payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بدنی و توانایی در مسیرهای سخت است. برخی پژوهش‌های غیررسمی به شباهت ژنتیکی این اسب با اسب‌های آسیای غربی اشاره دارند. تاکنون مطالعات محدود دانشگاهی در این زمینه انجام شده و نیاز به پژوهش‌های تخصصی بیشتر در حوزه ژنتیک این نژاد وجود دارد. پیشینه. اسب دره‌شوری در میان طایفه دره‌شوری از ایل قشقایی جایگاه فرهنگی و تاریخی ویژه‌ای دارد. این اسب‌ها از گذشته‌های دور نه‌تنها وسیله‌ای برای حمل‌ونقل و کارهای روزمره بوده‌اند، بلکه نقش مهمی در ساختار اجتماعی و نظامی طایفه داشته‌اند. محمد بهمن‌بیگی، نویسنده و بنیان‌گذار
داشته‌اند. محمد بهمن‌بیگی، نویسنده و بنیان‌گذار آموزش عشایری، در کتاب "بخارای من ایل من" به اهمیت اسب دره‌شوری در میان طایفه اشاره کرده و می‌نویسد: «همه طوایف در مقابل زیبایی و نجابت اسب‌های طایفه دره‌شوری لنگ انداختند. زندگی دره‌شوری و اسب درهم آمیخته بود. اگر اسب از طایفه گرفته می‌شد، از دره‌شوری چیزی جز بیابان نمی‌ماند.» این گفته نشان‌دهنده ارتباط عمیق میان طایفه و اسب دره‌شوری است. اسب‌های این طایفه از نظر ویژگی‌های فیزیکی، دارای جثه‌ای قوی، عضلانی و مناسب برای شرایط سخت منطقه‌ای بوده‌اند. بر اساس
و مناسب برای شرایط سخت منطقه‌ای بوده‌اند. بر اساس منابع تاریخی، اسب‌های دره‌شوری در گذشته به‌عنوان اسب جنگی نیز به‌کار گرفته می‌شدند. این اسب‌ها بخشی از نیروی سواره‌نظام طایفه را تشکیل داده و در دفاع از ایل و سرزمین نقش داشته‌اند. به نوشته منوچهر کیانی در کتاب "سیاه‌چادرها"، در آغاز قرن ۱۴ هجری قمری، طایفه دره‌شوری بیش از ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ سوار مسلح با اسب‌های دره‌شوری در اختیار داشته است. اسب دره‌شوری به دلیل تطابق با شرایط اقلیمی مناطق کوهستانی، استقامت و قدرت بدنی، در میان طوایف قشقایی و مناطق اطراف شناخته
بدنی، در میان طوایف قشقایی و مناطق اطراف شناخته شده است. اگرچه امروزه تعداد این اسب‌ها کاهش یافته، اما همچنان در برخی مناطق توسط خانواده‌های طایفه دره‌شوری پرورش داده می‌شوند. شجره‌نامه. اسب دره‌شوری در میان طایفه دره‌شوری همانند خودشان دارای نظام سنتی شجره‌نامه است که بر اساس انتقال شفاهی و ثبت‌های غیررسمی شکل گرفته است. بسیاری از این اسب‌ها دارای نام‌های خاصی هستند که نسل به نسل منتقل شده‌اند. برخی از این اسب‌ها، نژاددهندگان اصلی شناخته می‌شوند و نقش مه می در حفظ ویژگی‌های این نژاد ایفا کرده‌اند. از جمله
در حفظ ویژگی‌های این نژاد ایفا کرده‌اند. از جمله اسامی اسب‌های شناخته‌شده در میان اسب‌های دره‌شوری می‌توان به سلیمی، سالار، کریم‌خان، یال‌قزل، کوهسار، قره‌گز، توفان، پرچم و سفیدرخ اشاره کرد. این اسب‌ها اغلب دارای ویژگی‌هایی مانند استقامت بالا، قدرت عضلانی و سازگاری با شرایط کوهستانی بوده‌اند. با این حال، این شجره‌نامه‌ها بیشتر به‌صورت سنتی در میان خانواده‌های اسب‌دار حفظ شده‌اند و تاکنون به‌طور رسمی در سامانه‌های جهانی ثبت نژاد اسب (مانند WBA یا FAO) ثبت نشده‌اند. وضعیت کنونی. جمعیت اسب‌های دره‌شوری در
نشده‌اند. وضعیت کنونی. جمعیت اسب‌های دره‌شوری در سال‌های اخیر کاهش یافته است. تغییر سبک زندگی طایفه و گرایش به زندگی شهری، باعث کم‌شدن پرورش این اسب شده است. با این حال، برخی کوشش‌ها برای حفظ این نژاد از سوی گروه‌های محلی و پژوهشگران در حال انجام است. مسابقات اسب دره‌شوری. مسابقات اسب دره‌شوری بخشی از مسابقات سنتی و فرهنگی مناطق جنوبی ایران، به‌ویژه در استان‌های فارس، کهگیلویه و بویراحمد، و بوشهر هستند. این مسابقات معمولاً توسط طوایف قشقایی و دره‌شوری برگزار می‌شود و محلی برای نمایش توانایی‌های سوارکاران و
می‌شود و محلی برای نمایش توانایی‌های سوارکاران و اسب‌های این نژاد می‌باشد. انواع مسابقات. - **مسابقات اسب‌دوانی:** این مسابقات معمولاً در زمین‌های باز و دشت‌ها برگزار می‌شود و اسب‌های دره‌شوری با سرعت بالا در مسیری مشخص رقابت می‌کنند. - **مسابقات مهارت‌های سوارکاری:** این مسابقات شامل مهارت‌های ویژه سوارکاران در انجام حرکات دشوار بر روی اسب‌ها مانند پرش از موانع و مهارت‌های چوگان می‌باشد. - **مسابقات نمایش:** در این بخش، سوارکاران و اسب‌ها برای نشان دادن زیبایی و مهارت‌های هماهنگ خود در برابر تماشاگران به
و مهارت‌های هماهنگ خود در برابر تماشاگران به نمایش درمی‌آیند. جشنواره‌ها و رویدادهای فرهنگی. مسابقات اسب دره‌شوری نه تنها به‌عنوان یک رویداد ورزشی شناخته می‌شود، بلکه در بسیاری از جشنواره‌های بزرگ فرهنگی و اجتماعی برگزار می‌شود. جشنواره‌های عشایری در مناطقی چون دشت ارژن و مناطق قشقایی به‌طور منظم برگزار شده و افراد از سراسر کشور در آن شرکت می‌کنند. این جشنواره‌ها با هدف **حفظ سنت‌های سوارکاری**، **معرفی اسب دره‌شوری** و **ایجاد ارتباط فرهنگی میان طوایف** برگزار می‌شوند. تاریخچه مسابقات. ریشه مسابقات اسب
برگزار می‌شوند. تاریخچه مسابقات. ریشه مسابقات اسب دره‌شوری به سنت‌های کهن عشایری برمی‌گردد که در آن زمان، این مسابقات بخشی از آیین‌ها و مراسم‌های طایفه‌ای مانند جشن‌ها و عروسی‌ها بودند. در گذشته، این مسابقات نه تنها برای سرگرمی بلکه به‌عنوان یک آزمون قدرت و استقامت اسب‌ها نیز برگزار می‌شد. تاریخچه فرهنگی و اجتماعی. اسب دره‌شوری دارای جایگاه ویژه‌ای در میان طایفه دره‌شوری است. اسب‌های این طایفه از گذشته‌های دور برای حمل‌ونقل و انجام امور روزمره استفاده می‌شده‌اند. این اسب‌ها حتی در جنگ‌ها و دفاع از ایل و
این اسب‌ها حتی در جنگ‌ها و دفاع از ایل و سرزمین نیز نقش داشته‌اند. به نوشته محمد بهمن‌بیگی، نویسنده و بنیان‌گذار آموزش عشایری، اسب‌های دره‌شوری به‌عنوان نماد قدرت و هویت فرهنگی طایفه قشقایی شناخته می‌شده‌اند. مکان‌های اصلی برگزاری مسابقات. مسابقات اسب دره‌شوری در مکان‌های مختلفی برگزار می‌شود که از مهم‌ترین آنها می‌توان به: - **دشت ارژن** (شیراز) - **دشت دره‌شور** (سمیرم) - **مناطق عشایری کهگیلویه و بویراحمد** (مانند منطقه بهمئی) اشاره کرد. این مناطق به‌دلیل طبیعت بکر و مناسب برای سوارکاری، هرساله میزبان
طبیعت بکر و مناسب برای سوارکاری، هرساله میزبان این مسابقات هستند. ابعاد اقتصادی و اجتماعی. مسابقات اسب دره‌شوری تأثیرات فرهنگی و اقتصادی زیادی بر روی جامعه عشایری دارد. این مسابقات فرصت‌هایی برای نمایش توانمندی‌های فرهنگی، هنری و اقتصادی طایفه قشقایی فراهم می‌آورد. در کنار این، پرورش اسب دره‌شوری یک منبع درآمد برای خانواده‌های عشایری است و موجب رونق صنایع وابسته مانند ساخت تجهیزات سوارکاری و حتی جذب گردشگر می‌شود.
جمیلیا (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا، بازیگر و مجری تلویزیون جامائیکایی‌تبار اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است و تاکنون سه آلبوم موسیقی استودیویی منتشر کرده است که هر کدام به جدول ۴۰ آلبوم برتر بریتانیا رسیده‌اند که در مجموع هشت تک آهنگ برتر بریتانیا را شامل می‌شوند. علاوه بر این، جمیلیا برنده چهار جایزه موبو، یک جایزه کیو، نه نامزدی جایزهٔ بریت، دو نامزدی جایزهٔ موسیقی ام‌تی‌وی اروپا، یک نامزدی جایزه مرکوری و ۱ نامزدی جایزهٔ آیور نوولو شده است. فعالیت حرفه‌ای جمیلیا در
آیور نوولو شده است. فعالیت حرفه‌ای جمیلیا در موسیقی در سال ۱۹۹۹ آغاز شد که او نخستین تک‌آهنگ خود را با نام «بسیار نشئه» منتشر کرد و پس از آن یک تک آهنگ موفق تر به نام «می‌کنم» منتشر شد. او سپس اولین آلبوم استودیویی کامل خود را با نام "دراما" در ژوئن ۲۰۰۰ منتشر کرد. جملیا در ادامه تک‌آهنگ‌های موفق دیگری را نیز منتشر کرد، از جمله " فوق ستاره " که در رتبه سوم جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا و شماره یک در استرالیا قرار گرفت، و گواهی پلاتین دریافت کرد. او در ادامه دو آلبوم استودیویی دیگر به نام‌های "متشکرم" (۲۰۰۳) و
آلبوم استودیویی دیگر به نام‌های "متشکرم" (۲۰۰۳) و "در کنارم قدم بزن" (۲۰۰۶) را منتشر کرد، تا آنکه به دنبال اختلاف با مدیران اجرایی بر سر انتشار ترانه «دیگر بس است»، سومین ترانه پیشنهادی در آلبوم "در کنارم قدم بزن"، پارلفون را ترک کرد. حرفه موفق ده ساله جمیلیا باعث شده است که او در سال ۲۰۰۹ به عنوان داور در برنامه‌هایی مانند "همانند مایکل جکسون برقص" انتخاب شود. فیلم‌شناسی او همچنین شامل مستندهای تلویزیونی خودش از جمله "جمیلیا: به هر حال موهای کیست" (۲۰۰۸)، نسخه خودش از برنامه محبوب "خانه‌ای که من را ساخت"
نسخه خودش از برنامه محبوب "خانه‌ای که من را ساخت" در کانال ۴، و مستند دیگر از او برای بی‌بی‌سی در سال ۲۰۱۱ به نام "جمیلیا: شرم برای مادران مجرد" می‌گردد. در سال ۲۰۱۰ او قرارداد جدیدی را با شرکت «آل اِراوند دِ ورلد پروداکشنز» امضا کرد. او از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ یکی از اعضای شرکت کننده در میز گرد در برنامه شوی گفتگو "زنان رها" در شبکهٔ آی‌تی‌وی بود. اوایل زندگی. جمیلیا در هَندزوُرث بیرمنگام، از مادری مجرد به نام پولت دیویس متولد شد. پدر و مادرش هر دو جامائیکایی هستند. پدرش اهل اسپنیش تاون و مادرش از اهالی بخش
هستند. پدرش اهل اسپنیش تاون و مادرش از اهالی بخش وست مورلند است. او در محلهٔ هاکلی بزرگ شد و در یک مدرسه ابتدایی محلی به نام مدرسه ابتدایی بروکفیلدز تحصیل کرد و سپس در آکادمی کینگزهرتس سی‌تی‌سی رفت که نام پیشین آن «کالج فناوری شهری» بود. زندگی شخصی. جمیلیا در مصاحبه‌هایش آشکارا گفته است که بدون پدر بزرگ شده است، زیرا او اغلب در زندان بود و پدرش حتی دعوت او را به عروسی‌اش رد کرد و در آن مجلس حاضر نشد. جمیلیا چهار دختر دارد. نخستین دختر او در سال ۲۰۰۱ به دنیا آند و حاصل رابطه‌اش با مدیر موسیقی تری والن بود؛
آند و حاصل رابطه‌اش با مدیر موسیقی تری والن بود؛ رابطه ای که جمیلیا ادعا می‌کند که نوعی سوء استفاده بوده و الهام بخش آهنگ او " متشکرم " شده است. در اوت ۲۰۰۷، جملیا از دوست پسرش دارن بایفیلد جدا شد. این زوج یک دختر دارند که متولد ۲۱ اکتبر ۲۰۰۵ است. آنها چند ماه بعد آشتی کردند و در اکتبر ۲۰۰۷ نامزدی خود را اعلام کردند. در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۸، گزارش شد که این زوج یک روز قبل در ساسکس غربی ازدواج کردند. در ۳ نوامبر ۲۰۰۹، اعلام شد که آنها مجدداً درخواست طلاق داده‌اند. در اوت ۲۰۲۲، جمیلیا اعلام کرد که منتظر چهارمین
در اوت ۲۰۲۲، جمیلیا اعلام کرد که منتظر چهارمین فرزندش است. در سال ۲۰۱۸، جمیلیا گفت که پروژه‌های تلویزیونی‌اش به دلیل پوشش خبری مساول مربوط به برادر ناتنی‌اش، تافاروا بکفورد، که به یک قتل مرتبط با باندهای تبه‌کار محکوم شده بود، از او گرفته شده است. در نوامبر ۲۰۱۹، جمیلیا از حزب کارگر در انتخابات سراسری بریتانیا حمایت کرد.
سارکینیت ()، که با نام‌های کوندراسنیت و پلی‌آرسنیت نیز شناخته می‌شود، یک کانی با فرمول Mn2(AsO4)(OH) است. نام این کانی از واژهٔ یونانی "σάρκιυος" به‌معنی «ساخته‌شده از گوشت» گرفته شده که به رنگ قرمز و جلای چرب آن اشاره دارد. این کانی برای نخستین بار در سال ۱۸۶۵ در سوئد با نام کوندراسنیت شناخته شد، اما در سال ۱۸۸۵ به‌عنوان سارکینیت شناسایی گردید. توصیف. سارکینیت دارای رنگی از قرمز تا زرد است. این کانی به‌صورت بلورهای ضخیم تخت، بلورهای منشوری کوتاه یا با ساختار دانه‌ای دیده می‌شود. در برخی موارد، سارکینیت
دانه‌ای دیده می‌شود. در برخی موارد، سارکینیت به‌صورت تجمع‌هایی با شکل تقریباً کروی ظاهر می‌شود. سارکینیت یکی از اعضای گروه واگنریت است. این کانی در عدسی‌های غنی از منگنز در شیست‌های کوارتزیتی کلریتی، توده‌های دگرگون‌شدهٔ سنگ معدن روی و به‌ندرت در توده‌های دگرگون‌شدهٔ سنگ معدن Fe–Mn یافت می‌شود. ساختار. سارکینیت از نظر ساختاری هم‌ساخت تریپلوئیدیت و وولفیت است و همچنین یک چندریخت از اویتیت محسوب می‌شود. ساختار بلوری آن شامل هشت‌وجهی‌های MnO4(OH)2، دوهرم‌های سه‌وجهی MnO4(OH) و تتراهدرای AsO4 است. تاریخچه. در
MnO4(OH) و تتراهدرای AsO4 است. تاریخچه. در سال ۱۸۸۵، دو کانی مشابه در سوئد کشف شدند. پلی‌آرسنیت در گریتیتان یافت شد و به دلیل محتوای بالای آرسنیک، توسط ایگلستروم نام‌گذاری شد. سارکینیت در پایسبرگ، پرسبرگ کشف شد و آ. شوگرن آن را بر اساس واژه یونانی "σάρκιυος"، به‌معنی «ساخته‌شده از گوشت»، به دلیل رنگ سرخ خونی و جلای چرب آن نام‌گذاری کرد. احتمال داده شد که این دو کانی در واقع یکسان باشند. یک مطالعه در سال ۱۹۸۰ نشان داد که پلی‌آرسنیت و کوندراسنیت، که در سال ۱۸۶۵ کشف شده بودند، در واقع هر دو همان سارکینیت
۱۸۶۵ کشف شده بودند، در واقع هر دو همان سارکینیت هستند. پراکندگی. ، سارکینیت در کشورهای اتریش، فرانسه، ایتالیا، ژاپن، قزاقستان، رومانی، سوئد، سوئیس و ایالات متحده یافت شده است. همایندی. سارکینیت در کنار کانی‌های زیر یافت شده است: معدن هارستیگن، سوئد معدن سیو، سوئد دره کودنیتز، اتریش معدن فالوتا، سوئیس استرلینگ هیل، نیوجرسی، ایالات متحده
لویزه حنون (؛ زادهٔ ۷ آوریل ۱۹۵۴) رهبری حزب کارگران الجزایر (Parti des Travailleurs, PT) را بر عهده دارد. در سال ۲۰۰۴، او افتخار یافت که نخستین زن نامزد ریاست‌جمهوری الجزایر باشد. پیش از قانونی شدن احزاب سیاسی در سال ۱۹۸۸، حنون چندین بار توسط دولت زندانی شد. او در سال ۱۹۸۱، درست زمانی که به سازمان کارگران اجتماعی تروتسکیست، که یک حزب غیرقانونی بود، پیوست، بازداشت گردید. پس از شورش‌های اکتبر ۱۹۸۸، که حاکمیت تک‌حزبی جبهه آزادی‌بخش ملی (FLN) را خاتمه داد، مجدداً دستگیر شد. در زمان جنگ داخلی الجزایر در دهه
دستگیر شد. در زمان جنگ داخلی الجزایر در دهه ۱۹۹۰، حنون با شجاعت در پارلمان الجزایر صدایی برای مخالفان بود. باوجود ارزش‌های لائیک حزبش، او به‌شدت با سیاست «ریشه‌کن کردن» دولت علیه اسلام‌گرایان مخالفت ورزید. در ژانویه ۱۹۹۵، او سند تفاهم سنت اجیدیو را همراه با نمایندگان دیگر احزاب مخالف، از جمله جبهه نجات اسلامی، امضا کرد؛ حزبی که انحلال آن به آغاز جنگ داخلی انجامید. اوایل زندگی. با بهره‌گیری از سیستم آموزش رایگان و اجباری الجزایر، حنون تحصیلات متوسطه را به پایان رساند و توانست مدرک کارشناسی خود را دریافت
پایان رساند و توانست مدرک کارشناسی خود را دریافت کند. سپس به بخش حمل‌ونقل هوایی ملحق شد. او در دانشگاه عنابه به تحصیل حقوق پرداخت، تصمیمی که با مخالفت پدرش روبرو شد. حنون اظهار کرده است: «این حق تحصیل است که وضعیت و تصویر زنان در جامعه ما را به‌طور کامل تغییر خواهد داد و من تا حدی محصول همین تغییر هستم.» حزب کارگران. پس از شورش‌های اکتبر ۱۹۸۸، الجزایر در سال ۱۹۸۹ یک نظام چندحزبی را پذیرفت که این امر امکان تأسیس حزب کارگران توسط لویزه حنون را فراهم کرد. این حزب در سال ۱۹۹۰ با حکم سازمان کارگران سوسیالیست
حزب در سال ۱۹۹۰ با حکم سازمان کارگران سوسیالیست تأسیس شد. پلتفرم اصلی آن بر مبارزه طبقاتی بین کارگران یا «طبقات استثمارشده» و صاحبان یا «ستمگران» متمرکز است. این حزب یک حزب مستقل است که از جنبش ملی الجزایر حمایت می‌کند. حنون از زمان تأسیس این حزب، رهبر و سخنگوی آن بوده و در اکتبر ۲۰۰۵ به‌عنوان دبیرکل حزب انتخاب شد. در سال ۲۰۰۷، ۲۳ حزب در انتخابات الجزایر شرکت کردند. کارزارهای انتخاباتی ریاست‌جمهوری. لویزه حنون نخستین تلاش خود برای شرکت در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۹۹ را انجام داد، اما این درخواست توسط شورای
۱۹۹۹ را انجام داد، اما این درخواست توسط شورای قانون اساسی رد شد. با این حال، در انتخابات ریاست‌جمهوری الجزایر ۲۰۰۴، او به نخستین زن در سراسر جهان عرب تبدیل شد که برای ریاست‌جمهوری نامزد شد. تنها شش نامزد توسط شورای قانون اساسی تأیید شدند. حنون یکی از یازده نامزدی بود که برای انتخابات ریاست‌جمهوری الجزایر ۲۰۰۹ ثبت‌نام کرد. برنامه او بر دفاع از اصل حاکمیت ملی و مخالفت با سیاست آزادسازی و خصوصی‌سازی شرکت‌های دولتی متمرکز بود. او توانست ۴٫۲۲٪ آرا را کسب کند و در میان شش نامزد، مقام دوم را به دست آورد. در این
در میان شش نامزد، مقام دوم را به دست آورد. در این انتخابات، رئیس‌جمهور عبدالعزیز بوتفلیقه با کسب ۹۰٫۲۴٪ آرا برای سومین دوره انتخاب شد، اما این انتخابات به‌عنوان تقلبی محکوم گردید. در انتخابات ریاست‌جمهوری الجزایر ۲۰۱۴، لویزه حنون با کسب تنها ۱٫۳۷٪ آرا در جایگاه چهارم قرار گرفت. در کنفرانس مطبوعاتی حزب، او شکست را پذیرفت و تأکید کرد که این انتخابات به‌درستی و این بار بدون هیچ‌گونه تقلب برگزار شده است. او اظهار داشت: «بوتفلیقه پیروز شده است، مردم ثبات را انتخاب کرده‌اند.» در ژوئیه ۲۰۲۴، لویزه حنون اعلام کرد
کرده‌اند.» در ژوئیه ۲۰۲۴، لویزه حنون اعلام کرد که از نامزدی خود انصراف می‌دهد و از «شرایط ناعادلانه‌ای» که کارزار انتخاباتی در آن برگزار می‌شد، انتقاد کرد. او رژیم الجزایر را متهم کرد که قصد دارد او را از رقابت حذف کند و مانع از نامزدی آزاد شود، بدون اینکه جزئیات بیشتری ارائه دهد. حنون همچنین از سازمان ملی مستقل انتخابات به دلیل ناکامی در مدیریت فرایند جمع‌آوری امضاها انتقاد کرد. او به کمبود تجهیزات فنی و ایجاد ترس و ارعاب توسط کارکنان شهرداری اشاره کرد.
منطقه ۳ شهرداری کرج یکی از مناطق ده‌گانه شهر کرج است که در جنوب غربی این شهر واقع است. جغرافیا. این منطقه ۱۳۵۰۰۰ نفر جمعیت دارد.دارای مناطق فاز 3 مهرشهر ، کوی مهر ، کوی ساماندهی مهرشهر ، کوی زنبق و کیانمهر میباشد. مساحت منطقه ۳ شهرداری کرج ۱۶،۹۵۶،۶۰۰ متر مربع است. این منطقه از شمال به و منطقه۴ و از جنوب به فرودگاه پیام کرج و از شرق به محمدشهر و از غرب به چهارباغ محدود می‌گردد. شهرداری. شهردار این منطقه درحال حاضر مصطفی عابدی است.
شالا الهه بین‌النهرینی آب‌وهوا و غلات و همسر خدای آب‌وهوا ادد بود. فرض بر این است که او از شمال بین‌النهرین سرچشمه گرفته و ممکن است نام او ریشه هوری داشته باشد. او به ویژه در کرکر و زابان پرستش می‌شد که از مراکز مذهبی همسرش نیز به شمار می‌رفت. او برای اولین بار در دوره بابلی باستان گواهی شده، اما ممکن است که الهه سومری همتا، مدیمشا، قبلاً همسر همتای ادد، ایشکور، در زمان‌های قبلی بوده باشد. هم در تعدادی از متن‌های نسبتاً متأخر بین‌النهرینی و هم در تحقیقات مدرن، او گاهی با شلاش، الهه سوری که همسر داگان
مدرن، او گاهی با شلاش، الهه سوری که همسر داگان می‌دانند، اشتباه گرفته می‌شود. نام. چنین پذیرفته شده است که نام شالا ریشه‌شناسی اکدی قابل قبولی ندارد و ممکن است که از کلمه هوری šāla، به معنای دختر، گرفته شده باشد. پژوهشگرانی که منشا هوری را به شالا نسبت می‌دهند عبارتند از گری بکمن و دانیل شومر. نظریه‌ای که کمتر قابل قبول در نظر گرفته می‌شود، آن را هم‌خانواده کلمهٔ عبری šālah، به معنای «بی‌خیال بودن» یا «بی‌توجه بودن» می‌داند. فرانس ویگرمن پیشنهاد می‌کند که منشأ آن از یک زبان سامی و ممکن است به معنای
که منشأ آن از یک زبان سامی و ممکن است به معنای «تندرستی» باشد. املای این نام در متن‌های سومری و اکدی به صورت dŠa-la است. املای دیگری با مصوت بلند، dŠa-a-la نیز گواهی شده است. املای لوگوگرافی نام بسیار نادر است، اگرچه در یک متن، صورت لوگوگرام dME.DIM.ŠA گواهی شده است که قرائت آن Shala است. در فهرست خدای "آن = آنوم"، نام‌های جایگزین شالا شامل مدیمشا (به سومری: «دارای اندام‌های دوست‌داشتنی»)، شوزابارکو (به سومری: «او با دست برنزی درخشان»)، موشمهوش، کینوسوم و انملولو است. فقط دو مورد اول از این نام‌ها، خارج از
است. فقط دو مورد اول از این نام‌ها، خارج از فهرست‌های خدا گواهی شده است. در یک مورد در یک متن دو زبانه، شالا در نسخهٔ اکدی و شوزابارکو در نسخهٔ سومری ظاهر می‌شود. نام دیگری که از منابع دو زبانه شناخته شده، موهورانکی است. یک آهنگ "بالاگ" از کتابخانه آشوربانیپال مینونِسی و شوبانونا را در میان نام‌های او ذکر کرده است. همین تصنیف همچنین او را با لقب dumu-é-a خطاب می‌کند، که به «فرزند خانه» یا «دختر خانه» ترجمه شده است؛ این لقب به الههٔ عشق نانایا و گونورا، دختر الهه پزشکی نینیسینا نیز اطلاق می‌شود. در یک متن
الهه پزشکی نینیسینا نیز اطلاق می‌شود. در یک متن توضیحی متأخر، شوزابارکو به‌عنوان «شالای خرِد»، مدیمشا به‌عنوان «شالای تمامیت» و شالا با نام اصلی‌اش «شالای مردم و شبنم» تعریف شده است.
مقبره‌های عبوری از دسته آثار خرسنگی در دوران نوسنگی هستند. این آثار در اکثر مناطق ایرلند یافت می‌شوند، اما در نیمه شمالی جزیره شیوع بیشتری دارند. دوره استفاده از گورهای معبری در ایرلند از ۳۷۵۰ قبل از میلاد تا حدود سال ۲۵۰۰ قبل از میلاد می‌رسد. حدود بیست خوشه گور معبری در ایرلند ثبت شده است، اما بهترین نمونه‌های شناخته شده در امتداد یک مسیر منحنی از ساحل غربی به شرق، از جمله مراکز کرامور و کاروویل در شهرستان اسلایگو، و لاکرو و رود بوین در شهرستان میث می‌شوند. ویژگی‌های معماری. اصطلاح «مقبره عبوری» تنها به
ویژگی‌های معماری. اصطلاح «مقبره عبوری» تنها به اواسط قرن بیستم بازمی‌گردد. پیش از آن، بناهای تاریخی را با اصطلاحات دیگری مانند «تپه‌های دانمارکی» یا «تومولی» می‌نامیدند. تعدادی از نویسندگان عصر مدرن، از جمله آلیسون شریدان و رابرت هنسی، تلاش کرده‌اند مقبره‌های عبوری را دسته‌بندی کنند. هنسی سه دسته را پیشنهاد می‌کند: بناهای باز کوچک و ساده، اغلب مدور، مانند آنچه در اسلایگو یافت شده؛ بناهای یادبود در مقیاس متوسط با سنگچین که نوعی اتاق تدفین را پوشانده و نمونه ای از این مقبره‌های گذرگاهی در لاکرو هست این دسته
ای از این مقبره‌های گذرگاهی در لاکرو هست این دسته ممکن است حکاکی‌های انتزاعی یا سنگ نگاره‌های متمایز به سبک سنت مقبره‌های ایرلندی، خطوط خورشیدی و حاشیه‌های دراز و کشیده داشته باشد. مراسم تدفین ممکن است شامل سوزاندن و رسوب استخوان‌های نسوخته باشد؛ دسته سوم با بناهای عظیم تاریخی مشابه نیوگرنج در دره بوین است. این‌ها در مقیاس بزرگ‌تری ساخته شده‌اند، آثار هنری دقیق‌تری دارند و از نظر معماری فوق‌العاده هستند، و شامل تکنیک‌هایی مانند سنگ‌زنی (این در دسته دوم نیز دیده می‌شود)، گذرگاه‌های سقف‌دار طولانی، سنگ‌چین،
دیده می‌شود)، گذرگاه‌های سقف‌دار طولانی، سنگ‌چین، و با مصالح ساختمانی که از مکان‌های دور آورده شده‌اند هستند. بناهای تاریخی مقبره‌های گذرگاهی دقیق‌تر ممکن است دارای بخش‌های فرعی از فضای معماری باشند. چیدمان‌های صلیبی شکل به خوبی شناخته شده‌اند گاهی اوقات خوشه‌های بناهای تاریخی دارای یک بنای کانونی یا مرکزی هستند، بزرگتر از اقمار آن. این الگو در کنوبها و کارمور دیده می‌شود. اغلب ساختاری در مقیاس بزرگتر وجود دارد که با ویژگی‌های منظره مانند دریاچه‌ها، رودخانه‌ها و کوه‌های مشاهده شده در طرح‌بندی مرتبط است. به
و کوه‌های مشاهده شده در طرح‌بندی مرتبط است. به عنوان مثال در کاروکیل، اسلایگو، یک خوشه کوچکتر در کوه‌های بریکلیو دارای تعدادی مکان‌های دورافتاده مانند قله در تپه کیش، آردولی، هیثتون و سوی لاگیز است. یکی از ویژگی‌های مقبره‌های گذرگاه ایرلندی که آنها را از دیگر انواع بناهای تاریخی دوران نوسنگی متمایز می‌کند، این است که به نظر می‌رسد آنها برای بیش از یک هزار سال مورد استفاده قرار می‌گرفتند، برخلاف دیگر انواع بناهای مرتبط با دوران نوسنگی اولیه، مانند مقبره‌های درباری یا دولمن‌های درگاهی. اشیاء قبرها. تدفین در
درباری یا دولمن‌های درگاهی. اشیاء قبرها. تدفین در مقبره‌های گذرگاه ایرلندی معمولاً با طیف محدود و متمایزی از اشیاء همراه است. این اشیاء قبرها شامل سنجاق‌های ساخته شده از استخوان یا شاخ گوزن قرمز، آویزهای سنگی حکاکی شده و صیقلی، قطعات کوارتز، ابزار سنگ چخماق یا چرت، توپ‌های سنگی یا گچی و شکل متمایز سفالی مختص این مناطق است. گلدان‌ها که از خاک رُس مایل به قرمز تشکیل شده‌اند، در اندازه‌های مختلف طراحی شده‌اند، اما همیشه ته گِرد هستند و اغلب با طرح‌های خنجر و چنگک تزئین می‌شوند. تعداد کمی از نمونه‌های
خنجر و چنگک تزئین می‌شوند. تعداد کمی از نمونه‌های دست‌نخورده به دست آمده است، که شامل چند نمونه خوب از مقبره گذرگاه تپه هاستیجز (Dumha na nGiall) در تپه تارا، شهرستان میث می‌شود. فرقه خورشید. مایکل اوکلی پس از حفاری و مرمت خود در نیوگرنج، کشف یک ردیف خورشیدی مطابق انقلاب زمستانی را گزارش کرد. چنین رج‌بندی‌هایی برای بناهای تاریخی در بخش‌های مختلف ایرلند و خارج از کشور، به عنوان مثال در میزهو، اسکاتلند، مورد بررسی بوده است.
سلول‌های بهاری کتابی است در ژانر زندگی‌نامه به قلم بهنام باقری که به روایت زندگی حسین بهاروند، دانشمند سلول‌های بنیادی اهل ایران می‌پردازد. این کتاب نخستین بار در سال ۱۳۹۹ توسط انتشارات راه‌یار چاپ شد. باقری در طول مصاحبه‌هایی که با بهاروند انجام داده، خاطرات او را در قالب یک کتاب گردآوری کرده است. محتویات کتاب. "سلول‌های بهاری" علاوه بر اینکه روایتگر زندگی‌نامه یکی از دانشمندان ایرانی است، به روایت تاریخچهٔ سلول‌های بنیادی در ایران می‌پردازد. سه بخش این کتاب بدین شرح است: بخشی به زندگی شخصی و ازدواج دکتر
بدین شرح است: بخشی به زندگی شخصی و ازدواج دکتر بهاروند پرداخته، بخشی به چالش‌های دوران تحصیل و تلاش‌های او و بخشی به فعالیت‌های کاری و پژوهشی او در مؤسسه رویان مربوط می‌شود که همان بخش علمی کتاب است و کاملاً روان و قابل فهم برای همه، روند تحقیق و تولید سلول‌های بنیادی را شرح می‌دهد. بهاروند با چالش‌های زیادی روبرو شد. به نقل از خودش، بعد از اینکه به تولید سلول‌های بنیادی دست یافت، با جمله‌هایی همچون «این دروغه؛ شما اصلاً همچین کاری نکردید!»، «این سلول‌ها رو از خارج آوردید؛ خودتون تولیدشون نکردید!» یا
رو از خارج آوردید؛ خودتون تولیدشون نکردید!» یا «اصلاً این دانش اهمیتی نداره که این‌قدر بزرگ جلوه داده می‌شه!» مواجه شد. اما در کتاب همیشه از همسرش، پروانه فرزانه به عنوان یک حامی و امیددهنده یاد کرده و در فصل آخر کتاب هم یک دلنوشته به او نوشته. فرزانه نیز همچون شوهرش در حوزه زیست‌شناسی قعالیت می‌کرد. بهاروند همواره قدردان حضور و یاری همیشگی‌اش بود و این کتاب را در شیراز، در سالروز بزرگداشت همسرش، رونمایی کرد. دیگر رسانه‌ها. مجموعهٔ تلویزیونی "ذهن زیبا" از این کتاب اقتباس شده است. جوایز. از این کتاب به
از این کتاب اقتباس شده است. جوایز. از این کتاب به عنوان یکی از برگزیدگان جایزه کتاب «جلال آل احمد» تقدیر شد.
اقتصاد لندن تحت سلطهٔ بخش سوم اقتصاد است، به‌ویژه خدمات مالی و خدمات حرفه‌ای مرتبط، که ارتباطات قوی‌ای با اقتصاد سایر مناطق بریتانیا و اقتصاد بین‌المللی دارند. علاوه بر این‌که لندن پایتخت بریتانیا است، یکی از مراکز مالی پیشرو جهان برای بازرگانی بین‌المللی و تجارت محسوب می‌شود و یکی از «مراکز فرماندهی» اقتصاد جهانی است. لندن پرجمعیت‌ترین منطقه، منطقه شهری و منطقه کلان‌شهری در بریتانیا است. بر اساس گزارش نهاد بروکینگز، لندن در سال ۲۰۱۱ پنجمین اقتصاد کلان‌شهری بزرگ جهان را داشت. برخی از مناطق آن دارای ارزش
بزرگ جهان را داشت. برخی از مناطق آن دارای ارزش افزوده ناخالص سرانه‌ای تخمینی تا ۱۱۶٬۸۰۰ پوند (۱۶۲٬۲۰۰ دلار) هستند. مازاد مالی لندن که در سال ۲۰۱۶–۲۰۱۷ معادل ۳۲٫۵ میلیارد پوند بود، عمدتاً برای تأمین مالی خدمات در سایر بخش‌های بریتانیا استفاده شد. لندن حدود ۲۲ درصد از اقتصاد بریتانیا را تولید می‌کند. در آغاز سال ۲۰۱۳، تعداد ۸۴۱٬۰۰۰ کسب‌وکار خصوصی در لندن فعالیت داشتند، که بیش از هر منطقه یا کشور دیگری در بریتانیا است. ۱۸ درصد این کسب‌وکارها در بخش فعالیت‌های حرفه‌ای، علمی و فنی و ۱۵ درصد در بخش ساخت‌وساز
حرفه‌ای، علمی و فنی و ۱۵ درصد در بخش ساخت‌وساز فعالیت داشتند. بسیاری از این کسب‌وکارها، بنگاه‌های کوچک و متوسط هستند. تولید ناخالص داخلی (GDP). لندن بزرگ‌تر ۵۱۹.۱۷۸ میلیارد پوند یا حدود ۱/۴ کل تولید ناخالص داخلی بریتانیا را تولید کرده است. صنایع خدماتی. لندن زودتر از دیگر شهرهای اروپایی، به‌ویژه پس از جنگ جهانی دوم، به اقتصادی عمدتاً مبتنی بر خدمات تبدیل شد. عوامل متعددی در موفقیت لندن به‌عنوان بخش سوم اقتصاد و یک مرکز تجاری نقش دارند: در حال حاضر، بیش از ۸۵٪ (۳٫۲ میلیون نفر) از جمعیت شاغل لندن بزرگ در
۸۵٪ (۳٫۲ میلیون نفر) از جمعیت شاغل لندن بزرگ در صنایع خدماتی فعالیت می‌کنند. حدود نیم میلیون نفر دیگر که در لندن بزرگ ساکن هستند، در بخش‌های تولید و ساخت‌وساز کار می‌کنند که تقریباً به‌طور مساوی بین این دو تقسیم شده‌اند. مناطق تجاری. لندن پنج منطقه تجاری عمده دارد: سیتی لندن، شهر وست‌مینستر، کنری وورف، منطقه کمدن لندن و ایزلینگتون و لمبت و سات‌ارک. یکی از روش‌های سنجش اهمیت نسبی این مناطق، مقایسه میزان فضای اداری آن‌ها است: در سال ۲۰۰۱، لندن بزرگ دارای ۲۶٬۷۲۱٬۰۰۰ مترمربع فضای اداری بود. راهنمایی مفیدی برای