payamvha/North_RAG huggingface dataset:
درگیری‌های جدیدی در شمال بوسنی آغاز شد و تعداد زیادی از مردم به کرواسی و مونته‌نگرو گریختند. تا پایان سال 1876، تعداد پناهندگان از بوسنی و هرزگوین بین 100000 تا شاید 250000 نفر بود. به گفته ریچارد سی. هال، 150000 نفر به کرواسی گریختند. نوسینجه. رهبران در سال ۱۸۷۵ بازگشتند و برنامه‌های خود برای شورش را ادامه دادند. این طرح برای آزادسازی منطقه نوِوِسینیه و سپس گسترش آن به بقیه هرزگوین بود. در این میان، ترک‌ها به دنبال "هاجدوک" پرا تونگوز بودند که در ۵ ژوئیه به کاروانی در کوه بیشینی حمله کرده بود . در ۹
به کاروانی در کوه بیشینی حمله کرده بود . در ۹ ژوئیه، ترک‌ها با روستاییان مسلح جووان گوتیچ در تپه گراداک در شمال کرکووی درگیر شدند. این درگیری در زبان صربی به عنوان نوِوِسینیه پوشکا ("تفنگ نوِوِسینیه") شناخته می‌شود و آغاز قیام در تمام هرزگوین را رقم زد. ابتدا نوِوِسینیه، بیله‌چا و استولاچ درگیر شدند، سپس در ماه اوت، گاکو و مرز به سمت مونته‌نگرو درگیر شدند. دسته‌هایی (معروف به "چِتا ) متشکل از ۵۰ تا ۳۰۰ نفر و دسته‌هایی متشکل از ۵۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر جمع شدند و به پست‌های مرزی عثمانی و برج‌های بیگ" حمله کردند .
پست‌های مرزی عثمانی و برج‌های بیگ" حمله کردند . عثمانی‌ها ۴ گردان از ارتش منظم (نظامی) با مجموع ۱۸۰۰ سرباز داشتند که در موستار ، تربینیه ، نیکشیچ ، فوچا و پاسگاه‌های مرزی مستقر بودند. همچنین تعداد بیشتری از باشیبوزوک‌ها در سراسر استان حضور داشتند. فرماندهی نیروهای عثمانی بر عهده سلیم پاشا بود که او نیز تحت فرمان درویش پاشا، فرمانده ولایت بوسنی، بود "." پس "از" شروع قیام، ترک‌ها سعی کردند با شروع مذاکرات در حین رسیدن نیروهای کمکی، زمان بخرند. شورشیان خواستار مالیات کمتر بودند که ترک‌ها آن را رد کردند و جنگ
مالیات کمتر بودند که ترک‌ها آن را رد کردند و جنگ ادامه یافت. در ماه اوت، ۴۰۰۰ نظامی از بوسنی و بعداً ۴ گردان دیگر از طریق دریا از طریق کلک در تربینیه وارد شدند. شورشیان تا ماه ژوئیه و اوت اکثر پاسگاه‌های مرزی را نابود کرده و تا ۵ اوت تربینیه را محاصره کرده بودند. ترک‌ها تا ۳۰ اوت تربینیه را پس گرفتند. در پایان ماه اوت، جنگ در بوسنی آغاز شد و صربستان و مونته‌نگرو قول کمک دادند و این امر باعث تشدید قیام شد. شاهزاده نیکولا، پتار ووکوتیچ را فرستاد، در حالی که تعداد زیادی از داوطلبان مونته‌نگرو به فرماندهی پکو
زیادی از داوطلبان مونته‌نگرو به فرماندهی پکو پاولوویچ از راه رسیدند . دولت صربستان به دلیل فشارهای بین‌المللی جرأت نکرد که علناً کمک کند، اما مخفیانه میچو لیوبیبراتیچ (که در قیام ۱۸۵۲-۱۸۶۲ شرکت داشت) را به همراه دیگران فرستاد. به دلیل اختلاف نظر بین نمایندگان دولت‌های مونته‌نگرو و صربستان، بین شورشیان درگیری رخ داد و باعث شکست قیام جاری شد. بسیاری از اروپایی‌ها با ایده سرنگونی حکومت مسلمانان بر مسیحیان (عمدتاً ایتالیایی‌ها، گاریبالدین‌های سابق ) در این قیام شرکت کردند. قیام در بوسنی. به گفته آقای فریتز،
شرکت کردند. قیام در بوسنی. به گفته آقای فریتز، شورشیان صرب «بسیار پرشمار و در برخی موارد کاملاً مسلح» بودند و بین نیروها و دسته‌های زیر تقسیم شده بودند: هدف گروه‌های شورشی بوسنیایی جلوگیری از تمرکز بیشتر نیروهای عثمانی در درینا ، مرز غربی صربستان، بود. از آنجایی که یک قیام سازمان‌یافته سیستماتیک در بوسنی غیرممکن بود، شورشیان جمعیت "ترک" (مسلمان) را تعقیب و به شهرهایشان عقب راندند. این گروه‌ها از تبعیدیان محافظت و به آنها کمک می‌کردند تا در جنگل‌ها پنهان شوند و مردان، زنان و کودکان غیرمسلح را هدایت می‌کردند
و مردان، زنان و کودکان غیرمسلح را هدایت می‌کردند تا از طریق امنیت به مرز اتریش یا صربستان برسند. به گفته مکنزی و ایربی که در سال 1877 به منطقه سفر کردند، وضعیت مردم عادی مسیحی وخیم بود و تعداد فراریان تا ژانویه 1877 از 200000 نفر در سراسر مرز فراتر رفت. شورشیان در جنوب بوسنی، منطقه بین مرز اتریش و قلعه‌های عثمانی کولن واکوف ، کلیوچ و گلاموچ را که در حال حاضر تحت فرماندهی دسپوتوویچ بود، از مسلمانان پاکسازی کرده بودند . در اوت ۱۸۷۷، به تمام مردان مسلمان بوسنیایی ۱۵ تا ۷۰ ساله دستور داده شد که بجنگند، اگرچه
۱۵ تا ۷۰ ساله دستور داده شد که بجنگند، اگرچه در آن زمان ۵۴ گردان وجود داشت که هر کدام ۴۰۰ تا ۷۰۰ نفر نیرو داشتند. پیامدها. این قیام نقطه آغاز بحران بزرگ شرقی ، بازگشایی «مسئله شرق» بود. ناآرامی‌ها به سرعت در میان جمعیت‌های مسیحی سایر استان‌های عثمانی در بالکان (به ویژه قیام آوریل در بلغارستان) گسترش یافت و آنچه را که به عنوان بحران بزرگ شرقی شناخته می‌شود، آغاز کرد. جنایات عثمانی در سرکوب ناآرامی‌ها در استان‌های بالکان در نهایت منجر به جنگ روسیه و ترکیه 1877-1878 شد که با شکست ترکیه و امضای پیمان سن
1877-1878 شد که با شکست ترکیه و امضای پیمان سن استفانو در مارس 1878 و به دنبال آن در ژوئیه همان سال با پیمان برلین ، که به شدت سرزمین‌ها و قدرت عثمانی در اروپا را کاهش داد، پایان یافت. کنگره برلین تصمیم گرفت که بوسنی و هرزگوین، در حالی که به طور اسمی تحت حاکمیت ترکیه باقی می‌ماند، توسط اتریش-مجارستان اداره شود . اتریش-مجارستان در سال ۱۹۰۸ بوسنی و هرزگوین را ضمیمه خود کرد. این اشغال و الحاق، صرب‌ها را خشمگین کرد و عاملی برای ترور آرشیدوک فرانتس فردیناند، ولیعهد اتریش، توسط ملی‌گرای صرب بوسنیایی، گاوریلو
ولیعهد اتریش، توسط ملی‌گرای صرب بوسنیایی، گاوریلو پرینسیپ، شد . میراث. شهرداری نوِوِسینیه دارای نشان ملی با دو تفنگ است که نماد این شورش است. دولت جمهوری صربسکا به همراه شهرداری نوِوِسینیه سالانه سالگرد این شورش را برگزار می‌کنند. در سال 1963، یک فیلم یوگسلاوی از ژیکا میتروویچ در مورد شورش Nevesinje منتشر شد که به صربی با عنوان "Невесињска пушка" و به انگلیسی "کوه های رعد و برق" نام داشت . Jovan Bratić (متولد 1974)، یک هنرمند طنز از Nevesinje، یک مجموعه کارتونی در مورد قیام هرزگوین، با عنوان "Nevesinjska
در مورد قیام هرزگوین، با عنوان "Nevesinjska puška" ، اولین قسمت منتشر شده در 2008، و قسمت دوم "Nevesinjska puška 2: Bitka na Vučjem ساخت" . به گفته مورخ ادین رادوشیچ: « میلوراد اکمیچیچ در تفسیر طیف وسیعی از مسائل مربوط به قیام در تاریخ‌نگاری داخلی حرف اول را می‌زد. در دهه 1960، او از واسو چبریلوویچ به عنوان مفسر اصلی قیام، جایگاه اصلی را به دست گرفت و از آن زمان بیشترین تأثیر را بر سایر مورخانی که با این چارچوب موضوعی سروکار داشته‌اند، داشته است.» همچنین، «اکمیچیچ در آثار اخیر خود آشکارا درگیر سیاست شد و
«اکمیچیچ در آثار اخیر خود آشکارا درگیر سیاست شد و آشکارا انگیزه‌های قیام قرن نوزدهم را با جنبش‌های شورشی از جنگ جهانی دوم و خشونت در بوسنی و هرزگوین از پایان قرن بیستم پیوند داد و تز جنگ مذهبی را به عنوان ظهور یک دوره طولانی مطرح کرد که یکی از اپیزودهای کلیدی آن در قیام 1875-1878 است.»
آمادئوس چهارم (; 1197 – ) از سال ۱۲۳۳ تا ۱۲۵۳ کنت ساووی بود. آمادئوس در مونتملیان، ساووی متولد شد. او وارث قانونی توماس اول ساووی و مارگارت ژنو بود، اما پس از مرگ پدرشان، مجبور شد با برادرانش برای ارث بردن زمین‌های ساووی بجنگد. برادرانش پیترو و آیمونه شورشی را در دره آئوستا علیه آمادئوس برانگیختند، اما او توانست با کمک مانفرد سوم سالوتزو و بونیفاس دوم مونتفرات، که دامادهای او بودند، آن را سرکوب کند. او به همراه برادرش، توماس، علیه کمون‌های تورین و پینرولو جنگید، اما نتایج نامشخصی داشت. پسر جوانش بونیفاس
جنگید، اما نتایج نامشخصی داشت. پسر جوانش بونیفاس جانشین او شد. رئیس خانواده. به عنوان پسر ارشد توماس اول ساووی، آمادئوس پس از مرگ پدرش در سال ۱۲۳۳، شهرستان و زمین‌های وابسته به آن را به ارث برد. با این حال، برادرانش پیتر و آیمون از او خواستند که سرزمین‌ها را تقسیم کند و سهم خود را به آنها بدهد. در ژوئیه ۱۲۳۴، او و برادرش ویلیام در شاتو د شیلون جلسه‌ای خانوادگی تشکیل دادند. در حالی که هر دو طرف با نیروهای مسلح وارد شدند، ویلیام توانست بین برادران برای انعقاد پیمانی مذاکره کند. این پیمان زمین‌ها را دست
پیمانی مذاکره کند. این پیمان زمین‌ها را دست نخورده نگه داشت، اما اقتدار برادران کوچکتر را در مناطق خاصی تحت حاکمیت آمادئوس به رسمیت شناخت. این سرزمین‌ها در مرزهای سرزمین‌های ساووی بودند و برای تشویق برادران به گسترش شهرستان به جای کاهش آن طراحی شده بودند. هنگامی که برادرش توماس در سال ۱۲۳۵ از کار خود در کلیسا کناره‌گیری کرد، آمادئوس سرزمین‌های مشابهی را به او واگذار کرد. آمادئوس قبل از اینکه صاحب فرزندی شود، بارها نظر خود را در مورد وصیت‌نامه‌اش تغییر داد. در ابتدا، او دامادهایش را وارث خود قرار داده بود،
در ابتدا، او دامادهایش را وارث خود قرار داده بود، اما در سال ۱۲۳۵، وصیت‌نامه خود را به نفع برادرش توماس بازنویسی کرد. در دسامبر همان سال، اوضاع به سمت وارث بودن دامادهایش برگشت، تا اینکه آمادئوس برای محاصره آماده می‌شد. سپس او وصیت‌نامه را به نفع توماس بازنویسی کرد. در مارس ۱۲۳۹، دخترانش او را متقاعد کردند که آن را به نفع آنها برگرداند. در ۴ نوامبر ۱۲۴۰، توماس بازگشت و او را متقاعد کرد که وصیت‌نامه را دوباره به نفع برادرش بازنویسی کند. وقتی توماس رفت، بار دیگر وصیت‌نامه معکوس شد. وصیت‌نامه نهایی او در سال
وصیت‌نامه معکوس شد. وصیت‌نامه نهایی او در سال ۱۲۵۲ نوشته شد و عنوان و تقریباً همه چیز را به پسرش، بونیفاس، واگذار کرد و برادرش توماس را به عنوان نایب‌السلطنه و نفر دوم در صف این عنوان معرفی کرد. در میان قدرت‌های اروپایی. آمادئوس در آن زمان با چالش‌های زیادی در ایجاد تعادل بین خواسته‌های قدرت‌های بزرگتر در اروپا روبرو بود. هنری سوم انگلستان در سال ۱۲۳۵ به آمادئوس نامه نوشت تا رضایت و دعای او را برای ازدواج با خواهرزاده کنت، النور پرووانس، جویا شود. در سال ۱۲۳۸، آمادئوس به دربار فردریک دوم، امپراتور مقدس
۱۲۳۸، آمادئوس به دربار فردریک دوم، امپراتور مقدس روم، در تورین رفت و در آنجا توسط امپراتور به مقام شوالیه مفتخر شد. سپس به همراه برادرانش، سربازانی را در محاصره برشا رهبری کرد. در ژوئیه ۱۲۴۳، آمادئوس و برادرش توماس توسط انزو ساردینیا دستور یافتند تا در محاصره ورچلی، که اخیراً وفاداری خود را از امپراتوری به پاپ تغییر داده بود، به او بپیوندند. حمله به شهر نه تنها ناموفق بود، بلکه آمادئوس و برادرش به همین دلیل تکفیر شدند. هنگامی که برادران به پاپ جدید اینوسنت چهارم نامه نوشتند تا از تکفیر او درخواست تجدیدنظر
چهارم نامه نوشتند تا از تکفیر او درخواست تجدیدنظر کنند، او درخواست آنها را پذیرفت. در اواخر سال ۱۲۴۴، هنگامی که پاپ اینوسنت چهارم از رم فرار کرد، آمادئوس در شوش با او ملاقات کرد و او را از گذرگاه‌ها تا شامبری همراهی کرد و سپس برادرش فیلیپ را به عنوان اسکورت پاپ در پایین رودخانه تا لیون فراهم کرد. با این حال، آمادئوس در آن زمان مایل بود همان گذرگاه‌ها را به روی ارتش امپراتوری باز کند. او همچنین در ۱۶ ژانویه ۱۲۴۶ پیمانی با هنری سوم امضا کرد که در ازای پرداخت سالانه ۲۰۰ مارک، حق عبور از گذرگاه‌ها را به
سالانه ۲۰۰ مارک، حق عبور از گذرگاه‌ها را به انگلیسی‌ها می‌داد. در همان ماه، آمادئوس به نیرویی پیوست که به پرووانس رفت تا خواهرزاده‌اش، بئاتریس پرووانس، را از نیروهای فردریک نجات دهد و او را تا محل ازدواجش با چارلز آنژو همراهی کند. تا ماه مه ۱۲۴۷، فردریک آماده حرکت علیه پاپ بود. او ارتش خود را در تورین جمع کرده بود و به کسانی که هنوز در پادشاهی‌های آرل و فرانسه به او وفادار بودند دستور داد تا در شامبری (پایتخت ساووی) گرد هم آیند. با این حال، شورش پارما، فردریک را از این نقشه منصرف کرد. در همان تابستان،
فردریک را از این نقشه منصرف کرد. در همان تابستان، آمادئوس مانع تلاش پاپ برای اعزام ۱۵۰۰ سرباز به اتحادیه لومبارد شد. در ۸ نوامبر ۱۲۴۸، فردریک از آمادئوس و برادرش توماس خواست تا به لیون بروند و مذاکرات صلح را آغاز کنند. با این حال، تلاش‌های آنها بی‌نتیجه ماند و جنگ تا زمان مرگ فردریک ادامه یافت. خانواده و فرزندان. او دو بار ازدواج کرد و هر ازدواج فرزندانی به همراه داشت. حدود سال ۱۲۱۷، او با مارگریت بورگوندی، دختر هیو سوم، دوک بورگوندی، ازدواج کرد. بئاتریس ساووی (متوفی ۱۲۵۸)، که اولین بار در سال ۱۲۳۳ ازدواج
(متوفی ۱۲۵۸)، که اولین بار در سال ۱۲۳۳ ازدواج کرد، مانفرد سوم سالوتزو (متوفی ۱۲۴۴)، دومین ازدواجش در ۲۱ آوریل ۱۲۴۷ بود.
غازی حمد (زادهٔ ۱۹۶۴) از اعضای ارشد حماس است. او پیش از این رئیس اداره گذرگاه‌های مرزی در نوار غزه و معاون وزیر امور خارجه در دولت حماس در سال ۲۰۱۲ بود. به گزارش "نیویورک تایمز"، حمد چند هفته قبل از حملات ۷ اکتبر که منجر به جنگ غزه شد، غزه را به مقصد لبنان ترک کرد. اوایل زندگی. حمد که اصالتاً اهل ینبه است، در سال ۱۹۶۴ در اردوگاه پناهندگان ینبه، واقع در مرز غزه با مصر در استان رفح، متولد شد. پدرش، عضو فدائیان فلسطین، در دهه ۱۹۷۰ اعدام شد. در سال ۱۹۸۲، حمد با ادای بیعت به یکی از بنیانگذاران اخوان‌المسلمین،
ادای بیعت به یکی از بنیانگذاران اخوان‌المسلمین، عیسی النشار، به حماس، وابسته به آن، پیوست. حمد از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴ توسط اسرائیل و چندین بار توسط تشکیلات خودگردان فلسطین در طول دهه ۱۹۹۰ زندانی شد. روزنامه‌نگاری. حمد سردبیر نشریه هفتگی حماس "، الوطن،" بود تا اینکه در فوریه ۱۹۹۶ پس از فشارها و تعلیق‌های مکرر توسط تشکیلات خودگردان فلسطین، تعطیل شد. حمد متعاقباً در اول ژانویه ۱۹۹۷ سردبیر نشریه وابسته به حماس، "الرساله" (پیام)، شد که در عین حال که از تشکیلات خودگردان انتقاد می‌کرد، از پرداختن به مسائلی که بیش از
انتقاد می‌کرد، از پرداختن به مسائلی که بیش از حد تحریک‌آمیز تلقی می‌شدند، اجتناب می‌کرد. حمد به عنوان سردبیر "الرساله"، چندین بار به دلیل انتشار مقالاتی که به اعتبار تشکیلات خودگردان، به ویژه سیستم زندان‌های آن، انتقاد می‌کرد، زندانی شد. فعالیت‌های سیاسی حماس. از اکتبر ۲۰۰۴، حمد رئیس حزب نجات اسلامی بود که در دهه ۱۹۹۰ تشکیل شد و شاخه سیاسی غیررسمی حماس محسوب می‌شود و نسبت به اعضای عادی حماس عملگراتر است. حمد در ژانویه ۲۰۰۶ نقش «چهره عمومی جدید» (سخنگوی) حماس را بر عهده گرفت. در سال ۲۰۰۶، از حمد نقل شده بود
را بر عهده گرفت. در سال ۲۰۰۶، از حمد نقل شده بود که «اسرائیل باید از روی زمین محو شود. این یک حکومت حیوانی است که هیچ ارزش انسانی را به رسمیت نمی‌شناسد. این یک سرطان است که باید ریشه کن شود.» در ۳۱ مه ۲۰۰۷، حمد تمایل خود را برای پذیرش یک کشور فلسطینی در مرزهای قبل از ۱۹۶۷ اعلام کرد. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۱، پس از آنکه محمود عباس رسماً از سازمان ملل متحد درخواست تشکیل کشور فلسطین را کرد، حمد اظهار داشت که با حماس مشورت نشده و فلسطین برای آن آمادگی لازم را ندارند. بیانیه‌ها از زمان جنگ غزه. در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۳، در
بیانیه‌ها از زمان جنگ غزه. در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۳، در حالی که عضو دفتر سیاسی حماس بود، در مصاحبه‌ای با شرکت پخش لبنان، حمد بار دیگر تأکید کرد که اسرائیل باید نابود شود و اظهار داشت که حماس باید حملات ۷ اکتبر را با استفاده از نام عملیاتی حماس تکرار کند: «ما باید به اسرائیل درس عبرتی بدهیم و این کار را دو بار و سه بار انجام خواهیم داد. طوفان الاقصی فقط اولین بار است.» او همچنین ادعا کرد که حماس قصد آسیب رساندن به غیرنظامیان را نداشته است، اما «پیچیدگی‌هایی» در محل وجود داشته است. حمد همچنین گفت: «ما قربانی اشغال
وجود داشته است. حمد همچنین گفت: «ما قربانی اشغال هستیم. همین؛ بنابراین، هیچ‌کس نباید ما را به خاطر کارهایی که انجام می‌دهیم سرزنش کند. در ۷ اکتبر، ۱۰ اکتبر، یک میلیونمین اکتبر، هر کاری که انجام می‌دهیم موجه است.» در ۲۴ آگوست ۲۰۲۴، حمد گفت که حملات ۷ اکتبر با موفقیت عادی‌سازی روابط اعراب و اسرائیل را مختل کرده و منجر به افزایش به رسمیت شناختن دولت فلسطین شده است. حمد همچنین بار دیگر بر امتناع این گروه از به رسمیت شناختن اسرائیل تأکید کرد و اظهار داشت: «ما هرگز چیزی کمتر از فلسطین تاریخی را نمی‌پذیریم. ما به
چیزی کمتر از فلسطین تاریخی را نمی‌پذیریم. ما به چاره دوکشوری اعتقاد نداریم. ما هرگز اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسیم و [اگرچه] ممکن است ایجاد یک کشور یا موجودیت فلسطینی در مرزهای ۶۷ با پایتختی اورشلیم شرقی را بپذیریم، اما هرگز اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسیم.» گفتگو با گرشون باسکین. حمد سال‌های زیادی گفتگوی دوستانه و پشت پرده‌ای با گرشون باسکین، فعال صلح اسرائیلی، داشت که پس از حملات ۷ اکتبر به پایان رسید. مذاکرات پشت پرده آنها منجر به آزادی سرباز اسرائیلی گیلعاد شلیط در سال ۲۰۱۱ شد. در اکتبر ۲۰۲۳، باسکین
گیلعاد شلیط در سال ۲۰۱۱ شد. در اکتبر ۲۰۲۳، باسکین خاطرنشان کرد که اظهارات حمد در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۳ در مورد سیل الاقصی در ۷ اکتبر (به بالا مراجعه کنید) به نظر او «خیانت» بوده است زیرا تصور او از حمد به عنوان یک عضو «میانه‌رو» حماس و یک «ناظر متفکر» را از بین برده است. با این حال، تا اوایل سال ۲۰۲۴، حمد و باسکین هر دو تصمیم به برقراری مجدد ارتباط گرفتند. باسکین در مارس ۲۰۲۴ به "گاردین" گفت: «اولین ارتباط حدود دو ماه پیش بود که رفت و برگشت ناخوشایندی بود.» باسکین افزود: «سوال اساسی این است که آیا ما می‌توانیم نقش
«سوال اساسی این است که آیا ما می‌توانیم نقش سازنده‌ای [در ایجاد] یک کانال مخفی داشته باشیم. هنوز مشخص نیست.»
آرنالدو موسولینی (پرداپیو، ۱۱ ژانویه ۱۸۸۵ - میلان، ۲۱ دسامبر ۱۹۳۱) روزنامه‌نگار و سیاستمدار ایتالیایی بود. او برادر نخست‌وزیر فاشیست ایتالیا، بنیتو موسولینی، و خود نیز یک فاشیست بود. او همچنین برادر ادویجه موسولینی و برادرزن راکله موسولینی بود. زندگینامه. آرنالدو موسولینی در ۱۱ ژانویه ۱۸۸۵ در پرداپیو از الساندرو موسولینی و رزا مالتونی متولد شد. او که در سال ۱۹۰۹ از مدرسه کشاورزی چزنا فارغ‌التحصیل شد، با آگوستا بوندانینی ازدواج کرد که حاصل آن سه فرزند بود: ساندرو ایتالیکو موسولینی، ویتو موسولینی و روسینا
ساندرو ایتالیکو موسولینی، ویتو موسولینی و روسینا موسولینی. او تا سال ۱۹۱۴ معلم و منشی کمون در حزب سوسیالیست ایتالیا در پرداپیو بود. آرنالدو موسولینی پیش از آنکه خود را وقف تدریس در زادگاهش کند، از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۰۹ استاد کشاورزی در مؤسسه فالکون-ویال در سن ویتو آل تالیامنتو بود. او علاقه زیادی به این منطقه داشت و سال‌های زیادی را به آن اختصاص داد و در مؤسسه مذکور و همچنین در مدارس ابتدایی کاربونا در شهرداری سن ویتو تدریس کرد. شهر، او را به عنوان کارمند شهرداری منصوب کرد. به عنوان ادای احترام به این بخش که با
منصوب کرد. به عنوان ادای احترام به این بخش که با محبت از او استقبال کرده بود، او پسر ارشدش ویتو را به این نام نامگذاری کرد، و پس از آن، شهر نیز در پاسخ، به نمایندگی از سانویتسی، لوحی را در حیاط فالکون-ویال به یاد معلم محبوب قرار داد. فاشیسم. در میلان، آرنالدو، مدیر روزنامه «مردم ایتالیا» (که برادرش تأسیس کرده بود)، جانشین مانلیو مورگانی، که در زمینه تبلیغات کار می‌کرد شد. در سال ۱۹۲۲، هنگامی که بنیتو نخست وزیر شد، آرنالدو رهبری روزنامه را به دست گرفت و به سیاست‌های برادرش وفادار ماند، در حالی که با سبک خاص
برادرش وفادار ماند، در حالی که با سبک خاص خود، لحنی ملایم و پایبندی به محرمانگی، برخی از زیاده‌روی‌های بنیتو را کاهش می‌داد. بنیتو موسولینی کورکورانه به برادرش آرنالدو اعتماد داشت، که وظیفه تصحیح سخنرانی‌های بنیتو را نیز بر عهده داشت. آرنالدو نزدیکترین مشاور بنیتو بود؛ برادران تقریباً هر شب با یکدیگر تلفنی تماس می‌گرفتند. بین سال‌های ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۷، آرنالدو خود را وقف روزنامه‌نگاری و فعالیت‌های انتشاراتی مختلف کرد و مجله‌هایی برای اپرای ملی بالیلا، کشاورز یکشنبه (Domenica dell'Agricoltore)، ریویستا
یکشنبه (Domenica dell'Agricoltore)، ریویستا ایلواستراتا (Rivista Illustrated Review) که با همکاری مانلیو مورگانی تأسیس کرده بود، ایلوسترازیونه فاشیستا (Illustradione Fascista)، جنگل و تاریخ (Bosco e Historia) منتشر کرد و در عین حال به رهبری روزنامه «مردم ایتالیا» ادامه داد. علاقه او به طبیعت او را به سمت اهداف محیط زیستی مانند احیای جنگل‌ها، سازمان کشاورزی، پروژه‌های زهکشی و تبدیل شدن به نخستین رئیس کمیته ملی جنگل سوق داد. در ۲۷ نوامبر ۱۹۲۸ به او مدرک «افتخاری» در علوم کشاورزی اعطا شد. در سال ۱۹۳۰، آرنالدو
در علوم کشاورزی اعطا شد. در سال ۱۹۳۰، آرنالدو با حمایت از نیکولو جانی، به تأسیس مدرسه عرفان فاشیستی در میلان کمک کرد. هدف این مدرسه آموزش رهبران آینده حزب ملی فاشیست بود. رئیس مدرسه، پسر آرنالدو، ویتو موسولینی، بود. آرنالدو موسولینی نقش مهمی در آرام کردن روابط سرد بین رژیم فاشیست و کلیسای کاتولیک در طول بحران ۱۹۳۱، به ویژه در مورد آموزش جوانان، داشت. موسولینی در سال ۱۹۲۹ با کلیسای کاتولیک پیمانی امضا کرده بود، اما تا سال ۱۹۳۱، پس از اینکه اقتدار فاشیست با مهارت‌های سازمانی برتر گروه‌های کاتولیک در تضاد
مهارت‌های سازمانی برتر گروه‌های کاتولیک در تضاد قرار گرفت، موسولینی بخشی از امتیازاتی را که داده بود، پس گرفت. گروه‌های کاتولیک از خشونت افراط‌گرایان فاشیست انتقاد می‌کردند؛ بولتن سازمان کاتولیک زنان «Gioventù Femminile» فاشیست‌ها را محکوم کرد و اعضای فاشیست را از این سازمان منع نمود. حملات فاشیست‌ها به گروه‌های کاتولیک، مانند انجمن بزرگ کاتولیک‌های ایتالیا، و اموال کلیسا در پی آن صورت گرفت. در ۴ ژوئن ۱۹۳۱، کلیسای کاتولیک فراخوان اعتراض به قوانین جدید و خشونت‌هایی که سازمان‌های کاتولیک متحمل می‌شدند، مانند
که سازمان‌های کاتولیک متحمل می‌شدند، مانند ممنوعیت دولتی برای توضیح انجیل در طول مراسم عشای ربانی (خطبه‌های کشیشان) را صادر کرد. در ماه سپتامبر، به لطف آرنالدو موسولینی، مصالحه‌ای حاصل شد که به موجب آن کاتولیک‌های جوان می‌توانستند بدون انجام هیچ گونه فعالیت سیاسی، در Azione Cattolica Italiana سازماندهی شوند. و ACI،‌ به نوبه خود، به فعالیت‌های محلی تحت کنترل اسقف‌ها محدود شد. این توافق‌ها با مقر مقدس از طریق وزارت کشور با تلگرافی به تاریخ ۱۶ سپتامبر ۱۹۳۱ به تمام استان‌ها ارسال شد. به گفته مارکو زنی، آرنالدو
استان‌ها ارسال شد. به گفته مارکو زنی، آرنالدو موسولینی مأمور شد تا منافع ایدا دالسر، «معشوقه مخفی» بنیتو و پسرشان بنیتو آلبینو دالسر را مدیریت کند. در حالی که ایدا دالسر در بیمارستان روانی بستری بود، آرنالدو - مشخص نیست به دلیل دستوراتی که دریافت می‌کرد یا از روی محبت شخصی- با برادرزاده‌اش بنیتو آلبینو به بهترین شکل ممکن رفتار می‌کرد. پس از مرگ عمویش آرنالدو، آلبینو نیز مانند مادرش به بیمارستان روانی منتقل شد و در سال ۱۹۴۲ در آنجا درگذشت. آرنالدو موسولینی در ۲۱ دسامبر ۱۹۳۱ در سن ۴۶ سالگی در میلان ناگهان بر
۲۱ دسامبر ۱۹۳۱ در سن ۴۶ سالگی در میلان ناگهان بر اثر حمله قلبی درگذشت. برادرش بنیتو زندگینامه او، «زندگی آرنالدو»‌ ("Vita di Arnaldo") را می‌نویسد که با این جمله آغاز می‌شود: «می‌خواهم امشب - ۲۵ دسامبر ۱۹۳۱ - در یکی از غم‌انگیزترین کریسمس‌ها، شاید غم‌انگیزترین کریسمس، زندگی‌ام،‌ نخستین صفحات کتابی که به یاد آرنالدو تقدیم می‌کنم را بنویسم. امروز، در پالاتزو ونیز، به مدت شش ساعت، شمارش اوراق به جا مانده از او را آغاز کردم؛ عملی ضروری و حساس که آن را به پایان رسانده‌ام و با ترس و وحشت فراوان انجام خواهم داد.»
و با ترس و وحشت فراوان انجام خواهم داد.» او در گورستان کوچک پادرنو در مرکاتو ساراچنو، زادگاه همسرش آگوستا بوندانینی، به خاک سپرده شد. در خانه خانوادگی، استودیوی شخصی او با مبلمان و یادگاری‌های آن زمان به نمایش گذاشته شده بود. «خانه بالیلا»‌ (Casa del Balilla)، که در آن زمان GIL نام داشت، یک کلیسای کوچک نذری در فورلی به نام او افتتاح کرد. در کلیسای سانتا ماریا نوئووا، در مرکاتو ساراسنو، به دستور بنیتو موسولینی، پلاکی برای مشخص کردن محل دفن نصب شد. گورستان کوچک پادرنو غیرقابل دسترسی شده است. سازمان
کوچک پادرنو غیرقابل دسترسی شده است. سازمان روزنامه‌نگاران، «موسسه ملی روزنامه‌نگاران ایتالیایی آرنالدو موسولینی»، که پس از مرگش در زمان قدرت بنیتو موسولینی به او تقدیم شده بود، پس از پایان جنگ جهانی دوم، به "INPGI G. Amendola" تغییر نام داد.
بوندس‌لیگا والیبال مردان بالاترین سطح مسابقات والیبال مردان در آلمان است. لیگ حرفه‌ای برای باشگاه‌های والیبال مستقر در این کشور محسوب می‌شود.
نزار عوض‌الله (زادهٔ ۱۱ دسامبر ۱۹۵۷) یک مبارز و سیاستمدار فلسطینی است که از سال ۲۰۰۹ به عنوان عضو دفتر سیاسی حماس در نوار غزه خدمت می‌کند زندگی‌نامه. نزار عوض‌الله در سال ۱۹۵۷ در نوار غزه متولد شد. خانواده او اصالتاً اهل شهر فلسطینی حمامه هستند که پس از سال ۱۹۴۸ به اشکلون شمالی تبدیل شد. عوض‌الله در دانشگاه عین الشمس در قاهره در رشته مهندسی عمران تحصیل کرد. او به عنوان دبیر سازمانی به نام مجمع الاسلامیه، که با نام مرکز اسلامی نیز شناخته می‌شود، خدمت کرد و از نزدیکان احمد یاسین محسوب می‌شود. او به دلیل عضویت
نزدیکان احمد یاسین محسوب می‌شود. او به دلیل عضویت در یک گروه مسلح به نام مجاهدین فلسطین، که به معنای «جنگجویان مقدس فلسطینی» است، دستگیر و به مدت شش سال (۱۹۸۹–۱۹۹۵) در زندان اسرائیل زندانی شد. پس از پیروزی جنبش حماس در انتخابات قانونگذاری ۲۰۰۶، رهبری این جنبش به او سپرده شد. او مذاکرات مربوط به معامله گلعاد شالیت را از طرف حماس رهبری کرد. او در سال ۲۰۰۹ به عنوان عضو دفتر سیاسی حماس انتخاب شد. خانه او در طول جنگ غزه (۲۰۰۸–۲۰۰۹) و جنگ ۲۰۱۴ غزه توسط هواپیماهای نیروی هوایی اسرائیل بمباران شد. شغل. در انتخابات
نیروی هوایی اسرائیل بمباران شد. شغل. در انتخابات داخلی برای رهبری دولت حماس در غزه که در ۹ مارس ۲۰۲۱ برگزار شد، او در دور اول یحیی سنوار را با اختلاف ۷ رأی شکست داد. سینوار در دور چهارم او را شکست داد. در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۳، وزارت خزانه‌داری آمریکا، نزار عوض‌الله را به عنوان یک تروریست جهانیِ مرتبط با حماس، به‌طور ویژه تعیین‌شده، تعیین کرد. در دسامبر ۲۰۲۳، گزارش شد که عوض الله در یک حمله هوایی در جریان جنگ غزه کشته شده است. طبق گزارش دیگری، او به شدت مجروح شده است. مرگ عوض الله توسط حماس یا ارتش اسرائیل تأیید
است. مرگ عوض الله توسط حماس یا ارتش اسرائیل تأیید نشده است. به گزارش روزنامه عربی الشرق الاوسط، عوض الله یکی از چهره‌های کلیدی در مذاکرات جنگ غزه بوده است. او در حال حاضر در دوحه، قطر، ساکن است.
وب‌شل (به انگلیسی: "Web shell") نوعی اسکریپت یا برنامهٔ سمت سرور است که امکان اجرای فرمان‌ها و مدیریت یک سرور وب را از راه دور از طریق مرورگر اینترنت فراهم می‌کند. وب‌شل‌ها معمولاً پس از سوءاستفاده از آسیب‌پذیری‌هایی مانند آپلود فایل یا تزریق کد در سرور قرار می‌گیرند و مهاجم می‌تواند از آن‌ها برای دسترسی غیرمجاز استفاده کند. تاریخچه. نخستین وب‌شل‌های شناخته‌شده در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ میلادی همراه با گسترش اسکریپت‌های سمت سرور ظاهر شدند. در ابتدا آن‌ها تنها قابلیت ویرایش یا بارگذاری فایل داشتند، اما بعدها امکان
ویرایش یا بارگذاری فایل داشتند، اما بعدها امکان اجرای فرمان‌های سیستم‌عامل، مرور پایگاه داده و ایجاد دسترسی مداوم نیز به آن‌ها افزوده شد. کاربردهای مخرب. وب‌شل‌ها یکی از ابزارهای رایج در حمله سایبری هستند و مهاجمان می‌توانند از آن‌ها برای اهداف زیر استفاده کنند: اقدامات دفاعی. راهکارهای مقابله با وب‌شل‌ها شامل موارد زیر است: نمونه‌های شناخته‌شده. برخی وب‌شل‌ها در گزارش‌های امنیتی به‌طور خاص ذکر شده‌اند، از جمله:
مدرنیته سیال (یا مدرنیته متاخر ) توصیف جوامع جهانی بسیار توسعه‌یافته امروزی به عنوان ادامه (یا "توسعه") جوامع است، نه به عنوان عنصری از دوران بعدی که به عنوان پسامدرنیته یا پسامدرن شناخته می‌شود. این اصطلاح توسط زیگمونت باومن (۱۹ نوامبر ۱۹۲۵–۹ ژانویه ۲۰۱۷) جامعه‌شناس لهستانی به عنوان "مدرنیته سیال" معرفی شد. مدرنیته متاخر با جهانی سرمایه‌داری اقتصادها با خصوصی‌سازی فزاینده خدمات و انقلاب اطلاعات مشخص می‌شود. از جمله ویژگی‌های آن این است که برخی از صفات، که در نسل‌های پیشین توسط جامعه به افراد نسبت داده
که در نسل‌های پیشین توسط جامعه به افراد نسبت داده می‌شد، در عوض به صورت فردی به خود فرد نسبت داده می‌شوند و می‌توانند به دلخواه تغییر کنند. در نتیجه، مردم در مورد هویت و جایگاه خود در جامعه احساس ناامنی می‌کنند و در مورد اینکه آیا به ویژگی‌های خودخوانده‌شان احترام گذاشته می‌شود یا خیر، مضطرب و بی‌اعتماد هستند. جامعه به طور کلی احساس هرج و مرج بیشتری می‌کند. در برابر پسامدرنیته. نظریه‌پردازان اجتماعی و جامعه‌شناسان همانند اسکات لش، اولریش بک، زیگمونت باومن و آنتونی گیدنز (در برابر پسامدرنیست‌ها) باورمندند