payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در این بوم‌ناحیه عبارتند از: تیزشاخ عربی "(Oryx leucoryx)" که پس از ناپدید شدن دوباره به حیات وحش برگردانده شد، غزال عربی و بز کوهی نوبه‌ای که از خانواده بزیان است. از شکارچیانی که در ساحل یافت می‌شوند می‌توان به سیاه‌گوش، گرگ عربی، کفتار راه‌راه و گونه در وضعیت بحرانی و در معرض خطر پلنگ عربی "(Panthera pardus nimr)" اشاره کرد که در کوه سمحان در کوه‌های ظفار زنده مانده است. تهدیدها و حفاظت. چرای بی‌رویه دام تهدید اصلی برای این اکوسیستم است که با افزایش تعداد گاوها و سایر دام‌ها و همچنین بیراهه‌نوردی و دیگر
گاوها و سایر دام‌ها و همچنین بیراهه‌نوردی و دیگر تعرض‌های انسانی همراه است. مناطق شهری در این بوم‌ناحیه عبارتند از: بندر الدقم و شهر صلاله مرکز استان ظفار در عمان، بندر مکلا مرکز حضرموت، پایتخت پیشین و بندر باستانی عدن، بندرهای قهوه دریای سرخ در حدیده (بزرگ‌ترین شهر در این بخش از سواحل یمن) و مخا و شهر میراث جهانی زبید در یمن و شهر جیزان در عربستان که به‌عنوان "سبد میوه عربستان سعودی" شناخته می‌شود. مناطق حفاظت شده در عمان شامل پناهگاه تیزشاخ عربی است، جایی که معرفی دوباره این گونه به طبیعت در آن انجام شد،
که معرفی دوباره این گونه به طبیعت در آن انجام شد، ذخیره‌گاه طبیعی کوه سمحان که برای حفاظت از پلنگ عربی ایجاد شده است. چندین منطقه مهم پرندگان نیز در این بوم‌ناحیه در سواحل یمن وجود دارد، اما هیچ‌کدام به‌طور رسمی محافظت نمی‌شوند.
تاکاتسوکاسا ماسامیچی ; – ) سیاستمدار، کوگیو، نایب‌السلطنه، کانپاکو و سشو از ۱۸۲۳–۱۸۵۶ در دوره ادو اهل ژاپن بود.
حسنعلی محمّدی (زادهٔ ۲۰ تیر ۱۳۵۳) سیاستمدار ایرانی و دبیر کمسیون صنایع و معادن و نماینده حوزه انتخابیه فسا در دوره دوازدهم مجلس شورای اسلامی است. وی دانش‌آموخته دکترای مدیریت صنعتی است و پیش از ورود به مجلس به عنوان رئیس شورای شهر فسا فعالیت می‌کرد. منابع. وبسایت رسمی
مانگروهای دلتای رود سند–دریای عرب یا جنگل‌های مانگرو دلتای رود سند–دریای عرب بوم‌ناحیه‌های وسیعی از گیاه مانگرو در ساحل دریای عرب در ایالت سند پاکستان و خلیج‌های کوچ و خامبات در گجرات هند است. جنگل‌های مانگرو دلتای رود سند–دریای عرب از نظر وسعت هفتمین جنگل مانگرو در زمین به‌شمار می‌رود. دلتای رود سند مخروط افکنه وسیعی را تشکیل می‌دهد که از کفه‌های گلی پراکنده با آبراهه‌های فراوان و جنگل‌های مانگرو در حاشیه آن تشکیل شده است. این دلتا در سده بیستم به‌طور قابل توجهی کوچک‌تر شده است، زیرا اقدامات توسعه و مدیریت
کوچک‌تر شده است، زیرا اقدامات توسعه و مدیریت ساحلی، پایداری دلتا را کاهش می‌دهند. دلتای رود سند در سال ۱۹۹۰ دارای ۱۶ درصد پوشش مانگرو بود و این مقدار تا سال ۲۰۱۷ به ۱۰ درصد کاهش یافته است. بسیاری از مناطق جنگلی دلتا تخریب شده و بخش‌های باقی‌مانده در معرض تهدید قرار دارند، تا حدی به این دلیل که اعمالی مانند کانال‌های آبیاری باعث می‌شود که زمین دیگر برای جنگل‌های مانگرو مناسب نباشد. تعرض‌های جوامع انسانی برای برداشت چوب مانگرو نیز از دیگر عوامل تخریب پوشش مانگرو در این منطقه به‌شمار می‌رود. از دیگر تهدیدهای
در این منطقه به‌شمار می‌رود. از دیگر تهدیدهای این بوم‌ناحیه می‌توان به آلودگی و نشت نفت از شهر کراچی اشاره کرد. موقعیت و ویژگی‌ها. رود سند با طول یکی از طولانی‌ترین رودهای جهان است. این رود از یخچال‌های طبیعی رشته کوه هیمالیا در تبت سرچشمه گرفته و از هند و پاکستان می‌گذرد. جایی که رود سند در استان سند پاکستان وارد دریای عرب می‌شود، مخروط افکنه‌ای وجود دارد که در امتداد خط ساحلی امتداد دارد. این مخروط افکنه از مقادیر زیادی گل و لای که طی بیش از پنجاه میلیون سال در رودخانه شسته شده، تشکیل شده است و حدود وسعت
در رودخانه شسته شده، تشکیل شده است و حدود وسعت دارد. هفده آبراهه اصلی و تعداد بسیار زیادی آبراهه کوچک‌تر با لجن‌زارهای وسیع و باتلاق‌های مانگرو حاشیه‌ای در این مخروط افکنه وجود دارد که سدی در برابر خیزآب تشکیل می‌دهند. درختان مانگرو (کرنا) در دلتای رود سند در دریای عرب یافت می‌شوند. خور حتی شورتر از حد معمول به دلیل نمک‌هایی که توسط رود سند از بیابان تار به ساحل آورده شده است، فرایندی که با توجه به استفاده روزافزون از رودخانه برای آبیاری و تأمین آب، همچنان ادامه دارد. جنگل‌های مانگرو زیستگاه مهمی است که
ادامه دارد. جنگل‌های مانگرو زیستگاه مهمی است که نمک و آب شیرین در آن مخلوط می‌شوند. این زیستگاه از طیف وسیعی از گیاهانی که برای زنده ماندن در این محیط شور تکامل یافته‌اند و تعداد زیادی ماهی‌ها و سخت‌پوستانی که غذا، پناهگاه و اکسیژن خود را در آب‌های زیر ریشه درخت مانگرو پیدا کرده‌اند، حمایت می‌کند. دمای هوا در تابستان گرم است و به می‌رسد و ممکن است در زمستان به نقطه انجماد نزدیک شود. باران در موسمی‌های جنوب‌غربی بین ماه‌های ژوئیه و سپتامبر می‌بارد و میانگین بارندگی است. از آب رود سند به‌طور گسترده برای
بارندگی است. از آب رود سند به‌طور گسترده برای آبیاری استفاده می‌شود و زمانی که رود به دلتا می‌رسد، جریان آب شیرین در مقایسه با سطوح تاریخی بیش از ۹۰ درصد کاهش یافته است. جریان فعال آب رود فقط حدود دو ماه طول می‌کشد، و به همین ترتیب بار رسوبی نیز کاهش می‌یابد. آب شور از سمت دریا به طرف بالادست رود در حدود نفوذ می‌کند و این هم روی درختان مانگرو در حال رشد در منطقه و هم بر زمین‌های کشاورزی تأثیر می‌گذارد. از دست دادن رسوبات باعث افزایش فرسایش ساحلی شده و این پدیده با فرونشست زمین و بالا آمدن سطح دریا تشدید
پدیده با فرونشست زمین و بالا آمدن سطح دریا تشدید می‌شود. سایر عوامل مؤثر بر جنگل‌های مانگرو دلتای رود سند، آلودگی ناشی از فاضلاب و پساب صنعتی است و بخش‌هایی از جنگل‌های مانگرو به دلیل کشاورزی و توسعه شهری از بین رفته است. گیاهان. گیاگان دلتای رود سند متنوع نیست زیرا گیاهان کمی می‌توانند در شرایط سخت گرما و شوری زنده بمانند. در سال ۲۰۰۳، جنگل‌های مانگرو از دلتا را پوشش می‌دادند. ۹۵ درصد درختان از نوع مانگروی خاکستری ("Avicennia marina") و ۵ درصد باقی‌مانده که در مناطق کوچکی از زمین‌های مرتفع رشد می‌کنند، از
در مناطق کوچکی از زمین‌های مرتفع رشد می‌کنند، از نوع مانگروی سرخ ("Rhizophora mucronata")، مانگروی هندی ("Ceriops tagal") و مانگروی سیاه ("Aegiceras corniculatum") بودند. گونه هالی دریایی ("Acanthus ilicifolius") و دیگر گیاهان مقاوم به نمک در قسمت‌های خشک‌تر رشد می‌کنند. جنگل‌های مانگرو دارای تاج پوشش ضخیم و زیر درختی است که عمدتاً از نهال درختان مانگرو تشکیل شده است. جانوران. جنگل‌های مانگرو به عنوان پناهگاهی برای تولید مثل ماهی‌ها، سخت پوستان و بی‌مهرگان اهمیت ویژه ای دارد و این گونه‌ها می‌توانند در میان
ویژه ای دارد و این گونه‌ها می‌توانند در میان ریشه‌های این درختان پناه بگیرند. درهم تنیدگی ریشه‌های هوایی به جانداران مانگرو در محیط شور کمک می‌کند. این جنگل‌ها همچنین زیستگاه تعداد زیادی از پرندگان دریایی هستند. پستانداران دلتای رود سند شامل گربه ماهیگیر، گراز وحشی، گوزن خوکی هندی، شنگ هندی، زباد کوچک هندی، گربه جنگلی جنوب آسیا، شغال طلایی، خرگوش صحرایی، دلفین گوژپشت اقیانوس هند و گراز دریایی بدون باله است. دلتا محل زندگی تعداد زیادی از پرندگان آبی شامل فلامینگوی بزرگ، پلیکان خاکستری، پلیکان سفید بزرگ،
فلامینگوی بزرگ، پلیکان خاکستری، پلیکان سفید بزرگ، حواصیل خاکستری، حواصیل ارغوانی، حواصیل شب، کورکور سرسفید، سنقر تالابی، کورکور شانه‌سیاه، دلیجه معمولی، دلیجه کوچک، قرقی، میخ‌پنجه بزرگ، طاووسک سرخاکستری، یلوه آبی و پرندگان مهاجر بسیاری است که سالانه در حدود ۶۰٬۰۰۰ قطعه از آن‌ها وارد این منطقه می‌شوند. تهدیدها و حفاظت. آلودگی شهر صنعتی و بندر کراچی به همراه کاهش آب رود سند ناشی از برداشت آب، تهدیدی برای زیستگاه‌های دلتای رود سند است. نشت نفت نیز یک خطر دیگر است. بیشتر جنگل‌های مانگرو دلتای سند برای هیزم و
است. بیشتر جنگل‌های مانگرو دلتای سند برای هیزم و ایجاد چراگاه پاک‌تراشی شده‌اند، اما برخی از آنها در سه منطقه حفاظت‌شده باقی مانده‌اند: پناهگاه‌های حیات وحش مارهو کوتری، کات مونارکی و ذخیره‌گاه شکار میرپور ساکرو. صندوق جهانی حیات وحش وضعیت زیستگاه مانگرو دلتای رود سند را بحرانی یا در معرض خطر ارزیابی می‌کند. در پروژه‌های آغاز شده در سال ۱۹۸۵، اداره جنگل سند در خط مقدم کاشت مجدد و احیای مناطق مانگرو در دلتا بوده است. این کار با حمایت طاهر قریشی کنشگر ارشد محیط زیست و اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت،
محیط زیست و اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت، برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد، یونسکو و بانک جهانی انجام شده است. در این برنامه‌ها حدود جنگل مانگرو خاکستری و مانگرو سرخ ایجاد شده و دیگر از جنگل‌های مانگرو سرخ نیز بازسازی شده است.
تسوکی نو وا نو میساساگی ، نام مقبره یا آرامگاه یادمانی در هیگاشی‌یاما، کیوتو است که توسط نسل‌های متوالی خانواده امپراتوری ژاپن (دودمان یاماتو) استفاده شده است. این مقبره در سننیو-جی واقع شده و یک معبد بودایی است که در اوایل دوره هی‌آن ساخته شده، که معبد موروثی یا بوداجین (菩提寺) خانواده امپراتوری بود، در آن قرار دارد.
سونو ساچیکو (; – ) درباری، پنجمین سوکوشیتسو (زن غیراصلی) امپراتور میجی اهل ژاپن بود.
شاهدخت ماساکو تاکه‌دا (; – ) آریستوکراسی (طبقه) اهل ژاپن بود. دهمین فرزند و ششمین دختر امپراتور میجی و فرزند سوم و دختر دوم سونو ساچیکو، پنجمین سوکوشیتسوی امپراتور بود.
فوساکو کیتاشیراکاوا (; – ) آریستوکراسی (طبقه)، و میکو اهل امپراتوری ژاپن بود. فرزند یازدهم و هفتمین دختر امپراتور میجی و فرزند چهارم و سومین دختر سونو ساچیکو، پنجمین سوکوشیتسوی امپراتور بود.
شاهدخت نوبوکو آساکا ; – ) آریستوکراسی (طبقه) اهل امپراتوری ژاپن بود. دوازدهمین فرزند و هشتمین دختر امپراتور میجی و فرزند پنجم و چهارمین دختر سونو ساچیکو، پنجمین سوکوشیتسوی امپراتور بود.
توشیکو هیگاشیکونی (; – ) اهل امپراتوری ژاپن، چهاردهمین فرزند و نهمین دختر امپراتور میجی و فرزند هفتم و پنجمین دختر سونو ساچیکو، پنجمین سوکوشیتسوی امپراتور بود.
چیگوسا کوتوکو ؛ ۱۹ ژوئیه ۱۸۵۵ – ) درباری، چهارمین سوکوشیتسوی امپراتور میجی اهل امپراتوری ژاپن بود. او دو دختر به دنیا آورد که در نوزادی بر اثر مننژیت درگذشتند. اگرچه میجی آخرین امپراتور ژاپنی بود که بیش از یک همسر داشت، نقش رسمی او در دربار تا سال ۱۹۲۴ لغو نشد. سوکوشیتسو‌های بازمانده به عنوان اعضای خانواده امپراتوری در دوران بازنشستگی باقی ماندند.
هاشیموتو ناتسوکو (; – ) درباری اهل امپراتوری ژاپن بود. دومین سوکوشیتسوی امپراتور میجی و مادر اولین دخترش واکاتاکایوری هیمه نو میکوتو بود (فرزند او مرده به دنیا آمد و ناتسوکو به دلیل عوارض زایمان درگذشت).
شاهزاده تسونه‌هیسا تاکه‌دا ; – ) پرسنل نظامی، و سیاستمدار اهل ژاپن بود. او پسر ارشد شاهزاده کیتاشیراکاوا یوشی‌هیسا و نوه امپراتور میجی بود.
ارتش ملی ارمنستان در زمان جمهوری نخست ارمنستان، پس از اعلامیه جمهوری ارمنستان در سال ۱۹۱۸ ایجاد شد و تا زمان شوروی شدن جمهوری در ۲ دسامبر ۱۹۲۰ باقی ماند: تاریخچه شکل‌گیری ارتش منظم. افسران ارتش جمهوری ارمنستان عمدتاً پرسنلی بودند که از گومنازیوم‌های نظامی روسیه فارغ‌التحصیل شدند و در جنگ جهانی اول شرکت کردند. در پایان جنگ جهانی اول، به دستور ۱۳۶ فرمانده کل ارتش قفقاز در ۱۳ دسامبر ۱۹۱۷، ایجاد ارتش ارمنی تصویب می‌شود که بعدها به هسته اصلی ارتش ملی ارمنی تبدیل شد. پس از خروج نیروهای روس از قفقاز جنوبی، ارتش
شد. پس از خروج نیروهای روس از قفقاز جنوبی، ارتش ارمنستان بر اساس هنگ‌های ارمنی و دسته‌های هایدوک {نوعی پیاده‌نظام نامنظم است که از اواخر قرن ۱۶ تا اواسط قرن ۱۹ در اروپای مرکزی، شرقی و بخش‌هایی از جنوب شرقی یافت می‌شود.} تشکیل شد که وارث اصول ساختاری و تسلیحات ارتش روسیه، و همچنین سلاح و مهمات از نوع روسی بود. افسران و ستاد فرماندهی آن عمدتاً متشکل از افسران عالی‌رتبه، ارشد و جوان ارمنی ارتش روسیه بودند، همچنین تعداد کمی از رهبران جناحی که در جنبش فداییان شرکت داشتند، بودند. علاوه بر واحدهای نظامی عادی،
شرکت داشتند، بودند. علاوه بر واحدهای نظامی عادی، واحدهای شبه نظامی نیز به عنوان بخشی از ارتش فعالیت می‌کردند. افسران ارتش تحصیلات خود را در مدارس روسیه گذراندند، اکثر سربازان در ارتش روسیه خدمت و آموزش دیدند. گردان ارمنی. ارتش ارمنستان شامل دو لشکر تفنگ دار بود که هر یک شامل چهار هنگ تفنگ دار و یک تیپ تفنگ دار – توپخانه، یک تیپ سواره نظام جداگانه متشکل از دو هنگ سواره نظام، یک تیپ پیاده‌نظام متشکل از پنج هنگ پیاده، یک تیپ ذخیره متشکل از دو پیاده‌نظام. هنگ‌ها و چهار گردان، یک واحد نظامی جمعی و تعدادی دیگر
و چهار گردان، یک واحد نظامی جمعی و تعدادی دیگر واحدها و لشکرهای نظامی جداگانه و حرفه ای. همراه با واحدهای نظامی منظم و تشکیلات نظامی فدائیان و گروه‌های داوطلب نیز وجود داشتند که از جمله آنها می‌توان به واحد نظامی آندرانیک، گروهان ساسون و غیره اشاره کرد. ۱۹۱۸ میلادی. در پایان مارس ۱۹۱۸ تعداد پرسنل نظامی ارتش نخستین جمهوری ارمنستان حدود ۲۰۰۰۰ نفر بود که از این تعداد حدود ۸۰۰ نفر افسر بودند. در تابستان ۱۹۱۸، ارتش ارمنستان به یک لشکر پیاده‌نظام سازماندهی شد، که فرمانده آن ژنرال مؤسس سیلیکیان (۱۸۶۲–۱۹۳۷) منصوب
فرمانده آن ژنرال مؤسس سیلیکیان (۱۸۶۲–۱۹۳۷) منصوب شد. تعداد پرسنل نظامی لشکرها به حدود ۱۶ هزار نفر رسید. تا ژانویه ۱۹۱۹، این عدد تقریباً بدون تغییر بود. در پایان همان سال تعداد نظامیان ارتش ارمنستان به بیش از ۳۰۰۰۰ نفر رسید: بر اساس داده‌های ۳۱ مارس ۱۹۱۸، گروه‌ها و ترکیب رزمی واحدهای نظامی ارتش ارمنستان به شرح زیر بوده است: نیروها نظامی در بگلی احمد { بگلی احمد، روستایی در ارمنستان غربی، استان کارس، ارمنی‌ها در جریان جنگ ارمنستان و ترکیه در سال ۱۹۲۰ به اجبار آواره شدند و در ارمنستان شرقی ساکن شدند.}: ۱۱
آواره شدند و در ارمنستان شرقی ساکن شدند.}: ۱۱ گردان، ۱۴ نیروهای ویژه کوهستان، ۴ یگان توپخانه سبک، ۸ لشکر سواره نظام. نیروهای نظامی در کاغزوان: ۱ گردان و ۱۳۰ گروهان سواره نظام و نیروهای نظامی ایروان: ۱۴ گردان، ۱۲ نیروهای ویژه کوهستان، ۶ توپ سبک و ۳۰۰ واحد کوچک. نیروهای ذخیره ارتش شامل ۱۱ گردان، مجموعاً ۳۷ گردان، ۲۶ توپ کوهستانی و ۱۰ توپ سبک، ۱۷۰ مسلسل، ۱۲ گروهان سواره نظام و ۳۰۰ واحد کوچک که در آنها ۱۶۷۱۵ سرباز پیاده و سواره نظام و ۶۰۰ افسر حضور داشتند. در ۱۱ دسامبر ۱۹۱۸ جنگ گرجستان و ارمنستان آغاز شد و تا
دسامبر ۱۹۱۸ جنگ گرجستان و ارمنستان آغاز شد و تا اواخر دسامبر ادامه داشت، تا اینکه ارتش گرجستان متحمل شکست شد و عقب‌نشینی کرد. ارتش ارمنستان تا ۲۶ دسامبر ۴۰۰ واگن، ۲۵ لوکوموتیو، ۳۹ مسلسل و ۳ خودروی زرهی را به غنیمت دست آورده بود. در ۳۱ دسامبر، پس از ناکامی‌های جدید ارتش گرجستان، تفلیس در خطر بود. بلافاصله با وساطت نمایندگان انگلیس و فرانسه، بین ارمنی‌ها و گرجی‌ها آتش‌بس امضا شد. ۱۹۲۰ میلادی. در ژانویه ۱۹۲۰ تعداد نظامیان ارتش جمهوری ارمنستان به ۲۵۰۰۰ نفر و در پاییز در طول جنگ ترکیه و ارمنستان به حدود ۴۰۰۰۰
پاییز در طول جنگ ترکیه و ارمنستان به حدود ۴۰۰۰۰ نفر رسید: تسلیحات. سلاح سرد. در تسلیحات نیز انواع سلاح‌های سرد ساخته شده توسط استادان قفقازی وجود داشت، چه در دسته‌های شبه نظامی و چه در یگان‌های معمولی، اغلب از انواع شمشیر شاشکا، شمشیرهای خمیده و خنجرهای ساخته شده توسط استادان قفقازی استفاده می‌شد. سلاح گرم کوچک. برخی از افسران و سربازان ارتش نیز به تفنگ‌های «ناگانت» (فشنگ ۷٫۶۲×۳۸ میلی‌متر) و ماوزر با فشنگ ۷٫۶۳×۲۵ میلی‌متر مسلح بودند. سلاح گرم بزرگ. سلاح اصلی سرباز درجه دار ارمنی تفنگ روسی موسین–ناگانت و
سرباز درجه دار ارمنی تفنگ روسی موسین–ناگانت و همچنین تعدادی محدود اسلحه ساخت آلمانی، فرانسوی نیز بود. بر اساس برخی داده‌ها، پس از خروج ارتش روسیه از قفقاز ۱۰۰۰۰۰ تفنگ روسی موسین–ناگانت، یک میلیارد گلوله، ۳۰۰۰ توپ، ۳۰۰۰ مسلسل و… در جمهوری ارمنستان به جا ماند. این داده‌ها حتی در خاطرات ژنرال آندرانیک اوزانیان هم نوشته شده است. به عقیده بسیاری سربازانی که پادگان‌های قفقاز جنوبی را ترک می‌کردند گاه نه تنها اسلحه خود را رها نمی‌کردند، بلکه به مقدار زیاد نیز با خود می‌بردند { برای فروش } در جبهه روس و ترکیه حتی
می‌بردند { برای فروش } در جبهه روس و ترکیه حتی در بهترین زمان‌ها ۳۰۰۰ توپ و مسلسل نداشت. جبهه روس و ترکیه همه تدارکات نامنظم بود و نیروهای ارتش قفقاز در بهترین زمان‌ها حتی ۱۰۰۰ توپ نداشتند. کل جبهه جنوب غربی تحت فرماندهی آلکسی بروسیلوف در طول موفقیت معروف خود در سال ۱۹۱۶، از ۳ ژوئن تا ۲۲ اوت ۱۹۱۶، کمی کمتر از ۲۰۰۰ توپ در اختیار داشت. همین امر در مورد تعداد تفنگ‌ها و گلوله‌ها نیز صدق می‌کند. در ۵ ژوئیه ۱۹۲۰، کشتی که از انگلیس به بندر ساحلی باتومی گرجستان رسیده بود. ۲۵۰۰۰ تفنگ انگلیسی از نوع Ross rifle و
رسیده بود. ۲۵۰۰۰ تفنگ انگلیسی از نوع Ross rifle و همچنین ۴۰۰ مسلسل ویکرز انگلیسی و حدود ۵۸۰۰۰۰۰۰ گلوله برای استفاده از این سلاح و همچنین مقادیر زیادی غذا، پوشاک و غیره آورده بود. مسلسل‌ها. ارتش از چندین نوع مسلسل استفاده می‌کرد و یافتن فشنگ‌های مختلف برای آنها مشکل بزرگی بود. تقریباً ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ سرباز که تقریباً یک گردان را تشکیل می‌دادند، تا ۴ مسلسل دریافت کردند. بر اساس اطلاعات ۳۱ مارس ۱۹۱۸، ۱۷۰ مسلسل و تنها ۳۶ توپ در تسلیحات ارتش ارمنستان وجود داشت. حتی تا مارس ۱۹۱۹، گروه بیش از ۱۴۰۰ نفری تحت فرمان
حتی تا مارس ۱۹۱۹، گروه بیش از ۱۴۰۰ نفری تحت فرمان دراستامات کانایان تنها ۲ مسلسل داشت. ارتش ارمنستان مسلسل ماکسیم از نوع روسی و تعداد محدودی مسلسل ویکرز و مسلسل لوئیس ساخت انگلیس در اختیار داشت: توپخانه ارتش ارمنستان. توپخانه ارتش ارمنستان شامل ۲ تیپ توپخانه، ۴ لشکر جداگانه و یک آتشبار کوهستانی جداگانه، در مجموع حدود ۱۰۰ اسلحه بود که تنها نیمی از آنها پس از جنگ حفظ شد. در جریان سازماندهی مجدد ارتش، یک تیپ توپخانه با یک ایستگاه مونتاژ توپخانه و نیروهای آموزشی تشکیل شد. در سپتامبر ۱۹۱۸ اداره توپخانه وزارت
تشکیل شد. در سپتامبر ۱۹۱۸ اداره توپخانه وزارت جنگ تشکیل شد که وظیفه آن تسلیح ارتش، تأمین از نظر مادی و تهیه سلاح و مهمات توپخانه برای ارتش بود. در پایان سال، پس از خروج ترکان از گیومری، رئیس اداره، ژنرال کنستانتین غامازیان، برای دریافت و نظم دادن به انبارهای مهمات که ترکان پراکنده رها کرده بودند، به آنجا رفت. در جنگ با گرجستان، ارتش ارمنستان ۱۷ توپ، ۲ تای آنها هویتزر، مسلسل، تفنگ، اسب و اموال دیگر را به غنیمت گرفت. این باعث شد بلافاصله ۲ آتشبار تشکیل شود: سبک و کوهستانی. علاوه بر این، ارتش ارمنستان به دو
سبک و کوهستانی. علاوه بر این، ارتش ارمنستان به دو خودروی زرهی مجهز شد. در شهر کارس نیز نیروهای ترک مقدار مشخصی اموال توپخانه ای از خود به جای گذاشتند: توپ، مهمات، باروت و غیره. افسران متخصص برای جمع‌آوری، طبقه‌بندی و انتقال اموال به انبارهای گیومری و کاناکر اعزام شدند. توپخانه قلعه کارس نیز تشکیل شد. یک کارگاه توپخانه برای تعمیر توپ و همچنین تأمین قطعات یدکی توپخانه و سلاح گرم ارتش در گیومری ایجاد شد. مطابق با سازماندهی مجدد این لشکر به سه تیپ جداگانه، ۳ لشکر توپخانه جداگانه با هر کدام ۳ آتشبار تشکیل شد.
توپخانه جداگانه با هر کدام ۳ آتشبار تشکیل شد. توپخانه در سال ۱۹۱۹. در پایان سال ۱۹۱۹، ارتش ارمنستان ۱۳۰–۱۴۰ توپ داشت که ۶۳ تای آن (۱۵ آتشبار) در اختیار تیپ توپخانه قرار گرفت. توپخانه قلعه کارس دارای ۶۴ توپ و ۲ خودروی زرهی با ۴ آتشبار بود. لازم است ذکر شود که در سالهای ۱۹۱۴–۱۹۱۶ حدود ۹۰ توپ، ۵ گردان توپخانه (لشکر) در قلعه کارس وجود داشت. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۱۹، نماینده نظامی جمهوری آذربایجان در ارمنستان طی تلگراف محرمانه ای به رهبری خود گزارش داد که ۱۲ توپخانه با ۴ آتشبار در ارتش ارمنستان وجود دارد. توپخانه در
۴ آتشبار در ارتش ارمنستان وجود دارد. توپخانه در سال ۱۹۲۰. در اوت ۱۹۲۰، توپخانه ارتش ارمنستان قبلاً ۴ لشکر داشت که شامل ۴ آتشبار سبک و ۹ آتشبار کوهستانی بود و طبق داده‌های دیگر ۱۶ آتشبار بوده است. اگر بر اساس همین اصل حساب کنید ۷۲–۹۶ توپ در اختیار داشتند و توپخانه‌های صحرایی با کالیبر کوچک، به حدود ۱۰۰ توپ می‌رسد. ارتش توپخانه ارمنستان مجهز به تفنگ‌های کوهستانی ساخت شرکت فرانسوی اشنایدر و همچنین هویتزرهای ۱۲۲ میلی‌متری پنج اینچی بود. خودروهای زرهی. ارتش ارمنستان خودروهای زرهی داشت، تعداد ان نامعلوم است
ارمنستان خودروهای زرهی داشت، تعداد ان نامعلوم است تعدادی از خودروهای زرهی از ارتش گرجستان به غنیمت گرفته شده بود. آنها ابزار بسیار مهمی در آن زمان بودند، آنها عمدتاً برای حفاظت از مناطق حساس و مهم به خصوص در نزدیکی خطوط راه‌آهن و پشتیبانی آتش از سایر واحدهای نظامی همان نیرو در نظر گرفته شده بودند. این خودروهای زرهی شامل یک لوکوموتیو زرهی، یک یا دو سکوی زرهی و حداکثر چهار خودروی ذخیره زرهی بودند. توپ‌های سبک و چندین مسلسل روی سکوهای زرهی قرار داشتند.
شاهزاده سونیوشی تاکه‌دا ; – ) سیاستمدار اهل ژاپن و نوه امپراتور میجی بود.
شاهزاده ناروهیسا کیتاشیراکاوا ; – ) آریستوکراسی (طبقه)، افسر (نیروهای مسلح)، و سیاستمدار اهل امپراتوری ژاپن و نوه امپراتور میجی بود.
هامورو میتسوکو (؛ ۳ فوریه ۱۸۵۳ – ) درباری اهل امپراتوری ژاپن و نخستین سوکوشیتسوی امپراتور میجی بود.
قاتل برهنه (به چینی: 赤裸羔羊) یک فیلم اکشن، جنایی و دلهره‌آور هنگ‌کنگی به نویسندگی و تهیه‌کنندگی وانگ جینگ و کارگردانی کلارنس فوک ییو-لئونگ است که در سال ۱۹۹۲ منتشر شد. در این فیلم بازیگرانی چون چینگمی یائو و سیمون یام بازی می‌کنند. این فیلم به عنوان یک فیلم کلاسیک کالت (هواداران سرسخت) در نظر گرفته می‌شود. داستان. کیتی (چینگمی یائو) یک زن جوان شرور است که هیچ ابایی از چاقو زدن به مردان قلدر در اندام تناسلی آنها ندارد. تینام (سیمون یام) پلیسی است که دوران آسیب زایی را پشت سر می‌گذارد: او به‌طور تصادفی به برادر
را پشت سر می‌گذارد: او به‌طور تصادفی به برادر خود شلیک کرد و در نتیجه اکنون هر بار که اسلحه خود را به دست می‌گیرد، استفراغ می‌کند. وقتی کیتی با ضربه چاقو به کشاله ران مردی را به شدت مجروح می‌کند، تینام تلاش می‌کند تا او را دستگیر کند اما موفق نمی‌شود. کیتی بعداً در ایستگاه پلیس ظاهر می‌شود و حقایق را دستکاری می‌کند تا جایی که تینام چاره‌ای جز شروع رابطه با او ندارد. تینام که ناتوان شده است، متوجه می‌شود که دیگر آن حسی را نسبت به کیتی که از رهبری او راضی است، ندارد و …
ترانه‌راه () یا «مسیرهای رؤیا» برای بومیان استرالیا مثل یک نقشه نامرئی و افسانه‌ای از کل سرزمین استرالیا است که نسل به نسل از طریق آواز منتقل می‌شود و اساس سفرهای آنها را تشکیل می‌دهد. بعضی از این مسیرها از مکان‌های مقدس و پر از نقاشی‌های باستانی بومیان عبور می‌کنند، مثل پارک ملی «وُلِمی». امروزه با ساخت و سازهای جدید، این مسیرها و نقشه باستانی در حال تغییر و تخریب است و فرهنگ و ریشه‌های بومیان استرالیا به خطر افتاده است. مفهوم «ترانه‌راه‌ها» در کتاب‌ها و فیلم‌های مختلفی هم استفاده شده، مثلاً در رمان
و فیلم‌های مختلفی هم استفاده شده، مثلاً در رمان «ترانه‌راه‌ها» نوشته بروس چتوین، یا فیلم کوتاهی به همین نام که با موسیقی گروه «آلفاویل» ساخته شده. در داستان «نامه عاشقانه برای مری» نوشته اورس ویدمر و رمان «مسافران رؤیا» اثر مارلو مورگان هم به این مفهوم اشاره شده است. تشریح. «زمان رؤیا» (روزگار رؤیا) در باور بومیان استرالیا، داستان مقدس خلقت است که آنها را به ریشه‌هایشان پیوند می‌دهد. نیاکان آنها در زمان رؤیا در سرتاسر سرزمین سفر می‌کردند و مکان‌های مقدس را به وجود می‌آوردند. حیوانات هم در زمان رؤیا خلق
را به وجود می‌آوردند. حیوانات هم در زمان رؤیا خلق شدند و در شکل‌گیری زمین و آسمان نقش داشتند. «ترانه‌راه‌ها» در فرهنگ بومیان استرالیا، مسیرهایی هستند که در طول سرزمین (و گاهی آسمان) کشیده شده‌اند و توسط موجودات خالق در روزگار رؤیا طی شده‌اند. این مسیرها، مثل یک نقشه نامرئی، اطلاعات جغرافیایی، اسطوره‌ای و فرهنگی مهمی را در خود جای داده‌اند و افراد را به سرزمین اجدادی‌شان پیوند می‌دهند. «ترانه‌راه‌ها» مسیرهایی هستند که این نیاکان در زمان رؤیا طی کرده‌اند و مکان‌ها، رویدادهای خلقت و مراسم مربوط به آنها را به
رویدادهای خلقت و مراسم مربوط به آنها را به هم متصل می‌کنند. هر بومی وظایفی نسبت به زادگاه خود دارد و با خواندن ترانه‌هایی که تاریخ شفاهی و مسیر سفرها را در خود دارند، در این مسیرها سفر می‌کند و مراسم مربوط به هر مکان را اجرا می‌کند. ترانه‌راه‌ها هم برای جهت‌یابی استفاده می‌شوند و هم مثل یک کتابخانه از دانش فرهنگی هستند. بومیان با خواندن ترانه‌هایی که در طول این مسیرها ساخته شده‌اند، می‌توانند از مکان‌های مهم، منابع آب و ویژگی‌های طبیعتی آگاه شوند و در مسافت‌های طولانی سفر کنند. آهنگ و رنگ این ترانه‌ها
طولانی سفر کنند. آهنگ و رنگ این ترانه‌ها فراتر از زبان‌هاست و به گروه‌های مختلف بومی اجازه می‌دهد تا با هم ارتباط برقرار کنند. این ترانه‌راه‌ها مثل یک نقشه نامرئی هستند که با خواندن ترانه‌ها می‌توان در آنها جهت‌یابی کرد. گاهی اوقات، ردپای نیاکان به شکل فرورفتگی‌های بزرگ در زمین دیده می‌شود. این ترانه‌راه‌ها مثل یک «گذرنامه فرهنگی» هم عمل می‌کنند. وقتی کسی ترانه‌های مربوط به یک منطقه خاص را به زبان محلی آن منطقه می‌خواند، نشان‌دهنده احترام او به آن منطقه و مردمش است. در واقع، این شبکه پیچیده از
آن منطقه و مردمش است. در واقع، این شبکه پیچیده از ترانه‌راه‌ها، گروه‌های مختلف بومی را به هم پیوند می‌دهد و باعث تعاملات اجتماعی بر اساس باورها و تعهدات مشترک می‌شود. گروه‌های بومی همسایه از طریق ترانه‌راه‌ها به هم متصل می‌شوند و باورها و قوانین مشترکی دارند. با انتقال ترانه‌راه‌ها از نسلی به نسل دیگر، ارتباط معنوی بومیان با سرزمینشان حفظ می‌شود. این ارتباط عمیق با سرزمین اجدادی، بخش مهمی از هویت و فرهنگ بومیان استرالیا است. طول بعضی از ترانه‌راه‌ها به هزاران کیلومتر می‌رسد و از سرزمین‌های گروه‌های مختلف
کیلومتر می‌رسد و از سرزمین‌های گروه‌های مختلف بومی با زبان‌ها و فرهنگ‌های متفاوت عبور می‌کند. از آنجا که یک ترانه‌راه می‌تواند از سرزمین‌های مختلف عبور کند، بخش‌های مختلف ترانه به زبان‌های مختلف خوانده می‌شود. اما زبان‌ها مانع درک ترانه‌ها نمی‌شوند، زیرا آهنگ ترانه، طبیعت سرزمینی را که از آن عبور می‌کند توصیف می‌کند و ریتم آن برای درک ترانه مهم است. گاهی اوقات، یک ترانه‌راه جهت خاصی دارد و حرکت در جهت اشتباه در آن، توهین به مقدسات محسوب می‌شود. بومیان معتقدند که تمام سرزمین مقدس است و باید ترانه‌ها را
که تمام سرزمین مقدس است و باید ترانه‌ها را خواند تا سرزمین «زنده» بماند. ترانه‌راه‌ها فقط مسیرها را نشان نمی‌دهند، بلکه فرهنگ و هویت بومیان را هم بیان می‌کنند و ارتباط آنها را با سرزمینشان نشان می‌دهند. ترانه‌راه‌ها اغلب در خانواده‌ها نسل به نسل منتقل می‌شوند و دانش و ارزش‌های فرهنگی مهمی را به نسل‌های بعدی منتقل می‌کنند.
ارمنی‌های اوکراین ارمنی‌هایی هستند که در اوکراین زندگی می‌کنند. بر اساس سرشماری اوکراین در سال ۲۰۰۱ تعداد آنها ۹۹۸۹۴ نفر است. جمعیت ارمنی‌ها در اوکراین از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ تقریباً دو برابر شده است که عمدتاً به دلیل بی‌ثباتی در قفقاز است. قبل از حمله روسیه که میلیون‌ها نفر را آواره کرد، اوکراین پنجمین جامعه بزرگ ارمنی‌ها در جهان بود. تاریخچه. قرون وسطی. ارمنی‌ها اولین بار در زمان دولت روس کی‌یف به اوکراین مهاجرت کردند. در آغاز قرن یازدهم، شاهزادگان کیف از ارمنیان درخواست کردند تا
یازدهم، شاهزادگان کیف از ارمنیان درخواست کردند تا در جنگ علیه «بولسواو یکم»، پادشاه لهستان، به آنان کمک کنند. به زودی، پس از کمک به بیرون راندن مهاجمان از کیف، ارمنیان در سراسر قلمرو ایالت پراکنده شدند.در همان قرن، پس از حمله سلجوقیان و سیاست نادرست بیزانس، دولت ارمنستان سقوط می‌کند، ارمنی‌های زیادی به اوکراین – کریمه، گالیسیا و همچنین به لهستان مهاجرت کردند و مستعمرات مرفهی را در آنجا تشکیل دادند. بر اساس دانشنامه افرون و بروک‌هاوس حدود ۲۰۰۰۰ ارمنی از سرزمین خود بیرون رانده شدند و به کریمه و سرزمین‌های