payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حاضر توسط جامعه استفاده می‌شود. یک جریان اطلاعات ثابت بین علم و صنعت وجود دارد و پیشرفت از طریق اصلاحات، بهینه‌سازیها و انطباقهای حاصل حاصل می‌شود. نمونه‌هایی از مدرنیزاسیون بازتابی که اخیراً شتاب سیاسی پیدا کرده‌اند، پایداری و اصل احتیاطی هستند. جنبش‌های اجتماعی جدید (احزاب فمینیستی، سبز و دزدان دریایی) نیز به عنوان نمودی از مدرنیته بازتابی در نظر گرفته می‌شوند.
Sybaris (، ) شهری مهم در یونان باستان در ساحل خلیج تارانتو بود و اکنون در کالابریای امروزی، ایتالیا واقع شده است. این شهر را مهاجران آخه‌ای و تروزنیایی حدود سال ۷۲۰ پیش از میلاد تأسیس کردند. ده سال بعد، آخه‌ای‌ها شهر بزرگ کروتونه را در همان نزدیکی تأسیس کردند. سیباری‌ها به لطف زمین حاصلخیز و بندر شلوغ خود ثروت زیادی جمع‌آوری کردند، و به عنوان ثروتمندترین مستعمره دنیای باستانی یونان شناخته می‌شدند. ساکنان این شهر در بین یونانیان به خاطر لذت‌گرایی، جشن‌ها و افراط‌هایشان مشهور شدند، تا جایی که «سیباریت» و
و افراط‌هایشان مشهور شدند، تا جایی که «سیباریت» و «سیباریت» به ضرب‌المثل‌هایی برای تجمل و لذت‌جویی‌های بی‌حد و حصر تبدیل شده‌اند. سیباری‌ها بر مستعمرات کوچک‌تری در سراسر منطقه حکومت می‌کردند و یک "آکروپولیس" در تیمپونه دلا موتا در نزدیکی فرانکاویلا ماریتیما در حدود ۱۰ کیلومتری داشتند. شهر سیباریس در حدود سال ۵۱۰ پیش از میلاد توسط همسایه‌اش کروتون ویران شد. جمعیت آن بیرون رانده شد اما مستعمرات محلی آن ادامه یافت. در سال ۴۴۴/۴۳ پیش از میلاد، مستعمره جدیدی به رهبری آتنی‌ها جایگزین آن شد که به شهری تبدیل شد که
آتنی‌ها جایگزین آن شد که به شهری تبدیل شد که ثوری تا حدی بر روی شهر قدیمی‌تر ساخت. ثوری در سال ۱۹۳ پیش از میلاد ویران شد، اما رومی‌ها شهر کوپیا را بر روی همان شبکه ثوری ساختند. بخش‌هایی از این شهرها امروزه قابل مشاهده هستند. ویرانه‌های سیباریس/توری/کوپیا به دلیل دفن شدن در رسوبات رودخانه کراتی به فراموشی سپرده شدند. این ویرانه‌ها از سال ۱۹۳۲ دوباره کشف و کاوش شدند. امروزه می‌توان آنها را در جنوب شرقی سیباری در استان کوزنتسا، کالابریا، ایتالیا یافت. جغرافیا. این شهر در نزدیکی دریا و بین رودخانه‌های کراتیس و
این شهر در نزدیکی دریا و بین رودخانه‌های کراتیس و سیباریس (که نام شهر از آنها گرفته شده است) قرار داشت. اکثر تحقیقات مدرن، این شهر را در یک خط الراس ساحلی در نزدیکی یک تالاب قرار می‌دهند. این رودخانه‌ها اکنون با نام‌های کراتیس و کاسسیل شناخته می‌شوند. امروزه کاسسیل در حدود ۵ کیلومتری دهانه خود به کراتیس می‌ریزد که درست از جنوب محوطه باستانی شهر عبور می‌کند. هنگامی که سیباریس هنوز مسکونی بود، کاسسیل مسیر مستقیمی را به سمت خلیج تارانتو، احتمالاً در فاصله کمی از شمال، دنبال می‌کرد. این شهر در وسیع‌ترین دشت
از شمال، دنبال می‌کرد. این شهر در وسیع‌ترین دشت کالابریا مدرن قرار داشت که به خاطر حاصلخیزی و منشأ ثروت شهر مشهور بود. این شهر نزدیک به سطح دریا قرار داشت و دشت احاطه شده توسط دو رودخانه، در معرض سیل‌های دوره‌ای بود، به طوری که امروزه سیباریس حدود ۶ متر پایین‌تر از سطح دریا و پایین‌تر از سطح آب‌های زیرزمینی قرار دارد. سیل فاجعه‌باری در سال ۲۰۱۳، محل حفاری شده را پر کرد و آن را با گل و لای پوشاند. حتی در سال ۲۰۲۳ نیز به‌طور مداوم به پمپ‌های قدرتمند برای تخلیه آب‌های زیرزمینی از این محل نیاز است. تاریخچه.
آب‌های زیرزمینی از این محل نیاز است. تاریخچه. بنیاد. سیباریس در سال ۷۲۰ قبل از میلاد به عنوان شهری در آخائیا در شمال پلوپونز تأسیس شد. آخائی‌ها با تعدادی از تروزنی‌ها همراه بودند که در نهایت توسط آخائی‌های پرتعدادتر اخراج شدند. استعمار آخائی دومین موج مهاجرت بزرگ از یونان به سمت غرب پس از موج مهاجرت ایوبی‌ها بود که در عوض بر سواحل ایونی (متاپونتوم، پوزیدونیا، سیباریس، کروتون) متمرکز شدند. آخائی‌ها، مانند دیگران، انگیزه استعمار یونان را کمبود زمین قابل کشت در منطقه کوهستانی خود و فشار جمعیت می‌دانستند. صحت
منطقه کوهستانی خود و فشار جمعیت می‌دانستند. صحت نام بنیانگذار (اوئکیست) نامشخص است زیرا استرابون تنها منبع است و ممکن است تحریفی از [ساگار]یس یا [سیبار]یس باشد. ظاهر حروف "Wiis" روی سکه‌های پوزئیدونیا، مسئله را پیچیده‌تر می‌کند. این به عنوان تأییدی بر روایت استرابون تفسیر شده است زیرا تصور می‌شود پوزئیدونیا مستعمره سیباریس بوده است. رفاه در قرن هفتم و ششم پیش از میلاد. سیباری‌ها به دلیل زمین‌های کشاورزی حاصلخیز و سیاست پذیرش بیگانگان در میان شهروندان خود، ثروت و جمعیت زیادی را گرد هم آوردند. این شهر
خود، ثروت و جمعیت زیادی را گرد هم آوردند. این شهر بزرگ‌ترین شهر یونانی در ایتالیا بود و احتمالاً ۳۰۰۰۰۰ نفر جمعیت داشته است اگرچه دیگران این رقم را ۱۰۰۰۰۰ نفر می‌دانند. محیط شهر پنجاه "استادیا" (بیش از بود) و مساحت تقریبی . سیباری‌ها همچنین قدرت مسلط در منطقه بودند و بر ۴ قبیله و ۲۵ شهر حکومت می‌کردند. سیباری‌ها سلطه خود را در سراسر شبه جزیره تا دریای تیرنی گسترش دادند، جایی که گمان می‌رود مستعمرات خود، پوزیدونیا، لائوس و سیدروس را تأسیس کرده باشند. پوزیدونیا تقریباً در سال ۶۰۰ قبل از میلاد تأسیس شد، در
تقریباً در سال ۶۰۰ قبل از میلاد تأسیس شد، در نیمه دوم قرن هفتم قبل از میلاد، سیباری‌ها پناهگاه آتنا در تیمپونه دلا موتا را از اوینتری‌ها به عنوان آکروپولیس خود، واقع در ۱۵ کیلومتری شمال غربی، به دست گرفتند و در آنجا مرتباً جشنواره‌های بزرگی را جشن می‌گرفتند. توصیف ثروت و تجمل سیباریس در ادبیات باستان فراوان است. اسمیندیریدس شهروند برجسته‌ای بود که هرودوت ادعا می‌کند در تجمل‌گرایی از همه مردان دیگر پیشی گرفته است. دیودوروس او را ثروتمندترین خواستگار دختر کلیستنس سیسیونی توصیف می‌کند. او با کشتی‌ای پنجاه
کلیستنس سیسیونی توصیف می‌کند. او با کشتی‌ای پنجاه پارویی که توسط بردگان خودش هدایت می‌شد، از سیباریس به سیسیون رفت و حتی از نظر تجمل از خود کلیستنس نیز پیشی گرفت. آتنائوس ادعا می‌کند که همراهان او شامل هزار برده، ماهیگیر، پرنده‌گیر و آشپز بودند. با این حال، اطلاعات او باید نادرست باشد زیرا ادعا می‌کند که به هرودوت استناد می‌کند، که چنین تعدادی را ذکر نمی‌کند. کلودیوس آلیانوس حتی ادعا می‌کند که اسمیندیریدس نمی‌توانست روی تختی از گلبرگ‌های گل رز بخوابد زیرا باعث تاول زدن او می‌شد. یکی دیگر از سیباری‌ها که به
تاول زدن او می‌شد. یکی دیگر از سیباری‌ها که به نام شناخته می‌شود، آلسیمنس است. یک ارسطوی دروغین اشاره می‌کند که گفته می‌شود او یک شنل بسیار گران‌قیمت را به عنوان نذر به معبد هرا در لاسین اهدا کرده است. در اینجا آتنائوس نیز اطلاعات را تحریف می‌کند: او داستان را به جای شایعه، واقعی می‌داند و آن را به ارسطوی واقعی نسبت می‌دهد. جاستین از اتحاد سیباریس با دیگر مستعمرات آخایی، متاپونتوم و کروتون، علیه مستعمره ایونی سیریس، یاد می‌کند. این اتحاد منجر به فتح سیریس در اواسط قرن ششم پیش از میلاد شد. در نیمه دوم قرن
در اواسط قرن ششم پیش از میلاد شد. در نیمه دوم قرن ششم پیش از میلاد، سیباریس شروع به ضرب اولین سکه‌های خود کرد که قدیمی‌ترین آنها تقریباً به ۵۳۰ سال پیش از میلاد برمی‌گردد. این سکه‌ها از استاندارد وزن آخایی استفاده می‌کردند که با دیگر مستعمرات آخایی، کروتون، کالونیا و متاپونتوم، مشترک بود. قانون ثبت اختراعات باستانی. تصور می‌شود یکی از اولین قوانین مالکیت معنوی مستند مشابه قوانین ثبت اختراع مدرن، در قرن ششم پیش از میلاد در سیبریس وضع شده باشد تا از آثار آشپزی سرآشپزها یا نانواها به مدت ۱ سال محافظت کند.
سرآشپزها یا نانواها به مدت ۱ سال محافظت کند. مطیع‌سازی توسط کروتون. دیودوروس سیسیلی می‌نویسد که حکومت الیگارشی شهر در سال ۵۱۰/۵۰۹ پیش از میلاد سرنگون شد. توسط یک رهبر محبوب به نام تلیس (هرودوت او را به عنوان یک ستمگر توصیف می‌کند ). او سیباریت‌ها را متقاعد کرد که ۵۰۰ شهروند ثروتمند را تبعید و ثروت آنها را مصادره کنند. شهروندان تبعیدی به محراب‌های کروتون پناه بردند. تلیس از کروتونی‌ها خواست که تبعیدیان را به دلیل تهدید جنگ بازگردانند. کروتونی‌ها تمایل داشتند تبعیدیان را برای جلوگیری از جنگ تسلیم کنند، اما
تبعیدیان را برای جلوگیری از جنگ تسلیم کنند، اما فیثاغورث آنها را متقاعد کرد که از التماس‌کنندگان محافظت کنند. در نتیجه، سیباریت‌ها با ۳۰۰۰۰۰ نفر به سمت کروتونی‌ها لشکرکشی کردند، که ارتش آنها به رهبری میلو ۱۰۰۰۰۰ نفر بود. تعداد ارتش ارائه شده توسط دیودوروس (مشترک با استرابون) باید حتی از تعداد جمعیت نیز اغراق‌آمیزتر بوده باشد. با وجود اینکه تعداد آنها بسیار کمتر بود، کروتونی‌ها در نبرد پیروز شدند و هیچ اسیری نگرفتند و بیشتر سیباریت‌ها را کشتند. پس از پیروزی، آنها سیباریت‌ها را غارت و ویران کردند. به گفته
آنها سیباریت‌ها را غارت و ویران کردند. به گفته استرابون، بین نبرد و غارت، دو ماه یا نه روز فاصله بوده است. به احتمال زیاد، سیباری‌ها در این مدت، تلیس و حامیانش را اعدام کردند. والتر بورکرت صحت روایت دیودوروس سیسیلی را زیر سؤال می‌برد. منطقی نبود که تلیس ابتدا مخالفان خود را تبعید کند و سپس خواستار بازگشت آنها شود. او استدلال می‌کند که عناصر داستان شبیه تراژدی‌های تخیلی است. نسخه هرودوت مختصرتر است و شامل فیثاغورث نمی‌شود، اما ادعا می‌کند که کروتونی‌ها از دوریئوس کمک دریافت می‌کردند. استرابون ادعا می‌کند که
کمک دریافت می‌کردند. استرابون ادعا می‌کند که کروتونیات‌ها مسیر رودخانه کراتیس را منحرف کردند تا سیباریس را به زیر آب ببرند. کراتیس شن و سنگریزه‌های درشت را در کانال خود حمل می‌کند و اگر ادعای استرابون درست باشد، این مواد هنگام غرق شدن شهر توسط رودخانه به صورت رسوب در بالای شهر رسوب کرده‌اند. تجزیه و تحلیل نمونه‌های مغزه گرفته شده از این محل، چنین رسوبات رودخانه‌ای را مستقیماً در بالای شهر سابق پیدا نکرد و دفن سیباریس به احتمال زیاد ناشی از فرآیندهای طبیعی مانند رسوب‌گذاری رودخانه‌ای در بالای ساحل بوده است.
رسوب‌گذاری رودخانه‌ای در بالای ساحل بوده است. مبارزه مداوم با کروتون. پس از نابودی آن، ساکنان بازمانده به مستعمرات خود لائوس و سیدروس پناه بردند. فرض بر این است که برخی نیز به پوزیدونیا گریختند، زیرا در اوایل قرن پنجم، سکه‌های پوزیدونیا استاندارد وزن آخایی و گاو نری را که روی سکه‌های سیباری دیده می‌شود، پذیرفتند. ای.جی. گراهام فکر می‌کند که تعداد پناهندگان به اندازه کافی زیاد بوده است که نوعی سینوسیسم بین پوزیدونی‌ها و سیباری‌ها، احتمالاً به شکل یک همزیستی، رخ داده باشد. سیباریس، همان‌طور که دیودوروس و
رخ داده باشد. سیباریس، همان‌طور که دیودوروس و استرابون ادعا کردند، کاملاً نابود نشد، بلکه به یک «متحد» وابسته به کروتون تبدیل شد. سکه‌های «اتحاد» نماد سه‌پایه کروتون را در یک طرف و نماد گاو نر سیباریس را در طرف دیگر نشان می‌دهند. شواهد ادبی از آریستوکسنوس گواهی بر فیثاغورثی‌هایی است که ظاهراً پس از تسخیر سیباریس توسط کروتون، به آن نقل مکان کردند. دیودوروس سیسیلی اشاره می‌کند که کروتون در سال ۴۷۶/۴۷۵ پیش از میلاد دوباره سیباریس را محاصره کرد. سیباری‌ها از هیرو اول، حاکم مستبد سیراکوز، درخواست کمک کردند.
هیرو اول، حاکم مستبد سیراکوز، درخواست کمک کردند. هیرو برادرش پولیزلوس را به فرماندهی ارتشی برای کمک به سیباری‌ها گماشت، زیرا انتظار داشت که او توسط کروتونی‌ها کشته شود. پولیزلوس به این موضوع مشکوک شد، از رهبری لشکرکشی خودداری کرد و به ترون، حاکم مستبد آکراگاس، پناه برد. دیودوروس اشاره بیشتری به نقشه هیرو برای کمک به سیباری‌ها نمی‌کند، که نشان می‌دهد سیباری‌ها دوباره شکست خوردند. با این حال، طبق گفته تیمائوس و دو اسکولیا، پولیزلوس در شکستن محاصره سیباری‌ها موفق بود و بعداً هنگامی که به توطئه برای انقلاب
موفق بود و بعداً هنگامی که به توطئه برای انقلاب متهم شد، به آکراگاس گریخت. صرف نظر از نتایج محاصره سال ۴۷۶ پیش از میلاد، به نظر می‌رسد که سیبریایی‌ها مجبور شدند در مقطعی بین آن سال و ۴۵۲/۴۵۱ شهر خود را ترک کنند. دیودوروس می‌نویسد که سیباری‌ها شهر خود را در محل سابقش در سال ۴۵۲/۴۵۱ پیش از میلاد تحت رهبری یک تسالیایی دوباره بنا نهادند. تصور می‌شود که پوزیدونیا سهم عمده‌ای در این امر داشته است، زیرا سکه‌های شهر جدید شباهت زیادی به سکه‌های پوزیدونیا دارند. احتمالاً یک پیمان دوستی بین سیباری‌ها، متحدانش و
احتمالاً یک پیمان دوستی بین سیباری‌ها، متحدانش و سردایوی‌ها (قومی ناشناخته) به این تأسیس جدید برمی‌گردد، زیرا پوزیدونیا ضامن این پیمان بود. در نهایت، سیباری‌ها دوباره در سال ۴۴۶/۴۴۵ پیش از میلاد توسط کروتونی‌ها از شهر جدیدشان رانده شدند. اخراج نهایی در سال ۴۴۵ پیش از میلاد. آنچه بعداً اتفاق افتاد، باز هم نامشخص است. به گفته دیودوروس، سیباری‌ها از اسپارت و آتن درخواست کمک کردند تا شهرشان را دوباره اشغال کنند. آنها با کمک آتن و برخی دیگر از شهرهای پلوپونز، شهر توریی را در نزدیکی محل سیباریس تأسیس کردند. به
توریی را در نزدیکی محل سیباریس تأسیس کردند. به زودی درگیری بین سیباری‌ها و سایر مستعمرات توریی بر سر امتیازاتی که سیباری‌ها از آن برخوردار بودند، درگرفت. عملاً همه سیباری‌ها توسط سایر مستعمرات که تعدادشان بیشتر و قدرتمندتر بود، کشته شدند. برخی از سیباری‌ها موفق به فرار شدند و اندکی پس از سال ۴۴۴ پیش از میلاد، سیباریس را در تریی‌ها تأسیس کردند. درخواست کمک از سوی سیباری‌ها باید پس از انعقاد صلح سی ساله در اوایل بهار ۴۴۵ پیش از میلاد صورت گرفته باشد، زیرا درخواست کمک در حالی که اسپارت و آتن هنوز در حال جنگ
کمک در حالی که اسپارت و آتن هنوز در حال جنگ با یکدیگر بودند، منطقی نبود. در حالی که دیودوروس تنها یک سفر اکتشافی را برای تأسیس توری معرفی می‌کند، استرابون می‌نویسد که آتنی‌ها و دیگر استعمارگران یونانی ابتدا در سیباریس زندگی می‌کردند و تنها پس از اخراج سیباری‌ها، توری را تأسیس کردند. تحقیقات مدرن، روایت استرابون را تأیید می‌کند و دو سفر اکتشافی را شناسایی می‌کند. در سال‌های ۴۴۶/۴۴۵ پیش از میلاد، آتن لشکرکشی خود را برای تقویت جمعیت موجود سیبریس فرستاد. در تابستان ۴۴۵ پیش از میلاد، درگیری بین دو گروه منجر به
۴۴۵ پیش از میلاد، درگیری بین دو گروه منجر به سقوط سیباری‌ها شد. در سال ۴۴۴/۴۴۳ پیش از میلاد، آتنی‌ها و دیگر استعمارگران جدید، شهر را به یک بنیاد جدید به نام توری تبدیل کردند. این شهر یک قانون اساسی دموکراتیک جدید دریافت کرد که برای ده قبیله مقرراتی وضع می‌کرد، اما شامل سیباری‌ها نمی‌شد. میراث. برخلاف هرودوت، دیودوروس و نویسندگان اولیه یونان باستان، نویسندگان بعدی دوره روم، سیباری‌ها را محکوم کردند. آلیانوس، استرابون و به ویژه آتنایوس، نابودی سیباری‌ها را انتقام الهی از سیباری‌ها به دلیل غرور، تکبر و تجمل
الهی از سیباری‌ها به دلیل غرور، تکبر و تجمل بیش از حد آنها می‌دانستند. آتنایوس غنی‌ترین منبع برای حکایات مربوط به سیباری‌ها است. به گفته او، آنها دیگ آشپزخانه را اختراع کردند و در مفهوم مالکیت معنوی پیشگام بودند تا اطمینان حاصل شود که آشپزها می‌توانند به مدت یک سال تمام منحصراً از غذاهای مخصوص خود سود ببرند. آنها همیشه با ارابه سفر می‌کردند، اما همچنان سفر یک روزه سه روز طول می‌کشید. جاده‌های منتهی به ویلاها در حومه شهر مسقف بودند و کانال‌ها شراب را از تاکستان‌ها به انبارهای نزدیک دریا منتقل می‌کردند.
تاکستان‌ها به انبارهای نزدیک دریا منتقل می‌کردند. قطعه‌ای از کمدین متاژنس که او نقل می‌کند، یک سیباری را نشان می‌دهد که در مورد رودخانه‌های واقعی غذا که از شهر عبور می‌کنند، لاف می‌زند. آتنائوس نه تنها نمونه‌های زیادی برای نشان دادن انحطاط سیباریت‌ها ارائه می‌دهد، بلکه استدلال می‌کند که تجمل‌گرایی و گناهان بیش از حد آنها منجر به نابودی آنها شد. به گفته آتنائوس، سفیران سیباریت‌ها (که یکی از آنها آمیریس نام داشت) با پیشگوی دلفی مشورت کردند و او پیشگویی کرد که اگر آنها به انسان بیش از خدایان احترام بگذارند،
اگر آنها به انسان بیش از خدایان احترام بگذارند، جنگ و درگیری داخلی در انتظار آنها خواهد بود. بعداً او از فیلارخوس نقل می‌کند که نوشته است سیباریت‌ها با کشتن سی سفیر از کروتون و دفن نکردن آنها، خشم هرا را برانگیختند. او همچنین از هراکلیدس نقل می‌کند که خشم الهی را به قتل هواداران تلیس در محراب خدایان نسبت می‌دهد. ظاهراً هراکلیدس اشاره کرده است که سیباریت‌ها سعی کردند با جذب ورزشکاران به بازی‌های عمومی خود با جوایز بیشتر، جایگزین بازی‌های المپیک شوند. مستقیم‌ترین پیوند بین تجمل و فساد در حکایت آتنائوس در
پیوند بین تجمل و فساد در حکایت آتنائوس در مورد شکست سیباریت‌ها مشهود است: سوارکاران سیباریت برای سرگرمی خود، اسب‌های خود را برای رقصیدن با موسیقی فلوت آموزش دادند. هنگامی که ارتش کروتونیات از نوازندگان فلوت خود خواست که موسیقی بنوازند، اسب‌های سیباریت‌ها به همراه سوارانشان به سمت کروتونیات‌ها دویدند. استرابون «تجمل و گستاخی» سیباریت‌ها را دلیل شکست آنها می‌داند. کلودیوس آلیانوس سقوط سیباریت‌ها را به تجمل آنها و قتل یک نوازنده لوت در محراب هرا نسبت می‌دهد. ونسا گورمن هیچ اعتباری به این روایت‌ها نمی‌دهد زیرا
گورمن هیچ اعتباری به این روایت‌ها نمی‌دهد زیرا گناهان کبیره که به دنبال آن عذاب الهی رخ می‌دهد، عناصر رایج داستان‌های تخیلی در آن زمان بودند. علاوه بر این، او و رابرت گورمن به آتنایوس به عنوان منشأ روایت‌های اغراق‌آمیز به جای مورخانی که او به آنها استناد کرده است، اشاره می‌کنند. او جزئیات روایت‌های اصلی را تغییر داد، نوشته‌های خود را به عنوان نوشته‌های مورخان گذشته پنهان کرد و اطلاعات جدیدی را برای تطبیق با استدلال خود مبنی بر اینکه تجمل منجر به فاجعه می‌شود، اختراع کرد. این مفهوم تریفه نامیده می‌شد و در
اختراع کرد. این مفهوم تریفه نامیده می‌شد و در زمان او، در آغاز قرن دوم میلادی، یک باور رایج بود. پیتر گرین نیز استدلال می‌کند که این روایت‌ها به احتمال زیاد اختراعات اخلاق‌گرایان هستند. او خاطرنشان می‌کند که ثروت طبیعی عظیم شهر دلیل محتمل‌تری برای حمله کروتون به آن بود. این ارتباط سیباریس با تجمل بیش از حد به زبان انگلیسی نیز منتقل شد، به طوری که کلمات "سیباریت" و "سیباریتیک" به ضرب‌المثل‌هایی برای تجمل گرایی مجلل و لذت جویی‌های بی حد و حصر تبدیل شدند. داستانی که در "کتاب "فرهنگ زبان انگلیسی"" نوشته ساموئل
که در "کتاب "فرهنگ زبان انگلیسی"" نوشته ساموئل جانسون ذکر شده است، به حکایت آلیانوس دربارهٔ اسمیندیریدس اشاره دارد. در این داستان از یک سیباریس یاد می‌شود که روی تختی از گلبرگ‌های گل رز خوابیده است، اما به دلیل تا شدن یکی از گلبرگ‌ها قادر به خوابیدن نیست. باستان‌شناسی. محل این شهر که به مرور زمان توسط بیش از ۶ متر رسوبات آبرفتی رودخانه کراتی دفن شده بود، تنها پس از یک پروژه حفاری عظیم از اوایل دهه ۱۹۶۰ کشف شد. همچنین این شهر زیر سطح آب‌های زیرزمینی فعلی قرار دارد. همچنین مشخص شد که شهرهای بعدی توری و کوپیا
دارد. همچنین مشخص شد که شهرهای بعدی توری و کوپیا تا حدی بالاتر از سیباریس ساخته شده‌اند. به همین دلایل، تنها چند بخش از شهر کاوش شده است: محله استومبی و گودال‌های آزمایشی کوچک در منطقه پارکو دل کاوالو. در محل اخیر، عناصر معماری با تزئینات شگفت‌انگیز از یک معبد هنوز ناشناخته پیدا شده است. تعداد زیاد یافته‌های این منطقه کوچک، تصویری از شکوه و عظمت شهر را ارائه می‌دهد. شواهد دیگر در مورد این شهر به‌طور غیرمستقیم از طریق کشف یک پناهگاه در تیمپونه دلا موتا در نزدیکی فرانکاویلا ماریتیما به دست می‌آید، جایی که
نزدیکی فرانکاویلا ماریتیما به دست می‌آید، جایی که این مکان کوهستانی بر دشت رودخانه کراتی در پایین آن مسلط است.
سر وین لوئیس ویلیامز ‏(‏متولد ۳۱ مارس ۱۹۵۱‏) قاضی اهل ولز است که از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۳ به‌عنوان رئیس دادگاه‌های ولزی خدمت کرد. او پیش‌تر از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷ قاضی دادگاه عالی بود.
لری ساموئلسون (متولد ۲ آوریل ۱۹۵۳) استاد اقتصاد در دانشگاه ییل و یکی از اعضای هیئت علمی بنیاد کاولز دانشگاه یِیل است. ساموئلسون مدرک لیسانس خود را در رشته اقتصاد/علوم سیاسی از دانشگاه ایلینوی در سال ۱۹۷۴ دریافت کرد. او تحصیلات کارشناسی ارشد خود را در دانشگاه ایلینوی در سال ۱۹۷۷ پی گرفت و دکترای خود را در سال ۱۹۷۸ در همان دانشگاه و هر دو مقطع در رشته اقتصاد - ادامه داد. او تا به حال در دانشگاه‌های فلوریدا ، سیراکیوز ، پن استیت و ویسکانسین سمت هیئت علمی داشته است. او جایگاه قابل توجهی در نظریه اقتصاد خرد و
است. او جایگاه قابل توجهی در نظریه اقتصاد خرد و نظریه بازی‌ها داشته است. حوزه‌های تخصصی او شامل نظریه بازی‌های تکرارشونده و مبانی تکاملی رفتار اقتصادی است. ساموئلسون در هیئت تحریریه مجله‌هایی نظیر "«بازی‌ها و رفتار اقتصادی»" ، « "مجله بین‌المللی نظریه بازی‌ها»" ، "«نظریه اقتصادی" »، « "مجله نظریه اقتصادی»" ، "«اقتصاد نظری»" ، « "مجله ادبیات اقتصادی" » و "«اکونومتریکا»" خدمت کرده است. او به عنوان ویراستار مشترک "«اکونومتریکا»" و « "مرور اقتصادی آمریکا» نیز" فعالیت داشته است.
پادگان تک‌تیرانداز واسا، یک منطقه پادگانی است که در دهه ۱۸۸۰ در واسا، در قسمت جنوب غربی مرکز شهر، در اطراف کلیسای ارتدکس و در امتداد پارک کورسهولمن ساخته شد. اکنون بسیاری از فعالان هنری از این منطقه استفاده می‌کنند و به همین علت این منطقه Kulttuurikasarmi نامیده می‌شود. از جمله مرکز رقص منطقه‌ای و کالج کارگری سوئدی زبان Arbis در این منطقه است. ساختمان بیمارستان هم‌اکنون به عنوان مسافرخانه فعالیت می‌کند. آگوست بومن معمار این منطقه را طراحی کرد و اولین بار توسط گردان تک تیراندازان واسا مورد استفاده قرار گرفت.
گردان تک تیراندازان واسا مورد استفاده قرار گرفت. در طول تلاش‌های روسی‌سازی فنلاند، یک واحد روسی در منطقه مستقر بود، اما پس از استقلال فنلاند، منطقه پادگان به نیروهای دفاعی فنلاند منتقل شد. سه لشکر مختلف در آنجا مستقر شده‌اند. آخرین لشکر، توپخانه ساحلی واسا بود که در پایان سال ۱۹۹۸ منحل شد. از آن زمان، این منطقه عمدتاً به شهرداری واسا منتقل شده است. قدیمی‌ترین ساختمان‌های منطقه پادگان محافظت می‌شوند و به عنوان بخشی از محیط‌های فرهنگی مهم ملی فهرست شده‌اند. تاریخچه. تأسیس. پس از آتش‌سوزی واسا، معمار استانی
تاریخچه. تأسیس. پس از آتش‌سوزی واسا، معمار استانی کارل اکسل ستربرگ در سال ۱۸۵۵ نقشه جدیدی از شهر را ترسیم کرد. طبق نقشه او در انتهای جنوبی پارک کلیسا، میدان کلیسا (Aleksanterintori) و مکانی برای یک کلیسای کاتولیک یونانی قرار داشت. کلیسای سنت نیکلاس هم که او طراحی کرده بود، در سال ۱۸۶۲ تکمیل شد ستربرگ در نقشه شهر خود، زمین‌های سلطنتی اطراف کلیسای ارتدکس را هم در نظر گرفته بود؛ بنابراین ساخت منطقه پادگان نیز جزئی از نقشه او بود. پس از جنگ کریمه، نیروهای روسی دوباره به واسا اعزام شدند. با این حال، یافتن محل
دوباره به واسا اعزام شدند. با این حال، یافتن محل اقامت در شهر دشوار بود. ستربرگ نقشه‌هایی برای ساختمان پادگان تهیه کرد. این نقشه‌ها تأیید نشدند و ارنست لورمن، سرپرست هیئت ساختمان‌های عمومی، نقشه‌های جدیدی تهیه کرد که بر اساس آنها پادگان‌های سنگی در زمینی در ضلع غربی میدان الکساندری ساخته شدند. امپراتوری روسیه در اواخر قرن نوزدهم، همزمان با اجباری شدن خدمت سربازی در بسیاری از کشورهای اروپا، از این الگو پیروی کرد. در دسامبر ۱۸۷۸، الکساندر دوم قانون خدمت سربازی عمومی را در فنلاند تصویب کرد. هشت گردان تک
سربازی عمومی را در فنلاند تصویب کرد. هشت گردان تک تیرانداز در فنلاند تأسیس شد که یکی از آنها در واسا مستقر بود. به شهرداری واسا گفته شد که گردان تک تیراندازان به یک منطقه سربازخانه و یک میدان تیراندازی نیاز دارد؛ بنابراین برنامه‌ریزی این منطقه در قطعات زمین متعلق به سلطنت در ضلع شرقی و غربی میدان الکساندری و در بلوک جنوب میدان، که شهر آماده واگذاری آن برای استفاده سربازخانه بود، آغاز شد. آگوست بومن که معمار هیئت عمومی ساختمان‌های عمومی بود، نقشه‌ها و نقشه‌های ساختمانی این منطقه را تهیه کرد. در سال‌های
ساختمانی این منطقه را تهیه کرد. در سال‌های ۱۸۸۱–۱۸۸۲، پنج آپارتمان افسران، یک ساختمان باشگاه و اداری، چهار سربازخانه گروهان، یک نگهبانی اصلی، یک «آرتل»، یک سربازخانه، یک مجتمع بیمارستان و چندین ساختمان نگهداری در منطقه سربازخانه تکمیل شدند. این پادگان اولین سربازان وظیفه خود را در نوامبر ۱۸۸۱، با وجود این که برخی از ساختمان‌ها هنوز ناتمام بودند، پذیرفت. این پادگان در دهه ۱۸۹۰ مجبور به گسترش مجموعه شد. با وجود برنامه‌های بزرگتر، تنها یک ساختمان جدید پادگان و یک ساختمان مسکونی در منطقه ضلع جنوبی
پادگان و یک ساختمان مسکونی در منطقه ضلع جنوبی تیلیتهتانکاتو ساخته شد. این ساختمان برای افسران درجه‌دار متأهل در نظر گرفته شده بود. علاوه بر این، یک ساختمان سونای جدید در سال ۱۸۹۹ تکمیل شد. از هنگ روسیه تا جنگ داخلی. اقدامات روسی‌سازی نیکلاس دوم، منجر به تصویب قانونی توسط امپراتور شد که ارتش فنلاند را لغو. پادگان واسا نیز به روس‌ها تحویل داده شد و هنگ چهارم تک‌تیراندازان از تیپ اول تک‌تیراندازان فنلاند در آنجا مستقر شد. روس‌ها حداقل پنج ساختمان در محوطه پادگان ساختند. سربازان سفید در ۲۸ ژانویه ۱۹۱۸ پادگان
ساختند. سربازان سفید در ۲۸ ژانویه ۱۹۱۸ پادگان را تصرف کردند. در طول جنگ داخلی، حدود ۲۰۰۰ زندانی روسی در محوطه پادگان و در مدرسه ابتدایی راستوانکاتو نگهداری می‌شدند. کاربرد نظامی در دوران استقلال. در طول دوره استقلال فنلاند، پادگان واسا میزبان سه گردان بود. تیپ یاگر از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۴ در آنجا مستقر بود. در طول این مدت، هیچ پروژه ساختمانی خاصی در منطقه پادگان انجام نشد. اما پادگان در سال ۱۹۲۶ انبار تاج واسا را به عنوان ساختمان انبار دریافت کرد. در نتیجه سازماندهی مجدد نیروهای دفاعی، یک هنگ توپخانه در سال
مجدد نیروهای دفاعی، یک هنگ توپخانه در سال ۱۹۳۵ در واسا مستقر شد. با توجه به نیاز این هنگ به فضای بیشتر نسبت به یک لشکر پیاده‌نظام، منطقه پادگان باید گسترش می‌یافت. ساخت و سازهای اضافی از اوایل سال ۱۹۳۴ آغاز شد. شهر واسا نیز به نوبه خود، هشت قطعه زمین جدید را در سال ۱۹۳۷ تحویل داد. یک گاراژ و تعمیرگاه جدید، از جمله موارد دیگر، بر روی آنها ساخته شد. در طول جنگ جهانی دوم، از پادگان‌ها برای آموزش افسران و خدمه توپخانه صحرایی استفاده می‌شد. دو ساختمان پادگان در بمباران واسا در طول جنگ زمستانی تخریب شدند. پس از
بمباران واسا در طول جنگ زمستانی تخریب شدند. پس از جنگ، گردان اول یاگر در واسا مستقر شد. رشد تعداد کارکنان عادی گردان باعث کمبود مسکن جدیدی شد و اتاق رختشویخانه در ضلع جنوبی تیلیتهتانکاتو به یک ساختمان مسکونی تبدیل شد و چهار سربازخانه مسکونی در لبه جنوبی محوطه پادگان ساخته شد. این سربازخانه‌ها زمانی که یک ساختمان مسکونی جدید طبق نقشه‌های استاندارد وزارت دفاع در دهه ۱۹۵۰ تکمیل شد، متروکه شدند. گردان ۱ یاگر در سال ۱۹۶۴ به سودانکیلا منتقل شد. در عوض، توپخانه ساحلی واسا از سومنلینا به واسا منتقل شد که از سال
ساحلی واسا از سومنلینا به واسا منتقل شد که از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۸ در واسا فعالیت داشت. در سال ۱۹۶۷ یک ساختمان مسکونی جدید که توسط آینو کالیو-اریکسون طراحی شده بود، برای پرسنل عادی ساخته شد. سال بعد، ساختمان‌های قدیمی پادگان‌ها به شبکه گرمایش منطقه‌ای متصل شدند. آخرین خانه با گرمایش چوبی در سال ۱۹۷۸ به شبکه متصل شد. ساختمان آموزشی جدید که توسط اسمو لاپو طراحی شده بود، در سال ۱۹۹۰ تکمیل شد. تصمیم به تعطیلی باتری ساحلی واسا در سال ۱۹۹۷ گرفته شد و این باتری در پایان سال ۱۹۹۸ فعالیت خود را متوقف کرد. بیشتر محوطه
سال ۱۹۹۸ فعالیت خود را متوقف کرد. بیشتر محوطه پادگان به شهر واسا منتقل شد، اما برخی از ساختمان‌ها در اختیار دولت باقی ماندند. حفاظت و میراث فرهنگی. پادگان تک‌تیراندازان واسا در فهرست محیط‌های فرهنگی ملی با اهمیت ملی هیئت ملی آثار باستانی گنجانده شده است. طبق گفته هیئت ملی آثار باستانی، این یکی از بهترین مناطق پادگان چوبی حفظ‌شده در فنلاند است که طبق نقشه‌های استاندارد دهه ۱۸۸۰ ساخته شده است. منطقه تحت حفاظت قانون حفاظت از ساختمان شامل منطقه‌ای است که بین کاسارمیکاتو، راستوانکاتو، تیلیتهتانکاتو و کولوکاتو
راستوانکاتو، تیلیتهتانکاتو و کولوکاتو محدود شده است. طبق مقررات حفاظتی، نمای بیرونی ساختمان‌ها، از جمله گچبری‌های تزئینی آنها، و همچنین چیدمان اتاق‌های داخلی و اجزای ساختمان، باید حفظ شود. علاوه بر این، منطقه سربازخانه باید حفظ شود و ساختمان‌ها به گونه‌ای مورد استفاده قرار گیرند که ارزش و شخصیت تاریخی آنها حفظ شود.