payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوم در عقب است؛ بین دوباره به انتهای صف برمی‌گردد و عقب می‌ماند و مجبور می‌شود منتظر اتوبوس سوم بماند. تولید. محل فیلم‌برداری این قسمت بیشتر در باغ‌های دالگارنو در کنزینگتون با فیلم ۳۵ میلی‌متری و سکانس‌های استودیویی در مقابل تماشاگران زنده در استودیوهای تدینگتون تلویزیون تیمز ضبط شده است. تیتراژ پایانی این قسمت یکی از دو قسمتی است که به صورت وارونه پخش می‌شود: در آن، مستر بین به جای اینکه از آسمان پایین بیاید، به بالا کشیده می‌شود و تنها قسمتی است که این کار را با پس‌زمینه منظره خیابان انجام می‌دهد. این
کار را با پس‌زمینه منظره خیابان انجام می‌دهد. این آخرین قسمتی است که عنوان آن در ابتدای تیتراژ آغازین نمایش داده می‌شود. در قسمت‌های بعدی، فقط عنوان اصلی «مستر بین» نمایش داده می‌شود و عنوان قسمت پس از شروع آن به نمایش در می‌آید.
صبح زود بیا فیلمی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی جوی لورن آدامز است. در این فیلم بازیگرانی همچون اشلی جاد، جفری داناوان، تیم بلیک نلسون، لورا پرپون، اسکات ویلسون، استیسی کیچ، داین لد و ری مک‌کینون ایفای نقش کرده‌اند.
دانشگاه ملی علم و فناوری (NUST) یک دانشگاه خصوصی در عمان است که در سال ۲۰۱۸ با ادغام دو کالج حرفه‌ای، کالج مهندسی کالدونیان و کالج پزشکی عمان تأسیس شد. در این دانشگاه تا حال حاضر، حدود ۴۳۰۰ دانشجوی بین‌المللی از ۳۳ کشور فارغ‌التحصیل شده‌اند. دانشگاه ملی علم و فناوری (NUST) با سه دانشگاه بین‌المللی: دانشگاه کالدونیان گلاسگو در اسکاتلند، دانشگاه ویرجینیای غربی ایالات متحده و دانشگاه کارولینای جنوبی در ایالات متحده همکاری بین‌المللی دارد.
الیاس خواجه ( متوفی 1368) خان در ماوراءالنهر (1363) و خان ​​مغولستان از سال 1363 تا 1368 بود. وی فرزند طغلق تیمور بود . زندگینامه. در سال ۱۳۶۳، تغلق تیمور، که اخیراً ماوراءالنهر را به تصرف خود درآورده و بسیاری از رهبران محلی آن را اعدام کرده بود، الیاس خواجه را به عنوان حاکم آنجا منصوب کرد. بی‌رحمی مغول‌ها در حکومت بر این منطقه باعث شد بسیاری از جمله امیر حسین از قراوناس و امیر تیمور از بارلاس با آنها مخالفت کنند . آنها با هم با ارتشی از مغول‌ها و قبایل محلی وفادار به الیاس خوجه روبرو شدند و آنها را در نبرد
وفادار به الیاس خوجه روبرو شدند و آنها را در نبرد پل سنگی شکست دادند . اندکی پس از آن، تغلق تیمور درگذشت و الیاس خواجه برای به دست گرفتن قدرت به مغولستان رفت. در سال ۱۳۶۵، الیاس خواجه به ماوراءالنهر بازگشت. در ماه مه، او امیر حسین و تیمور را در نبرد تاشکند شکست داد ، اما وقتی به دروازه‌های سمرقند رسید ، ساکنان آن از ورود او خودداری کردند و محاصره بعدی فاجعه‌بار بود. طاعونی در میان اسب‌ها، مغول‌ها را از قدرتشان محروم کرد و آنها مجبور شدند دوباره ماوراءالنهر را ترک کنند. در سال ۱۳۶۸، الیاس خواجه درگذشت. سپس
را ترک کنند. در سال ۱۳۶۸، الیاس خواجه درگذشت. سپس امیر قمرالدین دوغلات، مقام خان‌نشینی را غصب کرد؛ احتمالاً او مسئول مرگ الیاس خوجه بود. بخش زیادی از خانواده خان به قتل رسیدند، اما برادرش خضر خواجه ، که سرانجام مغولستان را برای نسل جغتای خان بازپس گرفت ، در مکانی امن پنهان شد.
چشمهٔ آرتوسا (, ) چشمه‌ای طبیعی در جزیرهٔ اُرتیجیا در مرکز تاریخی شهر سیراکوز در سیسیل است. بر پایهٔ اسطوره‌شناسی یونانی، این چشمهٔ آب شیرین همان جایی است که نیمف آرتوسا، پشتیبان باستانی شهر سیراکوز، پس از گریختن از خانهٔ زیرآبی خود در آرکادیا دوباره به سطح زمین بازگشت. این چشمه یکی از شاخص‌ترین نمادهای سیراکوز باستان به‌شمار می‌رود و به‌دلیل اهمیت تاریخی، اسطوره‌ای و فرهنگی در محدودهٔ میراث جهانی ثبت شده است. چشمهٔ آرتوسا در آثار گوناگون ادبی نیز یاد شده است، از جمله در "جان میلتون در مرثیهٔ روستایی
شده است، از جمله در "جان میلتون در مرثیهٔ روستایی "Lycidas" (بیت ۸۵) و نمایش Arcades"، همچنین در هجویهٔ "دانسیاد" اثر الکساندر پوپ (کتاب ۲، بیت ۳۴۲) و شعر بی‌قافیهٔ "The Prelude" از ویلیام وردزورث (کتاب دهم، بیت ۱۰۳۳). این نویسندگان چشمه را از طریق اشاره‌های نویسندگان باستان یونان و روم، مانند "اکلوگ‌ها"ی ویرژیل (بیت ۱) و "چکامه شبانی" تئوکریتوس (۱، بیت ۱۱۷) می‌شناختند. ویرژیل نیمف نام‌دار این چشمه را ایزدبانویی می‌دانست که الهام‌بخش ادبیات شبانی بود. در "موبی دیک"، هرمان ملویل می‌نویسد که گفته می‌شد
در "موبی دیک"، هرمان ملویل می‌نویسد که گفته می‌شد آب‌های این چشمه از سرزمین مقدس سرچشمه می‌گیرند. چشمهٔ آرتوسا، رود چیانه در جنوب سیراکوز، و رود کرینیسوس در استان کاتانیا تنها مکان‌های اروپا هستند که نی مردابی در آن‌ها می‌روید. امروزه این چشمه یکی از پربازدیدترین مکان‌های سیراکوز است. چشمهٔ آرتوسا و سنت لوسی دو نماد و پشتیبان اصلی شهر به‌شمار می‌روند که در شعار «شهر آب و نور» نمایان شده‌اند.
مزمور ۲ دومین مزمور از کتاب مزامیر است که در نسخه کینگ جیمز به زبان انگلیسی با عبارت «چرا امت‌ها به هیجان آمده‌اند» آغاز می‌شود. در لاتین، این مزمور با عنوان «Quare fremuerunt gentes» شناخته می‌شود. مزمور ۲ نویسنده خود را با عنوان آغازین مشخص نمی‌کند، اما اعمال رسولان در عهد جدید آن را به داوود نسبت می‌دهد. بر اساس تلمود، مزمور ۲ ادامهٔ مزمور ۱ است. این مزمور بخشی ثابت از یهودی، کاتولیک، لوترانی و انگلیکان لیترژیک و همچنین سرودهای پروتستانی است. این مزمور بارها به موسیقی تبدیل شده است؛ جورج فریدریک هندل نه
به موسیقی تبدیل شده است؛ جورج فریدریک هندل نه آیهٔ آن را در بخش دوم اثر خود "مسیح" تنظیم کرده است.
هلن فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی ساندرا نتلبک است. در این فیلم بازیگرانی همچون اشلی جاد، گوران ویسنجیک، لورن لی اسمیت، الکسیا فاست، آلبرتا واتسون، لیا کرنز، دیوید هیولت، دیوید نیکل، چیلا هورسدال و کنراد کوتز ایفای نقش کرده‌اند.
دانسیاد () یک هجویه بلند در قالب شعر حماسی تقلیدی است نوشتهٔ الکساندر پوپ که به زبان انگلیسی سروده شده. نخستین بار در سال ۱۷۲۸ منتشر شد. دانسیاد بین سال‌های ۱۷۲۸ تا ۱۷۴۳ در چند نسخه منتشر شد. موضوع اصلی شعر الاهه‌ای به نام «الاههٔ کسالت» است که نماد نادانی و بی‌ذوقی است و با کمک «قهرمانانش» هنر و فرهنگ پادشاهی بریتانیای کبیر را رو به سقوط می‌برد. این شعر به ستایش الاهه کسالت می‌پردازد و مسیر پیشرفت کارگزاران برگزیدهٔ او را بازمی‌نماید که به پادشاهی بریتانیای کبیر زوال، حماقت و بی‌ذوقی می‌آورند. پوپ ابتدا در
کبیر زوال، حماقت و بی‌ذوقی می‌آورند. پوپ ابتدا در سال ۱۷۲۸ آن را به‌طور ناشناس منتشر کرد. بعدتر نسخهٔ مفصل‌تر "دانسیاد واریوروم" (۱۷۲۹) و سپس "دانسیاد جدید" (۱۷۴۲) و در نهایت "دانسیاد در چهار کتاب" (۱۷۴۳) را نوشت. در این نسخهٔ پایانی، شخصیت Bays به‌جای لوئیس تیبالد قهرمان داستان شد. الهام پوپ از دشمنی با نویسندگانی مانند لوئیس تیبالد و ناشران پر سر و صدایی مثل ادموند کرل بود. تیبالد با انتشار کتاب "Shakespeare Restored" اشتباهات پوپ در ویرایش ویلیام شکسپیر را آشکار کرده بود و همین موضوع باعث شد پوپ او را
را آشکار کرده بود و همین موضوع باعث شد پوپ او را به‌عنوان «شاه نادانان» انتخاب کند. ساختار شعر از کارهایی مانند "MacFlecknoe" اثر جان درایدن الهام گرفته بود که در آن نیز شاعری بی‌ذوق به‌عنوان جانشین نمادین یک شاعر فراموش‌شده معرفی می‌شود. پوپ هم با استفاده از نقیضه، نبردی میان نور و تاریکی و عقل و نادانی را تصویر می‌کند. به‌طور کلی، "دانسیاد" یک هجویهٔ بزرگ است که نشان می‌دهد چگونه نویسندگان بی‌مایه، ناشران سودجو و حمایت دربار می‌توانند ادبیات و فرهنگ را به سوی ابتذال ببرند. دانسیاد یک حماسه مضحک و شعر
به سوی ابتذال ببرند. دانسیاد یک حماسه مضحک و شعر روایی برجسته از الکساندر پوپ است که در سه نسخهٔ متفاوت در فاصلهٔ سال‌های ۱۷۲۸ تا ۱۷۴۳ منتشر شد. این شعر به ستایش الاهه‌ای به نام Dulness می‌پردازد و مسیر پیشرفت کارگزاران برگزیدهٔ او را بازمی‌نماید که به پادشاهی بریتانیای کبیر زوال، حماقت و بی‌ذوقی می‌آورند. نسخه‌ها. نخستین نسخه، «دانسیاد سه‌کتابی»، در سال ۱۷۲۸ به‌طور ناشناس منتشر شد. نسخهٔ دوم، دانسیاد واریوروم, در ۱۷۲۹ به‌طور ناشناس چاپ شد. در سال ۱۷۴۲، دانسیاد جدید به‌صورت کتاب چهارم تازه‌ای منتشر شد که
جدید به‌صورت کتاب چهارم تازه‌ای منتشر شد که دنبالهٔ سه کتاب پیشین به‌شمار می‌رفت. سرانجام، در ۱۷۴۳، نسخهٔ دانسیاد در چهار کتاب عرضه شد که بازنگری‌ای بر سه کتاب نخست و نسخه‌ای اندکی اصلاح‌شده از کتاب چهارم با شرح تازه بود. در این نسخه شخصیت Bays جایگزین تیبالد شد و به‌عنوان «قهرمان» معرفی گردید. خاستگاه. پوپ به جوزف اسپنس (در "Spence's Anecdotes") گفته بود که مدتی است بر روی هجوی کلی از «کسالت» با شخصیت‌هایی برگرفته از Grub Street کار می‌کرده است و انتشار "Shakespeare Restored" اثر لوئیس تیبالد او را
"Shakespeare Restored" اثر لوئیس تیبالد او را برانگیخت تا شعر را به پایان برده و در ۱۷۲۸ منتشر کند. بخشی از الهام تلخ پوپ برای شخصیت‌های این اثر از روابط تیرهٔ او با دربار سلطنتی سرچشمه می‌گیرد. شاهزادهٔ ولز کارولین آونس‌باخ، همسر جرج دوم، حامی پوپ در هنرها بود. اما پس از رسیدن او و همسرش به تخت در ۱۷۲۷، مشغلهٔ بسیار یافت و توجهش به پوپ کمتر شد. پوپ این بی‌اعتنایی را اهانتی شخصی دید. او هنگام طراحی "دانسیاد"، شخصیت «Dulness» را بر پایهٔ ملکه کارولین ساخت؛ زنی چاق، تنبل و کسل. «شاه نادانان» یعنی پسر او نیز
چاق، تنبل و کسل. «شاه نادانان» یعنی پسر او نیز بر پایهٔ جرج دوم شکل گرفت. پوپ در شعرش آشکارا نظر خود دربارهٔ دو پادشاه نخست جورجی را بیان می‌کند: «هنوز نادان دوم همچون نادان نخست سلطنت می‌کند.» با این حال، اعتبار پوپ به‌شدت زیر سؤال رفت، زیرا عنوان کامل ویرایش تیبالد چنین بود: "شکسپیر بازگردانده شد یا نمونه‌ای از خطاهای بسیار که آقای پوپ در ویرایش اخیرش از این شاعر مرتکب یا تصحیح نکرده است. طراحی شده نه تنها برای اصلاح آن ویرایش، بلکه برای بازگرداندن خوانش درست شکسپیر در تمام نسخه‌های تاکنون منتشرشده." پوپ
شکسپیر در تمام نسخه‌های تاکنون منتشرشده." پوپ پیش از ۱۷۲۸ نیز شخصیت‌هایی از «نادانان» را خلق کرده بود. در رسالهٔ "مقاله‌ای در نقد"، او از منتقدانی بی‌ذوق سخن می‌گوید. در "رساله‌های اخلاقی به لوسیلیوس" نیز شخصیت‌هایی از نویسندگان بی‌سلیقهٔ هم‌عصر می‌سازد. ساختار کلی اثر نیز از پروژهٔ مشترک Scriblerians و کارهایی مشابه همچون حماسه مضحک "MacFlecknoe" اثر جان درایدن و نیز "The Rape of the Lock" پوپ الهام گرفت. باشگاه اسکرایبلریان بیشتر شامل جاناتان سوییفت، جان گی، John Arbuthnot, رابرت هارلی و توماس پارنل بود
گی، John Arbuthnot, رابرت هارلی و توماس پارنل بود که در بهار و تابستان ۱۷۱۴ گردهم می‌آمدند. یکی از پروژه‌ها نگارش هجویه‌ای بر سوءاستفاده‌های علمی زمان بود که در قالب زندگی‌نامهٔ بنیان‌گذار خیالی گروه، مارتین اسکرایبلروس، عرضه شد. حاصل کار "خاطرات مارتین اسکرایبلروس" بود که در آن نقیضه‌هایی از اشتباهات پرزرق‌وبرق در دانش‌پژوهی آورده شد. برای ساختار حماسه‌مضحک "دانسیاد"، ایدهٔ اصلی از "MacFlecknoe" گرفته شد. "MacFlecknoe" شعری است در ستایش ایزدانگاری Thomas Shadwell که درایدن او را بی‌ذوق‌ترین شاعر زمان
Shadwell که درایدن او را بی‌ذوق‌ترین شاعر زمان معرفی کرد. شادول پسر روحانی فِلکنو، شاعر گمنام ایرلندی، است که جای او را به‌عنوان محبوب الاههٔ کسالت می‌گیرد. پوپ این اندیشهٔ الاههٔ کسالت را که با خرد و روشنی در جنگ است گسترش داد و آن را به یک انئید نقیضه بدل کرد. شعر او جنگی را به‌تصویر می‌کشد، نه تنها پیروزی‌ای ساده، و روندی از جهل را می‌نمایاند. او لوئیس تیبالد (در ۱۷۲۸ و ۱۷۳۲) و کالی سیبر (در ۱۷۴۲) را قهرمانان بی‌ذوقی برگزید. Jean-Pierre de Crousaz که شرحی تند بر "Essay on Man" پوپ نوشته بود، دریافت که
تند بر "Essay on Man" پوپ نوشته بود، دریافت که پوپ برای او نیز «جایی در "دانسیاد" محفوظ داشته است». دانسیاد سه‌کتابی و دانسیاد واریوروم. انتشار. پوپ نخستین بار "دانسیاد" را در ۱۷۲۸ در سه کتاب و با لوئیس تیبالد به‌عنوان «قهرمان» منتشر کرد. شعر امضا نشده بود و او تنها از حروف اول نام‌ها برای اشاره به شخصیت‌های نادان در پادشاهی کسالت بهره برد. بااین‌حال، «کلیدها» خیلی زود چاپ شدند تا افراد واقعی پشت نام‌ها را معرفی کنند و نسخه‌ای دزدی در ایرلند منتشر شد که نام‌ها را (گاه نادرست) پر کرده بود. افزون بر این،
نام‌ها را (گاه نادرست) پر کرده بود. افزون بر این، کسانی که مورد حملهٔ پوپ بودند پاسخ‌های تندی نوشتند و به شعر و شخصیت او تاختند. از جمله جورج داکت، توماس برنت و ریچارد بلکمور. بااین‌حال، هیچ‌یک به تندی حملهٔ ادموند کرل نبود، ناشر بی‌پروا که با شتاب نسخهٔ دزدی خود از دانسیاد را منتشر کرد و حتی آثاری چون «پوپیاد» و جزواتی علیه پوپ به چاپ رساند. پوپ در ۱۷۲۹ نخستین نسخهٔ رسمی "دانسیاد" را همراه با شرح زیر عنوان "The Dunciad. With Notes Variorum" منتشر کرد. بازانتشار همان متن با پیش‌گفتاری طولانی و مطالب
بازانتشار همان متن با پیش‌گفتاری طولانی و مطالب مقدمه‌ای افزوده در جلد پنجم "آثار" او در ۱۷۳۲ نیز چاپ شد. هرچند متن شعر تغییر چندانی نیافت، این نسخهٔ ۱۷۲۹/۱۷۳۲ "واریوروم" دستگاهی گسترده از «دانش‌پژوهی هجوی» فراهم کرد. برای نمونه، «نامه به ناشر» با نام ویلیام کلند امضا شده بود اما تقریباً قطعاً توسط خود پوپ نوشته شد. این نسخه همچنین هدف‌های تازه‌ای را معرفی می‌کند، از جمله جیمز رالف که پوپ او را در کتاب سوم، ابیات ۱۶۵–۱۶۶، به ریشخند گرفت: ساکت باشید ای گرگ‌ها! چون رالف به سوی سینتیا زوزه می‌کشد و شب را
چون رالف به سوی سینتیا زوزه می‌کشد و شب را هولناک می‌سازد — ای جغدها، پاسخ دهید! در این مقدمه‌ها، پوپ نشان می‌دهد که «کلیدها» اغلب در شناسایی شخصیت‌ها اشتباه کرده‌اند و توضیح می‌دهد که چرا از ذکر نام‌ها خودداری کرده است. او می‌گوید نمی‌خواهد با بردن نام‌ها آن‌ها را بزرگ کند، هرچند در عمل بسیاری تنها به‌سبب یاد شدن در شعر شناخته شدند. او همچنین از استفاده از نقیضه آثار کلاسیک (زیرا شعر او هم هومر و هم ویرژیل را تقلید می‌کند) پوزش می‌خواهد و اشاره می‌کند که در عهد باستان نیز برای تحقیر شاعران بی‌ارزش از
که در عهد باستان نیز برای تحقیر شاعران بی‌ارزش از نقیضه بهره می‌بردند. بخش‌های گوناگون مقدمه از جمله «گواهی نویسندگان دربارهٔ شاعر ما و آثارش» به قلم «مارتینوس اسکرایبلروس» و نیز «مارتینوس اسکرایبلروس دربارهٔ شعر» منتشر شد. مارتینوس اسکرایبلروس نامی جمعی بود که پوپ و دیگر اعضای گروه Scriblerians به‌کار می‌بردند، بنابراین این متون می‌توانستند به‌دست هر یک نوشته شده باشند، گرچه به‌احتمال زیاد کار خود پوپ بودند. نادانان پس از انتشار نخست "دانسیاد" به پوپ پاسخ دادند و علاوه بر حمله به او، توضیح دادند چرا پوپ
دادند و علاوه بر حمله به او، توضیح دادند چرا پوپ دیگر نویسندگان را هدف گرفته است. در بخش «گواهی‌ها»، مارتینوس اسکرایبلروس همهٔ گفته‌های نادانان دربارهٔ یکدیگر را کنار هم می‌گذارد تا هرکدام دیگری را محکوم کند. همچنین تناقض در توصیف‌های آنان از پوپ را می‌آورد تا نشان دهد همگی یک ویژگی او را بارها هم نکوهیده و هم ستوده‌اند. این «گواهی‌ها» همچنین ستایش‌هایی از دوستان پوپ شامل ادوارد یانگ، جیمز تامسن و جاناتان سوییفت دارد که او را برای اعتدال و به‌موقع بودن حملاتش می‌ستایند. در پایان از خواننده می‌خواهد میان
می‌ستایند. در پایان از خواننده می‌خواهد میان «نویسندگان شناخته‌شده» (دوستان پوپ) یا «نویسندگان ناشناس» (بسیاری از نادانان) انتخاب کند — در واقع، میان کسانی که او را می‌شناختند یا آنانی که نمی‌شناختند. "تیبالد" شاه نادانان. پوپ دلیل نزدیک و دیرپایی برای برگزیدن لوئیس تیبالد به‌عنوان شاه نادانان در نسخهٔ نخست "دانسیاد" داشت. دلیل مستقیم انتشار کتاب تیبالد "Shakespeare Restored" در ۱۷۲۶ بود که در آن بسیاری از خطاهای پوپ در ویرایش شکسپیر (۱۷۲۵) را برجسته کرد. پوپ در ویرایش خود برخی ابیات را «صاف کرده»، برخی
پوپ در ویرایش خود برخی ابیات را «صاف کرده»، برخی جناس‌ها را حذف کرده و انتخاب‌های نادرستی انجام داده بود. در "دانسیاد واریوروم"، پوپ شکایت می‌کند که هنگام کار بر شکسپیر آگهی‌هایی داده و درخواست همکاری کرده بود، اما تیبالد همهٔ مواد خود را پنهان کرده است. او در ویرایش دوم شکسپیر (۱۷۲۸) بسیاری از تصحیحات تیبالد را پذیرفت. پوپ پیش‌تر نیز با تیبالد دشمنی داشت. نخستین اشاره به او در نوشته‌های پوپ در رسالهٔ «پری باتوس» در ۱۷۲۷ دیده می‌شود. در هر حال، تیبالد برای پوپ «شاه نادانان» تقریباً کامل بود. او در صحنهٔ
پوپ «شاه نادانان» تقریباً کامل بود. او در صحنهٔ نمایش شکست خورده، نمایش‌نامه‌ای را سرقت کرده، در ترجمه ناکام مانده، و حتی جان دنیس او را «ابله بدنام» خوانده بود. او نماد همهٔ چیزهایی بود که به‌زعم پوپ، ادبیات بریتانیا را به تباهی می‌کشاند. علاوه بر این، الاههٔ کسالت شعر را با تسلط بر شعر دولتی و نوشته‌های سیاسی آغاز می‌کند و تیبالد، به‌عنوان شاه نادانان، کسی است که می‌تواند او را به سلطه بر صحنهٔ نمایش نیز برساند. آثار نمایشی او برای جان ریچ نیز در دانسیاد به‌عنوان فاجعه یاد شده‌اند.
بیگ استون گپ فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی آدریانا تریگیانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون اشلی جاد، پاتریک ویلسون، ووپی گلدبرگ، جان بنجامین هیکی، جین کراکوسکی، آنتونی لاپالیا، جنا الفمن، جودیت آیوی، جاسمین گای، مری پت گلیسون و کریس ساراندون ایفای نقش کرده‌اند.
مار برنزی () یک نقاشی عظیم از هنرمند روسی با اصل و نسب ایتالیایی، فیودور برونی (۱۷۹۹–۱۸۷۵) است که در سال ۱۸۴۱ تکمیل شد. این اثر بخشی از مجموعه موزه دولتی روسیه در سنت پترزبورگ (شماره موجودی Zh-5070) است. ابعاد نقاشی ۵۶۵×۸۵۲ سانتی‌متر می‌باشد. الهام برونی برای خلق این نقاشی از نهوشتانی بود که در عهد عتیق توصیف شده است؛ دربارهٔ اینکه یهودیان پس از خروج از مصر به رهبری پیامبر موسی، پس از سال‌ها سرگردانی در بیابان سنگلاخی، ایمان خود را از دست داده و غرولند کردند. این امر موجب کیفر خدا شد — بارش مارهای سمی برای
این امر موجب کیفر خدا شد — بارش مارهای سمی برای نجات آنها از نیش مرگبار مار برنزی. برونی حدود پانزده سال روی این نقاشی کار کرد: او به انجمن امپریال تشویق هنرها اطلاع داد که کار روی این نقاشی بزرگ را در فوریه ۱۸۲۷ آغاز کرده و در ۱۸۴۱ آن را تکمیل کرده است. در سال‌های ۱۸۳۳–۱۸۳۶ او در ایتالیا فعالیت می‌کرد، سپس به سنت پترزبورگ فراخوانده شد تا در آکادمی امپریال هنر تدریس کند و در ۱۸۳۸ به رم بازگشت و نقاشی را تکمیل نمود. این نقاشی در تابستان ۱۸۴۱ به روسیه ارسال شد، پس از نمایش موفق در رم. ابتدا در کاخ زمستانی به
پس از نمایش موفق در رم. ابتدا در کاخ زمستانی به نمایش گذاشته شد و پس از مدتی به آکادمی هنر منتقل گردید. از همان ابتدا، «مار برنزی» اغلب با نقاشی بزرگ کارل بریولوف به نام «واپسین روز پمپئی» که هفت سال پیش‌تر خلق شده بود مقایسه می‌شد — بعدها، هر دو اثر در کنار هم در موزه ارمیتاژ و موزه روسیه به نمایش گذاشته شدند و به «غول‌های نقاشی روسیه» معروف شدند. سطح بوم حدود ۴۸ متر مربع است و وزن بوم تقریباً ۷۰ کیلوگرم می‌باشد. این اثر بزرگ‌ترین نقاشی تاریخی روسی، بزرگ‌ترین نقاشی در مجموعه موزه دولتی روسیه، و بزرگ‌ترین
نقاشی در مجموعه موزه دولتی روسیه، و بزرگ‌ترین اثر میان سه‌پایه نقاشیهای نیمه اول قرن نوزدهم محسوب می‌شود. داستان و توصیف. داستان نقاشی «مار برنزی» بر اساس روایتی است که در عهد عتیق، در سفر اعداد، چهارمین کتاب تورات، آمده است. پس از سال‌ها سرگردانی بنی‌اسرائیل در خروج از مصر در بیابانی سنگلاخی و بدون آب که موسی قوم یهود را از اسارت مصر رهبری می‌کرد، مردم شروع به غرولند کردند زیرا در توانایی پیامبر برای هدایت آنها تردید داشتند. سپس مجازات خداوند بر آنان نازل شد — بارش مارهای سمی. مردم توبه کردند و درخواست
شد — بارش مارهای سمی. مردم توبه کردند و درخواست بخشش نمودند و سپس موسی نهوشتان را بر پا کرد، همان‌طور که خداوند به او فرمان داده بود، تا کسانی که با ایمان واقعی به آن نگاه می‌کردند، زنده بمانند و از نیش مارها شفا یابند: «و خداوند به موسی گفت: «یک مار بساز و بر یک ستون نصب کن. هر کس که گزیده شد و به آن نگاه کند، شفا می‌یابد.» پس موسی یک مار برنزی ساخت و آن را بر ستون نصب کرد. هر کس که گزیده شد و به مار برنزی نگاه کرد، شفا یافت.» (اعداد 21:8-9) خود برونی در مورد ایدهٔ نقاشی نوشت: «تلاش کردم طوری آن را بسازم
ایدهٔ نقاشی نوشت: «تلاش کردم طوری آن را بسازم که در نگاه اول حس تأثر و دردناک این صحنه هولناک را منتقل کند و نشانهٔ مجازات خداوند را در خود داشته باشد. نسخه نهایی نقاشی یک ترکیب چندشخصیتی عظیم است که در آن تشخیص شخصیت اصلی دشوار است. برخی در مار برنزی به دنبال نجات هستند، برخی دیگر وحشت‌زده‌اند و تلاش می‌کنند از بارش مارهای زنده اجتناب کنند. برخی از مرگ عزیزانشان شوکه شده‌اند، برخی برای بخشش از خدا دعا می‌کنند و برخی او و موسی را لعنت می‌کنند. نقاشی مملو از تصاویر اندوه، درد، وحشت و مرگ است.» در مرکز
از تصاویر اندوه، درد، وحشت و مرگ است.» در مرکز نقاشی، در پس‌زمینه، پیامبر موسی دیده می‌شود که با عصای خود به مار برنزی اشاره می‌کند و با دست دیگر مردم را به نزدیک شدن به آن فرا می‌خواند. نگاه او جدی است و از بالای سر مردم رنج‌کشیده نگاه می‌کند. کنار او کاهن اعظم (یهودیت) الغازار، پسر هارون و برادر موسی، ایستاده و پشت سرشان گروهی از لاویان دیده می‌شوند. موسی و الازار در مرکز هندسی بوم قرار گرفته‌اند که نماد قدرت ماوراء طبیعی است — از یک سو برای مجازات (الازار) و از سوی دیگر برای نشان دادن راه نجات (موسی).
و از سوی دیگر برای نشان دادن راه نجات (موسی). اما در ابتدا نه موسی و نه الازار، بلکه مردم در پیش‌زمینه بزرگ‌تر نقاشی توجه بیننده را جلب می‌کنند. آن‌ها ترسیده و درمانده‌اند و حتی به فکر نجات یا نگاه کردن به مار برنزی نیستند؛ گویی موسی را نمی‌شنوند یا از دنبال کردن توصیه او عاجزند. در مرکز نقاشی، جوانی با اندام ورزشی دیده می‌شود که از نیش مارها به شدت رنج می‌برد. پای او در پیچ و خم مار است و دهانش باز است؛ ظاهراً همه را «با خشم و کفر» نفرین می‌کند. اندام او گاه با لائوکوئون، کاهن خدای آپولون در تروآ (شهر),
گاه با لائوکوئون، کاهن خدای آپولون در تروآ (شهر), که طبق افسانه به همراه پسرانش توسط مارها خفه شد ("لائوکوئون و پسرانش") مقایسه می‌شود. در پیش‌زمینه سمت راست نقاشی، زنی با ترس و ناامیدی به سوی همسرش می‌دود. چهرهٔ زن شباهت به آنجلیکا، همسر برونی، دارد. این وارد کردن تصویر شخصی هنرمند در نقاشی را می‌توان به عنوان تجلی رمانتیسم در نقاشی تاریخی دانست. این زن مرکز محلی سمت راست نقاشی است: همه اطراف او نیز در ترس غرق شده‌اند. اینکه بسیاری از مردم به دنبال حمایت از خویشاوندان و دوستان هستند، کاملاً با توصیف کتاب
خویشاوندان و دوستان هستند، کاملاً با توصیف کتاب مقدس مطابقت ندارد، که کافی بود تنها به مار برنزی نگاه کنند تا شفا یابند. تاریخچه. فیودور برونی حدود پانزده سال بر روی این نقاشی کار کرد، و قدیمی‌ترین پیش‌طرح مربوط به این موضوع به سال ۱۸۲۴ بازمی‌گردد. در فوریه ۱۸۲۷، برونی به انجمن تشویق هنرمندان (SEA) گزارش داد که در حال آغاز کار روی یک نقاشی بزرگ مبتنی بر داستانی از عهد عتیق است. او اشاره کرد که در میان طرح‌هایش «روی یکی از آن‌ها به‌طور ویژه توقف کرده‌ام که می‌خواهم در یک نقاشی بزرگ آن را اجرا کنم… این طرح
می‌خواهم در یک نقاشی بزرگ آن را اجرا کنم… این طرح نشان‌دهنده برپا کردن یک مار برنزی در بیابان است». کمیته SEA که عموماً ایده هنرمند را تأیید می‌کرد، همان سال تلاش کرد او را از دشواری‌های خلق یک ترکیب چندشخصیتی بزرگ آگاه سازد، که برونی پاسخ داد: «شخصیت‌ها در تصویر بالا به اندازهٔ واقعی خواهند بود… بنابراین کل نقاشی بسیار بزرگ خواهد بود، اما از آنجا که کار آغاز شده، نمی‌خواهم آن را رها کنم». فیودور برونی کار روی نسخه نهایی نقاشی «مار برنزی» را در ایتالیا در سال‌های ۱۸۳۳–۱۸۳۴ آغاز کرد. در سال ۱۸۳۳ او یک
در سال‌های ۱۸۳۳–۱۸۳۴ آغاز کرد. در سال ۱۸۳۳ او یک پیش‌طرح کلی (کارتن) را زیرنقاشی کرد و اوایل سال ۱۸۳۴ گزارش داد که «نقاشی «موسی» به زودی تکمیل خواهد شد» و «همه از عظمت آن وحشت‌زده‌اند، به ویژه آلمانی‌ها»، اما واقعاً اهمیتی نمی‌داد: «به محض اینکه پول داشته باشیم، همه چیز درست خواهد شد». در سال ۱۸۳۵ مشخص شد که امپراتور نیکلای یکم دستور داده است که فیودور برونی و کارل بریولوف به سنت پترزبورگ بازگردند تا «کرسی‌های استادی در آکادمی هنرها» را برعهده گیرند. از آنجا که برونی هنوز روی نقاشی «مار برنزی» کار می‌کرد،
که برونی هنوز روی نقاشی «مار برنزی» کار می‌کرد، سعی کرد تاریخ ترک ایتالیا را به تعویق اندازد و دیپلمات نیکلای گوریف که در آن زمان فرستاده (عنوان) در رم بود، برای او وساطت کرد. در نتیجه، خروج برونی تا آغاز سال ۱۸۳۶ به تعویق افتاد، اما او نقاشی را تکمیل نکرد. در تابستان ۱۸۳۶، فیودور برونی به روسیه بازگشت و در آکادمی امپریال هنر به عنوان استاد منصوب شد. در نمایشگاه آکادمیک پاییز ۱۸۳۶، او پیش‌طرح‌های خود برای «مار برنزی» را به نمایش گذاشت که توجه زیادی جلب کرد و در مطبوعات مورد توجه قرار گرفت. در سال‌های
کرد و در مطبوعات مورد توجه قرار گرفت. در سال‌های ۱۸۳۷–۱۸۳۸، برونی به کار در آکادمی ادامه داد، اما از تمایل خود برای بازگشت به ایتالیا برای تکمیل یک نقاشی بزرگ صحبت کرد. در نهایت، بالاترین مجوزها اخذ شد، اسناد تنظیم گردید و در سپتامبر ۱۸۳۸ برونی به همراه همسرش آنجلیکا و دختر یک و نیم ساله‌اش ترزا به رم رفت.
نجات سه بی‌گناه توسط نیکلاس قدیس () یا نیکلاس قدیس سه بی‌گناه را از مرگ نجات می‌دهد یک نقاشی از هنرمند روسی ایلیا رپین (۱۸۴۴–۱۹۳۰) است که در سال ۱۸۸۸ تکمیل شد. این اثر در موزه دولتی روسیه در سنت پترزبورگ نگهداری می‌شود (شماره موجودی Zh-4001). ابعاد نقاشی ۲۱۵ × ۱۹۶ سانتی‌متر است. موضوع نقاشی به یکی از اعمال نیکلاس قدیس (از میرا (ترکیه)) مربوط است، که اقدامات شجاعانه و اصولی او از اعدام سه نفر بی‌گناه جلوگیری کرد. اهمیت این موضوع با تعالیم اخلاقی لئو تولستوی و بحث‌های مربوط به لغو اعدام مرتبط بود. این بوم در
بحث‌های مربوط به لغو اعدام مرتبط بود. این بوم در هفدهمین نمایشگاه پریدویژنیکی ("Peredvizhniki") به نمایش درآمد، که در فوریه ۱۸۸۹ در سنت پترزبورگ افتتاح شد. واکنش منتقدان به نقاشی متنوع بود. نویسنده میترفان رمزوف نقاشی رپین «قدیس نیکلاس» را بهترین اثر نمایشگاه «هم از نظر ایده و هم اجرا» توصیف کرد، در حالی که لئو تولستوی یادآور شد که محتوای این بوم «نه هنری، نه نو، و نه برای نویسنده عزیز است»، و «کل نقاشی بدون تمرکز است و همه شخصیت‌ها پراکنده‌اند». این نقاشی توسط امپراتور الکساندر سوم خریداری شد و تصمیم به
توسط امپراتور الکساندر سوم خریداری شد و تصمیم به تأسیس موزه روسیه نیز در بسیاری از منابع به این خرید نسبت داده شده است. به گفته مطالعات تاریخ هنر نیکولای ماشکوتسف، "قدیس نیکلاس میرا" نباید یک تمثال یا هنر دینی در نظر گرفته شود — «رپین تا حد فراموشی خود با بیان حالات بازیگران، به ویژه محکومان، شیفته شد» و او «لحظه ابتدایی و قوی‌ترین انگیزه ذهنی» را نشان می‌دهد. تاریخ‌نگار هنر نونا یاکولوا نیز یادآور شد که رپین «گویی با فراخواندن معجزه‌گر محبوب، تماشاگر را در مواجهه با یکی از معجزات او قرار می‌دهد». تاریخچه.
مواجهه با یکی از معجزات او قرار می‌دهد». تاریخچه. پیش‌زمینه و خلق اثر. در سال ۱۸۸۴، ایلیا رپین توسط یک صومعه نزدیک خارکوف مأمور شد تا تصویری از نیکلاس قدیس (Nicholas the Wonderworker) خلق کند. همان‌طور که نویسنده و تاریخ‌نگار Dmytro Yavornytsky در گفت‌وگویی با او به یاد آورد، رپین اشاره کرد که شخصی که سفارش تصویر نیکلاس معجزه‌گر را داده بود، hegumen صومعه نیکلاس در روستای Strilecha, Kharkovsky Uyezd بود. این همان صومعه‌ای بود که رپین برای دیدار با دخترعموی خود، که در آنجا راهبه بود، به آنجا آمده بود. نام
خود، که در آنجا راهبه بود، به آنجا آمده بود. نام خویشاوند هنرمند امیلیا و در صومعه اوپراکسیا بود و رپین او را المپیادا نامید. طبق برخی منابع، او دخترعموی پدری رپین بود و نام خانوادگی‌اش بوریسوا بود. ظاهراً این سفارش با ۸۰۰مین سالگرد انتقال آثار نیکلاس قدیس از میرا (ترکیه) به باری (ایتالیا) هماهنگ شده بود، که قرار بود در سال ۱۸۸۷ جشن گرفته شود. در ابتدا، رپین یک طرح اولیه با مداد در سبک نقاشی مذهبی (آیکون) تهیه کرد. با این حال، او به تدریج به این موضوع علاقه‌مند شد، موضوعی که همانند نقاشی "ایوان مخوف و پسرش