payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اوگه مورا () نویسنده و تصویرگر کتاب‌های کودکان است که در پراویدنس در ایالت رود آیلند زندگی می‌کند. او در سال ۲۰۱۹ برای کتاب "ممنونم آمو!"، مفتخر به دریافت جایزه کالدکوت، جایزه کورتا اسکات کینگ جان استپتو برای استعدادهای نو و جایزه کتاب ازرا جک کیتس شد. والدین او از نیجریه به کلمبوس مهاجرت کردند. مورا در مدرسه طراحی رود آیلند تحصیل کرد. در حین گذراندن کلاسی به نام «تصویر و کلمه» در رود آیلند، او یک ماکت کتاب تصویری با عنوان "خوراک آمو" را به‌عنوان پروژه پایانی خود خلق کرد. استادِ کلاس، ویراستاران و مدیران
خود خلق کرد. استادِ کلاس، ویراستاران و مدیران هنری را برای دیدن کار نهایی دعوت کرد و پیش‌نویس مورا توسط انتشارات لیتل، براون اند کمپانی انتخاب شد و با عنوان "ممنونم آمو!" انتشار یافت. تصویرگری‌های وی با استفاده از کاغذهای بریده‌شده، رنگ و قلم‌های علامت‌گذار چینی خلق می‌شوند.
ژان پالیه (زادهٔ ۱۸۶۳ یا ۱۸۶۴ – درگذشته در ۶ مارس ۱۹۳۹)، خلبان پیشگام فرانسوی در جنگ جهانی اول بود که در سال ۱۹۱۲ گواهی‌نامه خلبانی خود را دریافت کرد. او بنیان‌گذار "باشگاه اتومبیل زنان" برای ارائه خدمات به رانندگان زن با آمبولانس‌ها در نزدیکی جبهه‌های جنگ جهانی اول بود. زندگی. تصور می‌شود که ژان پالیه در سال‌های ۱۸۶۳ یا ۱۸۶۴ به دنیا آمده باشد. اطلاعات کمی در مورد زندگی او قبل از شروع پرواز در دست است. گواهی‌نامه خلبانی. خانم ژان پالیه گواهی‌نامه خلبانی خود را به شماره ۱۰۱۲ در تاریخ ۶ سپتامبر ۱۹۱۲ دریافت
را به شماره ۱۰۱۲ در تاریخ ۶ سپتامبر ۱۹۱۲ دریافت کرد. او در سن ۴۸ سالگی به این موفقیت دست یافت که او را به عنوان مسن‌ترین خلبان زن فرانسوی در آن زمان تبدیل کرد. شرایط مورد نیاز از طرف آئروکلوب فرانسه که نهاد اعطاکننده گواهی‌نامه بود، شامل ده پرواز، از جمله دو پرواز بدون همراه و یک پرواز در شب بود. پالیه آزمون پروازی خود را در ۲ اوت با پرواز بر فراز پاریس در ارتفاع ۷۰۰ متری انجام داد، که در آن زمان یک دستاورد چشمگیر بود. او مورد تحسین ناظران به دلیل شجاعتش قرار گرفت. او با یک هواپیمای آسترای سی‌ام دوباله که
گرفت. او با یک هواپیمای آسترای سی‌ام دوباله که یک هواپیمای سه‌نفره سنگین از نوع "کانکور میلیتِر" بود، پرواز می‌کرد. سپس در سال ۱۹۱۴ با یک هواپیمای نیوپورت که هواپیمایی یک‌بال بود نیز پرواز کرد. شغل خلبانی. پالیه عضو آئروکلوب زنان لا استلا بود. این باشگاه که یک باشگاه پرواز زنان بود، در سال ۱۹۰۹ توسط ماری سورکوف تأسیس شده بود. پالیه چندین پرواز بر فراز مناطق جنوبی‌غربی پاریس انجام داد؛ این پروازها شامل پروازهایی بین ویلزی-ویلاکو بلی و شارت، و در بالای جنگل رامبوئییه بود. او با یک مسافر، خانم دوشانژ، دبیر
رامبوئییه بود. او با یک مسافر، خانم دوشانژ، دبیر "لا استلا" پرواز کرد و برای مدتی تصور می‌شد که او اولین زن خلبانی است که مسافری را حمل کرده است، تا اینکه از پرواز هلن دوترئو با مکانیکش در بلژیک در سال ۱۹۱۰ مطلع شد. پالیه در نمایش هوایی وین که در میدان هوایی آسپرن در ژوئن ۱۹۱۳ برگزار شد، شرکت کرد و در مسابقه ارتفاع زنان برنده شد. او و یک خلبان مجاری به نام لیلی اشتاینشنیودر تنها زنانی بودند که در این رویداد پرواز کردند. سال‌های جنگ جهانی اول. در آغاز جنگ جهانی اول، پروازهای غیرنظامی در اروپا متوقف شد. زنان
اول، پروازهای غیرنظامی در اروپا متوقف شد. زنان به عنوان مبارز در ارتش فرانسه پذیرفته نمی‌شدند و ژان پالیه، مانند دیگر زنانی همچون بئاتریکس دِ ریک، از پذیرفته شدن به عنوان خلبان در جنگ بازماندند. الهام‌گرفته از آنچه که در بریتانیا رخ می‌داد، در سال ۱۹۱۵، او و مارگریت دوراند "کلوب فمینیون اتوموبیل" را تأسیس کردند تا رانندگان زن را برای آمبولانس‌های مستقر در نزدیکی جبهه آماده کنند، اما درخواست او دوباره رد شد. تا سال ۱۹۱۷ بود که دولت فرانسه موافقت کرد که زنان به صورت داوطلبانه این وظیفه را انجام دهند. «کلوب
به صورت داوطلبانه این وظیفه را انجام دهند. «کلوب فمینیون اتوموبیل» با یکصد و بیست راننده آمبولانس و هفتاد پرستار خود، سربازان زخمی بازگشته از میدان نبرد را به بیمارستان‌ها منتقل می‌کردند. پس از جنگ. پس از پایان جنگ جهانی اول، ژان پالیه به کارهای اجتماعی در کارخانه رنو پرداخت. او "جام‌پالیه ژان ("جام‌پالیه) را برای تشویق زنان جوان به ورزش‌های رقابتی ایجاد کرد. او در پایان زندگی خود در یک صومعه در ویلنوو سور یون، جایی که دخترش راهبه بود، زندگی کرد و در آنجا در تاریخ ۶ مارس ۱۹۳۹ درگذشت.
حرم‌سرای عباسیان () یا حرم خلفای خلافت عباسی (۷۵۰–۱۲۵۸) در بغداد شامل مادر، همسران، کنیزان برده، بستگان زن و خدمتکاران برده (زنان و خواجه) بود که بخشی جداگانه از خانه عباسی را اشغال می‌کردند. این نهاد نقش اجتماعی مهمی در دربار عباسی ایفا می‌کرد و جایی بود که زنان در آن محصور و جدا شده بودند. بالاترین مقام زن در حرم، مادر فهرست خلفای عباسی بود. حرم عباسی به عنوان یک الگو برای حرم‌های دیگر سلسله‌های اسلامی عمل می‌کرد، زیرا در زمان خلافت عباسی بود که سیستم حرم‌سرا به‌طور کامل در دنیای اسلام اجرایی شد. پیشینه و
به‌طور کامل در دنیای اسلام اجرایی شد. پیشینه و منشأ. سیستم حرم نخستین بار به‌طور کامل در دنیای اسلام تحت خلافت عباسی نهادینه شد. اگرچه واژه "حرم" در قرآن به معنای اتاق‌های زنان نیامده است، اما آیات قرآن که به حجاب و جدایی اشاره دارند، به عنوان دلیل مذهبی برای جدا کردن زنان از مردان توسط مفسران قرآن مطرح شدند، از جمله آیه معروف حجاب اسلامی (33:53). در استفاده مدرن، "حجاب" به پوشش مذهبی که توسط زن در اسلام پوشیده می‌شود، اشاره دارد، اما در این آیه به معنای «پرده» یا «پوشش» است که فیزیکی فضای زنان را از مردان
یا «پوشش» است که فیزیکی فضای زنان را از مردان جدا می‌کند. اگرچه مفسران کلاسیک موافق بودند که این آیه دربارهٔ پرده‌ای است که اتاق‌های همسران محمد را از بازدیدکنندگان خانه او جدا می‌کند، معمولاً این عمل را به عنوان الگویی برای همه زنان مسلمان می‌دیدند. برخلاف دوره‌های پیشین پیامبران در اسلام محمد و خلافت راشدین، زنان در جامعه خلافت اموی و خلافت عباسی به‌طور ایده‌آل در حریم خصوصی نگه داشته می‌شدند و از تمامی عرصه‌های امور مرکزی جامعه دور بودند. جدایی روزافزون زنان در پی کشمکش قدرت میان خلیفه هادی و مادرش
زنان در پی کشمکش قدرت میان خلیفه هادی و مادرش خیزران) که از زندگی در حریم خصوصی امتناع می‌کرد و به جای آن با دادن محافل عمومی برای مردان درخواست‌کننده و مقامات، به قدرت خلیفه چالش می‌کشید، به خوبی نمایان شد. پسرش این رفتار را نادرست می‌دانست و به‌طور علنی به مسئله زندگی عمومی مادرش پرداخت و فرماندهان خود را جمع کرد و از آنها پرسید: فتح‌ها ثروت عظیم و تعداد زیادی برده برای نخبگان مسلمان به همراه آورد. اکثریت این بردگان زنان و کودکان بودند، بسیاری از آنها وابسته یا عضو حرم طبقات بالای شاهنشاهی ساسانی بودند.
یا عضو حرم طبقات بالای شاهنشاهی ساسانی بودند. پس از فتوحات، یک مرد نخبه می‌توانست هزار برده داشته باشد و سربازان معمولی نیز می‌توانستند ده نفر خدمتکار داشته باشند. نابیا ابوت، مورخ برجسته زنان نخبه خلافت عباسی، زندگی زنان حرم را این‌گونه توصیف می‌کند: بهترین زنان در پشت پرده‌های سنگین و درهای بسته زندانی می‌شدند، رشته‌ها و کلیدهایی که به موجود بیچاره‌ای که خواجه نامیده می‌شد، سپرده می‌شد. با رشد حرم، مردان به اندازه کافی از لذت‌های جنسی بهره‌مند می‌شدند. اشباع در درون حرم به معنای خستگی برای یک مرد و غفلت
در درون حرم به معنای خستگی برای یک مرد و غفلت از زنان زیادی بود. تحت این شرایط … رضایت از طریق روش‌های منحرف و غیرطبیعی به تدریج وارد جامعه شد، به ویژه در طبقات بالای آن. بازار برده‌فروشی انسان‌ها، به ویژه زنان، به عنوان اشیایی برای استفاده جنسی به این معنا بود که مردان نخبه بیشتر زنان را که با آنها تعامل داشتند، مالک بودند و به آنها همچون بردگان رفتار می‌کردند. سلسله مراتب و سازماندهی. حرم عباسی مدلی از سلسله مراتب و سازماندهی ایجاد کرد که به استانداردی برای حرم‌های اسلامی در قرن‌ها تبدیل شد. این یک نهاد
حرم‌های اسلامی در قرن‌ها تبدیل شد. این یک نهاد بزرگ بود؛ در دوران خلافت مقتدر)، حرم شامل ۴۰۰۰ زن برده و ۱۱٫۰۰۰ خدمتکار برده بود. مادر. در رأس سلسله مراتب حرم، نه همسر حاکم، بلکه مادر خلیفه بود که بالاترین مقام و موقعیت را در حرم و در میان زنان دربار داشت. پس‌زمینه مادر می‌توانست هم از جنس یک همسر آزاد یا یک کنیز برده باشد. خویشاوندان زن. در حرم همچنین دختران، خواهران و دیگر خویشاوندان زن غیرمتاهل خلیفه اقامت داشتند. پرنسس‌های عباسی می‌توانستند خود را به خاطر اشعار و دیگر دستاوردها معرفی کنند، به شرطی که
اشعار و دیگر دستاوردها معرفی کنند، به شرطی که حریم خصوصی را رعایت کنند. پرنسس علیه بنت المهدی تنها در مراسم خانوادگی خصوصی که تحت نظارت برگزار می‌شد، شرکت می‌کرد تا از هرگونه ناهنجاری احتمالی مانند مقایسه با بردگان «قیان»، «جواری» یا «مغنّیات» جلوگیری کند، اما او به‌عنوان «قینا» به احترام توانایی موسیقایی‌اش شناخته می‌شد. همسران. همسران خلیفه‌های عباسی به عنوان «حوره» شناخته می‌شدند. خلیفه گاهی ازدواج‌های دیپلماتیک انجام می‌داد. در قرون آخر خلافت عباسی، خلیفه‌ها اغلب با پرنسس‌های امپراتوری سلجوقی ازدواج
اغلب با پرنسس‌های امپراتوری سلجوقی ازدواج می‌کردند که به‌عنوان الگوهای مذهبی با تأسیس یا اهدای کمک به نهادهای مذهبی یا خیریه شناخته می‌شدند. معمول بود که خلیفه‌ها کنیزان سابق خود را آزاد کرده و با آنها ازدواج می‌کردند. کنیزان. زیر همسران قانونی، کنیزان برده خلیفه قرار داشتند. این کنیزان شامل «جاریه»، که به نام‌های «اما» و «خادمه» نیز شناخته می‌شدند، بودند و اغلب از طریق جنگ یا بازار برده‌ها به دست می‌آمدند. خلیفه می‌توانست از آنها برای روابط جنسی استفاده کند و همچنین ممکن بود این کنیزان با مردان دیگر برای
و همچنین ممکن بود این کنیزان با مردان دیگر برای لذت آنها به اشتراک گذاشته شوند. جاریه به عنوان مالکیت محسوب می‌شد و می‌توانست خریداری، به ارث برده یا به اختیار صاحبش آزاد شود. بالای جاریه‌ها، «محذیّات» یا «حزا» قرار داشتند. این کنیزان برخلاف جاریه‌ها نمی‌توانستند با دیگر مردان به اشتراک گذاشته شوند. هزینه به‌دست‌آوردن یک محذیّه می‌توانست به صدها هزار درهم برسد. آنها معمولاً نقش خصمانه‌ای در مقابل همسر صاحب خود ایفا می‌کردند. یک کنیز برده که برای داشتن رابطه جنسی با خلیفه انتخاب می‌شد و سپس از او باردار
جنسی با خلیفه انتخاب می‌شد و سپس از او باردار می‌شد، به موقعیت مطلوب «ام ولد» دست می‌یافت. این وضعیت مانع از فروش او می‌شد و او تحت کنترل صاحبش باقی می‌ماند، و پس از مرگ صاحبش آزاد می‌شد. او همچنین می‌توانست به همسر قانونی خلیفه تبدیل شود، اگر او را آزاد کرده و تصمیم به ازدواج با او می‌گرفت. هنرپیشگان زن. حرم همچنین شامل تعداد زیادی «جواری»، یعنی زنان برده هنرمند، بود. آنها برای خلیفه و بقیه حرم اجرا می‌کردند. جواری‌ها معادل کنیزان نبودند و جواری‌ها و کنیزان به دو دسته متفاوت تعلق داشتند. با این حال،
کنیزان به دو دسته متفاوت تعلق داشتند. با این حال، جواری‌ها می‌توانستند توسط خلیفه برای رابطه جنسی انتخاب شوند و بدین ترتیب به کنیز تبدیل شوند. جواری‌ها گاهی «قیان» سابق بودند. یکی از هنرمندان مشهور حرم، کنیز «ʽInān» و خواننده «Shāriyah» بودند. در دوران خلافت امین (۸۰۹–۸۱۳) در بغداد، یک دسته از هنرپیشگان زن به نام «غلامیات»، دختران برده‌ای که لباس مردانه می‌پوشیدند، وجود داشتند که برای اجراهای موسیقی و آواز آموزش می‌دیدند و در مهمانی‌های نوشیدنی حاکم و مهمانان مرد او حضور می‌یافتند. قهرمانه. «قهرمانه» (زبان
مرد او حضور می‌یافتند. قهرمانه. «قهرمانه» (زبان عربی: قَهْرَمانَة) کنیزان برده‌ای بودند که مسئولیت‌های مختلفی در داخل حرم داشتند. آنها می‌توانستند به عنوان معلمان کودکان، خدمتکاران شخصی و نمایندگان زنان عمل کنند و به عنوان واسطه بین زنان حرم و دنیای بیرون عمل می‌کردند. قهرمانه‌ها تنها زنانی بودند که اجازه داشتند به حرم وارد و از آن خارج شوند و به‌طور مرتب برای خریدهای زنان حرم و رسیدگی به امور بین زنان و تاجران و مردم بیرون از حرم از آنجا خارج می‌شدند. این آزادی حرکت برای زنان حرم حسادت برانگیز بود و یکی
آزادی حرکت برای زنان حرم حسادت برانگیز بود و یکی از داستان‌ها حسادت یکی از زنان حرم را توصیف می‌کند که آرزو داشت قهرمانه شود تا بتواند از حرم خارج شود و در نهایت موفق شد هدف خود را برای تبدیل شدن به قهرمانه محقق کند. آزادی حرکت قهرمانه‌ها آنها را به شخصیت‌های دارای نفوذ تبدیل می‌کرد، زیرا آنها نمایندگان شخصی و پیام‌رسانان بین زنان حرم و دنیای بیرون از حرم بودند. «ام موسی»، قهرمانه مادر خلیفه مقتدر، به یک شخصیت مهم تبدیل شد که پیام‌ها را از درخواست‌کنندگان به مادر خلیفه و خود خلیفه می‌رساند. مثال دیگر
به مادر خلیفه و خود خلیفه می‌رساند. مثال دیگر «زیدان»، قهرمانه‌ای که مسئول زندان زندانیان برجسته بود، است: پس از اینکه او مسئول زندانی بودن وزیر «ابوالحسن علی بن الفرات»، که از مقام خود افتاده بود، شد، او توانست او را از طریق ارتباطات حرم به قدرت بازگرداند و از او اراضی و ثروت دریافت کرد، همکاری‌ای که تا پایان زندگی آنها ادامه یافت. شاید معروف‌ترین آنها «ثمّال القهرمان» باشد. خواجه‌ها. خواجه‌ها کنیزان مرد اخته شده بودند که مسئولیت نگهبانی از حرم را به عهده داشتند، از خروج زنان از حرم جلوگیری می‌کردند و هر
داشتند، از خروج زنان از حرم جلوگیری می‌کردند و هر بازدیدکننده را قبل از ورود تأیید می‌کردند. استفاده از خواجه‌ها به عنوان خدمتکار برای زنان در داخل حرم‌های اسلامی نمونه‌ای پیشین در زندگی خود محمد داشت، که از خواجه‌ای به نام «مبُر» به عنوان خدمتکار در خانه کنیز برده خود «ماریه» استفاده می‌کرد؛ هر دو آنها از مصر برده بودند. خواجه‌ها برای مدت طولانی به تعداد کمی در داخل حرم‌ها استفاده می‌شدند، اما استفاده از خواجه‌ها زمانی که آنها برای دیگر مشاغل در خدمت و اداره بیرون از حرم نیز به کار گرفته شدند، به‌طور قابل
بیرون از حرم نیز به کار گرفته شدند، به‌طور قابل توجهی افزایش یافت. این روند به تدریج در دوران خلافت امویان شروع شد و در دوران خلافت عباسیان به نقطه عطف خود رسید. در دوره عباسیان، خواجه‌ها پس از مدل حرم عباسی به یک نهاد دائمی در داخل حرم‌های اسلامی تبدیل شدند. برده‌داری در حرم. به جز همسران قانونی و بستگان زن خلیفه، ساکنان حرم—کنیزان، سرگرم‌کنندگان و خواجه‌ها—همه بردگان بودند. این بردگان یا اسیران جنگی (که به آن‌ها «سبایا» گفته می‌شدند) یا از بازارهای برده خریداری می‌شدند و زنان برده به دسته‌های «جواری»،
خریداری می‌شدند و زنان برده به دسته‌های «جواری»، «قیان» (خوانندگان)، «محضیات» (کنیزان) و «قهرمانات» (سرپرستان) تقسیم می‌شدند. مردانی که برای حرم در نظر گرفته می‌شدند همه خواجه بودند؛ مردان غیر خواجه به خدمت در کاخ خارج از حرم می‌پرداختند. بر اساس رسم برده‌داری و تجارت برده در اسلام، غیر مسلمانان خارجی آزاد بودند که افراد را به بردگی ببرند و ترجیح بر این بود که بردگان از مناطق غیرمسلمان باشند. طبق «برده‌داری در اسلام»، اصل «کنیزی» اجازه می‌داد که زنان با منشأ غیرمسلمان به‌طور قانونی به‌عنوان کنیز در حرم
منشأ غیرمسلمان به‌طور قانونی به‌عنوان کنیز در حرم نگهداری شوند. چهار روش اصلی برای برده کردن افراد عبارت بودند از: ربایش، حملات برده‌گیری، دزدی دریایی یا خرید یک کودک از والدین فقیر. یکی از مناطق اصلی برای صدور برده به خلافت عباسی، ایران بود که یک منطقه عبوری برای چندین مسیر تجارت برده بود: تجارت برده‌های «سقالبه» از اروپا که توسط وایکینگ‌ها به سامانیان در آسیای مرکزی از طریق مسیر تجاری ولگا تأمین می‌شد؛ تجارت برده عمدتاً مردم ترک از آسیای مرکزی، همچنین از طریق تجارت برده سامانی؛ برده‌گیری مسیحیان یونانی،
طریق تجارت برده سامانی؛ برده‌گیری مسیحیان یونانی، ارمنی‌ها و گرجی‌ها از قفقاز توسط برده‌گیران مسلمان؛ و مسیر برده‌گیری هندوهای هندی پس از فتوحات مسلمانان در شبه‌قاره هند. از آنجا که بسیاری از مناطق ایران بعد از فتح همچنان مزدیسنا بودند، برخی از سرزمین‌های «کافر» در ایران نیز در معرض حملات برده‌گیری مسلمانان قرار داشتند، به‌ویژه دیلم در شمال غربی ایران و منطقه کوهستانی غیرمسلمان گور در مرکز افغانستان. دو نفر از مادران دوازده خلیفه که ملیت‌های آن‌ها شناخته شده است، سقالبه‌های اروپایی بودند؛ مادر مستعین
شده است، سقالبه‌های اروپایی بودند؛ مادر مستعین «مخارق» و مادر معتز «قبیحه». پس‌زمینه زرتشتی-ایرانی در میان سرگرم‌کنندگان قیان و کنیزان برده در خلافت رایج بود و برخی از آن‌ها در خود حرم عباسی‌ها قرار گرفتند؛ «مراجل» (همسر هارون‌الرشید) و مادر خلیفه آینده مأمون و «مریدَه» (برده هارون‌الرشید) و مادر خلیفه آینده معتصم، هر دو ایرانی بودند. منحل شدن. بردگان حرم دوباره به بردگی افتادند زمانی که حرم عباسی در جریان سقوط بغداد در سال ۱۲۵۸ منحل شد. زمانی که بغداد توسط مغول‌ها فتح شد، آن‌ها فهرستی از اموال خلیفه تهیه
مغول‌ها فتح شد، آن‌ها فهرستی از اموال خلیفه تهیه کردند. این فهرست شامل ساکنان حرم او نیز بود. فهرست نشان داد که در آن زمان حرم عباسی شامل ۱۰۰۰ خواجه و ۷۰۰ زن بود که خلیفه ادعا کرده بود هیچ‌کدام از آن‌ها نه خورشید را دیده‌اند و نه ماه را. خلیفه خواستار نگهداری زنان شد و اجازه پیدا کرد که ۱۰۰ نفر از آن‌ها را برای خود انتخاب کند. اما خلیفه بلافاصله پس از آن کشته شد و اعضای خانواده و خانه‌اش یا کشته شدند یا به بردگی گرفته شدند. تاریخ‌نگار ایرانی واسف نوشت: میراث. تأثیرات. سیستم حرم عباسی به‌عنوان یک مدل برای
تأثیرات. سیستم حرم عباسی به‌عنوان یک مدل برای حرم‌های حاکمان اسلامی در دوران‌های بعدی شناخته شد و همان مدل در کشورهای اسلامی بعدی در دوران قرون وسطی نیز وجود داشت، مانند حرم امارت قرطبه و حرم فاطمیان که شامل مدل مادران برجسته، کنیزان کنیزانی که با زایمان به ام ولد تبدیل می‌شدند، سرگرم‌کنندگان زن «جواری»، قهرمانات و خواجه‌ها بود. سیستم حرم تقریباً مشابه همان‌طور که در دوران امپراتوری عثمانی وجود داشت، با تنها تغییرات جزئی در مدل حرم سلطنتی.
لیلی میلر-مورو (؛ زادهٔ ) وکیل و کنشگر اهل ایالات متحده آمریکا است. او بنیان‌گذار و مدیر عامل سابق مرکز عدالت طاهره است، یک سازمان غیرانتفاعی ملی که به حفاظت از زنان در برابر نقض حقوق بشر مانند تجاوز جنسی، ختنه کردن یا بریدن آلت تناسلی زنان، خشونت خانگی، قاچاق انسان و ازدواج اجباری اختصاص دارد. مدل کل نگر سازمان طاهره برای حفاظت از زنان، خدمات حقوقی رایگان و مدیریت پرونده خدمات اجتماعی را با حمایت از سیاست عمومی، آموزش و اطلاع‌رسانی ترکیب می‌کند. او جوایز و افتخارات بسیاری کسب کرده و در سال ۲۰۱۴ توسط نشریه
افتخارات بسیاری کسب کرده و در سال ۲۰۱۴ توسط نشریه واشینگتن پست به عنوان یکی از ۵۰ زن قدرتمند رهبر مذهبی انتخاب شده است. میلر-مورو با همسرش گیل میلر-مورو و سه فرزندشان در واشینگتن دی سی زندگی می‌کند. او یکی از اعضای فعال دیانت بهائی است. فعالیت حقوق بشری. میلر-مورو این سازمان را در سال ۱۹۹۷ پس از درگیری در موضوع کاسینجا، یک پرونده پر حاشیه که سابقه ملی ایجاد کرد و قانون پناهندگی را در ایالات متحده تغییر داد، تأسیس کرد. فوزیه کاسینجا (متولد ۱۹۷۷)، که از ترس ازدواج اجباری چندهمسری و یک سنت قبیله ای معروف به
ازدواج اجباری چندهمسری و یک سنت قبیله ای معروف به ختنه زنان از توگو گریخته بود، در سال ۱۹۹۶ توسط هیئت استیناف مهاجرت ایالات متحده پناهندگی دریافت کرد. این تصمیم راه را برای به رسمیت شناختن آزار و اذیت مبتنی بر جنسیت به عنوان زمینه ای برای پناهندگی هموار کرد. میلر-مورو با استفاده از بخشی از درآمد حاصل از کتابی که او و کاسینجا در مورد این پرونده به‌طور مشترک تألیف کردند ("آیا وقتی گریه می‌کنی صدای تو را می‌شنوند؟" چاپ دلاکورت، ۱۹۹۸)، سازمان عدالت طاهره را را تأسیس کرد. از سال ۲۰۰۱، او مرکز عدالت طاهره را در
تأسیس کرد. از سال ۲۰۰۱، او مرکز عدالت طاهره را در راستای خدمت رسانی به بیش از ۲۵۰۰۰ زن و کودک از سال ۱۹۹۷ رهبری کرده است، او کارمندان این سازمان غیرانتفاعی را از ۶ نفر به بیش از ۷۰ نفر افزایش داده و دفاتر خود را از دی سی بزرگ به هیوستون، بالتیمور و سانفرانسیسکو گسترش داده است. مرکز عدالت طاهره با توجه به مدیریت صحیح و برنامه‌های نوآورانه‌اش، تحت رهبری میلر-مورو، برنده جایزه واشینگتن پست برای مدیریت موفقیت‌آمیز شد. میلر-مورو قبل از پیوستن به مرکز عدالت طاهره به عنوان مدیر اجرایی در سال ۲۰۰۱، وکیل دادگستری
به عنوان مدیر اجرایی در سال ۲۰۰۱، وکیل دادگستری در واشینگتن دی سی، شرکت حقوقی آرنولد و پورتر بود، جایی که او به رسیدگی به دعاوی بین‌المللی مشغول بود. میلر-مورو قبل از پیوستن به آرنولد و پورتر، وکیل-مشاور در وزارت دادگستری ایالات متحده و هیئت استیناف مهاجرت بود. تحصیلات و جوایز. میلر-مورو جی‌دی و فوق لیسانس خود را در رشته روابط بین‌الملل از دانشگاه امریکن و بی‌ای خود از کالج اگنس اسکات در رشته علوم سیاسی، جامعه‌شناسی و مردم‌شناسی دریافت کرده است. میلر-مورو جوایز و قدردانی‌های متعددی دریافت کرده که در میان
جوایز و قدردانی‌های متعددی دریافت کرده که در میان آنها می‌توان به جایزه "مادر جوان سال دی سی" در سال ۲۰۱۵ توسط American Mothers Inc اشاره کرد. او به عنوان یکی از ۵۰ زن قدرتمند رهبر مذهبی برای جشن گرفتن در روز جهانی زن در سال ۲۰۱۴ توسط هافینگتون پست انتخاب شد و در سال ۲۰۱۳، دکترای افتخاری خود را از دانشگاه ایلینوی شمالی دریافت کرد.
کیتی لی جنر (زاده ۱۲ سپتامبر ۱۸۵۳ درگذشته ۲۱ اکتبر ۱۹۳۶) یک هنرمند، سخن‌سرا و نویسنده کورنی بود که به راه‌اندازی کورنیش گورسد کمک کرد. او در کورن‌وال بزرگ شد و در لندن هنر خواند. او بعداً با انتشار شش رمان با نام کاترین لی و همچنین نوشتن کتاب‌هایی در مورد نمادگرایی مسیحی، به نویسندگی روی آورد. او پس‌از ازدواج با هنری جنر در سال ۱۸۷۷ به‌عنوان خانم هنری جنر و کاترین جنر شناخته شد. این زوج دارای یک فرزند مشترک بودند. جنر علاوه‌بر حرفه نویسندگی خود، با همسرش روی موضوعاتی مانند هنر دینی و احیای زبان کورنی کار
موضوعاتی مانند هنر دینی و احیای زبان کورنی کار کرد. پس‌از تبدیل شدن به یک سخن‌سرا گورسد در سال ۱۹۰۴، او نام مورورن را برگزید. او در سال ۱۹۳۶ در ۸۳ سالگی در خانه‌اش درگذشت. اوایل زندگی. کاترین لی رالینگ دختر بزرگ کترین و ویلیام رالینگ در ۱۲ سپتامبر ۱۸۵۳ در هایل در کورن‌وال متولد شد. او در خانه تحصیل کرد و سپس در لندن در مدرسه ملی آموزش هنر (کالج سلطنتی هنر فعلی) در کنزینگتون جنوبی و مدرسه هنرهای زیبای اسلید در بلومزبری تحصیل کرد. او طرح‌ها و نقاشی با آبرنگ خلق می‌کرد و بعدها به‌خاطر نویسندگی‌اش به شهرت
خلق می‌کرد و بعدها به‌خاطر نویسندگی‌اش به شهرت رسید. رالینگ در ۱۲ ژوئیه ۱۸۷۷ با هنری جنر ازدواج کرد و به کیتی جنر یا خانم هنری جنر معروف شد. شوهرش از سال ۱۸۷۳ با او مکاتبه کرده بود، زمانی که با پدرش در مورد زبان کورنی مصاحبه کرد، موضوعی که بعدها به یک علاقه تحقیقاتی عمده برای این زوج تبدیل شد. آنها در اروپا به ماه عسل رفتند و در ۲۱ ژوئن ۱۸۷۸ جنر تنها فرزند خود، سیسیلی کاترین یسلت جنر را به دنیا آورد. پیشه. جنر اولین رمان خود را در سال ۱۸۸۲ منتشر کرد. عنوان آن «"گل وحشی غربی"» بود و او از نام مستعار کاترین
آن «"گل وحشی غربی"» بود و او از نام مستعار کاترین لی استفاده کرد. او قرار بود پنج رمان دیگر منتشر کند که آخرین رمان "«وقتی ثروت اخم می‌کند: زندگی و ماجراهای گیلبرت کازوارث، یک جنتلمن از کورن‌وال، چگونه او برای شاهزاده چارلز در سال‌های ۱۷۴۵ و ۱۷۴۶ جنگید و پس‌از آنچه بر سر او آمد" (۱۸۹۵)"» بود". تا زمانی که شهرت شوهرش در سنین پیری افزایش یافت، و کارنامه نویسندگی او بیش از پیش شناخته شد. جنر داستان قیام یعقوبی‌ها در سال ۱۷۴۵ و نبرد کالودن را بازگو کرد. "روزنامه تایمز" در بررسی خود اظهار داشت: «او با اعتبار
تایمز" در بررسی خود اظهار داشت: «او با اعتبار خود را تبرئه می‌کند». جنر و همسرش یعقوبی‌هایی مشتاق بودند و به‌عنوان بخشی از احیای نئوژاکوبیت به گروه رز سفید پیوستند. آنها در سال ۱۹۰۹ به شهر زادگاه جنر، هایل بازگشتند و در فرهنگ کورنی غوطه‌ور شدند و در خانه‌ای زندگی می‌کردند که آنها باسپوز می‌نامیدند. آنها با هم روی احیای زبان کورنی و هنر دینی کار کردند. در سال ۱۹۰۴، جنر با نام مورورن در گورسد سیمرو به یک سخن‌سرا تبدیل شد. در اوت ۱۹۲۸، ده نفر از مردم کورنی به‌عنوان سخن‌سرا در گورسد در تراورچی شروع به کار
به‌عنوان سخن‌سرا در گورسد در تراورچی شروع به کار کردند و قصد داشتند یک گورسده کورنی برای ترویج زبان و فرهنگ کورنی راه‌اندازی کنند. جنر و همسرش برای تشکیل شورای گورسده کرنو به این گروه پیوستند. اولین گورسد در دایره سنگی بوسکاوین ( اون ) در سپتامبر ۱۹۲۸ برگزار شد. در دهه ۱۹۰۰، جنر سه اثر غیرداستانی در مورد استفاده از نمادگرایی در مسیحیت منتشر کرد. دی. اچ. لارنس با اشاره به "نمادگرایی مسیحی" (۱۹۱۰) خود نوشت: «درک کل لازم است. بالاخره آن را دریافت کردم». پس‌از خواندن کتاب، او شروع به استفاده از ققنوس به‌عنوان
خواندن کتاب، او شروع به استفاده از ققنوس به‌عنوان نشان خود کرد. جنر در کتاب خود معنای نمادین ققنوس را به‌عنوان «رستاخیز مردگان و پیروزی آن بر مرگ» توضیح داده بود و اظهار داشت که «ققنوس به‌خودی‌خود نماد شناخته‌شده رستاخیز مسیح بود». جنر "در «در کوه‌های آلزاس: روایتی از یک تور در ووسگ (با نقشه) (۱۸۸۳)»" نوشت و مصور کرد که شرحی از یک تور اروپایی ساخته‌شده در سال ۱۸۸۲ بود که به دخترش یسلت تقدیم شده بود. او در سال ۱۹۲۶ کتاب شعری با عنوان «"ترانه‌های ستارگان و دریا»" منتشر کرد. مرگ. جنر در ۲۱ اکتبر ۱۹۳۶ بر اثر
منتشر کرد. مرگ. جنر در ۲۱ اکتبر ۱۹۳۶ بر اثر میوکاردیت در خانه درگذشت. او حدود ۲۳٬۰۰۰ پوند در وصیت‌نامه خود باقی گذاشت (معادل۲٬۰۰۰٬۰۰۰ پوند در۲۰۲۳). او همراه با همسرش در لیلانت در غرب کورن‌وال به خاک سپرده شده است.
ویلما آندرسون در نوامبر ۲۰۱۹ در اودوالا، سوئد، به دست دوست‌پسر عراقی-کرد خود، تیشکو احمد شرزاد، به قتل رسید. وی در ۳ دسامبر به صورت غیابی تحت پیگرد قرار گرفت و در ۴ دسامبر بازداشت شد. ناپدید شدن و جستجو. آندرسون ۱۷ ساله در پنج‌شنبه، ۱۴ نوامبر ناپدید شد، اما در آن زمان نشانه‌ای از وقوع جرم وجود نداشت. عملیات جستجو آغاز شد و کفش‌ها و عینک او در شب سه‌شنبه هفته بعد پیدا شدند. همان روز، دوست‌پسرش به‌عنوان مظنون به قتل غیرعمد بازداشت شد. چهارشنبه بعد، جستجویی در یونگسیله در جنوب اودوالا انجام گرفت. اواخر نوامبر،
در جنوب اودوالا انجام گرفت. اواخر نوامبر، مقامات پلیس از نیروهای مسلح سوئد کمک گرفتند تا با استفاده از غواصان و یک زیردریایی کوچک به جستجوی جسد او بپردازند. در ۲۸ نوامبر، سر بریده‌شده او در اتاق‌خواب دوست‌پسرش یافت شد. تا دسامبر، یعنی سه هفته بعد، بیش از ۵۰۰۰ نفر در جستجو برای یافتن جسد او شرکت کرده بودند، اما اثری از آن نبود. دادگاه. در مه ۲۰۲۰، دوست‌پسر ۲۳ ساله او به جرم قتل و "بی‌حرمتی به جسد" ویلما آندرسون متهم شد. در پرونده دادستان ذکر شده که او سر دوست‌دخترش را بریده و آن را در پلاستیک پیچیده و در یک
را بریده و آن را در پلاستیک پیچیده و در یک چرخ‌دستی نگه داشته بود. او علی‌رغم شواهد فراوان، اتهامات را رد کرد. در زمان طرح اتهام، هنوز جسد آندرسون یافت نشده بود و بنابراین علت مرگ مشخص نبود. در اواسط ژوئیه، هیئت ملی پزشکی قانونی سوئد اعلام کرد که متهم از بیماری روانی شدید یا ناتوان‌کننده‌ای رنج نمی‌برد، بلکه دارای ویژگی‌های شخصیتی خودشیفته بوده که به "اختلال شخصیت خودشیفته" نسبت داده می‌شود. این ویژگی‌ها شامل یک خودِ بزرگ‌نمایی‌شده و متورم بود که طبق ارزیابی روان‌پزشکی، نه با دستاوردهای واقعی "تیشکو احمد
روان‌پزشکی، نه با دستاوردهای واقعی "تیشکو احمد شرزاد" در طول زندگی‌اش سازگار بود و نه با واقعیت عینی همخوانی داشت. این بررسی همچنین نشان داد که متهم دامنهٔ احساسی سطحی و محدودی دارد و به‌ویژه فاقد همدلی است. در جریان محاکمه، متهم اتهام قتل را رد کرد. در ۲۷ ژوئیه، دادگاه منطقه‌ای اودوالا او را به جرم قتل و "بی‌حرمتی به جسد" گناهکار شناخت و به "حبس ابد" محکوم کرد. همچنین، او موظف شد مبلغ "۲۲۷٬۶۶۴" کرون سوئد (حدود "۲۲" هزار یورو) را به خانوادهٔ آندرسون پرداخت کند. با این حال، متهم همچنان پس از صدور حکم،