payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عملیاتی اولیه دست یافت. طراحی. بمب هدایت‌شونده «اسپایس» از فناوری‌ای بهره می‌برد که معمولاً در اکثر بمب‌های هدایت الکترونیکی مانند جی‌بی‌یو-۱۵ دیده نمی‌شود. این بمب مزایای هدایت ماهواره‌ای را که به آن اجازه می‌دهد با اهداف استتار شده و پنهان‌شده درگیر شود، برای ارائه گزینه «رها کن و فراموش کن» برای چندین هدف از این دست به‌طور همزمان و عملکرد در همه شرایط آب و هوایی و نوری، و مزایای هدایت الکترواپتیکی مانند توانایی ارائه هدایت «نفر در حلقه» برای دقت بالاتر را با هم ترکیب می‌کند. این بمب توانایی درگیری با
را با هم ترکیب می‌کند. این بمب توانایی درگیری با اهداف متحرک، دایره خطای احتمالی پایین‌تر نسبت به مهمات هدایت‌شونده ماهواره‌ای و مستقل از اطلاعات داده خارجی مانند ماهواره‌ها، در یک بمب را دارد - که باعث کاهش تعداد مهمات مورد استفاده و در نتیجه، کاهش بار مفید که باید یک هواپیما برای یک مأموریت ضربتی مشخص حمل کند و افزایش شعاع رزمی و مانورپذیری آن می‌شود. این قابلیت انتخاب روش‌های هدایت چندگانه به ویژه در میدان نبرد «جنگ اطلاعاتی» مفید است، جایی که یک هواپیما ممکن است به یک هدف سطحی نزدیک شود در حالی که،
ممکن است به یک هدف سطحی نزدیک شود در حالی که، برای مثال، با دود پوشانده شده است، که در این صورت هدایت ماهواره‌ای مورد نیاز است، یا در حال حرکت باشد، که در این صورت هدایت الکترواپتیکی مورد نیاز خواهد بود. کیت «اسپایس» می‌تواند تا ۱۰۰ هدف را قبل از پرواز در خود ذخیره کند که در حین پرواز قابل دسترسی و انتخاب هستند. از آنجایی که این مهمات در مجموع ۱۲ سطح کنترل پرواز در ۳ گروه (جلو، وسط بدنه و دم) دارد، «اسپایس» برد پروازی در حدود ۶۰ کیلومتر دارد. این برد به یک هواپیمای تهاجمی اجازه می‌دهد تا بدون ورود به
یک هواپیمای تهاجمی اجازه می‌دهد تا بدون ورود به محدوده تهدید اکثر سیستم‌های پدافند هوایی کوتاه و میان‌برد، بمبی را به سمت هدف رها کند که این امر تا حدودی از آن محافظت می‌نماید. این امر ضمن صرفه‌جویی در هزینه‌های بالاتر مرتبط با مهمات پیشران محقق می‌گردد. سابقه عملیاتی. در فوریه ۲۰۱۹، نیروی هوایی هند اعلام کرد که میراژهای ۲۰۰۰ آن با استفاده از مهمات اسپایس ۲۰۰۰، یک اردوگاه آموزشی شبه‌نظامیان جیش محمد را در نزدیکی شهر بالاکوت در استان خیبر پختونخوا در پاکستان هدف قرار داده‌اند. در جریان بحران اسرائیل و
هدف قرار داده‌اند. در جریان بحران اسرائیل و فلسطین در سال ۲۰۲۱، نیروی هوایی اسرائیل از بمب‌های اسپایس علیه برج الشاروق در غزه استفاده کرد. این حمله دو ساختمان مسکونی را ویران ساخت و ۶ غیرنظامی فلسطینی و یک سوری را کشت. در جریان درگیری اسرائیل و حزب‌الله (۲۰۲۳ تاکنون)، ارتش اسرائیل ساختمانی در حومه بیروت را که گفته می‌شد محل استقرار تأسیسات حزب‌الله است، با خاک یکسان کرد. بمب اسپایس ۲۰۰۰ که در این حمله استفاده شد، لحظاتی قبل از برخورد به ساختمان، توسط بلال حسین (عکاس خبری) در هوا عکس‌برداری شد. عملیات. یک
حسین (عکاس خبری) در هوا عکس‌برداری شد. عملیات. یک بمب غیر هدایت‌شونده مجهز به کیت اسپایس می‌تواند تا ۱۰۰ تصویر از اهداف بالقوه خود را در خود جای دهد. سپس بمب روی یک هواگرد ضربتی بارگذاری می‌شود. در پایلونی که بمب به آن متصل شده است، یک خط داده بین کابین خلبان هواپیما و بمب وجود دارد. همزمان با پرواز هواپیما و نزدیک شدن به هدف، افسر سیستم‌های تسلیحاتی (WSO - افسر عقب در هواپیماهایی مانند F-15E Strike Eagle یا F-16I Sufa) یا خلبان (در هواپیماهای تک‌سرنشین) می‌توانند از نمایشگر TV/IR در کابین خلبان برای دیدن
از نمایشگر TV/IR در کابین خلبان برای دیدن تصویری که بمب برای آنها ارسال می‌کند، استفاده کنند. پس از انتخاب یکی از اهداف از پیش برنامه‌ریزی شده یا تغذیه دستی بمب با یک هدف، با تغذیه تصویر یا مختصات جغرافیایی برای هدف‌گیری، بمب آماده رهاسازی در یک مسیر هدایت‌شده است. به محض اینکه بمب رها شد، شروع به جستجوی هدف خود می‌کند تا آن را یافته و به آن اصابت کند. این کار را می‌توان به چندین روش انجام داد: اول، برای تطبیق تصویر در شرایط نوری کم، از CCD یا IR استفاده می‌شود، زمانی که بخش هدایت از الگوریتم‌هایی برای
می‌شود، زمانی که بخش هدایت از الگوریتم‌هایی برای تطبیق تصویر هدف در حافظه خود با تصویر ارائه شده توسط جستجوگر استفاده می‌کند و مرکز میدان دید جستجوگر را با تصویر مورد نظر مطابقت می‌دهد، روشی برای هدایت که به DSMAC معروف است. دوم، اگر جستجوگر CCD\IR به هر دلیلی، مانند موانع بصری، نتواند هدف خود را پیدا کند، بمب می‌تواند به‌طور خودکار به هدایت GPS\INS تغییر حالت دهد. این بدان معناست که بمب تلاش می‌کند تا خود را به ارتفاع هدف در یک موقعیت جغرافیایی مشخص برساند. بمب داده‌های مربوط به مکان «فعلی» خود را از
بمب داده‌های مربوط به مکان «فعلی» خود را از ماهواره‌های GPS یا از یک سیستم ناوبری اینرسی در خود بمب، که از طریق پایلون پیوند داده تغذیه شده است، دریافت می‌کند و مختصات هواپیمای در حال رهاسازی کسری از ثانیه قبل از آن است و بنابراین می‌تواند مختصات خود را از زمان رهاسازی و پس از آن محاسبه کند. سوم، گزینه هدایت دستی «مرد در حلقه» وجود دارد که در آن افسر ارشد سلاح (WSO) به صفحه نمایش تلویزیونی کابین عقب نگاه می‌کند تا دید جستجوگر را که از طریق یک لینک داده هدایت فرمان فرکانس رادیویی به آنها ارسال می‌شود، ببیند
فرمان فرکانس رادیویی به آنها ارسال می‌شود، ببیند و از دسته کابین عقب برای کنترل بمب به سمت هدف استفاده می‌نماید. با یک افسر ارشد سلاح ماهر که «دست حساس» دارد، این روش هدایت به‌طور بالقوه دقیق‌ترین روشی است که امروزه برای مهمات هوایی استفاده می‌شود و هیچ فاصله خطای قابل اندازه‌گیری ندارد. عیب اصلی آن این است که فقط امکان هدایت یک بمب را در یک زمان فراهم می‌کند.
میدان تیر بوتوو یا میدان تیر بوتوو () یک محل اعدام پلیس مخفی شوروی بود که از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۵۳ در نزدیکی دروژژینو در منطقه لنینسکی، استان مسکو واقع شده بود. استفاده از آن برای اعدام دسته جمعی مستند شده است؛ به عنوان مکانی برای دفن دسته جمعی آماده شده بود. به گفته آرسنی روگینسکی، «میدان تیر» یک حسن تعبیر رایج بود که برای توصیف قطعات زمین مرموز و به شدت محافظت شده‌ای که کمیساریای خلق در امور داخلی در آستانه ترور بزرگ برای دفن دسته جمعی کنار گذاشته بود، به کار گرفته شد. بوتووو در طول پاکسازی بزرگ ژوزف استالین
گرفته شد. بوتووو در طول پاکسازی بزرگ ژوزف استالین برای اعدام‌های دسته جمعی و گورهای دسته جمعی مورد استفاده قرار گرفت و طبق اسناد، ۲۰۷۶۱ زندانی از ملیت‌های مختلف توسط کمیساریای خلق در امور داخلی و سازمان‌های جانشین آن به این مکان منتقل و اعدام شدند. تعداد دقیق قربانیان اعدام شده در بوتووو ناشناخته است زیرا تنها داده‌های ناقص از طبقه‌بندی خارج شده‌اند. از قربانیان برجسته در بوتووو می‌توان به گوستاو کلوتسیس، سرافیم چیچاگوف و سائول برون اشاره کرد؛ علاوه بر این، بیش از ۱۰۰۰ نفر از اعضای روحانیت ارتدکس روسیه نیز
بیش از ۱۰۰۰ نفر از اعضای روحانیت ارتدکس روسیه نیز در این مکان جان باختند. کلیسای ارتدکس روسیه در سال ۱۹۹۵ مالکیت بوتوو را به دست گرفت و دستور ساخت یک کلیسای یادبود بزرگ از دوران احیای روسیه را صادر کرد و مجموعه یادبود گور دسته جمعی را می‌توان روزانه بازدید کرد. تاریخچه. بوتووو اولین بار در متون تاریخی در سال ۱۵۶۸ به عنوان متعلق به فئودور دروژین، از بویارهای ایوان مخوف، ذکر شده است و این منطقه در جنوب مسکو تا قرن نوزدهم توسط شهرک کوچک کوسمودمیانسکویه دروژینو (که به نام قدیسان کاسما و دامیان نامگذاری شده
(که به نام قدیسان کاسما و دامیان نامگذاری شده بود) اشغال شده بود. در سال ۱۸۸۹، مالک این ملک، ان.ام. سولوووف، آن را به یک مزرعه بزرگ پرورش اسب با اصطبل و یک پیست اسب دوانی تبدیل کرد. نواده او، ای.آی. زیمین، پس از انقلاب اکتبر، مزرعه را در ازای حق فرار از کشور به بلشویک‌ها اهدا کرد و سپس مزرعه به مالکیت ارتش سرخ درآمد. در دهه ۱۹۲۰، ارتش سرخ این مکان را که اکنون رسماً بوتووو نام دارد و برگرفته از نام شهری در نزدیکی آن است، به OGPU، پلیس مخفی اتحاد جماهیر شوروی، به عنوان یک مستعمره کشاورزی واگذار کرد. در سال
به عنوان یک مستعمره کشاورزی واگذار کرد. در سال ۱۹۳۴، پس از آنکه OGPU در کمیساریای خلق در امور داخلی ادغام شد، بخشی از این ملک با حصار بلندی احاطه و به یک میدان تیر کوچک تبدیل شد. وحشت بزرگ (۱۹۳۷–۱۹۳۸). در ۳۱ ژوئیه ۱۹۳۷، کمیساریای خلق در امور داخلی فرمان شماره ۰۰۴۴۷ «دربارهٔ عملیات سرکوب کولاک‌های سابق، جنایتکاران و دیگر عناصر ضد شوروی» را صادر کرد و سرکوب سیاسی پس از آن منجر به سهمیه‌بندی گسترده احکام اعدام و اعدام شد. گورستان‌های محلی در مسکو قادر به پذیرش حجم عظیم قربانیان پاکسازی اعدام شده در زندان‌های
حجم عظیم قربانیان پاکسازی اعدام شده در زندان‌های منطقه نبودند. برای رسیدگی به این موضوع، کمیساریای خلق در امور داخلی دو مرکز ویژه جدید - بوتوو و میدان تیر کومونارکا - را به عنوان ترکیبی از محل اعدام و گور دسته جمعی اختصاص داد. در ۸ آگوست ۱۹۳۷، ۹۱ قربانی اول از زندان‌های مسکو به بوتوو منتقل شدند. طی ۱۴ ماه بعدی، ۲۰۷۶۱ نفر اعدام و متعاقباً در همان محل دفن شدند و ۱۰۰۰۰ تا ۱۴۰۰۰ نفر دیگر نیز در میدان تیر کومونارکا که در همان نزدیکی و در فاصله قرار داشت، تیرباران و دفن شدند. به سمت شمال غربی. به‌طور متوسط، در
و دفن شدند. به سمت شمال غربی. به‌طور متوسط، در طول پاکسازی بزرگ، روزانه ۵۰ نفر اعدام می‌شدند و برخی روزها هیچ اعدامی صورت نمی‌گرفت، در حالی که در روزهای دیگر صدها نفر تیرباران می‌شدند. سوابق نشان می‌دهد که شلوغ‌ترین روز در ۲۸ فوریه ۱۹۳۸ بود که ۵۶۲ نفر اعدام شدند. فرایند اجرا. قربانیان به محض صدور احکام توسط ارگان‌های غیرقضایی مانند کمیته‌های سه نفره، " "تروئیکا" " یا دو نفره " "دوویکا" " یا دادگاه نظامی دیوان عالی، جمع‌آوری می‌شدند. سپس آنها را با کامیون‌هایی با برچسب "نان" یا "گوشت" به بوتوو منتقل
با برچسب "نان" یا "گوشت" به بوتوو منتقل می‌کردند تا عملیات از دید ساکنان محلی پنهان بماند. برخی از زندانیان بلافاصله پس از ورود، هنگامی که کامیون آنها پر از مونوکسید کربن می‌شد، کشته می‌شدند و سپس اجساد در گودال‌های اطراف دفن می‌شدند. اکثر قربانیان به یک سربازخانه طولانی، ظاهراً برای معاینه پزشکی، هدایت می‌شدند، جایی که حضور و غیاب و تطبیق افراد با پرونده‌ها از جمله عکس‌ها انجام می‌شد. همین عکس‌های پرونده‌های کمیساریای خلق در امور داخلی بعداً به عنوان یادبود قربانیان عمل می‌کردند. تنها پس از تکمیل مدارک،
قربانیان عمل می‌کردند. تنها پس از تکمیل مدارک، حکم اعدام را اعلام می‌کردند. پس از طلوع آفتاب، مأموران کمیساریای خلق در امور داخلی، که اغلب از سطل ودکایی که در اختیارشان قرار می‌گرفت مست می‌شدند، زندانیان را از پادگان‌ها دور می‌کردند و از فاصله نزدیک، اغلب با یک تپانچه ناگانت ام۱۸۹۵، به پشت سرشان شلیک می‌کردند. افراد تیرباران شده بلافاصله یا مدت کوتاهی پس از آن، در یکی از ۱۳ خندق که در مجموع بودند، انداخته می‌شدند. طول داشت. عرض هر خندق ۴ تا ۵ متر (~۱۶ فوت) و عمق آن تقریباً . اعدام‌ها و دفن‌ها بدون اطلاع به
عمق آن تقریباً . اعدام‌ها و دفن‌ها بدون اطلاع به بستگان و بدون برگزاری مراسم تشییع جنازه در کلیسا یا اماکن عمومی انجام می‌شد. بستگان کسانی که تیرباران شده بودند، تنها از سال ۱۹۸۹ شروع به دریافت گواهی‌هایی کردند که تاریخ و علت دقیق مرگ را نشان می‌داد. قربانیان. قربانیان در بوتوو «دشمن مردم» تلقی می‌شدند و از تمام بخش‌های جامعه شوروی و ملیت‌های مختلف بودند و بسیاری از آنها بدون اینکه بفهمند به چه جنایاتی متهم شده‌اند، جان باختند. آنها شامل کارگران، دهقانان، کولاک‌ها، گارد سفید سابق و دیگر «عناصر ضد شوروی»،
کولاک‌ها، گارد سفید سابق و دیگر «عناصر ضد شوروی»، اشراف روسی و نخبگان پیش از انقلاب، بلشویک‌های قدیمی، ژنرال‌های نظامی، ورزشکاران، خلبانان و هنرمندان، «عناصر اجتماعی خطرناک» مانند ولگردها، گدایان، دزدان، مجرمان خرده‌پا و کسانی که به «تحریک و تبلیغ ضد شوروی» متهم بودند، بودند. قربانیان عمدتاً مرد بودند (۹۵٫۸۶٪) و اکثر آنها هنگام مرگ بین ۲۵ تا ۵۰ سال سن داشتند. در میان اعدام‌شدگان، ۱۸ نفر بالای ۷۵ سال و ۱۰ نفر کودک ۱۵ سال و کمتر بودند. جوان‌ترین فرد اعدام شده، میشا شامونین ۱۳ ساله، یک کودک یتیم و خیابانی، به
میشا شامونین ۱۳ ساله، یک کودک یتیم و خیابانی، به جرم سرقت دو قرص نان بود. بیش از ۶۰ ملیت مختلف نیز در میان قربانیان حضور داشتند، از جمله ۷۵۵ اوکراینی، فرانسوی، آمریکایی، ایتالیایی، چینی و ژاپنی. نزدیک به ۱۰۰۰ روحانی ارتدکس روسی و همچنین روحانیون لوتری، پروتستان و کاتولیک، عمدتاً از لهستان یا اتریش، در بوتوو اعدام شدند. به‌طور خاص، کومونارکا شاهد اعدام چهره‌های سیاسی و عمومی برجسته از لیتوانی، لتونی و استونی و رهبران کمینترن از آلمان، رومانی، فرانسه، ترکیه، بلغارستان، فنلاند و مجارستان بود. اکثر رهبران ارشد
فنلاند و مجارستان بود. اکثر رهبران ارشد مغولستان، از جمله نخست‌وزیر سابق آناندین آمار و ۲۸ نفر از همکارانش، در ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۱ در کومونارکا اعدام شدند. مرگ‌های قابل توجه. جایگاه بوتوو به عنوان محل اصلی اعدام به این معنی بود که بسیاری از افراد سرشناس در این مکان کشته و دفن شدند، از جمله فرمانده نظامی شوروی، هایک بژیشکیان؛ سیاستمدار تزاری ولادیمیر دژونوفسکی؛ نقاش الکساندر دروین، بازیگر فیلم ماریا لیکو و عکاس گوستاو کلوتسیس که همگی لتونیایی بودند؛ اسقف ارتدکس سرافیم چیچاگوف و شاهزاده دیمیتری شاخوفسکوی؛ رئیس
سرافیم چیچاگوف و شاهزاده دیمیتری شاخوفسکوی؛ رئیس سابق دومای دولتی فئودور گولووین؛ اولین خلبان روس، نیکولای دانیلوفسکی؛ آهنگساز میخائیل خیترووو-کرامسکوی؛ فیزیکدان نظری هانس هلمن؛ انسان‌شناس ایوار لاسی؛ پنج ژنرال تزاری و نمایندگان خانواده‌های اشرافی روس مانند روستوپچین‌ها، توچکوف‌ها، گاگارین‌ها، اوبولنسکی‌ها، اولسوفیف‌ها و بیبیکوف‌ها. بسیاری از اعضای حزب کمونیست آلمان (KPD) نیز در میان قربانیان بودند، به عنوان مثال هرمان توبنبرگر و والتر هانیش، که بیش از دویست نفر از آنها با تأیید صریح رهبران KPD ، ویلهلم
نفر از آنها با تأیید صریح رهبران KPD ، ویلهلم پیک و والتر اولبریشت، تیرباران شدند، گفته می‌شود که توسط هربرت ونر، که در آن زمان هنوز عضو دفتر سیاسی KPD بود، به کمیساریای خلق در امور داخلی لو داده شده بودند. میراث. میدان تیر بوتوو به شدت توسط کاگ‌ب شوروی و پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، تا سال ۱۹۹۵ توسط FSK روسیه محافظت می‌شد. در ۷ ژوئن ۱۹۹۳، گروه کوچکی از فعالان، مقامات و برخی از بستگان کسانی که در بوتوو جان باختند، از این مکان بازدید کردند. در اکتبر ۱۹۹۳، پلاکی افتتاح شد که روی آن نوشته شده
اکتبر ۱۹۹۳، پلاکی افتتاح شد که روی آن نوشته شده بود: «در این منطقه از میدان تیر بوتوو، چندین هزار نفر، در سال‌های ۱۹۳۷–۱۹۳۸، مخفیانه تیرباران و دفن شدند.» یک سال بعد، علاقه کلیسای ارتدکس روسیه به این مکان زمانی برانگیخته شد که بایگانی‌کنندگان کشف کردند که سرافیم چیچاگوف، متروپولیتن لنینگراد و چهره ارشد کلیسا، در آنجا کشته شده است. در سال ۱۹۹۵، سازمان‌های امنیتی روسیه، بوتوو و کومونارکا را برای «استفاده بدون محدودیت زمانی» به کلیسای ارتدکس روسیه منتقل کردند. یک کلیسای چوبی کوچک، کلیسای شهیدان و
منتقل کردند. یک کلیسای چوبی کوچک، کلیسای شهیدان و اعتراف‌کنندگان جدید روسیه، در ۱۶ ژوئن ۱۹۹۶ افتتاح شد. کلیسای رستاخیز، سازه‌ای بزرگتر از سنگ سفید، در سال ۲۰۰۷ تکمیل شد. در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۷، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، هفتادمین سالگرد سرکوب‌ها را با بازدید از میدان تیر بوتوو گرامی داشت و مرگ قربانیان را به «افراط در درگیری‌های سیاسی» نسبت داد. برخی از کسانی که به این اظهارات پوتین اشاره کردند، انتقاد کردند و گفتند که این اظهارات نشان دهنده شکست او، و شاید شکست کل جامعه روسیه، در درک این واقعیت است که
شکست کل جامعه روسیه، در درک این واقعیت است که قربانیان بوتوو نه به دلیل مخالفت سیاسی با استالین، بلکه صرفاً به دلیل پیشینه، ملیت یا اینکه صرفاً در مکانیسم پاکسازی که به دنبال سرکوب یا حذف بخش بزرگی از مخالفان بالقوه حکومت استالین بود، کشته شدند.
جزایر پریبیلوف () (که در گذشته با عنوان جزایر فک خزپوش شمالی شناخته می‌شدند؛ به زبان آلیوتی: "Amiq"، به روسی: "Острова Прибылова") گروهی از جزایر آتشفشانی هستند که در سواحل جنوب‌غربی آلاسکا و در دریای برینگ قرار دارند. این جزایر در حدود ۳۲۰ کیلومتری شمال آنالاسکا و همچنین ۳۲۰ کیلومتری جنوب‌غرب کیپ نیونهام واقع شده‌اند و بخشی از پناهگاه ملی حیات‌وحش دریایی آلاسکا محسوب می‌شوند. فاصلهٔ آن‌ها تا سواحل سیبری حدود ۸۰۰ کیلومتر است. این چهار جزیره که مجموع مساحت آن‌ها حدود ۲۰۰ کیلومتر مربع است، عمدتاً صخره‌ای
آن‌ها حدود ۲۰۰ کیلومتر مربع است، عمدتاً صخره‌ای هستند و پوشیده از توندرا. طبق سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا، جمعیت آن‌ها ۵۷۲ نفر بوده‌است. جزایر اصلی. دو جزیرهٔ اصلی سنت پاول و سنت جرج هستند. جزیرهٔ اول در روز عید پطرس و پولس کشف شد و به همین نام نام‌گذاری شد؛ جزیرهٔ دوم احتمالاً به نام کشتی‌ای که گاوریل پریبیلوف با آن سفر می‌کرد نامیده شده‌است. جزایر کوچک‌تر جزیرهٔ سمور و جزیرهٔ گراز دریایی نیز در نزدیکی سنت پاول قرار دارند. مساحت مجموع این جزایر ۱۹۵ کیلومتر مربع است و همگی بخشی از واحد دریای برینگ در
مربع است و همگی بخشی از واحد دریای برینگ در پناهگاه ملی حیات‌وحش دریایی آلاسکا هستند. تجارت پوست فک. اگرچه در سنت‌های شفاهی آلیوتها آمده که این جزایر گه‌گاه مورد بازدید قرار می‌گرفتند، اما شواهد باستان‌شناسی یا تاریخی از سکونت بومیان در این جزایر پیش از دورهٔ روس‌ها در دست نیست. در دههٔ ۱۷۸۰، روس‌ها متوجه مهاجرت سالانهٔ فک خزپوش شمالی شدند. این فک‌ها در پاییز به شمال بازمی‌گشتند و محل زادآوری ناشناخته‌شان مورد توجه شکارچیان روس قرار گرفت. در سال ۱۷۸۶، گاوریل پریبیلوف، یکی از کارکنان شرکت لبدف-لاستوچکین،
پریبیلوف، یکی از کارکنان شرکت لبدف-لاستوچکین، برخلاف دستور برای یافتن این مکان سفر کرد و کلونی‌هایی با میلیون‌ها فک خزپوش یافت. این جزایر محل نخستین آرتل این شرکت در آمریکای روسیه شد. پس از تشکیل کمپانی روسی-آمریکایی، بهره‌برداری روس‌ها ادامه یافت. پس از خرید آلاسکا توسط ایالات متحده در سال ۱۸۶۷، این جزایر در اختیار شرکت بازرگانی آلاسکا و سپس شرکت بازرگانی آمریکای شمالی قرار گرفت. اما با افزایش شکار دریایی، صنعت فک کاهش یافت. در سال ۱۹۱۱، کنوانسیون فک خزپوش اقیانوس آرام شمالی میان بریتانیا، ژاپن، روسیه و
اقیانوس آرام شمالی میان بریتانیا، ژاپن، روسیه و ایالات متحده به امضا رسید تا شکار محدود شود. طبق قانون فک خزپوش سال ۱۹۶۶، شکار در پریبیلوف ممنوع شد، به‌جز برای آلیوت‌های بومی جهت تأمین نیازهای معیشتی. آمبروز بیرس در اثر طنزآمیز خود "فرهنگ شیطان" پیشنهاد کرده بود که شعار جزیره "locus sigilli" (به معنی "محل مهر") باشد. ناحیهٔ تاریخی جزیرهٔ فک. روی چپمن اندروز، جانورشناس و دیرینه‌شناس، در سال ۱۹۱۳ با کشتی ادونچرس از این جزایر بازدید کرد. فیلم‌های او از فک‌ها منجر به تلاش‌هایی برای حفاظت از آن‌ها شد.
فک‌ها منجر به تلاش‌هایی برای حفاظت از آن‌ها شد. ساختمان‌های مرتبط با شکار فک خزپوش شمالی در سنت جرج و سنت پاول، امروزه جزئی از منطقهٔ ثبت ملی اماکن تاریخی هستند. امروز. ساکنان این جزایر عمدتاً در شهرهای سنت پاول و سنت جرج زندگی می‌کنند. جمعیت سنت پاول طبق سرشماری ۲۰۱۰ برابر با ۴۷۹ نفر است و اقتصاد آن بر پایهٔ صید سالانهٔ خرچنگ برفی، صید ماهی لوزی‌ماهی، و خدمات به ناوگان‌های ماهیگیری دریای برینگ استوار است. همچنین بسیاری در خدمات دولتی فدرال مشغول به‌کار هستند. گارد ساحلی ایالات متحده آمریکا پایگاهی در این
گارد ساحلی ایالات متحده آمریکا پایگاهی در این جزیره دارد و اداره ملی اقیانوسی و جوی و خدمات هواشناسی ملی نیز در آن حضور دارند. در سنت جرج نیز حدود ۱۰۲ نفر زندگی می‌کنند و اقتصاد آن مشابه سنت پاول است. جزایر پریبیلوف از مقاصد مهم پرنده‌نگری هستند و بیش از ۲۱۰ گونه پرنده در آن‌ها شناسایی شده‌است. سالانه حدود دو میلیون پرنده دریایی در این جزایر لانه‌سازی می‌کنند. صخره‌های بلند جزیرهٔ سنت پاول، موسوم به دیوار ریج، از نقاط محبوب در میان پرنده‌نگرهاست.
قرص‌های آشکارساز جرم دندان، قرص‌های جویدنی هستند که پلاک دندان را قابل مشاهده می‌کنند. این قرص‌ها که در بسیاری از کشورها بدون نسخه فروخته می‌شوند، حاوی یک رنگ (معمولاً یک رنگ گیاهی، مانند فلوکسین B) هستند که پلاک را به رنگ روشن (معمولاً قرمز یا آبی) درمی‌آورند. پس از مسواک‌زدن، فرد یک قرص را می‌جود و دهان خود را شستشو می‌دهید. لکه‌های رنگی روی دندان‌ها، نواحی باقی‌مانده پلاک پس از مسواک‌زدن را نشان می‌دهند و بازخوردی برای بهبود تکنیک مسواک‌زدن ارائه می‌دهند. برای معاینه شخصی، ممکن است به یک آینه دندانپزشکی
برای معاینه شخصی، ممکن است به یک آینه دندانپزشکی نیاز باشد. انواع پیچیده‌تر عوامل آشکارساز پلاک حاوی چندین رنگ هستند که به‌طور انتخابی پلاک‌های با سنین مختلف را رنگ می‌کنند. در رایج‌ترین نوع، پلاک نابالغ به رنگ قرمز، پلاک بالغ به رنگ بنفش و پلاک اسیدی پاتولوژیک به رنگ آبی درمی‌آید. این به دلیل شستشوی پلاک نابالغ توسط رنگ آبی و تجزیه رنگ قرمز توسط اسید است. در واقع، رنگ قرمز پلاک جدید را نشان می‌دهد، در حالی که رنگ آبی پلاک قدیمی را نشان می‌دهد و رنگ بنفش/صورتی پلاک‌های قدیمی و جدید انباشته شده را که به هم
پلاک‌های قدیمی و جدید انباشته شده را که به هم چسبیده‌اند و باعث عفونت می‌شوند، نشان می‌دهد. قرص‌های آشکارساز معمولاً توسط افرادی که تحت درمان ارتودنسی هستند برای جلوگیری از تجمع پلاک در مناطقی که مسواک‌زدن آنها سخت‌تر است، استفاده می‌شوند. اریتروسین نمونه‌ای از رنگی است که به عنوان «عامل آشکارساز پلاک دندان» کاربرد ثبت شده دارد.
نینا هایمز (؛ زادهٔ ۱۹۵۲) استاد ممتاز پژوهشی بازنشسته زبان‌شناسی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس است.
ضد فلسفه (به انگلیسی: "Antiphilosophy") جریانی فکری و انتقادی است که در تاریخ اندیشه با هدف به چالش کشیدن بنیان‌ها، روش‌ها، و اهداف فلسفه سنتی شکل گرفته است. این دیدگاه نه صرفاً رد فلسفه، بلکه تلاشی برای افشای تناقض‌ها، محدودیت‌ها، و پیش‌فرض‌های نادیده‌گرفته‌شده‌ی آن است. ضد فلسفه با متفکرانی مانند فردریش نیچه، لودویگ ویتگنشتاین، و سورن کی‌یرکگور پیوند خورده و به‌ویژه توسط آلن بدیو، فیلسوف فرانسوی معاصر، به‌صورت مفهومی صورت‌بندی شده است. این جریان بر نقد نظریه‌پردازی‌های متافیزیکی، استدلال‌های پیشینی، و
نظریه‌پردازی‌های متافیزیکی، استدلال‌های پیشینی، و مشکلات فلسفی به‌عنوان سوءتفاهم‌های زبانی یا مفهومی تأکید دارد و گاهی فعالیت‌های عملی مانند هنر، سیاست، یا علم را به‌عنوان جایگزین‌های معنادار پیشنهاد می‌دهد.ضد فلسفه در طول تاریخ اندیشه، از سوفسطاییان یونان باستان تا فیلسوفان مدرن و پسامدرن، تأثیرات عمیقی بر فلسفه و فرهنگ گذاشته است. این دیدگاه با دعوت به بازنگری در روش‌های فلسفی، به‌عنوان محرکی برای نوآوری در اندیشه فلسفی عمل کرده و در عین حال مناقشات متعددی را برانگیخته است. تاریخچه. در حالی‌که ریشه‌های
را برانگیخته است. تاریخچه. در حالی‌که ریشه‌های ضد فلسفه را می‌توان به دوران باستان بازگرداند—برای نمونه در شک‌گرایی پیرون یا موضع‌های انتقادی آرکسیلاوس که قطعیت‌های فلسفی را به چالش می‌کشیدند—با این حال، انسجام و تبلور این جریان، در قالب گفتمانی منسجم و متفکرانه، عمدتاً در دوران مدرن و با اندیشه‌های فردریش نیچه پدیدار شد. ضد فلسفه نه صرفاً انکار فلسفه، بلکه تلاشی برای عبور از محدوده‌های تثبیت‌شده‌ی آن است، که با نقد پیش‌فرض‌های متافیزیکی و عقلانی همراه است. ویژگی محوری اندیشه‌ی نیچه در نقد بنیادین او به
ویژگی محوری اندیشه‌ی نیچه در نقد بنیادین او به مفاهیم متافیزیکی چون حقیقت، اخلاق و علیت نهفته است. او باور داشت که این مفاهیم بازتاب ساختارهای دینی‌اند که در قامت فلسفه عقلانی بازتولید شده‌اند. و نیروی آفرینندگی زندگی را سرکوب می‌کنند. نیچه در «تبارشناسی اخلاق» با رویکردی روان‌شناختی و تاریخی نشان داد که «خیر» و «شر» نه داده‌هایی ماورایی، بلکه برساخته‌های گفتمانی‌اند سپس در قرن بیستم، لودویگ ویتگنشتاین در مرحله‌ی دوم اندیشه‌اش، به‌ویژه در اثر بنیادین «پژوهش‌های فلسفی»، از نظام‌سازی نظری عبور کرد و فلسفه را
فلسفی»، از نظام‌سازی نظری عبور کرد و فلسفه را به‌مثابه درمان در نظر گرفت. او استدلال کرد که بسیاری از مسائل فلسفی نتیجه‌ی کژفهمی‌های زبانی‌اند و کار فیلسوف، پاک‌سازی زبان از ابهام است. توجه به سوژه‌ی مدرن و بحران آن در اندیشه‌ی ژاک لاکان به اوج رسید. لاکان با تلفیق روان‌کاوی فرویدی، ساختارگرایی زبان‌شناختی و منطق ریاضی، تصویری نو از انسان ارائه داد که نه بر پایه‌ی شفافیت خودآگاهی، بلکه در گسست‌های نمادین تعریف می‌شود. او با تمایز میان ساحت‌های «خیالی»، «نمادین» و «واقعی»، جایگاه سوژه را در رابطه با زبان و
و «واقعی»، جایگاه سوژه را در رابطه با زبان و ناخودآگاه بازشناسی کرد. در خوانش آلن بدیو، این سه چهره—نیچه، ویتگنشتاین و لاکان—هر یک نماینده‌ی قلمرویی خاص در ضد فلسفه‌اند: نیچه با سیاست و اراده به قدرت، ویتگنشتاین با زبان و هنر، و لاکان با علم و روان‌کاوی. بدیو تأکید می‌کند که ضد فلسفه، با وجود تضاد ظاهری با فلسفه، در درون آن باقی می‌ماند و تنش‌های خلاقانه‌ای ایجاد می‌کند. از این منظر، ضد فلسفه را نمی‌توان صرفاً انکار فلسفه دانست، بلکه شیوه‌ای برای اندیشیدن در حاشیه‌ی فلسفه است که جای حقیقت مطلق را با زبان،
حاشیه‌ی فلسفه است که جای حقیقت مطلق را با زبان، ناخودآگاه و تاریخ پر می‌کند. این تقابل، فلسفه را به بازنگری و تحول وامی‌دارد. ریشه‌های این جریان در بحران‌های مدرنیتۀ متأخر و فروپاشی افق‌های متافیزیکی کلاسیک ردیابی‌پذیر است. ضد فلسفه به‌عنوان پاسخی به بن‌بست‌های عقلانیت ابزاری، امکان‌های نوینی برای اندیشیدن به سوژه و معنا فراهم می‌آورد. مؤلفه‌های اصلی ضد فلسفه شامل نقد تئوری به سود تفسیر، نفی نظام‌مندی به نفع پراکندگی، تحلیل روانی و زبان‌شناختی به جای فلسفه‌ی ذهن، و تأکید بر رخداد و لحظه‌های استثنایی است.
ذهن، و تأکید بر رخداد و لحظه‌های استثنایی است. این مؤلفه‌ها ضد فلسفه را به گفت‌وگویی خلاقانه با فلسفه بدل کرده‌اند. پس ضد فلسفه را باید به‌مثابه هم‌زیستی ناهمگون در سنت فلسفی نگریست؛ جریانی که تضاد و زایش را در خود حفظ می‌کند و فلسفه را از درون متحول می‌سازد. واقعیت آن است که پرسش‌های ضد فلسفه—از سرشت زبان تا بنیادهای اخلاق—همچنان در کانون اندیشه‌ی معاصر قرار دارند. مواجهه با ضد فلسفه، نه پایان فلسفه، بلکه آغازی برای بازاندیشی در امکان‌های آن است. رویکرد ضد فلسفی، به‌ویژه در سنت قاره‌ای، ابزاری برای نقد
ضد فلسفی، به‌ویژه در سنت قاره‌ای، ابزاری برای نقد روایت‌های کلان فراهم می‌آورد و فلسفه را از ذات‌گرایی به فرآیند سوق می‌دهد. یگانگی مفاهیم در ضد فلسفه دروغین است؛ معنا در تکه‌پاره‌های گفتمانی و تاریخی شکل می‌گیرد و با ادبیات، شعر و هنر هم‌پوشانی می‌یابد. این رویکرد نشان می‌دهد که ضد فلسفه، اگرچه نفی کلیت فلسفه را هدف می‌گیرد، بیانگر تمنای فلسفه‌ای متعالی است که در گسست، تردید و تناقض امکان‌های نو می‌گشاید. ویژگی‌ها. ضد فلسفه بیش از آنکه یک مکتب واحد و منسجم باشد، مجموعه‌ای از رویکردها و مواضع انتقادی است
باشد، مجموعه‌ای از رویکردها و مواضع انتقادی است که در نفی، به چالش کشیدن یا جابجایی بنیادهای فلسفه سنتی اشتراک دارند. این رویکردها اغلب با اولویت‌بخشی به حوزه‌هایی مانند عمل، ایمان، هنر، سیاست یا علم، ادعای فلسفه مبنی بر دستیابی به حقیقت مطلق و ارائهٔ یک نظام جامع عقلانی را زیر سؤال می‌برند. در ادامه، برخی از ویژگی‌های کلیدی و مواضع ضد فلسفی در قالب موارد مطالعاتی مشخص بررسی می‌شوند. نقد نظام‌های کل‌گرا و جهان‌شمول. یکی از ویژگی‌های اصلی ضد فلسفه، حمله به نظام‌های فلسفی جامع و کل‌گرایی است که مدعی تبیین
نظام‌های فلسفی جامع و کل‌گرایی است که مدعی تبیین کامل هستی و ارائهٔ اصول اخلاقی جهان‌شمول هستند. این رویکردها، به‌ویژه فلسفهٔ هگل و کانت را هدف قرار می‌دهند و در مقابل مفاهیم انتزاعی و کلی، بر تجربهٔ انضمامی، فردی و پیشافلسفی تأکید می‌کنند. اولویت امر انضمامی بر امر کلی: کی‌یرکگور و لویناس. در این دیدگاه، تجربهٔ اخلاقی انضمامی و رابطهٔ فردی با «دیگری»، بر هرگونه نظام اخلاقی مبتنی بر اصول کلی و عقلانی مقدم شمرده می‌شود. سورن کی‌یرکگور در کتاب "ترس و لرز"، با تحلیل داستان قربانی کردن اسماعیل توسط ابراهیم،