payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به نبرد پرداختند. مرینیان نیروهای کاستیایی را در خارج از سویا در ۲ اوت شکست دادند و چندین قلعه را در امتداد رود گوادالکیبیر تصرف کردند و در ۲۹ اوت به الخسیراس بازگشتند. ابویوسف در ۳۰ اکتبر دوباره به راه افتاد و این بار محمد در نزدیکی آرچیدنا به او پیوست. آنها قلعه بنامه‌خی را تصرف کردند، کوردوبا را محاصره کردند و شهرهای اطراف را غارت کردند. یا آلفونسو یا شهرهای آسیب‌دیده از جنگ درخواست صلح کردند که توسط محمد و ابویوسف پذیرفته شد. ابویوسف در ۲۸ نوامبر به الخسیراس بازگشت، در ۲۴ فوریه ۱۲۷۸ آتش‌بسی منعقد کرد و
بازگشت، در ۲۴ فوریه ۱۲۷۸ آتش‌بسی منعقد کرد و در ماه مه به مراکش بازگشت. اگرچه مرینیان در میدان نبرد پیروز شده و نیروهای مسلمان چندین شهر را غارت کرده بودند، اما نتوانستند هیچ شهرک بزرگی را تصرف کنند یا قلمروهای مسیحی را برای همیشه ضمیمه کنند. از سوی دیگر، بنادر تاریفا و الخسیراس در تنگه، به عنوان پایگاه‌های مرینیان در شبه‌جزیره باقی ماندند. مانورهای دیپلماتیک تا سال ۱۲۸۰. در طول لشکرکشی دوم ابویوسف، بنو اشقیلوله مالقه — مرکز قدرت خود — را به متحد جدیدشان واگذار کردند. این اقدام ناشی از ترس آنها از عدم
واگذار کردند. این اقدام ناشی از ترس آنها از عدم توانایی در دفاع از آن در برابر غرناطه بود. مرینیان در اواسط فوریه ۱۲۷۸ آن را اشغال کردند، و ابویوسف عمویش، عمر بن یحیی، را به عنوان فرماندار منصوب کرد. محمد از این تجاوز مرینیان به قلمرو خود، که یادآور اقدامات مرابطون و موحدون، دو سلسله مسلمان شمال آفریقایی پیشین بود که پس از مداخله اولیه علیه مسیحیان، اندلس را ضمیمه کرده بودند، نگران شد. او یغمراسن بن زیان تلمسان را تشویق کرد تا به مرینیان در شمال آفریقا حمله کند و کاستیا را به حمله به پایگاه اسپانیایی
حمله کند و کاستیا را به حمله به پایگاه اسپانیایی مرینیان در الخسیراس ترغیب کرد. ابویوسف که در جبهه‌های متعدد تحت فشار بود، از مالقه عقب‌نشینی کرد و شهر را در ۳۱ ژانویه ۱۲۷۹ به محمد واگذار کرد. همچنین ادعا شد که غرناطه با دادن قلعه سالوبرنیا و پنجاه هزار دینار طلا به عمر بن یحیی رشوه داده است. محمد پسرعمو و مشاور نزدیک خود، ابوسعید فرج را به عنوان فرماندار منصوب کرد. با در دست داشتن مالقه، محمد سپس به مرینیان در دفاع از الخسیراس کمک کرد، شاید به دلیل احساس گناه از رنج مسلمانان محاصره شده در شهر. نیروهای
گناه از رنج مسلمانان محاصره شده در شهر. نیروهای مشترک مرینی-غرناطه محاصره‌کنندگان کاستیایی را در سال ۱۲۷۹ شکست دادند. به نظر می‌رسد منابع کاستیایی در آن زمان متوجه دخالت غرناطه نشده و فکر می‌کردند که تنها توسط مرینیان شکست خورده‌اند. جنگ در دو جبهه. مانوری که منجر به تصرف مالقه و جلوگیری از تصرف الخسیراس توسط کاستیا شد، هم مرینیان و هم کاستیا را خشمگین کرد. هر دو، به همراه بنو اشقیلوله، در سال ۱۲۸۰ به محمد حمله کردند. مرینیان و بنو اشقیلوله به سمت مالقه حرکت کردند و به منطقه ماربیا در جنوب ناموفق حمله
حرکت کردند و به منطقه ماربیا در جنوب ناموفق حمله کردند. کاستیا از شمال حمله کرد، به رهبری اینفانته (شاهزاده) سانچو چهارم کاستیا، پسر آلفونسو، که توسط داوطلبان ایمان شمال آفریقا به رهبری ابن محلی و تاشفین بن معطی مهار شد. داوطلبان بخشی از ارتش غرناطه بودند که از جنگجویان شمال آفریقا، عمدتاً تبعیدیان سیاسی که با خانواده‌ها و قبایل خود مهاجرت کرده بودند، تشکیل شده بود. آنها با وجود اینکه غرناطه با دولت مرینی که از آنجا آمده بودند نیز در جنگ بود، همچنان از غرناطه در برابر کاستیا دفاع می‌کردند. در ۲۳ ژوئن،
غرناطه در برابر کاستیا دفاع می‌کردند. در ۲۳ ژوئن، نیروهای غرناطه به یک نیروی بزرگ کاستیایی در موکلین کمین کردند. در ژوئن ۱۲۸۱، کاستیا دوباره حمله کرد، به رهبری خود آلفونسو و با همراهی اینفانته‌های سانچو، پدرو و خوان. آنها محمد را در نبردی در نزدیکی دیوارهای غرناطه در ۲۵ ژوئن شکست دادند، اما پس از شکست مذاکرات بعدی، کاستیایی‌ها غرناطه را ترک کردند. در پایان سال ۱۲۸۱، آلفونسو سانچو را برای مذاکرات بیشتر به غرناطه فرستاد و محمد موافقت کرد که تبعیت خود را از کاستیا تجدید کند. با این حال، آلفونسو سانچو را به
کاستیا تجدید کند. با این حال، آلفونسو سانچو را به خیانت و تصاحب خراج محمد متهم کرد. شکافی بین پادشاه و پسرش ایجاد شد که تهدید کاستیا برای غرناطه را تضعیف کرد. آلفونسو در نهایت از ابویوسف برای کمک علیه سانچو درخواست کرد و دو پادشاه با هم علیه طرفداران سانچو در کاستیا جنگیدند. در همین حال، محمد در اواخر سال ۱۲۸۲ در پریگو با سانچو پیمان اتحاد بست. در پایان سال ۱۲۸۳، ابویوسف به مالقه حمله کرد و محمد را مجبور به درخواست صلح کرد. با میانجیگری پسر ابویوسف، ابویعقوب یوسف، آنها توافق کردند که آشتی کرده و با هم به
یوسف، آنها توافق کردند که آشتی کرده و با هم به مسیحیان حمله کنند. آلفونسو در سال ۱۲۸۴ درگذشت و سانچو جانشین او شد. سانچو با غرناطه دوستانه بود و نیروهای کاستیایی را عقب کشید، در حالی که محمد تبعیت خود را از او اعلام کرد. در سال ۱۲۸۶ ابویوسف درگذشت و پسرش ابویعقوب جانشین او شد. در ابتدای سلطنت، ابویعقوب بیشتر به امور داخلی مشغول بود و بنابراین نیروهای خود را از لشکرکشی ایبری خارج کرد. در سال ۱۲۸۸ ابویعقوب به بنو اشقیلوله زمین‌هایی در شمال آفریقا پیشنهاد داد. این خاندان این پیشنهاد را پذیرفتند و به‌طور
داد. این خاندان این پیشنهاد را پذیرفتند و به‌طور دسته‌جمعی از قلمرو غرناطه مهاجرت کردند. لشکرکشی‌های تاریفا. مرینیان پایگاه‌هایی را در ایبری، از جمله تاریفا، یک شهر بندری مهم در تنگه جبل‌الطارق، حفظ کردند. در سال ۱۲۹۰، محمد با سانچو و حاکم تلمسان به توافق رسید. کاستیا به تاریفا حمله می‌کرد، غرناطه به دیگر متصرفات مرینیان حمله می‌کرد و تلمسان در شمال آفریقا علیه مرینیان خصومت را آغاز می‌کرد. طبق این توافق، کاستیا سپس تاریفا را در ازای شش قلعه مرزی به غرناطه واگذار می‌کرد. در نوامبر و دسامبر ۱۲۹۱، خایمه دوم
واگذار می‌کرد. در نوامبر و دسامبر ۱۲۹۱، خایمه دوم آراگون با سانچو ملاقات کرد و موافقت کرد که به جنگ علیه مرینیان بپیوندد. در اکتبر ۱۲۹۲ کاستیا، با کمک نیروی دریایی آراگون و تأمین تدارکات توسط غرناطه، در تصرف تاریفا موفق شد. کاستیا همچنین شش قلعه مرزی را طبق توافق از غرناطه گرفت، اما حتی پس از ملاقات محمد با سانچو در کوردوبا در دسامبر، از واگذاری تاریفا خودداری کرد. غرناطه که احساس فریب‌خوردگی می‌کرد، سپس به سمت مرینیان متمایل شد. محمد به شمال آفریقا سفر کرد و در ۲۴ اکتبر در طنجه با ابویعقوب ملاقات کرد و
و در ۲۴ اکتبر در طنجه با ابویعقوب ملاقات کرد و هدایای بسیاری را به همراه داشت و خواستار دوستی و بخشش او شد. هر دو پادشاه بر سر اتحاد علیه کاستیا توافق کردند. در سال ۱۲۹۴، مرینیان و غرناطه به‌طور ناموفق تاریفا را محاصره کردند. این شهر دیگر هرگز به دست مسلمانان نیفتاد. پس از این شکست، مرینیان تصمیم به عقب‌نشینی به شمال آفریقا گرفتند. غرناطه به بازپس‌گیری پایگاه‌های سابق خود، از جمله الخسیراس و — پس از مقاومت محلی — رندا پرداخت. سال‌های پایانی و مرگ. در سال ۱۲۹۵، سانچو درگذشت و پسر نه ساله‌اش فرناندوی چهارم
سانچو درگذشت و پسر نه ساله‌اش فرناندوی چهارم کاستیا جانشین او شد. در دوران خردسالی او، کاستیا توسط نایب‌السلطنه‌ای به رهبری عمویش، اینفانته انریکه اداره می‌شد. پسرعموی او، آلفونسو د لا سردا ادعای رقیبی برای تاج و تخت کرد که توسط خایمه آراگون حمایت می‌شد. محمد از این وضعیت برای حمله به کاستیا استفاده کرد: در اواخر سال ۱۲۹۵ او کسادا را تصرف کرد و ارتش کاستیا را در نبرد ایزنالیوز شکست داد. فرناندو همچنین مورد حمله آراگون، دینیش، پادشاه پرتغال و عمویش، اینفانته خوان قرار گرفت. در سال ۱۲۹۶، غرناطه و آراگون
خوان قرار گرفت. در سال ۱۲۹۶، غرناطه و آراگون پیمان دوستی منعقد کردند و توافق کردند که اهداف خود را تقسیم کنند: مورسیه به آراگون و اندلس به غرناطه می‌رسید. در ژوئن ۱۲۹۶، اینفانته انریکه به محمد پیشنهاد صلح داد و پیشنهاد کرد تاریفا را واگذار کند، اما زمانی که فرمانده شهر، آلفونسو پرز د گوسمان، اعلام کرد که حتی اگر به او دستور داده شود، آن را تحویل نخواهد داد، این مذاکرات شکست خورد. اواخر همان سال، نیروهای غرناطه اینفانته انریکه را در نزدیکی آرخنا شکست دادند و تقریباً او را اسیر کردند. اسب انریکه به اسارت
و تقریباً او را اسیر کردند. اسب انریکه به اسارت گرفته شد، اما محمد در یک حرکت جوانمردانه دستور بازگرداندن آن را داد. مرینیان برای حمایت از غرناطه به جنگ پیوستند و کاستیا را در یک نبرد بزرگ در نزدیکی سویا در مه یا ژوئن ۱۲۹۹ شکست دادند؛ سپس تاریفا را محاصره کردند. کاستیا پیشنهاد واگذاری تاریفا را در ازای اتحاد با غرناطه تجدید کرد، اما این بار نیز با امتناع آلفونسو پرز از اطاعت، ناکام ماند. جنگ ادامه یافت و محمد قلعه‌های مرزی بیشتری را تصرف کرد، از جمله آلکائودته در ژوئن ۱۲۹۹، و به شهرهای کاستیایی از جمله
در ژوئن ۱۲۹۹، و به شهرهای کاستیایی از جمله خائن و آندوخار حمله کرد. در آوریل ۱۳۰۱، محمد و خایمه اتحاد خود را تجدید کردند، اگرچه خایمه مخفیانه برای مسیحیان محاصره شده در تاریفا تدارکات می‌فرستاد. در ۶ سپتامبر، پاپ بونیفاس هشتم فرناندو را پادشاه مشروع کاستیا اعلام کرد که عزم و مشروعیت دشمنان مسیحی او را تضعیف کرد. در سپتامبر ۱۳۰۱، غرناطه و آراگون اتحاد خود را در ساراگوسا تجدید کردند. آنها یک حمله جدید علیه کاستیا را برنامه‌ریزی کردند و اهداف جنگی خود را هماهنگ کردند؛ از جمله توافق کردند که غرناطه تاریفا را
کردند؛ از جمله توافق کردند که غرناطه تاریفا را بازپس گیرد و چندین شهر مرزی را به دست آورد. این توافق در ژانویه ۱۳۰۲ به تصویب رسید و متعاقباً آلفونسو د لا سردا نیز به این اتحاد پیوست و حقوق محمد را بر تاریفا به رسمیت شناخت. با این حال، پیش از آغاز لشکرکشی، محمد دوم در ۸ آوریل ۱۳۰۲ (۸ شعبان ۷۰۱ ه‍.ق) درگذشت. پسرش، محمد سوم، جانشین او شد. اتهاماتی وجود داشت که محمد سوم، شاید برای به دست آوردن قدرت بی‌تاب بود و پدرش را مسموم کرده بود، اگرچه این موضوع هرگز تأیید نشد. حکمرانی و میراث. محمد بر پایه دولت نوپایی که
نشد. حکمرانی و میراث. محمد بر پایه دولت نوپایی که پدرش ایجاد کرده بود، بنا نهاد و با اتحادهای متناوب با دیگر قدرت‌ها، به ویژه کاستیا و مرینیان، و گاهی تشویق آنها به جنگ با یکدیگر، به تأمین استقلال قلمرو خود ادامه داد. هویتی نیز در این قلمرو پدیدار شد که با دین (اسلام)، زبان (عربی آندلسی) و آگاهی از تهدید دائمی برای بقای خود از سوی همسایگان مسیحی رومیایی‌زبان خود، متحد شده بود. مورخ ابن خلدون اظهار داشت که این پیوندها جایگزین "عصبیت" یا همبستگی قبیله‌ای شدند که به نظر ابن خلدون برای ظهور و سقوط یک دولت
شدند که به نظر ابن خلدون برای ظهور و سقوط یک دولت اساسی بود. محمد دوم با اصلاحات خود در اداره و ارتش، سازمان‌دهنده واقعی دولت نصری بود. فعالیت قانون‌گذاری قابل توجه او شامل تأسیس پروتکل سلطنتی نصری ("رسوم الملک")، و دیوان دربار ("الکتابة") بود که در آن شخصیت اصلی دوران سلطنت او، وزیر آینده ابوعبدالله بن الحکیم بود. دوران سلطنت او همچنین شاهد گسترش و نهادینه‌سازی داوطلبان ایمان (که در عربی "غازی" نیز نامیده می‌شوند) بود: سربازانی که از شمال آفریقا برای دفاع از غرناطه در برابر مسیحیان استخدام شده بودند.
از غرناطه در برابر مسیحیان استخدام شده بودند. بسیاری از آنها اعضای قبایل یا خانواده‌هایی بودند که از دولت مرینی تبعید شده بودند. برخی از آنها در شهر غرناطه ساکن شدند و محله زنته (که به نام قبیله بربر زناته نامگذاری شده است) را تأسیس کردند، و برخی در مناطق غربی قلمرو، مانند رندا و مناطق اطراف آن ساکن شدند. آنها از دولت حقوق دریافت می‌کردند، اما اغلب با مردم محلی در مناطقی که ساکن بودند، درگیر می‌شدند. هنگامی که در اوایل دهه ۱۲۸۰، غرناطه با مرینیان درگیر شد، داوطلبان وفادار ماندند و از غرناطه در برابر حمله
داوطلبان وفادار ماندند و از غرناطه در برابر حمله همزمان کاستیا دفاع کردند. با گذشت زمان، داوطلبان به مهم‌ترین نیروی نظامی غرناطه تبدیل شدند و در پایان حکومت محمد به ۱۰٬۰۰۰ نفر رسیدند و ارتش محلی غرناطه را تحت‌الشعاع قرار دادند. رهبر آنها، "شیخ الغزاة"، موقعیت تأثیرگذاری در سیاست غرناطه داشت. افراد مختلفی در مقاطع مختلف سلطنت محمد به عنوان "شیخ" منصوب شدند، از جمله علی بن ابی ایاد بن عبدالحق، تاشفین بن معطی، موسی بن رحو، عبدالحق بن رحو و ابراهیم بن یحیی. از نظر سرزمینی، محمد قلمرو خود را تثبیت کرد و چندین
نظر سرزمینی، محمد قلمرو خود را تثبیت کرد و چندین دژ مستحکم در پادشاهی خائن، از جمله کسادا و آلکائودته را به دست آورد. او تاریفا را به کاستیا از دست داد و از این پس این شهر دیگر هرگز به دست مسلمانان نیفتاد. تهدید داخلی از سوی بنو اشقیلوله از بین رفت و محمد نه تنها حملات مکرر مرینیان را با موفقیت دفع کرد، بلکه آنها را از متصرفاتشان در اندلس نیز محروم ساخت. محمد بر یک پروژه بزرگ استحکامات برای دفاع از پادشاهی نظارت داشت و مجموعه‌ای از دژهای مستحکم با موقعیت استراتژیک و تدارکات خوب را از غرب به شرق ساخت که
استراتژیک و تدارکات خوب را از غرب به شرق ساخت که ستون فقرات دفاع مرزی غرناطه را در قرن‌های آینده تشکیل داد. او در حین ساخت خندق ("خندق") در آلکائودته با دستان خود کار می‌کرد. استحکاماتی که او ساخت همچنین برای اجرای اقتدار سلطنتی مفید بود زیرا توسط فرمانداران نظامی ("قائد"ها) که توسط دربار منصوب و جابجا می‌شدند، کنترل می‌شدند، نه توسط اربابان موروثی. آنها اغلب در مناطق کوهستانی یا صعب‌العبور قرار داشتند و تنها با جنگ‌های محاصره‌ای پرهزینه قابل تسخیر یا نفوذ بودند. محمد اهمیت وزیر را در دولت نصری افزایش داد.
محمد اهمیت وزیر را در دولت نصری افزایش داد. او در طول سلطنت طولانی خود تنها یک وزیر داشت، ابوسلطان عزیز بن علی بن المنعم الدانی، که به متحد مورد اعتماد او تبدیل شد. او همچنین به عنوان سفیر محمد در دربار مرینیان خدمت کرد، برخی عملیات نظامی را فرماندهی کرد و بسیاری از اسناد سلطنتی را امضا کرد. محمد همچنین الحمرا را گسترش داد و به تدریج یک منطقه مسکونی سلطنتی را در مجموعه‌ای که عمدتاً یک قلعه ساخته شده توسط پدرش بود، ایجاد کرد. او ساخت دیوار محوطه اطراف منطقه سلطنتی و همچنین چندین ساختمان مسکونی و حمام را که
سلطنتی و همچنین چندین ساختمان مسکونی و حمام را که پدرش آغاز کرده بود، ادامه داد. گاه‌شماری هر بخش از الحمرا در دوره اولیه نصری همیشه مشخص نیست — تا حدی به دلیل تغییرات و بازسازی‌ها در دوران حاکمان مسلمان یا مسیحی بعدی— اما محمد دوم قطعاً کاخ اصلی را که امروزه به صومعه سان فرانسیسکو تبدیل شده و همچنین دارالمملکة السعیدة اصلی را در خنرالیفه ساخته است. او همچنین برج بانوان ("Torre de las Damas"، محل کاخ پارتال امروزی که توسط پسرش محمد سوم ساخته شد) و برج پیکوها ("Torre de los Picos") را ساخت. دورتر، ساختار
("Torre de los Picos") را ساخت. دورتر، ساختار کاخ نصری که اکنون به نام "کوارتو رئال د سانتو دومینگو" شناخته می‌شود و در امتداد لبه دیوارهای جنوبی غرناطه قرار دارد، نیز توسط محققان به دوران سلطنت او نسبت داده شده است. در عرصه خارجی، محمد به دنبال افزایش تجارت با اروپای مسیحی، به ویژه با بازرگانان ایتالیایی از جمهوری جنوا و جمهوری پیزا بود. در ۱۸ آوریل ۱۲۷۹، محمد با سفیر جنوا پیمانی منعقد کرد که به این جمهوری حق صادرات کالاهای غرناطه با عوارض بسیار پایین ۶٫۵٪ و تأسیس یک مرکز تجاری در امارت را در ازای تأمین
و تأسیس یک مرکز تجاری در امارت را در ازای تأمین کشتی برای غرناطه در صورت درگیری با یک قدرت مسلمان دیگر که با جنوا متحد نبود، اعطا می‌کرد. محمد دوم با لقب "الفقیه" شناخته می‌شد که به معنای واقعی کلمه «فقیه» است، اما می‌توان آن را «دانا» نیز فهمید و نه تنها نشان‌دهنده تحصیلات عالی او، بلکه ترجیحش به محاصره خود با دانشمندان و شاعران است. محمد، بسیار شبیه به هم عصر خود، پادشاه آلفونسوی دهم کاستیا، شعر می‌سرود — به گفته ابن خطیب، او خود شاعر شایسته‌ای بود — و فعالیت فرهنگی قابل توجهی را در دربار خود پرورش داد.
فرهنگی قابل توجهی را در دربار خود پرورش داد. او با آلفونسو در جذب دانشمندان، به ویژه دانشمندان مسلمان از سرزمین‌های فتح شده توسط مسیحیان، رقابت می‌کرد. از جمله کسانی که او در دربار خود از آنها استقبال کرد، ریاضیدان-پزشک محمد الرقوطی و منجم-ریاضیدان محمد بن الرقام بودند که با وجود پیشنهادهای مالی قابل توجه از سوی آلفونسو برای تغییر دین و ماندن در قلمرو مسیحی، به غرناطه مهاجرت کردند. مورخ اسپانیایی، آنا ایزابل کاراسکو مانچادو می‌نویسد: «"الفقیه" یک لقب غیرمعمول در میان حاکمان اندلسی است؛ این لقب بر شخصیتی
در میان حاکمان اندلسی است؛ این لقب بر شخصیتی سیاسی تأکید می‌کرد که قصد داشت خود را از طریق ارتباط با فعالیت فکری و ایمان، و همچنین با عدالت و هنجارهای قانونی، جنبه‌هایی که در فعالیت "فقها" با هم تداخل دارند، تثبیت کند».
رکنا یک پایگاه خبری و اطلاع‌رسانی فارسی‌زبان در ایران است که از ۲۲ بهمن ۱۳۹۴ (۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۶) فعالیت خود را آغاز کرد. این رسانه توسط مؤسسهٔ «نگاه تیزبین وقایع شهر» اداره می‌شود و مدیرمسئول آن مسعود ابراهیمی است. رکنا به دلیل تمرکز گسترده بر پوشش اخبار حوادث و مسائل اجتماعی شناخته می‌شود و در سال‌های بعد بخش‌های سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و ورزشی را نیز به فعالیت‌های خود افزود. تاریخچه. رکنا در ۲۲ بهمن ۱۳۹۴ با مجوز شمارهٔ ۷۷۰۴۶ از هیئت نظارت بر مطبوعات آغاز به کار کرد. صاحب امتیاز این رسانه مؤسسهٔ «نگاه تیزبین
کرد. صاحب امتیاز این رسانه مؤسسهٔ «نگاه تیزبین وقایع شهر» و مدیرمسئول آن مسعود ابراهیمی است. بنیان‌گذاران رکنا گروهی از روزنامه‌نگاران باسابقه در مطبوعات ایران بودند که پیش‌تر در روزنامه‌ها و هفته‌نامه‌های حوزهٔ حوادث و اجتماعی فعالیت داشتند. خط‌مشی و حوزه فعالیت. تمرکز اصلی رکنا بر انتشار خبرهای حوزهٔ حوادث، جنایی و اجتماعی است. این رسانه از ابتدای کار به انتشار عکس و ویدئو همراه خبر توجه ویژه‌ای داشت و خود را یک پایگاه چندرسانه‌ای معرفی کرده است. از سال ۱۳۹۵ بخش سیاسی رکنا راه‌اندازی شد و در جریان
سال ۱۳۹۵ بخش سیاسی رکنا راه‌اندازی شد و در جریان انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۶، اخبار و گزارش‌های انتخاباتی متعددی را منتشر کرد. با وجود این، حوزهٔ حوادث و اجتماعی همچنان اصلی‌ترین بخش محتوایی این پایگاه محسوب می‌شود. مدیریت و تحریریه. مدیرمسئول رکنا مسعود ابراهیمی است؛ او روزنامه‌نگاری باسابقه متولد ۱۳۴۹ در شهرستان خوی است که از اوایل دههٔ ۱۳۷۰ در مطبوعات ایران فعالیت داشت. سردبیر کنونی رکنا مهدی ابراهیمی (متولد ۱۳۵۳) است که از سال ۱۳۷۴ وارد عرصهٔ مطبوعات شد. از اعضای شاخص شورای سردبیری و تحریریه رکنا
شد. از اعضای شاخص شورای سردبیری و تحریریه رکنا می‌توان به افراد زیر اشاره کرد: محتوای جنجالی و نقدها. رکنا به خاطر تمرکز بر خبرهای حوادث و جنایی، از سوی برخی رسانه‌ها به داشتن رویکرد «جنجالی» متهم شده است. خبربرگزاری رکنا را به دلیل سرعت انتشار اخبار یکی از رسانه‌های تأثیرگذار اجتماعی دانسته است، هرچند در مواردی دقت خبری رکنا مورد پرسش قرار گرفته است. توقیف در سال ۱۴۰۰. در ۱۷ بهمن ۱۴۰۰ (۶ فوریه ۲۰۲۲) هیئت نظارت بر مطبوعات رأی به توقیف پایگاه خبری رکنا داد. دلیل این تصمیم انتشار ویدیویی از قتل موسوم به «قتل
این تصمیم انتشار ویدیویی از قتل موسوم به «قتل ناموسی اهواز» بود. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اعلام کرد این اقدام به استناد بند ۲ ماده ۶ و تبصره ماده ۱۲ قانون مطبوعات انجام شده است. این ماجرا بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های داخلی و خارجی داشت. رسانه‌هایی مانند فارس، ایلنا، اعتمادآنلاین و مهر در ایران و رسانه‌های بین‌المللی مانند بی‌بی‌سی فارسی و اسپوتنیک آن را پوشش دادند. واکنش مدیرمسئول. مدیرمسئول رکنا، مسعود ابراهیمی، در گفت‌وگو با ایرنا اعلام کرد: «اشتباه رسانه را می‌پذیریم و پاسخگوی هیئت نظارت خواهیم بود».
را می‌پذیریم و پاسخگوی هیئت نظارت خواهیم بود». او همچنین در مصاحبه‌ای با مهر توضیح داد که ویدئو پس از مدتی حذف شد. وب‌سایت رکنا نیز یادداشتی در واکنش به توقیف منتشر کرد. رفع توقیف. در فروردین ۱۴۰۱، با دستور مقام قضایی، توقیف رکنا لغو شد و این پایگاه مجدداً مجاز به فعالیت شد. حواشی و مسائل قضایی. رکنا علاوه بر توقیف ۱۴۰۰ در موارد دیگری نیز با حاشیه مواجه بوده است. انتشار تصاویر صحنه‌های خودکشی در دهه ۱۳۹۰ با واکنش منفی برخی رسانه روبه‌رو شد. در تیر ۱۴۰۳ خبرنگار رکنا فاطمه قلی‌پور به دلیل گزارشی درباره حمله
رکنا فاطمه قلی‌پور به دلیل گزارشی درباره حمله به یک هیئت مذهبی در تبریز، توسط پلیس فتا احضار شد. سازمان گزارشگران بدون مرز این ماجرا را نمونه‌ای از فشار امنیتی بر روزنامه‌نگاران دانست. برخی منابع خارجی به اشتباه رکنا را «خبرگزاری دولتی» معرفی کرده‌اند، اما این پایگاه خود را مستقل و غیردولتی معرفی می‌کند. جایگاه و اهمیت در رسانه ایران. رکنا به‌ویژه در حوزهٔ حوادث به یکی از منابع پرمخاطب در فضای رسانه‌ای ایران تبدیل شده است. این پایگاه در مقاطعی جزو وب‌سایت‌های خبری پربازدید ایران بوده است. بسیاری از
خبری پربازدید ایران بوده است. بسیاری از رسانه‌های دیگر نیز اخبار حوادث رکنا را بازنشر می‌کنند که نشان‌دهنده نفوذ آن در چرخه خبری کشور است. همزمان، به دلیل سبک محتوایی خاص، رکنا بارها در معرض انتقاد و فشار نهادی قرار گرفته است.
«معبد کتاب» (به عبری: היכל הספר، هِیخَل هَسِفِر) بخشی از موزه اسرائیل در محله گیوات رام اورشلیم است که طومارهای دریای مرده و کدکس حلب، در کنار دیگر آثار، در آن نگهداری می‌شوند. تاریخچه. این بنا در سال ۱۹۶۵ ساخته شد و هزینه آن توسط خانواده دیوید ساموئل گوتسمن، نیکوکار یهودی-مجار، تأمین گردید. ساختمان طی هفت سال توسط آرماند فیلیپ بارتوس، فردریک جان کیسلر و گزر هِلر طراحی شد.این معبد به شکل یک گنبد سفید ساخته شده است که بر روی سازه‌ای قرار دارد که دو سوم آن در زیر زمین است و در حوضی از آب که پیرامون آن را فرا
زیر زمین است و در حوضی از آب که پیرامون آن را فرا گرفته، بازتاب می‌یابد. در مقابل گنبد سفید، دیواری از سنگ بازالت سیاه قرار دارد. بر اساس یک تفسیر، رنگ‌ها و اشکال ساختمان برگرفته از تصویرپردازی «طومار جنگ پسران نور علیه پسران تاریکی» است؛ گنبد سفید نماد پسران نور و دیوار سیاه نماد پسران تاریکی است. به دلیل شکنندگی طومارها، نمایش مداوم همه آن‌ها امکان‌پذیر نیست و از یک سیستم چرخشی استفاده می‌شود. هر طومار پس از آنکه به مدت ۳ تا ۶ ماه به نمایش گذاشته می‌شود، از ویترین خارج شده و موقتاً در انبار ویژه‌ای قرار
از ویترین خارج شده و موقتاً در انبار ویژه‌ای قرار می‌گیرد تا از مواجهه مستقیم «استراحت» کند. این معبد طومار اشعیا، مربوط به قرن دوم پیش از میلاد ــ سالم‌ترین طومار دریای مرده ــ و کدکس حلب، مربوط به سده دهم میلادی ــ کهن‌ترین کتاب مقدس عبری موجود ــ را در خود جای داده است. یک نسخه فکسیمیله از طومار اصلی اشعیا هم‌اکنون در معبد کتاب به نمایش گذاشته شده است.
در اپتیک، شکست منفی (به انگلیسی: Negative refraction) پدیده‌ای در الکترومغناطیس است که در آن پرتوهای نور در یک سطح مشترک به شکلی شکسته می‌شوند که مخالف خواص شکست مثبت رایج‌تر است. شکست منفی را می‌توان با استفاده از یک فراماده به دست آورد که برای دستیابی به مقادیر منفی برای گذردهی الکتریکی("ε") و تراوایی مغناطیسی ("μ") طراحی شده است؛ در چنین مواردی، می‌توان به ماده یک ضریب شکست منفی اختصاص داد. چنین موادی گاهی «مواد دوگانه منفی» (double negative) نامیده می‌شوند. شکست منفی در سطوح مشترک بین موادی رخ می‌دهد که
شکست منفی در سطوح مشترک بین موادی رخ می‌دهد که یکی دارای سرعت فاز مثبت معمولی (یعنی ضریب شکست مثبت) است و دیگری دارای سرعت فاز منفی غیرمعمول‌تر (ضریب شکست منفی) است. سرعت فاز منفی. سرعت فاز منفی (NPV) یکی از ویژگی‌های انتشار نور در یک محیط است. تعاریف مختلفی برای NPV وجود دارد؛ رایج‌ترین آنها پیشنهاد اصلی ویکتور وسلاگو مبنی بر تقابل بردار موج و بردار پوینتینگ (آبراهام) است. تعاریف دیگر شامل تقابل بردار موج با سرعت گروهی و انرژی با سرعت است. «سرعت فاز» به‌طور معمول استفاده می‌شود، زیرا سرعت فاز همان علامتی
معمول استفاده می‌شود، زیرا سرعت فاز همان علامتی را دارد که بردار موج دارد. یک معیار معمول برای تعیین NPV وسلاگو این است که ضرب داخلی بردار پوینتینگ و بردار موج منفی باشد (یعنی formula_1)، اما این تعریف هموردا نیست. اگرچه این محدودیت در عمل اهمیت چندانی ندارد، این معیار به یک شکل هموردا تعمیم یافته است. محیط‌های NPV وسلاگو «(فرا) مواد چپ‌گرد» (left-handed) نیز نامیده می‌شوند، زیرا اجزای امواج تختی که از آنها عبور می‌کنند (میدان الکتریکی، میدان مغناطیسی و بردار موج) به جای قاعده دست راست، از قاعده دست چپ
بردار موج) به جای قاعده دست راست، از قاعده دست چپ پیروی می‌کنند. از اصطلاحات «چپ‌گرد» و «راست‌گرد» عموماً اجتناب می‌شود، زیرا برای اشاره به محیط‌های کایرال نیز به کار می‌روند. ضریب شکست منفی. می‌توان از بررسی مستقیم بردار پوینتینگ و بردار موج یک میدان نور در حال انتشار اجتناب کرد و به جای آن، مستقیماً پاسخ مواد را در نظر گرفت. با فرض اینکه ماده غیرکایرال است، می‌توان بررسی کرد که چه مقادیری از گذردهی (ε) و تراوایی (μ) منجر به سرعت فاز منفی (NPV) می‌شوند. از آنجایی که هم ε و هم μ به‌طور کلی مختلط هستند،
از آنجایی که هم ε و هم μ به‌طور کلی مختلط هستند، بخش‌های موهومی آنها برای اینکه یک ماده غیرفعال (یعنی تلفاتی) شکست منفی را نشان دهد، لزوماً نباید منفی باشند. در این مواد، معیار سرعت فاز منفی توسط دپین و لاکتاکیا به صورت زیر استخراج شده است: که در آن formula_3 به ترتیب بخش‌های حقیقی ε و μ هستند. برای مواد فعال، این معیار متفاوت است. وقوع NPV لزوماً به معنای شکست منفی (ضریب شکست منفی) نیست. به‌طور معمول، ضریب شکست n با استفاده از رابطه زیر تعیین می‌شود: که در آن طبق قرارداد، برای n ریشه دوم مثبت انتخاب
که در آن طبق قرارداد، برای n ریشه دوم مثبت انتخاب می‌شود. با این حال، در مواد NPV، ریشه دوم منفی انتخاب می‌شود تا این واقعیت را که بردار موج و سرعت فاز نیز معکوس شده‌اند، بازتاب دهد. ضریب شکست یک کمیت مشتق‌شده است که توصیف می‌کند چگونه بردار موج به فرکانس نوری و جهت انتشار نور مربوط می‌شود؛ بنابراین، علامت n باید طوری انتخاب شود که با وضعیت فیزیکی مطابقت داشته باشد. در مواد کایرال. ضریب شکست n به پارامتر دست‌سانی (کایرالیته) formula_5 نیز بستگی دارد، که منجر به مقادیر متمایز برای امواج با قطبش دایره‌ای
منجر به مقادیر متمایز برای امواج با قطبش دایره‌ای چپ‌گرد و راست‌گرد می‌شود که توسط رابطه زیر داده می‌شود: اگر formula_5 &gt; formula_8 باشد، برای یک قطبش، ضریب شکست منفی رخ می‌دهد؛ در این حالت، formula_9 و/یا formula_10 لزوماً نباید منفی باشند. ضریب شکست منفی ناشی از دست‌سانی توسط پندری و ترتیاکوف و همکاران پیش‌بینی شد، و برای اولین بار به‌طور همزمان و مستقل توسط پلام و همکاران و ژانگ و همکاران در سال ۲۰۰۹ مشاهده شد. شکست. نتیجه شکست منفی این است که پرتوهای نور هنگام ورود به ماده، در همان سمت خط عمود
نور هنگام ورود به ماده، در همان سمت خط عمود (نرمال) شکسته می‌شوند، همان‌طور که در نمودار نشان داده شده است و طبق شکل کلی قانون اسنل. هنگامی که شکست بدون بازتاب همراه باشد، آن را شکست کلی (total refraction) می‌نامند.
مشاور ارشد بنگلادش () بالاترین مقام اجرایی در دولت موقت و دولت سرپرست بنگلادش است که به عنوان رئیس دولت در دوره انتقالی بین دو دولت منتخب فعالیت می‌کند. قدرت اجرایی مشاور ارشد تقریباً معادل نخست‌وزیر یک دولت منتخب است اما توسط قانون اساسی محدود می‌شود. مشاور ارشد یک کمیته مشاوره متشکل از چندین مشاور (معادل وزیر) را رهبری می‌کند که همگی از افراد بی‌طرف سیاسی انتخاب می‌شوند تا برای تمام احزاب عمده قابل قبول باشند. دفتر مشاور ارشد به نام دفتر مشاور ارشد شناخته می‌شود.
تاریخچه درگیری فلسطین و اسرائیل، به اواخر قرن نوزدهم برمی‌گردد، زمانی که صهیونیست‌ها در پی ایجاد سرزمینی برای قوم یهود در فلسطین تحت کنترل عثمانی بودند، منطقه‌ای که تقریباً معادل سرزمین اسرائیل، در سنت یهودی است. اعلامیه ۱۹۱۷ بالفور که توسط دولت بریتانیا صادر شد، ایده ایجاد سرزمین یهودیان در فلسطین را تأیید کرد که منجر به هجوم مهاجران یهودی به منطقه شد. پس از جنگ جهانی دوم و هولوکاست، فشارهای بین‌المللی برای تأسیس یک دولت یهودی در فلسطین، افزایش یافت و منجر به ایجاد اسرائیل در سال ۱۹۴۸ شد. تأسیس اسرائیل و