payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زیادی بر معاصران خود گذاشت. یک مثال خوب، میز کنار محراب اصلی کلیسای سانتو ایلدفونسو در پورتو است، جایی که او از همان عناصر تزئینی موضوعی که در طرح‌های معماری خود استفاده می‌کرد (پوسته‌های نامتقارن، شاخ و برگ کنگر فرنگی، غلاف‌ها و پوسته‌ها، به علاوه فرشتگان پرنده) استفاده کرد. در طرح‌های خود برای نقره کلیسایی، او دوباره از همین نقوش استفاده کرد: فرشتگان بالدار، برگ‌های کنگر فرنگی و حلقه‌های گل (محراب نقره‌ای در کلیسای جامع پورتو). و دوباره در نرده‌های آهنی و دروازه‌های طاق محراب در همان کلیسای جامع. در سال
دروازه‌های طاق محراب در همان کلیسای جامع. در سال ۱۷۴۳ او به انجمن برادری کلریگوس پیوست. او به درخواست خودش، در مقبره‌ای بی‌نشان در سردابه کلیسای کلریگوس به خاک سپرده شد. او به عنوان یک معمار و نقاش، حتی اگر مدرسه‌ای تأسیس نکرد یا پیروان جدیدی تربیت نکرد، تأثیر زیادی در بخش شمالی پرتغال داشت. یکی از جانشینان او، نقاش و معمار خوزه د فیگوئیردو سیخاس بود که تحت نظارت ناسونی کار می‌کرد.
دیوید جی. پترسون (; – ) کارشناس الهیات اهل ایالات متحده آمریکا بود. محقق عهد جدید است. او محقق ارشد و مدرس عهد جدید در کالج الهیات مور در سیدنی بود و کشیش منصوب کلیسای آنگلیکان استرالیا است. او اکنون به صورت پاره وقت در کالج تدریس می‌کند.
آنتونیو بدوزی (; ۱۶۷۵ – ) یک مهندس تئاتر، نقاش و معمار ایتالیایی بود که در اوایل قرن هجدهم در وین شکوفا شد. زندگی‌نامه. آنتونیو بدوزی در سال ۱۶۷۵ در بولونیا متولد شد. او به عنوان نقاش کوادراتورا در بولونیا آموزش دید، جایی که شاگرد جیووانی جوزفو دال سوله بود و عضو آکادمی کلمنتینا شد. در سال ۱۶۹۵ به عنوان نقاش فیگور و کوادراتورا در وین برای شاهزاده مونتکوکولی و کمی بعد برای کنت هرمان یاکوب چرنین در وین و پراگ مشغول به کار بود. او به زودی به عنوان طراح پروژه تبدیل شد، زمانی که مسئولیت‌هایش شامل معماری نیز شد.
شد، زمانی که مسئولیت‌هایش شامل معماری نیز شد. کار در اتریش. اولین پروژه بدوزی احتمالاً طراحی مبلمان برای انبار ظروف مقدس تابستانی کلیسای ملک ابی (از سال ۱۷۰۱) بود که با سبک باروک اروپایی ساختمان مطابقت داشت. بعدها او مبلمان و نقاشی‌های دیواری برای خود کلیسای صومعه (۱۷۱۱–۱۷۲۲) طراحی کرد، اگرچه برخلاف تصور رایج، محراب بلند و درگاه را طراحی نکرد. او در ابتدا نقاشی‌های دیواری خود را خودش انجام می‌داد، اما بعداً این نقاشی‌ها به همکارانش سپرده شد، مانند مورد کلیسای زیارتی ماریا تافرل، در نزدیکی ملک، یا به
کلیسای زیارتی ماریا تافرل، در نزدیکی ملک، یا به متخصصانی که توسط سفارش‌دهندگان کار استخدام شده بودند. طراحی بدوزی برای دکوراسیون توهم‌زای کلیسای سنت پیتر (حدود ۱۷۰۸) در وین نشان می‌دهد که او سبک کوادراتورای بولونیایی را تداوم بخشید، اگرچه گاهی اوقات می‌توانست مرسوم‌تر باشد، همان‌طور که در سقف تالار مجلس اتریش سفلی (۱۷۱۰) دیده می‌شود، جایی که رویکردی سنتی‌تر برای یک اتاق اجتماعات مناسب بود. در سال ۱۷۰۸ بدوزی به عنوان طراح صحنه امپراتوری جوزف اول منصوب شد و جانشین لودوویکو اوتاویو بورناچینی شد. پس از مرگ
و جانشین لودوویکو اوتاویو بورناچینی شد. پس از مرگ امپراتور در سال ۱۷۱۱، بدوزی کاتافالک سنت مایکل را طراحی کرد، پیش از این پروژه مشابهی را برای سلف امپراتور، لئوپولد اول، در سال ۱۷۰۵ اجرا کرده بود. کار معماری. کار معماری بدوزی به کمی پس از آغاز قرن بیستم برمی‌گردد. در کاخ هاتزنبرگ-فورستنبرگ (آغاز ساخت ۱۷۰۲) در گرونانگرگاسه، وین، دیوار به عنوان یک فضای مسطح در نظر گرفته می‌شود که توسط تزئینات مجسمه‌ای اطراف پنجره‌ها تعریف می‌شود. کار او با فقدان ساختار معماری، مانند گارتن‌پاله انگلسکیرچنر سابق (۱۷۱۰) برای
مانند گارتن‌پاله انگلسکیرچنر سابق (۱۷۱۰) برای آرشیدوک راینر در ویدن، وین، مشخص می‌شود. در اوایل حدود سال ۱۷۱۷، او همچنین در خدمت آنتون فلوریان، شاهزاده لیختن‌اشتاین، بود و مسئول دکوراسیون و اثاثیه بیرونی و داخلی، از جمله نقاشی‌های دیواری، برای بازسازی کاخ هتزندورف بود. بدوزی به عنوان مهندس شاهزاده‌های لیختن‌اشتاین از سال ۱۷۲۱ تا زمان مرگش، چندین ساختمان (به عنوان مثال، کاخ فلدزبرگ [اکنون والتیس، موراویا]، حدود ۱۷۲۴؛ نویشلوس در لیتائو، ۱۷۳۱–۱۷۳۳) و همچنین چندین کلیسا در املاک آنها (به عنوان مثال، ماهریش
چندین کلیسا در املاک آنها (به عنوان مثال، ماهریش تروبائو [اکنون موراوسکا تربووا]، ۱۷۳۰؛ آوسی، ۱۷۳۳، کوستلتز [اکنون کوستلک]، ۱۷۳۴؛ و لوندنبرگ [اکنون برژکلاو]، ۱۷۳۴) را دوباره طراحی یا بازسازی کرد. کلیساها عمدتاً از بلوک‌های ساده و استریومتری با جزئیات تزئینی غنی تشکیل شده‌اند. فضای داخلی آنها چشمگیر است و بیانگر تمام استعدادهایی است که او از تجربه خود به عنوان طراح صحنه و تئاتر به دست آورده است. از دیگر حامیان اشرافی بدوزی می‌توان به خانواده‌های داون و هاراخ (که او در سال‌های ۱۷۱۶ و ۱۷۲۰ به کاخ‌های آنها در
(که او در سال‌های ۱۷۱۶ و ۱۷۲۰ به کاخ‌های آنها در فرایونگ، وین کمک مالی کرد) و همچنین خانواده‌های آلتان، دیتریششتاین، هاردگز، کینسکی، سینزندورف و تراونز اشاره کرد. بدوزی همچنین محراب‌ها، منبرها، کلیساهای کوچک کنار جاده، ستون‌های یادبود طاعون (به عنوان مثال در لینز، از سال ۱۷۱۳)، طاقچه‌های بالای شومینه، دروازه‌های آهنی، وسایل نمایش باشکوه، پلاک‌های یادبود، طومارهای یادبود و مجسمه‌ها را طراحی کرد. بسیاری از نقاشی‌های بدوزی باقی مانده‌اند (به عنوان مثال، کتابخانه ملی و آکادمی هنرهای زیبا در وین؛ موزه ملی؛
ملی و آکادمی هنرهای زیبا در وین؛ موزه ملی؛ کتابخانه هنر در برلین؛ برنو، گالری موراویان). بدوزی در سال ۱۷۳۵ در وین درگذشت. در زمان مرگش، او مهندس دربار ملکه ویلهلم آمالی در وین بود. پسرش، کارل جوزف بدوزی، استاد نقشه‌کشی و مهندس شد.
مارک جی. بودا (؛ زادهٔ ) کارشناس الهیات اهل کانادا است. یک آکادمیک کانادایی و محقق عهد عتیق (مطالعات کتاب مقدس)، متخصص در ادبیات و الهیات عهد عتیق است.
لوئیجی مانینی (; – ) طراح صحنه، معمار و نقاش ایتالیایی بود. او در سال ۱۸۷۹ به لیسبون، پرتغال رسید و تا زمان بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۱۳ در آنجا زندگی کرد. مانینی مسئول برخی از چشمگیرترین طرح‌های معماری در پرتغال بود؛ برخی از مشهورترین آثار او عبارتند از: کاخ بوچاکو، کوئینتا دا رگالیرا، ژاردیم دا رگالیرا، ویلا رلوجیو، ویلا ساسِتی، شالت مایر و دکوراسیون داخلی کاخ بیستر. زندگی‌نامه. او در کرما، لمباردی، ایتالیا متولد شد و در مدرسه استاد آنتونیو پولگاتی تحصیل کرد، جایی که تا سال ۱۸۶۱ زیر نظر پروفسور فردیاندو
کرد، جایی که تا سال ۱۸۶۱ زیر نظر پروفسور فردیاندو کاسینا در میلان و برشا تحصیل کرد. او همچنین در آکادمی هنرهای زیبا در بررا (میلان) تحصیل کرد و در سال ۱۸۷۴ به عنوان دستیار طراح صحنه برجسته، کارلو فراریو، استاد طراحی صحنه در لا اسکالا، مشغول به کار شد. مانینی سپس در سال ۱۸۷۹ به پرتغال نقل مکان کرد تا برای تئاتر واقعی سائو کارلوس (که امروزه تئاتر ملی سائو کارلوس نامیده می‌شود) کار کند. او تا سال ۱۹۱۳ در پرتغال زندگی کرد و سپس به ایتالیا بازگشت و در سال ۱۹۳۶ در برشا درگذشت. شغل. در حالی که هنوز در ایتالیا
در برشا درگذشت. شغل. در حالی که هنوز در ایتالیا زندگی می‌کرد، در زادگاهش کار می‌کرد و کلیساهای وایانو کرماسکو و زاپلو را تزئین می‌کرد. او مهارت‌های قابل توجهی در زمینه رنگ‌آمیزی و مرمت نقاشی‌های دیواری کلیسای سن برناردینو از خود نشان داد. او همچنین روی دکوراسیون ویلا استرامتزی (موسکازانو) کار کرد. به لطف حمایت کنت ثروتمند فاروبو، اپرای سائو کارلوس در ژانویه ۱۸۳۴ پس از پایان جنگ‌های لیبرال بازگشایی شد. از تاریخ افتتاحیه تا سال ۱۸۷۹، طراح صحنه ساکن جوزپه سیناتی (سینا، ۱۸۰۸) بود، اما پس از مرگ او استخدام یک
(سینا، ۱۸۰۸) بود، اما پس از مرگ او استخدام یک هنرمند جدید ضروری بود. به لطف تجربه مانینی در تئاتر آ لا اسکالا، او به عنوان طراح صحنه انتخاب شد تا جایگزین گیناتی شود. در آن زمان، پرتغال فاقد تخصص فنی و هنری بود که لوئیجی مانینی از تجربه خود در ایتالیا به ارمغان آورده بود. مانینی به سرعت بازار را از سلف خود، سیناتی، به دست گرفت و در حالی که با رامبوا همکاری می‌کرد، به استاد جدید طراحی صحنه پرتغال تبدیل شد. او نه تنها به عنوان یک طراح صحنه تحسین منتقدان را به دست آورد، بلکه به عنوان یک نقاش نوآور نیز شناخته
دست آورد، بلکه به عنوان یک نقاش نوآور نیز شناخته شد. نقاشی‌های او به شدت تحت تأثیر مضامین تئاتری غنایی قرار داشتند. در زمینهٔ طراحی صحنهٔ پرتغالی، مانینی میراث مهمی از طراحی خود به جا گذاشت، نه تنها در تئاتر سائو کارلوس، بلکه در تئاتر دونا ماریا ۲ (که دومی در سال ۱۸۴۶ توسط آلمیدا گرت افتتاح شد). وقتی مانینی در سال ۱۸۸۸ چهل ساله شد، توسط امیدیو ناواروتو برای طراحی کاخی در رشته‌کوه بوچاکو دعوت شد که قرار بود به عنوان شکارگاه خانواده سلطنتی مورد استفاده قرار گیرد. دیدگاه معماری مانینی سبک نئورومی رمانتیک بود،
دیدگاه معماری مانینی سبک نئورومی رمانتیک بود، طرحی که از سال ۱۸۷۸ رو به زوال بود. با این حال، مانینی، بی‌توجه به جریان‌های زیبایی‌شناسی نوظهور، به طرح مورد نظر خود پایبند ماند و کاخ بوچاکو را ساخت. این امر در عوض فرصت‌های کاری را برای سایر هنرمندان ونیزی، مانند نورته جونیور و نیکولا بیگاگلیا که نقاشی‌های تزئینی را اجرا کردند، و همچنین مجسمه‌ساز جی. ماچادو، ایجاد کرد. هنرمندان دیگری که در ساخت کاخ مشارکت داشتند، شامل استادان محلی از مدرسه آزاد هنرهای زیبای کویمبرا بودند. در سال ۱۸۹۴، مانینی روی دکور تئاتر
کویمبرا بودند. در سال ۱۸۹۴، مانینی روی دکور تئاتر سائو لوئیز که در همان سال افتتاح شد، کار کرد و در سال ۱۸۹۵ روی دکور موزه نظامی کار کرد. هر دو نمونه خوبی از ایده‌های ملی‌گرایانه او هستند که عناصر مانوئلین را با هم ترکیب می‌کنند. مانینی همچنین راهروی راه‌پله کاخ فوز را نقاشی کرد و غرفه پرتغال در نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۹۰۰ را با پرده‌ای تمثیلی از اکتشافات و سفرهای پدرو آلوارز کابرال، صحنه‌هایی از فرنائو د ماگالهاس و کورت رئال تزئین کرد. در پایان قرن نوزدهم، تجلیل از عظمت اکتشافات پرتغالی‌ها در اوج خود
تجلیل از عظمت اکتشافات پرتغالی‌ها در اوج خود بود. با رویدادهایی مانند جشن‌های کامرون در سال ۱۸۸۰ و رویدادهایی در سال ۱۸۹۸ که سفر دریایی باورنکردنی واسکو دا گاما به هند را جشن می‌گرفت، سبک مانوئلین هرگز تا این حد رایج نبود. این محیط فرهنگی، زمینه‌ساز ایده‌آلی برای چیزی بود که یکی از دیدنی‌ترین آثار معماری مانینی شد: کوئینتا دا رگالیرا (سینترا). این ملک در آغاز قرن بیستم توسط میلیونر آنتونیو آگوستو کاروالیو مونتیرو (که با نام «مونتیروی میلیونر» نیز شناخته می‌شود) خریداری شد. مونتیرو که عاشق آثار کاموئس بود،
خریداری شد. مونتیرو که عاشق آثار کاموئس بود، طراحی کاخی را که امروزه در کوینتا دا رگالریا قرار دارد، به مانینی سپرد که به فانتزی‌های خارق‌العاده مانوئلین مانینی دامن زد. شهر سینترا با این زیبایی‌شناسی غریبه نبود و کاخ سلطنتی به عناصر اصیل و منحصر به فرد مانوئلین خود می‌بالد. در طول این دوره احیا، تأثیر مانوئلین بر سایر کاخ‌های اطراف در منطقه نیز تأثیر گذاشت، از جمله کاخ پنا، که اثر بارون اشوگه (هنرمندی که در کاخ بوچاکو نیز کار کرده و در کاخ رگالریا نیز همکاری داشته است) بود. هر دو کاخ از سنگ ساخته شده
همکاری داشته است) بود. هر دو کاخ از سنگ ساخته شده بودند که از طریق راه‌آهن از معدن پدرا د آنکا واقع در مجاورت کویمبرا به سینترا ارسال می‌شد. از دیگر پروژه‌هایی که مانینی در آنها شرکت داشت می‌توان به برج سائو سباستیائو، کاخی که در حال حاضر موزه کتابخانه کوندس د کاسترو گیمارش در کاسکایس را در خود جای داده است، اشاره کرد. مانینی همچنین در پروژه‌های کوچک‌تر هنری، از جمله تزئینات ساخته شده در تئاتر گارسیا د رزند (در اِوورا)، تئاتر سا د میراندا (در ویانا دو کاستلو) و تئاتر دی. ماریا پیا، تئاتر شهری بالتازار
و تئاتر دی. ماریا پیا، تئاتر شهری بالتازار دیاس، مشارکت داشت. در سال ۱۹۱۳، مانینی با ثروت خود در پرتغال به ایتالیا بازگشت و تا زمان مرگش در برشا در سن ۸۸ سالگی در ۲۹ ژوئن ۱۹۳۶ در آنجا زندگی کرد. او در کرمونا، در کلیسای کوچک خانوادگی به خاک سپرده شد. کتابخانه کرمونا هنوز هم بسیاری از نقاشی‌های او را در خود جای داده است. کارهای دیگر مانینی در پرتغال شامل دکورهای اپراهای آیدا، ایل گوارانی، لوهنگرین، مفیستولز و اوتلو، تئاتر د فونچال باغ زمستانی در تئاتر د سائو ژوائو است. زندگی شخصی. همسر او، ترزا، خواهر نقاش
ژوائو است. زندگی شخصی. همسر او، ترزا، خواهر نقاش آنجلو باکچتا بود و دخترشان اِبه با پسر باکچتا، آزلیو، ازدواج کرد.
گائتانو کوچ (; – ) یک معمار ایتالیایی و نوه جوزف آنتون کخ بود. او از جمله چندین معماری بود که پس از اتحاد ایتالیا در پایتخت جدید رم به فرصت‌های جدیدی که ایجاد شده بود، پاسخ داد. خانواده کخ اصالتاً اهل تیرول بودند؛ پدربزرگش نقاش جوزف آنتون کخ بود. پسرش، آگوستو، از ازدواجش با کاساندرا رانالدی، نیز نقاش بود و پدر گائتانو شد. گائتانو در رشته معماری و مهندسی تحصیل کرد و پس از اینکه رم در سال ۱۸۷۰ پایتخت ایتالیای متحد شد، در دوران ریزورگیمنتو، زمینه فعالیت غنی‌ای در زادگاهش پیدا کرد. کخ حدود سی ساختمان معتبر در
در زادگاهش پیدا کرد. کخ حدود سی ساختمان معتبر در رم ساخت که عمدتاً برای اشراف و طبقه متوسط رو به بالا بود. از نظر سبکی، او از استادان رنسانس، مانند کاخ فارنزه، الهام گرفته بود. آثار اصلی او شامل کاخ کخ، دفتر مرکزی بانک مرکزی ایتالیا، بانکا دیتالیا، و دو ساختمان نیم‌دایره‌ای و متقارن در میدان جمهوری (رم) است. کخ همچنین کاخ منگارینی و کاخ مارگاریتا را طراحی کرد که امروزه محل سفارت ایالات متحده در ویا ونتو هستند. گائتانو کخ همکاری گسترده‌ای با برادرش، اوتاویانو کخ، داشت. کخ در طول ساخت بنای یادبود ویتوریو
کخ، داشت. کخ در طول ساخت بنای یادبود ویتوریو امانوئل دوم مدیر ساخت و ساز بود و گفته می‌شود آنقدر خود را خسته کرد که بر اثر ذات‌الریه درگذشت. گائتانو کخ با ماتیلده فراشتی ازدواج کرده بود و از او دو پسر داشت. زندگی‌نامه. کخ در ۹ ژانویه ۱۸۴۹ در رم متولد شد. او در دانشگاه ساپینزا رم در رشته مهندسی و معماری تحصیل کرد و مدرک خود را در سال ۱۸۷۲ دریافت کرد. کخ در سن ۲۳ سالگی وارد این حرفه شد و در بخش فنی انجمن معماری در سنت نئو-چینکوئچنتو که در محافل رومی توسط پیترو کامپورسه و کوزیمو مورلی دنبال می‌شد، مشغول به
کامپورسه و کوزیمو مورلی دنبال می‌شد، مشغول به کار شد. اولین کار کخ برای این شرکت، در سال ۱۸۸۲، ساخت گروه بزرگی از ساختمان‌ها در وسط میدان ویتوریو امانوئل دوم در رم بود. متعاقباً از او به همراه پیو پیاچنتینی و فرانچسکو آزوری دعوت شد تا در مسابقه (۱۸۸۲) برای دفتر مرکزی بانک ملی (که اکنون بانک ایتالیا است) در خیابان ملی شرکت کند. پس از تلاش این نهاد معتبر دولتی برای یافتن مصالحه‌ای بین طرح‌های کخ و طرح‌های پیاچنتینی، در سال ۱۸۸۵ نتیجه این مسابقه که در ابتدا تنها توسط کامیلو بویتو داوری می‌شد، پیروزی راه حل کخ
توسط کامیلو بویتو داوری می‌شد، پیروزی راه حل کخ بود (که در سال ۱۸۹۲ تکمیل شد). بانک ملی دارای دو حیاط بزرگ در ارتفاعات باشکوه است که به‌طور افقی به سه طبقه تقسیم شده‌اند. نمای اصلی دارای دو غرفه ورودی، یکی به هر حیاط، در دو انتهای سیزده دهانه مرکزی برجسته است. این پروژه که به‌طور ویژه و با آخرین فناوری ساخته شده بود، کخ را به عنوان طراح اقتدار و اعتبار معرفی کرد - شهرتی که در طول زندگی کاری او ادامه یافت. بنای یادبود، هرچند شکوه و جلال کاخ جوستیزیا اثر گوگلیلمو کالدرینی یا بنای یادبود ویکتور امانوئل اثر
کالدرینی یا بنای یادبود ویکتور امانوئل اثر جوزپه ساکونی را ندارد، اما بانکا نازیوناله گواهی بر انعطاف‌پذیری ساختمان‌های رومی از نوع کاخ است، هرچند که بسیار فراتر از مقیاس معمول خود گسترش یافته است. کخ با طراحی موفق میدان ترمه (که اکنون میدان جمهوری نامیده می‌شود) و طراحی دو ساختمان (ساخته شده بین سال‌های ۱۸۸۶ تا ۱۸۹۰)، کاخ اسدرا، در ابتدای خیابان ملی، به نتایج مشابه، هرچند چشمگیرتری دست یافت. محیط نیم‌دایره‌ای این دو ساختمان عظیم اما سرزنده، از طرح کلی ایوان باشکوه حمام‌های دیوکلتیان پیروی می‌کند و در عین
باشکوه حمام‌های دیوکلتیان پیروی می‌کند و در عین حال، رویکردی عظیم به ایستگاه راه‌آهن ایجاد می‌کند. کخ با حل درخشان مشکلات مربوط به مالکیت تقسیم‌شده منطقه، توانست جنبه‌های نظری و نمادین را با راه‌حلی ریشه‌دار در یک بافت شهری بسیار خاص، در هم آمیزد. به‌طور خاص، طراحی طاق‌های قوسی گرد و وسیع در طبقه همکف، به ایجاد یک راه‌حل ارگانیک واحد کمک می‌کند و بدون هیچ گونه امتیازدهی سطحی به تزئینات کاذب، بر حجم‌ها تأکید و تعریف می‌بخشد. کخ همچنین از یک ستون سادهٔ ایونیک برای ایجاد حس ریتم به دهانه‌های پنجرهٔ نزدیک به
برای ایجاد حس ریتم به دهانه‌های پنجرهٔ نزدیک به هم که مورد نیاز کاربری مسکونی ساختمان‌ها بود، استفاده کرد و در عین حال، قابی متناسب با ماهیت تا حدودی عمومی ساختمان و موقعیت کلیدی آن ایجاد کرد. کخ در بسیاری از آثار مهم خود، توانست در مقیاس‌های مختلف، رویکرد اساساً باوقار و عشق خود به حجم‌های واضح و تمیز را امتحان کند، از کاخ مارگاریتا (۱۸۸۷–۹۱؛ اکنون سفارت آمریکا) در خیابان ونتو، با پلان T و نمای ورودی ۱۵ قسمتی به سبک سینکوچنتو، گرفته تا کاخ کالابرسی در خیابان سپتامبر و کاخ بوون‌کامپانی در خیابان لارگو
خیابان سپتامبر و کاخ بوون‌کامپانی در خیابان لارگو گولدونی، با طبقهٔ همکف و نیم‌طبقه به عنوان یک واحد بزرگ که بالای آن یک توالی از طبقات به تدریج در حال کاهش است. ظرافت و نبوغ راه‌حل‌های او سبکی را نشان می‌دهد که نه چندان باستان‌شناختی بود و نه شعارگونه. گائتانو کخ نمایندهٔ حرفه‌ای‌گری جدیدی در معماری بود، حرفه‌ای‌گری‌ای که متعهد به آشتی دادن عناصر تزئینی و عملکردی، تحقیقات گونه‌شناسی و شیوهٔ کارآمد ساخت‌وساز بود. او در طول دوران حرفه‌ای بسیار پربار خود، از طریق ساختمان‌هایش موفق شد جنبهٔ همگن و منسجمی از
طریق ساختمان‌هایش موفق شد جنبهٔ همگن و منسجمی از برخی از فضاهای اصلی پایتخت را شکل دهد. استعدادهای سازمانی و عملی او، مشتریان خصوصی وفادار و گسترده‌ای را، عمدتاً در میان بورژوازی و اشراف ثروتمند رومی (از جمله شاهزاده اوگو بونکومپانی لودوویسی پیومبینو، مارکه دو پارنته و سناتورهای جاکومو بالسترا و جیووانی باراکو) جذب کرد. او در پاسخ به تقاضا برای یک سبک ملی جدید که منعکس‌کنندهٔ تاریخ ایتالیا باشد، سبکی انعطاف‌پذیر اما منسجم را با الهام از سنت خانوادهٔ سانگالو و رنسانس توسکانی ایجاد کرد. در رم، این سبک در
و رنسانس توسکانی ایجاد کرد. در رم، این سبک در معماری دولتی و در الگوی جدید زندگی خانه‌های چند طبقه بیان شد. کاخ چینکوئچنتو، نماد قدرت و ادب، به نظر می‌رسید انعطاف‌پذیری مورد نیاز برنامه‌ریزی شهر جدید، نیازهای قطعه زمین ساختمان‌های شهری جدید و شریان‌های ارتباطی جدید را ارائه می‌دهد. کخ عمل‌گرا بود و از مجموعه‌ای آزمایش‌شده استفاده می‌کرد، بر حل مشکلات توزیعی و عملکردی تمرکز داشت و تمام آزمایش‌گرایی و فردیت سبکی را کنار می‌گذاشت.
من نمی‌ترسم (به «"من نمی‌ترسم"») فیلمی جنایی- معمایی محصول ۲۰۰۳ ایتالیا به کارگردانی گابریل سالواتورس است. فرانچسا مارسیانو و نیکولو آمانیتی فیلمنامه را بر اساس رمان موفق ایتالیایی آمانیتی در سال ۲۰۰۱ با همین نام نوشته‌اند. داستان در دوران «سال‌های سربی» ایتالیا، دهه ۱۹۷۰ که مملو از تروریسم و آدم‌ربایی بود، اتفاق می‌افتد و داستان پسری نه ساله را روایت می‌کند که متوجه جنایتی وحشتناک می‌شود که توسط کل جمعیت شهر جنوبی ایتالیا رخ داده است. اگرچه این فیلم به عنوان نماینده ایتالیا برای بهترین فیلم خارجی زبان در
نماینده ایتالیا برای بهترین فیلم خارجی زبان در هفتاد و ششمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد، اما نامزد دریافت جایزه نشد. طرح. در سال ۱۹۷۸، در شهری خیالی به نام آکوا تراوِرس در جنوب ایتالیا، در گرم‌ترین تابستان قرن و در دل سال‌های سربی، داستان فیلم آغاز می‌شود. میکله آمیترا نو، پسری نه‌ساله، همراه با گروهی از دوستانش در میان گندم‌زارهای سوخته به‌سوی خانه‌ای متروکه می‌دوند. خواهر کوچک‌ترش نیز همراهشان است، اما زمین‌می‌خورد و عینکش می‌شکند. میکله با مهربانی به‌سراغش می‌رود، نگرانی‌اش را آرام می‌کند، و با هم به
می‌رود، نگرانی‌اش را آرام می‌کند، و با هم به مسیر ادامه می‌دهند. این تأخیر باعث می‌شود آن‌ها آخرین نفراتی باشند که به مقصد می‌رسند. در بازی کودکانه‌ای که با قواعدی خشن و نابرابر اداره می‌شود، رهبر گروه، اسکال، تصمیم می‌گیرد به‌جای خواهر میکله، تنها دختر دیگر گروه را مجبور به پرداخت جریمه کند—جریمه‌ای تحقیرآمیز که شامل برهنه شدن در برابر پسران است. دختر با ترس و تردید به اطراف نگاه می‌کند، اما هیچ‌کس به نگاهش پاسخ نمی‌دهد. در لحظه‌ای سرنوشت‌ساز، میکله با صدایی قاطع اعلام می‌کند که خودش آخرین نفر بوده و باید
قاطع اعلام می‌کند که خودش آخرین نفر بوده و باید جریمه را بپردازد. این واکنش، نه‌تنها نشانه‌ای از شجاعت و همدلی میکله است، بلکه آغاز جدی شدن سفر اخلاقی او در دل دنیایی است که بی‌عدالتی، خشونت و سکوت در برابر ظلم در آن رایج است. فیلم با چنین صحنه‌هایی، مرز میان بازی کودکانه و واقعیت تلخ بزرگسالی را به‌طرزی دردناک و شاعرانه ترسیم می‌کند. میکله پس از اجرای مجازات خود—راه رفتن بر روی تیرک چوبی در ارتفاعی خطرناک در انبار متروکهٔ مزرعه—به‌همراه گروه به خانه بازمی‌گردد. خواهرش از او دربارهٔ عینک شکسته‌اش می‌پرسد و
خواهرش از او دربارهٔ عینک شکسته‌اش می‌پرسد و میکله برای یافتن آن به مزرعه بازمی‌گردد. در جریان جست‌وجو، او به‌طور اتفاقی به سوراخی در زمین برخورد می‌کند که با صفحه‌ای فلزی پوشانده شده است. با کنار زدن پوشش، بخشی از پای برهنهٔ انسانی را می‌بیند. وحشت‌زده و با زمان محدود، تصمیم می‌گیرد این کشف را از دیگران پنهان کند—احساس تهدید از سوی اسکال و میل به حفظ راز، او را به سکوت وامی‌دارد. روز بعد، میکله دوباره به محل بازمی‌گردد و سنگ‌هایی به‌سوی پای دیده‌شده پرتاب می‌کند. هنگامی که برای برداشتن سنگ دیگری خم
پرتاب می‌کند. هنگامی که برای برداشتن سنگ دیگری خم می‌شود، دوربین به او در حال جست‌وجو در خاک نگاه می‌کند، و سپس دوباره به سوراخ بازمی‌گردد—اما پای ناپدید شده است. ناگهان، پسری نحیف و شبح‌مانند از تاریکی بیرون می‌آید. میکله، وحشت‌زده، به‌سرعت به خانه بازمی‌گردد، اما زنجیر دوچرخه‌اش پاره می‌شود و به زمین می‌افتد. با تأخیر به خانه می‌رسد و مورد سرزنش قرار می‌گیرد. روز بعد، در حین بازی با دوستان، ذهن میکله همچنان درگیر آن پسر است. او تصمیم می‌گیرد دوباره به دیدنش برود و درمی‌یابد که پسر زنده است، هرچند بسیار
برود و درمی‌یابد که پسر زنده است، هرچند بسیار ضعیف. میکله برایش آب و سپس غذا می‌برد. یک روز، در مسیر خرید نان برای پسر، چهرهٔ آشنای برادر بزرگ‌تر اسکال را می‌بیند که از خانهٔ متروکه دور می‌شود—و گمان می‌برد که او ممکن است مسئول زندانی کردن پسر باشد. میکله به خانه بازمی‌گردد، بی‌آن‌که حضورش در محل کشف‌شده فاش شود، و راز خود را همچنان حفظ می‌کند. این بخش از روایت، نقطهٔ آغاز تحول درونی میکله است—از کودکی بی‌خبر به انسانی مسئول، با حس همدلی، شجاعت، و درگیری اخلاقی. فیلم با ظرافت، تنش میان سکوت و حقیقت، ترس و
فیلم با ظرافت، تنش میان سکوت و حقیقت، ترس و دلسوزی، و بازی و واقعیت را در ذهن یک کودک به تصویر می‌کشد. میکله پایین می‌آید تا نان را از پسر پس بگیرد. در این مدت، کنجکاوی بی‌باکانه میشل او را به پرسش‌هایی از پسر گیج، احتمالاً دچار توهم و آسیب‌دیده سوق می‌دهد. پسرک که فکر می‌کند مرده است، میشل را آزار می‌دهد و از میشل می‌پرسد که آیا او فرشته نگهبان اوست. پسرک به سمت او می‌رود و میشل او را در اندازه کاملش می‌بیند، در حالی که دیوانه شده فریاد می‌زند "من مردم"! او بلندتر و بلندتر فریاد می‌زند و باعث می‌شود میشل
بلندتر و بلندتر فریاد می‌زند و باعث می‌شود میشل به سرعت از طناب بالا برود و به خانه برگردد. در شبی تاریک، میکله شاهد آن است که والدینش در حال تماشای اخبار تلویزیون هستند؛ گزارشی دربارهٔ کودکی ربوده‌شده به نام فیلیپو، از خانوادهٔ کاردوچی در شهر میلان. تصویری که از فیلیپو پخش می‌شود، شباهت تکان‌دهنده‌ای با پسری دارد که میکله در سوراخ مزرعه یافته بود. با شنیدن گفت‌وگوهای پنهانی والدین و دوستانشان دربارهٔ مخفی نگه‌داشتن کودک، ذهن میکله به‌تدریج با حقیقتی تلخ روبه‌رو می‌شود. صبح روز بعد، او متوجه می‌شود که
روبه‌رو می‌شود. صبح روز بعد، او متوجه می‌شود که والدینش شب‌ها جلساتی محرمانه با والدین دوستانش برگزار می‌کنند و مردی سلطه‌گر از شمال ایتالیا نیز در این جلسات حضور دارد—کسی که اکنون در اتاق خواب میکله اقامت دارد. با گذشت زمان، میکله با شوک درمی‌یابد که پدر خودش نیز در آدم‌ربایی فیلیپو دست دارد، همراه با چند مرد دیگر از اهالی شهر. میکله به دیدار پسر می‌رود و با مهربانی نام او را به زبان می‌آورد، از مادرش و پیامی که در تلویزیون دربارهٔ او پخش شده سخن می‌گوید. اما فیلیپو، که در انزوا و ترس فرورفته، باور دارد
اما فیلیپو، که در انزوا و ترس فرورفته، باور دارد که مرده است. تا آن‌که میکله با صدایی آرام و خیال‌انگیز به او می‌گوید که فرشتهٔ نگهبان اوست و همیشه به دیدارش می‌آید. او قول می‌دهد که باز هم خواهد آمد. میکله به دیدارهایش ادامه می‌دهد، برای فیلیپو آب و غذا می‌آورد، و روزی او را برای ساعتی به بازی در میان گندم‌زارها می‌برد—لحظه‌ای از آزادی، پیش از آن‌که دوباره او را به سوراخ بازگرداند. برای خوشحال کردن فیلیپو، میکله تصمیم می‌گیرد یک ون اسباب‌بازی آبی‌رنگ برای او تهیه کند. او با بهترین دوستش، سالواتوره، معامله
تهیه کند. او با بهترین دوستش، سالواتوره، معامله می‌کند: در ازای دریافت ون، راز بزرگش را با او در میان می‌گذارد و از وجود فیلیپو می‌گوید. سالواتوره با شنیدن این خبر، دچار اضطراب می‌شود، اما ون را می‌دهد و قول می‌دهد که راز را فاش نکند. در واپسین فصل‌های فیلم "من از تو نمی‌ترسم"، تنش‌های اخلاقی و عاطفی به اوج می‌رسند. میکله، در بازدیدی دیگر از فیلیپو، توسط برادر بزرگ‌تر اسکال—یکی از آدم‌ربایان—در سوراخ مخفی پیدا می‌شود. مرد او را کتک می‌زند، از محل بیرون می‌کشد و به خانه بازمی‌گرداند. مشخص می‌شود که دوست
و به خانه بازمی‌گرداند. مشخص می‌شود که دوست صمیمی‌اش، سالواتوره، راز وجود فیلیپو را فاش کرده است. واکنش والدین میکله به این اتفاق متضاد است: مادرش با شجاعت از پسرش دفاع می‌کند و در برابر مهاجم می‌ایستد، اما پدرش، پس از فهمیدن ماجرا، با تهدید به تنبیه بدنی، او را از هرگونه تماس دوباره با فیلیپو منع می‌کند. میکله قول می‌دهد که اطاعت کند، اما در دلش تصمیم دیگری دارد. چندی بعد، اسکال دوباره بچه‌ها را به مزرعه می‌کشاند و میکله متوجه می‌شود که سوراخ خالی است و فیلیپو ناپدید شده. سالواتوره، که حالا پشیمان است،
فیلیپو ناپدید شده. سالواتوره، که حالا پشیمان است، می‌گوید محل جدید نگهداری فیلیپو را می‌داند—چیزی که از گفت‌وگوی پدرش با پدر میکله شنیده—و حاضر است آن را بگوید، به شرط آن‌که میکله خیانتش را ببخشد. شب بعد، میکله به‌طور اتفاقی گفت‌وگوی بزرگ‌ترها را می‌شنود: آن‌ها در حال تصمیم‌گیری دربارهٔ این هستند که چه کسی باید فیلیپو را بکشد. میکله بی‌درنگ راهی می‌شود تا او را نجات دهد. او فیلیپو را از سوراخ جدید—که حالا به شکل غاری تاریک است—بیرون می‌کشد و به او می‌گوید فرار کند. اما خودش پشت دروازهٔ بلند گرفتار می‌شود،
کند. اما خودش پشت دروازهٔ بلند گرفتار می‌شود، بی‌آن‌که کسی باشد تا او را بالا بکشد. در همین لحظه، پدر میکله، پینو، که قرعهٔ قتل به نام او افتاده، وارد غار می‌شود. میکله، با دیدن پدرش، به‌سوی او می‌دود، اما پینو، بی‌آن‌که بداند، شلیک می‌کند و پای پسرش را زخمی می‌سازد. در صحنهٔ پایانی، پینو با چهره‌ای پشیمان، پسر زخمی‌اش را در آغوش می‌گیرد و به‌دنبال کمک می‌دود. در همین حال، مرد مرموز شمالی که رهبر آدم‌ربایان است، پیدایش می‌شود و اصرار دارد که مأموریت باید انجام شود. اما فیلیپو، با شجاعتی بی‌نظیر، ظاهر
انجام شود. اما فیلیپو، با شجاعتی بی‌نظیر، ظاهر می‌شود و جان خود را به خطر می‌اندازد تا از میکله قدردانی کند—درست همان لحظه‌ای که بالگردها از راه می‌رسند و رهبر فراری را تعقیب می‌کنند. فیلم با تصویری تکان‌دهنده و انسانی پایان می‌یابد: پدری پشیمان، پسری زخمی، و کودکی نجات‌یافته که دستش را به‌سوی نجات‌دهنده‌اش دراز می‌کند. این پایان، نه‌تنها گره‌های داستانی را می‌بندد، بلکه پیام عمیقی دربارهٔ وجدان، شجاعت، و پیوندهای انسانی در دل تاریکی به مخاطب منتقل می‌کند. تولید. "«من نمی‌ترسم»" بر اساس رمان "«من