payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به گورستان رسیدند. در شب ۲۷ دسامبر ۱۹۷۱، ورودی سردابه با وسیله‌ای حدود ۴-۵ کیلوگرم مواد منفجره پلاستیکی با فیوز ۴۰ متری آسیب دید. کل گورستان آسیب دید و کمیسر پلیس فورلی دستور تعطیلی آن را داد. در شب ۲۷ فوریه ۱۹۷۶، کلاه‌های برسالیره و مارشال اول امپراتوری بنیتو موسولینی ، به همراه کوزه‌ای حاوی تکه‌ای از مغز او که پس از مرگش برای تجزیه و تحلیل در ایالات متحده در سال ۱۹۴۵ برداشته شد،‌ توسط مهاجمان ناشناس به سرقت رفت. در طول سال‌ها، این سردابه به مکانی زیارتی برای گروه‌های نئوفاشیست تبدیل شده است، به ویژه در
برای گروه‌های نئوفاشیست تبدیل شده است، به ویژه در سالگردهای خاص مرتبط با فاشیسم، که این امر انتقاد و جنجال سراسری را برانگیخته است. سردابه. در اتاق اصلی، در هر گوشه، چهار تابوت سنگی تراش‌خورده وجود دارد که در گوشه‌های خود با چهار نما تزئین شده‌اند. عمود بر این تابوت، تابوت بنیتو موسولینی قرار دارد که در مرکز یک دخمه فرعی کوچک‌تر قرار دارد. بر روی دیوار نیم‌دایره‌ای پشت آن، یک مجسمه نیم‌تنه از جنس مرمر سفید با دو ویترین کوچک در هر طرف قرار دارد که شامل یک کلاه برسالیری، یک پیراهن مشکی، یک کوزه سنگی حاوی
کلاه برسالیری، یک پیراهن مشکی، یک کوزه سنگی حاوی تکه‌ای از مغز او و چکمه‌هایی (که قسمت بدنه برای درآوردن آنها شکافته، و پاشنه‌های آنها برای جستجوی هرگونه پول پنهان شده در داخل آنها برداشته شده) است که او در زمان مرگش پوشیده بود. همچنین در سمت راست، در بالا، یک کپی فلزی سیاه از حرف "M" قرار دارد. پانزده نفر در این سردابه دفن شده‌اند که نمایانگر پنج نسل از خانواده موسولینی هستند: پانویس.
باشگاه ورزشی ویتربسه ۱۹۰۸ () یک باشگاه فوتبال مستقر در ویتربو، ایتالیا است که در حال حاضر در لیگ پروموتسیونه، رده ششم فوتبال ایتالیا، به رقابت می‌پردازد. رنگ‌ها و نماد. رنگ‌های تیم زرد و آبی هستند. پس از سقوط از سری سی در سال ۲۰۲۳، باشگاه برای ثبت‌نام در سری دی اقدام نکرد، زیرا شهرداری ویتربو اجازه استفاده از ورزشگاه را نداد و به جای آن تصمیم گرفت در لیگ پایین‌تر پروموتسیونه شرکت کند و بازی‌های خانگی خود را در شهر مجاور چزانو برگزار کند. در تاریخ ۲۶ فوریه ۲۰۲۴، باشگاه به طور یک‌جانبه از لیگ پروموتسیونه خارج
باشگاه به طور یک‌جانبه از لیگ پروموتسیونه خارج شد.
باشگاه فوتبال برا () یک باشگاه فوتبال مستقر در برا، ایتالیا است که در حال حاضر در سری سی، "سومین" رده لیگ فوتبال در ایتالیا، به رقابت می‌پردازد. تاریخچه. باشگاه ابتدا به نام Unione Sportiva Braidese تأسیس شد و رنگ‌های رسمی آن آبی روشن و سفید بود. تیم اولین بازی خود را در ۱ مه ۱۹۱۳ مقابل موندوی انجام داد که با نتیجه ۱–۱ به پایان رسید. سال‌های اولیه باشگاه با فعالیت‌های پراکنده مشخص می‌شد تا اینکه در سال ۱۹۲۶ ورزشگاه «مادونا دی فیوری» (نام‌گذاری شده به افتخار کلیسای نزدیک) افتتاح شد و با یک بازی دوستانه مقابل
نزدیک) افتتاح شد و با یک بازی دوستانه مقابل تورینو آغاز به کار کرد که با شکست ۲–۱ همراه بود. در فصل ۱۹۲۶–۲۷، تیم برای اولین بار در Terza Divisione Piemontese شرکت کرد و بلافاصله به Seconda Divisione ارتقا یافت. تا سال ۱۹۳۰، تیم به Prima Divisione رسید اما پس از یک فصل به دلیل مشکلات مالی و سازمانی کنار کشید. باشگاه در سال ۱۹۳۳ تعطیل شد اما در سال ۱۹۳۷ مجدداً به عنوان Associazione Calcio Bra تأسیس شد و رنگ‌های رسمی خود را به زرد و قرمز تغییر داد. پس از جنگ جهانی دوم، باشگاه برا در سال ۱۹۴۶ به سری سی پذیرفته
دوم، باشگاه برا در سال ۱۹۴۶ به سری سی پذیرفته شد. با این حال، باشگاه به زودی سقوط کرد و دوره‌های متعددی از عدم فعالیت و بازسازی را تجربه کرد. در سال ۱۹۵۵، نام باشگاه به Virtus Bra تغییر یافت. با وجود چالش‌های مداوم، از جمله انحلال مجدد در سال ۱۹۵۹، باشگاه به فعالیت خود ادامه داد و دوباره وارد رقابت‌های فوتبال در دسته‌های پایین‌تر شد و به تدریج به رتبه‌های بالاتر رسید. در پایان فصل ۲۰۱۱–۱۲، تیم از اچلنتسا به سری دی ارتقا یافت. در پایان فصل ۲۰۱۲–۱۳، تیم از [سری دی]] به Lega Pro Seconda Divisione ارتقا یافت.
دی]] به Lega Pro Seconda Divisione ارتقا یافت. اگرچه در فصل ۲۰۱۳–۱۴ سقوط کرد اما باشگاه نشان داد که مقاوم است. بعد از گذراندن یک دهه دیگر در Serie D، در ۱۳ آوریل ۲۰۲۵، برا پس از پیروزی در گروه خود به Serie C ارتقا یافت.
لئاندرو آرپیناتی (; – ) سیاستمدار، روزنامه‌نگار و سندیکاچی اهل پادشاهی ایتالیا بود. زندگی‌نامه. آرمپیناتی در چویتلا دی رومانی متولد شد. پیش از جنگ جهانی اول، او در اصل یک آنارشیست فردگرای بود و همراه با دوستش بنیتو موسولینی در روزنامهٔ سوسیالیستی "La lotta di classe" همکاری داشت. او از اوایل اوت ۱۹۱۴ یک مداخله‌گری سیاسی پرشور بود. در آن سال‌ها به بولونیا نقل مکان کرد و در راه‌آهن ایتالیا کار کرد. او در اوایل ۱۹۲۰ دومین فاشیو دی کومباتیمنتو را در این شهر تأسیس کرد. در ۲۱ نوامبر ۱۹۲۰، او از رهبران
شهر تأسیس کرد. در ۲۱ نوامبر ۱۹۲۰، او از رهبران اسکادران‌هایی بود که در درگیری میان فاشیست‌ها و سوسیالیست‌ها در پیازا نتونو و پیازا ماجوره در بولونیا (که به «کشتار پالازو د'آکورسیو» معروف است) شرکت داشتند. سال بعد، او به مجلس نمایندگان انتخاب شد و پس از رژهٔ رم به معاون دبیرکل ملی پارتیتو ناتسیاله فاشیستا (PNF) منصوب شد. در سال ۱۹۲۶ به عنوان "پودستا" بولونیا منصوب شد و این سمت را در سال ۱۹۲۹ ترک کرد تا به عنوان معاون وزیر وزارت کشور خدمت کند. آرمپیناتی چندین مقام در دنیای ورزش ایتالیا بر عهده داشت، از جمله
مقام در دنیای ورزش ایتالیا بر عهده داشت، از جمله رئیس کمیته المپیک ملی ایتالیا (CONI) و فدراسیون فوتبال ایتالیا: او بازسازی مسابقات سری آ در سطح ملی را رهبری کرد و جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴ را سازماندهی نمود. در سال ۱۹۲۶ برای محروم کردن تورینو از عنوان قهرمانی فوتبال پس از یک رسوایی فساد مداخله کرد؛ از آنجا که تیم بولونیا دوم شد و آرمپیناتی اهل بولونیا بود، تصمیم گرفت عنوان قهرمانی اعطا نشود تا از اتهامات علاقه شخصی جلوگیری شود. در سال ۱۹۳۰، دبیر PNF آکیل استاراسه آرمپیناتی را پشت تلاش علیه موسولینی در ورزشگاه
آرمپیناتی را پشت تلاش علیه موسولینی در ورزشگاه دالارا بولونیا در ۳۱ اکتبر ۱۹۲۶ دانست. بنابراین او به عنوان دشمن رژیم متهم شد و ابتدا به لیپار (۱۹۳۴–۱۹۳۷) و سپس به حبس خانگی در نزدیکی بولونیا منتقل شد. در سال ۱۹۴۳، آرمپیناتی دعوت شخصی موسولینی برای پیوستن به ریپوبلیکا دی سالو، دولت دست‌نشاندهٔ آلمان در شمال ایتالیا پس از تصرف جنوب شبه‌جزیره توسط متفقین را رد کرد. او همچنین به اعضای مختلف CLNAI کمک نمود. او در ۲۲ آوریل ۱۹۴۵، یک روز پس از آزادی بولونیا توسط متفقین، در آرجلاتو توسط گروهی از پارتیزان‌های
متفقین، در آرجلاتو توسط گروهی از پارتیزان‌های کمونیست اعدام شد.
جیانکارلو آبته (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل ایتالیا است. او پیش‌تر عضو پارلمان ایتالیا بود و اکنون سومین معاون رئیس یوفا است. آبته همچنین سمت‌هایی در FIGC داشته است و در سال ۲۰۰۹ به یوفا پیوست. زندگی‌نامه. آبته در رم، ایتالیا متولد شد. به عنوان یک کارآفرین، در دانشگاه ساپینزا، رم تحصیل کرد و مدرک اقتصاد و بازرگانی گرفت. فعالیت حرفه‌ای. در سیاست. او از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۲ در پارلمان ایتالیا به نمایندگی از دموکراسی مسیحی حضور داشت. او به مدت ۲۰ سال در این سمت بود تا در سال ۱۹۹۲ تصمیم به تغییر مسیر گرفت. در سال
تا در سال ۱۹۹۲ تصمیم به تغییر مسیر گرفت. در سال ۱۹۹۴، آبه‌ته به عنوان رئیس انجمن کارآفرینان رم انتخاب شد و تا سال ۲۰۰۰ در این سمت باقی ماند. همچنین از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ رئیس هیئت گردشگری رم بود. در فوتبال. آبه‌ته اولین بار در سال ۱۹۸۹ وارد فدراسیون فوتبال ایتالیا شد. او بعدها رئیس سری سی و معاون رئیس این فدراسیون از ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ و دوباره از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ شد. او سرپرست هیئت ایتالیا هنگام قهرمانی در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ بود. آبه‌ته در آوریل ۲۰۰۷ به عنوان رئیس FIGC انتخاب شد. در سال ۲۰۰۹ به یوفا پیوست و در ۲۰۱۱ به
انتخاب شد. در سال ۲۰۰۹ به یوفا پیوست و در ۲۰۱۱ به معاونت رئیس این سازمان رسید. او در سال ۲۰۱۴ از سمت ریاست FIGC کناره‌گیری کرد اما همچنان معاون رئیس یوفا باقی مانده است.
پیِرو آوزیلیو (متولد ۲۸ ژوئن ۱۹۷۲) مدیر ورزشی فوتبال ایتالیایی است که هم‌اکنون به عنوان مدیر ورزشی اینتر میلان فعالیت می‌کند. او از سال ۱۹۹۸ در سمت‌های مختلفی در این باشگاه فعالیت داشته است. زندگی‌نامه و حرفه. آوزیلیو در میلان متولد شد و والدینش اصالتاً از کمپانا در استان کوزنزا بودند. او فوتبال خود را به عنوان هافبک در تیم جوانان پرو سستو آغاز کرد اما به دلیل آسیب‌دیدگی جدی زانو در ۱۸ سالگی بازنشسته شد. در سال ۱۹۹۷، پس از فعالیت به عنوان مربی کمکی در پرو سستو، او به همراه پیرلوئیجی کازیراغی سرپرست بخش
سستو، او به همراه پیرلوئیجی کازیراغی سرپرست بخش جوانان باشگاه شد. در همین دوران، مدرک حقوق خود را از دانشگاه میلان دریافت کرد. در ژانویه ۱۹۹۸، آوزیلیو به عنوان دبیر آکادمی جوانان به اینتر میلان پیوست، پس از توصیه کازیراغی و دعوت ماریو مرگتی. در سال ۲۰۰۱، به عنوان مدیر سازماندهی بخش جوانان منصوب شد و با مدیر فنی جوزپه بارزی همکاری کرد. سپس به مدیر آکادمی جوانان اینتر منصوب شد. بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵، او در هیئت مدیره اسپتزیا کالچو به نمایندگی از اینتر حضور داشت و پس از کسب گواهینامه رسمی، مدیر ورزشی
حضور داشت و پس از کسب گواهینامه رسمی، مدیر ورزشی باشگاه در فصل ۲۰۰۴–۰۵ شد. آوزیلیو همچنین عضو هیئت مدیره انجمن مدیران ورزشی ایتالیا (Adise) است. در دسامبر ۲۰۱۰، او بخش جوانان را ترک کرد تا مدیر ورزشی اینتر شود و با مدیر فنی مارکو برانکا همکاری کند. در ۸ فوریه ۲۰۱۴، او جایگزین برانکا به عنوان مدیر بخش فنی شد. در ۱۱ فوریه ۲۰۱۵، او جایزه "TMW Award" به عنوان بهترین مدیر ورزشی فصل ۲۰۱۴–۱۵ سری آ دریافت کرد. همچنین در ۴ ژوئن همان سال، جایزه "Football Leader" در زمینه استعدادیابی را دریافت کرد. در ۲۱ آوریل ۲۰۱۷،
استعدادیابی را دریافت کرد. در ۲۱ آوریل ۲۰۱۷، قرارداد خود را با اینتر تا ۲۰۲۰ تمدید کرد. در فصل ۲۰۲۰–۲۱ سری آ، اینتر پس از یازده سال قهرمان لیگ شد. و در ادامه با قهرمانی در سوپر جام ایتالیا ۲۰۲۱ و کوپا ایتالیا موفق شد و به فینال لیگ قهرمانان اروپا برای نخستین بار در سیزده سال رسید. در فصل ۲۰۲۳–۲۴ سری آ، اینتر سومین سوپر جام متوالی را کسب کرد و بیستمین عنوان سری آ خود را کسب کرد و دومین اسکودتو استار را به دست آورد. در پایان ۲۰۲۴، آوزیلیو به عنوان "بهترین مدیر ورزشی" در Globe Soccer Awards انتخاب شد. زندگی
ورزشی" در Globe Soccer Awards انتخاب شد. زندگی شخصی. آوزیلیو پیش‌تر با دانیلا ازدواج کرده بود و دارای دو فرزند است: جولیا (متولد ۲۰۰۲) و نیکولو (متولد ۲۰۰۵).
مائوریتزیو زامپارینی (۹ ژوئن ۱۹۴۱ – ۱ فوریه ۲۰۲۲) تاجر ایتالیایی بود. او مالک و مدیر باشگاه فوتبال پالرمو بین ژوئیه ۲۰۰۲ تا فوریه ۲۰۱۷ و از ژوئیه ۲۰۱۷ تا دسامبر ۲۰۱۸ بود. زندگی‌نامه. زامپارینی در چند حوزهٔ تجاری سرمایه‌گذاری داشت که فروشگاه‌های زنجیره‌ای Emmezeta مهم‌ترین آن‌ها بود. او در سال ۱۹۸۷ وارد فوتبال شد، زمانی که باشگاه ونزیا در Serie C2 را خرید و از ورشکستگی احتمالی آن جلوگیری کرد. سرمایه‌گذاری‌های او در این باشگاه باعث شد ونزیا طی چند سال به سری آ صعود کند. او ونزیا را در ۲۰۰۲ فروخت تا باشگاه
آ صعود کند. او ونزیا را در ۲۰۰۲ فروخت تا باشگاه پالرمو را از مالک فرانکو سنسی رئیس آ.اس. رم خریداری کند تا تیم سیسیلی را به سری آ بازگرداند؛ هدفی که با صعود در فصل ۲۰۰۳–۰۴ محقق شد. در آوریل ۲۰۱۲، زامپارینی به دلیل دخالت در مالکیت طرف سوم یک سال محروم شد؛ با این حال پس از درخواست تجدیدنظر این محرومیت به پنج ماه کاهش یافت. در ۲۷ فوریه ۲۰۱۷، زامپارینی پس از ۱۵ سال ریاست و بیش از ۴۰ تغییر مدیریتی به عنوان رئیس باشگاه پالرمو کناره‌گیری کرد (آخرین تغییر منصوب کردن دیه‌گو لوپز به جای اوجنیو کورینی بود که یک ماه
دیه‌گو لوپز به جای اوجنیو کورینی بود که یک ماه پیش استعفا داده بود) و اعلام کرد که کنترل باشگاه را رسماً به صندوق نامشخص انگلیسی-آمریکایی فروخته است. در ۴ ژوئیه ۲۰۱۷، پل باکاجلینی از ریاست پالرمو استعفا داد و باشگاه دوباره به دست زامپارینی بازگشت، زیرا منابع مالی لازم فراهم نشده بود. زامپارینی اعلام کرده بود پس از استعفای باکاجلینی جایگاه ریاست را دنبال نخواهد کرد. او به عنوان عضو هیئت مدیره باشگاه باقی ماند و سمت رئیس باشگاه خالی بود. جیوانی جیاماروا در نوامبر ۲۰۱۷ به عنوان رئیس منصوب شد. در ۱ دسامبر
نوامبر ۲۰۱۷ به عنوان رئیس منصوب شد. در ۱ دسامبر ۲۰۱۸، زامپارینی تأیید کرد که باشگاه را به شرکت ناشناس لندن به قیمت «نمادین» ۱۰ یورو فروخته است. او در ۱ فوریه ۲۰۲۲ در کوتینیولا بر اثر عوارض پریتونیت در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
روزلا سنسی (زادهٔ ۱۸ دسامبر ۱۹۷۱) کارآفرین و مدیر ورزشی ایتالیایی است. او از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ رئیس باشگاه حرفه‌ای فوتبال ایتالیایی A.S. Roma بود او فارغ‌التحصیل دانشگاه آزاد بین‌المللی علوم اجتماعی گویدو کارلی (LUISS) است و سمت مدیرعامل و از ۲۸ اوت ۲۰۰۸ همچنین رئیس هیئت مدیره باشگاه را برعهده داشت، جایگزین پدرش فرانکو سنسی شد که تا زمان درگذشتش در ۱۷ اوت ۲۰۰۸ رئیس باشگاه بود او دومین زن در تاریخ باشگاه است که این مقام را داشته‌است. پیش از او، فلورا ویولا، همسر دینو ویولا، پس از مرگ همسرش در ۱۹۹۱ رئیس باشگاه شد.
ویولا، پس از مرگ همسرش در ۱۹۹۱ رئیس باشگاه شد. روزلا سنسی یکی از دو زنی بود که در دهه ۲۰۰۰ یک باشگاه فوتبال در لیگ حرفه‌ای برتر ایتالیا، سری آ، هدایت می‌کرد و فرانچسکا منارینی نیز رئیس باشگاه فوتبال بولونیا بود. از ۲۰۰۶، سنسی به نمایندگی از باشگاه‌های سری آ به عضویت هیئت مدیره لیگا کالچو انتخاب شد و به عنوان معاون رئیس فعالیت می‌کرد. او اولین معاون رئیس لگا سری آ پس از تأسیس آن در ۲۰۱۰ بود در ۳۱ مارس ۲۰۰۹، سنسی صاحب یک دختر به نام لیویا شد در ۸ ژوئیه ۲۰۱۰، به دلیل بدهی‌های شرکت خانوادگی او، Compagnia
به دلیل بدهی‌های شرکت خانوادگی او، Compagnia Italpetroli، به یونی‌کردیتس، او موافقت کرد تا باشگاه باشگاه فوتبال آ.اس. رم فروخته شود. در دوره موقت، باشگاه عملاً تحت مالکیت بانک بود و سنسی همچنان به عنوان رئیس باشگاه فعالیت می‌کرد. در ۳۱ مارس ۲۰۱۱، او پس از توافق یک کنسرسیوم به رهبری کارآفرین آمریکایی توماس دی‌بندتو برای خرید باشگاه، از سمت خود کناره‌گیری کرد. فروش در ۱۶ آوریل با مبلغ ۷۰٫۳ میلیون یورو تکمیل شد و شرکت Roma 2000 S.r.l. از Compagnia Italpetroli به "NEEP Roma Holding" منتقل شد، یک سرمایه‌گذاری
به "NEEP Roma Holding" منتقل شد، یک سرمایه‌گذاری مشترک ۶۰–۴۰ توسط AS Roma SPV LCC و UniCredit بانک یونی‌کردیتس همچنین دارایی‌های دیگری از Compagnia Italpetroli به عنوان تسویه بدهی دریافت کرد.
فرانچسکو سنسی (۲۹ ژوئیه ۱۹۲۶ – ۱۷ اوت ۲۰۰۸) یک سرمایه‌دار نفتی و مدیر ورزشی ایتالیایی بود. او در رم متولد شد و بیشتر عمر خود را در همان شهر گذراند، اگرچه مدتی نیز به عنوان شهردار ویسو خدمت کرد؛ شهری که خانواده‌اش از آنجا ریشه داشتند. سنسی به مدت پانزده سال، از نوامبر ۱۹۹۳ تا زمان مرگش در اوت ۲۰۰۸، ریاست آ.اس رم را برعهده داشت. او در مه ۱۹۹۳ به همراه پیترو متساروما سهام باشگاه را به دست گرفت و در ۸ نوامبر همان سال رسماً به‌عنوان رئیس منصوب شد. در دوران مدیریت او، رم به یکی از رقابتی‌ترین تیم‌های فوتبال
او، رم به یکی از رقابتی‌ترین تیم‌های فوتبال ایتالیا تبدیل شد. باشگاه در این دوره موفق به کسب یک اسکودتو (فصل ۲۰۰۰–۰۱)، دو سوپر جام ایتالیا (۲۰۰۱ و ۲۰۰۷) و دو کوپا ایتالیا (۲۰۰۶–۰۷ و ۲۰۰۷–۰۸) شد. بسیاری از رسانه‌های ورزشی ایتالیا او را «نماد رنسانس رم» توصیف کرده‌اند و معتقدند که سیاست‌های مالی و ورزشی او ثبات و اعتبار تازه‌ای به باشگاه بخشید. دخترش روزلا نیز در دوران پایانی مدیریت پدر به‌عنوان مدیرکل باشگاه ایفای نقش کرد و پس از درگذشت او ریاست رم را برعهده گرفت. افزون بر فعالیت‌های ورزشی، سنسی به‌دلیل
گرفت. افزون بر فعالیت‌های ورزشی، سنسی به‌دلیل موفقیت‌های کارآفرینانه‌اش در صنعت نفت و انرژی نیز شناخته می‌شد. در recognition از این دستاوردها، در ۲ ژوئن ۱۹۹۵ توسط رییس‌جمهور ایتالیا نشان Cavaliere del lavoro به او اعطا شد.
مرحله حذفی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۱ از ۲۵ اوت تا ۵ نوامبر ۲۰۲۱ برگزار شد. در مجموع ۸ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۱ به رقابت پرداختند. تیم‌های منطقه آسه‌آن به دلیل لغو مسابقات مرحله گروهی در منطقه آسه‌آن، در مرحله حذفی شرکت نکردند. تیم‌های راه یافته. تیم‌های زیر از مرحله گروهی صعود کردند: فرمت. در مرحله حذفی، هشت تیم به صورت تک‌حذفی به رقابت پرداختند. هر مسابقه به صورت تک‌حذفی برگزار شد. در صورت لزوم، وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می‌شد (مقررات ماده ۹.۳ و ۱۰.۱). برنامه.
استفاده می‌شد (مقررات ماده ۹.۳ و ۱۰.۱). برنامه. برنامه هر مرحله به شرح زیر است (غ: منطقه غرب آسیا؛ م: منطقه آسیای مرکزی). مسابقات در منطقه غرب آسیا دوشنبه‌ها و سه‌شنبه‌ها برگزار می‌شود، در حالی که مسابقات در منطقه مرکزی و پلی‌آف بین منطقه‌ای سه‌شنبه‌ها و چهارشنبه‌ها برگزار می‌شود. نمودار. نمودار مسابقات به شرح زیر است: نیمه نهایی منطقه‌ای. خلاصه. نیمه نهایی منطقه‌ای غرب آسیا به صورت تک‌بازی برگزار شد و تیم میزبان بر اساس نحوه قرعه‌کشی و بر اساس اینکه کدام تیم‌های دوم گروه به مرحله بعد راه پیدا می‌کنند،
تیم‌های دوم گروه به مرحله بعد راه پیدا می‌کنند، تعیین می‌شد. تیم اول گروه میزبان مسابقه با تیم دوم گروه بود. اگر دو تیم اول گروه با هم بازی می‌کردند، یکی از تیم‌های اول گروه (که تیم دوم گروهش به مرحله بعد راه پیدا می‌کرد) میزبان مسابقه بود. فینال منطقه‌ای. خلاصه. فینال منطقه غرب آسیا و آسیای مرکزی به صورت تک‌بازی برگزار شد و تیم میزبان با قرعه‌کشی مشخص شد. برنده فینال منطقه غرب آسیا به فینال راه یافت، در حالی که برنده فینال منطقه آسیای مرکزی به نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای راه یافت. نیمه نهایی پلی‌آف بین
بین منطقه‌ای راه یافت. نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای. خلاصه. پس از لغو مسابقات در منطقه آسه‌آن، تنها سه تیم به نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای راه یافتند، یعنی برنده منطقه جنوب آسیا (گروه D)، برنده منطقه شرق آسیا (گروه J) و برنده فینال منطقه مرکزی. سه قهرمان منطقه به دو گروه تقسیم شدند که یکی از آنها به فینال پلی‌آف بین منطقه‌ای راه یافت، اتفاقی که برای لی من افتاد. مسابقات و ترتیب مراحل با قرعه‌کشی تعیین شد، بدون هیچ گونه سیدبندی، برنده فینال منطقه مرکزی میزبان مسابقه بود و برنده منطقه جنوب آسیا تیم مهمان
مسابقه بود و برنده منطقه جنوب آسیا تیم مهمان بود. فینال پلی‌آف بین منطقه‌ای. خلاصه. در فینال پلی‌آف بین منطقه‌ای، دو تیمی که از نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای صعود کرده بودند، با هم بازی کردند و ترتیب بازی‌ها بر اساس قرعه‌کشی نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای تعیین شد. برنده فینال پلی‌آف بین منطقه‌ای به فینال راه یافت. فینال. فینال به صورت تک‌بازی، بین برنده فینال منطقه‌ای غرب آسیا و برنده فینال پلی‌آف بین منطقه‌ای برگزار شد. تیم میزبان به صورت چرخشی تعیین شد و مسابقه به میزبانی برنده فینال منطقه‌ای غرب آسیا
و مسابقه به میزبانی برنده فینال منطقه‌ای غرب آسیا برگزار شد، همانطور که در مورد سال‌های فرد (مقررات ۹.۱.۲) انجام می‌شود.
نیکولا سالرنو، متولد ۳ اوت ۱۹۵۶ در ماترا، ایتالیا، یک مدیر ورزشی ایتالیایی است. دوران کاری. فرزند سناتور فرانچسکو کارملو سالرنو، رئیس سابق ماترا، نیکولا سالرنو فعالیت حرفه‌ای خود در فوتبال را نه به‌عنوان بازیکن، بلکه از عرصه مدیریتی آغاز کرد. او نخستین تجربه‌اش را در لیگ سری سی۲ به‌عنوان مدیر ورزشی بین سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶ کسب کرد. در این دوره، سالرنو پایه‌های تجربهٔ اجرایی خود را بنا نهاد و با ساختار مدیریتی فوتبال ایتالیا در رده‌های پایین آشنا شد. او سپس به‌عنوان مدیر ورزشی و مدیر بازار در راوِنا و لیکاتا
مدیر ورزشی و مدیر بازار در راوِنا و لیکاتا مشغول به کار شد و توانست با لیکاتا در فصل ۱۹۸۸–۱۹۸۹ به لیگ سری بی صعود کند؛ موفقیتی که شهرت اولیه او را به‌عنوان مدیری توانمند تثبیت کرد. از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳ نیز در تریسته ادامهٔ فعالیت داد و تجربه ارزشمندی در سطوح بالاتر مدیریتی به دست آورد. پس از گذراندن محرومیت اولیه، سالرنو در مقام مدیر ورزشی مسیینا بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲ یکی از معماران اصلی احیای "جیالوروسی" بود. او طی این دوره به‌همراه مدیریت باشگاه، روند صعود تیم از لیگ ملی آماتورها به سری بی را هدایت کرد و
تیم از لیگ ملی آماتورها به سری بی را هدایت کرد و نامش با یکی از موفق‌ترین مقاطع تاریخ معاصر مسیینا پیوند خورد. در فصل ۲۰۰۲–۲۰۰۳، پس از تغییر رهبری در مسیینا، سالرنو راهی کاتانیا در سری بی شد و توانست اعتبار حرفه‌ای خود را در سطحی بالاتر حفظ کند. در فصل بعد، او به باشگاه سری آ کالیاری کالچو پیوست و همکاری طولانی‌مدتش با مالک وقت، ماسیمو چلینو، آغاز شد. کالیاری تحت هدایت آنان قهرمان سری بی ۲۰۰۳–۲۰۰۴ شد و به سری آ بازگشت. سالرنو تا ۲۰۰۶ در کالیاری باقی ماند و طی این مدت نقش مهمی در سیاست‌های نقل‌وانتقالات و
طی این مدت نقش مهمی در سیاست‌های نقل‌وانتقالات و تثبیت جایگاه باشگاه در لیگ ایفا کرد. منابع ایتالیایی او را یکی از پایه‌گذاران پروژهٔ بلندمدت چلینو در کالیاری می‌دانند. او سپس در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷ به‌عنوان مدیر ورزشی فوگیا در سری سی۱ منصوب شد. تیم آپولیایی تحت مدیریت او به فینال پلی‌آف راه یافت و در دیداری حساس مقابل آولینو توانست به سری بی صعود کند؛ موفقیتی که بار دیگر توانایی سالرنو در مدیریت پروژه‌های فوتبالی دشوار را نشان داد. سالرنو در سال ۲۰۰۷ به کالیاری بازگشت، اما در فوریه ۲۰۰۸ به‌دلیل اختلافات مدیریتی
اما در فوریه ۲۰۰۸ به‌دلیل اختلافات مدیریتی از سمت خود برکنار شد. اندکی بعد، در ۱۲ اکتبر ۲۰۰۹، او مدیر ورزشی یو.اس. سالرنیتانا ۱۹۱۹ شد. با این حال، در ۱۱ فوریه ۲۰۱۱ و همزمان با آغاز دوره مالکیت جدید باشگاه، از سمت خود کناره‌گیری کرد. در تابستان ۲۰۱۱ و پس از تجربه با سالرنیتانا، او نقشی مشاوره‌ای در مسیینا، که به سری دی سقوط کرده بود، برعهده گرفت. در همان سال به‌عنوان مدیر ورزشی گروسِتو در سری بی منصوب شد و بار دیگر به سطح بالاتر فوتبال ایتالیا بازگشت. تابستان ۲۰۱۲ نقطهٔ عطفی در مسیر حرفه‌ای سالرنو بود؛ او
۲۰۱۲ نقطهٔ عطفی در مسیر حرفه‌ای سالرنو بود؛ او مدیر ورزشی کاتانیا شد و تیم را برای رقابت در سری آ ۲۰۱۲–۲۰۱۳ آماده کرد. تجربه حضور دوباره در بالاترین سطح فوتبال ایتالیا جایگاه او را بیش از پیش تثبیت نمود. در ۵ ژوئیه ۲۰۱۳، سالرنو برای سومین بار به کالیاری بازگشت و این بار در مقام رئیس تیم فنی و مدیر فوتبال منصوب شد. اما با فروش باشگاه توسط ماسیمو چلینو در ژوئن ۲۰۱۴ به‌منظور تمرکز بر مالکیت لیدز یونایتد، او نیز فوراً کالیاری را ترک کرد. در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۴، چلینو اعلام کرد که سالرنو به‌مدت دو سال به لیدز یونایتد
اعلام کرد که سالرنو به‌مدت دو سال به لیدز یونایتد می‌پیوندد. او در لیدز نقش پرچالشی را تجربه کرد؛ از جمله در ۲ آوریل ۲۰۱۵ که به‌طور بحث‌برانگیزی استیو تامپسون، دستیار سرمربی، را تعلیق کرد. این تصمیم واکنش‌های گسترده‌ای برانگیخت و تنش میان او و هواداران را افزایش داد. در ۹ آوریل، چلینو مدعی شد که سالرنو استعفا داده است، هرچند قرارداد او همچنان معتبر بود. در نهایت، در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۵، قرارداد او و لیدز یونایتد با توافق دوجانبه فسخ شد. در همان روز، سالرنو مصاحبه‌ای مفصل با اسکای اسپورت انجام داد و درباره
مصاحبه‌ای مفصل با اسکای اسپورت انجام داد و درباره رابطه‌اش با چلینو، نیل ردفارن و وضعیت قرارداد میرکو آنتنوچی توضیح داد و اذعان کرد که روابطش با استیو تامپسون همواره پرتنش بوده است. کمی بعد در همان ژوئن ۲۰۱۵، سالرنو به باشگاه لیگ برتر واتفورد به‌عنوان مشاور در حوزه جذب بازیکنان خارجی پیوست و تا مدتی در ساختار بین‌المللی این تیم فعالیت داشت. در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۷، سالرنو به‌عنوان مدیر ورزشی باشگاه ورزشی چیتا دی پالرمو منصوب شد. اما دوره حضور او در این باشگاه کوتاه بود و در ۱۱ آوریل ۲۰۱۷ همراه با سرمربی لوپز از
بود و در ۱۱ آوریل ۲۰۱۷ همراه با سرمربی لوپز از سمت خود استعفا داد.
"متن مورب"خانواده موسولینی به خانواده بستگان بنیتو موسولینی، نخست‌وزیر فاشیست ایتالیا از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ اطلاق می‌شود که نقش پررنگی در تاریخ مدرن ایتالیا در دوران نخست‌وزیری بنیتو و حکومت جمهوری سوسیال ایتالیا و نقش پررنگی در فرهنگ ایتالیا در دوران‌های بعدی بازی کردند.
اقتصاد در استان مزکور (کهگیلویه و بویراحمد) که کهگیلویه شامل قسمت گرمسیری استان مانند دهدشت سوق لنده بهمی شامل می‌شود و بویراحمد شامل یاسوج بابامیدان و بخش مادوان شامل تعداد زیاد روستا شامل می‌شود و اما آن و بین کهگیلویه (و) بویراحمد شامل گچساران و باشت و ماهور منطقه مزکور میباشد که از غرب تا سردشت از شرق تا نورآباد و از جنوب تا نزدیک روستای بهمن یاری گناوه و از شمال تا آبشیرین شامل است اقتصاد منطقه هرکدام بر پایه ی دایر است قسمتی بر نفت و شرکت نفت قسمتی بر کشاورزی قسمتی ادارات دولتی شامل کلیه ادارات قسمتی
کشاورزی قسمتی ادارات دولتی شامل کلیه ادارات قسمتی دامداری قسمتی کسبه قسمتی... اما جوانان بیشتر بخاطر کمبود کار مناسب حرفه خود به شغل شوتی روی آورده اند
شهرک پردیس شهرک پردیس شیراز. یکی از محله های نسبتا جدید در شیراز است در کنار کمربندی اصلی شیراز در نزدیکی شهرک رکن آباد است در کنار شهرک جوادیه دارای تعدادی سوپر مارکت میوه فروشی و یک منطقه کاملا مسکونی است یک مسجد دارد یک گلخانه دارد
کلیسای هامبارتسوم مقدس (نور ناخیجوان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نور ناخیجوان، روستوف-نا-دونو روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هاکوب مقدس (تاگانروگ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تاگانروگ، استان روستوف روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هزارمنجی (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سوارانتس، استان سیونیک ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای نازارت مقدس (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کلکته، ایالت کلکته هند می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هاروتیون مقدس (سنت پترزبورگ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سنت پترزبورگ، ناحیه شمال‌غربی روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (چنای) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر چنای، تامیل نادو هند می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای کاراپت مقدس (تلاوی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تلاوی، کاختی گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای کاتارینه مقدس (سنت پترزبورگ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سنت پترزبورگ، ناحیه شمال‌غربی روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای صلیب مقدس (مسکو) (؛ Մոսկվայի Սուրբ Խաչ հայկական եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر مسکو، استان مسکو روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
عملیات سنگ داغ یک عملیات نظامی ایالات متحده آمریکا بود که در سال ۱۹۹۲ انجام شد. این عملیات شامل استفاده از بلوک‌های بتنی برای تغییر مسیر جریان‌های گدازه و دور کردن آن‌ها از تزافرانا اتنئا، شهری در سیسیل، ایتالیا بود. هدف این اقدام کاهش میزان تخریب شهر در هنگام فوران کوه اتنا بود. پرسنل نیروی دریایی آمریکا و تفنگداران دریایی آمریکا از بلوک‌های بتنی ۸۰۰۰ پوندی برای تحقق این هدف استفاده کردند. مقدمه. در طول فوران ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳ کوه اتنا، شهر به‌طور جدی توسط جریان‌های پیش‌رونده گدازه تهدید شد. در آوریل ۱۹۹۲،