payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و قصد داشت مقاله‌ای دربارهٔ او منتشر کند. اسکالی هینگست را از نظر عاطفی پریشان و در تلاش برای مقابله با توجه منفی ناشی از پوشش بین‌المللی کلاهبرداری‌اش یافت. او او را «آشفته و رنجیده، اما باهوش و حتی شوخ‌طبع» توصیف کرد؛ هینگست ناراحتی عمیق خود را از مقاله اشپیگل ابراز کرد، خود را «زنده زنده پوست کنده شده» توصیف کرد و علیرغم شواهد خلاف آن، همچنان به پیشینه و دستاوردهایی که در وبلاگ خود ارائه کرده بود پایبند بود. اسکالی به کارفرمایان و دوئری اطلاع داد که از نوشتن دربارهٔ هینگست برای آیریش تایمز ناراحت است؛
نوشتن دربارهٔ هینگست برای آیریش تایمز ناراحت است؛ او می‌ترسید که انتشارات بیشتر سلامت روان او را به خطر بیندازد و نگران بود که آخرین کسی باشد که او را زنده می‌بیند.
نبرد جکسون () در ۱۴ مه ۱۸۶۳ در جکسون، می‌سی‌سی‌پی، به عنوان بخشی از کمپین ویکسبرگ در طول جنگ داخلی آمریکا رخ داد. پس از ورود به ایالت میسیسیپی در اواخر آوریل ۱۸۶۳، سرلشکر یولیسیز اس. گرانت از ارتش اتحادیه نیروی خود را به داخل خشکی منتقل کرد تا به شهر استراتژیک رودخانه می‌سی‌سی‌پی، ویکسبورگ، میسیسیپی، حمله کند. نبرد ریموند، که در ۱۲ مه رخ داد، گرانت را متقاعد کرد که ارتش کنفدراسیون ژنرال جوزف ای. جانستون برای دور زدن ایمن بسیار قوی است، بنابراین او دو سپاه، تحت فرماندهی سرلشکران جیمز بی. مکفرسون و ویلیام
تحت فرماندهی سرلشکران جیمز بی. مکفرسون و ویلیام تکامسه شرمن، را برای تصرف موقعیت جانستون در جکسون فرستاد. جانستون معتقد نبود که شهر قابل دفاع است و شروع به عقب‌نشینی کرد. سرتیپ جان گرگ مأمور فرماندهی عقب‌دار کنفدراسیون شد، که در ۱۴ مه در جکسون با نیروهای شرمن و مک فرسون جنگید و سپس عقب‌نشینی کرد. پس از تصرف شهر، نیروهای اتحادیه زیرساخت‌های اقتصادی و نظامی را نابود کردند و همچنین خانه‌های غیرنظامیان را غارت کردند. سپس گرانت به سمت ویکسبورگ حرکت کرد، که در ۱۸ مه آن را محاصره کرد و در ۴ ژوئیه تسخیر کرد.
در ۱۸ مه آن را محاصره کرد و در ۴ ژوئیه تسخیر کرد. جانستون، علیرغم دریافت نیروی کمکی، تلاش ضعیفی برای نجات پادگان ویکسبورگ انجام داد و در اواسط ژوئیه برای بار دوم از جکسون بیرون رانده شد. مقدمات. در اوایل سال ۱۸۶۳، در طول جنگ داخلی آمریکا، سرلشکر یولیسیز اس. گرانت از ارتش اتحادیه در حال برنامه‌ریزی عملیات علیه شهر استراتژیک رودخانه می‌سی‌سی‌پی، ویکسبورگ، میسیسیپی، که در دست کنفدراسیون بود، بود. پس از شکست تلاش‌های اولیه، گرانت تصمیم گرفت از جنوب شهر در طرف مقابل رودخانه حرکت کند و سپس از می‌سی‌سی‌پی عبور
مقابل رودخانه حرکت کند و سپس از می‌سی‌سی‌پی عبور کند تا علیه شهر و پادگان آن اقدام کند. در اواخر آوریل، ۲۴۰۰۰ سرباز اتحادیه در بروینسبرگ، میسیسیپی، به عنوان بخشی از آن طرح پیاده شدند. نیروهای گرانت در خشکی پیشروی کردند و سپس به سمت شرق حرکت کردند تا بعداً به سمت غرب چرخیده و از آن جهت به ویکسبورگ حمله کنند. این حرکت در سه ستون انجام شد. در همین حال، نیروهای کنفدراسیون از سراسر کشور برای تقویت مدافعان ویکسبورگ اعزام شدند. نیروهای تقویتی در جکسون، میسیسیپی، جمع شدند و در ۱۰ مه، ژنرال جوزف ای. جانستون برای
جمع شدند و در ۱۰ مه، ژنرال جوزف ای. جانستون برای فرماندهی نیروی رو به رشد فرستاده شد. سپهبد جان سی. پمبرتون، فرمانده پادگان ویکسبورگ، به یکی از واحدهای مستقر در جکسون، تیپ سرتیپ جان گرگ، دستور داد به شهر ریموند نقل مکان کند. در ۱۲ مه، یکی از ستون‌های اتحادیه، تحت فرماندهی سرلشکر جیمز بی. مک فرسون، با نیروهای کنفدراسیون گرگ در نزدیکی ریموند روبرو شد. نبرد ریموند که در پی آن رخ داد، پیروزی اتحادیه بود، اگرچه مدیریت ضعیف نبرد توسط مک فرسون به نیروهای کنفدراسیون که تعدادشان به شدت کمتر بود، اجازه داد نبرد را
که تعدادشان به شدت کمتر بود، اجازه داد نبرد را طولانی کنند. درگیری در ریموند رویکرد گرانت به این کارزار را تغییر داد. گرانت با درک اینکه نیروی کنفدراسیون در جکسون قوی‌تر از آن چیزی است که تصور می‌کرد، تمایلی به رها کردن نیروی دشمن در پشت سر خود نداشت و تصمیم گرفت نیروهای خود را علیه موقعیت جکسون بفرستد. گرانت که مطمئن نبود سپاه هفدهم مک فرسون برای تصرف شهر به اندازه کافی قوی است، به مک فرسون دستور داد از شمال غربی به جکسون حمله کند، در حالی که سپاه پانزدهم سرلشکر ویلیام تی. شرمن از جنوب غربی حمله کند.
سرلشکر ویلیام تی. شرمن از جنوب غربی حمله کند. جانستون، که به بدبینی شهرت داشت، در ۱۳ مه به جکسون رسید. حدود ۶۰۰۰ سرباز کنفدراسیون شهر را در اختیار داشتند، از جمله نیروهای به تازگی شکست خورده گرگ، اگرچه انتظار می‌رفت نیروهای کمکی بیشتری برسند. جانستون در طول سفر خود به جکسون متوجه شده بود که ارتش گرانت وارد می‌سی‌سی‌پی شده است، در حالی که نیروی پمبرتون در امتداد رودخانه بیگ بلک موضع دفاعی گرفته بود. نیروی اتحادیه بین مواضع کنفدراسیون قرار داشت. جانستون تصمیم گرفت که جکسون قابل دفاع نیست و به قول مورخان
گرفت که جکسون قابل دفاع نیست و به قول مورخان ویلیام ال. شیا و ترنس جی. وینشل با «شتاب نامناسب»، تلگرافی به افسران فرمانده خود در ریچموند، ویرجینیا، فرستاد و اعلام کرد «خیلی دیر رسیده‌ام» و دستور تخلیه شهر را صادر کرد. در حالی که جانستون و ستادش با قطار ۲۵ مایل (۴۰ کیلومتر) به کانتون عقب‌نشینی کردند، بقیه ارتش او پیاده عقب‌نشینی کردند. نیروهای گرگ وظیفه گارد عقب در جکسون را بر عهده گرفتند. جانستون در حین عقب‌نشینی، پیام گمراه کننده‌ای برای پمبرتون فرستاد و پیشنهاد کرد که نیروهای جانستون در یک حرکت تهاجمی از
کرد که نیروهای جانستون در یک حرکت تهاجمی از پمبرتون حمایت خواهند کرد، در حالی که او هیچ قصدی برای انجام این کار نداشت. مورخ دونالد ال. میلر معتقد است که این کار برای این طراحی شده بود که در سوابق رسمی اینگونه به نظر برسد که او ویکسبورگ را رها نمی‌کند.
نیاز به ریشه‌ها، مقدمه‌ای بر اعلام وظیفه نسبت به نوع بشر ( - عنوان کتابی از سیمون وی است. این کتاب در جستجوی دلایل امراض روحی، فرهنگی و اجتماعی است که از نظر سیمون وی باعث گرفتاری تمدن قرن بیستم، مخصوصاً در اروپا، اما عموماً در سراسر جهان شده است. وی از یک گردش فرهنگی کلان حمایت می‌کند که در آن ارتباطات انسانی دوباره پا بگیرند و انسان‌ها دوباره با محیط خود، با کار خود و با امیدها و انتظارات‌شان از گذشته و آینده متصل شوند.
فرماندهی غربی هند () تشکیلاتی در سطح فرماندهی در ارتش هند است، که مسئول مستقیم مرز هند با پاکستان است. این فرماندهی در سال ۱۹۲۰ تشکیل شد. پس از تنزل به یک ناحیه مستقل و در نهایت ادغام با فرماندهی شمالی برای تشکیل ارتش شمال غربی، منحل شد. این فرماندهی در سال ۱۹۴۷ پس از انتقال ستاد فرماندهی شمالی به مرز با پاکستان، دوباره احیا شد. تا سال ۱۹۷۲ این ستاد مسئول مرز هند با پاکستان در شمال و غرب و مرز چین در شمال بود. ستاد فرماندهی غربی در چاندیمندیر، هاریانا، حدود ۵ کیلومتری شرق چندی‌گر واقع شده است. از ژوئیه ۲۰۲۳
کیلومتری شرق چندی‌گر واقع شده است. از ژوئیه ۲۰۲۳ سپهبد مانوج کومار کاتیار، فرماندهی غربی را برعهده داشت.
آی‌هون (به چینی: 瑷珲镇) یک شهرک در شمال‌شرق جمهوری خلق چین است که در تابعیت منطقه آی‌هوی، شهر هئی‌هه (شهر در سطح ولایت)، استان هئی‌لونگ‌جیانگ واقع شده‌است. نام این شهرک تا پیش از ماه مه سال ۲۰۱۵، شهرک آی‌هوی (به چینی: 爱辉镇) بوده، هم‌نام با منطقه‌ای که در تبعیت آن است. در آن تاریخ، نام این شهرک به آی‌هون تغییر کرد.
راجارام اول (راجارم بونسال، تلفظ مراتی: [[ɾaːd͡ʒaɾaːm ˈbʱos(ə)le] ؛ ۲۴ فوریه ۱۶۷۰ - ۳ مارس ۱۷۰۰)، همچنین با نام رام راجه شناخته می‌شود ، سومین پادشاه ( چاتراپاتی ) [[امپراتوری مراتا|پادشاهی مراتا]] بود که از سال ۱۶۸۹ تا زمان مرگش در سال ۱۷۰۰ حکومت کرد. او پسر دوم [[شیواجی]] ، بنیانگذار پادشاهی و برادر کوچکتر [[سامباجی]] بود که جانشین او شد. سلطنت یازده ساله او با مبارزه مداوم علیه مغول‌ها مشخص شد. پس از او، پسر نوزادش [[شیواجی دوم]] تحت نایب‌السلطنه راجماتا مهارانی [[تارابای]] جانشین او شد . زندگینامه.
مهارانی [[تارابای]] جانشین او شد . زندگینامه. اوایل زندگی. راجارام در 24 فوریه 1670 در سلسله بونسل از شیواجی و همسر دومش، سویارابای ، به دنیا آمد . او سیزده سال از برادرش، سامباجی، کوچکتر بود . با توجه به روحیه جاه‌طلبانه سویارابای، راجارام پس از مرگ پدرش در سال 1680 در سن 10 سالگی بر تخت سلطنت مراتا نشست. با این حال، ژنرال‌های مراتا سامباجی را به عنوان پادشاه می‌خواستند و بنابراین سامباجی تاج و تخت را به دست گرفت. پس از مرگ سامباجی به دست مغول‌ها در سال 1689، راجارام به طور غیررسمی به عنوان چاتراپاتی و به
راجارام به طور غیررسمی به عنوان چاتراپاتی و به عنوان نایب‌السلطنه برادرزاده‌اش شاهو اول تاجگذاری کرد . او سوگند یاد کرد که انتقام اعدام برادرش را بگیرد . راجارام سه بار ازدواج کرد. اولین ازدواج او در سن ده سالگی با جانکیبای ، دختر پنج ساله رئیس ارتش شیواجی، پراتاپرائو گوجار، بود . همسران دیگر او تارابای ، دختر سارسناپاتی هامبیرائو موهیته ، ژنرال ارتش مراتا که جانشین پراتاپرائو شد، و راجاسبای از خانواده بانفوذ گاتگه از کاگال بودند. راجارام سه پسر داشت، سلطنت و حمله مغول ها. س از اعدام [[سامباجی]] توسط
سلطنت و حمله مغول ها. س از اعدام [[سامباجی]] توسط [[امپراتوری گورکانی|مغول‌ها]]، راجارام به طور غیررسمی در 12 مارس 1689 در ریگاد تاجگذاری کرد. راجارام سپس به سمت معبد بهاوانی در پراتاپگاد حرکت کرد . او ضمن بازدید از قلعه‌هایی که در طول مسیر قرار داشتند، آنها را مجهز به آذوقه و سلاح کرد. هنگامی که مغول‌ها به رهبری اعتقاد خان (بعدها [[ذوالفقار خان نصرت جنگ|ذوالفقار خان]] ) در 25 مارس 1689 محاصره منطقه اطراف ریگاد را آغاز کردند، سانتاجی غورپاده ، ژنرال راجارام، یک ضدحمله ترتیب داد. نقشه سانتاجی این بود که
یک ضدحمله ترتیب داد. نقشه سانتاجی این بود که ارتش مراتا در فالتان مستقر شود و از آن پایگاه توجه ژنرال‌های مغول را جلب کند، در حالی که سانتاجی و یک گروه کوچک سواره نظام به اردوگاه اصلی مغول در تولاپور حمله می‌کردند و در صورت امکان اورنگ زیب را در میان ارتشش می‌کشتند. سانتاجی و ویتوجی چاوان، فرمانده دوم او، یک گروه دو هزار نفره را برای این منظور به سمت تولاپور رهبری کردند. با رسیدن مخفیانه به اردوگاه مغول، آنها به سمت غرفه اورنگ زیب هجوم بردند، طناب‌های نگهدارنده را بریدند و عمارت پارچه‌ای عظیم با یک ضربه
را بریدند و عمارت پارچه‌ای عظیم با یک ضربه فرو ریخت و همه افراد داخل آن کشته شدند. بعدها مشخص شد که اورنگ زیب آن شب تصادفاً در چادر دخترش بوده و از مرگ گریخته است. پس از مدتی استراحت در سینهاگاد، سانتاجی نیروهای مراتا را به سمت پایین بهور گات هدایت کرد و به عقب ارتش ایتیکاد خان که ریگاد را محاصره کرده بودند حمله کرد و پنج [[فیل جنگی]] امپراتوری مغول را با خود برد. پس از این، نیروهای مراتا به فرماندهی داناجی جادهاو و سانتاجی به مقرب خان ، ژنرال مغول مسئول تصرف سمباجی، در بهودرگاد، در 45 مایلی جنوب کولاپور،
سمباجی، در بهودرگاد، در 45 مایلی جنوب کولاپور، حمله کرده و او را کاملاً شکست دادند. مقرب خان و پسرش به شدت زخمی شدند و تا اردوگاه مغول در کولاپور تعقیب شدند و تمام غنایم آنها به غنیمت گرفته شد. اورنگ زیب که مصمم بود به هر قیمتی ریگاد را تصرف کند، به ارسال نیروهای کمکی برای اعتقاد ذوالفقار خان ادامه داد، که به زودی توانست به پنهالا نیز حمله کند. راجارام که در پنهالا بود، از میان خطوط محاصره گریخت. سپس یک ارتش ۳۰۰ نفره مراتا با مغول‌ها جنگید و پادشاه جدید مراتا، راجارام، را از طریق قلعه‌های پراتاپگاد و
مراتا، راجارام، را از طریق قلعه‌های پراتاپگاد و ویشالگاد از طریق گذرگاه کاولیا به قلعه جینجی در ایالت [[تامیل‌نادو|تامیل نادو]] امروزی فراری داد . راجارام و باهری پس از عبور از رودخانه تونگابهادرا که پر از تمساح بود، سوار بر پشت بهیرجی گورپاده، با لباس مبدل به کلادی (نزدیک ساگار امروزی در کارناتاکا) رسیدند و وارد قلمرو قاسم خان شدند. طبق گفته کلادینریپاویجایا از لینگانا، راجارام و باهری از ملکه چنامما از کلادی کمک خواستند - که حمله مغول‌ها را مهار کرد تا عبور ایمن و فرار راجارام را تضمین کند. برای مجازات
ایمن و فرار راجارام را تضمین کند. برای مجازات چنامما، اورنگ زیب، جانیسار خان، ماتابار خان و شرزا خان را فرستاد که قلعه‌های مادهاوپورا، آنانتپور را تصرف و بدنور را محاصره کردند، در حالی که چنامما برای نجات جان خود به بووانگیری فرار کرد. سپس ژنرال مراتا، سانتاجی غورپاده، سه خان را شکست داد و از چنامما محافظت کرد و تلاش‌های خان‌ها برای تعقیب راجارام را خنثی کرد. " راجارام پس از یک ماه و نیم در اول نوامبر 1689 به جینجی رسید. جزئیات فرار او از زندگینامه شاعرانه ناقص راجارام، راجاراماچاریتا،" که توسط
شاعرانه ناقص راجارام، راجاراماچاریتا،" که توسط راجپوروهیتای او ، کشاو پاندیت ، به [[زبان سانسکریت]] نوشته شده است ، مشخص است . پس از شکست دادن مغول‌ها، راجارام برادر مرحوم خود را سوزاند. محاصره جینجی. [[اورنگ‌زیب|اورنگ زیب]]، غازی الدین فیروز جونگ را برای مقابله با مراتهه‌ها در دکن فرستاد و به طور ویژه ذوالفقار خان نصرت جونگ را برای تصرف قلعه جینجی فرستاد . او در سپتامبر 1690 آن را محاصره کرد . هنگامی که راجارام از ماهاراشترا به جینجی عقب‌نشینی کرد، عملاً هیچ پولی در خزانه‌اش وجود نداشت. رایگاد، پایتخت
هیچ پولی در خزانه‌اش وجود نداشت. رایگاد، پایتخت پادشاهی مراتهه، به دست اورنگ زیب افتاد. هیچ ارتش یا دولت متمرکز مراتهه عملاً وجود نداشت. در این شرایط نامطلوب، راجارام و مشاورانش مجبور شدند برای حفظ خدمات و وفاداری یاران خود، املاک فئودالی را به عنوان مشوق به آنها پیشنهاد دهند. حکومت راجارام عمداً بسیاری از روسای مراتا را که خدمت به مغولان را پذیرفته بودند، از خود راند. در عوض، اورنگ زیب به طور گسترده زمین، عناوین و پاداش‌هایی را به عنوان مشوق به اربابان مراتا پیشنهاد داد تا از راجارام دست بکشند و خدمت به
پیشنهاد داد تا از راجارام دست بکشند و خدمت به مغولان را بپذیرند. حکومت مراتا نیز همین روش‌ها را برای مقابله با آنها اتخاذ کرد. محاصره جینجی تا سال‌های 1694 و 1695 ادامه یافت. پس از سه تلاش ناموفق مغول‌ها برای فتح جینجی، این شهر در 8 ژانویه 1698 تصرف شد. با این حال، راجارام به دلیل مداخله خانواده شرکه که او را در اردوگاه مغول‌ها پنهان کرده و سپس اسب‌هایی برای سفر به ولور و سپس به ویشالگاد به او داده بودند، با موفقیت فرار کرد . سانتاجی و داناجی. نوشتار اصلی: [[محاصره پنهالا ۱۶۹۴-۱۶۹۶]] راجارام از ۱۱ نوامبر
[[محاصره پنهالا ۱۶۹۴-۱۶۹۶]] راجارام از ۱۱ نوامبر ۱۶۸۹ قلعه جینجی را اشغال کرده بود، اما قبل از سقوط آن در سال ۱۶۹۸ آنجا را ترک کرد. راجارام سپس دربار خود را در قلعه ساتارا مستقر کرد . راجارام سپس اهداف خود را بر بسیج ارتش مراتا برای بیرون راندن مهاجمان مغول قرار داد. در سال ۱۶۹۱، راجارام به عنوان طعنه‌ای مستقیم به تجاوز مغولان در دکن و برای به رخ کشیدن روحیه‌ی بی‌باکانه‌ی مراتهه‌ها، جوایز ناچیزی را برای ژنرال‌هایش در ازای تصرف شهرهای مغول تعیین کرد که عمداً ناچیز بودند. یکی از این چالش‌ها به شرح زیر بود:
ناچیز بودند. یکی از این چالش‌ها به شرح زیر بود: «با توجه به اینکه به وضوح آمادگی شما را برای ترک خدمت مغولان و بازگشت به چاتراپاتی‌ها برای دفاع از دارما ماهاراشترا درک کرده‌ایم، برای هزینه‌های شخصی خودتان و سربازانتان مستمری سالیانه تعیین می‌کنیم...». هانمانترائو گورپاده مستحق دریافت ۶۲۵۰۰ هان پس از تصرف رایگاد ، ۶۲۵۰۰ هان پس از تصرف بیجاپور ، ۶۲۵۰۰ هان پس از تصرف باگاناگر ، ۶۲۵۰۰ هان پس از تصرف اورنگ آباد و ۲۵۰۰۰۰ هان پس از تصرف خود دهلی بود . به همین ترتیب، کریشناجی گورپاده پس از فتح قلمرو رایگاد ، 12500
کریشناجی گورپاده پس از فتح قلمرو رایگاد ، 12500 هان، پس از فتح بیجاپور 12500 هان ، پس از فتح باگاناگار 12500 هان ، پس از فتح اورنگ آباد 12500 هان و پس از فتح دهلی 50000 هان دریافت کرد . راجارام همچنین قصد داشت دهلی را تصرف کند، هرچند ناموفق بود. دسته‌های مراتهه که با آرزوی انتقام گرفتن از اشتباهات خود برانگیخته شده بودند، در سرزمین‌های وسیعی از خاندش تا ساحل جنوبی ، گجرات ، بغلان ، گندوانا و کارناتاکا پراکنده شدند ، پایگاه‌های مغول را ویران کردند، ارتش‌های آنها را نابود کردند، خراج گرفتند، گنجینه‌ها،
آنها را نابود کردند، خراج گرفتند، گنجینه‌ها، حیوانات و ذخایر تجهیزات اردوگاه مغول را غارت کردند. راجارام با وجود خطر قریب‌الوقوع، به هدف خود دست یافته بود و در جینجی چیزی را که محققانی مانند سی. ای. کینکید آن را «محاصره‌ای به سختی کوتاه‌تر از محاصره تروی با مهارت و شجاعت و بیشتر از بخت و اقبال هکتور » می‌نامند، تحمل کرده بود. مرگ. راجارام نیروی بزرگی از مراتهه را برای حمله به شهر مغولی جالنا رهبری کرد که با موفقیت آن را غارت و به آتش کشید. با ورود به دره گوداواری، او پایتان ، بید و دیگر شهرهای اشغال شده
گوداواری، او پایتان ، بید و دیگر شهرهای اشغال شده توسط مغولان در امتداد سواحل رودخانه را غارت کرد. به جای پیشروی بیشتر، او به سمت سینهاگاد برگشت تا غنایم جمع شده را به آنجا منتقل کند که ارتش پر از بار او توسط ذوالفقار خان در کمین افتاد . راجارام قبل از رسیدن به سینهاگاد، یک سری عملیات مداوم در عقب جبهه به مدت پنجاه مایل انجام داد. سختی‌ها و در معرض تعقیب و گریز بودن، ضعف ریه‌های راجارام را که در جینجی منقبض شده بود، تشدید کرده بود . پس از چند روز تب شدید همراه با خونریزی‌های مکرر شروع شد. راجارام که
همراه با خونریزی‌های مکرر شروع شد. راجارام که می‌دانست پایان کارش نزدیک است، شورای خود را فراخواند و به آنها دستور داد تا زمانی که شاهزاده شاهو آزاد نشده و مغول‌ها از سرزمین مراتاها رانده نشده‌اند، از تلاش‌های خود در جنگ آزادی‌بخش دست نکشند. راجارام در سال 1700 در سینهاگاد نزدیک پونا در ماهاراشترا بر اثر بیماری ریوی درگذشت و بیوه‌ها و نوزادانی را از خود به جا گذاشت. مراسم تشییع جنازه راجارام توسط جیواجیراجه بونسل، از نوادگان ویتوجی بونسل، برادر کوچکتر مالوجی بهوساله و عموی بزرگ چاتراپاتی شیواجی، انجام شد .
بهوساله و عموی بزرگ چاتراپاتی شیواجی، انجام شد . برای زنده نگه داشتن یاد راجارام، رامچاندرا باودکار معبدی برای شیوا در حاشیه قلعه سینهاگاد ساخت. این معبد با زمین و پول وقف شد و همچنان پابرجاست. آمبیکابای، یکی از بیوه‌های او، پس از مرگ راجارام، مراسم ساتی را انجام داد. بسیاری از داستان‌های عامیانه بر قدرت تقوای او متمرکز هستند. تارابای ، بیوه راجارام ، سپس پسر جوان خود، شیواجی دوم، را به عنوان چاتراپاتی شیواجی که توسط شیواجی اول پیشگویی شده بود، اعلام کرد که قرار است تمام هند را از اتک تا رامشوارام فتح کند
قرار است تمام هند را از اتک تا رامشوارام فتح کند ، و این برخلاف تصور رایج بود که شاهو اول (که نام اصلی او شیواجی بود) قرار بود همان شیواجی باشد که در موردش پیشگویی شده بود و به عنوان نایب السلطنه پسرش حکومت می‌کرد. با این حال، آزادی شاهو ، توسط جانشینان اورنگ زیب، منجر به درگیری داخلی بین تارابای و شاهو شد و دومی به عنوان مدعی موفق تاج و تخت مراتا در ساتارا ظاهر شد. تارابای یک کرسی جداگانه در کولهاپور تأسیس کرد و پسرش را به عنوان رقیب چاتراپاتی منصوب کرد. او به زودی توسط راجاسبای، دیگر بیوه بازمانده
کرد. او به زودی توسط راجاسبای، دیگر بیوه بازمانده راجارام، برکنار شد. او پسر خود از راجارام به نام سمباجی دوم را بر تخت کولهاپور نشاند. نسل کولهاپور تا به امروز از طریق جانشینی طبیعی و فرزندخواندگی‌ها طبق آداب و رسوم هندو ادامه یافته است. کرسی ساتارا پس از آنکه به اصرار تارابای، توسط شاهو که وارث مرد طبیعی نداشت، به نوه راجارام به نام راماراجا منتقل شد، به او رسید. بعدها تارابای او را طرد کرد و گفت که او یک شیاد را به شاهو معرفی کرده است منابع. [[رده:زادگان ۱۶۷۰ (میلادی)]] [[رده:درگذشتگان ۱۷۰۰ (میلادی)]]
۱۶۷۰ (میلادی)]] [[رده:درگذشتگان ۱۷۰۰ (میلادی)]] [[رده:حکم‌رانان سده ۱۷ (میلادی) اهل هند]] [[رده:پادشاهان هندو]] [[رده:اهالی مهاراشترا]]
پرواز ۲۲۱ هواپیمایی کویت یک پرواز برنامه‌ریزی‌شده مسافربری در تاریخ ۳ دسامبر ۱۹۸۴ (۱۲ آذر ۱۳۶۳) از مبدا شهر کویت به مقصد به کراچی، پاکستان بود که قرار بود یک توقف در دبی، امارات متحده عربی داشته باشد. ، این پرواز توسط چهار فرد مسلح لبنانی شیعه که گفته می‌شود با جنبش حزب‌الله ارتباط داشتند، ربوده شد. این هواپیماربایی به یک بحران گروگان‌گیری شش‌روزه انجامید که منجر به کشته شدن دو تن از مسافران آمریکایی شد. این رویداد یکی از نخستین هواپیماربایی‌های مهم در دهه ۱۹۸۰ بود که به گروه‌های شبه‌نظامی خاورمیانه‌ای نسبت
بود که به گروه‌های شبه‌نظامی خاورمیانه‌ای نسبت داده می‌شود. پیش‌زمینه. پرواز ۲۲۱ توسط شرکت هواپیمایی کویت انجام می‌شد و هواپیمای مورد استفاده در این پرواز از نوع ایرباس ای۳۱۰ بود. این پرواز از فرودگاه بین‌المللی کویت با ۱۶۱ سرنشین، شامل مسافران و خدمه، به پرواز درآمد. پیش از توقف در دبی، چهار مرد لبنانی مسلح به تفنگ و نارنجک هواپیما را ربوده و مسیر آن را به سوی مشهد، ایران تغییر دادند. هواپیماربایی. پس از به دست گرفتن کنترل هواپیما، هواپیماربایان به خدمه دستور دادند که به سمت ایران پرواز کنند. مقام‌های
دستور دادند که به سمت ایران پرواز کنند. مقام‌های ایرانی در ابتدا اجازه فرود به هواپیما ندادند، اما زمانی که متوجه شدند سوخت هواپیما رو به پایان است، با فرود آن موافقت کردند. هواپیما در فرودگاه بین‌المللی مشهد به زمین نشست. پس از فرود، هواپیماربایان خواسته‌های خود را به‌طور رسمی اعلام کردند و خواهان آزادی ۱۷ زندانی در کویت شدند که به دلیل مشارکت در بمب‌گذاری‌های سال ۱۹۸۳ کویت در بازداشت بودند. در جریان بن‌بست ایجادشده، زنان، کودکان و مسافران مسلمان به‌تدریج آزاد شدند. با این حال، اوضاع زمانی بحرانی‌تر شد که
شدند. با این حال، اوضاع زمانی بحرانی‌تر شد که دو مسافر آمریکایی به نام‌های چارلز هگنا و ویلیام استنفورد (از کارکنان آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده (USAID)) به ضرب گلوله کشته شدند و اجساد آنان در باند فرودگاه رها شد. گزارش‌ها حاکی از آن است که شمار اندکی از مسافران باقی‌مانده در هواپیما -به‌ویژه آمریکایی‌ها- تهدید و شکنجه شدند. نیل بیستون، مهندس پرواز بریتانیایی، در گفتگو با بی‌بی‌سی گفت: «هر پنج دقیقه یک اتفاق ترسناک می‌افتاد. هیچ‌گونه توقف یا آرامشی در کار نبود.» با این حال، در بیانیه‌ای متناقض،
در کار نبود.» با این حال، در بیانیه‌ای متناقض، هواپیماربایان اعلام کردند: «ما با کسی دشمنی نداریم و قصد نداریم آزادی کسی را سلب کنیم یا کسی را بترسانیم...» مسافران باقی‌مانده در هواپیما گزارش دادند که تهدید شده‌اند، مورد آزار جسمی قرار گرفته‌اند و به دلیل صحبت بدون اجازه، کتک خورده‌اند. واکنش ایران و پایان ماجرا. دولت ایران وارد مذاکره با هواپیماربایان شد، اما به خواسته‌های آنان تن نداد. در ۸ دسامبر ۱۹۸۴، نیروهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به هواپیما یورش بردند و گروگان‌های باقی‌مانده را آزاد کردند.
یورش بردند و گروگان‌های باقی‌مانده را آزاد کردند. گزارش‌ها حاکی از آن است که این عملیات به‌سرعت و با موفقیت انجام شد و تلفات یا جراحات جدید قابل‌توجهی در پی نداشت. مقام‌های ایرانی در ابتدا اعلام کردند که هواپیماربایان محاکمه خواهند شد، اما در نهایت آنان را آزاد کرده و اجازه دادند کشور را ترک کنند. این اقدام موجب طرح اتهاماتی مبنی بر همدستی ایران در این هواپیماربایی شد و برخی از مسافران و مقام‌های رسمی مدعی شدند که عملیات نجات، نمایشی و ساختگی بوده است. دست‌کم یک مسافر کویتی و دو مسافر پاکستانی ادعا کردند
یک مسافر کویتی و دو مسافر پاکستانی ادعا کردند که پس از فرود در مشهد، سلاح‌ها و تجهیزات بیشتری، از جمله دستبند و طناب نایلونی برای بستن مسافران به صندلی‌ها، در اختیار هواپیماربایان قرار گرفته است. یکی از مقام‌های آمریکایی اظهار داشت: «شما نظافتچی‌ها را به داخل هواپیمایی که مواد منفجره در آن کار گذاشته‌اید، وعده داده‌اید که آن را منفجر می‌کنید و وصیت‌نامه‌تان را خوانده‌اید، دعوت نمی‌کنید.» پیامدها. هواپیماربایی پرواز ۲۲۱ پیامدهای ژئوپلیتیکی قابل توجهی در پی داشت. این رویداد نشان‌دهنده نفوذ فزاینده گروه‌های
داشت. این رویداد نشان‌دهنده نفوذ فزاینده گروه‌های شبه‌نظامی شیعه در خاورمیانه و آمادگی آن‌ها برای هدف قرار دادن کشورهای متحد ایالات متحده در حاشیه خلیج فارس بود. این واقعه همچنین تنش‌ها میان کویت و ایران را تشدید کرد، به‌ویژه در شرایطی که کویت از عراق در جنگ ایران و عراق حمایت می‌کرد. خدمه پرواز و بسیاری از مسافران در ادامه از آسیب‌های روانی و آزارهای جسمی‌ای سخن گفتند که در طول این بحران متحمل شدند. این حادثه به‌عنوان پیش‌زمینه‌ای برای موجی از هواپیماربایی‌ها و بحران‌های گروگان‌گیری در دهه ۱۹۸۰ تلقی
و بحران‌های گروگان‌گیری در دهه ۱۹۸۰ تلقی می‌شود، به‌ویژه آن‌هایی که با حزب‌الله و گروه‌های وابسته به آن در ارتباط بودند. وزارت امور خارجه ایالات متحده جایزه‌ای به مبلغ ۲۵۰٬۰۰۰ دلار برای اطلاعاتی که منجر به دستگیری عاملان این هواپیماربایی شود، تعیین کرد. اما هیچ واکنش نظامی‌ای نشان نداد. گزارش‌های بعدی رسانه‌ها، عماد مغنیه از اعضای ارشد حزب‌الله را به این هواپیماربایی مرتبط دانستند. جستارهای وابسته. پرواز ۴۲۲ خطوط هوایی کویت پرواز ۸۴۷ خطوط هوایی ترنس ورلد بمب‌گذاری‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۸ کویت جنگ ایران و عراق
مدارس ماندگار در ایران، مؤسسات آموزشی با پیشینه تاریخی و فرهنگی هستند که به عنوان شناسنامه نظام تعلیم و تربیت کشور شناخته می‌شوند. این مدارس بر اساس مصوبه سال ۱۳۸۴ شورای عالی آموزش و پرورش تحت شرایط مشخصی مجوز پیدا کردند تا با عنوان «مدرسه ماندگار» استمرار فعالیت داشته باشند. همچنین آیین‌نامه‌ای تحت عنوان «مدارس ماندگار» در سال ۱۴۰۱ به تصویب رسید که براساس آن مدارس دولتی که دارای مفاد و شرایط لحاظ شده در آن آیین‌نامه باشند، می‌توانند با مجوز کمیسیون معین شورای آموزش و پرورش به عنوان مدارس ماندگار شناخته
شورای آموزش و پرورش به عنوان مدارس ماندگار شناخته شوند. داشتن ۷۵ سال قدمت و دایر بودن مدرسه، از جمله شاخص‌هایی است که برای انتخاب مدارس لحاظ شده است.
فاستر ویلر، یک شرکت خوشه‌ای مهندسی جهانی سوئیسی بود که دفاتر اجرایی اصلی آن در ریدینگ، بریتانیا و دفتر ثبت شده آن در بار، کانتون زوگ، سوئیس قرار داشت. فاستر ویلر در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۷ به فهرست نزدک-۱۰۰ اضافه شد. در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۴، فاستر ویلر با شرکت آمک ادغام شد و آمک فاستر ویلر را تشکیل داد. شرکت حاصل در اکتبر ۲۰۱۷ توسط گروه وود خریداری و در آن ادغام شد.
در دندانپزشکی، پروب پریودنتال ابزاری است که معمولاً بلند، نازک و دارای نوک کند می‌باشد. عملکرد اصلی آن ارزیابی عمق پاکت‌های اطراف دندان به منظور تعیین سلامت کلی پریودنشیوم است. برای دقت و خوانایی بهتر، نشانگرهای اندازه‌گیری روی سر این ابزار حک شده‌اند.
اکبر هاشمی (زاده ۱۳۰۰ - درگذشته ۱۳۵۰) بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان سینما اهل ایران بود. وی بازیگری را با فیلم یکی بود یکی نبود در سال ۱۳۳۸ آغاز کرده بود.
شصت و یکمین دوره جوایز هنری بکسانگ (؛ ) مراسم اهدای جوایزی است که در ۵ مه ۲۰۲۵ در سئول، کره جنوبی ساعت ۲۰:۰۰ (کی‌اس‌تی) برگزار شد. این مراسم به صورت زنده و همزمان از جی‌تی‌بی‌سی، جی‌تی‌بی‌سی تو، جی‌تی‌بی‌سی فور، ناور تی‌وی، CHZZK و به صورت بین‌المللی از Prizm پخش شد. این مراسم یکی از معتبرترین جوایز در کره جنوبی است که با ارزیابی‌های دقیق و سخت‌گیرانه توسط ۶۰ داور حرفه‌ای، متخصصان صنعت و گروهی از کارشناسان، برترین‌های سینما، تلویزیون و تئاتر را شناسایی و تقدیر می‌کند. امسال، عنوان بخش تلویزیون به
و تقدیر می‌کند. امسال، عنوان بخش تلویزیون به «برادکستینگ» تغییر یافته تا روندهای نوظهور در شیوه‌های مصرف محتوا را بهتر بازتاب دهد. این تغییر با گذار از شبکه‌های سنتی کابلی یا زمینی به طیف گسترده‌تری از پلتفرم‌ها، از جمله وبگاه‌ها و سرویس‌های استریم موبایلی، هم‌راستا است. نامزدها در ۷ آوریل ۲۰۲۵ از طریق وبگاه رسمی اعلام شدند. تمام آثار منتشر شده بین ۱ آوریل ۲۰۲۴ تا ۳۱ مارس ۲۰۲۵ واجد شرایط نامزدی هستند. برندگان و نامزدها. برندگان در ابتدا آورده شده و با حروف پررنگ مشخص شده‌اند. نامزدها بر اساس وبگاه رسمی