payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از یافا در کنفرانس اسلامی که در اورشلیم در اوایل نوامبر ۱۹۲۸ با شرکت نمایندگانی از دمشق، بیروت و ماوراء اردن برگزار شد، شرکت کرد. نتیجهٔ این کنفرانس تولد «انجمن نگهبانان الاقصی و اماکن مقدس اسلامی» علیه صهیونیست‌ها بود. وی پس از قیام براق در اوت ۱۹۲۹ برای مدت کوتاهی توسط مقامات بریتانیا در یافا دستگیر شد. المظفر در «کنفرانس تسلیحاتی» که در اول اوت ۱۹۳۱ در نابلس برگزار شد، در اعتراض به آنچه تسلیح یهودیان و همدستی مقامات بریتانیا می‌دانست، شرکت کرد که کمیتهٔ اجرایی عربی همچنین بر استفاده از اعتراضات به عنوان
عربی همچنین بر استفاده از اعتراضات به عنوان ابزاری برای رسیدگی به چنین موضوعات مهمی اصرار داشت. المظفر سمت دبیری کنفرانس عمومی اسلامی را که بین ۷ تا ۱۷ دسامبر ۱۹۳۱ در اورشلیم برگزار شد، برای دفاع از اماکن اسلامی در آنجا به عهده گرفت. هیئت‌های بسیاری از کشورهای عربی و اسلامی در این کنفرانس شرکت کردند و او به عنوان یکی از اعضای کمیتهٔ اجرایی برخاسته از آن کنفرانس، انتخاب شد. المظفر عضو «کمیتهٔ عالی صندوق ملی» بود که در سپتامبر ۱۹۳۲ به ریاست احمد حلمی عبدالباقی تأسیس شد و هستهٔ اصلی شرکتی بود که با نام «شرکت
تأسیس شد و هستهٔ اصلی شرکتی بود که با نام «شرکت عربی برای نجات زمین‌ها در فلسطین» تأسیس شد. در ۲۷ اکتبر ۱۹۳۳، المظفر در صف مقدم تظاهرات توده‌ای در یافا بود که توسط کمیتهٔ اجرایی عرب، ریاست جنبش ملی فلسطین در آن زمان، فراخوان داده شد. المظفر به همراه موسی کاظم الحسینی، در آن تظاهرات، که در مخالفت با ممنوعیت مقامات بریتانیا و خواستار پایان دادن به مهاجرت یهودیان برگزار شد، نمازگزاران مسجد جامع را رهبری کرد. وی به همراه سایر تظاهرکنندگانِ دستگیرشده، بازداشت شد، اما به دلیل حسن رفتار از آزادی با قرار وثیقه
شد، اما به دلیل حسن رفتار از آزادی با قرار وثیقه خودداری کرد و ترجیح داد به مدت شش ماه زندانی شود. المظفر پس از آزادی از زندان به زندگی سیاسی خود پایان داد و از شرکت یا رهبری جنبش ملی فلسطین دست کشید. در معجم البابطین دربارهٔ شاعری او آمده است: «مناظره‌هایی که از ذهن درخشان، هوش تند و تسلط او بر زبان عربی سرچشمه می‌گرفت، بر شعر او غالب است. روح ملی در اشعار او جاری بود و نشانی از طبیعت شاعرانهٔ او شد. از ویژگی‌های شعر او تسلط در گفتگو، شوخی، نقد سیاسی، استقبال گرم از مهمانان و تمجید از سیاستمداران و
استقبال گرم از مهمانان و تمجید از سیاستمداران و دانشمندان زمان خود است.» المظفر در سال نکبت ۱۹۴۸ در آستانهٔ اشغال یافا توسط نیروهای صهیونیست مجبور به ترک یافا شد و به اَمّان، اردن، پناه برد. او در سال ۱۹۴۹ در همان‌جا درگذشت، در زادگاهش اورشلیم در گورستان باب الساهره به خاک سپرده شد.
ویلا جوویس -به معنای "ویلای ژوپیتر-" کاخی رومی در جزیرهٔ کاپری، در جنوب ایتالیا است که به دستور امپراتور تیبریوس ساخته شد و در ۲۷ میلادی به پایان رسید. تیبریوس از آن زمان تا هنگام مرگش در ۳۷ میلادی، عمدتاً از همین مکان فرمانروایی می‌کرد. ویلا جوویس بزرگ‌ترینِ دوازده ویلایی است که تاسیتوس از آن‌ها به عنوان "ویلاهای تیبریوسی" در کاپری یاد کرده است. این مجموعهٔ وسیع، که در چندین تراس ساخته شده و دارای اختلاف ارتفاعی در حدود ۴۰ متر (۱۳۰ فوت) است، حدود ۷٬۰۰۰ متر مربع (۷۵٬۰۰۰ فوت مربع) را پوشش می‌دهد. هرچند آنچه
مربع (۷۵٬۰۰۰ فوت مربع) را پوشش می‌دهد. هرچند آنچه امروز از هشت طبقهٔ دیوارها و پلکان‌ها باقی مانده تنها نمایی کلی از شکوه گذشتهٔ این بنا را ارائه می‌دهد، بازسازی‌های اخیر نشان داده‌اند که این ویلا نمونه‌ای برجسته از معماری روم در قرن اول میلادی بوده است. موقعیت و توصیف کاخ. ویلا جوویس در شمال‌شرقی‌ترین نقطهٔ جزیره، بر فراز "کوه تیبریوس" واقع شده است؛ ارتفاع آن ۳۳۴ متر از سطح دریاست و پس از "کوه سولارو" در آناکاپری با ۵۸۹ متر ارتفاع، دومین قلهٔ بلند کاپری به‌شمار می‌رود. بخش شمالی ساختمان شامل اقامتگاه‌های
می‌رود. بخش شمالی ساختمان شامل اقامتگاه‌های مسکونی بوده، در حالی که بخش جنوبی کاربری اداری داشته است. بال شرقی برای پذیرایی‌ها طراحی شده بود و بال غربی نیز دارای تالاری با دیوارهای باز بود که چشم‌اندازی زیبا به سوی آناکاپری ارائه می‌داد. با توجه به دشواری تأمین آب در این موقعیت جغرافیایی، مهندسان رومی سامانه‌ای پیچیده برای جمع‌آوری آب باران از سقف‌ها ایجاد کردند و یک آب‌انبار بزرگ ساختند تا آب شیرین مورد نیاز کاخ تأمین شود. در بخش جنوبی ساختمان اصلی، بقایای یک برج دیدبانی دیده می‌شود که برای تبادل سریع
یک برج دیدبانی دیده می‌شود که برای تبادل سریع پیام‌ها با سرزمین اصلی از طریق سیگنال‌های آتش یا دود مورد استفاده قرار می‌گرفت. دسترسی به این مجموعه تنها از طریق پیاده‌روی ممکن است و مسیر آن شامل یک پیاده‌روی سربالایی به طول تقریبی دو کیلومتر از مرکز شهر کاپری است. تیبریوس و زندگی او در کاپری. گمان می‌رود که دلایل اصلی تیبریوس برای ترک رم و اقامت در کاپری، بی‌اعتمادی او به بازی‌های سیاسی در رم و ترس همیشگی از ترور بوده است. این ویلا در نقطه‌ای بسیار دورافتاده از جزیره ساخته شده و اتاق‌های امپراتور در بخش‌های
از جزیره ساخته شده و اتاق‌های امپراتور در بخش‌های شمالی و شرقی بنا در مکانی صعب‌الوصول و به‌شدت محافظت‌شده قرار داشتند. ویلا جوویس همچنین، دست‌کم به گفتهٔ سوئتونیوس در کتاب در باب زندگی قیصرها، مکانی بوده است که تیبریوس در آن به عیاشی‌های افراطی می‌پرداخته است. گرچه بسیاری از تاریخ‌نگاران معاصر این روایت‌ها را اغراق‌آمیز می‌دانند، اما داستان‌های سوئتونیوس دست‌کم نمایانگر دیدگاه مردم رم نسبت به تیبریوس در آن زمان هستند.
احیا (کاهش) فوتوالکتروشیمیایی دی اکسید کربن (Photoelectrochemical reduction of carbon dioxide)، که به عنوان فوتوالکترولیز دی اکسید کربن (photoelectrolysis of carbon dioxide) نیز شناخته می شود، یک فرآیند شیمیایی است که در آن دی اکسید کربن توسط انرژی نور تابشی به مونوکسید کربن یا هیدروکربن تبدیل می شود. این فرآیند به کاتالیزورهایی نیاز دارد که بیشتر آنها مواد نیمه رسانا هستند. امکان سنجی این واکنش شیمیایی اولین بار توسط گیاکومو لوئیجی چیامیچیان، فتوشیمیدان ایتالیایی ارائه شد. او قبلاً در سال 1912 اظهار داشت
ارائه شد. او قبلاً در سال 1912 اظهار داشت که "با استفاده از کاتالیزورهای مناسب، باید بتوان مخلوط آب و دی اکسید کربن را به اکسیژن و متان تبدیل کرد یا باعث ایجاد سایر فرآیندهای گرماگیر شد." علاوه بر این، گونه‌های کاهش‌یافته ممکن است به عنوان یک ماده اولیه با ارزش برای فرآیندهای دیگر به کار روند. اگر نور تابشی مورد استفاده خورشیدی باشد، این فرآیند همچنین به طور بالقوه نشان دهنده مسیرهای انرژی است که انرژی تجدیدپذیر را با کاهش CO2 ترکیب می کند. ترمودینامیک. پتانسیل ترمودینامیکی برای کاهش CO2 به محصولات مختلف
ترمودینامیکی برای کاهش CO2 به محصولات مختلف در جدول زیر در مقایسه با NHE در pH = 7 آورده شده است. کاهش تک الکترونی CO2 به رادیکال -●CO2 در E° = -1.90 V در مقابل NHE در pH = 7 در محلول آبی در دمای 25 درجه سانتی گراد تحت فشار گاز 1 اتمسفر رخ می دهد. دلیل پتانسیل کاهشی تک الکترونی منفی بالا و از نظر ترمودینامیکی نامطلوب CO2، انرژی بازسازماندهی بزرگ بین مولکول خطی و آنیون رادیکال خمیده است. روش چند الکترونی جفت شده با پروتون برای کاهش CO2 عموماً مطلوب تر از کاهش تک الکترونی است، زیرا مولکول های ترمودینامیکی
تک الکترونی است، زیرا مولکول های ترمودینامیکی پایدارتری تولید می کند. سینتیک. از نظر ترمودینامیکی، کاهش CO2 به روش چند الکترونی جفت شده با پروتون آسان تر از کاهش تک الکترونی است. اما مدیریت فرآیندهای چند الکترونی جفت شده با پروتون، از نظر جنبشی یک چالش بزرگ است. این منجر به بیش‌پتانسیل برای کاهش ناهمگن الکتروشیمیایی CO2 به هیدروکربن ها و الکل ها می شود. حتی کاهش ناهمگن بیشتر رادیکال آنیونی -●CO2 کاهش یافته به دلیل برهمکنش دافعه بین الکترود بایاس منفی و آنیون با بار منفی دشوار است.
کلئوپاترا پنجم () حاکم اهل مصر باستان بود. وی ملکه‌ای از دودمان بطلمیوسی و تنها همسر قطعی بطلمیوس دوازدهم بود. تنها فرزند شناخته شده او برنیس چهارم است، اما احتمالاً مادر کلئوپاترا هفتم نیز بوده است. هنوز مشخص نیست که آیا او در حدود زمان تولد کلئوپاترا هفتم در ۶۹ پیش از میلاد درگذشته است یا اینکه خودش یا دختری به نام کلئوپاترا ششم بود که در ۵۸–۵۷ پیش از میلاد در طول تبعید سیاسی بطلمیوس دوازدهم به جمهوری روم، با برنیس چهارم هم‌حکومت شد. هیچ سند مکتوبی از کلئوپاترا پنجم پس از ۵۷ پیش از میلاد وجود ندارد و دو
پنجم پس از ۵۷ پیش از میلاد وجود ندارد و دو سال بعد، برنیس چهارم توسط بطلمیوس دوازدهم سرنگون شد و تخت او با کمک نظامی روم بازپس گرفته شد. اصل و نسب کلئوپاترا پنجم نامشخص است و در هیچ سندی باقی‌مانده از آن دوران مکتوب نیست. او ممکن است دختر مشروع یا نامشروع بطلمیوس نهم لاتیروس یا دختر مشروع بطلمیوس دهم بوده باشد. ذکر شده [به گفته چه کسی؟] در سال ۸۸ قبل از میلاد بطلمیوس دهم اسکندر به همراه همسرش برنیس سوم و دخترش از مصر فرار کردند. کلئوپاترا تریفاینا ممکن است این دختر نامشخص باشد.
خانهٔ ون گوگ خانه‌ای تاریخی و کوچک است که امروزه به‌عنوان موزه‌ای محلی در "" واقع در نزدیکی شهر "مون" در بلژیک شناخته می‌شود. این خانه با زندگی نقاش هلندی، "ونسان ون گوگ" (۱۸۵۳–۱۸۹۰) ارتباط دارد. در جوانی، "ون گوگ" تلاش کرد تا به‌عنوان مبلغ پروتستان در میان کارگران معادن زغال‌سنگ در منطقهٔ "بوریناژ" بین سال‌های ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۰ فعالیت کند. او پس از نقل مکان به چند خانه در منطقه، در ۱۸۸۰ به‌عنوان مستأجر به خانهٔ خانوادهٔ "شارل دکرِک"، یکی از کارگران معدن در "کیوم" رفت و برای چندین ماه در آنجا زندگی کرد. این خانه
رفت و برای چندین ماه در آنجا زندگی کرد. این خانه به‌طور محلی به نام "خانهٔ مرداب" شناخته می‌شد. این دوره در زندگی هنری "ون گوگ" از اهمیت بالایی برخوردار است، زیرا احتمالاً در همین زمان و مکان بود که تصمیم گرفت مبلغ مذهبی را رها کرده و به‌طور حرفه‌ای وارد دنیای هنر شود. زمینهٔ تاریخی. بلژیک یکی از نخستین کشورهای اروپایی بود که انقلاب صنعتی را تجربه کرد؛ این تحول عمدتاً با رشد صنایع زغال‌سنگ و فولاد در منطقه‌ای موسوم به "کمربند صنعتی" در دره‌های رودخانه "سامبر" و "موز" شکل گرفت. در منتهی‌الیه غربی این منطقه،
و "موز" شکل گرفت. در منتهی‌الیه غربی این منطقه، حوزهٔ در حال گسترش معادن زغال‌سنگ در "بوریناژ" پیرامون شهر "مون" واقع شده بود. در اواخر سده نوزدهم، تقاضای روزافزون برای زغال‌سنگ موجب مهاجرت انبوهی از روستاییان به روستاهای کارگری اطراف معادن شد که در کنار تپه‌های خاک‌زغال، پراکنده شده بودند. شرایط کار و زندگی کارگران معدن و خانواده‌هایشان بسیار سخت و نامطلوب بود. بیشتر آن‌ها در خانه‌هایی ابتدایی، کوچک و اغلب پرازدحام زندگی می‌کردند که به آن‌ها "کورون" گفته می‌شد. تاریخ‌نگار "مارتین بیلی" دربارهٔ این محیط
می‌شد. تاریخ‌نگار "مارتین بیلی" دربارهٔ این محیط می‌گوید: «سخت بتوان محیطی تاریک‌تر و غم‌انگیزتر از این را تصور کرد.» اقامت ون گوگ در سال‌های ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۰. "ون گوگ" در دسامبر ۱۸۷۸ وارد بوریناژ شد. او نخستین هفته‌ها را در "پاتوراژ" گذراند و سپس به روستایی نزدیک "واسمه" رفت و در آنجا در خانهٔ کشاورزی به نام "ژان-باپتیست دنی" و همسرش "استر" به‌صورت موقت اقامت کرد. در فوریه ۱۸۷۹، "اتحادیه کلیساهای انجیلی پروتستان بلژیک،" او را به‌عنوان مبلغ مذهبی برای یک دورهٔ آزمایشی شش‌ماهه به خدمت گرفت تا با کارگران معدن
آزمایشی شش‌ماهه به خدمت گرفت تا با کارگران معدن ارتباط گرفته و آنان را از کاتولیسیسم به پروتستانتیسم دعوت کند. در آوریل همان سال، او از معدن "مارکاس" در واسمه بازدید کرد. با وجود دلسوزی فراوان "ون گوگ" برای وضعیت کارگران، به‌علت رفتار و روحیات خاصش نتوانست با آنان ارتباط مؤثری برقرار کند و در پایان دورهٔ آزمایشی، قراردادش در ژوئیه ۱۸۷۹ تمدید نشد. با این حال، ون‌گوگ تصمیم گرفت به‌صورت مستقل و بدون حقوق به فعالیت تبلیغی ادامه دهد. او در اوت ۱۸۷۹ به روستای "کیوم" نقل مکان کرد و ابتدا در خانهٔ ناظر معدنی و
"کیوم" نقل مکان کرد و ابتدا در خانهٔ ناظر معدنی و واعظی به نام "ادوارد فرانک" اقامت گزید. احتمالاً در ژوئیه ۱۸۸۰ به خانهٔ مجاور نقل مکان کرد تا با خانوادهٔ کارگری به نام "شارل دکرک" و همسرش "ژان" زندگی کند. ون‌گوگ در آنجا اتاقی را با فرزندان آن‌ها شریک بود. در مدت اقامت با خانوادهٔ "دکرک"، ون‌گوگ صحنه‌هایی از محیط اطراف را طراحی و نقاشی کرد. دو طرحی که به "دکرک" هدیه داده شده بود، باقی مانده‌اند، اگرچه بخش زیادی از آثار این دوره از بین رفته‌اند. یک آبرنگ از "کارخانهٔ کُک‌سازی" نزدیک محل اقامت که در تابستان
"کارخانهٔ کُک‌سازی" نزدیک محل اقامت که در تابستان ۱۸۷۹ ترسیم شده نیز باقی مانده است. او در نامه‌ای به برادرش "تئو" در اوت ۱۸۸۰ نوشت که تصمیم گرفته است هنرمند شود. پس از آن، ون‌گوگ "کیوم" را ترک کرد و برای آموزش هنر به بروکسل رفت. موزه. "خانهٔ دکرک" در "کیوم"، پس از نزدیک به یک قرن رهاشدگی و تخریب، در ژانویه ۱۹۷۲ توسط "شهرداری مون" خریداری شد. این خانه در فاصلهٔ سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ به‌طور کامل بازسازی شد. اکنون این بنا به‌عنوان "خانهٔ ون گوگ" نگهداری می‌شود. بازدید از این موزه از طریق یک مسیر (صحنه‌نگاری)،
بازدید از این موزه از طریق یک مسیر (صحنه‌نگاری)، زندگی پر فراز و نشیب ون‌گوگ را بازتاب می‌دهد. بازتولیدهایی از نامه‌های فراوان ون‌گوگ در زمان اقامتش در بوریناژ نیز در معرض دید عموم قرار دارند. یکی از آثار اصلی ون‌گوگ با عنوان "بیل‌زن‌ها" که در سا ۱۸۸۰ و با الهام از میله طراحی شده بود، در این موزه نگهداری می‌شود.
دومین لشکرکشی اردشیر بابکان به میان‌رودان درگیری میان امپراتوری ساسانی و امپراتوری روم در سال های ۲۴۰–۲۳۷ بود ۲۳۸/۲۳۹. تهاجم گسترده ای توسط ارتش ساسانی انجام شد و دورا-اروپوس را محاصره کردند ۲۴۰. در طول آن سال، به نظر می‌رسد که اردشیر بابکان سر انجام موفق شده بود شهر مهم هترا که متحد روم بودند را فتح و ویران کرده و پس از آن بخش زیادی از استان رومی میان‌رودان و احتمال این هست که لشکرکشی های خود را تا انطاکیه گسترش داده و انطاکیه را فتح کردهچون که به نظر می‌رسد ضرب سکه رومی در آن سال ۲۴۰ و ۲۴۱ در انطاکیه
ضرب سکه رومی در آن سال ۲۴۰ و ۲۴۱ در انطاکیه متوقف شده است
تَیمحوتپ (؛ ؛ ۱۷ دسامبر سال ۷۳ پیش از میلاد – ۱۵ فوریۀ سال ۴۲ پیش از میلاد) زنی از مصر باستان است که از طریق دو سنگ یادبود در دوران حکومت کلئوپاترا هفتم شناخته شده است. یکی از این سنگ‌های یادبود، سنگ یادبود سنگ آهکی متعلق به سال ۴۳ یا ۴۲ پیش از میلاد است که در ممفیس یا سقاره پیدا شده و هم‌اکنون در موزه بریتانیا (بی‌ام ۱۴۷) نگهداری می‌شود؛ دیگری نسخه دموتیک از متن آن است که قطعات آن نیز در موزه بریتانیا (بی‌ام ۳۷۷) موجود است. سنگ یادبود بی‌ام ۱۴۷ تصویری از تَیمحوتپ را نشان می‌دهد که در حال پرستش
تصویری از تَیمحوتپ را نشان می‌دهد که در حال پرستش سوکار-ازیریس، آپیس، ایزیس، نفتیس، حوروس، آنوبیس و نمادی از غرب است. متن روی سنگ یادبود ۲۱ خط طول دارد و زندگی تَیمحوتپ را شرح می‌دهد. او در سال نهم سلطنت بطلمیوس دوازدهم به دنیا آمد؛ پدرش «خاحاپی» کشیشی از پتاح، مین، خم‌رع و هوروس بود و مادرش «هرعنخ» موسیقیدان معبد پتاح بود. او یک برادر به نام کشیش عالی «پاشری‌ان‌آمون یکم» و یک خواهر به نام «تانفرهر» داشت که با یکدیگر ازدواج کردند؛ برادر احتمالی دیگر او خطاط «حورم‌حوتپ» بود. در سال بیست و سوم سلطنت، در سن
«حورم‌حوتپ» بود. در سال بیست و سوم سلطنت، در سن چهارده سالگی (۲۵ ژوئیه ۵۸ پیش از میلاد) او با کشیش عالی پتاح «پاشری‌ان‌پتاح سوم» ازدواج کرد و از او سه دختر و یک پسر داشت. نام فرزندانش در سنگ یادبود بی‌ام ۳۷۷ ذکر شده است: پسر او «ایمحوتپ-پدوباست» و دخترانش «برنیکه»، «هرعنخ» (که به بلوجه معروف بود) و «خردعنخ». مشخص است که خردعنخ دختر او نبوده است، زیرا او هفت سال قبل از ازدواج پاشری‌ان‌پتاح با تَیمحوتپ متولد شده بود و نام او به اشتباه در سنگ یادبود به جای دختر واقعی سوم او هرعان (که به تاپدیباست معروف بود)
واقعی سوم او هرعان (که به تاپدیباست معروف بود) حک شده است، که نام او را می‌توان در سنگ یادبود دیگری از پدرش (اَش. ام. ۱۹۷۱/۱۸) یافت. پس از تولد دختر سومش، او به ایمهوتپ حکیم دوران پادشاهی کهن مصر که در قرون بعدی خدا شده بود، دعا کرد تا پسری به دنیا آورد. دعاهای او مستجاب شد و پسرش در ۴۶ پیش از میلاد، ششمین سال سلطنت کلئوپاترا هفتم متولد شد. تَیمحوتپ چهار سال بعد درگذشت. در سنگ یادبود او، تَیمحُتپ از مرگ زودهنگام خود ابراز ناراحتی کرده و از شوهرش می‌خواهد تا مادامی که می‌تواند از زندگی لذت ببرد؛ این
تا مادامی که می‌تواند از زندگی لذت ببرد؛ این طولانی‌ترین متن از این نوع در مصر باستان است. از دو سنگ یادبود شوهرش مشخص است که او فقط یک سال پس از همسرش زنده ماند. پسر آنها ایمحوتپ-پدوباست در ۳۹ پیش از میلاد کشیش عالی پتاح شد، اما تنها نه سال بعد، در جوانی درگذشت.
دوبال‌ها روغنی ، (همراه "دوبال‌ها" "پاناما" و "کومارو پاناما")، لوبیا تونکا، ایبو، چویبا، یا بادام، گونه‌ای از درختان جنگل‌های بارانی نوظهور تا ارتفاع ۵۵ متر در خانواده بومی باقلاییان (زیرتیره باقالی‌ها) است. بومی نیکاراگوئه، کاستاریکا، پاناما، کلمبیا، و اکوادور می‌باشد. یک درخت چوب‌سخت با ارزش، بذرهای طعم بادام آن خوراکی است و در بازارهای محلی فروخته می‌شود. بذرهای آن به قدری روغنی است که مردم محلی از آن به‌عنوان مشعل استفاده می‌کنند. به‌دلیل شکوفه‌های دیدنی گل‌های صورتی آن که هفته‌ها دوام می‌آورد،
دیدنی گل‌های صورتی آن که هفته‌ها دوام می‌آورد، به‌عنوان یک گیاه زینتی «پتانسیل زیادی» دارد، و به‌عنوان یک درخت خیابانی در مدئین، کلمبیا استفاده می‌شود. پس از گل‌ها میوه سبز رنگ تا ۶ سانتی‌متر با بذرها به وجود می‌آید که یک ماده غذایی مهم برای مکائوی سبز بزرگ (آرا آمبیگوآ) است. شایان ذکر است، این گونه شناسایی شده است که از برخورد صاعقه سود می‌برد، زیرا تقریباً آسیب نمی‌بیند در حالی که گیاهان انگل و رقبای خود را می‌کشد.
مارکیزا دل تر (؛ ۱۸۶۴ – ۲۹ آوریل ۱۹۳۶) نوازنده پیانو، مددکاری اجتماعی، فعال حقوق زنان اهل فرانسه بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۳۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
شریان تیروئید ایما (؛ که به آن، شریان تیروئید نیوبائر یا شریان تیروئید تحتانی نیز گفته می‌شود) یک شریان در منطقه سر و گردن است. این شریان یک نوع تغییر آناتومیکی محسوب می‌شود که در صورت وجود، عمدتاً به خون‌رسانی به غده تیروئید می‌پردازد؛ در موارد نادر نیز می‌تواند به نای، غده پاراتیروئید و غده تیموس (به‌عنوان شریان تیمیکا اکسسوریا) خون‌رسانی کند. همچنین گزارش شده است که در صورت عدم وجود یکی یا هر دو سرخرگ تیروئیدی زیرین، این شریان می‌تواند به‌عنوان یک شریان جبرانی عمل کند و در برخی موارد تنها منبع خون‌رسانی
عمل کند و در برخی موارد تنها منبع خون‌رسانی به غده تیروئید محسوب شود. علاوه بر این، منشأ، اندازه، الگوی خون‌رسانی و خاتمه آن از فردی به فرد دیگر متفاوت است؛ به‌طوری که این شریان در حدود ۳٫۸٪ از جمعیت دیده می‌شود و در جنین‌ها ۴٫۵ برابر شایع‌تر از بزرگسالان است. به دلیل تنوع آناتومیکی و نادر بودن این شریان، احتمال بروز عوارض جراحی در طول پروسه‌هایی مانند تراکستومی و سایر روش‌های مدیریت راه هوایی وجود دارد. ساختار. شریان تیروئیدایما یک شریان جنینی است که به علت عدم بسته‌شدن شریان در دوران رشد جنینی به وجود
علت عدم بسته‌شدن شریان در دوران رشد جنینی به وجود آمده و همچنان به‌صورت باز (پاتنت) باقی می‌ماند. این شریان دارای منشأ متغیری است و عمدتاً از سرخرگ بازویی‌سری منشعب می‌شود. با این حال، ممکن است از سایر ساختارهای عروقی از جمله قوس آئورت، شریان کاروتید مشترک، سرخرگ زیرترقوه‌ای، شریان پری‌کاردیکوفرنیک، تنه تیروئیدی-گردنی، شریان عرضی کتف یا شریان داخلی سینه‌ای نیز منشعب گردد. این شریان در جلوی نای، در مدیاستن صعود کرده و به قسمت پایین غده تیروئید می‌رسد. این شریان از نظر اندازه در محدوده‌ای متغیر عمل می‌کند؛
از نظر اندازه در محدوده‌ای متغیر عمل می‌کند؛ می‌تواند سایزی کوچک مانند شریان کمکی تیروئید داشته باشد یا به بزرگی شریان‌های اصلی تیروئید رشد کند، به طوری که قطر تنه آن بین ۳ تا ۵ میلی‌متر متغیر است. علاوه بر این، ممکن است این شریان به‌عنوان شریان کمکی تیروئید ظاهر شود و در برخی مواقع نقش جبران‌کننده ناکارآمدی یا عدم حضور یکی یا چند شریان اصلی تیروئید را ایفا کند. از آنجایی که این شریان از زیر غده تیروئید آغاز شده و به سمت بالا صعود می‌کند، معمولاً با عدم حضور یا کاهش اندازه شریان‌های تیروئید تحتانی همراه
یا کاهش اندازه شریان‌های تیروئید تحتانی همراه است؛ در چنین مواردی به این شریان به‌عنوان شریان تیروئید تحتانی کمکی اشاره می‌شود. به‌علاوه، در موارد نادر دیده شده است که این شریان به‌عنوان جبران‌کننده عدم حضور یکی یا هر دو شریان‌های تیروئید فوقانی عمل می‌کند. همچنین، این شریان از نظر اندازه همچنان متغیر است؛ قطر مجرا (کالبدشناسی) آن نیز بین ۳ تا ۵ میلی‌متر است و ممکن است به‌عنوان شریان کمکی تیروئید ظاهر شود، گرچه در مواقعی به‌عنوان جبران‌کننده ناکارآمدی یا عدم حضور برخی شریان‌های اصلی تیروئید عمل می‌کند. از
حضور برخی شریان‌های اصلی تیروئید عمل می‌کند. از آنجا که این شریان از زیر غده تیروئید آغاز شده و به سمت بالا صعود می‌کند، معمولاً با عدم حضور یا کاهش اندازه شریان تیروئیدی زیرین همراه است؛ بنابراین در چنین مواردی به این شریان به‌عنوان شریان تیروئید تحتانی کمکی اشاره می‌شود. در موارد نادر، مشاهده شده است که این شریان به‌عنوان جبران‌کننده نبود یکی یا هر دو شریان تیروئیدی زبرین عمل می‌کند. همچنین، در مواردی که طول شریان تیروئیدایما کوتاه‌تر است، این شریان به غده تیموس خون‌رسانی می‌کند و به نام "تیمیکا
به غده تیموس خون‌رسانی می‌کند و به نام "تیمیکا اکسسوریا" شناخته می‌شود. عملکرد. در صورت وجود، منبع اصلی خون‌رسانی شریان تیروئیدایما، غده تیروئید است، اگرچه به نای نیز خون‌رسانی می‌کند. این شریان ممکن است امتداد یابد و به خون‌رسانی به غده پاراتیروئیدها بپردازد. این شریان که به ندرت مشاهده می‌شود، در زمینه غده‌های پاراتیروئید بزرگ‌شده (پاراتیروئید آدنوم) بیشتر گزارش شده است. این شریان با خون‌رسانی به غده تیروئید، یا به غده‌های پاراتیروئید، به صورت یک واحد یا به شکل چندین شاخه خاتمه می‌یابد. در موارد نادر،
به شکل چندین شاخه خاتمه می‌یابد. در موارد نادر، مشاهده شده است که این شریان منبع انحصاری خون‌رسانی به غده پاراتیروئید می‌باشد. اهمیت بالینی. این شریان در حدود ۳–۱۰٪ از جمعیت مشاهده می‌شود. شریان تیروئیدایما از نظر جراحی بسیار مهم است؛ به دلیل اندازه کوچک و حضور نادر، این شریان می‌تواند به عوارضی مانند خونریزی شدید منجر شود. آگاهی از وجود این شریان، به‌ویژه در حین انجام تراکستومی، سینه‌شکافی و تیروئیدبرداری اهمیت فراوانی دارد. همچنین، از آنجایی که این شریان کوچک‌تر از سایر شریان‌های تیروئید بوده و منشأ آن
کوچک‌تر از سایر شریان‌های تیروئید بوده و منشأ آن یکی از شریان‌های بزرگ‌تر است، بریدن ناگهانی آن طی عمل جراحی می‌تواند منجر به خونریزی شدید و از دست دادن حجم زیادی از خون شود. در صورت تشریح، این شریان ممکن است به سمت مدیاستن عقب‌نشینی کند و با ایجاد خونریزی یا تشکیل لخته در حفره سینه‌ای، وضعیت را پیچیده‌تر سازد. تاریخچه. شریان تیروئیدایما نخستین بار توسط آناتومیست آلمانی برجسته، یوهان ارنست نیوبائر، در سال ۱۷۷۲ میلادی شناسایی و توصیف گردید. به پاس این کشف، شریان مذکور به نام "شریان تیروئیدی نیوبائر" نیز
شریان مذکور به نام "شریان تیروئیدی نیوبائر" نیز شناخته می‌شود. این شریان به‌دلیل قرارگیری منشأ آن در موقعیتی پایین‌تر از شریان‌های تیروئیدی تحتانی، به‌عنوان پایین‌ترین شریان تیروئید نیز معرفی شده است. نام لاتین این شریان، "Arteria thyroidea ima"، انعکاسی از موقعیت آناتومیکی منحصربه‌فرد آن است. حیوانات دیگر. وجود شریان تیروئیدایما همچنین در میمون‌سانیان مشاهده شده است. این شریان در گوریل، میمون درازدست، ماکاک و دم‌بلند خاکستری گزارش شده است. تغییرات در منشأ نیز مشاهده شده است؛ به گونه‌ای که مشخص شده منشأ آن
مشاهده شده است؛ به گونه‌ای که مشخص شده منشأ آن از آئورت در قفسه سینه یا از شریان کاروتید در گردن می‌باشد.
تولید نانو هم تولید مواد در مقیاس نانو است، که می‌تواند پودر یا سیال باشد و هم تولید قطعه‌های «از پایین به بالا» از مواد نانومقیاس یا «از بالا به پایین» به کوچک‌ترین مراحل برای دقت بالا، که در فناوری زیادی مانند فرسایش لیزری ، اچینگ و شیوه‌های مشابه به کار می‌رود. تولید نانو با ساخت‌مولکولی که ساخت ساختارهای پیچیده و در مقیاس نانو به وسیله‌ی مکانوسنتز غیرزیستی (و سرهم‌بندی بعدی) است، تفاوت دارد. اصطلاح "تولید نانو" به طور گسترده‌ مورد استفاده قرار می‌گیرد، به عنوان مثال توسط پلتفرم فناوری اروپا MINAM و
به عنوان مثال توسط پلتفرم فناوری اروپا MINAM و ابتکار ملی نانوتکنولوژی ایالات‌متحده (NNI). NNI به زیر دامنه فناوری نانو به عنوان یکی از پنج "حوزه اولویت‌دار" خود اشاره می‌کند. همچنین یک برنامه تولید نانو در بنیاد ملی علوم ایالات متحده وجود دارد که از طریق آن شبکه ملی تولید نانو (NNN) ایجاد شده است. NNN سازمانی است که برای تسریع انتقال فناوری نانو از تحقیقات آزمایشگاهی به تولید تولید کار می‌کند و این کار را از طریق تبادل اطلاعات، کارگاه‌های استراتژیک و توسعه نقشه‌راه انجام می‌دهد. NNI فناوری نانو را بسیار
نقشه‌راه انجام می‌دهد. NNI فناوری نانو را بسیار گسترده تعریف کرده است، که شامل طیف وسیعی از ساختارهای کوچک، از جمله ساختارهایی است که توسط ابزارهای بزرگ و غیردقیق ایجاد می‌شوند. با این حال، تولید نانو در گزارش اخیر NNI، ابزار دقیق و اندازه‌شناسی برای فناوری نانو تعریف نشده است. در مقابل، یکی دیگر از "منطقه در اولویت"، ساخت نانو ، به عنوان "توانایی ساخت، با شیوه‌های هدایت‎‌شده یا خود مونتاژ، ساختارها یا دستگاه‌های عملکردی در سطح اتمی یا مولکولی" تعریف می‌شود (ص.67). به نظر می‌رسد تولید نانو، ساخت کوتاه‌مدت
(ص.67). به نظر می‌رسد تولید نانو، ساخت کوتاه‌مدت و در مقیاس صنعتی اشیاء مبتنی بر فناوری نانو، با تاکید بر هزینه کم و قابلیت اطمینان باشد. بسیاری از جوامع حرفه‌ای گروه‌های فنی نانوتکنولوژی را تشکیل داده‌اند. انجمن مهندسان تولید ، به عنوان مثال، یک فنی تولید نانو را تشکیل داده است تا هم به اعضای فناوری‌های در حال توسعه اطلاع دهد و هم به مسائل حقوقی سازمانی و IP (مالکیت معنوی) که باید برای تجاری‌سازی گسترده‌تر رسیدگی شود. در سال 2014 ، دفتر پاسخگویی دولت هشدار داد که رهبری آمریکا در فناوری نانو به دلیل شکست
داد که رهبری آمریکا در فناوری نانو به دلیل شکست دولت در سرمایه‌گذاری در آماده‌سازی تحقیقات پایه برای کاربرد تجاری در معرض خطر قرار گرفته است. پس زمینه. شناسایی کاربردها و مزایای متعدد سیستم‌های مقیاس نانو در مواد متداول، الکترونیک، پزشکی، حفظ انرژی، پایداری و حمل‌ونقل منجر به انجام تحقیق برای توسعه روش‌هایی برای روش‌های تولید این سامانه‌های نانو در مقیاس بزرگ‌تر و با سرعت بالاتر شده است. برنامه‌ها و سازمان‌هایی مانند NNI و NNN در حال حاضر بودجه تحقیقاتی را برای طراحی روش‌های تولید نانویی در مقیاس صنعتی که
برای طراحی روش‌های تولید نانویی در مقیاس صنعتی که اقتصادی، پایدار و قابل اعتماد اختصاص می‌دهند. نمونه‌ای از این فناوری، سیستم چاپ افست در مقیاس نانو (نانواپ‌ها) است که توسط محققان مرکز تولید نانویی با نرخ بالا (CHN) در دانشگاه نورث ایسترن توسعه یافته است. نانواپ‌ها شکلی از مونتاژ هدایت شده است که سریع‌تر و اقتصادی‌تر از چاپ سه بعدی سنتی نانوسیستم‌ها است. احمد بوسناینا، که سرپرست پروژه بود و در فیلم "از آزمایشگاه تا فاب: پیشگامان در تولید نانو" نقش داشت، این سیستم را به عنوان یک ماشین چاپ توصیف می‌کند. یک
سیستم را به عنوان یک ماشین چاپ توصیف می‌کند. یک قالب حکاکی شده با سیم‌های نانو در محلولی با ذرات نانو غوطه‌ور می‌شود که به عنوان جوهر برای پرس عمل می‌کند. هنگامی که الکتریسیته به محلول وارد می‌شود، نانوذرات به قالب می‌چسبند. می توان الگوی با ذرات نانو متصل شده را از محلول خارج کرد و روی هر ماده دلخواه گذاشت. به گفته بوسانیا، کل فرآیند فقط 1 درصد از تولید معمولی هزینه دارد و می‌تواند زمان تولید را از روز به دقیقه کاهش دهد. یکی دیگر از نمونه‌های واضح، روش ساخت الگوی نرم است که توسط نازنین بصیری غرب در موسسه