payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آنها نشان داده می‌شود. گاهی اوقات حتی نحوه استفاده از خود طبل نیز به تصویر کشیده شده است. گله‌داری گوزن شمالی عمدتاً با نمادی دایره‌ای برای آغل گوزن شمالی به تصویر کشیده شده است که برای جمع‌آوری، علامت‌گذاری و دوشیدن گله استفاده می‌شد. این نماد در ۷۵٪ از طبل‌های سامی جنوبی یافت می‌شود، اما در هیچ طبل شمالی یا شرقی یافت نمی‌شود. نماد آغل همیشه در نیمه پایینی طبل قرار دارد. گوزن‌های شمالی به صورت خطوط منفرد، به صورت اشکال کاملاً مدل‌سازی شده یا با شاخ‌هایشان نمایش داده می‌شوند. محل کمپ معمولاً به صورت مثلثی
نمایش داده می‌شوند. محل کمپ معمولاً به صورت مثلثی که نماد چادر/گوآهتی است، نشان داده می‌شود. انبار سامی ("نجالا") روی بسیاری از طبل‌ها از مناطق مختلف به تصویر کشیده شده است. "نجالا" کلبه‌ای کوچک به سبک خزانه خرس است که بر روی درخت بریده شده ساخته شده است. معمولاً با نردبانی در جلوی آن به تصویر کشیده می‌شود. خدایان سامی روی چندین پوست طبل نشان داده شده‌اند. شامل خدای بلندمرتبه Ráðði، وارالدی اولمای عقل فعال و حمایت کننده، هوراگالس خدای رعد و برق و باروری، بیه‌گولمای خدای آب و هوا، لئایبولمای خدای شکار،
بیه‌گولمای خدای آب و هوا، لئایبولمای خدای شکار، بئایوی خدای خورشید، الهه‌های مادر ماتاراهکا، ساراهکا، یوئوکساهکا و اوساهکا، روح سواره «روتو» که بیماری و مرگ را به ارمغان می‌آورد، و جابمئاهکا، ملکه جهان زیرین. برخی از موضوعات از جهان غیرسامی نیز بر روی چندین طبل ظاهر می‌شوند. این‌ها به عنوان تلاشی برای درک و تسلط بر تأثیرات جدید در تعامل با جامعه سامی تفسیر می‌شوند. کلیساها، خانه‌ها و اسب‌ها بر روی چندین طبل ظاهر می‌شوند و طبل‌های مناطق تورنتسک و کیمی هم شهر، هم کلیسا و هم «فروشگاه لپ» (lapp commissary) را
هم کلیسا و هم «فروشگاه لپ» (lapp commissary) را نشان می‌دهند. تفسیر نمادهای طبل‌ها ممکن است دشوار باشد و توضیحات مختلفی برای چندین نماد ارائه شده است. اغلب فرض بر این بوده است که سامی‌ها عمداً هنگام ارائه طبل‌های خود به مبلغان مذهبی و دیگر مخاطبان مسیحی، توضیحات گمراه‌کننده‌ای ارائه می‌دادند تا عناصر بت‌پرستی را کم‌اهمیت جلوه دهند و بر تأثیر مسیحیت بر فرهنگ سامی تأکید کنند. با این حال، همچنین پیشنهاد شده است که برخی از نمادها بیش از حد به عنوان مضامین مذهبی تفسیر شده‌اند، در حالی که در واقع نمایانگر مسائل
تفسیر شده‌اند، در حالی که در واقع نمایانگر مسائل روزمره زندگی بوده‌اند. هاکان رایدوینگ نمادهای طبل را از منظر نقد منابع ارزیابی کرده و آنها را به چهار دسته تقسیم می‌کند: ریوینگ و کیلستروم نشان داده‌اند که هم fra Lycksele و هم طبل فریونانتجاکه گیوری (Freavnantjahke gievrie) از طریق تفاسیر ارنست مانکر «روحانی» شده‌اند: وقتی توضیحات مقایسه می‌شوند، به نظر می‌رسد که گران نمادها را به زندگی خانگی و شیوه‌های امرار معاش مرتبط می‌کند، در حالی که مانکر خدایان و ارواح را می‌بیند. این امر مشکلات تفسیر را برجسته
ارواح را می‌بیند. این امر مشکلات تفسیر را برجسته می‌کند. نمادهایی را که گران به عنوان هوای برفی، کشتی، باران و سنجاب‌ها در درختان توضیح می‌دهد، مانکر به عنوان خدای باد بیگ‌گولمای/بیگ‌کالماج، قربانی قایق، خدای آب و هوا و - در میان پیشنهادهای دیگر - به عنوان روح جنگل تفسیر می‌کند. در طبل فریونانتجاکه گیوری نمادی وجود دارد که صاحبش آن را به عنوان «یک سامی سوار بر پولک خود پشت گوزن شمالی‌اش» توضیح داده است، در حالی که مانکر می‌گوید «این ممکن است یک سورتمه‌سواری معمولی باشد، اما می‌توانیم فرض کنیم که این
معمولی باشد، اما می‌توانیم فرض کنیم که این «نوآیدی» یا صاحب طبل است که برای انجام یک ماموریت مهم به دنیای معنوی می‌رود». از سوی دیگر، می‌توان گفت که بندیک اندرسن، صاحب فریونانتجاکه گیوری، در حال کم‌اهمیت جلوه دادن محتوای معنوی طبل است، مثلا او نمادهایی را که معمولاً به عنوان سه الهه مادر شناخته می‌شوند، به عنوان «مردانی که از گوزن شمالی محافظت می‌کنند» توضیح داده است. ابزارها. ابزارهای اصلی مورد استفاده هنگام کار با طبل عمدتاً چکش طبل و یک یا دو ووئوربی ("vuorbi") برای هر طبل هستند. طبل‌ها همچنین دارای
("vuorbi") برای هر طبل هستند. طبل‌ها همچنین دارای انواع مختلف سیم و همچنین "ناخن خرس" بودند. چکش طبل () معمولاً از شاخ ساخته می‌شد و به شکل T یا Y، با دو سر متقارن و با تزئینات هندسی بود. برخی از چکش‌ها دارای دم‌هایی از جنس تسمه‌های چرمی هستند، یا سیم‌های چرمی یا قلعی که به دور میله پیچیده شده‌اند. مانکر (۱۹۳۸) ۳۸ چکش طبل را می‌شناخت و توصیف کرد. چکش طبل هم برای طبل زدن در حالت خلسه و هم همراه با ووئوربی برای پیشگویی استفاده می‌شد. ووئوربی ('شاخص' یا 'اشاره‌گر'؛ vuorbi; یا ; ) که برای پیشگویی استفاده می‌شد
vuorbi; یا ; ) که برای پیشگویی استفاده می‌شد از برنج، شاخ یا استخوان و گاهی اوقات از چوب ساخته شده بود. طناب‌ها تسمه‌های چرمی هستند که به قاب یا به پایین طبل میخکوب یا بسته می‌شوند. به آنها تکه‌هایی از استخوان یا فلز بسته شده بود. بندیکس اندرسن، مالک فریونانتجاکه گیوری، در سال ۱۷۲۳ به توماس فون وستن توضیح داد که تسمه‌های چرمی و تزئینات آنها از قلع، استخوان و برنج، پیشکش‌هایی از قدردانی به طبل بودند که توسط مالک به عنوان پاسخی به خوش‌شانسی که از طریق پیام‌هایی که شمن هنگام استفاده از طبل دریافت می‌کرد، به
که شمن هنگام استفاده از طبل دریافت می‌کرد، به دست می‌آمد، داده می‌شد. قاب طبل فریونانتجاکه گیوری همچنین ۱۱ میخ قلعی به شکل صلیب داشت. بندیکس آنها را به عنوان شاخصی از تعداد خرس‌های کشته شده به لطف دستورالعمل‌های طبل توضیح داد. مانکر ناخن‌های خرس مشابهی را در ۱۳ طبل پیدا کرد. طبل‌های دیگر در میان طناب‌ها یک نره‌استخوان از خرس یا روباه داشتند. استفاده از طبل. ارنست مانکر استفاده از طبل را در مورد خلسه و پیشگویی این گونه خلاصه کرده است: ساموئل راین، که در کویکجوک ۱۶۶۴-۱۶۷۱ کاهن بود، یکی از اولین کسانی بود که
۱۶۶۴-۱۶۷۱ کاهن بود، یکی از اولین کسانی بود که در مورد دین سامی نوشت. برداشت او این بود که بسیاری از سامی‌ها، اما نه همه، از طبل برای پیشگویی استفاده می‌کردند. راین به چهار نوع چیزی که طبل می‌توانست ارائه دهد اشاره کرد: از این چهار مورد که راین ذکر کرده است، منابع دیگر بیان می‌کنند که اولین مورد آنها فقط توسط "نوآیدی" انجام می‌شد. بر اساس منابع، ممکن است این تصور ایجاد شود که استفاده از طبل به تدریج "دموکراتیک" شده است، به طوری که در برخی مناطق در هر خانه یک طبل وجود داشت و پدر خانواده می‌توانست از آن برای
طبل وجود داشت و پدر خانواده می‌توانست از آن برای گرفتن مشاوره استفاده کند. با این حال، به نظر می‌رسد استفاده اولیه از طبل، القای خلسه، همچنان تخصص شمن‌ها بوده است. به نظر می‌رسد منابع موافقند که در مناطق جنوبی سامی در قرن هجدهم، هر خانه طبل مخصوص به خود را داشت. این طبل‌ها بیشتر برای پیشگویی استفاده می‌شدند. انواع و پیکربندی نقوش روی طبل‌های جنوبی سامی نشان می‌دهد که در واقع برای پیشگویی استفاده می‌شده است. از سوی دیگر، پیکربندی نقوش طبل‌های شمالی سامی، با ساختارهای سلسله مراتبی جهان‌هایشان، نمایانگر جهانی
سلسله مراتبی جهان‌هایشان، نمایانگر جهانی اسطوره‌ای است که در آن پرسه زدن امتیاز نوآیدی‌ها بود. طبل معمولاً در سفرهای کوچ‌نشینی حمل می‌شد. همچنین گزارش‌هایی از پنهان شدن طبل‌ها در نزدیکی اردوگاه‌های معمولی وجود دارد. در داخل لاوو و گوآهتی، طبل همیشه در «boaššu»، فضای پشت شومینه که «اتاق مقدس» گوآهتی در نظر گرفته می‌شد، قرار می‌گرفت. چندین منبع معاصر، دیدگاه دوگانه‌ای را در مورد طبل‌ها توصیف می‌کنند: آنها هم به عنوان ابزارهای غیبی و هم به عنوان ابزار پیشگویی برای اهداف عملی دیده می‌شدند. طبل‌ها به ارث برده
برای اهداف عملی دیده می‌شدند. طبل‌ها به ارث برده می‌شدند. همه کسانی که در قرن هجدهم طبل داشتند، خود را به عنوان کاربران فعال طبل خود توصیف نمی‌کردند - حداقل این چیزی بود که آنها هنگام مصادره طبل‌ها اصرار داشتند. هیچ مدرک شناخته شده‌ای مبنی بر نقشی که طبل یا "نوآیدی" در مراسم زایمان یا تشییع جنازه داشته باشد، وجود ندارد. برخی منابع حاکی از آن است که طبل با کمک آیین‌های مخفی ساخته شده است. با این حال، مانکر یک مستند عکس ساخت که فرآیند ساخت طبل را توصیف می‌کند. انتخاب نقوش برای پوست یا فلسفه پشت آن در هیچ
انتخاب نقوش برای پوست یا فلسفه پشت آن در هیچ منبعی شرح داده نشده است. مشخص است که وقف یک طبل جدید شامل آیین‌هایی بود که کل خانواده را درگیر می‌کرد. در حالت خلسه. "نوآیدی" از طبل برای ایجاد حالت خلسه استفاده می‌کرد. او با ریتمی شدید به طبل می‌کوبید تا اینکه به حالت خلسه یا خواب‌آلودگی فرو می‌رفت. در این حالت، روح آزاد او می‌توانست به جهان‌های ارواح یا سایر نقاط جهان مادی سفر کند. ماجرای ذکر شده در "تاریخ نروژ" درباره یک "نوآیدی" است که به جهان ارواح سفر کرد و با ارواح دشمن جنگید تا بیماران را شفا دهد.
کرد و با ارواح دشمن جنگید تا بیماران را شفا دهد. نوشته‌های پیتر کلاوسون فیس (۱۵۴۵-۱۶۱۴) یک سامی را در برگن توصیف می‌کند که ظاهراً می‌توانست در حالی که در حالت خلسه بود در جهان مادی سفر کند: یک سامی به نام یاکوب سفر روحی خود را به آلمان انجام داد تا از سلامت یک خانواده تاجر آلمانی مطلع شود. نیکولای لوندیوس (حدود ۱۶۷۰)، ایزاک اولسن (۱۷۱۷) و ینس کیلدال (حدود ۱۷۳۰) شرح می‌دهند که نوآیدی‌ها به جهان‌های ارواح سفر می‌کردند و در آنجا با خدایان مرگ، به ویژه «جابمئاکا» - ملکه قلمرو مردگان - در مورد سلامت و زندگی
- ملکه قلمرو مردگان - در مورد سلامت و زندگی مردم مذاکره می‌کردند. این سفر خطراتی را برای زندگی و سلامت خود نوآیدی‌ها به همراه داشت. پیشگویی و شانس. در نوشته‌های ساموئل راین و ایزاک اولسن، از طبل به عنوان بخشی از مقدمات شکار خرس یاد شده است. راین می‌گوید که نوآیدی می‌تواند اطلاعاتی در مورد بخت و اقبال شکار بدهد، در حالی که اولسن می‌گوید که نوآیدی قادر بوده خرس را برای حرکت به سمت محدوده شکارچیان دستکاری کند. نوآیدی - یا صاحب طبل - عضوی از گروه شکارچیان بود و پشت سر نیزه‌دار حرکت می‌کرد. نوآیدی همچنین در طول
پشت سر نیزه‌دار حرکت می‌کرد. نوآیدی همچنین در طول جشن پس از شکار در مکانی برجسته می‌نشست. در «قطعاتی از اساطیر لاپیش» (۱۸۴۰-۴۵)، لارس لوی لاستادیوس می‌نویسد که سامی‌ها از طبل خود به عنوان پیشگو استفاده می‌کردند و وقتی موضوع مهمی در دست بود، به آن مراجعه می‌کردند. «درست مانند هر نوع فالگیری دیگری با کارت یا فال‌بینی. نباید هر صاحب طبلی را جادوگر دانست.» یک روش معمول این بود که اجازه دهند «ووئوربی» در سراسر پوست حرکت کند و از نمادهای مختلف دیدن کند. نوآیدی‌ها اراده خدایان را با مسیری که ووئوربی طی می‌کرد،
اراده خدایان را با مسیری که ووئوربی طی می‌کرد، تفسیر می‌کردند. چنین شیوه‌هایی در رابطه با طبل بیندال، فریونانتجاکه گیوری و طبل ولفیورد شرح داده شده‌اند. زنان. اینکه آیا زنان مجاز به استفاده از طبل بوده‌اند یا خیر، مورد بحث بوده است، اما هنوز هیچ اجماعی حاصل نشده است. از یک سو، برخی منابع می‌گویند که زنان حتی اجازه لمس طبل را نداشتند و در طول مهاجرت گله، زنان باید مسیر دیگری غیر از سورتمه‌ای که طبل را حمل می‌کرد، دنبال می‌کردند. از سوی دیگر، تمام خانواده در شروع طبل مشارکت داشتند. همچنین، مشارکت زنان
در شروع طبل مشارکت داشتند. همچنین، مشارکت زنان جویک‌خوان برای یک سفر روحی موفق اهمیت داشت. می-لیسبت میرهاگ منابع قرن هفدهم و هجدهم را دوباره تفسیر کرده و اظهار می‌دارد که شواهدی از نوآیدی‌های زن، از جمله نوآیدی‌های زنِ مسافر روح، وجود دارد. در مقابل این ادعا که فقط مردان می‌توانستند «نوآیدی» باشند و از طبل استفاده کنند، نمونه‌هایی از زنان سامی وجود دارد که از طبل استفاده می‌کردند. کیرستن کلمیتسدوتر (درگذشته در ۱۷۱۴)، ریجکو-مایا از آرویدسیور (۱۶۶۱-۱۷۵۷) و آنا گرتا ماتسدوتر از واپستن، معروف به Silbo-gåmmoe
گرتا ماتسدوتر از واپستن، معروف به Silbo-gåmmoe یا Gammel-Silba (۱۷۹۴-۱۸۷۰) نمونه هایی از زنانی هستند که گفته شده از طبل استفاده کرده‌اند. طبل‌ها پس از مسیحیت. در قرن‌های هفدهم و هجدهم، در طول مسیحی‌سازی مردم سامی، چندین حمله برای مصادره طبل‌ها، هم در سوئد و هم در دانمارک-نروژ، انجام شد. توماس فون وستن و همکارانش طبل‌ها را «کتاب مقدس سامی‌ها» می‌دانستند و می‌خواستند با از بین بردن یا برداشتن طبل‌ها، آنچه را که «بت‌پرستی» می‌دانستند، ریشه‌کن کنند. هر سامیِ «بت‌پرستِ» کنترل‌نشده، تهدیدی برای دولت محسوب می‌شد.
کنترل‌نشده، تهدیدی برای دولت محسوب می‌شد. افزایش تلاش‌های مبلغان مذهبی علیه سامی‌ها در اوایل قرن هجدهم را می‌توان نتیجه‌ی تمایل دولت به کنترل شهروندان در دوران سلطنت مطلق در دانمارک-نروژ، و همچنین نتیجه‌ی تأکید بیشتر بر ایمان مسیحی فردی به زهدباوری که در آن زمان رایج بود، دانست. در اوسله سوئد، در سال ۱۶۸۶، ۲ طبل، در سال ۱۶۸۹، ۸ طبل و در سال ۱۷۲۵، ۲۶ طبل، عمدتاً از نوع سامی جنوبی، جمع‌آوری شد. توماس فون وستن حدود صد طبل از منطقه‌ی سامی جنوبی جمع‌آوری کرد؛ ۸ عدد از آنها در سال ۱۷۲۳ در اسنوسا جمع‌آوری شدند.
عدد از آنها در سال ۱۷۲۳ در اسنوسا جمع‌آوری شدند. ۷۰ عدد از طبل‌های فون وستن در آتش‌سوزی کپنهاگ در سال ۱۷۲۸ گم شدند. فون وستن در طول سفرهای خود در مناطق سامی شمالی بین سال‌های ۱۷۱۵ تا ۱۷۳۰ تعداد کمی طبل پیدا کرد. این امر را می‌توان با پیش‌رفتن مسیحی شدن سامی‌ها در شمال توضیح داد، به این دلیل که طبل‌ها از قبل نابود شده بودند. همچنین می‌توان آن را از طریق تفاوت در نحوه استفاده از طبل‌ها به ترتیب در فرهنگ‌های سامی شمالی و جنوبی توضیح داد. در حالی که طبل یک وسیله خانگی رایج در فرهنگ سامی جنوبی بود، در شمال ممکن
خانگی رایج در فرهنگ سامی جنوبی بود، در شمال ممکن است یک شیء نادر بوده باشد که مختص معدود "نوآیدی" تحصیل‌کرده در آن فرهنگ بوده است. احتمالاً شناخته‌شده‌ترین طبل، طبل لینه است - طبلی که در طول سفرهایش به شمال سوئد به کارل لینه داده شد. او بعداً آن را به موزه‌ای در فرانسه داد و بعداً به موزه ملی سوئد بازگردانده شد. سه طبل سامی را می‌توان در مجموعه‌های موزه بریتانیا یافت، از جمله یکی که توسط هنس اسلون، بنیانگذار موزه، به ارث گذاشته شده است. بیش از ۳۰ طبل در موزه نوردیک، استکهلم؛ و بقیه در رم، برلین، لایپزیگ و
نوردیک، استکهلم؛ و بقیه در رم، برلین، لایپزیگ و هامبورگ نگهداری می‌شوند. موزه باستان‌شناسی و مردم‌شناسی، دانشگاه کمبریج، موزه پیت ریورز در آکسفورد و موزه هورنیمن لندن، همگی نمونه‌هایی از طبل‌های سامی را نگهداری می‌کنند. طبل آندرس پولسن پس از محاکمه و مرگش بخشی از مجموعه سلطنتی دانمارک شد. این اثر سرانجام وارد مجموعه‌های موزه ملی دانمارک شد و از سال ۱۹۷۹ به موزه سامی در کاراسیوک (روستا) در شمال نروژ به امانت داده شده بود. به گفته یلنا پورسانگر، مدیر موزه، پس از «یک مبارزه ۴۰ ساله»، در سال ۲۰۲۲ پس از درخواست
از «یک مبارزه ۴۰ ساله»، در سال ۲۰۲۲ پس از درخواست رئیس‌جمهور سامی نروژ از ملکه مارگارت دانمارک رسماً به مردم سامی بازگردانده شد.
روسلان آیتباویچ کازاکبایف (روسی: Руслан Айтбаевич Казакбаев؛ زادهٔ ۱۸ مه ۱۹۶۷) سیاستمدار قرقیزستانی است. او از اکتبر ۲۰۲۰ به عنوان وزیر امور خارجه قرقیزستان تا ۲۲ آوریل ۲۰۲۲ خدمت کرد زندگی‌نامه. اوایل زندگی. روسلان کازاکبایف در ۱۸ مه ۱۹۶۷ در روستای بیشکه، شهرستان کارا-بورا، استان تالاس متولد شد. در سال ۱۹۹۱ از دانشگاه فنی قرقیزستان در رشته مهندسی مکانیک فارغ‌التحصیل شد و در سال ۲۰۰۲ در رشته حقوق ااز دانشگاه ملی قرقیزستان فارغ‌التحصیل شد حرفه سیاسی. فعالیت‌های سیاسی کازاکبایف با دبیری در وزارت امور خارجه
سیاسی کازاکبایف با دبیری در وزارت امور خارجه قرقیزستان در سال ۱۹۹۵ آغاز شد او از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ در دولت‌های اوتونبایوا و آتامبایف وزیر امور خارجه قرقیزستان بود او در سال ۲۰۱۵ وارد مجلس ملی قرقیزستان شد و تا سال ۲۰۲۰ نماینده مجلس ملی قرقیزستان بود او در سال ۲۰۲۰ برای بار دوم این بار در دولت صدر جبارف وزیر امور خارجه قرقیزستان شد و تا زمان برکناری اش در سال ۲۰۲۲ در این سمت باقی ماند او از سال ۲۰۲۲ بعنوان سفیر قرقیزستان در ترکیه خدمت می‌کند
آیدار () یک شهرک در بخش روفنسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
خارکوفسکویه () یک شهرک در بخش روفنسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
لادومیروفکا () یک شهرک در بخش روفنسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
لوزنایا () یک شهرک در بخش روفنسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ناگولنویه () یک شهرک در بخش روفنسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ناگوریه () یک شهرک در بخش روفنسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ورخنیایا سربریانکا () یک شهرک در بخش روفنسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
لوزوویه () یک شهرک در بخش روفنسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
نووالکساندروفکا () یک شهرک در بخش روفنسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
رژفکا () یک شهرک در بخش روفنسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
سویستوفکا () یک شهرک در بخش روفنسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
الکس تام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل استونی است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال استونی، زیر ۱۹ سال استونی، زیر ۲۱ سال استونی، و استونی بازی کرده است.
کوین کوبر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل استونی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اوبو و باشگاه فوتبال تورون پالوسئورا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال استونی، زیر ۱۹ سال استونی، زیر ۲۱ سال استونی، و زیر ۲۳ سال استونی بازی کرده است.
ماسلووا پریستان () یک شهرک در بخش شبکینسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
«پروندهٔ افغانستان» (عربی: الملف الأفغانی)، کتابی است از ترکی الفیصل که در نمایشگاه بین‌المللی کتاب ریاض در اکتبر ۲۰۲۱ رونمایی شد. نسخهٔ عربی کتاب شامل ۳۵۰ صفحه است و هم‌زمان با نسخهٔ انگلیسی آن منتشر گردید. این کتاب گزارشی تاریخی جامع از پرتنش‌ترین دوره در تاریخ افغانستان ارائه می‌کند و به رابطهٔ مستقیم «پروندهٔ افغانستان» با پادشاهی سعودی پرداخته است؛ گزارشی مبتنی بر تجربهٔ زیسته و فعالیت عملی بیش از بیست سال. انتشار کتاب هم‌زمان شد با تحولات اخیر افغانستان، یعنی خروج آمریکا و بازگشت طالبان به قدرت. اهمیت
یعنی خروج آمریکا و بازگشت طالبان به قدرت. اهمیت اثر همچنین از جایگاه نویسنده ناشی می‌شود؛ کسی که در فاصلهٔ پایانی سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ ریاست سازمان اطلاعات عربستان سعودی را بر عهده داشت. خلاصه. کتاب "پرونده افغانستان" حاوی واقعیت‌هایی درباره اشغال افغانستان از سوی شوروی و واکنش افغان‌ها در سال‌های ۱۹۷۹–۱۹۸۰ است. سپس در فصل‌های بعدی، رویدادها به‌صورت پیوسته دنبال شده‌اند: خروج مجاهدین، انتقال اسلحه، جنگ نخست، و حمایت پادشاهی عربستان سعودی از مبارزان افغان علیه اتحاد شوروی. همچنین به نقش انجمن‌های خیریه،
علیه اتحاد شوروی. همچنین به نقش انجمن‌های خیریه، داوطلبان، دارالأنصار و «مکتب الخدمات» اشاره شده است. نویسنده روند جنگ، عقب‌نشینی شوروی، و سپس صلح بین مجاهدین و شوروی را بررسی می‌کند. کتاب توضیح داده چگونه در ادامه، جنبش طالبان تحت نفوذ اسامه بن لادن قرار گرفت؛ کسی که بنیان‌گذار و رهبر پیشین القاعده بود ـ سازمانی جهادی مسلح که در افغانستان در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد. ترکی الفیصل در اثر خود تأکید داشته که این جنبش چه میزان ناکامی و سرخوردگی برای مردم افغانستان و نیز برای پادشاهی عربستان به‌بار آورد. فیصل نگارش
نیز برای پادشاهی عربستان به‌بار آورد. فیصل نگارش کتاب را زمانی آغاز کرد که سفیر عربستان سعودی در لندن بود. کتاب دربرگیرندهٔ پانزده فصل است. فصل نخست به «اشغال شوروی و پاسخ افغان‌ها در دههٔ هشتاد» اختصاص دارد. در فصل‌های بعدی، موضوعاتی چون تلاش‌های استقلال، ظهور مجاهدین، خطوط تدارکاتی اسلحه، سال‌های نخست جنگ، فعالیت انجمن‌های خیریه و داوطلبان، تغییر مسیر جنگ، عقب‌نشینی شوروی، بحران کویت، سقوط نجیب‌الله، بازگشت داوطلبان به کشورهایشان، ظهور طالبان و پیوند آن با اسامه بن لادن مطرح شده است. کتاب در نهایت با
با اسامه بن لادن مطرح شده است. کتاب در نهایت با فصلی به پایان می‌رسد که عنوان آن «پیامدهای فاجعه» است.
«آتش و یخ» () شعری کوتاه از رابرت فراست است که از پایان جهان می‌گوید و نیروی عنصری آتش را با احساس میل و یخ را با بیزاری مشابه می‌داند. این شعر نخستین بار در دسامبر ۱۹۲۰ در "مجله هارپر" و بعدتر در کتاب فراست به نام "نیوهمپشایر" که برنده جایزه پولیتزر ۱۹۲۳ شد، به چاپ رسید. «آتش و یخ» یکی از شناخته‌شده‌ترین و گلچین‌شده‌ترین اشعار فراست است.
کاترین کانلی (متولد ۱۲ ژوئیه ۱۹۵۷) یک سیاستمدار مستقل ایرلندی است که از سال ۲۰۱۶ به عنوان نماینده حزب تچتا دالا (TD) برای حوزه انتخابیه گالوی وست خدمت کرده است. کانلی از نظر ایدئولوژیک چپ‌گرا، از حامیان لغو هشتمین اصلاحیه قانون اساسی در سال ۲۰۱۸ بود و در حمایت از بی‌طرفی ایرلند سخنرانی کرده است. اوایل زندگی. کانلی در حومه شانتالا، شهر گالوی، به عنوان یکی از ۱۴ خواهر و برادر بزرگ شد. پدرش نجار و کشتی‌ساز بود و قایق‌های بادبانی گالوی هوکر می‌ساخت. خانواده‌اش در یکی از اولین مجتمع‌های مسکن اجتماعی گالوی بزرگ
در یکی از اولین مجتمع‌های مسکن اجتماعی گالوی بزرگ شدند. سیاست گالوی. کانولی برای اولین بار در انتخابات سال ۱۹۹۹ شرکت گالوی به عنوان کاندیدای حزب کارگر در حوزه انتخابیه محلی غرب شهر به شورای شهر گالوی انتخاب شد. برای انتخابات شورای شهر گالوی در سال ۲۰۰۴، کانولی به حوزه انتخابیه محلی جنوب شهر تغییر نام داد تا به خواهرش، کولت، اجازه دهد در انتخابات منطقه غرب شهر شرکت کند. هر دو انتخاب شدند. در همان سال او به عنوان شهردار گالوی انتخاب شد. کانولی به عنوان شهردار، با موفقیت از اعطای (به صورت غیابی) آزادی شهر
با موفقیت از اعطای (به صورت غیابی) آزادی شهر گالوی به آنگ سان سوچی، فعال سیاسی میانمار، در ژوئن ۲۰۰۵ حمایت و ریاست آن را بر عهده داشت. کانولی از حامیان کمپین ناموفق مایکل دی. هیگینز برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۴ بود؛ او بعداً به نامزدی دانا رزماری اسکالون برای آن انتخابات رأی داد. او قصد داشت در انتخابات عمومی ۲۰۰۷ به عنوان معاون هیگینز در گالوی وست شرکت کند، اما حزب تصمیم گرفت فقط یک نامزد را در این حوزه انتخابیه معرفی کند. طبق گزارش‌ها، هیگینز به دلیل نگرانی‌های سلامتی به بازنشستگی فکر کرده
به دلیل نگرانی‌های سلامتی به بازنشستگی فکر کرده بود، اما اجازه داد نامش برای رقابت مجدد برای این کرسی مطرح شود. کانولی از هیگینز به خاطر «تعلل» در این تصمیم انتقاد کرد، تصمیم برای شرکت فقط او در انتخابات را «دیوانگی» توصیف کرد و گفت که حزب «فرصت بزرگی را از دست داد». او حزب کارگر را ترک کرد و به عنوان نامزد مستقل در انتخابات عمومی ۲۰۰۷ شرکت کرد و کمی بیش از ۲۰۰۰ رأی به دست آورد. کولت، که در سال ۲۰۱۴ کرسی خود را به عنوان عضو شورای شهر از حزب کارگر از دست داده بود، به عنوان یک عضو مستقل برای جایگزینی کاترین
بود، به عنوان یک عضو مستقل برای جایگزینی کاترین در شورای شهر گالوی، زمانی که او به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد، انتخاب شد سیاست ملی. کانلی دوباره در انتخابات عمومی سال ۲۰۱۱ در گالوی وست شرکت کرد، جایی که او در آخرین کرسی به شان کین از فین گیل تنها با ۱۷ رأی باخت. او درخواست بازشماری کامل آرا را کرد که پس از چهار روز به پایان رسید اما نتیجه را تغییر نداد. او در انتخابات عمومی سال ۲۰۱۶ از حوزه انتخابیه گالوی غربی به نمایندگی مجلس ایالتی انتخاب شد. او در اولین جلسه مجلس سی و دوم، به ریچارد بوید بارت برای
جلسه مجلس سی و دوم، به ریچارد بوید بارت برای تائوئیسچ رأی داد. در دومین جلسه مجلس سی و دوم در ۵ آوریل ۲۰۱۶، او اولین سخنرانی خود را ایراد کرد که در آن از نحوه برخورد آلن کلی، وزیر محیط زیست، جامعه و دولت محلی، با بحران بی‌خانمانی ایرلند انتقاد کرد. کانلی در کمیته حساب‌های عمومی عضویت داشت و رئیس کمیته زبان ایرلندی، گائلتاخت و جزایر بود. در سال ۲۰۱۸، کانلی به کلر دالی، میک والاس و مورین اوسالیوان در سفری به دمشق، معلولا و حلب در سوریه پیوست. او هنگام آغاز مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری ۲۰۲۵ خود از این سفر
انتخاباتی ریاست جمهوری ۲۰۲۵ خود از این سفر دفاع کرد و اظهار داشت که خودش هزینه این سفر را تأمین کرده و «حتی یک کلمه هم در حمایت از اسد نگفته است». با این حال، "پولیتیکو" مشاهده کرد که کانلی در آن زمان از انتقاد از اسد نیز خودداری کرده است. کانلی در انتخابات عمومی ۲۰۲۰ شرکت کرد و در دوازدهمین شمارش آرا دوباره انتخاب شد. لیز-چین کامهیرل در دایل ایرین (۲۰۲۰–۲۰۲۴). Connolly در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۰ به عنوان Leas-Cheann Comhairle Dáil Éireann انتخاب شد، در یک پیروزی غیرمنتظره بر نامزد Fine Gael, Fergus O'Dowd، اولین
بر نامزد Fine Gael, Fergus O'Dowd، اولین زنی بود که این سمت را به دست آورد. در ژانویه ۲۰۲۱، کانولی از دولت به دلیل نحوه برخورد با گزارش نهایی کمیسیون تحقیق (خانه‌های مادر و نوزاد و برخی موارد مرتبط) انتقاد کرد. او با اشاره به نخست‌وزیر، وزیر امور کودکان، برابری، معلولیت، ادغام و جوانان به عنوان «سه مرد نادان»، از عدم ارائه گزارش به بازماندگان خانه‌های مادر و نوزاد قبل از انتشار عمومی آن انتقاد کرد. کانولی اظهار داشت: «این سندی که باید تحویل دهم، همان چیزی است که گزارش به نظر می‌رسد. من آن را بالا نگه
است که گزارش به نظر می‌رسد. من آن را بالا نگه می‌دارم تا به بازماندگان نشان دهم زیرا آنها آن را ندارند. این خلاصه اجرایی با توصیه‌ها و یک یا دو چیز دیگر است. هیچ بازمانده‌ای آن را ندارد. من آن را از دیروز، زمانی که در قفسه‌های نمایندگان قرار داده شد، دارم.» در ژوئن ۲۰۲۳، کانلی در کنار کلر دالی، میک والاس، مایراد فارل و جورج گالووی در یک «انجمن بی‌طرفی» به میزبانی سازمان «اتحاد گالوی علیه جنگ» حضور یافت که موضوع بحث آن جنگ روسیه و اوکراین بود. در ماه مه ۲۰۲۴، در جریان مبارزات انتخاباتی برای انتخابات پارلمان
در جریان مبارزات انتخاباتی برای انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۲۴، کانلی از کلر دالی در حوزه انتخابیه دوبلین حمایت کرد. مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری ۲۰۲۵. نوشتار اصلی: انتخابات ریاست‌جمهوری ایرلند (۲۰۲۵) در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۵، کانلی اعلام کرد که به عنوان نامزد در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۵ نامزد خواهد شد. سوسیال دموکرات‌ها بلافاصله حمایت خود را از نامزدی او اعلام کردند. علاوه بر این، کانلی توسط مردم قبل از سود، 100% Redress و چندین عضو مستقل Oireachtas حمایت می‌شود. او در ۱۶ ژوئیه نامزدی خود را برای ریاست
می‌شود. او در ۱۶ ژوئیه نامزدی خود را برای ریاست جمهوری آغاز کرد. در ۱۷ ژوئیه، اعضای جنبش همبستگی ایرلند و سوریه از حزب کارگر خواستند که به دلیل سفر کانلی به سوریه در سال ۲۰۱۸، از کمپین او حمایت نکنند در حالی که در ۱۸ ژوئیه، جیمی گورین، عضو شورا (برادر ورونیکا گورین، روزنامه‌نگار ترور شده)، اظهار داشت که کانلی به دلیل «اشتباه فاحش» خود در حمایت از نامزدی جما اودوهرتی در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۸، گزینه مناسبی برای ریاست جمهوری نیست. کانلی با اشاره به کار گذشته اودوهرتی در روزنامه‌نگاری تحقیقی و در عین حال
اودوهرتی در روزنامه‌نگاری تحقیقی و در عین حال فاصله گرفتن از دیدگاه‌های اودوهرتی، از تلاش اودوهرتی برای شرکت در انتخابات حمایت کرده بود. گورین به ویژه با توجه به فعالیت‌های راست افراطی اودوهرتی در سال‌های بعد و ادعاهای مکرر او مبنی بر دست داشتن دولت در قتل ورونیکا گورین، از او انتقاد کرد. کانلی پاسخ داد: «من [او'دوهرتی] را شخصاً نمی‌شناختم، اما نقش او را می‌دانستم و وقتی زمانش رسید، او را نامزد کردم. این به معنای حمایت من از او نبود. قضاوت من در آن زمان درست بود. آیا از اتفاقی که در رابطه با او افتاده
درست بود. آیا از اتفاقی که در رابطه با او افتاده پشیمانم؟ کاملاً. آیا به هر نحوی از او حمایت می‌کنم؟ به هیچ وجه.» در ۳۱ ژوئیه، کانلی حمایت و پشتیبانی حزب کارگر را به دست آورد و ۱۳ عضو دیگر اویراختاس را به اردوگاه خود آورد. دیدگاه‌های سیاسی. منابع رسانه‌ای، کانلی را یک چپ‌گرای مستقل توصیف کرده‌اند، در ماه مه ۲۰۲۵، "فینیکس" کانلی را به عنوان یک «سوسیالیست قدیمی» توصیف کرد که در دوران عضویتش در حزب کارگر به عنوان «چپ‌گرا» و یک «جمهوری‌خواه ایرلندی» شناخته می‌شد. کلر دالی و میک والاس به عنوان متحدان سیاسی