payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خاص "راهب کنار دریا"، "ستارهٔ شامگاهی" اثر ترنر و "نور، زمین و آبی" اثر روتکو از ۱۹۵۴ را نمونه‌هایی از نزدیکی دید و احساس معرفی کرد. روزنبلوم می‌گوید: «روتکو، مانند فریدریش و ترنر، ما را در آستانه آن بی‌نهایت‌های بی‌شکل که زیبایی‌شناسان متعالی درباره‌شان بحث کرده‌اند، قرار می‌دهد. راهب کوچک در اثر فریدریش و ماهیگیر در اثر ترنر تضاد تلخی میان وسعت بی‌نهایت خدایی پانته‌ایستی و کوچکی بی‌نهایت مخلوقات او ایجاد می‌کنند. در زبان انتزاعی روتکو، چنین جزئیات لفظی — پلی همدلی میان بیننده واقعی و ارائه منظره‌ای
— پلی همدلی میان بیننده واقعی و ارائه منظره‌ای متعالی — دیگر ضروری نیست؛ خود ما راهب کنار دریا هستیم، که به سکوت و تأمل در برابر این تصاویر عظیم و بی‌صدا ایستاده‌ایم، گویی در حال تماشای غروب یا شب مهتابی هستیم». از دههٔ ۱۹۶۰ به بعد، کوسن‌های رنگی به اندازهٔ تابلو یا «بدن‌های فضای رنگی» اثر گوتهارد گراوبنر نیز از "راهب کنار دریا" الهام گرفته‌اند. به گفتهٔ تاریخ‌نگار هنر ورنر هافمان، هر دو، گراوبنر و فریدریش، زیبایی‌شناسی یکنواختی را به عنوان مقابل زیبایی‌شناسی گوناگونی که پیش از قرن نوزدهم غالب بود، خلق
گوناگونی که پیش از قرن نوزدهم غالب بود، خلق کرده‌اند. گفته شده است که قاب‌بندی و ترکیب‌بندی چند صحنه از «آسیاب گوشت» در فیلم "استاکر" ساختهٔ آندری تارکوفسکی شباهت شدیدی به "راهب کنار دریا" دارد.
تیپ ۹ عودید () یا تیپ عودید واحدی در نیروهای دفاعی اسرائیل است که بخشی از لشکر باشان در فرماندهی شمالی اسرائیل است و مسئولیت جبهه با سوریه را برعهده دارد. در جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، این تیپ یکی از ده تیپی بود که توسط هگانا (یگان پیشگام نیروهای دفاعی اسرائیل) به کار گرفته شد و مقر آن در اورشلیم بود. این تیپ «یک سازمان نامنظم متشکل از نگهبانان خانگی و سایر گروه‌های دفاعی» بود. تیپ عودید که از نظر تدارکات ضعیف بود، در ژوئن ۱۹۴۸ از روستای مالکیه دفاع می‌کرد و زمانی که ارتش لبنان به این منطقه حمله کرد،
و زمانی که ارتش لبنان به این منطقه حمله کرد، جایگزین تیپ ۱۱ یفتاح شد. در نهایت تیپ عودید پس از ۱۰ ساعت نبرد، مجبور به عقب‌نشینی شد. در ژوئیه ۱۹۴۸ این تیپ با هدف اتصال به نیروهای تیپ ۱۰ هارئیل برای تصرف روستاهای عرب‌نشین مالها و عین کریم، با حمایت یگان‌های لهی و ایرگون حرکت کرد و این پیشروی در نهایت به تصرف راه‌آهن تل‌آویو-اورشلیم انجامید. در اواسط سال ۱۹۴۸ «واحد اقلیت‌ها» متشکل از دروزی‌ها و تعداد کمتری از بدوی‌ها و چرکس‌ها که از ارتش آزادی‌بخش عرب جدا شده بودند، در این تیپ ادغام شدند. این واحد در اکتبر
بودند، در این تیپ ادغام شدند. این واحد در اکتبر ۱۹۴۸ در عملیات حیرام با تیپ ۹ عودید همکاری داشت. این حرکت، یک کودتای تبلیغاتی بود و به تقویت روابط یهودیان و دروزی‌ها کمک کرد. بن دانکلمن می‌گوید که این تیپ عمدتاً نقشی انحرافی در عملیات حیرام داشت. تیپ عودید همچنین در اکتبر ۱۹۴۸ در عملیات یوآو شرکت کرد که راه یگان های ارتش اسرائیل را به صحرای نگب باز کرد. این تیپ که در لشکرکشی سینا علیه مصر شرکت داشت، در ۶ نوامبر ۱۹۵۶ در شرم‌الشیخ یک گردهمایی پیروزی برگزار کرد.
پروومایسکایا () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آندریفسکی () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
زیریکوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یاکتی-کول () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ووسکرسنسکویه () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
واسیلیفکا () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
تاشلیکول () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
سیرتلانوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروموسینو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
الکساندروفکا () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آلکساندر گریگوری یریتسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک دام‌پرور اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در در به دنیا آمد و از انستیتو دام‌پروری و دام‌پزشکی ایروان (۱۹۳۵) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۱) شده است. وی در ۵ آوریل ۱۹۶۸ در سن ۶۳ سالگی در ایروان درگذشت.
یک مجموعهٔ انیمیشن تلویزیونی ژاپنی است. آتو، نویسندهٔ "نون نون بیوری"، سازندهٔ این اثر بوده و پی.ای. ورکس انیمیت اثر را عهده‌دار بوده است. این انیمه از آوریل تا ژوئن ۲۰۲۵ پخش شد. همچنین یک مانگا با طراحی کورو از این اثر اقتباس و در مارس ۲۰۲۵ به‌صورت آنلاین منتشر شد. خلاصه داستان. ماکو کاوایی دانشجوی سال اول دانشگاه است که بسیار خجالتی است و برای همین از امتحان کردن چیزهای جدید می‌ترسد. او به آشپزی علاقه دارد و اغلب در مورد غذاهایی که در اطرافش می‌بیند کنجکاو است، اما این کنجکاوی به خاطر خجالتی بودن ماکو
است، اما این کنجکاوی به خاطر خجالتی بودن ماکو فروکش می‌کند. با این حال، او به‌طور غیرمنتظره‌ای با دوست دوران دبستانش، شینون اوگاوا، ملاقات می‌کند که معلوم می‌شود حالا هم‌دانشگاهی هستند. شینون یک باشگاه جدید با موضوع تحقیقات غذایی در دانشگاه ایجاد می‌کند و سعی می‌کند ماکو را به باشگاهش دعوت کند. هرچند ماکو این پیشنهاد را قبول نمی‌کند، اما میل او به آشپزی بر خجالتش غلبه کرده و او را به سوی یک ماجراجویی لذیذ می‌کشاند. رسانه. مانگا. یک مانگای اقتباسی با تصویرگری کورو، از ۱۵ مارس ۲۰۲۵ در وبگاه مدیا فکتوری منتشر
کورو، از ۱۵ مارس ۲۰۲۵ در وبگاه مدیا فکتوری منتشر شد تا مه ۲۰۲۵، یک جلد "تانکوبون" از این اثر منتشر شده است.
محمد انور بن ابراهیم (زاده ۱۰ ژوئن ۱۹۹۹) یک بازیکن فوتبال مالزیایی است که در سوپر لیگ مالزی برای تیم نگری سمبیلان به عنوان مدافع راست بازی می‌کند.
وادیم وسِولودوُیچ آلکسیوسکی (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک دانشمند و مهندس اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۹۱۷ در خارکوف به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. وی عضو مکاتبه‌ای فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۶۰) بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۷)، جایزه دولتی ارمنستان شوروی، نشان لنین و نشان انقلاب اکتبر شده است. وی در ۱۲ فوریهٔ ۲۰۰۵ در سن ۸۸ سالگی در ایروان درگذشت.
صومعه در بلوط‌زار نقاشی رنگ روغنی از هنرمند رمانتیک آلمانی، کاسپار داوید فریدریش است. این اثر بین سال‌های ۱۸۰۹ و ۱۸۱۰ در درسدن نقاشی شده و برای نخستین بار همراه با نقاشی "راهب کنار دریا" در نمایشگاه آکادمی هنرهای پروس در سال ۱۸۱۰ به نمایش درآمد. بنا به درخواست فریدریش، "صومعه در بلوط‌زار" زیر "راهب کنار دریا" آویخته شد. این نقاشی یکی از چندین آثار فریدریش است که شامل قبرستان‌ها یا مزارها می‌شود. پس از نمایشگاه، هر دو نقاشی توسط پادشاه فریدریش ویلهلم سوم برای مجموعهٔ شخصی‌اش خریداری شدند. امروزه این دو اثر
مجموعهٔ شخصی‌اش خریداری شدند. امروزه این دو اثر کنار هم در نگارخانهٔ ملی کهن در برلین آویخته شده‌اند. توصیف. این نقاشی بزرگ نمونه‌ای از روشی است که فریدریش با مهارت نقاشی خود مسائل زندگی انسانی را به تصویر می‌کشد. در این اثر، فریدریش یک صومعهٔ قدیمی را در مرکز نقاشی کرده است. شخصیت‌هایی با تابوت وارد صومعه می‌شوند. هنرمند با نقاشی انسانی که در حال گذر از زندگی است، تلاش می‌کند حس گذر زمان را منتقل کند. حس سرما در اطراف فضا احساس می‌شود. باقی‌مانده‌های صومعه پنجره‌ای شکسته بدون شیشه به جای مانده را نشان
پنجره‌ای شکسته بدون شیشه به جای مانده را نشان می‌دهد. آنچه دیده می‌شود این است که طبیعت همواره باقی است، در حالی که ساخته‌های انسان موقتی‌اند. کاروانی از راهبان، برخی با تابوت، به سمت دروازهٔ کلیسای گوتیک خراب‌شده در مرکز نقاشی حرکت می‌کنند. تنها دو شمع راهشان را روشن می‌کند. قبر تازه حفر شده‌ای در برف در پیش‌زمینه دیده می‌شود که در کنار آن چند صلیب به سختی قابل تشخیص هستند. یک‌سوم پایین تصویر در تاریکی قرار دارد — تنها بلندترین بخش ویرانه‌ها و نوک شاخه‌های درختان بلوط بی‌برگ توسط خورشید غروب روشن شده‌اند.
درختان بلوط بی‌برگ توسط خورشید غروب روشن شده‌اند. هلال ماه رو به افزایش در آسمان ظاهر شده است. روند شکل‌گیری. این نقاشی در زمانی پدید آمد که فریدریش نخستین موفقیت عمومی و پذیرش انتقادی خود را با اثر جنجالی "محراب تچن" به دست آورده بود. اگرچه نقاشی‌های فریدریش مناظر طبیعی هستند، او آن‌ها را در استودیو طراحی و نقاشی می‌کرد و با استفاده از طرح‌های آزاد نقاشی فضای باز، عناصر بیانگر برجسته را انتخاب و در ترکیب‌بندی اثرگذار به کار می‌برد. "صومعه در بلوط‌زار" بر اساس مطالعاتی دربارهٔ ویرانه‌های صومعه الدنا است که
مطالعاتی دربارهٔ ویرانه‌های صومعه الدنا است که در چندین نقاشی دیگر نیز بازمی‌گردند. همان درختان، با تغییراتی اندک، در آثار دیگری نیز دیده می‌شوند. صومعه الدنا ممکن است برای فریدریش معنای شخصی داشته باشد، زیرا در طول جنگ سی‌ساله توسط نیروهای اشغالگر سوئدی تخریب شده بود و آن‌ها بعدها آجرهای صومعه را برای ساخت استحکامات استفاده کردند. در نقاشی، فریدریش این اقدامات را با استفاده سربازان فرانسوی اشغالگر از کلیساهای گریفسوالد به عنوان باراک‌ها مقایسه می‌کند. بنابراین، مراسم تشییع جنازه نماد «خاک‌سپاری امیدهای
مراسم تشییع جنازه نماد «خاک‌سپاری امیدهای آلمان برای رستاخیز» می‌شود. احتمالاً فریدریش کار روی "صومعه در بلوط‌زار" را در ژوئن ۱۸۰۹ پس از اقامت در روگن و نویبراندنبورگ آغاز کرد. در ۲۴ سپتامبر ۱۸۱۰، اندکی پیش از نمایشگاه آکادمی برلین، کارل فردریک فرومن وضعیت خورشید در حال غروب و هلال ماه نقاشی تقریباً کامل شده را توصیف کرد.
باشگاه فوتبال کونگ آن هانوی یک باشگاه فوتبال در شهر هانوی در کشور ویتنام می‌باشد که در سال ۱۹۵۶ تاسیس و در لیگ فوتبال ویتنام بازی می‌کند.
تیپ یهودی () یک تشکیلات نظامی نیروی زمینی بریتانیا در جنگ جهانی دوم بود. این تیپ در اواخر سال ۱۹۴۴ تشکیل شد و از میان یهودیان یه‌شو از قیمومت بریتانیا بر فلسطین استخدام شد و توسط افسران یهودیان بریتانیا فرماندهی می‌شد. این تیپ در مراحل پایانی کارزار ایتالیا حضور داشت و در سال ۱۹۴۶ منحل شد. پس از جنگ، برخی از اعضای این تیپ به بازماندگان هولوکاست کمک کردند تا به عنوان بخشی از آلیا بت، برخلاف محدودیت‌های بریتانیا، به‌طور غیرقانونی به فلسطین تحت قیمومیت مهاجرت کنند. سایر اعضا گروه‌های خودسر گمول و تیلهاس تیزیگ
سایر اعضا گروه‌های خودسر گمول و تیلهاس تیزیگ گِشِفتِن را تشکیل دادند که صدها جنایتکار جنگی آلمانی، اتریشی و ایتالیایی را ترور کردند. همچنین حداقل دو مورد وجود داشت که در آنها کهنه‌سربازان تیپ در ترور کاپوهای یهودی دست داشتند.
تیپ ۱۲ نقب () تیپ ۱۲ نگب یا تیپ نقب یک تیپ پیاده‌نظام ذخیره از نیروی زمینی اسرائیل تحت امر لشکر ۲۵۲ سینا است، که در ابتدای جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد و در این جنگ حضور داشت. این تیپ در مارس ۱۹۴۸ با ۲ گردان، دوم و هشتم، راه‌اندازی شد. گردان هفتم در ماه آوریل ایجاد شد و گردان نهم، آخرین گردان از چهار گردان تحت امر تیپ ۱۲ نقب بود که فعالیت خود را آغاز کرد. اسرائیل جلیلی، رئیس ستاد هگانا و ایگال آلون، فرمانده پالماخ و ناخوم ساریگ از فرماندهان این تیپ بودند.
آزات هاکوبی آلچوجیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک شیمی‌دان و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در در آخالتسیخه به دنیا آمد و از (۱۹۳۲) فارغ‌التحصیل شد.وی در دانشگاه ملی پلی‌تکنیک ارمنستان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۵) شده است. وی در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۷۴ در سن ۶۸ سالگی در ایروان درگذشت.
فرانچسکو آلبرونی (۳۱ دسامبر ۱۹۲۹–۱۴ اوت ۲۰۲۳) استاد جامعه‌شناسی و روزنامه‌نگار ایتالیایی بود. او از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ عضو هیئت مدیره و عضو ارشد هیئت مدیره (رئیس) رای (شبکه رادیو تلویزیونی)، شبکه تلویزیونی دولتی ایتالیا بود. آلبرونی از معدود نویسندگان ثابت صفحه اول «کوریره دلا سرا»، محبوب‌ترین روزنامه ایتالیا بود که مقالات او را از سال ۱۹۷۳ تا ۲۰۱۱ منتشر می‌کرد. او سرمقاله‌ای چهار ستونی با عنوان «عمومی و خصوصی» (که از سال ۱۹۸۲ آغاز شد) برای نسخه دوشنبه نوشت. او بیوه رزا جیانتا بود. سال‌های اولیه. اگرچه
او بیوه رزا جیانتا بود. سال‌های اولیه. اگرچه آلبرونی ادعا می‌کرد در مدرسه دانش‌آموزی نمونه و واقعاً کمال‌گرا بوده است ولی اعتراف می‌کرد که از نظم و انضباط نظامی‌مانندی خوشش نمی‌آمد که رژیم فاشیستی بر دانش‌آموزان تحمیل می‌کرد. براساس زندگینامه‌اش، او یک رهبر ذاتی بود که همیشه برای گروه پسرانی که معمولاً دور او جمع می‌شدند، بازی‌ها و ماجراجویی‌هایی اختراع می‌کرد. از آنجا که در خانه‌اش کتابی وجود نداشت، او اولین بار پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ شروع به مطالعه کرد: زمانی که ۱۶ ساله بود. بیشتر
شروع به مطالعه کرد: زمانی که ۱۶ ساله بود. بیشتر بعدازظهرها او در کتابخانه شهر مطالعه می‌کرد و موضوع مورد علاقه‌اش، تاریخ و فلسفه بود. آلبرونی در لیسئو ساینتیفیکو تحصیل کرد و سپس برای تحصیل در رشته پزشکی به پاویا نقل مکان کرد و در آنجا فارغ‌التحصیل شد. در اینجا او همچنین با راهب آگوستینو گملی آشنا شد که مجذوب تفکر و هوش درخشان آلبرونی شده بود و او را به تحصیل در زمینه رفتار اجتماعی سوق داد. حرفه دانشگاهی. حرفه دانشگاهی او شامل سمت‌های زیر است: مرگ. آلبرونی در ۱۴ اگوست ۲۰۲۳ در ۹۳ سالگی بر اثر بیماری کلیوی در
۱۴ اگوست ۲۰۲۳ در ۹۳ سالگی بر اثر بیماری کلیوی در بیمارستان پلیس در میلان ایتالیا درگذشت. آثار منتشر شده. کتاب‌های آلبرونی هم در ایتالیا و هم در خارج از کشور موفقیت بزرگی داشته‌اند. در کشورهایی مانند ژاپن، اسپانیا، فرانسه، دانمارک، برزیل، سوئد و بسیاری دیگر مانند ترکیه و اسرائیل ترجمه شده‌اند. آلبرونی مطالعات متعددی در مورد جامعه‌شناسی جنبش‌ها و افراد، و به ویژه در مورد ماهیت عشق و روابط بین افراد و گروه‌ها انجام داده است.
نمایشگاه کتاب تیرانا () از سال ۱۹۹۸ هر ساله در ماه نوامبر در تیرانا، آلبانی برگزار می‌شود. نزدیک به ۱۰۰ غرفه‌دار، از جمله ناشران آلبانی و کشورهای همسایه مانند کوزوو، مقدونیه شمالی و مونته‌نگرو، انتشارات اخیر خود، از جمله داستان‌ها و اشعار معاصر آلبانیایی، روایت‌های تاریخی و ترجمه‌های پرفروش بین‌المللی و همچنین بخش‌های ویژه‌ای را به ادبیات کودکان اختصاص داده‌اند.
نمایشگاه بین‌المللی کتاب بوئنوس آیرس () هر ساله در ماه آوریل در بوئنوس آیرس، آرژانتین برگزار می‌شود و یکی از پنج نمایشگاه برتر کتاب در جهان است که هم برای جامعه ادبیات و هم برای عموم مردم برگزار می‌شود. سازمان. این نمایشگاه توسط «بنیاد کتاب» سازماندهی می‌شود، یک سازمان غیرانتفاعی که توسط انجمن نویسندگان آرژانتین (SADE) تأسیس شده است. این نمایشگاه هر ماه آوریل برگزار می‌شود و تقریباً سه هفته طول می‌کشد. غرفه‌ها در هشت سالن، برای ناشران ملی و بین‌المللی، کشورها، جوامع و استان‌های آرژانتین و مؤسسات و
کشورها، جوامع و استان‌های آرژانتین و مؤسسات و سازمان‌های ملی و بین‌المللی توزیع شده‌اند. هر نمایشگاه سالانه یک شعار خاص دارد. این نمایشگاه که برای عموم آزاد است، پیش از برگزاری، جلسات و کنفرانس‌هایی با حضور ویراستاران، ناشران، مترجمان، کتابفروشان و دیگر افراد شاغل در صنعت نشر برگزار می‌شود. کنفرانس‌های دیگری نیز در حوزه‌های آموزشی و کتابداران برگزار می‌شود. تاریخچه. اگرچه این نمایشگاه در سال ۱۹۷۵ تأسیس شد، اما اولین نمایشگاه کتاب برگزار شده در بوئنوس آیرس نبود. نمایشگاه‌های قبلی در میدان‌ها، مکان‌ها یا
نبود. نمایشگاه‌های قبلی در میدان‌ها، مکان‌ها یا بوینس آیرس کابیلدو برگزار می‌شدند. در سال ۱۹۳۰، نمایشگاه بزرگی در «پلازا د لا رپوبلیکا» برگزار شد. با این حال، آن نمایشگاه‌ها در دوره‌های منظم برگزار نشدند. SADE در سال ۱۹۷۱ به دنبال راهی برای تشویق صنعت نشر در آرژانتین بود و بیش از ۳۵ نمایشگاه را در دوره ۷۱-۷۴ برگزار کرد. این نمایشگاه‌ها که در شهرهای دیگر آرژانتین نیز برگزار می‌شدند، محدود به فروش کتاب نبودند، بلکه شامل شعر، تئاتر، موسیقی یا اجراهای باله نیز می‌شدند. SADE در سال ۱۹۷۴ اکثر ناشران آرژانتین را
می‌شدند. SADE در سال ۱۹۷۴ اکثر ناشران آرژانتین را فراخواند و نمایشگاه جدیدی را در محوطه‌های بسته به جای خیابان، که تاکنون برگزار می‌شد، ترتیب داد. بنابراین، اولین نمایشگاه از این نوع در مارس ۱۹۷۵ برگزار شد و سال‌ها با نام "نمایشگاه بین‌المللی بوئنوس آیرس، از نویسنده تا خواننده" شناخته می‌شد. اولین نمایشگاه در «مرکز نمایشگاه‌های شهر بوئنوس آیرس»، ساختمانی کاربردی در منطقه رکولتا با مساحت ۷۵۰۰ متر مربع، با ۵۰ نویسنده برجسته، ۱۱۶ غرفه از ۷ کشور خارجی برگزار شد و ۱۴۰۰۰۰ بازدیدکننده داشت. این نمایشگاه در
شد و ۱۴۰۰۰۰ بازدیدکننده داشت. این نمایشگاه در سال‌های اخیر توسط انجمن روستایی آرژانتین در محوطه نمایشگاه منطقه پالرمو با مساحتی نزدیک به ۴۵۰۰۰ متر مربع برگزار شده است. تعداد غرفه‌ها به ۱۵۰۰ غرفه از ۵۰ کشور خارجی افزایش یافته است و تخمین زده می‌شود که بازدیدکنندگان سالانه نزدیک به ۱،۲۰۰،۰۰۰ نفر باشند. نمایشگاه سال ۲۰۱۱ توسط ماریو وارگاس یوسا افتتاح شد که باعث آشفتگی سیاسی در آرژانتین شد. وارگاس یوسا از سیاست‌ها و فساد ادعایی ریاست جمهوری کریستینا فرناندز د کیرشنر انتقاد کرده بود و برخی از روشنفکران
د کیرشنر انتقاد کرده بود و برخی از روشنفکران آرژانتینی، از جمله مدیر کتابخانه ملی، هوراسیو گونزالس، درخواست کردند که از حضور او جلوگیری شود. کیرشنر به آنها دستور داد که از چنین درخواست‌هایی صرف نظر کنند و وارگاس یوسا نمایشگاه را طبق برنامه افتتاح کرد. با این وجود، وزرا آنیبال فرناندز و فلورنسیو راندازو ساعاتی قبل از سخنرانی، انتقادات بیشتری مطرح کردند. وارگاس یوسا از رئیس جمهور به خاطر مداخله‌اش در طول سخنرانی‌اش که هیچ حادثه‌ای نداشت، تشکر کرد. دنیاگیری کووید-۱۹ در آرژانتین در سال ۲۰۲۰ و قرنطینه ملی،
کووید-۱۹ در آرژانتین در سال ۲۰۲۰ و قرنطینه ملی، برگزاری نمایشگاه در سال ۲۰۲۰ را غیرممکن کرد. در ابتدا، برگزاری آن در ۱۸ مارس به تعویق افتاد. با طولانی شدن همه‌گیری و قرنطینه، به جای آن، نمایشگاه به صورت آنلاین برگزار شد. این نمایشگاه سه هفته طول کشید و ۱۸۰،۰۰۰ نفر در صفحه اصلی آن را دیدند و ویدیوهای آن در کانال رسمی یوتیوب ۵۳،۰۰۰ بازدید داشت. در سال ۲۰۲۱ نیز نمایشگاهی برگزار نشد و مردم در عوض در نمایشگاه‌های کوچک‌تری شرکت کردند. نمایشگاه کتاب استاندارد در سال ۲۰۲۲ بازگشت. بازدیدکنندگان معروف. بسیاری از
سال ۲۰۲۲ بازگشت. بازدیدکنندگان معروف. بسیاری از نویسندگان برجسته خارجی از جمله پل آستر، ری بردبری، ایتالو کالوینو، سوزان سونتاگ، کامیلو خوزه سلا، ژوزه ساراماگو، ماریو بارگاس یوسا و محمد یونس، تام ولف، برایان آلدیس، مانوئل واسکس مونتالبان، آنجلس ماسترتا، رزا مونترو، نلی سفیر گونزالس، جان ماکسول کوتسی، ژان ماری گوستاو لوکلزیو، فرناندو ساواتر، راجر چارتیه، ژولیان ماریا، جان کاتزنباخ، کلادیو ماگریس، ایزابل آلنده، آرتورو پرس-رورته و ویلبر اسمیت از این نمایشگاه بازدید کرده‌اند. نویسندگان آرژانتینی مانند خورخه
بازدید کرده‌اند. نویسندگان آرژانتینی مانند خورخه لوئیس بورخس، آدولفو بیوئی کاسارس، سیلوینا بولریچ، مارکو دنِوی، توماس الوی مارتینز، روبرتو فونتاناروسا، بئاتریس گیدو، مانوئل موجیکا لاینز، اولگا اوروزکو، کینو و ارنستو ساباتو نیز از بازدیدکنندگان دائمی نمایشگاه بودند.
آشوت موُسِسی آهارونوف (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک جراح زنان و زایمان و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۴ نوامبر ۱۸۹۵ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه ملی تاراس شفچنکو کی‌یف (۱۹۱۸) فارغ‌التحصیل شد. وی در دانشگاه دولتی تفلیس، دانشگاه پزشکی دولتی ایروان، و فعالیت می‌کرد. وی در ارتش سرخ خدمت نمود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۱) شده است. وی در ۲۱ اوت ۱۹۶۲ در سن ۶۶ سالگی در برزیل در یک سانحه هوایی کشته شد.
آرشالویس هاروتیونی بابایان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک تاریخ‌نگار ادبی، ویراستار و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۷ دسامبر ۱۹۰۵ در خدرانتس به دنیا آمد و از (۱۹۲۹) فارغ‌التحصیل شد. ادوارد توپچیان و نوه‌های دختری وی می‌باشند. وی در دانشگاه تربیت مدرس جمهوری آذربایجان، دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان و فعالیت می‌کرد. وی عضو (۱۹۴۷) بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۷) شده است. وی در ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۹۰ در سن ۸۴ سالگی در ایروان درگذشت.
رئیس ستاد مشترک نیروهای دفاع‌ازخود ژاپن () بالاترین مقام نظامی در نیروهای دفاع‌ازخود ژاپن و سه شاخه خدماتی آن: نیروی زمینی دفاع‌ازخود ژاپن، نیروی دریایی دفاع‌ازخود ژاپن و نیروی هوایی دفاع‌ازخود ژاپن است. رئیس ستاد مشترک، عمدتاً با رتبه چهار ستاره ژنرال یا ادمیرال، بالاترین رتبه در نیروی دفاع از خود ژاپن، منصوب می‌شود. رئیس ستاد مشترک، از بین رئیس ستاد نیروی زمینی، رئیس ستاد نیروی دریایی و رئیس ستاد نیروی هوایی به صورت چرخشی انتخاب می‌شود. رئیس ستاد مشترک، بر تمام یگان‌ها و فرماندهی‌های نیروهای دفاع‌ازخود
بر تمام یگان‌ها و فرماندهی‌های نیروهای دفاع‌ازخود ژاپن در دفاع ملی، عمدتاً در هماهنگی دفاعی و آمادگی دفاعی، از جمله فرماندهی‌های اصلی سه شاخه، رئیس ستاد زمینی، رئیس ستاد دریایی و رئیس ستاد نیروی هوایی، نظارت می‌کند. رئیس ستاد مشترک همچنین در تمام امور مربوط به نیروهای دفاع‌ازخود ژاپن و همچنین در امور امنیت ملی و دفاعی، مانند شکل‌گیری مواضع و استراتژی‌های دفاعی، اجرای سیاست‌ها و ایجاد دکترین‌های نظامی در داخل کشور، به وزیر دفاع کمک می‌کند و دستورات وزیر دفاع را با راهنمایی‌های نخست‌وزیر، که به‌عنوان فرمانده
را با راهنمایی‌های نخست‌وزیر، که به‌عنوان فرمانده کل نیروهای دفاع‌ازخود ژاپن خدمت می‌کند، اجرا می‌نماید.
حادثه دریای عمان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مائورو کوتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در حال حاضر برای اسپورتینگ بی در پست هافبک بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال، زیر ۱۹ سال و زیر ۲۰ سال پرتغال بازی کرده است. دوران باشگاهی. کوتو محصول آکادمی‌های سته، پنافیل، Dragon Force، پادروئنسه و پاسوس ده فریرا است. او اولین بازی حرفه‌ای و بزرگ‌سالان خود را به عنوان بازیکن تعویضی در باخت ۳–۲ پاسوس ده فریرا مقابل باشگاه فوتبال کاسا پیا در لیگ برتر فوتبال پرتغال در تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲ انجام داد. در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۳، اولین قرارداد
۲۰۲۲ انجام داد. در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۳، اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با پاسوس ده فریرا تا سال ۲۰۲۵ امضا کرد. برای فصل ۲۰۲۳–۲۴ به صورت قرضی به اسپورتینگ بی منتقل شد و سپس در ۹ ژانویه ۲۰۲۴ به طور رسمی به اسپورتینگ پیوست. دوران ملی. کوتو بازیکن تیم‌های ملی جوانان پرتغال است. در مارس ۲۰۲۳ برای نخستین بار به زیر ۱۸ سال پرتغال دعوت شد تا در چند بازی دوستانه شرکت کند.
یوشیهیده یوشیدا (؛ زادهٔ ) ارتشبد نیروی زمینی دفاع‌ازخود ژاپن است، که از مارس ۲۰۲۳ به‌عنوان رئیس ستاد مشترک نیروهای دفاع‌ازخود ژاپن فعالیت می‌کند. یوشیدا فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۶ در نیروی زمینی ژاپن آغاز کرد. وی از ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ فرمانده لشکر ۸ بود، از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ به‌عنوان فرمانده ارتش غربی ژاپن فعالیت می‌کرد و از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ فرماندهی نیروی زمینی دفاع‌ازخود ژاپن را برعهده داشت.
رافائل رودریگس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در حال حاضر به صورت قرضی از بنفیکا بی برای ای‌وی‌اس در پست مدافع بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال پرتغال، زیر ۱۷ سال پرتغال، زیر ۱۸ سال پرتغال، زیر ۱۹ سال پرتغال، زیر ۲۰ سال پرتغال و زیر ۲۱ سال پرتغال بازی کرده است.
آرشاویر آبگاری بابایان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک بیماری‌شناس گیاهی و قارچ‌شناس اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۲۵) (۱۹۲۷) فارغ‌التحصیل شد. داریا بابایان و ، همسر وی و دختر وی بودند. وی در ، دانشگاه ملی علوم کشاورزی ارمنستان و دانشگاه دولتی ایروان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۵ ژوئیهٔ ۱۹۸۹ در سن ۸۶ سالگی در ایروان درگذشت.
سمبات آقالویی بادالیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک اقتصاددان و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۱ دسامبر ۱۹۰۷ در روستای برناکوت به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۳۴) فارغ‌التحصیل شد. وی در دانشگاه دولتی ایروان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۸۶ در سن ۷۸ سالگی در ایروان درگذشت.
محمدحسین احمدی(۱۲۹۸–۱۳۷۰) از ادباء و سیاستمداران دوره پهلوی معاون نخست‌وزیر در دولت چهارم امیرعباس هویدا و ریاست سازمان اوقاف و امور خیریه برعهده داشت. احمدی برادر بدیع‌الزمان فروزانفر و از عضو مؤسسان باشگاه لاینز اصفهان و جدید لاینز بین‌المللی منطقه ایران و معاونت وزیر مشاور و سرپرست امور اجتماعی نخست‌وزیری بود. خانواده و تحصیلات. محمدحسین احمدی، در سال ۱۲۹۸ در بشرویه خراسان به دنیا آمد. وی برادر کوچکتر بدیع‌الزمان فروزانفر، نویسنده، استاد دانشگاه، محقق) می‌باشد. پدر او شیخ علی احمدی و پدربزرگش، آخوند
می‌باشد. پدر او شیخ علی احمدی و پدربزرگش، آخوند ملامحمدحسن قاضی از افراد سرشناس و ادبای فاضل بودند. احمدی تحصیلات مقدماتی در زادگاه خود به پایان برده و تحصیلات تکمیلی خود را در رشته حقوق در دانشکده حقوق دانشگاه تهران انجام داد. خدمات اداری و سیاسی. احمدی پس از تحصیلات خود وارد وزارت دارای شد و مشاغلی مانند: پیشکار دارائی اصفهان، زمانی مدیرکل مالیات‌ها، بازرس دولت در بانک ملی، ریاست اداره رسیدگی به شکایات نخست‌وزیری، معاونت وزیر مشاور و سرپرست امور اجتماعی نخست‌وزیری، پیشکار دفتر فاطمه پهلوی، شورای عالی
نخست‌وزیری، پیشکار دفتر فاطمه پهلوی، شورای عالی کانون سپاهیان انقلاب سفید، شورای اجرایی سازمان ملی حفاظت آثار باستانی ایران، در نهایت به سمت در سال ۱۳۵۴ش به ریاست سازمان اوقاف و معاونت نخست‌وزیری منصوب شد. و تا پایان دوره نخست‌وزیری هویدا در این سمت باقی ماند. احمدی نخست از اعضای کانون مترقی بود و مدتی نیز در سال ۱۳۴۵ رئیس یکی از شعبه‌های کانون در را تهران بود. او سپس با تشکیل حزب ایران نوین به آن حزب و مذتی نیز عضو هیئت اجرایی حزب بود. فعالیت در باشگاه لاینز. احمدی از مؤسسان لاینز اصفهان بود و مدتی نیز
احمدی از مؤسسان لاینز اصفهان بود و مدتی نیز عضو هیئت مدیره لاینز اصفهان شد. پس از حضورش در تهران به عضویت هیئت مدیره باشگاه لاینز تهران آریا درآمد و بعد دبیر (۱۹۶۷–۱۹۷۰) باشگاه و سپس رئیس آنجا شد. او در سال ۱۳۵۳ش. به عنوان رئیس لاینز بین‌المللی منطقه ایران انتخاب شد. احمدی برای فعالیت‌هایش در باشگاه لاینز، از سوی باشگاه لاینز، عالی‌ترین نشان عضویت (کلیدطلایی) دریافت کرد.
محمود کاشفی(۱۳۰۲ تهران-) وزیر مشاور و دبیرکل شورای‌عالی اداری کشور و معاون نخست‌وزیر در دولت هویدا بود. محمود کاشفی در سال ۱۳۰۲ در تهران به دنیا آمد و پس از اتمام تحصیلات دوران مقدماتی به دانشکده حقوق دانشگاه تهران رفته سپس در پاریس موفق به اخذ مدرک دکترای حقوق شد. ولی پس از بازگشت به ایران در وزارت دارای مشغول به کار گردید و مشاغلی مانند ریاست اداره کل بهبود امور اداری، مدیر کل بازنشستگی، پیشکار دارایی خراسان، مدیر کل وصول تهران، سرپرست آموزشگاه عالی دارایی، عضو شورای عالی مالیاتی و خزانه‌دار کل و معاون
عضو شورای عالی مالیاتی و خزانه‌دار کل و معاون وزارت دارایی را بر عهده داشت. او در سال ۱۳۵۳ به سمت معاون نخست‌وزیر و دبیرکل شورای‌عالی اداری کشور منصوب شد و تا سال ۱۳۵۴ در این سمت باقی ماند.
حسین تدین(۱۳۰۱تهران-) معاون نخست‌وزیر در دوران هویدا و رئیس دفتر طرح‌ها و بررسی‌ها بود. حسین تدین در سال ۱۳۰۱ در اصفهان بخ دنیا آمد و پس از اتمام تحصیلات ابتدایی در اصفهان به تهران آمده و تحصیلات متوسطه و مدرک حقوق در دانشکده حقوق دانشگاه تهران را اخذ کرد. وی سپس به آلمان رفته و توانست دکترای علوم سیاسی اقتصادی را از دانشگاه «توبنیگن» آلمان دریافت نماید. او سپس به ایران برگشته و از سال ۱۳۲۰ در وزارت دارایی مشغول به کار شد و به سمت‌هایی مانند: رئیس دفتر طرح‌ها و بررسی‌ها، مشاور اقتصادی نخست‌وزیر، معاون
طرح‌ها و بررسی‌ها، مشاور اقتصادی نخست‌وزیر، معاون نخست‌وزیر رسید. او از کابینه دو تا چهارم هویدا معاونت نخست‌وزیری را بر عهده داشت. او از اعضای مؤسس کانون مترقی بود. معاون جدید نخست‌وزیر در سال ۱۳۲۰ در وزارت دارایی به خدمت دولت درآمد و آخرین سمت وی مشاور اقتصادی نخست‌وزیر بود.