payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و “لژیون آلمانی پادشاه”، یک واحد آلمانی‌تبار در ارتش بریتانیا را تشکیل دادند. پیوند شخصی با هانوفر در نهایت در سال ۱۸۳۷، با به سلطنت رسیدن ملکه ویکتوریا در بریتانیا، خاتمه یافت. با این حال، او جزیره هلیگولند را از دانمارک تصاحب کرد. قوانین نیمه‌سالی‌شک مانع از آن شد که او بر هانوفر حکومت کند، زیرا یکی از خویشاوندان مذکر وی واجد شرایط سلطنت بود. ازدواج‌های سلطنتی. هر پادشاه بریتانیا از جورج اول تا جورج پنجم در قرن بیستم، همسری آلمانی داشت. ملکه ویکتوریا تحت نظارت دقیق مادر آلمانی‌تبارش، شاهدخت ویکتوریا از
نظارت دقیق مادر آلمانی‌تبارش، شاهدخت ویکتوریا از زاکس-کوبورگ-زالفلد، بزرگ شد و در سال ۱۸۴۰ با پسرعمویش، شاهزاده آلبرت از زاکس-کوبورگ و گوتا ازدواج کرد. دخترشان، شاهدخت ویکتوریا، در سال ۱۸۵۸ با شاهزاده فردریش ویلهلم پروس ازدواج کرد، که سه سال بعد ولیعهد شد. هر دو لیبرال بودند، بریتانیا را تحسین می‌کردند و از صدراعظم آلمان، اتو فون بیسمارک متنفر بودند، اما بیسمارک نزد قیصر سالخورده آلمان، ویلهلم اول، نفوذ زیادی داشت. ویلهلم اول در سال ۱۸۸۸ درگذشت و فردریش ویلهلم به‌عنوان قیصر فردریش سوم سلطنت کرد، اما تنها
به‌عنوان قیصر فردریش سوم سلطنت کرد، اما تنها ۹۹ روز بعد درگذشت و شاهدخت ویکتوریا، امپراتریس آلمان شد. پسرش، قیصر ویلهلم دوم، دو سال بعد بیسمارک را مجبور به کناره‌گیری کرد. خواهرخواندگان. آباریستوویث، سریدیگیون و کرونبرگ ایم تاونوس، هسن آبینگدون، آکسفوردشایر و شونگائو، بایرن آمرشام، باکینگهام‌شایر و بنسهایم، هسن آشفورد، کنت و بد مونستریفیل، نوردراین-وستفالن بارکینگ و داگنهام، لندن و ویتن، نوردراین-وستفالن بارنت، لندن و تمپلهوف-شونبرگ، برلین بارنزلی، یورکشایر جنوبی و شوابیش گموند، بادن-وورتمبرگ بیزینگ‌استوک،
جنوبی و شوابیش گموند، بادن-وورتمبرگ بیزینگ‌استوک، همپشر و اویس‌کیرشن، نوردراین-وستفالن بث، سامرست و براونشوایگ، نیدرزاکسن بدفورد، بدفوردشایر و بامبرگ، بایرن بلفاست و بن، نوردراین-وستفالن بِورلی، شرق یورکشایر و لمگو، نوردراین-وستفالن بیگلز‌وید، بدفوردشایر و ارلنزی، مین-کینزیگ-کرایس بیرمنگام و فرانکفورت، هسن بلکپول و بوتروپ، نوردراین-وستفالن بلیت، نورث‌آمبرلند و زولینگن، نوردراین-وستفالن بولتون، منچستر بزرگ و پادربورن، نوردراین-وستفالن براکنل، بارکشر و لورکوزن، نوردراین-وستفالن برنتوود، اسکس و روت، بایرن
نوردراین-وستفالن برنتوود، اسکس و روت، بایرن بریستول و هانوفر، نیدرزاکسن بِرُملی، لندن و نووید، راینلاند-فالتز کمبریج، کمبریج‌شایر و هایدلبرگ، بادن-وورتمبرگ کنوک، استافوردشایر و داتلن، بادن-وورتمبرگ کاردیف، جنوب گلامورگان و اشتوتگارت، بادن-وورتمبرگ کارلایل، کامبریا و فلنسبورگ، شلسویگ-هولشتاین چلمسفورد، اسکس و باک‌نانگ، بادن-وورتمبرگ چلتنهام، گلاسترشایر و تریر، موزل چِشَم، باکینگهام‌شایر و فریدریش‌دورف، هسن چستر، چشایر و لرراخ، بادن-وورتمبرگ چسترفیلد، دربی‌شایر و دارمشتات، هسن کریست‌چرچ، دورست و آلن،
دربی‌شایر و دارمشتات، هسن کریست‌چرچ، دورست و آلن، بادن-وورتمبرگ سیرن‌سستر، گلاسترشایر و ایتزه‌هو، شلسویگ-هولشتاین کلثورپس، نورث ایست لینکولن‌شر و کونیگس‌وینتر، نوردراین-وستفالن کولت‌چستر، اسکس و وتزلار، هسن کاونتری، وست میدلندز و درسدن، زاکسن، و کیل، شلسویگ-هولشتاین کراولی، وست ساسکس و دورستن، نوردراین-وستفالن دارلینگتون، کانتی دورهام و مولهایم آن در رور، نوردراین-وستفالن دربی، دربی‌شایر و اوسنابروک، نیدرزاکسن دیوایزز، ویلتشر و وایبلینگن، بادن-وورتمبرگ درانفیلد، دربی‌شایر و زیندلفینگن، بادن-وورتمبرگ داندی
دربی‌شایر و زیندلفینگن، بادن-وورتمبرگ داندی و وورتسبورگ، بایرن دانفرملین و ویلهلمسهافن، نیدرزاکسن دورهام و توبینگن، بادن-وورتمبرگ ایلینگ، لندن و اشتاینفورت، نوردراین-وستفالن ادینبورگ و مونیخ، بایرن الگین، مورای و لندشوت، بایرن اِلِسمیر پورت، چشایر و رویتلینگن، بادن-وورتمبرگ انیسکیلن، کانتی فرمانا و براک‌وده، بیله‌فلد، نوردراین-وستفالن اپینگ، اسکس و اپینگن، بادن-وورتمبرگ اگزر، دوون و بد هومبورگ فور در هوهه، هسن فارهام، همپشر و پولهایم، نوردراین-وستفالن فلیکس‌ستو، سافک و وزل، نوردراین-وستفالن گلاسگو و
فلیکس‌ستو، سافک و وزل، نوردراین-وستفالن گلاسگو و نورنبرگ، بایرن گلاسوپ، دربی‌شایر و بد ویلبل، هسن گلاستر، گلاسترشایر و تریر، راینلاند-فالتز گرنتهام، لینکولن‌شایر و سانکت آگوستین، نوردراین-وستفالن گرینویچ، لندن و رینیکندورف، برلین گیلفورد، ساری و فرایبورگ ایم بریسگاو، بادن-وورتمبرگ هالیفاکس، یورکشایر غربی و آخن، نوردراین-وستفالن هَمِرسمیت و فولام، لندن و نوی‌کولن، برلین هارتلپول، کانتی دورهام و هیکلهاون، نوردراین-وستفالن هاورینگ، لندن و لودویگسهافن آم راین، راینلاند-فالتز همل همپستد و داکوروم، هرتفوردشایر و
همل همپستد و داکوروم، هرتفوردشایر و نوی ایزنبورگ، هسن هرفورد، هرفوردشایر و دیلنبرگ، هسن هیرن بی، کنت و والتروپ، نوردراین-وستفالن هاید وایکامب، باکینگهام‌شایر و کلکهایم، هسن هیلینگدون، لندن و شلسویگ، شلسویگ-هولشتاین هینکلی، لسترشایر و هرفورد، نوردراین-وستفالن هیچین، هرتفوردشایر و بینگن آم راین، راینلاند-فالتز
ماگدالنا ولینسکا-ریدی (به لهستانی: Magdalena Wolińska-Riedi، متولد ۲۲ مه ۱۹۷۹) یک روزنامه‌نگار، نویسنده و مجری تلویزیونی لهستانی است که تابعیت واتیکان را نیز ازطریق ازدواج دارد. او پس‌از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه ورشو در لهستان قبل از تبدیل شدن به خبرنگار تلویزیا پولسکا ایتالیا، به‌عنوان مجری سفر شروع به کار کرد. تحصیلات. ماگدالنا ولینسکا-ریدی دارای مدرک زبان ایتالیایی از دانشگاه ورشو لهستان و مدرک تاریخ کلیسا از دانشگاه پاپی گریگوری رم است. او همچنین در آکادمی دیپلماتیک در ورشو لهستان تحصیل کرد. پیشه. در
دیپلماتیک در ورشو لهستان تحصیل کرد. پیشه. در سال ۲۰۱۴، ولینسکا-ریدی جایگزین اورزولا رژپچاک به‌عنوان خبرنگار ایتالیایی برای شبکه تلویزیونی لهستانی تلویزیا پولسکا شد. از او دعوت شد تا این نقش را ایفا کند زیرا مدیران تلویزیا پولسکا یک مستند از او دربارهٔ مردم لهستان در شهر واتیکان را دیده بودند. در سال ۲۰۱۶، ماگدالنا ولینسکا-ریدی توسط رئیس‌جمهور لهستان آندری دودا دعوت شد تا از طرف لهستان هدیه‌ای را به پاپ فرانسیس به‌عنوان تنها نماینده لهستان در شهر واتیکان تقدیم کند. این کار بحث‌برانگیز بود و نقض تشریغات
تقدیم کند. این کار بحث‌برانگیز بود و نقض تشریغات دیپلماتیک برای ولینسکا-ریدی برای ارائه به‌عنوان هدایای دولتی توسط رئیس دولت یا یکی از اعضای عالی‌رتبه دولت تلقی می‌شود. ولینسکا-ریدی علاوه‌بر کار به‌عنوان روزنامه‌نگار، به‌عنوان مترجم لهستانی برای زبان‌های ایتالیایی و لاتین نیز کار می‌کند. ازطریق کار ترجمه، او در مقام قانونی با سریر مقدس، روم مقدّس و دادگاه عالی امضای حواری در ارتباط بوده است. زندگی شخصی. ولینسکا-ریدی با یکی از اعضای گارد پاپی سوئیس ازدواج کرده است و توسط کاردینال جوزف راتزینگر، که بعدها پاپ
است و توسط کاردینال جوزف راتزینگر، که بعدها پاپ بندیکت شانزدهم شد، ازدواج کرد. او از سال ۲۰۰۳ در شهر واتیکان زندگی و کار کرده است. او ازطریق ازدواج با همسرش تابعیت شهر واتیکان را دارد، بنابراین او یکی از حدوداً ۳۰ زن شهر واتیکان است. او دو دختر دارد که هر دو توسط پاپ بندیکت غسل تعمید داده شده‌اند.
اَسمَهان بُدیر الصِّیداوی (۱۹۴۴) نویسنده، شاعر، نقاش و دانشگاهی لبنانی است. در بیروت به دنیا آمد و در دانشگاه سنت جوزف و سپس سوربن پاریس تحصیل کرد. او مدرک نقاشی و هنرهای زیبا را در سال ۱۹۷۴، مدرک ادبیات عرب را در سال ۱۹۸۰، مدرک علوم اجتماعی را در سال ۱۹۸۱ و دکترای علوم اجتماعی را در سال ۱۹۸۵ اخذ کرد. او به عنوان مدرس دانشگاهی در لبنان، روزنامه‌نگار، صاحب مؤسسه انتشارات المُتَنَبّی در پاریس و بیروت و مدیر مدیر دانشکدهٔ عربی بیروت در پاریس کار کرد. چندین مجموعه شعر و مطالعات ادبی چاپ کرده است. زندگی و پیشه.
شعر و مطالعات ادبی چاپ کرده است. زندگی و پیشه. اَسمَهان بُدیر الصیداوی او در سال ۱۹۴۴ در بیروت به دنیا آمد. دربارهٔ دوران کودکی خود گفته است: «دوست دارم به دوران کودکی‌ام فکر کنم، جایی که توسط پدر و مادری که عاشق هنر و زیبایی بودند، بزرگ شدم، جایی که با نگاه پر از عشق و تحسین پدر و مادرم بزرگ شدم و موسیقی جزء لاینفک شخصیت پدرم بود، خدا رحمتش کند و اسم اسمهان را برایم انتخاب کرد که آوازهایش را روی عودش زمزمه می‌کرد. در حالی که در سایهٔ مادری که عاشق ظرافت بود بزرگ شدم، او برای من لباس‌های زیبایی می‌دوخت،
بود بزرگ شدم، او برای من لباس‌های زیبایی می‌دوخت، بنابراین از کودکی یادگرفتم که به ظرافت عشق بورزم و هنر را در همه شکل‌ها و رنگ‌هایش دوست داشته باشم و این چیزی است که مرا تحت تأثیر ملودی‌های درخشان قرار می‌دهد. من عاشق هنر و موسیقی و کلام شیرین بودم و این فضاها شاید اولین جرقه‌هایی باشد که گام‌هایم را به سمت اعتماد به نفس و به سوی جستجوی هنر و زیبایی در تمام جلوه‌هایش می‌کشاند. در واقع در هر لحظه از زندگیم، گوشهایم مسحور جادوی موسیقی و چشمانم در لحظه‌های طبیعت مسحور می‌شد و از این رو یادگرفتم که چشمانم را
مسحور می‌شد و از این رو یادگرفتم که چشمانم را به روی جهان باز کنم و هر لحظه به شکوه و عظمت آن پی بردم، اما زندگی به سرعت تغییر کرد و سایه‌ها و دردهای خود را با اتفاقات سخت و تعیین‌کننده در تعیین هماهنگی و تلخی من با زندگی با تمام جنبه‌هایش برایم آشکار کرد.» دوران جوانی‌اش همراه با جنگ داخلی لبنان (۱۹۷۵–۱۹۹۰) شد. در این باره گفته است: «من از آغاز جنگ و تلخی آن زندگی کردم، هرچند این جنگ کثیف و علل آن را درک نکردم. چرا ذبح بر اساس هویت؟ چرا این تعصب مذهبی و فرقه ای؟ چرا همدیگر را می‌کشیم؟ چرا این همه نفرت
فرقه ای؟ چرا همدیگر را می‌کشیم؟ چرا این همه نفرت کور؟ این مرد وحشی و جاهل لبنانی از کجا آمده است؟ سؤالات زیادی باعث شد که در هرج و مرج فکری درونی زندگی کنم، شاید به خاطر سن کمم در آن زمان نمی‌توانستم این حقیقت تلخ و این واقعیت دردناک را درک کنم و با خودم فکر می‌کردم که آیا این یک جنگ طبقاتی است؟ یا جنگ مذهبی و فرقه ای است؟ یا همه اینها با هم ترکیب شده است؟» اولین تحصیلات خود را در لبنان به پایان رساند. پس از اصابت پرتابه‌ها به خانه‌اش، به ویژه اتاق کودکان، با شوهر و چهار فرزندش لبنان را به سوی فرانسه ترک
با شوهر و چهار فرزندش لبنان را به سوی فرانسه ترک کرد؛ پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه سنت جوزف، بیروت.در پاریس، توانست یک مدرسهٔ متوسطه برای تدریس زبان عربی تأسیس کند که شامل حدود ۶۰۰ دانش آموز از ملیت‌های مختلف عرب و فرانسوی بود و بیشتر دانش آموزان لبنانی بودند. مدرک کارشناسی ارشد هنر را از دانشگاه سوربن گرفت. وی تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتهٔ نقاشی و هنرهای زیبا در سال ۱۹۷۴، ادبیات عرب در سال ۱۹۸۰، علوم اجتماعی در سال ۱۹۸۱ و دکترای علوم اجتماعی را در سال ۱۹۸۵ به پایان رساند. او پس از بازگشت به لبنان به
۱۹۸۵ به پایان رساند. او پس از بازگشت به لبنان به عنوان مدرس دانشگاه در دانشکدهٔ رسمی معلمان مشغول به کار شد. او به عنوان نویسنده و روزنامه‌نگار در برخی از روزنامه‌های لبنانی کار کرد. برخی از جنبش‌های زنان را در بیروت و اروپا تأسیس کرد، رهبری آن را بر عهده گرفت و رئیس اتحادیهٔ زنان عرب در فرانسه و معاون زنان مهاجر در اروپا (مستقر در سوئد) شد. او همچنین در چندین فعالیت اجتماعی و سمینارهای فرهنگی و علمی شرکت کرد. او صاحب مؤسسه انتشارات المُتَنَبّی در پاریس و بیروت و مدیر دانشکدهٔ عربی بیروت در پاریس است. در
بیروت و مدیر دانشکدهٔ عربی بیروت در پاریس است. در سال ۱۹۹۵ به عضویت اتحادیه نویسندگان لبنان درآمد. او را شاعری می‌دانند که دربارهٔ عشق، عواطف و میهن‌پرستی می‌نویسد. علاقه‌مند به سرودن شعری است که به وزن پایبند باشد و از نظر معنا آسان؛ میهن‌پرستی و غزل را در هم می‌آمیزد. آثار. از جمله مجموعه‌های شعری او: دیگر آثار: ترجمه‌های وی:
حمید (اوول)کورکور یکی از معترضان خیزش ۱۴۰۱ بود که دو سال پس از خیزش در حین درگیری مسلحانه در ایذه در حالی که توسط نیروهای مسلح محاصره شده بود خودکشی کرد. جریان این درگیری در روز شنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۳ در ویدئویی به صورت زنده در اینستاگرام منتشر شد. در این ویدئو ابول کورکور و سه نفر دیگر دیده می‌شوند. کورکور برای لحظاتی رو به بیرون خانه تیراندازی می‌کند و به جمهوری اسلامی ایران دشنام می‌دهد. همچنین در ویدئو صدای فریاد چند نفر شنیده می‌شود که می‌گویند قصد تسلیم شدن دارند. ابول کورکور چندین بار فریاد زد: «تسلیم
شدن دارند. ابول کورکور چندین بار فریاد زد: «تسلیم می‌شویم»، اما تیراندازی ادامه پیدا کرد. وی سپس در مقابل دوربین سلاح را زیر گلویش گذاشت و گفت: «نه هیچ راهی ندارد. ایران خداحافظ.» و شلیک کرد. کورکور که از معترضان اعتراضات ۱۴۰۱ بود دو سال در خفا زندگی می‌کرد. بر اساس گزارش‌ها، نام سه نفر دیگر حسین مهری، رضا عبدالله‌زاده و سهراب احمدی از نزدیکان کمر طهماسبی معترض کشته‌شده در سال ۱۴۰۲ عنوان شده است. سهراب احمدی در حین تسلیم شدن توسط نیروهای امنیتی بعد از به رگبار بسته شدن زخمی شد و ساعاتی بعد به‌علت جراحات
رگبار بسته شدن زخمی شد و ساعاتی بعد به‌علت جراحات شدید جان باخت. (سهراب احمدی ودیگر همراهان ابول کورکور که به‌عنوان مهمان در خانه ابول کورکور بودند) و پس از این رویداد، جو شهر ایذه امنیتی شده و اینترنت مختل شد. رسانه‌های وابسته به نظام جمهوری اسلامی ایران از کسانی که در این درگیری شرکت داشتند به عنوان «اشرار مسلح» نام بردند. کشته شدن وی واکنش گسترده‌ای از سوی فعالان سیاسی و کاربران شبکه‌های اجتماعی در پی داشت. شاهزاده رضا پهلوی نیز با انتشار تصویر ابول کورکور، او را «قهرمانی از دیار دلاورخیز ایذه» خواند.
او را «قهرمانی از دیار دلاورخیز ایذه» خواند. حساب کاربری «دادخواهان ایران» در ایکس، که خود را «نهادی مستقل متشکل از خانواده‌های قربانیان نظام جمهوری اسلامی از سال ۱۳۵۷ تاکنون» معرفی می‌کند، ۲۰ اسفند اعلام کرد که مأموران حکومتی پیکر ابول کورکور را دزدیده و به مکان نامعلومی منتقل کرده‌اند و از دادن جنازه یا نشانی از محل آن به خانواده کورکور خودداری می‌کنند. «دادخواهان ایران» همچنین تصریح کرده است که خانواده کورکور تحت شدیدترین فشارهای نهادهای امنیتی قرار گرفته‌اند.
کارین میکائیلیس (۲۰ مارس ۱۸۷۲ – ۱۱ ژانویه ۱۹۵۰) یک روزنامه‌نگار و نویسنده دانمارکی بود. او بیشتر به خاطر رمان‌ها، داستان‌های کوتاه و کتاب‌های کودکانش شناخته می‌شود. در طول ۵۰ سال، کارین میکائیلیس بیش از ۵۰ کتاب به زبان‌های دانمارکی، آلمانی و انگلیسی نوشته است. آثار او از زبان اصلی دانمارکی به بیش از ۲۳ زبان ترجمه شده‌اند. آثار او تحت چندین نام منتشر شده‌اند، از جمله نام خانوادگی او از ازدواج دومش: کارین میکائیلیس استرنج‌لند. مشهورترین رمان میکائیلیس، "عصر خطرناک" (دانمارکی: "Den farlige Alder")، به عنوان یک
(دانمارکی: "Den farlige Alder")، به عنوان یک اثر پیشگام در حقوق زنان شناخته شده است. از آن زمان، این اثر چندین بار به فیلم اقتباس شده است. زندگی شخصی. میکائیلیس در مارس ۱۸۷۲ در راندرس دانمارک با نام کاترینا بک-بروندوم به دنیا آمد. او دختر یک کارمند تلگراف و فراماسون معروف، جیکوب آنتونیوس بروندوم (۱۸۳۷–۱۹۲۱) و نیلسین پترین بک (۱۸۳۹–۱۹۳۲) بود. او به همراه خواهر کوچک‌ترش، آلما دالرپ که بعدها خیر شد، در خانه‌ای محقر در رندرز بزرگ شد، جایی که مادرش با ساخت تاج گل به درآمد اندک خانواده کمک می‌کرد. مادربزرگ و یک
به درآمد اندک خانواده کمک می‌کرد. مادربزرگ و یک خاله‌اش نقش مهمی در تربیت اولیه او داشتند. در مدرسه او را مسخره می‌کردند زیرا کوچک، چاق بود و از استرابیسم رنج می‌برد. در جوانی، میکائیلیس چند سال به عنوان معلم خصوصی کار کرد، بخشی از آن در لاسو و بخشی در یک خانه اشرافی شمال رندرز. در سال ۱۸۹۲ او به کپنهاگ نقل مکان کرد تا به عنوان معلم پیانو آموزش ببیند. در حالی که در آنجا بود، با نویسنده سوفوس میکائیلیس (۱۸۶۵–۱۹۳۲) آشنا شد، که در سال ۱۸۹۵ با او ازدواج کرد. این زوج عمدتاً از طریق نقدهای تئاتر درآمد کسب
این زوج عمدتاً از طریق نقدهای تئاتر درآمد کسب می‌کردند. ازدواج آن‌ها در سال ۱۹۱۱ به پایان رسید. سال بعد، میکائیلیس با دیپلمات نروژی-آمریکایی چارلز امیل استرنج‌لند در نیو راشل، نیویورک ازدواج کرد. او استرنج‌لند را سال قبل هنگام بازگشت از ایالات متحده به دانمارک در کشتی ملاقات کرده بود. او یک اقتصاددان سیاسی بود که در دانشگاه کلمبیا تحصیل کرده بود. در زمان ازدواجشان، او به عنوان دبیر سفارت آمریکا در بولیوی منصوب شده بود. استرنج‌لند از فعالیت‌های ادبی و سیاسی همسرش که به‌تازگی با رمان "عصر خطرناک" به شهرت
همسرش که به‌تازگی با رمان "عصر خطرناک" به شهرت رسیده بود، ناراضی بود. آن‌ها در سال ۱۹۱۷ از هم جدا شدند. میکائیلیس در ۱۱ ژانویه ۱۹۵۰ در کپنهاگ درگذشت. او در قبرستان تورو در جزیره فونن به خاک سپرده شده است. حرفه. در سال ۱۹۱۰ او "عصر خطرناک" (دانمارکی: "Den farlige Alder") را منتشر کرد. این داستان السی لیندتنر است که پس از طلاق از شوهرش، تلاش می‌کند تا رابطه‌ای را با یک مرد جوان‌تر که قبلاً از دور او را پرستش کرده بود، دوباره شروع کند. هنگامی که این رابطه نیز شکست می‌خورد، تصمیم می‌گیرد زندگی خود را با سفر به
می‌خورد، تصمیم می‌گیرد زندگی خود را با سفر به دور دنیا همراه با یک دوست زن سپری کند. این کتاب باعث ایجاد حساسیّت بزرگی شد، زیرا شروع به بررسی موضوعات تابوشده مانند خواسته‌های جنسی یک زن ۴۰ ساله کرد. این رمان به چندین زبان از جمله انگلیسی ترجمه شده است. این اثر چندین بار به فیلم اقتباس شده است، از جمله نسخه ۱۹۱۱ به کارگردانی اوت بلوم: "عصر خطرناک" و نسخه آلمانی ۱۹۲۷ به کارگردانی یوجن ایلز با عنوان "آن عصر خطرناک". در سال ۱۹۱۲، میکائیلیس دنباله‌ای برای این رمان منتشر کرد که نام شخصیت اصلی سری به نام "السی
رمان منتشر کرد که نام شخصیت اصلی سری به نام "السی لیندتنر" را داشت. از جمله مقالاتی که او برای مجلات آمریکایی نوشت، می‌توان به مجموعه دو قسمتی برای مجله مانسی در سال ۱۹۱۳ با عنوان «چرا زنان کمتر از مردان صادق هستند» و یک مصاحبه با وودرو ویلسون برای مجله لیوینگ ایج در سال ۱۹۲۵ با عنوان «در مسیر پرزیدنت ویلسون» اشاره کرد. در سال ۱۹۱۴، "مدرسه شادی" (دانمارکی: "Glaedens Skole") منتشر شد. داستان بر روی یک مدرسه اصلاحی در وین به رهبری دوستش، پداگوگ اتریشی یوگنی شوارتسوالد تمرکز دارد. میکائیلیس همچنین یک سری
شوارتسوالد تمرکز دارد. میکائیلیس همچنین یک سری کتاب‌های بلوغ درباره دختری به نام "بیبی" نوشت. کتاب‌های "بیبی" در هفت جلد بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۹ منتشر شدند و موفقیت بین‌المللی داشتند. در این رمان‌ها برای نوجوانان، خوانندگان با بیبی، دختر ایستگاه‌دار آشنا می‌شوند که مادر ندارد اما به همین دلیل آزادی بیشتری دارد. او یک دختر سرسخت ایده‌آل‌گرا است که به تنهایی با بلیت رایگان (به دلیل شغل پدرش) به گردش‌های قطاری می‌رود و بی‌وقفه برای حقوق حیوانات می‌جنگد. مترجمان بیبی شامل شاعر انگلیسی رز فیلمن و نویسنده و
بیبی شامل شاعر انگلیسی رز فیلمن و نویسنده و درام‌نویس اتریشی ماریا لازار هستند.
ژانا یورکینا (؛ ۶ مه ۱۹۳۹ – ۲۵ مه ۲۰۱۵ (۷۶ سال)) یک زن نظامی شهروند اتحاد جماهیر شوروی بود که آموزش‌های لازم برای فضانوردی را پشت سر گذاشت اما هرگز به فضا اعزام نشد. وی برندهٔ جوایزی همچون مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) شده است. ژانا یوکینا در سولتسی در استان نوگورود در اتحاد جماهیر شوروی به دنیا آمد. او از مؤسسه آموزشی شهر ریازان در رشته زبان انگلیسی فارغ‌التحصیل شد. او همچنین می‌توانست به زبان‌های آلمانی و فرانسوی سلیس صحبت کند که این موضوع در انتخاب او به عنوان فضانورد تأثیر زیادی
موضوع در انتخاب او به عنوان فضانورد تأثیر زیادی داشت. گزینش به عنوان فضانورد. در دسامبر ۱۹۶۱، انتخاب کارآموزان زن فضانورد توسط دولت شوروی مجاز اعلام شد، با این هدف که مطمئن شوند اولین زنی که به فضا سفر می‌کند شهروند شوروی است. در فوریه ۱۹۶۲، یوکینا به عنوان عضوی از گروهی متشکل از پنج فضانورد زن انتخاب شد تا برای یک پرواز فضایی انفرادی در فضاپیمای وستوک آموزش ببینند. او در ۴ مارس ۱۹۶۲ به عنوان فضانورد انتخاب شد و در ۳ آوریل ۱۹۶۲ توسط کمیسیون پزشکی اتحاد جماهیر شوروی تأیید شد. سرگرمی شخصی او به عنوان یک
جماهیر شوروی تأیید شد. سرگرمی شخصی او به عنوان یک چترباز باعث شد کاندیدای مناسبی برای فضانوردی تشخیص داده شود. او یک چترباز آماتور در باشگاه ریازان بود و همزمان به عنوان معلم زبان دبیرستان نیز کار می‌کرد. در سن ۲۲ سالگی، دولت شوروی از او پرسید که آیا حاضر است در یک آزمایش دولتی شرکت کند؟ اگرچه آنها او را فریب دادند و به وی اینطور توضیح دادند که در صورت قبولی قرار است از یک کشتی به بیرون بپرد. بعدها، او متوجه شد که منظور از کشتی در واقع یک سفینه فضایی وستوک بوده است. مانند چندین نفر دیگر در گروه، او نیز یک
بوده است. مانند چندین نفر دیگر در گروه، او نیز یک چترباز آماتور بود. در طول مراحل غربالگری داشتن مهارت چتربازی تقریباً یک الزام حیاتی محسوب می‌شد و افراد فاقد این مهارت واجد شرایط تشخیص داده نمی‌شدند. در حالی که علت این امر در آن زمان به عنوان یک دلیل محرمانه در نظر گرفته می‌شد، بعدها مشخص شد که به دلیل طراحی خاص مدل‌های اولیه فضاپیماهای شوروی، لازم بود فضانوردان در مرحله فرود از کپسول‌های خود خارج شوند و با یک چتر نجات برای فرود جداگانه از فضاپیما اقدام کنند. برای برآورده کردن شرایط و الزامات دشوار برنامه
برای برآورده کردن شرایط و الزامات دشوار برنامه فضایی، نامزدهای زن باید کمتر از ۳۰ سال سن، کمتر از ۱۷۰ سانتی‌متر (۵ فوت یا ۷ اینچ) قد و کمتر از ۷۰ کیلوگرم (۱۵۴ پوند) وزن داشته باشند. تمرینات. یوکینا به همراه با چهار زن دیگر که برای برنامه فضایی انتخاب شده بودند مجبور شد برخی از شدیدترین تمرینات را در مدت شش ماه تحمل کنند، زیرا اتحاد جماهیر شوروی مصمم بود اولین زن را پیش از رقیبش ایالات متحده به فضا بفرستد. این آموزش‌های فشرده شامل کلاس‌های نجوم، هوانوردی و آموزش شنا و ژیمناستیک بود. آنها باید تحت |آزمون
و آموزش شنا و ژیمناستیک بود. آنها باید تحت |آزمون سانتریفیوژ قرار می‌گرفتند که یوکینا |آن را بسیار دشوار توصیف می‌کند. او اظهار داشت: «این احساس خوبی ندارد. اگر شکم خود را شل کنید، بیهوش می‌شوید که اغلب برای مردان نیز اتفاق افتاده است. ما هنگام آزمایش یک کنترل از راه دور در دست داشتیم. اگر آن را نگه دارید، به این معنی است که شما هوشیار بوده‌اید. اگر نه، شما از هوش رفته‌اید و شما را بیرون می‌آورند.» آنها همچنین مجبور بودند از طریق اتاق حرارت مورد آزمون سازگاری قرار گیرند، جایی که در معرض دمای بالای ۴۰ درجه
قرار گیرند، جایی که در معرض دمای بالای ۴۰ درجه سانتیگراد (۱۰۴ درجه فارنهایت) با رطوبت ۳۰ درصد قرار گرفتند. یورکینا در مقایسه با سایر فضانوردان زن بسیار ضعیف تشخیص داده شد و در نهایت والنتینا ترشکووا به عنوان نخستین زن برای اعزام به فضا انتخاب شد. او در ژوئن ۱۹۶۳ با فضاپیمای وستوک ۶ به مدار زمین پرتاب شد. پس از مرگ سرگئی کورولف، برنامه فضایی متوقف شد و همه فضانوردان به بخش توسعه فضاپیمای سایوز منتقل شدند. پس از لغو برنامه، یورکینا در مرکز آموزش فضانوردان یوری گاگارین مشغول به کار شد و یکی از فضانوردانی بود
گاگارین مشغول به کار شد و یکی از فضانوردانی بود که در توسعه فضاپیمای اسپیرال شرکت داشت. او در ۱ اکتبر ۱۹۶۹ از برنامه فضایی شوروی کناره گرفت و در سال ۱۹۸۹ از خدمت نظامی بازنشسته شد.
آلیس دانبار نلسون (۱۹ ژوئیه ۱۸۷۵ – ۱۸ سپتامبر ۱۹۳۵) شاعر، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی آمریکایی بود. او در میان اولین نسل از سیاه‌پوستان آمریکا که پس از پایان جنگ داخلی آمریکا در جنوب ایالات متحده آزاد متولد شدند، یکی از آفریقایی آمریکایی‌های برجسته در شکوفایی هنری رنسانس هارلم بود. اولین همسر او شاعر پل لارنس دانبار بود. پس از مرگ او، با پزشک هنری آرتور کالیس ازدواج کرد و بعدها با رابرت جی. نلسون، شاعر و فعال حقوق مدنی ازدواج کرد. او به عنوان شاعر، نویسنده داستان‌های کوتاه و نمایشنامه‌ها، ستون‌نویس روزنامه،
کوتاه و نمایشنامه‌ها، ستون‌نویس روزنامه، فعال حقوق زنان و سردبیر دو گلچین به شهرت رسید. زندگی. آلیس روت مور در نیواورلئان در ۱۹ ژوئیه ۱۸۷۵ به دنیا آمد، دختر یک خیاط آفریقایی-آمریکایی که سابقاً برده بود و یک ملوان سفیدپوست. والدین او، پاتریشیا رایت و جوزف مور، از طبقه متوسط بودند و بخشی از جامعه چند نژادی کریول در این شهر بودند. زندگی شخصی. مور از برنامه آموزشی دانشگاه استریت (بعداً با دانشگاه دیلارد ادغام شد) در سال ۱۸۹۲ فارغ‌التحصیل شد و به عنوان معلم در سیستم مدارس دولتی نیواورلئان در مدرسه ابتدایی اولد
مدارس دولتی نیواورلئان در مدرسه ابتدایی اولد ماریگنی کار کرد. نلسون به مدت بیست و یک سال در نیواورلئان زندگی کرد. در این مدت، او هنر و موسیقی را مطالعه کرد و نواختن پیانو و ویولن سل را یادگرفت. در سال ۱۸۹۵، اولین مجموعه داستان‌های کوتاه و اشعار آلیس دانبار نلسون به نام "بنفشه‌ها و داستان‌های دیگر" توسط "بررسی ماهانه" منتشر شد. در این زمان، مور به بوستون و سپس نیویورک سیتی نقل مکان کرد. او در تأسیس و تدریس در ماموریت گل سفید (خانه دختران گل سفید) در محله سان خوان هیل، منهتن منهتن مشارکت داشت، و مکاتباتی با
خوان هیل، منهتن منهتن مشارکت داشت، و مکاتباتی با شاعر و روزنامه‌نگار پل لارنس دانبار آغاز کرد. کار آلیس دانبار نلسون در "دوران زن" توجه پل لارنس دانبار را جلب کرد. در ۱۷ آوریل ۱۸۹۵، پل لارنس دانبار نامه معرفی‌نامه‌ای به آلیس ارسال کرد، که اولین نامه از بسیاری نامه‌های مبادله شده بین آنها بود. در نامه‌هایشان، پل از آلیس دربارهٔ علاقه‌اش به موضوع نژاد پرسید. او پاسخ داد که شخصیت‌هایش را به عنوان «انسان‌های ساده» می‌بیند، و معتقد بود که بسیاری از نویسندگان بیش از حد به نژاد توجه می‌کنند. اگرچه نوشته‌های بعدی
از حد به نژاد توجه می‌کنند. اگرچه نوشته‌های بعدی او که به نژاد تمرکز داشتند این نظر را نقض می‌کردند، نظر آلیس دربارهٔ مشکل نژاد با نظر پل لارنس متناقض بود. باوجود نظرات متضاد دربارهٔ نمایش نژاد در ادبیات، این دو همچنان از طریق نامه‌هایشان به ارتباط عاشقانه خود ادامه دادند. مکاتبات آن‌ها تنش‌هایی دربارهٔ آزادی‌های جنسی مردان و زنان را نشان داد. قبل از ازدواجشان، پل به آلیس گفت که او را از «تسلیم شدن به وسوسه‌ها» بازمی‌دارد، اشاره‌ای به روابط جنسی. در نامه‌ای از ۶ مارس ۱۸۹۶، پل ممکن است تلاش کرده باشد تا با
از ۶ مارس ۱۸۹۶، پل ممکن است تلاش کرده باشد تا با صحبت دربارهٔ زنی که در پاریس ملاقات کرده بود، حسادت آلیس را برانگیزد. با این حال، آلیس به این تلاش‌ها پاسخ نداد و همچنان از پل فاصله عاطفی حفظ کرد. در سال ۱۸۹۸، پس از چند سال مکاتبه، آلیس به واشینگتن، دی.سی. نقل مکان کرد تا به پل لارنس دانبار بپیوندد و آن‌ها در سال ۱۸۹۸ به‌طور مخفیانه فرار کردند. ازدواج آن‌ها طوفانی بود و با کاهش سلامت دانبار به دلیل سل، الکلیسم ناشی از مصرف ویسکی تجویز شده توسط پزشک، و افسردگی تشدید شد. قبل از ازدواجشان، پل به آلیس تجاوز
تشدید شد. قبل از ازدواجشان، پل به آلیس تجاوز کرد که بعداً آن را به الکلیسم خود نسبت داد. آلیس در نهایت او را برای این رفتار بخشید. پل اغلب آلیس را به‌طور فیزیکی مورد آزار قرار می‌داد که این موضوع عمومی بود. در پیامی به اولین زندگینامه‌نویس دانبار، آلیس گفت: «او یک شب در حالتی وحشتناک به خانه آمد. من به او رفتم تا به او کمک کنم به تخت برود - و او همانطور که اطلاع‌دهنده شما گفت، رفتار ناپسندی داشت.» او همچنین ادعا کرد که «هفته‌ها به دلیل پریتونیت ناشی از لگدهای او بیمار بودم.» در سال ۱۹۰۲، پس از اینکه او
او بیمار بودم.» در سال ۱۹۰۲، پس از اینکه او تقریباً او را تا حد مرگ کتک زد، او را ترک کرد. گزارش شده است که او همچنین از روابط همجنس‌گرایانه آلیس ناراحت بود. این زوج در سال ۱۹۰۲ از هم جدا شدند اما تا قبل از مرگ پل دانبار در سال ۱۹۰۶ هرگز طلاق نگرفتند. آلیس سپس به ویلمینگتون، دلاور نقل مکان کرد و بیش از یک دهه در دبیرستان فنی هاوارد تدریس کرد. در این دوره، او همچنین در جلسات تابستانی در کالج ایالتی دانشجویان رنگین‌پوست (پیشرو دانشگاه ایالتی دلاویر) و مؤسسه همپتون تدریس می‌کرد. در سال ۱۹۰۷، او از موقعیت
همپتون تدریس می‌کرد. در سال ۱۹۰۷، او از موقعیت تدریس خود در ویلمینگتون مرخصی گرفت و در دانشگاه کرنل ثبت‌نام کرد و در سال ۱۹۰۸ به ویلمینگتون بازگشت. در سال ۱۹۱۰، او با هنری آ. کالیس، پزشک برجسته و استاد دانشگاه هاوارد، ازدواج کرد، اما این ازدواج به طلاق انجامید.