با کودکان و اقشار فقیر قرار گرفت. با پیشرفت رابطه‌شان، آن‌ها نه‌تنها در حرفه، بلکه در زندگی شخصی نیز همراه یکدیگر شدند. در سال ۱۹۱۴، گرژگورزوفسکا برای دیدار با خانواده‌اش به لهستان بازگشت و در همان زمان جنگ جهانی اول آغاز شد. او در سال ۱۹۱۵ از طریق دریای شمال و با عبور از
او در سال ۱۹۱۵ از طریق دریای شمال و با عبور از مناطق مین‌گذاری‌شده، با یک کشتی جنگی به لندن رفت و به ژوتیکو پیوست. پس از اقامتی کوتاه در لندن، آن دو به پاریس مهاجرت کردند، جایی که ژوتیکو تدریس در کالج فرانسه را آغاز کرد و گرژگورزوفسکا در دانشگاه پاریس ثبت‌نام نمود. گرژگورزوفسکا با ادامه علاقه‌اش به زیبایی‌شناسی، تحقیقات خود از بلژیک را در قالب رساله‌ای تحت عنوان "مطالعه‌ای دربارهٔ رشد احساسات زیبایی‌شناختی – پژوهشی در زمینه زیبایی‌شناسی تجربی در میان دانش‌آموزان مدارس بروکسل" گردآوری کرد و در سال ۱۹۱۶ مدرک
مدارس بروکسل" گردآوری کرد و در سال ۱۹۱۶ مدرک دکترای خود را دریافت کرد. در طول نگارش پایان‌نامه‌اش، او در بازدیدی از بیمارستان بیستر، یک مرکز روان‌پزشکی برای درمان افراد مبتلا به کم‌توانی ذهنی، شرکت کرد. این بازدید تأثیر عمیقی بر او گذاشت و تصمیم گرفت که زندگی حرفه‌ای خود را وقف آموزش و فراهم‌سازی امکانات برابر برای افراد دارای معلولیت کند. او کار خود را در مدرسه‌ای برای دانش‌آموزان کم‌توان ذهنی در پاریس آغاز کرد و روشی آموزشی بر پایه دانش و تجربیاتش تدوین نمود. در سال ۱۹۱۸، او و ژوتیکو لیگ آموزش لهستانی را
در سال ۱۹۱۸، او و ژوتیکو لیگ آموزش لهستانی را در پاریس تأسیس کردند تا به لهستانی‌های تبعیدی که در جنبش استقلال مشارکت داشتند، در جمع‌آوری منابع آموزشی کمک کنند. آن‌ها قصد داشتند پس از استقلال لهستان، این منابع را برای توسعه یک نظام آموزشی مدرن به کار گیرند. گرژگورزوفسکا مقاله‌ای برای این لیگ با عنوان "در ضرورت سازمان‌دهی آموزش ویژه برای کودکان ناتوان در لهستان" نوشت. بازگشت به لهستان. در ماه مه ۱۹۱۹، گرژگورزوفسکا و ژوتیکو، اندکی پس از تأسیس جمهوری دوم لهستان، به لهستان بازگشتند. چند ماه بعد، او به عنوان
به لهستان بازگشتند. چند ماه بعد، او به عنوان دستیار در وزارت امور مذهبی و آموزش عمومی لهستان مشغول به کار شد و مأموریت یافت که برنامه‌ریزی و توسعه آموزش استثنائی را برای مدارس، مؤسسات و معلمان مدیریت کند. در آن زمان، امکانات آموزش ویژه در کشور تنها به چند مؤسسه محدود می‌شد، از جمله دفاتر آموزش نابینایان در بیدگوشچ و لویو، یک دفتر ویژه ناشنوایان در ورشو، و چند مدرسه تکمیلی در ورشو و ووچ. از آنجایی که درخواست تدریس ژوتیکو در دانشگاه ورشو رد شده بود، گرژگورزوفسکا به او در یافتن کار به عنوان مدرس در مؤسسه ملی
به او در یافتن کار به عنوان مدرس در مؤسسه ملی پداگوژی و مؤسسه ملی ناشنوایان ورشو کمک کرد. با وجود برخی امکانات اولیه برای افراد نابینا، ناشنوا و کم‌توان ذهنی، هیچ سیستم ملی برای آموزش افراد دارای ناتوانی‌های جسمی یا ذهنی وجود نداشت. گرژگورزوفسکا قصد داشت روش‌های آموزشی خود را پیاده‌سازی کند، آموزش معلمان را الزامی سازد و پژوهش‌هایی مداوم برای ارزیابی این سیستم اجرا کند. روش آموزشی او رویکردی جامع داشت که نه‌تنها مراقبت و موانع زندگی روزمره را شامل می‌شد، بلکه بر آموزش افراد دارای معلولیت، ادغام اجتماعی و
بر آموزش افراد دارای معلولیت، ادغام اجتماعی و توسعه حرفه‌ای آن‌ها نیز تأکید داشت. این روش، ارزیابی کودکان بیمار مزمن، معلول یا ناسازگار اجتماعی را از دیدگاه علمی و میان‌رشته‌ای انجام می‌داد، به‌جای آنکه بر نقص‌های آن‌ها تمرکز کند.
لیندا لاوبنستاین (; – ) پزشک اهل ایالات متحده آمریکا بود. لیندا جین لاوبنشتاین (۲۱ مه ۱۹۴۷ – ۱۵ اوت ۱۹۹۲) یک پزشک آمریکایی و از پیشگامان پژوهش در زمینه اچ‌آی‌وی/ایدز بود. او یکی از نخستین پزشکانی در ایالات متحده بود که به همه‌گیری اچ‌آی‌وی/ایدز در اوایل دهه ۱۹۸۰ پی برد و اولین مقاله‌ای که ایدز را به سارکوم کاپوسی مرتبط می‌کرد، با همکاری او نوشته شد. لاوبنشتاین در بارینگتون (رود آیلند) بزرگ شد. او در کودکی به فلج اطفال مبتلا شد که منجر به پاراپلژی او گردید و تا پایان عمر از ویلچر استفاده می‌کرد. وی در سال
و تا پایان عمر از ویلچر استفاده می‌کرد. وی در سال ۱۹۶۹ از کالج بارنارد فارغ‌التحصیل شد و سپس مدرک پزشکی خود را از دانشکده پزشکی دانشگاه نیویورک دریافت کرد، جایی که در زمینه خون‌شناسی و سرطان‌شناسی تخصص یافت. او بعداً به عنوان استاد بالینی فعالیت کرد اما برای تمرکز بر درمان بیماران مبتلا به ایدز، از دانشگاه خارج شد و در مطب شخصی‌اش به درمان آنان پرداخت. علاوه بر فعالیت‌های پزشکی، او یک فعال برجسته در زمینه ایدز بود و سازمان غیرانتفاعی Multitasking را بنیان نهاد که به افراد مبتلا به ایدز فرصت‌های شغلی ارائه
که به افراد مبتلا به ایدز فرصت‌های شغلی ارائه می‌داد. پس از درگذشت لاوبنشتاین در سال ۱۹۹۲ در سن ۴۵ سالگی، اداره بهداشت ایالت نیویورک جایزه‌ای را به نام او برای پزشکان فعال در زمینه اچ‌آی‌وی/ایدز تأسیس کرد. او همچنین در نمایشنامه "قلب طبیعی" اثر لری کریمر و اقتباس سینمایی آن قلب طبیعی (فیلم) مورد تجلیل قرار گرفت. اوایل زندگی. لیندا لاوبنشتاین در ۲۱ مه ۱۹۴۷ در بوستون، ماساچوست، از پدر و مادری به نام‌های پریسیلا و جرج لاوبنشتاین متولد شد. او در بارینگتون (رود آیلند) رشد کرد. مادرش معلم آموزش ویژه در مقطع
آیلند) رشد کرد. مادرش معلم آموزش ویژه در مقطع پیش‌دبستانی بود و پدرش به عنوان مأمور خرید در شرکت Providence Gas فعالیت می‌کرد. در کودکی به آسم شدید مبتلا شد و در پنج‌سالگی به فلج اطفال دچار شد. او برای جلوگیری از نارسایی تنفسی به مدت سه ماه در ریه آهنی قرار داشت و در نهایت پاراپلژی شد، و تا پایان عمر از ویلچر استفاده می‌کرد. به دلیل عدم توانایی حضور فیزیکی در مدرسه ابتدایی، یک سیستم ارتباطی داخلی از کلاس درس به خانه او متصل شد. دبیرستان او فاقد آسانسور بود، بنابراین هنگامی که کلاس‌هایش در طبقه دوم برگزار
بنابراین هنگامی که کلاس‌هایش در طبقه دوم برگزار می‌شد، اعضای تیم فوتبال مدرسه او را به بالا و پایین پله‌ها حمل می‌کردند. او کالج بارنارد را انتخاب کرد، زیرا محیط دانشگاه برای استفاده از ویلچر مناسب بود. او که قصد داشت پزشک شود، عمدتاً دروس علمی را انتخاب کرد. سپس به تحصیل در دانشکده پزشکی دانشگاه نیویورک پرداخت و در سال ۱۹۷۳ مدرک پزشکی خود را دریافت کرد. او تا سال ۱۹۷۸ دوره‌های کارآموزی، رزیدنتی و فلوشیپ خود را به پایان رساند. حرفه. متخصص خون‌شناسی و سرطان‌شناسی و استاد بالینی در مرکز پزشکی دانشگاه
سرطان‌شناسی و استاد بالینی در مرکز پزشکی دانشگاه نیویورک، لابنشتاین یکی از نخستین افرادی در ایالات متحده بود که به ظهور همه‌گیرشناسی اچ‌آی‌وی/ایدز پی برد. او در حالی که در یک مطب خصوصی در نیویورک مشغول به کار بود، افزایش ناگهانی موارد ابتلا به سارکوم کاپوسی—یک نوع نادر سرطان که بعدها به عنوان یک بیماری تعریف‌کننده ایدز شناخته شد—را در میان مردان همجنس‌گرای جوان مبتلا به کمبود ایمنی مشاهده کرد. وی به همراه آلوین فریدمن-کاین، یک پوست‌شناس، نخستین مقاله منتشرشده دربارهٔ ظهور سارکوم کاپوسی در مردان همجنس‌گرا
دربارهٔ ظهور سارکوم کاپوسی در مردان همجنس‌گرا را تألیف کرد. نخستین بیمار مبتلا به سارکوم کاپوسی که او در سال ۱۹۷۹ تشخیص داد، مردی همجنس‌گرا با بثورات گسترده پوستی و گره‌های لنفاوی بزرگ‌شده بود. دو هفته بعد، همکاری از او خواست که بیمار دیگری با همان بیماری را معاینه کند. این دو مرد، که هر دو با گاتان دوگاس—فردی که اغلب «بیمار صفر» ایدز در آمریکای شمالی خوانده می‌شود—دوست بودند، به لابنشتاین گفتند که دوگاس نیز دچار بثورات مشابهی است. در سال ۱۹۸۱، هنگامی که دوگاس، شهروندی کانادایی، دربارهٔ سارکوم کاپوسی شنید،
شهروندی کانادایی، دربارهٔ سارکوم کاپوسی شنید، از مونترآل به نیویورک آمد تا با لابنشتاین و فریدمن-کاین مشورت کند و به‌طور ماهانه برای شیمی‌درمانی به مطب آن‌ها مراجعه می‌کرد. تا سال ۱۹۸۲، لابنشتاین ۶۲ بیمار مبتلا به سارکوم کاپوسی را درمان کرده بود. او بعدها سمت دانشگاهی خود را ترک کرد تا تمرکز خود را بر درمان بیماران مبتلا به ایدز در مطب خصوصی‌اش بگذارد. در سال ۱۹۸۳، لابنشتاین «صندوق پژوهشی سارکوم کاپوسی» را بنیان نهاد. در همان سال، او و فریدمن-کاین نخستین همایش پزشکی در سطح ملی دربارهٔ ایدز را در دانشگاه
همایش پزشکی در سطح ملی دربارهٔ ایدز را در دانشگاه نیویورک ترتیب دادند. مجموعه‌ای از تحقیقات ارائه‌شده در این کنفرانس در سال ۱۹۸۴ در کتابی با عنوان "ایدز: همه‌گیری سارکوم کاپوسی و عفونت‌های فرصت‌طلب" منتشر شد که توسط لابنشتاین و فریدمن-کاین ویرایش شده بود. در سال ۱۹۸۶، او و جفری بی. گرین یک سازمان غیرانتفاعی به نام «Multitasking» را تأسیس کردند. این سازمان که خدمات اداری به شرکت‌ها ارائه می‌داد، از بیماران مبتلا به ایدز که به دلیل بیماری خود شغلشان را از دست داده بودند، حمایت می‌کرد و به آن‌ها در یافتن
دست داده بودند، حمایت می‌کرد و به آن‌ها در یافتن فرصت‌های شغلی جدید کمک می‌کرد. گرین، لابنشتاین را «برترین پزشک ایدز» خواند، چرا که او با تعهد و دلسوزی فراوان از بیمارانش مراقبت می‌کرد، حتی در حالی که خود از ویلچر استفاده می‌کرد، به ملاقات بیماران در خانه‌هایشان می‌رفت. در دورانی که بسیاری از پزشکان از درمان بیماران مبتلا به ایدز خودداری می‌کردند، همکار او، جیمز ورنز، متخصص سرطان‌شناسی، به‌طور محبت‌آمیزی اشاره کرد که لابنشتاین گاهی با لقب «زن سرسخت روی چرخ‌ها» یاد می‌شد، چرا که در مواجهه با دیگر پزشکان،
یاد می‌شد، چرا که در مواجهه با دیگر پزشکان، برخوردی جدی و قاطع داشت. لابنشتاین همچنین از فعالان برجسته در حوزه ایدز بود و از دولت آمریکا به دلیل آنچه که او بی‌میلی در مقابله با همه‌گیری ایدز می‌دانست، به شدت انتقاد کرد. او همچنین نسبت به کلیسای کاتولیک به دلیل برخوردش با همجنس‌گرایان زن و مرد انتقاد داشت. برخی از دیدگاه‌های او باعث ایجاد جنجال در میان سایر فعالان حقوق همجنس‌گرایان شد، از جمله درخواست او برای تعطیلی حمام‌های همجنس‌گرایان مرد به منظور جلوگیری از رفتارهای پرخطر جنسی و کاهش انتقال اچ‌آی‌وی.
از رفتارهای پرخطر جنسی و کاهش انتقال اچ‌آی‌وی. نمایشنامه‌نویس لری کریمر، که پس از درمان شریک زندگی‌اش توسط لابنشتاین با او دوست شد، گفته است که لابنشتاین «احتمالاً نخستین پزشکی بود که پیشنهاد داد ما [مردان همجنس‌گرا] به‌طور کامل از داشتن رابطه جنسی دست بکشیم».
جودیت فینگرت کروگ ( – ) کتابدار آمریکایی، حامی آزادی بیان و منتقد سانسور بود. کروگ در سال ۱۹۶۷ مدیر دفتر آزادی فکری در انجمن کتابخانه آمریکا شد. در سال ۱۹۶۹، او به عنوان مدیر اجرایی بنیاد آزادی خواندن پیوست. کروگ در سال ۱۹۸۲ از بنیان‌گذاران هفته کتاب‌های ممنوعه بود. او هماهنگ‌کننده تلاش‌ها علیه قانون شایستگی ارتباطات ۱۹۹۶ بود که اولین تلاش کنگره ایالات متحده آمریکا برای اعمال نوعی سانسور بر گفتار در اینترنت به‌شمار می‌رفت. کروگ به‌شدت مخالف این دیدگاه بود که کتابخانه‌ها باید محتوای ارائه‌شده به
بود که کتابخانه‌ها باید محتوای ارائه‌شده به مراجعه‌کنندگان را سانسور کنند. او از قوانین و سیاست‌هایی که از محرمانگی سوابق استفاده از کتابخانه‌ها محافظت می‌کردند، حمایت می‌نمود. هنگامی که وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا با استفاده از اختیارات قانون میهن‌پرستی به بررسی پایگاه‌های داده‌ای کتابخانه‌ها که قبلاً محرمانه بودند، پرداخت، کروگ به‌شدت علیه این اقدام دولت اعتراض کرد. در سال ۲۰۰۳، او رهبری ابتکار چالش قانونی علیه قانون حمایت از کودکان در اینترنت را بر عهده داشت. تلاش‌های او منجر به پیروزی نسبی برای
عهده داشت. تلاش‌های او منجر به پیروزی نسبی برای مخالفان سانسور شد؛ دیوان عالی ایالات متحده آمریکا حکم داد که این قانون قانونی است، اما نرم‌افزارهای فیلترکننده در رایانه‌های کتابخانه‌های عمومی می‌توانند بنا به درخواست سرپرست بزرگسال خاموش شوند. کروگ هشدار داد که فیلترهای مورد استفاده برای سانسور پورنوگرافی اینترنتی از دید کودکان، کامل نیستند و ممکن است اطلاعات آموزشی دربارهٔ موضوعات اجتماعی، جنسیت و بهداشت را مسدود کنند. زندگی و تحصیلات اولیه. کروگ با نام جودیت فینگرت در پیتسبرگ در ۱۵ مارس ۱۹۴۰ متولد شد.
جودیت فینگرت در پیتسبرگ در ۱۵ مارس ۱۹۴۰ متولد شد. علاقه او به آزادی بیان از سنین پایین شکل گرفت. او به یاد می‌آورد که در سن ۱۲ سالگی، کتابی دربارهٔ آموزش مسائل جنسی را زیر پتو و با نور چراغ‌قوه مطالعه می‌کرد. مادرش او را در حال مطالعه یافت و از او پرسید که چه می‌کند. هنگامی که او کتاب را نشان داد، مادرش اجازه ادامه مطالعه را داد و به او گفت که چراغ اتاق را روشن کند تا به چشمانش آسیب نرسد. کروگ در دانشگاه پیتسبرگ تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۲ مدرک بی‌ای خود را دریافت کرد. او مدرک ام‌ای خود را در علوم کتابداری و
کرد. او مدرک ام‌ای خود را در علوم کتابداری و اطلاع‌رسانی از دانشکده کتابداری دانشگاه شیکاگو دریافت کرد. پایان‌نامه کارشناسی ارشد او به مقایسه روش‌های نمایه‌سازی برای دسترسی به آثار ادبی اختصاص داشت. او در سال ۱۹۶۴ با هربرت کروگ ازدواج کرد و صاحب دو فرزند و پنج نوه شد. حرفه کتابداری. مدیر دفتر آزادی فکری. کروگ حرفه کتابداری خود را در سال ۱۹۶۲ آغاز کرد و به عنوان کتابدار مرجع در کتابخانه جان کررار در شیکاگو مشغول به کار شد. در سال ۱۹۶۳، او به عنوان فهرست‌نویس در دانشکده دندانپزشکی دانشگاه نورث‌وسترن فعالیت
در دانشکده دندانپزشکی دانشگاه نورث‌وسترن فعالیت کرد. او در سال ۱۹۶۵ تحلیل‌گر پژوهشی برای انجمن کتابخانه آمریکا شد و در سال ۱۹۶۷، با تأسیس دفتر آزادی فکری (OIF)، مدیر آن شد. کروگ نقش OIF را محافظت از حق افراد در ایالات متحده آمریکا برای دسترسی آزاد به اطلاعات، صرف‌نظر از مخالفت دیگران با محتوا، توصیف می‌کرد. به‌عنوان مدیر دفتر آزادی فکری، کروگ انتشار یک خبرنامه را سازماندهی کرد که موارد سانسور در ایالات متحده را بازگو می‌کرد و راه‌هایی برای مقابله با این تلاش‌ها برای محدود کردن آزادی بیان پیشنهاد می‌داد. او
برای محدود کردن آزادی بیان پیشنهاد می‌داد. او بر انتشار "دفترچه راهنمای آزادی فکری"، "خبرنامه آزادی فکری" و رویدادهای هفته کتاب‌های ممنوعه نظارت داشت. کروگ همچنین به رهبری میزگرد آزادی فکری، کمیته اخلاق حرفه‌ای، بنیاد آزادی خواندن و کمیته آزادی فکری کمک کرد. در سال ۱۹۶۹، کروگ به‌عنوان نخستین مدیر بنیاد آزادی خواندن منصوب شد که سازمانی خواهر برای دفتر آزادی فکری محسوب می‌شود. بنیاد آزادی خواندن برای حمایت از متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا و کمک به دفاع قانونی تأسیس شد. در مقام مدیر دفتر آزادی
به دفاع قانونی تأسیس شد. در مقام مدیر دفتر آزادی فکری، کروگ در سال ۱۹۸۲ هفته کتاب‌های ممنوعه را پایه‌گذاری کرد. او هماهنگی مخالفت با قانون شایستگی ارتباطات ۱۹۹۶ را بر عهده داشت که نخستین تلاش کنگره ایالات متحده آمریکا برای اعمال نوعی سانسور بر گفتار در اینترنت بود. مخالفت با سانسور در کتابخانه‌ها. کروگ به‌شدت با ایده سانسور مواد ارائه‌شده توسط کتابخانه‌ها مخالف بود. او از قوانین و سیاست‌هایی حمایت می‌کرد که محرمانگی سوابق استفاده از کتابخانه‌ها را حفظ می‌کردند. هنگامی که وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا
هنگامی که وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا از اختیارات قانون میهن‌پرستی برای جست‌وجو در پایگاه‌های داده محرمانه کتابخانه‌ها استفاده کرد، کروگ به‌شدت علیه این اقدام دولت اعتراض کرد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر، هنگامی که یک کتابدار در فلوریدا به پلیس اطلاع داد که یکی از مهاجمان از کتابخانه عمومی دلری بیچ، فلوریدا استفاده کرده استبا وجود این‌که قانون فلوریدا محرمانگی اطلاعات کاربران کتابخانه‌ها را تضمین می‌کندکروگ از این اقدام انتقاد کرد. او اظهار داشت که آرزو می‌کرد این کتابدار به قانون فلوریدا پایبند می‌ماند،
این کتابدار به قانون فلوریدا پایبند می‌ماند، اما همدلی خود را با این وضعیت ابراز کرد و گفت که اکثر افراد احتمالاً همین کار را انجام می‌دادند. در سال ۲۰۰۳، کروگ رهبری چالش قانونی علیه قانون حفاظت از اینترنت کودکان را بر عهده گرفت. تلاش‌های او به پیروزی نسبی مخالفان این قانون منجر شد؛ دیوان عالی ایالات متحده آمریکا حکم داد که این قانون قانونی است، اما نرم‌افزارهای فیلترینگ اینترنت در رایانه‌های کتابخانه‌های عمومی باید در صورت درخواست قیم بزرگسال غیرفعال شوند. او هشدار داد که فیلترهای مورد استفاده برای سانسور
او هشدار داد که فیلترهای مورد استفاده برای سانسور پورنوگرافی اینترنتی برای کودکان کامل نیستند و ممکن است اطلاعات آموزشی دربارهٔ مسائل اجتماعی، جنسیت و بهداشت را نیز مسدود کنند. کروگ بر لزوم آموزش اخلاق به کودکان به‌جای استفاده از فیلترهای اینترنتی برای مسدود کردن اطلاعات تأکید کرد. در سال ۲۰۰۶، او به‌عنوان معاون انجمن فی بتا کاپا انتخاب شد. کروگ به‌عنوان رئیس هیئت‌مدیره مرکز دموکراسی و فناوری، رئیس ائتلاف رسانه، نایب‌رئیس بنیاد آموزش اینترنت و عضو هیئت مشاوران GetNetWise خدمت کرد. او در سال ۲۰۰۶ عضو هیئت
GetNetWise خدمت کرد. او در سال ۲۰۰۶ عضو هیئت داوران جایزه نخستین متمم قانون اساسی PEN/Newman's Own بود که از افرادی که از حق آزادی بیان در نوشتار، طبق متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، دفاع می‌کنند تقدیر می‌کند. کروگ همچنین عضو هیئت‌مدیره صندوق آزادی بیان، بخش ایلی‌نوی اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا، کمیسیون درک عمومی از قانون کانون وکلای دادگستری آمریکا، و شورای مشورتی کمیسیون عدالت ایالت ایلی‌نوی بود. درگذشت و یادبود. پس از بیش از یک سال مبارزه با سرطان معده، کروگ در سن ۶۹ سالگی در ۱۱ آوریل ۲۰۰۹
سرطان معده، کروگ در سن ۶۹ سالگی در ۱۱ آوریل ۲۰۰۹ در بیمارستان اوانستون واقع در اوانستون درگذشت. انجمن کتابخانه آمریکا صندوق یادبود جودیت اف. کروگ را تأسیس کرد تا اطمینان حاصل شود که هفته کتاب‌های ممنوعه پس از مرگ او همچنان فعال خواهد ماند. هشتمین ویرایش "دفترچه راهنمای آزادی فکری" که در سال ۲۰۱۰ توسط دفتر آزادی فکری انجمن کتابخانه آمریکا منتشر شد، به یاد کروگ اختصاص داده شد.
هیلده لوی (; – ) فیزیک‌دان آلمانی-دانمارکی بود. او از پیشگامان استفاده از ایزوتوپ پرتوزا در زیست‌شناسی و پزشکی بود، به‌ویژه در تکنیک‌های تاریخ‌گذاری رادیوکربن و اتورادیوگرافی. در سال‌های بعد، او به تاریخ‌نگاری علمی پرداخت و زندگینامه‌ای از جرج هوشی منتشر کرد. لوی در یک خانواده یهودی غیرمذهبی در فرانکفورت آلمان به دنیا آمد. او در سال ۱۹۲۹ وارد دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ شد و تحصیلات دکترای خود را در مؤسسه فیزیک شیمیایی و الکتروشیمی کایزر ویلهلم در دالم انجام داد. او پایان‌نامه خود را دربارهٔ طیف‌های
انجام داد. او پایان‌نامه خود را دربارهٔ طیف‌های هالیدهای فلزات قلیایی تحت نظارت و فریتس هابر نوشت. هنگامی که او در سال ۱۹۳۴ تحصیلات خود را به پایان رساند، حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان به قدرت رسیده بود و یهودیان دیگر اجازه استخدام در مناصب دانشگاهی را نداشتند. او به دانمارک رفت و در انستیتو نیلز بور فیزیک نظری در دانشگاه کپنهاگ مشغول به کار شد. او در همکاری با جیمز فرانک و جرج هوشی چندین مقاله دربارهٔ استفاده از مواد رادیواکتیو در زیست‌شناسی منتشر کرد. هنگامی که نازی‌ها در سپتامبر ۱۹۴۳ شروع به
کرد. هنگامی که نازی‌ها در سپتامبر ۱۹۴۳ شروع به دستگیری یهودیان دانمارک کردند، لوی به سوئد گریخت و در مؤسسه زیست‌شناسی تجربی ونر-گرن در استکهلم با زیست‌شناس جان رنستروم کار کرد. پس از پایان جنگ، او به دانمارک بازگشت و در آزمایشگاه فیزیولوژی جانوری در کپنهاگ مشغول به کار شد. در سال‌های ۱۹۴۷–۱۹۴۸، او به ایالات متحده رفت تا در مورد تکنیک‌های تازه کشف‌شده تاریخ‌گذاری رادیوکربن و اتورادیوگرافی تحقیق کند و سپس این روش‌ها را به اروپا معرفی کرد. او در سال ۱۹۷۹ از آزمایشگاه فیزیولوژی جانوری بازنشسته شد اما با
از آزمایشگاه فیزیولوژی جانوری بازنشسته شد اما با بایگانی نیلز بور همکاری کرد و سرانجام زندگینامه‌ای از جرج هوشی منتشر کرد. اوایل زندگی. هیلده لوی در فرانکفورت آلمان در ۹ مه ۱۹۰۹ به دنیا آمد. پدر او، آدولف لوی، مدیر فروش یک شرکت فلزات بود و مادرش، کلارا (ریس)، دختر یک چاپگر بود. لوی یک برادر بزرگ‌تر به نام ادوین داشت. او نوازنده‌ای با استعداد بود و از کودکی پیانو می‌نواخت. تابستان‌ها در خانه تابستانی اقوامش در باواریا، او به اجراهای موسیقی‌دانانی مانند الیزابت شومان و ریشارد اشتراوس گوش می‌داد. اگرچه
الیزابت شومان و ریشارد اشتراوس گوش می‌داد. اگرچه خانواده لوی یهودی بودند، اما دین خود را عملاً اجرا نمی‌کردند و عضو جامعه یهودی نبودند، اما هنگام ثبت‌نام در مدرسه ویکتوریا (که اکنون مدرسه بتینا نام دارد) در فرانکفورت، مذهب او به عنوان یهودی ثبت شد. آموزش دینی اجباری بود، بنابراین او مجبور شد در کلاس‌های یک ربی محلی شرکت کند. اما خیلی زود علیه این آموزش‌ها شورش کرد و به والدینش گفت که نمی‌خواهد در این کلاس‌ها شرکت کند. او به‌طور کلی دین رسمی را رد کرد. در دوران دبیرستان، لوی تصمیم گرفت که دانشمند شود. سال
دبیرستان، لوی تصمیم گرفت که دانشمند شود. سال آخر تحصیل خود را به پروژه‌ای دربارهٔ طیف‌سنجی و عکاسی اختصاص داد که تبدیل به "Oberreal Abiturium" او شد. او تنها دختری بود که در آن سال در رشته فیزیک تخصص گرفت. پس از فارغ‌التحصیلی در آوریل ۱۹۲۸، پدرش او را برای شش ماه به انگلستان فرستاد تا زبان انگلیسی بیاموزد. او در سال ۱۹۲۹ وارد دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ شد و در آنجا به سخنرانی‌های آرنولد زومرفلد گوش داد. برای دکترای خود، او به مؤسسه فیزیک شیمیایی و الکتروشیمی کایزر ویلهلم در دالم پذیرفته شد، جایی که
کایزر ویلهلم در دالم پذیرفته شد، جایی که پایان‌نامه خود را دربارهٔ طیف هالیدهای فلزات قلیایی، تحت نظارت Peter Pringsheim و فریتس هابر نوشت. دوره نازی‌ها. وقتی لوی در سال ۱۹۳۴ دکترای خود را دریافت کرد، حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان در آلمان به قدرت رسیده بود. استادان راهنمای او به تبعید رفته بودند و یهودیان دیگر نمی‌توانستند در مناصب دانشگاهی استخدام شوند. شاخه دانمارکی فدراسیون بین‌المللی زنان دانشگاهی به لوی کمک کرد تا موقعیتی در انستیتو نیلز بور فیزیک نظری در دانشگاه کپنهاگ پیدا کند. نیلز بور از
نظری در دانشگاه کپنهاگ پیدا کند. نیلز بور از جیمز فرانک، یکی دیگر از پناهندگان آلمانی، پرسید که آیا او لوی را می‌شناسد و مایل است او را به‌عنوان دستیارش بپذیرد. فرانک پاسخ داد که شخصاً او را نمی‌شناسد، اما از پایان‌نامه‌اش آگاه است و آن را بسیار ارزشمند می‌داند. او در سال ۱۹۳۴ با فیزیکدان هانس بیته نامزد شد. آن دو از سال ۱۹۲۵ یکدیگر را می‌شناختند. اما مادر بیته، که خود یهودی بود، با ازدواج پسرش با یک دختر یهودی مخالف بود و او چند روز قبل از مراسم ازدواج نامزدی را برهم زد. این اقدام بیته، فرانک و بور را
نامزدی را برهم زد. این اقدام بیته، فرانک و بور را شوکه کرد. بیته که فیزیکدانی برجسته بود، تا پس از جنگ جهانی دوم اجازه نیافت به انستیتو نیلز بور دعوت شود. لوی هرگز ازدواج نکرد، اما با بسیاری از فیزیکدانان یهودی که از این مؤسسه بازدید می‌کردند، از جمله اوتو رابرت فریش، گئورگ پلاچک، رودولف پیرلز، لئون روزنفلد، ادوارد تلر و ویکتور وایسکاپف دوستی داشت. لوی به عنوان دستیار فرانک کار می‌کرد و دو مقاله با او دربارهٔ فلورسانس سبزینه منتشر کرد تا زمانی که فرانک در سال ۱۹۳۵ دانمارک را به مقصد ایالات متحده ترک کرد.
سال ۱۹۳۵ دانمارک را به مقصد ایالات متحده ترک کرد. او سپس به عنوان دستیار شیمی‌دان فیزیکی مجارستانی، جرج هوشی، کار کرد. کشف اخیر پرتوزایی القاشده و ایجاد ایزوتوپ‌های پرتوزای کوتاه‌عمر، کاربردهای جدیدی برای مواد پرتوزا در زیست‌شناسی ایجاد کرد که لوی همراه با دو هویسی آن‌ها را بررسی کرده و چندین مقاله منتشر کرد. دانشگاه برلین در سال ۱۹۳۸ دکترای لوی را لغو کرد. در آوریل ۱۹۴۰، آلمان‌ها دانمارک را اشغال کردند. زمانی که نازی‌ها در سپتامبر ۱۹۴۳ شروع به دستگیری یهودیان دانمارکی کردند، لوی یکی از هزاران یهودی‌ای بود
دانمارکی کردند، لوی یکی از هزاران یهودی‌ای بود که به سوئد گریخت. او تا پایان جنگ در انستیتوی زیست‌شناسی تجربی ونر-گرن در استکهلم برای زیست‌شناس جان رونستروم کار کرد. سال‌های بعد. پس از پایان جنگ، دو هویسی تصمیم گرفت در سوئد بماند و بور تصمیم گرفت پژوهش‌های زیست‌شناسی را در مؤسسه متوقف کرده و دوباره بر فیزیک تمرکز کند. لوی در آزمایشگاه زوفیزیولوژی در کپنهاگ، زیر نظر شاک کروگ، که مانند بور برندهٔ جایزه نوبل بود، مشغول به کار شد. او در سال تحصیلی ۴۸–۱۹۴۷ به عنوان پژوهشگر انجمن دانشگاهی زنان آمریکا به ایالات
پژوهشگر انجمن دانشگاهی زنان آمریکا به ایالات متحده رفت. در آنجا، او از ویلارد لیبای در دانشگاه شیکاگو دربارهٔ تکنیک تازه کشف‌شدهٔ تاریخ‌گذاری رادیوکربن آموخت. او در حین کار برای کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده آمریکا در دانشگاه راچستر در راچستر، نیویورک، تکنیک جدید اتورادیوگرافی را توسعه داد. پس از بازگشت به دانمارک، او با موزه ملی دانمارک در کپنهاگ همکاری کرد تا تجهیزات تاریخ‌گذاری رادیوکربنی را توسعه دهد. این تجهیزات در سال ۱۹۵۱ برای تعیین سن Grauballe Man مورد استفاده قرار گرفت. اتورادیوگرافی سپس توسط
مورد استفاده قرار گرفت. اتورادیوگرافی سپس توسط مؤسسه فینسن برای بررسی اثرات ماده حاجب پرتونگاری توروتراست به کار گرفته شد. لوی از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۷۰ به عنوان مشاور در هیئت ملی بهداشت دانمارک فعالیت کرد. لوی در سال ۱۹۷۹ از آزمایشگاه زوفیزیولوژی بازنشسته شد، اما در آرشیو نیلز بور به کار ادامه داد و در آنجا به گردآوری مقالات دو هویسی پرداخت. نتیجهٔ این کار، انتشار زندگینامه‌ای از دو هویسی در سال ۱۹۸۵ بود. در همان سال، او نمایشگاه صدمین سالگرد نیلز بور را در تالار شهر کپنهاگ سازماندهی کرد. در سال ۲۰۰۱، دانشگاه
شهر کپنهاگ سازماندهی کرد. در سال ۲۰۰۱، دانشگاه هومبولت برلین او را به همراه دیگر دانشجویانی که در سال ۱۹۳۳ اخراج شده بودند، مورد تقدیر قرار داد. او در ۲۶ ژوئیه ۲۰۰۳ در کپنهاگ درگذشت.
جَنِت ساسون (؛ ) رقصنده باله برجسته و مربی فعلی رقص باله اهل ایالات متحده آمریکا است. اوایل زندگی. ساسون در ۲ سپتامبر ۱۹۳۶ در سورابایا، در جزیره جاوه (اندونزی کنونی) که در آن زمان هند شرقی هلند نام داشت، به دنیا آمد. پدر و مادر او ادوارد ساسون و فلورا بار نام داشتند که به ترتیب بریتانیایی و فرانسوی و از تبار یهودیان سفاردی بودند. او کوچک‌ترین فرزند خانواده از میان سه فرزند بود. در سال ۱۹۳۷ خانواده او به ایالات متحده آمریکا نقل مکان کردند و در سان فرانسیسکو مستقر شدند. اولین مواجهه او با باله در سن پنج سالگی
شدند. اولین مواجهه او با باله در سن پنج سالگی بود، زمانی که مادرش او را به تالار اپرای یادبود جنگ در سان فرانسیسکو برد تا رقص باله "رومئو و ژولیت" اثر سرگئی پروکفیف را ببیند. اولین حضور او روی صحنه در همان تالار اپرا در سال ۱۹۴۴ به عنوان یک نقش سیاهی لشکر در اپرای "فالستاف" اثر جوزپه وردی بود. او که مجذوب باله شده بود، با وجود مخالفت پدرش، یادگیری باله را زیر نظر مربیانی همچون لو کریستنسن، ویلیام کریستنسن و جیزلا کاچالانتسا آغاز کرد. در سن ۱۶ سالگی به پاریس نقل مکان کرد و در آنجا با معلمانی مانند لیو