payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اطراف به مناطق ویلایی در همه جا اتفاق نیفتاد، بلکه در مکان‌هایی که شرایط خوبی برای تفریح وجود داشت، رخ داد: دسترسی به حمل و نقل، مکان‌هایی برای شنا و ماهیگیری، جنگل‌هایی برای چیدن انواع توت‌ها، قارچ‌ها و مخروط‌ها، شرایط طبیعی مطلوب و همچنین حداقل سطح قابل قبول آسایش. شهرک‌های داچا به عنوان انواع جدیدی از سکونتگاه‌ها، از بسیاری از املاک کوچک تشکیل شده‌اند که بر اساس اصول برنامه‌ریزی شهری سازماندهی شده‌اند. این شهرک‌های جدید بر اساس شبکه خیابان‌های شهر، به‌طور معمول، ساخته شده‌اند. محل قرارگیری خانه در اینجا
معمول، ساخته شده‌اند. محل قرارگیری خانه در اینجا نه تنها با ویژگی‌های چشم‌انداز محل، اندازه، پیکربندی آن، بلکه با چیدمان خیابان‌ها از پیش تعیین شده است. بسیاری از شهرک‌های داچا در اطراف شهرهای بزرگ روسیه و به ویژه در اطراف مسکو نوعی «کمربند داچا» را تشکیل دادند که «دنیای خاصی» ایجاد می‌کرد و منحصر به فرد بودن و اصالت هر مکان داچا را حفظ می‌کرد. ظهور شهرک‌های کلبه تابستانی (و همچنین کلبه‌های تابستانی در روستاهای حومه موجود) به گسترش سبک زندگی شهری به تعداد فزاینده‌ای از روستاها و دهکده‌های اطراف کمک کرد.
فزاینده‌ای از روستاها و دهکده‌های اطراف کمک کرد. بزرگ‌ترین سکونتگاه‌های کلبه‌های تابستانی سرانجام از حالت منحصر به فرد خود خارج شدند و به سکونتگاه‌های تمام عیار با امکان زندگی در تمام طول سال تبدیل شدند. صنعت در آنها شروع به توسعه کرد که به توسعه آنها کمک بیشتری کرد. پس از انقلاب، کلبه‌های تابستانی مصادره شده از اشراف به سازمان‌های دولتی و عمومی (یتیم‌خانه‌ها، مدارس شبانه‌روزی، آسایشگاه‌ها، انجمن‌های عمومی مختلف) و همچنین به نمایندگان حزب و بوروکراتیک نومنکلاتورا منتقل شدند. در روستا، زندگی کلبه‌های
نومنکلاتورا منتقل شدند. در روستا، زندگی کلبه‌های تابستانی، به عنوان بخشی از فرهنگ شهری، برای مدتی برای توده‌های وسیع ساکنان شهر از بین رفت. با این حال، با ظهور سیاست‌های نوین اقتصادی، دوباره احیا شد. زمین‌های توسعه نیافته شروع به اختصاص به ساکنان شهر در خارج از محدوده شهر کردند. در دوره پس از جنگ، دو شکل اصلی سازمانی و قانونی ساخت خانه‌های ویلایی برای ساکنان شهر ایجاد شد - انجمن‌های باغبانی و تعاونی‌های ویلایی. از سال ۱۹۸۳، سکونتگاه‌های جمهوری فدرال فدراسیون روسیه با دسته «سکونتگاه‌های ییلاقی» به عنوان
روسیه با دسته «سکونتگاه‌های ییلاقی» به عنوان سکونتگاه‌های شهری از نظر آماری در نظر گرفته شدند، جمعیت آنها به عنوان جمعیت شهری در نظر گرفته شد و شوراهای سکونتگاه‌های ییلاقی از فهرست شوراهای روستایی حذف شدند. از سال ۱۹۸۸، ساخت و ساز در حومه شهر، هم طبق پروژه‌های استاندارد و هم پروژه‌های انفرادی، اما کاملاً مطابق با طرح توسعه قلمرو باغ جمعی مجاز بود.
دولت انقلابی خلق ( PRG ) در ۱۳ مارس ۱۹۷۹ پس از آنکه جنبش جواهر جدید دولت گرنادا را در یک انقلاب سرنگون کرد، اعلام موجودیت کرد و گرنادا را به تنها کشور سوسیالیستی در کشورهای مشترک‌المنافع تبدیل کرد. در گرنادا، از این انقلاب به عنوان انقلاب ۱۳ مارس ۱۹۷۹ یا به اختصار «انقلاب» یاد می‌شود . دولت قانون اساسی را به حالت تعلیق درآورد و با صدور فرمان حکومت کرد تا اینکه درگیری‌های جناحی آغاز شد و در نهایت در ۲۵ اکتبر ۱۹۸۳ با حمله ایالات متحده به اوج خود رسید . پیشینه. استقلال گرنادا و رژیم سر اریک گیری. گرنادا، یک
استقلال گرنادا و رژیم سر اریک گیری. گرنادا، یک کشور جزیره‌ای کارائیبی با مساحت ۳۵۰ کیلومتر مربع واقع در آنتیل کوچک ، پس از یک روند طولانی، در سال ۱۹۷۴ از بریتانیا استقلال یافت . در سال ۱۹۶۷، این کشور وضعیت یک کشور وابسته را دریافت کرد و بدین ترتیب در مدیریت امور داخلی خود از خودمختاری بسیار بالایی برخوردار شد. سر اریک گیری ، رهبر سابق اتحادیه و رهبر حزب کارگر متحد گرنادا (GULP)، نخست وزیر شد و دولت گرنادا را در طول روند سیاسی که بعداً منجر به استقلال کامل این کشور شد، رهبری کرد. با این حال، حتی قبل از آن،
کشور شد، رهبری کرد. با این حال، حتی قبل از آن، دولت گیری شاهد یک گرایش آشکار به استبداد بود . در دهه ۱۹۶۰، نسل جدیدی از روشنفکران از طبقات متوسط در گرنادا ظهور کردند که بسیاری از آنها در دانشگاه‌های بریتانیا و آمریکا آموزش دیده بودند. بازگشت آنها به کشور همزمان با گسترش جنبش قوی قدرت سیاه در کارائیب بود که از جنبش ایالات متحده الهام گرفته شده بود. موریس بیشاپ، وکیل و انقلابی، یکی از رهبران تظاهراتی در سال ۱۹۷۰ در حمایت از جنبش اعتراضی بود که همزمان در ترینیداد و توباگو برگزار شد ؛ مخالفان گرنادایی از این
و توباگو برگزار شد ؛ مخالفان گرنادایی از این زمینه برای محکوم کردن فساد دولت گری استفاده کردند. چند ماه بعد، جنبشی در حمایت از اعتصاب پرستاران به رویارویی با پلیس تبدیل شد. بیشاپ در دفاع از متهمان و تبرئه آنها مشارکت داشت. اپوزیسیون اصلی، حزب ملی گرنادا (GNP) به رهبری نخست وزیر سابق هربرت بلیز بود، یکی از گروه‌های رادیکال‌تری که در جریان جنبش قدرت سیاه‌پوستان تشکیل شد و در آن زمان خط مارکسیستی-لنینیستی را اتخاذ کرد و به جنبش کمونیستی بین‌المللی پیوست. در سال ۱۹۷۲، موریس بیشاپ در تأسیس جنبش مجامع مردمی
سال ۱۹۷۲، موریس بیشاپ در تأسیس جنبش مجامع مردمی (MAP) که توسط روشنفکران پایتخت تشکیل شده بود، شرکت کرد و از جایگزینی نظام پارلمانی با مجامع محلی، با الهام از روستاهای اوجاما در رژیم سوسیالیستی آفریقایی تانزانیا ، حمایت کرد . در همان زمان، جنبش تلاش مشترک برای رفاه، آموزش و آزادی (JEWEL) توسط اقتصاددانی به نام یونیسون وایتمن تشکیل و رهبری شد . JEWEL که عمدتاً برای جمعیت روستایی مبارزه می‌کرد، به دلیل مشارکت در جنبش‌های اجتماعی مختلف، حمایت زیادی را در کشور به خود جلب کرد. با این حال، این گروه صرفاً یک حزب
به خود جلب کرد. با این حال، این گروه صرفاً یک حزب سیاسی نبود و چشم‌انداز جهانی برای به دست گرفتن قدرت نداشت. برعکس، MAP حزبی با ساختار فکری‌تر بود، اما فاقد هرگونه حضور واقعی در خارج از پایتخت بود. در انتخابات ۱۹۷۲، حزب ملی گرنادا شکست خورد و رادیکال‌ها به این نتیجه رسیدند که برای ایجاد یک نیروی سیاسی جدید برای مخالفت با گری، باید متحد شوند. در ۱۱ مارس ۱۹۷۳، MAP به رهبری موریس بیشاپ و کنریک رادیکس با JEWEL ادغام شد تا جنبش جواهر جدید (NJM) را به وجود آورد که خود را به عنوان جایگزینی برای GULP و GNP معرفی
که خود را به عنوان جایگزینی برای GULP و GNP معرفی می‌کرد. مانیفست NJM، با روحیه سوسیالیستی، خواستار حفظ استقلال کشور از اروپا و ایالات متحده بود و نقش جوامع مردمی را بر اقتدار دولتی ترجیح می‌داد. این متن، سیستم حزب سیاسی را رد می‌کند و خواستار یک "دموکراسی خالص" است که "همه مردم، همیشه" را در بر می‌گیرد. [ "نیازمند منبع" ] در ماه‌های پس از تشکیل جنبش ملی عدالت (NJM)، تنش سیاسی در جزیره افزایش یافت. در ماه مه ۱۹۷۳، بریتانیا اعلام کرد که استقلال کامل گرنادا در فوریه ۱۹۷۴ رخ خواهد داد. سپس مخالفان از ترس
در فوریه ۱۹۷۴ رخ خواهد داد. سپس مخالفان از ترس اینکه اریک گری دیکتاتوری را بر کشور تحمیل کند، بسیج شدند. سازمان‌های سیاسی، از جمله جنبش ملی عدالت (NJM)، با کلیساها گرد هم آمدند تا کمیته ۲۲ نفره را برای سازماندهی اعتراض علیه گری تشکیل دهند. در ۴ نوامبر، جنبش ملی عدالت ۸۰۰۰ نفر را در تظاهراتی به نام کنگره مردمی گرد هم آورد. قطعنامه‌ای منتشر شد که گری را به جرایم متعدد، از جمله خشونت پلیس و اختلاس بودجه عمومی، مجرم اعلام کرد. نخست وزیر واکنش شدیدی نشان داد. هواداران جنبش ملی جواهر (NJM) خیلی زود مورد تهدید
هواداران جنبش ملی جواهر (NJM) خیلی زود مورد تهدید پلیس و گروهی از سرسپردگان گری، معروف به گروه مانگوس (Mongoose Gang) ، قرار گرفتند. جنبش جواهر جدید، که از موفقیت کنگره مردمی خود قوی شده بود، تصمیم گرفت در ۱۸ نوامبر اعتصاب عمومی ترتیب دهد. در آن روز، رهبران حزب، از جمله موریس بیشاپ، دستگیر و در سلول‌های خود مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. در پاسخ به نخست وزیر، کمیته ۲۲ نفره، با حمایت NJM، اعتصاب عمومی را آغاز کرد که از ۱ ژانویه ۱۹۷۴ آغاز شد. چند هفته قبل از استقلال کشور، تنش‌ها همچنان بالا بود و کشور همچنان
کشور، تنش‌ها همچنان بالا بود و کشور همچنان شاهد خشونت بود. در ۲۱ ژانویه، پدر بیشاپ به قتل رسید؛ چندین نفر از هواداران جنبش ملی جواهر (NJM) نیز کشته شدند. اقتصاد کشور فلج شد. دولت گری از بریتانیا، ترینیداد و توباگو و گویان کمک مالی دریافت کرد تا حقوق کارمندان دولت را پرداخت کند و تا روز استقلال به اداره کشور ادامه دهد. در ۷ فوریه ۱۹۷۴، گرنادا طبق برنامه به استقلال دست یافت، در حالی که رهبران جنبش جواهر جدید در زندان باقی ماندند. اعتصاب تا پایان ماه مارس ادامه داشت. پس از آزادی، رهبران جنبش ملی جواهر مجبور
داشت. پس از آزادی، رهبران جنبش ملی جواهر مجبور شدند به شکست اقدامات خود اذعان کنند و تصمیم گرفتند برای کسب قدرت، فعالیت‌های نظامی روشمندتری انجام دهند. ظهور جنبش جواهرات جدید. در سال‌های بعد، جنبش جواهر جدید برای تثبیت جایگاه خود در میان مردم تلاش کرد. هفته‌نامه آن، "جواهر جدید" ، به پرخواننده‌ترین نشریه در جزیره تبدیل شد [ "نیازمند منبع" ] . اگرچه گروه‌های حمایتی در بیشتر روستاها تشکیل شدند، اما نفوذ به روستاها دشوارتر از مناطق شهری بود. نفوذ GULP و اتحادیه اصلی، اتحادیه کارگران یدی و فکری گرنادا (GMMWU)،
اصلی، اتحادیه کارگران یدی و فکری گرنادا (GMMWU)، در میان دهقانان و کارگران کشاورزی همچنان قوی بود. NJM در گسترش پایگاه فعالان خود موفق شد، اما هنوز فاقد انسجام ایدئولوژیک بود. با بازگشت برنارد کوارد ، دوست دوران کودکی بیشاپ، به گرنادا، اوضاع تغییر کرد. کوارد در حین تحصیل در انگلستان، با حزب کمونیست بریتانیا ارتباط برقرار کرد ؛ او در ترینیداد تدریس می‌کرد و به کمونیست‌های جامائیکا نیز بسیار نزدیک بود. حتی قبل از بازگشت نهایی‌اش، کوارد در طول اقامت خود در این کشور، دوره‌های مقدماتی مارکسیسم را ترتیب داد.
این کشور، دوره‌های مقدماتی مارکسیسم را ترتیب داد. کوارد که در سپتامبر ۱۹۷۶ دوباره در گرنادا مستقر شد، نقش مهمی در تکامل جنبش ملی جامائیکا (NJM) ایفا کرد. رهبری حزب در ابتدا درخواست شاخه دبیرستان آن را که خواستار پذیرش رسمی مارکسیسم-لنینیسم بود، رد کرد. سپس به طور قابل توجهی به سمت سوسیالیسم و مارکسیسم تکامل یافت. با این حال، جنبش ملی جواهر (NJM) هنوز گفتمان عمدتاً ضد سرمایه‌داری را اتخاذ نکرده بود و دغدغه اصلی آن مبارزه با دولت سر اریک گیری بود. با وجود فساد حاکم، گیری توسط هوادارانش به عنوان نماد مرد
فساد حاکم، گیری توسط هوادارانش به عنوان نماد مرد سیاه‌پوست موفق در نظر گرفته می‌شد و همچنان در میان افکار عمومی گرنادا محبوبیت داشت. در طول انتخابات قانونگذاری سال ۱۹۷۶، جنبش جواهر جدید ائتلافی به نام اتحاد مردمی با حزب ملی گرنادا به رهبری نخست وزیر سابق هربرت بلیز تشکیل داد . در طول انتخابات، جنبش ملی جواهر جدید که موفق به کسب جایگاه پیشرو در ائتلاف شد، سه کرسی به دست آورد، در حالی که متحد آن، GNP، دو کرسی به دست آورد. حزب سر اریک گیری اکثریت مطلق پارلمان را حفظ کرد، در حالی که موریس بیشاپ رهبر مخالفان
را حفظ کرد، در حالی که موریس بیشاپ رهبر مخالفان شد. در سال ۱۹۷۷، در حالی که حزبشان در حال تکامل به سمت مارکسیسم-لنینیسم بود، موریس بیشاپ و یونیسون وایتمن از کوبا بازدید کردند و بسیار تحت تأثیر قرار گرفتند. ظاهراً جنبش ملی یهود در این مدت ارتباط خود را با حزب کمونیست کوبا حفظ کرده است . انقلاب۱۹۷۹. سر اریک گیری در مواجهه با افزایش قدرت جنبش جواهرات جدید، در آغاز سال ۱۹۷۹ به فکر اقدام و دستگیری اعضای رهبری حزب افتاد. تنش سیاسی زمانی تشدید شد که پلیس بشکه‌های گریس را که قرار بود سلاح از ایالات متحده به
گریس را که قرار بود سلاح از ایالات متحده به گرانادا برای منافع جنبش جواهر جدید (NJM) منتقل شود، کشف کرد. جنبش جواهر جدید همچنین یک گروه کوچک و مسلح مخفی به رهبری هادسون آستین، نگهبان سابق زندان و افسر پلیس ، یکی از تنها مقامات حزب با آموزش نظامی، تشکیل داد. رهبران جنبش جواهر جدید، که از نقشه‌های نخست وزیر علیه خود مطلع شده بودند، موفق به فرار از دستگیری شدند و چندین روز در خفا زندگی کردند. جنبش ملی یهودیت (NJM) از سفر سر اریک گری به نیویورک - که برای درخواست تأسیس نهادی مسئول مطالعه پدیده‌های فرازمینی به
تأسیس نهادی مسئول مطالعه پدیده‌های فرازمینی به سازمان ملل متحد رفته بود - برای سازماندهی کودتا استفاده کرد. در ۱۲ مارس، کمی قبل از نیمه‌شب، موریس بیشاپ، برنارد کورد ، یونیسون وایتمن و دیگر مقامات حزب، فعالان خود را گرد هم آوردند تا یک نقشه عملیاتی شامل استقرار ارتش گرنادا برای حمله به پادگان‌هایی که تقریباً ۲۰۰ نفر از اعضای حزب در آن اقامت داشتند، برای تصرف ایستگاه رادیویی و به دست گرفتن کنترل کشور، ترسیم کنند. در ساعات اولیه صبح ۱۳ مارس، رهبران جنبش ملی یهود (NJM) برای تصمیم‌گیری در مورد انجام یا عدم
یهود (NJM) برای تصمیم‌گیری در مورد انجام یا عدم انجام کودتا رأی‌گیری کردند. با توجه به اینکه موافقان و مخالفان کودتا مساوی بودند (هادسون آستین و برنارد کوارد به کودتا رأی مثبت داده بودند و موریس بیشاپ و یکی دیگر از اعضای هیئت اجرایی مخالف بودند)، یک عضو دیگر هیئت اجرایی به نام جورج لوئیزون در این تصمیم‌گیری شرکت کرد و به نفع قیام رأی داد که منجر به آغاز انقلاب شد. این عملیات توسط ۴۶ نفر از شبه‌نظامیان جنبش ملی یهود، که اغلب بسیار جوان بودند و تنها ۲۱ اسلحه در اختیار داشتند، انجام شد. پادگان‌ها ساعت چهار
در اختیار داشتند، انجام شد. پادگان‌ها ساعت چهار صبح تصرف شدند و ساختمان‌ها با بمب‌های آتش‌زا مورد حمله قرار گرفتند . سربازان به راحتی مغلوب شدند و سربازان کاملاً غافلگیر شدند. ایستگاه رادیویی بدون شلیک حتی یک گلوله تصرف شد و موریس بیشاپ توانست درخواست خود را از مردم مطرح کند و تصرف قدرت توسط ارتش انقلابی را اعلام کند. مدیران رژیم سر اریک گیری، عمدتاً به راحتی دستگیر شدند؛ تنها درک نایت، مرد دست راست گیری، موفق شد با یک قایق از کشور فرار کند. این قیام تنها منجر به دو کشته شد - یک افسر ارشد که هنگام کشیدن
منجر به دو کشته شد - یک افسر ارشد که هنگام کشیدن سلاح به ضرب گلوله کشته شد و همچنین یک افسر پلیس. ساعت چهار بعد از ظهر، انقلابیون کنترل کشور را به دست گرفتند. انقلاب جنبش ملی یهود (NJM) بلافاصله حمایت گسترده‌ای از سوی مردم دریافت کرد، که اکثر آنها از سوءاستفاده‌های گری خسته شده بودند. در روستاها، زنان برای شورشیان غذا آماده می‌کردند؛ بسیاری از جوانان برای گشت‌زنی به مردان ارتش انقلابی جدید پیوستند. تصرف رادیو توسط شورشیان نقش اساسی در میان مردم ایفا کرد، تا جایی که موریس بیشاپ متعاقباً از «انقلاب از طریق
جایی که موریس بیشاپ متعاقباً از «انقلاب از طریق رادیو» صحبت کرد. حدود شصت نفر از مدیران رژیم سابق زندانی شدند. ارتش و باند مانگوس منحل اعلام شدند. بیشاپ با بهره‌گیری از حمایت گسترده مردم در زمان کودتا، توانست دولت انقلابی خلق (PRG) را اعلام کند که خود نخست‌وزیر آن بود. دولت جدید تحت سلطه جنبش جواهر جدید بود، اما شامل اعضای بورژوازی تجاری کشور، از جمله افراد نزدیک به حزب ملی گرنادا، نیز می‌شد. برنارد کورد وزیر دارایی شد؛ او متعاقباً به عنوان معاون نخست‌وزیر منصوب شد. مدیران حزب کارگر متحد گرنادا تحت هیچ
منصوب شد. مدیران حزب کارگر متحد گرنادا تحت هیچ آزار و اذیت خاصی قرار نگرفتند و تنها اقلیتی از آنها از مسئولیت‌های خود در دولت برکنار شدند. این کشور همچنان یک قلمرو مشترک‌المنافع باقی ماند و ملکه الیزابت دوم همچنان به عنوان رئیس رسمی دولت گرنادا شناخته می‌شد. سر پل اسکون، فرماندار کل جزیره، نیز در سمت افتخاری خود ابقا شد و رژیم جدید مایل به محافظت از کلان‌شهر استعماری سابق بود. کلیسای کاتولیک که در گرنادا بسیار حضور داشت، بلافاصله قدرت جدید را به رسمیت شناخت، در حالی که کلیسای آنگلیکان محتاط‌تر بود و جنبش
در حالی که کلیسای آنگلیکان محتاط‌تر بود و جنبش جواهر جدید را به استفاده از زور برای سرنگونی دولت متهم کرد. سیاست داخلی. ساختارهای قدرت. رهبران جنبش جواهر جدید، که انقلاب را به نام دموکراسی آغاز کردند، وقتی قدرت را به دست گرفتند، هیچ ایده دقیقی از مدل سیاسی که می‌خواستند به کشور پیشنهاد دهند، نداشتند. روشن‌ترین مبانی اقدامات آنها در مانیفست ۱۹۷۳ جنبش جواهر جدید یافت می‌شود که در پرتو مشارکت‌های لنینیستی اصلاح شده است. موریس بیشاپ در گرنادا، پایان نظام وست‌مینستر به ارث رسیده از بریتانیا و همچنین دموکراسی
به ارث رسیده از بریتانیا و همچنین دموکراسی پارلمانی را اعلام کرد. پانزده روز پس از به قدرت رسیدن، PRG در «اعلامیه انقلاب گرنادا»، «تعلیق» قانون اساسی و انحلال پارلمان را اعلام کرد و بدین ترتیب به خود قدرت اجرایی و قانونگذاری داد. انتخابات اعلام شده توسط موریس بیشاپ به تعویق افتاد. این تصمیمات باعث اولین تنش بین دولت و بورژوازی گرنادا شد، که اکثریت آن سرنگونی گری را تحسین کرده بودند. بیشاپ متعهد شد که «در اسرع وقت» به حکومت مشروطه بازگردد و یک مجلس مؤسسان را مأمور تهیه پیش‌نویس قانون اساسی جدیدی کند که از
مأمور تهیه پیش‌نویس قانون اساسی جدیدی کند که از طریق همه‌پرسی تأیید شود. کمیسیونی مسئول تشکیل فهرست‌های انتخاباتی جدید تشکیل شد. با این حال، قانون خلق شماره ۲۰ مصوب ۱۹۷۹ که قرار بود امکان ایجاد فهرست‌ها را فراهم کند، هرگز اعلام نشد. جنبش جواهر جدید که پس از به قدرت رسیدن محبوب بود، احتمالاً می‌توانست پیروزی انتخاباتی را تضمین کند، اما PRG از سازماندهی انتخابات وعده داده شده خودداری کرد و متعاقباً از سازماندهی رأی‌گیری خودداری کرد. حزب ملی گرنادا، شریک ائتلافی NJM، ممنوع نشد، اما از فعالیت عادی آن جلوگیری
NJM، ممنوع نشد، اما از فعالیت عادی آن جلوگیری شد و PRG آن را به عنوان حزبی متشکل از "افراد مهم" محکوم کرد. هنگامی که رهبر آن، هربرت بلیز، سعی کرد جلسه‌ای ترتیب دهد، مورد بدرفتاری هواداران NJM قرار گرفت، در حالی که ارتش انقلابی از مداخله خودداری کرد. به جای دموکراسی پارلمانی، دولت انقلابی مردمی قصد داشت بر سیستمی از «قدرت مردمی» - یا «دموکراسی مشارکتی» - تکیه کند، یعنی بر مجموعه‌ای از مجامع محلی که موریس بیشاپ در یک کنفرانس مطبوعاتی تعریف کرد، مانند مجامع روستایی و مجامع کارگری، که وظیفه انتخاب «مجامع محلی»
و مجامع کارگری، که وظیفه انتخاب «مجامع محلی» را بر عهده داشتند، که سپس پارلمان را انتخاب و متعاقباً دولت را منصوب می‌کردند. این اظهارات بیشاپ دقیق‌ترین اطلاعاتی بود که تاکنون در مورد نهادهای مورد نظر رژیم جدید ارائه شده است. جنبش جواهر جدید، به ویژه در مفاهیم خود، تحت تأثیر نظریه‌پردازان مارکسیست کارائیبی طرفدار شوروی قرار داشت: این جنبش، کارائیب را به ایجاد رژیم‌های سیاسی «ملی-دموکراتیک» مبتنی بر اتحاد طبقاتی بین بورژوازی و پرولتاریای محلی پیش‌بینی می‌کرد . مرحله «دموکراسی ملی» با هدف جلوگیری از توسعه
. مرحله «دموکراسی ملی» با هدف جلوگیری از توسعه سرمایه‌داری در کارائیب و سپس حرکت به سمت مرحله «ساخت سوسیالیستی» طراحی شده بود. این نظریه که توسط روشنفکران جهان سوم طراحی شده بود، با هدف دور زدن مرحله توسعه سرمایه‌داری در کشورهایشان و حرکت مستقیم به سمت سوسیالیسم بود. دولت موقت گرنادا ضمن تأکید بر ماهیت مردمی قدرت، از استراتژی لنینیستی کنترل جمعیت توسط نخبگان مبارز پیروی کرد: از همان ماه‌های اول پس از تصرف قدرت، دولت جنبش جواهر جدید با قرار دادن مدیران و فعالان قابل اعتماد در تمام موقعیت‌های استراتژیک،
فعالان قابل اعتماد در تمام موقعیت‌های استراتژیک، انحصار قدرت را در دست گرفت. سازمان‌های توده‌ای تحت نظارت حزب تشکیل شدند، مانند سازمان ملی جوانان، یک جنبش جوانان که از نزدیک توسط کمیته جوانان NJM کنترل می‌شد. فیلیس کورد، همسر برنارد، ریاست سازمان ملی زنان را بر عهده داشت: شاخه زنان حزب که قبل از تصرف قدرت تأسیس شد اما تا حد زیادی پس از سال ۱۹۷۹ توسعه یافت. فعالان NJM "شوراهای محلی" را به رهبری شاخه‌های حزب ایجاد کردند: هفت شورا در سراسر کشور، این شوراها قرار بود ابزار اصلی دموکراسی مستقیم در گرنادا باشند.
بود ابزار اصلی دموکراسی مستقیم در گرنادا باشند. شوراهای محلی - که در ابتدا فقط برای اعضا و هواداران حزب باز بودند - که هیچ موجودیت قانونی نداشتند - به سرعت برای همه باز شدند تا در مورد مشکلات محلی بحث کنند. شوراها اول از همه از شور و شوق واقعی مردم بهره می‌برند و وفور نعمت ایجاب می‌کرد که آنها به "شوراهای منطقه‌ای" تقسیم شوند. جلسات هیئت مدیره اغلب به کارگاه‌هایی تقسیم می‌شد تا در مورد موضوعات خاص بحث شود. در سال ۱۹۸۲، شوراهای محلی اهمیت خود را به نفع دفاتر هماهنگی روستایی (VCBs) که مسئول هماهنگی کار آنها
هماهنگی روستایی (VCBs) که مسئول هماهنگی کار آنها با نهادهای دولتی، شبه‌نظامیان محلی و اتحادیه‌ها بودند، از دست دادند. با وجود توسعه مجامع محلی، اعضای آنها از فرآیند تصمیم‌گیری کنار گذاشته شدند و اگرچه می‌توانستند پیشنهادهایی ارائه دهند، اما قادر به به چالش کشیدن سیاست‌های دولت که ملزم به تصویب آنها بودند، نبودند. بنابراین، «قدرت مردمی» در مواجهه با کمیته مرکزی جنبش جواهر جدید، که قدرت تصمیم‌گیری واقعی را در دست داشت، خلع سلاح شد، اگرچه اعضای آن هیچ مشروعیت دموکراتیک دیگری جز انتخاب شدن با تشویق در سال ۱۹۷۳
دیگری جز انتخاب شدن با تشویق در سال ۱۹۷۳ نداشتند. در میان مردم، شور و شوق اولیه به تدریج جای خود را به خصومت داد، زیرا اختلاف نظرها با سیاست‌های دولت انقلابی خلق افزایش یافت. پیامدهای منفی برای اقتصاد جزیره (به ویژه کاهش تعداد گردشگران) ناشی از وخامت روابط با ایالات متحده، یکی از دلایل اصلی نارضایتی بود. ارتش منحل شده با ارتش انقلابی خلق (PRA) جدید، تحت رهبری هادسون آستین، جایگزین شد و دومی به درجه ژنرالی ارتقا یافت. یک نیروی شبه‌نظامی مردمی برای حمایت از ارتش در صورت حمله به جزیره ایجاد شد. به لطف کمک
ارتش در صورت حمله به جزیره ایجاد شد. به لطف کمک کوبا، ارتش انقلابی خلق به سرعت شاهد افزایش تعداد نفرات خود از حدود پنجاه نفر به حدود ۲۰۰۰ نفر بود، رقمی که از مجموع تمام نیروهای مسلح دیگر در منطقه آنتیل بیشتر است. علاوه بر این، رهبری جنبش جواهر جدید دچار تفرقه شد و جناح برنارد کوارد در مقابل جناح موریس بیشاپ قرار گرفت. انقلابی که بیشاپ رهبری می‌کرد، به نظر «معتدل و طرفدار کاستاریکا» بود. خطی که برنارد کوارد از آن دفاع می‌کرد، در برخی موارد در منطق کمونیستی رادیکال‌تر، حتی استالینیستی، قرار داشت و یک سازمان
حتی استالینیستی، قرار داشت و یک سازمان حزبی کاملاً لنینیستی را توصیه می‌کرد که پس از تصرف قدرت نیز به شیوه یک جنبش زیرزمینی رهبری شود. تسلط خوب برنارد کوارد بر مفاهیم نظری مارکسیستی-لنینیستی اغلب به او اجازه می‌داد، به لطف احترام بیشاپ و اطرافیانش به تحلیل‌های لنینیستی، بر مباحث داخلی رهبری حزب تسلط داشته باشد. با این حال، جناح‌های بیشاپ و کوارد هیچ اختلاف نظر عمده‌ای در مورد سرعت گذار به سوسیالیسم نداشتند. در سال ۱۹۸۲، موریس بیشاپ در سخنرانی خود برای مدیران جنبش جواهرات جدید، بار دیگر بر ویژگی
برای مدیران جنبش جواهرات جدید، بار دیگر بر ویژگی «ملی-دموکراتیک» و «ضد امپریالیستی» انقلاب گرنادا و قصد خود برای ایجاد «دیکتاتوری کارگری» تأکید کرد: در این سخنرانی، او ادعا کرد که می‌خواهد به حکومت با فرمان ادامه دهد و عناصر بورژوازی و خرده بورژوازی متحد رژیم خود را از قدرت و فضای عمومی کنار بگذارد تا گرنادا را به سمت مرحله «جهت‌گیری سوسیالیستی» هدایت کند. آزادی‌های عمومی. گرایش‌های سرکوبگرانه رژیم در طول ماه‌ها افزایش یافت. قانون خلق شماره ۸، که اندکی پس از تصرف قدرت اعلام شد، اجازه بازداشت پیشگیرانه هر
از تصرف قدرت اعلام شد، اجازه بازداشت پیشگیرانه هر شخصی را که «مظنون به تهدید امنیت عمومی» بود، می‌داد. در آوریل ۱۹۷۹، گرنادا ۸۰ زندانی سیاسی داشت که اکثر آنها از همکاران سابق گری بودند. در ماه‌های بعد، دو رویداد به رادیکالیزه شدن اقدامات امنیتی کمک کرد. در نوامبر ۱۹۷۹، توطئه‌ای علیه دولت که توسط یک افسر پلیس سابق، ویلتون د راونیر ، طراحی شده بود، کشف شد. در ژوئن ۱۹۸۰، در جریان یک جلسه عمومی، بمبی زیر جایگاه رسمی که موریس بیشاپ و دیگر شخصیت‌ها روی آن قرار داشتند، منفجر شد. اگرچه جان سخنرانان به دلیل تخته
داشتند، منفجر شد. اگرچه جان سخنرانان به دلیل تخته بتنی زیر پایشان نجات یافت، اما سه دختر جوان کشته شدند. توطئه نوامبر ۱۹۷۹ و حمله ژوئن ۱۹۸۰ باعث «تهاجم» دولت علیه «دشمنان» آن شد و این وقایع به حضور گروه‌های ضدانقلاب در جزیره نسبت داده شد. پس از بمب‌گذاری، موجی از دستگیری‌ها رخ داد؛ یک فرمان ضد تروریسم تصریح می‌کند که هر مظنونی در یک حمله توسط دادگاهی بدون هیئت منصفه محاکمه خواهد شد و فعالیت‌های تروریستی با اعدام مجازات خواهد شد. چهار نفر به جرم حمله دستگیر و متهم شدند: در طول محاکمه، قاضی متوجه شد که
و متهم شدند: در طول محاکمه، قاضی متوجه شد که اعترافات دو نفر از متهمان تحت شکنجه گرفته شده است و اظهارات آنها را غیرقابل قبول اعلام کرد. بر این اساس، محاکمه به تعویق افتاد: مظنونان در زندان ماندند و در دسامبر ۱۹۸۳، پس از سقوط جمهوری خودمختار گرنادا، مشمول عفو فرماندار کل گرنادا شدند . در حالی که دولت انقلابی خلق گرنادا، برخلاف سایر رژیم‌های «سوسیالیستی» در جهان سوم ، خشونت گسترده‌ای علیه مخالفان خود اعمال نمی‌کرد - از اعدام یا محکوم کردن آنها به کار اجباری خودداری می‌کرد - بازداشت‌های پیشگیرانه مکرر بود.
خودداری می‌کرد - بازداشت‌های پیشگیرانه مکرر بود. حدود ۳۰۰۰ نفر، از جمعیت کمتر از ۹۰۰۰۰ نفر در کل کشور، در طول چهار سال حکومت جمهوری خلق گرنادا دستگیر و مورد بازجویی قرار گرفتند که ۳۰۰ نفر از آنها بازداشت شدند: در حالی که اکثر دستگیرشدگان فقط برای چند روز یا حتی چند ساعت بازداشت شدند، این کشور در پایان سال ۱۹۸۲ حدود ۱۲۰ زندانی ضدانقلاب داشت که اکثر آنها به مدت دو سال یا بیشتر و اکثر آنها بدون محاکمه در بازداشت بودند. وینستون وایت، رهبر حزب متحد خلق، حزبی که قبلاً با جنبش جواهر جدید متحد بود، در میان
که قبلاً با جنبش جواهر جدید متحد بود، در میان زندانیان بود. در مارس ۱۹۸۳، با در نظر گرفتن آزادی‌های ماه‌های قبل، عفو بین‌الملل ۹۷ زندانی سیاسی را در گرنادا ثبت کرد. به طور گسترده‌تر، از نظر آزادی‌های عمومی، PRG نقش خود را از منظر مارکسیستی، از زاویه «دیکتاتوری پرولتاریا» می‌دید، که شامل حق اعمال «سرکوب محدود» علیه مخالفان «بورژوازی» انقلاب می‌شد. در رژیم گری، مخالفان به رسانه‌های دولتی دسترسی نداشتند، وضعیتی که در PRG نیز تغییر نکرد. از آنجا که تنها ایستگاه رادیویی در جزیره (رادیو گرنادا، که پس از انقلاب
رادیویی در جزیره (رادیو گرنادا، که پس از انقلاب به رادیو آزاد گرنادا تغییر نام داد) دولتی بود، کنترل آن توسط PRG به معنای حفظ وضع موجود بود. وضعیت در مورد مطبوعات مکتوب، که متعلق به سرمایه خصوصی بودند، متفاوت بود: از سپتامبر ۱۹۷۹، بیشاپ روزنامه‌های مختلف، از جمله نشریه محافظه‌کار "Torchlight،" را به دست داشتن در «اعمال بی‌ثبات‌کننده» متهم کرد. بنابراین، دولت شروع به نابودی مطبوعات مخالف کرد و عملاً به جنبش جواهر جدید انحصار اطلاعات را بخشید. قانون شماره ۸۱ خلق، افراد حقیقی را از داشتن بیش از ۴٪ سهام یک
۸۱ خلق، افراد حقیقی را از داشتن بیش از ۴٪ سهام یک روزنامه منع می‌کرد، که معادل ناپدید شدن مطبوعات غیردولتی بود. قانون دوم، که در ژوئن ۱۹۸۱ منتشر شد، انتشار روزنامه را به مدت یک سال کامل، تا زمان تصویب قانون جدید آزادی مطبوعات ، ممنوع کرد . سپس دولت سیستمی از مالکیت جمعی روزنامه‌ها را تعریف کرد که معادل شیوه‌ای از خودمدیریتی مطبوعات نوشتاری بود. با این حال، عدم دقت در مورد جدول زمانی برای گذار به مالکیت جمعی روزنامه‌ها، در آن زمان به این ترس دامن زد که این برنامه تنها بهانه‌ای برای گسترش کنترل دولت بر
این برنامه تنها بهانه‌ای برای گسترش کنترل دولت بر مطبوعات است. سیاست PRG در مورد آزادی اطلاعات، به ویژه به دلیل اینکه صاحبان روزنامه‌های خصوصی حداکثر تبلیغات را در مورد اقدامات سرکوبگرانه‌ای که در معرض آن قرار داشتند، ارائه می‌دادند، بسیار ضعیف تلقی می‌شد. در مقابل، برنامه مالکیت جمعی رسانه‌ها تأثیر کمی بر مردم دارد. اقتصاد. در سطح اقتصادی، دولت انقلابی در شرایط بسیار نامساعدی فعالیت می‌کرد: گرانادا، که اقتصاد آن عمدتاً به گردشگری متکی است (این جزیره عمدتاً جوز هندی و موز تولید می‌کند)، هم از عواقب طوفان