payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اقلیم نیمه‌مرطوب و مناطق داخلی در اقلیم نیمه‌خشک قرار دارند. شکل‌گیری. این رشته‌کوه بخشی از سیستم کوهستانی است که در نتیجهٔ سامانهٔ کوه‌زایی آلپی به وجود آمده است. هنگامی که بخش‌هایی از بستر دریای تتیس که پس از تجزیهٔ خشکی پانگه‌آ شکل گرفته بود تحت فشار قارهٔ آفریقا بر روی شبه‌جزیرهٔ آناتولی قرار گرفت و بالا آمد. کوه‌های کوره بخشی از رشته‌کوهی هستند که از فرانسه آغاز شده، از بالکان گذشته، با آناتولی و قفقاز و ایران ادامه یافته و تا رشته‌کوه‌های هیمالیا امتداد می‌یابد. پوشش گیاهی. دامنه‌های آن پوشیده از
می‌یابد. پوشش گیاهی. دامنه‌های آن پوشیده از جنگل است.
نامزدِ بلوس نقاشی هنرمند فرانسوی هانری پل موته است که بر اساس یک آیین خیالی بابلی مرتبط با خدای بلوس (بل) است. طبق آن آیین، دختری به بل پیشنهاد شد که یک شب در دامان مجسمه بل نشست و سپس دختر دیگری جایگزین او شد که همگی برندگان مسابقات زیبایی روزانه بودند. موته به عنوان مرجع از هرودوت مورخ یونانی یاد کرد، اما بعدها مشخص شد که نقل قول مربوطه ساختگی بوده است. برای بازسازی فضای داخلی معبد بابلی، موته از معبد یونانی در المپیا کپی کرده است، در حالی که این مجسمه از لاماسو الهام گرفته شده بود. این نقاشی سال ۱۸۸۵
از لاماسو الهام گرفته شده بود. این نقاشی سال ۱۸۸۵ کشیده شده است و هم‌اکنون در موزه اورسی، پاریس نگهداری می‌شود.
دام یا تله فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۲ و به کارگردانی پراکاش جها است. در این فیلم بازیگرانی همچون آرجون رامپال، ایشا گوپتا، آبهای دئول، آنجالی پاتیل، مانوج باجپایی، کبیر بدی، اوم پوری، ماکش تیواری و سمیرا ردی ایفای نقش کرده‌اند.
رفته رفته یا در راه فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۶ و به کارگردانی سوندر دار است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویشال آناند و سیمی گریوال ایفای نقش کرده‌اند.
آشپزی نامیبیایی سبک آشپزی در کشور نامیبیا است که تحت تأثیر دو گرایش فرهنگی اصلی است: آشپزی بومی. در دوره ماقبل استعماری غذاهای بومی با استفاده از طیف بسیار گسترده ای از میوه ها ، آجیل ، پیاز ، برگ و سایر محصولات جمع آوری شده از گیاهان وحشی و شکار شکار وحشی مشخص می شد. اهلی کردن گاو در منطقه حدود دو هزار سال پیش توسط گروه های خویسان امکان استفاده از فرآورده های شیری و در دسترس بودن گوشت را فراهم کرد. در دوره پیش از استعمار، آشپزی بومی با استفاده از دامنه وسیعی از میوه‌ها، آجیل‌ها، پیاز، برگ‌ها و سایر محصولات
از میوه‌ها، آجیل‌ها، پیاز، برگ‌ها و سایر محصولات جمع‌آوری شده از گیاهان وحشی و همچنین شکار حیوانات وحشی مشخص می‌شد. اهلی کردن گاوها در این منطقه حدود دو هزار سال پیش توسط گروه‌های خویسان امکان استفاده از محصولات شیر و در دسترس بودن گوشت را فراهم کرد. آشپزی استعماری. نامیبیا توسط استعمارگران آلمانی در طول قرن نوزدهم سکنی گزیده شد و تأثیر آلمان بر آشپزی سفید نامیبیا همچنان بسیار قوی است. یکی از نمونه‌های آشپزی مهاجران آلمانی "شنیسل وینر" است. مستعمره‌نشینان آلمانی در قرن نوزدهم در نامیبیا سکونت یافتند و
آلمانی در قرن نوزدهم در نامیبیا سکونت یافتند و تأثیر سبک آلمانی بر آشپزی سفیدپوستان نامیبیا همچنان بسیار قوی است. یکی از نمونه‌های آشپزی مستعمره‌نشینان آلمانی "شنیتسل وینر" است. دم کردن. آبجو توسط بسیاری از قبایل بومی در سرزمینی که اکنون نامیبیا است، تهیه می‌شد. دستورالعمل‌ها به مواد موجود در منطقه بستگی داشت و برای تهیه انواعی مانند آبجوی قندی و آبجوی عسل تولید می‌شد. سنت آبجوسازی آلمان در مستعمره آلمان جنوب غربی آفریقا ادامه یافت. پس از اینکه مشخص شد واردات آبجو از آلمان غیرعملی و پرهزینه است،
شد واردات آبجو از آلمان غیرعملی و پرهزینه است، کارخانه‌های آبجوسازی در سرتاسر مستعمره تأسیس شدند. با این حال، پس از جنگ جهانی اول که بسیاری از آلمانی‌ها اخراج شدند و یک رکود اقتصادی آغاز شد، بیشتر کارخانه‌های آبجوسازی ورشکست شدند. آبجوهای لاگر آلمانی از جمله لاگر تافل و ویندهوک هنوز در این کشور برای مصرف داخلی و صادرات تهیه می‌شوند. منابع.
لاماشاگا () ایزدبانویی میان‌رودانی بود که به‌عنوان سوکال (دبیر یا خدمت‌کار الهی) باو شناخته می‌شد. او به دسته‌ای از ایزدان نگهبان موسوم به گاو بال‌دار تعلق داشت. پرستش او در آغاز در لاگاش و گیرسو رواج داشت، گرچه شواهدی از پرستش او در شهرهای دیگر نیز در دست است. یک سرود مذهبی دربارهٔ او در مدارس کاتبان در امپراتوری بابل کهن رونویسی می‌شده است. نام و ویژگی‌ها. نام لاماشاگا را می‌توان «روح نگهبان خوب» یا «گاو بال‌دار نیک» ترجمه کرد. واژهٔ «لاما» به نوعی ایزدبانوی نگهبان اشاره دارد. واژهٔ «لاما» گاهی خود به
نگهبان اشاره دارد. واژهٔ «لاما» گاهی خود به ایزدبانو اشاره دارد. ایرنه سیبینگ-پلنتهولت یادآور شده که افزودن عنصر «شاگا» به نام ایزد در نمونه‌های دیگری همچون «مِمِشاگا» نیز دیده می‌شود که شکلی از نام ایزدبانوی مِمِه است. لاماشاگا به‌عنوان سوکال باو عمل می‌کرد. باور بر این بود که او میان باو و نیایشگران واسطه‌گری می‌کرد. نقش او احتمالاً در نام شخصی «لاما-سوکال» بازتاب یافته است. پیوند میان او و باو از دوره‌های نخست تاریخ ثبت‌شدهٔ میان‌رودان مستند است. ایزدان دیگر نیز ممکن بود «لامای» ویژهٔ خود را داشته
دیگر نیز ممکن بود «لامای» ویژهٔ خود را داشته باشند؛ برای نمونه، در یکی از سرودهای نانشه، لامای او با نام دینگیرDUMU.TUR-"شُوگی" شناخته می‌شود. نام «لاماشاگا» همچنین برای لامای شخصی لوگالباندا (شاه خدایی‌شده) نیز به کار می‌رفت، گرچه به گفته Åke W. Sjöberg باید میان این لاما و ایزدبانوی مورد بحث تمایز قائل شد. لامای باو همچنین با عنوان «لامای تارسی‌رسیر»، که نام معبد او در گیرسو بوده، نیز یاد شده است، چنان‌که در یکی از کتیبه‌های دورهٔ اور-باو دیده می‌شود. اشاره‌ای دیگر به «لامای تارسی‌رسیر» در کتیبه‌ای از
دیگر به «لامای تارسی‌رسیر» در کتیبه‌ای از ناماهانی نیز آمده است. برخی کوشش کرده‌اند ثابت کنند که تئونیم «لاماشاگا» ممکن است اشاره‌ای به تجلی‌ای از باو باشد، نه ایزدی مستقل. با این حال، کریستوفر متکالف در پژوهشی جدید خاطرنشان می‌کند که هرچند شواهد گاه مبهم‌اند و ممکن است در دوره‌های گوناگون باورها تفاوت داشته باشند، با این‌حال نشانه‌های کافی برای پذیرش لاماشاگا به‌عنوان ایزدبانویی مستقل وجود دارد. در متنی نجومی آمده که "mulلام-مو"، ستارهٔ لاما، با سوکال باو، یعنی لاماشاگا، یکی دانسته می‌شود. همین جرم آسمانی
یعنی لاماشاگا، یکی دانسته می‌شود. همین جرم آسمانی با «اورماشوم»، سوکال گولا, نیز مرتبط شده است. به‌احتمال زیاد این ستاره همان کرکس نشسته است. پرستش. قدیمی‌ترین شواهد مربوط به لاماشاگا از متون دوره دودمانی آغازین از شهرهای لاگاش (ال‌هیبه) و گیرسو (تلو) به‌دست آمده است. اوروکاگینا پرستشگاهی (معبد) به‌نام او ساخت که در آن نیایشگاه‌هایی برای ایزدان «زازارو»، «نیپائه» و اورنُونتا-ئا نیز وجود داشت. او همچنین در یکی از معماهای کهن یاد شده است؛ در این متن گفته شده که لاماشاگا ایزدبانوی شهری بوده که نامش حفظ نشده،
که لاماشاگا ایزدبانوی شهری بوده که نامش حفظ نشده، اما در آن، آبراهی به نام «لاما-ایگی-بار» قرار داشته است. این متن که به سدهٔ بیست‌وچهارم پیش از میلاد بازمی‌گردد، کهن‌ترین ارجاع شناخته‌شده به مفهوم «لاما» در سراسر مجموعهٔ متون خط میخی میان‌رودان به‌شمار می‌رود و می‌تواند نشان دهد که این مفهوم در آغاز در سرزمین لاگاش پدید آمده و سپس به دیگر مناطق گسترش یافته است. همسر اور-نینگیرسو یکم پیکره‌ای به‌شکل گاوی با سر انسان به «لاما-الههٔ باو» در معبد ابابار در لارسا اهدا کرد. خود اور-نینگیرسو نیز پرستشگاهی در
لارسا اهدا کرد. خود اور-نینگیرسو نیز پرستشگاهی در گیرسو برای لاماشاگا ساخت، گرچه در کتیبه‌هایش ایزد مورد اشاره نینسون معرفی شده است. با این حال، هیچ نشانه‌ای در دست نیست که لاماشاگا، در مقام ایزدی مستقل، همان نینسون باشد. به‌گفتهٔ «کلاوس ویلکه»، در مواردی که از لاماشاگا برای اشاره به نینسون استفاده شده، این واژه صرفاً نقشی چون صفت یا لقب داشته است. در کتیبه‌ای از سامسو-ایلونا آمده است که او لاماشاگا را به معبد ابابار در سیپار بازگردانده است، معبدی که به شمش (ایزد) و آیا (الهه) اختصاص داشت. در یکی از اسناد
(ایزد) و آیا (الهه) اختصاص داشت. در یکی از اسناد نیز از لاماشاگا به‌عنوان ایزدبانوای از پانتئون نیپور یاد شده است، جایی که نام او میان نام‌های اراگال و نینیما آمده است. ادبیات. سرود «باو آ» ("Bau A"), گرچه در ادبیات امروزی این‌گونه نامیده شده، در واقع بر لاماشاگا متمرکز است، و احتمال دارد در گیرسو نگاشته شده باشد. با وجود افول لاگاش به‌عنوان یک دولت، این متن بخشی از برنامهٔ آموزشی مدارس کاتبان در امپراتوری بابل کهن بود، و به‌نظر می‌رسد که انتشار گسترده‌ای داشته است. این سرود به‌دلیل بهره‌گیری از واژگانی که
است. این سرود به‌دلیل بهره‌گیری از واژگانی که در دیگر متون سومری مشابه دیده نمی‌شوند، اما در فهرست‌های واژگان متداول‌اند، دشوار ترجمه تلقی می‌شود. به‌گفتهٔ کریستوفر متکالف، این سرود توصیف پیکره‌ای از لاماشاگا است، و احتمال دارد که در آیینی برای جای‌دادن این مجسمه در معبد استفاده می‌شده است. این برداشت را «جرمایا پیترسون» نیز پذیرفته، اگرچه یادآور می‌شود که باید با احتیاط نگریست، زیرا در ادبیات میان‌رودانی، واژگان مربوط به موجودات زنده و پیکره‌ها گاه هم‌پوشانی دارند. در متن از لاماشاگا با لقب «ایزدبانوی
دارند. در متن از لاماشاگا با لقب «ایزدبانوی خورشید سرزمین» یاد شده است. این لقب به‌معنای خصلت خورشیدی او نیست، بلکه نشانگر خیرخواهی و جایگاه ویژهٔ او نزد پرستندگانش است. در متن همچنین آمده است که او «لوح زندگی» را از آسمان به زمین آورد. این شیء که از لوح سرنوشت‌ها متمایز است، اما به‌باور Janice Barrabee با آن پیوند دارد، در جاهای دیگر نیز با ایزدان مختلفی چون نینیما، مانونگال، Ḫaya و نیسابا مرتبط شده است. باور بر این بود که خدایان با آن لوح، کردار نیک انسان‌ها را ثبت می‌کردند. پس از شرح نقش لاماشاگا در
را ثبت می‌کردند. پس از شرح نقش لاماشاگا در دربار باو، این سرود به توصیف پیکرهٔ او در سه بخش می‌پردازد: بخش نخست سر، پشت گردن، پیشانی، لب‌ها، گوش‌ها و آرواره‌ها؛ بخش دوم پوست، گردن، پهلوها، اندام‌ها و انگشتان؛ و بخش سوم ناف، لگن و اندام تناسلی. پیترسون می‌نویسد که برخی از بخش‌های متن را می‌توان نوعی شعر اروتیک دانست. هرچند در متن از پادشاهی نیز یاد شده که احتمالاً در جایگاه نیایشگر از شفاعت لاماشاگا نزد باو بهره می‌جوید، نام او در نسخه‌های باقی‌مانده ذکر نشده است، و به‌همین دلیل نمی‌توان تاریخ سرایش دقیق
است، و به‌همین دلیل نمی‌توان تاریخ سرایش دقیق متن را تعیین کرد. اشاره‌ای احتمالی به لاماشاگا در سرود "سوگواره اور" نیز آمده است، که در آن گفته می‌شود: «لامای اِتارسی‌رسیر اور را ترک گفت.» نمونه‌های دیگری نیز از ترک‌کردن وظیفه توسط ایزدان لاما وجود دارد، چنان‌که در "سوگواره اوروک" آمده است: «[لامای شهر] گریخت؛ لامای آن (گفت): ‘در بیابان پنهان شو!’ و راهی ناآشنا در پیش گرفت.»
سپردۀ مستقیم یا اعتبار مستقیم در بانکداری به انتقال مستقیم پول از طرف پرداخت‌کننده به حساب بانکی دریافت‌کننده گفته می‌شود. این روش معمولاً توسط شرکت‌ها برای پرداخت حقوق و دستمزد یا تسویه‌حساب با تأمین‌کنندگان استفاده می‌شود. البته می‌توان از سپرده‌ی مستقیم برای پرداخت انواع هزینه‌ها مانند قبوض، مالیات و هزینه‌های دولتی هم بهره برد. در سپرده مستقیم از طریق انتقال الکترونیکی هزینه‌ها، معمولاً پرداخت‌کننده اطلاعاتی مانند شماره حساب، شماره فاکتور یا نام خود را وارد می‌کند تا دریافت‌کننده بتواند پرداخت را
را وارد می‌کند تا دریافت‌کننده بتواند پرداخت را راحت‌تر شناسایی کند و حساب مربوط را پیدا کند. جایگزین‌ها. اگر دریافت‌کننده، حساب بانکی نداشته باشد و پرداخت‌کننده مجبور باشد از روش انتقال الکترونیکی وجه استفاده کند، باید راهکار دیگری انتخاب شود. به‌عنوان مثال، قانونی در ایالات متحده در سال ۱۹۹۶ تصویب شد که دولت فدرال را ملزم کرد تا سال ۱۹۹۹ پرداخت‌های الکترونیکی مانند سپرده مستقیم را فراهم کند. در اجرای این قانون، وزارت خزانه‌داری ایالات متحده در سال ۲۰۰۸ با همکاری بانک کومریکا و مسترکارت، کارت پیش‌پرداختی
همکاری بانک کومریکا و مسترکارت، کارت پیش‌پرداختی با نام کارت پرداخت سریع مستقیم ("Direct Express Debit MasterCard") معرفی کرد. این کارت برای کسانی که حساب بانکی ندارند طراحی شده است و امکان دریافت مزایای دولتی را فراهم می‌کند.
دراماتیسم ، یک نظریه مطالعات ارتباطی است که توسط کنت بورک به عنوان ابزاری برای تجزیه و تحلیل روابط انسانی از طریق استفاده از زبان ایجاد شد. بورک دراماتیسم را از دریچه منطق‌شناسی می‌نگرید، و مطالعه می‌کند که چگونه شیوه‌های گفتار مردم نگرش آن‌ها را نسبت به جهان شکل می‌دهد. بر اساس این نظریه، جهان صحنه‌ای است که همه افراد حاضر در آن بازیگر هستند و کنش‌هایشان به موازات درام است. بورک سپس دراماتیسم را با انگیزه مرتبط می‌کند و می‌گوید که مردم «انگیزه» دارند تا در واکنش به موقعیت‌های خاص رفتار کنند، مشابه این‌که
واکنش به موقعیت‌های خاص رفتار کنند، مشابه این‌که بازیگران یک نمایش‌نامه چگونه برای رفتار یا عملکرد انگیزه دارند. بورک دو ایده مهم را مورد بحث قرار می‌دهد - این که زندگی درام است و این که انگیزه نهایی لفاظی پاک کردن احساس گناه است. بورک احساس گناه را به عنوان پایه احساسات و انگیزه‌های انسان برای عمل تشخیص داد. در یادداشتی درباره بورک در مورد «انگیزه»، ویلیام بنویت اهمیت انگیزه را در کار برک تشخیص داد. در مقاله «مفهوم کنت بورک از انگیزه‌ها در نظریه بلاغی» نیز اشاره شده که بورک معتقد است که احساس گناه، «ترکیب
اشاره شده که بورک معتقد است که احساس گناه، «ترکیب با ساختارهای دیگر، کلیت نیروی اجباری را در یک رویداد توصیف می‌کند که توضیح می‌دهد که چرا رویداد رخ داده است.» دراماتیسم از سه مفهوم گسترده تشکیل شده است: پنجگانه، هویت و چرخه تطهیر گناه و رستگاری. سپس این مدخل پنج حوزه اصلی را در نظر می‌گیرد که محققان در زمینه‌های مختلف دراماتیسم را در آن‌ها به‌کار می‌برند: خودِ دراماتورژیک، انگیزه و نمایش، روابط اجتماعی به مثابه درام، درام‌های سازمانی، و درام‌های سیاسی.
پارک سیوتادِی‌یا ( () نام یک بوستان شهری در بارسلون، پایتخت منطقه خودمختار کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا است. این پارک که در منتهی‌الیه شمال‌شرقی منطقه سویتاد بیا واقع شده‌است، در میانه سده ۱۹ میلادی ساخته شد و برای دهه‌ها تنها فضای سبز شهر به‌شمار می‌آمد.
دستور ثابت در بانکداری به دستوری گفته می‌شود که صاحب حساب (پرداخت‌کننده) به بانک می‌دهد تا مبلغ مشخصی را در زمان‌های معین و به‌صورت منظم به حساب فرد دیگری (دریافت‌کننده) منتقل کند. این روش بیشتر برای پرداخت‌های ثابت و منظم مثل اجاره، اقساط وام مسکن یا هزینه‌های مشابه استفاده می‌شود. چون مبلغ پرداختی تغییر نمی‌کند، دستور ثابت معمولاً برای پرداخت هزینه‌های متغیر مثل قبوض برق، گاز یا کارت اعتباری مناسب نیست. دستور ثابت در سیستم بانکداری کشورهای مختلف مانند آلمان، بلغارستان، بریتانیا، هند، هلند، پاکستان، مالزی،
بلغارستان، بریتانیا، هند، هلند، پاکستان، مالزی، اوکراین، سری‌لانکا و بنگلادش رایج است. در ایالات متحده و دیگر کشورهایی که استفاده از چک بیشتر متداول است، سرویس مشابهی وجود دارد که بانک به‌صورت خودکار چکی را به نام دریافت‌کننده ارسال می‌کند. در کانادا، شبکه اینتراک که انتقال‌های بین‌بانکی را مدیریت می‌کند، انتقال‌های خودکار یا دوره‌ای بین بانک‌ها را محدود کرده است. البته این محدودیت برای حساب‌های شرکتی اعمال نمی‌شود. تفاوت کشورها. کانادا. شبکهٔ بین بانکی کانادا، اینتراک، تنها مرجع انتقال پول بین بانک‌ها
کانادا، اینتراک، تنها مرجع انتقال پول بین بانک‌ها برای مشتریان شخصی است. این شبکه استفاده از دستور ثابت، پرداخت مستقیم و هر نوع پرداخت دوره‌ای بین حساب‌های بانکی را ممنوع کرده است. در این شبکهٔ بانکی، انتقال پول تنها از طریق سیستم الکترونیکی «Interac e-Transfer» امکان‌پذیر است. این سیستم مشابه چک عمل می‌کند و می‌تواند به‌طور دستی به ایمیل یا شماره تلفن گیرنده ارسال شود. از سال ۲۰۲۲، یکی از بانک‌های کانادایی (CIBC) تلاش کرده است با استفاده از این سیستم، انتقال‌های خودکار (دوره‌ای یا از پیش تعیین‌شده) را
خودکار (دوره‌ای یا از پیش تعیین‌شده) را تسهیل کند. این بانک همچنان تنها بانکی است که به نوعی سیستم اینتراک را به چالش کشیده است. با این حال، معمولاً برای مشتریان شرکتی، استثنا قائل می‌شوند و اجازه می‌دهند تا با پرداخت هزینه‌های بسیار بالاتر از این محدودیت‌ها عبور کنند. آلمان. یک دستور ثابت ("Dauerauftrag") می‌تواند برای تعداد مشخصی پرداخت، یک بازهٔ زمانی مشخص یا تا زمان لغو شدن فعال باشد. هلند. دستورهای ثابت ("periodieke overschrijvingen") می‌توانند برای مدت زمانی مشخص یا تا زمان لغو شدن به هر گیرنده‌ای در
زمانی مشخص یا تا زمان لغو شدن به هر گیرنده‌ای در منطقه پرداخت یورو یکپارچه ارسال شوند. این دستورها نباید با "doorlopende machtigingen" (یعنی برداشت‌های مستقیم دوره‌ای) اشتباه گرفته شوند. ژاپن. یک دستور ثابت ("口座自動振替") تا زمان لغو شدن ادامه دارد. این دستورها می‌توانند بنا به درخواست دارندهٔ حساب لغو شوند. نیوزیلند. در این کشور، دستور ثابت معمولاً با عنوان «پرداخت خودکار» شناخته می‌شود و می‌توان آن را از طریق مراجعه به شعبه یا از طریق خدمات بانکداری اینترنتی اکثر بانک‌های بزرگ راه‌اندازی کرد. کرهٔ جنوبی.
اکثر بانک‌های بزرگ راه‌اندازی کرد. کرهٔ جنوبی. دستور ثابت بانکی کره جنوبی (납부자자동이체) مثل ژاپن تا زمان لغو، قابل اجرا است. صاحب حساب می‌تواند آن را به درخواست خود لغو کند. بانک برای هر انتقال هزینه‌ای (به‌طور میانگین ۳۰۰۰ وون) دریافت می‌کند. اسپانیا. در بیشتر بانک‌های اسپانیایی، دستور ثابت (transferencia periódica) می‌تواند برای دوره‌ای مشخص، تعداد معینی از پرداخت‌ها یا به‌صورت نامحدود تنظیم شود. صاحب حساب می‌تواند هر زمان که بخواهد، آن را لغو کند. معمولاً برای چنین تراکنش‌هایی هزینه‌ای دریافت نمی‌شود.
برای چنین تراکنش‌هایی هزینه‌ای دریافت نمی‌شود. سوئیس. در کشور سوئیس، دستور ثابت را می‌توان برای مدت‌زمان مشخص یا تا زمان لغو شدن تنظیم کرد. این دستورها را می‌توان به هر گیرنده‌ای در فضای منطقه پرداخت یورو یکپارچه ارسال کرد. بریتانیا. در بریتانیا دستور ثابت می‌تواند برای دوره‌ای مشخص یا به‌صورت نامحدود تنظیم شود و صاحب حساب می‌تواند به درخواست خود آن را لغو کند. دستورهای ثابت توسط نهاد تجاری مدیریت پرداخت‌های بریتانیا (UK Payments Administration) استاندارد شده‌اند. در سال ۲۰۰۸، تعدادی از بانک‌ها روش
شده‌اند. در سال ۲۰۰۸، تعدادی از بانک‌ها روش پرداخت‌های سریع را برای انتقال دستورات ثابت به کار گرفتند. این روش که جایگزین سیستم کندتر سامانه پرداخت خودکار بکس شد، امکان واریز پرداخت‌ها به حساب دریافت‌کننده را در همان روز فراهم می‌کند، در حالی که پیش از آن انجام این فرایند سه روز یا بیشتر زمان می‌برد. تفاوت با پرداخت مستقیم. دستور ثابت (بانکی) با پرداخت‌ مستقیم، هردو روش‌هایی برای انتقال مکرر پول از یک حساب به حساب دیگر هستند اما نحوه عملکرد آن‌ها متفاوت است. تفاوت اساسی این است که در دستور ثابت، پرداخت‌ها
تفاوت اساسی این است که در دستور ثابت، پرداخت‌ها توسط پرداخت‌کننده تنظیم و ارسال می‌شوند، در حالی که در پرداخت‌ مستقیم، پرداخت‌ها توسط دریافت‌کننده مشخص و جمع‌آوری می‌شوند.
سرود معبد کش () یا نیایش‌نامه نینتود، یا نیایش‌نامه نینتود دربارهٔ آفرینش مرد و زن، یکی از متون زبان سومری بر روی لوح رسی است که نگارش آن به اوایل هزاره سوم پیش از میلاد (حدود ۲۶۰۰ پ. م) بازمی‌گردد. این متن، همراه با پندهای شورپک، از کهن‌ترین نمونه‌های ادبیات باستان در جهان به‌شمار می‌رود. گردآوری. پاره‌هایی از این متن در فهرست آثار موزه باستان‌شناسی و مردم‌شناسی دانشگاه پنسیلوانیا و در بخش زبان اکدی (CBS - Catalogue of the Babylonian Section) شناسایی شد. این الواح در جریان کاوش‌های این دانشگاه در کتابخانهٔ
الواح در جریان کاوش‌های این دانشگاه در کتابخانهٔ یکی از پرستشگاه‌های نیپور (در عراق امروزی) به دست آمد. یکی از این پاره‌متن‌ها که در لوح شمارهٔ CBS 11876 ثبت شده، نخستین بار در سال ۱۹۰۹ توسط «هوگو رادو» در کتاب «متون متفرقه سومری»، شماره ۸ منتشر شد. این متن بعدها توسط استفان لنگدون در سال ۱۹۱۵ ترجمه شد. لنگدون در سال ۱۹۱۳، متنی را از روی منشوری چهار وجهی و سوراخ‌دار، به ابعاد تقریبی ۴×۴×۴ اینچ، که از نیپور به دست آمده و در موزه اشمولین آکسفورد نگهداری می‌شود (شماره ۱۹۱۱–۴۰۵)، منتشر کرد. این منشور
می‌شود (شماره ۱۹۱۱–۴۰۵)، منتشر کرد. این منشور دربردارندهٔ حدود ۱۴۵ سطر در هشت بخش است و شباهت‌هایی با سرود انلیل دارد. لنگدون این متن را «نیایش‌نامه‌ای برای نینتود، ایزدبانوی آفرینش» نامید و اشاره کرد که هر بخش با ترجیع‌بندی یکسان پایان می‌پذیرد که به‌زعم او «به آفرینش مرد و زن اشاره دارد، همچون داستان آدم و حوا در کتاب مقدس.» او در سال‌های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۷ نیز دو پاره‌متن دیگر را ترجمه کرد. این اسطوره با افزودن لوح CBS 8384 گسترش یافت؛ این لوح توسط جورج آرون بارتون در سال ۱۹۱۸ ترجمه و در مجموعه «متون دینی
بارتون در سال ۱۹۱۸ ترجمه و در مجموعه «متون دینی سومری» در «کتیبه‌های متفرقه بابلی»، شماره ۱۱ و با عنوان «پاره‌متنی از آنچه به‌اصطلاح «نیایش‌نامه به نینتود» خوانده می‌شود» منتشر شد. این لوح در ضخیم‌ترین بخش خود ابعادی برابر با ۵٫۲۵ در ۲٫۴ در ۱٫۲ اینچ دارد. بارتون موفق به ترجمهٔ بخش‌های چهارم، پنجم و ششم این لوح شد. او با عنوان «آفرینش انسان» برای این متن مخالفت کرد و نوشت: «تا جایی که نگارنده می‌بیند، هیچ اشاره‌ای در متن به آفرینش انسان نشده است.» او تنها به اشاره‌ای به ایزدبانویی با نام نینتو، به‌عنوان
به اشاره‌ای به ایزدبانویی با نام نینتو، به‌عنوان «مادر نوع بشر» اشاره کرد. بارتون پیشنهاد کرد که «ظاهراً متن به شرایط اولیه (یا بسیار کهن) یکی از شهرها پرداخته است؛ شاید به بنیان‌گذاری و رشد آن شهر، ولی فراتر از این نمی‌توان با اطمینان چیزی گفت.» لوح CBS شماره ۶۵۲۰ در سال ۱۹۲۹ توسط ادوارد چیرا در کتاب «متون واژگانی سومری» منتشر شد. چیرا همچنین سه لوح دیگر—CBS 7802، CBS 13625 و CBS 14153—را در کتاب «حماسه‌ها و اسطوره‌های سومری» منتشر کرد. ترجمه‌های دیگری نیز از روی لوح‌هایی از مجموعه نیپور در موزه
دیگری نیز از روی لوح‌هایی از مجموعه نیپور در موزه باستان‌شناسی استانبول (با نام اختصاری Ni) انجام گرفت. چیرا لوح شماره Ni 2402 را در کتاب «متون دینی سومری» در سال ۱۹۲۴ ترجمه کرد. هرمان وولرات هیلپریشت و ساموئل نوآ کریمر به همراه دیگر پژوهشگران، چند لوح دیگر از این مجموعه، ازجمله Ni 4371، ۴۴۶۵، ۴۵۵۵، ۴۵۹۷، ۹۶۴۹، ۹۷۷۳، ۹۸۱۰، ۹۸۶۱ و ۹۹۰۳ را ترجمه کردند. منبع دیگر این اسطوره لوحی در لوور پاریس با شماره AO 6717 است. لوح‌های دیگری نیز در موزه اشمولین با شماره ۱۹۲۹–۴۷۸، موزه بریتانیا با شماره ۱۱۵۷۹۸، و موزه هنر
موزه بریتانیا با شماره ۱۱۵۷۹۸، و موزه هنر والترز با شماره ۴۸٫۱۸۰۲ (که پیشتر به آن «منشور دیوید» گفته می‌شد) نگهداری می‌شوند. لوح‌های دیگری از این متن در کاوش‌های ایسن (ایشان البحرات امروزی) نیز یافت شده‌اند. همچنین در کاوش‌های هنری دو ژنویاک در کیش (شماره B 150) و ژان ژوزف فرانسوا پرو در شوش نیز نسخه‌هایی یافت شده‌اند. سر لئونارد وولی نیز در کاوش‌های اور (Ur) در سال ۱۹۲۸، الواحی از این متن را یافت که در مجموعه «متون حفاری‌های اور» منتشر شد. نسخه‌های مختلف این متن سرانجام در شکل کنونی آن گردآوری شدند.
این متن سرانجام در شکل کنونی آن گردآوری شدند. تازه‌ترین نسخهٔ ترکیبی توسط «میگل سیویل» در سال ۱۹۹۲ فراهم شد و آخرین ترجمه‌ها از آن را «جین گرگ» در سال ۱۹۶۹ و «یواخیم کرشر» در سال ۱۹۶۶ ارائه دادند. گرگ این متن را «یکی از سالم‌ترین متون ادبی باقی‌مانده از دوره بابلی کهن» توصیف کرده است. رابرت دی. بیگز نسخه‌ای بسیار کهن از این سرود را از محوطهٔ باستانی تل ابو صلابیخ ترجمه کرد. او با توجه به شباهت‌هایی میان این نسخه و لوح‌هایی از شوروپاک، تاریخ آن را حدود ۲۶۰۰ پ.م. تعیین کرد—لوح‌هایی که آنتون دیمیل در دهه ۱۹۲۰
تعیین کرد—لوح‌هایی که آنتون دیمیل در دهه ۱۹۲۰ نیز به همین دوران نسبت داده بود. تاریخ‌گذاری رادیوکربن نیز بازه‌ای میان ۲۵۵۰ تا ۲۵۲۰ پ.م. برای این محوطه مشخص کرده است، که اندکی جوان‌تر از برآورد بیگز است. بیگز به تفاوت‌های موجود در خط میخی بسیار کهن این نسخه اشاره کرده و می‌نویسد: «این‌که تا مدت‌ها متون ادبی این دوره شناخته نشدند، به این دلیل بود که موانع دشواری برای درک آن‌ها وجود دارد.» او پیشنهاد کرده که ممکن است «ابو صلابیخ» همان شهر کش (Keš) باشد، ولی در عین حال یادآور می‌شود که این محل با اداب که در
در عین حال یادآور می‌شود که این محل با اداب که در منابع ذکر شده، فاصله دارد و شاید «کش» صرفاً نگارشی دیگر از «کیش» باشد. او در تحلیل خود می‌نویسد: «اگرچه نسخه‌های ابو صلابیخ تقریباً هشت سده قدیمی‌تر از نسخه‌هایی هستند که پیش‌تر شناخته شده بودند، ولی تفاوت بسیار اندکی (جز در دستور خط) میان آن‌ها وجود دارد؛ بنابراین نسخه بابلی کهن نه بازسازی‌ای از سوی کاتبان بابلی، بلکه بازتابی وفادار از متنی است که سده‌ها در سنت ادبی سومری تثبیت شده بوده است.» بیگز همچنین پیشنهاد می‌کند: «سایر آثار ادبی سنتی نیز ممکن است
پیشنهاد می‌کند: «سایر آثار ادبی سنتی نیز ممکن است اساساً در همین شکل کنونی خود تا واپسین سده‌های هزاره سوم پیش از میلاد بازگردند.» درون‌مایه. ویکتور هورویتس این اثر را «سرود ساخت نیایشگاه کش» نامیده و پیشنهاد می‌کند که این سرود روحانی با توصیف و ستایش انلیل از شهر کش آغاز می‌شود و به انتخاب و بنیان‌گذاری اکور توسط انلیل می‌پردازد. او همچنین به نوشتن این سرود توسط ایزد دیگری به نام نیسابا اشاره می‌کند. سابرینا پی. رامِت به نقش و حضور نیسابا (یا نیدابا) در بنیان‌گذاری نیایشگاه اشاره کرده و از او به‌عنوان
بنیان‌گذاری نیایشگاه اشاره کرده و از او به‌عنوان «ایزدبانوی گیاهان، نوشتن و ادبیات ازجمله متون اخترشناسی، ایزدبانوی «خانه دانایی» (احتمالاً معادل هوش)، و کسی که از اسرار (پنهان) اعداد آگاه است» یاد می‌کند. نیسابا رویدادها را ثبت کرده و «نسخه‌ای معیار» از آنچه واقعاً روی داده، ارائه می‌دهد. شارپن و تاد در بررسی رابطه میان انلیل و نیسابا (مشابه رابطه میان یهوه و موسی) اشاره می‌کنند که این متن اثری است از خدایان، که آن را آفریده و به انسان‌ها منتقل کرده‌اند، و همین امر به آن مشروعیت ادبی می‌بخشد. افسانه سپس
و همین امر به آن مشروعیت ادبی می‌بخشد. افسانه سپس به توصیف آیین‌های وقف نیایشگاه می‌پردازد و توضیح می‌دهد که آنوناکی فرمانروایان نیایشگاه بودند. هورویتس پیشنهاد می‌کند که سرود به «اشیائی که هنگام اتمام ساخت در نیایشگاه قرار داده شدند» نیز اشاره دارد. ترجمه او از آغاز سرود چنین است: این سرود شامل ۱۳۴ خط است که به‌صورت رسمی به هشت بخش یا «خانه» یا «نیایشگاه» تقسیم می‌شود، و هر بخش با سه پرسش بلاغت‌آمیز به پایان می‌رسد که به زایش پسر جنگ‌جوی نینتود، آک‌جی، می‌پردازد: خطوط یک تا بیست و یک، به انتخاب و ستایش کش
خطوط یک تا بیست و یک، به انتخاب و ستایش کش می‌پردازند که نیسابا آن را ثبت کرده است. خطوط بیست و دو تا چهل و چهار نیایشگاه را به ماه در برابر آسمان تشبیه می‌کنند، که سرچشمه‌های زندگی سومر را در خود دارد و ابعاد کیهانی‌اش سراسر جهان را فراگرفته است. خطوط چهل و پنج تا پنجاه و هفت توصیفی استعاری از نیایشگاه ارائه می‌دهند که هم به آسمان می‌رسد و هم به جهان زیرزمینی فرومی‌رود. خطوط پنجاه و هشت تا هفتاد و سه به پیچیدگی‌های نیایشگاه با اشاره به مقادیر فراوان گاو و گوسفند می‌پردازند. نیایشگاه به درختانی تشبیه
و گوسفند می‌پردازند. نیایشگاه به درختانی تشبیه می‌شود که چوب آن‌ها در ساخت بنا به کار رفته است. در ادامه، خدایان و کارکردهای نیایشگاه در مراسم وقف توصیف و ستایش می‌شوند؛ و بخش‌های گوناگون نیایشگاه ازجمله درون و بیرون، دروازه، حیاط، در و دیوار آن شرح داده می‌شوند. سرود در پایان با دعوت به نزدیک شدن به نیایشگاه به اتمام می‌رسد. وِین هوروویتس با استفاده از ترجمه گرگ، به اشارهٔ سرود به آبزو اشاره کرده و می‌نویسد: «در ادبیات سومری، آبزو به‌عنوان نامی برای آب‌های کیهانی زیر سطح زمین به‌کار رفته است.» در