payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ساراواک تحت تملک آنها ایجاد شده بود، حمایت کردند. این موضوع را می‌توان در انضمام لیبانگ در سال ۱۸۹۰، جایی که حکومت ساراواک به یاری قوم ایبان برای اقتدار خود متکی بود، مشاهده کرد. هم چنین یک روند مشابه با این موضوع، در بارام (Baram) اتفاق افتاد. با خاتمه دهه ۱۸۰۰، چند ناحیه در ساراواک از جمله باتانگ لوپار، اسکرانگ والی و باتانگ آی (Batang Ai)، مقوله ازدیاد جمعیت را تجربه کردند. حکمران ساراوکی با چند شرط، تعدادی قلمرو را در دسترس جامعه ایبان قرار داد. به عنوان نمونه، حکومت به ایبانی‌های سیمانگانگ، اجازه
عنوان نمونه، حکومت به ایبانی‌های سیمانگانگ، اجازه مهاجرت نامحدود به بینتولو، بارام و بالینگان را اعطاء کرد، در حالی که در اوایل قرن بیستم، ایبانی‌های بخش دوم ساراواک اجازه داشتند به لیمبانگ مهاجرت کنند و اضافه بر آن، خود حکومت به جابجایی ایبانی‌ها از باتانگ لوپار به لوندو، یاری رساند. خط مشی حمایتی حکومت، تأثیر مثبتی بر گسترش زبان و فرهنگ ایبان در سراسر ساراواک گذاشت. با وجود این، مهاجرت‌ها بر سایر گروه‌ها همچون مورد بوکیتان‌ها در باتانگ لوپار تأثیر گذاشت که در مورد موضوع روند ازدواج داخلی اعمال شده توسط
که در مورد موضوع روند ازدواج داخلی اعمال شده توسط رهبران بوکیتان، به تدریج تمام افراد بوکیتان در باتانگ لوپار را ترغیب کرد تا روش زندگی ایبان‌ها را در پیش بگیرند، بدین ترتیب قومیت‌ها به صورت جامعه ایبان تغییر پیدا می‌کردند. برخی گروه‌های دیگر همچون اوکیت‌ها، سرو، میریک و بیلیون تحت تأثیر روابط تحمیل شده تری قرار گرفتند که در این مورد جمعیت آنها تا حد کامل، توسط ایبان‌ها جایگزین شدند. قرن هجده-نوزده رویدادها و گزارش‌های دوران استعمار از فعالیت دایاک در برونئو، اضافه بر بخش بزرگی از پژوهش و مطالعات مربوط به
اضافه بر بخش بزرگی از پژوهش و مطالعات مربوط به پیشینه مهاجرت قوم دایاک، به تفصیل و با دقت روابط اقتصادی و سیاسی آنها با دیگر جوامع را بازگو کرده است. به ویژه، سوء استفاده قوم ایبان یا دایاک دریا در ناحیه دریای چین جنوبی که به واسطه ددمنشی و فرهنگ خشونت‌آمیز جنگی علیه گروه‌های دارای سکونتگاه در میان دریا و منافع تجارت نوظهور غرب در قرن هجده و نوزده مستند گردیده است. در سال ۱۸۳۸، جیمز بروک جسور برای ملاقات با سلطان برونئی، در جهت تلاشی نا امیدانه به منظور سرکوب شورش علیه حکومت سلطان، وارد این منطقه شد. بروک
شورش علیه حکومت سلطان، وارد این منطقه شد. بروک برای فرونشاندن شورش به سلطان کمک کرد و به همین خاطر در سال ۱۸۴۱ به مقام فرماندار ساراواک منصوب گردید و عنوان راجه به اعطا شد. بروک، عملیاتی را برای سرکوب راهزنی دریایی قوم دایاک انجام داد و هدف دومی را برای ترغیب آنها به منظور خاتمه دادن به رسم شکار سر در پیش گرفت. سرشناس‌ترین جنگجوی مخالف او در دایاک، رهبر نظامی رنتاپ بود. بروک سه مأموریت جنگی را علیه او رهبری کرد و در نهایت او را در نبرد سادوک هیل شکست داد. در طی این برخوردهای نظامی، بروک تعداد زیادی از
در طی این برخوردهای نظامی، بروک تعداد زیادی از جنگجویان دایاک را به کار گرفت و با طعنه گفت که «فقط دایاک قادر است دایاک را از بین ببرد». در سال ۱۸۵۱، هنگامی که به بروک اتهاماتی مبنی بر به‌کارگیری شدت عمل بیش از حد علیه دایاک‌ها تحت پوشش عملیات نظامی ضد راهزنی دریایی وارد شد، گرفتار کشمکش‌هایی شد که در نهایت در سال ۱۸۵۴، منجر به تشکیل کمیسیون رسیدگی به این موضوع در سنگاپور گردید. بعد از یکسری تحقیقات، کمیسیون اتهامات را رد کرد. بروک از افراد نظامی دایاک تحت امر خود در ماموریت‌های نظامی دیگر همچون علیه
تحت امر خود در ماموریت‌های نظامی دیگر همچون علیه شورشیان چینی ساراواک به رهبری لیو شان بانگ (Liu Shan Bang) و مالایی‌های ساراواک به رهبری شریف مساهُر (Sharif Masahor) استفاده کرد. قرن بیستم در هنگام جنگ جهانی دوم، نیروهای نظامی ژاپنی برونئو را اشغال کردند و رفتار بسیار بدی با مردم داشتند به نحوی که کشتار مردم عادی دایاک و مالایی، به ویژه در مورد دایاک‌های بخش کاپیت، امری رایج بود. در قبال این برخورد بد ژاپنی‌ها، افراد دایاک به منظور کمک به نیروهای متفقین، یک نیروی ویژه تشکیل دادند. یازده تن از نیروی هوایی
نیروی ویژه تشکیل دادند. یازده تن از نیروی هوایی ایالات متحده و چند ده نفر از تکاوران استرالیایی، هزار نفر از دایاک‌های بخش کاپیت را برای انجام جنگ چریکی آموزش دادند. این گروه نظامی قبیله‌ای، تعداد ۱۵۰۰ سرباز ژاپنی را کشت یا اسیر کرد و اطلاعات بسیار با ارزشی در مورد میدان‌های نفتی تحت کنترل ژاپنی‌ها در اختیار متفقین قرار داد. در هنگام وضعیت اضطراری مالایا، نیروی نظامی بریتانیا از شکارچیان سر قوم ایبان علیه ارتش آزادیبخش ملی مالایا استفاده کرد. به‌طور معمول دو سرباز پیاده‌نظام گشت‌زن که با یکدیگر مرتبط
دو سرباز پیاده‌نظام گشت‌زن که با یکدیگر مرتبط هستند، به عنوان دستیارهای رهگیر و فراگیر در این محیط بسیار بیگانه، همچون چشم و گوش مقام ارشد این گروه، نقش‌آفرینی می‌کنند. در سال ۱۹۵۲، هنگامی که دیلی ورکر، روزنامه کمونیست بریتانیا تعدادی عکس منتشر کرد که در آنها سربازان بریتانیا و ایبان در کنار سرهای بریده شده‌ای عکس انداخته بودند که احتمال می‌رفت متعلق به اعضای ارتش آزادیبخش ملی مالایا باشد، اخبار مربوط به این جریان در معرض دید عموم قرار گرفت. زبان. زبان ایبان (به مالایی:"jaku Iban") شاخه‌ای از گروه قومی
(به مالایی:"jaku Iban") شاخه‌ای از گروه قومی دایاک که قبلاً به نام دایاک دریا شناخته می‌شد، زبان محاوره‌ای مردم ایبان است. این زبان وابسته به زبان‌های مالایی است که یک شاخه مالایو-پلی‌نزیایی از خانواده زبان‌های آسترونزیایی است. گمان می‌رود که زادگاه زبان‌های مالایی در غرب بورنئو جایی که زبان‌های ایبانیک هنوز باقی‌مانده‌اند است. شاخه مالایی یک پراکندگی ثانویه احتمالاً از سوماترای مرکزی که ممکن است کمی با بورنئو همراه شده باشد را نشان می‌دهد. دین. برای صدها سال، اجداد مردم ایبان به رسم سنتی و نظام مذهبی
سال، اجداد مردم ایبان به رسم سنتی و نظام مذهبی پاگان خود عمل می‌کردند. هجوم استعمارگران مسیحی اروپایی (پس از ورود جیمز بروک) منجر به نفوذ مبلغان اروپایی و گرویدن مردم ایبان به مسیحیت شد. اگرچه بیشتر آنها اکنون مسیحی هستند، بسیاری از آنها هر دو آداب مراسم مسیحی و سنتی پاگان (به ویژه در هنگام ازدواج یا جشن) رعایت می‌کنند، اگرچه برخی از اعمال سنتی مانند «میرینگ» هنوز توسط برخی کلیساها ممنوع اعلام شده است. بیشتر مردم ایبان پس از گرویدن به مسیحیت، نام سنتی خود را به یک «نام مسیحی» مبتنی بر عبری تغییر دادند و به
به یک «نام مسیحی» مبتنی بر عبری تغییر دادند و به دنبال آن نام ایبانی قرار گرفته است که از جمله این اسامی می‌توان از دیوید دونگائو، جوزف جلنگای، مری مایانگ و… نام برد. با این حال برخی هنوز نام‌های سنتی اجداد خود را حفظ کرده‌اند. بیشتر ایبان‌ها که مسیحی هستند، برخی از جشن‌های مسیحی مانند کریسمس، آدینه نیک، عید پاک را جشن می‌گیرند. بعضی از ایبان‌ها، مسیحیان متدینی هستند و به‌طور دقیق از ایمان مسیحی پیروی می‌کنند. از زمان گرویدن به مسیحیت، تعدادی از مردم ایبان، جشن‌های پاگان اجداد خود را به روش مسیحیان جشن
جشن‌های پاگان اجداد خود را به روش مسیحیان جشن می‌گیرند و بیشتر آنها هنوز هم جشن دایاک یا گاوای دایاک (به مالایی: Gawai Dayak) را برگزار می‌کنند که یک جشن عمومی در طبیعت است. در کنار اینان برخی به‌طور کلی، اعتقادات اجداد خود مانند «میرینگ» (Miring) یا جشن گاوای آنتو (Gawai Antu) را کنار گذاشتند و بسیاری فقط جشن‌های سنتی مسیحی را برگزار می‌کنند. طبق آمار رسمی، در برونئی، از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۹، ۱۵۰۳ نفر از مردم ایبان به اسلام گرویده‌اند. بسیاری از ایبان‌های برونئی با مالایی‌ها ازدواج می‌کنند و در نتیجه دین خود
با مالایی‌ها ازدواج می‌کنند و در نتیجه دین خود را به اسلام تغییر می‌دهند. با این وجود، بیشتر افراد قوم ایبان در برونئی، همچون جامعه ایبان در مالزی، مسیحیانی مذهبی هستند. ایبان‌های برونئی نیز به دلیل داشتن عقاید مشترک، اغلب با موروت‌ها یا چینیان مسیحی ازدواج می‌کنند. ایبان‌ها به کمک کردن به یکدیگر و گذران اوقات خوش در کنار هم اعتقاد دارند. برخی از ایبان‌های مسن نگران این هستند که از زمان گرویدن به مسیحیت و اتخاذ سبک زندگی مدرن‌تر، فرهنگ آنها بین اکثر نسل جوان کم‌رنگ شده است. با این وجود، بیشتر مردم ایبان از
کم‌رنگ شده است. با این وجود، بیشتر مردم ایبان از پیشرفت و توسعه مدرن استقبال می‌کنند. بسیاری از مردم محلی و تعدادی مبلغ مذهبی مشخص، به دنبال مستندسازی و حفظ و نگهداری اعمال سنتی مذهب دایاک بوده‌اند. به عنوان نمونه، کشیش ویلیام هاول بین سال‌های ۱۹۰۹ و ۱۹۱۰ در مقالات متعدد در مورد زبان، افسانه‌ها و فرهنگ ایبان در نشریه "ساراواک گازت" (به انگلیسی: Sarawak Gazette) مشارکت کرد. این مقالات چند سال بعد در سال ۱۹۶۳، در کتابی با عنوان، "دایاک‌های دریا و سایر نژادهای ساراواک" (به انگلیسی: The Sea Dayaks and Other
ساراواک" (به انگلیسی: The Sea Dayaks and Other Races of Sarawak) گردآوری شدند. فرهنگ و آداب و رسوم. موسیقی موسیقی ایبان منطبق بر ساز کوبه‌ای است. ایبان دارای میراث موسیقی است که از گونه‌های مختلف گروه موسیقی آگونگ تشکیل شده است-گروه‌های ساز کوبه‌ای از گونگ‌های آویزان بزرگ (large hanging)، معلق، ارباب یا رئیس (bossed)/قبه‌دار (knobbed) تشکیل شده‌اند که بدون مشایعت ساز ملودیک، به عنوان طبل عمل می‌کنند. گروه کلیشه‌ای آگونگ ایبان شامل مجموعه‌ای از "انکرومونگ" (engkerumung) (گونگ‌های کوچک که کنار هم قرار
(engkerumung) (گونگ‌های کوچک که کنار هم قرار گرفته‌اند و مانند یک زیلوفون نواخته می‌شوند)، "تاواک" (tawak) (معروف به "باس گونگ")، "بِبِندای" (bebendai) (که همانند طبل کوچک عمل می‌کند) و نیز "کتبونک" یا "بداپ" (bedup) (ساز کوبه‌ای/طبل یک طرفه) خواهد بود. یک نمونه از موسیقی سنتی ایبان، "تابوه" (taboh) است. انواع متفاوتی از "تابوه" (موسیقی) وجود دارد که به هدف و نوع رقص "انگاجات" (Ngajat) بستگی دارد که یک نمونه از آن "آلون لوندای" (alun lundai) (تمپو آرام) نام دارد. "گندانگ" می‌تواند در انواع مشخص، متناسب با
دارد. "گندانگ" می‌تواند در انواع مشخص، متناسب با نوع و هدف اجرای مراسم، نواخته شود. محبوب‌ترین آنها "گندانگ رایاه" (gendang rayah) (ضرب نوسانی) و "گندانگ پامپات" (gendang pampat) (ضرب جاروبی) نام دارد. صنایع دستی محصولات بافته شده به نام "بتنون" (betenun) معروف هستند. چند نوع روانداز بافته شده توسط مردم ایبان، "پوا کومبو"، "پوا ایکات"، "کین کاراپ" و "کین سونکیت" هستند. مردم ایبان از طریق بافندگی، روانداز، لباس بی‌آستین ("باجو بورونگ")، "کین کبات"، "کین بتاتینگ" و "سلامپای" (selampai) درست می‌کنند. بافندگی
و "سلامپای" (selampai) درست می‌کنند. بافندگی نشانه تندخویی زنان ایبان است در حالی که "کایائو" (شکار سر) نشانه تندخویی مردان است. روانداز "پوا کومبو" با انگیزه آیینی یا سنتی بافته می‌شود که به نیت محصول بافته شده بستگی دارد. افرادی که آموزش‌های بافندگی را به پایان می‌رسانند با عنوان "تمبو کایو" (finish the wood) نامیده می‌شوند. از زمره بافته‌های با بن‌مایه آیینی که به خوبی شناخته شده هستند می‌توان به گاجا مرام (فیل آشفته)، تیانگ ساندونگ (تیرک آیینی)، ملیگای (زیارتگاه) و تیانگ رانیای (Tiang Ranyai) اشاره
(زیارتگاه) و تیانگ رانیای (Tiang Ranyai) اشاره کرد. مالکیت زمین از دوران قدیم، کشاورزی ایبان بر اساس سیستم کشاورزی یکپارچه بومی موجود استوار بود. دایاک‌های ایبان به کشت برنج روی سطوح شیب‌دار تپه تمایل داشتند. اراضی کشاورزی به این مفهوم، بیشتر در مورد اصطلاحات شالیزار برنج روی سطوح شیب‌دار تپه، لادنگ (باغ) و هوتان (جنگل) به کار گرفته می‌شد. وقتی ایبان به منطقه ساحلی رودخانه نقل مکان می‌کرد، آن منطقه را به سه منطقه اصلی یعنی منطقه کشاورزی، حوزه قلمرویی (pemakai menoa) و ذخیره جنگلی (pulau galau) تقسیم
(pemakai menoa) و ذخیره جنگلی (pulau galau) تقسیم می‌کرد. منطقه کشاورزی با اتفاق نظر و بعد از تقسیم‌بندی، متناسب با هر خانوار بین آنها توزیع می‌گردید. رئیس و بزرگترهای قبیله مسئولیت دارند تا هر نوع اختلاف و دعاوی را به صورت مسالمت‌آمیز حل و فصل کنند. حوزه قلمرویی یک ناحیه مشترک است که خانوارهای هر لانگ‌هاوس مجاز بودند تا غذای خود را از آن قلمرو مشترک، بدون تخطی به قلمرو دیگر لانگ‌هاوس‌ها، برآورده کنند. ذخیره جنگلی برای استفاده عموم است و منبع مواد طبیعی برای ساخت لانگ‌هاوس (ramu)، قایق، امور بافندگی و بقیه
ساخت لانگ‌هاوس (ramu)، قایق، امور بافندگی و بقیه موارد است. تمام منطقه کناری رودخانه می‌تواند تعداد زیادی از لانگ‌هاوس‌ها را در بر بگیرد و بنابراین کل منطقه به تمام آنها تعلق گرفته و آنها باید از آن در برابر تخطی و هجوم بیگانگان دفاع کنند. لانگ‌هاوس‌های اشتراکی و زندگی در منطقه کناری رودخانه، به آنها نام مالکان اشتراکی (sepemakai) می‌بخشد. هر راه گذر جنگل بکر که توسط هر خانواده هموار و به صورت ایمن، در دسترس قرار گیرد به‌طور خودکار به آن خانوار تعلق گرفته و به عنوان ارثیه (pesaka) به نسل‌های بعدی آنها تعلق
به عنوان ارثیه (pesaka) به نسل‌های بعدی آنها تعلق می‌گیرد مگر اینکه به دیگر نواحی مهاجرت کنند و از مالکیت زمین خود چشم‌پوشی کنند، در این موارد به صورت نمادین یک کالای ساده در قبال زمین، به آنها داده می‌شود. کشاورزی و اقتصاد مراحل اصلی کشت برنج، توسط نقال‌های لمامبانگ ایبان برای خواندن وردهای آیینی دنبال می‌شود. نقال‌ها همچنین مراحل انجام شکار سر را با مراحل انجام کشت برنج تشبیه می‌کنند. سایر محصولات که کشت می‌شوند از جمله "انسابی" (نوعی اسفناج)، خیار ("رامپو آمات" و "رامپو بتو")، بادمجان ("برینجال")، ذرت،
آمات" و "رامپو بتو")، بادمجان ("برینجال")، ذرت، "لینکائو"، ارزن و پنبه (تایاک) هستند. در مورد پول نقد، محصولات جنگلی را یافته و برای فروش در بازار و شهر عرضه می‌کردند. مدتی بعد فلفل، کاکائو و کائوچو کاشتند. امروزه، به منظور دست‌یابی به درآمد بهتر، تعداد زیادی از ایبانی‌ها در شهر به کار مشغول هستند. تجارت، یک فعالیت و مشغولیت طبیعی برای مردم ایبان نیست. در روزگار قدیم، آنها شلتوک برنج را با ظروف شیشه‌ای یا سفالی و ماهی شور دریا مبادله می‌کردند ولی مدتها پیش، شلتوک برنج ارزش اقتصادی خود را از دست داد. در
شلتوک برنج ارزش اقتصادی خود را از دست داد. در مناطقی که به‌طور مکرر کشت محصول انجام می‌شود، به خاطر اینکه منبع طبیعی کود از خود جنگل است و منبع آبیاری کشاورزی از باران است، محصول زیادی نمی‌توان برداشت کرد و چرخه موسم آب و هوا اهمیت دارد و لازم است به طرز صحیح دنبال شود. تجارت اقلام خرده ریز، محصولات کشاورزی یا جنگلی توسط چینی‌هایی که بین شهر و مکان داد و ستد مردم ایبان تردد می‌کنند، انجام می‌پذیرد. راهزنی دریایی همان‌طور که از نام دایاک‌های دریا مشخص است، گروهی از قبایل هستند که با دریا ارتباط دارند و اساس
از قبایل هستند که با دریا ارتباط دارند و اساس پیکارهای آنها بر محور قایق و کانو است. یکی از تاکتیک‌های مورد علاقه آنها در هنگام نبرد، این است که تعدادی از قایق‌های بزرگ خود را مخفی می‌کنند و برای اغوای دشمن، تعدادی کانوی کوچک و ضعیف دارای خدمه را، برای حمله به سمت دشمن روانه می‌کنند. کانوها سپس عقب‌نشینی کرده و دشمن مبادرت به تعقیب آنها می‌کند و خیلی زود از مکانی که قایق‌های بزرگتر دایاک پنهان شده‌اند عبور کرده و از پشت توسط آنها مورد حمله قرار می‌گیرند، در حالی که کانوهای کوچکتر که نقش طعمه را اجرا
در حالی که کانوهای کوچکتر که نقش طعمه را اجرا کرده‌اند، از عقب‌نشینی دست برداشته و بازمی‌گردند و وارد نبرد می‌شوند. برای اجرای این گونه حمله، مکان‌هایی انتخاب می‌شوند که رود دارای قوس و خمیدگی است، شاخه‌های آویزان درختان و شاخ و برگ‌های متراکم در ساحل، موقعیت بسیار خوبی را برای مخفی کردن قایق‌ها، در دسترس قرار می‌دهد. تعداد زیادی از دایاک‌های دریا، دزد دریایی بودند. در قرن نوزده، تعداد زیادی دزد دریایی وجود داشت و به صورت پنهانی توسط حکمرانان محلی که سهمی از اموال غارت شده را دریافت می‌کردند، و نیز توسط
از اموال غارت شده را دریافت می‌کردند، و نیز توسط مالایی‌هایی که به خوبی از هدایت قایق برمی‌آمدند، به ادامه کار ترغیب می‌شدند. ناوگان قایق‌های مالایی، مشتمل بر تعداد زیادی از قایق‌های جنگی طویل یا "پراهو" (prahu) بود که طول هر کدام حدود ۹۰ فوت (۲۷ متر)، یا بیش از این مقدار بود و تیر و کمانی را حمل می‌کردند که تیرهایی از جنس برنج را پرتاب می‌کرد، دزدان دریایی به شمشیر، نیزه و تفنگ فتیله‌ای مسلح بودند. در هر قایق، ۶۰ تا ۸۰ نفر پارو می‌زدند. این قایق‌ها در خلیج کوچک محافظت شده، کمین کرده و منتظر طعمه می‌شدند و
کوچک محافظت شده، کمین کرده و منتظر طعمه می‌شدند و به کشتی‌های تجاری که بین چین و سنگاپور تردد می‌کردند، هجوم می‌بردند. دزدان دریایی مالایی و متحدان دایاک آنها، با هر کشتی تجاری که مواجه می‌شدند آن را ویران و نابود می‌کردند، با هر گونه مقاومتی توسط خدمه آنها را به قتل رسانده و بقیه را برای بردگی می‌بردند. دایاک سر کشته شده‌ها را از تن جدا کرده و در معرض دود آتش قرار می‌دادند تا خشک شوند، سپس به عنوان یک دارایی با ارزش به خانه می‌بردند. تاریخچه نظامی نخستین رویارویی مستقیم دایاک ایبان با بروک و نیروی تحت
رویارویی مستقیم دایاک ایبان با بروک و نیروی تحت امرش در سال ۱۸۴۳ اتفاق افتاد که در طی آن نیروهای بروک به منطقه باتانگ ساریباس (Batang Saribas) یا به عبارت دیگر به ترتیب پاده، پاکو و ریمباس حمله کردند. عاقبت این نبرد منجر به همایشی در ناگنا سبولوه (Nagna Sebuloh) در جهت امضای پیمان صلح ساریباس به منظور خاتمه راهزنی دریایی و عمل شکار سر بود ولی بومیان از امضای این پیمان خودداری کرده و موضوع پیمان را مورد بازبینی دوباره قرار دادند. در سال ۱۸۴۴، نیروهای تحت امر بروک به باتانگ لوپار، باتانگ آندوپ و باتانگ
امر بروک به باتانگ لوپار، باتانگ آندوپ و باتانگ اسکرانگ حمله کردند تا دایاک‌ها و شریف‌های مالایی را که در این نواحی زندگی می‌کردند، مغلوب سازند. شریف‌های مالایی، علیرغم شهرت و قدرت کنترل پر آوازه آنها بر بومی‌های ساکن آنجا، به راحتی در پاتوسین در باتانگ لوپار مغلوب شدند بدون این که نبرد جدی به وقوع بپیوندد. با این وجود، در طی نبرد باتانگ آندوپ، یکی از نیروهای بروک، افسر نیروی دریایی بریتانیا به نام چارلز وید در نبرد اولو آنتوپ هنگامی که در تعقیب شریف‌های مالایی در بالای رودخانه بود، کشته شد. متعاقباً،
مالایی در بالای رودخانه بود، کشته شد. متعاقباً، نیروهای مالایی تحت امر بروک به سرپرستی داتو پاتینگی علی و آقای استوارد، توسط قوای اسکرانگ ایبان در نبرد کرانگان پریس در منطقه باتانگ اسکرانگ، به‌طور کامل شکست خوردند. در سال ۱۸۴۹ در نبرد بتینگ مارو، گروهی از قایق‌های دایاک در حال بازگشت از یک اقامت کوتاه مدت از طریق رود راجان بودند، متوجه یک کشتی جنگی بروک به نام "نمسیس" شدند. آنها بر آب‌تل بتینگ مارو پهلو گرفتند و به سمت روستاهای خود عقب‌نشینی کردند، وفق اینکه دو قایق دایاک به منظور انحراف توجه دشمن به سوی
دو قایق دایاک به منظور انحراف توجه دشمن به سوی کشتی "نمسیس" رفته و با او درگیر شدند و بعد از تبادل چند تیراندازی، به سلامت عقب‌نشینی کردند. روز بعد، دایاک برای نیروی پیگرد بروک کمین کرده و قبل از بازگشت، دو نفر از خدمه ایبانی بروک را کشتند. لایانگ، داماد ریبائو «لنتاپ» به عنوان اولین فرد ایبان شناخته شده است که یک شخص سفیدپوست، به نام آقای آلن لی «تی متی روگی»، (که بیهوده کشته شد) را در سال ۱۸۵۳ در نبرد لینتانگ باتانگ، به قتل رسانده است که این امر بر فراز قلعه اسکرانگ که توسط بروک در سال ۱۸۵۰ ساخته شده بود
اسکرانگ که توسط بروک در سال ۱۸۵۰ ساخته شده بود اتفاق افتاد. حکومت بروک سه حرکت متوالی تنبیهی را به منظور تسخیر قلعه نظامی که به عنوان کوه سادوک معروف بود، علیه لیبائو رنتاپ راه اندازی کرد. در مجموع، حکومت بروک ۵۲ اقدام تنبیهی را علیه ایبان انجام داد که یکی از آنها علیه کایان بود. رنجرهای ساراواک که بیشتر آنها از دایاک بودند، در شورش ضد کمونیست در دوره وضعیت اضطراری مالایا، بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ شرکت کردند. رنجرهای ساراواک به منظور جنگیدن در جریان شورش برونئی در سال ۱۹۶۲، توسط بریتانیا اعزام شدند.
پریت () یک برند تولیدکننده چسب، چسب نواری، گیره برچسبی است که توسط هنکل طراحی و عرضه می‌شود. پریت اولین چسب غلتکی جهان را اختراع کرد که به عنوان پریت استیک نیز شناخته می شود، که یک چسب جامد در یک محفظه قابل چرخش است.
چسب حرارتی () (به اختصار HMA)، که به عنوان چسب داغ نیز شناخته می‌شود، نوعی چسب گرمانرم است که معمولاً به عنوان میله‌های استوانه ای جامد با قطرهای مختلف طراحی شده است و برای استفاده همراه تفنگ چسب گرم فروخته می‌شود. این تفنگ از یک المنت حرارتی مداوم برای ذوب چسب پلاستیکی استفاده می‌کند که کاربر آن را با مکانیزم مکانیکی ماشه روی تفنگ یا با فشار مستقیم انگشت از طریق تفنگ فشار می‌دهد. چسب فشرده شده از نازل گرم شده در ابتدا به اندازه کافی داغ است تا پوست را بسوزاند و حتی ایجاد تاول کند. این چسب در زمان گرم شدن
و حتی ایجاد تاول کند. این چسب در زمان گرم شدن چسبناک است و در عرض چند ثانیه تا یک دقیقه جامد می‌شود. چسب‌های حرارتی را می‌توان با غوطه‌ور کردن یا اسپری کردن نیز اعمال کرد و در بین علاقه‌مندان و صنعتگران هم برای چسباندن و هم به عنوان جایگزین ارزان‌قیمت برای ریخته‌گری رزین محبوب هستند.
در ریاضیات و مهندسی الکترونیک کد باینری گلی (به انگلیسی: Binary Golay Code) نوعی از کد تصحیح خطای خطی است که در ارتباطات دیجیتال استفاده می‌شود. کد باینری گلی به همراه کد گلی سه‌تایی ارتباط عمیق و جالبی با نظریه گروه های پراکنده محدود در ریاضیات دارد . این نوع از کدها به افتخار مارسل. جی. ای. گلی نامگذاری شد که مقاله 1949 او در معرفی این نوع کدها توسط الوین برلیکمپ "بهترین صفحه منتشر شده واحد" در نظریه کدنویسی نامیده شده است. دو نوع کد باینری گلی مرتبط به هم وجود دارد. کد باینری گلی تعمیم یافته یا G24 (گاهی
وجود دارد. کد باینری گلی تعمیم یافته یا G24 (گاهی اوقات در نظریه گروه محدود "کد گلی" نامیده می‌شود) 12 بیت از داده رو به یک کلمه‌ی 24 بیتی رمز گذاری می‌کند به گونه‌ای که هر خطای 3 بیتی را می توان تصحیح کرد یا هر خطای 7 بیتی را می توان تشخیص داد. نوع دیگر کد،‌ کد باینری باینری گلی کامل است، به مختصر :‌ G23، طول کلمات کد آن 23 و محتوای آن از کد گلی تعمیم یافته، با پاک کردن یک موقعیت مختصات به دست می‌آید (متقابلا، کد باینری گلی تعمیم یافته از کد گلی کامل، با اضافه کردن بیت توازن به دست می‌آید). در نشانه گذاری
کردن بیت توازن به دست می‌آید). در نشانه گذاری استاندارد کدنویسی،‌ کدها دارای مولفه های [8, 12, 24] و [7, 12, 23] هستند که به ترتیب مربوط به طول کلمات کد ، بعد کد و حداقل فاصله‌ی همینگ بین دو کلمه‌ی کد هستند. تعریف ریاضی. در اصطلاح ریاضی کد باینری گلی افزوده (به انگلیسی: G24) از یک زیرفضای خطی 12 بعدی به نام W از فضای formula_1=V از کلمات 24 بیتی تشکیل می‌شود به گونه ای که هر دو عنصر متمایزی از W در حداقل 8 مختصات تفاوت دارند. W کدی خطی نامیده می‌شود زیرا یک فضای برداری است. در کل W شامل 4096=formula_2 عنصر
فضای برداری است. در کل W شامل 4096=formula_2 عنصر می‌باشد.
چسب غلتکی () یا چسب ماتیکی چسب‌های جامد و سختی هستند که در لوله‌های چرخشی یا فشاری قرار دارند. کاربران می‌توانند با نگه داشتن تیوب بازشده چسب، بدون اینکه انگشتان خود را کثیف کنند چسب را به سطح مورد نظر آغشته کنند. کاربرد. بیشتر چسب‌های غلتکی برای چسباندن کاغذ و کاغذ چاپ به هم طراحی شده‌اند و به اندازه برخی از انواع پایه-مایع قوی نیستند. آنها را می‌توان برای صنایع دستی و طراحی، استفاده در دفتر کار و در مدرسه استفاده کرد. انواع مختلف چسب غلتکی وجود دارد: دائمی، قابل شستشو، بدون اسید، غیر سمی، بدون حلال، و رنگ
قابل شستشو، بدون اسید، غیر سمی، بدون حلال، و رنگ شده (به عنوان مثال برای دیدن محل استفاده از چسب). اندازه‌ها. چسب‌های غلتکی در اندازه‌های مختلفی عرضه می‌شوند که رایج‌ترین آنها ۸ گرم، ۲۲ گرم، ۲۵ گرم، ۳۶ گرم و ۴۳ گرم است. مواد تشکیل دهنده. مواد شناخته شده استفاده شده چسب غلتکی، پلی‌وینیل‌الکل (PVA) یا پلی‌وینیل‌پیرولیدون (PVP) می‌باشد.
کالج هوانوردی چینی-فرانسوی دانشگاه بیهانگ ، دانشگاه هوانوردی چینی-فرانسوی ( &lt;/link&gt; ) ، یک مؤسسه آموزشی تعاونی خارجی چینی است که به طور مشترک توسط دانشگاه بیهنگ و دانشگاه ملی هوانوردی مدنی در فرانسه در هانگژو سازماندهی شده است و دارای وضعیت شخصیت حقوقی نیست. این مدرسه در خیابان Shuanghongqiao شماره 166، شهر Pingyao، منطقه Yuhang، شهر Hangzhou ، استان ژجیانگ واقع شده است. تاریخ. در 9 ژانویه 2018، با حضور مشترک شی جین پینگ ، رئیس جمهور وقت چین و مکرون ، رئیس جمهور فرانسه ، زو هویبین، رئیس دانشگاه
، رئیس جمهور فرانسه ، زو هویبین، رئیس دانشگاه هوانوردی و فضانوردی پکن، و 奥利维耶·尚苏 رئیس دانشگاه ملی هوانوردی مدنی فرانسه ( انگلیسی : ) در این مراسم شرکت کردند. مجمع مردمی سالن "یادداشت همکاری بین دانشگاه بیهنگ و دانشگاه ملی هوانوردی کشوری فرانسه" را امضا کرد. بر اساس تفاهم نامه همکاری در راه اندازی مدارس، دو مدرسه در نظر دارند تا از مزیت های طرفین در اداره مدارس استفاده کامل کنند و با حمایت دولت استان ژجیانگ و شرکت های چینی و فرانسوی، برای ایجاد مدرسه عالی همکاری کنند. -دانشگاه هوانوردی سطح، بین المللی و
همکاری کنند. -دانشگاه هوانوردی سطح، بین المللی و جدید. این مدرسه به عنوان یک موسسه آموزشی همکاری خارجی چینی با شخصیت حقوقی مستقل است که متخصصان برجسته در زمینه هوانوردی را پرورش می دهد. در 16 آوریل 2019، مراسم امضای همکاری بین دانشگاه بی هانگ، دولت مردمی استان ژجیانگ و دولت مردمی شهرداری هانگژو در مرکز کنفرانس بی هانگ روکسین برگزار شد. در آن زمان، او به عنوان معاون دبیر کمیته حزب استانی ژجیانگ و فرماندار یوان جیاجون ، معاون فرماندار Xingfu، معاون دبیر کمیته حزب شهرداری هانگژو و شهردار شو لییی، دبیر کل دولت
حزب شهرداری هانگژو و شهردار شو لییی، دبیر کل دولت استانی چن شین ، کمیته حزب بیهنگ خدمت کرد. وزیر کائو شومین ، رئیس‌جمهور شو هویبین ، معاون اجرایی رئیس‌جمهور فانگ جیان‌چنگ ، و معاون رئیس‌جمهور ژانگ گوانگ و دیگران در مراسم امضای قرارداد حضور داشتند. مراسم امضای قرارداد توسط خو هویبین برگزار شد. در مراسم امضای قرارداد، چن گنفانگ ، مدیر وقت اداره آموزش استان ژجیانگ، چن گوومی ، معاون شهردار هانگژو، و فانگ جیان چنگ، معاون اجرایی دانشگاه بی هانگ، "توافق نامه چارچوب همکاری برای ایجاد مشترک هواپیمایی چین و فرانسه"
همکاری برای ایجاد مشترک هواپیمایی چین و فرانسه" را امضا کردند. دانشگاه" به نمایندگی از همه طرف ها. در 19 سپتامبر 2019، خو هویبین، رئیس وقت دانشگاه بیهانگ، و اولیویه چانسو، رئیس دانشگاه ملی هوانوردی غیرنظامی فرانسه، "توافقنامه همکاری برای ساخت مشترک دانشگاه هوانوردی چین و فرانسه" را در مرکز کنفرانس بی هانگ روکسین امضا کردند. معاون رئیس جمهور هوانگ هایجون و معاون رئیس جمهور ژانگ گوانگ از دانشگاه بی هانگ، روسای دفتر تبادل و همکاری بین المللی، دفتر پذیرش و استخدام، دفتر همکاری داخلی و سایر بخش ها و همچنین خانم
دفتر همکاری داخلی و سایر بخش ها و همچنین خانم کرستی تان، مدیر برنامه های بین المللی دانشگاه ملی هواپیمایی کشوری فرانسه، در مراسم امضای قرارداد شرکت کرد. در 28 دسامبر 2019، پروژه دانشگاه هوانوردی چین-فرانسه سنگ بنا را در شهر Pingyao، منطقه Yuhang، Hangzhou گذاشت. ژو جیانگ یانگ ، عضو کمیته دائمی کمیته حزب استانی ژجیانگ و دبیر کمیته حزب شهرداری هانگژو، و ژو هویبین، رئیس دانشگاه بی هانگ، سخنرانی کردند. چنگ یوچونگ ، معاون وقت فرماندار استان ژجیانگ، کائو شومین، دبیر کمیته حزب دانشگاه بیهانگ، ژانگ ژونگجان ، معاون
کمیته حزب دانشگاه بیهانگ، ژانگ ژونگجان ، معاون دبیر کمیته حزب شهرداری هانگژو، چن گنفانگ، دبیر کمیته حزب و مدیر اداره آموزش استانی ، و دیگران در این رویداد مهم شرکت کردند. این پروژه در مجموع 1500 هکتار مساحت دارد که شامل 1000 هکتار برای عملیات مدرسه و 500 هکتار برای پارک علم و فناوری دانشگاه (پارک صنعتی) است که به طور مشترک توسط مدرسه و منطقه ساخته شده است. یک برنامه ریزی کلی، ساخت و ساز مرحله ای و اجرا». در 3 ژوئن 2020، دانشگاه بیهانگ و دانشگاه ملی هوانوردی غیرنظامی فرانسه "توافق نامه تکمیلی در مورد ساخت