payamvha/North_RAG huggingface dataset:
وارد جنگ جهانی اول شد، او به عنوان داوطلب ثبت نام کرد. و در سپاه آلپینی جنگید و در آنجا به درجه ستوان یکم رسید. در فوریه ۱۹۲۰، دوباره وارد مدرسه پلی‌تکنیک شد. او در سال ۱۹۲۲ دکترای خود را در رشته مهندسی عمران دریافت کرد. از سال ۱۹۲۴ به بعد، کاچا دومینیونی عمدتاً در خارج از کشور کار می‌کرد. در طول دوران مهندسی خود در مصر پیش از جنگ، او دوستی عمیقی با ولادیمیر پنیاکوف، مهاجر بلژیکی، که بعدها با نام پاپسکی شناخته شد (خالق و رهبر یک واحد نیروهای ویژه جنگ جهانی دوم به نام ارتش خصوصی پاپسکی ("اسکادران تخریب
دوم به نام ارتش خصوصی پاپسکی ("اسکادران تخریب شماره ۱، PPA") که با او صحرای مصر را کاوش کرده بود، برقرار کرد. چند سال بعد، این دو در جنگ جهانی دوم، در لیبی، به عنوان دشمن، با یکدیگر روبرو شدند. در سال ۱۹۳۱، کاچا دومینیونی یک بررسی توپوگرافی از طرابلس انجام داد و در سال ۱۹۳۵ یک عملیات شناسایی در سودان را رهبری کرد. در سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۳۶، کاچیا دومینیونی در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی جنگید.. در ژوئن ۱۹۴۲، فرماندهی گردان سی و یکم تفنگداران دریایی به او سپرده شد که در طول نبرد نخست العلمین، نبرد علم الحلفا و نبرد
در طول نبرد نخست العلمین، نبرد علم الحلفا و نبرد دوم العلمین فرماندهی را بر عهده داشت. فیلد مارشال اروین رومل شخصاً به خاطر اقداماتش در نبرد اول العلمین، نشان صلیب آهنین درجه دو را به او اعطا کرد. پس از آتش‌بس کاسیبیله، او به جنبش مقاومت ایتالیا پیوست. در ژوئیه ۱۹۴۴ توسط گارد ملی جمهوری‌خواه ایتالیا دستگیر شد، اما اندکی پس از آن آزاد شد. کتاب او در مورد لشکرکشی ایتالیا در شمال آفریقا، "«العلمین ۱۹۳۳–۱۹۶۲»"، به انگلیسی ترجمه و توسط انتشارات آلن و آنوین در سال ۱۹۶۶ با عنوان "«العلمین ۱۹۳۳–۱۹۶۲: یک داستان
سال ۱۹۶۶ با عنوان "«العلمین ۱۹۳۳–۱۹۶۲: یک داستان ایتالیایی»" منتشر شده است. در ۷ می ۱۹۵۸، کاچیا دومینونی با النا اسکیولت (باستان‌شناس) ازدواج کرد. آنها دو دختر داشتند: بیانکا اوتاویا و آنا فرانچسکا. کاچا دومینیونی دوران پس از جنگ خود را وقف یافتن اجساد سربازانی کرد که هنوز در میدان نبرد العلمین بودند و همچنین برای یادبود کشته شدگان نبرد العلمین یک گورستان و یک بنای یادبود، واقع در نقطه‌ای خاص از میدان به نام "تپه ۳۳" کرد و به لطف بیست سال تلاش او، سرانجام هزاران سرباز گمنام ایتالیایی، آلمانی و بریتانیایی
هزاران سرباز گمنام ایتالیایی، آلمانی و بریتانیایی در آنجا شناسایی و به خاک سپرده شدند. دومینیونی همچنین موزه ملی ایتالیا را در مورچیسون، استرالیا طراحی کرد. این موزه بقایای ۱۳۰ اسیر جنگی و غیرنظامیان بازداشت‌شده ایتالیایی را که در طول جنگ جهانی دوم در استرالیا جان باختند، در خود جای داده است. کاچیا دومینونی خبرنگار روزنامه ایتالیایی "کوریره دلا سرا" (۱۹۳۱–۱۹۶۱) و با سایر روزنامه‌های ایتالیایی و فرانسوی همکاری می‌کرد. او در ۱۲ اوت ۱۹۹۲ در رم درگذشت. منابع. ایگان، لورا (۱۱ نوامبر ۲۰۱۶). «به یاد کسانی که هرگز
لورا (۱۱ نوامبر ۲۰۱۶). «به یاد کسانی که هرگز از جنگ جهانی دوم رهایی نیافتند». ایل گلوبو. بایگانی شده از نسخه اصلی در ۲۶ آگوست ۲۰۱۹. بازیابی شده در ۲۶ آگوست ۲۰۱۹.
گواپو (، جمع: "گواپی" -guappi-) یک اصطلاح تاریخی و غیررسمی مرتبط با خرده‌فرهنگ جرم بین ایتالیایی‌ها است و اصطلاح خطاب در زبان ناپولی است که تقریباً معادل یا به معنای اراذل و اوباش، متکبر، جاکش، لاف‌زن یا گردن‌کلفت است. اگرچه امروزه این کلمه اغلب برای اشاره به عضوی از کامورا، سازمانی شبیه مافیای سیسیل در منطقه کامپانیا و پایتخت آن ناپل در ایتالیا، استفاده می‌شود، اما «گواپریا» (یا «گواپاریا»؛ یعنی خرده فرهنگ گواپو) پیش از کامورای مدرن وجود داشته و در اصل یک خرده فرهنگ جنایی متفاوت و جداگانه بوده که خود را
خرده فرهنگ جنایی متفاوت و جداگانه بوده که خود را بسیار مستقل از کامورا می‌دانسته است. از نظر تاریخی، «گواپو» به یک خرده‌فرهنگ نسبتاً منسجم در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم اشاره داشت که در منطقه ناپل و تا حد کمتری در مناطق مجاور جنوب ایتالیا رونق داشت. این خرده فرهنگ به‌طور کلیشه‌ای شامل نوعی جنایتکار، دلال، یاغی و گردن‌کلفتِ پر سر و صدا، ژیگول (خوش‌پوش)، متکبر، آزاده و خشن اما شیک‌پوش بود که با این وجود تا حدودی از یک کد افتخار جوانمردی پیروی می‌کرد. ریشه‌شناسی. این کلمه به احتمال زیاد از اسپانیایی "guapo"
این کلمه به احتمال زیاد از اسپانیایی "guapo" (جنوب ایتالیا قرن‌ها تحت حکومت اسپانیا بود) به معنای جسور، زیبا یا فرد متظاهر گرفته شده است و در نهایت از لاتین "vappa" به معنای شراب بی‌مزه یا رذل گرفته شده است. اسم "guapparia" که گاهی برای اشاره به کامورا نیز استفاده می‌شود، به معنای تکبر، سلطه‌گر یا لاف‌زن است. فعل «guappia» به معنای رفتار کردن مانند «guappo» (کاموریستا)، سلطه‌جو بودن است و از کلمه اسپانیایی «guapear» (تظاهر به شجاعت، به رخ کشیدن ظرافت) گرفته شده است. این کلمه همچنین ممکن است از گاردونا
شده است. این کلمه همچنین ممکن است از گاردونا (Garduña)، یک سازمان جنایی خیالی در اسپانیا که گفته می‌شود پیش‌ساز کامورا بوده است، گرفته شده باشد. گاردونا از «guapos» تشکیل شده بود، که عموماً شمشیرزنان خوب، آدمکش‌های جسور و راهزنان متعهد بودند. کلمه وپ (wop)، یک توهین قومی آمریکایی برای یک ایتالیایی، احتمالاً از guappo گرفته شده است. ویژگی‌ها. اگرچه این اصطلاح امروزه اغلب به یکی از اعضای کامورا (یعنی یک کاموریستا) اشاره دارد، اما شخصیت تاریخی «guappo» لزوماً مترادف با کاموریستا نیست. این یک شخصیت تاریخی در
مترادف با کاموریستا نیست. این یک شخصیت تاریخی در منطقه ناپلی است که با ظاهر شیک یا بیش از حد شیک‌پوشش، ژست غیرمعمولش که توجه را به خود جلب می‌کند و مراقبت خاصی که از بدن و صورت خود نشان می‌دهد، قابل تشخیص است. گواپو را می‌توان بر اساس لباس‌هایی که می‌پوشید، به عنوان «ساده» یا «شیک» توصیف کرد: اولی لباس‌های مجلل و پر زرق و برق را ترجیح می‌داد در حالی که دومی عاشق پوشیدن لباس‌های بهترین خیاط‌های ناپل بود. در ابتدا، گواپو یک روح نسبتاً خشن و آزاد بود؛ آزاد از قانون و همچنین کامورای «رسمی»، با اصول شرافت خاص
قانون و همچنین کامورای «رسمی»، با اصول شرافت خاص خود، همزمان یک اخاذ، جنایتکار و اغلب یک جاکش، در عین حال یک اصلاح‌کننده اشتباهات محله محلی و حامی هنرمندان خواننده کافه. او گاهی با کامورا متحد و گاهی رقیب بود. حدود سال ۱۸۶۰، یک گواپو به عنوان یک کاموریستا مستقل و فردگرا توصیف می‌شد. هنگامی که کامورا به عنوان یک سازمان ضعیف بود، گواپو شکوفا شد. پس از اولین محاکمه دسته جمعی علیه کامورا در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ و ظهور حکومت فاشیستی، کامورا به عنوان یک سازمان تقریباً نابود شد. گواپوی محلی بازگشت و دوره بین دو جنگ
نابود شد. گواپوی محلی بازگشت و دوره بین دو جنگ (۱۹۱۸–۱۹۳۹) اوج قدرت گواپوی فردگرا بود. پس از جنگ جهانی دوم، با بازگشت کامورا، شخصیت گواپو سرانجام در این سازمان ادغام شد. یک گواپوی نمونه آن دوران Pasquale Simonetti بود که با نام "Pascalone ‘e Nola" نیز شناخته می‌شد و بازار میوه ناپل را کنترل می‌کرد. او با پوپتا مارسکا ازدواج کرده بود و به خاطر سیلی زدن علنی به رئیس مافیای آمریکایی، لاکی لوچانو، در پیست اسب‌دوانی آگنانو مشهور بود. (در واقع، مجرم فرانچسکو پیروتزی، معروف به «سیچیلو 'o francese'»، یکی از افراد
معروف به «سیچیلو 'o francese'»، یکی از افراد رئیس کامورا آلفردو مایستو بود) در هنر و فرهنگ عامه. گواپو در درام، موسیقی و ادبیات ناپلی، مانند آهنگ ناپلی «گواپاریا» اثر شاعر لیبرو بوویو، در آثار نویسنده رافائله ویویانی، و روزنامه‌نگاران فردیناندو روسو و ماتیلده سرائو حضور دارد. کمدین توتو نقش یک فرد عادی را که توسط یک «گواپو» مورد آزار و اذیت قرار گرفته بود، در فیلم کمدی ایتالیایی به کارگردانی ویتوریو دسیکا طلای ناپل () در سال ۱۹۵۴ بازی کرد. آهنگساز اپرای ناپلی دومنیکو چیمارزا یک گوآپو را در اپرای او در سال
دومنیکو چیمارزا یک گوآپو را در اپرای او در سال ۱۷۸۶ با نام «Il credulo». گذار از «گواپاریا» به «کامورا» در اواسط قرن بیستم در چندین فیلم سینمایی با بازی بازیگر و خواننده ایتالیایی «ماریو مرولا (خواننده)» به تصویر کشیده شده است. ماریو مرولا اغلب نقش یک «گواپو» به سبک قدیمی را بازی می‌کرد که در برابر بی‌عدالتی‌های اعمال شده توسط کامورا می‌ایستاد؛ از جمله می‌توان به «Sgarro alla camorra» («اهانت به کامورا»، ۱۹۷۳) و «L'ultimo guappo» («آخرین گواپو»، ۱۹۷۸) اشاره کرد. در فیلم آمریکایی محصول ۱۹۷۴، شخصیت دون
اشاره کرد. در فیلم آمریکایی محصول ۱۹۷۴، شخصیت دون فانوچی در حالی به تصویر کشیده می‌شود که مانند یک «گواپو» ی کلیشه‌ای لباس می‌پوشد و خودش را به نمایش می‌گذارد.
هوبرتوس فرایهر فون گال ( متولد ۲۶ مه ۱۹۳۵ در گیسن؛ مرگ در ۸ آوریل ۲۰۱۸ در برلین) یک باستان‌شناس کلاسیک و باستان‌شناس خاور نزدیک آلمانی بود که چندین دهه در مؤسسه باستان‌شناسی آلمان با تمرکز بر باستان‌شناسی ایران کار کرد. زندگی. هوبرتوس فون گال از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۳ در دانشگاه گوته فرانکفورت و دانشگاه یوهانس گوتنبرگ ماینتس، باستان‌شناسی کلاسیک، پیش از تاریخ و تاریخ اولیه و تاریخ باستان را آموخت. او یک سال را به عنوان دانشجوی تبادلی در دانشگاه آنکارا گذراند. در ماینتس، او دکترای خود را در سال ۱۹۶۳ با
در ماینتس، او دکترای خود را در سال ۱۹۶۳ با پایان‌نامه‌ای در مورد مقبره‌های سنگی در پافلاگونیا زیر نظر فرانک برومر دریافت کرد. او متعاقباً در سال ۱۹۶۴ بورسیه مسافرتی از مؤسسه باستان‌شناسی آلمان دریافت کرد. از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹ در بخش ویراستاری دفتر مرکزی مؤسسه باستان‌شناسی آلمان در برلین، و سپس تا سال ۱۹۷۱ به عنوان مشاور در دپارتمان استانبول مؤسسه باستان‌شناسی آلمان مشغول به کار بود. از سال ۱۹۷۱ تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۲۰۰۱، او در شعبه تهران مؤسسه باستان‌شناسی آلمان، ابتدا در تهران، سپس (۱۹۸۰-۱۹۸۱) در
آلمان، ابتدا در تهران، سپس (۱۹۸۰-۱۹۸۱) در مونیخ و سرانجام (از سال ۱۹۸۱) در برلین مشغول به کار بود. فون گال از سال ۱۹۷۶ به بعد ازدواج کرد. او در سال ۲۰۱۸ در سن ۸۲ سالگی پس از یک بیماری طولانی در برلین-شارلوتنبرگ درگذشت. پژوهش. حوزه اصلی تحقیقات گال، باستان‌شناسی پارسیان، پارتیان، مادها و ساسانیان بود. تمرکز اصلی انتشارات او در طول دوران دانشگاهی‌اش «تحقیق در مورد تجلی تصویری قدرت حاکم و فرهنگ درباری در ایران باستان پیش از اسلام به معنای وسیع کلمه» بوده است. این همچنین شامل، به عنوان مثال، مطالعات او در مورد
همچنین شامل، به عنوان مثال، مطالعات او در مورد توسعه نمادهای حاکم مانند تاج یا دیهیم می‌شود. اخیراً، او روی منابع کلاسیک در هنر دوران قاجار در ایران کار کرده است. فون گال همچنین در تحقیقات میدانی در تخت سلیمان، آتشکده آذرگشسپ، طاق بستان و فیروزآباد شرکت داشت.
آریل مارکس روزنبرگ (به ( ؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری آریل پینک شناخته می‌شود موسیقی‌دان و خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی می‌باشد که آثارش به شدت از موسیقی عامه‌پسند دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ تأثیر گرفته است. سبک و زیبایی‌شناسی لو-فای او و آلبوم‌هایی که در خانه ضبط کرده بود الهام‌بخش بسیاری از موسیقی‌دانان مستقل از اواخر دههٔ ۲۰۰۰ بود. از او اغلب به‌عنوان «پدرخواندهٔ» سبک‌های هیپناگوژیک پاپ و چیل‌ویو یاد می‌شود و از او به‌عنوان کسی نام می‌برند که روندی گسترده‌تر را به جریان انداخت؛ روندی که شامل بازآفرینی
را به جریان انداخت؛ روندی که شامل بازآفرینی رسانه‌ها، صداها و فناوری‌های منسوخ دهه‌های گذشته و همچنین ایجاد نوعی ارزش‌گذاری برابر میان هنر فاخر و هنر عامه در موسیقی مستقل بود.
نه برای ترسوها: درس‌هایی در شجاعت، قدرت و پشتکار () کتابی است که در سال ۲۰۱۸ توسط دیپلمات آمریکایی وندی شرمن بر اساس دوران حضور او به عنوان مذاکره‌کننده ارشد ایالات متحده، در طول توافق هسته‌ای ایران (برجام) نوشته شده است. محتوا. کتاب «نه برای ترسوها: درس‌هایی در شجاعت، قدرت و پشتکار» درباره خاطرات مذاکره‌کننده ارشد آمریکایی «وندی شرمن» در طول توافق هسته‌ای ایران است. این کتاب «توضیحی کامل از چگونگی تدوین و تصویب برجام» از دیدگاه وندی شرمن است. این کتاب خواننده را به دنیای دیپلماسی بین‌المللی می‌برد و ذهن او
را به دنیای دیپلماسی بین‌المللی می‌برد و ذهن او را به ذهن یکی از مؤثرترین مذاکره‌کنندگان که اغلب تنها زن حاضر در اتاق است، می‌برد. نویسنده اذعان می‌کند که چرا موفقیت در حوزه کاری او دشوار است. با خواندن «نه برای ترسوها»، خواننده یاد می‌گیرد که چگونه مهارت‌های کلیدی دیپلماسی را در زندگی روزمره خود به کار گیرد و با چالش‌ها روبرو شود. در این کتاب، وندی شرمن سعی کرده است تجربیات خود را برای غلبه بر موانع پیش روی زنان نه تنها در دیپلماسی بین‌المللی، بلکه در زندگی روزمره بیان کند. انتشار. کتاب «نه برای ترسوها:
روزمره بیان کند. انتشار. کتاب «نه برای ترسوها: درس‌هایی در شجاعت، قدرت و پشتکار» برای اولین بار در سپتامبر ۲۰۱۸ به زبان انگلیسی توسط کتاب‌های امور عمومی در ایالات متحده منتشر شد. این کتاب در سال ۲۰۱۹ به فارسی ترجمه و در ایران منتشر شد. در آوریل ۲۰۲۰، این کتاب در ایران به عنوان پرفروش‌ترین کتاب انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی معرفی شد. نظرها. مادلین آلبرایت، شصت و چهارمین وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا، کتاب شرمن را به عنوان "کتابی قدرتمند، عمیقاً شخصی و جذاب نوشته شده توسط یکی از باهوش‌ترین و
شخصی و جذاب نوشته شده توسط یکی از باهوش‌ترین و فداکارترین دیپلمات‌های آمریکا" توصیف کرد. جان کری، شصت و هشتمین وزیر امور خارجه ایالات متحده، گفت که "وندی فقط در مورد ارزش شجاعت، قدرت و پشتکار نمی‌نویسد، بلکه آن را زندگی می‌کند. او نمونه‌ای است که نشان می‌دهد یک مذاکره‌کننده قوی می‌تواند یک مربی انسان‌دوست نیز باشد."
هیپناگوژیک پاپ (یا اچ-پاپ) نوعی موسیقی پاپ یا سایکدلیک است که با زنده کردن حافظه فرهنگی و حس نوستالژی نسبت به سرگرمی‌های عامه‌پسند گذشته — به‌ویژه دههٔ ۱۹۸۰ — شناخته می‌شود. این سبک در اواسط تا اواخر دههٔ ۲۰۰۰ پدید آمد، زمانی که موسیقی‌دانان آمریکایی لو-فای و نویز شروع کردند به استفاده از زیبایی‌شناسی رترو که از کودکی خود به یاد داشتند؛ مانند راک رادیویی، موسیقی موج نو، سینث-پاپ، موسیقی بازی ویدئویی، لایت راک و آراندبی. آثار این سبک اغلب روی کاست یا در وبلاگ‌های اینترنتی منتشر می‌شدند و معمولاً با استفاده
اینترنتی منتشر می‌شدند و معمولاً با استفاده از تجهیزات آنالوگ قدیمی و آزمایش‌های خانگی دی‌آی‌وای شناخته می‌شدند.
از آغاز جنگ غزه در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، ارتش و مقامات اسرائیلی به ارتکاب جنایات جنگی متهم شده‌اند، مانند مجازات جمعی مردم فلسطین، حمله به غیرنظامیان در مناطق پرجمعیت (از جمله بمباران بیمارستان‌ها و مراکز درمانی، اردوگاه‌های پناهندگان، مدارس و مؤسسات آموزشی و خدمات شهری)؛ شکنجه و اعدام غیرنظامیان؛ خشونت جنسی از جمله تجاوز؛ و نسل‌کشی. از دیگر اتهامات جنایت جنگی علیه اسرائیل می‌توان به تخلیه اجباری، بدرفتاری و شکنجه زندانیان فلسطینی و تخریب میراث فرهنگی اشاره کرد. سازمان‌های بشردوستانه مانند دیده‌بان حقوق بشر، عفو
بشردوستانه مانند دیده‌بان حقوق بشر، عفو بین‌الملل، بتسلم و آکسفام، و همچنین گروه‌ها و کارشناسان حقوق بشر، از جمله کمیسیون مستقل بین‌المللی تحقیق سازمان ملل متحد و گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد، این اقدامات را مستند کرده‌اند. اسرائیل به‌دلیل عملکردش در این جنگ با اتهامات قانونی روبرو شده است. در دیوان بین‌المللی دادگستری، اسرائیل به ارتکاب نسل‌کشی در غزه متهم شد. در ماه مه ۲۰۲۴، دادگاه کیفری بین‌المللی (ICC) حکم بازداشت بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، و یوآو گالانت، وزیر دفاع اسرائیل را به اتهام
و یوآو گالانت، وزیر دفاع اسرائیل را به اتهام جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت، از جمله استفاده از گرسنگی به‌عنوان سلاح جنگی، صادر کرد. در حالی که اسرائیل به‌دلیل جنایات جنگی ادعایی خود با محکومیت بین‌المللی روبرو بوده است، اما همچنان از حمایت ایالات متحده برخوردار بوده است. در اکتبر ۲۰۲۳، آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه ایالات متحده، اظهار داشت که دولت بایدن هیچ خط قرمزی برای اقدامات اسرائیل که در آن حمایت نظامی متوقف شود، ندارد. ایالات متحده، به‌عنوان بزرگ‌ترین تأمین‌کننده سلاح اسرائیل، به همدستی در جنایات
تأمین‌کننده سلاح اسرائیل، به همدستی در جنایات جنگی اسرائیل متهم شده است. تناسب و تمایز. پایبندی اسرائیل به اصول تمایز و تناسب، آنطور که در قوانین جنگ الزامی است، مورد تردید قرار گرفته است. اصل اول ارتش‌ها را ملزم می‌کند که بین اهداف نظامی مشروع و غیرنظامیان تحت حمایت تمایز قائل شوند. اصل اخیر ایجاب می‌کند که هنگام حمله به یک هدف نظامی مشروع، آسیب مورد انتظار وارده به غیرنظامیان یا اهداف غیرنظامی باید متناسب باشد و نه بیش از حد (نامتناسب) نسبت به مزیت نظامی مورد انتظار. دیده‌بان حقوق بشر اظهار داشته است که
مورد انتظار. دیده‌بان حقوق بشر اظهار داشته است که آمار کلی تلفات غیرنظامیان و استفاده اسرائیل از سلاح‌های قدرتمند در محله‌های پرجمعیت غزه، «سوالات جدی» در مورد قانونی بودن رفتار اسرائیل ایجاد کرده است. دیده‌بان حقوق بشر همچنین استدلال کرد که نسبت بالاتر تلفات در میان زنان و کودکان نشان‌دهنده عدم تناسب است و آنچه را که آنها «بی‌توجهی به جان فلسطینیان» توصیف می‌کنند، نشان می‌دهد. عفو بین‌الملل، اسرائیل را به ارتکاب جنایات جنگی متهم کرد. در گزارشی که آنها منتشر کردند، پنج حادثه بین ۷ تا ۱۲ اکتبر را که در آنها
کردند، پنج حادثه بین ۷ تا ۱۲ اکتبر را که در آنها نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) مناطق مسکونی در غزه را هدف قرار دادند، تجزیه و تحلیل کردند. این گزارش دریافت که در چندین مورد، ارتش اسرائیل به اهدافی حمله کرده که هیچ نشانه‌ای از فعالیت نظامی در آنها دیده نشده و این حملات ماهیتاً «بی‌هدف» بوده‌اند. مقامات ناشناس ارتش اسرائیل که در گزارشی از "مجله +۹۷۲" به آنها استناد شده است، به «کاهش محدودیت‌ها» در قوانین درگیری اشاره کردند و گفتند که در موارد متعدد، ارتش اسرائیل علیرغم عدم وجود شواهدی از فعالیت نظامی، به
علیرغم عدم وجود شواهدی از فعالیت نظامی، به اهدافی حمله کرده است. این گزارش ادعا می‌کند که منطق پشت چنین حملاتی «آسیب رساندن به جامعه مدنی فلسطین» و به گفته یکی از منابع ذکر شده در گزارش، «هدایت غیرنظامیان به اعمال فشار بر حماس» بوده است. کارشناسانی که "واشینگتن پست" به آنها استناد کرده است، معتقدند که برخی از حملات هوایی اسرائیل نشان می‌دهد که اسرائیل تحمل تلفات غیرنظامیان را «به مراتب بیشتر» از ایالات متحده در جنگ علیه داعش دارد. مقامات سازمان ملل متحد و گروه‌های حقوق بشر استدلال کرده‌اند که اسرائیل به
گروه‌های حقوق بشر استدلال کرده‌اند که اسرائیل به اندازه کافی برای محافظت از غیرنظامیان تلاش نکرده است. در مارس ۲۰۲۴، سازمان ملل متحد اعلام کرد که تعداد کودکانی که در چهار ماه در غزه کشته شده‌اند، از تعداد کودکانی که در چهار سال از تمام جنگ‌های جهان کشته شده‌اند، بیشتر است. فیلیپ لازارینی، رئیس آژانس پناهندگان فلسطینی سازمان ملل، اعلام کرد: «این جنگ، جنگ علیه کودکان است.» امانوئلا-کیارا گیلارد، یکی از اعضای وابسته در چتم هاوس، استدلال کرد که با توجه به وسعت و ماهیت حملات ۷ اکتبر، اسرائیل حق دفاع از خود را
و ماهیت حملات ۷ اکتبر، اسرائیل حق دفاع از خود را دارد که می‌تواند شامل هدف نظامی اعلام شده آن برای نابودی حماس نیز باشد. او افزود که حماس تهدید کرده است که حمله خود را تکرار کرده و کشور اسرائیل را ریشه کن خواهد کرد. به گفته "اکونومیست"، قانون درگیری‌های مسلحانه و قانون بین‌المللی بشردوستانه به اسرائیل در مورد اقدام نظامی علیه حماس انعطاف‌پذیری می‌دهد، اما از نظر این مجله، «تعریف اسرائیل از اهداف نظامی به نقطه شکست رسیده است». آمیخای کوهن، وکیل اسرائیلی، ادعا می‌کند که اسرائیل عمداً غیرنظامیان را هدف قرار
می‌کند که اسرائیل عمداً غیرنظامیان را هدف قرار نمی‌دهد، اما تاکتیک‌های حماس، انجام اقدام بدون آسیب رساندن به غیرنظامیان را دشوار می‌کند. جیل گلدنزیل، استاد حقوق آمریکایی، استدلال کرد که اگر اسرائیل هر حمله را به صورت قانونی و با نهایت دقت انجام دهد، تلفات غیرنظامیان در جنگ همچنان باقی خواهد ماند. او اظهار داشت که هدف از تحلیل تناسب، تصمیم‌گیری در مورد بیش از حد بودن حملات است. مقامات امنیتی اسرائیل اظهار می‌کنند که معیارهای تناسب آنها در این درگیری بدون تغییر باقی مانده و در رابطه با حملات، مشاوره حقوقی
باقی مانده و در رابطه با حملات، مشاوره حقوقی دریافت می‌کنند. دیگر مقامات اسرائیلی که به‌طور ناشناس صحبت می‌کردند، اذعان کردند که اسرائیل «خانه‌های شخصی و سازه‌های عمومی، مانند پارلمان غزه و دانشگاه اسلامی» را هدف قرار داده است، که قبلاً به اندازه کافی ارزشمند تلقی نمی‌شدند تا خطر جان غیرنظامیان را توجیه کنند. در آوریل ۲۰۲۴، دیده‌بان حقوق بشر دریافت که اسرائیل با حمله هوایی به یک ساختمان آپارتمانی در غزه، که منجر به کشته شدن ۱۰۶ نفر، از جمله ۵۴ کودک، شد، قوانین بین‌المللی را نقض کرده است، زیرا هیچ هدف نظامی
بین‌المللی را نقض کرده است، زیرا هیچ هدف نظامی قابل قبولی در این منطقه وجود نداشت. در ژوئن ۲۰۲۴، دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد، نقض احتمالی قوانین تناسب و تمایز را در جریان قتل‌عام اردوگاه پناهندگان نصیرات شرح داد. بعداً در همان ماه، دفتر حقوق بشر سازمان ملل گزارشی در مورد شش حمله اسرائیل منتشر کرد که در آنها نیروهای دفاعی اسرائیل ممکن است «به‌طور سیستماتیک اصول تمایز، تناسب و اقدامات احتیاطی در حمله را نقض کرده باشند». پس از حمله به مدرسه التابعین، طارق کنی-شاوا، یکی از اعضای سیاست‌گذاری در الشبکه، اظهار
یکی از اعضای سیاست‌گذاری در الشبکه، اظهار داشت که این حمله قوانین تناسب را نقض کرده است. در پاسخ به یک کمپین رسانه‌های اجتماعی اسرائیلی که اظهار داشت «هیچ غیرنظامی بی‌گناهی در غزه وجود ندارد»، مارک کرستن، استاد دانشگاه فریزر ولی، اظهار داشت: «این دقیقاً همان چیزی است که عاملان جنایات می‌گویند». در ژوئن ۲۰۲۴، یک کمیسیون تحقیق سازمان ملل متحد، میزان کشتار فلسطینیان توسط اسرائیل را جنایت علیه بشریت دانست. تا اوت ۲۰۲۴، داده‌های غزه نشان می‌داد که این جنگ یکی از مرگبارترین جنگ‌های قرن بیست و یکم بوده است. پاپ
مرگبارترین جنگ‌های قرن بیست و یکم بوده است. پاپ فرانسیس حملات اسرائیل به لبنان و غزه را نامتناسب دانست. حملات کورکورانه. در دو روز اول جنگ، نیروی هوایی اسرائیل به ۱۵۰۰ هدف در غزه حمله کرد. وای‌نت گزارش داد که نتانیاهو سپس خواستار دانستن دلیل عدم حمله به ۵۰۰۰ نفر شد و گفت: «من به اهداف علاقه‌ای ندارم… خانه‌ها را ویران کنید، با هر چه دارید بمباران کنید.» در هفته اول جنگ، نیروهای دفاعی اسرائیل ۶٬۰۰۰ حمله هوایی در سراسر غزه انجام دادند که منجر به کشته شدن بیش از ۳۳۰۰ غیرنظامی و زخمی شدن بیش از ۱۲٬۰۰۰ نفر شد.
از ۳۳۰۰ غیرنظامی و زخمی شدن بیش از ۱۲٬۰۰۰ نفر شد. این حملات مکان‌های مشخصاً محافظت‌شده، از جمله بیمارستان‌ها، بازارها، اردوگاه‌های پناهندگان، مساجد، مراکز آموزشی و کل محله‌ها را هدف قرار دادند. گروهی از گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد اظهار داشتند که حملات هوایی اسرائیل بی‌هدف و معادل مجازات جمعی است. آنها اظهار داشتند که این حملات هوایی «طبق قوانین بین‌المللی کاملاً ممنوع است و جنایت جنگی محسوب می‌شود». طی دو حمله هوایی در ۱۰ و ۲۲ اکتبر ۲۰۲۳، ارتش اسرائیل از مهمات حمله مستقیم مشترک در حملاتی استفاده کرد که
مهمات حمله مستقیم مشترک در حملاتی استفاده کرد که توسط عفو بین‌الملل به‌عنوان "«حملات مستقیم به غیرنظامیان»" یا "«حملات کورکورانه» توصیف شده است." در ۲۴ اکتبر، آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، پس از اعلام اینکه اسرائیل مرتکب «نقض آشکار» قوانین بین‌المللی بشردوستانه شده است، خواستار آتش‌بس فوری شد. در ۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، اسرائیل کمیته بازسازی غزه را گلوله‌باران کرد که منجر به محکومیت این حمله توسط سه کشور عربی شد، از جمله اردن که آن را «یک جنایت جنگی فجیع برای افزودن به سابقه جنایی اسرائیل» نامید. در ۱۲
برای افزودن به سابقه جنایی اسرائیل» نامید. در ۱۲ ژانویه ۲۰۲۴، سخنگوی دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد اظهار داشت که حملات اسرائیل فاقد معیارهای تمایز، تناسب و اقدامات احتیاطی است و در نتیجه اسرائیل را در معرض مسئولیت جنایات جنگی قرار می‌دهد. در فوریه ۲۰۲۴، ارتش اسرائیل دفتر توسعه غزه دولت بلژیک را بمباران و ویران کرد. در واکنش، بلژیک سفیر اسرائیل را احضار کرد و «تخریب زیرساخت‌های غیرنظامی» را به عنوان نقض قوانین بین‌المللی محکوم کرد. در ۶ فوریه، سازمان ملل متحد اعلام کرد که حمله اسرائیل به رفح
سازمان ملل متحد اعلام کرد که حمله اسرائیل به رفح می‌تواند منجر به جنایات جنگی شود. در ۲۲ مارس ۲۰۲۴، الجزیره ویدئویی را منتشر کرد که از یک پهپاد اسرائیلی بازیابی شده بود و چهار فلسطینی غیرمسلح را در خان یونس نشان می‌داد که در اثر حملات هوایی اسرائیل کشته شده بودند. دو نفر فوراً کشته شدند و بقیه در حالی که سعی داشتند تلو تلو بخورند و سینه خیز دور شوند، کشته شدند. الجزیره گزارش داد که «از تصاویر مشخص است که این فلسطینی‌ها غیرمسلح بوده‌اند و هیچ تهدیدی برای هیچ چیز یا کسی ایجاد نمی‌کردند.» فرانچسکا آلبانیزی،
چیز یا کسی ایجاد نمی‌کردند.» فرانچسکا آلبانیزی، گزارشگر ویژه سازمان ملل، این فیلم را به عنوان بخشی از «حجم عظیم شواهد» جنایات جنگی اسرائیل در غزه توصیف کرد. طبق گفته ارتش اسرائیل، آنها با شبه‌نظامیانی با لباس غیرنظامی مواجه شدند که در حال بازیابی سلاح‌های مخفی‌شده قبلی در آن منطقه بودند. سازمان عفو بین‌الملل حملات کورکورانه اسرائیل را غیرقانونی و نقض قوانین بین‌المللی خواند. دبیرکل عفو بین‌الملل، اگنس کالامارد، گفت که محاصره غیرقانونی ۱۶ ساله غزه، این منطقه را به بزرگ‌ترین زندان روباز جهان تبدیل کرده است و
را به بزرگ‌ترین زندان روباز جهان تبدیل کرده است و جامعه بین‌المللی اکنون باید برای جلوگیری از تبدیل شدن آن به یک گورستان عظیم اقدام کند. دیده‌بان حقوق بشر گزارش داد که اسرائیل با انجام حملات هوایی بی‌وقفه و آسیب رساندن به زیرساخت‌های اصلی ارتباطات، قطع برق، محاصره سوخت و خاموشی‌های عمدی از طریق اقدامات فنی، ارتباطات را به‌طور کامل قطع کرده و جان مردم غزه را به خطر انداخته است. دبورا براون، محقق ارشد فناوری در دیده‌بان حقوق بشر، گفت که قطع عمدی یا محدود کردن دسترسی به اینترنت، نقض حقوق بشر است و می‌تواند در
دسترسی به اینترنت، نقض حقوق بشر است و می‌تواند در طول یک بحران مرگبار باشد. اختلال کامل ارتباطات، مانند آنچه در غزه تجربه شد، می‌تواند پوششی برای جنایات و مصونیت از مجازات فراهم کند، در حالی که تلاش‌های بشردوستانه را بیشتر تضعیف کرده و جان انسان‌ها را در معرض خطر قرار می‌دهد. پس از گزارش‌هایی مبنی بر استفاده اسرائیل از سیستم‌های خودکار برای انتخاب هدف، کارشناسان حقوق بین‌الملل بشردوستانه اظهار داشتند که از گزارش‌هایی مبنی بر اینکه ارتش اسرائیل اجازه داده است تا ۲۰ غیرنظامی بی‌طرف به خاطر گرفتن یک
داده است تا ۲۰ غیرنظامی بی‌طرف به خاطر گرفتن یک شبه‌نظامی، حتی اگر آنها رده پایین یا اهمیت نظامی کمی داشته باشند، کشته شوند، نگران شده‌اند. در ماه مه ۲۰۲۴، عفو بین‌الملل خواستار تحقیقات جنایات جنگی در مورد سه حمله هوایی اسرائیل شد که منجر به کشته شدن ۴۴ غیرنظامی شده بود. در همان ماه، پس از حمله به اردوگاه پناهندگان المواسی، الینا والتونن، وزیر امور خارجه فنلاند، اظهار داشت که دستورات دیوان بین‌المللی دادگستری (ICJ) و حقوق بین‌الملل بشردوستانه باید رعایت شود. در ژوئن ۲۰۲۴، فیلیپ لازارینی، رئیس آژانس امداد و
در ژوئن ۲۰۲۴، فیلیپ لازارینی، رئیس آژانس امداد و کار سازمان ملل متحد، تخریب مقر این آژانس در غزه را «بی‌توجهی آشکار به قوانین بین‌المللی بشردوستانه» نامید. در ژوئن ۲۰۲۴، پزشکان بدون مرز اظهار داشتند که اسرائیل قوانین بین‌المللی بشردوستانه را نقض می‌کند و اظهار داشتند: «ما دیگر نمی‌توانیم این گفته را بپذیریم که اسرائیل «تمام اقدامات احتیاطی» را انجام می‌دهد.» اتحادیه اروپا در اوت ۲۰۲۴ به اسرائیل هشدار داد که «هدف قرار دادن زیرساخت‌های حیاتی و نجات‌بخش، جنایت جنگی محسوب می‌شود». ارتش اسرائیل اعلام کرد که