payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در سال ۱۹۱۷ بریتانیا و متحدان آنها امیدوار بودند که چین را وارد جنگ علیه آلمان کنند. در ۲۶ فوریه ۱۹۱۷، روزنامه انگلیسی زبان "North-China Daily News" داستانی را منتشر کرد مبنی بر اینکه رئیس‌جمهور چین فنگ گوژانگ از تلاش‌های دریاسالار پل فون هینتزه برای تحت تأثیر قرار دادن او وحشت زده شده بود، هنگامی که «دریاسالار پیروزمندانه اعلام کرد که در حال استخراج گلیسیرین از مرده هستند. سربازان!». این داستان توسط روزنامه‌های دیگر انتخاب شد. در همه این موارد، داستان به عنوان شایعه یا چیزی که از مردم شنیده می‌شد گفته
عنوان شایعه یا چیزی که از مردم شنیده می‌شد گفته می‌شد که «در جریان» قرار داشتند. به عنوان واقعیت مستند ارائه نشده است. کارخانه جسد. نخستین گزارش انگلیسی یک Kadaververwertungsanstalt واقعی و قابل مکان‌یابی در شماره ۱۶ آوریل ۱۹۱۷ تایمز لندن منتشر شد. این روزنامه در قطعه کوتاهی در پای بررسی مطبوعات آلمانی «از طریق چشمان آلمانی»، از شماره اخیر روزنامه آلمانی برلینر لوکال-آنزایگر، داستان بسیار مختصری از گزارشگر کارل روسنر را که تنها ۵۹ کلمه طولانی دارد، نقل کرده است. بوی بدی را که از یک کارخانه رندرینگ «کاداور»
است. بوی بدی را که از یک کارخانه رندرینگ «کاداور» می‌آید، توصیف کرد و هیچ اشاره‌ای به انسان بودن اجساد نکرد. روز بعد، ۱۷ آوریل ۱۹۱۷، این داستان به‌طور برجسته تری در نسخه‌های "تایمز" و "دیلی میل" (هر دو متعلق به لرد نورثکلیف در آن زمان) تکرار شد، "تایمز" آن را تحت عنوان "آلمانی‌ها و مردگان آنها"، در زمینه داستانی با بیش از ۵۰۰ کلمه که در مقدمه سرمقاله بیان شده بود از نسخه ۱۰ آوریل روزنامه بلژیکی ' آمده است. چاپ شده در انگلستان، که به نوبه خود آن را از ' دریافت کرده بود، روزنامه بلژیکی دیگری که در لیدن هلند
کرده بود، روزنامه بلژیکی دیگری که در لیدن هلند منتشر می‌شود. گزارش بلژیکی به‌طور خاص بیان می‌کند که اجساد سربازان است و کلمه «کاداور» را به عنوان اشاره به اجساد انسان تعبیر کرده است. این داستان توضیح می‌دهد که چگونه اجساد از طریق راه‌آهن به کارخانه می‌رسند، کارخانه‌ای که «در اعماق کشور جنگلی» قرار داده شده بود و با حصاری برق‌دار احاطه شده بود، و چگونه آنها را برای چربی‌هایشان تبدیل می‌کردند که سپس بیشتر به استئارین تبدیل می‌شدند (شکلی از پیه). در ادامه مدعی شد که از این صابون برای ساختن صابون یا تصفیه شده
شد که از این صابون برای ساختن صابون یا تصفیه شده به روغنی با رنگ قهوه‌ای مایل به زرد استفاده می‌شود. قسمت ظاهراً مجرمانه در مقاله اصلی آلمانی با کلمات زیر ترجمه شده است: مناظره‌ای در صفحات روزنامه تایمز و سایر مقالات دنبال شد. تایمز اعلام کرد که تعدادی نامه دریافت کرده است که «ترجمه واژه آلمانی Kadaver را زیر سؤال می‌برد و پیشنهاد می‌کند که از آن برای بدن انسان استفاده نمی‌شود. در این مورد، بهترین مقامات موافق هستند که از آن برای بدن حیوانات نیز استفاده می‌شود.» نامه‌هایی نیز در تأیید این ماجرا از منابع
نامه‌هایی نیز در تأیید این ماجرا از منابع بلژیکی و هلندی و بعداً از رومانی دریافت شد. "نیویورک تایمز" در ۲۰ آوریل گزارش داد که این مقاله توسط همه روزنامه‌های فرانسوی به استثنای Paris-Midi اعتبار دارد که ترجیح می‌دهد باور کند که اجساد مورد بحث جسد حیوانات است تا انسان. خود نیویورک تایمز این داستان را اعتبار نداد و اشاره کرد که در اول آوریل منتشر شد و روزنامه‌های آلمانی به‌طور سنتی به شوخی‌های روز اول آوریل می‌پرداختند، و همچنین عبارت «کاداور» در استفاده کنونی آلمانی به معنای استفاده نشده است. جسد انسان که
آلمانی به معنای استفاده نشده است. جسد انسان که به جای آن از واژه "Leichnam" استفاده شده است. تنها استثناء اجساد مورد استفاده برای تشریح—اجساد بود. در ۲۵ آوریل، مجله هفتگی طنز بریتانیایی "پانچ" کارتونی با عنوان "Cannon-Fodder — and After" چاپ کرد که قیصر و یک سرباز آلمانی را نشان می‌داد. اشاره به بیرون پنجره به سمت کارخانه‌ای با دودکش‌های دودکننده و علامت « قیصر به مرد جوان می‌گوید: «و فراموش نکن که قیصرت برای تو مفید خواهد بود — زنده یا مرده.» در ۳۰ آوریل این داستان در مجلس عوام مطرح شد و دولت از تأیید آن
داستان در مجلس عوام مطرح شد و دولت از تأیید آن خودداری کرد. لرد رابرت سیسیل اعلام کرد که او هیچ اطلاعاتی فراتر از گزارش‌های روزنامه‌ها ندارد. وی افزود: «با توجه به اقدامات دیگر مقامات نظامی آلمان، هیچ چیز باور نکردنی در اتهام فعلی علیه آنها وجود ندارد.» با این حال، به گفته وی، دولت نه مسئولیت و نه منابع لازم برای بررسی این اتهامات را دارد. در ماه‌های بعد، حساب "" در سراسر جهان منتشر شد، اما هرگز فراتر از حساب چاپ شده در "تایمز" گسترش نیافته است. هیچ شاهد عینی هرگز ظاهر نشد، و داستان هرگز بزرگ یا تقویت نشد.
هرگز ظاهر نشد، و داستان هرگز بزرگ یا تقویت نشد. با این وجود، برخی از افراد در دولت امیدوار بودند که از این داستان سوء استفاده کنند، و از چارلز مسترمن، مدیر دفتر تبلیغات جنگ در ولینگتون هاوس، خواسته شد تا یک جزوه کوتاه تهیه کند. با این حال، این هرگز منتشر نشد. استادمن و مربی او، نخست‌وزیر دیوید لوید جورج، هرگز این داستان را جدی نگرفتند. یک جزوه ناشناس بدون تاریخ با عنوان "کارخانه 'تبدیل جسد: نگاهی به پشت خطوط آلمانی"' توسط دارلینگ و سون احتمالاً در همین زمان در سال ۱۹۱۷ منتشر شد. یک ماه بعد، "تایمز" با
زمان در سال ۱۹۱۷ منتشر شد. یک ماه بعد، "تایمز" با انتشار یک دستور ارتش آلمان که به یک اشاره داشت، این شایعه را احیا کرد. کارخانه. این توسط صادر شد، که "تایمز" آن را به عنوان ' تعبیر کرد ("بخش دستورالعمل"). ' با این حال، اصرار داشت که مخفف "" است (ایستگاه دامپزشکی). وزارت خارجه موافقت کرد که دستور فقط می‌تواند به "لاشه اسب" اشاره کند. پل فوسل همچنین پیشنهاد کرده است که این ممکن است ترجمه اشتباه عمدی انگلیسی عبارت "Kadaver Anstalt" در یک دستور آلمانی دستگیرشده مبنی بر فرستادن تمام بقایای حیوانات موجود به یک
مبنی بر فرستادن تمام بقایای حیوانات موجود به یک تأسیسات برای تبدیل به پیه بوده باشد. ادعاهای پس از جنگ. سخنرانی چارتریس. در ۲۰ اکتبر ۱۹۲۵، "نیویورک تایمز" از سخنرانی سرتیپ جان چارتریس در کلوپ هنرهای ملی در شب گذشته گزارش داد. چارتریس در آن زمان نماینده محافظه‌کار گلاسکو بود، اما در بخشی از جنگ به عنوان رئیس اطلاعات ارتش خدمت کرده بود. به گزارش "تایمز"، سرتیپ به مخاطبانش گفت که داستان کارخانه اجساد را به عنوان راهی برای برانگیختن چینی‌ها علیه آلمانی‌ها اختراع کرده است و شرح دو عکسی که در اختیار او قرار
کرده است و شرح دو عکسی که در اختیار او قرار گرفته بود را جابجا کرده است، یکی از آنها سربازان کشته شده را نشان می‌دهد. برای تشییع جنازه توسط قطار برداشته شد، دومی واگن قطار حامل اسب‌هایی را نشان می‌دهد که باید برای کود فرآوری شوند. یکی از افراد زیردست پیشنهاد جعل دفتر خاطرات یک سرباز آلمانی را برای تأیید اتهام کرده بود، اما چارتریس این ایده را وتو کرد. در بازگشت به بریتانیا، چارتریس گزارش "نیویورک تایمز" در بیانیه‌ای به "تایمز" به صراحت تکذیب کرد و گفت که او فقط گمانه‌زنی‌هایی را تکرار می‌کند که پیشتر در
او فقط گمانه‌زنی‌هایی را تکرار می‌کند که پیشتر در کتاب "این سال‌های پرحادثه در سال ۱۹۲۴ منتشر شده بود: سده بیستم در حال ساخت". این به مقاله‌ای از برتراند راسل اشاره دارد که در آن راسل ادعا می‌کند که چارتریس اظهار داشت که او صرفاً گمانه زنی‌های راسل را تکرار کرده است و اطلاعات اضافی دربارهٔ دفتر خاطرات جعلی پیشنهادی را اضافه کرده است: این سؤال بار دیگر در پارلمان مطرح شد و سر لمینگ ورتینگتون-ایوانز گفت که این داستان که آلمانی‌ها کارخانه‌ای برای تبدیل اجساد برپا کرده بودند اولین بار در ۱۰ آوریل ۱۹۱۷ در '
برپا کرده بودند اولین بار در ۱۰ آوریل ۱۹۱۷ در ' ظاهر شد. و در روزنامه‌های بلژیکی ' و "". سر آستن چمبرلین در نهایت ثابت کرد که دولت بریتانیا نادرست بودن این داستان را پذیرفته است، زمانی که در پاسخی در پارلمان در ۲ دسامبر ۱۹۲۵ گفت که صدراعظم آلمان به او اجازه داده است که بر اساس اختیارات دولت آلمان بگوید که هرگز چیزی وجود نداشته است. اساس داستان، و اینکه او از طرف دولت اعلیحضرت انکار را پذیرفت. میان جنگ و جنگ جهانی دوم. این ادعا که چارتریس این داستان را ابداع کرد تا نظر چینی‌ها را علیه آلمانی‌ها تحت تأثیر
کرد تا نظر چینی‌ها را علیه آلمانی‌ها تحت تأثیر قرار دهد، در کتاب بسیار تأثیرگذار لرد آرتور پونسونبی، "دروغ در زمان جنگ"، که طبق عنوان فرعی آن، «مجموعه‌ای از دروغ‌ها» را بررسی می‌کرد، انتشار گسترده‌ای داشت. در سراسر ملل در طول جنگ بزرگ منتشر شد. جورج سیلوستر ویرک، نویسنده طرفدار نازی، در کتاب خود در سال ۱۹۳۱ "با انتشار میکروب‌های نفرت"، تأکید کرد که چارتریس داستان را آغاز کرده است:این توضیح توسط خود ژنرال چارتریس در سال در یک شام در کلوپ هنرهای ملی، شهر نیویورک ارائه شد. بعداً با انکار دیپلماتیک مواجه شد،
ارائه شد. بعداً با انکار دیپلماتیک مواجه شد، اما عموماً پذیرفته شده است.اظهارات ادعایی چارتریس در سال ۱۹۲۵ بعداً به آدولف هیتلر مهمات لفاظی داد تا انگلیسی‌ها را دروغگویان نشان دهد که جنایات جنگی خیالی را اختراع می‌کنند. باور عمومی که "" به دلیل تأثیر منفی تبلیغات در طول جنگ جهانی دوم بر شایعات در مورد هولوکاست، ابداع شده بود. یکی از اولین گزارش‌ها در سپتامبر ۱۹۴۲، معروف به «کابل استرنبوخ» اعلام کرد که آلمانی‌ها «حدود صد هزار یهودی را به شکل حیوانی در ورشو می‌کشتند» و «از اجساد کشته‌شدگان صابون و کودهای
می‌کشتند» و «از اجساد کشته‌شدگان صابون و کودهای مصنوعی تولید می‌شود». ویکتور کاوندیش-بنتینک، رئیس کمیته اطلاعات مشترک بریتانیا، خاطرنشان کرد که این گزارش‌ها بسیار شبیه به «داستان‌های مربوط به استفاده از اجساد انسان در طول جنگ گذشته برای ساخت چربی بود که دروغی عجیب بود». به همین ترتیب، "قرن مسیحی" اظهار داشت که "توازی بین این داستان و داستان قساوت «کارخانه اجساد» در جنگ جهانی اول بسیار قابل توجه است که نمی‌توان نادیده گرفت. پژوهشگر آلمانی یواخیم نئاندر خاطرنشان می‌کند که «شکی نیست که استفاده تجاری گزارش شده
می‌کند که «شکی نیست که استفاده تجاری گزارش شده از اجساد یهودیان مقتول اعتبار اخباری را که از لهستان می‌رسید را تضعیف کرد و اقدامی را که ممکن بود جان بسیاری از یهودیان را نجات دهد.» بورسیه اخیر. پژوهش‌های مدرن از این دیدگاه حمایت می‌کند که این داستان از شایعاتی که در میان سربازان و غیرنظامیان در بلژیک پخش می‌شد، ناشی شد و اختراع ماشین تبلیغاتی بریتانیا نبود. پس از این گزارش در "" از شایعه به «واقعیت» آشکار تبدیل شد. در مورد یک کارخانه واقعی پردازش جسد ظاهر شد. عبارت مبهم این گزارش به روزنامه‌های بلژیکی و
شد. عبارت مبهم این گزارش به روزنامه‌های بلژیکی و بریتانیایی اجازه داد تا آن را به عنوان دلیلی بر شایعات استفاده از اجساد انسان تفسیر کنند. فیلیپ نایتلی می‌گوید که چارتریس ممکن است این ادعا را جعل کرده باشد که او این داستان را برای تحت تأثیر قرار دادن مخاطب خود اختراع کرده است، بدون اینکه متوجه حضور یک خبرنگار باشد. راندال مارلین می‌گوید که ادعای چارتریس مبنی بر اختراع داستان در تعدادی از جزئیات «به‌طور آشکار نادرست» است. با این حال، ممکن است یک دفتر خاطرات جعلی ایجاد شده باشد اما هرگز استفاده نشده باشد. با
ایجاد شده باشد اما هرگز استفاده نشده باشد. با این وجود، این دفترچه خاطرات، که چارتریس ادعا می‌کرد هنوز «در موزه جنگ لندن» وجود دارد، هرگز پیدا نشد. همچنین ممکن است چارتریس پیشنهاد کرده باشد که این داستان در چین تبلیغات مفیدی خواهد بود، و او یک عکس اشتباه ایجاد کرده است تا برای چینی‌ها ارسال شود، اما باز هم هیچ مدرکی در این مورد وجود ندارد. آدریان گرگوری به شدت از روایت لرد پونسونبی در "دروغ در زمان جنگ" انتقاد می‌کند و استدلال می‌کند که داستان، مانند بسیاری دیگر از داستان‌های جنایت ضد آلمانی، از سربازان
دیگر از داستان‌های جنایت ضد آلمانی، از سربازان عادی و اعضای عمومی سرچشمه می‌گیرد: «فرایند بیشتر از پایین به بالا بود تا بالا. پایین، و در بیشتر داستان‌های ظالمانه دروغین، «مردم مطبوعات را گمراه می‌کردند»، نه اینکه یک دستگاه تبلیغاتی شوم مطبوعاتی مردم بی‌گناه را فریب دهد. یواخیم نئاندر می‌گوید که این فرایند بیشتر شبیه یک «حلقه بازخورد» بود که در آن داستان‌های قابل قبولی توسط مبلغانی مانند چارتریس انتخاب و استفاده می‌شد: «چارتریس و دفترش احتمالاً نقشی در ایجاد داستان «کارخانه جسد» نداشته‌اند. با این حال،
داستان «کارخانه جسد» نداشته‌اند. با این حال، می‌توان با خیال راحت فرض کرد که آنها فعالانه در گسترش آن مشارکت داشته‌اند.» علاوه بر این، اگر روزنامه‌های معتبری مانند "تایمز" در سال ۱۹۱۷ آن را مطرح نمی‌کردند، این داستان چیزی بیش از شایعه باقی نمی‌ماند. شیمون روبینشتاین نویسنده اسرائیلی در سال ۱۹۸۷ پیشنهاد کرد که ممکن است داستان کارخانه اجساد حقیقت داشته باشد، اما چارتریس می‌خواهد آن را بی‌اعتبار کند تا پس از معاهده لوکارنو در سال ۱۹۲۵ روابط هماهنگ با آلمان پس از جنگ را تقویت کند. روبینشتاین اظهار داشت که چنین
جنگ را تقویت کند. روبینشتاین اظهار داشت که چنین کارخانه‌هایی «کارخانه‌های آزمایشی احتمالی برای مراکز نابودی نازی‌ها در طول جنگ جهانی دوم هستند». نئاندر این پیشنهاد را بیهوده رد می‌کند.
باشکوه (انگلیسی: 9loryUS) هشتمین آلبوم چندآهنگه از گروه پسرانۀ اهل کره جنوبی اس‌اف۹ است که در ۶ ژوئیه ۲۰۲۰ توسط اف‌ان‌سی انترتیمنت منتشر شد. این آلبوم از شش قطعه، از جمله «Summer Breeze» تشکیل شده است. موفقیت تجاری. آلبوم در جدول گائون کره در رتبه سوم قرار گرفت.
شکستهای ایران در دوران قاجار و قبول معاهداتی مثل گلستان و ترکمانچای و نیز اعطای گمرکات توسط شاهان قاجار به اروپاییها موجب شده بود که در اثر پایین آوردن حقوق گمرکی واردات در دوران قاجار صنایع بلورسازی و نساجی و قند سازی ایران به ورشکستگی برسند و واردات قند و شکر و کبریت و قماش از روسیه صورت بگیرد. از سال ۱۳۱۲ خ. (۱۹۳۲ م.) سیاست گسترش صنعت به‌شکل جدی دنبال شد و ۱۹ درصد بودجه کشور به آن اختصاص داده شد. واحدهای تولید قند و شکر، چای، سیگار، بسته بندی مواد غذایی، صابون، روغن، گلیسیرین، کنف، اسیدسولفوریک، سیمان،
صابون، روغن، گلیسیرین، کنف، اسیدسولفوریک، سیمان، الوار، مس، باتری نساجی و کبریت سازی و آبجوسازی و شیشه سازی و سیمان و کارخانه‌های برق که باعث شدند شهرهای اصلی کشور صاحب نیروی برق شوند. اما مهم‌ترین اقدام صنعتی ایجاد راه‌آهن سراسری بود که تردد افراد و اجناس را بهبود می‌بخشید. کار مهم دیگر خرید کارخانه ذوب آهن از شرکت کروپ آلمان بود با اینکه مهندسین ایرانی در آلمان دوره دیدند و قطعات کارخانه که قرار بود توسط راه‌آهن ملی به کرج حمل شوند توسط کشتی‌ها از آلمان حمل شدند با شروع جنگ و اشغال ایران قطعات توقیف شدند
شدند با شروع جنگ و اشغال ایران قطعات توقیف شدند و رؤیای احداث ذوب آهن دو دهه به تعویق افتاد. شرکتهایی که در این دوره در ایران فعالیت کردند شامل صنایع فروشتال - صنایع کروپ - زیمنس - آاگ - مآن - اشکودا بودند. هنرستانهای صنعتی برای تربیت نیروی فنی در این دوره از کشور آلمان وارد شدند. رضاشاه حداکثر تلاش خود را در این دوره انجام داد تا صنایع بیشتری از آلمانها دریافت کند تا جایی که حدود ۵ هزار متخصص آلمانی در ایران مشغول کار و آموزش بودند که موجب نگرانی شوروی و انگلیس شد. در سال ۱۳۲۰ تعداد کارخانه‌های مدرن ایران
شد. در سال ۱۳۲۰ تعداد کارخانه‌های مدرن ایران به ۳۴۶ کارخانه رسید که ۵۰ هزار نفر در آنها شاغل بودند. نساجی. کارخانه نساجی شاهی. کارخانجات نساجی مازندران شروع احداث کارخانه در زمینی به مساحت ۶٬۶۳۳ متر در سال ۱۳۰۷ آغاز شد و در سال ۱۳۰۹ واحد شماره ۱، از اولین و قدیمی‌ترین کارخانجات نساجی ایران، توسط رضاشاه پهلوی به بهره‌برداری رسید. این کارخانه در ابتدا به‌منظور تولید پارچه برای لباس سربازان شروع به فعالیت نمود و در بعد از مدتی شروع به فعالیت در حوزه چیت‌سازی (تولید پارچه نخی از پنبه و چاپ روی پارچه) نمود.
(تولید پارچه نخی از پنبه و چاپ روی پارچه) نمود. فعالیت کارخانه به مرور گسترش یافت و بخش‌های جدیدی را از جمله در سال ۱۳۱۰ بخش نخ ریسی، ۱۳۱۳ پارچه بافی و ۱۳۱۸ بخش هیدروفیل (پنبه بهداشتی) راه‌اندازی کرد. این کارخانه در دهه ۱۳۳۰ و در زمان محمدرضاشاه پهلوی، با استفاده از تسهیلات بانک اعتبارات صنعتی فعالیت خود را گسترش داد. در ۱۳۳۶ واحد شماره دو کارخانه تأسیس شد. نساجی پارس. کارخانه نساجی پارس توسط حاج علینقی کاشانی در اوایل دوره پهلوی در سمنان، تقاطع خیابانهای فردوسی و قدس تأسیس شده است. این اثر در تاریخ با
فردوسی و قدس تأسیس شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در سال ۱۳۷۹ش. هیئت وزیران مجوز خرید عرصه و اعیان کارخانهٔ نساجی و ریسمان‌ریسی سمنان توسط شهرداری سمنان از طریق ترک تشریفات مناقصه و به ارزش سیزده میلیارد و سیصد میلیون ریال را صادر کرد است. این کارخانه در دوران رونق خود در سال ۱۳۱۱ دارای ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر کارگر بود. پس از فوت حاج علینقی کاشانی، کارخانهٔ ریسندگی با شراکت دو نفر به‌نام‌های علی اردکانی و محمد حسن محمدخانی خریداری شد که به‌علت ضرر و
و محمد حسن محمدخانی خریداری شد که به‌علت ضرر و زیان‌های ناشی از واردات پارچه، کارخانه رو به ورشکستگی رفت و به‌تدریج برخی از دستگاه‌های آن تعطیل شد و کارگران آن به‌تدریج تعدیل شدند. کارخانه هارتونیان. کارخانه هارتونیان مشهد که در سال ۱۳۱۲ش/ ۱۹۳۴م افتتاح شد و مانند بسیاری دیگر از کارخانه‌های این دوره، ماشین‌آلات این کارخانه هم از آلمان خریداری شده بود. محصول این کارخانه نخ‌های پشمی بود که به مصرف قالیبافی می‌رسید. شرکت آلمانی «هوختیف» ساخت ساختمان این مجموعه را به عهده داشت و ماشین‌آلات آن نیز بخشی از یک
را به عهده داشت و ماشین‌آلات آن نیز بخشی از یک کمپانی انگلیسی و بخشی از کارخانه «اونیون ماتکس» آلمان خریداری شده بود. برق کارخانه را هم دستگاه‌های خریداری شده از کمپانی G.E.A آلمان تأمین می‌کرد. کارخانجات ریسندگی اصفهان. کارخانه‌های تاریخی پارچه‌بافی در اصفهان در سال ۱۳۰۲ ش کارخانه وطن تأسیس و از سال ۱۳۰۴ شروع به کار کرد. کارخانه وطن یا هفت‌دست اولین کارخانه ریسندگی و بافندگی مدرن در ایران بود. با گذشت سال‌ها بر وسعت کارخانه و تولیدات آن نیز افزوده شد. شرکت سهامی ریسندگی و بافندگی شهرضا (نخباف اصفهان) که
سهامی ریسندگی و بافندگی شهرضا (نخباف اصفهان) که در سال ۱۳۱۴ش/ ۱۹۳۵م، با سرمایه اولیه ۳میلیون و ۶۰۰ هزار ریال به ثبت رسید. طراحی و اجرای این واحد تولیدی نیز به دست آلمانی‌ها صورت گرفت و سرپرست آن مهندس «نیمگر» آلمانی بود. کارخانه ریسندگی رحیم‌زاده و شرکا در سال ۱۳۱۳، شرکت سهامی ریسندگی و بافندگی اصفهان ۱۳۱۳، شرکت سهامی ریسندگی و بافندگی زاینده‌رود اصفهان در ۱۳۱۵ و مؤسسه ریسندگی برق دهش اصفهان در ۱۳۱۵، شرکت سهامی نختاب اصفهان ۱۳۱۶، پشمباف اصفهان ۱۳۱۶، نخباف اصفهان ۱۳۱۸، اتحاد شهرضا ۱۳۱۷، کارخانه پروین ۱۳۳۸،
۱۳۱۸، اتحاد شهرضا ۱۳۱۷، کارخانه پروین ۱۳۳۸، سیمین و بارش یا بهریس، تاج در ۱۳۴۵، نجف آباد در ۱۳۳۴ و شهناز ۱۳۳۰شروع به کار کردند. تعدد این کارخانه‌ها در اصفهان که سبب اشتهار شهر به منچستر ایران شد؛ در اقتصاد اصفهان و رشد جامعه کارگری اصفهان تأثیرگذار بود. علاوه‌بر این شهر اصفهان در وقایع جنبش کارگری و جریان‌های حزب توده در ایران پس از شهریور ۱۳۲۰ تأثیرگذار شد. کارخانهٔ حریربافی چالوس. کارخانهٔ حریربافی چالوس یکی از مهم‌ترین و عظیم‌ترین کارخانه‌های نساجی جهان در نوع خود بود. کار ساختمان آن در ۱۳۱۲ آغاز شد و
در نوع خود بود. کار ساختمان آن در ۱۳۱۲ آغاز شد و مهندسان فرانسوی و لهستانی طراحی آن را بر عهده داشتند. ماشین‌الات آن از فرانسه و از شهر لیون خریداری شد. در روز ۱۶ مرداد ۱۳۱۶ گشایش یافت. محصولات کارخانه، ابریشم طبیعی خالص، پارچه‌های ابریشمی، پرده‌های ابریشمی، جوراب و کراوات بود، و این محصولات به خارج صادر می‌گردید. بنای کارخانه ۲٫۷ هکتار بوده است که در محور مرکزی شهر واقع در شمال‌غربی رود چالوس در زمینی به مساحت هشت هکتار قرار داشته است. برای سکونت کارگران کارخانه که غیر بومی بودند، ۲۵ بلوک آپارتمانی بزرگ و
که غیر بومی بودند، ۲۵ بلوک آپارتمانی بزرگ و وسیع به نام "آسایشگاه" احداث شد که خانواده‌های کارگری به‌طور دسته‌جمعی در واحدهای آسایشگاه‌ها زندگی می‌کردند و این شاید نخستین نشانهٔ آپارتمان‌نشینی در ایران بود که از سال ۱۳۱۴ در چالوس انجام پذیرفت. کبریت سازی. کبریت‌سازی سه‌ستاره زنجان. کارخانه کبریت‌سازی سه‌ستاره زنجان، در در شهر زنجان بنا گردید و تا سال ۱۳۵۷ قبل از انتقال به محل جدید، مورد بهره‌برداری بوده است. کبریت همدان. نخستین کارخانه کبریت‌سازی در همدان با نام «کبریت همدان» در سال۱۳۰۴ به همت حاج غلامرضا
نام «کبریت همدان» در سال۱۳۰۴ به همت حاج غلامرضا کوچمشکی در محوطه راسته‌گندمی‌ها تأسیس شد. وی در سال۱۳۲۲، با تجهیز کردن این کارخانه نام کارگاه را به «کبریت هما» تغییر داد. کبریت پرتوی. کارخانه کبریت‌سازی در همدان حاج حسن پرتوی تبریزی بود. وی در سال۱۳۰۶ کارخانه «کبریت‌پرتوی» را در محوطه امامزاده‌یحیی (جنب حمام حاج‌سرتیپ) راه‌اندازی کرد. او توانست در آن مدت پنج طرح کبریت با تصاویر مختلف به بازار عرضه کند. کبریت امید. کارخانه کبریت‌سازی امید در سال ۱۳۱۰/۱۳۱۲، توسط حاج میرزا احمد وجدانی تبریزی در جنب قلعه
توسط حاج میرزا احمد وجدانی تبریزی در جنب قلعه کاظم‌خان سلطان (چهار راه نظری) تأسیس شد. کبریت ممتاز. شرکت کبریت ممتاز در سال ۱۳۰۰ شمسی به همت آقایان حاج محمد رحیم و برادرزاده وی، حاج محمدباقر خوئی بنیان‌گذاری شد و مجلس در سال ۱۳۰۲ (۱۹۲۳ میلادی) اولین امتیاز احداث کارخانه را به نام این دو نفر صادر کرد. شرکت ممتاز با خرید ماشین آلات نیمه اتوماتیک از کشور آلمان در محله باغمیشه تبریز کارخانه خود را احداث و تولید انبوه کبریت را آغاز نمود. دخانیات. مجموعه کارخانه‌های دولتی سیگارسازی، توتون چپق و تنباکو یا شرکت
دولتی سیگارسازی، توتون چپق و تنباکو یا شرکت دخانیات ایران پنجم مهر ماه سال ۱۳۱۶ گشایش یافت. کار ساختمان و نصب ماشین‌آلات دخانیات در تهران با سرپرستی دکتر فردلیب صلح‌دوست از سال ۱۳۱۴ آغاز شده بود. پس از تأسیس این شرکت نظارت بر کشت، خرید، ساخت و پخش و فروش فرآورده‌های توتونی انحصارا به عهده دولت قرار گرفت و همزمان با استخدام کارشناسان یونانی، توتونکاری با روش‌های نوین به توتونکاران آموزش داده شد. در این شرکت به تدریج آزمایشگاه، مزرعه آزمایشی، کارخانه کارتن‌سازی، درودگری و… نیز راه‌اندازی شد. اولین مزرعه
درودگری و… نیز راه‌اندازی شد. اولین مزرعه آزمایشی توتون در سال۱۳۱۵ در تالش ایجاد شد و بعدها این مزرعه به محلی به نام تیرتاش در نزدیکی شهرستان بهشهر در استان مازندران منتقل شد. قند و شکر. کارخانه قند ورامین. طراحی تصفیه خانه قند ورامین را نیکلای مارکف معمار روس در سال ۱۳۱۲ انجام داد اما تجهیز و راه‌اندازی کارخانه به مهندسان اهل چکسلواکی سپرده شد. ساخت این کارخانه در سال ۱۳۱۳ پایان یافت و تولید قند را آغاز کرد. برای تأمین چغندر مورد نیاز کارخانه، اداره کل فلاحت و صناعت در چهارم آبان ۱۳۱۲ مصوبه‌ای در مجلس
فلاحت و صناعت در چهارم آبان ۱۳۱۲ مصوبه‌ای در مجلس شورای ملی گذارند که این روستاهای ورامین که از املاک خالصه دولتی بودند به مدت پانزده سال به اجاره کارخانه قند ورامین در بیاید: رین باجک، امرآباد، احمدآباد (چهاردانگ)، موسی‌آباد (سه دانگ)، خیرآباد، پوئینگ، صالح‌آباد، یوسف‌آباد، شمس‌آباد، کویرآباد، خالدآباد، شهرستان حسن‌آباد، ظهیرآباد، خورین، کتلان، کل عباس (یک دانگ و نیم) طوغان، خاوه و ایجدان. کارخانه قند آبکوه مشهد. در ۱۳۱۳ کارخانه قند آبکوه در زمینی به مساحت ۲۷۹هزار متر مربع توسط شرکت اشکودا بنا شد. بنابر
۲۷۹هزار متر مربع توسط شرکت اشکودا بنا شد. بنابر گزارش روزنامه «شهامت» در سال ۱۳۱۴، حدود ۵۰۰نفر در این کارخانه مشغول کار بوده‌اند. در این گزارش به روند تأسیس بناها اشاره شده است. در تاریخ ۲۵/۴/۱۳۱۵ ساختمان کارخانه به اتمام رسید و دستگاه‌های آن نصب شدند و در همین سال برای اولین بار کشت چغندر در مشهد شروع شد و مأموران اداره کل فلاحت برای آموزش کشاورزان اعزام شدند. از جمله اتفاقاتی که در زمان نصب دستگاه‌ها دراین کارخانه افتاده، سقوط چند نفر از ارتفاع و از بین رفتن آن‌ها بوده است. مراسم افتتاح روز سه شنبه پنجم
آن‌ها بوده است. مراسم افتتاح روز سه شنبه پنجم آبان ۱۳۱۵ با حضور رجال و رؤسای ادارات شهر مشهد انجام و آقای عبدالصمد فرهنگ به‌عنوان اولین رئیس کارخانه منصوب شد. بین اداره کل صناعت و معادن و شرکت ایرانی اشکودا قراردادی ۱۹ماهه منعقد شد و ضمن آن ۱۳ کارشناس فنی خارجی در کارخانه قند آبکوه مشغول به کار شدند. در اوایل دکتر بوهومیل کلینسکی مدیر فنی کارخانه بود. تعدادی از پرسنل خارجی کارخانه قند در سال ۱۳۱۶ش عبارت بودند از: آقای واسلاوچرنی، استانیسلا ویراک، پیروپتکوفسکی و یان سومارا سرمکانیک که با حقوق ماهانه سه هزار
و یان سومارا سرمکانیک که با حقوق ماهانه سه هزار و ۶۰۰ریال مشغول به‌کار بوده‌اند. قسمت اعظم کارگران از مشهد و دیگر آبادی‌های اطراف تأمین می‌شد. دوازده ساعت در دو شیفت مشغول به کار بودند و در غیر فصل بهره‌برداری، هشت‌ساعت اشتغال داشتند. قند آبکوه پس از انقلاب با توسعه ظرفیت روزانه نقش مؤثری در صنعت قند خراسان داشت. اما باتوجه به قرار گرفتن در محدودهٔ شهری به دلیل مشکلات ترافیکی، آلودگی‌های زیست‌محیطی، اعتراض شهروندان به صدا و بو، در سال ۱۳۸۹ش تعطیل شد کارخانه قند میاندوآب. کارخانه قند میاندوآب که در سال ۱۳۱۲
قند میاندوآب. کارخانه قند میاندوآب که در سال ۱۳۱۲ با ظرفیت ۶۲۴۲ تن چغندر تأسیس شد، به عنوان یکی از قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین کارخانه‌های قند آذربایجان غربی و کشور فعالیت دارد. صنعت تولید قند و حتی کشت محصول چغندرقند در شمال غرب کشور برای نخستین بار توسط کارخانه قند میاندوآب در منطقه بنا گذاشته شده است. کارخانه قند مرودشت. شرکت قند مرودشت در سال ۱۳۱۴ تحت پوشش شرکت سهامی کارخانجات ایران بهره‌برداری خود را آغاز نمود و در سال ۱۳۴۴ به بخش خصوصی منتقل گردیده و با نام شرکت سهامی قند مرودشت طی شماره ۲۵۸ در اداره ثبت
شرکت سهامی قند مرودشت طی شماره ۲۵۸ در اداره ثبت شرکت‌ها و مالکیت صنعتی شیراز به ثبت رسد. متعاقب آن در سال ۱۳۵۰ نوع شرکت به سهامی خاص تبدیل و تحت شماره ۱۲۹۳۰ و شناسه ملی ۱۰۱۰۰۴۹۵۹۰۲ در اداره ثبت شرکت‌ها و مالکیت صنعتی تهران ثبت گردیده است. صنایع غذایی. کارخانه کنسرو قائم‌شهر. این کارخانه در سال ۱۳۱۹ هجری شمسی به عنوان اولین کارخانه کنسروسازی در ایران شروع به فعالیت نمود، عمده تولیدات آن شامل انواع کنسروهای گوشتی و غیر گوشتی، مرباجات و ترشیجات می‌باشد. صنایع ساختمانی. کارخانه سیمان ری. صنعت سیمان ایران در
ساختمانی. کارخانه سیمان ری. صنعت سیمان ایران در سال ۱۳۱۴ ایران چهارمین کشور وارد کنندهٔ سیمان جهان به‌شمار می‌رفت. توجه به این نکته که ایران در منطقه‌ای واقع شده که سلسله کوه‌های آهکی آن را احاطه نموده است، اندیشه ساخت کارخانه سیمان را پدیدار ساخت. در سال ۱۳۰۷ مطالعات لازم برای ایجاد اولین کارخانهٔ سیمان آغاز گردید و در روز ۸ دی‌ماه ۱۳۱۲ اولین کورهٔ سیمان ایران با ظرفیت ۱۰۰ تن در روز در «شرکت سیمان ری» به بهره‌برداری رسید. صنایع پیشرفته. اسلحه سازی. ساخت اولین محصولات نظامیِ نوین در ایران به سال ۱۳۰۴ و به
محصولات نظامیِ نوین در ایران به سال ۱۳۰۴ و به تولید تفنگ برنو بازمی‌گردد. پس از آن ۱۶ سال بعد و در سال ۱۳۲۰ صنایع نظامی تحت عنوان "اداره تسلیحات" تأسیس شد، که به قورخانه نیز معروف بود. در طی ۶ سال کارخانه‌های مسلسل‌سازی به عنوان زیر مجموعه‌هایی از اداره مرکزی تسلیحات راه‌اندازی گردیدند. کارخانه هواپیماسازی شهباز. ایران با شروع دهه ۱۳۱۰ به منظور گسترش قوایی هوایی خود شروع به خرید هواپیماهای جنگی کرد. رضاشاه برای کاستن هزینه‌های خرید فرمان تأسیس کارخانه هواپیماسازی شهباز را داد و مرداد ۱۳۱۲ مهندسی سوئدی
شهباز را داد و مرداد ۱۳۱۲ مهندسی سوئدی لارسون N.H Larsson مأمور برنامه‌ریزی و ساماندهی این کارخانه شد. لوازم مورد احتیاج از کشورهای مانند فرانسه و بریتانیا و شرکت پرت اند ویتنی سفارش داده شد. در آبان ۱۳۱۴ ده‌ها کارگر و تکنسین کار خود را آغاز کردند. شهباز به‌طور رسمی ۲۱ شهریور ۱۳۱۵ افتتاح شد و ۲ بریتانیایی، یک ایتالیایی و ۴۱ ایرانی مشغول کار در این کارخانه شدند. همچنین کاپیتان واکر و فرانک نایت جایگزین لارسون برای مدیریت کارخانه شدند. پنج دهاویلند تایگرمث در مهر ۱۳۱۶ تکمیل و توسط خلبان افخمی تست پرواز شدند.