payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عنوان قهرمانی جهانی زنان ای‌ئی‌دبلیو یک عنوان قهرمانی جهانی کشتی حرفه‌ای مختص به زنان است که توسط پروموشن آمریکایی ای‌ئی‌دبلیو ایجاد شده است. قهرمان کنونی این کمربند، «تایملس» تونی استورم است که برای چهارمین بار قهرمان این عنوان شده است. او با شکست دادن ماریا می در گرند اسلم استرالیا به تاریخ ۱۵ فوریه ۲۰۲۵، قهرمان این عنوان شد. تاریخچه. در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۹، شش ماه پس از تأسیس شرکت کشتی حرفه‌ای آمریکایی ای‌ئی‌دبلیو، تونی خان، رئیس و مدیرعامل اجرایی این شرکت، برنامه‌هایی را برای عناوین قهرمانی انفرادی و تگ تیم در
را برای عناوین قهرمانی انفرادی و تگ تیم در بخش زنان اعلام کرد. سپس توسط برندی رودز، مدیر ارشد بازاریابی ای‌ئی‌دبلیو، اعلام شد که عنوان قهرمانی جهانی زنان ای‌ئی‌دبلیو در ۳۱ اوت و در جریان رویداد آل اوت رونمایی خواهد شد و اولین قهرمان در ۲ اکتبر در طول اولین قسمت برنامه تلویزیونی هفتگی ای‌ئی‌دبلیو که بعدا با نام "داینامایت" معرفی شد، مشخص خواهد شد. هر دو شرکت‌کننده برای مسابقه قهرمانی در آل اوت مشخص شدند. اولین رقیب در کازینو بتل رویالی که در پیش‌نمایش شو برگزار شد، مشخص گردید که با پیروزی نایلا رز به اتمام
شد، مشخص گردید که با پیروزی نایلا رز به اتمام رسید. بعدا در همان شب و در شوی اصلی، ریهو با شکست دادن هیکارو شیدا حریف او شد. در نخستین قسمت داینامایت، ریهو با شکست دادن رز، نخستین قهرمان این عنوان شد. در رویداد آل اوت به تاریخ ۴ سپتامبر ۲۰۲۲، قرار بود قهرمان فعلی وقت، تاندر روزا، از عنوان قهرمانی خود در برابر تونی استورم دفاع کند. با این حال، به دلیل مصدومیت کمر روزا در اواخر ماه اوت، مسابقه لغو شد. به جای واگذاری عنوان قهرمانی، تصمیم گرفته شد که یک قهرمان موقت تا زمان بازگشت روزا مشخص شود و پس از آن،
موقت تا زمان بازگشت روزا مشخص شود و پس از آن، قهرمان موقت برای تعیین قهرمان بلامنازع با روزا روبرو شود. یک مسابقه چهارنفره برای آل اوت برنامه‌ریزی شد که در آن استورم، دکتر بریت بیکر، جیمی هیتر و هیکارو شیدا را شکست داد و قهرمان موقت شد. در رویداد فول گیر در ۱۹ نوامبر، هیتر استورم را شکست داد و قهرمانی موقت را از آن خود کرد. با این حال، در قسمت ۲۳ نوامبر از شوی داینامایت، اعلام شد که روزا از قهرمانی خود صرف نظر کرده است، بنابراین هیتر به طور پیش‌فرض قهرمان رسمی شد و دوره قهرمانی موقت استورم نیز به صورت عطف
شد و دوره قهرمانی موقت استورم نیز به صورت عطف به ماسبق به دوره رسمی تبدیل شد. قهرمانان. تا ۱۲ اوت ۲۰۲۵، ۱۴ دوره قهرمانی بین ۹ قهرمان وجود داشته است و یک بار نیز عنوان بلاصاحب بوده است. ریهو نخستین دارنده این عنوان بود.«تایملس» تونی استورم با چهار دوره قهرمانی بیشترین تعداد قهرمانی را دارد و با بیش از ۵۱۲ روز، طولانی‌ترین دوره قهرمانی جمعی را نیز دارد. هیکارو شیدا نیز طولانی‌ترین و کوتاه‌ترین دوره‌های قهرمانی را دارد، به طوری که اولین دوره قهرمانی او ۳۷۲ روز و دومین دوره قهرمانی او ۲۵ روز طول کشید. ریهو با
و دومین دوره قهرمانی او ۲۵ روز طول کشید. ریهو با ۲۲ سال سن جوان‌ترین قهرمان بود، در حالی که نایلا رز با ۳۷ سال سن مسن‌ترین قهرمان است.
لوسی هانر روبی اسپراگان (؛ زادهٔ ) خواننده-ترانه‌پرداز اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. اسپراگان در سال ۲۰۱۲ در "برنامه ایکس فاکتور" شرکت کرد و اولین شرکت‌کننده در تاریخ این برنامه بود که قبل از پخش زنده، یک تک‌آهنگ و یک آلبوم در بین ۴۰ آهنگ برتر قرار گرفت. پس از این برنامه، اسپراگان قراردادی با کلمبیا رکوردز امضا کرد و در مجموع هفت آلبوم استودیویی منتشر کرده است. اولین آلبوم او با نام «"به باشگاه بپیوندید"» در ۷ اکتبر ۲۰۱۳ منتشر شد و به رتبه ۷ در جدول آلبوم‌های بریتانیا
منتشر شد و به رتبه ۷ در جدول آلبوم‌های بریتانیا رسید. او از آن زمان پنج آلبوم استودیویی دیگر منتشر کرده است. "Choices" در ۲۶ فوریه ۲۰۲۱ منتشر شد و در رتبه ۵ جدول آلبوم‌های بریتانیا قرار گرفت. پیش از این آلبوم، تک‌آهنگ‌های «گل‌ها»، «ریشه‌ها» و «هوشیار» منتشر شدند. متعاقباً؛ هفتمین آلبوم استودیویی اسپراگان با نام "Balance" در اوت ۲۰۲۳ منتشر شد. زندگی‌نامه. اسپراگان در کنتربری متولد شد، اما در سنین جوانی به همراه خانواده‌اش به بوکستون در داربی‌شر نقل مکان کرد. او در مدرسهٔ اجتماعی باکستون و دانشگاه داربی
کرد. او در مدرسهٔ اجتماعی باکستون و دانشگاه داربی تحصیل کرد، و در حال حاضر در منچستر انگلستان ساکن است. مادرش آنستی، یک روزنامه‌نگار آزاد است. اسپراگان در ۱۴ سالگی به عنوان همجنسگرا آشکارسازی کرد. و در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۶ با جورجینا گوردون ازدواج کرد؛ این زوج در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۹ از هم جدا شدند. وی در ۳۱ مارس ۲۰۲۴ نامزدی خود را با دوست قدیمی‌اش امیلیا اسمیت اعلام کرد. آنها در ژوئن ۲۰۲۴ در سالن سالت‌مارش در یورکشایر ازدواج کردند؛ سایمون کاول، اسپراگان را به این ازدواج رساند. اسپراگان در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۲۳ فاش کرد
رساند. اسپراگان در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۲۳ فاش کرد که در سال ۲۰۱۲، پس از یک شب بیرون رفتن به مناسبت تولد رایلان کلارک در طول تولید "برنامه ایکس فاکتور"، توسط یک متصدی هتل مورد تجاوز قرار گرفته است. پس از آن برای جلوگیری از ابتلای احتمالی اچ‌آی‌وی، او به دلیل عوارض جانبی آن بسیار بیمار شد و نتوانست به اجرای برنامه ادامه دهد. مجرم به جرم خود اعتراف کرد و به ده سال زندان محکوم شد.
از اوایل دهه ۲۰۰۰، ایالات متحده آمریکا، در درگیری‌ها، از دولت فدرال انتقالی و دولت فدرال سومالی، حمایت نظامی کرده و دولت سومالی، چندین بار درخواست دخالت آمریکا را مطرح کرده است. اقدامات نظامی آمریکا در سومالی به دهه ۱۹۹۰ برمی‌گردد؛ با این حال، پس از حملات ۱۱ سپتامبر، اقدام نظامی به عنوان مبارزه با تروریسم توجیه شد. دولت‌های اوباما و ترامپ، حملات پهپادی و جنگنده و ماموریت‌های مشاوره‌ای و آموزشی انجام دادند، اطلاعات ارائه دادند و به شبه‌نظامیان الشباب، حمله کردند. تاکنون، دو پرسنل عملیات ویژه آمریکا، دو
کردند. تاکنون، دو پرسنل عملیات ویژه آمریکا، دو پیمانکار، یک سرباز ارتش آمریکا و یک افسر شبه‌نظامی سیا، در جریان عملیات‌ها در سومالی، جان خود را از دست داده‌اند.
منطقه اکولوژیکی کامچاتکا تایگای (شناسه ووف: پی آ ۰۶۰۴) یک «جزیره مخروطی» در وسط شبه جزیره کامچاتکا، در امتداد رودخانه کامچاتکا است. این شرقی‌ترین نمونه تایگای سیبری است. این منطقه شرایط اکولوژیکی غیرمعمولی دارد، یک «جنگل برفی» که ترکیبی از دمای پایین، رطوبت بالا و جنگل‌های شمالی با بارش برف سنگین است. اکولوژی محلی نیز تحت تأثیر فعالیت‌های آتشفشانی قرار دارد. این منطقه حدود ۳۰۰ کیلومتر طول (شمال-جنوب) و به‌طور متوسط حدود ۱۰۰کیلومتر غرب به شرق. این منطقه در قلمرو پالئارکتیک و عمدتاً در جنگل‌های شمالی/منطقه
قلمرو پالئارکتیک و عمدتاً در جنگل‌های شمالی/منطقه اکولوژیکی تایگا با آب و هوای مرطوب قاره‌ای و آب و هوای خنک تابستانی قرار دارد. این منطقه پوشش می‌دهد. مکان و توضیحات. این منطقه اکولوژیکی در دره مرکزی شبه جزیره کامچاتکا، بین کوه‌های سردینی در غرب (این کوه‌ها خط الراس اصلی در وسط شبه جزیره را تشکیل می‌دهند) و کوه‌های شرقی در شرق واقع شده است. رشته کوه‌های موازی به‌طور متوسط حدود ۳۵۰۰ فوت ارتفاع دارند و به‌طور ناگهانی به کف دره رودخانه کامچاتکا که بین آنها جریان دارد، می‌ریزند. دشت رودخانه مرطوب و آبرفتی
جریان دارد، می‌ریزند. دشت رودخانه مرطوب و آبرفتی است، خاک‌ها آندوسول (آتشفشانی سیاه) و گلیسول (خاک‌های آب زیرزمینی اشباع شده) هستند. این منطقه اکولوژیکی توسط توندرای کوه کامچاتکا و توندرای جنگلی و مراتع کامچاتکا-کوریل و جنگل‌های پراکنده احاطه شده است. این منطقه اکولوژیکی در عرض‌های جغرافیایی نسبتاً بالایی (۵۵ تا ۵۷ درجه شمالی) قرار دارد. آب و هوا. آب و هوای این منطقه اکولوژیکی ، آب و هوای قاره‌ای مرطوب با تابستان‌های خنک است اقلیم جنب‌شمالگان. این آب و هوا کمی قاره‌ای‌تر از مناطق ساحلی و کوهستانی است و
کمی قاره‌ای‌تر از مناطق ساحلی و کوهستانی است و قادر به پشتیبانی از کشاورزی بسیار حاشیه‌ای، عمدتاً دامداری، می‌باشد. این منطقه بیشتر اوقات پوشیده از ابر است - کامچاتکا یکی از بالاترین سطوح پوشش ابر در جهان را دارد و میانگین بارندگی آن بیش از ۱۵ روز در ماه است. این شبه جزیره تحت تأثیر جریان خنک دریای اوخوتسک در غرب و جریان کامچاتکای شرقی است که در امتداد ساحل شرقی اقیانوس آرام به سمت جنوب غربی جریان دارد.دوره رشد ۹۰ تا ۱۱۹ روز است. به دلیل تابستان‌های گرم‌تر و پوشش برف در زمستان، در این منطقه اکولوژیکی هیچ
و پوشش برف در زمستان، در این منطقه اکولوژیکی هیچ لایه منجمد دائمی وجود ندارد. فلورا. در پایین‌ترین ارتفاعات جنگل‌های کاج اروپایی داوریان (سیاه‌کاج داهوری)، صنوبر یزو (نوئل سیاه‌تنه) و توس سفید ژاپنی (بتولا پلاتیفیلا) قرار دارند. توس سنگی (توس ارمان) نیز در این منطقه یافت می‌شود. جانوران. این منطقه به خاطر جمعیت‌های بزرگ خرس قهوه‌ای کامچاتکا، بزرگ‌ترین خرس اوراسیا، شناخته شده است. از دیگر گونه‌های متمایز می‌توان به قوچ برفی، گوزن شمالی، موش خرمای کوهی سیاه (مارموتا کامچاتیکا) و زیرگونه‌ای از سمور (سمور
(مارموتا کامچاتیکا) و زیرگونه‌ای از سمور (سمور سیبری) مخصوص کامچاتکا اشاره کرد. رودخانه‌های این منطقه محل تخم‌ریزی مهمی برای ماهی‌های مهاجر هستند - همه گونه‌های ماهی قزل‌آلا در این جزیره یافت می‌شوند. محافظت‌ها. هیچ منطقه حفاظت‌شده‌ای در سطح فدرال در این منطقه اکولوژیکی وجود ندارد. تهدیدها. جنگل‌های دره مرکزی قرن‌هاست که تحت فشار قطع درختان بوده‌اند. تخمین زده می‌شود که تنها ۲٫۱ درصد از جنگل در وضعیت اولیه خود قرار دارد، اما افزایش فعالیت‌های حفاظتی، بخش بیشتری از این منطقه را تحت حفاظت قرار داده است.
بیشتری از این منطقه را تحت حفاظت قرار داده است. مناطق شهری و سکونتگاه‌ها. هیچ شهری در این منطقه وجود ندارد و تنها تعداد انگشت‌شماری سکونتگاه وجود دارد. جاده‌ای در امتداد رودخانه کامچاتکا و یک فرودگاه کوچک در شهر کوزیرفسک وجود دارد؛ به غیر از این، این منطقه جمعیت بسیار کمی دارد.
مستعمرات نیو انگلند مستعمره‌های پادشاهی بریتانیادر آمریکا و شامل مستعمره کنتیکت، مستعمره رود آیلند و کشتزارهای پراویدنس، مستعمره خلیج ماساچوست، مستعمره پلیموت و استان نیو همشایر به همراه چند مستعمرهٔ مستعجل دیگر بود. این مستعمره‌ها بخشی از مستعمرات سیزده‌گانه بودند. منابع. Wikipedia contributors, "New England Colonies," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=New_England_Colonies&amp;oldid=1301337832 (accessed August 12, 2025).
منطقه شکاف بایکال مجموعه‌ای از شکاف‌های قاره‌ای است که در زیر دریاچه بایکال در جنوب شرقی روسیه متمرکز شده‌اند. کشش فعلی در شکاف‌ها تمایل به گسترش با مقداری حرکت برشی دارد. مجموعه‌ای از حوضه‌ها در امتداد این منطقه به طول بیش از تشکیل شده‌اند. و یک دره کافتی ایجاد می‌کند. این کافت‌ها بین صفحه اوراسیا در غرب و صفحه آمور در شرق تشکیل می‌شوند. سازه‌ها. در شمال غربی این شکاف‌ها ، کراتون سیبری، روی صفحه اوراسیا قرار دارد. کمربندهای متحرک سایان-بایکال و مغولستان-اخوتسک، سازندهایی در جنوب شرقی شکاف‌ها هستند؛ فراتر
سازندهایی در جنوب شرقی شکاف‌ها هستند؛ فراتر از کمربند چین‌خورده سایان-بایکال، صفحه آمور قرار دارد. حوضه‌ها در امتداد کافت تشکیل می‌شوند. سه حوضه در این منطقه وجود دارد، حوضه جنوبی، حوضه مرکزی و حوضه شمالی. در شمال، نیم‌فرابن‌ها حوضه‌های کوچکتری مانند حوضه شمالی بایکال و حوضه چارا-توکا را تشکیل می‌دهند. حوضه مرکزی عمیق‌ترین حوضه در سیستم کافت است. بزرگ‌ترین گسل موجود در آن گسل مورسکی است. با این حال، گسل دیگری به نام پریمورسکی در حال تبدیل شدن به گسل اصلی در کافت است. این حوضه‌ها همچنین شواهدی از نازک شدن
کافت است. این حوضه‌ها همچنین شواهدی از نازک شدن پوسته در زیر منطقه کافت را نشان می‌دهند. ضخامت پوسته زیر این شکاف مورد اختلاف است، زیرا ساختارهای شکاف در اعماق زیر سطح ناشناخته هستند. تفاوت ضخامت پوسته، بین پوسته زیر شکاف و پوسته زیر مناطق اطراف، کمتر از . اگرچه برخی از داده‌های لرزه‌ای شواهدی برای بالا آمدن مرز لیتوسفر - آستنوسفر هستند، محققان دیگر ادعا کرده‌اند که ساختارهای عمیقی وجود دارند که بر فعالیت لرزه‌ای تأثیر می‌گذارند و پوسته پایینی توسط سیل‌های مافیک نفوذ می‌کند. آنها این کشش را به عنوان یک
مافیک نفوذ می‌کند. آنها این کشش را به عنوان یک فرایند برش خالص تفسیر می‌کنند. آتشفشان‌زایی. آتشفشان‌ها عموماً با این شکاف مرتبط هستند. چشمه‌های آب گرم هم در خشکی و هم در زیر دریاچه بایکال وجود دارند، اگرچه تاکنون هیچ مدرکی از آتشفشان واقعی در مجاورت دریاچه یافت نشده است. با وجود این، آتشفشان‌های سنوزوئیک در نزدیکی رخ داده‌اند و احتمالاً با منطقه شکاف بایکال مرتبط هستند. وجود آتشفشان‌های اولیه از اوایل میوسن تأیید شده است، اگرچه اعتقاد بر این است که آتشفشان‌های الیگوسن نیز وجود دارند. مراکز آتشفشانی شناخته
الیگوسن نیز وجود دارند. مراکز آتشفشانی شناخته شده ، فلات اودوکان هستند، که در حدود ۴۰۰ واقع شده است. کیلومتر ای ان ای از نوک شمالی دریاچه بایکال، فلات اوکا، واقع در حدود ۲۰۰ کیلومتری غرب شمال غربی نوک جنوب غربی دریاچه بایکال، فلات ویتیم، حدود ۲۰۰ کیلومتری شرق شکاف، و فلات آزاس. تاریخ زمین‌شناسی. این منطقه در ابتدا با کمربندهای چین‌خوردگی و راندگی شمال شرقی-جنوب غربی پرکامبرین و پالئوزوئیک مشخص می‌شد. منطقه گسل پریمورسکی حوضه مرکزی نیز در این زمان وجود داشت. آتشفشانی در اواخر کرتاسه در مناطق محدودی آغاز شد،
آتشفشانی در اواخر کرتاسه در مناطق محدودی آغاز شد، اما عمدتاً به میوسن محدود می‌شود. کرتاسه پسین همچنین سن سنگ‌های رسوبی در برخی حوضه‌ها است و همین سری تا ائوسن ادامه داشته است. ریفتینگ از الیگوسن آغاز شد و معمولاً تصور می‌شود که از اواسط پلیوسن افزایش یافته است، که باعث تشکیل حوضه‌ها به شکل گرابن شده است. ساختار ریفتی جدید ممکن است از گسل‌های پرکامبرین و پالئوزوئیک پیروی کند، مانند زمانی که گسل غیرفعال پریمورسکی، حوضه مرکزی، دوباره در اواخر سنوزوئیک شروع به گسترش کرد. فعالیت ماگمایی و ریفتینگ نیز ممکن است
گسترش کرد. فعالیت ماگمایی و ریفتینگ نیز ممکن است رویدادهای مستقلی باشند. در خارج از گرابن‌ها، آتشفشان‌های بازالتی از هر دو انتهای سیستم کافت در طول بالاآمدگی فوران کردند. گرابن‌ها عمدتاً بدون آزاد کردن ماگما گسترش یافتند، به جز فرورفتگی تانکین. بیشتر رسوبات حوضه مربوط به اواخر الیگوسن هستند، به جز در شمال که رسوبات حوضه در پلیوسن شروع شده‌اند. سه سری رسوب وجود دارد؛ «پیش‌کافت»، «میانی‌کافت» و «میانی‌کافت مدرن». واحد پیش‌کافت از رسوبات آب کم‌عمق تشکیل شده و اغلب چین‌خورده و گسل‌دار است. روی این واحد، که با
اغلب چین‌خورده و گسل‌دار است. روی این واحد، که با یک دگرشیبی کوچک از هم جدا شده است، واحد «میانی‌کافت» از ماسه‌سنگ‌ها و کنگلومراهای دانه‌درشت پلیوسن قرار دارد. در نهایت، واحد شکاف مدرن از رسوبات رودخانه‌ای، یخچالی و دلتایی وجود دارد. بررسی رسوبات پلیوسن و جدیدتر، ماسه‌ها، آرژیلیت‌ها و سیلت‌ها را نشان می‌دهد که نشان‌دهنده رسوب‌گذاری دریاچه‌ای است.
آب‌های معدنی قفقاز گروهی از استراحتگاه‌های آبگرم است که در منطقه قفقاز شمالی روسیه قرار دارد. این شامل شهرهای پیاتیگورسک، ژلزنوودسک، یسنتوکی و کیسلوودسک است. این شهرها به دلیل چشمه‌های معدنی طبیعی با خواص درمانی، از قرن نوزدهم مقصد محبوبی برای گردشگران و بیماران بوده‌اند. ترکیب‌های معدنی متنوع، از جمله سولفات‌ها، بی‌کربنات‌ها و نمک‌های طبیعی، در درمان بیماری‌های گوارشی، مفصلی و پوستی مؤثر شناخته شده‌اند. همچنین، معماری تاریخی و مناظر کوهستانی، جذابیت فرهنگی و طبیعی این منطقه را دوچندان کرده‌اند. این منطقه
و طبیعی این منطقه را دوچندان کرده‌اند. این منطقه دارای بیش از ۱۳۰ است آسایشگاه‌ها و هتل‌ها، که بسیاری از آنها مجهز به جدیدترین تجهیزات پزشکی هستند و می‌توانند تا ۳۰٬۰۰۰ نفر را در خود جای دهند مردم به‌طور همزمان. تا سال ۲۰۲۲، این اسپاها بیش از ۷۳۰٬۰۰۰ نفر را پذیرش می‌کنند سالانه بازدیدکنندگان. علاوه بر تقریباً ۳۰۰ نفر این منطقه با چشمه‌های معدنی با خواص متنوع، به خاطر چشم‌انداز، آب و هوای معتدل و گل و لای دارویی دریاچه تامبوکان مشهور است. تاریخچه. چشمه‌های پیاتیگورسک برای اولین بار در قرن چهاردهم توسط ابن
پیاتیگورسک برای اولین بار در قرن چهاردهم توسط ابن بطوطه، جهانگرد عرب، توصیف شدند. حداقل از قرن هفدهم، فولکلور قفقاز شمالی خواص درمانی را به آب محلی نسبت داده است. یک افسانه از شکارچی‌ای می‌گوید که در تعقیب گرگ، به درون چشمه افتاد و به طرز معجزه‌آسایی از روماتیسم درمان شد. در اوایل قرن هجدهم، پتر کبیر، که از استراحتگاه‌های آبگرم در اسپا و کارلسباد لذت برده بود، مصمم شد تا نمونه‌های محلی مشابهی را توسعه دهد. در سال ۱۷۱۷، او فرمان "جستجوی آب‌های معدنی در روسیه" را منتشر کرد و جستجوی چشمه‌های معدنی دارویی را
را منتشر کرد و جستجوی چشمه‌های معدنی دارویی را در داخل کشور آغاز کرد. در نتیجه این سفر اکتشافی، چندین منبع "آب ترش" در چچن امروزی شناسایی شد. در ۲۴ آوریل ۱۸۰۳، الکساندر اول فرمانی با عنوان "«در باب به رسمیت شناختن اهمیت ملی آب‌های معدنی قفقاز و لزوم توسعه آنها» امضا کرد." این تاریخ، آغاز به رسمیت شناخته شدن این منطقه به عنوان یک تفرجگاه روسی را رقم زد. پس از این، نویسندگان، هنرمندان و دولتمردان مشهور روسی از جمله میخائیل لرمونتوف، الکساندر پوشکین و نیکولای رائوسکی از این تفرجگاه بازدید کردند. پتانسیل
رائوسکی از این تفرجگاه بازدید کردند. پتانسیل تفرجگاهی این منطقه در سال ۱۸۶۳ با تأسیس انجمن بالنولوژی روسیه در پیاتیگورسک به‌طور مناسب توسعه یافت. در همان سال، این انجمن یک آزمایشگاه شیمیایی برای تجزیه و تحلیل آب‌های معدنی تأسیس کرد. در طول قرن، پزشکان و محققان به تدریج خواص دارویی آب‌ها را شناسایی کرده و پروتکل‌های درمانی را تدوین کردند. با صدور فرمان شماره ۲۳۱ لنین، "«دربارهٔ استراحتگاه‌های درمانی با اهمیت ملی»،" در سال ۱۹۱۹، دوران جدیدی برای این استراحتگاه‌ها آغاز شد با وجود هرج و مرج جنگ داخلی روسیه،
آغاز شد با وجود هرج و مرج جنگ داخلی روسیه، این استراحتگاه به سرعت بهبود یافت و پذیرای بیش از ۵۰۰۰۰ نفر شد. بازدیدکنندگان در سال ۱۹۲۸. به جز دوره کوتاهی از اشغال در طول جنگ جهانی دوم، آب‌های معدنی قفقاز به عنوان بزرگ‌ترین مرکز بیمارستانی برای بهبودی جانبازان، چه در طول جنگ و چه پس از آن، عمل کرد. هزاران سرباز زخمی از سراسر اتحاد جماهیر شوروی به این منطقه منتقل می‌شدند تا در محیطی آرام و با بهره‌گیری از خواص درمانی چشمه‌ها، سلامت خود را بازیابند. این نقش حیاتی، جایگاه ویژه‌ای به این منطقه در حافظه تاریخی
جایگاه ویژه‌ای به این منطقه در حافظه تاریخی مردم بخشید. پس از جنگ جهانی دوم، این تفرجگاه به سرعت گسترش یافت و آسایشگاه‌های جدید زیادی ساخته شد.
سواویروی (به روسی: Суавъярви) دریاچه‌ای در جمهوری کارلیا، روسیه است که حدود ۵۰ کیلومتری شمال شهر مدوژیگورسک واقع شده است. این دریاچه تقریباً ۳ کیلومتر (۱٫۹ مایل) طول دارد. عرض آن متغیر است و در برخی نقاط به بیش از ۱ کیلومتر می‌رسد. سواویروی با جنگل‌های مخروطی احاطه شده و زیستگاه گونه‌های مختلف پرندگان آبزی، ماهیان سردآبی و گیاهان تالابی است. آب‌های شفاف و آرام آن، نه‌تنها ارزش زیست‌محیطی دارند، بلکه برای فعالیت‌های تفریحی مانند ماهیگیری و قایق‌سواری نیز مورد توجه گردشگران محلی قرار گرفته‌اند. ماشچاک و ناموف
توجه گردشگران محلی قرار گرفته‌اند. ماشچاک و ناموف استدلال می‌کنند که سواویروی در مرکز یک ساختار برخوردی عمیقاً فرسایش‌یافته و بسیار دگرگون‌شده، یعنی ساختار سواویروی، قرار دارد که قطر آن . به گفته ماشچاک و ناموف، این ساختار برخوردی با پایین‌ترین دماهای گرانشی و مغناطیسی و در بخش‌های شمال شرقی و جنوب غربی آن، مگابرش‌های پلی‌میکتی ناشی از برخورد مشخص می‌شود. مگابرش‌ها از بلوک‌هایی از گرانیتوئیدهای پی‌سنگی و سنگ سبز بالای پوسته تشکیل شده‌اند. ویژگی‌های دگرگونی ضربه‌ای در این منطقه نادر گزارش شده و شامل
ضربه‌ای در این منطقه نادر گزارش شده و شامل ویژگی‌های صفحه‌ای، نوارهای تغییر شکل و ساختار موزاییکی در کوارتز و ویژگی‌های تغییر شکل در فلدسپارها و بیوتیت است. دگرگونی منطقه‌ای جوان‌تر، سنگ‌های تشکیل‌دهنده این ساختار را به‌طور قابل توجهی تغییر داده و ممکن است هرگونه اثر دگرگونی ضربه‌ای را از بین برده یا تغییر داده باشد. سن استنباطی ساختار سوآوجاروی در بازه سنی بین ۲٫۷ تا ۲٫۲ میلیارد سال قرار دارد. حد سنی قدیمی‌تر آن، یعنی ۲٫۷ میلیارد سال، توسط سن منطقه‌ای گرانیتوئیدهای لوپیان پسین که به صورت قطعاتی در
گرانیتوئیدهای لوپیان پسین که به صورت قطعاتی در مگابرش‌ها وجود دارند، تعیین می‌شود. همپوشانی برش‌های پلی‌میکتیک برخوردی با کنگلومراهای قاعده‌ای گروه جاتولیان و وجود برش‌های هوازده در کنگلومراهای آن نشان می‌دهد که ساختار سوآوجاروی قدمتی قدیمی‌تر از آن دارد. حد سنی پایین‌تر گروه جاتولیان به‌طور آزمایشی بین ۲٫۳ تا ۲٫۲ میلیارد سال در نظر گرفته می‌شود. با این حال، هوبر و دیگران تحقیقات میدانی و آزمایشگاهی در مورد ساختار سواویاروی انجام دادند. آن‌ها با استفاده از نقشه‌برداری زمین‌شناسی، تحلیل‌های پتروگرافی و
از نقشه‌برداری زمین‌شناسی، تحلیل‌های پتروگرافی و بررسی مغزه‌های حفاری، تلاش کردند منشأ احتمالی این ساختار را تعیین کنند و داده‌های موجود را با مدل‌های برخوردی مقایسه نمایند. آنها دریافتند که رخنمون‌های سنگ بستر درون ساختار، که به عنوان «برش برخوردی پلی‌میک» نقشه‌برداری و به عنوان «مگابرش» طبقه‌بندی می‌شوند، از گرانیت و شیست عظیم تشکیل شده‌اند که در میدان از رخنمون‌های آرکئن در خارج از ساختار قابل تشخیص نیستند. آنها همچنین دریافتند که هیچ مدرکی از دگرگونی ضربه‌ای در نمونه‌های درون ساختار برخوردی فرضی وجود
در نمونه‌های درون ساختار برخوردی فرضی وجود ندارد و سنگ‌های مرتبط با آن تفاوت قابل توجهی با زمین‌شناسی منطقه‌ای معمول ندارند. این دریاچه به احتمال زیاد یک دریاچه یخچالی است. طبقه‌بندی ساختار سواویاروی به عنوان یک ساختار برخوردی همچنان بحث‌برانگیز و حل‌نشده است. برخی زمین‌شناسان معتقدند ویژگی‌های حلقه‌ای و شواهد سنگ‌های دگرگون‌شده ممکن است نشان‌دهنده برخورد یک شهاب‌سنگ در گذشته‌های زمین‌شناسی باشد. با این حال، نبود شواهد قطعی مانند شوک‌کوارتز یا ساختارهای مخروطی شکست، باعث شده که گروهی دیگر این فرضیه را رد
شکست، باعث شده که گروهی دیگر این فرضیه را رد کرده و منشأ تکتونیکی یا آتشفشانی را محتمل‌تر بدانند. مطالعات ژئوفیزیکی و حفاری‌های عمیق در آینده می‌توانند به روشن شدن منشأ واقعی این ساختار کمک کنند.
سازند مورتوی (انگلیسی: Murtoi Formation) یک سازند زمین‌شناسی در مجاورت دریاچه گوسینویه در روسیه است. سن رسوب‌گذاری سازند مورتوی (۱۳۶ تا ۱۳۰ میلیون سال پیش) است. این سازند در اواخر والانژینین تا اوایل هاتریوین از کرتاسه پیشین نهشته شده است. دانشمندان توانستند بر اساس فسیل‌های کشف شده در محل موگویتو، محیط دیرینه را در زمان شروع رسوب‌گذاری در حوضه گوسینوزرسک در طول رسوب‌گذاری سازند مورتوی بازسازی کنند. بیشترین مقدار بقایای مهره‌داران از حوضه گوسینوزرسک در آنجا یافت شد. منطقه موگویتو، لایه‌هایی از سازند مورتوی
یافت شد. منطقه موگویتو، لایه‌هایی از سازند مورتوی را از طریق توالی رخنمون‌های طبیعی در دره‌های کم‌عمق و آبرفت‌های لبه غربی دریاچه گوسینوئه در معرض دید قرار می‌دهد. این منطقه منبع ارزشمندی برای یادگیری در مورد جانوران مهره‌دار آسیای مرکزی از کرتاسه اولیه است. بقایای چوب سنگ‌شده و فسیل‌های دایناسور تکه‌تکه‌شده نادر را می‌توان در بخش آبرفتی-پرلوویال مورتوی پایین‌تر از محل موگویتو یافت. این منطقه از کنگلومراهای سنگریزه بزرگ و متوسط با گرد شدن متنوع، سنگ شن و ماسه سنگ تشکیل شده است. ساروپود "تنگریسوروس
شن و ماسه سنگ تشکیل شده است. ساروپود "تنگریسوروس استارکووی" فسیل اصلی است. همچنین بقایای ساروپود دیگری به نام ساروپود ایندت وجود دارد، اگرچه هنوز در حال مطالعه هستند. بر اساس استخوان‌ها و دندان‌های جدا شده، سه گروه تروپود از منطقه موگویتو شناسایی شده‌اند: اورنیتومیموساریا، تریزینوساروئیدا و درومائوساریدا. این گروه‌ها نشان‌دهنده تنوع قابل‌توجه شکارچیان در دوره کرتاسه هستند. درومائوساریدها احتمالاً شکارچیان چابک با پنجه‌های خمیده بوده‌اند، در حالی که تریزینوساروئیدها با پنجه‌های بلند و دندان‌های گیاه‌خوار،
با پنجه‌های بلند و دندان‌های گیاه‌خوار، رفتار تغذیه‌ای متفاوتی داشته‌اند. این یافته‌ها به درک بهتر اکوسیستم‌های ژوراسیک پسین منطقه کمک می‌کنند. گونه «سیتاکوساروس» منطقه موگویتو و تمام بقایای باقی مانده که قبلاً به عنوان اورنیتوپود ایندت شناخته شده بودند را می‌توان به عضوی از دودمان پایه اورنیتیسکیان، جهولوسوریدای ایندت نسبت داد. بقایای سایر خزندگان دیاپسید مانند مارمولک‌ها، پتروسورها، لاک‌پشت‌ها "، کیرگیزمیس دمیتریوی" و کوریستودرس، "خورندوخوسوروس" ایندت نیز یافت می‌شوند. هیچ سابقه‌ای از فسیل
ایندت نیز یافت می‌شوند. هیچ سابقه‌ای از فسیل کروکودیل‌فرم‌ها، گروه دیگری از خزندگان که می‌توان آنها را در جانوران مهره‌دار مزوزوئیک پسین جنوبی‌تر در مغولستان یافت، وجود ندارد. نمی‌توان این ایده را که کروکودیل‌فرم‌ها در سوابق دیرینه‌شناسی جایی ندارند، رد کرد، اما محتمل‌ترین توضیح برای این امر، محیط نسبتاً سرد است که برای آنها نامناسب است. از آنجا که برخی از دایناسورها، مانند آنهایی که در سازند کاکانوت (چوکوتکا، روسیه) یافت می‌شوند، در آب و هوای معتدل و خنک بالای دایره قطب شمال شکوفا و حتی تولید مثل
و خنک بالای دایره قطب شمال شکوفا و حتی تولید مثل می‌کردند، نمی‌توان از دایناسورها به عنوان شاخص‌های اقلیمی قابل اعتماد استفاده کرد. اما در منطقه موگویتو، فقدان کروکودیل‌فرم‌ها و وجود لاک‌پشت‌ها و کوریستودرها به محیطی معتدل با میانگین دمای سالانه بسیار بالاتر از نقطه انجماد اما همچنان کمتر از ۱۴ درجه سانتیگراد اشاره دارد. رویداد سرمایش جهانی وایسرت که در حدود ۱۳۳ میلیون سال پیش در اوایل کرتاسه (بریازین تا بارمین) رخ داد و می‌توان آن را چیزی «میان» یک گرمخانه و یک یخچال توصیف کرد، با سن رسوب‌گذاری سازند
و یک یخچال توصیف کرد، با سن رسوب‌گذاری سازند مورتوی (۱۳۶–۱۳۰ میلیون سال پیش) مطابقت دارد. دمای جهان به‌طور متوسط تقریباً ۱۷ درجه سانتیگراد بود. رسوبات آبرفتی حاوی بقایای ماهی گونهٔ استیکوپتروس، دیرینه‌سانان، و ایرنیشتیس هستند. نکته قابل توجه، یافتن پستاندار یوتریایی «مورتویلت آبراموی» در یک آبکند موگوییتو است.
مراد فهمی (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مصر بود. وی از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۳ دبیرکل کنفدراسیون فوتبال آفریقا بوده است.
حوضه نفتی سیبری غربی (همچنین به عنوان استان هیدروکربن سیبری غربی یا حوضه نفتی سیبری غربی شناخته می‌شود) بزرگ‌ترین حوضه هیدروکربن (نفت و گاز طبیعی) در جهان است که مساحتی حدود ۲٫۲ میلیون کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد و همچنین بزرگ‌ترین منطقه تولیدکننده نفت و گاز در روسیه است. از نظر جغرافیایی، این میدان با دشت سیبری غربی در شمال آسیا مطابقت دارد. از سیبری غربی قاره‌ای، به عنوان میدان پرینوووزملسکی شرقی به دریای کارا امتداد می‌یابد. در زیر آن بقایای تله‌های سیبری قرار دارد که تصور می‌شود مسئول انقراض بزرگ ۲۵۰
قرار دارد که تصور می‌شود مسئول انقراض بزرگ ۲۵۰ میلیون سال پیش بوده‌اند. تاریخچه. گاز در سال ۱۹۵۳ در ماسه‌سنگ‌ها و سنگ‌های آهکی ژوراسیک بالایی، در میدان برزوف کشف شد. سپس در سال ۱۹۶۰، نفت در ژوراسیک بالایی ۴۰۰ کشف شد. کیلومتر به سمت جنوب، در میدان ترخوزر. در سال ۱۹۶۱، یک اکتشاف نفتی نئوکومین در منطقه اوب میانی انجام شد و پس از آن چندین میدان غول‌پیکر و بزرگ، از جمله میدان ساموتلور، کشف شد. در سال ۱۹۶۲، گاز در ماسه‌سنگ‌های سنومانین در میدان تاز کشف شد. پس از آن، چندین میدان گازی خشک غول‌پیکر و بزرگ در سازند
آن، چندین میدان گازی خشک غول‌پیکر و بزرگ در سازند پوکور آپتین -سنومانین، از جمله میدان مدوژیه و میدان اورنگوی، که به ترتیب در سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۸ تولید خود را آغاز کردند، کشف شد. اکتشافات ژوراسیک پایینی-میانی در سازند تیومن در دهه ۱۹۷۰، در قوس کراسنولنین، از جمله میدان تالین در سال ۱۹۷۶، انجام شد. میدان غول‌پیکر روسانوفسکویه و میدان لنینگراد در سال‌های ۱۹۸۹–۱۹۹۰ در دریای کارا جنوبی کشف شدند. از اوایل دهه ۲۰۱۰، شرکت انرژی دولتی گازپروم روسیه در حال توسعه پروژه یامال در منطقه شبه جزیره یامال بوده است. از سال