payamvha/North_RAG huggingface dataset:
امپراتوری اتریش فارغ‌التحصیل شد. او در جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹ با افتخار به اتریشی‌ها خدمت کرد. گفته می‌شود قدردانی از آموزش امپراتوری او باعث شد که دعوت ونیزی‌های دیگر را برای تغییر جبهه در جنگ سوم استقلال در سال ۱۸۶۶ رد کند، که در آن به دلیل خدماتش به عنوان کاپیتان در جبهه بوهم، نشان ماریا ترزا را دریافت کرد. در نبرد کاستوزا (نزدیک ورونا)، او کاپیتان تفنگداران «یگرهای هفتم» بود. هنگامی که ونیز در اکتبر همان سال به ایتالیایی تبدیل شد، او ملیت ایتالیایی را برگزید و اجازه یافت تا رتبه خود را در
را برگزید و اجازه یافت تا رتبه خود را در ارتش سلطنتی ایتالیا حفظ کند. در حالی که تیزهوشی نظامی او مورد تحسین قرار می‌گرفت، پیشینه امپراتوری اتریشی او، همراه با رگه لجاجت، باعث ایجاد برخی تردیدها شد. در سال ۱۸۷۹ به سرهنگی هفتمین برسالیری و در سال ۱۸۸۷ به سرلشکر ارتقا یافت. در اواخر سال ۱۸۸۷، در طول جنگ اعلام نشده با امپراتوری اتیوپی (حبشه) و تلاش گسترده‌تر برای یک امپراتوری ایتالیایی، بالدیسرا با یک نیروی اعزامی بزرگ به رهبری ژنرال الساندرو آسیناری دی سان مارزانو، به بندر کلیدی ماساوا در اریتره ایتالیا رفت.
به بندر کلیدی ماساوا در اریتره ایتالیا رفت. مأموریت آنها حذف نیروهای اتیوپیایی راس آلولا بود که اوایل سال در نبرد دوگالی در همان نزدیکی، ایتالیایی‌ها را تحقیر کرده بودند. پس از بازگشت سن مارزانو به ایتالیا، بالدیسرا به عنوان فرماندار در مستعمره باقی ماند. او هم به عنوان یک فرمانده نظامی و هم به عنوان یک مدیر، مورد احترام ایتالیایی‌ها بود. او اسمره و سایر سرزمین‌های اریتره را اشغال کرد و کنترل را از ارتش‌های راس آلولا به دست گرفت و با بهره‌گیری از اختلافات داخلی آشفته امپراتوری اتیوپی در آن زمان، گسترش
داخلی آشفته امپراتوری اتیوپی در آن زمان، گسترش بیشتر استعمار ایتالیا را برنامه‌ریزی کرده بود. در سال ۱۸۸۸، او سازماندهی رسمی نیروهای استعماری بومی معروف به عسکری را آغاز کرد که منجر به استخدام قابل توجهی با هدف فتح اتیوپی شد. او همچنین کشاورزی و راه‌سازی را رونق بخشید. پس از اختلاف نظر با دولت ایتالیا بر سر سیاست حبشه، در سال ۱۸۸۹ درخواست فراخوان خود را داد و این امر محقق شد. در سال ۱۸۹۲ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. وقتی جنگ اول ایتالیا و اتیوپی در سال ۱۸۹۵ آغاز شد، فرماندار وقت اریتره، ژنرال اورسته
۱۸۹۵ آغاز شد، فرماندار وقت اریتره، ژنرال اورسته باراتیری، از اعتماد دولت ایتالیا برخوردار نبود و دولت تصمیم گرفت او را با بالدیسرا جایگزین کند. اگرچه این انتصاب مخفی نگه داشته شد، باراتیری از آن مطلع شد و احتمالاً او را متقاعد کرد که با وجود داشتن نیروهای نظامی ضعیف‌تر و تدارکات ناکافی، به ارتش اتیوپی حمله کند، در تلاشی آشکار برای کسب افتخار برای خود قبل از ورود جانشینش. این تصمیم منجر به شکست قاطع نیروهای استعماری در نبرد آدوا در ۱ مارس ۱۸۹۶ شد. وقتی بالدیسرا رسید، ارتش استعماری شکست‌خورده و بی‌روحیه‌ای
رسید، ارتش استعماری شکست‌خورده و بی‌روحیه‌ای را دید که در مواجهه با نیروهای پیروز اتیوپی در حال عقب‌نشینی بود. او شروع به ادغام آنچه از ارتش باراتیری باقی مانده بود با نیروهای کمکی تازه‌وارد کرد. او توانست نیروهای شاه منلک دوم را دفع کند و بخش قابل توجهی از سرزمین از دست رفته را بازپس گیرد و نیروهای ایتالیایی را که در آدیگرات و کاسالا سرگردان مانده بودند، آزاد کند. پس از به رسمیت شناختن اتیوپی به عنوان یک کشور مستقل توسط ایتالیا در پیمان آدیس آبابا، او مجبور شد فعالیت‌های خود را به سازماندهی مجدد داخلی
شد فعالیت‌های خود را به سازماندهی مجدد داخلی جزئی اریتره محدود کند، که توسط دولت غیرحمایتی ایتالیا که از امور استعماری خسته شده بود، محدود شد. در سال ۱۸۹۷، بالدیسرا به ایتالیا بازگشت و وظایف خود را در ارتش داخلی از سر گرفت و فرماندهی سپاه هفتم و هشتم ارتش را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۰۶، او سناتور شد. در سال ۱۹۰۸، پس از رسیدن به سن قانونی، از ارتش بازنشسته شد. آنتونیو بالدیسرا در ۸ ژانویه ۱۹۱۷ در فلورانس درگذشت. خانواده. خانواده بالدیسرا در پایان قرن نوزدهم با خانواده کاستلینی ازدواج کردند و کاستلینی بالدیسرا
خانواده کاستلینی ازدواج کردند و کاستلینی بالدیسرا را تشکیل دادند. این خانواده صاحب تعدادی ویلا و کاخ اجدادی در میلان و اطراف آن و همچنین ویلا کاستلینی در دریاچه ماجیوره هستند.
ماریو برتی (؛ ۳ فوریه ۱۸۸۱ – ۱۹۶۴) افسر ایتالیایی در طول جنگ جهانی اول و یک ژنرال در جنگ داخلی اسپانیا و جنگ جهانی دوم بود. زندگی شخصی. ماریو برتی در لا اسپتزیا، که در لیگوریای امروزی واقع شده است، متولد شد. جنگ جهانی اول. او در سنین بسیار کم به درجه سرهنگی رسید (او هنوز هم به جز اعضای خانواده سلطنتی، یکی از جوان‌ترین ایتالیایی‌هایی محسوب می‌شود که تاکنون این درجه را کسب کرده‌اند). او که در ابتدا با شروع جنگ در لیبی مستقر بود، در سال ۱۹۱۶ در جبهه ترنتو خدمت کرد. او در نبرد آسیاگو شاهد عملیات بود. جنگ داخلی
کرد. او در نبرد آسیاگو شاهد عملیات بود. جنگ داخلی اسپانیا. به عنوان یک ژنرال، برتی فرمانده لشکر ۹ پاسوبیو و سپس فرمانده لشکر سوم سواره نظام آمدئو، دوک آئوستا بود و سپس در طول جنگ داخلی اسپانیا در سال ۱۹۳۷ به عنوان معاون فرمانده سپاه نیروهای داوطلب منصوب شد. متعاقباً، برتی از اواخر سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۸ در طول حمله آراگون فرمانده سپاه نیروهای داوطلب شد. او از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۰ فرمانده سپاه پانزدهم ایتالیا بود و به درخواست ژنرال فرانکو رئیس ستاد سپاه نیروهای داوطلب شد. جنگ جهانی دوم. در آغاز جنگ، برتی رئیس ستاد
شد. جنگ جهانی دوم. در آغاز جنگ، برتی رئیس ستاد ارتش ایتالیا بود. با این حال، تعهد ایتالیا در اسپانیا، منابع آن را کاهش داده بود و این امر باعث شده بود که ایتالیا آماده جنگ علیه بریتانیا و فرانسه نباشد. بسیاری از ژنرال‌ها از جمله برتی این موضوع را برای موسولینی روشن کردند. در نتیجه، او تنزل مقام یافت و کنار گذاشته شد. او به عنوان کمیسر لیبی منصوب شد. او از نظر موسولینی مورد بی‌مهری قرار گرفته بود و گراتزیانی جای او را گرفته بود. در تابستان ۱۹۴۰، برتی به عنوان فرمانده ارتش دهم ایتالیا در لیبی جایگزین
به عنوان فرمانده ارتش دهم ایتالیا در لیبی جایگزین فرانچسکو گویدی شد. در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۰، برتی در جریان حمله ایتالیا به مصر، فرماندهی ارتش دهم را بر عهده داشت. برتی که به دلیل مشکلات لجستیکی در سیدی برانی متوقف شده بود، واحدهای پیشرفته خود را در مجموعه‌ای از نقاط قوت مستحکم مستقر کرد. سپس کار بر روی گسترش ویا بالبیا به مصر را آغاز کرد. نقاط قوت مستحکم از یکدیگر پشتیبانی نمی‌کردند. شکاف‌های بزرگ بین آنها فقط توسط گشت‌های موتوری پوشانده می‌شد. آماده‌سازی برای حمله جدید ایتالیا به مصر با حمله ایتالیا به یونان
حمله جدید ایتالیا به مصر با حمله ایتالیا به یونان به تعویق افتاد. حمله در مصر به تعویق افتاد و حمله در اواسط دسامبر برنامه‌ریزی شد. با این حال، پیش از این، ژنرال برتی به مرخصی استعلاجی رفت و ایتالو گاریبولدی موقتاً جای او را گرفت. در ۹ دسامبر ۱۹۴۰، برتی در مرخصی بود که ژنرال بریتانیایی ریچارد اوکانر عملیات قطب‌نما را آغاز کرد. در ۱۴ دسامبر، برتی به شمال آفریقا بازگشت. نیروهای بریتانیایی از شکاف‌های بین اردوگاه‌های مستحکم ایتالیایی‌ها سوءاستفاده کرده و در عرض سه روز توانستند بر آنها غلبه کنند و تقریباً همه
سه روز توانستند بر آنها غلبه کنند و تقریباً همه مدافعان ایتالیایی را دستگیر یا نابود کنند. در ۱۱ دسامبر، سیدی برانی سقوط کرد. تا ۱۶ دسامبر، ایتالیایی‌ها از مصر بیرون رانده شده بودند. در ۲۳ دسامبر، برتی با ژنرال جوزپه تلرا به عنوان فرمانده ارتش دهم جایگزین شد. تلرا قرار بود در نبرد بدا فوم جان خود را از دست بدهد.
هانیبال برگونزولی (; – ) سپهبد ایتالیایی بود که در طول جنگ جهانی اول، جنگ داخلی اسپانیا و جنگ جهانی دوم حضور داشت. در سال ۱۹۴۰ او فرماندهی نیروهای دفاعی باردیا، لیبی را بر عهده داشت. در فوریه ۱۹۴۱، پس از نبرد فاجعه‌بار بدا فوم، برگونزولی تسلیم نیروهای استرالیایی شد. او قبل از بازگرداندن به ایتالیا، به عنوان زندانی در هند و ایالات متحده نگهداری می‌شد. برگونزولی در زادگاهش، کانوبیو، ساکن شد و در سال ۱۹۷۳ در آنجا درگذشت. زندگی‌نامه. جنگ‌های استعماری ایتالیا. او در سال ۱۹۱۱ وارد منطقه نظامی ایتالیا شد و فعالیت
در سال ۱۹۱۱ وارد منطقه نظامی ایتالیا شد و فعالیت نظامی خود را به عنوان ستوان دوم آغاز کرد. برگونزولی سپس در طول جنگ ایتالیا و ترکیه در سال ۱۹۱۱ در اشغال لیبی شرکت کرد و چندین سال در لیبی حضور برجسته‌ای داشت و به عملیات پاکسازی علیه شورشیان لیبیایی مخالف استعمار ایتالیا اختصاص داشت. او همچنین در جنگ جهانی اول شرکت کرد، درگیری‌ای که در آن به خاطر عملکردش در جبهه، چندین نشان افتخار دریافت کرد. در سال ۱۹۳۵ او در حمله ایتالیا به اتیوپی شرکت کرد که به الحاق اتیوپی به پادشاهی ایتالیا منجر شد و به ویژه در تصرف شهر
به پادشاهی ایتالیا منجر شد و به ویژه در تصرف شهر اتیوپیایی نِگِلی برجسته بود. جنگ داخلی اسپانیا. بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹، بِرگونزولی توسط بنیتو موسولینی به اسپانیا اعزام شد و بخشی از سپاه داوطلبان را در حمایت از ژنرال فرانسیسکو فرانکو و شورشیان نظامی در طول جنگ داخلی اسپانیا تشکیل داد و بِرگونزولی مسئولیت لشکر چهارم پیاده‌نظام لیتوریو را بر عهده گرفت. پس از شکست نیروهای ایتالیایی در نبرد گوادالاخارا، او تنها ژنرال ایتالیایی اعزامی به اسپانیا بود که بنیتو موسولینی جایگزین او نشد. به دلیل عملکردش در تصرف
موسولینی جایگزین او نشد. به دلیل عملکردش در تصرف سانتاندر در طول لشکرکشی شمالی، نشان ایتالیایی، مدال طلای شجاعت نظامی، را دریافت کرد. در طول دوران حرفه‌ای خود، دو مدال نقره و یک مدال برنز دیگر نیز دریافت کرد. او یکی از معماران پیمان موسوم به «پیمان سانتونا» بود که به موجب آن ایتالیایی‌ها تسلیم توافق‌شدهٔ شبه‌نظامیان ارتش جمهوری‌خواه خلق وابسته به حزب ملی‌گرای باسک را پذیرفتند. او همچنین در حمله آراگون علیه نیروهای ارتش جمهوری‌خواه خلق شرکت داشت. جنگ جهانی دوم. در سال ۱۹۴۰، او فرمانده کل سپاه بیست و سوم
دوم. در سال ۱۹۴۰، او فرمانده کل سپاه بیست و سوم ارتش ایتالیا بود، زمانی که حمله به مصر انجام شد. برگونزولی فرمانده پادگان ایتالیایی در باردیا بود که در ۵ ژانویه ۱۹۴۱ پس از حمله نیروهای مشترک‌المنافع سقوط کرد. در حالی که بیشتر افرادش اسیر شدند، برگونزولی با فرار از طریق بیابان به همراه سایر سربازان، در ۷ ژانویه ۱۹۴۱ پس از عبور از حدود ۱۲۰ کیلومتر بیابان با پای پیاده، موفق به فرار از اسارت شد. او قبل از تصرف شهر توسط نیروهای مشترک‌المنافع در ۲۲ ژانویه، طبرق را ترک کرد، اما در ۷ فوریه ۱۹۴۱، برگونزولی به همراه
ترک کرد، اما در ۷ فوریه ۱۹۴۱، برگونزولی به همراه بقایای ارتش دهم، توسط نیروهای لشکر ششم استرالیا در نبرد بدا فوم به اسارت درآمد. او ابتدا به هند و سپس به عنوان اسیر جنگی به ایالات متحده برده شد. مرگ. او در سال ۱۹۴۶ به ایتالیا بازگشت و تا زمان مرگش در ۳۱ ژوئیه ۱۹۷۳ در کانوبیو، محل تولدش، ساکن شد.
رافائله کادورنا (; – ) ژنرال ایتالیایی بود که به عنوان یکی از رهبران اصلی پیدمونت مسئول اتحاد ایتالیا در اواسط قرن نوزدهم حضور داشت. کادورنا که در میلان متولد شد، در سال ۱۸۳۲ وارد آکادمی نظامی پیدمونت در تورین شد. او در سال ۱۸۴۰ به سپاه مهندسان پیوست و از مارس ۱۸۴۸ تا اوت ۱۸۴۹ در طول اولین جنگ استقلال ایتالیا، فرماندهی یک گردان مهندس داوطلب را در لومباردی بر عهده داشت. کادورنا در ژانویه ۱۸۵۵ در طول جنگ کریمه با نیروهای پیدمونت خدمت کرد. او در طول جنگ دوم استقلال ایتالیا در نبرد سن مارتینو نشان افتخار دریافت
ایتالیا در نبرد سن مارتینو نشان افتخار دریافت کرد و در سال ۱۸۵۹ به درجه سرهنگی نائل شد. او همچنین در همان سال به عنوان وزیر جنگ رژیم جمهوری توسکانی منصوب شد. کادورنا به عنوان سپهبد و فرمانده سپاه در جبهه ایتالیا در جنگ اتریش و پروس خدمت کرد. او از ژوئن تا ژوئیه ۱۸۶۶ عملیات موفقیت‌آمیزی را علیه اتریشی‌ها رهبری کرد. در سال ۱۸۷۰، او حمله به ایالات پاپی را رهبری کرد. تصرف رم توسط کادورنا در ۲۰ سپتامبر سرانجام اتحاد ایتالیا را تکمیل کرد. به خاطر این خدمت، سال بعد به عنوان سناتور منصوب شد. او اندکی پس از آن از
به عنوان سناتور منصوب شد. او اندکی پس از آن از زندگی عمومی کناره‌گیری کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۸۹۷ در توسکانی زندگی کرد. پسرش لوئیجی کادورنا به درجه فیلد مارشالی رسید و در بخشی از جنگ جهانی اول به عنوان رئیس ستاد ارتش ایتالیا خدمت کرد، در حالی که نوه‌اش رافائله کادورنا جونیور، ژنرال و فرمانده مقاومت ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. زندگی‌نامه. او که از خانواده‌ای باستانی و اصیل پالانزا بود، از سنین بسیار پایین توسط پدرش لوئیجی با حرفه نظامی آشنا شد. برادر بزرگترش کارلو، وزیر در زمان چارلز آلبرت و رئیس
بزرگترش کارلو، وزیر در زمان چارلز آلبرت و رئیس شورای دولتی در زمان ویکتور امانوئل دوم، و پسرش، مارشال ایتالیا، لوئیجی کادورنا. پدرش پس از تصرف منطقه توسط فرانسوی‌ها، پیمونت را ترک کرده و به میلان پناه برده بود. مادرش، که لوئیجی در سال ۱۸۰۸ در میلان با او ازدواج کرد، ویرجینیا دی مارکزی بوسی، خواهر بنینوی میهن‌پرست بود. در سال ۱۸۲۵، در سن ده سالگی، به آکادمی نظامی تورین فرستاده شد، به دلیل بی‌انضباطی اخراج شد، بعداً به خدمت بازگردانده شد و سپس دوباره اخراج شد. به لطف پدرش، او در ۱۳ ژوئیه ۱۸۳۳ با درجه سرباز
به لطف پدرش، او در ۱۳ ژوئیه ۱۸۳۳ با درجه سرباز ممتاز (نوعی دانشجوی افسری) در هنگ اول تیپ ساووی پذیرفته شد. سال بعد به عنوان ستوان دوم تیپ در پینرولو منصوب شد و پس از یک دوره کارآموزی طولانی نظامی، در سال ۱۸۴۶ به درجه سروانی و در سال ۱۸۴۸ به درجه سرگردی ارتش سلطنتی رسید. در این سمت، او در جنگ اول استقلال (۱۸۴۸–۱۸۴۹) شرکت کرد. در ۱۲ مارس ۱۸۴۹، به نمایندگی از چارلز آلبرت، او اعلام آتش‌بس سالاسکو را به فیلد مارشال رادتزکی در میلان ارائه داد. پس از شکست غم‌انگیز در نووارا، کادورنا اجازه یافت تا به لشکرکشی
در نووارا، کادورنا اجازه یافت تا به لشکرکشی فرانسوی‌ها به کابیلیا در سال ۱۸۵۱ به عنوان بخشی از فتح الجزایر بپیوندد، جایی که او با دریافت نشان شوالیه لژیون افتخار، خود را متمایز کرد. او پس از شرکت در جنگ کریمه (۱۸۵۵–۱۸۵۶) و به ویژه در جنگ دوم استقلال (۱۸۵۹–۱۸۶۱)، که در آن در نبرد سن مارتینو خود را متمایز کرد و به درجه سرهنگ دومی رسید، محبوبیت قابل توجهی در دربار به دست آورد. فرمانده نظامی در سال ۱۸۶۰، ابتدا در طول لشکرکشی پیدمونت در مرکز ایتالیا و سپس در سیسیل و ابروتزو که به تازگی فتح شده بودند، سخت تلاش
و ابروتزو که به تازگی فتح شده بودند، سخت تلاش کرد تا پدیده راهزنی پس از اتحاد را ریشه کن کند. با کاهش راهزنی در سال ۱۸۶۵، سال بعد در جنگ سوم استقلال شرکت کرد که طی آن سپاه ارتش تحت فرماندهی او به ونتو و فریولی پیشروی کرد. پیشتازان نیروهای او در نبرد ورسا با اتریشی‌ها درگیر شدند، آخرین نبرد جنگ. او مسئول نیروهایی بود که در سال ۱۸۶۶ برای سرکوب شورش موسوم به هفت و نیم (که در واقع از عصر شنبه ۱۵ سپتامبر تا بعد از ظهر شنبه بعد ادامه داشت) به پالرمو اعزام شدند. شورش پالرمو توسط نیروی دریایی سلطنتی پس از بمباران
پالرمو توسط نیروی دریایی سلطنتی پس از بمباران شدید از دریا که چهار روز به طول انجامید، سرکوب شد. قربانیان بسیار زیاد بودند. در سال ۱۸۶۹، او از منابریا اختیارات کامل برای سرکوب شورش‌هایی که در سراسر ایتالیا پس از وضع مالیات بر غلات رخ داده بود، دریافت کرد و در سال ۱۸۷۰، سپاه پنجم را در تصرف رم رهبری کرد. او که در سال ۱۸۷۱ به عنوان معاون و سپس سناتور منصوب شد، در سال ۱۸۷۳ فرمانده سپاه ارتش در تورین بود، اما در سال ۱۸۷۷ از این سمت بازنشسته شد تا خود را منحصراً به سیاست اختصاص دهد. او که یک نماینده راست‌گرای
به سیاست اختصاص دهد. او که یک نماینده راست‌گرای پارلمان بود، در سال‌های آخر عمرش رقیب سرسخت چپ‌های تاریخی و جنبش گاریبالدی بود، با وجود اینکه توسط یکی از ژنرال‌های سابقش (نینو بیکسیو) حمایت می‌شد. خانواده. پسر او، لوئیجی کادورنا، متولد ۱۸۵۰، در سال ۱۹۱۴ رئیس ستاد کل ارتش ایتالیا شد و در طول جنگ جهانی اول تا شکست ایتالیا در نبرد کاپورتو در این سمت باقی ماند. رافائل کادورنا جوان (۱۸۸۹–۱۹۷۳) نوه او بود.
پیترو کانونیکا(؛ زادهٔ ۱ مارس ۱۸۶۹ میلادی – درگذشتهٔ ۸ ژوئن ۱۹۵۹ میلادی) مجسمه‌ساز، نقاش، آهنگساز، استاد هنر و سناتورمادام‌العمر و اهل ایتالیا بود. آثار وی در مجسمه‌سازی، هنر مدالیون و اپرا از اهمیت بالایی برخوردارند و در اروپا و خارج از آن شناخته شده‌اند. زندگی‌نامه. پیترو کانونیکا در مونکالیری در استان تورین در ایتالیا دیده به جهان گشود. او در ده سالگی دستیار گروسا ایتیل لوکا شد و یک سال بعد وارد آکادمی آلبرتینا تورین شد. او زیر نظر انریکو گامبا و ادواردو تاباکی مجسمه‌سازی را آموخت. دید. او در طول زندگی
تاباکی مجسمه‌سازی را آموخت. دید. او در طول زندگی هنری خود در پروژه‌های بین‌المللی بسیاری مشارکت داشت و به ویژه در ترکیه آثار ماندگاری از او برجای مانده است. او در ابتدا به مکتب طبیعت‌گرایی گرایش داشت و تحت تأثیر رمانتیسم و رنسانس آثار خلق می‌کرد. سپس به رئالیسم روی آورد و از جریان‌های آوانگارد قرن بیستم میلادی فاصله گرفت. پس از جنگ جهانی دوم بیشتر به آثار مذهبی پرداخت. او بیشتر به خاطر ساخت یادبودها و بناهای تاریخی در ایتالیا، ترکیه، آذربایجان و دیگر کشورها شهرت دارد. کانونیکا در تورین با ساخت یادبودهای
شهرت دارد. کانونیکا در تورین با ساخت یادبودهای مدنی و مذهبی شهرت یافت و سپس در سال ۱۹۲۲ میلادی به رم نقل مکان کرد. او در نمایشگاه‌های ملی و بین‌المللی در میلان، رم، ونیز، پاریس، لندن، برلین، درسدن، مونیخ، بروکسل و سن پترزبورگ شرکت کرد. وی همچنین سفارش‌هایی از اشراف ایتالیایی و اروپایی دریافت کرد و آثار متعدد او شامل یادبودها و پرتره‌ها است. وی استاد مجسمه‌سازی در آکادمی هنرهای زیبای ونیز درسال ۱۹۱۰ و سپس آکادمی هنرهای زیبای رم بود. در سال ۱۹۲۹ میلادی عضو آکادمی سلطنتی ایتالیا و در سال ۱۹۳۰ عضو آکادمی ملی
سلطنتی ایتالیا و در سال ۱۹۳۰ عضو آکادمی ملی سن لوکا شد. معبد آسکولاپیوس. در سال ۱۹۳۷ میلادی امتیاز بازسازی بنای تاریخی ویلا بورگزه(معبد آسکولاپیوس) در رم را دریافت کرد و در عوض، تعهد داد آثارش را به شهر اهدا کند. این مکان که به «لا فورتتسولا» مشهور است، از سال ۱۹۶۱ به موزه پیترو کانونیکا تبدیل شد. همسرش در سال ۱۹۸۷ لوازم شخصی و آثار باقی‌مانده را به موزه اهدا کرد. خانه او در معبد آسکولاپیوس (ویلابورگزه) رم امروزه به‌عنوان موزه‌ای به نام «موزه پیترو کانونیکا» فعالیت می‌کند و بسیاری از آثارش در آن نگهداری
فعالیت می‌کند و بسیاری از آثارش در آن نگهداری می‌شود. درسال ۱۹۵۰ میلادی لوئیجی ایناودی رئیس‌جمهور ایتالیا او را به پاس خدمات هنری به عنوان سناتور مادام‌العمر منصوب کرد. درگذشت. سرانجام پیترو کانونیکا در ۸ ژوئن ۱۹۵۹ در رم پایتخت ایتالیا درگذشت. آثار. کانونیکا پیکرتراش بسیاری از یادبودهای ملی در ایتالیا و کشورهای دیگر بود. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به یادبود در میدان تقسیم استانبول اشاره کرد.
سینئوروپا یک پورتال اطلاعاتی آنلاین است که به ترویج سینمای اروپا اختصاص دارد. این پورتال روزانه اخبار، نقدها، مصاحبه‌ها و گزارش‌های صنعتی را منتشر می‌کند و یک پایگاه داده اطلاعاتی را نگهداری می‌کند. این پورتال به چهار زبان انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی و اسپانیایی در دسترس است. این پورتال با همکاری برنامه رسانه‌ای خلاق اروپا از اتحادیه اروپا تأمین مالی می‌شود. "روزنامه ال پایس،" سینئوروپا را به عنوان «یک رسانه آنلاین بسیار محبوب در صنعت» توصیف کرد. تاریخچه. سینه‌اروپا در سال ۲۰۰۲ به عنوان یک پورتال اطلاعات
سینه‌اروپا در سال ۲۰۰۲ به عنوان یک پورتال اطلاعات آنلاین سینما به ابتکار ایتالیا سینما، آژانسی از وزارت فرهنگ ایتالیا که برای تبلیغ فیلم‌های ایتالیایی در خارج از کشور ایجاد شده بود، تأسیس شد. محتوا. محتوای این سایت که روزانه به‌روزرسانی می‌شود، با هدف ارتقای تولیدات صنعت فیلم اروپا و تولیدات مشترک بین‌المللی منتشر می‌شود. سینئوروپا مرتباً اخبار، نقدها، گزارش‌های ویژه، مصاحبه‌ها، تمرکز بر وضعیت سینما در کشورهای اروپایی، اطلاعات پشت صحنه تولید و به‌روزرسانی‌هایی از دنیای جشنواره‌ها، مؤسسات ملی و بین‌المللی،
از دنیای جشنواره‌ها، مؤسسات ملی و بین‌المللی، انجمن‌ها و بازارها را منتشر می‌کند. خدمات آن شامل یک دوره آنلاین فیلمنامه‌نویسی و کمک به ویرایش فیلمنامه است. این سایت همچنین یک پایگاه داده بزرگ از اطلاعات مربوط به فیلم‌های بلند تولید شده و تولید مشترک در اروپا از سال ۲۰۰۰ تا به امروز را نگهداری می‌کند. تا آوریل ۲۰۲۵، بیش از ۳۰ هزار پروفایل فیلم در دسترس بوده است. پایگاه‌های داده اضافی اطلاعاتی در مورد شرکت‌های تولیدی، توزیع‌کنندگان، نهادهای تأمین مالی نمایندگان فروش بین‌المللی و همچنین کارگردانان،
نمایندگان فروش بین‌المللی و همچنین کارگردانان، فیلمنامه‌نویسان و تهیه‌کنندگان ارائه می‌دهند. در سال ۲۰۰۷، اندرو بیلی سینئوروپا را به عنوان «منبعی ضروری برای اطلاعات تماس شرکت‌های تولیدی و اخبار فوری فیلم اروپا» توصیف کرد. این سایت مخاطبانی دارد که شامل متخصصان صنعت سمعی و بصری و همچنین بینندگان عمومی می‌شود. با توجه به تغییرات اخیر وب‌سایت و تمرکز بر فناوری‌های جدید و رسانه‌های اجتماعی، سینه‌اروپا مخاطبان خود را به‌طور قابل توجهی گسترش داده و در سال ۲۰۱۷ به حدود ۶۰۰۰۰۰ بازدید ماهانه و بیش از ۶۵۰۰۰ مشترک
به حدود ۶۰۰۰۰۰ بازدید ماهانه و بیش از ۶۵۰۰۰ مشترک خبرنامه رسیده است. همکاری‌ها و مشارکت‌ها. در طول این سال‌ها، سینه‌اروپا با جشنواره‌ها، مؤسسات فرهنگی، کمیسیون‌ها و طرح‌های آموزشی همکاری‌هایی داشته است. به عنوان مثال، این سازمان با جشنواره‌ها و بازارهای فیلم برلین، کن، کارلووی واری، ونیز و سن سباستین همکاری داشته است. از سال ۲۰۱۹، سینه‌اروپا با انستیتو گوته و انستیتو فرانسه برای مدیریت پروژه‌ای که توسط کمیسیون اروپا تأمین مالی شده است، همکاری کرده است تا به هیئت‌های نمایندگی اتحادیه اروپا در سازماندهی
به هیئت‌های نمایندگی اتحادیه اروپا در سازماندهی جشنواره‌های فیلم کمک کند. سینه‌اروپا مرتباً با اندیشکده‌های فعال در حوزه صنایع فرهنگی و خلاق و تأثیر آنها بر اقتصاد همکاری می‌کند. جایزه سینه‌اروپا. از سال ۲۰۰۹، سینه‌اروپا جایزه سینه‌اروپا را اعطا کرده است که در جشنواره‌های همکار به فیلم‌های باکیفیتی که با مضامین «گفتگو و ادغام اروپایی» سروکار دارند، اعطا می‌شود. یک فیلم برای واجد شرایط بودن باید توسط یک کشور شرکت‌کننده در برنامه رسانه‌ای یا عضو اوریماگس تولید یا به‌طور مشترک تولید شده باشد. برندگان این
تولید یا به‌طور مشترک تولید شده باشد. برندگان این جایزه در سایت سینه‌اروپا تبلیغ می‌شوند، از جمله یک خبرنامه ویژه اختصاص داده شده به فیلم (شامل نقد، مصاحبه با کارگردان و تریلرها و گزیده‌ها). از سال ۲۰۲۳، این جایزه در جشنواره‌های زیر اهدا می‌شود: از جمله برندگان پیشین این جایزه می‌توان به "«یک زندگی شیرین»" (به کارگردانی سدریک کان، جشنواره فیلم لیسبون و استوریل، ۲۰۱۱)، "اسب‌های خدا" (به کارگردانی نبیل آیوش، جشنواره فیلم مدیترانه‌ای بروکسل، ۲۰۱۲)، ' (به کارگردانی آرنو د پالیِر، جشنواره فیلم بروکسل، ۲۰۱۲)، '
آرنو د پالیِر، جشنواره فیلم بروکسل، ۲۰۱۲)، ' (به کارگردانی اوا هوسون، جشنواره فیلم لس آرکس، ۲۰۱۵)، ] "لیدی مکبث" (به کارگردانی ویلیام اولدروید، جشنواره فیلم لس آرکس، ۲۰۱۶)، "توضیح برای همه چیز" (به کارگردانی گابور رایس، جشنواره فیلم لس آرکس، ۲۰۲۳)، و "«کاش می‌توانستم به خواب زمستانی بروم»" (به کارگردانی ذوالجارگال پوروداش، مونس اینترنشنال) اشاره کرد. جشنواره فیلم عشق، ۲۰۲۴).
لینکیستا یک روزنامه آنلاین مستقل ایتالیایی با محوریت روزنامه‌نگاری تحقیقی، تحلیل‌های عمیق و تفسیر است. این روزنامه در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۱ با اولین سردبیری یاکوپو توندلی راه‌اندازی شد. از ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹، سردبیری آن بر عهده کریستین روکا است. انجمن سردبیری لینکیستا (Società Editoriale Linkiesta) یک استارت‌آپ متشکل از روزنامه‌نگاران و بازرگانان است. این یک شرکت سهامی عام با حدود ۸۰ سهامدار است که بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ یورو سرمایه‌گذاری کرده‌اند. قوانین حاکمیتی بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند بیش از ۵٪ از سهام سرمایه
که هیچ‌کس نمی‌تواند بیش از ۵٪ از سهام سرمایه را در اختیار داشته باشد. در ابتدا، لیست کاملی از سهامداران در وب‌سایت منتشر شد. در یک مصاحبه ویدیویی که در ایل سوله ۲۴ "ساعت" منتشر شد، توندلی گفت: «سهامداران زیادی داریم و هیچ رئیسی نداریم. از آنجایی که ما یک شرکت سهامی عام هستیم، هیچ‌کس نمی‌تواند نفوذ شخصی خود را بر خط تحریریه اعمال کند.»
لانسیواستوری (Lanciostory) که گاهی به صورت لانسیو استوری یا لانسیو استوری نیز نوشته می‌شود، یک مجله کمیک هفتگی است که از سال ۱۹۷۵ در رم، ایتالیا منتشر می‌شود. تاریخچه و مشخصات. "مجله تاریخچه راه اندازی" در سال ۱۹۷۵ توسط ناشر راه اندازی کنید برای هدف قرار دادن مخاطبان بزرگسال علاقه‌مند به کمیک که موفقیت معاصر مجلات کمیک مانند مونلو و بی‌باک را رقم زده بودند، ایجاد شد. اولین شماره، شماره ۰، در آوریل ۱۹۷۵ به همراه مجله فوتورومانزی ماجراهای ژاک داگلاس که توسط راه اندازی کنید ویرایش می‌شد، منتشر شد. این مجله
راه اندازی کنید ویرایش می‌شد، منتشر شد. این مجله توسط سرمقاله یورو مستقر در رم منتشر می‌شود. این مجله در ابتدا عمدتاً آثار نویسندگان آمریکای جنوبی و به ویژه آرژانتینی، از جمله کارلوس تریلو، خوان خیمنز، انریکه برشیا، فرانسیسکو سولانو لوپز، ارنستو گارسیا سیخاس، انریکه آلکاتنا، ادواردو مازیتلی، خوان زانوتو را منتشر می‌کرد. همکاران ایتالیایی او شامل فرانکو ساودلی، پائولو الوتری سرپیری و ماسیمو روتوندو بودند. از اواخر دهه ۱۹۷۰ "، لانسیوستوری" شروع به انتشار کمیک‌های فرانسوی-بلژیکی کرد. مجموعه‌های قابل توجهی که
فرانسوی-بلژیکی کرد. مجموعه‌های قابل توجهی که در این مجله معرفی شدند شامل "داگو"، "جان دو" و "دراکولا در غرب" بودند که توسط انتشارات قطب جنوب در ایالات متحده نیز منتشر شدند. هر شماره شامل حدود ۶ تا ۷ کمیک اپیزودیک، به علاوه چندین ستون دربارهٔ سینما، ورزش و سرگرمی است.
بامداد یکشنبه، ۱۳ آوریل ۲۰۲۵، بخشی از اقامتگاه فرماندار پنسیلوانیا در حالی که فرماندار جاش شاپیرو و خانواده‌اش در داخل خانه خواب بودند، در اقدامی که تروریستی خوانده شد، به آتش کشیده شد. مظنون، کدی آلن بالمر (متولد ۲۳ مارس ۱۹۸۷، در زمان اتفاق ۳۸ ساله)، مکانیک سابق اهل پنبروک، پنسیلوانیا ، بعداً دستگیر شد. او پس از تسلیم خود به پلیس، به مواردی چون تروریسم، اقدام به قتل، آتش‌سوزی عمدی و ضرب و شتم شدید متهم شد. این حمله در شب اول عید فصح ، حدود ساعت ۲ بامداد به وقت شرق آمریکا، تنها چند ساعت پس از شرکت شاپیرو و
وقت شرق آمریکا، تنها چند ساعت پس از شرکت شاپیرو و خانواده‌اش در مراسم سدر عید فصح رخ داد. به گفته مقامات، بالمر گفت که در صورت مواجهه با فرماندار شاپیرو، می‌خواسته با استفاده از یک پتک کوچک به او حمله فیزیکی کند. همچنین بالمر به پلیس گفت که از دو کوکتل مولوتوف برای آتش زدن محل سکونت استفاده کرده است. متهم. متهم کدی بالمر تمام عمر خود را در پنبروک زندگی کرد و در اوایل نوجوانی دانش‌آموز مدرسه فنی شهرستان دافین بود. او از سال ۲۰۱۵ سوابق کیفری گسترده‌ای در سراسر شهرستان دافین داشت. طبق شهادت‌نامه‌ای از اداره
شهرستان دافین داشت. طبق شهادت‌نامه‌ای از اداره پلیس پنبروک، مأموران پلیس در ژانویه ۲۰۲۳ برای بررسی گزارشی که از خشونت خانگی در محل سکونت بالمر گزارش شده بود، اعزام شدند. بالمر به مأموران گفت که برای خودکشی «یک بطری پر از قرص» خورده و سپس با همسر و پسر ۱۳ ساله‌اش (که بین آنها قرار گرفته بوده) درگیر شده است. به گفته برادرش، او به اختلال دوقطبی مبتلا شده بود، اما خودش منکر بود و معمولا داروهایش را مصرف نمی‌کرد. او معتقد بود که خواهر همسرش جادوگری است که او را طلسم کرده است، زیرا او را برای دریافت مراقبت‌های
طلسم کرده است، زیرا او را برای دریافت مراقبت‌های روانپزشکی مناسب تحت فشار قرار داده بود. بالمر در حین دستگیری، پس از یک دوره بیماری، برای درمان به بیمارستان محلی منتقل شد. پس از دستگیری بالمر، مادرش کریستی بالمر به سی‌بی‌اس نیوز گفت که پسرش مبتلا به اسکیزوفرنی و اختلال دوقطبی است و اظهار داشت که او "داروهایش را قطع کرده است". بالمر در طول زندگی خود با بیماری روانی دست و پنجه نرم کرد و دو بار در بیمارستان بستری شد. برادرش بالمر را تا سال ۲۰۲۴ یک فرد مستقل سیاسی توصیف می‌کرد. اما بالمر بعدا سعی کرد اعضای