payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۹۷۰ با عنوان "شهر" هستند. دو آبرنگ بدون تاریخ از او نیز در مالکیت موزه هنر آمریکایی اسمیتسونین قرار دارد. آثار دیگری نیز در مجموعهٔ مجموعه فیلیپس، موزه ملی زنان در هنر و کتابخانه و موزه ریاست‌جمهوری هری اس. ترومن یافت می‌شوند. آثار او پیش‌تر در مجموعهٔ نگارخانه کورکوران نیز قرار داشتند و در دانشگاه آمریکایی و مجموعهٔ «بارنت-آدن» نیز آثاری از او نگهداری می‌شود. چند چاپ لینولئومی از آثار او در سال ۱۹۳۷ برای تصویرگری کتاب "جاده‌های جدید در ویرجینیای کهن" نوشتهٔ اگنس روتبرگ به‌کار رفت. یک پروندهٔ عمودی
نوشتهٔ اگنس روتبرگ به‌کار رفت. یک پروندهٔ عمودی دربارهٔ آثار او در کتابخانهٔ مجموعه فیلیپس نگهداری می‌شود؛ دیگر اسناد او نیز همراه با مدارک خصوصی همسرش در کتابخانه دانشگاه ییل موجود است. او همچنین در شماری از مدارک موجود در اسناد رسمی همسرش در کتابخانه و موزه ریاست‌جمهوری هری اس. ترومن نیز دیده می‌شود. نقاشی‌ها و جزئیات بیشتر دربارهٔ زندگی او در وبگاه «Simonis &amp; Buunk» قابل مشاهده است.
آلیدا اِیوری (؛ – ) پزشک و آموزگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی عضو هیئت علمی کالج واسر بود. به نظر می‌رسد که او نخستین زن دارای پروانهٔ طبابت و مجوز برای انجام فعالیت‌های پزشکی در ایالت کلرادو باشد. او همچنین رئیس مرکز بهداشت کلرادو بود. اِیوری یکی از نخستین زنانی بود که در انجمن پزشکی دنور پذیرفته شد. نام او در سال ۲۰۲۰ در «تالار مشاهیر زن کلرادو» فرار گرفت. اوایل زندگی. آلیدا کورنلیا اِیوری در ۱۱ ژوئن ۱۸۳۳ در شربرن، نیویورک به دنیا آمد. پدر و مادرش هانا (دیکسون) اِیوری و دیکون ویلیام اِیوری بودند. او
(دیکسون) اِیوری و دیکون ویلیام اِیوری بودند. او دو خواهر و پنج برادر داشت. وی در سن ۱۶ سالگی، شغل آموزگاری و تدریس را آغاز کرد. در نیمه دوم قرن ۱۹ بود که زنان کم‌کم وارد حرفه پزشکی شدند. برخی از آنها در دانشکده‌های پزشکی که توسط زنان و برای زنان تأسیس شده بود، تحصیل کردند. اِیوری در سال ۱۸۵۸ به مدت یک سال در دانشکده پزشکی زنان پنسیلوانیا تحصیل کرد و در سال ۱۸۶۲ میلادی از دانشکده پزشکی زنان نیو انگلند در بوستون فارغ‌التحصیل شد. حرفه. بروکلین. پس از فارغ‌التحصیلی، اِیوری برای تأسیس یک مطب خصوصی با مشکلاتی
اِیوری برای تأسیس یک مطب خصوصی با مشکلاتی مواجه شد. برخی از زنان برای رسیدن به نقطه‌ای که مطب آن‌ها از لحاظ خودکفا و سودده شود، پنج سال زمان صرف می‌کردند. اِیوری در بروکلین سکونت گزید، جایی که برای پیدا کردن یک دفتر پزشکی، زمان دشواری را پشت سر گذاشت. او پس از پیدا کردن مطب، گفت: «باید اعتراف کنم که کمی از شهرت [زن بودن به عنوان پزشک] می‌ترسم. من کاملاً بی‌توجه به انجام کارهایی که مردم به آن‌ها تمسخر می‌کنند و درباره‌شان حرف‌های نفرت‌انگیز می‌زنند نیستم؛ اما اگر کار داشته باشم، به آن فکر نخواهم کرد.» پس از
اگر کار داشته باشم، به آن فکر نخواهم کرد.» پس از دو ماه، او متوجه شد که بیمارانش عمدتاً دوستانی بودند که پیش از انتقال به بروکلین با آن‌ها آشنا شده بود. کالج واسر. در سال ۱۸۶۵، او توسط کالج واسر به عنوان پزشک مقیم و استاد فیزیولوژی و بهداشت استخدام شد. از سال ۱۸۶۶ تا ۱۸۷۴، او به عنوان دبیر هیئت علمی کار می‌کرد. او همچنین جامعه گل‌کاری کالج را سازماندهی کرد. مطب او در مجموعه‌ای از اتاق‌ها در ساختمان اصلی کالج تأسیس شد، جایی که مسئول سلامتی بیماران و کل کالج بود. اِیوری به درمان‌های هیدروتراپی اعتقاد داشت و
بود. اِیوری به درمان‌های هیدروتراپی اعتقاد داشت و شرایط بهداشتی سالم برای غذا، آب و شیر را تضمین می‌کرد. او مسئول تصمیم‌گیری در مورد کنترل قرنطینه، اینکه آیا کارکنان باید به دلیل مشکلات بهداشتی اخراج شوند یا نگه داشته شوند، برگزاری مراسم عبادت در شرایط بد جوی و زمان روشن کردن گرمایش در ساختمان‌ها بود. تمام دانشجویان جدید ملزم به گذراندن دوره بهداشت تحت نظر اِیوری بودند. او بر اهمیت رژیم غذایی سالم و متعادل، برای موفقیت ذهنی تأکید می‌کرد. بسیاری از زنان جوانی که مشکلات گوارشی یا سلامتی نامطمئن داشتند، به
که مشکلات گوارشی یا سلامتی نامطمئن داشتند، به لطف توصیه‌های او بهبود یافتند. فیزیولوژی به مدت دو دهه در سال‌های اولیه تأسیس کالج واسر به عنوان یک موضوع اجباری برای سال‌های دوم و چهارم تحصیلی در نظر گرفته می‌شد. اِیوری و ستاره‌شناس ماریا میچل تنها زن دیگری که در آن زمان در هیئت علمی حضور داشت، متوجه شدند که حقوق آن‌ها کمتر از بسیاری از استادان مرد جوان‌تر است. آن‌ها بر افزایش حقوق خود پافشاری کردند و موفق به دریافت آن شدند. او به عنوان راهنما و مشاوری مؤثر در سال‌های اولیه کالج واسر شناخته می‌شد. فرانسیس
در سال‌های اولیه کالج واسر شناخته می‌شد. فرانسیس ای. وود، رئیس کتابخانه، گفت: «او در سال ۱۸۶۵ به عنوان پزشک مقیم آمد، عضو قوی هیئت علمی بود، اعتماد و احترام بالایی نزد [رئیس بیمارستان] رییوند و [خانم مسئول] لایمن داشت و با آن‌ها مسئولیت آن دوره مهم و سازنده را به اشتراک می‌گذاشت. روابط دوستانه و محرمانه‌ای که بین این سه 'قدرت' وجود داشت، به حدی نزدیک بود که برخی از دانشجویان بی‌ادب آن‌ها را 'گروه تثلیث' می‌نامیدند.» دنور. اِیوری در سال ۱۸۷۴ به دنور نقل مکان کرد. او طبابت را آغاز کرد و اولین زنی بود که در
کرد. او طبابت را آغاز کرد و اولین زنی بود که در ایالت کلرادو پروانه طبابت دریافت کرد. او همچنین مدیر بهداشت کلرادو بود. تا سال ۱۸۷۷، او سالانه ۱۰٬۰۰۰ دلار (معادل ۲۹۵٬۲۸۱ دلار در سال ۲۰۲۴) درآمد داشت. در سال ۱۸۸۱، او به عضویت انجمن پزشکی دنور درآمد، همان‌طور که ایدیت روت و مری بارکر بیتس نیز به این انجمن پیوستند. آن‌ها اولین زنانی بودند که در این سازمان پذیرفته شدند. او در سال ۱۸۸۷ بازنشسته شد. اما پس از نقل مکان به کالیفرنیا، او یک مرکز پزشکی در سان فرانسیسکو تأسیس کرد و چندین سال در آنجا به فعالیت پزشکی
تأسیس کرد و چندین سال در آنجا به فعالیت پزشکی ادامه داد. میراث. در سال ۱۹۳۱، سالن اِیوری در کالج واسر به افتخار نقش او در این کالج به عنوان اولین پزشک مقیم و استاد بهداشت و فیزیولوژی نامگذاری شد. او همچنین در ایجاد برنامه تحصیلی برای رشتۀ تئاتر در این مدرسه نقش اساسی داشت.
پاتریشیا کایسدو (؛ زادهٔ ) سوپرانو کلاسیک و موسیقی‌شناس کلمبیایی-اسپانیایی است که در مطالعه و اجرای رپرتوارِ آهنگ‌های هنریِ آمریکای لاتین و اسپانیا به زبان‌های اسپانیایی، کاتالان، پرتغالی و زبان‌های بومی تخصص دارد. او همچنین پزشکِ آموزش‌دیده‌ای است. زندگی و حرفه. کایسدو در شهر ایباگوئه کلمبیا متولد شد و تحصیل موسیقی را از کودکی در کنسرواتوار موسیقی تولیما آغاز کرد. او در نوجوانی شروع به خواندن کرد و در ابتدا موسیقی فولکلور آمریکای لاتین می‌خواند. در سال ۱۹۹۲، پس از اتمام تحصیلات پزشکی در اسکوئلا کلمبیانا د
پس از اتمام تحصیلات پزشکی در اسکوئلا کلمبیانا د مدیسینا، تحصیلات آواز خود را در کنسرواتوار تولیما و سپس در بارسلون و نیویورک آغاز کرد. او نزد اساتیدی چون روثیو ریوس، آلفردو کرائوس، مایا مایسکا و گیلبرتو اسکوبار آموزش دید. در سال ۱۹۹۳، او با همراهی ارکستر سمفونیک تولیما در جشنواره بین‌المللی موسیقی کلاسیک اولین اجرای حرفه‌ای خود را انجام داد. او به عنوان تکخوان در اثر استابات مایتر خوان خوآن کریزوستومو آریاگا و استابات مایتر پرگولزی و در رسیتال‌های دیگر اجرا کرد. در سال ۱۹۹۳، او جایزه اول مسابقه کونکورسو
کرد. در سال ۱۹۹۳، او جایزه اول مسابقه کونکورسو ناسیونال دل بامبوکو را دریافت کرد و در سال ۱۹۹۸ توسط سونی میوزیک به عنوان بهترین تکخوان کلاسیک کلمبیا انتخاب شد. کایسدو در رپرتوار آوازی آمریکای لاتین و ایبری تخصص یافت. در این زمینه او چندین کتاب و سی دی منتشر کرده و به‌طور مکرر کلاس‌های مستر، سخنرانی و رسیتال در دانشگاه‌های اروپا و آمریکا برگزار می‌کند. در سال ۲۰۱۳، او دکترای موسیقی‌شناسی خود را از دانشگاه کامپلوتنسه مادرید با عنوان پایاننامه «آهنگ هنری آمریکای لاتین: هویت ملی، تمرین اجرا و دنیای هنر» دریافت
لاتین: هویت ملی، تمرین اجرا و دنیای هنر» دریافت کرد. از سال ۲۰۰۱، کایسدو برنامه‌های کنسرت و ضبط پرکاری داشته است. او یازده آلبوم اختصاص داده شده به رپرتوار آهنگ هنری آمریکای لاتین و ایبری به زبانهای اسپانیایی، کاتالان و پرتغالی ضبط کرده است. کایسدو چندین کتاب، مقاله و سی دی مرتبط با رپرتوار آوازی آمریکای لاتین، کاتالان و ایبری منتشر کرده است. کایسدو یکی از بنیانگذاران اتحادیه آهنگ هنری آمریکای لاتین (LAASA) است و شرکت موندو آرتس را تأسیس کرده که به انتشار و توزیع آهنگ‌های هنری آمریکای لاتین می‌پردازد. در
و توزیع آهنگ‌های هنری آمریکای لاتین می‌پردازد. در سال ۲۰۰۵، او جشنواره آهنگ بارسلونا را تأسیس کرد، یک برنامه سالانه تابستانی برای خوانندگان کلاسیک و یک سری کنسرت اختصاص داده شده به مطالعه تاریخ و تفسیر رپرتوار آوازی آمریکای لاتین و ایبری. این جشنواره در سال ۲۰۲۴ بیستمین دوره خود را جشن می‌گیرد. از سال ۲۰۰۸، کایسدو در هوئیز هوئیز این آمریکا گنجانده شده است. انتشارات مارکیز، هوئیز هوئیز را به عنوان مرجع پیشرو بیوگرافی افراد برجسته و تأثیرگذار از سراسر کشور و جهان منتشر می‌کند. گنجاندن او در این مراسم ادای
و جهان منتشر می‌کند. گنجاندن او در این مراسم ادای احترامی به نظم و سختکوشی او به عنوان مدافع موسیقی آمریکای لاتین و اسپانیا است. از سال ۲۰۱۰، کایسدو همچنین در هوئیز هوئیز این امریکن ویمن و هوئیز هوئیز این د وورلد گنجانده شده است. در سال ۲۰۲۰ کایسدو به عنوان عضو هیئت اجرایی شورای بین‌المللی موسیقی، سازمانی که در سال ۱۹۴۹ توسط یونسکو تأسیس شد، انتخاب گردید. «ای‌ام‌سی» بزرگ‌ترین شبکه سازمان‌ها و موسسات در جهان است که در زمینه موسیقی فعالیت می‌کنند. دسترسی به موسیقی برای همه و ارزش موسیقی در زندگی همه مردم را
برای همه و ارزش موسیقی در زندگی همه مردم را ترویج می‌کند.
زینب فاسیکی (به ، متولد ۲۱ ژوئیه ۱۹۹۴) یک گرافیست مراکشی، فعال حقوق زنان و مهندس مکانیک است. او پس از رمان گرافیکی () پس از سال ۲۰۱۹ در سطح بین‌المللی شناخته شد. که از فرانسه به عربی مراکشی، اسپانیایی، گالیسی و ایتالیایی ترجمه شده است. زندگی و پیشه. او که در شهر فاس به دنیا آمد و بزرگ شد، طراحی را از چهار سالگی آغاز کرد. در سال ۲۰۱۴، او به کازابلانکا نقل مکان کرد، جایی که از آن زمان در آنجا زندگی می‌کند. فاسیکی به مجموعه کتاب‌های مصور اسکفکف پیوست و در سال ۲۰۱۷ اولین کمیک استریپ فمینیستی به نام "اومور"
۲۰۱۷ اولین کمیک استریپ فمینیستی به نام "اومور" (چیزها) را منتشر کرد که در آن به بررسی مشکلات زندگی یک زن در مراکش پرداخت. او از طریق شخصیت‌های سه زن جوان مراکشی، نابرابری‌های اجتماعی بین زن و مرد را محکوم کرد. آثار او که در رسانه‌های اجتماعی و به عنوان رمان‌های گرافیکی منتشر می‌کند، از سانسور، تابوها و مفاهیم شرم در مراکش انتقاد می‌کند. او علاوه بر کار آزاد، بنیان‌گذار گروه جمعی «قدرت زنان» است که از بیست زن برای شرکت در کارگاه‌های آموزشی دربارهٔ حقوق زنان حمایت کرد. بسیاری از تصویرسازی‌های فاسیکی،
زنان حمایت کرد. بسیاری از تصویرسازی‌های فاسیکی، خودنگاره‌ای هستند، اغلب به صورت برهنه، با الهام از زنان در حمام سنتی مراکشی یا به‌عنوان شخصیت‌های کمدی مانند واندر وومن نقاشی شده‌اند. یکی از تصاویر شناخته شده او یک چهره برهنه و کاملاً سبز از خودش است که در آن مراقب کازابلانکا است. او با عنوان "محافظ کازابلانکا،" این چهره را تلاشی برای مبارزه با آزار و اذیت روزانه در خیابان می‌داند. در کمیک‌هایش زن‌ها گاهی چشم ندارند، چون می‌گوید من زنان را در جامعه‌ام مجسمه می‌بینم و می‌خواهم انسان‌هایی آزاد باشند. یکی از
می‌بینم و می‌خواهم انسان‌هایی آزاد باشند. یکی از کمیک‌های او بر اساس تجربه شخصی از آزار و اذیت در وسایل حمل و نقل عمومی بود و به نام «اتوبوس‌ها برای حمل و نقل مردم ساخته می‌شوند، نه برای تجاوز به دختران.» او همچنین ادعا کرده است که هرگز در مراکش یا با هنر گرافیک خود احساس آزادی نکرده است، جایی که چاپگرها تمایلی به چاپ آثار او ندارند. او ترجیح می‌دهد زنان را بدون لباس، قوی و نترس به تصویر بکشد و سعی می‌کند بدن زنان را در هنر و رسانه بدون تابو به تصویر بکشد. مانند کمیک‌هایش در مورد تربیت جنسی که در مجله
مانند کمیک‌هایش در مورد تربیت جنسی که در مجله اسکفکف منتشر کرد"،" او می‌خواهد با خشونت علیه زنان و دیدگاه‌های مردسالارانه زنان به عنوان اشیاء جنسی مقابله کند. حشوما و سایر آثار گرافیکی. فاسیکی به خاطر مجموعه طراحی‌های خود در سال ۲۰۱۸ به نام پروژه ح"شوما" در سطح بین‌المللی شناخته شد، جایی که او تصاویری به سبک کمیک از زنان برهنه را به تصویر می‌کشید و مخالفت با استانداردهای دوگانه و تابوهای جنسی بود. "حشوما («"شرم» در عربی مراکشی")" اولین بار در سال ۲۰۱۸ در نمایشگاهی پس از یک کارگاه آموزشی در مرکز هنری
در نمایشگاهی پس از یک کارگاه آموزشی در مرکز هنری ماتادرو در مادرید، اسپانیا، به نمایش گذاشته شد و بعداً به عنوان یک رمان گرافیکی به عربی مراکشی، فرانسوی، اسپانیایی و سایر زبان‌ها منتشر شد. در اکتبر ۲۰۱۸، او با آژانس پناهندگان سازمان ملل در مراکش همکاری کرد تا داستانی از چهار پناهنده از جنوب صحرای آفریقا، از جمله زنی که در معرض ختنه زنان قرار گرفته بود، بسازد. در نوامبر ۲۰۱۸، آثار او در گالری هنری له کیوب در رباط به نمایش گذاشته شد، و در اکتبر ۲۰۱۹، او به خاطر کتاب کمیک "حشوما" به عنوان «رهبر نسل بعدی» مجله
کتاب کمیک "حشوما" به عنوان «رهبر نسل بعدی» مجله تایم انتخاب شد. در سال ۲۰۲۰، او کتاب فرانسوی "L'amour fait loi" دربارهٔ تبعیض جنسی را با متن‌هایی از نویسندگان مراکشی و فرانسوی مانند عبدالله تایا، لیلا سلیمانی و دیگران به تصویر کشید. فاسیکی، نوال السعداوی، نویسنده فمینیست مصری و مرجان ساتراپی، گرافیست فرانسوی-ایرانی را به عنوان عوامل تأثیرگذار نام برده است و می‌خواهد با روایت‌های غربی دربارهٔ زنان در خاورمیانه و شمال آفریقا به عنوان «یا فراجنس یا سرکوب شده» مقابله کند.
تصویر گیگاپیکسلی (به انگلیسی: Gigapixel image) به نوعی تصویر دیجیتالِ بیت‌مپ (digital image bitmap) گفته می‌شود که از یک میلیارد (۱۰⁹) پیکسل (pixel)، و گاه فراتر از آن تشکیل شده‌است. چنین تصویری اطلاعاتی به‌مراتب فراتر (هزاران بار عریض‌تر) از یک تصویر مگاپیکسلی (megapixel) ثبت شده توسط یک دوربین دیجیتال را در خود جای می‌دهد. وضوح بسیار بالای (very high-resolution) این تصاویر، امکان بزرگ‌نمایی عمیق بر جزئیات را بدون کاهشِ محسوسِ کیفیت فراهم می‌کند. برای نمونه، یک تصویرِ مربعی با ابعادِ تقریبیِ «۳۱٬۶۲۳»
نمونه، یک تصویرِ مربعی با ابعادِ تقریبیِ «۳۱٬۶۲۳» پیکسل، در شمارِ تصاویر گیگاپیکسلی جای می‌گیرد. برای ایجاد این‌گونه تصاویر با وضوح بسیار بالا، معمولاً از دو روش اصلی استفاده می‌شود. اولین روش، ساخت (digital image mosaics) است که در آن صدها یا هزاران عکس دیجیتال با وضوح بالا به‌دقت و ترکیب در کنار هم قرار می‌گیرند. این فرآیند اغلب با کمک تجهیزات رباتیک و نرم‌افزارهای پیشرفته انجام می‌شود. دومین روش، اسکن نگاتیوهای فیلم با قطع بزرگ است که ابعاد آن‌ها می‌تواند تا «۱۸×۹» اینچ (۴۶×۲۳ سانتی‌متر) برسد. این
تا «۱۸×۹» اینچ (۴۶×۲۳ سانتی‌متر) برسد. این فرآیند با استفاده از و با وضوحی بسیار بالا، با حداقل "۳۰۰۰" دی‌پی‌آی (dpi)، انجام می‌شود. شایان ذکر است که در حال حاضر تنها تعداد معدودی دوربین تخصصی، مانند تلسکوپ پَن-استارز پی‌اس۱ (Pan-STARRS PS1) ویا دوربین «»، توانایی ثبت مستقیم تصویر گیگاپیکسلی با یک بار پیمایش پیوستهٔ صحنه (single sweep of a scene) را دارند. تصویر (gigamacro image) نوعی تصویر گیگاپیکسلی است که در حقیقت، نمایی بسیار نزدیک یا ماکرو (macro) از سوژه را به تصویر می‌کشد. تراپیکسل. تصویر تراپیکسل
سوژه را به تصویر می‌کشد. تراپیکسل. تصویر تراپیکسل (terapixel image) نوعی تصویر است که از یک تریلیون (۱۰¹²) پیکسل یا فراتر تشکیل شده است. اگرچه این نوع تصاویر درحال حاضر (تا سال ۲۰۲۵) نسبتاً نادر هستند، اما چند نمونه از آن‌ها نیز به ثبت رسیده است؛ از جمله این نمونه‌ها، پروژهٔ تراپیکسلِ مرکز تحقیقات مایکروسافت (Microsoft Research Terapixel project) است که برای استفاده در (Fulldome projection system) طراحی شده بود؛ همچنین نمایه‌های ترکیبی (composite) از تصاویر پزشکی که توسط شرکت آپِریو (Aperio) تهیه شده، و
پزشکی که توسط شرکت آپِریو (Aperio) تهیه شده، و تصاویر لَندستِ (Landsat) گوگل ارث (Google Earth) که به صورت تایم‌لپس (time-lapse) قابل مشاهده‌اند و مجموع پیکسل‌های آن‌ها بیش از یک تراپیکسل در نظر گرفته می‌شود. در سال ۲۰۱۵، نخستین تصویر ماکرویِ تراپیکسلیِ جهان با نام «ترابایت» (Terabite) توسط (GEE-GAH MAH-KROH) منتشر شد. تاریخچهٔ مختصر. گرچه اندیشهٔ ثبت تصاویری با جزئیات بسیار بالا پیشینه‌ای طولانی دارد، اما پیدایش و گسترشِ حقیقیِ تصاویر گیگاپیکسلی به تحولات فناورانهٔ دهه‌های نخست قرن بیست و یکم بازمی‌گردد.
فناورانهٔ دهه‌های نخست قرن بیست و یکم بازمی‌گردد. ارتقاء مداومِ حسگرهای دوربین با مگاپیکسل‌هایِ بالاتر، افزایش توانِ پردازشِ رایانه‌ها، پیشرفت در الگوریتم‌هایِ ترکیب و چسباندن تصاویر (stitching algorithms)، و گسترشِ فضای ذخیره‌سازیِ دیجیتال، همگی دست به دست هم دادند تا امکان تولید، ذخیره و به‌اشتراک‌گذاری این تصاویر عظیم فراهم شود. پروژه‌های پیشگام در این حوزه عمدتاً در زمینهٔ عکاسی سراسرنما (panoramic photography) فعالیت داشتند، اما در گذر زمان، دامنهٔ کاربرد تصاویر گیگاپیکسلی به حوزه‌هایی چون هنر، علم،
تصاویر گیگاپیکسلی به حوزه‌هایی چون هنر، علم، آموزش و کاوش فضایی نیز گسترش یافت. فناوری‌های نمایش و کاوش. به دلیل ابعاد فوق‌العاده بزرگِ تصاویر گیگاپیکسلی، نمایش کاملِ آن‌ها بر روی نمایشگرهای رایج یا بارگذاری مستقیم در مرورگرهای وب معمولاً یا امکان‌پذیر نیست یا با افت کارایی و تجربه کاربری همراه است. به همین سبب، برای نمایشِ روان و کاوشِ تعاملی در این تصاویر، از فناوری‌هایِ (Tiled Display Technologies) و (Deep Zoom Viewers) بهره گرفته می‌شود. در این شیوه، تصویر اصلی به هزاران قطعهٔ کوچک (tile) تقسیم شده و
اصلی به هزاران قطعهٔ کوچک (tile) تقسیم شده و تنها بخش‌هایی از تصویر که در محدودهٔ دید کاربر قرار می‌گیرند، متناسب با سطح بزرگ‌نمایی، بارگذاری می‌شوند. این روش نه‌تنها بارِ پردازشی و زمانِ بارگذاری را به شکل چشم‌گیری کاهش می‌دهد، بلکه امکانِ بزرگ‌نماییِ سریع و روان را نیز فراهم می‌آورد. از جمله نمونه‌های برجستهٔ این فناوری‌ها می‌توان به نرم‌افزارهایی چون (Zoomify) و (OpenSeadragon)، و نیز استانداردهایی همچون IIIF (چارچوب تعامل‌پذیری تصویر بین‌المللی – "International Image Interoperability Framework")، که
Image Interoperability Framework")، که مجموعه‌ای از قواعد فنی برای نمایش و تبادلِ تصاویر دیجیتال میان سامانه‌های مختلف ارائه می‌دهند، از جمله ابزارهایی‌اند که امکان کاوش دقیق و سازگار در تصاویر گیگاپیکسلی را در فضای وب فراهم می‌کنند، و امروزه در بسیاری از پلتفرم‌های دیجیتال برای نمایش تصاویر با وضوح بسیار بالا به کار می‌روند. نمونه‌های برجسته. در سال‌های اخیر، پروژه‌های گوناگونی در سراسر جهان به خلق تصاویر گیگاپیکسلیِ چشمگیر و شگفت‌انگیز پرداخته‌اند. از جمله می‌توان به پانوراماهای عظیم از مناظر شهری همچون
می‌توان به پانوراماهای عظیم از مناظر شهری همچون لندن، شانگهای و دبی اشاره کرد که با جزئیاتی حیرت‌انگیز ثبت شده‌اند. در حوزهٔ علمی، می‌توان به تصاویر سطح ماه و مریخ اشاره کرد که توسط کاوشگرهای ناسا و دیگر نهادهای فضایی با وضوح گیگاپیکسلی گردآوری شده‌اند. همچنین، آثار هنری نام‌آوری چون شب پرستاره اثر ونسان ون گوگ و «شام آخر» اثر لئوناردو دا وینچی، در پلتفرم گوگل آرتس اند کالچر (Google Arts &amp; Culture) با وضوح گیگاپیکسلی بازتولید شده‌اند و امکان کاوشی بی‌سابقه در ریزترین جزئیات را فراهم می‌کنند. افزون بر
در ریزترین جزئیات را فراهم می‌کنند. افزون بر این، از تصاویر گروهی ثبت‌شده در رویدادهای گسترده نظیر تحلیف ریاست‌جمهوری یا رقابت‌های ورزشی بزرگ نیز می‌توان یاد کرد؛ تصاویری که کاربران را قادر می‌سازند تا چهرهٔ خود یا دیگران را در میان انبوه جمعیت بازیابند.
سبیها سومار (متولد ۲۹ سپتامبر ۱۹۶۱) کارگردان و تهیه‌کننده پاکستانی است که عمدتاً برای ساخت فیلم‌های مستند مستندش شناخته می‌شود. نخستین فیلم بلند سینمایی او با عنوان «خاموش پانی» (آب‌های خاموش) در سال ۲۰۰۳ به نمایش درآمد. سومار در آثارش به بررسی موضوعاتی چون جنسیت، مذهب، ساختارهای پدرسالارانه و بنیادگرایی در جامعه پاکستان می‌پردازد. سبیها سومار به همراه شرمین عبید چینوی و سمر مین‌الله از پیشگامان سینمای مستند مستقل پاکستان محسوب می‌شوند که آثارشان در جشنواره‌های بین‌المللی و محافل سینمایی خارج از پاکستان نیز
بین‌المللی و محافل سینمایی خارج از پاکستان نیز به نمایش درآمده است. اوایل زندگی. سبیها سومار در سال ۱۹۶۱ در کراچی متولد شد. والدین او که اصالتاً اهل بمبئی (مومبای کنونی) بودند، پس از تقسیم هند در سال ۱۹۴۷ به کراچی مهاجرت کردند. در دوران کودکی سومار، خانواده‌اش میزبان محافل اجتماعی بودند که در آن‌ها شعرخوانی صوفیانه، اجرای موسیقی و پذیرایی با مشروبات الکلی مرسوم بود. او تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه گرامر کراچی گذراند. سبیها سومار تحصیلات خود را با رشته ادبیات فارسی در دانشگاه کراچی آغاز کرد . در فاصله
ادبیات فارسی در دانشگاه کراچی آغاز کرد . در فاصله سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳، در کالج سارا لارنس نیویورک به تحصیل در رشته‌های فیلمسازی و علوم سیاسی پرداخت. او سپس موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد در رشته روابط بین‌الملل از دانشگاه کمبریج انگلستان شد. زندگی حرفه‌ای. صبیحه سومار با فیلم‌های مستقل خود که به موضوعات سیاسی و اجتماعی، از جمله تأثیرات بنیادگرایی مذهبی بر جامعه و به‌ویژه زنان می‌پردازند، مورد تحسین قرار گرفته است. تمرکز اصلی او بر جایگاه زنان پاکستانی در جهان و چگونگی تأثیرگذاری جنبه‌های مختلف جامعه بر
جهان و چگونگی تأثیرگذاری جنبه‌های مختلف جامعه بر زندگی آن‌ها در چند دهۀ اخیر بوده است. اولین مستند سومار، "چه کسی سنگ اول را خواهد انداخت؟"، به وضعیت سه زن در زندان‌های پاکستان تحت احکام حدود پرداخته است. این فیلم در سال ۱۹۹۸ برندۀ جایزۀ گلدن گیت در جشنوارۀ فیلم سانفرانسیسکو شد و منجر به لغو حکم اعدام شهید پروین، که به اتهام زنا محکوم شده بود، گردید. سومار در سال ۱۹۹۲ شرکت فیلم ویدی را تأسیس کرد. از دیگر آثار مستند او می‌توان به "نپرس چرا" (۱۹۹۹)، "برای مکانی زیر آسمان" (۲۰۰۳)، "روی بام‌های دهلی" (۲۰۰۷) و
زیر آسمان" (۲۰۰۳)، "روی بام‌های دهلی" (۲۰۰۷) و "شام با رئیس‌جمهور: سفر یک ملت" (۲۰۰۷) اشاره کرد. فیلم "جنگجویان انتحاری" او به بررسی نقش زنان در ارتش آزادی‌بخش تامیل می‌پردازد. "برای مکانی زیر آسمان" نیز به موضوعاتی مانند مذهب، تاریخ، فالوسنتریسم و جنسیت پرداخته و بحثی انتقادی درباره زنان محجبه در جهان اسلام را آغاز کرد. در سال ۲۰۱۳، آخرین فیلم بلند او، "صبح بخیر کراچی"، اکران شد. آثار سومار از طریق جشنواره‌های فیلم، دانشگاه‌های آمریکا، سازمان‌های زنان و نهادهای حقوق بشری در سطح بین‌المللی نمایش داده
و نهادهای حقوق بشری در سطح بین‌المللی نمایش داده شده‌اند. با این حال، به دلیل محتوای چالش‌برانگیز، فیلم‌های او در پاکستان اکران گسترده‌ای نداشته‌اند. "نپرس چرا" از شبکه‌ای آلمانی-فرانسوی پخش شد. همچنین، سومار در تهیه‌کنندگی مستند "نجات چهره"، که برندۀ جایزۀ اسکار شد، مشارکت داشته است. خاموش پانی (آب‌های خاموش) نخستین فیلم بلند صبیحه سومار است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. این اثر سینمایی که در ژانر فیلم تخیلی قرار می‌گیرد، به بررسی پیچیده‌ای از موضوعات مذهب، جنسیت، قتل‌های ناموسی، خشونت، تروما و پیامدهای
جنسیت، قتل‌های ناموسی، خشونت، تروما و پیامدهای استعمار پس از تقسیم هند و پاکستان می‌پردازد. سومار در این فیلم، ترومای ناشی از تقسیم را از منظر زنانه روایت می‌کند و آن را با خشونت‌های دوره اسلامی‌سازی حکومت ضیاءالحق در ۱۹۷۹ مرتبط می‌سازد. این درون‌مایه‌ها، به‌ویژه تأثیر اسلام‌گرایی بر جامعه، در دیگر آثار سومار مانند برای مکانی زیر آسمان نیز دنبال شده‌اند. او با این فیلم به جمع فیلمسازان مطرح سینمای پارتیشن، از جمله دیپا مهتا، کمال حسن و چادراپراکش دویودی می‌پیوندد. خاموش پانی از معدود آثاری است که روایت
می‌پیوندد. خاموش پانی از معدود آثاری است که روایت پارتیشن را از دیدگاه مسلمانان ارائه می‌دهد. جالب آنکه این پروژه ابتدا به‌عنوان مستند طراحی شده بود، اما سومار در فرآیند پژوهش متوجه شد که مصاحبه با بازماندگان ممکن است زخم‌های کهنه را دوباره بشکافد. بنابراین تصمیم گرفت روایتی داستانی را برگزیند که بر اهمیت سکوت در فرآیند التیام زخم‌ها تأکید دارد. تولید این فیلم با حمایت مالی چند کشور اروپایی از جمله فرانسه، سوئیس، آلمان و سوئد ممکن شد و بیشتر مراحل فیلمبرداری در خود پاکستان انجام گرفت. خاموش پانی با استقبال
در خود پاکستان انجام گرفت. خاموش پانی با استقبال چشمگیر جشنواره‌ها روبرو شد و ۱۴ جایزه معتبر بین‌المللی را از آن خود کرد، از جمله: جایزه بهترین فیلمنامه از جشنواره کارافیلم (۲۰۰۳) - پلنگ طلایی بهترین فیلم از جشنواره لوکارنو-جایزه تماشاگران و نقره مونتگلفیر از جشنواره سه‌قاره نانت این فیلم همچنین مورد تقدیر سازمان دیده‌بان حقوق بشر قرار گرفت. با این حال، محتوای جنجالی اثر باعث شد اکران عمومی آن در پاکستان با چالش مواجه شود. سومار برای نمایش فیلم، ۴۱ برنامه نمایش رایگان در نقاط مختلف پاکستان ترتیب داد. پس از
رایگان در نقاط مختلف پاکستان ترتیب داد. پس از نمایش فیلم در جشنواره فیلم هندی لس‌آنجلس، صحنه خودکشی شخصیت اصلی بحث‌های فراوانی را برانگیخت. زندگی شخصی. صبیحه سومار دارای یک دختر به نام ضیا است که در فیلم **برای مکانی زیر آسمان او را همراهی کرد. سومار همچنین مؤسس مرکز تحقیقات علوم اجتماعی در کراچی می‌باشد.
امیلی پارتریج بیکن (؛ ۱۰ فوریه ۱۸۹۱ – ۱۹۷۲) پزشک اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی نخستین پزشک در فیلادلفیا بود که تمام تمرکز خود را به پزشکی کودکان اختصاص داد. او در طول پنجاه سال فعالیت بیمارستانی خود، نوآوری‌های متعددی را دنیای پزشکی عرضه کرد، از جمله ایجاد یک «کلینیک سلامت نوزاد» و یک سرویس مشاوره برای کودکان مشکل‌دار بنیان نهاد. او همچنین معلمی بسیار محبوب بود و بیش از سی سال فعالیت بالینی خود را با تدریس در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا ترکیب کرد. اوایل زندگی. امیلی پارتریج بیکن، دختر مری الا پارتریج و
زندگی. امیلی پارتریج بیکن، دختر مری الا پارتریج و جوزف توماس بیکن، در ۱۰ فوریه ۱۸۹۱ در شهر مورستاون، نیوجرسی به دنیا آمد. او پنج خواهر و برادر دیگر به نام‌های فلورنس تایر بیکن، مری الا بیکن، لوید هریس بیکن، و استنلی شاموی بیکن داشت. امیلی بیکن در سال ۱۹۰۸ وارد کالج ویلسون در چمبرزبورگ، پنسیلوانیا شد. در دوران تحصیل در دانشگاه، او به شدت در زندگی اجتماعی و ورزشی مدرسه فعال بود، به‌طوری که سه سال از چهار سال تحصیل خود به‌عنوان نماینده کلاس برگزیده شد، در چندین انجمن ادبی شرکت داشت و در تیم هاکی روی چمن به
انجمن ادبی شرکت داشت و در تیم هاکی روی چمن به عنوان هافبک راست بازی می‌کرد. طبیعتاً او خاطرات بسیار خوبی از دوران دانشگاه داشت و با علاقه زیاد آن را تعریف می‌کرد. او رابطه‌ای قوی با کالج ویلسون را طی بخش زیادی از زندگی خود حفظ کرد و به مدت تقریباً دو دهه، از اوایل دهه ۱۹۳۰ تا دهه ۱۹۵۰، به‌عنوان یک عضو هیئت مدیره و عضو معتمد فارغ‌التحصیلان در آن خدمت کرد. تجربیات پزشکی. پس از فارغ‌التحصیلی از کالج ویلسون در سال ۱۹۱۲، امیلی بیکن مدرک دکترای پزشکی خود را از دانشکده پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز در سال ۱۹۱۶
از دانشکده پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز در سال ۱۹۱۶ دریافت کرد. در سال ۱۹۲۴، بیکن جانشین کاترین ام. استارکی شد و به‌عنوان دانشیار در رشته بهداشت اطفال در دانشگاه پنسیلوانیا منصوب گردید. او به فیلادلفیا بازگشت و یک دوره تخصص اطفال در بیمارستان مری جی. درکسل گذراند، که این موقعیت را تا سال ۱۹۲۸ که اولین زن منصوب شده به تیم ارشد بیمارستان بود، حفظ کرد. وقتی بیمارستان با مرکز پزشکی لانکنا که در نزدیکی آن قرار داشت، ادغام شد، بیکن به‌عنوان اولین رئیس بخش اطفال در مرکز پزشکی لانکنا منصوب گردید. او تا سال ۱۹۵۲ در