payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ادیت گابریلی (برای بخش علمی) به همراه استودیو آلبینی آسوشیتی (صحنه پردازی) طراحی و توسعه داده شده است. نورپردازی توسط استودیوی کاستاگنا راولی، مستقر در میلان و گرافیک توسط نوردا دیزاین انجام شده است. تاریخچه. ریشه‌های این مجموعه ارتباط نزدیکی با خاندان ساووی دارد: این مجموعه در نیمه دوم قرن شانزدهم، زمانی که امانوئل فیلیبر تصمیم گرفت پایتخت دوک‌نشین را به تورین، که قبلاً در شامبری واقع شده بود، منتقل کند، در تورین به‌طور دائمی شکل گرفت. خود موزه با امتیاز شاه چارلز آلبرت، در ۲ اکتبر ۱۸۳۲ (روز تولدش)، با
شاه چارلز آلبرت، در ۲ اکتبر ۱۸۳۲ (روز تولدش)، با نام گالری سلطنتی تأسیس شد و در سالن‌های کاخ ماداما قرار گرفت. این موزه مجموعه‌ای از نقاشی‌های مشهور در سراسر اروپا را در معرض دید عموم قرار داد که ثمره اشتیاق چند صد ساله خاندان ساووی به جمع‌آوری آثار هنری بود (جیوان پائولو لومازو، نقاش لومبارد، پیش از این در سال ۱۵۹۰ در اثر خود با عنوان «ایده زمان گودال» از آن به نیکی یاد کرده بود). مربی و اولین مدیر گالری، روبرتو دازگلیو بود که در سال ۱۸۳۶ انتشار اولین کاتالوگ این مجموعه را به صورت بخش بخش و با نسخه‌های
این مجموعه را به صورت بخش بخش و با نسخه‌های چاپی ارزشمند آغاز کرد. در آن زمان ۳۶۵ اثر از کاخ سلطنتی، کاخ کاریگنانو در تورین و کاخ دوراتزو در جنوا گردآوری شده بود. دستور کار سیاسی و فرهنگی چارلز آلبرت منجر به تأسیس یک صندوق مدیریت مستقل و همچنین تشویق او به یک برنامه خرید شد که فضای کافی را در اختیار مدارس مختلف ایتالیایی و «اولترا مونتان» قرار می‌داد. در سال ۱۸۴۸، استقرار سنا در کاخ ماداما، به زودی نیاز به مکانی جدید برای گالری را ایجاد کرد. تنها در سال ۱۸۶۵ - به لطف تلاش‌های سازمانی ماسیمو دازگلیو، که
۱۸۶۵ - به لطف تلاش‌های سازمانی ماسیمو دازگلیو، که جانشین برادر بزرگترش روبرتو به عنوان مدیر شده بود - گالری به طبقه دوم کاخ آکادمی علوم (که ساخت آن در سال ۱۶۷۹ آغاز شد و توسط گوارینو گوارینی با عنوان «کالج نوبلی» طراحی شده بود) منتقل شد. متأسفانه، این تلاش نتیجهٔ معکوس داد، زیرا کاخ ماداما در سال ۱۸۶۵، زمانی که سنا پس از کنوانسیون سپتامبر به فلورانس (با جابجایی پایتخت) نقل مکان کرد، دوباره به‌طور کامل در دسترس قرار گرفت و مکانی بسیار معتبر برای آنچه که به عنوان ضمیمه موزه مصر (که قبلاً در کاخ آکادمی علوم
عنوان ضمیمه موزه مصر (که قبلاً در کاخ آکادمی علوم قرار داشت) در نظر گرفته می‌شد، باقی گذاشت. در همین حال، در سال ۱۸۶۰، پادشاه ویکتور امانوئل دوم سخاوتمندانه گالری را به ملت اهدا کرد و آن را تحت نظارت وزارت آموزش قرار داد. در مکان جدید، نقاشی‌ها بر اساس ترتیب زمانی سنتی و بر اساس مکتب نقاشی چیده شدند و از آن زمان، فضای قابل توجهی به نقاشی‌های پیدمونتی قرن‌های ۱۵ و ۱۶ اختصاص داده شد. در سال ۱۹۳۳، به مناسبت صدمین سالگرد تأسیس این مؤسسه، این گالری هنری نام قطعی خود را «گالریا سابودا» گذاشت. توسعه گالری با رشد
خود را «گالریا سابودا» گذاشت. توسعه گالری با رشد مداوم دارایی‌های هنری آن مشخص شد. از جمله مهم‌ترین مشارکت‌ها، می‌توان به ریکاردو گوالینو، صنعتگر بیلا، اشاره کرد که اولین بلوک مهم آن در سال ۱۹۳۰ به دست آمد. در دهه ۱۹۵۰، تحت نظارت موزه‌شناسی معمار پیرو سانپائولسی و نظارت موزه‌شناسی سرپرست نوئمی گابریلی، گالری تحت یک پروژه سازماندهی مجدد کامل قرار گرفت. این پروژه - علیرغم تضاد بین سانپائولسی و گابریلی، که منجر به یک پرونده حقوقی شد - به اتفاق آرا یکی از شاهکارهای موزه‌شناسی ایتالیا پس از جنگ محسوب می‌شد. بین
موزه‌شناسی ایتالیا پس از جنگ محسوب می‌شد. بین دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، گالری دستخوش بازسازی‌ها و سازماندهی‌های مداومی شد که از یک سو با هدف افزایش تعداد آثار به نمایش گذاشته شده و از سوی دیگر با هدف اصلاح مسیر بازدیدکنندگان بر اساس مجموعه‌های مختلف انجام شد. توجه ویژه‌ای به مجموعه شاهزاده اوژن ساووی شد که زمانی در وین بود و در قرن ۱۸ به پیمونت رسیده بود. این تغییرات عمیقاً بر پروژه اصلی سانپائولسی-گابریلی تأثیر گذاشت، که اساساً فقط در سالن ورودی قابل مشاهده بود. همچنین در این دوره، یک کارزار مرمت گسترده بر روی
همچنین در این دوره، یک کارزار مرمت گسترده بر روی نقاشی‌ها، به ویژه نقاشی‌های روی تابلو، تطبیق آنها با قاب‌های موجود و در نهایت، اولین بررسی انتقادی از آثار قرن بیستم، به ویژه شش تورین، آغاز شد. در سال ۱۹۹۸، برای تطبیق گالری با نیازهای فزاینده به فضا، نور و خدمات - از جمله فضایی برای نمایشگاه‌های موقت - مراحل انتقال آن به مکانی جدید، سومین مکان در تاریخ آن، آغاز شد. در ماه‌های بعد، این مکان جدید در به اصطلاح «مانیکا نووا» کاخ سلطنتی شناسایی شد، یک بنای معماری که بین قرن‌های نوزدهم و بیستم توسط امیلیو
معماری که بین قرن‌های نوزدهم و بیستم توسط امیلیو استراموچی در کنار کلیسای جامع، ساخته شده است. این تصمیم که در ابتدا توسط مدیر منطقه‌ای پیتارلو گرفته شد، توسط مدیران و سرپرستان بعدی نیز تأیید شد، همچنین بر اساس نارضایتی فزاینده مردم نسبت به موزه، که در سال‌های اخیر در مجموع حدود ۳۰۰۰۰ بازدیدکننده در سال، از جمله مدارس، را شامل می‌شد. این پروژه به لطف حمایت مالی ۳۵ میلیون یورویی، جنبه عینی پیدا کرد. در سال ۲۰۰۳، استودیو آلبینی میلان مناقصه پروژه موزه‌شناسی گالری را برنده شد. این پروژه که از جمله توسط سرپرست
را برنده شد. این پروژه که از جمله توسط سرپرست وقت میراث هنری، کارلا انریکا اسپانتیگاتی، تأیید شد، خواستار نصب نقاشی‌های گالری بر روی پنل‌های سفت و سخت بود. از منظر معماری، استودیو آلبینی همچنین قصد داشت روبناهایی را که فضاهای اصلی استراموچی را مسدود کرده بودند، آزاد کند. این کار که به گروه گوتزو ادارت تورین سپرده شده بود، در سال‌های بعد نیز ادامه یافت. در اوایل سال ۲۰۱۲، طبقه همکف برای قرار دادن برخی از نقاشی‌ها آماده شد. در آوریل ۲۰۱۲، ساختمان قدیمی سابودا به‌طور قطعی بسته شد: دو هفته بعد، ۹۹ اثر، که از
به‌طور قطعی بسته شد: دو هفته بعد، ۹۹ اثر، که از میان مهم‌ترین آثار موزه انتخاب شده بودند، به عنوان بخشی از یک نمایشگاه موقت به سرپرستی ادیت گابریلی، در طبقه همکف «مانیکا نووا» قرار گرفتند. در همان زمان، ۷۴ اثر دیگر، که قبلاً بخشی از مجموعه شاهزاده اوژن ساووی بودند، به عنوان بخشی از نمایشگاهی دربارهٔ خود شاهزاده اوژن ساووی، به سرپرستی اسپانتیگاتی، به مجموعه وناریا رئاله منتقل شدند. هدف از کل این عملیات، با عنوان «نقاشی‌های پادشاه»، تضمین حداقل دسترسی جزئی به بخش قابل توجهی از گالری سابودا در طول مرحله
به بخش قابل توجهی از گالری سابودا در طول مرحله جابجایی بود. بسته شدن گالری قدیمی سابودا و جابجایی بعدی آن، جنجال‌هایی را برانگیخت. شایعاتی در مطبوعات روزانه مبنی بر آسیب‌های ادعایی به نقاشی‌ها در طول جابجایی، که ظاهراً ناشی از نقص در سیستم تهویه مطبوع بود، منتشر می‌شد. در واقع، این شایعات و شایعات دیگر بیشتر به دشواری رها کردن طرح «تاریخی» سانپائولسی-گابریلی مرتبط بودند، اگرچه موزه مصر، که قصد جایگزینی فضاها را داشت، حفظ معماری اصلی را تضمین می‌کرد. در طول این کارها، اداره میراث هنری و تاریخی پیمونت چندین
این کارها، اداره میراث هنری و تاریخی پیمونت چندین طرح را برای تضمین دسترسی مداوم به میراث ساووی اجرا کرد. از نکات قابل توجه می‌توان به افتتاح انبار موقت در قلعه مونکالیری برای عموم و نمایشگاهی موقت که در تابستان ۲۰۱۴ در ۱۵ مکان در سراسر استان‌های پیمونت افتتاح شد، اشاره کرد. در ۴ دسامبر ۲۰۱۴، با حضور وزیر میراث و فعالیت‌های فرهنگی، داریو فرانچسکینی، افتتاح بخش جدید (مانیکا نووا) کاخ سلطنتی، که اکنون محل دائمی گالری سابودا است، برگزار شد. این گالری - که اکنون به موزه‌های سلطنتی (شامل کاخ سلطنتی، زرادخانه
به موزه‌های سلطنتی (شامل کاخ سلطنتی، زرادخانه سلطنتی، موزه باستان‌شناسی، کتابخانه سلطنتی و فضای نمایشگاهی در پالازو چیابلزه) متصل است - بر اساس یک پروژه موزه‌شناسی کاملاً جدید، که به صورت علمی توسط سرپرست ادیت گابریلی سرپرستی می‌شود، بنا شده است. این پروژه نیز به لطف بودجه بازی لاتاری، مطابق با مفاد قانون ۶۶۲/۹۶، محقق شد. این پروژه که بر اساس نمایشگاه ۵۰۰ نقاشی است، از جمله موارد دیگر، شامل ارزیابی مجدد مجموعه گوالینو و آثار قرن بیستم است که در طبقه چهارم ساختمان جدید به نمایش گذاشته شده‌اند.
کتابخانه سلطنتی تورین () کتابخانه‌ای است که در طبقه همکف کاخ سلطنتی تورین واقع شده است، که خود یک میراث جهانی در تورین، ایتالیا است. این کتابخانه شامل تقریباً ۲۰۰۰۰۰ جلد کتاب چاپی، ۴۵۰۰ نسخه خطی، ۳۰۵۵ نقاشی، ۱۸۷ نسخه خطی مربوط به قبل از سال ۱۵۰۱، ۵۰۱۹ کتاب قرن شانزدهم، ۲۰۹۸۷ جزوه، ۱۵۰۰ اثر روی پوست، ۱۱۱۲ نشریه و ۴۰۰ آلبوم عکس، نقشه، حکاکی و چاپ است. تاریخچه. از زمان به تخت نشستن پادشاه ساردینیا در سال ۱۸۳۱، پادشاه چارلز آلبرت آرزو داشت جایگاه فرهنگی ملت را ارتقا دهد و این کار را از طریق انجام مجموعه‌ای از
ارتقا دهد و این کار را از طریق انجام مجموعه‌ای از اصلاحات و تأسیس تعدادی از مؤسسات انجام داد. این کتابخانه سپس در سال ۱۸۴۲ به عنوان یکی از این مؤسسات تأسیس شد و یکی از اهداف آن گروه‌بندی و حفاظت از نسخه‌های خطی جمع‌آوری‌شده توسط خاندان ساووی بود. این کتابخانه توسط نقاش و دکوراتور پلاجیو پالاجی تجهیز شد. در سال ۱۸۹۳، یک مجموعه‌دار روسی به نام تئودور ساباچنیکوف، کتاب «متن پرواز پرندگان» اثر لئوناردو داوینچی را به عنوان هدیه‌ای به پادشاه به مجموعه کتابخانه اهدا کرد. آثار دیگر لئوناردو که در کتابخانه نگهداری
کرد. آثار دیگر لئوناردو که در کتابخانه نگهداری می‌شوند عبارتند از: خودنگاره فرضی او، اتاق مطالعه او برای فرشته در اثر «باکره صخره‌ها» و اتاق مطالعه او برای فرشته در اثر «غسل تعمید مسیح» اثر وروکیو. در سال ۱۹۹۸، یک اتاق نمایشگاه زیرزمینی برای نمایش ایمن این مجموعه به عموم با جدیدترین فناوری‌های موزه‌ای ساخته شد. میراث. این کتابخانه در حال حاضر تقریباً ۲۰۰۰۰۰ جلد کتاب چاپی، ۴۵۰۰ نسخه خطی، ۳۰۵۵ نقاشی، ۱۸۷ نسخه خطی، ۵۰۱۹ کتاب قرن شانزدهم، ۲۰۹۸۷ جزوه، ۱۵۰۰ پوست‌نگاری، ۱۱۱۲ نشریه، ۴۰۰ آلبوم عکس و حکاکی‌ها و
۱۱۱۲ نشریه، ۴۰۰ آلبوم عکس و حکاکی‌ها و نقشه‌های متعدد را در خود جای داده است. خودنگاره لئوناردو داوینچی، حدود ۱۵۱۳. در میان مواد نگهداری شده، مهم‌ترین اثر باستانی، خودنگاره لئوناردو داوینچی است که در سال ۱۸۳۹ توسط مجموعه‌دار جیووانی ولپاتو به شاه کارلو آلبرتو فروخته شد و در بخش زیرزمینی کتابخانه نگهداری می‌شود. نقاشی‌های مکتب سوئیس. در مجموعه نقاشی‌ها، در کنار شاهکارهایی از هانس بورگک‌مایر، آلبرشت دورر، ولفگانگ هوبر، نیکولاس کنوپفر و کریستین ویلهلم ارنست دیتریش، در بخشی که به استادان فرهنگ آلمانی اختصاص
دیتریش، در بخشی که به استادان فرهنگ آلمانی اختصاص داده شده است، تنها سه نمونه از مکتب سوئیسی به چشم می‌خورد. با خرید مجموعه جیووانی ولپاتو توسط کارلو آلبرتو در سال ۱۸۳۹، یک امضا از نقاش قرن هجدهم، زیگموند فرویدنبرگر، و دو نقاشی از هنرمند قرن شانزدهم، اورس گراف، وارد مجموعه شدند. این نقاشی‌های خودکار و جوهر خاکستری و سیاه، رقص دو زوج دهقان را به تصویر می‌کشند، تاریخ ۱۵۲۸ را دارند و با مونوگرامی که گراف از سال ۱۵۱۸ استفاده می‌کرد، امضا شده‌اند: حرف G با خنجری در میان آن. این دو برگ بخشی از مجموعه‌ای از
خنجری در میان آن. این دو برگ بخشی از مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیگر با همین موضوع هستند که به ترتیب در پاریس (مدرسه هنرهای زیبا)، در صومعه سنت وینوک (موزه برگز)، در بازل و برلین (کابینت کوپفرستیک) و در موزه پل گتی در لس‌آنجلس نگهداری می‌شوند. اشاره‌ای به همین مضمون که توسط آلبرشت دورر در سال ۱۵۱۴ خلق شده است، وجود دارد، اما در اینجا گراف می‌خواست فساد و شهوت‌رانی این دو را با چهره‌های سالخورده و لباس‌های ژنده‌شان برجسته کند.
مرکز ملی فناوری اطلاعات در مدیریت دولتی (Centro Nazionale per l'Informatica nella Pubblica Amministrazione) یا CNIPA (که در سال ۲۰۰۹ با DigitPA و در سال ۲۰۱۲ با AgID جایگزین شد) یک نهاد عمومی ایتالیایی بود که تحت ریاست شورای وزیران برای اجرای سیاست‌های وزیر نوآوری و فناوری، با استقلال فنی، عملکردی، اداری، حسابداری و مالی و استقلال فکری فعالیت می‌کرد. این نهاد با حکم قانونی ۳۰ ژوئن ۲۰۰۳، شماره ۱۹۶ ماده ۱۷۶ (قانون حفاظت از داده‌های شخصی) به جای مرجع فناوری اطلاعات در مدیریت عمومی (AIPA) تأسیس شد که اختیارات
در مدیریت عمومی (AIPA) تأسیس شد که اختیارات خود را حفظ کرده است. همچنین با حکم قانونی ۵ دسامبر ۲۰۰۳، شماره ۳۴۳ وظایف، کارکردها و فعالیت‌های انجام شده توسط مرکز فنی شبکه یکپارچه مدیریت عمومی (RUPA)، از جمله منابع مالی و تجهیزات و همچنین منابع انسانی، به آن محول شده است. طبق قانون، این مرکز به عنوان یک نهاد دانشگاهی شناخته می‌شود و ترکیب ساختاری آن شامل یک رئیس و چهار عضو است. اعضای این مرکز از میان افرادی انتخاب می‌شوند که دارای صلاحیت حرفه‌ای بالا، اعتبار علمی برجسته، رفتار اخلاقی بی‌نقص و استقلال کامل
علمی برجسته، رفتار اخلاقی بی‌نقص و استقلال کامل باشند. رئیس مرکز با صدور حکم از سوی رئیس شورای وزیران و پس از مشورت با شورای وزیران منصوب می‌شود تا هدایت و مدیریت کلان مرکز را بر عهده گیرد. پس از تعیین رئیس، ظرف مدت پانزده روز و بر اساس پیشنهاد خود رئیس منصوب‌شده، چهار عضو دیگر نیز از سوی شورای وزیران پس از انجام بررسی‌های لازم و ارزیابی صلاحیت‌ها تعیین و منصوب می‌گردند. این فرآیند اطمینان می‌دهد که ترکیب اعضای مرکز هم از لحاظ تخصص علمی و حرفه‌ای و هم از نظر استقلال و اخلاق حرفه‌ای در سطح بالایی قرار داشته
استقلال و اخلاق حرفه‌ای در سطح بالایی قرار داشته باشد، تا مرکز بتواند مأموریت‌های علمی، پژوهشی و مدیریتی خود را به طور مؤثر و مستقل به انجام برساند. مسئولیت‌های نهادی. وظایف آن نیز توسط قانون تعریف شده است: تاریخچه. AIPA که CNIPA تا حدودی از آن به ارث رسیده است، در سال ۱۹۹۳ در فضایی از نگرانی برای کارایی مدیریت عمومی تأسیس شد. این فضا که در بسیاری از کشورهای توسعه‌یافته رایج است، به ویژه در مشارکت ملی برای بازآفرینی دولت که در همان سال توسط بیل کلینتون و ال گور در ایالات متحده راه‌اندازی شد، منعکس شده است.
گور در ایالات متحده راه‌اندازی شد، منعکس شده است. فرمان قانونی شماره ۳۹/۱۹۹۳، سازمان AIPA را تا حدی به عنوان یک نهاد مستقل و تا حدی به عنوان یک نهاد اجرایی معرفی کرده بود. این سازمان مأموریت‌هایی نظیر نظارت بر بازار اطلاعات عمومی، با صدور نظرهای منصفانه دربارهٔ قراردادهای فنی و اقتصادی ادارات دولتی، و همچنین ترویج و اجرای پروژه‌های بزرگ زیرساختی—مانند شبکه یکپارچه مدیریت عمومی یا اتصال پایگاه‌های داده و سیستم‌های اطلاعاتی هر اداره—را بر عهده داشت. علاوه بر این، AIPA موظف بود بر داده‌ها نظارت عمومی کند و
این، AIPA موظف بود بر داده‌ها نظارت عمومی کند و گزارش‌های سالانه خود را به دولت و پارلمان ارائه دهد. مقاله‌ای از مانلیو کاماراتا که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد (مدیریت عمومی: آینده آغاز می‌شود؟) می‌تواند برای درک زمینه و تنش‌هایی که AIPA در آن شروع به فعالیت کرد، مفید باشد. با این حال، در طول سال‌های بعد، AIPA نتوانست جایگاه سازمانی و نهادی کاملی پیدا کند. نقطه عطف در سال ۲۰۰۱ فرا رسید، زمانی که با تغییر دولت، عملکرد AIPA در دستیابی به اهدافش مورد انتقاد شدید قرار گرفت. این انتقادات بارها توسط لوسیو استانکا، وزیر
گرفت. این انتقادات بارها توسط لوسیو استانکا، وزیر جدید نوآوری و فناوری، در مطبوعات مطرح شد (گزارش Italy Monitor، ۱۰/۲۰۰۳). همان‌طور که دولت وعده داده بود، پس از فراز و نشیب‌های متعدد، قانون AIPA در سال ۲۰۰۳ لغو شد و این سازمان همراه با مرکز فنی RUPA (شبکه یکپارچه مدیریت عمومی) به CNIPA منتقل گردید. ارائه ارزیابی جامع از کار و dell'AIPA CNIPA آسان نیست. بخش مهمی از اسناد رسمی در محل موجود نیست. به عنوان مثال، نظرات منصفانه در مورد قراردادهای بزرگ، فقط برخی از آمار خلاصه با جزئیات صرفه‌جویی‌های بالقوه‌ای که
آمار خلاصه با جزئیات صرفه‌جویی‌های بالقوه‌ای که حاصل می‌شود، منتشر می‌شود. حتی پس از اینکه کار CNIPA طبق قانون موظف به اجرای طرح دولت الکترونیک شد، گزارش‌های دوره‌ای در مورد دستیابی به اهداف منتشر کرد. در نهایت، این امر تعجب بسیاری را برانگیخت که نهادی که از سال ۱۹۹۳ قرار بود به یکی از ابزارهای اصلی نوآوری در مدیریت عمومی تبدیل شود، حتی فاقد مقررات مشخص برای استخدام و مدیریت کارکنان خود بود. بدین ترتیب، این سازمان مجبور بود مطابق با استانداردهای خود، به کارکنان ادارات دولتی دیگر و افرادی با وضعیت شغلی
کارکنان ادارات دولتی دیگر و افرادی با وضعیت شغلی ناپایدار و موقت متکی باشد. چنین وضعیتی نه تنها بر ثبات و انسجام عملکردی AIPA تأثیر منفی گذاشت، بلکه توانایی آن را در تحقق اهداف نوآورانه‌اش محدود می‌کرد و باعث شد بهره‌وری و اثربخشی پروژه‌های بزرگ زیرساختی و مدیریت داده‌ها به مخاطره بیفتد.
کاخ صدراعظم، رم () کاخ صدارت (که به صدارت سابق پاپ اشاره دارد) یک کاخ رنسانس در رم، ایتالیا است که بین کورسو ویتوریو امانوئل دوم فعلی و کامپو د فیوری، در ریون پاریون واقع شده است. این کاخ در سال‌های ۱۴۸۹–۱۵۱۳ توسط باچو پونتلی و آنتونیو دا سانگالو بزرگ به عنوان کاخی برای رافائله کاردینال ریاریو، کامرلنگو از کلیسای مقدس روم ساخته شد و به عنوان اولین کاخ رنسانس در رم در نظر گرفته می‌شود. این کاخ محل استقرار نهادهای قضایی کوریای روم است، یک ملک فراسرزمینی از سریر مقدس است و به عنوان یک میراث جهانی تعیین شده
سریر مقدس است و به عنوان یک میراث جهانی تعیین شده است. تاریخچه. کانسلریا برای رافائله کاردینال ریاریو ساخته شد که سمت کامرلنگو از کلیسای مقدس روم را برای عموی قدرتمندش، پاپ سیکستوس چهارم، بر عهده داشت. شایعه شده بود که بودجه آن از بردهای یک شب در قمار به دست آمده است. در سال ۱۵۱۷، کاخ تازه تکمیل‌شده توسط پاپ لئو دهم، که به کاردینال ریاریو با توطئه برای ترور خود مشکوک بود، تصرف شد. او کاخ را به پسرعمویش، کاردینال جولیو د مدیچی (پاپ کلمنت هفتم آینده) هدیه داد. از آنجایی که کاردینال جولیو معاون صدراعظم کلیسا
از آنجایی که کاردینال جولیو معاون صدراعظم کلیسا بود، این کاخ پس از آن به عنوان کاخ کانسلریا شناخته شد و عموماً فقط با نام «کانسلریا» از آن یاد می‌شد. از سال ۱۷۵۳، معاون صدراعظم، مدعی تاج و تخت انگلستان، اسکاتلند، فرانسه و ایرلند، هنری بندیکت استوارت، کاردینال دوک یورک، هنری نهم و اول از خاندان ژاکوبیت انگلستان، اسکاتلند و ایرلند بود. در اواخر قرن هفدهم، کریستینا، ملکه سابق سوئد، در اینجا اقامت داشت. در طول جمهوری روم در سال ۱۸۴۹، پارلمان برای مدت کوتاهی در اینجا تشکیل جلسه داد. در سال ۲۰۱۵، این مکان محل
اینجا تشکیل جلسه داد. در سال ۲۰۱۵، این مکان محل اقامت برنارد کاردینال لاو، اسقف اعظم بوستون، ایالات متحده، بازنشسته و اکنون فوت شده بود. معماری. کاخ کانسلریا اولین کاخی در رم بود که از پایه به سبک رنسانس جدید ساخته شد. نمای بلند آن، کلیسای کوچک سن لورنزو در داماسو، کلیسای رسمی کاردینال، را که در سمت راست آن قرار دارد، در بر می‌گیرد و نمای کاخ مستقیماً از روی آن عبور می‌کند. ورودی کلیسا در سمت راست نما قرار دارد. این کلیسای قرن پنجمی (که فضای داخلی آن بازسازی شده است) مانند کلیسای سن کلمنته و سایر کلیساها،
شده است) مانند کلیسای سن کلمنته و سایر کلیساها، بر روی یک میترایوم رومی بت‌پرستانه قرار دارد. کاوش‌های زیر پوسته از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱، پایه‌های کلیسای بزرگ سن لورنزو در داماسو، که توسط پاپ داماسوس اول تأسیس شده و یکی از مهم‌ترین کلیساهای اولیه رم است، مربوط به قرن‌های چهارم و پنجم را آشکار کرد. همچنین یک گورستان که از قرن هشتم تا کمی قبل از ساخت کاخ مورد استفاده قرار می‌گرفت، شناسایی شد. نمای بنا، با ریتم ستون‌های دوتایی تخت بین پنجره‌های قوسی شکل، از نظر مفهومی به سبک فلورانسی است و با کاخ روچلای اثر لئون
به سبک فلورانسی است و با کاخ روچلای اثر لئون باتیستا آلبرتی قابل مقایسه است. الگوی کلی سنگ‌تراشی طرح‌دار، که با سطوح صاف و شیارهایی در اطراف لبه‌ها برش خورده است، ریشه در روم باستان دارد. تراورتن استخوانی رنگ کاخ، از خرابه‌های باستانی تئاتر پمپی در همان نزدیکی گرفته شده بود، زیرا رم زمینی از خرابه‌ها بود که برای شهری با بیش از یک میلیون نفر جمعیت ساخته شده بود، شهری که در آن زمان تنها ۳۰۰۰۰ نفر جمعیت داشت. ۴۴ ستون گرانیتی مصری حیاط داخلی از رواق‌های صندلی‌های سرپوشیده بالایی تئاتر هستند، با این حال، آنها
سرپوشیده بالایی تئاتر هستند، با این حال، آنها در اصل از تئاتر برای ساخت کلیسای قدیمی سن لورنزو در داماسو گرفته شده‌اند. به احتمال زیاد، شکل حیاط از شکل کاخ دوکاله در اوربینو گرفته شده است، زیرا افرادی که در برنامه‌ریزی اولیه کاخ دست داشتند، اهل اوربینو بودند. هنر. بزرگ‌ترین اتاق پذیرایی، سالن اونوره روی پیانو نوبیل، دارای نقاشی‌های دیواری وسیعی است که جورجیو واساری آن را تنها در ۱۰۰ روز در سال ۱۵۴۷ تکمیل کرد. به همین دلیل این اتاق، سالن سنتو جورنی ("اتاق ۱۰۰ روز") نام گرفته است. او به این دستاورد خود به
۱۰۰ روز") نام گرفته است. او به این دستاورد خود به میکل‌آنژ افتخار می‌کرد، که میکل‌آنژ در پاسخ گفت: "Si vede" ("این نشان می‌دهد"). این نقاشی‌ها توسط کاردینال الساندرو فارنیز، نوه پاپ پل سوم، که بیش از پنجاه سال معاون صدراعظم کلیسا بود، سفارش داده شدند. سلطنت پل سوم به سبک نسبتاً نامعقول منریسم تجلیل می‌شود، اگرچه نقاشی‌های دیواری یک مجموعه چشمگیر را تشکیل می‌دهند. نقش برجسته‌های کانسلریا دو نقش برجسته مهم، هرچند ناقص، مربوط به قرن اول میلادی هستند که هنگام ساخت کاخ در محل دفن شده بودند. آنها اکنون در
ساخت کاخ در محل دفن شده بودند. آنها اکنون در موزه‌های واتیکان قرار دارند. ظاهراً آنها برای تجلیل از امپراتور دومیتیان (حکومت ۸۱–۹۶) تراشیده شده‌اند، سپس بخشی از آنها پس از به سلطنت رسیدن نروا دوباره تراشیده شده‌اند. موسیقی. در کاخ، یک تئاتر خصوصی کوچک توسط کاردینال پیترو اتوبونی نصب شد و در اواخر قرن هفدهم، کاخ به مرکز اجرای موسیقی در رم تبدیل شد. در زمانی که کاردینال پیترو اتوبونی به عنوان معاون صدراعظم در آنجا زندگی می‌کرد، کاخ کانسلریا به مرکز مهمی برای زندگی موسیقی رم تبدیل شد. بین سال‌های ۱۶۹۴ تا
زندگی موسیقی رم تبدیل شد. بین سال‌های ۱۶۹۴ تا ۱۷۰۵، چندین سخنرانی از الساندرو اسکارلاتی و کانتات‌های مختلف برای کریسمس برای اولین بار در اینجا اجرا شدند. در سال ۱۷۰۹، اتوبونی همچنین تئاتری را بر اساس پروژه‌ای از معمار فیلیپو جووارا ساخت که پس از مرگ او (۲۸ فوریه ۱۷۴۰) برداشته شد. در این تئاتر بود که حداقل یک گردهمایی آکادمیا دگلی آرکادی به مناسبت کریسمس ۱۷۱۲ برای جشن گرفتن کودکی عیسی برگزار شد. نمای بیرونی. این اولین کاخ در رم بود که از ابتدا به سبک رنسانس ساخته شد و بنابراین به حق یکی از زیباترین
رنسانس ساخته شد و بنابراین به حق یکی از زیباترین ساختمان‌های شهر محسوب می‌شود. نمای بلند، با ریتم ستون‌های ستون‌دار که در فواصل متناوب چیده شده‌اند و بین آنها پنجره‌های قوسی قرار دارد، از طراحی فلورانسی برخوردار است و با کاخ روچلای آلبرتی قابل مقایسه است. درب ورودی کلیسا اثر جاکوپو باروزی دا وینیولا است، در حالی که درب بزرگ کاخ در قرن شانزدهم توسط دومنیکو فونتانا به دستور کاردینال الساندرو مونتالتو، برادرزاده بزرگ پاپ سیکستوس پنجم، اضافه شد. تراورتن قرمز از ویرانه‌های تئاتر پمپئی در همان نزدیکی گرفته شده
ویرانه‌های تئاتر پمپئی در همان نزدیکی گرفته شده است. ستون‌های بنفش بزرگ با منشأ مصری که در حیاط داخلی برای ساخت ایوان استفاده شده‌اند، که از نظر تاریخ هنر یکی از زیباترین بناهای ساخته شده تاکنون است، نیز منشأ مشابهی دارند. اعتقاد بر این است که سایر مصالح مورد استفاده در ساخت بنا از کولوسئوم و یک طاق گوردیایی گرفته شده‌اند. در حیاط مستطیل شکل مرکزی، دو طبقه پایین با ایوان‌های باز نمایش داده شده‌اند. نظر در مورد هویت معمار بین برامانته و آندره‌آ برگنو (باچو پونتلی و آنتونیو دا سانگالو بزرگ) تقسیم شده است،
پونتلی و آنتونیو دا سانگالو بزرگ) تقسیم شده است، اما حیاط عموماً به برامانته (آنتونیو دا سانگالو بزرگ) نسبت داده می‌شود که از مطالعات اقلیدس الهام گرفته است. در بالای ایوان در نمای خیابان، این طرح تکرار می‌شود، تقریباً مانند یک تصویر از بالا به پایین. فضای داخلی. در کاخ، در طبقه اصلی، در تالار افتخار، یک نقاشی دیواری بزرگ وجود دارد که جورجیو واساری تنها در ۱۰۰ روز آن را تکمیل کرد و به‌طور کامل درخواست مشتری را که قصد داشت از تالار برای عروسی پیش رو استفاده کند، برآورده کرد. طبق سنت، واساری از سرعت تکمیل
کند، برآورده کرد. طبق سنت، واساری از سرعت تکمیل کار خود به میکل آنژ بوناروتی افتخار می‌کرد، که او به‌طور خلاصه پاسخ داد: "این نشان می‌دهد!" در زمانی که کاردینال پیترو اتوبونی به عنوان معاون صدراعظم در آنجا زندگی می‌کرد، کاخ کانسلریا به مرکز مهمی از زندگی موسیقی در رم تبدیل شد. بین سال‌های ۱۶۹۴ تا ۱۷۰۵، چندین اوراتوریو از الساندرو اسکارلاتی و کانتات‌های مختلف کریسمس در آنجا برای اولین بار اجرا شدند. در سال ۱۷۰۹، اتوبونی همچنین یک تئاتر در آنجا ساخت که توسط معمار فیلیپو جووارا طراحی شده بود، که پس از مرگ او
فیلیپو جووارا طراحی شده بود، که پس از مرگ او (۲۸ فوریه ۱۷۴۰) برداشته شد. در این تئاتر بود که حداقل یک جلسه آکادمی آرکادیان به مناسبت کریسمس ۱۷۱۲ در جشن نوزاد عیسی، حامی معنوی آکادمی، برگزار شد، همان‌طور که اولین متولی، جیووانی ماریو کرشیمبنی، در کتاب «تاریخ آکادمی آرکادیان» روایت می‌کند.
استفاده از مجازات اعدام در زمان صلح در ایتالیا از سال ۱۸۸۹ ممنوع شده است، به استثنای دوره ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۷، که شامل حکومت فاشیسم در ایتالیا و اوایل احیای دموکراسی می‌شود. قبل از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۰، مجازات اعدام تقریباً در تمام ایالت‌های پیش از اتحاد، به جز توسکانی، اجرا می‌شد، جایی که از سال ۱۷۸۶، این مجازات بارها لغو شد (اخیراً در سال ۱۸۵۹) و دوباره برقرار شد. در حال حاضر، این مجازات توسط قانون اساسی جمهوری ایتالیا بدون هیچ استثنایی حتی در زمان جنگ ممنوع است. تاریخچه. در ایتالیا، اولین دولت پیش از وحدت
است. تاریخچه. در ایتالیا، اولین دولت پیش از وحدت که مجازات اعدام را لغو کرد ، دوک‌نشین بزرگ توسکانی بود که در ۳۰ نوامبر ۱۷۸۶، تحت سلطنت پیترو لئوپولدو (که به زودی لئوپولد دوم، امپراتور مقدس روم شد) پس از حدود چهارده سال تعلیق عملی، آن را لغو کرد. بنابراین توسکانی اولین دولت مدرن در جهان بود که رسماً شکنجه و مجازات اعدام را ممنوع کرد. با این حال، مجازات اعدام تقریباً بلافاصله در سال ۱۷۹۰، به‌دلیل آشفتگی‌هایی که با عزیمت پیِترو لئوپولدو به وین همراه بود، دوباره برقرار شد. در سال ۱۸۳۱، توقف جدیدی در اجرای
برقرار شد. در سال ۱۸۳۱، توقف جدیدی در اجرای اعدام اعلام گردید. با قانونی به تاریخ ۱۱ اکتبر ۱۸۴۷، در چارچوب بازگشت دوک‌نشین لوکا به قلمرو توسکانی، دوک بزرگ لئوپولد دوم، نوهٔ پیِترو لئوپولدو، مجازات اعدام را در دوک‌نشین جدید خود لغو کرد؛ اقدامی که این منطقه را تا فوریهٔ ۱۸۴۸ به تنها قلمرو لغوکنندهٔ اعدام تبدیل کرد، تا آن‌که دیوان عالی فلورانس به‌سرعت این تصمیم را به سراسر قلمرو دوک‌نشین بزرگ گسترش داد. با این‌حال، این بار نیز لغو مجازات اعدام دوام چندانی نداشت و در سال ۱۸۵۲ دوباره برقرار شد؛ اما در سال ۱۸۵۹،
و در سال ۱۸۵۲ دوباره برقرار شد؛ اما در سال ۱۸۵۹، پس از اخراج خاندان هابسبورگ-لورن، دولت موقت که زمام امور را در دست گرفت، برای سومین بار آن را لغو کرد. در سراسر دوره‌ای که از بازگشت پس از ناپلئون تا سال ۱۸۵۹ ادامه داشت، تنها دو مورد اعدام در دوک‌نشین بزرگ انجام شد—یکی در سال ۱۸۲۰ و دیگری در ۱۸۳۰. مورد سوم، در سال ۱۸۵۴، به دلیل موانع عملی قابل اجرا نبود: جلاد منصوبی در خدمت نبود، گیوتین در سال ۱۸۴۸ به رودخانه آرنو انداخته شده بود، و هیچ‌کس حاضر به مشارکت در اجرای حکم نبود. در نتیجه، دوک بزرگ ناگزیر شد فرد
اجرای حکم نبود. در نتیجه، دوک بزرگ ناگزیر شد فرد محکوم را ببخشد، با وجود آن‌که وی به «جنایتی بسیار عظیم» محکوم شده بود. مجازات اعدام در قوانین تمامی ایالت‌های پیش از وحدت ایتالیا تصویب شده بود، به جز توسکانی؛ بنابراین، پس از اعلام پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۰، قوانین کیفری دچار تقسیم شد: قانون مجازات سابق پادشاهی ساردینیا، که شامل مجازات اعدام بود، به تمام ایتالیا به جز توسکانی تعمیم داده شد. از آنجا که افکار عمومی در توسکانی از بازگرداندن مجدد اعدام نفرت داشت و با صدای بلند با آن مخالفت می‌کرد، آخرین اقدام