payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موسیقی رای به‌دلیل محدودیت‌های اخلاقی و اقتصادی کمترش فرصتی برای بازسازی پیدا کرد. اندکی پس از آن، رای با استفاده از سازهایی مانند سینث‌سایزرهای الکتریکی، گیتار و درام شروع به تبدیل شدن به پاپ-رای کرد. در دهه ۱۹۸۰ رای دوره اوج محبوبیت خود را آغاز کرد. پیش از این، دولت الجزایر به‌دلیل موضوعات پرخطر از نظر جنسی و فرهنگی، مانند الکل و مصرف‌گرایی، دو موضوعی که برای فرهنگ سنتی اسلامی تابو بود، با رای مخالفت کرده بود. دولت در نهایت سعی کرد رای را ممنوع کند، واردات کاست‌های خالی را ممنوع کرد و پاسپورت نوازندگان
کاست‌های خالی را ممنوع کرد و پاسپورت نوازندگان رای را مصادره کرد. این کار برای جلوگیری از انتشار رای نه تنها در سراسر کشور، بلکه برای جلوگیری از گسترش آن در سطح بین‌المللی و ورود یا خروج از الجزایر انجام شد. اگرچه این امر فروش حرفه‌ای رای را محدود کرد، اما محبوبیت موسیقی از طریق فروش غیرقانونی و مبادله نوارها افزایش یافت. در سال ۱۹۸۵ سرهنگ الجزایری اسنوسی به جک لانگ وزیر فرهنگ فرانسه پیوست تا دولت الجزایر را متقاعد کند که رای را بپذیرد. او موفق شد دولت را وادار کند که پاسپورت‌ها را به موسیقی‌دانان رای
را وادار کند که پاسپورت‌ها را به موسیقی‌دانان رای بازگرداند و اجازه دهد تا رای در الجزایر با حمایت دولت ضبط و اجرا شود، و آن را بخشی از میراث فرهنگی الجزایر عنوان کرد. این امر نه تنها به دولت الجزایر اجازه داد تا از تولید و انتشار رای از نظر مالی منفعت داشته باشد، بلکه اجازه داد تا بر موسیقی نظارت داشته باشند و از انتشار موسیقی و رقص «ناسالم» جلوگیری کنند و همچنان از آن برای استفاده از وجهه ملی دولت الجزایر در جهان استفاده کنند. در سال ۱۹۸۵ اولین جشنواره رای دولتی در الجزایر برگزار شد و جشنواره‌ای نیز در
دولتی در الجزایر برگزار شد و جشنواره‌ای نیز در ژانویه ۱۹۸۶ با حضور شاب خالد، شاب صحراوی، شابه فادلا، شاب حمید، شاب مامی و گروه رای نارائی در تئاتر ام‌سی ۹۳ بوبیگنی در فرانسه برگزار شد. در سال ۱۹۸۸ دانشجویان و جوانان الجزایری برای اعتراض به خشونت دولتی، هزینه بالای مواد غذایی و حمایت از ارتش خلق الجزایر به خیابان‌ها سرازیر شدند. رئیس‌جمهور شاذلی بن جدید که از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۲ قدرت را در دست داشت، و دوستانش رای را مسئول قیام گسترده‌ای دانستند که در اکتبر ۱۹۸۸ منجر به کشته شدن ۵۰۰ غیرنظامی شد. اکثر خوانندگان
منجر به کشته شدن ۵۰۰ غیرنظامی شد. اکثر خوانندگان رای این ادعا را رد کردند، از جمله شاب صحراوی، که گفت هیچ ارتباطی بین رای و شورش اکتبر وجود ندارد. با این حال، شهرت رای به‌عنوان موسیقی اعتراضی ماندگار شد، زیرا تظاهرکنندگان آهنگ شاب خالد «فرار، اما کجا؟» («El Harba Wayn») را برای کمک به اعتراض خود پذیرفتند:جوانی کجا رفت؟ شجاعان کجایند؟ گلوی ثروتمند بیچاره‌ها تا سر حد مرگ کار می‌کنند شارلاتان‌های اسلامی چهره واقعی خود را نشان می‌دهند… همیشه می‌توانید گریه کنید یا شکایت کنید یا فرار… اما کجا؟در دهه ۱۹۹۰ سانسور
یا شکایت کنید یا فرار… اما کجا؟در دهه ۱۹۹۰ سانسور بر نوازندگان رای حاکم بود. یک خواننده تبعیدی رای، شاب حسنی پیشنهاد بازگشت به الجزایر و اجرای برنامه در استادیوم را در سال ۱۹۹۴ پذیرفت. شهرت حسنی و آهنگ‌های جنجالی او باعث شد که وی از سوی افراطیون بنیادگرای اسلامی تهدید به مرگ شود. در ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۴ او اولین نوازنده رای بود که در بیرون خانه پدر و مادرش در منطقه گامبتا وهران به قتل رسید، بنا بر گزارش‌ها دلیلش آن بود که به دختران اجازه داده بود در یک کنسرت تلویزیونی گونه او را ببوسند. مرگ او در بحبوحه اقدامات
گونه او را ببوسند. مرگ او در بحبوحه اقدامات خشونت‌آمیز دیگر علیه اجراکنندگان آفریقای شمالی اتفاق افتاد. چند روز قبل از مرگش، لونس ماتوب خواننده قبایلی توسط گروه اسلامی مسلح ربوده شد. سال بعد، در ۱۵ فوریه ۱۹۹۵ رشید بابا احمد تهیه‌کننده رای در وهران ترور شد. تشدید تنش کمپین اسلام‌گرایان ضدرای باعث شد که نوازندگان رای مانند شاب مامی و شابه فضیله از الجزایر به فرانسه نقل‌مکان کنند. مهاجرت به فرانسه راهی برای حفظ موجودیت موسیقی بود. فرانسه جایی بود که الجزایری‌ها در دوران پس از استعمار برای یافتن کار به آن‌جا
در دوران پس از استعمار برای یافتن کار به آن‌جا رفته بودند و نوازندگان فرصت بیشتری برای مخالفت با دولت بدون سانسور داشتند. اگرچه رای در الجزایر مورد قبول جریان اصلی قرار گرفت، بنیادگرایان اسلامی همچنان به این ژانر اعتراض کردند و گفتند که این ژانر هنوز هم بسیار لیبرال و در تضاد با ارزش‌های سنتی اسلامی است. بنیادگرایان مدعی بودند که ژانر موسیقی هنوز هم تمایلات جنسی، الکل و فرهنگ مصرف غربی را ترویج می‌کند، اما منتقدان دیدگاه بنیادگرا اظهار داشتند که بنیادگرایان و موسیقی‌دانان رای در نهایت به‌دنبال نوکیشانی از
و موسیقی‌دانان رای در نهایت به‌دنبال نوکیشانی از یک جمعیت جوانان بودند، که مجبور بودند انتخاب کنند که به کدام یک از دو فرهنگ تعلق دارند. علی‌رغم حمایت دولت، شکاف بین آن دسته از شهروندانی که به اسلام سختگیرانه تعلق داشتند و حامیان صحنه رای باقی ماند. موفقیت بین‌المللی. شاب خالد اولین موزیسین با موفقیت بین‌المللی بود، از جمله آلبوم دونفره او در سال ۱۹۸۸ با نوازنده جاز صفی بوتلا آلبوم "کوچه"، اگرچه محبوبیت او به مکان‌هایی مانند ایالات متحده و آمریکای لاتین گسترش پیدا نکرد. از دیگر هنرمندان برجسته دهه ۱۹۸۰
گسترش پیدا نکرد. از دیگر هنرمندان برجسته دهه ۱۹۸۰ می‌توان به هواری بنچنت، راینا رای، محمد صحراوی، شاب مامی، شابه زهرا و شاب حمید اشاره کرد. موفقیت بین‌المللی در دهه ۱۹۹۰ با آلبوم "خالد" شاب خالد در سال ۱۹۹۲ افزایش یافت. از آن‌جایی که خالد دیگر در الجزایر نبود، نوازندگانی مانند شاب طاهر، شاب نصرو و شاب حسنی شروع به خواندن آهنگ عاشقانه رای کردند، که یک فرم احساسی و پاپ-تصنیف از موسیقی رای بود. بعدتر در همین دهه، فانک، هیپ‌هاپ و تأثیر ژانزهای دیگر به رای اضافه شد، به‌ویژه توسط نوازندگانی مانند فادل و رشید
شد، به‌ویژه توسط نوازندگانی مانند فادل و رشید طاها. طاها موسیقی رای را برداشت و آن را با راک ترکیب کرد. طاها آفرینش خود را موسیقی رای نمی‌نامید، بلکه آن را ترکیبی از رای محلی و پانک توصیف کرد. ترکیب دیگری از فرهنگ‌ها در موسیقی عربی در اواخر دهه ۱۹۹۰ از طریق موسیقی فرانسوی-عربی منتشرشده توسط موسیقیدانانی مانند آلدو ایجاد شد. اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ شاهد افزایش نوازندگان زن رای بودیم. به گفته نویسندگان گراس، مک موری و سوئدبورگ در مقاله خود با عنوان «صدای عربی و شب‌های رمضان: رای، رپ و هویت
عنوان «صدای عربی و شب‌های رمضان: رای، رپ و هویت فرانسوی-مغربی»، شابه زهوانیه، نوازنده رای، از سوی خانواده‌اش با ممنوعیت اجرا یا حتی ظاهر شدن در انظار عمومی را مواجه شد. به گفته گروس و همکاران، شرکت‌های ضبط موسیقی رای، هنرمندان زن را تشویق کرده‌اند تا بیشتر مورد توجه قرار گیرند. در سال ۲۰۰۰ موسیقی رای به لطف دوئت استینگ با خواننده رای، شاب مامی، در آهنگ «رز کویری»، که در ۱۷ ژانویه ۲۰۰۰ منتشر شد، موفقیت بین‌المللی داشت استینگ برای معرفی موسیقی رای به مخاطبان موسیقی غربی شناخته شد، و به همین دلیل این آهنگ در
موسیقی غربی شناخته شد، و به همین دلیل این آهنگ در بسیاری از چارت‌ها موفق بود و به شماره ۲ در کانادا، شماره ۳ در سوئیس، شماره ۴ در ایتالیا، شماره ۱۵ در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا و شماره ۱۷ در بیلبورد هات ۱۰۰ ایالات متحده رسید. همچنین به ترتیب در جدول فروش "بیلبورد" جایگزین بزرگسالان و فروش تک‌آهنگ‌های رقص به رتبه ۱ رسید. سانسور. در طول دوره توسعه و تجاری‌سازی موسیقی رای در الجزایر، تلاش‌های زیادی برای خفه کردن این ژانر صورت گرفته است. از محتوای متن ترانه گرفته تا تصاویر جلد آلبوم، رای یک موسیقی بحث‌برانگیز
تا تصاویر جلد آلبوم، رای یک موسیقی بحث‌برانگیز بوده است. هویت دینی و فراملی‌گرایی برای تعریف پیچیدگی‌های هویت مغربی می‌کوشد. این هویت پیچیده از طریق موسیقی رای بیان می‌شود و اغلب در بسیاری از زمینه‌های فرهنگی مورد مناقشه و سانسور قرار می‌گیرد. در سال ۱۹۶۲ زمانی که الجزایر مدعی استقلال ملی شد، بیان فرهنگ عامه به‌دلیل طبیعت محافظه‌کارانه مردم خفه شد. در این دوران محدودیت شدید بیان زنان، سبب شد که بسیاری از مردان شروع به تبدیل شدن به خواننده رای کنند. در سال ۱۹۷۹ زمانی که رئیس‌جمهور شاذلی بن جدید استانداردهای
زمانی که رئیس‌جمهور شاذلی بن جدید استانداردهای اخلاقی و اقتصادی لیبرال‌تری را تأیید کرد، موسیقی رای بیشتر با جوانان الجزایری مرتبط شد. این موسیقی در میان اسلام‌گرایان سلفی و دولت الجزایر تبدیل به انگ شد. جوانان رای را که «نسل رای» می‌نامیدند راهی برای بیان آزادی‌های جنسی و فرهنگی یافتند. نمونه‌ای از این آزادی بیان از طریق اشعار شاب حسنی در آهنگ «ال برراکا» دیده می‌شود. حسنی آواز می‌خواند: «او متعلق به من بود… چون وقتی مست هستی، این فکری است که در سرت می‌چرخد!» حسنی اصول‌گرایان کشور و محکومیت هنرهای غیر
حسنی اصول‌گرایان کشور و محکومیت هنرهای غیر مذهبی را به چالش کشید. رای شروع به پخش در مقیاس بزرگ‌تر از طریق فروش نوار، پخش در تلویزیون و رادیو کرد. دولت برای پای‌بندی به ارزش‌های محافظه‌کارانه تلاش کرد تا رای را «پاک‌سازی» کند. مهندسان صدا ضبط‌های هنرمندان رای را دستکاری می‌کردند تا این استانداردها را رعایت کنند. این تاکتیک به اقتصاد این امکان را داد که با به‌دست آوردن مخاطبان محافظه‌کار از موسیقی سود ببرد. محافظه‌کاری نه تنها بر نحوه دریافت موسیقی رای توسط شنوندگان تأثیر گذاشت، بلکه بر نحوه ارائه موسیقی
شنوندگان تأثیر گذاشت، بلکه بر نحوه ارائه موسیقی توسط هنرمندان، به‌ویژه هنرمندان زن نیز تأثیر گذاشت. برای مثال هنرمندان زن رای معمولاً روی جلد آلبوم ظاهر نمی‌شوند. چنین معیارهای مردسالارانه زنان را در حریم خصوصی اجتماعی تحت فشار قرار می‌دهد.
لیکن استریاتوس (به انگلیسی: Lichen striatus) نوعی ضایعهٔ پوستی نادر است که عمدتاً در کودکان مشاهده شده و اغلب در سنین ۵ تا ۱۵ سالگی ظاهر می‌شود. این ضایعه نوعی فوران محدودشونده از پاپول‌های کوچک و پوسته‌پوسته را شامل می‌شود. نشانه‌ها. لیکن استریاتوس بر پوست و ناخن‌ها تأثیر می‌گذارد و به صورت نوار خطی یا از هم گسیخته، متشکل از پاپولهای کوچک قهوه‌ای، صورتی یا گوشتی‌رنگ دیده می‌شود. پاپول‌ها ممکن است نرم، تخت یا پوسته پوسته باشند. عرض نوار لیکن استریاتوس از چند میلی‌متر تا ۲–۱ سانتی‌متر تنوع اندازه دارد و
چند میلی‌متر تا ۲–۱ سانتی‌متر تنوع اندازه دارد و امتداد آن از چند سانتی‌متر تا طول کامل اندام کشیده می‌شود. به‌طور کلی، پاپول‌ها در یک طرف و در اندام‌های تحتانی، در امتداد خطوط بلاشکو (Blaschko) ظاهر می‌شوند. خارش یکی از نشانه‌های شایع این بیماری است. تشخیص. تشخیص بر اساس معاینه بصری ضایعه انجام می‌شود. درمان. این ضایعه حالت خود‌محدود‌شوندگی دارند. درمان آن‌ها می‌تواند توسط کرم‌های استروئیدی و مرطوب‌کننده‌ها انجام شود.
جوزف کندریک کانینگهام (زاده ۲۶ مه ۱۹۸۲) یک سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ نماینده ایالات متحده برای منطقه اول کنگره کارولینای جنوبی بود. زمانی که کانینگهام یکی از اعضای حزب دموکرات بود، در انتخابات عمومی سال ۲۰۱۸، نماینده ایالت جمهوری‌خواه، کیتی آرینگتون را با اختلاف کمی شکست داد. او پس از یک دوره حضور در کنگره، در رقابت نزدیک دیگری با نانسی میس، نماینده ایالتی جمهوری‌خواه، نامزد انتخابات مجدد خود در سال ۲۰۲۰ را از دست داد. او نامزد دموکرات‌ها در انتخابات فرمانداری کارولینای جنوبی در سال ۲۰۲۲
در انتخابات فرمانداری کارولینای جنوبی در سال ۲۰۲۲ بود که از فرماندار فعلی جمهوری‌خواه هنری مک مستر شکست خورد.
زنبور عسل به‌هرحال پرواز می‌کند فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی مارتین دافی است. در این فیلم بازیگرانی همچون الایجا وود، ریچل لی کوک، جنین گرافلو، جورج او گور، دوم و راجر ریس ایفای نقش کرده‌اند.
مو خشک‌کن یا سشوار فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی پدی برتناچ است. در این فیلم بازیگرانی همچون آلن ریکمن، ناتاشا ریچاردسون، ریچل گریفیتس، ریچل لی کوک، جاش هارتنت، بیل نای، رزماری هریس، هایدی کلوم، وارن کلارک، مایکل مک‌الاتون و دیوید بردلی ایفای نقش کرده‌اند.
بنیاد هنری پولیتزر () یک موزه هنری در سنت لوئیس، میزوری است که نمایشگاه‌های ویژه و برنامه‌های عمومی را نمایش می‌دهد. این مکان به‌طور غیررسمی به نام «پولیتزر» شناخته می‌شود و در ۳۷۱۶ بلوار واشینگتن قرار دارد. ساختمان آن توسط معمار ژاپنی دارای شهرت جهانی، تادائو آندو طراحی شده است. هزینهٔ ورودی موزه رایگان است. تاریخچه. بنیاد هنری پولیتزر در سال ۲۰۰۱ به‌دست امیلی راو پولیتزر بنیان نهاده شد. او در کنار همسرش جوزف پولیتزر جونیور، به دنبال ایجاد فضایی برای نمایش آثار مجموعهٔ هنری شخصی‌شان بودند. خانواده پولیتزر
آثار مجموعهٔ هنری شخصی‌شان بودند. خانواده پولیتزر در اوایل دههٔ ۹۰ میلادی به تادائو آندو سفارش دادند که یک کارخانهٔ خودروسازی و نمایشگاه رهاشده در مرکز شهر سنت لوئیس را بازسازی کند. در حین طراحی نگارخانهٔ پولیتزر، جوزف جونیور به دلیل سرطان رودهٔ بزرگ درگذشت و پروژه محقق نشد. امیلی راو پولیتزر بعداً دوباره به آندو نزدیک شد و نخستین ساختمان عمومی مستقل این معمار در ایالات متحدهٔ آمریکا را سفارش داد. نمایشگاه افتتاحیه منتخبی از آثار مجموعه خصوصی پولیتزرها، از جمله آثار هنری روی لیکتنستاین، کلود مونه، پابلو
جمله آثار هنری روی لیکتنستاین، کلود مونه، پابلو پیکاسو، مارک روتکو، کیکی اسمیت و اندی وارهول را به نمایش گذاشت. با آغاز دومین نمایشگاه، "آثار منتخب الزورث کلی از مجموعه‌های سنت لوئیس"، پولیتزر دامنهٔ نمایشگاه‌های خود را گسترش داد تا آثاری خارج از مجموعهٔ خصوصی خانوادگی‌شان را نیز دربر گیرد، و این عامل هدایت‌کنندهٔ نمایش‌های بعدی‌شان بود. بنیاد هنری پولیتزر نمایشگاه‌های سرشماری از جمله نمایش‌های گروهی هنر مینیمالیسم، هنر بودایی، استادان قدیم و زمینه‌های مدرن و همچنین نمایش‌های انفرادی از هنرمندانی مانند دن
و همچنین نمایش‌های انفرادی از هنرمندانی مانند دن فلی‌وین، ان همیلتون، گوردون ماتا-کلارک، ریچارد سرا، هیروشی سوگیموتو، و دیگر هنرمندان را به نمایش گذاشته است. آثار در پولیتزر بدون برچسب دیوار نصب می‌شوند تا رویارویی بدون واسطه با هنر را تشویق کنند. ساختمان. بنیاد هنری پولیتزر در اکتبر ۲۰۰۱ پس از چهار سال ساخت و ساز و نزدیک به ده سال طرح‌ریزی تکمیل شد. بنیاد هنری پولیتزر نخستین ساختمان عمومی در ایالات متحده بود که توسط تادائو آندو، معمار ژاپنی برندهٔ جایزه معماری پریتزکر در سال ۱۹۹۵ طراحی شد. از جمله
معماری پریتزکر در سال ۱۹۹۵ طراحی شد. از جمله شناسه‌های ساختمان، می‌توان به توجه دیرینهٔ آندو به عناصر طبیعی مانند نور و آب و به‌کارگیری خاص او از بتن اشاره کرد. فرم‌های بتن که شامل ساختمان می‌شود در طول مدت چهارسال ساخت‌وساز بر سایت گذاشته شدند و در ساخت آن از فن‌های پیشرفته‌ای استفاده شد که در آن زمان در آمریکا مرسوم نبود. این ساختمان به عنوان «محیطی آرام برای تأمل در هنر و کمکی به احیای منظر شهری سنت لوئیس» توصیف شده است. در ژوئن ۲۰۱۴، ساختمان تحت پروژهٔ گسترش قرار گرفت که در آن فضای انبار و اداری در سطح
قرار گرفت که در آن فضای انبار و اداری در سطح پایینی بازسازی شد تا دو نگارخانهٔ عمومی نو ایجاد شود. پولیتزر پس از مشورت با آندو و دفترش، فضای عمومی ساختمان را از ۶٬۸۰۰ فوت مربع به ۱۰٬۴۰۰ فوت مربع افزایش داد. ساختمان در ۱ مه ۲۰۱۵ همراه با سه نمایشگاه انفرادی همزمان از هنرمندان الکساندر کالدر، فرد سندبک و ریچارد تاتل بازگشایی شد.
داور بسکتبال فردی است که بر روند اجرای قوانین بسکتبال نظارت می‌کند و نظم و عدالت را در بازی حفظ می‌کند. این عنوان برای منشی بازی (ثبت کنندهٔ امتیازها و خطاها)، وقت‌نگه‌دار و سایر افرادی که در حفظ جریان بازی نقش دارند نیز صدق می‌کند. بسکتبال به‌دلیل سرعت بالای بازی، پیچیدگی قوانین، تفسیرهای خاص از قوانین و تصمیم‌گیری‌های آنی، یکی از سخت‌ترین ورزش‌ها برای داوری محسوب می‌شود. بسته به این‌که داورها دو یا سه نفره باشند، یک سرداور و یک یا دو داور وجود دارد. در اتحادیه ملی بسکتبال (NBA) قضاوت به‌عهده سرداور و یک
ملی بسکتبال (NBA) قضاوت به‌عهده سرداور و یک داور یا دو داور است. در بازی‌های فیبا، تیم داوری دو نفره شامل یک سرداور و یک داور و تیم داوری سه نفره شامل یک سرداور و دو داور هستند. در توضیح قوانین و یا در توضیحات مربوط به مکانیک داوری سرداور به عنوان Crew Chief (به اختصار CW) و به دو داور دیگر Umpier 1 و Umpier 2 (به اختصار U1 و U2) می گویند. سرداور و داور هر دو از اختیارات مساوی برای کنترل بازی برخوردارند. در بیشتر موارد، سرداور برای شروع مسابقه جامپ‌بال را انجام می‌دهد، اگرچه در ان‌بی‌ای داوران می‌توانند
انجام می‌دهد، اگرچه در ان‌بی‌ای داوران می‌توانند تصمیم بگیرند که چه کسی جامپ‌بال را انجام دهد. لباس فرم. ان‌بی‌ای. در سطح بسکتبال دبیرستان و کالج آمریکا، داوران پیراهن‌های راه‌راه سیاه و سفید با تکه‌های کناری مشکی، شلوار مشکی و کفش‌های مشکی می‌پوشند. برخی از اتحادیه‌های ایالتی به داوران اجازه می‌دهند در سطح دبیرستان به جای پیراهن‌های راه‌راه سیاه و سفید، پیراهن‌های خاکستری با نوارهای مشکی بپوشند. داوران ان‌بی‌ای پیراهن‌های خاکستری روشن با شلوارهای مشکی و کفش‌های مشکی می‌پوشند. مشخصات پیراهن داوران ان‌بی‌ای
مشکی می‌پوشند. مشخصات پیراهن داوران ان‌بی‌ای چنین است: خاکستری روشن با راه‌راه‌های سفید نازک، آستین‌های مشکی، نوار مشکی در دو طرف، یقه قرمز و آبی، شماره رسمی در مرکز و در بالا (پشت)، آرم ان‌بی‌ای بالای سینه در سمت چپ و لوگوی نایکی در سمت راست. داوران لیگ تابستانی ان‌بی‌ای همان پیراهن خاکستری روشن را می‌پوشند اما با یقه مشکی. پیراهن داوران دبلیو ان‌بی‌ای تقریباً مشابه پیراهن داوران ان‌بی‌ای است با این تفاوت که یقه آن نارنجی است و لوگوی WNBA جای آرم NBA را گرفته است. در سطوح بالاتر از کالج و بسکتبال حرفه‌ای
است. در سطوح بالاتر از کالج و بسکتبال حرفه‌ای در آمریکا، داوران از یک دستگاه زمان‌نگه‌دار به نام PTS که یک سیستم دقیق محاسبه زمان است، بر روی کمربند استفاده می‌کنند. این دستگاه توسط داوران داخل زمین برای شروع و توقف به موقع بازی استفاده می‌شود، آن‌ها به زمان اعلامی از سوی وقت‌نگه‌دار) اکتفا نمی‌کنند. فیبا. داوران فیبا پیراهن خاکستری (تنه) و مشکی (آستین)، شلوار مشکی، جوراب مشکی و کفش مشکی می‌پوشند. داوران مسابقات بسکتبال یورولیگ و یوروکاپ پیراهن نارنجی می‌پوشند. مقامات ان‌بی‌ال پیراهن‌های سبز با شانه‌های
مقامات ان‌بی‌ال پیراهن‌های سبز با شانه‌های مشکی و راه‌راه در کناره‌ها با شلوار مشکی می‌پوشند. آرم ان‌بی‌ال در بالای سینه و نام اسپانسر در پشت است. پیراهن‌ها یقه V (یقه هفت) و بدون یقه هستند و شلوارها کمربند ندارند. همه داوران سوتی به گردن خود آویزان می‌کنند که برای توقف بازی در نتیجه خطا یا تخلف در زمین استفاده می‌شود. اشاره‌های دست برای نشان دادن ماهیت تخلف یا اجرای بازی استفاده می‌شود. موقعیت‌ها و مسئولیت‌ها. داوران باید مطمئن باشند که بازی به خوبی انجام می‌شود، که شامل مدیریت بازی، مدیریت بازیکن و
می‌شود، که شامل مدیریت بازی، مدیریت بازیکن و تماشاگر نیز می‌شود. آنها همچنین وظیفه دارند از بازیکنان مراقبت کنند و اطمینان حاصل کنند که زمین و تمام تجهیزات مورد استفاده در شرایط ایمن و قابل استفاده است. اگر مشکلی وجود داشته باشد که مانع از اجرای ایمن بازی شود، این وظیفه مسئولان و داوران است که مشکل را برطرف کنند. دو روش استاندارد برای داوری یک بازی بسکتبال وجود دارد، داوری «دو نفره» یا «سه نفره» بسته به تعداد داورانی که برای انجام بازی در دسترس هستند. در داوری «دو نفره»، هر یک از داوران یا در موقعیت لید
داوری «دو نفره»، هر یک از داوران یا در موقعیت لید سوت می‌زنند یا در موقعیت تریل. موقعیت لید معمولاً در امتداد خط منحنی زمین است که نقطه شروع آن در خط پرتاب آزاد در سمت چپ زمین رو به سبد است. این داوران اغلب در طول بازی موقعیت خود را تغییر می‌دهند تا منطقه را به بهترین شکل ممکن پوشش دهند. با انتقال بازی از یک انتهای زمین به انتهای دیگر، لید به تریل تبدیل می‌شود و بالعکس. بین دو موقعیت، هر یک قسمت خاصی از زمین که شامل دو طرف کناری یا پشت زمین است را بر عهده دارند. داوران بعد از زمان‌های خاص (بیشتر زمانی که
دارند. داوران بعد از زمان‌های خاص (بیشتر زمانی که داور اصلی خطای دفاعی را اعلام می‌کند) موقعیت خود را تغییر می‌دهند. این به آن‌ها اجازه می‌دهد تا به‌طور متناوب بین موقعیت‌ها جابه‌جا شوند تا سرعت بازی افزایش یابد. یک داور به نیمکت نزدیک می‌شود درحالی‌که دیگری، جای او را پر می‌کند. این کار مانع از آن می‌شود که یک داور در طول بازی روی سبد یک تیم خاص کار کند. در داوری «سه نفره» زمین بین سه داور تقسیم می‌شود و داور لید موقعیت دو داور دیگر را تعیین می‌کند. به‌طور معمول، داور لید به سمت زمینی که توپ در آن قرار
معمول، داور لید به سمت زمینی که توپ در آن قرار دارد حرکت می‌کند، به خصوص اگر یک بازیکن «پست‌آپ» در آن موقعیت وجود داشته باشد. داوری که در کنار داور لید قرار دارد، موقعیتی نزدیک بخ بالای خط سه امتیازی می‌گیرد و به داور «تریل» تبدیل می‌شود، درحالی‌که داور سوم روبه‌روی خط پرتاب آزاد می‌ایستد که به او داور سنتر می‌گویند. این یک پوشش مثلثی را در زمین ایجاد می‌کند. دشواری‌های داوری بسکتبال. بسکتبال از نظر داوری، توسط بسیاری از طرفداران به‌عنوان یکی از سخت‌ترین ورزش‌ها در نظر گرفته می‌شود. معمولاً داوران بسکتبال
در نظر گرفته می‌شود. معمولاً داوران بسکتبال به‌دلیل سرعت بازی و نزدیکی داوران به جریان بازی، تنها چند ثانیه فرصت دارند تا تشخیص دهند که تخلفی رخ داده است یا خیر. داوران اغلب برای بازبینی صحنه‌ها به پخش تلویزیونی تکیه می‌کنند. علیرغم این تصور غلط که بسکتبال یک ورزش غیر تماسی است، داوران اغلب از تعداد زیادی از برخوردهای حاشیه‌ای یا اتفاقی بدون تماس چشم‌پوشی می‌کنند. یک داور باید نه تنها از اتفاقاتی که در اطراف توپ می‌گذرد، بلکه از اتفاقات‌هایی در کل زمین می‌گذرد آگاه باشد. پیچیدگی بیشتر کار یک داور، نزدیکی
آگاه باشد. پیچیدگی بیشتر کار یک داور، نزدیکی به تماشاچیان است. بر خلاف فوتبال یا بیسبال، جمعیت همانند مربیان و سایر بازیکنان روی نیمکت، تقریباً همیشه در چند قدمی داوران قرار دارند. برای مبارزه جلوگیری از اختلال در امر داوری، داوران می‌توانند یک هوادار را اخراج کنند. وظایف. وظایف داور بسکتبال دقیقاً این است: اطمینان از امنیت و عدالت در بازی. داور قواعد بازی را کنترل می‌کند و در یک بازی صدها تصمیم می‌گیرد؛ تعیین زمان وقوع تخلف یا خطا و توقف بازی برای صدور رأی صحیح برای تخلف یا خطا. تخلفات. هنگامی که تخلف رخ
صحیح برای تخلف یا خطا. تخلفات. هنگامی که تخلف رخ می‌دهد، بازی بلافاصله متوقف می‌شود. تخلف‌ها شامل تراولینگ، دریبل‌های غیرقانونی، خارج از محدوده و سایر تخلفات است. داور موظف است سوت را بزند و فوراً بازی را متوقف کند و توپ را به تیم حریف بدهد و بدین ترتیب اجازه جاری شدن بازی جوانمردانه را در بازی بدهد. همچنین در طول بازی، خطاهای تماسی نیز ممکن است رخ دهد که منجر به دو شوت توسط حریف از خط پرتاب آزاد می‌شود. برای مطالعه بیشتر. مقررات و قوانین بسكتبال (به فارسی)
جری برنت (; – ) یک عکاس خبری و عکاس مستند آمریکایی بود. او در اواخر دهه ۱۹۶۰ در کامبت زون، بوستون کار کرد. پس از مرگ برنت نمایشگاه‌های انفرادی در مرکز ملی هنرهای پلاستیکی در پاریس و دایچتوهالن در هامبورگ به نام او برپا شده است. آثار او در مجموعه موزه هنر مدرن در شهر نیویورک نگهداری می‌شود. زندگی‌نامه. برنت در میلواکی، ویسکانسین، ایالات متحده آمریکا در یک خانواده کارگری به دنیا آمد. او به مدت سه دهه در بوستون، ماساچوست مستقر شد و از اواخر دهه ۱۹۶۰ شروع شد. او یک عکاس خودآموخته بود که در منطقه‌ای از بوستون
او یک عکاس خودآموخته بود که در منطقه‌ای از بوستون معروف به کامبت زون (۱۹۶۷-۱۹۷۰) کار کرد؛ او از یک پناهگاه بی‌خانمان در لانگ آیلند بوستون در اوایل دهه ۱۹۸۰. شرایط زندگی مردم در سان سالوادور (۱۹۸۴) و هائیتی در زمان ناآرامی‌های مدنی (۱۹۸۶-۱۹۹۱). جنگ اول قره باغ در ارمنستان (۱۹۹۳-۱۹۹۴)؛ و یتیمان از نسل کشی رواندا (۲۰۰۳-۲۰۰۴) عکس‌های مستند گرفت. برنت در اواخر دهه ۱۹۹۰ به پاریس نقل مکان کرد. جسد او در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۳ در استودیوی خود در پاریس، احتمالاً در اثر حمله قلبی، در سن ۶۹ سالگی پیدا شد.
برج البراجنه (به عربی: برج البراجنة، به معنی «برج برج‌ها») شهری است که در حومه جنوبی بیروت، در منطقه بعبدا در استان جبل لبنان است. این بین فرودگاه بین‌المللی بیروت-رفیق حریری و شهر حریت قرار دارد. این شهر شامل اردوگاه آوارگان فلسطینی برج البراجنه است. در انتخابات پارلمانی ۷ ژوئن ۲۰۰۹ در لبنان، برج البراجنه در بخش انتخاباتی بعبدا رای داد. جمعیت محلی آن عمدتاً مسلمانان شیعه لبنانی هستند، اما به دلیل مسکن ارزان و مردم محلی مهمان نواز، تعداد قابل توجهی از مسلمانان سنی لبنان و تعدادی مسیحی مارونی لبنانی را به
سنی لبنان و تعدادی مسیحی مارونی لبنانی را به دلیل نزدیکی به شهر Haret Hreik و همچنین جمعیت پناهنده مانند کردها به دست آورده است. عراقی‌ها (از جمله آشوری‌های عراقی) و سایر جمعیت‌های پناهنده مانند پناهندگان سوری اخیراً وارد شده، که عمدتاً در اردوگاه محلی پناهندگان فلسطینی و اطراف آن - اردوگاه برج البراجنه - زندگی می‌کنند. این شهر توسط مهاجران عرب تأسیس شده است. تاریخچه. گفته می شود که این برج به قوم عرب معروف به باراجنا نسبت داده می شود که علیه شاهزاده فخرالدین دوم (۱۵۹۰-۱۶۳۵ م.) قیام کردند و غلام او را
دوم (۱۵۹۰-۱۶۳۵ م.) قیام کردند و غلام او را کشتند و به چاهی انداختند که تا به امروز معروف به چاه عبد است. معماری. معماری آن یک موزاییک است، قدیمی و ترکیبی جدید، ساختمان‌هایی در کنار کلبه‌ها، کوچه‌هایی که از جاده‌های اصلی منشعب می‌شوند، انبوهی از ساختمان‌ها و رشد بیش از حد مسکونی در برخی از مناطق آن، و خیابان‌هایی تقریباً خالی از فروشگاه‌های مواد غذایی متوسط، کارخانه‌های نزدیک خانه‌ها، و مدارس در کنار کارخانه ها و خانه ها این برج البراجنه است که قبلاً یک شهر بر اساس کشاورزی بود. موقعیت. برج البراجنه یکی از
بر اساس کشاورزی بود. موقعیت. برج البراجنه یکی از شهرهای ساحل جنوبی متن، متعلق به استان جبل لبنان و وابسته به ناحیه بعبده است که به همراه تعدادی از شهرداری های این ساحل، آنچه را که به آن شهر جنوبی می گویند، تشکیل می دهد حومه بیروت برج البراجنه تقریباً چهار کیلومتر با مرکز پایتخت، بیروت فاصله دارد و جمعیت آن، بین آنچه که به طور رسمی به آن نسبت داده شده و ساکنان واقعی آن، تقریباً سیصد و پنجاه هزار نفر است، طبق آمار نهادهای محلی مربوطه. با مددکاری اجتماعی مساحت آن ۴۶۲ هکتار است و از مرزهای شهر حدات - حدت بیروت
آن ۴۶۲ هکتار است و از مرزهای شهر حدات - حدت بیروت - در شرق تا کرانه دریا در غرب و از فرودگاه بین المللی بیروت در جنوب تا شهرک هارت حریک امتداد دارد. و غبیری در شمال شامل مناطق رملو و العوزعی و بخشهایی از مجاورت فرودگاه بین المللی بیروت است و راهها و بلوارهای منتهی به آن به آن نفوذ می کند. جمعیت. برج البراجنه به دلیل جمعیت متراکم آن متمایز است، زیرا اکثریت ساکنان آن را مهاجرانی تشکیل می دهند که به دلایل متعددی از جنوب لبنان آمده اند، که مهمترین آنها اشغال منطقه بقاع غربی و جنوب توسط اسرائیل است. جمعیت این
بقاع غربی و جنوب توسط اسرائیل است. جمعیت این برج ۳۵۰ هزار نفر است و جمعیت اصلی برج از ۵۰ هزار نفر فراتر نمی رود این افزایش جمعیت علاوه بر مشکلات جمع آوری و سایر کارهای خدماتی که شهرداری به همه شهروندان ارائه می دهد، بار سنگینی را بر دوش شهرداری وارد می کند. علاوه بر آن، مشکلات شدید محیطی و هرج و مرج شهری که در طول جنگ ویرانگر زنده باد لبنان گسترش یافت. اردوگاه آوارگان. اردوگاه آوارگان برج البراجنه در حدود سال ۱۹۶۷ کمپ آوارگان برج البراجنه در حاشیه شهرداری قرار دارد. در اکتبر ۱۹۴۸، خانواده‌های ترشیحا، اندکی
دارد. در اکتبر ۱۹۴۸، خانواده‌های ترشیحا، اندکی پس از فتح روستای خود در جلیل غربی توسط ارتش اسرائیل، شروع به ورود به بیروت کردند. روستا از آبادانی ترین روستاها در ناحیه آنها بوده است. در ابتدا خانواده ها در اتاق های اجاره ای در اطراف برج البراجنه که در آن زمان حومه ای در حاشیه شهر بود زندگی می کردند. حدود نیمی از ۳۰۰۰ روستایی ترشیها که به لبنان رسیدند در اردوگاه آوارگان برج البراجنه که توسط اتحادیه انجمن های صلیب سرخ تأسیس شده بود، در آنجا ساکن شدند. روستائیانی که در سال ۱۹۴۸ نتوانستند به بیروت برسند، جمع