payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کارل فرانتس یورگنس (آلمانی: Carl Franz Jürgens) (زادهٔ ۱۴ نوامبر ۱۸۹۵ در آینبک؛ † ۱۶ آوریل ۱۹۴۵ در دوسلدورف) فرمانده پلیس حفاظتی در دارمشتات و دوسلدورف بود. او مسئول انتقال یهودیان دارمشتات به اردوگاه‌های مرگ در دوران هولوکاست و همچنین از اعضای مقاومت علیه رژیم نازی به شمار می‌رفت. در آوریل ۱۹۴۵، او در عملیاتی به همراه گروهی از شهروندان دوسلدورف شرکت کرد تا شهر را بدون درگیری به نیروهای پیشروی آمریکایی تسلیم کنند. چند ساعت پیش از آزادسازی دوسلدورف، او به مرگ محکوم و اعدام شد.
آلویس اودِنتال (آلمانی: Aloys Odenthal) زادهٔ ۸ مارس ۱۹۱۲ در دوسلدورف؛ مرگ ۳۰ نوامبر ۲۰۰۳ در همان‌جا) معمار آلمانی، مبارز مقاومت علیه رژیم نازی و شهروند نمونهٔ دوسلدورف بود. در آوریل ۱۹۴۵، او در عملیاتی با گروهی از شهروندان دوسلدورف شرکت کرد تا شهر را بدون درگیری به نیروهای پیشروی آمریکایی تسلیم کنند. پس از جنگ، آلویس اودنتال، معمار و کاتولیک مؤمن، نقش مهمی در بازسازی کلیساهای دوسلدورف داشت و تا زمان مرگش، یادآوری جنایات جنگی و رژیم نازی را زنده نگه داشت.
جرج لوئیس کاستانزا () یک شخصیت خیالی در سریال کمدی موقعیت آمریکایی "ساینفلد" (۱۹۸۹–۱۹۹۸) است که توسط جیسون الکساندر بازی می‌شود. او مردی کوتاه قامت، کچل و دارای کمی اضافه وزن است که با کمبودهای احساسی زیادی دست و پنجه نرم می‌کند و بیشتر پیوند و دوستی‌های عاشقانه خود را به دلیل ترس از صدمه دیدن، نابود می‌کند. او همچنین کمی تنبل است و در چندین دوره‌ بیکاری خود در ساینفلد از یافتن شغل دوری می‌کند. او زمانی که کارمند است و کار می‌کند، تلاش بسیاری می‌کند تا با راه‌های مبتکرانه ای کار نکردن و از زیر کار در رفتن
مبتکرانه ای کار نکردن و از زیر کار در رفتن خود را از روسایش پنهان کند. او با شخصیت‌های اصلی سریال جری ساینفلد، کازمو کریمر و الین بنس دوست است. جرج و جری دوستان دبیرستانی بودند اگرچه در قسمت «خیانت» ( جورج می‌گوید: «که آن دو از کلاس چهارم با هم دوست بوده‌اند» و پس از آن با هم دوست مانده‌اند. جورج در همه قسمت‌های ساینفلد مگر قسمت «قلم» بازی می‌کند. این شخصیت بر اساس لری دیوید یکی از دو سازنده ساینفلد است اما نام او از دوست جری ساینفلد "مایکل کاستانزا" گرفته شده است. پس از پایان ساینفلد جیسن الکساندر نقش جرج
است. پس از پایان ساینفلد جیسن الکساندر نقش جرج را در قسمتی از برنامه کمدین‌ها در ماشین‌ها قهوه می‌نوشند به همراه جری ساینفلد و وین نایت در سال ۲۰۱۴ دوباره ایفا می‌کند.
لی اورت یکی از قهرمانان سری بازی‌های ویدیویی "مردگان متحرک" اثر تل‌تیل گیمز است که به عنوان قهرمان اصلی فصل اول بازی حضور داشت. لی که وظیفه محافظت از دختری به نام کلمنتاین را در میانه رستاخیز زامبی‌ها بر عهده دارد، با چندین شخصیت و گروه دیگر متحد می‌شود. هنگام ساخت شخصیت لی، توسعه دهندگان تلاش کردند تا به واقع گرایی دست یابند، با تأکید زیادی بر اینکه او یک شخصیت والدین برای کلمنتاین است. صداپیشگی او توسط دیو فننوی، صداپیشه آمریکایی انجام شده است. او برای نقشش در بازی، به ویژه صداگذاری و نویسندگی، با استقبال
در بازی، به ویژه صداگذاری و نویسندگی، با استقبال مثبتی روبرو شد. فنوی در اسپایک نامزد بهترین اجرای بهترین صداپیشه مرد شد. ظاهر. قبل از اتفاقات بازی، لی، اهل میکن، استاد تاریخ در دانشگاه جورجیا بود. یک روز، در راه رفتن به محل کار، مریض شد و پس از دعوای مداوم با همسرش در مورد مسافرت اغلب برای کار، متوجه شد که همسرش با مرد دیگری، یک سناتور ایالتی، خوابیده است و به خانه آمد. در حالت عصبانیت، لی ناخواسته او را کشت. او پس از آن به اتهام قتل محاکمه و محکوم شد. جنایت او نیز او را از پدر و مادر و برادرش دور کرد. لی
او نیز او را از پدر و مادر و برادرش دور کرد. لی به دلیل قتل سناتور به حبس ابد محکوم شد و دستور داده شد که برای شروع اجرای حکم ابد خود به مرکز اصلاح و تربیت شهرستان مریوتر فرستاده شود. آغاز رستاخیز زامبی‌ها زمانی رخ می‌دهد که لی به زندان برده می‌شود تا اجرای حبس ابد خود را آغاز کند. در حالی که لی در حال گفتگو با افسر پلیسی بود که او را تا زندان اسکورت می‌کرد، ماشین پلیسی که او را به زندان منتقل می‌کرد با یک زامبی تصادف می‌کند و او پس از کشتن افسری که پس از زامبی شدن به او حمله کرده بود موفق به فرار می‌شود
زامبی شدن به او حمله کرده بود موفق به فرار می‌شود اما به سرعت متوجه وضعیت وخیم می‌شود. او در خانه ای در حومه اطراف پناه می‌گیرد، جایی که کلمنتاین جوان را پیدا می‌کند که از زامبی‌ها پنهان شده است، زیرا والدینش مدتی قبل از آخرالزمان به ساوانا رفته بودند. او با درک اینکه کلمنتاین در خطر باقی خواهد ماند، پیشنهاد می‌کند که از او محافظت کند، به این امید که آنها بتوانند والدینش را پیدا کنند. او در پایان با لی به مزرعه هرشل گرین می‌رود، جایی که با ماهیگیری به نام کنی، همسرش، کاتجا، و پسرش، داک، آشنا می‌شوند. پس از
همسرش، کاتجا، و پسرش، داک، آشنا می‌شوند. پس از تصادف با واکرها که جان پسر هرشل، شان را می‌گیرد، این پنج نفر اخراج و در پایان با دیگر بازماندگان ملاقات می‌کنند و گروه کوچکی را تشکیل می‌دهند، اگرچه لی در مورد تاریخچه خود مطیع باقی می‌ماند. لی پس از کشف مرگ خانواده‌اش در میکن، نقش پدری را برای کلمنتاین به عهده می‌گیرد. پس از سه ماه ماندن در یک متل با کم شدن منابع، گروه با خانواده سنت جان ملاقات می‌کنند که آنها را برای صرف شام در دامداری خانوادگی خود دعوت می‌کنند. گروه موافقت می‌کند که هیئتی را به مزرعه سنت
گروه موافقت می‌کند که هیئتی را به مزرعه سنت جانز بفرستد تا ببیند آیا آنها قابل اعتماد هستند یا خیر. با این حال، لی متوجه می‌شود که سنت جانز درگیر آدم‌خواری شده‌اند و قصد دارند گروه او را بکشند و بخورند. پس از زنده ماندن از سنت جان، گروه مجبور می‌شوند از متل از دست راهزنان فرار کنند و از طریق قطار به ساوانا بروند. در مسیر، لی شروع به کمک به کلمنتاین می‌کند تا مهارت‌های زنده مانند نحوه استفاده از اسلحه و اینکه چرا باید موهایش را کوتاه نگه دارد، بیاموزد. همان‌طور که آنها به شهر نزدیک می‌شوند، واکی تاکی
همان‌طور که آنها به شهر نزدیک می‌شوند، واکی تاکی کلمنتاین خاموش می‌شود و صدای مردی را آشکار می‌کند که تا این لحظه از اقدامات لی باخبر است و به کلمنتاین قول می‌دهد که با او در امان باشد. در ساوانا، بازماندگان به دنبال قایق و وسایلی برای فرار از سرزمین اصلی هستند. آنها با بازماندگان بیشتری از جمله دکتری به نام ورنون و زن جوانی به نام مولی روبرو می‌شوند. آنها با کمک آنها می‌توانند قایق را برای سفر خود آماده کنند. ورنون می‌رود، اما اظهار می‌کند که او معتقد است که لی نگهبان نامناسبی برای کلمنتاین است. صبح روز
که لی نگهبان نامناسبی برای کلمنتاین است. صبح روز بعد، لی از خواب بیدار می‌شود و متوجه می‌شود که کلمنتاین رفته است و در حالی که به دنبال او می‌گردد، توسط یک زامبی غافلگیر شده و گاز گرفته می‌شود. با زمان کمی که او در اختیار دارد، لی و سایر بازماندگان موافقت می‌کنند که به دنبال کلمانتین بگردند، در ابتدا معتقد بودند که او توسط ورنون گرفته شده است. در عوض، مردی که در واکی تاکی است فاش می‌کند که کلمنتاین را ربوده است و در هتلی است که والدینش در آنجا بودند. پس از ورود به خانه امن اکنون متروکه گروه ورنون، به لی
ورود به خانه امن اکنون متروکه گروه ورنون، به لی این امکان داده می‌شود که بازوی گاز گرفته خود را قطع کند. در هر صورت، لی و گروه می‌توانند از بیمارستان فرار کنند، جایی که راه خود را به خانه برمی‌گردانند، اما متوجه می‌شوند که قایق توسط ورنون و گروهش به سرقت رفته است. مدت کوتاهی پس از آن که خانه با واکرها پر شد، اما گروه به اتاق زیر شیروانی فرار کردند، جایی که در نهایت راهی برای خروج پیدا کردند. هنگام رسیدن به هتل تلفاتی رخ می‌دهد و لی از امید و کریستا جدا می‌شود. لی که به سختی از هوش می‌رود، خود را به هتل
لی که به سختی از هوش می‌رود، خود را به هتل می‌رساند و با اسیر کلمنتین ملاقات می‌کند، او توضیح می‌دهد که گروه لی قبلاً آذوقه‌ای را از ماشین خانواده‌اش دزدیده بودند که در نهایت منجر به مرگ همسر و فرزندانش شد، و می‌رود تا تصمیمات دیگر لی را زیر سؤال ببرد. بدون توجه به اینکه آیا او دربرداشتن آذوقه از ماشین شرکت کرده یا نه، در نهایت او را مورد سرزنش قرار می‌دهد و قصد دارد او را بکشد و از کلمنتاین به عنوان مال خودش مراقبت کند. لی از کلمنتین کمک می‌گیرد تا مرد را تحت کنترل درآورد و بکشد. آنها با پوشاندن روده‌های
تحت کنترل درآورد و بکشد. آنها با پوشاندن روده‌های واکر از هتل خارج می‌شوند و قبل از اینکه لی بیهوش شود، والدین زامبی‌شده کلمنتاین را کشف می‌کنند. وقتی لی از خواب بیدار می‌شود، به سختی می‌تواند هوشیاری خود را حفظ کند، اما متوجه می‌شود که کلمنتاین او را به محل امنی کشیده است. با کمبود وقت، لی به کلمنتاین کمک می‌کند تا کلیدها و اسلحه ای را برای فرار از شهر حفظ کند و به او می‌گوید که امید و کریستا را پیدا کند. بازیکن می‌تواند انتخاب کند که لی به کلمنتاین دستور دهد که یا به او شلیک کند تا از بازسازی مجدد او
دهد که یا به او شلیک کند تا از بازسازی مجدد او جلوگیری کند یا کاری انجام ندهد و او را رها کند تا واکر شود (انتخابی که به بازیکن واگذار می‌شود). لی در خوابی ظاهر می‌شود که کلمنتاین پس از بیهوش شدن در اثر اصابت گلوله در جریان وقایع قسمت آخر " دیده است. این رؤیا به زمانی بازمی‌گردد که گروه پس از کشتن لیلی کارلی/داگ از متل گریختند، و کلمنتاین توصیه‌هایی را که لی به او دربارهٔ یادگیری زنده ماندن و کنار آمدن با این واقعیت جدید به او داده بود، به یاد می‌آورد، ملاحظاتی که او باید پس از به دست آوردن دوباره آن‌ها را
که او باید پس از به دست آوردن دوباره آن‌ها را در ذهن داشته باشد. هوشیاری در مواجهه با دشمنی رو به رشد کنی و جین. لی در رؤیای دیگری در طول وقایع قسمت سوم " ظاهر می‌شود، در حالی که کلمنتاین رؤیای زمان خود را در قطار به ساوانا می‌بیند. لی به کلمنتاین کمک می‌کند تا اعتماد به نفس لازم را برای رهبری حمله به گروهی از مهاجمان به رهبری لیلی به دست آورد تا دوستانش را نجات دهند.
شیراک آویا (؛ ) یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا 5G است که در تاریخ 2019 میلادی تأسیس شده و در تاریخ فعالیتش را آغاز کرده‌است. دفتر مرکزی شیراک آویا در ایروان، ارمنستان واقع شده‌است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین‌المللی زوارتنوتس قرار دارد و به ۳ مقصد، پرواز مستقیم انجام می‌دهد. مقصدها. بنا بر داده‌های ژوئن 2023 میلادی، شیراک آویا به مقصدهای زیر پرواز انجام می‌دهد:
هانس لانگلز (آلمانی: Hans Langels)؛ (زادهٔ ۲۶ ژوئن ۱۸۷۹ در کرفلد-فیشلن؛ † ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۷ در دوسلدورف) یک مقام قضایی و پلیسی آلمانی، حقوق‌دان و رئیس پلیس دوسلدورف بود.
فریدریش فیلیپ وایتسل (آلمانی: Friedrich Philipp Weitzel)؛(* ۲۷ آوریل ۱۹۰۴ در فرانکفورت؛ † ۱۹ ژوئن ۱۹۴۰ در دوسلدورف) سیاستمدار آلمانی (حزب نازی)، رئیس پلیس و فرمانده ارشد اس‌اس (SS-Obergruppenführer) بود.
لوکا دی ماجیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر به صورت قرضی از باشگاه فوتبال اینتر میلان، برای باشگاه فوتبال پروجا بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال ایتالیا، زیر ۱۷ سال ایتالیا، زیر ۱۸ سال ایتالیا، زیر ۱۹ سال ایتالیا و زیر ۲۰ سال ایتالیا بازی کرده است.
دون خوان و فرمانده (اسپانیایی: Don Juan y la estatua del Comendador یا El burlador de Sevilla) نام اثری از هنرمند اسپانیایی، فرانسیسکو گویا است. این نقاشی به مجموعه‌ای از شش نقاشی کابینتی او تعلق دارد که هر کدام حدوداً ۴۳ × ۳۰ سانتی‌متر هستند و موضوع جادوگری محور اصلی آنها است. این نقاشی‌ها روایتی واحد را تشکیل نمی‌دهند و معنای مشترکی ندارند، بنابراین هر یک به طور جداگانه تفسیر می‌شوند، اما به لحاظ نزدیکی موضوع و دوره خلق اثر، همیشه در کنار هم بررسی می‌شوند. این مجموعه در مالکیت دوک‌های اوسونا بود و
این مجموعه در مالکیت دوک‌های اوسونا بود و زینت‌بخش اقامتگاه تابستانی آن‌ها در آلآمدا د اوسونا بود. این مجموعه آثار، علاوه بر "دون خوان و فرمانده"، شامل "جشن جادوگران"، "پرواز جادوگران"، "افسون"، "مرد افسون‌شده" و "آشپزخانه جادوگران" می‌شود. چهار مورد از این نقاشی‌ها در مجموعه‌های عمومی، و یکی در مجموعه‌ای خصوصی نگهداری می‌شود و "دون خوان و فرمانده" اثری مفقود شده تلقی می‌شود. پیشینه آفرینش آثار. حمایت دوک‌های اوسونا. در سال‌های نخست فعالیت حرفه‌ای گویا در مادرید، در حالی که همزمان مشتریان خصوصی خود را در
مادرید، در حالی که همزمان مشتریان خصوصی خود را در میان اشراف و بورژوازی پایتخت گسترش می‌داد، عمدتاً به عنوان طراح برای کارخانه سلطنتی تاپستری نیز کار می‌کرد. حامیان مهم او در این دوره، دوک‌های اوسونا، پدرو تله‌س-گیرون و همسرش ماریا جوزفا پیمنتل بودند که از نخبگان فکری و از چهره‌های برجسته روشنگری اسپانیا بشمار می‌رفتند. آن‌ها جلسات بحث و گفتگو را با حضور روشنفکران برگزار می‌کردند و به عنوان حامیان جدی فرهنگ شناخته می‌شدند؛ کتابخانه‌ای چشمگیر جمع‌آوری کرده و در محل اقامت خود تئاتر برگزار می‌کردند و از
و در محل اقامت خود تئاتر برگزار می‌کردند و از دانشمندان و هنرمندان آن دوره، از جمله گویا و لیندرو فرناندز د موراتین حمایت می‌کردند. بین سال‌های ۱۷۸۵ تا ۱۸۱۷، گویا حدود ۳۰ اثر برای آن‌ها آفرید که شامل پرتره‌هایی از خود دوک و دوشس و فرزندانشان، صحنه‌های مذهبی و نقاشی‌های کابینتی بود. همچنین نسخه‌های اولیه حکاکی‌های مجموعه "لوس کاپریچوس" را نیز این زوج از هنرمند خریداری کردند. پس از مرگ دوک در سال ۱۸۰۷، گویا همچنان برای دوشس و خانواده او به عنوان هنرمند مشغول به کار بود. آلامدا د اوسونا. در سال ۱۷۸۳، دوک
به کار بود. آلامدا د اوسونا. در سال ۱۷۸۳، دوک اوسونا زمین‌ها و ساختمان‌هایی در منطقه شمال شرقی مادرید، یعنی منطقه "لا آلامدا" را که خانواده‌های ثروتمند تابستان‌های خود را سپری می‌کردند خریداری کرد. در این منطقه که به "لا آلامدا د اوسونا" مشهور شد، پروژه‌های توسعه زیادی توسط این خانواده انجام گرفت و تا سال ۱۷۹۲، پروژه‌های ساختمانی دوک و همسرش شامل کاخی برای سکونت و مجموعه‌ای از باغ‌ها به نام ال کاپریچو به پایان رسید. دوک اوسونا مجموعه‌ای از شش نقاشی کوچک از گویا خریداری کرد تا کاخ جدیدش را تزئین کند. بر
از گویا خریداری کرد تا کاخ جدیدش را تزئین کند. بر اساس اسناد موجو، صورتحسابی مورخ ۲۷ ژوئن ۱۷۹۸ صادر شده که مربوط به خرید "شش اثر با موضوع جادوگران"، به مبلغ ۶۰۰۰ رئال است. تصور عموم بر این است که این نقاشی‌ها به سفارش دوشس خلق شده‌اند؛ اما هیچ مدرکی برای اثبات این ادعا وجود ندارد. ممکن است گویا آثار از پیش خلق شده‌ای را به مشتریان خود ارائه داده باشد که مطابق با سلیقه آن‌ها بوده است. به همین دلیل، تعیین اینکه نقاش این آثار را با هدف یک اتاق خاص خلق کرده یا قرارگیری آن‌ها بعداً تصمیم‌گیری شده، دشوار است.
قرارگیری آن‌ها بعداً تصمیم‌گیری شده، دشوار است. آنچه که مشخص است این است که نقاشی‌ها در طبقه اول، در راهرویی که به دفتر دوشس منتهی می‌شد، آویخته شده بودند، اتاقی که به عنوان "گابینه د پایسز" (کابینه کشورها) شناخته می‌شد. فرانک اروینگ هکس، تاریخ‌شناس هنر، معتقد بود که این اتاق در اصل برای کتابخانه طراحی شده بوده و به همین دلیل گویا به عمد نمادهای ادبی را در ترکیب‌بندی خود گنجانده است. از سوی دیگر، ماریا ایزابل پرز هرناندز، که فهرست اموال خانواده را در سال ۱۸۳۴، پس از مرگ دوشس، بررسی کرده، معتقد است که
۱۸۳۴، پس از مرگ دوشس، بررسی کرده، معتقد است که نقاشی‌های گویا در آن زمان در راهروی گابینه د پایسز بودند و باقی اشیاء و مبلمان آن اتاق دلالتی بر استفاده از آن اتاق به‌عنوان کتابخانه ندارد. او معتقد است که آثار گویا همراه با مجموعه لوس کاپریچوس، در حدود سال ۱۸۴۵ به آنجا منتقل شدند. موضوع آثار. موضوع محوری این آثار، جادوگران و جادوگری بودند که عناصر مهمی در فرهنگ عامه اسپانیا محسوب می‌شدند. باور به جادوگری و شیاطین در میان مردم گسترده بود و انگیزاسیون و مجازات‌های کلیسا برای جادوگری این خرافات را بیشتر تقویت
کلیسا برای جادوگری این خرافات را بیشتر تقویت می‌کرد و به آن اعتبار می‌بخشید. اما این موضوع در هنر، ادبیات و تئاتر اغلب به صورت طنز یا هجو نمود پیدا می‌کرد. گویا در بسیاری از آثارش از نمایشنامه‌های آنتونیو د زامورا،، نمایشنامه‌نویس اسپانیایی الهام گرفت که احتمالاً آن‌ها را در تئاتر خصوصی دوک‌ها دیده بود. اشراف روشنفکر، که دوک‌های اوسونا نیز در زمره ایشان بودند، به جادوگری اعتقادی نداشتند؛ اما به موضوع جادو، پدیده‌های ماوراءالطبیعه و فرهنگ عامیانه مربوط علاقه‌مند بودند. کتابخانه دوک‌ها شامل کتاب‌هایی درباره
بودند. کتابخانه دوک‌ها شامل کتاب‌هایی درباره جادوگری بود (از جمله پتک جادوگران و ) که برای داشتن آن‌ها نیاز به داشتن مجوز ویژه‌ای از دادگاه مقدس بود. مادر دوشس نیز به طرز چشمگیری به علوم خفیه و رمان‌هایی چون اثر علاقه داشت و بسیاری از دوستان روشنفکر گویا نیز از اعضای فراماسونری بودند. موضوع جادوگری تأثیری مشابه بر گویا داشت. او اعلام کرده بود که به جادوگران باور ندارد و خود را فردی شکاک می‌دانست، اما موضوع بسیاری از آثارش شیاطین و شخصیت‌های خیالی بود. او در نامه‌ای به دوست خود نوشته است که : "من از
او در نامه‌ای به دوست خود نوشته است که : "من از جادوگران، شیاطین، ارواح، غول‌های خودنما، دزدان، و رذلان نمی‌ترسم. هیچ‌یک از این موجودات در حقیقت چیزی نیستند جز خودِ انسان‌ها." مشخص نیست که آیا دوشس اوسونا موضوعات نقاشی‌ها را به گویا پیشنهاد کرده یا این موضوعات از خلاقیت خود او سرچشمه گرفته است. تاریخ آفرینش آثار. این نقاشی‌ها به احتمال زیاد بین سال‌های ۱۷۹۷ و ۱۷۹۸ خلق شده‌اند، اما قطعاً دیرتر از تاریخی که در رسید خرید آثار درج شده، یعنی ۲۷ ژوئن ۱۷۹۸، نبوده‌اند. بین این مجموعه آثار و مجموعه حکاکی‌های "لوس
بین این مجموعه آثار و مجموعه حکاکی‌های "لوس کاپریچوس" شباهت‌های زیادی از نظر موضوعی و ترکیبی وجود دارد که می‌توان به این نتیجه رسید که احتمالا گویا همزمان روی هر دو مجموعه کار می‌کرده است. جوزپ گودیولمجموعه جادوگران را به سال‌های ۱۷۹۴ و ۱۷۹۵ نسبت می‌دهد که مصادف با دوره‌ای بود که نقاش پس از بیماری شدید خود در حال بهبود بود. این بیماری در سال‌های ۱۷۹۲ و ۱۷۹۳ باعث شد گویا به طور کامل ناشنوا شود. با بازگشت تدریجی به کار، گویا بر روی نقاشی‌های کوچک‌تر تمرکز کرد که نیاز به تلاش جسمی کمتری داشت. او همچنین بیشتر
که نیاز به تلاش جسمی کمتری داشت. او همچنین بیشتر به ترکیب‌بندی‌هایی پرداخت که از الگوهای موجود و معیارهای پذیرفته شده آزاد بود و ریشه در تخیل هنرمند داشت. طبق نظر تاریخ‌شناس هنر خوزه لوئیس مورالس ای مارین، این مجموعه در سال ۱۷۹۹ در آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای سان فرناندو بتخت عنوان "شش کاپریس عجیب" نمایش داده شده است. تفسیر آثار. گویا در آفرینش این نقاشی‌ها بیشترین الهام را از آثار آنتونیو د زامورا (۱۶۶۰–۱۷۲۷)، شاعر و نمایش‌نامه‌نویس اسپانیایی گرفته است. زامورا از سنت‌های اسپانیایی پیروی می‌کرد و در برابر
از سنت‌های اسپانیایی پیروی می‌کرد و در برابر تأثیرات ادبیات معاصر فرانسه مقاومت می‌کرد. نقاشی دون خوان و فرمانده که شاخص‌ترین اثر این مجموعه است، صحنه‌ای از پرده سوم کمدی زامورا را به تصویر می‌کشد که بازآفرینی اثر "فریبکار سویل و مهمان سنگی" از است که بازخوانی‌ای از داستان دون خوان بود. نمایش زامورا موفقیت زیادی به‌همراه داشت و بین سال‌های ۱۷۸۴ تا ۱۸۰۴ در مادرید سالانه اجرا می‌شد. ممکن است لئاندرو موراتین، که با این برداشت از داستان دون خوان آشنا بوده، آن را به عنوان موضوعی برای نقاشی به گویا پیشنهاد داده
به عنوان موضوعی برای نقاشی به گویا پیشنهاد داده باشد. یا شاید گویا که عاشق تئاتر بود، خود این نمایش را دیده و این صحنه را انتخاب کرده است. در این نمایش، دون خوان فرمانده "گونزالو د اولوا" را می‌کشد و سپس تندیسی از او را برای شام دعوت می‌کند، که این تندیس دعوت را پذیرفته و حضورش منجر به یک مواجهه سرنوشت‌ساز در معبد خانواده اولوا می‌شود – صحنه‌ای که در نقاشی تصویر شده است. در پس‌زمینه، گویا درگاهی قوسی‌شکلی را تصویر کرده که یادآور کلیسای کوچک خانواده اولوا است، و در بالای پله‌ها، مجسمه سنگی فرمانده نمایان
است، و در بالای پله‌ها، مجسمه سنگی فرمانده نمایان است. فرمانده در لباسی پوشیده و غرق در نوری روشن که فضای پیرامون را روشن می‌کند، به دون خوان نزدیک می‌شود. این لباس نشان را دارد. دون خوان، نشسته روی صندلی با شعله‌هایی که پشت او در حال برخاستن هستند، به نظر می‌رسد که از حضور فرمانده بی‌خبر است. وضعیت متکبرانه او، با دست‌های روی کمر و شمشیر در کنار، سرکشی‌اش را منعکس می‌کند. او لباس شوالیه قرن شانزدهمی به تن دارد که با کلاه پهن و پر زینت شده است. گویا در این نقاشی، لحظه پرتنش قبل از اوج درام را به تصویر
این نقاشی، لحظه پرتنش قبل از اوج درام را به تصویر می‌کشد. دون خوان، بدون هیچ نشانی از پشیمانی، به جهنم روانه خواهد شد که این آینده محتوم را هنرمند با نقاشی زبانه‌های آتش نمایش داده است. رابطه میان شخصیت‌ها و رفتار بی‌خیال دون خوان، نقاشی قدیمی‌تر گویا به نام "هرکول و اومفاله" را تداعی می‌کند. تاریخ‌شناس هنر، جوزپ گودیول، اثر دون خوان و فرمانده را تجلی سبک پیشا-رمانتیک گویا می‌داند. چهره دون خوان ممکن است بر اساس یکی از هنرپیشه‌های هم‌عصر گویا تصویر شده باشد؛ احتمالا مانوئل گارسیا پارا یا مانوئل د لا پرادا
احتمالا مانوئل گارسیا پارا یا مانوئل د لا پرادا که نقش‌های اصلی اغلب نمایش‌ها توسط ایشان ایفا می‌شدند، و به‌خصوص در ایفای نقش در نمایش‌هایی با تم جادو و جادوگری تبحر داشتند. این نقاشی بیش از دیگر آثار مجموعه از تم اصلی فاصله گرفته است. این اثر تضاد میان واقعیت و تخیل یا انتقاد از خرافات را بررسی نمی‌کند، بلکه بر پیامدهای گناه تمرکز دارد. تاریخ‌شناس هنر فرانک اروینگ هکس معتقد است که این نقاشی آخرین اثر این مجموعه است و در نتیجه پایان روایتی است که گویا برای مجموعه‌اش در نظر گرفته بوده است. سرنوشت آثار. ثروت
در نظر گرفته بوده است. سرنوشت آثار. ثروت دوک‌های اوسونا به‌دست وارثان آن‌ها، به‌خصوص ، دوازدهمین دوک اوسونا، به فنا رفت. در سال ۱۸۹۶، حراجی‌ای در مادرید برگزار شد که طی آن املاک و مجموعه هنری خانواده فروخته شد، و نقاشی‌های مجموعه جادوگری در میان مجموعه‌داران متعدد پراکنده شدند. اثر دون خوان و فرمانده آخرین بار در این حراجی دیده شد پس از آن دیگر اثری از آن نقاشی به‌دست نیامد، و از این رو از آثار مفقوده تاریخ هنر به شمار می‌آید. تنها تصویر موجود از این اثر، عکسی است که از آن برداشته است.
گراهام پریست (؛ زادهٔ ) فیلسوف در دانشگاه شهری نیویورک اهل بریتانیا است.
نه‌گرایی () مدل مایننگیسم (به نام Alexius Meinong آلکسیوس مایننگ)، یک نظریه در منطق و متافیزیک است. بر این باور است که برخی چیزها وجود ندارند یا هستی ندارند. این اولین بار توسط ریچارد سیلوان در سال ۱۹۸۰ ابداع شد و دوباره در سال ۲۰۰۵ توسط گراهام پریست تصاحب شد.
در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۴ نیروهای دفاعی اسرائیل و شاباک گزارش کردند که یحیی سنوار، شبه‌نظامی و رهبر حماس روز گذشته در جنوب نوار غزه، در درگیری مسلحانه با تیپ بیسلماخ، در رفح کشته شد. یک پهپاد مجهز به دوربین برای اطمینان از خالی بودن یک ساختمان از شبه‌نظامیان وارد شد و گلوله‌های تانک به سمت ساختمان شلیک شد. رادیو ارتش اسرائیل اعلام کرد که آزمایش‌های دی‌ان‌ای در حال انجام است. پلیس اسرائیل در بیانیه‌ای اعلام کرد که جسد با سوابق دندانی و اثر انگشت سنوار مطابقت دارد. سنوار، که یکی از افراد تحت تعقیب اسرائیل پس از حمله ۷
که یکی از افراد تحت تعقیب اسرائیل پس از حمله ۷ اکتبر بود، با دو نفر دیگر در ساختمان بود. عملیات نظامی تصادفی توصیف شد و از پیش برنامه‌ریزی نشده بود. بازرسانی که از سنوار و همچنین یک دندانپزشک بازجویی کردند برای شناسایی جسد فراخوانده شدند. جسد به اسرائیل منتقل شد. در زمان کشته شدن سنوار هیچ تلفاتی به غیرنظامیان وارد نشد. در بیانیه مشترک سخنگوی ارتش اسرائیل و شاباک آمده است: «هیچ نشانه‌ای از حضور گروگان‌ها در منطقه وجود ندارد.» بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، اعلام کرد که مرگ سنوار سرآغاز عصر جدیدی بدون
اعلام کرد که مرگ سنوار سرآغاز عصر جدیدی بدون حاکمیت حماس بر غزه است و از مردم غزه خواست تا از فرصت برای رهایی از ظلم آن استفاده کنند و افزود که گروگان‌ها در صورت تسلیم شدن و آزادی آنها در امان خواهند بود. جو بایدن، رئیس‌جمهور آمریکا، با تشبیه مرگ سنوار با کشتن اسامه بن لادن، گفت: «این روز خوبی برای اسرائیل، ایالات متحده و جهان است» و تأکید کرد که فرصتی برای «یک روز بعد» در غزه بدون حماس است. پس‌زمینه. یحیی سنوار از فوریه ۲۰۱۷ به عنوان رهبر حماس در نوار غزه خدمت می‌کرد. ویژگی رهبری او تمرکز بر تقویت نظامی و
می‌کرد. ویژگی رهبری او تمرکز بر تقویت نظامی و اتحاد با ایران و حزب‌الله بود. متعهد به نابودی اسرائیل، تصور می‌شود که او در کنار محمد ضیف، یکی از معماران اصلی حمله ۷ اکتبر حماس به اسرائیل در سال ۲۰۲۳ باشد. این گروه تحت رهبری او، دو سال پیش از اجرای آن، این حمله را برنامه‌ریزی کرده بود. سنوار با آغاز این حمله، مرگبارترین روز در تاریخ اسرائیل، جنگ اسرائیل و حماس—یکی از مرگبارترین درگیری‌ها در مبارزات اسرائیل و فلسطین—که منجر به واکنش نظامی شد که منجر به ویرانی گسترده، تلفات، و آواره شدن به سرزمین مادری‌اش غزه
گسترده، تلفات، و آواره شدن به سرزمین مادری‌اش غزه شد. او همچنین ایران و دیگر اعضای محور مقاومت، از جمله حزب‌الله—که توانایی‌هایشان به‌دلیل اقدامات اسرائیل به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافته است—همراه با جنبش حوثی‌ها و شبه‌نظامیان عراقی را به جنگ با اسرائیل کشانده است. در سپتامبر ۲۰۱۵، سنوار توسط دولت ایالات متحده به‌عنوان تروریست شناخته شد. در سپتامبر ۲۰۲۴، وزارت دادگستری آمریکا اتهامات جنایی را علیه سنوار به‌دلیل نقش او در حملات ۷ اکتبر اعلام کرد. در فوریهٔ ۲۰۲۴، ویدئویی از حرکت سنوار در یک تونل با خانواده‌اش
ویدئویی از حرکت سنوار در یک تونل با خانواده‌اش منتشر شد. همچنین در ماه اوت گمانه زنی‌هایی وجود داشت مبنی بر اینکه او با شنل زنانه از بالای زمین ظاهر می‌شود. همان‌طور که در ماه مه اعلام شد، قرار بود دیوان کیفری بین‌المللی کیفرخواست جنایات جنگی علیه سنوار صادر کند. سنوار در ۶ اوت ۲۰۲۴ پس از ترور اسماعیل هنیه به‌عنوان رئیس دفتر سیاسی جنبش انتخاب شد. بنا بر گزارش‌ها، اسرائیل ماه‌ها از مخفی شدن سنوار در محله تل‌السلطان رفح آگاه بود، اگرچه مکان دقیق وی ناشناخته باقی مانده بود. در ۳۱ اوت، شش گروگان در مجاورت
باقی مانده بود. در ۳۱ اوت، شش گروگان در مجاورت ساختمانی که سنوار در آن کشته شد، به قتل رسیدند. گفته می‌شود که او با آنها در یک تونل بوده است. کشتن. در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۴، نیروهای دفاعی اسرائیل، «احتمال زیاد» کشته شدن سنوار در رفح را گزارش کردند. ارتش اسرائیل روز گذشته با گروهی از شبه‌نظامیان حماس درگیر شده بود و سه عامل آن را کشت. این تیراندازی توسط سربازان وظیفه از تیپ بسلاماچ انجام شد به گفته کان، که نمی‌دانستند با چه کسی می‌جنگیدند، هیچ گروگانی در آن نزدیکی نبود. به‌گفتهٔ یکی از سخنگویان ارتش اسرائیل، سنوار
به‌گفتهٔ یکی از سخنگویان ارتش اسرائیل، سنوار در یک ساختمان آسیب‌دیده بوده است و پیش از شلیک یک تانک به سمت سازه، از ناحیه دست مورد اصابت گلوله قرار گرفت و منجر به مرگ وی شد. ترتیب رویدادها. در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۴، تقریباً ساعت ۱۰ صبح، نیروهای ارتش اسرائیل متوجه ورود و خروج چهره‌های مشکوک به ساختمانی در مجاورت خود شدند و پس از آن دستور درگیری صادر شد. در ساعت ۳ بعدازظهر یک هواپیمای بدون سرنشین ارتش اسرائیل سه نفر را در حال خروج از ساختمان شناسایی کرد که دو نفر آنها را با پتو پوشانده بودند و برای نفر سوم مسیر را
را با پتو پوشانده بودند و برای نفر سوم مسیر را باز کردند. سربازان تیراندازی کردند و گروه پراکنده شدند، دو نفر وارد یک ساختمان شدند و سومی که بعداً ثابت شد سنوار است، وارد ساختمان دیگری شد. در این درگیری یک سرباز ارتش اسرائیل به شدت مجروح شد. سپس یک تانک یک گلوله به محل سنوار شلیک کرد. سپس سربازان عقب‌نشینی کردند و یک پهپاد فرستادند که یک چهره مجروح را با صورت پوشیده شناسایی کرد. سنوار سرانجام با فروریختن بخشی از ساختمان بالای سرش کشته شد. پس از این حادثه، سربازان هنگام ارزیابی ساختمان فروریخته، جسدی شبیه