payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و برای هر نقش جدید، تختهٔ تازه ساخته می‌شود. در گذشته، ساخت تخته‌های پریانیک کار صنعتگران بود اما امروزه بیشتر طرح‌های تازه توسط هنرمندان حرفه‌ای ساخته می‌شود. پریانیک‌های مدرن تولا معمولاً دارای مغزی مربا یا شیر غلیظ‌شده شیرین هستند، در حالی که مادهٔ سنتی در خمیر عسل است که گاهی با شکر جایگزین می‌شود. ساخت پریانیک در تولا از سدهٔ هفدهم میلادی رواج دارد. نخستین اشاره به پریانیک تولا در کتاب سرشماری تولا در سال ۱۶۸۵ میلادی دیده می‌شود. امروزه، پریانیک تولا در کارخانه‌های شیرینی‌پزی «تولای کهن» (به روسی:
در کارخانه‌های شیرینی‌پزی «تولای کهن» (به روسی: "Staraya Tula") و «یاسنایا پولیانا» و همچنین توسط چند شرکت کوچک‌تر تولید می‌شود. در سال ۱۹۹۶، تولا موزه‌ای ویژهٔ پریانیک‌های خود گشود. تاریخچه. در روسیه تزاری. نخستین اشارهٔ مکتوب به پریانیک تولا به سال ۱۶۸۵ بازمی‌گردد، اما به گفتهٔ تاریخ‌دانان، این شیرینی در روس حدود یک قرن پیش از آن پدید آمده بود. در آن زمان تقریباً در همهٔ شهرها و روستاهای روسیه پریانیک می‌پختند، اما در تولا این فرایند به اوج تکامل رسید و تقریباً به یک هنر بدل شد. این دسر محبوبیت فراوانی
تقریباً به یک هنر بدل شد. این دسر محبوبیت فراوانی داشت و برای هر ذائقه‌ای نوعی از آن یافت می‌شد: جوشاندنی، عسلی، خامه‌ای، میوه‌ای، نعنایی و حتی خردلی. قالب‌های پخت پرانیک را از تخته‌های چوبی می‌ساختند که از چوب نراد، گلابی یا غان تراشیده و سپس خشک می‌کردند و نقش‌ها را به صورت تصویر آینه‌ای روی آن حک می‌کردند. خمیر را در قالب می‌گذاشتند و فشرده می‌کردند تا طرح مورد نظر روی آن نقش ببندد — از همین رو تا امروز این نوع شیرینی‌ها را «مهرخورده» می‌نامند. روی آن‌ها معمولاً تصاویر بناهای محلی یا صحنه‌هایی از زندگی
معمولاً تصاویر بناهای محلی یا صحنه‌هایی از زندگی روزمره نقش می‌بست. هر شیرینی‌پز قالب‌های ویژهٔ خود را داشت و افراد آگاه می‌توانستند با یک نگاه به محصول، سازنده‌اش را تشخیص دهند. مشهورترین شیرینی‌پز استان تولا واسیلی گرچیخین بود که هم در روسیه و هم در خارج از کشور شهرت داشت. او در نمایشگاه جهانی (۱۸۸۹) در پاریس پرانیکی به وزن دو پود ارائه داد و جایزهٔ گراند پری را دریافت کرد. یازده سال بعد، دوباره به فرانسه رفت و در نزدیکی برج ایفل، در غرفه‌ای که به‌طور کامل از پرانیک ساخته شده بود، به فروش شیرینی پرداخت.
از پرانیک ساخته شده بود، به فروش شیرینی پرداخت. به مناسبت سیصدمین سالگرد خاندان رومانوف، او شیرینی‌هایی عرضه کرد که هر یک در صندوقچه‌ای با قفل بسته‌بندی شده بودند. بعدها در کارخانهٔ او پرانیکی با تصویر نقشهٔ تولا تولید شد. در دههٔ آخر پیش از انقلاب، ۱۷ تولیدکنندهٔ پرانیک در تولا فعال بودند. از جمله: در دههٔ ۱۹۲۰، کارخانه‌های گرچیخین، سریکوف و سکورتسوف ادغام و به کارخانهٔ «استارایا تولا» (بر پایهٔ کارخانهٔ سابق سریکوف) تبدیل شدند که هنوز هم با همین نام فعالیت دارد. استادان پرانیک‌پز دستورها را به صورت
فعالیت دارد. استادان پرانیک‌پز دستورها را به صورت محرمانه و نسل‌به‌نسل منتقل می‌کردند. یکی از رازهای آن‌ها استفاده از سنگریزه‌ها و تکه‌های فلز به‌جای وزنه‌های استاندارد برای اندازه‌گیری مواد بود که آن‌ها را در جای امنی پنهان می‌کردند. به همین دلیل، فقط معدودی از افراد از دستور تهیهٔ بهترین پرانیک‌ها آگاهی داشتند. سال‌های شوروی. به همین دلیل، در آغاز سدهٔ بیستم صنعت پرانیک‌پزی در معرض نابودی قرار گرفت؛ پس از انقلاب، استادان یا به خارج مهاجرت کردند یا سرکوب شدند. گفته می‌شود که در دههٔ ۱۹۳۰، استپان
سرکوب شدند. گفته می‌شود که در دههٔ ۱۹۳۰، استپان ساووست‌یانوف — شاگرد پیشین خانوادهٔ گرچیخین — سنت‌ها را احیا کرد. او در کودکی در یک روز جشن مخفیانه وارد کارگاه شد و همهٔ وزنه‌های مخفی استادش را اندازه گرفت. این گونه تنها یک دستور از پرانیک‌های تولا — از میان دستورهای بسیار — به روزگار ما رسید. تولید مدرن پرانیک در تولا از سال ۱۹۵۴ از سر گرفته شد. در همان سال نمایشگاه کشاورزی سراسری اتحاد شوروی در مسکو دوباره گشایش یافت. به دستور مقامات، صنعت غذایی تولا باید تولید پرانیک‌های سنتی را از سر می‌گرفت. ایوان
تولید پرانیک‌های سنتی را از سر می‌گرفت. ایوان لوکیچ داویدوف، رئیس ادارهٔ صنایع غذایی تولا، با جست‌وجو چند استاد سالخوردهٔ بازمانده را یافت، تجهیزات قدیمی را بازسازی کرد، دستورهای کهن را گردآورد و قالب‌های چوبی جدید را در کارخانهٔ اسلحه‌سازی تولا ساخت. نخستین سری پرانیک‌ها موفق نبود، اما پس از شش ماه کیفیت آن‌ها به حد مطلوب رسید. نخستین محمولهٔ موفق به واسیلی پترویچ زوتوف، وزیر صنایع غذایی شوروی، ارائه شد و سپس به آناستاس میکویان، معاون رئیس شورای وزیران اتحاد شوروی، رسید. او نیز آن را به نیکیتا خروشچف و
شوروی، رسید. او نیز آن را به نیکیتا خروشچف و گئورگی مالنکوف داد. نتیجه شگفت‌انگیز بود: پرانیک‌ها دیر بیات می‌شدند، انعطاف داشتند و بسیار خوش‌طعم بودند. دستور آغاز تولید انبوه صادر شد و آرد و کرهٔ ممتاز از ذخایر دولتی به تولا اختصاص یافت. از آن زمان، پرانیک تولا دوباره به نماد شهر قهرمان و منطقهٔ تولا بدل شد. دوران معاصر. امروزه پرانیک‌های تولا در کارخانه‌های «تولسکی پرانیک زاودسکوی»، «استارایا تولا»، «یاسنایا پولیانا»، «سنت‌های عسلی» و همچنین در نانوایی‌های خصوصی و تولیدکنندگان کوچک‌تر ساخته می‌شوند. در
خصوصی و تولیدکنندگان کوچک‌تر ساخته می‌شوند. در سال ۱۹۹۶ موزهٔ پرانیک تولا در این شهر گشایش یافت. از سال ۲۰۱۶، در تولا جشنوارهٔ «روز پرانیک» برگزار می‌شود..
کیف حرارتی نوعی کانتینر حمل و نقل عایق حرارتی به شکل کیسه است که می‌توان آن را حمل کرد و معمولاً از مواد عایق حرارتی و گاهی اوقات از ژل مبرد ساخته می‌شود. این کیف برای کمک به حفظ دمای محتویات خود، سرد نگه داشتن اقلام سرد و گرم نگه داشتن اقلام گرم استفاده می‌شود. کیسه‌های عایق‌بندی شده سال‌هاست که در صنعت، مصارف پزشکی/دارویی، تحویل غذا ، کیسه‌های ناهار و غیره مورد استفاده قرار می‌گیرند. طرح‌های مختلفی از آنها موجود است. انواع کیسه حرارتی. کیسه‌های خرید. کیسه‌های خرید حرارتی تجاری، برای حمل خریدهای حساس به
خرید حرارتی تجاری، برای حمل خریدهای حساس به دما به خانه بدون شکستن زنجیره سرما ، برای اولین بار توسط فروشگاه‌های مواد غذایی و سایر فروشگاه‌ها در اروپا در اواسط دهه 1980 معرفی شدند. یک کیسه حرارتی برای گرم نگه داشتن پیتزاهای تحویل داده شده توسط اینگرید کوسار در سال 1983 اختراع شد و اکنون معمولاً مورد استفاده قرار می‌گیرد. یک جعبه خنک از نظر مفهومی بسیار مشابه است، اما معمولاً بزرگتر و به شکل یک جعبه سفت و سخت است. استفاده پزشکی. کیسه‌های دارویی حرارتی برای حمل داروهای حساس به دما طراحی شده‌اند و از آنها در
داروهای حساس به دما طراحی شده‌اند و از آنها در برابر آسیب‌های ناشی از دما، ضربه و نور محافظت می‌کنند. بسیاری از واکسن‌ها مواد بیولوژیکی ظریفی هستند که در صورت یخ زدن، قرار گرفتن در معرض دمای بیش از حد یا قرار گرفتن در معرض نور شدید، می‌توانند بخشی یا تمام اثر خود را از دست بدهند. چنین واکسن‌هایی باید در محدوده دمایی مشخصی، معمولاً نگهداری شوند. ، از زمان تولید تا زمان استفاده. طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی ، حداقل ۷٪ از محصولات پزشکی حساس به دما در حین حمل و نقل دچار کاهش قابل توجه قدرت می‌شوند. مواد ساخت.
نقل دچار کاهش قابل توجه قدرت می‌شوند. مواد ساخت. کیسه‌های حرارتی معمولاً با مقادیر مختلفی از مواد زیر تولید می‌شوند:
پنیر کورد () یا میان‌وعده کوارد، شکلات پنیر کوارد، بار پنیر کاتیج یا بار پنیر کوارد نوعی فراورده لبنی شیرین است که از کوارک (لبنیات) با یا بدون روکش و با یا بدون مغز تهیه می‌شود. این محصول در دوران اتحاد جماهیر شوروی بسیار رایج شد و امروزه در کشورهای پساشوروی، مانند کشورهای بالتیک (با نام «Kohuke» در استونی)، روسیه (به نام «tvorozhnyi syrok»)، اوکراین، گرجستان و همچنین در برخی کشورهای سابق متحد شوروی مانند مجارستان (با نام «Túró Rudi»)، لهستان، رومانی و مغولستان محبوب است. تاریخچه. تولید انبوه میان‌وعده‌های
محبوب است. تاریخچه. تولید انبوه میان‌وعده‌های کوارد از دهه ۱۹۵۰ در اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد و به سرعت محبوب شدند. در ابتدا، طعم‌ها ساده بودند و از موادی مانند وانیل، پودر کاکائو و کشمش استفاده می‌شد، اما از دهه ۱۹۹۰ به بعد تنوع طعم‌ها بیشتر شد و شامل موادی مانند تکه‌های بیسکویت، نگهدارنده میوه، مربا و شیرعسلی جوشیده نیز شدند. در سال ۲۰۱۲، میان‌وعده «Kārums» به عنوان محبوب‌ترین محصول توسط مصرف‌کنندگان لتونی انتخاب شد و ۲۰٪ آرا را کسب کرد. میان‌وعده‌های کوارد در استونی نیز همچنان محبوب‌اند. طبق نظرسنجی
کوارد در استونی نیز همچنان محبوب‌اند. طبق نظرسنجی مصرف‌کنندگان در سال ۲۰۱۰، ۷۴٪ استونیایی‌ها به همان میزان یا بیشتر از قبل این محصول را مصرف می‌کردند و ۵۷٪ برندهای محلی را به نمونه‌های وارداتی ترجیح می‌دادند. در سال ۲۰۱۳، استونی رکورد جهانی بزرگ‌ترین میان‌وعده کوارد را با وزنی معادل ۵۳۷ کیلوگرم ثبت کرد. این میان‌وعده در لیتوانی نیز بسیار محبوب است. از میان برندهای محبوب میان‌وعده کوارد می‌توان به «Kārums» از لتونی، «Nykštukas", "Magija» و «Pasaka» از لیتوانی اشاره کرد. توضیحات. وزن میان‌وعده کوارد بین ۴۰
اشاره کرد. توضیحات. وزن میان‌وعده کوارد بین ۴۰ تا ۲۵۰ گرم است. طول آن ممکن است ۷ تا ۱۰ سانتی‌متر یا بیشتر باشد. میان‌وعده‌های کوارد روکش‌دار در کشورهای CIS، در کشورهای بالتیک و در مجارستان (با نام «Túró Rudi») بیشترین محبوبیت را دارند. طبق اطلاعات موزه میان‌وعده‌های کوارد روکش‌دار، این میان‌وعده‌ها در بیش از ۱۵ کشور جهان تولید می‌شوند. ابتدا میان‌وعده‌های روکش‌دار در فویل بسته‌بندی می‌شدند که امکان حفظ هوابندی کامل را نداشت، بنابراین ماندگاری آنها بیشتر از ۳ روز نبود. پس از معرفی بسته‌بندی هوابندی شده،
از ۳ روز نبود. پس از معرفی بسته‌بندی هوابندی شده، امکان افزایش ماندگاری تا ۱۵ روز بدون استفاده از نگهدارنده‌ها فراهم شد. انواع. میان‌وعده‌های کوارد می‌توانند در اشکال مختلفی عرضه شوند: تولید و ماندگاری. بخش اصلی میان‌وعده کوارد از کوارک (لبنیات) تشکیل شده که با شکر، شیرین‌کننده‌ها یا سایر مواد ترکیب شده و سپس با استفاده از دستگاه آسیاب به خمیر یکنواخت تبدیل می‌شود. این خمیر به شکل دلخواه قالب‌زنی شده و در صورت تمایل با نگهدارنده میوه یا دیگر مغزها پر می‌شود. سپس قالب‌ها از زیر «آبشار گلیز» عبور می‌کنند تا
سپس قالب‌ها از زیر «آبشار گلیز» عبور می‌کنند تا با شکلات یا نوع دیگری از گلیز (آشپزی) پوشش داده شوند. در نهایت میان‌وعده‌ها در تونل خنک‌کننده سرد شده و بسته‌بندی می‌شوند. عمر انباری میان‌وعده‌های کوارد تنها چند روز است که در صورت نگهداری در یخچال می‌تواند به ۱ تا ۲ هفته افزایش یابد.
شعر سپکو سپکو (سپکو پارسی‌سره) یکی از قالب‌های نوین شعر نو فارسی است که بر پایه‌ی آرایهٔ ادبی «تصدیر» طراحی شده است. این قالب شعری، بدون وزن و قافیه است و از دو تا هفت بند کوتاه تشکیل می‌شود. در سرایش این قالب، تنها واژگان پارسی سره به‌کار می‌روند و هیچ‌گونه علامت‌گذاری (نقطه، ویرگول، خط تیره و...) مجاز نیست. ساختار. در قالب سپکو، عنصر کلیدی «کلیدواژه» نام دارد که واژه‌ای است گویا و برجسته و در بند نخست شعر به‌کار می‌رود و سپس در بند پایانی نیز تکرار می‌شود. ضمایر، افعال ربطی و حروف اضافه نمی‌توانند
می‌شود. ضمایر، افعال ربطی و حروف اضافه نمی‌توانند کلیدواژه باشند. هر بند در سپکو کوتاه و موجز است و پایان هر بند با درنگ (مکث) یا رسیدن به فعل مشخص می‌شود. زبان. زبان این قالب، پارسی سره است. در موارد خاص و در صورت نبود معادل سره، واژه‌های فارسی‌عربی نیز ممکن است به‌کار رود. هدف این قالب، گسترش واژه‌گزینی بومی است. تاریخچه. سپکو در خرداد ۱۳۹۶ توسط رضا نعمتی کرفکوهی پایه‌گذاری شد. واژهٔ «سپکو» از ترکیب دو واژهٔ «سپید» و «کلیدواژه» ساخته شده است. در زمستان ۱۴۰۲، نسخهٔ پارسی‌سرهٔ کامل این قالب نیز معرفی شد.
نسخهٔ پارسی‌سرهٔ کامل این قالب نیز معرفی شد. نمونه. شعری با کلیدواژهٔ «چشم»: در این شعر، واژهٔ «چشم» در بند نخست و پایانی تکرار شده است. «کتاب آوای شعر سپکو نگاشتهٔ رجبعلی باقری، معرفی مهمی از این قالب جدید شعر معاصر است.» آرایهٔ تصدیر. تصدیر آرایه‌ای است که در آن واژه یا عبارتی در ابتدا و انتهای یک بیت یا بند شعری تکرار می‌شود تا پیوند معنایی و موسیقایی ایجاد کند. در قالب سپکو، این آرایه به‌صورت کلیدواژه‌ای برجسته در بند نخست و بند پایانی اجرا می‌شود و انسجام معنایی شعر را تقویت می‌کند. جایگاه فرهنگی.
انسجام معنایی شعر را تقویت می‌کند. جایگاه فرهنگی. قالب سپکو افزون بر نوآوری در ساختار، به‌عنوان یک جریان فرهنگی نیز شناخته می‌شود. این قالب بخشی از تلاش برای پالایش زبان و نگهداشت هویت ایرانی از راه واژه‌سازی و پارسی‌سره‌گویانه است. منابع. «واژه گزینی»
پای روسی () یا کولیبیاک ( ) نوعی پیراشکی است که معمولاً با ماهی آزاد یا ماهیان خاویاری، برنج یا گندم سیاه، تخم‌مرغ آب‌پز، قارچ چتری، پیاز و شوید پر می‌شود. این پیراشکی در خمیری که معمولاً از بریوش یا خمیر هزارلا ساخته شده، پخته می‌شود. در اوایل قرن بیستم، سرآشپز فرانسوی اوگوست اسکوفیه این غذا را به فرانسه آورد و دستور تهیه آن را در کتابش "The Complete Guide to the Art of Modern Cookery" گنجاند. کولیبیاک بزرگ کلاسیک چندین نوع مواد داخلی دارد که معمولاً ترکیبی از سفیدماهی (ماهیگیری) و برنج در لایه‌های بالا و
از سفیدماهی (ماهیگیری) و برنج در لایه‌های بالا و پایین و فیله‌های ماهی خاویاری یا سالمون در میان آنهاست. معمولاً مواد داخلی به صورت جداگانه و مانند بلینی (غذا) تقسیم‌بندی می‌شوند تا از مخلوط شدن آنها جلوگیری شود. یکی از عجیب‌ترین مواد معمول در نسخه بزرگ این غذا «وسگا» است، که مغز استخوان ستون فقرات ماهی خاویاری است. کولیبیاک همچنین با مواد داخلی ساده‌تر و گیاهی مانند کلم یا سیب‌زمینی نیز تهیه می‌شود. ریشه نام. نسخه‌های مختلفی دربارهٔ ریشه نام این غذا وجود دارد. رایج‌ترین نظر این است که نام آن از زبان
دارد. رایج‌ترین نظر این است که نام آن از زبان آلمانی آمده و مربوط به واژهٔ "Kohlgebäck" به معنی «کلم پخته شده در خمیر» است. نظریهٔ دیگر بر شباهت به کلمهٔ فنلاندی "kala" به معنی «ماهی» است. هر دو این نظریه‌ها توسط مکس فاسمر رد شده‌اند، زیرا کولِبیاکاها صرفاً پای‌های کلمی یا ماهی نیستند، بلکه پای‌هایی با چندین نوع مواد مختلف هستند که ممکن است شامل گوشت، ماهی یا قارچ هم باشند. یکی از نظریه‌ها می‌گوید که «کولِبیاکا» از «کولوبوک» به معنی «نان کوچک» گرفته شده است. نظریهٔ دیگر ریشه کلمه را از کلمهٔ لهستانی "kula"
نظریهٔ دیگر ریشه کلمه را از کلمهٔ لهستانی "kula" به معنی «گوی» می‌داند که مشابه آن در زبان اوکراینی نیز وجود دارد. کلمه مشابه دیگری «کولو» به معنی «دایره» است. اگر این نظریه درست باشد، واضح است که نام پای به شکل گرد آن مرتبط است. از کلمهٔ "коло" به مرور زمان کلمهٔ روسی «کولوبوک» شکل گرفته و «کولِبیاکا» نیز در یکی از گویش‌های روسی از آن آمده است. از نظر الکسی سوبولفسکی، شکل «کولیوباکا» به کلمهٔ "ко́лоб" مربوط است که معنی «گوی، نان گرد» می‌دهد. نظریهٔ دیگر که ولادیمیر دال هم طرفدار آن بود، می‌گوید نام
که ولادیمیر دال هم طرفدار آن بود، می‌گوید نام «کولِبیاکا» از فعل «кулебячить» به معنی «ورز دادن با دست، چپاندن، خم کردن و شکل‌دادن» می‌آید که تمام فرایندهای آماده‌سازی خمیر را توصیف می‌کند. تاریخچه. منابع مختلف در مورد تاریخ اولین ذکر کولِبیاکا اختلاف نظر دارند؛ برخی از قرن دوازدهم، برخی از قرن شانزدهم و برخی دیگر از قرن هفدهم صحبت می‌کنند. کولِبیاکاهای اولیه روسی فقط از خمیر ترش تهیه می‌شدند و چند لایه مواد داخل آنها وجود داشت؛ موادی مانند گوشت انواع مختلف، کلم، بلغور گندم سیاه، تخم مرغ آب‌پز، ماهی خشک و
کلم، بلغور گندم سیاه، تخم مرغ آب‌پز، ماهی خشک و پخته، قارچ، پیاز، ویزیگا (نوعی ماهی) و غیره. این غذا مثل بلینی برای همه اقشار مردم - از دهقانان و صنعتگران تا اشراف و تزارها - غذا بود. در قرن نوزدهم، سرآشپزهای فرانسوی که در روسیه کار می‌کردند به معروف شدن بین‌المللی کولِبیاکا کمک کردند. آنها دستور تهیه را به سبک «آشپزی عالی» تغییر دادند: خمیر ظریف‌تر فرانسوی و مواد داخلی مانند شکار، قارچ دکمه‌ای، برنج، ماهی سالمون و غیره. کولِبیاکاهای مسکو بیشترین شهرت را پیدا کردند و همراه با خوراکی‌هایی مثل سوپ ماهی
را پیدا کردند و همراه با خوراکی‌هایی مثل سوپ ماهی استرلگا و کالاچ به نمادهای آشپزی پایتخت تبدیل شدند و حتی به عنوان هدیه‌های رسمی «نان و نمک» به رسمیت شناخته شدند. طرفداران کولِبیاکاهای مسکو در قرن نوزدهم، از جمله الکساندر تورگنیف، پیوتر ویازمسکی و نیکولای گوگول، به آنها مدح می‌کردند. ویژگی‌های متمایز. ویژگی اصلی کولِبیاکا نسبت به پای‌های معمولی، داشتن چندین نوع مواد داخلی است که به صورت لایه‌ای و پشت سر هم گذاشته شده‌اند و معمولاً بین لایه‌ها نانکیک‌های نازک گذاشته می‌شود تا از ترکیب شدن آنها جلوگیری شود.
گذاشته می‌شود تا از ترکیب شدن آنها جلوگیری شود. این باعث می‌شود هر قطعه از کولِبیاکا همهٔ انواع مواد را داشته باشد. ویژگی دیگر این است که نسبت مواد داخلی به وزن کل بیشتر از نصف است، در حالی که در پای‌های معمولی کمتر از نصف است. خمیر باید هم نازک و هم محکم باشد چون وظیفهٔ آن نگه داشتن مواد داخلی است. معمولاً مواد داخلی کولِبیاکا از دو تا چهار نوع مختلف تشکیل شده، ولی تعداد لایه‌ها محدود به اندازهٔ پای و ظرفیت فر است. کولِبیاکاها همچنین در نحوهٔ چیدن مواد با هم تفاوت دارند؛ به صورت لایه‌های موازی یا به شکل
هم تفاوت دارند؛ به صورت لایه‌های موازی یا به شکل زاویه‌دار. نوع‌هایی مانند «دو زاویه»، «سه زاویه» و «چهار زاویه» معروف هستند. کولِبیاکا غذایی همه‌کاره است؛ بسته به نوع خمیر و مواد داخلی، ممکن است به عنوان پیش‌غذا، غذای اصلی یا همراه غذا (مثلاً به جای نان همراه سوپ) سرو شود. کمتر پیش می‌آید که به عنوان دسر استفاده شود، چون خمیر شیرین و مواد شیرین به ندرت در آن استفاده می‌شود. کولِبیاکا شکل کشیده، بیضی و پف‌دار دارد که شبیه نان باگت است. این شکل باعث پخت بهتر مواد داخلی و برش‌هایی می‌شود که در هر برش همهٔ
مواد داخلی و برش‌هایی می‌شود که در هر برش همهٔ مواد دیده شود. تهیه. کوله‌بیاکای سنتی از خمیر ترش تهیه می‌شود، اما استفاده از خمیر هزارلایه یا خمیر ساده نیز مجاز است و برای پرکردنی شیرین، از خمیر شیرین استفاده می‌شود. ضخامت لایه خمیر که مواد داخل آن روی آن گذاشته می‌شود به نوع خمیر بستگی دارد: نباید خیلی ضخیم باشد (تا پس از پخت خمیر از حجم مواد بیشتر نشود). نکته اصلی این است که خمیر در نهایت شکل خود را حفظ کند و مانند یک ظرف برای مواد باشد و فقط مکمل آن‌ها هنگام سرو باشد، همانند خمیر در اکلر یا نان لواش
هنگام سرو باشد، همانند خمیر در اکلر یا نان لواش برای شاورما. قبل از شکل‌دادن کوله‌بیاکا، باید پنکیک‌های نازک ساده پخت شود که بین مواد مختلف جداکننده باشند و طعم آن‌ها را تحت تأثیر قرار ندهند. مواد پرکردنی باید قبل از استفاده تا حد کامل یا نیمه‌پخته شدن (بسته به غلظت مواد) حرارت دیده شده و تا حد ممکن به حالت حلیم‌مانند یا پاته ریز شوند. این کار لازم است تا مواد مختلف با چگالی‌های متفاوت، حالت مشابهی داشته باشند و در عین حال هنگام برش کوله‌بیاکا، شکل خود را در بخش‌های مختلف حفظ کنند. همچنین حالت پاته باعث
در بخش‌های مختلف حفظ کنند. همچنین حالت پاته باعث ایجاد حس «ذوب شدن در دهان» می‌شود. بسته به نوع کوله‌بیاکا، مواد پرکردنی روی خمیر پهن شده به صورت لایه‌ای یا «زاویه‌دار» چیده می‌شوند. در حالت اول، مواد پرکننده به صورت لایه‌های افقی پشت سر هم گذاشته می‌شوند. هر لایه با یک پنکیک پوشانده می‌شود. پس از گذاشتن آخرین لایه مواد، پرکردنی با خمیر پیچیده می‌شود. کوله‌بیاکای «زاویه‌دار» بر اساس تعداد زاویه‌ها شکل می‌گیرد. برای دو زاویه: لایه اول مواد به صورت یک تپه - از ضخامت کم مواد در یک طرف خمیر شروع شده - به صورت
ضخامت کم مواد در یک طرف خمیر شروع شده - به صورت افزایشی تا طرف دیگر چیده می‌شود به طوری که در برش مثلثی شکل («گوه») ایجاد شود؛ روی سطح مورب پنکیکی گذاشته می‌شود و روی آن مواد دیگری پخش شده و صاف می‌شود تا با لایه دیگر در برش، شکل مستطیل حاصل شود. سپس مواد با خمیر پیچیده می‌شود. برای سه زاویه: روی لایه دوم پنکیکی گذاشته شده و لایه سوم مواد به صورت افقی روی دو لایه اول قرار می‌گیرد و سپس مواد پیچیده می‌شود. برای چهار زاویه: روی دو لایه اول که به صورت گوه‌ای چیده شده‌اند پنکیکی گذاشته شده و سپس مجدداً مواد به
شده‌اند پنکیکی گذاشته شده و سپس مجدداً مواد به صورت تپه‌ای چیده شده و کل پرکردنی با لایه خمیر پیچیده می‌شود. کوله‌بیاکا که به صورت لوله‌ای پیچیده شده، بر خلاف راستگای، با درز به سمت پایین پخته می‌شود. طبق سنت، روی کوله‌بیاکا با «بافت‌های سه‌تایی» یا «شاخه‌هایی» که از خمیر ساخته شده‌اند تزئین می‌شود، سپس با تخم‌مرغ رومال شده و چند سوراخ برای حفظ رطوبت مواد و یکنواختی کل پای ایجاد می‌شود. کوله‌بیاکا را به صورت تکه‌هایی برش می‌دهند که در هر تکه تمام مواد پرکردنی حضور داشته باشند. اگر این یک غذای مستقل باشد،
حضور داشته باشند. اگر این یک غذای مستقل باشد، معمولاً با کره حیوانی یا خامه ترش سرو می‌شود، یا در صورت تمایل با سس دیگری که با طعم آن هماهنگ باشد. اگر کوله‌بیاکا همراه سوپ یا آبگوشت سرو شود، معمولاً سس اضافه نمی‌شود.
دولت جمهوری آرتساخ ()، مرجع حاکم بر جمهوری آرتساخ است که زمانی عملاً یک دولت بود و اکنون یک دولت در تبعید به ریاست ایروان است. شعبه اجرایی. شورای اجرایی وزیران دولت به ریاست رئیس‌جمهور آرتساخ اداره می‌شود. همه‌پرسی ۲۰۱۷ قانون اساسی، تبدیل حکومت به نظام ریاستی را تصویب کرد؛ بدین ترتیب، سمت نخست‌وزیری، لغو شد. دولت در تبعید. پس از حمله جمهوری آذربایجان در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، آرتساخ در ابتدا موافقت کرد که تا ۱ ژانویه ۲۰۲۴ خود را منحل کند. با این حال، دولت آرتساخ به جای انحلال، یک دولت در تبعید مستقر در ایروان
به جای انحلال، یک دولت در تبعید مستقر در ایروان تأسیس کرد. نخست‌وزیر ارمنستان، نیکول پاشینیان، با این دولت در تبعید مخالفت کرد و آن را یک «تهدید امنیتی» خواند. در ۲۸ مارس ۲۰۲۴، پاشینیان اظهار داشت: «در ارمنستان، جدا از دولت جمهوری ارمنستان، هیچ دولت دیگری نمی‌تواند وجود داشته باشد.» برخی از رهبران آرتساخ با باگرات گالستانیان، رهبر اعتراضات ضددولتی در ۲۱ مه ۲۰۲۴ در ایروان، دیدار کردند. در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۴، پاشینیان، تهدید به سرکوب رهبری آرتساخ کرد و گفت که آنها اعتراضات ضددولتی در ایروان را تشویق می‌کنند.
سیاست در جمهوری آرتساخ، در چارچوب قانون اساسی مکتوب، مصوب رأی عمومی، که سه قوه مجریه، مقننه و قضائیه را به رسمیت می‌شناسد، صورت می‌گرفت. قوه مجریه، حکومت در چارچوب یک جمهوری دموکراتیک نیابتی ریاستی اعمال می‌شد که در آن رئیس‌جمهور آرتساخ، هم رئیس کشور و هم رئیس دولت بود. قوه مقننه حکومت، از دولت و مجلس ملی تشکیل شده بود. انتخابات مجلس ملی بر اساس نظام چندحزبی، برگزار می‌شد. از سال ۲۰۰۹، سازمان غیردولتی مستقر در آمریکا، خانه آزادی، آرتساخ را از نظر حقوق سیاسی و مدنی بالاتر از ارمنستان و جمهوری آذربایجان قرار
و مدنی بالاتر از ارمنستان و جمهوری آذربایجان قرار می‌دهد. این جمهوری "عملاً" مستقل و "از نظر قانونی" بخشی از جمهوری آذربایجان بود. هیچ‌یک از انتخابات در آرتساخ توسط نهادهای بین‌المللی مانند گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا، اتحادیه اروپا یا سازمان همکاری اسلامی، به رسمیت شناخته نشد. هم جمهوری آذربایجان و هم ترکیه، این انتخابات‌ها را محکوم کرده و آن را منبع افزایش تنش‌ها خواندند. پس از حمله آذربایجان در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، آرتساخ موافقت کرد که تا ۱ ژانویه ۲۰۲۴ خود را منحل کند، با این حال، به جای انحلال،
۲۰۲۴ خود را منحل کند، با این حال، به جای انحلال، آنها یک دولت در تبعید در ایروان، ارمنستان، تأسیس کردند. نخست‌وزیر ارمنستان، نیکول پاشینیان، از آن زمان، به شدت با وجود دولت در تبعید در ارمنستان مخالفت کرده است.
مهدی شیخ‌زایری (زادهٔ ۱۷ اسفند ۱۳۷۲ در اهواز) با نام هنری مهدی الزایری، خوانندهٔ موسیقی پاپ عربی و فرهنگ موسیقی محلی خوزستانی است که از سال ۱۳۹۱ فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرده‌است. او در رسانه‌هایی مانند «نسیم خوزستان», «خبرگزاری فارس», «خبرآنلاین» و «آخرین خبر» معرفی شده و به‌عنوان یکی از چهره‌های برجستهٔ موسیقی پاپ عربی در منطقه شناخته می‌شود. زندگی و تحصیلات. مهدی زایری در یک خانواده پرجمعیت در اهواز به دنیا آمد و تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم ادامه داد. علاقه او به موسیقی از دوران کودکی آغاز شد و اجرای
علاقه او به موسیقی از دوران کودکی آغاز شد و اجرای سرود و شرکت در مسابقات قرآن راه ورود او به دنیای هنر شد. فعالیت هنری. او فعالیت هنری‌اش را با اجرای ترانه‌های محلی آغاز کرد و با انتشار تک‌آهنگ‌هایی در سبک پاپ عربی به شهرت رسید. آثار معروف او شامل «تعال اسمع»، «کفو»، «مریخ»، «انّه اهوازی» و «سحر سوالی» هستند. وی همچنین با خواننده احمد ماها در قطعاتی مانند «آخر احساس» و «آتش عشق» همکاری داشته‌است. اجراها و فعالیت رسانه‌ای. او در جشنواره‌ها، برنامه‌های تلویزیونی و محافل فرهنگی در استان خوزستان اجرا داشته و
و محافل فرهنگی در استان خوزستان اجرا داشته و آثارش با استقبال رسانه‌های منطقه‌ای روبه‌رو شده‌است. دیدگاه. مهدی زایری معتقد است موسیقی می‌تواند ابزاری برای انتقال فرهنگ و همدلی اجتماعی باشد و تأکید دارد که اثر هنری او بر پایهٔ فرهنگ و هویت مردم خوزستان شکل می‌گیرد.
دولت رقیب، گروهی سیاسی است که ادعا می‌کند دولت مشروع (حکومت انحصاری) یک کشور مستقل است و در مقابل دولت به رسمیت شناخته شده بین‌المللی آن کشور، قرار دارد. چنین دولت‌هایی معمولاً پس از جنگ داخلی، انقلاب یا کودتای نظامی تشکیل می‌شوند. آنها با دولت در تبعید متفاوتند؛ زیرا در قلمرو کشور مورد ادعا مستقر هستند و بر قلمرو آن کنترل دارند. مناطق اشغالی. این‌ها دولت‌های رقیبی هستند که همزمان در مناطق اشغالی شوروی و غرب، تأسیس شدند و ادعای صلاحیت انحصاری بر منطقه مربوط به خود را دارند، اما هر دو توسط جامعه بین‌المللی،
به خود را دارند، اما هر دو توسط جامعه بین‌المللی، به رسمیت شناخته شده‌اند.
کابینه امنیت دولتی اسرائیل (SSC؛ ) همچنین به عنوان کمیته وزیران امور امنیت ملی () یا کمیته امور امنیت ملی، یک «کابینه داخلی» در کابینه اسرائیل است که به ریاست نخست‌وزیر اسرائیل و با هدف ترسیم سیاست خارجی و دفاعی و اجرای آن تشکیل می‌شود. این مجمع "کوچک‌تر" از اعضای کابینه برای هماهنگی مذاکرات دیپلماتیک تعیین شده است و در مواقع بحرانی، به ویژه جنگ، برای تصمیم‌گیری سریع و مؤثر طراحی شده است. تاریخچه. ایده تشکیل کابینه امنیتی در ابتدا بخشی از برنامه انتخاباتی حزب مرکز در سال ۱۹۹۹ به ریاست اسحاق مردخای بود. این
مرکز در سال ۱۹۹۹ به ریاست اسحاق مردخای بود. این حزب یک طرح امنیتی جدید ارائه داد که در آن یک کابینه امنیتی به منظور اجرای یک طرح صلح و امنیت مؤثر تشکیل می‌شد. طبق برنامه آنها، یک شورای جدید برای برنامه‌ریزی و مشاوره دیپلماتیک تأسیس می‌شد که ریاست آن را شخصی که توسط نخست‌وزیر منصوب می‌شود، بر عهده خواهد داشت و این شخص بر تیم‌های کوچک حرفه‌ای در زمینه‌های مربوطه ریاست خواهد کرد. علاوه بر این، آنها پیشنهاد کردند که نخست‌وزیر، کفیل نخست‌وزیر، معاون نخست‌وزیر، مدیران کل وزارتخانه‌های دفاع، امور خارجه و خزانه
مدیران کل وزارتخانه‌های دفاع، امور خارجه و خزانه داری و همچنین رئیس ستاد کل، رئیس شاباک و منشی نظامی نخست‌وزیر به‌طور منظم در جلسات کابینه امنیتی شرکت کنند و سایر افرادی که بر مذاکرات دیپلماتیک ریاست می‌کنند یا هر مقام مرتبط دیگری نیز به همین ترتیب در جلسات شرکت کنند. ایده پشت کابینه امنیتی ایجاد یک نهاد مشاوره حرفه‌ای و بی‌طرف برای کابینه بود. اعضا موقعیت‌های مختلف را ارزیابی می‌کردند، جایگزین‌ها و نظارت ارائه می‌دادند و مواضع خود را در مورد کابینه و ارتش تعیین می‌کردند. در عمل، تشکیل این نهاد بر اساس بخش