payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دفن زباله، نیروگاه‌ها و کوره‌های زباله‌سوز مستقر شوند، بیشتر است. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد قرار گرفتن در معرض آلودگی می‌تواند منجر به شیوع بالاتر بیماری‌ها شود. این بیماری‌ها می‌توانند شامل اختلالات تنفسی مانند آسم، بیماری‌های قلبی–عروقی، برخی سرطان‌ها، اختلالات عصبی–رفتاری و حتی مشکلات روانی باشند. ارتباط بین آلودگی هوا، خاک یا آب با افزایش خطر بیماری در جوامع محروم یا رنگین‌پوست به‌ویژه برجسته‌تر است—واقعیتی که در بسیاری از مطالعات اپیدمیولوژیک بازتاب یافته. علاوه بر این، احتمال آلودگی آب در جوامع
یافته. علاوه بر این، احتمال آلودگی آب در جوامع کم‌درآمد رنگین‌پوست بیشتر است. تجزیه و تحلیل داده‌های EPA نشان داد که دسترسی نابرابر به آب آشامیدنی سالم به شدت با نژاد مرتبط است. آلوده‌ترین جوامع معمولاً جوامعی هستند که فقر شدید، زیرساخت‌های ناکافی، مدارس غیراستاندارد، بیکاری مزمن و سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی ضعیف دارند. شواهد تجربی نشان می‌دهند که خطرات زیست‌محیطی تأثیر منفی بر ارزش املاک مجاور، فرصت‌های شغلی، و فعالیت‌های اقتصادی دارند. افزون بر این، چنین خطراتی می‌توانند منجر به تنش روانی نیز شوند.
چنین خطراتی می‌توانند منجر به تنش روانی نیز شوند. فاجعه‌های طبیعی نیز اغلب *تأثیرات نابرابری بر جوامع رنگین‌پوست* دارند. در بسیاری از موارد، میزان فقر در یک منطقه تأثیری بسیار قوی‌تر بر ابعاد خسارت ناشی از فاجعه دارد تا شدت خودِ فاجعه. در واقع، زیرساخت‌های ضعیف، نبود منابع اضطراری، و سیاست‌های تبعیض‌آمیز موجب می‌شوند که اقلیت‌های نژادی و قومی بیشتر آسیب ببینند—نه به‌دلیل موقعیت جغرافیایی، بلکه به‌سبب ساختارهای ناعادلانه‌ای که پیشاپیش زندگی آنان را شکننده کرده است. جوامع مرفه و سفیدپوست معمولاً در مناطق
کرده است. جوامع مرفه و سفیدپوست معمولاً در مناطق مرتفع‌تر زندگی می‌کنند، بنابراین نسبت به جوامع رنگین‌پوست در برابر سیل آسیب‌پذیرترند. علاوه بر این، برنامه‌های پیشگیری و بازیابی از بلایا اغلب علیه اقلیت‌ها در مناطق کم‌درآمد جانبدارانه هستند. تاریخچه. خاستگاه جنبش عدالت زیست‌محیطی را می‌توان در جنبش زیست‌محیطی بومیان آمریکا جست‌وجو کرد؛ جنبشی که خود، ریشه در بیش از ۵۰۰ سال استعمار، سرکوب، و مبارزه‌های مداوم برای حاکمیت و حقوق سرزمینی دارد. این پیوند تاریخی نشان می‌دهد که برای بسیاری از جوامع بومی، محیط زیست
می‌دهد که برای بسیاری از جوامع بومی، محیط زیست نه‌فقط منبعی برای بقا، بلکه بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت، فرهنگ و حق تعیین سرنوشت است و همین نگاه، سنگ‌بنای عدالت زیست‌محیطی معاصر شده است. در سال ۱۹۶۸، فعالان محیط زیست مردمی از چندین کشور قبیله‌ای در مینه سوتا گرد هم آمدند و سازمانی به نام جنبش سرخپوستان آمریکایی (AIM) تشکیل دادند. اعتراض سال ۱۹۸۲ در کارولینای شمالی علیه دفن زباله‌های سمی PCB به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان "خاستگاه جنبش عدالت زیست‌محیطی" شناخته می‌شود. در سال ۱۹۸۲، مقامات ایالتی کارولینای شمالی
در سال ۱۹۸۲، مقامات ایالتی کارولینای شمالی تصمیم گرفتند در شهر کوچک آفتون در شهرستان وارن، کارولینای شمالی، محل دفن زباله‌ای بخاک بسیار سمی و آلوده به PCB ایجاد کنند. آفتون حدود ۸۴٪ آمریکایی آفریقایی‌تبار بود. این تصمیم اولین اعتراض ملی علیه محل قرارگیری تأسیسات دفع زباله‌های خطرناک را برانگیخت. ساکنان شهرستان وارن به همراه رهبران حقوق مدنی و سیاسی محلی، که توسط انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان سازماندهی شده بود، در مخالفت با محل دفن زباله تجمع کردند. بیش از ۵۰۰ معترض دستگیر شدند. در پی اعتراضات سال ۱۹۸۲ در
۵۰۰ معترض دستگیر شدند. در پی اعتراضات سال ۱۹۸۲ در کارولینای شمالی، دو مطالعهٔ مهم منتشر شد: یکی از سوی دفتر حسابرسی کل ایالات متحده در سال ۱۹۸۳ و دیگری توسط کمیسیون عدالت نژادی کلیسای متحد مسیح در سال ۱۹۸۷. هر دو مطالعه رابطه‌ای قوی میان نژاد و محل استقرار مراکز دفع پسماندهای خطرناک را نشان دادند. یافته‌ها تأکید داشتند که این مراکز به‌طور نامتناسب در نزدیکی جوامع اقلیت‌های نژادی و درآمد پایین قرار دارند واقعیتی که ابعاد نهادی نژادپرستی زیست‌محیطی را روشن‌تر می‌سازد. مطالعهٔ انجام‌شده توسط "دفتر حسابرسی کل
می‌سازد. مطالعهٔ انجام‌شده توسط "دفتر حسابرسی کل ایالات متحده" (U.S. General Accounting Office) با بررسی محل استقرار مراکز دفع پسماندهای خطرناک نشان داد که این مراکز "بیشتر در جوامع اقلیت نژادی و کم‌درآمد قرار دارند". این یافته، بُعد نهادی و ساختاری تبعیض زیست‌محیطی را به‌خوبی نشان می‌دهد—نشان‌دهندهٔ آن است که تأسیسات آلاینده نه‌تنها به‌طور اتفاقی، بلکه بر اساس الگوهای اجتماعی–اقتصادی نابرابر توزیع می‌شوند. مطالعه کمیسیون عدالت نژادی کلیسای متحد مسیح (CRJ) نشان داد که سه مورد از بزرگ‌ترین مراکز دفع
(CRJ) نشان داد که سه مورد از بزرگ‌ترین مراکز دفع زباله‌های خطرناک در مناطق عمدتاً سیاه‌پوست‌نشین واقع شده‌اند و ۴۰ درصد از ظرفیت دفن زباله‌های خطرناک در ایالات متحده را تشکیل می‌دهند. این مطالعه همچنین نشان داد که قوی‌ترین پیش‌بینی‌کنندهٔ محل قرارگیری تأسیسات دفع زباله‌های خطرناک، نژاد است که از درآمد خانوار و ارزش خانه‌ها پیشی گرفته است. یک مطالعه دیگر که توسط CRJ انجام شد، نشان داد که از هر پنج آمریکایی آفریقایی‌تبار و آمریکایی اسپانیایی‌تبار، سه نفر در جوامعی با محل‌های دفن زباله‌های خطرناک زندگی
در جوامعی با محل‌های دفن زباله‌های خطرناک زندگی می‌کنند. آلودگی. کشاورزی. عملیات تغذیه متمرکز حیوانات (CAFO) با انتشار گازهای مضر در هوا (آمونیاک، ترکیبات آلی فرار، اندوتوکسین‌ها و غیره) و کاهش شدید کیفیت هوای اطراف، به اثرات نامطلوب سلامتی که جوامع EJ تجربه می‌کنند، کمک می‌کند. برخی از راه‌هایی که این مواد شیمیایی هوا را آلوده می‌کنند عبارتند از: طویله‌هایی که حیوانات در آنها نگهداری می‌شوند، نگهداری زباله‌ها به ویژه در عملیات پرورش خوک، جابجایی زباله‌های انبار شده. این آلاینده‌های موجود در هوا قادر به
انبار شده. این آلاینده‌های موجود در هوا قادر به حمل و انتقال باکتری‌های بیماری‌زا و قارچ‌های خاص هستند. این تأسیسات بزرگ نگهداری دام (CAFOs) همچنین می‌توانند خاک و منابع آبی اطراف را آلوده کنند. شایع‌ترین پیامدهای منفی آن‌ها برای سلامت انسان عبارت‌اند از: افزایش آسم و کاهش عملکرد ریوی. گازهای منتشرشده از فضولات حیوانی و سایر منابع مانند آمونیاک و ترکیبات آلی فرّار در کاهش کیفیت هوای محیط و ایجاد بیماری‌های تنفسی، نقش چشمگیری دارند. منابع. Massey, Rachel. "Environmental Justice: Income, Race, and Health."
Justice: Income, Race, and Health." Tufts University Global Development and Environment Institute (2014). Feagin, Joe R. and Clarence B. Feagin (1984) Discrimination American Style: Institutional Racism and Sexism. Malabar, FL: Robert E. Krieger. Kaufman, J.D. and Hajat, A. "Confronting Environmental Racism." Environmental Health Perspectives (2021). https://ehp.niehs.nih.gov/doi/pdf/10.1289/EHP9511 McCall, Machara. "ENVIRONMENTAL RACISM: THE U.S. EPA'S INEFFECTIVE ENFORCEMENT OF TITLE VI OF THE CIVIL
INEFFECTIVE ENFORCEMENT OF TITLE VI OF THE CIVIL RIGHTS ACT OF 1964." Southern Journal of Policy and Justice, Vol. X7II, pg. 1-3 (Fall 2019). Mikati, I. , A.F. Benson, T.J. Luben, J.D. Sacks, and J. Richmond-Bryant. "Disparities in distribution of particulate matter emission sources by race and poverty status." American Journal of Public Health 108(4):480–485 (2018). https://doi.org/10.2105/AJPH.2017.304297 . Pullen, Kristi et al. "Watered Down Justice." National Resources Defense Council (2019).
National Resources Defense Council (2019). https://www.nrdc.org/sites/default/files/watered-down-justice-report.pdf Bullard, Robert D (1996). Unequal Protection: Environmental Justice and Communities of Color. San Francisco, Sierra Club Books. Downey, Liam, and Marieke Van Willigen. 2005. "Environmental Stressors: The Mental Health Impact of Living Near Industrial Activity," Journal of Health and Social Behavior 46:289-305.
شایان صفری (زادهٔ ۲۶ آذر ۱۳۸۸ در تهران) طراح، هنرمند و سازندهٔ سازهای موسیقی ایرانی و کلاسیک است. او با تمرکز بر طراحی نوآورانه، سازهایی می‌سازد که ترکیبی از زیبایی‌شناسی، صدادهی دقیق و کاربرد حرفه‌ای را در خود دارند. زندگی‌نامه و مسیر هنری. شایان صفری در خانواده‌ای هنرمند در تهران به دنیا آمد. از کودکی وارد کارگاه سازسازی پدرش، مجید صفری، شد و از همان ابتدا استعداد بالایی در طراحی و ساخت ساز نشان داد. او با یادگیری اصول ساخت سنتی و تلفیق آن با هنر مفهومی، سازهایی خلق کرده که فراتر از یک ابزار موسیقی، حامل
خلق کرده که فراتر از یک ابزار موسیقی، حامل معنا و زیبایی‌اند. شایان با دقت فراوان در طراحی صدا، فرم و متریال، همواره به دنبال ارائه بالاترین کیفیت در زیبایی و عملکرد است. آثار او بازتابی از دغدغه فرهنگی-هنری و کیفیت‌محوری هستند که در عرصه بین‌المللی مورد توجه قرار گرفته‌اند. جوایز و افتخارات. برندهٔ جایزهٔ "Iron A’ Design Award" در بخش طراحی صنعتی برای پروژهٔ «Secret of Creation» – ۱۵ آوریل ۲۰۲۵، میلان. دریافت عنوان افتخاری "Novitiate" از World Design Ratings برای نشان‌دهندهٔ پتانسیل بالا در نوآوری و رشد –
برای نشان‌دهندهٔ پتانسیل بالا در نوآوری و رشد – ۲۰۲۵. عضویت رسمی در World Design Consortium از ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴ (شناسه عضویت: #18710127). عضویت رسمی در International Association of Designers (IAD) از سال ۲۰۲۵ (شماره عضویت: A144245). رتبهٔ ۱۴۶ در طراحی صنعتی طبق Design Classifications (۲۰۲۵). رتبهٔ ۱۱۸۲۳ در میان بهترین طراحان جهان طبق Designer Rankings (۲۰۲۵–۲۰۲۶). رتبهٔ ۲۴۴ در میان طراحان ایرانی در World Design Rankings (۲۰۲۵). دریافت «نامهٔ قدردانی» از A’ Design Award &amp; Competition برای مشارکت فعال در
Award &amp; Competition برای مشارکت فعال در ارتقاء طراحی مفهومی (مه ۲۰۲۵، کومو، ایتالیا). پیوند به بیرون. وبگاه رسمی شایان صفری اینستاگرام یوتوب پینترست به‌هانس
توکوگاوا موچی‌تسوگو ، او یک ارباب فئودال در اواخر دوره ادو (باکوماتسو)، سیاستمداری در دوره میجی و عضوی از اشراف بود. او چهاردهمین (و آخرین) ارباب قلمرو کیشو، اولین فرماندار آن و عضو مجلس اعیان (ژاپن) بود. او برادر کوچکتر توکوگاوا شیگه‌نوری، هشتمین ارباب قلمرو کیشو و نتیجه ماتسودایرا یوریچیکانه بود که ششمین ارباب حوزه ایو-سایجو شد. نام اصلی او ماتسودایرا یوریشیسا بود.
آگنالدو ولنتاین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود که در پست مهاجم بازی می‌کرد.
چارچوب تنوع زیستی جهانی کونمینگ-مونترال (GBF) نتیجه کنفرانس تنوع زیستی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۲۲ است. عنوان آزمایشی آن «چارچوب تنوع زیستی جهانی پس از ۲۰۲۰» بود. GBF در پانزدهمین کنفرانس اعضا کنوانسیون تنوع زیستی (CBD) در ۱۹ دسامبر ۲۰۲۲ تصویب شد. این توافق‌نامه به عنوان «توافق‌نامه پاریس برای طبیعت» تبلیغ شده است. این یکی از معدود توافق‌نامه‌هایی است که تحت نظارت CBD منعقد شده و تا به امروز مهم‌ترین آنهاست. این رویداد به عنوان یک «لحظه عظیم و تاریخی» و «پیروزی بزرگ برای سیاره ما و تمام بشریت» مورد ستایش
بزرگ برای سیاره ما و تمام بشریت» مورد ستایش قرار گرفته است. این چارچوب از نام دو شهر گرفته شده است: کونمینگ، که قرار بود میزبان COP15 در اکتبر ۲۰۲۰ باشد، اما به دلیل سیاست کووید چین، میزبانی را به تعویق انداخت و متعاقباً از آن صرف نظر کرد، و مونترال، که مقر دبیرخانه کنوانسیون تنوع زیستی است و پس از لغو COP15 توسط کونمینگ، میزبانی آن را بر عهده گرفت. پیشینه. فعالیت‌های انسانی در سراسر سیاره زمین باعث ایجاد بحران از بین رفتن تنوع زیستی در سراسر جهان شده است. این پدیده به عنوان انقراض هولوسن شناخته شده است که
پدیده به عنوان انقراض هولوسن شناخته شده است که ششمین رویداد انقراض دسته جمعی در تاریخ زمین است. زوال طبیعت، بقای یک میلیون گونه را تهدید می‌کند و میلیاردها نفر را تحت تأثیر قرار می‌دهد. با توجه به افزایش آگاهی از بحران تنوع زیستی، فشاری از سوی شهروندان و سرمایه‌گذاران در سراسر جهان برای اقدام جهت رسیدگی به بحران‌های مرتبط با تغییرات اقلیمی و از بین رفتن تنوع زیستی وجود داشت. توافق‌نامه‌های قبلی، از جمله اهداف تنوع زیستی آیچی، تا حد زیادی در دستیابی به اهداف خود برای کاهش تنوع زیستی شکست خورده بودند. در
خود برای کاهش تنوع زیستی شکست خورده بودند. در آستانه تصویب GBF، امید می‌رفت که GBF به عنوان یک توافق‌نامه بلندپروازانه، مبتنی بر علم و جامع برای توافقنامه پاریس - یک توافقنامه بین‌المللی برای تغییرات اقلیمی تحت نظارت کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی - عمل کند. اجلاس COP15، اجلاسی که در آن GBF تصویب شد، توسط الیزابت ماروما مرما (دبیر اجرایی کنوانسیون تنوع زیستی) به عنوان «لحظه‌ای پاریس برای تنوع زیستی» توصیف شد. اهداف و مقاصد. GBF شامل چهار هدف جهانی ("اهداف جهانی کونمینگ-مونترال برای
چهار هدف جهانی ("اهداف جهانی کونمینگ-مونترال برای سال ۲۰۵۰") و ۲۳ هدف ("اهداف جهانی کونمینگ-مونترال ۲۰۳۰") است. چهار هدف عبارتند از: این ۲۳ هدف در سه حوزه طبقه‌بندی شده‌اند: «هدف ۳» به‌طور خاص به عنوان هدف «۳۰ در ۳۰» شناخته می‌شود. این طرح جایگزین طرح استراتژیک تنوع زیستی ۲۰۱۱–۲۰۲۰ (شامل اهداف تنوع زیستی آیچی) می‌شود. هدف این است که دولت‌ها تا سال ۲۰۳۰، ۳۰٪ از مناطق خشکی و آبی زمین را به عنوان مناطق حفاظت‌شده تعیین کنند به عنوان بخشی از این هدف، کشورها باید یارانه دادن به فعالیت‌هایی که باعث تخریب طبیعت
یارانه دادن به فعالیت‌هایی که باعث تخریب طبیعت بکر می‌شوند، مانند معدن‌کاوی و ماهیگیری صنعتی را متوقف کنند. به موازات توسعه این اهداف و مقاصد، مفهوم طبیعت‌گرایی مثبت به عنوان یک هدف اجتماعی جهانی برای طبیعت پدیدار شد که منعکس‌کننده مأموریت و چشم‌انداز GBF است. رویکرد مثبت به طبیعت به هدف توقف و معکوس کردن روند نابودی طبیعت تا سال ۲۰۳۰ و دستیابی به احیای طبیعت تا سال ۲۰۵۰ اشاره دارد، در حالی که چارچوب جهانی تنوع زیستی نیز با هدف توقف و معکوس کردن روند نابودی تنوع زیستی، مسیر احیای طبیعت را آغاز می‌کند. از
تنوع زیستی، مسیر احیای طبیعت را آغاز می‌کند. از زمان اجرای GBF، رویکرد مثبت به طبیعت نقشی در جریان‌سازی طبیعت در سراسر کسب‌وکارها و سیستم‌های حاکمیتی برای دستیابی به اهداف این چارچوب ایفا کرده است.
مزرعه خز پرورش حیوانات برای پوست، فرایند نگهداری و تکثیر حیوانات در اسارت به‌منظور برداشت خز و فروش آن عمدتاً برای استفاده در پوشاک است. امروزه پوست حیوانات دیگر عمدتاً از طریق به دام انداختن به‌دست نمی‌آید؛ بلکه بیشتر آن از مزارع پرورش حیوانات تأمین می‌شود، جایی که حیوانات با هدف کشته شدن برای برداشت پوست، پرورش می‌یابند. مزارع پرورش حیوانات حدود ۸۰ درصد از کل تولید پوست را فراهم می‌کنند. منابع رایج پوست شامل راسو، راکون و روباه هستند. سالانه تا ۳۰ میلیون پوست راسو در آمریکای شمالی و اروپا تولید می‌شود.
پوست راسو در آمریکای شمالی و اروپا تولید می‌شود. تولید پوست شامل دباغی در مقیاس وسیع و دفع لاشهٔ حیوانات پس از دباغی است. گزارش‌ها حاکی از آن است که تولید پوست اثرات منفی بر محیط زیست دارد، از جمله انتشار گازها، مواد شیمیایی و سوخت‌های فسیلی. برخی از طرفداران محیط زیست می‌گویند که پرورش خز می‌تواند تأثیر مثبتی بر محیط زیست داشته باشد و فشار رشد جمعیت حیوانات وحشی را کاهش دهد. به گفته طرفداران پرورش خز، این صنعت به منابع پایداری متکی است که می‌توانند بازیافت شوند. صنعتگران خز، شیوه‌های کشاورزی خود را در
شوند. صنعتگران خز، شیوه‌های کشاورزی خود را در مقایسه با تولید خز مصنوعی، «سبز» می‌نامند، زیرا آنها به جای ایجاد یک محصول جدید، یک محصول طبیعی را بهبود می‌بخشند؛ الیاف خز مصنوعی که با منابع ناپایدار تولید می‌شوند، تأثیر منفی بر محیط زیست دارند. پردازش. خز از طبیعت وحشی (یا از مزارع خز) از حیوان جدا می‌شود، با مواد شیمیایی نگهداری می‌شود و در یک تجارتخانه به حراج گذاشته می‌شود. سپس خز اغلب تحت پالایش بیشتری قرار می‌گیرد و ممکن است قبل از فروش برای مصارف پوشاک رنگ شود. پوست‌های منحصر به فرد و با رنگ‌های
پوشاک رنگ شود. پوست‌های منحصر به فرد و با رنگ‌های متفاوت را می‌توان با جفت‌گیری نیز به دست آورد. آمیزش حیوانات خزدار با نژادهای دورگه و خویشاوند برای دستیابی به ویژگی‌های خاص رایج است. در مزارع خز، حیوانات در قفس‌هایی در داخل و خارج از خانه پرورش می‌یابند؛ به آنها غذای مصنوعی داده می‌شود تا زمانی که به اندازه کافی بالغ شوند که با استنشاق اجباری دی‌اکسید کربن یا مونوکسید کربن بمیرند. لاشه قبل از اینکه برای انتقال به تأسیسات سوزاندن منجمد شود، از روغن‌ها و چربی‌ها (که برای استفاده تجاری فرآوری می‌شوند) جدا
(که برای استفاده تجاری فرآوری می‌شوند) جدا می‌شود. اثرات زیست‌محیطی. آلودگی در طول فرایند کشت خز آزاد می‌شود. وقتی لاشه حیوانات سوزانده می‌شود، گازهای آزاد شده - که شامل مونوکسید کربن (CO)، اکسید نیتروژن ()، دی‌اکسید گوگرد (SO2) و اسید هیدروکلریک (HCl) - می‌توانند باعث آلودگی اتمسفر شوند. دباغی و پانسمان نیز به آلودگی محیط زیست کمک می‌کند، زیرا مواد شیمیایی مانند فرمالدئید، کروم، آمونیاک، کلر، اتیلن گلیکول، اسید سولفوریک و روی برای جلوگیری از پوسیدگی خز به پوست اضافه می‌شوند. فرمالدئید و کروم در فهرست مواد
اضافه می‌شوند. فرمالدئید و کروم در فهرست مواد سمی گزارش‌شده توسط EPA (TRI)، فهرست مواد ممنوعه پوشاک آمریکا (AAFA-RSL) و فهرست مواد شیمیایی سرطان‌زا در طرح پیشنهادی کالیفرنیا ۶۵ قرار دارند. این مواد شیمیایی تهدیدی کلی برای سلامت کارگران مزارع خز و مصرف‌کنندگانی که این محصولات را می‌پوشند، محسوب می‌شوند؛ این مواد که می‌توانند باعث تحریک پوست شوند، توسط اداره ایمنی و بهداشت شغلی (OSHA) به عنوان مواد سرطان‌زا شناسایی شده‌اند. کود حیوانی تولیدشده توسط حیوانات می‌تواند تأثیرات شدیدی بر اکوسیستم‌های اطراف داشته
تأثیرات شدیدی بر اکوسیستم‌های اطراف داشته باشد، زیرا دارای مقادیر بالایی از نیتروژن و فسفر است. بر اساس مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۳ که توسط "کتاب آبی پرورش خز در ایالت‌های پرورش‌دهنده خز" منتشر شد، حدود ۱۰۰۰ تُن فسفر سالانه از طریق پرورش حیوانات برای پوست در ایالات متحده وارد محیط زیست می‌شود. دفع نامناسب کود در محیط اطراف باعث آسیب به آب و خاک می‌شود، اما در صورت مدیریت صحیح، می‌توان میزان نیتروژن و فسفر آن را کاهش داد. در صورتی که کود حیوانی مورد پردازش قرار گیرد (مثلاً از طریق خشک‌کردن)، می‌توان از آن
قرار گیرد (مثلاً از طریق خشک‌کردن)، می‌توان از آن به‌عنوان کود کشاورزی استفاده کرد یا در کارخانه‌های تولید زیست‌گاز به مصرف رساند. با توجه به سطح تولید مزارع خز، حیوانات با حجم بالایی دفع می‌شوند. یک مطالعه در هلند نشان داد که کاج اسکاتلندی "(Pinus sylvestris)" مستقیماً تحت تأثیر نزدیکی آن به مزارع خز در منطقه قرار دارد. محققان دریافتند که رسوب آمونیوم () منجر به افزایش اسیدی شدن خاک در جنگل و کاهش غلظت نیترات شد؛ اسیدی شدن خاک به تدریج ساختار سلولی برگ‌های درختان را تغییر داده است. افزایش آمونیوم ممکن است
درختان را تغییر داده است. افزایش آمونیوم ممکن است منجر به پرغذایی نیتروژن در محیط آبی شود که اکسیژن موجود در آب را کاهش می‌دهد. استفاده از سوخت‌های فسیلی همراه با انرژی حاصل از کود برای تأمین انرژی مزرعه، غذای حیوانات و منابع مورد استفاده برای ذبح آنها و نگهداری خزشان، عموماً منجر به رسوب ناهموار مقدار گاز و نیتروژن در محیط اطراف می‌شود.
سازمان بین‌المللی کنترل بیولوژیکی و تلفیقی (IOBC)، سازمانی وابسته به اتحادیه بین‌المللی علوم زیستی (IUBS) است که برای ترویج و مطالعه کنترل بیولوژیکی آفات، مدیریت تلفیقی آفات (IPM) و تولید یکپارچه سازماندهی شده است. مقدمه. IOBC به عنوان منبعی برای سازمان‌های بین‌المللی عمل می‌کند، به عنوان مثال: کمیسیون اروپا در مورد استفاده پایدار از آفت‌کش‌ها و وضعیت IPM در اروپا، مقررات EC در مورد عوامل کنترل بیولوژیکی در رابطه با عوامل کنترل بیولوژیکی بی‌مهرگان، گروه مشورتی تحقیقات بین‌المللی کشاورزی در مورد IPM, سازمان
تحقیقات بین‌المللی کشاورزی در مورد IPM, سازمان حفاظت از گیاهان اروپا و مدیترانه در مورد عوامل کنترل بیولوژیکی و سازمان غذا و کشاورزی در رابطه با کنوانسیون تنوع زیستی. تاریخچه و ساختار. تاریخچه کاملی از IOBC در سال ۱۹۸۸ منتشر شد. به‌طور خلاصه، در سال ۱۹۴۸، ایده تشکیل یک سازمان بین‌المللی در زمینه کنترل بیولوژیکی مطرح شد. تا سال ۱۹۵۰، IUBS تصمیم گرفت از تأسیس «کمیسیون بین‌المللی زیست‌شناسی حیوانات» (CILB) به عنوان بخشی از بخش زیست‌شناسی جانوری IUBS حمایت کند و کمیته‌ای برای پیشبرد این مفهوم تأسیس شد. در سال
و کمیته‌ای برای پیشبرد این مفهوم تأسیس شد. در سال ۱۹۵۵، اساسنامه سازمان جدید توسط IUBS تصویب شد و اولین جلسه عمومی CILB در آنتیب فرانسه برگزار شد. در سال ۱۹۶۵، CILB نام خود را از «کمیسیون» به «سازمان» تغییر داد و بدین ترتیب به «سازمان بین‌المللی کنترل بیولوژیکی حیوانات و گیاهان مضر» تبدیل شد. در سال ۱۹۶۹، تحت نظارت IUBS، توافقی بین سازمان‌ها برای ادغام IOBC و «کمیته مشورتی بین‌المللی برای کنترل بیولوژیکی» (فعال در کشورهای انگلیسی زبان) در یک سازمان بین‌المللی واحد تحت نام IOBC حاصل شد. مجله علمی انتوموپوگا
واحد تحت نام IOBC حاصل شد. مجله علمی انتوموپوگا تا زمان جایگزینی، مجله رسمی این سازمان بود. در سال ۱۹۷۱، IOBC جهانی تأسیس شد و IOBC سابق به بخش منطقه‌ای غرب پالئارکتیک تبدیل شد. شش بخش منطقه‌ای در سراسر جهان وجود دارد: اهداف و مقاصد. IOBC توسعه کنترل بیولوژیکی و کاربرد آن در مدیریت تلفیقی آفات و همکاری‌های بین‌المللی را برای این اهداف ترویج می‌دهد. IOBC اطلاعات مربوط به کنترل بیولوژیکی را جمع‌آوری، ارزیابی و منتشر می‌کند و اقدامات ملی و بین‌المللی در زمینه تحقیق، آموزش پرسنل، هماهنگی کاربرد در مقیاس بزرگ و
آموزش پرسنل، هماهنگی کاربرد در مقیاس بزرگ و آگاهی عمومی از اهمیت اقتصادی و اجتماعی کنترل بیولوژیکی را ترویج می‌دهد. IOBC کنفرانس‌ها، جلسات و سمپوزیوم‌هایی را ترتیب می‌دهد و اقدامات دیگری را برای اجرای اهداف کلی خود انجام می‌دهد. جهانی. این سازمان جهانی علاوه بر اینکه به عنوان یک سازمان حمایتی برای شش بخش منطقه‌ای عمل می‌کند، صورتجلسات جلسات، یک خبرنامه و کتاب منتشر می‌کند و دارای ۱۰ گروه کاری است. این گروه‌ها برای بحث در مورد موضوعات خاص، معمولاً آفات کشاورزی که اغلب ممکن است تأثیر جهانی داشته باشند، گرد
که اغلب ممکن است تأثیر جهانی داشته باشند، گرد هم می‌آیند. استانداردهای کنترل کیفیت. مجموعه‌ای از استانداردها برای ارزیابی کنترل کیفیت عوامل کنترل بیولوژیکی تولید شده به صورت تجاری تدوین شد. این دستورالعمل‌ها مورد استفاده قرار گرفته‌اند. کمیسیون کنترل بیولوژیکی و دسترسی و تقسیم منافع. طبق کنوانسیون تنوع زیستی ۱۹۹۳، کشورها بر منابع ژنتیکی خود، مانند گونه‌هایی که برای استفاده بالقوه در کنترل بیولوژیکی جمع‌آوری می‌شوند، حق حاکمیت دارند. این کنوانسیون به این دلیل وضع شد که سود حاصل از اکتشاف تنوع زیستی به‌طور
وضع شد که سود حاصل از اکتشاف تنوع زیستی به‌طور نامتناسبی نصیب شرکت‌های کشورهای توسعه‌یافته شده است. از آنجا که محققان و شرکت‌های غربی شکایت داشتند که اعطای چنین حقوقی به کشورهای در حال توسعه به دلیل مشکلات جدید در دستیابی قانونی به گونه‌های بالقوه سودآور در چندین کشور، مشکل‌ساز است، کمیسیون کنترل بیولوژیکی و دسترسی و تقسیم منافع در سال ۲۰۰۸ تأسیس شد تا به چنین طرف‌هایی اجازه دسترسی به این منابع را بدهد، با این فرض که هرگونه سود ناشی از چنین دسترسی باید به اشتراک گذاشته شود. طرفین همچنان شکایت دارند که به
اشتراک گذاشته شود. طرفین همچنان شکایت دارند که به دسترسی بیشتری به منابع ژنتیکی سایر کشورها نسبت به آنچه این استانداردها اجازه می‌دهند، نیاز دارند. بخش منطقه‌ای غرب پالئارکتیک. بخش منطقه‌ای غرب پالئارکتیک (یعنی اروپا) با ۲۰ گروه کاری (که بر محصولات کشاورزی، آفات کشاورزی و سایر موضوعات تمرکز دارند) و پنج کمیسیون که معمولاً در مکان‌های مختلف در کشورهای عضو تشکیل جلسه می‌دهند، فعال‌ترین بخش منطقه‌ای است. این نشریه، "بولتن را" منتشر می‌کند که در سال ۲۰۰۷ به عنوان یکی از برترین مجلات تحقیقاتی در صنعت ارگانیک
یکی از برترین مجلات تحقیقاتی در صنعت ارگانیک معرفی شد.
راهبردهای احیای صخره‌های مرجانی از فرآیندهای طبیعی و انسانی برای احیای آبسنگ مرجانی آسیب‌دیده استفاده می‌کنند. صخره‌های مرجانی به دلیل مسائل زیست‌محیطی مرتبط با صخره‌های مرجانی آسیب می‌بینند و تلاش‌هایی برای جبران این آسیب‌ها و احیای صخره‌ها در حال انجام است. این فرایند شامل قطعه‌قطعه کردن مرجان‌های بالغ، قرار دادن این قطعات زنده روی چارچوب‌ها یا طناب‌ها، مراقبت از آن‌ها تا زمان بهبودی و رشد، و در نهایت کاشت این قطعات در موقعیت نهایی آن‌ها روی صخره مرجانی است، زمانی که به‌اندازهٔ کافی رشد کرده‌اند. این
است، زمانی که به‌اندازهٔ کافی رشد کرده‌اند. این استراتژی‌ها اشکال مختلفی دارند، از طریق روش‌های مستقر در دریا و پایگاه‌های زمینی. علاوه بر این، روش‌های جنسی و غیرجنسی برای ترمیم وجود دارد. استفاده از این روش‌ها منجر به نگرانی‌هایی در رابطه با خطر گونه‌های مهاجم بالقوه می‌شود که ممکن است بر تنوع زیستی اکوسیستم تأثیر منفی بگذارند. پیشینه. بیش از ۲۵٪ از کل حیات دریایی در اکوسیستم‌های صخره‌های مرجانی در سراسر جهان یافت می‌شوند. صخره‌های مرجانی حائل‌های مهمی بین خشکی و آب هستند و به کاهش آسیب طوفان و فرسایش
بین خشکی و آب هستند و به کاهش آسیب طوفان و فرسایش ساحلی کمک می‌کنند. آنها اشتغال و فرصت‌های تفریحی فراهم می‌کنند و منبع اصلی غذا برای جوامع ساحلی هستند. گردشگری صخره‌های مرجانی یکی از بزرگ‌ترین محرک‌های فعالیت اقتصادی در جوامع ساحلی در سراسر جهان است. علاوه بر این، صخره‌ها یک منبع اصلی کربن هستند و نقش مهمی در ترسیب کربن دارند. صخره‌های مرجانی همچنین دسترسی به غذا و فرصت‌های شغلی را برای جوامع فراهم می‌کنند. تخمین زده می‌شود که سالانه ۳۷۵ میلیارد دلار از خدمات اکوسیستمی ارائه شده توسط صخره‌های مرجانی حاصل
اکوسیستمی ارائه شده توسط صخره‌های مرجانی حاصل می‌شود. صخره‌های مرجانی در ایالات متحده تقریباً ۳٫۶ میلیارد دلار از تولید اقتصادی این کشور را تشکیل می‌دهند. صخره‌های مرجانی سالانه از طریق خدمات اکوسیستمی، حدود ۹٫۹ تریلیون دلار از تولید اقتصادی جهان را به خود اختصاص می‌دهند. رایج‌ترین مرجان‌ها در صخره‌های گرمسیری، مرجان‌های سنگی (Scleractinia) هستند که اسکلت‌های سختی از کربنات کلسیم می‌سازند که محافظت و ساختار صخره را فراهم می‌کند. پولیپ‌های مرجانی با جلبک‌های تک سلولی به نام زوکسانتلاها رابطهٔ همزیستی دارند.
تک سلولی به نام زوکسانتلاها رابطهٔ همزیستی دارند. این جلبک‌ها در بافت پولیپ‌های مرجانی زندگی می‌کنند و از طریق فتوسنتز، انرژی لازم را برای مرجان فراهم می‌کنند. در عوض، مرجان برای زوکسانتلاها سرپناه و مواد مغذی فراهم می‌کند. نیمی از مرجان‌های جهان از سال ۱۹۷۰ ناپدید شده‌اند و تمام صخره‌های مرجانی تا سال ۲۰۵۰ در معرض خطر انقراض قرار دارند به منظور اطمینان از وجود صخره‌های مرجانی در آینده، روش‌های جدیدی برای احیای اکوسیستم‌های آنها در دست بررسی است. تکه‌تکه کردن رایج‌ترین استراتژی برای احیای صخره‌های مرجانی
رایج‌ترین استراتژی برای احیای صخره‌های مرجانی است؛ اغلب برای ایجاد صخره‌های مرجانی مصنوعی مانند درختان مرجانی، نهالستان‌های خطی و سازه‌های ثابت استفاده می‌شود. تهدیدهای صخره‌های مرجانی. برخی از فعالیت‌های انسانی، مانند استخراج مرجان، ترال کف، حفر کانال و ماهیگیری انفجاری، با آسیب رساندن به ساختار اسکلتی سخت کربنات کلسیم مرجان‌ها، باعث اختلال فیزیکی در صخره‌های مرجانی می‌شوند. یکی دیگر از تهدیدهای عمده برای صخره‌های مرجانی، تخریب شیمیایی است. آلودگی دریایی ناشی از کرم ضدآفتاب، رنگ‌ها و پیامدهای زیست‌محیطی