payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بررسی و بحث، در سال ۱۴۲۰ فیلیپو برونلسکی و لورنزو گیبرتی به‌عنوان رهبران مشترک پروژهٔ ساخت گنبد کلیسای جامع فلورانس منصوب شدند. در میان گزینه‌های مختلفی که برای اجرای این سازهٔ عظیم مطرح بود، طرح نوآورانهٔ برونلسکی مبنی بر استفاده از داربست‌های معلق برای کارگران، بر دیگر پیشنهادها غلبه کرد. گزینه‌هایی چون ساخت ستون سنگی موقت در مرکز تقاطع یا پر کردن فضای داخلی با خاک، کنار گذاشته شدند، چرا که نه از نظر عملی و نه از نظر زیبایی‌شناسی قابل قبول نبودند. گنبد آجری هشت‌ضلعی، که به‌صورت طاقی گنبدی شکل طراحی شده
هشت‌ضلعی، که به‌صورت طاقی گنبدی شکل طراحی شده بود، بین سال‌های ۱۴۲۰ تا ۱۴۳۶ ساخته شد. در این میان، گیبرتی در سال ۱۴۳۳ از پروژه کناره‌گیری کرد و برونلسکی به‌تنهایی ادامهٔ کار را بر عهده گرفت. طراحی چراغ‌دان سقفی که بر فراز گنبد قرار دارد نیز از آثار برونلسکی بود، اما ساخت آن تا سال ۱۴۴۶، یعنی پس از درگذشت او، آغاز نشد و در نهایت در سال ۱۴۶۷ به پایان رسید. برونلسکی همچنین طرحی برای ساخت یک گالری دوطبقه و کرنیس خارجی در بالای طبل گنبد ارائه داده بود. بخشی از این گالری در سال ۱۵۰۸ در ضلع جنوب‌شرقی آغاز شد، اما
گالری در سال ۱۵۰۸ در ضلع جنوب‌شرقی آغاز شد، اما پس از آن‌که میکل‌آنژ جلوهٔ بصری آن را مورد انتقاد قرار داد، ادامهٔ کار متوقف شد. این جزئیات، نه‌تنها نشان‌دهندهٔ پیچیدگی فنی و هنری پروژه هستند، بلکه بازتابی از تعامل میان نسل‌های مختلف هنرمندان رنسانس در شکل‌گیری یکی از نمادهای معماری جهان به‌شمار می‌روند. گنبد ۴۲ متر عرض دارد و از دو پوسته ساخته شده است. یک راه پله بین آنها پیچ می‌خورد. هشت رگه خارجی از سنگ سفید، لبه‌های هشت ضلع را در کنار سقف کاشی قرمز مشخص می‌کنند و از پایه گنبد تا پایه گنبد امتداد دارند.
می‌کنند و از پایه گنبد تا پایه گنبد امتداد دارند. هر یک از هشت ضلع گنبد همچنین یک جفت رگه سنگی میانی را پنهان می‌کند که به وسیله مجموعه‌ای از حلقه‌های بنایی به رگه‌های اصلی متصل شده‌اند. یک حلقه کششی چوبی موقت هنوز در نزدیکی پایین گنبد وجود دارد. سه زنجیره افقی از بلوک‌های ماسه‌سنگ که به هم متصل شده و با بست‌های آهنی با روکش سرب تقویت شده‌اند، کل محیط گنبد را امتداد می‌دهند: یکی در پایه (جایی که پایه‌های شعاعی از این زنجیره به سمت بیرون بیرون زده‌اند)، یکی در یک سوم مسیر گنبد و یکی در دو سوم مسیر گنبد.
در یک سوم مسیر گنبد و یکی در دو سوم مسیر گنبد. تنها چهار ترک بزرگ در گنبد داخلی مشاهده شده است، در مقایسه با حدود چهارده ترک در هر کدام از گنبدهای پانتئون و کلیسای سنت پیتر. اگرچه طراحی گنبد با گنبد پانتئون بسیار متفاوت است و مشخص نیست که چه تأثیراتی بر آن داشته است، اما شباهت‌هایی با گنبدهای آجری قدیمی‌تر و کوچک‌تر در ایران دارد. استفاده از طرح جناغی در آجر، امکان تکمیل بخش‌های افقی کوتاه لایه‌های گنبد را به عنوان واحدهای خودایستا فراهم کرده است. این گنبد با ارتفاع بیش از ۳۲ متر، همچنان بزرگ‌ترین گنبد
با ارتفاع بیش از ۳۲ متر، همچنان بزرگ‌ترین گنبد بنایی ساخته شده تاکنون است. خود گنبد به سبک رنسانس نیست، اگرچه فانوس به آن نزدیک‌تر است. ساختار و سبک. ترکیب گنبد، طبل، طاقچه‌ها و طاق‌های بشکه‌ای به عنوان اشکال ساختاری مشخص کلیساهای بزرگ رنسانس پس از دوره‌ای از نوآوری در اواخر قرن پانزدهم توسعه یافت. گنبدهای رنسانس، توسعه‌ای از گنبدهای رومانسک بودند و از مدل‌های روم باستان الهام گرفته شده بودند، و گنبدهای اسلام قرون وسطی نیز تأثیر بالقوه‌ای بر آنها داشتند. فلورانس اولین شهر ایتالیایی بود که سبک جدید را توسعه
اولین شهر ایتالیایی بود که سبک جدید را توسعه داد و پس از آن رم و سپس ونیز قرار گرفتند. از اواخر قرن پانزدهم، طاق‌های نیم‌دایره‌ای در میلان ترجیح داده شدند، اما گنبدهای گرد به دلیل مشکلات ساختاری در مقایسه با گنبدهای نوک‌تیز، موفقیت کمتری داشتند. فلورانس. نمونه‌های معماری گنبدی در فلورانس عمدتاً به دورهٔ آغازین رنسانس در قرن پانزدهم تعلق دارند، زمانی که این شهر به‌عنوان مرکز نوآوری‌های هنری و معماری در ایتالیا شناخته می‌شد. در مقابل، شهرهایی که تحت نفوذ فرهنگی و سیاسی فلورانس قرار داشتند—مانند جنوا، میلان،
و سیاسی فلورانس قرار داشتند—مانند جنوا، میلان، و تورین—نمونه‌های برجستهٔ خود را عمدتاً در قرن شانزدهم ارائه کردند، یعنی در دوره‌ای متأخرتر که تأثیرات فلورانسی به‌طور کامل در سراسر شمال ایتالیا گسترش یافته بود. فیلیپو برونلسکی، با طراحی گنبدهای کلیسای سن لورنتزو و نمازخانهٔ پاتسی، گنبد را به یکی از عناصر کلیدی معماری رنسانس بدل ساخت. طرح او برای گنبد نمازخانهٔ پاتسی در کلیسای سانتا کروچه فلورانس (۱۴۳۰–۱۴۵۲)، تجلی شور و شوق رنسانس برای هندسه و به‌ویژه دایره به‌عنوان شکل برتر هندسی بود. در این بنا، دوازده رِب
شکل برتر هندسی بود. در این بنا، دوازده رِب یا قوس باربر میان دوازده پنجرهٔ دایره‌ای به یک اُکولوس کوچک در مرکز گنبد می‌رسند. گنبد دایره‌ای بر پندنتیوهایی قرار گرفته که با مدالیون‌های سرامیکی فلورانسی تزئین شده‌اند—ترکیبی از نظم هندسی، زیبایی بصری، و مصالح محلی که تأثیر عمیقی بر نسل‌های بعدی معماران گذاشت. در شمال ایتالیا، گنبد کلیسای چرتوزا دی پاویا (۱۳۹۶–۱۴۷۳) با طراحی پره‌ای یا چرخ‌مانند، نمونه‌ای اولیه از این گرایش هندسی است. گنبد کلیسای سن سیستو در پیاچنزا (۱۴۹۹–۱۵۱۴) نیز دایره‌ای است و مانند نمازخانهٔ
(۱۴۹۹–۱۵۱۴) نیز دایره‌ای است و مانند نمازخانهٔ پاتسی، دارای پندنتیوهایی با مدالیون‌های دایره‌ای است. یکی دیگر از نمونه‌های برجسته، طرح جولیانو دا سانگالو در سال ۱۴۸۵ برای گنبد کلیسای سانتا ماریا دله کارچری در پراتو است که همانند گنبد پاتسی، ساختاری ریب‌دار دارد. در ادامهٔ این سنت، گنبد کلیسای مادونا دی کامپانیا در پیاچنزا (۱۵۲۲–۱۵۲۸) نیز با طراحی چرخ‌مانند یا ریب‌دار ساخته شد، و نشان‌دهندهٔ استمرار تأثیرات هندسی و زیبایی‌شناسی رنسانس در معماری مذهبی ایتالیاست. این مجموعه از بناها، از فلورانس تا پاویا و
این مجموعه از بناها، از فلورانس تا پاویا و پیاچنزا، گواهی بر نفوذ گستردهٔ اصول هندسی رنسانس و نقش محوری گنبد در بیان شکوه، نظم، و معنویت در معماری آن دوران است. رم. "«در باب معماری»" که توسط لئون باتیستا آلبرتی نوشته شده و حدود سال ۱۴۵۲ به پاپ نیکلاس پنجم تقدیم شده است، طاق‌های دارای صندوقچه را برای کلیساها، مانند پانتئون، توصیه می‌کند و اولین طرح گنبد در کلیسای سنت پیتر در رم معمولاً به او نسبت داده می‌شود، اگرچه معمار ثبت شده آن برناردو روسلینو است. در زمان پاپ نیکلاس پنجم، ساخت و ساز بین سال‌های ۱۴۵۱ تا
پاپ نیکلاس پنجم، ساخت و ساز بین سال‌های ۱۴۵۱ تا ۱۴۵۵ با گسترش کلیسای قدیمی سنت پیتر آغاز شد تا یک طرح صلیبی لاتین با گنبد و فانوسی به ارتفاع ۱۰۰ براچیا بر روی گذرگاهی به عرض ۴۴ براچیا (حدود ۲۴٫۵ متر) ایجاد شود. کمی بیشتر از پی‌ها و بخشی از دیوارهای جایگاه همسرایان تکمیل نشده بود که با مرگ نیکلاس پنجم کار متوقف شد. این نوآوری در پروژه‌های برامانته در سال‌های ۱۵۰۵–۱۵۰۶ برای یک کلیسای کاملاً جدید سنت پیتر به اوج خود رسید و در طول قرن شانزدهم، مجموعه گنبد و طاق ضربی رنسانس جایگزین استفاده از طاق‌های شیاردار
ضربی رنسانس جایگزین استفاده از طاق‌های شیاردار گوتیک شد. ونیز. معماری رنسانس ونیزی، که شاید به دلیل استقلال سیاسی ونیز به تأخیر افتاده بود، با سنت معماری ونیزی موجود با نفوذ شرقی ترکیب شد. پیترو لومباردو کلیسای سانتا ماریا دی میراکولی (۱۴۸۱–۱۴۸۹) را با گنبدی بر فراز محراب کلیسا طراحی کرد. گنبد بنایی روی یک استوانه کم‌عمق و طاقچه‌ها توسط یک گنبد چوبی بیرونی بلندتر با یک فانوس پوشانده شده است. تأثیر بیزانس در ردیف سه گنبد بر فراز شبستان و گذرگاه کلیسای سن سالوادور، که بین سال‌های ۱۵۰۶ تا ۱۵۳۴ توسط جورجیو
سالوادور، که بین سال‌های ۱۵۰۶ تا ۱۵۳۴ توسط جورجیو پیترو اسپاونتو و تولیو لومباردو ساخته شد، مشهود است. قرن شانزدهم. برامانته. تمپیه‌تو، بنایی کوچک با گنبدی متناسب و هندسی، در سال ۱۵۰۲ توسط دوناتو برامانته در صحن کلیسای سن پیترو این مونتوریو ساخته شد تا محل شهادت سنت پطرس را گرامی بدارد. این ساختمان، که از معبد وستا در رم باستان الهام گرفته شده، نمونه‌ای برجسته از بازگشت به اصول کلاسیک در معماری رنسانس است. تمپیه‌تو با پلان مدور، ستون‌های دورانی، و گنبدی متوازن، به‌عنوان الگویی آرمانی برای معماری مذهبی و
به‌عنوان الگویی آرمانی برای معماری مذهبی و یادمانی در قرون بعدی شناخته شد. تأثیر آن فراتر از مرزهای ایتالیا رفت و در بناهای متعددی بازتاب یافت: از "ردکلیف کمرا" در آکسفورد، که به‌عنوان کتابخانه‌ای نمادین ساخته شد، گنبدهای باشکوهی چون کلیسای سن پیترو، "کلیسای جامع سنت پل" در لندن، پانتئون در پاریس و کاخ کنگره آمریکا. این بنا نه‌تنها نقطهٔ عطفی در معماری رنسانس بود، بلکه به‌عنوان نمادی از پیوند میان شهادت، هندسه، و شکوه الهی، در حافظهٔ فرهنگی غرب جای گرفت. برامانته با تمپیه‌تو، الگویی خلق کرد که قرن‌ها بعد
با تمپیه‌تو، الگویی خلق کرد که قرن‌ها بعد همچنان الهام‌بخش معماران، هنرمندان، و اندیشمندان باقی ماند. طرح اولیه برامانته برای بازسازی کلیسای سنت پیتر، طرحی صلیبی شکل یونانی با یک گنبد نیمکره‌ای مرکزی بزرگ و چهار گنبد کوچکتر در اطراف آن به شکل پنج ضلعی بود. کار در سال ۱۵۰۶ آغاز شد و طی ۱۲۰ سال بعدی، توسط سازندگان مختلف ادامه یافت. پروژه برامانته برای کلیسای سنت پیتر، آغاز جایگزینی طاق شیاردار گوتیک با ترکیبی از گنبد و طاق بشکه‌ای است. الهامات پیشنهادی برای طرح برامانته از برخی طرح‌های لئوناردو داوینچی گرفته
برامانته از برخی طرح‌های لئوناردو داوینچی گرفته تا کلیسای پنج ضلعی بیزانسی و گنبد کلیسای سن لورنزو میلان متغیر بوده است. او چهار ستون مرکزی عظیم و طاق‌هایی که آنها را به هم متصل می‌کرد، تا سال ۱۵۱۲ تکمیل کرد، اما ترک خوردگی در طاق‌ها بین سال‌های ۱۵۱۴ تا ۱۵۳۴، احتمالاً به دلیل نشست، مشاهده شد. دو ستون شرقی بر روی مارن و خاک رس جامد قرار دارند، در حالی که دو ستون دیگر بر روی بقایای سازه‌های رومی اولیه قرار دارند. اینکه ستون‌ها و طاق‌ها با پشت‌بندهای ناقص به حال خود رها شده‌اند در حالی که ساخت و ساز بیش از ۳۰
خود رها شده‌اند در حالی که ساخت و ساز بیش از ۳۰ سال متوقف شده است، نیز عاملی بوده است. میکل‌آنژ. کلیسای مدیچی در فلورانس توسط میکل‌آنژ طراحی و بین سال‌های ۱۵۲۱ تا ۱۵۳۴ ساخته شد. میکل‌آنژ پروژه طراحی گنبد کلیسای سنت پیتر را در سال ۱۵۴۶ به ارث برد. پیش از آن، این گنبد تا سال ۱۵۱۴ در دست برامانته (به همراه جولیانو دا سانگالو و فرا جووانی جوکوندو) و تا سال ۱۵۲۰ در دست رافائل سانتسیو (با کمک جولیانو دا سانگالو و فرا جووانی جوکوندو) و آنتونیو دا سانگالوی جوان (به همراه بالداساره پروزی) بود که کار او با غارت رم
همراه بالداساره پروزی) بود که کار او با غارت رم در سال ۱۵۲۷ متوقف شد. طرح توسط جولیانو دا سانگالو از حالت نیم‌کره به ۹ متر بلندتر، قطعه‌ای و شیاردار تغییر داده شده بود و او پایه‌ها را تقویت کرده و ساخت طوق‌ها را به پایان رسانده بود. میکل‌آنژ، با نگاهی هنرمندانه و جسورانه، طراحی گنبد کلیسای سن پیترو در واتیکان را دگرگون کرد و آن را به یکی از نمادهای معماری رنسانس بدل ساخت. او گنبد را به‌صورت دوپوسته طراحی کرد: ساختار داخلی عمدتاً آجری بود و برای مقابله با فشارهای جانبی، سه زنجیر آهنی درون آن تعبیه شد. بر
فشارهای جانبی، سه زنجیر آهنی درون آن تعبیه شد. بر خلاف گنبد بلند و مخروطی‌وار برونلسکی در فلورانس، میکل‌آنژ طرحی نیم‌کره‌ای و کم‌ارتفاع‌تر ارائه داد که به زیبایی و شکوه کلاسیک نزدیک‌تر بود. برای تقویت پایه‌های گنبد، او طاقچه‌ها و پلکان مارپیچ داخلی را حذف کرد تا ساختار یکپارچه‌تر و مقاوم‌تری به‌دست آید. در سال ۱۵۵۸، او ساخت پایهٔ طبل گنبد را به پایان رساند و از نوامبر همان سال تا دسامبر ۱۵۶۱، یک مدل چوبی دقیق از گنبد تهیه کرد. با این حال، به‌عنوان یک هنرمند و مجسمه‌ساز، نه مهندس، طرح او فاقد جزئیات اجرایی
و مجسمه‌ساز، نه مهندس، طرح او فاقد جزئیات اجرایی کامل بود. به همین دلیل، پس از مرگش در سال ۱۵۶۴، ساخت گنبد توسط جاکومو دلا پورتا و دومنیکو فونتانا ادامه یافت. طبل گنبد با شانزده پنجره و شانزده جفت ستون بیرون‌زده طراحی شد که نقش پشت‌بند را ایفا می‌کردند. این ستون‌ها با شانزده رِب گنبد و ستون‌های جفتی چراغ‌دان سقفی هم‌راستا بودند. میکل‌آنژ همچنین فرمانی از پاپ ژولیوس سوم دریافت کرد که هرگونه تغییر در طرح او را ممنوع می‌کرد و تهدید به تحریم مذهبی علیه متخلفان داشت—نشانه‌ای از جایگاه بی‌بدیل او در هنر و اعتماد
از جایگاه بی‌بدیل او در هنر و اعتماد کامل کلیسا به نبوغش. گنبد سن پیترو، با تلفیق هنر، معماری، و ایمان، همچنان یکی از برجسته‌ترین نمادهای جهان مسیحیت باقی مانده است. بیضی‌ها. انتشار رساله سباستیانو سرلیو، یکی از محبوب‌ترین رساله‌های معماری که تاکنون منتشر شده است، عامل گسترش طرح بیضی در معماری اواخر رنسانس و باروک بود. کتاب اول (۱۵۴۵)، در مورد هندسه، شامل تکنیک‌هایی برای ایجاد بیضی بود و کتاب پنجم (۱۵۴۷)، در مورد معماری، شامل طرحی برای یک کلیسای بیضی شکل بود. اولین کلیسایی که در دوره رنسانس دارای گنبد بیضی
اولین کلیسایی که در دوره رنسانس دارای گنبد بیضی شکل بود، کلیسای سنت آندریا در ویا فلامینیا بود که از سال ۱۵۵۰ تا ۱۵۵۴ توسط وینیولا ساخته شد. استفاده از گنبد بیضی شکل متعاقباً به سرعت در ایتالیا، اسپانیا، فرانسه و اروپای مرکزی گسترش یافت. چنین گنبدهایی امکان ترکیب دو نوع اساسی کلیسا، یعنی طرح طولی و مرکزی، را فراهم کردند و به مشخصه معماری باروک و ضد اصلاحات تبدیل شدند. کلیسای سنت آنا دی پالافرنیری (حدود ۱۵۶۸–۱۵۷۵)، که توسط ویگنولا طراحی و توسط پسرش جاچینتو باروزی تکمیل شد، اولین کلیسایی بود که گنبدی بیضی
باروزی تکمیل شد، اولین کلیسایی بود که گنبدی بیضی شکل بر روی یک نقشه بیضی شکل داشت. پالادیو. ویلا کاپرا، که با نام «لا روتاندا» نیز شناخته می‌شود، توسط آندره‌آ پالادیو از سال ۱۵۶۵ تا ۱۵۶۹ در نزدیکی ویچنزا ساخته شد. نقشه مربعی بسیار متقارن آن بر روی یک اتاق دایره‌ای شکل پوشیده از گنبد متمرکز است و تأثیر زیادی بر معماران گرجی قرن ۱۸ انگلستان، معماران روسیه و معماران آمریکا، از جمله توماس جفرسون، گذاشت. دو کلیسای گنبدی پالادیو در ونیز، ایل ردنتوره (۱۵۷۷–۱۵۹۲) و سن جورجو ماجوره (۱۵۶۵–۱۶۱۰) هستند که کلیسای اول
و سن جورجو ماجوره (۱۵۶۵–۱۶۱۰) هستند که کلیسای اول به مناسبت شکرگزاری پایان شیوع طاعون در شهر ساخته شد. کلیسای جامع سنت پیتر. پاپ سیکتوس پنجم در سال ۱۵۸۸ ، جاکومو دلا پورتا و دومنیکو فونتانا را برای شروع ساخت گنبد کلیسای سنت پیتر بر اساس مدل میکل‌آنژ منصوب کرد. آنها اصلاحاتی در طرح او انجام دادند که تخمین زده می‌شود تنش‌های کششی در گنبد را تا ۴۰٪ کاهش داده است، از جمله نازک کردن دو پوسته نزدیک به بالا، کاهش ضخامت و برآمدگی بیرونی دنده‌ها، افزایش خط فنر به میزان ۴٫۸ متر و تغییر شکل گنبد. جاکومو دلا پورتا به
۴٫۸ متر و تغییر شکل گنبد. جاکومو دلا پورتا به دلایل ساختاری بر روی یک پروفیل بیضوی عمودی برای گنبد کلیسای سنت پیتر اصرار داشت و ساخت و ساز در ژوئن ۱۵۸۸ آغاز شد. گنبد تا پایه فانوس در ماه مه ۱۵۹۰، چند ماه قبل از مرگ پاپ سیکتوس پنجم، تکمیل شد. فانوس و پوشش سربی گنبد بعداً تکمیل شدند و گوی برنجی و صلیب در سال ۱۵۹۲ بالا برده شدند. فانوس ۱۷ متر ارتفاع دارد و گنبد از پایه تا بالای صلیب ۱۳۶٫۵۷ متر است. گنبد اوگیوال با ۱۶ دنده و قطر داخلی ۴۲٫۷ متر ساخته شده است. این گنبد از بالای استوانه و "شیروانی" (نوار تزئینی
گنبد از بالای استوانه و "شیروانی" (نوار تزئینی بالای استوانه) شروع می‌شود که حدود ۱۸ متر ارتفاع دارند. دو پوسته گنبد آجری هستند و هر کدام در پایه گنبد حدود ۱٫۱۹ متر ضخامت دارند. از آنجا که پوسته‌ها هنگام بالا آمدن از یکدیگر جدا می‌شوند، گنبد به‌طور کلی ۲٫۷ متر ضخامت دارد. شانزده دنده، دو پوسته را به هم متصل می‌کنند و از سنگ ساخته شده‌اند. شبستان توسعه یافته کارلو مادرنو، که بین سال‌های ۱۶۰۹ تا ۱۶۱۴ ساخته شد، شامل دهانه‌هایی بود که با گنبدهای بیضی شکل با فانوس پوشیده شده بودند. ترک‌های گنبد از اوایل سال
فانوس پوشیده شده بودند. ترک‌های گنبد از اوایل سال ۱۶۰۳، زمانی که موزاییک‌های پوشاننده فضای داخلی گنبد تکمیل شدند، مشاهده شدند و ترک‌های اضافی پس از ۱۶۳۱ و ۱۷۴۲ ثبت شدند که نشان‌دهنده پیشرفت هستند. پنج حلقه اتصال دیگر در سال‌های ۱۷۴۳–۱۷۴۴ توسط لوئیجی وانویتلی به اطراف گنبد اضافه شد. زنجیرهای آهنی که در طراحی برای مهار نیروی رانش جانبی گنبد گنجانده شده بودند، از زمان ساخت آن ده بار تعویض شده‌اند. گزارش جیووانی پولنی در سال ۱۷۴۸ در مورد وضعیت گنبد، که در پاسخ به ترک خوردگی مشاهده شده نوشته شده بود، "قضیه ایمن
ترک خوردگی مشاهده شده نوشته شده بود، "قضیه ایمن را" با بیان اینکه «به صراحت می‌توان پایداری یک سازه را بدون ابهام اثبات کرد اگر بتوان نشان داد که خط رانش کاملاً در داخل بنایی قرار دارد» پیش‌بینی کرد. مشاهده او از ترک‌های پوسته بیرونی توسط دنده‌ها اخیراً توسط مدل‌های کامپیوتری به فانوس سنگین نسبت داده شده است.
ویا دل کورسو (به ) یکی از مهم‌ترین و شناخته‌شده‌ترین خیابان‌های شهر رم در ایتالیا است که به‌طول حدود ۱٫۵ کیلومتر، از پیاتسا دل پوپولو در شمال تا پیاتسا ونیزیا در جنوب امتداد دارد. این خیابان از دیرباز مرکز زندگی اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی شهر بوده و امروزه نیز یکی از مراکز اصلی خرید و گردشگری در رم به‌شمار می‌رود. تاریخچه. ریشه‌های خیابان ویا دل کورسو به دوران روم باستان بازمی‌گردد. در آن زمان این مسیر با نام «ویا لاتا» (Via Lata) شناخته می‌شد و بخشی از ویا فلامینیا بود که رم را به شمال ایتالیا متصل می‌کرد.
بود که رم را به شمال ایتالیا متصل می‌کرد. این خیابان یکی از شاهراه‌های اصلی ورودی به شهر محسوب می‌شد و به‌ویژه در دوران امپراتوری روم برای حرکت ارتش‌ها و کاروان‌های تجاری اهمیت داشت. در سده پانزدهم میلادی و به‌ویژه در دوران پاپ پل دوم، خیابان بازسازی و گسترش یافت. پاپ پل دوم این مسیر را به‌عنوان شریان اصلی رم مدرن در نظر گرفت و آن را تا پیاتسا دل پوپولو امتداد داد. در همین زمان مسابقات اسب‌دوانی که بخشی از کارناوال رم بودند در این خیابان برگزار می‌شدند. این مسابقات، که تا سده نوزدهم ادامه یافتند، علت
این مسابقات، که تا سده نوزدهم ادامه یافتند، علت نام‌گذاری خیابان به «کورسو» (به‌معنای «دوندگی» یا «مسابقه») بوده‌اند. در دورهٔ رنسانس و باروک، ویا دل کورسو به مرکز توجه اشراف و خاندان‌های بزرگ رم بدل شد. بسیاری از کاخ‌های باشکوه، کلیساها و بناهای عمومی در امتداد این خیابان ساخته شدند، از جمله پالاتزو دلتسنه و سانتا ماریا این ویا لاتا. این بناها نقشی اساسی در تثبیت جایگاه کورسو به‌عنوان قلب سیاسی و فرهنگی رم داشتند. در سده نوزدهم و پس از اتحاد ایتالیا، این خیابان به یکی از مراکز اصلی گردهمایی‌های سیاسی و
خیابان به یکی از مراکز اصلی گردهمایی‌های سیاسی و اجتماعی بدل شد. بسیاری از راهپیمایی‌ها و جشن‌های ملی از این مسیر عبور می‌کردند. در همین دوره فروشگاه‌ها و کافه‌های مدرن نیز در کورسو تأسیس شدند که تا امروز بخشی از هویت تجاری آن باقی مانده‌اند. در دوران معاصر، کورسو به‌عنوان یکی از محورهای اصلی گردشگری و خرید در رم شناخته می‌شود. پروژه‌های بازسازی شهری در سده بیستم و بیست و یکم بر حفظ اصالت تاریخی خیابان در عین مدرن‌سازی زیرساخت‌ها متمرکز بوده‌اند. این پروژه‌ها شامل سنگ‌فرش مجدد، ایجاد مسیرهای پیاده‌روی و
شامل سنگ‌فرش مجدد، ایجاد مسیرهای پیاده‌روی و محدودسازی ترافیک موتوری در بخش‌هایی از خیابان بوده‌است. معماری و ویژگی‌ها. ویا دل کورسو یک خیابان کاملاً مستقیم است که طول آن حدود ۱٫۵ کیلومتر است و یکی از معدود خیابان‌های رم به‌شمار می‌رود که از دورهٔ باستان تا امروز امتداد مستقیم خود را حفظ کرده‌است. عرض خیابان در بخش‌هایی متفاوت است، اما به‌طور میانگین ۱۰ تا ۱۲ متر است و در برخی قسمت‌ها باریک‌تر می‌شود. در امتداد این خیابان مجموعه‌ای از کاخ‌ها، کلیساها و میدان‌های تاریخی قرار گرفته‌اند که هر یک ارزش معماری و
تاریخی قرار گرفته‌اند که هر یک ارزش معماری و هنری ویژه‌ای دارند. از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: خیابان کورسو همچنین به سه میدان بزرگ و مشهور متصل است: پیاتسا دل پوپولو در شمال، پیاتسا کولونا در میانه و پیاتسا ونیزیا در جنوب. این میدان‌ها نقاط عطفی در ساختار شهری رم به‌شمار می‌روند و کورسو آن‌ها را همچون نخ تسبیح به هم پیوند می‌دهد. از نظر معماری شهری، کورسو نقش «ستون فقرات» مرکز رم را ایفا می‌کند. با وجود ورود خودروها در سدهٔ بیستم، بخش‌هایی از خیابان به‌طور ویژه برای پیاده‌روی
بخش‌هایی از خیابان به‌طور ویژه برای پیاده‌روی طراحی شده‌اند تا هویت تاریخی و تجربهٔ گردشگری آن حفظ شود. نمای ساختمان‌ها نیز در طول قرون با وجود تغییرات کوچک، شکل کلی خود را حفظ کرده‌اند و امروزه بخشی از سیمای ماندگار رم محسوب می‌شوند. نقش شهری و فرهنگی. ویا دل کورسو از دیرباز به‌عنوان قلب تپندهٔ اجتماعی و اقتصادی رم شناخته می‌شود. این خیابان نه‌تنها محل عبور و مرور ساکنان شهر بوده، بلکه بستری برای نمایش قدرت سیاسی، فرهنگی و مذهبی نیز به‌شمار می‌رفته‌است. در طول سده‌ها، بسیاری از جشن‌ها، راهپیمایی‌های مذهبی
طول سده‌ها، بسیاری از جشن‌ها، راهپیمایی‌های مذهبی و کارناوال‌های مشهور رم در این خیابان برگزار شده‌اند. کارناوال رم که از سده شانزدهم تا نوزدهم میلادی یکی از مهم‌ترین رویدادهای اجتماعی اروپا بود، با مسابقات اسب‌دوانی در کورسو شناخته می‌شد. این مسابقات تا سال ۱۸۸۳ ادامه یافتند و پس از آن به‌دلیل حوادث و فشارهای اجتماعی متوقف شدند. این خیابان همچنین محل سنتی گردهمایی‌های سیاسی و اجتماعی در دوران مدرن بوده‌است. پس از اتحاد ایتالیا در ۱۸۶۱، کورسو به صحنهٔ اصلی جشن‌های ملی، تظاهرات مردمی و رژه‌های نظامی بدل شد.
ملی، تظاهرات مردمی و رژه‌های نظامی بدل شد. به‌ویژه در سدهٔ بیستم، بسیاری از جنبش‌های سیاسی و اجتماعی از این خیابان به‌عنوان نماد اعتراض یا حمایت استفاده کرده‌اند. از نظر فرهنگی، کورسو یکی از مراکز اصلی خرید و گذران اوقات فراغت در رم است. فروشگاه‌های مدرن، بوتیک‌های بین‌المللی و کافه‌های تاریخی مانند «کافه روسی» و «کافه گرکو» در این خیابان قرار دارند. کافه گرکو، که در ۱۷۶۰ تأسیس شد، میزبان شخصیت‌های برجسته‌ای چون یوهان ولفگانگ فون گوته، لرد بایرون و هانس کریستین آندرسن بوده‌است. امروزه کورسو نقشی دوگانه
کریستین آندرسن بوده‌است. امروزه کورسو نقشی دوگانه دارد: از یک‌سو محور اصلی گردشگری و خرید در مرکز رم است، و از سوی دیگر مکانی برای تجربهٔ تاریخ زندهٔ شهر. این خیابان همچنان پیوندی میان گذشتهٔ باستانی، شکوه رنسانس و زندگی پرجنب‌وجوش معاصر برقرار می‌کند. رویدادها و جشن‌ها. ویا دل کورسو از دیرباز صحنهٔ اصلی بسیاری از رویدادهای مذهبی، اجتماعی و فرهنگی رم بوده‌است. مهم‌ترین آن‌ها کارناوال رم بود که از سده شانزدهم تا نوزدهم میلادی در این خیابان برگزار می‌شد. در طول این کارناوال، مسابقات اسب‌دوانی از پیاتسا دل
طول این کارناوال، مسابقات اسب‌دوانی از پیاتسا دل پوپولو تا پیاتسا ونیزیا برگزار می‌شدند و تماشاگران از پنجره‌های کاخ‌ها و بالکن‌های کلیساها این مسابقات را دنبال می‌کردند. در کنار مسابقات، نمایش‌های خیابانی، موسیقی، و اجرای نمایش‌های کمدی نیز بخشی از جشن‌های کورسو بودند. این رویدادها شهرتی اروپایی یافتند و گردشگران بسیاری را از نقاط مختلف قاره به رم جذب کردند. پس از لغو کارناوال در ۱۸۸۳، خیابان همچنان میزبان جشن‌های ملی و مذهبی باقی ماند. مراسم مذهبی بزرگ، از جمله راهپیمایی‌های هفتهٔ مقدس و جشن‌های کلیسای
از جمله راهپیمایی‌های هفتهٔ مقدس و جشن‌های کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو، از کورسو عبور می‌کردند. در دوران مدرن، کورسو به مکانی برای رویدادهای ورزشی و فرهنگی جدید بدل شد. برای نمونه، مسابقات دوچرخه‌سواری و دویدن شهری در مسیر این خیابان برگزار می‌شوند و بخش‌هایی از جشنواره‌های موسیقی و هنری رم نیز در میدان‌ها و کاخ‌های اطراف کورسو برگزار می‌گردند.
مت بیرد (; – ) مربی فوتبال اهل بریتانیا بود. او در بیشتر دوران فعالیت حرفه‌ای، مربی فوتبال زنان بود و هدایت تیم‌های میل‌وال، چلسی، لیورپول، بوستون بریکرز، وستهام یونایتد، بریستول سیتی و برنلی را بر عهده داشت. بیرد در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۵، در ۴۷ سالگی، بر اثر خودکشی درگذشت.
کلیسای جدید ساگرستیا (Sagrestia Nuova) که با نام‌های کلیسای جدید و کلیسای کوچک مدیچی نیز شناخته می‌شود، آرامگاهی است که به عنوان گواهی بر عظمت و دیدگاه هنری خانواده مدیچی پابرجاست. این آرامگاه که در سال ۱۵۲۰ ساخته شد، توسط هنرمند و معمار ایتالیایی میکل‌آنژ طراحی شده است. این کلیسا که در مجاورت کلیسای سن لورنزو در فلورانس ایتالیا واقع شده است، بخش جدایی‌ناپذیری از مجموعه موزه‌ای است که به عنوان کلیساهای کوچک مدیچی شناخته می‌شود. میکل‌آنژ در طراحی این آرامگاه، تلفیقی بی‌نظیر از معماری، مجسمه‌سازی، و
آرامگاه، تلفیقی بی‌نظیر از معماری، مجسمه‌سازی، و نمادپردازی را به نمایش گذاشت. فضای داخلی با ترکیب دقیق تناسبات هندسی، نورپردازی طبیعی، و مجسمه‌هایی چون «روز و شب» و «سپیده‌دم و غروب» بر روی مقبره‌های جولیانو و لورنزو مدیچی، به تجربه‌ای فلسفی و بصری بدل می‌شود. این مجسمه‌ها نه‌تنها زیبایی‌شناسی را نمایان می‌کنند، بلکه تأملی عمیق بر گذر زمان، مرگ، و جاودانگی هستند. تاریخچه. پیشینه. مرگ دو فرزند خانواده مدیچی، جولیانو دِ مدیچی، دوک نمور (در سال ۱۵۱۶) و لورنزو دِ مدیچی، دوک اوربینو (در سال ۱۵۱۹)، پاپ لئو دهم،
دِ مدیچی، دوک اوربینو (در سال ۱۵۱۹)، پاپ لئو دهم، برادر جولیانو و عموی لورنزو، را که می‌خواست مطمئن شود که آنها به خاک سپرده می‌شوند، عمیقاً آزرده خاطر کرد. این پیشنهاد همچنین توسط پسرعموی آنها ، کاردینال جولیو دِ مدیچی (بعدها پاپ کلمنت هفتم)، مطرح شد و میکل‌آنژ پروژه نمای کلیسای سن لورنزو را به او سپرد و این هنرمند را درگیر پروژه جدیدی برای کلیسای جامع کرد. این کلیسا به مدت یک قرن محل دفن خانواده مدیچی بود، اما در آن زمان هیچ فضایی برای ایجاد یک مجموعه یادبود جدید وجود نداشت: کلیسای کوچک تاریخی خانوادگی،
جدید وجود نداشت: کلیسای کوچک تاریخی خانوادگی، «کلیسای قدیمی» که توسط فیلیپو برونلسکی و دوناتلو طراحی شده بود، ترکیبی از تعادل هوشیارانه و سنجیده بود که هیچ تزئین دیگری نمی‌توانست بدون به خطر انداختن کل مجموعه به آن اضافه شود. سردابه، که برخی از اعضای خانواده در آن دفن شده‌اند، خواسته‌های مشتریان برای شکوه و جلال را برآورده نمی‌کرد. حتی برای لورنزو د مدیچی و برادرش جولیانو د مدیچی نیز تدفین شایسته‌ای آماده نشده بود. نیاز به ایجاد یک محیط جدید به عنوان محل استراحت برای دو «دوک» (یا «کاپیتان») و دو «شکوهمند»
برای دو «دوک» (یا «کاپیتان») و دو «شکوهمند» وجود داشت. طراحی. انتخاب میکل‌آنژ برای ساخت "این کلیسا" یا نمازخانهٔ مدیچی، نقطهٔ عطفی در مسیر حرفه‌ای او بود. هرچند سند رسمی قرارداد مربوط به ساخت نمازخانهٔ مدیچی در دست نیست، اما شواهدی از جمله نامه‌ها و اسناد دیگر نشان می‌دهند که در همان ماه، کار بر روی نمازخانهٔ جدید آغاز شده بود. این پروژه نه‌تنها به میکل‌آنژ امکان داد تا استعدادهای معماری و مجسمه‌سازی خود را در قالبی مذهبی و خانوادگی به‌کار گیرد، بلکه به او آزادی بیشتری در طراحی و اجرا بخشید. برخلاف پروژهٔ
آزادی بیشتری در طراحی و اجرا بخشید. برخلاف پروژهٔ نمای کلیسا که با موانع سیاسی و مالی روبه‌رو بود، ساخت نمازخانهٔ مدیچی به‌عنوان آرامگاهی برای اعضای برجستهٔ خاندان مدیچی، از حمایت کامل این خاندان برخوردار بود و به میکل‌آنژ اجازه داد تا یکی از شخصی‌ترین و تأثیرگذارترین آثار خود را خلق کند. در طول مرحله طراحی، میکل‌آنژ قبل از انتخاب نسخه اجرا شده، به راه‌حل‌های مختلفی فکر کرد. سؤال این بود که چگونه چهار مقبره را در رابطه با فضای موجود، با محراب و ورودی، بچینیم. ایده اول این بود که مقبره‌ها در گوشه‌ها و به
ایده اول این بود که مقبره‌ها در گوشه‌ها و به دیوارها تکیه داده شوند (مارس ۱۵۲۰)، اما در ۲۳ اکتبر ۱۵۲۰، میکل‌آنژ طرحی را به کاردینال جولیو ارائه داد که در مرکز آن یک آئدیکولا قرار داشت که مقبره‌ها را در بر می‌گرفت. در ۲۱ دسامبر ۱۵۲۰، طرحی ارائه شد؛ بنابراین، هنرمند طرح مقبره‌ها در مرکز را رها کرد و تصمیم گرفت آنها را در کنار دیوارها بچیند و انواع مختلفی را با تدفین‌های تکی یا دوتایی مطالعه کرد، تا اینکه به یک پروژه مشخص با مقبره‌های تکی برای دوک‌ها در دیوارهای جانبی و مقبره‌های دوتایی برای بزرگان روی دیوار