payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است. او به سفارش آمادئوس هشتم، که مانند دیگر حاکمان آن زمان، در تلاش برای ردیابی اجداد برجسته خود بود، بین سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۲۰ روی وقایع‌نگاری خانه ساووی (که تاریخ این سلسله را از ۹۵۴ تا ۱۳۹۷ پوشش می‌دهد) کار کرد. ما مهیج‌ترین و رمانتیک‌ترین فرضیه در مورد ریشه‌های اومبرتو اول بیانکامانو را مدیون او هستیم. اومبرتو بیانکامانو پسر برولد ساکسونی (شخصیتی که کاباره خلق کرده بود)، نوه اتو دوم ساکسونی بود و بدین ترتیب جد بزرگ بزرگ بیانکامانو، امپراتور اتو اول، شد. طبق این وقایع‌نامه، برولد مجبور به ترک دربار
شد. طبق این وقایع‌نامه، برولد مجبور به ترک دربار ساکسون شد زیرا پس از دستگیری ملکه به همراه معشوقش، هر دو را به قتل رساند تا انتقام آبروی از دست رفته عمویش، امپراتور، را بگیرد. این شخصیت، در تخیل عامه، تجسم شوالیه‌ای سرگردان، بی‌گناه و نترس، درستکار خطاها، حامی فروتنان و دشمن غاصبان بود. طبق سنت، او در خط مقدم جنگ‌های اسپانیا علیه مورها و بعداً نایب‌السلطنه تاج و تخت بورگوندی بود؛ بنابراین، پسرش اومبرتو اول و جانشینانش وظیفه ایجاد سلطه‌ای را داشتند که به تدریج به‌طور قابل توجهی گسترش یابد.
ماریا داله دان (۱۲ ژوئیه ۱۷۷۸–۹ ژوئن ۱۸۴۲) پزشک ایتالیایی و مدیر دانشگاه بولونیا بود. او از زنان پیشگام تاریخ به‌شمار می‌رود، چراکه سومین زن در سراسر جهان بود که موفق شد مدرک دکترایپزشکی دریافت کند. افزون بر این، او دومین زنی محسوب می‌شد که به عضویت «انجمن بنِدِتّینی آکادمیکی پِنسیوناتی» درآمد؛ نهادی علمی و معتبر که جایگاه آن برای زنان آن دوران بسیار دشوار و دست‌نیافتنی به نظر می‌رسید. اوایل زندگی. ماریا در ۱۲ ژوئیه ۱۷۷۸ در لویانو (بولونیا)، روستایی با ۶۰۰ نفر جمعیت در کنار رشته‌کوه‌های آپنین بولونیا، متولد
جمعیت در کنار رشته‌کوه‌های آپنین بولونیا، متولد شد؛ خانواده او ریشه‌های بسیار فروتنی داشتند و اعتقاد بر این است که والدین او هر دو کشاورز بودند. او از سنین پایین از ناهنجاری شانه رنج می‌برد که مانع از انجام کارهای دشوار جسمی می‌شد؛ مراقبت از او به یکی از اقوام پدری‌اش، دون جاکومو داله دان، سپرده شد که نام خانوادگی او را در بزرگسالی برای خود برگزید. او توسط پزشک و گیاه‌شناس، لوئیجی روداتی، با مطالعه ادبیات ایتالیایی و لاتین آشنا شد. روداتی با تشخیص هوش او در زمینه علوم و علوم انسانی و سرعت او در یادگیری
در زمینه علوم و علوم انسانی و سرعت او در یادگیری یونانی و لاتین، آموزش او را بر عهده گرفت و در او لورا باسی آینده را دید. او به ویژگی‌های خارق‌العاده شاگردانش پی برد، همان‌طور که در نامه‌ای که در ماه مه ۱۷۸۹ به کشیش نیکولا فابری، دوست و محققش، ارسال شد، آمده است: "«من یک دختر یازده ساله بولونیایی دارم که به زبان لاتین صحبت می‌کند و می‌نویسد و خود را وقف مطالعات انسان‌گرایانه کرده است. می‌توان تمام امیدها را برای بهبودی لورا باسی به او بست.»" دختر جوان، که اشتیاق شدیدی برای یادگیری داشت، انتظارات معلمش را
اشتیاق شدیدی برای یادگیری داشت، انتظارات معلمش را ناامید نکرد و در مطالعات زبان خود پیشرفت چشمگیری داشت. هنگامی که روداتی به عنوان استاد آسیب‌شناسی و پزشکی قانونی در دانشگاه بولونیا منصوب شد (۱۷۹۲)، شاگردش را با خود برد و او را به بهترین معلمان سپرد تا بتوانند او را در زمینه فلسفه و پزشکی جراحی آموزش دهند. سپس، او نزد ریاضیدان سباستیانو کانترزانی، دروس فلسفه و سپس فیزیکرا نزد جیووانی آلدینی، کالبدشناسی و آسیب‌شناسی را نزد گائتانو اوتینی و مهم‌تر از همه جراحی زنان و زایمان را نزد تارسیتزیو ریویرا دنبال کرد.
زنان و زایمان را نزد تارسیتزیو ریویرا دنبال کرد. هیجان حضور زن جوانی با استعدادی مانند لورا باسی در میان بزرگان بولونیا چنان قوی بود که ریویرا، دال دان جوان را به سمت تحصیل در رشته زنان و زایمان سوق داد و او را ترغیب کرد که مطابق با رسم آن زمان، هم به رسمیت شناختن دانش و هم به این ترتیب که بتواند به عنوان یک پزشک، مخارج خود را تأمین کند، مدرک پزشکی و فلسفه بگیرد. مدارک علمی. در اول آگوست ۱۷۹۹، ماریا در کلیسای سنت دومنیکو بحث عمومی‌ای را که سه روز با موضوع "«روی پوست»" ادامه داشت، مطرح کرد. موفقیت او در این
پوست»" ادامه داشت، مطرح کرد. موفقیت او در این بحث او را بر آن داشت تا در تمام شاخه‌های پزشکی و جراحی عمیق‌تر شود، تا اینکه به اصرار اساتیدش و به ویژه ریویرا، درخواست کرد که برای اخذ مدرک دکترا، بحث دیگری را ادامه دهد. در ۱۹ دسامبر ۱۷۹۹، او در سالن تشریح آرکیگیناسیو با حضور جمعیت زیادی مورد معاینه قرار گرفت تا مدرک و عنوان دکترای پزشکی و فلسفه را دریافت کند. چهار ساعت قبل از بحث، دو تز به او ارائه شد تا استادانه تفسیر شود، این دو تز برگرفته از متنی از ارسطو و یک پند از بقراط بودند که او باید در یک بحث عمومی
یک پند از بقراط بودند که او باید در یک بحث عمومی از آنها دفاع می‌کرد. ماریا نه با معلمانش، بلکه با کلوتیلد تامبرونی، زبان‌شناس و محقق یونانی و تنها استاد زبان و ادبیات یونانی در دانشگاه بولونیا، همراه بود و تمام کالج را با تسلطش بر موضوع، فصاحتش در لاتین و اعتماد به نفسش مسحور کرد. او در مورد موضوعات مختلفی مانند جراحی، رژیم غذایی، داروسازی بحث می‌کرد، اما یکی از زمینه‌هایی که به آن علاقهٔ خاصی نشان می‌داد - و بعدها به شغل او تبدیل شد - مامایی و مراقبت از نوزاد بود. او موضوعاتی را ارائه داد که در آن زمان
نوزاد بود. او موضوعاتی را ارائه داد که در آن زمان به خوبی درک نشده بودند، مانند گردش خون جفت و ناهنجاری‌های فلزی، و شروع به پایه‌گذاری مبانی نوزادشناسی مدرن کرد. این مدرک، در سن ۲۱ سالگی، با تحسین فراوان اعطا شد و معلمش ریویرا آن را ارائه داد که نشان دکترا را به او اهدا کرد: تاج گل‌برگ بو، حلقه دکترا و کتاب‌ها، نماد شکوه، عزت و خرد، و بدین ترتیب اولین زنی شد که در دانشگاه بولونیا در رشته پزشکی فارغ‌التحصیل شد و اجازه طبابت آزادانه را دریافت کرد. زندگی حرفه‌ای. متعاقباً، ماریا تصمیم گرفت مسیر معلمی دارای
متعاقباً، ماریا تصمیم گرفت مسیر معلمی دارای مجوز را آغاز کند. در کلیسای سن دومنیکو، در طول ۲۳ و ۲۴ مه ۱۸۰۰، ماریا سه تز با ماهیت تاریخی-پزشکی در مورد عملکرد اندام‌های مختلف و روش‌های درمانی مختلف ارائه داد و به مدت سه روز در مقابل پزشکان و فیلسوفانی که از نظر علمی قوی بودند، ایستاد. در تز اول، او ساختار و عملکرد اندام‌ها و دستگاه‌های مختلف را تجزیه و تحلیل می‌کند و نظریه‌های گذشته را با نظریه‌های رایج در زمان خود مقایسه می‌کند. این تز همچنین شامل یک بررسی کتابشناختی در مورد باروری زنان، ناهنجاری‌های
کتابشناختی در مورد باروری زنان، ناهنجاری‌های مادرزادی و گردش خون در رحم است. این مقاله شکاف بین پیشرفت‌های قابل توجهی که قبلاً در زمینه آناتومی حاصل شده بود و پیشرفت‌های کمتر قابل توجه به دست آمده در فیزیولوژی را منعکس می‌کرد. در مورد مباحث خاصی مانند لقاح، گردش جفت و ناهنجاری‌های جنینی، دال دان نظرات شخصی خود را که به اندیشه معلمش تارزیتیو ریویرا اشاره دارد، شرح داد. دومین رسالهٔ علمی او با عنوان «تزهایی از پزشکی عمومی» نگاشته شد. این رساله در واقع یک مرور سریع اما جامع بر شیوه‌های درمانی رایج آن دوران
سریع اما جامع بر شیوه‌های درمانی رایج آن دوران به‌شمار می‌رود. ماریا داله دان در این اثر، اهمیت چشمگیری برای رعایت قواعد بهداشت قائل است؛ اصولی که در آن زمان در مجموع «پزشکی تدبیری یا دیِتتیک» نامیده می‌شد. او معتقد بود که پایبندی به این اصول، کیفیت و سلامت زندگی انسان را ارتقا می‌دهد و در نتیجه، نیاز به جراحی یا استفاده از داروهای شیمیایی و دارودرمانی به حداقل می‌رسد. در بخش مربوط به جراحی، او اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ شیوه‌های جراحی در اواخر قرن هجدهم ارائه می‌کند و همچنین به میزان موفقیت این اعمال اشاره
می‌کند و همچنین به میزان موفقیت این اعمال اشاره دارد. به عنوان نمونه، او توضیح می‌دهد که جراحی روی اندام‌های داخلی بدن عملاً غیرممکن بود، چراکه هنوز بیهوشی و اصول ضدعفونی (آسپسی) کشف و به کار گرفته نشده بودند. این رساله همچنین بخشی را به درمان دارویی اختصاص داده است. در اینجا، ماریا داله دونه تأکید می‌کند که شرط نخست برای یک درمان صحیح و کارآمد، تشخیص درست و دقیق بیماری است. دو نکتهٔ برجسته در این اثر نیز توجه‌برانگیز است: علم بیماری‌شناسی (نوزولوژی) که در آن زمان بیشتر بر پایهٔ مجموعهٔ علائم بالینی بنا
آن زمان بیشتر بر پایهٔ مجموعهٔ علائم بالینی بنا شده بود تا بر علت‌شناسی بیماری‌ها. معرفی داروهای رایج آن دوران مانند پوست درخت گنه گنه، جیوه، آهن و تریاک، که کاربرد گسترده‌ای در درمان‌های پزشکی داشتند. رساله سوم که بر زنان و زایمان و بیماری‌های نوزادان تمرکز داشت، احتمالاً به دلیل بمباران کاخ آرکیگیناسیو در ژانویه ۱۹۴۴ از بین رفته است. با این حال، بدون شک این رساله ویرایش شده است و این موضوع با یادداشتی که در سال ۱۹۴۱ نوشته شده است، تأیید می‌شود. از این یادداشت متوجه می‌شویم که دال دان، پس از پرداختن به
متوجه می‌شویم که دال دان، پس از پرداختن به تعدادی از مباحث زنان و زایمان، در فصل آخر در مورد مراقبت از نوزاد صحبت می‌کند و توصیه‌های عملی ارائه می‌دهد که با ایده‌های آن زمان متفاوت است، مانند ممنوعیت استفاده از قنداق. به‌طور کلی، تمرکز این سه رساله بر سلامت زنان در دوران بارداری، گردش خون در رحم و بدیهی است که زنان و زایمان بود. در ۲۹ مه، در آرکیگیناسیو، او برای دریافت یک تکلیف مطالعه پزشکی در دانشگاه، با رساله سوم خود که اکنون از بین رفته است، در مورد موضوعاتی که به‌طور خاص به زنان و زایمان مربوط می‌شود،
که به‌طور خاص به زنان و زایمان مربوط می‌شود، مواجه شد. به پاس شایستگی‌هایش، در ۳۱ مه ۱۸۰۰ ماریا در آکادمی بندتینیِ مؤسسه علوم ثبت نام کرد و بدین ترتیب مدرکی را که در سال ۱۷۴۵ به لورا باسی اعطا شده بود، دریافت کرد دانشکده مامایی. در آن سال‌ها، در زمان اشغال فرانسه، علاقه بیشتری به مراقبت از زنان باردار و آموزش ماماها در حال ظهور بود و سطح آمادگی ماماها از سال ۱۷۵۷، سالی که مؤسسه علوم بولونیز اولین مدرسه مامایی ایتالیا به مدیریت جیووانی آنتونیو گالی تأسیس شد، به‌طور قابل توجهی بهبود یافته بود. در سال ۱۸۰۱،
به‌طور قابل توجهی بهبود یافته بود. در سال ۱۸۰۱، ریویرا خود گزارشی را به بازرس مطالعات ارسال کرد که در آن پیشنهاد ایجاد مکانی شبیه بیمارستان را داد که در آن بتوان از «زنان باردار فقیر در شرف زایمان» مراقبت کرد. دولت ناپلئون تصمیم گرفت یک مدرسه مامایی برای ماماها، بر اساس مدلی که در بیمارستان سنت کاترین در میلان فعالیت می‌کرد، افتتاح کند. متأسفانه، راه‌اندازی این مدرسه به دلیل وظیفه دشوار یافتن مکان مناسب و بودجه لازم برای مدیریت آن با مشکلات قابل توجهی روبرو شد. در نتیجه، دولت در مارس ۱۸۰۵ به این پزشک هیئت
شد. در نتیجه، دولت در مارس ۱۸۰۵ به این پزشک هیئت علمی داد تا دوره‌ها را در خانه خود برگزار کند. همه چیز حداقل تا سال ۱۸۲۹ بدون تغییر باقی ماند، سالی که کشیش کلیسای سنت ماریا مادالنا، با استناد به خوانندگان دانشگاه بولونیا، نوشت که دکتر ماریا دال دان "«به مادرانی که مجوز ویژه دولتی داشتند، به صورت خصوصی در خانه درس‌های پزشکی زایمان می‌داد»". وقایع‌نگاری‌های آن زمان، او را معلمی سخت‌گیر و سخت‌گیر توصیف می‌کنند، اما در عین حال مادری که نسبت به دانش‌آموزانش مهربان بود، اما با دقت ارزیابی می‌شدند، زیرا پزشک
مهربان بود، اما با دقت ارزیابی می‌شدند، زیرا پزشک هنگام ابراز قضاوت خود بسیار محتاط بود. ماریا استفاده گسترده از سپردن جان دو نفر به دست زنان خشن و بی‌تجربه که فقط مشتاق پول بودند را ترسناک می‌دانست و بنابراین در طول درس‌هایش از توجه، زمان، مراقبت و مطالعه دریغ نمی‌کرد. اگرچه او لاتین و یونانی می‌دانست، اما اغلب از عبارات آشنای معمول گویش بولونیایی استفاده می‌کرد زیرا نمی‌خواست تحسین شود، بلکه می‌خواست درک شود. دانشجویان، که معمولاً اهل شهرهای همسایه و همچنین اهل راونا یا ریمینی بودند، زنان متأهل یا بیوه
اهل راونا یا ریمینی بودند، زنان متأهل یا بیوه بودند، زیرا کار آنها برای زنان مجرد نامناسب تلقی می‌شد، چرا که این زنان در موقعیت‌هایی قرار می‌گرفتند که طبق اخلاق آن زمان، عفت عمومی را جریحه‌دار می‌کرد مانند حلال‌زادگی، درخواست تأیید بکارت یا اقدام به سقط جنین. قوانین دانشکده. برای چندین سال، مدرسه مقررات خاص خود را نداشت و دانشجوی مشتاق فقط باید گواهی حسن رفتار سیاسی و اخلاقی صادر شده توسط مرجع محل سکونت و همچنین مدرکی دال بر طبابت نزد یک جراح را ارائه می‌داد. بزرگ‌ترین مشکل برای دانشجویان دختر، پذیرش بود،
بزرگ‌ترین مشکل برای دانشجویان دختر، پذیرش بود، زیرا ماریا در فرایند انتخاب بسیار سخت‌گیر بود و درخواست و فداکاری را الزامی می‌کرد. به‌طور کلی، این دوره یک سال طول می‌کشید و زنانی از منطقه بولونیا و در برخی موارد، از استان‌های دیگر در آن شرکت می‌کردند: شش ماه اول منحصراً نظری بود و تنها پس از آن، با کمک یک مامای عمومی متخصص، می‌توانست طبابت را آغاز کند. در پایان دوره و تنها پس از قبولی در آزمون، به دانشجو حق اشتغال به این حرفه داده می‌شد. پس از بازگشت پاپ، کشیش محل باید اعلام می‌کرد که دانشجو زنی با اخلاق
کشیش محل باید اعلام می‌کرد که دانشجو زنی با اخلاق نیکو است و همچنین می‌تواند در موارد فوری غسل تعمید انجام دهد. علاوه بر این، انجام آزادانه حرفه مامایی باید توسط مجمع اسقفی مجاز و به صورت دوره‌ای تحت کنترل کشیشان محل انجام می‌شد. اعطای دیپلم مشروط به حضور اجباری در دوره‌ها بود، اما اغلب این تعهد رعایت نمی‌شد، به خصوص توسط ماماهای روستایی که در سفر مشکل داشتند و توانایی مالی کافی برای تأمین هزینه‌ها را نداشتند. در کل، این دوره سهم اساسی در بهبود مراقبت از زنان در حال زایمان داشت و به لطف ماریا دال دان
از زنان در حال زایمان داشت و به لطف ماریا دال دان به‌طور فزاینده‌ای محبوب شد. اگر اتفاق می‌افتاد که هر یک از دانشجویان شایسته او با مشکل مواجه می‌شدند، ماریا تمام هزینه‌های او را پرداخت می‌کرد تا بتوانند به تحصیل خود ادامه دهند، همان‌طور که برای او اتفاق افتاد. او با همه سختگیر بود و اگر کسی لیاقتش را نداشت، او را ارتقا نمی‌داد تا با کمک یک مامای خوب از مرگ و میر قابل اجتناب در دوران نوزادی جلوگیری کند. طبق خاطرات برخی از شاگردانش، او وقتی مجبور بود ماماهایی را آموزش دهد که در روستاها و مناطق دورافتاده کار
را آموزش دهد که در روستاها و مناطق دورافتاده کار کنند، با آگاهی از کمبود حمایت بیمارستان، بسیار سختگیر و سختگیر بود. به جز چند وقفه کوتاه به دلیل تغییرات سیاسی، ماریا دال دان به مدت سی و هفت سال، از آغاز دوره‌ها در سال ۱۸۰۵ تا ۱۸۴۲، مسئول مدرسه و تدریس بود. مرگ و میراث. ماریا داله دان تا زمان مرگش، در ۹ ژانویه ۱۸۴۲ در خانه‌اش در خیابان ساراگوزا شماره ۱۴۷، به تدریس ادامه داد تا اینکه ناگهان دچار سنکوپ شد. در ۱۳ ژانویه، او در گورستان یادبود کلیسای سرتوزا بولونیا به خاک سپرده شد. کتیبه او بر روی سنگ قبر
بولونیا به خاک سپرده شد. کتیبه او بر روی سنگ قبر کلیسای سرتوزا بولونیا چنین است: "زنی با دانش فراوان - برجسته در هر نوع فضیلت - دکتر فلسفه و پزشکی". همان‌طور که لورا باسی برای او یک مرجع بود، ماریا داله دان نیز به مرور زمان به نمونه‌ای از یک پزشک و معلم تبدیل شد. "آرامگاه ماریا، دختر کارلو داله دان، زنی با دانش فراوان، برجسته در هر نوع فضیلت، دکتر فلسفه و پزشکی، به عنوان نشان افتخار، در میان اعضای آکادمی بندیکتین ثبت شد. او پرهیزگار، مهربان، متنبه شده و با دانشمندان آشنا بود. او برای خانواده‌اش بسیار عزیز
دانشمندان آشنا بود. او برای خانواده‌اش بسیار عزیز بود، برای همه بسیار عزیز." در سال ۱۹۶۴، ادمیا پیرامی در انجمن پزشکی-جراحی بولونیا از او یاد کرد: "«ما، زنان پزشک امروزی، در حرفه او همان حرفه خودمان را می‌شناسیم. برای ما، این پزشک زن اوایل قرن نوزدهم، به عنوان پیشگام زندگی حرفه‌ای امروز ما ظاهر می‌شود. در او، یک بار دیگر می‌بینیم که چگونه فروتنی ریشه‌هایش مانع از صعود کسانی که استعدادهای خود را با نظم و حسن نیت به کار می‌گیرند، نمی‌شود. در نهایت، در او، ما فداکاری کامل به پزشکی را تحسین می‌کنیم.»"
او، ما فداکاری کامل به پزشکی را تحسین می‌کنیم.»" تقدیرنامه‌ها. به ماریا داله دان تقدیم شد:
اوتو، کنت ساووی (؛ ۱۰۲۳–۱۰۶۰) از حدود سال ۱۰۵۱ تا زمان مرگش، کنت ساووی بود. او از طریق ازدواج با آدلاید، وارث اولریک مانفرد دوم، از حدود سال ۱۰۴۶ تا زمان مرگش، اداره حکومت سوسا را نیز بر عهده داشت. زندگی‌نامه. اطلاعات بسیار کمی در مورد او وجود دارد و حتی تاریخ تولد (۱۰۱۰ یا ۱۰۲۰) و مرگ (۱۰۵۶ یا ۱۰۶۰) او نامشخص است. اودونه به همراه پدرش امبرتو، برادرانش، همسرش آدلاید و فرزندانش در برخی اسناد ذکر شده است: شماره بیست و هفتم از کنت اومبرتو اول (بیانکامانو) و شاه آردوینو: تحقیقات و اسناد، به تاریخ ۱۰۴۰، که در آن
آردوینو: تحقیقات و اسناد، به تاریخ ۱۰۴۰، که در آن پدرش، اومبرتو، با تأیید چهار پسرش، اودونه، آمدئو، آمونئودئو، آیمونئودئوس، آیمونئوئد، آیمونئودئوس، آیمونئودئوس و بوروئد، به کلیساهای سنت اورسو و سن جووانی در آئوستا کمک مالی کرد. شماره سی و پنج از کنت اومبرتو اول (بیانکامانو) و شاه آردوینو: تحقیقات و اسناد، به تاریخ ۱۰۵۱، که در آن اودونه (اودو مارچیو) برای روح پدرش کمک مالی کرد. شماره هفتم از مقالات مربوط به سلطنت اولکس که تا سال ۱۳۰۰ به تاریخ ۱۰۵۷ گردآوری و مرتب شده است، که در آن اودونه به همراه همسرش
و مرتب شده است، که در آن اودونه به همراه همسرش آدلاید و پسرانش پیترو، آمدئو و دخترانش را ساخته‌اند. کلیسای اولکس. پس از مرگ پدرش، هامبرت، بین سال‌های ۱۰۴۷ تا ۱۰۴۸، برادرش آمِدئو، بزرگ‌ترین برادر، در تمام عناوین او جانشین او شد. پس از مرگ برادرش، آمِدئو، که پس از ۱۲ دسامبر ۱۰۵۱ رخ داد، که طبق گفته مورخ ساموئل گیشنون در کتاب «تاریخ خانوادگی خانه سلطنتی ساووا» در کلیسای جامع سنت ژان دو موریَن به خاک سپرده شد. از آنجایی که پسر ارشدش، هامبرت، پیش از او فوت کرده بود و پسر دومش، آیمونه، روحانی بود (شاید او نیز
بود و پسر دومش، آیمونه، روحانی بود (شاید او نیز پیش از پدرش فوت کرده باشد)، عناوین او به اودو رسید. سند شماره شماره ۳ از کتاب «خرده‌راه صومعه سن سولپیس در بوگی» تأیید می‌کند که در ماه ژانویه در حضور اودو (اودونم، مرچیونم) به صومعه کمک مالی شده است. اُدونه، که قلمرو ساووی را به ارث برده بود، از طریق ازدواج با آدلاید، مارکیونس تورین و شوش، عنوانی که از پدرش، اولدریکو مانفردی دوم، به ارث برده بود، آنها را گسترش داد. این ازدواج با آدلاید برای خانواده ساووی بسیار مهم بود. تا آن زمان، آنها عمدتاً بر گسترش فراتر
مهم بود. تا آن زمان، آنها عمدتاً بر گسترش فراتر از آلپ تمرکز داشتند، اما اکنون گسترش خود را در ایتالیا آغاز کردند. اودونه، مارچ وسیع تورین را به دارایی‌های به ارث رسیده از برادرش اضافه کرد که علاوه بر شهرستان تورین، شهرستان‌های آلبا، آلبنگا، آستیا و ونتیمیلیا را نیز شامل می‌شد؛ بنابراین، اتحاد بین اودون و آدلاید به ویژه ثمربخش بود: گسترش قلمرو آنها، پس از اتحاد نیروها، واقعاً قابل توجه بود، زیرا آنها در مجموع بر سرزمین‌هایی به اندازه یک پادشاهی تسلط داشتند، اگرچه حوزه‌های کوچکتر مختلفی در میان آنها پراکنده
اگرچه حوزه‌های کوچکتر مختلفی در میان آنها پراکنده بودند و در اینجا یک مارکیزات، اینجا یک دوک‌نشین و آنجا یک شهرستان متعلق به اربابان فئودال کوچک‌تر با هم تلاقی می‌کردند. اودون ساووی در جوانی درگذشت، احتمالاً در سال ۱۰۵۷، طبق گفته کنت‌های ساووی، او در ۱۹ ژانویه در تورین درگذشت (در عوض، طبق گفته مورخ پرویته-اورتون در کتاب خود با عنوان «تاریخ اولیه خاندان ساووی (۱۰۰۰–۱۲۳۳)، او در ۲۱ مه ۱۰۶۰ درگذشت) و تمام فرزندانش، تقریباً فرزندان، را به نایب‌السلطنه همسرش که کمی بیش از چهل سال داشت، سپرد. امروز جسد اودونه در
بیش از چهل سال داشت، سپرد. امروز جسد اودونه در کلیسای جامع سن جیووانی باتیستا در تورین آرمیده است. آدلاید تورین، علاوه بر همسرش، فرزندانش را نیز از دست نداد و عملاً قدرت را حفظ کرد، ابتدا نایب‌السلطنه پسرانش، پیترو و آمدئو، و سپس نایب‌السلطنه برادرزاده‌اش، اومبرتو، تا زمان مرگش در سال ۱۰۹۱، ۳۱ سال پس از مرگ شوهرش. او ثروتمند و قدرتمند بود و همچنین استعداد زیادی برای حکومت کردن داشت. خانواده. او پسر کوچکتر هامبرت سفیددست و همسرش، آنسیلا از لنزبورگ بود. به دلیل خدمت هامبرت به امپراتوران آلمان، شهرستان‌های
دلیل خدمت هامبرت به امپراتوران آلمان، شهرستان‌های مورین، آئوستا و ساپودیا (ساووی) به این خانواده اعطا شد، که همه با هزینه اسقف‌ها یا اسقف‌های اعظم محلی بود. اتو پس از مرگ برادرش آمادئوس در حدود سال ۱۰۵۱، قلمرو خانواده را به ارث برد. در سال ۱۰۴۶، او با آدلاید، وارث حکومت سوسا و شهرستان تورین، ازدواج کرد. فرزندان وی: از طریق ازدواج با آدلاید، اتو متصرفات گسترده‌ای در شمال ایتالیا به دست آورد. پس از آن، خاندان ساووی تلاش‌های توسعه‌طلبانه خود را به جای شمال آلپ، مانند گذشته، به سمت ایتالیا متمرکز کرد.
شمال آلپ، مانند گذشته، به سمت ایتالیا متمرکز کرد. سرزمین‌های ساووی بخش زیادی از ساووی و پیمونت مدرن را اشغال کرد، اگرچه چندین ایالت کوچک دیگر نیز بین آنها یافت می‌شد. در دهه ۱۰۵۰، اتو اجازه ضرب سکه در ایگوبل را داد. اسقف اعظم وین، لژه، که حق انحصاری ضرب سکه در منطقه را داشت، به پاپ لئو نهم شکایت کرد، بنابراین اتو ضرب سکه بیشتر در ایگوبل را ممنوع کرد. همان‌طور که ساموئل گویچنون تأیید می‌کند، اودونه در سال ۱۰۴۶ با آدلاید، سرباز تورین و شوش ازدواج کرده بود. این ازدواج توسط سالنامه‌نویس ساکسو نیز تأیید می‌شود،
ازدواج توسط سالنامه‌نویس ساکسو نیز تأیید می‌شود، هنگامی که او از دخترش برتا صحبت می‌کند. آدلاید ازدواج سوم او بود. در اولین ازدواج خود، در سال ۱۰۳۷، با دوک سوابیا، هرمان چهارم ازدواج کرد، که از او فرزندی نیاورد، او که در سال ۱۰۳۸ بیوه شده بود، برای دومین بار در سال ۱۰۴۲ با مارکی مونفراتو، انریکو، ازدواج کرد. ازدواجی که با اهدای هدیه‌ای به سنت آنتونینو تأیید شد، همان‌طور که کنت اومبرتو اول (بیانکامانو) و شاه آردوینو گزارش داده‌اند: تحقیقات و اسناد. آدلاید، که همواره با پاپ‌ها و اهل ادب در ارتباط بود، در نقش
همواره با پاپ‌ها و اهل ادب در ارتباط بود، در نقش مادر شوهر، حتی امپراتور هنری چهارم را ترساند و تهدید کرد که اگر همسرش برتا را که اندکی از روحیه مادرش را داشت، طرد کند، گذرگاه مونت سنیس را به روی او خواهد بست. در واقع، وقتی امپراتور مجبور شد به سمت رم لشکرکشی کند، مجبور شد از او درخواست عبور از سرزمین‌هایش را کند. آدلاید این را انکار نکرده بود: او به سادگی در ازای این لطف، درخواست یک استان آن سوی آلپ را کرده بود که دارایی‌هایش را غنی‌تر می‌کرد. حکومت. اتو از طریق ازدواج با آدلاید، متصرفات گسترده‌ای در شمال
طریق ازدواج با آدلاید، متصرفات گسترده‌ای در شمال ایتالیا به دست آورد. پس از آن، خاندان ساووی تلاش‌های توسعه‌طلبانه خود را به جای شمال آلپ، مانند گذشته، به سمت ایتالیا متمرکز کرد. سرزمین‌های ساووی بخش زیادی از ساووی و پیمونت امروزی را اشغال کرد، اگرچه چندین ایالت کوچک دیگر نیز بین آنها وجود داشت. در دهه ۱۰۵۰، اتو اجازه ضرب سکه در ایگوبل را داد. اسقف اعظم وین، لژه، که حق انحصاری ضرب سکه در منطقه را داشت، به پاپ لئو نهم شکایت کرد، بنابراین اتو ضرب سکه بیشتر در ایگوبل را ممنوع کرد.
جیرولامو کاروزو (۱۸ سپتامبر ۱۸۴۲، آلکامو، استان تراپانی - ۲ ژانویه ۱۹۲۳، پیزا)، کشاورزی‌شناس، معلم دانشگاه و دانشمند ایتالیایی بود. او از چهره‌های مهم علمی در حوزهٔ کشاورزی و علوم مرتبط با آن به‌شمار می‌رفت و آثار و آموزش‌هایش تأثیر چشمگیری بر توسعهٔ دانش زراعت در ایتالیا برجای گذاشت. زندگی‌نامه. او در آلکامو متولد شد و در سال ۱۸۶۱ در رشته کشاورزی از دانشگاه ناپل فارغ‌التحصیل شد. پس از گذراندن چند سال در نیروی زمینی، ابتدا به عنوان داوطلب نظامی و سپس به عنوان کمیسر مهندسی نظامی، در سال ۱۸۶۴ به عنوان معلم
کمیسر مهندسی نظامی، در سال ۱۸۶۴ به عنوان معلم کشاورزی در مدرسه کشاورزی ایالتی کورلئونه (پالرمو) منصوب شد و تا سال ۱۸۶۷ مدیر آن بود، سپس برای تدریس در دانشگاه صنعتی به مسینا نقل مکان کرد. در سال ۱۸۶۲، در حالی که تنها ۲۰ سال داشت، کاروسو شروع به پرداختن به تناوب زراعی کرد، که در آن دوره تقریباً ناشناخته بود و سال بعد، به احیای جنگل‌ها در شیب و ایجاد حوضه آبریز برای جمع‌آوری آب‌هایی که به عنوان برق برای آبیاری مزارع استفاده می‌شدند، پرداخت. در آن سال‌ها او خود را وقف تحقیقات در مورد کشاورزی در سیسیل (در مورد
را وقف تحقیقات در مورد کشاورزی در سیسیل (در مورد "بیماری گوموز درختان مرکبات"، کشت انگور و شراب‌سازی، و پرورش زیتون) کرد و با اثر خود "با عنوان «صنعت غلات در سیسیل و جمعیت آن در کشاورزی"» (پالرمو ۱۸۷۰) به موفقیت بزرگی دست یافت؛ در این کتاب، علاوه بر توصیف تکنیک‌ها و ماشین‌آلات کشاورزی، پیشنهادهای مفیدی نیز ارائه شده بود. کاروسو سیستم «کوین‌کوئریا» را برای تناوب زراعی (مانند مزارع اربابی سیسیل) توصیه کرد و ابزارهای کشاورزی موجود در بازار را نیز معرفی نمود. در سال ۱۸۷۱، پس از پیروزی در آزمون رقابتی برای کسب
سال ۱۸۷۱، پس از پیروزی در آزمون رقابتی برای کسب کرسی استادی، او به عنوان معلم زراعت (به دنبال پیترو کوپاری) و مدیر مؤسسه کشاورزی در دانشگاه پیزا، جایی که برای همیشه در آن ساکن شد، منصوب شد. در آن زمان، او مناصب مختلف و مهمی، به ویژه در دولت، داشت. به لطف راهنمای ماهر او، مدرسه عالی کشاورزی پیزا به یکی از مهم‌ترین مؤسسات در حوزه خود و قطب مرجعی برای کشاورزی ایتالیا تبدیل شد: دانشجویانی که از آن فارغ‌التحصیل می‌شدند، می‌توانستند دانش‌های کسب‌شده و آثار کاروزو را در ایتالیا و خارج از کشور به کار گیرند، ادامه
را در ایتالیا و خارج از کشور به کار گیرند، ادامه دهند و گسترش دهند. در سال ۱۸۷۲، او کمیته کشاورزی پیزا را تأسیس کرد که تا سال ۱۹۱۹ ریاست آن را بر عهده داشت؛ کاروسو از کار در کمیته در ارتباط نزدیک با دانشگاه استفاده می‌کرد و ابتکارات و مباحثی را ترویج می‌داد تا مقامات ذیصلاح را به بهبود قوانین مربوط به حوزه کشاورزی ترغیب کند، یا دوره‌ها، نمایشگاه‌ها و جلسات به‌روزرسانی کشاورزی را برای تحریک کاربرد تکنیک‌های مدرن برگزار می‌کرد. در سال ۱۸۷۳ او گزارش مقدماتی مهمی در مورد "«نظام کشاورزی روستایی و مسئله
مهمی در مورد "«نظام کشاورزی روستایی و مسئله اجتماعی»" ارائه داد؛ در سال ۱۸۷۵ مجله "«کشاورزی ایتالیایی»" را تأسیس کرد که تا سال ۱۹۲۲ آن را اداره می‌کرد و هدف آن افشای نوآوری در حوزه کشاورزی و تربیت متخصصان کشاورزی مدرن بود. در همان سال، او در چهارمین کنگره عمومی کشاورزان ایتالیایی در فرارا شرکت کرد و در آنجا گزارش «"مبانی کشاورزی»" را ارائه داد. اندیشه کاروسو به ویژه در مقدمه کتاب راهنمای معروفش "«زراعت»" که در سال ۱۸۹۸ منتشر شد و سال‌ها در دانشگاه‌های ایتالیا مورد استفاده قرار می‌گرفت، آشکار است. در این
مورد استفاده قرار می‌گرفت، آشکار است. در این کتاب او تأکید می‌کند: "کشاورزی ایتالیا هنری است که می‌توانید آن را به صورت تجربی یا طبق قوانین ارائه شده توسط علم به کار ببرید؛ بنابراین یک کشاورزی تجربی و یک کشاورزی عقلانی وجود دارد". او در این کتاب به موضوعات مهمی از جمله آبیاری، توسعه زمین، مدیریت خاک و مطالعه ابزارهای خاک‌ورزی پرداخته است؛ در داخل آن، ۲۶۳ طرح چاپی نیز وجود دارد که تمام جنبه‌های محیط کشاورزی و کشت را به تصویر می‌کشد. طرح‌های مدیریت هیدرولیک کشاورزی که در کتاب کاروسو منتشر شده است، در تمام
کشاورزی که در کتاب کاروسو منتشر شده است، در تمام متون دانشگاهی زراعت که تاکنون ویرایش شده‌اند، وجود دارد؛ علاوه بر این، کوددهی نیتروژن و آبیاری با پیوند دادن نظریه به روش‌های محاسبه به روشی بسیار مدرن بررسی شده‌اند. جیرولامو کاروزو که در سال ۱۹۱۷ از تدریس بازنشسته شده بود، در ۲ ژانویه ۱۹۲۳ در پیزا درگذشت. در ۱۲ نوامبر ۱۹۲۵، در سالن سخنرانی دانشکده زراعت "مؤسسه عالی کشاورزی پیزا"، یک مجسمه نیم‌تنه مرمری از جیرولامو کاروزو، که توسط جوزپه میچلوتی تراشیده شده بود، مشابه مجسمه‌های کوزیمو ریدولفی و پیترو کوپاری،