payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دولت دست‌نشانده آلمان، جمهوری سوسیال ایتالیا بود. پارتیزان‌های ایتالیایی و ویکتور امانوئل سوم و وفاداران او از سال ۱۹۴۳ موسولینی را سرنگون کردند و به آلمان اعلان جنگ دادند. آلمان به سرعت کل شبه‌جزیره را تصرف کرد. ایتالیا در طول کارزار ایتالیا (جنگ جهانی دوم) از ایالات متحده و دیگر متفقین حمایت کرد. ۱۹۴۶–۱۹۸۹. پس از پایان جنگ در ماه مه ۱۹۴۵، ایالات متحده تا زمان رأی‌گیری دربارهٔ شکل نهادی کشور، ایتالیا را اشغال کرد. ایالات متحده در گذار از سلطنت به جمهوری در سال ۱۹۴۶ کمک کرد. ایتالیا در دوران جنگ سرد به
در سال ۱۹۴۶ کمک کرد. ایتالیا در دوران جنگ سرد به متحد ارزشمندی برای ایالات متحده در برابر گسترش کمونیسم در اروپا تبدیل شده بود. ایتالیا در سال ۱۹۴۷ معاهده صلح با ایالات متحده و بریتانیا را امضا کرد و در سال ۱۹۴۹ به ناتو پیوست. ایالات متحده با استفاده از طرح مارشال به احیای اقتصاد ایتالیا کمک کرد. در همان سال‌ها، ایتالیا عضو سازمان زغال‌سنگ و فولاد اروپا (ECSC) نیز شد که بعدها به اتحادیه اروپا (EU) تبدیل شد. حزب دموکراسی مسیحی (ایتالیا) و نخست‌وزیر آلچیده د گاسپری (۱۹۴۵–۱۹۵۳) در ایالات متحده حمایت قابل
د گاسپری (۱۹۴۵–۱۹۵۳) در ایالات متحده حمایت قابل توجهی داشت، جایی که او به عنوان مردی شناخته می‌شد که می‌تواند در برابر رشد کمونیسم – به ویژه حزب کمونیست ایتالیا که بزرگ‌ترین حزب کمونیست در یک دموکراسی غرب اروپا بود – مقاومت کند. در ژانویه ۱۹۴۷ او به ایالات متحده سفر کرد. اهداف اصلی این سفر نرم کردن شرایط معاهده صلح معلق با ایتالیا و دریافت کمک اقتصادی فوری بود. این تور ده روزه که توسط غول رسانه‌ای هنری لوس، مالک تایم و همسرش کلر لوس، سفیر آینده در رم، برنامه‌ریزی شده بود، به عنوان یک «پیروزی رسانه‌ای» تلقی
شده بود، به عنوان یک «پیروزی رسانه‌ای» تلقی شد و بازتاب مثبتی در بخش گسترده‌ای از مطبوعات آمریکایی داشت. در طول دیدارهایش در ایالات متحده، او موفق شد یک وام ۱۰۰ میلیون دلاری بانک صادرات-واردات ایالات متحده با اهمیت سیاسی اما از نظر مالی نسبتاً کوچک برای ایتالیا تأمین کند. به گفته د گاسپری، افکار عمومی این وام را به عنوان رأی اعتماد به دولت ایتالیا تلقی کرده و موقعیت او را در برابر حزب کمونیست در چارچوب جنگ سرد در حال ظهور تقویت می‌کرد. نتایج مثبت، اعتبار د گاسپری را در ایتالیا افزایش داد. او همچنین با
د گاسپری را در ایتالیا افزایش داد. او همچنین با اطلاعات مفیدی دربارهٔ تغییرات اولیه در سیاست خارجی آمریکا که منجر به جنگ سرد شد و در ایتالیا باعث جدایی از کمونیست‌ها و سوسیالیست‌های چپ و خروج آن‌ها از دولت در بحران مه ۱۹۴۷ گردید، بازگشت. ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ با بی‌ثباتی سیاسی مواجه شد که در دهه ۱۹۸۰ پایان یافت. این دوره که به سال‌های سرب معروف است، با درگیری‌های گسترده اجتماعی و اقدامات تروریستی انجام شده توسط جنبش‌های خارج از پارلمان مشخص می‌شد. ترور رهبر حزب دموکراسی مسیحی (ایتالیا)، آلدو مورو، به پایان
حزب دموکراسی مسیحی (ایتالیا)، آلدو مورو، به پایان «توافق تاریخی» بین DC و حزب کمونیست ایتالیا (PCI) منجر شد. در دهه ۱۹۸۰، برای اولین بار، دو دولت توسط یک جمهوری‌خواه (جووانی اسپادولینی) و یک سوسیالیست (بتینو کراشی) اداره شدند، نه توسط یکی از اعضای DC. بسیاری از جنبه‌های سال‌های سرب هنوز در هاله‌ای از ابهام قرار دارند و بحث دربارهٔ آن‌ها ادامه دارد. در آن سال‌ها، بسیاری به ویژه در جناح چپ، از وجود یک "استراتژی تنش ("strategia della tensione") سخن گفتند. بر اساس این نظریه، نیروهای پنهان و خارجی در ایجاد
بر اساس این نظریه، نیروهای پنهان و خارجی در ایجاد «استراتژی تنش» نقش داشتند. سازمان‌های شناسایی شده شامل: عملیات گلادیو، یک ساختار مخفی ضد کمونیستی ناتو؛ محفل فراماسونری P2، که در سال ۱۹۸۱ پس از دستگیری رهبر آن لیچو جلی کشف شد؛ سازمان‌های تروریستی «سیاه» نئوفاشیسم مانند "Ordine Nuovo" یا Avanguardia Nazionale"; اداره اطلاعات نظامی ایتالیا؛ و ایالات متحده آمریکا. این نظریه در دهه ۱۹۹۰ دوباره مطرح شد، پس از آنکه نخست‌وزیر جولیو آندرئوتی در ۲۴ اکتبر ۱۹۹۰ وجود گلادیو را در جلسه پارلمانی تأیید کرد. تحقیقات
گلادیو را در جلسه پارلمانی تأیید کرد. تحقیقات قضایی دربارهٔ انفجار میدان فونتانا و کشتار بولونیا و چندین گزارش پارلمانی به چنین استراتژی عمدی تنش اشاره داشتند. دادستان میلان گویدو سالوینی یک افسر نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، دیوید کارِت، را به دلیل نقش او در انفجار میدان فونتانا متهم کرد. او همچنین در سال ۱۹۹۵ در حین جستجوی اطلاعات مربوط به این پرونده، کارلو روکی، یک مأمور سیا در ایتالیا، را شگفت‌زده کرد. در سال ۲۰۰۰، گزارشی از کمیسیون پارلمانی دولت آن زمان مرکز-چپ نتیجه گرفت که استراتژی تنش توسط
آن زمان مرکز-چپ نتیجه گرفت که استراتژی تنش توسط ایالات متحده حمایت شده بود تا ""PCI و تا حدی PSI را از رسیدن به قدرت اجرایی در کشور بازدارد"." در سال ۱۹۸۵، اختلاف نظر دربارهٔ نحوه مدیریت "ربایش اکیل لائورو" منجر به درگیری شدید دیپلماتیک بین دولت‌های ایتالیا و ایالات متحده و همچنین بین بخش‌هایی از نیروهای نظامی آن‌ها شد. این بحران دیپلماتیک که به بحران سیگونلا معروف شد، به تقابل و ایست نظامی بین واحدهای نیروهای ویژه ایالات متحده و نیروهای نظامی ایتالیا، عمدتاً VAM ("Vigilanza Aeronautica Militare") و
عمدتاً VAM ("Vigilanza Aeronautica Militare") و کارابینیری، انجامید. بحران دیپلماتیک به زودی در جریان کنفرانسی بین نخست‌وزیر بتینو کراشی و رئیس‌جمهور رونالد ریگان حل و فصل شد. با پایان سال‌های سرب (ایتالیا) (۱۹۶۹–۱۹۸۹), حزب کمونیست ایتالیا به تدریج تحت رهبری انریکو برلینگوئر آرای خود را افزایش داد. حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، شریک دموکرات‌های مسیحی و به رهبری نخست‌وزیر بتینو کراشی، هرچه بیشتر نسبت به کمونیست‌ها و اتحاد جماهیر شوروی انتقاد پیدا کرد؛ خود کراشی از استقرار موشک‌های پرسینگ II توسط رئیس‌جمهور
از استقرار موشک‌های پرسینگ II توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده رونالد ریگان در ایتالیا حمایت کرد، اقدامی که کمونیست‌ها به شدت با آن مخالفت کردند. پس از سقوط دیوار برلین، ایتالیا با چالش‌های قابل توجهی مواجه شد، زیرا رأی‌دهندگان که از فلج سیاسی گذشته، بدهی عظیم دولت و سیستم گسترده فساد سیاسی (که به‌طور جمعی به نام مانی‌پولیته پس از کشف توسط تحقیقات "مانی‌پولیته" شناخته شد) سرخورده شده بودند، خواستار اصلاحات سیاسی، اقتصادی و اخلاقی شدند. این رسوایی‌ها همه احزاب عمده را درگیر کرد، اما به ویژه احزاب ائتلاف حاکم
عمده را درگیر کرد، اما به ویژه احزاب ائتلاف حاکم را؛ بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ حزب دموکراسی مسیحی (ایتالیا) با بحران شدیدی مواجه شد و منحل گردید و به چند بخش تقسیم شد، در حالی که حزب سوسیالیست ایتالیا و دیگر احزاب کوچک حاکم نیز منحل شدند. کمونیست‌ها به عنوان یک نیروی سوسیال دموکراسی دوباره سازماندهی شدند. پس از ۱۹۸۹. در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، ایالات متحده و ایتالیا به عنوان شرکای ناتو در موضوعاتی مانند جنگ خلیج فارس، لبنان، روند صلح خاورمیانه، مذاکرات چندجانبه، عملیات صلح‌بانی در سومالی و موزامبیک، قاچاق مواد
عملیات صلح‌بانی در سومالی و موزامبیک، قاچاق مواد مخدر، قاچاق انسان و تروریسم همکاری نزدیکی داشتند. بر اساس توافقات دوجانبه طولانی‌مدت ناشی از عضویت در ناتو، ایتالیا میزبان نیروهای نظامی مهم ایالات متحده در ویچنزا و لیورنو (ارتش)؛ آویانو (نیروی هوایی)؛ و پایگاه هوایی سیگونلا، گائتا و ناپل – پایگاه اصلی ناوگان ششم ایالات متحده آمریکا است. ایالات متحده حدود ۱۳٬۰۰۰ نیروی نظامی در ایتالیا مستقر دارد. ایتالیا میزبان کالج دفاعی ناتو در رم است. ایتالیا همچنان شریک قوی و فعال فرااطلسی است که همراه با ایالات متحده،
قوی و فعال فرااطلسی است که همراه با ایالات متحده، در پی ترویج ایده‌های دموکراتیک و همکاری بین‌المللی در مناطق بحران و درگیری‌های داخلی بوده است. روابط بین دو کشور به‌طور کوتاه اما جدی پس از حادثه سقوط تله‌کابین کاوالزه ۱۹۹۸ تنش پیدا کرد. نزدیک شهر کاوالزه در دولومیتی، یک هواپیمای سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا نورثروپ گرومن ئی‌ای-۶بی پراولر که با ارتفاع پایین و برخلاف مقررات پرواز می‌کرد، کابل پشتیبان یک تله‌کابین را برید و باعث سقوط کابین به ارتفاع بیش از ۸۰ متر (۲۶۰ فوت) شد و ۲۰ نفر کشته شدند.
بیش از ۸۰ متر (۲۶۰ فوت) شد و ۲۰ نفر کشته شدند. خلبان و ناوبر هواپیما در ایالات متحده محاکمه شدند و از اتهام قتل شبه‌عمد و قتل ناشی از بی‌احتیاطی تبرئه شدند که خشم عمومی ایتالیا را برانگیخت. در دهه ۲۰۰۰، برلوسکونی و کابینه‌هایش تمایل زیادی به حمایت از سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا داشتند، با وجود اختلاف سیاستی بین ایالات متحده و بسیاری از اعضای مؤسس اتحادیه اروپا (آلمان، فرانسه و بلژیک) در دوران رئیس‌جمهوری جرج دابلیو. بوش. تحت رهبری او، دولت ایتالیا نیز موقعیت سنتی خود در سیاست خارجی را از موضع طرفدار
موقعیت سنتی خود در سیاست خارجی را از موضع طرفدار اعراب در غرب به دوستی بیشتر با اسرائیل و ترکیه تغییر داد. ایتالیا، در دوران برلوسکونی، به متحد محکمی برای ایالات متحده تبدیل شد به دلیل حمایت او در جنگ در افغانستان (۲۰۰۱–۲۰۲۱) و جنگ عراق پس از حمله ۲۰۰۳ به عراق در چارچوب جنگ علیه تروریسم. سیلویو برلوسکونی در دیدارهای خود با دبیرکل سازمان ملل متحد کوفی عنان و رئیس‌جمهور ایالات متحده جرج دابلیو. بوش اعلام کرد که او برای «تغییر واضح وضعیت عراق» و انتقال سریع حاکمیت به دولت منتخب مردم عراق تلاش کرده است.
حاکمیت به دولت منتخب مردم عراق تلاش کرده است. نیروهای مسلح ایتالیا حدود ۳٬۲۰۰ سرباز در جنوب عراق مستقر داشتند، که پس از نیروهای آمریکایی و بریتانیایی سومین گروه بزرگ در آن منطقه بود. نیروهای ایتالیایی به تدریج در نیمه دوم سال ۲۰۰۶ از عراق خارج شدند و آخرین سربازان در دسامبر همان سال کشور را ترک کردند. در دومین دولت مرکز-چپ خود از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸، نخست‌وزیر رومانو پرودی برخی از جهت‌گیری‌های جدید سیاست خارجی خود را ارائه داد و قول داد نیروهای ایتالیا را از عراق خارج کند و جنگ عراق را «اشتباه جدی که مشکل امنیتی
خارج کند و جنگ عراق را «اشتباه جدی که مشکل امنیتی را حل نکرده بلکه افزایش داده است» نامید. روابط فرهنگی. غذا. آشپزی ایتالیایی-آمریکایی سبکی از آشپزی ایتالیایی است که در سراسر ایالات متحده آمریکا سازگار شده است. غذای ایتالیایی-آمریکایی در طول تاریخ توسط موج‌های مختلف مهاجران و نوادگان آن‌ها، که به آن‌ها آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار گفته می‌شود، شکل گرفته است. با سکونت مهاجران از ناحیه‌های ایتالیا در نقاط مختلف فهرست مناطق ایالات متحده آمریکا، بسیاری از آن‌ها سنت‌های آشپزی منطقه‌ای ایتالیا را با خود به همراه
سنت‌های آشپزی منطقه‌ای ایتالیا را با خود به همراه آوردند. بسیاری از این غذاها و دستورها به مرور زمان به غذاهای محبوب برای مردم شهرها و سپس برای مردم سراسر آمریکا تبدیل شدند. غذای ایتالیایی-آمریکایی عمدتاً بر پایه سنت‌های آشپزی جنوب ایتالیا مهاجرت شکل گرفته است، اگرچه تعداد قابل توجهی از مهاجران شمال ایتالیا نیز به ایالات متحده آمدند و تا حدودی بر این سبک آشپزی تأثیر گذاشتند. ایتالیایی-آمریکایی‌ها اغلب غذاها را با میراث منطقه‌ای خود شناسایی می‌کنند. مواد اصلی آشپزی جنوب ایتالیا شامل پاستا خشک، سس گوجه‌فرنگی
آشپزی جنوب ایتالیا شامل پاستا خشک، سس گوجه‌فرنگی و روغن زیتون است، در حالی که مواد اصلی آشپزی شمال ایتالیا شامل غذاهایی مانند ریزوتو، سس بشامل و پولنتا می‌باشد. ورزش. بیسبال در نتونو، ایتالیا محبوب است به دلیل میراث سربازان آمریکایی که در طول جنگ جهانی دوم در آنجا ساکن بودند. این شهر چندین قهرمانی اروپایی را به دست آورده و به گسترش این ورزش در سایر نقاط ایتالیا کمک کرده است.
روابط ایتالیا و چین () به دوران روابط چین و روم باستان بازمی‌گردد، اما روابط رسمی بین ایتالیا و چین مدرن تنها در ۲۷ نوامبر ۱۹۲۸ آغاز شد (با شروع غیررسمی از ۱۹۱۳) و جمهوری خلق چین در ۶ نوامبر ۱۹۷۰ به رسمیت شناخته شد. خبر شناسایی جمهوری خلق چین توسط ایتالیا و قطع روابط رسمی با جمهوری چین (تایوان) سایر کشورهای اروپایی مانند اتریش و بلژیک را نیز به بررسی اقدامات مشابه ترغیب کرد. وزیر امور خارجه ایتالیا پیترو ننی در ژانویه ۱۹۶۹ پیشنهاد شناسایی چین را ارائه کرد. حزب کمونیست ایتالیا نمایندگان حزب کمونیست چین (CCP)
کمونیست ایتالیا نمایندگان حزب کمونیست چین (CCP) را برای حضور در کنگره حزبی ۱۹۶۹ خود دعوت کرد؛ با این حال، طرف چینی از پذیرش دعوت امتناع کرد. دو کشور در فوریه سال بعد تبادل سفیر کردند. در حال حاضر، چین و ایتالیا در تبادلات سیاسی سطح بالا شرکت می‌کنند. در سپتامبر ۲۰۰۵، وزیر دفاع چین Cao Gangchuan و معاون وزیر دفاع ایتالیا سالواتوره چیکو امیدوار بودند همکاری نظامی میان دو کشور نزدیک‌تر شود. شرکت هانگدو هواپیماسازی، یکی از تولیدکنندگان اصلی هواپیما در چین، ابتدا به عنوان کارگاه ملی هواپیمای چین-ایتالیا (SINAW)
به عنوان کارگاه ملی هواپیمای چین-ایتالیا (SINAW) در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد، به عنوان یک سرمایه‌گذاری مشترک بین جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) و پادشاهی ایتالیا. با این حال، پس از آغاز جنگ دوم چین و ژاپن در سال ۱۹۳۷، ایتالیا به متحد ژاپن تبدیل شد و در بمباران کارخانه‌های SINAW توسط ژاپن همکاری کرد. دولت چین اموال ایتالیایی‌ها را در دسامبر ۱۹۳۷ مصادره کرد و تمامی کارکنان ایتالیایی شرکت تا پایان سال از کشور خارج شدند. در ۲۴ مارس ۲۰۱۹، ایتالیا به ابتکار کمربند و جاده پیوست و نخستین کشور عضو گروه هفت شد. چینی‌های مقیم
و نخستین کشور عضو گروه هفت شد. چینی‌های مقیم ایتالیا، شامل مهاجران اخیر و افراد چینی‌تبار زاده ایتالیا، اقلیت قابل توجهی را به ویژه در لمباردی، توسکانی و لاتزیو تشکیل می‌دهند. تاریخچه. مورخ رومی فلوروس بازدید هیئت‌های مختلف، از جمله "سِرها" (چینی‌ها یا آسیای میانه‌ای‌ها) را از امپراتور اول روم آگوستوس که بین ۲۷ پیش از میلاد تا ۱۴ میلادی سلطنت می‌کرد، توصیف می‌کند. با این حال، هنری یول حدس زد که احتمالاً این افراد بیشتر بازرگانان خصوصی بوده‌اند تا دیپلمات، زیرا منابع چینی تأکید دارند که گان یینگ اولین چینی
منابع چینی تأکید دارند که گان یینگ اولین چینی بود که تا غربی‌ترین نقطه تیاؤژی (條支؛ بین‌النهرین) در سال ۹۷ میلادی رسید. در سال ۹۷، ژنرال چینی Ban Chao نماینده‌ای به نام گان یینگ به رم فرستاد. گان یینگ هرگز به رم نرسید و شاید تنها به سواحل شرقی دریای مدیترانه رسید، هرچند به احتمال زیاد فراتر از خلیج فارس نرفت. راهب و دیپلمات رابان بار سائوما در دهه ۱۲۸۰ از پکن به رم سفر کرد. آندالو دا ساویگنونه، یک ایتالیایی مقیم کلنی کوچک جنوایی در کوانژو، در سال ۱۳۳۶ توسط خان‌ها از پکن به ایتالیا فرستاده شد تا به عنوان
خان‌ها از پکن به ایتالیا فرستاده شد تا به عنوان دیپلمات به ملاقات پاپ برود. دیپلمات‌های چینی از زمان دودمان چینگ و تنها چند دهه پس از وحدت ایتالیا در ایتالیا فعال بوده‌اند. دیپلمات دودمان چینگ Li Fengbao در اواخر قرن نوزدهم سفیر ایتالیا بود، همانند هم‌عصرانش Kung Chao-Yuan, Xue Fucheng و شو جینگ چنگ. جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) نیز پس از شناسایی جمهوری توسط ایتالیا، سفیران خود را فرستاد. نخستین سفیر چین مدرن (沈平) بود، در حالی که سفیر فعلی Li Junhua (李军华) است. در روم باستان، اولین گروهی که ادعای مأموریت
است. در روم باستان، اولین گروهی که ادعای مأموریت دیپلماتیک رومی‌ها به چین را داشتند در سال ۱۶ میلادی در "کتاب هان بعدی" ثبت شد. این سفارت به امپراتور هوان هان از دودمان هان آمد و از سوی «آندون» (؛ امپراتور آنتونینوس پیوس یا مارکوس آئورلیوس)، «پادشاه داکین» (رم) فرستاده شده بود. در سال ۲۲۶ میلادی، چین توسط یک داچین رومی () بازدید شد، که دیپلمات نبود بلکه بازرگان بود و به دربار سون کوان در نانجینگ رفت. سایر فرستادگان رومی در قرن سوم میلادی پی‌درپی آمدند. یک سفارت از داکین (رم) ثبت شده که هدیه‌های خراج به
سفارت از داکین (رم) ثبت شده که هدیه‌های خراج به دودمان جین (۴۲۰–۲۶۵) چین (۲۶۶–۴۲۰ میلادی) آورد. مهم‌ترین تماس بین چین و ایتالیا به بیش از ۷۰۰ سال پیش بازمی‌گردد، زمانی که کاوشگر ایتالیایی مارکو پولو به‌طور مشهور بین سال‌های ۱۲۷۱ تا ۱۲۹۵ به مدت هفده سال در این کشور اقامت داشت، چند دهه پس از بازدید جیوانی د پیان دل کارپین از قراقرم (شهر). پس از بازدید پولو، جان مونتکوروینو، نخستین اسقف اعظم پکن، در سال ۱۲۹۴ به پکن رسید. Michele Ruggieri، کشیش یسوعی ایتالیایی از پولیا (ایتالیا) و یکی از بنیان‌گذاران
از پولیا (ایتالیا) و یکی از بنیان‌گذاران مأموریت‌های یسوعی در چین، نخستین اروپایی بود که وارد شهر ممنوعه شد. پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۶ روابط دیپلماتیک خود را با چین برقرار کرد. ایتالیا در ۷ سپتامبر ۱۹۰۱ امتیاز خود در تیانجین را دریافت کرد. این امتیاز در سپتامبر ۱۹۴۳ پس از تسلیم ایتالیا به متفقین توسط ژاپنی‌ها اشغال شد و در اکتبر ۱۹۴۵ توسط ارتش چین آزاد شد. ایتالیا رسماً در سال ۱۹۴۷ ادعاهای خود به این امتیاز را کنار گذاشت. در ۱۶ اکتبر ۱۸۶۶، پیمان تجاری بین چین و ایتالیا امضا شد و هشت ماه بعد سفیر ایتالیا،
چین و ایتالیا امضا شد و هشت ماه بعد سفیر ایتالیا، کنت Vittorio Sallier de la Tour، که نماینده ایتالیا در دربارهای Jeddo و پکن بود، به شرق آسیا رسید. او و جانشینانش Alessandro Fè d'Ostiani و Raffaele Ulisse Barbolani با این حال مقر خود را در ژاپن نگه داشتند. Ferdinando de Luca نخستین سفیر ایتالیا بود که در چین مستقر شد و سفارت را در شانگهای تأسیس کرد، که در اواخر دهه ۱۸۸۰ به پکن منتقل شد. در سال ۱۹۱۳، ایتالیا جمهوری سون یات سن را به رسمیت شناخت و از آن پس موضعی بی‌طرفانه در برابر درگیری‌های مختلف با احزاب
بی‌طرفانه در برابر درگیری‌های مختلف با احزاب رقیب قدرت در چین حفظ کرد. ایتالیا رسماً کومینتانگ را به عنوان جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) به رسمیت شناخت و در ۲۷ نوامبر ۱۹۲۸، پیمان تجاری جدیدی را امضا کرد که جایگزین پیمان ۱۸۶۶ شد. مذاکرات توسط Daniele Varè انجام شد و پیمان در نانجینگ، پایتخت جدید چین، امضا شد. چیانگ کای‌شک تأکید کرد که تمامی قدرت‌های غربی باید سفارت‌های خود را به نانجینگ منتقل کنند و این اقدام را به عنوان تأیید نهایی قدرت خود در نظر گرفت. ایتالیا، مانند برخی دیگر از قدرت‌های بزرگ، تصمیم گرفت سفارت
برخی دیگر از قدرت‌های بزرگ، تصمیم گرفت سفارت خود را بین نانجینگ و شانگهای تقسیم کند، در دو دفتر جداگانه. در پایان سال ۱۹۳۷، ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳) منچوکو را به رسمیت شناخت و در سال ۱۹۴۱ نیز رژیم وانگ جینگ وی به رهبری وانگ جینگ وی با پایتخت در نانجینگ را به رسمیت شناخت، اگرچه سفیران ایتالیایی برای مدتی همچنان در شانگهای اقامت داشتند. سپس نماینده ایتالیا، پیه‌ر پاسکوال اسپینلی، تصمیم گرفت تا مقر اصلی سفارت را به نانجینگ منتقل کند و در عین حال دفاتر جداشده پکن و شانگهای را دوباره بازگشایی کند. در سال
پکن و شانگهای را دوباره بازگشایی کند. در سال ۱۹۴۵، پیروان موسولینی با دولت وانگ جینگ وی در پکن، شانگهای و نانجینگ در تماس بودند، در حالی که وزارت امور خارجه ایتالیا پس از فاشیسم برای ازسرگیری تماس با چیانگ کای‌شک تلاش می‌کرد، که نماینده جدید ایتالیا، Sergio Fenoaltea، رسماً در اکتبر ۱۹۴۶ در نانجینگ به او استوارنامه ارائه کرد. در سال ۱۹۴۵، ایتالیایی‌ها قصد داشتند دفاتر بسته شده سفارت در پکن را به آمریکایی‌ها قرض دهند، اما این امر محقق نشد، زیرا پیش از رسیدن آمریکایی‌ها، گروهی از چینی‌ها، که در سمت
از رسیدن آمریکایی‌ها، گروهی از چینی‌ها، که در سمت ملی‌گرایان بودند اما از دستورات ژنرالی مستقل که به دنبال ثروت بود پیروی می‌کردند، سفارت را غارت کرده و ساختمان و آرشیو را تخریب کردند. پس از جنگ داخلی چین، حزب کمونیست چین در سال ۱۹۴۹ پکن و کمی بعد نانجینگ را تصرف کرد. در نوامبر ۱۹۵۰، فئنالته که فشارهایی برای بازگشت به ایتالیا وارد می‌کرد، چین را ترک کرد. روابط دیپلماتیک سپس توسط Ezio Mizzan اداره شد، که در فوریه ۱۹۵۱ گزارش داد پلیس حزب کمونیست چین فعالیت‌ها و تحرکات او را محدودتر کرده و ماندگاری سفارت
و تحرکات او را محدودتر کرده و ماندگاری سفارت ایتالیا در نانجینگ، پایتخت سابق چیانگ کای‌شک و وانگ جینگ وی، ممکن است مشکلات سیاسی ایجاد کند. او به رم توصیه کرد تصمیمی قاطع اتخاذ شود: یا چین را به رسمیت بشناسند، او و سفارت را به پکن منتقل کنند، یا تمامی دیپلمات‌ها را خارج کنند. پس از آن که ابتدا تمایل داشت مانند کشورهای دانمارک، نروژ و بریتانیا چین را به رسمیت بشناسد، ایتالیا مسیر مخالف را انتخاب کرد و سفارت نانجینگ را تعطیل کرده و روابط دیپلماتیک را قطع نمود، تحت تأثیر مشاوره ایالات متحده که ابتدا در نظر
تحت تأثیر مشاوره ایالات متحده که ابتدا در نظر داشت به ایتالیا اجازه دهد چین را به رسمیت بشناسد تا راه برای شناسایی اجتناب‌ناپذیر توسط خودشان هموار شود. ایتالیا و چین تا سال ۱۹۷۰ یکدیگر را به رسمیت نمی‌شناختند. در طول بیست سال وقفه در روابط دیپلماتیک، ایتالیا سفارتخانه‌ای در چین نداشت و با چین ملی‌گرا ارتباط داشت، اگرچه هیچ سفیری نیز به تایپه نفرستاد. در این بیست سال، ایتالیا «محدود به واگذاری برخی وظایف نامشخص برای رصد مسئله چین» به کنسولگری عمومی خود در هنگ‌کنگ بود. در سال ۱۹۷۰، خبر شناسایی جمهوری خلق چین
بود. در سال ۱۹۷۰، خبر شناسایی جمهوری خلق چین توسط ایتالیا و قطع روابط رسمی با جمهوری چین سایر کشورهای اروپایی مانند اتریش و بلژیک را نیز به بررسی اقدامات مشابه ترغیب کرد. در مارس ۲۰۱۹، طی سفر رئیس‌جمهور چین، شی جین‌پینگ، به ایتالیا، چین یک یادداشت تفاهم در مورد ابتکار کمربند و جاده با ایتالیا امضا کرد. ایتالیا تنها کشور گروه هفت بود که به این ابتکار پیوست. در ژوئیه ۲۰۲۳ ایتالیا اعلام کرد که قصد دارد از ابتکار کمربند و جاده خارج شود. نخست‌وزیر جورجا ملونی اعلام کرد که این پروژه هیچ سود واقعی برای اقتصاد
اعلام کرد که این پروژه هیچ سود واقعی برای اقتصاد ایتالیا ندارد. وزارت امور خارجه جمهوری خلق چین اقدامات ایتالیا را «مختل‌کننده همکاری و ایجاد تفرقه» توصیف کرد. چوچو ژانگ، پژوهشگر، در سال ۲۰۲۵ می‌نویسد که همکاری اقتصادی دوجانبه بین ایتالیا و چین به دلیل قصد ایتالیا برای خروج مختل نشد و تجارت بین دو کشور تا فوریه ۲۰۲۴ افزایش یافت. در مارس ۲۰۲۰ گزارش شد که شبکه تلویزیونی دولتی چین CGTN و روزنامه گلوبال تایمز تلاش کردند تا با انتشار اطلاعات نادرست، نشان دهند که دنیاگیری کووید-۱۹ ممکن است پس از ایالات متحده در
دنیاگیری کووید-۱۹ ممکن است پس از ایالات متحده در ایتالیا آغاز شده باشد. در ۱۳ مارس ۲۰۲۰، چین تجهیزات پزشکی از جمله ماسک و دستگاه تنفس مصنوعی به ایتالیا ارسال کرد و همراه آن تیمی از پزشکان چینی برای کمک به ایتالیا و مقابله با ویروس در سراسر کشور اعزام شد. پس از آن که چین میلیون‌ها ماسک اهدا کرد، ماسک‌هایی نیز به ایتالیا فروخت. این موارد اهدا نبودند بلکه محصولات و خدمات خریداری‌شده بودند. در ۲۴ مارس ۲۰۲۰، وزیر امور خارجه ایتالیا لوئیجی دی مایو در مصاحبه‌ای اعلام کرد که پس از شیوع بیماری در ایتالیا، چین اولین
کرد که پس از شیوع بیماری در ایتالیا، چین اولین کشوری بود که تجهیزات پزشکی و کارشناسان پزشکی را برای کمک به ایتالیا ارسال کرد. هنگامی که ویروس شیوع یافت، ایتالیا متهم شد که مواد محافظتی را با قیمت پایین به چین داده است زیرا ۴۰٬۰۰۰ ماسک به چین تقدیم کرده بود. امروز چین میلیون‌ها ماسک را بازمی‌گرداند. نخست‌وزیر ایتالیا، جوزپه کونته، از حمایت و کمک‌های چین قدردانی کرد. با این حال، در آوریل ۲۰۲۰ پس از این فاجعه گزارش شد که کیت‌های حفاظت شخصی که چین به ایتالیا فروخت، همان‌هایی بودند که ایتالیا پیش‌تر در آغاز
فروخت، همان‌هایی بودند که ایتالیا پیش‌تر در آغاز شیوع دنیاگیری کووید-۱۹ در سرزمین اصلی چین به چین اهدا کرده بود. وزارت امور خارجه چین پاسخ داد: این خبر نادرست است. دولت ایتالیا هنوز واکنشی نشان نداده است. در مه ۲۰۲۰، سخنگویان رسمی چین ویدئوهایی در توییتر منتشر کردند که ایتالیایی‌ها را در حال تکرار شعار «Grazie, Cina» همراه با پخش سرود ملی چین نشان می‌داد. تحلیل این ویدئو نشان داد که ویدئو دستکاری شده و نگرانی‌هایی دربارهٔ فعالیت‌های پروپاگاندا در چین در اتحادیه اروپا ایجاد کرد، از جمله تلاش برای ترغیب
اتحادیه اروپا ایجاد کرد، از جمله تلاش برای ترغیب مقامات اروپایی به تحسین چین و تلاش برای تضعیف واکنش اروپا به بحران سلامت و نمایش چین و روسیه به‌عنوان تنها کشورهایی که استراتژی قوی برای مقابله با کووید-۱۹ دارند.
جمهوری نولی (; ) یک جمهوری دریایی ایتالیایی بود که در شهر نولی در لیگوریا متمرکز بود و از سال ۱۱۹۲ تا ۱۷۹۷ وجود داشت. این منطقه اکنون در استان ساونا در ایتالیا قرار دارد. نولی برای محافظت از خود در برابر حملات و تهاجمات احتمالی ساونا و مارکیزات فیناله، در سال ۱۲۰۲ با جمهوری جنوا در قالب نوعی تحت‌الحمایه متحد شد. در واقع، اسناد آن زمان نشان می‌دهد که این رابطه از نوع برابر بوده و نه از نوع تسلیم. این اتحاد به جمهوری نولی اجازه داد تا از چنان اهمیت فزاینده‌ای برخوردار شود که در سال ۱۲۳۹، یک اسقف‌نشین توسط پاپ
شود که در سال ۱۲۳۹، یک اسقف‌نشین توسط پاپ گرگوری نهم در آنجا تأسیس شد. تاریخچه. جمهوری نولی در سال ۱۱۹۲ تأسیس شد. پس از ۱۰ سال موجودیت، این جمهوری کوچک دریایی با جمهوری بزرگتر و قدرتمندتر همسایه، یعنی جمهوری جنوا، متحد شد و این جمهوری به نولی وضعیت یک تحت‌الحمایه جنوا را تا زمان انحلال آن در سال ۱۷۹۷ داد. در طول تاریخ، نولی توسط یک پودستا اداره می‌شد. این جمهوری به مدت ۶۰۵ سال پابرجا ماند تا اینکه در سال ۱۷۹۷ توسط ناپلئون ضمیمه شد. اقتصاد. با وجود اندازه کوچکش، کارخانه کشتی‌سازی و بندر خوب نولی به آنها
کوچکش، کارخانه کشتی‌سازی و بندر خوب نولی به آنها اجازه داد تا به یک قدرت تجاری تبدیل شوند. آنها روابط تجاری خوبی با جنوا داشتند، زیرا فقط باید یک پنی می‌پرداختند تا اجازه تجارت در جنوا را داشته باشند، در حالی که اسپانیایی‌ها باید ۶۰ پنی می‌پرداختند تا اجازه تجارت داشته باشند. نظامی. کارخانه کشتی‌سازی کارآمد نولی به آنها اجازه داد تا با وجود اندازه کوچکشان، به نوعی به یک قدرت دریایی تبدیل شوند. اتحاد با جنوا، به ویژه از آنجا که جنوا از بندر نولی برای پناه دادن به کشتی‌های خود استفاده می‌کرد، محافظت زیادی از
به کشتی‌های خود استفاده می‌کرد، محافظت زیادی از آنها به عمل آورد. مشخص است که در جریان درگیری با ساوونا، نولی در سال ۱۲۲۷ شهر اسپورنو را که متعلق به آنها بود، غارت کرد. روابط خارجی. در سال ۱۲۰۲، نولی توسط شهرستان ساونا تهدید شد. در پاسخ، نولی با جمهوری قدرتمند جنوا کنفدراسیون تشکیل داد. نولی این اتحاد را تا زمان انحلال آنها در سال ۱۷۹۷ حفظ کرد. پرچم. پرچم نولی برای نخستین بار در سده‌ی سیزدهم با یک صلیب سفید و زمینه قرمز، دقیقاً برعکس پرچم جنوا، ایجاد شد. بسیاری از کشتی‌های تجاری نولی ترجیح می‌دادند زیر
بسیاری از کشتی‌های تجاری نولی ترجیح می‌دادند زیر پرچم جنوا پرواز کنند، زیرا این پرچم احترام بسیار بیشتری را به خود جلب می‌کرد. دین. در سال ۱۲۳۹، پاپ اسقفی را برای نولی منصوب کرد.
هنر ایتالیایی () از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین جریان‌های هنری در تاریخ جهان است که از دوران باستان تا امروز نقش اساسی در شکل‌گیری زیبایی‌شناسی، معماری، نقاشی و مجسمه‌سازی ایفا کرده است. ایتالیا را می‌توان مهد رنسانس و یکی از کانون‌های اصلی هنر غرب دانست. از دوران باستان، شبه‌جزیرهٔ ایتالیا میزبان تمدن‌های گوناگون بوده است: یونانی‌ها در جنوب، تمدن اتروسک در مرکز، و سلت‌ها در شمال. سنگ‌نگاره‌های وال کامونیکا به حدود ۸۰۰۰ سال پیش از میلاد بازمی‌گردند. آثار هنری ارزشمندی از تمدن اتروسک بر جای مانده است، از جمله
ارزشمندی از تمدن اتروسک بر جای مانده است، از جمله هزاران آرامگاه، و همچنین از مستعمره‌های یونانی در پستوم، دره معابد و دیگر مکان‌ها. با اوج‌گیری روم باستان، ایتالیا به مرکز فرهنگی و سیاسی یک امپراتوری بزرگ تبدیل شد. ویرانه‌های رومی در سراسر کشور بسیار غنی‌اند؛ از بناهای باشکوه امپراتوری در رم گرفته تا معماری روزمرهٔ شگفت‌انگیز پمپئی و شهرهای اطراف آن که به‌خوبی حفظ شده‌اند. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، ایتالیا در سراسر قرون وسطی همچنان یک مرکز هنری مهم باقی ماند. این کشور در هنر کارولنژی، هنر اوتونی و