payamvha/North_RAG huggingface dataset:
علمی هدایت کرد. در اکتبر ۱۷۸۳، یکاترینا همچنین به عنوان نخستین رئیس Russian Academy تازه تأسیس منصوب شد و در ۱۷۸۹ پروژه‌ای برای ایجاد فرهنگنامه‌ای شش جلدی از زبان روسی راه‌اندازی کرد. در ۱۷۸۳، او نخستین زن خارجی بود که به عضویت افتخاری فرهنگستان علوم پادشاهی سوئد انتخاب شد و توسط دوستش بنجامین فرانکلین دعوت شد تا در ۱۷۸۹ نخستین زن عضو انجمن فیلسوفان آمریکا شود.
یِوگِنیه سولومونونا گینزبرگ (۲۰ دسامبر ۱۹۰۴ – ۲۵ مه ۱۹۷۷) () نویسندهٔ شوروی بود که ۱۸ سال محکوم به زندان در کولیما (منطقه) گولاگ شد. نام اصلی او اغلب به شکل لاتینized به Eugenia نوشته می‌شود. خانواده و آغاز حرفه. او در مسکو متولد شد و والدینش سولومون ناتانوویچ گینزبرگ (یک یهودیان داروساز) و رووکا مارکونا گینزبرگ بودند. خانواده در سال ۱۹۰۹ به کازان نقل مکان کردند. در سال ۱۹۲۰، او تحصیل در رشته علوم اجتماعی را در دانشگاه قازان آغاز کرد و بعداً به رشته آموزش‌شناسی منتقل شد. او به عنوان معلم "rabfak" (рабфак,
منتقل شد. او به عنوان معلم "rabfak" (рабфак, рабочий факультет, دانشکدهٔ کارگری) کار می‌کرد. در آوریل ۱۹۳۴، گینزبرگ به‌طور رسمی به عنوان docent (تقریباً معادل دانشیار در دانشگاه‌های غربی) تأیید شد و در تاریخ حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی تخصص یافت. اندکی بعد، در ۲۵ مه، او به عنوان رئیس بخش جدید تاریخ لنینیسم منصوب شد. تا پاییز ۱۹۳۵، مجبور به ترک دانشگاه شد. او ابتدا با دکتر دیمیتری فدوروف ازدواج کرد و از او پسری به نام آلکسی فدوروف در سال ۱۹۲۶ داشت که در سال ۱۹۴۱ در جریان محاصره لنینگراد درگذشت. حدود سال
۱۹۴۱ در جریان محاصره لنینگراد درگذشت. حدود سال ۱۹۳۰، با پاول آکسیونوف، شهردار (председатель горсовета) کازان و عضو کمیتهٔ اجرایی مرکزی (ЦИК) شوروی ازدواج کرد. پسر او از این ازدواج، واسیلی آکسیونوف، در سال ۱۹۳۲ متولد شد و نویسندهٔ شناخته‌شده‌ای شد. پس از عضویت در حزب کمونیست، گینزبرگ به فعالیت‌های آموزشی، روزنامه‌نگاری و مدیریت ادامه داد. تعقیب و آزار. پس از ترور سرگی کیروف در ۱ دسامبر ۱۹۳۴، گینزبرگ، مانند بسیاری از کمونیست‌ها (نگاه کنید به پاکسازی بزرگ), متهم به شرکت در «گروه ضدانقلابی تروتسکیستی» به رهبری
به شرکت در «گروه ضدانقلابی تروتسکیستی» به رهبری پروفسور نیکلای ناوموویچ الوو و متمرکز در هیئت تحریریهٔ روزنامهٔ "Krasnaya Tatariia" (تاتار قرمز) شد که در آن مشغول به کار بود. پس از مبارزهٔ طولانی برای حفظ کارت حزبی خود، از حزب اخراج شد و رسماً در ۸ فوریه ۱۹۳۷ از حزب حذف گردید. در ۱۵ فوریه ۱۹۳۷، او دستگیر شد و متهم به فعالیت ضدانقلابی در گروه الوو و پنهان کردن این فعالیت گردید. چون او در طول این فعالیت به عضویت حزب درآمده بود، همچنین متهم شد که «بازی دوگانه» انجام داده است. از روز بازداشت، برخلاف اکثر
انجام داده است. از روز بازداشت، برخلاف اکثر اطرافیانش، او به شدت اتهامات NKVD را رد کرد و هرگز نقشی در سازمان تروتسکیستی ضدانقلابی پذیرفت. همان‌طور که در بازجویی اولیه ثبت شد، وقتی از او پرسیده شد آیا گناه خود را می‌پذیرد، پاسخ داد: «من آن را نمی‌پذیرم. من هیچ مبارزهٔ تروتسکیستی با حزب انجام نداده‌ام. من عضو هیچ سازمان تروتسکیستی ضدانقلابی نبوده‌ام.» والدین او نیز دستگیر شدند اما دو ماه بعد آزاد شدند. همسرش در ژوئیه دستگیر شد و به ۱۵ سال «بیگاری» محکوم گردید و اموالش طبق مواد ۵۸–۷ و ۵۸–۱۱ قانون جزایی RSFSR
و اموالش طبق مواد ۵۸–۷ و ۵۸–۱۱ قانون جزایی RSFSR مصادره شد. محاکمه. در ۱ اوت ۱۹۳۷، اگرچه گینزبرگ هنوز «گناه» ادعایی خود را نپذیرفته بود (علیرغم بازجویی‌های مکرر و بی‌رحمانهٔ NKVD)، جلسهٔ بستهٔ هیئت نظامی دیوان عالی اتحاد جماهیر شوروی (در مسکو) او را به ۱۰ سال زندان با محرومیت از حقوق سیاسی به مدت پنج سال و مصادرهٔ اموال شخصی محکوم کرد. حکم صادره قطعی اعلام شد و امکان تجدیدنظر وجود نداشت. گینزبرگ بعدها در نامه‌ای به رئیس هیئت ریاستی شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی نوشت که کل «محاکمه» او تنها هفت دقیقه طول
شوروی نوشت که کل «محاکمه» او تنها هفت دقیقه طول کشید، شامل بازجویی و قرائت حکم: «قاضیانم آن‌قدر عجله داشتند که به هیچ‌یک از سوالات و اظهارات من پاسخ ندادند.» در یکی از فصول روشن‌کنندهٔ زندگی‌نامه‌اش، گینزبرگ پس از شنیدن حکم، احساس بسیار زیادی از "آرامش" داشت، زیرا تا آن لحظه از اینکه ممکن بود محکوم به مرگ شود، ترسیده بود: زندگی کردن! بدون اموال، اما این چه اهمیتی برای من داشت؟ بگذارید مصادره کنند – آن‌ها در هر صورت راهزنان بودند، مصادره کردن کارشان بود. آن‌ها چیز زیادی از من به دست نمی‌آوردند، چند کتاب و
چیز زیادی از من به دست نمی‌آوردند، چند کتاب و لباس – چرا که حتی رادیو هم نداشتیم. همسرم کمونیستی وفادار از نوع قدیمی بود، نه کسی که نیاز به بیوک یا مرسدس داشته باشد… ده سال!... آیا شما [قاضیان] با چهره‌های خشک و بی‌احساس خود واقعاً فکر می‌کنید می‌توانید ده سال دیگر به غارت و قتل ادامه دهید، بدون آنکه در حزب افرادی باشند که دیر یا زود شما را متوقف کنند؟ می‌دانستم که چنین افرادی هستند – و برای دیدن آن روز، باید زنده بمانم. در زندان، اگر لازم باشد، اما به هر قیمتی باید زنده بمانم!... به نگهبانان نگاه کردم، که
باید زنده بمانم!... به نگهبانان نگاه کردم، که دست‌هایشان هنوز پشت سرم قفل شده بود. هر عصب بدنم از شادی زنده بودن می‌لرزید. چه چهره‌های زیبایی داشتند! پسران دهقانی از ریازان یا کورسک، به احتمال زیاد. آن‌ها نمی‌توانستند کاری جز نگهبانی کنند – بدون شک سرباز وظیفه بودند. و آن‌ها دست‌هایشان را برای جلوگیری از سقوط من به هم پیوسته بودند. اما لازم نبود – من قصد سقوط نداشتم. موهای خود را که پیش از حضور در دادگاه به دقت فر کرده بودم تکان دادم تا یاد شارلوت کوردی را ننگین نکنم. سپس به نگهبانان لبخندی دوستانه زدم.
ننگین نکنم. سپس به نگهبانان لبخندی دوستانه زدم. آن‌ها با حیرت به من نگاه کردند. زندانی و تبعید. یِوگِنیه ابتدا زندان‌های مشهور لفورتوو و بوتیرکا در مسکو و "کوروفنیکی" در یاروسلاول را تجربه کرد. او با قطار زندان از سراسر اتحاد شوروی به ولادی‌وستوک منتقل شد و در عرشهٔ بار کشتی "Jurma" (Джурма) که مقصدش ماگادان بود، گذاشته شد. او در بیمارستان کمپ کار کرد اما به زودی به اردوگاه‌های سخت کولیما (منطقه) فرستاده شد، جایی که به کارهای "عادی" مشغول شد و سریعاً به یک "dokhodyaga" ("ناتوان") لاغر تبدیل شد. یک پزشک
یک "dokhodyaga" ("ناتوان") لاغر تبدیل شد. یک پزشک Crimean German، آنتون والتر، احتمالاً با معرفی او برای یک موقعیت پرستاری در تاسکان جانش را نجات داد؛ آن‌ها بعدها با هم ازدواج کردند. آنتون به دلیل اصل و نسب آلمانی‌اش تبعید شده بود. در فوریهٔ ۱۹۴۹، گینزبرگ از سیستم گولاگ آزاد شد اما به دستور مقامات باید پنج سال دیگر در شهر ماگادان می‌ماند. او در یک مهدکودک مشغول به کار شد و شروع به نوشتن خاطرات خود به صورت مخفی کرد. در اکتبر ۱۹۴۹، دوباره دستگیر و به منطقهٔ کراسنویارسک تبعید شد اما (به درخواست او) مقصدش در
کراسنویارسک تبعید شد اما (به درخواست او) مقصدش در آخرین لحظه به کولیما تغییر یافت. هیچ دلیلی برای این دستگیری و تبعید دوم ارائه نشد. پس از تغییر وضعیت از بازداشت به تبعید، او توانست با والتر ازدواج کند. این زوج دختری یتیم به نام آنتونینا را به فرزندی پذیرفتند که بعدها بازیگر شد (Antonina Pavlovna Aksyonova). بازتوانی و زندگی بعدی. پس از مرگ ژوزف استالین در ۱۹۵۳ و با پیگیری‌های مکرر و جدی گینزبرگ برای بررسی دوباره پرونده‌اش، او در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۵ از تبعید آزاد شد و اجازهٔ بازگشت به مسکو یافت. او در همان تاریخ
شد و اجازهٔ بازگشت به مسکو یافت. او در همان تاریخ بازتوانی شد به دلیل فقدان "corpus delicti". او به مسکو بازگشت، به عنوان خبرنگار کار کرد و روی شاهکار خود، خاطراتش "Journey into the Whirlwind"، ادامه داد. پس از مرگ همسرش در ۱۹۵۹، گینزبرگ کتاب را در ۱۹۶۷ تکمیل کرد اما نتوانست آن را در شوروی منتشر کند. نسخهٔ خطی بعدها به خارج منتقل و در ۱۹۶۷ توسط آرنولدو موندادوری ادیتوره در میلان و Possev در فرانکفورت منتشر شد؛ و از آن زمان به زبان‌های مختلف ترجمه شده است. در نهایت، خاطراتش به دو بخش تقسیم شد که عناوین روسی
نهایت، خاطراتش به دو بخش تقسیم شد که عناوین روسی آن‌ها "Krutoi marshrut I" و "Krutoi marshrut II" است -- "مسیر سخت" یا "مسیر شیب‌دار". او در مسکو درگذشت، در سن ۷۲ سالگی. فیلم. یک فیلم زندگی‌نامه‌ای دربارهٔ گینزبرگ با عنوان "Within the Whirlwind" توسط کارگردان مرلین گوریس در ۲۰۰۸ ساخته شد. بازیگر امیلی واتسون نقش یِوگِنیه گینزبرگ را ایفا می‌کند و پم فریس و بن میلر نقش‌های دیگر را دارند. این فیلم در سال ۲۰۱۰ منتشر شد.
یِکاترینا کنستانتینونا برشکو-برشکوفسکایا (؛ زاده – ۱۲ سپتامبر ۱۹۳۴)، که در منابع انگلیسی با نام Catherine Breshkovsky نیز شناخته می‌شود، یکی از شخصیت‌های برجستهٔ جنبش سوسیالیستی روسیه، یک نارودنیک و بعدها یکی از بنیان‌گذاران حزب سوسیالیست انقلابی بود. او به عنوان نخستین زندانی سیاسی زن روسیه توصیف شده است. او بیش از چهار دهه در زندان و تبعید سیبری به‌خاطر مخالفت مسالمت‌آمیز با یکه‌سالاری تزاری سپری کرد و در سال‌های پایانی عمرش به عنوان یک زندانی سیاسی در سطح بین‌المللی شناخته شد. همچنین به‌طور عام به عنوان
بین‌المللی شناخته شد. همچنین به‌طور عام به عنوان 'بابوشکا' شناخته می‌شد و او «مادر بزرگ» انقلاب روسیه لقب گرفت. زندگی اولیه. یِکاترینا کنستانتینونا وریکو در خانواده‌ای اشرافی در روستای ایوانوو، بخش نوولسکی، استان ویتبسک به دنیا آمد و در مالکیت خانواده در چرنیهیف بزرگ شد و در خانه آموزش دید. پدرش، کنستانتین وریکو، مالک رعایا بود اما – طبق گفتهٔ او – با آن‌ها رفتار خوبی داشت. در سال ۱۸۶۱، در جریان اصلاحات آزادی، او به پدرش در آزادسازی رعایای ملک خانوادگی کمک کرد و سپس داوطلبانه به آموزش آن‌ها پرداخت. در سال
کرد و سپس داوطلبانه به آموزش آن‌ها پرداخت. در سال ۱۸۶۸، با نیکولای پتروویچ برشکو-برشکوفسکایا، مالک زمین و قاضی محلی، ازدواج کرد اما پس از دو سال او را ترک کرده و به کی‌یف رفت و با خواهرش اُلگا (که زود درگذشت) و ماریا کولنکینا یک «کمون» تشکیل داد. این سه نفر از میخائیل باکونین پیروی کردند، در حالی که بیشتر انقلابیون کی‌یف در گروهی به رهبری پاول آکسلرود، پیروان انقلابی مردم‌گرا Pyotr Lavrov بودند. آکسلرود او را به آندره ژلیابوف معرفی کرد، پسر یک دهقان که در ترور تزار الکساندر دوم، امپراتور روسیه در ۱۸۸۱ نقش
تزار الکساندر دوم، امپراتور روسیه در ۱۸۸۱ نقش داشت. در فوریهٔ ۱۸۷۴، او پسری به نام Nikolay Breshko-Breshkovsky به دنیا آورد و او را به پرورش نزد اقوام سپرد. تا سن ۲۲ سالگی او را ندید و دریافت که هیچ وجه اشتراکی با او ندارد. پسرش بعدها نویسندهٔ رمان‌های هیجانی و حامی نازی شد. در ژوئیهٔ ۱۸۷۴، او، کولنکینا و Yakov Stefanovich تصمیم گرفتند که 'به مردم بروند' و با گذرنامه‌های جعلی، به عنوان کارگران سیار به یک روستا رفتند تا ایده‌های انقلابی را در میان دهقانان ترویج کنند. با هشدار نسبت به دستگیری قریب‌الوقوع،
ترویج کنند. با هشدار نسبت به دستگیری قریب‌الوقوع، کولنکینا به کی‌یف بازگشت، در حالی که برشکوفسکایا و استفانوویچ به روستای دیگری در استان خرسون رفتند، جایی که با پروتستان‌های انجیلی، معروف به استوندیست‌ها، آشنا شدند. پس از رد شدن توسط استوندیست‌ها، آن‌ها به تولچین رفتند. پس از بازگشت استفانوویچ به کی‌یف، برشکوفسکایا زمانی دستگیر شد که یک مأمور پلیس در حال بررسی گذرنامهٔ جعلی او متوجه شد که او رفتاری مطیعانه همانند یک دهقان ندارد. زندانی شدن و تبعید. برشکوفسکایا به سن پترزبورگ منتقل شد، جایی که در سن ۳۱
به سن پترزبورگ منتقل شد، جایی که در سن ۳۱ سالگی، مسن‌ترین زن از میان ۳۷ زنی بود که در خانهٔ بازداشت مقدماتی نگهداری می‌شدند و همه به اتهامات سیاسی متهم بودند. رفتار جسورانهٔ او در دادگاه در جریان Trial of the 193، زمانی که از شناسایی صلاحیت دادگاه خودداری کرد و اعلام کرد که به عضویت «حزب سوسیالیستی و انقلابی روسیه» افتخار می‌کند، موجب شد که به پنج سال "katorga" (کار اجباری) محکوم شود، در حالی که سایر متهمان زن، از جمله آیندهٔ قاتل تزار سوفیا پروسکایا (انقلابی روس), تبرئه شدند. گفته می‌شود او نخستین زن در
روس), تبرئه شدند. گفته می‌شود او نخستین زن در روسیه بود که به خاطر جرم سیاسی به "katorga" محکوم شد، که باعث احترام سایر انقلابیون شد. دوست او، ماریا کولنکینا، آنقدر خشمگین شد که قصد داشت مردی را که برشکوفسکایا را تعقیب کرده بود بکشد، اما ناکام ماند. سرگئی کراوچینسکی او را «پرشور و پیشگویانه» توصیف کرد، اما گزارش شده که پروسکایا با او «بسیار سرد» رفتار می‌کرد و او را «افراطی» می‌دانست. در سال ۱۸۷۹، حکم بلاشکوفسکایا به تبعید در منطقه ترابایکال سیبری تبدیل شد. در سال ۱۸۸۱، او فرار کرد، اما دوباره دستگیر شد و
در سال ۱۸۸۱، او فرار کرد، اما دوباره دستگیر شد و به چهار سال دیگر کار در معادن Kara katorga و ۴۰ ضربه شلاق محکوم گردید. اما مقامات محلی جرأت اجرای شلاق را نداشتند، از ترس انتقام. او دوباره به روستای سِلِگینسک، در ترنس‌بایکال تبعید شد، جایی که روزنامه‌نگار و کاشف آمریکایی جورج کنان (اکتشاف‌گر) در سال ۱۸۸۵ با او مصاحبه کرد. او نوشت: کنان بعدها گفته بود: «تمام استانداردهای شجاعت، استقامت و فداکاری قهرمانانه‌ام برای همیشه بالا رفته و این بالا رفتن به دست یک زن انجام شده است.» حزب سوسیالیست انقلابی.
دست یک زن انجام شده است.» حزب سوسیالیست انقلابی. بلاشکوفسکایا در سال ۱۸۹۶، پس از ۲۲ سال زندان یا تبعید، تحت عفو به مناسبت تاج‌گذاری نیکلای دوم، آخرین تزار روسیه آزاد شد. با کمی دشواری، او با انقلابیونی که هنوز آزاد بودند تماس گرفت، که بیشترشان سال‌ها از او جوان‌تر بودند. مهم‌ترین آن‌ها Grigory Gershuni بود که ۲۶ سال از او جوان‌تر بود. این دو در سال ۱۸۹۷ رهبری احیای جنبش مردم‌گرایانه در مینسک را برعهده گرفتند، جایی که «بلاشکوفسکایا طرفداران زیادی در میان جوانان دبیرستان‌های مینسک داشت؛ گِرشونی گروه دیگری را
دبیرستان‌های مینسک داشت؛ گِرشونی گروه دیگری را رهبری می‌کرد که دربارهٔ مسائل تاکتیکی بحث می‌کرد.» این یکی از چند گروه بود که در سال ۱۹۰۱ برای تشکیل حزب سوسیالیست انقلابی گرد هم آمدند. او و گِرشونی سپس دو سال در سراسر روسیه به‌طور غیرقانونی سفر کردند و حزب جدید را سازماندهی کردند. «نوعی تقسیم کار میان آن‌ها وجود داشت: بلاشکوفسکایا، مانند «روح‌القدس انقلاب» در سراسر کشور می‌چرخید و شور انقلابی جوانان را برمی‌انگیخت؛ گِرشونی معمولاً پشت سر او حرکت می‌کرد و شور و شوق ایجاد شده توسط او را به عمل تبدیل می‌کرد.»
و شوق ایجاد شده توسط او را به عمل تبدیل می‌کرد.» وقتی گِرشونی در مه ۱۹۰۳ دستگیر شد، او از طریق رومانی به ژنو فرار کرد. سفر به ایالات متحده. در سال ۱۹۰۴، بلاشکوفسکایا به ایالات متحده سفر کرد، جایی که نامش به دلیل کتاب جورج کنان شناخته شده بود. این سفر او را به یک چهره مشهور تبدیل کرد. در دسامبر ۱۹۰۴، تقریباً ۳۰۰۰ نفر در جلسه‌ای در بوستون که برای استقبال از او برگزار شده بود، شرکت کردند. طبق گزارش یک روزنامه هم‌عصر: «وقتی «بانوی بزرگ» برای سخنرانی برخاست، جمعیت عظیم همگی ایستادند. دستمال‌ها تکان داده شد،
جمعیت عظیم همگی ایستادند. دستمال‌ها تکان داده شد، کلاه‌ها به هوا پرتاب شد و کلمات محبت‌آمیز به پنج زبان بر سر او باریده شد.» او همچنین از نیویورک و شیکاگو دیدن کرد و توسط فمنیست‌هایی مانند Alice Stone Blackwell, Isabel Barrows و Helena Dudley مورد حمایت قرار گرفت. در همین سفر بود که به او لقب «بابوشکا»، مادربزرگ انقلاب، داده شد. او حدود ۱۰٬۰۰۰ دلار برای حزب سوسیالیست انقلابی جمع‌آوری کرد. دستگیری و تبعید دوم. بلاشکوفسکایا درست پیش از آغاز انقلاب ۱۹۰۵ روسیه به روسیه بازگشت. در اوت، جاسوس پلیس Yevno Azef قول
روسیه بازگشت. در اوت، جاسوس پلیس Yevno Azef قول داد که پلیس را به او برساند و به همراه یک افسر ارشد به ساراتوف رفت، اما موفق به یافتن او نشد. او تا سال ۱۹۰۸ آزاد بود، زمانی که آزف دوباره او را به پلیس لو داد و او در قلعه پیتر و پاول زندانی شد. با شنیدن خبر دستگیری او، ایزابل باروز به روسیه رفت تا برای آزادی او درخواست کند و توانست نیکولای بلاشکو-بلاشکوفسکایا را متقاعد کند تا علی‌رغم خصومت با عقاید مادرش، به دیدن او در زندان برود. در سال ۱۹۱۰، او به تبعید ابدی در سیبری محکوم شد و به روستایی در کنار رود لنا
در سیبری محکوم شد و به روستایی در کنار رود لنا منتقل شد و تحت نظارت دائم قرار گرفت. در نوامبر ۱۹۱۳، در سن تقریباً ۷۰ سالگی، او تلاش به فرار کرد که شامل سفری بیش از ۶۲۰ مایل با اسب به ایرکوتسک بود، اما تنها هفت مایل مانده به شهر دوباره دستگیر شد. او دو سال در زندان ایرکوتسک در انفرادی نگه داشته شد، سپس به یاکوتسک نزدیک مدار قطبی منتقل شد، اما پس از اعتراض حامیان آمریکایی‌اش، دوباره به ایرکوتسک بازگردانده شد. پس از انقلاب. یکی از نخستین اقدامات دولت موقت که پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷ روی کار آمد، ارسال دعوتنامه
از انقلاب فوریه ۱۹۱۷ روی کار آمد، ارسال دعوتنامه ویژه‌ای برای بازگشت بلاشکوفسکایا به پتروگراد بود، جایی که او شخصاً توسط وزیر دادگستری و نخست‌وزیر آینده، الکساندر فیودورویچ کرنسکی و همچنین جمعیت عظیمی مورد استقبال قرار گرفت. بلاشکوفسکایا در اکتبر ۱۹۱۷ به پیش‌پارلمان انتخاب شد، پیش از انتخابات سراسری برای مجمع مؤسسان، و به عنوان مسن‌ترین عضو، ریاست نخستین جلسه آن را برعهده گرفت. در این زمان، او به یک شخصیت افسانه‌ای در روسیه تبدیل شده بود. نویسنده آینده برنده جایزه نوبل، ایوان بونین، تابستان ۱۹۱۷ صحبت
برنده جایزه نوبل، ایوان بونین، تابستان ۱۹۱۷ صحبت کشاورزان دربارهٔ او را شنید. یکی از آن‌ها گفت: در واقع، برخلاف تصور اینکه می‌خواست کشاورزان را از فراخوان به خدمت نظامی معاف کند، او از ادامه جنگ با آلمان حمایت می‌کرد و یکی از حامیان سرسخت و مشهور دولت کرنسکی بود. وقتی دولت کرنسکی در نوامبر توسط بلشویک سرنگون شد، او یک فراخوان به لژیون چکسلواکی برای دخالت جهت بازگرداندن کرنسکی به قدرت با زور نوشت. اواخر سال ۱۹۱۸، او از طریق ولادی‌وستوک به ایالات متحده سفر کرد تا از دولت بخواهد ۵۰٬۰۰۰ سرباز برای حمایت از
کرد تا از دولت بخواهد ۵۰٬۰۰۰ سرباز برای حمایت از نیروهای ضد بلشویک در جنگ داخلی روسیه اعزام کند. بعداً به پاریس رفت و سپس در سال ۱۹۲۴ به چکسلواکی نقل مکان کرد، جایی که آخرین تبعید خود را با ماریا کولنکینا شریک شد، دوستی که بیش از ۵۰ سال ادامه داشت.
بازار باسمانی (که تا سال ۱۹۹۴ با نام "بازار باومانسکی" شناخته می‌شد) بازاری در منطقه باسمانی مسکو بود که در خیابان باومانسکایا واقع شده بود. این بازار از سال ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۶ فعالیت می‌کرد تا اینکه سقف بازار فرو ریخت. این فروریختگی و آتش‌سوزی ناشی از آن باعث مرگ حداقل ۶۵ نفر و طبق برخی منابع تا ۶۸ نفر شد. تاریخچه. از نظر تاریخی، در منطقه مدرن باسمانی، بازاری به نام بازار نمتسکی (بازار آلمانی‌ها) وجود داشت که بین خیابان فریدریش انگلس، خیابان لادوژسکایا و کوچه ولخوفسکی قرار داشت. این بازار پس از انقلاب ۱۹۱۷ از
قرار داشت. این بازار پس از انقلاب ۱۹۱۷ از بین رفت. با این وجود، تجارت در ساختمان‌های بازار تا اواسط دهه ۱۹۷۰ به شکل یک بازار مزرعه اشتراکی که در آخر هفته‌ها فعالیت می‌کرد، ادامه داشت. در سال ۱۹۷۴، ساخت یک ساختمان دو طبقه بازار در خیابان باومانسکی به سرپرستی معمار لِو گیلبوردا آغاز شد. سقف، به شکل کاسه‌ای با قطر ۹۰ متر، توسط مهندس نودار واختانگوویچ کانچلی، کارمند مؤسسه "مسکو-۳" طراحی شد. این ساختمان یکی از اولین نمونه‌های نوع جدیدی از سازه‌های بزرگ با یک "گنبد معلق" بود که در اطراف ساختمان قرار داشت و در
معلق" بود که در اطراف ساختمان قرار داشت و در طول نوسازی شهری مسکو در آستانه المپیک تابستانی ۱۹۸۰ ساخته شده بود. سقف بازار اولین پروژه نودار کانچلی بود و نه تنها در اتحاد جماهیر شوروی، بلکه در سایر نقاط جهان نیز مورد توجه معماران قرار گرفت. در لندن، این ساختمان در فهرست ده پروژه برتر معماری سال ۱۹۷۴ قرار گرفت. بازار مزرعه اشتراکی که در سال ۱۹۷۵ افتتاح شد، به نام خیابانی که در آن قرار داشت، بازار باومانسکی نامگذاری شد. تجارت محصولات فصلی از بازار سابق نمتسکی به آنجا منتقل شد. در دهه ۱۹۹۰، این بازار به عنوان
به آنجا منتقل شد. در دهه ۱۹۹۰، این بازار به عنوان یک شرکت واحد دولتی به فعالیت خود ادامه داد. در سال ۱۹۹۴، این بازار به نام منطقه‌ای که در آن قرار داشت، به بازار باسمانی تغییر نام داد. در سال ۱۹۹۷، به عنوان بخشی از هشتصد و پنجاهمین سالگرد مسکو، بازار برای افزایش تعداد غرفه‌ها تغییر یافت، از جمله بازسازی نیم طبقه. کمیته فنی بررسی علل فروپاشی بازار باسمانی اظهار داشت که تغییرات نیم طبقه ممکن است منجر به وارد شدن بار اضافی به سازه نگهدارنده شده باشد. در سال ۲۰۰۱، مقامات مسکو قطعنامه‌ای در مورد بازسازی بازار
مقامات مسکو قطعنامه‌ای در مورد بازسازی بازار باسمانی تصویب کردند، اگرچه برنامه زمانی برای کار مشخص نشده بود و در عمل، هیچ کاری انجام نشد. در سال ۲۰۰۲، پست مدیر بازار بسمانی به مارک میشیف، بنیان‌گذار و مالک این کسب و کار، اداره املاک مسکو، واگذار شد. این بازار ۲۵۸ فضا برای بازرگانان فراهم می‌کرد که برخی از آنها علیرغم غیرقانونی بودن، ۲۴ ساعته باز بودند. شب‌ها، فروشندگان خیابانی از بازار کالا می‌خریدند و کالاها اغلب در طبقه همکف انبار می‌شدند که برای نگهداری مقادیر زیاد کالا مناسب نبود. در سال ۲۰۰۳، بازار
مقادیر زیاد کالا مناسب نبود. در سال ۲۰۰۳، بازار باسمانی در فهرست املاک مشمول خصوصی‌سازی اجباری که توسط مقامات شهری تهیه شده بود، قرار گرفت، اما یک سال بعد از این فهرست حذف شد. یک سال بعد، دولت مسکو تصمیم به ساخت یک فضای تجاری و اداری با یک هتل و گاراژ زیرزمینی گرفت. در سال ۲۰۰۵، دوباره برنامه‌ریزی شد که این بازار خصوصی شود، اما وضعیت فیزیکی آن نامطلوب ارزیابی شد. در آغاز سال ۲۰۰۶، محصولات غذایی، کالاهای مصرفی و مصالح ساختمانی در بازار باسمانی به فروش می‌رسید. روزانه حدود ۴۰۰۰ نفر از این بازار بازدید
می‌رسید. روزانه حدود ۴۰۰۰ نفر از این بازار بازدید می‌کردند. در آن زمان، بازار از زمان ساخت اولیه‌اش بازسازی نشده بود، کابل‌هایی که سقف‌ها را نگه می‌داشتند، زنگ زده بودند و سازه‌های بتنی بر اثر رطوبت تغییر شکل داده بودند. همچنین یک مهمانسرای غیرقانونی برای فروشندگان که بسیاری از آنها مهاجران غیرقانونی بودند، در بازار فعالیت می‌کرد. مهمانان این مهمانسرا فضای داخلی بازار را برای نیازهای خود تغییر داده بودند. جمع کردن. صبح روز ۲۳ فوریه ۲۰۰۶، ساعت ۰۵:۲۰ به وقت مسکو، سقف بازار باسمانی فرو ریخت و بلافاصله پس از
مسکو، سقف بازار باسمانی فرو ریخت و بلافاصله پس از فرو ریختن، آتش‌سوزی رخ داد. در نتیجه فرو ریختن و آتش‌سوزی متعاقب آن، تا ۶۸ نفر کشته شدند. در میان کشته‌شدگان، شهروندان روسیه، گرجستان، آذربایجان، تاجیکستان و ازبکستان که در بازار کار می‌کردند، حضور داشتند. ۳۳ نفر دیگر نیز با شدت‌های مختلف مجروح شدند. مساحت تخریب بیش از ۳۰۰۰ متر مربع بود. ۹۹۳ نفر در عملیات نجات شرکت کردند. بلافاصله پس از حادثه، توضیحات متعددی مطرح شد: خطا در طراحی ساختمان، نقض محدودیت‌های عملیاتی ساختمان و عدم انجام وظیفه توسط مسئولان هنگام
ساختمان و عدم انجام وظیفه توسط مسئولان هنگام بررسی وضعیت ساختمان. همان‌طور که یوری میخائیلوویچ لوژکوف، شهردار مسکو، اظهار داشت، احتمال حمله تروریستی از همان ابتدا رد شد. در نتیجه فروپاشی بازار بسمانی، یک پرونده جنایی تحت ماده ۱۰۹، بخش ۳ قانون جزا (که منجر به مرگ دو یا چند نفر در اثر بی‌احتیاطی شد) و ماده ۲۹۳، بخش ۳ (سهل‌انگاری کیفری) تشکیل شد. روز پس از فروپاشی، دفتر دادستانی مسکو مارک میشیوا را دستگیر کرد، اگرچه دادگاه ناحیه زاموسکورتسکی مسکو، برخلاف نظر دفتر دادستانی مسکو، مدیر بازار را در ۶ مارس از
دفتر دادستانی مسکو، مدیر بازار را در ۶ مارس از بازداشت آزاد کرد. در پایان ماه مارس، این تصمیم توسط دادگاه شهر مسکو تأیید و پرونده جنایی به حالت تعلیق درآمد. یکی دیگر از مظنونان، معمار اصلی، نودار کانچلی، بود. این معمار پیش از این در سال ۲۰۰۴، پس از فروپاشی یک پارک آبی که او طراحی کرده بود به نام " پارک ترانسوال " که منجر به کشته شدن ۲۸ نفر شد، به دلیل بی‌احتیاطی منجر به مرگ شده بود. متعاقباً، کارشناسان این احتمال را که فروپاشی بازار به دلیل اشتباهات در طراحی بوده باشد، رد کردند و سوءظن از کانچلی برطرف شد.
بوده باشد، رد کردند و سوءظن از کانچلی برطرف شد. کمیسیون تشخیص داد که علت اصلی این فاجعه، پارگی یکی از کابل‌هایی بود که سقف را نگه می‌داشت. این کابل به دلیل عدم نگهداری جدی، از قبل آسیب‌پذیر بود، در اثر خوردگی آسیب دیده و به دلیل ساخت و ساز برنامه‌ریزی نشده، بیش از حد بارگذاری شده بود. به نظر کارشناسان، عایق‌بندی سقف: «در مکان‌هایی در حالت غرقاب قرار داشت و برخی از عناصر یاتاقان پوسته تا ۵۰٪ دچار فرسایش خورنده شده بودند». در ۲۱ آوریل ۲۰۰۶، شرکت واحد دولتی بازار بسمانی تعطیل شد و کارمندان آن اخراج شدند. پس
بسمانی تعطیل شد و کارمندان آن اخراج شدند. پس از پاکسازی بقایای فروریخته از منطقه بازار سابق، مطبوعات پروژه‌های مختلفی را برای این مکان اعلام کردند - یک موزه هنر مدرن، یک کتابخانه یا یک مرکز خرید. در سال ۲۰۱۴، کمیته معماری و برنامه‌ریزی شهری شهر مسکو از احتمال ساخت یک ساختمان مسکونی، یک مجتمع ورزشی با استخر، یک میدان عمومی و یک ساختمان جدید برای مرکز فرهنگی گوته آلمان خبر داد، اما این پروژه هرگز محقق نشد. در سال ۲۰۰۸ اعلام شد که تحقیقات در مورد فروپاشی بازار باسمانی هیچ‌کس را مقصر نشناخته است. در سال ۲۰۰۹،
باسمانی هیچ‌کس را مقصر نشناخته است. در سال ۲۰۰۹، مارک میشیف به همان اتهامات دوباره دستگیر شد اما به سرعت آزاد شد. در سال ۲۰۱۰، یوری یاکوولویچ چایکا، دادستان کل فدراسیون روسیه، پرونده را برای تحقیقات بیشتر ارسال کرد. تا سال ۲۰۱۸، این تحقیقات هنوز تکمیل نشده است. در سال ۲۰۱۸، یک پارکینگ در محل بازار سابق ساخته شد. آدرس یک قطعه زمین (خیابان باومانسکایا، ساختمان ۴۷/۱) به عنوان محل ساخت و ساز یک مجتمع مسکونی مقرون به صرفه به عنوان بخشی از "برنامه بازسازی مسکن مسکو (۲۰۱۷)" مشخص شد. این ساختمان شامل پنج بخش با
مسکو (۲۰۱۷)" مشخص شد. این ساختمان شامل پنج بخش با حداکثر ارتفاع ۱۰ طبقه خواهد بود. نمای بیرونی ساختمان به رنگ سیاه و سفید با پنجره‌های قوسی تزئین خواهد شد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
راه‌آهن عرضی شمالی (NLR; ) یک خط آهن روسی است که قبلاً در منطقه خودمختار یامالو-ننتس در حال ساخت بوده است (ساخت آن در حال حاضر متوقف شده است). این خط آهن ۷۰۷ کیلومتر طول دارد و در امتداد مسیر اوبسکایا - سالخارد - نادیم - نووی اورنگوی - کوروتچایوو قرار دارد که باید بخش‌های غربی و شرقی منطقه خودمختار را به هم متصل کند و راه‌آهن شمالی را در شرق به استان سوردلوفسک متصل کند. این پروژه به‌طور مشترک توسط دولت روسیه، دولت‌های منطقه خودمختار یامالو-ننتس، شرکت سهامی گازپروم، شرکت سهامی راه‌آهن روسیه و شرکت توسعه
گازپروم، شرکت سهامی راه‌آهن روسیه و شرکت توسعه سهامی اجرا می‌شود. هماهنگ‌کننده ساخت این راه‌آهن، آژانس فدرال حمل و نقل ریلی (روسژلدور) است. قرار است ساخت آن ال آر از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ انجام شود حجم تخمینی ترافیک در زمان تکمیل ۲۴ میلیون تن (عمدتاً میعانات گازی و محموله‌های نفتی) است. در ابتدا قرار بود این بزرگراه تا سال ۲۰۱۵ ساخته شود، اما به دلیل عدم وجود بودجه کافی، تاریخ تکمیل پروژه بارها به تعویق افتاد. در فوریه ۲۰۱۷، اعلام شد که ساخت و ساز در سال ۲۰۲۳ به پایان خواهد رسید. هزینه پروژه ۲۳۹ میلیارد روبل
به پایان خواهد رسید. هزینه پروژه ۲۳۹ میلیارد روبل تخمین زده شد. در نوامبر ۲۰۲۲ اعلام شد که دولت این پروژه را به نفع گسترش راه آهن به سمت شرق به حالت تعلیق درآورده است. تا به امروز، پروژه ادامه احتمالی ساخت زیرساخت‌های راه‌آهن عرض جغرافیایی شمالی به سمت شرق تا بندر دودینکا، و متعاقباً اتصال آن به راه‌آهن نوریلسک، به عنوان «شانه شرقی» "پروژه آن ال آر یا «ان ال آر-۲»" نامگذاری شده است. پروژه در اسناد برنامه‌ریزی استراتژیک. برنامه‌های استراتژیک راه‌آهن روسیه که در بهار ۲۰۱۹ تصویب شد - یک برنامه توسعه بلندمدت