payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توماس رودی (؛ ۴ آوریل ۱۹۴۱–۱۵ سپتامبر ۲۰۲۱) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "دختران اس‌اس"، "به من میگن ترینیتی"، "خانم دکتر ملوانان را بیشتر می‌پسندد"، "همسر سفیدپوش… عاشق آتشین‌مزاج"، "خانم دکتر رفته پیش جناب سرهنگ!"، "یک زن، دو دوست، چهار عاشق"، "یک پلیس زن در جوخه هرزه‌ها" و "راننده تاکسی" اشاره نمود.
```wikitext رصدخانه نجومی گائوچنگ (Gaocheng Astronomical Observatory) که با نام رصدخانه دنگفنگ نیز شناخته می‌شود، یک رصدخانه تاریخی در معبد حاکم ژو، در شهر گائوچنگ، نزدیک دنگ‌فنگ در استان هنان، چین قرار دارد. این مکان سنت دیرینه‌ای در رصدهای نجومی دارد که از زمان ژو باختری تا اوایل دودمان یوآن ادامه یافته است. در این مکان یک اشاره‌گر (ابزار) نیز وجود دارد که برای تقویم دایان در سال ۷۲۹ میلادی و رصدخانه بزرگ دوران یوآن استفاده می‌شد. این رصدخانه به عنوان بخشی از «آثار تاریخی دنگفنگ در مرکز آسمان و زمین» در
از «آثار تاریخی دنگفنگ در مرکز آسمان و زمین» در سال ۲۰۱۰ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. تاریخچه. دوران ژو باختری. اعتقاد بر این است که حاکم ژو (حدود ۱۰۴۲ پیش از میلاد) در این مکان یک «سایه‌انداز» (Ceyingtai) برای رصد خورشید ساخته بود، زیرا او این منطقه را مرکز آسمان و زمین می‌دانست. علاقه او به ریاضیات و نجوم/ستاره‌شناسی در کتاب Zhoubi Suanjing گزارش شده است. دوران دودمان تانگ. ستاره‌شناس یی شینگ (۶۸۳–۷۲۷) از دودمان تانگ، ۲۰ سایه‌انداز استاندارد در سراسر چین ساخت تا زمان وابسته به مکان جغرافیایی را
چین ساخت تا زمان وابسته به مکان جغرافیایی را اندازه‌گیری کند. بر اساس پیشنهاد لیو ژو از سال ۶۰۴ میلادی، ۱۰ عدد از این سایه‌اندازها در امتداد نصف‌النهار ۱۱۴ درجه شرقی گرینویچ از آسیای مرکزی تا ویتنام قرار داده شدند تا محیط زمین و انحرافات آن از کره کامل اندازه‌گیری شود. یکی از این رصدخانه‌ها در گائوچنگ قرار داشت. این رصدها برای ایجاد تقویم دایان استفاده شدند. در جنوب رصدخانه، در معبدی که به ژو گونگ اختصاص دارد، یک نمودار شی‌گوی ساخته‌شده توسط یی شینگ وجود دارد. بر اساس کتاب «Zhou Li» (آیین‌های ژو)، این مکان
بر اساس کتاب «Zhou Li» (آیین‌های ژو)، این مکان مرکز زمین است. دوران دودمان یوآن. رصدخانه بزرگ در سال ۱۲۷۶ در اوایل دودمان یوآن به دستور قوبلای خان ساخته شد و توسط ستاره‌شناسان گو شوجینگ (۱۲۳۱–حدود ۱۲۱۵) و وانگ شون (۱۲۳۵–۱۲۸۱) طراحی شد تا حرکت خورشید و ستارگان را رصد کرده و زمان را ثبت کند. این رصدخانه از سنگ و آجر ساخته شده است و شامل دو بخش است: بدنه و شی‌گوی (که به آن «خط‌کش اندازه‌گیری آسمان» نیز گفته می‌شود). ارتفاع آن به تنهایی ۹٫۴۶ متر و با احتساب دو کابین روی آن ۱۲٫۶۲ متر است. سایه‌انداز آن به‌طور
کابین روی آن ۱۲٫۶۲ متر است. سایه‌انداز آن به‌طور غیرمعمول به صورت یک میله افقی بین دو کابین نصب شده است. شی‌گوی که به سمت شمال امتداد دارد، ۳۱٫۱۹ متر طول و ۰٫۵۳ متر عرض دارد و از ۳۶ سنگ مربعی ساخته شده است که دو کانال موازی روی آن برای بررسی سطح بودن آن وجود دارد. موقعیت شی‌گوی مطابق با جهتی است که امروزه برای اندازه‌گیری نصف‌النهار استفاده می‌شود. در هنگام اندازه‌گیری، یک تیر روی شیارها قرار می‌گیرد و از جینگفو (ابزاری با سوراخ‌های زیاد) روی کانال‌ها برای اندازه‌گیری سایه استفاده می‌شود که دقت آن تا ۲
اندازه‌گیری سایه استفاده می‌شود که دقت آن تا ۲ میلی‌متر است. در انقلاب زمستانی، طول سایه در ظهر تقریباً به اندازه شی‌گوی است. این رصدهای بسیار دقیق برای تقویم جدید شوشی (تقویم اعطای فصل) در سال ۱۲۸۱ استفاده شدند که به مدت ۳۶۴ سال مورد استفاده قرار گرفت. این تقویم در زمان خود پیشرفته‌ترین تقویم بود؛ طول سال اعتدالی ۳۶۵ روز، ۵ ساعت، ۴۹ دقیقه و ۲۰ ثانیه تعیین شد، مقداری که با مقدار گاه‌شماری میلادی مطابقت دارد، اما ۳۰۰ سال زودتر به دست آمده بود. در سال ۱۷۸۷، پیر سیمون لاپلاس از این اندازه‌گیری‌ها برای بررسی
پیر سیمون لاپلاس از این اندازه‌گیری‌ها برای بررسی محاسبات خود در مورد تغییرات طولانی‌مدت میل دائرةالبروج و خروج از مرکز مدار زمین استفاده کرد. این رصدخانه اولین مورد از ۲۷ رصدخانه‌ای است که در اوایل دودمان یوآن ساخته شد.
وسترن‌های تلویزیونی () برنامه‌هایی در نیمه دوم قرن نوزدهم در محیط غرب وحشی، کانادای غربی و مکزیک در دوره حدود سال ۱۸۶۰ تا پایان به اصطلاح «جنگ‌های سرخ‌پوستان» هستند. آثار جدیدتر در ژانر وسترن از زیرژانر وسترن معاصر استفاده کرده است و رویدادها را در عصر مدرن یا زیرژانر وسترن فضایی قرار می‌دهد، اما هنوز هم از نگرش‌های قانون‌شکنانهٔ مرسوم در تولیدات سنتی وسترن الهام می‌گیرند. هنگامی که تلویزیون در اواخر دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ محبوب شد، وسترن‌های تلویزیونی به سرعت مورد علاقه مخاطبان قرار گرفت و ۳۰ نمایش از این دست تا
علاقه مخاطبان قرار گرفت و ۳۰ نمایش از این دست تا سال ۱۹۵۹ در زمان اصلی پخش شد. وسترن‌های سنتی در اواخر دهه ۱۹۶۰ محبوبیت خود را از دست داد، در حالی که فیلم‌های جدید عناصر وسترن را با انواع دیگر نمایش‌ها مانند درام خانوادگی، دلهره‌آور معمایی و درام جنایی ترکیب کردند. برنامه "بعد از ظهر شنبه" در رادیو یک پدیده قبل از تلویزیون در ایالات متحده بود که اغلب سریال‌های وسترن را پخش می‌کرد. فیلم‌های وسترن، جان وین، کن مینارد، آودی مورفی، تام میکس، و جانی مک براون، به علاوه «گاوچران‌های آوازخوان» مانند جین اتری، روی
علاوه «گاوچران‌های آوازخوان» مانند جین اتری، روی راجرز و دیل اوانز، دیک فورن، رکس آلن، تکس ریتر، کن کرتیس، و باب استیل را به بت‌های اصلی مخاطبان جوان، تبدیل کردند.
پارک زمین‌شناسی لوشان () در منطقه‌ای اطراف پارک ملی لوشان در جیاجیانگ واقع شده است. این منطقه حفاظت‌شده با مساحتی بالغ بر از یانگ‌تسه تا حوضه دریاچه پویانگ امتداد دارد. جاذبه‌ها. جاذبه‌های طبیعی. این پارک شواهدی از یخبندان کواترنری و پرتگاه گسل‌های برجسته زمین‌شناسی از دوره کواترنری را در خود جای داده است. مناظر حاصل از این پدیده‌ها شامل کوه لو ("Lu'shan")، سایر کوه‌ها و قله‌ها، دره‌ها، ژرف‌دره‌ها، آبکند‌ها، سنگ‌چینه‌ها، غارهای طبیعی و آبشارها می‌شود. جاذبه‌های فرهنگی. این منطقه همچنین میزبان تعداد زیادی
فرهنگی. این منطقه همچنین میزبان تعداد زیادی معبد تائوئیسم و بودیسم و همچنین چندین نشانه از کنفسیوس‌گرایی است. حفاظت. در سال ۱۹۹۶، کوه لو به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. در سال ۲۰۰۴، پارک زمین‌شناسی لوشان به عضویت شبکه جهانی ژئوپارک‌ها درآمد. این پارک یک مقصد محبوب برای بازدیدکنندگان و جاذبه‌های گردشگری است و به عنوان مقصدی خنک برای تابستان شناخته می‌شود.
عمارت خاندان کونگ () () اقامتگاه تاریخی نوادگان مستقیم کنفوسیوس در شهر تایفو، زادگاه کنفوسیوس در استان شاندونگ، چین بوده است. سازه‌های باقی‌مانده عمدتاً به دوره‌های دودمان مینگ و دودمان چینگ بازمی‌گردند. از این عمارت، خانواده مسئول نگهداری مکان‌های کنفوسیوسی در کیوفو و مدیریت بزرگ‌ترین املاک خصوصی روستایی در چین بودند. خانواده کونگ مسئول برگزاری مراسم مذهبی پیچیده در مناسبت‌هایی مانند کاشت، برداشت، گرامیداشت درگذشتگان و جشن‌های تولد بودند. امروزه، این عمارت به‌عنوان موزه و بخشی از یونسکو میراث جهانی با
به‌عنوان موزه و بخشی از یونسکو میراث جهانی با عنوان «معبد و گورستان کنفوسیوس و عمارت خاندان کونگ در کیوفو» شناخته می‌شود. طرح‌بندی. این عمارت در شرق آرامگاه و پرستشگاه کنفوسیوس واقع شده است و پیش‌تر به آن متصل بوده است. طرح‌بندی این عمارت به سبک سنتی چینی است و فضاهای رسمی در جلوی مجموعه به سبک یامن از بخش‌های مسکونی در عقب جدا شده‌اند. علاوه بر یامن و اقامتگاه‌های داخلی، این مجموعه شامل یک مطالعه‌خانه شرقی و غربی و همچنین یک باغ پشتی نیز هست. در این طرح کلی، توزیع مکانی ساختمان‌ها بر اساس ارشدیت، جنسیت و
توزیع مکانی ساختمان‌ها بر اساس ارشدیت، جنسیت و وضعیت ساکنان آن‌ها، اصل کنفوسیوسی نظم و سلسله‌مراتب را منعکس می‌کند: ارشدترین نواده کنفوسیوس در مرکز سه ساختمان اصلی اقامت داشت؛ برادر کوچک‌تر وی در تالار یی گون به شرق ساکن بود. مطالعه‌خانه شرقی برای ملاقات دوک یانشنگ با مهمانان رسمی و پرستش نیاکان استفاده می‌شد. مطالعه‌خانه غربی برای مطالعه، صرف غذا و سرگرمی خانواده به‌کار می‌رفت. در طرح فعلی، این عمارت شامل ۱۵۲ ساختمان با ۴۸۰ اتاق است که مساحتی حدود را پوشش می‌دهند. بلندترین سازه آن برج پناهگاه چهارطبقه‌ای
می‌دهند. بلندترین سازه آن برج پناهگاه چهارطبقه‌ای () است که برای پناه گرفتن در هنگام حمله طراحی شده بود، اما هرگز مورد استفاده قرار نگرفت. این عمارت دارای آرشیوی با حدود ۶۰٬۰۰۰ سند مربوط به زندگی در این عمارت طی ۴۰۰ سال دوره دودمان‌های مینگ و چینگ است. تاریخچه. اولین عمارت خاندان کونگ مربوط به دوک یانشنگ در سال ۱۰۳۸ طی دودمان سونگ ساخته شد. در سال ۱۳۷۷، عمارت به دستور هونگ‌وو منتقل و بازسازی شد. در سال ۱۵۰۳، در دوره سلطنت هونگ‌جی، مجموعه به سه ردیف ساختمان با ۵۶۰ اتاق و – مانند معبد مجاور کنفوسیوس – به نه
با ۵۶۰ اتاق و – مانند معبد مجاور کنفوسیوس – به نه حیاط گسترش یافت. در طول دودمان چینگ، این عمارت در سال ۱۸۳۸ بازسازی کامل شد، اما در آتش‌سوزی سال ۱۸۸۶ بخش‌های مربوط به زنان دچار آسیب شد. حتی در طول آتش‌سوزی، مردان جرات ورود به بخش زنان برای اطفای حریق را نداشتند که منجر به خسارت بیشتر به این بخش شد. بخش‌های آسیب‌دیده در سال ۱۸۸۸ بازسازی شدند و هزینه این دو بازسازی قرن نوزدهم توسط امپراتور تأمین شد. با وجود این بازسازی‌ها، عمارت خاندان کونگ همچنان بهترین مجموعه مسکونی باقی‌مانده از دوره مینگ در این اندازه
مسکونی باقی‌مانده از دوره مینگ در این اندازه است. آخرین سرپرست خاندان کونگ که در این عمارت زندگی می‌کرد، کونگ دچنگ، نسل ۷۷ نوادگان کنفوسیوس بود. کونگ دچنگ به دلیل جنگ دوم چین و ژاپن در سال ۱۹۳۷ به چونگ‌چینگ فرار کرد و دیگر به کیوفو بازنگشت و در نهایت به تایوان در طی جنگ داخلی چین مهاجرت کرد. عمارت دیگری از خاندان کونگ در کوجاو توسط شاخه جنوبی نوادگان کنفوسیوس ساخته شده است. لباس‌های سنتی "هانفو" دودمان مینگ که توسط امپراتوران مینگ به نجیب‌زادگان چینی دوک‌های یانشنگ، نوادگان کنفوسیوس، اهدا شده بود، همچنان
یانشنگ، نوادگان کنفوسیوس، اهدا شده بود، همچنان پس از گذشت بیش از پنج قرن در عمارت کنفوسیوس نگهداری می‌شوند. لباس‌هایی از امپراتوران دودمان چینگ نیز در آنجا حفظ شده‌اند. حکومت جورچن‌ها در دودمان جین و مغول‌ها در دودمان یوان به حمایت و پشتیبانی از دوک یانشنگ ادامه دادند.
کوه‌های گائولیگونگ ()() یک زیررشته‌کوهی از بخش جنوبی رشته‌کوه هِنگدوان هستند که در ارتفاعات غربی استان یوننان واقع شده‌اند و مرز بین جنوب غربی چین و شمال میانمار (برمه) را در بر می‌گیرند. جغرافیا. کوه‌های گائولیگونگ در امتداد کرانه غربی رود سالوین قرار دارند و از شهرستان گونگشان تا ولایت خودمختار دهونگ دای و جینگپو امتداد می‌یابند که مسافتی حدود است. این کوه‌ها به عنوان خط‌الرأس بین رودخانه‌های نوجیانگ (سالوین) و رود ایراوادی عمل می‌کنند. بلندترین قله این رشته‌کوه، قله گا هر (嘎普) با ارتفاع از سطح دریا است.
قله گا هر (嘎普) با ارتفاع از سطح دریا است. این کوه‌ها از تنوع زیستی فوق‌العاده‌ای برخوردار هستند. این کوه‌ها دارای پنج منطقه اکولوژیکی هستند: ذخیره‌گاه ملی طبیعت کوه گائولیگونگ. ذخیره‌گاه ملی طبیعت کوه گائولیگونگ از سه بخش مجزا تشکیل شده است. یک بخش از این ذخیره‌گاه در قسمت جنوبی-مرکزی این رشته‌کوه قرار دارد و مساحتی بالغ بر را پوشش می‌دهد. این بخش حدود عرض دارد و تقریباً از شمال به جنوب امتداد دارد و بخش‌هایی از شهرستان لوشویی، استان باوشان و شهرستان تنگچونگ را در بر می‌گیرد. بخش دیگر این ذخیره‌گاه، منطقه
را در بر می‌گیرد. بخش دیگر این ذخیره‌گاه، منطقه دولونگجیان است که در غرب گونگشان قرار دارد و محل سکونت مردم درونگ است. بلندترین قله در این ذخیره‌گاه، قله وونا با ارتفاع است. تاریخچه حفاظت. در سال ۱۹۸۳، ذخیره‌گاه ملی طبیعت کوه گائولیگونگ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۲، صندوق جهانی طبیعت آن را به عنوان یک منطقه حفاظت‌شده درجه A معرفی کرد. در سال ۲۰۰۰، یونسکو آن را به عنوان عضوی از شبکه ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره پذیرفت. این ذخیره‌گاه بخشی از مناطق حفاظت‌شده یوننان است که در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد و به عنوان یک میراث جهانی
که در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد و به عنوان یک میراث جهانی شناخته می‌شود.
دژ گویا (; ) مجموعه‌ای نظامی متعلق به قرن هفدهم شامل استحکامات، نمازخانه و فانوس دریایی است که در منطقهٔ ساو لازارو در ماکائو قرار دارد. این مجموعه بخشی از یونسکو میراث جهانی مرکز تاریخی ماکائو محسوب می‌شود. از سال ۲۰۱۰، منظرهٔ قلعه و فانوس دریایی توسط دفتر ارتباط دولت مرکزی جمهوری خلق چین در منطقه اداری ویژه ماکائو مسدود شده است. این موضوع از سوی شهروندان محلی و پژوهشگران مورد انتقاد قرار گرفت و به عنوان شاهدی بر بی‌توجهی دولت ماکائو به حفاظت از میراث در برنامه‌ریزی شهری تلقی شد. معماری. قلعه و نمازخانه
برنامه‌ریزی شهری تلقی شد. معماری. قلعه و نمازخانه بین سال‌های ۱۶۲۲ تا ۱۶۳۸ ساخته شدند. بخشی از قلعه پیش از تلاش ناموفق هلند برای تصرف ماکائو از پرتغال ساخته شده بود و موقعیت مناسبی برای دفاع در برابر حملات دریایی فراهم می‌کرد. فانوس دریایی. فانوس دریایی در سال‌های ۱۸۶۴ تا ۱۸۶۵ ساخته شد و نخستین فانوس دریایی به سبک غربی در خاور دور، جنوب شرق آسیا یا سواحل چین محسوب می‌شود. این فانوس بر روی تپه گویا، با ارتفاع ، قرار دارد و نور آن در هوای صاف تا فاصلهٔ قابل مشاهده است. این مجموعه در بالاترین نقطهٔ شبه‌جزیره
است. این مجموعه در بالاترین نقطهٔ شبه‌جزیره ماکائو ساخته شده و به نام تپه گویا نام‌گذاری شده است. امروزه این مکان یکی از مقاصد گردشگری است. نمازخانه. نمازخانه (به پرتغالی: "Capela de Nossa Senhora da Guia"؛ به چینی: 聖母雪地殿教堂) حدود سال ۱۶۲۲ در داخل قلعه گویا ساخته شد. در سال ۱۹۹۸، طی کارهای مرمتی، فرسکوهایی در نمازخانه کشف شد که شامل مضامین غربی و چینی بودند. تهدید. در سال ۲۰۰۷، ساکنان ماکائو نامه‌ای به یونسکو نوشتند و نسبت به پروژه‌های ساختمانی اطراف میراث جهانی فانوس دریایی گویا (ارتفاع کانونی )، از جمله
جهانی فانوس دریایی گویا (ارتفاع کانونی )، از جمله دفتر دفتر ارتباط دولت مرکزی جمهوری خلق چین در منطقه اداری ویژه ماکائو ()، شکایت کردند. در پی این شکایت، یونسکو به دولت ماکائو هشدار داد که منجر به امضای اطلاعیه‌ای از سوی ادموند هو، مدیر اجرایی سابق، برای تنظیم محدودیت‌های ارتفاع ساختمان‌ها در اطراف این مکان شد. در سال ۲۰۱۵، انجمن نیو ماکائو گزارشی به یونسکو ارسال کرد که نشان می‌داد دولت نتوانسته از میراث فرهنگی ماکائو در برابر تهدیدهای پروژه‌های توسعه شهری محافظت کند. یکی از موارد اصلی این گزارش، دفتر
محافظت کند. یکی از موارد اصلی این گزارش، دفتر مرکزی دفتر ارتباط دولت مرکزی جمهوری خلق چین بود که در دامنه تپه گویا قرار دارد و دیدگاه قلعه گویا را که از نمادهای میراث جهانی ماکائو است، مسدود می‌کند. یک سال بعد، رونی آملان، سخنگوی خدمات مطبوعاتی یونسکو، اعلام کرد که این سازمان از چین اطلاعات خواسته اما هنوز پاسخی دریافت نکرده است. در سال ۲۰۱۶، دولت ماکائو محدودیت ارتفاع را برای پروژه‌های مسکونی تأیید کرد که گفته می‌شود برخلاف مقررات ارتفاع ساختمان‌ها در اطراف فانوس دریایی گویا به‌عنوان یک میراث جهانی است.
فانوس دریایی گویا به‌عنوان یک میراث جهانی است. Ming K. Chan استاد دانشگاه استنفورد و Eilo Yu استاد دانشگاه ماکائو اظهار داشتند که موضوع فانوس دریایی گویا نشان‌دهندهٔ بی‌توجهی دولت ماکائو به حفاظت از میراث در برنامه‌ریزی شهری است.
گورستان قدیمی پروتستان‌ها () (؛ ) یک گورستان تاریخی در سانتو آنتونیو، ماکائو، چین است که در سال ۱۸۲۱ توسط کمپانی هند شرقی بریتانیا در ماکائوی پرتغال تأسیس شد. این گورستان در واکنش به کمبود مکان‌های دفن برای پیروان پروتستانتیسم در قلمرو کلیسای کاتولیک پرتغال و امپراتوری پرتغال ایجاد شد. این مکان آخرین آرامگاه جورج چینری (هنرمند)، رابرت موریسون و ساموئل دایر (مبلغان مسیحی)، هنری جان اسپنسر چرچیل (کاپیتان نیروی دریایی سلطنتی و از نوادگان وینستون چرچیل) و جوزف هارود آدامز (افسر نیروی دریایی ایالات متحده و نوه
هارود آدامز (افسر نیروی دریایی ایالات متحده و نوه جان آدامز، دومین رئیس‌جمهور آمریکا) است. همچنین آندرس لیونگستدت، بازرگان، مترجم و تاریخ‌نگار سوئدی نیز در این گورستان دفن شده است. در سال ۲۰۰۵، این گورستان به‌طور رسمی به عنوان بخشی از میراث جهانی "مرکز تاریخی ماکائو" در یونسکو به ثبت رسید. تاریخچه. ماکائو از نظر پرتغالی‌ها سرزمینی مقدس و متعلق به کلیسای کاتولیک محسوب می‌شد و پروتستان‌ها اجازه دفن مردگان خود در دیوارهای شهر را نداشتند. از سوی دیگر، چینی‌ها نیز دفن خارجی‌ها را در خاک خود ممنوع کرده بودند.
نیز دفن خارجی‌ها را در خاک خود ممنوع کرده بودند. این مسئله باعث می‌شد که جامعه پروتستان، متشکل از بازرگانان بریتانیایی، آمریکایی و اروپای شمالی، مجبور به دفن مخفیانه مردگان خود در شب و خارج از دیوارهای شهر شوند. با این حال، این کار با خطر روبرو شدن با چینی‌ها یا احتمال هتک حرمت قبرها همراه بود. در سال ۱۸۲۱، پس از مرگ همسر رابرت موریسون (مری)، کمیته محلی کمپانی هند شرقی بریتانیا تصمیم به خرید قطعه زمینی در کنار ساختمان مرکزی خود گرفت و وضعیت قانونی آن را با مقامات پرتغالی تنظیم کرد تا دفن پروتستان‌ها در این
پرتغالی تنظیم کرد تا دفن پروتستان‌ها در این مکان مجاز شود. پس از آن، این گورستان به همه پروتستان‌ها اختصاص یافت و قبرهای قبلی از مکان‌های دیگر به اینجا منتقل شدند. در این گورستان، افراد مختلفی از بریتانیا، ایالات متحده، هلند، دانمارک، سوئد، ارمنستان و آلمان دفن شده‌اند. بسته شدن گورستان. این گورستان در سال ۱۸۵۸ بسته شد، زمانی که مقامات پرتغالی تصمیم گرفتند همه دفن‌ها خارج از دیوارهای شهر انجام شوند. در سال ۱۹۷۱، ۲۲ سنگ قبر که در گورستان جدید یافت شده بودند، در دیوار گورستان قدیمی قرار گرفتند. همچنین در سال
در دیوار گورستان قدیمی قرار گرفتند. همچنین در سال ۱۹۷۷، خاکستر لینزی راید، که تحقیقات بسیاری دربارهٔ این گورستان انجام داده بود، در اینجا پراکنده شد و یادبودی برای او نصب شد. کلیسای موریسون. در کنار گورستان، کلیسای پروتستان ماکائو یا "کلیسای موریسون" قرار دارد که به افتخار رابرت موریسون نام‌گذاری شده است. اگرچه احتمالاً یک بنای مقدس در زمان تأسیس گورستان در اینجا وجود داشته، اما ساختمان فعلی مربوط به سال ۱۹۲۲ است و پس از جنگ جهانی دوم بازسازی شده است.
سه پل طبیعی () ، مجموعه‌ای از پل‌های طبیعی از جنس سنگ آهک هستند که در شهرک شیان‌نوشان ()، منطقه وولونگ، چونگ‌چینگ، چین قرار دارند. این پل‌ها در پارک ملی زمین‌شناسی کارست وولونگ قرار دارند که بخشی از کارست جنوب چین و کارست وولونگ به‌شمار می‌رود و در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. در زبان چینی، این پل‌ها به نام اژدهای چینی نام‌گذاری شده‌اند: توصیف. این پل‌ها که بر روی رود یانگ‌شویی، شاخه‌ای از رود وو، قرار دارند، در مرکز یک منطقه حفاظت‌شده به مساحت واقع شده‌اند که شامل موارد زیر است: با توجه به اینکه
شده‌اند که شامل موارد زیر است: با توجه به اینکه فاصله بین انتهای بالایی پل تیان‌لانگ و انتهای پایینی پل هئی‌لانگ تنها است، این پل‌ها جزو طولانی‌ترین پل‌های طبیعی محسوب نمی‌شوند. میان این پل‌ها، فروچاله‌های چینگ‌لانگ و شن‌یینگ قرار دارند که عمقی بین ۲۷۶ تا ۲۸۵ متر و محیطی بین ۳۰۰ تا ۵۲۲ متر دارند.
جنگل پاگودا در معبد شائولین () به گورستان اصلی راهبان بودایی در معبد شائولین تحت کوه سونگ اشاره دارد. این مجموعه شامل حدود ۲۵۰ پاگودای یادبود است که در زیر یا درون آن‌ها خاکستر افراد متوفی قرار دارد و گورستان مساحتی حدود را پوشش می‌دهد. مرکز آن حدود از محوطه معبد فاصله دارد. این «پاگوداهای یادبود» واقعی نیستند، بلکه شبیه‌سازی‌هایی از برج‌ها هستند که نماد محل سکونت مردگان می‌باشند. در زبان انگلیسی سقف‌های برگردانده‌شده معمولاً «طبقات» نامیده می‌شوند. تعداد طبقات در برج‌های یادبود با وضعیت پیشین فرد متوفی
طبقات در برج‌های یادبود با وضعیت پیشین فرد متوفی همخوانی دارد. این گورستان تاریخ بیش از ۱۲۰۰ ساله دارد، اما استفاده از آن همچنان ادامه دارد. نه هر راهب می‌تواند در آن دفن شود؛ در بیشتر موارد، آن‌ها به نوعی برجسته هستند. به جز دو پاگودا که نمایانگر گروه‌های راهبان هستند، راهبان عادی که در موقعیت رهبری نبودند، در خارج از جنگل پاگودا دفن می‌شدند. در طول ۱۲۰۰ سال گذشته، تأسیسات مذهبی این مکان تغییرات بسیاری را تجربه کرده‌اند و اکنون به مراکز هنرهای رزمی و زمین‌گردشگری تبدیل شده‌اند. معبد اصلی به عنوان اولین
تبدیل شده‌اند. معبد اصلی به عنوان اولین مرکز بودیسم چان تخصصی در هنرهای رزمی چینی تأسیس شد. راهبان همیشه احترام محبت‌آمیز خود را به اساتید حفظ کرده‌اند، کسانی که هنوز با نام شناخته می‌شوند. مقبره‌ها عموماً به خوبی نگهداری می‌شوند و در مکان‌های محافظت‌شده قرار دارند. اگرچه این گورستان بزرگ‌ترین گورستان پاگودا است، اما همه پاگوداهای یادبود در آن قرار ندارند. معابد دیگر در اطراف نیز پاگوداهایی دارند. پاگوداها تنها نوع معماری یادبود نیستند. سنگ یادبودهایی در مکان‌های مختلف یافت می‌شوند. شخصیت‌های تاریخی مشهور
مختلف یافت می‌شوند. شخصیت‌های تاریخی مشهور گاهی با مجسمه‌ها یا نقاشی‌های دیواری بزرگداشت می‌شوند. پنجره زمانی جنگل پاگودا. پاگوداها به روش‌های مختلفی تاریخ‌گذاری می‌شوند. هر یادبود حاوی یک کتیبه است که نام و تاریخ آن را بر روی سنگ یا بر روی تابلوی حکاکی‌شده نشان می‌دهد. هر کتیبه باقی‌مانده در حقیقت یک سند تاریخی است. با این حال، تابلوها همیشه بر روی یادبود باقی نمانده‌اند. آن‌ها ممکن است از یادبود جدا شده یا شکسته شوند تا به اتاق درون آن دسترسی پیدا کنند، که احتمالاً عملی از سرقت بوده است، چون باعث تخریب
که احتمالاً عملی از سرقت بوده است، چون باعث تخریب پاگودا می‌شود. تخریب سیاسی آسیب بیشتری به ساختار وارد می‌کرد. کتیبه‌های باقی‌مانده آثار هنری هستند. خوشنویسی در سبک دوره مربوطه است و به این ترتیب، روش دیگری برای شناسایی دوره زمانی ارائه می‌دهد. یک پاگودا می‌تواند به‌طور باستان‌شناسی بر اساس اندازه، شکل، مواد آجرها و محتوای سیمان تاریخ‌گذاری شود؛ معماری آن نیز بر اساس ویژگی‌های تزئینی آن قابل تشخیص است. اولین پاگودا در گورستان مربوط به استاد فارو است که تاریخ آن به ۶۸۹ میلادی بازمی‌گردد. با توجه به اینکه
آن به ۶۸۹ میلادی بازمی‌گردد. با توجه به اینکه او دوران طولانی‌ای را در معبد گذرانده است، باید فرض کرد که کار خود را بسیار زودتر آغاز کرده است. تاریخ آن در دودمان تانگ قرار دارد. تمام سلسله‌های بعدی تا دودمان چینگ نمایندگی دارند و بازه زمانی از ۶۱۸ تا ۱۹۱۱ میلادی را پوشش می‌دهند. با این حال، پاگوداها همچنان تا امروز ساخته می‌شوند. برخی از راهبان خارجی در کتیبه‌ها ثبت شده‌اند: یک راهب ژاپنی که تاریخ آن به ۱۳۳۹ میلادی برمی‌گردد و یک راهب هندی که تاریخ آن به ۱۵۶۴ میلادی مربوط است. معماری پاگوداها. مطالعات
۱۵۶۴ میلادی مربوط است. معماری پاگوداها. مطالعات توزیع پاگوداها نشان می‌دهند که اکثریت آن‌ها در دوران دودمان مینگ (۱۳۶۸–۱۶۴۴) و دودمان چینگ (۱۶۴۴–۱۹۱۱) ساخته شده‌اند. با این حال، اعداد دقیق بستگی به مساحت پذیرفته شده به عنوان اندازه گورستان دارد. هیچ مرز دائمی و ثابتی برای این منطقه وجود نداشته است؛ بلکه راهبان تصمیم می‌گرفتند که استاد را در زمینی زیبا که بر روی جویباری به سمت غرب قرار داشت دفن کنند. به همین دلیل، منطقه‌ای با بیشترین تمرکز وجود دارد که با دایره‌هایی از تمرکز کمتر احاطه شده است، هرچند برخی
از تمرکز کمتر احاطه شده است، هرچند برخی تلاش کرده‌اند که الگوهایی مانند طرف چینی را ببینند. با این حال، مکان‌های جغرافیایی معمولاً به مرزهای مشخصی نیاز دارند که بر روی صحنه تحمیل شده است. مرزهای رسمی توسط کمیته مدیریت پارک‌های جغرافیایی تعیین شده و در یک تابلو اطلاعاتی در محل منتشر شده‌اند. بر اساس این تابلو، جنگل پاگودا در ۲۰ نوامبر ۱۹۹۶ تحت کنترل دولتی قرار گرفت. این گورستان شامل است که ۲۴۸ نشانگر، بیشتر پاگوداها را دربردارد. گورستان آن ۳۰۰ متر از غرب معبد فاصله دارد. برای دوره‌های زمانی، این گورستان
معبد فاصله دارد. برای دوره‌های زمانی، این گورستان سلسله‌های تانگ، وودای، سونگ، جین، یوان، مینگ، چینگ و مدرن را شامل می‌شود. منابع دیگر ارقام دیگری را ارائه می‌دهند. هرچند هر مرزی که در نظر گرفته شود، برخی از پاگوداها در آن نخواهند بود. پاگوداها از سنگ یا آجر ساخته شده‌اند، عضویت در پارک‌ها. جنگل پاگودا در شائولین در پای کوه سونگ قرار دارد و یکی از بزرگ‌ترین جنگل‌های پاگودا در چین است. این مکان در سال ۱۹۹۶ به عنوان یک نقطه دیدنی ملی نامگذاری شد. هم معبد شائولین و هم جنگل پاگودا در سال ۲۰۱۰ به عنوان میراث
و هم جنگل پاگودا در سال ۲۰۱۰ به عنوان میراث جهانی به ثبت رسیدند و بخشی از «دنگ فنگ» شدند.
دیوار بزرگ هوشان (هانجا: ) یا دیوار بزرگ کوه ببر ()، بخشی از دیوار بزرگ مینگ است که در شهرستان خودمختار مانچو کواندیان در لیائونینگ، چین قرار دارد. این دیوار به طول تقریبی ۱٬۲۰۰ متر بر روی کوه هوشان(کوه ببر) ساخته شده است. دیوار از ۱۵ کیلومتری شمال شرقی شهر داندونگ آغاز شده و مستقیماً در کنار مرز چین–کره شمالی قرار دارد. سپس به‌طور شیب‌دار تا ارتفاع ۱۴۶٫۳ متر بالا می‌رود و پس از عبور از طرف دیگر کوه هوشان به یک پارکینگ می‌رسد. در بسیاری از نوشته‌ها و شعرهای دوره دودمان مینگ به «دیوار مرزی» () اشاره شده که
دوره دودمان مینگ به «دیوار مرزی» () اشاره شده که به‌طور مستقیم به کناره‌های رودخانه یالو می‌رسید و بخشی از سیستم دفاعی مینگ در مرز شمالی بود. این دیوار برای دفاع در برابر راهزنان مردم جورجی ساخته شده بود که به‌طور مکرر از شمال به روستاهای دودمان مینگ و پادشاهی چوسان حمله می‌کردند. تاریخ ساخت آن توسط "Ming Shilu" به سال ۱۴۷۹ میلادی (سال پانزدهم دوره چنگ‌هوا) مستند شده است. آرشیوهای شهرستان آندونگ (داندونگ) مکان دیوار را شمال رودخانه آی () در منطقه هوشان قرار داده‌اند. یک سری از بررسی‌ها در اواخر دهه ۱۹۸۰ و
داده‌اند. یک سری از بررسی‌ها در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ تحت هدایت مورخ معماری لو ژه‌وِن و همکارانش، خرابه‌ها را در هوشان به عنوان نقطه انتهایی شرقی این بخش از دیوار بزرگ شناسایی کردند. یک بخش به طول در سال ۱۹۹۲ مرمت شد. خرابه‌های دژهای قدیمی در هوشان شناسایی شده‌اند که به دوران فرمانداری‌های ۴ گانه و امپراتوری گوگوریو بازمی‌گردند. برای دفاع در برابر قبایل بیابانی از شمال، بسیاری از این دژها و دیوارها در آن زمان‌ها ساخته شده‌اند. سایت‌های مشابهی در نقاط مختلف لیائونینگ و همچنین در استان‌های پیونگان
مختلف لیائونینگ و همچنین در استان‌های پیونگان شمالی و چاگانگ در کره شمالی کشف شده‌اند. در نزدیکی این مکان، سایت یک شهر تاریخی به نام پوسو (婆娑) یا باک‌جاک (泊汋, 박작) در جیولیان‌چنگ، در جنوب هushan قرار دارد. از سوی دیگر، محققان کره‌ای شمالی و جنوبی در مورد وجود تاریخی دیوار هوشان تردید دارند و به دلیل کمبود مدارک مستند، این موضوع را زیر سؤال برده‌اند. برخی از باستان‌شناسان و کارشناسان کره‌ای معتقدند که دیوارها و استحکامات احتمالاً ابتدا توسط دودمان مینگ و پادشاهی چوسان به‌طور مشترک ساخته شده‌اند تا در برابر
چوسان به‌طور مشترک ساخته شده‌اند تا در برابر راهزنان مردم جورجی از شمال دفاع کنند. چین با ادعای آن‌ها به عنوان بخشی از دیوار بزرگ مینگ، در حال تحریف تاریخ با اهداف سیاسی است.
مقبره ژائو یا ژائولینگ مقبره اولین امپراتور دودمان چینگ، امپراتور هونگ تایجی، و ملکه شیائودوان‌ون است. این مقبره در پارک بیلینگ، در منطقه هوانگگو در شمال شهر شنیانگ، لیائونینگ، واقع شده است و یکی از جاذبه‌های محبوب گردشگری منطقه است. ساخت مجموعه مقبره هشت سال طول کشید (بین ۱۶۴۳ و ۱۶۵۱) و یک ردیف از مجسمه‌های حیوانات به سوی آن هدایت می‌شود. مقبره و پارک اطراف آن مساحتی بالغ بر ۳٬۳۰۰٬۰۰۰ متر مربع را پوشش می‌دهد که بزرگ‌ترین مقبره از سه مقبره سلطنتی شمال دیوار بزرگ چین است. منطقه اطراف مقبره در ابتدا برای