payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با هنری دوم منعقد کرد و آنها را به جنگ علیه امپراتور برای پادشاهی ناپل متعهد ساخت. در سال ۱۵۵۷، این تلاش‌ها با شکست مواجه شد. در ۲۳ اکتبر ۱۵۵۷، هنری علیه کاردینال الساندرو فارن‌ها اقدام کرد و نامه‌هایی را صادر کرد که به موجب آن تمام دارایی‌های کاردینال را که هنوز در فرانسه از آنها برخوردار بود، مصادره کرد. صومعه‌های سنت اتین دو کان، بوپورت در بریتانی و گرانسلوه، و همچنین اداره اسقف‌نشین ویویه نیز در این سند گنجانده شده بودند. در این سند، هنری از کاردینال و برادرانش که از پادشاه اسپانیا حمایت می‌کردند،
و برادرانش که از پادشاه اسپانیا حمایت می‌کردند، شکایت داشت. کل ضرر و زیان کاردینال به تنهایی بیش از ۳۰۰۰۰ فرانک بود. تمام این مناصب به کاردینال ایپولیتو دوم دِسته، دشمن فارنزه، که جوانی خود را در دربار فرانسه گذرانده بود و دوست شخصی هنری و خانواده سلطنتی بود، داده شد. این ضررها علاوه بر ضررهایی بود که پاپ ژولیوس سوم متحمل شد، که انتخاب او با مخالفت کاردینال فارنزه به نفع منشی پاپ پل سوم، مارچلو سروینی، مواجه شده بود. یکی از آنها فرمانداری تیوولی بود که آن هم به کاردینال دِسته رسید. دیگری پاتریارک اورشلیم
هم به کاردینال دِسته رسید. دیگری پاتریارک اورشلیم بود که تنها بیست روز پس از پایان مجمع محرمانه اعطا شد. اما ژولیوس سوم (مونته) در سال ۱۵۵۵ درگذشته بود، همان‌طور که مارچلوس دوم (سروینی) درگذشت. امپراتور چارلز پنجم در سال ۱۵۵۶ بازنشسته شد و در سال ۱۵۵۸ درگذشت و پل چهارم و هنری دوم هر دو در سال ۱۵۵۹، به فاصله یک ماه از یکدیگر، درگذشتند. روزی جدید و روشن‌تر طلوع کرد. انجمن کاردینال‌های ۱۵۵۹. برای انجمن کاردینال‌های نزدیک، فیلیپ دوم، پادشاه اسپانیا، اعلام کرد که انتخاب‌های او کاردینال‌های رودولفو پیو د کارپی،
انتخاب‌های او کاردینال‌های رودولفو پیو د کارپی، جاکومو پوتئو، جووانی آنجلو د مدیچی و کلمنته د اولرا هستند. در مقابل، فرانسوا دوم، پادشاه فرانسه، نامزدی کاردینال‌های ایپولیتو دِسته، فرانسوا دِ تورنون و ارکول گونزاگا را تبلیغ می‌کرد. کاردینال فارنزه، که در این زمان ۳۸ ساله و کاردینال ارشد شماس بود، از دِسته و پسرعمویش گونزاگا خوشش نمی‌آمد و بنابراین تصمیم گرفت هر کاری از دستش برمی‌آید برای انتخاب کارپی انجام دهد. فارنیزه تنها می‌توانست به‌طور مؤثر و مستقیم بر چهار یا پنج رأی تأثیر بگذارد، و بنابراین مجبور
بر چهار یا پنج رأی تأثیر بگذارد، و بنابراین مجبور بود با گروه دیگری متحد شود - با کاردینال‌هایی که توسط پل چهارم ایجاد شده بودند و توسط برادرزاده‌اش، کاردینال کارلو کارافا، رهبری می‌شدند. این امر در نهایت منجر به انتخاب کاردینال د مدیچی شد و فارنیزه در ۶ ژانویه ۱۵۶۰ به عنوان پاپ جدید تاجگذاری کرد. برادرزاده‌های جدید کاردینال، کارلو بورومئو و مارکوس سیتیچ فون هوهنمس آلتمپ بودند. کنفرانس محرمانه ۱۵۶۶. در دوران سلطنت پاپ پیوس چهارم، کاردینال فارنیزه از بخت و اقبال خوبی برخوردار بود. پاپ دوست او بود و او
و اقبال خوبی برخوردار بود. پاپ دوست او بود و او توانست از ناملایمات امور بین‌المللی دوری کند، زیرا حلقه‌ای از دوستان را در کالج کاردینال‌ها و در دادگاه روم ایجاد کرده بود. در ۱۴ آوریل ۱۵۶۴، کاردینال فارنزه به عنوان کشیش کاردینال سنت لورنزو در داماسو ارتقا یافت، سمتی که کمتر از یک ماه در اختیار داشت. در ۱۲ مه، او به مقام اسقف‌های کاردینال در اسقف‌نشین سابینا ارتقا یافت. او خود را از وحشت ناشی از سقوط برادرزاده‌های کارافا در سال ۱۵۶۱ دور کرد. پیوس مرد سالمی نبود و مرگ پیش‌بینی‌شده‌اش به فارنزه و دیگران فرصت
و مرگ پیش‌بینی‌شده‌اش به فارنزه و دیگران فرصت برنامه‌ریزی داد. پاپ پیوس چهارم (مدیچی) در ۹ دسامبر ۱۵۶۵ درگذشت. فرانسوی‌ها، در این زمان کاترین دو مدیچی، که از سال‌های ۱۵۵۵ یا ۱۵۵۹ چیزی نیاموخته بودند، همچنان از کاردینال ایپولیتو دِسته حمایت می‌کردند. شاه فیلیپ دوم از دِ اولرا، گیسلیری، ریچی، مورون و پاچو حمایت می‌کرد. با این حال، هنگامی که سفیر اسپانیا، دون لوئیس رکوئسنس د زونیگا، در ۲۱ دسامبر ۱۵۶۵ به رم رسید، دستورالعمل‌هایی برای حمایت از گیسلیری و مورونه داشت. با این حال، او به ارتدکس بودن کاردینال مورونه
با این حال، او به ارتدکس بودن کاردینال مورونه مشکوک بود و می‌ترسید که کاردینال فارنزه در صورت پاپ شدن، به خاطر قتل پدرش، به دنبال انتقام از اسپانیا باشد. امپراتور ماکسیمیلیان دوم توسط نماینده خود در رم، نوستی کامیانی، مطلع شد که کاردینال‌های مورد علاقه عبارتند از: د اولرا، بونکومپانی، سوآئو، سیرلتو، سیمونتا، جیانبرناردینو اسکاتی و میشل گیسلیری. او مستقیماً به کوزیمو سوم فلورانس نامه نوشت و از او در انتخابات درخواست کمک کرد. کوزیمو پاسخ داد که دیگر در کار تأثیرگذاری بر انتخابات پاپ نیست، اما موافقت کرد که
بر انتخابات پاپ نیست، اما موافقت کرد که به خواسته‌های امپراتور عمل کند. در واقع، او در پشت صحنه بسیار فعال بود. او پاپی می‌خواست که او را دوک توسکانی کند و کنترل او بر سینا را تأیید کند، و او قبلاً کاردینال گیسلیری را انتخاب کرده بود. دوشس فرارا، دختر امپراتور، کاردینال فرانچسکو گونزاگا، برادرزاده ۲۷ ساله کاردینال ارکول گونزاگا (که در سال ۱۵۶۳ درگذشته بود) را توصیه می‌کرد، که برای او از امپراتور، دوک ساووی و پادشاه فرانسه، فرانسوا دوم، درخواست می‌کرد. دوشس ساووی برای کاردینال فررو، که تنها ۲۸ سال داشت،
ساووی برای کاردینال فررو، که تنها ۲۸ سال داشت، تلاش می‌کرد. برادرزاده‌های پیوس چهارم، کاردینال بورومئو و کاردینال آلتمپس، نامزد دیگری را در نظر داشتند، کاردینال اوگو بونکومپانی، سفیر اسپانیا، و آنها یک کشتی سریع برای آوردن او فرستادند. با این حال، او به موقع نرسید. و سپس کاردینال الساندرو فارنیز بود که برای خودش تبلیغ می‌کرد. در ۲۰ دسامبر ۱۵۶۵، پنجاه و دو کاردینال در جلسه حضور داشتند. هفده کاردینال زیر چهل سال سن داشتند که هفت نفر از آنها زیر سی سال سن داشتند. کاردینال فارنزه، برادرزاده پاپ پل سوم،
سن داشتند. کاردینال فارنزه، برادرزاده پاپ پل سوم، کاردینال‌های کورجیو، گامبارا، ساولی، پالئوتی و اورسینی را در جناح خود داشت. فارنزه شخصاً به عنوان حامی فقرا و یک ماسینا اهل هنر مورد علاقه مردم روم بود. کاردینال‌هایی که توسط پل چهارم ایجاد شده بودند نیز از فارنزه حمایت می‌کردند. آنها شامل: ویتلی (کامرلنگو)، کاپیزوچی، رومان سوآو، ربیبا، گیسلیری و د' اولرا بودند. کاردینال‌های ایجاد شده توسط پیوس چهارم نه نفر بودند و تحت شرایط خاص ممکن بود چهار نفر دیگر نیز به آنها اضافه شوند. جناح گونزاگا شش عضو داشت.
نیز به آنها اضافه شوند. جناح گونزاگا شش عضو داشت. کاردینال‌های ایجاد شده توسط ژولیوس سوم پنج نفر بودند. فلورانسی‌ها بین چهار تا شش نفر بودند. ونیزی‌ها سه نفر. شش کاردینال فرانسوی اصلاً به مجمع کاردینال‌ها نیامدند. تعداد زیاد جناح‌ها برای هر کسی که سعی در ایجاد اکثریت دو سوم داشت، مشکل بزرگی ایجاد می‌کرد. ملیت نیز تنها راه تقسیم کاردینال‌ها نبود. کاردینال‌های ارشد و جوان، و اصلاح‌طلبان مشتاق و اکثریت از خودراضی وجود داشتند. کاردینال کارلو بورومئو. به محض افتتاح مجمع کاردینال‌ها، کاردینال بورومئو، که به
افتتاح مجمع کاردینال‌ها، کاردینال بورومئو، که به عنوان برادرزاده پاپ فقید، خود را یک رهبر، اگر نه یک پاپ‌ساز، می‌دانست، به کاردینال فارنزه، که بیشترین تعداد تعهدات را داشت، نزدیک شد. او اظهار داشت که فکر می‌کند کاردینال مورونه باید پاپ شود. این مطابق با خواسته‌های امپراتور بود و مورونه یکی از روسای شورای ترنت بود. فارنزه دوستانه و مایل به جلب رضایت به نظر می‌رسید، که بورومئو (به اشتباه) آن را به عنوان توافقی برای تأمین آرا تلقی کرد. کسانی بودند که هرگز به دوست امپراتور رأی نمی‌دادند، و کسانی بودند که
به دوست امپراتور رأی نمی‌دادند، و کسانی بودند که مشکلات مورونه با دستگاه تفتیش عقاید و فرمان پل چهارم را به یاد می‌آوردند که گفته بود هیچ‌کس که توسط دستگاه تفتیش عقاید دستگیر، زندانی یا محکوم شود، هرگز نمی‌تواند در انتخابات پاپ رأی دهد، چه رسد به اینکه به عنوان پاپ انتخاب شود. علاوه بر این، کسانی بودند که شخصاً مورونه را دوست نداشتند. گفته می‌شود که هم الساندرو فارنیزه و هم ایپولیتو دِسته به دلیل تصمیماتی که مورونه در زمان نمایندگی در بولونیا گرفته بود، از او کینه داشتند. دشمنان او همیشه می‌توانستند بیش از
کینه داشتند. دشمنان او همیشه می‌توانستند بیش از یک سوم اعضای کالج را برای جلوگیری از انتخاب او جمع کنند. وقتی نوبت به رأی‌گیری رسید، مورونه بیست و نه رأی به دست آورد. فارنیزه حتماً متوجه شده بود که خودش هم تا حدودی در همین وضعیت است. او می‌توانست بین بیست و هشت تا سی رأی جمع کند، اما نه سی و پنج رأی لازم برای انتخاب. بورومئو به روش سرراست خود، سپس به سراغ کاندیدای دوم خود، کاردینال سیرلتو، رفت، اما او نیز شکست خورد. بورومئو نزد فارنزه رفت و با قاطعیت اظهار داشت که قصد ندارد از فارنزه در شورای کاردینال‌های
داشت که قصد ندارد از فارنزه در شورای کاردینال‌های فعلی حمایت کند و از فارنزه خواست تا در انتخاب یک پاپ شایسته به او کمک کند. فارنزه نام چهار کاردینال را که از آنها حمایت می‌کرد، پیشنهاد داد: جانبرناردینو اسکاتی (ترانی)، دِ اولرا (آراکوئلی)، گیسلیری (آلساندرینو) و ریچی (مونته‌پولچیانو). بورومئو از انتخاب کاردینال گیسلیری خوشحال شد: من که مدت زیادی کاردینال آلساندریا [گیسلیری] را می‌شناختم و به خاطر تقدس و غیرت بی‌نظیرش برای او احترام زیادی قائل بودم، به این نتیجه رسیدم که هیچ پاپی شایسته‌تر از او برای حکومت
رسیدم که هیچ پاپی شایسته‌تر از او برای حکومت خردمندانه و خوب بر جامعه مسیحی یافت نمی‌شود؛ بنابراین با تمام وجودم از آرمان او حمایت کردم؛ و با کمی تأخیر، او با رضایت کامل همه به عنوان پاپ انتخاب شد. هیچ چیز نمی‌توانست در غم و اندوه برای عمویم، به اندازه این اطمینان که جانشین او کسی است که تمام ویژگی‌هایی را که حضرت عالی در سوگواری با من همدردی می‌کنید، دارد و با شجاعت و قدرت روح برابر می‌داند که چگونه اقتدار دین را حفظ و حمایت کند، برای من تسلی‌بخش باشد. ظرف دو ساعت، آنها آرای کافی برای انتخاب گیسلیری را به
دو ساعت، آنها آرای کافی برای انتخاب گیسلیری را به دست آوردند. ۷ ژانویه ۱۵۶۶ بود. بعدازظهر آن روز، کاردینال‌ها جمع شدند و رأی‌گیری کردند. دو کاردینال از بستر بیماری خود رأی دادند. رأی‌گیری نه با رأی مخفی، بلکه با صدای بلند انجام شد. گیسلیری به اتفاق آرا انتخاب شد و نام پیوس پنجم را برای خود برگزید. بورومئو و فارنیزه به مقام پاپی رسیدند. تا سال ۱۵۶۹، کاردینال لگاتوس پرپتوئوس (نماینده دائمی) استان میراث سنت پیتر، ساکن ویتربو، بود. این موضوع بر روی کتیبه دروازه جدید شهر ثبت شده است. در سال ۱۵۶۹، کاردینال
جدید شهر ثبت شده است. در سال ۱۵۶۹، کاردینال الساندرو فارنیزه سفر خود را به سیسیل انجام داد تا از اسقف‌نشین خود در مونرئاله بازدید کند. حمل و نقل توسط چهار کشتی گالی که توسط شوالیه‌های سنت جان اورشلیم قرض داده شده بود، فراهم می‌شد. او در مونرئاله، یک شورای اسقف‌نشین را اداره کرد. او در ۹ دسامبر ۱۵۷۳ از اسقف‌نشینی استعفا داد. در ۷ اکتبر ۱۵۷۱، نبرد لپانتو در خلیج کورینت رخ داد. ناوگان مسیحی، به فرماندهی برادر ناتنی شاه فیلیپ دوم، دان جان اتریشی، شکست قاطعی را بر ترکان عثمانی وارد کرد و به جز سی کشتی، بقیه را
بر ترکان عثمانی وارد کرد و به جز سی کشتی، بقیه را نابود کرد. کاردینال فارنیز در اسکله چیویتاوکیا بود تا از قهرمان، شوهر خواهر برادرش، استقبال کند. مجمع عمومی ۱۵۷۲. یکی از عوامل تعیین‌کننده در ذهن رأی‌دهندگان، نبرد اخیر لپانتو (۷ اکتبر ۱۵۷۱) بود. این نبرد، شکستی خیره‌کننده برای ترک‌های عثمانی بود، اولین شکست دریایی در بیش از یک قرن، و تقریباً تمام نیروی دریایی آنها نابود شد. اما آنها کنترل خود را بر مدیترانه شرقی از دست ندادند و در حال حاضر با سرعت برق‌آسا در حال بازسازی نیروی دریایی خود بودند. در ذهن برخی
حال بازسازی نیروی دریایی خود بودند. در ذهن برخی افراد، آنچه مورد نیاز بود، پاپی بود که بتواند نیروهای مختلف را در کنار هم نگه دارد: یک پاپ صلیبی که در تأمین مالی جنگ نیز سخاوتمند باشد و پول کلیسا را در اختیار آنها قرار دهد. پاپ جدید همچنین باید مدافع قوی و سرسخت ایمان در مواجهه با نامتعارف بودن باشد و کسی باشد که احکام شورای ترنت (۱۵۴۵–۱۵۴۷؛ ۱۵۵۱–۱۵۵۲؛ ۱۵۶۲–۱۵۶۳) را اجرا کند. مشکلات دیگری نیز وجود داشت که یک پاپ باید با آنها روبرو می‌شد. ملکه الیزابت اول انگلستان توسط پیوس پنجم تکفیر شده بود و او مری، ملکه
توسط پیوس پنجم تکفیر شده بود و او مری، ملکه اسکاتلند، را به دست آورده بود. خویشاوندان مری، خانواده گیز، رهبران حزب کاتولیک افراطی و متعصب در فرانسه بودند که مشتاق رویارویی با هوگنوت‌ها بودند. کاترین د مدیچی در تلاش بود تا از جنگ داخلی در فرانسه جلوگیری کند و معتقد بود که ازدواج دخترش مارگو با هنری ناوار، یک پروتستان، ممکن است از فاجعه جلوگیری کند، اما پاپ به اجازه نیاز دارد. او همچنین در تلاش بود تا ملکه الیزابت را به ازدواج با پسرش، هنری، ترغیب کند و این امر مستلزم همکاری پاپ نیز بود. انتخاب او کاردینال
امر مستلزم همکاری پاپ نیز بود. انتخاب او کاردینال فرارا، ایپولیتو دِسته، بود که در سال ۱۵۷۲ به همان اندازه که در سال ۱۵۴۹ منفور بود، مورد نفرت قرار گرفت. مجموعه دشمنان او به کاردینال‌های بونلی، بورومئو، فارنیز، مدیچی و مورونه افزایش یافته بود. با این حال، کاترین با پسرعمویش، کوزیمو اول، دوک بزرگ توسکانی، که در پشت صحنه، کاردینال بونکومپانی را تبلیغ می‌کرد، در تماس بود. کاردینال دِ مدیچی قرار بود به رهبران جناح پیوس چهارم، بورومئو و آلتمپس اطلاع دهد که مدیچی‌ها فقط به سیرلتو و بونکومپانی علاقه‌مند هستند. در
فقط به سیرلتو و بونکومپانی علاقه‌مند هستند. در واقع، با آرای فرانسوی‌ها و فلورانسی‌ها، کاردینال دِسته منابع لازم برای جلوگیری از هر کاندیدایی را که می‌خواست، داشت ("وتوی مجازی"). با این حال، دِسته قابل انتخاب نبود. کاردینال‌های پیوس پنجم (حدود دوازده یا سیزده رأی) با بسیاری از کاردینال‌های پیوس چهارم متحد شدند تا از انتخاب دِسته، و همچنین فارنزه، ریچی و بورالی دِ آرتزو، جلوگیری کنند. کاردینال جیووانی مورونه نیز دوباره نامزد شد، اما کاردینال بونلی (آلساندرینو، برادرزاده پیوس پنجم) آماده بود تا از آرای خود
برادرزاده پیوس پنجم) آماده بود تا از آرای خود برای حذف او استفاده کند. با این وجود، دوستانش تلاش کردند تا او را با تشویق در روز افتتاحیه انجمن کاردینال، ۱۲ مه، انتخاب کنند، اما این تلاش شکست خورد. کاردینال فارنیز معتقد بود که این انجمن کاردینال اوست و تمام تلاش خود را برای جلب حمایت انجام می‌داد. با این حال، او می‌دانست که اسپانیایی‌ها مخالف او هستند. در شب افتتاحیه انجمن کاردینال، کاردینال گرانول از ناپل رسید. او در سال ۱۵۷۱ توسط فیلیپ دوم به ایتالیا فرستاده شده بود تا ناوگانی را که سرانجام در لپانتو با
شده بود تا ناوگانی را که سرانجام در لپانتو با ترک‌ها روبرو شد، آماده کند. او به عنوان نایب‌السلطنه ناپل در سمت خود ابقا شد. اندکی پس از ورودش به انجمن، نامه‌ای باز نشده ارائه داد که (به گفته او) در حالی که در بزرگراه ناپل بوده به او رسیده است. این نامه از فیلیپ دوم بود. گرانول نامه را در حضور کاردینال فارنز باز کرد و محتوای آن را خواند. در این نامه به گرانول دستور داده شده بود که به فارنز توصیه کند که «این بار» برای پاپ شدن تلاش نکند - باید به خاطر داشت که کاردینال فارنز با وجود تجربه‌اش، تنها پنجاه و یک
کاردینال فارنز با وجود تجربه‌اش، تنها پنجاه و یک سال داشت. شانس فارنز در روز اول گردهمایی محرمانه به پایان رسید. بونکومپانی کاندیدای بدیهی بود. او مورد قبول کاردینال بورومئو و اصلاح‌طلبان بود. او یک سفیر موفق در اسپانیا بود و مورد قبول جناح اسپانیایی، که شامل ناپل نیز می‌شد، قرار گرفت. دورهٔ انجمن کاردینال‌ها بسیار کوتاه بود. در ۱۴ مه، اوگو بونکومپانی به عنوان پاپ انتخاب شد و نام گرگوری سیزدهم را برای خود برگزید. او در ۲۰ مه ۱۵۷۲ توسط کاردینال ایپولیتو دِسته، کاردینال ارشد دیاکون، تاجگذاری شد. کاردینال
کاردینال ارشد دیاکون، تاجگذاری شد. کاردینال دِسته، یکی از دشمنان مورد علاقهٔ الساندرو فارنیز، در ۲ دسامبر ۱۵۷۲ درگذشت. انجمن کاردینال‌ها ۱۵۸۵. در بهار ۱۵۸۵، هیئتی از ژاپن در حال عزیمت به رم بود. آنها در ۱ مارس با کشتی به لیورنو رسیدند و از طریق زمینی از طریق توسکانی حرکت کردند. آنها در فلورانس توسط گراند دوک فرانچسکو دِ مدیچی مورد استقبال قرار گرفتند. آنها به همراه کاردینال فرانچسکو گامبارا به رم رفتند و در کاپارولا توسط کاردینال الساندرو فارنزه با استقبال باشکوهی روبرو شدند. هیئت همراه با گامبارا و فارنزه
روبرو شدند. هیئت همراه با گامبارا و فارنزه در ۲۲ مارس به رم رسید. پاپ گرگوری سیزدهم پس از سیزده سال بر تخت پطرس در ۱۰ آوریل ۱۵۸۵ درگذشت. شصت و دو کاردینال زنده وجود داشت، اما تنها سی و دو نفر موفق شدند به موقع برای مراسم افتتاحیه کنفرانس در یکشنبه عید پاک، ۲۱ آوریل ۱۵۸۵ به رم برسند. کاردینال فارنزه، اگرچه تنها شصت و چهار سال داشت، کاردینال ارشد حاضر بود. او هم رئیس کالج مقدس کاردینال‌ها و هم اسقف کاردینال اوستیا بود. اما او رهبر هیچ جناحی نبود. سی و نه کاردینال، که بسیاری از آنها دوستان و حامیان او بودند،
که بسیاری از آنها دوستان و حامیان او بودند، در دوران سلطنت گرگوری سیزدهم درگذشتند. تنها یک کاردینال دیگر حضور داشت که توسط پدربزرگش، پاول سوم، ایجاد شده بود. جناح امپراتوری-اسپانیایی به رهبری کاردینال فردیناندو دِ مدیچی، برادر دوک بزرگ توسکانی، که به زودی خود دوک بزرگ شد، اداره می‌شد. رهبر واقعی اسپانیایی، کاردینال لودوویکو مادروتزو بود، اما او تا عصر ۲۳ آوریل به رم نرسید. جناح فرانسوی به رهبری لودوویکو دِسته، نوه لویی دوازدهم و محافظ فرانسه در برابر واتیکان بود. پس از اولین رأی‌گیری، در ۲۳ آوریل، واضح بود
بود. پس از اولین رأی‌گیری، در ۲۳ آوریل، واضح بود که نه یک کاندیدای قوی اسپانیایی و نه یک کاندیدای قوی فرانسوی نمی‌توانند انتخاب شوند. مدیچی و دِسته با هم ملاقات کردند و مدیچی دو کاندیدای احتمالی را به دِسته پیشنهاد داد: کاردینال آلبانی و کاردینال فلیچه پرتی مونتالتو. کاندیدای منتخب مادروتزو، کاردینال سیرلتو بود، اما در جلسه‌ای با دِستِه، اندکی پس از ورود او به انجمن کاردینال‌ها در ۲۴ام، برای او روشن شد که سیرلتو با رأی فرانسوی‌ها کنار گذاشته شده است. مادروتزو اعلام کرد که آلبانی را نخواهد پذیرفت. دِستِه با
اعلام کرد که آلبانی را نخواهد پذیرفت. دِستِه با کاردینال فارنزه ملاقات کرد، به این امید که هرگونه تلاشی را که فارنزه ممکن است برای کنار گذاشتن مونتالتو آغاز کند، متوقف کند. او پیش از این تلاش می‌کرد تا برخی از کاردینال‌های گرگوری سیزدهم را در یک جناح خود سازماندهی کند. فارنزه معتقد بود که مونتالتو از حمایت واقعی کمی برخوردار است و دِستِه این سوءتفاهم را تشویق می‌کرد. اما، وقتی همه آرای احتمالی شمرده شد، به نظر می‌رسید که حامیان مونتالتو چهار رأی کم دارند که باید از فارنزه می‌آمد. وقتی کاردینال‌ها برای شروع
باید از فارنزه می‌آمد. وقتی کاردینال‌ها برای شروع رأی‌گیری جمع شدند، دِستِه ناگهان مداخله کرد و اعلام کرد که نیازی به رأی‌گیری نیست زیرا آنها از قبل یک پاپ - کاردینال مونتالتو - دارند. کاردینال‌ها بلافاصله شروع به «پرستش» مونتالتو کردند - که روشی مشروع برای انتخاب پاپ بود. نباید هیچ مخالفتی وجود می‌داشت و هیچ مخالفتی هم وجود نداشت. فارنیز ساکت و مجبور به همکاری شده بود. در بهار ۱۵۸۶، برادرزاده جوان کاردینال فارنسه، رانچیو، در سن ۱۷ سالگی، برای سوگند وفاداری به قلمرو خود که کلیسا، ارباب فئودالی آن بود، به
به قلمرو خود که کلیسا، ارباب فئودالی آن بود، به رم آمد. او اشتباه کرد و با زره و سلاح در برابر پاپ سیکتوس پنجم حاضر شد و به خاطر این جنایت هولناک در قلعه سنت آنجلو زندانی شد. عمویش، کاردینال، دو بار از پاپ التماس کرد که او را آزاد کند و سرانجام نقشه فرار رانچیو را کشید. سفیر اسپانیا، اولیوارس، کاستلان قلعه سنت آنجلو را به شام دعوت کرد، در حالی که کاردینال نگهبانان را فریب داد تا رانچیو را به بازداشت خود آزاد کنند. پاپ از اینکه فریب خورده بود، خشمگین بود. میراث به عنوان گردآورنده و حامی. ساختمان‌هایی که
میراث به عنوان گردآورنده و حامی. ساختمان‌هایی که کاردینال فارنزه ساخت یا مرمت کرد شامل کلیسای گسو در رم، ویلا فارنزه در کاپرارولا، و کاخ فارنزه در نزدیکی دریاچه براچانو، و صومعه تره فونتانه می‌شود. آلساندرو فارنزه به خاطر جمع‌آوری بزرگ‌ترین مجموعه مجسمه‌های رومی که از دوران باستان در دست افراد خصوصی جمع‌آوری شده بود، به یاد آورده می‌شود، که اکنون بیشتر آنها در ناپل هستند، پس از آنکه به‌طور ارثی به پادشاهان بوربون-پارما منتقل شدند. سخاوت او نسبت به هنرمندان، یک آکادمی مجازی در خانه‌ای که او در کاپرارولا
یک آکادمی مجازی در خانه‌ای که او در کاپرارولا ساخت، و در اقامتگاه‌هایش در پالازو دلا کانکلاریا و پس از مرگ برادرش کاردینال رانوچیو فارنزه در سال ۱۵۶۵، در پالازو فارنزه ایجاد کرد. در پالازو فارنزه، بهترین مجسمه‌سازان زیر نظر او کار می‌کردند تا قطعاتی از آثار باستانی را با دقت علمی فراوان به عنوان مجسمه‌های کامل مرمت کنند. او همچنین حامی بزرگ هنرمندان زنده از جمله، برجسته‌ترین آنها، ال گرکو بود. تحت نظارت متصدی و کتابدار او، فولویو اورسینی، شمایل‌شناس عتیقه‌شناس، مجموعه‌های فارنز گسترش یافته و نظام‌مند شدند.
مجموعه‌های فارنز گسترش یافته و نظام‌مند شدند. فارنز سکه‌های باستانی را جمع‌آوری کرد و مدال‌های مدرن را سفارش داد. او نقاشی‌هایی از تیتیان، میکل‌آنژ و رافائل و مجموعه‌ای مهم از نقاشی‌ها را در اختیار داشت. او شاهکار جولیو کلوویو، که مسلماً آخرین نسخه خطی تذهیب‌شده بزرگ، یعنی «ساعات فارنز» است را سفارش داد که پس از نه سال ساخت در سال ۱۵۴۶ تکمیل شد (که اکنون متعلق به کتابخانه مورگان، نیویورک است). به نظر می‌رسد استودیویی که برای نگهداری این مجموعه ساخته شده، همان استودیویی است که در موزه رنسانس، اکون، دوباره
استودیویی است که در موزه رنسانس، اکون، دوباره برپا شده است. در سال ۱۵۵۰، فارنز بخش شمالی تپه پالاتین در رم را به دست آورد و ویرانه‌های رومی کاخی را که توسط امپراتور روم تیبریوس (۱۴–۳۷ میلادی) در انتهای شمال غربی ساخته شده بود، پر کرد و به یک خانه تابستانی و باغ‌های رسمی تبدیل کرد. باغ‌های فارنزی به یکی از اولین باغ‌های گیاه‌شناسی در اروپا تبدیل شدند. نام‌های آکاسیا فارنزیانا و از عصاره گل آن، فارنزول بیوشیمیایی مهم، از این باغ‌ها گرفته شده‌اند. نوادگان. کاردینال الساندرو فارنزه دختری به نام کللیا فارنزه از
الساندرو فارنزه دختری به نام کللیا فارنزه از کلود دو بون دو سمبلانسای، ندیمه شاتوبرون، ندیمه و محرم اسرار کاترین دو مدیچی، متولد ۱۵۵۶ داشت. برادر کلود دو بون، مارتین، اسقف پوی (۱۵۵۷–۱۵۶۱) و برادر دیگرش، رنو، اسقف منده (۱۵۷۱–۱۵۸۱) و سپس اسقف اعظم بورژ شد. در سال ۱۵۷۰، کللیا با جیانجورجیو چزارینی، مارکزه اهل چیویتانووا، گونفالونیه شهر رم (۱۵۶۵–۱۵۸۵) ازدواج کرد. در سپتامبر ۱۵۷۲، آنها صاحب پسری به نام جولیانو شدند. شوهر کللیا در سال ۱۵۸۵ درگذشت. در ۲ آگوست ۱۵۸۷، در کاخ فارنیز در کاپرارولا، او با شوهر دوم خود،
در کاخ فارنیز در کاپرارولا، او با شوهر دوم خود، مارکو پیو دی ساوویا، لرد ساسولو، ازدواج کرد؛ این ازدواج بدون ثمره بود. کللیا در سال ۱۶۱۳ درگذشت. عدم وجود رسوایی در مورد تولد او نشان می‌دهد که کاردینال فارنیز حدود سال‌های ۱۵۵۵–۱۵۵۶ هنوز به مقام مقدس نرسیده بود. مرگ و بنای یادبود: گسو. کاردینال الساندرو فارنزه در سال ۱۵۸۰ وصیت‌نامه‌ای نوشت و در سال ۱۵۸۵ متمم‌هایی به آن اضافه کرد، اما این وصیت‌نامه‌ها لغو و با وصیت‌نامه جدیدی جایگزین شدند که در ۲۲ ژوئن ۱۵۸۸ نوشته شده بود و متمم‌هایی در ماه‌های ژوئیه و اوت به
شده بود و متمم‌هایی در ماه‌های ژوئیه و اوت به آن اضافه شده بود. در ۷ ژوئیه ۱۵۸۸، پزشک دوک اوربینو، وینچنزو رموستی، برای مشاوره در کاخ فارنزه در کاپارولا احضار شد، «به دلیل یک حادثه بزرگ صرع»، که با مشکلات شدید تنفسی همراه بود. کاردینال به شدت بیمار بود. او تحت درمان‌های معمول، سوزاندن و خونریزی قرار گرفت. خانم کامیلو کائتانی، برادر کاردینال انریکو کائتانی، که برادرش را از وضعیت فارنزه مطلع می‌کرد، در آنجا حضور داشت. در ۱۳ اوت، پزشک مجبور شد به رم بازگردد. او کاردینال را بی‌قرار و ضعیف و مبتلا به نقرس در
او کاردینال را بی‌قرار و ضعیف و مبتلا به نقرس در بازوی چپش ترک کرد. در ۲۸ فوریه ۱۵۸۹، او دچار نوعی حمله قلبی، شاید سکته مغزی، شد. کاردینال فارنیز در ۲ مارس ۱۵۸۹، در سن شصت و هشت سالگی، در رم، بر اثر سکته مغزی، بی‌سروصدا درگذشت. او در مقابل محراب بلند کلیسای گسو به خاک سپرده شد. چهل و دو کاردینال در مراسم تشییع جنازه شرکت کردند. به یادبود تأسیس فرقه ژزوئیت توسط پاول سوم در سال ۱۵۴۰ و ساخت کلیسای گسو برای آنها به لطف سخاوت کاردینال فارنیز. این کلیسا، اثر جیاکومو ویگنولا و جیاکومو دلا پورتا (۱۵۶۸–۱۵۷۵)، یکی
ویگنولا و جیاکومو دلا پورتا (۱۵۶۸–۱۵۷۵)، یکی از بناهای بزرگ معماری مذهبی ضد اصلاحات است.
رد کردن کار رفتاری است که در آن فرد از اشتغال منظم خودداری می‌کند. با یا بدون برنامه سیاسی یا فلسفی، این امر توسط خرده‌فرهنگ‌ها و افراد مختلف انجام شده است. کسانی که مفهوم کار را نقد می‌کنند، اغلب به آن می‌پردازند و پیشینهٔ طولانی دارد. مواضع سیاسی رادیکال آشکارا از امتناع از کار حمایت کرده‌اند. از درون مارکسیسم، این امر توسط پل لافارگ و کارگرگرایان / اتونومیست‌های ایتالیایی (مانند آنتونیو نگری، ماریو ترونتی)، چپ افراطی فرانسوی (مانند Échanges et Mouvement) و در درون آنارشیسم (به‌ویژه باب بلک و گرایش آنارشی
در درون آنارشیسم (به‌ویژه باب بلک و گرایش آنارشی پسا-چپ) پشتیبانی شده است.
گرد طلا سیزدهمین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی توری ایموس می‌باشد که در ۱ اکتبر سال ۲۰۱۲ از سوی دویچه گرامافون و مرکوری رکوردز منتشر گردید. این آلبوم به تهیه‌کنندگی ایموس و با تنظیم‌های جان فیلیپ شنال، همکار دیرینهٔ او، تولید گردید. این اثر که الهام‌گرفته از و در ادامهٔ همان رویکرد آلبوم پیشین ایموس یعنی "شب شکارچیان" (۲۰۱۱) در ژانر موسیقی کلاسیک است، شامل نسخه‌های بازسازی‌شدهٔ ارکسترال برخی از قطعات آلترناتیو راک و پاپ باروک پیش‌تر منتشرشدهٔ اوست. محتوای گرد طلا که از قطعاتی که توسط ایموس
اوست. محتوای گرد طلا که از قطعاتی که توسط ایموس برگزیده شده و تقریباً سراسر کارنامهٔ هنری او تا آن زمان – "زمین‌لرزه‌های کوچک" (۱۹۹۲) و "لطف‌های میانه زمستان" (۲۰۰۹) – را در بر می‌گیرد، با همکاری متروپل ارکست و به رهبری جولز باکلی ضبط گردید. پس‌زمینه. انگیزهٔ شکل‌گیری "گرد طلا" کنسرتی بود که ایموس در آن با متروپل ارکست و در چارچوب مجموعهٔ «هفتهٔ متروپل» اجرا داشت. این کنسرت که در ۸ اکتبر سال ۲۰۱۰ در سالن موسیقی هینیکن در آمستردام برگزار شد، نخستین اجرای ارکسترال ایموس در طول دوران فعالیتش به شمار می‌رفت و
ایموس در طول دوران فعالیتش به شمار می‌رفت و زمینه‌ساز ضبط قطعاتی شد که بعدها "گرد طلا" را تشکیل دادند.
ناپلئون دلا توره (; – ) یک نجیب‌زاده ایتالیایی بود که در اواخر قرن سیزدهم، عملاً لرد میلان بود. او عضوی از خاندان دلا توره، پدر کورادو دلا توره و برادر ریموندو دلا توره بود. زندگی‌نامه. ناپلئونه پسر پاگانو اول دلا توره بود. در سال ۱۲۶۰، او پادِستای پیاچنزا شد. او در سال ۱۲۶۵ قدرت را در میلان به دست گرفت و جانشین پسرعمویش فیلیپو به عنوان آنزیانو دل پوپولو ("بزرگ مردم") و همزمان پادِستای کومو، نووارا، برگامو و لودی شد. او سیاست خانوادگی حمایت از چارلز آنژو و حزب گوئلف را در برابر گیبلین‌ها و پادشاهی سیسیل
و حزب گوئلف را در برابر گیبلین‌ها و پادشاهی سیسیل ادامه داد. پیروزی آنژوین در بنونتو در سال بعد به معنای پیروزی گوئلف‌ها در ایتالیا بود؛ در سال ۱۲۶۷، اعضای اصلی این گروه در میلان گرد هم آمدند تا اتحاد علیه رهبر جدید گیبلین، کنرادین آلمانی، را تجدید کنند. ناپو به همراه برادرش ریموندو و ویلیام هفتم مونتفرات به عنوان فرمانده اتحاد منصوب شدند. با این حال، ناپو به کنرادین که در پاویا بود حمله نکرد، شاید به دلیل مشکلات شخصی با دستگاه پاپ. پس از مرگ کنرادین در نبرد تاگلیاکوزو (۱۲۶۸) و فتح قطعی جنوب ایتالیا توسط