payamvha/North_RAG huggingface dataset:
معنای دختر نیل) منتشر کند که قصد داشت زنان مصری را آموزش دهد و به آنها کمک کند تا مؤثرترین نقش ممکن را در خانواده و جامعه خود ایفا کنند. نخستین شمارهۀ این نشریه در نوامبر ۱۹۴۵ منتشر شد و تقریباً بلافاصله تمامی نسخه‌های آن فروخته شد. در سال ۱۹۴۸ شفیق اتحادیه بنت النیل را برای کمک به حل مشکلات اجتماعی اولیه زنان و برای اطمینان از گنجاندن آنها در سیاست‌های کشورشان ایجاد کرد. اتحادیه همچنین با راه اندازی مراکزی برای این منظور در سراسر کشور، راه اندازی دفتر کار و کافه‌تریا برای زنان شاغل، به ریشه‌کنی بی‌سوادی
و کافه‌تریا برای زنان شاغل، به ریشه‌کنی بی‌سوادی همت گماشت. در فوریه ۱۹۵۱، او موفق شد مخفیانه ۱۵۰۰ زن از دو گروه فمینیستی برجسته مصر (بنت النیل و اتحادیه فمینیستی مصر) را گرد هم آورد. او یک راهپیمایی از مردم را سازماندهی کرد که پس از تجمع مقابل مجلس کشور با یک سری مطالبات عمدتاً مربوط به حقوق اجتماعی و اقتصادی زنان، مجلس را دچار دچار وقفه‌ای ۴ ساعته کردند. مفیده عبدالرحمان برای دفاع از شفیق در دادگاه در این زمینه انتخاب شد. هنگامی که پرونده به محاکمه رفت، بسیاری از طرفداران بنت النیل در دادگاه حضور یافتند
از طرفداران بنت النیل در دادگاه حضور یافتند و قاضی، جلسه رسیدگی را برای مدت نامعلومی به تعویق انداخت. با این حال، علیرغم دریافت وعده‌های رئیس مجلس سنا، حقوق زنان شاهد هیچ پیشرفتی نبود. در ۱۲ مارس ۱۹۵۴، دوریا شفیق در اعتراض به ایجاد کمیته قانون اساسی بدون حضور زنان، دست به اعتصاب غذای هشت روزه در سندیکای مطبوعاتی زد. او پس از دریافت یک بیانیه کتبی مبنی بر اینکه رئیس‌جمهور نجیب به قانون اساسی‌ای که حقوق زنان را محترم می‌شمارد متعهد است، به اعتصاب خود پایان داد. در سال ۱۹۵۷ شفیق در اعتراض به رژیم دیکتاتوری
داد. در سال ۱۹۵۷ شفیق در اعتراض به رژیم دیکتاتوری رئیس‌جمهور جمال عبدالناصر دست به اعتصاب غذای دوم در سفارت هند زد. در نتیجه ناصر او را در حصر خانگی قرار داد و انتشار نام و اخبار مرتبط به او را در مطبوعات و نشریاتش قدغن نمود. شفیق پس از حبس خانگی منزوی شد، حتی زمانی که محدودیت جابجایی‌اش برداشته شد. او آخرین سالهای زندگی خود را صرف خواندن و نوشتن کرد. شفیق به دنبال سانحهٔ سقوط از بالکن منزلش در سال ۱۹۷۵ جان خود را از دست داد. "نیویورک تایمز" از چاپ نکردن آگهی ترحیم او پشیمان شد و سرانجام در سال ۲۰۱۸ آن را
ترحیم او پشیمان شد و سرانجام در سال ۲۰۱۸ آن را چاپ کرد. در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۶، گوگل یک دودل را به مناسبت صد و هشتمین سالگرد تولد این نویسنده و کنشگر مدنی به او تقدیم کرد. این دودل در تمام کشورهای جهان عرب قابل مشاهده بود.
عکس شورای فدرال ( ، ) تصویر رسمی شورای فدرال ، دولت سوئیس، است. اعضای شورای فدرال این عکس یادگاری را هر سال در ابتدای ژانویه با ترکیب فعلی شورای فدرال منتشر می کنند. عکس رسمی شورای فدرال اولین بار در سال 1993 منتشر شد. رئیس جمهور فدرال عکاس و تِم عکس را تعیین می کند. رئیس جمهور فدرال معمولاً در وسط قرار می گیرد یا از تصویر متمایز است. معاون رئیس جمهور معمولاً درست در کنار او و کمی در پس زمینه قرار دارد. سایر اعضای شورای فدرال بر حسب سن و سال حول این دو نفر ترکیب‌بندی می شوند. صدراعظم فدرال نیز در این تصویر
می شوند. صدراعظم فدرال نیز در این تصویر حضور دارد. اگر یکی از اعضای شورای فدرال دفتر را ترک کند، معمولاً یک عکس به روز شده شورای فدرال با همان طرح برای سال باقی مانده منتشر می شود. علاوه بر عکس‌های شورای فدرال که هر سال یک‌بار گرفته می‌شود، بلافاصله پس از هر انتخابات شورای فدرال (تجدید کلی شورا یا انتخابات میان‌دوره‌ای)، در اتاقی از کاخ فدرال یک عکس گروهی از شورای فدرال جدید گرفته می‌شود.
پارتی باغ Garden Party یک فیلم کوتاه انیمیشن فرانسوی محصول سال ۲۰۱۷ به کارگردانی شش هنرمند سه بعدی فرانسوی در طول تحصیل در مدرسه انیمیشن MoPA در فرانسه است. این فیلم کوتاه، فیلم فارغ التحصیلی آنهاست. این فیلم کوتاه در تعدادی از جشنواره‌ها جوایزی را کسب کرده است که در آن جوایز اسکار را برای جایزه بزرگ هیئت داوران برای بهترین انیمیشن دریافت کرد. این فیلم کوتاه نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در نودمین دوره جوایز اسکار شد.
آریل لین (؛ ؛ ) بازیگر، خواننده، و صداپیشه اهل تایوان است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او با بازی در نقش یوان شیانگ‌حین در درام تایوانی "با یک بوسه آغاز شد" (۲۰۰۵) و درام فانتزی چینی "پری کوچک" (۲۰۰۶) به شهرت رسید. لین جایزهٔ بهترین بازیگر زن را در چهل و سومین و چهل و هفتمین دورهٔ جایزه زنگ طلایی برای نقش‌هایش در فیلم‌های "آنها دوباره می‌بوسند" (۲۰۰۷) و "درست به‌موقع با تو" (۲۰۱۱) برنده شد. لین نخستین بار در یک مسابقه زیبایی تایوانی کشف شد. او نخستین حضور خود را در درام تلویزیونی
کشف شد. او نخستین حضور خود را در درام تلویزیونی "عشق واقعی ۱۸" (۲۰۰۲) تجربه کرد. لین همچنین در اولین فیلمش "عاشق من باش، اگر می‌توانی" (۲۰۰۴) نقشی را ایفا کرد که نامزدی بهترین بازیگر زن را در جشنواره فیلم اسب طلایی و جوایز برایش به ارمغان آورد. او پس از بازی در سریال درام "باغ مخفی من ۲" و "قرارداد عشق" در مقابل «مایک هی» محبوبیت بیشتری کسب کرد. او همچنین آهنگ متن را برای "قرارداد عشق" با عنوان «تنها در نیمکره شمالی» خواند که به مدت ۱۲ هفته در صدر جدول کی‌تی‌وی و جدول زنگ گوشی قرار گرفت. زندگی شخصی. لین در
و جدول زنگ گوشی قرار گرفت. زندگی شخصی. لین در ییلان تایوان در خانواده‌ای با درآمد متوسط به دنیا آمد. او یک برادر کوچکتر دارد. پدر و مادرش زمانی که او خیلی جوان بود از هم جدا شدند و در دوران دبیرستان طلاق گرفتند. (لین در سال ۲۰۱۴ به آشتی آنها کمک کرد) لین توسط مادرش بزرگ شد و سال‌ها در فقر زندگی کرد. او مراقبت از خانواده را در سال دوم دبیرستان پس از سکته مغزی مادرش آغاز کرد. در سن ۱۸ سالگی، او در یک مسابقه زیبایی شرکت کرد، زیرا می‌خواست برنده جایزه شود و برای برادرش یک کامپیوتر جدید بخرد. او مقام اول را به
برادرش یک کامپیوتر جدید بخرد. او مقام اول را به دست آورد. لین همچنین در دانشگاه ملی چنگچی، یک دانشگاه برتر در تایوان پذیرفته شد. او فارغ‌التحصیل لیسانس ادبیات کره‌ای بود در حالی که یه طور همزمان به‌عنوان هنرپیشه پاره‌وقت کار می‌کرد. هنگامی که او در چین فیلمبرداری می‌کرد، چند نفر از همکلاسی‌هایش برای او جزوه می‌نوشتند. لین به شدت نزدیک‌بین است (منفی ۷ دیوپتر) و از لنزهای تماسی استفاده می‌کند. در ژوئن ۲۰۰۸، پزشکان تشخیص دادند که لین دارای یک کیست ۲ سانتی‌متری در غده هیپوفیز است، و لین پس از آن در فوریه ۲۰۰۹
در غده هیپوفیز است، و لین پس از آن در فوریه ۲۰۰۹ تحت عمل جراحی قرار گرفت. در سال ۲۰۱۳، او تصمیم گرفت از حرفه خود فاصله بگیرد. او به بریتانیا رفت و در سال ۲۰۱۴ مدرک کارشناسی ارشد هنرهای بازیگری برای نمایش را از مدرسه مرکزی سلطنتی گفتار و نمایش دانشگاه لندن دریافت کرد. لین در ۲۴ دسامبر ۲۰۱۴، با تاجری به نام «چارلز لین» ازدواج کرد. این زوج توسط دوستان مشترک‌شان به هم معرفی شدند. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۱، لین ساعاتی پس از انتشار این خبر توسط رسانه‌ها، بارداری خود را اعلام کرد. او در ۱۸ اکتبر همان سال دختری به دنیا
اعلام کرد. او در ۱۸ اکتبر همان سال دختری به دنیا آورد. او در دوران بارداری خود کتابی نوشت که وقتی در ژانویه ۲۰۲۲ منتشر شد، در صدر فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌های بوکس‌دات‌کام تایوان (چه چاپی و چه الکترونیکی) قرار گرفت. او در نسخۀ دوبله‌شده "هربی پرواز می‌کند" به زبان تایوانی، صداپیشگی نموده است
خولیا مانوئلا کودسیدو استنوس (۵ اوت ۱۸۸۳، لیما – ۸ مه ۱۹۷۹، لیما) یک نقاش پرویی بود و به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین نمایندگان هنرهای تجسمی پرو، که به نام «ایندیخنیسمو» شناخته می‌شود، شهرت داشت. زندگی. خولیا کودسیدو در ۵ اوت ۱۸۸۳ در لیما دیده به جهان گشود. والدین او، برناردینو کودسیدو اویاکه، حقوقدان و دیپلمات، و ماتیلده استنوس کارنیو، اصالتاً از شمال پرو بودند.کودکی خود را در کنار خواهر بزرگ‌ترش، ماتیلده، و برادر کوچک‌ترش، برناردینو خوزه، سپری کرد. تحصیلات ابتدایی‌اش را در کالج سن پدرو، واقع در مرکز لیما،
ابتدایی‌اش را در کالج سن پدرو، واقع در مرکز لیما، آغاز نمود و در سال ۱۸۹۹ با موفقیت به پایان رساند. خولیا کودسیدو در هفده‌سالگی همراه با خانواده‌اش به اروپا سفر کرد و از کشورهای سوئیس، اسپانیا، انگلستان و فرانسه بازدید کرد. دو کشور آخر به دلیل انتصاب پدرش به‌عنوان کنسول پرو مقصد این سفر قرار گرفتند. اقامت او در اروپا که با دوره معروف به «دوران زیبا» مصادف بود، نخستین گرایش‌های او به هنر را شکل داد. خولیا نخستین آموزش رسمی هنری خود را در کارگاه تئوفیلو کاستیلو در «کویینتا هیرن» دریافت کرد، جایی که به مدت سه
در «کویینتا هیرن» دریافت کرد، جایی که به مدت سه ماه به‌عنوان کارآموز فعالیت داشت. تا سال ۱۹۱۹، خولیا کودسیدو در مدرسه ملی هنرهای زیبای پرو حضور داشت و در کارگاه دانیل هرناندز آموزش می‌دید. در سال ۱۹۲۲، درخواست انتقال به کارگاه خوزه سباگال را داد که در سال ۱۹۲۰ به‌عنوان استاد دستیار نقاشی منصوب شده بود. خولیا با ورود به مدرسه ملی هنرهای زیبا (ENBA)، گروهی پنج‌نفره را با ترزا کاروالو، النا ایزکوئه (نقاشی)، کارمن ساکو (مجسمه‌سازی) و بئاتریس نویمن (عکاسی هنری) تشکیل داد. این زنان به نمایندگان جریان هنری
هنری) تشکیل داد. این زنان به نمایندگان جریان هنری نوظهوری تبدیل شدند که به‌عنوان اولین زنانی که به این مدرسه نوپا پیوستند، شناخته شدند. در دهه ۱۹۲۰، خولیا کودسیدو یکی از برجسته‌ترین نمایندگان نقاشی بومی‌گرا بود و از جمله معدود زنانی به‌شمار می‌رفت که در مدرسه ملی هنرهای زیبای پرو ثبت‌نام کرده بودند. هنر. خولیا کودسیدو پس از اتمام تحصیلاتش در سال ۱۹۲۴، نخستین نمایشگاه انفرادی خود را در تالار آکادمی ملی موسیقی السدو در سال ۱۹۲۹ برگزار کرد. او به‌عنوان هنرمندی با «تمایل به بومی‌گرایی» توصیف شده است، که
با «تمایل به بومی‌گرایی» توصیف شده است، که به‌واسطه طبیعت هنری و توانایی‌اش در ترکیب رنگ و طراحی در سبک بیان‌گرایانه‌اش متمایز بود. دو سال بعد، آثار خود را در دانشگاه سن مارکوس در لیما، پرو به نمایش گذاشت. در سال ۱۹۳۱، پس از دستیار بودن در کارگاه سباگال، به‌عنوان استاد طراحی و نقاشی در مدرسه ملی هنرهای زیبای پرو منصوب شد. در سال ۱۹۳۶، خولیا کودسیدو نخستین نمایش خود در ایالات متحده را در «استودیوهای دلفیک آلما رید» در شهر نیویورک برگزار کرد. نقاشی‌های او با عناوین "بازار" و "خرمن‌کوبی در آند" بخشی از این
عناوین "بازار" و "خرمن‌کوبی در آند" بخشی از این نمایشگاه بودند. در سال ۱۹۴۳، خولیا کودسیدو آثار خود را در مجموعه آمریکای لاتین موزه هنر مدرن به نمایش گذاشت. او در سال ۱۹۵۳ به پاریس بازگشت و در «پتیت پالاس» به همراه هنرمند بولیویایی، مارینا نونیز دل پرادو، و مجسمه‌ساز برزیلی، ایرنه آرنائو، آثار خود را به نمایش گذاشت. کودسیدو همچنین در نمایشگاه‌های گروهی و انفرادی متعددی شرکت کرد. در سال ۱۹۵۹، دوباره در موزه هنر مدرن نمایشگاهی برگزار کرد. سبک اکسپرسیونیستی خولیا کودسیدو، همراه با استفاده خلاقانه از رنگ و
خولیا کودسیدو، همراه با استفاده خلاقانه از رنگ و طراحی، و تأثیر شدید فرهنگ بومی پرو در آثارش، باعث تمایز او از دیگر هنرمندان هم‌عصرش شد. رویکرد او به پرسپکتیو و حس قوی او در استفاده از رنگ، آثارش را از نگاه دیگر هنرمندان به‌عنوان «تزیینی» توصیف کرده است. تحقیقات و علاقه کودسیدو به فرهنگ بومی پرو در هنرهایش، در سال‌های بعد به رویکردی مدرن تبدیل شد، به‌طوری که او به سوی انتزاع گرایش پیدا کرد.
ناتالیا ولادیمیروونا بارانسکایا (به روسی: Наталья Владимировна Баранская؛ زادهٔ ۳۱ ژانویه ۱۹۰۸ - درگذشتهٔ ۲۹ اکتبر ۲۰۰۴) نویسنده‌ای بود که داستان‌های کوتاه و رمان‌هایی به زبان روسی می‌نوشت. او به‌دلیل تصویر واقع‌گرایانه‌ای که از زندگی روزمرهٔ زنان شوروی ارائه می‌داد، به شهرت بین‌المللی دست یافت. زندگی. بارانسکایا در سال ۱۹۰۸ در سن‌پترزبورگ روسیه به دنیا آمد. او در سال ۱۹۲۹ از دانشگاه دولتی مسکو با مدرک زبان‌شناسی و قوم‌شناسی فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۴۳، همسرش در جنگ جهانی دوم درگذشت و او به عنوان یک بیوهٔ
در جنگ جهانی دوم درگذشت و او به عنوان یک بیوهٔ جنگ، تنها ماند. در آن زمان، او دو فرزند داشت و دیگر هرگز ازدواج نکرد. بارانسکایا در کنار بزرگ‌کردن فرزندانش، به عنوان راهنمای موزه مشغول به کار شد و در موزه‌های ادبی و موزهٔ پوشکین در مسکو فعالیت کرد. پس از بازنشستگی از موزه در سال ۱۹۶۶، او شروع به نوشتن داستان کرد و اولین داستانش در سال ۱۹۶۸ در مجلهٔ ادبی روسی «نووی میر» منتشر شد. او در سال ۲۰۰۴ در مسکو درگذشت. آثار منتشر شده. معروف‌ترین اثر بارانسکایا، رمان «یک هفته مثل بقیه» است که برای اولین بار در سال
«یک هفته مثل بقیه» است که برای اولین بار در سال ۱۹۶۹ در مجلهٔ «نووی میر» منتشر شد. این رمان باعث شهرت بین‌المللی او شد.در سال ۱۹۷۱، این رمان با عنوان «ساعتی زنگ‌دار در کمد» توسط بئاتریس استیلمن به انگلیسی ترجمه و در مجلهٔ آمریکایی «کتاب سرخ» منتشر شد.ترجمهٔ دیگری از این رمان توسط امیلی لرمن در سال ۱۹۷۴ در مجله ماساچوست ریویو با عنوان «یک هفته مانند هر هفته دیگر» منتشر شد که ترجمه‌ای آزاد از عنوان اصلی روسی رمان بود. رمان «یک هفته مثل بقیه» روایتی اول‌شخص از یک هفته از زندگی اولگا ورونکووا، یک دانشمند محقق
یک هفته از زندگی اولگا ورونکووا، یک دانشمند محقق ۲۶ ساله و مادر دو فرزند است. اولگا شغلی تمام‌وقت دارد و با لیستی بی‌پایان از مسئولیت‌های خانه مواجه است. او دائماً در حال عجله است و اغلب کم‌خوابی می‌کشد. روزهای او قبل از ساعت ۶ صبح شروع می‌شود و پس از نیمه‌شب به پایان می‌رسد. او آن‌قدر مشغول است که حتی وقت و انرژی تعمیر قلاب سوتینش را هم ندارد. وقتی اولگا در محل کار با «پرسشنامه‌ای برای زنان» مواجه می‌شود، مجبور می‌شود به زندگی روزمرهٔ خود فکر کند. این پرسشنامه از او و همکاران زنش می‌خواهد زمان صرف‌شده
از او و همکاران زنش می‌خواهد زمان صرف‌شده برای کارهای خانه، مراقبت از کودکان و اوقات فراغت را در یک هفته محاسبه کنند. اولگا با طنز می‌گوید که تنها سرگرمی‌اش دویدن است: دویدن به فروشگاه، دویدن به سمت اتوبوس و همیشه با کیسه‌های سنگین مواد غذایی در دست. پرسشنامه همچنین از او می‌خواهد محاسبه کند چند روز کاری را در سال به دلیل مریضی فرزندانش از دست داده است. وقتی متوجه می‌شود که ۷۸ روز کاری را از دست داده، احساس گناه و خودآگاهی به او دست می‌دهد. این رمان دیدگاهی دقیق و واقع‌گرایانه از زندگی روزمرهٔ زنان شوروی
دقیق و واقع‌گرایانه از زندگی روزمرهٔ زنان شوروی در دههٔ ۱۹۶۰ ارائه می‌دهد بارانسکایا بیش از سی داستان کوتاه و رمان منتشر کرد که بسیاری از آن‌ها به زندگی و مشکلات زنان شوروی می‌پردازند. او علاوه بر انتشار داستان‌هایش در مجلات ادبی، چندین مجموعه داستان نیز منتشر کرد، از جمله «یک سوگند بی‌فایده» (۱۹۷۷)، «رنگ عسل تیره» (۱۹۷۷) و «زنی با چتر» (۱۹۸۱). در سال ۱۹۸۹، مجموعه‌ای از هفت اثر او در ایالات متحده با عنوان: «مجموعه رمان‌ها و داستان‌ها: یک هفته مثل بقیه» توسط پیتا مونک به انگلیسی ترجمه شد. تمرکز بارانسکایا
پیتا مونک به انگلیسی ترجمه شد. تمرکز بارانسکایا بر شخصیت‌پردازی و پیشبرد آرام داستان‌ها از طریق اتفاقات و جزئیات است. برای مثال، داستان «رابطهٔ پتونین» که از دیدگاه یک مرد روایت می‌شود، جنبه‌های کوچک بوروکراسی شوروی را آشکار می‌کند، در حالی که داستان «لوبکا» به اصلاحات یک نوجوان بزهکار می‌پردازد.
لو LOU یک انیمیشن کوتاه آمریکایی محصول سال ۲۰۱۷ به نویسندگی و کارگردانی دیو مولینز و محصول پیکسار است. این فیلم در کنار ماشین‌ها ۳ در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۷ به نمایش درآمد. این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در نودمین دوره جوایز اسکار شد. داستان. جعبه گمشده در یک زمین بازی مهدکودک خانه لو، موجودی است که از اقلام بی‌معنای مختلف ساخته شده است (که نامش از سه حرف موجود در علامت روی جعبه تشکیل شده است). پس از هر دوره استراحت، لو اسباب‌بازی‌ها و وسایلی را که بچه‌ها پشت سر گذاشته‌اند را برمی‌دارد، آنها را در
بچه‌ها پشت سر گذاشته‌اند را برمی‌دارد، آنها را در جعبه می‌گذارد و به‌طور نامحسوس صاحبانشان را تشویق می‌کند که آنها را هنگام بازگشت پیدا کنند. قلدری به نام جی.جی. شروع به دزدیدن اسباب بازی از بچه های دیگر و گذاشتن آنها در کوله پشتی خود می کند. لو از این موضوع عصبانی می شود و زمانی که جی جی آخرین بچه در زمین بازی است تصمیم می گیرد کوله پشتی جی جی را بردارد. جی جی او را در حین عمل دستگیر می کند و تعقیب و گریز آغاز می شود و لو دائماً شکل خود را تغییر می دهد تا گرفتار نشود. در حین تعقیب و گریز، لو متوجه می شود
گرفتار نشود. در حین تعقیب و گریز، لو متوجه می شود که برچسب نام روی لباس زیر جی جی با برچسب نام روی یک اسباب بازی در پایین جعبه مطابقت دارد، سگی که یک بچه بزرگتر از جی.جی دزدیده بود. چند سال قبل لو سگ را به جی جی نشان می دهد، اما از دادن آن به او خودداری می کند تا اینکه جی.جی. اسباب بازی هایی که دزدیده را پس می دهد. جی.جی. در ابتدا اسباب‌بازی‌ها را با ناراحتی برمی‌گرداند، اما وقتی دختری با سپاسگزاری او را در آغوش می‌گیرد، تعجب می‌کند. او شروع می کند به لذت بردن از بازگرداندن اقلام باقی مانده، پیدا کردن چند
از بازگرداندن اقلام باقی مانده، پیدا کردن چند دوست جدید در این فرآیند، که به نوبه خود به او انگیزه می دهد تا صاحبان تک تک کالاها را در جعبه پیدا کند. با بازگشت به جعبه برای آخرین بار، جی.جی. متوجه می شود که لو دیگر حضور ندارد، زیرا تمام قطعات او توسط صاحبان آنها ادعا شده است. جی.جی. می بیند که سگ مخملی او آخرین اسباب بازی باقی مانده است و با خوشحالی آن را پس می گیرد. یک توپ فوتبال در نزدیکی او فرود می آید و او تصمیم می گیرد به دو پسر دیگر بپیوندد تا یک بازی صید کنند.
اوژنی لو برون که به نام مادام رشدی نیز شناخته می‌شود (درگذشته ۱۶ اکتبر ۱۹۰۸)، یک روشنفکر فمینیست پیشگام فرانسوی‌تبار در مصر، میزبان تأثیرگذار محافل ادبی و دوست نزدیک هدی شعراوی بود. اوایل زندگی و ازدواج. اوژنی لو برون در فرانسه متولد شد و در خانواده‌ای از طبقه متوسط رو به بالا رشد یافت. او تحصیلات عالی داشت و در زندگی روشنفکرانه نخبگان فرانسوی فعالانه شرکت می‌کرد. به‌عنوان دختری از یک خانواده طبقه متوسط با امنیت مالی نسبی اندک، جایگاه آینده او در جامعه به‌طور کامل توسط جایگاه همسر آینده‌اش تعیین می‌شد.
کامل توسط جایگاه همسر آینده‌اش تعیین می‌شد. اوژنی در زمان حضور حسین رشدی پاشا، زمین‌دار برجسته مصری، در فرانسه با او آشنا شد. رشدی در خانواده‌ای ثروتمند با اصالت ترک در قاهره متولد شد و برای تحصیل به ژنو و سپس فرانسه اعزام شد. لو برون با رشدی ازدواج کرد، که در آینده به نخست‌وزیر مصر (۱۹۱۴–۱۹۱۷) تبدیل شد. پس از اتمام تحصیلات رشدی در فرانسه، لو برون در سال ۱۸۹۲ همراه با او به قاهره بازگشت تا رشدی در سلسله‌ای از مناصب برجسته در دولت استعماری مصر ایفای نقش کند. فمینیست. پس از انتقال به قاهره و انجام مطالعات
فمینیست. پس از انتقال به قاهره و انجام مطالعات دینی لازم، اوژنی لو برون به اسلام گروید. او استدلال کرد که با بررسی دقیق قرآن و برخلاف باور عمومی غربی، اسلام می‌تواند نیرویی برای آزادی‌بخشی باشد و حقوق مهم بسیاری را برای زنان فراهم آورد. او به عدالت اسلامی برای زنان علاقه‌مند شد و اغلب در جلسات دادگاه‌های اسلامی حضور می‌یافت. سوءاستفاده‌های ادعاشده از حقوق زناشویی زنان که لو برون در تصمیمات قضات مشاهده می‌کرد، بعدها موضوع اصلی کتابش "حرم و زنان مسلمان" شد. او سعی داشت تفاوت میان اسلام به‌عنوان یک دین و
او سعی داشت تفاوت میان اسلام به‌عنوان یک دین و "تحریفاتی که نهادهای دینی فاسد و شخصیت‌های قدرتمند در آن ایجاد کرده بودند" را برجسته کند. لو برون همچنین استدلال کرد که بسیاری از رسوم مصری که به‌طور معمول به اسلام نسبت داده می‌شوند، در واقع تنها سنت‌های اجتماعی هستند. به‌ویژه، او بر این باور بود که حجاب (پوشاندن صورت) و انزوای زنان، الزامات اسلامی نیستند. با تجربه سبک زندگی حرم‌سرا پس از نقل‌مکان به قاهره، لو برون معتقد بود که تمرکز مقامات غربی بر پایان دادن به این سنت نادرست است و در عوض نشان‌دهنده سیستم
به این سنت نادرست است و در عوض نشان‌دهنده سیستم اجتماعی بزرگ‌تری است که زنان طبقه بالا را از فضای عمومی حذف می‌کند. در کتاب "حرم و زنان مسلمان"، لو برون استدلال کرد که سیاست غربی "پدیده‌ای را رمزآلود جلوه می‌دهد که صرفاً بخشی از خانه بوده که زنان و کودکان در آن زندگی روزمره خود را سپری می‌کنند… [زنان] جایگاه‌هایی را برای خود در میان انتخاب‌های در دسترس‌شان مذاکره می‌کردند، به شکلی که با میزان دسترسی‌شان به منابع و امتیازات تعدیل می‌شد." لو برون باور داشت بهترین راه برای مذاکره در مورد جداسازی بین عرصه‌های
راه برای مذاکره در مورد جداسازی بین عرصه‌های عمومی و خصوصی، فعالیت‌های روشنفکری است. از همین رو، او از اواسط دهه ۱۸۹۰ میزبان یکی از برجسته‌ترین محافل هفتگی زنان در خانه خود در مصر بود. اگرچه تمرکز اصلی این محافل بر بحث‌های ادبی بود، اما موضوعات سیاسی مهم نیز به‌طور گسترده مورد بحث قرار می‌گرفتند. در یکی از مناسبت‌ها، لو برون اظهار داشت که موضوعات شامل "فمینیسم، سینماگراف، ساده‌لوحی آمریکایی‌ها، شورش مشت‌زن‌ها، تفسیر رؤیاها، و کارل مارکس" بودند. نام اثرو تو متن ترجمه کن علاوه بر گردهمایی‌های هفتگی در محفل
متن ترجمه کن علاوه بر گردهمایی‌های هفتگی در محفل ادبی‌اش، اوژنی لو برون مدافع آموزش زنان نیز بود. او استدلال می‌کرد که اگرچه "اولین وظیفه یک زن نسبت به خانواده‌اش است، او می‌تواند این وظیفه را بهتر انجام دهد اگر تحصیلات خوبی داشته باشد". در کتاب "طردشدگان"، لو برون از ضرورت آموزش زنان فقیر و همچنین نخبگان حمایت کرد. به‌ویژه، او زندگی زنانی را مطالعه کرد که به دلیل غیبت همسر به‌عنوان سرپرست خودکفای خانواده فعالیت می‌کردند. لو برون دریافت که پس از بیوه شدن یا رها شدن توسط همسران، اکثر زنان فقیر به شبکه
یا رها شدن توسط همسران، اکثر زنان فقیر به شبکه اجتماعی قابل اتکا دسترسی ندارند و ناچار به کار می‌شوند. او استدلال کرد که وظیفه اخلاقی جامعه، فراهم کردن امکان آموزش برای تمامی زنان است.
غار لادیز نام یک غار در شهر لادیز از توابع شهرستان میرجاوه در استان سیستان و بلوچستان است که در فهرست آثار طبیعی ملی به ثبت رسیده است. غار طبیعی لادیز در فاصله ۳ کیلومتری شهر لادیز و در ۱۵ کیلوق شهر میرجاوه قرار دارد. این غار ارتفاعی حدود ۵.۲ متر و طولی حدود ۱۵ کیلومتر دارد. در تمام فصول سال، در کف و دیواره‌های این غار شگفت‌انگیز جویبارهایی سرازیر می‌شوند و صدای افتادن قطرات درشت آب به درون جویبارهای جاری و انعکاس صدای آن در فضای غار، موسیقی دلنشینی را برای هر مسافری فراهم می‌کند.آبشار لادیز هم در ۳
برای هر مسافری فراهم می‌کند.آبشار لادیز هم در ۳ کیلومتری غار لادیز واقع شده است.
فضای منفی (به انگلیسی: Negative Space) یک انیمیشن کوتاه استاپ موشن فرانسوی محصول ۲۰۱۷ توسط مکس پورتر و رو کوواهاتا است. این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در نودمین دوره جوایز اسکار شد. این بر اساس شعری از ران کورتگه است. داستان. نگاهی نوستالژیک به یک پدر (تاجر دوره گرد) و رابطه پیچیده او با پسر عقب مانده اش در کنار مهارت کارآمد چمدان.
آناستازیا زاواراتنیوک (؛ – ) بازیگر، مجری تلویزیون و خواننده اهل روسیه بود. او بیشتر برای نقش اصلی اش در سریال "دایه زیبای بچه من" (۲۰۰۴–۲۰۰۹) شهرت داشت. زاواراتنیوک همچنین در بیش از ۳۰ فیلم و سریال تلویزیونی نقش‌آفرینی کرده است. اوایل زندگی. زاواراتنیوک در ۳ آوریل ۱۹۷۱ در آستراخان به دنیا آمد. مادرش، والنتینا بوریسوونا زاواراتنیوک یک هنرمند مردمی فدراسیون روسیه بود که در گروه تئاتر جوانان آستراخان کار می‌کرد. پدرش، یوری زاواراتنیوک نیز در تلویزیون کار می‌کرد و عضو آکادمی تلویزیون روسیه بود. زاوروتنیوک در
و عضو آکادمی تلویزیون روسیه بود. زاوروتنیوک در تئاتر هنری مسکو هنر رقص و بازیگری را فرا گرفت. وی در سال ۱۹۹۱ در نخستین فیلم خود که یک اقتباس سینمایی از"ماری" بود، بازی کرد. حرفه. پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه تئاتر هنری مسکو در سال ۱۹۹۳، او به هدایت و نظارت اولگ تاباکف به بازیگری روی آورد. طی بیش از ۱۰ سال حضور در تئاتر، او در ۲۹ نمایش بازی کرد. زاواراتنیوک بابت بازی در سریال تلویزیونی "دایه زیبای بچه من"، که بازسازی سریال آمریکایی "دایه" است، شهرت یافت. عوامل سازنده با او تماس گرفت و بازی در آن سریال را به
سازنده با او تماس گرفت و بازی در آن سریال را به او پیشنهاد نمودند که هیچ پیز درباره‌اش نمی‌دانست. لهجه اوکراینی او در این سریال از اولگا بلوک-میریمسکایا، یکی از همکارانش در تئاتر مسکو به عاریت گرفته شده بود. زاواراتنیوک علاوه بر بازیگری به عنوان مجری نیز فعالیت می‌کرد. در سال ۲۰۰۵، او جایگزین تینا کاندلاکی در برنامه «ترانه خوب» در شبکهٔ تلویزیونی TRK اوکراین شد. او همچنین در فصل اول برنامهٔ «دو ستاره» به همراه میخائیل بویارسکی شرکت کرد که به مقام دوم رسیدند. زندگی خصوصی. زاوروتنیوک سه بار ازدواج کرد.
زندگی خصوصی. زاوروتنیوک سه بار ازدواج کرد. نخستین ازدواج او با یک تاجر و خلباس جنگی روس بود که تبار آلمانی داشت و ۱۲ سال از او بزرگتر بود اما این ازدواج تنها یک سال به طول انجامید. ازدواج دوم او با دیمیتری استریوکوف، نمایشگاه‌دار و تاجر اتومبیل بود که با او یک آژانس املاک و مستغلات در آمریکا (در شهرهای شیکاگو و لس آنجلس) افتتاح و اداره کرد. آنها دو فرزند داشتند، آنا و میخائیل. آنا از دانشگاهی در نیویورک فارغ‌التحصیل شد و در آنجا به عنوان تهیه‌کننده کار می‌کند. میخائیل در رشتهٔ حقوق بین‌الملل از پژوهشکده
میخائیل در رشتهٔ حقوق بین‌الملل از پژوهشکده دولتی روابط بین‌المللی مسکو فارغ‌التحصیل شد. از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ او با بازیگر و همبازی در سریال پرستاره زیبای من سرگئی ژیگونوف رابطه ای را آغاز کرد. در ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۸، او با اسکیت‌باز هنری «پیتر چرنیشف» در کلیسای فوروس در شبه‌جزیره کریمه ازدواج کرد. در اکتبر ۲۰۱۸، این زوج صاحب یک دختر به نام میلا شدند. بیماری و مرگ. در سپتامبر ۲۰۱۹، گزارش شد که زاوروتنیوک از حوالی زمان تولد دخترش، میلا، در اکتبر ۲۰۱۸، به مرحله ۴ سرطان مغز مبتلا شده بود و البته شایعاتی مبنی بر
۴ سرطان مغز مبتلا شده بود و البته شایعاتی مبنی بر تشخیص بیماری او در اوایل اوت ۲۰۱۹ بر سر زبان‌ها بود، زمانی که طرفدارانش، آثار بهبودیافته یک زخم را روی گردن او مشاهده کردند که به نظر می‌رسید ناشی از یک بافت‌برداری برای تشخیص سرطان باشد. در ماه مه ۲۰۲۰، تأیید شد که زاوروتنیوک مبتلا به گلیوبلاستوما است. زاوروتنیوک در ۲۹ مه ۲۰۲۴ در سن ۵۳ سالگی بر اثر این تومور مغزی در مسکو درگذشت. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "عاشقانه‌های اداری. زمان ما" اشاره نمود.
توسو نوکواندا امبِدو (؛ زادهٔ ۸ ژوئیه ۱۹۹۱) بازیگر اهل آفریقای جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در مجموعه درام نوجوانانهٔ آفریقای جنوبی به نام "دختر نوجوان" به شهرت رسید که برای آن به‌طور متوالی در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ نامزد دریافت جایزه امی بین‌المللی شد. امبِدو بعدها در فهرست ۳۰ شخص زیر ۳۰ سال از سوی مجله "فوربز" در سال ۲۰۱۸ قرار گرفت. در سال ۲۰۲۱، او در مجموعه تلویزیونی کوتاه آمازون پرایم ویدئو به نام "راه‌آهن زیرزمینی" در نقش کُورا بازی کرد که او را به اولین بازیگر زن اهل آفریقای جنوبی تبدیل کرد که در یک
بازیگر زن اهل آفریقای جنوبی تبدیل کرد که در یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی نقش اصلی را ایفا می‌کند. این نقش باعث شد که او جایزه ایندیپندنت اسپیریت را برای بهترین بازیگر زن در یک سریال جدید دریافت کند. سپس او در فیلم تاریخی آمریکایی "پادشاه زن" (۲۰۲۲) در نقش ناوی بازی کرد که اولین تجربه سینمایی او بود. اوایل زندگی و تحصیلات. امبِدو در مرکز پزشکی میدلندز در پیترماریتسبرگ، کوازولو-ناتال، آفریقای جنوبی به دنیا آمد. مادرش از تبار زولو و پدرش از تبارهای سوتو و کوسا بود. او در منطقه پلهم توسط مادربزرگش بزرگ شد، که
بود. او در منطقه پلهم توسط مادربزرگش بزرگ شد، که پس از درگذشت والدینش در سنین پایین، سرپرستی قانونی او را بر عهده گرفت. امبِدو ابتدا در مدرسه ابتدایی پلهم و سپس در دبیرستان دخترانه پیترماریتسبرگ تحصیل کرد. او بعداً به دانشگاه ویتواترسرند (ویتس) رفت و در رشته تئاتر فیزیکی و مدیریت هنرهای نمایشی تحصیل کرد و در سال ۲۰۱۳ فارغ‌التحصیل شد. امبدو همچنین در سال ۲۰۱۲ یک دوره در استودیو بازیگری استلا آدلر در نیویورک سیتی گذراند.