payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(۲۰۱۸) که هر دو در لس‌آنجلس مستقر هستند. شغلی. سینما. گرانسار به ملبورن نقل مکان کرد و ابتدا در سریال درام پلیسی شبکه ۱۰ "راش" و سپس در سریال درام تلویزیونی "برنده‌ها و بازنده‌ها" نقش‌های مهمان اصلی را بازی کرد. بازی او در نقش یک زن ایرانی که پس از فرار به عنوان پناهنده در موقعیت بدی قرار می‌گیرد، در فیلم کوتاه "آرزو" در سال ۲۰۱۳ تحسین‌برانگیز شد. او از آن زمان تاکنون در نقش‌های زیادی در سینما و همچنین تلویزیون ظاهر شده است. در سال ۲۰۱۴، او به ایالات متحده نقل مکان کرد تا حرفه بازیگری خود را آنجا ادامه دهد
مکان کرد تا حرفه بازیگری خود را آنجا ادامه دهد و تقریباً پنج سال در لس آنجلس زندگی کرد. پس از ایفای تعدادی نقش دراماتیک، برای بازی در فیلم کمدی ایزی در سراسر شهر در کنار مکنزی دیویس انتخاب شد. این فیلم به کارگردانی کریستین پاپیرنیاک در جشنواره فیلم لس‌آنجلس ۲۰۱۷، و تریلر علمی تخیلی اثر ماندلا در سال ۲۰۱۹ به نمایش درآمدند. او نقش کارآگاه ماجانو را در سریال نتفلیکس کلیک طعمه (۲۰۲۱) و انوشا را در سریال راه رمز و راز: مبدأ (۲۰۲۲) ایفا کرد که برای آن به همراه بقیه بازیگران جایزه حقوق صاحبان سهام در سال ۲۰۲۳ را
بازیگران جایزه حقوق صاحبان سهام در سال ۲۰۲۳ را برای اجرای برجسته توسط یک گروه در یک سریال درام را دریافت کردند. صحنه. گرانسار در حین تحصیل در AADA بارها در تئاتر زائر روی صحنه به اجرا پرداخت و از آن زمان تاکنون چندین نقش روی صحنه داشته است، از جمله آنها می‌توان از "انحطاط"، استیون برکوف (۲۰۰۸، ۲۰۰۹) و "سوئیت کالیفرنیا،" نیل سایمون در سال ۲۰۱۸ نام برد. او در سال ۲۰۲۴ در ساخت "انگلیسی" شرکت تئاتر ملبورن ایفای نقش کرد که در ملبورن و کانبرا با نقدهای عالی روبرو شد. زندگی شخصی. گرانسار به زبان‌های انگلیسی،
شد. زندگی شخصی. گرانسار به زبان‌های انگلیسی، فارسی و اسپانیایی مسلط است. از اواخر سال ۲۰۲۳، او اشتیاق خود را برای هنر دنبال می‌کند و آثارش در نمایشگاه هنر التقاطی ملبورن و مجموعه هنری فیتزوری در سال ۲۰۲۴ به نمایش درآمده است.
هاساج (که با نام هوگو اشنایدر AG یا نام اصلی آلمانی آن: Hugo Schneider Aktiengesellschaft Metallwarenfabrik نیز شناخته می‌شود) یک تولیدکننده کالاهای فلزی آلمانی بود که در سال ۱۸۶۳ تأسیس شد. این شرکت که در لایپزیگ مستقر بود، از یک کسب‌وکار کوچک که به صورت دستی چراغ‌ها و سایر محصولات فلزی کوچک تولید می‌کرد، به یک کارخانه بزرگ و شرکت سهامی عام تبدیل شد که محصولات خود را در چندین کشور به فروش می‌رساند. در طول جنگ جهانی دوم، هاساج به یک conglomerate (تراست) تولید سلاح نازی تبدیل شد که ده‌ها کارخانه در سراسر
سلاح نازی تبدیل شد که ده‌ها کارخانه در سراسر اروپای تحت اشغال آلمان داشت و از کار اجباری در مقیاس وسیع استفاده می‌کرد. ده‌ها هزار یهودی از لهستان و سایر زندانیان در تولید مهمات برای هاساج جان خود را از دست دادند. این شرکت در طول جنگ جهانی اول شروع به تولید تسلیحات کرد، تصمیمی که در نهایت سودآوری شرکت را افزایش داد. از دست دادن کسب‌وکار نظامی پس از جنگ منجر به کاهش فروش شد. هاساج در دهه ۱۹۲۰ در جمهوری وایمار با مشکلاتی روبرو بود. با افزایش نفوذ حزب نازی و در نهایت به قدرت رسیدن آن در سال ۱۹۳۳، رشد
نازی و در نهایت به قدرت رسیدن آن در سال ۱۹۳۳، رشد نظامی‌گرایی باعث بازگشت شرکت به تولید سلاح‌های کوچک تحت رهبری جدید اس‌اس شد. پس از حمله به لهستان در آغاز جنگ جهانی دوم، این شرکت گسترش یافت تا هزاران NS-Zwangsarbeiters (کارگران اجباری نازی) از اردوگاه‌های کار اجباری و گتوها را در خود جای دهد. این شرکت سومین کاربر بزرگ کار اجباری در اروپا بود و کارخانه‌های تولید تسلیحات در آلمان و لهستان داشت. اگرچه هاساج پس از جنگ منحل شد، اما علامت تجاری آن تا سال ۱۹۷۴ مورد استفاده قرار می‌گرفت.
قربانعلی آهی‌زاده (۱۵ بهمن ۱۲۶۲، تهران– ۱۹ مرداد ۱۳۲۵) دیپلمات و دولتمرد ایرانی بود. وی دو دوره ریاست وزارت دادگستری و یک دوره ریاست وزارت راه و وزارت اقتصاد ملی را بر عهده داشت. آهی به زبان انگلیسی و روسی تسلط داشت. خانواده و تحصیلات. آهی از یک خانوادهٔ سیاستمدار در تهران به دنیا آمد. پدرش آقا نصرالله خان (خان دروازه شمیران) در ناحیه دو دولت مقابل پارک امین الدوله، سفیر کبیر سفارت ایران در روسیه بود. خودش نیز در سال ۱۲۸۶ خورشیدی برای ادامه تحصیل به مسکو رفت و در سال ۱۲۹۶ با لیسانس قضائی و حقوق بین‌الملل به
و در سال ۱۲۹۶ با لیسانس قضائی و حقوق بین‌الملل به تهران بازگشت. مدتی در مدرسه سیاسی به تدریس مشغول بود. کارگزاران وزارت خارجه مسئولیت رسیدگی به امور حقوقی و قضائی اتباع بیگانه را به عهده داشتند. در ۲۶ خرداد ۱۳۰۲ که دکتر حکیم‌الدوله وزیر معارف شد، قربانعلی آهی را معاون خود کرد. مستشاری دیوان عالی کشور شغل بعدی وی بود. وزارت راه. وی در ۲۸ دی ۱۳۱۴ پس از آنکه علی منصور وزیر طرق (وزیر راه) مغضوب شد و تحت پیگرد قضائی قرار گرفت، جانشین او شد. در دوران وزارت او بود که خط آهن در سی‌ام بهمن ۱۳۱۵ به تهران رسید و این
که خط آهن در سی‌ام بهمن ۱۳۱۵ به تهران رسید و این مناسبت در مراسم بزرگی گرامی داشته شد. در مهر ۱۳۱۷ نام وزارت طرق و شوارع به وزارت راه تغییر یافت. در دی آن سال آهی از وزارت کناره گرفت و دلیل این کناره‌گیری، کسالت عنوان شد. او در ۲۳ تیر ۱۳۱۹ به دولت بازگشت و در کابینه علی منصور وزارت دادگستری را عهده‌دار شد. همچنین به دستور قربانعلی آهی، جاده دماوند در آن زمان و با نام خیابان دماوند در عصر حاضر به طرف شرق تهران و هتل روستای آبعلی ساخته شد. وزارت دادگستری. اقدام مهم آهی به عنوان وزیر دادگستری که اعتراض
اقدام مهم آهی به عنوان وزیر دادگستری که اعتراض برانگیخت، به تصویب رساندن لایحه‌ای برای فروش زمین‌های کشاورزی وقفی در چهاردهم اردیبهشت ۱۳۲۰ بود. بنابر این قانون دولت بجز املاکی که تولیت آن‌ها با شاه عصر است، مانند آستان قدس و املاکی که وقف بر آستانه رضوی و مسجد گوهرشاد و آستانه قم و حضرت عبدالعظیم و شاه چراغ و شاه نعمت‌الله والی یا بیمارستان‌ها شده‌اند، همه زمین‌های کشاورزی وقف عام را می‌فروخت تا هزینه «تأسیسات خیریه و اجتماعی» (مانند بیمارستان‌ها و آموزشگاه‌ها) کند، موقوفات خاصه نیز در حکم املاک شخصی
کند، موقوفات خاصه نیز در حکم املاک شخصی به‌شمار می‌رفت و متولیانشان حق فروش آنها را پیدا کردند. پس از کناره‌گیری رضاشاه از سلطنت، همان نمایندگانی که به این قانون رأی داده بودند به آن اعتراض کردند و ۵۹ نماینده به سخنگویی سهام‌السطان بیات در ششم مهر ۱۳۲۰ طرحی برای لغو آن در دستور کار مجلس گذاشتند. پس از اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰ که به نخست‌وزیری محمدعلی فروغی و کناره‌گیری رضا شاه از سلطنت انجامید، آقای فروغی، آهی را در وزارت دادگستری ابقا کرد. به سبب بیماری فروغی، آهی نقش سخنگوی دولت را ایفا می‌کرد و به
فروغی، آهی نقش سخنگوی دولت را ایفا می‌کرد و به نمایندگی از فروغی کابینه و برنامه او را در مجلس معرفی کرد و رأی اعتماد گرفت. لوایح دولت را هم او به مجلس می‌برد و از آنها دفاع می‌کرد. با اینکه محمدرضا شاه فرمانی صادر کرده و دستور آزادی محکومان سیاسی را داده بود، از آنجا که شماری از این محکومان با اتهاماتی غیرسیاسی محاکمه و زندانی شده بودند، آهی ناچار شد لایحه‌ای به مجلس ببرد تا هم امکان آزادی همه این محکومان را فراهم بیاورد. بنابر آماری که او اعلام کرد، مجموع این محکومان ۵۹۱ نفر بودند که ۴۳۸ نفرشان با دستور
این محکومان ۵۹۱ نفر بودند که ۴۳۸ نفرشان با دستور شاه آزاد شدند، محکومیت ۲۴۷ نفرشان بخشیده شده، ۱۹۱ نفرشان یک درجه تخفیف گرفته بودند و ۱۴۳ نفرشان تا شانزدهم مهر ۱۳۲۰ همچنان در زندان بودند. در لایحه‌ای که آهی در ۲۴ مهر ۱۳۲۰ به تصویب مجلس رساند، علاوه بر آزادی این زندانیان، امکان اعاده دادرسی برای کسانی که به جرائم دیگری محکوم شده بودند و اعاده حیثیت از این محکومان نیز فراهم آمد. سفارت در شوروی. پس از فروغی، علی سهیلی هم آهی را در وزارت دادگستری ابقا کرد تا اینکه در سال ۱۳۲۱ آهی سفیر کبیر ایران در شوروی شد و
در سال ۱۳۲۱ آهی سفیر کبیر ایران در شوروی شد و تا سال ۱۳۲۵ در دوران جنگ جهانی دوم و مسائلی که میان ایران و شوروی بر سر تشکیل حکومت خودمختار آذربایجان با حمایت ارتش سرخ در آذربایجان ایران جریان داشت، در مسکو ماند و این آخرین سمت قربانعلی آهی بود.
زولینگ جی.ای. هنکلز یک تولیدکننده معروف آلمانی چاقو است که در شهر زولینگن آلمان مستقر است. این شرکت تاریخچه‌ای غنی دارد که به تأسیس آن توسط پیتر هنکلس در ژوئن ۱۷۳۱ بازمی‌گردد. این شرکت یکی از قدیمی‌ترین شرکت‌های فعال در جهان و یکی از پیشروترین تولیدکنندگان چاقوهای آشپزخانه برای استفاده‌های خانگی و حرفه‌ای است. نام این برند بعدها به افتخار یوهان آبراهام هنکلس (۱۷۷۱–۱۸۵۰)، که نقش مهمی در توسعه آن داشت، تغییر یافت. از سال ۱۹۷۰، این شرکت به‌طور کامل توسط Werhahn KG خریداری شده است. شرکت J.A. Henckels به‌طور
KG خریداری شده است. شرکت J.A. Henckels به‌طور بین‌المللی گسترش یافت و اولین فروشگاه خود را در سال ۱۸۱۸ در برلین افتتاح کرد. پس از آن، فروشگاه‌هایی در نیویورک سیتی (۱۸۸۳) و وین (۱۸۸۴) نیز راه‌اندازی شد. این شرکت به دلیل کیفیت بالای محصولاتش شناخته شده و جوایز متعددی از جمله جایزه بزرگ پاریس (۱۹۰۰) و سنت لوئیس (۱۹۰۴) و همچنین مدال طلای دولتی پروس را دریافت کرده است. این شرکت همچنین به عنوان تأمین‌کننده دربار سلطنتی اتریش-مجارستان نیز فعالیت می‌کرد. چاقوهای زولینگ به دلیل ساختار باکیفیت خود شناخته شده‌اند.
زولینگ به دلیل ساختار باکیفیت خود شناخته شده‌اند. بسیاری از این چاقوها از فولاد ضدزنگ با کربن بالا ساخته شده‌اند و برای تیز بودن و مقاومت در برابر لکه، به روش سخت‌سازی با یخ (ice-hardened) پردازش می‌شوند. این شرکت در سال ۱۹۷۶ خط تولید Four Star را معرفی کرد که شامل چاقوهای تماماً فورج‌شده با دسته‌های پلی‌پروپیلن بود. در سال ۲۰۱۱، Zwilling با باب کرامر، استاد ساخت تیغه‌ها، همکاری کرد تا یک خط تولید چاقو با برند مشترک ایجاد کند. در حالی که بسیاری از چاقوهای ممتاز Zwilling در زولینگن آلمان تولید می‌شوند، برخی
Zwilling در زولینگن آلمان تولید می‌شوند، برخی دیگر نیز در اسپانیا و چین ساخته می‌شوند. به‌طور کلی، شرکت Zwilling J.A. Henckels AG یک پیشرو تاریخی و نوآور در صنعت کارد و چاقو است که ترکیبی از هنر سنتی و فناوری مدرن را ارائه می‌دهد.
شمیلا شیرزاد (زادهٔ ) بازیگر ایرانی-افغان از قوم هزاره است. او برای بازی در نقش زهرا در فیلم درام تحسین شده "خورشید" که در نود و سومین دوره جوایز اسکار، در بخش بهترین فیلم خارجی زبان در فهرست نهایی قرار گرفت، به شهرت رسید. شیرزاد برای بازی در فیلم "مرد آرام" (۱۴۰۳) نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر زن نیز شد. زندگی‌نامه. شمیلا شیرزاد، بازیگر ایرانی-افغان و از قوم هزاره است که در سال ۲۰۰۶ (میلادی) در تهران به دنیا آمده است. او فرزند یک خانواده افغانستانی مهاجر است که از کابل به ایران آمده‌اند. همچنین شمیلا یک
است که از کابل به ایران آمده‌اند. همچنین شمیلا یک برادر کوچکتر به نام ابوالفضل شیرزاد دارد که او نیز یک بازیگر است. خانواده او در شرایط دشوار مهاجرت به ایران و فقر اقتصادی قرار داشتند. شمیلا از سن ۴ سالگی همراه برادرش ابوالفضل در مترو تهران دست‌فروشی می‌کرد و همزمان به‌مدرسهٔ کودکان کار صبح رویش می‌رفت. ورود به دنیای بازیگری. در سن ۱۲-۱۳ سالگی توسط مجید مجیدی در مدرسه صبح رویش برای نقش زهرا در فیلم خورشید انتخاب شد. تجربهٔ بازی او در خورشید منعکس‌کننده زندگی واقعی کودکانی است که در مترو و خیابان کار
زندگی واقعی کودکانی است که در مترو و خیابان کار می‌کنند. حضور در جشنوارهٔ ونیز۲۰۲۰ به‌همراه فیلم و عوامل آن و همچنین تمجید کیت بلانشت از او به‌عنوان بهترین بازیگر نوظهور، توجه گسترده‌ای را به وی جلب کرد.
بانگ‌مرغ آبی کومور یا بانگ‌مرغ آبی کومور یک گونه پرنده از تیرهٔ بانگ‌مرغان (Vangidae) است. در کومور یافت می‌شود، جایی که زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های نیمه‌گرمسیری یا استوایی خشک و جنگل‌های جلگه‌ای نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
بانگ‌مرغ‌های کبود یک سرده از پرندگان است که در تیرهٔ باانگ‌مرغان (Vangidae) جای دارد.
سیژا استویکا (۲۳ مه ۱۹۳۳–۲۸ ژانویه ۲۰۱۳) نویسنده، نقاش، فعال و موسیقیدان رمانیایی اتریشی و بازمانده هولوکاست بود. زندگی. استویکا در سال ۱۹۳۳ در کروبات آندر مور، اشتایرمارک، به عنوان پنجمین از شش فرزند مادر ماریا «سیدی» ریگو استویکا و پدر کارل «وکار» هوروات به دنیا آمد. دو برادرش، کارل «کارلی» استویکا و ، نیز نویسنده و موسیقیدان بودند. خانواده کاتولیک رومی لوارا رما بودند، اعضای قبیله باگارشچی از طرف پدرشان و قبیله جیلچچی از طرف مادرشان. استویکاها اسب‌تجارت بودند که کاروانشان زمستان‌ها را در وین و تابستان‌ها
که کاروانشان زمستان‌ها را در وین و تابستان‌ها را در حومه‌های اتریش می‌گذراندند، جایی که خانواده می‌توانستند میراثشان را برای بیش از ۲۰۰ سال پیگیری کنند. او به همراه مادرش و چهار از پنج برادر، هولوکاست و اسارت در آشویتس، راونسبروک و برگن-بلزن را زنده ماند. پدرش بهاردوگاه کار اجباری داخائو، سپس به قصر هارتهایم فرستاده شد، جایی که کشته شد. جوانترین برادرش اسی در «زیگنرفامیلیناگر» در آشویتس-بیرکناو در سال ۱۹۴۳ درگذشت. استویکا، مادرش و خواهرانش توسط بریتانیایی‌ها در سال ۱۹۴۵ از برگن-بلزن آزاد شدند و به وین
در سال ۱۹۴۵ از برگن-بلزن آزاد شدند و به وین بازگشتند. سیژا در دوازده سالگی در کلاس دوم مدرسه شروع به تحصیل کرد. استویکا دو فرزند داشت، یک پسر در سال ۱۹۴۹ و یک دختر در سال ۱۹۵۱. پسرش جانو، موسیقیدان جاز، در سال ۱۹۷۹ بر اثر مصرف مواد مخدر درگذشت. او معیشت خود را از طریق فروش پارچه درب‌به‌درب و همچنین فروش فرش در بازارها تأمین می‌کرد و تا سال ۱۹۸۴ به این کار مشغول بود. بعدها، به عنوان نویسنده، نقاش، خواننده و سخنران عمومی در وین زندگی کرد. در سال ۱۹۹۲، او سخنگوی اتریشی برای به رسمیت شناختن نسل‌کشی رما و سینتی
اتریشی برای به رسمیت شناختن نسل‌کشی رما و سینتی شد و همچنین صدایی در مبارزه با تبعیضی بود که رماها همچنان در سراسر اروپا متحمل می‌شوند. او در سال ۲۰۱۳ در وین در سن ۷۹ سالگی درگذشت. زندگی‌نامه‌ها. استویکا سه زندگی‌نامه نوشته است. اولین کتاب او، "ما در خلوت زندگی می‌کنیم: خاطرات یک رومنی" در سال ۱۹۸۸ منتشر شد و یکی از اولین آثار مشهور بود که مسائل مربوط به آزار و اذیت نازی‌ها علیه مردم رمای اتریشی را به‌طور عمومی مطرح کرد. این انتشار به دلیل محتوای خود، و همچنین به دلیل این که توسط یک زن نوشته شده بود و سنت
به دلیل این که توسط یک زن نوشته شده بود و سنت رمانی را شکسته بود، توجه عمومی قابل توجهی را به خود جلب کرد. استویکا به بررسی این مسائل در "مسافران این دنیا" (۱۹۹۲) و "من خواب می‌بینم که زنده‌ام - آزاد شده از برگن-بلزن " (۲۰۰۵) ادامه داد. هر سه کتاب با کمک کارین برگر به عنوان ویراستار منتشر شدند. آثار استویکا با آثار دیگر بازماندگان هولوکاست رمانی، از جمله فیلومنا فرانز، اتو روزنبرگ، والتر وینتر و آلفرد لِسینگ مقایسه شده‌اند. خاطرات نوشته شده توسط برادران او. دو برادر استویکا، کارل و مونگو استویکا، نیز
او. دو برادر استویکا، کارل و مونگو استویکا، نیز زندگی‌نامه‌هایی دربارهٔ تجربیات خانواده‌شان از آزار و اذیت رمای اتریشی تحت نازی‌ها منتشر کرده‌اند. کارل استویکا، چهارمین فرزند خانواده، "در سراسر جهان در خانه" را در سال ۱۹۹۴ منتشر کرد. مونگو استویکا، بزرگ‌ترین مرد خانواده،"کودکان کاغذی: خوشبختی، ویرانی و شروع دوباره یک خانواده رما در اتریش" را در سال ۲۰۰۰ منتشر کرد. این خاطرات هم‌پوشانده شده یکی از تنها فرصت‌ها برای مقایسه خاطرات اعضای خانواده‌ای که از هولوکاست نجات یافته‌اند و بررسی «تجربیات جداگانه و جمعی
نجات یافته‌اند و بررسی «تجربیات جداگانه و جمعی یک رویداد تاریخی بزرگ و تراژیک» را فراهم می‌کند، با توجه به اینکه تنها حدود ۱۸٪ از رمای اتریشی از آزار و اذیت نازی‌ها نجات یافتند. فیلم. نویسنده اتریشی، کارین برگر، ویراستار چندین کتاب از سیژا استویکا، به عنوان فیلمساز نیز شناخته شده است و دو فیلم مستند دربارهٔ زندگی و کار سیژا استویکا منتشر کرده است: سیژا استویکا، اتریش ۱۹۹۹، ۸۵ دقیقه و چمن سبز سبز زیر"، اتریش ۲۰۰۵، ۵۲ دقیقه استویکا در فیلم مستند "ما را فراموش نکنید" در سال ۲۰۱۳ حضور دارد که به دنبال چندین
نکنید" در سال ۲۰۱۳ حضور دارد که به دنبال چندین بازمانده غیر یهودی هولوکاست می‌پردازد.
ماشین رقص (انگلیسی:"Dancing Machine" (album)) نهمین آلبوم استودیویی منتشر شده توسط گروه کوئینتت موتاون، جکسون ۵، در ۵ سپتامبر ۱۹۷۴ است. آهنگ عنوان آلبوم، یک موفقیت پاپ شماره ۲ و یک موفقیت آراندبی شماره ۱ در ایالات متحده بود. این گروه دو تک آهنگ اضافی از آلبوم منتشر کرد: آهنگ فانک «هر چی داری، من می‌خوام» و آخرین موفقیت ۲۰ برتر ایالات متحده گروه برای موتاون، «من عشق هستم». تا به امروز، این آلبوم تقریباً ۲٫۶ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته است. موفقیت تجاری. آهنگ عنوان آلبوم، «ماشین رقص»، به یک موفقیت تجاری
آهنگ عنوان آلبوم، «ماشین رقص»، به یک موفقیت تجاری قابل توجهی دست یافت و در صدر جداول آراندبی ایالات متحده قرار گرفت و در جدول پاپ بیلبورد به رتبه دوم رسید. این آلبوم همچنین دو تک آهنگ دیگر با موفقیت متفاوت تولید کرد. «هر چی داری، من می‌خوام» و «من عشق هستم» که آخرین موفقیت ۲۰ برتر ایالات متحده گروه برای موتاون بود. میراث. آلبوم «ماشین رقص» به عنوان یک اثر مهم در دیسکوگرافی جکسون ۵ شناخته می‌شود و به ویژه به دلیل آهنگ عنوان آن که به یک آهنگ نمادین در ژانر فانک تبدیل شد، مورد توجه قرار گرفته است.
مارگارت بورگونی (; ۱۲۹۰–۳۰ آوریل ۱۳۱۵) ملکه فرانسه و ناوار به عنوان همسر اول لوئی دهم، پادشاه فرانسه بود. با این حال، او در تمام مدت سلطنت خود در فرانسه در زندان بود. زندگی. مارگارت در سال ۱۲۹۰ میلادی به دنیا آمد. او دومین دختر روبر دوم، دوک بورگونی (۱۲۴۸–۱۳۰۶) و آگنس فرانسه، دوشس بورگونی (۱۲۶۰–۱۳۲۷)، دختر کوچکتر لوئی نهم، پادشاه فرانسه و مارگارت پرووانسی بود. به این ترتیب، او یکی از اعضای خاندان بورگونی، شاخه فرعی از دودمان کاپتی بود. در سال ۱۳۰۵، مارگارت با پسرعموی اول خود، لوئی، ازدواج کرد که تاج ناوار
با پسرعموی اول خود، لوئی، ازدواج کرد که تاج ناوار را از مادر متوفی خود، ملکه خوآنای یکم به ارث برده بود. آنها صاحب یک دختر به نام خوآنا (متولد ۱۳۱۲، متوفی ۱۳۴۹) شدند. در اوایل سال ۱۳۱۴، مارگارت در ماجرای تور دو نسل در یک عمل زنای محصنه دستگیر شد. خواهرشوهرش ایزابلا فرانسوی شاهدی علیه او بود و مارگارت به همراه هم‌عروسش بلانش بورگونی (همسر شارل چهارم) در شاتو-گیرد زندانی شد. در نوامبر همان سال، لوئی یکم، پادشاه ناوار به عنوان لوئی دهم بر تاج و تخت فرانسه نشست، بنابراین مارگارت ملکه فرانسه شد. با این حال، او
بنابراین مارگارت ملکه فرانسه شد. با این حال، او محبوس ماند، زیرا لوئی نه مجازات او را برای زنا لغو کرد و نه او را به عنوان ملکه همسر تاج گذاری کرد. بدون پاپ فعلی، لوئی هیچ وسیله‌ای برای فسخ ازدواج خود نداشت. ملکه مارگارت پس از درمان ضعیف در زندان، سرما خورد و در سال ۱۳۱۵ درگذشت، اگرچه منبع دیگری بیان می‌کند که او را خفه کردند. میراث. دختر مارگارت، خوآنا، بعدها به عنوان خوآنای دوم، ملکه ناوار (۱۳۱۱–۱۳۴۹)، ملکه ناوار شد. پدر او به دلیل زنای ادعایی مادرش مورد تردید بود. در نهایت لوئی در بستر مرگ، رسماً خوآنا
تردید بود. در نهایت لوئی در بستر مرگ، رسماً خوآنا را به عنوان دخترش پذیرفت. در سال ۱۳۶۱، حقوق جانشینی مارگارت در مرگ زودرس فیلیپ یکم، دوک بورگونی (برادرزاده‌اش) اهمیت یافت، زیرا نزدیک‌ترین وارثان بورگونی از نوادگان مارگارت و خواهرش، ژوآن بورگونی، بودند. نوه مارگارت و وارث خوآنا، شارل دوم، پادشاه ناوار بر اساس اولیای خود ادعای دوک‌نشینی کرد، اما پسر ژوآن، ژان دوم، پادشاه فرانسه بر اساس نزدیکی، که یک نسل به دوک‌های بورگونی نزدیکتر بود. ژان به عنوان پادشاه، به نفع خود حکومت کرد و دوک بورگوندی شد و بعداً
به نفع خود حکومت کرد و دوک بورگوندی شد و بعداً دوک‌نشین را به پسرش فیلیپ جسور اعطا کرد.
ایاد نصار (متولد ۹ نوامبر ۱۹۷۱) یک بازیگر و کارگردان فیلم اردنی است. نصار در ریاض، عربستان سعودی به دنیا آمد و در امان، اردن بزرگ شد. او در نسخه عربی بازی ویدیویی Assassin's Creed Mirage در سال ۲۰۲۳ صدای شخصیت باسیم را به عهده داشت. او برای نقش خود در سریال تلویزیونی «صلت رحم» در جوایز منتقدان درام عرب در سال ۲۰۲۵ جایزه بهترین بازیگر را دریافت کرد. او در سریال تلویزیونی معاویه نقش علی بن ابیطالب را ایفا کرد.
کارلوس چهارم پادشاه اسپانیا و خانواده‌اش یک نقاشی پرتره گروهی رنگ روغن روی بوم اثر هنرمند اسپانیایی فرانسیسکو گویا است. او کار روی این نقاشی را در سال ۱۸۰۰، اندکی پس از اینکه اولین نقاش خانواده سلطنتی شد، آغاز کرد و آن را در تابستان ۱۸۰۱ به پایان رساند. این پرتره تصاویری در اندازه واقعی از کارلوس چهارم و خانواده‌اش را به نمایش می‌گذارد که لباس‌های زیبا و جواهرات به تن دارند. مهم‌ترین آنها در این نقاشی کارلوس چهارم و همسرش ماریا لوییزا هستند، که توسط فرزندان و بستگان خود احاطه شده‌اند. این خانواده لباس‌های
و بستگان خود احاطه شده‌اند. این خانواده لباس‌های مد روز معاصر خود پوشیده‌اند و با جواهرات و نشان کارلوس سوم تزیین شده‌اند. این نقاشی هم‌اکنون در موزه دل پرادو، مادرید نگهداری می‌شود. توصیف. این پرتره گروهی یک سال پس از آنکه فرانسیسکو گویا برای اولین بار نقاش دربار شد، به پایان رسید، بالاترین مقامی که یک هنرمند اسپانیایی می‌توانست به آن دست یابد و پیش از این دیه‌گو ولاسکوئز آن را بر عهده داشت. فرانسیسکو گویا نگفت که چرا تصمیم گرفت این اثر را بر اساس کار استاد قدیمی‌تر بسازد، اگرچه در آن زمان مفهوم سنت نقاشی
قدیمی‌تر بسازد، اگرچه در آن زمان مفهوم سنت نقاشی اسپانیایی وجود نداشت. شاید انگیزه فرانسیسکو گویا شرایط آشفته آن زمان بود؛ پس از یازده سال، اسپانیا همچنان با پیامدها و عواقب انقلاب فرانسه دست و پنجه نرم می‌کرد، که در نهایت منجر به حمله ناپلئون به اسپانیا و نصب برادرش، ژوزف بناپارت، بر تخت سلطنت اسپانیا در سال ۱۸۰۸ شد. به نظر می‌رسد خانواده سلطنتی در حال بازدید از کارگاه هنرمند هستند: فرانسیسکو گویا در سمت چپ دیده می‌شود که به سمت بیننده نگاه می‌کند. فرانسیسکو گویا به نظر می‌رسد توجه خود را بر سه چهره
گویا به نظر می‌رسد توجه خود را بر سه چهره متمرکز کرده است: شاهزاده آستوریاس، یعنی فردیناند هفتم آینده، که لباس آبی پوشیده است، مادرش ملکه ماریا لوییزای پارما، که در مرکز ایستاده است، و پادشاه کارلوس چهارم. اگرچه این یک پرتره رسمی است، اما نشانه‌هایی از صمیمیت بین اعضای خانواده وجود دارد؛ ملکه ماریا لوئیزا دست کوچک‌ترین فرزند را گرفته است. برخلاف اثر «لاس منیناس» ولاسکوئز، این نقاشی هیچ‌یک از خدمتکاران یا ملازمان خانواده سلطنتی را نشان نمی‌دهد. مهم‌تر از آن، فرانسیسکو گویا ساختار روایی را حذف می‌کند: این
فرانسیسکو گویا ساختار روایی را حذف می‌کند: این صرفاً نقاشی از افرادی است که برای یک نقاشی ژست گرفته‌اند. همانند «لاس منیناس»، هنرمند در حال کار بر روی یک بوم نقاشی نشان داده شده است که فقط پشت آن قابل مشاهده است؛ با این حال، چشم‌انداز جوی و گرم فضای داخلی کاخ در اثر ولاسکوئز در اینجا با احساس، به قول گاسیه، «خفگی قریب‌الوقوع» جایگزین شده است، زیرا خانواده سلطنتی بر روی «صحنه‌ای رو به عموم» ارائه شده‌اند، در حالی که در سایه پشت صحنه، نقاش، با لبخندی تلخ، اشاره می‌کند و می‌گوید: «به آنها نگاه کنید و خودتان
می‌کند و می‌گوید: «به آنها نگاه کنید و خودتان قضاوت کنید!»
پاتی و خشم پوزئیدون که با نام دم حماسی نیز شناخته می شود، انیمیشنی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی دیوید آلوکس است. در این فیلم بازیگرانی همچون کیسی چیس، کریستف لمواین، پیر ریشار و امانوئل کورتیل، به عنوان گوینده ایفای نقش کرده‌اند.
ساکرامنتو یک فیلم کمدی جاده‌ای آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی مایکل آنگارانو که فیلمنامه را با کریس اسمیت نوشته است. بازیگرانی چون آنگارانو، مایکل سرا، کریستن استوارت و مایا ارسکین به ایفای نقش پرداخته‌اند. خلاصه داستان. ریکی و گلن یک سفر جاده‌ای بداهه از لس آنجلس به ساکرامنتو انجام می‌دهند. ساخت. فیلمبرداری اصلی در لوکیشن ساکرامنتو در بهار ۲۰۲۳ انجام شد. مکان‌های فیلمبرداری شامل فروشگاه بستنی گانتر و خیابان ۳۵ و بلوار فولسوم، و همچنین ساکرامنتو قدیمی، مرکز شهر ساکرامنتو، ساکرامنتو شرقی، و راهرو
مرکز شهر ساکرامنتو، ساکرامنتو شرقی، و راهرو خیابان R بود. انتشار. ساکرامنتو اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره ترایبکا در ۸ ژوئن ۲۰۱۴ داشت. قبل از اکران، کمپانی ورتیکال انترتینمنت حقوق پخش فیلم را به دست آورد. این فیلم قرار است در ۱۱ آوریل ۲۰۱۵ در ایالات متحده اکران شود.
آنا کریستینا نوبر (؛ زادهٔ ) معروف به کیا نوبر یک عصب‌شناس شناختی برزیلی-بریتانیایی است که در دانشگاه ییل در نیوهیون، سی‌تی، ایالات متحده آمریکا کار می‌کند و عضو آکادمی بریتانیا است. نوبره استاد مؤسسهٔ "وو تسای" در دانشگاه ییل است، جایی که مرکز ارتباط نورونی و رفتار این مؤسسه را رهبری می‌کند. او عضو افتخاری دپارتمان‌های روان‌پزشکی و روان‌شناسی تجربی در دانشگاه آکسفورد است؛ او هم‌چنین عضو افتخاری نیو کالج در آکسفورد و استاد مدعو در مرکز "مسولم" برای نورولوژی شناختی و بیماری آلزایمر در دانشکده پزشکی فینبرگ در
و بیماری آلزایمر در دانشکده پزشکی فینبرگ در دانشگاه نورث وسترن می‌باشد. دستاوردهای تحقیقاتی نوبره به‌طور گسترده‌ای مورد توجه قرار گرفته‌اند. او عضو انجمن بریتانیا (انتخاب شده در سال ۲۰۱۵)، عضو آکادمی اروپا (انتخاب شده در سال ۲۰۱۵)، عضو بین‌المللی آکادمی ملی علوم (انتخاب شده در سال ۲۰۲۰)، و عضو افتخاری بین‌المللی آکادمی هنرها و علوم آمریکا (انتخاب شده در سال ۲۰۲۴) است. او جوایز متعددی دریافت کرده است، از جمله آن می‌توان به جایزه علمی "ام‌آی‌سی ستاف" (۲۰۱۶)، جایزه "برودبنت" از انجمن روان‌شناسی شناختی اروپا
جایزه "برودبنت" از انجمن روان‌شناسی شناختی اروپا (۲۰۱۹)، جایزه "لایف‌تایم منتور" از انجمن علوم روان‌شناسی (APS)، جایزه "سی. ال. د کاروالهو-هاینکن" برای علوم شناختی، و جایزه "فرد کاولی" برای دستاوردهای برجستهٔ شغلی از انجمن علوم اعصاب شناختی اشاره کرد. سایر نشان‌های افتخار او شامل عضویت در سمپوزیوم بین‌المللی نوروپسیکولوژی و انجمن تحقیقات اختلالات حافظه، و همچنین عضویت در انجمن روان‌شناسی آمریکا است. پژوهش‌ها. نوبره آزمایشگاه مغز و شناخت (Brain &amp; Cognition Lab) را رهبری می‌کند. تحقیقات فعلی این گروه
Lab) را رهبری می‌کند. تحقیقات فعلی این گروه بررسی می‌کند که چگونه مغز اطلاعات مفید را از جریان حسی و خاطرات در مقیاس‌های زمانی مختلف اولویت‌بندی و انتخاب می‌کند تا تجربه و رفتار را شکل دهد. علاوه بر آشکارسازی مکانیسم‌های پایه‌ای این فرآیندهای نظارتی پیش‌گیرانه و پویا در مقیاس بزرگ، آنها بررسی می‌کنند که این مکانیسم‌ها چگونه در طول عمر توسعه می‌یابند و چگونه در اختلالات روان‌پزشکی و نورودژنراتیو (تخریب‌کنندهٔ عصبی) مختل می‌شوند. این تحقیقات از روش‌های مختلف رفتاری (روان‌فیزیک، ردیابی حرکات چشم، واقعیت
رفتاری (روان‌فیزیک، ردیابی حرکات چشم، واقعیت مجازی) همراه با تکنیک‌های غیرتهاجمی نوآورانه و مکمل برای تصویربرداری و تحریک مغز انسان (مانند مگنتوآنسفالوگرافی، الکتروانسفالوگرافی، تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی و تحریک الکتریکی مغزی) استفاده می‌کند. دستاوردهای تحقیقاتی نوبره و گروه او شامل موارد کشف مناطق مغزی تخصص‌یافته برای تشخیص کلمات (۱۹۹۴) و پردازش چهره (۱۹۹۴) در مغز انسان با استفاده از ثبت‌های داخل‌جمجمه‌ای، توصیف نوروآناتومی عملکردی شبکهٔ کنترل توجه فضایی در مغز انسان و اشاره به ارتباط آن با کنترل
فضایی در مغز انسان و اشاره به ارتباط آن با کنترل حرکات چشم (۱۹۹۷)، پیشگام شدن در مطالعهٔ علمی انتظارات زمانی (جهت‌دهی زمانی) (۱۹۹۸)، نشان دادن توانایی جهت‌دهی توجه انتخابی در حافظه کاری (۲۰۰۳)، توسعهٔ روش‌های آزمایشی جدید برای بررسی نحوهٔ هدایت توجه انتخابی توسط خاطرات بلندمدت (۲۰۰۶)، معرفی نشانگرهای جسمی جدید برای توجه در حافظه (۲۰۱۹) است. حرفه و خدمات. نوبره در سطح جهانی در نهادهای مشاوره‌ای مختلف برای مؤسسات علمی مشارکت دارد و نقش‌هایی در هیئت‌های تحریریه، تأمین مالی، کنفرانس‌ها و داوری ایفا می‌کند. در