payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۸۵۳ در پیانور برگزار شد، شرکت کند. تنها پسر او، چارلز سوم، در سن ۳۱ سالگی، در ۲۷ مارس ۱۸۵۴ ترور شد. در سال ۱۸۵۴، چارلز لویی به پاریس نقل مکان کرد. در سال ۱۸۵۶، او از مقبره پسرش در ویارجو بازدید کرد و همسرش را دید. نوه او، رابرت اول، که در پارما تحت سلطنت مادرش، لوئیز ماری ترز، سلطنت می‌کرد، در مارس ۱۸۶۰ در جریان اتحاد ایتالیا تاج و تخت خود را از دست داد. چارلز لویی، برخلاف دیگر پادشاهان برکنار شده ایتالیایی، از اتحاد ایتالیا به عنوان یک تحول مثبت استقبال کرد. پس از سال ۱۸۶۰، چارلز لویی توانست آزادانه‌تر
کرد. پس از سال ۱۸۶۰، چارلز لویی توانست آزادانه‌تر به ایتالیا بیاید. او به‌طور فزاینده‌ای از لوکا بازدید می‌کرد و در ویلاهای مونتینوزو و سن مارتینو در وینیاله اقامت داشت. همسرش، ماریا ترزا، که در دوران بازنشستگی کامل به عنوان راهبه در ویلای سن مارتینو در لوکا زندگی می‌کرد، در ۱۶ ژوئیه ۱۸۷۹ درگذشت. چارلز لویی در آن زمان در وین بود و تنها در ماه اکتبر برای ادای احترام به بقایای او به آنجا آمد. نوه بزرگ او، آرشیدوشس لوئیز توسکانی، که بعدها ولیعهد ساکسونی شد، در خاطرات خود او را اینگونه توصیف می‌کند: «جد مادری
خاطرات خود او را اینگونه توصیف می‌کند: «جد مادری من، دوک چارلز از پارما و لوکا، یکی از سرگرم‌کننده‌ترین و اصیل‌ترین مردان بود. او در ساکسونی املاکی داشت که وقتی از زندگی درباری خسته می‌شد، به آنجا پناه می‌برد. او همیشه در مایسن، جایی که قلعه مورد علاقه‌اش در آن قرار داشت، پروتستان بود و وقتی مشاوران معنوی‌اش او را به خاطر این موضوع سرزنش کردند، پاسخ داد: «وقتی به قسطنطنیه بروم، یک مسلمان خواهم بود. در واقع هر جا که بروم، همیشه، فعلاً، دین کشور را می‌پذیرم، زیرا مرا با طرح رنگ محلی بسیار بیشتر هماهنگ نگه
زیرا مرا با طرح رنگ محلی بسیار بیشتر هماهنگ نگه می‌دارد.» شارل لویی کمتر از سه سال پس از همسرش زنده ماند. او در ۱۶ آوریل ۱۸۸۳ در سن ۸۳ سالگی در نیس درگذشت. او در ملک بزرگی در ویارجیو متعلق به خانواده پارما به خاک سپرده شد.
فردیناند اول، دوک پارما (; – ) از زمان مرگ پدرش در ۱۸ ژوئیه ۱۷۶۵ تا زمانی که دوک‌نشین را طبق پیمان آرانخوئز در ۲۰ مارس ۱۸۰۱ به فرانسه واگذار کرد، دوک پارما، پیاچنزا و گواستالا بود. او عضو خاندان بوربون اسپانیا بود. هنگامی که پس از تبادل نظر بین پادشاهی‌های فرانسه و اسپانیا، دوک‌نشین بزرگ توسکانی به پادشاهی اتروریا ارتقا یافت، تاج پادشاهی جدید به خود فردیناند پیشنهاد شد، اما او به نفع پسرش که پادشاه لویی اول اتروریا شد، از آن صرف نظر کرد. دوک، که اکنون از زمان اشغال و اداره پارما توسط مقامات فرانسوی، چهره‌ای
اشغال و اداره پارما توسط مقامات فرانسوی، چهره‌ای فرعی محسوب می‌شد، تلاش کرد با این اقدام مخالفت کند؛ بنابراین بسیاری معتقدند که مرگ او در سال ۱۸۰۲ کاملاً تصادفی نبوده و شاید حتی توسط فرانسوی‌ها طراحی شده باشد. زندگی اولیه. او که در کاخ دوکال کولورنو به عنوان فرزند دوم و تنها پسر فیلیپ، دوک پارما و پرنسس لوئیز الیزابت فرانسه متولد شد، نوه مورد علاقه پدربزرگ مادری‌اش، شاه لویی پانزدهم و همسر محبوبش، ملکه ماری لشچینسکا، محسوب می‌شد. او به عنوان نوه پسری شاه فیلیپ پنجم اسپانیا، پس از مرگ پدرش به عنوان
شاه فیلیپ پنجم اسپانیا، پس از مرگ پدرش به عنوان فرزندخوانده اسپانیا شناخته شد. فردیناند به عنوان وارث یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های دوک‌نشین‌های مستقل، نامزد جذابی برای بسیاری از زنان سلطنتی اروپا بود. نامزدهای احتمالی شامل ماریا بئاتریس دِسته، دختر ارکوله سوم دِسته، دوک مودنا، و (مانند فردیناند) از بستگان ماری آنتوانت بودند. او از طریق مادرش وارث دوک‌نشین ماسا و کارارا بود، اما با وجود اینکه آخرین نواده خاندان استه بود، به دلیل قانون سالیک که در آنجا اجرا می‌شد، وارث دوک‌نشین مودنا و رجیو نبود. با این حال،
وارث دوک‌نشین مودنا و رجیو نبود. با این حال، ازدواج فردیناند با پرنسس ماریا بئاتریس احتمالاً چیزی بیش از یک آرزوی وزیر پارما، گیوم دو تیلو، نبود، زیرا او از کودکی با سومین وارث خاندان هابسبورگ-لورن نامزد شده بود. یکی دیگر از نامزدها، باتیلده دِاورلئان بود که جهیزیه بسیار هنگفتی پیشنهاد کرد. او تنها دختر بازمانده لویی فیلیپ اول، دوک اورلئان، و خواهر فیلیپ-اگالیته بود. تصمیم در مورد اینکه همسر آینده او چه کسی خواهد بود، با مکاتبات نزدیک مادرش با ملکه قدرتمند ماریا ترزا از اتریش قطعی شد، که به والدین فردیناند
ترزا از اتریش قطعی شد، که به والدین فردیناند قول تاج و تخت هلند را داده بود، که طبق پیمان اکس-لا-شاپل به حکومت اتریش بازگردانده شده بود. این اتفاق هرگز رخ نداد و در نتیجه، اتحاد با امپراتوری هابسبورگ برای تحکیم دو ملت مورد استفاده قرار گرفت. فردیناند در سن نه سالگی شروع به یادگیری هارپسیکورد نزد آهنگساز جوزپه کولا کرد. ازدواج. گیوم دو تیلو دوباره در دوران سلطنت فردیناند مورد استفاده قرار گرفت، زمانی که او پدرش را در سال ۱۷۶۵ در سن ۱۴ سالگی از دست داد. مذاکرات و ایده‌ها از وین به پارما منتقل می‌شد و در سال
و ایده‌ها از وین به پارما منتقل می‌شد و در سال ۱۷۶۹ فردیناند قرار بود با آرشیدوشس ماریا آمالیا از اتریش ازدواج کند؛ هشتمین فرزند ملکه و خواهر بزرگتر ملکه ناپل و سیسیل و همچنین ملکه آینده فرانسه. آنها در ۲۷ ژوئن به صورت وکالتی در وین ازدواج کرده بودند و ماریا آمالیا در ۱ ژوئیه خانه خود را ترک کرد. دوشس در ۱۶ ژوئیه در مانتوا با همسرش ملاقات کرد. همسرش به همراه برادرش جوزف دوم، امپراتور مقدس روم و فردیناند به همراه اعضای خانواده اسفورتزا بودند. در ۱۹ ژوئیه مراسم رسمی برای همه در کاخ دوکال کولورنو، جایی که
مراسم رسمی برای همه در کاخ دوکال کولورنو، جایی که فردیناند متولد شده بود، برگزار شد. در طول جشن‌های فراوان، این زوج در ۲۴ ژوئیه ورود رسمی خود را به پارما انجام دادند. آنها در کمتر از بیست سال صاحب نه فرزند شدند. سلطنت. فردیناند با اخراج یسوعیان، لغو صلاحیت تفتیش عقاید در قلمرو خود و سرکوب بسیاری از صومعه‌های زائد، گاهی اوقات در میان نمایندگان جزئی‌تر استبداد روشنفکری طبقه‌بندی شده است. فردیناند دوک‌نشین پارما را در پیمان آرانخوئز به فرانسه واگذار کرد. این پیمان در ۲۱ مارس ۱۸۰۱ بین فرانسه و اسپانیا امضا شد.
در ۲۱ مارس ۱۸۰۱ بین فرانسه و اسپانیا امضا شد. توافق کلی، شرایط ارائه شده در پیمان سن ایلدفونسو را تأیید کرد. علاوه بر این، فردیناند موافقت کرد که دوک‌نشین پارما، پیاچنزا و گواستالا را به فرانسه واگذار کند. پسر فردیناند، لویی، دوک‌نشین بزرگ توسکانی را دریافت کرد که در آن زمان پادشاهی اتروریا نامیده می‌شد. فردیناند سوم، دوک‌نشین بزرگ توسکانی، با سرزمین‌های سکولار اسقف اعظم سالزبورگ جبران شد. فردیناند اول در سن ۵۱ سالگی در پارما درگذشت، اگرچه مقامات فرانسوی دلیل دیگری را برای مرگ او ذکر کردند و گمان می‌رود که
دیگری را برای مرگ او ذکر کردند و گمان می‌رود که مسموم شده باشد، و در کلیسای فونتویوو ابی به خاک سپرده شد. با این حال، او در بستر مرگ، شورایی را به ریاست همسرش ماریا آمالیا تشکیل داد که آشکارا همچنان با مفاد پیمان آرانخوئز در مورد دوک‌نشین خود مخالف بود. دوره نیابت سلطنت تنها چند روز دوام آورد و دوک‌نشین پارما به فرانسه ضمیمه شد. انقلاب فرانسه. در سال ۱۷۸۹، انقلاب فرانسه در پاریس آغاز شد و منجر به اعدام شاه لویی شانزدهم، پسرعموی دور فردیناند، و همسرش ماری آنتوانت، خواهر کوچکتر دوشس ماریا آمالیا، شد. در آغاز
خواهر کوچکتر دوشس ماریا آمالیا، شد. در آغاز جنگ‌های انقلاب فرانسه، فردیناند اول در سال ۱۷۹۴ خود را بی‌طرف اعلام کرد. دو سال بعد، در ماه مه ۱۷۹۶، دوک پارما به نیروهای ناپلئون که به سمت میلان در حرکت بودند، اجازه داد تا از قلمرو پارما عبور کنند. در تابستان ۱۷۹۹، این دوک‌نشین مورد حمله فرانسوی‌ها قرار گرفت و در اینجا بود که پیترو کاواناری، وزیر پارما، کسی بود که مقاومت کرد. پیروزی فرانسه در نبرد مارنگو در سال بعد، اتریش را از هرگونه حوزه نفوذ در مناطق میانی رودخانه پو حذف کرد. بدین ترتیب اشغال واقعی فرانسه با
پو حذف کرد. بدین ترتیب اشغال واقعی فرانسه با هدف تضمین ارتباط مناسب بین جمهوری سیسالپین و دریا از طریق گذرگاه سیزا از طریق پارما آغاز شد. در سال ۱۸۰۱، با فتح بعدی ایتالیا توسط ناپلئون، اسپانیا مجبور شد پارما، لوئیزیانا و شش کشتی جنگی را به فرانسه واگذار کند. در عوض، امپراتوری آینده فرانسه، توسکانی را که در آن زمان یک دوک‌نشین بزرگ بود، به یک پادشاهی ارتقا داد. با پیمان لونویل، که در ۹ فوریه ۱۸۰۱ امضا شد، دوک‌نشین بزرگ آن زمان هابسبورگ-لورن، فردیناند سوم هابسبورگ-لورن، را از فلورانس برکنار کرد و تاج جدید
را از فلورانس برکنار کرد و تاج جدید پادشاهی اتروریا را به فردیناند اول پیشنهاد داد. با این حال، فردیناند اول از تاج و تخت امتناع کرد و با پیمان آرانخوئز، که در ۲۱ مارس ۱۸۰۱ توسط وزیر اسپانیا، مانوئل گودوی، و لوسین بناپارت، نماینده تام‌الاختیار فرانسه در مادرید، امضا شد، دوک از ایالت‌های پارما به نفع جمهوری فرانسه چشم‌پوشی کرد و در عوض توسکانی، که اکنون پادشاهی اتروریا است، را به او اعطا کرد. با کناره‌گیری فردیناند، عنوان سلطنتی به پسرش لویی، که لویی اول اتروریا شد، رسید. فرزندان. فردیناند و همسرش ماریا
اتروریا شد، رسید. فرزندان. فردیناند و همسرش ماریا آمالیا نه فرزند داشتند:
پراگماتا یک بازی ویدئویی رو به انتشار به سبک اکشن-ماجراجویی است که توسط کپ‌کام ساخته و منتشر منتشر خواهد شد. این بازی که در یک ایستگاه پژوهشی وابسته به ماه اتفاق می‌افتد، داستان فضانوردی به نام هیو و اندرویدی به نام دایانا را دنبال می‌کند که با همکاری یکدیگر سعی در مبارزه با هوش مصنوعی متخاصمی را دارند که ایستگاه را کنترل می‌کند و در نهایت به زمین بازگردند. "پراگماتا" قرار است در سال ۲۰۲۶ برای پلی‌استیشن ۵، مایکروسافت ویندوز و ایکس‌باکس سری اکس/س منتشر شود. روند بازی. "پراگماتا" بازی اکشن-ماجراجویی است که
روند بازی. "پراگماتا" بازی اکشن-ماجراجویی است که از زاویهٔ دید سوم شخص دنبال می‌شود. بازیکن همزمان کنترل هیو و دایانا را در دست می‌گیرد، همانطور که آن‌ها به دنبال راهی برای فرار از یک ایستگاه تحقیقاتی وابسته به ماه هستند که توسط دشمنانی به شکل ربات‌های هوش مصنوعی آلوده شده است. هیو به تعدادی سلاح گرم و یک جت پک مجهز است که به او اجازه می‌دهد از حملات دشمن جاخالی دهد و به مناطق دوردست دسترسی داشته باشد. گلوله‌ها قادر به نفوذ در زرهٔ ربات‌ها نمی‌باشند، اگرچه دایانا می‌تواند سیستم دفاعی ربات را هک کند، آن را
دایانا می‌تواند سیستم دفاعی ربات را هک کند، آن را غیرفعال کند و نقطه ضعفشان را برای حمله هیو آشکار سازد. در هر پازل، بازیکن باید مکان‌نما را در طول شبکه هدایت کند تا به کاشی هدف برسد، از موانع دوری کند و نودهای جایزه اختیاری را فعال یا غیرفعال کند که ممکن است مزایای جنگی بیشتری مانند افزایش آسیب سلاح برای هیو را به همراه داشته باشد. معماها به صورت بی‌درنگ حل می‌شوند، این بدین معناست که هیو باید در طول هر صحنهٔ هک کردن، از حملات دشمن جاخالی دهد و از آن‌ها اجتناب کند.
دابه الارض یا جنبنده زمینی () موجودی است که در قرآن، سوره نمل، آیه ۸۲ به آن اشاره شده و به روز قیامت پیوند خورده است. به همین دلیل، در بسیاری از متون و روایات آخرالزمانی، این موجود به عنوان یکی از نشانه‌های نزدیک شدن قیامت و هم‌زمان با واقعه‌ای چون طلوع خورشید از مغرب ذکر می‌شود. هرچند قرآن کریم جزئیات مشخصی دربارهٔ ماهیت این موجود ارائه نمی‌کند، مفسران و متون تفسیری گوناگون تلاش کرده‌اند آن را شرح دهند و گاه آن را با هیولاها و موجودات افسانه‌ای در اساطیر ترکی مرتبط ساخته‌اند. قرآن و احادیث. در سوره نمل به
مرتبط ساخته‌اند. قرآن و احادیث. در سوره نمل به این موجود اشاره شده است: در منابع حدیثی، دابة الارض بسیار مفصل‌تر از آنچه در قرآن آمده، توصیف شده است. برخی روایات می‌گویند که این موجود در دست راست خود مهر سلیمان را خواهد داشت و در دست چپ خود عصای موسی را حمل می‌کند. با این ابزار، او میان مردم داوری می‌کند: مؤمنان را با عصا نشانه‌گذاری و مشرکان یا کافران را با مهر علامت‌گذاری خواهد کرد. از نظر محل خروج، برخی گفته‌اند که از شکافی در کعبه ظاهر خواهد شد. گروهی دیگر معتقدند از تپه‌های صفا در مکه برخواهد آمد.
دیگر معتقدند از تپه‌های صفا در مکه برخواهد آمد. نقل‌هایی هم وجود دارد که مکان‌های دیگری را به عنوان محل خروج او ذکر می‌کنند. در توصیف ظاهر این موجود، گاه او را ترکیبی از حیوانات مختلف دانسته‌اند. در آغاز دوران اسلامی، روایت‌های مربوط به دابة الارض چندان یکدست و گسترده نبودند و بیشتر به صورت اشارات پراکنده در منابع حدیثی و تفسیری وجود داشتند. تنها در دوره‌های بعدی، به‌ویژه با گسترش سنت‌های تفسیری و قصص آخرالزمانی، توصیف‌های روشن‌تر و مفصل‌تری از این موجود شکل گرفت. یکی از ویژگی‌های مهمی که در احادیث و
شکل گرفت. یکی از ویژگی‌های مهمی که در احادیث و تفاسیر به او نسبت داده شده، این است که با مُهر ویژه‌ای میان مؤمنان و کافران تمایز ایجاد می‌کند. این تصویر تا حدی یادآور سنت‌های کتاب مقدس است، هرچند دقیقاً همان کارکرد را ندارد. علاوه بر این، مفسران اسلامی آیه‌های مربوط به «شرّ الدواب» (بدترین جانوران) را نیز با این موجود مرتبط کرده‌اند. او به‌عنوان نماد انسان‌هایی معرفی می‌شود که گرچه از نظر جسمی توان شنیدن و دیدن دارند، اما به دلیل ناتوانی معنوی و بی‌اعتنایی به حقیقت، عملاً کور و کر به حساب می‌آیند. همین
به حقیقت، عملاً کور و کر به حساب می‌آیند. همین جنبه باعث شد تا در برخی منابع، دابة الارض به صورت تجسم دلبستگی انسان به دنیا و مادیات درک شود. در این برداشت، شباهت‌هایی با موجودات اساطیری آسیای مرکزی نیز دیده می‌شود که معمولاً از ترکیب اعضای چند حیوان مختلف ساخته می‌شدند و نماد آشفتگی و مادی‌گرایی بودند. تفاسیر. سنتی. فخرالدین رازی در "تفسیر کبیر" خود به این نکته اشاره می‌کند که در احادیث منسوب به پیامبر اسلام، توضیح مستقیمی دربارهٔ ماهیت دابة الارض وجود ندارد. به همین دلیل، او بر این باور است که بسیاری از
به همین دلیل، او بر این باور است که بسیاری از جزئیاتی که بعدها دربارهٔ این موجود شایع شد، در واقع ریشه در روایت‌های ثانویه و تفاسیر متأخر دارد، نه در اصل سنت نبوی. به گفته او، آنچه دربارهٔ ماهیت و ویژگی‌های دابة الارض نقل می‌شود، بیشتر در دوران تابعین و صحابه پیامبر پدید آمد و رفته‌رفته در متون تفسیری و قصصی وارد شد. در همین زمینه، وهب بن منبه روایتی دارد که بر اساس آن، این موجود «از زیر زمین با مردم سدوم سخن می‌گفت». این روایت بازتابی از سنت‌های یهودی ـ اسلامی (اسرائیلیات) نیز محسوب می‌شود، چون وهب به‌طور
(اسرائیلیات) نیز محسوب می‌شود، چون وهب به‌طور گسترده روایت‌های یهودی و مسیحی را وارد سنت اسلامی کرده بود. به گفته عبدالرحمن السعدی، احادیث متعددی به ظهور این موجود در آخرالزمان اشاره کرده‌اند. معاصر. بیشتر علمای اسلامی معاصر، از جمله چهره‌هایی چون عمر سلیمان اشقر، همچنان بر تفسیر سنتی دابة الارض تأکید دارند و آن را موجودی واقعی و عینی می‌دانند که در آخرالزمان ظهور خواهد کرد. بر اساس دیدگاه اشقر، دابة الارض یک موجود حقیقی است، نه نمادین یا صرفاً استعاری. این موجود پس از یک نشانه مهم دیگر قیامت ظاهر می‌شود:
موجود پس از یک نشانه مهم دیگر قیامت ظاهر می‌شود: طلوع خورشید از مغرب. او برای استدلال خود، به تفاسیر سنتی مانند تفسیر حاکم نیشابوری (قرن ۵ هجری) استناد می‌کند که ظهور این موجود را بخشی از حوادث پی‌درپی آخرالزمان دانسته است. به این ترتیب، در اندیشه غالب معاصر، دابة الارض هم‌ردیف با دیگر نشانه‌های قطعی قیامت (مثل دجال، نزول عیسی، و طلوع خورشید از مغرب) قرار می‌گیرد و نه به‌عنوان تمثیل یا استعاره، بلکه به‌عنوان رویدادی واقعی و آینده‌نگر تلقی می‌شود. با این حال، تفسیرهای دیگری نیز دربارهٔ ماهیت دابّة الأرض
حال، تفسیرهای دیگری نیز دربارهٔ ماهیت دابّة الأرض ارائه شده است. بر اساس دیدگاهی که مولانا محمد علی از آن حمایت می‌کند، این موجود با گرایش‌های مادی‌گرایانه مرتبط دانسته می‌شود و در نتیجه، در پایان جهان به صورت یک موجود واقعی ظهور نخواهد کرد، بلکه به‌عنوان عاملی برای نابودی یک ملت یا جامعه خاص عمل خواهد نمود. به گفته عمر احمد، فردی که از دل‌مشغولی‌های دنیوی رهایی یابد، پایه‌های اسلام را در غرب استوار خواهد ساخت؛ او با مردم سخن خواهد گفت و این امر نشان‌دهنده آن است که وی نه یک موجود فراطبیعی، بلکه انسانی
آن است که وی نه یک موجود فراطبیعی، بلکه انسانی مقدس است. اسلام نیز از طریق شمشیر او که نقش قلم را ایفا می‌کند، گسترش خواهد یافت.
فشرده‌سازی دستمزد (به انگلیسی: Wage Compression) پدیده‌ای در اقتصاد کار و مدیریت منابع انسانی است که در آن، تفاوت یا شکاف دستمزد میان کارمندان با سطوح مختلف تجربه، مهارت یا سابقه در یک سازمان یا یک صنعت خاص، به طور قابل توجهی کاهش می‌یابد. به عبارت دیگر، حقوق کارمندان تازه‌وارد یا کم‌تجربه به حقوق کارمندان قدیمی‌تر و باتجربه‌تر بسیار نزدیک می‌شود. این پدیده می‌تواند منجر به کاهش انگیزه، نارضایتی شغلی و افزایش نرخ خروج در میان کارکنان کلیدی و باتجربه شود. فشرده‌سازی دستمزد با نابرابری درآمدی عمومی متفاوت
فشرده‌سازی دستمزد با نابرابری درآمدی عمومی متفاوت است؛ در حالی که نابرابری به شکاف گسترده میان بالاترین و پایین‌ترین درآمدها در کل جامعه اشاره دارد، فشرده‌سازی یک مسئله داخلی در ساختار پرداخت شرکت‌ها یا بخش‌های اقتصادی است. علل و عوامل کلیدی. این پدیده معمولاً از ترکیبی از عوامل داخلی و خارجی نشأت می‌گیرد: پیامدها و تأثیرات. فشرده‌سازی دستمزد می‌تواند تأثیرات منفی قابل توجهی بر یک سازمان داشته باشد: راهبردهای مدیریتی. سازمان‌ها می‌توانند برای مقابله با این مشکل از راهبردهای مختلفی استفاده کنند:
داوید دی دوناتلو برای بهترین کارگردان خارجی () رشته‌ای در جوایز داوید دی دوناتلو که پاسخ «ایتالیا» به جوایز اسکار توصیف شده است. برندگان و نامزدها. برندگان به‌صورت پررنگ نوشته شده‌اند. دهه ۱۹۶۰. ۱۹۶۶ ۱۹۶۷ ۱۹۶۸ ۱۹۶۹ دهه ۱۹۷۰. ۱۹۷۰ ۱۹۷۱ ۱۹۷۲ ۱۹۷۳ ۱۹۷۴ ۱۹۷۵ ۱۹۷۶ ۱۹۷۷ ۱۹۷۸ ۱۹۷۹ دهه ۱۹۸۰. ۱۹۸۰ ۱۹۸۱ ۱۹۸۲ ۱۹۸۳ ۱۹۸۴ ۱۹۸۵ ۱۹۸۶ ۱۹۸۷ ۱۹۸۸ ۱۹۸۹ دهه ۱۹۹۰. ۱۹۹۰
خاندان استه () یک سلسله اروپایی با ریشه ایتالیایی شمالی است که اعضای آن قرن‌ها بر بخش‌هایی از ایتالیا و آلمان حکومت می‌کردند. شاخه اصلی خاندان استه، که به عنوان خاندان ولف شناخته می‌شود، شامل دوک‌های باواریا و برانزویک بود. این شاخه، پادشاهان هانوفر بریتانیا و همچنین یک امپراتور روسیه (ایوان ششم) و یک امپراتور روم مقدس (اتو چهارم) را به دنیا آورد. شاخه جوان‌تر خاندان استه، که به سادگی خاندان استه نامیده می‌شود، شامل حاکمان فرارا (۱۲۴۰–۱۵۹۷) و مودنا (۹۰۰–۱۸۵۹) و رجیو (۱۲۸۸–۱۷۹۶) بود. دودمان مردانه این شاخه
و رجیو (۱۲۸۸–۱۷۹۶) بود. دودمان مردانه این شاخه با مرگ ارکوله سوم در سال ۱۸۰۳ منقرض شد. ریشه‌ها. به گفته ادوارد گیبون، این خانواده از خانواده رومی آتیی سرچشمه گرفته است که برای دفاع از ایتالیا در برابر اوستروگوت‌ها از رم به استه مهاجرت کردند. با این حال، شواهد کمی برای تأیید این فرضیه وجود دارد. نام اعضای اولیه خانواده نشان می‌دهد که منشأ فرانکی بسیار محتمل‌تر است. دایرةالمعارف بریتانیکا این خانواده را شاخه‌ای از خاندان اوبرتنگی می‌داند. اولین عضو شناخته‌شده این خاندان، مارگراف آدالبرت از ماینتس بود که تنها
این خاندان، مارگراف آدالبرت از ماینتس بود که تنها به عنوان پدر اوبرتو اول، کنت پالاتین ایتالیا، که حدود سال ۹۷۵ درگذشت، شناخته می‌شود. نوه اوبرتو، آلبرت آزو دوم، مارگراف میلان (۹۹۶–۱۰۹۷) قلعه‌ای در استه، نزدیک پادوا، ساخت و نام خود را از این مکان گرفت. او از دو ازدواج سه پسر داشت که دو نفر از آنها اجداد دو شاخه خانواده شدند: ولف چهارم، بزرگ‌ترین (درگذشته ۱۱۰۱)، پسر کونیگونده (درگذشته ۱۰۵۶)، آخرین ولف‌های ارشد بود. او اموال عموی مادری‌اش، ولف، دوک کارینتیا، را به ارث برد که در سال ۱۰۷۰ دوک باواریا شد و جد
را به ارث برد که در سال ۱۰۷۰ دوک باواریا شد و جد شاخه بزرگتر، خاندان ولف، است. هیو، حاصل ازدواج دوم آزو با گارسند از ماین، شهرستان ماین فرانسوی را که میراث جهیزیه مادرش بود، به ارث برد، اما یک سال بعد آن را فروخت و بدون وارث درگذشت. فولکو اول، مارگراف میلان (متوفی حدود ۱۱۲۸/۱۱۳۵)، پسر سوم، جد نسل جوان‌تر ایتالیایی استه است. دو شاخه باقی‌مانده، با دوک هنری شیر ساکسونی و باواریا در سمت آلمانی (سلسله ولف)، در سال ۱۱۵۴ توافقی منعقد کردند که دارایی‌های ایتالیایی خانواده را به نسل جوان‌تر، فولک-استه، اختصاص داد
خانواده را به نسل جوان‌تر، فولک-استه، اختصاص داد که به مرور زمان فرارا، مودنا و رجیو را به دست آوردند. خودِ استه در سال ۱۲۷۵ توسط پادوا و در سال ۱۴۰۵ (همراه با پادوا) توسط ونیز تصرف شد. شاخه ارشد – خاندان جوان‌ترِ ولف. شاخه بزرگتر خاندان اصلی استه، که با نام خاندان ولف شناخته می‌شد (همچنین به آنها گوئلف‌ها «گوئلف» یا «گوئلف» نیز گفته می‌شد که از نام ایتالیایی شده «ولف» اصلی گرفته شده است)، دوک‌های باواریا (۱۰۷۰–۱۱۳۹، ۱۱۵۶–۱۱۸۰)، دوک‌های ساکسونی (۱۱۳۸–۱۱۳۹، ۱۱۴۲–۱۱۸۰)، امپراتور مقدس روم، اتو چهارم
۱۱۴۲–۱۱۸۰)، امپراتور مقدس روم، اتو چهارم (۱۱۹۸–۱۲۱۸)، دوک‌های برانسویک و لونبورگ (۱۲۰۸–۱۸۰۶)، و بعدها دوک‌های ساکس-لاونبورگ (۱۶۸۹–۱۸۰۳)، که در سال ۱۷۰۵ «برگزینندگان هانوفر» نامیده شدند، و شاهزاده‌های برانسویک-ولفنبوتل (۱۲۶۹–۱۸۰۷) را به دنیا آورد. خاندان ولف به بریتانیای کبیر و پادشاهی متحده «سلطنت‌های هانوفر» (۱۷۱۴–۱۹۰۱) و همچنین به روسیه امپراتور ایوان ششم را اعطا کرد. پس از آنکه صلح پایان جنگ‌های ناپلئونی، اروپا را تغییر شکل داد و دوران مدرن را آغاز کرد، حوزه انتخابیه هانوفر (دوک‌نشین برانزویک و لونبورگ،
انتخابیه هانوفر (دوک‌نشین برانزویک و لونبورگ، که در اتحاد شخصی پادشاه بریتانیای کبیر، جورج سوم، قرار داشت) با معاهده‌ای منحل شد. سرزمین‌های آن گسترش یافت و ایالت به پادشاهی ارتقا یافت. پادشاهی جدید از ۱۸۱۵ تا ۱۸۶۶ وجود داشت، اما با به سلطنت رسیدن ملکه ویکتوریا (که طبق قانون سالیک نمی‌توانست هانوفر را به ارث ببرد) در سال ۱۸۳۷، به عمویش، ارنست آگوستوس، پادشاه هانوفر، منتقل شد و بنابراین اتحاد شخصی با تاج و تخت بریتانیا متوقف شد. شاخه ارشد خاندان ولف همچنان توسط شاهزادگان برانزویک-ولفنبوتل اداره می‌شد، که تا
شاهزادگان برانزویک-ولفنبوتل اداره می‌شد، که تا زمان مرگ دوک حاکم برانزویک، شاهزاده ویلیام هشتم، در سال ۱۸۸۴، بلامنازع بود. پیش از مرگ او، برادرش چارلز دوم از ژنو، به عنوان حاکم تبعیدی خاندان، الحاق پروس به تاج و تخت و غصب قبلی هانوفر را کاملاً غیرقانونی و در داخل خاندان آلمان اعلام کرده بود. پس از مرگ او، نوه‌اش به درخواست‌های تجدیدنظرخواهی شناخته‌شده بین‌المللی ادامه داد. هانوفر حزب گوئلف (یا حزب آلمان) را تشکیل داد تا به درخواست‌های سیاسی علیه الحاق پروس و آلمان به تاج و تخت ادامه دهد. شاخه جوان‌تر –
و آلمان به تاج و تخت ادامه دهد. شاخه جوان‌تر – مرزبانان استه. تمام نسل‌های بعدی شاخه ایتالیایی از نوادگان فولکو دِسته هستند. از سال ۱۱۷۱ به بعد، نوادگان او مرزبانان استه لقب گرفتند. اوبیتسو اول (متوفی ۱۱۹۳)، اولین مرزبان، علیه امپراتور فردریک اول بارباروسا جنگید. برادرزاده‌اش، آزو دِسته ششم (۱۱۷۰–۱۲۱۲)، پادِستای مانتوا و ورونا شد. فرارا به عنوان جهیزیه خواهرزاده‌اش، مارکزِلا، در سال ۱۱۴۶ به آزو ششم دِسته رسید، به همراه آخرین آدلاردی. در سال ۱۲۴۲، آزو هفتم نوولو برای تمام عمرش پادِستا شد. فرمانروایی فرارا
نوولو برای تمام عمرش پادِستا شد. فرمانروایی فرارا توسط اوبیزو دوم (متوفی ۱۲۹۳) موروثی شد، کسی که در سال ۱۲۶۴ به عنوان فرمانروای فرارا، در سال ۱۲۸۸ به عنوان فرمانروای مودنا و در سال ۱۲۸۹ به عنوان فرمانروای رجیو اعلام شد. فرارا یک تیول پاپ بود و خانواده استه در سال ۱۳۳۲ به عنوان جانشینان موروثی پاپ منصوب شدند. فرارا در زمان نیکولو دِسته سوم (۱۳۸۴–۱۴۴۱) به یک مرکز مهم فرهنگی تبدیل شد، کسی که چندین پاپ، به ویژه اوژن چهارم را با شکوه فراوان پذیرفت. او در سال ۱۴۳۸ شورایی را در فرارا برگزار کرد که بعدها به شورای
شورایی را در فرارا برگزار کرد که بعدها به شورای فلورانس معروف شد. جانشینان او پسران نامشروعش لئونلو (۱۴۰۷–۱۴۵۰) و بورسو (۱۴۱۳–۱۴۷۱) بودند که در سال ۱۴۵۲ توسط امپراتور فردریک سوم به دوک مودنا و رجیو ارتقا یافت و این دوک‌نشین‌ها را به عنوان تیول‌های امپراتوری دریافت کرد. در سال ۱۴۷۱، او دوک‌نشین فرارا را به عنوان تیول پاپ از پاپ پل دوم دریافت کرد، که به همین مناسبت نقاشی‌های دیواری باشکوهی در کاخ شیفانویا اجرا شد. برادر ناتنی بورسو، ارکوله (۱۴۳۱–۱۵۰۵)، که یکی از مهم‌ترین حامیان هنر در اواخر قرن ۱۵ و اوایل
از مهم‌ترین حامیان هنر در اواخر قرن ۱۵ و اوایل قرن ۱۶ ایتالیا بود، جانشین او شد. فرارا به یک مرکز فرهنگی تبدیل شد که به ویژه برای موسیقی مشهور بود؛ ژوسکن دِ پرز برای دوک ارکوله کار می‌کرد، یاکوب اوبرشت دو بار به فرارا آمد و آنتوان برومل از سال ۱۵۰۵ به عنوان نوازنده اصلی خدمت کرد. دختر ارکوله، بئاتریس (۱۴۷۵–۱۴۹۷) با لودوویکو اسفورتزا، دوک میلان، ازدواج کرد؛ دختر دیگرش، ایزابلا (۱۴۷۴–۱۵۳۹)، با فرانچسکو گونزاگا، مارکز مانتوا، ازدواج کرد. جانشین ارکوله اول، پسرش آلفونسو اول (۱۴۷۶–۱۵۳۴)، همسر سوم لوکرتسیا
پسرش آلفونسو اول (۱۴۷۶–۱۵۳۴)، همسر سوم لوکرتسیا بورجیا، دختر پاپ الکساندر ششم و خواهر چزاره بورجیا بود. آلفونسو اول حامی آریوستو بود. پسر آلفونسو و لوکرتسیا بورجیا، ارکوله دِسته دوم (۱۵۰۸–۱۵۵۹)، با رنه فرانس، دختر لویی دوازدهم فرانسه، ازدواج کرد. پسرش آلفونسو دوم ابتدا با لوکرتسیا، دختر گراند دوک کوزیمو اول توسکانی، ازدواج کرد. پس از مرگ او، او با باربارا، خواهر ماکسیمیلیان دوم، امپراتور مقدس روم (۱۵۲۷–۱۵۷۶)، ازدواج کرد. همسر سوم او، مارگاریتا گونزاگا، دختر دوک مانتوا بود. آلفونسو دوم، شکوه فرارا را به
دوک مانتوا بود. آلفونسو دوم، شکوه فرارا را به بالاترین نقطه خود رساند و حمایت تورکواتو تاسو و جیووانی باتیستا گوارینی را ادامه داد و به‌طور کلی، همان‌طور که شاهزادگان خاندانش همیشه انجام می‌دادند، به هنرها و علوم توجه داشت. سلسله مشروعیت در سال ۱۵۹۷ با او به پایان رسید؛ امپراتور رودولف دوم، پسرعموی اول خود، چزاره دِسته (۱۵۳۳–۱۶۲۸)، عضو یک شاخه کادت که خارج از ازدواج متولد شده بود و به حکومت در دوک‌نشین‌های امپراتوری ادامه داد و نام خانوادگی را حفظ کرد، را به عنوان وارث خود به رسمیت شناخت. از سوی دیگر،
را به عنوان وارث خود به رسمیت شناخت. از سوی دیگر، فرارا در سال ۱۵۹۸ توسط پاپ کلمنت هشتم به دلیل نامشروع بودن وارث، با زور اسلحه ضمیمه و به ایالات پاپی ملحق شد. فررا در سال ۱۵۹۷ توسط پاپ کلمنت هشتم به دلیل عدم مشروعیت وارث، به زور مسلح ضمیمه شد و به ایالات پاپی پیوست. در طول قرن هجدهم، ازدواج ناموفق بین آخرین وارث مرد خانواده استه، دوک آینده ارکول سوم، و دوشس حاکم ماسا و کارارا، ماریا ترزا سیبو-مالاسپینا، تنها یک فرزند زنده به نام ماریا بئاتریس به دنیا آورد. با این حال، قانون سالیک او را به عنوان یک زن از
با این حال، قانون سالیک او را به عنوان یک زن از جانشینی پدرش محروم کرد، در حالی که او حق داشت جانشین مادرش شود، زیرا قانون سالیک به موجب فرمان امپراتور چارلز پنجم در سال ۱۵۲۹ در دوک‌نشین ماسا و کارارا لغو شد. هنگامی که مشخص شد که این زوج شاهزاده فرزند بزرگی نخواهند داشت، دوک حاکم، فرانچسکو سوم، برای جلوگیری از سرنوشتی مشابه فرارا که تقریباً دو قرن پیش رخ داده بود، تلاش کرد؛ بنابراین، در سال ۱۷۵۳، دو معاهده همزمان (یکی علنی و دیگری محرمانه) بین خاندان استه و خاندان اتریش منعقد شد که به موجب آن، آرشیدوک
و خاندان اتریش منعقد شد که به موجب آن، آرشیدوک لئوپولد، فرزند نهم و پسر سوم ملکه ماریا ترزا، و ماریا بئاتریس نامزد شدند و اولی توسط فرانچسکو سوم به عنوان وارث تاج و تخت امپراتوری به عنوان دوک مودنا و رجیو در صورت انقراض نسل ذکور استه تعیین شد. در این میان، فرانچسکو به‌طور موقت سمت فرمانداری میلان را که برای آرشیدوک مقدر شده بود، بر عهده می‌گرفت. با این حال، در سال ۱۷۶۱، پس از مرگ برادر بزرگتر، لئوپولد وارث تاج و تخت دوک‌نشین بزرگ توسکانی شد، همان‌طور که برای دومین وارث ذکور زوج امپراتوری پیش‌بینی شده بود،