payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توماس پیوتر سایداک (به انگلیسی: Tomasz Piotr Sajdak؛ زادهٔ ۱۱ اکتبر ۱۹۸۴) بازیکن سابق فوتبال اهل لهستان است که در پست مهاجم و هافبک بازی می‌کرد. او همچنین تابعیت آلمانی دارد. او در یازده کشور لهستان، آلمان، جزایر فارو، لتونی، فنلاند، قبرس، بلغارستان، ایران، آلاند، دانمارک و لوکزامبورگ بازی کرد.
آگنولینی نوعی پاستای پر شده با پایه تخم‌مرغ است که از استان مانتوا در ایتالیا منشأ گرفته است. این غذا معمولاً در سوپ یا آبگوشت سرو می‌شود. دستور پخت آگنولینی اولین بار توسط بارتولومئو استفانی، آشپز دربار خانواده گونزاگا، در کتاب «هنر آشپزی» (۱۶۶۲) منتشر شد. آگنولینی ماده اصلی سوپ‌های آشپزی مانتو است که معمولاً در تعطیلات و مناسبت‌های مهم مصرف می‌شود. این غذا با گوشتابه مرغ سرو می‌شود و یکی از غذاهای سنتی مانتویی در شب کریسمس است، در کنار دیگر غذاهای سنتی مانتویی مانند سوپ , ، که با افزودن فراوان پنیر
مانتویی مانند سوپ , ، که با افزودن فراوان پنیر پارمزان تهیه می‌شود. سوربیر، که به آن شراب قرمز، معمولاً لامبروسکو اضافه می‌شود، نمایانگر آغاز ناهار کریسمس است. آگنولینی و تورتلینی کلاسیک امیلیایی به هم شباهت دارند، اما در شکل و مواد خمیر پاستا متفاوت هستند.
خولیو آگیلار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه است که در پست مهاجم بازی می‌کند. وی در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است. دوران حرفه‌ای. آگیلار با به ثمر رساندن ۱۲ گل، دومین گلزن برتر مسابقات آپرتورای پاراگوئه در سال ۲۰۰۸ شد. او پیش از پیوستن به تیم تیگرس اونال از مکزیک، برای فرناندو د لا مورا و تیم ۱۲ د اکتبر در پاراگوئه بازی می‌کرد.
بیسکونه (به فارسی: مار سبزه) که کمتر با نام افعی نیز شناخته می‌شود، در نشان‌های خانوادگی به مار الهی با کودکی در دهانش گفته می‌شود؛ این مار ممکن است به طرق مختلف در حال بلعیدن انسانی در حال بیرون آمدن از دهانش توصیف شود. یک نماد تاریخی شهر میلان است که توسط شرکت‌های مستقر در این شهر مورد استفاده قرار می‌گیرد. تاریخچه. از دید ریشه‌شناسی، کلمه "biscione" یک اسم جمع مذکر از کلمه ایتالیایی "biscia" به معنای مار آبی است (که از "کلمه بیستیا" و در نهایت از واژه لاتین به معنای جانور گرفته شده است). این اتهام پس از
به معنای جانور گرفته شده است). این اتهام پس از آنکه خانواده ویسکونتی در سال ۱۲۷۷ کنترل میلان را به دست گرفتند، با این شهر مرتبط شد؛ بونوسین دا لا ریوا آن را در کتاب خود "با عنوان" «"دربارهٔ شگفتی‌های شهر میلان"» به عنوان نمادی از ویسکونتی ثبت کرده است که دیرتر از پایان سده سیزدهم نبوده است. این نماد ممکن است از یک مار برنزی که توسط آرنولف دوم آرساگو (اسقف اعظم میلان ۹۹۸–۱۰۱۸) در سده یازدهم از قسطنطنیه به میلان آورده شده بود، گرفته شده باشد. یکی از قدیمی‌ترین تصاویر از بیسیونه در تالار بزرگ قلعه ویسکونتی
تصاویر از بیسیونه در تالار بزرگ قلعه ویسکونتی آنگرا قرار دارد. این تالار در پایان سده سیزدهم با نقاشی‌های دیواری که پیروزی اسقف اعظم اوتون ویسکونتی را در برابر خانواده رقیب دلا توره جشن می‌گیرند، نقاشی شده است. در طاقچه‌های تالار، افعی در حال بلعیدن یک انسان کوچک به تصویر کشیده شده است. "بیسیونه" حتی پس از انقراض سلسله ویسکونتی در سده پانزدهم، همچنان با دوک‌نشین میلان مرتبط باقی ماند. خاندان اسفورزا پس از تصرف دوک‌نشین، این نماد را در نشان خانوادگی خود گنجاندند. یک نویسنده میلانی دوره رنسانس، نشان دوک
گنجاندند. یک نویسنده میلانی دوره رنسانس، نشان دوک میلان را در سال ۱۵۳۱ اینگونه توصیف کرد: استفاده معاصر. "بیسیونه" به عنوان نمادی از میلان، توسط سازمان‌های متعددی که با این شهر مرتبط هستند یا در آن مستقر هستند، استفاده می‌شود. باشگاه فوتبال اینتر میلان معمولاً با "بیسیونه" نمایش داده می‌شود و پیراهن‌های خارج از خانه این تیم در فصل‌های ۲۰۱۰–۲۰۱۱ و ۲۰۲۱–۲۰۲۲ به‌طور برجسته‌ای این نماد را نشان می‌دادند. شرکت خودروسازی آلفا رومئو (که با نام "کاسا دل بیسیونه"، به زبان ایتالیایی به معنای "خانه "بیسیونه" " یا
به زبان ایتالیایی به معنای "خانه "بیسیونه" " یا "مارک "بیسیونه" " نیز شناخته می‌شود) در لوگوی خود از "بیسیونه" استفاده کرده است که با یک صلیب قرمز روی زمینه سفید (برگرفته از پرچم میلان) مزین شده است، همان‌طور که شرکت تولیدکننده دستگاه‌های اسپرسو، نیز از این نماد استفاده می‌کند. . سیلویو برلوسکونی، غول رسانه‌ای فقید ایتالیایی و نخست‌وزیر سابق ایتالیا، که در میلان متولد و بزرگ شده بود، از نمادهای "بیسیونه" به سبک ایتالیایی در لوگوهای شرکت‌های خود مدیاست و فینینوست استفاده کرد (با کودک جایگزین شده با یک گل)؛
استفاده کرد (با کودک جایگزین شده با یک گل)؛ مناطق مسکونی او میلانو دوئه و میلانو تره و کانال تلویزیونی کانال ۵ متعلق به مدیاست نیز از تصاویر الهام گرفته از "بیسیونه" استفاده می‌کنند. در خارج از میلان، طرح مشابهی در مهرهای نجیب‌زاده مجارستانی، نیکلاس اول گارای، که در کاخ پادشاه مجارستان (۱۳۷۵–۱۳۸۵) خدمت می‌کرد، یافت می‌شود. در اینجا مار تاجدار به جای یک انسان، گوی یک پادشاه را می‌بلعد. نشان شهرهای سانوک در لهستان و پروژانی در بلاروس نیز این نماد را به افتخار ازدواج بونا اسفورزا با سیگیسموند اول لهستان، در
ازدواج بونا اسفورزا با سیگیسموند اول لهستان، در زمانی که هر دو شهر بخشی از لهستان-لیتوانی بودند، نشان می‌دهد. نمادهای مشابه. برخی از تصاویر خدای هندو، ماتسیا، با "بیسکیونه" قابل مقایسه هستند. در حالی که به شکل او به عنوان یک انسان‌نما با نیمه بالایی انسان‌نما و نیمه پایینی ماهی اشاره می‌شود، برخی از تصاویر او را با بالاتنه‌ای نشان می‌دهند که از دهان ماهی بیرون آمده است. در هنر اولیه مسیحی از دخمه‌ها، یونس پیامبر عهد عتیق به عنوان مردی به تصویر کشیده شده است که توسط لویاتان مار مانند، موجودی دریایی از
است که توسط لویاتان مار مانند، موجودی دریایی از اسطوره عبری، بلعیده می‌شود. پس از وقایع تاریخی-سلسله‌ای مرتبط با خانواده‌های ویسکونتی و اسفورزا، بیسیونه به عنوان بخشی از نشان شهری شهرها و شهرداری‌های اروپای مرکزی-شرقی نیز ظاهر می‌شود: از لحاظ تاریخی، این نشان در نشان‌های کشورهای زیر دیده می‌شود:
مارتینی و روسی یک شرکت چندملیتی ایتالیایی در زمینه نوشیدنی‌های الکلی است که عمدتاً با برند مارتینی از ورموت و همچنین با شراب گازدار (به عنوان مثال، آستی) مرتبط است. این شرکت همچنین ورموت فرانسوی نوئلی پرات را تولید می‌کند. تاریخچه. شرکت مارتینی و روسی در اواسط قرن نوزدهم به عنوان یک کارخانه بطری‌سازی ورموت در پسیونه – کارخانه تقطیر ملی شراب تأسیس شد. سه نفر بر این شرکت تسلط پیدا کردند: تاجر الساندرو مارتینی، سازنده شراب لوئیجی روسی و حسابدار تئوفیلو سولا. در سال ۱۸۶۳، آنها نام شرکت را به مارتینی، سولا و
در سال ۱۸۶۳، آنها نام شرکت را به مارتینی، سولا و شرکا تغییر دادند. خانواده سولا در سال ۱۸۷۹ سهام خود را فروختند و شرکت به مارتینی و روسی معروف شد. مسابقات اتومبیل‌رانی. شرکت مارتینی و روسی از سال ۱۹۶۸ در زمینه حمایت از مسابقات موتورسواری تحت عنوان مارتینی ریسینگ فعالیت داشته است و تا سال ۲۰۰۸ یکی از حامیان کوچک اسکودریا فراری بود. از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸، مارتی‌نی حامی اصلی ویلیامز اف‌وان بود و این تیم به‌طور رسمی ویلیامز مارتینی ریسینگ نامیده می‌شد و خودروها به رنگ‌های سنتی مسابقات مارتینی طراحی شده بودند.
به رنگ‌های سنتی مسابقات مارتینی طراحی شده بودند. برندها. ورموت. ورموت از شرابی تهیه می‌شود که به آن شکر، الکل و گیاهان دارویی (گیاهان و ادویه‌ها) اضافه شده است. شراب گازدار. شراب‌های گازدار آنها همگی از شمال ایتالیا می‌آیند و تحت برند مارتینی و روسی به فروش می‌رسند:
ویلیام آنتونی گامسون ؛ (۲۷ ژانویه ۱۹۳۴-۲۳ مارس ۲۰۲۱) استاد جامعه‌شناسی در کالج بوستون بود، جایی که او همچنین مدیر مشترک پروژه تحقیقات و کنش های رسانه‌ای کالج بوستون (MRAP) بود. او نویسنده کتاب‌ها و مقالات متعددی در مورد تحلیل گفتمان، رسانه‌های جمعی و جنبش‌های اجتماعی از اوایل دهه ۱۹۶۰ است. آثار تأثیرگذار او عبارتند از: «قدرت و نارضایتی» (۱۹۶۸)،؛ «استراتژی اعتراض اجتماعی» (۱۹۷۵)،؛ «مواجهه با اقتدار ناعادلانه» (۱۹۸۲) و "گفتگوی سیاست" (۲۰۰۲)، و همچنین نسخه‌های متعددی از "جامعه شبیه‌سازی‌شده (SIMSOC)".. گامسون
متعددی از "جامعه شبیه‌سازی‌شده (SIMSOC)".. گامسون دکترای خود را در سال ۱۹۵۹ از دانشگاه میشیگان دریافت کرد، جایی که از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۲ در آنجا تدریس کرد. در سال ۱۹۶۲، او برنده جایزه AAAS برای تحقیقات علوم رفتاری شد. او همچنین دریافت‌کننده بورسیه گوگنهایم در سال ۱۹۷۸ است. در همان سال، او عضو هیئت علمی مرکز مطالعات پیشرفته در علوم رفتاری دانشگاه استنفورد بود. او در سال ۱۹۹۴ به عنوان هشتاد و پنجمین رئیس انجمن جامعه‌شناسی آمریکا (ASA) انتخاب شد. جوایز او شامل مشارکت‌های برجسته ASA در جایزه تدریس در سال ۱۹۸۷،
مشارکت‌های برجسته ASA در جایزه تدریس در سال ۱۹۸۷، جایزه حرفه ممتاز از بخش صلح و جنگ ASA در سال ۱۹۹۷، جایزه یک عمر دستاورد مک‌کارتی از مرکز مطالعات جنبش‌های اجتماعی در سال ۲۰۱۱، و جایزه بورسیه تحصیلی برجسته W.E.B. Du Bois از ASA توسط انجمن جامعه‌شناسی آمریکا در سال ۲۰۱۲. گامسون رهبر و سازمان‌دهندۀ تدریس در ضد جنگ ویتنام در سال ۱۹۶۵ در دانشگاه میشیگان بود و در طول دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ میلادی به شرکت در احساسات و اعتراضات ضد جنگ ادامه داد. او رهبری یک اعتصاب غذا توسط اساتید دانشگاه علیه دخالت دانشگاه در
غذا توسط اساتید دانشگاه علیه دخالت دانشگاه در تحقیقات نظامی را بر عهده داشت. همسر او، زلدا اف. گامسون، نیز از شرکت‌کنندگان فعال در جنبش صلح بود و در راهپیمایی ۱۹۷۱ در واشنگتن شرکت داشت. گامسون همچنین به خاطر نوشته‌هایش در مورد بازی‌های شبیه‌سازی و خلق آنها شناخته شده است که عمدتاً در محیط‌های آموزشی و سازمانی استفاده می‌شوند. این موارد شامل «SIMSOC: جامعه شبیه‌سازی شده» (1969)؛ "اخبار روز: شبیه‌سازی بازی اخبار تلویزیون" (۱۹۸۴)؛ و "بازی عدالت جهانی" (۲۰۰۷) می‌شود. گامسون همچنین در ایجاد بیسبال فانتزی و
می‌شود. گامسون همچنین در ایجاد بیسبال فانتزی و ورزش‌های فانتزی نقش مهمی داشت. او اولین لیگ بیسبال فانتزی را در بوستون در سال ۱۹۶۰ با نام "سمینار بیسبال" ایجاد کرد. جایی که همکاران فهرست‌هایی را تشکیل می‌دادند که در رتبه‌بندی نهایی بازیکنان در میانگین ضربه، RBI، ERA و بردها امتیاز کسب می‌کردند. گامسون بعدها این ایده را با خود به دانشگاه میشیگان آورد، جایی که برخی از اساتید این بازی را انجام دادند. این افراد شامل رابرت اسکلار، مورخ و از جمله دانشجویان او دنیل اوکرنت بود. اوکرنت بعداً کتابی نوشت که کاتالیزور
اوکرنت بود. اوکرنت بعداً کتابی نوشت که کاتالیزور اصلی صنعت ورزش‌های فانتزی مدرن بود. خانواده. گامسون و همسرش زلدا اف. گامسون (زاده ۱۲ مارس ۱۹۳۶) جامعه‌شناس، نویسنده و فعال آمریکایی در بروکلین (ماساچوست) زندگی می‌کردند. آنها دو فرزند به نام‌های جنیفر (زاده ۱۹۶۰) و جاشوا (زاده ۱۹۶۲)، و پنج نوه داشتند. قانون گامسون. "قانون تناسب گامسون" یا به طور خلاصه "قانون گامسون" توسط اریک سی. براون و مارک ان. فرانکلین در سال ۱۹۷۱ پیشنهاد شد. آنها اظهار داشتند که بین نمایندگی عددی هر نیروی سیاسی در یک دولت و تعداد
نمایندگی عددی هر نیروی سیاسی در یک دولت و تعداد کرسی‌های آنها در مجلس تناسب وجود دارد. این ایده بر این بود که هر کنشگر در حکومت انتظار دارد متناسب با وزنی که به ائتلاف می‌دهد، پاداش دریافت کند. این ایده در مقاله «نظریه تشکیل ائتلاف» مطرح شده که در سال ۱۹۶۱ توسط ویلیام گامسون منتشر شده بود.
شاهزاده آمدئو، دوک آئوستا (; – ) مدعی ریاست خاندان ساووی، خاندانی که از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶ بر ایتالیا حکومت می‌کردند، بود. تا ۷ ژوئیه ۲۰۰۶، آمدئو دوک آئوستا لقب داشت؛ در آن تاریخ او خود را دوک ساووی اعلام کرد، عنوانی که بین او و پسرعموی سومش، ویتوریو امانوئله، شاهزاده ناپل، تنها پسر شاه اومبرتو دوم ایتالیا، مورد اختلاف بود. زندگی اولیه. ویتوریو امانوئله و آمادئو (دوک آئوستا) در سال ۱۹۶۴، قبل از اختلافشان، با هم بودند. آمدئو در ویلا دلا سیسترنا در فلورانس به دنیا آمد، تنها فرزند شاهزاده آیمونه، دوک آئوستا، که
آمد، تنها فرزند شاهزاده آیمونه، دوک آئوستا، که قبلاً با نام تومیسلاو دوم پادشاه کرواسی تعیین شده بود و پرنسس ایرنه یونان و دانمارک که از طریق او نتیجه نوه بزرگ ملکه ویکتوریا بود. تنها سه هفته قبل از تولد آمدئو، ایتالیا تسلیم متفقین شد. پدرش که در آن زمان پادشاه منصوب کرواسی بود، از سلطنت کناره‌گیری کرد. متحد سابق ایتالیا، آلمان، پس از آن عملیات نظامی را برای اشغال ایتالیا آغاز کرد. آمدئوی نوزاد به همراه مادر، عمه و دو پسرعمویش مارگاریتا و ماریا کریستینا توسط نازی‌ها توقیف و به هتل ایفن در هیرشگ، اتریش
توسط نازی‌ها توقیف و به هتل ایفن در هیرشگ، اتریش فرستاده شد و قبل از آزادی در ماه مه ۱۹۴۵ به آنجا فرستاده شد. وقتی آمدئو تنها چهار سال داشت، پدرش در تبعید در بوئنوس آیرس درگذشت و او به عنوان دوک آئوستا، پرنس دلا سیسترنا ای بلریگاردو، مارکسه دی ووگرا و کنت دی پوندرانو جانشین پدرش شد. آمدئو در کالج ناواله موروسینی در ونیز و انگلستان تحصیل کرد. سپس در آکادمی نیروی دریایی لیورنو تحصیل کرد و از آنجا به عنوان افسر نیروی دریایی ایتالیا فارغ‌التحصیل شد. او به عنوان نتیجهٔ شاهزاده فیلیپ، کنت پاریس، نشان افتخاری
نتیجهٔ شاهزاده فیلیپ، کنت پاریس، نشان افتخاری فرماندهی پنسیلوانیا از نشان نظامی لژیون وفادار ایالات متحده را با شماره نشان ۲۱۰۱۵ دریافت کرد. آمدئو کاتولیک رومی بود. ازدواج‌ها و خانواده. ازدواج اول و فرزندان. در ۲۲ ژوئیه ۱۹۶۴، در کلیسای ایگرخا پاروکیال د سائو پدرو در سینترا، پرتغال، آمدئو با پسرعموی دوم خود، پرنسس کلود اورلئان (متولد ۱۱ دسامبر ۱۹۴۳) ازدواج کرد. او نهمین فرزند و پنجمین دختر هنری، کنت دو پاریس، مدعی تاج و تخت فرانسه از خاندان اورلئان و پرنسس ایزابل اورلئان-براگانزا بود. آمدئو و کلود در ۲۰
ایزابل اورلئان-براگانزا بود. آمدئو و کلود در ۲۰ ژوئیه ۱۹۷۶ از هم جدا شدند، در ۲۶ آوریل ۱۹۸۲ طلاق مدنی گرفتند و در ۸ ژانویه ۱۹۸۷ از طرف کلیسای روتا لغو ازدواجشان اعلام شد. آمدئو و کلود صاحب سه فرزند شدند. ازدواج دوم. در ۳۰ مارس ۱۹۸۷، آمدئو با سیلویا پاترنو دی اسپدالوتو در کلیسای کوچک ویلا اسپدالوتو در باگریا، سیسیل ازدواج کرد. او دختر وینچنزو پاترنو دی اسپدالوتو، ششم مارچه دی رجیوانی، و روزانا بلاردو ای فراریس است. آمدئو و سیلویا فرزندی نداشتند. خارج از ازدواج. آمدئو از کیارا ون الینکویزن دختری داشت که خارج
آمدئو از کیارا ون الینکویزن دختری داشت که خارج از ازدواج متولد شده بود. فعالیت‌های تجاری. آمدئو و همسرش سیلویا در روستای سن روکو در نزدیکی شهر کاستیلیون فیبوکی در توسکانی (حدود ۱۵ کیلومتری یا ۹+۱/۲ مایل شمال غربی آرتزو) زندگی می‌کردند. او در فعالیت‌های مختلف کشاورزی، از جمله تولید شراب که با نام وینی ساوویا آئوستا به بازار عرضه می‌شد، مشارکت داشت. از سال ۱۹۹۷، آمِدئو رئیس بنیاد بین‌المللی گیاهان مدیترانه‌ای بود. از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶، او رئیس کمیته مسئول منطقه حفاظت‌شده طبیعی در جزیره ویوارا بود. فعالیت‌های
حفاظت‌شده طبیعی در جزیره ویوارا بود. فعالیت‌های دودمانی. آمِدئو مدت‌ها توسط سلطنت‌طلبان ایتالیایی به عنوان مدعی احتمالی تاج و تخت در صورت عدم موفقیت پسر خود اومبرتو، ویتوریو امانوئله، شاهزاده ناپل، در برآورده کردن انتظارات سلطنت‌طلبان در نظر گرفته می‌شد. در ۷ ژوئیه ۲۰۰۶، آمِدئو خود را رئیس خاندان ساووی و دوک ساووی اعلام کرد و ادعا کرد که در سال ۱۹۷۱، ویتوریو امانوئله حقوق دودمانی خود را از دست داده است، زیرا بدون کسب اجازه قبلی از اومبرتو دوم، که طبق قانون سلطنتی لازم بود، ازدواج کرده است. با این حال،
سلطنتی لازم بود، ازدواج کرده است. با این حال، ادعاهایی مبنی بر اینکه رضایت پس از عروسی نیز می‌تواند اعطا شود، وجود داشته است. علاوه بر این، اختلافاتی بر سر نام خانوادگی مورد استفاده آمِدئو وجود داشت. در سال ۲۰۰۹، ویتوریو امانوئل و پسرش، امانوئل فیلیبرتو، شاهزاده ونیز، از دادگاه خواستند تا مداخله قضایی را برای ممنوعیت استفاده آمدئو از نام خانوادگی دی ساوویا انجام دهد. در فوریه ۲۰۱۰، دادگاه آرتزو حکم داد که آمدئو و پسرش آیمونه باید در مجموع ۵۰٬۰۰۰ یورو به پسرعموهای خود خسارت بپردازند و استفاده از نام
به پسرعموهای خود خسارت بپردازند و استفاده از نام خانوادگی دی ساوویا به جای دی ساوویا-آئوستا را متوقف کنند. ادعای آمدئو مورد حمایت خواهر ویتوریو امانوئل، پرنسس ماریا گابریلا از ساوویا قرار گرفت. با این حال، این حکم در دادگاه تجدیدنظر لغو شد و دادگاه تجدیدنظر به آمدئو اجازه استفاده از نام خانوادگی کوتاه، به شکل دی ساوویا، را داد و علاوه بر آن، جریمه مالی که در ابتدا برای او تعیین شده بود را نیز لغو کرد. اگرچه بسیاری از سلطنت‌طلبان پس از مرگ شاه اومبرتو، وفاداری خود را به آمادئو منتقل کردند، آمادئو توسط دیگر
خود را به آمادئو منتقل کردند، آمادئو توسط دیگر سلطنت‌طلبان ایتالیایی که همچنان از شاهزاده ویتوریو امانوئله حمایت می‌کنند، مورد انتقاد قرار گرفت. سرجیو پلچی، رئیس جیونتا از فرقه‌های شوالیه‌گری خاندان ساووی، اظهار داشته است که شورای سناتورهای پادشاهی در سال ۲۰۰۲ منحل شده است و هرگز هیچ اختیاری در امور جانشینی نداشته است. اوجنیو آرماندو دوندرو، سخنگوی هماهنگی سلطنت ایتالیانو، پرسیده است که چرا آمادئو در سال ۱۹۸۳، زمانی که اومبرتو دوم درگذشت، ادعای ریاست خاندان ساووی را نکرد. اما دیگران، از جمله گیدو لوکاتلو،
ساووی را نکرد. اما دیگران، از جمله گیدو لوکاتلو، حقوقدان قانون اساسی، سال‌ها قبل از اینکه این رسوایی باعث ایجاد سر و صدا برای جایگزینی آمادئو شود، ازدواج ویتوریو امانوئله را ناقض قانون سلسله ساووی اعلام کردند. اتحادیه سلطنت ایتالیانا در خبرنامه خود، سلطنت نو، در ۱۲ فوریه ۱۹۸۷ منتشر کرد که ازدواج شاهزاده ناپل با مارینا دوریا، حکم ویکتور آمادئوس سوم، صادر شده در ۱۳ سپتامبر ۱۷۸۰، را نقض می‌کند. این حکم، ازدواج شاهزادگان با نسب سلطنتی را تنظیم می‌کرد و اتحادیه را مجبور می‌کرد تا آمدئو را به عنوان رئیس قانونی
را مجبور می‌کرد تا آمدئو را به عنوان رئیس قانونی خاندان سلطنتی به رسمیت بشناسد - اگرچه در آن زمان آئوستا هیچ ادعای عمومی در مورد سلسله سلطنتی مطرح نکرده بود. آمدئو شوالیه‌ای از نشان عالی بشارت مقدس بود که توسط اومبرتو دوم نامگذاری شده بود، صلیب بزرگی از نشان مقدسین موریس و لازاروس بود که توسط پسر عمویش ویتوریو امانوئله نامگذاری شده بود، و شوالیه افتخار و فداکاری از نشان نظامی مستقل سنت جان اورشلیم بود. او شهروند افتخاری شهرهای ماریگلیانو، پانتلریا و آبتونه بود. آمدئو علاوه بر ادعای ریاست خاندان ساووی، ادعا
آمدئو علاوه بر ادعای ریاست خاندان ساووی، ادعا می‌کرد که استاد اعظم تمام فرقه‌های خاندان نیز هست. سال‌های پایانی. در دهه ۱۹۹۰، در طول بحران جمهوری اول، آمدئو دی ساوویا نزدیک به پذیرش نامزدی برای انتخابات سیاسی یا اداری بود. با این حال، او همیشه هر دعوتی را رد می‌کرد و ترجیح می‌داد موضع بی‌طرفانه‌ای را حفظ کند. در سال ۱۹۹۲، حزب سوسیالیست ایتالیا از او برای انتخابات عمومی مجلس نمایندگان حوزه انتخابیه ناپل دعوت کرد. در سال ۱۹۹۶، او به عنوان نماینده شهرداری پالرمو برای بنیاد بین‌المللی «پرو هرباریو مدیترانه‌ای»
برای بنیاد بین‌المللی «پرو هرباریو مدیترانه‌ای» منصوب شد و از سال ۱۹۹۷ به عنوان رئیس آن خدمت کرد. در سال ۱۹۹۷، حزب پولو دله لیبرتا تقریباً موفق شد او را متقاعد کند که برای رهبری شهرداری تورین نامزد شود. در ژوئن ۱۹۹۷، او در سمپوزیومی در مورد برنامه‌ریزی سیاسی که در شهر آرتزو برگزار شد، شرکت کرد که ایجاد یک جنبش سلطنت‌طلب را که احزاب سیاسی را در بر می‌گرفت، پیش‌بینی می‌کرد. در سال ۲۰۰۳، دولت ایتالیا او را به عنوان رئیس کمیته مدیریت دائمی منطقه حفاظت‌شده طبیعی ایالت جزیره ویوارا منصوب کرد. در همان سال، او به
ایالت جزیره ویوارا منصوب کرد. در همان سال، او به عنوان «نماینده» جشنواره بین‌المللی سینمای عشایری و مهاجرت «جشنواره فیلم متیکس» انتخاب شد. او سال‌های پایانی عمر خود را در توسکانی، در کاستیگلیون فیبوکی گذراند، جایی که او یک کارآفرین کشاورزی (وینی ساوویا-آئوستا) بود و چندین شرکت را به عنوان مشاور، عضو هیئت مدیره و رئیس اداره می‌کرد. او در ۱ ژوئن ۲۰۲۱، در سن ۷۷ سالگی، در بیمارستان سن دوناتو در آرتزو، جایی که پس از عمل جراحی کلیه چند روز در بیمارستان بستری بود، بر اثر ایست قلبی درگذشت. مراسم تشییع جنازه در ۴
بر اثر ایست قلبی درگذشت. مراسم تشییع جنازه در ۴ ژوئن در کلیسای سن مینیاتو آل مونته در فلورانس برگزار شد و توسط راهب برناردو جیانی تجلیل شد. گارد افتخاری از نیروی دریایی ایتالیا در تابوت قرار گرفت. در اول ژوئیه بعد، جسد در سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا در تورین، پس از مراسمی که توسط مونسینور آنتونیو ویگو برگزار شد، به خاک سپرده شد. در این مراسم از تاج سلطنتی ساووی و همچنین نشان عالی بشارت مقدس که قبلاً استفاده شده بود، استفاده شد. در هر دو مورد سرود ملی، سرود باستانی پادشاهی ساردینیا، نواخته شد. مرگ.
سرود باستانی پادشاهی ساردینیا، نواخته شد. مرگ. شاهزاده آمدئو در ۱ ژوئن ۲۰۲۱، در سن ۷۷ سالگی، در آرتزو، ایتالیا، بر اثر ایست قلبی پس از عمل جراحی در ۲۷ مه درگذشت.
گروه برنتا یا دولومیت‌های برنتا () یک رشته کوه و زیررشته‌ای از آلپ‌های رتیایی در گروه کوه‌های آلپ آهکی جنوبی است. این رشته کوه‌ها در استان ترنتینو، در شمال شرقی ایتالیا واقع شده‌اند. این تنها گروه دولومیتی در غرب رودخانه آدیجه است؛ بنابراین، از نظر جغرافیایی، آنها همیشه بخشی از رشته کوه‌های دولومیت در نظر گرفته نشده‌اند. با این حال، از نظر زمین‌شناسی، آنها قطعاً هستند - و بنابراین گاهی اوقات "دولومیت‌های غربی" نامیده می‌شوند. به عنوان بخشی از دولومیت‌ها، گروه برنتا رسماً به عنوان میراث جهانی یونسکو تحت
گروه برنتا رسماً به عنوان میراث جهانی یونسکو تحت کنوانسیون میراث جهانی شناخته شده است. زمین‌شناسی و یخچال‌شناسی. از نظر زمین‌شناسی، گروه برنتا با گروه‌های کوهستانی همسایه که از گرانیت تشکیل شده‌اند مانند اورتل و آداملو / پرسانلا بسیار متفاوت است. قله‌های اصلی از دولومیت سخت و فشرده تشکیل شده‌اند، در حالی که زیرگروه‌های پیرامونی اغلب از دولومیت یا سنگ آهک آهکی‌تر تشکیل شده‌اند. دولومیت سخت در ابتدا در دوران مزوزوئیک، زیر سطح اقیانوس کم‌عمق تتیس، حدود ۲۰۰ میلیون سال پیش تشکیل شد. دولومیت سخت و فشرده با
میلیون سال پیش تشکیل شد. دولومیت سخت و فشرده با محتوای منیزیم بالا در دوره تریاس بالایی تشکیل شد. مواد نرم‌تر و آهکی‌تر بعداً، در اواخر تریاس و اوایل ژوراسیک، رسوب کردند. این تفاوت برای کوهنوردانی که در قله‌های بخش مرکزی گروه برنتا سنگی بسیار فشرده‌تر و قابل اعتمادتر نسبت به زیرگروه‌های پیرامونی پیدا می‌کنند، به وضوح قابل توجه است. در نهایت، این لایه‌ها توسط فعالیت‌های تکتونیکی که منجر به تشکیل آلپ در طول ائوسن شد، به سمت بالا رانده شدند. این فعالیت‌ها از حدود ۶۶ میلیون سال پیش آغاز شده و منجر به تشکیل
حدود ۶۶ میلیون سال پیش آغاز شده و منجر به تشکیل چین‌خوردگی‌ها و گسل‌های راندگی شده است. فرسایش بعدی، چشم‌انداز دولومیتی را با قله‌های عمودی شیب‌دار آن، همان‌طور که اکنون می‌شناسیم، تراشیده است. اگرچه بقایای مورن‌های عظیم نشان می‌دهد که گروه برنتا زمانی توسط یخچال‌های بزرگ محصور شده بود، اما بقایای آنها اکنون بسیار کوچک هستند و در طول صد سال گذشته به‌طور پیوسته در حال کوچک شدن بوده‌اند. به‌طور سنتی، یخچال‌های برنتا نسبتاً کوچک بودند و "ودرت" نامیده می‌شدند. در طول صد سال گذشته، عقب‌نشینی یخچال‌های طبیعی از
در طول صد سال گذشته، عقب‌نشینی یخچال‌های طبیعی از سال ۱۸۵۰ اندازه آنها اغلب به کمتر از نصف اندازه اولیه‌شان در حدود سال ۱۹۰۰ کاهش یافته است. به نظر می‌رسد تغییرات اقلیمی دلیل اصلی این امر باشد. جغرافیا. گروه برنتا از موارد زیر جدا شده است: گروه برنتا منطقه نسبتاً وسیعی را پوشش می‌دهد. این گروه را می‌توان به بخش‌های زیر تقسیم کرد: از نظر فنی، کوه‌های شانه‌دار، مانند کوه‌های سیما پاگانلا در سمت شرق، مونته گازا و کوه‌های دوس دل سابیون در سمت غرب، باید بخشی از گروه برنتا در نظر گرفته شوند، اما این کوه‌ها بسیار
برنتا در نظر گرفته شوند، اما این کوه‌ها بسیار حاشیه‌ای هستند. گروه برنتا تعدادی دریاچه دارد که دریاچه مولونو و دریاچه توول از مهم‌ترین آنها هستند. قله‌ها. قله‌های قابل توجه گروه برنتا عبارتند از: تحقیقات اخیر نشان داده است که سیما توسا به ارتفاع ۳۱۷۳ متر نیست و احتمالاً از سیما برنتا کوتاه‌تر است. گذرگاه‌های کوهستانی. گذرگاه‌های اصلی کوهستانی گروه برنتا عبارتند از: تاریخچه اکتشاف. احتمالاً گروه برنتا بارها توسط شکارچیان محلی مورد کاوش قرار گرفته بود، اما کاوش علمی و کوهنوردی در سال 1864 آغاز شد، زمانی که
علمی و کوهنوردی در سال 1864 آغاز شد، زمانی که جان بال، کاوشگر (ایرلندی-)بریتانیایی و بنیانگذار باشگاه آلپاین بریتانیا، پیمایش شرقی-غربی گروه برنتا را بر فراز بوکا دی برنتا انجام داد. یک سال بعد، او به قله سیما توسا رسید، اما متوجه شد که چند روز قبل، در ۲۰ ژوئیه ۱۸۶۵، بپی لاس از پریمیرو و همراهانش مدعی این قله شده بودند. بال در مورد تلاش‌های خود در مجله آلپاین نوشت و سایر کاوشگران بریتانیایی را به گروه برنتا جذب کرد. داگلاس فرشفیلد، که بعدها رئیس باشگاه معتبر آلپاین شد، در سال ۱۸۷۱ از راه رسید. او و
معتبر آلپاین شد، در سال ۱۸۷۱ از راه رسید. او و همراهانش فرانسیس فاکس تاکت و راهنمای فرانسوی فرانسوا دوواسود از شامونی به آنجا رسیدند. این مردان که همگی به چهره‌های اصلی عصر طلایی کوهنوردی تبدیل شدند، در سال‌های ۱۸۷۱ و ۱۸۷۲ در گروه برنتا و پرزانلا فعال بودند. در سال ۱۸۷۱ آنها به قله سیما برنتا رسیدند. دیگر کوهنوردان بریتانیایی آن دوران که به اکتشاف گروه برنتا کمک کردند، آرتور جان باتلر (ao 1884: سیما دگلی آرمی، ۱۸۸۵: برج آلتو)، آلبرت دو فالکنر و ادوارد تئودور کامپتون بودند. دومی به عنوان یک هنرمند در آلمان
کامپتون بودند. دومی به عنوان یک هنرمند در آلمان فعالیت کرد و کاملاً در صفوف انجمن کوهنوردی آلمان (DÖAV) ادغام شد و برای آن مجموعه بزرگی از نقاشی‌ها و تصاویر را خلق کرد که گروه برنتا را نیز در برخی تصاویر قابل توجه به تصویر می‌کشد. ترنتینو تا سال ۱۹۱۸ «ولشتیرول» بخشی از امپراتوری اتریش-مجارستان بود، بنابراین طبیعی بود که DÖAV به کاوش در این کوه‌ها علاقه‌مند شود. پس از اینکه کارل شولتز به سومین و بلندترین قله کروزون دی برنتا رسید و یافته‌های خود را گزارش داد، دیگر کوهنوردان آلمانی و اتریشی راه خود را به گروه
دیگر کوهنوردان آلمانی و اتریشی راه خود را به گروه برنتا پیدا کردند.کارهای اکتشافی و توصیفی مهمی توسط آلفرد فون رادیو-رادیس و هانس بارت انجام شد. کوهنوردان آلمانی زبان مانند گوتفرید مرزباخر، استک، مایر، آدانگ، هاینمن و دیگران ردپای خود را در دولومیت‌های برنتا به جا گذاشتند. در حدود آغاز قرن بیستم، روحیه رقابتی بین کوهنوردان ایتالیایی و آلمانی زبان ایجاد شد که الهام اصلی آن از احساسات ناسیونالیستی نوظهور در منطقه بود. علاوه بر این، ماهیت اکتشافی کوهنوردان جای خود را به صعود سنگ‌نوردی به عنوان یک ورزش داد.
خود را به صعود سنگ‌نوردی به عنوان یک ورزش داد. تکمیل اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۷۰ انتظاراتی را در تیرول ایتالیایی زبان برانگیخت. روحیه غیرمذهبی‌گرایی به‌طور فزاینده‌ای در بین کوهنوردان محلی وجود داشت که در سال 1872 انجمن کوهنوردان Tridentini خود را تأسیس کرده بودند. در سال ۱۸۸۲ آنها اولین کلبه کوهستانی واقع در گروه برنتا، نزدیک به بوکا دی برنتا: ریفوجیو توسا، در را ساختند. . کوهنوردان محلی مانند کارلو و جوزپه گارباری و نینو پولی، شروع به دنبال کردن راه راهنمایان محلی، ماتئو و بونیفاسیو نیکولوسی و آنتونیو
محلی، ماتئو و بونیفاسیو نیکولوسی و آنتونیو دالاجیاکومو، کردند که تمام خارجی‌ها را به قله‌ها هدایت کرده بودند. خصومت با کوهنوردان آلمانی با ادعای سوار شدن بر تلاش‌های ایتالیک تشدید شد. DÖAV Sektion برمن در سال ۱۸۹۷ تصمیم گرفت یک کلبه کوهستانی بزرگ در زین سنگی درست بالای Rifugio Tosa بسازد.