payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عبداللطیف مصلح صلاح (۱۸۸۲ – ۸ نوامبر ۱۹۵۲) سیاستمدار و وکیل فلسطینی بود. او در طولکرم متولد شد، در آنجا تحصیل کرد، از دانشکدهٔ حقوق استانبول فارغ‌التحصیل شد و در دربار سلطانی مشغول به کار شد. اولین رئیس مؤسسه حقوق دمشق در دوران عربی بود. سپس به نابلس بازگشت. او به مدت چهار سال به عنوان عضو مجلس اعلای اسلامی، به نمایندگی از منطقهٔ نابلس، انتخاب شد و امین التمیمی جانشین او شد. او در مؤسسهٔ حقوقی اورشلیم حقوق تدریس می‌کرد. چندین کتاب در زمینه حقوق جزایی نوشت. او به حرفهٔ وکالت اشتغال داشت و مدت‌ها رئیس کانون
او به حرفهٔ وکالت اشتغال داشت و مدت‌ها رئیس کانون وکلای فلسطین و اردن بود. حزب بلوک ملی در سال ۱۹۳۵ تأسیس کرد که هدف آن استقلال سیاسی کامل فلسطین و حفظ هویت عربی آن در چارچوب وحدت عربی بود. این تنها حزب فلسطینی بود که دفتر مرکزی‌اش در نابلس بود و پایگاه مردمی گسترده‌ای نداشت. زندگی و پیشه. عبداللطیف مصلح صلاح در سال ۱۸۸۲ طولکرم، سنجق نابلس، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، متولد شد و تحصیلات ابتدایی خود را در آنجا گذراند. سپس به دبیرستانی در نابلس پیوست و تحصیلات متوسطه خود را در مؤسسه سلطانی در اورشلیم به
متوسطه خود را در مؤسسه سلطانی در اورشلیم به پایان رساند. او از دانشکدهٔ حقوق استانبول فارغ‌التحصیل شد و برای وکالت به نابلس بازگشت. پس از پایان جنگ جهانی اول، عبداللطیف صلاح به عنوان یک رهبر محلی و یک وکیل توانمند در منطقهٔ نابلس-طولکرم سرشناس شد. او یک دفتر وکالت در نابلس و اورشلیم تأسیس کرد و به خاطر رسیدگی به پرونده‌های زمین، دفاع از حقوق عرب‌ها و مقاومت در برابر تلاش‌های جنبش صهیونیستی برای تصرف آنها، مشهور شد. عبداللطیف صلاح از بدو تأسیس جنبش ملی فلسطین در آن شرکت داشت و به عنوان عضو انجمن
ملی فلسطین در آن شرکت داشت و به عنوان عضو انجمن اسلامی-مسیحی در نابلس انتخاب شد. او عضو اولین کنگرهٔ عربی فلسطینی بود که در مارس ۱۹۱۹ در اورشلیم برگزار شد و همچنین عضو تمام کنگره‌های بعدی عربی فلسطینی که تا سال ۱۹۲۸ در فلسطین برگزار شدند. او در سال ۱۹۲۲ در فهرست محمد امین الحسینی به عنوان عضو مجلس اعلای اسلامی انتخاب شد و هنگامی که کانون وکلا در فلسطین تأسیس شد، عبداللطیف صلاح در سال ۱۹۳۴ به عنوان رئیس کانون انتخاب شد.عبداللطیف صلاح در تلاش‌هایی که در دههٔ ۱۹۳۰ برای اتحاد احزاب و جبهه‌ها در یک نهاد ملی
۱۹۳۰ برای اتحاد احزاب و جبهه‌ها در یک نهاد ملی واحد انجام شد، مشارکت داشت. اما در نهایت، او حزب بلوک ملی را تشکیل داد که از نظر نفوذ و قدرت ضعیف باقی ماند. به دنبال آغاز اعتصاب عمومی در فلسطین در آوریل ۱۹۳۶، کمیته‌های ملی تشکیل شده در شهرها و روستاهای مختلف فلسطین در یک کنفرانس عمومی که در ۲۵ آوریل ۱۹۳۶ در اورشلیم برگزار شد، گرد هم آمدند و به اتفاق آرا تصمیم به تأسیس کمیتهٔ عالی عربی فلسطین به ریاست امین الحسینی گرفتند. این کمیته شامل رهبران احزاب سیاسی بود و عبداللطیف صلاح به عنوان یکی از اعضای آن به
بود و عبداللطیف صلاح به عنوان یکی از اعضای آن به عنوان رئیس حزب بلوک ملی انتخاب شد. وقتی مقامات قیمومیت بریتانیا این کمیته را منحل و اعضای آن را مورد آزار و اذیت قرار دادند، عبداللطیف صلاح به مصر و سپس به سوریه و لبنان گریخت. اما پس از آنکه مقامات قیمومیت از تصمیم خود منصرف شدند، دوباره به فلسطین بازگشت و سرانجام در اوایل سال ۱۹۳۹ عضو هیئت نمایندگی فلسطین در کنفرانس میزگرد لندن شد. او در پاییز ۱۹۴۵ به عضویت کمیته عالی عرب برای فلسطین انتخاب شد، اما پس از اختلافات بین اعضای آن، خیلی زود آن را تحریم کرد و از
بین اعضای آن، خیلی زود آن را تحریم کرد و از آن استعفا داد. او در کمیتهٔ عالی عرب برای فلسطین که در ۱۱ ژوئیه ۱۹۴۶ تشکیل شد، شرکت نکرد. پس از نکبت ۱۹۴۸ و الحاق بقیه فلسطین به شرق اردن، دولت اردن از صلاح برای تدوین مقررات و قوانین مورد نیاز شرایط جدید کمک خواست.در اردن به فعالیت خود ادامه داد. بنیانگذار کانون وکلای اردن در سال ۱۹۵۰ و اولین رئیس آن در اولین دوره این کانون، از ۲۵ نوامبر ۱۹۵۰ تا ۲۷ سپتامبر ۱۹۵۱ بود. همچنین برای دومین دوره رئیس کانون وکلای اردن، از ۲۸ سپتامبر ۱۹۵۱ تا ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۲ بود. عضو
از ۲۸ سپتامبر ۱۹۵۱ تا ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۲ بود. عضو دومین دوره سنای اردن، از ۲۰ آوریل ۱۹۵۰ تا ۳ مه ۱۹۵۱ که در آن زمان، سنا تنها بیست عضو داشت و در همان دوره، در مجلس ملی اردن نیز در آن عضویت داشت. صلاح همچنین عضو سومین دورهٔ سنای اردن، از ۱ سپتامبر ۱۹۵۱ تا ۳۱ اکتبر ۱۹۵۱ بود. سنا در آن دوره تنها نوزده نفر را شامل می‌شد و در همین دوره عضو مجلس ملی اردن نیز بود. عبداللطیف صلاح صبح روز ۸ نوامبر ۱۹۵۲، در سن حدود هفتاد سالگی در امّان، پایتخت اردن، درگذشت. به مناسبت بزرگداشت عبداللطیف صلاح، خیابانی در امان به نام او
عبداللطیف صلاح، خیابانی در امان به نام او نامگذاری شد و کانون وکلای اردن «مدال عبداللطیف صلاح» را ایجاد کرد که به شخصیت‌های برجسته حقوقی اهدا می‌شود. زندگی شخصی. برادرزادهٔ او، عبدالله امین مصلح صلاح، سیاستمدار و دیپلمات است و برادرزادهٔ دیگرش نیز سیاستمدار فلسطینی، صلاح امین مصلح صلاح، است که در دورهٔ (۱۹۵۱–۱۹۵۷) شهردار طولکرم و عضو اولین مجلس ملی فلسطین بود.
دویچه روندشاو یک نشریه ادبی و سیاسی بود که در سال ۱۸۷۴ توسط جولیوس رودنبرگ تأسیس شد. این نشریه به شدت بر سیاست، ادبیات و فرهنگ آلمان تأثیر گذاشت و یکی از موفق‌ترین نشریات ادواری در آلمان محسوب می‌شد. از جمله نویسندگان آن می‌توان به تئودور فونتان "(نویسنده رمان افی بریست)"، پل هیس، تئودور استورم (نویسنده رمان "سوار بر اسب سفید")، گوتفرید کلر و ارنست رابرت کورتیوس اشاره کرد. ریچارد موریتز مایر، مورخ ادبیات آلمانی، سبک چاپ "دویچه روندشاو" را دانشگاه چاپی توصیف کرد. انتشار این نشریه با وقفه‌هایی در دوران
توصیف کرد. انتشار این نشریه با وقفه‌هایی در دوران نازی‌ها تا سال ۱۹۴۶ ادامه داشت. تاریخچه. پس از مرگ جولیوس رودنبرگ، برونو هیک ناشر "روندشاو" شد و در سال ۱۹۱۹ توسط رودولف پچل ادامه پیدا کرد. "دویچه" "رودنشاو" تا جنگ جهانی دوم سخنگوی محافظه‌کاران جوان و بعداً مخالفان محافظه‌کار نازی‌ها بود. در سال ۱۹۴۲ پچل به زندان افتاد و نشریه توقیف شد. چهار سال بعد، "دویچه روندشاو" دوباره توسط پچل منتشر شد. پس از مرگ پچل، انتشار ماهنامه توسط پسرانش یورگن و پیتر پچل و هری پراس ادامه یافت. بورگارد فرودنفلدو هانس یواخیم
پراس ادامه یافت. بورگارد فرودنفلدو هانس یواخیم نتزر آخرین ویراستاران این نشریه بودند. انتشار این مجله در سال۱۹۶۴ متوقف شد. سنت دویچه روندشاو توسط روزنامه‌های خواهری "دویچه روندشاو" ادامه پیدا کرد، که یک مجله آنلاین چند زبانه بود و توسط هاینریش فون لوش ویرایش می‌شد. "دویچه روندشاو" در قالب مدرن تجدید نظر کرد و کار خود را به عنوان یک نشریه ویرایش شده خانوادگی ادامه داد و روش نگارش غیرحزبی در خصوص طیف گسترده‌ای از مسائل سیاسی، اقتصادی و فرهنگی مرتبط با آلمان و نقش آن در جهان را حفظ کرد. چندین نشریه دیگر نیز
و نقش آن در جهان را حفظ کرد. چندین نشریه دیگر نیز از عنوان «"دویچه روندشاو"» استفاده کردند، از جمله: "دویچه روندشاو", "هاروی، شمال داکوتا" (۱۹۱۵–۱۷)؛ "دویچه روندشاو", "کوئرو، تگزاس"(۱۸۸۰-ca. ۱۹۰۰)، "دویچه روندشاو در پولن."
آلالاخ () یا تل آتچانا، آلالاخ، پایتخت پادشاهی فراموش‌شده موکیش در هزاره دوم پیش از میلاد است که در دره آموق در استان ختای، در نزدیکی آنتاکیهٔ امروزی قرار دارد. این محوطه، همراه با محوطه همسایهٔ تل تاینات، بخشی از یک کلان‌شهر چندلایه است که توسط رود اورنت شکل گرفته است. آلالاخ شهری باستانی در دوران برنز بود. این شهر حدود سال ۲۰۰۰ پیش از میلاد تأسیس شد و تا حدود سال ۱۲۰۰ پیش از میلاد به‌عنوان یک مرکز شهری مهم باقی ماند. آلالاخ دارای کاخ‌ها، معابد، خانه‌های مسکونی و استحکامات بود و در دوره برنز پسین، پایتخت
و استحکامات بود و در دوره برنز پسین، پایتخت پادشاهی محلی موکیش محسوب می‌شد. تاریخچه. دوران برنز میانی: آلالاخ در این دوره تحت حاکمیت پادشاهی امهدی (حلب) بود. کاخ‌های سلطنتی و معابد در این دوره ساخته شدند و شهر به‌عنوان یک مرکز مهم تجاری و فرهنگی شناخته می‌شد. دوران برنز پسین: پس از سقوط امهد، آلالاخ به پایتخت پادشاهی موکیش تبدیل شد. در این دوره، کاخ‌ها و معابد جدیدی ساخته شد و شهر به‌عنوان یک مرکز مهم در منطقه باقی ماند. دوران آهن: برخلاف تصورات قبلی مبنی بر ترک شهر پس از قرن دوازدهم پیش از میلاد، تحقیقات
ترک شهر پس از قرن دوازدهم پیش از میلاد، تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که آلالاخ در دوران آهن (حدود ۱۲۰۰ تا ۶۰۰ پیش از میلاد) نیز مسکونی بوده است. کاوش‌های باستان‌شناسی. کاوش‌های اولیه در آلالاخ بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ و سپس ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ توسط سر لئونارد وولی انجام شد. در این کاوش‌ها، بقایای کاخ‌ها، معابد و خانه‌های مسکونی کشف شد. کاوش‌های بعدی در اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی به سرپرستی ک. آصلحان ینر ادامه یافت و اطلاعات بیشتری دربارهٔ ساختارهای شهری و تاریخچه آلالاخ فراهم کرد.
تریدینگ‌ویو () یک شبکه رسانه اجتماعی، پلتفرم تجزیه و تحلیل و برنامه تلفن همراه برای معامله گران و سرمایه گذاران است. این شرکت در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد و دارای دفاتری در نیویورک و لندن است. در سال ۲۰۲۰، این شرکت در رتبه‌بندی ۱۳۰ وب سایت برتر جهان بر اساس الکسا قرار گرفت. تاریخچه. تریدینگ‌ویو در سال ۲۰۱۱ توسط کارآفرینان روسی، کنستانتین ایوانوف (مدیر ارشد فناوری)، دنیس گلوبا (مدیر عامل اجرایی) و استن بوکوف (مدیر عملیاتی) تأسیس شد. دفتر مرکزی تریدینگ‌ویو در نیویورک قرار دارد و دفتر مرکزی بازار اروپای آن در لندن
قرار دارد و دفتر مرکزی بازار اروپای آن در لندن است. هدف این پلتفرم این است که با بحث در مورد ایده‌های سرمایه‌گذاری در یک انجمن باز به کاربران در سراسر جهان کمک کند تا بازارهای مالی را بهتر درک کنند. در تابستان ۲۰۱۳، این پروژه برای شتاب‌دهنده استارت آپ Techstars انتخاب شد و در آنجا قراردادهایی با مایکروسافت و CME امضا کرد. این شرکت بعداً ۳٫۶ میلیون دلار بودجه از iTech Capital و سایر سرمایه گذاران (TechStars, Right Side Capital Management, Irish Angels) دریافت کرد. در ماه مه ۲۰۱۸، این شرکت دور دیگری از
دریافت کرد. در ماه مه ۲۰۱۸، این شرکت دور دیگری از سرمایه‌گذاری خطرپذیر را به مبلغ ۳۷ میلیون دلار به رهبری Insight Venture Partners , DRW Venture Capital و Jump Capital بست و TradeIT را خریداری کرد. در اکتبر ۲۰۲۱، به عنوان بخشی از دور بعدی تأمین مالی، تریدینگ ویو ۳ میلیارد دلار ارزش گذاری شد و ۲۹۸ میلیون دلار اضافی از سرمایه گذارانی، از جمله تایگر گلوبال جذب کرد.
مریه‌نو () طبقه‌ای از نجیب‌زادگان جنگجو و ارابه‌سوار موروثی بودند که در بسیاری از جوامع خاور نزدیک باستان در دوران عصر برنز وجود داشتند. واژهٔ "Maryannu" واژه‌ای هوری‌شده از ریشهٔ هندوآریایی کهن است که با افزودن پسوند هوریِ «-nni» به ریشهٔ هندوآریاییِ «márya» ساخته شده است؛ «márya» به معنای «مرد (جوان)» یا «جنگجوی جوان» است. زبان‌شناس مارتین ال. وست پیشنهاد کرده است که نام "مریونس"، یکی از شخصیت‌های حماسه‌های هومری، «همانند» واژهٔ "maryannu" است. بنابراین، "Mērionēs" می‌تواند شکل یونانی هومری این واژه باشد
می‌تواند شکل یونانی هومری این واژه باشد که در شعر پیشا-میسنی به شکل "Mārionās" بازتاب یافته است. این اصطلاح در نامه‌های عمارنه که به‌دست هاپی نوشته شده‌اند، نیز آمده است. بیشتر مریه‌نوها نام‌های سامی و هوری داشتند.
در هنر شمشیرسازی، هامون (刃文) (که به معنای تحت‌اللفظی «الگوی لبه» از زبان ژاپنی است) یک اثر قابل مشاهده است که در نتیجه فرایند سخت‌سازی روی تیغه ایجاد می‌شود. هامون نمایانگر مرز ناحیه سخت‌شده (یاکیبا) است که شامل لبه برنده(ها) می‌باشد. شمشیرهایی که به این روش ساخته می‌شوند، به‌عنوان شمشیرهایی با سختی متفاوت شناخته می‌شوند، به‌طوری که لبه برنده آن‌ها سخت‌تر از پشت شمشیر (مونه) است (برای مثال: پشت 40 HRC در مقابل لبه 58 HRC). این تفاوت در سختی ناشی از اعمال خاک رس روی تیغه (تسوچی‌اواکی) قبل از فرایند خنک‌سازی
رس روی تیغه (تسوچی‌اواکی) قبل از فرایند خنک‌سازی (آب‌زدن) است. استفاده کمتر یا عدم استفاده از خاک رس باعث می‌شود لبه سریع‌تر خنک شود که این امر موجب سخت‌تر و شکننده‌تر شدن آن می‌شود، در حالی که استفاده بیشتر از خاک رس باعث می‌شود مرکز (هیرا) و پشت شمشیر کندتر خنک شده و در نتیجه انعطاف‌پذیری خود را حفظ کنند. هامون به ناحیه سفید رنگ روی کناره تیغه اشاره ندارد. بخش سفید رنگ همان قسمتی است که در فرایند صیقل‌دهی به نام هادوری سفید می‌شود تا دیدن هامون آسان‌تر گردد، و خود هامون خطی مبهم در داخل همین بخش سفید
گردد، و خود هامون خطی مبهم در داخل همین بخش سفید است. خط واقعی هامون را می‌توان با در دست گرفتن شمشیر و تغییر زاویه نور تابیده به تیغه مشاهده کرد. هامون‌ها ابتدا توسط شمشیرسازان ژاپنی توسعه یافته و به‌طور سنتی در هنر شمشیرسازی ژاپنی یافت می‌شوند. ویژگی‌های مشابهی اغلب در چاقوها و شمشیرهای غربی یافت می‌شود که گاهی به آن‌ها خط‌های دما گفته می‌شود، هرچند این‌ها اغلب با خاک رس تولید نمی‌شوند، بلکه از روش‌های دیگری همچون آب‌زدن جزئی، سخت‌سازی با شعله یا دمادهی متفاوت استفاده می‌کنند که تفاوت‌های زیادی با هامون
استفاده می‌کنند که تفاوت‌های زیادی با هامون سنتی ایجاد می‌کند. بسیاری از ویژگی‌های کلیدی هامون مانند نیوئی و دیگر لغات زبان ژاپنی، هیچ ترجمه مستقیمی به زبان انگلیسی و فارسی ندارد، به همین دلیل اصطلاح نیوئی در زبان ژاپنی معمولاً به ناحیه ای که به تیغه‌ها که روی آن‌ها خاک رس وجود دارد آب می‌زنند اشاره می‌شود. مقدمه. هامون یک تیغه در طول فرایند آب‌زدن (یاکی‌ایره) ایجاد می‌شود. در طی عملیات حرارتی موضعی، پوشش خاک رس در پشت شمشیر سرعت خنک شدن فلز داغ قرمز را زمانی که در آب غوطه‌ور می‌شود کاهش می‌دهد و اجازه
زمانی که در آب غوطه‌ور می‌شود کاهش می‌دهد و اجازه می‌دهد فولاد به ساختاری به نام پرلیت تبدیل شود، که ساختاری نرم است که شامل لایه‌هایی از سیمنتیت و فریت (آهن) است. از سوی دیگر، لبه نمایان تیغه بسیار سریع‌تر خنک می‌شود و به فازی به نام مارتنزیت تبدیل می‌شود که تقریباً به اندازه شیشه سخت و شکننده است. هامون مرز بین ناحیه فولاد مارتنزیتی سخت‌تر در لبه تیغه و فولاد پرلیتی نرم‌تر در مرکز و پشت شمشیر را مشخص می‌کند. این تفاوت در سختی هدف اصلی فرایند است؛ ظاهر آن که در تصاویر هم مشخص است صرفاً یک اثر جانبی است.
که در تصاویر هم مشخص است صرفاً یک اثر جانبی است. با این حال، ویژگی‌های زیبایی‌شناختی هامون بسیار ارزشمند است—نه تنها نمایانگر عملیات سخت‌سازی متفاوت است، بلکه نشان دهنده ارزش هنری آن نیز هست—و الگوهای آن می‌تواند بسیار پیچیده باشد. در زبان انگلیسی، اصطلاحات «هامون» و «خط دما» گاهی به جای یکدیگر استفاده می‌شوند، اگرچه تفاوت‌های ظریفی وجود دارد، اما هر دو معمولاً به همان خط سرتاسر شمشیر اشاره دارند. در زبان ژاپنی، با این حال، «هامون» به‌طور خاص به الگوی طول تیغه اشاره دارد، در حالی که هامون در نوک تیغه
طول تیغه اشاره دارد، در حالی که هامون در نوک تیغه (کیشاکی) «بوشی» نامیده می‌شود. تاریخچه. چین نخستین کشوری بود که در حدود ۱۲۰۰ قبل از میلاد آهن را در آسیا تولید کرد. چینی‌ها آهن مذاب را توسعه دادند و از آن فرآیندهایی برای ساخت آهن کوره‌ای، فولاد نرم و فولاد کوره‌ای به وجود آوردند. به مدت بیش از ۱۰۰۰ سال، از قرن اول تا یازدهم، چین بزرگ‌ترین تولیدکننده و صادرکننده فولاد و آهن در جهان بود. تقریباً تمامی فلزات آن زمان از چین از طریق کره به ژاپن وارد می‌شد، از جمله شمشیرها و سلاح‌ها. فناوری تولید آهن معمولاً یک
شمشیرها و سلاح‌ها. فناوری تولید آهن معمولاً یک راز بسیار محافظت‌شده بود، اما در نهایت حدود سال‌های ۶۰۰ یا ۷۰۰ میلادی این فناوری از چین به ژاپن وارد شد، هرچند با تنها مقدار کمی اطلاعات برای شروع، به همین دلیل شمشیرسازان اولیه ژاپنی سعی کردند روش‌های چینی را مهندسی معکوس کرده و در نهایت فرآیندهایی کاملاً متفاوت به‌وجود آوردند. شمشیرهای چینی لبه‌هایی از فولاد کوره‌ای داشتند که مشابه فلز موجود در شمشیرهای دمشقی بود و به یک پشت از آهن نرم جوش می‌خوردند تا هم لبه‌ای سخت و قوی داشته باشند و هم بقیه شمشیر نرم
لبه‌ای سخت و قوی داشته باشند و هم بقیه شمشیر نرم بماند تا از شکستگی جلوگیری شود. این کار لبه‌ای بسیار سخت و با الگوی واضح ایجاد می‌کرد که انتقال و اتصال واضحی در محل جوش داشت، به دلیل ترکیب مختلف فولادها، باوجود این که هیچ‌گونه عملیات حرارتی در آن‌ها به‌کار نمی‌رفت. در تلاش برای تقلید از شمشیرهای چینی، ژاپنی‌ها فرایندها و روش‌های منحصر به فرد خود را برای ایجاد لبه‌ای سخت‌شده قابل مشاهده به‌وجود آوردند و روش‌های چینی را به‌طور اساسی «پیشرفته‌تر از آنچه که شناخته می‌شد» توسعه دادند. اولین شمشیرهای ساخته شده
می‌شد» توسعه دادند. اولین شمشیرهای ساخته شده در ژاپن (تسوری و چوکوتو) شباهت‌هایی با شمشیرهای ژاپنی و چینی آن زمان دارند. طبق افسانه‌ها، آماکونی یاسوتسونای در حدود قرن ۸ میلادی، زمانی که شمشیر تاتی (شمشیر منحنی) محبوب شد، فرایند سخت‌سازی متفاوت تیغه‌ها را توسعه داد. امپراتور در حال بازگشت از نبرد با سربازان خود بود که آماکونی متوجه شد نیمی از شمشیرها شکسته‌اند: " آماکونی و پسرش، آماکورا، شمشیرهای شکسته را جمع‌آوری کردند و آن‌ها را بررسی کردند. آن‌ها مصمم شدند تیغه‌ای بسازند که در جنگ نشکند و خود را برای ۳۰
تیغه‌ای بسازند که در جنگ نشکند و خود را برای ۳۰ روز در انزوا حبس کردند. زمانی که دوباره ظاهر شدند، با خود شمشیری منحنی شکل حمل می‌کردند. بهار بعد جنگ دیگری درگرفت. دوباره سربازان بازگشتند، اما این بار تمام شمشیرها سالم بودند و امپراطور به آماکونی تبسم کرد. " اگرچه نمی‌توان به‌طور قطعی گفت که چه کسی دقیقاً این تکنیک را اختراع کرده است، اما شمشیرهای باقی‌مانده از آماکونی در حدود ۷۴۹ تا ۸۱۱ میلادی نشان می‌دهند که حداقل آماکونی به‌طور مستقیم در تأسیس سنت سخت‌سازی موضعی تیغه‌ها نقش داشته است. در قدیمی‌ترین
موضعی تیغه‌ها نقش داشته است. در قدیمی‌ترین شمشیرها، تمام هامون‌ها از نوع لبه مستقیم بودند. الگوهای نامنظم از حدود دهه ۱۳۰۰ میلادی شروع به ظهور کردند، با شمشیرسازان مشهور مانند "کُنی‌میتسو"، "موراماسا" و "ماسامونه"، در میان بسیاری دیگر. تا قرن ۱۷، هامون‌هایی با اشکال مختلف در آن‌ها رایج شد، مانند درختان، گل‌ها، پاهای موش، شبدرها، ساختمان دژبانی و بسیاری دیگر. موضوعات معمول شامل "جوکا چوچی" (شبدرهای متعدد و متداخل)، "کیکوسویی" (دانه‌های گل داوودی شناور روی جریان آب)، "یوشینو" (گل‌های گیلاس روی رودخانه
روی جریان آب)، "یوشینو" (گل‌های گیلاس روی رودخانه یوشینو) یا "تاتسوتا" (برگ‌های افرا روی رودخانه تاتسوتا) بود. تا قرن ۱۹، با اضافه شدن تکنیک‌های تزیینی به فرایند ساخت، هامون‌هایی ساخته می‌شد که مناظری کامل را به تصویر می‌کشیدند. این‌ها اغلب مناظری خاص یا خطوط افق شناخته‌شده در زندگی روزمره را نشان می‌دادند، مانند جزایر یا کوه‌های خاص، شهرها و روستاها، دشت‌های سرسبز یا امواج عظیم شکسته در دریا که همراه با سواحل شنی و موج‌های پاشیده بودند. یکی از طراحی‌های رایج چنین طرح‌هایی "فوجیمی سایگیو" (کشیش سایگیو که
چنین طرح‌هایی "فوجیمی سایگیو" (کشیش سایگیو که کوه فوجی را می‌بیند) بود. گاهی اوقات نقاط پایین به خاک رس بریده می‌شدند تا نیه‌ای جدا از هامون در مرکز تیغه تولید کنند که ظاهر ستارگان، ابرها، قله‌های برفی وزش باد یا حتی پرندگان در آسمان را ایجاد می‌کرد. نحوه ساخت و انواع آن. شکل هامون تحت تأثیر عوامل زیادی قرار می‌گیرد، اما عمدتاً توسط شکل پوشش خاک رس در زمان آب‌زدن کنترل می‌شود. اگرچه هر مکتب و مدرسه ای روش‌های خاص خود را برای اعمال خاک رس داشت و فرایند آن را به‌طور محرمانه نگه می‌داشت مثل ترکیب دقیق خاک رس،
به‌طور محرمانه نگه می‌داشت مثل ترکیب دقیق خاک رس، ضخامت پوشش و حتی دمای آب، ولی معمولاً همه خاک رس را به‌صورت لایه‌های بسیار نازک روی تیغه نقاشی می‌کردند تا از انقباض، کنده شدن و ترک‌خوردگی در حین خشک شدن جلوگیری شود. اغلب، خاک رس به‌صورت لایه‌های ضخیم بر روی کل تیغه اعمال می‌شد و سپس خاک رس به‌دقت از لبه تیغه بریده می‌شد. با این حال، در دوران باستان، فرایند بازپخت به‌ندرت در آسیا استفاده می‌شد و لبه کاملاً نمایان خیلی سریع‌تر خنک می‌شد و خیلی شکننده می‌گردید، بنابراین معمولاً یک لایه نازک‌تر از خاک رس به
بنابراین معمولاً یک لایه نازک‌تر از خاک رس به لبه تیغه اعمال می‌شد تا سختی مناسب در حین آب‌زدن بدست آید بدون نیاز به بازپخت بعد از آن. شمشیرساز شکل هامون را در زمان پوشش‌دهی تیغه شکل می‌دهد. دو سبک اصلی وجود دارد که عبارتند از «لبه مستقیم» ("سوگاها") و «الگوی نامنظم» ("میدار یا میداربا"). هامون‌های لبه مستقیم به موازات لبه شمشیر ایجاد می‌شوند و انحراف کمی دارند، به جز در نوک شمشیر. این سبک در هر دوره و در هر استان محبوب‌ترین سبک بود، در حالی که الگوهای پیچیده‌تر که خود آثار هنری بودند معمولاً برای
پیچیده‌تر که خود آثار هنری بودند معمولاً برای ثروتمندان و نخبگان نگهداری می‌شدند. الگوهای مستقیم معمولاً بر اساس عرض ناحیه سخت‌شده ("یاکیبا") دسته‌بندی می‌شوند و به «وسیع» ("هیرُ")، «متوسط» ("چو")، «باریک» ("هوسو")، و «بسیار باریک» یا «رشته‌ای» ("ایتو") تقسیم می‌شوند. برعکس، هامون‌های نامنظم از لبه پیروی نمی‌کنند، بلکه به‌طور قابل توجهی در جهات مختلف منحرف می‌شوند. دو گروه اصلی «موجی» یا «موج‌دار» ("نوتار") و «دندانه‌ای» یا «زیگ‌زاگ» ("گونومه") هستند که معمولاً بر اساس طول موج یا عرض ناهنجاری‌ها طبقه‌بندی
بر اساس طول موج یا عرض ناهنجاری‌ها طبقه‌بندی می‌شوند. گاهی اوقات هامون‌ها می‌توانند از یک سبک، ترکیب دو یا حتی همه سه سبک (مثلاً "گونومه میدار"، "نوتار میدار"، "توران میدار" و غیره) تشکیل شده باشند، که در برخی مواقع تفاوت‌های دیگری نیز برای تأثیر بیشتر اضافه می‌شود. کاتائوچی گونومه به دندان اره شباهت داشت، در حالی که "اوما-نو-ها گونومه" شبیه به دندان‌های اسب بود. "فوکوشیکی گونومه" شامل اندازه‌ها و اشکال مختلفی از دندان‌ها است که با نواحی از دندان‌های با اندازه و شکل منظم ترکیب شده است. "توران میدار"
با اندازه و شکل منظم ترکیب شده است. "توران میدار" به‌عنوان ترکیبی از دندان و موج ظاهر می‌شود و شبیه به ردیف‌هایی از امواج شکسته است. "کُشی-نو-هیراِتا میدار" شامل امواجی با دره‌های وسیع و قله‌های تند است و عمدتاً در شمشیرهای بیزن دوره موروماچی یافت می‌شد. شکل خاص و سبک هامون‌ها اغلب منحصر به فرد بود و به‌عنوان نوعی امضای مکاتب و مدارس مختلف شمشیرسازی یا حتی برای شمشیرسازان فردی که آن‌ها را تولید می‌کردند عمل می‌کرد. "کاتائوچی گونومه" از "اوسافونه کِی‌میتسو" سرچشمه گرفت و توسط "کُنی‌میتسو" ادامه یافت، در
سرچشمه گرفت و توسط "کُنی‌میتسو" ادامه یافت، در حالی که "توگاری گونومه" (قله‌های بسیار مرتب و نوک‌دار) عمدتاً در شمشیرهای مکتب "سو-سکی" یافت می‌شد. در شمشیرهای قدیمی‌تر، هامون معمولاً درست قبل از دستگیره شمشیر تمام می‌شد، اما در بیشتر شمشیرهای جدید و معاصر، هامون به‌طور قابل توجهی از دستگیره عبور کرده و زیر دسته ادامه می‌یابد و با تیغه پایان می‌یابد، که باعث تقویت بیشتر تیغه می‌شود. شکل هامون تحت تأثیر عوامل دیگری نیز قرار می‌گیرد. اگر یک شمشیر از فولاد ترکیبی (مانند اکثر شمشیرهای باستانی) ساخته شده باشد که
(مانند اکثر شمشیرهای باستانی) ساخته شده باشد که از لایه‌های متناوب فولاد با محتویات مختلف کربن تشکیل شده باشد، در آن صورت فولاد با سختی‌پذیری بالاتر به‌صورت عمیق‌تری زیر پوشش خاک رس به مارتنزیت تبدیل می‌شود، نسبت به فولاد با کربن کمتر. این باعث می‌شود الگوی خط‌های درخشان ظاهر شود که کمی از هامون بیرون می‌آید و به آن "نیه" گفته می‌شود که ظاهر مه‌آلود یا بخار مانند به آن می‌دهد. به‌طور مشابه، شمشیرهای پیچیده‌ای که از بخش‌های فولادهای مختلف جوش‌خورده تشکیل شده‌اند، ممکن است شواهدی از جوش‌ها در نزدیکی هامون
ممکن است شواهدی از جوش‌ها در نزدیکی هامون نشان دهند. در ادامه بصورت دقیقتر آن‌ها را دسته‌بندی می‌کنیم. هامون‌ها به‌طور کلی به دو دسته تقسیم می‌شوند: هامون‌های لبه مستقیم و هامون‌های نامنظم. این انواع خود به زیرشاخه‌هایی تقسیم می‌شوند که هرکدام ویژگی‌های خاص خود را دارند. نسخه‌های جدید هامون. بسیاری از نسخه‌های مدرن به دلیل سخت‌سازی کامل از فولاد یکپارچه (مونواستیل) فاقد هامون طبیعی هستند؛ در این نسخه‌ها، ظاهر هامون از طریق فرآیندهای مختلفی مانند اچ کردن با اسید، سندبلاست یا روش‌های ابتدایی‌تری مانند برس
اسید، سندبلاست یا روش‌های ابتدایی‌تری مانند برس زدن با سیم تولید می‌شود. برخی از نسخه‌های مدرن که دارای هامون طبیعی هستند، برای برجسته‌تر کردن هامون خود نیز تحت اچ کردن با اسید قرار می‌گیرند. یک هامون واقعی به راحتی از طریق حضور نیوئی قابل تشخیص است، که خطی با لکه‌های روشن به عرض چند میلی‌متر است که در امتداد طول هامون حرکت می‌کند. نیوئی یکی از ویژگی‌های بسیاری از شمشیرهای ژاپنی است که حساس به زاویه دید هستند و به نظر می‌رسد که هنگام تغییر زاویه نسبت به نور، ظاهر شده و ناپدید می‌شوند. نیوئی مرز واقعی بین
ظاهر شده و ناپدید می‌شوند. نیوئی مرز واقعی بین مارتنزیت و پرلیت را بین لبه سخت‌شده و هامون ایجاد می‌کند، اما در نور مستقیم از مارتنزیت غیرقابل تمییز است. معمولاً بهترین زاویه برای مشاهده نیوئی زاویه‌های بلند یا سایه‌ای است، جایی که نیوئی روشن‌تر از لبه سخت‌شده به نظر می‌آید. نیوئی را نمی‌توان با اچ کردن یا روش‌های دیگر جعل کرد. وقتی از طریق ذره‌بین دیده می‌شود، نیوئی به‌صورت یک خط درخشان ظاهر می‌شود که از بسیاری دانه‌های روشن مارتنزیت تشکیل شده است که توسط پرلیت نرم‌تر و تیره‌تر احاطه شده‌اند. بسیاری از
پرلیت نرم‌تر و تیره‌تر احاطه شده‌اند. بسیاری از تیغه‌های مدرن، به‌ویژه آن‌هایی که در اروپا و آمریکا تولید می‌شوند، لبه‌های سخت‌شده‌ای دارند که با روش‌های بسیار متفاوتی نسبت به استفاده از خاک رس برای پوشش دهی به تیغه ساخته شده‌اند. رایج‌ترین این روش‌ها پس از اختراع مشعل گاز-اکسیژن به‌طور مستقل کشف شد. سخت‌سازی با شعله روشی است که تنها لبه را با مشعل به سرعت گرم کرده و سپس قبل از این که حرارت به سایر بخش‌های تیغه منتقل شود، آن را آب‌زده می‌کند. این کار لبه‌ای بسیار سخت ایجاد می‌کند بدون این که بر سختی بقیه
بسیار سخت ایجاد می‌کند بدون این که بر سختی بقیه تیغه تأثیر بگذارد، و هنگام صیقل دادن، انتقالی بسیار واضح بین فلزات سخت‌تر و نرم‌تر (معمولاً مارتنزیت و مارتنزیت بازپخت شده به جای پرلیت) ایجاد می‌کند. این ترکیب شبیه به هامون است و گاهی اوقات با آن هامون هم می‌گویند، اما معمولاً به «خط دما» (که در واقع هنگام آب‌زدن به‌وجود می‌آید نه در طی فرایند سخت‌سازی) معروف است. خط دمای سخت‌شده با شعله به راحتی از هامون واقعی قابل تشخیص است، که نیوئی ایجاد می‌کند و مرز بسیار مقاومی بین مارتنزیت و پرلیت فراهم می‌آورد.
بسیار مقاومی بین مارتنزیت و پرلیت فراهم می‌آورد. سخت‌سازی با شعله نیوئی ندارد و به جای آن، منطقه‌ای بسیار شکننده بین فلزات سخت‌تر و نرم‌تر ایجاد می‌کند که به آن «منطقه متاثر از حرارت» (HAZ) گفته می‌شود، که ناشی از تنش‌های داخلی و خنک شدن بسیار سریع بین نواحی داغ و سرد است؛ بنابراین، در حالی که سخت‌سازی با شعله و خطوط دما در چاقوهای دست‌ساز رایج است، در شمشیرها یا سلاح‌هایی که ممکن است نیروهای برشی و ضربه‌ای زیادی را تحمل کنند، به ندرت دیده می‌شود.
بیجان (Bijân) جزیره‌ای است در میانهٔ رود فرات، در سرزمین تاریخی سوهوم (واقع در عراق امروزی). این جزیره متعلق به گروهی از جزایر است که در آن‌ها محوطه‌های باستان‌شناسی شناسایی شده‌اند. پژوهش‌های باستان‌شناسی. پژوهش‌های نجات‌بخش باستان‌شناسی در جزیرهٔ بیجان در چارچوب طرح بین‌المللی نجات سد حدیثه انجام شد. این منطقه قرار بود به‌واسطهٔ ساخت سدی بر رود فرات زیر آب برود؛ اکنون این منطقه بخشی از دریاچه قادسیه است. به درخواست ادارهٔ آثار باستانی عراق، از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳ چندین هیئت باستان‌شناسی عراقی و خارجی در این
۱۹۸۳ چندین هیئت باستان‌شناسی عراقی و خارجی در این منطقه به فعالیت پرداختند. یکی از نخستین و فعال‌ترین گروه‌ها توسط مرکز لهستانی باستان‌شناسی مدیترانه‌ای دانشگاه ورشو (که آن زمان مرکز پژوهشی قاهره، مرکز باستان‌شناسی مدیترانه‌ای دانشگاه ورشو نام داشت) زیر نظر میخائو گاولیکوفسکی و سپس ماریا کروگولسکا سازماندهی شد. این هیئت طی پنج سال، هشت فصل کاوش انجام داد. توصیف محوطه. قدیمی‌ترین ساختارهای شناسایی‌شده، مربوط به آغاز هزارهٔ یکم پیش از میلاد هستند و شامل دیوارهایی از بلوک‌های بزرگ سنگ‌آهکی با ضخامت ۵ تا ۶ متر