payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیتا شوئن ، همچنین به عنوان نیتا-نو-شو شناخته می‌شود، یک شوئن، یا املاک زمینی بود که مربوط به دوره هی‌آن بود که در ولایت کوزوکه وجود داشت (امروزی استان گونما) از اواخر دوره هی‌آن تا دوره موروماچی وجود داشت.
ماتسودایرا نوبومیتسو ; در یک منبع به عنوان پسر ماتسودایرا چیکائوجی ذکر شده است. یک فئودال ژاپنی در اواسط دوره موروماچی تا دوره سنگوکو بود که در ولایت میکاوا ارباب بود. او سومین رهبر خاندان ماتسودایرا و بنیانگذار خاندان ایواتسوماتسودایرا بود.
آسمان حمایت‌گر () رمانی است نوشته پل بولز نویسنده و آهنگساز آمریکایی که در سال ۱۹۴۹ منتشر شد. درونمایه این رمان از خودبیگانگی و بحران وجودی است.
آشیان ننگ () رمانی از اسماعیل کاداره نویسنده آلبانیایی است که در سال ۱۹۷۸ منتشر شد.
کریستین گودگاست (زاده ۹ فوریه ۱۹۷۰) نویسنده و کارگردان آمریکایی است.
این فهرستی از مقالاتی است که دربارهٔ شعر به یک زبان یا تولیدشده توسط یک ملت واحد است. زبان‌های جهان دارای حجم وسیعی از شعر هستند که توسط چندین ملت (انگلیسی، فرانکوفونی، آمریکای لاتین، اروپای آلمانی‌زبان) ارائه شده‌اند، درحالی‌که برای زبان‌های کوچک‌تر، مجموعه شعر در یک زبان خاص، ملت یا قوم مرتبط با آن زبان، با شعر ملی یکسان خواهد بود.
توکوگاوا آکیتاکه ; – ) سیاستمدار اهل شوگون‌سالاری توکوگاوا بود. برادر کوچکتر شوگون پانزدهم توکوگاوا یوشینوبو بود. بررسی اجمالی. آکیتاکه در سال ۱۸۵۳ به عنوان هجدهمین پسر توکوگاوا ناریاکی (یوشیاتسو و یوشینوبو برادران ناتنی او بودند) در اقامتگاه داخلی قلمرو میتو در کوماگومه، ادو متولد شد. نام دوران کودکی او یوهاچیمارو بود و در شش ماهگی به میتو نقل مکان کرد و در آنجا به همراه خواهر و برادرانش در زادگاهش تحصیل کرد. در سال ۱۸۶۴، برادر بزرگترش ماتسودایرا آکینوبو، که در معبد هونکوکوجی در کیوتو به عنوان نگهبان کاخ
که در معبد هونکوکوجی در کیوتو به عنوان نگهبان کاخ امپراتوری مستقر بود، بر اثر بیماری درگذشت، بنابراین او برای به عهده گرفتن این نقش به توکیو رفت و در سال ۱۸۶۶، هنگامی که برادرش یوشینوبو به عنوان پانزدهمین شوگون انتخاب شد، او به عنوان نماینده او به نمایشگاه جهانی (۱۸۶۷) در پاریس اعزام شد. پس از نمایشگاه، او برای ادامه تحصیل در فرانسه ماند، اما در آن زمان شوگون‌سالاری فروپاشید و توکوگاوا یوشی‌آتسو از قلمرو میتو بر اثر بیماری درگذشت، بنابراین او مجبور شد به ژاپن بازگردد و ارباب قلمرو میتو شود. در سال ۱۸۷۶، او
بازگردد و ارباب قلمرو میتو شود. در سال ۱۸۷۶، او به عنوان کارمند رسمی نمایشگاه آمریکا به ایالات متحده سفر کرد و سپس برای دوره دوم تحصیل به فرانسه رفت. در سال ۱۸۸۲، او یک مزرعه در اونو (اونو امروزی، شهر تاکاهاگی) در شمال استان ایباراکی اداره می‌کرد. در سال ۱۹۸۴، او عمارتی در توجو، ماتسودو، به عنوان خانه سالمندان ساخت، جایی که وقت خود را با عکاسی و شکار به همراه برادرش توکوگاوا یوشینوبو و دیگران که به ملاقاتش می‌آمدند، می‌گذراند.
جولیا می کارسون (زاده ۸ ژوئیه ۱۹۳۸– درگذشت ۱۵ دسامبر ۲۰۰۷) یک سیاستمدار آمریکایی بود که از سال ۱۹۹۷ تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۷ به عنوان عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده از خدمت کرد. کارسون اولین زن و اولین آمریکایی آفریقایی‌تبار بود که نماینده ایندیاناپولیس در کنگره آمریکا بود. او همچنین دومین زن آمریکایی آفریقایی‌تبار بود که از ایالت ایندیانا برای حضور در کنگره انتخاب شد. نوه‌اش آندره کارسون پس از مرگ او به کرسی نشست. کارسون در لوئیزویل، کنتاکی به دنیا آمد. او پس از فارغ‌التحصیلی ازدواج کرد و صاحب دو فرزند به
پس از فارغ‌التحصیلی ازدواج کرد و صاحب دو فرزند به نام‌های سام و تونیا شد، اما در حالی که بچه‌ها هنوز جوان بودند طلاق گرفت.
کبوتر زمینی نورفک گونه‌ای از پرندگان خانواده کبوتران یا کبوتر بود. این گونه بومی جزیره نورفک بود، اما به دلیل شکارچیان معرفی‌شده منقرض شد و طی چندین دهه پس از استقرار اروپاییان در پایان سدهٔ ۱۸ ناپدید شد.
قمری زمینی برنزه گونه‌ای از پرندگان خانواده کبوتران (Columbidae) است. در گینه نو، مجمع الجزایر بیسمارک و جزایر سلیمان یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های جلگه‌ای نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری و جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری دارای ارتفاع تا ۱۲۵۰ متر است.
اتنوپوتیک یا قوم‌شناسی شعر روشی برای ضبط نسخه‌های متنی شعر شفاهی یا اجراهای روایی (یعنی افسانه‌های کلامی) است که از میان خطوط، ابیات و مصراع‌های شاعرانه (به‌جای متون منثور) استفاده می‌کند تا عناصر اجرای شاعرانه را به‌تصویر بکشد؛ در غیر این صورت در نوشتار عادی گم می‌شوند. هدف هر متن اتنوپوتیک نشان دادن این است که چگونه تکنیک‌های اجراهای شفاهی منحصربه‌فرد، ارزش زیبایی‌شناختی اجراهایشان را در زمینه‌های فرهنگی خاص آن فرهنگ افزایش می‌دهد. مشارکت‌کنندگان عمده در نظریه اتنوپوتیک عبارتند از جروم روتنبرگ، دنیس تدلاک
اتنوپوتیک عبارتند از جروم روتنبرگ، دنیس تدلاک و دل هایمز. اتنوپوتیک زیرشاخه‌ای از قوم‌شناسی، مردم‌شناسی، فولکلورشناسی، سبک‌شناسی، زبان‌شناسی، ادبیات و مطالعات ترجمه در نظر گرفته می‌شود. لزوم اتنوپوتیک: روتنبرگ. جروم روتنبرگ در دهه ۱۹۶۰ واژه اتنوپوتیک را ابداع کرد. به گفته کاترین اس. کوئیک، روتنبرگ تشخیص داده بود که «اکثر ترجمه‌های سنت‌های شفاهی بومیان آمریکا… نتوانست قدرت و زیبایی اجراهای شفاهی را در نوشتار به تصویر بکشد، به‌ویژه زمانی که «سبک‌های شعری غربی» بر این متون نوشتاری تحمیل شدند (۱۹۹۹، ۹۶). تأثیر
بر این متون نوشتاری تحمیل شدند (۱۹۹۹، ۹۶). تأثیر روتنبرگ باعث افزایش آگاهی عمومی نسبت به روایت‌های غنی و سنت‌های شعری فرهنگ‌ها در سراسر جهان شده است. نظریه اتنوپوتیک: تدلاک و هایمز. توسعه اتنوپوتیک به‌عنوان یک زیرشاخه مطالعاتی جداگانه، عمدتاً از اواسط قرن بیستم توسط انسان‌شناسان و زبان‌شناسانی مانند دنیس تدلاک و دل هایمز آغاز شد. هم تدلاک و هم هایمز از تحلیل اتنوپوتیک برای بازگشت عدالت به غنای هنری هنر کلامی بومیان آمریکا استفاده کردند، و درحالی‌که در برخی جزئیات تحلیلی اختلاف نظر دارند، در مورد مسائل و
جزئیات تحلیلی اختلاف نظر دارند، در مورد مسائل و اهداف اساسی اتنوپوتیک اتفاق نظر دارند. دنیس تدلاک. دنیس تدلاک استدلال می‌کند که نه تنها مکث‌ها در اجراهای شفاهی نشان می‌دهد که در کجای متون نوشتاری باید گسست خط‌های شاعرانه اتفاق بیفتد، که او آن را با موسیقی متن مقایسه می‌کند، بلکه کلمات روی صفحه باید طوری قالب‌بندی شوند که کیفیت‌های ظریف‌تر را منعکس کنند. تدلاک دیدگاه خود در مورد استفاده گفتار در اجراهای شفاهی را این‌گونه توضیح می‌دهد:یک متن از یک قومیت، نه تنها کلمات را در نظر می‌گیرد، بلکه سکوت‌ها، تغییرات
کلمات را در نظر می‌گیرد، بلکه سکوت‌ها، تغییرات بلندی و لحن صدا، تولید جلوه‌های صوتی، و استفاده از ژست‌ها را در نظر می‌گیرد… اتنوپوتیک به سمت خلاقیت اجرا بازمی‌ماند و برای ویژگی‌هایی که ممکن است کمیاب، منحصر به یک هنرمند یا مناسبتی باشد ارزش قائل است.به عبارت دیگر، تدلاک استدلال می‌کند که با بازنمایی بصری ویژگی‌های اجرای شفاهی در متون نوشتاری، روش‌های اتنوپوتیک کیفیت‌های زیبایی‌شناختی اجرا را با دقت بیشتری نسبت به متن با قالب‌بندی یکنواخت در پاراگراف‌های منثور منتقل می‌کنند. خود تدلاک اتنوپوتیک را این‌گونه
منتقل می‌کنند. خود تدلاک اتنوپوتیک را این‌گونه تعریف می‌کند: «شعری غیرمتمرکز، تلاشی برای شنیدن و خواندن اشعار دور دیگران، خارج از سنت [شعری] غربی که اکنون می‌شناسیم.» دل هایمز. دل هایمز معتقد است که حتی متون دیکته‌شده قبلی نیز الگوهای ساختاری قابل توجهی از تکرار شاعرانه را حفظ می‌کنند؛ که داستان‌نویسان «دلیل آن» هستند، و در اجرای شفاهی خود از مکث استفاده می‌کنند (۱۹۹۹، ۹۷–۹۸). نظریه‌های اتنوپوتیک هایمز بر تکرارها در دستور زبان و نحو متون رونویسی و ترجمه‌شده متمرکز هستند، که او پیشنهاد می‌کند هنوز قابل
متمرکز هستند، که او پیشنهاد می‌کند هنوز قابل تحلیل و ترجمه هستند. برای مثال، بر اساس گفته‌های بار تولکن، فولکلورشناس، زیبایی و قدرت شاعرانه متون بومیان آمریکا مانند «افسانه خورشید» احیا شده است «زیرا یک فولکلور و زبان‌شناس متعهد مردم‌شناسی، دل هیمز، بخش زیادی از زندگی خود را وقف احیای یک متن نوشتاری خشک کرده است…هنگامی که هایمز «اسطوره خورشید» را دوباره ترجمه کرد، ابزارهای شاعرانه و سبکی را که در اجرای ضبط شده اصلی استفاده شده بود، اما در ترجمه قبلی این اسطوره توسط فرانتس بواس گم شده بود را بازیابی
این اسطوره توسط فرانتس بواس گم شده بود را بازیابی کرد.اتنوپوتیک هایمز حول مفهومی از روایت‌ها می‌چرخد که اساساً بر حسب الگوهای رسمی و زیبایی‌شناختی - «شاعرانه» - سازماندهی می‌شوند، نه از نظر محتوا یا الگوهای موضوعی؛ بنابراین، روایت باید به‌عنوان شکلی از کنش، عملکرد در نظر گرفته شود، و معانی‌ای که تولید می‌کند، تأثیرات عملکرد است. روایات از این منظر، در سطرها و در گروه‌های خطی (آیه‌ها، مصراع‌ها) سازمان‌دهی می‌شوند و سازمان‌دهی خطوط در روایت‌ها نوعی الگوسازی ضمنی است که جلوه‌ای روایی ایجاد می‌کند… به عبارت
ضمنی است که جلوه‌ای روایی ایجاد می‌کند… به عبارت دیگر، محتوا اثری از سازمان‌دهی رسمی یک روایت است: آنچه قرار است گفته شود از نحوه بیان آن پدیدار می‌شود. (بلومارت ۲۰۰۷، ۲۱۶)همچنین، درک زبان مادری نقالان شفاهی برای ترجمه دقیق و قومی شاعرانه کلمات آن‌ها به متون نوشتاری ضروری است. برای مثال، بار تولکن توضیح می‌دهد که «دانش هایمز از زبان‌های چینوکانی موجود» به او کمک کرد تا «به ابزارهای سبکی توجه کند، که کنش‌ها و مضامین خاص و حتی سبک‌های اجرا را برجسته می‌کردند و صحنه‌ها را در کانون توجه قرار می‌دادند» (۲۰۰۳،
و صحنه‌ها را در کانون توجه قرار می‌دادند» (۲۰۰۳، ۱۲۲). به عبارت دیگر، هایمز بدون دانش از زبان مادری نقالان شفاهی نمی‌توانست ترجمه اتنوپوتیک خود از «افسانه خورشید» را در چارچوب فرهنگی خاص بومیان آمریکا قرار دهد. اتنوپوتیک: حرکت زیبایی‌شناختی یا رشته دانشگاهی؟. می‌توان گفت که نویسندگان و شاعران مختلف دیگری به‌عنوان یک جنبش زیباشناختی در حوزه اتنوپوتیک سهیم بوده‌اند. برای مثال، تریستان تزارا نقاشی‌خط ایجاد کرد و ویلیام برایت با قبیله کاروک برای حفظ زبان مادری آن‌ها کار کرد. با این حال، قوم‌شناسی در حوزه‌های
آن‌ها کار کرد. با این حال، قوم‌شناسی در حوزه‌های زبان‌شناسی، فولکلوریسم و مردم‌شناسی به روشی خاص برای تحلیل ویژگی‌های زبانی و ساختارهای نحوی ادبیات شفاهی (مانند شعر، اسطوره‌ها، روایات، داستان‌های عامیانه، سخنرانی‌های آیینی و غیره) اشاره دارد؛ که به الگوهای شعری در گفتار توجه دارند؛ بنابراین، در مجموع، روش‌ها و نظریه‌های اتنوپوتیک تلاش می‌کنند تا عناصر زیبایی‌شناختی منحصربه‌فرد شعر شفاهی و سنت‌های اجرای روایی فرهنگ‌های فردی، یا آنچه را که فولکلوریست‌ها آن را فرهنگ کلامی خود می‌خوانند، در صفحه نوشتاری
آن را فرهنگ کلامی خود می‌خوانند، در صفحه نوشتاری به‌تصویر بکشند. استیو ریس تلاش کرده است تصور کند که چگونه فولکلورنویسانی مانند دنیس تدلاک یا الیزابت فاین، اگر به یک گردهمایی اجتماعی قرن هشتم پیش از میلاد در ایونیا منتقل شوند، جایی که هومر در حال اجرای نسخه‌ای از "ادیسه" بود، آن اجرای شفاهی را به‌شکل متنی بازنویسی می‌کند. این تمرین کاملاً فرضی نیست: "ادیسه" هومر به هر حال در مقطعی از تاریخ نوشته شده است. در غیر این صورت زنده نمی‌ماند.
نل یاغی () با نام قبلی افسانه نل یاغی () یک مجموعه تلویزیونی ماجراجویی فانتزی-تاریخی بریتانیایی است که توسط سالی وین رایت نوشته شده است. این سریال که توسط لوک‌اوت پوینت برای دیزنی پلاس تولید شده است، در ۲۹ مارس ۲۰۲۴ به نمایش درآمد. خلاصه داستان. نل جکسون که متهم به قتل است، در انگلستان قرن هجدهم به مخوف‌ترین راهزن جاده‌ای کشور تبدیل می‌شود. با کمک یک روح جادویی به نام بیلی بلایند، نل متوجه می‌شود که سرنوشت او بزرگتر از آن چیزی است که تاکنون تصور می‌کرد.
قمری زمینی تانا ، که همچنین به عنوان قمری فورستر تانا شناخته می‌شود، یک گونه کبوتر منقرض‌شده است. وابستگی طبقه‌بندی آن نامشخص است، اما در نخستین بحث علمی آن توسط یوهان گئورگ واگلر در سال ۱۸۲۹، آن را در سردهٔ Gallicolumba (که شامل کبوترهای زمینی و خونین‌دل می‌شود) طبقه‌بندی کرد. نزدیک‌ترین خویشاوند آن احتمالاً قمری زمینی سانتا کروز است. این گونه بومی جزیره تانا در اقیانوس آرام، وانواتو (در گذشته در هبریدز نو) بود. فورستر یک نام بومی mahk را ثبت می‌کند که تقریباً به‌طور قطع از زبان کوامرا است.
قمری زمینی سانتا کروز یک گونه پرنده از خانواده کبوتران است که در جزایر سلیمان جنوبی و وانواتو یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگلهای جلگه‌ای نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است. از دست دادن زیستگاه آن را تهدید می‌کند.
ویجایالاکشمی رامانان (زادهٔ ۲۷ فوریه ۱۹۲۴- درگذشت ۱۸ اکتبر ۲۰۲۰) یک پزشک هندی و افسر ارتش بود. او اولین زنی بود که به عنوان افسر نیروی هوایی هند منصوب شد و به عنوان جراح در چندین بیمارستان نظامی در هند خدمت کرد. او در سال ۱۹۷۷ مدال ویشست سوا ارتش را دریافت کرد و در سال ۱۹۷۹ با درجه سرهنگ دوم نیروی‌هوایی (wing commander) بازنشسته شد. اوایل زندگی. رامانان در ۲۷ فوریه ۱۹۲۴ در شهر مدرس که امروزه با نام چنای شناخته می‌شود به دنیا آمد. پدرش تی. دی. نارایانا آیر نام داشت و یک کهنه‌سرباز جنگ جهانی اول و یک مقام
نام داشت و یک کهنه‌سرباز جنگ جهانی اول و یک مقام ارشد بهداشت عمومی در شهر مدرس بود. او به عنوان یک پزشک آموزش دید و مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی خود را پس از پیوستن به کالج پزشکی شهر مدرس در سال ۱۹۴۳ به دست آورد. او در دوران دانشجویی برنده مدال یادبود بالفور برای پزشکی و جایزه جراحی از دانشگاه مدرس شده بود. او پس از دریافت مدرک دکترای زنان و زایمان و قبل از پیوستن به ارتش هند به عنوان جراح در مدرس مشغول به کار شد. حرفه. رامانان در سال ۱۹۵۵ تحت یک دوره کمیسیون خدمات کوتاه مدت به ارتش پزشکان هند پیوست. او سپس
خدمات کوتاه مدت به ارتش پزشکان هند پیوست. او سپس به نیروی هوایی هند اعزام شد و در سال ۱۹۷۱ به عنوان اولین افسر زن آن شاخهٔ نظامی فعالیت خود را آغاز کرد. او علاوه بر کار به عنوان متخصص زنان در بیمارستان‌های نظامی در هند، در طول جنگ‌های سال‌های ۱۹۶۲، ۱۹۶۶ و ۱۹۷۱، مراقبت‌های پزشکی را نیز به سربازان ارائه می‌کرد. در سال ۱۹۶۸، او متخصص زنان و زایمان در بیمارستان نیروی هوایی در بنگلور، ایالت کرناتکه شد و تلاش‌های خود را برای تشویق به رعایت طرح تنظیم خانواده در بخش خدمات رهبری می‌کرد. رامانان در ۲۰ مارس ۱۹۵۳
بخش خدمات رهبری می‌کرد. رامانان در ۲۰ مارس ۱۹۵۳ ستوان پرواز و در ۲۲ اوت ۱۹۷۲ فرمانده جناح شد. او در بیمارستان‌های نیروهای مسلح در جلالهلی، کانپور، سکندرآباد و بنگلور خدمت کرد. او همچنین در این مدت به تدریس مباحث زنان و زایمان برای افسران پرستاری پرداخت. رامانان در سال ۱۹۷۹ به عنوان فرمانده جناح بازنشسته شد. او دریافت کننده مدال ویشست سوا بود که به اعضای نیروهای مسلح هند به دلیل «خدمات ممتاز با درجه عالی» اعطا می‌شد و در ۲۶ ژانویه ۱۹۷۷ توسط رئیس‌جمهور وقت هند، نیلم سانجیوا ردی به دلیل خدمات درمانی‌اش به
هند، نیلم سانجیوا ردی به دلیل خدمات درمانی‌اش به زنان و کودکان وابسته به نیروهای مسلح هند، این نشان به او اعطا شد. رامانان اولین افسر زن بود که در نیروی هوایی هند مأموریت عملیاتی دریافت می‌کرد. او قبل از بازنشستگی به مدت ۲۴ سال در نیروی هوایی هند خدمت کرد. رامانان در مورد تجربیات خود به عنوان اولین افسر زن در نیروی هوایی هند گفت: از آنجایی که نیروی هوایی هند در زمان پیوستنش لباسی برای زنان نداشت، گفته می‌شود که او "ساری" و بلوز را با رنگ‌های نیروی هوایی به صورت سفارشی برای خود می‌دوخت که سپس به یک لباس
به صورت سفارشی برای خود می‌دوخت که سپس به یک لباس استاندارد برای افسران زن در هند تبدیل شد. زندگی شخصی. رامانان همچنین به عنوان یک نوازنده کلاسیک موسیقی کارناتیک آموزش دیده بود و از سن ۱۵ سالگی در رادیو هند به عنوان یک هنرمند با درجه الف، مشغول فعالیت بود که از دهلی، لاکنو، سکوندراآباد و بنگلور کارهای او را می‌شنیدند. از او دو فرزندش با نام‌های سوکانیا و سوکومار به یادگار مانده است. همسرش، کی وی رامانان، نیز افسر نیروی هوایی بود. او در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۰ بر اثر کهولت سن در ۹۶ سالگی در خانه دخترش در بنگلور
اثر کهولت سن در ۹۶ سالگی در خانه دخترش در بنگلور درگذشت.
توکوگاوا هیروآکی (; – ) سامورایی اهل ژاپن در دوره ادو بود. او پنجمین پسر توکوگاوا مونه‌تاکه بود.
توکوگاوا ناریماسا (; – ) سامورایی در دوره ادو اهل ژاپن بود. او پس از توکوگاوا هیروآکی رهبر خاندان تایاسو توکوگاوا بود.
انتخابات ریاست‌جمهوری سنگال در ۲۴ مارس ۲۰۲۴ برگزار شد. رئیس‌جمهور فعلی مکی سال به دلیل محدودیت‌های دوره در قانون اساسی سنگال، واجد شرایط برای انتخاب دوره سوم نبود. انتخابات در ابتدا برای ۲۵ فوریه برنامه‌ریزی شده بود، اما با فرمان ریاست‌جمهوری در ۳ فوریه برای مدت نامعلومی، و سپس توسط مجلس ملی تا ۱۵ دسامبر به تعویق افتاد. با این حال، در ۱۵ فوریه، شورای قانون اساسی سنگال این تعویق را لغو کرد و دستور داد که انتخابات در اسرع وقت برگزار شود، و پس از آن که یک گفتگوی ملی در پایان فوریه برخلاف قانون اساسی تشخیص داده
ملی در پایان فوریه برخلاف قانون اساسی تشخیص داده شد، دولت تاریخ انتخابات جدیدی را برای ۲۴ مارس تعیین کرد. بسیرو دیومای فای که به جای عثمان سونکو نامزد شد، با بیش از ۵۴درصد آرا به عنوان رئیس‌جمهور سنگال انتخاب شد، در حالی که آمادو با، نامزد ائتلاف حاکم متحد در امید (BBY) به‌طور مسالمت‌آمیز شکست را پذیرفت. پیروزی فایه بعداً توسط دادگاه عالی سنگال تأیید شد.
توکوگاوا ناری‌آتسو (; – ) سامورایی و سومین رهبر گوسانکیو یک شاخه از خاندان توکوگاوا اهل ژاپن بود.
پیتر آبیمبولا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است. او در پست هافبک برای برومزگرو اسپورتینگ به صورت قرضی از نورث‌همپتون تاون بازی می‌کند.
بسیرو دیومای فای () (زاده ۲۵ مارس ۱۹۸۰)، که با نام دیومای نیز شناخته می‌شود، یک سیاستمدار سنگالی و بازرس مالیاتی سابق است که رئیس‌جمهور منتخب سنگال شد. او دبیرکل حزب PASTEF است و در انتخابات ریاست‌جمهوری سنگال (۲۰۲۴) به جای نامزد رد صلاحیت شده عثمان سونکو برنده شد.
فینلای ماسون آدامز () بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست مدافع برای باشگاه ملکشام تاون در لیگ جنوبی بازی می‌کند.
توکوگاوا تاکاچیو (; – ) سامورایی اهل ژاپن پس از توکوگاوا یوشی‌یوری رهبر خاندان تایاسو توکوگاوا بود.
توکوگاوا ساتوتاکا (; – ) سامورایی، و سیاستمدار اهل ژاپن بود. او برادر توکوگاوا ایه‌ساتو بود.
ساتوناری توکوگاوا ; – رهبر شاخه‌ای از خاندان توکوگاوا به نام خاندان تایاسو توکوگاوا، مهندس اهل ژاپن بود.
توکوگاوا هاروتوشی ; – ) دایمیو، سیاستمدار در دوره ادو اهل ژاپن بود که بر قلمرو میتو حکمرانی می‌کرد. او پدر توکوگاوا ناری‌آکی ارباب قلمرو میتو از همسر غیر اصلی‌اش ایسو-این بود.
کونییوکی توکوگاوا (; – ) سیاستمدار و سیزدهمین رهبر خاندان میتو توکوگاوا اهل ژاپن بود.
مونه‌یوشی توکوگاوا (; – ) فرد نظامی، کنت (عنوان) در نیروی زمینی امپراتوری ژاپن اهل ژاپن بود. او از خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا بود.
یوشیتوشی توکوگاوا (; – ) سپهبد در نیروی زمینی امپراتوری ژاپن و یک خلبان در هوانوردی نظامی اهل ژاپن بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان خورشید فروزان شده است.
نمایشنامه غیرصحنه‌ای () نمایشنامهای است که قرار نیست روی صحنه اجرا شود، بلکه توسط یک خواننده یا گاهی با صدای بلند در یک گروه بزرگ خوانده می‌شود. تقابل بین نمایشنامه غیرصحنه‌ای و نمایشنامه کلاسیک «صحنه‌ای» به اواخر قرن هجدهم برمی‌گردد. مورخ ادبی هنری آ. بیرز نمایشنامه غیرصحنه‌ای را «یک محصول کاملاً مشروع از هنر ادبی» می‌داند. تعریف. "نمایشنامه غیرصحنه‌ای" نمایشنامه‌ای است که عمدتاً برای خواندن خلق می‌شود تا اجرا. نمایشنامه‌های غیرصحنه‌ای در ژانری از نوشتار نمایشی بدون توجه به تکنیک صحنه تعریف می‌شوند.
نمایشی بدون توجه به تکنیک صحنه تعریف می‌شوند. صحنه‌پذیری تنها یک جنبه از نمایشنامه غیرصحنه‌ای است: از نظر تاریخی، نمایشنامه‌نویسان ممکن است برای اجتناب از سانسور آثار خود، ژانر نمایشنامه‌نویسی دراماتیک را انتخاب کنند، مثلاً در مورد تراژدی‌های سیاسی. نمایشنامه غیرصحنه‌ای همچنین به‌عنوان شیوه ای از نوشتن نمایشی برای کسانی که به صحنه بازی دسترسی ندارند استفاده شده است، و در این زمینه ارتباط تنگاتنگی با نوشته‌های اولیه زنان مدرن پیدا کرده است. نمایشنامه غیرصحنه‌ای به‌صورت دست‌نوشته منتشر می‌شدند، از جمله
به‌صورت دست‌نوشته منتشر می‌شدند، از جمله شخصیت‌ها و کارگردانی‌های دقیق صحنه، که به خوانندگان اجازه می‌داد متن را طوری تصور کنند که گویی در حال اجرا است. این امر «آمیختگی تنگاتنگی غیرمعمولی بین کتاب و خواننده ایجاد کرد، زیرا در تلاش برای تحریک تخیل تئاتری است.» نمایشنامه‌نویسان به‌دلیل این‌که مخاطب خود را انتخاب کرده‌اند، نگران تحت‌تأثیر قرار دادن مخاطب نبودند؛ بنابراین، آن را به‌عنوان یک سبک نوشتاری آزاد تلقی می‌کردند. مارتا استرازنیکی این فرم را به‌عنوان «بخشی از یک ماتریس فرهنگی بزرگ‌تر توصیف می‌کند که
«بخشی از یک ماتریس فرهنگی بزرگ‌تر توصیف می‌کند که در آن فضاهای بسته، ممیزی‌های انتخابی و مخالفت‌های سیاسی همسو می‌شوند». چاپ، عامل حیاتی پشت نمایشنامه‌های غیرصحنه‌ای است: «نمایشنامه‌ای که برای اجرا در نظر گرفته نشده است، با این وجود می‌تواند از طریق این رسانه [کتاب] در نمایشنامه‌خوانی خصوصی و حوزه عمومی شنیده شود». تاریخچه. گفت‌وگوهای فلسفی نویسندگان یونان و روم باستان مانند افلاطون (به مکالمات سقراط مراجعه کنید) به شکل مکالمات بین «شخصیت‌ها» نوشته شده است و از این نظر شبیه نمایشنامه غیرصحنه‌ای است که
است و از این نظر شبیه نمایشنامه غیرصحنه‌ای است که بسیاری از آن‌ها کنش کمی دارند اما اغلب از نظر بلاغت فلسفی غنی هستند. بسیاری استدلال کرده‌اند که تراژدی‌های سنکای جوان از کارل ویلهلم فریدریش شلگل در قرن اول پس از میلاد به‌جای اجرا، برای مهمانی‌های کوچک نوشته شده است. اگرچه این نظریه در تاریخ تئاتر فراگیر شده است، اما هیچ مدرکی وجود ندارد که این ادعا را تأیید کند که نمایشنامه‌های سنکا قرار بود در گردهمایی‌های کوچک ثروتمندان خوانده شوند. ممکن است امپراتور نرون، شاگرد سنکا در برخی از آن‌ها اجرا داشته باشد.
شاگرد سنکا در برخی از آن‌ها اجرا داشته باشد. برخی از درام‌های قرون وسطی از نوع نمایشنامه غیرصحنه‌ای بودند، مانند درام "هروسویتا" گاندرشایم و شعرهای مناظره‌ای به شکل شبه‌دراماتیک. زنان در نمایشنامه غیرصحنه‌ای. در اوایل دوره مدرن، نویسندگان زن که قادر به «بلند کردن صدای خود» در عموم نبودند، می‌توانستند با استفاده از قالب نمایشنامه غیرصحنه‌ای نظرات خود را عنوان کنند. این مجرای ارتباطی به یک زن این توانایی را می‌داد که «بدون افشای دیدگاه‌های خود در معرض عموم، در گفتمان سیاسی شرکت کند، زیرا خوانندگانش محدود
در گفتمان سیاسی شرکت کند، زیرا خوانندگانش محدود بودند. نوشته‌های زنان تحت‌تأثیر فشارها و اتفاقات اجتماعی بود. مارگارت لوکاس کاوندیش، نویسنده چهارده جلد کتاب، در دوران تبعیدش به کاوش نمایشنامه‌های غیرصحنه‌ای پرداخت و به‌دلیل علاقه‌اش به طبیعت فلسفی، به یکی از شناخته‌شده‌ترین نمایشنامه‌نویسان زن تبدیل شد. اگرچه زنان در ستم نسبی زندگی می‌کردند، اما در تلاش برای به‌رسمیت شناختن نوشته‌های خود با خطرات شرم و طرد عمومی مواجه می‌شدند. از دیگر زنان برجسته‌ای که در نوشتن نمایشنامه غیرصحنه‌ای نقش داشتند می‌توان به آن
نمایشنامه غیرصحنه‌ای نقش داشتند می‌توان به آن فینچ، جین لوملی و الیزابت کری اشاره کرد.
شب جهنمی مبارک فیلمی محصول سال ۱۹۹۱ و به کارگردانی برایان اوونز است. در این فیلم بازیگرانی همچون نیک گریگوری، درن مک‌گون، فرانک جان هیوز، سم راکول، یانز ورخووتس و جورجا فاکس ایفای نقش کرده‌اند.
باغبان یک فیلم کمدی اکشن فرانسوی محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی داوید شارون با بازی ژان-کلود ون دام، ناول مدنی، ژروم لو بنر و مایکل یون است. سرژ (مایکل یون) یک راز دولتی دارد. او، خانواده‌اش و باغبان لئو (ژان-کلود ون دام) در فهرست مرگ دولت ظاهر می‌شوند. آنها سعی می‌کنند برنامه‌ای برای زنده ماندن طراحی کنند. داستان. هر سال، نخست‌وزیر سازماندهی می‌کند تا افراد مختلفی را که تهدیدی برای منافع دولت محسوب می‌شوند، حذف کند. سرژ شوستر، یکی از مقامات ارشد با ریاست جمهوری، به‌طور غیرمنتظره‌ای درگیر نقشه‌ای شوم می‌شود که
به‌طور غیرمنتظره‌ای درگیر نقشه‌ای شوم می‌شود که او را به عنوان یک هدف مشخص می‌کند. در مواجهه با مرگ اجتناب ناپذیر و راز خطرناکی که خانواده‌اش را در معرض خطر قرار می‌دهد، سرژ، همسرش و فرزندانشان باید به یک نجات دهنده بعید اعتماد کنند: باغبان مرموز خودشان، لئو. ساخت. در اوایل سال ۲۰۲۴، دیوید شارون به‌طور رسمی توسعه این فیلم را اعلام کرد. این پروژه با نقش اصلی ژان کلود ون دام راه اندازی شد، که نشان دهنده دیدار مجدد با شارون پس از همکاری آنها در آخرین مزدور (۲۰۲۱) بود. فیلمبرداری در فرانسه و بلژیک انجام شد و
بود. فیلمبرداری در فرانسه و بلژیک انجام شد و در آوریل ۲۰۲۴ به پایان رسید. بعداً در همان سال، اعلام شد که بلو فاکس اینترتینمنت حقوق توزیع فیلم را در آمریکای شمالی به دست آورده است، در حالی که آمازون پرایم ویدئو حقوق توزیع را برای فرانسه و چندین کشور اروپای شرقی تضمین می‌کند. در نوامبر ۲۰۲۴، قراردادهای توزیع اضافی تأیید شد.
جان هورتاس با نام تولد جاناتان ویلیام اسکات هافستد (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم دختر زندانی اشاره کرد. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که جان هورتاس در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته است:
دریاچه آب شور کویاشسکویه () یک دریاچه آب شور در میان شبه‌جزیره کرچ و شبه‌جزیره کریمه است.
دریاچه توبچیتسکه () یک دریاچه آب شور در شبه‌جزیره کریمه است.
توبه‌کار، فیلمی محصول سال ۱۹۷۷ به کارگردانی ارتم گورچ است. در این فیلم بازیگرانی همچون پوری بنایی، قادر اینانیر و تورگای اوزاتای به ایفای نقش پرداخته اند. داستان. مردی می خواهد پس از آزادی از زندان زندگی آرامی داشته باشد. اما گذشته اش او را تنها نمی گذارد. پسر کوچکش مصمم است پدرش را نجات دهد...
ذیلاً فهرستی از کسانی است که از دین دیگری یا بدون دین به اسلام گرویده‌اند. این مقاله فقط به اظهارات مذهبی گذشته توسط افراد ذکر شده می‌پردازد و هدف آن پرداختن به ملاحظات قومی، فرهنگی یا دیگر نیست.
شعر افغانستان ریشه کهن دارد، که بیشتر به زبان‌های دری و پشتو سروده می‌شود. شعر افغانستان با فرهنگ افغانستان ارتباط دارد و عنصری از ادبیات افغانستان است. منطقه‌ای که امروزه افغانستان نامیده می‌شود حتی قبل از فتح افغانستان توسط اسلام در قرن هفتم تا یازدهم به‌دلیل زبان شعری خود مورد توجه بوده است. پته خزانه حاوی اشعار پشتو است که در قرن هشتم نوشته شده است. برخی از شاعران مشهوری که در نواحی افغانستان امروزی به‌دنیا آمده یا زندگی کرده‌اند عبارتند از مولوی، خوشحال‌خان ختک، رحمان بابا، احمدشاه درانی، تیمورشاه
ختک، رحمان بابا، احمدشاه درانی، تیمورشاه درانی، شجاع شاه درانی، غلام‌محمد طرزی، غلام‌حبیب نوابی، مسعود نوابی حمیرا نکهت دستگیرزاده و بسیاری دیگر. این ملت همچنین تعدادی شاعر زن مانند رابعه بلخی، نازو توخی در قرن هفدهم دارد. به دلیل ناآرامی‌ها و جنگ‌های سیاسی در این کشور، بسیاری از زنان شاعر ناشناس مانده‌اند. امروزه، تعداد بسیار کمی از شاعران زن جوان افغان تثبیت شده‌اند. برای مثال ساجیه الهه احرار، دانشجوی دانشگاه مری واشینگتن در ایالات متحده، در سال ۲۰۱۰ شعری با عنوان «آرزوی صلح جهانی» سروده است.
سیاره سبز () یک باغ وحش و باغ سرپوشیده در منطقه سیتی واک دبی، امارات متحده عربی است. بیش از ۳۰۰۰ گیاه و حیوان در یک جنگل بارانی مصنوعی استوایی از جمله پرندگان، خزندگان و ماهی‌ها نگهداری می‌شود. آنها در محیط‌های باز نگهداری می‌شوند، اما دست زدن به آنها مجاز نیست. اکوسیستم سرپوشیده سیاره سبز در سال ۲۰۱۶ با ۳۰۰۰ گیاه و حیوان افتتاح شد. این جاذبه توسط شرکت مِراس (Meraas) ایجاد شده است. ساختار. مساحت گنبد زیستی ۶۰۰۰۰ فوت مربع و نمای بیرونی ساختمان به صورت مورب به دو قسمت تقسیم شده است. یک قسمت استوانه‌ای با شیشه