payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کاپوکریمین رئیس منتخب "تبهکاران" است، جلسه‌ای سالانه از «اندرانگتا "لوکالی»" در نزدیکی محراب بانوی ما از پولسی در شهرداری سن لوکا در طول جشن سپتامبر. "کاپوکریمین،" به جای اینکه «رئیس روسا» باشد، در واقع اختیار نسبتاً کمی برای دخالت در اختلافات خانوادگی یا کنترل سطح خشونت بین خانوادگی دارد. تاریخچه. حداقل از دهه ۱۹۵۰، این جلسات سالانه به‌طور سنتی به عنوان محفلی برای بحث در مورد استراتژی‌های آینده و حل و فصل اختلافات بین "افراد محلی" عمل کرده‌اند. این مجمع قدرت نظارتی ضعیفی بر فعالیت‌های همه گروه‌های
مجمع قدرت نظارتی ضعیفی بر فعالیت‌های همه گروه‌های «ندرانگتا» اعمال می‌کند. تأکید زیادی بر موقتی بودن سمت رئیس "جنایی" وجود داشت. در هر جلسه یک نماینده جدید انتخاب می‌شد. از آغاز دهه ۱۹۶۰ تا وقوع جنگ اول اندرانگتا در سال ۱۹۷۵، مقام کاپو جنایتکار توسط آنتونیو ماکری از سیدرنو به عهده گرفته شد. از اواسط دهه ۱۹۷۰، طبق گفته چندین پنتیتی، اعضای خانواده نیرتا از سن لوکا و خانواده پیرومالی از جیویا تائورو مقام کاپو جنایتکار را بین خود می‌چرخاندند. در ژوئیه ۲۰۱۰، پلیس ایتالیا، "کاپو تبهکار" واقعی را دستگیر کرد:
پلیس ایتالیا، "کاپو تبهکار" واقعی را دستگیر کرد: دومنیکو اوپدیسانو، رئیس ۸۰ ساله ندرانگتا از روسارنو. تحقیقات نشان داد که او در مراسم ازدواج دو فرزند رؤسا در اوت ۲۰۰۹ که با حضور ۲۰۰۰ نفر برگزار شد، منصوب شده بود. این ازدواج بین الیزا پله - دختر جوزپه پله و نوه آنتونیو پله «گامبازا»، "کاپو تبهکار" سابق اهل سن لوکا که در نوامبر ۲۰۰۹ به مرگ طبیعی درگذشت - و جوزپه باربارو، پسر پاسکواله باربارو و فرزند باربارو 'اندرینا از پلاتی، که به همین نام شناخته می‌شد، برگزار شد. انتخاب اوپدیسانو آسان نبود. طبق تحقیقات
شد. انتخاب اوپدیسانو آسان نبود. طبق تحقیقات پلیس، قدرت پشت اوپدیسانو، وینچنزو پشه، رئیس قبیله پِسه در روسارنو، بود. از سوی دیگر، جوزپه پله آرزو داشت جایگزین پدر بیمارش آنتونیو "گامبازا" پله به عنوان "کاپو جنایتکار شود" و این عنوان را در سن لوکا حفظ کند، هرچند که این امر می‌توانست منجر به درگیری بین طوایف شود. با این حال، وینچنزو پشه احساس می‌کرد که نامزدی پله، تعادل در اندرانگتا را به هم می‌زند و تهدید کرد که یک سازمان جداگانه تشکیل خواهد داد و حدود ۳۰ "سازمان" محلی اندرانگتا را با خود همراه خواهد کرد. در
محلی اندرانگتا را با خود همراه خواهد کرد. در نتیجه، اوپدیسانو به جای پله، "کاپو جنایتکار" شد. اوپدیسانو در ضیافتی که در سپتامبر همان سال در معبد بانوی ما از لهستان برگزار شد، قدرت را به دست گرفت. در یکی از مکالمات شنود شده، او از حضور ۱۰۰۰ وابسته در این جلسه صحبت کرد. در جریان تحقیقات، که «جنایتکار» نامیده شد، به نظر می‌رسید که "کاپو جنایتکار،" رئیس اسمی «کمیسیون ندرانگتا» معروف به "لا پرووینسیا" نیز بوده است.
ماسیمو کارمیناتی (؛ زادهٔ ۳۱ مهٔ ۱۹۵۸)، که توسط مطبوعات به‌عنوان یکی از "پادشاهان رم" شناخته شده‌است و در جریان آغاز تحقیقات "مافیا کاپیتاله" با لقب "il Cecato" ("کور") شناخته می‌شود، یک شخصیت جنایی و عضو پیشین گروه تروریستی راست‌گرای هسته‌های مسلح انقلابی و گروه جنایتکار باندا دلا ماگلیانا است، که مرکز ادعاهای جنجالی دربارهٔ همدستی دولت و توطئه‌های ماسونی در دوران سال‌های سربی ایتالیا بود. کارمیناتی در سال ۲۰۱۲ به اتهام تبانی در مسابقات ورزشی تحت تحقیق قرار گرفت. در سال ۲۰۱۴ او به همراه ۳۶ نفر دیگر به
قرار گرفت. در سال ۲۰۱۴ او به همراه ۳۶ نفر دیگر به اتهام ادارهٔ شبکهٔ فاسد که به مدیریت عمومی رم نفوذ کرده بود، دستگیر شد. اتهامات شامل کلاهبرداری، پول‌شویی، اختلاس و رشوه به مقامات دولتی بود. در سال ۲۰۱۷، کارمیناتی به ۲۰ سال زندان محکوم شد. در سال ۲۰۲۰، به دلیل پایان مدت بازداشت قبل از محاکمه آزاد شد. پیشینه. کارمیناتی به بارهایی می‌رفت که محل تجمع جنایتکاران و افراط‌گرایان سیاسی رم بود. او دوست نزدیک والریو فیوراونتی، رهبر گروه تروریستی راست‌گرای "هسته‌های مسلح انقلابی" شد. کارمیناتی فیوراونتی را به برخی
مسلح انقلابی" شد. کارمیناتی فیوراونتی را به برخی اعضای باندا دلا ماگلیانا، از جمله رهبرشان فرانکو جوزپوچی و ماسیمو اسپارتی که بعدها شاهد اصلی علیه فیوراونتی در حادثهٔ ۱۹۸۰ بولونیا شد، معرفی کرد. پس از اینکه "هسته‌های مسلح انقلابی" و باندا دلا ماگلیانا با دستگیری‌ها و مرگ‌های خشونت‌آمیز از بین رفتند، کارمیناتی توانست به عنوان یک شخصیت مستقل در زیرزمین جنایی ظاهر شود. ارتباط با محاکمهٔ آندروتی در پروجا. یک انبار مخفی تسلیحات باندا دلا ماگلیانا در زیرزمین یک ساختمان دولتی نگهداری می‌شد و بعداً مشخص شد شامل
ساختمان دولتی نگهداری می‌شد و بعداً مشخص شد شامل نارنجک‌هایی است که توسط رهبر NAR، والریو فیوراونتی دزدیده شده بود. NAR به این اسلحه‌ها و مهمات دسترسی داشت که احتمالاً از انبار مشترک تسلیحات استفاده شده در قتل کارمین پکورلی در سال ۱۹۷۹ آمده بود. در سال ۱۹۹۳، همزمان با محاکمهٔ او به اتهام همکاری با مافیا در پالِرمو، نخست‌وزیر سابق ایتالیا جولیو آندروتی، رئیس مافیا سیسیلی گائتانو بادالامنتی و کارمیناتی، توسط دادستان‌ها در پروجا به اتهام قتل پکورلی متهم شدند. پرونده بر اساس شواهد غیرمستقیم و شهادت خائن مافیا
پرونده بر اساس شواهد غیرمستقیم و شهادت خائن مافیا توماسو بوسکتا بود. آندروتی در سال ۱۹۹۹ همراه با هم‌متهمانش تبرئه شد. فعالیت‌های بعدی و زندان. کارمیناتی در سال ۱۹۸۱ در یک درگیری با گارد مرزی هنگام تلاش برای عبور غیرقانونی به سوئیس چشم چپ خود را از دست داد. او ابتدا در قتل پکورلی با آندروتی تبرئه شد، اما پس از تجدیدنظر متهم شناخته شد. او به چهار سال زندان به دلیل دست داشتن در سرقت از صندوق‌های بانک بانکا دی روما محکوم شد. در سال ۲۰۱۲، نام او در تحقیقات مربوط به تبانی مسابقات مطرح شد. در ۲ دسامبر ۲۰۱۴،
مربوط به تبانی مسابقات مطرح شد. در ۲ دسامبر ۲۰۱۴، کارمیناتی توسط گروه عملیاتی ویژه دستگیر شد به اتهام همکاری با مافیا, اخاذی، انتقال دارایی به‌طور کلاهبردارانه، رشوه، تبانی در مناقصه و صدور فاکتور جعلی، در چارچوب تحقیقات مافیا کاپیتاله. در ۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۷، او به ۲۰ سال زندان محکوم شد. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۸، در تجدیدنظر به ۱۴ سال و شش ماه کاهش یافت. در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۰، به دلیل پایان مدت بازداشت پیش از محاکمه آزاد شد. در فرهنگ عامه. کارمیناتی الهام‌بخش شخصیت "ایل نِرو" در کتاب "رمان جنایی" نوشتهٔ ۲۰۰۲ جیانکارلو دِ
در کتاب "رمان جنایی" نوشتهٔ ۲۰۰۲ جیانکارلو دِ کاتالدو است و به رویدادهای واقعی باندا دلا ماگلیانا اشاره دارد، همچنین فیلم "Romanzo Criminale" ۲۰۰۵ به کارگردانی میکله پلاچیدو (ایل نرو توسط ریکاردو اسکامارچو بازی می‌شود) و سریال تلویزیونی "Romanzo criminale - La serie" به کارگردانی استفانو سولیما و امیلیانو کولتورتی. او همچنین الهام‌بخش شخصیت سامورایی در کتاب "Suburra" نوشتهٔ جیانکارلو دِ کاتالدو و کارلو بونینی بوده‌است، که فیلم ۲۰۱۵ "سوبورا" به کارگردانی استفانو سولیما از روی آن ساخته شد و شخصیت سامورایی
سولیما از روی آن ساخته شد و شخصیت سامورایی توسط کلودیو آمندولا بازی شد؛ سریال تلویزیونی "" نیز بر اساس آن ساخته شده و شخصیت توسط فرانچسکو آکوارولی بازی شده‌است.
پس امشب تا شاید ببینم دومین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک آمریکایی مزی استار می‌باشد که در ۲۷ سپتامبر سال ۱۹۹۳ از سوی کپیتال رکوردز در بریتانیا و در ۵ اکتبر سال ۱۹۹۳ در ایالات متحده منتشر گردید. نخستین قطعهٔ آلبوم با نام «محو شدن در تو»، نخستین و تنها تک‌آهنگ گروه بود که وارد جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ شد و به رتبهٔ ۴۲ دست یافت؛ این قطعه همچنین در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا به رتبهٔ ۴۸ رسید. این آلبوم یکی از بزرگ‌ترین آثار دههٔ ۱۹۹۰ میلادی به‌شمار می‌آید.
جورجیو واله فعالیت سیاسی خود را در جنبش جوانان آغاز کرد و سپس در سومین موقعیت ادامه داد، که توسعهٔ گروه پیشین بود. دوستی و احترام متقابل و اهداف مشترک با دیگر فعال نئو فاشیست والریو فیوراوانتی او را به مبارزه مسلحانه در NAR سوق داد، سازمانی که او در آن نقش فعالی داشت و دورهٔ خشونت‌هایش تنها با مرگ او در ۵ مه ۱۹۸۲ در رم پایان یافت. زندگی‌نامه. آغاز فعالیت در سومین موقعیت. واله، به دلیل پدرش اومبرتو که در اریتره از پدر ایتالیایی و مادری محلی متولد شده بود، مولاتو بود. او با موهای مشکی فر و پوست سبزه روشن،
مولاتو بود. او با موهای مشکی فر و پوست سبزه روشن، فعالیت سیاسی خود را با حضور در خیابان‌ها و جنبش "لوتا استودسکا" آغاز کرد و سپس به عنوان دست راست روبرتو نیستری شد و پس از دستگیری او در دسامبر ۱۹۷۹، جایگزین او در رهبری Nuclei Operativi سومین موقعیت شد. در آن سال‌ها چندین بار در فعالیت‌های خیابانی و توزیع جزوه‌ها متوقف یا شناسایی شد و یک بار هم به دلیل درگیری دستگیر شد. هنگامی که مسئولیت سومین موقعیت را به عهده گرفت، تأمین مالی غیرقانونی را با سرقت افزایش داد و از کنترل رهبران قبلی مانند روبرتو فیوره و
داد و از کنترل رهبران قبلی مانند روبرتو فیوره و گابریله آدینولفی خارج شد. فعالیت همزمان در NAR و سومین موقعیت. جذب‌شده به فعالیت مسلحانهٔ NAR تحت رهبری والریو فیوراوانتی، واله به طور همزمان در هر دو سازمان فعالیت می‌کرد تا جایگاه خود را تثبیت کند. از ژانویهٔ ۱۹۸۰، او از کم‌کاری و عدم تصمیم‌گیری موثر در سومین موقعیت ناراضی شد و تحت تأثیر فعالیت‌های مسلحانهٔ NAR قرار گرفت. به همراه لوئیجی چیاواردینی و استفانو سودرینی، به طور کامل در عملیات گروه NAR مشارکت داشت، به ویژه با متقاعد کردن اعضای جوان توسط
داشت، به ویژه با متقاعد کردن اعضای جوان توسط فیوروانتی که رهبران قبلی را بی‌اراده و فریبکار می‌دانستند. اولین اقدام مسلحانهٔ او با NAR در ۶ فوریهٔ ۱۹۸۰ رخ داد، هنگامی که همراه با فیوروانتی، برای تصاحب یک تپانچهٔ ماشینی برتا M12، مأمور پلیس مائوریتزیو آرنسانو را که در سفارت لبنان مستقر بود، به قتل رساندند. در ۲۸ مه ۱۹۸۰، او همراه با فیوروانتی، فرانچسکا مامبرو و لوئیجی چیاواردینی و دیگران، فرانکو اوانجلیستا، مأمور پلیس، را در یک درگیری مسلحانه مقابل لیسه کلاسیک جولیوس سزار در رم به قتل رساندند. در ۹ سپتامبر
جولیوس سزار در رم به قتل رساندند. در ۹ سپتامبر ۱۹۸۰، واله همراه با فیوروانتی و دیگر اعضای گروه، فرانچسکو منجیاملی، رهبر سیسیلی سومین موقعیت، را به قتل رساندند. او پس از کشته شدن در یک دریاچهٔ مصنوعی در حومهٔ رم پیدا شد. مشارکت در دیگر قتل‌ها و عملیات. واله تقریباً در تمامی عملیات انتقام و تسویه حساب‌های داخلی گروه حضور داشت. از جمله قتل جوزپه د لوکا در ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۱ و مارکو پیزاری در ۳۰ سپتامبر همان سال. در ۲۱ اکتبر ۱۹۸۱، او همراه با آلساندرو آلیبراندی، گیلبرتو کاوالینی، فرانچسکا مامبرو و والتر سوردی، در
کاوالینی، فرانچسکا مامبرو و والتر سوردی، در کمین برای فرانچسکو استرالو و مأمور سیریاکو دی روما، که تحقیقات زیادی بر گروه‌های افراطی انجام می‌دادند، شرکت داشت. آخرین عملیات او، چند روز قبل از مرگش، سرقت از بانک Banca Nazionale del Lavoro در رم بود در ۵ مارس ۱۹۸۲. تحقیقات و دخالت در پروندهٔ کشتار بولونیا. واله در تحقیق دربارهٔ کشتار ایستگاه راه‌آهن بولونیا دخالت داشت. در ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۸۱، کیف حاوی مواد منفجره، دو تپانچهٔ برتا MAB 38 و دو بلیت هواپیما به نام شهروندان فرانسوی و آلمانی روی قطار ۵۱۴ تارانتو-میلان
فرانسوی و آلمانی روی قطار ۵۱۴ تارانتو-میلان پیدا شد. بعداً مشخص شد که کیف توسط مقامات SISMI برای منحرف کردن تحقیقات قرار داده شده بود. دادگاه رم در حکم نهایی ۱۹۹۵، ژنرال‌های پیترو موزومچی و جوزپه سانتوویتو، سرهنگ جوزپه بلمونته و افراد دیگر را مسئول این منحرف‌سازی دانست. دخالت‌های واله در خرید بلیت‌ها، پس از بررسی‌ها، جعلی تشخیص داده شد. مرگ. پس از دستگیری فرانچسکا مامبرو، نیروهای امنیتی حلقه را بر NAR تنگ کردند. در ۵ مه ۱۹۸۲، واله در آپارتمانی در کوادرارو، رم شناسایی شد. هنگام یورش پلیس، واله تنها بود و پس
شناسایی شد. هنگام یورش پلیس، واله تنها بود و پس از درگیری کوتاه، با شلیک گلوله‌ای به سرش کشته شد. در آپارتمان، سلاح‌ها و مدارک جعلی از جمله کارت شناسایی با عکس او پیدا شد. ابتدا گفته شد ممکن است خودکشی کرده باشد، اما آزمایش‌های علمی ثابت کرد که واله شلیک نکرده است.
در میان قویم سومین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک آمریکایی مزی استار می‌باشد که در ۲۹ اکتبر سال ۱۹۹۶ از سوی کپیتال رکوردز منتشر گردید. اگرچه این آلبوم برخلاف آلبوم قبلی با نام "پس امشب تا شاید ببینم"، هیچ تک‌آهنگ موفقی در بیلبورد هات ۱۰۰ نداشت، اما این بالاترین رتبهٔ گروه در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا را به همراه داشت؛ تک‌آهنگ «گل‌ها در دسامبر» در نوامبر سال ۱۹۹۶ به رتبهٔ ۴۰ دست یافت.
کلادیو براچی از اعضای گروه نئوفاشیستی نیروهای مسلح انقلابی (ایتالیا) بود و در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ با جنایت سازمان‌یافتهٔ رم ارتباط برقرار کرد و نقش واسطه بین NAR و برخی اعضای باندا دلا مالیانا را ایفا نمود. زندگی‌نامه. فعالیت‌های جنایی و سیاسی. کلادیو براچی در رم متولد شد و همراه برادرش استفانو از دوران دبیرستان به گرایش‌های راست‌گرا علاقه‌مند شد. او در مدرسهٔ Keplero XI با دیگر طرفداران فاشیسم، از جمله فرانکو آنسلمی آشنا شد. براچی همراه با افراد دیگری از راست‌گرایان مانند ماسیمو کارمیناتی (دامادش) و لساندرو
مانند ماسیمو کارمیناتی (دامادش) و لساندرو آلیبراندی به بارهای رم مانند فرمی و به ویژه بار بارونه در منطقه پونته مارکونی رفت و آمد داشت، جایی که اعضای باندا دلا مالیانا از جمله روسای فرانکو جیوزپوچی و دانيلو آبرچیاتی حضور داشتند. براچی در نقش واسطه، همکاری بین نیروهای مسلح انقلابی (ایتالیا) و جنایتکاران رم را مدیریت می‌کرد تا منفعت متقابل و تبادل «خدمات» بین دو گروه فراهم شود. در آوریل ۱۹۸۰، طبق اظهارات والتر سوردی، در جریان تبادل خدمات، براچی، کارمیناتی و آلیبراندی با سه گلوله تئودورو پوجلیزه، فروشندهٔ
و آلیبراندی با سه گلوله تئودورو پوجلیزه، فروشندهٔ مواد دخانی رم، را به قتل رساندند تا مانعی در مسیر قاچاق مواد مخدر جیوزپوچی نباشد. دستگیری و محاکمات. براچی نخستین بار در آوریل ۱۹۸۱، در چارچوب موج گستردهٔ عملیات نیروهای امنیتی علیه نار و گروه‌های وابسته در رم، دستگیر شد. این بازداشت بخشی از تحقیقات وسیع‌تری بود که پس از افزایش حملات مسلحانه و ترورها در پایتخت شدت گرفته بود. در ۸ مه ۱۹۸۴، قاضی فردیناندو ایمپوزیماتو او را به اتهام قتل تئودورو پوجلیزه به دادگاه فرستاد. دادستان در کیفرخواست خواستار ۲۴ سال حبس
فرستاد. دادستان در کیفرخواست خواستار ۲۴ سال حبس شد و به شهادت والتر سوردی به‌عنوان شاهد اصلی استناد کرد. با این حال، در ۱۴ اکتبر ۱۹۸۵، دادگاه رم به دلیل تردید در اعتبار شهادت سوردی، هر دو متهم را با «فرمول شک» (per insufficienza di prove) از اتهام قتل تبرئه کرد. اندکی پیش از آن، در دسامبر ۱۹۸۴، در جریان «مگا-دادگاه نار» در زندان ربیبیا رم، براچی به جرم دو فقره سرقت مسلحانه و عضویت در گروه مسلح محکوم شد. این دادگاه یکی از نخستین روندهای بزرگ قضایی علیه شبکهٔ نوفاشیستی بود و ده‌ها متهم در آن محاکمه شدند. در
نوفاشیستی بود و ده‌ها متهم در آن محاکمه شدند. در دههٔ ۱۹۹۰، با همکاری برخی اعضای سابق باند ماگلیانا با مقامات قضایی، پرونده‌های تازه‌ای علیه براچی و دیگر نوفاشیست‌ها گشوده شد. به‌ویژه اعترافات مائوریزیو آباتینو (ملقب به "Crispino") نقطهٔ عطفی در بازسازی روابط میان نار و باند ماگلیانا بود. بر اساس این شهادت‌ها، در سال ۱۹۹۵ محاکمه‌ای گسترده آغاز شد. با وجود فشار رسانه‌ای و سیاسی، در پی دو مرحلهٔ قضایی، براچی در ۲۷ فوریهٔ ۱۹۹۸ از اتهامات سنگین تبرئه شد. در سال ۲۰۰۰، قاضی کلمنتینا فورلئو پروندهٔ براچی را در
۲۰۰۰، قاضی کلمنتینا فورلئو پروندهٔ براچی را در ارتباط با قتل دو فعال چپ‌گرا فائوستو تینلی و لورنزو ایانوچی در میلان بایگانی کرد و دلایل ارائه‌شده را برای ادامهٔ روند قضایی ناکافی دانست. این تصمیم واکنش‌های متفاوتی برانگیخت: خانواده‌های قربانیان آن را ناکافی و ناامیدکننده خواندند، در حالی که مدافعان براچی آن را پایان سال‌ها تعقیب قضایی بدون مدرک محکم دانستند. فعالیت‌های اخیر و گروه موسیقی. در سال ۲۰۰۱، براچی در تحقیقات مربوط به قرض‌گیری غیرقانونی، قمار و دستکاری دستگاه‌های ویدئوپوکِر که درآمد آن‌ها برای
دستکاری دستگاه‌های ویدئوپوکِر که درآمد آن‌ها برای قاچاق مواد مخدر دوباره سرمایه‌گذاری می‌شد، نقش داشت. او همچنین عضو گروه موسیقی پرسی پر کاسو است؛ گروهی متشکل از زندانیان و پیشین زندانیان که از سال ۱۹۹۶ در زندان ربیبیا شکل گرفت و از سال ۲۰۰۴ فعالیت خود را خارج از زندان ادامه داد.
مسابقات کشتی ۸۶ کیلوگرم آزاد مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۵ بود، در ۲۲ و ۲۳ شهریور (۱۳ و ۱۴ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.
«اختلال» ترانه‌ای از گروهٔ موسیقی راک انگلیسی جوی دیویژن می‌باشد که به‌عنوان قطعهٔ آغازین نخستین آلبوم آن‌ها تحت عنوان "لذت‌های ناشناخته" (۱۹۷۹) منتشر گردید. این ترانه به‌صورت مشترک توسط اعضای گروه، ایان کرتیس (خواننده و متن ترانه)، پیتر هوک (گیتار باس)، برنارد سامنر (گیتار) و استفن موریس (درام) نوشته شد. این ترانه از طریق روش همیشگی گروه، یعنی تمرین‌های طولانی و جمینگ، به‌وجود آمد و پیش از ضبط در استودیو چند بار به‌صورت زنده اجرا شد. تهیه‌کننده و مهندس صدای این اثر مارتین هانت بود؛ وی همچنین شریک شرکت ناشر
این اثر مارتین هانت بود؛ وی همچنین شریک شرکت ناشر گروه، فکتوری رکوردز نیز است.
ماریو کورسی، معروف به «ماریونه»، عضو سابق NAR، سازمان تروریستی راست افراطی فعال بین ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳، بود که به اتهامات متعددی در پرونده‌های جنایی از جمله قتل فاوستو تینلی و لورنزو ایانوچی، دو دانشجوی میلان و عضو مرکز اجتماعی لئونکاوالو، و ایوو زینی، دانشجوی دانشگاه رم با گرایش‌های چپ، متهم شد. پس از روند طولانی قضایی، که ابتدا به محکومیت او انجامید، کورسی در ۱۹۸۹ در پرونده قتل زینی در کاساسیون تبرئه شد و پرونده قتل فاوستو و یائو در ۲۰۰۰ به دلیل کمبود مدرک مختومه شد. فعالیت‌های سیاسی و مسائل قضایی. کورسی در
شد. فعالیت‌های سیاسی و مسائل قضایی. کورسی در محله بالدوینا رم بزرگ شد و در ۱۹۷۷ به گروه تروریستی NAR پیوست. وی در سال‌های بعد به اتهام‌های متعددی در قتل و اقدامات خشونت‌آمیز راست افراطی متهم شد، از جمله قتل فاوستو و یائو و تلاش برای ترور آندریا بلینی، اما در نهایت بسیاری از پرونده‌ها به دلیل کمبود مدارک مختومه شد. در سال‌های ۱۹۹۰، کورسی با گروه Boys، گروه هواداران تیم رم همکاری داشت و در رادیوهای خصوصی رم به عنوان مجری و تحلیلگر ورزشی ظاهر شد. او همچنین مسئول برنامه «Easy London» در رم بود و از رابرتو
مسئول برنامه «Easy London» در رم بود و از رابرتو فیوره و دیگر نئوفاشیست‌ها حمایت می‌کرد. کورسی برنامه‌های رادیویی متعددی داشت، از جمله "Te La Do Io Tokyo" و برنامه‌های دیگر در Radio Incontro، Rete Sport و Centro Suono Sport که تا ۲۰۲۴ ادامه داشت. برنامه‌های او بارها موضوع انتقاد و شکایت قرار گرفت و گاهی مجبور به انتشار اصلاحیه شد. جوایز. کورسی از ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۴ جایزه "میکروفون طلایی" را برای پرطرفدارترین برنامه در دسته "رم" دریافت کرد. همچنین در ۲۰۱۲ برای فعالیت اجتماعی خود جایزه "S.P.Q.R." را دریافت کرد.
مهرگان زحمتکش (۲۸ مهر ۱۳۷۱، ۱۷مهر ۱۴۰۱) معترض شرکت‌کننده در خیزش ۱۴۰۱ ایران بود که در زندان لاکان رشت بر اثر شلیک سه گلوله جنگی جان باخت. زندگی:. مهرگان زحمتکش متولد ۲۸ مهر ۱۳۷۱ بود، در شناسنامه نامش حسن بود، اما از کودکی او را مهرگان صدا می‌زدند. مهرگان دلبستگی عمیقی به عتیقه‌جات و اشیای قدیمی داشت و با شور و اشتیاق آن‌ها را گردآوری می‌کرد. آرزو داشت روزی کافه‌ای بنا کند که در آن، مجموعه ارزشمندش را به تماشا بگذارد. درگذشت:. منبعی نزدیک به خانواده‌ی زحمت‌کش، که نخواست نامش فاش شود، چنین روایت کرد: «به
که نخواست نامش فاش شود، چنین روایت کرد: «به خانواده گفته بود که دو بند از زندان را تخلیه کرده‌اند تا معترضان بازداشتی را در آن‌جا نگه دارند. تعریف کرده بود که دلش می‌سوزد… تمامی کسانی که در آن بند به سر می‌برند، نوجوان‌اند؛ کودکانی که هنوز به سن قانونی نرسیده‌اند.» مهرگان زحمتکش با یک حکم کوتاه‌مدت در بند چهار زندان لاکان رشت حبس شده بود و قرار بود آزاد شود. یکی از افراد خانواده او گفت: «از صبح روز ۱۷ مهرماه که هنوز خبری از درگیری زندان نبود، نیروهای یگان ویژه به آنجا رفته‌اند.» با شدت گرفتن دود و آتش،
ویژه به آنجا رفته‌اند.» با شدت گرفتن دود و آتش، ماموران مجبور به باز کردن در بندها شده و به سمت محلی که "زیر هشت" نامیده می‌شد می‌روند. مهرگان با تعدادی دیگر از زندانیان از بند بیرون آمده و از راهروی اصلی به فضای باز رفته و به سمت در ورودی می‌دوند، اما در همین زمان مأموران زندان از بالای دیوار به آنان شلیک می‌کنند. خانواده‌ی مهرگان می‌گویند: «تا جایی که ما اطلاع داریم، دست‌کم دوازده نفر در آنجا جان باختند. پیکر مهرگان سه زخم عمیق از گلوله بر جای داشت یکی بر ران چپ، دیگری بر کلیه و سومی بر مچ پایش نشسته
بر ران چپ، دیگری بر کلیه و سومی بر مچ پایش نشسته بود.» یک راننده‌ی آمبولانس حاضر در صحنه به خانواده‌ی زندانیان گفته بود که آن‌ها پنج ساعت تمام پشت درهای بسته‌ی زندان لاکانِ رشت ایستاده بودند؛ با این حال، رئیس زندان اعلام کرده بود: «تا من اجازه ندهم، هیچ‌کس حق ورود ندارد.» دو روز بعد، خانواده‌ی زحمتکش با تماسی از سوی بیمارستان، از سرنوشتی خبردار می‌شوند که تمام تلاش‌شان برای گریز از آن بی‌نتیجه مانده بود. تماسی برای شناسایی و تحویل پیکر فرزندشان، مهرگان. پیکر وی در سردخانه بیمارستان پورسینا رشت بوده است.
وی در سردخانه بیمارستان پورسینا رشت بوده است. علت درگذشتش در جواز دفن او "اصابت پرتابه فلزی شتابدار" عنوان شده است.
تنبل‌ها مشهورترین رمان جووانی ورگا،‌ نویسنده ایتالیایی است که نخستین بار در ۱۸۸۱ منتشر شد و از پیشگامان جنبش وریسمو به شمار می‌رود. پیش‌زمینه. استقبال خوب خوانندگان از داستان کوتاه «ندا» ("Nedda") که در سال ۱۸۷۴ منتشر شد، مشوق پروژه براساس زندگی ماهیگیران با عنوان «پادرون ان‌تونی» ("Padron 'Ntoni") شد. در نامه‌ای به تاریخ سپتامبر ۱۸۷۵، ورگا به ناشر ترِوِس (Treves) اطلاع می‌دهد که تقریباً داستان جدیدی را به پایان رسانده و او به زودی آن را دریافت خواهد کرد. شش سال گذشت:«پادرون ان‌تونی» به رمانی با عنوان
شش سال گذشت:«پادرون ان‌تونی» به رمانی با عنوان «تنبل‌ها» تبدیل شد. ورگا در نامه‌ای به دوستش سالواتوره پائولو وِردورا (Salvatore Paolo Verdura) اظهار می‌کند که «تنبل‌ها» نخستین اثر از مجموعه پنج اثر روایی، «چرخه‌ی مغلوبان» (Ciclo dei Vinti)، «فانتزماگوریایی از مبارزه برای زندگی که از یک کهنه‌فروش تا یک وزیر و یک هنرمند امتداد می‌یابد» است. آثار دیگر این مجموعه قرار بود بدین شرح باشد: «ارباب-دون جزوالدو» (Mastro-don Gesualdo)، «دوشس لیرا» (La Duchessa di Leyra)، «شیپیونی محترم» (L'Onorevole Scipioni) و «مرد
«شیپیونی محترم» (L'Onorevole Scipioni) و «مرد تجملاتی» (L'uomo diluxo)، آثاری که به مشکل پیشرفت اجتماعی و اقتصادی می پردازند. از این میان «دوشس لیرا» در حد یک پیش نویس باقی ماند، در حالی که دو رمان آخر برنامه‌ریزی شده برای این پروژه، حتی شروع نشدند. طرح داستان. در روستای آچی ترتزا در استان کاتانیا، خانواده «توسکانو» زندگی می‌کنند که اگرچه بسیار سخت‌کوش هستند، اما (به واژگون گویی) به آنها لقب «تنبل‌ها» داده شده است. رئیس خانواده، پادرون انتونی، مردی بیوه است که در خانه‌ای کنار درخت ازگیل به همراه پسرش
است که در خانه‌ای کنار درخت ازگیل به همراه پسرش باستین (موسوم به باستیناتزو) و همسر دومیش به نام ماریا (ملقب به ماروزا قد بلنده، با وجود اینکه قدبلند نیست) زندگی می‌کند. باستین پنج فرزند دارد: انتونی، لوکا، فیلومنا (منا)، السیو (موسوم به السی) و روزالیا (لیا). منبع اصلی درآمد آنها، یک قایق ماهیگیری کوچکی به نام «مشیت (الهی)» ("la Provvidenza") است. در سال ۱۸۶۳، انتونی، بزرگترین فرزند خانواده، به خدمت سربازی می‌رود. پادرون انتونی برای جبران قطع درآمدی تولیدی آن پسر، دست به یک سرمایه‌گذاری تجاری زده و یک بار
آن پسر، دست به یک سرمایه‌گذاری تجاری زده و یک بار بزرگ لوبیا می‌خرد. بار به پسرش باستین سپرده می‌شود، تا با فروش آنها در ریپوستو سودی کند. با این حال، باستین و کالاها به طرز غم‌انگیزی در طوفان گم می‌شوند. پس از این بدبختی، خانواده با سه بدبختی روبرو می‌شوند: بدهی ناشی از خرید نسیه لوبیاها، تعمیر قایق و از دست دادن باستین، یکی از اعضای مهم و محبوب خانواده. پس از پایان خدمت سربازی، ان‌تونی با اکراه به زندگی پر زحمت خانواده‌اش بازمی‌گردد، زیرا ثروت و شکوه بیرون از روستای کوچکش را دیده است و هیچ حمایتی از
بیرون از روستای کوچکش را دیده است و هیچ حمایتی از وضعیت اقتصادی متزلزل خانواده‌اش نمی‌کند. بدبختی‌های تازه‌ای برای خانواده پیش می ‌آید: لوکا، در نبرد لیسا کشته می‌شود که منجر به فسخ نامزدی منا با براسی چیپولا می‌شود. بدهی ناشی از سرمایه‌گذاری روی لوبیاها باعث می‌شود خانواده، «خانه کنار درخت ازگیل» محبوبشان را از دست بدهند و به تدریج اعتبار خانواده کم و کمتر شود تا اینکه به سطح تحقیرآمیز فقر برسند. خرابی بیشتر «مشیت»، پادرون ان‌تونی را در آستانه مرگ قرار می‌دهد، اگرچه خوشبختانه بهبودی خود را بازمی‌یابند.
اگرچه خوشبختانه بهبودی خود را بازمی‌یابند. کمی بعد ماریا، عروس او، بر اثر وبا می‌میرد. فرزند بزرگتر، ان‌تونی، تصمیم می‌گیرد برای جستجوی ثروت از روستا برود، اما در نهایت فقیر بازمی‌گردد. او هرگونه تمایلی به کار کردن را از دست می‌دهد و به الکل و ولگردی روی می‌آورد. رفتن ان‌تونی خانواده را مجبور کرده بود تا قایق را بفروشند تا پول لازم برای پس گرفتن خانه (که هرگز فراموش‌شان نشده بود) را به دست آورند. سانتوزا، میخانه‌دار، که دون میکله کفتارصفت به دنبال اوست، شیفته ان‌تونی می‌شود و به او در میخانه به صورت رایگان
ان‌تونی می‌شود و به او در میخانه به صورت رایگان خدمت می‌کند. اما رفتار ان‌تونی و زنجه‌موره‌های پدرش سانتوزا را متقاعد می‌کند که احساساتش را از او دور کرده و نزد دون میکله بازگردد که همین منجر به نزاعی بین این دو شده و در جریان آن، دون میکله در یک حمله ضد قاچاق توسط ان‌ چاقو خورده، می‌میرد. ان‌تونی در نهایت به زندان می‌افتد. در جلسه محاکمه او، پادرون ان‌تونی پس از شنیدن شایعاتی درباره رابطه دون میشله و نوه‌اش لیا از حال می‌رود و به زمین می‌افتد. اکنون پیر شده است، صحبت‌هایش نامفهوم است و ضرب‌المثل‌هایش را
است، صحبت‌هایش نامفهوم است و ضرب‌المثل‌هایش را بدون آگاهی زیاد از آنچه در جریان است، می‌گوید. لیا، خواهر کوچکتر، قربانی شایعات بی‌رحمانه روستا می‌شود، فرار می‌کند و به فاحشگی روی می‌آورد. منا، به دلیل وضعیت شرم‌آور خواهرش، احساس می‌کند که نمی‌تواند با الفیو ازدواج کند، حتی اگر آنها عاشق یکدیگر باشند، و در عوض در خانه می‌ماند تا از فرزندان السی و نونزیاتا مراقبت کند. السی، کوچکترین برادر، همچنان ماهیگیر باقی مانده و با سخت‌کوشی موفق می‌شود ثروت خانواده را تا جایی بازسازی کند که بتوانند «خانه کنار درخت
را تا جایی بازسازی کند که بتوانند «خانه کنار درخت ازگیل» را دوباره بخرند. پس از خرید خانه، آنچه از خانواده باقی مانده است به بیمارستانی که پادرون ان‌تونی پیر در آن نگهداری می‌شود، می‌روند تا او را از خبر خوب مطلع کند و بازگشت قریب‌الوقوع او را به خانه اعلام کنند. این آخرین لحظه شادی پیرمرد است که در روزی که قرار بود برگردد، می‌میرد. حتی آرزوی او برای مردن در خانه‌ای که در آن متولد شده بود، هرگز برآورده نمی‌شود. وقتی ان‌تونی از زندان آزاد می‌شود و به روستا برمی‌گردد، متوجه می‌شود که به دلیل تمام کارهایی که
متوجه می‌شود که به دلیل تمام کارهایی که انجام داده است، نمی‌تواند در آنجا بماند. او با محکوم کردن سیستماتیک ارزش‌های خانواده‌اش، موجب طرد خود از آنها طرد شده است. شخصیت‌ها. پادرون ان‌تونی (Padron Ntoni)، رئیس خانواده، مردی بیوه که پسرش باستین و زن و فرزندانش در «خانه‌ای کنار درخت ازگیل» زندگی می‌کند. ماریا (Maria) (ملقب به ماروزا قد بلنده (Maruzza la Longa)، هرچند هر چیزی هست جز قدبلند) : زن باستین و مادر پنج فرزند باستین (Bastian / Bastianazzo) : فرزند پادرون ان‌تونی، همسر ماریا و پدر پنج فرزند: ان‌تونی،