payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مستقل فعالیت می‌کرد و اعضا تنها افراد گروه خود را می‌شناختند. این امر نفوذ پلیس و دستگاه‌های امنیتی را دشوار می‌ساخت، اما هماهنگی ملی جنبش را نیز تضعیف می‌کرد. درجات عضویت در دو سطح اصلی تقسیم می‌شد: "Apprendisti" (شاگردان) که در ابتدا عضوگیری می‌شدند و "Maestri" (استادان) که وظیفهٔ هدایت و آموزش را بر عهده داشتند. آیین‌ها و نمادهای رمزی بخش مهمی از هویت جنبش را تشکیل می‌داد. اصطلاحاتی همچون «کلبه» برای محل اجتماع، استفاده از چوب و زغال به‌عنوان استعاره برای اتحاد و پاکی، و به‌کارگیری نشانه‌هایی مانند
برای اتحاد و پاکی، و به‌کارگیری نشانه‌هایی مانند صلیب، مثلث و شعلهٔ آتش، همه بخشی از این نظام نمادین بود. اعضا در آغاز عضویت سوگندی یاد می‌کردند که شامل "پایبندی به آزادی، وفاداری به برادران و رازداری مطلق" بود. ایدئولوژی کاربوناری آمیزه‌ای از چند گرایش بود. نخست، لیبرالیسم سیاسی که بر قانون اساسی، پارلمان و حقوق مدنی تأکید داشت. دوم، ناسیونالیسم ایتالیایی که به رهایی از سلطهٔ اتریش و استبداد محلی چشم دوخته بود. سوم، اخلاق و معنویت دینی که باعث می‌شد جنبش با سنت‌های مسیحی مردم سازگار به نظر برسد. با این
با سنت‌های مسیحی مردم سازگار به نظر برسد. با این حال، نبودِ یک مرکز ایدئولوژیک منسجم سبب می‌شد که شاخه‌های مختلف کاربوناری اهداف متفاوتی داشته باشند؛ برخی از آن‌ها به سلطنت مشروطه معتقد بودند و برخی دیگر به جمهوری می‌اندیشیدند. فعالیت‌ها و قیام‌ها. کاربوناری در قیام‌های دههٔ ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰ نقش پررنگی ایفا کرد. در ۱۸۲۰–۱۸۲۱، اعضای جنبش به همراه افسران ارتش در پادشاهی ناپل و پیه‌مونته شورش کردند و پادشاه ناچار شد به تدوین قانون اساسی تن دهد. اما مداخلهٔ ارتش اتریش شورش را سرکوب کرد. ویکی‌پدیا می‌نویسد: "این
اتریش شورش را سرکوب کرد. ویکی‌پدیا می‌نویسد: "این قیام‌ها نخستین تلاش جدی برای تحدید قدرت مطلقه و کسب آزادی‌های مدنی در ایتالیا بود، هرچند که به سرعت با شکست مواجه شد." در سال‌های ۱۸۳۰–۱۸۳۱ نیز تحت تأثیر انقلاب فرانسه، شورش‌هایی در مودنا و امیلیا برپا شد؛ در این میان، سیرو منوتی رهبری بخشی از قیام‌ها را بر عهده داشت، اما سرکوب شدید و اعدام او نشان داد که جنبش بدون پشتیبانی کافی نمی‌تواند دوام بیاورد. شخصیت‌ها و تعامل با دیگر جریان‌ها. جنبش کاربوناری رهبران واحدی نداشت، اما چندین شخصیت کلیدی به آن پیوند
واحدی نداشت، اما چندین شخصیت کلیدی به آن پیوند خورده‌اند. گولیلمو پپه ("Guglielmo Pepe") از افسران برجستهٔ ارتش ناپل بود شخصیت‌ها و تعامل با دیگر جریان‌ها. جنبش کاربوناری رهبران واحدی نداشت، اما چندین شخصیت کلیدی به آن پیوند خورده‌اند... که در شورش ۱۸۲۰–۱۸۲۱ نقش مهمی ایفا کرد. سیرو منوتی در مودنا شورش نافرجام ۱۸۳۱ را رهبری کرد و به نماد سرکوب جنبش بدل شد. همچنین، فیلیپو بواناروتی ("Filippo Buonarroti"), انقلابی تحت تأثیر انقلاب فرانسه، در گسترش فرهنگ انجمن‌های مخفی نقشی اثرگذار داشت. ارتباط کاربوناری با
مخفی نقشی اثرگذار داشت. ارتباط کاربوناری با جوزپه ماچینی نقطهٔ عطفی در تاریخ جنبش است. ماچینی در جوانی به کاربوناری پیوست، اما بعدها نوشت: "این انجمن‌ها بیش از آنکه متحد باشند، پراکنده‌اند؛ آن‌ها شورش‌های محلی را برمی‌انگیزند اما فاقد طرحی کلی برای وحدت ایتالیا هستند." همین تجربه او را به تأسیس جوانان ایتالیا در ۱۸۳۱ سوق داد، سازمانی که با اهداف روشن‌تر و رهبری متمرکزتر به مبارزه برای اتحاد ایتالیا پرداخت. نفوذ کاربوناری فراتر از مرزهای ایتالیا نیز گسترش یافت. جنبش Charbonnerie در فرانسه و Carbonária در
یافت. جنبش Charbonnerie در فرانسه و Carbonária در پرتغال هر دو تحت تأثیر مستقیم این سازمان شکل گرفتند. همچنین، گرچه جوزپه گاریبالدی عضو رسمی کاربوناری نبود، اما فضای ناشی از این سنت در آغاز فعالیت‌های سیاسی او تأثیر گذاشت و در تاکتیک‌های نظامی‌اش انعکاس یافت. یک پژوهشگر اشاره می‌کند که "کاربوناری بیش از آنکه حزبی سیاسی باشد، مدرسه‌ای بود برای تربیت و آماده‌سازی رهبران آیندهٔ ریسورجیمنتو." واکنش دولت‌ها و سرکوب. رژیم‌های سلطنتی محلی و اتریش جنبش کاربوناری را خطری جدی برای نظم موجود می‌دانستند و با خشونت
را خطری جدی برای نظم موجود می‌دانستند و با خشونت شدید آن را سرکوب کردند. محاکمات، زندان و تبعید ابزارهای اصلی برای مقابله با اعضا بود. کلیسای کاتولیک نیز انجمن را به دلیل فعالیت مخفیانه و سوگندهای خاصش محکوم کرد. این فشارها باعث شد که تا دههٔ ۱۸۳۰ کاربوناری بخش زیادی از قدرت سازمانی خود را از دست بدهد و بسیاری از اعضای آن به جریان‌های نوین‌تر مانند «جوانان ایتالیا» بپیوندند. تأثیر و میراث تاریخی. اگرچه کاربوناری نتوانست خود به‌تنهایی اتحاد ایتالیا را محقق کند، اما اهمیت آن در سه عرصه آشکار است: نخست، ایجاد
اما اهمیت آن در سه عرصه آشکار است: نخست، ایجاد تجربهٔ سازمانی و شبکه‌سازی مقاومت؛ دوم، گسترش ایدئولوژی لیبرال و ملی‌گرایانه در میان نسل جدید؛ و سوم، الهام‌بخشی به جنبش‌های مشابه در اروپا. به همین دلیل، مورخان کاربوناری را نه به‌عنوان یک جنبش پیروز، بلکه به‌عنوان یک نیروی واسطه‌ای می‌نگرند که زمینه را برای ریسورجیمنتو و رهبرانی چون ماچینی و گاریبالدی فراهم آورد.
گویدو بانتی (۸ ژوئن ۱۸۵۲–۸ ژانویه ۱۹۲۵) پزشک و آسیب‌شناس ایتالیایی بود. او همچنین مطالعات نوآورانه‌ای در مورد قلب، بیماری‌های عفونی و باکتری‌شناسی، اسپلنومگالی، نفرولوژی، بیماری‌های ریوی، سرطان خون و آفازی حرکتی انجام داد. او نام خود را به بیماری بانتی داد. زندگی‌نامه. بانتی در شهر "مونتِبیکیِری" واقع در منطقهٔ توسکانی ایتالیا به دنیا آمد. پدرش پزشک بود، و همین زمینهٔ خانوادگی او را به‌سوی تحصیل در رشتهٔ پزشکی سوق داد. بانتی ابتدا در "دانشگاه پیزا" به تحصیل پرداخت و سپس در "مدرسهٔ پزشکی فلورانس" ادامه داد و
و سپس در "مدرسهٔ پزشکی فلورانس" ادامه داد و در سال ۱۸۷۷ فارغ‌التحصیل شد. پس از پایان تحصیلات، او به‌عنوان دستیار در "بیمارستان سانتا ماریا نووآ" در فلورانس مشغول به کار شد و هم‌زمان در "آزمایشگاه کالبدشناسی آسیب‌شناختی" نیز فعالیت داشت. این موقعیت دوگانه—مشاهدهٔ مستقیم بیماران در بستر بیماری و سپس بررسی کالبد آن‌ها پس از مرگ—نقشی کلیدی در شکل‌گیری روش علمی و یافته‌های پزشکی بانتی ایفا کرد. این ترکیب از بالین و کالبدگشایی، به او امکان داد تا ارتباط میان علائم بالینی و تغییرات بافتی را با دقتی بی‌سابقه بررسی
بالینی و تغییرات بافتی را با دقتی بی‌سابقه بررسی کند. تا سال ۱۸۸۲، او زیر نظر چلسو پللیزاری فعالیت می‌کرد و در این مدت تجربیات ارزشمندی در زمینه پزشکی کسب نمود. در این سال، با توجه به توانایی‌ها و شایستگی‌هایش، به عنوان رئیس خدمات پزشکی منصوب شد و مسئولیت نظارت بر کلیه امور پزشکی و هماهنگی میان بخش‌های مختلف را بر عهده گرفت. این موقعیت به او فرصت داد تا مهارت‌های مدیریتی و علمی خود را در سطح بالاتری به نمایش بگذارد و تأثیر قابل توجهی بر روند کار در بخش پزشکی بگذارد. در سال ۱۸۹۵، پس از پنج سال خدمت در یک
بگذارد. در سال ۱۸۹۵، پس از پنج سال خدمت در یک پست موقت که او را با جنبه‌های مختلف آناتومی پاتولوژیک و آموزش پزشکی بیشتر آشنا کرده بود، به مقام استاد تمام آناتومی پاتولوژیک در دانشکده پزشکی فلورانس منصوب شد. این انتصاب نشان‌دهنده اعتماد جامعه علمی به تخصص و توانایی‌های او بود. او در این سمت به مدت بیست و نه سال فعالیت کرد و در طول این سال‌ها نه تنها در زمینه آموزش دانشجویان پزشکی و تربیت نسل جدید پزشکان نقش مهمی ایفا نمود، بلکه تحقیقات علمی و مطالعات تخصصی خود را نیز ادامه داد و به گسترش دانش در حوزه
خود را نیز ادامه داد و به گسترش دانش در حوزه آناتومی پاتولوژیک کمک کرد. سرانجام، یک سال پس از بازنشستگی، در سال ۱۹۲۵، درگذشت و پایان‌دهنده یک زندگی حرفه‌ای طولانی و پرثمر در عرصه پزشکی شد؛ زندگی‌ای که با ترکیبی از تدریس، تحقیق و مدیریت علمی همراه بود و آثار آن همچنان در حوزه پزشکی باقی ماند. کار. فعالیت‌های حرفه‌ای بانتـی طی زندگی او شامل حوزه‌های مختلف پزشکی بود و او در چندین تخصص تجربه و دانش قابل توجهی داشت. یکی از دستاوردهای مهم او انتشار نخستین کتاب در ایتالیا دربارهٔ روش‌ها و فنون باکتری‌شناسی بود.
ایتالیا دربارهٔ روش‌ها و فنون باکتری‌شناسی بود. این کتاب با عنوان «راهنمای تکنیک باکتریولوژیک» در سال ۱۸۸۵ در فلورانس منتشر شد و نقش مهمی در آموزش و توسعه دانش باکتری‌شناسی در ایتالیا ایفا کرد. با انتشار این اثر، بانتـی نه تنها دانش علمی موجود را سازمان‌دهی و در قالب آموزشی ارائه کرد، بلکه بستری برای تحقیقات و مطالعات بعدی در زمینه باکتری‌شناسی فراهم آورد و به شناساندن اهمیت روش‌های علمی دقیق در مطالعه میکروارگانیسم‌ها کمک کرد. در سال ۱۸۸۶، او مطالعه‌ای در مورد بزرگ شدن قلب انجام داد و همزمان به عنوان یک
مورد بزرگ شدن قلب انجام داد و همزمان به عنوان یک آناتومیست، علل زبان‌پریشی را بررسی کرد و نظریه معاصر پیر ماری را با انتشار کتابی "با عنوان «پیشنهادی برای موارد اخیر در مورد زبان‌پریشی»" (فلورانس، ۱۹۰۷) رد کرد. در سال ۱۸۹۸، او مطالعه‌ای در مورد گاستریت هیپرپلاستیک انجام داد. او در سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۳ زمانی را صرف مطالعه سلول‌های سرطانی کرد. در سال ۱۸۹۴، مطالعه‌ای در مورد تب تیفوئید منتشر کرد. در سال ۱۸۹۵، او در مورد اندوکاردیت و نفریت (فلورانس) نوشت و اشکال مختلف اندوکاردیت و تصلب شرایین کلیه را شرح داد.
مختلف اندوکاردیت و تصلب شرایین کلیه را شرح داد. بانتی از سال ۱۸۸۲ تا ۱۹۱۴ به بررسی انواع بزرگ‌شدگی طحال پرداخت، حالاتی که نه ناشی از عفونت بودند و نه از تحلیل بافتی. او نوعی خاص از این بیماری را شناسایی کرد که با کم‌خونی پیشرونده در بزرگسالان همراه بود. از همان مطالعات اولیه، شکلی از طحال بزرگ‌شده را توصیف کرد که به سیروز کبدی، تجمع مایع در شکم، و در نهایت مرگ منجر می‌شد. نتیجهٔ این پژوهش‌ها در دو مقاله منتشر شد که به معرفی بیماری‌ای انجامید که بعدها به نام بیماری بانتی شناخته شد. بانتی نظریه‌ای مطرح کرد
بیماری بانتی شناخته شد. بانتی نظریه‌ای مطرح کرد مبنی بر اینکه طحال بزرگ‌شده عامل اصلی تخریب گلبول‌های قرمز خون است و این فرایند موجب کم‌خونی می‌شود. او معتقد بود که تنها راه توقف این روند، برداشتن طحال از بدن است. بر اساس توصیهٔ او، نخستین عمل جراحی برداشتن طحال برای درمان یرقان ناشی از تخریب گلبول‌های قرمز در سال ۱۹۰۳ در فلورانس انجام شد. این اقدام نقطهٔ عطفی در آسیب‌شناسی بالینی و جراحی درمانی به‌شمار می‌رود. نام بانتـی به‌طور ویژه با بیماری لوکمیا پیوند خورده است و او در تاریخ پزشکی به عنوان یکی از
خورده است و او در تاریخ پزشکی به عنوان یکی از پیشگامان در درک ماهیت این بیماری شناخته می‌شود. در سال ۱۹۰۳، او اظهار داشت که «تمام انواع لوکمیا به دسته سارکوم تعلق دارند.» این دیدگاه در آن زمان با باورهای رایج پزشکی در تضاد بود، چرا که پزشکان شناخته‌شده‌ای مانند آرتور پاپنهایم و کارل فون اشتیرنبرگ نظر متفاوتی داشتند و لوکمیا را به شیوه‌ای دیگر طبقه‌بندی می‌کردند. با این حال، بانتـی به بررسی‌های دقیق خود ادامه داد و در طول سال‌ها با مطالعه و مشاهده‌های بالینی بیشتر به بینش عمیق‌تری دربارهٔ این بیماری دست
بیشتر به بینش عمیق‌تری دربارهٔ این بیماری دست یافت. در سال ۱۹۱۳، او تصمیم گرفت تعریف خود را بازبینی و تکمیل کند و نتیجه گرفت که لوکمیاها بیماری‌هایی سیستمیک هستند که منشأ آن‌ها از ساختارهای خون‌ساز بدن، به ویژه مغز استخوان و غدد لنفاوی، ناشی می‌شود. به گفته او، این بیماری‌ها نتیجه تکثیر غیرقابل کنترل سلول‌های بنیادی خون هستند که به‌طور طبیعی باید تحت کنترل باشند. این بینش، درک علمی جدیدی از لوکمیا فراهم کرد و نشان داد که این بیماری نه تنها یک اختلال خون محلی، بلکه یک مشکل سیستمیک است که در کل بدن تأثیر
محلی، بلکه یک مشکل سیستمیک است که در کل بدن تأثیر می‌گذارد. تعریف ارائه‌شده توسط بانتـی با تعریف مدرن لوکمیا، که امروزه در پزشکی شناخته شده و پذیرفته شده است، هم‌خوانی زیادی دارد و جایگاه او را به عنوان پیشگام و مبتکر در زمینه هماتولوژی تثبیت می‌کند. آثار و مطالعات او مسیر تحقیقات بعدی در زمینه لوکمیا و بیماری‌های مرتبط با مغز استخوان و سلول‌های بنیادی خون را شکل داد و تأثیر طولانی‌مدتی بر درمان و درک علمی این بیماری داشته است. بانتی از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ مشاور شهرداری و مشاور خدمات بهداشتی در فلورانس بود.
زنبوردار ۲ یک فیلم اکشن، جنایی و دلهره‌آور آمریکایی آماده اکران به کارگردانی تیمو تیاهانتو با بازی جیسون استاتهام، امی ریور لمپمن، بابی نادری، جما ردگریو، جرمی آیرونز و یارا شهیدی است که به عنوان دنباله‌ای بر فیلم "زنبوردار" (۲۰۲۴) محسوب می‌شود. این فیلم قرار است در اواخر سال ۲۰۲۶ توسط آمازون ام‌جی‌ام استودیوز در سراسر جهان منتشر شود. خلاصه داستان. یک مأمور سابق سازمان مخفی زنبورداران، مأموریت انتقام بی‌رحمانه‌ای را آغاز می‌کند و مهارت‌های مرگبار خود را علیه کسانی که به او ستم کرده‌اند، به کار می‌گیرد.
علیه کسانی که به او ستم کرده‌اند، به کار می‌گیرد. ساخت. تصویربرداری اصلی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۵ (۴ مهر ۱۴۰۴) آغاز شد. و انتظار می‌رود که تا دسامبر ۲۰۲۵ تمام شود. انتشار. در ماه مه ۲۰۲۵، تأیید شد که آمازون ام‌جی‌ام استودیوز به عنوان توزیع‌کنندهٔ این فیلم بازخواهند گشت و حقوق جهانی زنبوردار ۲ را با بیش از ۵۰ میلیون دلار خریداری خواهند کرد.
اوداییر هلمن (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آمریکا (ریو دو ژانیرو) اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال برزیل بازی کرده است.
میروسلاو برانک (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل جمهوری چک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ و باشگاه فوتبال ویکتوریا پلزن اشاره کرد.
الساندرا ماسینگی استروزی ( - مارس) یک تاجر و اشراف‌زاده فلورانسی دوره رنسانس بود که به خاطر مکاتبات حفظ‌شده‌اش که شرح مبارزات مالی و سیاسی او در فلورانس مدیچی بود، شناخته می‌شود. استروزی عمدتاً خانواده‌محور بود و سخت تلاش می‌کرد تا پسرانش را در موقعیت‌های بانکی موفق قرار دهد و همه فرزندانش ازدواج‌های سودمندی داشته باشند. هفتاد و سه نامه از او توسط پسرش فیلیپو حفظ شده و اکنون توسط آرشیو ایالتی فلورانس نگهداری می‌شود. نامه‌های استروزی در میان مهم‌ترین منابع اولیه از فلورانس قرن پانزدهم قرار دارند. زندگی.
اولیه از فلورانس قرن پانزدهم قرار دارند. زندگی. اوایل زندگی. الساندرا دی فیلیپو ماچینگی بین سال‌های ۱۴۰۶ تا ۱۴۰۸ از فیلیپو دی نیکولو ماچینگی و کاترینا دی برناردو آلبرتی متولد شد. تاریخ تولد او مورد بحث است زیرا آخرین مدخل در دفتر حساب‌های او در سال ۱۴۷۱، سن او را ۶۳ سال نشان می‌دهد، اما یک سند مالیاتی از سال ۱۴۲۷ ادعا می‌کند که سن او ۲۲ سال و ۲ ماه بوده است. اطلاعات زیادی در مورد دوران کودکی استروزی در دست نیست. خانواده ماچینگی یک خانواده نخبه جدید بودند و بنابراین فاقد جایگاه اجتماعی خانواده‌های
بودند و بنابراین فاقد جایگاه اجتماعی خانواده‌های جاافتاده‌تری مانند استروزی بودند. مادر الساندرا در حالی که او هنوز کودکی خردسال بود، درگذشت و پدرش با ژینورا دی آلبرتوچیو ریکاسولی ازدواج مجدد کرد. استروزی ۵ خواهر و برادر داشت. برادر بزرگترش برتو نامشروع بود و تنها خواهر و برادر تنی او برادر کوچکترش زانوبی بود. ازدواج فیلیپو با گینروا، استروزی را صاحب ۳ خواهر و برادر دیگر به نام‌های کاترینا، آنتونیو و گینورا کرد. پدر استروزی در سال ۱۴۲۰، زمانی که او حدود ۱۲ سال داشت، درگذشت استروزی، مانند زنانی با جایگاه
سال داشت، درگذشت استروزی، مانند زنانی با جایگاه اجتماعی مشابه، آموزشی دید که اصول اولیه خواندن، نوشتن و حسابداری را در بر می‌گرفت. ازدواج. الساندرا ماچینگی در ۱۰ ژوئن ۱۴۲۲ با ماتئو دی سیمون استروزی ازدواج کرد و جهیزیه‌ای به مبلغ ۱۶۰۰ فلورین به او داد. به دلیل مرگ پدرش، ازدواج استروزی توسط نامادری و عموهایش مورد مذاکره قرار گرفت. استروزی و ماتئو ۹ فرزند داشتند که ۸ نفر از آنها از نوزادی جان سالم به در بردند و ۵ نفر از آنها تا بزرگسالی زنده ماندند. به دلیل دخالت ماتئو علیه مدیچی‌ها در سیاست فلورانس، در سال
ماتئو علیه مدیچی‌ها در سیاست فلورانس، در سال ۱۴۳۴ او به همراه سایر اعضای مرد خانواده گسترده‌اش به دلیل در نظر گرفتن خشونت علیه مدیچی‌ها به مدت ۵ سال به پزارو تبعید شد. اگرچه او این فرصت را داشت که در خانه خانواده در فلورانس بماند و آن را اداره کند، استروزی فقط به اندازه کافی ماند تا امور خانواده را مرتب کند و به دنبال ماتئو به تبعید رفت و فرزندانشان را نیز با خود برد. تمام خانواده استروزی از مناصب سیاسی برجسته محروم شدند، در حالی که خانواده ماچینگی با حمایت از مدیچی‌ها، شروع به افزایش قدرت سیاسی کردند و
از مدیچی‌ها، شروع به افزایش قدرت سیاسی کردند و این امر باعث ایجاد شکاف بین استروزی و خانواده اصلی‌اش شد. در سال ۱۴۳۵، طاعون به پزارو و ماتئو به همراه آندرئولا کاترینا، سیمونه و پیرو حمله کرد و همگی جان باختند.
ماریا مایوکچی، که مایوکی نیز نوشته می‌شود (۲۳ آوریل ۱۸۶۴–۸ اوت ۱۹۱۷)، نویسنده، روزنامه‌نگار و ناشر ایتالیایی بود. او با نام‌های مستعار مختلفی می‌نوشت که رایج‌ترین آنها یولاندا، ویولا دالبا و مارگریتینا دی سنتو بودند. زندگی‌نامه. مایوکچی دختر موسیقیدان و سیاستمدار آنتونیو مایوکچی (۱۸۳۱–۱۹۰۷) ، شهردار سابق سنتو، و همسرش لاوینیا آنیولتی (۱۸۳۹–۱۹۱۱) بود که پیشینه ادبی، زبانی و موسیقایی غنی داشت. مایوکچی دو خواهر به نام‌های کلمنتینا لورا (که با نام مستعار برونا شناخته می‌شد) و گابریلا داشت. مایوچی، نویسنده،
شناخته می‌شد) و گابریلا داشت. مایوچی، نویسنده، روزنامه‌نگار و ویراستار بود. در سال ۱۸۸۲، او با نام مستعار یولاندا آثارش را منتشر می‌کرد که آن را از شخصیتی در اپرای "(" «یک بازی شطرنج» ")" اثر جوزپه جیاکوسا قرض گرفته بود. نویسنده. مایوچی در زمینه زبان انگلیسی بسیار خبره بود. در ۱۷ سالگی، مایوچی به خاطر ترجمه داستان‌های مجله از فرانسوی به ایتالیایی شناخته شده بود. مایوچی همچنین برخی از مجلات ایتالیایی را اشتراک شده بود، اما یکی از مجلات به نام "کوردلیا" به‌طور خاص توجه او را جلب کرد. "کوردلیا" از سال ۱۸۸۱ تا
خاص توجه او را جلب کرد. "کوردلیا" از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۴ توسط آنجلو دو گوبرناتیس منتشر می‌شد، که بعدها دوست و همکار مادام‌العمر مایوچی شد. در اولین شماره "کوردلیا"، دو گوبرناتیس از خوانندگان جوان خود دعوت کرد تا «یک کار کوچک انجام شده در آنجا» را برای انتشار به هیئت تحریریه ارسال کنند. مایوکی بلافاصله با اولین طرح شاعرانه خود، (گل بخت) که با نام مستعار اول او، مارگریتینا دی سنتو، در ۱۲ فوریه ۱۸۸۲ منتشر شد به این دعوت پاسخ داد. پس از انتشار اولیه، او به‌طور منظم با حقوق ثابت ۵ لیره در هر صفحه برای مجله مطلب
با حقوق ثابت ۵ لیره در هر صفحه برای مجله مطلب می‌نوشت. امضای او در پایین هر قطعه ظاهر می‌شد. اولین داستان‌های او که در ابتدا به صورت چند قسمتی منتشر می‌شدند، در سال‌های بعد به صورت جلدهای جداگانه به نام‌های: "(از باغ من)، مقالات انتقادی" "(ناشناخته‌ها)" (بولونیا، ۱۸۹۹) جمع‌آوری و منتشر شدند. زندگی زناشویی. در ۸ دسامبر ۱۸۸۴، مایوچی با مارکی فردیناندو پلاتیس، مرد جوانی از پادوا، ازدواج کرد و به سن جیووانی در پرسیستا نقل مکان کرد. آنها صاحب پسری به نام جیووان باتیستا پلاتیس شدند که او را جینو صدا می‌زدند.
باتیستا پلاتیس شدند که او را جینو صدا می‌زدند. مایوچی در نامه‌ای به دِ گوبرناتیس به او اطمینان داد که همکاری‌اش با "کوردلیا" به دلیل ازدواجش قطع نخواهد شد. فردیناندو در ۵ مه ۱۸۹۳ پس از یک بیماری کوتاه درگذشت. مشکلات اقتصادی مایوچی را مجبور کرد تا در زمینه نویسندگی به فعالیت بیشتری بپردازد. او جینو را برای مدتی به دِ گوبرناتیس فرستاد تا به تحصیلاتش ادامه دهد. تا پایان دهه ۱۸۰۰، او نویسنده‌ای شناخته‌شده بود. او جوایز متعددی را از آن خود کرد و شاهد انتشار نسخه‌های جدید و تجدید چاپ کتاب‌هایش بود. او همچنین
جدید و تجدید چاپ کتاب‌هایش بود. او همچنین دامنه همکاری‌های خود را با مجلات و روزنامه‌ها، کنفرانس‌ها، سخنرانی‌های عمومی، مشارکت در فعالیت‌های بشردوستانه و تجربیات جدید در زمینه ویراستاری گسترش داد. سردبیر. مایوچی که از اولین شماره با "کوردلیا" همکاری داشت، در سال ۱۹۱۱ پس از مرگ سردبیر، آیدا باچینی، سمت خالی سردبیری را بر عهده گرفت. او سومین نفری بود که این سمت را برای مجله بر عهده می‌گرفت. او به امید رضایت‌مندی بیشتر خوانندگان و تشویق مشترکان خود به تبدیل شدن به خوانندگان و نویسندگان مشتاق‌تر، تغییرات فوری
به خوانندگان و نویسندگان مشتاق‌تر، تغییرات فوری ایجاد کرد. به گفته بلوم، تلاش‌های او موفقیت‌آمیز بود:این مجله، علیرغم موفقیتش در سال‌های اول انتشار، به مرور زمان و در دوران سردبیری آیدا باچینی و بعدها ماریا مایوچی پلاتیس، که بیشتر با نام مستعارش، یولاندا، شناخته می‌شود، مخاطبان بیشتری پیدا کرد. این موفقیت بعدی را می‌توان به توانایی این دو سردبیر در خلق اثری قابل تشخیص و همچنین رابطه‌ای که توانستند با خوانندگان جوان خود برقرار کنند، نسبت داد.به گفته بلوم، تحت رهبری مایوچی، "کوردلیا" با «موفقیت غیرمعمول»
تحت رهبری مایوچی، "کوردلیا" با «موفقیت غیرمعمول» روبرو شد و تا سال ۱۹۱۳، تعداد مشترکان آن به حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر رسید. مایوچی همچنین نقش‌های بشردوستانه‌ای را بر عهده گرفت و انجمنی را برای جمع‌آوری کتاب برای زندانیان تأسیس کرد. موفقیت این ابتکار، انگیزه‌ای برای تشکیل انجمن‌ها و فعالیت‌های دیگر، مانند در دسترس قرار دادن "کتاب کوردلیا" به خط بریل برای گسترش دسترسی به نابینایان شد. او همچنین در ایجاد چندین کنفرانس نقش مهمی داشت. مرگ. مایوچی تا زمان مرگش در سنتو در ۸ اوت ۱۹۱۷، به‌طور فعال در آموزش خوانندگان زن جوان
اوت ۱۹۱۷، به‌طور فعال در آموزش خوانندگان زن جوان مشغول فعالیت بود. به افتخار او، خیابانی در نزدیکی مرکز شهر سنتو به با بهره بردن از برخی نام‌های او نامگذاری شده است که خیابان جولاندا ماریا مایوچی پلاتیس نام دارد.
میلوش میلویویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است. وی سرمربی تیم‌هایی همچون باشگاه فوتبال ویکینگور، باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد و باشگاه فوتبال مالمو بوده است.
پائولا زانکانی مونتورو (۲۷ فوریه ۱۹۰۱–۱۴ اوت ۱۹۸۷) یک محقق کلاسیک، باستان‌شناس، مربی و نویسنده ایتالیایی بود که در هنر یونان باستان در ایتالیا تخصص داشت. پس از شرکت در مرمت بناهای تاریخی اطراف پمپئی، در سال ۱۹۳۴ به همراه اومبرتو زانوتی بیانکو، کار حفاری در فوچه دل سله را آغاز کرد که منجر به کشف پناهگاه هرا شد. از سال ۱۹۶۰، او به بررسی مکان‌های باستانی سیباریس و فرانکاویلا ماریتیما در مگنا گراسیا پرداخت. او از سال ۱۹۵۶ عضو فعال آکادمیا دی لینچی بود و در آنجا به عنوان خبرنگار و ویراستار خدمت کرد. زندگی‌نامه.
به عنوان خبرنگار و ویراستار خدمت کرد. زندگی‌نامه. مونتورو، متولد ۲۷ فوریه ۱۹۰۱ در ناپل، دختر روزنامه‌نگار رافائله مونتورو و همسرش کلوتیلد آرلوتا بود. پس از اتمام دبیرستان، در دانشگاه ناپل باستان‌شناسی خواند و در آنجا، زیر نظر جولیو امانوئله ریزو، در سال ۱۹۲۳ مدرک دکترا گرفت. پس از ازدواج با هم‌دانشگاهی‌اش، دومنیکو والنتینو زانکانی، دو سال را در مدرسه باستان‌شناسی ایتالیا در آتن گذراند و در باستان‌شناسی یونان تخصص گرفت. در مدتی که آنها در آتن بودند، شوهرش بر اثر تیفوس درگذشت، اما زانکانی مونتورو تحقیقاتی را
اثر تیفوس درگذشت، اما زانکانی مونتورو تحقیقاتی را که در مورد پیناک‌های لوکری آغاز کرده بود، ادامه داد. با تمرکز بر مصنوعات مگنا گراسیا، او پیشنهاد کرد که الهه یا پرسفونی که در تارانتو یافت شده است در واقع از لوکری سرچشمه گرفته است. اثر او توجه اومبرتو زانوتی بیانکو را جلب کرد، کسی که با او تحقیقات در مورد هرایون در دهانه سله را آغاز کرد و این کار را پس از پایان جنگ جهانی دوم ادامه داد. این کاوش‌ها در هرایون در دهانه رود سله مستند شده‌اند. (۱۹۵۱) و در سه جلد بعدی. در سال ۱۹۵۸، ادعا شد که این یافته یکی از
بعدی. در سال ۱۹۵۸، ادعا شد که این یافته یکی از مهم‌ترین یافته‌های باستان‌شناسی ایتالیا است. از دهه ۱۹۶۰ و در ادامه زندگی فعال خود، زانکانی مونتورو توجه خود را به منطقه اطراف شهر باستانی سیباریس معطوف کرد. با حمایت صندوق برای جنوب، کاوش‌های قابل توجهی از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۶ انجام شد. زانکانی مونتورو به عنوان سردبیر آکادمی لینچه از سال ۱۹۶۳، گزارش‌های بسیاری از اکتشافات انجام شده را ویرایش کرد. در همان دوره، او همچنین به درستی اهمیت منطقه فرانکاویلا ماریتیما را شناسایی کرد که منجر به کاوش‌های گسترده در
را شناسایی کرد که منجر به کاوش‌های گسترده در آکروپولیس تیمپونه دلا موتا و گورستان مجاور ماکیاباته شد. او با همکاری باستان‌شناسان هلندی، تحقیقات خود را تا اواخر دهه ۱۹۷۰ ادامه داد. پائولا در ۱۴ اوت ۱۹۸۷ در خانه‌اش در محله سنت آنیلو دی سورنتو در ناپل درگذشت
سارا سانتورو بیانکی (۱۹۵۰–۲۰۱۶) باستان‌شناس، محقق کلاسیک و مربی ایتالیایی بود. او به خاطر همکاری‌اش در پروژه‌هایی با تمرکز بر جزیره سنتناریو در پمپئی، قلعه فیولی، بلیسبروک در مرز فرانسه و آلمان و کاوش آمفی‌تئاتر دورس در آلبانی به یاد آورده می‌شود. او به عنوان مدیر موزه باستان‌شناسی بازانو، استان بولونیا، و به عنوان استاد باستان‌شناسی و هنر یونانی و رومی در دانشگاه پارما و در دانشگاه دانونزیو کییتی-پسکارا خدمت کرده است. زندگی‌نامه. سارا سانتورو، متولد ۲۸ اوت ۱۹۵۰ در سرگنو، میلان، در دانشگاه بولونیا به تحصیل
۱۹۵۰ در سرگنو، میلان، در دانشگاه بولونیا به تحصیل در رشته ادبیات کلاسیک پرداخت و در آنجا با ماسیمو بیانکی (متولد ۱۹۴۶)، استاد اقتصاد، آشنا شد. این دو در ژانویه ۱۹۷۰ ازدواج کردند و صاحب سه فرزند شدند: سرجیو، مارکو و آندره‌آ. [ "" ] پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۷۳، از سال ۱۹۷۵ در گروه باستان‌شناسی دانشگاه به تحقیق پرداخت. از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۹، او دانشیار باستان‌شناسی و هنر یونانی و رومی در دانشگاه پارما بود. سپس به عنوان استاد معماری کلاسیک در دانشگاه دانونزیو کییتی-پسکارا (۲۰۰۹–۲۰۱۶) منصوب شد. در سال ۱۹۸۸،
کییتی-پسکارا (۲۰۰۹–۲۰۱۶) منصوب شد. در سال ۱۹۸۸، سانتورو با حمایت اروپا، کاوش‌های شهرک مستحکم کاستلرایموندو دل فریولی را مدیریت کرد. این امر به توسعه یک پارک فرهنگی منجر شد. او از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ با همکاری دانشگاه بولونیا، مدیر علمی پروژه جزیره صد ساله در پمپئی بود. او همچنین مدیر پروژه دورس دانشگاه پارما با هدف حفاظت از میراث باستان‌شناسی دراج (آلبانی) در آلبانی بود. در سال ۲۰۰۸، سانتورو به همراه باستان‌شناس فرانسوی، ژان پل پتی، در کاوش‌های سایت گسترده مدیوماتیک که منطقه‌ای از راینهایم در زارلاند آلمان تا
که منطقه‌ای از راینهایم در زارلاند آلمان تا بلیسبروک (فرانسه) در بخش موزل فرانسه را پوشش می‌داد، شرکت کرد. سارا سانتورو بیانهی در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۶ در کیه‌تی درگذشت و در چزنا به خاک سپرده شد.
کامیلا فا دی برونو، همچنین دا کازاله، همچنین کامیلا فا آ گونزاگا (حدود ۱۵۹۹ – ۱۴ ژوئیه ۱۶۶۲) یک نجیب‌زاده ایتالیایی بود که مخفیانه، کوتاه و به‌طور ارگانیک با فردیناندو گونزاگا، دوک مانتوا و دوک مونتفرات، ازدواج کرد. او که توسط شوهرش طرد شده بود، راهبه شد و خاطرات شانزده صفحه‌ای که در سال ۱۶۲۲ به دستور مادر روحانی‌اش نوشت، به عنوان اولین زندگینامه منثور نوشته شده توسط یک زن ایتالیایی توصیف شده است. داستان او موضوع درام تاریخی پائولو جاکومتی، "کامیلا فا دا کازاله"، بود که اولین بار در تئاتر نوئوو، فلورانس در
بود که اولین بار در تئاتر نوئوو، فلورانس در ۲۹ اکتبر ۱۸۴۶ اجرا شد. زندگی. او فرزند آردیزینو فاآ ، کنت برونو (متوفی ۱۶۱۶)، یک نظامی و دیپلمات، از همسرش مارگاریتا فاساتی بود. کامیلای جوان یکی از همراهان فراوان دوشس مارگاریتا دی ساوویا در دربار گونزاگا در کازاله شد: پایتخت دوک‌نشین مونتفرات که فرانچسکو گونزاگا، شوهر مارگاریتا، فرماندار آن بود. در فوریه ۱۶۱۲، پدر فرانچسکو ، وینچنزو، درگذشت. فرانچسکو به عنوان دوک مانتوا و مونتفرات جانشین او شد و دربار از کازاله به مانتوا منتقل شد، جایی که در ۲۲ دسامبر همان سال،