payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«آب برق زندگی، حق مسلم ماست.» ۱۹ مرداد. در اصفهان گروهی از بازنشستگان صنایع فولاد در اعتراض به عدم رسیدگی به مطالبات خود شامل دریافت عیدی حداقل دو برابر حقوق، حل مشکلات مربوط به خدمات درمانی و همچنین اجرای همسان‌سازی و برداشتن سقف حقوق، تجمع اعتراضی برپا کردند. ۲۷ مرداد. گروه‌هایی از بازنشستگان مخابرات در شهرهای تهران، سنندج، مریوان، اصفهان، کرمانشاه، تبریز و بیجار در اعتراض به عدم رسیدگی به مطالبات‌شان تجمع‌های اعتراضی برپا کردند. معترضان در حالی که پلاکاردهای اعتراضی در دست داشتند، درخواست‌های خود برای
اعتراضی در دست داشتند، درخواست‌های خود برای اجرای همسان‌سازی حقوق‌ها نسبت به همکاران شاغل، اجرای کامل آئین نامه ۸۹/۲۴ و... را مطرح کردند. ۱۱ شهریور. بازنشستگان در کرمانشاه و تهران با شعارهایی مانند: «دشمن ما همین جاست، دروغ می‌گن آمریکاست»، «نه جنگ می‌خوایم نه کشتار،‌ رفاه می‌خوایم ماندگار» و «احکام ظالمانه، ملغی باید گردد»، در اعتراض به عدم رسیدگی به مطالبات‌شان تجمع‌های اعتراضی برپا کردند. همچنین در تهران فرهنگیان بازنشسته در حالی که شعار میدادند «خسته شدیم بریدیم، از بس دروغ شنیدیم.»، در اعتراض به عدم
بریدیم، از بس دروغ شنیدیم.»، در اعتراض به عدم دریافت حقوق و معوقات خود در برابر وزارت آموزش و پرورش تجمع اعتراضی برپا کردند.
فرنت نوعی "آمارو ایتالیایی"، یک نوشیدنی تلخ و معطر است. فرنت از تعدادی گیاه و ادویه تهیه می‌شود که بسته به برند متفاوت است، اما معمولاً شامل مر، ریواس، بابونه، هل، آلوئه و به‌ویژه زعفران است و پایه آن از عرق انگور تقطیر شده تشکیل شده است. فرنت معمولاً به عنوان نوشیدنی پس از یک وعده غذایی سرو می‌شود، اما ممکن است با قهوه و اسپرسو نیز سرو گردد یا در نوشیدنی‌های قهوه و اسپرسو مخلوط شود. این نوشیدنی ممکن است در دمای اتاق یا با یخ سرو گردد. لیکور ایتالیایی فرنت-برانکا، که در سال ۱۸۴۵ ابداع شد، در جامعه
فرنت-برانکا، که در سال ۱۸۴۵ ابداع شد، در جامعه بین‌المللی بارتندر طرفداران خاصی دارد و در آرژانتین و جنوب برزیل بسیار محبوب است. آرژانتین بیش از ۷۵٪ از کل فرنت تولید شده در جهان را مصرف می‌کند و به دلیل محبوبیت این محصول، تنها کارخانه فراتلی برانکا خارج از ایتالیا نیز در آرژانتین قرار دارد. از آنجا که این نوشیدنی به‌طور سنتی با کولا مخلوط می‌شود، رنت نیز در تبدیل آرژانتین به یکی از بزرگ‌ترین مصرف‌کنندگان کوکاکولا در جهان نقش داشته است. فرنت و کولا (اسپانیایی: "fernet con coca") در آرژانتین به قدری رایج است
"fernet con coca") در آرژانتین به قدری رایج است که به عنوان «نوشیدنی غیررسمی کشور» توصیف شده است. این ترکیب "فرناندیتو" نامیده می‌شود. محبوبیت. در آرژانتین. فرنت توسط ایتالیایی‌ها در طول موج بزرگ مهاجرت به کشور در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به آرژانتین معرفی شد. این نوشیدنی به‌ویژه با استان کوردوبا مرتبط است که به عنوان «پایتخت جهانی فرنت» شناخته می‌شود؛ تقریباً سه میلیون لیتر از آن سالانه در آنجا مصرف می‌شود که تقریباً ۳۰ درصد از مصرف ملی را تشکیل می‌دهد. تولید ملی حدود ۲۵ میلیون لیتر است، که ۳۵٪
می‌دهد. تولید ملی حدود ۲۵ میلیون لیتر است، که ۳۵٪ آن در شهر و استان بوئنوس آیرس فروخته می‌شود. فرنت-برانکا به‌طور قابل توجهی محبوب‌ترین برند در کشور است و در بازار پیشرو بوده و به جایگاهی «افسانه‌ای» در میان آرژانتینی‌ها دست یافته است. سایر برندهای محبوب شامل ۱۸۸۲، کاپری، رامازوتی و ویتونه هستند. فرنت معمولاً با کولا مخلوط می‌شود، نوشیدنی‌ای که به عنوان "فرنت کن کوکا" (اسپانیایی برای "فرنت و کولا") یا "فرناندو" شناخته می‌شود. در حالی که این نوشیدنی مدت‌هاست در دسترس بوده، اما در اواسط دهه ۱۹۸۰ به‌طور قابل
در دسترس بوده، اما در اواسط دهه ۱۹۸۰ به‌طور قابل توجهی محبوب‌تر شد، که این امر به تبلیغات فراتلی برانکا در ایستگاه‌های تلویزیونی با دامنه ملی کمک کرد و از آن زمان به‌طور مداوم محبوبیت آن افزایش یافته است. مصرف فرنت در دهه اول قرن بیست و یکم به شدت افزایش یافت. تا اوایل دهه ۲۰۱۰، محبوبیت فرنت نسبتاً ارزان به قدری بالا بود که بسیاری از بارها در بوئنوس آیرس آن را از منوی خود حذف کردند تا فروش نوشیدنی‌های گران‌تر را تشویق کنند. در ایالات متحده. این نوشیدنی از قبل از ممنوعیت الکلدر منطقه خلیج سان فرانسیسکو
از قبل از ممنوعیت الکلدر منطقه خلیج سان فرانسیسکو محبوب بوده است. در سال ۲۰۰۸، سان فرانسیسکو ۲۵٪ از مصرف فرنت در ایالات متحده را به خود اختصاص داد. بارهای سان فرانسیسکو معمولاً فرنت را به عنوان شات سرو می‌کنند و سپس با نوشیدنی زنجبیلی می‌نوشند. در جمهوری چک. برند فرنت استاک ساخت چک در این کشور محبوب است، که در آنجا به صورت شات یا به عنوان بخشی از کوکتل‌های مختلف سرو می‌شود. کوکتل‌ها. فرنت می‌تواند در کوکتل‌ها مخلوط شود، هرچند طعم قوی آن ممکن است سایر مواد را تحت‌الشعاع قرار دهد. این نوشیدنی می‌تواند
مواد را تحت‌الشعاع قرار دهد. این نوشیدنی می‌تواند جایگزین تلخ کننده‌ها در دستورها شود؛ به عنوان مثال، کوکتل فانسوئی یک منهتن است که در آن به جای تلخ‌کننده آنگوستورا از فرنت استفاده می‌شود. سرآشپز فِرگس هندرسون یک دستور تهیه ارائه می‌دهد که هم «معجزه» و هم «دکتر هندرسون» نامیده می‌شود و با ترکیب دو قسمت فرنت با یک قسمت کرمی دِ منت روی یخ، شبیه به برانکا منتا (یک فرنت با نعناع و نعناع فلفلی) نزدیک می‌شود. این دستور این کوکتل را به عنوان درمانی برای افراط در مصرف توصیف می‌کند. در فرهنگ عامه. فرنت-برانکا موضوع
توصیف می‌کند. در فرهنگ عامه. فرنت-برانکا موضوع اصلی رمان "«آشپزی با فرنت برانکا»" نوشته جیمز همیلتون-پترسون در سال ۲۰۰۴ دربارهٔ زندگی مهاجران توسکانی است. آهنگ «تو با رنگ نئون خوب به نظر می‌رسی» از سیلورادا که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد، در بخش همخوانی خود به فرنت اشاره دارد. طرفداران این گروه در کنسرت‌ها به خرید شات‌هایی از این نوشیدنی روی آورده‌اند.
کدگذاری بلوکیِ فضا-زمانی، تکنیکی در ارتباطات بی‌سیم است که با انتقال چندین نسخه از یک رشته از داده‌ها به‌کمک چندین آنتن در فرستنده، و سپس بهره‌گیری از نسخه‌های دریافت‌شده در گیرنده، قابلیت اطمینان انتقال داده‌ها را افزایش می‌دهد. این که سیگنال فرستاده‌شده باید از یک محیط انتقال پُرچالِش‌ که دارای پراکَنِش، بازتاب، شکست امواج الکترومغناطیسی، و ... بگذرد و سپس ممکن است در اثر نویز گرمایی گیرنده بیشتر هم خراب شود، به این معنی است که برخی از نسخه‌های دریافت‌شده داده‌ها ممکن است از نسخه‌های دیگر به سیگنال
داده‌ها ممکن است از نسخه‌های دیگر به سیگنال فرستاده‌شده شبیه‌تر (نزدیک‌تر) باشند. این "افزونگی" (به انگلیسی: redundancy)، شانس بهره‌گیری از یک یا چند نسخه دریافت‌شده برای کدگشایی صحیح سیگنال دریافت‌شده را بیشتر می‌کند. در واقع، کدگذاری فضا-زمانی، همه نسخه‌های سیگنال دریافت‌شده را به روشی بهینه ترکیب می‌کند تا بیشترین اطلاعات ممکن را از هر یک از آنها استخراج کند. مقدمه. تا نخستین سال‌های دهه نود میلادی، بیشتر تلاش‌ها در ارتباطات بی‌سیم بر بهره‌گیری از یک آرایۀ آنتن، تنها در یک سوی لینک بی‌سیم - معمولاً در
آنتن، تنها در یک سوی لینک بی‌سیم - معمولاً در گیرنده - متمرکز بود. تااینکه فُوشینی (یا به ایتالیایی: فوسکینی) و گانس، همچنین فوشینی و تِلاتار نشان دادند که اگر در محیط‌های انتقال دارای پراکنش بسیار، آرایه‌های آنتن در هر دو سوی لینک مخابراتی به کار گرفته شوند، ظرفیت انتقال داده‌ها افزایش قابل توجهی می‌یابد. یک روش بهره‌گیری از چندین آنتن، داشتن چندین آنتن در فرستنده، و تنها به دلخواه، چندین آنتن در گیرنده است. تارخ، سِشادری و کالدِربَنک نشان دادند که کدگذاری فضا-زمانی نسبت به سیستم‌های تک‌آنتنی، نرخ خطا را
فضا-زمانی نسبت به سیستم‌های تک‌آنتنی، نرخ خطا را بهبود قابل توجه می‌بخشند. طرح آنها نخست بر پایۀ کدهای تِرِلیس (داربستی) بود. اما اَلَموتی و سپس تارخ، جعفرخانی و کالدِربَنک، از کدهای بلوکی ساده‌تر برای کدهای بلوکی فضا-زمانی بهره گرفتند. کدگذاری بلوکی فضا-زمانی، فرستادن چندین نسخه اضافی از داده‌ها برای مبارزه با محوشوندگی کانال مخابراتی و نویز حرارتی گیرنده است، به امید این که برخی از آنها بهتر به گیرنده برسند. در کدگذاری بلوکی فضا-زمانی، رشتۀ داده‌هایی که قرار است منتقل شود، در بلوک‌هایی کد می‌شود که از
قرار است منتقل شود، در بلوک‌هایی کد می‌شود که از آنتن‌های فاصله‌دار و در طول زمان منتشر می‌شوند. درحالی‌که بودن چندین آنتن در فرستنده لازم است، بودن چندین آنتن در گیرنده لازم نیست، اگرچه بودن آنها عملکرد را بهبود می‌بخشد. به دریافت چندین نسخه از یک رشته داده‌ها، "تنوع در دریافت" گفته می‌شود، که تا پیش از مقاله فوشینی در ۱۹۹۸، بسیار به آن پرداخته شده‌بود. یک کد بلوکی فضا-زمانی معمولاً با یک ماتریس نمایش داده می‌شود. هر سطر نشان‌دهنده یک بازه زمانی و هر ستون نشان‌دهنده ارسال‌های یک آنتن در طول زمان است. که
نشان‌دهنده ارسال‌های یک آنتن در طول زمان است. که در آن، formula_2 سمبول مدوله‌شده‌ای است که قرار است در بازه زمانی formula_3 از آنتن formula_4 فرستاده شود. formula_5، شمار بازه‌های زمانی و formula_6 شمار آنتن‌های فرستنده و formula_7 شمار آنتن‌های گیرنده هستند. این بلوک معمولاً دارای طول formula_5در نظر گرفته می‌شود. نرخ کد یک کد بلوکی فضا-زمانی، شمار سمبول‌هایی‌ست که به‌طور متوسط در هر بازه زمانی یک بلوک منتقل می‌شوند. اگر یک بلوک، formula_9 سمبول را کد کند، نرخ کد چنین می‌شود تنها یک کد بلوکی فضا-زمانی
نرخ کد چنین می‌شود تنها یک کد بلوکی فضا-زمانی استاندارد می‌تواند به نرخ کامل (نرخ ۱) دست یابد (کد الموتی). تعامد. کدهای بلوکی فضا-زمانی، معمولا متعامد هستند. یعنی هر دو ستون دلخواه ماتریس کدگذاری، متعامد هستند. در نتیجه، کدگشایی در گیرنده، ساده، خطی و بهینه است. اما مسئله این است که کدهایی که این معیار را برمی‌آورند، به جز یکی، باید بخشی از نرخ داده‌شان را فدا کنند (کد الموتی را ببینید). افزون‌ بر این، کدهای بلوکی فضا-زمانی شبه‌متعامد هم هستند که به بهای افزایش تداخل میان‌سمبولی، به نرخ داده بیشتری دست
افزایش تداخل میان‌سمبولی، به نرخ داده بیشتری دست می‌یابند. بنابراین، عملکرد نرخ خطای آنها محدود به کمترین حد عملکرد کدهای بلوکی فضا-زمانی متعامد با نرخ ۱ است که به‌سبب متعامد بودن، انتقال‌ بی‌تداخل میان‌سمبولی را فراهم می‌کنند. طراحی کدهای بلوکی فضا-زمانی. طراحی کدهای بلوکی فضا-زمانی بر پایۀ معیار "تنوع" است، که تارخ و همکاران در مقاله پیشین‌شان دربارۀ کدهای ترلیس فضا-زمانی پیش نهاده بودند. می‌توان نشان داد که بر پایۀ این معیار، کدهای بلوکی فضا-زمانی متعامد به بیشترین تنوع می‌رسند. معیار تنوع. کد زیر را در
به بیشترین تنوع می‌رسند. معیار تنوع. کد زیر را در نظر بگیرید فرض کنید که کد دریافت‌شده که اشتباه کدگشایی شده‌است نیز چنین باشد سپس ماتریس زیر را در نظر بگیرید برای دست یافتن به بیشترین مرتبۀ تنوع ممکن - یعنی formula_14 - باید این ماتریس برای هر جفت کلمۀ کد متمایز formula_15 و formula_16، رتبه کامل داشته باشد. حال اگر formula_17 دارای کمترین رتبه formula_18 روی مجموعه جفت‌های کلمات کد متمایز باشد، آنگاه مرتبه تنوع این کد فضا-زمانی، برابر با formula_19 می‌شود. در مقایسه با سیستم‌های تک‌آنتنی، کدهای بلوکی
در مقایسه با سیستم‌های تک‌آنتنی، کدهای بلوکی فضا-زمانی، تنها بهرۀ تنوع (به انگلیسی: diversity gain) دارند و بهرۀ کدگذاری (به انگلیسی: coding gain) ندارند. افزونگی (به انگلیسی: redundancy) کدهای بلوکی فضا-زمانی، تنها تنوع در فضا و زمان را فراهم می‌کند. این در حالی‌ست که کدهای ترلیس فضا-زمانی، هم تنوع و هم بهرۀ کدگذاری را فراهم می‌کنند، چرا که یک کد ترلیس را در فضا و زمان توزیع می‌کنند. کدگذاری. کد اَلَموتی. الموتی ساده‌ترین کد بلوکی فضا-زمانی را ۱۹۹۸ پیش نهاد، گرچه خودش آن را «کد بلوکی فضا-زمانی» نام
نهاد، گرچه خودش آن را «کد بلوکی فضا-زمانی» نام نگذاشت. او آن را برای یک سیستم با دو آنتن فرستنده طراحی کرد که ماتریس کدگذاری آن چنین بود و * نشان‌دهنده مزدوج مختلط است. روشن است که نرخ این کد برابر ۱ است، زیرا دو سمبول را در دو بازه زمانی منتقل می‌کند. با بهره‌گیری از کدگشایی بهینه، نرخ خطای بیتی (BER) این کد معادل است با نرخ خطای بیتی روش ترکیب کردن با بیشترین نسبت‌ها (به انگلیسی: maximal ratio combining)که formula_21 شاخه دارد. در واقع، این نتیجۀ تعامد سمبول‌ها پس از پردازش در گیرنده است؛ دو نسخه از هر
پس از پردازش در گیرنده است؛ دو نسخه از هر سمبول فرستاده‌ شده و formula_7 نسخه‌ هم دریافت شده. کد الموتی، یک کد بلوکی فضا-زمانی ویژه است؛ این تنها کد بلوکی فضا-زمانی متعامد است که به نرخ ۱ دست می‌یابد. به بیان دیگر، این تنها کد بلوکی فضا-زمانی است که بی‌نیاز از فدا کردن نرخ داده‌، به بهرۀ تنوع کامل دست یابد. البته این فقط برای سمبول‌های مدولاسیون مختلط صادق است. اما ازآنجاکه مدولاسیون QAM تقریباً در همه سیستمهای مخابراتی به کار گرفته می‌شود، کد الموتی برتری قابل توجهی نسبت به کدهای بلوکی فضا-زمانی با مرتبۀ
قابل توجهی نسبت به کدهای بلوکی فضا-زمانی با مرتبۀ بیشتر پیدا می‌کند، حتی اگر آنها به عملکرد نرخ خطای بهتری دست یابند («محدودیت‌های نرخ» را ببینید). اهمیت کد الموتی در این است که نخستین روش کدگذاری بود که امکان تنوع کامل را با پیچیدگی پردازش "خطی" در گیرنده فراهم می‌کند. نخستین طرح‌های تنوع ارسال، نیازمند پردازش‌هایی بودند که پیچیدگی‌شان به صورت "نمایی" با شمار آنتن‌های فرستنده افزایش می‌یافت. افزون بر این، کد الموتی نخستین طرح تنوع ارسال حلقه‌باز بود که چنین قابلیتی داشت. گسترش‌های بعدی کد الموتی، اثر
چنین قابلیتی داشت. گسترش‌های بعدی کد الموتی، اثر شگرفی بر ارتباطات بی‌سیم گذاشتند. کدهای بلوکی فضا-زمانی با مرتبۀ بیشتر. تارخ و همکاران مجموعه‌ای از کدهای بلوکی فضا-زمانی را پیش نهادند که سرراست بودند و این کدها را چنین نام گذاشتند. آنها همچنین نشان دادند که برای بیش از دو آنتن در فرستنده، هیچ کدی نمی‌تواند به نرخ کامل دست یابد. از آن زمان به این سو، کدهای آنها بهبود یافته‌اند (از سوی خودشان و دیگران). با این حال، این کدها نمونه‌های روشنی هستند که چرا نرخ کد نمی‌تواند به ۱ برسد و چه مسائل دیگری باید در
کد نمی‌تواند به ۱ برسد و چه مسائل دیگری باید در طراحی کدهای بلوکی فضا-زمانی خوب حل شوند. آنها همچنین کدگشایی خطی و ساده‌ای را با فرض در دست بودن اطلاعات کامل وضعیت کانال پیش نهادند. سه آنتن در فرستنده. دو کد ساده برای حالت سه آنتن در فرستنده چنین هستند این کدها به ترتیب به نرخ ۱/۲ و ۳/۴ دست می‌یابند. این دو ماتریس نمونه‌هایی هستند از این که چرا کدهای مربوط به بیش از دو آنتن باید نرخ را فدا کنند — این تنها راه برای دستیابی به تعامد است. یک مشکل خاص دربارۀ formula_24 این است که توان سمبول‌هایی که فرستاده
formula_24 این است که توان سمبول‌هایی که فرستاده می‌شوند، یکسان نیست؛ یعنی سیگنال فرستاده‌شده، پوش ثابتی ندارد و بنابراین توانی که هر آنتن می‌فرستد متغیر است، که هر دو نامطلوب هستند. از آن زمان، نسخه‌های اصلاح‌شده‌ای از این کد که بر این مشکل چیره می‌شوند، پیش نهاده شده‌اند. چهار آنتن در فرستنده. دو کد ساده برای حالت چهار آنتن در فرستنده چنینند این کدها، همانند همتایان سه آنتنی‌شان، به ترتیب به نرخ ۱/۲ و ۳/۴ می‌رسند. کد formula_26 دارای همان مشکل توان نایکسان کد formula_24 است. نسخه بهبودیافتۀ کد formula_26
کد formula_24 است. نسخه بهبودیافتۀ کد formula_26 چنین‌ست که همه آنتن‌ها در همه بازه‌های زمانی، توان یکسانی می‌فرستند. کدگشایی. از ویژگی‌های جالب کدهای بلوکی فضا-زمانی متعامد این است که کدگشایی به روش درست‌نمایی بیشینه در گیرنده را می‌توان تنها با پردازش خطی انجام داد. برای بررسی کدگشایی، مدل سیستم ارتباطات بی‌سیم را چنین در نظر بگیریم. در لحظۀ formula_30، سیگنال دریافت‌شده از آنتن formula_4 را با formula_32 نشان میدهیم که formula_34 بهره مسیر از آنتن فرستندۀ formula_3ام تا آنتن گیرندۀ formula_4ام است و
formula_3ام تا آنتن گیرندۀ formula_4ام است و formula_37 سیگنالی است که آنتن فرستنده formula_3ام می‌فرستد، و formula_39 نمونه‌ای از نویز سفید جمع‌شونده گاوسی (AWGN) است. بر پایۀ معیار درست‌نمایی بیشینه، متغیرهای تصمیم‌گیری چنین می‌شوند که formula_41 علامت formula_42 در ردیف formula_9ام ماتریس کدگذاری‌ست و formula_44 نشان دهنده این است که formula_45 (تا یک اختلاف علامت) عنصر formula_46ام ماتریس کدگذاری به ازای formula_47 است. تصمیم‌گیری دربارۀ سمبول formula_42 چنین می‌شود که formula_50 الفبای صورت‌ فلکی است.
چنین می‌شود که formula_50 الفبای صورت‌ فلکی است. این یک کدگشایی خطی و ساده است که بیشترین تنوع را فراهم می‌کند. محدودیت‌های نرخ کد. گذشته از اینکه برای بیش از دو آنتن در فرستنده، کد بلوکی فضا-زمانی متعامد، مختلط و با نرخ کامل نمی‌توان یافت، نشان داده شده‌است که برای بیش از دو آنتن، بیشترین نرخ کد ممکن، ¾ است. کدهایی طراحی شده‌اند که تا حد خوبی به این نرخ دست می‌یابند، اما طول بلوک آنها بسیار بزرگ است، که آنها را در عمل نامناسب می‌کند، زیرا کدگشایی نمی‌تواند تا وقتی که "همه" انتقال‌ها در یک بلوک دریافت نشده
تا وقتی که "همه" انتقال‌ها در یک بلوک دریافت نشده باشند، آغاز شود. بنابراین بلوک طولانی‌تر (formula_5 بزرگ‌تر)، به تأخیر کدگشایی بیشتر می‌انجامد. برای نمونه، کدی برای شانزده آنتن در فرستنده، دارای نرخ 9/16 و طول بلوک 22880 بازۀ زمانی است. ثابت شده‌است که بیشترین نرخی که هر کد با formula_6 آنتن در فرستنده می‌تواند به آن برسد چنین است که formula_54 یا formula_55 اگر هیچ پردازش خطی در ماتریس کد مجاز نباشد. حدس زده می‌شود که این حد برای هر کد بلوکی فضا-زمانی متعامد مختلط، حتی وقتی که هرگونه پردازش خطی متغیرهای
مختلط، حتی وقتی که هرگونه پردازش خطی متغیرهای مختلط مجاز باشد، برقرار باشد. کدهای بلوکی فضا-زمانی شبه‌متعامد. این کدها متعامد کامل نیستند و تنها به مقداری از بهرۀ تنوع دست می‌یابند. نمونه‌ای از این کدها که جعفرخانی پیش نهاده است، چنین است تنها ستون‌های (1 و 2)، (1 و 3)، (2 و 4) و (3 و 4) متعامد هستند. با این حال، این کد، کدی با نرخ کامل است و تنها به پردازش خطی در گیرنده نیاز دارد، اگرچه کدگشایی آن کمی پیچیده‌تر از کدهای بلوکی فضا-زمانی متعامد است. نتایج نشان می‌دهند که این کد، از نظر نرخ خطای بیتی در
نشان می‌دهند که این کد، از نظر نرخ خطای بیتی در محدوده خوبی از نسبت‌ سیگنال به نویز، از کد بلوکی فضا-زمانی متعامد چهار آنتنی بهتر عمل می‌کند. با این حال، در SNRهای بیشتر (از حدود ۲۲ dB در این مورد خاص)، تنوع افزودۀ کدهای بلوکی فضا-زمانی متعامد به BER بهتری می‌انجامد.
محاكمات مافيايي سيسيل در دهه ۱۹۶۰ در پايان آن دهه و در پاسخ به افزايش خشونت‌هاي سازمان يافته جنايي در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوايل ۱۹۶۰ برگزار شد. در اين دوره سه محاكمه عمده صورت گرفت كه در هر يك از آنها ده‌ها متهم حضور داشتند و صدها عضو ادعايي مافيا به اتهام ارتكاب ده‌ها جرم مورد محاكمه قرار گرفتند. از ديدگاه مقامات قضايي، اين محاكمات شكست محسوب مي‌شدند. تعداد بسيار كمي از متهمان محكوم شدند، اگرچه محاكمات بعدي و اطلاعات به دست آمده از همكاران سابق مافيا (پنتيتي‌ها) تأييد كردند كه اكثريت كساني كه تبرئه شده بودند،
تأييد كردند كه اكثريت كساني كه تبرئه شده بودند، در واقع اعضاي مافيا بودند و مرتكب بسياري از جرايم - از جمله برخي از همان اتهاماتي كه در مورد آنها تبرئه شده بودند - شده بودند. اين محاكمات نشان داد كه سيستم قضايي آن زمان فاقد ابزارهاي لازم براي مقابله مؤثر با سازمان پيچيده مافيا بود. شكست در اين محاكمات زمينه‌ساز تغييرات قانوني و رويكردهاي جديدي شد كه در نهايت به محاكمه موفقيت‌آميز مكسي در دهه ۱۹۸۰ انجاميد. در سال ۱۸۹۳، امانوئه نوتاربارتولو در داخل یک قطار به قتل رسید. در سال ۱۹۰۰ چندین مظنون به عضویت در
به قتل رسید. در سال ۱۹۰۰ چندین مظنون به عضویت در مافیا برای این قتل دستگیر و محاکمه شدند که اگرچه در ابتدا محکوم شدند، اما به دلیل یک نقص فنی در مرحله تجدید نظر تبرئه شدند. در دهه ۱۹۲۰، بنیتو موسولینی، چزاره موری را برای مقابله با مافیا به سیسیل فرستاد. با این حال، روش خشن موری در زندانی کردن هزاران نفر - از جمله بسیاری بی گناه - بدون محاکمه باعث شد پس از ترک او، مافیا بتواند به سرعت قدرت سابق خود را بازسازی کند. این رویدادها نشان داد: ۱) سیستم قضایی آن زمان در برابر مافیا ناتوان است. ۲) رویکردهای صرفاً
در برابر مافیا ناتوان است. ۲) رویکردهای صرفاً امنیتی برای مبارزه با جرائم سازمان یافته کافی نیست. ۳) این شکست ها زمینه ساز توسعه روشهای مؤثرتر در دهه های بعد شد. در اواخر دهه ۱۹۵۰، خشونت‌ها در اطراف شهر کورلئونه افزایش یافت، جایی که جناح‌های رقیب درون کلان مافیای محلی - گروه میکلناوارا و کورلئونزی‌ها - در حال نبرد با یکدیگر بودند. موضوع مهم‌تر، موج قتل‌ها و بمب‌گذاری‌های خودرویی در پالرمو و حومه آن در جریان «جنگ اول مافیا» بود که از ۱۹۶۲ آغاز شد. رویدادی که منجر به واکنش شدید علیه مافیا شد، کشتار چیاکولی
منجر به واکنش شدید علیه مافیا شد، کشتار چیاکولی در ۳۰ ژوئن ۱۹۶۳ بود. در این حادثه، هفت افسر پلیس هنگام خنثی‌سازی یک بمب خودرویی که گروهی از مافیوزها برای کشتن رقبای خود کار گذاشته بودند، کشته شدند. مرگ این پلیس‌ها موجی از خشم عمومی را برانگیخت. در کتاب «اختاپوس» (به منابع مراجعه شود)، کلر استرلینگ، نویسنده، از ژنرال آلدو د مارکو، فرمانده نظامی منطقه سیسیل نقل می‌کند که به نیروهایش دستور داد: «همه کسانی که سابقه جنایی دارند را دستگیر کنید و به زندان بیندازید. آنها را شکنجه کنید تا اطلاعات بگیرید، یا در محل
آنها را شکنجه کنید تا اطلاعات بگیرید، یا در محل بکشید. من به زندان خواهم رفت. اما دیگر نمی‌توانیم این وضعیت را تحمل کنیم.» در پی این وقایع، یک اقدام شدید - هرچند نه به شدت آنچه ژنرال آلدو د مارکو ابتدا خواسته بود - صورت گرفت و در اواسط دهه ۱۹۶۰، تعداد ۱٬۹۹۵ مظنون به عضویت در مافیا دستگیر و با صدها اتهام جنایی مواجه شدند. این موج گسترده بازداشتها منجر به تشکیل چندین محاکمه بزرگ شد که سه مورد از آنها از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بودند. محاکمه این تعداد متهم به یک فرآیند قضایی طولانی و پیچیده نیاز داشت که ماه‌ها
فرآیند قضایی طولانی و پیچیده نیاز داشت که ماه‌ها به طول انجامید. اولین محاکمه. نخستین محاکمه بزرگ در سال ۱۹۶۷ آغاز شد و بر روی افزایش نقش مافیای سیسیل در تجارت بین‌المللی هروئین متمرکز بود. متهمان این پرونده همگی افرادی بودند که در اکتبر ۱۹۵۷ در یک سری نشست بین مافیوزهای آمریکایی و سیسیلی در هتل گرند د پالم پالرمو شرکت کرده بودند. هدف اصلی این نشست‌ها برنامه‌ریزی برای قاچاق هروئین بود: - مافیوزهای آمریکایی به دلیل مجازات‌های سنگین قاچاق، تمایل چندانی به مشارکت مستقیم نشان ندادند - در مقابل، مافیوزهای
مشارکت مستقیم نشان ندادند - در مقابل، مافیوزهای سیسیلی کاملاً از این طرح استقبال کردند نتیجه نهایی این مذاکرات: - مافیای سیسیل مسئولیت واردات و توزیع هروئین در آمریکا را بر عهده گرفت - مافیای آمریکا سهمی از سود این تجارت دریافت می‌کرد - همچنین تصمیم گرفته شد مافیای سیسیل کمیسیونی مشابه ساختار مافیای آمریکا تشکیل دهد اگرچه مقامات در آن زمان از جزئیات این توافق‌نامه آگاهی نداشتند، اما می‌دانستند موضوع اصلی این نشست‌ها قاچاق هروئین بوده است. این محاکمه اولین تلاش جدی برای افشای شبکه جهانی مافیا و ارتباطات آن
جدی برای افشای شبکه جهانی مافیا و ارتباطات آن در تجارت مواد مخدر بود. نکته تاریخی قابل توجه: این نشست‌ها بعدها به عنوان نقطه عطفی در گسترش شبکه قاچاق هروئین بین سیسیل و آمریکا شناخته شد که تا دهه ۱۹۸۰ ادامه یافت. در میان متهمان افرادی چون گائتانو بادالامنتی، تومازو بوشتا و جوزپه جنکو روسو حضور داشتند. اکثر آنها به اتهام "تشکیل باند تبهکاری" تحت تعقیب قرار گرفتند که یک قانون قدیمی بود و نزدیکترین اتهام ممکن به عضویت در مافیا محسوب میشد. در دهه ۱۹۶۰ بسیاری از مقامات - چه از روی ساده لوحی و چه دلایل دیگر -
از مقامات - چه از روی ساده لوحی و چه دلایل دیگر - وجود مافیا را انکار میکردند. در واقع تا سال ۱۹۸۲ عضویت در مافیا به خودی خود جرم محسوب نمیشد. تمام آمریکایی‌های حاضر در این جلسه، از جمله جوزف بونانو و کارمینه گالانته، تحت تعقیب قرار گرفتند، اما هیچ‌یک استرداد نشدند، زیرا در آمریکا اتهامی تحت عنوان "تشکیل باند تبهکاری" وجود نداشت. چارلز "لاکی" لوچیانو که سازمان‌دهنده اصلی این جلسه بود، می‌بایست محاکمه می‌شد، اما پیش از آن به دلایل طبیعی درگذشته بود. دادستان‌ها در این محاکمه مدارک محکمی در اختیار نداشتند و
در این محاکمه مدارک محکمی در اختیار نداشتند و عمدتاً به اطلاعات جوزف ولاچی، یک مافیوز آمریکایی که از سال ۱۹۶۲ با دولت همکاری می‌کرد، متکی بودند. ولاچی که یک مافیوز سطح پایین بود، در جلسه هتل گرند د پالم حضور نداشت، اما از گسترش تجارت هروئین و نقش مافیای سیسیل در آن اطلاع داشت. پلیس همچنین در آن زمان و برای ماه‌ها پس از آن، افراد حاضر در جلسه را تحت نظر گرفته بود تا شواهدی مبنی بر فعالیت‌های مواد مخدر آن‌ها جمع‌آوری کند. با این حال، مدارک همچنان ناکافی بودند و در پایان محاکمه در آگوست ۱۹۶۸، تمامی متهمان
و در پایان محاکمه در آگوست ۱۹۶۸، تمامی متهمان تبرئه شدند. محاکمه ۱۱۴ نفر. همزمان با محاکمات قبلی، "محاکمه ۱۱۴ نفر" برگزار شد که به دلیل تعداد متهمان به این نام شناخته می‌شد. این محاکمه در کاتانزارو در خاک اصلی ایتالیا برگزار شد، هم به دلیل نبود امکانات کافی برای چنین محاکمه بزرگی در سیسیل و هم به امید کاهش ارعاب شاهدان. قاضی ضد مافیا، چزاره ترانووا، در سال ۱۹۶۵ حکم محاکمه این افراد را صادر کرد و اعلام نمود که جنایات و متهمان به انجام آنها به هم مرتبط بوده و باید به عنوان یک سازمان مجرم محاکمه شوند. اتهامات
باید به عنوان یک سازمان مجرم محاکمه شوند. اتهامات متهمان به جرایم مرتبط با "جنگ اول مافیا" متهم شده بودند که شامل موارد زیر می‌شد: - چندین فقره قتل - آدم‌ربایی - قاچاق تنباکو - دزدی - "کشتار عمومی" (بمب‌گذاری چیاکولی) - "جنایت سازمانیافته" متهمان برجسته در میان متهمان، سران جناح‌های مخالف در جنگ مافیا حضور داشتند: - سالواتوره گرکو - آنجلو لا باربرا - میشله کاواتایو (محرک اصلی جنگ با صحنه‌سازی علیه لا باربرا) - جوزپه کالو - لوچیانو لجیو روند محاکمه محاکمه در دسامبر ۱۹۶۷ آغاز شد و تا ۲۲ دسامبر ۱۹۶۸ ادامه
در دسامبر ۱۹۶۷ آغاز شد و تا ۲۲ دسامبر ۱۹۶۸ ادامه یافت. نتیجه آن محکومیت تنها ده نفر بود که برخی از آنها فقط به اتهام "جنایت سازمان یافته" محکوم شدند - اتهامی که تنها چند سال حبس به همراه داشت و بسیاری از محکومان به دلیل مدت زمان سپری شده در بازداشت، فوراً آزاد شدند. حکم‌های صادره - آنجلو لا باربرا: ۲۲ سال حبس به دلیل دستور آدم‌ربایی و قتل دو رقیب مافیایی در سال ۱۹۶۳ - تومازو بوشتا :: ۱۳ سال حبس به دلیل آدم‌ربایی (غیابی) - سالواتوره گرکو: محکومیت غیابی نکات قابل توجه - لوچیانو لجیو در میان ۱۰۴ نفر تبرئه‌شده
توجه - لوچیانو لجیو در میان ۱۰۴ نفر تبرئه‌شده قرار داشت. نقش دقیق او در جنگ اول مافیا (در صورت وجود) نامشخص است، اگرچه او در اوایل دهه ۱۹۶۰ زمان زیادی را در پالرمو گذرانده و ظاهراً با سالواتوره گرکو دوست بوده است. - هیچ‌کس به اتهام "کشتار چیاکولی" محکوم نشد. - تومازو بوشتا در سال ۱۹۷۳ در برزیل دستگیر و به سیسیل بازگردانده شد تا دوران محکومیت خود را سپری کند. این محاکمه با وجود تعداد زیاد متهمان، نتایج محدودی داشت و نشان‌دهنده چالش‌های سیستم قضایی ایتالیا در مبارزه با مافیای سازمان‌یافته بود. محاکمه
در مبارزه با مافیای سازمان‌یافته بود. محاکمه کورلئونزی‌ها. لجیو نقش مهمی در سومین محاکمه ایفا کرد که در فوریه ۱۹۶۹، تنها دو ماه پس از پایان محاکمه ۱۱۴ نفر، آغاز شد. این محاکمه بار دیگر در خاک اصلی ایتالیا و در شهر باری برگزار شد و ۶۴ متهم از شهر کورلئونه در آن حضور داشتند. اتهامات اتهامات مربوط به جنگی مافیایی در کورلئونه بود که در سال ۱۹۵۸ با ترور میشله ناوارا، رئیس مافیای محلی، توسط لجیو و مردانش آغاز شد و پنج سال به طول انجامید. این درگیری منجر به بیش از ۵۰ قتل شد، زیرا لجیو و جناحش با حامیان ناوارا