payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایبلو (به انگلیسی: IBLO) یک برند در حوزه طراحی و تولید مبلمان است که در تیر ۱۳۹۸ توسط حسین کاظمی بنیان‌گذاری شد. این برند به دلیل رویکرد مینیمال، استفاده از متریال باکیفیت و توجه به جزئیات در طراحی شناخته می‌شود. تاریخچه. ایده شکل‌گیری ایبلو بر پایه این دیدگاه بود که مبلمان تنها یک وسیله کارکردی نیست، بلکه بخشی از هویت بصری و تجربه روزمره افراد است. نخستین مجموعه محصولات این برند در سال ۱۳۹۸ عرضه شد و با استقبال مشتریان و طراحان داخلی مواجه گردید. محصولات. محصولات ایبلو شامل انواع مبل، میز ناهارخوری، میز
محصولات ایبلو شامل انواع مبل، میز ناهارخوری، میز عسلی، صندلی، تخت خواب، بین بگ، گلیم دستباف و اکسسوری‌های دکوراسیون داخلی است. طراحی‌های این برند اغلب مینیمال و با رنگ‌بندی‌های ملایم انجام می‌شود و استفاده از چوب طبیعی و پارچه‌های باکیفیت از ویژگی‌های ثابت آن است. نام‌گذاری محصولات الهام‌گرفته از طبیعت، هنر و فرم‌های ساده است. همکاری‌ها. در سال ۱۴۰۱، ایبلو همکاری خود را با پلتفرم دیجی‌کالا آغاز کرد و محصولاتش را از طریق این بستر به فروش رساند. این موضوع در رسانه‌های داخلی نیز بازتاب یافت و به توسعه حضور
رسانه‌های داخلی نیز بازتاب یافت و به توسعه حضور آنلاین برند کمک کرد.
رابرت پوگ هریسون، محقق ادبی، منتقد فرهنگی و روشنفکر عمومی آمریکایی است. او استاد بازنشسته زبان فرانسه و ایتالیایی و استاد بازنشسته ادبیات ایتالیایی، روزینا پیروتی، در دانشگاه استنفورد است. هریسون به خاطر مطالعاتش در مورد دانته، و شعر قرون وسطایی ایتالیایی و همچنین به خاطر تأملات فلسفی و فرهنگی گسترده‌ترش در مورد طبیعت، مرگ و میر و وضعیت انسان شناخته شده است. او همچنین خالق و مجری پادکست ادبی طولانی مدت "با عنوان «نظرات (دربارهٔ زندگی و ادبیات)»" است. او از سال ۲۰۰۷ عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا بوده است. در
۲۰۰۷ عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا بوده است. در اکتبر ۲۰۱۴، دولت فرانسه به او نشان "شوالیه" هنر و ادبیات اعطا کرد. زندگی‌نامه. هریسون در ازمیر ترکیه متولد شد و تا سن دوازده سالگی در آنجا زندگی کرد. پس از مرگ پدر آمریکایی‌اش، هریسون به همراه خانواده‌اش به رم، شهر مادری مادر ایتالیایی‌اش، نقل مکان کرد. او در مدرسه بین‌المللی رم، که در آنجا زیر نظر معلمانی با پیشینه‌های متنوع، از جمله شاعر ایرلندی، دزموند اوگریدی، تحصیل کرد، تحصیل کرد. هریسون اغلب این دوره، به ویژه تأثیر معلمان انگلیسی‌اش در اوایل دهه ۱۹۷۰، را
تأثیر معلمان انگلیسی‌اش در اوایل دهه ۱۹۷۰، را در شکل‌گیری حساسیت‌های ادبی خود مؤثر دانسته است. او تحصیلات عالی خود را در ایالات متحده ادامه داد و در سال ۱۹۷۶ مدرک لیسانس علوم انسانی خود را از دانشگاه سانتا کلارا دریافت کرد. پس از یک دوره اکتشاف، وارد دوره تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کرنل شد و در سال ۱۹۸۴ دکترای خود را در رشته مطالعات عاشقانه با پایان‌نامه‌ای در مورد «زندگی نو» اثر دانته به پایان رساند. در سال ۱۹۸۵، او استادیار مهمان در گروه زبان فرانسه و ایتالیایی در استنفورد را پذیرفت. در سال ۱۹۸۶، او به
در استنفورد را پذیرفت. در سال ۱۹۸۶، او به عنوان استادیار به هیئت علمی پیوست. در سال ۱۹۹۲ به او کرسی استادی اعطا شد و در سال ۱۹۹۵ به استاد تمام ارتقا یافت در سال ۱۹۹۷، استنفورد کرسی روزینا پیروتی را به او پیشنهاد داد. در سال ۲۰۰۲، او به عنوان رئیس گروه زبان فرانسه و ایتالیایی منصوب شد که تا سال ۲۰۱۰ همچنان در این سمت باقی ماند. در سپتامبر ۲۰۱۴، او بار دیگر رئیس این گروه شد. او در سال ۲۰۲۴ بازنشسته شد و اکنون استاد ممتاز است. او حرفه دانشگاهی خود را به عنوان یک محقق دانته آغاز کرد و کتاب «"جسد بئاتریس"» را
یک محقق دانته آغاز کرد و کتاب «"جسد بئاتریس"» را در سال ۱۹۸۸ منتشر کرد. آثار او به سرعت گسترش یافت و به‌طور گسترده به سنت ادبی و فلسفی غرب پرداخت و بر جایگاه انسان در طبیعت و آنچه او «مبانی هومیک» فرهنگ انسانی می‌نامد، تمرکز کرد. در سال ۱۹۹۲، او "کتاب «جنگل‌ها: سایه تمدن»" را منتشر کرد که تاریخچه‌ای گسترده از نقش مذهبی، اسطوره‌ای، ادبی و فلسفی جنگل‌ها در تخیل غربی است. در سال ۲۰۰۳، او "کتاب «سلطه مردگان» را" منتشر کرد که در آن به بررسی روابط زندگان با مردگان در تعدادی از حوزه‌های سکولار، از جمله مکان‌های
در تعدادی از حوزه‌های سکولار، از جمله مکان‌های دفن، خانه‌ها، وصیت‌نامه‌ها، تصاویر، رؤیاها و نهادهای سیاسی می‌پردازد. هریسون در کتاب خود "با عنوان «باغ‌ها: مقاله‌ای در باب وضعیت بشر»" (۲۰۰۸)، بر نقشی که مراقبت و کشت در فرهنگ انسانی ایفا می‌کند، تمرکز کرد و استدلال کرد که باغ‌ها مظهر «رسالت مراقبت» هستند که هسته درونی بشریت ما را تعریف می‌کند. او همچنین چندین مقاله برای مجله نیویورک ریویو آو بوکز نوشته است که از سال ۲۰۰۹ به‌طور منظم در آن مطلب می‌نویسد. او مقالاتی در مورد جان مویر، تئودور روزولت، رالف والدو
در مورد جان مویر، تئودور روزولت، رالف والدو امرسون، جاکومو لئوپاردی، دانته آلیگیری، هارولد بلوم، کتاب مقدس شاه جیمز، تاریخ طبیعی آمریکا و مارگارت فولر نوشته است. او همچنین اخیراً نقدی بر فرهنگ سیلیکون ولی در وبلاگ آنلاین نیویورک ریویو آو بوکز نوشته است. او همچنین با فایننشال تایمز همکاری داشته و ترجمه انگلیسی کتاب «زیبالدونه» اثر جاکومو لئوپاردی را نقد کرده است. نظرات دارای عنوان. «نظرات تحت عنوان» یک برنامه گفتگوی ادبی است که توسط رابرت پی. هریسون اجرا می‌شود. این برنامه در سال ۲۰۰۵ آغاز شد و به صورت
می‌شود. این برنامه در سال ۲۰۰۵ آغاز شد و به صورت پادکست در دسترس است. موضوعات برنامه طیف گسترده‌ای از موضوعات مربوط به ادبیات، ایده‌ها و تجربه‌های زیسته را در بر می‌گیرد. این برنامه‌ها معمولاً گفتگویی تک به تک با یک مهمان ویژه در مورد موضوعات یا نویسندگان منتخبی هستند که او به‌طور خاص حق اظهار نظر در مورد آنها را دارد. از جمله مهمانان می‌توان به ورنر هرتزوگ، مریلین رابینسون، ریچارد رورتی و پل آر. ارلیش اشاره کرد. این برنامه در استودیو از استنفورد (کالیفرنیا) پخش می‌شود.
سلسته دالا پورتا (ایتالیایی: Celeste Dalla Porta ) زاده ۲۴ دسامبر ۱۹۹۷ بازیگر ایتالیایی است. او با ایفای نقش شخصیت اصلی در فیلم "پارتنوپه" (۲۰۲۴) ساختهٔ پائولو سورنتینو به شهرت رسید. زندگی‌نامه. دالا پورتا در ۲۴ دسامبر ۱۹۹۷ در مونتزا، لمباردی، ایتالیا به دنیا آمد. او نوهٔ عکاس اوگو مولاس و دختر نوازندهٔ کنترباس جاز، پائولینو دالا پورتا است. در سال ۲۰۱۷ از آموزشگاه هنر بررا فارغ‌التحصیل شد. در سال ۲۰۱۹ به رم نقل مکان کرد و در تحصیل کرد و دیپلم بازیگری گرفت. او در دوران دانشجویی در فیلم "دست خدا" (۲۰۲۰) ظاهر
در دوران دانشجویی در فیلم "دست خدا" (۲۰۲۰) ظاهر شد، اما صحنهٔ او در تدوین نهایی حذف شد. در سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ در چند فیلم کوتاه حضور داشت و به‌ویژه در مجموعه فیلم‌های کوتاه "آینه سرخ" (۲۰۲۲) در نقش سوفیا بازی کرد. نخستین حضور بلند او در فیلم "چه کسی از دکتر کریمر می‌ترسد؟" (۲۰۲۰) بود و در ۲۰۲۴ با بازی در "پارتنوپه" ساختهٔ پائولو سورنتینو به شهرت رسید. او برای این نقش برندهٔ جایزه داوید دی دوناتلو در بخش استعدادهای نو شد. در سال ۲۰۲۵، دالا پورتا در موزیک‌ویدئوی "Incoscienti giovani" از آکیله لائورو حضور
"Incoscienti giovani" از آکیله لائورو حضور یافت.
ایتالیایی و رومانیایی، اگرچه زبان‌های رومی‌تبار نزدیکی هستند، اما در بسیاری از جنبه‌های واج‌شناسی، دستور زبان و واژگان با هم تفاوت دارند. ایتالیایی به زیرمجموعه‌ای از زبان‌های رومی‌تبار معروف به ایتالیایی-غربی تعلق دارد، در حالی که رومانیایی به گروه رومی‌تبار شرقی تعلق دارد. تطابق‌های زبانی بین ایتالیایی و رومانیایی. یکی از عوامل مهم در ارتباط زبانی بین ایتالیا و رومانی، شباهت بین زبان‌های ملی مربوط است. مطالعات در مورد این شباهت، و به‌طور کلی در مورد تطابق‌های زبانی رومانیایی و گویش‌های آن با سایر زبان‌ها
زبانی رومانیایی و گویش‌های آن با سایر زبان‌ها و گویش‌های رومی، در قرن نوزدهم آغاز شد، زمانی که با مکتب ترانسیلوانیا، یک جنبش فرهنگی برای کشف مجدد ریشه‌های لاتین زبان رومانیایی آغاز شد. تحقیقات زبان‌شناسی متعددی از اواسط قرن برای بررسی و مستندسازی این ریشه‌ها انجام شد و انگیزه این محققان در معرفی استفاده از الفبای لاتین در رومانیایی به جای الفبای سیریلیک نیز از اهمیت کمتری برخوردار نبود. ویژگی‌های کلی زبان رومانیایی. زبان رومانیایی، در میان زبان‌های اصلی رومی، نزدیکترین زبان به ایتالیایی است. ساختار دستوری
نزدیکترین زبان به ایتالیایی است. ساختار دستوری آن، صرف لاتینِ حالت مفعولی و مفعولی مفرد مؤنث، حالت ندا، حالت خنثی و چهار صرف را حفظ می‌کند. یکی از عوامل تسهیل‌کننده در یادگیری زبان ایتالیایی توسط رومانیایی‌ها، شباهت بین سیستم‌های آوایی است. املای هر دو زبان تطابق خوبی بین واج‌ها و نویسه‌ها دارد و از سیستم‌های مشابهی برای نمایش صداهای یکسان در ایتالیایی و رومانیایی استفاده می‌کنند. موازی سازی. هلیاده رادولسکو، سیاستمدار، محقق و مبارز برای وحدت ملی، در اثر خود با عنوان «توازی بین زبان‌های رومانیایی و
اثر خود با عنوان «توازی بین زبان‌های رومانیایی و ایتالیایی» ("Paralelism între limba română și italiană") به‌طور گسترده به موازی بودن و رابطه بین زبان‌های ایتالیایی و رومانیایی پرداخته است. او در این اثر ابتدا ساده‌سازی و سپس لغو کامل الفبای سیریلیک و حذف عناصر غیرلاتین از زبان که قرار بود با کلمات ایتالیایی جایگزین شوند را توصیه می‌کند. هلیاده یک املای رومانیایی را پیشنهاد می‌کند که تا حدودی از ایتالیایی الهام گرفته و تا حدودی تحت تأثیر اصول ریشه‌شناسی مکتب ترانسیلوانیا است و با ایجاد یک زبان
مکتب ترانسیلوانیا است و با ایجاد یک زبان ایتالیایی-رومانیایی، یک ایتالیایی‌سازی واژگانی گسترده را نظریه‌پردازی می‌کند. او در این مقاله به تعداد زیادی از نوواژه‌های عمدتاً ایتالیایی اشاره می‌کند که نشان می‌دهند چگونه، در زمانی که تأثیر فرهنگ فرانسه قوی بود، زبان ایتالیایی نیز به عنوان الگو عمل می‌کرد و بر زبان و فرهنگ رومانیایی تأثیر می‌گذاشت. هلیاده همان نقش والا و برجسته‌ای را که لاتینی‌ها، مترادف‌های والا، و اشکال آموخته‌شده و نادر در زبان ادبی ایتالیایی دارند، به نوواژه‌های ایتالیایی نیز نسبت می‌دهد. با
به نوواژه‌های ایتالیایی نیز نسبت می‌دهد. با این حال، وقتی او تا آنجا پیش می‌رود که استدلال می‌کند ایتالیایی و رومانیایی زبان‌های متفاوتی نیستند، بلکه گویش‌هایی مشتق شده از لاتین هستند، و از یک زبان رومانیایی-ایتالیایی با نیاز به جایگزینی کلمات رومانیایی با کلمات ایتالیایی «برتر» حمایت می‌کند، نمی‌تواند از انتقاد چندین نویسنده و محقق ادبی، از جمله میهای امینسکو، اجتناب کند. تطابق‌های زبان رومانیایی با گویش‌های جنوبی ایتالیایی. مطالعات مربوط به همخوانی‌های ایتالیایی-رومانیایی، نقطه عطف خود را در مطالعات
ایتالیایی-رومانیایی، نقطه عطف خود را در مطالعات یورگو یوردان دید که به صورت سریالی در مجله «آرهیوا» بین سال‌های ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۸ منتشر شد. این محقق، تطابق زبان رومانیایی با گویش‌های ایتالیایی-جنوبی را نظریه‌پردازی کرد و تلاش نمود تا وجود روابط متقابل بین داچیای سابق و جنوب ایتالیا را تا قرن پنجم اثبات کند. در سال ۱۹۵۶، زبان‌شناس ایتالیایی، جیووانی آلسی، در مقاله‌اش با عنوان «هماهنگی‌های "واژگانی بین گویش‌های رومانیایی و کالابریایی"»، نه تنها به حقایق واژگانی پرداخت، بلکه مشاهدات خود را به سینتگمایی‌هایی که
پرداخت، بلکه مشاهدات خود را به سینتگمایی‌هایی که اصطلاحات در آنها تکرار می‌شوند نیز گسترش داد. این محقق نشان داد که اصطلاحات خاصی که گمان می‌رفت فقط در رومانیایی حفظ شده‌اند، معادل‌هایی در گویش‌های کالابریایی دارند، مانند: علامت‌گذاری افتراقی اشیاء به زبان رومانیایی و سیسیلی. شباهت زبانی بین گویش‌های رومانیایی و جنوبی در مورد زبان سیسیلی نیز یافت می‌شود. پدیدهٔ «نشانه‌گذاری افتراقی مفعول» (به اختصار «حالت مفعولی اضافه‌ای» در زبان رومانیایی، که یک زبان رومی با سیستم حالتی بسیار غنی‌تر از سیستم حالتی تهی
با سیستم حالتی بسیار غنی‌تر از سیستم حالتی تهی سیسیلی است، از نظر دستوری پایدار و ثابت است. در زبان سیسیلی، این پدیده به‌طور سیستماتیک کمتری نسبت به رومانیایی وجود دارد، شاید به دلیل فقدان قوانین دستوری تثبیت‌شده و تأثیر زبان ایتالیایی که فاقد پدیدهٔ نشان‌گذاری افتراقی مفعول مستقیم است. از مطالعات گونه‌شناسی، مشاهده شده است که پارامترهای اصلی که می‌توانند تأثیر بگذارند، ویژگی‌های جانداری، قطعیت و موضوعیت هستند. نشانه‌گذاری افتراقی شیء برای زبان رومانیایی به پارامتر قطعیت حساس‌تر است، در حالی که برای زبان
پارامتر قطعیت حساس‌تر است، در حالی که برای زبان سیسیلی به پارامتر جانداری حساس‌تر است. طبق نظریهٔ علامت‌گذاری حالت، رابطهٔ بین عناصر یک جمله به همان اندازه که توسط ریخت‌شناسی آن‌ها نشان داده می‌شود، توسط ترتیب کلمات در یک جمله نیز نشان داده می‌شود. زبان رومانیایی پنج حالت را از زبان لاتین به ارث برده است: فاعلی، مفعولی، داتیو، مفعولی اضافه و ندایی. حالت‌های فاعلی، مفعولی اضافه، داتیو و مفعولی برای اسم، پایان‌های یکسانی دارند، در حالی که همه حالت‌ها برای ضمیر شخصی، شکل‌های متفاوتی دارند. از سوی دیگر، در
ضمیر شخصی، شکل‌های متفاوتی دارند. از سوی دیگر، در زبان سیسیلی، ردپاهای حالت را می‌توان در ضمایر اول و دوم شخص تونیک در حالت مفعولی اضافه و مفعولی اضافه مشاهده کرد. دو برابر کردن قیدی در رومانیایی و سیسیلی. هم زبان رومانیایی و هم زبان سیسیلی پدیدهٔ دوگانگی واژه‌بست را نشان می‌دهند، یعنی بیان دوگانهٔ متمم مستقیم یا غیرمستقیم از طریق یک واژه‌بست اسمی ارجاعی و یک واژه‌بست هم‌مرجع. شکل مفعولی سببی یا داتیو توسط فعل به واژه‌بست نسبت داده می‌شود و از نظر جنسیت و تعداد با مفعول مستقیم یا غیرمستقیم مطابقت دارد.
و تعداد با مفعول مستقیم یا غیرمستقیم مطابقت دارد. منطقه ورپوستن. در باسیلیکاتای مرکزی، در محدوده لاوسبرگ، منطقه‌ای به نام وورپوستن (Vorposten) با مصوت‌های معادل رومانیایی قرار دارد که سازش آشکاری بین سیستم «ساردینیایی» در جنوب و سیستم «رومانس رایج» در شمال است. این منطقه‌ای است که در آن، از یک سو، مصوت تونیک لاتین Ĭ با Ē و Ĕ به یک نتیجه یکسان تبدیل می‌شود و از سوی دیگر، تساوی Ŭ با Ū و Ŏ با Ō برای مصوت‌های نرم‌کام وجود دارد؛ بنابراین، یک سیستم مصوت تونیک نامتقارن ترسیم می‌شود، سازشی بین سیستم مصوت
تونیک نامتقارن ترسیم می‌شود، سازشی بین سیستم مصوت تکامل‌یافته رومی غربی و سیستم باستانی ساردینیایی، که در زبان‌های رومیایی تنها همتای خود را در سیستم مصوت رومانیایی می‌یابد.
حمله ۲۰۰۳ به عراق به رهبری ایالات متحده آمریکا که منجر به سرنگونی صدام حسین، رئیس‌جمهور عراق و حزب بعث او شد، رویداد تعیین‌کننده‌ای بود که به ایران، اجازه داد تا سطح بی‌سابقه‌ای از نفوذ را در سیاست عراق، اعمال کند. جمهوری اسلامی ایران، با تکیه بر این واقعیت که مسلمانان شیعه، اکثریت جمعیت هر دو کشور را تشکیل می‌دهند، از شبه‌نظامیان شیعه، برای خدمت به منافع ایران در طول جنگ عراق، استفاده کرد. این امر، به مداخله ایران در شورش عراق منجر شد، که در آن مواردی از درگیری مستقیم شبه‌نظامیان شیعه با نیروهای چندملیتی،
مستقیم شبه‌نظامیان شیعه با نیروهای چندملیتی، وجود داشت. سازمان‌هایی که از حمایت گسترده ایران برخوردار بودند شامل جیش المهدی متعلق به مقتدی صدر و همچنین کتائب حزب‌الله، عصائب اهل حق و تیپ روز موعود بودند. از سال ۲۰۰۷، آمریکا در رابطه با مقابله با عوامل ایرانی در درگیری‌های عراق، استراتژی «کشتن یا دستگیری» را به کار گرفته است. پیش‌زمینه. روابط ایران و آمریکا. پس از محکوم کردن حملات ۱۱ سپتامبر و ابراز همدردی با آمریکایی‌های داغدار، ایران، در اواخر سال ۲۰۰۱، به‌طور خلاصه، با آمریکا همکاری کرد و پشتیبانی نظامی
خلاصه، با آمریکا همکاری کرد و پشتیبانی نظامی محدودی علیه طالبان در افغانستان، از جمله عملیات در هرات، ارائه داد. با این حال، در اوایل ۲۰۰۲، رئیس‌جمهور، جرج دابلیو. بوش، ایران را به همراه عراق و کره شمالی، بخشی از «محور شرارت» نامید، که به شدت روابط را بدتر کرد. مسئولان جمهوری اسلامی ایران، در سراسر طیف سیاسی، این اظهار نظر را محکوم کردند و آن را یک خطای استراتژیک دانستند که تندروهایی را که طرفدار موضع تهاجمی‌تر در قبال آمریکا بودند، تقویت کرد. روابط ایران و عراق. در سپتامبر ۱۹۸۰، عراق تحت رهبری صدام حسین،
عراق. در سپتامبر ۱۹۸۰، عراق تحت رهبری صدام حسین، در تلاشی ناموفق برای الحاق خاک نفت‌خیز ایران، به ایران، حمله کرد. این رویداد، آغاز جنگی بود که تا سال ۱۹۸۸ ادامه یافت. جنگ ایران و عراق، به عنوان عامل اصلی افزایش فرقه‌گرایی در منطقه، تلقی می‌شود، زیرا بسیاری، آن را درگیری بین مسلمانان سنی (عراق بعثی و سایر کشورهای عربی) و انقلابیون شیعه که در ایران، قدرت را به دست گرفته بودند، می‌دانستند. در گزارشی که در ۱۹۹۱، از حالت طبقه‌بندی خارج شد، سازمان سیا، تخمین زد که ایران بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر تلفات ناشی از استفاده
که ایران بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر تلفات ناشی از استفاده عراق از چندین سلاح شیمیایی داشته است، اگرچه تخمین‌های مدرن به بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر رسیده است، زیرا اثرات بلندمدت همچنان باعث تلفات می‌شد؛ آن‌ها همچنین نشان می‌دهند که آمریکا در حدود سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸، اطلاعات شناسایی را در اختیار عراق قرار می‌داد که سپس برای انجام حملات سلاح‌های شیمیایی علیه نیروهای ایرانی استفاده شد و سیا، کاملاً می‌دانست که سلاح‌های شیمیایی، مستقر خواهند شد و حملات سارین و سیکلوسارین، به دنبال آن، رخ خواهد داد. طبق اسناد عراق، کمک در
به دنبال آن، رخ خواهد داد. طبق اسناد عراق، کمک در توسعه سلاح‌های شیمیایی از شرکت‌هایی در بسیاری از کشورها، از جمله آمریکا، دریافت شده است. در ژانویه ۲۰۰۲، یک سال قبل از حمله به عراق به رهبری آمریکا، روابط دوجانبه بین ایران و عراق، به‌طور قابل‌توجهی، بهبود یافت، زمانی که یک هیئت ایرانی به رهبری امیرحسین زمانی‌نیا، برای مذاکرات نهایی جهت حل‌وفصل مناقشه از طریق گفتگو، در مورد مسائل مربوط به اسرای جنگی و کسانی که در طول جنگ ایران و عراق، مفقود شده بودند، از عراق، بازدید کرد. ایران و شورش عراق. کمک‌های ایران به
بازدید کرد. ایران و شورش عراق. کمک‌های ایران به شبه‌نظامیان شیعه عراقی. پس از حمله ۲۰۰۳ به عراق، ایران از گروه‌های شورشی شیعه ملقب به گروه‌های ویژه در عراق حمایت کرد که متشکل از جیش المهدی، کتائب حزب‌الله، عصائب اهل حق و تیپ روز موعود بودند. در نتیجه، آمریکا از دولت عراق برای مبارزه با این شورشیان، استفاده کرد. گزارشی در سال ۲۰۰۸ توسط مرکز مبارزه با تروریسم در وست پوینت بر اساس گزارش‌های بازجویی از ده‌ها جنگجوی شیعه دستگیر شده، شبکه‌ای تحت مدیریت ایران را توصیف می‌کند که جنگجویان شیعه را به ایران، قاچاق
توصیف می‌کند که جنگجویان شیعه را به ایران، قاچاق می‌کند و در آنجا آموزش دیده و سلاح دریافت می‌کنند و سپس به عراق، بازمی‌گردند. به گفته دو مقام آمریکایی که نامشان فاش نشده، پنتاگون، در حال بررسی این احتمال است که حمله به ستادهای استانی کربلا، با حمایت ایرانی‌ها، انجام شده باشد. نوری مالکی، نخست‌وزیر عراق، در سخنرانی خود در ۳۱ ژانویه ۲۰۰۷ اظهار داشت که ایران از حملات علیه نیروهای ائتلاف در عراق، حمایت می‌کند، و برخی از عراقی‌ها گمان می‌کنند که این حمله، ممکن است توسط نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و
است توسط نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و به تلافی بازداشت پنج مقام ایرانی توسط نیروهای آمریکایی در شهر اربیل در شمال عراق در ۱۱ ژانویه، انجام شده باشد. در سال ۲۰۰۷، تنش‌ها بین ایران و کردستان عراق، به دلیل پناه دادن کردستان عراق به گروه جدایی‌طلب کرد حزب حیات آزاد کردستان (پژاک)، به شدت افزایش یافت. طبق گزارش‌ها، ایران از ۱۶ اوت، مواضع پژاک را در کردستان عراق، گلوله‌باران می‌کرد. این تنش‌ها با حمله مرزی ادعایی نیروهای ایرانی در ۲۳ اوت، که به چندین روستای کردنشین حمله کرده و تعداد نامعلومی از
روستای کردنشین حمله کرده و تعداد نامعلومی از غیرنظامیان و شبه‌نظامیان را کشت، بیشتر شد. مداخله نظامی پنهان ایران. تخمین زده می‌شود که حدود ۱۵۰ افسر اطلاعاتی ایران، به علاوه اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، در هر زمان معینی در داخل عراق، فعال هستند. بیش از یک سال است که نیروهای آمریکایی، در یک برنامه دستگیری و آزادی که برای ارعاب مسئولان ایران، طراحی شده است، اثر انگشت، عکس و نمونه‌های دی‌ان‌ای ده‌ها مظنون به جاسوسی ایرانی را بازداشت و ثبت کرده‌اند. نیروهای ائتلاف همچنین شروع به هدف قرار دادن مظنونان به
ائتلاف همچنین شروع به هدف قرار دادن مظنونان به عضویت در نیروی قدس در عراق کردند و اعضای مظنون را دستگیر کردند یا کشتند. دولت بوش و رهبران ائتلاف، علناً اعلام کردند که ایران، سلاح، به ویژه دستگاه‌های ای‌اف‌پی را به شورشیان و شبه‌نظامیان عراقی، عرضه می‌کند، اگرچه تا به امروز، نتوانسته‌اند هیچ مدرکی برای این ادعاها ارائه دهند. تحریم‌های بیشتر علیه سازمان‌های ایرانی نیز توسط دولت بوش در پاییز ۲۰۰۷ اعلام شد. در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۷، سپهبد جیمز دوبیک که مسئول آموزش نیروهای امنیتی عراق است، از ایران، به خاطر «سهمش در
امنیتی عراق است، از ایران، به خاطر «سهمش در کاهش خشونت» در عراق، با عمل به تعهدش برای متوقف کردن جریان سلاح، مواد منفجره و آموزش افراط‌گرایان در عراق، تقدیر کرد. حزب‌الله لبنان، به عنوان نماینده ایران، یگان ۳۸۰۰ را تشکیل داد و عوامل نخبه حزب‌الله را برای آموزش جنگجویان محلی، به عراق، فرستاد. مأموریت اصلی این یگان، آموزش و تجهیز شبه‌نظامیان شیعه عراقی، مانند جیش المهدی، عصائب اهل حق و کتائب حزب‌الله و افزایش قابلیت‌های آنها در جنگ چریکی، آدم‌ربایی و استفاده از بمب‌های دست‌ساز پیشرفته بود. برخی از
و استفاده از بمب‌های دست‌ساز پیشرفته بود. برخی از شبه‌نظامیان عراقی نیز آموزش‌های پیشرفته‌ای را در لبنان، دریافت کردند. سپس این یگان، بر عملیات انجام‌شده علیه نیروهای آمریکایی و ائتلاف، نظارت داشت و به گروه‌هایی مانند سازمان بدر، سرایا خراسانی و جیش المهدی، کمک‌های مالی، تسلیحاتی و لجستیکی ارائه می‌داد.
سؤال زبانی ("Questione della lingua") بحثی بود که در اواخر قرون وسطی و رنسانس ایتالیا در مورد ماهیت شیوه زبانی که باید در زبان نوشتاری ایتالیایی اتخاذ می‌شد، پدیدار شد. ایتالیایی ادبی در قرن‌های ۱۳ و ۱۴ به اشکال مختلف توسعه یافت. برخلاف انگلیسی و فرانسوی، توسعه آن از توسعه یک زبان گفتاری ملی پیروی نکرد، زیرا این زبان تنها پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۰ پدیدار شد؛ بنابراین نویسندگان بیشتر مجبور بودند دانش زبان نوشتاری را با تقلید ادبی به دست آورند، نه اینکه از گفتار بومی خود استفاده کنند. فقدان یک زبان
از گفتار بومی خود استفاده کنند. فقدان یک زبان گفتاری ملی که بتوان زبان ادبیات را بر آن بنا کرد، باعث بحث طولانی و بحث‌برانگیز در مورد اینکه زبان ادبی استاندارد باید چه باشد، شد. دانته. اولین کسی که توجه خود را به این موضوع معطوف کرد، دانته آلیگیری بود که در "کتاب «فصاحت عامیانه»" ( - ) این دیدگاه را مطرح کرد که زبان ادبیات نباید مبتنی بر هیچ گویش واحدی باشد، بلکه باید از بهترین عناصر همه بهره ببرد تا به کیفیت جهانی که او به عنوان یک آرمان سبکی آرزوی آن را داشت، دست یابد (اگرچه در عمل، خود او به شکلی
را داشت، دست یابد (اگرچه در عمل، خود او به شکلی غنی‌شده از گونه فلورانسی توسکانی خود می‌نوشت). دانته نقشه‌ای دقیق و جزئی از گویش‌های مختلف موجود در شبه‌جزیره و جزایر ایتالیا ترسیم کرد، زیرا تلاش می‌کرد تا یک شکل فرامنطقه‌ای از زبان ایتالیایی، یعنی «زبان بومی برجسته» ("vulgare illustre") را توصیف کند که می‌تواند به عنوان یک ابزار ادبی پیچیده عمل کند. دوره رنسانس. دوره بحرانی این بحث در قرن شانزدهم فرا رسید، زمانی که ذهن نویسندگان بر نیاز فوری به توافق بر سر یک استاندارد با تأثیر چاپ متمرکز شده بود.
بر سر یک استاندارد با تأثیر چاپ متمرکز شده بود. می‌توانیم چهار موضع اصلی را در این بحث تشخیص دهیم، اگرچه شرکت‌کنندگان مختلف را نمی‌توان همیشه به‌طور دقیق در یکی از آنها جای داد: تأثیر تعیین‌کننده از آنِ بمبو بود که در "کتاب «نثر عامیانه زبان»" (۱۵۲۵) استدلال کرد که نویسندگان ایتالیایی باید در نظم از پترارچ و در نثر از جووانی بوکاچیو الگو بگیرند، همان‌طور که اومانیست‌ها لاتین خود را با تقلید از ویرژیل و سیسرو می‌نوشتند. زبان توسکانی فلورانسی که با تقلید از نویسندگان بزرگ گذشته آموخته شده بود، پس از آن
از نویسندگان بزرگ گذشته آموخته شده بود، پس از آن تقریباً به‌طور جهانی به عنوان پایه ایتالیایی ادبی مورد توجه قرار گرفت. ایده‌های بمبو از اهمیت حیاتی برخوردار بودند زیرا وسیله‌ای عملی برای دستیابی به یک زبان ادبی مشترک در یک ملت تقسیم‌شده و بدون زبان گفتاری ملی برای کمک به ایتالیایی‌ها فراهم می‌کردند. «کلامیهٔ دانشگاه‌های کروسا» لغت‌های دانشگاه‌های کروسا. مدل فلورانسی همچنین توسط مرجعیت "فرهنگستان واژگان (Vocabulario degli Accademici della Crusca)" پشتیبانی می‌شد. این "فرهنگنامه" که در سال ۱۵۹۰ آغاز و در
می‌شد. این "فرهنگنامه" که در سال ۱۵۹۰ آغاز و در سال ۱۶۱۲ در ونیز چاپ شد، بر اساس مجموعه متون فلورانسی قرن چهاردهم لئوناردو سالویاتی بود و تنها در صورتی از نویسندگان دیگر نقل قول می‌کرد که از زبان فلورانسی خوب استفاده می‌کردند. "فرهنگنامه" که کامل‌تر و سازمان‌یافته‌تر از فرهنگنامه‌های قبلی بود، الگویی برای آکادمی فرانسه و پروژه‌های آلمان و اسپانیا فراهم می‌کرد؛ اما بسیاری از اصطلاحات فنی و علمی را حذف می‌کرد و با نوعی خلوص‌گرایی کهن‌گرایانه مشخص می‌شد. تعصب فرهنگنامه به طرفداری از فلورانس و طرفداری از قرن
فرهنگنامه به طرفداری از فلورانس و طرفداری از قرن چهاردهم، که نویسندگانی مانند تورکواتو تاسو را از فهرست مراجع زبان‌شناسی مدرن خود حذف می‌کرد، بسیاری از نویسندگان را که مانند پائولو بنی، تاسو را بزرگ‌ترین شاعر تاریخ می‌دانستند، خشمگین کرد. پس از چاپ دوم (ونیز، ۱۶۲۳) که تقریباً بدون تغییر باقی ماند، چاپ سوم (فلورانس، ۱۶۹۱) با بهره‌گیری از نویسندگان مدرن‌تر، فهرستی از اصطلاحات علمی و روزمره‌تر تهیه کرد و برخی از کلمات را به عنوان قدیمی علامت‌گذاری نمود. دوره باروک. در حالی که "فرهنگ واژگان" به بلوغ آگاهی ملی
در حالی که "فرهنگ واژگان" به بلوغ آگاهی ملی زبانی و وحدت زبانی ایتالیا حتی در دوران تقسیمات سیاسی و اشغال خارجی کمک کرد، خلوص زبانی آکادمی، خصومت چندین زبان‌شناس برجسته، به ویژه پائولو بنی، را برانگیخت که به نام یک زبان ایتالیایی مدرن که بهترین کاربردهای قرن چهاردهم را در یک زبان بومی غیرمنطقه‌ای، تنظیم‌شده و به‌روز ترکیب می‌کرد، علیه محدودیت‌های جغرافیایی و زمانی فرهنگ واژگان استدلال می‌کرد. در پاسخ به دیدگاه‌های ضد فلورانسی و ضد باستانی بنی، بندتو فیورتی "،" مانند لئوناردو سالویاتی، برتری زبان فلورانس را
مانند لئوناردو سالویاتی، برتری زبان فلورانس را حفظ کرد، که از نظر او با شباهت‌های نزدیک بین فلورانس معاصر و زبان دانته و پترارک اثبات می‌شد. الساندرو تاسونی در "کتاب «پست واژگان کروسکا»"، در مقابل الگوهای قرن چهاردهمی پیترو بمبو و آکادمیا دلا کروسکا موضع گرفت و با تکیه بر منابع متنوع و گسترده و همچنین خودانگیختگی زبان گفتاری، مبنای بیان خوب را در کاربرد رایج یافت. یکی دیگر از مشارکت‌ها در این بحث از سوی نویسندهٔ یسوعی، دانیلو بارتولی، صورت گرفت که در اثر معروف خود "«شکم‌پرستی و زبان‌های دیگر»" (۱۶۵۵)، علیه
خود "«شکم‌پرستی و زبان‌های دیگر»" (۱۶۵۵)، علیه اصول محدودکننده و تجویزی «"واژگان کروسکا»" به نفع گشودگی مبتنی بر سلیقه و قضاوت خوبِ فرهیخته استدلال کرد. مشارکت بارتولی در مورد مسئلهٔ املای ایتالیایی، "«خط‌نگار ایتالیایی»" (۱۶۷۰)، از همین معیارها استفاده کرد. مکتب سینایی. در طول قرن هفدهم، مکتب سیه‌نا از زبان‌شناسان، که انحصارگرایی فلورانس را رد می‌کرد، شکوفا شد و از استفاده گسترده‌تر از یک زبان توسکانی حمایت کرد. اعضای برجسته آن سلسو چیتادینی، اسکیپیونه بارگاگلی، دیومده بورگزی، اوراتزیو لومباردلی و آدریانو
دیومده بورگزی، اوراتزیو لومباردلی و آدریانو پولیتی بودند. بارگاگلی در کتاب خود "«ایل تورامینو»" (۱۶۰۲) گونهٔ سیه‌نایی زبان توسکان را توصیف کرد و کاربرد ادبی آن را در واکنش به تسلط زبان فلورانسی توجیه نمود. آدریانو پولیتی ، کلاسیک‌دان اهل سینا، که مانند بنی و تاسونی، با انتشار "کتاب «واژگان آکادمی کروسکا»" در سال ۱۶۱۲ الهام گرفته بود تا در بحث زبان ایتالیایی مشارکت کند، از تعصب فلورانسی فرهنگ لغت ابراز انزجار کرد و نسخهٔ خود، «"دیسیوناریو توسکانو» را" منتشر کرد که معادل سینایی هر کلمه فلورانسی را ارائه