payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گالوچیو ازدواج کرده‌اند، حتی اگر هیچ سابقه‌ای از ازدواج وجود نداشته باشد. در آن زمان این راهزنان خود را راهزن نمی‌دانستند. در عوض، خود را برتر از دزدان ساده می‌دانستند، زیرا در حال جنگ چریکی علیه «بیگانگان» شمال ایتالیا بودند که پادشاه آنها را سرنگون کرده و سرزمین مادری‌شان را فتح کرده بودند. دی چزاره، همان‌طور که در شهادت دومنیکو کومپانیون آشکار شد، یکی از همکاران برجسته گوئرا، سرکرده گروه، بود. او در بازجویی گفت: «این باند از ۲۱ نفر تشکیل شده است، از جمله دو زنی که با فوکو و گوئرا همراه هستند و [دی
جمله دو زنی که با فوکو و گوئرا همراه هستند و [دی چزاره] گوئرا نیز به دو تفنگ ساچمه‌ای و تپانچه مسلح است. از این باند [فقط] رهبران به تفنگ‌های دولول و تپانچه مسلح هستند، به استثنای دو رهبر یادشده که هفت‌تیر در دست دارند.» بنابراین، میشلینا دی چزاره نه تنها عضو مؤثر باند بود، بلکه از سلاح‌هایی که حمل می‌کرد، به نظر می‌رسد که یکی از رهبران شناخته‌شده آن بوده است. تاکتیک‌های جنگی این باند معمولاً چریکی بود. اقدامات توسط گروه‌های کوچک انجام می‌شد و پس از پایان حمله، راهزنان بی‌سروصدا پراکنده می‌شدند و در نقاط
حمله، راهزنان بی‌سروصدا پراکنده می‌شدند و در نقاط از پیش تعیین‌شده دوباره متحد می‌شدند.
من دیدمش یا من آن را دیدم ، یک مانگای تک‌جلده‌ای اثر کیجی ناکازاوا است که اولین بار در سال ۱۹۷۲ به عنوان یک اثر ۴۸ صفحه‌ای در مجلهٔ ماهنامه شونن جامپ منتشر شد. این داستان بعداً در مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه ناکازاوا توسط هولپ شوپان منتشر شد. «من دیدمش» یک اثر زندگینامه‌ای است که زندگی ناکازاوا را از دوران جوانی‌اش در هیروشیما پس از جنگ تا بزرگسالی‌اش دنبال می‌کند. «من دیدمش» پیش‌درآمدی برای مجموعه مانگای محبوب ناکازاوا، «ژنرال پابرهنه» شد. این جلد در آمریکای شمالی در یک جلد ترجمه شده به انگلیسی رنگی توسط
شمالی در یک جلد ترجمه شده به انگلیسی رنگی توسط Educomics با عنوان «من دیدمش: بمباران اتمی هیروشیما: داستان واقعی یک بازمانده» در سال ۱۹۸۲ منتشر شد. طرح داستان. در سال ۱۹۴۵، مادر کیجی ناکازاوا، دانش‌آموز ابتدایی، او را در حین یک حمله هوایی از خواب بیدار می‌کند و آنها به سمت یک پناهگاه مرطوب هجوم می‌برند. کیجی گرسنه و با کمبود غذا، برنج خام را از انبارها می‌دزدد و می‌خورد. خانواده برای کسب درآمد، کفش‌های چوبی را نقاشی می‌کردند. پدرش نیز نقاشی‌های سنتی ژاپنی انجام می‌داد و برادرش یاسوتو بدنه کشتی‌ها را در
انجام می‌داد و برادرش یاسوتو بدنه کشتی‌ها را در کارخانه کشتی‌سازی کور جوش می‌داد. برادر کیجی، شوجی، در جریان یک تخلیه گروهی آنجا را ترک کرد و از طریق نامه با آنها در ارتباط بود. در ۶ اوت ۱۹۴۵، کیجی در راه مدرسه، یک بی-۲۹ را دید که بالای سرشان در حال پرواز بود. ساعت ۸:۱۵ صبح، یک بمب اتمی با نام مستعار پسر کوچک را روی هیروشیما انداخت. کیجی بیهوش شد. دیوار حیاط مدرسه بیشتر شعله‌های انفجار را مسدود کرده بود، هرچند گونه‌اش با میخ روی تخته‌ای چوبی سوراخ شده بود. کیجی به خانه‌اش برگشت و فهمید مادرش که به تازگی یک
به خانه‌اش برگشت و فهمید مادرش که به تازگی یک دختر بچه به دنیا آورده بود، کنار ریل‌های خیابان یاماگوچی منتظر اوست. بقیه خانواده‌اش، به جز یاسوتو، تازه فوت کرده بودند. خانه‌شان در انفجار فرو ریخته بود و پدر و فرزندانش زیر آوار گیر افتاده بودند. در همین حال، آتش‌سوزی در جای دیگری شروع شده بود، اما به سرعت از خانه‌ای به خانه دیگر سرایت کرد، بنابراین پدر و فرزندانش در حالی که به زمین چسبیده بودند و مادر به فریادهای آنها گوش می‌داد، زنده زنده سوختند. بعداً، کیجی و یاسوتو برای بیرون آوردن اجساد خانواده‌شان به
و یاسوتو برای بیرون آوردن اجساد خانواده‌شان به خانه‌هایشان برگشتند. در ۱۵ اوت ۱۹۴۵، جنگ جهانی دوم پایان یافت و شوجی بازگشت. دختر بچه‌ای که مادرش در روز بمباران به دنیا آورده بود، درگذشت و در ساحل سوزانده شد. کیجی به مدرسه و خانه‌هایی که در حال بازسازی بودند، بازگشت. خانواده‌اش فقیر بودند و کیجی همیشه برای غذا شکار می‌کرد. او همچنین شروع به جمع‌آوری زباله و شیشه کرد تا آنها را به اقلامی تبدیل کند که بتواند بفروشد. روزی، نسخه‌ای از مانگا «شین-تاکاراجیما» («جزیره گنج جدید») اثر اوسامو تزوکا پیدا کرد. با الهام
گنج جدید») اثر اوسامو تزوکا پیدا کرد. با الهام از این کتاب، او شروع به نوشتن مانگای خودش و خواندن مجلات مانگا در کتابفروشی‌های محلی کرد. کیجی یکی از آثار مانگای خود را به مجله «اوموشیرو بوک» ارسال کرد که آن را پذیرفت و منتشر کرد. کیجی که می‌خواست مهارت‌های نقاشی خود را بهبود بخشد، به عنوان نقاش تابلو برای یک جانباز سابق جنگ شروع به کار کرد. نسخه خطی دوم که برای «اوموشیرو بوک» ارسال شد، او را در یک مسابقه مقام دوم را به دست آورد. کیجی از پول جایزه برای خرید یک پالت استفاده کرد. یک شب سال نو، مادر کیجی،
یک پالت استفاده کرد. یک شب سال نو، مادر کیجی، کیمیو، شروع به خونریزی کرد. او تمام داروهایی را که می‌توانست خرید، چون می‌خواست خاطرات خوبی برایش رقم بزند، و او کم‌کم سلامتی‌اش را بازیافت. کیجی به توکیو نقل مکان کرد تا حرفه‌اش را به عنوان هنرمند مانگا آغاز کند. ویراستار کیجی برای او شغلی به عنوان دستیار دایجی کازومینه پیدا کرد. یک سال و نیم بعد، عناوین مانگا او در مجلات مختلف به صورت سریالی منتشر شدند. وقتی او برای ملاقات با مادرش به هیروشیما بازگشت، مادرش بهبود یافته بود، هرچند نمی‌توانست آزادانه راه برود.
یافته بود، هرچند نمی‌توانست آزادانه راه برود. او تمام شماره‌های مجلاتی را که آثارش در آنها منتشر شده بود، جمع‌آوری کرد و کیجی به او گفت که حالش خوب شود تا بتواند توکیو را به او نشان دهد. کیجی در بازگشت به توکیو، با زنی آشنا شد که عاشقش شد و با او ازدواج کرد. کیمیو با ملاقات با همسر کیجی به او گفت که زندگی‌اش اکنون کامل شده است. او در حالی که کیجی و همسرش در مسیر توکیو بودند، درگذشت. وقتی جسدش را سوزاندند، تشعشعات باقی مانده از بمب در او باعث شد استخوان‌هایش متلاشی شوند و به جای خاکستر معمول، فقط غبار سفید
متلاشی شوند و به جای خاکستر معمول، فقط غبار سفید باقی بماند. کیجی که دچار آسیب روحی و عصبانیت شده بود، تصمیم گرفت از طریق مانگا با بمب اتمی مبارزه کند. پنج سال پس از مرگ کیمیو، کیجی کنار برکه‌ای ایستاده و آرزو می‌کند که کاش در زمان بهتری به دنیا آمده بود. با نگاه کردن به زمان، متوجه می‌شود که نزدیک به مهلت انجام کارش برای «'هفته‌نامه شونن جامپ» است. او به خانه برمی‌گردد تا سر کار برود.
خاطرات یک کارمند (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۲ با بازی لی بوم سو، جونگ ریو وون، جونگ گیو وون و هونگ سو هیون است. داستان مجموعه یک کمدی عجیب و در عین حال معمایی جنایی است دربارهٔ یک کارمند عادی که ناخواسته درگیر ماجرای جاسوسان شرکتی و رقابت میان شرکت‌های داروسازی می‌شود. این مجموعه با بهره‌گیری از بستر سیاست‌های اداری و شرکتی مدرن، به شکل طنزآمیز به رویدادهای تاریخی دوران جنگ میان ایالت‌های چو و هان در چین (۲۰۶ تا ۲۰۲ پیش از میلاد) اشاره می‌کند. "خاطرات یک کارمند" از ۲ ژانویه تا ۳۱ مارس
می‌کند. "خاطرات یک کارمند" از ۲ ژانویه تا ۳۱ مارس ۲۰۱۲، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۱:۵۵ از شبکهٔ اس‌بی‌اس پخش شد.
دوک نشین گائتا () یک ایالت در اوایل قرون وسطی بود که مرکز آن در شهر ساحلی گائتا در جنوب ایتالیا قرار داشت. این ایالت در اوایل قرن نهم میلادی، زمانی که جامعه محلی شروع به رشد خودمختاری کرد، آغاز به کار کرد، زیرا قدرت بیزانس در مدیترانه و شبه جزیره به دلیل تهاجم لومباردها و ساراسن‌ها رو به افول بود. منبع اصلی تاریخ گائتا در دوران دوک‌نشینی آن، "مجموعه قوانین کایتانوس" است، مجموعه‌ای از منشورها که تاریخ گائتا را بهتر و با جزئیات بیشتری نسبت به کشورهای ساحلی همسایه‌اش: ناپل، آمالفی و سورنتو حفظ می‌کند. در سال
ناپل، آمالفی و سورنتو حفظ می‌کند. در سال ۷۷۸، این مکان مقر فرماندهی پاتریسین سیسیل بود که از آنجا لشکرکشی علیه مهاجمان ساراسن کامپانیا را هدایت می‌کرد. ظهور دوکیبیلان‌ها. اولین کنسول گائتا، کنستانتین، که پسرش مارینوس را با خود همراه کرد، نماینده بیزانس و دست نشانده اندرو دوم ناپل بود. کنستانتین از شهر در برابر غارت دزدان دریایی مسلمان دفاع کرد و آن را تقویت کرد و قلعه‌هایی نیز در اطراف آن ساخت. او، احتمالاً با خشونت، توسط دوکیبیلیس اول، که سلسله‌ای تأسیس کرد و گائتا را "عملاً" مستقل ساخت، برکنار شد.
کرد و گائتا را "عملاً" مستقل ساخت، برکنار شد. سلسله‌های دوکیبیلیایی مرتباً برای پیشبرد منافع گائتانی از طریق اتحاد با هر قدرتی که در آن زمان بیشترین توانایی را داشت، تلاش می‌کردند. آنها در نبرد اوستیا با ساراسن‌ها علیه همسایگان مسیحی خود و با پاپ علیه دزدان دریایی مسلمان متحد شدند. آنها کاخی عظیم ساختند و اعتبار و ثروت شهر را به میزان زیادی افزایش دادند. گائتانی‌ها تا اواسط قرن دهم رسماً بیزانسی باقی ماندند و در نبرد گاریگلیانو زیر پرچم آنها جنگیدند. با این حال، موفقیت اصلی دوکیبیلیایی‌ها در بیرون کشیدن
حال، موفقیت اصلی دوکیبیلیایی‌ها در بیرون کشیدن گائتانی از "دوکاتوس ناپولیتانوس" بود. دوکیبیلیس دوم (درگذشته ۹۵۴) اولین کسی بود که عنوان "دوک" یا دوک (۹۳۳) را به خود اختصاص داد. دوکیبیلیس گائتا را در اوج قدرت دید، اما روندی را آغاز کرد که به موجب آن گائتا عمدتاً تضعیف شد. او فوندی را به پسر دوم خود مارینوس با عنوان معادل دوک داد و سابقه‌ای برای تقسیم دوک‌نشین گائتان و تقسیم آن به دوک‌نشینان ایجاد کرد که به مرور زمان اقتدار دوک‌نشین را از بین برد. افول قدرت دوک‌ها. در سال ۹۶۲، گائتا خود را تحت فرمان پاندولف
در سال ۹۶۲، گائتا خود را تحت فرمان پاندولف آیرون‌هد، شاهزاده لومبارد کاپوا، درآورد. با این حال، در سال ۹۶۳، فقط حاکمان شهری در منشورها ظاهر شدند. در سال ۹۷۶، امپراتور مقدس روم، اتو دوم، و پاپ، اربابان شناخته‌شده گائتا بودند. از زمان تصاحب عنوان دوک و جایگزینی امپراتور غربی به عنوان حاکم شرقی، یک انقلاب کامل رخ داده بود. گائتا در اواخر قرن دهم و اوایل قرن یازدهم از اهمیت افتاد. در سال ۱۰۱۲، بحران جانشینی آن را بیش از پیش تضعیف کرد. ژان چهارم درگذشت و یک پسر از همسرش سیچلگایتا، خواهر سرگیوس چهارم ناپل، به جا
همسرش سیچلگایتا، خواهر سرگیوس چهارم ناپل، به جا گذاشت. این پسر، ژان پنجم، تحت نیابت سلطنت مورد مناقشه مادربزرگش امیلیا حکومت می‌کرد. عمویش لئو اول، دوک‌نشین را غصب کرد، اما تنها چند ماه بعد برکنار شد و عموی دیگرش، لئو دوم، بر سر نیابت سلطنت با امیلیا جنگید. تا سال ۱۰۲۵ اوضاع آرام نشد. پس از آن، ژان پنجم، سرگیوس فراری ناپل را پناه داد و با کمک نورمن‌ها به او در بازپس‌گیری شهرش کمک کرد. به همین دلیل، ژان پنجم دشمنی پاندولف چهارم کاپوا را برانگیخت و دوک‌نشین او در سال ۱۰۳۲ فتح شد. سلسله محلی، که از نوادگان
او در سال ۱۰۳۲ فتح شد. سلسله محلی، که از نوادگان دوکیبیلیس بود، هرگز دوک‌نشین خود را پس نگرفت. دوره لومبارد. گائتا در سال ۱۰۳۲ توسط لومباردها فتح شد. در سال ۱۰۳۸، فاتح، پاندولف کاپوآ، برکنار و گوایمار چهارم سالرنو جایگزین او شد. گوایمار مدت زیادی شخصاً سلطنت نکرد و سپس رانولف درنگوت، رئیس مزدوران نورمن خود، را به عنوان دوک منصوب کرد. با این حال، پس از مرگ رانولف، گائتایی‌ها نامزد لومباردی خود، آتنولف، کنت آکینو، را انتخاب کردند. در زمان آتنولف و پسرش، آتنولف دوم، گائتا عملاً مستقل باقی ماند، اما ریچارد اول
دوم، گائتا عملاً مستقل باقی ماند، اما ریچارد اول کاپوآ و پسرش جردن آن را در سال ۱۰۵۸ و سپس دوباره در سال ۱۰۶۲ تحت سلطه خود درآوردند. در سال ۱۰۶۴، حاکم لومبارد اخراج شد و یک نورمن، ویلیام مونتروی، جای او را گرفت و با بیوه لومبارد آتنولف اول، ماریا، دختر پاندولف، ازدواج کرد. جایگاه زنان در حکومت گائتا قابل توجه بود.
اشرافیت ایتالیایی (زبان ایتالیایی: "Nobiltà italiana") شامل افراد و خانواده‌های آنان در شبه‌جزیره ایتالیا و جزایر وابسته به آن بود که از سوی حاکمان شهر-دولت‌های ایتالیایی از قرون وسطی و پس از وحدت ایتالیا تحت سلطه پادشاهان ایتالیا به رسمیت شناخته شدند. اشرافان دارای وضعیت قانونی ویژه‌ای بودند و بخش عمده ثروت و امتیازات مختلفی را در اختیار داشتند که از دیگر طبقات، عمدتاً سیاستمداران، دریغ می‌شد. در بیشتر دولت‌های پیشا-وحدت ایتالیا، تنها این طبقه امکان دسترسی به پست‌های عالی حکومتی را داشت. آن‌ها علاوه بر
به پست‌های عالی حکومتی را داشت. آن‌ها علاوه بر کلیسای کاتولیک برای چندین قرن نماینده بالاترین جایگاه‌های ملت‌های شبه‌جزیره بودند. اشکال مختلف اشرافیت در طول زمان در مناطق مختلف متغیر بود. از دوران قرون وسطی تا قرن نوزدهم و مارس ۱۸۶۱، ایتالیا یک دولت متحد و یکپارچه نبود. این شبه‌جزیره شامل چندین پادشاهی، دوک‌نشین و دیگر شاهزاده‌نشین‌های کوچک بود که بسیاری از دودمان سلطنتی در آن‌ها حکومت می‌کردند. این دودمان‌ها غالباً از طریق ازدواج با دولت‌های همسایه ایتالیا و دیگر دودمان‌های اروپایی بزرگ و کوچک مرتبط
و دیگر دودمان‌های اروپایی بزرگ و کوچک مرتبط بودند. به رسمیت شناختن اشرافیت ایتالیایی با تأسیس ایتالیا در ۱۹۴۶ پایان یافت. اگرچه بسیاری از عناوین هنوز موجود هستند، اما به عنوان نشانه احترام اجتماعی استفاده می‌شوند و در قانون ایتالیا به رسمیت شناخته نمی‌شوند. تعداد محدودی از اشراف پاپی طبق ماده ۴۲ پیمان لاتران تا زمان لغو آن در ۱۹۸۵ به‌طور رسمی به رسمیت شناخته شدند. تاریخچه. پیش از وحدت. پیش از وحدت ایتالیا در ۱۸۶۱، شبه‌جزیره ایتالیا محل سکونت خانواده‌های اشرافی فراوان بود. از برجسته‌ترین آن‌ها می‌توان به
فراوان بود. از برجسته‌ترین آن‌ها می‌توان به سفورزاهای میلان و دودمان مدیچیهای فلورانس اشاره کرد که هر دو نقش مهمی در گسترش رنسانس ایتالیا در مناطق خود ایفا کردند. شاید تأثیرگذارترین دودمان سیاسی اشرافی، دودمان ساووی بود که رهبری آن نقش اساسی در تأسیس پادشاهی ایتالیا در قرن نوزدهم داشت. از قرن پانزدهم تا هجدهم، شبه‌جزیره ایتالیا میزبان خانواده‌های اشرافی متنوعی بود که بسیاری از آن‌ها از طریق انتصاب قضایی، انتخاب در سناهای منطقه‌ای یا پست‌های عالی در کلیسای کاتولیک به برجستگی رسیدند. علاوه بر اشرافیت تازه
کاتولیک به برجستگی رسیدند. علاوه بر اشرافیت تازه ارتقا یافته، بسیاری از خانواده‌ها نسل‌ها و گاه قرن‌هاست که دارای مقام اشرافی بوده‌اند. تاریخ‌نگار لئوپولد فون رانکه در قرن نوزدهم، نسل‌های طولانی اشرافی در رم را چنین توصیف کرد: اشراف سیسیل. اشراف سیسیل طبقه‌ای موروثی و ممتاز در پادشاهی سیسیل، پادشاهی دو سیسیل و پادشاهی ایتالیا بود که ریشه‌های آن به قرن یازدهم میلادی بازمی‌گردد. تابعیت رومیها، امپراتوری بیزانسها و سارازنها بخش‌های مختلفی از ساختار آریستوکراسی خود را به جزیره سیسیل منتقل کردند، اما تا حمله
خود را به جزیره سیسیل منتقل کردند، اما تا حمله نورمن‌ها در ۱۰۶۱ به رهبری راجر یکم، کنت سیسیل، اشرافیت و نظام فئودالی سیسیل ریشه نگرفت. در طول قرن‌ها، خانواده‌های اشرافی تثبیت‌شده در درجات بالای اشرافی ترقی یافتند. تا قرن هجدهم، عناوین "شاهپور"، "دوک (عنوان)" و "مارکی" توسط بسیاری از مردانی که اجدادشان تنها چند قرن پیش بارون یا ارباب بودند، نگهداری می‌شد. "کنت (عنوان)"، "signore" و "شوالیه" از عناوینی بودند که توسط اشراف سیسیل به کار گرفته شدند. در طول زمان، بسیاری از خانواده‌ها به عنوان اشراف مالک زمین یا
بسیاری از خانواده‌ها به عنوان اشراف مالک زمین یا طبقه ممتاز مشابه اشراف و مقام اعیانی انگلیس شناخته شدند. اشراف پاپی. در این دوره، در سراسر ایتالیا خانواده‌های تأثیرگذار از طریق کنکلاو پاپ یکی از اعضای خانواده به مقام پاپ رسیدند یا از طریق ترفیع‌های کلیسایی به درجات اشرافیت ارتقا یافتند. این خانواده‌ها آزادانه با اشراف ازدواج می‌کردند. مانند دیگر خانواده‌های اشرافی، کسانی که هم قدرت پاپی و هم ثروت داشتند، می‌توانستند کومونهها یا زمین‌های دیگر را خریداری کنند و پدران خانواده و دیگر بستگان را به عناوین
کنند و پدران خانواده و دیگر بستگان را به عناوین اشرافی برسانند. پدران موروثی به عنوان "دوک"، "مارکی" و حتی "شاهزاده" در شاهزاده‌نشینهای قرن‌های ۱۶ و ۱۷ منصوب شدند. طبق نظر رانکه: پاپها معمولاً اعضای خانواده‌های برجسته را به مقام کاردینال منصوب می‌کردند؛ به ویژه فرزندان دوم و سوم که به ارث عناوین نمی‌رسیدند. پاپ‌ها همچنین اعضای خانواده خود، به ویژه برادرزادگان، را به مقام ویژه Cardinal-Nephew ارتقا می‌دادند. خانواده‌های برجسته می‌توانستند دفاتر کوریا (روم باستان) را برای فرزندان خود خریداری کنند و این کار
را برای فرزندان خود خریداری کنند و این کار را به‌طور مرتب انجام می‌دادند، با این امید که فرزند از طریق مراتب کلیسا به اسقف یا کاردینال برسد و از این موقعیت بتواند عناوین و موقعیت‌های بیشتری به دیگر اعضای خانواده اعطا کند. این دوره به خویشاوندسالاری پاپی مشهور بود و بسیاری از خانواده‌ها مانند باربرینی و پامفیلی از داشتن یک خویشاوند پاپ بهره زیادی بردند. خانواده‌هایی که پیش‌تر تنها در فعالیت‌های کشاورزی یا بازرگانی محدود بودند، گاهی تنها در یک یا دو نسل به اشراف رم ارتقا یافتند، زمانی که یکی از بستگانشان به
رم ارتقا یافتند، زمانی که یکی از بستگانشان به مقام پاپی رسید. ایتالیا امروزی پر از یادگارهای موفقیت آن‌هاست – "پالازو"های مختلف خانواده‌ها امروز گواهی بر صعود گاهی سریع آن‌ها به قدرت است. اشراف جنوا. در مورد جمهوری جنوا، از طریق اصلاحات قانون اساسی و قوانین ۱۵۲۸، ۱۵۴۸ و ۱۵۷۵، یک جمهوری اشرافی پایه‌گذاری شد که تا ۱۷۹۷ ادامه یافت. با اصلاح قانون اساسی ۱۵۲۸، عضویت در آلبرگو از حالت اختیاری به اجباری تبدیل شد و در عمل، آلبرگوها به فهرست‌های ثبت‌نام اشراف شهر تبدیل شدند که توسط دولت به رسمیت شناخته می‌شد. این
شدند که توسط دولت به رسمیت شناخته می‌شد. این اصلاحات ایجاب می‌کرد که ثروتمندترین شهروندانی که صاحب شش خانه یا بیشتر بودند، یک آلبرگوی جداگانه ایجاد کنند. در آن زمان تصمیم گرفته شد تا یک نظم واحد برای شهروندان اشرافی، که به عنوان اشراف قدیمی شناخته می‌شدند، ایجاد شود و این نظم به بیست و سه آلبرگوی قدیمی تقسیم شد و پنج آلبرگوی جدید برای این مناسبت ایجاد شد. این انجمن‌ها برای جلوگیری از بازگشت خصومت‌های قدیمی و حفاظت از ثروت و قدرت خانواده‌های ثروتمند تشکیل شدند. اشراف فلورانس. اشراف جمهوری فلورانس و سپس
شدند. اشراف فلورانس. اشراف جمهوری فلورانس و سپس دوک‌نشین بزرگ توسکانی در دو طبقه برجسته شدند: پاتریسی‌ها، که از پیش از ۱۵۳۲ به عنوان اشراف به رسمیت شناخته می‌شدند، عضو نظم سنت استفان بودند و تنها در سرزمین‌های باستانی اشرافی مانند فلورانس، سیه‌نا، پیزا، پیستویا، آرتزو، ولترا، مونته پولچیانو و کورتونا سکونت داشتند؛ و اشراف ساده، اشراف شهری، سناتورها و فرماندهان که در سرزمین‌های «جدید» اشرافی مانند سانسپولکرو، سان مینیاتو، لیورنو، پشا و پراتو سکونت داشتند. به‌طور کلی، اشراف فلورانس به سه دسته فئودالی،
به‌طور کلی، اشراف فلورانس به سه دسته فئودالی، سناتوری و ارجح تقسیم می‌شد. اشراف میلان. در میلان، اولین فهرست رسمی اشراف، "Matricula nobilium familiarum Mediolani" توسط Ottone Visconti در ۲۰ آوریل ۱۳۷۷ تهیه شد که در آن تنها خانواده‌های اشرافی میلان که به خانواده ویسکونتی در تصرف قدرت شهرداری میلان کمک کرده بودند، ثبت شده بودند و بنابراین به عنوان وفادارترین و قدیمی‌ترین اشراف در آینده شهر شناخته شدند. از ۵ سپتامبر ۱۳۹۵، دوک‌های میلان به‌طور رسمی حق اعطای مقام اشرافی به هر تعداد از نجیب‌زادگان را کسب کردند،
اشرافی به هر تعداد از نجیب‌زادگان را کسب کردند، مطابق با به رسمیت شناختن دوک‌نشین میلان. در طول دوره دوک‌نشینی، ابتدا ویسکونتی و سپس سفورزا، اشراف مقیم شهر به تدریج تمایل پیدا کردند که به اشراف درباری تبدیل شوند و مستقیماً در خدمت دوک باشند، به ویژه در زمینه نظامی و اتحادهای جنگی. این خانواده‌ها در این دوره نقش اساسی در سیاست منطقه ایفا کردند، بدون آنکه هرگز جایگاه دوک را کاملاً تحت‌الشعاع قرار دهند. بیشتر پاتریسی‌های میلان با این دوره مرتبط هستند که در قرون بعدی تمایزی بین اشراف اعطا شده "به میلان توسط
بعدی تمایزی بین اشراف اعطا شده "به میلان توسط دوک خود" و اشراف اعطا شده توسط "بیگانگان" ایجاد کرد. اشراف ونیز. پاتریسی‌های ونیزی یکی از سه گروه اجتماعی بودند که جامعه جمهوری ونیز را تشکیل می‌دادند، همراه با شهروندان و بیگانگان. "پاتریزیو" عنوان اعضای آریستوکراسی (طبقه) حاکم بر شهر ونیز و جمهوری بود. این عنوان به اختصار، قبل از نام، با حروف N.H. ("Nobil Homo") برای مردان و N.D. ("Nobildonna") برای زنان نوشته می‌شد. داشتن عنوان پاتریسی ونیزی افتخار بزرگی بود و بسیاری از پادشاهان و شاهزادگان اروپایی و همچنین
و بسیاری از پادشاهان و شاهزادگان اروپایی و همچنین خانواده‌های اشرافی خارجی برای دریافت این عنوان ممتاز درخواست داده و آن را دریافت کردند. خاندان‌های اشرافی عمدتاً به خانه‌های قدیمی ("Case vecchie") و جدید ("Case nuove") تقسیم می‌شدند، که خانه‌های قدیمی به انتخاب اولین دوجه در سال ۶۹۷ میلادی شناخته می‌شدند. خانه‌های جدید نیز اهمیت کمتری نداشتند و بسیاری از آن‌ها در تأثیرگذاری بر تاریخ جمهوری ونیز بسیار برجسته شدند. خانواده‌ها همچنین به چندین «دسته» دیگر تقسیم می‌شدند، از جمله خانه‌های دوک‌نشینی (که دوجه
می‌شدند، از جمله خانه‌های دوک‌نشینی (که دوجه می‌دادند)، جدیدترین خانه‌ها ("Case nuovissime"), پاتریسی‌های غیر ونیزی و «خانه‌های پول‌ساز» (معمولاً خانواده‌های بسیار ثروتمند مالک زمین یا بورژوازی که از تجارت ثروتمند شده بودند). اگرچه خانه‌های اشرافی متعددی در سرزمین اصلی و سرزمین‌های خارج ونیز وجود داشت، جمهوری در واقع به صورت یک الیگارشی توسط حدود ۲۰ تا ۳۰ خانواده از اشراف شهری ونیز اداره می‌شد که دوجه را انتخاب می‌کردند، مناصب سیاسی و نظامی داشتند و مستقیماً در اداره روزانه دولت مشارکت می‌کردند. آن‌ها
در اداره روزانه دولت مشارکت می‌کردند. آن‌ها عمدتاً بازرگان بودند و منبع اصلی درآمدشان تجارت با شرق و دیگر فعالیت‌های کارآفرینی بود که باعث ثروتمندی عظیم آن‌ها شد. برخی از مهم‌ترین خانواده‌ها که سیاست و تاریخ دولت را تحت سلطه داشتند شامل Contarini, کورنارو، Dandolo, Giustiniani, لوردان، موچنیگو، Arellano, موروسینی و ونییر بودند. پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶): دودمان ساووی. دودمان ساووی، دودمان سلطنتی حاکم بر دوک‌نشین ساووی، سپس پادشاهی ساردنی و بعداً پادشاهی ایتالیا از ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶ بود. اشراف این دودمان
ایتالیا از ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶ بود. اشراف این دودمان نقشه‌ریز تأسیس پادشاهی ایتالیا بودند. در سال‌های پیش از جنبش‌های سیاسی و اجتماعی که منجر به اتحاد دولت‌های مختلف شبه‌جزیره ایتالیا در یک دولت واحد، یعنی پادشاهی ایتالیا شد، وجود پادشاهی ساردنی، پادشاهی دو سیسیل (قبل از ۱۸۱۶: پادشاهی ناپولی و پادشاهی سیسیل), دوک‌نشین بزرگ توسکانی، دوک‌نشین پارما، Duchy of Modena، دوک‌نشین ساووی، ایالات پاپی و پادشاهی لمباردی-ونیز اتریش منجر به وجود اشرافیت‌های موازی با سنت‌ها و قوانین متفاوت شد. وحدت. ایتالیا مدرن در جریان وحدت
متفاوت شد. وحدت. ایتالیا مدرن در جریان وحدت ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ به یک دولت-ملت تبدیل شد، زمانی که بیشتر ایالات شبه‌جزیره و پادشاهی دو سیسیل تحت سلطه پادشاه ویتوریو امانوئله دوم از دودمان ساووی متحد شدند، که پیش از آن پادشاه پادشاهی ساردنی شامل پیه‌مونته بود. معمار وحدت ایتالیا کامیلو دی کاوور، نخست‌وزیر ویتوریو امانوئله بود. خود رم برای دهه‌ای دیگر تحت سلطه پاپ باقی ماند و تنها در ۱۸۷۰ بخشی از پادشاهی ایتالیا شد. در سپتامبر همان سال، نیروهای ایتالیایی وارد ایالت پاپ شدند و اشغال پس از آن، پیوس نهم را
وارد ایالت پاپ شدند و اشغال پس از آن، پیوس نهم را وادار کرد تا خود را در واتیکان اسیر اعلام کند، همان‌طور که جانشینان او نیز تا زمان پیمان لاتران ۱۹۲۹ عمل کردند. اشرافیت در پادشاهی. در پادشاهی ایتالیا متحد، یک اشرافیت ملی جدید ایجاد شد، که تلاش ناکامل برای اعمال قانون یکسان اشرافیت بود، شامل ارث بری مردانه (اگرچه امکان انتقال عناوین باستانی به وارث از خط زنانه با اختیار سلطنتی وجود داشت) و برخی عناوین اعطا شده توسط فرانسیس دوم از دو سیسیل در تبعید توسط پادشاه ایتالیا با صدور عناوین جدید به همان نام به
پادشاه ایتالیا با صدور عناوین جدید به همان نام به رسمیت شناخته شدند. آن اشرافی که وفاداری خود را به پاپ حفظ کردند، به اشراف سیاه مشهور شدند. پس از وحدت ایتالیا، پادشاهان آن همچنان عناوین اشرافی برای افراد برجسته ایتالیایی ایجاد کردند، این بار معتبر در سراسر قلمرو ایتالیا. به عنوان مثال، ژنرال انریکو چیالدینی به عنوان "دوک گائتا" برای نقش خود در دوران وحدت منصوب شد. این رویه تا قرن بیستم ادامه یافت، زمانی که انتصابات توسط نخست‌وزیر ایتالیا انجام و توسط تاج تأیید می‌شد. پس از جنگ جهانی اول، بیشتر
توسط تاج تأیید می‌شد. پس از جنگ جهانی اول، بیشتر ایتالیایی‌هایی که نجیب شدند، عناوین خود را از حمایت دولت بنیتو موسولینی دریافت کردند. نمونه‌ها شامل ژنرال آرماندو دیاز ("دوک پیروزی"), دریاسالار پائولو تاون دی رِول ("دوک دریا"), کامودور لوئیجی ریتزو ("کنت گرادو و پرمودا"), کستانزو چیانو ("کنت کورتلاتزو و بوکاری"), دینو گراندی ("کنت موردانو") و چزاره ماریا د وکی ("کنت وال چیسمن") بودند. بسیاری از این‌ها عناوین پیروزی برای خدمات ارائه شده به کشور در جنگ بزرگ بودند. نویسنده و خلبان گابریله دآنونزیو در ۱۹۲۴ به
نویسنده و خلبان گابریله دآنونزیو در ۱۹۲۴ به عنوان "شاهزاده مونتنووزو" منصوب شد و فیزیکدان، مخترع و جایزه نوبل گولیلمو مارکونی نیز در همان سال به عنوان "مارکی مارکونی" نجیب شد. در ۱۹۳۷، اتوره تولومئی به عنوان "کنت دلا وِتا" نجیب شد. زمانی که کاردینال پیوس دوازدهم در ۱۹۳۹ به پاپ رسید، موسولینی عنوان "شاهزاده" را به‌طور پس از مرگ به برادر پاپ فرانچسکو پاچلی اعطا کرد، که در طول زندگی خود توسط کلیسا به "مارکی" منصوب شده بود. در ۱۹۲۹، پیمان لاتران همه عناوین پاپی ایجاد شده پیش از آن تاریخ را به رسمیت شناخت و
ایجاد شده پیش از آن تاریخ را به رسمیت شناخت و متعهد شد که عناوین اعطا شده توسط کلیسای مقدس به شهروندان ایتالیایی در آینده را بدون سؤال به رسمیت بشناسد. پس از جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی موفق، دولت موسولینی برخی از ایتالیایی‌ها را برای دریافت عناوین اشرافی به پادشاه ایتالیا معرفی کرد. به عنوان مثال، مارشال پیترو بادولیو به عنوان "مارکی دل سابوتینو" و بعداً "دوک آدیس آبابا" منصوب شد، در حالی که ژنرال رودولفو گراتزیانی به "مارکی دی نگلی" رسید. در مه ۱۹۳۶، پادشاه ویکتور امانوئل سوم به عنوان امپراتور اتیوپی نامیده
امانوئل سوم به عنوان امپراتور اتیوپی نامیده شد و این عنوان را تا سپتامبر ۱۹۴۳ حفظ کرد، زمانی که ایتالیا در جریان جنگ جهانی دوم به متفقین تسلیم شد. در نوامبر ۱۹۴۳، ویکتور امانوئل سوم از دودمان ساووی ادعاهای خود بر عنوان امپراتور اتیوپی (و همچنین پادشاه آلبانی، که در ۱۹۳۹ کسب کرده بود) را کنار گذاشت. جمهوری ایتالیا. در سال ۱۹۴۶، پادشاهی ایتالیا با یک جمهوری جایگزین شد. طبق قانون اساسی ایتالیا که در ۱۹۴۸ به تصویب رسید، عناوین اشرافی، هرچند همچنان به عنوان احترام استفاده می‌شوند، از نظر قانونی به رسمیت شناخته
استفاده می‌شوند، از نظر قانونی به رسمیت شناخته نمی‌شوند. برخی "predicati" (ذرات اشرافی و/یا نشانه‌های سرزمینی) که پیش از ۱۹۲۲ به رسمیت شناخته شده‌اند، می‌توانند همچنان به نام خانوادگی متصل شده و در اسناد قانونی استفاده شوند. اغلب این‌ها سرزمین‌های فئودالی تاریخی خانواده‌های اشرافی بودند. اگرچه یک حکم دادگاه عالی در ۱۹۶۷ به‌طور قطعی اعلام کرد که قانونگذاری هرالدیک-اشرافی پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶) قانون جاری نیست، عنوان رئیس خانواده اشرافی هنوز به همه نسل‌ها به عنوان عناوین افتخاری اعطا می‌شود. عناوین
به عنوان عناوین افتخاری اعطا می‌شود. عناوین اشرافی. پادشاهی‌های جنوب ایتالیا مانند ناپل، سیسیل و ساردینیا، و همچنین ایالات پاپی، عناوین اشرافی مانند دوک، مارکی، کنت و بارون اعطا می‌کردند، مشابه سایر پادشاهی‌ها مانند اسپانیا، فرانسه یا انگلستان. عنوان ویسکانت به اندازه سایر کشورها در ایتالیا رایج نبود. ژوزف بناپارت عنوان «شاهزاده» را به فرزندان و نوه‌های خود به صورت ارثی اعطا کرد. اغلب کومونههای ایتالیا (همچنین در پادشاهی ناپولی) و جمهوری‌ها، عنوان پاتریسیان (اروپای پس از روم) را اعطا یا به رسمیت