payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توپ فلاک ۸۸ در نقش ضدزره، هشت تانک بریتانیایی را در این منهدم و دشمن را وادار به عقب‌نشینی کردند. هوبنر جزو کسانی بود که به سبب عملکردش در این درگیری‌ها توصیه به دریافت نشان درجه ۱ صلیب آهنین شد. این توصیه تأیید و روز ۵ ژوئیه سال ۱۹۴۱ نشان درجه ۱ صلیب آهنین به هوبنر اعطا گردید. او همچنین روز ۲۰ اوت نشان رزمی ضدهوایی را دریافت کرد. گردان ضدهوایی او اواخر ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ به لشکر بیست و یکم زرهی ملحق شد. این لشکر در مقابل عملیات "کروسِیدر" بریتانیایی‌ها در اطراف بردیا در موضع دفاعی بود. این‌جا هم هوبنر
در اطراف بردیا در موضع دفاعی بود. این‌جا هم هوبنر عملکرد متمایزی داشت. او با تیراندازی دقیق هشت تانک دشمن را منهدم کرد و شمار قربانی‌های خود را مجموعاً ۲۴ مورد رساند. گزارش این عملکرد به اطلاع ارتشبد اروین رومل رسید و او توصیه به اعطای نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین به هوبنر و یکی از هم‌رزمانش کرد. گردان ماه فوریه سال ۱۹۴۲ برای استراحت و بازسازی به آلمان بازگشت. در این حال توصیه رومل تأیید و نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین روز ۷ مارس سال ۱۹۴۲ در پادگان یگان در لایپتسیش به هوبنر اعطا شد. او نخستین سرباز وظیفه
لایپتسیش به هوبنر اعطا شد. او نخستین سرباز وظیفه در آفریکاکور بود که این نشان را دریافت می‌کرد. هوبنر روز ۱ ژوئن سال ۱۹۴۲ به درجه سرباز یکم ترفیع گرفت و مدت کوتاهی بعد برای گذراندن دوره آموزش درجه‌داری به دانشکده ضدهوایی فرستاده شد. هوبنر پس از اتمام دوره آموزشی به یگان خود که هم‌اینک عنوان «موتوریزه» به خود گرفته بود، بازگشت. در شمال دچار بیماری گرمسیری شد و چند ماه در بیمارستان بستری بود. هوبنر روز ۱ فوریه سال ۱۹۴۳ به درجه سرجوخه ترفیع گرفت و پس از بهبودی، در یگان ۶۹۷ آموزش ضدهوایی مربی شد. روز ۱ آوریل
در یگان ۶۹۷ آموزش ضدهوایی مربی شد. روز ۱ آوریل سال ۱۹۴۴ به درجه گروهبان ترفیع گرفت و دوباره وارد رزم‌گاه این بار در جبهه غربی و برابر پیاده‌سازی نیروهای متفقین در نرماندی، شد. از ماه اکتبر سال ۱۹۴۴ دوره آموزشی فنی دیگری را به عنوان نامزد افسری در دانشکده جنگ در کیتسینگن گذراند. پس از پایان دوره در یگان ۳۹ جایگزینی ضدهوایی در کوبلنتس قرار گرفت. هوبنر روز ۱ مه سال ۱۹۴۵، تنها یک ماه پیش از پایان جنگ، با درجه ستوان دوم به سلک افسران درآمد. هوبنر مدت کوتاهی در اسارت آمریکایی‌ها بود اما ماه ژوئن همان سال ۱۹۴۵
اسارت آمریکایی‌ها بود اما ماه ژوئن همان سال ۱۹۴۵ آزاد شد. پس از جنگ به عنوان برق‌کار مشغول به کار شد. آرنولت هوبنر در نهایت روز ۱ فوریه سال ۱۹۸۱ در سن ۶۱ سالگی در گلزنکیرشن درگذشت.
فیل سفید فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی پراکیا پینکائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون جایمن هانسو و کوین بیکن ایفای نقش کرده‌اند.
سورمویلدی () یک دریاچه در استان آبای کشور قزاقستان است.
تاون‌شیپ یونیتی، پنسیلوانیا () یک شهرک در شهرستان وستمورلند در پنسیلوانیا است و در سرشماری ۲۰۲۰ ایالات متحده آمریکا، ۲۱٬۷۲۴ نفر جمعیت داشت که در مقایسه با سرشماری سال ۲۰۱۰ حدود ۴ درصد کاهش داشت.
آبجوی سنت وینسنت () یک آبجوی لاگر بود که توسط راهبان در آرشابی سنت وینسنت در تاون‌شیپ یونیتی، پنسیلوانیا در ایالات متحدهٔ آمریکا، بین سال‌های ۱۸۵۶ تا ۱۹۱۸ تولید می‌شد. پاپ پیوس نهم در سال ۱۸۵۲ به راهبان اجازه داد تا آبجو تولید کنند و به این ترتیب به اختلاف با اسقف‌نشین کاتولیک رومی پیتسبرگ پایان داد. کارخانهٔ آبجوسازی در یک کلبهٔ چوبی نزدیک آرشابی سنت وینسنت گرایستمیل قرار داشت و در سال ۱۸۶۸ یک ساختمان آجری به این کلبه افزوده شد. پس از متوقف‌شدن تولید، صومعه از ساختمان‌ها به عنوان انبار استفاده می‌کرد تا
از ساختمان‌ها به عنوان انبار استفاده می‌کرد تا اینکه در سال ۱۹۲۶ در آتش سوختند. دیوارها در سال ۱۹۹۵ در حین بازسازی گرایستمیل از محل حذف شدند. تولید در حدود ۱۱۰۰ بشکه در سال ۱۸۹۱ به اوج خود رسید. محبوبیت و دسترسی گسترده به آبجو، صومعه را به توجه جنبش اعتدال‌گرایی در ایالات متحده جلب کرد. الهیات‌دان و استاد فرانچسکو ساتولی، که در آن زمان فرستادهٔ رسولی به ایالات متحده بود، در سال ۱۸۹۵ به آرشاب لیندر شنر نامه نوشت و از او خواست تا تولید آبجو را متوقف کند. به عنوان بخشی از یک کمپین رسانه‌ای علیه صومعه، کشیش
عنوان بخشی از یک کمپین رسانه‌ای علیه صومعه، کشیش کاتولیک و حامی اعتدال، جورج زورچر در سال ۱۸۹۸ کتابچه‌ای به نام "راهبان و افول آنها" منتشر کرد که از آرشابی به خاطر حمایت از تولید و توزیع الکل انتقاد می‌کرد. پوشش منفی مطبوعات باعث شد تا فروش خارجی آن تا سال ۱۹۰۰ متوقف شود، اگرچه راهبان به مدت ۱۸ سال دیگر به تولید نوشیدنی برای مصرف داخلی ادامه دادند. اورلیوس استهل در سال ۱۹۱۸ پس از انتخاب به عنوان هم‌کار آرشاب، کارخانهٔ آبجوسازی را تعطیل کرد. چندین روایت متناقض در مورد سرنوشت دستور تهیهٔ آن وجود دارد.
متناقض در مورد سرنوشت دستور تهیهٔ آن وجود دارد. گفته‌های محلی می‌گوید که صومعه آن را به یک کارخانهٔ آبجوسازی دیگر فروخته است؛ با این حال، آرشابی ادعا می‌کند که دستور ساخت آبجوی آنها ثبت نشده و گم شده است. سال‌های اولیه. بونیفاس ویمیر از آلمان امروزی که در آنجا راهبان در صومعه‌ها آبجو تولید می‌کردند، به ایالات متحده مهاجرت کرد. در سال ۱۸۴۸، او و گروهی از نوآموزان در تاون‌شیپ یونیتی، پنسیلوانیا نزدیک لتروب، پنسیلوانیا مستقر شدند و آرشابی سنت وینسنت را تأسیس کردند. سال بعد، او مالکیت یک مهمانخانه و کارخانهٔ
کردند. سال بعد، او مالکیت یک مهمانخانه و کارخانهٔ آبجوسازی در ایندیانا، پنسیلوانیا را به دست آورد، اما مایکل اوکانر، اسقف پیتسبرگ و حامی جنبش مخالفت با مصرف الکل، با مالکیت صومعه‌ای مخالفت کرد. ویمیر با بستن مهمانخانه موافقت کرد اما تلاش کرد کارخانهٔ آبجوسازی را نگه دارد. این موضوع اوکانر را ناراحت کرد و او از اعطای وضعیت اولویت به جامعه‌ای که ویمیر تأسیس کرده بود، خودداری نمود. ویمیر در طی سفری به رم از پاپ پیوس نهم درخواست تجدیدنظر کرد، اما درخواستش رد شد. از طریق فشار از سوی کاردینال جاکومو فیلیپو
رد شد. از طریق فشار از سوی کاردینال جاکومو فیلیپو فرانزونی و پادشاه لودویگ اول، پادشاه بایرن، راهبان در سال ۱۸۵۲ از پیوس نهم اجازه گرفتند که «با شرط جلوگیری از هرگونه بی‌نظمی» آبجو تولید کنند. این اجازه شامل فروش عمده نوشیدنی نیز بود. در سال ۱۸۵۶، اولین آبجوی سنت وینسنت تولید شد، زمانی که آرشابی یک کارخانهٔ آبجوسازی در یک ساختمان چوبی کوچک در کنار گرایستمیل آرشابی تأسیس کرد. برای جلوگیری از برخورد بیشتر با اوکانر، آبجوی سنت وینسنت تا زمان استعفای او در سال ۱۸۶۰ به فروش گسترده نرسید. پس از تأسیس، نوشیدنی به
به فروش گسترده نرسید. پس از تأسیس، نوشیدنی به خوبی به فروش می‌رسید و تا سال ۱۸۶۸ می‌شد آن را در مناطق دوردستی مانند بالتیمور و نیویورک نیز یافت. برای برآوردن تقاضا، یک ساختمان آجری دو طبقهٔ جدید در کنار ساختمان قدیمی ساخته شد. این آغاز عصر طلایی آبجوی سنت وینسنت بود که تا سال ۱۸۸۸ ادامه داشت. تا سال ۱۸۶۸ صومعه حدود در سال تولید می‌کرد و تولید در سال ۱۸۹۱ به ۱۱۱۹ بشکه رسید. برای هر بشکهٔ فروخته‌شده در سال ۱۸۶۸ به قیمت عمده‌فروشی ۱۴ دلار ()، صومعه ۳ دلار () سود می‌کرد. ساختمان‌های دیگری نیز شامل یک خانهٔ
سود می‌کرد. ساختمان‌های دیگری نیز شامل یک خانهٔ مالت، دو سردخانه، انبارهایی برای نگهداری نوشیدنی آماده و یک خانهٔ تعاونی که بشکه‌ها توسط راهبان ساخته می‌شدند، اضافه شد. جنجال آبجو. در دههٔ ۱۸۹۰، دوران طلایی سنت وینسنت به پایان رسید و جنجالی آغاز شد. جنبش اعتدال‌گرایی آرشابی را محکوم کرد و این دوره به «جنجال آبجو» یا «بحران آبجو» معروف شد. در آن زمان، کلیسای کاتولیک در تلاش بود تا مصرف مشروبات الکلی را در میان مهاجران جدید به ایالات متحده کاهش دهد. در سومین شورای پرباری بالتیمور، قطعنامه‌ای از طرف روحانیون
شورای پرباری بالتیمور، قطعنامه‌ای از طرف روحانیون اصلاح‌طلب برای ممنوعیت تولید آبجو در صومعه‌ها شکست خورد، اما یک قطعنامهٔ ملایم‌تر که بر راهبان برای اجتناب از هر گونه رسوایی و مراقبت دقیق از نوآموزان تأکید داشت، تصویب شد. در سال ۱۸۹۵، فرانچسکو ساتولی، فرستاده رسولی به ایالات متحده، به آرشاب لیندر شنر نامه نوشت و از او خواست تا تولید آبجو را متوقف کند. کشیش و اعتدال‌گرا جورج زورچر در سال ۱۸۹۸ کتابچه‌ای به نام "راهبان و افول آنها" منتشر کرد که به شدت از آرشابی انتقاد کرد. در این کتابچه زورچر گزارش داد که در
انتقاد کرد. در این کتابچه زورچر گزارش داد که در سال ۱۸۹۱ بیش از ۱٬۱۱۹ بشکه آبجو تولید شده است، و با استناد به مطبوعات معاصر، اعلام کرد که سنت وینسنت یکی از بزرگ‌ترین کارخانه‌های آبجوسازی در ایالت پنسیلوانیا است. افول. به دلیل تبلیغات منفی و فشار از سوی گروه‌های معتدل، دِیر فروش این نوشیدنی را در ۲۹ آوریل ۱۸۹۹ متوقف کرد. برای ۱۸ سال بعد، راهبان به تولید این نوشیدنی برای استفادهٔ داخلی ادامه دادند. کارخانهٔ آبجوسازی پس از انتخاب اورلیوس استیهل به عنوان جانشین ارشد در سال ۱۹۱۸ بسته شد. سال بعد، متمم هجدهم
ارشد در سال ۱۹۱۸ بسته شد. سال بعد، متمم هجدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا تصویب شد که آغاز دورهٔ ممنوعیت الکل بود. رسماً، ساختمان کارخانهٔ آبجوسازی در سال‌های بعد برای انبارداری مزرعه استفاده شد، اما ممکن است راهبان در آنجا مقداری آبجوی قاچاق تولید کرده باشند. در ۱۳ ژانویه ۱۹۲۶، بیشتر ساختمان‌های کارخانهٔ آبجوسازی در نیمه‌شب دچار آتش‌سوزی شدند. ویرانه‌های مجتمع کارخانه تا سال ۱۹۹۵ پابرجا بودند، زمانی که در جریان بازسازی آسیاب غلات تخریب شدند. دربارهٔ سرنوشت دستورالعمل آن، روایت‌های متناقضی وجود دارد؛
دستورالعمل آن، روایت‌های متناقضی وجود دارد؛ شایعات محلی می‌گوید که راهبان آن را به شرکت آبجوسازی لاتروب یا شرکت آبجوسازی لویالهانا فروخته‌اند. "لاتروب بولتن" در سال ۲۰۰۳ حدس زد که آبجوی دِیر شرکت آبجوسازی لویالهانا یا همان دستورالعمل آبجوی سنت وینسنت است یا فقط به نام دیر سنت وینسنت نام‌گذاری شده است. طبق گفتهٔ دیر، دستورالعمل نوشته نشده بود و زمانی که کارخانهٔ آبجوسازی بسته شد، از بین رفت. اخیراً، یک راهب به نام «پدر توماس» در یک بخش از ان‌پی‌آر در سال ۲۰۰۹ ادعا کرد که دستورالعمل از بین نرفته است، اما گفت
ادعا کرد که دستورالعمل از بین نرفته است، اما گفت که برای عموم مردم قابل دسترسی نیست. مشخصات. این نوشیدنی، یک آبجوی تیره، غلیظ و رازکی لاگر بود که به گفتهٔ متصدی محلی، لورن لامندولا، «در سنت واقعی کارخانه‌های آبجوسازی باواریایی ساخته شده بود». "پیتسبرگ پست" این نوشیدنی را به خاطر خلوص، کیفیت و فرایند آهستهٔ تولیدش ستود. راهبان محصولاتی که برای تولید نیاز داشتند را از مزارع دِیر برداشت کرده و سپس آنها را مالت و تخمیر می‌کردند و با آب و رازک ترکیب می‌کردند. آنها همچنین آبجو را در خمره‌های باز می‌گذاشتند تا جا
همچنین آبجو را در خمره‌های باز می‌گذاشتند تا جا بیفتد و سپس آن را در بشکه‌هایی که در محل تولید می‌شد، ریخته و بسته‌بندی می‌کردند. وقتی این نوشیدنی را می‌فروختند، آن را به صورت محدود به یک یا دو آبجوسرا در هر شهر عرضه می‌کردند.
مون سو-آ (کره‌ای: 문수아؛ زادۀ ۹ سپتامبر ۱۹۹۹) که با نام هنری سوآ نیز شناخته می‌شود، رپر و خوانندۀ اهل کره جنوبی است. او خواهر مون‌بین (۱۹۹۸–۲۰۲۳) و رپر اصلی گروه دخترانۀ بیلی است.
ناتولد رویدادی است که در تمام روزهای سال که تولد شخص نیست جشن گرفته می‌شود. این واژهٔ نوظهور برای اولین بار در رمان "آن‌سوی آینه" نوشتهٔ لوئیس کارول در سال ۱۸۷۱ ظاهر شد. این مفهوم باعث شکل‌گیری «آهنگ ناتولد» در فیلم انیمیشن ۱۹۵۱ "آلیس در سرزمین عجایب" شد. در "آن‌سوی آینه"، هامپتی دامپتی یک کراوات (که آلیس در ابتدا آن را با کمربند اشتباه می‌گیرد) به تن دارد که می‌گوید به عنوان «هدیهٔ ناتولد» از پادشاه سفید و ملکهٔ سفید دریافت کرده است. سپس او از آلیس می‌خواهد تعداد روزهای ناتولد در یک سال را محاسبه کند. در
تعداد روزهای ناتولد در یک سال را محاسبه کند. در فیلم انیمیشن "آلیس در سرزمین عجایب"، آلیس به‌طور تصادفی به کلاهدوز دیوانه، مارچ خرگوش و موش خواب‌آلود برمی‌خورد که در حال برگزاری جشن ناتولد هستند و «آهنگ ناتولد» (موسیقی و شعر توسط مک دیوید، ال هافمن و جری لیوینگستون) را می‌خوانند. در ابتدا آلیس نمی‌فهمد ناتولد چیست؛ وقتی کلاهدوز دیوانه برایش توضیح می‌دهد، متوجه می‌شود که آن روز ناتولد خودش نیز هست و از کلاهدوز دیوانه یک کیک ناتولد دریافت می‌کند. صحنهٔ فیلم ترکیبی از ایدهٔ ناتولد معرفی‌شده در "آن‌سوی آینه" و
از ایدهٔ ناتولد معرفی‌شده در "آن‌سوی آینه" و «مهمانی چای دیوانه» توصیف شده در "ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب" است. در ادامه فیلم؛ کلاهدوز دیوانه این جشن ناتولد را وقتی که به عنوان شاهد در محاکمه آلیس احضار می‌شود، ذکر می‌کند. پادشاه دل‌ها متوجه می‌شود که آن روز ناتولد ملکه دل‌ها نیز هست، و محاکمه به‌طور ناگهانی برای جشن متوقف می‌شود. جشن ناتولد همچنین موضوع یک کمیک ۱۹۵۱ بود که همزمان با فیلم منتشر شد. نسخهٔ کمیک به‌طور قابل توجهی طولانی‌تر است (۳۲ صفحه) نسبت به صحنهٔ فیلم انیمیشن، و در آن آلیس به جشن
نسبت به صحنهٔ فیلم انیمیشن، و در آن آلیس به جشن ناتولد توییدلدام و توییدلدی (که در واقع در جشن حضور ندارند) دعوت می‌شود. هامپتی دامپتی در نسخهٔ کمیک حضور دارد، هرچند به شکلی که در "آن‌سوی آینه" ظاهر می‌شود، نیست.
ماشین جین منسفیلد فیلمی محصول سال ۲۰۱۲ و به کارگردانی بیلی باب تورنتون است. در این فیلم بازیگرانی همچون رابرت دووال، جان هرت، بیلی باب تورنتون، کوین بیکن، رابرت پاتریک، ری استیونسون، کاترین لاناسا، فرانسیس اوکانر، مارشال آلمن، شاونی اسمیت، جان پاتریک آمه‌دوری، ران وایت، ایرما پی. هال و تیپی هدرن ایفای نقش کرده‌اند.
درهٔ اوسوم () یک ژرف‌درهٔ رودخانه‌ای در جنوب آلبانی، نزدیک به شهر کرووده است. رودخانهٔ اوسوم، که از شهر برات می‌گذرد، از طریق این دره جریان می‌یابد. درهٔ رودخانه اوسوم یکی از دیدنی‌ترین جاذبه‌های طبیعی آلبانی است. در طول بهار، آب‌های حاصل از ذوب برف‌ها امکان گشت‌وگذار در کل طول دره از طریق رودخانه را فراهم می‌کند. بهار همچنین بهترین زمان برای مشاهدهٔ آبشارهای متعدد در دره‌ها است که با عبور کاوشگران از زیر آن‌ها، از بالا به پایین می‌ریزند. جریان‌های آب تند (راپید) در اینجا از کلاس II هستند، بنابراین برای
(راپید) در اینجا از کلاس II هستند، بنابراین برای پیمایش آن‌ها نیازی به تجربهٔ قبلی در آب‌های خروشان نیست. در پایان تابستان، هنگامی که آب کمتر است، تمام طول دره قابل پیمایش نیست، اما مسیرهای پیاده‌روی مختلفی وجود دارد که فرصت‌هایی برای شنا در استخرها و جویبارهای مختلف فراهم می‌کند. لبه‌های دره دارای یک اکوسیستم خاص هستند که در طول سال سبزی خود را در دو طرف دره حفظ می‌کنند. بوته‌های مدیترانه‌ای مانند خلنگ و گل نسترن به همراه گیاهان و جانوران غنی در این منطقه رشد می‌کنند. در دامنه‌های دره، فرسایش دیوارهای
رشد می‌کنند. در دامنه‌های دره، فرسایش دیوارهای غارمانندی با حفره‌های کوچک ایجاد کرده است. برخی از سازه‌های سنگی دره دارای نام‌های تخیلی مانند کلیسا، چشم و دروازهٔ شیطان هستند. طول این دره ۲۶ کیلومتر (۱۶ مایل) است و در ارتفاع ۴۵۰ متری قرار دارد. تصور می‌شود که این دره‌ها ۲–۳ میلیون سال پیش توسط فرسایش آب شکل گرفته‌اند. در طول دره گذرگاه‌های زیرزمینی و غارهای ناشناختهٔ بسیاری وجود دارد. به‌طور کلی تصور می‌شود که سال‌ها پیش رودخانه به صورت زیرزمینی جریان داشته است، اما با گذشت زمان سنگ بالای رودخانه از بین
است، اما با گذشت زمان سنگ بالای رودخانه از بین رفته و شکل فعلی دره را ایجاد کرده است. در خلیج این دره که رودخانه اوسوم از هر دو طرف آن می‌گذرد، آبشارهایی از روستاهای مختلف که از یک زنجیره سنگی عبور می‌کنند به رودخانه می‌ریزند. در دامنه‌های دره، فرسایش یک زنجیرهٔ سنگی ایجاد کرده است که یکی از نادرترین مواردی است که در دره‌های آلبانی یافت می‌شود. دره شامل شش بخش باریک است که عرض آن‌ها از ۱٫۵ متر در بستر رودخانه تا ۳۵ متر در قسمت‌های بالاتر دامنه‌های دره متغیر است.
آراکی داشی ; تولد ۱۵۵۸؟ – ) یک زن در دوره سنگوکو همسر آراکی موراشیگه صاحب قلعه ایتامی/آریئوکا در ولایت ستسو بود البته مادر پسر ارشد موراشیگه آراکی موراتسوگو یک زن دیگر بود. نظریه ای وجود دارد که داشی نامی مسیحی برای تعمید بوده است، و این زن مسیحی بوده است. همچنین تسوجی نوبو، استاد بازنشسته دانشگاه توکیو، در مورد بسیاری از اشعاری که داشی در زمان اعدام از خود به جای گذاشت، نوشته است که در مورد نظریه مسیحیت تردید وجود دارد، زیرا اشعاری از او در مورد اشتیاق به آمیتابه و سرزمین پاک غربی (بهشت بودایی) وجود دارد.
و سرزمین پاک غربی (بهشت بودایی) وجود دارد. آراکی موراشیگه در ابتدا به عنوان ملازم ایکدا کاتسوماسا، ارباب قلعه ایکدا (ولایت ستسو) در ولایت ستسو خدمت می‌کرد و با دختر ایکدا کاتسوماسا ازدواج کرد و عضوی از خاندان شد، بنابراین همسر اصلی موراشیگه دختر ایکدا کاتسوماسا بود، اما گفته می‌شود که داشی در سال ۱۵۷۹ ۲۱ یا ۲۴ ساله بوده است. از نظر سنی موراشیگه بیش از ۲۰ سال از داشی بزرگتر بود و به احتمال زیاد همسر غیراصلی یا هم‌بالینی او بوده است. پسر بزرگ موراشیگه، آراکی موراتسوگو، با دختر آکچی میتسوهیده به عنوان همسر
موراتسوگو، با دختر آکچی میتسوهیده به عنوان همسر اصلی ازدواج کرده بود، بنابراین مشخص است که موراشیگه از نظر سنی مرد جوانی نبوده است. ایواسه ماتابی پسر موراشیکه، که در زمان سقوط قلعه آریئوکا ۲ ساله بود، ممکن است کودک داشی بوده باشد، اما معلوم نیست. در سال ۱۵۷۸، شوهرش آراکی موراشیگه علیه اودا نوبوناگا (نبرد قلعه آریئوکا) شورش کرد. موراشیگه شجاعانه در برابر ارتش نوبوناگا مقاومت کرد، اما در ۲ سپتامبر ۱۵۷۹ از قلعه آریئوکا فرار کرد و قلعه آریئوکا که توانایی مقاومت خود را از دست داده بود، در ۱۹ نوامبر قلعه را
خود را از دست داده بود، در ۱۹ نوامبر قلعه را تسلیم کرد و داشی توسط ارتش اودا اسیر شد. هنگامی که نوبوناگا قلعه آریئوکا را پس از تسلیم تحویل گرفت، از کیوزائمون خواست تا موراشیگه را که در قلعه آماگاساکی بود را متقاعد کند و آن قلعه را به عنوان شرطی برای نجات جان خانواده آراکی و سربازان آریئوکا تسلیم کند. با این حال، موراشیگه به این شرط پاسخ نداد و به مقاومت ادامه داد. نوبوناگا از رفتار غیراصولی موراشیگه و دست نشاندگانش خشمگین شد و از برادرزاده اش تسودا نوبوزومی خواست ۳۷ نفر از اعضای خانواده آراکی را به کیوتو
خواست ۳۷ نفر از اعضای خانواده آراکی را به کیوتو به همراه خود ببرد، جایی که آنها در ۱۶ دسامبر در روکوجو گاوارا اعدام شدند. در "نوبوناگا کوکی"، او به عنوان «زیباترین زنان جهان» و در «تاچیری ساکیو ریوسوتسوگی نیودو ریوساکی» به عنوان «یکی از زیباترین زنان» توصیف شده است. گفته می‌شود که سن او در «نوبوناگا کوکی» ۲۱ سال و در «تاچیری ساکیو ریوسوتسوگی نیودو ریوساکی» ۲۴ سال است. از آنجا که دو خواهر کوچکتر داشی نیز با ملازمان موراشیگه ازدواج کرده بودند، هر دو در روکوجو گاوارا اعدام شدند. سه روز قبل از آن، در ۱۳
روکوجو گاوارا اعدام شدند. سه روز قبل از آن، در ۱۳ دسامبر، ۱۲۲ گروگان در ناناماتسو در خارج از قلعه آماگاساکی مصلوب شدند و ۵۱۲ گروگان دیگر را به اجبار وارد چهار خانه کردند و در آتش سوزاندند. حتی پس از مرگ داشی، موراشیگه به مقاومت در برابر نوبوناگا ادامه داد، اما در مارس ۱۵۸۰ با قایق به قلمرو موری گریخت و شورش موراشیگه پایان یافت.
گنجینهٔ آرسیست یک دفینهٔ نقره‌ای روم باستان است که در شهر آرسیست در شمال ایتالیا کشف شد. این گنجینه بلافاصله پس از کشف در سال ۱۹۰۰ به دست موزهٔ بریتانیا رسید. به گفتهٔ محققان، اهمیت این گنجینه به دلیل کامل بودن مجموعه، کیفیت بالای صنعتگری و مواد به کار رفته در ساخت آن، و همچنین حفظ و نگهداری بسیار خوب آن است. کشف. این گنجینه در سال ۱۹۰۰ در آرسیست در استان وارزه پیدا شد و تقریباً بلافاصله توسط آدولف راجر خریداری شد که سپس آن را به موزهٔ بریتانیا فروخت. توصیف. گنجینهٔ آرسیست از پنج شیء تشکیل شده است که همگی
گنجینهٔ آرسیست از پنج شیء تشکیل شده است که همگی از نقره ساخته شده‌اند. این اشیاء شامل یک پارچ، یک فنجان (که هر دو دستهٔ آن‌ها اکنون گم شده‌اند)، یک الک، یک ملاقه و یک کاردک هستند. این مجموعه احتمالاً برای هم‌زدن و سرو شراب، چه برای غذا خوردن و چه برای مراسم مذهبی، استفاده می‌شده است. نوشته‌های مختلفی نشان‌دهندهٔ صاحبان قبلی گنجینه هستند - در پایهٔ پارچ این جمله حک شده است: "Utia T(iti) f(ilia) p(ondo)" که می‌توان آن را به «اوتیا دختر تیتوس» ترجمه کرد. بر روی ملاقه این حروف لاتین حک شده است: "T. Uti V(ibi)
ملاقه این حروف لاتین حک شده است: "T. Uti V(ibi) f(ili) p(ondo) III sc(ripula) IV"، که می‌توان آن را به «این ملاقه متعلق به تیتوس اوتیوس، پسر ویبیوس است و وزن آن سه پوند رومی و چهار اونس است» ترجمه کرد. تیتوس اوتیوس احتمالاً یک شهروند رومی بوده و پدر اوتیا بوده که در پارچ به او اشاره شده است.
•خطوط فعال اتوبوسرانی در پایانه حصارک خط یک اتوبوس برقی و تندرو (BRT) کرج ( * پایانه حصارک _ * شهید سلطانی خط * پایانه حصارک _ * قزلحصار خط مینی بوس * پایانه حصارک _ * هشتگرد خط تندرو * پایانه حصارک _ * پایانه جانبازان خط عادی * پایانه حصارک _ * پایانه میدان کرج خط * گلشهر _ * کمالشهر
روی قلبت کلیک کن (کره‌ای: 클릭유어하트 و انگلیسی: Click Your Heart) یک مجموعه اینترنتی در سال ۲۰۱۶ است که از ناور تی‌وی پخش می‌شد. داستان در «دبیرستان نئوز»، یک موسسۀ آموزشی تخیلی، اتفاق می‌افتد.
پول و پارتی فیلمی کمدی عاشقانه به کارگردانی و تهیه‌کنندگی سعید سهیلی و نویسندگی حسام سامری‌زاده محصول سال ۱۴۰۲ ایران است. خلاصه داستان. داستان دختر و پسری جوان است که هر دو برای هم نقش بازی می‌کنند و سعی در فریب یکدیگر دارند. هرکدام از آن‌ها گمان می‌کند که با ازدواج با دیگری، به پول و خوشبختی می‌رسند. جستارهای وابسته. فهرست پرفروش‌ترین فیلم‌های سینمای ایران
شاه‌گز، نام یک گونه از سرده گز است. شاه‌گز تنومندترین، بلندنترین و کهنسالترین گونه گز است. تا ارتفاع ۱۰ الی ۱۵ متر می‌رسد. قطر تنه آن گاه تا دو متر هم می‌رسد. عمر آن از چند صد سال هم تجاوز می‌کند. این درخت در جنوب ایران و پاکستان می‌روید.
نقره یک فلز گرانبها است و ارزش اقتصادی بالایی دارد. از آنجایی که نقره اغلب در ترکیب نزدیک با فلزات دیگر یافت می‌شود، استخراج آن مستلزم استفاده از فناوری‌های پیچیده است. در سال ۲۰۰۸، تقریباً ۲۵۹۰۰ متریک تن نقره در سراسر جهان مصرف شد که بیشتر آن از معدن به دست آمد. استخراج نقره اثرات مختلفی بر محیط زیست، انسان و حیوانات دارد. سنگ معدن نقره به‌طور معمول حاوی نقره بسیار کمی با درصدهای بسیار بالاتر مس و سرب است. مواد معدنی خاص عبارتند از: آرژانتیتی (Ag2S (گوگرد)، کلورآرژیریت (کلر AgCl)، پلی بازیت (Ag,
(گوگرد)، کلورآرژیریت (کلر AgCl)، پلی بازیت (Ag, Cu)16Sb2S11) و پروستیت (Ag3AsS3). نقره عمدتاً به عنوان یک آلاینده در کالکوپیریت و گالن، سنگ‌های معدنی مهم مس و سرب وجود دارد. برخی از سنگ‌های معدنی در واقع به دلیل ارزش نقره خود در مقابل نقره محصول جانبی سایر فلزات استخراج می‌شوند. با این حال، نقره تنها به ندرت در شکل فلز بومی به صورت تکه‌ها، در رسوبات پلاسر و رگه‌ها یافت می‌شود. روش‌های استخراج و فرآوری معدنی نقره. نقره به ندرت به صورت خالص و به عنوان یک محصول اولیه استخراج می‌شود؛ در واقع، بیش از دو سوم
اولیه استخراج می‌شود؛ در واقع، بیش از دو سوم منابع نقره جهان به عنوان محصول جانبی از معادن چندفلزی، به ویژه معادن سرب، روی، مس و طلا، به دست می‌آید. این وابستگی تولید به فلزات دیگر، یک پویایی پیچیده را به وجود می‌آورد: تولید نقره به طور مستقیم توسط قیمت و تقاضای خود نقره تعیین نمی‌شود، بلکه تحت تأثیر اقتصاد فلز اصلی معدن (مانند مس یا سرب) قرار دارد. بنابراین، حتی در صورت افزایش شدید تقاضا برای نقره، اگر بازار فلزات پایه با رکود مواجه شود، عرضه نقره نیز به صورت ناخواسته کاهش خواهد یافت، که این امر ریسک‌هایی
ناخواسته کاهش خواهد یافت، که این امر ریسک‌هایی را برای تأمین‌کنندگان و مصرف‌کنندگان در پی دارد. فرآوری کانسنگ‌های نقره معمولاً از دو روش اصلی هیدرومتالورژی (ترفرآوری) و فلوتاسیون (شناورسازی) بهره می‌برد: شناورسازی کفی. این فرآیند یک تکنیک پرکاربرد برای جداسازی کانی‌های ارزشمند از باطله‌هاست. سازوکار آن بر پایه تفاوت در خواص سطحی ذرات کانی‌ها، به ویژه «آب‌گریزی» آن‌ها، استوار است. برای انجام این فرآیند، سنگ معدن ابتدا به ذرات ریز خرد شده و با آب و مواد شیمیایی خاصی مخلوط می‌شود: سپس هوا به درون پالپ دمیده
خاصی مخلوط می‌شود: سپس هوا به درون پالپ دمیده می‌شود و حباب‌ها به ذرات آب‌گریز حاوی نقره می‌چسبند و آن‌ها را به صورت یک لایه کف به سطح منتقل می‌کنند. این کف جمع‌آوری شده و کانی‌های ارزشمند از آن بازیابی می‌شوند. شناورسازی کفی به صنعت معدن اجازه داده است تا کانسنگ‌های کم‌عیار و پیچیده را به صورت اقتصادی فرآوری کند، امری که بدون آن تأمین بسیاری از فلزات امروزی غیرممکن بود. حلال‌شویی ترفرآوری. روش حلٌال‌شویی (لیچینگ) شیمیایی، فرآیندی است که در آن یک ماده مشخص با انحلال در یک حلال، از ماده جامد جدا می‌شود. در
با انحلال در یک حلال، از ماده جامد جدا می‌شود. در فرآوری نقره، این روش اغلب برای سنگ‌های کم‌عیار استفاده می‌شود.
ماده تاریک خودتعامل یا تئوری خودبرهم‌کنشیِ ماده تاریک () یا (SIDM) در اخترفیزیک و فیزیک ذرات، یک کلاس جایگزین از ذرات ماده تاریک است که برخلاف مدل استاندارد ماده تاریک سرد (CDM) باهم برهمکنش قوی دارند. SIDM در سال ۲۰۰۰ فرضیه‌ای بود که به عنوان راه حلی برای مشکل مسئله هاله تیزه‌ای مطرح شد. در ساده‌ترین مدل‌های "خودتعامل ماده تاریک"، یک پتانسیل نوع یوکاوا و یک حامل نیرو φ بین دو ذرهٔ مادهٔ تاریک واسطه می‌شوند.در مقیاس کهکشانی، "خودتعاملی ماده تاریک" منجر به تبادل انرژی و تکانه بین ذرات مادهٔ تاریک می‌شود. در
انرژی و تکانه بین ذرات مادهٔ تاریک می‌شود. در طول مقیاس‌های زمانی کیهانی، این امر منجر به هسته‌های همدما در ناحیه مرکزی هاله‌های ماده تاریک می‌شود.
اصطلاح ژاپنی به‌معنی سبک، نوع، شکل، روش، سیستم، مکتب است که بیشتر به‌عنوان پسوند استفاده می‌شود که در اینجا به معنای به‌کار می‌رود و به مکتب در هر رشته‌ای اشاره دارد. خود کانجی معمولاً به‌عنوان پسوند استفاده می‌شود. در زبان انگلیسی، این واژه غالباً برای اشاره به مکاتب هنرهای رزمی ژاپنی استفاده می‌شود، هرچند که در سایر رشته‌ها نیز به کار می‌رود (برای مثال نیهون-کوریو و سوگتسو-ریو در ایکبانا، کانتی-ریو در خوشنویسی، و غیره). در هنرهای رزمی. هنرهای رزمی ژاپنی اغلب به صورت ریوها (مکاتب) دسته‌بندی و کدگذاری
اغلب به صورت ریوها (مکاتب) دسته‌بندی و کدگذاری می‌شوند. به‌طور معمول، هر سبک دارای برنامه آموزشی، درجات و سیستم مجوزدهی خاص خود است. این سیستم‌ها ممکن است بر اساس سبک مادر یا ترکیبی از منابعی که زمینه سیستم را تشکیل می‌دهند، بنا شوند. نام سبک ممکن است دارای معنای خاصی باشد یا صرفاً به مکانی اشاره کند. برای مثال، تویاما-ریو به نام آکادمی نظامی تویاما در ژاپن نام‌گذاری شده است. در مقابل، گوجو-ریو به معنی سبک «سخت-نرم» است که به تکنیک‌های خاص و عناصر موضوعی اشاره دارد که «امضای» سبک را تشکیل می‌دهند. گاهی
اشاره دارد که «امضای» سبک را تشکیل می‌دهند. گاهی اوقات این نام با نام دوجو (مکان تمرین) ترکیب یا اشتباه گرفته می‌شود، مانند کاراته شوتوکان-ریو. استادان سطح بالای سبک تثبیت‌شده ممکن است از آن جدا شده و سبک‌های مشتق خود را بر اساس تجربه یا تفسیر خود ایجاد کنند. گاهی اوقات این کار توسط سبک مادر تشویق می‌شود و گاهی اوقات نمایانگر شکاف ایدئولوژیک بین اعضای ارشد سبک است. گاهی نیز این کار به سادگی به دلایل بازاریابی یا به منظور تطبیق سیستم با زمانه مدرن انجام می‌شود. هیچ سیستم مجوزدهی یا رتبه‌بندی جهانی در تمام
هیچ سیستم مجوزدهی یا رتبه‌بندی جهانی در تمام "ریوها" وجود ندارد. فردی با رتبه بالا یا کمربند مشکی در یک سبک لزوماً به معنای درک عمیق در سبک یا گروه دیگری از سبک‌ها نیست. بسیاری از "ریوها" در ژاپن وجود دارند که صدها سال است که پابرجا مانده‌اند، و بسیاری دیگر نیز در دوران مدرن ایجاد شده‌اند. مفهوم سازماندهی یک سیستم کدگذاری‌شده به وضوح منحصر به ژاپن یا آسیا نیست، هرچند بسیاری از سبک‌های بین‌المللی یا خارجی ممکن است نام‌گذاری و سامان‌مند کردن "ریوها"ی بوجوتسو کوریو را به منظور افزودن جذابیت یا مشروعیت به
کوریو را به منظور افزودن جذابیت یا مشروعیت به سیستم خود، یا به سادگی به عنوان راهی برای احترام به ریشه‌ها و پیشینه‌شان، بپذیرند.