payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یا کیتابیگیئال علی بن عباس (حلی عباس)، ویاتیکوم الجزار (الگیزار)، بخش لیبر و لیبر تجربی رازس (رازی)، لیبر دیتوروم، لیبر اوریناریوم و لیبر فبریوم اسحاق بن سلیمان اسرائیلی (ایزاک یودائوس). در قلب شکوفایی علمی سالرنو، دو چهره برجسته به نام‌های یوهانس (درگذشته در ۲ فوریه ۱۱۶۱) و ماتئوس پلاتئاریوس، که احتمالاً پدر و پسر بودند، نقش مهمی در تدوین و انتقال دانش پزشکی ایفا کردند. آنان در دوره‌ای زندگی می‌کردند که مدرسه پزشکی سالرنو به عنوان یکی از مراکز پیشرو در اروپا شناخته می‌شد، این اثر، که نخستین‌بار در اوایل
شناخته می‌شد، این اثر، که نخستین‌بار در اوایل قرن سیزدهم در سالرنو تحت نام آنان ثبت شد، مجموعه‌ای از دانش گیاه‌درمانی و خواص دارویی گیاهان است. برخلاف آثار نظری صرف، بر پایه تجربه، مشاهده، و کاربرد عملی داروهای گیاهی تدوین شده بود، و به‌همین دلیل در میان پزشکان و داروسازان اروپایی محبوبیت فراوانی یافت. نسخه‌های بعدی این اثر، از جمله نسخه‌ای حدود سال ۱۴۸۰ که اکنون در بروکسل نگهداری می‌شود، و نسخه‌ای از اوایل قرن شانزدهم که در پاریس منتشر شد و با نگاره‌هایی از روبینه تستار همراه بود، نشان‌دهندهٔ استمرار و
از روبینه تستار همراه بود، نشان‌دهندهٔ استمرار و تحول این دانش در قالب‌های هنری و علمی هستند. این نسخه‌ها امروزه در پاریس و سن‌پترزبورگ قابل مشاهده‌اند و بازتابی از انتقال دانش پزشکی از قرون وسطی به رنسانس‌اند. فاکسیمیله‌های این نسخه‌ها، همراه با تفسیرهای علمی و تاریخی، توسط اپسومر و استرن در سال ۱۹۸۴ و توسط مؤسسه مولیرو در سال ۲۰۰۱ منتشر شده‌اند. این بازنشرها نه‌تنها به حفظ میراث پزشکی سالرنو کمک کرده‌اند، بلکه امکان مطالعهٔ تطبیقی میان نسخه‌های مختلف و تحول زبان، تصویر، و دانش پزشکی را فراهم ساخته‌اند.
زبان، تصویر، و دانش پزشکی را فراهم ساخته‌اند. تحت این فشار فرهنگی، آثار کلاسیکی که مدت‌ها در صومعه‌ها فراموش شده بودند، دوباره کشف می‌شوند. به لطف «مدرسه پزشکی»، پزشکی اولین رشته علمی بود که از صومعه‌ها بیرون آمد تا دوباره با جهان و عمل تجربی روبرو شود. راهبان سالرنو و بادیه دی کاوا در نزدیکی آن، در جغرافیای بندیکتین از اهمیت زیادی برخوردار بودند، زیرا در قرن یازدهم در این شهر حضور سه شخصیت مهم از این فرقه را مشاهده می‌کنیم: پاپ گرگوری هفتم، راهب بزرگ مونته‌کاسینو دسیدریو (پاپ ویکتور سوم آینده) و اسقف
دسیدریو (پاپ ویکتور سوم آینده) و اسقف آلفانو اول. در این زمینه، «مدرسه» سالرنو رشد کرد تا جایی که به نقطه‌ای جذاب برای بیماران و دانشجویان از سراسر اروپا تبدیل شد. اعتبار پزشکان در سالرنو تا حد زیادی توسط وقایع‌نگاری‌های آن زمان و نسخه‌های خطی متعدد نگهداری شده در کتابخانه‌های بزرگ اروپا مشهود است. در سال ۱۲۳۱، امپراتور فدریکو دوم، اختیارات این مدرسه را تأیید کرد. در قانون اساسی ملفی، مقرر شد که فعالیت پزشکی فقط توسط پزشکانی که دارای مدرک تحصیلی از مدرسه پزشکی سالرنیتانا بودند، انجام شود. در سال ۱۲۸۰ ،
پزشکی سالرنیتانا بودند، انجام شود. در سال ۱۲۸۰ ، چارلز دوم آنژو، اولین اساسنامه‌ای را تصویب کرد که در آن مدرسه به عنوان یک مؤسسه عمومی پزشکی شناخته شد. شهرت آن از مرزها فراتر رفت، همان‌طور که نسخه‌های خطی سالرنیتان که در بسیاری از کتابخانه‌های اروپایی نگهداری می‌شوند و شواهد تاریخی نشان می‌دهند. نویسنده شعر "رژیم سلامت سالرنو" در قرن دوازدهم یا سیزدهم، برای تبلیغ اثر خود و اعتبار بخشیدن به آن، به شعر خود ریشه‌ای سالرنیتان داد. این مدرسه سنت پزشکی یونانی - لاتین را حفظ کرد و آن را با سنت‌های پزشکی عربی و
لاتین را حفظ کرد و آن را با سنت‌های پزشکی عربی و یهودی ادغام نمود. تلاقی فرهنگ‌های مختلف منجر به ترکیب و مقایسه دانش پزشکی مختلف شد، همان‌طور که افسانه‌ای که پایه‌های این مدرسه را به چهار استاد نسبت می‌دهد، گواه آن است: هلینوس یهودی، پونتوس یونانی، عبداله عرب و سالرنوس لاتین. در این مدرسه، علاوه بر تدریس پزشکی (که زنان نیز به عنوان معلم و دانش‌آموز در آن مشارکت داشتند)، دوره‌های فلسفه، الهیات و حقوق نیز وجود داشت. مشهورترین پزشک زن و نویسنده پزشکی در این مدرسه ، تروتا یا تروتولا د روجیرو است که به خاطر
مدرسه ، تروتا یا تروتولا د روجیرو است که به خاطر تألیف چندین کتاب در زمینه زنان و زیبایی، که در مجموع با نام "تروتولا" شناخته می‌شوند، معتبر شناخته می‌شود. "کتاب «مراقبت از زنان سالرنو»" اولین بار در حدود سال ۱۱۰۰ میلادی منتشر شد و تا زمان بازنگری اساسی توسط لوئیز بورگواز، مامایی که شوهرش در اوایل دهه ۱۶۰۰ به عنوان دستیار آمبروز پاره کار می‌کرد، متنی برجسته بود. ۱۹ نسخه خطی کمتر قطعی دیگر از تروتا را می‌توان امروزه در کتابخانه‌های اروپا یافت. پزشکان زن دیگری که در این مدرسه تحصیل می‌کردند، به عنوان «زنان
که در این مدرسه تحصیل می‌کردند، به عنوان «زنان سالرنو» یا «"مراقبت از زنان سالرنو»" شناخته می‌شدند و شامل زنانی مانند آبلا، کنستانس کالندا، ربکا د گوارنا و مرکوریاد می‌شدند. کتاب‌ها مکتب سالرنیتان را مشهور کردند. آنها با "پانتگنی"، ترجمه و اقتباس کنستانتین از "الملکی" هالی عباس، ده جلد طب نظری و ده جلد طب عملی، شروع قدرتمندی داشتند. او همچنین رساله‌ای در مورد چشم‌پزشکی حنین بن اسحاق و "ویاتیکوس" ابن الجزار را ترجمه کرده بود. مشهورترین دارونامه قرون وسطی، آنتی‌دوتاریوم نیکولای، نیز در محافل این مکتب نوشته
نیکولای، نیز در محافل این مکتب نوشته شده بود. از جمله پزشکانی که در مدرسه پزشکی سالرنیتانا آموزش دیده‌اند، می‌توان به ژیل دو کوربیل اشاره کرد. دوره سوم: قرن‌های ۱۴ تا ۱۹ میلادی. با ظهور دانشگاه ناپل، مدرسه پزشکی سالرنو که قرن‌ها درخشان‌ترین مرکز آموزش پزشکی اروپا بود، به‌تدریج اهمیت خود را از دست داد. دانشگاه‌های نوپایی چون مون‌پلیه، پادووا و بولونیا با رویکردهای تازه، ساختارهای منظم‌تر، و حمایت‌های سیاسی و علمی، جایگاه سالرنو را در عرصهٔ آموزش پزشکی تحت‌الشعاع قرار دادند. با این حال، نهاد سالرنویی تا
قرار دادند. با این حال، نهاد سالرنویی تا مدت‌ها به حیات خود ادامه داد و همچنان به آموزش و درمان مشغول بود. این استمرار، نشانه‌ای از ریشه‌های عمیق علمی و فرهنگی سالرنو بود—شهری که زمانی به‌عنوان "شهر بقراط" شناخته می‌شد و در آن، دانش پزشکی با تجربه، گفت‌وگو، و پذیرش زنان و مردان در مقام درمانگر و آموزگار شکل گرفته بود. اما در نهایت، در جریان اصلاحات آموزشی گسترده در پادشاهی ناپل، جوآکینو مورات در تاریخ ۲۹ نوامبر ۱۸۱۱ تصمیم به انحلال رسمی این مؤسسه گرفت. آخرین محل فعالیت مدرسه، کاخ کوپتا بود—ساختمانی که
آخرین محل فعالیت مدرسه، کاخ کوپتا بود—ساختمانی که آخرین نفس‌های یکی از کهن‌ترین مدارس پزشکی جهان را در خود جای داد. با انحلال این نهاد، دوره‌ای از تاریخ پزشکی اروپا به پایان رسید، اما میراث علمی، انسانی، و فرهنگی آن همچنان در متون، روش‌ها، و خاطرهٔ تاریخی باقی مانده است. سالرنو، با همهٔ فراز و فرودهایش، الگویی از پزشکی مبتنی بر تجربه، گفت‌وگو، و همزیستی فرهنگی بود که قرن‌ها الهام‌بخش باقی ماند. مطالعات پزشکی. "برنامه درسی استودیوم" شامل ۳ سال منطق، ۵ سال پزشکی (شامل جراحی و آناتومی) و یک سال طبابت نزد یک
(شامل جراحی و آناتومی) و یک سال طبابت نزد یک پزشک باتجربه بود. همچنین، هر پنج سال، کالبدشکافی بدن انسان برنامه‌ریزی شده بود. دروس شامل تفسیر متون پزشکی باستانی بود. اما در حالی که پزشکی کند بود، در سالرنو هنر جدید جراحی ظهور کرد که توسط روجیرو دی فوگالدو به مقام یک علم واقعی ارتقا یافت. او اولین رساله در مورد جراحی ملی را نوشت که در سراسر اروپا گسترش یافت؛ بنابراین، از قرن دوازدهم، سالرنو هدف دانشجویان آلمانی بود. اما با رایج‌تر شدن کتاب‌های عربی، نفوذ علمی این مدرسه که گمان می‌رفت از سنت لاتین باشد، رو به
این مدرسه که گمان می‌رفت از سنت لاتین باشد، رو به کاهش گذاشت و دانشگاه‌های شمال ایتالیا جایگزین آن شدند. فارغ‌التحصیلان مانند برونو دا لونگوبوکو نیز به انتشار آموزه‌های آن کمک کردند. این «مدرسه»، علاوه بر تدریس پزشکی (که در آن زنان هم به عنوان معلم و هم به عنوان دانشجو پذیرفته می‌شدند)، فلسفه، الهیات و حقوق نیز تدریس می‌کرد و به همین دلیل است که برخی آن را اولین دانشگاه تأسیس‌شده می‌دانند. بر اساس یک اساس‌نامهٔ ویژه، موضوعات آموزشی در مدرسه پزشکی سالرنو به‌روشنی تعریف شده بودند و ساختار آموزشی آن مدرسه از
تعریف شده بودند و ساختار آموزشی آن مدرسه از نظم و انسجام قابل توجهی برخوردار بود. آموزگاران سالرنو میان دو شاخهٔ اصلی پزشکی تمایز قائل می‌شدند: نظری و عملی. در بخش نظری، آموزش‌ها بر شناخت ساختار بدن، اجزای تشکیل‌دهندهٔ آن، و ویژگی‌های فیزیولوژیک متمرکز بود. این بخش، بنیان علمی لازم برای درک عملکرد بدن و تشخیص بیماری‌ها را فراهم می‌کرد. در بخش عملی، تمرکز بر حفظ سلامت و مقابله با بیماری‌ها بود—از جمله روش‌های پیشگیری، درمان‌های گیاهی، رژیم‌های غذایی، و مراقبت‌های بالینی. همانند دیگر مدارس پزشکی قرون وسطی،
بالینی. همانند دیگر مدارس پزشکی قرون وسطی، آموزش در سالرنو بر اصول بقراط و جالینوس استوار بود. این دو چهرهٔ بنیادین، با تأکید بر تعادل اخلاط، مشاهدهٔ بالینی، و اخلاق پزشکی، چارچوبی فراهم کرده بودند که قرن‌ها در اروپا مورد استفاده قرار گرفت. متون کهن استادان سالرنو نیز از این سنت فاصله نگرفته‌اند؛ بلکه آن را با تجربهٔ عملی، گفت‌وگوی میان فرهنگ‌ها، و نوآوری‌های محلی غنی‌تر کرده‌اند. مشهورترین رساله‌ای که توسط این مکتب نوشته شده "، «رژیم بهداشتی سالرنیتانوم»" است. این اثر که به شعر لاتین است، ظاهراً مجموعه‌ای
این اثر که به شعر لاتین است، ظاهراً مجموعه‌ای از قوانین بهداشتی است که بر اساس آموزه‌های آن تدوین شده است. کالج آلمو سالرنیتانو. دانشکده پزشکی، یک نهاد دانشگاهی مستقل از مدرسه بود. هدف آن، معرفی دانشجویانی بود که سال‌های لازم برای تحصیل را گذرانده بودند و در یک آزمون دقیق برای اخذ مدرک دکترا شرکت می‌کردند، نه تنها برای طبابت، بلکه برای تدریس آن. دانشکده پزشکی یک سازمان حرفه‌ای برای دفاع از منافع و شأن پزشکان و همچنین ایجاد مانع بر سر راه کار پر دردسر پزشکی بود. اولین قانون حاکمیتی که با اعطای رسمیت قانونی
بود. اولین قانون حاکمیتی که با اعطای رسمیت قانونی به عناوین دانشگاهی صادر شده توسط کالج، امتیازات آن را تأیید می‌کرد، به امپراتور فردریک دوم در سال ۱۲۰۰ میلادی برمی‌گردد. همه پزشکان شهر «آلونی» بودند و آنها نیز به تدریج حق ورود به کالج را داشتند. معمولاً مراسم اعطای مدرک فارغ‌التحصیلان یا در کلیسای سنت پیتر دربار، یا سنت متیو یا در کلیسای کوچک سنت کاترین انجام می‌شد. اما در آغاز سال ۱۰۰۰ میلادی، این مراسم در کاخ شهر برگزار می‌شد. این سوگند، والاترین مفهوم اخلاقی از وظیفه پزشک را نشان می‌داد، کسی که سوگند
اخلاقی از وظیفه پزشک را نشان می‌داد، کسی که سوگند می‌خورد بدون درخواست چیزی به فقرا کمک کند و در عین حال، تأییدی والا در پیشگاه خدا و مردم برای حفظ زندگی صادقانه و رفتار دقیق بود. برای اخذ مجوز داروسازی، یعنی در "هنر عطرسازی"، داوطلب باید از شخصیت اخلاقی و صادقی برخوردار می‌بود، ویژگی‌هایی که مدرسه برای آنها ارزش زیادی قائل بود. چنین مدرکی اغلب به عنوان گواهی بر شخصیت «مذهبی» یک فارغ‌التحصیل جوان تلقی می‌شد. صحت امتیازات دکترا که توسط کالج سالرنو صادر می‌شد، توسط دفتر اسناد رسمی تأیید می‌شد و برای تدریس
توسط دفتر اسناد رسمی تأیید می‌شد و برای تدریس موضوع ضروری بود. مدرک دکترا نه تنها تاریخ امتحان، بلکه سال جلوس پاپ را نیز داشت. این به این دلیل بود که تقویم مدنی در هر ایالت متفاوت بود، اما تاریخ پاپ، به ویژه در مورد دیپلم فارغ‌التحصیلان کشورهای خارجی، متفاوت نبود. دیپلم‌ها همیشه مهر کالج را با موم داشتند. در وسط این مهرهای دایره‌ای، نشان ملی شهر به وضوح قابل مشاهده است که توسط قدیس متی، حامی شهر، در حین نگارش انجیل، نشان داده شده است. بسیاری از آثار سالرنیتاییان از بین رفته است. استادان این مکتب این
از بین رفته است. استادان این مکتب این شایستگی بزرگ را دارند که برای اولین بار هنجارهایی را که پزشک باید هنگام حضور بر بالین بیمار رعایت کند، دیکته کنند. آنها سندی گرانبها هستند که نشان می‌دهد این معلمان چقدر به رسالت پزشکی و روحیه مشاهده و دانش عمیق خود از بدن انسان متعهد بوده‌اند. اساتید مدرسه. در تاریخ پزشکی سالرنو، تمایز میان "مدیکوس" و "medicus et clericus" نشان‌دهندهٔ دو دورهٔ متفاوت از تحول علمی و اجتماعی این نهاد است. "Medicus"، پزشک سنتی، نماینده دوره‌ای است که تجربه‌گرایی و درمان‌های عملی—مانند
دوره‌ای است که تجربه‌گرایی و درمان‌های عملی—مانند ترکیبات دارویی و جوشانده‌ها—در مرکز فعالیت‌های درمانی قرار داشت. این پزشکان بیشتر بر پایهٔ مشاهده، آزمون، و تجربهٔ بالینی عمل می‌کردند و دانش‌شان از طریق کار مستقیم با بیماران شکل می‌گرفت. در مقابل، "medicus et clericus" نماد دوره‌ای است که پزشکی با دانش نظری، فلسفه، و آموزه‌های علمی پیوند خورد. این پزشک نه‌تنها درمانگر، بلکه پژوهشگر و آموزگار بود—شخصی که در هنر و دکترین پزشکی تخصص داشت و به مطالعهٔ متون کلاسیک، به‌ویژه آثار بقراط و جالینوس، می‌پرداخت. با
به‌ویژه آثار بقراط و جالینوس، می‌پرداخت. با ظهور گاریوپونتو، که آثار نویسندگان لاتین پیرو بقراط و جالینوس را بررسی کرد، پزشکی سالرنو وارد عصر طلایی خود شد. این دوره با نظام‌مند شدن آموزش، تدوین متون علمی، و گسترش مباحث نظری همراه بود. در همین بستر، برای نخستین‌بار زنی به نام "تروتولا دِ روگیرو" به مقام استادی در مدرسه پزشکی سالرنو رسید. او نه‌تنها در درمان، بلکه در آموزش زنان باردار و تدوین دانش مربوط به سلامت زنان نقش داشت. حضور او در جایگاه "Magistra Medicinae"، نقطهٔ عطفی در تاریخ پزشکی اروپا بود و
Medicinae"، نقطهٔ عطفی در تاریخ پزشکی اروپا بود و نشان‌دهندهٔ پذیرش زنان در مقام صاحب‌نظر و آموزگار در فضایی علمی و رسمی. این تحول، از پزشک تجربی به پزشک-دانشمند، از درمانگر به آموزگار، و از سنت به نظام علمی، سالرنو را به یکی از درخشان‌ترین مراکز پزشکی جهان در قرون وسطی بدل ساخت—جایی که علم، تجربه، و انسان‌گرایی در خدمت زندگی قرار گرفتند. تدریس پزشکی در سالرنو در قرون وسطی توسط اساتید خصوصی انجام می‌شد که نام آنها به پزشکان اختصاص داده شده بود. در آن زمان تعداد پزشکان کم بود و بسیاری صرفاً از درمان سنتی
تعداد پزشکان کم بود و بسیاری صرفاً از درمان سنتی خانوادگی از چندین نسل پیروی می‌کردند. اسکولا مؤسسه‌ای با سازمانی مستقل بود که از معلمانی با شایستگی خاص تشکیل شده بود و مسئول "پرِزِس" بود. این یک امتیاز ارشدیت بود که هنگام ایجاد مقام کشیش به عنوان بالاترین مقام کالج ایجاد شد. اما پرِزِس هیچ وجه اشتراکی با کشیش نداشت، زیرا اقتدار آن بعداً در کالج به دست آمد. فهرست اساتید مشهور. افسانه رابرت و سیبیلا. روایت دیگر، افسانه رابرت نرماندی و سیبیلا از کونورسانو است. در طول جنگ‌های صلیبی، رابرت مورد اصابت تیری
است. در طول جنگ‌های صلیبی، رابرت مورد اصابت تیری مسموم قرار گرفت. از آنجا که وضعیت او وخیم شده بود، برای مشورت با پزشکان به سالرنو بازگشت، که پاسخ پزشکان بسیار قاطع بود: تنها راه نجات جان او مکیدن سم از زخم بود، اما هر کس این کار را انجام می‌داد، به جای او می‌مرد. روبرتو همه را مرخص کرد و ترجیح داد بمیرد، اما همسرش سیبیلا از کونورسانو، سم او را در طول شب مکید و برای شوهر محبوبش جان باخت. این افسانه در مینیاتور روی جلد کتاب «قانون ابن سینا» به تصویر کشیده شده است، که در آن روبرتو را به همراه درباریانش
شده است، که در آن روبرتو را به همراه درباریانش می‌بینیم که در دروازه‌های شهر از پزشکان استقبال و تشکر می‌کند، در حالی که در پس‌زمینه کشتی‌ها آماده حرکت هستند. در سمت چپ، چهار پزشک دیگر با سیبیلا که با تاجش قابل تشخیص است و توسط سم مسموم شده است، سروکار دارند.
نازاریو سائورو ‏(۲۰ سپتامبر ۱۸۸۰ - ۱۰ اوت ۱۹۱۶) یک الحاق‌گرا و ملوان ایتالیایی متولد اتریش بود. او که اهل ایستریا، که در آن زمان بخشی از امپراتوری اتریش-مجارستان بود و بنابراین شهروند آن منطقه محسوب می‌شد، در طول جنگ جهانی اول به نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا پیوست و به درجه ستوانی رسید. او در ژوئیه ۱۹۱۶ در جریان یک مأموریت اسیر شد. دادگاه امپراتوری او را به جرم خیانت به کشور محکوم کرد و در ۱۰ اوت همان سال در پولا اعدام شد و پس از مرگش مدال طلای شجاعت نظامی به او اعطا شد. او از برجسته‌ترین چهره‌های الحاق
به او اعطا شد. او از برجسته‌ترین چهره‌های الحاق گرایی ایتالیا و بزرگترین نماینده الحاق‌طلبی ایستریا بود. زندگینامه. او که در کاپودیستریا، در منطقه‌ای که آن زمان ساحل اتریش (کوپِر امروزی، اسلوونی) بود، متولد شد، از سنین بسیار پایین به دریانوردی روی آورد و در 20 سالگی کاپیتان یک کشتی باری شد. بعدها، در سال ۱۹۱۰، سائورو کارمند شرکت کشتیرانی زوتیاتی شد که بنادر ایستریا و دالماتیا را به سن جورجیو دی نوگارو و چروینانو دل فریولی متصل می‌کرد. پس از سال ۱۸۶۶، زمانی که ونیز و منطقه‌ای متشکل از جمهوری ونیز به ایتالیا
ونیز و منطقه‌ای متشکل از جمهوری ونیز به ایتالیا ضمیمه شدند، در ایستریا که در گذشته تحت حکومت ونیز بود، حمایت‌هایی برای اتحاد با ایتالیا وجود داشت. تینو گاواردو، پیو ریگو گامبینی و نازاریو سائورو مشهورترین کسانی بودند که اتحاد ایستریا را به پادشاهی ایتالیا ترویج کردند. در طول جنگ جهانی اول، بسیاری از کسانی که چنین دیدگاه‌هایی داشتند، برای جنگ با امپراتوری اتریش در ارتش ایتالیا ثبت نام کردند. برخی از آنها توسط اتریشی‌ها به عنوان خائن دستگیر و به دار آویخته شدند. با شروع جنگ جهانی اول، سائورو به ونیز رفت تا
با شروع جنگ جهانی اول، سائورو به ونیز رفت تا به دیگر پناهندگانی که در آنجا جمع شده بودند و ایتالیا را برای پیوستن به درگیری در کنار متفقین تحت فشار قرار می‌دادند، بپیوندد. هنگامی که ایتالیا در سال ۱۹۱۵ به این تلاش پیوست، سائورو داوطلب نیروی دریایی ایتالیا بود و به یک واحد اژدرافکنی منصوب شد و در مدت ۱۴ ماه بیش از ۶۰ مأموریت انجام داد. در ژوئن ۱۹۱۶، او به درجه ستوان دوم در زیردریایی جاچینتو پولینو ارتقا یافت و مدال نقره دریافت کرد. دستگیری و مرگ در ۳۰ ژوئیه همان سال، قایق سائورو برای انجام خرابکاری در بندر
همان سال، قایق سائورو برای انجام خرابکاری در بندر فیومه مجارستان (که اکنون رییکا در کرواسی است) اعزام شد، اما در خلیج کوارنر به صخره‌ای برخورد کرد. خدمه توسط ناوشکن اتریش-مجارستانی ساتلیت رهگیری و زندانی شدند. سائورو به جرم خیانت قبلی خود شناخته و محاکمه شد. و پس از مواجهه با یک دادگاه نظامی در پولا (که اکنون پولا در کرواسی است) به اعدام محکوم و به دار آویخته شد. سائورو پس از اعلام هویت جعلی خود به عنوان نیکولو سامبو، توسط همشهریانش جووانی ریکوبون، جیوانی شیاوون و برادر همسرش لوئیجی استفه، مارشال گارد مالی
و برادر همسرش لوئیجی استفه، مارشال گارد مالی اتریش، شناسایی شد. در نهایت، رویارویی دراماتیک با مادرش که برای نجات او از چوبه دار، منکر آشنایی با او شد (آنا سائورو دپانگر در سال ۱۹۱۹ بر اثر حمله قلبی درگذشت). حکم اعدام به جرم خیانت بزرگ، با طناب دار، در ۱۰ آگوست ۱۹۱۶در زندان‌های نظامی پولا اجرا شد. نازاریو سائورو از سلول خود دو نامه به نزدیکانش نوشت؛ پس از مرگش، گابریل دانونزیو درخواست کرد که این نامه‌ها به عنوان یادگاری دائمی از قهرمانی سائورو به نمایش گذاشته شوند. این نامه‌ها در حال حاضر در موزه مرکزی
شوند. این نامه‌ها در حال حاضر در موزه مرکزی ریزورجیمنتو در رم به نمایش گذاشته شده‌اند. یکی از این نامه‌ها که خطاب به همسرش نوشته شده، چنین است: از او به عنوان یک قهرمان ایتالیا یاد می‌شود و پس از مرگش مدال طلای شجاعت نظامی به او اعطا شد. دو کشتی نیروی دریایی ایتالیا به افتخار او نامگذاری شده‌اند:
آلفونسوی دوم ناپل (؛ ۴ نوامبر ۱۴۴۸ – ) دوک کالابریا بود و از ۲۵ ژانویه ۱۴۹۴ تا ۲۳ ژانویه ۱۴۹۵ به عنوان پادشاه ناپل حکومت کرد. او یک سرباز و حامی معماری و هنرهای رنسانس بود. آلفونسو، وارث پادشاهی ناپل پدرش، فردیناند اول، بیشتر عمر خود، دوک‌نشین کالابریا را در دست داشت. در دهه ۱۴۸۰، آلفونسو فرماندهی نیروهای ناپلی را در توسکانی در سال‌های ۱۴۷۸–۷۹ بر عهده داشت. او به دفع تهاجم عثمانی‌ها به اوترانتو در آپولیا در سال‌های ۱۴۸۰–۸۱ و علیه جمهوری ونیز در سال ۱۴۸۴ کمک کرد. در سال ۱۴۸۶، رفتار سرکوبگرانه آلفونسو نسبت به
در سال ۱۴۸۶، رفتار سرکوبگرانه آلفونسو نسبت به اشراف ناپلی باعث شورش شد. افراط در سرکوب این قیام، آلفونسو و شاه فردیناند را بیش از پیش بی‌اعتبار کرد. تحت حمایت آلفونسو، شهر ناپل با کلیساهای جدید، جاده‌های صاف و قناتی که فواره‌ها را تغذیه می‌کرد، بازسازی شد. آلفونسو در سال ۱۴۹۴ پس از مرگ پدرش پادشاه ناپل شد. ظرف یک سال، ارتش در حال نزدیک شدن چارلز هشتم فرانسه او را مجبور به کناره‌گیری کرد؛ پسرش فردیناند دوم ناپل جانشین او شد. آلفونسو به صومعه‌ای در زیتون در مازارا دل والو، در سیسیل، رفت و تا ۱۸ دسامبر ۱۴۹۵
مازارا دل والو، در سیسیل، رفت و تا ۱۸ دسامبر ۱۴۹۵ در آنجا زنده ماند. زندگی‌نامه. آلفونسو که در ناپل متولد شد، فرزند ارشد فردیناند اول ناپل از همسر اولش، ایزابلای کلرمونت بود. در سال ۱۴۶۳، زمانی که آلفونسو پانزده ساله بود، عموی بزرگ مادری‌اش، جیووانی آنتونیو دل بالزو اورسینی، شاهزاده تارانتو، درگذشت و او از ارث، زمین‌هایی را به دست آورد. هنگامی که مادرش در سال ۱۴۶۵ درگذشت، او جانشین ادعاهای فئودالی مادرش، از جمله عنوان پادشاه اورشلیم، شد. آموزش آلفونسو در دربار اومانیست پدرش بود. معلم او بین سال‌های ۱۴۶۸ تا
اومانیست پدرش بود. معلم او بین سال‌های ۱۴۶۸ تا ۱۴۷۵، جیووانی پونتانو، اومانیست، بود که کتاب «در باب شاهزاده» او فضایل و شیوه زندگی شایسته یک شاهزاده را توصیف می‌کند. این اثر در سال ۱۴۶۸ به شکل نامه‌ای نصیحت‌آمیز به آلفونسو بیست ساله، که در آن زمان دوک کالابریا بود، نوشته شده است. پونتانو رساله دیگری در باب شجاعت با عنوان «در باب شجاعت» را در سال ۱۴۸۱، پس از پیروزی آلفونسو بر تهاجم عثمانی‌ها به اوترانتو، به او تقدیم کرد و تا زمان کناره‌گیری آلفونسو، به عنوان منشی شخصی او در ارتباط نزدیک با او باقی ماند.
منشی شخصی او در ارتباط نزدیک با او باقی ماند. آلفونسو به عنوان یک کوندوتیرو در مهم‌ترین جنگ‌های آن دوران، مانند جنگ پس از توطئه پاتزی (۱۴۷۸–۱۴۸۰) و جنگ فرارا (۱۴۸۲–۱۴۸۴) جنگید. آلفونسو خود را به عنوان یک سرباز ماهر و مصمم نشان داده بود و به پدرش در سرکوب توطئه بارون‌ها (۱۴۸۵) و در دفاع از قلمرو پادشاهی در برابر ادعاهای پاپ کمک کرد. هنگامی که پدرش درگذشت، منابع مالی پادشاهی به پایان رسید و حمله چارلز هشتم، پادشاه فرانسه، به ایتالیا قریب‌الوقوع بود. چارلز با تحریک لودوویکو اسفورتسا، که می‌خواست برای به دست
تحریک لودوویکو اسفورتسا، که می‌خواست برای به دست گرفتن قدرت در میلان، آشوب به پا کند، و با حمایت پاپ، تصمیم گرفت ادعای آنژوین را بر ناپل دوباره مطرح کند. او در سپتامبر ۱۴۹۴ به ایتالیا حمله کرد و توانست به سرعت در امتداد شبه جزیره به سمت جنوب حرکت کند. آلفونسو موفق شد حمایت پاپ الکساندر ششم را دوباره به دست آورد، که از چارلز دعوت کرد تا تلاش خود را علیه ترک‌ها متمرکز کند. آلفونسو در ۸ مه ۱۴۹۴ توسط نماینده پاپ، خوان د بورخا لانزول د رومانی، شهردار، تاجگذاری شد. با این حال، چارلز تسلیم نشد؛ در اوایل سال ۱۴۹۵،
با این حال، چارلز تسلیم نشد؛ در اوایل سال ۱۴۹۵، چارلز پس از شکست دادن فلورانس و ناوگان ناپل به رهبری برادر آلفونسو، فردریک، در پورتو ونر، در حال نزدیک شدن به ناپل بود. آلفونسو، که از مجموعه‌ای از نشانه‌ها و همچنین رویاهای غیرمعمول وحشت داشت و مورد تحقیر ناپلی‌ها قرار گرفته بود، به نفع پسرش، فردیناند دوم، کناره‌گیری کرد. سپس به یک صومعه سیسیلی گریخت. او بعداً در همان سال در مسینا درگذشت. جنگ پاتزی. پس از توطئه پاتزی، در سال ۱۴۷۸ پادشاهی ناپل و کلیسا به فلورانس اعلام جنگ کردند. بدین ترتیب آلفونسو خود را در
اعلام جنگ کردند. بدین ترتیب آلفونسو خود را در حال جنگ با برادرزنش ارکول دِسته، کاپیتان کل اتحادیه ضد پاپ، یافت. او مانند همیشه، جسورانه، به دنبال ارعاب دشمنانش بود. به عنوان مثال، روزی با ترساندن سفیر استه خود را سرگرم کرد: او را با خود به صومعه‌ای ویران برد که از آن به عنوان پایگاه استفاده می‌کرد، درست زیر پنجره‌های خاصی که دشمن دائماً از آنجا ناپلی‌ها را با خمپاره هدف قرار می‌داد. سفیر وحشت‌زده از او التماس کرد که هر چه سریع‌تر آنجا را ترک کند، اما آلفونسو دست‌ها و بازوهای او را گرفت و مانع فرارش شد، به
دست‌ها و بازوهای او را گرفت و مانع فرارش شد، به طوری که سفیر فریاد زد: "سرورم، من نمی‌خواهم اینجا بمانم، زیرا از ترس دارم می‌میرم!. آلفونسو و فدریکو اوربینو در ۲۰ فوریه ۱۴۷۹ سیه‌نا را اشغال کردند، اما تهدید ترک‌ها و قتل‌عام اوترانتو (اوت ۱۴۸۰) دوک کالابریا را مجبور کرد که فوراً به پادشاهی ناپل بازگردد. جنگ اوترانتو. در حالی که ناوگان مسیحی (متشکل از کشتی‌های ناپلی، پاپی، سیسیلی و اسپانیایی) وارد دریای آدریاتیک شد و در بریندیسی مستقر شد، آلفونسو با ارتش بزرگی متشکل از ۱۵۰۰۰ مرد و ۳۰۰۰ شوالیه، اوترانتو را از
متشکل از ۱۵۰۰۰ مرد و ۳۰۰۰ شوالیه، اوترانتو را از خشکی محاصره کرد. در اوایل آوریل ۱۴۸۱، او بزرگان برجسته پادشاهی را در لچه گرد هم آورد تا در مورد اقدامات لازم تصمیم‌گیری کنند. در مه ۱۴۸۱، مرگ سلطان محمد دوم، پسرش بایزید دوم را به تخت سلطنت رساند که هیچ علاقه‌ای به لشکرکشی نظامی ایتالیا نداشت. ارتش مسیحی با بهره‌گیری از موقعیت مساعد، تلاش‌های خود را در اطراف شهر اوترانتو افزایش داد، اما ترک‌ها قصد تسلیم نداشتند و همچنان از توپخانه خود علیه محاصره‌کنندگان استفاده می‌کردند. جنگ فرسایشی طولانی در ژوئیه ۱۴۸۱ به
می‌کردند. جنگ فرسایشی طولانی در ژوئیه ۱۴۸۱ به نقطه عطف تعیین‌کننده‌ای رسید، زمانی که نیروهای کمکی پاپ که مدت‌ها انتظارش را می‌کشیدند، از راه رسیدند و یک ماه بعد، آراگونی‌ها حمله جدیدی را آغاز کردند. پس از مقاومت ناامیدکننده، ترک‌ها مجبور به تسلیم و پذیرش تسلیم آبرومندانه شدند. در ۱۰ سپتامبر ۱۴۸۱، آنها شهر را به دوک آلفونسو از کالابریا بازگرداندند و با افتخار تسلیم شدند و به ولوره بازگشتند. ترک‌ها شهری را که به تلی از آوار تبدیل شده بود و تنها ۳۰۰ نفر از ساکنان آن زنده مانده بودند، به شهر بازگرداندند.
ساکنان آن زنده مانده بودند، به شهر بازگرداندند. آلفونسو در ۲۵ اکتبر ۱۴۸۱ پیروزمندانه به ناپل بازگشت. جنگ فرارا. هنگامی که جنگ فرارا آغاز شد، ارتش ناپل به ایالات پاپی حمله کرد و با ونیزی‌ها علیه ارکوله اول دِسته متحد شد، اما در ۲۱ اوت ۱۴۸۲، آلفونسو در نبرد کامپومورتو توسط فرمانده ونیزی، روبرتو مالاتستا، که به کمک پاپ سیکتوس چهارم آمده بود، مورد حمله قرار گرفت و شکست خورد. در این مورد، آندره‌آ برناردی، وقایع‌نگار فورلی، او را اینگونه توصیف می‌کند: «شیری وحشی، او از روی بسیاری از زین‌ها می‌پرید. و گواه بزرگ
او از روی بسیاری از زین‌ها می‌پرید. و گواه بزرگ این است که او طوری رفتار می‌کرد که گویی شمشیر سوری برای کنت رولاندو کافی بوده است. او چنان آتشی از دهانش بیرون می‌ریخت که مانند مار به نظر می‌رسید و می‌گفت: شجاعانه برخیزید، پالادین‌های بهتر، شرف ما چگونه خواهد بود، که تقریباً میدان دشمن شکسته شده است!» نویسنده ناشناس مجموعه وقایع‌نگاران بولونیا علت شکست را خصومت بیش از حد آلفونسو می‌داند، که بیشتر مشتاق جنگیدن حضوری بود تا اداره ارتش خود: «و کسانی که در نبرد بودند می‌گفتند که من هرگز مانند دوک چالابریا در
بودند می‌گفتند که من هرگز مانند دوک چالابریا در نبرد پالادین نبوده‌ام، اما او به دلیل تلاش بیش از حد برای شکستن نیزه‌ها و جنگیدن شکست خورد زیرا دلیلی نداشت «من به دلیل اشتهای زیادم برای رهبری بحث، شهر را اداره خواهم کرد.» این درگیری با آشتی بین پاپ و شاه فرانته در کریسمس ۱۴۸۲ پایان یافت. منصوب شد آلفونسو، فرمانده کل اتحادیه علیه ونیزی‌ها در ژانویه ۱۴۸۳، توانست برای کمک به خواهرش الئونورا به فرارا برسد. در آنجا او بلافاصله گروهی را در قلعه ترتیب داد تا به ونیزی‌ها نشان دهد که از آنها نمی‌ترسد. ورود او