payamvha/North_RAG huggingface dataset:
a mediados del siglo XX") نوشته کارلا چاگاس و ناتالیا استالا، که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد، گنجانده شده است. در سال ۲۰۱۱، وزارت آموزش و فرهنگ، به مناسبت سال بین‌المللی بزرگداشت مردم آفریقایی‌تبار، پروژه‌ای را با همکاری شهرداری آرتیگاس و سازمان «دنیای آفریقا» (Organización Mundo Afro) و دیگر نهادها تأمین مالی کرد تا کتاب "آدلیا سیلوا، میراثی از نور" ("Adelia Silva, un legado de luz") را برای گرامی‌داشت یاد او منتشر کنند
گابئی (Gabii) شهری باستانی در لاتیوم بود که در شرق رم و در امتداد ویای پرائنه‌ستینا قرار داشت؛ این راه در زمان‌های کهن‌تر به‌نام "ویای گابینا" شناخته می‌شد. این شهر در پیرامون جنوب‌شرقی یک دریاچه دهانه آتشفشان خاموش، با شکلی تقریباً دایره‌ای، قرار داشت که در آن زمان "لاکوس گابینوس" نامیده می‌شد و بعدها در دوران‌های متأخرتر به‌نام "لاگو دی کاستیلیونه" یعنی «دریاچهٔ استحکامات» خوانده شد، به‌سبب برج قرون وسطایی‌ای به‌نام "کاستیلیونه" که در محل آکروپولیس یا "ارکس" باستانی گابئی ساخته شده بود. یک شهر مردگان در
باستانی گابئی ساخته شده بود. یک شهر مردگان در کنار همین سوی دریاچه قرار دارد. امروزه دریاچهٔ پیشین به‌طور کامل به زمین کشاورزی تبدیل شده است. ویرانه‌های شهر باستانی از میان این زمین‌ها سر برمی‌آورند، در کنار پرتگاه‌هایی که بر آن مشرف‌اند، در هر دو سوی جاده. گابئی که در دوران روم یک "municipium" به‌شمار می‌رفت، اکنون در اوستریا دل‌اوسا، در فاصلهٔ از "کومونهٔ" مونته کومپاتری، در استان رم، منطقهٔ لاتزیو جای دارد. این محوطه امروزه محل کاوش‌های باستان‌شناسی فصلی جدیدی است. جغرافیای تاریخی. میزان رسوب‌گذاری
فصلی جدیدی است. جغرافیای تاریخی. میزان رسوب‌گذاری دریاچه در دوران باستان مشخص نیست. برخی از نخستین کلبه‌ها در درون دهانه ساخته شده‌اند. دو نهر که از شمال به جنوب جاری بودند، در دو سوی دریاچه قرار داشتند: در غرب "فوسو دل‌اوسا" و در شرق "فوسو دی سن جولیانو". این دو نهر از منبع آبی دیگر سرچشمه می‌گرفتند که گمان می‌رود همان "لاکوس رگیلوس" باشد، در سمت جنوبی جاده. این نهرها جاده را در دو سوی گابئی قطع می‌کردند و با پل‌هایی از آن‌ها گذر می‌شد؛ به‌عبارتی گابئی در جایگاهی قابل‌دفاع و در باریکه‌ای میان دو دریاچه
جایگاهی قابل‌دفاع و در باریکه‌ای میان دو دریاچه ساخته شده بود. این باریکه از دو طرف با نهرها ایزوله شده بود. چهارگوشه‌ای که بدین‌گونه شکل می‌گرفت، منبع آب مخصوص خود را داشت و بر یک مسیر اصلی در جناح شرقی رم قرار داشت. همان‌گونه که تاریخ نشان داد، رم نمی‌توانست آن را نادیده بگیرد. این دو نهر به‌سوی شمال به آنینه جریان دارند که خود به‌سمت غرب به تیبر می‌ریزد، در شمال شهر رم. در سال ۱۸۴۶، گِل گزارش داد که اوسا از «یک دشت باتلاقی وسیع که تقریباً تا جاده لابیکانا امتداد دارد» سرچشمه می‌گیرد. در گذر از دریاچهٔ
امتداد دارد» سرچشمه می‌گیرد. در گذر از دریاچهٔ گابینو، با آن از طریق «کانال‌های مصنوعی» متصل شده بود که در حال تخلیهٔ دریاچه بودند: آب دریاچه به‌طور قابل‌توجهی به‌وسیلهٔ این کانال پایین رفته، و تخلیهٔ بیشتر نیز در حال برنامه‌ریزی است، با وجود آن‌که هم‌اکنون کیلومترها زمین بی‌کشت در پیرامون وجود دارد. تخلیهٔ دریاچه پروژه‌ای از سوی خاندان بورگزه بود که آن را در سال ۱۶۱۴ از خاندان کولونا خریداری کرده بودند. کتاب راهنمای Octavian Blewitt در سال ۱۸۵۰ (فقط چهار سال بعد) گزارش می‌دهد: دریاچه چند سال پیش توسط
سال بعد) گزارش می‌دهد: دریاچه چند سال پیش توسط شاهزاده بورگزه تخلیه شد، که آن را از حالت یک باتلاق زیان‌آور به منطقه‌ای بسیار حاصلخیز تبدیل کرده است. در نزدیکی رودخانه، مهمانخانه‌ای کوچک به‌نام اوستریا دل‌اوسا («مهمانخانهٔ اوسا») ساخته شده بود، که در شمال آن، شهر مردگان اصلی گابئی قرار داشت. این ناحیهٔ مسکونی امروزه به مرکز یک گسترش یافته است. این دشت باتلاقی واپسین نشانه از دریاچه‌ای تقریباً افسانه‌ای بود که در کنار آن، نبرد دریاچه رگیلوس سرنوشت جمهوری روم را تعیین کرد: این‌که جمهوری پابرجا بماند یا
روم را تعیین کرد: این‌که جمهوری پابرجا بماند یا پادشاهان روم با مداخلهٔ لیگ لاتین که گابئی نیز عضوی از آن بود، بازگردانده شوند. جایگاه دقیق این نبرد هنوز مورد اختلاف است، که این اختلاف، بر پایهٔ این فرض نادرست که مکان نبرد همان مکان دریاچه را نشان می‌دهد، به نزاع بر سر مکان خود دریاچه انجامیده است. بررسی‌ها هیچ شکی باقی نمی‌گذارد که دریاچه در همین حوضه قرار داشته است.
جاده فلامینیا () یکی از جاده‌های رومی باستانی بود که از رم می‌گذشت و از میان کوهستان آپنینی به "آریمینوم" (ریمینی) در ساحل دریای آدریاتیک می‌رسید. به‌سبب ناهمواری این کوهستان، این جاده از اصلی‌ترین راه‌هایی بود که رومیان برای سفر میان اتروریا، لاتیوم، کامپانیا و دره پو در اختیار داشتند. بخشی از این مسیر که از شمال رم می‌گذرد، همان‌جایی است که کنستانتین بزرگ، به‌گفتهٔ برخی منابع، رؤیای معروف کای-رو را در آن دیده بود، که به گرویدن او به مسیحیت و سپس مسیحی‌سازی امپراتوری روم انجامید. امروزه همین مسیر، که
امپراتوری روم انجامید. امروزه همین مسیر، که همچنان در بیشتر طول خود با همین نام شناخته می‌شود، توسط «استرادا استاتاله» (SS 3) یا در مناطق لاتزیو و اومبریا به‌نام «استرادا ریجناله» (SR 3) و در مارکه به‌نام «استرادا پروینچیاله» (SP 3) شناخته می‌شود. این مسیر از رم آغاز می‌شود، در درهٔ تیبر (Val Tevere) بالا می‌رود، و سپس در کاستلو دله فورمیکه وارد کوهستان می‌شود، به گوالدو تادینو می‌رسد و از گردنهٔ شجیا با ارتفاع می‌گذرد و به کایلی می‌رسد. از آنجا در شیب شرقی به‌سوی دره‌های میان شاخه‌های توسکانی-امیلیایی و
به‌سوی دره‌های میان شاخه‌های توسکانی-امیلیایی و آمبریایی کوهستان آپنینی فرود می‌آید تا به فانو در ساحل برسد و سپس در موازات بزرگراه A14 به‌سمت ریمینی پیش می‌رود. این مسیر که روزگاری برای شهروندان رومی و دیگر مسافران بسیار مناسب بود، امروزه با ترافیک سنگینی میان شمال ایتالیا و پایتخت، رم، روبه‌رو است. هنوز هم جاده‌ای روستایی است، در حالی‌که ترافیک مدرن از مسیر خط آهن و بزرگراه‌هایی که با ده‌ها تونل از میان فلورانس تا بولونیا می‌گذرند، عبور می‌کند؛ مسیری کوتاه‌تر و مستقیم‌تر که از زیر خط‌الرأس‌ها و گردنه‌های
و مستقیم‌تر که از زیر خط‌الرأس‌ها و گردنه‌های تقریباً غیرقابل‌دسترس می‌گذرد. تاریخ. این جاده در زمان گایوس فلامینیوس در دوران کنسوری او، حدود ۲۲۰ پیش از میلاد ساخته شد. منابع به انجام تعمیرات پی‌درپی در دورهٔ امپراتوری اشاره دارند. آگوستوس بازسازی کلی جاده‌های ایتالیای رومی را آغاز کرد و نظارت بر بخش‌های مختلف را به سنای روم سپرد. او جادهٔ فلامینیا را برای خود نگه داشت و همهٔ پل‌های آن را بازسازی کرد به‌جز پونته میلویو که بر روی تیبر قرار دارد، در شمال رم (ساخته‌شده توسط مارکوس ایمیلیوس اسکاوروس در ۱۰۹ پیش
توسط مارکوس ایمیلیوس اسکاوروس در ۱۰۹ پیش از میلاد)، و پلی ناشناخته به‌نام پونس مینوسیوس. طاق نصرت‌هایی در بزرگداشت او بر روی پل پیشین و در آریمینوم ساخته شد که دومی هنوز باقی است. وسپاسیان تونل جدیدی در گذرگاه "اینترکیزا" (فورلو) در سال ۷۷ میلادی ساخت، و تراژان، طبق کتیبه‌ها، چند پل در امتداد مسیر را تعمیر کرد. در دورهٔ گسترش روم در سده‌های سوم و دوم پیش از میلاد، جادهٔ فلامینیا همراه با مسیر دریایی به یکی از محورهای اصلی انتقال غلات از دره پو به رم و مرکز ایتالیا بدل شد. نبردهای مهمی در این مسیر یا نزدیک
ایتالیا بدل شد. نبردهای مهمی در این مسیر یا نزدیک آن روی دادند، برای نمونه در سنتینوم (نزدیک ساسوفراتو امروزی) و نزدیکی تادینوم (یعنی گوالدو تادینو امروزی). نبرد پل میلویو که توسط کنستانتین بزرگ انجام شد، نیز در این مسیر بود؛ پس از رؤیای معروف کای-رو که در نزدیکی آن دید، و سبب گرویدن او و امپراتوری روم به مسیحیت شد. در اواخر دوران باستان، جادهٔ فلامینیا همچنان شاهراه اصلی رم به‌سوی آدریاتیک و شمال ایتالیا در آن سوی آپنینی‌ها باقی ماند. Itinerarium Burdigalense و پریسیلیانیست‌ها که از مناصب مذهبی خود برکنار
و پریسیلیانیست‌ها که از مناصب مذهبی خود برکنار شده بودند، با وجود طول مسیر، همین راه را برای سفر به رم برگزیدند. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، این مسیر همچنان مورد استفاده بود و زمانی‌که شاه تئوداهاد از پادشاهی استروگوت‌ها در حدود سال ۵۳۵ از راونا به‌سوی رم حرکت کرد، کاسیودوروس در نامه‌ای از کارهایی برای تعمیر مسیر یاد کرده است. پس از حملهٔ امپراتور ژوستینیان به ایتالیا، رقابت میان گوت‌ها و رومی‌ها بر سر نقاط استراتژیک جاده سبب شد رفت‌وآمد به مسیری کمی شمالی‌تر از طریق پروجا، یعنی مسیر باستانی جادهٔ
شمالی‌تر از طریق پروجا، یعنی مسیر باستانی جادهٔ آمرینا، منتقل شود. با فتح لمباردها، جادهٔ فلامینیا سرانجام شکسته شد. در اواخر سدهٔ ششم، این جاده با تشکیل دوک‌نشین لمباردی اسپولتو از هم گسیخت، و مرزها در اطراف شهر مورد مناقشهٔ نرنی قرار گرفتند. به‌جای آن، «دالان بیزانسی» پدید آمد؛ مسیری جدید که رم و راونا را به هم پیوند می‌داد و هرچند از هر دو شهر از مسیر جادهٔ فلامینیا آغاز می‌شد، اما به‌دلیل شرایط سیاسی مجبور بود از پروجا بگذرد، نه از اسپولتو. در قرون وسطی، این مسیر به‌نام «جادهٔ راونا» شناخته می‌شد، زیرا
این مسیر به‌نام «جادهٔ راونا» شناخته می‌شد، زیرا به شهر مهم‌تر آن زمان یعنی راونا منتهی می‌گردید. پس از پایان اگزارشی راونا، این جاده در دوران لمباردها متروک شد، اما در دوران رنسانس به‌صورت جزئی بازسازی گردید و تا دوران ناپلئون بناپارت و جنگ جهانی دوم اهمیت نظامی خود را حفظ کرد. این مسیر امروزه به‌عنوان "SS 3 (Strada Statale 3)" یکی از بزرگراه‌های اصلی میان رم و ساحل آدریاتیک به‌شمار می‌رود.
جاده لابیکانا () یکی از جاده‌های رومی در ایتالیا بود که از رم به‌سمت شرق-جنوب‌شرقی امتداد می‌یافت. مسیر این جاده پس از نخستین شش مایل خروج از رم، با هیچ‌یک از جاده‌های امروزی هم‌راستا نیست، اما می‌توان آن را به‌روشنی از روی بقایای سنگ‌فرش‌ها و ساختمان‌ها پی‌گرفت. به‌نظر می‌رسد که این جاده در آغاز به توسکولوم می‌رسیده، سپس به لابیکی گسترش یافته، و در ادامه به جاده‌ای برای عبور و مرور سراسری تبدیل شده است. از آن‌جا که این جاده مسیر ترجیحی به‌سوی جنوب‌شرقی بود، ممکن است که حتی جایگزین جادهٔ لاتینا شده باشد.
ممکن است که حتی جایگزین جادهٔ لاتینا شده باشد. قلهٔ جادهٔ لابیکانا درست در غرب گردنهٔ کوه آلگیدوس قرار دارد و در مقایسه، حدود شیب کمتری دارد. از نقطهٔ اتصال مجدد این دو جاده به بعد، احتمالاً مسیر با نام جادهٔ لاتینا شناخته می‌شده نه جادهٔ لابیکانا. جادهٔ لابیکانا از طریق دروازهٔ باستانی پورتا پرائنستینا در دیوارهای اولیان وارد رم می‌شد و پس از گذر از بخش درونی شهر، به دیوارهای سروین می‌رسید و از طریق پورتا اسکویلیتا که با طاق گالینوس آراسته شده بود، وارد می‌گردید. بخش نزدیک به رم این جاده امروزه به‌نام
می‌گردید. بخش نزدیک به رم این جاده امروزه به‌نام «جادهٔ کازیلینا» شناخته می‌شود. بقایای مقبرهٔ خانواده هاتریی در امتداد همین مسیر قرار دارد. تندیسی از آگوستوس در نقش پونتیفکس ماکسیموس که در ویلایی متعلق به لیویا دروسیلا در همین مسیر یافته شده، با عنوان «گونهٔ جادهٔ لابیکانا» شناخته می‌شود و امروزه در موزه ملی روم نگهداری می‌شود. امپراتور روم دیدیوس ژولیانوس پس از اعدام در سال ۱۹۳ میلادی، در نقطهٔ پنجم این جاده به خاک سپرده شد. کلیسای کهن Santi Marcellino e Pietro al Laterano در محل تقاطع این جاده با جادهٔ
Pietro al Laterano در محل تقاطع این جاده با جادهٔ مرولانا ساخته شد، در نزدیکی دخمه‌هایی که پیکرهای سن مارسلینو و سن پیترو در آن‌ها یافت شده بودند.
ماریبل دل کارمن پارا ده مستره (زادهٔ ۲۴ اوت ۱۹۶۵) یک افسر نیروی دریایی ونزوئلا و مدیر اجرایی شرکت نفت است. او با رتبه یازدهم از آکادمی نظامی نیروی دریایی بولیواری فارغ‌التحصیل شد و حرفهٔ دریایی‌اش شامل تجربه در زمینه لجستیک، خدمت به‌عنوان دستیار بانوی اول ونزوئلا و معاون فرمانده دانشجویان در آکادمی نیروی دریایی بود. در سال ۲۰۱۱، او نخستین زنی از زولیا بود که به درجهٔ دریابان ارتقا یافت و در سال ۲۰۱۴ نخستین زن ونزوئلایی شد که به درجهٔ دریاسالار دوم دست یافت. او که از حامیان رئیس‌جمهور پیشین هوگو چاوز بود،
او که از حامیان رئیس‌جمهور پیشین هوگو چاوز بود، توسط جانشین او، نیکلاس مادورو، در سال ۲۰۱۷ به‌عنوان معاون اجرایی شرکت دولتی نفت ونزوئلا، پی‌دی‌وی‌اس‌ای منصوب شد. این اقدام از سوی برخی به‌عنوان تصرف بخش نفت توسط ارتش تفسیر شد. زندگی و حرفه اولیه. ماریبل پارا ده مستره در ۲۴ اوت ۱۹۶۵ در بیمارستان مرکزی ماراکایبو در زولیا از پدر و مادری به نام‌های گی‌یرمو پارا و لدیا پروزو زاده شد. او آموزش ابتدایی و پیش‌دبستانی را در مدرسه سیمون رودریگز و تحصیلات متوسطه را در مؤسسه خوزه رامون یپز در زولیا به پایان رساند. پس
مؤسسه خوزه رامون یپز در زولیا به پایان رساند. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان در ژوئن ۱۹۸۲، به‌جای ورود به دانشگاه زولیا، تصمیم گرفت وارد آکادمی نظامی نیروی دریایی بولیواری شود. او در ۵ ژوئیه ۱۹۸۶، در میان صدها دانشجو، با رتبه یازدهم از کلاس خود فارغ‌التحصیل شد. پارا ده مستره به‌عنوان یک "آلفرس د ناویو" (تقریباً معادل ستوان دوم یا ستوان یکم) با تخصص در الکترونیک منصوب شد. او در سال ۱۹۸۸ دوره آموزشی دریایی را گذراند و سپس از دانشگاه ملی تجربی نیروهای مسلح با مدرک کارشناسی ارشد فارغ‌التحصیل شد و به درجهٔ
با مدرک کارشناسی ارشد فارغ‌التحصیل شد و به درجهٔ ستوان دوم ناوچه ارتقا یافت. پس از ترفیع به درجهٔ ناوسروان، به‌عنوان دستیار بانوی اول ونزوئلا خدمت کرد. سپس به درجهٔ ناخدا دوم ارتقا یافت و برای یک سال به ایالات متحده سفر کرد تا در مؤسسه همکاری امنیتی نیم‌کره غربی تحصیل کند. پس از بازگشت به ونزوئلا، معاون فرمانده گردان دانشجویان آکادمی نیروی دریایی شد و پس از ارتقا به درجهٔ ناخدا، مدیر اداره تدارکات و تدارکات نیروی دریایی شد. او بعدها به‌عنوان رئیس لجستیک لشکر پیاده‌نظام وارگاس منصوب شد. دریاسالاری. پارا ده
پیاده‌نظام وارگاس منصوب شد. دریاسالاری. پارا ده مستره در ۵ ژوئیه ۲۰۱۱ به درجهٔ دریابان ارتقا یافت و نخستین زنی از زولیا شد که به این درجه دست یافت. در ۴ ژوئیه ۲۰۱۴، او نخستین زن ونزوئلایی شد که به درجهٔ دریاسالار دوم رسید، زمانی که رئیس‌جمهور نیکلاس مادورو او را به این درجه ارتقا داد. روز بعد، او نخستین زنی شد که رهبری رژه ترکیبی غیرنظامی و نظامی را که سالانه در سالگرد امضای اعلامیه استقلال ونزوئلا برگزار می‌شود، بر عهده گرفت. در سال ۲۰۱۴، او به‌عنوان رئیس شرکت حمل‌ونقل سنگین نیروهای مسلح منصوب شد. مدیر
شرکت حمل‌ونقل سنگین نیروهای مسلح منصوب شد. مدیر شرکت نفت. در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۷، پارا ده مستره توسط رئیس‌جمهور مادورو به‌عنوان معاون اجرایی پی‌دی‌وی‌اس‌ای، شرکت دولتی نفت ونزوئلا، منصوب شد. این اقدام بخشی از تغییرات گسترده در هیئت‌مدیره این شرکت بود که با هدف کاهش فساد و تقویت مدیریت شرکت به‌عنوان بخشی از طرح گویانا سوسیالیستا مادورو انجام شد. این اقدام به‌عنوان بخشی از تصرف بخش نفت توسط ارتش تلقی شد. در اکتبر ۲۰۱۷، مادورو او را مأمور توسعه طرح امنیتی برای حفاظت از صنعت نفت در برابر حملات و تأمین امنیت کارکنان
از صنعت نفت در برابر حملات و تأمین امنیت کارکنان آن در برابر قتل و آدم‌ربایی کرد. زندگی شخصی. پارا ده مستره با آمیلکار مستره ازدواج کرده و دو دختر به نام‌های آمیبل و ماریبل دارد. او از حامیان رئیس‌جمهور پیشین هوگو چاوز بود.
الکس آگبو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. او پس از سال‌ها بازی در مالزی در حال حاضر برای شارکز اف‌سی در لیگ برتر نیجریه بازی می‌کند.
دولت انتقالی سوریه () که با نام دولت احمد الشرع () نیز شناخته می‌شود، شورای وزیران فعلی سوریه است که در ۲۹ مارس ۲۰۲۵ تشکیل شد. این دولت، جانشین دولت سرپرست سوریه شد که به ریاست محمد البشیر، نخست‌وزیر پیشین، اداره می‌شد. تشکیل دولت توسط احمد الشرع، رئیس‌جمهور سوریه در مراسمی در کاخ ریاست‌جمهوری در دمشق اعلام شد؛ جایی که وزیران جدید، سوگند یاد کردند و در آن، سخنرانی‌هایی ارائه دادند. دو وزارت‌خانه جدید تشکیل شد؛ شامل وزارت ورزش و جوانان و وزارت اورژانس و مدیریت بلایا و همچنین منصب نخست‌وزیری لغو شد. تشکیل.
بلایا و همچنین منصب نخست‌وزیری لغو شد. تشکیل. این دولت، مجری قانون اساسی ۲۰۲۵ موقت سوریه است که توسط الشرع در ۱۳ مارس تصویب شد و قانون اساسی سوریه را برای یک دوره انتقالی پنج ساله از سال ۲۰۲۵ تا ۲۰۳۰ تعیین کرد. قانون اساسی موقت، یک نظام ریاستی را با قدرت اجرایی در دست رئیس‌جمهور، تعیین کرده که وزیران، منصوب او هستند و پست نخست‌وزیری دیگر وجود ندارد. الشرع در مراسمی در کاخ ریاست‌جمهوری در دمشق تشکیل دولت را اعلام کرد. دو وزارتخانه جدید شامل وزارت جوانان و ورزش و وزارت اورژانس و مدیریت حوادث، تشکیل شد و پست
و وزارت اورژانس و مدیریت حوادث، تشکیل شد و پست نخست‌وزیری نیز لغو شد. سه تن از وزیران جدید، به گروه‌های اقلیت، تعلق داشتند که شامل یعرب بادر از اقلیت علوی، امجد بدر از اقلیت دروزی و هند کباوات از اقلیت مسیحی هستند.
سارا جین بلیکمور (; ) استاد روان‌شناسی و علوم اعصاب شناختی در دانشگاه کمبریج و یکی از مدیران برنامه PhD علوم اعصاب از ولکام تراست در دانشگاه کالج لندن است. پژوهش‌ها. بکمور در کمبریج به دنیا آمد و در دبیرستان آکسفورد، انگلستان و دانشگاه آکسفورد تحصیل کرد و در آنجا دانشجوی کارشناسی در کالج سنت جان، آکسفورد بود. او در سال ۱۹۹۶ با مدرک لیسانس در رشته روان‌شناسی تجربی فارغ‌التحصیل شد. او تحصیلات تکمیلی را در دانشگاه کالج لندن به پایان رساند، جایی که در سال ۲۰۰۰ برای تحقیقات با سرپرستی مشترک دانیل ولپرت و کریس
برای تحقیقات با سرپرستی مشترک دانیل ولپرت و کریس فریت مدرک دکترا دریافت کرد. پژوهش‌ها و حرفه. پس از دکترا، او از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ به عنوان پژوهشگر بین‌المللی پسا دکتری منصوب شد تا در لیون، فرانسه، با ژان دسیتی در مورد درک علیت در مغز انسان کار کند. پس از آن، بورسیه انجمن سلطنتی دوروتی هاجکین (۲۰۰۴–۲۰۰۷) و سپس بورسیه تحقیقاتی دانشگاه جامعه سلطنتی (۲۰۰۷–۲۰۱۳) در UCL را دنبال کرد. او به‌طور فعال در افزایش آگاهی عمومی از علم مشارکت دارد، بلکمور مکرراً در مدارس سخنرانی می‌کند و به عنوان مشاور علمی در سریال
سخنرانی می‌کند و به عنوان مشاور علمی در سریال بی‌بی‌سی "«مغز آدمی»" در سال ۲۰۰۳ فعالیت کرد. بلیکمور به پیوندهای بین علوم اعصاب و آموزش علاقه دارد و با همکاری یوتا فریت کتابی در مورد "مغز یادگیری: درس‌هایی برای آموزش" نوشت. او یکی از مدیران برنامه چهار ساله دکتری ولکام تراست در علوم اعصاب در UCL است و به عنوان سردبیر مجله "علوم اعصاب شناختی رشدی" فعالیت می‌کند. تحقیقات بلیکمور توسعه شناخت اجتماعی و تصمیم‌گیری در دوران نوجوانی انسان را پوشش می‌دهد. او در کمیته کاری "برین ویو" انجمن سلطنتی برای علوم اعصاب و
کاری "برین ویو" انجمن سلطنتی برای علوم اعصاب و کمیته بینایی برای آموزش ریاضیات و آموزش علوم خدمت می‌کند. جوایز و افتخارات. بلیکمور جوایزی از جمله جایزه دکتری انجمن روان‌شناسی بریتانیا در سال ۲۰۰۱، مدال اسپیرمن انجمن روان‌شناسی بریتانیا برای تحقیقات اولیه شغلی برجسته در سال ۲۰۰۶، جایزه سخنران در سال ۲۰۱۱ توسط انجمن عصب‌روان‌شناسی سوئد و جایزه ذهن و مغز جوان در دانشگاه تورین در سال ۲۰۱۳ را نیز دریافت کرده است. بلیکمور در سال ۲۰۱۳ جایزه روزالیند فرانکلین انجمن سلطنتی و در سال ۲۰۱۵ جایزه پژوهشی کلاوس جی جاکوبز
سلطنتی و در سال ۲۰۱۵ جایزه پژوهشی کلاوس جی جاکوبز را دریافت کرد. بلیکمور از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳ یک فلوشیپ معتبر پژوهشی دانشگاه جامعه سلطنتی داشت. در مارس ۲۰۱۵، بلیکمور با جیم الخلیلی در برنامه "زندگی علمی" در رادیو بی‌بی‌سی مصاحبه کرد. او در سال ۲۰۱۷ موفق به دریافت مدرک سخنرانی روزالیند فرانکلین از انجمن انسان‌گرای بریتانیایی شد. در ژوئیه ۲۰۱۸ بلیکمور به عنوان عضو آکادمی بریتانیا (FBA) انتخاب شد. انجمن روان‌شناسی بریتانیا در اوت ۲۰۱۸ به بلیکمور جایزه ریاست را برای مشارکت برجسته در دانش روان‌شناسی اعطا کرد که
برای مشارکت برجسته در دانش روان‌شناسی اعطا کرد که این جایزه عضویت مادام العمر در انجمن را به فردی می‌دهد. بلیکمور برنده جایزه انجمن سلطنتی ۲۰۱۸ برای کتاب‌های علمی برای کتاب "خود: را اختراع می‌کنیم: زندگی مخفی مغز نوجوانان" و همچنین در سال ۲۰۱۱ برنده جایزه سافریج ساینس شد. او در سال ۲۰۲۲ به عنوان عضو آکادمی علوم پزشکی (FMedSci) و در سال ۲۰۲۴ به عنوان عضو انجمن سلطنتی (FRS) انتخاب شد. زندگی شخصی. بلیکمور دختر کالین بلیکمور و آندره بلیکمور (با نام خانوادگی واشبورن) است. او دو پسر دارد. در سال ۲۰۲۴، او در
واشبورن) است. او دو پسر دارد. در سال ۲۰۲۴، او در "تایمز" در مورد کمک به مرگ و تجربه پدرش با بیماری لاعلاج خود نوشت.
اینا نیکولاییونا دروسووا ()(۵ ژوئیه ۱۹۷۰۲۶ فوریه ۲۰۲۲) یک پزشک نظامی اوکراینی بود که نخستین زنی شد که پس از مرگ، عنوان قهرمان اوکراین را دریافت کرد. زندگی غیرنظامی. دروسووا در ۵ ژوئیه ۱۹۷۰ به دنیا آمد. او در کریفیی ریه زندگی می‌کرد و در زندگی غیرنظامی یک پرستار بود. خدمت نظامی. در سال ۲۰۱۴، در آغاز جنگ در دونباس (۲۰۱۴–۲۰۲۲), برادر دروسووا داوطلبانه به گردان ۴۰ دفاع سرزمینی «کریوباس» پیوست. دروسووا در سال ۲۰۱۵ به نیروهای مسلح اوکراین ملحق شد و به عنوان پزشک رزمی در تیپ ۵۸ مستقل پیاده‌نظام موتوری اوکراین خدمت
در تیپ ۵۸ مستقل پیاده‌نظام موتوری اوکراین خدمت کرد. او نام مستعار بنفشه (، برگرفته از گل کوچک) را داشت، زیرا در ابتدا تنها زن تیپ بود. او گروهبان بود. او وظایف متعددی بر عهده داشت و به عنوان رئیس خدمات پزشکی، مرکز پزشکی و مربی پزشکی فعالیت می‌کرد. بسیاری از پزشکان غیرنظامی تحت آموزش او قرار گرفتند و در عرض چند هفته به پزشکان رزمی تبدیل شدند. در سال ۲۰۱۶، پسرش، ساشا، که در زندگی غیرنظامی هنرمند خالکوبی بود، به واحد مادرش پیوست و به عنوان خمپاره‌انداز خدمت کرد. او زمانی که پسرش در اواخر ۲۰۲۱ ازدواج کرد،
کرد. او زمانی که پسرش در اواخر ۲۰۲۱ ازدواج کرد، بسیار خوشحال شد. در سال ۲۰۱۸، دروسووا در دانشگاه ملی تربیت معلم ولودیمیر هناتیوک ترنوپیل برای تحصیل در کار اجتماعی ثبت‌نام کرد تا به شیوه‌ای دیگر به نظامیان کمک کند. او به‌طور منظم برای سخنرانی دربارهٔ جنگ دعوت می‌شد. او در سال ۲۰۲۰ با پایان‌نامه‌ای تحت عنوان «ویژگی‌های توان‌بخشی جامع شرکت‌کنندگان در عملیات ضدتروریستی» () فارغ‌التحصیل شد. در اولین روز، ۲۴ فوریه، از تهاجم ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین، دروسووا در حال بازگشت از تعطیلات بود اما در شهر اوختیرکا در شمال
بازگشت از تعطیلات بود اما در شهر اوختیرکا در شمال شرقی اوکراین توقف کرد تا خدمت کند. گزارش شده است که او ۱۰ سرباز زخمی را نجات داد، اما خود در ۲۶ فوریه، در اثر گلوله‌باران توپخانه‌ای محل استقرارش جان باخت. در ۱۳ مه ۲۰۲۲، دروسووا در پیاده‌روی مشاهیر در گورستان مرکزی کریفیی ریه به خاک سپرده شد. جوایز. در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۱، دروسووا نشان مدافع میهن را دریافت کرد. در ۱۲ مارس ۲۰۲۲، او بالاترین عنوان ملی اوکراین، یعنی قهرمان اوکراین، را همراه با نشان ستاره طلایی دریافت کرد. او نخستین زنی بود که این عنوان را پس از
کرد. او نخستین زنی بود که این عنوان را پس از مرگ دریافت کرد. در ۲۵ مارس ۲۰۲۲، او جایزه «افتخار دانشگاه ملی تربیت معلم ولودیمیر هناتیوک ترنوپیل» را دریافت کرد. در آوریل ۲۰۲۲، خیابانی در شهر موکاچفو که پیش‌تر به نام زویا کاسمودمیانسکایا، پارتیزان روسی، بود، به افتخار دروسووا تغییر نام یافت. شایعه دیدار از بیمارستان. در ۱۳ مارس ۲۰۲۲، سرویس مطبوعاتی دولت اوکراین عکس‌ها و ویدئویی از بازدید ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، از یک بیمارستان نظامی در کی‌یف منتشر کرد. منابع طرفدار روسیه، از جمله راشا تودی و
کرد. منابع طرفدار روسیه، از جمله راشا تودی و سیاستمدار ایلیا کیوا، ادعا کردند که تصاویر نشان می‌دهند زلنسکی همراه با دروسووا است که در فوریه کشته شده بود، و این موضوع ثابت می‌کند که این بازدید از پیش ضبط شده یا جعلی بوده است. در واقع، زنی که همراه زلنسکی بود، تتیانا اوستاشچنکو، فرمانده نیروهای پزشکی اوکراین، بود که نام او روی یونیفرمش مشخص بود. این ادعا بخشی از مجموعه ادعاهای جعلی بود که مدعی فرار مقامات اوکراینی از کشور بودند.
ییتیش تی‌تی آیناُ (; )(زادهٔ ۲۳ ژوئن ۱۹۹۱) مدل، شخصیت تلویزیونی و دارنده عنوان زیبایی اسرائیلی است که در سال ۲۰۱۳ تاج دوشیزه اسرائیل را بر سر گذاشت. او نخستین یهودی اتیوپیایی و فردی با میراث آفریقایی بود که این عنوان را به دست آورد. آیناو به‌عنوان دوشیزه اسرائیل، نماینده این کشور در رقابت‌های دوشیزه جهان ۲۰۱۳ بود، اما به رتبه‌ای دست نیافت. اوایل زندگی و تحصیلات. آیناُ در استان قندار در اتیوپی در یک خانواده یهودی اتیوپیایی از جامعه بتا اسرائیل زاده شد. خانواده او در اتیوپی فقیر بودند، اما آیناو دوران کودکی
او در اتیوپی فقیر بودند، اما آیناو دوران کودکی خود را «اغلب شاد» توصیف می‌کند. اندکی پس از تولدش، پدرش درگذشت و مادرش نیز زمانی که آیناو ده ساله بود، از دنیا رفت. او که حالا یتیم شده بود، همراه با برادرش یِلِک به اسرائیل مهاجرت کرد تا با پدربزرگ و مادربزرگش زندگی کند. آن‌ها در نتانیا ساکن شدند. پس از ورود به اسرائیل، آیناو در تطبیق با فرهنگ اسرائیلی و یادگیری زبان عبری با دشواری‌هایی روبه‌رو شد؛ اما بعدها در این زمینه پیشرفت کرد. او در مدرسه به‌عنوان رئیس کلاس خدمت کرد، در مسابقات دوومیدانی شرکت نمود و یک
خدمت کرد، در مسابقات دوومیدانی شرکت نمود و یک مسابقه ملی فیلم‌سازی دانش‌آموزی را برنده شد. پس از فارغ‌التحصیلی از کفار هَنُعار هَداتی، آیناو خدمت سربازی اجباری در اسرائیل را آغاز کرد و به‌عنوان ستوان در سپاه پلیس نظامی اسرائیل خدمت نمود. پس از پایان خدمت، آیناو در یک فروشگاه لباس در نتانیا کار کرد. سپس در مرکز بین‌رشته‌ای هرتزلیا در هرتزلیا به تحصیل پرداخت. حرفه. آیناو فعالیت در رقابت‌های زیبایی را پس از آن آغاز کرد که یکی از دوستانش او را برای مسابقات دوشیزه اسرائیل ۲۰۱۳ ثبت‌نام کرد؛ در آن زمان، او هیچ
اسرائیل ۲۰۱۳ ثبت‌نام کرد؛ در آن زمان، او هیچ تجربه‌ای در مدلینگ نداشت. او در فوریه ۲۰۱۳ برنده این مسابقه شد و به‌عنوان نخستین زن سیاه‌پوست اسرائیلی که به این عنوان دست یافت، مورد توجه ملی و بین‌المللی قرار گرفت. پیروزی او از سوی بسیاری از اعضای جامعه بتا اسرائیل به‌عنوان نشانه‌ای مثبت برای نمایندگی یهودیان سیاه‌پوست و به‌ویژه یهودیان اتیوپیایی در اسرائیل دیده شد. در دوران سلطنتش به‌عنوان دوشیزه اسرائیل، آیناو آگاهی را در مورد دشواری‌های یهودیان اتیوپیایی برای مهاجرت به اسرائیل افزایش داد و به چندین تن از
مهاجرت به اسرائیل افزایش داد و به چندین تن از بستگانش کمک کرد تا پس از چندین بار رد شدن درخواست‌های مهاجرتشان، به اسرائیل بیایند. پس از پیروزی، آیناو از سوی باراک اوباما برای شرکت در یک ضیافت با شیمون پرز دعوت شد؛ اوباما از آیناو تمجید کرد و او را «الگویی برای دیگران» خواند. آیناو نماینده اسرائیل در رقابت‌های دوشیزه جهان ۲۰۱۳ بود که در مسکو، روسیه برگزار شد، اما موفق به کسب رتبه‌ای نشد. او سپس از سوی "جروزالم پست" به‌عنوان سی‌ونهمین یهودی تأثیرگذار سال ۲۰۱۳ معرفی شد. پس از پایان دوران سلطنت خود، آیناو در
معرفی شد. پس از پایان دوران سلطنت خود، آیناو در مارس ۲۰۱۴ تاج را به مور مامان، جانشین خود در رقابت‌های دوشیزه اسرائیل ۲۰۱۴ سپرد. در ۲۰۱۵، آیناو به‌عنوان شرکت‌کننده مشهور در "بازمانده: هندوراس"، فصل هفتم نسخه اسرائیلی بازمانده شرکت کرد. او در نهایت نایب‌قهرمان فصل شد و پس از لیرون «تیل‌تیل» اورفالی قرار گرفت. در ۲۰۱۶، آیناو کار روی تأسیس یک مرکز آموزشی هنری اجتماعی در نتانیا را برای حمایت از جوانان در معرض خطر آغاز کرد. زندگی شخصی. او در نتانیا، اسرائیل سکونت دارد. آیناو در مصاحبه‌ای اظهار داشت که می‌خواهد
دارد. آیناو در مصاحبه‌ای اظهار داشت که می‌خواهد در صنعت مد فعالیت کند، الگویی برای جامعه‌اش باشد و «خانواده‌ای بزرگ داشته باشد» تا بتواند «به فرزندانش تجربه‌ای بدهد که خود هرگز نداشته است».