payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کتاب پیدایش فهرستی از ۷۰ عضو خانواده را که با هم به مصر رفتند، ارائه می‌دهد (پیدایش ۴۶: ۸–۲۷). دینه به‌طور خاص در آیه ۱۵ ذکر شده است (اینان پسران لیه هستند که او برای یعقوب در فدان آرام به دنیا آورد و همچنین دخترش دینه). داوید روزنفلد اظهار می‌کند که «همین است. تورات چیزی در مورد آنچه برای او در بقیه عمرش اتفاق افتاد، و اینکه آیا او هرگز ازدواج کرد و خانواده‌ای تشکیل داد، به ما نمی‌گوید.» در ادبیات خاخامی. روایت‌های گوناگونی در مورد رویدادهای پس از آن وجود دارد در یکی از این روایت‌ها خاخام‌ها بیان می‌کنند
دارد در یکی از این روایت‌ها خاخام‌ها بیان می‌کنند که برادران مجبور شدند دینه را بیرون بکشند، زیرا او از ترک خانهٔ شکیم بسیار خجالت می‌کشید. سرانجام، شمعون به او قول داد که با او ازدواج کند. آنها ازدواج کردند و پسری از این پیوند به دنیا آمد، که از او به عنوان «شائول، پسر یک زن کنعانی» (پیدایش باب ۴۶ آیه ۱۰) یاد می‌شود؛ و این دینه است که در این آیه «زن کنعانی» خوانده شده است. خاخام یاکوف گلدشتاین در اینباره نوشته است:زنا با محارم طبق قوانین یهود ممنوع است. می‌توان استدلال کرد که قبل از نزول تورات هنوز برای
استدلال کرد که قبل از نزول تورات هنوز برای قبایل رعایت چنین قانونی الزام‌آور نبود، اما ممنوعیت آن در قوانین هفت‌گانه نوح ذکر شده بود. در میان هفت قانون نوح، بندی وجود دارد که گناهان جنسی از جمله زنای با محارم را ممنوع می‌کند. در مورد اینکه چگونه به شمعون اجازه داده شد که با خواهرش ازدواج کند؟ خاخام‌ها عنوان می‌کنند که پس از کشتن مردان شکیم زنان این شهر به اسارت برده شدند و وجود اساسی به عنوان یک برده باعث می‌شود که فرد هویت نسب خود را از دست بدهد. وقتی شخصی برده می‌شود، به کل دارایی ارباب خود تبدیل می‌شود.
برده می‌شود، به کل دارایی ارباب خود تبدیل می‌شود. او دیگر هویت خود را حفظ نمی‌کند و تمام آزادی‌های شخصی خود را از دست می‌دهد. تمام وجود او برای خدمت به ارباب است. به همین دلیل، تورات بیان می‌کند که او همچنین حس نسب بیولوژیکی خود را از دست می‌دهد. از آنجایی که او هیچ هویت ذاتی ندارد، نمی‌توان او را خویشاوند کسی دانست، زیرا او صرفاً امتدادی از ارباب خود است.
لوئیجی آلبرتینی (۱۹ اکتبر ۱۸۷۱ – ۲۹ دسامبر ۱۹۴۱) یک سردبیر روزنامه تأثیرگذار ایتالیایی، عضو پارلمان ایتالیا و تاریخ‌نگار جنگ جهانی اول بود. به عنوان سردبیر یکی از معروف‌ترین روزنامه‌های ایتالیا، در میلان، او حامی لیبرالیسم بود. او مخالف سرسخت سوسیالیسم و روحانیت و همچنین جیووانی جولیی بود که در زمان نخست‌وزیری خود با این نیروها سازش می‌کرد. مخالفت آلبرتینی با رژیم فاشیستی ایتالیا باعث شد تا مالکان روزنامه او را در سال ۱۹۲۵ اخراج کنند. آلبرتینی یک ضد فاشیست صریح بود، هرچند در یک مقطع زمانی از حزب فاشیست ملی
بود، هرچند در یک مقطع زمانی از حزب فاشیست ملی حمایت کرده بود زیرا با چپ‌ها مخالف بود. از ۱۹۱۴ تا مارچ بر رم بنیتو موسولینی در ۱۹۲۲، او عضو پارلمان در سنای ایتالیا بود، جایی که او یک نیروی فکری و تعدیل‌کننده کلیدی بود. زندگی. آلبرتینی در آنکونا در ۱۹ اکتبر ۱۸۷۱ به دنیا آمد. پس از تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه تورین، در سال ۱۸۹۴ به لندن رفت، جایی که به عنوان خبرنگار خارجی برای "La Stampa" از تورین کار می‌کرد. در لندن، او شرایط کار را بررسی کرد و سازماندهی روزنامه "The Times" را مطالعه کرد. در سال ۱۸۹۸، او به
"The Times" را مطالعه کرد. در سال ۱۸۹۸، او به روزنامه میلان پیوست و به عنوان دستیار سردبیر کار خود را آغاز کرد. او زیر نظر اوژنیو توره‌لی ویولیه و سپس دمنیکو الیوا کار می‌کرد. در بهار ۱۹۰۰، ویولیه درگذشت و آلبرتینی به عنوان سردبیر اجرایی منصوب شد و چند هفته بعد به سمت مدیر منصوب گردید. او همچنین در این روزنامه سرمایه‌گذاری کرد و تجهیزات مدرن را نصب و خدمات فنی روزنامه را به‌روز کرد. تحت هدایت آلبرتینی، به محبوب‌ترین و معتبرترین روزنامه روزانه در ایتالیا تبدیل شد. در نوامبر ۱۹۲۵، مالکان روزنامه، خانواده
تبدیل شد. در نوامبر ۱۹۲۵، مالکان روزنامه، خانواده کِرِسپی، او را به دلیل موضع عمومی‌اش در برابر رژیم فاشیستی ایتالیا اخراج کردند. آخرین سردبیر او در شماره ۲۹ نوامبر ۱۹۲۵ منتشر شد. پس از آن، آلبرتینی از زندگی عمومی کناره‌گیری کرد و به املاک مدل خود در توره در پیاترا، نزدیک رم، بازگشت. او وقت خود را صرف مدیریت املاک و احیای زمین‌های آن کرد. او همچنین به طور گسترده‌ای به تحقیق در مورد نقش ایتالیا در جنگ‌های جهانی اول و دوم پرداخت. او خاطرات خود را نوشت و تنها چند روز قبل از مرگش در ۲۹ دسامبر ۱۹۴۱ در رم، کار
چند روز قبل از مرگش در ۲۹ دسامبر ۱۹۴۱ در رم، کار سه‌جلدی خود درباره ریشه‌های جنگ جهانی اول را به پایان رساند. میراث. کار سه‌جلدی آلبرتینی با عنوان "ریشه‌های جنگ ۱۹۱۴" بزرگ‌ترین دستاورد او بود و شهرت جهانی برای او به ارمغان آورد. او این کتاب را با کمک لوچیانو ماگرینی، یک خبرنگار سابق خارجی که در زبان آلمانی مهارت داشت، تحقیق و نوشت. از ۱۹۲۸ تا ۱۹۴۰، ماگرینی با بسیاری از شخصیت‌های کلیدی جنگ جهانی اول مصاحبه کرد و اسناد متعددی که در این اثر منتشر شده است، به دست آورد. این اثر به زبان ایتالیایی در سال‌های ۱۹۴۲
آورد. این اثر به زبان ایتالیایی در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳ منتشر شد. این کتاب به انگلیسی توسط ایزابل ماسه ترجمه و در سال ۱۹۵۳ توسط Oxford University Press منتشر شد. اولین بیوگرافی لوئیجی آلبرتینی در سال ۱۹۴۵ توسط برادرش آلبرتو نوشته شد. که به زبان ایتالیایی در سال ۱۹۴۵ منتشر شد. از سال ۱۹۶۵، اوتاویو بریه، که قبلاً در دانشکده علوم سیاسی دانشگاه کاتولیکا در رم بود، به مکاتبات وسیع آلبرتینی دسترسی پیدا کرد و آن را ویرایش و منتشر کرد. او همچنین یک بیوگرافی دوم به نام "لوئیجی آلبرتینی" را تحقیق و نوشت که در سال
نام "لوئیجی آلبرتینی" را تحقیق و نوشت که در سال ۱۹۷۲ به زبان ایتالیایی منتشر شد.
ولف ورنر (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلمان بود. وی مربی تیم‌هایی همچون باشگاه فوتبال بروسیا مونشن‌گلادباخ و باشگاه فوتبال فورتونا دوسلدورف بوده است.
پروفسور پیارلال فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۱ و به کارگردانی بریج سادانا است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، زینت امان، سیمی گریوال، شریم لاگو، امجد خان، وینود مهرا، نیروپا روی، ساتین کاپو و شامی کاپور ایفای نقش کرده‌اند.
ماریا الویرا " مارینا " برلوسکونی (متولد ۱۰ اوت ۱۹۶۶) یک تاجر زن ایتالیایی است. او رئیس شرکت هلدینگ فی‌انینوست و شرکت انتشارات آرنولدو موندادوری ادیتوره است که دومی بزرگ‌ترین شرکت انتشاراتی در ایتالیا است. او دختر تاجر بزرگ و نخست‌وزیر سابق ایتالیا، سیلویو برلوسکونی، است. زندگی‌نامه. ماریا الویرا برلوسکونی در دهم اوت سال ۱۹۶۶ در شهر میلان، یکی از مهم‌ترین مراکز فرهنگی و اقتصادی ایتالیا، چشم به جهان گشود. او نخستین فرزند سیلویو برلوسکونی، سیاستمدار برجسته و کارآفرین مشهور ایتالیایی، و همسر اولش کارلا الویرا
مشهور ایتالیایی، و همسر اولش کارلا الویرا لوسیا دال‌اُلیو است. خانواده‌ای که ماریا در آن رشد یافت، از همان ابتدا در مرکز توجه رسانه‌ها و جامعه ایتالیا قرار داشت، چرا که پدرش نه تنها در عرصه سیاست، بلکه در دنیای رسانه و تجارت نیز نفوذ گسترده‌ای داشت. ماریا الویرا خواهر بزرگ‌تر پیر سیلویو برلوسکونی است، مردی که در ادامه مسیر پدرش وارد دنیای کسب‌وکار شد و در حوزه رسانه و تلویزیون به موفقیت‌های چشمگیری دست یافت. همچنین او خواهر ناتنی بزرگ‌تر باربارا برلوسکونی محسوب می‌شود، زنی که در زمینه‌های مدیریتی و اقتصادی
می‌شود، زنی که در زمینه‌های مدیریتی و اقتصادی فعالیت دارد و نامش در میان زنان تأثیرگذار ایتالیا دیده می‌شود. این ترکیب خانوادگی نشان‌دهنده پیوندهای عمیق میان اعضای خانواده برلوسکونی با دنیای تجارت، رسانه و سیاست است. ماریا الویرا همانند برادرش پیر سیلویو، تحصیلات دانشگاهی خود را در دانشگاه میلان آغاز کرد، دانشگاهی که یکی از معتبرترین مراکز علمی کشور به‌شمار می‌رود. با این حال، هر دو بدون دریافت مدرک تحصیلی، مسیر دانشگاه را ترک کردند. این تصمیم شاید نشان‌دهنده آن باشد که مسیر حرفه‌ای و تجربی برای آنان
آن باشد که مسیر حرفه‌ای و تجربی برای آنان جذاب‌تر و مؤثرتر از مسیر آکادمیک بوده است، به‌ویژه در خانواده‌ای که تجربه عملی و ارتباطات گسترده نقش مهمی در موفقیت ایفا می‌کند. زندگی ماریا الویرا برلوسکونی، اگرچه کمتر از دیگر اعضای خانواده‌اش در رسانه‌ها برجسته شده، اما همچنان بخشی از روایت بزرگ‌تری است که خانواده برلوسکونی در تاریخ معاصر ایتالیا رقم زده‌اند. این خانواده نه تنها در عرصه سیاست با نخست‌وزیری سیلویو برلوسکونی شناخته می‌شود، بلکه در حوزه‌های رسانه‌ای، فرهنگی و اقتصادی نیز تأثیرگذار بوده‌اند. ماریا
فرهنگی و اقتصادی نیز تأثیرگذار بوده‌اند. ماریا الویرا، به عنوان یکی از اعضای این خانواده، بخشی از این میراث پیچیده و چندلایه را با خود حمل می‌کند. برلوسکونی پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان در رشته مطالعات کلاسیک، به دانشکده حقوق و سپس علوم سیاسی رفت که هر دو را در سال اول رها کرد. پس از یک دوره کارآموزی، او در چندین سمت در صنعت رسانه در ایتالیا مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۹۴ به همراه برادرش به هیئت مدیره شرکت هلدینگ پدرش، فینین‌اینوست، پیوست و در سال ۱۹۹۵ در افتتاح کانال اسپانیایی تله‌سینکو شرکت کرد در
در افتتاح کانال اسپانیایی تله‌سینکو شرکت کرد در سال ۱۹۹۶، او توسط پدرش به عنوان معاون رئیس فینینوست منصوب شد. از سال ۲۰۰۳ میلادی، ماریا الویرا برلوسکونی ریاست شرکت انتشاراتی آرنولدو موندادوری ادیتوره را بر عهده دارد؛ شرکتی که به عنوان بزرگ‌ترین مؤسسه نشر در کشور ایتالیا شناخته می‌شود و نقش مهمی در صنعت کتاب، مجلات و رسانه‌های چاپی این کشور ایفا می‌کند. این انتشارات با سابقه‌ای طولانی در تولید آثار ادبی، علمی، آموزشی و فرهنگی، جایگاه برجسته‌ای در میان ناشران اروپایی دارد و تحت مدیریت او توانسته است جایگاه
اروپایی دارد و تحت مدیریت او توانسته است جایگاه خود را در بازار حفظ کرده و گسترش دهد. علاوه بر مسئولیت‌هایش در حوزه نشر، ماریا الویرا در ساختار مدیریتی شرکت‌های رسانه‌ای و مالی نیز نقش فعالی داشته است. او عضو هیئت‌مدیره شرکت MFE بوده است؛ شرکتی که تا سال ۲۰۲۱ با نام مدیاست شناخته می‌شد و یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های رسانه‌ای در اروپا به‌شمار می‌رود. این شرکت در زمینه تولید و پخش برنامه‌های تلویزیونی، فیلم‌ها و محتوای دیجیتال فعالیت دارد و بخشی از امپراتوری رسانه‌ای خانواده برلوسکونی محسوب می‌شود. همچنین،
رسانه‌ای خانواده برلوسکونی محسوب می‌شود. همچنین، ماریا الویرا از اکتبر سال ۲۰۰۸ تا آوریل سال ۲۰۱۲ عضو هیئت‌مدیره بانک مدیوبانکا بود؛ یکی از مؤسسات مالی برجسته ایتالیا که در زمینه خدمات بانکی، سرمایه‌گذاری و مدیریت دارایی فعالیت می‌کند. حضور او در این نهاد مالی نشان‌دهنده نفوذ و اعتبارش در دنیای اقتصاد و امور مالی کشور است. این نقش‌ها و مسئولیت‌ها گواهی بر جایگاه مهم او در ساختارهای کلان رسانه‌ای، فرهنگی و اقتصادی ایتالیا هستند و نشان می‌دهند که او نه تنها وارث نام خانوادگی برلوسکونی، بلکه خود نیز شخصیتی
وارث نام خانوادگی برلوسکونی، بلکه خود نیز شخصیتی تأثیرگذار در عرصه‌های مختلف است. در سال ۲۰۱۰، او توسط "فوربز" در رتبه ۴۸ فهرست ۱۰۰ زن قدرتمند جهان قرار گرفت، تنها ایتالیایی حاضر در این فهرست (جایی که از سال ۲۰۰۴ در آن قرار داشت). از سال ۲۰۰۱، او همچنین در فهرست ۵۰ زن تأثیرگذار در جامعه تجاری بین‌المللی مجله "فورچون" قرار گرفته است. در سال‌های ۲۰۱۳، ۲۰۱۶، و ۲۰۱۸ مجله آمریکایی "هالیوود ریپورتر"، برلوسکونی را در فهرست ۲۰ زن تأثیرگذار در صنعت رسانه و تلویزیون قرار داد. در سال ۲۰۱۱، برلوسکونی ادعا کرد که هرگز
قرار داد. در سال ۲۰۱۱، برلوسکونی ادعا کرد که هرگز مانند پدرش به ورود به سیاست فکر نکرده است، اما در سال ۲۰۱۴ اذعان کرد که ممکن است در نهایت به این موضوع فکر کند. زندگی شخصی. در دسامبر ۲۰۰۸، برلوسکونی با مائوریتزیو وانادیا، رقصنده اصلی سابق لا اسکالا، ازدواج کرد. آنها دو پسر دارند: گابریل (متولد ۲۰۰۲) و سیلویو.
سیرانوئید به افرادی گفته می‌شود که سخنانشان برخاسته از دستگاه عصبی مرکزی خودشان نیست، بلکه واژه‌هایی که بیان می‌کنند از ذهن فرد دیگری می‌آید که این سخنان را از راه انتقال رادیویی به سیرانوئید منتقل می‌کند. این مفهوم توسط روان‌شناس استنلی میلگرام به‌عنوان روشی پژوهشی مطرح شد. این اصطلاح برگرفته از نام نویسندهٔ فرانسوی سیرانو دو برژراک است و بر پایهٔ بازنمایی داستانی او در نمایشنامهٔ "سیرانو دو برژراک" نوشتهٔ ادمون روستان شکل گرفته است. ریشه‌شناسی. واژهٔ «سیرانوئید» از ترکیب «سیرانو» (نام سیرانو دو برژراک،
از ترکیب «سیرانو» (نام سیرانو دو برژراک، نویسنده و شاعر فرانسوی) و پسوند یونانی‌تبار «ـئید» (به معنای «شبیه به» یا «دارای ویژگی») ساخته شده است. این اصطلاح به این معناست که فرد، همانند شخصیت داستانی سیرانو، سخنانی را بیان می‌کند که در اصل از فرد دیگری سرچشمه گرفته است. پیشینه. مفهوم سیرانوئید در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ توسط روان‌شناس استنلی میلگرام شکل گرفت. او این ایده را به‌منزلهٔ راهی برای عملی‌کردن خیال‌آمیزی اتحاد ذهن و بدن مطرح کرد؛ موضوعی که پیش‌تر در نمایشنامهٔ "سیرانو دو برژراک" نوشتهٔ ادمون روستان (۱۸۹۷)
"سیرانو دو برژراک" نوشتهٔ ادمون روستان (۱۸۹۷) بازنمایی شده بود. در داستان، نویسندهٔ نامدار سیرانو دو برژراک (شاعری رمانتیک اما کم‌جاذبه از نظر ظاهر) سخنان عاشقانه‌ای برای «کریستین» (افسری خوش‌چهره اما ناتوان در بیان احساسات) فراهم می‌آورد تا آن دو بتوانند به‌طور مشترک «روکسان» را دلبستهٔ خود کنند، چرا که هرکدام به‌تنهایی از عهدهٔ این کار برنمی‌آمدند. میلگرام اجزای گوناگون یک تعامل سیرانوئیدی را تفکیک کرد: «سایه» واژه‌هایی را که از یک «منبع» دریافت می‌کند از طریق انتقال صوتی پنهان (مثلاً رادیویی) شنیده و
از طریق انتقال صوتی پنهان (مثلاً رادیویی) شنیده و بی‌درنگ همان‌ها را با استفاده از شیوهٔ شنیداری-گفتاری موسوم به سایه‌گویی تکرار می‌کند. در این میان «هم‌کنشگر» به‌طور رودررو با سایه وارد گفت‌وگو می‌شود. اگر این فرایند موفق باشد، پدیده‌ای رخ می‌دهد که میلگرام آن را «توهم سیرانوئیدی» نامید؛ وضعیتی که در آن هم‌کنشگر متوجه نمی‌شود طرف گفت‌وگوی او صرفاً واژه‌های فردی دیگر را بازگو می‌کند. در مطالعات آزمایشی نخستین، میلگرام انواعی از تعامل‌های سیرانوئیدی را آزمود. از جمله در یکی از موقعیت‌ها گروهی از معلمان با
از جمله در یکی از موقعیت‌ها گروهی از معلمان با کودکانی ۱۱ و ۱۲ ساله گفت‌وگو کردند و تصورشان این بود که کودکان به‌طور مستقل سخن می‌گویند؛ در حالی که در واقع خود میلگرام به‌عنوان منبع، واژه‌ها را در اختیار کودکان قرار می‌داد. هیچ‌یک از معلمان متوجه نشدند که پاسخ‌های پیچیده و ظاهراً مستقل کودکان در حقیقت از فرد دیگری سرچشمه می‌گیرد. در نمونه‌ای دیگر چند منبع، هم‌زمان یک سایه را کنترل می‌کردند. میلگرام پس از این مطالعات نتیجه گرفت که روش سیرانوئیدی می‌تواند ابزاری سودمند در روان‌شناسی اجتماعی باشد، زیرا به
ابزاری سودمند در روان‌شناسی اجتماعی باشد، زیرا به پژوهشگر امکان می‌دهد شکل ظاهری یک کنشگر اجتماعی (ظاهر جسمانی او) را از محتوای سخنانش جدا کند. به این ترتیب این روش می‌تواند برای بررسی پدیده‌هایی چون قالب‌انگاری‌های نژادی، جنسیتی و سنی به کار رود؛ چرا که می‌توان به‌طور پویا آزمود که چگونه یک منبع واحد وقتی از طریق بدن‌های متفاوت بیان می‌شود، به شکل‌های مختلف دریافت و تفسیر می‌شود. اگرچه در آغاز توجه چندانی به این ایده نشد، در سال‌های اخیر پژوهشگران دوباره به بررسی علمی آن پرداخته‌اند. در سال ۲۰۱۴، «کوین
به بررسی علمی آن پرداخته‌اند. در سال ۲۰۱۴، «کوین کورتی» و «الکس گیلسپی»، روان‌شناسان اجتماعی در مدرسه اقتصاد لندن، نخستین بازآزمایی‌های مطالعات میلگرام را منتشر کردند (زیرا خود میلگرام هرگز کارهایش را به‌طور رسمی منتشر نکرده بود). «راب میچل» نیز این مفهوم را به‌عنوان ابزاری برای یادگیری تجربی در کلاس درس بررسی کرده و از دانش‌آموزان خواسته است در نقش سایه برای معلمان عمل کنند. سیرانوئیدها همچنین در هنرهای نمایشی و چیدمان به کار رفته‌اند تا تجربه‌هایی اجتماعی را بازآفرینی کنند که در آن افراد با کسانی روبه‌رو
را بازآفرینی کنند که در آن افراد با کسانی روبه‌رو می‌شوند که از نظر ظاهر بیگانه‌اند اما از نظر کلامی برایشان آشنا جلوه می‌کنند. در سال‌های اخیر، روش سیرانوئیدی برای مطالعهٔ تعامل انسان با عامل‌های مصنوعی مانند «گفت‌وگوگرهای رایانه‌ای» نیز گسترش یافته است. سایه‌ای که واژه‌های یک عامل مصنوعی را بازگو می‌کند اِکوبورگ نامیده می‌شود. پژوهش‌ها نشان داده است که افراد هنگام تعامل با یک اِکوبورگ پنهان، تلاش بیشتری برای درک متقابل به خرج می‌دهند. روش‌های سیرانوئید و اِکوبورگ امکان ترکیب بدن‌ها و منابع شناختی را
و اِکوبورگ امکان ترکیب بدن‌ها و منابع شناختی را فراهم می‌آورند و در نتیجه دامنهٔ گسترده‌ای از پرسش‌های پژوهشی را پیش رو می‌گذارند.
ماریا مانتی شرم، نیکوکار میلیاردر ایتالیایی، حامی هنر و تاجر است. او که در فلورانس ایتالیا متولد شده است، به خاطر کارهای بشردوستانه‌اش در هنر، آموزش، موسیقی و سلامت شناخته شده است. اوایل زندگی و حرفه. مانتی شرم در شهر فلورانس، یکی از مراکز فرهنگی و هنری ایتالیا، به دنیا آمد. فلورانس با تاریخ غنی خود در زمینه هنر، معماری و مد، بستری مناسب برای شکل‌گیری علاقه‌مندی‌های اولیه او به دنیای زیبایی و طراحی فراهم کرد. در سال ۱۹۷۲، او به سان‌فرانسیسکو نقل مکان کرد؛ شهری که در آن زمان به عنوان یکی از قطب‌های نوآوری،
که در آن زمان به عنوان یکی از قطب‌های نوآوری، تجارت و فرهنگ در ایالات متحده شناخته می‌شد. این جابه‌جایی نقطه عطفی در زندگی حرفه‌ای او بود و زمینه‌ساز ورودش به عرصه جهانی مد و تجارت شد. مانتی شرم با تأسیس شرکت خود به نام مانتی فارو، نقش کلیدی در بین‌المللی‌سازی برندهای لوکس ایفا کرد. او توانست برندهایی مانند گوچی، فندی و مارک کراس را از محدوده بازارهای محلی و اروپایی فراتر ببرد و به سطح جهانی برساند. این برندها که هر یک نمادهایی از طراحی ایتالیایی و کیفیت ممتاز هستند، با هدایت و راهبردهای او توانستند در
ممتاز هستند، با هدایت و راهبردهای او توانستند در بازارهای جدیدی مانند ایالات متحده، آسیا و خاورمیانه جایگاه خود را تثبیت کنند. نقش مانتی شرم در این فرایند تنها به مدیریت تجاری محدود نمی‌شد، بلکه او با درک عمیق از فرهنگ‌های مختلف و نیازهای بازارهای جهانی، توانست استراتژی‌هایی را طراحی کند که با حفظ اصالت برندها، آن‌ها را برای مخاطبان بین‌المللی جذاب‌تر کند. او در انتخاب نمایندگی‌ها، طراحی کمپین‌های تبلیغاتی، و ایجاد شبکه‌های توزیع جهانی، نقشی فعال و مؤثر داشت. در دهه ۱۹۸۰، او ویلای میل رز را در دره ناپا
داشت. در دهه ۱۹۸۰، او ویلای میل رز را در دره ناپا تأسیس کرد، ملکی که در آن میزبان افراد مشهور و سیاستمداران متعددی از جمله لوچیانو پاواروتی، سوفیا لورن، نانسی پلوسی، کامالا هریس، گوین نیوسام و آندره‌آ بوچلی بوده است. در سال ۲۰۱۲، او در مراسمی در دادگاه با تاجری به نام جان شرم ازدواج کرد. مانتی شرم وقت خود را بین سانفرانسیسکو و فلورانس تقسیم می‌کند. شرم یک بودایی است. نیکوکاری. در سال ۲۰۱۱، مانتی شرم به همراه همسرش جان شرم مبلغ ده میلیون دلار به دانشگاه کالیفرنیا در دیویس اهدا کردند تا موزه هنر «جان شرم و
در دیویس اهدا کردند تا موزه هنر «جان شرم و ماریا مانتی شرم» را بنیان‌گذاری کنند. این اقدام سخاوتمندانه نقطه عطفی در توسعه زیرساخت‌های فرهنگی و هنری دانشگاه بود و نشان‌دهنده تعهد عمیق آن‌ها به حمایت از هنر، آموزش و جامعه دانشگاهی محسوب می‌شود. موزه مذکور پس از چند سال برنامه‌ریزی، طراحی و ساخت، در تاریخ سیزدهم نوامبر سال ۲۰۱۶ به‌طور رسمی افتتاح شد و از آن زمان تاکنون به عنوان یکی از مراکز برجسته هنرهای تجسمی در منطقه شناخته می‌شود. مجموعه آثار این موزه شامل آثار هنرمندان برجسته‌ای است که هر یک نقش مهمی در
آثار هنرمندان برجسته‌ای است که هر یک نقش مهمی در شکل‌گیری و تحول هنر مدرن و معاصر آمریکا داشته‌اند. از جمله این هنرمندان می‌توان به وین تیباد اشاره کرد که با سبک خاص خود در نقاشی‌های رنگارنگ و موضوعات روزمره شناخته می‌شود. ویلیام تی. وایلی نیز با آثار مفهومی و چندرسانه‌ای خود جایگاه ویژه‌ای در هنر معاصر دارد. رابرت آرنسون، یکی از پیشگامان هنر سرامیک، با خلق مجسمه‌هایی که اغلب دارای مضامین طنزآمیز و اجتماعی هستند، در این مجموعه حضور دارد. روی دی فارست با نقاشی‌های پر از رنگ و شخصیت‌های خیالی، روت هورستینگ
پر از رنگ و شخصیت‌های خیالی، روت هورستینگ با آثار تأثیرگذار در زمینه مجسمه‌سازی، مانوئل نری با مجسمه‌های انسانی و احساسی، و رولند پیترسن با نقاشی‌هایی که اغلب تلفیقی از سبک‌های مختلف هستند، همگی بخشی از گنجینه هنری این موزه را تشکیل می‌دهند. این مجموعه نه تنها بازتابی از تنوع سبک‌ها و دیدگاه‌های هنری است، بلکه فرصتی فراهم می‌آورد تا بازدیدکنندگان با جریان‌های مختلف هنر قرن بیستم و بیست‌ویکم آشنا شوند. این موزه ۳۰٪ از فضای خود را به پروژه‌های آموزشی اختصاص داده است و یک بخش اختصاصی برای کارگاه‌های آموزشی به
است و یک بخش اختصاصی برای کارگاه‌های آموزشی به سبک رنسانس فلورانسی فراهم کرده است. طراحی معماری این موزه که توسط معمار ساکن نیویورک، فلوریان ایدنبرگ (SO-IL) انجام شده و به عنوان «یکی از ۲۵ ساختمان برتر موزه‌های جهان در ۱۰۰ سال گذشته» معرفی شده است. در ماه مه ۲۰۲۴، مانتی شرم بیش از ۲۰ میلیون دلار برای تأمین مالی برنامه‌های هنری به دانشگاه کالیفرنیا، دیویس، اختصاص داد که بزرگ‌ترین کمک مالی به هنر در تاریخ دانشگاه کالیفرنیا، دیویس بود. این مبلغ، کل کمک‌های او به دانشگاه کالیفرنیا، دیویس را به بیش از ۴۳ میلیون
دانشگاه کالیفرنیا، دیویس را به بیش از ۴۳ میلیون دلار می‌رساند. در ژانویه ۲۰۲۲، ۲۲ ژوئن توسط شهردار وقت سانفرانسیسکو، لاندن برید، به عنوان «روز مانتی شرم» اعلام شد.
آنا ماجانی (۴ فوریه ۱۹۳۶ - ۲۸ فوریه ۲۰۲۱) یک کارآفرین ایتالیایی بود. او ملقب به "ملکه شکلات " بود. اوایل زندگی و تحصیلات. ماجانی در شهر بولونیا، واقع در شمال ایتالیا، به دنیا آمد؛ شهری با پیشینه‌ای غنی در زمینه فرهنگ، هنر و صنعت که به‌ویژه در حوزه خوراکی‌ها و شیرینی‌جات شهرت دارد. خانواده او مالک یک کارخانه شکلات‌سازی بودند، صنعتی که در ایتالیا نه تنها جنبه اقتصادی دارد بلکه بخشی از میراث فرهنگی و سنت‌های محلی محسوب می‌شود. این کارخانه شکلات‌سازی، که نسل‌ها در اختیار خانواده ماجانی بوده، نقش مهمی در
نسل‌ها در اختیار خانواده ماجانی بوده، نقش مهمی در شکل‌گیری هویت حرفه‌ای و شخصی او ایفا کرده است. در سن پانزده‌سالگی، ماجانی با چالشی بزرگ در زندگی شخصی‌اش روبه‌رو شد و باردار شد؛ اتفاقی که در آن سن می‌تواند مسیر زندگی یک نوجوان را به‌طور کامل تغییر دهد. با وجود این تجربه، او توانست تحصیلات خود را به پایان برساند و در سن هجده‌سالگی وارد عرصه کاری شود. پس از پایان دوران تحصیل، او فعالیت حرفه‌ای خود را در کارخانه شکلات‌سازی خانوادگی آغاز کرد و همکاری نزدیکی با پدرش، فرانچسکو، در اداره و توسعه این کسب‌وکار شکل
پدرش، فرانچسکو، در اداره و توسعه این کسب‌وکار شکل داد. این همکاری نه تنها به او فرصت داد تا مهارت‌های مدیریتی و تولیدی را بیاموزد، بلکه باعث شد تا به تدریج جایگاه خود را در ساختار شرکت تثبیت کند. مادر ماجانی، لوئیزا کاودونی، خانه‌دار بود و نقش مهمی در تربیت فرزندان و حفظ انسجام خانواده ایفا می‌کرد. حضور او در خانه و حمایت‌هایش از فرزندان، به‌ویژه در دوران نوجوانی ماجانی، احتمالاً تأثیر زیادی در توانایی دخترش برای عبور از چالش‌های زندگی و ورود موفق به دنیای کسب‌وکار داشته است. شغل. کارخانه شکلات‌سازی
دنیای کسب‌وکار داشته است. شغل. کارخانه شکلات‌سازی خانواده ماجانی در سال ۱۷۹۶ توسط نیاکان او بنیان‌گذاری شد؛ تاریخی که این شرکت را به عنوان نخستین کارخانه تولید شکلات در ایتالیا معرفی می‌کند. این میراث صنعتی نه تنها نشان‌دهنده قدمت و اصالت برند ماجانی است، بلکه گواهی بر پیوند عمیق آن با تاریخ خوراکی‌های لوکس و سنتی ایتالیا محسوب می‌شود. شکلات‌های این کارخانه در طول قرن‌ها بخشی از فرهنگ خوراکی کشور بوده‌اند و در مناسبت‌های مختلف، از جشن‌های ملی گرفته تا مراسم خانوادگی، جایگاه ویژه‌ای داشته‌اند. در سال ۱۹۸۵،
خانوادگی، جایگاه ویژه‌ای داشته‌اند. در سال ۱۹۸۵، ماجانی تصمیم گرفت کنترل شرکت خانوادگی را به دست گیرد. اما در آن زمان، بیشتر سهم شرکت توسط اعضای خانواده فروخته شده بود و مالکیت اصلی از دست رفته بود. برای بازگرداندن این میراث به خانواده، او مجبور شد خانه‌اش را برای گرفتن وام مسکن گرو بگذارد؛ اقدامی جسورانه و پرریسک که نشان‌دهنده تعهد عمیق او به حفظ و احیای نام خانوادگی و برند شکلاتی‌شان بود. این تصمیم نه تنها از نظر مالی سنگین بود، بلکه از نظر احساسی نیز بار بزرگی را بر دوش او گذاشت، چرا که بازگرداندن کنترل
بزرگی را بر دوش او گذاشت، چرا که بازگرداندن کنترل شرکت به معنای بازسازی اعتماد، ساختار و هویت برند بود. پس از بازگشت به رأس مدیریت، ماجانی به عنوان نایب‌رئیس شرکت منصوب شد و در کنار پسرش، فرانچسکو مزادری ماجانی، فعالیت خود را آغاز کرد. نزدیکی سنی میان مادر و پسر به حدی بود که او فرانچسکو را «برادر» خطاب می‌کرد؛ نشانه‌ای از رابطه‌ای صمیمی، همدلانه و مشارکتی که در اداره شرکت نیز نمود داشت. فرانچسکو مسئولیت امور مالی شرکت را بر عهده گرفت و با دقت و مهارت، منابع اقتصادی شرکت را مدیریت کرد تا ثبات و رشد آن
منابع اقتصادی شرکت را مدیریت کرد تا ثبات و رشد آن تضمین شود. ماجانی در 28 فوریه 2021، در سن 85 سالگی، بر اثر کووید-19 در بولونیا درگذشت. این کارخانه شکلات‌سازی قدیمی‌ترین کارخانه شکلات‌سازی در ایتالیا بود که در زمان مرگ او، 225 سال سابقه داشت.
لوئیجی استرانجیس (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا و نوازنده چند ساز اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. در سال ۲۰۲۲ او برنده بیست و یکمین دوره مسابقه استعدادیابی "آمیچی" شد. زندگی و حرفه. لوئیجی که در سال ۲۰۰۱ در لامتزیا ترمه ایتالیا، از مادری اهل کالابریا و پدری اهل ناپل متولد شد، در سال ۲۰۱۸ اولین آلبوم استودیویی خود با نام "«هرگز رهایم نکن"» را برای شرکت ضبط موسیقی دیسونانزه رکوردز منتشر کرد، و سپس پس از شرکت در مرحله اولیه بیست و یکمین دوره نمایش استعدادهای موسیقی آمیچی و
بیست و یکمین دوره نمایش استعدادهای موسیقی آمیچی و برنده شدن در آن، به شهرت رسید. در مارس ۲۰۲۲، او با پیوستن به تیمی به سرپرستی رودی زربی و الساندرا سلنتانو به مرحله عصرگاهی این برنامه راه یافت و در ماه مه سال بعد به فینال رسید و به عنوان برنده ظاهر شد. در طول حضورش در آمیچی او تک‌آهنگ‌های «Vivo»، «Muro»، «Partirò da zero»، «Tondo» و «Tienimi stanotte» را منتشر کرد. تک‌آهنگ آخر در ۵ اوت توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی طلایی دریافت کرد و به مدت چهارده هفته متوالی در جدول تک‌آهنگ‌های ایتالیا باقی
هفته متوالی در جدول تک‌آهنگ‌های ایتالیا باقی ماند. در ۳ ژوئن ۲۰۲۲، اولین آلبوم کوتاه او با نام «"Strangis»" منتشر شد که مستقیماً به صدر جدول آلبوم‌های ایتالیا صعود کرد، که با آن، دومین رکورد طلایی خود را در ۲ سپتامبر به دست آورد. تک‌آهنگ بعدی او با نام «Stai bene su tutto» در سپتامبر ۲۰۲۲ منتشر شد تا مقدمه‌ای بر دومین آلبوم استودیویی، «"Voglio la gonna»" باشد که در ۱۴ اکتبر منتشر شد. در ۱۶ دسامبر، او با تک‌آهنگ جدیدی که آن هم از دومین آلبوم استودیویی او با نام «Sembra Woodstock» گرفته شده بود، به رادیو
با نام «Sembra Woodstock» گرفته شده بود، به رادیو بازگشت. وی در سال ۲۰۲۳، تک‌آهنگ‌های «Adamo ed Eva» و «Stupida libertà» را منتشر کرد و با ماتئو رومانو در تک‌آهنگ «Tulipani blu» دوئت زد.
سیسیلیا سیپرسی (؛ زادهٔ ۲۶ فوریه ۱۹۷۷) که با نام هنری سیریا و همچنین آیریس شناخته می‌شود، خواننده اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. سیریا متولد ۲۶ فوریه ۱۹۷۷ در رم، دختر الیو سیپرسی، تهیه‌کننده موسیقی و خواننده ایتالیایی است. او توسط آهنگساز کلودیو ماتونه شناخته شد و در چهل و ششمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ «Non ci sto» در بخش تازه واردان برنده شد. سال بعد ، او با آهنگ «Sei tu» مقام سوم را در بخش هنرمندان بزرگ جشنواره کسب کرد. در سال ۲۰۰۲، او اولین فعالیت خود را به عنوان ترانه‌سرا با آهنگ «Lettera ad