payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روان‌شناختی و مضامین فداکاری و ازخودگذشتگی، برای طرفداران درام‌های احساسی جذاب است. ساخت. فیلمبرداری در سال ۲۰۲۳ در منطقه هالیفاکس (نوا اسکوشیا) انجام شد. انتشار فیلم. در نوامبر ۲۰۲۴، ورتیکال انترتینمنت حق پخش فیلم در ایالات متحده را به دست آورد و در ۹ مه ۲۰۲۵ منتشر شد.
یواف‌سی ۳۱۹: دوپلسی vs. چیمایف () یک رویداد هنرهای رزمی ترکیبی است که توسط یواف‌سی تهیه شده و در ۱۶ اوت ۲۰۲۵ در یونایتد سنتر شیکاگو برگزار خواهد شد. زمینه. این رویداد هشتمین حضور این تیم در شیکاگو و اولین حضور آنها از زمان یواف‌سی ۲۳۸ در ژوئن ۲۰۱۹ خواهد بود. قرار است یک مبارزه قهرمانی میان وزن UFC بین قهرمان فعلی (و همچنین قهرمان سابق سبک وزن KSW ) دریکس دوپلسی و مدعی شکست ناپذیر حمزات چیمایف، در صدر این رویداد قرار گیرد. انتظار می‌رفت نصورالدین ایماووف به عنوان ذخیره و جایگزین بالقوه برای این مبارزه عمل
عنوان ذخیره و جایگزین بالقوه برای این مبارزه عمل کند، اما او یک ماه بعد اعلام کرد که دیگر این کار را نخواهد کرد زیرا او برای مبارزه با کایو بورالیو آماده می‌شود. در عوض، بورالیو اعلام کرد که ذخیره جدید برای رویداد اصلی خواهد بود. او و ایماووف همچنان قرار است سه هفته بعد در شب مبارزه UFC: ایماووف در مقابل بورالیو مبارزه کنند. قرار است در این رویداد، یک مبارزه بین جف نیل و کارلوس پراتس در دسته میان وزن برگزار شود. در ابتدا قرار بود آنها در ماه آوریل در یواف‌سی ۳۱۴ با هم روبرو شوند، اما نیل به دلیل مصدومیت
۳۱۴ با هم روبرو شوند، اما نیل به دلیل مصدومیت مجبور به کناره‌گیری از این مبارزه شد.
کارگران مهاجر خارجی در روسیه، که معمولاً به عنوان گاستربایتر ( شناخته می‌شوند) بخش قابل توجهی از نیروی کار روسیه را از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی تشکیل می‌دهند. اکثر کارگران مهاجر که تا ۲۵ درصد از نیروی کار را تشکیل می‌دهند، از آسیای مرکزی و قفقاز جنوبی می‌آیند و اغلب در مشاغل کم‌مهارت کار می‌کنند. تعداد قابل توجهی از آنها مهاجران غیرقانونی هستند. ، ۱۱٫۵۸ میلیون مهاجر بین‌المللی در روسیه یا حدود ۷٫۹٪ از کل جمعیت وجود داشت. مهاجران داخلی. در امپراتوری روسیه، در مناطق کشاورزی فقیرتر، دهقانان، معمولاً
روسیه، در مناطق کشاورزی فقیرتر، دهقانان، معمولاً مردان، مجبور بودند برای کسب درآمد اضافی، که لزوماً فصلی نبود، موقتاً از محل زندگی خود مهاجرت کنند. این رسم خودنیچستوو نامیده می‌شد. . در برخی از استان‌ها، "اوتخودنیک‌ها" تا ۴۰٪ از جمعیت مردان بالغ را تشکیل می‌دادند. در روسیه مدرن، بخش قابل توجهی از نیروی کار در مناطق سخت شمال دور روسیه، کارگرانی هستند که به صورت موقت وارد یا خارج می‌شوند. آنها در شیفت‌های طولانی‌تر کار می‌کنند و در طول شیفت‌های کاری در سکونتگاه‌های شیفتی زندگی می‌کنند. این کارگران معمولاً
شیفتی زندگی می‌کنند. این کارگران معمولاً مهاجر نامیده نمی‌شوند. مهاجران خارجی. تاریخچه. اتحاد جماهیر شوروی در اوایل دهه ۱۹۷۰ شروع به استخدام کارگران مهاجر خارجی کرد، که عمدتاً کارگرانی از ویتنام را جذب می‌کردند. تا سال ۱۹۸۳، تعداد آنها به ۳۶۵۰۰۰ نفر رسید که معادل ۰٫۲۵٪ از کل نیروی کار در آن زمان بود. در آن زمان، کارگران مهاجر هم وسیله‌ای برای انجام کارهایی بودند که کارگران شوروی تمایلی به انجام آنها نداشتند و هم به روابط اقتصادی بین اتحاد جماهیر شوروی و سایر کشورهای کمونیستی کمک می‌کردند، و با حواله‌های
کشورهای کمونیستی کمک می‌کردند، و با حواله‌های مالی، هزینه‌های واردات و بدهی به اتحاد جماهیر شوروی را پرداخت می‌کردند. با وجود این، آژانس اطلاعات مرکزی ایالات متحده خاطرنشان کرد که نیروی کار مهاجر نتوانسته است کمبود عمومی نیروی کار اتحاد جماهیر شوروی را حل کند. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، شرایط اقتصادی و معیشتی در سراسر کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سابق تا حد زیادی رو به وخامت گذاشت. روسیه، به عنوان یکی از کشورهایی که کمترین آسیب را دید، در اوایل دهه ۱۹۹۰ شروع به پذیرش تعداد زیادی از کارگران
دهه ۱۹۹۰ شروع به پذیرش تعداد زیادی از کارگران مهاجر از کشورهای دیگر شوروی سابق کرد و رئیس‌جمهور بوریس یلتسین فرمانی را برای جلوگیری از استثمار آنها امضا کرد. در آن زمان، کارگران مهاجر عمدتاً از اوکراین و بلاروس بودند. از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ بیش از نیمی از کل کارگران مهاجر از خارج از اتحاد جماهیر شوروی سابق، عمدتاً از چین، ترکیه و یوگسلاوی سابق آمده بودند. تعداد مهاجران آسیای مرکزی و قفقاز تا اواخر دهه ۱۹۹۰ پایین ماند و با ادامه بهبود اقتصاد روسیه در اوایل دهه ۲۰۰۰، افزایش تقاضای نیروی کار منجر به افزایش
دهه ۲۰۰۰، افزایش تقاضای نیروی کار منجر به افزایش تازه‌ای در مهاجرت نیروی کار، عمدتاً از آسیای مرکزی پس از شوروی و قفقاز جنوبی شد. تا سال ۲۰۱۰، روسیه پس از ایالات متحده، به دومین کشور بزرگ دریافت‌کننده نیروی کار مهاجر در جهان تبدیل شده بود. تخمین درصد کارگران مهاجر در نیروی کار به‌طور قابل توجهی متفاوت است. برخی تخمین‌ها تا ۸٪ پایین می‌آیند، در حالی که برخی دیگر به ۲۵٪ می‌رسند. حمله روسیه به اوکراین منجر به خروج قابل توجه کارگران مهاجر از روسیه به کشورهای خود، به دلیل تحریم‌های بین‌المللی اعمال شده در پاسخ
به دلیل تحریم‌های بین‌المللی اعمال شده در پاسخ به این حمله، شده است. این امر منجر به پیامدهای منفی بر اقتصادهای وابسته به حواله در نتیجه رکود اقتصادی روسیه شده و همراه با بیکاری پایین، منجر به کمبود بین ۳٫۶ تا ۴٫۸ میلیون کارگر در سال ۲۰۲۳ شده است همچنین موارد متعددی از به‌کارگیری اجباری کارگران مهاجر برای خدمت در نیروهای مسلح روسیه وجود داشته است و کارگران از جمله اهداف اصلی کمپین‌های خدمت اجباری روسیه بوده‌اند، علیرغم اینکه دولت‌های آسیای مرکزی به شهروندان خود هشدار داده‌اند که در صورت شرکت در جنگ، تحت
خود هشدار داده‌اند که در صورت شرکت در جنگ، تحت پیگرد قانونی قرار خواهند گرفت. پیوتر تولستوی، قانونگذار روس، نیز پیشنهاد مالیات بر حواله‌ها و ممنوعیت خدمت کارگران مهاجر در مشاغل خاص را مطرح کرد، که واکنش شدید قانونگذاران ازبک را برانگیخت. شرایط. شرایط کارگران مهاجر توسط گزارش‌های خبری و سازمان‌های حقوق بشری به‌طور یکسان نامناسب توصیف شده است، به طوری که دیده‌بان حقوق بشر می‌گوید: «تعداد زیادی از این کارگران توسط کارفرمایان، آژانس‌های کاریابی و سایر واسطه‌ها مورد سوءاستفاده و استثمار قرار می‌گیرند و قربانی
مورد سوءاستفاده و استثمار قرار می‌گیرند و قربانی اخاذی و سوءاستفاده پلیس و سایر مقامات می‌شوند.» کارگران مهاجر از حمایت‌های کمی برخوردارند و اغلب از حقوق خود بی‌اطلاع هستند. در نتیجه کمبود اطلاعات در کشورهای مبدأ، قاچاق انسان و کار اجباری مهاجران رایج است، و در برخی موارد گزارش شده است که کارفرمایان گذرنامه کارگران را برای جلوگیری از خروج آنها نگه می‌دارند. کارگران مهاجر زن با مسائل خاصی از جمله سطح پایین‌تر اشتغال و درآمد در مقایسه با کارگران مهاجر مرد و کارگران زن روسی مواجه بوده‌اند. طبق یک مطالعه در
کارگران زن روسی مواجه بوده‌اند. طبق یک مطالعه در سال ۱۹۹۸، دستمزد ماهانه آنها ۳۰ درصد کمتر از زنان محلی بود و ساعات کمتری نسبت به زنان محلی کار می‌کردند. در نتیجه این تفاوت‌ها، یک کارگر مهاجر زن بین ۱۴ تا ۱۷ سال طول می‌کشد تا به برابری با زنان محلی برسد. جذب زنان در بازار کار نیز در مقایسه با همتایان مردشان کند بوده است. تأثیر اقتصادی. کارگران مهاجر به‌طور قابل توجهی بر اقتصاد روسیه و کشورهای مبدأ خود تأثیر می‌گذارند؛ وجوه ارسالی بخش بزرگی از تولید ناخالص داخلی ارمنستان، گرجستان و تاجیکستان را تشکیل
داخلی ارمنستان، گرجستان و تاجیکستان را تشکیل می‌دهد، و در عین حال ۳۸۶ میلیارد روبل به بودجه دولت روسیه بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۱ اضافه می‌کند. به گفته ولادیمیر ولوخ، استاد دانشگاه دولتی مدیریت، نیروی کار مهاجر تا ۷ تا ۸ درصد از تولید ناخالص داخلی سالانه روسیه را تشکیل می‌دهد. کشورهای مبدأ حتی به‌طور قابل توجهی تحت تأثیر قرار می‌گیرند؛ بانک ملی قرقیزستان در سال ۲۰۲۱ گزارش داد که ۲٫۷۵ میلیارد دلار، بیش از یک چهارم تولید ناخالص داخلی این کشور، از وجوه ارسالی حاصل شده است. در سیاست. در طول دهه ۱۹۹۰، سیاست دولت
شده است. در سیاست. در طول دهه ۱۹۹۰، سیاست دولت روسیه در قبال کارگران مهاجر عمدتاً آشتی‌جویانه بود و در سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۵ قوانینی تصویب شد که رویه‌های شهروندی ساده‌تری را برای مهاجران از اتحاد جماهیر شوروی سابق فراهم می‌کرد. با این حال، از سال ۲۰۰۰، قوانین به‌طور فزاینده‌ای معیارهای شهروندی را بر اساس خطوط قومی محدود کرده‌اند و سیاستمداران و رسانه‌های روسی به لفاظی‌های بومی‌گرایانه علیه کارگران مهاجر پرداخته‌اند. روسیه از کارگران مهاجر به عنوان یک ابزار سیاسی استفاده کرده است، مانند اخراج گرجی‌ها از روسیه
استفاده کرده است، مانند اخراج گرجی‌ها از روسیه در سال ۲۰۰۶، زمانی که کارگران مهاجر گرجی (که حواله‌های آنها حداقل ۱۵ درصد از اقتصاد گرجستان را در نیمه اول سال ۲۰۰۶ تشکیل می‌داد) از روسیه اخراج و به گرجستان بازگردانده شدند، اقدامی که توسط دیده‌بان حقوق بشر محکوم شد. مقامات روسی مدعی وجود ارتباط بین مهاجرت کارگری و گروه‌های جهادی شده‌اند، و الکساندر بورتنیکوف، مدیر سرویس امنیت فدرال، گفته است که پس از بمب‌گذاری متروی سن پترزبورگ در سال ۲۰۱۷، گروه‌های تروریستی در میان کارگران مهاجر وجود داشته‌اند. کارگران
در میان کارگران مهاجر وجود داشته‌اند. کارگران مهاجر نیز گاهی دستگیر و به ارتباط با حزب التحریر، یک گروه بنیادگرای اسلامی که در روسیه ممنوع است، متهم شده‌اند.
آفروفوتوریسم (به انگلیسی: "Afrofuturism") یک جنبش فرهنگی و زیباشناختی است که با بهره‌گیری از علمی–تخیلی، فناوری، فانتزی، اسطوره‌سازی و تاریخ‌نگاری بدیل، به بازتصور گذشته، حال و آیندهٔ مردم آفریقا و دیاسپورای آفریقایی می‌پردازد. این جریان با ترکیب مؤلفه‌های فرهنگی آفریقایی/آفریقایی-آمریکایی و امکانات تخیلی فناوری‌های آینده، روایت‌هایی نو برای هویت، قدرت، رهایی و امکان‌های اجتماعی پیش می‌نهد. ریشه‌شناسی و پیدایش اصطلاح. اصطلاح «آفروفوتوریسم» نخستین‌بار در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ توسط مارک دری در مقالهٔ «Black to the
دههٔ ۱۹۹۰ توسط مارک دری در مقالهٔ «Black to the Future» طرح شد؛ این مقاله گفت‌وگوهایی با ساموئل آر. دلینی، گرگ تیت و تریشیا رز را نیز دربر می‌گرفت و به نسبت میان فرهنگ سیاه و آینده‌نگری در بستر سایبرفرهنگ می‌پرداخت. در سال ۲۰۰۲، نشریهٔ "Social Text" یک پروندهٔ ویژه با عنوان «Afrofuturism» منتشر کرد که جایگاه دانشگاهی و نظری این مفهوم را تثبیت نمود. در سینما/ویدئو-هنر نیز مستند "The Last Angel of History" (۱۹۹۶) به کارگردانی جان آکومفرا پیوندهای موسیقی، فناوری و تخیل سیاه را برجسته کرد. تاریخچه و سیر تحول.
و تخیل سیاه را برجسته کرد. تاریخچه و سیر تحول. پیش‌زمینه‌های آفروفوتوریسم را می‌توان در آثار سان را (Sun Ra) و زیبایی‌شناسی کیهانی/فانکی پارلیامنت-فانکدلیک در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ دید؛ جایی که «فضا» و «سفر» به استعاره‌هایی برای رهایی و بازتعریف خود بدل شدند. در ادبیات، نویسندگانی چون ساموئل آر. دلینی و اکتاویا باتلر با کاوش در هویت، جنسیت، قدرت و تکنولوژی در جهان‌های آینده، بنیان‌های روایی این جریان را تقویت کردند. از دههٔ ۲۰۰۰ به بعد، هنرمندانی چون ژانل مونه، با آثار مفهومی و شخصیت‌های اندروئیدی،
ژانل مونه، با آثار مفهومی و شخصیت‌های اندروئیدی، آفروفوتوریسم را به جریان اصلی موسیقی و فرهنگ عامه نزدیک‌تر کردند، و فیلم پلنگ سیاه (فیلم ۲۰۱۸) با جهان‌نگاری واکاندا نمود برجسته‌ای از ایده‌های این جنبش در سینمای بدنه بود. مضامین و ویژگی‌های زیباشناختی. آفروفوتوریسم اغلب به این مؤلفه‌ها متکی است: ۱) تخیل فناوری و فضا به‌عنوان میدان‌های رهایی؛ ۲) بازیابی/بازنویسی تاریخ‌های خاموش‌شده و ساخت «گذشته‌های بدیل»؛ ۳) پیوند اسطوره‌ها و آیین‌های آفریقایی با زبان‌های بصری و صوتی معاصر؛ ۴) ترکیب سایبورگ، سفر در زمان،
بصری و صوتی معاصر؛ ۴) ترکیب سایبورگ، سفر در زمان، فرازمینی و آرمان‌شهر/ویران‌شهر برای نقد اکنون و امکان‌سازی آینده. شاخه‌ها و رسانه‌ها. ادبیات. از نویسندگان شاخص می‌توان به اکتاویا باتلر، ساموئل آر. دلینی و نِدِی اوکورافور اشاره کرد. آثار این نویسندگان به پرسش‌هایی دربارهٔ تاریخ، برده‌داری، دیاسپورا، بدن و فناوری می‌پردازد و الگوهای بدیل برای زیست جمعی ارائه می‌کند. موسیقی. در موسیقی، از سنت‌های جازِ کیهانی سان را و فانکِ پارلیامنت-فانکدلیک تا پاپ/آراندبی مفهومی ژانل مونه و هیپ‌هاپ، آفروفوتوریسم به خلق
مفهومی ژانل مونه و هیپ‌هاپ، آفروفوتوریسم به خلق جهان‌های صوتی و روایت‌های تخیلی در باب هویت سیاه و آینده می‌پردازد. هنرهای تجسمی و رسانه‌های جدید. هنرمندان تجسمی، طراحان و عکاسان با بهره‌گیری از کلاژهای زمانی-فرهنگی، مواد بومی، طراحی پوشاک و رندره‌های دیجیتال، بدن و فضاهای شهری/کیهانی را بازآرایی می‌کنند. استفاده از زراندودگی، نقاب، نقش‌مایه‌های قارهٔ آفریقا و موتیف‌های فضایی از نشانه‌های پرتکرار است. سینما و تلویزیون. از مستند مفهومی "The Last Angel of History" تا پلنگ سیاه (فیلم ۲۰۱۸), آفروفوتوریسم در
تا پلنگ سیاه (فیلم ۲۰۱۸), آفروفوتوریسم در تصویرسازی از فناوری، معماری و حاکمیت بدیل نقش مهمی داشته است؛ واکاندا اغلب به‌عنوان نمونه‌ای از «آیندهٔ آفریقایی بدون استعمار» تفسیر شده است. تمایز با «آفریکان‌فیوچریسم». نِدِی اوکورافور «آفریکان‌فیوچریسم» را برای توصیف آثاری به‌کار می‌برد که ریشه‌شان مستقیماً در قارهٔ آفریقا است (نه صرفاً دیاسپورا) و از چارچوب‌ها و حساسیت‌های بومی آفریقا برمی‌آیند. او این اصطلاح را متمایز از «آفروفوتوریسم» (که غالباً دیاسپورایی و آمریکایی-محور است) می‌داند. نقدها و مباحث. برخی
و آمریکایی-محور است) می‌داند. نقدها و مباحث. برخی منتقدان به خطر «صنعتی‌سازی» و کالایی‌شدن زیبایی‌شناسی آفروفوتوریستی در بازار فرهنگ عامه اشاره می‌کنند و می‌پرسند که آیا این جریان همواره به رهایی سیاسی/اجتماعی منجر می‌شود یا گاه به سطح سبک‌شناسی تقلیل می‌یابد. مباحث دیگری نیز دربارهٔ تمرکز بیش از حد بر تجربهٔ آمریکایی-آفریقایی در برابر تنوع تجربه‌های آفریقایی-قاره‌ای و کارائیبی طرح شده است. میراث و تأثیر. آفروفوتوریسم به‌عنوان چارچوبی نظری-هنری در مطالعات فرهنگی، مطالعات رسانه، طراحی، معماری و مطالعات
فرهنگی، مطالعات رسانه، طراحی، معماری و مطالعات آفریقایی-آمریکایی به‌کار می‌رود و به هنرمندان و پژوهشگران امکان می‌دهد آینده‌هایی چندگانه و عاری از جبرگرایی تاریخی را تصور کنند.
بِله (به فرانسویِ جزایر کارائیب: "Bèlè") یک رقص و سنت موسیقایی-آیینی بومی مارتینیک (و تا حدی گوادلوپ) در کارائیب فرانسه است که ریشه‌های آن به دورهٔ برده‌داری و فرهنگ‌های آفریقای غربی می‌رسد. بِله امروز هم به‌عنوان شیوه‌ای از بیان جمعی، آیین‌های اجتماعی و هویت فرهنگیِ کرئول در محافل محلی و جشن‌های عمومی اجرا می‌شود. موسیقیِ بله بر پایهٔ پاسخ و ندا (آواز تک‌خوان و گروه پاسخ‌گو)، طبل خاصِ «تنبو بله» ("tanbou bèlè") و الگوی ضربی چوبیِ «تی‌بوا» ("ti-bwa") شکل می‌گیرد و رقص آن عمدتاً دو‌نفره و تعاملی است.
شکل می‌گیرد و رقص آن عمدتاً دو‌نفره و تعاملی است. ریشه‌شناسی و خاستگاه. پژوهش‌های موسیقی‌شناختی و مردم‌نگارانه، بله را امتدادی کرئول‌شده از رپرتوارهای آیینی آفریقایی (به‌ویژه سنت‌های کنگویی/آنگولی) در جزایر شکرِ فرانسه می‌دانند که در دورهٔ برده‌داری شکل گرفت و سپس در محافل روستاییِ مارتینیک تثبیت شد. در برخی روایت‌ها، «بله» به مجموعه‌ای از رقص‌ها و آوازهای محلی با کارکردهای آیینی/اجتماعی (جشنِ برداشت، دورهمی‌های شبانه و مناسک گذار) اطلاق می‌شود. موسیقی و سازها. بله بر سه مؤلفهٔ اصلی استوار است: ۱) آواز با
بله بر سه مؤلفهٔ اصلی استوار است: ۱) آواز با ساختار پاسخ و ندا، شامل یک خوانندهٔ راهبر و گروه پاسخ‌گو؛ ۲) تنبو بله ("tanbou bèlè")، طبلِ پوستیِ استوانه‌ای که با دست نواخته می‌شود و نقش پایه‌ریتم و تزیینات را به‌عهده دارد؛ ۳) تی‌بوا ("ti-bwa")، دو چوب یا ساز چوبی‌ای که الگوی کلیدی را به‌صورت اُستیناتوی کوبشی فراهم می‌کند و تعلیق ریتمیک را حفظ می‌نماید. الگوهای ضربیِ بله با تأکیدهای سنکوپ‌دار و گاه چندریتمی شناخته می‌شوند. رقص و حرکات. رقص بله معمولاً دونفره و در چارچوبی نیمه‌بداهه است که گفت‌وگوی بدنیِ
و در چارچوبی نیمه‌بداهه است که گفت‌وگوی بدنیِ رقاصان (اغلب زن و مرد) با طبل‌نواز را برجسته می‌کند. حرکات پا، ایزولاسیون لگن و گردش‌های کوتاه با اشارات معاشرتی/نمایشی همراه است و تماس مستقیم بدنی محدود می‌ماند. نقش طبل‌نواز در «پاسخ» به حرکات رقصندگان و برعکس، محور پویایی اجراست. در برخی گونه‌ها، ساختار دَوَره‌ای (دایرهٔ رقص) و ورود-خروج جفت‌ها رعایت می‌شود. زمینهٔ اجتماعی و کارکرد. بله سنتاً در محافل روستایی و سوارهٔ بله ("soirée bèlè")—شب‌نشینی‌های موسیقایی—اجرا می‌شد و کارکردهایی از جشن‌های فصلی، همیاری
می‌شد و کارکردهایی از جشن‌های فصلی، همیاری اجتماعی تا آیین‌های گذار را پوشش می‌داد. این سنت علاوه بر سرگرمی، بستری برای حفظ زبان کرئول، روایت‌های محلی، و ارزش‌های اجتماعیِ جامعهٔ مارتینیک بوده است. پیوند بله با دیگر سنت‌های محلی چون دانمیه/کلندا ("danmyé/kalenda") نیز در برخی مناطق گزارش شده است. گونه‌ها و سبک‌های محلی. اصطلاح «بله» در مارتینیک طیفی از ریتم‌ها/رقص‌های هم‌خانواده را دربر می‌گیرد که بسته به منطقه و کارکرد آیینی/اجتماعی، از نظر سرعت، الگوی تی‌بوا و نقش‌آفرینی طبل تفاوت دارند. برخی منابع از
و نقش‌آفرینی طبل تفاوت دارند. برخی منابع از گونه‌های آرام‌تر و ملايم‌تر در مقابل گونه‌های تندتر و نمایشی‌تر سخن می‌گویند؛ تمایزهایی که بر انتخاب الگوهای ضربی و حالت‌های حرکتی اثر می‌گذارد. تأثیر و نسبت با دیگر سبک‌ها. پژوهشگران، بله را از سرچشمه‌های مهم شکل‌گیری بیگین ("biguine")—سبک شهریِ مارتینیک در اواخر قرن نوزدهم/اوایل قرن بیستم—می‌دانند. همچنین در تحولات موسیقی کارائیب فرانسه (از چووال‌بوا تا زوک) ردّ محرک‌های ریتمیک و زیبایی‌شناسیِ برگرفته از سنت‌های بومی مانند بله دیده می‌شود. پاسداشت و احیا. از
بومی مانند بله دیده می‌شود. پاسداشت و احیا. از اواخر قرن بیستم، گروه‌ها و انجمن‌های فرهنگی در مارتینیک برای آموزش بله، ساخت و نگهداری سازها (تنبو بله و تی‌بوا)، و برگزاری سواره‌های منظم فعال شده‌اند. بله در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموسِ ملیِ فرانسه نیز مستندسازی و معرفی شده است و برنامه‌های آموزشی/جشنواره‌ای در سطح منطقه به تداوم آن کمک می‌کند. اجراگران و چهره‌های شاخص. در کنار نوازندگان و گروه‌های محلیِ متعدد، برخی موسیقی‌دانان مارتینیکی در پاسداشت و معرفی بله نقش داشته‌اند؛ از جمله دِده سَن-پری (Dédé
بله نقش داشته‌اند؛ از جمله دِده سَن-پری (Dédé Saint-Prix) که در آثار و فعالیت‌های آموزشی خود به سنت‌های بومی از جمله بله و چووال‌بوا پرداخته است. پیوند با زبان و هویت. متون آوازی بله غالباً به کرئول مارتینیکی اجرا می‌شود و مضامین آن از روایت‌های روزمره و کنایه‌های اجتماعی تا شعرهای نمادین را دربر می‌گیرد. به این اعتبار، بله نه‌فقط یک قالب موسیقایی-رقصی، بلکه حاملِ حافظهٔ فرهنگی و زبان محلی است.
نهاد میانجی رسانه‌ای یا اُمبودزمان رسانه‌ای (به انگلیسی: "Media Ombudsman" یا "News Ombudsman"؛ همچنین: "Public Editor"، "Readers’ Editor") مقام/سازوکاری برای رسیدگی مستقل و بی‌طرفانه به شکایت‌های مخاطبان از محتوای خبری و استانداردهای حرفه‌ای رسانه‌هاست. این نقش که ریشهٔ تاریخی‌اش به سنت اُمبودزمان در سوئد بازمی‌گردد، پلی میان مخاطبان و سازمان‌های رسانه‌ای ایجاد می‌کند تا با بررسی اعتراض‌ها، تبیین خطاها و توصیهٔ اصلاحات، پاسخ‌گویی و اعتماد عمومی را تقویت کند. اصطلاح‌شناسی. در متون انگلیسی از عناوینی مانند
اصطلاح‌شناسی. در متون انگلیسی از عناوینی مانند "News Ombudsman"، "Public Editor"، "Readers’ Editor" و در بافت‌های شورای مطبوعات از "Press Ombudsman" استفاده می‌شود. در فارسی گاه از «نهاد میانجی رسانه‌ای»، «اُمبودزمان رسانه‌ای»، یا «سردبیر عمومی» (برای نقش‌های درون‌سازمانی) بهره می‌گیرند. تفاوت‌های واژگانی معمولاً به جایگاه نهادی (درون رسانه، شورا/صنعت، یا تنظیم‌گر عمومی) اشاره دارد. پیشینه و خاستگاه. مفهوم اُمبودزمان نخستین‌بار در سوئد برای رسیدگی به شکایت‌های شهروندان از دولت شکل گرفت و بعدها به حوزهٔ
شهروندان از دولت شکل گرفت و بعدها به حوزهٔ رسانه تعمیم یافت. از نیمهٔ دوم قرن بیستم برخی روزنامه‌ها و سپس پخش‌گران عمومی مقام «سردبیر عمومی/اُمبودزمان» را برای رسیدگی به شکایت‌ها و تبیین خطاها ایجاد کردند؛ همزمان، شوراهای مطبوعاتِ ملی/صنعتی نیز منصب «اُمبودزمن مطبوعات» را بنیان گذاشتند. مدل‌های نهادی. به‌طور کلی سه الگوی نهادی رایج است: وظایف و اختیارات. کارکردهای مشترک در الگوهای مختلف عبارت است از: فرایند رسیدگی. در الگوی شوراهای مطبوعات، روند معمول شامل ثبت شکایت، غربالگری شکلی، اخذ پاسخ رسانه، تلاش
ثبت شکایت، غربالگری شکلی، اخذ پاسخ رسانه، تلاش برای سازش، و در صورت لزوم صدور رأی/تصمیم همراه با انتشار عمومی است. در مدل‌های درون‌سازمانی، اُمبودزمان با دسترسی به دبیران و خبرنگاران موضوع را بررسی و نتیجه را در قالب ستون یا گزارش منتشر می‌کند؛ تصمیم‌ها معمولاً الزام‌آور حقوقی نیستند اما وزن اخلاقی/اعتباری دارند.
قانون سپر خبرنگاران (به انگلیسی: "Shield law") به دسته‌ای از قوانین یا قواعد حقوقی گفته می‌شود که از خبرنگاران و رسانه‌ها در برابر اجبار به افشای منابع خبری و/یا مواد منتشرنشده (یادداشت‌ها، فایل‌های خام، مکاتبات) حفاظت می‌کنند. این حمایت‌ها معمولاً به‌منظور تقویت آزادی مطبوعات، تشویق افشاگران (sources) و تأمین منافع عمومی در جریان آزاد اطلاعات وضع می‌شوند و بسته به کشور، دامنه، استثناها و فرآیندهای متفاوتی دارند. تعریف و دامنه. قوانین «سپر» معمولاً امتیاز خبرنگار ("journalist’s privilege") را به‌رسمیت
خبرنگار ("journalist’s privilege") را به‌رسمیت می‌شناسند؛ یعنی خبرنگار می‌تواند در برابر احضاریه یا دستور دادگاه از افشای منبع یا مواد منتشرنشده خودداری کند، مگر آنکه شرایط استثنایی (مانند جلوگیری از "خطر قریب‌الوقوع"، "امنیت ملی" یا "ضرورتِ غلبه‌کننده") احراز شود. در برخی نظام‌ها حمایت مطلق از هویت منبع محرمانه پذیرفته شده و در برخی دیگر مشروط/کیفی است (ترازمندی منافع توسط قاضی). پیشینه. گرچه ریشهٔ تاریخی حمایت از منابع در عرف حرفه‌ای روزنامه‌نگاری است، در حقوق تطبیقی مسیرهای متفاوتی طی شده: در ایالات
در حقوق تطبیقی مسیرهای متفاوتی طی شده: در ایالات متحده حمایت‌ها عمدتاً ایالتی و متکی به قانون‌های موضوعه/رویهٔ قضایی‌اند و در سطح فدرال قانون جامعی وجود ندارد؛ در اروپا، علاوه بر قوانین ملی، دادگاه اروپایی حقوق بشر در پروندهٔ "Goodwin v. UK (1996)" حمایت از منابع را «سنگ‌بنای آزادی مطبوعات» دانسته است. ایران. در حقوق ایران قانون اختصاصیِ موسوم به «سپر خبرنگاران» که به‌طور صریح و نظام‌مند محرمانگی منابع و مصونیت از افشای مواد منتشرنشده را تضمین کند وجود ندارد. قانون مطبوعات ایران چارچوب‌های کلی فعالیت
ندارد. قانون مطبوعات ایران چارچوب‌های کلی فعالیت رسانه‌ای را بیان می‌کند، اما سازوکار ویژه و صریحی هم‌سنگ قوانین یادشده در کشورهای دیگر برای امتیاز خبرنگار مقرر نکرده است. استثناها و تعارض منافع. حتی در نظام‌های دارای قانون سپر، استثناهایی مانند خطر قریب‌الوقوع برای جان/امنیت، پیشگیری از جرم جدی، یا ضرورت قاطع برای اجرای عدالت، می‌تواند به رفع مصونیت بینجامد. در این موارد، دادگاه معمولاً آزمون‌های چندمرحله‌ای (ضرورت، تناسب، نبودِ جایگزین کم‌مداخله) را اعمال می‌کند. نقدها و مباحث. مدافعان قانون سپر آن را
می‌کند. نقدها و مباحث. مدافعان قانون سپر آن را برای روزنامه‌نگاری تحقیقی حیاتی می‌دانند و بر رابطهٔ مستقیم بین حفاظت از منابع و افشاگری‌های منفعت عمومی تأکید می‌کنند. منتقدان می‌پرسند چگونه می‌توان میان این امتیاز و منافع رقیب مانند دادرسی عادلانه، امنیت ملی یا سوءاستفادهٔ احتمالی از محرمانگی توازن برقرار کرد؛ به‌همین دلیل، اغلب نظام‌ها حمایت مشروط با آزمون‌های قضایی را ترجیح می‌دهند.
هفتهٔ ملی سواد رسانه‌ای (به انگلیسی: "National Media Literacy Week") رویدادی سالانه در برخی کشورهاست که با هدف ترویج سواد رسانه‌ای، ارتقای مهارت‌های تحلیل و ارزیابی پیام‌های رسانه‌ای، و تشویق به استفادهٔ مسئولانه و خلاقانه از رسانه‌ها برگزار می‌شود. این هفته معمولاً با همکاری نهادهای آموزشی، کتابخانه‌ها، سازمان‌های مردم‌نهاد، رسانه‌ها و نهادهای بین‌المللی برگزار شده و شامل کارگاه‌ها، کمپین‌های آگاهی‌بخشی، مسابقات و برنامه‌های آموزشی برای گروه‌های سنی مختلف است. پیشینه. ایدهٔ برگزاری هفتهٔ ویژهٔ سواد
مختلف است. پیشینه. ایدهٔ برگزاری هفتهٔ ویژهٔ سواد رسانه‌ای در دههٔ ۲۰۰۰ میلادی در کشورهای مختلف شکل گرفت. در کانادا، «هفتهٔ ملی سواد رسانه‌ای» از سال ۲۰۰۶ به ابتکار سازمان MediaSmarts و انجمن کتابخانه‌های کانادا آغاز شد. در ایالات متحده، «هفتهٔ ملی سواد رسانه‌ای» با حمایت سازمان‌های غیردولتی و آموزشی مانند National Association for Media Literacy Education (NAMLE) برگزار می‌شود. در سال ۲۰۲۱، مجمع عمومی سازمان ملل متحد تصمیم گرفت «هفتهٔ جهانی سواد رسانه‌ای و اطلاعاتی» (Global MIL Week) را به‌طور رسمی گرامی
اطلاعاتی» (Global MIL Week) را به‌طور رسمی گرامی بدارد که هر سال از ۲۴ تا ۳۱ اکتبر برگزار می‌شود. فعالیت‌ها. در طول این هفته، فعالیت‌های متنوعی برگزار می‌شود، از جمله: ایران. در ایران، هفتهٔ ملی سواد رسانه‌ای به‌عنوان یک رویداد رسمی و ثبت‌شده در تقویم ملی وجود ندارد. هرچند برخی نهادهای آموزشی، دانشگاه‌ها و سازمان‌های مردم‌نهاد به‌صورت پراکنده کارگاه‌ها یا همایش‌هایی با موضوع سواد رسانه‌ای برگزار می‌کنند، اما این فعالیت‌ها ذیل یک چارچوب ملی هماهنگ و با عنوان «هفتهٔ ملی» سازمان‌دهی نشده‌اند. اهمیت. با گسترش
«هفتهٔ ملی» سازمان‌دهی نشده‌اند. اهمیت. با گسترش رسانه‌های دیجیتال و شبکه‌های اجتماعی، نیاز به ارتقای سواد رسانه‌ای بیش از پیش احساس می‌شود. هفتهٔ ملی یا جهانی سواد رسانه‌ای فرصتی برای جلب توجه عمومی، تبادل تجربه‌ها و تقویت همکاری بین نهادهای آموزشی، رسانه‌ای و مدنی است.
سفر دراز روز در شب (به انگلیسی: Long Day's Journey Into Night) یک فیلم درام محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی دیوید لیندسی-آبیر، کارگردانی جاناتان کنت با بازی جسیکا لنگ، اد هریس، بن فاستر و کالین مورگان است. این فیلم اولین تجربه کارگردانی کنت است و بر اساس نمایشنامه‌ای به همین نام از یوجین اونیل ساخته شده است. این فیلم برای اولین بار در جشنواره فیلم دوبلین در ۲۷ فوریه ۲۰۲۵ به نمایش درآمد. داستان. در طول یک روز، یک زوج متأهل، مری و جیمز تایرون، و دو پسرشان، جیمی و ادموند، با اعتیاد مری به مورفین دست و پنجه نرم
و ادموند، با اعتیاد مری به مورفین دست و پنجه نرم می‌کنند و در مجموعه‌ای از تبادلات احساسی پرتنش و بی‌ثبات، گذشتهٔ یکدیگر را مورد بررسی قرار می‌دهند. تولید. فیلمبرداری در سپتامبر ۲۰۲۲ در ایرلند آغاز شد. فیلمبرداری به‌طور خاص در شهرستان ویکلو انجام شد. در نوامبر ۲۰۲۲، اعلام شد که فیلمبرداری به پایان رسیده و مترو گلدوین مایر حق فروش را به دست آورده است. جسیکا لنگ در مصاحبه‌ای در ماه مه ۲۰۲۴ با مجله پیپل تأیید کرد که فیلم «بالاخره تمام شد».
در ریاضیات، قضیه پارسوال معمولاً به این نتیجه اشاره دارد که تبدیل فوریه یکانی (unitary) است؛ به‌طور کلی، مجموع (یا انتگرال) مربع یک تابع برابر است با مجموع (یا انتگرال) مربع تبدیل آن. این اصل از قضیه‌ای در سال ۱۷۹۹ در مورد سری‌ها توسط مارک-آنتوان پارسوال سرچشمه می‌گیرد که بعداً در مورد سری فوریه اعمال شد. همچنین به عنوان قضیهٔ انرژیِ ریلی یا اتحاد ریلی ، به افتخار جان ویلیام استرات، لرد ریلی، شناخته می‌شود. اگرچه اصطلاح «قضیه پارسوال» اغلب برای توصیف یکانی بودن "هر" تبدیل فوریه، به ویژه در فیزیک، استفاده
بودن "هر" تبدیل فوریه، به ویژه در فیزیک، استفاده می‌شود، اما عمومی‌ترین شکل این ویژگی، به‌طور صحیح‌تر، قضیه پلانچرل نامیده می‌شود. بیان قضیه پارسوال. فرض کنید که formula_1 و formula_2 دو تابع با مقدار مختلط هستند که روی formula_3 از دوره‌تناوب formula_4 که (نسبت به اندازه لبگ) روی بازه‌هایی با طول دوره‌تناوب، با سری فوریه، انتگرال‌پذیر مربعی هستند و به ترتیب. سپسکه اینجا formula_7 یکه موهومی است و خط افقی (بار) نشان دهنده مزدوج مختلط هستند. اثبات. جایگذاری formula_1 و formula_9 در انتگرال: همان‌طور که در