payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بخش زیادی از وقت خود را به ادبیات اختصاص می‌داد. مضامین نمایشنامه‌های او با مفاهیمی که جایگاه زن را در جامعه آن دوران زیر سؤال می‌برد، آمیخته شده بود. او در آثارش با لحنی مردانه می‌نوشت که فضیلت او را نشان می‌داد. او یکی از نمایشنامه‌نویسان زن موفق زمان خود محسوب می‌شود که این موفقیت به دوران بازیگری او روی صحنه نسبت داده می‌شود. آندریینی در یکی از برجسته‌ترین آثار خود، "«لا میرتیلا»" (۱۵۸۸)، توانست به موضوعات بحث‌برانگیز و تابو در مورد زنان و کوئیر بودن بپردازد. او از طریق این نمایشنامه، به قدرت، خودآگاهی
او از طریق این نمایشنامه، به قدرت، خودآگاهی و استقلال زنان و همچنین روابط عمیق و حمایتی زنانه می‌پردازد. علاوه بر این، او از طریق شخصیت آردلیا، ایده لزبینیسم را بررسی می‌کند. او توانست ایده‌های اولیه فمینیستی جنسیت و تمایلات جنسی را در هم تنیده و در عین حال با عناصر نمایشی پیچیده درام‌های روستایی آشنا شود. دیگر نمایشنامه‌نویسان زن نیز شروع به معرفی این ایده‌ها کردند. با این حال، شهرت طلایی و محبوبیت روزافزون آندرینی به او اجازه داد تا بدون عواقب به این موضوعات بپردازد؛ بنابراین، او توانست از جایگاه بزرگ
بپردازد؛ بنابراین، او توانست از جایگاه بزرگ خود برای روشن کردن این موضوع استفاده کند. در واقع، پس از انتشار "«میرتیلا» ،" او شروع به مکاتبه با روشنفکران معاصر، شرکت در مجامع آنها کرد و - که دستاوردی غیرمعمول برای یک زن در دوران خود بود - در سال ۱۶۰۱ به انجمن ادبی "آکادمیا دلی اینتنتی" پاویا پیوست و به همین دلیل لقب "آکسا را برای خود برگزید." در یک مسابقه شعر که توسط کاردینال جورجیو چینتیو آلدوبراندینی از رم برگزار شد، ایزابلا آندرینی پس از شاعر رنسانس تورکواتو تاسو، مقام دوم را کسب کرد. مانند تاسو، هم
تاسو، مقام دوم را کسب کرد. مانند تاسو، هم گابریلو چیابرا و هم جامباتیستا مارینو او را ستوده‌اند.
دوورا آسکارلی شاعر ایتالیایی قرن شانزدهم بود که در رم ایتالیا زندگی می‌کرد. آسکارلی احتمالاً اولین زن یهودی بود که کتابی از آثار خودش منتشر کرد. زندگی‌نامه. اطلاعات کمی در مورد دِوورا آسکارلی وجود دارد و برخی از اطلاعات موجود متناقض است. تقدیم‌نامه کتاب او، کابین خلبان اورانتی، نشان می‌دهد که او در قرن شانزدهم در رم زندگی می‌کرده و با جوزف آسکارلی ازدواج کرده است. آسکارلی که گمان می‌رود در طبقه بازرگانان ایتالیایی متولد شده باشد، تحصیل‌کرده بود و می‌توانست زمانی را به ترجمه و سایر نوشته‌ها اختصاص دهد. هیچ
زمانی را به ترجمه و سایر نوشته‌ها اختصاص دهد. هیچ نام خانوادگی در رابطه با آسکارلی ذکر نشده است. برخی گفته‌اند که او و همسرش ممکن است پسرعمو یا پسرعمو بوده و بنابراین نام خانوادگی یکسانی داشته‌اند. می‌توان ارتباطاتی بین خانواده آسکارلی و رهبران کاتالان در رم پیدا کرد. آپارتمان‌های اورانتی. کتاب آسکارلی "با عنوان «خانهٔ دعا»" در سال ۱۶۰۱ در ونیز منتشر شد. این کتاب شامل ترجمه متون مذهبی از عبری به ایتالیایی و همچنین اشعاری به زبان ایتالیایی است که توسط خود آسکارلی سروده شده است. این کتاب گاهی با نام متن اول
سروده شده است. این کتاب گاهی با نام متن اول خود، "«مئون ها-شوآلیم»" یا "«محل دعاکنندگان» شناخته می‌شود." نحوه انتشار کتاب نیز مورد بحث است. برخی منابع ادعا می‌کنند که یکی از دوستان آسکارلی به نام دیوید دلا روکا اثر او را پس از مرگش منتشر کرده است. برخی دیگر ادعا می‌کنند که روکا، یک یهودی رومی، اجازه انتشار آثارش را در ونیز نداشته است و به احتمال زیاد روکا صرفاً به آسکارلی که هنوز زنده است در انتشار آثارش کمک کرده است. ناشر، دانیل زانتی، مسیحی بود که کتاب‌های یهودی منتشر می‌کرد. اولین شعر این کتاب، "مئون
یهودی منتشر می‌کرد. اولین شعر این کتاب، "مئون ها-شوآلیم"، بخشی از "«مِقداش مِآت، ایل تمپیو»" یا "«پناهگاه کوچک»"، شعری برای یوم کیپور است که توسط موسی ریتی اهل پروجا (۱۳۸۸–۱۴۵۹) سروده شده است. ترجمه آسکارلی متن را به ایتالیایی قافیه‌دار تبدیل می‌کند. آسکارلی دو غزل سروده که در این کتاب منتشر شده‌اند. غزل اول، «تصویر "سوزانا»" بر اساس داستان ساختگی سوزانا است. در غزل دوم، «"هر" آنچه در من از بهشت است»، راوی کسب فضایل از بهشت را مانند زنبوری از گل‌ها توصیف می‌کند. اگرچه این شعر ناشناس است، اما به ویژه به
می‌کند. اگرچه این شعر ناشناس است، اما به ویژه به عنوان یک خودزندگی‌نامه تفسیر شده است زیرا نام دِوورا یا دِبورا به معنی «زنبور» است. بر اساس اشعارش، آسکارلی به عنوان «پرهیزگار»، «متین و گوشه‌گیر» توصیف شده است. برخی دیگر استدلال کرده‌اند که لحن عبادی اشعار آسکارلی ممکن است مطابق با نقش‌های جنسیتی زمان او انتخاب شده باشد.
آلساندرو دِ مدیچی (۲۲ ژوئیه ۱۵۱۰ - ۶ ژانویه ۱۵۳۷)، ملقب به " ایل مورو " به دلیل رنگ پوست تیره‌اش، دوک پنه و اولین دوک جمهوری فلورانس (از سال ۱۵۳۲)، از سال ۱۵۳۰ تا زمان مرگش در سال ۱۵۳۷ حاکم فلورانس بود. الساندرو، اولین مدیچی که به عنوان یک پادشاه موروثی بر فلورانس حکومت کرد، همچنین آخرین مدیچی از خاندان ارشد خانواده بود که رهبری شهر را بر عهده داشت. ترور او به دست پسرعموی دورش، لورنزاچو، باعث شد عنوان دوک به کوزیمو اول دِ مدیچی ، از شاخه جوان‌تر خانواده، منتقل شود. زندگی. آلساندرو که در فلورانس متولد شده
شود. زندگی. آلساندرو که در فلورانس متولد شده بود، توسط بسیاری از معاصرانش به عنوان تنها پسر لورنزو دوم دِ مدیچی، دوک اوربینو ، نوه لورنزو دِ مدیچی "باشکوه" شناخته می‌شد. برخی دیگر معتقد بودند که او پسر نامشروع جولیو دِ مدیچی (بعدها پاپ کلمنت هفتم ) است، اما در آن زمان و امروز این یک دیدگاه اقلیت بود. اسکیپیونه آمیراتو ، مورخ دربار دوک‌نشین بزرگ مدیچی می‌نویسد: "... برخی که اعتبار آنها معتبر است و این راز را از خدمتکاران پنترالیا به دست آورده‌اند، فکر می‌کنند که او پسر کلمنت بوده و از یک خدمتکار خانه در
که او پسر کلمنت بوده و از یک خدمتکار خانه در زمانی که شوالیه سنت جان بود، متولد شده است." لقب او "ایل مورو" به دلیل رنگ پوست نسبتاً تیره‌اش است.. برخی مورخان، از جمله کریستوفر هیبِرت، دو فرضیه درباره‌ٔ تبار آلِساندرو دِ مدیچی مطرح کرده‌اند: گفته می‌شد که او فرزند نامشروع کاردینال جولیو (بعدها پاپ کلمنت هفتم) بوده و مادرش یا برده‌ای مور از شمال آفریقا بوده یا زنی روستایی از ناحیهٔ کامپانیا در اطراف رم. با این حال، اسناد تاریخی مادر او را سیمونتا دا کولِوِکّیو معرفی می‌کنند؛ خدمتکاری در خانهٔ آلفونسینا
معرفی می‌کنند؛ خدمتکاری در خانهٔ آلفونسینا اورسینی، مادربزرگ آلِساندرو. نویسندهٔ فرانسوی، ژان نِستور، در دههٔ ۱۵۶۰ گزارش داد که شایعهٔ منشأ برده‌وار مور، نخستین‌بار توسط دشمنان تبعیدی آلِساندرو در ناپل منتشر شد و پایه‌ای نداشت. همچنین، مورخ دانشگاه فلورانس، جورجو اسپینی، این روایت را بی‌اساس دانسته و مادر آلِساندرو را زنی دهقان از حومهٔ رم معرفی کرده که بعدها با یک باربر اهل لاتزیو ازدواج کرده بود. این اختلاف‌نظرها دربارهٔ تبار آلِساندرو نه‌تنها بازتابی از فضای سیاسی و رقابت‌های خانوادگی در فلورانس قرن
از فضای سیاسی و رقابت‌های خانوادگی در فلورانس قرن شانزدهم است، بلکه نشان‌دهندهٔ نقش شایعه‌سازی در تضعیف مشروعیت چهره‌های سیاسی آن دوره نیز هست. اوایل زندگی. آلِساندرو دِ مدیچی دوران کودکی خود را در رم گذراند، جایی که تحت نظارت پاپ لئوی دهم و کاردینال جولیو دِ مدیچی، آموزش انسان‌گرایانه‌ای از پیریو والریانو بولتسانی دریافت کرد. در همین سال‌ها، چندین مرگ غیرمنتظره در شاخه اصلی خاندان مدیچی رخ داد: جولیانو دِ مدیچی، دوک نمور، در سال ۱۵۱۶؛ لورنزو دوم دِ مدیچی، دوک اوربینو، در سال ۱۵۱۹؛ و سرانجام خود پاپ لئوی
دوک اوربینو، در سال ۱۵۱۹؛ و سرانجام خود پاپ لئوی دهم در سال ۱۵۲۱. این وقایع کاردینال جولیو را، که در آن زمان «گران ماسترو» فلورانس بود و بعدها به پاپ کلمنت هفتم تبدیل شد، بر آن داشت تا بازماندگان خاندان مدیچی را به پوجو آ کایانو، در نزدیکی فلورانس، منتقل کند: آلِساندرو؛ خواهر ناتنی‌اش کاترین، که بعدها ملکه فرانسه شد؛ و پسرعمویش ایپولیتو، که بعدها به معاونت صدارت کلیسای کاتولیک رسید.. در سال ۱۵۲۲، کاردینال جولیو عنوان «دوک پنّه» را برای آلِساندرو از شارل پنجم، امپراتور مقدس روم، خریداری کرد. این اقدام
پنجم، امپراتور مقدس روم، خریداری کرد. این اقدام نه‌تنها جایگاه سیاسی آلِساندرو را تثبیت کرد، بلکه نشان‌دهنده تلاش خاندان مدیچی برای حفظ نفوذ و تداوم قدرت در شرایطی بود که با بحران‌های خانوادگی و سیاسی روبه‌رو بودند. وقتی کاردینال جولیو در سال ۱۵۲۳ به مقام پاپ کلمنت هفتم رسید، رهبری فلورانس را به الساندرو و ایپولیتو، تحت نیابت کاردینال سیلویو پاسرینی، نماینده پاپ، واگذار کرد. متأسفانه، الساندرو و ایپولیتو «فقط از یک نظر شبیه هم بودند، نفرت متقابل از یکدیگر». آنها در طول زندگی کوتاه خود آشکارا با هم دشمنی
آنها در طول زندگی کوتاه خود آشکارا با هم دشمنی می‌کردند. پاسرینی در میان جناح ضد مدیچی در فلورانس و همچنین اعضای خانواده مدیچی مانند کلاریس استروزی ، دختر پیرو نگون بخت ، بسیار منفور بود. او نه تنها پاسرینی، بلکه الساندرو را نیز بی‌اعتبار می‌دانست و او را شایسته نام خانوادگی نمی‌دانست. خشم از نیابت پاسرینی مورد حمایت مدیچی، چهار سال بعد منجر به شورش مردمی شد. در جریان غارت رم در سال 1527، گروهی از فلورانسی‌ها، مدیچی‌ها را سرنگون کردند و یک جمهوری تئوکراتیک تحت تأثیر ساونارولا را تأسیس کردند. به الساندرو و
تحت تأثیر ساونارولا را تأسیس کردند. به الساندرو و ایپولیتو دِ مدیچی توصیه شد که به همراه کاردینال پاسرینی شهر را ترک کنند. بسیاری از حامیان اصلی مدیچی‌ها از فلورانس گریختند؛ اما کاترین دِ مدیچی هشت ساله جا ماند. الساندرو سه سال بعد را در تبعید گذراند. دوک فلورانس. در سال ۱۵۳۰، پس از حدود ده ماه محاصره فلورانس که با حمایت نیروهای اسپانیایی انجام شد، آلِساندرو دِ مدیچی به‌عنوان رئیس دولت منصوب شد. پاپ کلمنت هفتم او را به این مقام برگزید و از میان دو گزینه اصلی، ایپولیتو را کنار گذاشت و به مقام کاردینالی
اصلی، ایپولیتو را کنار گذاشت و به مقام کاردینالی رساند. این انتخاب موجب تنش‌های شدید میان دو پسرعموی مدیچی شد؛ ایپولیتو تا پایان عمر خود آشکارا از تمایلش برای سرنگونی آلِساندرو و رهبری فلورانس سخن می‌گفت. آلِساندرو در ۱۴ تیر ۱۵۳۱ وارد فلورانس شد تا حکومت را در دست گیرد. نه ماه بعد، شارل پنجم، امپراتور مقدس روم، او را به‌عنوان دوک موروثی فلورانس منصوب کرد، چرا که توسکانی از نظر حقوقی بخشی از امپراتوری محسوب می‌شد. این انتصاب، به‌طور رسمی به جمهوری فلورانس پایان داد و آغاز بیش از دویست سال سلطنت خاندان مدیچی
داد و آغاز بیش از دویست سال سلطنت خاندان مدیچی را رقم زد—دوره‌ای که ساختار سیاسی، فرهنگی و اجتماعی شهر را به‌کلی دگرگون ساخت. قانون اساسی فلورانس در سال ۱۵۳۲ قدرت دوک آلِساندرو دِ مدیچی را تثبیت کرد. در دوران حیات پاپ کلمنت هفتم، آلِساندرو با مشورت شوراهای منتخب حکومت می‌کرد و تلاش داشت تا آرامش را به جمهوری‌خواهان شکست‌خورده بازگرداند. با این حال، هرچه دوران حکومت او پیش رفت، گرایش‌های استبدادی‌اش آشکارتر شد. در سال ۱۵۳۴، آلِساندرو فرمان ساخت دژ فورتتزا دا باسو را صادر کرد؛ بنایی نظامی که هدف آن تثبیت
دا باسو را صادر کرد؛ بنایی نظامی که هدف آن تثبیت کنترل خاندان مدیچی بر شهر پس از بازگشت‌شان از محاصره فلورانس بود. این دژ همچنین به‌عنوان محل استقرار نیروهای نظامی گسترده‌ای طراحی شد. ساخت چنین بنایی نه‌تنها نماد قدرت‌نمایی مدیچی‌ها بود، بلکه نشان‌دهنده گذار فلورانس از یک جمهوری شهری به یک دولت متمرکز با ساختار سلطنتی و نظامی بود—تحولی که چهره سیاسی و شهری فلورانس را برای قرن‌ها دگرگون ساخت. حکومت دوک آلِساندرو دِ مدیچی با واکنش‌های متضادی روبه‌رو شد. از یک‌سو، «درایت و حس عدالت‌خواهی‌اش دل مردم را به‌دست
«درایت و حس عدالت‌خواهی‌اش دل مردم را به‌دست آورد» و بنا بر روایت ترانه‌ها و داستان‌های عامیانه، «جایگاهی به‌عنوان حامی فقرا و ناتوانان» کسب کرد. او همچنین حامی هنر بود و آثار برجسته‌ای را از هنرمندانی چون جورجو وازاری، جاکوپو پونتورمو، بن‌ونوتو چلینی و آنتونیو دا سانگالو جوان سفارش داد. در مقابل، جامعهٔ تبعیدیان فلورانسی که در خارج از شهر فعال بودند، حکومت او را سرکوبگر، فاسد و بی‌کفایت می‌دانستند—برداشتی که میان مورخان محل بحث است. در سال ۱۵۳۵، این تبعیدیان کاردینال ایپولیتو را مأمور کردند تا با امپراتور
کاردینال ایپولیتو را مأمور کردند تا با امپراتور شارل پنجم دیدار کرده و شکایت‌هایی علیه حکومت آلِساندرو مطرح کند. اما ایپولیتو در مسیر این دیدار، در شرایطی مشکوک درگذشت. شایعاتی منتشر شد مبنی بر آن‌که او به دستور آلِساندرو مسموم شده است. پس از آن‌که تبعیدیان شکایات خود را به شارل پنجم رساندند، فرانچسکو گوئیچاردینی، دیپلمات فلورانسی، در پاسخ گفت: «فضیلت اعلی‌حضرت، شهرت او، دیدگاه عمومی شهر دربارهٔ خردمندی و منش نیکوی او، پاسخ کافی است». امپراتور شارل نیز این شکایات را رد کرد و همچنان از آلِساندرو حمایت
این شکایات را رد کرد و همچنان از آلِساندرو حمایت به‌عمل آورد. این فصل از تاریخ فلورانس، بازتابی از کشاکش میان مشروعیت سلطنتی و خاطرهٔ جمهوری‌خواهی بود؛ جایی که هنر، شایعه، دیپلماسی و مرگ‌های مشکوک، همگی در شکل‌گیری روایت قدرت نقش داشتند. در سال ۱۵۳۶، امپراتور چارلز با ازدواج دخترش، مارگارت اتریشی ، با دوک آلساندرو، به وعده خود به پاپ کلمنت عمل کرد. به نظر می‌رسد او به معشوقه‌ای به نام تادئا مالاسپینا وفادار مانده است که دو فرزند برایش به دنیا آورده است: جولیو دِ مدیچی (حدود ۱۵۳۳/۳۷-۱۶۰۰) و جولیا دِ مدیچی .
دِ مدیچی (حدود ۱۵۳۳/۳۷-۱۶۰۰) و جولیا دِ مدیچی . ترور. در سال ۱۵۳۷، لورنتزیو دِ مدیچی ، پسرعموی دور و دوست نزدیک دوک آلساندرو، معروف به لورنتزاچیو (لورنزوی بد)، او را ترور کرد. این رویداد موضوع نمایشنامه "لورنتزاچیو" اثر آلفرد دو موسه ؛ نمایشنامه "لورنتزینو" اثر الکساندر دوما ؛ و مبنای نمایشنامه "تراژدی انتقام‌جو" اثر توماس میدلتون و آثار دیگر است. در شب عید تجلی (۵/۶ ژانویه)، لورنزینو دِ مدیچی با فریبی ماهرانه دوک آلِساندرو را به دام انداخت؛ وعدهٔ دیدار عاشقانه با بیوه‌ای زیبا، دوک را تنها و بی‌سلاح به
عاشقانه با بیوه‌ای زیبا، دوک را تنها و بی‌سلاح به اتاقی کشاند. در آن‌جا، لورنزینو به‌همراه خدمتکارش پیِرو دی جوواناباته، معروف به اسکورونکوکولو، به آلِساندرو حمله کردند. طبق گزارش‌ها، «آلِساندرو چندین‌بار با خنجر مورد اصابت قرار گرفت، اما تا جایی مقاومت کرد که بخش قابل توجهی از یکی از انگشتان لورنزینو را با دندان برید». سرانجام، دوک بر اثر جراحات جان باخت و مهاجمان پس از قفل کردن در اتاق، گریختند تا کشف جنایت را به تأخیر بیندازند. این قتل، نقطهٔ پایانی بر نخستین دورهٔ سلطنت مدیچی‌ها در فلورانس بود و
بر نخستین دورهٔ سلطنت مدیچی‌ها در فلورانس بود و بازتابی از تنش‌های خانوادگی، رقابت‌های سیاسی، و بحران مشروعیت در ساختار تازه‌تأسیس دوک‌نشین توسکانی. لورنزینو بعدها تلاش کرد قتل را به‌عنوان اقدامی در راه آزادی فلورانس توجیه کند، اما در تاریخ، این واقعه بیشتر به‌عنوان نمونه‌ای از خیانت درون‌خاندانی و خشونت سیاسی ثبت شده است. از ترس شروع شورش در صورت انتشار خبر مرگ او، مقامات مدیچی جسد الساندرو را در فرشی پیچیدند و مخفیانه آن را به گورستان سن لورنزو بردند و در آنجا با عجله دفن کردند. در والادولید اسپانیا، در
آنجا با عجله دفن کردند. در والادولید اسپانیا، در دربار امپراتوری چارلز پنجم، مراسم تشییع جنازه باشکوهی برای الساندرو برگزار شد. لورنزینو، در بیانیه‌ای که بعداً منتشر شد، گفت که او الساندرو را برای حفظ جمهوری فلورانس کشته است. هنگامی که جناح ضد مدیچی فلورانس نتوانست قیام کند، لورنزینو به ونیز گریخت و در سال 1548 به دستور مستقیم امپراتور چارلز پنجم کشته شد. هواداران مدیچی فلورانس - که از روی گوی‌های روی بازوهای مدیچی پالسکی نامیده می‌شدند - تضمین کردند که قدرت به کوزیمو ، اولین نفر از شاخه "کوچکتر" مدیچی که
به کوزیمو ، اولین نفر از شاخه "کوچکتر" مدیچی که بر فلورانس حکومت کرد، منتقل شود. از آلساندرو دو فرزند نامشروع به جا ماند: پسری به نام جولیو (که در زمان مرگ پدرش چهار ساله بود) با آنجلیکا مالاسپینا ازدواج کرد و دختری به نام جولیا که ابتدا با فرانچسکو کانتلمو ، دوک پوپولی ، و سپس با برنادتو د مدیچی ، شاهزاده اوتاجانو ، ازدواج کرد. چند ماه پس از مرگش، او صاحب یک دختر نامشروع دیگر از مادری ناشناس شد: پورزیا ، که سوگند یاد کرد و راهبه شد. فرهنگ عامه. فیلم کوتاه ایتالیایی "«ایل مورو»" محصول ۲۰۲۳ به کارگردانی
ایتالیایی "«ایل مورو»" محصول ۲۰۲۳ به کارگردانی دافنه دی سینتو، بر اساس زندگی الساندرو دِ مدیچی ساخته شده است. این فیلم جوایز متعددی را از آن خود کرده و برای نود و ششمین دوره جوایز اسکار در بخش بهترین فیلم کوتاه زنده در نظر گرفته شده بود. به دلیل دادخواستی که توسط دی سینتو آغاز شده بود، شورای فلورانس به قرار دادن نام دِ مدیچی در جلوی سنگ قبرش، جایی که قبلاً نام او حک نشده بود، رأی مثبت داد. نقشه ترور الساندرو، موضوع اصلی رمان "«شهر انتقام»" نوشته دی. وی. بیشاپ در سال ۲۰۲۱ است که اولین رمان معمایی درباره
بیشاپ در سال ۲۰۲۱ است که اولین رمان معمایی درباره چزاره آلدو محسوب می‌شود.
گالری بورگسه () یک گالری هنری در رم، ایتالیا است که در ویلای سابق بورگزه پینچیانا واقع شده است. در ابتدا، ساختمان گالری با باغ‌های آن ادغام شده بود، اما امروزه باغ‌های ویلا بورگزه به عنوان یک جاذبه گردشگری جداگانه در نظر گرفته می‌شوند. گالری بورگزه بخش قابل توجهی از مجموعه نقاشی‌ها، مجسمه‌ها و آثار باستانی بورگزه را در خود جای داده است که توسط کاردینال شیپیونه بورگزه، برادرزاده پاپ پل پنجم (حکومت ۱۶۰۵–۱۶۲۱) آغاز شد. این ساختمان توسط معمار فلامینیو پونزیو ساخته شده و طرح‌هایی از خود شیپیونه بورگزه را توسعه
شده و طرح‌هایی از خود شیپیونه بورگزه را توسعه داده است که از آن به عنوان یک ویلای حومه شهر، یک ویلای روستایی در حاشیه رم، استفاده می‌کرد. این موزه یکی از معتبرترین مجموعه‌های هنری جهان را با شاهکارهایی از هنرمندانی مانند کاراواجو، برنینی، کانووا، رافائل و تیتیان به نمایش می‌گذارد. سیپیونه بورگزه از حامیان اولیه برنینی و از مجموعه‌داران مشتاق آثار کاراواجو بود که در مجموعه آثارش مانند «پسری با سبد میوه»، «نوشته سنت جروم»، «باکوس بیمار» و آثار دیگر به خوبی نمایانده شده است. از دیگر نقاشی‌های قابل توجه
نمایانده شده است. از دیگر نقاشی‌های قابل توجه می‌توان به «عشق مقدس و کفرآمیز» اثر تیتیان، «تدفین مسیح» اثر رافائل و آثاری از پیتر پل روبنس و فدریکو باروچی اشاره کرد. برخی از این آثار که از بزرگ‌ترین شاهکارهای هنر ایتالیایی محسوب می‌شوند، تکامل هنر بین رنسانس، باروک و نئوکلاسیسیسم، جنبش‌های هنری متولد شده در شبه جزیره ایتالیا و متعاقباً گسترش یافته در سراسر اروپا را نشان می‌دهند. تاریخچه. کازینو بورگزه در منطقه‌ای ساخته شد که در قرن هفدهم خارج از دیوارهای رم بود و نزدیکترین دسترسی به آن «پورتا دل پوپولو»
رم بود و نزدیکترین دسترسی به آن «پورتا دل پوپولو» بود. در ابتدا، محوطه ویلا مساحتی با محیط تقریباً ۳ مایل را پوشش می‌داد. ساختمان اصلی توسط معمار فلاندری، جیووانی واسانزیو، طراحی شده است. این ایوان دارای اسپولیایی برگرفته از طاق کلودیوس، که زمانی در خیابان فلامینیا قرار داشت، بود. تا سال ۱۶۴۴، جان اولین آن را به عنوان «بهشتی از لذت» با «فواره‌هایی از اختراعات گوناگون، بیشه‌ها و جویبارهای کوچک آب» توصیف کرد. اولین همچنین ویواریوم را که شترمرغ‌ها، طاووس‌ها، قوها و درناها «و جانوران عجیب و غریب» را در خود جای
و درناها «و جانوران عجیب و غریب» را در خود جای داده بود، توصیف کرد. شاهزاده مارکانتونیو چهارم بورگزه (۱۷۳۰–۱۸۰۰)، که شروع به بازسازی معماری رسمی باغ پارک به یک باغ منظر انگلیسی کرد، حدود سال ۱۷۷۵، تحت راهنمایی معمار آنتونیو آسپروچی، برای جایگزینی ملیله‌ها و آویزهای چرمی منسوخ شده و بازسازی کازینا، بازسازی مجسمه‌ها و آثار باستانی بورگزه در یک چیدمان موضوعی جدید که جایگاه بورگزه در رم را گرامی می‌داشت، آغاز کرد. بازسازی این ویلای بسیار بازدیدکننده به عنوان یک موزه واقعاً عمومی در اواخر قرن هجدهم، موضوع
یک موزه واقعاً عمومی در اواخر قرن هجدهم، موضوع نمایشگاهی در مؤسسه تحقیقاتی گتی، لس‌آنجلس، در سال ۲۰۰۰ بود، که با خرید پنجاه و چهار نقاشی مربوط به این پروژه توسط گتی، انگیزه آن را فراهم کرد. در سال ۱۸۰۸، شاهزاده کامیلو بورگزه، برادرزن ناپلئون، مجبور شد مجسمه‌ها و آثار باستانی رومی بورگزه را به امپراتور بفروشد. نتیجه این شد که گلادیاتور بورگزه، که از دهه ۱۶۲۰ به عنوان تحسین‌شده‌ترین مجسمه ویلا بورگزه شناخته می‌شد، اکنون باید در موزه لوور مورد تقدیر قرار گیرد. «هرمافرودیتوس بورگزه» نیز اکنون در لوور قرار
«هرمافرودیتوس بورگزه» نیز اکنون در لوور قرار دارد. ویلای بورگزه در طول سال‌ها اصلاح و گسترش یافت و در نهایت در سال ۱۹۰۲ به همراه کل املاک بورگزه و باغ‌ها و پارک‌های اطراف آن به دولت ایتالیا فروخته شد. مجموعه. گالری بورگزه شامل بیست اتاق در دو طبقه است. طبقه اصلی عمدتاً به آثار باستانی کلاسیک قرن‌های اول تا سوم میلادی (از جمله یک موزاییک معروف گلادیاتورها مربوط به سال‌های ۳۲۰ تا ۳۰ میلادی که در سال ۱۸۳۴ در ملک بورگزه در تورنووا، در ویا کازیلینا در خارج از رم یافت شد) و مجسمه‌های کلاسیک و نئوکلاسیک مانند
رم یافت شد) و مجسمه‌های کلاسیک و نئوکلاسیک مانند ونوس ویکتوریکس اختصاص داده شده است. سالن بزرگ اصلی طبقه اصلی، به نام سالونه، دارای یک نقاشی دیواری سقفی بزرگ با تکنیک ترومپ-لوئیل در اتاق اول اثر هنرمند سیسیلی، ماریانو روسی، است که از کوتاه‌نمایی چنان به خوبی استفاده کرده که تقریباً سه‌بعدی به نظر می‌رسد. این نقاشی دیواری، مارکوس فوریوس کامیلوس را در حال رهایی از محاصره تپه کاپیتولین توسط گال‌ها نشان می‌دهد. تزئینات گروتسکی توسط پیترو روتاری و تزئینات حیوانات توسط ونسسلاوس پیتر بوئمو نقاشی شده‌اند. اولین
توسط ونسسلاوس پیتر بوئمو نقاشی شده‌اند. اولین سالن از سالن، اتاق سر است که گلدانی مرمرین با تصویر ادیپ و ابوالهول در آن قرار دارد. سالن دوم دارای سقفی نقاشی شده با نقاشی دیواری از فرانچسکو کاچیانیگا با موضوع سقوط فائتون است. سالن سوم، آپولو و دافنه اثر برنینی را در خود جای داده است. جیان لورنزو برنینی در بورگزه. بسیاری از مجسمه‌ها در فضاهایی که برای آنها در نظر گرفته شده بودند، به نمایش گذاشته شده‌اند، از جمله بسیاری از آثار جیان لورنزو برنینی که درصد قابل توجهی از آثار مجسمه‌سازی سکولار او را تشکیل
قابل توجهی از آثار مجسمه‌سازی سکولار او را تشکیل می‌دهند، از آثار اولیه او مانند بز آمالتئا با نوزاد مشتری و فاون (۱۶۱۵) و آنیاس، آنخیسس و آسکانیوس (۱۶۱۸–۱۹) گرفته تا تجاوز به پروسرپین (۱۶۲۱–۱۶۲۲)، آپولو و دافنه (۱۶۲۲–۱۶۲۵) و داوود (۱۶۲۳) که از آثار برجسته مجسمه‌سازی باروک محسوب می‌شوند. علاوه بر این، چندین نیم‌تنه پرتره در گالری گنجانده شده است، از جمله یکی از پاپ پل پنجم و دو پرتره از یکی از حامیان اولیه او، کاردینال شیپیونه بورگزه (۱۶۳۲). دومین پرتره شیپیونه بورگزه پس از کشف یک ترک بزرگ در سنگ مرمر نسخه
بورگزه پس از کشف یک ترک بزرگ در سنگ مرمر نسخه اول در طول خلق آن، تولید شد. تالارها. ایوان و تالار ورودی: تالار ورودی میزبان یک مجسمه رومی از آگوستوس، موزاییک گلادیاتور و همچنین مجسمه حقیقت اثر برنینی است. تالار اول پائولین: دیوارهای آن با نقش برجسته‌های عتیقه اصلی و سایر آثار مربوط به قرن‌های ۱۸ و ۱۹ تزئین شده است. این تالار میزبان نیم‌تنه‌های والادیه (باکوس، هرمس) و در مرکز آن، مجسمه معروف کانووا پائولین بورگزه به عنوان ونوس ویکتوریکس است که نام خود را به این اتاق داده است. تالار دوم داوود: این تالار به
این اتاق داده است. تالار دوم داوود: این تالار به دلیل نقاشی روی طاق آن که نشان دهنده سقوط فایتون است، «اتاق خورشید» نیز نامیده می‌شود. مجسمه داوود اثر برنینی در مرکز آن قرار دارد. همچنین تابلوی «سامسون در زندان» اثر آنیباله کاراچی و همچنین تابوت‌های یونانی از قرن دوم در آن قرار دارد. تالار سوم آپولو و دافنه: این تالار میزبان مجسمه آپولو و دافنه اثر برنینی است که موضوع طاق نقاشی شده در پایان قرن هجدهم نیز بوده است. این تالار همچنین میزبان مجسمه‌های هلنی و رومی و آثاری از نقاش دوسو دوسی است. تالار چهارم
و رومی و آثاری از نقاش دوسو دوسی است. تالار چهارم امپراتوران: این تالار مجلل که با گچبری، سنگ مرمر، نقاشی‌های دیواری و نقاشی تزئین شده است، نام خود را به عنوان گالری امپراتوران مدیون نیم‌تنه‌های رومی است که در امتداد دیوارها به نمایش گذاشته شده‌اند. آنتونیو آسپروچی از سال ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۰ تزئینات آن را با ترکیب مواد گرانبها و استفاده از پیشرفته‌ترین تکنیک‌های زمان انجام داد. طاقچه‌های دیواری میزبان مجسمه‌های عتیقه از جمله آرتمیس بورگزه، یک اثر اصلی یونانی از قرن چهارم هستند. دو اثر بزرگ برنینی، «تجاوز به
از قرن چهارم هستند. دو اثر بزرگ برنینی، «تجاوز به پروسرپینا» از جنس مرمر و «نپتون با دلفین» از جنس برنز، در کنار «گاو نر فارنیز» اثر آنتونیو سوزینی قرار دارند. دو میز دوازده ضلعی اثر لوئیجی والادیه و چهار گلدان مرمر سفید با تابلوی «فصل‌ها» اثر ماکسیمیلیان لابورور (۱۷۳۹–۱۸۱۲) هستند. «تجاوز به پروسرپینا»، کوزه‌های نمونه اثر لورنزو نیتزا و میزها و فنجان‌های پورفیری مربوط به زمان کاردینال اسکیپیونه بورگزه هستند. بوم‌های سقف توسط دومنیکو د آنجلیس نقاشی شده‌اند که موضوع اسطوره گالاتئا را در پیش گرفته است. هنرمند
موضوع اسطوره گالاتئا را در پیش گرفته است. هنرمند سیه‌نا، جیوان باتیستا مارکتی (۱۷۳۰–۱۸۰۰)، معماری پرسپکتیو گروتسک‌هایی را که آنها را قاب می‌کند، خلق کرد. کتیبه نقاشی شده در زیر سقف و نقش برجسته‌های گچبری روی دیوارها از موضوع خدایان دریایی الهام گرفته شده‌اند. کاشی‌های شش ضلعی بر روی زمینه میکروموزائیک آبی، که تقلیدی از آثار باستانی هستند، توسط توماسو کونکا طراحی شده‌اند. ستون‌های موزاییکی رومی تحت تأثیر مدل‌های رافائل قرار گرفته‌اند. تزئینات مرمر کف با تزئینات ترومپ-لوئیل سقف هماهنگ است. تالار پنجم
با تزئینات ترومپ-لوئیل سقف هماهنگ است. تالار پنجم هرمافرودیتو: هرمافرودیتوس خفته یکی از دو کپی از مجسمه برنزی اصلی پولیکلیتوس است. این مجسمه توسط برنینی مرمت شد و پایه مرمری آن را به تشکی تبدیل کرد که شخصیت روی آن استراحت می‌کند. همچنین، یک موزاییک رومی از قرن دوم که صحنه ماهیگیری را نشان می‌دهد. تالار ششم آنیاس و آنخیسس: این تالار میزبان مجسمه مرمری آنیاس و آنخیسس، اثری از دوران جوانی برنینی، است. تالار هفتم مصری: این تالار که بین سال‌های ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۲ ساخته شده و مجسمه‌های متعددی از جمله یک فاون مرمری
شده و مجسمه‌های متعددی از جمله یک فاون مرمری سوار بر دلفین از دوره روم را در خود جای داده است، توسط آنتونیو آسپروچی طراحی شده است. دکوراسیون آن از مصر باستان الهام گرفته شده و الگویی از سلیقه آن زمان است که ترکیبی از آثار نادر باستان‌شناسی و عجایب عجیب و غریب است. توماسو کونکا سقف را نقاشی کرده است، از جمله بوم مرکزی که سیبله را در حال ریختن هدایا به مصر نشان می‌دهد و تاریخ آنتونی و کلئوپاترا بر روی دیوارها. تزئینات معماری سقف اثر جیوان باتیستا مارچتی است. در کف، سه قطعه موزاییک، ماسکارون‌هایی از اقیانوس و
کف، سه قطعه موزاییک، ماسکارون‌هایی از اقیانوس و دیگر شخصیت‌های دریایی را به تصویر می‌کشد. تقویم رومی موزاییکی مربوط به نیمه اول قرن سوم است. تالار هشتم سیلنوس: در طول بازآرایی قرن هجدهم، آنتونیو آسپروچی گروه لیسیپوس سیلنوس را که باکوس نوزاد را حمل می‌کرد، در مرکز تالار قرار داد که سپس نام «اتاق سیلنوس» را به خود گرفت. سپس تمام دکوراسیون با موضوع سیلنوس چیده شد. بوم نقاشی با قربانی سیلنوس که توسط توماسو کونکا نقاشی شده است، روی سقف قرار دارد و توسط معماری‌های عظیم جیوان باتیستا مارکتی احاطه شده است. از سال
عظیم جیوان باتیستا مارکتی احاطه شده است. از سال ۱۸۳۴، ساتیر رقصنده جایگزین گروه لیسیپوس شده است که اکنون در موزه لوور قرار دارد. این تالار به دلیل داشتن شش شاهکار از کاراواجو شناخته می‌شود: پسری با سبد میوه، باکوس جوان بیمار، مریم مقدس و کودک با سنت آن (دی پالافرنیری)، داوود و سر جالوت، سنت جروم و در نهایت سنت جان باپتیست؛ تالار نهم دیدو: این تالار کاملاً به هنرمندان ایتالیایی یا خارجی دوره رنسانس، مانند پینتوریکیو، برونزینو، رافائل، بوتیچلی یا دل سارتو اختصاص داده شده است. دو «توندی» وجود دارد، یکی اثر