payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کاترینا استراتژی ملایم مدرن‌سازی و لیبرال‌سازی دولت پروس را دنبال می‌کردند. الکساندر فون اشلینیتز محبوب ملکه آگوستا، با ذهنیت لیبرال بود. با این حال، فون اشلینیتز چندین تلاش ناموفق برای آشتی دادن بیسمارک با شوهرش و خود انجام داد. نقش تاریخی. ماری فون اشلینیتز به عنوان یک شخصیت نمادین از مخالفت لیبرال-اشرافی علیه سیاست‌های محافظه‌کارانه بیسمارک در زمان تأسیس رایش آلمان ایستاده است، همچنین نمایانگر دوره‌ای کوتاه و پرشور از فرهنگ و دانش در آلمان است که تاریخی میان افول رمانتیسم و آغاز مدرنیته قرار دارد.
میان افول رمانتیسم و آغاز مدرنیته قرار دارد. سالن‌های اشلینیتز و دوست او آنا فون هلمهولتز (سالن هلمهولتز عمدتاً میزبان دانشمندان بود) دو تا از تأثیرگذارترین سالن‌های برلین در امپراتوری بودند. اگرچه خود فون اشلینیتز بیشتر از سیاست به موسیقی و ادبیات علاقه‌مند بود، اما اتحاد میان این دو سالن، طبق گفته پتره ویلمه، تقریباً به معنای تلاش برای ساخت یک امپراتوری درونی بود که اشراف‌زادگان فرهنگی و نخبگان فکری را تحت حمایت لیبرال‌ها به هم پیوند می‌داد. طبق گفته تاریخ‌نگار میکائیل فوند، «شخصیت‌های بزرگ کشور،
تاریخ‌نگار میکائیل فوند، «شخصیت‌های بزرگ کشور، امپراتورها و پادشاهان، ولیعهدها، ژنرال‌ها، دیپلمات‌ها و دولتمردان در خانه خانم فون اشلینیتز دیدار می‌کردند؛ اما احترام نیز به نمایندگان برجسته زندگی فکری نشان داده می‌شد. هر کسی که به سالن انحصاری خانم فون اشلینیتز راه می‌یافت، آزمون پذیرش برای جامعه بالای پروس را با موفقیت پشت سر گذاشته بود».
ایمی، لیدی دادلی (با نام تولد رابسارت؛ ۷ ژوئن ۱۵۳۲ – ۸ سپتامبر ۱۵۶۰) اولین همسر رابرت دادلی، مورد علاقه الیزابت یکم بود. او عمدتاً به خاطر مرگش که ناشی از سقوط از پله‌ها بود شناخته می‌شود، که شرایط آن اغلب مشکوک تلقی شده است. ایمی رابسارت تنها فرزند یک اشراف بزرگ از نورفک بود. در زبان رایج آن زمان، نام او به صورت آمی دَدلی نوشته می‌شد. در تقریباً ۱۸ سالگی، او با رابرت دادلی، پسر جان دادلی، ازدواج کرد. در سال ۱۵۵۳، رابرت دادلی اعدام و در برج لندن زندانی شد، جایی که به ایمی دادلی اجازه داده شد تا از او دیدن
جایی که به ایمی دادلی اجازه داده شد تا از او دیدن کند. پس از آزادی او، این زوج در شرایط مالی دشوار زندگی می‌کردند تا اینکه با دستیار شدن الیزابت یکم در اواخر ۱۵۵۸، دادلی به مقام مسئول اسب‌ها، یک مقام مهم در دربار رسید. شایعه‌هایی وجود داشت که ملکه به زودی عاشق او شد و صحبت‌هایی به میان می‌آمد که ایمی دادلی که شوهرش را به دربار نمی‌برد، از بیماری رنج می‌برد و شاید الیزابت او را برای ازدواج با محبوبش در صورت مرگ همسرش بپذیرد. شایعات وقتی بیشتر شد که الیزابت برخلاف انتظارات عمومی که او یکی از خواستگاران
برخلاف انتظارات عمومی که او یکی از خواستگاران خارجی‌اش را می‌پذیرد، مجرد ماند. ایمی دادلی با دوستانش در مناطق مختلف کشور زندگی می‌کرد، خانه‌ای مستقل داشت و به ندرت شوهرش را می‌دید. در صبح ۸ سپتامبر ۱۵۶۰، در Cumnor Place نزدیک آکسفورد، او خواست که خدمتکارانش را مرخص کند و بعدها در حالی که در پای پله‌ها افتاده بود و گردنش شکسته و دو زخم بر روی سرش داشت، مرده پیدا شد. نظر هیئت بررسی پزشکی این بود که او به دلیل سقوط از پله‌ها مرده است؛ حکمی که به عنوان «بدبیاری»، مرگ تصادفی ثبت شد. مرگ ایمی دادلی موجب رسوایی
مرگ تصادفی ثبت شد. مرگ ایمی دادلی موجب رسوایی شد. با وجود نتیجه بررسی‌ها، رابرت دادلی به‌طور گسترده‌ای متهم شد که مرگ همسرش را ترتیب داده است، دیدگاهی که با دیدگاه بیشتر مورخان معاصر همخوانی ندارد. او همچنان محبوب‌ترین فرد در دربار الیزابت بود، اما از نظر اعتبار او، نمی‌توانست با او ازدواج کند. سنتی که توسط سر ریچارد ورنی، پیرو رابرت دادلی، ایجاد شده بود، مرگ خشونت‌آمیز ایمی دادلی را به زودی گسترش داد و "Leicester's Commonwealth"، یک کتاب افترا به شهرت و تأثیرگذاری ۱۵۸۴ علیه رابرت دادلی، در آن زمان ارل
تأثیرگذاری ۱۵۸۴ علیه رابرت دادلی، در آن زمان ارل لستر، این نسخه از وقایع را جاودانه کرد. علاقه به سرنوشت ایمی دادلی در قرن نوزدهم توسط رمان والتر اسکات، "کنیلورث" دوباره زنده شد. رایج‌ترین توضیحات مدرن برای مرگ او سرطان سینه و خودکشی است، اگرچه تعدادی از مورخان به سناریوهای قتل پرداخته‌اند. شواهد پزشکی گزارش پزشکی قانونی که در سال ۲۰۰۸ پیدا شد، با تصادف، خودکشی و سایر خشونت‌ها سازگار است. زندگی. ایمی رابسارت در نورفک متولد شد و وارث یک اشراف و دامپروری بزرگ، سر جان رابسارت از سایدرستون و همسرش، الیزابت
سر جان رابسارت از سایدرستون و همسرش، الیزابت اسکات بود. ایمی رابسارت در خانه مادرش، استنفیلد هال (نزدیک ویندام) بزرگ شد و مانند همسر آینده‌اش، در یک خانواده به شدت پروتستانتیسم زندگی می‌کرد. او آموزش خوبی دید و خط خوشی داشت. سه روز قبل از ۱۸ سالگی‌اش با رابرت دادلی، پسر کوچک جان دادلی ازدواج کرد. ایمی و رابرت که هم‌سن بودند، احتمالاً حدود ده ماه قبل از ازدواجشان یکدیگر را ملاقات کرده بودند. قرارداد ازدواج مه ۱۵۵۰ مشخص کرده بود که ایمی تنها پس از مرگ هر دو والدینش اموال پدرش را به ارث خواهد برد، و پس از
والدینش اموال پدرش را به ارث خواهد برد، و پس از ازدواج، این زوج جوان بیشتر به هدایا و کمک‌های پدرانشان وابسته بودند، به ویژه هدایا و کمک‌های رابرت. این احتمالاً یک ازدواج عشقی بود، یک «ازدواج شهوانی»، همان‌طور که مهمان ازدواج ویلیام سسیل بعداً با نارضایتی یاد کرده است. مراسم ازدواج در ۴ ژوئن ۱۵۵۰ در کاخ سلطنتی شین برگزار شد و ادوارد ششم در آن حضور داشت. ارل وارویک و دوک آینده دوک نورثامبرلند، قدرتمندترین مرد انگلستان بود که دولت پادشاه جوان ادوارد ششم را رهبری می‌کرد. این پیوند، هرچند که یک جایزه بزرگ
رهبری می‌کرد. این پیوند، هرچند که یک جایزه بزرگ نبود، برای او قابل قبول بود زیرا نفوذش را در نورفک تقویت می‌کرد. این زوج جوان بیشتر در دربار یا در خانه‌های والدین ایمی در کاخ ایلی زندگی می‌کردند؛ در نیمه اول ۱۵۵۳ آنها در خانه سامرست، جایی که رابرت دادلی نگهبان این کاخ بزرگ رنسانس بود، زندگی می‌کردند. در مه ۱۵۵۳ جین گری به خواهرزن ایمی دادلی تبدیل شد و پس از حکومت نه روزه‌اش به عنوان ملکه انگلستان، رابرت دادلی به مرگ محکوم و در برج لندن زندانی شد. او از ژوئیه ۱۵۵۳ تا اکتبر ۱۵۵۴ در آنجا ماند؛ از سپتامبر ۱۵۵۳
۱۵۵۳ تا اکتبر ۱۵۵۴ در آنجا ماند؛ از سپتامبر ۱۵۵۳ به ایمی اجازه داده شد تا به دیدار او برود و در آنجا با او بماند. پس از آزادی‌اش، رابرت دادلی پول کافی نداشت و او و ایمی توسط خانواده‌هایشان از نظر مالی حمایت شدند. سبک زندگی آنها همچنان باید مودبانه می‌بود، با این حال، لرد رابرت (همان‌طور که او شناخته می‌شد) بدهی‌های قابل توجهی انباشته می‌کرد. سر جان رابسارت در سال ۱۵۵۴ درگذشت؛ همسرش در بهار ۱۵۵۷ از دنیا رفت، به این معنی که دودلی‌ها می‌توانستند املاک رابسارت را با اجازه ملکه به ارث ببرند. خانه اجدادی لیدی
را با اجازه ملکه به ارث ببرند. خانه اجدادی لیدی ایمی در سایدرستون برای دهه‌ها غیرقابل سکونت بوده است، خانه کودکی‌اش، استنفیلد، پس از مرگ شوهر اول مادرش به او بازگشته بود، اما پس از مرگ مادرش، این خانه به نیمه‌برادر ایمی، جان آپلیارد، تعلق گرفت. این زوج اکنون در تراکینگ، هرتفوردشر در خانه ویلیام هاید زندگی می‌کردند، وقتی که در لندن نبودند. در آگوست ۱۵۵۷، رابرت دادلی برای جنگیدن به نفع فلیپه دوم (که در آن زمان شوهر ماری یکم، ملکه انگلستان بود) در نبرد سن کوئنتین در فرانسه شرکت کرد. از این زمان یک نامه تجاری
در فرانسه شرکت کرد. از این زمان یک نامه تجاری از ایمی دادلی باقی مانده است که بدهی‌های شوهرش را در غیاب او تسویه کرده است، «اگرچه فراموش کردم که قبل از رفتن او این موضوع را به او بگویم، او که خیلی نگران امور سنگین خود بود و من نیز کاملاً از رفتن ناگهانی او راحت نبودم». در تابستان ۱۵۵۸، رابرت و ایمی دادلی در جستجوی یک اقامتگاه مناسب در نورفک بودند تا در آنجا مستقر شوند؛ اما قبل از مرگ ماری یکم، ملکه انگلستان در نوامبر ۱۵۵۸، هیچ نتیجه‌ای نداشت. پس از به تخت نشستن الیزابت یکم، رابرت دادلی به Master of the
نشستن الیزابت یکم، رابرت دادلی به Master of the Horse تبدیل شد و مکان او در دربار، تقریباً به صورت مداوم در کنار ملکه بود. تا آوریل ۱۵۵۹، به نظر می‌رسید که ملکه الیزابت عاشق لرد رابرت شده است و چندین دیپلمات گزارش دادند که برخی در دربار از قبل گمان می‌کردند که ملکه او را برای ازدواج خواهد پذیرفت، «در صورتی که همسرش بمیرد»، چرا که لیدی ایمی دادلی به شدت بیمار بود و یکی از پستان‌هایش مشکل داشت. او در ایستر ۱۵۵۹ چند روزی به دیدار همسرش در تراکینگ رفت و ایمی دادلی در مه ۱۵۵۹ به مدت یک ماه به لندن آمد. در این
در مه ۱۵۵۹ به مدت یک ماه به لندن آمد. در این زمان، در ۶ ژوئن، سفیر جدید اسپانیا دی کوادرا نوشت که سلامت او بهبود یافته است، اما او مراقب غذا خوردن خود بود. او همچنین سفری به سافک داشت؛ و تا سپتامبر در خانه سر ریچارد ورنی در کامپتون ورنی در واریک‌شر ساکن شد. تا اواخر ۱۵۵۹، چندین شاهزاده خارجی در حال رقابت برای دست ملکه بودند؛ دیپلمات‌های اسپانیایی از این که الیزابت علاقه زیادی به نامزدهایشان نشان ندادند، بسیار ناخشنود بودند. سفیر اسپانیا دی کوادرا و همتای امپراتوری مقدس روم او به یکدیگر و مافوق‌هایشان اطلاع
مقدس روم او به یکدیگر و مافوق‌هایشان اطلاع دادند که لرد رابرت به همسرش سم خورانده و الیزابت فقط آنها را فریب می‌دهد، «که لرد رابرت دشمنان خود و کشور را با کلمات مشغول نگه داشته است تا این اقدام شیطانی قتل همسرش انجام شود». بخش‌هایی از اشراف نیز دادلی را مسئول عدم ازدواج الیزابت می‌دانستند و طرح‌های زیادی برای ترور او وجود داشت. در مارس ۱۵۶۰، دی کوادرا به فیلیپ دوم اطلاع داد: «لرد رابرت به کسی گفته است که … اگر یک سال دیگر زنده بماند، موقعیت او از حالا بسیار متفاوت خواهد بود. … آنها می‌گویند که او به طلاق
متفاوت خواهد بود. … آنها می‌گویند که او به طلاق از همسرش فکر می‌کند». لیدی ایمی از زمان بازدیدش از لندن در ۱۵۵۹ دیگر شوهرش را ندید. یک سفر پیش‌بینی شده برای دیدار با او و دیگر اعضای خانواده هیچ‌گاه محقق نشد. ملکه الیزابت به واقع اجازه نداد که محبوبش همسر داشته باشد؛ بر اساس یک کرونیک تاریخی از دربار، او «مجبور بود بگوید که وقتی به او می‌رسید، هیچ‌کاری با او نمی‌کرد، چون به ندرت به دیدنش می‌رفت». از دسامبر ۱۵۵۹ تا زمان مرگش، ایمی دادلی در Cumnor Place زندگی کرد، که گاهی به آن Cumnor Hall نیز گفته می‌شد، در
کرد، که گاهی به آن Cumnor Hall نیز گفته می‌شد، در روستای Cumnor در بارکشر (در حومه آکسفورد، و اکنون در آکسفوردشر) این خانه، که یک مجموعه اصلاح شده از یک صومعه قرن چهاردهمی بود، توسط دوست و احتمالاً خویشاوند ایمی، سر آنتونی فورستر اجاره شده بود. او در آنجا با همسرش و خانم‌های Odingsells و Owen که بستگان صاحب خانه بودند زندگی می‌کرد. اتاق ایمی رابسارت یک آپارتمان بزرگ و مجلل در طبقه بالا بود که بهترین اتاق خانه به حساب می‌آمد، با یک ورودی و پله‌های جداگانه که به آن می‌رسید. در پشت خانه یک باغ تراس، یک برکه و
به آن می‌رسید. در پشت خانه یک باغ تراس، یک برکه و یک پارک گوزن قرار داشت. ایمی دادلی عایدات املاک رابسارت را مستقیماً به دست خود دریافت می‌کرد و عمدتاً هزینه‌های خانه خود را می‌پرداخت، که شامل حدود ۱۰ خدمتکار می‌شد. او به‌طور منظم لباس‌ها و تزئینات سفارش می‌داد و حساب‌ها و نامه‌ای از او تا تاریخ ۲۴ اوت ۱۵۶۰ موجود است. او همچنین از شوهرش هدایا دریافت می‌کرد. هیچ تصویری از او باقی نمانده است، اگرچه به گفته سفیر امپراتوری روم مقدس، کاسپار برونر، که در سال ۱۵۵۹ نوشته است، او «همسر بسیار زیبایی بود». با این
نوشته است، او «همسر بسیار زیبایی بود». با این حال، در سال ۲۰۰۹، اریک آیوِس پیشنهاد کرد که یک پرتره مینیاتوری که اکنون در مرکز هنر بریتانیا در ییل نگهداری می‌شود، که به نام مینیاتور ییل شناخته می‌شود، در واقع تصویر آمی رابسارت است. کریس اسکیدمور در کتاب خود در سال ۲۰۱۰ با عنوان "مرگ و دوشیزه: الیزابت، دادلای و سرنوشت مرموز آمی رابسارت" با این موضوع موافق است و اضافه می‌کند که رابرت دادلای از بلوط به عنوان نماد شخصی در دوران جوانی خود استفاده می‌کرد، و مدل در تصویر، برگ‌های بلوط و گل‌های خوشه‌ای در سینه‌اش
تصویر، برگ‌های بلوط و گل‌های خوشه‌ای در سینه‌اش دارد. اخیراً نکته‌ای که مطرح شده این است که شاخه گل‌های زرد در سینه خانم با رنگ‌های نشان خانوادگی رابسارت، یعنی سبز و زرد، یا "Vert" و "Or" مطابقت دارد. نام "gilliflower" یا "gillyflower" از واژه فرانسوی "giroflée" که از یونانی "karyophyllon" به معنای "برگ مغز" می‌آید، گرفته شده است. این ارتباط از بوی گل‌ها نشأت می‌گیرد و ممکن است به عنوان بازی کلمات دیگری برای بلوط برای رابرت یا حتی رابسارت باشد، زیرا "Robur" در زبان لاتین به معنی بلوط است. یک پرتره
"Robur" در زبان لاتین به معنی بلوط است. یک پرتره مینیاتوری از همان زن در سال ۱۹۸۳ توسط دوک بوفورت، نسل مستقیم لتیس کالی، که همسر دوم بیوه آمی رابسارت، رابرت دادلای بود، در ساتبیز فروخته شد.
چیزهایی که هرگز به شما نگفتم و فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی ایزابل کوشت است. در این فیلم بازیگرانی همچون لیلی تیلور، اندرو مک‌کارتی، پگی وست، شریلین لاوسون، لیندا روث گورتز، کاترین هرد، چاندا واتس، کاتلین ادواردز، آلکسیس آرکت و سیمور کاسل ایفای نقش کرده‌اند.
سوسینا ام. هیل (؛ زادهٔ ) سوسینا ام. هایله (گیئز: ሶስና ሃይሌ، متولد ۲۸ ژوئیه ۱۹۶۶) شیمیدان اتیوپیایی-آمریکایی است که به عنوان توسعه دهنده نخستین پیل‌های سوختی اسید جامد شناخته می‌شود. او استاد علوم و مهندسی مواد در دانشگاه نورث وسترن، ایلینوی، ایالات متحده است. هایله جوایز متعددی دریافت کرده است که از جمله آنها می‌توان به جایزه پژوهشگر جوان ملی بنیاد ملی علوم (۱۹۹۹–۱۹۹۴)، بورسیه هومبولت (۱۹۹۳–۱۹۹۲)، بورسیه فولبرایت (۱۹۹۲–۱۹۹۱) و بورسیه تحقیقاتی مشارکتی ایتی اند تی (۱۹۹۲–۱۹۸۶) اشاره کرد. بورسیه‌های هومبولت و
تی (۱۹۹۲–۱۹۸۶) اشاره کرد. بورسیه‌های هومبولت و فولبرایت از تحقیقات او در مؤسسه تحقیقات حالت جامد ماکس پلانک در اشتوتگارت آلمان حمایت کردند. او همچنین برنده جایزه جی.بی. واگنر بخش مواد دمابالا از انجمن الکتروشیمی، جایزه کوبل از انجمن سرامیک آمریکا و جایزه رابرت لنسینگ هاردی از انجمن TMS شده است. در سال ۲۰۱۰، از هایله برای ارائه سخنرانی در مجموعه «زنان برجسته در علم» در دانشگاه ایندیانا دعوت شد. در سال ۲۰۱۸، او به عنوان عضو انجمن تحقیقات مواد انتخاب شد. همچنین در سال ۲۰۲۱، جایزه سخنرانی ارتباطات ام‌ای‌سی را
در سال ۲۰۲۱، جایزه سخنرانی ارتباطات ام‌ای‌سی را دریافت کرد. زندگی‌نامه. هایله در سال ۱۹۶۶ در آدیس آبابا، اتیوپی به دنیا آمد. خانواده اش در میانه‌های دهه ۷۰ میلادی و پس از کودتا از اتیوپی گریختند، زمانی که سربازان پدرش، گتاچو هایله (تاریخدان و عضو پارلمان موقت اتیوپی) را دستگیر و نزدیک بود او را بکشند. در حدود ۱۰ سالگی، خانواده اش در مینه سوتای روستایی ساکن شدند و هایله در مدرسه سنت جانز پریپراتوری تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۳ فارغ‌التحصیل شد. او مدرک کارشناسی و دکترای خود را از مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT)
و دکترای خود را از مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) دریافت کرد. همچنین مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دارد. رساله دکترای او با عنوان «سنتز، ساختار بلوری و رسانایی یونی برخی سیلیکات‌های قلیایی خاکی کمیاب» بود که تحت راهنمایی برنهارد جی. وونش انجام شد. هایله سه سال به عنوان استادیار در دانشگاه واشینگتن، سیاتل فعالیت کرد. در سال ۱۹۹۶ به عضویت هیئت علمی مؤسسه فناوری کالیفرنیا (Caltech) درآمد و به مدت ۱۸ سال در آنجا کار کرد تا اینکه در سال ۲۰۱۵ به دانشگاه نورث وسترن نقل مکان کرد. در نورث
۲۰۱۵ به دانشگاه نورث وسترن نقل مکان کرد. در نورث وسترن، او استاد والتر پی. مورفی در رشته علوم و مهندسی مواد و همچنین استاد فیزیک کاربردی است. پژوهش‌ها. تحقیقات هایله بر رسانایی یونی در جامدات متمرکز است. هدف او درک مکانیسم‌های انتقال یون و به‌کارگیری این درک برای توسعه الکترولیت‌های جامد پیشرفته و دستگاه‌های الکتروشیمیایی نوین است. کاربردهای رساناهای یونی سریع شامل باتری‌ها، حسگرها، پمپ‌های یونی و پیل‌های سوختی می‌شود که مورد آخر از اولویت‌های پژوهشی اوست. گروه او ترکیبات اسید جامد پروتون رسانا،
اوست. گروه او ترکیبات اسید جامد پروتون رسانا، پرووسکایت‌های پروتون رسانا، پرووسکایت‌های مختلط اکسیژن-الکترون رسانا، اکسیدهای اکسیژن رسانا و سیلیکات‌های قلیایی رسانا را بررسی می‌کنند. روش استاندارد این گروه برای بررسی خواص الکتریکی، طیف‌سنجی امپدانس AC است. رسانایی یونی ارتباط تنگاتنگی با ساختار بلوری و تغییرات ساختاری در ماده رسانا دارد. رشد بلور، تعیین ساختار با پراش پرتو ایکس و نوترون و آنالیز حرارتی نیز از جنبه‌های مهم تحقیقات هایله هستند. به عنوان مثال، گروه او نشان داد که طیف گسترده‌ای از جامدات حاوی
گروه او نشان داد که طیف گسترده‌ای از جامدات حاوی پروتون، گذار از ساختار مونوکلینیک به مکعبی را تجربه می‌کنند که با افزایش چندین مرتبه ای رسانایی همراه است. در مثالی دیگر، گروه او ثابت کرد که Ba0.5Sr0.5Co0.8Fe0.2O3−d فعالیت استثنایی به عنوان کاتد در پیل‌های سوختی اکسید جامد مبتنی بر سریا دارد. تحقیقات هایله در زمینه یونیک حالت جامد توسط بنیاد ملی علوم، دفتر تحقیقات ارتش و وزارت انرژی حمایت می‌شود. در گذشته، سازمان پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی، دفتر تحقیقات نیروی دریایی، کمیسیون انرژی کالیفرنیا، بنیاد
نیروی دریایی، کمیسیون انرژی کالیفرنیا، بنیاد پاول و بنیاد کیرش نیز از تحقیقات او حمایت کرده‌اند. حمایت‌های صنعتی نیز از سوی جنرال موتورز، EPRI, HRL و هانیول انجام شده است.
ایستر () یک فیلم مستند محصول سال ۲۰۰۴ به کارگردانی دیوید باریسون و دنیل راس است. این فیلم بر اساس آثار فیلسوف مارتین هایدگر، به ویژه سخنرانی‌های او در سال ۱۹۴۲ با عنوان "شعر «ایستر» هولدرلین"، که دربارهٔ شعری است به نام «ایستر» از شاعر آلمانی فردریش هولدرلین. این فیلم در سال ۲۰۰۴ در جشنواره بین‌المللی فیلم روتردام به نمایش درآمد. منبع فیلم. ایستر از یک دوره سخنرانی که در سال ۱۹۴۲ توسط مارتین هایدگر ایراد شده، الهام گرفته شده است، و در سال ۱۹۴۸ با عنوان "شعر «ایستر» هولدرلین" منتشر شد. سخنرانی‌های هایدگر به
«ایستر» هولدرلین" منتشر شد. سخنرانی‌های هایدگر به شعری از شاعر آلمانی فردریش هولدرلین دربارهٔ رود دانوب مربوط می‌شود. فیلم ایستر در امتداد رود دانوب به سمت سرچشمه رو حرکت می‌کند، درحالی‌که چندین مصاحبه‌شونده دربارهٔ هایدگر، هولدرلین و فلسفه بحث می‌کنند. این فیلم همچنین به موضوعات دیگری نیز می‌پردازد، از جمله: زمان، شعر، تکنولوژی، خانه، جنگ، سیاست، اسطوره، نازیسم، هولوکاست، پولیس یونان باستان، سوفوکل، "آنتیگونه"، اگنس برناوئر، ادموند هوسرل، نبرد ووکوار در سال ۱۹۹۱ و بمباران یوگسلاوی توسط ناتو.
ووکوار در سال ۱۹۹۱ و بمباران یوگسلاوی توسط ناتو. مصاحبه‌شوندگان. ایستر دارای مصاحبه‌هایی با فیلسوفان فرانسوی برنارد استیگلر، ژان‌لوک نانسی و فیلیپ لاکو لابارت و همچنین هانس-یورگن زیبربرگ کارگردان فیلم آلمانی است. مصاحبه‌های دیگری نیز با یک مهندس سازه (نمانیا کالیچ)، یک گیاه‌شناس آماتور (توبیاس مایر) و یک باستان‌شناس رومانیایی (الکساندر سوکوئانو) انجام شده است. یک مصاحبه نیز با فیلسوف ورنر هاماخر در دی‌وی‌دی فیلم گنجانده شده است. مکان‌ها در فیلم. این فیلم به سمت بالای رودخانه سفر می‌کند: از دلتای دانوب، که
سمت بالای رودخانه سفر می‌کند: از دلتای دانوب، که به دریای سیاه در رومانی باز می‌شود، تا سرچشمه رودخانه در جنگل سیاه جنوب آلمان. در طول مسیر از سایت باستان‌شناسی هیستریا، از طریق نووی ساد در صربستان، ووکوار در کرواسی، بوداپست، دونافولدوار، و دونااوی‌واروش در مجارستان، وین و اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن در اتریش عبور می‌کند. همچنین از کنار معبد والهالا در نزدیکی رگنسبورگ، بفرایونگسهال در کلهایم، مقبره اگنس برناوئر، و قلعه زیگمارینگن که مارشال پتن در سال ۱۹۴۵ به آن‌جا گریخت. مکان‌هایی از زندگی خود هایدگر که
به آن‌جا گریخت. مکان‌هایی از زندگی خود هایدگر که در این فیلم به چشم می‌خورد عبارتند از زادگاه او در مسکیرش، کلبه‌اش در توتنابرگ، و سالن سخنرانی در دانشگاه فرایبورگ. در نهایت فیلم به دوناشینگن و به برگ ریور و بریگاخ می‌رسد، دو شاخه‌ای که محل تلاقی آن‌ها نقطه‌ای است که رودخانه به نام دانوب شناخته می‌شود. سپس فیلم به سمت بالادست در امتداد برگ، از کنار فورنباخ و فورت‌وانگن می‌گذرد و در جستجوی سرچشمه کوهستانی «واقعی» دانوب حرکت می‌کند. ساختار. "ایستر" به پنج فصل، به اضافه یک مقدمه و یک پایان تقسیم شده است:
فصل، به اضافه یک مقدمه و یک پایان تقسیم شده است: موسیقی متن. سه گزیده از آثار کلاسیک در این فیلم به چشم می‌خورد: اولین نمایش و جوایز. "ایستر" برای اولین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم روتردام در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۴ به نمایش درآمد. برنده دو جایزه شده است: علاوه بر این، رابرت کوهلر، منتقد فیلم برای "ورایتی"، "ایستر" را به‌عنوان دومین فیلم برتر اکران‌شده در سینماهای ایالات متحده در سال ۲۰۰۶ فهرست کرد. بازخورد. این فیلم بر اساس ۸ نقد در راتن تومیتوز، با میانگین امتیاز ۷٬۱/۱۰، دارای ۸۸ درصد محبوبیت است. در متاکریتیک
۷٬۱/۱۰، دارای ۸۸ درصد محبوبیت است. در متاکریتیک نیز بر اساس ۶ نقد، امتیاز ۷۵ از ۱۰۰ را به خود اختصاص داده است.
لالایی‌های ایرانی، ترانه‌هایی عامیانه و سروده‌هایی مادرانه هستند که مادران در گوش جان فرزندانشان خوانده‌اند تا آن‌ها را به آرامش و خوابی راحت دعوت کنند. مضامینی که در لالایی‌ها نهفته‌اند، آنچنان با شرایط عاطفی مادر و تأثیرات محیط بر روحیهٔ او در ارتباط‌اند که گاه لالایی‌ها را می‌توان بازگوکننده گله‌گذاری‌ها و شکایت‌های مادرانه از مشقت‌های تحمیلی روزگار و تلخ‌کامی‌ها و ناکامی‌های زندگی یا حتی ابراز ناراحتی از جور همسالان نسبت به فرزندان دانست و گاه به عنوان ابزاری برای آشنا ساختن کودک با زندگی و محیط پیرامون
برای آشنا ساختن کودک با زندگی و محیط پیرامون در نظر گرفت. لالایی‌های ایرانی بخشی از فرهنگ شفاهی است. لالایی به صورت سنتی در تمام فرهنگ‌ها و ملل رواج داشته برگرفته از باورها، احساسات و شرایط سیاسی و اجتماعی … هر دوره و زمان سال‌های سال مادران در گوش فرزندان زمزمه کرده‌اند؛ از دردها، آرزوها، غصه‌ها، بیم‌ها و امیدها. نوزادان شنیدن صدای والدین به صورت ملایم و آرام را دوست دارند. صدای نرم و لطیف در کنار ملودی ریتم‌دار حس آرامش به کودکان می‌دهد. لالایی‌ها یکی از داشته‌های گران‌بهاست که به‌دلیل نادیده‌انگاشته شدن
گران‌بهاست که به‌دلیل نادیده‌انگاشته شدن از سوی والدین به‌ویژه مادران، در معرض فراموشی و حذف از زیست کودکان قرار گرفته است. این در حالی است که لالایی مهم‌ترین ژانر زنانه در ادبیات منظوم عامه شناخته می‌شود که زبان و تفکرات مادرانه در آن تجلی یافته است. هدف از خواندن لالایی. هدف از خواندن لالایی، آرامش دادن به کودک است تا راحت تر و زودتر بخوابد. به خاطر همین لالایی‌ها ساختاری ساده و تکراری دارد. چیزی که لالایی را خاص و شگفت‌انگیز می‌کند ماهیت اشتراکی آن است. آوایی که در همه فرهنگ‌ها از همان دوران باستان بوده
که در همه فرهنگ‌ها از همان دوران باستان بوده است. با همه این اشتراکات، ریشه لالایی مشخص نیست اما وجود واژه‌های مشابه در زبان‌های دیگر مثل «لالابای» (Lullaby) در زبان انگلیسی، «لالاره» در زبان لاتین، «لولن» در زبان آلمانی، و «لولا» در زبان سوییسی می‌تواند دلیلی باشد بر ریشه یکسان تاریخی این کلمات. راوی در لالایی ایرانی. برای بررسی نقش و جایگاه راوی در یک روایت داستانی باید به سه عامل زیر توجه کرد: در لالایی‌های ایرانی راوی که همان مادر یعنی اول شخص است. ضمیر شخصی «من/م» در بیشتر لالایی‌ها دیده می‌شود.
ضمیر شخصی «من/م» در بیشتر لالایی‌ها دیده می‌شود. لایه‌های فرهنگی لالایی ایرانی. ادبیات شفاهی بخش مهم و گسترده‌ای از «فرهنگ مردم» و «لالایی‌ها» یکی از غنی‌ترین ابعاد فرهنگ معنوی و جوامع به حساب می‌آیند و همچون آیینه ای هستند که تحولات اجتماعی، سبک و شیوه زندگی مردم، آمال و آرزوهای مادران یک سرزمین را در آن‌ها می‌توان نظاره کرد. در سال‌های پس از دوره مشروطه، لالایی در مقاصد سیاسی و در جهت خدمت به محرومان و بیان دردها و مشکلات اجتماعی به کار رفت و لالایی سیاسی پدید آمد، که آغازگر آن نسیم شمال بود با سرودن:
پدید آمد، که آغازگر آن نسیم شمال بود با سرودن: «بخواب ای دختر زیبا / بالام لای لای لالای لای لای _ میان محمل زیبا / … / بخواب ای طفل نوخیزم / نهال فصل پاییزم / ز چشمم خون همی ریزم …» پس از آن نیز دهخدا در لالایی «خاک به سرم بچه به هوش اومده / بخواب ننه یه سر و دو گوش اومده» به انتقاد زیرکانه از حکومت و اختناق حاکم پرداخت. احمد شاملو نیز لالایی معروفی سروده است که بند نخست آن چنین است: «لالالای لای گل پونه / لالای لای / بابات رفته دلم خونه / لالای لای / بابات امشت نمی‌آید / لالای لای / گرفتن بردنش شاید /
امشت نمی‌آید / لالای لای / گرفتن بردنش شاید / لالای لای / بخواب آروم چراغ من / لالای لای / گل شب‌بوی باغ من / لالای لای / بابات شب رفته از خونه / لالای لای / که خورشید و بجنبونه / لالای لای.» گونه دیگر لالایی، لالایی مذهبی است که معمولاً در مراسم عزاداری، شبیه‌خوانی و سینه‌زنی و برای برانگیختن احساسات مذهبی مردم خوانده می‌شود؛ مثلاً در نوحه‌ای که برای علی‌اصغر شیرخوار از زبان رباب مادرش گفته‌اند: «لالایی لایی از سفر برگشته رودم _ شیر از پستان مادر خورده رودم …» گوناگونی لالایی‌های ایرانی. در مناطق مختلف
…» گوناگونی لالایی‌های ایرانی. در مناطق مختلف ایران، گوناگونی موسیقی، کلام، نوع صدا و تحریر، مقام‌ها و فراز و فرودها در لالایی‌ها در نتیجه گوناگونی آب و هوا است. برای نمونه، در مناطق کوهستانی یا عشایر مرزنشین، لالایی جنبه حماسی دارد؛ مثلاً در کردستان بچه را به شکار و سوارکاری تشویق می‌کنند تا پهلوان و قوی بشود: «من می‌خوام سوار اسب بشی، آهو شکار کنی…» یا «بغداد مثل یک لیمو در دست توست یعنی قدرت داری». اما در مناطق کویری سرسبز نیستند و مردم، زندگی آرام‌تری دارند صحبت از گل و گیاه در لالایی برای آنها مهم
دارند صحبت از گل و گیاه در لالایی برای آنها مهم هست. اما درونمایه همه این لالایی‌ها دعا و بیان دوستی مادر به فرزند است.
سارالا روی (؛ ۱۸۶۱ – ۱۹۴۶) مربی، فمینیست و کنشگر اجتماعی هندی بود. او یکی از نخستین زنانی بود که از دانشگاه کلکته مدرک دیپلم گرفت و همچنین اولین زنی بود که به عضویت سنا دانشگاه درآمد. او یک مدرسه دخترانه و چندین مؤسسه خیریه آموزشی زنان را تأسیس کرد و از اعضای مؤسس و بعدها رئیس کنفرانس سراسری زنان هند بود. در سال ۱۹۳۲ به عنوان رئیس کنفرانس سراسری زنان هند، نقش کلیدی در سازماندهی تلاشها برای حق رأی زنان و مبارزه با ازدواج کودکان ایفا کرد. او همچنین حامی قدرتمند حقوق آموزشی زنان و دختران بود. دوران کودکی و
حقوق آموزشی زنان و دختران بود. دوران کودکی و تحصیل. او دختر دورگا موهان داس، اصلاح‌طلب اجتماعی برجسته بود و خواهرش آبالا بوس نیز از مربیان مشهور به‌شمار می‌رفت. سرالا روی به همراه کادامبینی گانگولی، پزشک هندی، از اولین زنانی بودند که اجازه شرکت در امتحانات دیپلم دانشگاه کلکته را یافتند و او بعدها اولین زنی شد که به عضویت سنا دانشگاه کلکته درآمد. فعالیتهای برجسته. روی در دهه ۱۹۲۰ در تلاش برای بهبود دسترسی زنان و دختران به آموزش فعال بود. در سال ۱۹۰۵، او سازمان محلی زنان بنگال به نام ماهیلا سامیتی را تأسیس
محلی زنان بنگال به نام ماهیلا سامیتی را تأسیس کرد و در سال ۱۹۱۴ سازمان دیگری به نام انجمن آموزش زنان هند را ایجاد نمود که به تأمین بورسیه تحصیلی برای زنان جهت تحصیل در بریتانیا اختصاص داشت. او در سال ۱۹۲۰ مدرسه دخترانه یادبود گوخاله را در کلکته تأسیس کرد که به نام رهبر جنبش استقلال هند، گوپال کریشنا گوخاله نامگذاری شده بود و روی با او دوستی نزدیکی داشت. روی خود به آموزش معلمان این مدرسه پرداخت و مدرسه در تدوین برنامه درسی نوآوری‌های بسیاری انجام داد، از جمله آموزش سه زبان بنگالی، هندی و انگلیسی به همه