payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شامل یک اتاق بزرگ با تخت‌های دوطبقه، کتابخانه و یک میز غذاخوری بزرگ بود، مستقر شدند. هر شب در هنگام شام، آن‌ها به کنسرت‌ها و اخبار رادیویی گوش می‌دادند. دم، فرماندار این مجمع‌الجزایر شد و اختیار مدیریت امور تجاری، مهاجرت و دیگر مسائل حکومتی را داشت. گروه قرار بود یک زمستان در آنجا بماند و امکان‌سنجی تجاری گیاگان و زیاگان جزایر را بررسی کند. آن‌ها نمونه‌های زمین‌شناسی و گیاه‌شناسی جمع‌آوری کردند، به مطالعه جانوران مختلف پرداختند، و قسمت غربی سورنایا زملیا را نقشه‌برداری کردند. به دلیل عدم دسترسی یخ‌شکن‌ها،
نقشه‌برداری کردند. به دلیل عدم دسترسی یخ‌شکن‌ها، تیم مجبور شد برای سال دوم در شمالگان بماند. حوادث مختلفی برای گروه رخ داد، از جمله یک حادثه که در آن، هنگام شکار، مردان دم را با یک خرس قطبی اشتباه گرفتند و او برای جلوگیری از شلیک، شروع به خواندن یک آریا از "لا تراویاتا" کرد تا نشان دهد که او شکار آن‌ها نیست. در سپتامبر ۱۹۳۴، الکساندر آلکسیف، یک خلبان دولتی، از سیبری پرواز کرد و توانست دم و تیمش، همچنین بوریس لاوروف و خلبانش را که پس از سقوط هواپیمایشان ۱۸۵ مایل را پیاده پیموده بودند، نجات دهد.
ناتاشا فال (; –) استاد کانادایی در کالج هامبر در تورنتو، انتاریو، کانادا است که از سن ۱۵ تا ۲۷ سالگی درگیر فاحشگی اجباری بود و اکنون مخالف فحشا در کانادا است. فال در یک خانوادهٔ طبقه متوسط بزرگ شد، اما پس از طلاق والدینش، خانهٔ تک‌والدی او ناامن شد و از خانه فرار کرد. در سن ۱۵ سالگی، فال وارد صنعت سکس در کلگری، آلبرتا شد. قواد فال او را حبس غیرقانونی نگه داشته و وی را در سراسر کشور قاچاق کرد. او با فال ازدواج کرد و او را شکنجه داد، به‌طوری که چندین استخوانش شکست و بدنش را سوزاند. برای کنار آمدن با تن‌فروشی
شکست و بدنش را سوزاند. برای کنار آمدن با تن‌فروشی و خشونت، فال به اعتیاد به کوکائین دچار شد و تقریباً جان خود را از دست داد. در نهایت، او از فحشا خارج شد و با حمایت مادرش، وارد ترک اعتیاد شد، دبیرستان را به پایان رساند و در رشتهٔ «حمایت از قربانیان خشونت خانگی و کودکان» از کالج جورج براون فارغ‌التحصیل شد. در سال ۲۰۰۱، فال مشاوره به زنان درگیر در فحشا را در سازمان "Streetlight Support Services" آغاز کرد و در طول یک دهه به بیش از ۸۰۰ زن مشاوره داد که ۹۷٪ آن‌ها در فرم‌های اولیهٔ خود نوشته بودند که می‌خواهند
در فرم‌های اولیهٔ خود نوشته بودند که می‌خواهند از صنعت سکس خارج شوند. برای انتشار این آمار، فال سازمان "Sex Trade 101" را تأسیس کرد. او شروع به ارائهٔ آموزش برای پلیس کرد و با واحد قربانیان ویژه در سرویس پلیس تورنتو همکاری نمود. فال یکی از حامیان اصلی نماینده مجلس جوی اسمیت در ارائهٔ لایحه خصوصی مجلس، "لایحه C-268"، بود که در ژوئن ۲۰۱۰ تصویب شد و به عنوان اصلاح قانون کیفری (حداقل مجازات برای جرائم مربوط به قاچاق افراد زیر ۱۸ سال) شناخته می‌شود. او همچنین در تدوین دفاع دولت کانادا برای تجدیدنظر در حکم
در تدوین دفاع دولت کانادا برای تجدیدنظر در حکم دادگاه عالی عدالت انتاریو در پرونده "بدفورد علیه کانادا" که برخی از قوانین فحشا را لغو کرده بود، مشارکت داشت. فال خواهان تصویب قانونی مشابه قانون خرید سکس سوئد در کانادا است که فروش سکس را جرم‌زدایی کرده و خرید آن را جرم تلقی می‌کند. اوایل زندگی. ناتاشا فال در یک خانوادهٔ طبقه متوسط در نوا اسکوشیا، حومهٔ تورنتو، انتاریو، و حومهٔ کلگری، آلبرتا، بزرگ شد. مادرش مدیر فروشگاه‌های صنعت عروسی بود و پدرش یک افسر پلیس بود که اخلاق‌گرا بود و قاچاقچیان مواد مخدر و قوادها
که اخلاق‌گرا بود و قاچاقچیان مواد مخدر و قوادها را دستگیر می‌کرد. در دوران کودکی، فال شاهد اعتیاد اعضای خانواده‌اش بود. پس از طلاق والدینش، او در یک خانوادهٔ تک‌والدی با مادرش زندگی کرد. فال هیچ الگوی رفتاری نداشت. او شروع به نوشتن شعرهایی دربارهٔ خودکشی و پوشیدن لباس‌های سیاه کرد. او برون‌ریزی خود را با سرقت خودرو و استفادهٔ تفریحی از مواد مخدر نشان داد. ابتدا داروهای تفریحی مصرف می‌کرد و سپس به قارچ سیلوسایبین و ال‌اس‌دی روی آورد. همسالان مجرم او، که خود نیز از خانواده‌های ناهنجار بودند، به او حس تعلق
نیز از خانواده‌های ناهنجار بودند، به او حس تعلق می‌دادند که دیگر در خانه پیدا نمی‌کرد. روابط مادرش با مردانی که او را مورد سوءاستفاده قرار می‌دادند، خانه را ناامن کرد، و در نهایت، فال از خانه فرار کرد. آزار و اذیت. قاچاقچی فال (پیمپ او) او را برای سال‌هایی که در فحشا فعالیت داشت زندانی نگه داشت و او را در سراسر کانادا به شهرهایی مانند ادمونتون، ونکوور و کلونا قاچاق کرد. فال بعدها دربارهٔ خود و زنان دیگری که در فحشا می‌شناخت گفت: «نمی‌توانستم بپذیرم که حضورم در آنجا از روی انتخاب خودم نبود. اگر این را
حضورم در آنجا از روی انتخاب خودم نبود. اگر این را می‌پذیرفتیم، دیگر نمی‌توانستیم درون پوست خود زندگی کنیم. ما نیاز داشتیم که باور کنیم این انتخاب خودمان بود.» قاچاقچی فال به او گفته بود که اگر از طریق فحشا پول کافی برایش جمع کند، با او ازدواج خواهد کرد. وقتی او مبلغ موردنظر را به دست آورد، ۱۷ ساله بود. همان سال، آن دو با هم ازدواج کردند. قاچاقچی فال به‌طور مداوم او را کتک می‌زد و او به سندرم فرد کتک‌خورده دچار شد. شدیدترین ضرب و شتمی که تجربه کرد در یک روسپی‌خانه رخ داد، جایی که او و چهار نوجوان دیگر به
رخ داد، جایی که او و چهار نوجوان دیگر به فحشا مشغول بودند. در سال‌هایی که با قاچاقچی خود ازدواج کرده بود، امیدوار بود که او تغییر کند. فال بعدها گفت که «می‌خواستم او را دوست داشته باشم، باور کنم که دیگر این کار را نخواهد کرد.» او تلاش می‌کرد از طریق فحشا پول کافی برایش به دست آورد تا قاچاقچی‌اش به دنبال دختری دیگر نرود. او تهدید شده بود که به پلیس مراجعه نکند، چراکه قاچاقچی‌اش خانواده‌اش را تهدید می‌کرد. ترس از اینکه برچسب خبرچین بخورد، مانع از مراجعه او به پلیس شد. هیچ‌کدام از زنانی که او در صنعت سکس
به پلیس شد. هیچ‌کدام از زنانی که او در صنعت سکس می‌شناخت، در یک رابطه سالم نبودند. در اوج دوران کاری‌اش، فال یک فورد موستانگ داشت، برای قاچاقچی‌اش یک مرسدس بنز خرید و در یک پنت‌هاوس چهارخوابه زندگی می‌کرد، اما همچنان خشونت را تجربه می‌کرد. او از دارایی‌های مادی خود برای برتری‌جویی نسبت به زنان دیگری که به کوکائین وابسته بودند استفاده می‌کرد و آن‌ها را «کراکی» و «فاحشه‌های کراکی» خطاب می‌کرد. برخی از مردانی که با فال رابطه جنسی داشتند، افسران پلیس بودند، و او دخترانی را می‌شناخت که با ترک اعتیاد خود مواد
او دخترانی را می‌شناخت که با ترک اعتیاد خود مواد مخدر مصرف می‌کردند. فال به شستشوی مغزی دچار شده بود که باور کند تنها ارزش او در فحشا نهفته است، و این همان دلیلی بود که باعث شد خروج او از این صنعت این‌قدر طول بکشد. در دوران فحشا، او بارها توسط زنان دیگر در این صنعت تهدید شد، مشتریانش او را به‌لحاظ کلامی آزار دادند، او قربانی آزار تعقیب شد و چندین بار، از جمله توسط قاچاقچی‌اش، با اسلحه تهدید شد. او همچنین چندین بار با مواد مخدر بیهوش شد، و یک بار پس از اینکه توسط رانندهٔ اسکورت مواد مخدر دریافت کرد، مورد
توسط رانندهٔ اسکورت مواد مخدر دریافت کرد، مورد تعرض جنسی قرار گرفت. در برهه‌ای از زندگی‌اش، او ربوده شد. او گاهی برای دفاع از خود مجبور بود چاقو بکشد. به دلیل خشونت‌هایی که در دوران فحشا تجربه کرد، او آسیب‌های جسمی متعددی متحمل شد. قاچاقچی‌اش چندین استخوان او را شکست و بدنش را سوزاند. عواقب و پیامدها. برای مقابله با آسیب‌های روانی ناشی از فحشا و خشونت، فال به کوکائین وابسته شد. ظرف دو سال، او شبی ۵۰۰ دلار صرف خرید کوکائین می‌کرد. مصرف مواد مخدر منجر به توهم در او شد و باعث شد که به اسکیزوفرنی مبتلا شود، و
در او شد و باعث شد که به اسکیزوفرنی مبتلا شود، و در نتیجه به اطرافیانش بی‌اعتماد گردد، و دائماً وحشت داشته باشد که افراد قصد دارند مواد مخدر او را از او بگیرند.
نانسی هلن مارکوس (; – ) زیست‌شناس و اقیانوس‌شناس آمریکایی بود. در دوران تحصیلات تکمیلی، مارکوس به عنوان متخصصی در زمینهٔ بوم‌شناسی و زیست‌شناسی تکاملی پاروپایان شناخته شد. او حرفهٔ خود را به عنوان پژوهشگر فوق دکتری در مؤسسه اقیانوس‌شناسی وودز هول آغاز کرد، جایی که به بررسی خواب زمستانی پاروپایان و تأثیرات آن بر آبزی‌پروری دریایی پرداخت. وی پژوهش‌های میدانی خود را به عنوان استاد اقیانوس‌شناسی و بعداً به عنوان مدیر دانشگاه ایالتی فلوریدا (FSU) ادامه داد. در این مدت، مارکوس به عنوان عضو انجمن زنان در علم و
این مدت، مارکوس به عنوان عضو انجمن زنان در علم و انجمن پیشبرد علوم آمریکا انتخاب شد و همچنین به عنوان رئیس انجمن علوم آب‌شناسی و اقیانوس‌شناسی خدمت کرد. در دوران ریاست خود، او تلاش‌هایی را برای افزایش فعالیت‌های آموزشی و افزایش سرمایهٔ بنیاد انجام داد. در سال ۲۰۰۵، مارکوس از علوم به مدیریت دانشگاهی روی آورد و به عنوان رئیس دانشکده تحصیلات تکمیلی دانشگاه ایالتی فلوریدا منصوب شد. در دوران تصدی او، این دانشگاه تقریباً تعداد دکترای اعطاشده سالانه را دو برابر کرد. او چندین برنامهٔ تحصیلات تکمیلی ایجاد کرد و
کرد. او چندین برنامهٔ تحصیلات تکمیلی ایجاد کرد و دفتر بورسیه‌ها و جوایز تحصیلات تکمیلی را در این دانشگاه تأسیس نمود. مارکوس همچنین به عنوان رئیس هیئت‌مدیره شورای مدارس تحصیلات تکمیلی خدمت کرد تا آیندهٔ آموزش تحصیلات تکمیلی را مورد بررسی قرار دهد. خارج از فضای علمی، مارکوس یک شعبده‌باز و شکم‌گو بود. او از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۶ در هیئت امنای کالج گوچر خدمت کرد و پیش‌تر رئیس کمیته امور علمی این کالج بود. مارکوس پس از دو سال درمان برای ملانوم اووه‌آل، در ۱۲ فوریه ۲۰۱۸ درگذشت. اوایل زندگی و تحصیلات. نانسی هلن مارکوس
درگذشت. اوایل زندگی و تحصیلات. نانسی هلن مارکوس در نیویورک در ۱۷ مه ۱۹۵۰ متولد شد. والدین او بتی لوی و هارولد تی. مارکوس از نیو راشل، نیویورک، ایالت نیویورک بودند. او در نیو راشل همراه با برادرش تئودور بزرگ شد. در سن ۱۰ سالگی، مارکوس شروع به اجرای نمایش‌های شعبده‌بازی و شکم‌گویی کرد و این هنر را تا بزرگسالی ادامه داد. او از همان دوران کودکی به علم علاقه‌مند شد. مارکوس در کالج گوچر، که مادرش نیز در آن تحصیل کرده بود، به تحصیلات خود ادامه داد. در سال ۱۹۷۱، او به عنوان عضوی از یک تیم تحقیقاتی از دانشجویان
او به عنوان عضوی از یک تیم تحقیقاتی از دانشجویان کارشناسی گوچر و دانشگاه تاوسان در مطالعه‌ای با عنوان «تحلیلی بر تخریب دریاچه رولند (مریلند)» مشارکت داشت. این دانشجویان برای انجام این پژوهش، کمک‌هزینه‌ای به مبلغ ۱۳٬۱۴۰ دلار از بنیاد ملی علوم (NSF) دریافت کردند. در سال آخر تحصیلاتش، مارکوس و یکی از همکارانش در ژانویه ۱۹۷۲ تحقیقات میدانی دربارهٔ فیتوپلانکتون را در آزمایشگاه دریایی دانشگاه دوک انجام دادند. مارکوس همچنین در طول دوران کارشناسی خود در ایستگاه بیولوژیکی برمودا تحصیل کرد. او به تشویق پژوهشگرانی که
برمودا تحصیل کرد. او به تشویق پژوهشگرانی که در گوچر ملاقات کرده بود، تصمیم گرفت تحصیلات تکمیلی خود را ادامه دهد. مارکوس در سال ۱۹۷۲ مدرک لیسانس خود را در رشته زیست‌شناسی دریافت کرد. او تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه ییل ادامه داد و در سال ۱۹۷۶ مدرک کارشناسی ارشد و دکتری خود را در رشته زیست‌شناسی، با تمرکز بر بوم‌شناسی و زیست‌شناسی تکاملی، دریافت کرد. پایان‌نامه دکتری او با عنوان "تنوع ژنوتیپی و فنوتیپی در توتیای دریایی Arbacia Punctulata (Gray)" بود. او این پایان‌نامه را به مری ای. کلاتر از NSF تقدیم
این پایان‌نامه را به مری ای. کلاتر از NSF تقدیم کرد. استاد راهنمای دکتری او جوزف راموس بود. مارکوس حمایت مالی تحقیقات خود را از طریق کمک‌هزینه‌های مختلفی از Sigma Xi، مؤسسه ملی بهداشت کودکان و توسعه انسانی، و بورسیه‌های دانشگاه ییل دریافت کرد. او به عنوان یک اقیانوس‌شناس برجسته و متخصص در مطالعه پاروپایان شناخته شد. حرفه. آغاز کار در وودز هول. مارکوس بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ به عنوان پژوهشگر فوق دکتری در مؤسسه اقیانوس‌شناسی وودز هول کار کرد. تخصص او در زمینهٔ بوم‌شناسی و زیست‌شناسی تکاملی پاروپایان‌ها بود.
بوم‌شناسی و زیست‌شناسی تکاملی پاروپایان‌ها بود. در سال ۱۹۷۸، مارکوس به عنوان دانشمند همکار در بخش زیست‌شناسی مؤسسه وودز هول استخدام شد. پژوهش‌های او شامل بررسی خواب زمستانی پاروپایان‌ها و کاربرد آن در آبزی‌پروری دریایی بود. از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۱، مارکوس به عنوان مدیر آزمایشگاه دریایی دانشگاه ایالتی فلوریدا (FSU) خدمت کرد. او همچنین هماهنگ‌کننده برنامه ملی Sea Grant در این دانشگاه بود. در سال ۲۰۰۱، مارکوس به عنوان مدیر برنامه زنان در ریاضیات، علوم، و مهندسی دانشگاه منصوب شد. در تابستان ۲۰۰۱، مارکوس به همراه
منصوب شد. در تابستان ۲۰۰۱، مارکوس به همراه استادان پاتریشیا یانسی مارتین، جین جی. برایانت، دیان اف. هریسون، گری آر. هیلد، شیلا اورتیز-تیلور، پاملا ال. پرروه و دیوید دبلیو. راسموسن، نظری مشترک دربارهٔ وضعیت زنان در حوزه دانشگاهی منتشر کرد که در آن به سوگیری‌ها و «اشکال نامحسوس و غیرآگاهانه تبعیض» که همچنان پابرجا هستند، پرداخت. مارکوس در سال ۲۰۰۳ به عنوان رئیس دانشکده اقیانوس‌شناسی منصوب شد. پژوهش‌های بعدی او به بررسی تأثیرات کاهش کم‌اکسیژن (بوم‌شناسی) بر پویایی جمعیت پاروپایان دریایی اختصاص داشت. مارکوس
پویایی جمعیت پاروپایان دریایی اختصاص داشت. مارکوس تحقیقات میدانی را در خلیج مکزیک، سواحل کالیفرنیای شمالی، خلیج ناراگانست و خلیج مین انجام داد. در اواسط دهه ۱۹۷۰، مطالعه موجودات دریایی به دلیل ناتوانی در پرورش و نگهداری گونه‌ها در محیط آزمایشگاهی با محدودیت‌هایی روبرو بود. مارکوس در توسعه یک «سیستم استاندارد و پروتکل مدیریتی برای پرورش لارو ماهی‌های دریایی» مشارکت داشت. او دو گلخانه در دانشگاه ایالتی فلوریدا ساخت، که بعدها به آزمایشگاه‌هایی برای بررسی تعاملات میان گونه‌های آبزی و مطالعه گیاهان دریایی تبدیل
میان گونه‌های آبزی و مطالعه گیاهان دریایی تبدیل شدند. این آزمایشگاه‌ها به او امکان دادند که تحقیقات خود را در زمینه خفتگی دانه توسعه دهد و آن‌ها را به دسته‌های مختلف طبقه‌بندی کند، که به پژوهشگران اجازه می‌داد تولید پایدار را حفظ کنند. او کشف کرد که برخی از تخم‌های خفته در برابر آلودگی مقاوم هستند و می‌توانند به عنوان قطعه تکثیر در توسعه کشت پاروپایان مورد استفاده قرار گیرند. در سال ۲۰۰۳، مارکوس کنفرانسی را با حمایت اداره ملی اقیانوسی و جوی برای مؤسسه اقیانوسی دانشگاه هاوایی پاسیفیک سازماندهی کرد تا
اقیانوسی دانشگاه هاوایی پاسیفیک سازماندهی کرد تا مطالعات آن‌ها را ارائه داده و وضعیت پژوهش در زمینه پرورش پاروپایان و لارو ماهی را ارزیابی کند. نتایج این کنفرانس در کتابی با عنوان "Copepods in Aquaculture" که مارکوس یکی از ویراستاران آن بود، منتشر شد. این اثر به عنوان یک «کار مرجع اساسی» برای پژوهشگران در زمینه تحلیل رفتار، استفاده، تکثیر، و کاربردهای پاروپایان در مطالعات سایر گونه‌های دریایی شناخته شده است.
ناتالیا رومانوونا ماکارووا (؛ زادهٔ ) رقصنده باله و طراح رقص اهل روسیه است. کتاب "تاریخچه رقص" که در سال ۱۹۸۱ منتشر شد، خاطرنشان می‌کند که «اجراهای او معیارهای هنری و اشرافی رقص را معین نمود و او را به عنوان بهترین رقصنده باله نسل خود در دنیای غرب مورد توجه قرار داد.» زندگی‌نامه. ماکارووا در لنینگراد جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه واقع در اتحاد جماهیر شوروی به دنیا آمد. او در سن ۱۲ سالگی، در آکادمی باله واهانوفا لنینگراد («مدرسه امپراتوری باله» سابق) تست داد و پذیرفته شد، اگرچه اکثر دانش‌آموزان در سن ۹
داد و پذیرفته شد، اگرچه اکثر دانش‌آموزان در سن ۹ سالگی به مدرسه می‌پیوندند. ماکارووا از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۷۰ عضو دائم بالهٔ کیروف در لنینگراد بود و در دهه ۱۹۶۰ به مقام بالرین نخست (اصلی) دست یافت. او در ۴ سپتامبر ۱۹۷۰ در حالی که همراه با گروه کیروف در لندن در حال اجرای تور باله بود به غرب فرار کرد. بلافاصله پس از پناهندگی، ماکارووا با گروه تئاتر باله آمریکا (ABT) در شهر نیویورک و باله سلطنتی در لندن برنامه اجرا کرد. هنگامی که نخستین بار پایش به غرب رسید، ماکارووا مشتاق بود که طراحی رقص خود را با استفاده از رقص
مشتاق بود که طراحی رقص خود را با استفاده از رقص باله توسط طراحان رقص مدرن تکوین و گسترش دهد. در همان زمان، او بیشتر با نقش‌های کلاسیک مانند اودِت در "دریاچه قو" و "ژیزل" شناخته شد. در دسامبر ۱۹۷۵، او و شریک رقصش میخاییل باریشنیکوف در یکی از قسمت‌های سریال تلویزیونی "آرنا" محصول بی‌بی‌سی نقش برجسته‌ای داشتند. او در سال ۱۹۷۶ در تولید زنده گروه تئاتر باله آمریکایی از "دریاچه قو" که به‌طور همزمان از مرکز هنرهای نمایشی لینکلن توسط شبکه‌های دو پی‌بی‌اس و ان‌پی‌آر پخش می‌شد، مشارکت داشت. وقتی لوسیا چیس، مدیر هنری
پخش می‌شد، مشارکت داشت. وقتی لوسیا چیس، مدیر هنری گروه تئاتر باله آمریکا کنار رفت، ماکارووا و باریشنیکوف هر دو درخواست جایگزینی او را دادند. وقتی گروه باریشنیکف را به مدیریت انتخاب کرد، ماکارووا گروه را ترک کرد و به باله سلطنتی لندن پیوست. ماکارووا به درخشش هنری‌اش در نقش‌های مختلف ادامه داد، که مهم‌ترین آن ایفای نقش اصلی او در "ژیزل" بود. در سال ۱۹۸۹، او به گروه هنری اولیهٔ خود در باله کیروف بازگشت و با خانواده‌اش و با همکاران و معلمان سابقش ملاقات کرد. بازگشت عاطفی او به خانه در فیلم مستند "بازگشت
بازگشت عاطفی او به خانه در فیلم مستند "بازگشت ماکارووا" به تصویر کشیده شد که خودش نوشت و راوی آن بود. پس از اجرای خود در گروه باله کیروف، او اعلام بازنشستگی کرد و کفش‌ها و لباس‌های خود را به موزه کیروف اهدا کرد. امروزه ماکارووا باله‌هایی مانند "دریاچه قو"، "لا بایادر" و "زیبای خفته" را برای گروه‌های هنری مختلفی در سراسر جهان به صحنه می‌برد. او به دلیل تشدید اسیب‌های جسمی به خصوص از ناحیه زانو از رقص کناره‌گیری کرده است. ماکارووا برنده جایزه تونی و همچنین جوایز متعدد دیگر برای نقش‌آفرینی خود در احیای «"روی
متعدد دیگر برای نقش‌آفرینی خود در احیای «"روی نوک پا"» در برادوی شد. او در فیلم "گریه در تنهایی" که توسط پاتریک گارلند تهیه و تنظیم شده بود، نقش لیدیا لوپوکووا (بانو کینز) را بازی کرد. این باله نمایشی نخستین بار در چارلستون فارمهاوس و سپس در تیت بریتانیا اجرا شد. زندگی شخصی. ماکارووا سه بار ازدواج کرده است. یک بار به یک رقصنده باله دیگر و یک بار به کارگردانی به نام لئونید کوینیخیدزه. در سال ۱۹۷۶، ماکارووا با سرمایه‌داری به نام ادوارد کارکار ازدواج کرد و با هم صاحب یک پسر به نام آندری شدند. کارکار در ۲۲
با هم صاحب یک پسر به نام آندری شدند. کارکار در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۳ در سن ۸۱ سالگی درگذشت. جنت ساسون در مورد ماکارووا گفت: «زمانی که در سانفرانسیسکو شروع به تدریس کردم، از طریق خانم بالی، با همه این رقصندگان تازه‌کار عالی روسی که آنجا بودند کار کردم؛ بنابراین ناتالیا (ناتاشا) ماکارووا، یک رقصندهٔ اول برجسته نزدم آمد. تا زمانی که او می‌رقصید، فقط یک رقصندهٔ اول برجسته وجود داشت. و در اینجا، من او را به مدت پنج ماه پس از تولد فرزندش در اختیار کامل داشتم!»
مری دیلیس گلین (; – ) بیماری‌شناس گیاهی و کوهنورد بریتانیایی بود. او اولین بیماری‌شناس گیاهی در ایستگاه تجربی راتمستد بود و به‌ویژه به بیماری‌های قارچی خاک‌زاد مانند زگیل سیب‌زمینی، آیزاسپات در گندم و پاخوره علاقه داشت. او روشی را برای شناسایی گونه‌های مقاوم محصولات کشاورزی در برابر این بیماری‌های قارچی کشف کرد و ثابت نمود که روش‌هایی مانند تناوب کشت فقط مشکل را تشدید می‌کنند. تحقیقات او منجر به افزایش بازدهی در کشاورزی شد که در دوران جنگ جهانی دوم اهمیت ویژه‌ای داشت و به همین دلیل نشان OBE را برای خدماتش
داشت و به همین دلیل نشان OBE را برای خدماتش در کشاورزی دریافت کرد. گلین همچنین یک کوهنورد پرشور بود و چندین قله مشهور آلپ را صعود کرد. او دومین فرد و اولین زنی بود که آلپ جنوبی در نیوزیلند را فتح کرد. اوایل زندگی. گلین با نام کامل مری دیلیس گلین جونز در ۱۹ فوریه ۱۸۹۵ در بنگور، ولز در ولز شمالی به دنیا آمد. پدرش، جان گلین جونز، وکیل بود و مادرش، دیلیس لوید گلین جونز، دبیر (و بعدها معاون رئیس) انجمن ترویج آموزش دختران در ولز بود. این زوج پنج فرزند داشتند و گلین، فرزند میانی، دارای یک برادر و خواهر بزرگ‌تر و
فرزند میانی، دارای یک برادر و خواهر بزرگ‌تر و یک برادر و خواهر کوچک‌تر بود. خواهر بزرگ‌تر گلین، اریل اسمیت، پزشک و جمع‌آوری‌کننده گیاهان بود. مادر او یکی از بنیان‌گذاران مدرسه دخترانه بنگور بود و گلین در همان‌جا تحصیل کرد، سپس در مدرسه نورت لندن کالجیت، که ارتباطی نیز با مادرش داشت، ادامه تحصیل داد. او در سال ۱۹۱۷ مدرک خود را در رشته گیاه‌شناسی از کالج دانشگاهی ولز شمالی دریافت کرد و اندکی پس از آن، بخش «جونز» را از نام خانوادگی خود حذف کرد. بیماری‌شناسی گیاهی. بلافاصله پس از فارغ‌التحصیلی، گلین در بخش
گیاهی. بلافاصله پس از فارغ‌التحصیلی، گلین در بخش کشاورزی کالج دانشگاهی ولز شمالی یک موقعیت شغلی دریافت کرد، اما پس از چند ماه به‌عنوان داوطلب در ایستگاه تجربی راتمستد مشغول به کار شد، جایی که ای. جان راسل مدیر آن بود. وینیفرد برنچلی، اولین زنی که در علوم کشاورزی فعالیت داشت، به زودی به او یک موقعیت دائمی به عنوان دستیار گیاه‌شناسی در راتمستد پیشنهاد داد. گلین یکی از اعضای اصلی بخش قارچ‌شناسی بود که در سال ۱۹۱۸ تأسیس شد و بعدها بخش بیماری‌شناسی گیاهی را بنیان نهاد. اولین کار عمده گلین، مطالعه "زگیل
را بنیان نهاد. اولین کار عمده گلین، مطالعه "زگیل سیب‌زمینی"، عامل بیماری زگیل سیب‌زمینی، بود. نسخه اصلاح‌شده‌ای از روش او برای شناسایی گونه‌های مقاوم به این بیماری، با نام روش گلین-لمرزال، هنوز هم استفاده می‌شود. این کار آن‌قدر قابل توجه بود که دانشگاه ولز در سال ۱۹۲۲ مدرک کارشناسی ارشد را برای دستاوردهایش به او اعطا کرد. گلین در سال ۱۹۲۷ برنده جایزه دکتر جورجینا سویت در بریتانیا شد، که در کنفرانس وین فدراسیون بین‌المللی زنان دانشگاهی اعطا شد. این جایزه شامل یک سال مطالعه در استرالیا، تاسمانی و نیوزیلند
یک سال مطالعه در استرالیا، تاسمانی و نیوزیلند بود که او در سال ۱۹۲۸ پس از گذراندن مدتی با دکتر سویت آغاز کرد. در این مدت، او در دانشگاه ملبورن کار کرد و با وزارت کشاورزی برای ترویج تکنیک‌های کشاورزی بهتر به سراسر کشور سفر کرد. در راه بازگشت، از چندین کشور آفریقایی دیدن کرد تا دربارهٔ مشکلات کشاورزی آن‌ها اطلاعات بیشتری کسب کند. در طول اقامتش در آفریقای جنوبی، او در نشست ۱۹۲۹ انجمن علمی بریتانیا شرکت کرد. در دهه ۱۹۳۰، تمرکز گلین بر بیماری‌های غلات، به‌ویژه انواع خاک‌زاد، بود. او توانست ثابت کند که خوابیدگی
خاک‌زاد، بود. او توانست ثابت کند که خوابیدگی گندم در نزدیکی زمان برداشت، ناشی از باد یا باران نیست، بلکه نتیجه پاخوره و آیزاسپات، دو بیماری قارچی خاک‌زاد، است. گلین نه‌تنها علت قارچی این بیماری را شناسایی و گونه‌های مقاوم‌تر غلات را مشخص کرد، بلکه اثبات نمود که تناوب زراعی مشکل را تشدید می‌کند. بر این اساس، او توصیه‌هایی دربارهٔ کاشت گونه‌های خاص غلات در زمین‌های آسیب‌دیده ارائه داد. گلین همچنین در سال ۱۹۳۵ "Gibellina cerealis" را کشف کرد، یک عامل بیماری‌زای قارچی که تصور می‌شود رومی‌ها آن را به بریتانیا
قارچی که تصور می‌شود رومی‌ها آن را به بریتانیا وارد کرده‌اند. سایر علایق. یکی از علاقه‌های اصلی گلین، کوهنوردی و صخره‌نوردی بود، هرچند خانواده‌اش از این علاقه حمایت نمی‌کردند، زیرا پسرعموی مادرش، اوون گلین جونز، در سن ۳۲ سالگی در یک حادثه کوهنوردی در دنت بلانش جان باخت. با این حال، گلین در طول زندگی خود به کوهنوردی ادامه داد، از جمله در استرالیا و نیوزیلند در طول سفر تحقیقاتی‌اش. او دومین صعود موفق به آلپ جنوبی در نیوزیلند و اولین صعود توسط یک زن را ثبت کرد. پس از بازگشت به اروپا، گلین قله‌های معروف آلپ
پس از بازگشت به اروپا، گلین قله‌های معروف آلپ مانند ماترهورن، مون بلان، La Meije و اگوی د درو را در دهه ۱۹۳۰ صعود کرد. او تا دهه ۱۹۶۰ به کوهنوردی ادامه داد و در سال ۱۹۶۳ کوه فوجی را در ژاپن فتح کرد. گلین در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ مجموعه‌ای از سخنرانی‌ها را برای انجمن جغرافیایی سلطنتی دربارهٔ انگکور وات و سایر مناطق کامبوج ارائه داد. نام او در راهنماهای چاپ‌شده گردشگری کامبوج ذکر شده است.
ماریا ژگژفسکا (; – ) مربی لهستانی بود که جنبش آموزش استثنائی را به لهستان معرفی کرد. او در خانواده‌ای از ژمایتیا به دنیا آمد و به شدت تحت تأثیر باورهای والدینش در زمینه بشردوستی قرار گرفت. پس از تحصیل در دانشگاه فلایینگ برای دریافت آموزش پایه از معلمان لهستانی به جای معلمان روسی، مدارک آموزشی خود را در لیتوانی دریافت کرد. او تحصیلات خود را در دانشگاه یاگیلونیا در کراکوف ادامه داد و در سال ۱۹۱۳ به کشور هموطن خود، یوزفا یوتیکو، در بروکسل پیوست تا در دانشکده بین‌المللی پدولوژی تحصیل کند. زمانی که تحصیلات او در
پدولوژی تحصیل کند. زمانی که تحصیلات او در بلژیک به دلیل جنگ جهانی اول متوقف شد، گرِگورزووسکا به پاریس رفت و در سال ۱۹۱۶ دکترای خود را از دانشگاه پاریس دریافت کرد. پس از تأسیس جمهوری دوم لهستان در سال ۱۹۱۸، گرِگورزووسکا به لهستان بازگشت و قصد داشت برنامه‌هایی برای رفع نیازهای کودکان دارای معلولیت ایجاد کند و اصلاحات آموزشی را برای بهبود زندگی آن‌ها معرفی کند. در سال ۱۹۱۹، او کار خود را در وزارت امور مذهبی و آموزش عمومی (لهستان) آغاز کرد و امکاناتی برای مراقبت از کودکان دارای معلولیت، مدارس آموزش استثنائی و
از کودکان دارای معلولیت، مدارس آموزش استثنائی و برنامه‌های آموزشی برای معلمان ایجاد کرد. او با استفاده از روش‌شناسی خاص خود، برنامه درسی‌ای طراحی کرد که در سال ۱۹۲۲ در آکادمی آموزش ویژه ماریا گرِگورزووسکا () که تازه تأسیس شده بود، اجرا شد. او از زمان تأسیس این مؤسسه تا زمان مرگش مدیریت آن را بر عهده داشت. در طول جنگ جهانی دوم، گرِگورزووسکا به عنوان پرستار فعالیت می‌کرد، در جنبش مقاومت لهستان در جنگ جهانی دوم مشارکت داشت و در ورشو تدریس می‌کرد. او به Żegota پیوست و به یهودیان کمک رساند. پس از اشغال لهستان
پیوست و به یهودیان کمک رساند. پس از اشغال لهستان (۱۹۳۹–۱۹۴۵), گرِگورزووسکا مؤسسه آموزش ویژه را مجدداً فعال کرد و ظرف پنج سال دوره‌های تحصیلات تکمیلی و آموزش از راه دور را به برنامه درسی اضافه کرد. در سال ۱۹۵۰، هم‌زمان با اجرای استالینیسم در لهستان، این مدرسه به دانشکده دولتی آموزش ویژه () تغییر نام داد و برنامه درسی دولتی به آن تحمیل شد. او با برنامه دولتی مبارزه کرد و خواستار حفظ آموزش ویژه و حمایت از افراد دارای معلولیت شد. پس از تحولات سال ۱۹۵۶، مؤسسه مجدداً حمایت دولت را به دست آورد و به نام اولیه خود
حمایت دولت را به دست آورد و به نام اولیه خود بازگشت. بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۰، او استاد تمام در دانشگاه ورشو بود. تلاش‌های او در علوم و نظام آموزشی لهستان با دریافت جوایز و افتخارات متعدد مورد تقدیر قرار گرفت. اوایل زندگی. ماریا استفانیا گرِگورزووسکا در ۱۸ آوریل ۱۸۸۷ در ووووچا، روستایی در پادشاهی لهستان (۱۸۱۵–۱۹۱۵) از امپراتوری روسیه، از والدینی به نام فلیسیا (با نام خانوادگی بوگدانوویچ) و آدولف گرِگورزووسکی به دنیا آمد. هر دو والدین او اهل ژمایتیا، منطقه‌ای در لیتوانی امروزی، بودند و به ووووچا نقل مکان
در لیتوانی امروزی، بودند و به ووووچا نقل مکان کرده بودند، جایی که آن‌ها یک ملک اجاره کرده بودند. پدرش به عنوان مدیر املاک فعالیت می‌کرد و همچنین بر مزارع همسایه نظارت داشت و از روش‌های مدرن کشاورزی و رفتار انسانی با کارگران حمایت می‌کرد. مادرش در پروژه‌های اجتماعی برای کمک به روستاییان محلی فعالیت می‌کرد و مراقبت‌های پزشکی ارائه می‌داد. او کوچک‌ترین فرزند از شش خواهر و برادر، شامل زنون، واندا، هلنا، ویتولد و وادیسواف بود. گرِگورزووسکا تحت تأثیر حس مسئولیت اجتماعی والدینش قرار گرفت. او از سنین کودکی حس
اجتماعی والدینش قرار گرفت. او از سنین کودکی حس مسئولیت اجتماعی را در خود پرورش داد. در سال ۱۹۰۰، زمانی که گرِگورزووسکا تحصیلات خود را در لهستان آغاز کرد، برنامه‌های روسی‌سازی بسیاری از والدین را وادار کرد که فرزندانشان را به مدارس خصوصی دانشگاه فلایینگ بفرستند تا فرهنگ و زبان لهستانی را بیاموزند. او در یک مدرسه شبانه‌روزی در ورشو که توسط خانم کوتویتسکی اداره می‌شد به مدت چهار سال تحصیل کرد و سپس وارد مدرسه پائولینا هیولکه شد و پس از سه سال دیگر، در سال ۱۹۰۷ فارغ‌التحصیل شد. او بلافاصله در یک دوره یک‌ساله