payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اروپا یک مجله خبری هفتگی برجسته ایتالیایی بود که در ۴ نوامبر ۱۹۴۵ توسط بنیانگذاران و سردبیران، جیانی مازوکی و آریگو بندتی، راه‌اندازی شد. کامیلا سدرنا نیز از بنیانگذاران بود. انتشار این مجله در سال ۱۹۹۵ متوقف شد. این عنوان در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ به صورت فصلنامه، سپس از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷ به صورت دوماهنامه و از ۲۰۰۸ به صورت ماهنامه، تا زمان تعطیلی در سال ۲۰۱۳، به کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بازگشت. جهت‌گیری. اروپا به عنوان مستقل، علماطی و لیبرال و معتبرترین ژانر خود توصیف می‌شود. این مجموعه اخبار، سیاست، هنر،
خود توصیف می‌شود. این مجموعه اخبار، سیاست، هنر، داستان‌های واقعی جنایت و دنیای سرگرمی را ترکیب می‌کرد. این مجله در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد و در اواسط دهه‌های ۱۹۴۰، ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به اوج خود رسید. با انتشار ۲۰۰۰۰ نسخه در سال ۱۹۴۷ به فروش می‌رسید ۳۰۰ هزار نسخه. این مجله توجه ویژه‌ای به تصویر عکاسی و عکاسی مستند به سبک مجله "لایف" در ایالات متحده داشت. به گفته بندتی: «مردم به مقالات نگاه می‌کنند، اما عکس‌ها را می‌خوانند». این کتاب که عمدتاً برای طبقه متوسط و خانواده‌های خواننده نوشته شده بود، از نظر فرهنگی کمی از رقیب
خواننده نوشته شده بود، از نظر فرهنگی کمی از رقیب محبوب خود، دوران سطح بالاتری داشت. جهت‌گیری سیاسی آن میانه‌رو بود، اما در عین حال یکی از معدود مجلاتی بود که در طول جنگ سرد مایل به گفتگو آشکار با حزب کمونیست ایتالیا بود. اروپا در سال ۱۹۸۴ به میزان ۱۲۷٬۴۲۲ نسخه منتشر شد.
مارچلو سولری (به ایتالیایی: "Marcello Soleri"؛ ۱۹ ژانویه ۱۸۸۲ – ۲۳ ژوئیه ۱۹۴۵) یک سیاستمدار و حقوقدان ایتالیایی بود. او بین سال‌های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۲ به‌عنوان وزیر دارایی و در سال ۱۹۲۲ به‌عنوان وزیر جنگ خدمت کرد. پس از سقوط فاشیسم، او به‌عنوان وزیر خزانه‌داری از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ فعالیت نمود. زندگی‌نامه. سال‌های اولیه. مارچلو سولری در کونه‌ئو، شهری در شمال‌غرب ایتالیا، در ۱۹ ژانویه ۱۸۸۲ متولد شد. پدرش، پیترو سولری، یک مهندس و فعال سیاسی محلی بود. او در دانشگاه تورین حقوق خواند و در همان دوران وارد فعالیت‌های
تورین حقوق خواند و در همان دوران وارد فعالیت‌های روزنامه‌نگاری و سیاست شد. شهرداری. در ژوئیهٔ ۱۹۱۲، در ۳۰ سالگی، سولری به‌عنوان شهردار کونه‌ئو انتخاب شد. او پروژه‌های عمرانی بزرگی را آغاز کرد، از جمله ساخت ایستگاه راه‌آهن جدید و پل ویا دوتو سولری که بعدها به نام او شناخته شد. او تا سال ۱۹۲۰ شهردار باقی ماند. مجلس و وزارت. در سال ۱۹۱۳، سولری به‌عنوان نمایندهٔ مجلس نمایندگان ایتالیا از حوزهٔ انتخابیهٔ کونه‌ئو انتخاب شد و این سمت را تا سال ۱۹۲۹ حفظ کرد. او به حزب لیبرال ایتالیا پیوست و از نزدیکان جیووانی
به حزب لیبرال ایتالیا پیوست و از نزدیکان جیووانی جیولیتی بود. در ژوئیهٔ ۱۹۲۱، در دولت ایوانوئه بونومی، به‌عنوان وزیر دارایی منصوب شد و تا فوریهٔ ۱۹۲۲ در این سمت بود. در اوت ۱۹۲۲، در دولت لوئیجی فاکتا، وزیر جنگ شد و تا سقوط دولت در اکتبر همان سال این سمت را بر عهده داشت. دوران فاشیسم. پس از به قدرت رسیدن بنیٹو موسولینی در اکتبر ۱۹۲۲، سولری به صف مخالفان فاشیسم پیوست. او از معدود سیاستمداران لیبرالی بود که علیه رژیم جدید به‌طور علنی موضع گرفت. در ۱۹۲۴، او از منتقدان سرسخت پس از قتل جاکومو ماتئوتی بود و از
منتقدان سرسخت پس از قتل جاکومو ماتئوتی بود و از امضاکنندگان اپوزیسیون آونتین به شمار می‌رفت. با تحکیم دیکتاتوری موسولینی، او در ژانویهٔ ۱۹۲۹ کرسی خود در مجلس را از دست داد و به فعالیت‌های سیاسی پشت‌پرده محدود شد. بازگشت به سیاست. پس از سقوط فاشیسم در ژوئیهٔ ۱۹۴۳ و آزادی جنوب ایتالیا، سولری دوباره به صحنهٔ سیاسی بازگشت. او در دولت‌های ایوانوئه بونومی و فروچو پاری وزیر خزانه‌داری شد و از ژوئن ۱۹۴۴ تا ژوئیهٔ ۱۹۴۵ در این سمت فعالیت کرد. در این دوره، او مسئولیت دشوار بازسازی مالی و اقتصادی ایتالیا را بر عهده
دشوار بازسازی مالی و اقتصادی ایتالیا را بر عهده داشت و با متحدین برای تأمین منابع مالی همکاری می‌کرد. مرگ. مارچلو سولری در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۴۵، تنها چند روز پس از پایان دورهٔ وزارتش، در رم درگذشت. او در زادگاهش کونه‌ئو به خاک سپرده شد. یادبود. در کونه‌ئو، پل ویا دوتو سولری به نام او نام‌گذاری شده است. خیابان‌ها و مدارس متعددی نیز در ایتالیا به یاد او نام‌گذاری شده‌اند.
گائتانو استاماتی (۴ اکتبر ۱۹۰۸ – ۱۱ فوریه ۲۰۰۲) یک سیاستمدار، استاد دانشگاه، مدیر اجرایی دولتی و بانکدار ایتالیایی بود. در طول دوران حرفه‌ای خود، استاماتی مدیرکل وزارت خزانه‌داری، عضو هیئت‌مدیرهٔ IRI، حسابدار کل دولت، رئیس بانک بازرگانی ایتالیا، استاد سیاست اقتصادی در دانشکدهٔ آمار دانشگاه ساپینتزا رم و چندین بار وزیر در دههٔ ۱۹۷۰ بود. زندگی‌نامه. استاماتی در سال ۱۹۰۸ در ناپل متولد شد و در سال ۱۹۳۰ در رشتهٔ حقوق فارغ‌التحصیل شد. پس از یک عمر خدمت در مدیریت دولتی، در سال ۱۹۷۶ در دولت آلدو مورو به‌عنوان وزیر
در سال ۱۹۷۶ در دولت آلدو مورو به‌عنوان وزیر دارایی منصوب شد و به‌عنوان سناتور مستقل در فهرست دموکراسی مسیحی در انتخابات عمومی ۱۹۷۶ ایتالیا انتخاب گردید. او از ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ وزیر خزانه‌داری، از ۱۹۷۸ تا ۱۹۷۹ وزیر کارهای عمومی و در سال ۱۹۷۹ وزیر تجارت بین‌الملل در دولت‌های سوم، چهارم و پنجم جولیو آندریوتی بود. او در انتخابات عمومی ۱۹۷۹ دوباره به‌عنوان سناتور انتخاب شد، اما در سال ۱۹۸۱ در پروپاگاندا دوه رسوایی درگیر شد و از سیاست کناره‌گیری کرد. استاماتی در ۱۱ فوریه ۲۰۰۲ در رم درگذشت، زمانی که ۹۳ سال داشت.
آلبرتو ده استفانی (۶ اکتبر ۱۸۷۹ – ۱۵ ژانویه ۱۹۶۹) سیاستمدار و اقتصاددان ایتالیایی بود. او که از پیشینه‌ای لیبرال به بنیتو موسولینی و فاشیسم ایتالیایی پیوست، از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵ مسئول اقتصاد ایتالیا بود. دوران او با ایده‌های "لسه فر" مشخص می‌شود. وزارت خزانه‌داری. ده استفانی در دسامبر ۱۹۲۲، زمانی که وینچنزو تانگورا به‌طور ناگهانی درگذشت، توسط موسولینی به عنوان وزیر خزانه‌داری منصوب شد. او یک اقتصاددان لیبرال و از رهبران سرسخت پیشین در حزب مرکز بود که از سیاست‌هایی مانند آزادسازی بازرگانی، کاهش مالیات بدون دخالت
مانند آزادسازی بازرگانی، کاهش مالیات بدون دخالت بیش‌ازحد دولت و خصوصی‌سازی صنایع مانند صنعت ارتباطات حمایت می‌کرد. او همچنین اصلاحات گسترده‌ای در نظام مالیاتی ایتالیا انجام داد که در آن زمان موفق تلقی شد، هرچند یادآوری شده است که این اصلاحات پیش‌تر توسط فیلیپو مدا طراحی شده بود اما به اجرا درنیامده بود. ده استفانی از قدرت‌های دیکتاتوری موسولینی برای اجرای این اصلاحات که پیش‌تر در پارلمان متوقف شده بود استفاده کرد، اما در عوض از جمله پیروانی بود که با وجود آگاهی از مسئولیت موسولینی در جنایت ماتئوتی به او
آگاهی از مسئولیت موسولینی در جنایت ماتئوتی به او وفادار ماند. اقتصاد تحت مدیریت ده استفانی رونق گرفت، بخشی از یک رشد سراسری در اروپا. دستمزدها و هزینه زندگی کاهش یافت. او هدف خود برای بودجه متوازن در سال مالی ۱۹۲۴–۲۵ را محقق کرد. با این حال تا اواسط ۱۹۲۵ اقتصاد به سوی بحران رفت و موسولینی ده استفانی را برکنار کرد و جای او را به جوزپه ولپی، یک شرکت‌گرا داد. دوران سیاسی بعدی. اگرچه از سمت وزارت کنار گذاشته شد، ده استفانی تا سقوط رژیم موسولینی عضو شورای عالی فاشیسم باقی ماند. او در این جایگاه اغلب برخی از
فاشیسم باقی ماند. او در این جایگاه اغلب برخی از اقدامات دولت موسولینی را نقد می‌کرد. او محافظه‌کار اجتماعی بود و در ۱۹۲۸ به قانونی که دربارهٔ ازدواج به‌طور «بیش‌ازحد لیبرال» تصویب شده بود حمله کرد و استدلال نمود کسانی که فرزندآوری نمی‌کنند نباید همان حقوق قانونی والدین را داشته باشند. او بعدها با گرایشی همراه شد که شامل امیلیو ده بونو، ایتالو بالبو و لوئیجی فدراتسونی بود و به‌شدت از معرفی قوانین نژادی در ایتالیا که از آلمان نازی تأثیر گرفته بود انتقاد می‌کرد. دوران دانشگاهی. جدای از سیاست، ده استفانی
می‌کرد. دوران دانشگاهی. جدای از سیاست، ده استفانی به‌عنوان مدرس اقتصاد در مؤسسه فناوری ویچنزا فعالیت کرد. او بعداً به عنوان استاد در دانشگاه ساپینتزا رم منصوب شد.
چندجهانی (Multiverse) یک زمینه‌ی در داستان‌های فرنچایز رسانه‌ای دنیای سینمایی مارول (MCU) است. مسئله‌ی چندجهانی در دنیای سینمایی مارول بر پایه‌ی فرضیه‌های علمی جهان‌های موازی بعلاوه‌ی شاخ و برگ‌های ژانر علمی-تخیلی بسط داده شده‌است. بر اساس زمینه‌ی داستانی با همین نام از کمیک‌های مارول، این مجموعه شامل بی‌نهایت واقعیت و بُعد جایگزین است. چندجهانی در دنیای سینمایی مارول (MCU)، برای اولین بار در فیلم "دکتر استرنج" (۲۰۱۶)، و سپس در فیلم "" (۲۰۱۹) به صورت جزئی و نامحسوس و تنها با اشارات تصویری، به نمایش در آمد.
نامحسوس و تنها با اشارات تصویری، به نمایش در آمد. سپس نقشی کلیدی در فازهای ، و دنیای سینمایی مارول، که «حماسه‌ی چندجهانی (Multiverse Saga)» را تشکیل می‌دهند، ایفا می‌کند. چندجهانی دنیای سینمایی مارول (MCU) بر جهانی متمرکز است که گاهی اوقات به آن «خط زمانی مقدس» گفته می‌شود، که همچنین مجموعه‌ای از خطوط زمانی نامتناهی و نزدیک به هم را توصیف می‌کند که منجر به ظهور گونه‌ی دیگری از کانگ نمی‌شوند. در ابتدا، خطوط زمانی شاخه‌دار عموماً توسط سازمان مغایرت‌های زمانی (TVA) «هَرَس» می‌شدند، تا اینکه یکی از شخصیت‌های
(TVA) «هَرَس» می‌شدند، تا اینکه یکی از شخصیت‌های سرکش سریال لوکی، سیلوی، در جریان این سریال، رهبر TVA، « او که باقی می‌ماند »، را از قدرت برکنار میکند و به چندجهانی اجازه می‌دهد تا آزاد شود و خطوط زمانی شاخه‌دار جدید به طور کامل شکل بگیرند. پس از این، TVA تحت مدیریت جدید، این جهان‌های جدید را پرورش داده و مشاهده می‌کند. گاهی اوقات، برخی از جهان‌ها جدا از «خط زمانی مقدس» در نظر گرفته می‌شوند، اما همچنان توسط TVA نظارت می‌شوند. بسیاری از نسخه‌های جایگزین (واریانت‌ - Variant) شخصیت‌های موجود در دنیای سینمایی
- Variant) شخصیت‌های موجود در دنیای سینمایی مارول از طریق این چندجهانی معرفی شده‌اند، که از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به واریانت‌های لوکی، کانگ فاتح، مرد عنکبوتی، دکتر استرنج، ددپول و ولورین اشاره کرد. واقعیت اصلی به تصویر کشیده شده در دنیای سینمایی مارول، با وجود نامگذاری اولیه‌اش به عنوان زمین-۱۹۹۹۹۹ توسط مارول کامیکس و رسانه‌های خارجی، با نام زمین-۶۱۶ شناخته می‌شود که در فیلم‌های (۲۰۱۹)، "دکتر استرنج در چندجهانی جنون" (۲۰۲۲) و سریال لوکی به آن اشاره میشود. به طور کلی منتقدان واکنش‌های متفاوتی به
میشود. به طور کلی منتقدان واکنش‌های متفاوتی به چندجهانی مارول نشان داده‌اند؛ از جلوه‌های بصری و جذابیت نوستالژیک آن تمجید شده، اما از اتکای بیش از حد آن به خدمت به طرفداران (فن سرویس) و رها کردن داستان (مانند فیلم ددپول و ولورین (۲۰۲۴)) انتقاد شده است. استفاده از شخصیت‌های فیلم‌های مارول غیر از دنیای سینمایی مارول (MCU) در فیلم‌های "" (۲۰۲۱) و "ددپول و ولورین" (۲۰۲۴) نیز مورد توجه قرار گرفته است که باعث گمانه‌زنی‌ها و بحث‌هایی در بین بینندگان و مفسران شده است.
ماریو تاناسی (۱۷ مارس ۱۹۱۶ – ۵ مه ۲۰۰۷) سیاستمدار ایتالیایی بود که چندین بار وزیر جمهوری ایتالیا شد. در سال ۱۹۷۹ او توسط دادگاه قانون اساسی ایتالیا به دلیل دخالت در رسوایی رشوه‌خواری لاکهید محکوم شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان نظامی ایتالیا شده است. زندگی‌نامه. تاناسی در اوروری، در استان کامپوباسو به دنیا آمد. او به حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا ("Partito Socialista Democratico Italiano"؛ PSDI) پیوست و بعدها همراه با فرانچسکو ده مارتینو، حزب متحد PSI-PSDI را که اتحاد کوتاه‌مدتی میان PSDI و حزب
PSI-PSDI را که اتحاد کوتاه‌مدتی میان PSDI و حزب سوسیالیست ایتالیا بود، رهبری کرد. در ۱۹۶۳ او نمایندهٔ مجلس نمایندگان شد و تا ۱۹۷۹ این سمت را حفظ کرد. او برای نخستین بار وزیر دفاع در دولت رومور دوم (۱۹۷۰) شد که با اتحاد دموکراسی مسیحی (DC)، حزب سوسیالیست ایتالیا و PSDI تشکیل شده بود. در ۱۹۷۲ دوباره به عنوان وزیر دفاع و نیز معاون نخست‌وزیر در دولت آندریوتی دوم منصوب شد (که در آن حزب لیبرال ایتالیا جای سوسیالیست‌ها را گرفته بود). تاناسی سومین بار وزیر دفاع در دولت رومور چهارم (DC-PSI-PSDI-حزب جمهوری‌خواه
در دولت رومور چهارم (DC-PSI-PSDI-حزب جمهوری‌خواه ایتالیا) بود. پس از مدتی کوتاه در ۱۹۷۲، او در ژوئن ۱۹۷۵ بار دیگر دبیر کل PSDI شد و جای فلاویو اورلاندی را گرفت. اندکی بعد، او همراه با ماریانو رومور و لوئیجی گویی در رسوایی رشوه‌خواری لاکهید دخیل شد که باعث شد سمت دبیرکلی حزب را از دست بدهد. در ۱۹۷۹ دادگاه قانون اساسی ایتالیا او را به جرم رشوه‌خواری محکوم کرد و او چهار ماه را در زندان گذراند. او نخستین وزیر پیشین ایتالیا بود که محکوم به زندان شد و نخستین سیاستمداری بود که پیش از رسوایی‌های سراسری دست‌های پاک
بود که پیش از رسوایی‌های سراسری دست‌های پاک در دهه ۱۹۹۰ به جرم فساد محکوم گردید.
دادگاه قانون اساسی جمهوری ایتالیا () بالاترین دادگاه ایتالیا در امور حقوق اساسی است. گاه نام «کونسولتا» به صورت استعاری به کار می‌رود زیرا جلسات آن در پالازو دلا کونسولتا در رم برگزار می‌شود. تاریخچه. دادگاه نوآوری ای پس از جنگ جهانی دوم است که در قانون اساسی جمهوری ایتالیا در سال ۱۹۴۸ پیش‌بینی شد اما تنها در سال ۱۹۵۵ پس از تصویب قانون اساسی شماره ۱ سال ۱۹۵۳ و قانون شماره ۸۷ سال ۱۹۵۳ عملیاتی گردید. دادگاه نخستین جلسه خود را در سال ۱۹۵۶ برگزار کرد. اختیارات. طبق ماده 134 قانون اساسی ایتالیا، دادگاه دربارهٔ
طبق ماده 134 قانون اساسی ایتالیا، دادگاه دربارهٔ موارد زیر رای صادر می‌کند: علاوه بر این، چند قانون اساسی در طول سال‌ها برای تنظیم اختیارات و کارکرد دادگاه وضع شده است. از میان آنها مهم‌ترین، قانون اساسی شماره ۱/۱۹۵۳ است که از جمله اختیارات بررسی و تصویب درخواست‌های همه‌پرسی را به دادگاه گسترش داد (ماده ۲). دادگاه قانون اساسی دربارهٔ قانونیت اساسی قوانین حکم می‌دهد و علیه آرای آن حق تجدیدنظر وجود ندارد؛ زیرا دادگاه در امور مربوط به قانون اساسی بالاترین مرجع است. از ۱۲ اکتبر ۲۰۰۷، زمانی که اصلاح ساختار
مرجع است. از ۱۲ اکتبر ۲۰۰۷، زمانی که اصلاح ساختار سازمان‌های اطلاعاتی ایتالیا که در اوت ۲۰۰۷ تصویب شده بود لازم الاجرا گردید، پیشداوری «اسرار طبقه‌بندی شده دولتی» دیگر نمی‌تواند به عنوان بهانه ای برای امتناع از در اختیار گذاشتن اسناد به دادگاه مورد استفاده قرار گیرد. ترکیب دادگاه. دادگاه قانون اساسی از ۱۵ قاضی تشکیل شده است که دوره خدمت آنها ۹ سال است: ۵ قاضی توسط رئیس جمهور ایتالیا منصوب می‌شوند ۵ قاضی توسط پارلمان انتخاب می‌گردند و ۵ قاضی توسط دیوان‌های عالی عادی و دیوان‌های عالی اداری انتخاب می‌شوند. از
عادی و دیوان‌های عالی اداری انتخاب می‌شوند. از میان آنانی که توسط دیوان‌های عالی انتخاب می‌شوند، ۳ نفر توسط دادگاه عالی کاسیاسیون (دادگاه کیفری و مدنی)، یک نفر توسط دیوان محاسبات و یک نفر توسط شورای دولت (دیوان عالی اداری) انتخاب می‌گردد. کاندیداها باید یا وکیلان دارای بیست سال یا بیشتر تجربه باشند یا استادان تمام رشته حقوق یا قضاتی (حتی بازنشسته) از محاکم عالی اداری یا مدنی یا کیفری باشند. اعضای دادگاه سپس رئیس دادگاه را انتخاب می‌کنند. رئیس دادگاه از میان اعضا با رای مخفی و با اکثریت مطلق (۸ رای در صورت
اعضا با رای مخفی و با اکثریت مطلق (۸ رای در صورت حضور کامل دادگاه) انتخاب می‌شود. اگر هیچ‌کس اکثریت را به دست نیاورد، انتخابات دور دوم میان دو قاضی دارای بیشترین آرا برگزار می‌شود. رئیس دادگاه یک یا چند معاون تعیین می‌کند تا در صورت غیبت وی به نمایندگی از او اقدام نمایند.
پائولو اینیاتسیو ماریا تاون دی رِوِل (۲ مه ۱۸۸۸ – ۱ ژوئن ۱۹۷۳) سیاستمدار و شمشیرباز ایتالیایی بود. او فرزند کنت ویتوریو تاون دی رِوِل و الفریدا ماریا اتکینسون بود. وی در جنگ جهانی اول شرکت داشت. همچنین شهردار تورین (۱۹۲۹–۱۹۳۵) و وزیر دارایی ایتالیا (۱۹۴۳–۱۹۳۵) در کابینه بنیتو موسولینی بود. پس از جنگ، او ریاست کمیته برگزاری المپیک زمستانی ۱۹۵۶ در کورتینا دامپتزو را بر عهده داشت. او مدال طلای تیمی اپه را در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ کسب کرد.
جوزپه ترابوکی (۱۹۰۴–۱۹۷۵) حقوق‌دان و سیاستمدار ایتالیایی بود. او عضو دموکراسی مسیحی بود و میان سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ به عنوان وزیر دارایی ایتالیا خدمت کرد. زندگی و تحصیلات. ترابوکی در ورونا در ۲۹ ژوئن ۱۹۰۴ به دنیا آمد. خانواده او در سال ۱۸۷۵ یک دفتر وکالت در ورونا بنیان نهادند. برادرش، آلبرتو، نیز وکیل بود و بعدها شهردار ایلاسی شد. پدربزرگشان، الساندرو ترابوکی، افسر ارتش ایتالیا در هر دو جنگ جهانی و از سربازان مقاومت پارتیزان در پیه‌مونته پس از امضای آتش‌بس بود. او مدرک حقوق خود را از دانشگاه پادووا دریافت
بود. او مدرک حقوق خود را از دانشگاه پادووا دریافت کرد. فعالیت سیاسی. ترابوکی در دومین و سومین مجلس قانونگذاری به عنوان سناتور دموکراسی مسیحی خدمت کرد. او در مارس ۱۹۶۰ به عنوان وزیر دارایی ایتالیا در کابینه تامبرونی منصوب شد و تا ژوئیه همان سال در این سمت بود. سپس همان سمت را در سومین و چهارمین کابینه امینتوره فانفانی (ژوئیه ۱۹۶۰ – فوریه ۱۹۶۲) برعهده داشت. در میانه دهه ۱۹۶۰، ترابوکی از سوی دادستان عمومی رم به دست داشتن در دو پرونده رشوه متهم شد، اما کمیسیون پارلمان اجازه لازم برای پیگرد را صادر نکرد.
روبرتو ترملونی (۳۰ اکتبر ۱۹۰۰ – ۸ سپتامبر ۱۹۸۷) اقتصاددان، دانشگاهی، تاجر و سیاستمدار سوسیال دموکرات ایتالیایی بود. او در سمت‌های مختلف کابینه خدمت کرد. سال‌های اولیه زندگی. ترملونی در شهر میلان، ایتالیا در ۳۰ اکتبر ۱۹۰۰ به دنیا آمد. او ابتدا حسابداری را در «ایستیتوتو کارلو کاتانه‌و» در همان شهر خواند و سپس در سال ۱۹۲۴ از دانشگاه تورین در رشته اقتصاد و علوم بازرگانی فارغ‌التحصیل شد. او که مدت‌ها آرزو داشت روزنامه‌نگار شود، پس از خدمت در ارتش ایتالیا در جنگ جهانی اول به تحریریه روزنامه مشهور میلان «لا سرا»
جهانی اول به تحریریه روزنامه مشهور میلان «لا سرا» پیوست. در همان سال‌ها به تدریج ارتباط نزدیکی با محافل روشنفکری و فرهنگی شهر پیدا کرد و نوشته‌های او در حوزه اقتصاد و مسائل اجتماعی توجه برخی محققان جوان را جلب کرد. در سال ۱۹۱۹ همراه برادرش آتیلیو انتشارات «آراکنه» را بنیان گذاشت و سپس در ایجاد یک تعاونی صنعتی مشارکت کرد که نخستین نمایشگاه تجاری میلان را راه‌اندازی کرد. این تجربه برای او آغاز پیوند جدی با دنیای صنعت و اقتصاد عملی بود که بعدها در مسیر سیاسی و دانشگاهی‌اش تأثیر گذاشت. فعالیت سیاسی ترملونی در
دانشگاهی‌اش تأثیر گذاشت. فعالیت سیاسی ترملونی در دوران جنگ آغاز شد، زمانی که به شاخه جوانان حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (PRI) ملحق شد. سپس به یکی از حامیان سرسخت فیلیپو توراتی، سوسیالیست تکاملی و ضد فاشیست، تبدیل شد و در سال ۱۹۲۲ با تشکیل حزب سوسیالیست واحد (PSU) به فیلیپو توراتی پیوست. این حزب که از حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) جدا شده بود، در سال ۱۹۳۰ دوباره به آن ملحق شد و ترملونی در کنار چهره‌هایی چون توراتی، کلودیو ترووس، کارلو روسلی و جوزپه سارگات در جناح اصلاح‌طلب حزب برجسته شد. او همراه روسلی و پیترو
اصلاح‌طلب حزب برجسته شد. او همراه روسلی و پیترو ننی در سال ۱۹۲۶ نشریه سوسیالیستی «کواترو استاتو» را تأسیس کرد. این فعالیت مطبوعاتی، او را به عنوان یکی از صداهای منتقد فاشیسم و مدافع اصلاحات اجتماعی در فضای سیاسی دهه ۱۹۲۰ معرفی کرد. فعالیت حرفه‌ای. به دلیل باورهای ضد فاشیستی موفق به یافتن شغل دانشگاهی نمی‌شد، بنابراین در سال ۱۹۳۰ به عنوان مدرس اقتصاد سیاسی در دانشگاه ژنو در سوئیس مشغول به کار شد. او روزنامه مالی «۲۴ اوره» را که بر اساس الگوی «فایننشال تایمز» طراحی شده بود، در ۱۵ فوریه ۱۹۳۳ منتشر کرد. در سال
طراحی شده بود، در ۱۵ فوریه ۱۹۳۳ منتشر کرد. در سال ۱۹۳۷ مطالعه‌ای دربارهٔ صنعت نساجی ایتالیا انجام داد. او که از بازداشت به دلیل فعالیت‌های ضد فاشیستی گریخته بود، در جنگ جهانی دوم در کوکیو-ترویزاگو در وارزه مخفی شد و بر کار با انتشارات آراکنه و نگارش تاریخ صنعت معاصر ایتالیا تمرکز کرد. پس از جنگ، به عنوان کمیسر وزارت تولیدات صنعتی در ایتالیا شمالی و رئیس شورای صنعتی ایتالیا شمالی منصوب شد. ترملونی سال‌ها چهره برجسته حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و سپس پس از ۱۹۴۷ در حزب دموکراتیک سوسیالیست ایتالیا (PSDI) بود.
در حزب دموکراتیک سوسیالیست ایتالیا (PSDI) بود. در سال ۱۹۴۶ به شورای شهر میلان انتخاب شد و همان سال به عضویت مجلس مؤسسان ایتالیا درآمد. میان سال‌های ۱۹۴۷ و ۱۹۴۸ به عنوان وزیر صنعت و بازرگانی ایتالیا در کابینه چهارم د گاسپری خدمت کرد. او در سال ۱۹۴۸ در کابینه پنجم د گاسپری وزیر بدون پرتفوی و مسئول اجرای طرح مارشال شد. اما در ۳۱ اکتبر ۱۹۴۹ همراه با جوزپه سارگات و ایوان ماتئو لومباردو از دولت استعفا داد. در ادامه ریاست «ایستیتوتو پر له رلاتسیونی پوبلیکه» را بر عهده گرفت که در سال ۱۹۵۲ در میلان تأسیس شده بود. و
گرفت که در سال ۱۹۵۲ در میلان تأسیس شده بود. و در سال ۱۹۵۳ به استادی اقتصاد و سازمان کسب‌وکار در پلی‌تکنیک میلان رسید. در همین دوره همراه با اتزیو ویگورلی کمیته پارلمانی بررسی مشکلات فقر و بیکاری را رهبری کرد. در ۱۹۵۴ به عنوان وزیر دارایی ایتالیا در کابینه شلبا منصوب شد. در دهه ۱۹۶۰ سه بار به عنوان وزیر خزانه‌داری ایتالیا (۱۹۶۲–۱۹۶۶) و سپس از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ به عنوان وزیر دفاع ایتالیا خدمت کرد. او همچنین عضو هیئت مدیره بانک سرمایه‌گذاری اروپا بود. از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۸ سناتور سنای ایتالیا بود. ترملونی بر اثر سکته
۱۹۶۸ سناتور سنای ایتالیا بود. ترملونی بر اثر سکته قلبی در بیمارستانی در برونک، آلتو آدیجه، در ۸ سپتامبر ۱۹۸۷ درگذشت.
جولیو ترمونتی (زادهٔ ۱۸ اوت ۱۹۴۷) سیاستمدار ایتالیایی است. او در دولت‌های مختلف ایتالیا به‌عنوان وزیر اقتصاد و دارایی ایتالیا در دوره‌های نخست‌وزیری سیلویو برلوسکونی بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵، ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴، ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ و ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ خدمت کرد. زندگی و تحصیلات. ترمونتی در شهر سوندریو در شمال لومباردی در خانواده‌ای با تبار ونتویی و کامپانیایی زاده شد. او استاد تمام حقوق در دانشگاه پاویا و استاد مهمان در مؤسسه حقوق تطبیقی آکسفورد بوده‌است. حوزه‌های تخصصی او در زمینه حقوق مالیاتی، سیاست‌های مالی و فدرالیسم مالی
حقوق مالیاتی، سیاست‌های مالی و فدرالیسم مالی است. فعالیت سیاسی. ترمونتی نخستین بار در سال ۱۹۸۷ با حزب سوسیالیست ایتالیا وارد رقابت‌های انتخاباتی شد. در سال ۱۹۹۴ به‌عنوان عضو پیمان سنی وارد مجلس شد اما خیلی زود به جناح راست میانه و حزب فورتسا ایتالیا پیوست. او در همان سال نخستین بار به‌عنوان وزیر دارایی در دولت اول برلوسکونی منصوب شد. او بارها به‌عنوان وزیر اقتصاد و دارایی بازگشت و در دوره‌های مختلف، اصلاحات مالیاتی متعددی از جمله کاهش نرخ مالیات بر درآمد، کاهش مالیات شرکت‌ها و لغو برخی مالیات‌های ارث و
کاهش مالیات شرکت‌ها و لغو برخی مالیات‌های ارث و املاک را اجرا کرد. سایر فعالیت‌ها. ترمونتی نویسنده چندین کتاب در زمینه مالیات، فدرالیسم مالی و سیاست‌های اقتصادی است. او منتقد سیاست‌های تجاری چین و جهانی‌شدن بی‌مهار بوده‌است و در اندیشکده‌هایی مانند مؤسسه اسپن ایتالیا و بنیاد ایتالیا-آمریکا عضویت داشته‌است.
مرحله پلی‌آف مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲ از ۸ تا ۱۵ مارس ۲۰۲۲ برگزار شد. در مجموع ۱۶ تیم در مرحله پلی‌آف مقدماتی برای تعیین تکلیف هفت تیم از ۴۰ تیم حاضر در مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲ به رقابت پرداختند. تیم‌ها. ۱۴ تیم زیر که به دو منطقه (منطقه غرب و منطقه شرق) تقسیم شده‌اند، وارد مرحله پلی‌آف مقدماتی شدند که شامل دو دور می‌شود: فرمت. در مرحله پلی‌آف مقدماتی، هر مسابقه به صورت تک‌بازی برگزار می‌شد. در صورت لزوم، وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده به کار گرفته می‌شد. برنامه. برنامه مسابقات به
به کار گرفته می‌شد. برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. نمودار. نمودار مرحله پلی‌آف مقدماتی برای هر منطقه بر اساس رتبه‌بندی اتحادیه هر تیم و جایگاه آنها در فدراسیون‌شان تعیین شد، به طوری که تیم فدراسیون با رتبه بالاتر میزبان مسابقه بود. تیم‌های یک فدراسیون نمی‌توانستند در یک گروه قرار بگیرند. هفت برنده مرحله پلی‌آف (سه تیم از منطقه غرب و چهار تیم از منطقه شرق) به مرحله گروهی راه یافتند تا به ۳۲ تیم راه یافته مستقیم بپیوندند. دور مقدماتی. خلاصه. در مجموع دو تیم در دور مقدماتی شرکت کردند. دور پلی‌آف.
دو تیم در دور مقدماتی شرکت کردند. دور پلی‌آف. خلاصه. در مجموع ۱۴ تیم در دور پلی‌آف بازی کردند: ۱۲ تیم که در این مرحله وارد شدند و دو تیم برنده دور مقدماتی.
هیلدپراند (; ۸۰۰ – ۷۴۴) او از حدود سال ۷۳۵ به همراه عمویش، لیوتپراند، پادشاه لمباردها بود. پس از مرگ لیوتپراند در سال ۷۴۴، هیلدپراند به نام خود حکومت کرد تا اینکه در اواخر همان سال توسط راچیس، دوک فریولی، سرنگون شد. هیلدپراند، پسر زیگیپراند، دوک آست، قبل از رسیدن به تخت سلطنت نیز دوک (دوکس) بود. در سال ۷۳۴، او در محاصره موفقیت‌آمیز راونای بیزانس شرکت کرد. لیوتپراند درست قبل یا بعد از محاصره بیمار شد و انتظار نمی‌رفت که زنده بماند. اشراف برجسته لمبارد هیلدپراند را به عنوان پادشاه انتخاب کردند، اما لیوتپراند
را به عنوان پادشاه انتخاب کردند، اما لیوتپراند بهبود یافت. اگرچه از این انتخاب ناراضی بود، اما احساس می‌کرد که باید هیلدپراند را به عنوان فرمانروای مشترک بپذیرد. خود لیوتپراند در حالی انتخاب شده بود که پدرش، آنسپراند، به شدت بیمار بود. در هر دو مورد، ابتکار انتخاب جانشین توسط اشراف انجام شد. تا سال ۷۳۵، دیپلماسی پاپ گرگوری دوم اتحادی بین اسقف بیزانس، اوتیچیوس، دوک اورسوس ونیزی و پاتریارک آنتونینوس گرادو ایجاد کرد. متحدان جدید با یک ناوگان بزرگ ونیزی، راونا را بازپس گرفتند. طبق کرونیکون ونتوم، در این محاصره
بازپس گرفتند. طبق کرونیکون ونتوم، در این محاصره دوم، هیلدپراند و دوک پردیو از ویچنزا توسط ونیزی‌ها اسیر شدند. در سال ۷۳۹، در حالی که لیوتپراند در حال لشکرکشی علیه کلیسا در دوک‌نشین رم بود، هیلدپراند در حال ویران کردن سرزمین‌های کلیسایی اطراف راونا بود. در ماه اوت، لیوتپراند به او پیوست و به پنتاپولیس حمله کرد. تا سال ۷۴۳، سلامتی لیوتپراند دوباره رو به وخامت گذاشت و ممکن است یک حزب طرفدار پاپ در پادشاهی به رهبری دوک راچیس ظهور کرده باشد. سال بعد، لیوتپراند درگذشت و هیلدپراند بدون هیچ رقیبی جانشین او شد و در
و هیلدپراند بدون هیچ رقیبی جانشین او شد و در پاویا، نزدیک کلیسای سانتا ماریا دله پرتیچه، در حضور ارتش لومبارد انتخاب شد. او خود را به عنوان مخالف بیزانسی‌ها و پاپ ثابت کرده بود و ظرف چند ماه توسط شورشی به رهبری راچیس سرنگون شد، که بلافاصله با پاپ زاخاری صلح کرد. زندگی‌نامه. پسر دوک آستی، سیگیپراند، و نوه لیوتپراند، حدود سال ۷۳۲، او به همراه پردئو، دوک ویچنزا، موفق به فتح راونا شد. این فتح که به نظر می‌رسید نویدبخش اتحاد تمام ایتالیا تحت سلطنت لومبارد باشد، زودگذر بود: اندکی پس از آن، ناوگان ونیزی، که توسط
زودگذر بود: اندکی پس از آن، ناوگان ونیزی، که توسط اگزارش اوتیچیوس و پاپ گرگوری سوم درخواست کمک کرده بود، پایتخت اگزارشات را دوباره تحت سلطه بیزانس درآورد. پردئو سقوط کرد و هیلدبراند به اسارت درآمد و بیزانسی‌ها را دوباره احیا کرد، تا جایی که آگاتو، دوک بیزانسی پروجا، تلاش کرد بولونیا را دوباره فتح کند، اما به شدت توسط ارتش لومبارد شکست خورد. در سال ۷۳۷، او به ابتکار اشراف لومبارد، پس از بیماری جدی سلف خود، به تخت سلطنت پیوست. به گفتهٔ پاول شماس، لیوتپراند، پس از بهبودی، در ابتدا با خشم واکنش نشان داد، اما
پس از بهبودی، در ابتدا با خشم واکنش نشان داد، اما سپس ضرورت این اقدام را برای تضمین جانشینی مسالمت‌آمیز تشخیص داد (او فرزند پسری نداشت و برادرزاده‌اش را به عنوان وارث پذیرفت). پس از مرگ لیوتپراند، در سال ۷۴۴، او در پاویا، در کلیسای سانتا ماریا آله پرتیچه در مقابل ارتش مسلح به عنوان پادشاه انتخاب شد. با این حال، او به مدت هشت ماه (از ژانویه تا اوت) سلطنت کرد و سپس توسط دوک‌هایی که به دنبال خودمختاری برای قلمرو خود و سیاست صلح با روم و بیزانس بودند، برکنار شد. عزل هیلدبراند، که در غیر این صورت چهره‌ای معمولی
عزل هیلدبراند، که در غیر این صورت چهره‌ای معمولی بود، نقطه عطفی در سیاست لومبارد بود که در دوران سلطنت طولانی لیوتپراند با توسعه‌طلبی جنگجویانه و تمرکز قدرت هدایت می‌شد. پسر عمویش راخیس به جای او بر تخت سلطنت نشست.