payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سرویس‌مخفی () یک آژانس دولتی، آژانس اطلاعاتی یا فعالیت‌های یک سازمان دولتی است که به جمع‌آوری داده‌های اطلاعاتی می‌پردازد. وظایف و اختیارات یک سرویس مخفی می‌تواند از کشوری به کشور دیگر بسیار متفاوت باشد. به عنوان مثال، یک کشور ممکن است یک سرویس مخفی تأسیس کند که برخی از اختیارات پلیسی (مانند نظارت) را داشته باشد اما سایر اختیارات را نداشته باشد. اختیارات و وظایف یک سازمان دولتی ممکن است تا حدی مخفی و تا حدی غیر مخفی باشد. ممکن است گفته شود که فرد در داخل کشور به صورت آشکار و در خارج از کشور به صورت مخفیانه
به صورت آشکار و در خارج از کشور به صورت مخفیانه فعالیت می‌کند، یا برعکس. پلیس مخفی و اف‌بی‌آی اغلب می‌توانند سرویس‌های مخفی در نظر گرفته شوند. دولت‌ها و رژیم‌های مختلف، در زمان‌ها و مکان‌های متفاوت، نهادهایی را تأسیس کردند که می‌توان آنها را به‌عنوان یک سرویس مخفی یا پلیس مخفی توصیف کرد، به‌عنوان مثال، مأموران مخفی امپراتوری روم باستان گاهی اوقات به این عنوان تعریف می‌شدند. در دوران مدرن، افسر پلیس فرانسوی، ژوزف فوشه، گاهی اوقات به عنوان پیشگام اطلاعات مخفی در نظر گرفته می‌شود. از جمله موارد دیگر، گفته
در نظر گرفته می‌شود. از جمله موارد دیگر، گفته می‌شود که او در زمان کنسول اول خود (۱۷۹۹–۱۸۰۴) از طریق شبکه‌ای بزرگ و محکم از خبرچینان مختلف، از چندین سوء قصد به جان ناپلئون بناپارت جلوگیری کرده است. ویلیام ویکهام همچنین به خاطر تأسیس یکی از اولین سرویس‌های اطلاعاتی که امروزه به این نام شناخته می‌شود و همچنین به عنوان پیشگام مفاهیم اساسی این حرفه، مانند «چرخه اطلاعات»، شناخته می‌شود.
تغییرات اقلیمی اثرات بی‌شماری بر کشاورزی دارد که بسیاری از آنها تأمین امنیت غذایی جهانی را برای فعالیت‌های کشاورزی دشوارتر می‌کند. افزایش دما و تغییر الگوهای آب و هوایی اغلب به دلیل کمبود آب ناشی از خشکسالی، موج گرما و سیل منجر به کاهش عملکرد محصولات کشاورزی می‌شود. این تأثیرات تغییر اقلیم همچنین می‌تواند خطر درو و از بین رفتن همزمان محصولات کشاورزی در چندین منطقه را افزایش دهد. در حال حاضر این خطر نادر است، اما اگر این خرابی‌های همزمان محصولات کشاورزی رخ دهد، می‌تواند عواقب قابل توجهی برای تأمین غذای جهانی
می‌تواند عواقب قابل توجهی برای تأمین غذای جهانی داشته باشد. انتظار می‌رود بسیاری از آفات و بیماری‌های گیاهی شیوع بیشتری پیدا کنند یا به مناطق جدید گسترش یابند. انتظار می‌رود دام‌های جهان تحت تأثیر بسیاری از همین مسائل قرار گیرند. این مسائل از گرمازدگی بیشتر گرفته تا کمبود خوراک دام و شیوع انگل‌ها و بیماری‌های منتقله از طریق ناقلین را شامل می‌شود. افزایش سطح کربن دی‌اکسید در اتمسفر زمین ناشی از فعالیت‌های انسانی (عمدتاً سوزاندن سوخت‌های فسیلی) باعث ایجاد اثر می‌شود. این اثر بخش کوچکی از اثرات مضر تغییرات
می‌شود. این اثر بخش کوچکی از اثرات مضر تغییرات اقلیمی بر کشاورزی را جبران می‌کند. با این حال، این به قیمت کاهش سطح ریزمغذی‌های ضروری در محصولات کشاورزی تمام می‌شود. علاوه بر این، کوددهی با CO2 تأثیر کمی بر محصولات C4 مانند ذرت دارد. در سواحل، انتظار می‌رود برخی از زمین‌های کشاورزی به دلیل افزایش سطح آب دریا از بین بروند، در حالی که عقب‌نشینی یخچال‌های طبیعی از سال ۱۸۵۰ می‌تواند منجر به کاهش آب آبیاری موجود شود. از سوی دیگر، با آب شدن پایایخبندان، ممکن است زمین‌های قابل کشت بیشتری در دسترس قرار گیرند. از
زمین‌های قابل کشت بیشتری در دسترس قرار گیرند. از دیگر اثرات می‌توان به فرسایش و تغییرات در حاصلخیزی خاک و طول فصل رشد اشاره کرد. باکتری‌هایی مانند "سالمونلا" و قارچ‌هایی که مایکوتوکسین تولید می‌کنند، با گرم شدن هوا سریع‌تر رشد می‌کنند. رشد آنها اثرات منفی بر ایمنی غذایی، پسماند غذایی و قیمت‌ها دارد. تحقیقات گسترده‌ای دربارهٔ تأثیرات تغییرات اقلیمی بر محصولات کشاورزی خاص، به‌ویژه چهار قوت غالب یعنی ذرت، برنج، گندم و سویا صورت گرفته است. این چهار محصول اساسی، مسئول تأمین حدود دوسوم از کل کالری مصرفی انسان‌ها
مسئول تأمین حدود دوسوم از کل کالری مصرفی انسان‌ها هستند؛ چه به‌صورت مستقیم و چه به‌صورت غیرمستقیم از طریق تغذیهٔ دام‌ها این تحقیقات به بررسی ابهامات مهمی می‌پردازند، از جمله رشد جمعیت جهانی در آینده، که انتظار می‌رود تقاضای جهانی برای مواد غذایی را در افق قابل پیش‌بینی افزایش دهد. از دیگر عوامل نامشخص، می‌توان به میزان فرسایش خاک و کاهش سطح آب‌های زیرزمینی در آینده اشاره کرد. در مقابل، مجموعه‌ای از بهبودهای قابل‌توجه در بهره‌وری کشاورزی که در قالب انقلاب سبز شناخته می‌شود، از سال ۱۹۶۰ تاکنون موجب افزایش
سبز شناخته می‌شود، از سال ۱۹۶۰ تاکنون موجب افزایش عملکرد محصولات در هر واحد سطح زمین به میزان بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ درصد شده است. پیش‌بینی می‌شود بخشی از این روند پیشرفت در سال‌های آینده نیز ادامه یابد. امنیت غذایی جهانی در کوتاه‌مدت تغییرات چندانی نخواهد داشت. در سال ۲۰۲۱، بین ۷۲۰ میلیون تا ۸۱۱ میلیون نفر دچار سوءتغذیه بودند و حدود ۲۰۰ هزار نفر در سطحی فاجعه‌بار از ناامنی غذایی قرار داشتند. انتظار می‌رود که تغییرات اقلیمی بین ۸ تا ۸۰ میلیون نفر دیگر را تا سال ۲۰۵۰ در معرض خطر گرسنگی قرار دهد. این برآورد به شدت
در معرض خطر گرسنگی قرار دهد. این برآورد به شدت گرمایش آینده و میزان اثربخشی اقدامات سازگاری با تغییر اقلیم بستگی دارد. پیش‌بینی می‌شود رشد بهره‌وری کشاورزی تا آن زمان امنیت غذایی را برای صدها میلیون نفر بهبود بخشد. پیش‌بینی‌هایی که به بازه‌های زمانی دورتر، مانند سال ۲۱۰۰ و فراتر از آن می‌پردازند، نادرند. با این حال، نگرانی‌هایی در مورد تأثیر هوای غیرعادی بر امنیت غذایی وجود دارد. با این حال، در وضعیت کنونی، انتظار نمی‌رود که تغییرات اقلیمی در قرن ۲۱ منجر به وقوع قحطی گسترده جهانی شود.
مصنوعی‌سازی خاک، محیط زیست، زیستگاه طبیعی یا نیمه‌طبیعی، به معنای از دست دادن ویژگی‌های آن است. از جمله طبیعی بودن آن، کیفیتی که شامل ظرفیت خودپایدار برای پناه دادن به تنوع زیستی خاص، چرخه‌های طبیعی (کربن، نیتروژن، آب، چرخه‌های اکسیژن و غیره) و ویژگی‌های بیوژئوشیمیایی (به عنوان مثال، جذب کربن) می‌شود. این امر عموماً با از دست دادن ظرفیت خودترمیمی از سوی محیط زیست (کاهش تاب‌آوری بوم‌شناختی) همراه است. مصنوعی‌سازی اغلب به ناپدید شدن فضاهای طبیعی زیر بتن یا قیر، در طول ساخت ساختمان‌ها (آپارتمان‌ها، هتل‌ها،
قیر، در طول ساخت ساختمان‌ها (آپارتمان‌ها، هتل‌ها، خانه‌ها، مغازه‌ها، صنایع، پارکینگ‌ها) یا شبکه‌های حمل‌ونقل خلاصه می‌شود. اگرچه آب‌بندی خاک بخش بزرگی از مصنوعی‌سازی زمین است، اما به‌طور کلی، زمانی اتفاق می‌افتد که محیط‌های طبیعی به شدت توسط انسان تغییر شکل داده شوند. به عنوان مثال، امکانات تفریحی و ورزشی (فضاهای سبز، زمین‌های گلف، زمین‌های ورزشی، پیست‌های موتورکراس، تفریحگاه‌های ورزشی زمستانی و غیره)، کانال‌ها، خاکریزهای جاده‌ای و نور مصنوعی هر کدام می‌توانند منجر به تله‌های بوم‌شناختی و سایر اثرات،
منجر به تله‌های بوم‌شناختی و سایر اثرات، مرگ‌ومیر حیوانات در جاده‌ها، آلودگی نوری و غیره شوند و همچنین می‌توانند منجر به ایجاد زیستگاه‌های جدید شوند. همچنین می‌توان به مناطقی که برای اهداف نظامی توسعه یافته‌اند (میدان‌های آزمایش نظامی، تونل‌های زیرزمینی، استحکامات، شیب حصارها، سرزمین‌های بی‌طرف و غیره) اشاره کرد. در اروپا در سال ۲۰۱۵، مساحت زمین‌های مهر و موم شده از یک میلیون کیلومتر مربع نیز فراتر رفت، که این معادل ۲٫۳٪ از مساحت اتحادیۀ اروپا و ۲۰۰ متر مربع به ازای هر ساکن (بیش از ۵۰۰۰۰ کیلومتر مربع و
مربع به ازای هر ساکن (بیش از ۵۰۰۰۰ کیلومتر مربع و ۹٫۴٪ از خاک فرانسه) می‌شود. به‌طور متوسط، روزانه ۱۶۵ هکتار یا ۱٬۶۵۰٬۰۰۰ متر مربع از بیوتوپ‌ها و زمین‌های کشاورزی در فرانسه تخریب شده و با جاده‌ها، مسکن و پارک‌های تجاری جایگزین می‌شوند، که بخشی از پدیدهٔ گسترش بی‌رویهٔ شهری است. بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۵، این مساحت تقریباً ۶۰۰۰ کیلومتر مربع بود، یعنی به اندازهٔ مساحت یک شهرستان در ده سال. یکی از اهداف شبکهٔ سبز و آبی فرانسه (TVB یا طرح انسجام اکولوژیکی منطقه‌ای) محدود کردن این پدیده و کاهش پیامدهای آن است.
محدود کردن این پدیده و کاهش پیامدهای آن است. از سال ۲۰۱۸، هدف مصنوعی‌سازی صفر خالص به عنوان یک نقشهٔ راه اصلی در مبارزه با مصنوعی‌سازی مطرح شده است. نمونه‌هایی از مصنوعی‌سازی. مناطقی که تحت تأثیر مصنوعی‌سازی قرار می‌گیرند عبارتند از: گسترش و پیشرفت پدیده. تا آنجا که به اثرات ژئومورفولوژیکی و زیرخاک مربوط می‌شود، مصنوعی‌سازی محیط زیست به‌طور متوسط در دوران ماقبل تاریخ آغاز شد: پاکسازی با آتش، سکونت و توسعه غارها، سکونتگاه‌های انسانی که به‌طور فزاینده‌ای ساکن و ساخته می‌شدند، حفر چاه در زیرخاک برای استخراج
و ساخته می‌شدند، حفر چاه در زیرخاک برای استخراج سنگ آتش‌زنه، سپس سیلوهای بذر و چاه‌ها یا دالان‌ها برای بهره‌برداری از رگه‌های سنگ معدن فلزی، از عصر برنز به بعد. به دنبال آن، توسعه‌های بزرگ‌تری صورت گرفت که اغلب برای بهره‌برداری فشرده از آب رودخانه‌های بزرگ (نیل، دجله، فرات و …) طراحی شده بودند. در اروپا، سدهای سگ‌های آبی (و خود سگ‌های آبی که برای گوشت و خزشان شکار می‌شدند) که ذخایر آب و زیستگاه‌های باز ساحلی را حفظ می‌کردند، نابود شدند. در همان زمان، ساخت گدارها، سپس پل‌ها، خاکریزها، آسیاب‌ها و سیستم‌هایی
سپس پل‌ها، خاکریزها، آسیاب‌ها و سیستم‌هایی برای مهار و تنظیم آبراه‌ها و گسترش زهکشی آغاز شد که در نهایت به دوره‌های عمده‌ای از خاک‌ریزی و غیره انجامید. در همان زمان، شهرنشینی در منطقه افزایش یافت. در همان زمان، شهرنشینی گسترش یافت و توسط شبکه‌های جاده‌ای و مراکز تجاری (مانند جادهٔ ابریشم) پشتیبانی می‌شد. زباله‌دان‌های اطراف شهرها پدیدار شدند و به تدریج در زیر گسترش شهر دفن شدند. گورستان‌ها، بناهای تاریخی و استحکامات (مثلاً دیوار بزرگ چین) با پاکسازی وسیع، تسطیح و خاکریزی (تراس‌ها، خاکریزها، مسیرهای
وسیع، تسطیح و خاکریزی (تراس‌ها، خاکریزها، مسیرهای فرورفته، حصارکشی‌ها) همراه هستند.
اسلیپی هالو یا سوار بی‌سر یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی درام درسبک داستان ماوراء طبیعی که از ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۳ تا ۳۱ مارس ۲۰۱۷ از شبکه فاکس پخش شد. این سریال تا حدودی بر اساس داستان کوتاه «افسانه سوار بی‌سر» نوشته واشینگتن اروینگ در سال ۱۸۲۰ ساخته شده است و مفاهیمی از «ریپ ون وینکل» نیز به سریال اضافه شده است. سه فصل اول در نسخه‌ای تخیلی از اسلیپی هالو در نیویورک، روایت می‌شود که این شهر را بسیار بزرگتر از آنچه در واقع است، به تصویر می‌کشد. برای فصل چهارم و پایانی، مکان داستان به واشینگتن (دی.سی.) منتقل شد. در
مکان داستان به واشینگتن (دی.سی.) منتقل شد. در اکتبر ۲۰۱۳، سریال برای فصل دوم با ۱۳ قسمت تمدید شد. این فصل در مه ۲۰۱۴ به ۱۸ قسمت افزایش یافت. در اوایل مارس ۲۰۱۵، پس از فصل دوم، مارک گافمن، شورانر این سریال را ترک کرد. در ۱۸ مارس ۲۰۱۵، فاکس، سریال را برای فصل سوم ۱۸ قسمتی تمدید کرد و شورانر جدیدی به نام کلیفتون کمپبل جایگزین او شد. در ۱۳ مه ۲۰۱۶، فاکس این سریال را برای فصل چهارم تمدید کرد که در ۶ ژانویه ۲۰۱۷ پخش شد. آلبرت کیم، که پیش از این تهیه‌کننده اجرایی سریال بود، به عنوان شورانر مشترک فصل چهارم انتخاب
سریال بود، به عنوان شورانر مشترک فصل چهارم انتخاب شد. در ۹ مه ۲۰۱۷، این سریال پس از چهار فصل لغو شد. خلاصه داستان. در سال ۱۷۸۱ میلادی، مردی به نام «ایکابد کرین» که به عنوان یک جاسوس دو جانبه برای جرج واشینگتن کار می‌کرد، پس از مرگ خود، بعد از گذشت سال‌ها دوباره زنده می‌شود. اکنون تلاش می‌کند تا یک راز باستانی را کشف کند و یک قاتل اسرارآمیز را پیدا کند و…
باشگاه فوتبال پنوم پن کراون یک باشگاه فوتبال حرفه ای در پنوم پن، کامبوج است. این تیم سابقه نایب قهرمانی در جام پرزیدنت آسیا ۲۰۱۱ را دارد.
جنجال زیست‌کاوی مایا آی‌سی‌بی‌جی یا جنجال اکتشاف زیستی مایا ICBG در سال‌های ۱۹۹۹–۲۰۰۰ رخ داد، زمانی که گروه بین‌المللی همکاری تنوع زیستی به رهبری دکتر برنت برلین، زیست‌شناس قومی، توسط چندین سازمان مردم‌نهاد و سازمان‌های بومی به مشارکت در اشکال غیراخلاقی اکتشاف زیستی (دزدی زیستی) متهم شد. هدف ICBG مستندسازی تنوع زیستی چیاپاس، مکزیک و دانش قوم‌گیاه‌شناسی مردم مایا بود - تا مشخص شود که آیا امکان توسعه محصولات پزشکی بر اساس گیاهان مورد استفاده گروه‌های بومی وجود دارد یا خیر. اگرچه این پروژه اقدامات احتیاطی
وجود دارد یا خیر. اگرچه این پروژه اقدامات احتیاطی زیادی را برای رعایت اصول اخلاقی در برخورد با گروه‌های بومی انجام داده بود، اما این پروژه به دلیل روش‌های مورد استفاده برای کسب رضایت آگاهانه قبلی، مورد انتقاد شدید قرار گرفت. منتقدان، از جمله، استدلال می‌کردند که این پروژه، راهبردی برای کسب رضایت آگاهانه از کل جامعه‌ای که به گفته آنها دانش قوم‌گیاه‌شناسی به آن تعلق دارد و کسانی که به گفته آنها تحت تأثیر تجاری‌سازی آن قرار خواهند گرفت، تدوین نکرده است. مدیران پروژه استدلال کردند که این دانش به درستی باید
پروژه استدلال کردند که این دانش به درستی باید بخشی از حوزه عمومی در نظر گرفته شود و بنابراین برای تجاری‌سازی باز است، و استدلال کردند که آنها از بهترین شیوه‌های تثبیت‌شده رفتار اخلاقی در تحقیقات، مو به مو پیروی کرده‌اند. پس از یک بحث عمومی که در رسانه‌ها و سرورهای لیست اینترنتی انجام شد، شرکای پروژه کنار کشیدند و ICBG در سال ۲۰۰۱، دو سال پس از پنج سال بودجه اختصاص داده شده، تعطیل شد. پروندهٔ مایا ICBG از اولین مواردی بود که توجه را به مشکلات تمایز بین اشکال بی‌خطر اکتشاف زیستی و سرقت زیستی غیراخلاقی، و به
بی‌خطر اکتشاف زیستی و سرقت زیستی غیراخلاقی، و به دشواری‌های جلب مشارکت جامعه و رضایت آگاهانهٔ پیشین برای کاوشگران زیستی بالقوه جلب کرد. رویدادها. پیشینه. در سال ۱۹۹۳، مؤسسه ملی بهداشت، بنیاد ملی علوم و آژانس توسعه بین‌المللی نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای انکشاف بین‌المللی برنامه گروه بین‌المللی همکاری تنوع زیستی (ICBG) را برای ترویج تحقیقات مشترک در مورد تنوع زیستی بین دانشگاه‌های آمریکایی و مؤسسات تحقیقاتی در کشورهایی که منابع ژنتیکی منحصر به فردی در قالب تنوع زیستی دارند، تأسیس کردند. هدف اصلی این
قالب تنوع زیستی دارند، تأسیس کردند. هدف اصلی این برنامه، بهره‌مندی جامعه میزبان و جامعه علمی جهانی از طریق کشف و تحقیق در مورد امکانات راه‌حل‌های جدید برای مشکلات سلامت انسان بر اساس منابع ژنتیکی در گذشته کشف نشده بود؛ بنابراین، این سازمان در پی حفظ تنوع زیستی و ترویج، تشویق و حمایت از شیوه‌های پایدار استفاده از منابع زیستی در کشورهای جنوب جهان است. پروژه‌ها توسط محققان اصلی آغاز می‌شوند که برای یک دوره پنج ساله بودجه درخواست می‌دهند و شرایط همکاری را تعیین می‌کنند. مایا آی‌سی‌بی‌جی. در سال ۱۹۹۸، برنت
می‌کنند. مایا آی‌سی‌بی‌جی. در سال ۱۹۹۸، برنت برلین، گیاه‌شناس قوم‌شناس مشهور، و همسرش، دکتر الوئیز ای. برلین، یک گروه بین‌المللی تنوع زیستی تعاونی - ICGB مایا - تأسیس کردند. این گروه به عنوان یک همکاری مشترک در زمینه زیست‌کاوشگری و تحقیقات بین دانشگاه جورجیا، جایی که برلینی‌ها در آن مشغول به کار بودند، (دانشگاهی در چیاپاس)، و یک سازمان مردم‌نهاد تازه تأسیس به نام پرومایا که قرار بود نماینده مایاهای بومی چیاپاس باشد، در نظر گرفته شده بود. دو محقق اصلی بیش از ۴۰ سال در مستندسازی و توصیف دانش گیاه‌شناسی قومی
۴۰ سال در مستندسازی و توصیف دانش گیاه‌شناسی قومی و دارویی مایاهای تزلتال در منطقه چیاپاس فعالیت کرده بودند. هدف از این پروژه جمع‌آوری و مستندسازی دانش گیاه‌شناسی قومی مردم مایا در چیاپاس، یکی از نقاط مهم تنوع زیستی جهان، بود. پرومایا. سازمان مردم‌نهاد پرومایا (پرومایا) به عنوان بنیادی تأسیس شد که می‌توانست درصدی از سود حاصل از هرگونه محصول قابل فروش حاصل از تحقیقات را دریافت کند، و همچنین از حقوق مربوط به کاربردهای دانش بومی بهره‌مند شود. به این ترتیب، پرومایا نمایانگر ارادهٔ پروژه برای رعایت استانداردهای
نمایانگر ارادهٔ پروژه برای رعایت استانداردهای اخلاقی معتبر و به اشتراک گذاشتن حقوق و مزایا با دارندگان اصلی دانش دارویی بود. برلین این سازمان مردم‌نهاد را با کمک ۳۰٬۰۰۰ دلار، پولی که شخصاً به عنوان جایزه برای تحقیقاتش دریافت کرده بود، تأسیس کرد. توافق‌نامهٔ سهم سود حاصل از این پروژه، اکثریت سود را به شرکت داروسازی ولزی، حدود ۱۲ تا ۱۵ درصد را به دانشگاه جورجیا و ۲ تا ۵ درصد را به سازمان مردم‌نهاد پرومایا اختصاص داده بود. طرح این بود که جوامع مایا بتوانند از آن پس درخواست کمک‌های مالی از سازمان مردم‌نهاد
از آن پس درخواست کمک‌های مالی از سازمان مردم‌نهاد کنند تا برای توسعه جامعه استفاده شود. کمپین اطلاع‌رسانی. این پروژه با یک کمپین اطلاعاتی آغاز شد که جوامع مایا را که مایل به همکاری با آنها بودند، هدف قرار می‌داد. آنها با استفاده از رسانه تئاتر، اهداف و مقاصد پروژه را به مایاها ارائه دادند. مرحله اطلاعات، بخش حیاتی تلاش پروژه برای کسب رضایت آگاهانه قبلی از اعضای جوامع شرکت‌کننده بود. این پروژه تصمیم آگاهانه‌ای گرفت که اطلاعاتی در مورد احتمال سودآوری نهایی از دانش جمع‌آوری‌شده یا اطلاعاتی در مورد چگونگی
از دانش جمع‌آوری‌شده یا اطلاعاتی در مورد چگونگی تقسیم مزایای بالقوه بین آنها را شامل نشود، زیرا حدس می‌زد که احتمال وقوع این اتفاق آنقدر کم است که بهتر است این موضوع در صورت بروز، در زمان مناسب مطرح شود. این تصمیم بعداً مورد انتقاد مهم فعالانی قرار گرفت که ادعا می‌کردند رضایت آگاهانه قبلی اخذ نشده است. جنجال. این پروژه اندکی پس از آغاز، مورد انتقاد شدید فعالان بومی و روشنفکران مکزیکی قرار گرفت که این سؤال را مطرح می‌کردند که چگونه دانش به دست آمده از افراد مایا می‌تواند توسط محققان یا شرکت‌های داروسازی
مایا می‌تواند توسط محققان یا شرکت‌های داروسازی خارجی به ثبت برسد، چگونه سازمان مردم‌نهاد پرومایا که توسط برلینی‌ها و تحت کنترل آنها تأسیس شده است، می‌تواند نماینده جوامع مختلف مایا در چیاپاس تلقی شود، و چگونه ممکن است دانشی که دارایی جمعی مردم مایا بوده است، بدون رضایت قبلی هر یک از دارندگان اولیه دانش، ناگهان خصوصی شود. از جمله سرسخت‌ترین مخالفان این پروژه، می‌توان به رافی، یک سازمان مردم‌نهاد کانادایی، و کامپیتش، سازمانی متشکل از درمانگران بومی، اشاره کرد. بخش زیادی از این انتقادات در سرورهای لیست و
کرد. بخش زیادی از این انتقادات در سرورهای لیست و انجمن‌های اینترنتی منتشر شد. برلینی‌ها استدلال کردند که تأسیس سازمان مردم‌نهاد تنها راه ممکن برای مدیریت تقسیم منافع با جامعه و کسب رضایت آگاهانه قبلی است و از آنجایی که دانش سنتی در میان مایاها در حوزه عمومی قرار داشت، هیچ فرد مایایی نمی‌توانست انتظار پاداش داشته باشد. با افزایش تنش‌ها،شریک مکزیکی دانشگاه مستقل ملی مکزیک حمایت خود را از این پروژه و بعداً مؤسسه ملی سلامت قطع کرد و باعث شد که این پروژه در سال ۲۰۰۱ - بدون اینکه بتواند هیچ نتیجه‌ای حاصل کند -
۲۰۰۱ - بدون اینکه بتواند هیچ نتیجه‌ای حاصل کند - تعطیل شود. اهمیت. هیچ‌کس به‌طور جدی تردید نداشت که برلین و ICBG بهترین نیات را برای رفتار اخلاقی داشتند، با این وجود، انتقادات جدی به نحوه برنامه‌ریزی و اجرای پروژه وجود دارد و فرضیاتی که این پروژه بر اساس آنها بنا شده بود، ساده‌لوحانه توصیف شده‌اند. پروندهٔ مایا ICBG از اولین مواردی بود که توجه را به مشکلات تمایز بین اکتشاف زیستی و سرقت زیستی و همچنین به دشواری‌های جلب مشارکت جامعه و رضایت آگاهانهٔ قبلی برای اکتشاف‌کنندگان زیستی جلب کرد.
باشگاه فوتبال کی آر ال یک باشگاه فوتبال در شهر راولپندی کشور پاکستان می‌باشد که در لیگ برتر پاکستان بازی می‌کند. این تیم سابقه نایب قهرمانی در جام پرزیدنت آسیا ۲۰۱۳ را دارد.
پروژه جهانی آب و هوا و انرژی (GCEP) در دانشگاه استنفورد، «به دنبال راه‌حل‌های جدیدی برای یکی از چالش‌های بزرگ این قرن است: تأمین انرژی برای برآوردن نیازهای متغیر جمعیت رو به رشد جهان به گونه‌ای که از محیط زیست محافظت شود.» GCEP که از دسامبر ۲۰۰۲ آغاز شد، یک پروژه تحقیقاتی ۱۰ ساله با بودجه ۲۲۵ میلیون دلار است که با هدف توسعه فناوری‌های جدید انرژی آغاز شده است. این فناوری‌های جدید انرژی شامل حوزه‌های مورد علاقه‌ای مانند انرژی‌های تجدیدپذیر، جذب و ذخیره‌سازی CO2، ذخیره‌سازی هیدروژن و الکتروکاتالیز می‌شوند. این
ذخیره‌سازی هیدروژن و الکتروکاتالیز می‌شوند. این طرح از حمایت چهار شرکت بزرگ - اکسان‌موبیل، جنرال الکتریک، شلومبرژه و تویوتا برخوردار است. تحت عنوان «چالش بزرگ»، این گزارش به نیاز مرتبط با گرمایش جهانی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای از طریق توسعه انرژی در آینده اشاره می‌کند. اهداف هدفمند. ۴. نتایج تحقیقات را با مخاطبان گسترده‌ای، از جمله جامعه علمی و مهندسی، رسانه‌ها، کسب‌وکارها، دولت‌ها و کاربران نهایی بالقوه، به اشتراک بگذارید. مرور کلی تحقیقات. بیش از ۲۰۰ نفر از اعضای هیئت علمی دانشگاه استنفورد در این
نفر از اعضای هیئت علمی دانشگاه استنفورد در این برنامه مشارکت دارند. پروژه جهانی آب و هوا و انرژی استنفورد با مشارکت دانشجویان، تکنسین‌ها و سایر افرادی که به‌طور فعال در انجام وظایف خود مشارکت دارند، بر مسائل سنتی مانند انرژی‌های تجدیدپذیر، انرژی فسیلی و هسته‌ای، ذخیره‌سازی انرژی، نوسازی شبکه برق و تأثیرات زیست‌محیطی آن تمرکز دارد. چندین پروژه تحقیقاتی جداگانه در حال انجام است، اما همه آنها هدف مشترکی دارند و آن توسعه فناوری‌های جدید برای حمایت از کاهش گازهای گلخانه‌ای و انتشار کربن است. پروژه‌های اعطا شده
گلخانه‌ای و انتشار کربن است. پروژه‌های اعطا شده توسط استنفورد. سرمایش تابشی شبانه: بهره‌برداری از تاریکی کیهان. دستگاهی ساخته شد که برای استفاده در شب، برق تولید می‌کرد تا گرما را به فضای بیرونی تابش دهد. این پروژه توسط یکی از پروژه‌های برتر استنفورد جایزه گرفت، زیرا تفاوت‌های دمایی زیاد بین زمین و فضا را آشکار و نمایان می‌کرد. این امر باعث می‌شد که نور در شب بدون هیچ گونه ورودی الکتریکی یا فناوری باتری آزاد شود. تنظیم الکتروشیمیایی ساختارهای الکترونیکی برای ایجاد الکتروکاتالیست‌های بسیار فعال. این پروژه
ایجاد الکتروکاتالیست‌های بسیار فعال. این پروژه برای مقابله با کاتالیزورهای فلزی با هزینه کمتر و جداسازی آب به اکسیژن و سوخت‌های هیدروژنی پاک ایجاد شده است. این مطالعه تحقیقاتی با استفاده از لیتیوم برای غنی‌سازی تولید هیدروژن انجام شد. این کار با چندین ماده کاتالیزوری و فیزیک کاربردی انجام شد تا به هدف مشترک تنظیم ساختارهای الکترونیکی به الکتروکاتالیست‌های فعال برسیم. نتایج دهمین سالگرد پروژه. پس از گذشت ۱۰ سال، پروژه انرژی اقلیمی جهانی استنفورد به حمایت از ۸۰ برنامه تحقیقاتی در داخل تحقیقات داخلی استنفورد
۸۰ برنامه تحقیقاتی در داخل تحقیقات داخلی استنفورد کمک کرده و آن را به ۳۸ برنامه دیگر در سراسر جهان گسترش داده است. یکی از نمونه‌های موفقیت این برنامه، مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۷ در مورد فتوسنتز مصنوعی توسط ناتان لوئیس، هری گری و هری آتواتر، دانشمندان دانشگاه کلتک، است که مرکز مشترک فتوسنتز مصنوعی را توسعه دادند. این یک پیشرفت به سوی فناوری سوخت خورشیدی مصنوعی بود. جان هنسی، رئیس دانشگاه استنفورد، گفت: «ما نشستیم و متوجه شدیم که انرژی قرار است به یک موضوع تحقیقاتی واقعاً بزرگ برای دانشگاه تبدیل شود… GCEP آغاز
واقعاً بزرگ برای دانشگاه تبدیل شود… GCEP آغاز این فرایند بود، استنفورد جایی است که ایده پذیرفتن یک چالش بزرگ نه تنها قابل قبول است، بلکه انتظار می‌رود.» اعطای ۹٫۳ میلیون دلار برای تحقیقات نوآورانه در حوزه انرژی. به GCEP یک پروژه تحقیقاتی ۹٫۳ میلیون دلاری در زمینه فناوری‌های مبتنی بر انرژی اعطا شد که قرار است طی شش پروژه تحقیقاتی جدید توسعه یابد. از جمله دانشگاه استنفورد، چهار دانشگاه دیگر در توسعه مثبت این پروژه انرژی مشارکت دارند. سالی بنسون، استاد مهندسی منابع انرژی در دانشگاه استنفورد، گفت: «این شش
منابع انرژی در دانشگاه استنفورد، گفت: «این شش پروژه، تغییرات بالقوه‌ای هستند که می‌توانند به تغییر سیستم انرژی جهانی ما در آینده کمک کنند.» «
سیرسناریا پرسپولیتانا نوعی گلسنگ از خانوادهٔ مگاسپوراسه است که بر روی سطوح سنگی تاریخی تخت جمشید در ایران شناسایی شده است. کشف. کشف این گلسنگ در سال ۲۰۲۴ توسط تیمی بین‌المللی از پژوهشگران ایرانی، اسپانیایی، روسی و ایتالیایی صورت گرفت و در مجله لیکنولوژیست منتشر شد. مشخصات. این گلسنگ دارای ساختار پوسته‌ای با سطحی زیتونی تا قهوه‌ای زیتونی است که به‌صورت شکاف‌دار یا قطعه‌قطعه دیده می‌شود. در حاشیه‌ها، آرئول‌هایی زاویه‌دار تا کشیده دارد. تحلیل‌های فیلوژنتیکی نشان می‌دهد که این گونه با منصوری ("C. mansourii")،
می‌دهد که این گونه با منصوری ("C. mansourii")، اخرایی ("C. ochracea")، خزنده ("C. reptans") خویشاوندی نزدیکی دارد. مطالعات میکروسکوپی نشان داده‌اند که سیرسناریا پرسپولیتانا به‌طور مستقیم به سطح سنگ‌ها چسبیده و می‌تواند باعث تغییرات بیوفیزیکی و بیوشیمیایی در سنگ‌ها شود. این ویژگی‌ها آن را به عاملی بالقوه در تخریب زیستی آثار سنگی باستانی تبدیل می‌کند. اگرچه حضور این گلسنگ در مناطق طبیعی اطراف تخت جمشید نیز مشاهده شده، اما بیشترین تراکم آن در بخش‌های تاریخی و تزئینی این محوطه است.
شرکت فول بلی پروجکت لیمیتد (Full Belly Project Ltd) یک سازمان غیرانتفاعی مستقر در ویلمینگتن (کارولینای شمالی) است که دستگاه‌های کم‌زحمت را برای بهبود زندگی مردم در جوامع در حال توسعه طراحی می‌کند. این شرکت توسط جاک برندیس تأسیس شد. دستگاه‌های اصلی آنها عبارتند از دستگاه جهانی پوست‌کن گردو (UNS) و پمپ آب راکر. اولین دستگاهی که آنها طراحی کردند، UNS، یک دستگاه پوست‌کن بادام‌زمینی بود، اما کشاورزان شروع به استفاده از آن برای سایر محصولات کردند. اکنون UNS برای قهوه، جاتروفا، چریش و شیا در ۳۵ کشور در آفریقا،
قهوه، جاتروفا، چریش و شیا در ۳۵ کشور در آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین استفاده می‌شود. از سال ۲۰۰۹، تحقیقات آنها بر طراحی پمپ آب متمرکز شده است. انحلال این سازمان در دسامبر ۲۰۲۰ اتفاق افتاد. دستگاه پوست‌کن گردوی یونیورسال. هدف اصلی آنها افزایش مقرون به صرفه بودن کشاورزی بادام زمینی به عنوان وسیله ای برای توسعه پایدار در آن کشورها، از طریق توسعه فناوری مناسب و مقرون به صرفه بود. تخمین زده می‌شود که نیم میلیارد نفر در سراسر جهان در بیش از ۱۰۰ کشور، عمدتاً در مناطق استوایی و به ویژه در آفریقا، به بادام زمینی به
استوایی و به ویژه در آفریقا، به بادام زمینی به عنوان منبع اصلی پروتئین وابسته هستند. عامل محدودکننده اصلی برای کشت بادام زمینی همواره فرایند زمان‌بر و پرزحمت پوست کندن دستی بادام زمینی بوده است، کاری که معمولاً به زنان و کودکان محول می‌شود. غلبه بر این مانع فنی، سال‌هاست که هدف تحقیقات کشاورزی بوده است. وقتی دکتر تی. ویلیامز، دانشمند ارشد تحقیقاتی در دانشگاه جورجیا و متخصص در تمام ۱۵۰۰۰ رقم بادام زمینی، برای اولین بار توسط جاک برندیس، مهندس پروژه، مورد توجه قرار گرفت، او اظهار داشت که یک دستگاه پوست‌کن
قرار گرفت، او اظهار داشت که یک دستگاه پوست‌کن بادام زمینی مقرون‌به‌صرفه «جام مقدس توسعه پایدار» محسوب می‌شود. طراحی نهایی این دستگاه در ژانویه ۲۰۰۵ تکمیل شد و به عنوان دستگاه جهانی پوست‌کن گردو شناخته می‌شود. این وسیله نسبتاً کوچک و دستی که از دو قطعه بتن و تعدادی قطعه فلزی ساخته شده است، قادر است با سرعت ۵۰ گلوله شلیک کند. یک کیلوگرم بادام زمینی در ساعت. به‌طور متوسط، یک زن یا کودک می‌تواند ۱٫۵ گلوله را با دست حمل کند. کیلوگرم بادام زمینی در یک ساعت. علاوه بر این، یک مجموعه از قالب‌های فایبرگلاس می‌تواند
بر این، یک مجموعه از قالب‌های فایبرگلاس می‌تواند تعداد نامحدودی ماشین را تولید کند. مواد اولیه این دستگاه تنها شامل نصف کیسه بتن و چند قطعه فلزی است که هزینه هر دستگاه کمتر از ۵۰ دلار آمریکا می‌شود. تعمیر و نگهداری تقریباً صفر است و طول عمر دستگاه بیست سال تخمین زده می‌شود. نسخه‌های دیگری از UNS طراحی شده‌اند: صابون برای امید. پروژه فول بلی و شرکایش در دایورسی، در راستای مأموریت خود برای تغییر جهان برای «میلیاردها نفر» از طریق تولید فناوری‌های خودپایدار، دستگاه پرس صابون را در سال ۲۰۱۳ معرفی کردند. این