payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در سال ۱۷۶۰ به ساردینیا معرفی شد. با فرمان ریجو بیگلیتو در ۲۵ ژوئیه ۱۷۶۰، زبان ایتالیایی در پیدمونت بر زبان فرانسوی اولویت پیدا کرد. تلاش پادشاهی ساردینیا برای ترویج یک زبان واحد، قاطع بود، و همچنین جایگزینی اسپانیایی با ایتالیایی به عنوان «انقلاب ایده‌ها» توصیف شده است. از آنجایی که زبان فرانسوی هنوز در برخی از استان‌ها استفاده می‌شد، "اساسنامه آلبرتینو" (۱۸۴۸) استفاده از زبان فرانسوی را مجاز اعلام کرد. جنگ‌های ناپلئونی و کنگره وین. در سال ۱۷۹۲، پادشاهی ساردینیا و دیگر ایالت‌های تاج ساووی به جنگ ائتلاف
ساردینیا و دیگر ایالت‌های تاج ساووی به جنگ ائتلاف اول علیه جمهوری اول فرانسه پیوستند، اما در سال ۱۷۹۶ توسط ناپلئون شکست خوردند و مجبور به انعقاد پیمان زیان‌بار پاریس (۱۷۹۶) شدند که به ارتش فرانسه اجازه عبور آزاد از پیمونت را می‌داد. در ۶ دسامبر ۱۷۹۸، ژنرال ژوبرت تورین را اشغال کرد و چارلز امانوئل چهارم را مجبور به کناره‌گیری و عزیمت به جزیره ساردینیا کرد. دولت موقت به اتحاد پیمونت با فرانسه رأی داد. در سال ۱۷۹۹، روس‌های اتریشی برای مدت کوتاهی شهر را اشغال کردند، اما با نبرد مارنگو (۱۸۰۰)، فرانسوی‌ها دوباره
اما با نبرد مارنگو (۱۸۰۰)، فرانسوی‌ها دوباره کنترل را به دست گرفتند. جزیره ساردینیا، که ارتش‌های اعزامی فرانسه به ساردینیا را بدون کمک ارتش سلطنتی شکست داده بود، تا پایان جنگ از دسترس فرانسوی‌ها دور ماند. امتناع ساووی‌ها از به رسمیت شناختن حقوق و نمایندگی ساردینی‌ها در دولت باعث شد که نماز عصر ساردینی‌ها (که با نام «سه سال انقلاب» نیز شناخته می‌شود) با نام آغاز شود. («روز تعقیب و دستگیری»)، که امروزه به عنوان روز سا دی سا ساردینیا گرامی داشته می‌شود، زمانی که مردم کالیاری شروع به تعقیب هر مأمور پیدمونتی که
مردم کالیاری شروع به تعقیب هر مأمور پیدمونتی که می‌توانستند پیدا کنند و آنها را از جزیره بیرون کردند؛ بنابراین، ساردینیا اولین کشور اروپایی شد که درگیر انقلاب خود شد، این رویداد نتیجه واردات نظامی خارجی مانند بیشتر اروپا نبود. در سال ۱۸۱۴، تاج ساووی با الحاق جمهوری سابق جنوا، که اکنون یک دوک‌نشین بود، سرزمین‌های خود را گسترش داد و به عنوان یک کشور حائل در برابر فرانسه عمل کرد. این امر توسط کنگره وین تأیید شد که منطقه ساووی را پس از الحاق به فرانسه در سال ۱۷۹۲، به مرزهای خود بازگرداند با پیمان استوپینیجی
۱۷۹۲، به مرزهای خود بازگرداند با پیمان استوپینیجی (۱۸۱۷)، پادشاهی ساردینیا تحت الحمایه خود را بر شاهزاده‌نشین موناکو گسترش داد. در سال ۱۸۲۱، جمعیت گزارش شده پادشاهی ساردینیا به ۳٬۹۷۴٬۵۰۰ نفر رسید. در واکنش پس از ناپلئون، کشور توسط پادشاهان محافظه‌کار ویکتور امانوئل اول (۱۸۰۲–۱۸۲۱)، چارلز فلیکس (۱۸۲۱–۱۸۳۱) و شارل آلبرت (۱۸۳۱–۱۸۴۹) اداره می‌شد که در رأس گروهی از نیروهای خود در نبرد تروکادرو جنگیدند و فردیناند هفتم مرتجع را به تخت سلطنت اسپانیا بازگرداندند. ویکتور امانوئل اول کل کد ناپلئونی را منحل کرد و
ویکتور امانوئل اول کل کد ناپلئونی را منحل کرد و زمین‌ها و قدرت را به اشراف و کلیسا بازگرداند. این سیاست ارتجاعی تا آنجا پیش رفت که استفاده از جاده‌های ساخته شده توسط فرانسوی‌ها را منع کرد. این تغییرات نمونه بارز ساردینیا بود. پادشاهی ساردینیا از سال ۱۸۳۰ به بعد صنعتی شد. قانون اساسی، در طول انقلاب‌های ۱۸۴۸ تحت فشار لیبرال‌ها تصویب شد. "Statuto Albertino" علاوه بر اینکه تورین را پایتخت رسمی خود قرار داد، کاتولیک رومی را «تنها دین دولتی» اعلام کرد. پیش از این در سال ۱۸۴۷، جزیره ساردینیا، که بیش از یک قرن
این در سال ۱۸۴۷، جزیره ساردینیا، که بیش از یک قرن تابع پیدمونت بود، از طریق اتحاد کامل صادر شده توسط چارلز آلبرت، خودمختاری باقیمانده خود را در شبه جزیره از دست داد. در نتیجه، نهادهای اساسی پادشاهی عمیقاً دگرگون شدند و به شکل یک سلطنت مشروطه و متمرکز به سبک فرانسوی درآمدند. تحت همین فشار، چارلز آلبرت به اتریش اعلام جنگ کرد. پس از موفقیت اولیه، جنگ رو به وخامت گذاشت و چارلز آلبرت در نبرد کاستوزا (۱۸۴۸) از مارشال رادتزکی شکست خورد. مبارزه ساوویار برای وحدت ایتالیا. مانند تمام دوک‌نشین‌ها و دولت‌شهرهای مختلف
مانند تمام دوک‌نشین‌ها و دولت‌شهرهای مختلف در شبه‌جزیره آپنین و جزایر مرتبط، پادشاهی ساردینیا تحت حکومت‌های متناوب با بی‌ثباتی سیاسی مواجه بود. پس از تجدید جنگ کوتاه و فاجعه‌بار با اتریش در سال ۱۸۴۹، چارلز آلبرت در ۲۳ مارس ۱۸۴۹ به نفع پسرش ویکتور امانوئل دوم کناره‌گیری کرد. در سال ۱۸۵۲، یک وزارتخانه لیبرال به رهبری کنت کامیلو بنسو دی کاوور منصوب شد و پادشاهی ساردینیا به موتور محرکه اتحاد ایتالیا تبدیل شد. پادشاهی ساردینیا در جنگ کریمه شرکت کرد و با امپراتوری عثمانی، بریتانیا و فرانسه متحد شد و علیه روسیه
عثمانی، بریتانیا و فرانسه متحد شد و علیه روسیه جنگید. در سال ۱۸۵۹، فرانسه در جنگ علیه اتریش، جنگ اتریش-ساردینیا، در کنار پادشاهی ساردینیا قرار گرفت. ناپلئون سوم به وعده‌های خود به کاوور مبنی بر جنگیدن تا فتح کامل پادشاهی لومباردی-ونیز عمل نکرد. پس از نبردهای خونین مگنتا و سولفرینو، که هر دو پیروزی فرانسه بودند، ناپلئون ادامه جنگ را بسیار پرهزینه دانست و با پشت سر گذاشتن کاوور، صلح جداگانه‌ای منعقد کرد که در آن فقط لومباردی واگذار می‌شد. به دلیل امتناع دولت اتریش از واگذاری هرگونه زمینی به پادشاهی ساردینیا،
از واگذاری هرگونه زمینی به پادشاهی ساردینیا، آنها موافقت کردند که لومباردی را به ناپلئون واگذار کنند، که او نیز به نوبه خود این قلمرو را به پادشاهی ساردینیا واگذار کرد تا از «شرمسار» شدن اتریشی‌های شکست خورده جلوگیری کند. کاوور وقتی مشخص شد که ویکتور امانوئل این توافق را می‌پذیرد، با عصبانیت از سمت خود استعفا داد. گاریبالدی و هزار. در ۵ مارس ۱۸۶۰، پارما، پیاچنزا، توسکانی، مودنا و رومانیا در همه‌پرسی به پیوستن به پادشاهی ساردینیا رأی دادند. این موضوع ناپلئون را نگران کرد، زیرا او از یک دولت قدرتمند ساووی در
را نگران کرد، زیرا او از یک دولت قدرتمند ساووی در مرز جنوب شرقی خود بیم داشت و اصرار داشت که اگر پادشاهی ساردینیا بخواهد تصرفات جدید را حفظ کند، باید ساووی و نیس را به فرانسه واگذار کند. این کار از طریق پیمان تورین انجام شد که در آن نیز همه‌پرسی برای تأیید الحاق پیش‌بینی شده بود. متعاقباً، همه‌پرسی‌های تا حدودی بحث‌برانگیز، اکثریت بیش از ۹۹٫۵٪ را در هر دو منطقه به نفع پیوستن به فرانسه نشان داد. در سال ۱۸۶۰، جوزپه گاریبالدی لشکرکشی خود را برای فتح جنوب ایتالیا به نام پادشاهی ساردینیا آغاز کرد. هزار نفر به
به نام پادشاهی ساردینیا آغاز کرد. هزار نفر به سرعت پادشاهی دو سیسیل را که بزرگ‌ترین ایالت منطقه بود و از آبروتزو و ناپل در شبه جزیره تا مسینا و پالرمو در سیسیل امتداد داشت، سرنگون کردند. سپس او به گائتا در شبه جزیره مرکزی لشکرکشی کرد. کاوور از اتحاد راضی بود، در حالی که گاریبالدی که برای پادشاه و نخست وزیرش بیش از حد انقلابی بود، می‌خواست رم را نیز فتح کند. ناامیدی جوزپه گاریبالدی از تحولات پس از اتحاد ایتالیا، بازتابی از شکاف میان آرمان‌گرایی انقلابی و واقع‌گرایی سیاسی بود. او که با شور و شوق برای وحدت
سیاسی بود. او که با شور و شوق برای وحدت ملی جنگیده بود، با چند واقعیت تلخ روبه‌رو شد. نخست، واگذاری زادگاهش، شهر نیس، به فرانسه در سال ۱۸۶۰، ضربه‌ای شخصی و نمادین برای او بود. گاریبالدی، که خود را ایتالیایی تمام‌عیار می‌دانست، از این تصمیم دیپلماتیک به‌شدت ناراضی بود و آن را خیانت به آرمان وحدت ملی تلقی کرد. دوم، وعده‌هایی که به مردم سیسیل داده بود—از جمله تبدیل کشور جدید به جمهوری و بهبود چشمگیر وضعیت اقتصادی جنوب—تحقق نیافت. ایتالیا به‌جای جمهوری، به پادشاهی متحد تحت سلطه خاندان ساووا تبدیل شد، و جنوب
متحد تحت سلطه خاندان ساووا تبدیل شد، و جنوب کشور، به‌ویژه سیسیل، با مشکلات اقتصادی، نابرابری و بی‌توجهی سیاسی مواجه شد. بسیاری از مردم جنوب احساس کردند که به‌جای رهایی، به حاشیه رانده شده‌اند. جمهوری‌خواهی گاریبالدی، که در قلب جنبش‌های مردمی جای داشت، تا سال ۱۹۴۶ تحقق نیافت—زمانی که پس از سقوط فاشیسم و پایان جنگ جهانی دوم، مردم ایتالیا در همه‌پرسی به لغو سلطنت رأی دادند و جمهوری ایتالیا شکل گرفت. در نهایت، گاریبالدی به نماد آرمان‌گرایی و فداکاری در تاریخ ایتالیا تبدیل شد، حتی اگر بسیاری از آرزوهایش در زمان
تبدیل شد، حتی اگر بسیاری از آرزوهایش در زمان حیاتش محقق نشدند. او بیش از آن‌که یک سیاست‌مدار باشد، یک قهرمان مردمی بود—با قلبی پر از امید و دستانی آغشته به خاک نبرد. به سوی پادشاهی ایتالیا. در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، قانون شماره ۴۶۷۱ پارلمان پادشاهی ساردینیا، پادشاهی ایتالیا را اعلام کرد و بدین ترتیب الحاق تمام ایالت‌های آپنین به علاوه سیسیل به پادشاهی ساردینیا را تصویب نمود. نهادها و قوانین پادشاهی به سرعت به تمام ایتالیا گسترش یافت و ادارات سایر مناطق را لغو کرد. پیمونت به مسلط‌ترین و ثروتمندترین منطقه در ایتالیا
به مسلط‌ترین و ثروتمندترین منطقه در ایتالیا تبدیل شد و پایتخت پیمونت، تورین، تا سال ۱۸۶۵، زمانی که پایتخت به فلورانس منتقل شد، پایتخت ایتالیا باقی ماند. به عنوان بخشی از راهزنی در دو سیسیل، شورش‌های بسیاری در سراسر شبه جزیره، به ویژه در جنوب ایتالیا و در جزیره سیسیل، به دلیل رفتار ناعادلانه طبقه حاکم پیمونت با جنوب، رخ داد. خاندان ساووی تا سال ۱۹۴۶ بر پادشاهی ایتالیا حکومت کردند، تا اینکه ایتالیا از طریق همه‌پرسی به جمهوری اعلام شد. نتیجه همه‌پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶، ۵۴٫۳ درصد به نفع جمهوری بود.
ایتالیا در سال ۱۹۴۶، ۵۴٫۳ درصد به نفع جمهوری بود. اقتصاد. پیشرفت‌های عمده‌ای در اقتصاد در دوران حکومت کامیلو بنسو، کنت کاوور، حاصل شد. کاوور معتقد بود که پیشرفت اقتصادی باید مقدم بر تغییر سیاسی باشد و بر مزایای ساخت راه‌آهن در شبه جزیره تأکید می‌کرد. او از حامیان قوی حمل و نقل با موتور بخار بود و از ساخت بسیاری از راه‌آهن‌ها و کانال‌ها حمایت مالی کرد. بین سال‌های ۱۸۳۸ تا ۱۸۴۲، کاوور ابتکارات متعددی را در تلاش برای حل مشکلات اقتصادی در منطقه خود آغاز کرد. او تکنیک‌های مختلف کشاورزی مانند کشت چغندر قند را در
تکنیک‌های مختلف کشاورزی مانند کشت چغندر قند را در املاک خود آزمایش کرد و یکی از اولین زمین‌داران ایتالیایی بود که از کودهای شیمیایی استفاده کرد. او همچنین انجمن کشاورزی پیدمونت را تأسیس کرد. ارز. واحد پول مورد استفاده در ساووی، اسکودوی پیدمونتی بود. در طول جنگ‌های ناپلئونی، فرانک فرانسه جایگزین آن در گردش عمومی شد. در سال ۱۸۱۶، پس از بازپس‌گیری قلمرو شبه‌جزیره‌ای خود، اسکودو جای خود را به لیره ساردینیا داد که در سال ۱۸۲۱ نیز جایگزین اسکودوی ساردینیا، سکه‌هایی که در طول این دوره در جزیره مورد استفاده بودند،
که در طول این دوره در جزیره مورد استفاده بودند، شد. دولت. قبل از سال ۱۸۴۷، تنها جزیره ساردینیا به‌طور کامل بخشی از پادشاهی ساردینیا بود. سایر متصرفات سرزمین اصلی، که در درجه اول شامل دوک‌نشین ساووی، شاهزاده‌نشین پیدمونت ، شهرستان نیس و دوک‌نشین جنوا و غیره می‌شد، به‌طور مستقل در اختیار ساووی‌ها بود. این امر منجر به تشکیل یک سلطنت مرکب و یک اتحادیه شخصی شد. این اتحادیه شخصی رسماً به عنوان «ایالت‌های اعلیحضرت پادشاه ساردینیا» نامیده می‌شد، همان‌طور که در اسناد کنگره وین آمده است. اتحاد کامل (ایتالیایی:
اسناد کنگره وین آمده است. اتحاد کامل (ایتالیایی: "Fusione perfetta") قانون سال ۱۸۴۷ چارلز آلبرت، پادشاه ساوویارد ساردینیا بود که اختلافات اداری بین ایالت‌های سرزمین اصلی و جزیره ساردینیا را لغو کرد، به روشی مشابه با احکام نوئوا پلانتا بین تاج کاستیا و قلمروهای تاج آراگون بین سال‌های ۱۷۰۷ تا ۱۷۱۶ و قوانین اتحاد بین بریتانیای کبیر و ایرلند در سال ۱۸۰۰. در سال ۱۸۴۸، پادشاه چارلز آلبرت، اساسنامه آلبرتینو را اعطا کرد که به عنوان قانون اساسی کشور عمل می‌کرد. این اساسنامه تنها به دلیل نگرانی از شورش انقلابی که
اساسنامه تنها به دلیل نگرانی از شورش انقلابی که ایتالیا را در سال ۱۸۴۸ به آشوب کشاند، اعلام شد. در آن زمان، چارلز آلبرت تنها از الگوی سایر حاکمان ایتالیایی پیروی می‌کرد، اما اساسنامه او تنها قانون اساسی بود که از سرکوبی که پس از جنگ اول استقلال (۱۸۴۸–۴۹) رخ داد، جان سالم به در برد. این اساسنامه پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۰ و تبدیل پادشاهی ساردینیا به پادشاهی ایتالیا، همچنان اساس نظام حقوقی باقی ماند. اگرچه این اساسنامه، به ویژه در دوران دولت فاشیستی بنیتو موسولینی (که با تأیید ضمنی پادشاه ویکتور امانوئل
موسولینی (که با تأیید ضمنی پادشاه ویکتور امانوئل سوم حکومت می‌کرد) دچار اصلاحات عمیقی شد، اما این اساسنامه تا زمان اجرای قانون اساسی جمهوری در سال ۱۹۴۸، که چندین ویژگی اصلی سند را، به ویژه ویژگی‌های سلطنتی، جایگزین کرد، عمدتاً بدون تغییر در ساختار خود باقی ماند. رئیس کشور پادشاه ساردینیا بود، در حالی که رئیس دولت نخست‌وزیر پادشاهی ساردینیا بود. نظامی. ارتش سلطنتی ساردینیا و نیروی دریایی سلطنتی ساردینیا به عنوان ارتش پادشاهی ساردینیا فعالیت می‌کردند تا اینکه در ۴ مه ۱۸۶۱ به ارتش سلطنتی ایتالیا و در ۱۷ مارس
در ۴ مه ۱۸۶۱ به ارتش سلطنتی ایتالیا و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ به رجیا مارینا تبدیل شدند. پرچم‌ها، نشان‌های سلطنتی و نشان‌های ملی. هنگامی که دوک‌نشین ساووی در سال ۱۷۱۳ پادشاهی سیسیل و در سال ۱۷۲۳ پادشاهی ساردینیا را به دست آورد، پرچم ساووی به پرچم یک قدرت دریایی تبدیل شد. این مسئله این مشکل را ایجاد کرد که همان پرچم قبلاً توسط شوالیه‌های مالت استفاده می‌شد. به همین دلیل، ساووی‌ها پرچم خود را برای استفاده به عنوان پرچم دریایی به روش‌های مختلف تغییر دادند، حروف FERT را در چهار کانتون اضافه کردند، یا یک حاشیه آبی
را در چهار کانتون اضافه کردند، یا یک حاشیه آبی اضافه کردند، یا از یک پرچم آبی با صلیب ساووی در یک کانتون استفاده کردند. در نهایت، شاه چارلز آلبرت ساووی از فرانسه انقلابی، پرچم سه رنگ ایتالیایی را که توسط سپر ساووی بر فراز آن قرار گرفته بود، به عنوان پرچم خود پذیرفت. این پرچم بعداً به پرچم پادشاهی ایتالیا تبدیل شد و پرچم سه رنگ بدون سپر ساووی، پرچم ایتالیا باقی ماند.
توافق‌نامهٔ پلومبیه ( , ) مورخ ۲۱ ژوئیه ۱۸۵۸ یک توافق شفاهی محرمانه بود که در پلامبیر-له-بن بین کامیلو بنسو، کنت کاوور، سروزیر پیمونت-ساردینیا، و ناپلئون سوم، امپراتور فرانسه، منعقد شد. برخی منابع قدیمی‌تر انگلیسی از آن به عنوان پیمان پلامبیه یاد می‌کنند. در دوران مدرن، از آن صرفاً به عنوان یک «توافقنامه» یاد می‌شود، زیرا هیچ چیزی امضا نشد. در این گفت‌وگوی محرمانه، دو طرف بر سر همکاری نظامی علیه اتریش به توافق رسیدند. فرانسه متعهد شد در صورت حمله اتریش به ساردینی، به‌عنوان متحد وارد جنگ شود. در مقابل، کاوور
به‌عنوان متحد وارد جنگ شود. در مقابل، کاوور وعده داد که پس از پیروزی، فرانسه می‌تواند مناطق نیس و ساووا را به‌دست‌آورد. همچنین طرحی برای بازسازی سیاسی شبه‌جزیره ایتالیا مطرح شد، که شامل تشکیل چهار واحد مستقل تحت ریاست افتخاری پاپ بود. این توافق، زمینه‌ساز جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹ شد و نقش کلیدی در تضعیف سلطه اتریش بر شمال ایتالیا ایفا کرد. پلومبیه نه‌تنها نمونه‌ای از دیپلماسی پشت‌پرده قرن نوزدهم بود، بلکه نشان داد چگونه گفت‌وگوهای محرمانه می‌توانند مسیر تاریخ را تغییر دهند. بر اساس شواهد محدود
مسیر تاریخ را تغییر دهند. بر اساس شواهد محدود موجود، اختلافاتی در مورد جزئیات توافقات صورت گرفته در این نشست وجود داشته است، اما با گذشت سال‌ها آشکار شد که این توافق راه را برای اتحاد نظامی فرانسه-پیمونت باز کرده است. در ۲۸ ژانویه ۱۸۵۹، و برای دومین جنگ استقلال ایتالیا که به گامی حیاتی برای اتحاد ایتالیا تبدیل شد، که ظرف یک دهه پس از توافق حاصل شد. توافق‌نامه پلامبیر، توافقی در مورد جنگ آینده بود که در آن فرانسه و پیدمونت علیه اتریش متحد می‌شدند تا نفوذ اتریش را از شبه‌جزیره ایتالیا حذف و طرد کنند. به جای
را از شبه‌جزیره ایتالیا حذف و طرد کنند. به جای آن، ایتالیا، که کلمنس فون مترنیخ، صدراعظم سابق اتریش، بنا به گزارش‌ها در موارد مختلف آن را به عنوان «یک عبارت جغرافیایی صرف» رد کرده بود، به دو حوزه نفوذ تقسیم می‌شد که به ترتیب تحت سلطه پیدمونت و فرانسه قرار می‌گرفتند. همان‌طور که وقایع نشان داد، جنگ طبق توافق پلامبیر آغاز شد، اما پیامدهای ژئوپلیتیکی آن دقیقاً همان چیزی نبود که پیش‌بینی شده بود. موضع فرانسه. امپراتور ناپلئون سوم مشتاق بود که «مسئله ایتالیا» را حل و فصل کند و تحقیرهای کنگره وین در سال ۱۸۱۵ را
حل و فصل کند و تحقیرهای کنگره وین در سال ۱۸۱۵ را اصلاح کند. او مدت‌ها پیش این دیدگاه را در خود پرورش داده بود که این امر مستلزم جنگ علیه اتریش است. جنگ با اتریش می‌توانست موفقیت نظامی فرانسه را به ارمغان بیاورد و برای فرانسه افتخار و برای اتریش تحقیر به ارمغان بیاورد. حمایت فعال از آرمان‌های ملی‌گرایانه ایتالیا، فرانسه را قاطعانه در کنار آنچه در آن زمان به عنوان لیبرالیسم مترقی دیده می‌شد، قرار می‌داد و اعتبار انقلابی ویژه این ملت را تأیید می‌کرد. با این حال، برای فرانسه، استقلال ایتالیا و اتحاد سیاسی
حال، برای فرانسه، استقلال ایتالیا و اتحاد سیاسی ایتالیا دو چیز بسیار متفاوت بودند. اتحاد سیاسی مغایر با منافع فرانسه بود زیرا خطر کاهش نفوذ فرانسه در شبه جزیره ایتالیا را به همراه داشت. فرصت کنت کاور. کامیلو دی کاوور، نخست‌وزیر پادشاهی پیمونت–ساردینی، یکی از چهره‌های کلیدی در روند وحدت ایتالیا بود که با نگاهی دقیق و واقع‌گرایانه به سیاست بین‌الملل، توانست اهداف ملی‌گرایانه را با منافع قدرت‌های بزرگ هماهنگ کند. او به‌خوبی از اهداف ناپلئون سوم و فرانسه آگاه بود—از جمله تمایل فرانسه به تضعیف اتریش در اروپا و
جمله تمایل فرانسه به تضعیف اتریش در اروپا و گسترش نفوذ خود در منطقه. کاوور با مهارت دیپلماتیک بالا، به‌دنبال فرصتی بود تا این اهداف فرانسوی را با آرمان‌های ایتالیایی پیوند دهد. هدف اصلی او، رهایی هرچه بیشتر ایتالیایی‌ها از سلطه سنگین و سرکوب‌گر اتریش بود—به‌ویژه در شمال ایتالیا، جایی که اتریش کنترل مستقیم بر لومباردی و ونتیا داشت. او با درک این واقعیت که وحدت ایتالیا بدون حمایت خارجی ممکن نیست، به‌ویژه از طریق توافق پلومبیه با ناپلئون سوم، زمینه‌ساز جنگ دوم استقلال ایتالیا شد. در واقع، کاوور نه یک انقلابی
استقلال ایتالیا شد. در واقع، کاوور نه یک انقلابی آرمان‌گرا مانند گاریبالدی، بلکه یک سیاست‌مدار عمل‌گرا بود که می‌دانست چگونه باید از تضادهای قدرت‌های بزرگ برای تحقق اهداف ملی استفاده کرد. او با ترکیب دیپلماسی، اصلاحات داخلی، و اتحادهای استراتژیک، مسیر وحدت ایتالیا را هموار کرد—مسیر دشواری که بدون درایت او، شاید هرگز به نتیجه نمی‌رسید. ورود ژاک الکساندر بیکسیو به تورین در آوریل ۱۸۵۸ فرصتی طلایی برای کامیللو کاوور فراهم کرد تا نقشه‌های دیپلماتیک خود را عملی کند. بیکسیو، پزشک بازنشسته‌ای اهل لیگوریا، که
کند. بیکسیو، پزشک بازنشسته‌ای اهل لیگوریا، که علاقه‌مند به سیاست و بالن‌سواری بود، زندگی‌اش را در فرانسه بنا کرده بود و روابط نزدیکی با هر دو طرف داشت: هم با کاوور و هم با پرنس ناپلئون-ژروم بوناپارت، پسرعموی امپراتور فرانسه. حضور بیکسیو در تورین ظاهراً بخشی از یک سفر اروپایی محرمانه بود که هدف آن یافتن همسری مناسب از خانواده‌های سلطنتی برای پرنس ناپلئون بود. اما در واقع، این سفر بهانه‌ای شد برای ایجاد ارتباط غیررسمی میان کاوور و دربار فرانسه—ارتباطی که به‌زودی به توافق پلومبیه انجامید. بیکسیو، با جایگاه
به توافق پلومبیه انجامید. بیکسیو، با جایگاه منحصربه‌فرد خود به‌عنوان واسطه‌ای قابل اعتماد، نقش کلیدی در تسهیل این گفت‌وگوها ایفا کرد. این لحظه نشان‌دهنده آن است که چگونه روابط شخصی و مناسبات اجتماعی در قرن نوزدهم می‌توانستند مسیر سیاست بین‌الملل را تغییر دهند. دیپلماسی در آن دوران، بیش از آن‌که صرفاً در اتاق‌های رسمی شکل گیرد، در دیدارهای خصوصی، سفرهای خانوادگی، و گفت‌وگوهای غیررسمی میان دوستان و خویشاوندان قدرت‌های بزرگ رقم می‌خورد. بیکسیو همچنین توانست پیشنهادهای فرانسه برای اتحاد دو کشور علیه اتریش را
فرانسه برای اتحاد دو کشور علیه اتریش را به دوستش، سروزیر پیدمونت، منتقل کند. این توافق از طریق ازدواج پرنسس ماریا کلوتیلد ساووی، دختر ویکتور امانوئل دوم، پادشاه پیدمونت، با شاهزاده ناپلئون بناپارت تقویت می‌شد. با توجه به حساسیت‌های بین‌المللی، مذاکرات خارج از کانال‌های دیپلماتیک «معمول» پیش رفت. کاوور برای تأیید موافقت خود با این پیشنهاد، دیپلمات خود، کوستانتینو نیگرا، را به پاریس فرستاد، جایی که نیگرا با یکی دیگر از دوستان و معتمدان امپراتور (و یک پزشک دیگر) به نام هنری کونو تماس گرفت. در ۹ مه ۱۸۵۸، کونو
به نام هنری کونو تماس گرفت. در ۹ مه ۱۸۵۸، کونو توانست به نیگرا تأیید کند که پیشنهاد اتحاد از حمایت کامل خود امپراتور برخوردار است. مذاکرات بیشتر اکنون در تورین با حضور کونو، کاوور و پادشاه ویکتور امانوئل انجام شد. در این مرحله، امپراتور پیشنهادی برای ملاقات بین خود و کاوور در پلامبیر-له-بن، یک استراحتگاه بهداشتی شیک در دره کوچک آگرون ارائه داد. در ووژ، به طرز اطمینان‌بخشی دور از پاریس یا تورین، و خارج از مسیر معمول کسانی که دیپلماسی و سیاست بین‌المللی را دنبال می‌کنند. جلسه. در ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۸، کنت کامیللو
می‌کنند. جلسه. در ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۸، کنت کامیللو کاوور، نخست‌وزیر پادشاهی پیمونت–ساردینی، تورین را ترک کرد و وانمود کرد که مقصدش سوئیس است. این حرکت بخشی از یک مأموریت دیپلماتیک محرمانه بود که تنها پادشاه و فرمانده نظامی پیمونت، ژنرال لا مارمورا، از مقصد واقعی آن آگاه بودند. مقصد نهایی کاوور شهر آب‌گرم پلومبیه-له-بن در فرانسه بود، جایی که قرار بود دیداری سرنوشت‌ساز با امپراتور فرانسه، ناپلئون سوم، صورت گیرد. پس از سفری نه‌روزه، کاوور در شامگاه ۲۰ ژوئیه وارد پلومبیه شد. این دیدار، که بعدها به «توافق پلومبیه»
شد. این دیدار، که بعدها به «توافق پلومبیه» معروف شد، نقطه آغاز همکاری نظامی و سیاسی میان فرانسه و پیمونت–ساردینی علیه اتریش بود. توافقی که نه‌تنها زمینه‌ساز جنگ دوم استقلال ایتالیا شد، بلکه مسیر وحدت ملی را به‌طور جدی هموار کرد. حرکت محرمانه کاوور، نمونه‌ای از دیپلماسی هوشمندانه قرن نوزدهم بود—جایی که سیاستمداران با ترکیب فریب، اعتماد محدود، و گفت‌وگوهای پشت‌پرده، تاریخ را شکل می‌دادند. هیچ منبعی از ناپلئون سوم برای این جلسه باقی نمانده است. تنها گزارش مستقیم از این مذاکرات از کاوور آمده است. گزارش کاوور
از این مذاکرات از کاوور آمده است. گزارش کاوور به شکل نامه‌ای است که او در ۲۴ ژوئیه ۱۸۵۸ از یک توقف شبانه در بادن-بادن، در راه بازگشت به خانه، به پادشاه نوشت. این نامه در سال ۱۸۸۳ در روزنامه میلانی "لا پرسورانزا" منتشر شد. در روز سه‌شنبه، ۲۱ ژوئیه ۱۸۵۸، دیدار تاریخی میان کامیللو کاوور و ناپلئون سوم در شهر کوچک پلومبیه برگزار شد. این ملاقات در دو نوبت انجام گرفت: جلسه اول از ساعت ۱۱ صبح تا ۳ بعدازظهر و جلسه دوم از ساعت ۴ تا ۸ شب ادامه داشت. برخلاف جلسات رسمی دیپلماتیک، محل گفت‌وگو یک کالسکه کوچک بود که
رسمی دیپلماتیک، محل گفت‌وگو یک کالسکه کوچک بود که به‌آرامی در خیابان‌های شهر گردش می‌کرد. دو مرد، بدون حضور هیچ‌گونه همراه یا مشاور، در این فضای غیررسمی و متحرک به بحث دربارهٔ آینده ایتالیا و نقش فرانسه در آن پرداختند. این شیوه خاص از مذاکره—در سکوت یک کالسکه در حال حرکت—نماد اعتماد، محرمانگی، و فوریت بود. تصمیماتی که در آن روز گرفته شد، پایه‌گذار جنگ دوم استقلال ایتالیا و آغاز فروپاشی سلطه اتریش بر شمال شبه‌جزیره بود. پلومبیه، با آن‌که شهری کوچک و دورافتاده بود، به نقطه‌ای تبدیل شد که مسیر تاریخ ایتالیا
بود، به نقطه‌ای تبدیل شد که مسیر تاریخ ایتالیا را تغییر داد. جستجوی بهانه‌ای برای جنگ. هیچ‌کدام از این دو نفر نمی‌خواستند به خاطر ایجاد جنگ قریب‌الوقوع سرزنش شوند. کاوور خاطرنشان کرد که ناپلئون با بیان اینکه مصمم است با تمام قوا از پیمونت-ساردینیا در جنگ علیه اتریش حمایت کند، صحبت‌های خود را آغاز کرد، به شرطی که این جنگ در حمایت از یک آرمان انقلابی نباشد و بتوان آن را از نظر دیپلماتیک و مهم‌تر از آن، در برابر افکار عمومی فرانسه و اروپا توجیه کرد. نقض تعهدات معاهده تجاری توسط اتریش از نظر ناپلئون دلیل کافی
معاهده تجاری توسط اتریش از نظر ناپلئون دلیل کافی برای جنگ نبود. بحثی در مورد اینکه آیا حضور یک پادگان نظامی اتریش در بولونیا (در ایالات پاپی) می‌تواند جنگ علیه اتریش را توجیه کند، وجود داشت، اما امپراتور فرانسه در نهایت تمایلی به استفاده از این بهانه نداشت. نیروهای اتریشی نه تنها در بولونیا، بلکه در رم و ایالات پاپی نیز حضور داشتند و وضع موجود را حفظ می‌کردند. در رم نیز نیروهای فرانسوی به دلایل کاملاً مشابه حضور داشتند و شباهت‌های بین پادگان بولونیا و رم به طرز ناخوشایندی نزدیک بود. در جریان گفت‌وگوهای
به طرز ناخوشایندی نزدیک بود. در جریان گفت‌وگوهای محرمانه در پلومبیه، ناپلئون سوم پیشنهادی راهبردی مطرح کرد که می‌توانست زمینه‌ساز آغاز جنگ با اتریش باشد. او دوک‌نشین مودنا و رجیو را گزینه‌ای مناسب برای ایجاد "casus belli" (بهانه جنگ) دانست. حاکم این دوک‌نشین، فرانسیس پنجم، از متحدان اتریش و یکی از نوادگان امپراتریس ماریا ترزا بود. او از به‌رسمیت شناختن ناپلئون سوم به‌عنوان امپراتور فرانسه خودداری کرده بود—اقدامی که او را در نگاه ناپلئون به‌عنوان مهره‌ای قابل حذف جلوه داد. در حین گردش در خیابان‌های پلومبیه،
حذف جلوه داد. در حین گردش در خیابان‌های پلومبیه، کاوور و ناپلئون نقشه‌ای طراحی کردند: شهروندان مودنا به‌طور ساختگی از پادشاه پیمونت–ساردینی درخواست حمایت کنند و خواستار الحاق دوک‌نشین خود به این پادشاهی شوند. پادشاه، در ظاهر، این درخواست را رد می‌کرد، اما هم‌زمان نامه‌ای تهدیدآمیز برای فرانسیس پنجم ارسال می‌نمود. این نامه به‌عنوان دخالت در حوزه نفوذ اتریش تلقی می‌شد و خشم و واکنش شدید وین را برمی‌انگیخت. در پی این واکنش، پیمونت–ساردینی به‌ناچار شهر بندری ماسا را اشغال می‌کرد—اقدامی که به‌طور طبیعی به گسترش
را اشغال می‌کرد—اقدامی که به‌طور طبیعی به گسترش درگیری و آغاز جنگی وسیع‌تر با اتریش منجر می‌شد. این طرح، نمونه‌ای از دیپلماسی تحریک‌آمیز و مهندسی بحران بود، که با دقت و ظرافت برای رسیدن به هدفی بزرگ‌تر—آزادسازی شمال ایتالیا از سلطه اتریش—طراحی شده بود. در واقع، پلومبیه نه‌تنها محل توافق، بلکه نقطه آغاز یک بازی پیچیده سیاسی بود که تاریخ ایتالیا را دگرگون کرد. ساختار سیاسی برای ایتالیا. ناپلئون سوم اظهار داشت که اتریشی‌ها باید به‌طور کامل از شبه جزیره ایتالیا بیرون رانده شوند و کاوور موافقت کرد. سپس بحث به
بیرون رانده شوند و کاوور موافقت کرد. سپس بحث به توافق بر سر ساختار سیاسی شبه جزیره ایتالیا پس از حذف اتریش کشیده شد. این چهار ایالت ایتالیایی، کنفدراسیونی را تشکیل می‌دادند که بر اساس کنفدراسیون آلمان مدل‌سازی شده بود و ریاست افتخاری آن به پاپ واگذار می‌شد. قیمت فرانسوی. همان‌طور که کاوور بعداً به پادشاه خود گزارش داد، در مورد سطح نیروها برای جنگ، فرمانده نظامی پیدمونت، آلفونسو فررو لا مارمورا، طرحی ارائه کرده بود که شامل ارتشی متشکل از ۱۶۰٬۰۰۰ نفر، با نسبت ۵۰:۵۰ از فرانسه و پیدمونت-ساردینیا، و یک لشکرکشی
۵۰:۵۰ از فرانسه و پیدمونت-ساردینیا، و یک لشکرکشی نظامی متمرکز بر دره پو بود. با این حال، امپراتور طرح خود را داشت که شامل ۳۰۰٬۰۰۰ نفر می‌شد که ۲۰۰٬۰۰۰ نفر از آنها فرانسوی بودند و او از یک لشکرکشی نظامی با پیشروی مستقیم تا وین صحبت می‌کرد. ازدواج دودمانی. پس از وقفه‌ای در بعدازظهر، حدود ساعت پنج عصر، ناپلئون سوم و کاوور بار دیگر سوار کالسکه کوچک خود شدند تا گفت‌وگوهایشان را ادامه دهند. در این بخش از مذاکره، امپراتور فرانسه موضوع ازدواج میان پسرعمویش، پرنس ناپلئون بوناپارت، و دختر بزرگ ویکتور امانوئل دوم،
ناپلئون بوناپارت، و دختر بزرگ ویکتور امانوئل دوم، پادشاه پیمونت–ساردینی، را مطرح کرد. این پیشنهاد، فراتر از یک پیوند خانوادگی، ابزاری سیاسی برای تحکیم اتحاد میان فرانسه و پیمونت–ساردینی بود. ازدواج میان خاندان بوناپارت و خاندان ساووا می‌توانست مشروعیت همکاری دو کشور را تقویت کند و پیام روشنی به سایر قدرت‌های اروپایی بدهد: اتحاد فرانسه با جنبش وحدت‌طلبانه ایتالیا نه‌تنها نظامی و دیپلماتیک، بلکه خانوادگی و پایدار است. برای کاوور، چنین پیوندی می‌توانست تضمینی باشد برای حمایت بلندمدت فرانسه در برابر اتریش.