payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فردیناند دوم دو سیسیل (; – ) از سال ۱۸۳۰ تا زمان مرگش در سال ۱۸۵۹ پادشاه دو سیسیل بود. خانواده. فردیناند در پالرمو از شاه فرانسیس اول دو سیسیل و همسر دومش ماریا ایزابلا از اسپانیا متولد شد. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او شاه فردیناند اول دو سیسیل و ملکه ماریا کارولینا از اتریش بودند. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او چارلز چهارم اسپانیا و ماریا لوئیزا از پارما بودند. فردیناند اول و چارلز چهارم برادر بودند، هر دو پسر چارلز سوم اسپانیا و ماریا آمالیا از ساکسونی. خواهر او ترزا کریستینا دو سیسیل، ملکه برزیل، همسر آخرین
او ترزا کریستینا دو سیسیل، ملکه برزیل، همسر آخرین امپراتور برزیل، پدرو دوم بود. اوایل سلطنت. در سال‌های اولیه سلطنتش، او نسبتاً محبوب بود. مترقی‌ها او را به خاطر ایده‌های لیبرالش می‌ستودند و علاوه بر این، رفتارهای آزاد و راحت او، او را در بین طبقات پایین جامعه ناپل که به آنها لازارونی می‌گفتند، محبوب کرده بود. پس از رسیدن به سلطنت در سال ۱۸۳۰، او فرمانی منتشر کرد که در آن قول داده بود بیشترین توجه خود را به اجرای بی‌طرفانه عدالت، اصلاح امور مالی و استفاده از تمام تلاش برای التیام زخم‌هایی که سال‌ها بر
از تمام تلاش برای التیام زخم‌هایی که سال‌ها بر پادشاهی وارد شده بود، معطوف کند. او گفت هدفش این است که پادشاهی خود را به گونه‌ای اداره کند که بیشترین شادی را برای بیشترین تعداد از رعایای خود به ارمغان بیاورد و در عین حال به حقوق پادشاهان دیگر و کلیسای کاتولیک روم احترام بگذارد. سال‌های اولیه سلطنت او نسبتاً آرام بود: او مالیات‌ها و هزینه‌ها را کاهش داد، اولین راه‌آهن در ایتالیا (بین ناپل و کاخ سلطنتی در پورتیچی) را ساخت، ناوگان او اولین کشتی بخار را در شبه جزیره ایتالیا داشت و ارتباطات تلگرافی بین ناپل و
جزیره ایتالیا داشت و ارتباطات تلگرافی بین ناپل و پالرمو، سیسیل، برقرار کرد. با این حال، در سال ۱۸۳۷، او معترضان سیسیلی را که خواستار قانون اساسی بودند، با خشونت سرکوب کرد و نظارت شدید پلیس را در قلمرو خود حفظ کرد. اصلاح‌طلبان لیبرال، که با رؤیاهای جامعه‌ای جدید مبتنی بر قانون اساسی مدرن انگیزه گرفته بودند، همچنان از پادشاه می‌خواستند که قانون اساسی اعطا کند و حکومت خود را لیبرالیزه کند. انقلاب‌های ۱۸۴۸. در سپتامبر ۱۸۴۷، شورش‌های خشونت‌آمیزی که توسط لیبرال‌ها الهام گرفته شده بود، در رجیو کالابریا و مسینا رخ
الهام گرفته شده بود، در رجیو کالابریا و مسینا رخ داد که توسط ارتش سرکوب شد. در ۱۲ ژانویه ۱۸۴۸، شورشی در پالرمو در سراسر جزیره گسترش یافت و جرقه‌ای برای انقلاب‌های ۱۸۴۸ در سراسر اروپا شد. پس از شورش‌های انقلابی مشابه در سالرنو، جنوب ناپل، و در منطقه چیلنتو که مورد حمایت اکثر روشنفکران پادشاهی بود، در ۲۹ ژانویه ۱۸۴۸، پادشاه فردیناند مجبور شد قانون اساسی را با استفاده از منشور فرانسه ۱۸۳۰ به عنوان الگو، اعطا کند. با این حال، اختلافی در مورد ماهیت سوگندی که باید توسط اعضای مجلس نمایندگان ادا می‌شد، پیش آمد. از
توسط اعضای مجلس نمایندگان ادا می‌شد، پیش آمد. از آنجایی که توافقی حاصل نشد و پادشاه از مصالحه خودداری کرد، شورش‌ها در خیابان‌ها ادامه یافت. سرانجام، پادشاه به ارتش دستور داد تا شورشیان را با زور متفرق کنند و پارلمان ملی را در ۱۳ مارس ۱۸۴۹ منحل کرد. اگرچه قانون اساسی هرگز رسماً لغو نشد، اما پادشاه حکومت خود را به عنوان یک پادشاه مطلق از سر گرفت. در این دوره، فردیناند با اعطای پناهندگی به پاپ پیوس نهم در گائتا، دلبستگی خود را به او نشان داد. پاپ به دنبال ناآرامی‌های انقلابی مشابه، موقتاً مجبور به فرار از رم
انقلابی مشابه، موقتاً مجبور به فرار از رم شده بود. در همین حال، سیسیل به رهبری روگرو ستیمو، که در ۱۳ آوریل ۱۸۴۸ پادشاه را برکنار کرد، استقلال خود را اعلام کرد. در پاسخ، پادشاه ارتشی متشکل از ۲۰۰۰۰ نفر را به فرماندهی ژنرال کارلو فیلانگیری گرد هم آورد و آن را به سیسیل اعزام کرد. یک ناوگان دریایی که به آب‌های سیسیل اعزام شده بود، شهر مسینا را به مدت هشت ساعت پس از تسلیم شدن مدافعانش با «وحشیگری وحشیانه» بمباران کرد و بسیاری از غیرنظامیان را کشت و به پادشاه لقب «پادشاه بمب» را داد. پس از یک نبرد نزدیک به نه
«پادشاه بمب» را داد. پس از یک نبرد نزدیک به نه ماه، رژیم لیبرال سیسیل در ۱۵ مه ۱۸۴۹ کاملاً سرنگون شد. سلطنت بعدی. بین سال‌های ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۱، سیاست‌های شاه فردیناند باعث تبعید بسیاری شد. در همین حال، تخمین زده می‌شود که ۲۰۰۰ نفر از مظنونان به انقلاب یا مخالفت زندانی شدند. ویلیام گلدستون، وزیر سابق دولت بریتانیا و نخست‌وزیر آینده، پس از بازدید از ناپل برای انجام امور شخصی در سال ۱۸۵۰، شروع به حمایت از مخالفان ناپلی حاکمان بوربون کرد: «حمایت» او شامل چند نامه بود که از ناپل به پارلمان در لندن فرستاد و در آنها
که از ناپل به پارلمان در لندن فرستاد و در آنها «شرایط وحشتناک» پادشاهی جنوب ایتالیا را توصیف کرد و ادعا کرد که «این نفی خداست که در قالب یک سیستم حکومتی ساخته شده است». نامه‌های گلدستون واکنش‌های خشم‌آلودی را در بیشتر اروپا برانگیخت و به انزوای دیپلماتیک پادشاهی کمک کرد، که تهاجم و الحاق بعدی آن توسط پادشاهی ساوویارد ساردینیا و تأسیس ایتالیای متحد مدرن در سال ۱۸۶۱ را تسهیل کرد. دولت بریتانیا که در طول جنگ‌های ناپلئونی متحد و حامی سلسله بوربون بود، از قبل منافع دیگری در محدود کردن استقلال پادشاهی داشت. این
دیگری در محدود کردن استقلال پادشاهی داشت. این دولت منافع تجاری گسترده‌ای در سیسیل داشت و برای برخی صنایع به گوگرد سیسیل متکی بود. پادشاه تلاش کرده بود تا نفوذ بریتانیا را محدود کند، که باعث ایجاد تنش شده بود. از آنجایی که فردیناند توصیه‌های دولت‌های بریتانیا و فرانسه را نادیده گرفت، این قدرت‌ها در سال ۱۸۵۶ سفیران خود را فراخواندند. یک سرباز در سال ۱۸۵۶ اقدام به ترور فردیناند کرد و بسیاری معتقدند که عفونتی که او از سرنیزه سرباز دریافت کرد منجر به مرگ نهایی او شد. او در ۲۲ مه ۱۸۵۹، اندکی پس از آنکه امپراتوری
شد. او در ۲۲ مه ۱۸۵۹، اندکی پس از آنکه امپراتوری دوم فرانسه و پادشاهی ساردینیا علیه امپراتوری اتریش اعلام جنگ کردند، درگذشت. این امر بعداً منجر به حمله جوزپه گاریبالدی به پادشاهی او و اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱ شد.
ویلا بوسکورئاله نامی است که به هر یک از چندین ویلای رومی کشف شده در منطقه بوسکورئاله، ایتالیا داده شده است. همه آنها به همراه پمپئی و هرکولانیوم در اثر فوران کوه وزوو در سال ۷۹ میلادی دفن و سالم ماندند. تنها ویلای قابل مشاهده "در محل" امروز، ویلا رجینا است و بقیه کمی پس از کشف دوباره دفن شدند. اگرچه این ویلاها را می‌توان به دلیل بخش‌های کشاورزی و گاهی اوقات فقدان لوکس‌ترین امکانات رفاهی، به جای "اوتیوم"، به عنوان «روستایی» طبقه‌بندی کرد، اما اغلب با تزئینات بسیار مجلل مانند نقاشی‌های دیواری تزئین می‌شدند که
مجلل مانند نقاشی‌های دیواری تزئین می‌شدند که گواهی بر ثروت صاحبان آنها است. از جمله مهم‌ترین یافته‌های این منطقه، نقاشی‌های دیواری نفیس از ویلای پوبلیوس فانیوس سینیستور و گنجینه بوسکورئاله ویلا دلا پیسانلا است که اکنون در چندین موزه بزرگ به نمایش گذاشته شده است. در دوران روم، این منطقه، مانند کل کامپانیا، با وجود نزدیکی به شهرهایی از جمله پمپئی، کشاورزی بود و در شراب و روغن زیتون تخصص داشت. اطلاعات و اشیاء مربوط به ویلاها را می‌توان در که در همان نزدیکی است نیز مشاهده کرد. ویلاهای دیگر در بوسکورئاله.
است نیز مشاهده کرد. ویلاهای دیگر در بوسکورئاله. بسیاری از ویلاهای رومی دیگر در مجاورت کشف شدند، اغلب توسط شکارچیان «گنج» در اواخر قرن نوزدهم و پس از آن دوباره دفن شدند، از جمله ویلاهای زیر: ویلا رجینا. این ویلای روستایی اخیراً، در سال ۱۹۷۷، در حالی که زیر تقریباً ۲۶ فوت (حدود ۸ متر) خاکستر آتشفشانی فشرده و مواد حاصل از جریان آذرآواری مدفون شده بود، کشف شد و بعداً مواد حاصل از فعالیت‌های روزمره در طول قرن‌ها روی آن را پوشاند. برخلاف ویلاهایی که توسط جویندگان گنج غارت و دوباره دفن شدند، ویلا رجینا به عنوان
گنج غارت و دوباره دفن شدند، ویلا رجینا به عنوان یک کشف باستان‌شناسی در نظر گرفته شد و بنابراین به‌طور کامل حفظ شده است. این ویلا یک مزرعهٔ راحت و در حال کار است، نه یک ملک لوکس مانند ویلاهای اطراف. با این وجود، یک حیاط مرکزی زیبا از سه طرف با ستون‌هایی از گچ قرمز و سفید ستون‌بندی شده است. ویلا رجینا، که در سال ۱۹۷۷ کشف شد، زیر حدود ۸ متر خاکستر آتشفشانی فشرده و مواد ناشی از جریان‌های پیروکلاستیک مدفون شده بود؛ لایه‌هایی که بعدها با رسوبات ناشی از فعالیت‌های روزمره انسان‌ها در طول قرون پوشانده شدند. برخلاف
روزمره انسان‌ها در طول قرون پوشانده شدند. برخلاف بسیاری از ویلاهای اطراف که توسط شکارچیان گنج غارت و سپس دوباره مدفون شدند، این ویلا به‌عنوان یک کشف باستان‌شناسی معتبر مورد بررسی قرار گرفت و به همین دلیل در وضعیت کامل و دست‌نخورده حفظ شده است. ویلا رجینا نه یک ملک اشرافی، بلکه یک مزرعه فعال و راحت بوده است—نمونه‌ای از زندگی کشاورزی در حومه پمپئی که عملکرد و سادگی را بر تجمل ترجیح می‌داد. با این حال، حیاط مرکزی آن با شکوه خاصی طراحی شده: سه ضلع آن با ستون‌هایی از گچ قرمز و سفید احاطه شده‌اند که جلوه‌ای زیبا
از گچ قرمز و سفید احاطه شده‌اند که جلوه‌ای زیبا و متوازن به فضا بخشیده‌اند. در جریان کاوش‌ها، مقدار فراوانی سفالینه و ابزارهای گوناگون کشاورزی به دست آمد که نشان‌دهنده کارکرد روزمره و اقتصادی این مکان بوده است. باستان‌شناسان از فضاهای خالی بر جای‌مانده در خاکستر سخت‌شده، که جای درهای ورودی اصلی را نشان می‌داد، قالب‌های گچی دقیقی تهیه کردند تا شکل و اندازهٔ درها برای همیشه ثبت و حفظ شود. افزون بر این، در همان‌جا پیکر یک خوک نیز کشف شد که در هنگام فاجعه گرفتار شده و جان باخته بود؛ از آن هم قالبی گچی ساخته شد
شده و جان باخته بود؛ از آن هم قالبی گچی ساخته شد تا نه تنها سندی از زندگی حیوانات خانگی و دامی آن دوره باشد، بلکه تصویری ملموس از شدت ناگهانی و مرگبار حادثه را پیش چشم بگذارد. یک یافته غیرمعمول، یک چراغ نفتی مربوط به قرن سوم تا پنجم میلادی بود که نشان می‌داد در اواخر دوران روم، تونلی به داخل این مکان حفر شده است. گیاهان در ویلا رجینا. بر پایه بررسی گردهشناسی که در ویلا رجینا انجام شد، گونه‌های گوناگونی از گیاهان کشت‌شده شناسایی گردید. در میان درختان، نمونه‌هایی از توس، فندق، سرو، زبان‌گنجشک، گردو، کاج و
از توس، فندق، سرو، زبان‌گنجشک، گردو، کاج و زیتون یافت شد. گل‌هایی که گرده آن‌ها در این مکان به ثبت رسیده شامل شقایق، گاوزبان، میخک، تاج‌خروس، اختر (آستِر)، جگن، شمعدانی، آلاله و خطمی بوده‌اند. افزون بر این، نمونه‌های گرده وجود تاکستان را در ویلا رجینا تأیید می‌کنند؛ تاک‌هایی که احتمالاً انگورشان در همان‌جا فشرده و به شراب تبدیل می‌شده است. در جریان کاوش‌ها، جای ریشه‌های تاک‌های رومی در خاک شناسایی شد و باستان‌شناسان برای بازآفرینی چشم‌انداز باستانی، تاک‌های تازه‌ای را دقیقاً در همان حفره‌ها دوباره کاشتند.
تازه‌ای را دقیقاً در همان حفره‌ها دوباره کاشتند. ویلای پی. فانیوس سینیستور. اگرچه این ویلا در مقایسه با سایر ویلاهای منطقه از اندازه نسبتاً متوسطی برخوردار بود و هیچ آتریوم، استخر یا مجموعه مجسمه‌ای نداشت، اما نقاشی‌های دیواری آن از نظر زیبایی و کیفیت استثنایی بودند. شواهد موجود در لوح‌ها و نقاشی‌های دیواری نشان می‌دهد که این خانه احتمالاً حدود ۴۰ تا ۳۰ سال قبل از میلاد ساخته شده است. این ویلا در سال ۱۹۰۰ به صورت خصوصی کشف، حفاری، تا حدی تخریب و دوباره دفن شد. این ویلا دارای سه طبقه بود و مجموعه‌ای کامل از
این ویلا دارای سه طبقه بود و مجموعه‌ای کامل از حمام‌های خصوصی را در خود جای داده بود. یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد آن، گذرگاه زیرزمینی بود که به اصطبل و ساختمان‌های کشاورزی منتهی می‌شد—بخش‌هایی که هنوز مورد کاوش قرار نگرفته‌اند. این ارتباط زیرزمینی، نشان‌دهنده پیوند مستقیم میان فضای سکونتی و عملکردهای تولیدی ویلاست، و بازتابی از زندگی روزمره در یک مزرعه رومی فعال است. طبقه همکف بخش مسکونی مرکزی شامل بیش از سی اتاق یا فضای محصور بود که پیرامون یک "پری‌استیل" (حیاط ستون‌دار) قرار داشتند. این چیدمان، نه‌تنها
(حیاط ستون‌دار) قرار داشتند. این چیدمان، نه‌تنها نظم فضایی را حفظ می‌کرد، بلکه امکان تهویه، نور طبیعی، و تعامل اجتماعی را نیز فراهم می‌ساخت. ورودی اصلی ساختمان، به‌جای آتریوم سنتی، از طریق پنج پله پهن به یک پیش‌حیاط ستون‌دار منتهی می‌شد. عنصری معماری که شکوه و رسمیت خاصی به ورود به ویلا می‌بخشید. مسئله مالکیت ویلا همواره محل بحث و مناقشه بوده است. هرچند تردیدی نیست که پوبلیوس فانیوس سینیستور در اینجا سکونت داشته، اما لوح‌های برنزی به‌دست‌آمده در کاوش‌ها نام فرد دیگری را آشکار کرده‌اند: لوسیوس هرنیوس
نام فرد دیگری را آشکار کرده‌اند: لوسیوس هرنیوس فلوروس. در روم باستان رسم بر آن بود که بسیاری از اشیا و دارایی‌ها با مُهر یا نشانه‌ای ویژه مشخص می‌شدند تا تعلق و مالکیت آن‌ها روشن گردد. بر همین اساس، پژوهشگران بر این باورند که لوحی برنزی با حروف اختصاری «L. HER. FLO» که در درون ویلا کشف شده، در حقیقت نشانی است از تعلق این ملک به لوسیوس هرنیوس فلوروس. بر پایه شواهد موجود، این دو تن‌تنها مالکان تأییدشده ویلا در سده نخست پیش از میلاد و سده نخست پس از میلاد به‌شمار می‌آیند؛ هرچند این احتمال نیز وجود دارد که پیش
می‌آیند؛ هرچند این احتمال نیز وجود دارد که پیش از آنان مالکان دیگری نیز در این مکان زیسته باشند. هنر. این ویلا بیشتر به خاطر آثار هنری‌اش، به ویژه نقاشی‌های دیواری بسیار ماهرانه‌اش که گفته می‌شود باکیفیت‌ترین نقاشی‌های دیواری رومی هستند که تاکنون یافت شده‌اند قابل توجه است و اکنون پس از جمع‌آوری و حراج در سراسر جهان پراکنده شده‌اند. بیشتر چهره‌های نقش‌شده در فِرسکوهای این خانه دارای ویژگی‌هایی از هلنیسم یونانی یا کلاسیک‌گرایی هستند. برای نمونه، تصاویری که در اتاق نشیمن یافت شده‌اند، به‌نظر می‌رسد بازنمایی
اتاق نشیمن یافت شده‌اند، به‌نظر می‌رسد بازنمایی فیلسوفانی چون اپیکور، زنون یا مندموس باشند، یا شاید پادشاهان کهن مانند کینیراس، پادشاه قبرس. این انتخاب‌های تصویری، نه‌تنها بازتابی از ذوق هنری، بلکه نشانه‌ای از گرایش فرهنگی به سنت‌های یونانی در فضای خصوصی رومی‌اند. اتاق‌های خواب، که به سبک دوم تزئین شده‌اند، نیز واجد کیفیت‌های هلنیستی‌اند؛ مشابه آنچه در آرامگاه لایسون یا کالیکلِس دیده می‌شود. در زمانی که جمهوری روم رو به افول بود و کلاسیک‌گرایی نیز در حال کم‌رنگ شدن، چنین انتخاب‌هایی در تزئینات داخلی نوعی
شدن، چنین انتخاب‌هایی در تزئینات داخلی نوعی اظهار نظر ظریف دربارهٔ سلیقه و سبک تلقی می‌شود. به‌نظر می‌رسد بازنمایی‌های یونانی در خانه نه‌تنها پذیرفته‌شده، بلکه نشانه‌ای از فرهیختگی و ظرافت فرهنگی بوده‌اند. این تصاویر، با وجود توالی سریع فاجعه‌های آتشفشانی وزوو، به‌سبب مهارت بالای اجرا در تکنیک فِرسکو و عدم استفاده از رنگ‌دانه‌های آلی مانند نیل، ارغوان مورکس، یا مادِر قرمز، دوام آورده‌اند. تغییر رنگ برخی از بخش‌های اخرایی زرد نشان می‌دهد که دمای محیط در زمان دفن از ۳۰۰ درجه سانتی‌گراد فراتر رفته است. موزه
دفن از ۳۰۰ درجه سانتی‌گراد فراتر رفته است. موزه هنر متروپولیتن، به همراه کالج کینگ لندن، در حال ساخت یک مدل مجازی از ویلا هستند که نقاشی‌های دیواری پراکنده را بر اساس یادداشت‌ها و نقشه‌ای که در زمان حفاری توسط باستان‌شناس فلیس بارنابی (۱۹۰۲) ترسیم شده است، عکس‌های گرفته شده از حفاری، تحقیقات فیلیس دبلیو. لمن (۱۹۵۳) و نقشه‌های آکسونومتریک از طرح، با مشخص کردن تصاویر روی دیوارها، توسط ماکسول اندرسون (۱۹۸۷) به هم پیوند می‌دهد. بازسازی کوبیکولوم موزه متروپولیتن. کامل‌ترین بازسازی از نقاشی‌های دیواری اصلی در
کامل‌ترین بازسازی از نقاشی‌های دیواری اصلی در حال حاضر مربوط به یک اتاق خواب است که یکی از دارایی‌های موزه متروپولیتن از سال ۱۹۰۳ و از سال ۲۰۰۷ بخشی از گالری جدید رومی است. این نقاشی‌ها شامل بیشتر دیوارهایی است که به تازگی تمیز و بازسازی شده‌اند و کاملاً با نقاشی‌های دیواری بسیار ماهرانه نقاشی شده‌اند. این نقاشی‌های دیواری بزرگ به سبک رومی II، دیوارهای خود را به صورت باز در بالای پایه یا ارتفاع دادو نشان می‌دهند، به جز طاق‌نماهای بالا و چند ستون که همراه با سایر ویژگی‌ها، مناظر معماری با رنگ‌های زنده از
با سایر ویژگی‌ها، مناظر معماری با رنگ‌های زنده از ساختمان‌ها، ستون‌ها، چشم‌انداز، صحنه‌های باغ، مجسمه‌های مذهبی و فراتر از آن را قاب می‌کنند و بر گسترش و عظمت تأکید می‌کنند، اما شامل هیچ انسانی نیستند و فقط چند پرنده روی دیوار کوتاه پنجره‌دار هستند. این تکنیک در سایر اتاق‌های بازسازی نشده نیز استفاده می‌شود. به عنوان مثال، در اتاق خواب دیگری که به اتاق M معروف است، نقاشی‌های دیواری ستون‌هایی را نشان می‌دهند که به نظر می‌رسد به اتاق دیگری گسترش می‌یابند و حس یک فضای بسیار بزرگتر و تقریباً بی‌پایان را القا
یک فضای بسیار بزرگتر و تقریباً بی‌پایان را القا می‌کنند. دیوارهای بلند روبرو (۱۹) (حدود ۵٫۸ متر) از مکعب‌های متروپولیتن، تصاویر آینه‌ای یکدیگر هستند، احتمالاً با انتقال، با تغییراتی. علاوه بر این، هر کدام توسط ستون‌های رنگ‌آمیزی شده به چهار پنل تقسیم شده‌اند. فاصله در این نقاشی‌ها از طریق مجموعه‌ای از سطوح معماری متعامد ایجاد شده و با همپوشانی، انسداد ، کوتاه‌نمایی، کوچک‌نمایی، پرسپکتیو هوایی برجسته، اما بدون نقاط گریز ثابت، نشان داده می‌شود. مدل‌سازی با سایه‌زنی جانبی با سایه‌های انتخابی و ملایم نشان داده
جانبی با سایه‌های انتخابی و ملایم نشان داده شده است. رنگ قرمز پمپئی در صفحات جلویی، در تضاد با رنگ آبی صفحات کم‌نورتر و دورتر، نشانه مؤثر دیگری برای عمق فراهم می‌کند. اتاق یک پنجره بیرونی رو به شمال داشت که به نظر می‌رسید جریان‌های آذرآواری از وزوو از طریق آن وارد شده‌اند. به عنوان بخشی از طرح تصویری پیچیده، دادو یا قسمت‌های پایینی دیوارها به صورت خودشان، اما به سبک اول، به تصویر کشیده شده‌اند. طاقچه‌ها و طاقچه‌ها اشیاء نزدیک را نشان می‌دهند: «گلدان‌های فلزی و شیشه‌ای روی قفسه‌ها و میزها که به نظر می‌رسد
و شیشه‌ای روی قفسه‌ها و میزها که به نظر می‌رسد از دیوار بیرون زده‌اند»، که به طرز بازیگوشانه‌ای این تصور رایج را که پرسپکتیو همیشه برای به تصویر کشیدن عقب‌نشینی از صفحه تصویر است، رد می‌کند. در بخش‌های دیگر ویلا، دیوارهای غیرفیگوراتیو با رنگ‌های روشن، به سبک معماری درجه یک، وجود دارد که برخی از آنها در موزه هنر متروپولیتن و موزه لوور به نمایش گذاشته شده‌اند. ویلا دلا پیزانلا. این ویلا برای اولین بار توسط مالکان زمین طی چندین فصل از سال ۱۸۷۶ کشف شد. در کاوش‌های سال ۱۸۹۴، یک "ویلا روستیکا" به مساحت ۱۰۰۰ متر
سال ۱۸۹۴، یک "ویلا روستیکا" به مساحت ۱۰۰۰ متر مربع با بخش مسکونی مشخص شامل حمام و یک "پارس روستیکا" با ساختمان‌های مزرعه و انبارها کشف شد. پرورش حیوانات مزرعه انجام می‌شد و بیشتر اتاق‌های طبقه همکف برای فرآوری و نگهداری روغن، شراب و غلات استفاده می‌شد. اکثر اشیای قابل‌حمل در ویلا به‌نظر می‌رسد همچنان در جای خود باقی مانده بودند، هرچند برخی از آن‌ها احتمالاً در محل اصلی استفاده‌شان قرار نداشتند. در حالی که بسیاری از صندوق‌ها و کمدها حاوی اثاثیه ذخیره‌شده بودند، برخی اقلام ممکن است برای نگهداری موقت به داخل
برخی اقلام ممکن است برای نگهداری موقت به داخل خانه آورده شده باشند—از جمله دو وان برنزی با دسته‌هایی به شکل سر شیر که هیچ‌گونه ارتباط مشخصی با مجموعه حمام نداشتند، و یکی از آن‌ها حتی آن‌قدر بزرگ بود که از آخرین در عبور نمی‌کرد. در یک صندوق بزرگ، چهل کلید و مجموعه‌ای از ظروف نقره‌ای غذاخوری کشف شد. در آشپزخانه، اسکلت سگی زنجیرشده یافت شد؛ و در اصطبل، استخوان‌های چند اسب بسته‌شده به چشم می‌خورد، که یکی از آن‌ها موفق شده بود خود را رها کرده و فرار کند. در اتاق روغن‌گیری زیتون ("تورکولاریوم")، نخستین سه اسکلت
روغن‌گیری زیتون ("تورکولاریوم")، نخستین سه اسکلت انسانی کشف شد، از جمله اسکلت زنی که احتمالاً بانوی خانه بوده و گوشواره‌هایی باشکوه از طلا با نگین‌های توپاز به گوش داشت. این زن، که موضوع بسیاری از روایت‌های رمانتیک شده است، با نام «ماکسیما» شناخته می‌شود—نامی که بر بسیاری از ظروف نقره‌ای نیز نقش بسته است. برخی پژوهشگران گمان کرده‌اند که مالک پیشین ویلا، "لوسیوس کائکیلیوس لوکوندوس"، بانکدار پمپئی بوده که ثروت خاندان ژولیو-کلودیان را در کامپانیا به ارث برده و پدر احتمالی ماکسیما بوده است. این فرضیه، اگرچه
و پدر احتمالی ماکسیما بوده است. این فرضیه، اگرچه قطعی نیست، اما به‌واسطه شواهد پراکنده و نام‌های حک‌شده بر اشیاء، تصویری انسانی و تاریخی از ساکنان ویلا ارائه می‌دهد. در سال ۱۸۹۵ در "تورکولاریوم"، گنجینه باشکوهی به نام گنجینه بوسکورئاله در صندوقچه‌ای پیدا شد که شامل ۱۰۲ قلم جنس بود: ظروف نقره‌ای، دستبند، گوشواره، انگشتر و یک زنجیر طلای دوتایی. هزار سکه طلا هنوز در بقایای یک کیف چرمی بود. در زمان فوران آتشفشان، احتمالاً این اتاق یکی از امن‌ترین اتاق‌های ویلا بود که صاحب آن به مردی مورد اعتماد دستور داده بود
بود که صاحب آن به مردی مورد اعتماد دستور داده بود آن را برای زمان‌های بهتر پنهان کند. تمام گنجینه‌ها از طریق خانواده روچیلد به فرانسه قاچاق و فروخته شدند. کاوش‌های این ویلا در سال ۱۸۹۶ توسط آنجیولو پاسکی از سر گرفته شد.
آنکیانو دهکده‌ای (فرازیون) در کمون وینچی، استان فلورانس، توسکانی، مرکز ایتالیا است. این روستا به خاطر ویلا دل فرال باستانی و کلیسای کوچکش، سنت آنتونیو اِ فرانچسکو، شناخته شده است. لئوناردو داوینچی در ۱۵ آوریل ۱۴۵۲ در مزرعه‌ای نزدیک آنکیانو متولد شد. نام کامل او «لئوناردو دی سر پیرو داوینچی» بود که به معنی «لئوناردو، پسر پیرو، اهل وینچی» است. خانه‌ای که لئوناردو داوینچی در آن متولد شد، بین آنکیانو و فالتونیانو، حدود ۳ کیلومتری وینچی واقع شده است.
فرانسیس اول دو سیسیل (; – ) پادشاه دو سیسیل از ۱۸۲۵ تا ۱۸۳۰ و نایب‌السلطنه پادشاهی سیسیل از ۱۸۰۶ تا ۱۸۱۴ بود. زندگی‌نامه. فرانسیس پسر فردیناند اول دو سیسیل و همسرش آرشیدوشس ماریا کارولینا از اتریش در ناپل به دنیا آمد. او همچنین برادرزاده ماری آنتوانت و لویی شانزدهم، آخرین پادشاه و ملکه فرانسه قبل از اولین جمهوری فرانسه، و نوه ملکه ماریا ترزا، ملکه هابسبورگ و ملکه مقدس روم بود. پس از مرگ برادر بزرگترش کارلو، دوک کالابریا در سال ۱۷۷۸، فرانسیس با عنوان دوک کالابریا، که عنوان سنتی وارث تاج و تخت ناپل است، وارث
که عنوان سنتی وارث تاج و تخت ناپل است، وارث تاج و تخت ناپل و سیسیل شد. دوران کودکی و جوانی. او در ۱۹ اوت ۱۷۷۷ در کاخ سلطنتی ناپل متولد شد و پسر دوم فردیناند چهارم ناپل و ماریا کارولینا اتریش بود. پس از مرگ زودهنگام برادر بزرگترش چارلز تیتوس در دسامبر ۱۷۷۸، فرانسیس متعاقباً وارث تاج و تخت ناپل و سیسیل شد. او که عنوان دوک کالابریا را دریافت کرده بود، برخلاف پدرش، تحت راهنمایی معلمان واجد شرایط، مانند فیزیکدان آپولیایی جوزپه ساوریو پولی و کاردینال دومنیکو اورسینی آراگون، دوک گراوینا، آموزش کامل و جامعی دید.
آراگون، دوک گراوینا، آموزش کامل و جامعی دید. وارث جوان تاج و تخت به علوم طبیعی و همچنین تاریخ علاقه نشان داد، در حالی که علاقه کمی به لاتین و سایر علوم انسانی نشان می‌داد. او که به گیاه‌شناسی علاقهٔ زیادی داشت، طبق گفتهٔ شاعر ناپلی، جولیو جنوینو، دو رساله در این زمینه نوشت: «ساختن برای گل‌های پیازدار» و «یادآوری گل‌ها و استفاده از آن‌ها در گلدان‌ها». وقتی در سال ۱۷۹۵ به سن ۱۸ سالگی رسید، فرانسیس به جلسات شورای دولتی راه یافت. او که در دوران ولیعهدی‌اش فردی ضعیف و مردد بود، هرگز با والدینش درگیر نشد و همیشه
و مردد بود، هرگز با والدینش درگیر نشد و همیشه از دستورات مادرش، زنی مصمم و اقتدارگرا، و همچنین از وصیت‌نامهٔ سلطنتی پدرش پیروی می‌کرد. به همین دلیل، او ازدواج مورد نظر ماریا کارولینا با آرشیدوشس ماریا کلمنتینا از اتریش، دختر امپراتور لئوپولد دوم و پسرعموی فرانسیس، را پذیرفت. این عروسی در ۲۵ ژوئن ۱۷۹۷ در فوجا برگزار شد و بخشی از اتحاد بین پادشاهی ناپل و دربار وین بود، درست زمانی که بذر انقلاب فرانسه در سراسر اروپا پخش می‌شد. قرارداد عروسی در سال ۱۷۹۰ امضا شده بود، اما دقیقاً به دلیل شور انقلابی که اروپا را
بود، اما دقیقاً به دلیل شور انقلابی که اروپا را زیر و رو می‌کرد، به تعویق افتاد: ماریا کلمنتینا تنها در سال ازدواجش، در دوره‌ای از آرامش نسبی بین ناپل و پاریس، توانست به وطن جدید خود برسد. در دسامبر ۱۷۹۸، دوک کالابریا به همراه پدرش در لشکرکشی ناپلی شرکت کرد که هدف آن سرنگونی جمهوری روم، که توسط فرانسوی‌ها در رم تأسیس شده بود، و بازگرداندن قدرت دنیوی پاپ بود. با این حال، این لشکرکشی به فاجعه نظامی انجامید. نتیجه آن حمله نیروهای فرانسوی به رهبری ژنرال شامپیونه به پادشاهی در ژانویه ۱۷۹۹ بود. فردیناند در
به پادشاهی در ژانویه ۱۷۹۹ بود. فردیناند در مواجهه با پیشروی فرانسوی‌ها، تصمیم گرفت پایتخت را ترک کند و سوار بر یک کشتی انگلیسی به سیسیل پناه ببرد و تمام خانواده سلطنتی، از جمله فرانسیس، به دنبال او رفتند، در حالی که جمهوری پارتنوپی در ناپل اعلام شد. در پالرمو، شاهزاده، برخلاف انتظارات مادرش، خود را درگیر سیاست نکرد، از زندگی درباری دوری کرد و صرفاً بر حومه شهر و خانواده‌اش تمرکز کرد (در سال ۱۸۰۱ همسرش ماریا کلمنتینا درگذشت، در حالی که چند ماه قبل از آن، پسر بزرگ این زوج، فردیناند، نیز درگذشته بود). او
پسر بزرگ این زوج، فردیناند، نیز درگذشته بود). او علی‌رغم اصرار والدینش و کاردینال فابریزیو روفو، سازمان‌دهنده ارتش ایمان مقدس، که چهره‌ای کلیدی در مبارزه با فرانسوی‌ها و جمهوری‌خواهان بود، به‌طور فعال در فتح مجدد ناپل شرکت نکرد. او در سال ۱۸۰۱ به عنوان ستوان فردیناند، که هنوز در سیسیل بود، به ناپل بازگشت و تا ژوئن ۱۸۰۲، زمانی که پدرش وظایف خود را از سر گرفت، در آنجا ماند. پس از یک دوره بیوگی، فرانسیس تصمیم گرفت با ماریا ایزابلا از بوربون-اسپانیا، دختر پادشاه چارلز چهارم اسپانیا، ازدواج مجدد کند. فردیناند
چارلز چهارم اسپانیا، ازدواج مجدد کند. فردیناند چهارم ناپل و چارلز چهارم اسپانیا خواهر و برادر بودند، هر دو پسران چارلز سوم اسپانیا، و بنابراین ماریا ایزابلا و فرانسیس اول پسرعمو بودند. عروسی به صورت وکالتی در ۶ ژوئیه ۱۸۰۲ در مادرید برگزار شد، در حالی که این زوج مراسم را حضوری در ۶ اکتبر در بارسلونا برگزار کردند: این جشن‌ها تا ۱۲ اکتبر ادامه داشت، زمانی که ماریا ایزابلا و فرانسیس به ناپل عزیمت کردند. این ازدواج آرزوی پادشاه ناپل بود تا اتحاد بین ناپل و مادرید را که روابطشان، علیرغم خویشاوندی دودمانی‌شان، به
را که روابطشان، علیرغم خویشاوندی دودمانی‌شان، به دلیل مانورهای ماریا کارولینا برای قرار دادن پادشاهی ناپل در مدار دربار وین، سرد شده بود، تجدید کند. در سال ۱۸۰۶، پس از دومین فرار اجباری خانواده سلطنتی از ناپل به پالرمو به دلیل حمله فرانسه، فرانسیس توسط پدرش به عنوان جانشین منصوب شد و از همراهی او با سیسیل خودداری کرد. در واقع، او بیهوده تلاش کرد تا یک قیام مردمی در باسیلیکاتا و کالابریا ترتیب دهد، تا اینکه مجبور شد با بقیه نیروهای مشروع به جزیره فرار کند. برادر ناپلئون، ژوزف بناپارت، بر تخت ناپل نشست و پس
ناپلئون، ژوزف بناپارت، بر تخت ناپل نشست و پس از دو سال حکومت، عنوان پادشاه اسپانیا را به خود اختصاص داد. یواخیم مورات، برادر زن امپراتور فرانسه، بر تخت ناپل نشست. نایب‌السلطنه پادشاهی سیسیل. فرانسیس در طول دوره دوم تبعید خود، همچنان خود را وقف فعالیت‌های مورد علاقه‌اش، گیاه‌شناسی و کشاورزی، کرد و یک ویلای کشاورزی نمونه در ملک خود در بوکادیفالکو تأسیس کرد، جایی که سیستم‌های جدید کشت، آبیاری و دامداری را آزمایش کرد. از نظر سیاسی، اوضاع بسیار پرتنش بود: سیسیل از نظر نظامی توسط ناوگان انگلیسی محافظت می‌شد، در
از نظر نظامی توسط ناوگان انگلیسی محافظت می‌شد، در حالی که اشراف و مردم سیسیل از فرمانروایان خود ناراضی بودند و از امتناع آنها در دوره اول تبعید برای حفظ دربار خود در پالرمو خشمگین بودند. در نتیجه، هم اشراف که امتیازاتشان تهدید شده بود و هم مردم عادی از پرداخت مالیات و عوارض اضافی برای حفظ دربار بوربون‌ها خودداری کردند. در جزیره، بوربون‌ها به حمایت فرستاده انگلیسی به سیسیل، لرد ویلیام بنتینک، متکی بودند. فردیناند سپس در سال ۱۸۱۰ پارلمان سیسیل را که متشکل از سه «شاخه» سنتی اشراف، روحانیون و شهرهای دولتی بود،