payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فعال و ارتقا یافت. تیپ تریدنتینا اولین تیپ آلپینی بود که یک دسته چترباز آلپینی دریافت کرد. این دسته در ۱ سپتامبر ۱۹۵۲ در بریکسن فعال شد و در ۱ آوریل ۱۹۶۴ با دسته‌های چترباز چهار تیپ آلپینی دیگر ادغام شد و گروهان چترباز آلپینی را تحت فرماندهی مستقیم سپاه چهارم ارتش تشکیل داد. در همان سال، گروهان ششم خمپاره‌انداز منحل شد و خمپاره‌اندازها و نیروهای آن بین سه گردان آلپینی تیپ تقسیم شدند. با اصلاحات ارتش ایتالیا در سال ۱۹۷۵، سطح هنگ لغو شد و گردان‌ها تحت فرماندهی مستقیم تیپ‌های چند رشته‌ای قرار گرفتند. در همان
مستقیم تیپ‌های چند رشته‌ای قرار گرفتند. در همان زمان، ارتش نیروهای خود را کاهش داد و آرایش مجدد داد و بنابراین، تریدنتینا شاهد تغییراتی در ترکیب خود بود: هنگ ششم آلپینی، هنگ دوم توپخانه کوهستانی و گروه توپخانه کوهستانی «ورونا» منحل شدند، در حالی که ستاد تیپ و گروهان سیگنال برای تشکیل واحد فرماندهی و سیگنال «تریدنتینا» ادغام شدند. یک گروهان ضد تانک ایجاد شد، واحد هواپیماهای سبک «تریدنتینا» به هنگ چهارم هوانوردی سبک ارتش «آلتایر» از سپاه چهارم ارتش که به تازگی تشکیل شده بود، منتقل شد، گروهان خدمات
که به تازگی تشکیل شده بود، منتقل شد، گروهان خدمات «تریدنتینا» به عنوان یک گردان لجستیک سازماندهی مجدد شد و گردان آلپینی «بولزانو» به واحد ذخیره کاهش یافت. پس از انحلال گروه توپخانه کوهستانی «ورونا» و انتقال گروه اول توپخانه سنگین «آدیجه» از ورونا به پایگاه خالی الواس. پس از اصلاحات، دو گردان آلپینی این تیپ، به استثنای گردان «وال برنتا» که وظیفه استقرار استحکامات در دره‌های پوستر و پیاوه را بر عهده داشت، دارای قدرت مجاز ۹۵۰ نفر بودند. «وال برنتا» سه گروهان فعال و نه گروهان ذخیره با قدرت جنگی بیش از ۲۲۰۰ نفر
و نه گروهان ذخیره با قدرت جنگی بیش از ۲۲۰۰ نفر داشت. دو گروه توپخانه دارای قدرت مجاز ۶۱۰ نفر بودند و هر کدام ۱۸ توپ هویتزر ۱۰۵ میلی‌متری ام۵۶ را در میدان نبرد داشتند. انحلال. سازماندهی مجدد بیشتر واحدها در ماه مه ۲۰۰۱ منجر به انحلال هنگ پنجم توپخانه کوهستانی و به دنبال آن انتقال هنگ پنجم آلپ به تیپ آلپ «جولیا» شد، در حالی که هنگ ششم آلپ، که خودمختار شده بود، تحت فرماندهی نیروهای آلپ، به عنوان فرماندهی مناطق آموزشی تیرول جنوبی، قرار گرفت. فرماندهی تیپ در پایان سال ۲۰۰۲ منحل شد و نام «تریدنتینا» به فرماندهی
سال ۲۰۰۲ منحل شد و نام «تریدنتینا» به فرماندهی لشکر تازه تأسیس منتقل شد. سازماندهی مجدد. پس از بازسازی ارتش ایتالیا در سال ۱۹۷۵، سپاه چهارم آلپ مسئول دفاع از مرز ایتالیا در امتداد زنجیره اصلی آلپ از مرزهای سوئیس و اتریش در غرب تا مرز شرقی با یوگسلاوی شد. در صورت درگیری با یوگسلاوی، سپاه چهارم آلپ در موقعیت خود ثابت می‌ماند و از جناح چپ سپاه پنجم ارتش محافظت می‌کرد که با نیروهای دشمن در دشت‌های فریولی-ونیز جولیا درگیر می‌شد. تنها تیپی که در این مورد درگیر نبرد می‌شود تیپ «جولیا» خواهد بود. در یک درگیری فرضی
می‌شود تیپ «جولیا» خواهد بود. در یک درگیری فرضی با پیمان ورشو، سپاه چهارم آلپ دو طرح عملیاتی را پیش‌بینی کرد: یکی برای نیروهای شوروی و ارتش مجارستان که از یوگسلاوی عبور می‌کردند، و دیگری برای پیمان ورشو که بی‌طرفی اتریش را نقض می‌کرد و از اتریش عبور می‌کرد. اگر نیروهای دشمن از طریق یوگسلاوی از «دروازه گوریزیا» عبور می‌کردند، «جولیا» جناح چپ کوهستانی سپاه پنجم ارتش را پوشش می‌داد، که با چهار تیپ زرهی و پنج تیپ مکانیزه خود، سعی می‌کرد دشمن را قبل از اینکه بتواند از طریق دره پو به شمال ایتالیا گسترش یابد،
بتواند از طریق دره پو به شمال ایتالیا گسترش یابد، تضعیف کند، در حالی که سایر تیپ‌های آلپی ثابت می‌ماندند.
تیپ ۳ موشکی آکویلیا () یک تیپ توپخانه و موشکی ارتش ایتالیا و تحت امر سپاه پنجم ایتالیا بود که بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۹۱ فعال بود. این تیپ در شمال شرقی ایتالیا مستقر بود و به‌عنوان بخشی از مشارکت ایتالیا در برنامه اشتراک هسته‌ای ناتو، به سیستم‌های موشکی و توپخانه‌ای که قادر به شلیک سلاح‌های هسته‌ای تاکتیکی بودند، مسلح بود. در زمان صلح، این تیپ تحت فرماندهی سپاه پنجم ارتش ایتالیا قرار گرفت، اما در زمان جنگ، این تیپ تابع فرماندهی نیروهای زمینی متفقین ناتو در جنوب اروپا در ورونا بود. پس از پایان جنگ سرد، این تیپ
اروپا در ورونا بود. پس از پایان جنگ سرد، این تیپ منحل شد و سیستم‌های تسلیحاتی آن از رده خارج شدند. تاریخچه. در اوایل دهه ۱۹۵۰، ناتو سلاح‌های هسته‌ای تاکتیکی را برای مقابله با برتری پیمان ورشو در سیستم‌های تسلیحاتی متعارف معرفی کرد. در ۲۰ اکتبر ۱۹۵۴، ایتالیا و ایالات متحده مجموعه‌ای از توافق‌نامه‌های مخفی را برای تنظیم دفاع هسته‌ای ایتالیا امضا کردند: ایتالیا و ایالات متحده آمریکا همچنین در سال ۱۹۵۴ یک توافق‌نامه نظامی دوجانبه امضا کرده بودند که به نیروهای آمریکایی که پس از امضای پیمان دولتی اتریش در سال
آمریکایی که پس از امضای پیمان دولتی اتریش در سال ۱۹۵۵، اتریش را ترک کرده بودند، اجازه می‌داد از پایگاه‌های ایتالیا استفاده کنند. در پایان سال ۱۹۵۵، ۱۰۰۰۰ سرباز آمریکایی اتریش را ترک کردند و به نیروی ویژه جنوب اروپا در ایتالیا پیوستند. نیروی ویژه جنوب اروپا شامل دو گردان توپخانه مسلح هسته‌ای بود که تجهیزات آنها پس از کاهش اندازه نیروی ویژه جنوب اروپا و بازگشت بیشتر نیروهای آن به قاره آمریکا، به ارتش ایتالیا تحویل داده شد. پس از بررسی تمام جزئیات، ۴۴ سرباز ایتالیایی از هنگ ۳ توپخانه سنگین، آموزش خود را در
ایتالیایی از هنگ ۳ توپخانه سنگین، آموزش خود را در پایگاه ارتش ایالات متحده در گردان ۷۷ توپخانه صحرایی در ویچنزا در ۱۰ ژانویه ۱۹۵۹ آغاز کردند. در ابتدا تنها سیستم پرتاب، موشک سطح به سطح ام‌جی‌آر-۱ با قابلیت حمل کلاهک هسته‌ای بود و در ۲۵ فوریه ۱۹۵۹، ایتالیایی‌ها اولین موشک خود را از شهر ساحلی بیبیونه در دریای آدریاتیک پرتاب کردند. در ۱ مارس ۱۹۵۹، هنگ سوم توپخانه سنگین، دو گروه راکت‌انداز مسلح به سیستم‌های موشکی جان آنست را فعال کرد. در ۱ اکتبر ۱۹۵۹، نام این هنگ به هنگ سوم توپخانه سنگین (موشکی) تغییر یافت و
هنگ به هنگ سوم توپخانه سنگین (موشکی) تغییر یافت و به اولین واحد تیپ ۳ موشکی در ویچنزا تبدیل شد. این هنگ در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۰ سومین گروه پرتابگر موشک و در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۲ چهارمین گروه پرتابگر موشک را به ناوگان خود اضافه کرد. هر گروه چهار سامانه پرتاب موشک جان آنست را در اختیار داشت و در الواس، اودرزو، کودونیه و پورتوگروارو مستقر بودند.
هنگ ۷ برسالیری () یک واحد فعال نیروی زمینی ایتالیا است که در آلتامورا در آپولیا مستقر است. این هنگ بخشی از یگان تخصصی برسالیری سپاه پیاده‌نظام ارتش است و از نظر عملیاتی به تیپ مکانیزه «پینرولو» اختصاص داده شده است. این هنگ در سال ۱۸۷۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا با گردان‌های از پیش موجود تشکیل شد. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ در جبهه ایتالیا حضور داشت. در جنگ جهانی دوم، این هنگ به لشکر ۱۰۲ موتوریزه «ترنتو» اختصاص داده شد، که با آن در نبرد صحرای غربی در شمال آفریقا جنگید. در نوامبر ۱۹۴۲، این هنگ در طول نبرد
آفریقا جنگید. در نوامبر ۱۹۴۲، این هنگ در طول نبرد دوم العلمین نابود شد. پس از بازسازی در طرابلس در لیبی، این هنگ در نبرد تونس جنگید، جایی که برای دومین بار نابود شد. در سال ۱۹۷۶ پرچم و سنت‌های این هنگ به گردان ۱۰ برسالیری «بِزِکا» واگذار شد که در ۲۱ اکتبر ۱۹۷۵ به یک واحد خودمختار تبدیل شده بود. در سال ۱۹۹۲، هنگ هفتم برسالیری در باری اصلاح و به تیپ مکانیزه «پینِرولو» واگذار شد. سالگرد این هنگ، مانند تمام واحدهای برسالیری، در ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶، روزی که تخصص برسالیری تأسیس شد، قرار دارد.
تیپ مکانیزه پینرولو () تیپ پیاده‌نظام مکانیزه ارتش ایتالیا و تحت امر لشکر آکوئی است که در منطقه جنوبی آپولیا مستقر است. این تیپ که نام شهر پیدمونتی پینرولو را یدک می‌کشد، نشان آن از روی نشان این شهر الگوبرداری شده است. تاریخچه. پس از آنکه چارلز آلبرت ساردینیا در ۲۷ آوریل ۱۸۳۱ به تخت سلطنت پادشاهی ساردینیا نشست، اصلاحات اساسی در ارتش انجام شد؛ بنابراین در ۱۳ نوامبر ۱۸۳۱ تیپ «پینرولو» با دو هنگ پیاده‌نظام ارتقا یافت. این دو هنگ، «هنگ والاحضرت سالوتزو» بودند که در سال ۱۶۷۲ با نام هنگ «لولین» تأسیس شد و یک هنگ
در سال ۱۶۷۲ با نام هنگ «لولین» تأسیس شد و یک هنگ جدید با نیروهای هنگ خواهرش تشکیل شد. از ۱ نوامبر ۱۸۱۵ تا ۱۸۲۱، «هنگ والاحضرت سالوتزو» با نام تیپ «سالوتزو» شناخته می‌شد و در شهر سالوتزو مستقر بود. از ۱۸۲۱ تا ۱۳ نوامبر ۱۸۳۱، این تیپ با نام «تیپ پینرولو» شناخته می‌شد و در جنوا مستقر بود، با این حال، از نظر اندازه و عملکرد، هر دو تیپ شبیه یک هنگ پیاده‌نظام با دو گردان بودند. پس از تأسیس تیپ «پینرولو»، دو هنگ آن هر کدام شامل سه گردان بودند: گردان‌های اول و دوم این هنگ، سه گروهان تفنگدار و یک گروهان
اول و دوم این هنگ، سه گروهان تفنگدار و یک گروهان نارنجک‌انداز را در میدان نبرد قرار دادند، در حالی که گردان‌های سوم شامل چهار گروهان تیرانداز بودند. بعداً یک گردان چهارم به هر هنگ اضافه شد و قدرت گروهان‌ها افزایش یافت. تا سال ۱۸۳۹، هر هنگ چهار گردان را در میدان نبرد قرار داد که به نوبه خود ۴ گروهان ۲۵۰ نفره را در اختیار داشتند. در سال ۱۸۳۹، هنگ‌های «پینرولو» شماره‌گذاری و به تیپ سیزدهم هنگ «پینرولو» و تیپ چهاردهم هنگ «پینرولو» تغییر نام دادند. این تیپ در جنگ اول استقلال ایتالیا شرکت کرد و در نبردهای سانتا
اول استقلال ایتالیا شرکت کرد و در نبردهای سانتا لوسیا و نووارا جنگید. در سال ۱۸۵۵، این تیپ دو گردان برای سپاه اعزامی ساردینیا در جنگ کریمه فراهم کرد. در جنگ دوم استقلال ایتالیا، این تیپ در نبردهای ماژنتا و سولفرینو به کار گرفته شد. در جنگ سوم استقلال ایتالیا، این تیپ در نبرد کاستوزا جنگید. در آغاز جنگ جهانی اول، این تیپ در شهر پادوا مستقر بود و دو هنگ آن هر کدام سه گردان و هر گردان شامل چهار گروهان و یک گردان مسلسل‌دار بود. در ۲۴ مه ۱۹۱۵، این تیپ به سمت جنوب پالمانووا به داخل خاک اتریش پیشروی کرد تا اینکه
پالمانووا به داخل خاک اتریش پیشروی کرد تا اینکه در نزدیکی روستای سلز با مواضع اتریشی‌ها روبرو شد. در طول نبرد اول ایزونزو، این تیپ سعی کرد منطقه سلز و تپه مستحکم «سی بوسی» در نزدیکی آن را تصرف کند، اما تنها توانست برخی از سنگرهای اتریشی‌ها را تصرف کند. در طول نبرد دوم ایزونزو، این تیپ دوباره سعی کرد همان دو موضع را تصرف کند. تنها موفقیت این نبرد در ۲۴ ژوئیه حاصل شد، زمانی که هنگ چهاردهم موفق شد وارد سیستم سنگرهای اتریشی‌ها در «سی بوسی» شود، اما آتش توپخانه و ضدحمله‌های اتریشی‌ها، این هنگ را تا شب به موقعیت
ضدحمله‌های اتریشی‌ها، این هنگ را تا شب به موقعیت اولیه خود بازگرداند. در اوایل دهه ۱۹۹۰، گردان‌ها به نام‌های سنتی هنگ خود بازگشتند. به عنوان مثال، در ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۲، گردان نهم پیاده‌نظام مکانیزه «باری» بدون تغییر ترکیب یا اندازه، به هنگ نهم پیاده‌نظام «باری» تغییر نام داد. در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۰، کاهش گسترده نیروها در ارتش پس از پایان جنگ سرد، با انحلال گردان سیزدهم پیاده‌نظام مکانیزه «والبلا» به تیپ «پینرولو» رسید. در ۱ ژوئیه ۱۹۹۱، این تیپ، گردان ۶۷ برساگلیری «فاگاره» و هنگ یازدهم توپخانه صحرایی خودکششی
«فاگاره» و هنگ یازدهم توپخانه صحرایی خودکششی «ترامو» را به تیپ برسالیری «گاریبالدی» واگذار کرد. هنگ یازدهم توپخانه خودکششی با هنگ دوم توپخانه خودکششی «پوتنزا» در بارلتا جایگزین شد. سال‌های بعد تغییرات بیشتری را به همراه داشت: در مارس ۲۰۰۱، هنگ ۱۳۱ توپخانه صحرایی خودکششی «سنتارو» به هنگ ۲۱ توپخانه صحرایی خودکششی «تریسته» تغییر نام داد که از تیپ هواگرد «فریولی» منتقل شده بود. در ۵ نوامبر ۲۰۰۱، هنگ ۸۲ پیاده‌نظام «تورینو» از تیپ ۱۳۲ زرهی «آریته» به بارلتا نقل مکان کرد و به «پینرولو» پیوست. در همان سال، هنگ
مکان کرد و به «پینرولو» پیوست. در همان سال، هنگ یازدهم مهندسی از موتا دی لیونزا در شمال ایتالیا به فوجیا نقل مکان کرد و به پینرولو پیوست، در حالی که هنگ ۱۳۳ تانک منحل شد. سازمان. در ۱ ژانویه ۲۰۱۱، هنگ ۳۱ تانک به لچه منتقل شد و به مدرسه سواره نظام پیوست. متعاقباً، این تیپ در ۱ اکتبر ۲۰۱۱ به تیپ مکانیزه «پینرولو» تغییر نام داد. در سال ۲۰۱۳، این تیپ هنگ لجستیک «پینرولو» را دریافت کرد و در ۲۸ فوریه ۲۰۱۷، هنگ ۳۱ تانک به «پینرولو» بازگشت. در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۰، هنگ ۳۱ تانک به عنوان هنگ «کاوالگگری دی لودی» (پانزدهم)
تانک به عنوان هنگ «کاوالگگری دی لودی» (پانزدهم) سازماندهی مجدد شد.
هنگ ۱۳۱ تانک ایتالیا () یک هنگ تانک غیرفعال ارتش ایتالیا است که در پرسانو در کامپانیا مستقر بود و آخرین بار به تیپ برساگلیری "گاریبالدی" اختصاص داده شد. این هنگ در ژوئیه ۱۹۴۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا تشکیل شد و برای مدت کوتاهی به لشکر ۱۳۱ زرهی "سنتارو" اختصاص داده شد. در ژانویه ۱۹۴۲، این هنگ به یک واحد مستقل تبدیل شد و به سیسیل منتقل شد، جایی که علیه نیروهای متفقین که در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳ در جزیره پیاده شده بودند، جنگید. بقایای این هنگ پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی منحل شد. در
در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی منحل شد. در سال ۱۹۷۶، پرچم و سنت‌های این هنگ به گردان ۱۰۱ تانک زاپالا واگذار شد که در ۲۱ اکتبر ۱۹۷۵ به یک واحد خودمختار تبدیل شده بود. در سال ۱۹۹۳، گردان ۱۰۱ تانک زاپالا خودمختاری خود را از دست داد و به هنگ ۱۳۱ تانک اصلاح‌شده پیوست. در ابتدا، این واحد، مانند تمام واحدهای تانک ایتالیایی، بخشی از بازوی پیاده‌نظام ارتش بود، اما در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانک‌ها از بازوی پیاده‌نظام به بازوی سواره‌نظام منتقل شد. در نتیجه، در همان تاریخ، این هنگ پرچم خود را با پرچم سواره‌نظام
تاریخ، این هنگ پرچم خود را با پرچم سواره‌نظام جایگزین کرد. در سال ۲۰۱۳، این هنگ منحل شد و پرچم آن برای نگهداری به معبد پرچم‌ها در ویتوریانو در رم منتقل شد. سالگرد تأسیس این هنگ، مانند تمام واحدهای تانک که هنوز در نبرد خود را متمایز نکرده‌اند، مصادف با ۱ اکتبر ۱۹۲۷ است، روزی که تخصص تانک‌ها تأسیس شد.
روز بمب ()، کتابی ناداستان است که توسط نویسنده اتریشی کارل بروکنر در سال ۱۹۶۱ نوشته شده است. داستان دربارهٔ یک دختر ژاپنی به نام ساداکو ساساکی است که در هیروشیما زندگی می‌کرد و بر اثر بیماری ناشی از قرار گرفتن در معرض تشعشعات به دنبال بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در اوت ۱۹۴۵ درگذشت. این کتاب به اکثر زبان‌های اصلی ترجمه شده، در شبکه جهانی وب (وب جهان‌گستر) منتشر شده و اغلب به عنوان منبعی برای آموزش صلح در مدارس سراسر جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد.
فومیو کونو (؛ زادهٔ ) تصویرگر، مانگاکا، نویسنده، و هنرمند تجسمی اهل ژاپن است.
جرالد ویزنور (؛ زادهٔ ) شاعر، نویسنده، نمایشنامه‌نویس، هیئت علمی، منتقد ادبی، روزنامه‌نگار، و رمان‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه کتاب آمریکا شده است. اوایل زندگی. جرالد ویزنور از مادری سوئدی-آمریکایی متولد شد.
آندره کاروف (؛ 1924 – ) مؤلف اهل فرانسه بود. نویسنده فرانسوی داستان‌های علمی تخیلی و داستان ترسناک بود. آثار فراوان او، عمدتاً توسط انتشارات فلو نوآر منتشر می‌شد. کاروف یکی از نویسندگان برجسته کتاب‌های ترسناک محبوب و سپس علمی تخیلی انتشارات فلو نوآر، آنگویس و پیش‌بینی، بود. او برای آنگویس، شخصیت مادام آتوموس، یک زن دانشمند ژاپنی میانسال درخشان اما پیچیده را خلق کرد که می‌خواهد از ایالات متحده به خاطر بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی، محل تولدش، انتقام بگیرد. هجده رمان بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۰ منتشر شد و
هجده رمان بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۰ منتشر شد و اخیراً در یک نسخه شش جلدی توسط ریویر بلانش جمع‌آوری شده است.
سایه‌های سوخته ()، رمان کامله شمسی محصول ۲۰۰۹ است. این کتاب در فهرست نهایی جایزه ادبیات داستانی زنان قرار گرفت و برنده جایزه کتاب انیسفیلد-ولف برای داستان شد.
سه‌چرخهٔ شین ()، این کتاب اولین بار در سال ۱۹۹۲ به زبان ژاپنی با عنوان شین-چان نو-سان رین شا و ترجمه انگلیسی آن در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. این کتاب داستان واقعی شینیچی تتسوتانی (鉄谷伸一، تتسوتانی شینیچی) (شین)، پسری سه ساله که در بمباران اتمی کشته شد، را روایت می‌کند. خلاصه داستان. کوداما، که خود از بازماندگان بمباران هیروشیما است، داستان را از دیدگاه پدر شین، ، روایت می‌کند. شینیچی در حال بازی با سه‌چرخه‌اش است که بمب منفجر می‌شود. نوبو، شینِ به سختی زنده را می‌بیند که هنوز دسته سه‌چرخه را گرفته و زیر آوار خانه
که هنوز دسته سه‌چرخه را گرفته و زیر آوار خانه ویران‌شده‌شان گیر افتاده است. تلاش‌های نوبو برای نجات پسرش بی‌فایده است و شین همان شب می‌میرد. نوبو، شین را با سه‌چرخه‌اش دفن می‌کند. چهل سال بعد، نوبو، شین و دو خواهرش را که آنها نیز در بمباران جان باختند، نبش قبر می‌کند تا در یک گورستان، مراسم تدفین مناسبی برایشان برگزار کند. هنگام کندن همه چیز، لوله‌ای پیدا شد که گمان می‌رود بخشی از سه‌چرخه‌ای باشد که شینیچی داشته است. کمی بعد، آنها بقایای اسکلت دو دست انسان را پیدا کردند؛ بقایای جسد متعلق به شینیچی و دوست
را پیدا کردند؛ بقایای جسد متعلق به شینیچی و دوست محلی‌اش، کیمیکو، بود که همراه با او و در حالی که دست‌هایش را گرفته بودند، جان باخته بودند. نوبو سه‌چرخه را به موزه صلح هیروشیما اهدا کرد، جایی که در حال حاضر در معرض نمایش است. بازخورد. پس از انتشار، چندین منتقد به امتناع نویسنده از کاستن از وحشت داستان «سه‌چرخه شین» اشاره کردند و برخی اظهار داشتند که محتوای گرافیکی کتاب برای خوانندگان مورد نظرش (۷ تا ۱۰ سال) نامناسب است. این کتاب متعاقباً به دلیل پرداختن قدرتمند به موضوع مورد ستایش قرار گرفته است.
آخرین قطار از هیروشیما ()، کتابی از نویسنده آمریکایی چارلز آر. پلگرینو است که در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۰ توسط هنری هولت و کمپانی منتشر شده است که زندگی در هیروشیما و ناگاساکی را مستند می‌کند. داستان بر روی افرادی مانند تسوتوما یاماگوچی، هیباکوشا (فرد آسیب دیده از انفجار) متمرکز است که تنها فردی بود که توسط دولت ژاپن تأیید شد که از پیکا دون (فلش بنگ) هر دو حمله جان سالم به در برده است. داستان تأثیرات وارده در ژاپن بر ساکنان دو شهر مورد هدف و واکنش دولت ژاپن به این حمله با جزئیات آمریکایی‌هایی که مأموریت‌ها را انجام
با جزئیات آمریکایی‌هایی که مأموریت‌ها را انجام داده‌اند و واکنش‌های آن‌ها به خساراتی که وارد کرده‌اند، آمیخته است. پلگرینو با انتقاد اعضای گروه کامپوزیت ۵۰۹، واحد ایجاد شده توسط نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا که وظیفه استقرار عملیاتی دو سلاح هسته‌ای را بر عهده داشت، به دلیل ارائه جزئیات گسترده توسط جوزف فوکو، که به دروغ ادعا کرده بود به عنوان مهندس پرواز در مأموریت هیروشیما حضور داشته است، به عنوان یک جایگزین در آخرین لحظه، مورد انتقاد قرار گرفت. همچنین سوالاتی در مورد وجود دو شخصیتی که به
گرفت. همچنین سوالاتی در مورد وجود دو شخصیتی که به عنوان بازماندگان توصیف شده‌اند، مطرح شد. پس از تحقیقات بیشتر، شرکت هنری هولت و کمپانی اعلام کرد که انتشار بیشتر این کتاب را به حالت تعلیق درآورده است. این کتاب در سال ۲۰۱۵ با عنوان «به جهنم و بازگشت: آخرین قطار از هیروشیما» دوباره منتشر شد.
مارکو یوهانسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است که در پست دروازه‌بان برای باشگاه فوتبال تراکتور در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به مالمو، ترلبورگ، گایس، میالبی، هامبورگ، بوخوم، هالمستاد و هانزا روستوک اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال و زیر ۲۱ سال سوئد بازی کرده است.
کاچیو ا پپه () یک نوع پاستا است که مختص منطقه لاتزیو در ایتالیا است. این غذا شامل پنیر رنده شده پکورینو رومانو و فلفل سیاه با تونارلی یا "اسپاگتی" است. یک باور عامیانه در مورد این غذا جود دارد که چوپانان از جوامع دامپروری لاتسیو، آبروتزو، توسکانی و اومبریا در قرن ۱۸ یا ۱۹ این غذا را ایجاد کردند. احتمالاً فلفل سیاه خیلی دیرتر به این غذا اضافه شده است، زیرا در آن زمان گران‌قیمت و به راحتی در دسترس چوپانان نبود. دستیابی به بافت نرم و خامه‌ای در حین تهیه نیاز به توجه ویژه دارد، زیرا پنیر مستعد گلوله گلوله شدن
توجه ویژه دارد، زیرا پنیر مستعد گلوله گلوله شدن است. ریشه‌شناسی. کاچیو ا پپه به معنای «پنیر و فلفل» در گویش‌های مرکزی ایتالیایی است. آماده‌سازی. این پاستا در آب نمک‌دار جوشان تهیه می‌شود؛ سپس به پنیر رنده شده پکورینو رومانو که با فلفل سیاه مخلوط شده و کمی از آب داغ و نشاسته‌دار پخت اضافه، ریخته می‌شود. حرارت پنیر را ذوب می‌کند و نشاسته‌های موجود در آب به چسباندن فلفل و پنیر به پاستا کمک می‌کند. با وجود سادگی ظاهری کاچیو ا پپه، پکورینو رومانو می‌تواند به راحتی به جای نرم و خامه‌ای شدن، گلوله گلوله شود.
راحتی به جای نرم و خامه‌ای شدن، گلوله گلوله شود. تأثیر دما بر روی پروتئین‌های پنیر و غلظت نشاسته توسط محققان مورد مطالعه قرار گرفته است، که راهی علمی و قابل اعتماد برای تهیه این غذا ابداع کرده‌اند.
شهر برمی‌خیزد (به ایتالیایی : La città che sale) (1910) یک نقاشی رنگ روغن از نقاش ایتالیایی، اومبرتو بوچونی است. این اولین اثر بزرگ فوتوریستی او بود. پیشینه. عنوان اصلی این نقاشی «کار» (Il "lavoro") بود، همان‌طور که در نمایشگاه هنر آزاد ("Mostra d'arte libera") در میلان در سال ۱۹۱۱ به نمایش درآمد. اگرچه عناصر واقع‌گرایانه‌ای مانند ساختمان در آن وجود دارد و فضا هنوز از طریق پرسپکتیو ارائه می‌شود، اما این نقاشی اولین اثر فوتوریستی واقعی اومبرتو بوچونی محسوب می‌شود، هرچند تفاوت قابل توجهی با چندین اثر قبلی او
هرچند تفاوت قابل توجهی با چندین اثر قبلی او که بر حومه شهر متمرکز بودند، ندارد. در این نقاشی، دیدگاه ناتورالیستی آثار قبلی تا حدودی کنار گذاشته شده و با دیدگاهی پویاتر جایگزین شده است. موضوع. ساختمان‌های در حال ساخت در حومه شهر با دودکش‌هایی در قسمت بالایی دیده می‌شوند، اما بیشتر فضا توسط مردان و اسب‌ها اشغال شده است که در تلاشی پویا در هم آمیخته‌اند؛ بنابراین، بوچونی بر برخی از معمول‌ترین عناصر آینده‌گرایی، تجلیل از کار انسان و اهمیت شهر مدرن که بر اساس نیازهای مدرن ساخته شده است، تأکید می‌کند. این نقاشی،
مدرن ساخته شده است، تأکید می‌کند. این نقاشی، ساخت یک شهر جدید با پیشرفت‌ها و فناوری را به تصویر می‌کشد. حومه شهر و محیط شهری به‌طور کلی، اساس بسیاری از نقاشی‌های بوچونی را تشکیل می‌دهند، از ثبت صداهای منقطع ساخت و ساز در "«سنگفرش خیابان»" گرفته تا شورش صدا و رنگی که به ناظر صحنه‌های خیابانی ارائه می‌شود، همان‌طور که در "«خیابان وارد خانه می‌شود»" نمونه بارز آن است. منشأ. در سال ۱۹۱۲، این نقاشی توسط نوازنده‌ای به نام فروچیو بوزونی در جریان نمایشگاه سیار هنر فوتوریستی در اروپا خریداری شد. این نقاشی به عنوان
فوتوریستی در اروپا خریداری شد. این نقاشی به عنوان بخشی از مجموعه دائمی موزه هنر مدرن در شهر نیویورک به نمایش گذاشته شده است.
دو لتی فدریکو دا مونته‌فلترو و باتیستا سفورتزا دو نقاشی رنگ روغن اثر هنرمند ایتالیایی پیرو دلا فرانچسکا هستند که قدمت آنها به سال‌های ۱۴۷۳ تا ۱۴۷۵ میلادی برمی‌گردد. این پرتره دوتایی مشهور اغلب به اشتباه "«دوک و دوشس اوربینو»" نامیده می‌شود - همان‌طور که در وب‌سایت گالری اوفیتزی، که مالک آن است، آمده است. از آنجایی که باتیستا سفورتزا در سال ۱۴۷۲ درگذشت و فدریکو دا مونته‌فلترو تا سال ۱۴۷۴ به مقام دوک نرسید، باتیستا هرگز عنوان دوشس را به دست نیاورد. پیدایش اثر. موزه اوفیتزی این اثر را به شرح زیر توصیف
اثر. موزه اوفیتزی این اثر را به شرح زیر توصیف می‌کند:این نقاشی دو لتی که یکی از مشهورترین پرتره‌های رنسانس ایتالیا است، دوک اوربینو، فدریکو دا مونته‌فلترو (۱۴۲۲–۱۴۸۲) و همسرش باتیستا اسفورتزا (۱۴۴۶–۱۴۷۲) را به تصویر می‌کشد. در سنت قرن چهاردهم، با الهام از طرح سکه‌های باستانی، دو چهره به صورت نیمرخ نشان داده شده‌اند، زاویه‌ای که شباهت خوب و نمایش دقیقی از جزئیات چهره را تضمین می‌کند، بدون اینکه اجازه دهد احساساتشان نمایان شود: در واقع، دوک و "دوشس" اوربینو تحت تأثیر آشفتگی و احساسات قرار نگرفته‌اند. این زوج
تأثیر آشفتگی و احساسات قرار نگرفته‌اند. این زوج رو به روی یکدیگر ایستاده‌اند و عنصر فضایی توسط نور و تداوم منظرهٔ مواج در پس‌زمینه القا می‌شود که نشان‌دهندهٔ منطقه‌ای از مارچس است که بر آن حکومت می‌کردند. پیرو دلا فرانچسکا پس‌زمینهٔ منظره را به گونه‌ای نقاشی کرده است که این زوج را به عنوان مالکان زمین و حاکمان منطقهٔ اوربینو به تصویر می‌کشد. به نظر می‌رسد که حالت ایستادن و نمای نیمرخ آنها، جایگاه و انزوای آنها را افزایش می‌دهد، زیرا آنها رو به روی یکدیگر قرار دارند و به نظر می‌رسد که از بالا نظاره‌گر
قرار دارند و به نظر می‌رسد که از بالا نظاره‌گر یکدیگر هستند. تضاد رنگی بین تُن‌های برنزی پوست فدریکو و تُن‌های کم‌رنگ باتیستا اسفورتزا چشمگیر است؛ رنگ‌پریدگی او… نه تنها به قراردادهای زیبایی‌شناختی که در دوران رنسانس مد بودند، احترام می‌گذارد، بلکه می‌تواند به مرگ نابهنگام او در سال ۱۴۷۲ نیز اشاره داشته باشد. در پشت تابلوها، زوج در حالی که پیروزمندانه بر روی ارابه‌های باستانی حمل می‌شوند، به همراه فضایل مسیحی به تصویر کشیده شده‌اند؛ کتیبه‌های لاتین به ارزش‌های اخلاقی این زوج ادای احترام می‌کنند. وجود
ارزش‌های اخلاقی این زوج ادای احترام می‌کنند. وجود تصاویر در پشت تابلو نشان می‌دهد که این دو نقاشی که اکنون در یک قاب مدرن قرار گرفته‌اند، زمانی بخشی از یک نقاشی دو لتی بوده‌اند. یکی از مشهورترین آثار پیرو دلا فرانچسکا، پرتره دوتایی، نمایانگر رابطه بین نقاش و [حاکمان] مونته‌فلترو است؛ پیرو مهمان مکرر دربار آنها بود، … که به زودی به یکی از مهم‌ترین قلب‌های فرهنگی و هنری ایتالیا تبدیل شد. این استاد نقاش، رویکرد سختگیرانه به پرسپکتیو آموخته شده در دوران تحصیل در فلورانس را با نمایش عدسی شکل که بیشتر مشخصه
در فلورانس را با نمایش عدسی شکل که بیشتر مشخصه نقاشی فلاندری است، پیوند می‌دهد و به نتایج خارق‌العاده و اصالت بی‌نظیری دست می‌یابد.عموماً فرض بر این بوده است که این اثر به سفارش فدریکو خلق شده است. جیمز آر. بنکر، زندگینامه‌نویس پیرو، این دیدگاه را دارد و می‌گوید که «مطمئن است که پیرو این نقاشی دولتی را کمی پس از مرگ باتیستا نقاشی کرده است.» با این حال، این فرض که فدریکو این اثر را سفارش داده است، توسط یکی از محققان مورد تردید قرار گرفته است. میشل ماردر کامهی در مقاله‌ای بر اساس پایان‌نامه کارشناسی ارشد خود
در مقاله‌ای بر اساس پایان‌نامه کارشناسی ارشد خود در مورد این اثر، موافق است که این اثر احتمالاً کمی پس از مرگ نابهنگام باتیستا خلق شده است، اما استدلال می‌کند که تأکید کتیبه‌ها بر اعمال و فضایل شوهرش با غم عمیق او از فقدان همسرش مغایرت داشته است. او در عوض پیشنهاد می‌کند که این نقاشی دولتی توسط شخص دیگری (شاید لورنزو د مدیچی) به عنوان هدیه‌ای هم برای بزرگداشت او به خاطر لشکرکشی نظامی پیروزمندانه‌اش در ولترا در سال ۱۴۷۲ و هم برای تسلی خاطر او به خاطر از دست دادن همسر جوان محبوبش که در غیاب او بیمار شده و
دادن همسر جوان محبوبش که در غیاب او بیمار شده و کمی پس از بازگشت او درگذشت، سفارش داده شده است. پیروزی‌های تمثیلی. صحنه‌های تمثیلی پشت پرتره‌ها منحصر به فرد هستند و معنای آنها با کتیبه‌های لاتین روی پایه معماری شبیه‌سازی شده در زیر آنها تقویت می‌شود. شمایل‌نگاری آنها مبتنی بر سنتی پیچیده است که به پیروزی روم بازمی‌گردد، که توسط مجموعه‌ای از اشعار تمثیلی شاعر ایتالیایی قرن چهاردهم، فرانچسکو پترارکا (پترارک)، غنی‌تر شد. پیروزی‌های روم، پیروزی‌های نظامی را جشن می‌گرفتند، اما پیروزی‌های پترارک تمثیلی از عشق،
می‌گرفتند، اما پیروزی‌های پترارک تمثیلی از عشق، عفت، مرگ، شهرت، زمان و ابدیت بودند. ارابه پیروزی فدریکو توسط تیمی از اسب‌های سفید کشیده می‌شود، همان‌طور که برای فرماندهان پیروز در دوران باستان سنتی بود. او با چهره‌های تمثیلی از چهار فضیلت کاردینال - تدبیر، عدالت، شجاعت و میانه‌روی - که از ویژگی‌های یک رهبر خوب هستند، همراهی می‌شود. کتیبه او را می‌توان به شرح زیر ترجمه کرد:آن نامدار در پیروزی باشکوهی کشیده شده است که، برابر با برترین سرداران کهنسال، آوازه برتری‌اش به شایستگی ستایش می‌شود، همچنان که عصای