payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و تجارت شناخته می شوند. رشد اتاق بازرگانی و صنعت کویت مطابق با رشد کشور بود. درمورد این اتاق. اتاق بازرگانی و صنعت کویت یک مؤسسه خصوصی غیرانتفاعی است که از طریق خود تأمین مالی می شود. در حال حاضر تعداد اعضای ثبت نام شده بیش از ۷۹۰۰۰ نفر است و نماینده مجمع عمومی هستند. مجمع عمومی ۲۴ نفر را برای هیئت مدیره برای مدت ۴ سال انتخاب می کند که نیمی از آنها هر دو سال یکبار انتخاب می شوند. اشتراک ها و هزینه های احراز هویت منابع اصلی درآمد هستند. رئیس و اعضای هیئت مدیره داوطلبان خدمات عمومی محسوب می شوند. اتاق یک
مدیره داوطلبان خدمات عمومی محسوب می شوند. اتاق یک نهاد مشورتی در کلیه امور اقتصادی است. شورای همکاری خلیج فارس. اتاق بازرگانی و صنعت کویت یکی از اعضای فدراسیون اتاق های بازرگانی و صنایع شورای همکاری خلیج فارس (GCC) است که مهمترین چارچوب نهادی حمایت کننده از بخش خصوصی در کشورهای عربی خلیج فارس است. این اتاق از زمان تأسیس در سال ۱۹۷۹، با هدف توسعه و ارتقای نقش اقتصادی خود، به نمایندگی از منافع اقتصادی موسسات و افراد در این بخش فعالیت کرده است. علاوه بر اتاق کویت، فدراسیون خلیج فارس شامل فدراسیون اتاق های
کویت، فدراسیون خلیج فارس شامل فدراسیون اتاق های بازرگانی و صنایع امارات متحده عربی، اتاق بازرگانی و صنعت بحرین، شورای اتاق های بازرگانی و صنایع عربستان، اتاق بازرگانی و صنعت عمان و اتاق بازرگانی و تجارت قطر می‌باشد.
کد داربستی فضا-زمانی (به انگلیسی: space-time trellis code) نوعی کد فضا-زمانی است که در ارتباطات بی‌سیم چند آنتنی به کار می‌رود. این رهیافت، چندین نسخۀ از یک سیگنال مدوله‌شده به روش مدولاسیون کدشدۀ داربستی تعمیم‌یافته را در بازه‌های زمانی معین از چندین آنتن می‌فرستد؛ در واقع سیگنال، در زمان و فضا (از راه آنتن‌ها) توزیع می‌شود. گیرنده از این نسخه‌های چندگانه برای بازسازی داده‌های فرستاده‌شده بهره می‌برد. در کد داربستی فضا-زمانی، چندین آنتن فرستنده و تنها یک آنتن گیرنده لازم هستند. اما اغلب از چندین آنتن
یک آنتن گیرنده لازم هستند. اما اغلب از چندین آنتن گیرنده نیز استفاده می‌شود، زیرا عملکرد سیستم با تنوع مکانی (به انگلیسی: spatial diversity) حاصل بهبود می‌یابد. در مقایسه با کد بلوکی فضا-زمانی که به ما تنها بهرۀ تنوع (به انگلیسی: diversity gain) می‌دهد، کد داربستی فضا-زمانی هم بهره تنوع و هم بهره کدگذاری (به انگلیسی: coding gain) در اختیارمان می‌گذارد، و بنابراین عملکرد نرخ خطای بیتی بهتری دارند. در اصل، کد داربستی فضا-زمانی، کدگذاری زمان‌پیوسته تک‌کاناله را با پروتکل سیگنالینگ مورد استفاده ترکیب می‌کند و
با پروتکل سیگنالینگ مورد استفاده ترکیب می‌کند و آن را با یک چارچوب چند آنتنی گسترش می‌دهد. بااین‌حال، کدگذاری و کدگشایی کد داربستی فضا-زمانی پیچیده‌تر از کد بلوکی فضا-زمانی است؛ کد داربستی فضا-زمانی به کدگشایی ویتربی در گیرنده نیاز دارد، درحالی‌که کد بلوکی فضا-زمانی تنها به پردازش خطی نیاز دارد. همچنین، در حالی که در یک چارچوب تک‌فرستنده-تک‌گیرنده، الگوریتم ویتربی (یا یکی از الگوریتم‌های کدگشایی متوالی) تنها روی یک داربست در زمان پیش می‌رود، در کد داربستی فضا-زمانی، کدگشایی بهینه باید شمار آنتن‌ها را نیز
فضا-زمانی، کدگشایی بهینه باید شمار آنتن‌ها را نیز در نظر بگیرد که به پیچیدگی محاسباتی چندجمله‌ای (به انگلیسی: polynomial-time complexity) می‌انجامد. کد داربستی فضا-زمانی را تارخ و همکاران در 1998 پیش نهادند.
منطقه نظامی جنوبی روسیه () یکی از مناطق نظامی روسیه است. این منطقه یکی از پنج منطقه نظامی نیروهای مسلح روسیه است که حوزه اختیارات آن عمدتاً در منطقه قفقاز شمالی و پایگاه‌های قفقاز جنوبی قرار دارد. منطقه نظامی جنوبی به‌عنوان بخشی از اصلاحات نظامی سال ۲۰۰۸ ایجاد شد و با فرمان ریاست‌جمهوری شماره ۱۱۴۴ که در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۰ امضا شد، برای جایگزینی منطقه نظامی قفقاز شمالی و جذب فرماندهی‌های نظامی ناوگان دریای سیاه و ناوگان خزر تأسیس شد. این منطقه در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۰ تحت فرماندهی ژنرال الکساندر گالکین فعالیت خود را
تحت فرماندهی ژنرال الکساندر گالکین فعالیت خود را آغاز کرد. منطقه نظامی جنوبی از نظر وسعت جغرافیایی کوچک‌ترین منطقه نظامی در روسیه است. این ناحیه شامل ۱۳ منطقه فدرال روسیه است: آدیغیه، استان آستراخان، چچن، داغستان، اینگوشتیا، کاباردینو-بالکاریا، کالمیکیا، قره‌چای-چرکسیا، سرزمین کراسنودار، اوستیای شمالی-آلانیا، استان روستوف، سرزمین استاوروپول و استان ولگوگراد. پس از حمله روسیه به اوکراین در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲، شش استان اوکراین که تا حدی توسط روسیه اشغال شده بودند، نیز به این ناحیه اضافه شدند: کریمه، دونتسک،
نیز به این ناحیه اضافه شدند: کریمه، دونتسک، خرسون، لوهانسک، سواستوپول و زاپوروژیه. ستاد مرکزی ناحیه نظامی جنوبی در روستوف-نا-دونو قرار دارد و فرمانده آن ژنرال الکساندر سانچیک است.
منطقه نظامی مرکزی روسیه () یکی از مناطق نظامی روسیه است. این منطقه یکی از پنج منطقه نظامی نیروهای مسلح روسیه است، که حوزه اختیارات آن عمدتاً در مناطق مرکزی ولگا، اورال و سیبری و پایگاه‌های روسیه در کشورهای پس از فروپاشی شوروی در آسیای مرکزی قرار دارد. منطقه نظامی مرکزی به‌عنوان بخشی از اصلاحات نظامی سال ۲۰۰۸ ایجاد شد و با فرمان ریاست‌جمهوری شماره ۱۱۴۴ که در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۰ امضا شد، با ادغام منطقه نظامی ولگا-اورال و بخش عمده‌ای از منطقه نظامی سیبری تأسیس شد. این منطقه در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۰ تحت فرماندهی سپهبد
شد. این منطقه در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۰ تحت فرماندهی سپهبد ولادیمیر چیرکین آغاز به کار کرد. منطقه نظامی مرکزی با مساحت ۷٬۰۶۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۲٬۷۳۰٬۰۰۰ مایل مربع) (۴۰٪ از خاک روسیه) و جمعیت ۵۴٫۹ میلیون نفر (۳۹٪ از جمعیت روسیه) بزرگ‌ترین منطقه نظامی در روسیه است. این ناحیه شامل ۲۹ بخش تابع از ۸۵ منطقه فدرال روسیه است، که شامل: منطقه آلتای، جمهوری آلتای، باشقورتوستان، استان چلیابینسک، چوواشیا، استان ایرکوتسک، استان کمروو، خاکاسیا، منطقه خودمختار خانتی-مانسی، استان کیروف، کراسنویاراسک اوابلاست ماریدوی، کرای نت،
کیروف، کراسنویاراسک اوابلاست ماریدوی، کرای نت، کراسنویاراسک-نئو، کرای، کراسنویاراسک-نئو، ال مورس منطقه خودمختار، استان نووسیبیرسک، استان اومسک، استان اورنبورگ، استان پنزا، منطقه پرم، استان سامارا، استان ساراتوف، استان سوردلوفسک، تاتارستان، استان تومسک، تووا، استان تیومن، اودمورتیا، استان اولیانوفسک می‌باشد. ستاد مرکزی منطقه نظامی مرکزی در یکاترینبورگ قرار دارد و فرمانده منطقه فعلی آن سپهبد والری سولودچوک است که از ۱۵ فوریه ۲۰۲۵ این سمت را برعهده دارد.
خانواده تبهکار بونانو (تلفظ می‌شود ) یک خانواده مافیایی ایتالیایی -آمریکایی و یکی از «پنج خانواده» است که بر فعالیت‌های جرایم سازمان‌یافته در شهر نیویورک تسلط دارند. این خانواده تا زمان قتل بنیانگذارشان ، سالواتوره مارانزانو، در سال ۱۹۳۱ به عنوان خانواده تبهکار مارانزانو شناخته می‌شدند. زمانی که چارلز «لاکی» لوچیانو بر ایجاد کمیسیونی برای تقسیم شرکت‌های جنایی در شهر نیویورک بین پنج خانواده نظارت داشت، بیشتر عملیات مارانزانو به جوزف بونانو واگذار شد. این خانواده تحت رهبری بونانو بین دهه‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰، یکی
تحت رهبری بونانو بین دهه‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰، یکی از قدرتمندترین خانواده‌های کشور بود. با این حال، در اوایل دهه ۱۹۶۰، بونانو تلاش کرد چندین رهبر کمیسیون را سرنگون کند، اما موفق نشد. بونانو از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ ناپدید شد که این امر منجر به جنگ داخلی در خانواده شد که به "جنگ موز" معروف گردید. این درگیری تا سال ۱۹۶۸ ادامه یافت تا زمانی که بونانو به آریزونا بازنشسته شد. بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۱، جوزف پیستون ، مأمور اف‌بی‌آی ، با نام مستعار «دانی براسکو»، به طور مخفیانه وارد این خانواده شد. این امر منجر به این شد
وارد این خانواده شد. این امر منجر به این شد که خانواده بونانو اولین خانواده از خانواده‌های نیویورکی باشند که از کمیسیون اخراج می‌شوند. تا دهه ۱۹۹۰ طول کشید تا خانواده بهبود یابد، فرآیندی که تحت نظارت رئیس جدید، جوزف ماسینو، انجام شد. با وجود این مسائل، تا آغاز هزاره جدید، خانواده بونانو نه تنها کرسی خود را در کمیسیون به دست آوردند، بلکه پس از خانواده جنووسیه به دومین خانواده قدرتمند نیویورک تبدیل شدند. با این حال، در اوایل دهه ۲۰۰۰، موجی از محکومیت‌ها منجر به این شد که ماسینو خود به یک خبرچین دولت تبدیل
به این شد که ماسینو خود به یک خبرچین دولت تبدیل شود - اولین باس یکی از پنج خانواده نیویورک سیتی که چنین کاری کرد. خانواده بونانو در طول قرن بیستم به عنوان خشن‌ترین خانواده از بین پنج خانواده در نظر گرفته می‌شد. تاریخچه. ریشه‌های سیسیلی خانواده جنایت بونانو را می‌توان به شهر کاستلاماره دل گولفو در استان تراپانی، سیسیل ردیابی کرد. این خانواده تحت رهبری جوزپه "پپه" بونانو و برادر بزرگترش استفانو (مشاور خانواده) فعالیت می‌کرد. متحد اصلی آن‌ها استفانو ماگادینو، رهبر خاندان ماگادینو و برادر مادربزرگ جوزف بونانو
رهبر خاندان ماگادینو و برادر مادربزرگ جوزف بونانو بود. در اوایل دهه ۱۹۰۰، این دو خاندان با فلیچه بوچلاتو، رهبر خاندان بوچلاتو، درگیر بودند. در سال ۱۹۰۲، ماگادینو به نیویورک آمد و به عضو قدرتمند خاندان کاستلامارزه تبدیل شد. پس از ترور استفانو و جوزپه بونانو، برادر کوچک‌تر آن‌ها، سالواتوره، با کشتن اعضای خاندان بوچلاتو انتقام گرفت. در سال ۱۹۰۳، سالواتوره با کاترین بونونتره ازدواج کرد و در ۱۸ ژانویه ۱۹۰۵، جوزف بونانو متولد شد. سه سال بعد، سالواتوره خانواده‌اش را به نیویورک برد و در جامعه کاستلامارزه‌های
را به نیویورک برد و در جامعه کاستلامارزه‌های ویلیامزبرگ، بروکلین نفوذ یافت. در سال ۱۹۱۱، سالواتوره به سیسیل بازگشت و در سال ۱۹۱۵ بر اثر حمله قلبی درگذشت. در سال ۱۹۲۱، ماگادینو به بوفالو، نیویورک گریخت تا از اتهامات قتل فرار کند و رهبری خاندان کاستلامارزه به نیکولو "کولا" شیرو رسید. جنگ کاستلامارزه در سال ۱۹۳۰، درگیری‌های خشونت‌آمیزی بین جناح جوزپه "جو باس" ماسریا و اعضای کاستلامارزه‌ها بر سر سرقت مشروبات الکلی ماسریا آغاز شد. این درگیری‌ها به جنگی تمام‌عیار معروف به جنگ کاستلامارزه تبدیل شد. در آن زمان،
معروف به جنگ کاستلامارزه تبدیل شد. در آن زمان، کاستلامارزه‌ها تحت رهبری شیرو بودند که سعی کرد با ماسریا همکاری کند. اما شیرو جای خود را به سالواتوره مارانزانو داد که می‌خواست بر جهان زیرزمینی نیویورک تسلط یابد. مارانزانو با متحدانی چون استفانو ماگادینو (بوفالو)، گاسپار میلازو (دیترویت) و سالواتوره سابلا (فیلادلفیا) قدرت گرفت. او همچنین با جوزف پروفاچی (بعدها رهبر خانواده پروفاچی) و گائتانو رینا (رهبر خانواده رینا در برانکس) متحد شد. در ۲۶ فوریه ۱۹۳۰، رینا ترور شد و بسیاری از اعضای جناح ماسریا به مارانزانو
شد و بسیاری از اعضای جناح ماسریا به مارانزانو پیوستند. تا سال ۱۹۳۱، مارانزانو برتری یافت و گروهی از مافیوسوهای جوان به نام "ترک‌های جوان" (شامل چارلز "لاکی" لوچیانو، ویتو جنووزه، فرانک کاستلو، تامی لوچزه، آلبرت آناستازیا و جو آدونیس) به او پیوستند. سرانجام، جنگ با ترور ماسریا در ۱۵ آوریل ۱۹۳۱ پایان یافت. ترور مارانزانو و تشکیل کمیسیون پس از مرگ ماسریا، مارانزانو طرحی برای صلح ارائه داد و پنج خانواده نیویورک را تأسیس کرد: ۱. خانواده لوچیانو (لوچیانو) ۲. خانواده منگانو (وینسنت منگانو) ۳. خانواده گاگلیانو
منگانو (وینسنت منگانو) ۳. خانواده گاگلیانو (تامی گاگلیانو) ۴. خانواده پروفاچی (جوزف پروفاچی) ۵. خانواده مارانزانو (خودش) مارانزانو خود را "کاپو دی توتتی کاپی" (رئیس روسا) نامید، اما لوچیانو و دیگران با این عنوان مخالف بودند. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۱، مارانزانو در دفترش ترور شد و لوچیانو کمیسیون را جایگزین عنوان "رئیس روسا" کرد. او جوزف بونانو را به رهبری خانواده مارانزانو منصوب کرد. دوران بونانو جوزف بونانو، در ۲۶ سالگی، جوان‌ترین رهبر مافیا در آمریکا شد. او خانواده را به قمار، نزول و قاچاق مواد مخدر سوق داد و
را به قمار، نزول و قاچاق مواد مخدر سوق داد و نفوذ خود را تا کالیفرنیا، آریزونا و کانادا گسترش داد. در دهه ۱۹۶۰، بونانو تلاش کرد تا رقبای خود در کمیسیون (تامی لوچزه، کارلو گامبینو، استفانو ماگادینو و فرانک دسیمونه) را ترور کند، اما طرح او فاش شد. او به مونترال فرار کرد و در نهایت در سال ۱۹۶۸ به آریزونا بازنشسته شد. دوران راستلی و ترور کارماین گالانته در سال ۱۹۷۳، فیلیپ "راستی" راستلی رهبر خانواده شد، اما در سال ۱۹۷۶ به زندان افتاد. در غیاب او، کارماین گالانته کنترل را در دست گرفت، اما در ۱۲ ژوئیه ۱۹۷۹ در یک
کنترل را در دست گرفت، اما در ۱۲ ژوئیه ۱۹۷۹ در یک رستوران در بروکلین ترور شد. مأمور دونی براسکو و قتل سه کاپو بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۱، مأمور اف بی آی جوزف پیستونه (با نام مستعار دونی براسکو) به درون خانواده نفوذ کرد. در ۵ مه ۱۹۸۱، سه کاپوی مخالف راستلی (آلفونسو "سانی رد" ایندلیکاتو، دومینیک "بیگ ترین" ترینچرا و فیلیپ جیاکونه) در یک کمین کشته شدند. دوران جوزف ماسینو و سقوط خانواده در سال ۱۹۹۱، جوزف ماسینو رهبر خانواده شد و آن را به دوران اوج بازگرداند. اما در سال ۲۰۰۳، او دستگیر شد و در نهایت به دلیل ترس از
سال ۲۰۰۳، او دستگیر شد و در نهایت به دلیل ترس از اعدام، به منبع اطلاعات دولت تبدیل شد. او اولین رهبر یکی از پنج خانواده نیویورک بود که همکاری با دولت را پذیرفت. وضعیت کنونی خانواده تا سال ۲۰۲۴، مایکل مانکوسو رهبر رسمی خانواده بونانو است، اما درگیری‌های داخلی (مانند حمله به جوزف کامارانو جونیور در مراسم تشییع جنازه ۲۰۲۲) ادامه دارد. خانواده هنوز در قمار، قرض‌گیری و قاچاق مواد مخدر فعال است، اما نفوذ آن نسبت به گذشته کاهش یافته است. درگذشت‌های اخیر: - جوزف ماسینو (۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳) - فرانک کوپا (۲۶ اوت ۲۰۲۴)
(۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳) - فرانک کوپا (۲۶ اوت ۲۰۲۴) اتهامات اخیر: در نوامبر ۲۰۲۴، آنتونی فراسکونه و چهار نفر دیگر به اتهام راه‌اندازی عملیات شرط‌بندی غیرقانونی در لانگ آیلند تحت تعقیب قرار گرفتند. خانواده بونانو همچنان با خاندان‌های مافیایی سیسیل (به ویژه کاستلاماره دل گولفو) در ارتباط است.
ارتش ۱۵ نیروهای ویژه هوافضا () ارتش میدانی و یک تشکیلات نظامی نیروی فضایی روسیه است که در ۱ دسامبر ۲۰۱۱ تشکیل شد. ستاد مرکزی این ارتش در مسکو قرار دارد. هدف این واحد، بهره‌برداری از سیستم‌های هشدار اولیه موشک‌های بالستیک و انجام سایر عملیات نظامی مرتبط با حوزه فضا، از جمله فرماندهی و کنترل ماهواره است. این واحد در ۱ دسامبر ۲۰۱۱ به‌عنوان واحدی که بطور مستقیم تحت نظر نیروی هوافضای روسیه است، ایجاد شد. در سال ۲۰۱۵ هنگامی که نیروهای فضایی روسیه دوباره تأسیس شدند، ارتش ۱۵ نیروهای هوافضا به فرماندهی فضایی واگذار
ارتش ۱۵ نیروهای هوافضا به فرماندهی فضایی واگذار شد.
ویلیام پرات (; – ) ادمیرال نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ به‌عنوان پنجمین فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا فعالیت می‌کرد. پرات فعالیت نظامی را از سال ۱۸۸۹ در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۳ فرمانده ناو سرفرماندهی یواس‌اس بیرمنگام بود، از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۱ فرماندهی نبردناو یواس‌اس نیویورک را برعهده داشت، از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ به‌عنوان فرمانده نیروی ناوشکن ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده فعالیت می‌کرد و از ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۵ فرمانده لشکر کشتی‌های جنگی بود.
این صفحه شامل فهرست رودخانه‌های لسوتو است. این فهرست بر اساس حوزه آبریز مرتب شده است و رودهای فرعی هر حوزه در زیر رود اصلی مربوطه به صورت تورفته قرار گرفته‌اند. فهرست. رود اورنج (رود سنکو)
لویی دنفلد (; – ) ادمیرال نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ به‌عنوان یازدهمین فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا فعالیت می‌کرد. دنفلد فعالیت نظامی را از سال ۱۹۱۲ در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۳ فرماندهی یواس‌اس مک‌کال را برعهده داشت و از ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ فرمانده لشکر ۱۱ ناوشکن بود. وی از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ به‌عنوان فرمانده اسکادران ۱ ناوشکن فعالیت می‌کرد، از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶ فرمانده ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده بود و از ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷ فرماندهی اقیانوس هند-آرام
بود و از ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷ فرماندهی اقیانوس هند-آرام ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41946132&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-21T12:43:54Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Shahnamk&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* فهرست شرکت‌های مهم و سرنوشت آن‌ها */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42747512&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; شرکت‌های بزرگ ایرانی پیش از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، شامل مجموعه‌ای از مؤسسات و شرکت‌هایی هستند که در دوران
مجموعه‌ای از مؤسسات و شرکت‌هایی هستند که در دوران پهلوی، به‌ویژه در دهه‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ خورشیدی، در اقتصاد ایران نقش مهمی ایفا کردند. این شرکت‌ها در زمینه‌هایی چون صنعت، نفت، خودروسازی، بیمه، بانکداری، حمل‌ونقل، تولیدات مصرفی و صنایع دیگر فعال بودند. پس از انقلاب اسلامی، بسیاری از این شرکت‌ها مصادره، ملی، یا منحل شدند و سرنوشت‌های مختلفی داشتند. پیش‌زمینه تاریخی. در دورهٔ محمدرضا پهلوی، با اجرای برنامه‌های اصلاحات ارضی و انقلاب سفید و جذب سرمایه‌گذاری خارجی، شرکت‌های بزرگی در ایران تأسیس شدند که نقش مهمی
شرکت‌های بزرگی در ایران تأسیس شدند که نقش مهمی در صنعتی شدن کشور ایفا کردند. فهرست شرکت‌های مهم و سرنوشت آن‌ها. شرکت ملی نفت ایران. تأسیس در سال ۱۳۲۷ خورشیدی، مسئول استخراج، پالایش و صادرات نفت. پس از انقلاب، به شکل کنونی خود باقی ماند و اکنون تحت کنترل وزارت نفت فعالیت می‌کند. ایران ناسیونال (ایران خودرو). تأسیس در ۱۳۴۱ توسط احمد خیامی و محمود خیامی. تولیدکننده خودروی پیکان. پس از انقلاب، مصادره شد و اکنون با نام ایران خودرو یکی از بزرگ‌ترین خودروسازان خاورمیانه است. بیمه ایران. بنیان‌گذاری در سال ۱۳۱۴.
است. بیمه ایران. بنیان‌گذاری در سال ۱۳۱۴. نخستین شرکت بیمه ایرانی. همچنان در مالکیت دولت است. شرکت کفش ملی. تأسیس در سال ۱۳۲۶، یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان کفش در ایران. پس از انقلاب، این شرکت به‌طور کامل ملی شد ولی به دلیل مشکلات مدیریتی و اقتصادی، تولید و فعالیت آن کاهش یافت و نهایتاً عملاً منحل شد. بانک ملی ایران. تأسیس در سال ۱۳۰۷. مهم‌ترین بانک تجاری ایران. پس از انقلاب، به فعالیت خود ادامه داد و ملی باقی ماند. شرکت صنایع غذایی مینو. تأسیس در سال ۱۳۳۷، تولیدکننده محصولات خوراکی متنوع. پس از انقلاب
تولیدکننده محصولات خوراکی متنوع. پس از انقلاب ملی شد و اکنون با مدیریت دولتی فعالیت می‌کند. سازمان شاهنشاهی خدمات اجتماعی. نهاد عام‌المنفعه تحت حمایت اشرف پهلوی که در زمینه سلامت، آموزش و رفاه فعالیت داشت. پس از انقلاب منحل و اموال آن مصادره شد. شرکت راه‌آهن سراسری ایران. گرچه تأسیس اولیه آن به دوره رضاشاه بازمی‌گردد، در دهه‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ گسترش زیادی یافت. اکنون به عنوان شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران فعالیت دارد. شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه. تأسیس در سال ۱۳۴۰. پس از انقلاب به دولت واگذار شد اما در
سال ۱۳۴۰. پس از انقلاب به دولت واگذار شد اما در دهه ۱۳۹۰ به بخش خصوصی واگذار شد. مالکیت آن در چند مرحله تغییر کرد و در سال‌های اخیر به دست سرمایه‌گذاران بخش خصوصی رسیده است و با چالش‌های مدیریتی و اعتصابات کارگری مواجه بوده است. گروه صنعتی بهشهر. فعال در تولید روغن، مواد شوینده و … متعلق به اسدالله عسگراولادی. پس از انقلاب ملی شد و اکنون زیرمجموعه ستاد اجرایی فرمان امام است. شرکت بلر. فعال در تولید لوازم خانگی و برقی، پس از انقلاب فعالیت آن متوقف و شرکت منحل شد. شرکت تلویزیون پارس. تولیدکننده لوازم صوتی و
شد. شرکت تلویزیون پارس. تولیدکننده لوازم صوتی و تصویری. پس از انقلاب به دلیل مشکلات مالی و مدیریتی، منحل شد. شرکت آزمایش. فعال در صنعت لوازم خانگی و تجهیزات برقی، پس از انقلاب مصادره و در سال‌های بعد به بخش خصوصی واگذار شد بخش‌های زیادی از آن منحل و ماشین آلات و زمین کارخانه فروخته شد. مسئولان کارخانه در تاریخ ۲۳ اردیبهشت ماه ۱۳۹۷ بنا به آنچه در روزنامه رسمی منتشر شد اقدام به انحلال شرکت کردند. شرکت ارج. تأسیس در سال ۱۳۲۲، یکی از نخستین و بزرگ‌ترین شرکت‌های تولید لوازم خانگی بود. پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷
تولید لوازم خانگی بود. پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ مصادره و با توجه به ناکار آمدی مدیریت دولتی در روز ۲۴ خرداد ۱۳۹۵ با پلمب قضایی انبار ارج، پس از ۷۹ سال به طوررسمی تعطیل شد. شرکت یک و یک. شرکت یک و یک از تولیدکنندگان لوازم خانگی و صوتی تصویری در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ بود. این شرکت به‌عنوان یکی از برندهای معتبر ایرانی مطرح بود اما پس از انقلاب به دلایل مدیریتی و اقتصادی تعطیل یا منحل شد. شرکت چین چین. شرکت چین چین، تولیدکننده نوشیدنی‌های غیر الکلی و آب معدنی، در دوران پهلوی رشد قابل توجهی داشت. پس از انقلاب ملی
دوران پهلوی رشد قابل توجهی داشت. پس از انقلاب ملی شد و در دهه‌های بعد به بخش خصوصی واگذار شد و همچنان در بازار ایران فعالیت می‌کند. شرکت کفش تبریز. یکی از برندهای مهم تولید کفش که در دهه‌های پیش از انقلاب فعالیت گسترده‌ای داشت. پس از انقلاب به دلیل مشکلات اقتصادی و رقابت با واردات کاهش تولید و فعالیت یافت. شرکت پارس خودرو (ایران کاوه). فعال در صنعت خودروسازی و قطعات خودرو، این شرکت پس از انقلاب ملی شد و سپس به شرکت‌های زیرمجموعه ایران خودرو پیوست. شرکت سیمان تهران. یکی از بزرگ‌ترین کارخانه‌های تولید سیمان
تهران. یکی از بزرگ‌ترین کارخانه‌های تولید سیمان ایران که در دهه‌های ۳۰ تا ۵۰ به سرعت توسعه یافت و همچنان زیر نظر دولت فعالیت می‌کند. شرکت پارس‌الکتریک. تولیدکننده لوازم خانگی و برقی که در دهه ۵۰ تأسیس شد. پس از انقلاب ملی شد و سپس به بخش خصوصی واگذار گردید. شرکت شکلات‌سازی پارس (مینو). بخشی از صنایع غذایی مینو بود که در زمینه تولید شکلات و قند فعال بود. پس از انقلاب دولتی شد. شرکت تهران پلاسکو. فعال در صنعت پلاستیک و تولید محصولات پلیمری. پس از انقلاب ملی و سپس خصوصی‌سازی شد. شرکت ارج. تأسیس در سال ۱۳۲۲،
و سپس خصوصی‌سازی شد. شرکت ارج. تأسیس در سال ۱۳۲۲، یکی از نخستین و بزرگ‌ترین شرکت‌های تولید لوازم خانگی ایران. پس از انقلاب مصادره شد ولی با مشکلات اقتصادی و مدیریتی روبه‌رو شد و نهایتاً فعالیت آن محدود و در سال‌های اخیر به شرکت‌های دیگر واگذار گردید. سرنوشت پس از انقلاب. پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷، بسیاری از شرکت‌ها بر اساس قوانین جدید مصادره، ملی یا منحل شدند. برخی شرکت‌ها مانند شرکت ملی نفت، بانک ملی و بیمه ایران به فعالیت ادامه دادند. شرکت‌هایی چون کفش ملی، ارج، بلر و تلویزیون پارس به دلایل مدیریتی یا
ملی، ارج، بلر و تلویزیون پارس به دلایل مدیریتی یا مالی منحل شدند. برخی نیز به بخش خصوصی واگذار شدند ولی چالش‌های متعددی در مسیر مدیریت و توسعه داشتند.
در زیر فهرستی از بوم‌ناحیه‌ها در لسوتو آمده‌است که توسط صندوق جهانی طبیعت (WWF) مشخص شده‌است. بوم‌ناحیه‌های خشکی. لسوتو در قلمرو آفریقای حاره‌ای قرار دارد. بوم‌ناحیه‌ها بر اساس زیست‌بوم فهرست شده‌اند.سه زیست‌بوم اصلی آن در دستهٔ زیست‌بوم‌های «چمن‌زارها و درختچه‌زارهای کوهستانی» طبقه‌بندی می‌شوند: چمن‌زارها و جنگل‌های مرتفع دراکنزبرگ چمن‌زارها، جنگل‌ها و مراتع کوهستانی دراکنزبرگ چمن‌زارهای بلندولد بوم‌ناحیه‌های آب شیرین. دراکنزبرگ – ارتفاعات مالوتی بلندولد معتدل جنوبی
ماریا ایاندولو نیو (۱۱ دسامبر ۱۹۲۸–۲۶ ژوئیه ۲۰۲۴) استاد پزشکی اطفال، ژنومیک و ژنتیک در مدرسهٔ پزشکی آیکان در ماونت ساینای در شهر نیویورک بود. او متخصص هایپرپلازی مادرزادی آدرنال (CAH) بود؛ بیماری ژنتیکی که غدهٔ فوق کلیوی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و می‌تواند بر رشد جنسی تأثیر بگذارد.
این مقاله، فهرستی از واحدهای چینه‌شناسی دارای فسیل در کشور لسوتو است.
عزالدّین حدّاد، با کنیه ابو صهیب، شبه‌نظامی فلسطینی و از فرماندهان ارشد گردان‌های عزالدین قسام، شاخه نظامی حماس است. پس از گزارش ترور محمد سنوار و محمد شبانه در حملات ۲۰۲۵ به بیمارستان اروپایی غزه، گمان می‌رود که او رهبر حماس در نوار غزه باشد. او در حال حاضر به عنوان رئیس تیپ غزه خدمت می‌کند و بر بخش شمالی نوار غزه نظارت دارد. او در غزه به عنوان «روح گردان‌های عزالدین قسام» نیز شناخته می‌شود. حداد، عضو شورای نظامی عمومی حماس است و در برنامه‌ریزی و اجرای عملیات نظامی علیه اسرائیل، نقش مهمی داشته است. اوایل
نظامی علیه اسرائیل، نقش مهمی داشته است. اوایل زندگی و حرفه. حداد در جوانی به حماس پیوست و از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۸۷ با این جنبش همسو بود. او دوران نظامی خود را به عنوان سرباز پیاده در تیپ غزه آغاز کرد و با طی کردن مدارج ترقی، به فرماندهی دسته و سپس فرمانده گردان رسید و در نهایت خود تیپ را رهبری کرد. رهبری نظامی. در مه ۲۰۲۲، در جریان عملیات سپیده دم، حداد پس از ترور فرمانده تیپ غزه، باسم عیسی، فرماندهی این تیپ را بر عهده گرفت. او از آن زمان نقش کلیدی در برنامه‌ریزی و اجرای عملیات نظامی، از جمله حملات ۷
برنامه‌ریزی و اجرای عملیات نظامی، از جمله حملات ۷ اکتبر به اسرائیل، ایفا کرده است. حداد به خاطر پنهان‌کاری عملیاتی‌اش شناخته می‌شود و به ندرت در ملاء عام ظاهر می‌شود. با این حال، در مه ۲۰۲۲، او در ویدئویی دیده شد که اسرائیل را تهدید می‌کرد و در ژانویه ۲۰۲۵، مصاحبه‌ای با الجزیره انجام داد و در مورد نقش خود در برنامه‌ریزی حمله ۷ اکتبر صحبت کرد. نقش در حملات ۷ اکتبر. در ۶ اکتبر ۲۰۲۳، حداد فرماندهان گردان خود را گرد هم آورد و دستورات کتبی برای حمله برنامه‌ریزی شده به اسرائیل را که بعداً به عملیات طوفان الاقصی
شده به اسرائیل را که بعداً به عملیات طوفان الاقصی معروف شد، توزیع کرد. این دستورات بر اهمیت ربودن سربازان اسرائیلی و انتقال آنها به غزه تأکید داشتند. روز بعد، حماس حمله‌ای غافلگیرکننده انجام داد که منجر به تلفات قابل توجه و ربودن غیرنظامیان و سربازان اسرائیلی شد. هدف قرار دادن و تلاش برای ترور توسط اسرائیل. الحداد از چندین سوء قصد اسرائیل جان سالم به در برده است و یکی از فرماندهان تحت تعقیب حماس توسط اسرائیل محسوب می‌شود. او پس از رائد سعد، در رتبه دوم فهرست رهبران تحت تعقیب قسام توسط اسرائیل قرار دارد.
رهبران تحت تعقیب قسام توسط اسرائیل قرار دارد. وضعیت فعلی. از مه ۲۰۲۵، حداد همچنان رهبری عملیات نظامی حماس در شمال نوار غزه را بر عهده دارد و در بازسازی قابلیت‌های نظامی این گروه پس از خسارات قابل توجه در جریان جنگ جاری مشارکت دارد.
جاده‌های شماره‌گذاری‌شده در لسوتو در لسوتو، شماری از جاده‌ها تحت سامانه‌ای رسمی به‌عنوان جاده‌های شماره‌گذاری‌شده مشخص شده‌اند تا هدایت مسیرها و برنامه‌ریزی حمل‌ونقل تسهیل شود. این سامانهٔ ملی شامل چهار ردهٔ اصلی از مسیرها است که با حروف A، B، C و D طبقه‌بندی می‌شوند. رده‌بندی این جاده‌ها بر اساس اهمیت راه، حجم تردد، و نقش ارتباطی آن‌ها در شبکهٔ حمل‌ونقل کشور صورت گرفته است. مسیرهای ردهٔ A معمولاً جاده‌های اصلی و بین‌شهری‌اند که مراکز عمدهٔ شهری و گذرگاه‌های مرزی را به‌هم متصل می‌کنند، در حالی که مسیرهای
مرزی را به‌هم متصل می‌کنند، در حالی که مسیرهای ردهٔ D اغلب راه‌های فرعی یا محلی‌اند که روستاها و مناطق کم‌ترددتر را پوشش می‌دهند شماره‌گذاری. در سامانهٔ ملی شماره‌گذاری راه‌ها در لسوتو، مسیرها بر پایهٔ اهمیت و نقش ارتباطی، به چهار رده تقسیم می‌شوند: مسیرهای ردهٔ A: مهم‌ترین جاده‌ها هستند که شهرهای اصلی را به یکدیگر متصل می‌کنند. مسیرهای ردهٔ B: شهرها و شهرک‌های کوچک‌تر را به شبکهٔ ملی جاده‌ای پیوند می‌دهند. مسیرهای ردهٔ C: مسیرهایی‌اند که به جاده‌های ردهٔ B متصل می‌شوند. مسیرهای ردهٔ D: راه‌های فرعی یا
B متصل می‌شوند. مسیرهای ردهٔ D: راه‌های فرعی یا محلی‌اند که به جاده‌های ردهٔ C ارتباط دارند. رده‌بندی عددی هر گروه از مسیرها به‌صورت زیر است: مسیرهای اصلی: از A1 تا A99 مسیرهای ناحیه‌ای (منطقه‌ای): از B1 تا B99 مسیرهای محلی: از C1 تا C999 مسیرهای فرعی (جاده‌های خرد): از D1 تا D9999 فهرست مسیرها. جاده‌های اصلی در لسوتو جاده‌های منطقه‌ای در لسوتو جاده‌های محلی در لسوتو جاده‌های فرعی در لسوتو