payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیدگاه زبان‌شناختی و آثار ویلیام اوکام و فرانتس برنتانو در مورد معناشناسی مقالاتی را منتشر می‌کرد. یکی از کتاب‌های او در مورد تعبیر به زبان سیاسی اهمیت ویژه‌ای دارد. او همچنین به متون و معانی آنها به عنوان سیستم‌های تکاملی توجه ویژه‌ای می‌کرد. تحقیقات او با ورنر لاینفلنر درهم آمیخته بود و بنابراین، نباید تعجب آور باشد که آنها در تألیف نشریات مشترک، به ویژه کتابی در مورد هستی‌شناسی، نظریه سیستم‌ها و معناشناسی همکاری کرده باشند. کتاب جامع او تلاشی برای پیوند دادن حوزه سنتی فلسفی هستی‌شناسی با یک معناشناسی
دادن حوزه سنتی فلسفی هستی‌شناسی با یک معناشناسی شناختی بازگشتی است. این نشان دهنده دانش گسترده این زوج در زمینه‌های مختلف دانشگاهی و همچنین توانایی آنها در ترکیب ایده‌ها است. کتاب مشترک آنها شکاف بین زبان معمولی و زبان نظریه‌ها را پر می‌کند. این نشان می‌دهد که هر دو از قواعد معنایی یکسانی بهره می‌برده‌اند.
فدراسیون اروپایی که با نام‌های ایالات متحده اروپا (USE)، کشور اروپایی، یا اروپای فدرال نیز شناخته می‌شود، یک سناریوی فرضی از یکپارچگی اروپایی است که منجر به تشکیل یک ابردولت مستقل (مشابه ایالات متحده) می‌شود. به عنوان فدراسیونی از کشورهای عضو اتحادیه اروپا (EU)، که توسط دانشمندان علوم سیاسی، سیاستمداران، جغرافی‌دانان، مورخان، آینده‌شناسان و نویسندگان داستان در نظر گرفته شده است، سازماندهی شده است. در حال حاضر، در حالی که اتحادیه اروپا یک فدراسیون نیست، ناظران مختلف دانشگاهی آن را دارای برخی از ویژگی‌های یک
مختلف دانشگاهی آن را دارای برخی از ویژگی‌های یک سیستم فدرال می‌دانند. تاریخچه. نسخه‌های مختلفی از این مفهوم در طول سده‌ها توسعه یافته است که بسیاری از آنها با یکدیگر ناسازگار هستند (شمول یا حذف انگلستان، اتحادیه سکولار یا مذهبی و غیره). چنین پیشنهادهایی شامل پیشنهادهای جورج پادشاه بوهمی، جورج پودبرادی در سال ۱۴۶۴ است. دوک دو سالی فرانسوی در سده هفدهم. و طرح ویلیام پن، بنیانگذار کواکر پنسیلوانیا، برای ایجاد «رنگ، پارلمان یا املاک اروپایی». جورج واشینگتن همچنین از «ایالات متحده اروپا» حمایت کرد، اگرچه صحت
از «ایالات متحده اروپا» حمایت کرد، اگرچه صحت این بیانیه زیر سؤال رفته است. سده ۱۹. فلیکس مارکهام خاطرنشان می‌کند که چگونه ناپلئون بناپارت در طی مکالمه ای در سنت هلنا اظهار داشت: «اروپا به این ترتیب به ملیت‌هایی تقسیم می‌شود که آزادانه تشکیل شده‌اند و در داخل آزاد هستند، صلح بین ایالات متحده آسان‌تر می‌شود: ایالات متحده اروپا به یک امکان تبدیل می‌شود». «ایالات متحده اروپا» نیز نام مفهومی بود که وویچک یاسترژبوفسکی در "کتاب دربارهٔ صلح ابدی بین ملل" منتشر کرد که در ۳۱ مه ۱۸۳۱ منتشر شد. این پروژه شامل ۷۷ مقاله
در ۳۱ مه ۱۸۳۱ منتشر شد. این پروژه شامل ۷۷ مقاله بود. پیش‌بینی ایالات متحده اروپا قرار بود یک سازمان بین‌المللی باشد تا یک ابر دولت. جوزپه مازینی، یکی از مدافعان اولیه «ایالات متحده اروپا»، اتحاد اروپا را ادامه منطقی اتحاد ایتالیا می‌دانست. مازینی جنبش اروپای جوان را ایجاد کرد. اصطلاح «ایالات متحده اروپا» () توسط ویکتور هوگو، از جمله در طی سخنرانی در کنگره بین‌المللی صلح که در پاریس در سال ۱۸۴۹ استفاده شد. هوگو از ایجاد "یک سنای عالی و مستقل که برای اروپا همان پارلمان انگلیس خواهد بود" حمایت کرد و گفت:
همان پارلمان انگلیس خواهد بود" حمایت کرد و گفت: «روزی خواهد آمد که همه ملل در قاره ما یک برادری اروپایی تشکیل دهند… روزی خواهد آمد که ما خواهیم دید… ایالات متحده آمریکا و ایالات متحده اروپا رو در رو، در آن سوی دریاها به سوی یکدیگر دراز می‌شوند». هوگو در دوران تبعید خود از فرانسه درختی را در محوطه اقامتگاه خود در جزیره گرنزی کاشت و به این نکته اشاره شد که وقتی این درخت بالغ می‌شد، ایالات متحده اروپا به وجود می‌آمد. این درخت تا به امروز هنوز در باغ‌های Maison de Hauteville، بندر سنت پیتر، گورنزی رشد می‌کند.
de Hauteville، بندر سنت پیتر، گورنزی رشد می‌کند. در سال ۱۸۶۷، جوزپه گاریبالدی و جان استوارت میل در نخستین کنگره جامعه صلح و آزادی در ژنو به ویکتور هوگو پیوستند. در اینجا میخائیل باکونین آنارشیست اظهار داشت: «برای دستیابی به پیروزی آزادی، عدالت و صلح در روابط بین‌المللی اروپا و غیرممکن ساختن جنگ داخلی در میان مردمان مختلف که خانواده اروپایی را تشکیل می‌دهند، تنها یک مسیر وجود دارد. باز: تشکیل ایالات متحده اروپا». مجلس ملی فرانسه نیز در ۱ مارس ۱۸۷۱ خواستار تشکیل ایالات متحده اروپا شد. اوایل سده بیستم. پیش از
ایالات متحده اروپا شد. اوایل سده بیستم. پیش از انقلاب کمونیستی در روسیه، لئون تروتسکی «جمهوری فدرال اروپا — ایالات متحده اروپا» را پیش‌بینی کرد که توسط پرولتاریا ایجاد شد. پس از جنگ جهانی اول، برخی از متفکران و متفکران دوباره آغاز به طرح ایده یک اروپای متحد سیاسی کردند. یک جنبش پاناروپایی از دهه ۱۹۲۰ با ایجاد اتحادیه پاناروپا، بر اساس مانیفست ۱۹۲۳ ریچارد فون کودنهو-کالرگی، "پانئوروپا"، که ایده یک کشور متحد اروپایی را ارائه می‌کرد، شتاب زیادی به دست آورد. این جنبش به رهبری کودنهوو-کالرگی و متعاقباً توسط اتو
جنبش به رهبری کودنهوو-کالرگی و متعاقباً توسط اتو فون هابسبورگ، قدیمی‌ترین جنبش اتحاد اروپاست. در سال ۱۹۲۳، کنت اتریشی ریچارد فون کودنهوو-کالرگی، جنبش پان-اروپا را تأسیس کرد و میزبان نخستین کنگره پانوروپین بود که در سال ۱۹۲۶ در وین برگزار شد. هدف اروپا بر اساس اصول لیبرالیسم، مسیحیت و مسئولیت اجتماعی بود. ایده‌های او بر آریستید بریان، نخست‌وزیر فرانسه تأثیر گذاشت که در ۸ سپتامبر ۱۹۲۹ در برابر مجمع جامعه ملل سخنرانی کرد و در آن ایده فدراسیون کشورهای اروپایی را بر اساس همبستگی و در پی شکوفایی اقتصادی و سیاسی
بر اساس همبستگی و در پی شکوفایی اقتصادی و سیاسی پیشنهاد کرد. و همکاری اجتماعی به درخواست اتحادیه، برایاند در سال ۱۹۳۰ «یادداشت سازماندهی یک رژیم اتحادیه فدرال اروپا» را برای دولت فرانسه ارائه کرد. در سال ۱۹۳۱، ادوار هریوت، سیاستمدار فرانسوی و آرتور سالتر، کارمند دولت بریتانیا، هر دو کتاب‌هایی با عنوان "ایالات متحده اروپا" نوشتند. در طول دهه ۱۹۳۰، چرچیل تحت تأثیر ایده‌های ریچارد فون کودنهو-کالرگی و اتحادیه پانوروپایی او قرار گرفت و از آنها حمایت کرد. اگرچه چرچیل از عضویت بریتانیا در چنین اتحادیه ای حمایت
چرچیل از عضویت بریتانیا در چنین اتحادیه ای حمایت نمی‌کرد. (چرچیل این ایده را در سال ۱۹۴۶ بازنگری کرد). ویلهلم دوم در طول پیروزی‌های آلمان نازی در جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۰ اظهار داشت که «دست خدا در حال ایجاد دنیای جدیدی است و معجزه می‌کند… ما در حال تبدیل شدن به ایالات متحده اروپا تحت رهبری آلمان، یک قاره اروپایی متحد هستیم». در سال ۱۹۴۱، آلتیرو اسپینلی و ارنستو روسی، ضد فاشیست‌های ایتالیایی، نوشتن مانیفست ونتوتنه را به پایان رساندند و فدراسیونی از کشورهای اروپایی را تشویق کردند. کنفدراسیون اروپا () یک
اروپایی را تشویق کردند. کنفدراسیون اروپا () یک نهاد سیاسی پیشنهادی برای اتحاد اروپا بود که قرار بود بخشی از یک بازسازی گسترده‌تر باشد (). این مفهوم توسط یواخیم فون ریبنتروپ وزیر امور خارجه آلمان در مارس ۱۹۴۳ پیشنهاد شد و توسط رایشفورر آدولف هیتلر رد شد. همچنین در سال ۱۹۴۳، فاشیست‌های ایتالیایی در کنگره ورونا در جمهوری تازه اعلام‌شده سالو (موسولینی از اسارت نجات یافته بود) پیشنهاد ایجاد یک «جامعه اروپایی» عاری از «دسیسه‌های» بریتانیایی را دادند. پس از جنگ جهانی دوم. چرچیل در سخنرانی ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۶ در
جهانی دوم. چرچیل در سخنرانی ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۶ در دانشگاه زوریخ سوئیس از اصطلاح «ایالات متحده اروپا» استفاده کرد. چرچیل در این سخنرانی پس از پایان جنگ جهانی دوم چنین نتیجه‌گیری کرد: در حالی که چرچیل از اروپای متحد حمایت می‌کرد، بریتانیا و کشورهای مشترک‌المنافع آن را همراه با ایالات متحده آمریکا و روسیه شوروی به عنوان «دوستان و حامیان اروپای جدید» جدا از ایالات متحده اروپا به رهبری فرانسه و آلمان می‌دید. در اوایل ۲۱ اکتبر ۱۹۴۲، وینستون چرچیل در دقیقه‌ای خطاب به وزیر امور خارجه خود نوشت: «من مشتاقانه منتظر
به وزیر امور خارجه خود نوشت: «من مشتاقانه منتظر ایالات متحده اروپا هستم که در آن موانع بین کشورها تا حد زیادی به حداقل برسد و سفر بدون محدودیت امکان‌پذیر شود». رویکرد چرچیل نسبت به رویکرد قاره‌ای که به عنوان «موقعیت فدرالیستی» شناخته می‌شد، رویکرد محتاطانه‌تری ("موضع اتحادیه") برای ادغام اروپا بود. فدرالیست‌ها از یکپارچگی کامل با قانون اساسی حمایت می‌کردند، در حالی که جنبش اتحادیه اروپا متحد از تشکیل یک نهاد مشورتی حمایت می‌کرد. فدرالیست‌ها در کنگره اروپا پیروز شدند. دستاورد اولیه کنگره اروپا دادگاه
پیروز شدند. دستاورد اولیه کنگره اروپا دادگاه اروپایی حقوق بشر بود که پیش از اتحادیه اروپا بود. جنبش اتحادیه یک حزب بریتانیایی بود که توسط اسوالد موزلی پس از انحلال اتحادیه فاشیست‌های بریتانیا تأسیس شد. موزلی برای نخستین بار ایده خود از "اروپا یک ملت" را در کتاب خود "جایگزین" در سال ۱۹۴۷ ارائه کرد. او استدلال می‌کرد که دیدگاه سنتی ناسیونالیسم که در سایه‌های مختلف فاشیسم پیش از جنگ دنبال می‌شد، از نظر دامنه بسیار محدود بود و دوران پس از جنگ مستلزم یک پارادایم جدید بود که در آن اروپا به عنوان یک دولت واحد گرد
جدید بود که در آن اروپا به عنوان یک دولت واحد گرد هم می‌آمد. در اکتبر ۱۹۴۸، زمانی که موزلی به عنوان نخستین گام برای رسیدن به دیدگاه خود، خواستار برگزاری انتخابات در مجمع اروپا شد. "Nation Europa" یک مجله آلمانی با الهام از ایده‌های موزلی بود که در سال ۱۹۵۱ توسط فرمانده سابق اس اس آرتور ارهارت و هربرت بومه با حمایت کارل-ارنفرید کارلبرگ تأسیس شد. موزلی حزب ملی اروپا و مجله خود به نام اروپایی را تأسیس کرد. در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، اروپا شاهد ظهور دو پروژه مختلف بود، انجمن تجارت آزاد اروپا و جامعه اقتصادی اروپا
بود، انجمن تجارت آزاد اروپا و جامعه اقتصادی اروپا بسیار سیاسی تر. اوایل سده ۲۱. افرادی مانند یوشکا فیشر وزیر خارجه سابق آلمان گفته‌اند (در سال ۲۰۰۰ او معتقد است که در نهایت اتحادیه اروپا باید به یک فدراسیون واحد تبدیل شود که رهبر سیاسی آن از طریق انتخابات مستقیم از میان همه شهروندانش انتخاب شود. با این حال، ادعاهایی مبنی بر اینکه معاهده نیس که در آن زمان پیشنهاد شده بود، با هدف ایجاد یک «ابر دولت اروپایی» توسط کریس پتن کمیسر سابق اتحادیه اروپا و بسیاری از دولت‌های کشورهای عضو رد شد. (، پست «رئیس اتحادیه
دولت‌های کشورهای عضو رد شد. (، پست «رئیس اتحادیه اروپا» وجود ندارد، و همچنین هیچ برنامه‌ای برای انجام این کار وجود ندارد)
ادموند هوسِرْل (به آلمانی: &lt;bdi&gt;Edmund Husserl&lt;/bdi&gt;) از فیلسوفان آلمانی-اتریشی مهم و تأثیرگذار سده بیستم و بنیانگذار پدیدارشناسی بانگ نبرد فلسفی معروف خود را چنین به صدا درمی‌آورد: «به سوی خود چیزها» بدین ترتیب فریاد جنگِ جنبش پدیدارشناسی که در سالهای ۱۹۰۱–۱۹۰۰ توسط ادموند هوسرل آغاز شد، به صدا درآمد. از جمله فیلسوفانی که به دنبال این نظریهٔ هوسرل خود را با این جنبش مرتبط کردند و مشتاقانه سخن هوسرل را تکرار کردند، مارتین هایدیگر بود. به سوی خودی چیزها ، بیانگر این نکته است که پدیده‌ها ، چیزهایی
چیزها ، بیانگر این نکته است که پدیده‌ها ، چیزهایی هستند که خود را نشان می دهند و پدیدارشناس آنها را آنگونه که چیزها خودشان را نشان می دهند توصیف و بازنمود می‌کند . به سوی خود چیزها ، مهم‌ترین اصلِ پدیدارشناسی است. «لامبرت» نخستین بار لفظ «فنومنولوژی» را به زبان آلمانی در کتاب خود به کار برد که ما آن را پدیدارشناسی می‌نامیم. لامبرت پدیدارشناسی را علمی ـ انتقادی می‌دانست که از دیدگاه این علم انتقادی «فنومن» را باید به «نمود» ترجمه کرد. در این علم از این‌که «نمود» نه «بود» است و نه نبود و نه حقیقت است و نه
«نمود» نه «بود» است و نه نبود و نه حقیقت است و نه خطا بلکه برزخ بین آنهاست سخن می‌رود و نباید نمود با حقیقت یا خطا اشتباه شود. پس از لامبرت دیگران نیز کم و بیش در همین معنا پدیدارشناسی را با تطبیق به موردی خاص به کار بردند. به عنوان مثال کتاب مقدس را متنی دانستند که با ما کودکان، پدیدارشناسانه سخن می‌گوید و عالمی‌که در آن تصویر شده است چنان است که بر ما می‌نماید و این حکم و حسابی غیر از بیان دقیق علمی و هندسی است. کسانی نیز در مباحث اپتیک و چگونگی دیدن و در هنر آن را به کار گرفتند و این اصطلاح پس از آن به
هنر آن را به کار گرفتند و این اصطلاح پس از آن به دلیل عنوان کتاب هگل رواج بسیار یافت. البته باید دانست که لفظ «گایست» آلمانی که در عنوان این کتاب به کار رفته ترجمه نوس یونانی است که در سنت فلسفی ما آن را به عقل ترجمه کرده‌اند؛ بنابراین نام کتاب هگل پدیدارشناسی عقل می‌تواند بود. این کتاب زمانی منتشر شد که شهر «ینا» به تصرف ناپلئون درآمده بود و انتشار آن با مشکل مواجه شده بود. از نظر وی هگل به فنومنولوژی مطلق نپرداخته بلکه به فنومنولوژی روح یا روان یا عقل می‌پردازد و قصد می‌کند که سیستم علم را چنان به تدوین
و قصد می‌کند که سیستم علم را چنان به تدوین درآورد که نهایتاً فلسفه که تا او، عشق به دانایی بوده است رسیدن به دانایی شود. پس از آن هوسرل بود که پس از درآمدن به حلقه شاگردان فیلسوف اتریشی (فرانس برنتانو) به معنای حیث التفاتی ادراک واقف شد. برنتانو برای این‌که فصل ممیز امر نفسانی از جسمانی رادر کتاب علم‌النفس از دیدگاه تجربی به دست دهد به اینجا می‌رسد که هر امر نفسانی ملتفت و معطوف و متوجه به چیزی است که این همان حیث‌التفاتی خواهد بود. هوسرل پس از انتقادات فرگه منطقی بزرگ آلمانی بود که به مکتب پسیکولوژی به
منطقی بزرگ آلمانی بود که به مکتب پسیکولوژی به شکل انتقادی نظر کرد و در جلد اول کتاب پژوهش‌های منطقی به بیان مغالطات منطقی این مکتب که در آن بین کار نفسانی آگاه شدن از چیزی که کاری تجربی و در خور مطالعه روان‌شناسی است با آنچه در این کار انسان از آن آگاه می‌شود خلط و اشتباه صورت می‌گیرد، پرداخت. در مکتب پسیکولوژی سعی بر آن است که ضروریات منطقی از راه رد و ارجاع آنها به واقعیات تجربی که در ذهن انسان می‌گذرد توضیح داده شود و این به آن می‌ماند که درستی یک حکم ریاضی منوط به چگونگی کشف آن باشد. این گونه است که
ریاضی منوط به چگونگی کشف آن باشد. این گونه است که هوسرل این مسئله را خلط منطقی دانسته و در جلد دوم کتابش با روشی جدید سعی در بیان ضروریات منطقی و نحوه تعلق علم به آنها با فنومنولوژی کرده است. پدیدارشناسی در دوران عمر خود هوسرل نیز تحولاتی پذیرفت که در شخصیت متفکری عمیق و جدی چون او ریشه داشت که همواره از نو می‌آغازید و می‌پنداشت که برای رساندن پدیدارشناسی به جایی در خور، عمر نوح خواهد داشت، اما به گفته دکتر پرویز ضیاء شهابی در بیان احوال تاریخی هایدگر او هنوز به دبیرستان می‌رفت که رساله برنتانو توسط کشیش
به دبیرستان می‌رفت که رساله برنتانو توسط کشیش شهر زادگاهش به او هدیه شد که عنوانش: دربارهٔ وجوه معانی مشکک موجود نزد ارسطاطالیس بود و وی تمام عمر به دنبال معنایی گشت که میان معانی مختلف لفظ موجود به آن معانی وحدت می‌بخشد. این به معنی پرسش از معنای حقیقی وجود است. او ابتدا در شهر زادگاهش به خواندن تئولوژی یا الهیات مشغول شد و سپس به فلسفه و ریاضیات و علوم طبیعی روی آورد و از همان ترم نخست کتاب پژوهش‌های منطقی روی میز کارش به چشم می‌خورد. هایدگر شدیداً متأثر از ارسطوست که می‌پرسد: اوسیا چیست؟ که اوسیا به
از ارسطوست که می‌پرسد: اوسیا چیست؟ که اوسیا به معنای هست راستین یا آنچه حقیقتاً هست، می‌باشد. هایدگر در کتاب وجود و زمان سعی می‌کند بنیاد این کهن پرسش فلسفی را نو کند و آن را از نو بنیاد نهد البته نه از حیث مضمون و محتوا، بلکه از حیث شیوه درمیان آوردن پرسش و روش طرح پرسش. در تطبیق فنومنولوژی در هوسرل و هایدگر باید گفت: فلسفه هوسرل پدیدارشناسی آگاهی است و پدیدارشناسی هایدگر پدیدارشناسی دازاین (انسان) است. در دازاین لفظ «دا» در زبان آلمانی یک معنی مکانی دارد که در آن هم‌معنی اینجا و آنجا می‌دهد و هم به معنای
در آن هم‌معنی اینجا و آنجا می‌دهد و هم به معنای نه اینجا و نه آنجاست بنابراین «Da» گاه اینجاست گاه آنجا و گاه نه اینجاست و نه آنجا. گذشته از این معنی مکانی یک معنی زمانی نیز دارد که در آن هم ابهام دارد. گاه به معنی اکنون و گاه به معنی «آنگاه» است؛ بنابراین هایدگر انسان را که نحوه وجودش غیر از نحوه وجود چیزهاست و آنچه حقیقتاً «هست» هنوز «نیست» و مقامش در روشنیگاه و حضرت وجود است (دازاین) می‌نامد؛ بنابراین خود پدیدارشناسی نزد هایدگر و هوسرل مشترک است، اما هوسرل آن را در صورت‌های مختلف آگاهی انسان از چیزها
آن را در صورت‌های مختلف آگاهی انسان از چیزها اعمال کرده است و هایدگر آن را برای به دید آوردن حقیقت دازاین به کار بسته است. هایدگر به جز آن‌که در آنچه به مدد پدیدارشناسی، «پدیدار» می‌شود با هوسرل اختلاف دارد، بلکه روش را نیز به صورت تازه درآورده است که اگر کسی معنای آن را درست بفهمد همواره باید از نو بنیاد کند، زیرا از یک سری قالب‌ها و کلیشه‌ها عبارت نیست و نمی‌توان آن را به دستورالعمل و تکنیک و صناعت تبدیل کرد. به سوی خود چیزها، نزد مارتین هایدیگر. شروع بحث پدیدارشناسی هایدگر گذر از نمودها و حرکت به سوی
پدیدارشناسی هایدگر گذر از نمودها و حرکت به سوی بود ـ هاست. بسیاری از چیزها آن چنان‌که هست در آگاهی ما حضور نمی‌یابد، بلکه با واسطه نمودها و نمادها در آگاهی ما آشکار می‌گردد. این آشکارگی عین اختفای حقیقت آن چیزهاست. پس هر نوع آشکارگی، خود گونه ای پوشیدگی است. هر گاه چیزی همچنان‌که هست با تمام عینیت خود آشکار شود، در آن صورت با پیداییِ ذات آن چیز روبرو شده‌ایم و این همان پدیدارشناسی است، یعنی پیدایی خود چیزها در ذات خودشان نه پیدایی چیزهایی که از آن چیز دیگر حکایت می‌کند. پس همهٔ انواع دلالت‌ها و حکایت‌ها نه
می‌کند. پس همهٔ انواع دلالت‌ها و حکایت‌ها نه تنها پدیدار نیست بلکه اختفای حقیقت چیزهاست. از این روست که هایدگر می‌گوید: پدیدارشناسی حرکت برای شهود خود چیزهاست. مثلاً کلمات تنها به حکایت و دلالت از معنای می‌پردازند و معانی ذهنی نیز خود عین حقیقت نیستند، بلکه معانی و صورتهای ذهنی نیز خود بر اعیان خارجی اشیاء دلالت می‌کنند. حال باید دید آیا ما به طور معمول با اعیان حقیقی اشیاء آنچنان که در متن هستی تحقق دارند روبرو می‌شویم یا با معانی و صور ذهنی که از آنها دلالت می‌کنند؟ پاسخ هایدگر این است که فلسفه مدرن از
می‌کنند؟ پاسخ هایدگر این است که فلسفه مدرن از هستی یا وجود غفلت ورزیده و به هستنده یا موجود پرداخته است و حتی از روبرو شدن با موجود هم عقب‌نشینی کرده و به ظهور و تجلی موجود در ذهن پرداخته است (نمودها به جای بودها). بنابراین خاستگاه، نقطه شروع و آغازگاه پدیدارشناسی، حرکت به سوی خود چیزهاست . وقتی چیزی در آگاهی ما ظاهر می‌شود. این آشکارگی عین بودن شیء نیست بلکه نماد و تجلی بودن چیزی است، درست مانند سرخی چهره که به دلالت طبیعی بر وجود شرم دلالت می‌کند. در این‌جا خود ذات شرم در آگاهی ما حضور نمی‌یابد بلکه ما
خود ذات شرم در آگاهی ما حضور نمی‌یابد بلکه ما از روی نشانه چیزی به نام احساس شرم را در آگاهی خویش باز سازی می‌کنیم و سپس درباره شرم، داوری و نظریه‌پردازی می‌کنیم. سایر امور نیز چنین است. البته سرخی چهره بر شرم و تب بر بیماری دلالت می‌کنند و این دلالت‌ها صحیح است اما باید هشیار بود که در این نمونه‌ها هستی شرم یا بیماری بر ما آشکار نمی‌شود بلکه نشانگان آنها در ما آشکار می‌شود. در تمام نشانه‌ها و نمادها دوگانه‌ای از آشکارگی و اختفا دریافت می‌شود. هنگامی‌که خود هستی آنچنان که هست - نه تنها برای ما - بلکه برای
هستی آنچنان که هست - نه تنها برای ما - بلکه برای خود آشکار شود آنگاه هستی پدیدار شده است. پس پدیدارشناسی، حضور وجود و هستی برای خویشتن است. در مورد ما آدمیان نیز پدیدارشناسی حضور هستی ما برای خود ماست. حضور ما برای خود نه از منظر تئوری‌ها و نظریه‌ها که در ان صورت باز ما در پشت نظریه‌ها به اختفا می‌رویم. هر وقت ما صرف نظر از نمادها، دلالت‌ها، نمودها و تجلی‌ها خود را آنچنان که هستیم درک کنیم در آن صورت بودگی و هستی ما بر ما به شکلی پدیدار شناسانه آشکار شده است. پس، پدیدارشناسی حرکت به سوی خود چیزهاست و
است. پس، پدیدارشناسی حرکت به سوی خود چیزهاست و می‌تواند در هر حوزه‌ای به عنوان روشی برای شناخت حقیقی ابژه‌ها و چیزها به کار رود. بنابراین، پدیدارشناسی در نگاه هوسرل و هایدگر باز ایستاندن فلسفه از نمودها و فراخوان بسوی بودهاست یا به تعبیر دیگر بازگشت به خودچیزهاست.
خلیج تاگانروگ () خلیجی در شمال شرق دریای آزوف است. همچنین به‌عنوان یک مصب رودخانه دن شناخته می‌شود.
جورج کونشات و پودبرادی (زاده ۲۳ آوریل ۱۴۲۰ –درگذشت ۲۲ مارس ۱۴۷۱)، همچنین به عنوان پودبراد یا پودیبراد ( شناخته می‌شود؛ به ) شانزدهمین پادشاه بوهم بود که بین سال‌های ۱۴۵۸–۱۴۷۱ حکومت کرد. او رهبر هوسی‌ها بود، اما نسبت به مذهب کاتولیک میانه‌رو و بردبار بود. حکومت او با تلاش‌های فراوان برای حفظ صلح و مدارا بین هوسی‌ها و کاتولیک‌ها در تاج مذهبی بوهمیا مشخص شد - از این رو لقب معاصر او: «پادشاه دو قوم» (به ) و «دوست صلح» ("přítel míru"). در طول سده نوزدهم، در دوره به اصطلاح احیای ملی چک، او به عنوان آخرین پادشاه
به اصطلاح احیای ملی چک، او به عنوان آخرین پادشاه ملی چک (از نظر آگاهی قومی)، یک سیاستمدار بزرگ و یک مبارز شجاع در برابر سلطه کلیسای کاتولیک شروع به ستایش (حتی تا حدودی ایده‌آل) کرد. در دوران امروزه، از او بیشتر به خاطر ایده و تلاشش برای ایجاد نهادهای مشترک مسیحی اروپایی یاد می‌شود ، که اکنون به عنوان یک دیدگاه تاریخی اولیه از وحدت اروپا در نظر گرفته می‌شود. میراث. میدان بزرگ Jiřího z Poděbrad در پراگ ۳ با ایستگاه متروی همنام نزدیک به نام او نامگذاری شده است. میدان‌های دیگری که به نام او نامگذاری شده‌اند در
میدان‌های دیگری که به نام او نامگذاری شده‌اند در استراوا، هوریسه، توژیم، رژونیتسه، کونشتات یا نووی کنین هستند. در سال ۱۸۹۶، مجسمه سوارکاری پادشاه جورج که توسط بوهوسلاو شنیرچ مجسمه‌سازی شده بود در پودبرادی ساخته شد. در طول جنگ جهانی اول، در اوایل سال ۱۹۱۷، دومین هنگ تفنگ چکسلواکی از لژیون‌های چکسلواکی در روسیه تشکیل شد و به نام پادشاه جورج نامگذاری شد. ازدواج و فرزندان. در سال ۱۴۴۰ با کونیگوند از استرنبرگ ازدواج کرد. آنها دارای فرزندان زیر بودند: پس از مرگ کونیگونده در سال ۱۴۴۹، با یوهانا روژمیتال در سال
کونیگونده در سال ۱۴۴۹، با یوهانا روژمیتال در سال ۱۴۵۰ ازدواج کرد و صاحب فرزندان زیر شدند:
آبهی فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی دینش بابو است. در این فیلم بازیگرانی همچون پونیت راجکومار، دیویا اسپاندانا و اوماشری ایفای نقش کرده‌اند.
آلخاندرا ماررو (نام خانوادگی: Espinoza Cruz ; زاده ۲۷ مارس ۱۹۸۷) مجری و بازیگر تلویزیون مکزیکی است. او در ۲۲ مه ۲۰۰۷ برنده سال اول مسابقه زیبایی یونیویزیون / برنامه تلویزیونی واقعیت تلویزیونی "زیبایی لاتین ما شد." اسپینوزا در تیجوانا از خانواده ای ده فرزندی به دنیا آمد. نام مادرش رزا ماریا است و در سال ۲۰۰۱ به همراه خانواده اش به سن یسیدرو، کالیفرنیا مهاجرت کرد. اسپینوزا در یک رستوران فست فود کار می‌کرد و در اوقات فراغت خود در مسابقات زیبایی شرکت می‌کرد.
تاتیان زاکی فریرا داسیلوا (زاده ۱۸ فوریه ۱۹۹۴)، که به‌طور حرفه ای با نام تاتی زاکی شناخته می‌شود، یک خواننده، ترانه‌سرا و رقصنده برزیلی است. او که به‌خاطر موهای آبی روشنی که در اوایل دوران حرفه‌ای‌اش استفاده می‌کرد و موضع‌گیری‌های صریح‌اش شهرت داشت. زاکی در ۱۸ فوریه ۱۹۹۴ در سائو کائتانو دو سول، سائوپائولو به دنیا آمد و در سانتو آندره بزرگ شد. او ابتدا از ۷ سالگی شروع به نوشتن آهنگ کرد و در ابتدا به عنوان مهماندار هواپیما تحصیل کرد. حرفه موسیقی او به‌طور رسمی در سال ۲۰۱۳ آغاز شد، زمانی که او آهنگ "Salve, MC
در سال ۲۰۱۳ آغاز شد، زمانی که او آهنگ "Salve, MC Kauan" را در یوتیوب آپلود کرد.
استان سیستان و بلوچستان ۴ دانشگاه و دانشکده علوم پزشکی در شهرهای زاهدان، ایرانشهر، زابل و چابهار دارد که جهت خدمات دهی بیشتر مسئولیت بهداشت و درمان تعدادی از ۲۶ شهرستان استان را برعهده دارند. تا قبل از افتتاح دانشکده علوم پزشکی چابهار تقسیم کار بخش سلامت به عهده ۳ دانشگاه پزشکی قبلی بود.
ماریا الیزا کامارگو ( ; متولد در گوایاکیل، اکوادور) یک بازیگر و فعال اکوادوری است. او به عنوان یک شرکت کننده در X Factor کلمبیا شروع کرد. او پس از تحصیل در رشته تئاتر در کودکی شروع به حضور در تله رمان‌های موسیقی کرد. حرفه بازیگری بین‌المللی کامارگو با نقل مکان به مکزیک آغاز شد. او نقش‌های منفی متعددی را در برنامه‌های پربیننده تلویزیونی دریافت کرد.
دین مالنکو (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
لنس استورم (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای اهل کانادا است.
خلیج گلندژیک () یک خلیج در کرانه دریای سیاه و در سرزمین کراسنودار روسیه است.
فرانسیسکا آنتونیا زامپونا (متخلص به مندز مونترو؛ زاده ۵ مه ۱۹۸۹ در آزوا د کامپوستلا) یک بازیگر آمریکایی، مجری تلویزیون و دارنده عنوان مسابقه زیبایی است. او در حال حاضر یکی از مجریان برنامه محبوب صبحگاهی "بیدارشو آمریکا! در شبکه تلویزیونی یونیویزیون است." فرانسیسکا در ۵ مه ۱۹۸۹ به دنیا آمد. در نوجوانی در تلویزیون دومینیکن حضور یافت و بر روی صفحه تلویزیون ظاهر شد. او در سال ۲۰۱۰ به ایالات متحده مهاجرت کرد اولین بار فرانسیسکا با راکی لاشاپل ازدواج کرد که از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۶ به طول انجامید. او در سال ۲۰۲۲ با
۲۰۱۰ تا ۲۰۱۶ به طول انجامید. او در سال ۲۰۲۲ با تاجر ایتالیایی فرانچسکو زامپونا ازدواج کرد و در حال حاضر در میامی، فلوریدا زندگی می‌کند. آنها دو بچه دارند.
غرور و احترام به خود فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۶ و به کارگردانی راج چاکرابورتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیت، سوبهاشری گونگالی، ساینتیکا بانرجی و سابیاسچی چاکرابارتی ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم بازسازی فیلم کدام مسیر به خانه عمه من می‌رسد؟ است.
کارمن رویز هرناندز (زاده ۲۸ ژوئیه ۱۹۷۴) یک هنرپیشه اسپانیایی است که عمدتاً برای کارهای تلویزیونیش شناخته می‌شود، اگرچه او تئاتر و فیلم نیز بازی کرده‌است. او در زندگی حرفه‌ای خود برای اجراهایش در زنان و من بی هستم شناخته شد. کارمن رویز هرناندز در ۲۸ ژوئیه ۱۹۷۴ در مادرید، دختری از یک آرایشگر و یک نقاش به دنیا آمد. پس از هفت سال کار برای تلفونیکا کار را رها کرد و آموزش خود را به عنوان بازیگر به پایان رساند.
اتل کمبل لوئیز اندرسون (زادهٔ ۱۶ مارس ۱۸۸۳) متخلص به میسون یک شاعر، مقاله‌نویس، رمان‌نویس و نقاش استرالیایی اوایل قرن بیستم بود. او خود را عمدتاً یک شاعر می‌دانست، اما امروزه بیشتر به خاطر داستان‌های طنز و کنایه‌آمیزش شناخته می‌شود. اندرسون به عنوان یک نویسنده برجسته، هنرمند مدرنیسم و مفسر هنری توصیف شده است. زندگی و حرفه. اتل اندرسون در حومه لیمینگتون، در وارویک شایر انگلستان، از پدر و مادری استرالیایی که سایرس میسون و لوئیز کمپبل نام داشتند در تاریخ ۱۶ مارس ۱۸۸۳ به دنیا آمد. خانواده او به استرالیا مهاجرت
۱۸۸۳ به دنیا آمد. خانواده او به استرالیا مهاجرت کردند و او در سیدنی و در ملک پدربزرگش در نزدیکی پیکتون بزرگ شد. او هم در خانه و هم در مدرسه دخترانه و هم در کلیسایی در سیدنی انگلستان تحصیل کرد. اندرسون در ۸ اکتبر ۱۹۰۴ با سرتیپ آستین توماس اندرسون در بمبئی ازدواج کرد و در آنجا او را در ماموریت‌هایش همراهی می‌کرد. در سال ۱۹۰۷ آنها صاحب یک دختر به نام بتیا شدند. در آغاز جنگ جهانی اول، شوهرش به فرانسه فرستاده شد و اندرسون به کمبریج نقل مکان کرد، جایی که او در کالج داونینگ نقاشی خواند و برخی از کارهای خود را به
داونینگ نقاشی خواند و برخی از کارهای خود را به نمایش گذاشت. هنگامی که در انگلستان بود به گروه کمبریج پیوست و با هنرمندانی مانند سر ویلیام روتنشتاین همکاری کرد. او نقاشی‌های دیواری برای کلیساهای انگلیسی می‌کشید و باشگاه هنرها و صنایع دستی جوان ورسترشر را تأسیس کرد. اتل و همسرش برای مدتی در ووسسترشر زندگی کردند و پس از بازنشستگی شوهرش از ارتش در سال ۱۹۲۴، به استرالیا نقل مکان کردند و در تورامورا زندگی کردند. از سال ۱۹۲۷ سرتیپ اندرسون منشی چندین فرماندار ایالتی شد. او در سیدنی با نوشتن در مورد آثارشان، برپایی