payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آنتونوفکا () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
برزوفکا () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
بیککولوو () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
چولپان () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کالینوفکا () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ایوانوفکا () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کامنکا () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
زیریکلی () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ویشنفکا () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
سوتلوفکا () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
پروگرس () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
اولخوفکا () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نابرژنی () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
سوسنوفکا () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
پتروفکا () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
استپانوفکا () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
یرمولکینو () یک شهرک در شهرستان بیژبولیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
تان () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
پادشاهی کرمه یا فرهنگ کرمه یک تمدن اولیه به مرکزیت شهر کرمه در سودان امروزی بود. این قلمرو از حدود ۲۵۰۰ قبل از میلاد تا ۱۵۰۰ قبل از میلاد در نوبه باستان شکوفا شد. فرهنگ کرمه در بخش جنوبی نوبه یا " نوبه علیا " (در بخش‌هایی از سودان شمالی و مرکزی امروزی) قرار داشت و بعدها دامنه خود را به سمت شمال به نوبه سفلی و مرز مصر گسترش داد. به نظر می‌رسد که این شهر یکی از ایالت‌های دره نیل در دوران پادشاهی میانه مصر بوده است. در آخرین مرحله پادشاهی کرمه، که از حدود ۱۷۰۰ تا ۱۵۰۰ قبل از میلاد به طول انجامید، پادشاهی صای
تا ۱۵۰۰ قبل از میلاد به طول انجامید، پادشاهی صای را در خود جذب کرد و به یک شاهنشاهی پرجمعیت و قابل توجه و رقیبی برای مصر تبدیل شد. در حدود ۱۵۰۰ قبل از میلاد، خود کرمه در پادشاهی جدید مصر جذب شد، اما شورش‌های جدایی‌خواهانه برای قرن‌ها ادامه یافت. در قرن یازدهم قبل از میلاد، پادشاهی کوش که بیشتر با فرهنگ مصری خو گرفته بود، توانست استقلال این نواحی را کسب کند. موقعیت. شهر اصلی کرمه که قلب پادشاهی کرمه را تشکیل می‌دهد یک شهر وسیع و دارای گورستانی متشکل از تومول‌های بزرگ است. سطح ثروت در این مکان نشان دهنده
بزرگ است. سطح ثروت در این مکان نشان دهنده قدرت پادشاهی کرمه بود، به ویژه در دوره میانی دوم که اهالی کرمه مرزهای جنوبی مصر را تهدید می‌کردند.
کامیشلی () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
دمیتریفکا () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
الکسیوکا () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
احمدوو () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
قزل-یولدوز () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نووالکساندروفکا () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نووکنستانتینوفکا () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ووستوچنی () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
یازیکوو () یک شهر در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
پیدر سورین کرویر پرتره‌های متعددی از همسرش، ماری کرویر (زادنام: تریپکه)، که خود نیز هنرمندی دانمارکی و به گفتهٔ بسیاری یکی از زیباترین زنان کپنهاگ بود، کشید. پیدر، که در نروژ متولد شده بود، ماری را در کپنهاگ ملاقات کرد و از او نقاشی کشید؛ اما زمانی که در سال ۱۸۸۹ در پاریس دوباره با او دیدار کرد، عاشقش شد. پس از ماه عسلی در یوتلاند شمالی و ایتالیا، این زوج در سال ۱۸۹۱ در اسکاگن در شمالی‌ترین نقطهٔ یوتلاند، ساکن شدند و به گروه هنرمندانی پیوستند که بعدها به نام نقاشان اسکاگن شناخته شدند. چند سال نخست ازدواجشان
نقاشان اسکاگن شناخته شدند. چند سال نخست ازدواجشان نسبتاً خوشایند بود و در سال ۱۸۹۵ صاحب دختری به نام ویبکه شدند، اما به دلیل دوره‌های بیماری روانی پیدر کرویر، از اوایل دههٔ ۱۹۰۰، آن‌ها زمان بیشتری را جدا از یکدیگر سپری کردند. در سال ۱۹۰۲، ماری رابطه‌ای عاشقانه با آهنگساز سوئدی، هوگو آلوین، آغاز کرد و در سال ۱۹۰۵ از او باردار شد. پس از آن بیشتر وقت خود را در کنار آلوین در سوئد گذراند و در سال ۱۹۱۲، سه سال پس از درگذشت کرویر در اسکاگن، با او ازدواج کرد. نقاشی‌های کرویر از ماری میان سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۹۰۶،
کرویر از ماری میان سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۹۰۶، تصویری از سال‌هایی که با یکدیگر سپری کردند ارائه می‌دهد. این آثار برخی از لذت‌بخش‌ترین لحظات زندگی آن‌ها را به تصویر می‌کشند، اما در عین حال به تنش‌های زناشویی که با گذشت زمان افزایش یافت، اشاره می‌کنند. از برجسته‌ترین نقاشی‌های او می‌توان به "عصر تابستان در اسکاگن. همسر نقاش و سگشان لب ساحل" (۱۸۹۲)، یکی از محبوب‌ترین آثار دانمارک که ماری را در ساحل، همراه با سگشان درحالی که مهتاب بر دریا انعکاس یافته، نشان می‌دهد، "گل‌های رز" (۱۸۹۳)، که ماری را در حال استراحت در
"گل‌های رز" (۱۸۹۳)، که ماری را در حال استراحت در باغ به تصویر می‌کشد، و "عصر تابستانی در ساحل اسکاگن – هنرمند و همسرش" (۱۸۹۹) اشاره کرد. دیگر آثار قابل توجه وی عبارتند از: نقاشی‌هایی که ماری را در تعطیلات سال ۱۸۹۰ در راولو در ساحل آمالفی ایتالیا به تصویر می‌کشند، پرتره‌ای برای حاشیه زینتی اتاق ناهارخوری هتل بروندومس در اسکاگن، مجموعه نقاشی‌های آبرنگ "شه موا" که ماری و دخترشان ویبکه را در خانه‌هایشان در کپنهاگ و اسکاگن نشان می‌دهد، و "آتش‌بازی شب نیمه تابستان در ساحل اسکاگن"، آخرین نقاشی کرویر از ماری که او
در ساحل اسکاگن"، آخرین نقاشی کرویر از ماری که او را در نور آتش در کنار هوگو آلوین به تصویر می‌کشد. پیش‌زمینه و اوایل رابطه. نقاشان اسکاگن گروهی صمیمی از هنرمندان عمدتاً دانمارکی بودند که از اواخر دهه ۱۸۷۰ هر تابستان در روستای ماهیگیری اسکاگن، در شمالی‌ترین نقطهٔ یوتلاند، گرد هم می‌آمدند و به نقاشی از ماهیگیران محلی، زندگی خانوادگی خود و جشن‌هایشان می‌پرداختند. پیدر سورین کرویر (۱۸۵۱–۱۹۰۹) که در استاوانگر، نروژ متولد شد، اما در کپنهاگ بزرگ شد، برای نخستین بار در سال ۱۸۸۲ به اسکاگن رفت و تقریباً هر تابستان
در سال ۱۸۸۲ به اسکاگن رفت و تقریباً هر تابستان به آنجا بازمی‌گشت. او پیش از این به خاطر نقاشی‌هایش از ماهیگیران در هورنبوک در سواحل شمالی شیلند، شهرت یافته بود و در جریان سفرهایش به فرانسه، تحت تأثیر جنبش امپرسیونیسم قرار گرفته بود. در اسکاگن، او به یکی از اعضای اصلی و پرشور این جامعهٔ هنری تبدیل شد. ماری کرویر (۱۸۶۷–۱۹۴۰) از یک خانوادهٔ ثروتمند آلمانی بود که به کپنهاگ مهاجرت کرده بودند. او از سنین کم آرزو داشت که هنرمند شود و پس از آموزش خصوصی، برای ادامه تحصیل به پاریس رفت؛ در آنجا کرویر شروع به مهرورزی
تحصیل به پاریس رفت؛ در آنجا کرویر شروع به مهرورزی به ماری کرد. اعتقاد بر این است که ماری بعدها تمایل خود را به نقاشی از دست داد، زیرا کرویر را هنرمندی بسیار ماهرتر از خود می‌دانست. با این حال، تعدادی از آثار او همچنان باقی مانده‌اند. کرویر چندین بار به آتلیه‌ای که ماری در آن تحصیل می‌کرد سر زده بود، اما نخستین اثری که ماری را در آن به تصویر کشید، "یک دونوازی" بود که در سال ۱۸۸۷ در خانهٔ هاینریش هیرشپرونگ در کپنهاگ نقاشی شد. ماری برای مدل شدن در این اثر به آنجا دعوت شده بود و در سمت چپ نقاشی با لباسی قرمز،
دعوت شده بود و در سمت چپ نقاشی با لباسی قرمز، درحالی که نشسته است، دیده می‌شود. کرویر بار دیگر در اوایل سال ۱۸۸۹ در پاریس با ماری ملاقات کرد؛ در آن زمان او همچنان در حال ادامه تحصیل بود. با وجود اینکه کرویر ۱۶ سال از ماری بزرگ‌تر بود، دیوانه‌وار عاشقش شد. در ژوئیهٔ همان سال، آن‌ها در آوکسبورک در آلمان جنوبی، جایی که والدین ماری در آن اقامت داشتند، ازدواج کردند. آن دو به‌جای پیوستن مستقیم به اقامتگاه هنرمندان در اسکاگن، تصمیم گرفتند ماه‌عسل خود را به‌تنهایی در روستای کوچک ماهیگیری استینبیر در بخش تو در شمال
روستای کوچک ماهیگیری استینبیر در بخش تو در شمال غربی یوتلاند، سپری کنند. کرویر و ماری دو ماه در مهمانسرای محلی اقامت داشتند و هر روز سه‌پایه‌های نقاشی خود را به ساحل می‌بردند تا نقاشی کنند. علاوه بر پرتره‌هایی که کرویر از ماری در مهمانسرا کشید، یکی از نقاشی‌هایش او را نشسته در کنار سه‌پایه‌اش در ساحل نشان می‌دهد. یکی از این آثار، تصویر ماری در اتاقش در مهمانسرا به ابعاد ۳۵×۲۴ سانتی‌متر است که "فضای داخلی با همسر هنرمند" نام دارد و روی آن امضا شده است: «برای ماری. اس. کرویر، استینبیر سپتامبر ۱۸۸۹». این اثر
ماری. اس. کرویر، استینبیر سپتامبر ۱۸۸۹». این اثر اکنون در مجموعه هیرشپرونگ در کپنهاگ نگهداری می‌شود. پرتره‌ای از ماری در لباسی به رنگ آبی نیمه‌شب، گمان می‌رود اندکی پیش از اقامت آن‌ها در استینبیر نقاشی شده باشد. کرویر این اثر را به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد ازدواج والدین ماری، در ۱۷ اکتبر ۱۸۸۹ به آن‌ها تقدیم کرد. ماری در نامه‌ای به دوستانش، اگنس و هارالد اسلات-مولر، دربارهٔ استینبیر چنین نوشت: «قطعاً استینبیر را به شما توصیه می‌کنم. مکان واقعاً دلپذیری برای اقامت است، مردم بسیار خوبی دارد؛ و طبیعت آن
برای اقامت است، مردم بسیار خوبی دارد؛ و طبیعت آن چشمگیر است — اما اصلاً زیبا نیست. در واقع بیشتر متروک و غم‌انگیز است.» در سال ۱۸۹۰، این زوج پرتره‌ای دوگانه خلق کردند ("تصویر بالا") که در آن، هر یک دیگری را به تصویر کشید. در همان سال، آن‌ها به ایتالیا سفر کردند و ماه عسل خود را در راولو و امالفی ادامه دادند. اثری کوچک با تکنیک رنگ روغن روی بوم به نام "فضای داخلی. ماری کرویر در حال نقاشی. راولو"، ماری را در حال نقاشی در آنجا نشان می‌دهد. آن‌ها همچنین از هنرمند دانمارکی، کریستین سارتمن، دیدن کردند که
از هنرمند دانمارکی، کریستین سارتمن، دیدن کردند که تابستان‌های خود را در خانه‌ای که در چیویتا دانتینو در ارتفاعات کوهستانی ناحیهٔ آبروتسو، حدود ۱۵۰ کیلومتری جنوب رم خریده بود، سپری می‌کرد. به لطف اشتیاق سارتمن، این شهر به مقصدی محبوب برای نقاشان اسکاندیناوی تبدیل شد. در یکی از نقاشی‌های کرویر که صحنهٔ ناهار را به تصویر می‌کشد، علاوه بر ماری، سارتمن و خود کرویر نیز حضور دارند. در اسکاگن. بیشتر نقاشی‌های کرویر که ماری در آن‌ها حضور دارد، در اسکاگن کشیده شده‌اند؛ جایی که تعداد قابل توجهی از هنرمندان را به خود
جایی که تعداد قابل توجهی از هنرمندان را به خود جذب کرده بود. این هنرمندان ترجیح می‌دادند در فضای باز نقاشی کنند تا اینکه خود را به روش‌های نسبتاً سخت‌گیرانهٔ آکادمی‌های هنری اسکاندیناوی محدود کنند. کرویر و ماری، هر دو پیش از ازدواج به‌طور جداگانه از اسکاگن بازدید کرده بودند. تابستان‌هایی که کرویر در دههٔ ۱۸۹۰ همراه همسرش در اسکاگن گذراند، به‌وضوح برای او منبع الهام بود، به‌ویژه اینکه ماری خود نیز حس زیبایی‌شناسی قوی داشت و اغلب جملهٔ معروف جان کیتس را نقل می‌کرد: «زیبایی حقیقت است، حقیقت زیبایی». میان
می‌کرد: «زیبایی حقیقت است، حقیقت زیبایی». میان سال‌های ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۴، آن‌ها تابستان‌های خود را در خانهٔ مادام بندسن در اسکاگن وستر‌بی که اجاره کرده بودند، سپری می‌کردند. در سال ۱۸۹۳ اتو بنزون، نویسندهٔ دانمارکی، در آنجا به دیدنشان آمد. در نقاشی "ناهار. هنرمند، همسرش و نویسنده اتو بنزون" (۱۸۹۳)، ماری و همسرش را می‌توان دید که با دقت به صحبت‌های بنزون گوش می‌دهند. حضور خود کرویر سر میز نشان می‌دهد که این نقاشی احتمالاً بر اساس یک عکس کشیده شده باشد. او اولین دوربین خود را در سال ۱۸۸۵ خرید و تا دههٔ ۱۸۹۰ به
دوربین خود را در سال ۱۸۸۵ خرید و تا دههٔ ۱۸۹۰ به عکاسی علاقهٔ زیادی یافته بود. عنوان انگلیسی این نقاشی، در واقع ترجمهٔ اشتباهی از عنوان دانمارکی "Ved frokosten. Kunstneren, hans hustru og forfatteren Otto Benzon" است. در آن زمان، واژهٔ "frokost" به‌معنای صبحانه بود، نه ناهار، که این موضوع را می‌توان از قهوه جوش، فنجان‌های قهوه و تخم‌مرغ‌های آب‌پز روی میز متوجه شد. پرتره حاشیه زینتی. کرویر در سال ۱۸۹۱ پرتره‌ای را از ماری که شباهت زیادی به یکی از عکس‌هایی که از او گرفته بود داشت، تکمیل کرد. سال بعد، این
که از او گرفته بود داشت، تکمیل کرد. سال بعد، این پرتره در حاشیهٔ زینتی دیوار اتاق ناهارخوری در هتل بروندومس در اسکاگن قرار گرفت، جایی که به محل محبوب هنرمندان برای ملاقات با یکدیگر تبدیل شده بود. این پرتره که کنار پرترهٔ خود کرویر قرار گرفت، جایگاه ماری را به‌عنوان عضوی پذیرفته‌شده از نقاشان اسکاگن تأیید کرد. اتاق ناهارخوری توسط معماران اولریک پلسنر و توروالد بیندسبال طراحی شده بود و بخشی از اولین توسعهٔ بزرگ هتل در سال ۱۸۹۲ بود. به پیشنهاد کرویر، تصمیم گرفته شد که مجموعهٔ هنری دگن بروندوم در تزئینات اتاق
شد که مجموعهٔ هنری دگن بروندوم در تزئینات اتاق گنجانده شود. به مرور زمان، این رسم به وجود آمد که هنرمندان مهمان، پرتره‌هایی از یکدیگر را به صاحب هتل هدیه دهند و این آثار در حاشیه‌‌ای زینتی درست زیر سقف قرار می‌گرفتند. امروزه، این اتاق ناهارخوری همراه با حاشیهٔ زینتی آن، بخشی از موزه اسکاگنز است. "گل‌های رز". در سال ۱۸۹۳، کرویر ماری را در "گل‌های رز" گنجاند. این نقاشی، ماری را در حال استراحت در باغ خانهٔ مادام بندسن نشان می‌دهد. عنوان اصلی این اثر "گل‌های رز. صحنه‌ای از باغ در اسکاگن با همسر هنرمند که روی
صحنه‌ای از باغ در اسکاگن با همسر هنرمند که روی یک صندلی تاشو نشسته است" می‌باشد. این اثر نیز ممکن است بر اساس عکس‌هایی کشیده شده باشد؛ مجموعهٔ هیرشپرونگ چندین عکس دارد که صحنه‌ای بسیار مشابه را نشان می‌دهد. این نقاشی از این جهت جالب است که شیوهٔ پرداخت آن به نور و سایه، نشان می‌دهد کرویر زمانی که در پاریس بود، چگونه تحت تأثیر امپرسیونیست‌های فرانسوی قرار گرفته بود. ماری توسط رزهای آویخته، قاب شده و در حال خواندن روزنامه است. در سمت چپ او یک صندلی تاشوی خالی دیده می‌شود که احتمالاً جای خود کرویر بوده است.
دیده می‌شود که احتمالاً جای خود کرویر بوده است. سگ خانوادهٔ کرویر، رپ، که در چندین اثر کرویر حضور دارد، کنار پای ماری خوابیده است. این نقاشی در سال ۱۹۸۵ به قیمت ۳٫۱ میلیون کرون دانمارک فروخته شد و در سال ۲۰۰۸ به‌طور ناشناس به موزه اسکاگنز اهدا شد. در ساحل. "عصر تابستان در اسکاگن. همسر نقاش و سگشان لب ساحل"، یکی از محبوب‌ترین آثار دانمارک، در سال ۱۸۹۲ کشیده شد. این اثر ماری را نشان می‌دهد که در کنار سگشان، رپ، در ساحل ایستاده و مهتاب در دریا منعکس شده است. او به‌صورت نیمرخ به تصویر کشیده شده و چهرهٔ سودازده
به‌صورت نیمرخ به تصویر کشیده شده و چهرهٔ سودازده و لباس روشنش زیر نور خورشید در حال غروب می‌درخشد. این نقاشی یکی از آثاری است که در آن، کرویر تلاش کرده نور و حال و هوای ساحل اسکاگن را در زمانی که آن را «"لغ بلو"» (ساعات آبی) می‌نامید، به تصویر بکشد، دورهٔ کوتاهی از شفق که نور، رنگ آبی بر منظره می‌اندازد. نمادگرایان بر این باور بودند که ساعت گرگ‌ومیش، پیام‌آور مرگ است. انعکاس ماه، اندکی عمق به پس‌زمینه‌ای می‌بخشد که عمدتاً از دریای آبی یکپارچه تشکیل شده است. ماری تقریباً هم‌سطح با بیننده به تصویر کشیده شده،
ماری تقریباً هم‌سطح با بیننده به تصویر کشیده شده، اما خط افق بالاتر از سر او قرار دارد و درخشش او را در مقابل پس‌زمینهٔ کدر و تقریباً تک‌رنگ، برجسته‌تر می‌کند. نقاشی "آنا آنچر و ماری کرویر در ساحل اسکاگن" هرچند صحنه‌ای در فضای باز را به تصویر می‌کشد، در استودیو براساس عکس‌هایی که کرویر عصر یک روز در ساحل گرفته بود، تکمیل شد. کرویر از نتیجهٔ کار چندان راضی نبود، چرا که مجبور شده بود عکس را در استودیو روشن کند و همین باعث شد که احساس کند نور صحنه با نور واقعی طبیعت مطابقت ندارد و ترکیب نور طبیعی و مصنوعی،
طبیعت مطابقت ندارد و ترکیب نور طبیعی و مصنوعی، تصویر را به «دو نقاشی در یکی» تبدیل کرده است. در سال ۱۹۹۰، نمایشگاهی که توسط مجموعه هیرشپرونگ برگزار شد، تعدادی از عکس‌هایی را که کرویر به‌عنوان پایه برای نقاشی‌هایش استفاده کرده بود، به نمایش گذاشت که از جمله آن‌ها عکسی بود که برای "آنا آنچر و ماری کرویر در ساحل اسکاگن" مورد استفاده قرار گرفته بود. در سال ۱۸۹۵، کرویر در نامه‌ای به دوستش اسکار بیورک نوشت: «من همچنین در فکر کشیدن یک پرترهٔ بزرگ از خودم و همسرم با هم هستم — اما برای این کار قطعاً به هوای خوب
با هم هستم — اما برای این کار قطعاً به هوای خوب نیاز دارم، پس امسال نخواهد شد.» در واقع، چهار سال بعد، در تابستان ۱۸۹۹ بود که بالاخره نقاشی بزرگ "عصر تابستانی در ساحل اسکاگن – هنرمند و همسرش" را خلق کرد. با این حال، نتیجهٔ کار حال و هوایی نسبتاً مالیخولیایی دارد. با وجود منظرهٔ زیبای اطراف، ماری دور و بی‌تفاوت به نظر می‌رسد، گویی در مهتاب آبی‌رنگ محو شده است. حتی اندام نحیف خود کرویر به نظر می‌رسد برای نگه داشتن دست همسرش دچار مشکل است، درحالی‌که نزدیک‌ترین چهره به بیننده، سگشان رپ است. این نقاشی بار دیگر
چهره به بیننده، سگشان رپ است. این نقاشی بار دیگر آبی را نیمه‌روشن ارائه می‌دهد. کرویر برای «"لغ بلو"» ارزشی ویژه قائل بود: «اسکاگن می‌تواند زیر نور آفتاب بسیار کسل‌کننده به نظر برسد ... اما وقتی خورشید غروب می‌کند، وقتی ماه از دل دریا بیرون می‌آید ... در سال‌های اخیر این زمانی بوده است که من بیشتر از همه دوست دارم.» نقاشی‌های آبرنگ از زندگی روزمره در خانه. در سال ۱۸۹۸، کرویر مجموعه‌ای از نقاشی‌های آبرنگ با عنوان "شه موا" آغاز کرد؛ مجموعه‌ای که ماری و دخترشان ویبکه را در خانه‌های خانوادگی‌شان در کپنهاگ و
ویبکه را در خانه‌های خانوادگی‌شان در کپنهاگ و اسکاگن به تصویر می‌کشد. سبک این آثار تحت تأثیر رویکرد هنر نو بود که از کارل لارشون الگو گرفته بود. کرویر ممکن است در دوران حضورش در پاریس، با لارشون ملاقات کرده باشد. لارشون زمانی که عضو اقامتگاه هنرمندان گره-سور-لوئن در فرانسه بود، نقاشی با آبرنگ را آغاز کرد. پس از بازگشت به سوئد، او در میانهٔ دههٔ ۱۸۹۰ مجموعه‌ای از تصاویر زندگی خانوادگی خود به همراه همسر و فرزندانش در سوندبورن را شروع کرد و آن را در سال ۱۸۹۹ تحت عنوان "یک خانه" منتشر کرد. نقاشی‌های کرویر
تحت عنوان "یک خانه" منتشر کرد. نقاشی‌های کرویر نشانی از آشفتگی یا سرخوردگی ندارند، بلکه تصویری از یک محیط خانوادگی شاد را ارائه می‌دهند؛ تصویری که بی‌تردید بازتابی از آرزوهای شخصی خود کرویر بوده است. او سه اثر از این مجموعه را که در اسکاگن کشیده بود، در سال ۱۸۹۹ در نمایشگاه دن فری – نمایشگاهی از سوی انجمن هنرمندانی که با حمایت کرویر در سال ۱۸۹۱ شکل گرفته بود – به نمایش گذاشت و این مجموعه را با عنوان کلی "از خانه‌ام در اسکاگن" معرفی کرد. آتش‌بازی سنت هانس. "آتش‌بازی شب نیمه تابستان در ساحل اسکاگن" کرویر،
"آتش‌بازی شب نیمه تابستان در ساحل اسکاگن" کرویر، یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار اوست. این نقاشی بسیاری از هنرمندان اسکاگن را نشان می‌دهد که گرد آتش سنتی جشن سنت هانس آفتن ایستاده‌اند. کرویر سال‌ها روی این تابلوی بزرگ (۱۴۹.۵ در ۲۵۷ سانتی‌متر) کار کرد تا سرانجام در سال ۱۹۰۶ آن را به پایان رساند. در این نقاشی، ماری همراه معشوق جدیدش، هوگو آلوین، آهنگساز سوئدی در کنار یک قایق ماهیگیری ایستاده؛ درست در سمت چپ شعله‌هایی که به‌نظر می‌رسد به سمت آن‌ها کشیده می‌شوند. با وجود رابطهٔ عاشقانه آلوین با ماری، کرویر از او
با وجود رابطهٔ عاشقانه آلوین با ماری، کرویر از او در خانه‌شان در اسکاگن استقبال کرده بود و ظاهراً این رابطه را تحمل می‌کرد. این نقاشی آخرین اثر بزرگ کرویر است. کرویر طرح اولیه پاستلی را که نقاشی بر اساس آن شکل گرفته، تنها در چند ساعت کشید، اما تکمیل خود نقاشی با دشواری همراه بود؛ زیرا کرویر نه تنها از سال ۱۹۰۰ چندین دورهٔ طولانی را در بیمارستان روانی سپری کرده بود، بلکه بینایی‌اش، به‌ویژه در یک چشم، رو به زوال گذاشته بود. او از نتیجهٔ نهایی کاملاً راضی نبود؛ فکر می‌کرد که نقاشی «بیش از حد تاریک» شده و
نبود؛ فکر می‌کرد که نقاشی «بیش از حد تاریک» شده و احساس می‌کرد که نتوانسته «درخشش کم‌رنگ» آسمان اسکاگن در شب نیمه تابستان را به تصویر بکشد. با اینکه این اثر یکی از آثار مهم در مجموعهٔ موزهٔ اسکاگنز است، در میان بهترین پرتره‌های گروهی خلق‌شده توسط نقاشان اسکاگن یا حتی خود کرویر قرار نمی‌گیرد. در مقابل، مورتن راسموسن در روزنامهٔ "کرستیلیت داوبلد" می‌نویسد که این اثر از نظر بسیاری شاهکار کرویر به شمار می‌رود؛ اثری که بازتابی از زندگی خودش و ادای احترامی به کسانی است که در موفقیتش نقش داشتند. ماری در سال ۱۹۰۲
است که در موفقیتش نقش داشتند. ماری در سال ۱۹۰۲ کرویر را به خاطر آلوین ترک کرد. در سال ۱۹۰۵ ماری از آلوین باردار شد و سرانجام کرویر با طلاق موافقت کرد.
«مشعل‌های آزادی» () عبارتی بود که در اوایل قرن بیستم در جریان موج اول فمینیسم در ایالات متحده برای تشویق زنان به سیگار کشیدن به کار می‌رفت. این عبارت با بهره‌گیری از آرزوهای زنان برای زندگی بهتر، سیگار را به‌عنوان نمادی از رهایی و برابری با مردان معرفی می‌کرد. این اصطلاح را نخستین بار روان‌کاوی به نام آبراهام بریل برای توصیف تمایل طبیعی زنان به سیگار کشیدن به کار برد و ادوارد برنیز از آن برای تشویق زنان به سیگار کشیدن در ملأعام، علی‌رغم تابوهای اجتماعی، استفاده کرد. برنیز گروهی از زنان را استخدام کرد تا در
کرد. برنیز گروهی از زنان را استخدام کرد تا در رژهٔ عید پاک در ۳۱ مارس ۱۹۲۹، «مشعل‌های آزادی» خود را روشن کنند. این رویداد به‌عنوان لحظه‌ای مهم در شکستن موانع اجتماعی برای زنان سیگاری شناخته شد. تاریخچه. سیگار کشیدن به‌عنوان عملی ناپسند برای زنان. پیش از قرن بیستم، سیگار کشیدن عادتی فاسد و نامناسب برای زنان تلقی می‌شد. در قرن هفدهم، نقاشان هلندی از سیگار به‌عنوان نمادی از حماقت انسان استفاده می‌کردند و در قرن نوزدهم، سیگار با «زنان سقوط‌یافته» و تن‌فروشان مرتبط دانسته می‌شد. سیگار کشیدن زنان عملی غیراخلاقی
دانسته می‌شد. سیگار کشیدن زنان عملی غیراخلاقی محسوب می‌شد و برخی ایالت‌ها برای جلوگیری از آن قوانینی وضع کردند. در ۱۹۰۴، زنی به نام جنی لشر به دلیل به خطر انداختن اخلاق فرزندانش با سیگار کشیدن در حضور آنها، به ۳۰ روز زندان محکوم شد. در ۱۹۰۸ شورای شهر نیویورک به اتفاق آرا قانونی را تصویب کرد که سیگار کشیدن زنان در اماکن عمومی را ممنوع می‌کرد. به همین ترتیب در ۱۹۲۱، لایحه‌ای برای ممنوعیت سیگار کشیدن زنان در ناحیهٔ کلمبیا مطرح شد. برخی گروه‌های زنان نیز علیه سیگار کشیدن زنان مبارزه می‌کردند. لیگ بین‌المللی
سیگار کشیدن زنان مبارزه می‌کردند. لیگ بین‌المللی تنباکو از فیلم‌سازان می‌خواست که زنان سیگاری را در فیلم‌ها نشان ندهند، مگر اینکه شخصیت آنها «بدنام» باشد. گروه‌های دیگری از زنان نیز از دختران جوان می‌خواستند تعهد دهند که هرگز از تنباکو استفاده نکنند. این گروه‌ها سیگار کشیدن را عملی غیراخلاقی و تهدیدی اجتماعی می‌دانستند. با این حال، در طول جنگ جهانی اول، زمانی که زنان مشاغل مردانی را که به جنگ رفته بودند بر عهده گرفتند، شروع به سیگار کشیدن کردند؛ هرچند که این کار هنوز تابو محسوب می‌شد. در این دوره، سیگار
این کار هنوز تابو محسوب می‌شد. در این دوره، سیگار کشیدن به راهی برای به چالش کشیدن هنجارهای اجتماعی و مبارزه برای حقوق برابر با مردان تبدیل شد. در نهایت، سیگار برای زنان نماد «استقلال سرکش، جذابیت، اغواگری و فریبندگی جنسی» هم برای فمینیست‌ها و هم فلپرها شد. تبلیغات برای زنان. شرکت‌های تولید سیگار از اواخر دههٔ ۱۹۲۰ تبلیغات خود را به‌طور ویژه برای زنان آغاز کردند. در سال ۱۹۲۸، جرج واشینگتن هیل، رئیس شرکت دخانیات آمریکا، به پتانسیل بازاری که می‌توانست میان زنان پیدا شود پی برد و گفت: «این کار مثل باز کردن یک
پیدا شود پی برد و گفت: «این کار مثل باز کردن یک معدن طلا درست در حیاط خانه‌مان خواهد بود.» با این حال، برخی زنانی که از پیش سیگار می‌کشیدند، از دید دیگران نادرست سیگار می‌کشیدند. در سال ۱۹۱۹، مدیر یک هتل اظهار کرد: «زنان واقعاً نمی‌دانند با دود چه کنند. حتی نمی‌دانند چگونه سیگارشان را درست نگه دارند. در واقع کل این کار را خراب می‌کنند.» شرکت‌های تنباکو باید اطمینان حاصل می‌کردند که زنان هنگام سیگار کشیدن در ملأ عام مورد تمسخر قرار نگیرند؛ به همین دلیل، فیلیپ موریس حتی حامی مالی یک مجموعه سخنرانی با هدف
موریس حتی حامی مالی یک مجموعه سخنرانی با هدف آموزش زنان دربارهٔ «هنر سیگار کشیدن» شد. برای افزایش تعداد زنان سیگاری، هیل تصمیم گرفت ادوارد برنیز را که امروزه به عنوان پدر روابط عمومی شناخته می‌شود، استخدام کند تا به او در جذب زنان سیگاری کمک کند. برنیز قصد داشت تابوی اجتماعی علیه سیگار کشیدن زنان در ملأ عام را از بین ببرد. او از روان‌کاو، آبراهام بریل، مشورت گرفت. بریل معتقد بود که سیگار کشیدن برای زنان امری طبیعی است، زیرا با تثبیت دهانی مرتبط است. او گفت: «امروزه رهاسازی زنان بسیاری از تمایلات زنانه‌شان
«امروزه رهاسازی زنان بسیاری از تمایلات زنانه‌شان را سرکوب کرده است. زنان زیادی همان کارهایی را انجام می‌دهند که مردان انجام می‌دهند. بسیاری از زنان بچه‌دار نمی‌شوند؛ آن‌هایی هم که می‌شوند، فرزندان کمتری دارند. ویژگی‌های زنانه کمرنگ شده‌اند. سیگار، که با مردان هم‌ارز دانسته می‌شود، به مشعل آزادی زنان تبدیل شده است.» در سال ۱۹۲۹، برنیز تصمیم گرفت به زنان پول بدهد تا هنگام رژهٔ عید پاک در نیویورک، در ملأ عام سیگار بکشند و «مشعل‌های آزادی» خود را روشن کنند. این اقدام شوکی بزرگ بود؛ زیرا تا آن زمان، زنان فقط در
اقدام شوکی بزرگ بود؛ زیرا تا آن زمان، زنان فقط در مکان‌های خاصی مانند خانه‌های خود مجاز به سیگار کشیدن بودند. برنیز هنگام انتخاب زنان برای راهپیمایی بسیار دقت داشت، زیرا «آن‌ها باید خوش‌چهره باشند، اما نه در حدی که مثل مدل‌ها به نظر برسند.» او عکاسان خود را استخدام کرد تا تصاویر باکیفیتی از این رویداد تهیه و در سراسر جهان منتشر شود. روث هیل، فمینیست مشهور، نیز زنان را به شرکت در این راهپیمایی تشویق کرد و گفت: «زنان! مشعل دیگری از آزادی را روشن کنید! با تابوی جنسی دیگری مبارزه کنید!» پس از انتشار فیلم‌ها و
جنسی دیگری مبارزه کنید!» پس از انتشار فیلم‌ها و عکس‌های راهپیمایی زنان، این اقدام به‌عنوان یک اعتراض برای برابری دیده شد و بحث‌های گسترده‌ای را در سراسر کشور برانگیخت. هدف قرار دادن زنان در تبلیغات تنباکو سبب افزایش نرخ سیگار کشیدن در میان زنان شد. در سال ۱۹۲۳، زنان تنها ۵٪ از سیگارهای فروخته‌شده را خریداری می‌کردند. این رقم در ۱۹۲۹ به ۱۲٪، در ۱۹۳۵ به ۱۸٫۱٪ و در ۱۹۶۵ به ۳۳٫۳٪ افزایش یافت و تا ۱۹۷۷ در همین سطح باقی ماند. رونق دوباره در دههٔ ۱۹۹۰. در دههٔ ۱۹۹۰، شرکت‌های تنباکو همچنان سیگار را به‌عنوان
۱۹۹۰، شرکت‌های تنباکو همچنان سیگار را به‌عنوان «مشعل‌های آزادی» تبلیغ می‌کردند، زیرا به دنبال گسترش بازارهای خود در سراسر جهان بودند. برندهایی مانند ویرجینیا اسلیمز همچنان ایدهٔ مدرنیته و آزادی را در بازارهای جدید مطرح می‌کردند. استفاده از این تصویرسازی در تبلیغات سیگار، به‌طور ویژه زنان کشورهایی را هدف قرار داده است که در آنها زنان در حال دستیابی به برابری و آزادی بیشتر هستند. تصاویری که در کارزارهای تبلیغاتی استفاده می‌شوند، بسته به منطقه متفاوت هستند. در اسپانیا برای جذب زنان جوان، از تصاویری از زنان در
اسپانیا برای جذب زنان جوان، از تصاویری از زنان در مشاغل مردانه، مانند خلبان جنگنده، استفاده می‌شود. نرخ سیگار کشیدن در میان زنان جوان این کشور از ۱۷٪ در سال ۱۹۷۸ به ۲۷٪ در سال ۱۹۹۷ افزایش یافت. شرکت‌های تنباکو همچنین از سیگار به‌عنوان نماد رهایی‌بخشی در اروپای شرقی و مرکزی استفاده می‌کنند، جایی که سیگار به‌عنوان نمادی از آزادی غربی نمایش داده می‌شود. در دههٔ ۱۹۹۰، آلمان یکی از اهداف اصلی تبلیغات سیگار بود و میان سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷، نرخ سیگار کشیدن در میان زنان ۱۲ تا ۲۵ ساله از ۲۷٪ به ۴۷٪ افزایش یافت؛