payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مختلف افزایش یابد. برخی از فیلم‌های مورد انتظار فصل جوایز که قرار بود در ونیز برای نخستین بار به نمایش درآیند، از جمله "دختران فراری" به کارگردانی ایتن کوئن، به تعویق افتادند. هم‌زمان با ادامهٔ اعتصاب، بعضی فیلم‌های آمریکایی اعلام کردند که بازیگرانشان در فرش قرمز نمایش جهانی حضور نخواهند داشت؛ از جمله بردلی کوپر، کارگردان، نویسنده، تهیه‌کننده و بازیگر فیلم "مایسترو". کارگردان آمریکایی دیمین شزل به عنوان رئیس هیئت داوران بخش مسابقهٔ اصلی جشنواره انتخاب شد. کاترینا مورینو، بازیگر ایتالیایی، میزبانی شب‌های
کاترینا مورینو، بازیگر ایتالیایی، میزبانی شب‌های افتتاحیه و اختتامیهٔ جشنواره را بر عهده داشت. شیر طلایی به فیلم "بیچارگان" به کارگردانی یورگوس لانتیموس اهدا شد. همچنین در طول جشنواره، کارگردان ایتالیایی لیلیانا کاوانی و بازیگر اهل چین/هنگ‌کنگ تونی لیانگ هر دو جایزهٔ شیر طلایی یک عمر دستاورد هنری را دریافت کردند. جشنواره با فیلم "فرمانده" ساختهٔ ادوآردو د آنجلیس افتتاح شد. در ابتدا قرار بود فیلم "چلنجرز" به کارگردانی لوکا گوادانینو به‌عنوان فیلم افتتاحیهٔ جشنواره، نخستین نمایش جهانی خود را تجربه کند، اما
جشنواره، نخستین نمایش جهانی خود را تجربه کند، اما ام‌جی‌ام/آمازون به دلیل ادامهٔ اعتصابات ۲۰۲۳ سگ-افترا تصمیم گرفت آن را از جشنواره خارج کند و زمان اکرانش را به تعویق بیندازد. فیلم "انجمن برف" به کارگردانی خوان آنتونیو بایونا نیز به‌عنوان اثر اختتامیه جشنواره به نمایش درآمد. جنجال‌ها. در طول جشنواره، آنری-دیدیه نژیکام، مسئول انتخاب بازیگران فیلم "من کاپیتان"، از سوی سفارت ایتالیا در رباط، مراکش، از دریافت ویزا برای ورود به ایتالیا محروم شد؛ دلیل این تصمیم آن بود که تضمینی وجود ندارد وی پس از ورود، خاک
آن بود که تضمینی وجود ندارد وی پس از ورود، خاک ایتالیا را ترک کند. نژیکام در گفت‌وگو با "هالیوود ریپورتر رُما" این اقدام را «یک عمل نژادپرستانه» توصیف کرد و گفت: «سفارت این رد را با این استدلال توجیه کرد که هیچ تضمینی وجود ندارد من پس از ورود به ونیز، خاک ایتالیا را ترک کنم. در واقع با من مانند یک مهاجر رفتار کردند، انگار می‌خواهم از موقعیت سوءاستفاده کنم تا فرار کنم. اما من شغل دارم، کارت حرفه‌ای از مرکز فیلم مراکش دارم. و صادقانه بگویم، اگر می‌خواستم در اروپا کار کنم، تا حالا این کار را کرده بودم.» او
اروپا کار کنم، تا حالا این کار را کرده بودم.» او همچنین افزود که مسئولان «به رزومه یا مدارکم نگاه نکردند، فقط به رنگ پوستم توجه کردند. [...] این مشکل فقط با سفارت ایتالیا در مراکش وجود دارد، چون همکارانم از غنا و ساحل عاج توانستند خارج شوند. اگر سفیدپوست بودم، فکر نمی‌کنم این‌طور با من رفتار می‌کردند.»
فیلیپ دوم، دوک ساووی (؛ ۵ فوریه ۱۴۳۸ – ) از سال ۱۴۹۶ تا زمان مرگش در سال ۱۴۹۷ دوک ساووی بود. او عضوی از شاخه کوچک خاندان ساووی، پسر لویی اول، دوک ساووی، و برادر کوچکتر دوک آمادئوس نهم بود. فیلیپ در اواخر عمر، پس از مرگ نوه برادر خود، چارلز دوم، وارث این دوک‌نشین شد. زندگی‌نامه. فیلیپ نوه عموی دوک قبلی چارلز دوم و کوچک‌ترین پسر بازمانده دوک لویی ساووی و آن قبرسی بود. با این حال، او وارث کل دوک قبلی نبود، زیرا چندین زن قبل از او در خط جانشینی بودند. برای اطمینان از ارث بردن پسران به نسل ساووی، پسر ارشدش
اطمینان از ارث بردن پسران به نسل ساووی، پسر ارشدش فیلیبرت با پسر عمویش، تنها خواهر دوک جوان متوفی، ازدواج کرد. با این حال، این نقشه موفقیت‌آمیز نبود: دختر در سن دوازده سالگی درگذشت. (فیلیپ در این میان درگذشته بود) فرزندان دختران برادر بزرگتر فیلیپ، دوک آمدئو نهم ساووی، در رتبه بعدی قرار داشتند و حق ارث بردن از خط وراث عمومی، از جمله قبرس و اورشلیم را داشتند. با وجود این واقعیت که قبرس و اورشلیم مانع جانشینی از نسل زن نشدند، فیلیپ این ادعاها را پذیرفت و از این عناوین نیز استفاده کرد. جانشینان مرد او در
از این عناوین نیز استفاده کرد. جانشینان مرد او در ساووی نیز به این کار ادامه دادند و به این ترتیب عنوان دوک خود را به عنوانی بالاتر و سلطنتی تبدیل کردند. او بیشتر عمر خود را به عنوان عضو جوان خانواده دوک گذراند. قلمرو اصلی او منطقه برس، نزدیک مرز فرانسه و بورگوندی بود، اما این قلمرو از بین رفت و به همین دلیل فیلیپ لقب «بی‌زمین» یا «لاکلند» را دریافت کرد. دوران کودکی. او ششمین پسر دوک لویی ساووی (۱۴۱۵–۱۴۶۵) و آن لوزینیان بود. جوانی و اوایل زندگی سیاسی. فیلیپ در هجده سالگی به عنوان نماینده پدرش، دوک ساووی،
در هجده سالگی به عنوان نماینده پدرش، دوک ساووی، به ریمز فرستاده شد، زمانی که لویی یازدهم در اوت ۱۴۶۱ به عنوان پادشاه تاجگذاری کرد. او در دربار برادر همسرش (همسر لویی یازدهم، خواهرش شارلوت بود) باقی ماند. در اوایل سال ۱۴۶۲، لویی یازدهم فرماندهی صد نیزه را به او سپرد، که قرار بود آنها را به آستی ببرد تا برای لشکرکشی به جنوا آماده شود. در آستی، برخی از بارون‌ها، از جمله صدراعظم سابق آنتونیو دی رومانیانو، تلاش کردند تا از طریق مانورهایی که ظاهراً با هدف خلاص کردن دوک لویی از درباریان نادرست انجام می‌شد،
کردن دوک لویی از درباریان نادرست انجام می‌شد، دوک‌نشین ساووی را تصرف کنند و موفق شدند فیلیپ را به این هدف برسانند. او، به همراه گروه مردان مسلح خود، به سرعت از آلپ عبور کرد و در قلعه تونون، محل اقامت لویی ساووی، ظاهر شد. او مارشال واراکس را کشت، صدراعظم جاکومو والپرگا را دستگیر کرد و او را شکنجه داد تا به جادوگری اعتراف کند. سپس سعی کرد پدرش را که از رفتار او وحشت زده شده بود، متقاعد کند که با رضایت پادشاه فرانسه و به نفع او عمل کرده است. رفتار او لویی یازدهم را به شدت خشمگین کرد، به طوری که او را به دربار
را به شدت خشمگین کرد، به طوری که او را به دربار احضار کرد و پس از دستگیری در جاده اورلئان، او را در قلعه لوش زندانی کرد (۱۴۶۴)، جایی که تقریباً دو سال زندانی بود. در سال ۱۴۶۷، به نمایندگی از برادرش آمادئوس نهم، صلح گمه را با دوک میلان، گالئاتزو ماریا اسفورتسا، امضا کرد، پیمانی که پایان خصومت بین دو دوک‌نشین را رقم زد. فیلیپ، در اختلاف بین لویی یازدهم فرانسه و دوک بورگوندی، شارل جسور، با دومی متحد شد و به شدت با خواهرزنش یولاند والوا، که ابتدا شامبری را به مقصد مونتملیان و سپس گرنوبل ترک کرده بود و در نتیجه
مونتملیان و سپس گرنوبل ترک کرده بود و در نتیجه دوک آمادئوس نهم را به دست فیلیپ سپرده بود، جنگید. پس از کشمکش‌های طولانی، لویی یازدهم که به تماس‌های پنهانی یولاند با بورگوندی‌ها مشکوک بود، به سرعت به عنوان میانجی صلح بین فیلیپ و یولاند عمل کرد: صلح برقرار شد و یولاند در اوت ۱۴۷۱ به شامبری بازگشت و سپس به ورچلی نقل مکان کرد. با این حال، کمتر از یک سال بعد، آمادئوس نهم درگذشت و یولاند به نام پسر هفت ساله‌اش، فیلیبرت، نایب‌السلطنه دوک‌نشین شد. فیلیپ سال‌های زیادی با خواهرزنش بر سر نیابت سلطنت دوک‌نشین که به
با خواهرزنش بر سر نیابت سلطنت دوک‌نشین که به برادرزاده‌های جوانش فیلیبرت اول و چارلز اول به ارث رسیده بود، اختلاف داشت تا اینکه در سال ۱۴۸۱ موفق به کسب آن شد. یک سال بعد، وارث دوک‌نشین، فیلیبرت، درگذشت. در سال ۱۴۹۴، فیلیپ شاه چارلز هشتم را در لشکرکشی علیه پادشاهی ناپل همراهی کرد و پس از عقب‌نشینی در رأس فرانسوی‌ها، از نووارا در برابر ارتش میلانی لودوویکو ایل مورو دفاع کرد. ازدواج اول. در سال ۱۴۷۲، فیلیپ با مارگارت بوربون (۱۴۳۸–۱۴۸۳)، دختر دوک چارلز اول بوربون و اگنس بورگوندی، ازدواج کرد. ازدواج دوم. در سال
و اگنس بورگوندی، ازدواج کرد. ازدواج دوم. در سال ۱۴۸۵، فیلیپ با کلودین بروسه (۱۴۵۰–۱۵۱۳) ازدواج مجدد کرد که در بوی تقدس درگذشت. سلطنت. با مرگ برادرزاده جوانش چارلز جان (۱۴۹۶)، سلسله دودمانی دوک آمادئوس نهم ساووی (به اصطلاح اولین شاخه دوک‌ها) منقرض شد؛ بنابراین، فیلیپ به عنوان برادر بازمانده آمادئوس نهم، تاج و تخت را به ارث برد. با او، دومین شاخه دوک ساووی یا شاخه برسا (که با نام شاخه برس نیز شناخته می‌شود) آغاز شد. مرگ. فیلیپ دوم تنها پس از ۱۸ ماه سلطنت در شامبری درگذشت و در صومعه اوتکومب به خاک سپرده شد.
شامبری درگذشت و در صومعه اوتکومب به خاک سپرده شد. با این حال، امروزه فقط سنگ قبرهای کنت باقی مانده است، زیرا صومعه توسط ژاکوبن‌ها ویران شد، که به مقبره او تجاوز کردند و بقایای او را به همراه سایر ساووی‌ها نابود کردند.
بادکوبه‌ای‌ها (به آذربایجانی: Bakıxanovlar) خاندان فرمانروا بر خانات باكو بودند. تاریخچه. نياكان این خاندان پس از سال ۱۵۹۲ به باکو درآمدند. به گفته عباس‌قلی آقا باکیخانف، نياكان این خانواده پس از «رويداد خان احمد» از گیلان به باکو كوچيدند که شايد به معنای پایان پادشاهی سلطان احمد خان، فرمانروای ملاتی، بود. او می‌گويد که نياكان خان‌های باکو از نوادگان فرمانروايان نور و کجور در تبرستان، یعنی پادوسپانیان، بوده‌اند. نخستين مردان شناخته‌شده این دودمان محمدحسین بیگ و پسرش هیبت بیگ بودند. پسر بزرگتر هیبت بیگ،
بیگ و پسرش هیبت بیگ بودند. پسر بزرگتر هیبت بیگ، درگاه‌قولو بیگ، زمين‌داری در مشهدی‌آقا بود که شهر را گرفت و فرمانروای گماشتهٔ صفوی را کشت، سپس خود را خان نامید و سلیم خان را به جايگاه جانشين شهرستان آب‌شوران نشاند. او نیروهای سرخای فرمانروای خانات غازی‌قموق و سپس‌تر حاجی داوود خانات شروان را شکست داد و فرمانروايی خود را تا شهرستان شابران و قبوستان گسترش داد. با این همه، برادر کوچکترش حسین‌جان بیگ را در نبرد از دست داد. با این همه، او برادر کوچکترش حسین‌جان را در نبرد از دست داد. درگاه‌قولو در سال ۱۷۲۳ دژ
را در نبرد از دست داد. درگاه‌قولو در سال ۱۷۲۳ دژ را با ۷۰۰ سرباز به میخائیل ماتیوشکین داد. و از سوی امپراتوری روسیه به جايگاه فرمانروای بومی شناسايی شد. این خانواده پس از رفتن به شهر اراک در ایران، نام بادکوبه را برای خود برگزیدند ولی بخش دیگری از خانواده که در آنجا ماندند و با روس‌ها کار کردند، نام باکیخانوف را برای خود نهادند. نامداران. عباس‌قلی آقا باکیخانف (۱۷۹۴–۱۸۴۷) – سرهنگ ارتش روسیه، نویسنده و پژوهشگر جعفرقلی باکیخانوف (۱۷۹۳–۱۸۶۷) – سپهبد ارتش روسیه حسن باکیخانوف (۸ مه ۱۸۳۳ – ۲۸ نوامبر ۱۸۹۸) –
حسن باکیخانوف (۸ مه ۱۸۳۳ – ۲۸ نوامبر ۱۸۹۸) – سرلشکر ارتش روسیه عبدالله آقا باکیخانوف (۱۸۲۴–۱۸۷۹) – سرلشکر ارتش روسیه احمد باکوخانف (۱۸۹۲–۱۹۷۳) – هنرمند مردمی آذربایجان (۱۹۷۳) توفیق باکیخانوف (متولد ۱۹۳۰) – آهنگساز و هنرمند مردمی آذربایجان (۱۹۹۱)
رای مووی ( به ایتالیایی: Rai Movie) یک کانال تلویزیونی فیلم ایتالیایی است که متعلق به شبکه تلویزیونی دولتی RAI است و از طریق تلویزیون دیجیتال زمینی در ایتالیا و پلتفرم ماهواره‌ای Tivù Sat پخش می‌شود.
زنی که خورشید را بلعید (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۲۵ به نویسندگی آن بر عهدهٔ سول کیونگ اون و به کارگردانی توسط کیم جین هیون است. این مجموعه تحت تولید شرکت ام‌بی‌سی سی‌اندآی ساخته شده و جانگ شین یونگ، سو ها جون، یون آ جونگ و اوه چانگ سوک در آن ایفای نقش کردند. این مجموعه از ۹ ژوئن ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه تا جمعه ساعت ۱۹:۰۵ (کی‌اس‌تی) از شبکهٔ ام‌بی‌سی پخش شد. خلاصه داستان. این مجموعه داستان انتقام ناامیدانهٔ زنی را روایت می‌کند که به نام تنها دخترش، با یک خانوادهٔ چه‌بول مقابله می‌کند، در جهانی
با یک خانوادهٔ چه‌بول مقابله می‌کند، در جهانی که در آن قربانیان به‌عنوان عامل جرم جلوه داده می‌شوند. تولید. توسعه. این مجموعه به‌طور رسمی سفارش داده شد و کیم جین هیون به‌عنوان کارگردان آن انتخاب شد، فیلم‌نامه توسط سول کیونگ اون نوشته شده و شرکت ام‌بی‌سی سی‌اندآی مدیریت تولید را بر عهده داشت. در ۷ مه ۲۰۲۵، ویدئویی از جلسهٔ فیلم‌نامه خوانی منتشر شد. کنفرانس مطبوعاتی مجموعه نیز در ۵ ژوئن ۲۰۲۵ در ساختمان ام‌بی‌سی در سانگام دونگ، سئول برگزار شد. انتخاب بازیگران. در مارس ۲۰۲۵، گزارش شد که جانگ شین یونگ، سو ها
در مارس ۲۰۲۵، گزارش شد که جانگ شین یونگ، سو ها جون و اوه چانگ سوک در این مجموعه حضور خواهند داشت. در ۸ آوریل، فهرست نهایی بازیگران که شامل جانگ شین یونگ، سو ها جون، یون آ جونگ و اوه چانگ سوک بود، به‌طور رسمی تأیید شد. در همان ماه، لی لو دا نیز به گروه بازیگران پیوست. در مه ۲۰۲۵، گزارش شد که سون سه بین و آن یی سو نیز برای ایفای نقش در مجموعه انتخاب شده‌اند. فیلم‌برداری. فیلم‌برداری اصلی مجموعه از مارس ۲۰۲۵ آغاز شد. انتشار. این مجموعه از ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه تا جمعه ساعت ۱۹:۰۵ (کی‌اس‌تی) از شبکهٔ
دوشنبه تا جمعه ساعت ۱۹:۰۵ (کی‌اس‌تی) از شبکهٔ ام‌بی‌سی پخش شد.
همان‌طور که کنارم ایستادی (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۲۵ به کارگردانی لی جونگ ریم، به نویسندگی کیم هیو جونگ و با بازی جون سو نی، لی یو می، جانگ سونگ جو و لی مو سنگ است. این مجموعه بر اساس رمان "نائومی و کاناکو" (۲۰۱۴) اثر هیده‌ئو اوکودا ساخته شده و داستان دو زن را دنبال می‌کند که برای فرار از جهنم زندگی‌شان تصمیم به قتل می‌گیرند، اما با پیامدهایی غیرمنتظره روبه‌رو می‌شوند. دو قسمت اول این مجموعه در بخش «آن اسکرین» سی‌امین جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۵ به نمایش در خواهد آمد
بوسان در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۵ به نمایش در خواهد آمد و سپس از ۷ نوامبر ۲۰۲۵ برای پخش در نتفلیکس در دسترس خواهد بود. خلاصه داستان. این مجموعه داستان دو زنی را روایت می‌کند که در واقعیتی خشن گرفتار شده‌اند، جایی که برای بقا باید یا بکشند یا کشته شوند. آن‌ها تصمیم می‌گیرند بکشند، اما به‌زودی خود را درگیر چرخشی از سرنوشت می‌یابند که هرگز انتظارش را نداشتند. تولید. در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۴، نتفلیکس تولید این مجموعه را بر اساس رمان "نائومی و کاناکو" (۲۰۱۴) اثر هیده‌ئو اوکودا تأیید کرد. گروه اصلی بازیگران مجموعه شامل جون سو
تأیید کرد. گروه اصلی بازیگران مجموعه شامل جون سو نی، لی یو می، جانگ سونگ جو و لی مو سنگ بود که حضور آن‌ها در جلسهٔ فیلم‌نامه خوانی در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۴ گزارش شد. لی هو جونگ نیز در نقش کارآگاه نو جین یونگ به گروه بازیگران پیوست. در ژانویه ۲۰۲۵، گزارش شد که گاست استودیوز در تولید مشترک این مجموعه مشارکت خواهد داشت. انتشار. دو قسمت اول این مجموعه در بخش «آن اسکرین» سی‌امین جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۵ به نمایش در خواهد آمد. در ۵ سپتامبر ۲۰۲۵، نتفلیکس اولین تریلر مجموعه را منتشر کرد و پخش
نتفلیکس اولین تریلر مجموعه را منتشر کرد و پخش عمومی آن در ۷ نوامبر ۲۰۲۵ برنامه‌ریزی شده است.
ستارهٔ دردسرساز من (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۲۵ با بازی اوم جونگ هوا، سونگ سونگ هون، لی ال، اوه ده هوان و جانگ دا آه است. این مجموعه از ۱۸ اوت ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی‌اس‌تی) از شبکهٔ ئی‌ان‌ای پخش شد. این مجموعه داستان بازیگری را روایت می‌کند که زمانی بسیار مشهور بود و پس از یک حادثهٔ مرموز، ۲۵ سال بعد در زندگی کاملاً متفاوتی از خواب بیدار می‌شود و سفری برای بازپس‌گیری شهرت از دست رفته‌اش را آغاز می‌کند. این مجموعه همچنین برای استریم در ویو در مناطق منتخب قابل دسترسی
برای استریم در ویو در مناطق منتخب قابل دسترسی است. خلاصه داستان. "ستارهٔ دردسرساز من" داستان ایم سه را (اوم جونگ هوا)، یک بازیگر مشهور کره جنوبی را دنبال می‌کند. سه را در اوج حرفهٔ خود، در یک تصادف رانندگی دچار بیهوشی می‌شود. زمانی که از خواب بیدار می‌شود، خود را ۲۵ سال در آینده می‌یابد، در بدن زنی ۵۰ ساله که در یک اتاق اجاره‌ای ساده و فرسوده زندگی می‌کند. با یادآوری نکردن سال‌های میانی و خاطره‌ای دور از شهرت گذشته، سه را از سقوطش به ورطهٔ فراموشی شوکه می‌شود. او با عزم بازپس‌گیری جایگاه خود به‌عنوان
می‌شود. او با عزم بازپس‌گیری جایگاه خود به‌عنوان ستاره‌ای برجسته، با چالش‌های صنعت سرگرمی تغییر یافته و شرایط دگرگون شدهٔ زندگی‌اش روبه‌رو می‌شود.
صد خاطره (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۲۵ با بازی کیم دا می، شین یه اون و هو نام جون است. این مجموعه از ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۵، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۲:۴۰ (کی‌اس‌تی) از شبکهٔ جی‌تی‌بی‌سی پخش شد. این مجموعه همچنین برای استریم در ویو در مناطق منتخب قابل دسترسی خواهد بود. خلاصه داستان. داستان مجموعه در دههٔ ۱۹۸۰ واقع شده است و زندگی گو یونگ ره، مهماندار مدل اتوبوس خط شماره ۱۰۰ و دانشجوی علاقه‌مند به دانشگاه و سو جونگ هی، تازه‌واردی کاریزماتیک، را دنبال می‌کند. دوستی آن‌ها با یکدیگر و درگیری‌های
دنبال می‌کند. دوستی آن‌ها با یکدیگر و درگیری‌های عاشقانه‌شان با هان جه پیل، اولین عشق سرنوشت‌سازشان و پسر مالک یک فروشگاه بزرگ، منجر به روایت یک داستان بلوغ دربارهٔ جوانی، عشق و رشد می‌شود. تولید. این مجموعه توسط شرکت اس‌ال‌ال تولید می‌شود، فیلم‌نامهٔ آن توسط یانگ هی سونگ و کیم بو رام نوشته شده و کارگردانی آن بر عهدهٔ کیم سانگ هو است که پیش‌تر برای مجموعه تلویزیونی "سی و نه" (۲۰۲۲) شناخته شده بود. شایعات قبلی دربارهٔ حضور چوی وو شیک در این مجموعه توسط آژانس او رد شد.
خانم ناشناس (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۲۵ به کارگردانی یو کوان موو به نویسندگی هان کیو ری است. این مجموعه توسط شرکت‌های کراس پیکچرز و تری استودیو تولید شده است و جون یو بین، جونگ جین یونگ، جانگ یون جو و جو هیون یونگ در آن ایفای نقش کردند. این مجموعه از ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی‌اس‌تی) از شبکهٔ ئی‌ان‌ای پخش خواهد شد. خلاصه داستان. یک محافظ شخصی زن فقیر که آرزوی داشتن اتاقی برای خود را دارد، وارد ازدواج قراردادی با یک رئیس چه‌بول مبتلا به بیماری لاعلاج می‌شود. او
یک رئیس چه‌بول مبتلا به بیماری لاعلاج می‌شود. او برای سه ماه باید هویت خود را تغییر دهد و در عین حال از کسانی که نقشهٔ تصاحب میراث عظیم او را کشیده‌اند، جان سالم به در ببرد. تولید. توسعه. این مجموعه به‌طور رسمی توسط کی‌تی استودیو جینی سفارش داده شد، با کارگردانی پارک یو یونگ و نویسندگی هان کیو ری و تولید آن توسط شرکت‌های کراس پیکچرز و تری استودیو مدیریت شده است. انتخاب بازیگران. جون یو بین، جونگ جین یونگ، جانگ یون جو، جو هیون یونگ و سو هیون وو برای حضور در مجموعه انتخاب شده‌اند و بازخورد مثبتی دربارهٔ آن
مجموعه انتخاب شده‌اند و بازخورد مثبتی دربارهٔ آن داشته‌اند. فیلم‌برداری. فیلم‌برداری اصلی مجموعه در سال ۲۰۲۵ انجام شد. انتشار. اولین تصاویر از جلسهٔ فیلم‌نامه خوانی در ۲۶ اوت ۲۰۲۵ منتشر شد. این مجموعه از ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی‌اس‌تی) از شبکهٔ ئی‌ان‌ای پخش خواهد شد.
باشگاه فوتبال زنان کومو () یک باشگاه فوتبال مستقر در سره نیو، ایتالیا است که در حال حاضر در سری آ زنان، بالاترین رده لیگ فوتبال زنان در این کشور، به رقابت می‌پردازد. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۹۱ به‌عنوان بخشی از باشگاه ورزشی ویگور گرانداته تأسیس شد و در سال ۱۹۹۷ با نام اف‌سی‌اف کومو ۲۰۰۰ به‌صورت مستقل درآمد. سال بعد کومو به سری بی ایتالیا ارتقا یافت و در سال ۲۰۰۱ برای نخستین بار به سری آ زنان رسید. در اولین فصل حضور خود، کومو به‌سختی از سقوط اجتناب کرد. تیم با ای‌سی‌اف گراوینا در امتیاز مساوی شد و یک
تیم با ای‌سی‌اف گراوینا در امتیاز مساوی شد و یک پلی‌آف برگزار گردید که کومو با نتیجه ۳–۲ پیروز شد. در فصل بعد عملکرد تیم بهبود یافت و در رده دهم، هفت امتیاز بالاتر از منطقه سقوط ایستاد. با این حال در ۲۰۰۴ تنها ۱۳ امتیاز کسب کرد و سقوط نمود. بازگشت به دسته دوم آسان نبود و کومو به سختی از پلی‌آف سقوط گریخت. این باشگاه به تدریج در سطح پایین‌تر تثبیت شد و از ۲۰۰۹ شروع به رقابت برای صعود کرد و به مقام سوم رسید. پس از فصلی ناامیدکننده در ۲۰۱۰، در ۲۰۱۱ کومو با ای‌سی‌اف میلان در صدر جدول هم‌امتیاز شد. یک پلی‌آف
میلان در صدر جدول هم‌امتیاز شد. یک پلی‌آف برگزار شد که میلان با نتیجه ۰–۱ برنده شد. با این حال در اوت همان سال، ای‌اس‌دی رجیانا از سری آ کنار گذاشته شد و کومو جایگزین آن گردید. در فصل ۲۰۱۷–۲۰۱۶ کومو دوباره به سری آ بازگشت. شروع ضعیف فصل موجب شد پس از دو بازی، سرمربی دولورس پرستفیلیپو با جوزپه جروزا جایگزین شود.
شهرستان روستایی در بخش بشاریات، شهرستان آبیک، استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بشاریات غربی قرار دارد و در سرشماری ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۴۶ نفر (۱۱۴خانوار) بوده است.
آسترید جیلاردی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای زنان کومو در پست دروازه‌بان بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال و زیر ۱۹ سال ایتالیا بازی کرده است. اوایل زندگی. جیلاردی در سال ۲۰۰۳ به دنیا آمد. او فوتبال پایه را در باشگاه ورزشی ماندلو آغاز کرد. او ابتدا در تیمی متشکل از پسران بازی می‌کرد و سپس در سال ۲۰۱۴ به باشگاه فوتبال رئال مدا پیوست و سه فصل در تیم زنان این باشگاه حضور داشت. دوران باشگاهی. در سال ۲۰۱۷، او به زنان اینتر میلان پیوست و هم در تیم پریماورا و هم
زنان اینتر میلان پیوست و هم در تیم پریماورا و هم در تیم اصلی به رشد پرداخت. در سال ۲۰۲۱، جیلاردی قرارداد جدیدی با اینتر امضا کرد تا حداقل تا سال ۲۰۲۴ در این تیم بماند. او در سال ۲۰۲۲ از ناحیه شانه دچار آسیب‌دیدگی شد. دوران ملی. جیلاردی در سال ۲۰۱۷ به تیم ملی فوتبال زیر ۱۶ سال ایتالیا دعوت شد و بلافاصله در سال ۲۰۱۸ به زیر ۱۷ سال و سپس به زیر ۱۹ سال پیوست. او هنوز برای تیم ملی فوتبال ایتالیا بازی نکرده است. سبک بازی. جیلاردی به خاطر توانایی‌های فنی خود به عنوان دروازه‌بان شناخته می‌شود.
پست فطرتی با حد و مرز دومین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی راک دونفرهٔ آمریکایی آی.ال.وایز می‌باشد که در ۱۶ ژوئیهٔ سال ۲۰۱۶ روی یوتیوب و ساندکلود منتشر گردید.
جامعه‌شناسی ورزش ، که به طور متناوب به عنوان «جامعه‌شناسی ورزشی» نیز شناخته می‌شود، زیرمجموعه‌ای از جامعه‌شناسی است که بر ورزش به عنوان یک پدیده اجتماعی تمرکز دارد. این حوزه مطالعاتی به رابطه بین جامعه‌شناسی و ورزش و همچنین ساختارها، الگوها و سازمان‌ها یا گروه‌های مختلف اجتماعی-فرهنگی درگیر در ورزش می‌پردازد. همچنین تأثیر مثبت ورزش بر افراد و جامعه به عنوان یک کل از نظر اقتصادی، مالی و اجتماعی را مورد بحث قرار می‌دهد. جامعه‌شناسی ورزش تلاش می‌کند تا اعمال و رفتار تیم‌های ورزشی و بازیکنان آنها را از دید
و رفتار تیم‌های ورزشی و بازیکنان آنها را از دید چشمان یک جامعه‌شناس بررسی کند. ورزش توسط مقررات و قوانین رفتاری، محدودیت‌های مکانی و زمانی تنظیم می‌شود و دارای نهادهای حاکم است. ورزش به سمت هدفی جهت‌گیری می‌کند که برنده و بازنده را مشخص می‌کند. ورزش رقابتی و بازیگوشانه است. همه ورزش‌ها از نظر فرهنگی در موقعیت‌های مختلفی قرار دارند و با نظام‌های ارزشی و روابط قدرت در جامعه میزبان در هم تنیده شده‌اند. ظهور جامعه‌شناسی ورزش (هرچند نه خود نام آن) به اواخر سده نوزدهم برمی‌گردد، زمانی که نخستین آزمایش‌های
سده نوزدهم برمی‌گردد، زمانی که نخستین آزمایش‌های روانشناسی اجتماعی انجام شد که به بررسی اثرات گروهی رقابت و سرعت‌گیری می‌پرداختند. علاوه بر انسان‌شناسی فرهنگی و علاقه آن به بازی‌ها در فرهنگ انسانی، یکی از اولین تلاش‌ها برای تفکر در مورد ورزش به شیوه‌ای کلی‌تر، کتاب «انسان بازیگر» اثر یوهان هویزینگا یا کتاب «نظریه طبقه تن‌آسا: مطالعه اقتصادی تکامل نهادها» اثر تورشتاین وبلن (۳۰ ژوئیهٔ ۱۸۵۷–۳ اوت ۱۹۲۹) جامعه‌شناس آمریکایی بود. کتاب «انسان بازیگر» اهمیت عنصر بازی در فرهنگ و جامعه را مورد بحث قرار می‌دهد.
بازی در فرهنگ و جامعه را مورد بحث قرار می‌دهد. هویزینگا اظهار می‌کند که بازی، به ویژه ورزش، برای ایجاد فرهنگ ضروری و شرط لازم آن است. این آثار مکتوب به ظهور مطالعه جامعه‌شناسی ورزش کمک کردند. در سال ۱۹۷۰، جامعه‌شناسی ورزش به عنوان یک حوزه مطالعاتی سازمان‌یافته و مشروع، توجه چشمگیری را به خود جلب کرد. انجمن جامعه‌شناسی ورزش آمریکای شمالی در سال ۱۹۷۸ با هدف مطالعه این حوزه تشکیل شد. مطبوعات تحقیقاتی آن، «مجله جامعه‌شناسی ورزش»، در سال ۱۹۸۴ تشکیل شد. این یک فرض رایج است که ورزش را می‌توان همزمان به عنوان یک
رایج است که ورزش را می‌توان همزمان به عنوان یک آیین و یک بازی در نظر گرفت. در نتیجه، ورزش را می‌توان به عنوان یک فرآیند آیینی موازی در نظر گرفت که با اوقات فراغت و آزادی مرتبط است. اثر نمادین یک آیین، طبقه‌بندی روابط اجتماعی بین مردان و بین زنان و مردان و همچنین تأثیر ورزش بر ملت‌ها را امکان‌پذیر می‌سازد. برخی از ورزش‌های ملی مانند بیسبال در کوبا، کریکت در هند غربی و فوتبال در اکثر کشورهای آمریکای لاتین، شور و اشتیاقی را ایجاد می‌کنند که فراتر از جایگاه قومی، ریشه‌های منطقه‌ای یا خطوط طبقاتی است. بنابراین،
ریشه‌های منطقه‌ای یا خطوط طبقاتی است. بنابراین، ورزش یک حوزه مهم تحلیلی برای دستیابی به درک بهتر از عملکرد جوامع مدرن است. نژاد و ورزش. بازی‌های برلین ۱۹۳۶. در مورد بازی‌های المپیک برلین ۱۹۳۶ جنجال‌هایی وجود داشت، زیرا لفاظی‌ها و قوانین کشور میزبان (آلمان نازی) نژادپرستی آشکار و شدید را دربرمی‌گرفت و در واقع تا حد زیادی مبتنی بر آن بود. بسیاری از آلمانی‌ها از اینکه ورزشکاران غیرسفیدپوست اجازه رقابت داشتند، ناخشنود شدند؛ «نازی‌ها از تماس‌های ورزشی با نژادهای «بدوی» و به ویژه رقابت با ورزشکاران سیاه‌پوست
«بدوی» و به ویژه رقابت با ورزشکاران سیاه‌پوست عمیقاً آزرده خاطر شدند.» آدولف هیتلر با این گزاره موافق بود که افرادی که اجدادشان "از جنگل آمده‌اند" "بدوی هستند زیرا فیزیک بدنی آنها از سفیدپوستان متمدن قوی‌تر است". و می‌خواست جداسازی نژادی را در بازی‌ها اعمال کند ولی کمیته المپیک امتناع ورزید. با این حال، رژیم نازی از هر نتیجه‌ای که می‌توانست برای تبلیغ برتری آنچه نژاد آریایی می‌نامید، استفاده کرد. نظریه‌های نژادپرستانه تاریخی. ورزش همیشه با روابط اجتماعی نژادی مشخص شده است. نخستین نگاه علمی به نژاد در پایان
مشخص شده است. نخستین نگاه علمی به نژاد در پایان سده نوزدهم صورت گرفت، زمانی که کنت آرتور دو گوبینو تلاش کرد برتری جسمی و فکری نژاد سفید را اثبات کند. نظریه انتخاب طبیعی داروین نیز در خدمت نژادپرستی مورد استفاده قرار گرفت. پس از اثبات توانایی ورزشی ورزشکاران سیاه‌پوست، این نظریه به جای هوش، به سمت توانایی جسمی تغییر جهت داد. چندین نظریه نژادپرستانه مطرح شد. سیاه‌پوستان از نظر ورزشی توانمند بودند زیرا حیوانات همه کندروها را می‌خوردند. افسانه "گذرگاه میانی" فرض می‌کرد که تنها سیاه‌پوستانی که از نظر ورزشی
فرض می‌کرد که تنها سیاه‌پوستانی که از نظر ورزشی توانمندتر بودند، می‌توانستند از تجارت برده و کارهای کشاورزی جان سالم به در ببرند. نظریه مادرسالاری بیان می‌کرد که پدران غایب باعث می‌شود سیاه‌پوستان خشم خود را به ورزش هدایت کنند و مربیان به شخصیت‌های پدر تبدیل شوند. نظریه مندیگو فرض می‌کرد که قوی‌ترین مردان سیاه‌پوست از نظر جسمی با قوی‌ترین زنان سیاه‌پوست از نظر جسمی پرورش یافته‌اند. این نظریه روانشناختی ادعا می‌کرد که ورزشکاران سیاه‌پوست ظرفیت فکری لازم برای تصدی سمت‌های رهبری در ورزش را ندارند. «نظریه احمق
تصدی سمت‌های رهبری در ورزش را ندارند. «نظریه احمق ورزشکار» به این موضوع اشاره داشت که سیاه‌پوستان در رشته‌های ورزشی بورسیه‌ها ثبت‌نام می‌کردند، زیرا نمی‌توانستند در دانشگاه به موفقیت برسند. در نهایت، نظریه ژنتیک نشان می‌داد که ورزشکاران سیاه‌پوست فیبرهای عضلانی خاصی بیشتری دارند. جامعه‌شناسی کنونی. جوانان آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار ورزش را وسیله‌ای برای تحرک اجتماعی صعودی می‌دانند، که از طریق اشتغال متعارف از آنها دریغ می‌شود. نژاد اغلب با طبقه، جنسیت و قومیت در تعامل است تا میزان دسترسی به ورزش‌های خاص و
در تعامل است تا میزان دسترسی به ورزش‌های خاص و نحوه درک ورزشکار را تعیین کند. برای مثال، گلف برای آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار کمتر به دلیل نژاد و بیشتر به دلیل نیاز به سرمایه اقتصادی و سرمایه اجتماعی بالا، غیرقابل دسترس است. نژاد اغلب با جنسیت مرتبط است، به طوری که زنان فرصت‌های کمتری برای دسترسی و موفقیت در ورزش دارند. هنگامی که زنی موفق می‌شود، نژاد او کم‌اهمیت جلوه داده می‌شود و تمایلات جنسی او برجسته می‌شود. در برخی فرهنگ‌ها، به ویژه فرهنگ‌های مسلمان، زنان به طور کلی از دسترسی به ورزش محروم هستند. در