payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به ثروت و اندوختن دارایی‌های دنیوی محروم باشد. در مقابل، طبقهٔ تولیدکننده که سرشتی همانند «برنز» دارد، می‌تواند ثروت و دارایی بیافریند و مبادله کند، اما از مشارکت در سیاست منع شده است. به باور افلاطون، این دو طبقه باید شایستگی‌هایشان را مبادله کنند: یکی اقتدار سیاسی و دیگری قدرت اقتصادی. اما به محض آن‌که این دو حوزه درهم آمیخته شوند، بدبختی و بی‌عدالتی در جامعه پدید خواهد آمد: تارنُپُلسکی استدلال می‌کند که «دروغ شریف» افلاطون تبلیغات اقتدارگرایانه نیست، بلکه ابزاری آگاهانه در گفتمان مدنی است که با پرورش
ابزاری آگاهانه در گفتمان مدنی است که با پرورش بدگمانی انتقادی نسبت به اسطوره‌های بنیادین، مخاطب خود را می‌آزماید و آموزش می‌دهد. نقد دروغ شریف افلاطون. مفهوم «دروغ شریف» همان‌گونه که افلاطون تعریف کرده است، در میان مفسران مدرن بحث‌برانگیز بوده است. هرچند برخی از پژوهشگران کلاسیک، از جمله فرانسیس کورنفورد، بر این باور بودند که «دروغ شریف» ترجمه‌ای نادرست است، اما آلن بلوم بر ترجمه و تفسیر لفظی این تعبیر افلاطون تأکید داشت. در اثر "جامعهٔ باز و دشمنان آن"، کارل پوپر می‌نویسد: «به‌سختی می‌توان فهمید چرا برخی
پوپر می‌نویسد: «به‌سختی می‌توان فهمید چرا برخی از شارحان افلاطون که او را برای مبارزه با عرف‌گرایی مخربِ سوفسطائیان و برای بنیان‌گذاری طبیعت‌گرایی معنوی که در نهایت بر دین استوار است ستوده‌اند، او را برای آن‌که دین را بر پایهٔ یک قرارداد، یا در واقع یک اختراع، نهاده است سرزنش نمی‌کنند.» دین برای افلاطون «دروغی شریف» است، دست‌کم اگر بپذیریم که او همهٔ این سخنان را صادقانه و نه از روی نیرنگ گفته است. پوپر بر این باور بود که برداشت افلاطون از دین تأثیری چشمگیر بر اندیشه‌های بعدی گذاشته است. لئو اشتراوس یادآور
بر اندیشه‌های بعدی گذاشته است. لئو اشتراوس یادآور شد که اندیشمندانی برجسته، از زمان افلاطون به بعد، این پرسش را مطرح کرده‌اند که آیا سیاستمداران خوب و کارآمد می‌توانند همواره راست‌گو باشند و در عین حال اهداف ضروری جامعهٔ خود را محقق سازند. اشتراوس در کتاب "شهر و مرد" به اسطوره‌هایی می‌پردازد که در "جمهوری" افلاطون آمده و به باور او برای همهٔ حکومت‌ها لازم‌اند. این اسطوره‌ها شامل این باورند که زمین کشور از آنِ دولت است، هرچند احتمالاً به شیوه‌ای نامشروع به دست آمده باشد، و این‌که شهروندی ریشه در چیزی فراتر
آمده باشد، و این‌که شهروندی ریشه در چیزی فراتر از تصادف‌های تولد دارد. اشتراوس از خوانندگان می‌خواهد در نظر آورند که آیا به‌راستی دروغ‌های شریف هیچ نقشی در اتحاد و هدایت پولیس ندارند. او می‌پرسد آیا برای دادن معنا و هدف به زندگی انسان‌ها و تضمین ثبات جامعه به اسطوره‌ها نیاز است یا خیر؛ در برابرِ این نگرش بدبینانه‌تر که انسان‌هایی که به آزمون بی‌وقفهٔ «حقایق مرگبار» – به زبان فریدریش نیچه – می‌پردازند، می‌توانند آزادانه شکوفا شوند. او در پایان به این پرسش می‌رسد که آیا می‌توان برای مطلق‌های سیاسی و
پرسش می‌رسد که آیا می‌توان برای مطلق‌های سیاسی و معرفت‌شناختی حدی قائل شد یا خیر.
نئوعرفان در هنر ایران اصطلاحی است که شماری از پژوهشگران برای توصیف گرایشی در هنر معاصر ایران به‌کار می‌برند. این گرایش کوششی است برای بازخوانی و بازآفرینی عناصر معنوی و عرفانیِ سنتی در قالب‌های هنری جدید. نئوعرفان با الهام از نگارگری ایرانی و ادبیات عرفانی فارسی، مضامینی همچون نور، فنا، بقا و وحدت وجود را در زبان بصری نوین بازتاب می‌دهد. پیشینه. پیوند میان مضامین عرفانی و نگارگری از دوره‌های تیموری و صفوی در ایران به‌صورت نظام‌مند در متن و تصویر دیده می‌شود و روایت‌های ادبی عرفانی در نگاره‌ها بازتاب
می‌شود و روایت‌های ادبی عرفانی در نگاره‌ها بازتاب یافته‌اند. در روزگار معاصر، این میراث معنوی در چارچوب بیان‌های جدید هنری بازخوانی شده و در پژوهش‌های دانشگاهیِ مرتبط با هنر معاصر ایران بررسی شده‌است. در پژوهش‌های معاصر. مطالعات دانشگاهی به استمرار مؤلفه‌های عرفانی در هنر معاصر ایران پرداخته‌اند و نسبت عناصر سنتی با زبان بصری جدید را بررسی کرده‌اند.
آئوستا سیاه ابلق ( , ) یک نژاد گاو ایتالیایی از منطقه واله دائوستا در شمال غربی ایتالیا است. این نژاد دارای خال‌های سیاه و شاخ‌های کوتاه است. این نژاد یکی از سه نژاد منطقه‌ای در این منطقه است، آئوستا سیاه‌خالدار یکی از سه نژاد بومی منطقه به‌شمار می‌رود؛ دو نژاد دیگر «آئوستا شاه‌بلوطی» و «آئوستا سرخ‌خالدار» هستند. مانند آنها، این نژاد دورگه بوده و از نژادها و انواع مختلف گاو محلی مشتق شده است. به نظر می‌رسد که بیشترین تأثیر را از نژادهای سوئیسی «فریبورژوا» و «هرنس» پذیرفته باشد که از گذرگاه «سن برنارد بزرگ»
«هرنس» پذیرفته باشد که از گذرگاه «سن برنارد بزرگ» وارد درهٔ آوستا شدند. نژاد آوستا سیاه‌خالدار دومنظوره است؛ عمدتاً برای تولید شیر پرورش می‌یابد، اما برای گوشت نیز ارزش دارد. شیوهٔ پرورش این نژاد عموماً «ییلاق-قشلاقی» است: گاوها تنها در زمستان در آغل نگهداری می‌شوند و ماه‌های تابستان را در رمه‌گردانی کوهستانی آلپ می‌گذرانند. تاریخچه. همانند دیگر نژادهای گاو درهٔ آوستا، یعنی شاه‌بلوطی و سرخ‌خالدار، نژاد سیاه‌خالدار نیز از آمیختگی نژادها و گونه‌های محلی گوناگون پدید آمده است. به نظر می‌رسد مهم‌ترین تأثیر بر
پدید آمده است. به نظر می‌رسد مهم‌ترین تأثیر بر شکل‌گیری و ریخت‌شناسی این نژاد از نژادهای فریبورژوا (که از دههٔ ۱۹۷۰ منقرض شد) و هرنس بوده باشد؛ این دو نژاد از طریق گذرگاه سن برنارد بزرگ از سوئیس وارد منطقه شدند. انجمن پرورش‌دهندگان این نژاد با نام «انجمن ملی پرورش‌دهندگان گاو نژاد آوستایی» در سال ۱۹۳۷ بنیان‌گذاری شد و دفتر شجره‌نامهٔ رسمی این نژاد در سال ۱۹۸۵ ایجاد گردید. نژاد سیاه‌خالدار تنها در ناحیه‌ای نسبتاً محدود از درهٔ آوستا پراکنده است؛ در درهٔ والپلینه، در درهٔ سن-بارتلمی، در درهٔ اولومون و همچنین
در درهٔ سن-بارتلمی، در درهٔ اولومون و همچنین در تپه‌های حاشیه‌ای درهٔ رود دورا بالتیا، میان شهرهای نوس و آوستا. در سال ۱۹۴۶ برآورد می‌شد که حدود ۳۰ هزار رأس از این گاوها وجود داشته باشد. در سال ۱۹۸۳ جمعیت آن ۷۱۲۰ رأس تخمین زده شد و در سال ۲۰۱۴ تعداد آن ۷۹۴ رأس گزارش گردید. این نژاد یکی از یازده نژادی است که با هم "فدراسیون اروپایی نژادهای گاوهای قوس آلپ را" تشکیل می‌دهند، و نژادهای دیگر عبارتند از: پینزگائر و تیرولر گراویه از اتریش؛ آبوندانس، تارنتایز و ووسگین از فرانسه؛ هینتروالدر و وردوالدر از آلمان؛
ووسگین از فرانسه؛ هینتروالدر و وردوالدر از آلمان؛ رندنا از ایتالیا؛ و هرنس از سوئیس. ویژگی‌ها. گاو سیاه خالدار آئوستا، خالدار است. پاها و شکم اغلب سفید هستند؛ سر معمولاً سیاه است و اغلب یک ستاره سفید دارد. برخلاف شاه بلوط آئوستا که موهای قرمز و سیاه در پوشش خود دارد، گاو سیاه خالدار فقط در نواحی سیاه موهای سیاه دارد. سم‌ها، پوزه و مخاط آن به رنگ سیاه تخته سنگی است و شاخ‌ها کوتاه و نوک سیاه دارند. سم‌ها به‌طور ویژه‌ای سخت هستند. این گاوها قوی، مقتصد و مقاوم هستند و به خوبی قادر به بهره‌برداری از مراتع
هستند و به خوبی قادر به بهره‌برداری از مراتع کوهستانی مرتفع در هستند. و بالاتر. مدیریت رمه‌گردانی است: گاوها فقط در زمستان در اصطبل نگهداری می‌شوند و ماه‌های تابستان را در مراتع کوهستانی آلپ می‌گذرانند و با پیشرفت فصل به ارتفاعات بالاتر می‌روند. کاربرد. گاو نر سیاه هم برای شیر و هم برای گوشت پرورش داده می‌شود. میانگین تولید شیر در هر دوره شیردهی؛ شیر آن 3.43% چربی و ۳٫۳۸٪ پروتئین دارد. گاو نر سیاه نسبت به گاو نر قرمز، هرچند مقاوم‌تر است، از بهره‌وری کمتری برخوردار است. این ممکن است تا حدی به این دلیل باشد
است. این ممکن است تا حدی به این دلیل باشد که توانایی‌های تولیدی این نژاد با دورگه‌سازی با شاه بلوط آئوستا برای تولید حیواناتی با ویژگی‌های خوب مبارزه با گاو کاهش یافته است. مسابقات غیررسمی گاوبازی، موسوم به «جنگ‌های گاوها»، بیش از ۱۵۰ سال است که ثبت شده‌اند. در دره آئوستا، مدیریت رسمی این نبردها به سال ۱۹۵۸ برمی‌گردد، زمانی که "کمیته منطقه‌ای جنگ‌های گاوها" تشکیل شد. این مسابقات به یک رویداد مهم اجتماعی-فرهنگی تبدیل شده‌اند. حدود بیست مسابقه بین ماه‌های مارس و اکتبر هر سال برگزار می‌شود که به نبرد نهایی و
و اکتبر هر سال برگزار می‌شود که به نبرد نهایی و تاجگذاری "راین" («ملکه») ختم می‌شود. موفقیت در این مسابقات می‌تواند ارزش بازار گاوها را به میزان قابل توجهی افزایش دهد.
دو وعده غذایی در روز فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۸ و به کارگردانی راج کوسلا است. در این فیلم بازیگرانی همچون فیروز خان، سانجیو کومار، رینا روی، سولاکشانا پاندیت، نیروپا روی، امجد خان، شاکتی کاپور و ساتین کاپو ایفای نقش کرده‌اند.
ایلاریا کاپوا (متولد ۲۱ آوریل ۱۹۶۶ در رم) ویروس‌شناس و سیاستمدار سابق ایتالیایی است که بیشتر به خاطر تحقیقاتش در مورد ارتومیکسوویریده، به ویژه آنفولانزای پرندگان، و تلاش‌هایش برای ترویج دسترسی آزاد به اطلاعات ژنتیکی در مورد ویروس‌های نوظهور به عنوان بخشی از تلاش‌های آمادگی قبل از همه‌گیری شناخته می‌شود. کاپوآ در حال حاضر استاد «مؤسسه علوم غذایی و کشاورزی» (IFAS) است و هم‌زمان در «دانشکده دامپزشکی» و «دانشکده بهداشت عمومی و حرفه‌های سلامت» در دانشگاه فلوریدا در شهر گینزویل، فلوریدا، ایالات متحده، سمت دارد.
در شهر گینزویل، فلوریدا، ایالات متحده، سمت دارد. او برای هدایت و مدیریت «مرکز برتری سلامت واحد دانشگاه فلوریدا» در حوزه پژوهش و آموزش جذب شد. کاپوا، که یک دامپزشک آموزش دیده است، عمدتاً در زمینه ویروس‌شناسی دامپزشکی و عفونت‌های ویروسی مشترک بین انسان و دام فعالیت داشته است. او بیش از بیست سال در شبکه «مؤسسات پیشگیری و کنترل بیماری‌های دام» در ایتالیا فعالیت کرد و بیش از ده سال ریاست آزمایشگاه مرجع ملی و بین‌المللی بیماری نیوکاسل و آنفلوانزای پرندگان را در «IZSVE» بر عهده داشت. در پاسخ به شیوع آنفلوانزای
«IZSVE» بر عهده داشت. در پاسخ به شیوع آنفلوانزای پرندگان در ایتالیا در سال‌های ۱۹۹۹–۲۰۰۰، کاپوآ و همکارانش یک راهبرد نوآورانه برای واکسیناسیون طیور تجاری علیه این بیماری پیشنهاد و توسعه دادند که به‌کار گرفته شد و به صنعت امکان داد از تعطیلی کامل جلوگیری کند. در فوریه ۲۰۰۶، کاپوا با به چالش کشیدن سیستم موجود برای دسترسی دانشمندان به مواد ژنتیکی توالی‌یابی شده از ویروس‌های آنفولانزا، توجه بین‌المللی را به خود جلب کرد. در اوج همه‌گیری ویروس آنفلوانزای نوع A زیرگروه H5N1، کاپوا تصمیم گرفت توالی اولین ویروس
زیرگروه H5N1، کاپوا تصمیم گرفت توالی اولین ویروس آفریقایی H5N1 را در یک وب‌سایت عمومی (ژن‌بانک) منتشر کند، نه اینکه داده‌ها را در یک پایگاه داده محافظت‌شده با رمز عبور که در لوس آلاموس نگهداری می‌شود و فقط برای گروه کوچکی از محققان قابل دسترسی است، قرار دهد. در این مدت، کاپوا رهبری یک کمپین بین‌المللی را بر عهده داشت که دسترسی آزاد به توالی‌های ژنتیکی مشتق شده از ویروس‌های آنفولانزا و سایر ویروس‌های دارای پتانسیل همه‌گیری را ترویج می‌کرد. یکی از ناظران، کاپوا را «متعلق به یک سنت دیرینه از دانشمندانی که
کاپوا را «متعلق به یک سنت دیرینه از دانشمندانی که علیه ایده‌های تثبیت‌شده و طبقه بالا در میان همکاران خود شورش می‌کردند» توصیف کرد، اما همچنین از دیدگاه جدیدی حمایت می‌کرد که در آن همکاری علمی «مستقیماً بین دانشمندان و نه با واسطه نهادها» اعمال می‌شود. زندگی‌نامه. آموزش. ایلاریا کاپوا، متولد رم در سال ۱۹۶۶، در سال ۱۹۸۹ با افتخارات در رشته دامپزشکی از دانشگاه پروجا فارغ‌التحصیل شد در سال ۱۹۹۱، او دوره تخصصی پس از فارغ‌التحصیلی در رشته بهداشت و سلامت حیوانات را در دانشگاه پیزا به پایان رساند. او در سال ۲۰۰۷
را در دانشگاه پیزا به پایان رساند. او در سال ۲۰۰۷ مدرک دکترای خود را از دانشگاه پادووا در رشته اپیدمیولوژی آنفولانزای مرغی، انتقال بین گونه‌ای و کنترل آن دریافت کرد. فعالیت‌های علمی. کاپوا پیش از پیوستن به پارلمان ایتالیا، به عنوان مدیر دپارتمان علوم زیست‌پزشکی تطبیقی در مؤسسهٔ جانورشناسی و بیماری‌های عفونی ونیز (IZSVe) در لگنارو در پادوا خدمت می‌کرد. این دپارتمان محل آزمایشگاه مرجع ملی FAO/OIE برای آنفولانزای پرندگان و بیماری نیوکاسل است و مرکز همکاری OIE برای بیماری‌ها در رابط حیوان/انسان محسوب می‌شود.
برای بیماری‌ها در رابط حیوان/انسان محسوب می‌شود. در سال‌های ۱۹۹۹–۲۰۰۰، در پاسخ به یک سویه پایدار اما نسبتاً کم‌خطر از ویروس آنفلوانزای نوع A زیرگروه H5N1 که صنعت طیور تجاری ایتالیا را تحت تأثیر قرار داده بود، کاپوآ و همکارانش یک روش نوآورانه ارائه کردند که با نام «استراتژی DIVA» (تشخیص حیوانات آلوده از حیوانات واکسینه‌شده) شناخته شد و به‌عنوان ابزاری برای حمایت از اقدامات ریشه‌کنی مورد استفاده قرار گرفت. این استراتژی پیش‌تر برای ریشه‌کنی ویروس‌های هرپس ایجاد و توسعه یافته بود. در این روش، طیور با یک واکسن
و توسعه یافته بود. در این روش، طیور با یک واکسن غیرفعال‌شده که از ویروس H7N3 با شباهت آنتی‌ژنی گرفته شده بود، ایمن‌سازی می‌شدند و هم‌زمان یک آزمون تشخیصی طراحی شد تا آنتی‌بادی‌های آنتی‌ژن نورآمینیداز را شناسایی کند و مشخص نماید که آیا آنتی‌بادی‌های آنفلوانزا در حیوان ناشی از واکسن ویروس آنفلوانزای نوع A زیرگروه H5N1 است یا ویروس طبیعی. پس از تأیید توسط اتحادیه اروپا، این برنامه در نوامبر ۲۰۰۰ اجرا شد. این استراتژی به صنعت طیور ایتالیا امکان داد تا تجارت خود را ادامه دهد و عامل بیماری هدف از ایتالیا
خود را ادامه دهد و عامل بیماری هدف از ایتالیا ریشه‌کنی شد. امروزه، DIVA یکی از استراتژی‌های توصیه‌شده توسط اتحادیه اروپا برای مقابله با آنفلوانزای پرندگان در سطح جهانی است. در جریان شیوع آنفولانزای H5N1 همه‌گیر که می‌تواند از پرندگان به انسان منتقل شود، آزمایشگاه کاپوا در پادوا نمونه‌ای از سویه ویروسی که اخیراً در نیجریه معرفی شده بود را برای تایپ و توصیف دریافت کرد. کاپوا معتقد بود که گردش گسترده‌تر دانش مربوط به اطلاعات ژنتیکی در مورد ویروس‌های معاصر برای بهبود آمادگی و واکنش ضروری است و پیشنهاد ارسال
بهبود آمادگی و واکنش ضروری است و پیشنهاد ارسال توالی ژنتیکی به یک پایگاه داده محافظت‌شده با رمز عبور را که توسط سازمان بهداشت جهانی پیشنهاد شده بود، رد کرد. در عوض، او تصمیم گرفت توالی‌های ژنتیکی را به GenBank، یک پایگاه داده قابل دسترس برای عموم، واریز کند تا در دسترس کل جامعه علمی قرار گیرد. در ۱۶ فوریه ۲۰۰۶، کاپوا با حدود ۵۰ نفر از همکارانش تماس گرفت و آنها را تشویق کرد که توالی‌های ژنتیکی آنفولانزای مرغی را در پایگاه‌های داده قابل دسترس برای عموم واریز کنند. مجله Science در مورد تلاش کاپوا گزارش داد و
کنند. مجله Science در مورد تلاش کاپوا گزارش داد و اظهار داشت که او «بحث در مورد چگونگی ایجاد تعادل بین سلامت جهانی و نیاز دانشمندان به انتشار و درخواست کشورها برای پنهان‌کاری را از سر گرفته است.» ابتکار کاپوا توسط مطبوعات بین‌المللی از جمله "وال استریت ژورنال"، "نیویورک تایمز" و "واشینگتن پست" پوشش داده شد. مطبوعات علمی انگلیسی زبان و همچنین مطبوعات جریان اصلی اروپا به پوشش این بحث ادامه دادند. امروزه، سازمان بهداشت جهانی (WHO)، سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO) و سازمان جهانی بهداشت دام (OIE)
ملل متحد (FAO) و سازمان جهانی بهداشت دام (OIE) سازوکارهای اشتراک‌گذاری بهتر، شفافیت داده‌ها و رویکردی میان‌رشته‌ای را برای بهبود آمادگی در برابر رویدادهای همه‌گیری ترویج و حمایت می‌کنند. تاریخچه شخصی. ایلاریا کاپوا با یک اسکاتلندی به نام ریچارد ازدواج کرده و دختری دارد که در سال ۲۰۰۴ متولد شده است. فعالیت‌های سیاسی. در ژانویه ۲۰۱۳، ماریو مونتی، نخست‌وزیر وقت ایتالیا، که به دنبال جذب دانشمندان و دانشگاهیان به پارلمان بود، از کاپوا خواست تا برای کسب کرسی در پارلمان ایتالیا نامزد شود. کاپوا این پیشنهاد را
پارلمان ایتالیا نامزد شود. کاپوا این پیشنهاد را پذیرفت و در فوریه ۲۰۱۳ به عنوان عضوی از مجلس نمایندگان ایتالیا، یکی از دو بخش پارلمان ایتالیا، انتخاب شد. کاپوا بیش از دو سال به عنوان نایب رئیس کمیسیون علوم، فرهنگ و آموزش مجلس نمایندگان خدمت کرد. فرآیندهای قضایی. در سال ۲۰۱۴، زمانی که او نماینده مجلس بود، مجله هفتگی ایتالیایی فاش کرد که کاپوا موضوع یک تحقیق جنایی ده ساله توسط پلیس ایتالیا بوده است. مقاله روی جلد این مجله از توطئه‌ای بین دانشمندان و شرکت‌های داروسازی برای افزایش فروش واکسن‌ها با انتشار عمدی
داروسازی برای افزایش فروش واکسن‌ها با انتشار عمدی ویروس‌ها خبر داد. در ژوئیه ۲۰۱۶، کاپوا توسط قاضی تحقیقات مقدماتی دادگاه ورونا از تمام اتهامات تبرئه شد، زیرا «هیچ پرونده‌ای برای پاسخگویی وجود نداشت.» در تصمیم قاضی ذکر شده بود که «شواهدی مبنی بر جعل شواهد علیه او وجود دارد.»
رم، فلورانس و میلان سه شهر اصلی ایتالیا هستند که به‌عنوان «قلب تپندهٔ تاریخ هنر اروپا» شناخته می‌شوند. این سه مرکز شهری در دوره‌های مختلف تاریخی از امپراتوری روم باستان تا رنسانس ایتالیا و هنر مدرن، نقشی تعیین‌کننده در شکل‌گیری و تحول هنر غرب داشته‌اند. رم. رم از دوران باستان به‌عنوان مرکز سیاسی و هنری امپراتوری روم شناخته می‌شد. معماری باشکوهی چون کولوسئوم، پانتئون و فروم رومی نمونه‌هایی از اوج هنر و مهندسی در این شهر هستند. در قرون وسطی و رنسانس نیز، رم به مرکز قدرت کلیسای کاتولیک بدل شد و سفارش‌های پاپ
مرکز قدرت کلیسای کاتولیک بدل شد و سفارش‌های پاپ منجر به خلق آثاری ماندگار از هنرمندانی چون میکلانج و رافائل در کلیسای سیستین و واتیکان شد. فلورانس. فلورانس به‌عنوان زادگاه رنسانس شناخته می‌شود. در قرن چهاردهم و پانزدهم میلادی، خاندان مدیچی با حمایت از هنرمندان و اندیشمندان، زمینهٔ شکوفایی هنر و علوم را فراهم کردند. آثاری چون مجسمهٔ داوود اثر میکلانج و دروازه‌های بهشت ساختهٔ لورنزو گیبرتی، از شاخص‌ترین آثار این دوره‌اند. همچنین کلیسای جامع فلورانس با گنبد فیلیپو برونلسکی از شاهکارهای معماری جهان به‌شمار
فیلیپو برونلسکی از شاهکارهای معماری جهان به‌شمار می‌رود. میلان. میلان از سدهٔ پانزدهم میلادی به مرکز هنر و فرهنگ شمال ایتالیا تبدیل شد. حضور لئوناردو داوینچی و خلق شاهکارهایی همچون شام آخر در صومعهٔ سانتا ماریا دله گراتزیه، جایگاه این شهر را در تاریخ هنر تثبیت کرد. افزون بر این، کلیسای جامع میلان (دوئومو) با معماری گوتیک یکی از بزرگ‌ترین کلیساهای اروپا است. در دوران معاصر، میلان به‌عنوان یکی از پایتخت‌های مد و طراحی نیز تأثیرگذار باقی مانده‌است. اهمیت مشترک. سه شهر رم، فلورانس و میلان نه‌تنها مراکز سیاسی و
سه شهر رم، فلورانس و میلان نه‌تنها مراکز سیاسی و اقتصادی بوده‌اند، بلکه به‌عنوان مراکز هنری، میراثی جهانی را پدید آوردند. این میراث شامل معماری، نقاشی، مجسمه‌سازی و موسیقی است که امروزه نیز الهام‌بخش هنرمندان و پژوهشگران در سراسر جهان است.
نیکولو فابی (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او پس از رقابت در بخش تازه‌واردان جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۹۷ و دریافت جایزه منتقدان برای اثرش «Capelli» به شهرت ملی رسید. تا سال ۲۰۲۱، او نه آلبوم استودیویی و یک آلبوم از بهترین آهنگ‌هایش را در ایتالیا و همچنین دو آلبوم گردآوری‌شده برای بازار اسپانیا منتشر کرده است. فابی در طول دوران حرفه‌ای خود، دو جایزه لونتزیا را نیز برای آلبوم «La cura del tempo» و آهنگ «Costruire» دریافت کرد.
cura del tempo» و آهنگ «Costruire» دریافت کرد. زندگینامه. نیکولو فابی در ۱۶ مه ۱۹۶۸ در رم متولد شد. پدرش کلودیو فابی، تهیه‌کننده موسیقی بود که عمدتاً در دهه ۷۰ میلادی فعالیت داشت. وقتی ۵ ساله بود، شروع به یادگیری پیانو و موسیقی کلاسیک کرد. در سال ۱۹۸۱، شروع به نواختن درامز کرد. او بعداً وارد گروهی شد که آهنگ‌هایی از هنرمندانی مانند ارت و همچنین درامر گروه فال اوت پلیس را اجرا می‌کرد. او نوشتن آهنگ را از سن ۱۴ سالگی آغاز کرد. در سال ۱۹۸۶، به عنوان دستیار صحنه در تور آلبرتو فورتیس کار کرد و گیتارهای او را
در تور آلبرتو فورتیس کار کرد و گیتارهای او را کوک می‌کرد. او در سال ۱۹۹۴، در رشته لغت‌شناسی فارغ‌التحصیل شد. حرفه. فابی اولین تک‌آهنگ خود به نام «Dica» را در سال ۱۹۹۶ منتشر کرد. به لطف موفقیت این آهنگ، سال بعد او در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و با آهنگ «Capelli» در بخش تازه‌واردان رقابت کرد. این آهنگ جایزه منتقدان را در این بخش دریافت کرد. مدت کوتاهی پس از این رقابت، فابی اولین آلبوم خود به نام «"Il giardiniere»" را منتشر کرد که بیش از ۱۰۰۰۰۰ نسخه در ایتالیا فروخت. به لطف موفقیت اولین آلبومش در آوریل
فروخت. به لطف موفقیت اولین آلبومش در آوریل ۱۹۹۸، فابی نامزد جایزه «مکتب الهام سال» در جشنواره موسیقی ایتالیایی پریمو ایتالیانو که توسط شبکه رادیویی ایتالیایی رادیو دی‌جی و مجله موسیقی "موزیکا" حمایت می‌شد، شد. او در سال ۱۹۹۸، بار دیگر در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و آهنگ «Lasciarsi un giorno a Roma» را در بخش هنرمندان بزرگ اجرا کرد. این آهنگ به عنوان تک آهنگ اصلی از دومین مجموعه استودیویی فابی که توسط ویرجین رکوردز در ۱۰ آوریل ۱۹۹۸ منتشر شد، انتخاب شد. تا فوریه ۱۹۹۹، این آلبوم ۸۰۰۰۰ نسخه در ایتالیا
تا فوریه ۱۹۹۹، این آلبوم ۸۰۰۰۰ نسخه در ایتالیا فروخته بود.
نقش میس ایتالیا در سینمای ایتالیا به تأثیرات فرهنگی و هنری مسابقه زیبایی میس ایتالیا بر سینمای ایتالیا اشاره دارد. این مسابقه از سال ۱۹۳۹ برگزار می‌شود و بسیاری از شرکت‌کنندگان و برندگان آن بعدها به ستارگان مشهور سینما، به‌ویژه در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، تبدیل شدند. تاریخچه. مسابقه میس ایتالیا ابتدا در سال‌های پایانی دههٔ ۱۹۳۰ به‌عنوان یک رویداد محلی آغاز شد و به‌تدریج به یکی از مهم‌ترین رویدادهای فرهنگی ایتالیا بدل گردید. در دههٔ ۱۹۵۰، همزمان با شکوفایی سینمای ایتالیا و ظهور جریان‌هایی چون نئورئالیسم
سینمای ایتالیا و ظهور جریان‌هایی چون نئورئالیسم ایتالیایی، برندگان این مسابقه توجه کارگردانان و تهیه‌کنندگان سینما را جلب کردند و به صنعت فیلم‌سازی راه یافتند. برندگان شاخص و ورود به سینما. چندین برنده و شرکت‌کنندهٔ میس ایتالیا بعدها در سینما به شهرت جهانی رسیدند: نقدها. با وجود نقش مثبت در معرفی استعدادها، این مسابقه همواره با انتقادهایی همراه بوده‌است: نتیجه. نقش میس ایتالیا در سینمای ایتالیا انکارناپذیر است. این مسابقه نه‌تنها بر مسیر حرفه‌ای برخی از مشهورترین بازیگران جهان تأثیر گذاشته، بلکه به‌عنوان
بازیگران جهان تأثیر گذاشته، بلکه به‌عنوان بخشی از فرهنگ عامهٔ ایتالیا، پیوندی ماندگار میان صنعت سرگرمی و جامعه ایجاد کرده‌است.
پارک پیشاتاریخ (به ایتالیایی: "Parco della Preistoria") یک پارک طبیعی ایتالیایی است که بیش از ۱۰۰ هکتار جنگل را در بر می‌گیرد و در استان کرمونا، حدود ۲۰ کیلومتری شرق میلان واقع شده است. این پارک در مجاورت رودخانه آدا با همین نام قرار دارد و و شامل ۳۰ بازسازی از حیوانات پیشاتاریخی (از جمله انسان‌های پیشاتاریخی)، حدود یکصد حیوان وحشی نیمه‌آزاد، مسیر گیاه‌شناسی با معرفی گیاهان، محیط‌های طبیعی مانند باتلاق، چمن‌زارها، دریاچه‌ها و غیره، مناطق پیک‌نیک، یک کافه، پارک‌های بازی، یک هزارتو و نمایشگاه‌های فسیل و غیره
بازی، یک هزارتو و نمایشگاه‌های فسیل و غیره است که همگی در طول یک مسیر سایه‌دار قرار گرفته‌اند. دسترسی به پارک منحصراً برای عابران پیاده است، اما دوچرخه‌ها و سگ‌های دارای قلاده نیز می‌توانند به آن دسترسی داشته باشند. این پارک همچنین توسط نهادهای مختلف ملی و محلی به رسمیت شناخته شده است که بر اعتبار این سازه به عنوان راهنمایی برای آموزش محیط زیست، نه تنها برای کودکان، بلکه برای بزرگسالان نیز گواهی می‌دهند. تاریخچه پارک. ساخت پارک در مارس ۱۹۷۶ آغاز شد و به مدت دو سال ادامه یافت. در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۷۶ تا
مدت دو سال ادامه یافت. در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸، علاوه بر فعالیت‌های اجرایی، بازسازی حیوانات پیشاتاریخی نیز به پروژه اضافه شد که با دقت علمی و جزئیات دقیق انجام گرفت تا به‌نظر برسد حیوانات واقعی بازسازی شده‌اند. در واقع، این بازسازی‌ها با استفاده از فسیل‌های استخوان‌بندی بازیابی‌شده از سایت‌های مختلف بین‌المللی آغاز شد و سپس با مطالعه و تحلیل جزئیات عضلات، بافت‌ها و پوست، امکان‌پذیر گردید. به این ترتیب، مدل‌های مینیاتوری ساخته شدند و سپس در فایبرگلاس بازسازی شده و در اندازهٔ واقعی حیوانات تولید شدند،
شده و در اندازهٔ واقعی حیوانات تولید شدند، همان‌طور که این حیوانات میلیون‌ها سال پیش ظاهر می‌شدند. از مهم‌ترین رویدادهای تاریخ پارک می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: گیاه‌شناسی. گیاهان پارک. در امتداد ساحل چپ رودخانهٔ آدا، پارک مجموعه‌ای متنوع از پوشش گیاهی و مناطق نیمه‌جنگلی را ارائه می‌دهد. جنگل‌های شمال ایتالیا برای قرن‌ها تحت تأثیر فعالیت‌های کشاورزی مختلف، از جمله اصلاح اراضی و قطع درختان قرار داشته‌اند. با این حال، در این بخش از رودخانه هنوز می‌توان آخرین بخش‌های باقی‌مانده از جنگل‌های نخستین را مشاهده
بخش‌های باقی‌مانده از جنگل‌های نخستین را مشاهده کرد که با درختان برگریز مشخص می‌شوند. جنگل پارک دارای تنوعی از درختان است که شامل صنوبر، نارون، درختان لیلکی و غیره می‌شود. پارک همچنین میزبان رشد فراوان گیاهان وحشی مانند بنفشه، پامچالیان، سرخ ولیک و دیگر گونه‌های گیاهی باستانی است و بوته‌زارهای آن از ارزش بی‌نظیری برخوردارند. چوب. جنگل پارک ترکیبی از درختان برگ‌ریز و برگ‌ریز است. ساختار جنگل به سه لایه تقسیم می‌شود: درختی، درختچه‌ای و علفی. لایه درختی از درختان بلند (به‌طور متوسط بیش از ۱۵ متر) تشکیل شده
بلند (به‌طور متوسط بیش از ۱۵ متر) تشکیل شده است. شاخ و برگ درختان این لایه، پوششی متناوب ایجاد می‌کند و ظاهری شبیه به یک جنگل باز ایجاد می‌کند. لایه درختچه‌ای با گیاهانی با ارتفاع متغیر (از ۱ تا ۷ متر) مشخص می‌شود. لایه علفی از گیاهان زمینی مختلف، از جمله گیاهان بالارونده مانند پیچک، تشکیل شده است. باتلاق. در بخش پایانی مسیر، باتلاقی وجود دارد که با دریاچه حواصیل مجاور هم‌مرز است. این باتلاق با انحنای وسیعی که در طول زمان با جدا شدن از دریاچه مذکور (رودپیچ) تکامل یافته است، مشخص می‌شود. در اینجا می‌توان
تکامل یافته است، مشخص می‌شود. در اینجا می‌توان تنوع زیادی از پوشش گیاهی، از جمله بیدها و کاج‌های اروپایی؛ و پوشش گیاهی آبزی، از جمله نیلوفرهای آبی، گل لادن و غیره را تحسین کرد. در قسمت‌های گلی، دم گربه‌ای و نیزارهای باتلاقی مشاهده می‌شوند. بقیه پوشش گیاهی که در مرکز باتلاق وجود دارد، شامل گیاهان غوطه‌ور، گیاهان خشکیده، گیاهان نیمه خشکیده و نیزارها می‌شود. بازسازی‌ها. فهرست ۳۲ بازسازی از این نوع، بر اساس ترتیبی که در طول مسیر ظاهر می‌شوند.
کشت زیتون در ایتالیا بخش اصلی کشاورزی این کشور و همچنین بخش مهمی از رژیم غذایی مدیترانه‌ای است. این بخش برای بیش از ۹۰۰۰۰۰ کشاورز شغل ایجاد می‌کند و حدود ۱ میلیون هکتار باغ زیتون دارد. گردش مالی سالانه حدود ۳ میلیارد یورو است. درختان زیتون همچنین دارای ارزش زیست‌محیطی و میراث فرهنگی هستند و به جلوگیری از فرسایش خاک و زنده نگه داشتن مناطق روستایی کمک می‌کنند. ایتالیا بیشترین تعداد روغن زیتون نام مبدأ حفاظت‌شده و نشان‌های جغرافیایی و خوراک‌های سنتی را در اتحادیه اروپا دارد. این امر این کشور را به مرجعی برای
اروپا دارد. این امر این کشور را به مرجعی برای روغن زیتون فوق بکر با کیفیت بالا تبدیل می‌کند. تاریخچه. کشت زیتون در شبه جزیره ایتالیا ریشه‌های باستانی دارد و از دوران پیش از روم آغاز می‌شود. یونانیان و رومی‌ها کشت را گسترش دادند و روش‌های پرس کردن را بهبود بخشیدند. در دوران امپراتوری روم، روغن زیتون برای غذا، روشنایی و اهداف مذهبی استفاده می‌شد. در قرون وسطی، رهبانیت این سنت را حفظ کردند و به تجارت کمک کردند. در قرن‌های بعد، کشت زیتون به تپه‌ها و مناطق داخلی، حتی در مکان‌هایی با خاک‌های دشوار، گسترش یافت.
حتی در مکان‌هایی با خاک‌های دشوار، گسترش یافت. این امر به این دلیل امکان‌پذیر بود که درخت زیتون روستایی است و می‌تواند در شرایط نامناسب زندگی کند. امروزه زیتون هنوز بخشی از آشپزی ایتالیایی و اقتصاد روستایی است، حتی اگر این بخش با چالش‌هایی روبرو باشد. آب و هوا. آب و هوای ایتالیا از شمال تا جنوب بسیار متفاوت است و باعث ایجاد ریزاقلیم‌های زیادی برای زیتون می‌شود. حدود ۶۲٪ از باغ‌ها در مناطق تپه‌ای، ۲۷٪ در دشت‌ها و ۱۱٪ در کوهستان‌ها قرار دارند. در جنوب ایتالیا، درختان زیتون از سطح دریا تا تپه‌های مرتفع رشد