payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یکی از این کریستال‌ها بریده شود. کریستال‌هایی با شکل عجیب و غریب، مانند ماکل‌ها، بیشتر در یک "برش فانتزی" - یعنی برشی غیر از برلیانت گرد - که شکل کریستالی خاص به آن کمک می‌کند، تراشیده می‌شوند. حتی با وجود تکنیک‌های مدرن، برش و صیقل دادن کریستال الماس همیشه منجر به کاهش قابل توجه وزن می‌شود، به طوری که حدود ۵۰٪ از وزن اولیه از دست می‌رود. گاهی اوقات برشکارها مجبور می‌شوند برای جلوگیری از نمایان شدن رون‌گذاشت‌ها یا برای حفظ وزن، از نسبت‌ها و تقارن ایده‌آل صرف‌نظر کنند. چون قیمت به ازای هر قیراط الماس
صرف‌نظر کنند. چون قیمت به ازای هر قیراط الماس معمولاً در نقاط خاصی مانند ۱ قیراط تغییر می‌کند، بسیاری از الماس‌های یک‌قیراطی (۲۰۰ میلی‌گرم) نتیجه‌ای از توافق در کیفیت برش به نفع حفظ وزن قیراط هستند. در الماس‌های رنگی، برش می‌تواند بر درجه رنگ الماس تأثیر بگذارد و در نتیجه ارزش آن را افزایش دهد. برای تشدید رنگ الماس از اشکال برش خاصی استفاده می‌شود. برش تابشی نمونه ای از این نوع برش است. الماس‌های رنگ سبز طبیعی اغلب فقط یک رنگ سطحی ناشی از تابش طبیعی دارند که از طریق سنگ گسترش نمی‌یابد. به همین دلیل
دارند که از طریق سنگ گسترش نمی‌یابد. به همین دلیل الماس‌های سبز با قسمت‌های قابل توجهی از سطح الماس خام اصلی ("طبیعی") بر روی نگین تمام شده بریده می‌شوند. این "طبیعت‌ها" هستند که رنگ الماس را فراهم می‌کنند. حفظ رنگ. برش الماس‌های رنگی نقش بسیار مهمی در تقویت رنگ و در نتیجه افزایش ارزش آن‌ها دارد. در مورد الماس‌های سبز، رنگ طبیعی معمولاً به دلیل تابش طبیعی است که فقط در لایه‌های سطحی الماس ایجاد می‌شود و به عمق سنگ نفوذ نمی‌کند. برای حفظ و تقویت این رنگ سبز، جواهرسازان معمولاً بخش‌های قابل توجهی از سطح
سبز، جواهرسازان معمولاً بخش‌های قابل توجهی از سطح الماس خام (که به آن «طبیعی‌ها» گفته می‌شود) را در فرایند برش به‌طور عمدی دست نخورده باقی می‌گذارند. این طبیعی‌ها برای حفظ رنگ سبز الماس بسیار اهمیت دارند، زیرا این بخش‌ها جایی هستند که اثر تابش طبیعی متمرکز شده است؛ بنابراین، برش باید به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی شود که هم رنگ سبز سنگ حفظ شود و هم این لایه‌های سطحی مهم حفظ گردند. یکی از برش‌هایی که به‌ویژه برای تقویت رنگ الماس‌های رنگی، از جمله الماس‌های سبز، مناسب است، برش رادیانت است. این برش درخشندگی الماس را
است، برش رادیانت است. این برش درخشندگی الماس را به حداکثر می‌رساند و می‌تواند رنگ الماس را با بازتاب نور به‌گونه‌ای تقویت کند که رنگ طبیعی آن بیشتر نمایان شود. به این ترتیب، برش رادیانت نه‌تنها به جذابیت بصری الماس می‌افزاید بلکه به تقویت رنگ سبز آن نیز کمک می‌کند، که در نهایت باعث افزایش ارزش آن می‌شود. به حداکثر رساندن ارزش (افزاش بهره‌وری). یکی از موضوع‌های بسیار مهم این است که الماس به چه سرعتی به فروش می‌رسد. این موضوع اغلب منحصر به نوع جنس الماس است. در حالی که یک طرح برش خاص ممکن است ارزش بهتری به
در حالی که یک طرح برش خاص ممکن است ارزش بهتری به همراه خودش داشته باشد، یک طرح متفاوت و منحصر به فرد ممکن است الماس‌هایی را به همراه داشته باشد که زودتر به فروش می‌رسند و بازدهی زودتر از سرمایه‌گذاری را فراهم می‌کنند. بریدن یا اره کردن. تراش کردن عبارت است از جدا کردن یک قطعه الماس زبر به قطعات جداگانه و ریزتر، که به عنوان تکه‌های جداگانه تمام شود. در مرحله برنامه‌ریزی، تولیدکنندگان الماس مراحل برنامه‌ریزی شکاف را شناسایی می‌کنند و از نتیجه آن برنامه‌ریزی‌ها برای تصمیم‌گیری در مورد نحوه تقسیم الماس استفاده
برای تصمیم‌گیری در مورد نحوه تقسیم الماس استفاده می‌کنند. سازندگان الماس با لیزر یا اره یا الماس دیگر یک شیار در الماس ایجاد می‌کنند و سپس با قرار دادن یک تیغه فولادی در شیار و زدن ضربه ملایم الماس شکافته می‌شود. شکاف می‌تواند در امتداد هر یک از چهار صفحه موازی با وجوه یک الماس هشت وجهی باشد (یعنی عمود بر مورب‌های بدنه سلول واحد). اره کردن - استفاده از اره الماس یا لیزر، برای بریدن الماس ناهموار به قطعات جداگانه و ریزتر است. برخلاف شکاف، این مرحله شامل برنامه‌ریزی کردن برای برش نیست. این مرحله به الماس‌ها
کردن برای برش نیست. این مرحله به الماس‌ها شکل اولیه می‌دهد. بروتینگ. فرایند بروتینگ به شکل‌دهی دقیق گرده (حاشیه بیرونی) الماس برای ایجاد یک دایره کامل گفته می‌شود. این مرحله در برش الماس اهمیت زیادی دارد، زیرا گرده تأثیر زیادی بر ظاهر کلی الماس و نحوهٔ قرارگیری آن در جواهرات دارد. در دنیای مدرن، برای برش گرده الماس از روش‌هایی مانند لیزر، صفحه برش الماس‌دار یا چرخاندن دو الماس مقابل یکدیگر استفاده می‌شود تا دقت بالایی در شکل‌گیری دایره به دست آید. همچنین از الماس‌های صنعتی که بسیار سخت هستند، برای سایش و
الماس‌های صنعتی که بسیار سخت هستند، برای سایش و شکل‌دهی استفاده می‌شود. این فرایند نیاز به دقت زیادی دارد، زیرا حتی تغییرات اندک در گرده می‌تواند بر تقارن الماس و کیفیت کلی آن تأثیر بگذارد. امروزه نرم‌افزارهای کامپیوتری برای اندازه‌گیری دقت گرده و بررسی میزان دایره بودن آن به کار می‌روند. برای اینکه یک الماس به عنوان «برش عالی» شناخته شود، باید گرده آن با دقتی حدود یک دهم میلی‌متر گرد شود. این سطح از دقت باعث می‌شود که الماس به بهترین نحو نور را بازتاب دهد و درخشندگی و زیبایی آن بیشتر شود. به‌طور کلی،
دهد و درخشندگی و زیبایی آن بیشتر شود. به‌طور کلی، برودینگ نه تنها فرآیندی فنی برای شکل‌دهی الماس است، بلکه نیازمند مهارت‌های ویژه و استفاده از تکنولوژی مدرن برای رسیدن به بالاترین استانداردهای برش است. پولیش الماس. صیقل دادن الماس آخرین مرحله در فرایند برش الماس است. در یک کارخانه الماس، فردی به نام برشکار الماس مسئول است که ابتدا وجه‌های اصلی را روی الماس ایجاد می‌کند (که به این مرحله «بلاکینگ» گفته می‌شود). این کار به منظور حفظ حداکثر وزن، وضوح و بهترین زاویه‌ها برای شکل خاص الماس انجام می‌شود. پس از
زاویه‌ها برای شکل خاص الماس انجام می‌شود. پس از اتمام مرحله بلوکینگ، الماس توسط برشکار صیقل داده می‌شود تا وجه‌های اصلی صاف و هموار شوند که به این مرحله صیقل دادن الماس گفته می‌شود. پس از آنکه وجه‌های اصلی توسط برشکار صیقل داده شد، برلیانت‌کار به صیقل دادن وجه‌های نهایی می‌پردازد. وجه‌هایی که در این مرحله به الماس اضافه می‌شوند، شامل ستاره‌ها (Stars) و نیمه‌های بالایی و پایینی که به آن‌ها وجه‌های گیره بالایی و پایینی (Upper and Lower Girdle Facets) گفته می‌شود، هستند. این مراحل به‌طور کلی باعث می‌شود که
هستند. این مراحل به‌طور کلی باعث می‌شود که الماس درخشندگی و زیبایی نهایی خود را به دست آورد. بازدید نهایی. مرحله نهایی شامل تمیز کردن کامل الماس در اسیدها و بررسی الماس برای مشاهده اینکه آیا استانداردهای کیفی سازنده را برآورده می‌کند یا خیر. برش دادن. به نظر می‌رسد که شما در حال بحث دربارهٔ تأثیر روندهای بازار بر روی اشکال الماس و ارزش آن‌ها هستید، به‌ویژه بر روی برش مارکیز. شما درست می‌گویید که مطلوبیت اشکال مختلف الماس می‌تواند در طول زمان تغییر کند و بر روی ارزش مجدد آن‌ها تأثیر بگذارد. برش مارکیز که
روی ارزش مجدد آن‌ها تأثیر بگذارد. برش مارکیز که زمانی محبوب بود، دچار نوساناتی در مطلوبیت شده و این موضوع منجر به گزینه‌هایی همچون تبدیل آن به شکل بیضی یا گلابی می‌شود که می‌تواند جذابیت بازار آن را افزایش دهد. فرایند تغییر شکل می‌تواند منجر به کاهش وزن قیراطی حدود ۵ تا ۱۰ درصد شود، اما همچنین می‌تواند ارزش الماس را افزایش دهد اگر شکل جدید بیشتر مورد تقاضا باشد. در قرن هجدهم روند تراش الماس هندی مطابق با سلیقه انگلیسی وجود داشت. برش اصلی کوه نور کمی بیش از ۱۸۶ قیراط وزن داشت. هنگامی که آن را به یک برلیان
۱۸۶ قیراط وزن داشت. هنگامی که آن را به یک برلیان بیضی شکل برش دادند، تقریباً ۸۰ قیراط از بین رفت. سایر جنبه‌ها نیز در کاهش ارزش تأثیر می‌گذارند، مانند وضوح. اگر یک شکل اصلی حاوی اجزایی بر روی نوک‌ها باشد، برش باعث افزایش شفافیت می‌شود، زیرا برش دادن به شکل جدید، الماس نهایی تمیزتری را به همراه خواهد داشت.
مگنراید، یک وسیله هوشمند است که به آن سیستم تعلیق تطبیقی هم گفته می‌شود که در آن، از میراگر مغناطیسی رئولوژیکی یا کمک‌فنر استفاده شده است. این وسیله برای اولین بار برای جنرال موتورز و توسط شرکت دلفی اتوموتیو، توسعه و تولید شد. استفاده از آن سبب بهره‌مندی از یک سواری تطبیق‌پذیر شده و این تکنولوژی هوشمند، توجه بسیاری را به خود جلب کرد، به‌گونه‌ای که پس از آن در خودروهای زیادی استفاده شد. برخلاف تکنولوژی‌های قدیمی برای ساخت سیستم‌های تعلیق، در این نسل، به دلیل نداشتن قطعات مکانیکی کوچک در ساختارش، ساییدگی‌ای
نداشتن قطعات مکانیکی کوچک در ساختارش، ساییدگی‌ای به وجود نمی‌آید. این سیستم به گونه‌ای نصب و استفاده می‌شود که در هر چهار گوشه از ماشین، مجموعه‌ای از دمپرهای تک‌لوله‌ای، حسگرها و یک واحد کنترل الکترونیکی (ECU) وجود دارد. در ادامه نیز باید به این مورد اشاره کرد که به کمک این سامانه، می‌توان میزان سفتی تعلیق هرکدام از چرخ‌ها را به‌صورت جداگانه و مستقل تغییر داد. اکنون هم استفاده از این دمپرها در ایالات متحده افزایش پیدا کرده است و به برخی از خودروهای گران‌قیمت مدل‌های خارجی، اجاره داده شده است. پس زمینه.
مدل‌های خارجی، اجاره داده شده است. پس زمینه. توسعه این سامانه، حدود ۲۵ سال به طول انجامید. سیال داخل آن، حاوی مایع مغناطیسی رئولوژیکی (سیال رئومغناطیسی) است که از ترکیبی از ذرات فلزی می‌باشد و در روغن هیدروکربنی غیرطبیعی‌ای معلق هستند و به همین دلیل به‌راحتی می‌توانند خاصیت مغناطیسی بگیرند. در هریک از دمپرهای تک لوله‌ای، یک پیستون وجود دارد که در داخل آن دو مسیر کوچک برای انتقال مایع و دوسیم الکترومغناطیسی وجود دارد. این الکترومغناطیس‌ها، قادر به ایجاد یک میدان مغناطیسی قابل تغییر در تمام مسیرهای عبور مایع
مغناطیسی قابل تغییر در تمام مسیرهای عبور مایع بوجود آورند. همه این‌ها این اجازه را می‌دهند تا با استفاده از یک رایانه داخلی بتوان از طریق یک آهنربای الکتریکی، ویژگی‌های انطباق پذیری دمپرها را کنترل کرد. اگر آهنرباها خاموش باشند، مایع به راحتی از مسیر خود عبور خواهد کرد اما با روشن شدن آن آهنربا، شرایط متفاوت خواهد شد. هرچقدر که جریان در مدار مغناطیسی دمپرها افزایش پیدا کند، به دنبال آن شار مغناطیسی مدار هم افزایش خواهد یافت و پس از تغییر در تراز ذرات مغناطیسی و افزایش نرخ تراکم، گرانروی (ویسکوزیته) سیال
و افزایش نرخ تراکم، گرانروی (ویسکوزیته) سیال افزایش پیدا خواهد کرد و تعلیق سفت‌تری را به ارمغان خواهد آورد. حسگرها، که بخشی از اجزای این سامانه هستند پس از هرگونه تغییر حرکت یا چرخش در خودرو، اطلاعات لازم را به واحد کنترل الکترونیکی (ECU) ارسال می‌کنند و آن نیز با تغییر جریان به میزان مورد نیاز، با پاسخ مناسب، تکان‌ها و حرکت‌ها را جبران می‌کند. این پاسخ در مدت زمان بسیار کوتاهی (در حدود میلی ثانیه) رخ می‌دهد و باعث عبور راحت از روی سطوح غیرمسطح مانند دست اندازها می‌شود. تاریخچه. اولین نسل از مگنرایدها،
اندازها می‌شود. تاریخچه. اولین نسل از مگنرایدها، هنگامی توسعه یافت که شرکت دلفی، یکی از زیرمجموعه‌های جنرال موتورز (GM) بود. اولین خودروهایی که از این سامانه نیز استفاده کردند، برای شرکت جنرال موتورز بودند. شروع استفاده از این سیستم از مدل‌های ۲۰۰۲ به بعد خودروی کادیلاک سویل بود که تنها دارنده مجوز استفاده از مگنراید بود. اما پس از چند سال، کادیلاک اس تی اس جایگزین آن شد. سپس در یک سال بعد، یعنی سال ۲۰۰۳، این تکنولوژی در اولین خودروی اسپرت که کوروت سی5 (Chevrolet Corvette (C5)) باشد، مورد استفاده قرار
(Chevrolet Corvette (C5)) باشد، مورد استفاده قرار گرفت. بعد از آن، شرکت دلفی، این مجوز استفاده از این فناوری را در اختیار برخی خودروسازان مانند آئودی و فراری نیز قرار دادند. در سال ۲۰۰۹، شرکتی به نام BeijingWest Industries با نام اختصاری BWI، مالکیت مگنراید را خریداری کرد و در اختیار گرفت. خطوط تولید سیستم تعلیق و ترمز با قیمتی حدود ۱۰۰ میلیون دلار، توسط این شرکت چینی خریداری شد و در حال حاضر به شرکت‌های تولید خودرو، موتور سیکلت و وسایل نقیه خاص، تجهیزات و خدمات ارائه می‌کند. این گروه که یک تأمین کننده
و خدمات ارائه می‌کند. این گروه که یک تأمین کننده بین‌المللی نیز هست، دارای تأسیسات تولیدی در کشورهای چین، جمهوری چک، بریتانیا، لهستان و مکزیک می‌باشد. نسل دوم مگنرایدها در سال ۲۰۰۷ معرفی شد. این نسل، نسبت به نسل قبلی خود، دارای برتری‌هایی از جمله مدت زمان پاسخگویی کمتر و کنترل بهتر سواری داشت که باعث مؤثر تر شدن سازگاری خودرو با شرایط راه‌ها می‌شد. بهبودها. همان‌طور که گفته شد، در سال ۲۰۰۹ نسل دوم مگن رایدها جایگزین اولین نسل از آن‌ها شد و شامل یک سری از ارتقاها در آن بود. در این نسخه، همانند قبلی، در داخل
در آن بود. در این نسخه، همانند قبلی، در داخل پیستون از یک سیم الکترومغناطیس استفاده می‌شد اما تفاوت در این بود که آب‌بندی‌ها و یاتاقانها به منظور استفاده در ماشین‌های سنگین تر و همچنین شاسی بلند، ارتقا یافته بود. از مهم‌ترین این تغییرات و بهبودها می‌توان به استفاده از سیستم جدید واحد کنترل الکتریکی (ECU) و همچنین سیم پیچ‌ها اشاره کرد. تفاوت ECU به کار رفته در نسل دوم، سبک‌تر، کوچک‌تر و توانمند تر بودن آن است. برای تولید نسل سوم، یک سری الزامات قانونی ای وجود داشت که شرکت BWI را منجر به این کرد تا این سیستم
داشت که شرکت BWI را منجر به این کرد تا این سیستم مگنراید را باز طراحی کند. این الزامات جهانی تأکید بر کاهش استفاده از مواد مضر در الکترونیک را داشت. دستور العمل محدودیت مواد خطرناک (RoHS)، ابتدا در اروپا آغاز شد و در پی آن، حذف سرب و سایر مواد سمی در قطعات الکترونیکی را الزامی کرد. همین باعث شد تا فرایند لحیم کاری بدون سرب در تولید واحدهای کنترل الکترونیکی پیاده شود و شرکت BWI نیز خود را مطابق با این قانون زیست‌محیطی سختگیرانه، تغییر دهد. ECU تولید شده در نسل جدید، از سه برابر توان محاسباتی بیشتر و ده
در نسل جدید، از سه برابر توان محاسباتی بیشتر و ده برابر حافظه بیشتر، در مقایسه با نسخه قبلی خود برخوردار است. همچنین باید به این مورد نیز اشاره شود که در این سری از ECU، قابلیت تنظیم شدن نیز بهبود و افزایش یافته است. سیم پیچ دوتایی. برای نسل سوم مگنرایدها، در هر دمپر و هرپیستونی، یک سیم الکترومغناطیسی دیگری نیز معرفی و تعبیه شد که باعث این می‌شد تا واکنش خاموش شدن سیستم، بهبود پیدا کند. هنگامی که در پیستون تنها از یک سیم استفاده می‌شد، از مدت زمانی که ECU جریان را قطع می‌کرد تا زمانی که دمپر میدان مغناطیسی
را قطع می‌کرد تا زمانی که دمپر میدان مغناطیسی خود را از دست می‌داد، مقدار کمی تأخیر وجود داشت و آن هم به این دلیل بود که در الکترومغناطیس همچنان یک سری جریان‌های موقت یا جریان گردابی (Eddy currents) وجود داشت. پس از آنکه تعداد سیم پیچ‌ها به دوتا افزایش یافت، این تأخیر هم به میزان قابل توجهی کم شد که در جای خود، پیشرفت بسیار خوبی بود. شرکت BWI، برای اینکه این جریان گردابی خنثی شود، سیم پیچ‌هارا به صورت کاملاً مخالف پیچیاند و این این دیرکرد به‌طور چشمگیری کاهش داد و یک سیستم تعلیق با واکنش بسیار سریع را
کاهش داد و یک سیستم تعلیق با واکنش بسیار سریع را تولید کرد. کاربردها. سیستم مگنراید برای اولین بار در خودروی سدان کادیلاک سویل و توسط جنرال موتورز، استفاده شد و پس از آن هم در یک خودروی اسپرت که کوروت سی۵ بود، مورد استفاده قرار گرفت. در حال حاضر از این سیستم تعلیق به صورت استاندارد یا آپشن، در خودروهای کادیلاک، شورولت، بیوک و سایر مدل‌های زیرمجموعه شرکت جنرال موتورز، استفاده می‌شود. همچنین در برخی از خودروهای دیگر مانند آئودی، فراری، هولدن اسپشال، لامبورگینی و فورد نیز این سیستم تعلیق یافت می‌شود.
و فورد نیز این سیستم تعلیق یافت می‌شود. کاربردهای خاص:
آداتوم (Adatom) به اتمی گفته می‌شود که روی سطح یک بلور قرار دارد و می‌توان آن را نقطه مقابل یک حفره سطحی دانست. این اصطلاح در حوزه‌های شیمی سطح و اپیتکسی برای توصیف اتم‌های منفردی که بر روی سطح قرار دارند و در تحلیل زبری سطح به کار می‌رود. واژه آداتوم یک واژهٔ مرکب است که از ترکیب «اتم جذب شده» (adsorbed atom) شکل گرفته است. اصطلاح کلی «ذره سطحی» (Adparticle) می‌تواند برای اشاره به یک اتم منفرد، یک خوشه از اتم‌ها، یک مولکول یا یک خوشه مولکولی به کار می‌رود. این حالت از نظر ترمودینامیکی نامطلوب محسوب می‌شود.
حالت از نظر ترمودینامیکی نامطلوب محسوب می‌شود. با این حال استثناهایی در این زمینه مانند گرافن وجود دارند که رفتار متفاوتی را از خود نشان می‌دهند. رشد. زمانی که یک اتم به سطح یک بلور می‌رسد، تحت تأثیر پتانسیل دوره‌ای بلور جذب شده و به آداتوم تبدیل می‌شود. مینیمم‌های این پتانسیل، شبکه‌ای از نقاط جذب را روی سطح ایجاد می‌کنند. انواع مختلفی از نقاط جذب وجود دارد که هر یک با ساختار خاصی از سطح مرتبط هستند. به‌طور کلی پنج نوع مختلف از نقاط جذب تعریف شده است: از میان این انواع نقاط جذب، نقاط پیج‌خوردگی (kink) نقش
این انواع نقاط جذب، نقاط پیج‌خوردگی (kink) نقش مهم‌تری در رشد بلور ایفا می‌کنند. چگالی نقاط پیج‌خوردگی یک عامل اساسی در سینتیک رشد محسوب می‌شود. اتصال یک اتم به نقطه پیچ‌خوردگی یا جدا شدن آن از این نقطه، انرژی سطح آزاد بلور را تغییر نمی‌دهند، زیرا تعداد پیوندهای شکسته شده تغییری نمی‌کند. این موضوع نشان می‌دهد که پتانسیل شیمیایی یک اتم در نقطه پیج‌خوردگی برابر با پتانسیل شیمیایی بلور است. به عبارت دیگر، نقطه پیچ‌خوردگی تنها نوع نقطه جذب است که در آن، یک آداتوم به بخشی از بلور تبدیل می‌شود. اگر از بلورشناسی
به بخشی از بلور تبدیل می‌شود. اگر از بلورشناسی استفاده شود یا دماهای رشد بالاتر باشند که تأثیرات آنتروپی را افزایش می‌دهد، سطح بلور زبرتر می‌شود و تعداد نقاط پیچ‌خوردگی افزایش می‌یابد. این موضوع باعث می‌شود که اتم‌های سطحی شانش بیشتری برای رسیدن به نقطه پیچ‌خوردگی و تبدیل شدن به بخشی از بلور را داشته باشند. این فرایند مکانیزم معمول رشد بلور محسوب می‌شود. برعکس، در دماهای پایین‌تر رشد، سطح بلور صاف‌تر می‌شود، که به معنای افزایش تعداد نقاط جذب روی تراس‌ها است. نقاط پیچ‌خوردگی همچنان وجود دارند، اما تنها در
نقاط پیچ‌خوردگی همچنان وجود دارند، اما تنها در لبه‌های پله‌ها مشاهده می‌شوند. در این شرایط، رشد بلور فقط از طریق حرکت جانبی پله‌ها اتفاق می‌افتد. این رشد به عنوان مکانیزم رشد لایه‌ای شناخته می‌شود. رشد آداتوم‌ها روی سطح به این بستگی دارد که کدام برهم کنش‌ها غالب است یا ساختار سطح چگونه است. اگر برهم‌کنش آداتوم-آداتوم قوی‌تر باشد، آداتوم‌ها هرمی‌هایی را روی سطح ایجاد می‌کنند. اگر برهم‌کنش‌های آداتوم و سطح قوی‌تر باشد، آداتوم‌ها خود را به گونه‌ای مرتب می‌کنند که لایه‌هایی را روی سطح ایجاد کنند. اما این موضوع
که لایه‌هایی را روی سطح ایجاد کنند. اما این موضوع به منشأ پله‌های روی سطح نیز بستگی دارد. در رشد لایه به لایه، برهم‌کنش‌های سطحی آداتوم‌ها قویترین برهم‌کنش‌ها هستند. آداتوم‌ها ابتدا جزایر دوبعدی را روی سطح تشکیل می‌دهند؛ این جزایر به تدریج رشد می‌کنند و با یکدیگر ادغام می‌شوند. زمانی که جزایر به اندازه کافی بزرگ شدند و سطح را پوشش دادند، لایه بعدی شروع به رشد پیدا کردن می‌کند. این فرایند، رشد فرانک-ون در مرو (FM) نامیده می‌شود؛ در شرایطی که نیروهای پیوند سطحی قوی باشند، رخ می‌دهد. در این نوع رشد، لایه‌ها
قوی باشند، رخ می‌دهد. در این نوع رشد، لایه‌ها به صورت مرتب و یکنواخت روی همدیگر قرار می‌گیرند. در برخی موارد، چرخه ساخت لایه‌های جدید در رشد لایه به لایه توسط محدودیت‌های جنبشی شکسته می‌شود. در این موارد، رشد در لایه‌های بالاتر قبل از اتمام لایه‌های پایین‌تر شروع می‌شود، به این معنی که جزایر سه بعدی ایجاد می‌شود. نوع جدیدی از رشد به نام رشد چند لایه‌ای به جای رشد لایه به لایه آغاز می‌شود. رشد چند لایه را می‌توان به رشد ولمر-وبر و رشد استرانسکی- کراستانوف تقیسم‌بندی کرد. اگر سطح کریستال دارای نابجایی پیچشی
کرد. اگر سطح کریستال دارای نابجایی پیچشی باشد، ممکن است نوع دیگری از رشد به نام رشد مارپیجی رخ دهد. در اطراف نابجایی پیچشی، یک شکل مارپیچی در طول رشد دیده می‌شود. در این حالت ممکن است برای رشد کریستال دیگر نیازی به ایجاد جزایر نباشد. رشد مارپیچی در اکثر موارد در دماهای بالا رخ می‌دهد و نقش مهمی در تشکیل بلورها دارد. آداتوم‌ها از طریق اپیتاکسی به سطح متصل می‌شوند. در این فرایند لایه‌های جدیدی از کریستال از طریق اتصال‌های جدید ایجاد می‌شود. این می‌تواند از طریق یک واکنش شیمیایی، گرم کردن یا سانتریفیوژ اتفاق
یک واکنش شیمیایی، گرم کردن یا سانتریفیوژ اتفاق بیافتد. به‌طور کلی، آنچه که در اینجا اتفاق می‌افتد این است که ذراتی که برای تشکیل یک لایه جدید استفاده می‌شوند، همیشه جذب خواهند شد. برای ایجاد پیوند با سطح، نیاز به انرژی است. هر ذره مقدار انرژی مورد نیاز برای اتصال به آن قسمت از سطح را ندارد، زیرا برای قسمت‌های مختلف، انرژی‌های متفاوتی نیز نیاز است. اگر یک شار F از ذرات ورودی داشته باشیم، بخش از آن جذب می‌شود که به آن شار جذب گفته می‌شود. شار جذب (formula_1) برابر است با حاصل ضرب جریان ورودی (F) در ضریب
برابر است با حاصل ضرب جریان ورودی (F) در ضریب چسبندگی (s)، که نشان‌دهنده ذزات جذب شده به کل ذرات ورودی است. formula_2 ضریب چسبندگی (Sticking Coefficient) متغیری است که به ویژگی‌های سطح و انرژی اتم ورودی و همچنین به ماهیت شیمیایی ذره نیز وابسته است. اگر هم ذره و هم سطح از موادی تشکیل شده باشند که به راحتی با سایر ذرات واکنش می‌دهند، چسبیدن اتم‌ها به سطح آسان‌تر خواهد بود. کاربردها. در سال ۲۰۱۲، دانشمندان دانشگاه نیوساوت ولز توانستند با استفاده از فسفین، به‌طور دقیق و کنترل شده، یک اتم سیلیکون را بر سطح
به‌طور دقیق و کنترل شده، یک اتم سیلیکون را بر سطح سیلیکون اپیتاکسیال جاگذاری کنند. این آداتوم به عنوان ترانزیستور تک اتمی شناخته شد. همان‌طور که در شیمی، موقعیت یون‌ها در فرمول‌های مولکولی مشخص می‌شود، در دستگاه‌های الکترونیکی مانند ترانزیستورهای سیلیکونی نیز می‌توان مکان دقیق هر اتم‌های آلاینده (دوپانت) و تأثیر آنها بر عملکرد دستگاه شناسایی کرد. این فرایند امکان پیش‌بینی ویژگی‌های دقیق نیمه‌هادی‌ها را فراهم می‌کند. فناوری امروزی همچنین امکان ایجاد زنجیره‌ای از آداتوم‌ها بر روی سطوح سیلیکونی فراهم کرده است
از آداتوم‌ها بر روی سطوح سیلیکونی فراهم کرده است که می‌توان از آنها برای بررسی مدل‌های نظری استفاده کرد. علاوه بر مواردی که در بالا گفته شد، پژوهشگران موفق شده‌اند با افزودن اتم‌های سیلیکون به بلورهای (SiGe)، چاه‌های کوانتومی ایحاد کنند. در این چاه‌ها، تابش نوری خاصی از اکسایتون‌های محبوس مشاهده شده است.
مثلث پیوند یا مثلث ون آرکل-کتلار (نام گذاری به افتخار و ) یکی از ابزارهای مهم در شیمی مدرن است که در ترکیبات دوتایی برای توصیف پیوندهای شیمیایی استفاده می‌شود. این مدل ساده، ارتباط میان سه نوع اصلی پیوند شیمیایی - یونی، کووالانسی و فلزی - را نشان می‌دهد و به شیمی‌دانان کمک می‌کند تا درک بهتری از ماهیت پیوندهای شیمیایی و ساختار مواد داشته باشند. تاریخچه. مثلث ون آرکل در نیمه اول قرن بیستم طراحی شد. این مدل نتیجه پیشرفت در نظریه‌های علم مواد و توسعه مفاهیم الکترونگاتیوی بود. پایه‌گذاری این مدل به پیشرفت‌های
بود. پایه‌گذاری این مدل به پیشرفت‌های علمی در زمینه‌های مختلف، از جمله نظریه‌های پیوند شیمیایی، بازمی‌گردد. پیوند یونی: نظریه پیوند یونی اولین بار توسط هلمهولتز در سال ۱۸۸۱ ارائه شد. او از قوانین فارادی در الکترولیز الهام گرفت. شیمی‌دانان برجسته‌ای مانند لوئیس، بورن، و فایانس نیز در تکمیل این نظریه نقش داشتند. ون آرکل و دی بوئر در سال ۱۹۲۹ توصیف دقیقی از پیوند یونی ارائه کردند. پیوند کووالانسی: این نظریه در اوایل قرن بیستم توسط شیمی‌دانانی مانند جی جی تامسون، ویلیام رمزی و گیلبرت لوئیس توسعه یافت. مقاله
ویلیام رمزی و گیلبرت لوئیس توسعه یافت. مقاله مشهور لوئیس در سال ۱۹۱۶ پایه‌گذار نظریه پیوند کووالانسی بود. پیوند فلزی: نظریه پیوند فلزی کمتر از دو نوع دیگر مورد توجه قرار گرفته است زیرا که این پیوند به دلیل ماهیت پیچیده ترکیبات بین‌فلزی و آلیاژها چالش‌برانگیز بوده است. لوئیس در سال ۱۹۱۳ این نوع پیوند را به‌عنوان مدلی مستقل معرفی کرد. طراحی مثلث ون آرکل. اولین نسخه از مثلث ون آرکل در سال ۱۹۴۱ توسط آنتون ادوارد ون آرکل در کتابی با عنوان مولکول‌ها و کریستال‌ها معرفی شد. نسخه اولیه این مدل تنها پیوندهای میانی
معرفی شد. نسخه اولیه این مدل تنها پیوندهای میانی روی اضلاع مثلث را بررسی می‌کرد. در سال ۱۹۴۷، همکار ون آرکل، کتلار، این مدل را گسترش داد و ترکیبات داخل مثلث را نیز تحلیل کرد. در سال ۱۹۴۱ ون آرکل سه نوع ماده افراطی و مواد مرتبط با آن هارا شناسایی کرد. او با استفاده از ۳۶ عنصر گروه اصلی، شامل فلزات، نافلزات و شبه فلزات، پیوندهای یونی، فلزی و کووالانسی را در گوشه‌های یک مثلث متساوی الاضلاع قرار داد. او گونه‌های میانی را نیز پیشنهاد کرد. این مثلث بیانگر این است که پیوندهای شیمیایی فقط پیوندهایی از یک نوع خاص
که پیوندهای شیمیایی فقط پیوندهایی از یک نوع خاص نیستند؛ بلکه نوع پیوندها با هم در ارتباط اند. ترکیبات مختلف درجات مختلفی از ویژگی‌های پیوندی متفاوت دارند. (به عنوان مثال، پیوندهای کووالانسی با ویژگی یونی قابل توجه، پیوندهای کووالانسی قطبی نامیده می‌شوند). شش سال بعد، در سال ۱۹۴۷، کتلار ایده ون آرکل را با افزودن ترکیبات بیشتر گسترش داد. او همچنین پیوندهای مختلف را روی اضلاع مثلث توسعه داد. گسترش. بسیاری از مردم این ایده را گسترش داده‌اند. برخی (برای مثال مثلث کمیتی آلن) از آرایش الکترونی الکترون به عنوان
کمیتی آلن) از آرایش الکترونی الکترون به عنوان پارامتر اتمی استفاده کردند، برخی دیگر (مثلث کمیتی جنسن، مثلث کمیتی نورمن) از الکترونگاتیوی ترکیب‌ها استفاده کردند. امروزه از مثلث‌های الکترونگاتیوی بیشتر برای رتبه‌بندی نوع پیوند شیمیایی استفاده می‌شود. در سال ۱۹۸۰، بیل جنسن از دانشگاه سینسیناتی مثلث ون آرکل را به صورت کمی توسعه داد. او از مقیاس‌های مختلف الکترونگاتیوی برای بررسی محدودیت‌ها و پیش‌بینی ساختار و خواص ترکیبات استفاده کرد. نظریه و ساختار. مثلث ون آرکل برای ترکیبات دوتایی طراحی شده است و از دو محور
برای ترکیبات دوتایی طراحی شده است و از دو محور اصلی تشکیل می‌شود: محور افقی (x): این محور میزان محلی بودن الکترون‌ها را نشان می‌دهد. سمت چپ: عناصر با الکترون‌های غیرمحلی (مانند فلزات). سمت راست: عناصر با الکترون‌های محلی (مانند غیر فلزات کووالانسی). محور عمودی (y): این محور نشان‌دهنده میزان عدم تقارن در توزیع الکترون‌ها بین دو اتم است. پایین مثلث: اتم‌هایی با الکترونگاتیوی مشابه که توزیع الکترون‌ها متقارن است. بالای مثلث: اتم‌هایی با اختلاف زیاد در الکترونگاتیوی که منجر به پیوند یونی می‌شود. نقاط کلیدی در
که منجر به پیوند یونی می‌شود. نقاط کلیدی در مثلث. گوشه چپ پایین: نمایانگر پیوند فلزی است که در آن الکترون‌ها به‌طور کامل غیرمحلی هستند. فلز سزیم یک نمونه از این حالت است. گوشه راست پایین: نمایانگر پیوند کووالانسی است که در آن الکترون‌ها به‌طور کامل محلی هستند. فلورین نمونه‌ای از این حالت است. راس مثلث: نشان‌دهنده پیوند یونی است که در آن اختلاف الکترونگاتیوی بین دو اتم حداکثر است. ترکیب سزیم فلوراید (CsF) نمونه‌ای از این حالت است. تحلیل ترکیبات. برای استفاده از مثلث ون آرکل، دو مقدار محاسبه می‌شود: میانگین
از مثلث ون آرکل، دو مقدار محاسبه می‌شود: میانگین مقادیر الکترونگاتیوی عناصر: این مقدار موقعیت ترکیب روی محور افقی (x) را مشخص می‌کند. اختلاف مقادیر الکترونگاتیوی عناصر: این مقدار موقعیت ترکیب روی محور عمودی (y) را تعیین می‌کند. روش‌های ترسیم. محاسبهٔ مستقیم: میانگین مقادیر الکترونگاتیوی به‌عنوان x و اختلاف این مقادیر به‌عنوان y محاسبه می‌شود. روش هندسی: خطوطی از نقاط مربوط به عناصر روی محور افقی کشیده می‌شود که با اضلاع مثلث موازی هستند. محل تقاطع این خطوط موقعیت ترکیب را نشان می‌دهد. کاربردها. مثلث ون