payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرده‌اند که یکی از آنها دو دوره مجزا فعالیت کرده است. چهار فرماندار ایالت دو دوره کامل چهار ساله به‌عنوان فرماندار حضور داشته‌اند: ویلیام دی. بلاکسهام در دو دوره، همچنین ریوبین اسکیو، جب بوش و ریک اسکات که هر کدام به‌طور متوالی دوره خود را گذرانده‌اند. باب گراهام تقریباً دو دوره کامل فعالیت کرد، اما در حالی که سه روز به پایان دوره‌اش باقی مانده بود، استعفا داد تا بتواند در سنای ایالات متحده کرسی بگیرد. کوتاه‌ترین دوره تصدی متعلق به وین میکسسون است که سه روز پس از استعفای گراهام خدمت کرد. در حال حاضر، ران
پس از استعفای گراهام خدمت کرد. در حال حاضر، ران دسانتیس، از حزب جمهوری‌خواه، در ۸ ژانویه ۲۰۱۹ به این سمت انتخاب شده است.
تویودا تنکو ، (تولد ۱۸۰۵ - مرگ ۱۸۶۴)، در اواخر دوره ادو یک محقق میتو بود. او رئیس شوکوکان قلمرو میتو بود. او سهم عمده‌ای در تکمیل دای نیهونشی داشت.
حادثه اوتسوهاما ، حادثه‌ای بود که در ۲۴ ژوئن ۱۸۲۴ رخ داد، زمانی که ۱۲ بریتانیایی در ساحل اوتسو (شهر اوتسو امروزی، شهر کیتاایباراکی، ایباراکی، استان ایباراکی) در قلمرو میتو پیاده شدند و پس از بازجویی از آنها، میتو آنها را به کشتی‌هایشان بازگرداند. این یکی از دلایل صدور فرمان دفع کشتی‌های خارجی در سال ۱۸۲۵ بود (بونسی ۸). خلاصه‌ای از حادثه. از آغاز قرن نوزدهم، در نتیجه انقلاب صنعتی، صید نهنگ در آب‌های اطراف ژاپن در بین کشورهای اروپایی و آمریکایی رواج یافت. حضور کشتی‌های خارجی در اطراف میتو به تدریج افزایش یافت
کشتی‌های خارجی در اطراف میتو به تدریج افزایش یافت و تا حدود سال ۱۸۲۳، این امر به امری عادی تبدیل شده بود. در ۲۸ مه ۱۸۲۴ (۲۴ ژوئن ۱۸۲۴)، چندین کشتی بریتانیایی در سواحل اوتسوهاما در قلمرو میتو ظاهر شدند و ۱۲ مرد بریتانیایی در ساحل میتو پیاده شدند و توسط مقامات میتسوکه کاریو، ناکایاما نوبویوشی، دستگیر شدند. پس از بازجویی، مشخص شد که ملوانان برای تأمین مجدد ذخایر سبزیجات تازه و آب خود به خشکی آمده بودند، زیرا افرادی در کشتی بودند که از اسکوربوت رنج می‌بردند و به ملوانان این مواد داده شد و به کشتی‌هایشان
و به ملوانان این مواد داده شد و به کشتی‌هایشان بازگردانده شدند. وضعیت پس از حادثه و پیامدهای آن. محققان تحت تعلیم فوجیتا یوکوکو از این واکنش انتقاد کردند که منجر به جنبش ضد خارجی بعدی شد. در همان سال، حادثه جزیره تاکاراجیما رخ داد که در آن شکارچیان نهنگ بریتانیایی در جزیره تاکاراجیما در سواحل ساتسوما پهلو گرفتند و اقدام به دزدیدن گاو کردند که منجر به خصومت بین ساکنان جزیره و بریتانیایی‌ها شد. این حادثه باعث شد که شوگون‌سالاری در سال ۱۸۲۵ فرمان دفع کشتی‌های خارجی صادر کند، که مستلزم آن بود که هر کشتی از
خارجی صادر کند، که مستلزم آن بود که هر کشتی از کشورهای غربی به غیر از هلند و چین به محض مشاهده مورد حمله قرار گیرد.
فوجیتا یوکوکو ; – ) یک سامورایی محقق مکتب میتو اهل ژاپن بود.
تاکاراجیما (، یکی از جزایر توکارا، متعلق به استان کاگوشیما است.
کلیسای گئورگ مقدس، زاکاتالا (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر زاکاتالا، جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۸۳۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است. منابع. [[رده:صومعه‌ها و کلیساهای ارمنی بنیان‌گذاری‌شده در سده ۱۹ (میلادی)]]
آبیسوسی وانک (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
ژو شونشویی (; – ) خوشنویس، سیاستمدار، فیلسوف، و آموزگار اهل دودمان چینگ بود.
کلیسای مریم مقدس (شهرستان شاهومیان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر شاهومیانی، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۹ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
اختلاف نظر در مورد دربارهای شمالی و جنوبی ، بحثی بر سر اینکه کدام یک از دو دربار، دربار جنوبی یا دربار شمالی، در دوره نانبوکو-چو در ژاپن مشروع بود. کلمه 閏 به معنای «چیزی غیر از آنچه در اصل وجود دارد» یا «چیزی که مشروع نیست» است.
کلیسای هاکوب مقدس، پوکر خانچالی (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۹اممیلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای تسوغروغاشن (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهرداری بولنیسی، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۲۲۲ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
شینکای ، سیستمی برای رتبه‌بندی کامی در شینتو است. رتبه بالاتر به معنای اعطای زمین‌های بیشتر به معبد و ثروتمندتر و قدرتمندتر شدن آن بود.
صومعه کوچک بنیدزور (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر شاهومیانی، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده‌های 16-17ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
شوئیچی، شوایچیئی ، یکی از رتبه‌ها و مراتب الهی. این بالاترین رتبه در میان پادشاهان و رعایا و بالاترین شینکای (رتبه الهی) در زیارتگاه‌ها بود و بالاتر از رتبه اول قرار می‌گرفت.
کلیسای صلیب مقدس (آخالتسیخه) (؛ ; یا ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آخالتسیخه، گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است. منابع. «Սուրբ Խաչ, Ներսէս Շինող կաթողիկոսից հիմնարկած»
معبد توکیوا ، یک زیارتگاه شینتو (معبد شینتویی) در مجاورت باغ‌های Kairakuen در میتو، ایباراکی، ژاپن است.
نظام امپراتوری تِنُّوسِی ، به معنای سلطنت یا نظام حکومتی ژاپن با محوریت امپراتور است که در زبان ژاپنی با نام تِننو (امپراتور ژاپن) شناخته می‌شود. در معنای محدود، «نظام امپراتور» به سلطنت یا نظام امپراتور-محور در قانون اساسی امپراتوری ژاپن اشاره دارد. در معنای گسترده، «نظام امپراتور» حتی شامل نظام نمادین امپراتور نیز می‌شود.
نوشته‌های کودوکان، کودوکان کیجوتسوگی ، این کتابی از فوجیتا توکو است که توضیحی سیستماتیک از مکتب میتو (میتوگاکو) ارائه می‌دهد. شرح. به دستورتوکوگاوا ناری‌آکی، ارباب قلمرو میتو که بنیان‌گذار کودوکان بود، ناری‌آکی در حالی که در انزوا زندگی می‌کرد، کودوکان-کی را شرح داد. او اظهار داشت که مأموریت اربابان متوالی قلمرو میتو، کمک به توکوگاوا ایه‌یاسو، که مظهر جنبش سوننو جوئی بود، بود و مسئولیت سامورایی‌های قلمرو میتو را برای محافظت از این جنبش توضیح داد. این کتاب در کنار "شینرون" اثر آیزاوا سیشیسای، نمونه‌ای بارز
کنار "شینرون" اثر آیزاوا سیشیسای، نمونه‌ای بارز از نظریه سوننو جوئی است و تأثیر زیادی بر دنیای فکری دوره اصلاحات میجی داشت و ایده‌های میتوگاکو را نظام‌مند کرد. دو جلد از نسخه چاپی چوبی، یکی روی دیگری، بین سال‌های ۱۸۶۶ و ۱۸۶۷ منتشر شد و به عنوان کتاب درسی در چندین مدرسه قلمرو مورد استفاده قرار گرفت.
ابراهیم احمد سلیمان پاشا بابان معروف به ابراهیم پاشا بابان (کردی: ئیبراهیم پاشای بابان) یکی از مشهورترین شاهزادگان خانواده کرد بابان و رهبر سلسه بابان بود؛ یکی از برجسته‌ترین کار‌های او تأسیس شهر سلیمانیه در سال ۱۷۸۴ بود. پیشینه. سلیمانیه در زمان سلطنت ابراهیم پاشا از خاندان بابان ساخته شد که از سال ۱۷۸۳ تا ۱۸۰۳ سلطنت کرد، بابان آخرین امیرنشین کردی بود که بر بخش‌هایی از جنوب کردستان حکومت می‌کرد. این سلسله قدرتمند توسط بابا سلیمان تأسیس شد که در قرن هفدهم، در جنگ علیه صفویان خدمات مهمی به عثمانی‌ها ارائه
در جنگ علیه صفویان خدمات مهمی به عثمانی‌ها ارائه داد و به همین دلیل با هر آنچه که توانست فتح کند، پاداش گرفت. در سال ۱۷۸۳ ابراهیم پاشا پایتخت بابان را به سلیمانیه، شهر جدیدی که ساخته بود و آن را به نام پدربزرگش بابا سلیمان، نامگذاری کرده بود، منتقل کرد.
امیر مجاهد (۱۳۲۵ - ۱۴۰۴) نویسنده و کارگردان سینمای ایران بود. از مهم‌ترین آثار امیر مجاهد می‌توان به فعالیت در فیلم بوی گندم، شب غریبان و یاران اشاره کرد. امیر مجاهد کار حرفه‌ای خود را از سینما آغاز کرد و سال ۱۳۵۳ در فیلم یاران به کارگردانی محمد دلجو به عنوان نویسنده فعالیت داشته است. مجاهد همراه با برادر کوچک‌ترش فرزان دلجو (محمد مجاهد) تعدادی ملودرام عاشقانه با رگه‌های اجتماعی در دهه ۵۰ کارگردانی کرد که همگی به محبوبیت دست یافتند. در تمام این فیلم‌ها فرزان دلجو یکی از نقش‌های اصلی را بر عهده داشت. «یاران»
دلجو یکی از نقش‌های اصلی را بر عهده داشت. «یاران» (۱۳۵۳) با بازی داریوش اقبالی و آیلین ویگن، «شب غریبان» (۱۳۵۴) با بازی گوگوش و شهرام شب‌پره، «علف‌های هرز» (۱۳۵۵) با بازی آیلین ویگن، آرمان، شهرام شب‌پره و محراب شاهرخی، «ماهی‌ها در خاک می‌میرند» (۱۳۵۶) با بازی آیلین ویگن، جمشید مشایخی، شهرام شب‌پره و آرمان، و «بوی گندم» با بازی آیلین ویگن، شهرام شب‌پره، ابی و عنایت بخشی فهرست فیلم‌های برادران مجاهد محسوب می‌شوند.
باغبانی چریکی عمل باغبانی - پرورش غذا، گیاهان یا گل‌ها - در زمینی است که باغبانان حق قانونی کشت آن را ندارند، مانند مکان‌های متروکه، مناطقی که از آنها مراقبت نمی‌شود یا املاک خصوصی. این شامل طیف متنوعی از افراد و انگیزه‌ها می‌شود، از باغبانانی که از مرزهای قانونی خود فراتر می‌روند تا باغبانانی با هدف سیاسی که به دنبال ایجاد تغییر با استفاده از باغبانی چریکی به عنوان نوعی اعتراض یا اقدام مستقیم هستند. این رویه پیامدهایی برای حقوق زمین و اصلاحات ارضی دارد؛ هدف آن ترویج بازنگری در مالکیت زمین به منظور تعیین
آن ترویج بازنگری در مالکیت زمین به منظور تعیین کاربری جدید یا بازپس‌گیری زمینی است که تصور می‌شود مورد بی‌توجهی یا سوءاستفاده قرار گرفته است. تاریخچه. دو نفر از اولین باغبانان چریکی مشهور، باغبانان انگلیسی قرن هفدهم و جانی اپلسید آمریکایی قرن هجدهم بودند. اولین استفاده ثبت شده از اصطلاح "باغبانی چریکی" توسط لیز کریستی و گروه چریکی سبز او در سال ۱۹۷۳ در منطقه باوری هوستون نیویورک بود. آنها یک زمین خصوصی متروکه را به باغ تبدیل کردند. این مکان هنوز توسط داوطلبان مراقبت می‌شود، اما اکنون تحت حفاظت اداره
داوطلبان مراقبت می‌شود، اما اکنون تحت حفاظت اداره پارک‌های شهر قرار دارد. باغبانی چریکی در بسیاری از نقاط جهان انجام می‌شود - بیش از سی کشور در این زمینه مستندسازی شده‌اند و شواهد آن را می‌توان به صورت آنلاین در گروه‌های متعدد شبکه‌های اجتماعی باغبانی چریکی و در صفحات انجمن GuerrillaGardening.org یافت. اصطلاح "گیج‌کننده" توسط باغبان استرالیایی، باب کرامبی، به عنوان مترادف باغبانی چریکی استفاده شده است. مثال‌ها. روز جهانی باغبانی چریکی آفتابگردان. از سال ۲۰۰۷، اول ماه مه به عنوان روز جهانی چریک‌های
سال ۲۰۰۷، اول ماه مه به عنوان روز جهانی چریک‌های آفتابگردان جشن گرفته می‌شود که در آن چریک‌های باغبان در محله‌های خود گل آفتابگردان می‌کارند. استرالیا. باغبانی چریکی در ملبورن، جایی که بیشتر حومه‌های شمالی دارای باغ‌های سبزیجات اجتماعی هستند، برجسته است؛ زمین‌های مجاور خطوط راه‌آهن، از جمله نوارهای طبیعت، دستخوش بازسازی پوشش گیاهی بومی شده‌اند. چند اختلاف جزئی بین باغبانان چریکی در ملبورن وجود دارد که بیشتر آنها در یکی از دو گروه قرار می‌گیرند: آنهایی که بیشتر نگران کاشت بومی هستند و آنهایی که بیشتر نگران
نگران کاشت بومی هستند و آنهایی که بیشتر نگران کشت غذای جمعی هستند. با این حال، افرادی با نظرات متفاوت هنوز هم بدون اختلاف با هم کار می‌کنند. «رشد رو به جلو» کوریلپا، جمعی از مردم در بریزبن است که فضاهای بلااستفاده را برای باغبانی چریکی احیا می‌کنند. در ملبورن، یک گروه «باغبانی چریکی نارم» وجود دارد که در سال ۲۰۲۳ تأسیس شده و یک باغ اجتماعی بزرگ در کوبورگ به نام «ریشه‌های مشترک» ایجاد کرده است. هدف آنها کمک به گسترش ایده بومی‌سازی غذا و «بازپس‌گیری منابع مشترک» در بسیاری از جوامع دیگر است. باغبانی چریکی
مشترک» در بسیاری از جوامع دیگر است. باغبانی چریکی نارم تا حد زیادی از کتاب «رشد رو به جلو» کوریلپا الهام گرفته شده است. گروه‌های اجتماعی کوچکی در سراسر استرالیا به نام «پرمابلیتز» وجود دارند که مرتباً برای طراحی و ساخت باغ‌های سبزیجات حومه شهر به صورت رایگان گرد هم می‌آیند، در تلاش برای آموزش ساکنان در مورد چگونگی پرورش غذای خود و آماده‌سازی بهتر آنها در صورت/زمانی که قیمت مواد غذایی خیلی گران می‌شود. برنامه "«باغبانان چریکی»" از شبکه ۱۰ استرالیا، تیمی از باغبان‌ها را به تصویر کشید که بدون اطلاع شهروندان،
را به تصویر کشید که بدون اطلاع شهروندان، در مناطقی از املاک متعلق به شورا، تصرفاتی انجام می‌دهند. کانادا. آربوتوس گرینوی، ونکوور، بریتیش کلمبیا. در سال ۱۹۰۲، کریدور آربوتوس یک خط آهن بود که توسط راه‌آهن کانادا پسیفیک (CPR) توسعه داده شد و بندر ونکوور را به دهکده ماهیگیری استیوستون در بازوی جنوبی رودخانه فریزر متصل می‌کرد. در سال ۱۹۰۵، شرکت برق (BCEC) این خط را اجاره و برق‌رسانی کرد تا خدمات ریلی مسافربری بین شهری بین ونکوور و ریچموند را راه‌اندازی کند. خدمات مسافربری BCEC در سال ۱۹۵۲ متوقف شد، اما عملیات
مسافربری BCEC در سال ۱۹۵۲ متوقف شد، اما عملیات باربری CPR تا سال ۲۰۰۱ به‌طور نامنظم ادامه یافت. با پایان عملیات راه‌آهن، CPR می‌خواست این کریدور ۱۷ هکتاری را برای اهداف مسکونی و تجاری بازسازی کند، اما شهرداری ونکوور که می‌خواست این منطقه را برای فضای سبز و (به‌طور بالقوه) یک خط حمل‌ونقل ریلی سبک در آینده خریداری کند، مانع این کار شد. در سال ۲۰۰۶، دیوان عالی کانادا اختیار منطقه‌بندی شهر را برای ممنوعیت توسعه CPR تأیید کرد، اما تکلیف نهایی این منطقه تا سال ۲۰۱۶ مشخص نشد، زمانی که شهر ونکوور زمین را از CPR به
مشخص نشد، زمانی که شهر ونکوور زمین را از CPR به قیمت ۵۵ میلیون دلار خریداری کرد. در این فاصله، صاحبان خانه‌های مجاور خط آهن بلااستفاده و گروه‌های اجتماعی محلی، باغ‌ها و زمین‌های متعددی را در مسیر نهم ساخته و نگهداری کرده بودند. کیلومتر مسیر. خانه‌های مجاور این راهرو بزرگ هستند و از گران‌ترین املاک شهر محسوب می‌شوند و فضای سبز به منحصر به فرد بودن این املاک می‌افزاید. در سال ۲۰۱۴، همزمان با طولانی شدن مذاکرات با شهرداری، CPR شروع به تعمیر خط آهن، پاکسازی باغ‌ها و آماده‌سازی برای حرکت قطارها روی خط کرد. این
و آماده‌سازی برای حرکت قطارها روی خط کرد. این شهر حکمی برای جلوگیری از فعال‌سازی مجدد خط آهن ارائه داد، اما این درخواست در دیوان عالی بریتیش کلمبیا رد شد. در سال ۲۰۱۶، شهرداری تملک زمین را نهایی کرد. شرایط قرارداد خرید پیچیده شامل شرطی بود که بخشی از راهرو باید به استفاده از حمل و نقل ریلی سبک اختصاص یابد. این به‌طور کامل به درگیری بر سر این منطقه پایان نداده است. از زمان تملک کریدور آربوتوس، این شهر یک مسیر دوچرخه‌سواری و پیاده‌روی ساخته و طرح مسیر سبز آربوتوس را تدوین کرده است، اما صاحبان خانه‌های مجاور
را تدوین کرده است، اما صاحبان خانه‌های مجاور برای بازگشت به حالت قبلی تلاش می‌کنند. بسیاری مایلند این منطقه را به صورت وحشی و غیرقابل دسترس رها کنند که این امر باعث می‌شود این منطقه که اکنون عمومی است، به یک فضای سبز اختصاصی برای صاحبان خانه‌های ثروتمند مجاور تبدیل شود. طرح رسمی مسیر سبز آربوتوس، ۹ منطقه را تقسیم کرده است. این مسیر کیلومترها طول دارد و به ۸ منطقه با ویژگی‌های مختلف تقسیم می‌شود که شامل مسیرهای دوچرخه‌سواری و پیاده‌رو، فضاهای عمومی، باغ‌های اجتماعی، میدان‌ها و هنرهای عمومی خواهد بود. پارک
اجتماعی، میدان‌ها و هنرهای عمومی خواهد بود. پارک چریکی، ولند، انتاریو. اگرچه بیشتر مناطقی که تحت باغبانی چریکی قرار می‌گیرند، مناطق بلااستفاده یا متروکه‌ای هستند که برای پارک یا فضای سبز در نظر گرفته نشده‌اند، اما این مورد یک استثنا است زیرا در ابتدا برای چنین هدفی طراحی شده بود. این منطقه کوچک در امتداد آبراه تفریحی ولند، که در ابتدا یک پارکت نگهداری شده در ولند بود، سال‌ها متروکه و مورد بی‌توجهی قرار گرفت. در سال ۲۰۱۳، تعداد انگشت‌شماری از ساکنان محلی، از جمله هنرمندان تجسمی و باغبانان چریکی، با احیای
از جمله هنرمندان تجسمی و باغبانان چریکی، با احیای کامل باغچه‌های گلِ بیش از حد رشد کرده، افزودن نقاشی‌های فضای باز و نظارت بر نگهداری عمومی از فضای سبز، این فضا را احیا کردند. اگرچه این منطقه رسماً ملک شهرداری است، اما در ابتدا این سؤال برای داوطلبان مطرح شد که کدام سازمان محلی مسئول نگهداری از این پارکت است (آیا مسئولیت بر عهده شرکت کانال تفریحی ولند است یا اداره پارک‌های شهر ولند). داوطلبان با نمایندگان شهر ولند ملاقات کردند و یک توافق شفاهی غیررسمی حاصل شد که تضمین می‌کرد اگرچه شهر ولند مالک زمین پارکت
شد که تضمین می‌کرد اگرچه شهر ولند مالک زمین پارکت است، داوطلبان می‌توانند به نگهداری و باغبانی در این منطقه ادامه دهند. در حال حاضر، این منطقه برخی از جوانان محلی هنرمند، موسیقیدان و خلاق را به خود جذب می‌کند. همچنین این مکان محل برگزاری تعدادی از رویدادهای کوچک، سازمان نیافته یا بداهه، مانند نمایشگاه‌های هنری، بوده است. جستارهای وابسته. عمومی:
ارگانوپونیکوس یا ارگانیکوپونیک نوعی سیستم کشاورزی شهری است که در آن از باغ‌های ارگانیک استفاده می‌شود. این رشته از کوبا سرچشمه گرفته و هنوز هم عمدتاً در آنجا متمرکز است. این سیستم اغلب از دیوارهای بتنی کم‌ارتفاع پر از مواد آلی و خاک تشکیل شده است و خطوط آبیاری قطره‌ای روی سطح محیط کشت قرار گرفته‌اند. "کشاورزی ارگانیک" نوعی کشاورزی محلی است که به نیروی کار زیادی نیاز دارد. کشاورزان "ارگانیک" از طیف گسترده‌ای از تکنیک‌های کشاورزی-اکولوژیکی از جمله مدیریت تلفیقی آفات، کشت چند محصولی و تناوب زراعی استفاده
تلفیقی آفات، کشت چند محصولی و تناوب زراعی استفاده می‌کنند. بیشتر مواد آلی نیز از طریق کمپوست در داخل باغ‌ها تولید می‌شوند. این امر امکان تولید با حداقل نهاده‌های نفتی را فراهم می‌کند. "ارگانوپونیکوس" ابتدا به عنوان یک واکنش اجتماعی به فقدان امنیت غذایی در دوره ویژه پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی ظهور کرد. این سازمان از نظر مالکیت، دسترسی و مدیریت به صورت عمومی فعالیت می‌کند، اما به شدت توسط دولت کوبا یارانه و پشتیبانی می‌شود. پیشینه. در طول جنگ سرد، اقتصاد کوبا به شدت به حمایت اتحاد جماهیر شوروی متکی
کوبا به شدت به حمایت اتحاد جماهیر شوروی متکی بود. در ازای شکر، کوبا نفت، فرآورده‌های نفتی، مواد شیمیایی کشاورزی (مانند کود و آفت‌کش) و سایر محصولات کشاورزی یارانه‌ای دریافت می‌کرد. علاوه بر این، تقریباً ۵۰٪ از مواد غذایی کوبا وارداتی بود. تولید مواد غذایی کوبا حول محور تعاونی‌های کشاورزی صنعتی در مقیاس بزرگ به سبک شوروی سازماندهی شده بود. قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، کوبا سالانه بیش از ۱ میلیون تن کود شیمیایی و تا ۳۵۰۰۰ تن علف‌کش و آفت‌کش مصرف می‌کرد. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، کوبا شریک تجاری
با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، کوبا شریک تجاری اصلی خود و یارانه‌های تجاری مطلوبی را که از آن دریافت می‌کرد، و همچنین دسترسی به نفت، کودهای شیمیایی، آفت‌کش‌ها و غیره را از دست داد. از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳، اقتصاد کوبا ۳۵ درصد کوچک شد؛ تجارت خارجی ۷۵ درصد کاهش یافت. بدون کمک شوروی، تولید کشاورزی داخلی به نصف کاهش یافت. در این دوره که در کوبا به عنوان دوره ویژه شناخته می‌شود، کمبود مواد غذایی به شدت افزایش یافت. میانگین سرانه مصرف کالری از ۲۹۰۰ کالری در روز در سال ۱۹۸۹ به ۱۸۰۰ کالری در سال ۱۹۹۵ کاهش یافت. مصرف
۱۹۸۹ به ۱۸۰۰ کالری در سال ۱۹۹۵ کاهش یافت. مصرف پروتئین ۴۰ درصد کاهش یافت. برای مقابله با این مشکل، کوبا شروع به جستجوی راه‌هایی برای افزایش تولید مواد غذایی خود کرد. این کار از طریق ایجاد مزارع کوچک خصوصی و هزاران باغ بازاری شهریِ کوچک انجام شد. با کمبود بسیاری از مواد شیمیایی و کودهای شیمیایی، بسیاری از مواد غذایی عملاً ارگانیک شدند. هزاران کشاورز جدید شهری که "پارسِلِرو" (به نام "پارسِلِرو" یا قطعات زمینشان) نامیده می‌شدند، پدیدار شدند. آنها تعاونی‌های کشاورزی و بازارهای کشاورزان را تشکیل و توسعه دادند.
و بازارهای کشاورزان را تشکیل و توسعه دادند. این کشاورزان شهری توسط وزارت کشاورزی کوبا حمایت می‌شدند، که متخصصان دانشگاهی را برای آموزش داوطلبان در استفاده از آفت‌کش‌های زیستی و حشرات مفید در اختیار آنها قرار می‌داد. گسترش سریع کشاورزی شهری در اوایل دهه ۱۹۹۰ شامل استعمار زمین‌های خالی توسط گروه‌های اجتماعی و تجاری بود. در هاوانا، "کارخانه‌های ارگانیک" در زمین‌های خالی، پارکینگ‌های قدیمی، سایت‌های ساختمانی متروکه و حتی فضاهای بین جاده‌ها ایجاد شدند. وضعیت فعلی. در سال ۲۰۰۹، بیش از ۳۵۰۰۰ هکتار (بیش از ۸۷۰۰۰
در سال ۲۰۰۹، بیش از ۳۵۰۰۰ هکتار (بیش از ۸۷۰۰۰ جریب) زمین فقط در هاوانا در کشاورزی شهری مورد استفاده قرار گرفته است. هاوانا غذای کافی برای هر ساکن تولید می‌کند تا روزانه میوه و سبزیجات دریافت کند. نیروی کار کشاورزی شهری در هاوانا از ۹۰۰۰ نفر در سال ۱۹۹۹ به ۲۳۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۱ و بیش از ۴۴۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۶ افزایش یافته است. با این حال، کوبا هنوز برای کالاهای اساسی جیره‌بندی غذایی دارد. تقریباً ۶۹٪ از این کالاهای اساسی جیره‌بندی‌شده (گندم، روغن‌های گیاهی، برنج و غیره) وارداتی هستند. با این حال، در مجموع،
برنج و غیره) وارداتی هستند. با این حال، در مجموع، تقریباً ۱۶٪ از مواد غذایی از خارج از کشور وارد می‌شود. ساختارهای "ارگونوپونیکوس" از باغی به باغ دیگر متفاوت است. برخی توسط کارمندان دولت اداره می‌شوند، برخی دیگر به صورت مشارکتی توسط خود باغبانان اداره می‌شوند. دولت زمین و آب را در اختیار کشاورزان محلی قرار می‌دهد و مواد کلیدی مانند کمپوست آلی، بذر، قطعات آبیاری و آفت‌کش‌های آلی به نام «کنترل‌های زیستی» را به شکل حشرات مفید و روغن‌های گیاهی می‌فروشد. این کنترل‌های بیولوژیکی آفات و بیماری‌ها در حدود ۲۰۰ مرکز
بیولوژیکی آفات و بیماری‌ها در حدود ۲۰۰ مرکز دولتی در سراسر کشور تولید می‌شوند. تمام محصولات باغی مانند لوبیا، گوجه فرنگی، موز، کاهو، بامیه، بادمجان و تارو به صورت فشرده در هاوانا و تنها با استفاده از روش‌های ارگانیک کشت می‌شوند، که تنها روش‌های مجاز در مناطق شهری هاوانا هستند. در ۶۸ درصد ذرت کوبایی، ۹۶ درصد کاساوا، ۷۲ درصد قهوه و ۴۰ درصد موز کوبایی از هیچ ماده شیمیایی استفاده نمی‌شود. بین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱، مواد شیمیایی در سیب‌زمینی ۶۰٪، در گوجه‌فرنگی ۸۹٪، در پیاز ۲۸٪ و در تنباکو ۴۳٪ کاهش یافت. تلاش‌های
در پیاز ۲۸٪ و در تنباکو ۴۳٪ کاهش یافت. تلاش‌های مربوط به کشت ارگانیک، توسط برخی از نویسندگان، عمدتاً در چارچوب وسیع‌تر سیاست‌های کشاورزی دولت، منفی ارزیابی شده است. در مقاله‌ای که در سال ۲۰۱۲ در "مجله اکونومیست" منتشر شد، آمده است. در همان مقاله ادعا شده بود که از سال ۲۰۱۲، برنامه‌هایی برای خصوصی‌سازی کشاورزی و برچیدن "کشاورزی ارگانیک"، به عنوان بخشی از برنامه‌های گسترده‌تر برای بهبود بهره‌وری، وجود داشته است. با این حال، تا سال ۲۰۱۸، کشاورزی ارگانیک همچنان یک جزء فعال از سیستم کشاورزی کوبا است. قابلیت
یک جزء فعال از سیستم کشاورزی کوبا است. قابلیت اجرا فراتر از کوبا. در ونزوئلا، دولت سوسیالیستی در تلاش است تا کشاورزی شهری را به مردم معرفی کند. در کاراکاس، دولت برنامه آزمایشی «ارگانوپونیکو بولیوار ۱» را برای ورود "ارگانوپونیکو" به ونزوئلا آغاز کرده است. کشاورزی شهری در کاراکاس مورد استقبال قرار نگرفته است. برخلاف کوبا، که در آن "ارگانوپونیکوس" از پایین به بالا و به دلیل ضرورت ظهور کرد، "ارگانوپونیکوس" ونزوئلا یک ابتکار عمل از بالا به پایین و مبتنی بر موفقیت کوبا است. یکی دیگر از مشکلات کشاورزی شهری در
کوبا است. یکی دیگر از مشکلات کشاورزی شهری در ونزوئلا، آلودگی در مناطق اصلی شهری است. در کارخانه ارگانوپونیکو بولیوار ۱، یک تکنسین هر ۱۵ روز یکبار میزان آلودگی را در باغ اندازه‌گیری می‌کند.
بانوالد () یک کلمه آلمانی است که در بخش‌هایی از آلمان و اتریش برای اشاره به منطقه‌ای از جنگل‌های حفاظت‌شده استفاده می‌شود. معنای دقیق آن بسته به مکان و زمان تغییر کرده است. ریشه‌شناسی. کلمه بانوالد ترکیبی آلمانی از "Bann" (هم‌ریشه با "ban" انگلیسی) و "Wald" ("جنگل" یا "چوب") است. "واژه بان (Bann)" در زبان آلمانی معانی تاریخی زیادی دارد که یکی از آنها به منطقه‌ای اشاره دارد که توسط یک زمین‌دار در قرون وسطی کنترل و برای استفاده او کنار گذاشته شده بود (قابل مقایسه با جنگل‌هایی که در انگلستان آنگلوساکسون مشمول
با جنگل‌هایی که در انگلستان آنگلوساکسون مشمول ممنوعیت سلطنتی بودند). "بنوالد" جنگلی بود که یک اشراف‌زاده حق استفاده از آن و موجودات درونش را داشت. در بیشتر مواقع، هدف از این کار جلوگیری از جمع‌آوری هیزم، برداشت درختان جوان برای تیرهای برق یا جمع‌آوری آجیل و انواع توت توسط مردم بود، کشاورزان خوک‌ها را موقتاً برای تغذیه از بلوط می‌آوردند. یک جنگل سلطنتی ممنوعه برای مدت بسیار طولانی در درایخ وجود داشت و منشور آن یکی از ابتدایی‌ترین منشورها بود. معادل تحت‌اللفظی (منسوخ) فرانسوی کلمه (همچنین: "بانبوا") هنوز هم
(منسوخ) فرانسوی کلمه (همچنین: "بانبوا") هنوز هم نام محلی جنگل‌های محلی در مناطقی است که زمانی بخشی از امپراتوری مقدس روم سابق بودند. در دوران مدرن، اصطلاح "بانوالد"، به یک معنا، یک کلمه باستانی است که به عنوان یک اصطلاح خاص برای جنگل‌های تحت انواع مختلف حفاظت احیا شده است. محدوده. این اصطلاح عموماً با معنای نسبتاً وسیعی به کار می‌رود: بسته به قانون جنگل مربوطه، ممکن است بین اصطلاحات "جنگل ممنوعه" و "جنگل حفاظتی" همپوشانی یا تفاوت معنایی وجود داشته باشد. عملکرد. استفاده از جنگلداری هنوز مجاز است و در مورد
استفاده از جنگلداری هنوز مجاز است و در مورد جنگل‌های حفاظتی حتی مورد استقبال نیز قرار می‌گیرد (به جز در بادن-وورتمبرگ). با این حال، در مناطق اصلی ذخایر طبیعت ممنوع است. مناطق ممنوعه جنگلی (مناطق جنگلی موقتاً محدود شده) که مشمول ممنوعیت‌ها یا محدودیت‌های شکار هستند، یا شکارگاه‌های موقت یا مناطق حفاظت‌شده شکار (مناطقی که در طول فصل شکار یا فصل تولید مثل و پرورش حیوانات بسته هستند) به عنوان جنگل‌های ممنوعه طبقه‌بندی نمی‌شوند. تاریخچه. اصطلاح "بان" به قرون وسطی برمی‌گردد. در آن زمان، یک "بانوالد" به منطقه‌ای
برمی‌گردد. در آن زمان، یک "بانوالد" به منطقه‌ای جنگلی اشاره می‌کرد که در آن ارباب مربوطه حق انحصاری استفاده از جنگل (امتیاز جنگل) را داشت. در ابتدا این فقط شامل شکار (امتیاز شکار) و ماهیگیری می‌شد، اما بعداً به استفاده کامل از جنگل گسترش یافت. در دره‌های کوهستانی سوئیس، جنگل‌های ممنوعه وظیفه محافظت در برابر بهمن و همچنین تأمین چوب کافی برای حصارکشی در برابر سیلاب‌ها را داشتند. احکام مربوطه از قرن چهاردهم مربوط به حفاظت در برابر بهمن، ریزش سنگ و سیل است. مفهوم "بانوالد" نقش مهمی در رمان «"بند مارتین»" اثر
"بانوالد" نقش مهمی در رمان «"بند مارتین»" اثر لودویگ گانگهوفر ایفا می‌کند که در آن یک مدیر مستبد در برشتسگادن ادعای امتیازات بیش از حد می‌کند. کشورها. آلمان. بادن-وورتمبرگ. در بادن-وورتمبرگ، ذخایر کاملاً محافظت‌شدهٔ بانوالد وجود دارد که هرگونه استفاده از آنها طبق قانون اکیداً ممنوع است. در سایر ایالت‌های فدرال آلمان، چنین "ذخایر کل" با نام‌های مختلفی شناخته می‌شوند. به دلیل تنوع ساختاری درختان زنده و چوب خشک، جنگل‌های ممنوعه پناهگاه بسیاری از گونه‌های در معرض خطر حیوانات، گیاهان و قارچ‌ها هستند. حذف گیاهان
خطر حیوانات، گیاهان و قارچ‌ها هستند. حذف گیاهان یا بخشی از گیاهان مانند گل‌ها، برگ‌ها، دانه‌ها یا میوه‌ها از این مناطق ممنوع است، همان‌طور که تغییر جریان طبیعی آب نیز ممنوع است. اگر درختی خطر قریب‌الوقوعی برای جاده‌های اطراف ایجاد کند، می‌توان آن را قطع کرد، اما چوب و سایر قسمت‌های درخت باید در منطقه حفاظت‌شده باقی بمانند. جاده‌ها و وسایل نقلیه مجاز نیستند، جاده‌های موجود قبلی باید مسدود و حذف شوند، فقط مسیرهای پیاده‌روی می‌توانند در این منطقه حفظ شوند. مزاحمت برای حیات وحش از طریق عکاسی ممنوع است. در این