payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هنری اروپا و آسیا اجرا شده‌اند و به‌خاطر نوآوری در تلفیق فرم‌های سنتی رقص با عناصر مدرن مورد توجه قرار گرفته‌اند. بوسکارینی همچنین در پروژه‌های آموزشی و کارگاه‌های بین‌المللی مشارکت داشته است و تجربیات خود را با هنرمندان جوان و دانشجویان هنر به اشتراک گذاشته است. او معتقد است که هنر پرفورمنس باید یک تعامل زنده با مخاطب ایجاد کند و تجربهٔ بصری و احساسی مخاطبان را تحت تأثیر قرار دهد. نمایشگاه‌ها و اجراها. برخی از شاخص‌ترین اجراها و نمایشگاه‌های ریکاردو بوسکارینی عبارتند از:
آندره‌آ کاوالاری (؛ زادهٔ ۱۹۷۴) آهنگساز و موسیقی‌دان اهل ایتالیا است که آثار او در زمینهٔ موسیقی کلاسیک معاصر و هنرهای صوتی و چندرسانه‌ای شناخته شده‌اند. کاوالاری با ترکیب موسیقی الکترونیک و اجراهای زنده، سبک نوینی در موسیقی معاصر ایجاد کرده است و همکاری‌های متعددی با ارکسترها و مؤسسات هنری بین‌المللی داشته است. زندگی و تحصیلات. آندره‌آ کاوالاری در دههٔ ۱۹۷۰ در ایتالیا متولد شد. از دوران کودکی به موسیقی علاقه‌مند بود و تحصیلات خود را در رشتهٔ آهنگسازی و نوازندگی در دانشگاه‌های معتبر ایتالیا دنبال کرد. او در
در دانشگاه‌های معتبر ایتالیا دنبال کرد. او در این دوره به مطالعهٔ موسیقی کلاسیک سنتی، موسیقی معاصر و نظریهٔ موسیقی پرداخت و مهارت خود را در زمینهٔ ترکیب صدا و فناوری‌های نوین توسعه داد. فعالیت حرفه‌ای. فعالیت حرفه‌ای کاوالاری از اواسط دههٔ ۱۹۹۰ آغاز شد. او با برگزاری کنسرت‌ها و اجراهای زنده در ایتالیا و کشورهای اروپایی، شهرت خود را تثبیت کرد. آثار او شامل قطعات ارکسترال، موسیقی الکترونیک، و پروژه‌های چندرسانه‌ای است که در آن‌ها صدا، تصویر و حرکت به‌طور همزمان اجرا می‌شوند. کاوالاری در پروژه‌های بین‌المللی
اجرا می‌شوند. کاوالاری در پروژه‌های بین‌المللی با هنرمندان برجستهٔ موسیقی معاصر همکاری داشته و در فستیوال‌های موسیقی معاصر در شهرهایی چون فلورانس، میلان، و رم آثار خود را به اجرا درآورده است. همچنین او در زمینهٔ آموزش موسیقی معاصر فعالیت کرده و کارگاه‌های تخصصی برای آهنگسازان جوان برگزار کرده است. سبک و آثار. سبک موسیقی کاوالاری تلفیقی از عناصر کلاسیک، الکترونیک و چندرسانه‌ای است. او در آثار خود از صداهای محیطی، فناوری‌های دیجیتال و سازهای سنتی استفاده می‌کند تا تجربهٔ شنیداری متفاوت و مدرن ارائه دهد. برخی
تا تجربهٔ شنیداری متفاوت و مدرن ارائه دهد. برخی از آثار شاخص او شامل قطعات ارکسترال مدرن، اجراهای صوتی تعاملی و پروژه‌های صحنه‌ای است که با نورپردازی و ویدئو آرت تلفیق شده‌اند. جوایز و تقدیرها. آندره‌آ کاوالاری جوایز متعددی برای نوآوری در موسیقی معاصر و اجراهای چندرسانه‌ای دریافت کرده است. این جوایز شامل تقدیرهای ملی و بین‌المللی در زمینهٔ آهنگسازی، اجرا و آموزش موسیقی است که نشان‌دهندهٔ تأثیرگذاری او در عرصهٔ موسیقی مدرن و تجربی است.
عفو عمومی تولیاتی (ایتالیایی: Amnistia Togliatti) عفو عمومی اعلام شده در ایتالیا در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۶ بود. این عفو ​​عمومی که به نام وزیر دادگستری وقت ایتالیا و عضو و رهبر حزب کمونیست ایتالیا (PCI) پالمیرو تولیاتی بدین نام نامگذاری شد، فاشیست‌ها و پارتیزان‌های ایتالیایی را عفو و مجازات آنها را کاهش داد. این عفو ​​عمومی شامل جرایم عمومی و همچنین جرایم سیاسی مرتکب شده در طول جنگ جهانی دوم می‌شد. فاشیست‌ها و همدستان آنها بیشتر از پارتیزان‌ها از این عفو ​​عمومی بهره‌مند شدند. پیش‌زمینه. جنگ داخلی ایتالیا، از ۸
بهره‌مند شدند. پیش‌زمینه. جنگ داخلی ایتالیا، از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ تا ۲ مه ۱۹۴۵، با تسلیم آلمان به پایان رسید. در این مدت، جنبش مقاومت ایتالیا با نیروهای اشغالگر و متحدان فاشیست ایتالیایی آنها، جمهوری سوسیال ایتالیا، جنگید. تخمین زده می‌شود که در این دوره ۲۲۰۰۰ غیرنظامی ایتالیایی در اثر جنایات جنگی نیروهای محور در ایتالیا کشته شدند، و ۳۰۰۰۰ پارتیزان ایتالیایی در این نبرد جان باختند.[۲] علاوه بر جنایات گسترده ارتش اشغالگر آلمان و فاشیست‌های ایتالیایی، پارتیزان‌های ایتالیایی نیز مرتکب اعمالی شدند که طبق قانون
ایتالیایی نیز مرتکب اعمالی شدند که طبق قانون ایتالیا جرم محسوب می‌شدند. به طور خاص، نیروهای پارتیزان برخی از هواداران فاشیست و همچنین سربازانی را که به عنوان اسیر جنگی نگهداری می‌شدند، کشتند. (از جمله بنیتو موسولینی، معشوقه‌اش و برخی از مقامات حزب ملی فاشیست) در ژوئن ۱۹۴۶، پادشاهی ایتالیا از طریق همه‌پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ لغو شد. به مناسبت این رویداد، عفو عمومی پیشنهاد شد و تولیاتی مسئول تهیه پیش‌نویس قانون بود. تولیاتی از ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۵ تا ۱ ژوئیه ۱۹۴۶ در دولت نخست‌وزیر وقت ایتالیا، آلچیده د
۱۹۴۶ در دولت نخست‌وزیر وقت ایتالیا، آلچیده د گاسپری، وزیر دادگستری بود. این فرمان دو پیش‌نویس را پشت سر گذاشت و در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۶ توسط مجلس مؤسسان ایتالیا تصویب شد. این عفو ​​برای بازسازی ملت ایتالیا پس از جنگ، و برای وحدت کشور ضروری تلقی می‌شد. در عمل، سیستم زندان‌های ایتالیا بیش از حد شلوغ بود و در اوایل سال ۱۹۴۶، ۸۰۰۰۰ زندانی را در خود جای داده بود، دو برابر یک دهه قبل. در میان آنها، ۱۲۰۰۰ نفر فاشیست و پارتیزان بودند. عفو عمومی. متن عفو ​​عمومی حاصل مصالحه‌ای بین حزب کمونیست ایتالیا (PCI) و حزب دموکرات
بین حزب کمونیست ایتالیا (PCI) و حزب دموکرات مسیحی (DC) بود. برای رسیدن به هدف خود، حزب دموکرات مسیحی مجبور به مصالحه شد و اجازه داد که عفو عمومی شامل پارتیزان‌ها نیز بشود. عفو عمومی شامل ۱۶ بند و مقدمه‌ای از تولیاتی بود. تاریخ انقضای عفو عمومی ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۵ بود، در حالی که جرایم ارتکابی پس از این تاریخ عفو عمومی محسوب نمی‌شد. در مورد جرایم فاشیستی، عفو عمومی شامل مقامات عالی‌رتبه، جرایم ارتکابی برای منافع مادی یا جرایمی که با ظلم بیش از حد انجام شده بود، نمی‌شد. این استثنا جنجال‌هایی را به وجود آورد، زیرا
این استثنا جنجال‌هایی را به وجود آورد، زیرا شامل تجاوز یا شکنجه جنسی که هنوز قابل عفو بودند، نمی‌شد. عفو عمومی، احکام اعدام را به حبس ابد و حبس ابد را به ۳۰ سال کاهش داد و تمام احکام بالای پنج سال را دو سوم کاهش داد. به طور متناقضی، عفو عمومی منجر به افزایش پیگرد قانونی جرایم حزبی شد، در حالی که با جرایم فاشیستی با ملایمت بیشتری رفتار می‌شد. در عمل، فاشیست‌ها و همدستان آنها بسیار بیشتر از پارتیزان‌های زندانی که مانند مجرمان عادی با آنها رفتار می‌شد، از عفو عمومی بهره‌مند شدند. این عفو ​​عمومی توسط ستاد
عمومی بهره‌مند شدند. این عفو ​​عمومی توسط ستاد نیروهای متفقین در ایتالیا با استقبال مثبت روبرو شد. بعدها عفو عمومی و آزادی‌های مشروط بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۳ که کمتر علنی شد، احکام جرایم سیاسی ارتکابی در طول جنگ را بیشتر کاهش داد و همانطور که برخی استدلال می‌کنند، عفو عمومی ایتالیا را به یک "فراموشی" تبدیل کرد.
فرانچسکو دی‌ایسا (؛ زادهٔ ) نقاش، هنرمند دیجیتال، نویسنده و نظریه‌پرداز ایتالیایی است. او به‌ویژه به‌خاطر ترکیب هنر دیجیتال با مفاهیم فلسفی و موضوعات معاصر شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. فرانچسکو دی‌ایسا در فلورانس، ایتالیا به دنیا آمد و در همان‌جا تحصیلات خود را آغاز کرد. او از دوران جوانی به هنر علاقه‌مند بود و فعالیت‌های هنری خود را با خلق آثار دیجیتال و سنتی آغاز کرد. دی‌ایسا همچنین در زمینه فلسفه هنر تحصیل کرده و از این دانش در آثار هنری خود بهره برده‌است. فعالیت‌های حرفه‌ای. دی‌ایسا در سال ۲۰۰۷ گروه هنری
فعالیت‌های حرفه‌ای. دی‌ایسا در سال ۲۰۰۷ گروه هنری «پاپ‌پورنو» را تأسیس کرد که به‌خاطر ترکیب هنر و مسائل جنسی در آثارش شناخته شد. او به‌عنوان سردبیر و مؤسس مجله هنری و ادبی «مسترو» فعالیت کرد و آثار خود را در آن منتشر نمود. آثار او در مجلات بین‌المللی و مجموعه‌های هنری متعددی به نمایش درآمده‌است، از جمله: دی‌ایسا همچنین در نمایشگاه‌های بین‌المللی در کشورهایی همچون آلمان، هلند، سوئیس، انگلستان، ایالات متحده، استرالیا، روسیه و کشورهای آمریکای جنوبی شرکت کرده‌است. او در کنار فعالیت‌های هنری، به آموزش و برگزاری
او در کنار فعالیت‌های هنری، به آموزش و برگزاری کارگاه‌های هنری در زمینه هنر دیجیتال و هوش مصنوعی مشغول است و در دانشگاه رجو امیلیا به تدریس پرداخته‌است. آثار منتشر شده. دی‌ایسا علاوه بر نقاشی و هنر دیجیتال، نویسنده نیز هست. برخی از آثار او عبارتند از:
آلبا دی‌اوربانو (؛ زادهٔ ) یک هنرمند و استاد دانشگاه اهل ایتالیا است که به دلیل آثار بین‌رشته‌ای خود در حوزه هنر معاصر و فناوری‌های دیجیتال شناخته شده است. او در زمینه‌های هنر مفهومی، رسانه‌های دیجیتال، و هنر تعاملی فعالیت داشته و همواره به بررسی روابط بین انسان، بدن و فناوری در آثارش پرداخته است. آثار دی‌اوربانو شامل نصب‌های چندرسانه‌ای، پروژه‌های مشارکتی، و پژوهش‌های آکادمیک در زمینه هنر و فناوری است که در نمایشگاه‌های بین‌المللی به نمایش درآمده‌اند. دی‌اوربانو تحصیلات خود را در دانشگاه ساپینزا رم به
تحصیلات خود را در دانشگاه ساپینزا رم به پایان رسانده و سپس به تدریس در همان دانشگاه و سایر مؤسسات هنری معتبر ایتالیا پرداخته است. او در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ با هنرمندان و محققان متعددی همکاری داشته و نقش مهمی در معرفی هنر دیجیتال در ایتالیا ایفا کرده است. فعالیت‌های تحقیقاتی دی‌اوربانو بر روی تعامل میان بدن انسان و رسانه‌های دیجیتال، هویت دیجیتال و هنر تعاملی متمرکز است. او همچنین چندین مقاله و کتاب در زمینه هنر معاصر و فناوری منتشر کرده است و آثارش در مؤسسات و موزه‌های معتبر اروپا نگهداری می‌شود. سبک
مؤسسات و موزه‌های معتبر اروپا نگهداری می‌شود. سبک هنری او تلفیقی از هنر مفهومی، فناوری‌های نوین و پژوهش‌های نظری است که با هدف بررسی نقش فناوری در زندگی انسان ارائه می‌شود.
گویدو دانیله (؛ زادهٔ ) هنرمند معاصر ایتالیایی است که به‌طور ویژه در زمینهٔ نقاشی بر روی بدن و هنر واقع‌گرایانه شناخته می‌شود. دانیله در سوراتو، واقع در جنوب ایتالیا، زاده شد و تحصیلات هنری خود را در آکادمی هنر بررا میلان گذراند. او مهارت‌های طراحی کلاسیک و تکنیک‌های مدرن را ترکیب کرده و هنر بدن‌نگاری را به سطحی حرفه‌ای و بین‌المللی رسانده است. دانیله از دههٔ ۱۹۸۰ میلادی به فعالیت هنری حرفه‌ای پرداخت و به‌تدریج تمرکز خود را بر نقاشی‌های واقع‌گرایانه روی پوست انسان معطوف کرد. آثار او معمولاً شامل خلق تصاویر
انسان معطوف کرد. آثار او معمولاً شامل خلق تصاویر حیوانات، مناظر و عناصر طبیعی با جزئیات دقیق بر روی دست‌ها، بازوها و بدن انسان است. این هنر، نوعی تجربهٔ تعاملی برای بیننده فراهم می‌آورد و به هنرمند امکان می‌دهد تا مفاهیم محیط زیست، طبیعت و انسان را در قالبی ملموس و زنده ارائه دهد. سبک کاری دانیله با تاکید بر دقت و واقع‌گرایی شناخته می‌شود. او با استفاده از رنگ‌های غیرسمی و تکنیک‌های پیشرفتهٔ نقاشی روی پوست، تصویرهای سه‌بعدی خلق می‌کند که مرز میان هنر و واقعیت را کمرنگ می‌سازد. آثار او در نمایشگاه‌های متعدد
را کمرنگ می‌سازد. آثار او در نمایشگاه‌های متعدد بین‌المللی در اروپا، آمریکا و آسیا ارائه شده و به دلیل مهارت فنی و نوآوری هنری، مورد تحسین منتقدان هنر قرار گرفته‌اند. علاوه بر فعالیت‌های خلاقانه، دانیله به تدریس و آموزش هنر بدن‌نگاری نیز پرداخته است و ورک‌شاپ‌های متعددی در دانشگاه‌ها و مراکز هنری اروپا برگزار کرده است. این فعالیت‌ها موجب شده نسل جدید هنرمندان از تکنیک‌های واقع‌گرایانهٔ او الهام بگیرند. دانیله همچنین پروژه‌های همکاری با برندها و سازمان‌های محیط زیستی داشته و از هنر خود برای افزایش آگاهی
محیط زیستی داشته و از هنر خود برای افزایش آگاهی دربارهٔ حفاظت از طبیعت و حیوانات استفاده کرده است. آثار او غالباً با پیام‌های زیست‌محیطی همراه هستند و در قالب کمپین‌های آموزشی و هنری نمایش داده می‌شوند.
عارف علیزاده کفشگری (زادهٔ ۱۳۶۶ در قائم‌شهر) کشتی‌گیر آزادکار ایرانی است. او در ردهٔ جوانان کشتی ایران موفق به کسب مقام‌های ملی شد و پس از پایان دوران قهرمانی، به حرفهٔ وکالت روی آورد. زندگی ورزشی. عارف علیزاده فعالیت ورزشی خود را از سال ۱۳۷۹ در باشگاه شهید وطنی قائم‌شهر آغاز کرد. او در سال ۱۳۸۵ در مسابقات کشتی آزاد قهرمانی جوانان کشور به مقام نخست وزن ۵۵ کیلوگرم دست یافت. وی در سال‌های بعد در وزن‌های ۵۵ و ۶۰ کیلوگرم به رقابت پرداخت. گزارش‌هایی به حضور او در مسابقات بین‌المللی جوانان جهان (۲۰۰۶، پکن) و آسیا
مسابقات بین‌المللی جوانان جهان (۲۰۰۶، پکن) و آسیا (مانیلا) اشاره کرده‌اند. زندگی حرفه‌ای. پس از پایان دوران ورزشی، عارف علیزاده تحصیلات خود را در رشته حقوق ادامه داد و در سال ۱۳۹۸ در آزمون وکالت پذیرفته شد. او هم‌اکنون وکیل پایه یک دادگستری و دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق خصوصی است. مسئولیت‌های ورزشی. عارف علیزاده حدود یک سال و نیم ریاست هیئت کشتی شهرستان قائم‌شهر را بر عهده داشت و هم‌اکنون رئیس کمیتهٔ حقوق ورزشی این شهرستان است.
فرانچسکو ارکوله (Francesco Ercole) (لااسپزیا، ۳۰ مارس ۱۸۸۴ - ۱۸ مه ۱۹۴۵) تاریخدان ایتالیایی و سیاستمدار فاشیست بود که از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵ به عنوان وزیر آموزش ملی پادشاهی ایتالیا خدمت کرد. زندگینامه. ارکوله در 30 مارس 1884 در لا اسپتزیا متولد شد. پس از فارغ‌التحصیلی در رشته حقوق از دانشگاه پارما در سال 1907، از سال 1912 در دانشگاه اوربینو به تدریس تاریخ حقوق ایتالیا پرداخت و بعدها تا سال 1920 استاد دانشگاه‌های ساساری و کالیاری شد. در آن سال به پالرمو نقل مکان کرد، جایی که به انجمن ملی‌گرای ایتالیا (ANI)
مکان کرد، جایی که به انجمن ملی‌گرای ایتالیا (ANI) پیوست و عضو کمیته مرکزی آن شد. از سال 1924 تا 1932، او رئیس دانشگاه پالرمو و همچنین استاد تمام تاریخ مدرن بود. در سال 1923، با انحلال ANI، به حزب ملی فاشیست پیوست. در سال ۱۹۲۵ او از جمله امضاکنندگان «مانیفست روشنفکران فاشیست» بود که توسط جووانی جنتیله تدوین شده بود. او در سال ۱۹۲۹ و دوباره در سال ۱۹۳۴ تا سال ۱۹۳۹ به عضویت مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد و از ژوئیه ۱۹۳۲ تا ژانویه ۱۹۳۵ به عنوان وزیر آموزش ملی خدمت کرد. در سال ۱۹۳۴، او در راستای ملی‌گرایی
ملی خدمت کرد. در سال ۱۹۳۴، او در راستای ملی‌گرایی زبانی تحمیل شده توسط رژیم فاشیست، هر گویش، اصطلاح یا زبانی غیر از ایتالیایی استاندارد را از برنامه درسی مدارس حذف کرد. در سال ۱۹۳۵، پس از پایان دوران وزارتش، به تدریس تاریخ مدرن در دانشگاه ساپینزا رم روی آورد و رئیس مؤسسه تاریخ ایتالیا برای عصر مدرن شد؛ در ۱۸ ژوئن ۱۹۳۶ به عضویت آکادمیا دی لینچی درآمد. او مورخ مشهور نهادهای حقوقی و اندیشه سیاسی قرون وسطی بود و به ویژه مسائل مربوط به گذار از کمون قرون وسطی به سینیوریا و تولد شاهزاده‌نشین را مورد مطالعه قرار
سینیوریا و تولد شاهزاده‌نشین را مورد مطالعه قرار داد. او همچنین مطالعات متعددی در مورد دیدگاه‌های سیاسی دانته آلیگیری نوشت. او در سال ۱۹۴۵ در گاردونه ریویرا درگذشت.
آلیچه ریچیاردی فون پلاتن (۲۸ آوریل ۱۹۱۰–۲۳ فوریه ۲۰۰۸)، پزشک و روانکاو ایتالیایی با اصالت آلمانی بود. وی عمدتاً به سبب تألیف کتاب "نازیسم و اتانازی بیماران روانی در آلمان" (به آلمانی: "Die Tötung Geisteskranker") شناخته می‌شود؛ اثری که نخستین مستند جهان دربارهٔ قتل‌عام بیماران روانی و افراد دارای معلولیت توسط رژیم نازی به‌شمار می‌آید. فون پلاتن چند سال پیش از آغاز جنگ جهانی دوم و از سال ۱۹۶۷ به‌طور دائم در ایتالیا سکونت داشت و در دههٔ ۱۹۷۰ به‌عنوان یکی از نخستین تحلیلگران گروهی فعالیت می‌کرد. زندگی و کار.
تحلیلگران گروهی فعالیت می‌کرد. زندگی و کار. آلیچه ریچیاردی-فون پلاتن کوچک‌ترین دختر از چهار دختر کنت کارل فون پلاتن-هالرموند (۱۸۷۰–۱۹۱۹) و الیزابت آلتن (۱۸۷۵–۱۹۷۰) بود و در ملک وایسنهاوس در شلسویگ-هولشتاین پرورش یافت. پدرش در سال‌های آغازین زندگی او درگذشت. او تحصیلات خود را در مدرسه شبانه‌روزی Schule Schloss Salem، که در آن زمان تحت رهبری کورت هان قرار داشت، به پایان رساند. فون پلاتن تحصیلات پزشکی خود را در مونیخ در سال ۱۹۳۴ تکمیل کرد و پس از آن دورهٔ کارآموزی بالینی خود را در بیمارستان کودکان برلین
کارآموزی بالینی خود را در بیمارستان کودکان برلین گذراند. سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ را در فلورانس و سال ۱۹۴۰ را در رم سپری کرد. سپس به آلمان بازگشت و در آنجا پسرش جورج در سال ۱۹۴۱ متولد شد. او تا اوایل سال ۱۹۴۴ به عنوان پزشک تدارکات در بایرن و تا سال ۱۹۴۵ به عنوان پزشک روستایی در اتریش فعالیت کرد. در این دوران، از طریق روایت‌های بستگان بیماران با برنامهٔ اتانازی غیرارادی نازی‌ها مواجه شد، هرچند تنها توانست تعداد معدودی از بیماران را نجات دهد. پس از پایان جنگ، فون پلاتن به عنوان داوطلب در کلینیک روان‌تنی دانشگاه
پلاتن به عنوان داوطلب در کلینیک روان‌تنی دانشگاه هایدلبرگ تحت نظر ویکتور فون وایتسکر مشغول به کار شد و آموزش خود در حوزهٔ روان‌درمانی را ادامه داد. از دسامبر ۱۹۴۶، وی به عنوان ناظر رسمی در دادگاه پزشکان نورنبرگ حضور داشت و در سال ۱۹۴۷ نیز به‌طور غیررسمی در دادگاه هادامار، مربوط به مرکز کشتار هادامار در فرانکفورت آم ماین، مشارکت کرد. در ادامهٔ همان سال، فون پلاتن به بیمارستان روانی سنت گترو در بامبرگ پیوست و زیر نظر پروفسور زیلیش به فعالیت علمی و درمانی ادامه داد. در سال ۱۹۴۹، ریچیاردی-فون پلاتن به لندن
داد. در سال ۱۹۴۹، ریچیاردی-فون پلاتن به لندن مهاجرت کرد و فعالیت حرفه‌ای خود را در آنجا آغاز نمود. وی تحت نظر مایکل بالینت در یک مرکز روان‌درمانی و زوج‌درمانی و همچنین در یک بیمارستان روان‌پزشکی به کار پرداخت. او دورهٔ آموزش روان‌کاوی و تحلیل گروهی را به پایان رساند و به عضویت انجمن تحلیل گروهی درآمد. پس از آن، در کلینیک تاویستوک و بیمارستان بکسلی مشغول به فعالیت شد و در نهایت مطب روان‌پزشکی اختصاصی خود را در انگلستان تأسیس کرد. او در این دوره با آگوستو بارون ریچیاردی (۱۹۱۵–۱۹۸۲)، مشاور سازمانی، آشنا شد و
ریچیاردی (۱۹۱۵–۱۹۸۲)، مشاور سازمانی، آشنا شد و در سال ۱۹۵۶ با وی ازدواج کرد. ریچیاردی-فون پلاتن همسرش را در مأموریت‌های کاری به بلژیک و لیبی همراهی کرد. از سال ۱۹۶۷ تا زمان درگذشتش در سال ۲۰۰۸، او به عنوان روان‌کاو در رم و کورتونا (توسکانی) زندگی و فعالیت حرفه‌ای خود را ادامه داد. ناظر در دادگاه پزشکان نورنبرگ. ریچیاردی-فون پلاتن به‌عنوان ناظر در دادگاه پزشکان نورنبرگ توجه بین‌المللی را به خود معطوف ساخت. در سال ۱۹۴۶، زمانی که دولت نظامی ایالات متحده اعلام کرد عاملان آزمایش‌های غیرانسانی بر روی انسان و
کرد عاملان آزمایش‌های غیرانسانی بر روی انسان و همچنین مسئولان مرگ حدود یکصد هزار بیمار روانی را تحت پیگرد قانونی قرار خواهد داد تا پزشکان مسئول پاسخگو شوند، انجمن پزشکی آلمان هیئتی از ناظران را به ریاست الکساندر میتشرلیخ به نورنبرگ اعزام کرد. میتشرلیخ تمرکز خود را عمدتاً بر آزمایش‌های انسانی و ابعاد حقوقی و سیاسی این روند معطوف کرده بود، در حالی‌که آلیس فون پلاتن-هالرموند توجه اصلی خود را به موضوع «مرگ آسان» بیماران روانی معطوف داشت. او بر این باور بود که کشتار بیماران روانی جنایتی سازمان‌یافته است که کل
کشتار بیماران روانی جنایتی سازمان‌یافته است که کل نهاد پزشکی آلمان از آن آگاهی داشته و به‌طور عمیق در آن مشارکت کرده است. نازیسم و اتانازی بیماران روانی در آلمان. کتاب «نازیسم و اتانازی بیماران روانی در آلمان» اثر ریکاردی-فون پلاتن در سال ۱۹۴۸ منتشر شد. این کتاب به بررسی همدستی پزشکان آلمانی در جنایات اتانازی رژیم نازی می‌پرداخت. با این حال، در زمان انتشار توجه چندانی به آن نشد و تقریباً نادیده گرفته شد. فون پلاتن سال‌ها بعد، در ۱۹۹۳، هنگام بازنگری در گذشته گفته بود (به نقل از هلموت سورگل در روزنامه
گذشته گفته بود (به نقل از هلموت سورگل در روزنامه نورنبرگر تسایتونگ مورخ ۲۹ آوریل ۲۰۰۰): «مردم نورنبرگ تمایلی نداشتند دربارهٔ دادگاه پزشکان چیزی بشنوند، زیرا در نگاه آنان پزشکان عامل اصلی جنایات نبودند. در عوض، نوعی دشمنی و نفرت نسبت به کسانی که نازی نبودند، از جمله سوسیالیست‌ها و مهاجران وجود داشت. [...] این وضعیت واقعاً ویرانگر بود.» در مارس ۱۹۴۷، دو ناظر دادگاه، الکساندر میتشرلیش و فرد میلکه، گزارشی با عنوان «دیکتاتوری تحقیر انسان» تهیه کردند. این اثر در سال ۱۹۶۰، پس از بازنگری و گسترش، در قالب کتابی با
سال ۱۹۶۰، پس از بازنگری و گسترش، در قالب کتابی با عنوان مشهور «پزشکی بدون انسانیت» منتشر شد. از سه هزار نسخه‌ای که از کتاب آلیس (فون پلاتن) چاپ شده بود، امروزه تنها حدود ۲۰ نسخه در کتابخانه‌ها باقی مانده است. آثار منتشرشده. آلیس فون پلاتن-هالرماند: "قتل بیماران روانی در آلمان. از کمیسیون پزشکی آلمان در دادگاه نظامی آمریکا"، منتشرشده در نشریهٔ فرانکفورتر هفت، فرانکفورت، سال ۱۹۴۸ میلادی. چاپ‌های جدید: این اثر یکی از نخستین گزارش‌های مستند دربارهٔ کشتار سازمان‌یافتهٔ بیماران روانی در دوران حکومت
کشتار سازمان‌یافتهٔ بیماران روانی در دوران حکومت ناسیونال‌سوسیالیسم است و جایگاه مهمی در تاریخ پزشکی، اخلاق زیستی و مطالعات جنایات جنگی دارد.
«مانیفست روشنفکران فاشیست» (به ایتالیایی: "Manifesto degli Intellettuali del Fascismo") که در سال ۱۹۲۵ توسط فیلسوف واقع‌گرا، جووانی جنتیله نوشته شد، رسماً مبانی سیاسی و ایدئولوژیک فاشیسم ایتالیا را تأسیس کرد. این مانیفست خشونت سیاسی شبه‌نظامیان پیراهن سیاه حزب ملی فاشیست (PNF) را در تحقق انقلابی فاشیسم ایتالیا به عنوان رژیم اقتدارگرا و تمامیت‌خواه نخست‌وزیر بنیتو موسولینی، که از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ با عنوان دوچه ("رهبر") بر ایتالیا حکومت می‌کرد، توجیه می‌کند. نمای کلی. این مانیفست، چکیده ایدئولوژیک کنفرانس
نمای کلی. این مانیفست، چکیده ایدئولوژیک کنفرانس فرهنگ فاشیستی در بولونیا در ۲۹ مارس ۱۹۲۵ است. در حمایت از دولت بنیتو موسولینی، روشنفکران برجسته دانشگاهی و مردمی ایتالیا نخستین تلاش رسمی را برای تعریف آرمان‌های فرهنگی فاشیسم ایتالیا انجام دادند. جنتیله، فیلسوف نئوایده‌آلیست، به عنوان رئیس کنفرانس، علناً اتحاد بین فرهنگ و فاشیسم را اعلام کرد و بدین ترتیب منتقدان روشنفکری را که احترام فرهنگی رژیم فاشیستی را زیر سوال می‌بردند، به چالش کشید. تز «مانیفست روشنفکران فاشیست»، انقلاب فاشیستی را بر همکاری بین فرهنگ و
فاشیست»، انقلاب فاشیستی را بر همکاری بین فرهنگ و سیاست بنا می‌کند. این مانیفست، به عنوان بیانیه‌ای از اصول سیاسی-فلسفی، برگرفته از سخنرانی «فاشیسم و ​​فرهنگ» (Fascismo e cultura) جنتیله است که در جلسه «آزادی و لیبرالیسم» (Libertà e liberalismo) کنفرانس فرهنگی ایراد شد؛ اگرچه رسماً بیش از ۴۰۰ روشنفکر ایتالیایی در آن حضور داشتند، اما این سند تنها ۲۵۰ امضا دارد. این مانیفست ابتدا در روزنامه‌ی «مردم ایتالیا» (Il Popolo d'Italia)، وابسته به حزب کمونیست ایتالیا (PNF)، و سپس در اکثر روزنامه‌های ایتالیایی در ۲۱
(PNF)، و سپس در اکثر روزنامه‌های ایتالیایی در ۲۱ آوریل ۱۹۲۵ - جشن ملی سالگرد پیدایش رم (حدود ۲۱ آوریل ۷۵۳ پیش از میلاد) - منتشر شد. نمادگرایی این تاریخ انتشار با تأسیس قانونی و معاصر جشن ۲۱ آوریل «زایش رم» (Natale di Roma) که با فرمان سلطنتی در اوایل ۱۹۲۵ به عنوان جایگزینی برای روز جهانی کارگر تأسیس شد، عمیق‌تر شد. بسیاری از روشنفکران عمومی ایتالیایی که از نظر فرهنگی تأثیرگذار بودند، مانیفست روشنفکران فاشیست را امضا کردند، از جمله:اگرچه در کنفرانس فرهنگ فاشیستی حضور نداشت، اما لوئیجی پیراندلو،
فرهنگ فاشیستی حضور نداشت، اما لوئیجی پیراندلو، نمایشنامه‌نویس و رمان‌نویس، علناً با نامه‌ای از مانیفست روشنفکران فاشیست حمایت کرد. در همین حال، حمایت شاعر ناپلی، دی جاکومو، باعث اختلاف جنتیله با بندتو کروچه، مربی فکری او شد که بعداً با مانیفست روشنفکران ضد فاشیست خود که در روزنامه لیبرال «دنیا» (Il Mondo) و روزنامه کاتولیک «مردم» (Il Popolo) منتشر شد، به اعلامیه دولت فاشیست پاسخ داد.
نلسینیو روسا (; – ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال بوتافوگو و باشگاه فوتبال فلامینگو اشاره کرد.
رنسانس فلورانس (به ایتالیایی: Rinascimento fiorentino) دوره‌ای شکوهمند از تاریخ فرهنگی، هنری، و فکری ایتالیاست که از اواخر قرن چهاردهم (حدود ۱۳۷۵ میلادی) تا اوایل قرن شانزدهم (حدود ۱۵۲۰ میلادی) در شهر فلورانس، مرکز منطقه توسکانی ایتالیا، به اوج خود رسید. این دوره به عنوان نقطه عزیمت جنبش گسترده‌تر رنسانس در اروپا شناخته می‌شود و با احیای علاقه به هنر، علم، فلسفه، و فرهنگ کلاسیک یونان و روم باستان، همراه بود. فلورانس با پشتیبانی مالی و فکری خانواده‌های بانفوذ مانند مدیچی، به قطب نوآوری‌های هنری و فکری تبدیل
مانند مدیچی، به قطب نوآوری‌های هنری و فکری تبدیل شد و میزبان چهره‌هایی برجسته‌ای چون لئوناردو دا وینچی، میکل‌آنژ بوناروتی، ساندرو بوتیچلی، و فیلیپو برونلسکی بود. این دوره نه تنها هنر و معماری ایتالیا را متحول کرد، بلکه با تأثیرگذاری عمیق بر کل اروپا، به عنوان پل ارتباطی میان قرون وسطی و عصر مدرن عمل کرد و پایه‌های تمدن غربی را استحکام بخشید. رنسانس فلورانس با تأکید بر انسان‌گرایی (اومانیسم)، که کرامت و توانایی‌های ذاتی انسان را ستایش می‌کرد، واقع‌گرایی در هنر، و پیشرفت‌های علمی و فنی مشخص می‌شود. این جنبش
و پیشرفت‌های علمی و فنی مشخص می‌شود. این جنبش فرهنگی، شاهکارهایی چون گنبد عظیم کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره، تابلوی اساطیری "تولد ونوس" اثر بوتیچلی، و مجسمه باشکوه "داوود" اثر میکل‌آنژ را به ارمغان آورد. اهمیت این دوره همچنین در تبادلات فرهنگی با مناطق دیگر، از جمله ایران در دوران صفوی از طریق مسیرهای تجاری ابریشم و انتقال ایده‌های فلسفی و علمی، قابل توجه است. زمینه تاریخی. اواخر قرون وسطی و آغاز رنسانس. فلورانس در اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم به عنوان یک جمهوری مستقل، از رونق اقتصادی
چهاردهم به عنوان یک جمهوری مستقل، از رونق اقتصادی بی‌سابقه‌ای برخوردار شد که ریشه در تجارت پارچه‌های پشمی و ابریشمی، بانکداری پیشرفته، و شبکه‌های تجاری گسترده با شهرهای اروپایی مانند ونیز و ژنو، و حتی مناطق شرقی مانند قسطنطنیه داشت. خانواده‌های بانفوذ مانند بَنکی، آلبیزی، و به‌ویژه مدیچی با تأسیس بانک‌های عظیم، ثروت هنگفتی انباشتند و بخشی از این دارایی‌ها را صرف حمایت از هنرمندان، دانشمندان، و پروژه‌های عمرانی عظیم کردند. این دوره با چالش‌های بزرگی مانند طاعون سیاه در سال ۱۳۴۸ میلادی مواجه شد که بیش از ۶۰
سیاه در سال ۱۳۴۸ میلادی مواجه شد که بیش از ۶۰ درصد جمعیت فلورانس را از بین برد، اما این بحران به بازنگری اجتماعی و فرهنگی منجر شد و زمینه‌ساز شکوفایی رنسانس گردید. در این برهه، متفکرانی مانند دانته آلیگیری با خلق "کمدی الهی" (Divina Commedia)، اثری حماسی که ادبیات ایتالیایی را از لاتین به زبان عامه تغییر داد، پایه‌های ادبیات مدرن را بنا نهاد و ایده‌های اومانیستی را ترویج کرد. دانته، که در فلورانس زاده شده بود، به دلیل اختلافات سیاسی به تبعید رفت و در سال ۱۳۲۱ درگذشت، اما آثارش الهام‌بخش نسل‌های بعدی شد. پس
درگذشت، اما آثارش الهام‌بخش نسل‌های بعدی شد. پس از او، فرانچسکو پترارکا (پترارک) با بازیافت متون کلاسیک لاتین مانند نامه‌های سیسرون و جووانی بوکاچیو با مجموعه داستان‌های "دکامرون"، که روایتی از زندگی در زمان طاعون بود، اومانیسم را گسترش دادند. پترارک با سفرهایش به کتابخانه‌های اروپا، متون گمشده را بازیافت و علاقه به فرهنگ روم باستان را احیا کرد. نقش خانواده مدیچی. خانواده مدیچی، به ویژه کوزیمو د مدیچی (که به "پدر وطن" ملقب شد و از ۱۴۳۴ تا ۱۴۶۴ قدرت را در دست داشت) و لورنتسو د مدیچی (لورنتسوی باشکوه،
در دست داشت) و لورنتسو د مدیچی (لورنتسوی باشکوه، ۱۴۴۹-۱۴۹۲)، ستون اصلی شکوفایی رنسانس فلورانس بودند. کوزیمو با سرمایه‌گذاری در هنر و تأسیس کتابخانه‌های عمومی مانند کتابخانه لورنزیانا، که میزبان نسخه‌های نایابی از متون کلاسیک بود، فرهنگ را ترویج داد. لورنتسو، نوه کوزیمو، با حمایت از آکادمی افلاطونی فلورانس که فیلسوفانی چون مارسیلیو فیچینو (ترجمه‌کننده آثار افلاطون) و پیکو دلا میرندولا (نویسنده "سخنرانی درباره کرامت انسان") در آن فعالیت داشتند، فلسفه را نیز تقویت کرد. این خانواده با دعوت از هنرمندان خارجی