payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تنوع زیستی. کوه‌های کوره یکی از مناطق ترکیه که به فراوانی دره‌ها و غارها شناخته می‌شود، عاملی که نقش چشمگیری در تصمیم‌گیری برای تبدیل این منطقه و نواحی اطراف آن به پارک ملی ایفا کرده است. پارک مجموعه‌ای غنی از زیستگاه‌های متنوع و جنگل‌های کهن را در خود جای داده است که دارای ارزش‌های اجتماعی و زیست‌محیطی مهمی هستند. رشته‌کوه به عنوان یکی از زیست‌بوم‌های با بیشترین تنوع زیستی در منطقه غربی دریای سیاه ترکیه برجسته است، که به‌ویژه به‌دلیل گیاگان غنی و پوشش گیاهی خود شناخته می‌شود. پارک به عنوان منبعی ارزشمند
خود شناخته می‌شود. پارک به عنوان منبعی ارزشمند از داده‌ها برای درک ویژگی‌های بوم‌شناختی و توانایی‌های رقابتی گونه‌های مختلف درختی عمل می‌کند. در بخش غربی کوه‌های کوره، در مجموع ۱۲۲ ناحیه گیاهی مهم شناسایی شده‌اند. در این منطقه ۱۵۷ گونه بوم‌زادی وجود دارد که ۵۹ گونه از آن‌ها در فهرست قرمز قرار دارند و ۴۵ آرایه‌شناسی گیاهی به‌عنوان گونه در خطر انقراض طبقه‌بندی شده‌اند که از میان آن‌ها ۳۲ گونه به‌عنوان گونه‌های کمیاب شناخته می‌شوند. منطقه حفاظت‌شده همچنین زیستگاه ۴۸ گونه از مجموع ۱۶۰ گونه پستاندار است.
باغ بهشت (به دانمارکی: "Paradisets Have") یک افسانه ادبی از هانس کریستین آندرسن است که در تاریخ ۱۹ اکتبر ۱۸۳۹ توسط ناشر دانمارکی "C. A. Reitzel" در کپنهاگ دانمارک، به همراه دو داستان دیگر یعنی "چمدان پرنده" و "لک‌لک‌ها" در مجموعهٔ دوم "قصه‌هایی برای کودکان" منتشر شد. داستان. در روزگاری، شاهزاده‌ای زندگی می‌کرد که کتاب‌های فراوان و زیبایی داشت. در کتاب‌هایش می‌توانست وقایع تمام تاریخ بشر را بخواند و تصاویری باشکوه از سرزمین‌ها و مردمان ببیند. اما در هیچ‌یک از کتاب‌ها اثری از محل واقعی «باغ بهشت» نبود؛ همان
کتاب‌ها اثری از محل واقعی «باغ بهشت» نبود؛ همان باغی که همه آرزوی دیدنش را داشتند. شاهزاده، که از کودکی دربارهٔ آن باغ رؤیا می‌دید، همیشه در آرزوی یافتنش بود. زمانی که هنوز پسربچه‌ای کوچک بود، مادربزرگش برای او تعریف کرد که در آن باغ هر گل از شیرینی خوشمزه‌ای ساخته شده و پرچم‌هایش از بهترین شراب‌هاست. گل‌هایی که خوردنشان برابر با یادگیری کامل درس‌هایی چون تاریخ، جغرافیا، و زبان بود. با خوردن هر گل، دانش به ذهن می‌آمد. وقتی نوجوان شد و دانا‌تر، دریافت که باغ بهشت باید مفهومی فراتر از خوراکی‌های شیرین باشد.
بهشت باید مفهومی فراتر از خوراکی‌های شیرین باشد. می‌گفت: «کاش آدم و حوا از میوه درخت دانش نمی‌خوردند؛ من اگر آنجا بودم، نمی‌گذاشتم گناه وارد دنیا شود!» در سن هفده‌سالگی، شاهزاده تنها به دل جنگل زد. هوا بارانی شد، تاریکی همه‌جا را فرا گرفت و او که خسته و خیس شده بود، ناگهان غاری روشن و پرنور را دید. درون غار آتشی عظیم زبانه می‌کشید و آهویی بزرگ بر آتش کباب می‌شد. زنی قوی‌هیکل و سالخورده کنار آتش نشسته بود. او مادر چهار باد جهان بود و گفت پسرانش—باد شمال، جنوب، شرق و غرب—به زودی خواهند رسید. باد شمال وارد
شرق و غرب—به زودی خواهند رسید. باد شمال وارد شد، با دستانی یخ‌زده و ریشی پوشیده از قندیل. او از جزیره خرس‌ها و شکار نهنگ‌ها تعریف کرد. سپس باد غرب رسید، قوی و وحشی، از جنگل‌های آمریکا آمده بود. از شکار گاومیش و طوفان‌هایی که به پا کرده بود گفت. بعد، باد جنوب از آفریقا رسید؛ از دشت‌های کافرلند، شکار شیرها، و کاروان‌هایی در بیابان که در شن دفن شدند. مادر بادها، که از ویرانی‌های باد جنوب ناراضی بود، او را در کیسه‌ای انداخت تا آرام شود. باد شرق، آخرین پسر، با لباس چینی رسید. او از برج چینی، رقصیدن با ناقوس‌ها،
چینی رسید. او از برج چینی، رقصیدن با ناقوس‌ها، و سفر قریب‌الوقوعش به باغ بهشت گفت. شاهزاده، مشتاق شنیدن از این باغ، دوستش شد. باد شرق، با مهربانی، پذیرفت او را با خود به آن باغ ببرد؛ اما هشدار داد که باید در برابر وسوسه مقاومت کند. آن شب، خوابیدند و صبح فردا، شاهزاده سوار بر باد شرق شد. از فراز ابرها گذشتند، دریاها، کوه‌ها، و جنگل‌ها را پشت سر گذاشتند تا به باغی از شکوفه‌ها، انگورهای وحشی و میوه‌های رنگارنگ رسیدند. آنها وارد غاری شدند که یک سمتش در آفتاب و سمت دیگر در زمستان سرد بود؛ این مسیر باغ بهشت بود.
دیگر در زمستان سرد بود؛ این مسیر باغ بهشت بود. آنجا، رودخانه‌ای شفاف با ماهیان نقره‌ای، نیلوفرهای رنگین‌کمان، و پلی از مرمر سفید دیده می‌شد که به جزیرهٔ سعادت و باغ بهشت می‌رسید. در این باغ، شیرها و ببرها اهلی بودند و با کبوتران بازی می‌کردند. فرشتهٔ بهشت، با صورتی روشن چون خورشید و لباسی درخشان، شاهزاده را به کاخش برد. او برگ نخل اهدایی ققنوس را از باد جنوب دریافت کرد و خوشحال شد. در تالاری بزرگ، دیوارها با صحنه‌هایی زنده از تاریخ بشر تزئین شده بود. درخت دانش در مرکز تالار می‌درخشید، سیب‌هایی طلایی از
دانش در مرکز تالار می‌درخشید، سیب‌هایی طلایی از شاخه‌هایش آویزان بودند و از برگ‌هایش شبنم سرخ می‌چکید. فرشته شاهزاده را به قایقی نشاند که در آن مناظری از جهان—کوه‌های آلپ، صحراهای مصر، حیوانات استرالیا—پیش چشمشان عبور کرد. شاهزاده شادمان بود و قول داد به درخت دانش نزدیک نشود. فرشته هشدار داد که هر شب او را صدا خواهد کرد: «بیا، بیا!» اما شاهزاده نباید از جایگاهش دور شود. او اگر تنها یک بار به بوسه یا نگاه وسوسه‌انگیز پاسخ دهد، بهشت نابود خواهد شد. اما همان شب اول، شاهزاده نتوانست مقاومت کند. به درخت نزدیک
شب اول، شاهزاده نتوانست مقاومت کند. به درخت نزدیک شد، چهرهٔ خوابیدهٔ فرشته را دید و اشک بر چشمانش یافت. او را بوسید، و در همان لحظه، رعد و برق آسمان را شکافت. باغ بهشت فرو رفت و همه‌چیز ناپدید شد. وقتی به خود آمد، زیر بارانی سرد در کنار غار بادها بود. مادر بادها او را ملامت کرد و مرگ ظاهر شد. او به شاهزاده گفت که هنوز زنده است، اما باید تا زمان نامعلومی برای گناهانش توبه کند. مرگ گفت روزی فرا خواهد رسید که تابوت سیاهش را بر دوش خواهد کشید و اگر شاهزاده شایسته باشد، به ستاره‌ای در آسمان وارد خواهد شد؛ و اگر
باشد، به ستاره‌ای در آسمان وارد خواهد شد؛ و اگر نه، پایین‌تر از باغ بهشت سقوط خواهد کرد...
ضدالگو یا پادالگو (انگ‍: Anti-pattern) در مهندسی نرم‌افزار، مدیریت پروژه و فرآیندهای کسب‌وکار، یک پاسخ رایج به یک مشکل تکراری است که معمولاً ناکارآمد بوده و می‌تواند به‌شدت نتیجه‌ای معکوس داشته باشد. این اصطلاح که در سال ۱۹۹۵ میلادی توسط برنامه‌نویس کامپیوتر اندرو کونینگ ابداع شد، از کتاب الگوهای طراحی الهام گرفته شده است. این کتاب مجموعه‌ای از الگوهای طراحی نرم‌افزار را معرفی می‌کند که نویسندگان آن‌ها را قابل‌اعتماد و مؤثر می‌دانند. کونینگ این مفهوم را نخستین بار در مقاله‌ای که در مجله برنامه‌نویسی شیءگرا
بار در مقاله‌ای که در مجله برنامه‌نویسی شیءگرا منتشر شد، مطرح کرد. مقاله‌ای دیگر که در سال ۱۹۹۶ توسط مایکل آکروید در کنفرانس جهان شیء غرب‌ ارائه شد، نیز به مستندسازی ضد الگوها پرداخت. بااین‌حال، این کتاب ضد الگوها (AntiPatterns) که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد، این ایده را محبوب کرد و دامنهٔ آن را فراتر از طراحی نرم‌افزار، به معماری نرم‌افزار و مدیریت پروژه گسترش داد. از آن زمان، نویسندگان دیگر این مفهوم را توسعه داده‌اند تا ضد الگوهای محیطی، سازمانی و فرهنگی را نیز شامل شود. تعریف. طبق گفتهٔ نویسندگان الگوهای
نیز شامل شود. تعریف. طبق گفتهٔ نویسندگان الگوهای طراحی، دو عنصر کلیدی وجود دارد که یک ضدالگو را از یک عادت نادرست، روش بد یا ایدهٔ غلط متمایز می‌کند: برای اینکه یک رویه یا الگو به‌عنوان ضدالگو شناخته شود، باید حداقل سه بار مشاهده شده باشد. این معیار مشابه «قاعدهٔ سه‌گانه» در مورد الگوهای طراحی است که نشان می‌دهد یک الگو یا ضدالگو به‌اندازهٔ کافی رایج و تکرارشونده است. کاربردها. مستندسازی ضد الگوها می‌تواند روشی مؤثر برای تحلیل یک حوزهٔ مسئله و ثبت دانش تخصصی باشد. درحالی‌که برخی از توصیف‌های ضدالگو فقط به
باشد. درحالی‌که برخی از توصیف‌های ضدالگو فقط به مستندسازی پیامدهای منفی آن می‌پردازند، مستندسازی مناسب ضدالگو نه‌تنها مشکلات آن را بیان می‌کند، بلکه راه‌حلی جایگزین یا روشی برای کاهش اثرات منفی آن را نیز ارائه می‌دهد. ضد الگوهای مهندسی نرم‌افزار. در مهندسی نرم‌افزار، برخی از ضد الگوهای رایج شامل موارد زیر هستند: توپ بزرگ از گل‌ولای : نبود طراحی مشخص و سازمان‌یافته در نرم‌افزار، که منجر به کدهای آشفته و غیرقابل نگهداری می‌شود. شیء خدا : زمانی که یک کلاس منفرد، کنترل کل برنامه را به‌جای توزیع مناسب بین چندین
کنترل کل برنامه را به‌جای توزیع مناسب بین چندین کلاس، بر عهده دارد. اعداد جادویی: مقادیر عددی خاصی که بدون توضیح مشخص در کد استفاده می‌شوند یا چندین بار تکرار می‌شوند، درحالی‌که می‌توانند با یک ثابت نام‌گذاری‌شده جایگزین شوند. شبح‌ها: کلاس‌های کنترلی موقتی که تنها به‌منظور فراخوانی متدهای دیگر کلاس‌ها ایجاد می‌شوند و معمولاً طراحی ضعیفی دارند. توپ بزرگ از گل‌ولای. این اصطلاح به یک سامانه نرم‌افزار اشاره دارد که فاقد معماری مشخص و قابل تشخیص است. اگرچه از دیدگاه مهندسی نرم‌افزار این وضعیت نامطلوب محسوب
دیدگاه مهندسی نرم‌افزار این وضعیت نامطلوب محسوب می‌شود، اما در عمل به دلایل مختلفی مانند فشارهای تجاری، جابه‌جایی توسعه‌دهندگان و افزایش بی‌نظمی کد (کد انتروپی) بسیار رایج است. اصطلاح «توپ بزرگ از گل‌ولای» با مقالهٔ برایان فوت و جوزف یودر در سال ۱۹۹۷ محبوب شد. این مقاله این مفهوم را چنین تعریف می‌کند: یک "توپ بزرگ از گل‌ولای" سیستمی نرم‌افزاری است که به‌شکل بی‌نظم، گسترده، درهم‌ریخته و مملو از وصله‌کاری رشد کرده است. این سیستم‌ها نشانه‌های واضحی از توسعهٔ بدون کنترل و تعمیرات موقتی مکرر دارند. اطلاعات در
بدون کنترل و تعمیرات موقتی مکرر دارند. اطلاعات در بخش‌های مختلف سیستم بدون قاعده به اشتراک گذاشته می‌شود، به‌طوری که اغلب تقریباً تمام اطلاعات مهم به‌صورت سراسری یا تکراری درمی‌آید. ساختار کلی سیستم ممکن است از ابتدا هم به‌خوبی تعریف نشده باشد. حتی اگر چنین بوده، ممکن است به‌ مرور زمان فرسوده و نامشخص شده باشد. برنامه‌نویسانی که حداقلی از درک معماری دارند، از این آشفتگی دوری می‌کنند. تنها کسانی که به معماری نرم‌افزار بی‌تفاوت‌اند یا به روزمرگی وصله‌کاری‌های بی‌پایان عادت دارند، در این‌گونه سیستم‌ها احساس
بی‌پایان عادت دارند، در این‌گونه سیستم‌ها احساس راحتی می‌کنند. — برایان فوت و جوزف یودر، توپ بزرگ از گل‌ولای، کنفرانس PLoP '97 / EuroPLoP '97، مونتیسلو، ایلینوی، سپتامبر ۱۹۹۷ فوت و یودر برایان ماریک را به‌عنوان نخستین فردی که این اصطلاح را برای چنین معماری‌ای به‌کار برده است، معرفی می‌کنند.
میشل دی. داگلاس (زادهٔ ۳۰ دسامبر ۱۹۶۳) یک فعال حقوق بشر کانادایی است که یک دعوای حقوقی تاریخی را در دادگاه فدرال کانادا علیه سیاست‌های تبعیض‌آمیز ارتش نسبت به اعضای ال‌جی‌بی‌تی‌کیو+ مطرح کرد. داگلاس خود از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ به عنوان افسر در نیروهای مسلح کانادا خدمت کرد. او در سال ۱۹۸۹ تحت «پاکسازی ال‌جی‌بی‌تی» تبعیض‌آمیز ارتش، با افتخار از خدمت مرخص شد. چالش حقوقی پاکسازی ال‌جی‌بی‌تی. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه کارلتون با مدرک حقوق در سال ۱۹۸۵، داگلاس در سال ۱۹۸۶ به نیروهای کانادایی پیوست. او به‌سرعت به
سال ۱۹۸۶ به نیروهای کانادایی پیوست. او به‌سرعت به واحد تحقیقات ویژه ارتقا یافت—جایی که نخستین زنی بود که به عنوان افسر در این واحد منصوب شد. به‌طور متناقض، این همان واحدی بود که پاکسازی ال‌جی‌بی‌تی را برای نیروهای مسلح اجرا می‌کرد. در سال ۱۹۸۸، او تحت تحقیقات قرار گرفت و به موقعیت دیگری منتقل شد و سپس مجوز امنیتی خود را از دست داد. با وجود داشتن سابقه خدمتی مثال‌زدنی و قرار گرفتن در میان برترین‌های کلاس خود، در سال ۱۹۸۹، به دلیل همجنس‌گرا بودن از نیروهای مسلح اخراج شد. او تحت دستورالعمل اداری ۵d با عنوان
اخراج شد. او تحت دستورالعمل اداری ۵d با عنوان غیرقابل‌استخدام بودن به دلیل همجنس‌گرایی اخراج شد. در طول دادگاه، داگلاس اظهار داشت که در جریان تحقیقات، او را به اتاق هتلی برده و دو افسر مرد درباره فعالیت‌های جنسی‌اش بازجویی کرده و او را مجبور کرده‌اند که به مردان علاقه‌مند باشد. همچنین پس از این رویداد، از دریافت مشاوره حقوقی منع شد. داگلاس در ژانویه ۱۹۹۰، یک شکایت ۵۵۰٬۰۰۰ دلاری علیه وزارت دفاع ملی کانادا مطرح کرد که در آن توسط کلیتون روبی نمایندگی می‌شد. در اکتبر ۱۹۹۲، درست پیش از آغاز دادگاه، ارتش کانادا
اکتبر ۱۹۹۲، درست پیش از آغاز دادگاه، ارتش کانادا سیاست ممنوعیت حضور همجنس‌گرایان را کنار گذاشت و پرونده مختومه شد. خدمت و کنشگری پس از آن. تجربه داگلاس در ارتش، سرآغاز ۳۰ سال فعالیت در حوزه عدالت اجتماعی و حقوق بشر بود. او در احکام مهم دیگری نیز به‌عنوان مداخله‌گر شرکت کرد. داگلاس پیش‌تر به‌عنوان رئیس "بنیاد خانواده‌های برابر" خدمت کرده و سپس رئیس هیئت مدیره مرکز اجتماعی خیابان ۵۱۹ چرچ در تورنتو شد. همچنین از بنیان‌گذاران سازمان پناهندگان ال‌جی‌بی‌تی راه‌آهن رنگین‌کمانی در تورنتو بود. از ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۰ عضو
رنگین‌کمانی در تورنتو بود. از ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۰ عضو هیئت‌مدیره "خیریه ما" بود. او در مارس ۲۰۲۰ از ریاست هیئت‌مدیره این سازمان استعفا داد. او در حال حاضر عضو هیئت‌مدیره بنیاد میکائل ژان است. از نظر حرفه‌ای، داگلاس به‌عنوان مدیر روابط بین‌الملل در وزارت دادگستری کانادا خدمت کرد و در سپتامبر ۲۰۱۹ پس از ۳۰ سال فعالیت در خدمات عمومی فدرال بازنشسته شد. در همان سال، به عنوان مدیر اجرایی صندوق پاکسازی ال‌جی‌بی‌تی منصوب شد. این صندوق، مدیریت ۱۵ میلیون دلار را برای پروژه‌های مرتبط با آشتی در رابطه با پاکسازی ال‌جی‌بی‌تی
مرتبط با آشتی در رابطه با پاکسازی ال‌جی‌بی‌تی بر عهده دارد، از جمله پروژهٔ ساخت یادمان ملی ال‌جی‌بی‌تی‌کیو۲+ در اتاوا که قرار است در سال ۲۰۲۴ افتتاح شود. در ژانویه ۲۰۲۰، کمیسیون پایتخت ملی مکان این یادمان را در نزدیکی خیابان ولینگتون و پل پورتاژ در اتاوا تأیید کرد. در سال ۲۰۰۰، پراید تورنتو داگلاس و اسکای گیلبرت را به‌عنوان رهبران افتخاری رژه معرفی کرد. او در سال ۲۰۱۲ نشان جوبیلی الماس ملکه الیزابت دوم را دریافت کرد. یک پرتره از داگلاس که توسط هنرمند لورا اسپالدین کشیده شده، در «آرکیوز: بایگانی
لورا اسپالدین کشیده شده، در «آرکیوز: بایگانی ال‌جی‌بی‌تی‌کیو۲+» کانادا در مجموعه پرتره ملی نگهداری می‌شود و از نقش او در حقوق ال‌جی‌بی‌تی‌کیو۲+ در کانادا تقدیر می‌کند. در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۳، وزیر دفاع ملی، محترم بیل بلر، داگلاس را به عنوان نخستین سرهنگ افتخاری برای رفتار حرفه‌ای و فرهنگ در نیروهای مسلح کانادا منصوب کرد.
بن سور، روستایی در دهستان رمشک بخش چاه دادخدا شهرستان قلعه‌گنج در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۹ نفر (۲۶ خانوار) بوده است.
گردان طولکرم ، یک گروه مبارز فلسطینی در کرانه باختری است که به جناح‌های سیاسی مختلف فلسطینی وابسته است. گردان طولکرم برای اولین بار در مارس ۲۰۲۲ در شهر فلسطینی طولکرم در کرانه باختری ظاهر شد و در شهر طولکرم و اردوگاه آن مستقر شد. در سال ۲۰۲۱ به عنوان گروهی برای گردان‌های قدس، اگر چه در مارس ۲۰۲۲ با مؤسس آن سیف ابو لبده مستقل شد. بسیاری از رزمندگان از گردان‌های عزالدین قسام به این گروه پیوستند و در اوایل سال ۲۰۲۳ بسیاری از اعضای گردان‌های شهدای الاقصی تحت عنوان «گروه واکنش سریع» که توسط امیر ابو خدیجه تأسیس
«گروه واکنش سریع» که توسط امیر ابو خدیجه تأسیس شده بود، به این گردان پیوستند.
«دیستوپیا» () ترانه‌ای از گروه ترش متال آمریکایی مگادث است که توسط دیو ماستین نوشته شده است. این ترانه، دومین قطعه و تایتل ترک پانزدهمین آلبوم استودیویی این گروه، به نام "دیستوپیا"، است که در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۶ منتشر شد. این ترانه ابتدا در تاریخ ۷ ژانویه ۲۰۱۶ در سرویس‌های استریمینگ منتشر شد. اجراها. این ترانه نخستین بار به صورت زنده در لاس وگاس، نوادا، در تاریخ ۲۶ فوریه ۲۰۱۶ اجرا شد و این اجرا کاملاً بی‌کلام بود. این قطعه بیشتر از دیگر قطعات آلبوم اجرا شده و تا سپتامبر ۲۰۲۲ بیش از ۲۸۰ بار اجرا شده است. موزیک
سپتامبر ۲۰۲۲ بیش از ۲۸۰ بار اجرا شده است. موزیک ویدیو. ویدئوی انیمیشنی پسا-آخرالزمانی این ترانه دنباله‌ای بر ویدئوی ترانهٔ «تهدید جدیه» (The Threat Is Real) از این گروه است. این ویدئو شامل یک تعقیب و گریز پرسرعت و مبارزه‌ای خونین در منطقه جنگی آینده‌نگرانه‌ای است که توسط مگادث تصور شده است. دربارهٔ کارگردانی این ویدئو، دیو ماستین به وب‌سایت Mashable گفت: «ما با مردی در انگلستان ملاقات کردیم و من اساساً با او دربارهٔ شهری دیستوپیایی که در ذهنم تصور کرده بودم صحبت کردم … همیشه در پایان داستان یک پیام اخلاقی
صحبت کردم … همیشه در پایان داستان یک پیام اخلاقی وجود دارد: اگر برای چیزی که درست است بایستید، نیازی به تسلیم شدن در برابر یک دنیای دیستوپیایی نخواهید داشت. این از همان چیزهایی است که ما با آن بزرگ شدیم. توضیح دادن این مفهوم به هنرمند - فکر می‌کنم او به‌وضوح آنچه می‌گفتم را درک کرد.» بازخورد نقادانه. این ترانه، بالاترین رتبه را در میان ترانه‌های آلبوم در وب‌سایت متاکریتیک دارد. مجله "رولینگ استون" این ترانه را در مقایسه با سایر قطعات آلبوم، بیشتر مناسب برای پخش در رادیو معرفی کرد. این قطعه توسط "Return Of
پخش در رادیو معرفی کرد. این قطعه توسط "Return Of Rock" به‌عنوان بهترین قطعه از آلبوم رتبه‌بندی شد. جایزه گرمی. «دیستوپیا» برنده جایزه گرمی برای بهترین اجرای متال در مراسم جوایز گرمی ۲۰۱۷ شد. این اولین برد گروه پس از ۱۲ نامزدی بود. ماستین، لوریر، الفسون و وربورن در مراسم حضور داشتند؛ اما درامر آلبوم و دریافت‌کننده جایزه، کریس آدلر، حضور نداشت. هنگام دریافت جایزه، گروه موسیقی حاضر در مراسم ترانه «عروسک‌گردان» از گروه سابق ماستین، متالیکا، را اجرا کرد که باعث جنجال میان طرفداران شد.
مری آریزونا «زونیا» بابر (۲۴ اوت ۱۸۶۲ – ۱۰ ژانویه ۱۹۵۶) یک جغرافی‌دان و زمین‌شناس آمریکایی بود که بیشتر به خاطر توسعه روش‌های آموزش جغرافیا شناخته می‌شود. آموزش‌های او بر یادگیری تجربی از طریق کار میدانی و آزمایش تأکید داشت. تحصیلات و حرفه تدریس. از آنجا که زادگاه بابر، دادلی، در شرق کانزاس، ایلینوی، آموزشی فراتر از مدرسه ابتدایی ارائه نمی‌کرد، او ۱۰ مایل به پاریس، ایلینوی نقل مکان کرد تا دبیرستان خود را در آنجا به پایان برساند، جایی که با عمویش زندگی می‌کرد. پس از دبیرستان، او به مدرسه تربیت معلم رفت تا
پس از دبیرستان، او به مدرسه تربیت معلم رفت تا برای حرفه معلمی آموزش ببیند. بابر حرفه خود را به عنوان مدیر یک مدرسه خصوصی از سال ۱۸۸۶ تا ۱۸۸۸ آغاز کرد. سپس در مدرسه تربیت معلم شهرستان کوک (که اکنون به دانشگاه ایالتی شیکاگو و دانشگاه نورت‌ایسترن ایلینوی تقسیم شده است) مشغول به کار شد و از سال ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۹ به عنوان رئیس دپارتمان جغرافیا خدمت کرد. او به تدریس ارتباط متقابل جغرافیای ساختاری، تاریخ و علوم طبیعی پرداخت. دوره‌های آموزشی او عمدتاً بر جغرافیا، مطالعه قاره‌ای، هواشناسی و جغرافیای ریاضی متمرکز بودند.
قاره‌ای، هواشناسی و جغرافیای ریاضی متمرکز بودند. در دوران تدریس، بابر همچنین در کلاس‌های زمین‌شناسی شرکت کرد، از جمله اولین کلاسی که زنان را پذیرفت. او در سال ۱۹۰۴ مدرک کارشناسی علوم خود را دریافت کرد. از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۲۱، بابر به‌عنوان استاد دانشیار و رئیس گروه جغرافیا و زمین‌شناسی در دپارتمان آموزش دانشگاه شیکاگو فعالیت می‌کرد. هم‌زمان، او مدیر مدارس آزمایشگاهی دانشگاه شیکاگو نیز بود. در آموزش، بابر ترجیح می‌داد بر کار میدانی تمرکز کند—فرصتی برای دانش‌آموزان که به جای حفظ کردن حقایق، به عمل و کشف
که به جای حفظ کردن حقایق، به عمل و کشف بپردازند. روش‌های تدریس بابر همچنان تا به امروز مورد استفاده قرار می‌گیرند. دانش‌آموز خیلی دیر متوجه می‌شود که دانش پراکنده و غیرمرتبط قدرت نیست؛ تنها دانش علمی—تجربیات یکپارچه و مرتبط—ارزشمند است. بابر به جای حفظ کردن حقایق و تعاریف، به ترویج سفرهای میدانی و تجربه‌های دست‌اول پرداخت تا دانش‌آموزان را قادر سازد که بیاموزند و کشف کنند. با این حال، او همچنین در بهبود ابزارهای یادگیری مرسوم نیز فعالیت داشت. در دوران ریاست خود بر اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی
خود بر اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی (WILPF)، او کمیته‌ای ایجاد کرد که کتاب‌های درسی را مورد بررسی قرار دهد تا عبارات و مفاهیم قدیمی یا نامناسب را با مواردی که به توقف تداوم تعصبات منفی کمک می‌کنند، جایگزین کند. در سال ۱۹۲۰، بابر مقاله‌ای با عنوان «پیشنهادی برای تغییر نام دایره‌های خورشیدی» در نشریه جغرافیا منتشر کرد. او پیشنهاد کرد که مناطق استوایی شمال و جنوب، که به‌طور سنتی به نام‌های مدار الجدی و مدار السرطان شناخته می‌شدند، به «مدار شمالی» و «مدار جنوبی» تغییر نام داده شوند. امروزه هر دو
و «مدار جنوبی» تغییر نام داده شوند. امروزه هر دو اصطلاح در دنیای جغرافیا پذیرفته شده‌اند، هرچند تغییر رسمی در این نام‌ها صورت نگرفت. انجمن جغرافیایی و فعالیت‌های حمایتی. در سال ۱۸۹۸، بابر یکی از بنیان‌گذاران انجمن جغرافیایی شیکاگو بود. او به‌عنوان رئیس این انجمن خدمت کرد و برای ۵۰ سال با این انجمن درگیر بود. در سال ۱۹۴۸، او جایزه‌ای برای دستاوردهای مادام‌العمر دریافت کرد. زونیا بابر در طول زندگی خود به مسائل اجتماعی علاقه‌مند بود. به‌عنوان یک فمینیست و ضد امپریالیست، او در بسیاری از تلاش‌ها برای مبارزه با
او در بسیاری از تلاش‌ها برای مبارزه با تبعیض جنسیتی، نژادپرستی و بی‌تحملی شرکت کرد و آن‌ها را آغاز نمود. او مدافع حق رأی زنان در ایالات متحده بود و در سال ۱۹۲۶ نمایندگی زنان پورتوریکو را در گسترش حق رأی به این منطقه بر عهده داشت. همان‌طور که قبلاً ذکر شد، بابر به‌عنوان رئیس اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی خدمت کرد، همچنین عضو کمیته اجرایی شاخه شیکاگو انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان(NAACP) بود و ریاست کمیته روابط نژادی باشگاه زنان شیکاگو را بر عهده داشت. بابر همچنین به‌طور گسترده‌ای سفر کرد—هم برای
بابر همچنین به‌طور گسترده‌ای سفر کرد—هم برای حرفه حرفه‌ای خود و هم برای فعالیت‌های حمایتی‌اش—تا در کنفرانس‌ها و رویدادهای بین‌المللی شرکت کند. یکی از این موقعیت‌ها زمانی بود که او در سال ۱۹۲۶ با هیئت اتحادیه WILPF به هائیتی سفر کرد.
تاتئویک خاچاطوری قازاریان (؛ ؛ ) یک بازیگر اهل ارمنستان است. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تا کنون فعالیت می‌کند. زندگی‌نامه. وی در ۱۹ فوریه ۱۹۸۳ در ایروان و به دنیا آمد. آرئو سانتروسیان و شوشان قازاریان مادر و خواهر وی می‌باشند. وی از مدرسه شماره ۲ خاچاطور آبوویان (۲۰۰۳–۱۹۹۹) و دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۲۰۰۳) فارغ‌التحصیل شد. وی در (۲۰۰۰)، (۲۰۰۱–۲۰۰۳) و (۲۰۰۶–۲۰۱۱) فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز آرتاوازد (۲۰۱۲) شده است.
ماریام هاکوبی قازارنچیان (؛ ؛ ) یک بازیگر اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تا کنون فعالیت می‌کند. زندگی‌نامه. وی در ۱۶ فوریه ۱۹۸۶ در ایروان به دنیا آمد پدر وی می‌باشد. وی از انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان (۲۰۰۷) فارغ‌التحصیل شد. وی در تئاتر مخاطبان نوجوان (۲۰۰۵) فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز آرتاوازد شده است.
آنا بالاندینا (؛ ؛ ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی آنا ولادیمیری شامتسیان () در ۹ اکتبر ۱۹۷۶ در ایروان به دنیا آمد آرمان قازاریان همسر وی می‌باشد. وی از انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان (۲۰۰۲) فارغ‌التحصیل شد. وی در تئاتر روسی استانیسلاوسکی ایروان فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند افتخاری جمهوری ارمنستان (۲۰۱۳) و جوایز آرتاوازد شده است.
سیرانوش پوغوسی لازیان (؛ ؛ ) یک بازیگر اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تا کنون فعالیت می‌کند. زندگی‌نامه. وی در ۱۹ ژوئن ۱۹۸۶ در ایروان به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز آرتاوازد شده‌است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "برده عشق"، "قول" اشاره کرد.
نورا گریگوریان (؛ ) یک بازیگر، کارگردان و کارگردان نمایش اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.. زندگی‌نامه. وی در ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۳ در ایروان به دنیا آمد آلکساندر گریگوریان پدر وی می‌باشد. وی از مدرسه موسیقی سایات‌نووا و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی در تئاتر روسی استانیسلاوسکی ایروان و انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز آرتاوازد (۲۰۱۴ ،۲۰۱۶ ،۲۰۱۸ و ۲۰۲۱) شده است.
سوفیا اولگی باغداساریان (؛ ؛ ) یک بازیگر و خواننده اپرا اهل ارمنستان بود. وی از سال میلادی تا کنون فعالیت می‌کند. زندگی‌نامه. وی در ۲ فوریهٔ ۱۹۸۶ در ایروان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ‌التحصیل شد. تئاتر کمدی موزیکال پارونیان و تالار آکادمی ملی اپرا و باله آلکساندر اسپنداریان فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز آرتاوازد (۲۰۱۶) و جایزه ویژه رقابت تاتویک سازانداریان اتحادیه آهنگسازان ارمنستان (۲۰۰۶) شده است.
سارا آشوتی نالباندیان (؛ زادهٔ ) منتقد فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و نمایشنامه‌نویس اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تا کنون فعالیت می‌کند. زندگی‌نامه. وی در ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۷ به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۹۹–۱۹۹۴)، (۲۰۰۲-۲۰۰۴) و دانشگاه بولونیا (۲۰۰۸–۲۰۱۰) فارغ‌التحصیل گشت. وی در ، ، ، دانشگاه دولتی ایروان و انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان فعالیت کرده است. وی به زبان‌های ارمنی، روسی، انگلیسی، ایتالیایی و فرانسوی تسلط دارد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز آرتاوازد شده است.
ناره آشوتی هایکازیان (؛ ؛ ) یک بازیگر و نقاش اهل ارمنستان بود. وی از سال میلادی تا کنون فعالیت می‌کند. زندگی‌نامه. وی در ۱۷ سپتامبر ۱۹۶۹ در ایروان از والدینی به نام‌های آشوت هایکازیان و به دنیا آمد وی از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز آرتاوازد (۲۰۰۳) شده است.
جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۷ چهل و دومین دوره مسابقات بین‌المللی فوتبال باشگاهی سالانه جام قهرمانان کونکاکاف بود که در منطقه کونکاکاف (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و دریای کارائیب) برگزار شد. این مسابقات همچنین یک رویداد مقدماتی برای جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۷ بود. پاچوکا با برد در فینال مقابل گوادالاخارا با نتیجه ۷–۶ در ضربات پنالتی بعد از تساوی ۲–۲، قهرمان شد. تیم‌های اول، دوم و سوم مسابقات همچنین به جام سودامریکانا ۲۰۰۷ در آمریکای جنوبی راه یافتند.
خیابان سی متری نیروی هوایی با شماره معبر خیابان ۳۴۱ تهران یکی از خیابان های تهران است که جهت شمالی-جنوب دارد. این خیابان که در شرق تهران واقع شده است، از چهارراه پل آغاز شده و به میدان کلاهدوز منتهی می‌شود. این خیابان یکی از اصلی‌ترین و مهم‌ترین خیابان‌های تهران است که در شرق در منطقه ۱۳ قرار دارد. محله‌های تهران نو، امامت، شورا، نیروی هوایی، از محلات واقع شده در خیابان سی متری هستند. خط سه اتوبوس‌های تندرو تهران، که دانشگاه علم و صنعت را به پایانه خاوران متصل می‌کند از این خیابان عبور می‌کند.
جوآن کافمن (۹ نوامبر ۱۹۳۵ – ۳۰ دسامبر ۲۰۱۸) یک بازیکن بیسبال آمریکایی بود که در لیگ حرفه‌ای بیسبال دختران آمریکایی بازی می‌کرد. با قد و وزن ۱۲۰ پوند (۱٫۶۳ متر و ۵۴ کیلوگرم)، کافمن با دست راست ضربه می‌زد و پرتاب می‌کرد. هم‌تیمی‌هایش او را «جو» صدا می‌زدند. جوآن کافمن در وینه‌بگو، ایلینوی زاده شد. او در آخرین سال فعالیت لیگ حرفه‌ای بیسبال دختران آمریکایی فرصت بازی در این لیگ را یافت. به گفته خودش، این یک رؤیای مادام‌العمر بود. کافمن در سن ۱۲ سالگی در یک تیم سافت‌بال دختران بازی کرد. او هر زمان که به خانه
سافت‌بال دختران بازی کرد. او هر زمان که به خانه مادربزرگش، که نزدیک به ورزشگاه راکفورد پیچز بود، می‌رفت، علاقه خود را به بیسبال نشان می‌داد. او از همان زمان آرزو داشت که در آینده برای تیم پیچز بازی کند. در این میان، در ۱۵ سالگی به عنوان دریافت کننده در تیم راکفورد کودز بازی کرد، زیرا کودز به عنوان تیم محلی پیچز فعالیت می‌کرد و از قوانین بازی لیگ حرفه‌ای بیسبال دختران آمریکایی پیروی می‌کرد. در سال ۱۹۵۳، کافمن در حالی که هنوز در دبیرستان وینه‌بگو تحصیل می‌کرد، برای تیم پیچز آزمون داد. در آن زمان، تیم با