payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برد. عملیات انتقال بار در سال ۲۰۱۷ پایان یافت و هر دو کشتی "Ore Fabrica" و "Ore Sossego" اوراق شدند. در ماه مه ۲۰۱۲، بزرگ‌ترین اپراتور چینی کشتی‌های فله‌بر خشک، شرکت دولتی China Ocean Shipping (Group) Company (COSCO)، ادعا کرد که Vale از ماه مارس استفاده از کشتی‌های این شرکت را به عنوان اعتراضی به ممنوعیت ورود کشتی‌های "Valemax" به بندرهای چین متوقف کرده است. Vale از اظهار نظر در این باره خودداری کرد. لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا، رئیس‌جمهور پیشین برزیل، نیز به‌طور علنی از مدیرعامل سابق Vale، روگر آگنلی، به
به‌طور علنی از مدیرعامل سابق Vale، روگر آگنلی، به دلیل سفارش کشتی‌ها از کشتی‌سازی‌های آسیایی به جای ساخت آن‌ها در برزیل انتقاد کرد. دا سیلوا تلاش می‌کرد صنعت کشتی‌سازی در برزیل را برای ایجاد مشاغل بیشتر و افزایش تقاضای داخلی برای فولاد و محصولات دیگر احیا کند. آگنلی که در پی ادامه انتقادات سمت خود را ترک کرد، پاسخ داد که کشتی‌سازی‌های برزیلی توانایی ساخت چنین کشتی‌هایی را نداشتند و افزود که Vale در سال‌های گذشته ۵۱ کشتی را از کشتی‌سازی‌های برزیل سفارش داده است.
باشگاه فوتبال سن دیگو یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای آمریکایی مستقر در سن دیگو است. این باشگاه در لیگ برتر فوتبال (ام‌ال‌اس) به عنوان عضوی از کنفرانس غرب شرکت می‌کند. این تیم بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه اسنپدراگون انجام می‌دهد. این باشگاه در فصل ۲۰۲۵ به عنوان یک تیم گسترش دهنده بازی خود را آغاز کرد. گروه مالکیت این باشگاه توسط تاجر و سیاستمدار سابق بریتانیایی-مصری، محمد منصور و گروه سیکوان از ملت کومیاای، یک قبیله بومی آمریکایی به رسمیت شناخته شده توسط فدرال، رهبری می‌شود. این گروه در ۱۸ مه ۲۰۲۳ یک تیم توسعه
رهبری می‌شود. این گروه در ۱۸ مه ۲۰۲۳ یک تیم توسعه دهنده دریافت کرد. این سی‌امین باشگاه لیگ ام‌ال‌اس است.
فرانکو ویلا (؛ درگذشت: ۱۲ اکتبر ۲۰۰۹) یک فیلم‌بردار اهل ایتالیا بود. او مدیر فیلم‌برداری حدود هشتاد فیلم مابین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۸ بود.
خواهرزن کوچک () یک فیلم اروتیک به کارگردانی سرجو برگونتسلی است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد.
سورن هامبارتسومی موسسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) زمین‌شناس، سیاستمدار اهل ارمنستان که عضو شورای ملل جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۱ سپتامبر ۱۹۱۱ در شیروان به دنیا آمد و از دانشگاه فنی گرجستان (۱۹۳۶) انستیتو علوم زمین‌شناسی فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۳۸) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین (۱۹۴۵)، نشان پرچم سرخ کار، جایزه استالین (۱۹۵۰) شده است. وی در ۲۴ اوت ۱۹۸۲ در سن ۷۱ سالگی در ایروان درگذشت.
باشگاه ورزشی کاوالی یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مستقر در لئوگن، هائیتی است که در حال حاضر در لیگ هائیتی بازی می‌کند.
آرتوش تادئوسی هاروتیونیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی اهل ارمنستان بود . زندگی‌نامه. در ۸ ژوئن ۱۹۴۲ در روستای گتک به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده مدال مارشال باقرامیان، مدال آندرانیک اوزانیان، مدال دراستامات کانایان، نشان پرچم سرخ، مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، نشان لنین، شهروند افتخاری گوریس شده است. وی در ۴ دسامبر ۲۰۱۲ در سن ۷۰ سالگی در ایروان درگذشت و در پانتئون کومیتاس شهر ایروان به خاک سپرده شد.
جمهوری هاوایی (به زبان هاوایی: "Lepupalika o Hawaiʻi") یک نظام تک‌حزبی کوتاه‌مدت در هاوایی بود که بین ۴ ژوئیه ۱۸۹۴ و ۱۲ اوت ۱۸۹۸ که دولت موقت هاوایی پایان یافت و به‌عنوان یک قلمرو غیرسازمان‌یافته و غیرمنضم به ایالات متحده پیوست برقرار بود. کمیته امنیت عمومی در سال ۱۸۹۳ ملکه لیلی‌اوکالانی پادشاه پادشاهی هاوایی را پس از آنکه موسوم را رد کرد سرنگون کرد. کمیته امنیت عمومی قصد داشت هاوایی را به ایالات متحده ضمیمه کند، اما رئیس‌جمهور گروور کلیولند که دموکرات و مخالف امپریالیسم بود این اقدام را نپذیرفت. سپس قانون
امپریالیسم بود این اقدام را نپذیرفت. سپس قانون اساسی جدیدی نوشته شد و هاوایی برای الحاق به ایالات متحده آماده شد. رهبران جمهوری، از جمله سنفرد دول و ، از نوادگان مهاجران آمریکایی متولد هاوایی بودند که به زبان هاوایی صحبت می‌کردند، اما روابط مالی، سیاسی و خانوادگی قوی‌ای با ایالات متحده داشتند. آنها جمهوری را به‌گونه‌ای طراحی کردند که به یک قلمرو ایالات متحده تبدیل شود. دول، که پیش‌تر عضو مجلس قانون‌گذاری سلطنتی از کولوآ، کائوآئی و قاضی دادگاه عالی پادشاهی بود، تورستن را که به‌عنوان وزیر کشور تحت سلطنت
بود، تورستن را که به‌عنوان وزیر کشور تحت سلطنت پادشاه کالاکائواَ خدمت کرده بود، منصوب کرد تا در واشینگتن، دی.سی. برای الحاق هاوایی به ایالات متحده تلاش کند. موضوع امپریالیسم خارجی در ایالات متحده، به دلیل ریشه‌های استعماری این کشور، بحث‌برانگیز بود. هاوایی در زمان ریاست‌جمهوری ویلیام مک‌کینلی، رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه، در ۱۲ اوت ۱۸۹۸، در جریان جنگ اسپانیا-آمریکا، به ایالات متحده پیوست. قلمرو هاوایی به‌طور رسمی در ۱۴ ژوئن ۱۹۰۰ به‌عنوان بخشی از ایالات متحده تأسیس شد. «برای نخستین بار شواهدی ارائه داد که به‌طور
شد. «برای نخستین بار شواهدی ارائه داد که به‌طور رسمی دخالت ایالات متحده در سرنگونی غیرقانونی دولت قانونی و مسالمت‌آمیز هاوایی را شناسایی کرد.» مقامات آمریکایی بلافاصله دولت جدید را به رسمیت شناختند و سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا توسط وزیر ایالات متحده برای کمک به سرنگونی ارسال شدند. طرفداران ملکه ادعا کردند که حضور تفنگداران، ملکه را هراساند و انقلاب را ممکن کرد بلانت نتیجه گرفت که ایالات متحده اقدامات حزبی غیرمجاز، از جمله فرود تفنگداران دریایی تحت بهانه‌های نادرست یا اغراق‌شده، برای حمایت از
تحت بهانه‌های نادرست یا اغراق‌شده، برای حمایت از توطئه‌گران ضدسلطنتی انجام داده است؛ این اقدامات در موفقیت انقلاب مؤثر بودند و انقلاب برخلاف خواسته اکثریت مردم هاوایی انجام شد. بنیانگذاری جمهوری. اعضای حزب اصلاحات هاوایی در سال ۱۸۸۷ پادشاه را مجبور کردند قانون اساسی جدیدی را بپذیرد که قدرت مشروطه پادشاه را طبق قانون اساسی ۱۸۶۴ محدود می‌کرد. قانون اساسی ۱۸۸۷ که به دلیل تهدیدهایی که برای گرفتن تأیید پادشاه استفاده شد، «» نامیده می‌شود، بدون تأیید مجلس قانون‌گذاری تصویب شد و پادشاه را به یک شخصیت تشریفاتی
تصویب شد و پادشاه را به یک شخصیت تشریفاتی تبدیل کرد. در سال ۱۸۹۳، یک کودتای نظامی علیه پادشاه توسط بیش از ۱٬۰۰۰ مرد محلی مسلح که توسط مالکان ثروتمند مزارع نیشکر و تاجران رهبری می‌شدند، انجام شد. این کودتا بدون خونریزی بود زیرا نیروهای مسلح سلطنتی مقاومت نکردند. دولت موقت هاوایی به‌طور موقت توسط کمیته امنیتی تشکیل شد. رهبران کودتا که روابط اقتصادی قوی با ایالات متحده داشتند، می‌خواستند هاوایی به ایالات متحده بپیوندد تا از تصاحب آن توسط امپراتوری ژاپن جلوگیری کنند. الحاق به دلیل دو دادخواست با بیش از ۲۰٬۰۰۰
کنند. الحاق به دلیل دو دادخواست با بیش از ۲۰٬۰۰۰ امضا که بیش از نیمی از جمعیت بومی هاوایی را نمایندگی می‌کردند، به تأخیر افتاد. از آنجا که رئیس‌جمهور کلیولند با الحاق مخالف بود، خود ملکه در واشینگتن ساکن شد تا برای بازگرداندن قدرت خود لابی کند. رئیس‌جمهور کلیولند یک بازرس را فرستاد که را نوشت و در آن نتیجه‌گیری شد که وزیر استیونز شورش را دستکاری و سازمان‌دهی کرده بود. کلیولند تصمیم گرفت ایالات متحده باید ملکه را بازگرداند؛ او از دول خواست استعفا دهد، اما دول این درخواست را نادیده گرفت. سنای ایالات متحده
دول این درخواست را نادیده گرفت. سنای ایالات متحده جلساتی دربارهٔ گزارش دیگری به نام گزارش مورگان برگزار کرد که ادعاهای گزارش بلانت را تضعیف کرد. افکار عمومی در ایالات متحده طرفدار الحاق بود. در مه ۱۸۹۴، سنای ایالات متحده به‌طور یکپارچه قطعنامه‌ای تصویب کرد که با بازگرداندن ملکه، دخالت در امور دولت دول، و اقداماتی که می‌توانست فوراً به الحاق منجر شود، مخالفت می‌کرد. در نتیجه، کلیولند موضوع را رها کرد و جمهوری هاوایی عملاً مجبور شد به‌تنهایی از خود دفاع کند. دولت موقت یک مجلس قانون اساسی تشکیل داد که فقط
دولت موقت یک مجلس قانون اساسی تشکیل داد که فقط محدود به هاوایی‌ها و مالیات‌دهندگان با اصالت آمریکایی یا اروپایی بود و آسیایی‌ها را شامل نمی‌شد. سیاست. رئیس‌جمهور هاوایی رئیس دولت و رئیس دولت جمهوری هاوایی بود. قانون اساسی مشخص کرده بود که دوره ریاست‌جمهوری شش ساله باشد و افراد نمی‌توانند در دوره‌های متوالی به این سمت انتخاب شوند. رئیس‌جمهور اختیار وتوی قوانین را داشت، اما وتوی او می‌توانست با اکثریت دوسوم در هر دو مجلس قانون‌گذاری لغو شود. او همچنین فرمانده کل نیروهای مسلح بود. رئیس‌جمهور اعضای کابینه خود
کل نیروهای مسلح بود. رئیس‌جمهور اعضای کابینه خود را منصوب می‌کرد که این انتصابات نیازمند تأیید سنا بود. اعضای کابینه به‌عنوان کاربران هر دو مجلس قانون‌گذاری شناخته می‌شدند و می‌توانستند در جلسات شرکت کنند، اما چون به‌عنوان اعضای منتخب مجلس نبودند، حق رأی نداشتند. اگر ریاست‌جمهوری خالی می‌شد، وزیر امور خارجه می‌توانست به‌عنوان رئیس‌جمهور موقت خدمت کند تا زمانی که مجلس قانون‌گذاری برای انتخاب جانشین رأی‌گیری کند. ماده ۲۳ قانون اساسی ۱۸۹۴ سنفرد دول را به‌عنوان اولین رئیس‌جمهور جمهوری معرفی کرد. او همچنین تنها
اولین رئیس‌جمهور جمهوری معرفی کرد. او همچنین تنها رئیس‌جمهور این کشور بود، زیرا هاوایی در سال ۱۸۹۸ به ایالات متحده پیوست. با این الحاق، هاوایی به یک قلمرو ایالات متحده تبدیل شد و دول به‌عنوان اولین فرماندار آن منصوب شد. مجلس قانون‌گذاری جمهوری شامل یک سنا و یک مجلس نمایندگان بود. هر کدام از این مجالس ۱۵ عضو داشتند؛ مدت تصدی اعضای سنا شش سال و اعضای مجلس نمایندگان دو سال بود، به‌جز مجلس اول که طبق قانون اساسی دوره‌ای سه‌ساله داشت. لوایح بودجه‌ای توسط وزیر دارایی تنظیم می‌شد و به سنا ارسال می‌شد. سنا همچنین
تنظیم می‌شد و به سنا ارسال می‌شد. سنا همچنین حق تأیید انتصابات ریاست‌جمهوری و تصویب معاهدات را داشت، که این مجلس را از هر لحاظ نسبت به مجلس پایین‌دستی قدرتمندتر می‌کرد. قانون‌گذاران می‌توانستند هم‌زمان به‌عنوان رئیس‌جمهور، وزیر کابینه یا قاضی دیوان عالی خدمت کنند. از آنجا که سلطنت‌طلبان جمهوری را تحریم کرده و از سوگند وفاداری برای شرکت در انتخابات خودداری کرده بودند، حزب اتحادیه آمریکایی تمام کرسی‌ها را در انتخابات ۱۸۹۴ و ۱۸۹۷ به‌دست‌آورد. شرط داشتن اموال به ارزش ۱۵۰۰ دلار برای رأی‌دادن به سناتورها که از
به ارزش ۱۵۰۰ دلار برای رأی‌دادن به سناتورها که از قانون اساسی ۱۸۸۷ باقی مانده بود، برخلاف روندهای غالب آن زمان بود. انتخابات ۱۸۹۷ کمترین مشارکت در تاریخ هاوایی را داشت، به‌طوری که کمتر از یک درصد از جمعیت در انتخابات شرکت کردند. قانون اساسی جدید جمهوری تنها به مردانی که شهروند بومی پادشاهی هاوایی یا شهروندان طبیعی‌شده پادشاهی بودند اجازه رأی‌دادن می‌داد. این شرط باعث شد اکثر مهاجران ژاپنی، چینی، پرتغالی و اروپایی از حق رأی محروم شوند. در نتیجه، هاوایی‌های بومی با دوسوم اکثریت رأی‌دهندگان، بالاترین نمایندگی
با دوسوم اکثریت رأی‌دهندگان، بالاترین نمایندگی را در مجلس قانون‌گذاری جمهوری داشتند. رئیس مجلس نمایندگان جمهوری نیز یک هاوایی به نام جان لات کائولوکوا بود. شورش ویلکاکس در سال ۱۸۹۵. رابرت ویلیام ویلکاکس یک انقلابی بومی هاوایی بود. در سال ۱۸۸۹، او رهبری ارتشی متشکل از ۱۵۰ نفر از هاوایی‌ها، اروپایی‌ها و چینی‌ها را در شورشی علیه پادشاهی هاوایی بر عهده داشت. در سال ۱۸۹۵، ویلکاکس در تلاش دیگری شرکت کرد، این بار برای سرنگونی جمهوری هاوایی و بازگرداندن قدرت به ملکه لیلی‌یوکالانی. حامیان سلطنتی محموله‌ای از اسلحه
لیلی‌یوکالانی. حامیان سلطنتی محموله‌ای از اسلحه و مهمات را به‌طور مخفیانه از سانفرانسیسکو، کالیفرنیا به هونولولو منتقل کردند. در تاریخ ۶ ژانویه ۱۸۹۵، گروهی از سلطنت‌طلبان در مکانی مخفی گرد هم آمدند تا نقشه تصرف ناگهانی ساختمان‌های دولتی را طراحی کنند. اما برخورد زودهنگام با یک گروه پلیس باعث هشدار به هونولولو شد و نقشه‌ها کنار گذاشته شد، زیرا سلطنت‌طلبان به سرعت شکست خوردند. ویلکاکس چند روز در کوه‌ها مخفی شد تا اینکه دستگیر شد. پسر یکی از حامیان الحاق به ایالات متحده کشته شد. درگیری‌های دیگری نیز در هفته
متحده کشته شد. درگیری‌های دیگری نیز در هفته بعد رخ داد که منجر به دستگیری رهبران توطئه و پیروانشان شد. دولت اسلحه و مهمات و اسنادی احتمالی را در محل اقامت خصوصی لیلی‌یوکالانی در واشینگتن‌پلیس یافت که شامل نوشته‌های دست‌نویس او دربارهٔ انتخاب اعضای کابینه پس از ضدانقلاب بود و او را بیشتر در این توطئه دخیل می‌کرد. محاکمه لیلی‌یوکالانی. جمهوری هاوایی ملکه سابق را به محاکمه کشاند. دادستان ادعا کرد که لیلی‌یوکالانی به «خیانت خاموش» متهم است، زیرا ظاهراً می‌دانسته اسلحه‌ها و بمب‌های مربوط به ضدانقلاب ویلکاکس در
اسلحه‌ها و بمب‌های مربوط به ضدانقلاب ویلکاکس در باغچه محل اقامت شخصی او در واشینگتن‌پلیس پنهان شده‌اند. لیلی‌یوکالانی این اتهامات را رد کرد. او به ۵ سال زندان با کار سخت و جریمه ۱۰ هزار دلاری محکوم شد. با این حال، او در یک اتاق خواب بزرگ در قصر ایولانی، که دارای یک پیانو و حمامی با آب گرم و سرد بود، زندانی شد. او دو خدمتکار در اختیار داشت و تحت نظارت مداوم نیروهای نظامی بود. پس از هشت ماه، به او اجازه داده شد به خانه خود در واشینگتن‌پلیس برود و تحت بازداشت خانگی توسط رئیس‌جمهور سفنرد دول قرار گرفت. یک سال
خانگی توسط رئیس‌جمهور سفنرد دول قرار گرفت. یک سال بعد، او کاملاً بخشیده شد و حق سفر به او داده شد. رئیس‌جمهور دول پاسپورتی برای او صادر کرد تا به واشینگتن دی‌سی سفر کند و دوستان و بستگان خود را ملاقات کند. با این حال، او از این فرصت برای لابی‌گری در سنای ایالات متحده در سال ۱۸۹۷ علیه الحاق استفاده کرد. پایان جمهوری و الحاق. با آغاز به کار ویلیام مک‌کینلی به‌عنوان بیست و پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده در ۴ مارس ۱۸۹۷، جمهوری هاوایی مذاکرات برای الحاق را از سر گرفت. این مذاکرات تا تابستان ۱۸۹۸ ادامه یافت. در
گرفت. این مذاکرات تا تابستان ۱۸۹۸ ادامه یافت. در آوریل ۱۸۹۸، ایالات متحده وارد جنگ با اسپانیا شد و جمهوری هاوایی بی‌طرفی خود را اعلام کرد. اما در عمل، حمایت گسترده‌ای از ایالات متحده ارائه کرد و ارزش خود را به‌عنوان یک پایگاه دریایی در زمان جنگ نشان داد و تأیید گسترده‌ای از سوی مردم آمریکا برای رفتار غیر بی‌طرفانه خود کسب کرد. با تضعیف مخالفان، هاوایی از طریق قطعنامه نیولندز، که تنها نیازمند اکثریت آرا در هر دو مجلس بود، ضمیمه شد. بیشتر حمایت‌ها از جمهوری‌خواهان بود. این قطعنامه در مجلس نمایندگان با ۲۰۹
بود. این قطعنامه در مجلس نمایندگان با ۲۰۹ رأی موافق در برابر ۹۱ رأی مخالف تصویب شد. قطعنامه در ۴ ژوئیه ۱۸۹۸ تصویب و در ۷ ژوئیه توسط مک‌کینلی امضا شد. انتقال حاکمیت بر جزایر هاوایی در ۱۲ اوت ۱۸۹۸ انجام شد، زمانی که پرچم هاوایی پایین کشیده شد و پرچم «ستاره‌ها و راه‌راه‌ها» ایالات متحده در محل سابق قصر سلطنتی ایولانی به اهتزاز درآمد. نام جمهوری هاوایی به قلمرو هاوایی تغییر یافت، که دو سال بعد به‌عنوان یک قلمرو سازمان‌یافته و ثبت‌شده ایالات متحده رسمیت یافت. جنجال‌های عمومی. مسئله الحاق به یک موضوع سیاسی عمده
عمومی. مسئله الحاق به یک موضوع سیاسی عمده و بحث‌برانگیز در سراسر ایالات متحده تبدیل شد که تا انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۹۰۰ ادامه یافت. تا آن زمان، اجماع ملی به نفع الحاق هاوایی و فیلیپین شکل گرفته بود. مورخ هنری گراف می‌گوید که در اواسط دهه ۱۸۹۰، «نظر عمومی در داخل کشور به‌نظر می‌رسید که پذیرش را نشان می‌دهد… به‌وضوح، احساسات در داخل کشور با نیروی عظیمی در حال بلوغ بود تا ایالات متحده به قدرت‌های بزرگ جهان در جستجوی مستعمرات فرامرزی بپیوندد.» زندگی‌نامه‌نویس رئیس‌جمهور کلیولند، الن برادسکی، استدلال می‌کند
رئیس‌جمهور کلیولند، الن برادسکی، استدلال می‌کند که موضع او یک باور عمیق شخصی بود که تحمل هیچ اقدام غیراخلاقی علیه یک پادشاهی کوچک را نداشت: «همان‌طور که او در برابر آلمان برای جزایر ساموآ ایستادگی کرد زیرا با تسخیر یک دولت کوچک توسط یک قدرت بزرگ مخالف بود، برای جزایر هاوایی نیز در برابر ملت خود ایستاد. او می‌توانست اجازه دهد الحاق هاوایی به‌طور ناگزیر به پایان اجتناب‌ناپذیر خود برسد. اما او رویارویی را انتخاب کرد، که از آن نفرت داشت، زیرا تنها راهی بود که مردم ضعیف و بی‌دفاع ممکن است استقلال خود را حفظ
مردم ضعیف و بی‌دفاع ممکن است استقلال خود را حفظ کنند. کلیولند با ایده الحاق مخالف نبود، بلکه با الحاق به‌عنوان بهانه‌ای برای کسب سرزمین‌های غیرقانونی مخالفت داشت.» کلیولند مجبور شد حمایت دموکرات‌های جنوبی را برای مقابله با پیمان جلب کند. او جیمز اچ. بلانت، نماینده سابق کنگره از جورجیا، را به‌عنوان نماینده ویژه به هاوایی فرستاد تا تحقیق کرده و راه‌حلی ارائه دهد. بلانت به دلیل مخالفتش با امپریالیسم شناخته شده بود. او همچنین یکی از رهبران جنبش برتری‌طلبی سفیدپوستان بود که در دهه ۱۸۹۰ حق رأی سیاهان جنوبی را از
بود که در دهه ۱۸۹۰ حق رأی سیاهان جنوبی را از بین می‌برد. برخی ناظران گمان می‌کردند که او از الحاق حمایت خواهد کرد، با این استدلال که آسیایی‌ها قادر به حکمرانی بر خود نیستند. اما بلانت با امپریالیسم مخالف بود و خواستار بازگرداندن ملکه لیلی‌یوکالانی توسط ارتش ایالات متحده شد. او استدلال کرد که مردم بومی هاوایی باید به «روش‌های آسیایی خود» ادامه دهند. یک جنبش قوی ضد توسعه‌طلبی در سراسر کشور، به‌عنوان «لیگ ضد امپریالیستی آمریکا»، تشکیل شد که به سخنان کلیولند، کارل شورتز، رهبر دموکرات ویلیام جنینگز برایان،
کارل شورتز، رهبر دموکرات ویلیام جنینگز برایان، صنعتگر اندرو کارنگی، نویسنده مارک تواین و جامعه‌شناس ویلیام گراهام سامن گوش می‌داد. ضد امپریالیست‌ها با توسعه‌طلبی مخالف بودند، زیرا معتقد بودند امپریالیسم اصل اساسی حکومت جمهوری‌خواه عادلانه، که باید از «رضایت مردم» ناشی شود، را نقض می‌کند. این لیگ استدلال کرد که چنین فعالیتی مستلزم کنار گذاشتن آرمان‌های آمریکایی دربارهٔ خودحکومتی و عدم مداخله است—آرمان‌هایی که در اعلامیه استقلال، پیام خداحافظی جرج واشینگتن و سخنرانی گتیسبورگ لینکلن بیان شده بود. با این حال،
سخنرانی گتیسبورگ لینکلن بیان شده بود. با این حال، ضد امپریالیست‌ها نتوانستند نیروهای پرانرژی‌تر توسعه‌طلب را متوقف کنند. این نیروها تحت رهبری وزیر امور خارجه جان هی، استراتژیست نیروی دریایی آلفرد تی. ماهان، نماینده جمهوری‌خواه کنگره هنری کابوت لاج، وزیر جنگ الیهو روت و سیاستمدار جوان تئودور روزولت بودند. این توسعه‌طلبان از حمایت قوی ناشران روزنامه ویلیام راندولف هرست و جوزف پولیتزر برخوردار بودند، که هیجان عمومی را به اوج رساندند. ماهان و روزولت استراتژی جهانی قدرتمندی ایجاد کردند که شامل نیروی دریایی مدرن
قدرتمندی ایجاد کردند که شامل نیروی دریایی مدرن رقابتی، پایگاه‌های اقیانوس آرام، یک کانال در نیکاراگوآ یا پاناما و به‌ویژه نقشی قاطعانه برای آمریکا به‌عنوان بزرگ‌ترین قدرت صنعتی بود. رئیس‌جمهور مک‌کینلی معتقد بود که هاوایی نمی‌تواند به‌تنهایی دوام بیاورد. او استدلال می‌کرد که این کشور به سرعت توسط ژاپن تصرف خواهد شد—در آن زمان یک‌چهارم جمعیت جزایر هاوایی ژاپنی بودند. ژاپن سپس بر اقیانوس آرام مسلط می‌شد و امیدهای آمریکا برای تجارت گسترده با آسیا را تضعیف می‌کرد.
باشگاه فوتبال سویا پورتوریکو یک تیم فوتبال حرفه‌ای پورتوریکویی مستقر در جونکوس، پورتوریکو بود. این تیم که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد، قبلاً در لیگ فوتبال پورتوریکو بازی می‌کرد. این باشگاه در سال ۲۰۰۶ به عنوان یک تیم مزرعه‌ای برای پورتوریکو آیلندرز در لیگ فوتبال آمریکای شمالی در بایامون تاسیس شد، اما در سال ۲۰۰۸ با باشگاه لالیگایی سویا شریک شد و یک سال بعد به جونکوس نقل مکان کرد. سویا در فصل افتتاحیه لیگ فوتبال پورتوریکو در سال ۲۰۰۸ هر دو فصل عادی و پلی آف را برد و همچنین در سال ۲۰۱۱ قبل از باخت فینال پلی آف در
و همچنین در سال ۲۰۱۱ قبل از باخت فینال پلی آف در ضربات پنالتی به لئونس قهرمان فصل عادی شد. این تیم بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه خوسوه الوادیتو گونزالس انجام می‌داد و رنگ‌های تیم سفید، مشکی، آبی و طلایی است. سرمربی فعلی آنها فرانسیس مونیوز است. این تیم همچنین دارای یک تیم پایه به نام اتلتیکو سویا است که در لیگ ملی فوتبال پورتوریکو، دسته اول در پورتوریکو بازی می‌کند.
گورگن (گریگور) میکائیلی هایراپتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی اهل ارمنستان بود . زندگی‌نامه. در در وارنکاتاغ به دنیا آمد و از و (۱۹۵۲) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده قهرمان اتحاد شوروی، نشان لنین (۱۹۴۰)، نشان پرچم سرخ، نشان جنگ میهنی درجه یک (۱۹۸۵) و درجه دو، نشان ستاره سرخ (۱۹۴۳ و ۱۹۵۱)، نشان شایستگی نبرد، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، مدال "برای دفاع از لنینگراد"، مدال دفاع از قفقاز، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال بیستمین سال پیروزی
بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال به خاطر پیروزی مقابل ژاپن، نشان پیش‌کسوت کار شده است. وی در ۱۴ مارس ۱۹۹۸ در سن ۸۳ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان شاهومیان به خاک سپرده شد.
خاویر بونیار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا ست که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال اسپانیا، زیر ۱۷ سال اسپانیا، زیر ۱۸ سال اسپانیا و زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرده است.
سلیم الجباری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال مراکش، زیر ۱۸ سال اسپانیا، زیر ۲۰ سال مراکش و زیر ۲۳ سال مراکش بازی کرده است.
ژرونیمو اسپینا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی بازی می‌کند.
جام باشگاه‌های کارائیب ۲۰۰۹ یازدهمین دوره جام باشگاه‌های کارائیب، رقابت‌های بین‌المللی فوتبال باشگاهی سالانه در منطقه کارائیب بود که در بین باشگاه‌هایی که اتحادیه‌های فوتبال آن‌ها به اتحادیه فوتبال کارائیب (سی‌اف‌یو) وابسته هستند، برگزار می‌شود. سه تیم برتر مسابقات - دبلیو کانکشن، پورتوریکو آیلندرز، و سن خوان جابلوته - به لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۰–۲۰۰۹ راه یافتند. باشگاه‌های راه یافته. باشگاه‌های زیر به مسابقات راه یافتند. نکات تغییرات. در سال ۲۰۰۸ هیچ تورنمنتی برگزار نشد زیرا تا قبل از این دوره، جام
تورنمنتی برگزار نشد زیرا تا قبل از این دوره، جام باشگاه‌های کارائیب نزدیک به پایان سال تقویمی برگزار می‌شد، اما در سال ۲۰۰۸ تصمیم گرفته شد که این مسابقات در اوایل سال برگزار شود تا این رقابت‌ها نزدیک تر به لیگ قهرمانان بعدی کونکاکاف برگزار شود که از این مسابقات به عنوان مسابقات انتخابی منطقه کارائیب استفاده می‌کند.
سلو دیالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است که در حال حاضر به صورت قرضی از باشگاه فوتبال دپورتیوو آلاوس برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو آلاوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال گینه بازی کرده است.
عبدالله ریحانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال مراکش، زیر ۲۰ سال مراکش، و زیر ۲۳ سال مراکش بازی کرده است.
ینگیباریان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
میکائیل (میشا) هاروتیونی ینگیباریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک انقلابی و سیاستمدار اهل ارمنستان که از تاریخ ۱۹۳۷ تا تاریخ ۱۹۳۷ ریاست دانشگاه دولتی ایروان را برعهده داشت زندگی‌نامه. در ۳۰ اوت ۱۹۰۲ در بیوراکان به دنیا آمد و از (۱۹۲۱) و انجمن استادهای سرخ (۱۹۳۳) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان لنین شده است. وی در ۱۹۳۸ در سن ۳۶ سالگی در جریان پاکسازی بزرگ کشته شد.
ریان بلعید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال الجزایر و زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرده است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;40920565&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-01-06T01:57:45Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: حذف پیوندهای میان‌ویکی که در ویکی‌داده موجود است&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;40926444&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; باشگاه فوتبال اتوکرا () یک باشگاه فوتبال مستقر در اتوکرا، اسپانیا است که در
باشگاه فوتبال مستقر در اتوکرا، اسپانیا است که در حال حاضر در پریمرا فدراسیون، سومین سطح لیگ فوتبال در اسپانیا، به رقابت می‌پردازد.
اله گارسیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا ست که در حال حاضر به صورت قرضی از باشگاه فوتبال لاس پالماس برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی بازی می‌کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرده است.
پابلو پرز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی بازی می‌کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرده است.
کارلوس ژیمنز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی بازی می‌کند.
جان هرتس (; – ) محقق آمریکایی روابط بین‌الملل و حقوق بود. او مبدع اصطلاح معمای امنیت بود. هرتس در کتاب «رئالیسم سیاسی و ایده‌آلیسم سیاسی» با انتقاد از ایده‌آلیسم آن را ناتوان از مواجهه با معمای امنیت می‌داند. او در عوض، نظریهٔ «رئالیسم لیبرال» را پیشنهاد می‌دهد. ریچارد اشلی در طبقه‌بندی واقع‌گرایی آن را به سه دسته تقسیم می‌کند که شامل واقع‌گرایی فنی (کنت والتز)، واقع‌گرایی تفسیری (مورگنتا) و واقع‌گرایی انتقادی (جان هرتس) می‌شود.
ناتالیا آرتمی مارتیروسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) مهندس، مهندس عمران اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در در تفلیس به دنیا آمد و از (۱۹۱۵) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و نشان پرچم سرخ کار شده است. وی در ۱۴ ژوئن ۱۹۶۰ در سن ۷۰ سالگی در ایروان درگذشت.
آرتینو و استدلال‌هایش در مورد روسپی‌های درباری، زنان شوهردار و… مردان بی‌غیرت () که با نام قصه‌های آبی آرتینو () هم شناخته می‌شود، یک فیلم اروتیک به کارگردانی انریکو بومبا است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد.
قورباغه‌های زهرآگین سرده‌ای از قورباغه‌های زهری و بومی آمریکای مرکزی و جنوبی است. زمانی دارای گونه‌های متعددی بود، اما بیشتر آنها که در ابتدا در این سرده قرار می‌گرفتند به سرده‌های دیگری مانند "Adelphobates" , "Ameerega" , "Andinobates" , "Epipedobates" , "Excidobates" , "Oophaga"، "Phyllobates" و "Ranitomeya" تقسیم شدند. سردهٔ کدرتر در تیره مانند "Colostethus" و "Hyloxalus")، تنها پنج گونه بزرگ تا متوسط در سردهٔ "Dendrobates" هستند. همه سرده‌های دیگر با "Dendrobates" گروه‌بندی می‌شدند، زیرا در گذشته تصور
گروه‌بندی می‌شدند، زیرا در گذشته تصور می‌شد که همه قورباغه‌های زهرآگین با رنگ‌های روشن، از یک اجداد آمده‌اند، اما پس از آن زمان ثابت شد که این پندار نادرست است. "Dendrobates" و "Phyllobates" رنگ‌آمیزی آشکار از یک اجداد مشترک ایجاد کردند، اما مانند هر یک از سرده‌های دیگر یادشده در بالا نبود. شواهد روزافزونی وجود دارد که "دندروبات‌ها" دارای رژیم غذایی ویژه هستند و سم موجود در پوست خود را از رژیم غذایی خود جدا می‌کنند. مشخص شده است که تخصص رژیم غذایی همراه با رنگ‌آمیزی آشکار دربارهٔ "Dendrobates" تکامل یافته
رنگ‌آمیزی آشکار دربارهٔ "Dendrobates" تکامل یافته است.
ایساک گاسپاری گاسپاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) فرد نظامی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۷ ژوئن ۱۹۰۲ در به دنیا آمد و از و فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان لنین، نشان پرچم سرخ، نشان ستاره سرخ، نشان سوورف (درجه دوم)، مدال دفاع از لنینگراد، روبان مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال تسخیر برلین، مدال بزرگداشت ۲۵۰مین سالگرد لنینگراد شده است. وی در ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۲ در سن ۶۰ سالگی در سوچی درگذشت .