payamvha/North_RAG huggingface dataset:
طرح یک واحدی (، ) طرحی برای سازماندهی مجدد ایالت‌ها و رفع تنش‌های ایالتی توسط دولت مرکزی پاکستان بود. این فرمان در تاریخ ۲۲ نوامبر ۱۹۵۴ توسط نخست‌وزیر محمد علی بوگرا پیشنهاد و در ۳۰ سپتامبر ۱۹۵۵ توسط نخست‌وزیر وقت، چودهری محمد علی اجرا شد. دولت ادعا کرد اجرای طرح یک واحدی مشکل نابرابری سیاسی و اداری دو منطقه پاکستان در غرب و شرق که بیش از هزار مایل از یکدیگر فاصله دارند را حل می‌کند. برای کاهش اختلافات بین دو منطقه، طرح «یک واحد» چهار ایالت پاکستان غربی (پنجاب غربی، سند، شمال غربی و بلوچستان) را در یک ایالت
غربی، سند، شمال غربی و بلوچستان) را در یک ایالت واحد، موازی با ایالت پاکستان شرقی (بنگلادش کنونی یا بنگال شرقی آن عصر) ادغام کرد. برنامه یک واحد از بدو پیشنهاد و ابلاغ با مقاومت زیادی روبرو شد و گلایه‌هایی از سوی چهار ایالت ادغام شده مطرح شد. به گفته جولین لوسک، پروژه «یک واحد» عمدتاً توسط نخبگان پنجابی در پاکستان غربی از سال ۱۹۵۳ با هدف جلوگیری از قدرت گرفتن سیاستمداران پاکستان شرقی در پایتخت کشور انجام شد. حزب ملی عوامی (حزبی مستقر در داکا، پاکستان شرقی) با موفقیت از لایحه ای در مجلس ملی حمایت کرد که
با موفقیت از لایحه ای در مجلس ملی حمایت کرد که خواستار انحلال طرح «یک واحد» و ایجاد خودمختاری منطقه ای برای بنگال بود. این امر منجر به تسلط نظامی دولت پاکستان بر پاکستان شرقی شد. برنامه یک واحد تا سال ۱۹۷۰ به قوت خود باقی ماند. سرانجام رئیس‌جمهور یحیی خان، فرمان چارچوب قانونی ۱۹۷۰ را برای پایان دادن به برنامه «یک واحد» و بازگرداندن چهار ایالت وضع و پاکستان غربی را منحل کرد. پس زمینه. به دنبال شکست در اجرای فرمول بوگرا، نخست‌وزیر محمد علی بوگرا شروع به کار بحث‌برانگیز تحت عنوان «یک واحد» کرد. بوگرا در فکر
بحث‌برانگیز تحت عنوان «یک واحد» کرد. بوگرا در فکر ادغام چهار ایالت غربی پاکستان در یک ایالت واحدی با نام «پاکستان غربی» بود تا جناح غربی (پاکستان غربی) را با جناح شرقی (پاکستان شرقی) برابر کند. در این مدت، وضعیت سلامتی و بیماری فرماندار وقت پاکستان، مالک غلام محمد رو به وخامت گذاشت و او در سال ۱۹۵۵ مجبور شد برای درمان در بریتانیا به مدت ۲ ماه مرخصی بگیرد. سپس اسکندر میرزا در ۷ اوت ۱۹۵۵ به عنوان فرماندار کل پاکستان و جانشین موقت مالک غلام محمد منصوب شد. اسکندر میرزا، کمی بعد از این انتصاب به عنوان فرماندار
میرزا، کمی بعد از این انتصاب به عنوان فرماندار کل پاکستان شروع به رویارویی و درگیری با نخست‌وزیر بوگرا در مورد اختلاف بین دو منطقه کرد. هرچند هر دوی آنها بنگالی و اهل بنگال بودند اما میرزا توانست بوگرا را مجبور به استعفا کند و او را به عنوان سفیر پاکستان در ایالات متحده آمریکا فرستاد. سپس او در ۱۲ اوت ۱۹۵۵ از چودهری محمدعلی، وزیر دارایی پاکستان دعوت کرد تا به عنوان نخست‌وزیر، دولت را به دست گیرد. میرزا پس از استعفای بوگرا، طرح پیشنهادی بوگرا را پیگیری کرد و آن را به مجلس پاکستان ارائه داد. «طرح یک واحدی»
و آن را به مجلس پاکستان ارائه داد. «طرح یک واحدی» در مجلس با موافقت نمایندگان به تصویب رسید و سپس به نخست وزیر جدید برای اجرا ارجاع داده شد. در نهایت در تاریخ ۳۰ سپتامبر ۱۹۵۵، طرح یک واحد توسط نخست‌وزیر جدید چودهری محمد علی اجرا شد. اسکندر میرزا پس از اتمام مرخصی ملک غلام محمد او را در ۶ اکتبر ۱۹۵۵ برای همیشه از سمت فرماندار کل پاکستان برکنار کرد که برکناری ملک غلام محمد مورد حمایت قانونگذاران مجلس قرار گرفت (زیرا غلام محمد مستبد تلقی می‌شد). تاریخچه. مفهوم و ایده پاکستان اولین بار توسط فیلسوف اقبال لاهوری
و ایده پاکستان اولین بار توسط فیلسوف اقبال لاهوری در سال ۱۹۳۰ شکل گرفت. این کشور در ۱۴ اوت ۱۹۴۷ تأسیس شد که مستقیماً ناشی از جنبش پاکستان به رهبری محمد علی جناح بود. از آن زمان قانون اساسی مکتوب کشور پاکستان به نوعی تلفیقی از قوانین اساسی امپراتوری هند بریتانیا، مانند قانون دولت هند ۱۹۳۵ و قانون استقلال هند ۱۹۴۷ بود و تمام امور دولتی پاکستان با این قوانین تلفیقی اداره می‌شد. دولت پاکستان در اداره بنگال شرقی که با هند شرقی مرز داشت و چهار ایالتی که با هند غربی، ایران، چین و افغانستان همسایه بودند با مشکلات
ایران، چین و افغانستان همسایه بودند با مشکلات طولانی مواجه بود. طرح اولیه. طرح یک واحد در ابتدا توسط مالک غلام سومین فرماندار وقت پیشنهاد شد و پیش نویس آن توسط ممتاز دولتانه، وزیر ارشد آن موقع تکمیل شد. اولین اطلاعیه رسمی «طرح یک واحد» نیز در ۲۲ نوامبر ۱۹۵۴ ابلاغ شد. بوگرا برای منطقی نشان دادن قانون جدیدش از تبدیل ایالت‌ها به یک واحد ایالت اینگونه شمرد: «نه بنگالی، نه پنجابی، نه سندی، نه پاتان، نه بلوچ، نه بهاوالپوری (پنجابی‌های پادشاهی عباسی بهاوالپور)، هیچ خیرپوری (سندی‌های خیرپور) وجود نخواهد داشت.
هیچ خیرپوری (سندی‌های خیرپور) وجود نخواهد داشت. ناپدید شدن این گروه‌ها یکپارچگی پاکستان را تقویت خواهد شد.» سر انجام در ۱۴ اکتبر ۱۹۵۵، لایحه یک واحد در مجلس ملی پاکستان تصویب گردید و به دولت وقت برای اجرا ارجاع داده شد. نخست‌وزیر چودهری محمد علی در ۳۰ سپتامبر ۱۹۵۵ مصوبه را اجرا و چهار استان غرب پاکستان در یک استان واحد با نام «پاکستان غربی» ادغام کرد. دلایل تصویب. دلایلی که اسکندر میرزا برای تصویب طرح یک واحد در شهریور ۱۳۳۴ به مجلس ارائه کرد: پس از انتخابات سراسری ۱۹۵۴، چهار ایالت غربی و مناطق قبیله ای در
سراسری ۱۹۵۴، چهار ایالت غربی و مناطق قبیله ای در پاکستان غربی ادغام شدند. ایالت پاکستان غربی از دوازده بخش با مرکزیت لاهور تشکیل شده بود. ایالت بنگال شرقی (شامل سلهت و تپه تراکت) هم به ایالت پاکستان شرقی با مرکزیت داکا تغییر نام داد. دولت فدرال، پایتخت پاکستان را در اوایل سال ۱۹۵۹ از کراچی به راولپندی منتقل کرد (تا زمان انجام و تکمیل شهرسازی اسلام‌آباد به عنوان پایتخت موقت عمل می‌کرد). پس از اجرای مصوبه یک واحد، ایالت پاکستان غربی تبدیل به یک واحد سیاسی متحد با تفاوت‌های زبانی و قومی مختلف بود. اما ایالت
با تفاوت‌های زبانی و قومی مختلف بود. اما ایالت پاکستان شرقی بافت جمعیتی متفاوت زبانی و قومی نداشت و بنگال نشین بود. انحلال مصوبه. با این وجود سیاست یک واحد به عنوان یک اصلاح اداری در نظر گرفته می‌شد که هزینه‌ها را کاهش می‌داد و به حذف تعصبات قومی و محلی نیز کمک می‌کرد. ایالت پاکستان غربی و پاکستان شرقی در ۱ ژوئیه ۱۹۷۰ توسط رئیس‌جمهور ژنرال یحیی خان منحل شدند و احیای ایالت‌های چهارگانه پنجاب، سند، بلوچستان، شمال غربی در غرب پاکستان و بنگال شرقی در شرق پاکستان در دستور کار دولت قرار گرفت. اما کمی بعد از این
در دستور کار دولت قرار گرفت. اما کمی بعد از این واقعه جنگ آزادی‌بخش بنگلادش رخ داد و بنگال شرقی (یا همان پاکستان شرقی) از پاکستان جدا شد.
غار شقبه ()، یک محوطه باستانی در نزدیکی شهر شقبه در کرانه باختری، در استان رام‌الله و البیره، دولت فلسطین. در سال ۲۰۱۳، این غار به همراه غار وادی نطوف در نزدیکی آن به فهرست آزمایشی یونسکو برای نامگذاری احتمالی به عنوان میراث جهانی اضافه شد. فرهنگ ناتوفی – یک فرهنگ باستان‌شناختی منطقه شام (سرزمین) – به نام وادی نامگذاری شده است. همراه با غار شقبه نزدیک، وادی نطوف به عنوان یک یونسکو میراث جهانی در دولت فلسطین نامزد شده است.
وادی نطوف ()، (زبان عربی: وادی الناطوف، «وادی النطوف» یا «وادی النطوف»؛ زبان عبری: נחל נטוף) یک رودخانه است (خشک‌رود (وادی) ]) در کرانه باختری، در شمال استان رام‌الله و البیره از دولت فلسطین و به اسرائیل می‌ریزد و در نهایت رودخانه آیالون را تغذیه می‌کند. فرهنگ ناتوفی – یک فرهنگ باستان‌شناختی منطقه شام (سرزمین) – به نام وادی نامگذاری شده است. همراه با غار شوقبا نزدیک، وادی نطوف به عنوان یک یونسکو میراث جهانی در دولت فلسطین نامزد شده است.
کالانتار (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
کارن لوونی کالانتار (؛ زاده - درگذشته ) روزنامه‌نگار، فیلم‌شناس اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۲۸ در ایروان در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۵۱) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان برجسته افتخار و چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۲) شد. وی در ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۰ در سن ۷۲ سالگی در ایروان درگذشت.
سیمون هوهانسی آلاجالوف (آلاجالیان) (؛ زاده - درگذشته ) نقاش و طراح صحنه اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در در باکو در به دنیا آمد و از (۱۹۳۱) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان برجسته افتخار و چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۱ مه ۱۹۹۷ در سن ۹۵ سالگی در ایروان درگذشت.
پاتو آلکساندری آنانیان (پاتواکان آنانیان) (؛ زاده - درگذشته ) صحنه‌نگار اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۲۷ دسامبر ۱۹۱۱ در دیلیجان در به دنیا آمد و از آکادمی امپریال هنر فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۴۶) شد. وی در ۶ مهٔ ۱۹۹۱ در سن ۷۹ سالگی در ایروان درگذشت.
مامایف کورگان () تپه‌ای مشرف به شهر ولگوگراد (استالینگراد سابق) در جنوب روسیه است. این نام در زبان روسی به معنای «گورپشتهٔ مامای» است. در این محله یک مجموعه یادبود به یادگار نبرد استالینگراد (اوت ۱۹۴۲ تا فوریه ۱۹۴۳) بنا کرده‌اند. نتیجهٔ این نبرد، به پیروزی سخت شوروی بر نیروهای محور در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم انجامید و یکی از خونین‌ترین نبردها در تاریخ بشر بود. سال ۱۹۶۷، مجسمه‌ای عظیم با نام "مام فرا می‌خواند" که در آن زمان بزرگ‌ترین مجسمه مستقل جهان بود، در این محله نصب گردید. مجتمع یادبود. پس از جنگ،
در این محله نصب گردید. مجتمع یادبود. پس از جنگ، مقامات شوروی مجموعه عظیم یادبود مامایف کورگان را راه اندازی کردند. واسیلی چویکوف، که نیروهای شوروی را در استالینگراد رهبری می‌کرد، در مامایف کورگان دفن شده است. این باعث می‌شود که او تنها مارشال اتحاد جماهیر شوروی باشد که در خارج از مسکو به خاک سپرده شده است. ۳۴۵۰۵ سرباز مدافع استالینگراد در آنجا دفن شده‌اند. تک‌تیرانداز واسیلی زایتسف نیز در سال ۲۰۰۶ در آنجا دفن شد. خیابان صنوبرها؛ ایستاده تا مرگ! مامایف کورگان از طریق پلکانی که به خیابان صنوبرها منتهی
کورگان از طریق پلکانی که به خیابان صنوبرها منتهی می‌شود، قابل دسترسی است که از دو طرف آن با درختان صنوبر احاطه شده است. از آنجا، دومین پله به مجسمه سرباز روس عضلانی و بدون پیراهن منتهی می‌شود. این مجسمه به نام "ایستاده تا مرگ!"، از سنگ تراشیده شده و توسط حوضچه ای بزرگ از آب احاطه شده است. روی آن کتیبه‌ای هست که نوشته. «.. و یک قدم هم به عقب نمی‌رویم!» دیوارهای مخروبه نمادین؛ میدان قهرمانان. از "ایستاده تا مرگ!" سه پله آنسوتر، "دیوارهای مخروبه نمادین" پدیدار می‌شود. اینها نمایانگر ویرانه‌های استالینگراد
می‌شود. اینها نمایانگر ویرانه‌های استالینگراد هستند، در حالی که قهرمانان شوروی را که از شهر دفاع می‌کردند، جاودانه می‌کنند. روی دیوارها چهره‌های سربازان متعددی حک شده است که چشمانشان بسته است تا مرگ در نبرد را نشان دهد. همچنین بر روی دیوارها نقل قول‌های متعددی از مدافعان واقعی استالینگراد حک شده است. این کلمات در اصل توسط خود سربازان بر کناره‌های ساختمان‌های مختلف ویران شده در سراسر شهر حک شده بود. بالای پله‌ها، از کنار دیوارها، "میدان قهرمانان" قرار دارد. این استخر دیگری است. در یک طرف حوض دیواری است که
این استخر دیگری است. در یک طرف حوض دیواری است که روی آن نوشته شده است: «با باد آهنین که مستقیماً به صورت آنها می‌وزید، آنها همچنان به جلو می‌رفتند. و ترس دشمن را فرا گرفت. "اینها کسانی بودند که حمله می‌کردند؟" "آیا آنها اصلاً فانی بودند؟»" در طرف دیگر حوض شش مجسمه قرار دارد که روی اولی این مجسمه نوشته شده است: «ما ایستادیم و مرگ را شکست دادیم». مجسمه‌های دوم و سوم به ترتیب یادبود پرستاران نظامی و سربازان دریایی هستند. مجسمه چهارم به افسرانی که نبرد را برای محافظت از استالینگراد رهبری کردند اختصاص دارد.
محافظت از استالینگراد رهبری کردند اختصاص دارد. مجسمه پنجم داستان «نجات بنر» را روایت می‌کند. ششمین مجسمه یادبود پیروزی نهایی ارتش روسیه بر آلمانی‌ها است. تالار افتخار نظامی. گذشته از میدان قهرمانان، "تالار شکوه نظامی" است که نمای بیرونی آن با آثار هنری روسی سربازان شوروی که پایان جنگ را جشن می‌گیرند تزئین شده است… و کتیبه‌ای چنین دارد: «مردم ما یاد خود را از بزرگ‌ترین نبرد در تاریخ جنگ، در دیوارهای استالینگراد زنده نگه می‌دارند.» یک پلکان داخلی به اتاق اصلی دایره‌ای تالار منتهی می‌شود. در مرکز اتاق "، شعله
دایره‌ای تالار منتهی می‌شود. در مرکز اتاق "، شعله ابدی"، مجسمه بزرگ دستی است که مشعل را در دست گرفته است. شعله ابدی به‌طور مداوم تحت گارد مسلح محافظت می‌شود که هر ساعت پاس آنان تغییر می‌کند. اتاق اصلی به عنوان زمین مقدس در نظر گرفته می‌شود و موسیقی غم‌انگیزی در یک حلقه پخش می‌شود. به دلیل احترام، بازدیدکنندگان به شدت از صحبت با صدای بلند اجتناب می‌کنند. دیوارهای اتاق با موزاییک‌های شیشه ای پوشیده شده است. اسامی ۷۲۰۰ سرباز روسی که در نبرد برای استالینگراد جان باختند را در خود دارند. در اطراف سقف اتاق این
جان باختند را در خود دارند. در اطراف سقف اتاق این کتیبه وجود دارد: «... بله، ما فانی بودیم و تعداد کمی از ما زنده ماندیم (محاصره آلمان). اما همه ما به وظیفه میهنی خود در قبال میهن مقدس خود عمل کردیم.» غم مادر. خروجی بالای سالن به یک مسیر منتهی می‌شود که به نوبه خود، به سمت سربالایی زیگزاگ به سمت "مادر روسیه فرا می‌خواند!" می‌رود. بنای یادبودی سنگی به نام "غم مادر" در این میانه قرار دارد. این تپه خود گور بی نشانی برای بیش از ۳۴۵۰۰ سرباز روسی است که در استالینگراد کشته شده‌اند. حتی این درصد ناچیزی از مجموع
کشته شده‌اند. حتی این درصد ناچیزی از مجموع تلفات شوروی در نبرد است. چمن روی تپه مقدس شمرده می‌شود و بازدیدکنندگان از پا گذاشتن روی آن منع می‌شوند. بالای تپه منظره ای پانوراما از شهر ولگوگراد می‌دهد. مامایف کورگان ۲۴ ساعت شبانه روز برای عموم باز است و هیچ هزینه ای برای پذیرش وجود ندارد. پس زمینه. این بنای یادبود بین سال‌های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۷ ساخته شد و مجسمه تمثیلی بزرگی از مام مادر در بالای تپه نهاده شد. این بنای تاریخی که توسط یوگنی وچتیچ طراحی شده است، نام کاملش "«مام میهن تو را فرا می‌خواند!»" ( "رودینا مت
"«مام میهن تو را فرا می‌خواند!»" ( "رودینا مت زوویوت!") است. این مجسمه متشکل از یک پیکرهٔ بتنی به ارتفاع ۵۲ متر و ۸۵ متر از پا تا نوک شمشیر ۲۷ متری است که بر خط افق شهر استالینگراد (که بعداً به ولگوگراد تغییر نام داد) تسلط دارد. این سازه به جز تیغه فولادی ضدزنگ شمشیر از بتن استفاده می‌کند و تنها با وزن خود روی پایه آن نگه داشته می‌شود. این مجسمه تداعی کننده بازنمایی الههٔ کلاسیک یونانی نایکی است، به ویژه لباس‌های روان در باد، شبیه به مجسمه پیروزی بالدار ساموتراس است.
ژاک مایول (۱ آوریل ۱۹۲۷–۲۲ دسامبر ۲۰۰۱) یک غواص فرانسوی و دارنده بسیاری از رکوردهای جهانی در غواصی آزاد بود. فیلم "آبی بزرگ" محصول ۱۹۸۸ به کارگردانی لوک بسون از داستان زندگی او و دوستش انزو مایورکا الهام گرفته شده است. مایول یکی از فیلمنامه نویسان بود و کتابی درباب فلسفه خود دربارهٔ منشأ آبی انسان‌ها نوشت.
حریرا ( "al-Harīra") یک سوپ سنتی شمال آفریقا است که در مراکش و الجزایر تهیه می‌شود. حریرا الجزایری با حریره مراکشی تفاوت دارد زیرا حریرا الجزایری عدس ندارد. به عنوان پیش غذا محبوب است اما به تنهایی به عنوان یک میان‌وعده سبک نیز مصرف می‌شود. تنوع زیادی دارد و بیشتر در ماه رمضان سرو می‌شود، اگرچه در طول سال نیز قابل تهیه است. همچنین بخشی از آشپزی مغربی به آن آب لیمو و تخم مرغ برای روشن کردن طعم سوپ اضافه می‌شود. مانند مسلمانان که به‌طور سنتی این غذا رابرای وعده‌های افطار می‌خورند، یهودیان نیز در روز یوم کیپور
افطار می‌خورند، یهودیان نیز در روز یوم کیپور با آن افطار می‌کنند.
مرداب واسیوگان ()، یا باتلاق بزرگ واسیوگان بزرگ‌ترین باتلاق در نیمکره شمالی و همچنین بزرگ‌ترین پوده‌زار زمین در جهان است. این ناحیه در روسیه، در جنوب غربی سیبری واقع شده است و را اشغال می‌کند که حدود ۲٪ از کل مساحت باتلاق‌های ذغال سنگ نارس در جهان است. این باتلاق در مناطق نووسیبیرسک، اومسک و تومسک روسیه در حوضه آبخیز رودخانه اوب و رود ایرتیش واقع شده است و بین خط عرضی جغرافیایی ۵۵ درجه و ۳۵ دقیقه و ۵۸ درجه و ۴۰ دقیقه شمالی و طول جغرافیایی ۷۴ درجه و ۳۰ دقیقه و ۸۳ درجه و ۳۰ دقیقه شرقی امتداد دارد. تاریخچه.
و ۸۳ درجه و ۳۰ دقیقه شرقی امتداد دارد. تاریخچه. تقریباً ۱۰۰۰۰ سال پیش چنین فضایی ظاهر شد و از آن زمان به‌طور مداوم اندازه آن افزایش یافته است. ۷۵ درصد از منطقه معاصر کمتر از ۵۰۰ سال پیش پرآب شد. محیط زیست. این باتلاق منبع اصلی آب شیرین منطقه است و رودخانه واسیوگان از آنجا سرچشمه می‌گیرد. این منطقه زیستگاه تعدادی از گونه‌های در خطر انقراض است که یکی از نگرانی‌های محیط بانان محلی است زیرا تولید نفت و گاز به یک صنعت بزرگ در منطقه تبدیل شده است. این باتلاق دارای آب و هوای قاره‌ای (سیستم والتر) یا تایگا (سیستم
آب و هوای قاره‌ای (سیستم والتر) یا تایگا (سیستم صندوق جهانی طبیعت)، با زمستان‌های طولانی سرد و تابستان‌های گرم کوتاه است. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
گارگین آلکساندری یریتسیان (؛ زاده - درگذشته ) نقاش، صحنه‌نگار اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در در تفلیس در به دنیا آمد و از آکادمی امپریال هنر فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۴) شد. وی در ۱۵ اکتبر ۱۹۶۶ در سن ۸۷ سالگی در لنینگراد درگذشت.
غار شولگان تاش (، همچنین به عنوان غار کاپووا () یک غار از جنس کارست آهکی در منطقه بورزیانسکی در باشقیرستان روسیه است. این غار که در جنوب کوه‌های اورال واقع شده است، حدود جنوب شرقی اوفا قرار دارد. این غار بر روی رودخانه بلایا در ذخیره‌گاه طبیعی شولگان تاش قرار دارد و بیشتر به خاطر نقاشی‌ها و غارنگاره‌های سنگی ۱۶۰۰۰ ساله دوران پارینه سنگی فوقانی شناخته شده است و شامل شمالی‌ترین نقاشی‌های باستانی است که شناسایی شده‌اند.
یدک‌کش یک شناور دریایی است که با هل دادن یا کشیدن، با تماس مستقیم یا بکسل، شناورهای دیگر را مانور می‌دهد. این قایق‌ها معمولاً کشتی‌ها را در شرایطی می‌کشند که نمی‌توانند یا نباید تحت قدرت خود حرکت کنند، مانند بندرهای شلوغ یا کانال‌های باریک یا به مانند بارج، کشتی‌های از کار افتاده، رفتینگ چوبی یا سکوهای نفتی که اصلاً نمی‌توانند حرکت کنند. برخی از یدک‌کش‌ها اقیانوس پیما هستند و برخی دیگر یخ‌شکن یا یدک‌کش نجات هستند. مدل‌های اولیه با موتورهای بخار کار می‌کردند که بعداً توسط موتورهای دیزل جایگزین شدند. بسیاری
که بعداً توسط موتورهای دیزل جایگزین شدند. بسیاری از آنها تفنگ آبی فشار-قوی دارند که به اطفای حریق، به ویژه در بندرها کمک می‌کند.
مسابقات وزنه‌برداری ۵۹ کیلوگرم زنان، یکی از وزن‌های رشته وزنه‌برداری در المپیک ۲۰۲۴ پاریس بود. این مسابقات روز ۸ اوت ۲۰۲۴ در نمایشگاه پورت دو ورسای پاریس برگزار شد. رکوردها. تا پیش از این دوره از مسابقات، رکورد وزنه‌برداری در این وزن به شرح زیر بود. رکوردهای زیر در این دوره توسط ورزشکاران ثبت شد.
گارنیک خاچاطوری استپانیان (تر-استپانیان) (؛ زاده - درگذشته ) منتقد ادبی، نثرنویس اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۴ فوریهٔ ۱۹۰۹ در |ماماخاتون به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۳۸) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان بود. وی در فرهنگستان ملی علوم ارمنستان، ، موزه هنر و ادبیات چارنتس ، ، و فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۷) و جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۸۰) شد. وی در ۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۹ در سن ۸۰
شوروی (۱۹۸۰) شد. وی در ۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۹ در سن ۸۰ سالگی در ایروان درگذشت.
کلاماتو یا کِـلِماتو (؛ ؛ ) که آمریکایی‌ها آن را کِـلِـمِیتو () هم تلفظ می‌کنند، یک نوشیدنی تجاری ساخته شده از آب گوجه‌فرنگی کنسانتره و شکر است که با ادویه، گوشتابه صدف دوکفه‌ای خشک‌شده و مونوسدیم گلوتامات طعم‌دار می‌شود. این نوشیدنی توسط شرکت ماتس ساخته شده است. نام این نوشیدنی یک تکواژ چندوجهی از واژه "clam" (صدف) و "tomato" (گوجه فرنگی) است. در اصطلاح عامیانه به آن «آب کلماتو» نیز گفته می‌شود. کلاماتو در کانادا، مکزیک و به میزان کمتری در ایالات متحده آمریکا مصرف می‌شود. کلاماتو را اغلب با نوشیدنی‌های
مصرف می‌شود. کلاماتو را اغلب با نوشیدنی‌های الکلی مخلوط می‌کنند تا با آن کوکتل کانادایی سزار درست شود که چیزی شبیه به بلادی مری است. فرضیه‌های متعددی دربارهٔ خاستگاه این نوشیدنی وجود دارد. «اِکتور کابانده» خاستگاه آن را یک بار در شهر تیخوانا مکزیک می‌داند. از طرفی در سال ۱۹۳۵، شرکت «کلاماتو نیویورک» «ترکیب از آب صدف و گوجه فرنگی» را تولید کرد. در سال ۱۹۳۸، مجله «هاوس اند گاردن» دستور العملی را برای تهیه «کوکتل آب گوجه فرنگی و صدف» چاپ کرد که شامل آب گوجه فرنگی، گوشتابه صدف و نمک بود. در سال ۱۹۴۰، «سلطان
فرنگی، گوشتابه صدف و نمک بود. در سال ۱۹۴۰، «سلطان لابستر» هری هاکنی نشان تجاری کلاماتو را ثبت کرد. رستوران او در آتلانتیک سیتی، نیوجرسی، آب کلاماتو را در قوطی می‌فروخت. سرانجام در سال ۱۹۵۷، شرکت آمریکایی مک‌کورمیک درخواست رسماً مالکیت کلاماتو و نام تجاری آن را برای ترکیب چاشنی آب گوجه فرنگی و گوشتابهٔ صدف را ثبت کرد. این ثبت علامت تجاری هنوز معتبر است و اکنون متعلق به شرکت کیورگ دکتر پپر است.
کانزی (متولد ۲۸ اکتبر ۱۹۸۰ در آتلانتا) که با واژه یرکیش (از نویسه 太) نیز شناخته می‌شود، یک بونوبو نر است که موضوع چندین مطالعه در مورد زبان در میمون‌های بزرگ بوده است. به گفته سو سویج رامبا، نخستی‌شناس، که در طول زندگی خود روی بونوبوها مطالعه کرده است، کانزی استعداد زبانی پیشرفته‌ای از خود نشان داده است. زندگی‌نامه. کانزی در سال ۱۹۸۰ در خانواده لورل و بوسانجو در مرکز یرکس در دانشگاه اموری به دنیا آمد. مدت کوتاهی پس‌از تولد، کانزی توسط یک ماده غالب‌تر، ماتاتا، مادرسالار گروه، دزدیده شد و به فرزندی گرفته شد.
مادرسالار گروه، دزدیده شد و به فرزندی گرفته شد. در سال ۱۹۸۵، کانزی به مرکز تحقیقات زبان در دانشگاه ایالتی جورجیا منتقل شد. او بعداً به‌همراه خواهرش پانبانیشا به گریت ایپ تراست در دموین، آیووا منتقل شد. این مرکز ناموفق، که در سال ۲۰۰۴ توسط تاجر محلی، تد تاونسند، تأسیس شد، پس‌از از دست دادن بودجه، تجربه اتهامات ناشی از بی‌توجهی و سیل بسته شد. در سال ۲۰۱۳، پناهگاه ابتکار حفاظت و شناخت کپی‌ها (ACCI), به سرپرستی جرد تالیالاتلا، استاد دانشگاه ایالتی کنسو در جورجیا، و بیل هاپکینز، استاد دانشگاه ایالتی جورجیا، این
و بیل هاپکینز، استاد دانشگاه ایالتی جورجیا، این مرکز را بر عهده گرفتند. زمانی که ACCI مراقبت از کانزی را در سال ۲۰۱۳ بر عهده گرفت، او به‌دلیل سوءمدیریت در رژیم غذایی و فعالیت‌های خود به‌شدت چاق بود. مراقبان جدید او رژیم غذایی کانزی را به رژیم غذایی مناسب‌تر تغییر دادند و فرصت‌های او را برای فعالیت بدنی افزایش دادند. کانزی از آن زمان بیش از هفتاد و پنج پوند (۳۴ کیلوگرم) از دست داده است. در دوران نوزادی، کانزی ماتاتا را در جلساتی همراهی می‌کرد که در آن به ماتاتا زبان یرکیش ازطریق صفحه‌کلید آموزش داده می‌شد،
زبان یرکیش ازطریق صفحه‌کلید آموزش داده می‌شد، اما او علاقه چندانی به درس‌ها نشان نمی‌داد. برای محققان شگفت‌انگیز بود که یک روز، درحالی که ماتاتا نزدیک او نبود، کانزی با مهارت شروع به استفاده از واژگان کرد و نه‌تنها اولین میمون مشاهده‌شده‌ای بود که جنبه‌های زبان را به‌طور طبیعی و نه ازطریق آموزش مستقیم آموخته است، بلکه اولین بونوبوی مشاهده‌شده شد که به نظر می‌رسد در کل از برخی عناصر زبان استفاده می‌کند. کانزی در مدت کوتاهی بر ده کلمه‌ای که محققان برای آموزش مادرخوانده‌اش در تلاش بودند تسلط پیدا کرد و از آن
مادرخوانده‌اش در تلاش بودند تسلط پیدا کرد و از آن زمان بیش از ۳۴۸ کلمه را یادگرفت که می‌تواند آنها را برای معنای جدید ترکیب کند. هنگامی که او یک کلمه گفتاری را می‌شنود (ازطریق هدفون، برای فیلتر کردن سرنخ‌های غیرکلامی)، به واژگان صحیح اشاره می‌کند. او می‌تواند ارتباط را با استفاده از واژگان آغاز کند. سو سویج رامبا در سال ۲۰۰۶ ادعا کرد که کانزی حدود ۳۰۰۰ کلمه گفته شده را می‌فهمد. مادرخوانده کانزی، ماتاتا، زمانی که در ژوئن ۲۰۱۴ درگذشت، در اواسط یا اواخر دهه چهل زندگی‌اش بود. در جامعه مادرسالار بونوبوها،
چهل زندگی‌اش بود. در جامعه مادرسالار بونوبوها، موقعیت یک مرد در درجه اول با موقعیت زنانی که با آنها مرتبط است تعیین می‌شود. ماتاتا رهبر ارشد گروه بود، بنابراین موقعیت او به‌عنوان بالاترین رتبه مرد با پذیرفته شدن به‌عنوان «پسر» او تثبیت شد. به گفته مجله اسمیتسونیان، کانزی «شکل یک پدرسالار سالخورده را دارد، او کچل و چروکیده با چشمان جدی و عمیق است.» این توصیف با یک عکس رنگی تمام صفحه از کانزی در "نشنال جیوگرافیک" در مارس ۲۰۰۸ و یک عکس سیاه و سفید تمام صفحه در مجله "تایم" تأیید شده است. نمونه‌هایی از رفتار و
مجله "تایم" تأیید شده است. نمونه‌هایی از رفتار و توانایی‌ها. رفتار و توانایی‌های کانزی موضوع تحقیقات منتشرشده در مجلات علمی و همچنین گزارش‌هایی در رسانه‌های عمومی بوده است. برنامه‌های تحقیقاتی. زمانی که کانزی هشت ساله بود، موضوع یک برنامه تحقیقاتی بود که در آن توانایی او در پاسخ‌گویی به درخواست‌های گفتاری با یک کودک انسان دو ساله به نام آلیا مقایسه شد. تکمیل این مطالعه نه ماه طول کشید. به کانزی و آلیا ۶۶۰ دستورالعمل گفتاری داده شد و از آنها خواسته شد تا با اشیاء آشنا به روش‌های بدیع برخورد کنند. کانزی به
اشیاء آشنا به روش‌های بدیع برخورد کنند. کانزی به ۷۴ درصد دستورالعمل‌ها و آلیا به ۶۵ درصد آنها به‌درستی پاسخ داد. مطالعه دیگری که توسط باستان‌شناسان کتی شیک و نیکلاس توث طراحی و انجام شد، با هدف مقایسه توانایی‌های شناختی و مکانیکی کانزی با اجداد اولیه انسان که ابزارهای عصر پارینه‌سنگی زیرین (احتمالاً انسان ماهر) مانند تکه‌ها و هسته‌های (هسته سنگی است که پوسته‌ای از آن جدا شده است) الدوایی را ساخته و استفاده می‌کردند، انجام شد. در این مطالعه، شیک و توث به کانزی نشان دادند که چگونه سنگ را پوسته‌پوسته کند و یک
نشان دادند که چگونه سنگ را پوسته‌پوسته کند و یک لبه تیز تولید کند که می‌توان از آن برای بریدن طناب استفاده کرد تا به پاداش غذایی دسترسی پیدا کرد. پس‌از مدل‌سازی رفتار پوسته‌پوسته شدن در موارد مختلف، محققان هر آزمایش را با قرار دادن یک جایزه غذا در داخل جعبه‌ای با دری شفاف که با طناب بسته نگه‌داشته می‌شد، تنظیم کردند. سپس کانزی به داخل محفظه‌ای که جعبه در آن قرار داشت هدایت می‌شد و سنگ‌های مورد نیاز برای پوسته‌پوسته شدن (معروف به چرت یا سنگ آتشزنه) تهیه می‌شد. در طول این مطالعه چند ساله، کانزی نه‌تنها نحوه
در طول این مطالعه چند ساله، کانزی نه‌تنها نحوه پوسته‌پوسته شدن را یادگرفت، بلکه روش خود را با انداختن سنگ‌ها روی سطوح سخت برای ایجاد پوسته، برخلاف روش کوبه‌ای دستی که برای او مدل‌سازی شده بود، توسعه داد. کانزی با تکه‌های تیز زیادی که تولید کرد، توانست طناب را قطع کند تا به پاداش غذا دسترسی پیدا کند. بااین‌حال، پوسته‌هایی که او تولید و استفاده کرد، خام‌تر از پوسته‌های تولید شده توسط انسان‌های عصر پارینه‌سنگی زیرین بود. مطالعه مشابهی در مورد توانایی‌های پوسته‌پوسته کردن سنگ شامپانزه‌ها نتوانست این یافته‌ها
کردن سنگ شامپانزه‌ها نتوانست این یافته‌ها را با کانزی بازسازی کند. مؤلفان اظهار می‌کنند که اختلاف در یافته‌ها به‌دلیل تفاوت در زمینه پرورش افراد است. درحالی که کانزی بخش قابل توجهی از زندگی خود را در اطراف انسان‌ها گذرانده و توسط آنها آموزش دیده است (که منجر به سطح بالایی از فرهنگ‌پذیری می‌شود)، شامپانزه‌ها در مطالعه اخیر آموزش ندیده‌اند یا به آنها نشان داده نشده که چگونه سنگ را پوسته‌پوسته و آن را تیز سازند یا از آن استفاده کنند (یا در هر رفتار انسانی دیگری). این ممکن است توضیح دهد که چرا کانزی پس‌از