payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قرار دادند. نشان‌های او شامل چندین مدال، پلاک و یک تمبر پستی است. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده است. سال‌های اولیه و تحصیلات. کاترین استوارت مکفیل در ۳۰ اکتبر ۱۸۸۷ در گلاسگو متولد شد. او سومین فرزند از چهار دختر جسی مکفیل و دونالد مکفیل، پزشک بود. مکفیل تنها دختر خانواده بود که به کار پدرش علاقه نشان می‌داد. در کودکی به مطب پدرش می‌رفت و او را در حین معاینه بیماران یا درمان زخم‌ها مشاهده می‌کرد. همچنین او را در ملاقات با بیماران در مزارع دورافتاده همراهی می‌کرد. علاوه بر این، تصمیم
دورافتاده همراهی می‌کرد. علاوه بر این، تصمیم او برای وقف زندگی‌اش به پزشکی احتمالاً تحت تأثیر عموهایش که پزشکان موفقی بودند قرار داشت: جیمز یک بیمارستان مبلغین در هند را اداره می‌کرد و الکس استاد آناتومی در دانشگاه گلاسگو بود. مکفیل و خواهرانش در ابتدا توسط معلمان خصوصی در خانه آموزش دیدند. پس از آن به مدرسه ابتدایی دوردست در کوتبریج رفتند و سپس در آکادمی هیلهد در گلاسگو تحصیل کردند. هر چهار فرزند با موفقیت تحصیلات خود را در آکادمی و بعداً در دانشگاه گلاسکو به پایان رساندند. در آن زمان در اسکاتلند، تحصیل
به پایان رساندند. در آن زمان در اسکاتلند، تحصیل زنان به ویژه در رشته پزشکی غیرمعمول بود. از زنان تحصیل‌کرده خانواده‌های محترم انتظار می‌رفت تنها به مدیریت خوب خانه و هنر بپردازند. احتمالاً به همین دلیل، پدرش با تمایل دخترش برای تحصیل پزشکی مخالف بود. با این حال، او قبلاً اراده قاطع و پشتکار خود را نشان داده بود و پدرش نتوانست مانع تصمیم او شود. والدینش اهمیت تحصیل را درک کردند و در ۲۶ آوریل ۱۹۰۶ او در دانشکده پزشکی دانشگاه گلاسکو ثبت‌نام کرد. او دانشجوی ممتازی بود و جوایز متعددی برای تحصیلاتش دریافت کرد:
بود و جوایز متعددی برای تحصیلاتش دریافت کرد: جایزه فیزیولوژی (درجه یک) و درجه دو در جانورشناسی عملی، آناتومی و جراحی. او در ۱۲ اکتبر ۱۹۱۱ با مدرک MB ChB از دانشکده پزشکی دانشگاه گلاسکو فارغ‌التحصیل شد. مکفیل حرفه پزشکی خود را در بیمارستان سلطنتی گلاسکو آغاز کرد و همچنین دستیار پزشک در کلینیک پدرش بود. جنگ جهانی اول. اسکاتلند، ۱۹۱۴. با آغاز جنگ جهانی اول، مکفیل تصمیم گرفت داوطلب خدمت فعال در ارتش بریتانیا شود و نامه‌ای به وزارت جنگ برای این درخواست ارسال کرد. پاسخ سریع بود و درخواست او را رد کردند و توضیح
پاسخ سریع بود و درخواست او را رد کردند و توضیح دادند که سپاه پزشکی ارتش سلطنتی زنان را نمی‌پذیرد. او به صلیب سرخ روی آورد و پاسخ مشابهی دریافت کرد، زیرا آنها نیز پزشکان زن را نمی‌پذیرفتند. او با السی اینگلیس تماس گرفت که در حال استخدام پزشکان زن و سایر کارکنان پزشکی برای واحدهای داوطلبانه پزشکی زنان بود. اینگلیس تیم بیمارستانی خود را به وزارت جنگ بریتانیا پیشنهاد داد، اما با این جمله رد شد: «خانم عزیز، به خانه بروید و آرام بنشینید.» اینگلیس سپس نامه‌هایی به سفارتخانه‌های فرانسه، بلژیک، روسیه و صربستان
به سفارتخانه‌های فرانسه، بلژیک، روسیه و صربستان فرستاد که این پیشنهاد را فوراً و با قدردانی پذیرفتند. از آن زمان، او کار فعالی را برای بیمارستان‌های زنان اسکاتلند برای خدمات خارجی آغاز کرد که خود به جنبش حق رأی زنان وابسته بود.
روث آنا ماری اشمیت (۲۲ آوریل ۱۹۱۶ – ۲۹ مارس ۲۰۱۴) یک زمین‌شناس و دیرینه‌شناس آمریکایی بود که پیشرو در میان دانشمندان زن بود. او بیشتر دوران حرفه‌ای خود را در آلاسکا گذراند، جایی که یک دفتر میدانی بررسی زمین‌شناسی ایالات متحده (USGS) تأسیس کرد و اولین گروه زمین‌شناسی در کالج کامیونیتی انکوریج را که اکنون بخشی از دانشگاه آلاسکا انکوریج است، پایه‌گذاری کرد. در سال ۱۹۶۴، اشمیت ارزیابی اولیه خسارت‌های وارده به شهر انکوریج توسط زمین‌لرزه بزرگ آلاسکا، بزرگ‌ترین زمین‌لرزه تاریخ آمریکای شمالی و دومین زمین‌لرزه بزرگ
تاریخ آمریکای شمالی و دومین زمین‌لرزه بزرگ ثبت‌شده در تاریخ، را مدیریت کرد. او در دوران مک‌کارتیسم در واشینگتن، دی‌سی برای USGS کار می‌کرد و به دلیل عضویت در کتاب‌فروشی تعاونی واشینگتن، یک کتاب‌فروشی بین‌نژادی، دو بار به دلیل عدم وفاداری تحت بازجویی قرار گرفت و هر دو بار تبرئه شد. او جوایز، افتخارات، و نامه‌های تقدیر و تشکر متعددی دریافت کرد. پس از مرگش در سال ۲۰۱۴، او به‌عنوان یک نیکوکار شناخته شد. اوایل زندگی و تحصیلات. اشمیت در سال ۱۹۱۶ در بروکلین، نیویورک، به دنیا آمد. او از دبیرستان اراسموس هال در
به دنیا آمد. او از دبیرستان اراسموس هال در بروکلین فارغ‌التحصیل شد، و سپس از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۶، در دوران اوج رکود بزرگ، در کالج واشینگتن اسکوئر دانشگاه نیویورک تحصیل کرد. او با نمرات عالی فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۳۶ مدرک لیسانس علوم انسانی در زمین‌شناسی دریافت کرد. خانواده او اشمیت و خواهر و برادرهایش را به دریافت مدارک عالی تشویق کردند، و همه خواهر و برادرهای او، شامل سه خواهر و یک برادر، در دهه ۱۹۲۰ مدارک دانشگاهی دریافت کردند. در دوران دانشگاه، او به فی امگا پای پیوست، جایزه ارزشمندترین بازیکن را برای
امگا پای پیوست، جایزه ارزشمندترین بازیکن را برای هاکی از انجمن فارغ‌التحصیلان کالج واشینگتن اسکوئر دانشگاه نیویورک دریافت کرد، و در روزنامه دانشگاه به‌عنوان کسی که «دیوانه فسیل‌ها است» توصیف شد. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، او در کالج هانتر شهر نیویورک به مطالعه کالبدشناسی تطبیقی، زیست‌شناسی و شیمی معدنی پرداخت. همچنین، او زیر نظر پروفسور هارولد هورتون شلدون از دانشگاه نیویورک در زمینه رادیوگرافی آموزش دید. برای تأمین هزینه‌های تحصیلات تکمیلی خود، او به‌عنوان تکنسین اشعه ایکس در یک مطب پزشکی خصوصی و در
تکنسین اشعه ایکس در یک مطب پزشکی خصوصی و در بیمارستان لانگ آیلند کار کرد. همچنین، او در موزه تاریخ طبیعی آمریکا به بررسی و تصویربرداری اشعه ایکس از نمونه‌های مهره‌داران و بی‌مهرگان پرداخت. اشمیت در رقابت با ۸۴ داوطلب دیگر، موفق به دریافت یک بورسیه ۵۰۰ دلاری از Panhellenic شهر نیویورک برای مطالعه پیشرفته کاربرد رادیوگرافی در دیرینه‌شناسی شد. او تحصیلات تکمیلی خود را در رشته علم خالص در دانشگاه کلمبیا در سال ۱۹۳۸ آغاز کرد و در سال ۱۹۴۲ دوره‌های آموزشی خود را به پایان رساند. او در سال ۱۹۳۹ مدرک کارشناسی ارشد
به پایان رساند. او در سال ۱۹۳۹ مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد. عنوان پایان‌نامه کارشناسی ارشد او «میوسن اوستراکودا از سازند یورک‌تاون» بود. او از سال ۱۹۴۱ کار بر روی رساله دکتری خود را آغاز کرد و در سال ۱۹۴۸ آن را به پایان رساند و موفق به دریافت درجه دکتری در زمین‌شناسی از دانشگاه کلمبیا شد. حرفه. اشمیت در طول دوران حرفه‌ای خود پیشگام زنان در علوم بود. با آغاز جنگ جهانی دوم، بسیاری از دانشجویان مرد تحصیلات تکمیلی به خدمت نظامی فراخوانده شدند. به دلیل کمبود دستیاران آموزشی و پژوهشی، اشمیت توسط پروفسور
دستیاران آموزشی و پژوهشی، اشمیت توسط پروفسور آرمین ک. لوبک از دانشگاه کلمبیا برای خدمت به‌عنوان دستیار جذب شد و به اولین دانشجوی زن تحصیلات تکمیلی تبدیل شد که کلاس‌های تمام‌مردانه را در دانشگاه کلمبیا تدریس می‌کرد. او علوم و نقشه‌برداری نظامی را تدریس می‌کرد. اشمیت همچنین به حقوق مدنی اقلیت‌های قومی علاقه‌مند بود و زمانی که در واشینگتن زندگی می‌کرد، به کتاب‌فروشی تعاونی واشینگتن پیوست، زیرا این سازمان مأموریت خود را بر شمول نژادی بنا نهاده بود. عضویت او در این سازمان که توسط دادستان کل ایالات متحده تام سی.
سازمان که توسط دادستان کل ایالات متحده تام سی. کلارک در سال ۱۹۴۷ به‌عنوان کمونیست شناخته شد، منجر به دو تحقیقات علیه اشمیت توسط وزارت کشور شد. او هر دو بار تبرئه شد. اشمیت در طول دوران حرفه‌ای خود به‌عنوان زمین‌شناس به سفرهای گسترده‌ای پرداخت. گذرنامه‌های او مهر ورود به دو دوجین کشور از جمله الجزایر، جنوبگان، آرژانتین، آروبا، استرالیا، چکسلواکی، دانمارک، اکوادور، جزایر فالکلند، فنلاند، هنگ‌کنگ، ایسلند، ایتالیا، ژاپن، مکزیک، هلند، نیوزیلند، سوئیس، بریتانیا و اتحاد جماهیر شوروی (USSR) را دارد. او همچنین در
و اتحاد جماهیر شوروی (USSR) را دارد. او همچنین در سراسر ایالات متحده سفر کرد و در چندین ایالت به‌عنوان بخشی از فعالیت خود برای USGS زندگی کرد. اشمیت به‌طور گسترده‌ای در سراسر آلاسکا نیز سفر کرد و چندین بار از دایره قطب شمال عبور کرد، هم در آلاسکا و هم در مناطق دیگر. بررسی زمین‌شناسی ایالات متحده (USGS). اشمیت در اوایل سال ۱۹۴۳ کار خود را در بررسی زمین‌شناسی ایالات متحده (USGS) در واشینگتن، دی.سی. آغاز کرد، و تکمیل رساله دکترای خود را تا سال ۱۹۴۸ به تعویق انداخت. او تا سال ۱۹۶۳ در سمت‌های مختلفی برای USGS
او تا سال ۱۹۶۳ در سمت‌های مختلفی برای USGS کار کرد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸، اشمیت در شاخه دیرینه‌شناسی و چینه‌شناسی USGS به تحقیق در زمینه رادیوگرافی، دیرینه‌شناسی و ریز دیرینه‌شناسی پرداخت. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۰، اشمیت برای واحد زمین‌شناسی نظامی فوق سری USGS کار کرد، و گزارش‌های زمین‌شناسی مهندسی (طبقه‌بندی شده) برای سپاه مهندسان ارتش دربارهٔ مناسب بودن مناطق در تئاترهای اروپایی و اقیانوس آرام برای ساخت و ساز، ایجاد جاده‌ها، باندهای فرودگاه و مکان‌یابی مصالح ساختمانی تهیه می‌کرد. او یکی از معدود زمین‌شناسان
ساختمانی تهیه می‌کرد. او یکی از معدود زمین‌شناسان زنی بود که برای انجام این کارها، که طبقه‌بندی شده و نیازمند مجوز امنیتی بود، استخدام شد. در سال ۱۹۴۹، اشمیت تحت برنامه جدید تحقیقات وفاداری که توسط رئیس‌جمهور هری ترومن از طریق فرمان اجرایی ۹۸۳۵ ایجاد شده بود، مجوز امنیتی دریافت کرد.
لورا الیزابت فورستر (; ۱۸۵۸ – ) پزشک، جراح و پرستار استرالیایی بود که به خاطر خدماتش در فرانسه، بلژیک، ترکیه و روسیه در طول جنگ جهانی اول شناخته می‌شود. زندگی اولیه و تحصیلات. لورا الیزابت فورستر در سال ۱۸۵۸ در حومه سیدنی به نام راید متولد شد. پدرش ویلیام فورستر (۱۸۱۸–۱۸۸۲) زمین‌دار، شاعر، سیاستمدار و نخست‌وزیر نیووساوت ولز در سال‌های ۱۸۵۹–۱۸۶۰ بود و مادرش الیزا جین وال (۱۸۲۸–۱۸۶۲) نام داشت. لورا پنجمین فرزند از شش فرزند این ازدواج بود. الیزا در سال ۱۸۶۲ درگذشت و ویلیام با ماد جولیا ادواردز (۱۸۴۶–۱۸۹۳)
درگذشت و ویلیام با ماد جولیا ادواردز (۱۸۴۶–۱۸۹۳) ازدواج کرد. حاصل این ازدواج پنج فرزند بود که سه پسرشان در جنگ جهانی اول در حال خدمت در نیروی نظامی استرالیا کشته شدند. مدت کوتاهی پس از مرگ ویلیام فورستر در سال ۱۸۸۲، لورا به همراه نامادری و ناتنی خود، انید، به انگلستان رفت. ماد در نهایت با جان برن ماردوک، از افسران مهندسی سلطنتی ادینبورگ، ازدواج کرد. لورا در انگلستان ماند. فورستر تا حدود سال ۱۸۷۹ در مدارس سیدنی تحصیل کرد. در ۱ نوامبر ۱۸۸۷، به عنوان دانشجوی پزشکی در دانشگاه برن سوئیس ثبت‌نام کرد. در این
پزشکی در دانشگاه برن سوئیس ثبت‌نام کرد. در این دانشگاه، ۱۲ ترم در مؤسسه پاتولوژی به تحقیق دربارهٔ فیبرهای دوک عضلانی پرداخت و در سال ۱۸۹۴ فارغ‌التحصیل شد. سال بعد مجوز طبابت در بریتانیا را دریافت کرد. حرفه پزشکی. پس از تکمیل آموزش دوگانه به عنوان پزشک و پرستار، فورستر در انگلستان ساکن شد و در آکسفورد به طبابت پرداخت. او همچنین مجوزهای لازم را از کالج سلطنتی پزشکان و جراحان گلاسگو، کالج سلطنتی پزشکان ادینبورگ و کالج سلطنتی جراحان ادینبورگ دریافت کرد. در سال ۱۹۰۰ به عنوان افسر پزشکی در درمانگاه کاتلر بولتر
۱۹۰۰ به عنوان افسر پزشکی در درمانگاه کاتلر بولتر آکسفورد منصوب شد. در این دوران، او به بررسی علل و اثرات بیماری‌های تخمدان در زنان مبتلا به بیماری‌های روانی علاقه‌مند شد. در آزمایشگاه پاتولوژی تیمارستان کلیبری لندن، کالبدشکافی حدود ۱۰۰ زن فوت شده از بیمارستان‌های لندن و چارینگ کراس را انجام داد. در سال ۱۹۰۷، مقاله‌ای دربارهٔ بافت‌شناسی غدد لنفاوی انسانی مبتلا به سل تحت نظارت دکتر گوستاو مان منتشر کرد. تأثیر گوستاو مان (که در رنگ‌آمیزی بافت‌شناسی تخصص داشت) و علاقه فورستر به تسلط بیشتر بر تکنیک‌های
داشت) و علاقه فورستر به تسلط بیشتر بر تکنیک‌های نوروهیستولوژی، او را بر آن داشت تا بین سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۱ چند ماهی در آزمایشگاه کاخال (که بعدها به نام مؤسسه کاخال معروف شد) در مادرید اسپانیا بگذراند. در آن زمان، دکتر سانتیاگو رامون ی کاخال به تازگی به عنوان دانشمندی برجسته در عرصه نوروهیستولوژی بین‌المللی شناخته می‌شد و بین سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۶ جوایز معتبری از جمله جایزه نوبل (۱۹۰۶) دریافت کرده بود. در سال ۱۹۱۱، فورستر سومین مقاله علمی خود را تحت نظارت کاخال منتشر کرد که کاملاً به زبان اسپانیایی نوشته
کاخال منتشر کرد که کاملاً به زبان اسپانیایی نوشته شده بود. در این مقاله که به زیبایی مصور شده بود، او به تشریح تحقیقاتش دربارهٔ تخریب رشته‌های عصبی پس از آسیب نخاعی در پرندگان پرداخت و نشان داد که این فرایند اگرچه مشابه پستانداران است، اما در پرندگان سریع‌تر رخ می‌دهد. این مقاله که در اوت ۱۹۱۱ منتشر شد، طولانی‌ترین مقاله علمی او تا آن زمان بود. کاخال حداقل سه بار در آثار خود به تحقیقات فورستر اشاره کرد. او را می‌توان از پیشگامان علوم اعصاب زنان دانست. در سال ۱۹۱۲، با آغاز جنگ بالکان، فورستر به اپیروس رفت
۱۹۱۲، با آغاز جنگ بالکان، فورستر به اپیروس رفت تا به عنوان پرستار خدمت کند، زیرا در آن زمان زنان اجازه نداشتند در خط مقدم به عنوان پزشک فعالیت کنند. خدمات در جنگ. در سپتامبر ۱۹۱۴ و در جریان جنگ جهانی اول، فورستر در بیمارستان صحرایی صلیب سرخ بریتانیا در آنتورپ بلژیک مشغول به کار شد. او اولین پزشک زن استرالیایی بود که برای کمک به تلاش‌های پزشکی زمان جنگ به بلژیک سفر کرد، در حالی که زنان پزشک اجازه پیوستن به نیروهای پزشکی متفقین را نداشتند. هنگامی که بلژیک تحت بمباران آلمان قرار گرفت، فورستر و همکارانش تحت
بمباران آلمان قرار گرفت، فورستر و همکارانش تحت آتش سنگین به تخلیه سربازان بلژیکی و بریتانیایی پرداختند. پس از بمباران ویرانگر هواپیماهای آلمانی، او به فرانسه رفت و به مجروحان بلژیکی کمک کرد.
تانیا آتووتر (متولد ۱۹۴۲) یک ژئوفیزیک‌دان و زمین‌شناس دریایی آمریکایی است که در زمینه تکتونیک صفحه‌ای تخصص دارد. او به‌ویژه به دلیل پژوهش‌های اولیه خود دربارهٔ تاریخچه تکتونیک صفحه‌ای در غرب آمریکای شمالی شهرت دارد. اوایل زندگی و تحصیلات. آتووتر در سال ۱۹۴۲ در لس‌آنجلس، کالیفرنیا متولد شد. پدر او یک مهندس و مادرش گیاه‌شناس بود. آتووتر یکی از اولین زنانی بود که بستر اقیانوس را از نظر زمین‌شناسی بررسی کرد. آتووتر تحصیلات خود را در سال ۱۹۶۰ در مؤسسه فناوری ماساچوست آغاز کرد و در سال ۱۹۶۵ مدرک کارشناسی ژئوفیزیک
آغاز کرد و در سال ۱۹۶۵ مدرک کارشناسی ژئوفیزیک خود را از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دریافت کرد. او در سال ۱۹۷۲ دکترای خود را در ژئوفیزیک دریایی از مؤسسه اقیانوس‌شناسی اسکریپس در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو دریافت کرد. او مدیر مرکز چندرسانه‌ای آموزشی و بصری‌سازی دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا است، جایی که او استاد برجسته علوم زمین‌شناسی نیز بود. پیش از پیوستن به هیئت علمی UCSB در سال ۱۹۸۰، او در مؤسسه فناوری ماساچوست نیز تدریس می‌کرد. آتووتر در سال ۲۰۰۷ از UCSB بازنشسته شد. حرفه. آتووتر استاد تکتونیک در گروه
بازنشسته شد. حرفه. آتووتر استاد تکتونیک در گروه علوم زمین‌شناسی بود، که اکنون به گروه علوم زمین تغییر یافته است، در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا قبل از بازنشستگی. او نویسنده و هم‌نویسنده ۵۰ مقاله در مجلات بین‌المللی، جلدهای حرفه‌ای و گزارش‌های مهم بود. هفت مورد از این مقالات در مجلات "Nature" یا "Science" منتشر شدند. در سال ۱۹۷۵، او به‌دلیل فعالیت‌هایش در تکتونوفیزیک به عضویت اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا درآمد. از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۷، آتووتر دریافت‌کننده فلوشیپ تحقیقاتی اسلون در فیزیک بود. در سال ۱۹۸۴، او
تحقیقاتی اسلون در فیزیک بود. در سال ۱۹۸۴، او جایزه تشویقی از انجمن زمین‌شناسان زن را دریافت کرد. آتووتر به‌دلیل مشارکت‌هایش در ژئوفیزیک دریایی و تکتونیک، به عضویت آکادمی ملی علوم ایالات متحده درآمد. او در سال ۲۰۱۹ بالاترین جایزه انجمن زمین‌شناسی آمریکا، مدال پنروز، را دریافت کرد. در سال ۲۰۲۲، او مدال وولاستون، بالاترین جایزه انجمن زمین‌شناسی لندن، را دریافت کرد. اکتشافات علمی. آتووتر در سفرهای اقیانوس‌شناسی با استفاده از ابزارهای کشیده‌شده در عمق برای بررسی کف اقیانوس مشارکت داشت. تا به امروز، او در ۱۲
کف اقیانوس مشارکت داشت. تا به امروز، او در ۱۲ غواصی آب‌های عمیق با زیردریایی اعماق اقیانوس "آلوین" شرکت کرده است. او فرآیندهای آتشفشانی-تکتونیکی مسئول برای ایجاد پوسته جدید اقیانوسی در مرکزهای گسترش کف دریا را مطالعه کرد. در سال ۱۹۶۸، او هم‌نویسنده یک مقاله پژوهشی بود که کار پیشگامانه‌ای در مورد طبیعت گسسته مرکزهای گسترش ارائه کرد. همراه با جک کورلیس، فرد اسپیس و کنت مک‌دونالد، او نقش‌های کلیدی در سفرهایی ایفا کرد که زیست‌شناسی متمایز چشمه‌های گرم کف اقیانوس را آشکار کردند و منجر به کشف دودکش‌های سیاه با
را آشکار کردند و منجر به کشف دودکش‌های سیاه با دماهای بالا، دریچه‌های هیدروترمال زیر دریا، در طول پروژه RISE شدند. در تحقیقات آتووتر دربارهٔ گسل‌های انتشار در نزدیکی جزایر گالاپاگوس، او کشف کرد که گسل‌های انتشار زمانی ایجاد می‌شوند که مرکزهای گسترش در امتداد کف دریا توسط حرکات تکتونیکی یا ماگما مختل شوند و به‌ناچار برای تنظیم مجدد جهت تغییر کنند. این موضوع به توضیح الگوی پیچیده کف دریا کمک کرد. آتووتر شاید بیشتر به خاطر تحقیقات خود دربارهٔ تاریخچه تکتونیک صفحه‌ای غرب آمریکای شمالی شناخته شود. او دو مقاله
صفحه‌ای غرب آمریکای شمالی شناخته شود. او دو مقاله تحقیقاتی مهم نوشت که به شرح تاریخچه تحول تکتونیک صفحه‌ای آمریکای شمالی و مشکلات تکتونیکی گسل سان آندریاس پرداختند و در مستندسازی تاریخچه این گسل کمک کردند. او همچنین به مطالعه تحول هندسی پرداخت و رکوردهای حرکت صفحات جهانی را با رکوردهای زمین‌شناسی قاره‌ای منطقه‌ای مقایسه و یکپارچه کرد. او روابط نوظهوری را کشف کرد که منشأ بسیاری از ویژگی‌های زمین‌شناسی بزرگ‌مقیاس را آشکار ساختند (مانند کوه‌های راکی، یلوستون، دره مرگ، آتشفشان‌های کسکید و رشته‌کوه‌های ساحلی
دره مرگ، آتشفشان‌های کسکید و رشته‌کوه‌های ساحلی کالیفرنیا). مقاله تحقیقاتی آتووتر، «پیامدهای تکتونیک صفحه‌ای برای تحول تکتونیکی دوران سنوزوئیک غرب آمریکای شمالی»، چارچوب اساسی برای تکتونیک صفحه‌ای غرب آمریکای شمالی را بنیان نهاد. در کارهایش، او توضیح می‌دهد که حدود ۴۰ میلیون سال پیش، صفحه فارالون در زیر صفحه آمریکای شمالی و صفحه اقیانوس آرام فرومی‌رفت. نیمه پایینی صفحه فارالون به‌طور کامل در زیر جنوب کالیفرنیا فرورفت و نیمه بالایی آن فرونرفت، که بعدها به عنوان صفحه خوان دو فوکا شناخته شد. از آنجایی که بخش
صفحه خوان دو فوکا شناخته شد. از آنجایی که بخش جنوبی فارالون کاملاً ناپدید شد، مرز جنوب کالیفرنیا اکنون بین صفحه اقیانوس آرام و صفحه آمریکای شمالی قرار گرفت. گسل سان آندریاس منحصر به فرد است زیرا به عنوان یک خط گسل عمده و همچنین یک مرز بین صفحه اقیانوس آرام و صفحه آمریکای شمالی عمل می‌کند. او این تحقیق را در سال ۱۹۸۹ به‌روزرسانی کرد.
رنا عماد رئیس (۱۴ دسامبر ۱۹۹۹) بازیگر مصری است.او در قاهره به دنیا آمد. توانست در مدت کوتاهی به یکی از ستارگان سینمای مصر تبدیل شود. در اولین سال حرفهٔ بازیگری خود در ۲۰۱۷، در دو کار متفاوت شرکت کرد؛ اولی سریال «وضعیت امنیتی» در نقش سلما و دومی «زمین به هوا» در نقش رُوِیدا. او در سریال رمضان ۲۰۱۸، «دستبند ۲» نقشِ ریکا را بازی کرد. زندگی و پیشه. رنا عماد رئیس در ۱۴ دسامبر ۱۹۹۹ در قاهره پایتخت مصر به دنیا آمد. او دختر زینب حسن، متخصص زیبایی مشهور مصری است که به عنوان میکاپ آرتیست برای ستارگان جامعهٔ هنری کار
عنوان میکاپ آرتیست برای ستارگان جامعهٔ هنری کار می‌کند و پدرش مهندس بود. او رابطه‌ای قوی با مادرش دارد، از تأثیر مادرش بر او و نقش او در ادامهٔ حمایت از او نه تنها در هنر، بلکه در سطح شخصی و حمایت از او در تصمیماتش سخن گفته است. حرفهٔ زینب حسن، مادر رنا رئیس، به او کمک کرد تا به عرصهٔ هنری نزدیک شود، چرا که از کودکی در کارش با او بوده است و همین امر باعث شد تا با جامعهٔ هنری ارتباط برقرار کند و با ستارگان سینما آشنا شود. فعالیت هنری خود را در سال ۲۰۱۷ با سریال «وضعیت امنیتی» آغاز کرد و پس از آن مسیر خود را
«وضعیت امنیتی» آغاز کرد و پس از آن مسیر خود را در هنر و بازیگری آغاز کرد. از آن هنگام در تعدادی از فیلم‌های سینمایی حضور داشته است.در سال ۲۰۲۲ در فیلم «سوارکار» شرکت کرد و در نقش یک خدمتکار بازی کرد. در سال ۲۰۲۳ در فیلم «پس از شر» شرکت کرد و نقش فرحِ برزیلی را بازی کرد. در همان سال در فیلم‌های «اولاد حریم کریم» در نقش ایلا و در «مشکی رنگارنگ» بازی کرد. در سال ۲۰۲۴ در فیلم «باند بزرگ» شرکت کرد و شخصیت نیره را ارائه کرد. رنا رئیس گروهی از آثار درام تلویزیونی را بازی کرده است. در سال ۲۰۱۷، در سریال‌های «وضعیت
بازی کرده است. در سال ۲۰۱۷، در سریال‌های «وضعیت امنیتی» در نقش سلما، «زمین به هوا» در نقش رویدا، «سهم من و شما ۲» در نقش دینا ظاهر شد. در سال ۲۰۱۸ در سریال‌های «دَولی» در نقش حنان و در «دستبند ۲» نقشِ ریکا بازی کرد. در سال ۲۰۱۹ در سریال‌های «یک وجب آب» در نقش نور، «برکت» در نقش مودت و در «پرنسس بیسا» نقش جاسمین را بازی کرد. رئیس در سال ۲۰۲۰ در سریال‌های «سلطانهٔ مُعِز» در نقش ضی، در «زیبایی زنان:مکتوب» در نقش تلا، در «شب‌هایمان ۸۰» در نقش جمیله هشام و در «حرامی» در نقش سالی ظاهر شد. در سال ۲۰۲۱ در
و در «حرامی» در نقش سالی ظاهر شد. در سال ۲۰۲۱ در سریال‌های «نجیب زاهی زرکش» نقش نانسی، در «موضوع خانوادگی» نقش ساره، «مرد بمان» نقش شهد جلال و در «حرامی ۲» نقش سالی را ایفا کرد.در سال ۲۰۲۲ در قسمت ۳۰ سریال «جزیرهٔ غمام» به عنوان مهمان افتخاری نقش آفرید و در سریال «موضوع خانوادگی ۲» شخصیت ساره را بازی کرد. در سال ۲۰۲۳ در سریال‌های «بحران نیمهٔ عمر» نقش مریم و در «نُصی الثانی» نقش هنا را ارائه کرد. رنا رئیس در سال ۲۰۲۴ در سریال «سر الهی» شخصیت رقیه را بازی کرد. زندگی شخصی. در نوامبر ۲۰۲۲، رنا رئیس در حالی که
زندگی شخصی. در نوامبر ۲۰۲۲، رنا رئیس در حالی که به عنوان مهمان در برنامهٔ «با شما» ی مونا الشاذلی حضور داشت، نامزدی خود را زنده جشن گرفت و معشوقش، یُسری علی را با درخواستش روی آنتن غافلگیر کرد. او دوست دوران کودکی و خارج از جامعهٔ هنری است و پیش از نامزدی، دوستی محکمی با هم داشتند. در اکتبر ۲۰۲۳ بدون اعلام دلیل، اعلام کرد که از نامزدش جدا شده است. در ۱۷ مارس ۲۰۲۵، رنا رئیس پس از بازگشت دوباره، جشن ازدواج خود را با نامزد سابقش برگزار کرد.
کارن کی. هسیائو اَش (؛ "حوالی" ۱۹۵۵) عصب‌پژوه بود. وی از سال ۱۹۸۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی استاد دپارتمان بیماری‌های مغز و اعصاب، علوم اعصاب و عصب‌شناسی در دانشکده پزشکی دانشگاه مینه‌سوتا (UMN) است و در آنجا کرسی استادی ادموند والاس و آن ماری تولاک را در علوم اعصاب و عصب‌شناسی در اختیار دارد. او بنیان‌گذار مرکز تحقیقات و مراقبت‌های حافظه «ن. باد گراسمن» است و علاقه تحقیقاتی خاص او از دست رفتن حافظه ناشی از بیماری آلزایمر و زوال عقل مرتبط است. تحقیقات او شامل توسعه مدل حیوانی برای بیماری
است. تحقیقات او شامل توسعه مدل حیوانی برای بیماری آلزایمر بوده است. در ژوئیه ۲۰۲۲، نگرانی‌هایی مبنی بر دستکاری برخی تصاویر در مقاله‌ای از سال ۲۰۰۶ در ژورنال "نیچر" که توسط کارن اَش و دانشجوی پسادکتری او سیلوان لن نوشته شده بود، مطرح شد. در مه ۲۰۲۳، روزنامه "استار تریبیون" گزارش داد که کارن اَش از تکنیک‌های جدیدی برای بازسازی کار منتشرشده در مقاله ۲۰۰۶ استفاده می‌کند، این بار بدون سیلوان لن و او گفته است که «مسئولیت من است که حقیقت آنچه را که منتشر کرده‌ایم، ثابت کنم». مقاله جدید در مارس ۲۰۲۴ منتشر شد.
ثابت کنم». مقاله جدید در مارس ۲۰۲۴ منتشر شد. مقاله ۲۰۰۶ در ژوئن ۲۰۲۴ پس گرفته شد؛ تمامی نویسندگان اصلی به جز سیلوان لن با این پس‌گیری موافقت کردند. زندگی شخصی و تحصیلات. والدین کارن اَش در سال ۱۹۴۳ از چین به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کردند تا دکترا بگیرند و سپس در منطقه سینت پال-مینیاپولیس مستقر شدند. پدرش، سی.سی. هسیائو، در دانشگاه مینه‌سوتا مهندسی هوافضا تدریس می‌کرد و مادرش، جویس بیوشیمی‌دان بود. او سه خواهر و برادر کوچکتر دارد. کارن اَش در دهه ۱۹۷۰ در مدرسه خصوصی پیش‌دانشگاهی «آکادمی سنت پل و مدرسه
مدرسه خصوصی پیش‌دانشگاهی «آکادمی سنت پل و مدرسه سامیت» واقع در سینت پال، مینه‌سوتا تحصیل می‌کرد و علاقه‌اش به مغز از همان دوران ابتدایی شروع شد، جایی که در ریاضیات و موسیقی بسیار موفق بود. او مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۷۵ از دانشگاه هاروارد در رشته‌های شیمی و فیزیک دریافت کرد و در سن ۱۷ سالگی به عنوان دانشجوی سال دوم در این دانشگاه پذیرفته شد. (یعنی به‌سبب نبوغش، کلاس‌ها را از سال دوم دانشگاه آغاز کرد) سپس دکتری خود را در علوم مغز و علوم شناختی از مؤسسه فناوری ماساچوست در سال ۱۹۸۱ و مدرک پزشکی خود را از
ماساچوست در سال ۱۹۸۱ و مدرک پزشکی خود را از دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۸۲ دریافت کرد. همسر کارن اَش «جیمز» متخصص مغز و اعصاب است و با هم، سه فرزند دارند (دو پسر و یک دختر). حرفه. بین سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۹، او یک پژوهشگر پسادکترا در دانشگاه کالیفرنیا، سان فرانسیسکو بود و در آنجا در زمینه بیماری‌های پریونی پژوهش می‌کرد و با استنلی پریسینر همکاری داشت. در سال ۱۹۸۹، او نویسنده اول مقاله‌ای بود که در نشریه "نیچر" منتشر شد و تحت عنوان «ارتباط یک جهش بدمعنی پروتئین پریون با سندرم گرسمن-اشتروسلر-شاینکر»
پروتئین پریون با سندرم گرسمن-اشتروسلر-شاینکر» منتشر گردید، که در آن کشف جهش مرتبط با یک بیماری نورودژنراتیو توضیح داده شده بود. او همچنین نویسنده اول مقاله‌ای بود که در سال ۱۹۹۰ در نشریه "ساینس" منتشر شد و تحت عنوان «دژنراسیون عصبی خودبخودی در موش‌های ترنس‌ژنیک با پروتئین پریون جهش‌یافته» منتشر گردید، که در آن ایجاد یک مدل موش ترنس‌ژنیک برای یک بیماری نورودژنراتیو توضیح داده شده بود. به گفته روزنامهٔ "مینیاپولیس استار تیبیون"، او کمک کرد تا نظریه استنلی پریسینر مبنی بر اینکه پریون‌ها باعث بیماری‌های
پریسینر مبنی بر اینکه پریون‌ها باعث بیماری‌های نورودژنراتیو می‌شوند، ثابت شود. استنلی پریسینر از کمک‌های او به دریافت جایزه نوبل برای این کار قدردانی کرد و گفت که کارن هسیائو «یک جهش در ژن "PRNP" کشف کرد که باعث بیماری خانوادگی شد و آن بیماری را در موش‌های ترنس‌ژنیک بازتولید کرد.» کارن اَش در سال ۱۹۹۲ به عنوان استادیار نورولوژی به دانشکده پزشکی دانشگاه مینه‌سوتا پیوست. او همچنین با «مرکز بهداشت و درمان کهنه‌سربازان مینیاپولیس» همکاری کرده است. او بنیان‌گذار مرکز تحقیقات و مراقبت حافظه «ن. باد گراسمن» بود.
مرکز تحقیقات و مراقبت حافظه «ن. باد گراسمن» بود. از سال ۲۰۲۲، او بیش از ۲۸ میلیون دلار کمک‌هزینه از مؤسسه ملی سلامت ایالات متحده آمریکا دریافت کرده است. روزنامهٔ "مینیاپولیس استار تیبیون" کارن اَش را به عنوان «استاد برجسته‌ای توصیف کرد که بسیاری او را در فهرست نهایی نامزدهای دریافت جایزه نوبل برای کارهایش می‌دانند». افتخارات و جوایز. کارن اَش در سال ۲۰۰۵ جایزه «بنیاد مت‌لایف برای تحقیق در زمینه بیماری آلزایمر» را دریافت کرد. وی همچنین در سال ۲۰۰۶ جایزه پتامکین را برای پژوهش‌هایش در زمینه آلزایمر کسب کرد که
را برای پژوهش‌هایش در زمینه آلزایمر کسب کرد که اندکی پس از انتشار مقاله‌اش در نشریه "نیچر" در سال ۲۰۰۶ بود. کارن اَش در سال ۲۰۰۹ به‌خاطر دستاوردهایش در حوزه پزشکی به عضویت «آکادمی ملی پزشکی» ایالات متحده آمریکا درآمد.
کارولینا آرمیخو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان شیلی بازی کرده است. دوران بازی. کارولینا آرمیخو در دوران جوانی خود در تیم‌های پایهٔ یونیورسیداد ده شیلی و بازی کرد. در ردهٔ بزرگسالان، تقریباً تمام دوران حرفه‌ای خود را در تیم کولو-کولو گذراند. او نخستین عنوان قهرمانی لیگ را در سال ۲۰۱۲ با این باشگاه به‌دست‌آورد، که یکی از سال‌های درخشان دوران حرفه‌ای‌اش بود. در همان سال، با تیم کولو-کولو