payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در سال ۱۹۹۳، او از کلودیو مارتلی به عنوان جانشینش حمایت کرد. فورمیکا در انتخابات ۱۹۹۴ برای نخستین بار از دهه ۱۹۷۰ به بعد به پارلمان ایتالیا راه نیافت و این امر به نوعی پایان یک دوره طولانی فعالیت مستمر پارلمانی او محسوب شد. در سال ۲۰۰۳، او حزبی با نام «سوسیالیسم و آزادی» تأسیس کرد که هدفش احیای ارزش‌های کلاسیک سوسیالیستی در برابر بحران احزاب سنتی بود و بعدها به حزب سوسیالیست ایتالیا (۲۰۰۷) پیوست؛ حزبی کوچک متشکل از سوسیالیست‌هایی که نه به حزب دموکرات (ایتالیا) در جناح چپ میانه و نه به حزب نوین سوسیالیست
در جناح چپ میانه و نه به حزب نوین سوسیالیست ایتالیا در جناح راست میانه نپیوستند.
رود نسا یا نسا رود رودخانه‌ای در غرب استان مازندران در شهرستان رامسر می‌باشد. این رودخانه از آب‌های زیرزمینی و چشمه‌سارهای کوه‌های البرز سرچشمه می‌گیرد و پس از عبور از جنگل‌های انبوه به سد میجران می‌ریزد و در نهایت به دریای خزر منتهی می‌شود. عمق این رودخانه بسته به فصل بین ۰٫۵ تا ۲ متر متغیر است. جغرافیا. رودخانه نسا در نزدیکی روستای جواهرده و در محدوده سد میجران واقع شده‌است. این رودخانه پس از عبور از جنگل‌های هیرکانی مسیر خود را به سمت شمال طی کرده و در نهایت به دریای خزر می‌ریزد. آبادی‌های مسیر این
در نهایت به دریای خزر می‌ریزد. آبادی‌های مسیر این رودخانه شامل روستاهای اطراف سد میجران و بخش‌های کوهستانی رامسر می‌باشند. شاخه‌ها. رودخانه نسا دارای چندین چشمه و شاخهٔ فرعی است که از دامنه‌های البرز سرچشمه گرفته و به مسیر اصلی رود می‌پیوندند.
رابطهٔ معماری و مجسمه‌سازی در کلیساهای گوتیک اروپا یکی از شاخصه‌های هنری سده‌های میانه است. در این دوره، معماری و مجسمه‌سازی پیوندی تنگاتنگ یافتند و کلیساها به‌عنوان فضاهای مذهبی، اجتماعی و فرهنگی، بستر اصلیِ شکوفایی این ترکیب هنری بودند. زمینهٔ تاریخی. سبک معماری گوتیک در سدهٔ دوازدهم میلادی در شمال فرانسه پدید آمد و به‌سرعت در سراسر اروپا گسترش یافت. نوآوری‌هایی مانند قوسِ جناغی، طاق‌بندی مشبک و استفادهٔ گسترده از شیشه رنگین، امکان ساخت فضاهای مرتفع و نورگیر را فراهم کرد. در همین بستر، مجسمه‌سازی به‌عنوان
را فراهم کرد. در همین بستر، مجسمه‌سازی به‌عنوان جزئی جدانشدنی از معماری کلیساها رشد کرد. کارکرد مذهبی و اجتماعی. تندیس‌های گوتیک تنها کارکرد زیبایی‌شناختی نداشتند؛ بلکه: میراث. ترکیب معماری و مجسمه‌سازی در کلیساهای گوتیک اثری ماندگار بر هنر اروپا گذاشت. این پیوند در رنسانس با گرایش به واقع‌گرایی ادامه یافت و هنوز یکی از اوج‌های هنر دینیِ اروپا تلقی می‌شود.
تحول واقع‌گرایی در مجسمه‌های رنسانس با تمرکز بر آثار میکل‌آنژ یکی از موضوعات کلیدی در هنر رنسانس است. در این دوره، بازگشت به انسان‌گرایی، مطالعهٔ بدن انسان و تأثیر هنر کلاسیک یونان و روم باعث شد واقع‌گرایی (رئالیسم) در مجسمه‌سازی اروپایی دگرگون شود. زمینهٔ تاریخی. رنسانس در ایتالیا سدهٔ پانزدهم و شانزدهم میلادی با شعار بازگشت به «عظمت باستان» پدید آمد. هنرمندان این دوره با بهره‌گیری از دانش کالبدشناسی، هندسه و پرسپکتیو کوشیدند بازنمایی دقیق‌تری از بدن انسان و طبیعت ارائه دهند. میکل‌آنژ و تحول واقع‌گرایی.
و طبیعت ارائه دهند. میکل‌آنژ و تحول واقع‌گرایی. میکل‌آنژ (۱۴۷۵–۱۵۶۴) از برجسته‌ترین مجسمه‌سازان رنسانس، واقع‌گرایی را به اوج تازه‌ای رساند: تأثیر و میراث. میکل‌آنژ با بهره‌گیری از دانش کالبدشناسی و مهارت در تراش سنگ مرمر، الگویی برای نسل‌های بعدی هنرمندان شد. واقع‌گرایی او بر مجسمه‌سازان باروک مانند برنینی و حتی بر هنر مدرن نیز اثرگذار بود.
یک مودم قشری گونه‌ای از رابط مغز-رایانه است که به‌طور ویژه تصاویر را از راه یک تراشهٔ رابط عصبی مستقیم (DNI) مستقیماً به قشر بینایی وارد می‌کند. هدف اصلی و نوآورانه در این زمینه، دستیابی به سرعت بالای انتقال اطلاعات است. هم رایانه و هم مغز انسان می‌توانند داده‌ها را با سرعت‌های بسیار زیاد منتقل کنند، اما گلوگاه اصلی در حوزهٔ تعامل مغز و رایانه، کندی سرعت انتقال داده میان این دو است. این فناوری به‌ویژه در ساخت اندام‌های مصنوعی سودمند است. «اگر بتوان اطلاعات حسی را مستقیماً به قشر مغز فرستاد ـ همان کاری که
حسی را مستقیماً به قشر مغز فرستاد ـ همان کاری که دستگاه حسی اگر هنوز سالم بود، انجام می‌داد ـ آنگاه چرخهٔ بستهٔ ورودی-خروجی لازم برای کنترل پیچیده فراهم می‌شود.» این فناوری در نهایت می‌تواند حس‌هایی را که فرد از دست داده، مانند بینایی یا لامسه، دوباره به او بازگرداند. پیش‌زمینه و پیشرفت‌های فناورانه. در سال ۲۰۱۶، سازمان تحقیقاتی دارپا (DARPA) برنامه‌ای به نام * "طراحی سیستم مهندسی عصبی"(NESD)* آغاز کرد که هدف آن توسعهٔ یک رابط عصبی کاشتنی بود. این رابط باید وضوح سیگنال و پهنای باند انتقال داده میان مغز
وضوح سیگنال و پهنای باند انتقال داده میان مغز انسان و سامانه‌های دیجیتال را به‌طور چشمگیری افزایش دهد. دستگاه مورد نظر باید کوچک‌تر از یک «سانتی‌متر مکعب» باشد، تقریباً به اندازهٔ دو سکهٔ روی‌هم. در همین راستا، دانشگاه برکلی بودجه‌ای معادل **۲۱٫۶ میلیون دلار** برای ساخت «پنجره‌ای به مغز» دریافت کرد که هدف آن خواندن و نوشتن فعالیت نورون‌ها با استفاده از نور و فناوری‌های نوین بود. در این پروژه، پژوهشگران به‌دنبال آن‌اند که با استفاده از میکروسکوپ میدان نوری فعالیت نورون‌ها را ضبط کنند و با بهره‌گیری از
فعالیت نورون‌ها را ضبط کنند و با بهره‌گیری از اپتوژنتیک، نورون‌ها را برای ایجاد تجربیات حسی مصنوعی تحریک نمایند. مسائل اخلاقی و حقوقی. پیشرفت در فناوری مودم قشری، علاوه بر دستاوردهای پزشکی و فناورانه، پرسش‌های اخلاقی و حقوقی گسترده‌ای نیز به‌همراه دارد:
جشن جمهوری، روز ملی ایتالیا در روز جمهوری است که هر ساله در ۲ ژوئن جشن گرفته می‌شود و جشن اصلی در رم برگزار می‌شود. "جشن جمهوری" یکی از نمادهای ملی ایتالیا است. این روز، یادبود همه‌پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ است که با حق رأی عمومی برگزار شد و در آن ، مردم ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم و سقوط فاشیسم، برای تعیین نوع حکومت به پای صندوق‌های رأی فراخوانده شدند. مراسم این رویداد که در رم برگزار شد، شامل اهدای تاج گل‌برگ بو به عنوان ادای احترام به سرباز گمنام ایتالیایی در محراب پاتریا توسط رئیس‌جمهور ایتالیا و
در محراب پاتریا توسط رئیس‌جمهور ایتالیا و رژه نظامی در امتداد خیابان فور ایمپریال در رم است. پیشینه. ایده‌های جمهوری‌خواهی و اتحاد ایتالیا. در تاریخ ایتالیا چندین حکومت به اصطلاح «جمهوری» وجود دارد که در طول زمان یکی پس از دیگری روی کار آمده‌اند. نمونه‌هایی از آن جمهوری روم باستان و جمهوری‌های دریایی قرون وسطی هستند. از سیسرو گرفته تا نیکولو ماکیاولی، فیلسوفان ایتالیایی پایه‌های علوم سیاسی و جمهوری‌خواهی را تصور کرده‌اند. اما این جوزپه ماتزینی بود که ایده جمهوری‌خواهی را در قرن نوزدهم در ایتالیا احیا کرد.
را در قرن نوزدهم در ایتالیا احیا کرد. یک ملی‌گرای ایتالیایی در سنت رادیکالیسم و حامی جمهوری‌خواهی با الهام از سوسیال دموکراسی، مازینی به تعریف جنبش مدرن اروپایی برای دموکراسی مردمی در یک دولت جمهوری کمک کرد. اندیشه‌های مازینی تأثیر بسیار چشمگیری بر جنبش‌های جمهوری‌خواهی در ایتالیا و اروپا، بر قانون اساسی ایتالیا، دربارهٔ اروپایی‌گرایی و به‌طور ظریف‌تر بر بسیاری از سیاستمداران دوران‌های بعدی داشت؛ از جمله رئیس‌جمهور آمریکا وودرو ویلسون، نخست‌وزیر بریتانیا دیوید لوید جرج، مهاتما گاندی، نخست‌وزیر اسرائیل گلدا
لوید جرج، مهاتما گاندی، نخست‌وزیر اسرائیل گلدا مئیر و نخست‌وزیر هند جواهر لعل نهرو. مازینی مفهومی با عنوان «اندیشه و عمل» مطرح کرد که در آن اندیشه و عمل باید به هم پیوند خورند و هر اندیشه‌ای باید با عمل همراه باشد؛ بنابراین او روشن‌فکری و جدایی نظریه از عمل را رد می‌کرد. در ژوئیه ۱۸۳۱، جوزپه ماتزینی در تبعید در مارسی، جنبش ایتالیای جوان را تأسیس کرد که هدف آن تبدیل ایتالیا به یک جمهوری دموکراتیک واحد، بر اساس اصول آزادی، استقلال و وحدت، و همچنین سرنگونی رژیم‌های سلطنتی پیش از اتحاد، از جمله پادشاهی
رژیم‌های سلطنتی پیش از اتحاد، از جمله پادشاهی ساردینیا بود. تأسیس ایتالیای جوان، لحظه‌ای کلیدی از ریزورجیمنتوی ایتالیا را تشکیل می‌دهد و این برنامه جمهوری‌خواهانه، از نظر زمانی، مقدم بر پیشنهادهای وینچنزو جیوبرتی و چزاره بالبو برای اتحاد ایتالیا است که با هدف اتحاد مجدد قلمرو ایتالیا تحت ریاست پاپ ارائه شده بود. متعاقباً، فیلسوف کارلو کاتانئو، ایتالیای سکولار و جمهوری‌خواه را در امتداد ایده‌های ماتزینی، اما به عنوان یک جمهوری فدرال، ترویج کرد. پروژه‌های سیاسی مازینی و کاتانئو با اقدام نخست‌وزیر پیدمونت ،
مازینی و کاتانئو با اقدام نخست‌وزیر پیدمونت ، کامیلو بنسو، کنت کاوور و جوزپه گاریبالدی خنثی شد. دومی ایده‌های جمهوری‌خواهی خود را کنار گذاشت تا از وحدت ایتالیا حمایت کند. گاریبالدی پس از فتح کل جنوب ایتالیا در طول لشکرکشی هزار نفری، سرزمین‌های فتح شده را به پادشاه ساردینیا ، ویکتور امانوئل دوم، تحویل داد که پس از یک همه‌پرسی به پادشاهی ساردینیا ضمیمه شدند. این امر انتقاد شدید بسیاری از جمهوری‌خواهان را به همراه داشت که او را به خیانت متهم می‌کردند. در حالی که یک اتحاد اداری پر زحمت آغاز شد، اولین پارلمان
که یک اتحاد اداری پر زحمت آغاز شد، اولین پارلمان ایتالیا انتخاب شد و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، ویکتور امانوئل دوم به عنوان پادشاه ایتالیا اعلام شد. از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶، ایتالیا یک سلطنت مشروطه بود که بر اساس اساسنامه آلبرتین، به نام پادشاهی که آن را در سال ۱۸۴۸ اعلام کرد، چارلز آلبرت ساردینیا، تأسیس شده بود. پارلمان شامل یک مجلس سنا بود که اعضای آن توسط پادشاه منصوب می‌شدند و یک مجلس نمایندگان که با رأی سرشماری انتخاب می‌شدند. در سال ۱۸۶۱ تنها ۲٪ از ایتالیایی‌ها حق رأی داشتند. در چشم‌انداز سیاسی آن زمان، یک جنبش
رأی داشتند. در چشم‌انداز سیاسی آن زمان، یک جنبش سیاسی جمهوری‌خواه وجود داشت که شهدایی مانند سرباز پیترو بارسانتی داشت. بارسانتی حامی ایده‌های جمهوری‌خواهانه بود و سربازی در ارتش سلطنتی ایتالیا با درجه سرجوخه بود. او در سال ۱۸۷۰ به دلیل حمایت از یک شورش علیه سلطنت ساووی به اعدام محکوم و تیرباران شد و بنابراین اولین شهید جمهوری مدرن ایتالیا محسوب می‌شود و نمادی از آرمان‌های جمهوری‌خواهانه در ایتالیا. اساسنامه آلبرتین و ایتالیای لیبرال. موازنه قدرت بین مجلس و سنا در ابتدا به نفع سنا تغییر کرد که عمدتاً از
و سنا در ابتدا به نفع سنا تغییر کرد که عمدتاً از اشراف و چهره‌های صنعتی تشکیل شده بود. کم‌کم، با تکامل بورژوازی و زمین‌داران بزرگ، که دغدغه پیشرفت اقتصادی داشتند، اما از نظم حمایت می‌کردند و نوعی محافظه‌کاری اجتماعی دیده می‌شد، مجلس نمایندگان اهمیت بیشتری پیدا کرد. جمهوری‌خواهان در انتخابات پارلمان ایتالیا شرکت کردند و در سال ۱۸۵۳ حزب عمل را پیرامون جوزپه ماتزینی تشکیل دادند. اگرچه ماتزینی در تبعید بود، اما در سال ۱۸۶۶ انتخاب شد، اما از پذیرفتن کرسی خود در پارلمان خودداری کرد. کارلو کاتانئو در سال‌های ۱۸۶۰
خودداری کرد. کارلو کاتانئو در سال‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۶۷ به عنوان نماینده انتخاب شد، اما از این کار خودداری کرد تا مجبور به سوگند وفاداری به خاندان ساووی نشود. مسئله سوگند وفاداری به سلطنت، که برای انتخاب شدن ضروری بود، موضوع بحث و جدل در میان نیروهای جمهوری‌خواه بود. در سال ۱۸۷۳، فلیچه کاوالوتی، یکی از متعهدترین سیاستمداران ایتالیایی علیه سلطنت، قبل از سوگند خود اعلامیه‌ای صادر کرد که در آن باورهای جمهوری‌خواهانه خود را مجدداً تأیید کرد. در سال ۱۸۸۲، قانون انتخابات جدید، محدودیت سرشماری برای حق رأی را کاهش داد و
جدید، محدودیت سرشماری برای حق رأی را کاهش داد و تعداد رأی‌دهندگان را به بیش از دو میلیون نفر، معادل ۷٪ از جمعیت، افزایش داد. در همان سال، حزب کارگران ایتالیا ایجاد شد که در سال ۱۸۹۵ به حزب سوسیالیست ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۸۹۵، جمهوری‌خواهان سرسخت موافقت کردند که در زندگی سیاسی پادشاهی مشارکت کنند و حزب جمهوری‌خواه ایتالیا را تأسیس کردند. دو سال بعد، چپ افراطی با ۸۱ نماینده، برای سه بخش رادیکال-دموکرات، سوسیالیست و جمهوری‌خواه، به حداکثر تعداد تاریخی خود در پارلمان رسید. با مرگ فلیچه کاوالوتی در سال
خود در پارلمان رسید. با مرگ فلیچه کاوالوتی در سال ۱۸۹۸، چپ رادیکال از طرح مسئله نهادی دست کشید. در سیاست ایتالیا، حزب سوسیالیست به تدریج به دو گرایش تقسیم شد: یک گرایش حداکثری، به رهبری آرتورو لابریولا و انریکو فری، که از جمله دیگران رهبری می‌شدند و از استفاده از اعتصابات حمایت می‌کردند؛ دیگری، اصلاح‌طلب و طرفدار دولت، به رهبری فیلیپو توراتی. یک جنبش ملی‌گرا، به ویژه به رهبری انریکو کورادینی، و همچنین یک جنبش اجتماعی و دموکراتیک کاتولیک، لیگ دموکراتیک ملی، به رهبری رومولو موری، پدیدار شد. در سال ۱۹۰۴، پاپ
به رهبری رومولو موری، پدیدار شد. در سال ۱۹۰۴، پاپ پیوس دهم به کاتولیک‌ها اجازه داد تا به صورت انفرادی در زندگی سیاسی شرکت کنند، اما در سال ۱۹۰۹، لیگ دموکراتیک ملی ایجاد شده توسط رومولو موری را محکوم کرد و رومولو موری تکفیر شد. سرانجام، قانونی در ۳ ژوئن ۱۹۱۲ با برقراری حق رأی جهانی مردان، تکامل ایتالیا را به سمت یک لیبرالیسم سیاسی خاص نشان داد. در سال ۱۹۱۴، با شروع جنگ جهانی اول، ایتالیا در میان دموکراسی‌های لیبرال جهان شمرده شد. فاشیسم و جنگ جهانی دوم. پس از جنگ جهانی اول، زندگی سیاسی ایتالیا توسط چهار
از جنگ جهانی اول، زندگی سیاسی ایتالیا توسط چهار جنبش بزرگ جان گرفت. دو مورد از این جنبش‌ها طرفدار توسعه دموکراتیک در چارچوب نهادهای سلطنتی موجود بودند: سوسیالیست‌های اصلاح‌طلب و حزب مردم ایتالیا. دو جنبش دیگر این نهادها را به چالش کشیدند: حزب جمهوری‌خواه از یک سو و سوسیالیست‌های حداکثرگرا. در انتخابات ۱۹۱۹، احزابی که بیشترین نفوذ را در ایدئولوژی جمهوری‌خواهی داشتند (سوسیالیست‌های حداکثرگرا و حزب جمهوری‌خواه) با کسب ۱۶۵ کرسی از ۵۰۸ کرسی مجلس نمایندگان، پیروز شدند. در انتخابات ۱۹۲۱، پس از تأسیس حزب کمونیست
شدند. در انتخابات ۱۹۲۱، پس از تأسیس حزب کمونیست ایتالیا، سه حزب جمهوری‌خواه، سوسیالیست حداکثرگرا و کمونیست، ۱۴۵ نماینده از ۵۳۵ کرسی را به دست آوردند. در مجموع، در آغاز دوره بین دو جنگ، کمتر از ۳۰ درصد از منتخبان طرفدار ایجاد یک رژیم جمهوری‌خواه بودند. در این زمینه، ظهور جنبش فاشیستی بنیتو موسولینی بر اساس تلخی ناشی از «پیروزی ناقص»، ترس از ناآرامی‌های اجتماعی و رد ایدئولوژی انقلابی، جمهوری‌خواهانه و مارکسیستی بود. نظام سیاسی لیبرال و بخشی از اشراف، به شیوهٔ نگاه خود، فاشیسم را به عنوان سدی در برابر این
نگاه خود، فاشیسم را به عنوان سدی در برابر این خطرات برگزیدند. در اکتبر ۱۹۲۲، نامزدی بنیتو موسولینی به عنوان نخست‌وزیر توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم، پس از راهپیمایی به سمت رم، راه را برای استقرار دیکتاتوری هموار کرد. اساسنامه آلبرتین به تدریج از محتوای خود تهی شد. پارلمان تابع اراده دولت جدید بود. اپوزیسیون قانونی از هم پاشید. در ۲۷ ژوئن ۱۹۲۴، ۱۲۷ نماینده پارلمان را ترک کردند و به تپه آونتین عقب‌نشینی کردند، مانوری ناشیانه که در واقع، میدان را برای فاشیست‌ها باز گذاشت. سپس آنها سرنوشت ایتالیا را به مدت دو
باز گذاشت. سپس آنها سرنوشت ایتالیا را به مدت دو دهه در دست خود داشتند. رژه نظامی در سال ۱۹۸۳ دوباره در مراسم رسمی جشن اصلی رم گنجانده شد؛ در آن سال، "جشن جمهوری" در اولین یکشنبه ژوئن، که پنجمین یکشنبه بود، بین آونتین و پورتا سن پائولو برگزار می‌شد تا یادبود مقاومت در برابر اشغال شهر رم توسط آلمان در طول جنگ جهانی دوم باشد. سال بعد، در سال ۱۹۸۴، رژه به خیابان فور ایمپریال بازگشت، در حالی که در سال ۱۹۸۵ بین خیابان چرچی و حمام‌های کاراکالا برگزار شد. در سال ۱۹۸۹، رژه نظامی دوباره حذف شد؛ به جای آن، یک
سال ۱۹۸۹، رژه نظامی دوباره حذف شد؛ به جای آن، یک نمایشگاه تاریخی در میدان سیه‌نا در رم برگزار شد. تا سال ۱۹۹۹، جشن "جشن جمهوری" منحصراً به مراسم در محراب دلا پاتریا محدود می‌شد. این رژه در سال ۲۰۰۰ به ابتکار رئیس‌جمهور وقت ، کارلو آزگلیو چامپی، به‌طور دائم به مراسم بازگشت. در سال ۲۰۰۴، کارلو آزگلیو چامپی امتیاز ویژه‌ای به نیروهای پلیس شهری رم، به نمایندگی از تمام پلیس‌های محلی ایتالیا، و پرسنل حفاظت مدنی ایتالیا عطا کرد تا به پاس خدماتشان به کشور و جوامعشان در این رژه شرکت کنند. رژه نظامی همچنین شامل برخی
در این رژه شرکت کنند. رژه نظامی همچنین شامل برخی از هیئت‌های نظامی از سازمان ملل متحد، ناتو، اتحادیه اروپا و نمایندگانی از ادارات چندملیتی با حضور ایتالیایی‌ها است. یکی از بخش‌های مورد انتظار جشن‌ها، رژه‌ای است که توسط رئیس‌جمهور به عنوان فرمانده کل نیروهای مسلح مورد استقبال قرار می‌گیرد. خلاصه‌ای از بخش رژه. همان‌طور که پیش‌تر ذکر شد، رژه با نواختن سرود ملی آغاز می‌شود و نیروهای کورازیری به رئیس‌جمهور ادای احترام می‌کنند. پس از آن که نیروها از جایگاه رژه حرکت می‌کنند، رژه رسمی آغاز می‌شود؛ باند مرکزی ملی
می‌کنند، رژه رسمی آغاز می‌شود؛ باند مرکزی ملی کارابینیری، که اولین گروه موسیقی رژه است، از مقابل جایگاه عبور می‌کند تا ورود رسمی فرمانده رژه را اعلام کند. فرمانده رژه معمولاً سرتیپ ارتش است و او به همراه اسکورت موتوری خود از جایگاه عبور می‌کند، و پس از آن یک گارد رنگ موتوری حرکت می‌کند. پس از گروه فرماندهی، گروه‌های پیشکسوتان به همراه وسایل نقلیه از نیروهای مسلح، تمام نیروهای پلیس و آتش‌نشانی حرکت می‌کنند. پس از پرسنل، نیروهای زمینی متشکل از پرسنل نیروهای مسلح، تمام نیروهای پلیس، حفاظت مدنی و پرسنل خدمات
مسلح، تمام نیروهای پلیس، حفاظت مدنی و پرسنل خدمات مدنی، حرکت می‌کنند. آنها با ترتیب اولویت دقیقی از سکو عبور می‌کنند، به این صورت که ابتدا نیروهای نظامی و سپس نیروهای پلیس و غیرنظامیان عبور می‌کنند. تم‌ها. از سال ۲۰۰۳، در برخی سال‌ها، رژه نظامی یک موضوع خاص داشته است:
آگوست رودن و آغاز مجسمه‌سازی مدرن به بررسی نقش آگوست رودن (۱۸۴۰–۱۹۱۷)، مجسمه‌ساز فرانسوی، در تحول مجسمه‌سازی اروپا و آغاز هنر مدرن می‌پردازد. رودن با فاصله گرفتن از سنت‌های نئوکلاسیک و آکادمیک قرن نوزدهم، و با تمرکز بر فردیت، پویایی بدن انسان و نمایش احساسات، نقطهٔ عطفی در تاریخ مجسمه‌سازی ایجاد کرد. زندگی‌نامه کوتاه. آگوست رودن در ۱۲ نوامبر ۱۸۴۰ در پاریس زاده شد. در خانواده‌ای معمولی بزرگ شد و در جوانی چند بار از ورود به مدرسه عالی هنرهای زیبا پاریس بازماند. این ناکامی‌ها باعث شد به‌طور غیررسمی آموزش ببیند
این ناکامی‌ها باعث شد به‌طور غیررسمی آموزش ببیند و تجربهٔ عملی را بر آموزش آکادمیک ترجیح دهد. رودن سال‌ها به‌عنوان دستیار در کارگاه‌های مختلف فعالیت کرد و سرانجام با اثر «مرد مفرغی» (The Age of Bronze) در ۱۸۷۷ به شهرت رسید. زمینهٔ تاریخی. در سدهٔ نوزدهم، مجسمه‌سازی فرانسه تحت سلطهٔ نئوکلاسیسیسم و رمانتیسم بود. پیکره‌ها اغلب ایده‌آل‌سازی‌شده و بی‌نقص بودند. رودن برخلاف این سنت، به نمایش نقص‌ها، حالت‌های ناتمام و شدت عاطفه روی آورد. این رویکرد با روح علمی و تجربی زمانه (کالبدشناسی، عکاسی و نظریه‌های داروین)
زمانه (کالبدشناسی، عکاسی و نظریه‌های داروین) همخوانی داشت. تأثیر بر هنر مدرن. رودن با تمرکز بر تجربهٔ فردی و فاصله گرفتن از قواعد آکادمیک، الگویی نو برای مجسمه‌سازان پس از خود ارائه داد. نقدها. در زمان حیات رودن، برخی از آثارش به‌ویژه مجسمهٔ بالزاک، به‌شدت مورد انتقاد قرار گرفتند. منتقدان معتقد بودند او از اصول زیبایی‌شناسی کلاسیک فاصله گرفته است. بااین‌حال، همین انتقادات موجب تثبیت جایگاه او به‌عنوان هنرمندی نوآور شد. میراث. امروزه رودن «پدر مجسمه‌سازی مدرن» لقب گرفته است. موزهٔ رودن در پاریس و میودون
مدرن» لقب گرفته است. موزهٔ رودن در پاریس و میودون بیشترین مجموعهٔ آثار او را در خود جای داده‌اند و الهام‌بخش پژوهش‌های گسترده در تاریخ هنر هستند.
نقش مجسمه‌سازی در آیین‌های مذهبی مصر و یونان باستان بخشی مهم از تاریخ هنر باستان است. در این دو تمدن، مجسمه‌ها نه تنها به‌عنوان آثار هنری، بلکه به‌عنوان ابزاری آیینی و دینی برای ارتباط با خدایان، حفظ باورهای مذهبی و نمایش قدرت سیاسی به کار می‌رفتند. مصر باستان. مجسمه‌سازی در مصر باستان پیوندی عمیق با مذهب و آیین‌های تدفینی داشت. یونان باستان. در یونان باستان، مجسمه‌سازی نقش محوری در آیین‌های دینی و جشنواره‌های مذهبی داشت. میراث. میراث مذهبی مجسمه‌سازی مصر و یونان، بعدها الهام‌بخش هنر رومی و سپس رنسانس شد.
یونان، بعدها الهام‌بخش هنر رومی و سپس رنسانس شد. بسیاری از فرم‌ها و مفاهیم این تمدن‌ها همچنان در هنر دینی و یادمانی جهان تکرار می‌شوند.
فرانچسکو فورت (۱۱ فوریه ۱۹۲۹ – ۱ ژانویه ۲۰۲۲) سیاستمدار، استاد دانشگاه و اقتصاددان ایتالیایی بود. او عضو حزب سوسیالیست ایتالیا بود. زندگی سیاسی. فورت بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳ وزیر دارایی ایتالیا بود و در دولت‌های بتینو کراکسی و آمینتوره فانفانی خدمت کرد. او از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۷ نماینده مجلس نمایندگان ایتالیا بود و سپس از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۴ به عنوان سناتور در سنای ایتالیا حضور داشت. فورت همچنین از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ به عنوان معاون وزیر امور خارجه خدمت کرد و از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶ وزیر امور اروپایی بود. زندگی شخصی و درگذشت. فورت در
امور اروپایی بود. زندگی شخصی و درگذشت. فورت در ۱۱ فوریه ۱۹۲۹ در بوستو آرسیتزیو، ایتالیا به دنیا آمد. او در ۱ ژانویه ۲۰۲۲ در تورین درگذشت و هنگام مرگ ۹۲ سال داشت.
اشکان مهریار (زادهٔ ۱۶ آذر ۱۳۶۷ در تهران) عکاس ورزشی و کارگردان مستند ایرانی است. او کارگردان مستند "آیدین" دربارهٔ زندگی آیدین نیکخواه بهرامی است که برندهٔ جایزهٔ بهترین تحقیق و پژوهش در جشنواره فیلم‌های ورزشی ایران (FICTS) شد و همچنین در جشن حافظ نامزد بهترین مستند و بهترین کارگردانی گردید. وی به‌عنوان عکاس تیم ملی بسکتبال ایران در چندین رویداد مهم بین‌المللی از جمله المپیک تابستانی ۲۰۲۰ فعالیت داشته است. زندگی‌نامه و تحصیلات. اشکان مهریار در ۱۶ آذر ۱۳۶۷ در تهران به دنیا آمد. او دارای مدرک کارشناسی مهندسی
تهران به دنیا آمد. او دارای مدرک کارشناسی مهندسی فناوری اطلاعات است. وی از سال ۱۳۸۹ فعالیت حرفه‌ای خود را در حوزهٔ عکاسی ورزشی آغاز کرد. فعالیت در عکاسی ورزشی. مهریار از سال ۲۰۱۰ به‌عنوان عکاس فدراسیون بسکتبال ایران فعالیت داشته و پوشش مسابقات بین‌المللی متعددی را برعهده گرفته است. او در رقابت‌های جام جهانی بسکتبال (۲۰۱۰ ترکیه، ۲۰۱۴ اسپانیا، ۲۰۱۹ چین و ۲۰۲۳ اندونزی) و المپیک تابستانی ۲۰۲۰ توکیو به‌عنوان عکاس رسمی تیم ملی ایران حضور داشته است. یکی از عکس‌های او با موضوع «بازی بسکتبال کودکان سیستان و
عکس‌های او با موضوع «بازی بسکتبال کودکان سیستان و بلوچستان» در مسابقهٔ سالانهٔ FIBA در سال ۲۰۱۸ برگزیده شد و در نمایشگاه ژنو به نمایش درآمد. همچنین ماجرای بازداشت موقت او در فرودگاه قاهره توسط رسانه‌های ایرانی و خارجی بازتاب یافت. کارگردانی مستند. مستند "آیدین" به کارگردانی مهریار در سال ۱۳۹۶ ساخته شد. این اثر با روایت پرویز پرستویی به زندگی آیدین نیکخواه بهرامی، بازیکن فقید تیم ملی بسکتبال ایران، می‌پردازد. مستند "آیدین" در سال ۱۴۰۰ در گروه هنروتجربه به نمایش درآمد و در جشنواره‌ها و محافل مختلف هنری
به نمایش درآمد و در جشنواره‌ها و محافل مختلف هنری بازتاب گسترده‌ای داشت. سبک و رویکرد هنری. منتقدان رسانه‌ای آثار مهریار را ترکیبی از نگاه مستندنگارانه و رویکرد اجتماعی در ورزش دانسته‌اند. در عکاسی ورزشی نیز او به نمایش ابعاد انسانی و اجتماعی ورزش توجه ویژه‌ای داشته است.
بازنمایی قدرت سیاسی در هنر امپراتوری روم به بررسی نقش هنرهای تجسمی و معماری در مشروعیت‌بخشی و نمایش اقتدار سیاسی امپراتوری روم می‌پردازد. حاکمان رومی از مجسمه‌ها، بناهای یادمانی، سکه‌ها و نقاشی‌ها به‌عنوان ابزارهای تبلیغاتی و نمادین استفاده می‌کردند تا قدرت، پیروزی‌های نظامی و مشروعیت سیاسی خود را تثبیت کنند. زمینهٔ تاریخی. پس از سقوط جمهوری روم و تثبیت قدرت آگوستوس به‌عنوان نخستین امپراتور (۲۷ پیش از میلاد)، هنر به‌طور مستقیم در خدمت سیاست قرار گرفت. هنر رومی با ترکیب سنت‌های یونانی و ابتکارات بومی، به
رومی با ترکیب سنت‌های یونانی و ابتکارات بومی، به ابزاری برای نمایش اقتدار امپراتوران بدل شد. تأثیر اجتماعی. هنر رومی نه تنها قدرت امپراتور را تثبیت می‌کرد، بلکه هویت مشترک و وحدت سیاسی میان شهروندان امپراتوری روم را تقویت می‌نمود. از طریق مجسمه‌ها، بناهای عمومی و سکه‌ها، مردم در سراسر قلمرو پهناور روم با چهره و اقتدار امپراتور آشنا می‌شدند. میراث. بازنمایی قدرت سیاسی در هنر روم تأثیری ماندگار بر تاریخ هنر غرب گذاشت. سنت ساخت بناهای یادمانی و استفاده از هنر به‌عنوان ابزار تبلیغاتی بعدها در امپراتوری بیزانس،
ابزار تبلیغاتی بعدها در امپراتوری بیزانس، رنسانس و حتی در معماری و هنر سیاسی دوران مدرن تداوم یافت.
نقش هنر در شکل‌گیری هویت ملی در قرن نوزدهم اروپا به بررسی تأثیر جنبش‌های هنری، معماری، ادبیات و موسیقی بر فرایند ملت‌سازی و شکل‌گیری هویت‌های ملی در کشورهای اروپایی می‌پردازد. در این دوره، هنر ابزاری برای تقویت همبستگی اجتماعی، بازنمایی تاریخ مشترک و مشروعیت‌بخشی به دولت‌های ملی نوظهور بود. زمینهٔ تاریخی. قرن نوزدهم اروپا شاهد ظهور ملی‌گرایی و تلاش برای ایجاد دولت-ملت‌های مدرن بود. انقلاب‌های ۱۸۴۸، جنگ‌های استقلال و اتحادهای سیاسی (مانند اتحاد ایتالیا و آلمان) بستری فراهم کردند تا هنر به ابزاری برای بیان
بستری فراهم کردند تا هنر به ابزاری برای بیان ایدهٔ «ملت» و هویت جمعی تبدیل شود. تأثیر اجتماعی. هنر در قرن نوزدهم اروپا با بازنمایی گذشتهٔ تاریخی، اسطوره‌های ملی و فرهنگ مردمی، احساس تعلق مشترک ایجاد کرد. این امر به مشروعیت سیاسی دولت‌های نوپا کمک کرد و مردم را حول نمادهای ملی گرد آورد. میراث. نقش هنر در شکل‌گیری هویت ملی در قرن نوزدهم تأثیری ماندگار بر فرهنگ اروپا گذاشت. بسیاری از نمادهای ملی امروز، مانند سرودها، بناهای یادبود و نقاشی‌های تاریخی، ریشه در این دوره دارند و هنوز در حافظهٔ جمعی ملت‌ها
در این دوره دارند و هنوز در حافظهٔ جمعی ملت‌ها زنده‌اند.
ملی‌گرایی ایتالیایی () جنبشی است که معتقد است ایتالیایی‌ها ملتی با هویتی واحد و همگن هستند و از این رو در پی ارتقای وحدت فرهنگی ایتالیا به عنوان یک کشور است. از دیدگاه ناسیونالیستی ایتالیایی، ایتالیایی بودن به عنوان ادعای‌تبار فرهنگی و قومی از لاتین‌ها، یک قبیله ایتالیایی که در اصل در لاتیوم ساکن بودند و بر شبه جزیره ایتالیا و بخش بزرگی از اروپا تسلط یافتند، تعریف می‌شود. به همین دلیل، ناسیونالیسم ایتالیایی نیز از نظر تاریخی به نظریه‌های امپریالیستی پایبند بوده است. اغلب تصور می‌شود که ناسیونالیسم ایتالیایی
است. اغلب تصور می‌شود که ناسیونالیسم ایتالیایی ریشه در رنسانس دارد، اما این جنبش تنها در دهه ۱۸۳۰ تحت رهبری جوزپه ماتزینی به عنوان یک نیروی سیاسی ظهور کرد. این جنبش در دهه‌های ۱۸۶۰ تا ۱۸۷۰ به عنوان دلیلی برای "وحدت ایتالیا (" جنبش استقلال ایتالیا) عمل کرد. ناسیونالیسم ایتالیایی در جنگ جهانی اول با ادعاهای الحاق‌گرایانه ایتالیایی‌ها نسبت به سرزمین‌های تحت کنترل اتریش-مجارستان و در دوران فاشیسم ایتالیایی، دوباره قوی شد. تاریخچه. رنسانس تا قرن نوزدهم. ریشه‌های ملی‌گرایی ایتالیایی را می‌توان به دوران رنسانس
ملی‌گرایی ایتالیایی را می‌توان به دوران رنسانس بازگرداند، زمانی که ایتالیا پیشتاز احیای سبک کلاسیک جهان یونانی رومی در زمینه فرهنگ، فلسفه و هنر در اروپا بود. ملی‌گرایی ایتالیایی ابتدا نه در میان عموم مردم، بلکه در میان نخبگان فکری ایالات مختلف ایتالیا شکل گرفت. در سال ۱۳۴۴، پتراخ سرود میهن‌پرستانه مشهور خود با عنوان «ایتالیا میا» را نوشت که در آن به اشراف کوچک جنگ‌طلب ایتالیا انتقاد می‌کرد و آن‌ها را به دلیل واگذاری کشور به خشونت بربرهای آلمانی، سرزنش می‌کرد و خواستار صلح و وحدت کشور شد. تقریباً در همان
و خواستار صلح و وحدت کشور شد. تقریباً در همان زمان، کولا دی رینزو تلاش کرد تا کل ایتالیا را تحت هژمونی رم متحد کند. پتراخ او را در سرود مشهور خود به عنوان تجسم دوباره روح کلاسیک ستایش کرد. در سال ۱۴۵۴، نمایندگان تمام ایالت‌های منطقه‌ای ایتالیا در لودی گرد هم آمدند تا پیمانی را که به صلح لودی معروف است امضا کنند، پیمانی که قصد داشتند با آن وحدت ایتالیا را دنبال کنند. وضع موجود برقرار شده در لودی تا سال ۱۴۹۴ ادامه داشت، زمانی که نیروهای فرانسوی تحت فرمان چارلز هشتم در امور ایتالیا مداخله کردند و جنگ‌های