payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در اواخر سال ۱۸۰۰، درگیری‌ها میان فرانسه از یک‌سو و اتریش و بریتانیا از سوی دیگر از سر گرفته شود. این مرحله از جنگ، زمینه‌ساز نبردهای مهمی چون هوهن‌لین‌دن در آلمان و ادامهٔ کارزارهای دریایی و استعماری با بریتانیا شد. ناپلئون با استفاده از دیپلماسی جداگانه، نه‌تنها اتحاد دشمنان را تضعیف کرد، بلکه توانست شرایط صلح را به نفع فرانسه شکل دهد—رویکردی که بعدها در پیمان‌های لونِویل (با اتریش) و آمیِن (با بریتانیا) به ثمر نشست. در ۱۳ آذر ۱۱۷۹ (۳ دسامبر ۱۸۰۰)، ارتش فرانسه به فرماندهی ژان مورو در نبرد هوهن‌لیندن در
فرانسه به فرماندهی ژان مورو در نبرد هوهن‌لیندن در جنوب آلمان، ارتش اتریش را به‌شدت شکست داد—رویدادی که نقطهٔ عطفی در پایان جنگ‌های ائتلاف دوم محسوب می‌شود. این پیروزی، نه‌تنها از نظر نظامی تعیین‌کننده بود، بلکه از نظر روانی نیز ضربه‌ای سنگین به اتریش وارد کرد و موقعیت فرانسه را در مذاکرات صلح تقویت نمود. در ادامهٔ همان ماه، در روزهای ۴ تا ۵ دی (۲۵–۲۶ دسامبر)، ارتش دیگری از فرانسه به فرماندهی ژنرال گیوم برون در نبرد پوتسولو در کنار رود مینچو در شمال ایتالیا، بار دیگر ارتش اتریش را شکست داد. برون پس از این
بار دیگر ارتش اتریش را شکست داد. برون پس از این پیروزی، فشار نظامی را ادامه داد و نیروهای اتریشی را تا ترویزو در منطقهٔ ونتو عقب راند. این سلسله پیروزی‌ها، نشان‌دهندهٔ هماهنگی و قدرت عملیاتی ارتش فرانسه در دو جبههٔ مهم اروپا بود—آلمان و ایتالیا—و زمینه‌ساز امضای پیمان لونِویل در فوریهٔ ۱۸۰۱ شد که به‌طور رسمی به جنگ‌های ائتلاف دوم پایان داد و سلطهٔ فرانسه را در بخش‌های وسیعی از اروپا تثبیت کرد. ناپلئون، که در آن زمان کنسول اول فرانسه بود، با بهره‌گیری از این دستاوردها، جایگاه خود را به‌عنوان رهبر بلامنازع
دستاوردها، جایگاه خود را به‌عنوان رهبر بلامنازع جمهوری مستحکم‌تر ساخت. آتش‌بس ترویزو. در ۱۶ ژانویه ۱۸۰۱، در ترویزو، آتش‌بس (آتش‌بس ترویزو) بین فرانسوی‌ها و اتریشی‌ها امضا شد. طبق مفاد این آتش‌بس، اتریش موافقت کرد که چندین دژ خود در شمال ایتالیا از جمله پشیرا، ورونا، لگناگو، آنکونا و فرارا را تسلیم کند. در نهایت، یک معاهده صلح (معاهده لونویل) در پاریس مورد مذاکره قرار گرفت. مفاد نهایی معاهده صلح شامل تسلیم قلعه حیاتی اتریش در مانتوا به همراه به رسمیت شناختن حاکمیت و استقلال جمهوری‌های وابسته به فرانسه یعنی
حاکمیت و استقلال جمهوری‌های وابسته به فرانسه یعنی سیسالپین، لیگوریا، باتاویا و هلویتیک بود. علاوه بر این، دوک‌نشین بزرگ توسکانی به فرانسه واگذار شد. به آن دسته از شاهزادگان ایتالیایی که قلمرو خود را از دست دادند، از جمله دوک‌نشین بزرگ توسکانی و دوک‌نشین مودنا، قرار شد سرزمین‌هایی در آلمان در شرق راین به عنوان غرامت داده شود. در عوض، تصرفات ارضی اتریش که در پیمان کامپو فورمیو در سال ۱۷۹۷ تصریح شده بود، از جمله ترافرمای ونیزی، دالماتیای ونیزی و تمام ایستریا، تأیید شد. به موجب پیمان لونویل، اتریش سرانجام از
تأیید شد. به موجب پیمان لونویل، اتریش سرانجام از جنگ ائتلاف دوم خارج شد و به جنگ در شمال ایتالیا پایان داد. این امر تنها بریتانیایی‌ها را برای ادامه جنگ باقی گذاشت تا اینکه خودشان در مارس ۱۸۰۲ با پیمان آمین صلح را منعقد کردند.
آتش‌بس ترویزو، آتش‌بس امضا شده در ۱۶ ژانویه ۱۸۰۱ در ترویزو، ایتالیا، بین ژنرال فرانسوی گیوم برون و اتریشی‌ها در طول جنگ ائتلاف دوم بود. برون ژنرال اتریشی هاینریش فون بلگارد را در نبرد پوتزولو در ۲۵ دسامبر ۱۸۰۰ شکست داده و ژنرال‌های جوزف فیلیپ ووکاسوویج و یوهان لودویگ الکسیوس فون لودون را از چندین موضع دفاعی در کوهستان بیرون رانده بود. بلگارد به ترویزو عقب‌نشینی کرد و برای دفاع از خود آماده شد، اما با آتش‌بس موافقت کرد. طبق شرایط، اتریشی‌ها بسیاری از شهرها را در شمال ایتالیا واگذار کردند، اما مانتوا را حفظ
در شمال ایتالیا واگذار کردند، اما مانتوا را حفظ کردند. ناپلئون این شهر را که در فاصله قابل توجهی از یک نیروی فرانسوی قرار داشت، می‌خواست و در نتیجه از برون که قول داده بود مانتوا بخشی از هرگونه توافق آتش‌بس باشد، ناراضی بود. با این حال، پس از پیروزی‌های فرانسه در توسکانی و آلمان، فرانسوی‌ها توانستند به عنوان بخشی از پیمان لونویل در ۹ فوریه ۱۸۰۱، در مورد واگذاری مانتوا مذاکره کنند. پیشینه. فرانسوی‌ها در شمال ایتالیا، به عنوان بخشی از جنگ ائتلاف دوم، درگیر نبردی علیه آرکیدوچی اتریش، دوک‌نشین بزرگ توسکانی و
علیه آرکیدوچی اتریش، دوک‌نشین بزرگ توسکانی و پادشاهی ناپل بودند. ژنرال فرانسوی، گیوم برون، در نبرد پوتزولو در روز کریسمس ۱۸۰۰، پیروزی سختی بر اتریشی‌ها، به فرماندهی ژنرال هاینریش فون بلگارد، به دست آورد. این پیروزی به برون اجازه داد تا با احتیاط از رودخانه مینچیو عبور کند. ژنرال گیوم برون توانست بدون مقاومت از رود آدیجه عبور کند، زیرا ژنرال اتریشی، بلگارده، عقب‌نشینی کرده بود. هدف بلگارده این بود که به نیروهای ژوزف فیلیپ ووکاسوویچ و یوهان لودویگ الکسیوس فون لودون بپیوندد—دو فرمانده‌ای که با ۲۰ هزار سرباز
لودون بپیوندد—دو فرمانده‌ای که با ۲۰ هزار سرباز در حال حرکت به‌سوی دشت باسانو در امتداد رود برنتا بودند. بلگارده نیروهای خود را در کالدیرو مستقر کرد تا زمان لازم برای گردهمایی نیروهای ووکاسوویچ و لودون را فراهم کند. اما این موضع‌گیری دفاعی نیز دوام نیاورد؛ زیرا برون با حمله‌ای مؤثر، بلگارده را از موقعیتش در کالدیرو بیرون راند. این پیشروی، بخشی از فشار مستمر فرانسه بر ارتش اتریش در اواخر سال ۱۸۰۰ بود و نشان‌دهندهٔ توانایی فرماندهان فرانسوی در بهره‌برداری از ضعف‌های تاکتیکی دشمن و حفظ ابتکار عمل در جبههٔ
از ضعف‌های تاکتیکی دشمن و حفظ ابتکار عمل در جبههٔ ایتالیا محسوب می‌شد. نیروهای فرانسوی تحت فرماندهی بون-آدریان ژونو دو مونسه، ژنرال اتریشی لودون را تعقیب کردند و او را از مواضع متوالی در آلتا، سن مارکو و رووره‌دو عقب راندند تا اینکه لودون در لا پیِترا به دام افتاد. این انزوا نتیجهٔ تصرف شهر ترنت توسط ژنرال فرانسوی ژاک مک‌دونالد با نیرویی ۹ هزار نفره بود که ووکاسوویچ را شکست داده بود. تنها مسیر عقب‌نشینی لودون، راهی کوهستانی به سوی لِویکو بود که تنها یک نفر در هر لحظه می‌توانست از آن عبور کند. مونسه، که در
در هر لحظه می‌توانست از آن عبور کند. مونسه، که در موقعیتی برتر قرار داشت و می‌توانست به‌سرعت توسط مک‌دونالد تقویت شود، تهدیدی جدی برای لودون محسوب می‌شد. در این شرایط، لودون با ارسال فرستاده‌ای به مونسه، به‌دروغ ادعا کرد که بلگارده با ژنرال برون توافق آتش‌بس کرده است. مونسه بدون آن‌که به فریب شک کند، اجازه داد لودون از مسیر کوهستانی به لِویکو عقب‌نشینی کند. در مقابل، لودون به مونسه اجازه داد بدون مقاومت، کنترل گذرگاه منتهی به ترنت را در اختیار بگیرد—بی‌آن‌که مونسه بداند ترنت پیش‌تر توسط مک‌دونالد تصرف شده
مونسه بداند ترنت پیش‌تر توسط مک‌دونالد تصرف شده بود. این رخداد نمونه‌ای از پیچیدگی‌های جنگ‌های ناپلئونی است، جایی که اطلاعات نادرست، تصمیمات تاکتیکی، و تعاملات انسانی نقش تعیین‌کننده‌ای در سرنوشت عملیات‌ها ایفا می‌کردند. در آلمان، پیروزی فرانسه در نبرد هوهن‌لیندن در ۳ دسامبر و متعاقباً تصرف استیر، نیروهای ژان ویکتور ماری مورو را تنها پیش روی خود باقی گذاشت. از پایتخت اتریش در وین. در ۱۸ دسامبر، یوهان آمادئوس فون توگوت، وزیر امور خارجه هابسبورگ، دستورالعمل‌های جدیدی را برای سفیر خود در پاریس، فیلیپ فون
جدیدی را برای سفیر خود در پاریس، فیلیپ فون کوبنزل، تدوین کرد. اگرچه توگوت با آتش‌بس مخالف بود و ترجیح می‌داد «تا پای جان بجنگد»، به کوبنزل دستور داد تا برای دستیابی به آتش‌بس، به دنبال یک توافق اولیه صلح باشد. در ۲۳ دسامبر، توگوت یک فرمان رسمی امپراتوری را برای کوبنزل تهیه کرد که مذاکرات صلح را مجاز می‌دانست، که «سنگ نبشته» سیاست او نامیده شده است و او آن را «سنگ نبشته سلطنت و شکوه اتریش» نامید. زمانی که دستورالعمل‌های هجدهم در ۲۶ دسامبر به کوبنزل رسید، آتش‌بس استیر روز قبل امضا شده بود. با این حال، این
استیر روز قبل امضا شده بود. با این حال، این توافق فقط در آلمان الزام‌آور بود. نبرد در ایتالیا ادامه یافت در حالی که کوبنزل در پاریس و ژنرال‌های حاضر در میدان هر کدام به دنبال آتش‌بس بودند. توافق‌نامه. بلگارد با عقب‌نشینی زیردستان خود منزوی شد و ۳۵۰۰۰ نفر از نیروهایش از ۴۵۰۰۰ نفر تحت فرماندهی برون کمتر بودند. او به نقطه‌ای در مقابل ترویزو عقب‌نشینی کرد و شروع به آماده‌سازی یک موقعیت دفاعی کرد. با این حال، قبل از شروع نبرد، آتش‌بس ترویزو در ۱۶ ژانویه ۱۸۰۱ امضا شد. در ۲۳ دی ۱۱۷۸ (۱۳ ژانویه ۱۸۰۱)، ژنرال گیوم
شد. در ۲۳ دی ۱۱۷۸ (۱۳ ژانویه ۱۸۰۱)، ژنرال گیوم برون به ناپلئون قول داده بود که هیچ آتش‌بسی را با اتریش امضا نکند مگر آن‌که شهر مانتوا—هدف کلیدی ناپلئون—به فرانسه واگذار شود. با این حال، شرایط دشوار ارتش فرانسه، از جمله عبورهای طاقت‌فرسا از کوهستان، تلفات جنگی، و پراکندگی نیروها برای محاصرهٔ شهرهای پشت جبهه، موجب شد برون برخلاف وعده‌اش، پیمانی را بپذیرد که مانتوا را شامل نمی‌شد. برون نگران بود که در صورت ادامهٔ درگیری، ارتش اتریش با نیروهای تازه‌نفس از تیرول تقویت شود و با سواره‌نظام جدید، حمله‌ای گسترده در
تقویت شود و با سواره‌نظام جدید، حمله‌ای گسترده در دشت‌های باز اطراف ترویزو ترتیب دهد. در نتیجه، آتش‌بس ترویزو امضا شد که شهرهای پشکیرا، ورونا، لِنیانو، آنکونا و فرارا را به فرانسه واگذار کرد. با این حال، مانتوا در کنترل اتریش باقی ماند—شهری که امپراتور فرانسیس دوم آن را «سنگر امپراتوری» می‌نامید. طبق مفاد آتش‌بس، محاصرهٔ مانتوا توسط فرانسه ادامه یافت، اما شهر اجازه داشت هر بار به‌مدت ده روز ذخایر دریافت کند. این توافق، اگرچه دستاوردهایی برای فرانسه داشت، اما از نظر ناپلئون ناکافی بود و نشان‌دهندهٔ
داشت، اما از نظر ناپلئون ناکافی بود و نشان‌دهندهٔ پیچیدگی‌های دیپلماتیک و نظامی در پایان جنگ‌های ائتلاف دوم بود. برون با این تصمیم، سعی کرد از یک درگیری گسترده‌تر جلوگیری کند، هرچند که در برابر خواستهٔ صریح ناپلئون عقب‌نشینی کرده بود. پیامدها. کوبنزل از آتش‌بس ترویزو مطلع نشده بود، اما حوالی ظهر ۲۵ ژانویه، او جلسه طولانی مذاکرات را برای تمدید آتش‌بس استیر، که قرار بود روز بعد منقضی شود، و همچنین برای ایجاد آتش‌بس برای ایتالیا آغاز کرد. صبح روز بعد، دو طرف در پاریس با آتش‌بس شامل ایتالیا و آلمان موافقت
در پاریس با آتش‌بس شامل ایتالیا و آلمان موافقت کردند. این توافق‌نامه این احتمال را در نظر گرفت که فرماندهان در ایتالیا قبلاً آتش‌بس را امضا کرده باشند و به چنین توافقی با یک استثنا اولویت داد: در صورتی که ژنرال‌های کل ارتش‌های مربوطه در ایتالیا قبل از اطلاع از این توافق، توافق آتش‌بس منعقد کرده باشند، تنها توافقی که توسط ژنرال‌های مذکور منعقد شده باشد، اجرا خواهد شد، با این فرض که تخلیه پنج مکان مندرج در ماده ۱ در همه موارد انجام خواهد شد. پنج قلعه‌ای که باید تسلیم می‌شدند عبارت بودند از مانتوا، پشیرا،
باید تسلیم می‌شدند عبارت بودند از مانتوا، پشیرا، لگنانو، فرارا و آنکونا. این خواستهٔ دیرینهٔ کنسول اول ناپلئون بناپارت بود که تا آخرین لحظه توسط کوبنزل رد شد. با توجه به اخبار ترویزو، واگذاری مانتوا یک «اشتباه جبران‌ناپذیر» ناشی از ارتباطات ضعیف هابسبورگ بود. ژنرال ژواکیم مورا ارتش ناپل را در توسکانی شکست داد. کشور دوم با مداخله تزار روسیه طرفدار فرانسه از اشغال نجات یافت، اما در آتش‌بس بعدی فولگانو مجبور به خروج از ائتلاف و بستن بنادر خود به روی کشتی‌های بریتانیایی شد؛ بنابراین اتریش منزوی شد و تحت فشار
بریتانیایی شد؛ بنابراین اتریش منزوی شد و تحت فشار زیادی در ۹ فوریه ۱۸۰۱ پیمان لونویل را با فرانسه منعقد کرد این شامل واگذاری مانتوا به فرانسه و خروج اتریش از جنگ ائتلاف دوم بود. این امر باعث شد بریتانیایی‌ها به تنهایی جنگ را ادامه دهند تا اینکه خودشان در پیمان آمین در سال ۱۸۰۲ صلح را به پایان رساندند. ناپلئون از آتش‌بس ناراضی بود، که برای او غیرمنتظره بود. نیروهای مورات در زمان انعقاد آتش‌بس تقریباً در فاصله قابل توجهی از مانتوا قرار داشتند. عدم رضایت ناپلئون به حدی بود که دیگر هرگز به برون فرماندهی مهمی
به حدی بود که دیگر هرگز به برون فرماندهی مهمی واگذار نکرد.
دنیز پیپیتونه (متولد ۲۶ اکتبر ۲۰۰۰) یک دختر ایتالیایی گمشده است که در ۱ سپتامبر ۲۰۰۴، در نزدیکی خانه مادربزرگ مادری‌اش در ماتزارا دل والو، ناپدید شد. ناپدید شدن. پروندهٔ ناپدید شدن دنیز پیپیتونه یکی از اسرارآمیزترین و تأثیرگذارترین موارد کودک‌ربایی در تاریخ معاصر ایتالیاست. دنیز، دختر پیرا ماجیو و پیئترو پولیتسی بود، اما به‌صورت رسمی، تونی پیپیتونه—همسر پیرا در آن زمان—به‌عنوان پدر قانونی او ثبت شده بود. در آن دوره، پیرا ماجیو هنوز مطمئن نبود که پدر واقعی دنیز چه کسی است، موضوعی که بعدها در روند تحقیقات نیز
چه کسی است، موضوعی که بعدها در روند تحقیقات نیز اهمیت یافت. صبح روز اول سپتامبر ۲۰۰۴، دنیز در مقابل خانه‌اش در شهر زادگاهش، مازارا دل والو، ناپدید شد. آخرین کسی که او را دید، خاله‌اش جاکوما (خواهر پیرا ماجیو) بود که ساعت ۱۱:۴۵ صبح دنیز را در پیاده‌رو نزدیک خیابان مشاهده کرد. دنیز پس از آن‌که پسرخاله‌اش برای صرف ناهار به خانه رفت، تنها ماند. مادرش در آن زمان در یک دورهٔ آموزشی کامپیوتر شرکت داشت و حدود ساعت ۱۲:۳۰ از حادثه مطلع شد. خبر ناپدید شدن دنیز ساعت ۲ بعدازظهر از طریق رسانه‌های محلی منتشر شد و به‌سرعت
از طریق رسانه‌های محلی منتشر شد و به‌سرعت به یک پروندهٔ ملی تبدیل گردید. در طول سال‌ها، تحقیقات متعدد انجام شد و فرضیهٔ اصلی بر ربوده شدن دنیز توسط افراد ناشناس متمرکز بود. افرادی که ظاهراً با هدف گمراه کردن مسیر تحقیقات، نقش‌های مختلفی ایفا کردند. این پرونده نه‌تنها خانوادهٔ دنیز، بلکه افکار عمومی ایتالیا را نیز به‌شدت تحت تأثیر قرار داد و همچنان یکی از نمادهای دردناک فقدان و جست‌وجوی حقیقت باقی مانده است. این بخش از پروندهٔ ناپدید شدن دنیز پیپیتونه یکی از حساس‌ترین و پیچیده‌ترین نقاط تحقیقات را نشان
از حساس‌ترین و پیچیده‌ترین نقاط تحقیقات را نشان می‌دهد. سگ‌های جست‌وجوی تیم تحقیقاتی، حضور دنیز را در نزدیکی خانهٔ خواهر گاسپاره غالب تشخیص دادند—خانه‌ای که تنها چند متر با آپارتمان جاکوما ماجیو، خالهٔ دنیز، فاصله داشت. این نکته اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا آخرین بار دنیز در مقابل همین آپارتمان توسط خاله‌اش دیده شده بود. در آن زمان، گاسپاره غالب نامزد جسیکا پولیتسی بود؛ دختری ۱۷ ساله که به‌همراه مادرش یکی از مظنونان اصلی در پروندهٔ آدم‌ربایی محسوب می‌شد. همچنین، گمان می‌رفت که گاسپاره غالب پدر بیولوژیکی دنیز
گمان می‌رفت که گاسپاره غالب پدر بیولوژیکی دنیز باشد. موضوعی که به‌دلیل روابط خانوادگی پیچیده، انگیزه‌های احتمالی و تنش‌های پنهان، در روند تحقیقات نقش مهمی ایفا کرد. نزدیکی مکانی میان محل آخرین مشاهدهٔ دنیز و خانهٔ خواهر غالب، به‌همراه ارتباطات خانوادگی میان مظنونان، باعث شد فرضیهٔ ربایش از سوی افراد نزدیک به خانواده تقویت شود. با این حال، با وجود شواهد غیرمستقیم، هیچ محکومیت قطعی در این زمینه صادر نشد و پرونده همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی مانده است. مشاهدات. در نتیجه ناپدید شدن، تحقیقات بلافاصله آغاز
در نتیجه ناپدید شدن، تحقیقات بلافاصله آغاز شد، هرچند بیش از یک ماه بدون نتیجه ماند. برخی از مشاهدات، چه تأیید شده و چه تأیید نشده، متعاقباً گزارش شدند: پروندهٔ ناپدید شدن دنیز پیپیتونه در طول سال‌ها با نظریه‌های گوناگونی همراه بوده است، اما تمرکز اصلی تحقیقات همواره بر حلقهٔ خانوادگی و اطرافیان نزدیک باقی مانده. یکی از نظریه‌هایی که به‌طور مکرر مطرح شده، فرضیهٔ ارتباط با گروه‌های مردم کولی یا عشایر بوده است. با وجود تکرار این فرضیه در رسانه‌ها و برخی شهادت‌ها، هیچ‌گاه تأیید رسمی یا شواهد قطعی برای اثبات آن
هیچ‌گاه تأیید رسمی یا شواهد قطعی برای اثبات آن ارائه نشد. با این حال، برخی گمانه‌زنی‌ها حاکی از آن‌اند که ممکن است دنیز به گروه‌های کوچ‌نشین یا فردی در میان دوستان و آشنایان خانواده واگذار شده باشد. احتمالی که از نظر روان‌شناختی و اجتماعی، به‌ویژه در زمینهٔ تنش‌های خانوادگی و روابط پنهان، قابل بررسی است. این نظریه‌ها، هرچند غیرمستند، نشان‌دهندهٔ پیچیدگی و ابهام عمیق در پرونده‌ای هستند که نه‌تنها جنبهٔ جنایی، بلکه لایه‌های اجتماعی و انسانی گسترده‌ای را در بر می‌گیرد. در تاریخ ۳ مه ۲۰۲۱، دادستان عمومی
در بر می‌گیرد. در تاریخ ۳ مه ۲۰۲۱، دادستان عمومی مارسالا تحقیقات دیگری را در مورد این پرونده آغاز کرد و در ۲۷ مه، نمایندگان آلیسیا مورانی و کارملو می‌چلی، از اعضای حزب دموکرات، از یک کمیته تحقیق پارلمانی جدید درخواست کردند تا سرنخ‌های نادرست احتمالی، تضاد منافع و ناهنجاری‌ها را در ۱۷ سال تحقیقات قبلی تجزیه و تحلیل کند. با این حال، موضوع تا ۲۰ دسامبر، روزی که قاضی تحقیق مارسالا پرونده را مختومه اعلام کرد، بدون تغییر باقی ماند. محاکمات. طبق آخرین بازسازی دادستان‌ها، دنیز توسط جسیکا پولیزی، با همدستی مادرش،
دنیز توسط جسیکا پولیزی، با همدستی مادرش، آنا کرونا - که پیرو پولیزی هرگز اعتراف نکرد که دنیز دختر اوست، حتی با وجود اینکه آنها به این واقعیت مشکوک بودند - و نامزد سابقش، گاسپار غالب، ربوده شد. دلیل این کار «انتقام و حسادت بود زیرا دنیز و جسیکا پولیزی دختران یک پدر، پیرو پولیزی، هستند». تحقیقات در مورد آنا کرونا، که در خط دوم تحقیقات مربوط به کودک ربایی تحت بررسی بود، توسط قاضی تحقیق مارسالا در دسامبر ۲۰۱۳ مختومه اعلام شد. پروندهٔ قضایی جسیکا پولیتسی، یکی از جنجالی‌ترین و پیچیده‌ترین بخش‌های پروندهٔ ناپدید
جنجالی‌ترین و پیچیده‌ترین بخش‌های پروندهٔ ناپدید شدن دنیز پیپیتونه بود. جسیکا، که در زمان وقوع حادثه تنها ۱۷ سال داشت، در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۰ توسط قاضی مقدماتی دادگاه مارسالا به اتهام مشارکت در آدم‌ربایی کودک تفهیم اتهام شد. روند دادگاه بدوی از ۱۶ مارس همان سال آغاز شد و بیش از سه سال به طول انجامید. دادستان عمومی مارسالا خواستار محکومیت ۱۵ سال زندان برای جسیکا شد و او را «بی‌تردید گناهکار» دانست، با استناد به مجموعه‌ای از سرنخ‌های روشن، بدون ابهام و هم‌راستا. طبق کیفرخواست، جسیکا در صبح روز اول سپتامبر ۲۰۰۴،
طبق کیفرخواست، جسیکا در صبح روز اول سپتامبر ۲۰۰۴، دنیز را به خانهٔ پیرو پولیتسی برد تا هویت او را تأیید کند، اما چون او را نیافت، کودک را به افراد ناشناس تحویل داد. با این حال، در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۳، دادگاه مارسالا جسیکا را به‌دلیل فقدان مدارک کافی تبرئه کرد. در ۲ اکتبر ۲۰۱۵، دادگاه تجدیدنظر پالرمو این حکم را تأیید کرد و درخواست دادستان ارشد، روزالبا اسکادوتو، برای صدور حکم ۱۵ سال زندان را رد نمود. اسکادوتو در کیفرخواست خود تأکید کرده بود که جسیکا در ربایش دنیز نقش داشته و باید محکوم شود. در نهایت، در ۱۹ آوریل
نقش داشته و باید محکوم شود. در نهایت، در ۱۹ آوریل ۲۰۱۷، دیوان عالی کشور (Corte di Cassazione) حکم نهایی تبرئهٔ جسیکا پولیتسی را تأیید کرد، اما در عین حال به وجود انگیزه‌ای معتبر و اثبات‌شده اشاره نمود—نکته‌ای که نشان می‌دهد دادگاه، هرچند جسیکا را از نظر حقوقی بی‌گناه دانست، اما احتمال نقش داشتن او را کاملاً منتفی نمی‌دانست. در پایان مرحلهٔ دوم دادرسی، مرور زمان باعث شد که اتهامات علیه هم‌دست احتمالی او نیز منتفی شود. این پرونده، با وجود سال‌ها تحقیق، محاکمه و گمانه‌زنی، همچنان بدون پاسخ قطعی باقی مانده و
و گمانه‌زنی، همچنان بدون پاسخ قطعی باقی مانده و نمادی از پیچیدگی‌های حقوقی، روانی و اجتماعی در موارد کودک‌ربایی خانوادگی است.
فیلیپو جووارا (; – ) معمار، طراح صحنه، حکاک و زرگر ایتالیایی بود. او در سبک معماری اواخر باروک فعالیت داشت و عمدتاً در ایتالیا، اسپانیا و پرتغال کار می‌کرد. زندگی‌نامه. جووارا در مسینا، سیسیل، در خانواده‌ای از زرگران و حکاکان متولد شد. او سال‌های شکل‌گیری خود را با خانواده‌اش در سیسیل گذراند و در مغازه خانوادگی کار می‌کرد، اما همچنین برای کشیش شدن تحصیل کرد، که در سال ۱۷۰۳ به آن منصوب شد. در همان زمان، او به عنوان یک طراح - طراحی صحنه‌های جشن مسینا برای تاجگذاری فیلیپ پنجم اسپانیا و سیسیل (۱۷۰۱) - شهرت خود
فیلیپ پنجم اسپانیا و سیسیل (۱۷۰۱) - شهرت خود را به دست آورد و به‌طور مستقل معماری را مطالعه کرد و تنها از روی کتاب‌هایی مانند کتاب‌های ویتروویوس و وینیولا کار می‌کرد. جووارا در سال ۱۷۰۴ به رم نقل مکان کرد. در آنجا نزد کارلو و فرانچسکو فونتانا معماری آموخت. اولین مرحله از حرفه مستقل او با طراحی‌هایی برای مراسم و جشن‌ها و به ویژه طراحی صحنه برای تئاترها سپری شد. طراحی‌های صحنه جووارا شامل سبک «scena per angolo» به معنای «صحنه‌هایی با زاویه» است. منشأ دقیق این سبک مشخص نیست. فردیناندو گالی بیبینا ادعا می‌کند
سبک مشخص نیست. فردیناندو گالی بیبینا ادعا می‌کند که آن را در رساله خود «معماری مدنی» (۱۷۱۱) ابداع کرده است. با این حال، این سبک به وضوح قبل از آن، از جمله در آثار جووارا، مورد استفاده قرار می‌گرفته است. این سبک با مجموعه‌های پرسپکتیو تک نقطه‌ای که در قرن شانزدهم توسعه یافته و در قرن هفدهم به اوج خود رسیده بودند، متفاوت بود. برای مثال، به آثار جاکومو تورلی مراجعه کنید. چند نقاشی اولیه جووارا، مربوط به سال ۱۷۰۶، با تئاتر سن بارتولومئو در ناپل مرتبط هستند، اگرچه اینکه آیا او واقعاً طراحی صحنه تئاتر را تکمیل
اینکه آیا او واقعاً طراحی صحنه تئاتر را تکمیل کرده است یا خیر، مشخص نیست. اکثر کارهای او در تئاتر و طراحی صحنه در رم و تحت حمایت کاردینال اتوبونی انجام شده است. او در بازسازی تئاتر خصوصی کاردینال در کاخ کانسلریا کمک کرد و همچنین صحنه‌هایی را برای اپراهایی که در داخل تئاتر اجرا می‌شدند، طراحی کرد. اولین اپرایی که جووارا تمام صحنه‌های آن را طراحی کرد، «کوستانتینو پیو» بود که لیبرتوی آن از کاردینال اتوبونی و موسیقی آن از سی.اف. پولارولی بود. این اپرا برای اولین بار در سال ۱۷۰۹ اجرا شد، تئاتر خصوصی تازه
اولین بار در سال ۱۷۰۹ اجرا شد، تئاتر خصوصی تازه بازسازی شده اتوبونی را افتتاح کرد و یکی از اولین اپراهایی بود که پس از لغو ممنوعیت‌های پاپ بر تئاتر سکولار به روی صحنه رفت. او همچنین روی طراحی صحنه برای اجراهایی که توسط اتوبونی در تئاتر کاپرانیکا حمایت مالی می‌شدند، کار کرد. دیگر حامی اصلی او در رم، ماری کازیمیر دارکین، ملکه سابق و بیوه لهستان بود که جووارا برای او صحنه‌هایی را برای اپراهایی که در تئاتر کوچک خانگی‌اش در کاخ زوکاری اجرا می‌شدند، طراحی کرد. در سال ۱۷۱۳، یک پروژه تئاتری او را به جنوا برد. در
سال ۱۷۱۳، یک پروژه تئاتری او را به جنوا برد. در سال ۱۷۰۶، جووارا در مسابقه‌ای برای ساخت محراب جدید کلیسای سنت پیتر که توسط پاپ کلمنت یازدهم برگزار شده بود، برنده شد و به عضویت آکادمی معتبر سن لوکا درآمد. در سال ۱۷۰۸، او اولین اثر معماری مهم غیرتئاتری خود و تنها اثر اجرا شده در رم را خلق کرد: کلیسای کوچک اما فوق‌العاده زیبای آنتامورو در کلیسای سن گیرولامو دلا کاریتا که او با همکاری نزدیک دوست صمیمی‌اش، مجسمه‌ساز فرانسوی، پیر لو گرو، که مجسمه‌های کلیسا را ساخته بود، آن را طراحی کرد. جووارا همچنین یک حکاک
ساخته بود، آن را طراحی کرد. جووارا همچنین یک حکاک بود: کتاب حکاکی‌های او از نشان‌های ملی تراشیده شده در سال ۱۷۱۱ منتشر شد. پس از مدتی اقامت در رم، جووارا مدتی را در زادگاهش مسینا گذراند، جایی که طرح‌های بلندپروازانه‌ای (که هرگز تکمیل نشدند) برای ساخت‌وساز در امتداد بندر با نمای منحنی عظیم کاخ برای سکونت و تجارت طراحی کرد. او در لومباردی مشغول انجام برخی پروژه‌ها بود، از جمله محراب یادبود کلیسای مقدس کاراواجو (که هرگز ساخته نشد و با اثری کوچک‌تر از معمار کارلو جوزپه مرلو جایگزین شد) و محراب کلیسای جامع
کارلو جوزپه مرلو جایگزین شد) و محراب کلیسای جامع برگامو. او همچنین برج ناقوس تزئینی (که اکنون کج شده است) کلیسای جامع بلونو را طراحی کرد. مطالعات معماری در رم. جووارا که در سال ۱۷۰۳ به مقام کشیشی منصوب شد، تصمیم گرفت برای افزایش دانش نظری و عملی خود در زمینه معماری و هنر به‌طور کلی به رم نقل مکان کند. او در تابستان ۱۷۰۴ در سن ۲۶ سالگی به این شهر رسید و در کنار خانواده پاسالاکوا در خیابان ویا دی لوتاری، در محله ای پرجمعیت از ساکنان مسینا، اقامت گزید. جووارا هیچ تجربه معماری ملموسی نداشت، تا جایی که تا همین
هیچ تجربه معماری ملموسی نداشت، تا جایی که تا همین اواخر، در سال ۱۷۲۴، فرانچسکو سوزینو، همشهری او، او را «نقاش، معمار و حکاک» می‌نامید. با این وجود، او که یک هنرمند خودآموخته پرشور بود، با مطالعه رساله‌های ویتروویوس، آندره‌آ پوتزو و یاکوپو باروزی دا ویگنولا، بدون هیچ گونه آموزش عملی، به معماری روی آورد. تحصیلات او (و همچنین حرفه آینده‌اش به عنوان معمار) عمیقاً تحت تأثیر جایگاه کلیسایی‌اش قرار گرفت، به طوری که در رم، در ابتدا توسط مونسینور توماسو روفو، عضو برجسته کلیسای روم و پیشکار کلمنت یازدهم، محافظت
برجسته کلیسای روم و پیشکار کلمنت یازدهم، محافظت می‌شد. از این نقطه به بعد، «رشد» جووارا تحت حمایت معمار تیچینو، کارلو فونتانا، که از طریق مونسینور روفو با او آشنا شده بود، تعیین‌کننده بود. شرایط ملاقات بین این دو متناقض است: برادرش فرانچسکو به ما می‌گوید که فونتانا، جووارا را به عنوان شاگرد خود پذیرفت، زمانی که او را در حال طراحی یک پایتخت دید و از مهارت‌های طراحی او شگفت‌زده شد. در عوض، زندگینامه‌ای که توسط سیپیونه مافی نوشته شده است، از کاخی می‌گوید که توسط مرد جوان اهل مسینا، با گرما و شور و شوق سرزمین
مرد جوان اهل مسینا، با گرما و شور و شوق سرزمین مادری‌اش، طراحی شده بود و همین امر استاد مسن را بر آن داشت تا به او توصیه کند آنچه را که تا آن زمان آموخته بود، فراموش کند. در هر صورت، جووارا با تماس با فونتانا توانست خود را از افسانه جهان‌شمول میکل‌آنژ که تا آن زمان او را اغوا کرده بود، رها کند و روش طراحی دقیق و منطقی را که خود استاد در آثارش پیشگام آن بود، بپذیرد؛ بنابراین، در رم، جووارا کاملاً مجذوب مطالعه‌ای فشرده و همه‌جانبه شد که به لطف آن استعداد خلاقانه و تخصص طراحی خود را به کمال رساند. ردپای
خلاقانه و تخصص طراحی خود را به کمال رساند. ردپای خلاقیت جووارا از اوایل سال ۱۷۰۱، سالی که او تزئینات جشن‌های تاجگذاری پادشاه اسپانیا، فیلیپ پنجم، از جمله «هرم زرگران و نقره‌کاران» قابل توجه را طراحی کرد، مشهود است. با این حال، در اوت ۱۷۰۴، او «فانتزی‌های» معماری با ماهیت عتیقه را اجرا کرد، جایی که با تسلط فنی مطمئن، به جنبشی هنری پیوست که با آثار گرافیکی جیوان باتیستا پیرانسی به اوج خود رسید. مسابقه کلمنتاین. با این حال، در سال ۱۷۰۵ بود که جووارا اولین حضور خود را در صحنه شلوغ معماری رومی تجربه کرد. در آن
خود را در صحنه شلوغ معماری رومی تجربه کرد. در آن سال، او با ارائه طرحی برای یک کاخ ویلایی سلطنتی برای لذت بردن از سه چهره برجسته، جایزه اول را در مسابقه درجه یک کلمنتاین که توسط آکادمیا دی سن لوکا اعلام شده بود، به دست آورد. این پروژه «ویلایی با سه ساختمان مجزا را که به یک حیاط شش ضلعی مرکزی متصل شده و توسط یک سیستم هندسی پیچیده از باغ‌ها و فضاهای جانبی که به طور بالقوه به سمت بی‌نهایت گرایش دارند، احاطه شده است» (ترِکانی) را در نظر داشت. این مقاله بسیاری از عناصر سبکی را که مشخصه آثار بالغ او هستند، از
از عناصر سبکی را که مشخصه آثار بالغ او هستند، از جمله توجه ویژه به رابطه بین معماری او و بافت شهری و منظر، خلاصه می‌کند. بلافاصله پس از برنده شدن در مسابقه کلمنتاین، جووارا تصمیم گرفت موقتاً به مسینا بازگردد تا در مراسم تدفین پدرش پیترو که در ۱ مارس ۱۷۰۵ در آنجا درگذشته بود، شرکت کند. در مسینا، جووارا توانست بار فرهنگی خود را که تنها پس از یک سال تحصیل در رم به دست آورده بود، به نمایش بگذارد: او بر گسترش و نوسازی کاخ موزیو اسپادافورا و نوسازی گروه کر کلیسای سن گرگوریو که اکنون از بین رفته است، نظارت داشت.
سن گرگوریو که اکنون از بین رفته است، نظارت داشت. با این حال، اندکی پس از آن، جووارا دوباره به همراه «سینیور کوریولانو اورسچی، یک شوالیه لوچس با شایستگی فراوان» (همان‌طور که برادرش فرانچسکو گزارش می‌دهد) عازم رم شد. در طول مسیر، این دو در ناپل توقف کردند و از ۳۰ ژانویه تا ۶ مارس ۱۷۰۶ در آنجا ماندند. در این شهر ناپلی، جووارا با پشتکار فراوان کار کرد و چهل و پنج نقاشی خلق کرد (که در میان آنها پروژه‌هایی برای نمای سانتا بریجیدا و جیرولامینی، نقش برجسته‌های محراب فیلومارینوی بورومینی در کلیسای سنت آپوستولی،