payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زایپهوزها (۱۸۸۸) یک رمان کوتاه از زوج نویسندهٔ ژ. -اچ. روسنی است – هرچند ممکن است ژ. -اچ. روسنی انه مشارکت‌کنندهٔ اصلی بوده باشد. این اثر نبردی را توصیف می‌کند که در آغاز تاریخ، بشریت را در برابر گونه‌ای غیرآلی از حیات هوشمند، زایپهوزها، که نوعی بلور حساس هستند، تهدید می‌کند. این نخستین اثر اوست که در دوران پیشاتاریخ می‌گذرد و همچنین نخستین داستان علمی–تخیلی اوست، هرچند این اصطلاح هنوز وجود نداشت. داستان. روایت از دو بخش تشکیل شده‌است. بخش نخست، توصیفی در سوم‌شخص از برخوردهای قبایل نوسنگی با زایپهوزهاست که
از برخوردهای قبایل نوسنگی با زایپهوزهاست که منجر به مرگ‌های فراوانی با سلاح‌ها و نیروهای اسرارآمیز می‌شود. سپس نشست‌هایی میان طایفه‌ها و قبایل، قربانی‌های آیینی و گردآوری ارتشی شکل می‌گیرد که به‌دست زایپهوزها شکست می‌خورد. بخش دوم، خاطرات مرد دانایی به نام باخون است که زایپهوزها را از دور مشاهده می‌کند و سپس با احتیاط به آن‌ها نزدیک می‌شود تا عادات و آسیب‌پذیری‌هایشان را کشف کند. با وجود این‌که چندین‌بار تا آستانهٔ مرگ پیش می‌رود، درمی‌یابد که چگونه می‌توان هر زایپهوز را کشت و چگونه می‌توان بر آن‌ها غلبه
هر زایپهوز را کشت و چگونه می‌توان بر آن‌ها غلبه کرد. سپس او جنگ فرسایشی را توصیف می‌کند که در آن هزاران جنگجو زایپهوزها را محاصره کرده و شمارشان را که به هزاران رسیده‌است کاهش می‌دهند، و بسیاری از مردان را فدای کشتن تعداد بیشتری از زایپهوزها می‌کنند. در پایان، جنگل محل زندگی زایپهوزها نابود می‌شود. زایپهوزها. زایپهوزها موجوداتی معدنی هستند که می‌توانند شکل خود را تغییر دهند: مخروط، استوانه، منشور. آن‌ها با لغزیدن بر زمین حرکت می‌کنند. باخون دریافت که آن‌ها موجودات هوشمندی هستند که توانایی احساس نسبت به
موجودات هوشمندی هستند که توانایی احساس نسبت به یکدیگر دارند و فانی‌اند. در پایهٔ بدنشان ستاره‌ای درخشان وجود دارد که پرتویی را ساطع می‌کند و با آن انسان‌ها را می‌کشند و همچنین برای ارتباط با یکدیگر از آن استفاده می‌کنند و بر روی بدن همدیگر شکل‌هایی رسم می‌کنند. باخون همچنین دریافت که این ستاره نقطهٔ ضعف آن‌هاست. تحلیل. برخی مفسران معاصر، تحت تأثیر نوشته‌های بعدی، زایپهوزها را موجودات فرازمینی دانسته‌اند. با این حال این تفسیری متأخر است: به همان اندازه ممکن است صرفاً شکلی از شاخهٔ تکاملی دیگری غیرآلی از
است صرفاً شکلی از شاخهٔ تکاملی دیگری غیرآلی از حیات باشد. نویسندگان هیچ اطلاعات اضافی ارائه نمی‌دهند و صرفاً به وجود این هوش غیرآلی و تعامل آن با انسان‌های نوسنگی اشاره می‌کنند. شکلی از حیات غیرآلی بر روی زمین (بدون دلالت فرازمینی) نیز در اثر دیگری از رُزنی بزرگ، "مرگ زمین"، توصیف شده‌است. این متن گاهی به‌عنوان نخستین داستان واقعی علمی–تخیلی در نظر گرفته شده‌است. ژاک ون هرپ می‌نویسد: «پیش از رُزنی، علمی–تخیلی وجود نداشت. تنها نوعی ادبیات نزدیک وجود داشت: علمی–تخیلی اجتماعی... هرگز رویداد یا شکلی از حیات
علمی–تخیلی اجتماعی... هرگز رویداد یا شکلی از حیات خلاف آنچه می‌توانستیم بفهمیم وجود نداشت، چرا که علمی–تخیلی واقعی تنها زمانی پدید آمد که نویسنده‌ای "یک علم جدید اختراع" کرد.» خود جی.اچ. رُزنی بزرگ گفت: «من تنها کسی در فرانسه هستم که با "زایپهوزها"، چیزی تازه و شگفت‌انگیز داده‌ام، یعنی چیزی فراتر از انسانیت.» تأثیرات. در دههٔ ۱۹۸۰، نام زایپهوزها برای نام‌گذاری یک تمدن بیگانه در دنیای بازی نقش‌آفرینی فرانسوی "امپراتوری کهکشانی" استفاده شد.
پوشش به ماهیت و کیفیت خز یک پستاندار گفته می‌شود. در نگهداری جانوران، پوشش ویژگی‌ای است که کیفیت زادگیری گزینشی یک نمونه و همچنین سطح دامپروری جانور را نشان می‌دهد. پوشش بخش جدایی‌ناپذیر داوری در رقابت‌هایی مانند مسابقات سگ، نمایش گربه، نمایش اسب (به‌ویژه در رده‌های نمایش مهارت) یا نمایش خرگوش به‌شمار می‌آید. پوشش یک جانور نمایشی ممکن است به انواع گوناگون مو، خز یا پشم تقسیم شود که بافتی از کرکی تا زبر دارند. افزون بر این، جانور ممکن است دارای یک لایه پوشش باشد یا چند لایه پوشش داشته باشد، مانند یک خز و یک
یا چند لایه پوشش داشته باشد، مانند یک خز و یک لایهٔ بیرونی که از خز تشکیل شده است. وضعیت پوشش نشانگر زادگیری گزینشی و سلامت جانور است. جانوران ممکن است در فصل‌های مختلف، کیفیت پوشش متفاوتی داشته باشند. معمولاً جانورانی که پوشش خز یا مو دارند، در فصل‌های سرد سال پوشش زمستانی ضخیم‌تر و/یا بلندتری پیدا می‌کنند که با طولانی‌شدن روزها در بهار و تابستان، به پوشش تابستانی کوتاه‌تر و براق‌تر تبدیل می‌شود. این فرایند در اقلیم‌هایی که در تمام سال گرم هستند ممکن است محسوس نباشد، هرچند جانوران همچنان ممکن است به‌طور
محسوس نباشد، هرچند جانوران همچنان ممکن است به‌طور دوره‌ای پوشش خود را بریزند. این فرایند همچنین می‌تواند با نگه‌داشتن مصنوعی جانور زیر پتو یا، در مورد جانوران کوچک، در فضای بسته، کاهش یابد. فک‌ها و خرس‌های قطبی دارای موهای محافظ بلندتر هستند که بخش قابل‌مشاهدهٔ خز را تشکیل می‌دهد؛ موهای محافظ خرس قطبی توخالی هستند. برخی ملاحظات در ارزیابی کیفیت پوشش یک جانور:
دبلیو. اچ. جکوبی (; – ) یک عکاس آمریکایی بود. مجموعه‌ای از تصاویر برجسته‌نمای او با عنوان «دیدگاه‌های هنری جکوبی از مینه‌سوتا» منتشر شد. موزه گتی برخی از آثار او را در مجموعه خود دارد. پسرش چارلز به شرکت پیوست و نام آن به دبلیو. اچ. جکوبی و پسر تغییر یافت. بسیاری از تصاویر او برای کارت پستال استفاده می‌شد.
متخصص قلب فیلمی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی دنیس کوپر است. در این فیلم بازیگرانی همچون وود هریس، برایان جی. وایت، زوئی سالدانا، نفیو تومی، مارلا گیبس، جاسمین گای، متد من، جنیفر لوئیس، لیون رابینسون، میا هریسون، اد اسنر و کنت چوی ایفای نقش کرده‌اند.
خاموشی فیلمی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی جری لاموت است. در این فیلم بازیگرانی همچون زوئی سالدانا، لاتانیا ریچاردسون، شان بلک‌مور، جیمی هکتور، سال روبینک، ملوین ون پیبلز، جفری رایت، سوزان کلچی واتسون و پرادیجی ایفای نقش کرده‌اند.
کز دادن روشی برای آماده‌سازی پارچه و نخ است که بیشتر در پارچه‌های بافته و نخ‌های پنبه‌ای به کار می‌رود و هدف آن ایجاد سطحی صاف و تمیز است. در این فرایند، پارچه یا نخ از برابر شعله مستقیم یا صفحه‌های داغ عبور داده می‌شود تا الیاف ریز و بیرون‌زدهٔ سطح آن بسوزند. این کار که «پرزسوزی» (gassing) هم نامیده می‌شود، معمولاً پیش از مراحل دیگری مانند تیمار با سود سوزآور (مرسریزه کردن)، رنگرزی یا چاپ انجام می‌گیرد. وقتی پارچه تازه از دستگاه بافندگی خارج می‌شود، ممکن است ظاهری کرکی با الیاف کوتاه و آزاد داشته باشد که
ظاهری کرکی با الیاف کوتاه و آزاد داشته باشد که برای چاپ یا رنگرزی مناسب نیست. کِز دادن این الیاف را می‌سوزاند و سطحی صاف و براق ایجاد می‌کند. مزیت اصلی این روش بهبود ظاهر و جلای پارچه، کاهش پرزدهی و افزایش استحکام در بافندگی یا تولید است، زیرا نخ یا پارچهٔ صاف کمتر دچار پارگی می‌شود و کیفیت نهایی محصول بهتر خواهد بود. با این حال، اگر روش به درستی انجام نشود، ممکن است استحکام پارچه کاهش یابد یا بر اثر حرارت زیاد، رنگ آن به زردی گراید. همچنین در پارچه‌های مصنوعی یا مخلوط، به دلیل ماهیت گرمانرم الیاف، خطر ذوب
یا مخلوط، به دلیل ماهیت گرمانرم الیاف، خطر ذوب شدن وجود دارد. روش جایگزینی به نام «جلای زیستی» یا «پرزسوزی زیستی» نیز وجود دارد که به جای حرارت از آنزیم‌ها برای تجزیه و حذف الیاف بیرون‌زده در پارچه‌ها یا نخ‌های سلولزی استفاده می‌کند. در پرزسوزی که معمولاً برای نخ به کار می‌رود، الیاف بیرون‌زدهٔ نخ با شعله مستقیم سوزانده می‌شوند. این روش سریع‌تر و کارآمدتر از کِز دادن پارچه است، اما به دلیل سوختن الیاف بیشتر، ضایعات و هزینهٔ آن بالاتر خواهد بود.
ملاقات با شیطان (به انگلیسی: Meet Evil) یک فیلم معمایی، جنایی، درام و دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی کریس فیشر است. این فیلم بر اساس رمان ملاقات با شیطان نوشته توماس برگر در سال ۱۹۹۲ ساخته شده‌است. ساموئل ال. جکسون و لوک ویلسون در این فیلم ایفای نقش می‌کنند. داستان درمورد فردی به نام جان است که مجبور می‌شود به دنبال ریکی برود که دست به کارهای خطرناک بزند تا با تغییر خود از یک آدم ترسو و گوشه‌گیر به یک قهرمان تبدیل شود و … بازخوردها. در سایت جمع‌آوری نظرات منتقدان، راتن تومیتوز، بر اساس رای ۸
نظرات منتقدان، راتن تومیتوز، بر اساس رای ۸ نقد، ۱۳٪ امتیاز مثبت به فیلم «ملاقات با شیطان» داده است که میانگین امتیاز آن ۴ از ۱۰ می‌باشد.
آپوکرومات یا عدسی آپوکروماتیک (apo) یا رنگ زدا (به انگلیسی: Apochromat)، عدسی عکاسی یا عدسی‌های دیگر است که نسبت به عدسی‌های آکروماتیک که بسیار رایج‌تر هستند، تصحیح بهتری در انحراف رنگی و انحراف کروی دارد. پیشوند "apo-" از حرف اضافه یونانی "ἀπό-" می‌آید و به معنی "عاری از" یا "دور از" چیزی می‌باشد. توضیح. انحراف رنگی پدیده‌ای است که در آن رنگ‌های مختلف در فواصل کانونی مختلفی از مرکز یک لنز متمرکز می‌شوند. در عکاسی، انحراف رنگی تصاویر کلی نرم و حاشیه‌های رنگی در لبه‌های با کنتراست بالا، مانند لبه‌ای بین سیاه
در لبه‌های با کنتراست بالا، مانند لبه‌ای بین سیاه و سفید، ایجاد می‌کند. اخترشناسان نیز با مشکلات مشابهی روبرو هستند، به خصوص با تلسکوپ‌هایی که به جای آینه از لنز استفاده می‌کنند. لنزهای "آکروماتیک" اصلاح می‌شوند تا "دو" طول موج را در یک صفحه متمرکز کنند (معمولاً قرمز ~۰٫۵۹۰ میکرومتر و آبی ~۰٫۴۹۵ میکرومتر).لنزهای "آپوکروماتیک" طوری طراحی شده‌اند که "سه" رنگ را در یک صفحه متمرکز کنند (معمولاً قرمز ~۰٫۶۲۰ میکرومتر، سبز ~۰٫۵۳۰ میکرومتر و آبی ~۰٫۴۶۵ میکرومتر). خطای رنگ باقیمانده (طیف ثانویه) می‌تواند تا مرتبه
خطای رنگ باقیمانده (طیف ثانویه) می‌تواند تا مرتبه بزرگی کمتر از یک عدسی آکروماتیک با دیافراگم و فاصله کانونی معادل باشد. آپوکرومات‌ها همچنین برای انحراف کروی در دو طول موج، به جای یک طول موج در آکروماتیک، اصلاح می‌شوند. لنزهای شیئی تلسکوپ برای تصویربرداری دیجیتال با پهنای باند وسیع در ستاره‌شناسی، باید دارای تصحیح آپوکروماتیک باشند زیرا حساسیت نوری آرایه‌های تصویربرداری CCD معمولی می‌تواند از فرابنفش تا طیف مرئی و تا محدوده طول موج نزدیک به مادون قرمز گسترش یابد. لنزهای آپوکروماتیک برای عکاسی نجومی در
یابد. لنزهای آپوکروماتیک برای عکاسی نجومی در محدوده ۶۰ تا ۱۵۰ میلی‌متر محدوده دیافراگم، در نسبت کانونی 5 تا 7 توسط چندین شرکت توسعه یافته و به بازار عرضه شده‌اند. این عدسی‌های شیئی آپوکروماتیک، در صورت فوکوس و هدایت صحیح در طول نوردهی، قادر به تولید واضح‌ترین عکس‌های نجومی میدان دید باز ممکن از نظر نوری برای اندازه‌های دیافراگم داده شده هستند. دوربین‌های پردازش هنرهای گرافیکی معمولاً از لنزهای آپوکروماتیک برای واضح‌ترین تصاویر ممکن نیز استفاده می‌کنند. لنزهای دوربین پردازش آپوکروماتیک با طراحی کلاسیک
لنزهای دوربین پردازش آپوکروماتیک با طراحی کلاسیک معمولاً حداکثر دیافراگمی دارند که به حدود 9 محدود می‌شود. اخیراً، لنزهای آپوکروماتیک با سرعت بالاتر برای دوربین‌های قطع متوسط، دیجیتال و ۳۵ میلی‌متری تولید شده‌اند.
باشگاه فوتبال الجزیره الحمراء یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای واقع در الجزیره الحمراء، امارات متحده عربی است. این باشگاه در حال حاضر در لیگ دسته اول امارات متحده بازی می‌کند.
عدسی بی‌رنگ کننده یا آکروماتیک، عدسی‌ای است که برای محدود کردن اثرات انحراف رنگی و انحراف کروی طراحی شده است. عدسی‌های بی‌رنگ طوری اصلاح شده‌اند که دو طول موج (معمولاً قرمز و آبی) را در یک صفحه متمرکز کنند. طول موج‌های بین این دو، خطای فوکوس بهتری نسبت به عدسی‌های ساده دارند. رایج‌ترین نوع آکروماتیک، آکروماتیک دابلت یا بی‌رنگ کننده دوتایی است که از دو عدسی مجزا ساخته شده از شیشه‌هایی با مقادیر مختلف پراکندگی تشکیل شده است. معمولاً یک بخش، شامل لنز منفی (مقعر) ساخته شده از شیشه فلینت مانند F2 است که پراکندگی
ساخته شده از شیشه فلینت مانند F2 است که پراکندگی نسبتاً بالایی دارد و بخش دیگر، از یک لنز مثبت (محدب) ساخته شده از شیشه کراون مانند BK7 است که پراکندگی کمتری دارد. این دو بخش در کنار یکدیگر نصب می‌شوند، اغلب به هم چسبانده می‌شوند و به گونه‌ای شکل می‌گیرند که انحراف رنگی یکی با دیگری متعادل شود. در رایج‌ترین نوع (نشان داده شده)، توان مثبت عنصر عدسی تاجی کاملاً با توان منفی عنصر عدسی فلینت برابر نیست. آن‌ها با هم یک عدسی مثبت ضعیف تشکیل می‌دهند که دو طول موج مختلف نور را به یک کانون مشترک می‌رساند. عدسی‌های
مختلف نور را به یک کانون مشترک می‌رساند. عدسی‌های دوتایی منفی، که در آن‌ها عنصر توان منفی غالب است، نیز ساخته می‌شوند. ملاحظات نظری در مورد امکان‌سنجی اصلاح انحراف رنگی در قرن هجدهم، پس از اظهارات نیوتن مبنی بر غیرممکن بودن چنین اصلاحی، مورد بحث قرار گرفت (به تاریخچه تلسکوپ مراجعه کنید). اعتبار اختراع اولین عدسی دوتایی بی‌رنگ اغلب به یک وکیل انگلیسی و عینک‌ساز آماتور به نام چستر مور هال داده می‌شود. هال می‌خواست کار خود را روی لنزهای بی‌رنگ مخفی نگه دارد و ساخت لنزهای تاج و سنگ چخماق را به دو عینک‌ساز
و ساخت لنزهای تاج و سنگ چخماق را به دو عینک‌ساز مختلف، ادوارد اسکارلت و جیمز مان واگذار کرد. آنها به نوبه خود کار را به یک شخص، جورج باس، واگذار کردند. او متوجه شد که این دو جزء برای یک مشتری هستند و پس از نصب دو قسمت روی هم، به خواص بی‌رنگی آنها پی برد. هال از عدسی بی‌رنگ برای ساخت اولین تلسکوپ بی‌رنگ استفاده کرد، اما اختراع او در آن زمان به‌طور گسترده شناخته نشد. در اواخر دهه ۱۷۵۰، باس لنزهای هال را به جان دولاند معرفی کرد، که پتانسیل آنها را درک کرده و قادر به بازتولید طرح آنها بود. دولاند در سال ۱۷۵۸
قادر به بازتولید طرح آنها بود. دولاند در سال ۱۷۵۸ برای ثبت اختراع این فناوری اقدام کرد و موفق به دریافت آن شد، که منجر به درگیری‌های تلخی با سایر عینک‌سازان بر سر حق ساخت و فروش لنزهای دوتایی آکروماتیک شد.
مرسریزه کردن () یک فرایند تکمیل کالای نساجی برای سلولزِ پارچه و نخ است، به‌ویژه پنبه و کتان، که موجب بهبود رنگرزی و استحکام پارگی می‌شود، آب‌رفت پارچه را کاهش می‌دهد و به آن جلایی شبیه به ابریشم می‌بخشد. توسعه. این فرایند در سال ۱۸۴۴ توسط جان مرسر ابداع شد. او پنبه را با محلول‌های ۲۰ تا ۳۰ درصدی سدیم هیدروکسید تیمار و سپس شست‌وشو کرد. مرسر مشاهده کرد که این عملیات باعث جمع‌شدن پارچه، افزایش استحکام کششی و بهبود جذب رنگ می‌شود. در فرایند اولیهٔ مرسر، هیچ کششی اعمال نمی‌شد. محصول به‌دست‌آمده «پنبهٔ
هیچ کششی اعمال نمی‌شد. محصول به‌دست‌آمده «پنبهٔ پرداخت‌شده» نام گرفت که اشاره‌ای به فرایند پرداخت در پارچهٔ پشمی بافته‌شده داشت. مرسر بهبود جذب رنگ را مهم‌ترین جنبهٔ فنی این فرایند می‌دانست. او همچنین با محلول‌های اسید سولفوریک و کلرید روی آزمایش کرد و اثر پنبه سفت‌سازی‌شدۀ شفاف با اسید (پارچمِنتایز شده) بر اثر اسید سولفوریک را کشف کرد. جلای ابریشم‌مانندی که امروزه با مرسریزه کردن همراه است، در اثر اعمال کشش ایجاد می‌شود و در سال ۱۸۸۹ توسط هورِیس لوو کشف شد. فرایند. تیمار با سدیم هیدروکسید ساختار مارپیچی
فرایند. تیمار با سدیم هیدروکسید ساختار مارپیچی سلولز را از بین می‌برد و سلولز قلیایی تشکیل می‌دهد که با شست‌وشوی قلیا به سلولز هیدراته تبدیل می‌شود. در این روش، از محلول سود سوزآور با غلظت ۲۰ تا ۲۶ درصد استفاده می‌شود. مرسریزه کردن مؤثر به‌کارگیری ماده فعال سطحی را ضروری می‌کند. بهبود جلای پنبهٔ مرسریزه ناشی از تولید الیاف تقریباً دایره‌ای شکل پنبه تحت کشش است. یکی دیگر از ویژگی‌های این فرایند، بازشدن پیچ‌خوردگی طبیعی (بازپیچش) موی پنبه است. در مرسریزه کردن خشک، این فرایند هنگام خشک‌کردن پارچه بر روی
کردن خشک، این فرایند هنگام خشک‌کردن پارچه بر روی استنتر انجام می‌شود.
لندمارک یک ویژگی یا مکان قابل تشخیص طبیعی یا مصنوعی است که در ناوبری استفاده می‌شود. لندمارک همچنین می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
ویلیبالد روتن‌اشتاینر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش است.
چارلز ریس هوارد تریپ ‏(انگلیسی: "Charles Rees Howard Tripp")‏ ‏(زادهٔ ۸ مارس ۱۹۵۲) استاد دانشگاه و نویسندهٔ بریتانیایی است که در سیاست و تاریخ خاور نزدیک و خاورمیانه تخصص دارد. او در سودان به‌دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی خود را در کالج وینچستر گذراند. تریپ در ادامه کارشناسی را از کالج نیو، دانشگاه آکسفورد و کارشناسی ارشد و دکتری را از مدرسه مطالعات مشرق‌زمین و آفریقا (SOAS) دانشگاه لندن دریافت کرد. تریپ از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷ استاد سیاست خاورمیانه و شمال آفریقا در SOAS بود و پس از بازنشستگی، عنوان استاد ممتاز
در SOAS بود و پس از بازنشستگی، عنوان استاد ممتاز این دانشگاه را به‌دست آورد. او همچنین ریاست مرکز مطالعات خاورمیانه و از بنیان‌گذاران مرکز اندیشهٔ سیاسی تطبیقی در SOAS بوده است. حوزه‌های پژوهشی او شامل ساختار دولت و جامعه در خاورمیانه، به‌ویژه عراق، اندیشهٔ سیاسی اسلامی، فضای عمومی، اشکال مقاومت در برابر قدرت و ارتباط میان هنر و سیاست است. تریپ در کنار فعالیت‌های دانشگاهی، به‌عنوان کارشناس منطقه‌ای در رسانه‌هایی چون بی‌بی‌سی، رادیوی ملی عمومی آمریکا (NPR)، گاردین، فارن افرز و نیو استیتسمن همکاری کرده‌است.
گاردین، فارن افرز و نیو استیتسمن همکاری کرده‌است. پیش از آغاز جنگ عراق، تریپ در جمع مشاورانی حضور داشت که در دفتر نخست‌وزیری بریتانیا به تونی بلر دربارهٔ پیامدهای احتمالی این جنگ مشورت می‌داد. در سال ۲۰۱۲، او به عضویت آکادمی بریتانیا درآمد و میان سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ سمت نایب‌رئیس این نهاد را با مسئولیت مؤسسات پژوهشی بین‌المللی بریتانیا بر عهده داشت. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به A History of Iraq ("تاریخ عراق"), Islam and the Moral Economy: The Challenge of Capitalism ("اسلام و اقتصاد اخلاقی: چالش
of Capitalism ("اسلام و اقتصاد اخلاقی: چالش سرمایه‌داری") و The Power and the People: Paths of Resistance in the Middle East ("قدرت و مردم: مسیرهای مقاومت در خاورمیانه") اشاره کرد.
پارادوکس پینوکیو زمانی مطرح می‌شود که پینوکیو می‌گوید «اکنون بینی من دراز می‌شود» و نسخه‌ای از پارادوکس دروغگو است. پارادوکس دروغگو در فلسفه و منطق به صورت گزارهٔ «این جمله نادرست است» تعریف می‌شود. هرگونه تلاش برای نسبت دادن یک ارزش درستی باینری کلاسیک به این گزاره منجر به تناقض یا پارادوکس می‌شود. این اتفاق به این دلیل رخ می‌دهد که اگر گزارهٔ «این جمله نادرست است» درست باشد، پس نادرست است؛ این یعنی به لحاظ فنی درست است، اما همچنین نادرست هم هست و این چرخه بی‌انتها ادامه می‌یابد. اگرچه پارادوکس پینوکیو
بی‌انتها ادامه می‌یابد. اگرچه پارادوکس پینوکیو متعلق به سنت پارادوکس دروغگو است، اما یک مورد خاص به‌شمار می‌رود، زیرا فاقد گزاره‌های معناشناسی است، همان‌طور که مثلاً گزارهٔ «جملهٔ من نادرست است» دارای چنین گزاره‌هایی است. پارادوکس پینوکیو هیچ ارتباطی به اینکه پینوکیو یک دروغگوی شناخته‌شده است ندارد. اگر پینوکیو بگوید «دارم خسته می‌شوم»، این جمله می‌تواند درست یا نادرست باشد، اما جملهٔ پینوکیو «اکنون بینی من دراز می‌شود» نمی‌تواند نه درست باشد و نه نادرست؛ بنابراین تنها این جمله است که پارادوکس پینوکیو
بنابراین تنها این جمله است که پارادوکس پینوکیو (دروغگو) را ایجاد می‌کند. تاریخچه. پینوکیو قهرمان رمان کودکان "ماجراهای پینوکیو" نوشتهٔ نویسندهٔ ایتالیایی، کارلو کلودی، در سال ۱۸۸۳ است. پینوکیو، یک عروسک متحرک، به خاطر هر دروغی که می‌گوید با بلندتر شدن بینی‌اش تنبیه می‌شود. هیچ محدودیتی برای طول بینی پینوکیو وجود ندارد. با دروغ گفتن او، بینی‌اش بزرگ می‌شود و در یک نقطه آن‌قدر دراز می‌شود که حتی نمی‌تواند بینی‌اش را از «درب اتاق رد کند». پارادوکس پینوکیو در فوریهٔ ۲۰۰۱ توسط ورونیک الدریج-اسمیت ۱۱ساله پیشنهاد
۲۰۰۱ توسط ورونیک الدریج-اسمیت ۱۱ساله پیشنهاد شد. ورونیک دختر پیتر الدریج-اسمیت است که متخصص منطق و فلسفهٔ منطق است. پیتر الدریج-اسمیت پارادوکس دروغگو را برای ورونیک و برادر بزرگترش توضیح داد و از بچه‌ها خواست نسخه‌های خودشان از این پارادوکس معروف را ارائه دهند. ورونیک در چند دقیقه پیشنهاد داد: «پینوکیو می‌گوید: 'بینی من دراز خواهد شد.'» الدریج-اسمیت از این فرمول‌بندی پارادوکس توسط دخترش خوشش آمد و مقاله‌ای در این باره نوشت. این مقاله در مجلهٔ "تحلیل" منتشر شد و پارادوکس پینوکیو در اینترنت محبوبیت یافت.
شد و پارادوکس پینوکیو در اینترنت محبوبیت یافت. پارادوکس. پارادوکسی که توسط ورونیک پیشنهاد شد، «اکنون بینی من دراز می‌شود»، یا در زمان آینده: «بینی من دراز خواهد شد»، جای تفاسیر مختلفی را باقی می‌گذارد. در رمان، بینی پینوکیو با دروغ گفتن همچنان رشد می‌کند: «همچنان که حرف می‌زد، بینی‌اش، هرچند که بلند بود، دست‌کم دو اینچ دیگر درازتر شد.» به همین دلیل، منطق‌دان‌ها این سؤال را مطرح می‌کنند که اگر جملهٔ «بینی من دراز خواهد شد» تنها جمله‌ای بود که پینوکیو گفت، آیا او قبل از بیان این جمله دروغی گفته بود یا قرار
او قبل از بیان این جمله دروغی گفته بود یا قرار بود دروغی بگوید؟ و چقدر طول می‌کشید تا بینی‌اش شروع به رشد کند؟ به نظر می‌رسد زمان حال همین جمله، «بینی من اکنون در حال رشد است» یا «بینی من دراز می‌شود»، فرصت بهتری برای ایجاد پارادوکس دروغگو فراهم می‌کند. جملهٔ «بینی من دراز می‌شود» می‌تواند درست یا نادرست باشد. فرض کنید جملهٔ «بینی من اکنون دراز می‌شود» درست است: فرض کنید جملهٔ «بینی من اکنون دراز می‌شود» نادرست است: و برای اینکه موضوع ساده‌تر شود، همان‌طور که الدریج-اسمیت بیان می‌کند، «بینی پینوکیو در حال
که الدریج-اسمیت بیان می‌کند، «بینی پینوکیو در حال رشد است، اگر و تنها اگر در حال رشد نباشد.» این امر باعث می‌شود که جملهٔ پینوکیو «نسخه‌ای از پارادوکس دروغگو» باشد. الدریج-اسمیت استدلال می‌کند که چون عبارات «درست نیست» و «در حال رشد است» مترادف نیستند، پارادوکس پینوکیو یک پارادوکس معناشناسی نیست: الدریج-اسمیت معتقد است که نظریهٔ آلفرد تارسکی، که بیان می‌دارد پارادوکس‌های دروغگو تنها در زبان‌های «بستهٔ معنایی» به وجود می‌آیند، نباید در مورد پارادوکس پینوکیو به کار رود. منظور تارسکی از «زبان بستهٔ معنایی»
به کار رود. منظور تارسکی از «زبان بستهٔ معنایی» زبانی است که در آن یک جمله می‌تواند درستی (یا نادرستی) جمله‌ای دیگر در همان زبان را پیش‌بینی کند: در مقالهٔ بعدی الدریج-اسمیت با عنوان «پینوکیو علیه دیالتیست‌ها»، او بیان می‌کند: «اگر این یک تناقض واقعی باشد که بینی پینوکیو هم رشد می‌کند و هم رشد نمی‌کند، پس چنین دنیایی از نظر متافیزیکی غیرممکن است، نه فقط از نظر معنایی.» سپس او به خوانندگان یادآوری می‌کند که وقتی (در پارادوکس پل بوریدان) سقراط پرسید آیا می‌تواند از پلی عبور کند، افلاطون پاسخ داد که او تنها
از پلی عبور کند، افلاطون پاسخ داد که او تنها «اگر در اولین گزاره‌ای که بیان می‌کنی حقیقت را بگویی، می‌توانی از پل عبور کنی. اما اگر دروغ بگویی، مطمئناً تو را در آب خواهم انداخت.» سقراط پاسخ داد: «تو قصد داری مرا در آب بیندازی.» پاسخ سقراط یک سفسطه است که افلاطون را در موقعیت دشواری قرار می‌دهد. او نمی‌توانست سقراط را در آب بیندازد، زیرا با این کار افلاطون به قول خود مبنی بر اینکه اگر سقراط حقیقت را بگوید به او اجازهٔ عبور می‌دهد، عمل نکرده بود. از سوی دیگر، اگر افلاطون به سقراط اجازهٔ عبور می‌داد، این به
اگر افلاطون به سقراط اجازهٔ عبور می‌داد، این به این معنی بود که سقراط در پاسخ خود به دروغ گفته بود که «تو قصد داری مرا در آب بیندازی» و بنابراین باید در آب انداخته می‌شد. به عبارت دیگر، سقراط می‌توانست از پل عبور کند، اگر و تنها اگر نمی‌توانست از آن عبور کند. راه‌حل‌ها. زمان آینده. ویلیام اف. والیسلا، در حالی که اعتراف می‌کند مقالات منتشرشده در مجلهٔ "تحلیل" را نخوانده، می‌گوید که در زمان آیندهٔ جملهٔ «بینی من اکنون دراز خواهد شد» یا در زمان حال جملهٔ «بینی من اکنون دراز می‌شود» پارادوکسی نمی‌بیند. والیسلا
من اکنون دراز می‌شود» پارادوکسی نمی‌بیند. والیسلا استدلال می‌کند که جملهٔ زمان آینده نمی‌تواند پارادوکس دروغگو را ایجاد کند، زیرا هرگز نمی‌توان با آن مانند یک دروغ برخورد کرد. او این نکته را با مثالی توضیح می‌دهد: «فرض کنید پیش‌بینی می‌کنم که فردا صبح، ساعت ۶، فشار خون من ۱۲۵/۷۵ خواهد بود، اما پیش‌بینی من نادرست از آب در می‌آید: فشار خون من فردای آن روز ۱۳۵/۸۵ است. هیچ‌کس که پیش‌بینی من را شنیده باشد نمی‌تواند ادعا کند که من هنگام بیان آن دروغ گفته‌ام، حتی اگر قصد فریب شنوندگانم را داشتم؛ زیرا با اینکه من
اگر قصد فریب شنوندگانم را داشتم؛ زیرا با اینکه من یک گزارهٔ نادرست (که بعداً مشخص شد) را با قصد فریب بیان کردم، هیچ راهی برای دانستن دقیق فشار خونم در روز بعد نداشتم.» همین توضیح می‌تواند برای جملهٔ پینوکیو نیز به کار رود. حتی اگر پیش‌بینی او مبنی بر اینکه بینی‌اش رشد خواهد کرد نادرست از آب درآید، ادعای دروغ گفتن او غیرممکن است. سپس والیسلا توضیح می‌دهد که چرا اگر از زمان حال در جملهٔ پینوکیو استفاده شود، او پارادوکس دروغگو را در آن نمی‌بیند: با این حال، استدلال والیسلا را می‌توان به این صورت نقد کرد:
استدلال والیسلا را می‌توان به این صورت نقد کرد: برخلاف پینوکیو، فشار خون والیسلا به راست یا دروغ بودن اظهارات خودش واکنش نشان نمی‌دهد. اما پینوکیو، که در چارچوب مشاهدهٔ این حقیقت عمل می‌کند که بینی‌اش فقط و فقط زمانی رشد می‌کند که دروغ می‌گوید، یک گزارهٔ استقرایی را بیان می‌کند که بر اساس تجربیات گذشته‌اش آن را درست می‌داند. اما این نقد به استدلال والیسلا نیز می‌تواند به چالش کشیده شود. بر اساس درک خود پینوکیو از ماهیت و دلیل رشد بینی‌اش، «بینی من اکنون دراز می‌شود» تنها زمانی می‌تواند یک 'استدلال
دراز می‌شود» تنها زمانی می‌تواند یک 'استدلال استقرایی' باشد که پینوکیو به دروغی اشاره کند که دقیقاً قبل از آن گفته است. برای پینوکیو، «بینی من اکنون دراز می‌شود» صرفاً جمله‌ای است که به‌طور ضمنی بیان می‌کند هر آنچه او دقیقاً قبل از آن گفته، دروغ بوده و به همین دلیل احتمالاً بینی‌اش اکنون به خاطر آن دروغ در حال رشد است. در این زمینه، جملهٔ «بینی من اکنون دراز می‌شود» یک پیش‌بینی یا یک حدس 'آگاهانه' است که ذاتاً نمی‌توان آن را یک حقیقت تلقی کرد؛ بنابراین، اینکه بینی‌اش اکنون رشد می‌کند یا نه، صرفاً به این
بینی‌اش اکنون رشد می‌کند یا نه، صرفاً به این بستگی دارد که او بعد از «بینی من اکنون دراز می‌شود» چه گفته است.
دیتمار کونستانتینی (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال کاوالا و باشگاه فوتبال لاسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال اتریش بازی کرده است.
آلفرد ریدل (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال استاندارد لیژ، باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ، باشگاه فوتبال آستریا وین، باشگاه فوتبال متس، باشگاه فوتبال رویال آنتورپ، باشگاه فوتبال گراتس، و باشگاه فوتبال سنت ترویدنس اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال اتریش، زیر ۲۱ سال اتریش، و اتریش بازی کرده است.
خودکانونی یا خودکانونِش یک فرایند نوری غیرخطی است که در اثر تغییر در ضریب شکست موادی که در معرض تابش الکترومغناطیسی شدید قرار دارند، ایجاد می‌شود. محیطی که ضریب شکست آن با شدت میدان الکتریکی افزایش می‌یابد، مانند یک عدسی متمرکزکننده برای یک موج الکترومغناطیسی که با یک گرادیان شدت عرضی اولیه مشخص می‌شود، مانند پرتو لیزر، عمل می‌کند. شدت پیک ناحیه خودکانونی با عبور موج از میان محیط، تا زمانی که اثرات واگرا یا آسیب محیط، این فرایند را قطع کند، افزایش می‌یابد. خودکانونی شدن نور توسط گورگن آسکاریان کشف شد.
خودکانونی شدن نور توسط گورگن آسکاریان کشف شد. خودکانونی اغلب زمانی مشاهده می‌شود که تابش تولید شده توسط لیزرهای فمتوثانیه از میان بسیاری از جامدات، مایعات و گازها منتشر شود. بسته به نوع ماده و شدت تابش، چندین سازوکار باعث ایجاد تغییراتی در ضریب شکست می‌شوند که منجر به خودکانونی شدن می‌شود: موارد اصلی عبارتند از خودکانونی شدن القاشدهٔ کِر و خودکانونی شدن پلاسما. خودکانونی القاشدهٔ کِر. خودکانونی القاشدهٔ کِر برای اولین بار در دهه ۱۹۶۰ پیش‌بینی شد و با مطالعه برهمکنش لیزرهای یاقوت با شیشه‌ها و مایعات، به