payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که با گروهی از زنان اشراف‌زاده که از تماشای درختان افرای پاییزی در کوه توگاکوشی لذت می‌برند، مواجه می‌شود و درمی‌یابد که رهبر آن‌ها، دیوی به نام مومیجی است که لباس مبدل پوشیده است. اگرچه اعتقاد عمومی بر این است که نمایش نو از افسانه‌های محلی از پیش موجود درباره شیاطین کوه توگاکوشی الهام گرفته شده است، برخی از محققان روایت خاص مربوط به مومیجی را احتمالاً از نوبومیتسو سرچشمه می‌گیرند. گمان می‌رود مکان‌های افسانه‌ای متعددی مربوط به مومیجی در اطراف توگاکوشی *پس* از محبوبیت این داستان از طریق نو و سایر رسانه‌ها
از محبوبیت این داستان از طریق نو و سایر رسانه‌ها ایجاد شده باشند. پس از نمایش نو، این داستان در تئاتر عروسکی جوروی و کابوکی دستمایه اقتباس قرار گرفت. نسخهٔ درخور توجه کابوکی، همچنین با عنوان "مومیجیگاری" (۱۸۸۷) توسط کاواتاکه موکوئامی، به دیو مؤنثی با عنوان ساراشیناهیمه (更科姫، پرنسس ساراشینا) اشاره می‌کند. همچنین "مومیجیگاری" در سال ۱۸۹۹ به فیلمی صامت برگردانده شد و به اولین فیلم داستانی در ژاپن تبدیل شد. افسانه‌ها. اگرچه نسخه‌های متعددی از افسانه‌هایی مرتبط با مومیجی وجود دارد، اما روایت مفصلی پدیدار شده
با مومیجی وجود دارد، اما روایت مفصلی پدیدار شده است که به‌ویژه توسط انتشارات دوره میجی با عنوان "توگاکوشیاما کیجو مومیجی تایجی نو دن" (شرح معجزات کوه کیتاموکی و مطیع کردن مومیجی دیو کوه توگاکوشی، منتشر شده در سال ۱۹۰۳، بر اساس یک نسخه خطی ۱۸۸۶) رواج یافته و در آثاری مانند "دایگوئن" (大語園، ۱۹۳۵) اثر ایوایا سازانامی بازگویی شده است. این نسخه پیشینه داستان گسترده‌تری را ارائه می‌دهد: مومیجی در ابتدا کوره‌ها (呉葉 یا 呉羽) نام داشت و گفته می‌شود ششمین فرزند زوجی به نام‌های ساسایو گُوزِن و هانگو ایوامی هوگان، از
به نام‌های ساسایو گُوزِن و هانگو ایوامی هوگان، از نوادگان خاندان اوتومو بود. او که حدود سال ۹۳۷ میلادی متولد شد، زیبایی استثنایی و استعدادهای بی‌شماری داشت که ظاهراً از قدرت پادشاه اهریمنی آسمان ششم متبرک شده بود. حدود ۱۶ سالگی (تقریباً ۹۵۳ میلادی)، او نام «مومیجی» را برای خود برگزید و به کیوتو رفت. در آنجا، توجه میناموتو نو تسونه‌موتو، یک نجیب‌زاده قدرتمند، را به خود جلب کرد و در نهایت معشوقه او شد و از او فرزندی به دنیا آورد، با وجود اینکه تسونه‌موتو از قبل همسری رسمی به نام میدای‌دوکورو داشت. با این
قبل همسری رسمی به نام میدای‌دوکورو داشت. با این حال، همسر تسونه‌موتو به مومیجی مشکوک شد و او را به استفاده از جادو برای آسیب رساندن به خود و توطئه برای غصب جایگاهش متهم کرد. در حالی که در ابتدا به اعدام محکوم شده بود، بارداری مومیجی منجر به تخفیف حکم او به تبعید در ولایت دورافتاده شینانو (حدود سال ۹۵۶) شد. او در روستای میناسه در دره‌ای دورافتاده ساکن شد. در ابتدا به دلیل مهارت‌ها و دانش درباری‌اش مورد استقبال مردم محلی قرار گرفت، اما سرانجام گروهی از پیروان را گرد خود جمع کرد و شروع به حمله به مناطق اطراف
را گرد خود جمع کرد و شروع به حمله به مناطق اطراف نمود و نام خودمانی «کیجو» (دیو زن) را به‌دست آورد. فعالیت‌های او چنان مشکل‌ساز شدند که امپراتور ری‌زی فرمانی امپراتوری مبنی بر مطیع‌سازی او صادر کرد. این وظیفه به تایرا نو کورموچی، سلحشور نامدار سپرده شد. داستان او در فصل تماشای برگ‌های پاییزی اتفاق می‌افتد، زمانی که گروه‌هایی از مردم برای جشن‌ها و مهمانی‌ها در کوهستان، زیر برگ‌های قرمز، نارنجی و طلایی در حال ریزش، جمع می‌شدند. کورموچی و ملازمانش از کوه زیبا بالا رفتند و به گروه کوچکی از اشراف‌زادگان
زیبا بالا رفتند و به گروه کوچکی از اشراف‌زادگان برخوردند که برای تماشای برگ‌ها مهمانی گرفته بودند. کورموچی یکی از خدمتکارانش را برای بررسی فرستاد. خدمتکار نزدیک شد تا دربارهٔ جشن تحقیق کند و به او گفته شد که یک شاهدخت نجیب‌زاده میزبان آن است؛ با این حال، خانم‌های منتظر نام شاهدخت را به او نگفتند. درست زمانی که کورموچی و ملازمانش تصمیم گرفتند به مأموریت خود ادامه دهند، یکی از ندیمه‌ها نزدیک شد و به آن‌ها گفت که اربابش قبلاً اسم کورموچی را شنیده است و تمایل دارد آن‌ها را به جشن خود دعوت کند. کورموچی با وجود
آن‌ها را به جشن خود دعوت کند. کورموچی با وجود مأموریتش نمی‌توانست بی‌ادبانه درخواست شاهدخت را رد کند، بنابراین او و همراهانش موافقت کردند. در این جشن، سلحشوران با پرنسس ساراشینا، زن جوان و فوق‌العاده زیبایی، آشنا شدند. همه آن‌ها نشستند و از تماشای برگ‌ها، نوشیدن ساکی و رقصیدن لذت بردند. کورموچی از پرنسس درخواست کرد که آیا حاضر است برایش برقصد و او هم رقصید. چیزی نگذشت که مردان مست و خواب‌آلود شدند و زیر درختان زیبا به خواب فرو رفتند. کورموچی هنگام خواب، رؤیای هاچیمان و مأموریتش را دید. این کامی به او گفت
هاچیمان و مأموریتش را دید. این کامی به او گفت که پرنسس ساراشینا در واقع همان کیجو مومیجی است که لباس مبدل پوشیده و او باید او را با کاتانای مقدس، "کوگاراسو مارو" («کلاغ کوچک») بکشد. وقتی کورموچی از خواب بیدار شد، شمشیری که در رؤیا دیده بود به عنوان هدیه‌ای از هاچیمان در دستش بود، و او می‌دانست که آنچه در رؤیایش دیده حقیقت دارد. او به دنبال زنان دوید و ناگهان طوفانی از آتش به پا شد. شعله و باد کوهستان را روشن کردند. ناگهان یک کیجو به ارتفاع ده پا با شاخ‌هایی از درختان سوزان ظاهر شد و نبردی شدید بین سامورایی
از درختان سوزان ظاهر شد و نبردی شدید بین سامورایی و دیو درگرفت. در نهایت، به لطف شمشیر جادویی‌اش، کورموچی موفق شد جادوگر کوهستان توگاکوشی را از بین ببرد.
رامِشبابو پِراگناناندا (به زبان هندی: रमेशबाबू प्रज्ञाननंद - رامیشبابو پراگیانِند زاده ۱۰ اوت ۲۰۰۵) استادبزرگ شطرنج اهل هند است. پراگناناندا که در کودکی یک اعجوبه شطرنج شناخته شد، در جام جهانی شطرنج ۲۰۲۳ مقام دوم را کسب کرد و پس از ویسواناتان آناند، تنها هندی است که در مسابقات شطرنج تاتا استیل برنده شده است. او همچنین عضوی از تیم هند بود که در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۲ در بخش تیمی مردان مدال نقره و در چهل و پنجمین المپیاد شطرنج در سال ۲۰۲۴ مدال طلا در بخش آزاد را کسب کرد. اوایل و زندگی شخصی. پراگناناندا در ۱۰
را کسب کرد. اوایل و زندگی شخصی. پراگناناندا در ۱۰ اوت ۲۰۰۵ در یک خانواده تامیل زبان در چنای، تامیل نادو، متولد شد. پدرش، رامشبابو، به عنوان مدیر شعبه در بانک TNSC کار می‌کند، و مادرش، ناگالاکشمی، خانه‌دار است که اغلب پراگناناندا را در سفرهایش برای مسابقات همراهی می‌کند. پراگناناندا و خواهر بزرگترش وایشالی اولین برادر و خواهری در تاریخ هستند که هر دو عنوان استاد بزرگی را کسب کرده‌اند، او در سال ۲۰۱۸ و خواهرش در سال ۲۰۲۳ به این افتخار دست یافتند. آنها همچنین اولین برادر و خواهری هستند که به مسابقات
همچنین اولین برادر و خواهری هستند که به مسابقات کاندیداتوری راه یافته‌اند. پراگناناندا علاوه بر شطرنج، در اوقات فراغت خود از بازی تنیس روی میز و تماشای کریکت لذت می‌برد.
محمد علی بیگ (درگذشتهٔ حدود ۱۸۳۵ میلادی) یکی از فرماندهان نظامی تاجیک‌تبار در مناطق مرکزی افغانستان، به‌ویژه در ولایت بامیان بود. وی در دورهٔ امیر دوست‌محمد خان فعالیت نظامی داشت و برای حملاتش به هزاره‌ها و تجارت برده شناخته می‌شود. زندگی و فعالیت‌ها. محمد علی بیگ از تاجیک‌های بامیان بود و در قرن نوزدهم میلادی به‌عنوان فرمانده نظامی و والی محلی در منطقه سیغان و کهمرد و بامیان فعالیت داشت. او در دوره‌ای از ضعف سیاسی و خلا قدرت در افغانستان توانست جایگاهی برای خود در منطقه ایجاد کند. محمد علی بیگ از حمایت قوم
خود در منطقه ایجاد کند. محمد علی بیگ از حمایت قوم تاجیک در منطقه برخوردار بود و بارها به مناطق هزاره‌نشین حمله کرد. در یکی از مهم‌ترین اقداماتش، وی به بامیان حمله کرد و میر یزدان‌بخش بهسودی، از رهبران محلی هزاره‌ها را ترور کرد. پس از آن، کنترل بر بخش بزرگی از بامیان را به‌دست گرفت. تجارت برده. محمد علی بیگ از جمله افرادی بود که در تجارت برده نقش ایفا می‌کرد. او پس از حملاتش به مناطق هزاره‌نشین، ساکنان این مناطق را به اسارت می‌گرفت و به عنوان برده به قندوز و بخارا می‌فروخت. این اقدامات باعث شد که نام او در
بخارا می‌فروخت. این اقدامات باعث شد که نام او در تاریخ افغانستان با خشونت و بهره‌کشی پیوند بخورد. مرگ. اطلاعات دقیقی از مرگ او در دست نیست، اما بر پایه برخی منابع، او در حدود سال ۱۸۳۵ میلادی از دنیا رفت.
اقدام برای توانمندسازی اقلیمی (ACE) اصطلاحی است که توسط کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی اتخاذ شده است. این اصطلاح به ماده ۶ متن اصلی کنوانسیون (۱۹۹۲) اشاره دارد که بر شش حوزه اولویت‌دار تمرکز دارد: آموزش، تعلیم، آگاهی عمومی، مشارکت عمومی، دسترسی عمومی به اطلاعات و همکاری بین‌المللی در مورد این مسائل. اجرای هر شش حوزه به عنوان عامل محوری برای درک و مشارکت همه در حل چالش‌های پیچیده ناشی از تغییرات اقلیمی شناخته شده است. اهمیت ACE در سایر چارچوب‌های بین‌المللی مانند اهداف توسعه پایدار و
چارچوب‌های بین‌المللی مانند اهداف توسعه پایدار و برنامه اقدام جهانی برای آموزش برای توسعه پایدار، کنوانسیون آرهوس (۲۰۱۱)؛ توافق‌نامه اسکازو (۲۰۱۸) و دستورالعمل‌های بالی (۲۰۱۰) منعکس شده است. اقدام برای توانمندسازی اقلیمی از دولت‌ها می‌خواهد برنامه‌های آموزشی و آگاهی‌بخشی عمومی را توسعه و اجرا کنند، پرسنل علمی، فنی و مدیریتی را آموزش دهند، دسترسی به اطلاعات را تقویت کنند و مشارکت عمومی را در مقابله با تغییرات اقلیمی و اثرات آن ارتقا دهند. همچنین از کشورها می‌خواهد که با تبادل شیوه‌های خوب و درس‌های آموخته
که با تبادل شیوه‌های خوب و درس‌های آموخته شده و تقویت نهادهای ملی، در این فرایند همکاری کنند. این طیف گسترده فعالیت‌ها توسط اهداف خاصی هدایت می‌شود که در کنار هم، برای اجرای مؤثر اقدامات سازگاری و کاهش اثرات اقلیمی و برای دستیابی به هدف نهایی بسیار مهم تلقی می‌شوند. تاریخچه. ماده ۶ از زمان تصویب متن کنوانسیون در ۹ مه ۱۹۹۲، بخشی از کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی بوده است. اهمیت همکاری بین‌المللی در دستیابی به ماده ۶ در ماده ۱۰ پروتکل کیوتو، مصوب ۱۹۹۷، مورد تأکید قرار گرفته است. در دهلی نو،
مصوب ۱۹۹۷، مورد تأکید قرار گرفته است. در دهلی نو، ۲۰۰۲، هشتمین کنفرانس اعضا «برنامه کاری دهلی نو» (۲۰۰۲–۲۰۰۷) را تصویب کرد - تا به عنوان چارچوبی انعطاف‌پذیر برای اقدام کشوری در مورد ماده ۶ در رسیدگی به نیازها و شرایط خاص اعضا و منعکس کننده اولویت‌ها و ابتکارات ملی آنها عمل کند. در سال ۲۰۰۷، (در بالی) برنامه کاری دهلی نو را اصلاح و آن را به مدت پنج سال (۲۰۰۷–۲۰۱۲) تمدید کرد و درخواست کرد که کارگاه‌های منطقه‌ای توسط دبیرخانه به عنوان بخشی از بررسی برنامه کاری و برای به اشتراک گذاشتن درس‌های آموخته شده و
کاری و برای به اشتراک گذاشتن درس‌های آموخته شده و بهترین شیوه‌ها برگزار شود. کارگاه‌های آموزشی در اروپا (۲۰۰۹)، آسیا و اقیانوسیه (۲۰۰۹)، کشورهای جزیره‌ای کوچک در حال توسعه (۲۰۱۰)، آفریقا (۲۰۱۰) و آمریکای لاتین و کارائیب (۲۰۱۰) برگزار شد. در دوحه، ۲۰۱۲، کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد برنامه کاری هشت ساله دوحه در مورد ماده ۶ کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد (۲۰۱۲–۲۰۲۰) را تصویب کرد. این برنامه از طرف‌ها دعوت می‌کند تا یک مرجع ملی برای ماده ۶ کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد تعیین و ارائه
تغییر اقلیم سازمان ملل متحد تعیین و ارائه پشتیبانی کنند، از جمله پشتیبانی فنی و مالی، و دسترسی به اطلاعات و مواد را به آن ارائه دهند. علاوه بر این، طرف‌ها توافق کردند که یک گفتگوی سالانه در مورد ماده ۶ کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد برای ارائه و ارتقای کار مربوطه برگزار کنند. از سال ۲۰۱۳، گفتگوی سالانه بستری را برای طرف‌ها، نمایندگان نهادهای مربوطه که تحت کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد تأسیس شده‌اند و کارشناسان، متخصصان و ذینفعان مربوطه فراهم کرده است تا تجربیات خود را به اشتراک بگذارند و
کرده است تا تجربیات خود را به اشتراک بگذارند و ایده‌ها، بهترین شیوه‌ها و درس‌های آموخته شده در مورد اجرای برنامه کاری دوحه را تبادل کنند. در ژوئن ۲۰۱۵، در سومین گفتگوی سالانه در مورد ماده ۶ در بن، تصمیم گرفته شد که تلاش‌های مربوط به اجرای ماده ۶، به عنوان اقدام برای توانمندسازی اقلیمی نامیده شود: اصطلاحی کاربرپسند و غیرقابل انکار برای اشاره به ماده ۶ کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد، در مقابل ماده بسیار مهم ۶ توافقنامه پاریس. در لیما، دسامبر ۲۰۱۴ «بیانیه وزیران لیما در مورد آموزش و افزایش آگاهی» تصویب
وزیران لیما در مورد آموزش و افزایش آگاهی» تصویب شد که بر اهمیت ماده ۶ کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد در دستیابی به هدف نهایی آن و ترویج توسعه پایدار مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی تأکید می‌کند. در سال ۲۰۱۵ در (پاریس)، دولت‌ها توافق کردند که در صورت لزوم، در انجام اقداماتی برای افزایش آموزش، آگاهی عمومی، مشارکت عمومی و دسترسی عمومی به اطلاعات مرتبط با تغییرات اقلیمی همکاری کنند و اهمیت این مراحل را برای تقویت اقدامات تحت توافقنامه پاریس به رسمیت شناختند. در سال ۲۰۱۶، چهارمین گفتگوی سالانه در مورد در
در سال ۲۰۱۶، چهارمین گفتگوی سالانه در مورد در بن برگزار شد و بررسی میان‌دوره‌ای برنامه کاری دوحه تکمیل شد. بررسی نهایی برنامه کاری دوحه در سال ۲۰۲۰ انجام خواهد شد. پنجمین گفتگوی سالانه در مورد در روزهای ۱۵ و ۱۶ مه در بن با موضوعات «آموزش»، «آموزش» و «همکاری بین‌المللی» برگزار شد. برنامه کاری گلاسکو در مورد اقدام برای توانمندسازی اقلیمی تصویب شد، چارچوبی که اکنون کار ملی در مورد ACE را هدایت خواهد کرد. این برنامه شامل چهار حوزه اولویت‌دار است: انسجام سیاست اقدام هماهنگ ابزارها و پشتیبانی نظارت، ارزیابی و
اقدام هماهنگ ابزارها و پشتیبانی نظارت، ارزیابی و گزارش‌دهی اکنون طرفین در طراحی برنامه‌های عملیاتی برای اجرای این کار، چه در سطح جهانی و چه در داخل کشورهای خود، مشارکت خواهند کرد. کارهایی که منجر به تشکیل برنامه کاری گلاسکو شد، مسائل بین رشته‌ای عدالت را برجسته کرد؛ با این حال، همه این موارد در سند رسمی که مورد توافق قرار گرفت، اجرا نشدند. اصول راهنما برای فعالیت‌ها. بخش ب (۱۴) از برنامه کاری دوحه، اصول راهنما در مورد رویکرد و ویژگی‌های فعالیت‌های ACE را ارائه می‌دهد. اگرچه هر ۹ نکته ذکر شده در بخش ب (۱۴)
می‌دهد. اگرچه هر ۹ نکته ذکر شده در بخش ب (۱۴) مهم هستند، تأکید بر اتخاذ رویکرد جنسیتی و بین‌نسلی، مناسب است.
استان آذربایجان شرقی، با مرکزیت تبریز، یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین مناطق فرهنگی ایران به‌شمار می‌رود. این استان که در شمال‌غرب کشور و در مجاورت قفقاز قرار دارد، با برخورداری از پیشینه‌ای غنی، نقش مهمی در شکل‌گیری و گسترش فرهنگ ایرانی، به‌ویژه در حوزه‌های زبان، ادب، موسیقی، هنرهای دستی و آیین‌های سنتی ایفا کرده است. فرهنگ در این استان، ترکیبی از عناصر بومی، اسلامی و ایرانی است که در گذر زمان، با تحولات اجتماعی و سیاسی، دگرگونی‌های متعددی را تجربه کرده، اما هویت فرهنگی آن همچنان پررنگ و زنده باقی مانده
اما هویت فرهنگی آن همچنان پررنگ و زنده باقی مانده است. استان آذربایجان شرقی با داشتن چهره‌های فرهنگی برجسته‌ای همچون محمدحسین شهریار، با میراث فرهنگی ملموس و ناملموس فراوانی شناخته می‌شود. از جمله ویژگی‌های متمایز این استان می‌توان به وجود زبان ترکی آذربایجانی، موسیقی عاشیقی، فرش تبریز، آیین‌های محلی و جشنواره‌های فرهنگی اشاره کرد. نقش تبریز به‌عنوان یکی از قدیمی‌ترین شهرهای فرهنگی ایران در دوره‌های مختلف تاریخ، به‌ویژه در دوران صفویه، قاجار و مشروطه، گواهی بر پیشتازی این خطه در عرصه فرهنگ و هنر است. زبان
بر پیشتازی این خطه در عرصه فرهنگ و هنر است. زبان و ادبیات. زبان غالب مردم آذربایجان شرقی، ترکی آذربایجانی (به انگلیسی: Azerbaijani Turkish) است که در کنار زبان فارسی، به‌عنوان زبان رسمی کشور، در تعامل فرهنگی، آموزشی و رسانه‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد. گویش ترکی در این منطقه دارای ساختار آوایی، واژگانی و دستوری خاصی است که آن را از سایر گونه‌های ترکی در ایران و قفقاز متمایز می‌سازد. بسیاری از واژه‌های اصیل، اصطلاحات و ضرب‌المثل‌های رایج در این گویش، ریشه در تاریخ، جغرافیا و ذهنیت جمعی مردم منطقه دارند.
در تاریخ، جغرافیا و ذهنیت جمعی مردم منطقه دارند. ادبیات ترکی آذربایجانی در این استان، هم در قالب ادبیات شفاهی و هم ادبیات مکتوب رشد یافته است. ادبیات شفاهی در قالب‌هایی چون لَتِفَه‌ها، چیستان‌ها، افسانه‌ها، ترانه‌های محلی (بایاتی)، نغمه‌های لالایی و داستان‌های فولکلوریک حضور چشمگیری دارد. این گنجینهٔ زنده، نسل‌به‌نسل منتقل شده و بخش مهمی از حافظه فرهنگی جامعه را شکل داده است. در حوزه ادبیات مکتوب، استان آذربایجان شرقی زادگاه یا محل رشد بسیاری از شاعران، نویسندگان و اندیشمندان بزرگ ایرانی بوده است. یکی از
و اندیشمندان بزرگ ایرانی بوده است. یکی از شاخص‌ترین چهره‌ها در این زمینه، محمدحسین شهریار است که هم در شعر فارسی و هم در شعر ترکی آذربایجانی، آثاری ماندگار خلق کرده است. اثر برجستهٔ او، "حیدربابایه سلام" یکی از تأثیرگذارترین نمونه‌های شعر ترکی مدرن در ایران محسوب می‌شود و بازتابی از فرهنگ، زبان و زندگی روستایی مردم آذربایجان است. از دیگر چهره‌های برجسته این حوزه می‌توان به سید ابراهیم نبوی، صمد بهرنگی، ستارخان و ده‌ها ادیب، داستان‌نویس و پژوهشگر محلی اشاره کرد که آثارشان در سطوح ملی و فراملی مورد توجه قرار
که آثارشان در سطوح ملی و فراملی مورد توجه قرار گرفته‌اند. در دهه‌های اخیر، با رشد مراکز فرهنگی، دانشگاهی و نشر، ادبیات ترکی آذربایجانی در این استان جان تازه‌ای گرفته و تولیدات نوگرایانه در قالب داستان، رمان، شعر و حتی نمایشنامه، توسط نویسندگان بومی و نسل جدید خلق شده‌اند. همچنین مجلات و فصل‌نامه‌های فرهنگی به زبان ترکی آذربایجانی، به تقویت و مستندسازی این ادبیات کمک کرده‌اند. آداب و رسوم. استان آذربایجان شرقی، با پیشینه‌ای کهن و ارتباطات تاریخی با فرهنگ‌های متنوع ایران و قفقاز، از گنجینه‌ای غنی از آیین‌ها،
متنوع ایران و قفقاز، از گنجینه‌ای غنی از آیین‌ها، مراسم و آداب اجتماعی برخوردار است. بسیاری از این آداب ریشه در باورهای اسطوره‌ای، سنت‌های دینی، تعاملات قبیله‌ای و شرایط اقلیمی دارد و هنوز هم در روستاها و برخی شهرها به‌شکل زنده و فعال برگزار می‌شوند. یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های فرهنگی در این استان، آیین‌های زندگی روزمره همچون عروسی، سوگواری، نوروز، شب چله (یلدا) و مراسم مذهبی است که با نمادها، خوراکی‌های سنتی، پوشاک خاص و موسیقی همراه می‌شود. مراسم عروسی. در روستاهای آذربایجان شرقی، عروسی‌های سنتی معمولاً
روستاهای آذربایجان شرقی، عروسی‌های سنتی معمولاً چند روز طول می‌کشند و مراحل مختلفی دارند: خواستگاری (الچی‌لیق)، نامزدی (نیشان)، حنابندان (خینایاخدی)، عروسی (توی). در این مراسم، موسیقی عاشیقی، اجرای رقص محلی، شعرخوانی و پذیرایی با غذاهای خاص از عناصر جدانشدنی هستند. بسیاری از خانواده‌ها هنوز تلاش می‌کنند بخش‌هایی از این سنت‌ها را حفظ کنند، هرچند سبک زندگی مدرن شکل آن‌ها را تا حدی تغییر داده است. مراسم سوگواری. مردم آذربایجان شرقی، به‌ویژه در ماه محرم، مراسم عزاداری برای امام حسین (ع) را با شور فراوان برگزار
برای امام حسین (ع) را با شور فراوان برگزار می‌کنند. آیین‌هایی مانند شمع‌گردانی، شبیه‌خوانی (تعزیه)، علم‌گردانی و پخت نذری در نقاط مختلف استان برگزار می‌شود. در برخی شهرها، این مراسم با اشکال محلی و خاص اجرا می‌گردد که جنبه‌ای فرهنگی در کنار وجه مذهبی آن دارد. آیین‌های نوروز و چله. نوروز در آذربایجان شرقی با آیین‌هایی مانند چهارشنبه‌سوری، تکم‌گردانی (آیین نمایشی سنتی)، خانه‌تکانی، سبزه انداختن و دید و بازدید همراه است. همچنین مراسم شب چله (یلدا) با خواندن شاهنامه، خوردن هندوانه، آجیل، شیرینی و حضور سالمندان
خوردن هندوانه، آجیل، شیرینی و حضور سالمندان خانواده اهمیت خاصی دارد. آیین‌های زراعی و باورهای بومی. در مناطق روستایی، مردم به آیین‌های مربوط به کشاورزی و دامپروری همچون جشن برداشت، نذر باران (یاراچیلار)، و آیین‌های حفاظت از زمین و دام اعتقاد دارند. این آیین‌ها، ترکیبی از باورهای کهن و آموزه‌های دینی هستند که در قالب ضرب‌المثل‌ها، آوازهای محلی و دعاهای جمعی نمود پیدا می‌کنند. موسیقی و رقص محلی. موسیقی سنتی و محلی آذربایجان شرقی یکی از شاخص‌ترین جلوه‌های فرهنگی این استان است که در قالب‌های متنوع، با
فرهنگی این استان است که در قالب‌های متنوع، با ریشه‌هایی عمیق در تاریخ، اسطوره و زندگی روزمره مردم جاری است. این موسیقی نه‌تنها ابزاری برای سرگرمی، بلکه رسانه‌ای برای انتقال فرهنگ، آموزش، سوگواری، حماسه‌سرایی و حتی مشاوره اخلاقی بوده است. موسیقی عاشیقی (Aşıq). در رأس موسیقی محلی آذربایجان شرقی، هنر عاشیقی قرار دارد. عاشیق‌ها شاعر، نوازنده، خواننده، راوی و فیلسوفان عامی فرهنگ آذربایجانی هستند. آن‌ها با ساز قوپوز (قوپوز: نوعی ساز زهی سنتی ترکی)، داستان‌هایی از عشق، حماسه، عرفان و مبارزه اجتماعی را در قالب شعر
عشق، حماسه، عرفان و مبارزه اجتماعی را در قالب شعر و آواز اجرا می‌کنند. موسیقی عاشیقی ریشه در دوران پیش از اسلام دارد و با گذر زمان، رنگ و بویی عرفانی و مذهبی نیز یافته است. در شهرهایی مانند تبریز، مراغه، اهر و سراب، مجالس عاشیقی هنوز به‌شکل رسمی و غیررسمی برگزار می‌شوند. همچنین جشنواره‌های عاشیقی در سطح ملی و بین‌المللی نیز هر ساله در این استان برگزار می‌گردد که نقش مؤثری در حفظ این میراث ناملموس ایفا می‌کند. سازهای محلی. موسیقی محلی آذربایجان شرقی بر پایه سازهایی همچون: استفاده از این سازها بسته به نوع
سازهایی همچون: استفاده از این سازها بسته به نوع مراسم، منطقه جغرافیایی و مضمون اجرا متفاوت است. برخی سازها در مناطق کوهستانی رایج‌ترند و برخی دیگر در آیین‌های شهری و دینی کاربرد دارند. رقص‌های سنتی. رقص‌های محلی در آذربایجان شرقی، به‌ویژه در مراسم عروسی و جشن‌های سنتی، جایگاه خاصی دارند. معروف‌ترین آن‌ها: رقص‌های محلی اغلب با موسیقی زنده همراه هستند و پیام‌هایی نمادین دربارهٔ قدرت، جوانمردی، عشق یا همبستگی اجتماعی در آن‌ها دیده می‌شود. بسیاری از این رقص‌ها نیز به ثبت میراث معنوی در سطح ملی رسیده‌اند. پوشاک
به ثبت میراث معنوی در سطح ملی رسیده‌اند. پوشاک سنتی. پوشاک سنتی مردم آذربایجان شرقی، آینه‌ای از تاریخ، اقلیم، طبقه اجتماعی و ارزش‌های فرهنگی این منطقه است. اگرچه در دهه‌های اخیر پوشش سنتی در مناطق شهری کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما هنوز هم در روستاها، آیین‌ها، مراسم خاص، و جشنواره‌های فرهنگی این لباس‌ها کاربرد دارند و به‌عنوان نماد هویت قومی و منطقه‌ای حفظ شده‌اند. پوشاک زنانه سنتی. لباس زنان در آذربایجان شرقی به‌ویژه در نواحی روستایی و عشایری، بسیار رنگارنگ، چندلایه و چشم‌نواز است. از جمله اجزای این
چندلایه و چشم‌نواز است. از جمله اجزای این پوشاک می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: در برخی مناطق مانند کلیبر، هوراند یا مرند، نقش‌ونگار لباس‌ها، نمادهایی از باورهای قدیمی یا مفاهیم زیست‌محیطی مانند خورشید، حیوانات یا عناصر طبیعت را به همراه دارند. پوشاک مردانه سنتی. لباس مردان نیز ساده اما بسیار کارآمد بوده و با توجه به سبک زندگی کشاورزی یا دامداری طراحی شده است. عناصر اصلی آن شامل: در گذشته، نوع پارچه و تزیینات لباس می‌توانست نشان‌دهنده طبقه اجتماعی، شغل یا حتی وضعیت تأهل افراد باشد. مثلاً لباس داماد با شال
وضعیت تأهل افراد باشد. مثلاً لباس داماد با شال قرمز مشخص می‌شد و افراد سالمند معمولاً از رنگ‌های تیره‌تر استفاده می‌کردند. نقش پوشاک در آیین‌ها و هنرها. پوشاک سنتی نقشی اساسی در اجرای مراسم فرهنگی دارد؛ از جمله در: امروزه تلاش‌هایی برای احیای پوشاک سنتی صورت گرفته و برخی طراحان مد ایرانی نیز از عناصر بومی آذربایجان شرقی در طراحی‌های معاصر بهره می‌برند. غذاهای محلی. غذاهای سنتی آذربایجان شرقی بازتابی از تاریخ، اقلیم، منابع طبیعی و سبک زندگی مردم این منطقه هستند. استفاده از مواد اولیه ساده اما مغذی، شیوه‌های
استفاده از مواد اولیه ساده اما مغذی، شیوه‌های پخت طولانی و ترکیب خلاقانه ادویه‌ها، باعث شده‌اند که خوراک‌های این استان شهرت ملی و حتی جهانی پیدا کنند. این غذاها نه‌تنها در سفره‌های روزمره بلکه در آیین‌های سنتی، جشن‌ها و مراسم مذهبی جایگاه ویژه‌ای دارند. کوفته تبریزی. بی‌تردید معروف‌ترین غذای این استان، کوفته تبریزی است. این غذای پرملات، از ترکیب گوشت چرخ‌کرده، لپه، برنج، سبزی معطر، تخم‌مرغ، پیاز، آلو، گردو، زرشک و گاهی تخم‌مرغ آب‌پز یا آلو در میان آن تهیه می‌شود. کوفته‌ها در سس گوجه‌فرنگی و زعفران پخته
می‌شود. کوفته‌ها در سس گوجه‌فرنگی و زعفران پخته می‌شوند. هنر اصلی در کوفته‌پزی، شکل‌دادن صحیح و جلوگیری از باز شدن آن هنگام پخت است که مهارتی محلی و قدیمی است. آش ماست (آیران آشی). آش ماست یا آیران آشی یکی از غذاهای سبک و سالم است که بیشتر در ماه‌های گرم سال سرو می‌شود. این آش شامل نخود، برنج، سبزی آش، پیاز داغ، سیر، و ماست محلی است و به‌صورت گرم یا سرد قابل سرو است. در برخی مناطق، در این آش از بلغور یا رشته محلی هم استفاده می‌شود. یتیمچه. یتیمچه یک خوراک گیاهی ساده اما بسیار لذیذ است که بدون گوشت پخته
گیاهی ساده اما بسیار لذیذ است که بدون گوشت پخته می‌شود و از بادمجان، گوجه‌فرنگی، فلفل، سیب‌زمینی، پیاز و گاهی تخم‌مرغ یا نخود تهیه می‌شود. این غذا معمولاً با نان سنگک یا لواش مصرف می‌شود و نماد غذایی سالم و اقتصادی است. کوکوی سبزیجات محلی. در روستاهای کوهستانی استان، انواع کوکو با سبزی‌های بومی مانند گزنه، چوچاق، گل‌گاوزبان، پیازچه کوهی یا تره وحشی پخته می‌شود که هم خاصیت دارویی دارند، هم طعم ویژه‌ای دارند. این غذا معمولاً با ماست محلی یا دوغ سرو می‌شود. صنایع دستی. استان آذربایجان شرقی یکی از قطب‌های اصلی
دستی. استان آذربایجان شرقی یکی از قطب‌های اصلی صنایع دستی ایران است. این استان به‌ویژه در شهرهایی مانند تبریز، اسکو، مرند، هریس، شبستر و اهر، از مراکز فعال تولید صنایع دستی به‌شمار می‌رود. محصولاتی که نه‌تنها در داخل کشور، بلکه در بازارهای جهانی نیز شناخته شده‌اند و برخی از آن‌ها نشان ثبت جهانی یا ملی دارند. فرش تبریز. فرش دستباف تبریز مشهورترین و مهم‌ترین هنر دستی این منطقه است. این فرش‌ها با طرح‌های متنوع از جمله شاه عباسی، اسلیمی، گل‌فرنگ، شکارگاه، ماهی درهم و رنگ‌های اصیل، شناخته می‌شوند. کیفیت بالای
درهم و رنگ‌های اصیل، شناخته می‌شوند. کیفیت بالای پشم و ابریشم مصرفی، گره‌های دقیق و ظرافت بی‌نظیر نقشه‌ها، فرش تبریز را در رده ممتاز جهانی قرار داده است. برخی از قالی‌های هنری تبریز در حراجی‌های بین‌المللی به قیمت‌های میلیون‌دلاری فروخته شده‌اند. ورنی (سوماک). ورنی‌بافی هنر تولید زیراندازی است میان فرش و گلیم، که بیشتر در میان عشایر قره‌داغ (ارسباران) رواج دارد. ورنی‌ها دارای نقش‌های حیوانی، هندسی یا گیاهی هستند و معمولاً با پشم یا کرک در رنگ‌های طبیعی بافته می‌شوند. این صنعت دستی، به‌ویژه در شهرستان‌های
می‌شوند. این صنعت دستی، به‌ویژه در شهرستان‌های اهر، کلیبر و خداآفرین رونق دارد. نقره‌کاری و قلم‌زنی. تبریز از دیرباز یکی از مراکز اصلی نقره‌کاری و فلزکاری سنتی ایران بوده است. ظروف و زیورآلات نقره‌کاری‌شده با طرح‌های اسلیمی، شکارگاه، گل و مرغ، یا اشعار فارسی، توسط هنرمندان تبریزی ساخته می‌شود. برخی از استادکاران این رشته، جوایز جهانی نیز دریافت کرده‌اند. چرم‌دوزی و کفش‌دوزی سنتی. در تبریز، هنر چرم‌دوزی و کفش‌دوزی دست‌ساز نیز قدمتی دیرینه دارد. کفش‌های دست‌دوز تبریزی نه‌تنها در ایران بلکه در منطقه قفقاز،
تبریزی نه‌تنها در ایران بلکه در منطقه قفقاز، ترکیه و آسیای مرکزی مشتری دارند. کیفیت چرم طبیعی و دقت در دوخت، وجه تمایز اصلی این محصولات است. سوزن‌دوزی و پارچه‌بافی. در برخی روستاها، زنان هنرمند به کار سوزن‌دوزی، ابریشم‌دوزی و پارچه‌بافی سنتی مشغول‌اند. این محصولات اغلب در تهیه لباس‌های سنتی یا تزئینات داخلی استفاده می‌شوند. سفال و سرامیک. سفال اسکو یکی از برجسته‌ترین انواع سفال در شمال‌غرب ایران است. طرح‌ها و نقش‌های سنتی با لعاب‌های مینایی، هنر این منطقه را از سایر مناطق متمایز می‌کند. تولیدات شامل کوزه،