payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کووانا، به عنوان شوشیدای کیوتو منصوب شد. این امر چارچوب اساسی برای «دولت ایچی-ای-کوواگاتا» را ایجاد کرد و این سه نفر که پس از شورش دروازه‌های ممنوعه اتحاد خود را تقویت کرده بودند، با دربار امپراتور کومی، نیجو نارییوکی و شاهزاده ناکاگاوا برای رهبری سیاست کیوتو همکاری کردند تا زمانی که یوشینوبو سمت آخرین شوگون را به دست گرفت. ماهیت دولت ایچی-آی-کووا و زوال آن. دولت ایچی-آی-کووا فاصله مشخصی را از باکوفو ادو حفظ کرد، در حالی که در کیوتو نقشی را ایفا می‌کرد که نماینده نیروهای باکوفو بود. در حالی که با رده‌های
نماینده نیروهای باکوفو بود. در حالی که با رده‌های بالای دربار امپراتوری ارتباط نزدیکی داشت، ویژگی اصلی آن حذف هرچه بیشتر مشارکت حوزه‌های مختلف فئودالی در سیاست ملی، انحصار دربار امپراتوری و ایجاد یک موقعیت پیشرو در سیاست ملی بود. هیتوتسوباشی یوشینوبو (کی‌کی) با به دست گرفتن ریاست گارد امپراتوری از قیمومیت شوگون به دربار امپراتوری نزدیک شد، اما رابطه او با باکوفو مرکزی تیره شد. خاندان آیزو که هم در باکوفو مرکزی و هم در دربار امپراتوری شهرت خوبی داشت، خود را واسطه بین دربار امپراتوری و باکوفو می‌دانست و از
واسطه بین دربار امپراتوری و باکوفو می‌دانست و از نظر امور نظامی نیز هسته اصلی «ایچی-آی-کووا» بود. تلاش‌های مداوم خاندان آیزو برای جلوگیری از مشارکت حوزه‌های قدرتمند جنوب غربی در سیاست ملی، تضاد آن را با حوزه‌های قدرتمند، به ویژه قلمرو ساتسوما، که دلیل اصلی طرد آن از دولت میجی پس از احیای حکومت امپراتوری و جنگ بوشین بود، عمیق‌تر کرد. در آوریل ۱۸۶۵ (اولین سال دوران کیئو)، دربار امپراتوری این اصل را وضع کرد که تمام مشورت‌های مربوط به خانواده سامورایی باید با مشورت «ایچی-ای-کووا» انجام شود. در ماه اکتبر، با
مشورت «ایچی-ای-کووا» انجام شود. در ماه اکتبر، با همکاری سه حزب، آنها مجوز امپراتوری را برای «پیمان پنج ملت آنسی» دیرینه به دست آوردند. آنها همچنین موفق شدند رفقای خود، اوگاساوارا ناگامیچی و ایتاکورا کاتسوشیگه، را به «روجو» (مشاوران ارشد) شوگون‌سالاری بفرستند و این نشان دهنده اوج قدرت آنها بود. دولت ایچی-ای-کووا دو اردوکشی‌های چوشو را رهبری کرد، اما در اوت ۱۸۶۶ (دومین سال دوران کیئو)، یوشینوبو بدون توجه به خواسته‌های خاندان‌های آیزو و کووانا، سفر دوم را لغو کرد و با بهره‌گیری از جانشینی خود در خاندان اصلی
کرد و با بهره‌گیری از جانشینی خود در خاندان اصلی توکوگاوا، بر اهمیت کنفرانس اربابان فئودال تأکید کرد و اهمیت این اردوکشی را بی‌اهمیت جلوه داد. در واکنش به خیانت هیتوتسوباشی یوشینوبو (کی‌کی)، نیجو در ماه سپتامبر به‌طور موقت بازدید از دربار امپراتوری را به حالت تعلیق درآورد و در ماه اکتبر، ماتسودایرا کاتاموری درخواست استعفا از سمت خود به عنوان شوگوشوکو کیوتو (حافظ کیوتو) را داد و این امر را آشکار کرد که دولت ایچی-ای-کووا اساساً فروپاشیده است. پایان حکومت ایچی کووا، فعالیت‌های درباریان ضد شوگونی و فئودال‌هایی
کووا، فعالیت‌های درباریان ضد شوگونی و فئودال‌هایی مانند ایواکورا تومومی که تحت این سیستم سرکوب شده بودند را تقویت کرد و تغییرات عمده‌ای در اوضاع سیاسی داخلی در آستانه اصلاحات میجی ایجاد کرد.
ویسکی ژاپنی یک سبک از ویسکی است که در ژاپن توسعه یافته و تولید می‌شود. تولید ویسکی در ژاپن از حدود سال ۱۸۷۰ آغاز شد، اما اولین تولید تجاری در سال ۱۹۲۳ با افتتاح اولین کارخانه تقطیر کشور، یامازاکی، صورت گرفت. به‌طور کلی، سبک ویسکی ژاپنی بیشتر به ویسکی اسکاتلندی شباهت دارد. چندین شرکت در ژاپن ویسکی تولید می‌کنند، اما دو شرکت معروف و در دسترس‌تر سانتوری و نیکا هستند. هر دو این شرکت‌ها ویسکی‌های مخلوط و تک مالت و ویسکی مالت مخلوط تولید می‌کنند، که ویسکی‌های مخلوط اصلی آن‌ها شامل Suntory و Black Nikka Clear است.
اصلی آن‌ها شامل Suntory و Black Nikka Clear است. همچنین بسیاری از بطری‌های ویژه و نسخه‌های محدود نیز وجود دارد. سبک. تولید ویسکی ژاپنی به عنوان تلاشی آگاهانه برای بازسازی سبک ویسکی اسکاتلندی آغاز شد. پیشگامانی مانند ماساتاکا تاکتسورو به دقت فرایند ساخت ویسکی اسکاتلندی را مطالعه کردند و تلاش‌های زیادی برای بازسازی آن فرایند در ژاپن انجام دادند. موقعیت مکانی یویچی در هوکایدو به‌ویژه به خاطر زمین و آب و هوای آن انتخاب شد که در بسیاری از جنبه‌ها یادآور اسکاتلند بود (اگرچه محدودیت‌های مالی باعث شد که اولین
بود (اگرچه محدودیت‌های مالی باعث شد که اولین کارخانه در مکان مناسب‌تری به نام یامازاکی در جزیره اصلی ساخته شود). تا سال ۲۰۲۴، محصولات برچسب‌گذاری شده به عنوان «ویسکی ژاپنی» باید با مقررات جدید مطابقت داشته باشند. ویسکی ژاپنی باید در ژاپن تخمیر، تقطیر، پیر و بسته‌بندی شود، از مقداری دانه مالت در مخلوط خود استفاده کند و از آبی که از ژاپن تأمین می‌شود، استفاده نماید. یکی از جنبه‌های سبک ویسکی ژاپنی به نحوه تولید ویسکی مخلوط و ماهیت متفاوت صنعت در ژاپن برمی‌گردد. با وجود افزایش علاقه در زمان اخیر به ویسکی‌های
با وجود افزایش علاقه در زمان اخیر به ویسکی‌های تک مالت، اکثریت قریب به اتفاق ویسکی‌های فروخته شده در جهان هنوز مخلوط هستند. در اسکاتلند، اگرچه یک برند خاص ویسکی مخلوط ممکن است متعلق به شرکتی باشد که مالک یک یا چند کارخانه تقطیر نیز هست، معمول است که بطری‌کنندگان ویسکی مخلوط با ویسکی‌های تک مالت معامله کنند. اجزای یک مخلوط ممکن است شامل ویسکی مالت از چندین کارخانه تقطیر باشد که ممکن است متعلق به شرکت‌های مختلفی نیز باشند. اما در ژاپن، صنعت عمودی یکپارچه است، به این معنی که شرکت‌های ویسکی هم کارخانه‌های
است، به این معنی که شرکت‌های ویسکی هم کارخانه‌های تقطیر و هم برندهای ویسکی‌های مخلوط را در اختیار دارند و با رقبای خود تجارت نمی‌کنند؛ بنابراین، یک ویسکی مخلوط در ژاپن معمولاً فقط شامل ویسکی مالت از کارخانه‌های تقطیر متعلق به همان شرکت خواهد بود. تاریخچه. دو نفر از تأثیرگذارترین شخصیت‌ها در تاریخ ویسکی ژاپنی، شینجیرو توری و ماساتاکا تاکتسورو هستند. توری یک عمده‌فروش دارویی و بنیان‌گذار کاتوبوکییا (که بعداً به سانتوری تبدیل شد) بود. او شروع به واردات مشروبات الکلی غربی کرد و بعداً برندی به نام «شراب بندر
الکلی غربی کرد و بعداً برندی به نام «شراب بندر آکاداما» را ایجاد کرد که بر اساس یک شراب پرتغالی بود و او را به یک تاجر موفق تبدیل نمود. با این حال، او از این موفقیت راضی نبود و بنابراین دست به کار جدیدی زد که قرار بود به حرفه تمام عمرش تبدیل شود: ساخت ویسکی ژاپنی برای مردم ژاپن. با وجود مخالفت شدید از سوی مدیران شرکت، توری تصمیم به ساخت اولین کارخانه تقطیر ویسکی ژاپنی در یامازاکی، حومه کیوتو گرفت، منطقه‌ای که به خاطر آب عالی‌اش مشهور است و استاد چای افسانه‌ای سن نو ریکیو در آنجا چایخانه خود را ساخت. توری،
سن نو ریکیو در آنجا چایخانه خود را ساخت. توری، تاکتسورو را به عنوان مدیر یک کارخانه تقطیر استخدام کرد. تاکتسورو هنر تقطیر را در اسکاتلند مطالعه کرده بود و این دانش را در اوایل دهه ۱۹۲۰ به ژاپن بازگرداند. در حین کار برای کاتوبوکییا، او نقش کلیدی در کمک به توری برای تأسیس کارخانه تقطیر یامازاکی ایفا نمود. در سال ۱۹۳۴، او کاتوبوکییا را ترک کرد تا شرکت خود را تأسیس کند—داینپونکاجو—که بعداً نامش به نیکا تغییر یافت. در این تلاش جدید، او کارخانه تقطیر یویچی را در هوکایدو تأسیس کرد. اولین غربی‌هایی که ویسکی ژاپنی
هوکایدو تأسیس کرد. اولین غربی‌هایی که ویسکی ژاپنی را چشیدند، سربازان نیروی اعزامی آمریکایی سیبری بودند که در سپتامبر ۱۹۱۸ در هاکوداته مرخصی ساحلی داشتند. برندی به نام کوئین جورج، که توسط یکی از آمریکایی‌ها به عنوان «ویسکی اسکاتلندی ساخته شده در ژاپن» توصیف شده بود، به‌طور گسترده‌ای در دسترس بود. دقیقاً ساختار محصول مشخص نیست، اما به شدت قوی بود و احتمالاً بسیار متفاوت از ویسکی اسکاتلندی نیز بوده است. اولین ویسکی ساخته شده در ژاپن، Suntory Shirofuda بود که در سال ۱۹۲۹ عرضه شد. از اواسط دهه ۱۹۵۰، محبوبیت
در سال ۱۹۲۹ عرضه شد. از اواسط دهه ۱۹۵۰، محبوبیت ویسکی شروع به افزایش کرد و سه برند بزرگ سونتوری، دایکاکو بودوشو (که بعداً به شرکت مرسیان تغییر نام داد) و نیکا برای کسب مقام اول رقابت کردند که به آن «جنگ‌های ویسکی» گفته می‌شود. از دهه ۱۹۶۰، آداب و رسوم منحصر به فرد ژاپنی در مورد ویسکی شروع به ظهور کرد. نوشیدن ویسکی با غذاهای ژاپنی محبوب شد و سیستم «نگه‌داشتن بطری» در بارها و "ایزاکا" ریشه دواند و نوشیدن "میزاوری" ()، ویسکی رقیق شده با ۲ تا ۲٫۵ برابر آب، در میان مردم محبوب شد. در سال ۱۹۷۱، محدودیت‌های مختلف
مردم محبوب شد. در سال ۱۹۷۱، محدودیت‌های مختلف بر تجارت ویسکی لغو شد و به واردکنندگان ژاپنی اجازه داده شد تا ویسکی خارجی را بدون هیچ گونه محدودیت در کمیت یا ارزش وارد کنند. در سال ۱۹۷۳، شرکت کیرین وارد کسب و کار ویسکی شد. در سال ۱۹۸۰، سونتوری ۱۲٫۴ میلیون جعبه «اولد» ارسال کرد و بالاترین حجم فروش سالانه را برای یک برند به دست آورد. پس از رسیدن به اوج خود در سال ۱۹۸۳، مصرف ویسکی در ژاپن رو به کاهش گذاشت و به‌طور قابل توجهی از آبجوی ژاپنی، "شوچو" و ساکی عقب ماند و در سال ۲۰۰۸، تنها ۲۰٪ از سطح ۱۹۸۳ مصرف شد. با
و در سال ۲۰۰۸، تنها ۲۰٪ از سطح ۱۹۸۳ مصرف شد. با این حال، مصرف ویسکی از حدود ۲۰۰۸، به ویژه به دلیل جنون هایبال، دوباره شروع به افزایش کرد و محبوبیت ویسکی به طرز چشمگیری در سال ۲۰۱۴ افزایش یافت، زمانی که زندگی بنیان‌گذار نیکا، ماساتاکا تاکتسورو، در درام "ماسان" (マッサン) شبکه NHK به تصویر کشیده شد. علاوه بر این، ویسکی ژاپنی شروع به کسب جوایز در مسابقات بین‌المللی کرد و صادرات آن به خارج از ژاپن نیز افزایش یافت. به همین دلیل، تقاضا برای ویسکی ژاپنی از دهه ۲۰۱۰ به شدت از عرضه پیشی گرفت و تولید بسیاری از محصولات
شدت از عرضه پیشی گرفت و تولید بسیاری از محصولات متوقف شد. دو دلیل وجود دارد که چرا کمبود عرضه ویسکی به راحتی حل نشده است. اول این است که از ۱۹۸۳ تا ۲۰۰۸، مصرف ویسکی در ژاپن به کاهش ادامه داد و شرکت‌ها تولید را کاهش دادند و منجر به موجودی کم شد. دلیل دوم این است که ویسکی باید برای مدت طولانی در بشکه‌ها نگهداری شود تا به فرایند تولید آن به پایان برسد، بنابراین حتی اگر شرکت‌ها مقدار ویسکی تقطیر شده را افزایش دهند، نمی‌توانند آن را بلافاصله ارسال کنند. در سال ۲۰۰۸، ایچیرو آکوتو عملیات در کارخانه تقطیر چیچیبو
۲۰۰۸، ایچیرو آکوتو عملیات در کارخانه تقطیر چیچیبو را آغاز کرد. این اولین بار در ۳۵ سال بود که دولت ژاپن مجوز تولید ویسکی را به یک شرکت جدید اعطا نمود. کارخانه چچیبو در مسابقات ملی و بین‌المللی جوایز زیادی کسب کرد. موفقیت کارخانه چچیبو منجر به افزایش تعداد شرکت‌هایی شد که وارد کسب و کار ویسکی شدند و ساخت کارخانه‌های تقطیر ویسکی در سرتاسر ژاپن آغاز شد. تا دهه ۲۰۲۰، کارخانه‌های تقطیر ژاپنی شروع به واردات مشروبات الکلی برای استفاده در مخلوط‌ها کردند. در سال ۲۰۲۱، انجمن سازندگان مشروبات الکلی و لیکور ژاپن تعریف
انجمن سازندگان مشروبات الکلی و لیکور ژاپن تعریف «ویسکی ژاپنی» را به عنوان استاندارد داوطلبانه انجمن اعلام کرد. ۸۲ شرکتی که عضو این انجمن هستند، به این قانون ملزم هستند و هر ویسکی که به روشی ساخته شود که با این تعریف مطابقت نداشته باشد، نمی‌تواند کلمات «ویسکی ژاپنی» یا کلمات معانی ویسکی ژاپنی را بر روی برچسب خود داشته باشد. همچنین، اگر برچسب به وضوح بیان نکند که ویسکی با تعریف ویسکی ژاپنی مطابقت ندارد، اجازه نخواهد داشت نام مکان، شخص یا پرچمی که یادآور ژاپن است را به تصویر بکشد. مهلت اعمال این قانون تا سال
است را به تصویر بکشد. مهلت اعمال این قانون تا سال ۲۰۲۴ است. تا سال ۲۰۲۲، ارزش صادرات مشروبات الکلی ژاپن حدود ۱۳۹٫۲ میلیارد ین بود که ویسکی ژاپنی با ۵۶٫۱ میلیارد ین در مقام اول و ساکه با ۴۷٫۵ میلیارد ین در مقام دوم قرار داشت. اعتبار. قبل از سال ۲۰۰۰، بازار ویسکی‌های ژاپنی تقریباً به‌طور کامل داخلی بود، اما این وضعیت در سال ۲۰۰۱ تغییر کرد، زمانی که ویسکی تک مالت ۱۰ ساله یویچی نیکا در جوایز "Whisky Magazine" عنوان «بهترین از بهترین‌ها» را به دست آورد. در تست چشیدن بدون دیدن که توسط "مجله ویسکی" در سال ۲۰۰۳
چشیدن بدون دیدن که توسط "مجله ویسکی" در سال ۲۰۰۳ برگزار شد و نتایج آن در شماره ۳۰ WM منتشر گشت، برندگان دسته «ویسکی‌های ژاپنی» به شرح زیر بودند: در رتبه‌بندی اصلی (که شامل همه دسته‌بندی‌های ویسکی می‌شود)، هیبیکی ۲۱ ساله به رتبه ۹ و نیکا یویچی ۱۰ ساله به رتبه ۱۴ دست یافتند. در سال ۲۰۰۴، ویسکی ۱۸ ساله یامازاکی به بازار ایالات متحده معرفی شد. ویسکی‌های ژاپنی، به ویژه سونتوری، جوایز بالایی را در مسابقات بین‌المللی کسب کرده‌اند. در چالش بین‌المللی نوشیدنی‌های الکلی سال ۲۰۰۳، سونتوری یامازاکی مدال طلا را کسب کرد
سال ۲۰۰۳، سونتوری یامازاکی مدال طلا را کسب کرد و ویسکی‌های سونتوری هر سال از ۲۰۱۳ به بعد مدال طلا را به دست آوردند، با این حال، هر سه ویسکی مالت در سال‌های ۲۰۱۲ (یامازاکی ۱۸ ساله و هاکوشو ۲۵ ساله) یا ۲۰۱۳ (هیبیکی ۲۱ ساله) جایزه (جایزه اصلی) را کسب کردند و سونتوری خود در سال‌های ۲۰۱۰، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ به عنوان تولیدکننده سال شناخته شد. این تحسین باعث شد تا کارخانه‌های تقطیر ژاپنی به بازارهای خارجی روی آورند. ویسکی ژاپنی هر سال از اولین رویداد در سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۲۲، بالاترین جایزه جهانی را در برخی دسته‌ها در جوایز
بالاترین جایزه جهانی را در برخی دسته‌ها در جوایز جهانی ویسکی، که توسط "مجله ویسکی" برگزار می‌شود، کسب کرده است. "مجله ویسکی" مجموعه‌ای از تست‌های چشیدن بدون دیدن را سازماندهی کرده است که شامل ویسکی‌های تک مالت ژاپنی در کنار مالت‌هایی از کارخانه‌هایی است که به عنوان بهترین‌ها در اسکاتلند شناخته می‌شوند. در چندین مورد، نتایج نشان داده‌اند که ویسکی‌های تک مالت ژاپنی (به ویژه ویسکی‌های یویچی نیکا و یامازاکی سونتوری) امتیاز بالاتری نسبت به همتایان اسکاتلندی خود کسب کرده‌اند. ویسکی تولید شده توسط شرکت ونتوره
کسب کرده‌اند. ویسکی تولید شده توسط شرکت ونتوره ویسکی، که مالک کارخانه تقطیر چیچیبو است، نیز به شدت مورد ارزیابی قرار گرفت و در رقابتی که توسط "مجله ویسکی" برگزار شد، برای پنج سال متوالی از ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ در دسته «بهترین ویسکی مخلوط محدود جهان» برنده شد. در سال ۲۰۲۲، کارخانه تقطیر آکشی جایزه اصلی را در دسته «بهترین ویسکی مخلوط» و کارخانه تقطیر آساکا جایزه اصلی را در دسته «بهترین ویسکی مالت مخلوط» در رقابتی که توسط "مجله ویسکی" برگزار شد، کسب کردند. محبوبیت روزافزون ویسکی ژاپنی باعث افزایش قیمت‌ها، به ویژه
روزافزون ویسکی ژاپنی باعث افزایش قیمت‌ها، به ویژه برای محصولات کمیاب‌تر، شده است. در اوت ۲۰۱۸، یک نسخه اول ۵۰ ساله یامازاکی در حراجی بونامز در هنگ کنگ به قیمت رکوردشکن ۳۴۳۰۰۰ دلار فروخته شد. در اوایل ۲۰۲۰، سونتوری ۱۰۰ بطری از ویسکی ۵۵ ساله یامازاکی را در ژاپن به قیمت سه میلیون ین (۲۰٬۷۰۰ دلار) به قید قرعه فروخت. یکی از این بطری‌ها در حراجی هنگ کنگ در اوت همان سال به قیمت حدود ۸۰۰٬۰۰۰ دلار فروخته شد؛ در اوت ۲۰۲۲، «جوکر»، ویسکی‌ای که توسط آکوتو ایچیرو که کارخانه تقطیر چیچیبو را اداره می‌کند و از ویسکی اصلی
تقطیر چیچیبو را اداره می‌کند و از ویسکی اصلی کارخانه تقطیر هانیو استفاده می‌کند، به قیمت ۵۰۰٬۰۰۰ دلار هنگ کنگ فروخته شد. کارخانه‌های تقطیر. در سال ۲۰۰۸، کارخانه تقطیر چیچیبو فعالیت خود را آغاز کرد. این اولین بار در ۳۵ سال گذشته بود که دولت ژاپن مجوز تولید ویسکی جدیدی را صادر می‌کرد. موفقیت کارخانه چچیبو باعث شد تا شرکت‌های تولیدکننده ساکی و شوچو و همچنین شرکت‌هایی از صنایع دیگر، به صنعت ویسکی وارد شوند و کارخانه‌های تقطیر در سرتاسر ژاپن ساخته شوند. علاوه بر این، شرکت‌هایی که به دلیل کاهش تقاضا برای ویسکی،
این، شرکت‌هایی که به دلیل کاهش تقاضا برای ویسکی، تولید را متوقف کرده بودند، دوباره به تولید روی آوردند یا کارخانه‌های جدیدی را راه‌اندازی کردند. تا سال ۲۰۱۱، زمانی که کارخانه تقطیر شینشو مارس دوباره بازگشایی شد، حدود نه کارخانه فعال ویسکی در ژاپن وجود داشت. تا اکتبر ۲۰۲۲، ۵۹ کارخانه ویسکی در ژاپن وجود دارد، از جمله کارخانه‌هایی که در حال ساخت و برنامه‌ریزی هستند. کارخانه‌های تقطیر تا سال ۲۰۲۲ شامل موارد زیر هستند: مصرف. ویسکی ژاپنی به‌طور معمول مانند ویسکی اسکاتلندی یا مانند شوچو مصرف می‌شود. بخش عمده‌ای
اسکاتلندی یا مانند شوچو مصرف می‌شود. بخش عمده‌ای از ویسکی مخلوط ژاپنی در کوکتل‌ها مصرف می‌گردد، به‌ویژه به‌عنوان ویسکی هایبال (مشابه با به ویسکی‌های بال شوچو، معروف به چوهای)، در حالی که ویسکی‌های باکیفیت مانند ویسکی اسکاتلندی، عمدتاً به‌صورت خالص یا با یخ نوشیده می‌شوند. تبلیغات برای ویسکی مخلوط معمولاً نشان می‌دهد که آن را در هایبال مصرف می‌کنند و هایبال‌هایی که با کاکوبین سانتوری تهیه می‌شوند، به‌عنوان برندگذاری شده‌اند. علاوه بر سودا (در هایبال)، ویسکی ژاپنی به‌ویژه در زمستان، اغلب با آب گرم مخلوط
ژاپنی به‌ویژه در زمستان، اغلب با آب گرم مخلوط می‌شود، یا با آب سرد ، به‌ویژه در تابستان، همان‌طور که این ترکیب با شوچو استفاده می‌شود. ویسکی همچنین، به‌ویژه در نوشیدنی‌های مخلوط، به خصوص هایبال‌ها، معمولاً با غذا نوشیده می‌شود. رواج مخلوط کردن ویسکی با سودا یا آب به‌ویژه به تابستان گرم و شرجی ژاپن نسبت داده می‌شود، از این رو محبوبیت نوشیدنی‌های بلند (long drink) نیز به همین دلیل است.
«بهترین دوست» ترانه‌ای از رپر آمریکایی سوئیتی با همکاری رپر و خوانندهٔ آمریکایی دیگر دوجا کت است که در ۷ ژانویهٔ ۲۰۲۱ به‌عنوان سومین تک‌آهنگ از اولین آلبوم استودیویی آیندهٔ سوئیتی با عنوان "موسیقی هرزهٔ خوشگل" منتشر شد. این ترانه توسط این دو اجراکننده به‌همراهٔ آسیا اسمیت، کین، ترون توماس و تهیه‌کنندگان دکتر لوک و روکو دید ایت اگین! نوشته شده‌است. اولین ریمیکس رسمی این ترانه با همکاری رپر بریتانیایی استفلون دون منتشر شد، و دومین ریمیکس آن با حضور رپر چینی واوا عرضه گردید. ریمیکس سوم با حضور رپر نیوزیلندی
واوا عرضه گردید. ریمیکس سوم با حضور رپر نیوزیلندی جس‌بی و خوانندهٔ استرالیایی اوکنیو، ریمیکس چهارم با حضور خوانندهٔ کره‌ای جیمی و رپر کره‌ای/ژاپنی چانمینا، و ریمیکس پنجم با همکاری رپر آلمانی کاتجا کراساویس، نیز منتشر شده‌است. این نسخه در آلمان در جایگاهٔ نخست جدول قرار گرفت و بدین ترتیب اولین تک‌آهنگ شمارهٔ یک برای هر دو هنرمند، سوئیتی و دوجا کت، به‌شمار می‌آید. این تک‌آهنگ همچنین نخستین جایزهٔ موزیک ویدئو را برای سوئیتی در بخش بهترین کارگردانی هنری به‌همراه داشت. این ترانه همچنین در شصت و چهارمین دورهٔ
داشت. این ترانه همچنین در شصت و چهارمین دورهٔ جایزه گرمی نامزد دریافت جایزهٔ بهترین ترانهٔ رپ شد.
هنگ ۴ تفنگداران دریایی () یک هنگ پیاده‌نظام از سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا است. این هنگ در کمپ شواب در اوکیناوا، ژاپن مستقر است و بخشی از لشکر ۳ تفنگداران دریایی از نیروی سوم تفنگداران دریایی اعزامی است. هنگ ۴ تفنگداران دریایی مانورهای ساحلی را برای تأمین امنیت یا تصرف مناطق کلیدی دریایی در همکاری با متحدان و نیروی مشترک برای جلوگیری از تجاوزات دشمن یا شکست حمله دشمن انجام می‌دهد. هنگ ۴ تفنگداران دریایی در سال ۱۹۱۴ تأسیس شد.
نبرد دوم فرودگاه دونتسک () درگیری بین نیروهای مسلح اوکراین با نیروهای مسلح روسیه و نیروهای نیابتی جمهوری خلق دونتسک در طول جنگ دونباس بود. نبرد قبلی در ماه مه ۲۰۱۴، فرودگاه بین‌المللی دونتسک را به کنترل اوکراین درآورد. با وجود توافق آتش‌بس و پروتکل مینسک که از ۵ سپتامبر ۲۰۱۴ برقرار بود، در ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۴ بین طرفین درگیر جنگ آغاز شد. در آغاز نبرد، فرودگاه بین خطوط کنترل جدایی‌طلبان و اوکراین قرار داشت و آخرین بخش شهر دونتسک بود که در دست نیروهای دولتی اوکراین بود. نبردهای سنگین بر سر فرودگاه تا سال جدید
بود. نبردهای سنگین بر سر فرودگاه تا سال جدید ادامه یافت و برخی از بدترین نبردها در ژانویه ۲۰۱۵ رخ داد. در ۲۱ ژانویه، نیروهای نیابتی جمهوری خلق دونتسک مواضع اوکراینی‌ها را در فرودگاه تصرف کردند. نیروهای باقی‌مانده اوکراینی یا کشته شدند، مجبور به عقب‌نشینی شدند یا توسط نیروهای جمهوری خلق دونتسک اسیر شدند. این نبرد «استالینگراد کوچک» نامیده شده است.
کنوانسیون بازل در مورد کنترل جابجایی‌های فرامرزی زباله‌های خطرناک و دفع آنها، که معمولاً با عنوان «کنوانسیون بازل» شناخته می‌شود، یک معاهده بین‌المللی است که با هدف کاهش جابه‌جایی پسماند خطرناک میان کشورها طراحی شده است؛ به‌ویژه با تأکید بر محدود کردن انتقال این‌گونه پسماندها از کشورهای توسعه‌یافته به کشورهای کمتر توسعه‌یافته. این کنوانسیون، حوزه ضایعات هسته ای را در بر نمی‌گیرد؛ چرا که این دسته از پسماندها تحت نظارت «آژانس بین‌المللی انرژی اتمی» قرار دارند. یکی دیگر از اهداف اساسی کنوانسیون بازل، کاهش حجم
یکی دیگر از اهداف اساسی کنوانسیون بازل، کاهش حجم و سمیت پسماندهای تولیدی و مدیریت اصولی و سازگار با محیط زیست این پسماندها، تا حد امکان در نزدیک‌ترین نقطه به محل تولید آن‌ها است. افزون بر این، کنوانسیون بازل بر ارائه کمک به کشورهای در حال توسعه برای دستیابی به مدیریت صحیح زیست‌محیطی پسماندهای خطرناک و سایر انواع پسماندهای تولیدی تأکید دارد. این معاهده در تاریخ ۲۱ مارس ۱۹۸۹ برای امضا گشوده شد و پس از تصویب رسمی، از ۵ مه ۱۹۹۲ لازم‌الاجرا گردید. تا ژوئن ۲۰۲۴، شمار اعضای این کنوانسیون به ۱۹۱ کشور رسیده است. با
اعضای این کنوانسیون به ۱۹۱ کشور رسیده است. با این حال، ایالات متحده آمریکا و هائیتی تنها معاهده را امضا کرده‌اند اما هنوز آن را به‌طور رسمی تصویب (یا به عبارتی، «تصویب‌نامه» را ارائه) نکرده‌اند. تاریخچه. در پی درخواست گسترده‌ای که با بیش از یک میلیون امضا از سوی مردم سراسر جهان برای اقدام جدی دربارهٔ بحران پسماندهای پلاستیکی به سازمان ملل ارائه شد، اکثر کشورهای جهان – به استثنای ایالات متحده – در ماه مه سال ۲۰۱۹ با اصلاحیه‌ای در کنوانسیون بازل موافقت کردند که بر اساس آن، آلودگی پلاستیکی نیز به‌عنوان مواد
که بر اساس آن، آلودگی پلاستیکی نیز به‌عنوان مواد تحت نظارت و کنترل در چارچوب این معاهده تلقی می‌شوند. با وجود این‌که ایالات متحده عضو رسمی این معاهده نیست، اما طبق اعلام «شبکه اقدام بازل» (BAN)، صادرات پسماندهای پلاستیکی از ایالات متحده به دیگر کشورها به محض ورود کشتی به آب‌های آزاد، «ترافیک غیرقانونی» محسوب می‌شود. از این رو، شرکت‌های حمل‌ونقل که این پسماندها را جابه‌جا می‌کنند، ممکن است با مسئولیت قانونی مواجه شوند؛ چرا که انتقال پسماندهای پلاستیکی طبق این اصلاحیه، در بیشتر کشورهای جهان ممنوع شده است. در
اصلاحیه، در بیشتر کشورهای جهان ممنوع شده است. در مجموع، کنوانسیون بازل نقشی کلیدی در تلاش‌های بین‌المللی برای حفاظت از محیط زیست در برابر آثار زیان‌بار پسماندهای خطرناک ایفا می‌کند و با گسترش دامنه نظارت خود بر پسماندهایی همچون پلاستیک، بیش از پیش به ضرورتی برای همکاری جهانی در مدیریت پایدار پسماندها تبدیل شده است. با تشدید قوانین زیست‌محیطی در کشورهای توسعه‌یافته طی دهه ۱۹۷۰ میلادی — از جمله تصویب قوانینی مانند ** «حقوق محیط زیست» (RCRA)** در ایالات متحده — هزینه‌های دفع پسماندهای خطرناک به‌طور چشم‌گیری
— هزینه‌های دفع پسماندهای خطرناک به‌طور چشم‌گیری افزایش یافت. این قوانین جدید، شرکت‌ها را ملزم می‌کردند تا پسماندهای سمی را با استانداردهای دقیق‌تری مدیریت و دفع کنند، که همین امر موجب بالا رفتن هزینه‌های حمل، ذخیره‌سازی، و نابودی ایمن آن‌ها شد. در همین زمان، فرایند جهانی‌سازی حمل‌ونقل نیز سرعت گرفت و جابه‌جایی مرزی کالاها و مواد – از جمله پسماند – بسیار آسان‌تر و ارزان‌تر از گذشته شد. این تحولات، در کنار بحران‌های اقتصادی و نیاز فوری بسیاری از کشورهای کمتر توسعه‌یافته به ارز خارجی، باعث شد این کشورها به
توسعه‌یافته به ارز خارجی، باعث شد این کشورها به مقصدی جذاب برای پذیرش پسماندهای خطرناک کشورهای ثروتمند تبدیل شوند. برخی دولت‌ها و شرکت‌های خصوصی در این کشورها، در ازای دریافت مبالغ نسبتاً اندکی، با واردات پسماندهایی موافقت کردند که گاه بسیار سمی و مضر برای محیط زیست و سلامت عمومی بودند. در نتیجه، در فاصله‌ای نسبتاً کوتاه، بازار تجارت بین‌المللی پسماندهای خطرناک — به‌ویژه به سمت کشورهای فقیرتر — به‌شدت رشد کرد. طبق آمار ارائه‌شده در سال ۱۹۹۰، کشورهای عضو سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) در مجموع حدود
توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) در مجموع حدود ۱٫۸ میلیون تُن پسماند خطرناک را به کشورهای دیگر صادر کردند. هرچند بخش عمده‌ای از این صادرات به سایر کشورهای توسعه‌یافته انجام شد، اما مجموعه‌ای از حادثه‌های پرسروصدا و جنجالی مربوط به تخلیه و دفن غیرقانونی پسماندهای سمی در کشورهای فقیرتر باعث شد نگرانی‌های جهانی دربارهٔ نبود مقررات کافی و شفاف در این زمینه به اوج برسد. نمونه‌هایی از این رویدادها که رسانه‌ای شدند، افکار عمومی را برانگیختند و فشار زیادی بر نهادهای بین‌المللی، سازمان‌های محیط‌زیستی و دولت‌ها وارد
بین‌المللی، سازمان‌های محیط‌زیستی و دولت‌ها وارد کردند تا در این زمینه اقدام فوری و هماهنگ صورت گیرد. همین فشارها زمینه‌ساز شکل‌گیری کنوانسیون بازل در سال‌های پایانی دهه ۱۹۸۰ شد؛ معاهده‌ای که هدف آن، پایان دادن به سوءاستفاده از خلأهای قانونی در نظام تجارت بین‌المللی پسماند، و پیشگیری از تبدیل کشورهای فقیر به «زباله‌دانی جهان» بود. در حقیقت، کنوانسیون بازل پاسخی بود به یک بحران زیست‌محیطی جهانی در حال شکل‌گیری؛ بحرانی که در آن، منافع اقتصادی کوتاه‌مدت، سلامت انسان‌ها و طبیعت را در کشورهای کم‌درآمد به خطر
انسان‌ها و طبیعت را در کشورهای کم‌درآمد به خطر انداخته بود. این معاهده نه‌تنها بر نظارت دقیق‌تر بر انتقال پسماندهای خطرناک تمرکز داشت، بلکه تلاش کرد تا عدالت زیست‌محیطی را نیز تقویت کند و صدای کشورهای آسیب‌پذیر را در نظام بین‌المللی به رسمیت بشناسد.
شَهرَک نَواباد (ناحیه ششم شهر غزنی) در قسمت شمال‌غرب شهر غزنی واقع شده و شامل مناطق نوآباد، قلعه شهاده، بکاول و مغلان می‌شود، بیش از نیمی از جمعیت شهر غزنی را تشکیل می‌دهد. برآوردها نشان می‌دهد که بیش از ۱۰٬۰۰۰ خانواده در این شهرک سکونت دارند، شهرک نوآباد در دهه‌های اخیر با مهاجرت مردمان هزاره از ولسوالی‌هایی چون ناور، جاغوری، مالستان، قره‌باغ و ولایت‌های دایکندی، بامیان، میدان وردک، غور، ارزگان و… توسعه یافته است. مشکلات خدمات شهری. با وجود جمعیت قابل توجه، نوآباد هنوز در پلان شهری غزنی گنجانده نشده است.
نوآباد هنوز در پلان شهری غزنی گنجانده نشده است. این امر باعث شده تا ساکنان از ابتدایی‌ترین خدمات شهری مانند آسفالت جاده‌ها، سیستم فاضلاب و مراکز بهداشتی محروم باشند. برای مثال، جادهٔ اصلی این منطقه با وجود وعده‌های مکرر مسئولان، هنوز آسفالت نشده است. وضعیت آموزشی. در بخش آموزش، لیسهٔ البیرونی، لیسه قلعه شهاده، تنها مکتب دولتی در نوآباد است که به دلیل کمبود فضا، دانش‌آموزان مجبورند در راهروها و زیر راه‌پله‌ها درس بخوانند. با وجود بیش از ۱۱٬۰۰۰ دانش‌آموز، این مکاتب فاقد امکانات مناسب است. چالش‌های امنیتی.
مکاتب فاقد امکانات مناسب است. چالش‌های امنیتی. نوآباد در سال‌های اخیر شاهد حملات مکرر گروه طالبان بوده است. برای نمونه، در سال ۱۳۹۹، این منطقه هدف حملات هاوان قرار گرفت که منجر به زخمی شدن یک غیرنظامی و آسیب به خانه‌های مسکونی شد. مسائل حقوقی و مالکیت زمین. در خرداد ۱۴۰۳، طالبان اسناد مالکیت خانه‌های ساکنان هزاره‌نشین نوآباد را غیرمعتبر اعلام کرده و دستور تخلیهٔ منازل را صادر کردند. این اقدام باعث نگرانی شدید ساکنان شده است، زیرا بسیاری از آن‌ها زمین‌های خود را به‌صورت قانونی خریداری کرده‌اند.
تالی هال یک گروه راک آمریکایی است که در دسامبر سال ۲۰۰۲ در ان آربر، میشیگان تشکیل شد و تا پایان تور "نیک و بد" در سال ۲۰۱۱ به‌طور عمومی فعال بود. این گروه به‌خاطر ملودی‌های شاد، اشعار خیال‌پردازانه، و پایگاهٔ هواداری وفادار در شبکه‌های اجتماعی شناخته می‌شود. اعضای گروه در ابتدا سبک موسیقی خود را «وانکی راک» توصیف می‌کردند، اما پس از آنکه منتقدان شروع به تعریف ویژگی‌های این سبک کردند، برای جلوگیری از تعریف شدن موسیقی‌شان در قالب یک ژانر مشخص، صدای خود را با اصطلاح ساختگی «فبلو» ( ) بازتعریف کردند. تالی هال