payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اجازه می‌دهد نگاهی به تاریخ بیندازند، مانند بامبوی تایوانی کاشته شده توسط توکوگاوا یوشینوبو، یک بنای سنگی با شعر چینی آکیزوکی تانجو و داستان پیدایش ناکامورا شوکو، یک فانوس با تاج گل داوودی که گفته می‌شود هدیه‌ای از شاهزاده کوماتسو آکی‌هیتو بوده است، و گل‌های هانگشی که گفته می‌شود توسط امپراتریس تیمئی کاشته شده‌اند. معبد کوفوکو ایناری از تپه‌ای در جنوب باغ، مشرف به برکه است و سال ۱۷۳۳ روی بنای سنگی نزدیک آن نوشته شده است. زمانی که این معبد در دوره ادو محل اقامت یک قاضی بود، باغ در روزهای جشن به روی عموم باز
یک قاضی بود، باغ در روزهای جشن به روی عموم باز می‌شد و گفته می‌شود که عموم مردم از آن بازدید می‌کردند. همچنین گفته می‌شود وقتی یوشینوبو به این منطقه نقل مکان کرد، میتو میتسوکونی را نیز در این معبد ایناری به خاک سپرد. پس از افتتاح آن به عنوان اوگتسوتی، معمار ایسوهاچی یوشیدا نیز در ساخت اوگتسوتی مشارکت داشت. ساختمان اصلی (باغ در این زمان توسط هیروشی نیشیکاوا و یوشیکونی آراکی بازسازی شد) در آتش‌سوزی شیزوئوکا و خسارات جنگی ویران شد، اما میکیکان، واقع در شمال باغ، در سال ۱۹۵۰ (شووا ۲۵) بر اساس اصول طراحی آن
باغ، در سال ۱۹۵۰ (شووا ۲۵) بر اساس اصول طراحی آن زمان بازسازی شد.
لیا کیت با نام کامل لیا کیت کالمنسون (زاده ) خواننده آمریکایی است.
لیگ اروپا ۱۳–۲۰۱۲ چهل و دومین دوره از مسابقات فوتبال باشگاه‌های ثانویه برتر اروپا و چهارمین دوره لیگ اروپا از زمانی‌که به این نام تغییر نام داد بود که با قهرمانی چلسی به پایان رسید.
اوگاوا جیهی هفتم ; – ) معمار باغ ژاپنی در دوره میجی اهل ژاپن بود.
لیگ اروپا ۱۲–۲۰۱۱ چهل و یکمین دوره از مسابقات فوتبال باشگاه‌های ثانویه برتر اروپا و سومین دوره لیگ اروپا از زمانی‌که به این نام تغییر نام داد بود که با قهرمانی اتلتیکو مادرید به پایان رسید.
بریجت کلی (زاده ) خواننده و ترانه‌سرا آمریکایی است.
مقبره شماره ۳ آناک، یک آرامگاه اتاقی مربوط به گوگوریو است که در آناک، هوانگهه جنوبی، کره شمالی واقع شده است. این بنا به خاطر نقاشی‌های دیواری و یک نوشته روی سنگ قبر شناخته شده است. این بخشی از مجموعه آرامگاه‌های گوگوریو است. این آرامگاه به خاطر نقاشی‌های دیواری و کتیبه‌هایش شناخته شده است و بخشی از گروه آرامگاه‌های گوگوریو می‌باشد. گمان می‌رود که در سال ۳۵۷ پس از میلاد ساخته شده باشد. این مکان در سال ۱۹۴۹ کشف شد، در حالی که گنجینه‌های ارزشمندی از آن به سرقت رفته بود، اما نقاشی‌های دیواری آن در وضعیت خوبی
رفته بود، اما نقاشی‌های دیواری آن در وضعیت خوبی قرار داشتند. در سمت چپ ورودی مقبره، کتیبه‌ای ۷ خطی و ۶۸ حرفی در مورد ژنرالی به نام دونگسو وجود دارد که از صاحب مقبره، پادشاه گوگوک وون، محافظت می‌کرد. در سمت راست نیز کتیبه‌ای در مورد ژنرالی وجود دارد که از صاحب مقبره محافظت می‌کرد، اما بیشتر آن قابل مشاهده نیست. این کتیبه از یک سبک مقبره‌سازی منحصر به فرد گوگوریو به نام مالگاکجوجونگ استفاده کرده است. ساختار. این یک مقبره سنگی اتاقکی است که از تخته سنگ‌های بزرگ بازالت و سنگ آهک ساخته شده و از جلو به سمت جنوب
بازالت و سنگ آهک ساخته شده و از جلو به سمت جنوب به یک راهرو، یک اتاق، یک اتاق قدامی و یک اتاق خلفی تقسیم شده است. اتاق قدامی در هر طرف یک اتاق جانبی کوچک دارد که عرض آن را افزایش می‌دهد. در همین حال، اتاق قدامی و اتاق خلفی توسط چهار ستون سنگی هشت ضلعی از هم جدا شده‌اند که به آنها اجازه می‌دهد از طریق یکدیگر دیده شوند و اتاق اصلی یا اتاق خلفی دارای راهرویی ساخته شده از تخته سنگ و ستون‌های سنگی در داخل دیوارهای شرقی و پشتی است. علاوه بر این، سقف هر اتاق یک سقف تخته‌ای است که با قرار دادن سنگ‌های مثلثی در هر
تخته‌ای است که با قرار دادن سنگ‌های مثلثی در هر یک از چهار گوشه برای باریک کردن فضای سقف دو بار و سپس قرار دادن یک سنگ سرپوش روی آنها ساخته شده است. این قدیمی‌ترین سقف تخته‌ای است که تا به امروز در کره شناخته شده است. نقاشی دیواری. این نقاشی دیواری، نگهبانان را بر روی دیوارهای چوبی، یک آشپزخانه، یک کشتارگاه، یک طویله گاو و یک گاراژ در ضلع شرقی اتاق جلویی، زوجی را که در اتاق غربی نشسته‌اند، تصویری از یک نوازنده و یک قبر بر روی دیوار جنوبی اتاق جلویی، نقاشی از یک نوازنده و یک مراسم تشییع جنازه به ترتیب بر
از یک نوازنده و یک مراسم تشییع جنازه به ترتیب بر روی دیوارهای شرقی و غربی اتاق پشتی و نقاشی از یک مراسم باشکوه بر روی دیوار راهرو به تصویر می‌کشد. در نهایت، محتوای نقاشی دیواری طرحی است که در آن تصویری از این زوج در جلوی اتاق اصلی و در محاصره یک نوازنده و یک مراسم تشییع جنازه، یک آشپزخانه، طویله گاو و اصطبل با خدمتکاران و یک نگهبان در جلوی آن، نقش بسته است. این نقاشی هیچ تفاوتی با بازآفرینی خانه‌های پادشاهان، اشراف و مقامات عالی‌رتبه در طول زندگی آنها ندارد. این نقاشی دیواری به گونه ای نقاشی شده است که
این نقاشی دیواری به گونه ای نقاشی شده است که اتاق چوبی عریض را با مساحت دیوار ۸۱ متر مربع و مساحت سقف ۵۸ متر مربع پر کند. دیوارهای اتاق چوبی که مساحت کل ۸۱ متر مربع را پوشش می‌دهند، از تخته سنگ‌های بزرگ سنگ آهک صیقل داده شده ساخته شده‌اند و نقاشی‌های دیواری به صورت خطوط مستقیم روی آنها نقاشی شده‌اند. در دیوارهای شرقی و غربی اتاق داخلی، نگهبانانی که از مقبره محافظت می‌کنند، به تصویر کشیده شده‌اند، اما آهک آنها ریخته و به وضوح قابل مشاهده نیستند. در اتاق جلویی، یک تیم تشریفاتی هنرهای رزمی به تصویر کشیده شده
یک تیم تشریفاتی هنرهای رزمی به تصویر کشیده شده است و در اتاق ضلع غربی، صحنه‌ای از شخصیت اصلی داستان که ردای ابریشمی باشکوهی پوشیده، مقامات کشوری و نظامی را رهبری می‌کند، امور دولتی را انجام می‌دهد و میزبان به همراه ندیمه‌هایش به تصویر کشیده شده است. در اتاق ضلع شرقی، یک آشپزخانه، یک چاه، یک آسیاب، یک انبار، یک اصطبل و یک گاراژ به تصویر کشیده شده است. در راهرو، یک صفوف بزرگ به تصویر کشیده شده است که شخصیت اصلی داستان «باکراگوان» پادشاه گوگوریو را پوشیده و سوار بر کالسکه است و حدود ۲۵۰ مقام کشوری و نظامی،
سوار بر کالسکه است و حدود ۲۵۰ مقام کشوری و نظامی، موسیقیدان و جنگجو او را همراهی می‌کنند. دونگسو همچنین در سمت چپ به عنوان اسکورت پادشاه گوگوریو به تصویر کشیده شده است. ساختن آرامگاه. ساخت اتاق مقبره با تخته سنگ‌های بزرگ را می‌توان در مقبره‌های سلسله هان در شبه جزیره لیائودونگ مشاهده کرد. سقف موزول-ریم، که از ویژگی‌های مقبره‌های گوگوریو است و برای اولین بار در این مقبره می‌بینیم، در مقبره‌های سنگی بزرگ سلسله هان متأخر در جینان، استان شاندونگ نیز دیده می‌شود و ستون‌های سنگی هشت ضلعی نیز در این مقبره جینان
و ستون‌های سنگی هشت ضلعی نیز در این مقبره جینان وجود دارند و از این نظر که دارای یک دوگونگ در بالای ستون‌ها برای نگه داشتن سنگ سقف هستند، مشابه هستند. سقف‌های موزول-ریم تکنیکی است که در ابتدا در خاور نزدیک پدید آمده است و می‌توانیم ببینیم که قبلاً در قرن سوم از طریق آسیای میانه وارد سرزمین اصلی چین شده بود. خود نقاشی‌های دیواری مقبره نیز در سلسله هان انجام شده است، و به ویژه، در نقاشی‌های دیواری مقبره‌های اولیه گوگوریو مانند مقبره شماره ۳، صاحبان مقبره در اتاقی با پرده نشسته به تصویر کشیده شده‌اند که شبیه
با پرده نشسته به تصویر کشیده شده‌اند که شبیه مقبره‌های منطقه لیائودونگ است. ارزش تاریخی. کتیبه‌ای در این مقبره کشف شد که سال را نشان می‌دهد و «یونگ‌هه ۱۳ سال» سال سلسله جین شرقی است که به معنی ۳۵۷ میلادی است. این بدان معناست که ساکنان چینی سرزمین قدیمی للانگ از طریق تردد دریایی با سلسله جین شرقی در جنوب رودخانه یانگ تسه در ارتباط بودند و از نام سال سلسله جین شرقی استفاده می‌کردند. این بنا، گنجینه ملی میراث فرهنگی کره شمالی با شماره ۶۷ است. این یک مقبره نقاشی دیواری گوگوریو از دوره سه پادشاهی است که در
نقاشی دیواری گوگوریو از دوره سه پادشاهی است که در اوگوک-ری واقع شده و در سال ۳۵۷ ساخته شده است. نظریه‌ای وجود دارد که می‌گوید این مقبره متعلق به دونگسو است که در زمان سلطنت پادشاه گوگوکوون از گوگوریو در سال ۳۳۶ از لیائودونگ به گوگوریو فرار کر ، بنابراین به آن مقبره دونگسو نیز گفته می‌شود، اما در حال حاضر مشخص است که پادشاه گوگوکوون از گوگوریو صاحب این مقبره است. جنجال بر سر مقبره. تصویر صاحب مقبره بر روی دیوار جلویی اتاقک ضلع غربی نقاشی شده است. صاحب مقبره، که به صورت قائم روی یک سطح صاف نشسته است، یک کلاه
که به صورت قائم روی یک سطح صاف نشسته است، یک کلاه داخلی سفید روی یک کلاه داخلی سیاه به سر دارد. اتاقک جلویی متصل به راهرو، به شکل مستطیلی بلند با سقف مثلثی موازی است. در ضلع شرقی و غربی این اتاقک جلویی، اتاقک‌های جانبی وجود دارد. بر روی دیوارهای دو طرف ورودی اتاقک ضلع غربی، محافظان پادشاه، جانگ ها-دوک، رو به روی یکدیگر نقاشی شده‌اند. کتیبه‌ای بالای سر این جانگ ها-دوک وجود دارد که سربندی به نام «چائک» با پیشانی نوک‌تیز به سر دارد. کتیبه بالای جانگ ها-دوک سمت چپ (جنوب) نسبتاً واضح است، اما کتیبه بالای جانگ
چپ (جنوب) نسبتاً واضح است، اما کتیبه بالای جانگ ها-دوک سمت راست (شمال) فقط یک رد است، بنابراین جزئیات قابل تأیید نیستند. کتیبه سمت چپ جانگ ها دوک ثبت می‌کند که شخصی به نام «دونگ سو» که به مدت ۱۳ سال در این سمت بود، در سن ۶۹ سالگی درگذشت. در دنیای آکادمیک، دو دیدگاه در مورد شخصیت اصلی مقبره شماره ۳ آناک وجود دارد: پادشاه گوگوکوون و دونگ سو. در این مورد به بحث‌های خاص‌تر و مفصل‌تری نیاز است. اتاق ضلع غربی به شکل مستطیلی بلند در جهت شمال به جنوب است. دلیل اینکه دیدن آن به عنوان مقبره دونگ سو دشوار است این است
دیدن آن به عنوان مقبره دونگ سو دشوار است این است که به عنوان یک جانگ هادوک توصیف شده است که از صاحب مقبره محافظت می‌کند. علاوه بر دونگ سو، جانگ هادوک دیگری در سمت راست وجود دارد. بزرگترین دلیل برای دیدن آن به عنوان دونگ سو این است که مقبره یک مقبره سنگی نیست، بلکه شبیه یک مقبره چینی است. در آن زمان، این منطقه مدت زیادی پس از فتح ناکرانگ و دِبانگون توسط گوگوریو نبود و مردم گوگوریو در این منطقه با مقبره‌های چینی دفن می‌شدند. پس از آنکه گوگوریو ناکرانگ و دِبانگ‌گون را فتح کرد، ساخت مقبره‌های به سبک چینی در
را فتح کرد، ساخت مقبره‌های به سبک چینی در این منطقه پس از مقبره شماره ۳ آناک متوقف شد و تنها مقبره‌های به سبک گوگوریو یافت شدند. این نشان می‌دهد که بلافاصله پس از فتح چینی‌های هان، از این سبک برای ساخت مقبره برای اشراف گوگوریو استفاده می‌شده است، اما پس از آنکه آنها به برده و سایر طبقات تحت سلطه تبدیل شدند، ساخت مقبره متوقف شد. همچنین، پس از آن هیچ سابقه‌ای از چینی‌های هان وجود ندارد. به دلیل اندازه، محتوای متنوع نقاشی‌های دیواری و کتیبه‌های مقبره آن-آک شماره ۳، علاقه زیادی به صاحب آن وجود داشته است. گفته
۳، علاقه زیادی به صاحب آن وجود داشته است. گفته می‌شود صاحب مقبره آن-آک شماره ۳، مقبره پادشاه میچئون از گوگوریو یا پادشاه گوگوکوون است و دونگ سو یکی از دو ژنرالی است که به پادشاه گوگوکوون خدمت می‌کرد. این موضوع با نوشته‌های جوهری در سمت چپ مشهود است و همچنین یک نوشته جوهری از یک ژنرال دیگر در سمت راست وجود دارد. با این حال، دانشگاهیان چینی و محققان ژاپنی در ژاپن بر اساس نوشته‌های جوهری باقی مانده، دو موضع در مورد مقبره دونگ سو دارند. موضع اینکه این مقبره سلطنتی است بر اساس اندازه مقبره و محتوای نقاشی‌های
است بر اساس اندازه مقبره و محتوای نقاشی‌های دیواری، مانند رژه نظامی گوگوریو با بیش از ۲۵۶ سرباز کاملاً مجهز و پرچم‌های سونگ سانگ بئون است. موضعی که آن را به عنوان دونگسو می‌بیند، بر اساس کتیبه جوهری روی نقاشی جانگهادوک در دیوار سمت چپ دیوار غربی اتاق جلویی است که موقعیت رسمی، محل تولد و سال مرگ دونگسو را ثبت کرده است و تصور می‌شود که صاحب مقبره شماره ۳ آن-اک، دونگسو ( ۲۸۹ - ۲۴) نوامبر ۳۵۷ (۲۶ اکتبر، تقویم قمری)) است که به مورونگ هوانگ، قبیله‌ای از ژیانبی از یان سابق خدمت می‌کرد، همانطور که در کتب تاریخی
از یان سابق خدمت می‌کرد، همانطور که در کتب تاریخی چینی ثبت شده است، در سال ۳۳۶ (ششمین سال سلطنت پادشاه گوگوکوون) به گوگوریو تسلیم شد، به پادشاه گوگوکوون خدمت کرد و در ۲۶ اکتبر ، تقویم قمری ، در سال ۳۵۷ ( بیست و هفتمین سال سلطنت پادشاه گوگوک وون) درگذشت. با این حال، با توجه به اینکه کتیبه دونگسو روی سنگ قبر پشتیبان سنگ قبر نوشته شده است، و نه در سمت چپ جایی که سنگ قبر قرار دارد، و کتیبه سنگ قبر دیگری در سمت راست نوشته شده است، منطقی است که فرض کنیم دونگسو این کتیبه را به عنوان سنگ قبر پشتیبان سنگ قبر نوشته
کتیبه را به عنوان سنگ قبر پشتیبان سنگ قبر نوشته است. جستارهای وابسته. مجموعه آرامگاه های گوگوریو
سارا کلی (زاده ) خواننده و موسیقی‌دان آمریکایی است.
«چکش» () ترانه‌ای از خواننده و ترانه‌سرای نیوزیلندی، لرد، است. این ترانه در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵ از طریق شرکت‌های یونیورسال و ریپابلیک رکوردز به عنوان سومین تک‌آهنگ از آلبوم استودیویی چهارم او با نام "باکره" منتشر شد. پیش‌زمینه. در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۵، لرد از طریق شبکه‌های اجتماعی ترانه «چکش» را به‌عنوان آخرین تک‌آهنگ پیش از انتشار آلبوم "باکره" معرفی کرد و افزود که این قطعه، ترانهٔ آغازین آلبوم نیز خواهد بود. پیش‌تر این ترانه در یک رویداد موقتی در پارکینگ طبقاتی در لندن برای هواداران پخش شده بود. پیش از انتشار رسمی، او
برای هواداران پخش شده بود. پیش از انتشار رسمی، او تیزری از موزیک ویدیو را به اشتراک گذاشت که در آن با موهای بافته و دو کبوتر روی شانه‌هایش دیده می‌شد. بخشی از ترانه با این جمله نیز پیش‌نمایش داده شد: «در پیاده‌روها گرما هست / حرارتم بالا می‌زند». ساختار موسیقایی. لُرد از «چکش» به‌عنوان «ادای دینی به زندگی شهری و شور جنسی» یاد کرده است. تام بریهان از "استریوگام" این ترانه را «آمیخته‌ای پرجنب‌وجوش و پرشور — نه یک ترانهٔ رقص، اما در آستانه تبدیل شدن به آن در هر لحظه» توصیف می‌کند و بر کیفیت پرانرژی و نزدیک به
لحظه» توصیف می‌کند و بر کیفیت پرانرژی و نزدیک به موسیقی رقص آن تأکید دارد. موزیک ویدیو. موزیک ویدیوی «چکش» به کارگردانی رنل مدرانو، شامل صحنه‌هایی از رقصیدن، شنا کردن و وقت‌گذرانی لُرد در طبیعت است. در برخی صحنه‌ها، او در جنگل روی باسن خود نقشی را خالکوبی می‌کند و درون یک خودرو شخصی را می‌بوسد. این ویدیو در همپستد هیث در لندن فیلم‌برداری شده است. واکنش منتقدان. "پیچفورک" این ترانه را «ضربه‌دارتر و پاپ‌تر» از آثار قبلی لرد دانسته و از تهیه‌کنندگی جیم-ئی استک برای ایجاد پویایی تمجید کرد؛ همچنین تحویل اشعار
برای ایجاد پویایی تمجید کرد؛ همچنین تحویل اشعار لرد را پرانرژی و تأثیرگذار دانسته است. "د فیدر" ترانه را «هجوم پرجوش و خروش درام» با «نوسان صوتی واقعاً اعتیادآور» توصیف کرده و حس رهایی و سرخوشی آن را برجسته می‌داند. این رسانه همچنین به تصویرپردازی پرهیجان در اشعار اشاره کرده است.
ایثن هاک بازیگر، نویسنده و کارگردان آمریکایی است که در طول دوران حرفه‌ای سینمایی خود جوایز و نامزدی‌های بسیار و مختلفی دریافت کرده است.
واترفرانت یک مجموعه تلویزیونی در ژانر درام جنایی آمریکایی ساخته کوین ویلیامسون است که در ۱۹ ژوئن ۲۰۲۵ از شبکه نتفلیکس پخش شد. تولید. توسعه. در ۱۵ مه ۲۰۲۴، نتفلیکس سفارش ساخت سریال "واترفرانت" را داد. این سریال توسط کوین ویلیامسون ساخته شده است که انتظار می‌رود در کنار بن فاست، تهیه‌کننده اجرایی آن نیز باشد. شرکت‌های تولیدی که در تولید این سریال مشارکت دارند، یونیورسال تله‌ویژن و آوتربنکس انترتینمنت هستند. ویلیامسون همچنین به عنوان شورانر این مجموعه نیز فعالیت می‌کند. چهار ماه بعد، انتظار می‌رفت مارکوس سیگا
می‌کند. چهار ماه بعد، انتظار می‌رفت مارکوس سیگا دو قسمت اول را کارگردانی کند و به عنوان تهیه‌کننده اجرایی به سریال اضافه شود. بازیگران. در تاریخ اوت ۲۰۲۴، هولت مک‌کالانی و ماریا بلو برای بازی در این فیلم انتخاب شدند. در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۴، ملیسا بنویست، جیک ویری، رافائل ال. سیلوا، هامبرلی گونزالس، دانیل کمبل و بردی هپنر به عنوان بازیگران ثابت سریال به جمع بازیگران پیوستند، در حالی که مایکل گستن و جراردو سلاسکو در نقش‌های تکراری به جمع بازیگران پیوستند. در اکتبر ۲۰۲۴، توفر گریس و اندرو کال برای ایفای نقش‌های
۲۰۲۴، توفر گریس و اندرو کال برای ایفای نقش‌های تکراری انتخاب شدند. در ۴ نوامبر ۲۰۲۴، دیو آنابل نیز به جمع بازیگران پیوست. فیلمبرداری. فیلمبرداری اصلی این مجموعه بین ماه اوت و دسامبر ۲۰۲۴ در ویلمینگتون و ساوت‌پورت، کارولینای شمالی انجام شد. موسیقی. در ۲۳ مه ۲۰۲۵، مشخص شد که جان فریزل موسیقی این سریال را ساخته است. موسیقی متن این مجموعه به صورت دیجیتالی توسط Lakeshore Records در تاریخ ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵ منتشر شد. انتشار. مجموعه واترفرانت در ۱۹ ژوئن ۲۰۲۵ با هر هشت قسمت منتشر شد.
آرامگاه امپراتور دونگمیونگ () آرامگاهی است که در نزدیکی روستای ریونگسان، ریوکپو-گویوک، پیونگ یانگ، کره شمالی واقع شده است. یکی از مقبره‌ها، آرامگاه سلطنتی جومونگ (۵۸–۱۹ پیش از میلاد)، بنیانگذار پادشاهی باستانی گوگوریو، شمالی‌ترین از سه پادشاهی کره، است. به پادشاه جومونگ نام پس از مرگ پادشاه دونگ میونگ داده شد. در مجموع، ۶۳ مقبرهٔ مجزا از این دوره وجود دارد. منطقه اطراف قبر دونگ میونگ شامل حداقل پانزده مقبره شناخته شده است که گمان می‌رود متعلق به اربابان دست نشانده مختلف باشند. این آرامگاه به عنوان بخشی از
نشانده مختلف باشند. این آرامگاه به عنوان بخشی از مجموعه آرامگاه‌های گوگوریو در سال ۲۰۰۴ توسط یونسکو ثبت شده است، به عنوان میراث جهانی شناخته شده است و مساحتی بالغ بر با منطقه حائل پوشش می‌دهد. یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد این مقبره و دیگر مقبره‌های موجود در این منطقه، نقاشی‌های دیواری است که نیلوفرهای شکوفا را به تصویر می‌کشند و نشان دهندهٔ بودیسم رایج و احتمالاً رایج در کره در حدود سال‌های ۲۷۷ قبل از میلاد تا ۶۶۸ میلادی است. تاریخچه. این مکان مقدس زمانی ساخته شد که پادشاه جانگسو در سال ۴۲۷ میلادی پایتخت
شد که پادشاه جانگسو در سال ۴۲۷ میلادی پایتخت خود را از قلعه کوهستانی هواندو به پیونگ یانگ منتقل کرد. مقبره سلطنتی پادشاه دونگ میونگ یکی از ۶۳ مقبره‌ای است که در پنج منطقه کره شمالی وجود دارد. ساخت همه این مقبره‌ها به قرن‌های ۵ و ۶ میلادی برمی‌گردد. تاریخ آن به پادشاهی گوگوریو برمی‌گردد که بین سال‌های ۲۷۷ قبل از میلاد تا ۶۶۸ میلادی، ابتدا در هوارن، استان لیائونینگ در چین وجود داشت. سپس در سال ۳ میلادی به قلعه گونگنائه در جیان، استان جیلین چین منتقل شد و بعداً در سال ۴۲۷ میلادی به منطقه کوه ته سونگ در پیونگ
در سال ۴۲۷ میلادی به منطقه کوه ته سونگ در پیونگ یانگ منتقل شد. مکان نهایی آن در مکان فعلی قلعه جانگان در مرکز پیونگ یانگ بود. گوگوریو پنج قبیله باستانی داشت که هر کدام مقبره اجدادی خود را داشتند و مراسمی را که در دهمین ماه هر سال با اجرای "تونگ میونگ" ("دادخواهی به شرق") برگزار می‌شد، برگزار می‌کردند. تونگ میونگ پرستش یک خدای آسمانی به نام سوسین است. کیرینگول در ۲۰۰ متری معبد یونگ میونگ در تپه موران در پیونگ یانگ واقع شده است. اینهبره‌های دیگر تنها پس از سال ۱۹۰۵، زمانی که کره توسط ژاپنی‌ها اشغال شد، به
سال ۱۹۰۵، زمانی که کره توسط ژاپنی‌ها اشغال شد، به اطلاع عموم رسیدند. کارشناسان ژاپنی از سال ۱۹۱۱ تا دهه ۱۹۴۰ در انجام تحقیقات علمی و مستندسازی مقبره‌ها نقش مهمی داشتند. مقبره‌های اصلی توسط جویندگان مقبره غارت شده بودند و توسط باستان‌شناسان ژاپنی در طول کاوش‌های انجام شده در سال ۱۹۴۱ پیدا شدند. پس از کاوش‌ها، به دلایل سیاسی بازسازی شد. یونسکو در سال ۲۰۰۴ این مقبره‌ها را تحت معیارهای زیر به رسمیت شناخت: معیار اول برای ظرافت هنری نقاشی‌های دیواری؛ معیار دوم به دلیل برجسته کردن رسم تدفین گوگوریو که بر سایر
به دلیل برجسته کردن رسم تدفین گوگوریو که بر سایر فرهنگ‌های منطقه از جمله ژاپن تأثیر گذاشته است؛ معیار سوم به دلیل اینکه نقاشی‌های دیواری نمایانگر تاریخ، باورهای مذهبی و آداب و رسوم مردم هستند؛ و معیار چهارم به دلیل ارائه گونه‌شناسی تدفین است. افسانه. افسانه تولد پادشاه در متن تاریخی چینی قرن سوم، "ویلوئه"، که اکنون بخش عمده‌ای از آن از بین رفته است، روایت شده است. طبق این افسانه، خدمتکار ملکه پس از اصابت صاعقه باردار شد. سپس پادشاه از ترس اینکه این یک اتفاق ماوراء طبیعی باشد که می‌تواند به او آسیب برساند،
ماوراء طبیعی باشد که می‌تواند به او آسیب برساند، دستور داد نوزاد را به داخل خوکدانی بیندازند. با این حال، نوزاد به دلیل پشتیبانی تنفسی که توسط خوک‌ها فراهم می‌شد، زنده ماند. سپس نوزاد را به اصطبل اسب انداختند و در آنجا زنده ماند. سپس پادشاه با فهمیدن اینکه کودک یک الوهیت است، به مادرش دستور داد تا او را بزرگ کند. با توجه به وقایعی که منجر به تولدش شد، نام "دونگ میونگ" (نور شرقی) به او داده شد. او پس از غلبه بر تمام موانع و تلاش‌هایی که برای زندگی‌اش انجام شد، به ساختن پادشاهی خود پرداخت. سپس خود را پادشاه
به ساختن پادشاهی خود پرداخت. سپس خود را پادشاه بویو اعلام کرد. اهمیت سیاسی. یکی از دو آیین مهم در دوران سلطنت اونجو از بکجه برقرار شد که دونگ میونگ را نیز در بر می‌گرفت؛ اولی بر ارتباطات خانواده سلطنتی با مردم بویو در منچوری از طریق تقدیم قربانی در زیارتگاهی اختصاص داده شده به دونگ میونگ تأکید داشت. دوران پادشاهی گوگوریو برای دولت کره شمالی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. به گفته آندری لانکوف، در اوایل دهه ۱۹۷۰، کیم جونگ ایل ظاهراً به "یک نقص عمده باستان‌شناسی کره شمالی اشاره کرد: باستان‌شناسان نتوانسته
کره شمالی اشاره کرد: باستان‌شناسان نتوانسته بودند مقبره پادشاه دونگ‌میونگ را پیدا کنند". در سال ۱۹۷۴، باستان‌شناسان کره شمالی مقبره مورد نیاز را که به درستی "مرمت" شد و به یک جاذبه گردشگری تبدیل شد، تهیه کردند. اگرچه در ابتدا یک مقبره معتبر گوگوریو بود که با نام "مقبره جینپاری شماره ۱۰" شناخته می‌شد، هیچ مدرک دیگری مبنی بر اینکه این مقبره متعلق به پادشاه دونگ‌میونگ است، وجود ندارد. کشف ادعایی محل دفن پادشاه بنیانگذار پادشاهی گوگوریو، در دهه ۱۹۸۰ با یک «مرمت» گسترده دنبال شد. فرایند بازسازی مستلزم حذف کامل
گسترده دنبال شد. فرایند بازسازی مستلزم حذف کامل تمام ساختمان‌ها، سازه‌ها و بناهای اصلی به منظور ایجاد یک مقبره جدید از جنس مرمر سفید بود. در ۱۴ مه ۱۹۹۳، مراسم افتتاحیه مقبره تازه ساخته شده با حضور کیم ایل سونگ برگزار شد. کیم همچنین خوشنویسی را بر روی ستون سنگی که در مقبره نصب شده و نام پادشاه بویو بر روی آن حک شده است، نوشت. مقبره پادشاه دونگ میونگ از میراث ملی است و بازسازی و نگهداری آن بر عهده دولت بوده است. کیم ایل سونگ شخصاً بر بازسازی مقبره با بودجه‌ای که توسط دولت تأمین شده بود، نظارت داشت تا آن را
که توسط دولت تأمین شده بود، نظارت داشت تا آن را به «یک میراث فرهنگی تاریخی تبدیل کند که به نسل آینده منتقل شود.» در سال ۲۰۰۲، سکه‌های ۱۰ وونی کره شمالی با تصویر مقبره پادشاه جومونگ ضرب شدند. معماری. این مقبره، تپه‌ای به ارتفاع ۱۱٫۵ متر (۳۸ فوت) است که در پایه با بلوک‌های سنگی احاطه شده است. هر ضلع تپه ۳۴ متر (۱۱۲ فوت) طول دارد. این مقبره دارای یک اتاق داخلی هرمی شکل ۲۲ متر (۲۴۰ فوت مربع)، یک اتاق جلویی و یک راهرو ساخته شده از سنگ است. اتاق رو به جنوب غربی است. مقبره بازسازی شده پادشاه، برجسته‌ترین مقبره
است. مقبره بازسازی شده پادشاه، برجسته‌ترین مقبره است و یکی از ۲۰ مقبره موجود در روستای چینپا می‌باشد. مجموعه مقبره فعلی کاملاً مدرن است. مقبره سلطنتی پادشاه دونگ میونگ و سه مقبره کانگسو دارای نقاشی‌های دیواری هستند. مقبره پادشاه دونگ میونگ دارای نقاشی‌های دیواری گوگوریو است که به دلیل رنگ و لحن غنی خود شناخته شده‌اند. نقاشی‌های دیواری یافت شده در مقبره دارای مضامین بودایی، یعنی نیلوفر آبی و تصاویر حیوانات در سقف و دیوارهای مقبره‌ها بودند. این نقاشی‌های دیواری، به صورت واقع‌گرایانه و به صورت سه‌بعدی،
دیواری، به صورت واقع‌گرایانه و به صورت سه‌بعدی، صحنه‌های زندگی روزمره مردم مانند رقص زنان، آموزش جنگجویان، پرواز پرندگان در آسمان پوشیده از ابرها، اژدها، شنا کردن ماهی‌ها در رودخانه‌ها و حیات وحش را به تصویر می‌کشند. نقاشی‌های دیواری مقبره، نیلوفرهای آبی شکوفا شده را با سایر تزئینات مذهبی به تصویر می‌کشند که فقط اخلاق سنتی بودایی را نشان می‌دهند و نه چهار تصویر سنتی از صورت‌های فلکی مانند مقبره‌های چینی. استنباط می‌شود که این نشان دهنده بهشت در اصطلاحات مذهبی بودایی است. مقبره دارای کتیبه‌ای است که این
مذهبی بودایی است. مقبره دارای کتیبه‌ای است که این واقعیت را اثبات می‌کند که این مکان مقدس برای مراسم جشن بوده است. این مراسم شامل پرستش مادر زمین و همچنین دام‌ها بود. اولی یک آیین آسیای جنوبی است در حالی که دومی نوعی عبادت شمن‌گرایانه است. محیط. این محوطه شامل یک منطقه چمنزار بزرگ است که یکی از مکان‌های برگزاری سیزدهمین جشنواره جهانی جوانان و دانشجویان بود. صومعه بودایی. صومعه بودایی که در سال ۱۹۷۸ کشف شد، در حدود ۱۲۰ متری (۳۹۰ فوت) از مقبره واقع شده است و گمان می‌رود که این صومعه توسط پادشاه جانگسو
است و گمان می‌رود که این صومعه توسط پادشاه جانگسو (۴۱۳–۴۹۱) پس از انتقال پایتخت به پیونگ یانگ در سال ۴۲۷ میلادی ساخته شده باشد. کتیبه‌های یافت شده در اینجا نشان می‌دهند که چانگسو راهب ارشدی بوده که مراسم مذهبی را در مقبره و همچنین در صومعه بودایی نزدیک آن برگزار می‌کرده است. این صومعه دارای سه تالار است که دیوارهای یک بتکده را احاطه کرده‌اند که شبیه معابد ژاپنی ساخته شده در سال‌های بعد است و نشان می‌دهد که فرهنگ بودایی گوگوریو به ژاپن نیز نفوذ کرده است. خود گوگوریو تحت تأثیر بودیسم چینی سلسله‌های شمالی
خود گوگوریو تحت تأثیر بودیسم چینی سلسله‌های شمالی قرار گرفته است. معبد بودایی چونگرونگسا. این مجموعه همچنین معبد بودایی بازسازی‌شده چونگرونگسا را در خود جای داده است، جایی که مراسم تشییع جنازه برای پادشاه متوفی برگزار می‌شد. این معبد که پایه‌های آن در سال ۱۹۷۴ کاوش شد، به مناسبت ۲۳۰۰مین سالگرد تولد دونگ‌میونگ بازسازی شد. جستارهای وابسته. مجموعه آرامگاه‌های گوگوریو پادشاه دونگ میونگ
«دریپ» () ترانه‌ای از گروه دخترانهٔ کره‌ای بیبی‌مانستر برای نخستین آلبوم استودیویی این گروه با همین نام است. این ترانه در ۱ نوامبر ۲۰۲۴ به‌عنوان تک‌آهنگ آغازین آلبوم از سوی وای‌جی انترتینمنت منتشر شد. پیش‌زمینه. در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۴، یانگ هیون سوک، مدیرعامل وای‌جی انترتینمنت اعلام کرد که بیبی‌مانستر در ۱ آوریل نخستین مینی‌آلبوم خود را منتشر خواهد کرد و یک آلبوم کامل استودیویی نیز برای اواخر همان سال در برنامه قرار دارد. او سپس در ۱۹ مه اعلام کرد که گروه، یک تک‌آهنگ پیش از انتشار آلبوم آتی خود را در اوایل ژوئیه
پیش از انتشار آلبوم آتی خود را در اوایل ژوئیه منتشر خواهد کرد؛ و این ترانه با عنوان «برای همیشه» در ۱ ژوئیه منتشر شد. در ۸ اکتبر، وای‌جی انترتینمنت اعلام کرد که نخستین آلبوم استودیویی بیبی‌مانستر با عنوان "دریپ" در ۱ نوامبر منتشر خواهد شد. در همان روز، فهرست قطعات آلبوم نیز منتشر شد که نشان می‌داد ترانهٔ «دریپ» به‌عنوان تک‌آهنگ آغازین آلبوم انتخاب شده است. یانگ هیون سوک همچنین در ویدئوی اطلاع‌رسانی اعلام کرد که تیزرهایی برای بیشتر قطعات آلبوم در هفته‌های آینده منتشر خواهد شد، اما برای قطعهٔ «دریپ» هیچ
آینده منتشر خواهد شد، اما برای قطعهٔ «دریپ» هیچ تیزری منتشر نخواهد شد. این ترانه به همراه موزیک ویدئوی رسمی آن در ۱ نوامبر ۲۰۲۴ منتشر شد. موزیک ویدئو. رورا یکی از اعضای گروه توضیح داد که موزیک ویدئوی «دریپ» شامل رقص‌های فری‌استایل و فضایی آرام و خودمانی است؛ به طوریکه اعضا بیشتر در حال لذت بردن و تفریح هستند تا اجرای رقص‌های سنگین و پیچیده. او بیان کرد که در حالی‌که ترانهٔ قبلی گروه به نام «شیش»، اثری در سبک هیپ هاپ سنگین و پرتنش بود، «دریپ» سبکی آرام‌تر، سرزنده‌تر و سرگرم‌کننده‌تر از هیپ هاپ را ارائه
سرزنده‌تر و سرگرم‌کننده‌تر از هیپ هاپ را ارائه می‌دهد که با استایل مخصوص وای‌جی هماهنگ است.