payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کیهان به قلمروهای مختلف و آفرینش جهان و انسان‌ها می‌چرخد. نقش الهه خورشید. در این اسطوره الهه خورشید نقش مهمی ایفا می‌کند و از طریق سخنان خود به اوینا، اولین حاکم نیمه‌انسانی آینو، اقتدار و اعتبار را منتقل می‌کند. گفتگوهای تصنعی در روایت، ماهیت شاعرانه و موجز اسطوره را منعکس می‌کنند. او همچنین در اسطوره آفرینش، زندگی‌بخش بزرگی بود. تقسیم کیهان. طبق این اسطوره، جهان به چندین قلمرو تقسیم می‌شود، از جمله جهان خدایان، جهان انسان‌ها، مکان شرقی خدایان مرده بازیابی‌شده و مکان پایین‌تر در غرب خدایان کاملاً مرده.
و مکان پایین‌تر در غرب خدایان کاملاً مرده. ورود به دنیای خدایان از طریق مرز ابر-خدا صورت می‌گیرد، و خدایان می‌توانند به دنیای آینو نزول کنند، اما افراد آینو به دنیای خدایان صعود نمی‌کنند. آفرینش جهان و انسان. دنیای انسان‌ها در اسطوره آفرینش آینو، مشابه دنیای معاصر آینو توصیف شده است. از خدای دهکده‌ساز به‌عنوان خالق دنیای انسان‌ها یاد شده است، درحالی‌که الهه آتش‌ساز به‌دلیل کمبود پوشش گیاهی به زمین فرستاده شده تا برای انسان‌ها آتش فراهم کند. شش بهشت و شش جهنم وجود دارد که خدایان، شیاطین و حیوانات معنوی را
وجود دارد که خدایان، شیاطین و حیوانات معنوی را در خود جای داده‌اند. شیاطین در آسمان‌های پایین ساکن هستند، درحالی‌که خدایان کم‌اهمیت‌تر جای خود را در میان ابرها و ستارگان می‌یابند. تونو، خدای خالق، با دیواری فلزی که از طریق دروازه‌ای آهنی باشکوه قابل دسترسی است، از قلمرو خود محافظت می‌کند. او جهان را همچون اقیانوسی پهناور تصور می‌کند که ستون فقرات یک قزل‌آلای غول‌پیکر آن را نگه داشته است. هر حرکت ابرها یا ماهی‌ها لرزه‌هایی را در زمین ایجاد می‌کند که به صورت زلزله و سونامی در سطح زمین ظاهر می‌شوند. الهه نور
زلزله و سونامی در سطح زمین ظاهر می‌شوند. الهه نور و آتش، که با نام کامویی هوچی (همچنین آپهوچی، «بزرگ آتش») شناخته می‌شود، از تیرگی بیرون آمد و از طریق رقص و آواز، نور و فضایی مساعد برای زندگی به جزایر تازه آورد. تونو به حیوانات آسمانی اجازه داد تا در بهشت جدید ساکن شوند، اما موجوداتی را نیز منحصراً برای این قلمرو خلق کرد. کامویی هوچی، با احساس عمیق تنهایی، انسانی را از گل آفرید و روح زندگی را در او دمید. بدین ترتیب، آینوها متولد شدند.
چالیا یا حقه‌باز فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۳ و به کارگردانی موکول دات است. در این فیلم بازیگرانی همچون ناوین نیشول، ناندا، شاتورگان سینها، آسرانی و هلن ایفای نقش کرده‌اند.
سایه و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۱ و به کارگردانی هریشیکش موکرجی است. در این فیلم بازیگرانی همچون سونیل دات، آشا پارک، نیروپا روی، نظیر حسین، لالیتا پاوار و آچالا ساچدف ایفای نقش کرده‌اند.
الکل و کورتیزول رابطه‌ای پیچیده دارند. در حالی که کورتیزول هورمونی است که در پاسخ به استرس ترشح می‌شود، الکلیسم می‌تواند به افزایش سطح کورتیزول در بدن در طول زمان منجر شود. این موضوع می‌تواند مشکل‌ساز باشد زیرا کورتیزول می‌تواند به‌طور موقت سایر عملکردهای بدنی را متوقف کند و احتمالاً باعث آسیب فیزیکی شود. کورتیزول. کورتیزول هورمونی است که توسط غده فوق کلیوی ترشح می‌شود و بخشی از محور (HPA) را تشکیل می‌دهد. این هورمون معمولاً در دوره‌های استرس بالا ترشح می‌شود تا به فرد کمک کند با موقعیت‌های استرس‌زا کنار
تا به فرد کمک کند با موقعیت‌های استرس‌زا کنار بیاید. ترشح کورتیزول منجر به افزایش ضربان قلب و فشار خون و همچنین توقف موقت فرآیندهای متابولیکی مانند هضم، تولید مثل، رشد و ایمنی می‌شود تا انرژی برای پاسخ به استرس حفظ شود. ترشح مزمن کورتیزول در طول زمان‌های طولانی ناشی از استرس بالا می‌تواند منجر به: تداخلات الکل و کورتیزول. سطوح بالای کورتیزول به‌طور عمده با مصرف بالای الکل مرتبط بوده است، که احتمالاً به دلیل عدم تنظیم (کنترل مهاری مختل شده) محور HPA است. تاریخچه. تحقیقات در مورد تأثیرات الکل بر کورتیزول به
تحقیقات در مورد تأثیرات الکل بر کورتیزول به دهه ۱۹۵۰ برمی‌گردد. بسیاری از مطالعات رابطه‌ای بین این دو نشان دادند؛ با این حال، این مطالعات محدود به مصرف کوتاه‌مدت الکل بودند. اولین مطالعه انسانی که تأثیرات بلندمدت مصرف الکل بر کورتیزول را ارزیابی کرد، در سال ۱۹۶۶ (مندلسون و همکاران) انجام شد. آن‌ها سطوح بالای کورتیزول را در هر دو گروه الکلی و غیر الکلی در حین نوشیدن فعال مشاهده کردند. به‌طور کلی، کورتیزول در الکلی‌ها بالاتر از غیر الکلی‌ها بود، که نشان‌دهنده تأثیرات بلندمدت الکل بر سیستم غدد درون‌ریز است.
تأثیرات بلندمدت الکل بر سیستم غدد درون‌ریز است. همچنین، الکلی‌ها بالاترین سطوح کورتیزول را پس از توقف نوشیدن داشتند که علائم ترک (یک نشانگر هورمونی اعتیاد به الکل) را نشان می‌دهد. یافته‌های اخیر. تحقیقات اخیر این ارتباط قوی بین مصرف بالای الکل و سطوح بالای کورتیزول را تأیید می‌کند. در یک مطالعه، سطوح کورتیزول ادراری شبانه از افرادی که به‌طور منظم مقدار زیادی الکل مصرف می‌کردند در مقایسه با افرادی که مقدار کمی الکل مصرف می‌کردند، اندازه‌گیری شد. افرادی که الکل بیشتری می‌نوشیدند، سطوح بالاتری از کورتیزول و
بیشتری می‌نوشیدند، سطوح بالاتری از کورتیزول و تغییرپذیری ضربان قلب کمتری (که توسط سیستم عصبی خودمختار کنترل می‌شود) داشتند، که نشان‌دهنده ارتباطی بین محور HPA و سیستم عصبی خودمختار (ANS) است. همچنین، افرادی که الکل بیشتری مصرف می‌کردند، فشار خون بالاتر و مشکلات خواب داشتند که نشان‌دهنده سطوح بالای کورتیزول است. تکنولوژی‌های جدید به محققان این امکان را داده است که سطوح کورتیزول را در موهای انسان اندازه‌گیری کنند (که نشان‌دهنده قرارگیری تجمعی کورتیزول در طول زمان‌های طولانی است). این روش اندازه‌گیری برای
زمان‌های طولانی است). این روش اندازه‌گیری برای مقایسه سطوح بلندمدت کورتیزول در الکلی‌ها، ترک‌کنندگان مصرف الکل و غیر الکلی‌ها استفاده شده است. یکی از مطالعات اخیر نشان داد که الکلی‌ها سه تا چهار برابر بیشتر از دسته ترک‌کنندگان یا غیر الکلی‌ها سطوح کورتیزول در مو داشتند (که با تحقیقات قبلی که نشان می‌دهد دوره‌های مصرف الکل با سطوح بالای کورتیزول مرتبط است، سازگار است). ترک‌کنندگان و غیر الکلی‌ها سطوح پایینی از کورتیزول مشابه داشتند که نشان می‌دهد سطوح کورتیزول در نهایت، پس از قطع طولانی‌مدت به حالت طبیعی
در نهایت، پس از قطع طولانی‌مدت به حالت طبیعی بازمی‌گردد.
کلسیم کاربیماید, که به عنوان نمک سیترات تحت نام تجاری تمپوسیل فروخته می‌شود، یک داروی مشابه دی‌سولفیرام است. اثرات آن مشابه داروی دی‌سولفیرام (آنتابوز) است به طوری که متابولیسم طبیعی الکل را با جلوگیری از تجزیه محصول متابولیک استالدهید مختل می‌کند. نتیجه این است که وقتی الکل توسط مصرف‌کنندگان کلسیم کاربیماید مصرف می‌شود، آن‌ها واکنش‌های شدیدی را تجربه می‌کنند که شامل علائمی مانند عرق کردن، دشواری در تنفس، ضربان قلب سریع، راش، تهوع و استفراغ و سردرد است. یک مطالعه ۹ ساله اخیر نشان داد که گنجاندن کاربیماید
مطالعه ۹ ساله اخیر نشان داد که گنجاندن کاربیماید تحت نظارت و داروی مشابه دی‌سولفیرام، در یک برنامه درمانی جامع منجر به نرخ خودداری بیش از ۵۰٪ شده است. تمپوسیل توسط کن فرگوسن و گوردون بل توسعه داده شد، که این دارو را بر روی خود آزمایش کردند. این دارو در سال ۱۹۵۵ توسط بنیاد تحقیقات الکلیسم انتاریو ثبت اختراع شد.
)&lt;/ref&gt; منطقه کلان‌شهری جاکارتا یا کلان‌شهر جاکارتا که به‌صورت محلی Jabodetabekpunjur (سرنامی از جاکارتا، بوگور، دپوک، تانگرانگ، بکاسی و افزوده شدن ناحیه Puncak در شهرستان بوگور و بخش‌هایی از سیانجور) خوانده می‌شود، پرجمعیت‌ترین ابرمنطقه شهری در اندونزی است. این منطقه شامل پایتخت کشور (منطقه ویژه پایتختی جاکارتا به‌عنوان شهر مرکزی)، پنج شهر اقماری و سه شهرستان کامل می‌شود. اصطلاح «Jabotabek» نخستین بار در اواخر دهه ۱۹۷۰ به‌کار رفت و در سال ۱۹۹۹ با اضافه شدن «De» (نماد دپوک) به‌دنبال تشکیل این شهر، به
شدن «De» (نماد دپوک) به‌دنبال تشکیل این شهر، به «Jabodetabek» تغییر یافت. واژگان «Jabodetabekjur» و سپس «Jabodetabekpunjur» طبق مقررات ریاست‌جمهوری شماره ۵۴ سال ۲۰۰۸ رسمیت یافتند، و نام رسمی «Jabodetabekpunjur» از آن پس به‌کار گرفته شد. با این حال، گسترش این منطقه برای پوشش بخشی از سیانجور در آمارهای زیر لحاظ نشده است. این منطقه شامل منطقه ویژه پایتختی جاکارتا و بخش‌هایی از استان‌های جاوه غربی و بانتن است، به‌ویژه سه شهرستان: شهرستان بکاسی و شهرستان بوگور در جاوه غربی، و شهرستان تانگرانگ در بانتن. همچنین
در جاوه غربی، و شهرستان تانگرانگ در بانتن. همچنین پنج شهر مستقل شامل بوگور، دپوک، بکاسی، تانگرانگ و جنوب تانگرنگ را دربرمی‌گیرد که به‌لحاظ اداری جزو این شهرستان‌ها محسوب نمی‌شوند. نام این منطقه ترکیبی است از حروف نخست (یا دو حرف اول) نام این شهرها: Ja-bo-de-ta-bek از جاکارتا، بوگور، دپوک، تانگرانگ و بکاسی. جمعیت منطقه کلان‌شهری جاکارتا با مساحتی برابر با ، طبق سرشماری سال ۲۰۲۰ اندونزی، ۳۱٫۲۴ میلیون نفر گزارش شده است، که آن را به پرجمعیت‌ترین منطقه در اندونزی و پس از توکیو به یکی از کلان‌شهرهای پرجمعیت جهان
و پس از توکیو به یکی از کلان‌شهرهای پرجمعیت جهان بدل می‌کند. سهم این منطقه از جمعیت ملی از ۶٫۱٪ در سال ۱۹۶۱ به ۱۱٫۲۶٪ در سال ۲۰۱۰ افزایش یافته است. طبق برآورد رسمی میانه سال ۲۰۲۴، جمعیت آن به ۳۲٫۳ میلیون نفر رسیده است. این منطقه، مرکز اصلی حکومت، فرهنگ، آموزش و اقتصاد اندونزی به‌شمار می‌رود. همین ویژگی‌ها باعث شده تا افراد زیادی از سراسر کشور به این منطقه مهاجرت کرده، در آن ساکن شوند و به کار مشغول شوند. قدرت اقتصادی منطقه کلان‌شهری جاکارتا باعث شده که به مهم‌ترین قطب کشور در زمینه‌های مالی، تولیدی و
به مهم‌ترین قطب کشور در زمینه‌های مالی، تولیدی و بازرگانی تبدیل شود. بر اساس داده‌های سال ۲۰۱۹، تولید ناخالص داخلی (GDP) این منطقه ۲۹۷٫۷ میلیارد دلار آمریکا بود و تولید ناخالص داخلی سرانه نیز ۸٬۷۷۵ دلار گزارش شد. همچنین برابری قدرت خرید (PPP) منطقه به ۹۷۸٫۵ میلیارد دلار آمریکا رسید و سرانهٔ آن نیز ۲۸٬۸۴۰ دلار بود. این ارقام نشان می‌دهد که منطقه کلان‌شهری جاکارتا معادل ۲۶٫۲ درصد از اقتصاد اندونزی را به خود اختصاص داده است. تاریخچه. این منطقه در سال ۱۹۷۶ با صدور دستور ریاست‌جمهوری شماره ۱۳ تأسیس شد؛ اقدامی
صدور دستور ریاست‌جمهوری شماره ۱۳ تأسیس شد؛ اقدامی که در پاسخ به نیازهای ناشی از رشد جمعیت پایتخت انجام گرفت. دولت اندونزی «نهاد همکاری Jabotabek» (به اندونزیایی: Badan Kerjasama Pembangunan) را تشکیل داد که دبیرخانه‌ای مشترک میان دولت منطقه‌ای جاکارتا (DKI Jakarta) و استان جاوه غربی به‌شمار می‌رفت. جمعیت و اقتصاد. بر پایهٔ برآوردهای رسمی میانهٔ سال ۲۰۲۴، حدود ۱۰٫۶۸ میلیون نفر در منطقه پایتختی ویژه جاکارتا، حدود ۹٫۲۴ میلیون نفر در پنج شهر بوگور، دپوک، بکاسی، تانگرانگ و جنوب تانگرنگ، و حدود ۱۲٫۳۳ میلیون نفر
تانگرانگ و جنوب تانگرنگ، و حدود ۱۲٫۳۳ میلیون نفر در سه شهرستان بکاسی، بوگور و تانگرانگ سکونت داشتند. نسبت جمعیت شهر مرکزی یعنی جاکارتا نسبت به کل منطقه کلان‌شهری به‌طور قابل توجهی کاهش یافته است؛ به‌طوری که در میانهٔ سال ۲۰۲۴ تنها ۳۳٫۱٪ از کل جمعیت این منطقه را تشکیل می‌داد، در حالی که این میزان در سال ۱۹۹۰ برابر با ۵۴٫۶٪، در سال ۲۰۰۰ حدود ۴۳٫۲٪ و در سال ۲۰۱۰ برابر با ۳۵٫۵٪ بود. همچنین، موج مهاجرت‌ها اکنون بیش‌تر به شهرهای پیرامون جاکارتا معطوف شده است. امروزه حدود ۲۰٪ از جمعیت شهری اندونزی در منطقه
امروزه حدود ۲۰٪ از جمعیت شهری اندونزی در منطقه کلان‌شهری جاکارتا متمرکز است. با وجود اجرای سیاست تمرکززدایی پس از اصلاحات سیاسی سال ۱۹۹۸، این منطقه همچنان نقش مسلطی در اقتصاد ملی دارد. در سال ۲۰۱۰، منطقه کلان‌شهری جاکارتا ۲۵٫۵۲٪ از تولید ناخالص داخلی (GDP) اندونزی و ۴۲٫۸٪ از کل تولید استان جاوه را به خود اختصاص داده بود. جاکارتای مرکزی، جاکارتای جنوبی و بکاسی به‌ترتیب ۴٫۱۴٪، ۳٫۷۸٪ و ۲٫۱۱٪ از GDP ملی را تأمین می‌کردند. سه بخش اصلی اقتصادی منطقه عبارت‌اند از: بخش صنعت (۲۸٫۳۶٪)، بخش مالی (۲۰٫۶۶٪)، و بخش
از: بخش صنعت (۲۸٫۳۶٪)، بخش مالی (۲۰٫۶۶٪)، و بخش بازرگانی، هتل و رستوران (۲۰٫۲۴٪). به‌علاوه، منطقه در سال ۲۰۱۰، ۴۱٫۸۷٪ از GDP بخش مالی، ۳۳٫۱٪ از ساخت‌وساز، و ۳۰٫۸۶٪ از حمل‌ونقل کشور را تأمین می‌کرد. مراکز بازرگانی و شهری. مراکز مهم کسب‌وکار و تجارت منطقه در «مثلث طلایی» جاکارتای مرکزی قرار دارند. این محدوده شامل SCBD، مگا کونینگان، راسونا اپی‌سنتروم و خیابان‌های اصلی نظیر جالان جنرال سودیرمان، جالان ام‌اچ تامرین، جالان گاتوت سوبروتو و جالان هار راسونا سعید می‌شود. این ناحیه نه‌تنها مرکز مالی، بلکه به‌عنوان
این ناحیه نه‌تنها مرکز مالی، بلکه به‌عنوان مرکز سبک زندگی شهری برای مردم محلی و اتباع خارجی شناخته می‌شود. منطقهٔ کلاپا گادینگ در شمال شرق جاکارتا نیز به‌تازگی به‌عنوان منطقه‌ای نوین برای زندگی، تجارت و تفریح پدید آمده است. صنعت و شهرک‌سازی. گسترش مناطق مسکونی وسیع و پارک‌های صنعتی در این منطقه، حاصل توسعهٔ زیرساخت‌ها از جمله آزادراه‌ها و خطوط ریلی است. ناحیه چیکارنگ در حومهٔ جاکارتا میزبان بیش از ۲٬۵۰۰ شرکت صنعتی در ۱۲ شهرک صنعتی است که در زمینی به وسعت ۱۱٬۰۰۰ هکتار گسترش یافته‌اند. چیکارنگ بزرگ‌ترین مرکز
هکتار گسترش یافته‌اند. چیکارنگ بزرگ‌ترین مرکز تولیدی در جنوب‌شرق آسیا به‌شمار می‌رود و شرکت‌هایی از ژاپن، کره جنوبی، چین، سنگاپور و ایالات متحده در آن فعال هستند. ترابری. فرودگاه. در منطقه کلان‌شهری جاکارتا دو فرودگاه اصلی قرار دارد: فرودگاه بین‌المللی سوکارنو-هتا (CGK) و فرودگاه بین‌المللی حالیم پرداناکوسوما (با تمرکز بر پروازهای داخلی). فرودگاه پوندک چابه در جنوب تانگرنگ نیز کاربردهای غیرنظامی و نظامی دارد. ریلی. شبکه KRL Commuterline با پنج خط اصلی (بوگور، رنگکاسبیتونگ، حلقه چیکارنگ، تانگرانگ و تانجونگ
رنگکاسبیتونگ، حلقه چیکارنگ، تانگرانگ و تانجونگ پریوک) و بیش از ۸۰ ایستگاه، خدمات ریلی منطقه‌ای را پوشش می‌دهد. متروی MRT جاکارتا، قطار سبک LRT جاکارتا و LRT Jabodebek نیز از دیگر سامانه‌های ریلی منطقه‌اند. قطار پرسرعت. منطقه با خطوط راه‌آهن، آزادراه و سامانه‌های حمل‌ونقل عمومی از جمله ترنس‌جاکارتا، قطار شهری جاکارتا (MRT)، قطار سبک جاکارتا (LRT), خط ریلی فرودگاه سوکارنو–هتا، و LRT Jabodebek پوشش داده شده است. سامانه LRT جاکارتا از اواخر ۲۰۱۹ و LRT Jabodebek از مارس ۲۰۲۱ به بهره‌برداری رسیدند. وُوش
از مارس ۲۰۲۱ به بهره‌برداری رسیدند. وُوش (Whoosh)، نخستین قطار تندرو در جنوب‌شرق آسیا و نیم‌کره جنوبی، میان جاکارتا و باندونگ حرکت می‌کند و با سرعت عملیاتی ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت، مسافت ۱۴۳ کیلومتری را در حدود ۴۵ دقیقه طی می‌کند. این سامانه در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز به‌کار تجاری کرد و تنها در دو ماه، به یک میلیون مسافر خدمات داد.
توماس دنیل هیل (متولد ۱۳ اکتبر ۲۰۰۲) یک بازیکن فوتبال با ملیت دوگانه برای تیم‌های ملی انگلستان، ولز و جمهوری ایرلند است که به عنوان هافبک برای باشگاه هروگیت تاون در لیگ دو فوتبال انگلستان بازی می‌کند. او بازیکن تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ولز نیز می‌باشد. عملکرد باشگاهی. لیورپول. هیل اولین بازی حرفه‌ای خود را برای لیورپول در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۹ انجام داد و در مرحله یک‌چهارم نهایی از جام اتحادیه مقابل استون ویلا به میدان رفت. در ۵ اوت ۲۰۲۰، هیل قراردادش را با لیورپول تمدید کرد. در سپتامبر ۲۰۲۰، هیل دچار مصدومیت
تمدید کرد. در سپتامبر ۲۰۲۰، هیل دچار مصدومیت رباط صلیبی قدامی شد و فصل برای او با این مصدومیت به پایان رسید؛ ماه بعد و با گذر از ۱۸ سالگی، او قرارداد بلندمدت جدیدی با لیورپول امضا کرد. هروگیت تاون. در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۵، هیل با قراردادی ۱۸ ماهه به باشگاه لیگ دو، هروگیت تاون پیوست. عملکرد ملی. هیل که در انگلستان متولد شده است، تبار ایرلندی و ولزی دارد. در ۱۱ مارس ۲۰۲۲، او به تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ایرلند و در ۱۴ مارس ۲۰۲۳، او به تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ولز فراخوانده شد. در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۳، او اولین بازی خود
فراخوانده شد. در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۳، او اولین بازی خود را برای تیم زیر ۲۱ سال ولز در یک بازی از رقابت‌های مقدماتی قهرمانی زیر ۲۱ سال اروپا ۲۰۲۵ مقابل جمهوری چک انجام داد.
بستری از گل‌های رز فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی مایکل گلدنبرگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون کریستین اسلیتر، مری استوارت مسترسون، پاملا ادلون، جاش برولین، دبرا مانک، مری آلیس، کنت کرانام، الی وکر، نیک تیت و اس. ای. گریفین ایفای نقش کرده‌اند.
جنون جین () دوره‌ای در نیمهٔ نخست سدهٔ هجدهم میلادی بود که طی آن، مصرف نوشیدنی جین در بریتانیا، به‌ویژه در لندن، به‌سرعت افزایش یافت. دنیل دفو، نویسندهٔ انگلیسی، در آن زمان نوشت: «تولیدکنندگان مشروبات، راهی یافته‌اند که مزاج فقرا را با ترکیب‌های تازه‌ای از نوشیدنی به نام جنوا (Geneva) خوش بیایند؛ طوری‌که مردم عادی دیگر برندی فرانسوی را نه مثل سابق گرامی می‌دارند و نه حتی خواهان آن هستند». پارلمان بریتانیا برای مهار این وضعیت، پنج قانون عمده را در سال‌های ۱۷۲۹، ۱۷۳۶، ۱۷۴۳، ۱۷۴۷ و ۱۷۵۱ به تصویب رساند. با وجود
۱۷۳۶، ۱۷۴۳، ۱۷۴۷ و ۱۷۵۱ به تصویب رساند. با وجود اینکه نوشیدنی‌های الکلی مختلفی در همهٔ سطوح جامعه مصرف می‌شدند، جین بیش از سایرین نگرانی عمومی را برانگیخت. هرچند اغلب تصور می‌شود که تنها جین یا جنوا نوشیدنی رایج آن دوره بوده است، اما واژهٔ «جین» در آن زمان به‌طور کلی برای همهٔ نوشیدنی‌های الکلی تقطیرشده از غلات به کار می‌رفت. افزایش مصرف جین. رواج جین در انگلستان پس از به سلطنت رسیدن ویلیام اورانژ در سال ۱۶۸۸ آغاز شد. در آن دوره، جین جایگزینی برای برندی فرانسوی به‌شمار می‌رفت، آن‌هم در دوره‌ای از کشمکش
فرانسوی به‌شمار می‌رفت، آن‌هم در دوره‌ای از کشمکش سیاسی و مذهبی میان بریتانیا و فرانسه. بین سال‌های ۱۶۸۹ تا ۱۶۹۷، دولت بریتانیا قوانینی برای محدود کردن واردات برندی و تشویق تولید داخلی جین وضع کرد. مهم‌ترین گام در این زمینه، شکستن انحصار صنف تقطیرکنندگان لندن در سال ۱۶۹۰ بود؛ اقدامی که راه را برای تولید گسترده‌تر جین هموار کرد. در آن زمان، تولید جین انگلیسی، که در میان سیاستمداران و حتی ملکه آن نیز محبوب بود، از حمایت دولت برخوردار شد. این حمایت در کاهش مالیات بر تقطیر مشروبات نمایان بود. برای تولید جین
بر تقطیر مشروبات نمایان بود. برای تولید جین نیازی به مجوز نبود و تولیدکنندگان می‌توانستند در کارگاه‌های کوچک و ساده‌ای کار کنند، برخلاف آبجوسازان که ملزم بودند در کنار فروش نوشیدنی، خدمات خوراک و اقامت هم ارائه دهند. سیاست‌های حمایت‌گرایانهٔ اقتصادی یکی از عوامل اصلی آغاز دورهٔ جنون جین بود. با کاهش قیمت غذا و افزایش درآمدها، مردم امکان یافتند که بخشی از پول خود را صرف نوشیدنی‌های الکلی کنند. تا سال ۱۷۲۱، قضات میدلسکس هشدار می‌دادند که جین «عامل اصلی همهٔ فسادها و بی‌بندوباری‌ها در میان مردم فرودست است».
فسادها و بی‌بندوباری‌ها در میان مردم فرودست است». در سال ۱۷۳۶، همان قضات در گزارشی نوشتند: &gt; «با نهایت تأسف، کمیتهٔ شما شاهد گرایش شدید اقشار فرودست به این نوشیدنی‌های ویرانگر است، و اینکه چگونه این بیماری اجتماعی طی چند سال گذشته با شگفتی فراگیر شده است … به‌ندرت می‌توان کسی از طبقهٔ پایین را یافت که بتواند جایی برود یا جایی باشد، بی‌آنکه به چشیدن این نوشیدنی خطرناک وسوسه شود، و به‌تدریج آن را بپسندد و بدان گرایش پیدا کند.» قانون جین ۱۷۳۶. دولت بریتانیا در قانون جین ۱۷۳۶ تلاش کرد با وضع مالیات سنگین و
در قانون جین ۱۷۳۶ تلاش کرد با وضع مالیات سنگین و مجوزهای گران‌قیمت، فروش جین را محدود کند، اما این اقدام به افزایش تولید غیرقانونی، خشونت و مسمومیت‌های گسترده انجامید و در ۱۷۴۳ عملاً لغو شد. قانون جین ۱۷۵۱ با هدف ساماندهی بازار، هزینه مجوز را کاهش داد اما فروش جین را به فروشندگان «قابل‌اعتماد» محدود کرد؛ با این حال، کاهش مصرف جین بیش‌تر به دلیل افزایش بهای غلات و شرایط اقتصادی بود تا قوانین دولتی. دورهٔ جنون جین تا حدود سال ۱۷۵۷ پایان یافت، اما در عصر ویکتوریا مصرف جین بار دیگر افزایش یافت و مکان‌هایی به
مصرف جین بار دیگر افزایش یافت و مکان‌هایی به نام «کاخ‌های جین» در لندن رونق گرفتند.
پخش دارو ملاحظات ایمنی و امنیتی دارویی ویژه‌ای دارد. برخی از داروها برای پخش شدن نیاز به مدیریت زنجیره سرد دارند. این صنعت از فناوری ردیابی و رهگیری استفاده می‌کند، هرچند زمان‌بندی پیاده‌سازی و اطلاعات مورد نیاز در کشورهای مختلف، با قوانین و استانداردهای مختلف، متفاوت است.[ "" ] از آنجا که دولت‌ها دسترسی به مواد مخدر را تنظیم می‌کنند، دولت‌ها پخش مواد مخدر و زنجیره تأمین دارو را بیش از تجارت دیگر کالاها کنترل می‌کنند. پخش دارو با تولید دارو توسط صنعت داروسازی آغاز می‌شود. از آنجا، واسطه‌ها در بخش دولتی، بخش
آغاز می‌شود. از آنجا، واسطه‌ها در بخش دولتی، بخش خصوصی و سازمان‌های غیردولتی داروها را برای ارائه به دیگر واسطه‌ها تهیه می‌کنند. در نهایت، داروها به طبقات مختلف مصرف‌کنندگانی که از آنها استفاده می‌کنند، می‌رسند.
ذرات باردار در عبور از ماده، یونیزه می‌شوند و بنابراین در مراحل مختلفT انرژی خود را از دست می‌دهند، تا زمانی که انرژی آنها (تقریباً) صفر شود. فاصله تا این نقطه، بُرد ذره نامیده می‌شود. مسافت این بُرد به نوع ذره، انرژی اولیه آن و ماده‌ای که از آن عبور می‌کند بستگی دارد. برای مثال، اگر ذره یونیزه‌کننده‌ای که از ماده می‌گذرد، یک یون مثبت مانند ذره آلفا یا پروتون باشد، از طریق برهمکنش کولمبیک با الکترون‌های اتمی در ماده برخورد خواهد کرد. از آنجایی که جرم پروتون یا ذره آلفا بسیار بیشتر از الکترون است، هیچ انحراف
ذره آلفا بسیار بیشتر از الکترون است، هیچ انحراف چشمگیری از مسیر تابش وجود نخواهد داشت و انرژی جنبشی بسیار کمی در هر برخورد از بین می‌رود. به این ترتیب، برای متوقف شدن چنین تابش یونیزه‌کننده سنگینی در محیط یا ماده متوقف‌کننده، برخوردهای متوالی زیادی لازم است. بیشترین اتلاف انرژی در برخورد رودررو با یک الکترون رخ خواهد داد. از آنجایی که پراکندگی با زاویه بزرگ برای یون‌های مثبت نادر است، بستگی به انرژی و بار آن و همچنین انرژی یونیزاسیون محیط متوقف‌کننده، می‌توان محدوده‌ای را برای آن تابش به خوبی تعریف کرد. از
محدوده‌ای را برای آن تابش به خوبی تعریف کرد. از آنجایی که ماهیت چنین برهمکنش‌هایی آماری است، تعداد برخوردهای لازم برای متوقف کردن یک ذره تابشی در محیط، با هر ذره کمی متفاوت خواهد بود (یعنی، برخی ممکن است مسافت بیشتری را بپیمایند و برخوردهای کمتری نسبت به دیگران داشته باشند). از این رو، تغییر کوچکی در محدوده وجود خواهد داشت که به عنوان تکاپو (straggling) شناخته می‌شود.
کلتیس توت کیست؟ فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی کریس ور ویل است. در این فیلم بازیگرانی همچون کریستین اسلیتر، ریچارد درایفس، تیم آلن، پورشا دی راسی، روپال، بیلی کانلی، پیتر مک‌نیل و شان دویل ایفای نقش کرده‌اند.
صفحهٔ بازی (یا "تختهٔ بازی"؛ گاه با عنوان "تختهٔ بازی‌کردن" یا "نقشهٔ بازی") سطحی است که بازی‌های صفحه‌ای بر روی آن انجام می‌شوند. قدیمی‌ترین صفحه‌های بازی شناخته‌شده ممکن است به دوران نوسنگی بازگردند؛ با این حال، برخی پژوهشگران بر این باورند که این اشیاء لزوماً صفحهٔ بازی نبوده‌اند. آثار به‌جامانده از عصر برنز اولیه، بیش از سایر نمونه‌ها به‌طور گسترده به‌عنوان صفحهٔ بازی پذیرفته شده‌اند (برای بازی‌هایی مانند سِنِت و مِهِن در مصر باستان، و بازی سلطنتی اور در بین‌النهرین). بیشتر بازی‌های صفحه‌ای باستان، از
بین‌النهرین). بیشتر بازی‌های صفحه‌ای باستان، از نوع بازی‌های مسابقه‌ای بودند و برای تعیین نتایج از ابزارهای تصادفی مانند تاس استفاده می‌کردند. صفحه‌های بازی در گذر زمان از نظر پیچیدگی و طراحی تکامل یافته‌اند. نمونه‌های اولیه دارای اشکال گوناگونی بودند، پیش از آن‌که شبکه‌های چهارضلعی برای بازی‌های انتزاعی به‌صورت رایج درآیند. صفحهٔ بازی به‌عنوان نقطهٔ اصلی تعامل بازیکنان عمل می‌کند و می‌تواند از ساختاری ساده تا بسیار پیچیده متغیر باشد؛ گاهی حتی دارای اجزای سه‌بعدی یا الکترونیکی است. بازی‌های صفحه‌ای مدرن
سه‌بعدی یا الکترونیکی است. بازی‌های صفحه‌ای مدرن اغلب دارای صفحه‌های ماژولار یا قابل سفارشی‌سازی هستند که موجب افزایش قابلیت تکرارپذیری و درگیری بیشتر بازیکن با بازی می‌شوند. تاریخچه. تاریخچهٔ صفحه‌های بازی، موضوعی است که به‌طور نزدیکی با تاریخچهٔ بازی‌های صفحه‌ای مرتبط است. با این حال، همهٔ بازی‌هایی که به‌عنوان «بازی صفحه‌ای» طبقه‌بندی می‌شوند، لزوماً دارای صفحهٔ بازی نیستند. اگرچه صفحهٔ بازی در نگاه نخست به‌نظر می‌رسد که شرطی لازم و کافی برای این سبک باشد، بازی‌های کارتی که از دسته‌کارت استاندارد
باشد، بازی‌های کارتی که از دسته‌کارت استاندارد استفاده نمی‌کنند (و همچنین بازی‌هایی که نه از کارت بهره می‌برند و نه از صفحه)، اغلب به‌صورت محاوره‌ای در این دسته جای داده می‌شوند. به همین دلیل، برخی پژوهشگران این سبک را با عنوان «بازی‌های میزی و صفحه‌ای» یا «بازی‌های رومیزی» توصیف می‌کنند. ‏ بازی‌هایی که از تولیدکننده‌های تصادفی نتایج استفاده می‌کرده‌اند (مانند بازی‌های تاسی، که امروزه اغلب در دستهٔ بازی‌های صفحه‌ای قرار می‌گیرند)، احتمالاً پیش از اختراع صفحه‌های بازی واقعی وجود داشته‌اند. قدیمی‌ترین
صفحه‌های بازی واقعی وجود داشته‌اند. قدیمی‌ترین صفحه‌های بازی شناخته‌شده از سنگ ساخته شده‌اند (احتمال می‌رود که صفحه‌هایی از مواد کم‌دوام‌تر نیز وجود داشته‌اند، اما تا دوران معاصر باقی نمانده‌اند). درک بازی‌های صفحه‌ای باستانی دشوار است، زیرا آثار به‌جامانده از آن دوران معمولاً ناقص هستند (قطعات کوچکتر همراه بازی به‌ندرت پیدا می‌شوند) و قوانین مکتوبی نیز در کنار آن‌ها وجود ندارد؛ در بسیاری از موارد حتی نام اصلی بازی نیز در گذر زمان از بین رفته است. ‏ بر پایهٔ پژوهش‌های گری اُ. رولفسن و سِنت جان سیمپسون،
پژوهش‌های گری اُ. رولفسن و سِنت جان سیمپسون، کهن‌ترین صفحه‌های بازی شناخته‌شده به سکونت‌گاه‌های نوسنگی با قدمت حدود ۶۹۹۰ پیش از میلاد در بیضا و ۵۸۷۰ پیش از میلاد در عین غزال بازمی‌گردند. این صفحه‌ها از موادی بادوام مانند سنگ آهک ساخته شده‌اند و احتمال می‌رود که با بازی‌هایی از نوع منقله مرتبط باشند. تی‌یری دپولیس با این دیدگاه که آن اشیای باستانی واقعاً صفحهٔ بازی بوده‌اند، مخالفت کرده و استدلال می‌کند که آن‌ها از نظر عملی برای این منظور کاربردی به نظر نمی‌رسند؛ هیچ‌گونه مهرهٔ بازی یا تاس در کنار آن‌ها
هیچ‌گونه مهرهٔ بازی یا تاس در کنار آن‌ها یافت نشده، و مفهوم بازی‌های عمدتاً انتزاعی برای مردمان آن دوره احتمالاً بیش از حد پیچیده بوده است. او به‌جای آن، پیشنهاد می‌دهد که این ابزارها احتمالاً برای آتش‌افروزی طراحی شده بودند. ‏ اشیایی مشابه، در شواهد باستان‌شناسی مرتبط با دوران نوسنگی و عصر برنز بسیار اندک هستند یا اساساً یافت نشده‌اند. یک نمونهٔ استثنایی مربوط به حدود ۳۵۰۰ پیش از میلاد از محوطهٔ تل مجنونه در سوریه یافت شده که ظاهری شبیه صفحهٔ شطرنج دارد، ولی احتمال می‌رود که یک ماشین حساب ابتدایی بوده
ولی احتمال می‌رود که یک ماشین حساب ابتدایی بوده باشد. نسل بعدی از اشیایی که به‌طور گسترده‌تر و قطعی‌تر به‌عنوان صفحهٔ بازی شناسایی شده‌اند و نسبت به صفحه‌های احتمالی از نوع مانکالا نیز پیچیده‌تر هستند، به عصر برنز آغازین در نواحی مدیترانه بازمی‌گردند. این موارد شامل صفحه‌هایی برای بازی‌های مصری سنِت و مِهِن (در حدود ۳۰۰۰ تا ۲۰۰۰ پیش از میلاد) و نمونه‌های مشابهی از بین‌النهرین (منطقهٔ هلال حاصلخیز) هستند. بازی سلطنتی اور (The Royal Game of Ur) از حدود ۲۵۰۰ پیش از میلاد اغلب به‌عنوان یکی از کهن‌ترین بازی‌های
از میلاد اغلب به‌عنوان یکی از کهن‌ترین بازی‌های صفحه‌ای شناخته می‌شود. ‏ همچنین قطعاتی از صفحه‌های بازی ناشناخته، ساخته‌شده از سفال و سنگ، در محوطه‌های مرتبط با تمدن دره سند که هم‌دوره با نمونه‌های بالا هستند، کشف شده‌اند. دپولیس استدلال می‌کند که بیشتر - اگر نگوییم همهٔ - بازی‌های صفحه‌ای آن دوران، از نوع بازی‌های مسابقه‌ای (race games) بوده‌اند؛ او این دسته را چنین تعریف می‌کند: «بازی‌های صفحه‌ای‌ای که با استفاده از یک تولیدکنندهٔ تصادفی - مانند انواع تاس - انجام می‌شوند»، و دارای مسیر خطی (هرچند خمیده)