payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را دریافت کرد. دانشگاه های کمبریج و کوئینز بلفاست نیز دکترای افتخاری خود را به این پژوهشگر برجسته اهدا کردند. هلن مگو در سال ۱۹۷۲ بازنشسته شد اما تا آخرین روزهای عمر در ۹۴ سالگی به تحقیق و مطالعه ادامه داد. او در سال ۲۰۰۲ در بالسکاسل آنتریم چشم از جهان فروبست و میراث علمی ارزشمندی از خود به جای گذاشت. مجموعه آثار و یادداشت‌های علمی او از جمله نمونه‌های پارچهای طراحی شده برای جشنواره بریتانیا، امروزه در موزه علوم لندن نگهداری می‌شود.
وَردَه ناصیف الیازِجی (۲۰ ژانویه ۱۸۳۸ – ۲۸ ژانویه ۱۹۲۴) شاعر لبنانی-عثمانی بود. در کفرشیما، ناحیهٔ بعبدا به دنیا آمد. در مدرسهٔ دخترانه آمریکایی در بیروت تحصیل کرد، نزد پدرش ادبیات خواند و از جوانی شعر می‌سرود. به خواندن اشعار و مرثیه و مدح و غیره بسیار پرداخت و به خاطر درگذشت‌های بسیار افراد خانواده‌اش، در مرثیه‌سرایی سرآمد شد. در سال ۱۸۶۶ با فرانسیس شمعون ازدواج کرد و بیشتر زندگی‌اش را در مصر در شهر اسکندریه گذراند. او مجموعه شعر کوچکی به نام «باغ گل سرخ» در ۱۸۶۷ بیرون داد که بارها چاپ شده است و آن را به
در ۱۸۶۷ بیرون داد که بارها چاپ شده است و آن را به ورده الترک تقدیم کرده است. او از زنان پیشگام رنسانس عربی بود که در نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم درخشید. زندگی و پیشه. وردة بنت ناصیف الیازجی در ۲۰ ژانویه ۱۸۳۸ در کفرشیما، بعبدا، سنجق بیروت، ایالت صیدا، امارت جبل لبنان/امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. از دو سالگی با خانواده‌اش در بیروت زندگی کرد در یک مؤسسه دخترانه در بیروت که توسط مبلغان آمریکایی تأسیس شده بود، تحصیل کرد. هنگامی که او به دوازده سالگی رسید، پدرش متوجه علاقه او به خواندن و یادگیری شد، بنابراین شخصی را
علاقه او به خواندن و یادگیری شد، بنابراین شخصی را برای او آورد که صرف و نحو و بلاغت را به او یاد دهد تا بتواند به زبان عربی تسلط یابد. پدرش شاعر بود و وقتی او بزرگ شد شیفتهٔ شعر او شد، بنابراین علم عروض را به او آموخت و قبل از رسیدن به سن پانزده سالگی شروع به سرودن اشعاری در وصف و مدح کرد. پدرش بعضی از شعرها را برای او می‌خواند و او آنها را شرح می‌داد. دیری نپایید که او در هنر نظم و سرودن شعر تسلط پیدا کرد. در سال ۱۸۶۶ که حدود سی ساله بود با فرانسیس شمعون ازدواج کرد. او معلم ریاضیات و فیزیک در بیروت و عاشق
کرد. او معلم ریاضیات و فیزیک در بیروت و عاشق ادبیات عرب بود، از این رو او را تشویق کرد که شعر را دنبال کند. شوهرش نوشته‌های او را تحسین می‌کرد، او از دانشگاه آمریکایی بیروت فارغ‌التحصیل شده بود که دانش او به ورده کمک کرد به نوشتن شعر و نثر ادامه دهد. یک سال پس از ازدواج، در ۱۸۶۷ او اشعار خود را در مجموعه‌ای گردآوری کرد که تحت عنوان «باغ گل سرخ» منتشر کرد و آن را به ورده الترک تقدیم کرد که بیست سال بعد تجدید چاپ شد و سپس در سال ۱۹۱۴ به چاپ سوم رسید. آن مجموعه را با مطالعات نثری گسترده در مورد زنان برجسته
را با مطالعات نثری گسترده در مورد زنان برجسته عرب و غربی دنبال کرد. پس از انتشار این مجموعه، ورده الیازجی به شهرت رسید و نویسندگان و شاعران به ویژه عایشه تیمور نویسندهٔ مصری با او مکاتبه کردند. عایشه در مقدمهٔ مجموعه‌اش به نام «زیور طراز» از او تمجید کرد سپس نسخه‌ای از آن به او داده شد. یازجی برای تشکر از او نامه نوشت و سپس تبادل نامه بین دو نویسنده آغاز شد. شباهت‌های زیادی بین این دو، در زندگی‌نامه و آثارشان وجود دارد. هر دوی آنها برای اغراضی که در آن زمان رایج بود، شعر سرودند، مانند: مانند: رثاء، مدیح،
رایج بود، شعر سرودند، مانند: مانند: رثاء، مدیح، تاریخ و مجامله. آنها در انتخاب چنین موضوعاتی از مردان تقلید می‌کردند و از این رو در شعر آنها تعبیری از زن به عنوان زن بیان نمی‌شد، اگرچه این سبک خالی از لمس ظریف زنانه نیست. الیازجی به عنوان معلم در مدارس بیروت مشغول به کار شد و پس از عزیمت نهایی به مصر (۱۸۹۹) در مدارس فرقه‌ای اسکندریه مانند: مدارس راحیل عطا همسر بطرس البستانی، عبدالله الوتوات دروزی و سُعدَی کرکور یهودی کار کرد. او در طول کارش زبان فرانسه را آموخت. مکاتبات ادبی با نویسندگان مصری و سوری مانند
مکاتبات ادبی با نویسندگان مصری و سوری مانند ورده الترک، عایشه تیموریه، عیسی اسکندر المعلوف و دیگران داشت. او نامه‌های زیادی بین خود و نویسندگان زن و مرد زمان خود رد و بدل شد که عیسی اسکندر المعلوف در کتاب «الغرر التاریخیة فی الأسرة الیازجیة» به برخی از آنها اشاره کرده و مقالاتی دارد که برادرش ابراهیم در مجلات زمان خود به‌ویژه مجلهٔ «الضیاء» منتشر کرده است. می زیاده کتابی در مورد ورده الیازجی نوشت که شامل خلاصه ای از زندگی او و بررسی دوران و آثار او بود که در سال ۱۹۶۵ برای قدردانی از او توسط انتشارات البلاغ
سال ۱۹۶۵ برای قدردانی از او توسط انتشارات البلاغ در قاهره منتشر شد. زیاده دربارهٔ او در آن کتاب گفته که «او و عایشه تیمور اولین پرتو در تاریکی موقعیت زنان در شرق بودند.»زیاده در آن کتاب به عمر طولانی یازجی که به هشتاد و شش سال رسید، به مصیبت‌ها و اندوه‌هایش اشاره کرده است که که باعث شد رثاء در شعر او بخش زیادی از آن را به خود اختصاص دهد. او برادرش نصار را که در زحله لبنان درگذشت، از دست داد. همچنین از مرگ برادرش ابراهیم غمگین شد، هنگامی که پدرش ناصیف یازجی در سال ۱۸۷۱ درگذشت، غم و اندوه عمیق خود را در شعری
سال ۱۸۷۱ درگذشت، غم و اندوه عمیق خود را در شعری بلند بیان کرد. در سال ۱۸۸۹ برادرش خلیل را از دست داد و در شعری غم و اندوه خود را برای او ابراز کرد و از فقدان «گرانقدرترین همراهش» گلایه کرد. ورده پس از نقل مکان به مصر از مرگ پسرش امین در سال ۱۸۹۲ غمگین شد، پسری که در اوج جوانی عاشقی بود که به آن افتخار می‌کرد و به حضور او در کنار خود امیدوار بود. برای او به شدت گریه کرد و با شعری واقعاً تأثیرگذار بر او عزاداری کرد. از نگاه سلما الحفار الکزبری، «شکی نیست که فجایعی که بر ورده آمد جرقهٔ شعر او را زد، زیرا این
که بر ورده آمد جرقهٔ شعر او را زد، زیرا این تنها راه بیان درد او بود. ورده علاوه بر این مرثیه‌ها، نمونه‌هایی از شعرهای سنتی و حتی غزلیات خود را در مجموعهٔ خود "باغ گل سرخ" به ما ارائه کرده است.» ورده یازجی با رنسانس زنان در اروپا و ایالات متحده آمریکا در زمان خود آشنا بود، بنابراین او مجموعه شعر خود را با یک مطالعهٔ نثری در این باره همراه کرد.او به افراط و تفریط برخی از زنان عرب در تقلید از زنان غربی در پوشش و تکلم به زبان آنها توجه کرد که از زبان خود و سنت‌های عربی غافل شده‌اند. او این سنت سطحی را شرم آور
عربی غافل شده‌اند. او این سنت سطحی را شرم آور توصیف کرد و باور داشت که زنان عرب باید به زبان خود پایبند باشند و بیش از هر چیز بر آن مسلط باشند و به اصل عرب خود افتخار کنند. وی همچنین خواستار به دست آوردن هستهٔ اصلی پیشرفت در غرب از طریق یادگیری شد و نه از طریق لایه‌برداری. دو پیشگام هم‌عصر خود، زینب فواز و عایشه التیموریه را تحسین کرد و گفت آنها به واسطه دانش خود و سهم ستودنی خود در آن با تحقیقات، مطالعات و اشعاری که منتشر کردند، به جایگاه برجسته ای در رنسانس عرب دست یافتند. ورده یازجی وقتی دربارهٔ ظهور
عرب دست یافتند. ورده یازجی وقتی دربارهٔ ظهور رنسانس عرب در اندلس صحبت کرد، توضیح جامعی از نقش شاعران، فقیهان و حقوقدانان زن که به لطف آگاهی، هوش و حمایت مردان از آنها در آن سهیم بودند، داد. او این ضمیمه را با تحلیلی عینی از دلایل عقب‌ماندگی زنان به‌طور کلی در عصر خود به پایان رساند و آن را ناشی از ناتوانی آنها در رسیدن به رتبه‌های علمی برای پیشرفت و اشتغال آنها به دروغ‌ها و افسانه‌ها دانست. سپس از تقلید برخی از آنها از زنان غربی در پی تماس‌هایی که با غرب صورت گرفت انتقاد کرد. آن را فقط یک سنت ظاهری
غرب صورت گرفت انتقاد کرد. آن را فقط یک سنت ظاهری می‌دانست و فراموش نکرد که مردان را در قبال کوتاهی‌هایی که نسبت به زنان دارند، چه زن، چه دختر و چه خواهر، باید پاسخگو باشد، «زیرا اگر واقعاً می‌خواستند جامعهٔ خود را پیش ببرند، با آموزش و تشویق آنها به کار در زمینه‌هایی که توانایی دارند، مراقبت‌های لازم را انجام می‌دادند.» ورده الیازجی در ۲۸ ژانویه ۱۹۲۴ در اسکندریه درگذشت. زندگی شخصی. ورده الیازجی در سال ۱۸۶۶ با فرانسیس شمعون ازدواج کرد. او معلم ریاضیات و فیزیک در بیروت و عاشق ادبیات عرب بود. پس از مرگ همسرش
در بیروت و عاشق ادبیات عرب بود. پس از مرگ همسرش در در ۱۸۹۹ به اسکندریه رفت و آنجا در کنار فرزندانش زندگی کردند. او با شعرهای ظریف و برازنده، متانت و اخلاق بلندش متمایز بود. او را دختر عالِم، خواهر عالِم، همسر عالِم و مادر طبیب عالِم می‌نامیدند. از جمله فرزندانش، امین، سلیم و لبیبه بودند.
حادثه خلیج تونکین () یک رویارویی بین‌المللی بود که نقش تعیین‌کننده‌ای در دخالت گسترده ایالات متحده در جنگ ویتنام ایفا کرد. در تاریخ ۲ آگوست ۱۹۶۴، نیروهای ایالات متحده عملیاتی مخفیانه نزدیک آب‌های سرزمینی ویتنام شمالی انجام دادند که منجر به واکنش نیروهای ویتنام شمالی شد. به‌دنبال این رویداد، دولت ایالات متحده به‌اشتباه ادعا کرد که در تاریخ ۴ آگوست نیز حادثه‌ای مشابه بین کشتی‌های دو کشور در خلیج تونکین رخ داده است. این ادعاها ابتدا ویتنام شمالی را مسئول قلمداد کردند، اما تحقیقات بعدی نشان داد که حمله دوم هرگز
کردند، اما تحقیقات بعدی نشان داد که حمله دوم هرگز اتفاق نیفتاده است. آژانس امنیت ملی ایالات متحده به‌طور عمدی اطلاعات را به شکلی تحریف کرد تا وقوع حمله‌ای خیالی را واقعی جلوه دهد. در تاریخ ۲ آگوست، هنگامی که ناوشکن یواس‌اس "مدوکس" در حال انجام گشت شنود الکترونیک به‌عنوان بخشی از عملیات DESOTO بود، سه قایق اژدرافکن نیروی دریایی ویتنام شمالی از اسکادران ۱۳۵ به آن نزدیک شدند. "مدوکس" اقدام به شلیک اخطار کرد و قایق‌های ویتنام شمالی با شلیک اژدر و گلوله‌های مسلسل پاسخ دادند. در این درگیری، یک هواپیمای ایالات
پاسخ دادند. در این درگیری، یک هواپیمای ایالات متحده، که از ناو هواپیمابر یواس‌اس "تیکوندروگا" به پرواز درآمده بود، آسیب دید. سه قایق اژدرافکن ویتنام شمالی نیز آسیب دیدند؛ چهار نفر از سربازان ویتنام شمالی کشته و شش نفر دیگر مجروح شدند. در این میان، هیچ تلفاتی برای ایالات متحده ثبت نشد. ناوشکن "مدوکس" نیز «هیچ آسیب‌دیدگی خاصی به‌جز سوراخ یک گلوله از یک مسلسل ویتنام [شمالی]» نداشت. در تاریخ ۳ آگوست، ناوشکن یواس‌اس "تارنر جوی" به "مدوکس" پیوست و این دو ناوشکن مأموریت DESOTO را ادامه دادند. عصر روز ۴ آگوست، این
DESOTO را ادامه دادند. عصر روز ۴ آگوست، این کشتی‌ها به سمت بازتاب‌های راداری، که همراه با رهگیری ارتباطات بود، اقدام به شلیک کردند. نیروهای ایالات متحده ادعا کردند که این فعالیت‌ها نشان‌دهنده یک حمله قریب‌الوقوع است. فرمانده گروه عملیاتی "مدوکس"، ناخدا جان هریک، گزارش داد که کشتی‌ها هدف حمله قایق‌های ویتنام شمالی قرار گرفته‌اند، در حالی که هیچ قایق ویتنام شمالی در آن منطقه حضور نداشت. باوجوداینکه جان هریک به‌زودی در مورد برداشت اولیه نیروها از حمله ابراز تردید کرد، دولت لیندون بی. جانسون بر پایه تفسیر
تردید کرد، دولت لیندون بی. جانسون بر پایه تفسیر نادرست رهگیری ارتباطات توسط آژانس امنیت ملی، نتیجه گرفت که حمله واقعاً اتفاق افتاده است. از زمان وقوع حمله دوم ادعایی در سال ۱۹۶۴، شک و تردیدهایی دربارهٔ صحت آن مطرح شده بود، اما سال‌ها بعد به‌طور قطعی اثبات شد که این حادثه هرگز رخ نداده است. در مستند "مه جنگ" محصول سال ۲۰۰۳، رابرت مک‌نامارا، وزیر دفاع پیشین ایالات متحده، اذعان کرد که هیچ حمله‌ای در تاریخ ۴ آگوست رخ نداده است. در سال ۱۹۹۵، مک‌نامارا با ژنرال سابق وو نوین جیاپ از ارتش ویتنام شمالی ملاقات کرد و
وو نوین جیاپ از ارتش ویتنام شمالی ملاقات کرد و دربارهٔ اتفاقات ۴ اوت ۱۹۶۴ سؤال کرد. جیاپ پاسخ داد: «مطلقاً هیچ اتفاقی نیفتاد.» جیاپ تأیید کرد که حمله ساختگی بوده است. در سال ۲۰۰۵، یک مطالعه تاریخی داخلی از سوی آژانس امنیت ملی ایالات متحده از حالت محرمانه خارج شد. این مطالعه نتیجه‌گیری کرد که ناوشکن "مدوکس" در تاریخ ۲ آگوست با نیروی دریایی ویتنام شمالی درگیر شده بود، اما حادثه ۴ آگوست بر پایه اطلاعات دریایی اشتباه و سوءتفسیر ارتباطات ویتنام شمالی شکل گرفته بود. ادعای رسمی دولت ایالات متحده این بود که این
بود. ادعای رسمی دولت ایالات متحده این بود که این حادثه عمدتاً مبتنی بر تفسیر نادرست رهگیری ارتباطات بوده است. نتیجه این حادثه، تصویب قطعنامه خلیج تونکین توسط کنگره ایالات متحده بود. این قطعنامه به رئیس‌جمهور وقت آمریکا، لیندون بی. جانسون، اجازه داد تا به هر کشور جنوب شرق آسیا که دولت آن در معرض خطر تهاجم کمونیستی بود، کمک کند. همچنین، این قطعنامه به‌عنوان توجیه قانونی جانسون برای اعزام نیروهای متعارف ایالات متحده به ویتنام جنوبی و آغاز جنگ آشکار علیه شمال ویتنام مورد استفاده قرار گرفت.
آشپزی اروپای شرقی شامل بسیاری از فرهنگ‌ها، قومیت‌ها، زبان‌ها و تاریخ‌های اروپای شرقی است. روش آشپزی این منطقه به شدت تحت تأثیر اقلیم منطقه قرار دارد و بسته به کشوری که دارد، متفاوت است. به عنوان مثال، اسلاوهای شرقی دشت اروپای شرقی (آشپزی اوکراینی آشپزی بلاروسی، آشپزی روسی) شباهت‌های زیادی با هم دارند. خصوصیات. آشپزی مهم اروپای شرقی با احیای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی منطقه، پس از دوره‌های طولانی آشفتگی تاریخی، ارتباط تنگاتنگی دارند. "اینها آشپزی قابل توجهی هستند، که مواد اصلی آنها شامل تخم مرغ است که بیشتر در
که مواد اصلی آنها شامل تخم مرغ است که بیشتر در خمیرها و شیرینی‌ها استفاده می‌شود. انواع محصولات لبنی؛ غلات، از جمله چاودار، جو، گندم، گندم سیاه و ارزن، انواع سبزیجات؛ انواع ماهی (ماهی قزل آلا، پایک، کپور و شاه ماهی)، پرندگان و طیور (مرغ، اردک، غاز، کبک، بلدرچین، بوقلمون)؛ انواع گوشت قرمز مانند گوشت گوساله، گوشت گاو، گوشت خوک و گوسفند؛ و میوه‌های فراوان از جمله گلابی، آلو، گیلاس، تمشک، انار، خرما و انجیر مورد استفاده در این سبک آشپزی است. شاخص تغذیه آشپزی سنتی به‌طور کلی کلسترول بالا، سدیم بالا و چربی بالا
به‌طور کلی کلسترول بالا، سدیم بالا و چربی بالا است.
کایلی گرین که پس از ازدواج با همسرش کرستی بارتون نام خانوادگی بارتون را انتخاب کرد، (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان چارلتون اتلتیک در پست مهاجم بازی می‌کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان ولز بازی کرده است. اوایل زندگی. کایلی بارتون در کاردیف متولد شد و در منطقه لانِدایرن این شهر بزرگ شد. او یکی از چهار فرزند دیو و کتی سلوود است و سه برادر دارد. او در دوران نوجوانی فوتبال بازی می‌کرد اما در سن ۱۶ سالگی بازی منظم را کنار گذاشت و مشغول به انجام چندین شغل
منظم را کنار گذاشت و مشغول به انجام چندین شغل مختلف شد. کایلی بارتون در شعبه‌های فروشگاه‌های تسکو و موریسونز، همچنین در یک مرکز تماس کار کرده و در کالج، لوله‌کشی خوانده است. دوران باشگاهی. کایلی بارتون در سال ۲۰۱۲ تصمیم گرفت دوباره به فوتبال بزرگسالان بازگردد و به تیم کاردیف سیتی پیوست. او در سال ۲۰۱۶ به یئوویل تاون ملحق شد و در این مدت، مدتی را به‌صورت قرضی در تیم ایتالیایی کیئتی کالچو فمینیله سپری کرد و پنج بار برای این تیم در سری بی به میدان رفت. در سال ۲۰۱۸، بارتون پس از پایان قراردادش با یئوویل، به
۲۰۱۸، بارتون پس از پایان قراردادش با یئوویل، به باشگاه برایتون اند هوو آلبیون در اف‌ای دبلیو‌اس‌ال ۱ پیوست. پیش از پیوستن به برایتون، بارتون به صورت تمام‌وقت کار می‌کرد و در کنار آن فوتبال بازی می‌کرد. فصل ۲۱–۲۰۲۰. در تاریخ ۱۸ اکتبر ۲۰۲۰، در جریان تساوی ۲–۲ در بازی خارج از خانه مقابل تیم اورتون، بارتون توسط داور بازی، لوسی الیور، دو کارت زرد دریافت کرد اما از زمین اخراج نشد. مربی تیم "تافی‌ها"، ویلی کرک به بی‌بی‌سی اسپورت گفت: «اشتباه داور واقعاً ناراحت‌کننده بود.» چارلتون اتلتیک. در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۳، اعلام
بود.» چارلتون اتلتیک. در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۳، اعلام شد که بارتون با قراردادی یک‌ساله به تیم چارلتون پیوسته است. دوران ملی. بارتون نخستین بار در سال ۲۰۱۲ برای تیم ملی فوتبال زنان ولز مقابل تیم نروژ به میدان رفت. بارتون در فهرست تیم ولز برای حضور در جام زنان قبرس ۲۰۱۶ قرار گرفت. او در این مسابقات، در تاریخ ۲ مارس ۲۰۱۶، در برابر تیم فنلاند گلزنی کرد و در دقیقه ۳۴ توپ را وارد دروازه کرد. بارتون در فهرست تیم ملی ولز برای جام زنان قبرس ۲۰۱۸ نیز به عنوان مهاجم قرار داشت. مربی تیم ولز، جین لادلو تصمیم گرفت بارتون را که
مربی تیم ولز، جین لادلو تصمیم گرفت بارتون را که پیش‌تر در پست مدافع بازی می‌کرد، در خط حمله مقابل تیم فنلاند قرار دهد؛ بارتون در همان مسابقه موفق به گلزنی شد. بارتون عضوی از تیم ملی ولز بود که به عنوان نایب‌قهرمان جام پیناتار ۲۰۲۳ دست یافت. در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۴، بارتون به اردوی تیم ولز برای مرحله پلی‌آف مقدماتی اروپا فراخوانده شد. زندگی شخصی. کایلی گرین در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۲۲ اعلام کرد که قرار است با هم‌تیمی سابق خود در برایتون، کرستی بارتون ازدواج کند؛ مراسم ازدواج آن‌ها در سال بعد برگزار شد. در ۱۰ فوریه
ازدواج آن‌ها در سال بعد برگزار شد. در ۱۰ فوریه ۲۰۲۴ اعلام شد که گرین از این پس با نام کایلی بارتون شناخته خواهد شد.
ماریا مادالنا پتراچینی فرتی (; – ) یک کالبدشناس، پزشک و استاد آناتومی ایتالیایی بود. او در سال ۱۷۵۹ در فلورانس، توسکانی متولد شد و در سال ۱۷۹۱ در بانیاکاوالو، راونا درگذشت. زندگینامه و زندگی شخصی. پتراچینی در یک خانواده بازرگان در توسکانی متولد شد. او با فرانچسکو فرتی، پزشک و استاد آناتومی ایتالیایی ازدواج کرد. علاقه او به جراحی به دلیل همسرش بود که رئیس بیمارستان بانیاکاوالو بود. پس از آن، پتراچینی توسط همسرش در جراحی آموزش دید، که با انجام عمل بر روی اجساد به او آموزش می‌داد. تکنیک او به حدی دقیق شد که
به او آموزش می‌داد. تکنیک او به حدی دقیق شد که حتی مورد حسادت افراد بالاتر از خود قرار گرفت. او آنقدر خوب بود که در سپتامبر ۱۷۸۸، هیئت پزشکی فلورانس او را شایسته دانشگاه خود دانست، در زمانی که حرفه پزشکی به زنان واگذار نمی‌شد. در ۱۳ سپتامبر ۱۷۸۸ او به عنوان دانشجوی پزشکی در دانشگاه فلورانس ثبت‌نام کرد. در اینجا او در کلاس‌های لورنزو و آنجلو نانونی شرکت کرد، که پزشکی زایمان را نیز به او آموزش دادند. پتراچینی و همسرش سپس به فرارا نقل مکان کردند، جایی که او آموزش خود را در «آرسیپداله سانت آنا دی فرارا» ادامه
خود را در «آرسیپداله سانت آنا دی فرارا» ادامه داد، جایی که «در حضور استادان علوم انسانی، مقالات عمومی از دانش عمیق آناتومیک با انجام عمل بر روی اجساد ارائه داد». او در دانشگاه فرارا فارغ‌التحصیل شد و به عضویت هیئت دانشگاه درآمد. او همچنین یک نمایش و سخنرانی در مورد آناتومی در برابر هیئت استادان پزشکی ارائه داد. حرفه در پزشکی. ماریا پتراچینی به عنوان استاد آناتومی در دانشگاه فرارا فعالیت می‌کرد. دخترش، زفیرا فرتی، نیز به عنوان استاد در همان رشته در دانشگاه فعالیت داشت. دانشگاه‌های سالرنو و بولونیا مراکز
فعالیت داشت. دانشگاه‌های سالرنو و بولونیا مراکز آموزش پزشکی در ایتالیا بودند و به عنوان مکان‌هایی شناخته می‌شدند که بیشتر زنان کالبدشناس و پزشک در آنجا فعال بودند. حرفه پتراچینی و دخترش نشان می‌دهد که فرارا نیز زنان را به عنوان دانشجو و معلم تشویق می‌کرد. به نظر می‌رسد دختر ماریا، زفیرا فرتی، استعداد مادرش را به ارث برده باشد، زیرا او جراحی را در دانشگاه بولونیا تحصیل کرد و در ماه مه ۱۸۰۰ نیز مدرک پزشکی دریافت کرد. او تحت حکومت ایتالیا منصبی دریافت کرد و برای مدتی در آنکونا به عنوان مدیرکل ماماها در تمام
مدتی در آنکونا به عنوان مدیرکل ماماها در تمام نقاط کشور زندگی کرد. آثار مهم و فلسفه. پس از تولد دخترش در سال ۱۷۸۹، پتراچینی کتاب‌هایی دربارهٔ مراقبت از نوزادان و زنان در زایمان منتشر کرد (۱۷۸۹). معروفترین اثر او «یادداشت‌هایی دربارهٔ تربیت فیزیکی کودکان» بود. این قرنی بود که با انقلاب‌های فرهنگی مشخص می‌شد، که در آن مفاهیم جدید علمی و آموزشی راه خود را باز می‌کردند، که فرتی سعی در گسترش آن‌ها داشت تا به کودکی حیثیت جدیدی ببخشد: «من از سایه پیش‌داوری دست می‌کشم و با تحقیر احساسات عامیانه، به نفع انسانیت
می‌کشم و با تحقیر احساسات عامیانه، به نفع انسانیت بی‌گناه مسلح می‌شوم». با این حال او از مشکلات ناشی از زن بودنش آگاه بود، چنان‌که با تلخی در مقدمه اثر نوشت: «من، با این حال، از زن بودن دست نمی‌کشم، و بنابراین موضوعی هستم که ممکن است شایسته توجه کمی از سوی دیگران باشد». نوشته‌های او قطعاً تحت تأثیر خواندن «امیل» روسو و آثار نیکولا آندری د بوارگار، رئیس دانشکده پزشکی پاریس و بنیانگذار ارتوپدی مدرن قرار داشت. در کتاب، او علیه عمل رایج باندپیچی نوزادان اعتراض کرد، که ادعا می‌کرد می‌تواند منجر به آسیب‌ها و
کرد، که ادعا می‌کرد می‌تواند منجر به آسیب‌ها و تغییر شکل‌ها شود، اعلام کرد که نوزادان باید بتوانند اندام خود را حرکت دهند. او از شیردهی حمایت کرد، عادتی که در آن زمان فقط توسط زنان طبقه پایین انجام می‌شد، در حالی که اشراف و بورژوازی ثروتمند یک دایه را در خانه نگه می‌داشتند یا نوزاد را به خانه او می‌فرستادند. ماریا توصیه کرد که: «سه ساعت پس از زایمان خوب است که زن نوزاد خود را به سینه خود بچسباند».
پامیلا جین بیورکمن NAS, AAAS (زادهٔ ۱۹۵۶ در پورتلند، اورگان) یک بیوشیمیدان و زیست‌شناس مولکولی آمریکایی است. او استاد زیست‌شناسی و مهندسی زیستی در مؤسسه فناوری کالیفرنیا (کلتک) است. تحقیقات او بر روی مطالعه ساختارهای سه‌بعدی پروتئین‌های مرتبط با مجموعه سازگاری بافتی اصلی کلاس یک، یا پروتئین‌های پیچیدگی عمده بافتی، که از اجزای سیستم ایمنی هستند، و پروتئین‌های دخیل در واکنش‌های ایمنی به ویروس‌ها متمرکز است. هدف بیورکمن بهبود کاربردهای درمانی موجود است. بیورکمن بیشتر به‌عنوان پیشگام در زمینه زیست‌شناسی ساختاری
بیشتر به‌عنوان پیشگام در زمینه زیست‌شناسی ساختاری شناخته می‌شود. زندگی اولیه و تحصیلات. بیورکمن در سال ۱۹۵۶ متولد شد و در منطقه پارکروز، یکی از محله‌های پورتلند، اورگان، بزرگ شد. او از دوران دبیرستان به علم علاقه‌مند شد و یک سال در دانشگاه ویلامت تحصیل کرد، سپس به دانشگاه اورگن منتقل شد و در آنجا مدرک لیسانس شیمی را دریافت کرد. در دوران دانشجویی، بیورکمن تحقیقات آزمایشگاهی را با لری چرچ در کالج رید و او. هایز گریفیت در دانشگاه اورگن انجام داد. در سال ۱۹۷۸، او دوره دکتری بیوشیمی خود را در دانشگاه هاروارد
او دوره دکتری بیوشیمی خود را در دانشگاه هاروارد آغاز کرد و به آزمایشگاه "دون کریگ وایلی"، یک زیست‌شناس ساختاری آمریکایی که آزمایشگاهش از بلورنگاری پرتو ایکس استفاده می‌کرد، پیوست. بیورکمن در سال ۱۹۸۴ دکترای خود را از هاروارد دریافت کرد. او در آزمایشگاه وایلی به عنوان پژوهشگر پسادکترا باقی ماند و در نهایت اولین ساختار بلوری یک پروتئین MHC را حل کرد—آنتی‌ژن HLA-A2 انسان. این تحقیق در سال ۱۹۸۷ منتشر شد، ابتدا در وضوح ۳٫۵Å (ورودی PDB 1HLA) و سپس در وضوح ۲٫۶Å (ورودی PDB 3HLA). حرفه و تحقیقات. بیورکمن تحقیقات
(ورودی PDB 3HLA). حرفه و تحقیقات. بیورکمن تحقیقات پسادکتری خود را در دانشگاه استنفورد در آزمایشگاه مارک دیویس ادامه داد و به مطالعه گیرنده لنفوسیت تی پرداخت که آنتی‌ژن‌های ارائه‌شده در شکاف اتصال پروتئین‌های MHC را شناسایی می‌کنند. آنها مدلی برای توضیح نحوه عملکرد این مکانیزم شناسایی توسعه دادند. در حین حضور در استنفورد، بیورکمن با نوروبیولوژیست کای زین ازدواج کرد که او نیز در حال حاضر استاد تمام در کلتک است. بیورکمن و زین دو فرزند دارند. در سال ۱۹۸۹، بیورکمن به هیئت علمی زیست‌شناسی در مؤسسه فناوری
بیورکمن به هیئت علمی زیست‌شناسی در مؤسسه فناوری کالیفرنیا پیوست و به عنوان استاد کمکی آغاز به کار کرد. او در سال ۱۹۹۵ ارتقا یافت و به عنوان استاد مشارک به شغف دائمی رسید و در سال ۱۹۹۸ به استاد تمام ارتقا یافت. او از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۱۵ پژوهشگر مؤسسه پزشکی هاوارد هیوز بود. بیورکمن در سال ۲۰۱۸ به عنوان استاد زیست‌شناسی و مهندسی زیستی دیوید بالتیمور و در سال ۲۰۲۱ به عنوان استاد مؤسسه مرکین منصوب شد. آزمایشگاه بیورکمن در کلتک بر روی تحقیق در مورد واکنش‌های ایمنی به پاتوژن‌های ویروسی تمرکز دارد، با هدف نهایی بهبود
پاتوژن‌های ویروسی تمرکز دارد، با هدف نهایی بهبود درمان‌ها و کمک به توسعه واکسن‌ها. تحقیقات او به‌ویژه بر روی HIV-1، آنفلوآنزا، هپاتیت سی و از زمان همه‌گیری کووید-۱۹ بر روی کروناویروس سندرم حاد تنفسی ۲ متمرکز است. در طول همه‌گیری، بیورکمن با میشل نوسنزوایگ، یکی از همکاران همیشگی‌اش، برای مطالعه ساختارهای پروتئین اسپایک کروناویروس همکاری کرد. این تحقیقات برای توسعه واکسن‌ها در مواجهه با ظهور انواع جدید کرونا ویروس اهمیت دارد. آزمایشگاه بیورکمن از تکنیک‌هایی مانند بلورنگاری پرتو ایکس، میکروسکوپ الکترونی،
مانند بلورنگاری پرتو ایکس، میکروسکوپ الکترونی، توموگرافی الکترونی، میکروسکوپی الکترونی انجمادی و میکروسکوپ فلورسانس برای مطالعه گلیکوپروتئین‌های پوشش پاتوژن‌ها و ساختارهای مولکولی درگیر در شناسایی سطح سلول‌های پاتوژن‌های ویروسی استفاده می‌کند. تحقیقات بیورکمن همچنین بر روی مهندسی آنتی‌بادی‌ها و توسعه نانوذرات موزاییکی برای استفاده در واکسن‌های مؤثر و گسترده تمرکز دارد. تحقیقات بیورکمن در مجلاتی مانند نیچر و ساینس منتشر شده است.
علیرضا عنایت‌زاده (زاده ۱۷ فروردین ۱۳۸۳) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک دفاعی برای باشگاه فوتبال پرسپولیس در لیگ برتر خلیج فارس بازی می کند. وی فوتبال را در آکادمی کیا آغاز کرده و سپس به آکادمی پرسپولیس پیوست و در ۴ اسفند ۱۴۰۳ در برابر تیم آلومینیوم اراک به عنوان بازیکن تعویضی برای تیم پرسپولیس به میدان رفت.
محوطه سایت‌های باستان‌شناسی سینای شمالی () شامل مجموعه‌ای از بناها و سایت‌های باستانی حدفاصل کانال سوئز و غزه در حاشیه دریای مدیترانه و کشور مصر است. این محوطه در سال ۱۹۹۴ از سمت کشور مصر به عنوان میراث جهانی در فهرست آزمایشی قرار گرفت.
واحه فیوم ()، فرورفتگی یا آبگیری در غرب رود نیل در ۶۲ مایلی جنوب قاهره در کشور مصر است. این واحه مساحتی میان ۱۲۷۰ کیلومتر مربع و ۱۷۰۰ کیلومتر مربع دارد. آب این واحه از طریق کانال جانبی رود نیل تامین می‌شود. این واحه در سال ۱۹۹۴ از سوی کشور مصر به عنوان میراث جهانی به فهرست آزمایشی این کشور افزوده شد. این نامزدی شامل هشت سایت است، از جمله کوم آوشیم (کارانیس)، دیمای (سوکنوپایو نسوس، تصویر شده)، قصر قارون (دیونیسیا)، بطن احریت (تئودفیلیا)، و بیاهما-فیوم.
کارانیس ()، که اکنون در کوم اوشیم قرار دارد، شهری کشاورزی در دوره بطلمیوسی و امپراتوری روم بود که در شمال شرق واحه فیوم قرار گرفته است. این محوطه حدود ۶۰ هکتار است و که در دوره اوج خود جمعیتی حدود ۴ هزار نفر را در خود جای داده است. این شهر در دوره بطلمیوس دوم در قرن ۳ پیش از میلاد ایجاد و بنیاد نهاده شد و در دوره آگوستوس و امپراتوری روم گسترش یافت و بازسازی شد. با این حال پس از فتح مصر توسط ساسانیان، این شهر به دلایل نامعلومی تخلیه و رها شد.
سوکنوپایو نسوس ()، یک سکونتگاه باستانی در واحه فیوم مصر در چند کیلومتری شمال دریاچه قارون است. این سکونتگاه که اکنون با نام دیمیة السباع شناخته می‌شود، در حدود قرن ۳ پیش میلاد در دوره بطلمیوسی ایجاد شد و در قرن ۳ میلادی تخلیه و رها شد. با این حال براساس آثار باستان‌شناسی به دست آمده، این سکونتگاه به حیات تا قرن ۴ یا ۵ میلادی و پایان حضور امپراتوری بیزانس در مصر ادامه داده است.
قلعه الجندی ()، در جنوب شبه‌جزیره سینا در کشور مصر قرار گرفته است. این قلعه در دوره صلاح‌الدین ایوبی در سال ۱۱۸۳ بنا نهاده شد و شامل برج‌های دفاعی، مساجد، سازه‌های اقامتی، سازه‌های دفاعی متفاوت است. این قلعه در سال ۱۹۹۴ از سمت کشور مصر در فهرست میراث آزمایشی این شکور در یونسکو قرار گرفت.
ویولا کالیگاریس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید و باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال بزرگسالان و زنان سوئیس بازی کرده است. دوران باشگاهی. ویویلا کالیگاریس فعالیت حرفه‌ای خود در فوتبال را از سنین پایین آغاز کرد و نخستین گام‌هایش را در باشگاه زنان گیسویل، واقع در کانتون اوبوالدن، یکی از نواحی مرکزی کشور سوئیس، برداشت. او که از همان ابتدا استعداد بالایی در بازی