payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نه‌تنها قدرت و نفوذ او در حزب را افزایش داد، بلکه به او امکان داد تا در تدوین سیاست‌ها و تصمیم‌گیری‌های کلیدی سنای ایتالیا مشارکت فعال داشته باشد و بر روند قانون‌گذاری نظارت کند. پسر او، آنتونیو گاوا، نیز مسیر پدر را ادامه داد و به یکی از سیاستمداران برجسته حزب دموکراسی مسیحی تبدیل شد. آنتونیو در سمت‌های وزارتی مختلف خدمت کرد و تأثیر قابل توجهی بر سیاست‌های داخلی و خارجی ایتالیا داشت. سیلویو گاوا علاوه بر فعالیت سیاسی، نویسندهٔ چندین کتاب بود. یکی از آثار برجسته او، خاطرات شخصی‌اش بود که در سال ۱۹۹۹ منتشر
او، خاطرات شخصی‌اش بود که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. این کتاب نمایانگر دیدگاه‌ها و تجربه‌های او در طول بیش از سه دهه فعالیت سیاسی است و به پژوهشگران و علاقه‌مندان تاریخ معاصر ایتالیا امکان می‌دهد تا با جزئیات بیشتری از دوره‌های حساس سیاسی و نقش او در حزب دموکراسی مسیحی آشنا شوند.
بوستان آبی شیراز یا پارک آبی شیراز نام بزرگترین بوستان آبی کشور در شهر شیراز مرکز استان فارس است که توسط شهرداری شیراز در حال احداث است. این پروژه ۶۰ هزار مترمربعی و سرمایه‌گذاری ۵۰۰۰ میلیارد تومانی، از سال ۱۴۰۲ شروع شده است. بوستان آبی شیراز با فضاهای متنوعی از جمله پارکینگ عمومی، واحدهای تجاری، سالن بدنسازی، استخر، حوضچه غواصی و نمک، مجموعه ماساژ، موج‌سواری، حمام ترکی، سینمای چندبعدی، رستوران و کافی‌شاپ، بستری جامع برای تفریح، سلامت، خرید و استراحت خانواده‌ها و جوانان فراهم می‌کند.
جانکارلو جورجتی (زادهٔ ۱۶ دسامبر ۱۹۶۶) سیاستمدار ایتالیایی و از اعضای برجستهٔ لیگ است که در سال ۲۰۱۶ به عنوان معاون دبیر فدرال این حزب منصوب شد. از اکتبر ۲۰۲۲، جورجتی به‌عنوان وزیر اقتصاد و دارایی ایتالیا در دولت جورجا ملونی فعالیت می‌کند. پیش‌تر او دبیر شورای وزیران ایتالیا از ژوئن ۲۰۱۸ تا سپتامبر ۲۰۱۹ در دولت جوزپه کونته و سپس وزیر توسعه اقتصادی ایتالیا از فوریه ۲۰۲۱ تا اکتبر ۲۰۲۲ در دولت ماریو دراگی بوده‌است. زندگی و حرفه اولیه. جورجتی در سال ۱۹۶۶ در کاتزاگو برابیا، شهری کوچک در استان وارزه متولد شد. او
برابیا، شهری کوچک در استان وارزه متولد شد. او در رشتهٔ اقتصاد بازرگانی از دانشگاه بوکونی فارغ‌التحصیل شد و به عنوان مشاور مالیاتی و حسابرس مالی فعالیت کرد. در دوران دانشگاه به جبهه جوانان، شاخهٔ جوانان جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) نزدیک بود. اما در اوایل دهه ۱۹۹۰، به لیگ لومباردی و سپس ، جنبش‌های جدایی‌طلب بنیان‌گذاری‌شده توسط اومبرتو بوسی پیوست و در ۲۳ آوریل ۱۹۹۵ به‌عنوان شهردار زادگاهش، کاتزاگو برابیا، انتخاب شد. او این سمت را تا ۱۲ ژوئن ۲۰۰۴ بر عهده داشت. فعالیت سیاسی. او نخستین‌بار در انتخابات سراسری
فعالیت سیاسی. او نخستین‌بار در انتخابات سراسری ایتالیا (۱۹۹۶) به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت و در سال‌های ۲۰۰۱، ۲۰۰۶، ۲۰۰۸، ۲۰۱۳ و ۲۰۱۸ نیز دوباره انتخاب شد. بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶، ریاست کمیسیون بودجه مجلس را برعهده داشت. درون حزب، او از ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۲ دبیر ملی لیگ لومباردی بود و از ۲۰۱۶ تاکنون معاون دبیر فدرال لیگ شمال است. "نیویورک تایمز" از او به‌عنوان یکی از نزدیک‌ترین همکاران اومبرتو بوسی، بنیان‌گذار و دبیر فدرال لیگ شمال یاد کرده‌است و "اکونومیست" او را «ولیعهد» سیاسی بوسی توصیف کرده‌است. در سال
او را «ولیعهد» سیاسی بوسی توصیف کرده‌است. در سال ۲۰۱۰، "گاردین" او را «عضو بانفوذ حزب لیگ شمالِ برلوسکونی» نامید. تحت رهبری ماتئو سالوینی، جانشین بوسی از ۲۰۱۳، جورجتی همچنان از چهره‌های پرنفوذ حزب باقی مانده‌است. دیدگاه‌های سیاسی و جنجال‌ها. جورجتی سیاستمداری فدرالیست و منطقه‌گرا است که از تمرکززدایی حمایت می‌کند. او در ۲۰ اوت ۲۰۱۸ در همایش جنبش کمونیه و آزادی در ریمنی به رشد پوپولیسم پرداخت و گفت: «پارلمان ایتالیا دیگر اهمیتی ندارد زیرا شهروندان آن را به‌عنوان مکانی بی‌نتیجه می‌بینند.» در سال ۲۰۰۶، او در
مکانی بی‌نتیجه می‌بینند.» در سال ۲۰۰۶، او در مرکز یک جنجال قرار گرفت زیرا در ۲۰۰۴ رشوه‌ای بین ۵۰ تا ۱۰۰ هزار یورو از بانکدار ایتالیایی جیانپیرو فیورانی را رد کرده بود. او همچنین از حامیان پرشور نظام انتخاباتی اکثریتی است و بازگشت به قانون انتخاباتی ایتالیا (۱۹۹۳) موسوم به «ماتارلوم» را پیشنهاد کرده‌است. به گفتهٔ او، این نظام انتخاباتی «امکان حکمرانی» را فراهم می‌کند و سیاستمداران محلی، کارآفرینان و نمایندگان مناطق مختلف را وارد سیاست ملی می‌کرد.
ویتوریو گریلی (زادهٔ ۱۹ مهٔ ۱۹۵۷) اقتصاددان و دانشگاهی ایتالیایی است. او از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ وزیر اقتصاد و دارایی ایتالیا در کابینهٔ مونتی بود. گریلی پیش‌تر سمت‌های دانشگاهی در دانشگاه ییل و کالج برکبک، دانشگاه لندن داشت و سپس در وزارت خزانه‌داری ایتالیا، بخش خصوصی و همچنین در نهادهای اروپایی فعالیت کرد. زندگی و تحصیل. گریلی در ۱۹ مهٔ ۱۹۵۷ در میلان به دنیا آمد. او در سال ۱۹۸۱ از دانشگاه بوکونی در رشتهٔ اقتصاد فارغ‌التحصیل شد و سپس در سال ۱۹۸۶ دکترای اقتصاد خود را از دانشگاه روچستر دریافت کرد. حرفه. گریلی
خود را از دانشگاه روچستر دریافت کرد. حرفه. گریلی بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ استاد یار اقتصاد در دانشگاه ییل بود و سپس از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ استاد اقتصاد مالی در کالج برکبک، دانشگاه لندن شد. او از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ رئیس بخش تحلیل اقتصادی و خصوصی‌سازی در وزارت خزانه‌داری بود و پس از آن در کردیت سوئیس فرست بوستون در لندن به‌عنوان مدیرعامل فعالیت کرد. او سپس در سال ۲۰۰۲ به‌عنوان حسابدار کل دولت ایتالیا منصوب شد و از ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۱ مدیرکل خزانه‌داری ایتالیا بود. گریلی همچنین در نهادهای اروپایی، از جمله کمیته اقتصادی و مالی
در نهادهای اروپایی، از جمله کمیته اقتصادی و مالی اتحادیه اروپا، سمت‌های مهمی برعهده داشت. وزارت اقتصاد. در ژوئیهٔ ۲۰۱۲، گریلی جانشین ماریو مونتی به‌عنوان وزیر اقتصاد و دارایی شد و تا آوریل ۲۰۱۳ در این سمت باقی ماند. در دورهٔ وزارت او، مباحث مهمی دربارهٔ وضعیت مالی ایتالیا و سیاست‌های منطقه یورو مطرح بود. فعالیت‌های دیگر. پس از دوران وزارت، گریلی به‌عنوان رئیس بخش بانکداری سرمایه‌گذاری شرکتی در اروپا، خاورمیانه و آفریقا در جی‌پی مورگان منصوب شد. او همچنین عضو کمیسیون سه‌جانبه و اندیشکده بروگل است. زندگی
عضو کمیسیون سه‌جانبه و اندیشکده بروگل است. زندگی شخصی. همسر نخست گریلی، «لیزا لووشتاین»، کارشناس هنر بود.
تیم ملی راگبی زنان ایتالیا، تیم ملی راگبی زنان است که نماینده ایتالیا در سطح بین‌المللی است. این تیم از سال ۱۹۹۱ توسط فدراسیون راگبی ایتالیا اداره می‌شود؛ پیش از این، از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۱، توسط اتحادیه ورزش‌های مردمی ایتالیا، انجمنی که ورزش‌های آماتور را در هر سطح از جامعه ترویج می‌دهد، اداره می‌شد. این تیم در جام جهانی راگبی زنان، مسابقات قهرمانی راگبی زنان اروپا و مسابقات قهرمانی شش ملت زنان رقابت می‌کند. تاریخچه. در ۲۲ ژوئن ۱۹۸۵، تیم ملی زنان ایتالیا نخستین حضور بین‌المللی خود را مقابل
زنان ایتالیا نخستین حضور بین‌المللی خود را مقابل فرانسه تجربه کرد. این مسابقه با نتیجهٔ ۰–۰ به پایان رسید. آن‌ها یک سال بعد دوباره در باردوس به مصاف فرانسه رفتند که این بار فرانسه با نتیجهٔ ۱۲–۰ پیروز شد. ایتالیا اولین امتیازات خود را در سومین بازی مقابل فرانسه کسب کرد، زمانی که این دو همسایه در رم در سال ۱۹۸۷ با یکدیگر دیدار کردند، و فرانسه با نتیجهٔ ۱۶–۴ پیروز شد. در سال ۱۹۸۸، ایتالیا در نخستین قهرمانی اروپای زنان شرکت کرد که در بورگ-آن-برس در فرانسه و توسط باشگاه محلی زنان برگزار شد. علاوه بر میزبان، دو
باشگاه محلی زنان برگزار شد. علاوه بر میزبان، دو شرکت‌کنندهٔ دیگر بریتانیا و هلند بودند. ایتالیا با سه شکست در جایگاه آخر قرار گرفت. نسخهٔ نخستین این مسابقات، اگرچه به دلیل نخستین رقابت برای تیم‌های ملی زنان اهمیت داشت، هرگز توسط راگبی اروپا به‌عنوان مسابقهٔ رسمی شناخته نشد. ورود فدراسیون راگبی ایتالیا. در سال ۱۹۹۱، مدیریت راگبی زنان به فدراسیون راگبی ایتالیا واگذار شد. اولین مسئولیت آن‌ها انتخاب تیم برای نخستین دورهٔ جام جهانی بود که در آوریل همان سال در ولز برگزار شد. آزوره‌ها پس از اینکه در گروه خود در
برگزار شد. آزوره‌ها پس از اینکه در گروه خود در جایگاه آخر قرار گرفتند، به یک‌چهارم نهایی بخش Plate راه یافتند. آن‌ها اولین پیروزی خود در تورنمنت را با شکست دادن سوئد با نتیجهٔ ۱۸–۰ در یک‌چهارم نهایی Plate کسب کردند، اما در نیمه‌نهایی Plate با نتیجهٔ ۶–۰ به کانادا باختند. پیشرفت تیم ملی کند بود. در ۱۵ سال اول حضورشان، تا پایان سال ۲۰۰۰، آنها تنها در ۳۳ بازی رسمی شرکت کردند. در سال ۱۹۹۵، آنها در مسابقات قهرمانی اروپا که در خانه در ترویزو برگزار شد، سوم شدند، نتیجه‌ای که یک سال بعد در مادرید، اسپانیا، با آن
نتیجه‌ای که یک سال بعد در مادرید، اسپانیا، با آن برابری کرد. پس از حذف در دور اول با کسب مقام ششم در مسابقات قهرمانی اروپا ۱۹۹۷، آنها در جام جهانی راگبی زنان ۱۹۹۸ در هلند، دوازدهم شدند. آنها در مسابقات قهرمانی اروپا ۱۹۹۹ هفتم و در سال ۲۰۰۱ هشتم شدند. آنها اولین عنوان قهرمانی جام ملت‌های اروپا را در سال ۲۰۰۲ در ونتو، پیش از جام جهانی راگبی که ایتالیا در آن دوازدهم شد، به دست آوردند. ایتالیا در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۰۵ که در هامبورگ آلمان برگزار شد، قهرمان شد. در جام ملت‌های ۲۰۰۶ ایتالیا با موفقیت از عنوان
در جام ملت‌های ۲۰۰۶ ایتالیا با موفقیت از عنوان قهرمانی خود دفاع کرد. ورود به شش کشور. در دسامبر ۲۰۰۶، کمیتهٔ اجرایی قهرمانی شش ملت تصمیم گرفت ترکیب تمام رقابت‌های این تورنمنت را با مسابقات مردان هماهنگ کند، که شامل انگلستان، ولز، ایرلند، اسکاتلند، فرانسه و ایتالیا بود؛ در آن زمان تنها تفاوت با تورنمنت زنان، حضور اسپانیا بود که کمیته از سال ۲۰۰۷ جای آن را با ایتالیا پر کرد. سوابق. مجموع کلی. "وضعیت تا ۲۶ آوریل ۲۰۲۵" برندگان جوایز. جوایز جهانی راگبی. بازیکنان ایتالیایی زیر از سال ۲۰۰۱ در مراسم اهدای جوایز
ایتالیایی زیر از سال ۲۰۰۱ در مراسم اهدای جوایز جهانی راگبی مورد تقدیر قرار گرفته‌اند: جوایز شش ملت. بازیکنان ایتالیایی زیر از سال ۲۰۲۰ در جوایز شش ملت زنان مورد تقدیر قرار گرفته‌اند:
روبرتو گوالتیه‌ری (زادهٔ ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۶۶) تاریخ‌دان و سیاستمدار ایتالیایی از حزب دموکراتیک (PD) است. او از سال ۲۰۲۱ تاکنون شهردار رم می‌باشد و از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ در دولت دوم جوزپه کونته به‌عنوان وزیر اقتصاد و دارایی ایتالیا فعالیت کرده‌است. گوالتیه‌ری پیش‌تر از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۹ نماینده مجلس اروپا بود و در فاصلهٔ سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹ ریاست کمیته امور اقتصادی و پولی پارلمان اروپا را بر عهده داشت. فعالیت سیاسی. از سال ۲۰۰۱، گوالتیه‌ری به عنوان معاون مدیر بنیاد بنیاد موسسه گرامشی فعالیت می‌کند. در همان سال، او به عضویت
گرامشی فعالیت می‌کند. در همان سال، او به عضویت دموکرات‌های چپ (DS)، حزب اصلی سوسیال‌دموکرات ایتالیا و وارث مستقیم حزب کمونیست ایتالیا درآمد. در سال ۲۰۰۶، گوالتیه‌ری یکی از بنیان‌گذاران حزب دموکراتیک ایتالیا شد (کنگره اورویتو، اکتبر ۲۰۰۶) و جزو «افراد خردمند» بود که منشور حزب را نوشتند. در سال ۲۰۰۷ به شورای ملی حزب انتخاب شد و از سال ۲۰۰۸ عضو هیئت ملی حزب است و در سال ۲۰۱۴ نیز تأیید شد. گوالتیه‌ری در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ به نفع پساکمونیست‌ها به جای رهبر حزب متئو رنتسی رأی داد. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱، گوالتیه‌ری
رنتسی رأی داد. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱، گوالتیه‌ری به همراه خوزه لوئیس ریه-سائوسی مدیر «گزارش سالانه درباره ادغام اروپایی» منتشر شده توسط Il Mulino بود. از سال ۲۰۰۹، او عضو کمیته تحریریه بنیاد «ایتالیایی‌ها و اروپایی‌ها» است.
هاوایی باستان دوره‌ای از تاریخ هاوایی است که پیش از تأسیس پادشاهی هاوایی توسط "کامهامهای بزرگ" در سال ۱۷۹۵ را در بر می‌گیرد. به‌طور سنتی، پژوهشگران تخمین می‌زدند که نخستین سکونت در جزایر هاوایی به صورت پراکنده بین سال‌های ۴۰۰ تا ۱۱۰۰ میلادی توسط دریانوردان مسافت‌های طولانی پلی‌نزیایی از جزایر ساموآ، مارکیز و تاهیتی در منطقه‌ای که اکنون پلی‌نزی فرانسه نامیده می‌شود، رخ داده است. در سال ۲۰۱۰، مطالعه‌ای بر اساس تاریخ‌گذاری رادیوکربن نمونه‌های معتبرتر منتشر شد که نشان می‌دهد این جزایر بسیار دیرتر، در یک بازه
که نشان می‌دهد این جزایر بسیار دیرتر، در یک بازه زمانی کوتاه، حدوداً بین سال‌های ۱۲۱۹ تا ۱۲۶۶ مسکونی شده‌اند. جزایر پلی‌نزی شرقی با پیوستگی‌های فرهنگی میان خود مشخص شده‌اند و دوره کوتاه مهاجرت می‌تواند توضیحی برای این نتیجه باشد. جنگل‌داری زراعی و آبزی‌پروری متنوع، غذای مورد نیاز برای آشپزی بومی هاوایی را فراهم می‌کرد. از مصالح گرمسیری برای ساخت مسکن استفاده می‌شد. معابد باشکوهی (به نام "هیایو") از سنگ‌های گدازه‌ای موجود ساخته می‌شدند. منابع طبیعی غنی، جمعیت نسبتاً متراکمی را پشتیبانی می‌کرد که توسط یک
نسبتاً متراکمی را پشتیبانی می‌کرد که توسط یک طبقه حاکم و یک نظام اجتماعی با رهبران مذهبی سازماندهی شده بود. کاپیتان جیمز کوک نخستین تماس اروپایی شناخته‌شده با مردمان هاوایی باستان را در سال ۱۷۷۸ برقرار کرد. پس از او بسیاری دیگر از اروپایی‌ها و آمریکایی‌ها به این جزایر آمدند. سفر به جزایر هاوایی. دیدگاه‌های متغیری در مورد کشف و سکونت اولیه پلی‌نزیایی‌ها در هاوایی وجود داشته است. تاریخ‌گذاری رادیوکربن در هاوایی در ابتدا نشان‌دهنده سکونت احتمالی در اوایل سال ۱۲۴ میلادی بود. کتاب‌های اولیه پاتریک وینتون کرچ در
میلادی بود. کتاب‌های اولیه پاتریک وینتون کرچ در مورد باستان‌شناسی هاوایی، تاریخ اولین سکونتگاه‌های پلی‌نزیایی را حدود سال ۳۰۰ میلادی تعیین می‌کنند، با پیشنهادهای جدیدتر کرچ مبنی بر سال ۶۰۰ میلادی. نظریه‌های دیگر تاریخ‌های دیرهنگام‌تری مانند ۷۰۰–۸۰۰ میلادی را پیشنهاد می‌کنند. در سال ۲۰۱۰، پژوهشگران یافته‌های جدیدی را با استفاده از تاریخ‌گذاری رادیوکربن اصلاح‌شده و با دقت بالا بر اساس نمونه‌های معتبرتر از آنچه پیشتر در بسیاری از مطالعات تاریخ‌گذاری استفاده شده بود، اعلام کردند. این داده‌های جدید نشان می‌دهد
بود، اعلام کردند. این داده‌های جدید نشان می‌دهد که دوره استعمار پلی‌نزی شرقی و شمالی بسیار دیرتر و در یک بازه زمانی کوتاه‌تر در دو موج صورت گرفته است: «نخستین موج در جزایر سوسایتی حدود سال‌های ۱۰۲۵–۱۱۲۰، یعنی چهار قرن دیرتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد؛ سپس پس از ۷۰–۲۶۵ سال، پراکندگی در یک موج بزرگ به تمام جزایر باقی‌مانده در حدود سال‌های ۱۱۹۰–۱۲۹۰ ادامه یافت.» بر اساس این پژوهش، سکونت در جزایر هاوایی حدود سال‌های ۱۲۱۹–۱۲۶۶ رخ داده است. این استعمار سریع به عنوان دلیلی برای «یکنواختی قابل توجه فرهنگ، زیست‌شناسی
دلیلی برای «یکنواختی قابل توجه فرهنگ، زیست‌شناسی و زبان پلی‌نزی شرقی» در نظر گرفته می‌شود. بر اساس اسطوره‌شناسی هاوایی، ساکنان دیگری نیز در هاوایی وجود داشتند: مردمانی که توسط تازه‌واردان به دره‌های دوردست رانده شدند. آنها ادعا می‌کنند که داستان‌هایی دربارهٔ "منهونه"، مردمان کوچکی که "هیایو" و حوضچه‌های ماهی ساختند، وجود مردمان باستانی را که پیش از هاوایی‌ها در این جزایر ساکن شده بودند، اثبات می‌کند. محوطه‌های اولیه هاوایی. پناهگاه صخره‌ای وایاهوکینی (محوطه H8). پناهگاه صخره‌ای وایاهوکینی، محوطه H8، در
H8). پناهگاه صخره‌ای وایاهوکینی، محوطه H8، در داخل یک لوله گدازه‌ای در حدود ۶۰۰ فوت (حدود ۱۸۳ متر) از ساحل در بخش جنوبی جزیره هاوایی قرار دارد. با توجه به کمبود نور و فضای لازم برای شرایط زندگی عادی، بعید به نظر می‌رسد که محوطه H8 به عنوان محل سکونت استفاده شده باشد. حفاری‌های محوطه H8 در سال ۱۹۵۴ توسط ویلیام جی. بونک و دانشجویان دانشگاه هاوایی، هیلو آغاز شد و در سال ۱۹۵۸ به پایان رسید. حفاری این محوطه هشت اجاق در عمق‌های مختلف و همچنین ۱۶۷۱ اثر باستانی شامل بقایای جانوری، قلاب‌های ماهیگیری و مواد سنگی
شامل بقایای جانوری، قلاب‌های ماهیگیری و مواد سنگی ساخته شده از بازالت و شیشه آتشفشانی را آشکار کرد. توزیع آثار باستانی در محوطه H8 نشان می‌دهد که این مکان به‌طور مداوم به عنوان پناهگاه ماهیگیری تا زمان فوران ماونا لوا در سال ۱۸۶۸ مورد استفاده قرار گرفته است. تخمین اولیه برای تاریخ اشغال این محوطه توسط اموری و سیناتو در سال ۱۹۶۹، سال ۷۵۰ میلادی بود، اما یک مطالعه جدیدتر با استفاده از روش‌های به‌روز شده تاریخ‌گذاری رادیوکربن، تاریخی بسیار دیرتر، یعنی در اواسط قرن چهاردهم را نشان می‌دهد. محوطه تپه شنی هالاوا.
قرن چهاردهم را نشان می‌دهد. محوطه تپه شنی هالاوا. محوطه تپه شنی هالاوا که در جزیره مولوکای قرار دارد، برای اولین بار در سال ۱۹۶۴ کشف شد و از دو تل تشکیل شده است. در تابستان ۱۹۷۰، پاتریک وینتون کرچ حفاری‌هایی را بر روی تپه بزرگتر (تپه B) انجام داد که شش لایه اصلی را آشکار کرد. در لایه چهارم، آثار باستانی، بقایای جانوری و پایه‌های خانه‌ها یافت شد. از میان ۴۹۶ اثر باستانی کشف شده در این لایه، مهم‌ترین آنها شامل قلاب‌های ماهیگیری و تیشه‌ها بودند. تیشه‌های به دست آمده از تپه B شبیه به تیشه‌هایی بودند که در
دست آمده از تپه B شبیه به تیشه‌هایی بودند که در نیهوآ و جزایر نکر یافت شده بودند و به گفته کرچ و مک‌کوی، به عنوان «مدرکی مبنی بر اینکه محوطه تپه شنی هالاوا نشان‌دهنده مرحله‌ای اولیه در توسعه فرهنگ مادی هاوایی است» عمل می‌کنند. تاریخ‌گذاری رادیوکربن اولیه این محوطه توسط کرچ بازه‌ای بین ۶۰۰ تا ۱۲۰۰ میلادی را نشان می‌داد، اما تاریخ‌گذاری مجدد نمونه‌ها در سال ۲۰۰۷ نشان داد که تاریخ این محوطه به پیش از ۱۳۰۰ میلادی بازنمی‌گردد و عمدتاً بین سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۶۵۰ میلادی مسکونی بوده است. سکونت. مهاجران اولیه با خود
مسکونی بوده است. سکونت. مهاجران اولیه با خود لباس، گیاهان (که «"گیاهان کانو"» نامیده می‌شوند) و دام آوردند و در امتداد سواحل و دره‌های بزرگتر سکونتگاه‌هایی را ایجاد کردند. پس از ورود، مهاجران به کشت (تارو)، (موز)، (نارگیل)، (نان صحرایی) و پرورش (گوشت خوک)، (مرغ) و (سگ پوی) پرداختند، اگرچه این گوشت‌ها کمتر از میوه‌ها، سبزیجات و غذاهای دریایی مصرف می‌شدند. چاشنی‌های محبوب شامل (نمک)، مغز آسیاب شده کوکویی، (جلبک دریایی) و "کو" (نیشکر) بود که هم به عنوان شیرینی و هم به عنوان دارو استفاده می‌شد. علاوه بر
شیرینی و هم به عنوان دارو استفاده می‌شد. علاوه بر غذاهایی که با خود آوردند، مهاجران (سیب‌زمینی شیرین) را نیز به دست آوردند که کشت آن در سراسر پلی‌نزی در حدود سال ۱۰۰۰ میلادی یا پیش از آن آغاز شد، و اولین شواهد کشت آن در هاوایی به حدود سال ۱۳۰۰ بازمی‌گردد. سیب‌زمینی شیرین بومی آمریکای جنوبی است. اخیراً، تحلیلی بر روی دی‌ان‌ای ۱٬۲۴۵ گونه سیب‌زمینی شیرین از آسیا و قاره آمریکا انجام شد و پژوهشگران یک پیوند ژنتیکی یافتند که ثابت می‌کند این ریشه حدود سال ۱۱۰۰ از رشته‌کوه آند به پلی‌نزی رسیده است. این یافته‌ها که
آند به پلی‌نزی رسیده است. این یافته‌ها که در مجله "PNAS" منتشر شده، شواهد بیشتری ارائه می‌دهد که پلی‌نزیایی‌های باستان ممکن است مدت‌ها پیش از ورود اروپایی‌ها به قاره آمریکا با مردم آمریکای جنوبی تعامل داشته‌اند. موش اقیانوس آرام در سفرشان به هاوایی، انسان‌ها را همراهی می‌کرد. دیوید برنی استدلال می‌کند که انسان‌ها، به همراه حیوانات مهره‌داری که با خود آوردند (خوک‌ها، سگ‌ها، مرغ‌ها و موش‌ها)، باعث انقراض بسیاری از گونه‌های بومی پرندگان، گیاهان و حلزون‌های بزرگ خشکی در فرایند استعمار شدند. خورها و نهرها توسط
خشکی در فرایند استعمار شدند. خورها و نهرها توسط مهاجران اولیه پلی‌نزیایی به حوضچه‌های ماهی تبدیل شدند، که قدمت آن به ۵۰۰ سال پس از میلاد یا پیش از آن بازمی‌گردد. از خاک فشرده و سنگ‌های تراشیده برای ایجاد زیستگاه استفاده می‌شد که آبزی‌پروری باستانی هاوایی را در میان پیشرفته‌ترین نمونه‌های مردمان بومی اقیانوس آرام قرار داد. یک نمونه قابل توجه، حوضچه ماهی منهونه است که قدمت آن به حداقل ۱۰۰۰ سال پیش در آلِکوکو (کائوآئی) می‌رسد. در زمان ورود کاپیتان جیمز کوک، حداقل ۳۶۰ حوضچه ماهی وجود داشت که سالانه ماهی تولید
۳۶۰ حوضچه ماهی وجود داشت که سالانه ماهی تولید می‌کردند. در طول هزار سال گذشته، هاوایی‌ها پروژه‌های «آبیاری میدانی حوضچه‌ای در مقیاس بزرگ با کانال» را برای کشت (تارو) انجام دادند. مهاجران جدید (خانه‌ها) و (معابد) ساختند. باستان‌شناسان در حال حاضر معتقدند که اولین سکونتگاه‌ها در انتهای جنوبی جزیره بزرگ هاوایی قرار داشته‌اند و به سرعت به سمت شمال، در امتداد سواحل دریا و دره‌های رودخانه‌ای با دسترسی آسان گسترش یافته‌اند. با افزایش جمعیت، سکونتگاه‌ها در مناطق داخلی‌تری ایجاد شدند. با توجه به کوچک بودن جزایر،
داخلی‌تری ایجاد شدند. با توجه به کوچک بودن جزایر، جمعیت بسیار متراکم بود. پیش از تماس با اروپایی‌ها، جمعیت به رقمی بین ۲۰۰٬۰۰۰ تا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر رسیده بود. با این حال، پس از تماس با اروپایی‌ها، جمعیت به دلیل بیماری‌های مختلف از جمله آبله به شدت کاهش یافت. روستا. یک شهر سنتی هاوایی باستان شامل چندین سازه بود. این سازه‌ها به ترتیب اهمیت عبارتند از: نظام کاست. هاوایی باستان یک جامعه کاستی بود که از نیاکان پلی‌نزیایی‌ها توسعه یافته بود. در مقاله «سرنگونی نظام کاپو در هاوایی»، استفانی ستو لوین طبقات اصلی را
کاپو در هاوایی»، استفانی ستو لوین طبقات اصلی را توصیف می‌کند: آموزش. جوانان هاوایی مهارت‌های زندگی و دین را در خانه، اغلب با پدربزرگ و مادربزرگ خود می‌آموختند. برای کودکان «باهوش» یک نظام شاگردی وجود داشت که در آن دانش‌آموزان بسیار جوان با کمک به یک متخصص یا "کاهونا"، یادگیری یک صنعت یا حرفه را آغاز می‌کردند. از آنجایی که هاوایی‌ها معتقد بودند قدرت‌های معنوی در تمام طبیعت نفوذ دارند، متخصصان در بسیاری از زمینه‌های کاری به عنوان "کاهونا" شناخته می‌شدند، اصطلاحی که معمولاً به معنای "کشیش" درک می‌شود. انواع
که معمولاً به معنای "کشیش" درک می‌شود. انواع مختلف "کاهونا" دانش حرفه خود را، خواه در «تبارشناسی، یا "مله"، یا پزشکی گیاهی، یا ساخت کانو، یا مرزهای زمین» و غیره، با درگیر کردن و آموزش شاگردان در کار خود منتقل می‌کردند. مدارس رسمی‌تری برای مطالعه "هولا" و احتمالاً برای مطالعه سطوح بالاتر دانش مقدس وجود داشت. "کاهونا" شاگرد را به عنوان عضوی از خانواده به خانه خود می‌برد، اگرچه اغلب «استاد از بستگان بود». در طی یک مراسم «فارغ‌التحصیلی» مذهبی، «معلم شاگرد را تقدیس می‌کرد، و پس از آن شاگرد با معلم در یک رابطه
می‌کرد، و پس از آن شاگرد با معلم در یک رابطه روانی به همان اندازه مشخص و الزامی که رابطه خونی است، یکی می‌شد». مانند کودکانی که از پدربزرگ و مادربزرگ خود یادمی‌گرفتند، کودکانی که شاگرد بودند نیز با تماشا و شرکت در زندگی روزمره یادمی‌گرفتند. کودکان در فرهنگ سنتی هاوایی از پرسیدن سؤال منع می‌شدند. مالکیت زمین. در ایدئولوژی هاوایی، کسی زمین را «مالک» نمی‌شود، بلکه صرفاً در آن سکونت دارد. این باور وجود داشت که هم زمین و هم خدایان جاودانه هستند. این موضوع سپس این باور را شکل داد که زمین نیز الهی است و بنابراین
باور را شکل داد که زمین نیز الهی است و بنابراین بالاتر از انسان‌های فانی و غیرالهی قرار دارد، و بنابراین انسان‌ها نمی‌توانند مالک زمین باشند. هاوایی‌ها فکر می‌کردند که تمام زمین به خدایان ("akua") تعلق دارد. اعتقاد بر این بود که "آلیئی" «مدیران» زمین هستند؛ یعنی آنها کسانی را که روی زمین کار می‌کردند، یعنی "ماکائاینانا"، کنترل می‌کردند. با مرگ یک رئیس و جانشینی دیگری، زمین‌ها مجدداً تقسیم می‌شدند—برخی از «مدیران» قبلی زمین‌های خود را از دست می‌دادند و دیگران آنها را به دست می‌آوردند. زمین‌ها همچنین زمانی
آنها را به دست می‌آوردند. زمین‌ها همچنین زمانی که یک رئیس، رئیس دیگری را شکست می‌داد و زمین‌های فتح شده را به عنوان پاداش بین جنگجویان خود توزیع می‌کرد، مجدداً تقسیم می‌شدند. در عمل، عوام در برابر بازپس‌گیری خودسرانه خانه‌ها و مزارعشان تا حدودی امنیت داشتند. آن‌ها معمولاً در جای خود باقی می‌ماندند تا تحت نظارت یک "کونوهیکی" (konohiki) یا سرپرست جدید، به رئیس جدید خراج بپردازند و نیروی کار فراهم کنند. این نظام مالکیت زمین شباهت‌هایی با نظام فئودالی رایج در اروپا در طول قرون وسطی دارد. هاوایی‌های باستان از
اروپا در طول قرون وسطی دارد. هاوایی‌های باستان از "آهوپوآ" (ahupuaʻa) به عنوان منبع مدیریت آب خود استفاده می‌کردند. هر "آهوپوآ" یک تقسیم‌بندی فرعی از زمین بود که از کوه تا دریا امتداد داشت. هاوایی‌ها از آب بارانی که از میان کوه‌ها جاری می‌شد به عنوان نوعی آبیاری استفاده می‌کردند. هاوایی‌ها همچنین به دلیل کشاورزی که در این مناطق انجام می‌شد، در اطراف این بخش‌ها از زمین سکونت گزیدند. دین و نظام کاپو. دین جامعه هاوایی باستان را منسجم نگه می‌داشت و بر عادات، سبک زندگی، روش‌های کار، سیاست اجتماعی و قانون تأثیر
زندگی، روش‌های کار، سیاست اجتماعی و قانون تأثیر می‌گذاشت. نظام حقوقی بر پایه "کاپو" (kapu) یا تابوهای مذهبی استوار بود. روشی صحیح برای زندگی، عبادت و حتی خوردن وجود داشت. نمونه‌هایی از "کاپو" شامل این حکم بود که مردان و زنان نمی‌توانستند با هم غذا بخورند (دین ). ماهیگیری به فصول مشخصی از سال محدود بود. سایه "آلیئی" (aliʻi) نباید لمس می‌شد زیرا به منزله سرقت "مانا"ی او بود. سختی نظام "کاپو" ممکن است از موج دوم مهاجرت‌ها در سال‌های ۱۰۰۰–۱۳۰۰ ناشی شده باشد که در آن ادیان و نظام‌های مختلف بین هاوایی و جزایر
در آن ادیان و نظام‌های مختلف بین هاوایی و جزایر سوسایتی به اشتراک گذاشته شد. اگر هاوایی تحت تأثیر رؤسای تاهیتی قرار گرفته بود، نظام "کاپو" سخت‌گیرانه‌تر می‌شد و ساختار اجتماعی تغییر می‌کرد. قربانی انسانی بخشی از مراسم مذهبی جدید آن‌ها می‌شد و "آلیئی" قدرت بیشتری بر شورای کارشناسان جزایر به دست می‌آورد. "کاپو" از سنت‌ها و باورهای پرستش خدایان، نیمه‌خدایان و "مانا"ی اجدادی هاوایی نشأت می‌گرفت. نیروهای طبیعت به عنوان خدایان اصلی شخصیت‌پردازی می‌شدند: کو (خدای جنگ)، کانه (خدای نور و زندگی)، کانالوآ (خدای مرگ)،
کانه (خدای نور و زندگی)، کانالوآ (خدای مرگ)، و لونو (خدای صلح و رشد). خدایان کوچک‌تر معروف شامل پله (ایزدبانوی آتش) و خواهرش هیئیاکا (ایزدبانوی رقص) هستند. در یک داستان آفرینش مشهور، نیمه‌خدای مائوئی پس از اشتباه کوچکی که در یک سفر ماهیگیری مرتکب شد، جزایر هاوایی را از دریا صید کرد. در داستانی دیگر، مائوئی از هالئاکالا، خورشید را به دام انداخت و او را مجبور کرد تا سرعتش را کم کند تا هر روز دوره‌های مساوی از تاریکی و روشنایی وجود داشته باشد. جهان‌بینی عرفانی هاوایی به خدایان و ارواح مختلف اجازه می‌دهد تا هر
هاوایی به خدایان و ارواح مختلف اجازه می‌دهد تا هر جنبه‌ای از دنیای طبیعی را در خود جای دهند. از این دیدگاه عرفانی، علاوه بر حضور خدای نور و زندگی، کانه، در آذرخش و رنگین‌کمان، او می‌تواند در باران و ابرها و نسیم آرام (که معمولاً «خانه» لونو است) نیز حضور داشته باشد. اگرچه تمام غذاها و نوشیدنی‌ها برای هاوایی‌های باستان اهمیت مذهبی داشتند، اما تأکید فرهنگی ویژه‌ای بر کاوا ("ʻawa" یا "kava") به دلیل خواص مخدر آن وجود داشت. این نوشیدنی مبتنی بر ریشه، که یک ماده روان‌گردان و آرام‌بخش است، برای تقدیس وعده‌های
روان‌گردان و آرام‌بخش است، برای تقدیس وعده‌های غذایی و بزرگداشت مراسم استفاده می‌شد. اغلب در سرودهای هاوایی به آن اشاره می‌شود. انواع مختلف این ریشه توسط کاست‌های مختلف استفاده می‌شد و این نوشیدنی به عنوان «مقدمه‌ای بر عرفان» عمل می‌کرد. رؤسا. چهار جزیره بزرگ‌تر، جزیره هاوایی، مائوئی، کائوآئی و اوآهو، عموماً توسط "آلیئی نویی" (aliʻi nui) (فرمانروای عالی) خود اداره می‌شدند و رؤسای زیردست با رتبه پایین‌تر به نام "آلیئی آیموکو" (aliʻi ʻaimoku) بر مناطق جداگانه با نمایندگان زمین به نام "کونوهیکی" حکومت
جداگانه با نمایندگان زمین به نام "کونوهیکی" حکومت می‌کردند. همه این سلسله‌ها با یکدیگر مرتبط بودند و همه مردم هاوایی (و احتمالاً همه انسان‌ها) را از نوادگان والدین افسانه‌ای، واکئا (نماد هوا) و همسرش پاپاهانوموکو (نماد زمین) می‌دانستند. تا اواخر قرن هجدهم، جزیره هاوایی توسط یک دودمان از نوادگان یومی-آ-لیلوا اداره می‌شد. پس از مرگ کئاویئیککاهیالیئیوکاموکو، یک رئیس رده پایین‌تر به نام آلاپائینویی، دو پسر فرمانروای سابق را که نفرات بعدی در صف "آلیئی نویی" جزیره بودند، سرنگون کرد. با فرض پنج تا ده نسل در هر