payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بلایا در ژاپن، در این رابطه اظهار داشت: به‌جای انتخاب روزی یادبود یا فاجعه‌بار مانند ۱۱ مارس یا ۲۶ دسامبر، ۵ نوامبر به‌عنوان روزی «رو به آینده» انتخاب شد، روزی که بسیاری از جان‌ها به دلیل اقدامات پیشگیرانه نجات یافتند. هاماگوچی گوریو بعدها دیواری به ارتفاع ۵ متر ساخت که دهکده را از سونامی زمین‌لرزه ۱۹۴۶ نانکایدو محافظت کرد. اقدام او، همراه با استخدام بازماندگان سونامی برای ساخت این دیوار، باعث شد که به نمادی از آگاهی، پیشگیری و بازسازی پس از سونامی تبدیل شود.
روز جهانی زبان رومانی () به منظور ترویج زبان رومانی، فرهنگ رومانی و آموزش آن است. این روز هر ساله در ۵ نوامبر از سال ۲۰۰۹ برگزار می‌شود. پارلمان کرواسی این روز را به‌طور رسمی در سال ۲۰۱۲ به رسمیت شناخت. و یونسکو در سال ۲۰۱۵، ۵ نوامبر را روز جهانی زبان رومانی اعلام کرد. تا سال ۲۰۱۸، ۱۶ کشور عضو شورای اروپا زبان رومانی را به عنوان زبان اقلیت طبق منشور اروپایی زبان‌های محلی یا اقلیت به رسمیت شناختند. منشأ. در ۵ نوامبر ۲۰۰۸ در زاگرب، کرواسی، در جریان معرفی اولین فرهنگ لغت رومانی-کرواسی و کرواسی-رومانی که توسط
فرهنگ لغت رومانی-کرواسی و کرواسی-رومانی که توسط عالم و سیاستمدار رومانی، ولجکو کایتاژی نوشته شده بود، نمایندگان جامعه رومانی از سرتاسر جهان و اعضای زندگی عمومی کرواسی منشوری را امضا کردند که ۵ نوامبر را به عنوان روز زبان رومانی در جمهوری کرواسی اعلام کرد. امضای این منشور توسط ولجکو کایتاژی و انجمن کرواسی برای آموزش مردم رومانی "کالی سارا" (که امروزه با نام اتحادیه رومانی‌های کرواسی "کالی سارا") آغاز و سازماندهی شد و حدود ۱۵۰ نفر این منشور را امضا کردند. در سال ۲۰۰۹ در همایش جهانی استانداردسازی و کدگذاری
سال ۲۰۰۹ در همایش جهانی استانداردسازی و کدگذاری زبان رومانی که از ۳ تا ۵ نوامبر ۲۰۰۹ در زاگرب، کرواسی برگزار شد، اتحادیه رومانی جهانی و انجمن کرواسی برای آموزش مردم رومانی "کالی ساراً اعلامیه‌ای صادر کردند که خواستار به رسمیت شناختن ۵ نوامبر به عنوان روز جهانی زبان رومانی در تمامی کشورهایی که مردم رومانی در آن زندگی می‌کنند بودند. این مناسبت همچنین اولین جشن رسمی این تاریخ را به همراه داشت. پذیرش جهانی. پارلمان کرواسی به‌طور یکپارچه (۱۲۲ رأی موافق) درخواست اعضای خود را برای حمایت از ابتکار بین‌المللی برای
اعضای خود را برای حمایت از ابتکار بین‌المللی برای نامگذاری ۵ نوامبر به عنوان روز جهانی زبان رومانی در جلسه‌ای که در ۲۵ مه ۲۰۱۲ برگزار شد، پذیرفت. این پارلمان اولین پارلمان در جهان بود که این کار را انجام داد و از دیگر پارلمان‌های ملی، نهادها و سازمان‌های بین‌المللی و همچنین از تمامی مردم نیکوکار در سراسر جهان خواست تا به این ابتکار بپیوندند. به درخواست جمهوری کرواسی، یونسکو در سال ۲۰۱۵، ۵ نوامبر را روز جهانی زبان رومانی اعلام کرد.
دیپ‌استار سیکس یا ستاره عمیق شش فیلمی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی شان اس کانینگهام است. در این فیلم بازیگرانی همچون تورین بلک، نانسی اورهارد، گرگ اویگان، میگوئل فرر، مت مک‌کوی، نیا پیپلز، سیندی پیکت، ماریوس ویرز و الیا باسکین ایفای نقش کرده‌اند.
ایفل (انگلیسی: Eiffel) یک فیلم عاشقانه در سبک درام محصول سال ۲۰۲۱ سینمای فرانسه به کارگردانی مارتین بوربولون، بر اساس فیلمنامه‌ای توسط کارولین بونگاند است. در این فیلم رومن دوریس در نقش گوستاو ایفل بازی می‌کند و داستان عاشقانه‌ای بین ایفل و آدرین بورژس، معشوقه دوران کودکی‌اش با بازی اما مکی را دنبال می‌کند. همچنین پیر دولادونشا در نقش مکمل نیز بازی می‌کند. این فیلم در ۲ مارس ۲۰۲۱ در جشنواره فیلم فرانسوی (فیلم فرانسه آلیانس) در استرالیا به نمایش درآمد و در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۱ توسط کمپانی پته در فرانسه اکران شد.
۱۳ اکتبر ۲۰۲۱ توسط کمپانی پته در فرانسه اکران شد. این فیلم اکثراً نقدهای مثبتی دریافت کرد و بیش از ۱۳ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت.
معماری در ازبکستان () ترکیبی از طراحی سنتی کهن و ویژگی‌های نوآورانه‌ای است که با اقلیم این منطقه سازگار شده‌اند. مراکز معماری ازبکستان شامل سمرقند، بخارا، خیوه، شهر سبز، ترمذ و خوقند هستند. تعدادی از شاهکارهای معماری باستانی همچنان باقی مانده‌اند که شامل کاخ‌ها، آرامگاه یادمانی‌ها، مسجدها و مناره‌ها می‌شوند. معماری ازبکستان همچنین با موزاییک‌های رنگارنگ، نمادهای مذهبی و الگوهای هندسی انتزاعی شناخته می‌شود. تحقیقات باستان‌شناسی در آسیای مرکزی روندهای معماری‌ای را آشکار کرده است که همزمان با آشولی توسعه
را آشکار کرده است که همزمان با آشولی توسعه یافته‌اند. در واقع، بقایای یادمان‌هایی از هر دو دوره عصر سنگ و عصر برنز در مناطق ولایت سرخان‌دریا، تاشکند، سمرقند، فرغانه و نوایی (ازبکستان) کشف شده‌اند. در طول سده‌های میانه، معماری ازبکستان با توجه به موقعیت آن به عنوان پیوندی مرکزی در جاده ابریشم به طول شکوفا شد. معماری دوره تیموریان در سده‌های چهاردهم تا شانزدهم و همچنین معماری دوران شیبانیان در سده شانزدهم، تأثیر قابل‌توجهی بر توسعه معماری اسلامی داشتند. در سده بیست و یکم، معماری ازبکستان با حفظ توازن میان
سده بیست و یکم، معماری ازبکستان با حفظ توازن میان طراحی سنتی و نوآوری مدرن شناخته می‌شود. معماری پیشااسلامی. قدیمی‌ترین نشانه‌های سکونت انسانی در منطقه ازبکستان به دوران پارینه‌سنگی بازمی‌گردد. سکونتگاه‌های باستانی نشان می‌دهند که کهن‌ترین معماری‌ها در ساپالیتپه (سده‌های چهاردهم تا هفدهم پیش از میلاد) و جرکوتان (سده‌های نهم تا چهاردهم پیش از میلاد) یافت می‌شوند. یادمان‌های بودایی، از جمله فایز تپه و کارا تپه، نیز در منطقه سرخان‌دریا (سده‌های یکم تا سوم میلادی) کشف شده‌اند. هر یک از این مکان‌ها مراحل مختلف
کشف شده‌اند. هر یک از این مکان‌ها مراحل مختلف تمدن آسیای مرکزی را بازتاب می‌دهند. شهر باستانی خوارزم یکی از عناصر مهم در معماری ازبکستان است. خوارزم ۹۸۲ سال پیش از حمله اسکندر مقدونی به آسیای مرکزی، یعنی بیش از ۳۴ سده پیش، بنیان گذاشته شد. سکونتگاه‌های باستانی خوارزم با معماری شاخص خود شناخته می‌شوند، از جمله جان‌باس‌قلعه (سده چهارم پیش از میلاد)، کوی‌کرلگان‌قلعه (سده دوم پیش از میلاد – سده چهارم میلادی)، توپراک‌قلعه (سده یکم پیش از میلاد – سده ششم میلادی) و آیازقلعه (سده دوم پیش از میلاد، واقع در جمهوری
و آیازقلعه (سده دوم پیش از میلاد، واقع در جمهوری قره‌قالپاقستان). معماری نوگرای تاشکند. معماری نوگرای تاشکند نمونه‌ای برجسته از به‌کارگیری معماری سده بیستم برای شکل‌دهی به پایتختی نوظهور و چندفرهنگی است؛ شهری که هم‌زمان با تغییرات سیاسی و اجتماعی در آسیای مرکزی در دوره شوروی به موزاییکی پویا از فرهنگ‌ها و قومیت‌ها تبدیل شد. آثار. این آثار، نشان‌دهنده نقش معماری پس از جنگ در طراحی شهری یک پایتخت سده بیستم و ساخت جامعه‌ای جدید در گفت‌وگویی مداوم با تاریخ و سنت است. معماری نوگرای تاشکند شامل شانزده ساختمان
سنت است. معماری نوگرای تاشکند شامل شانزده ساختمان نوگرای است که یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های اجتماعی، سیاسی، شهری و معماری را در پایتخت ازبکستان بین دوره «ذوب یخ‌ها» و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بازتاب می‌دهند؛ دورانی که در آن، تاشکند چهارمین شهر پرجمعیت اتحاد جماهیر شوروی بود. تاشکند که برای قرن‌ها در نقطه تلاقی فرهنگ‌ها قرار داشت، در سال ۱۸۶۷ به عنوان پایتخت ترکستان روسیه در چارچوب رقابت «بازی بزرگ» میان امپراتوری‌های روسیه و بریتانیا بر سر آسیای مرکزی برگزیده شد. این شهر در دوره شوروی به مدرنیزاسیون
برگزیده شد. این شهر در دوره شوروی به مدرنیزاسیون گسترده‌ای دست یافت. صنعتی‌سازی از دهه ۱۹۲۰ آغاز شد و در پی جنگ جهانی دوم شتاب بیشتری گرفت، چراکه بسیاری از کارخانه‌ها و مراکز علمی از غرب روسیه و اوکراین به تاشکند منتقل شدند. ورود دو میلیون آواره، جمعیت شهر را به‌شدت افزایش داد و در نیمه دوم سده بیستم، تاشکند به میدان آزمایش طرح‌های اجتماعی و شهری تبدیل شد. زمین‌لرزه‌ای در ۲۶ آوریل ۱۹۶۶ بخش عمده‌ای از شهر را ویران کرد و بازسازی آن، روند مدرنیزاسیون را تسریع نمود. بازسازی تاشکند با مشارکت کارگرانی از سراسر
نمود. بازسازی تاشکند با مشارکت کارگرانی از سراسر اتحاد جماهیر شوروی و در فضایی از «دوستی ملت‌ها» انجام گرفت. شهر جدید، هم به‌عنوان دروازه شوروی به آسیا و هم نمایشگاهی برای «شرق‌شناسی شوروی» طراحی شد؛ اثباتی زنده بر قابلیت سازگاری سوسیالیسم با هر سناریوی پسااستعماری. در دوره «ذوب یخ‌ها»، تاشکند به مهم‌ترین مرکز برگزاری کنفرانس‌های بین‌المللی و نشست‌های علمی، صنعتی و هنری شوروی در منطقه تبدیل شد. در نتیجه، تاشکند شوروی، آسیای مرکزی را به نقش تاریخی خود در جاده ابریشم بازگرداند؛ جایی که فرهنگ‌ها، نژادها،
جاده ابریشم بازگرداند؛ جایی که فرهنگ‌ها، نژادها، ایده‌ها و زبان‌ها در هم تنیده می‌شدند. معماری نوگرای، جلوه‌ای از «شرق‌شناسی شوروی» با نگاهی به آینده بود. شانزده عنصر معماری نوگرای تاشکند به دلیل طراحی منحصربه‌فرد خود، نمونه‌هایی شاخص از معماری نوگرای شوروی به‌شمار می‌روند. این آثار همچنین نشان‌دهنده همکاری میان مؤسسات طراحی تاشکند و مسکو و تکامل پژوهش‌های معماری از ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۱، یعنی سه دهه پایانی اتحاد جماهیر شوروی، هستند. آزمایش‌های معماری به نوآوری‌های گونه‌شناختی و فنی در زمینه مقاومت لرزه‌ای، تعدیل
گونه‌شناختی و فنی در زمینه مقاومت لرزه‌ای، تعدیل اقلیمی و سازگاری با فرهنگ منطقه‌ای منجر شد. هر یک از این بناها، معماری نوگرای را با عناصر سنتی آسیای مرکزی (از لحاظ الگوی سکونت، گونه‌شناسی و تزئینات) ترکیب کردند. معماری نوگرای تاشکند گواهی بر این حقیقت است که تاشکند در نیمه دوم سده بیستم، آزمایشی اجتماعی و شهری منحصربه‌فرد بود.
در آشپزی، گلیز پوششی براق و شفاف است؛ که با فرو بردن، چکاندن یا استفاده از قلم مو روی سطح بیرونی اعمال می‌شود. بسته به ماهیت و اثر مورد نظر، گلیز ممکن است قبل یا بعد از پخت و پز استفاده شود. ممکن است مزه شیرین یا اومامی داشته باشد (در شیرینی پزی، مزه شیرین به نام "گلاساژ" شناخته می‌شود). گلیزهای معمولی شامل سفیده تخم مرغ هم زده، برخی از انواع آیسینگ، و مربا (مانند "ناپاژ")، و ممکن است شامل کره، شکر، شیر، روغن، و میوه یا آب میوه باشد. نمونه‌ها. گلیز دونات از مخلوط ساده شکر قنادی و آب تهیه می‌شود و سپس روی
مخلوط ساده شکر قنادی و آب تهیه می‌شود و سپس روی دونات‌ها ریخته می‌شود. برخی از شیرینی‌ها دارای پوششی از سفیده تخم مرغ هستند. برخی دیگر «گلیز آینه‌ای» استفاده می‌کنند که به اندازه‌ای براق است که نور را مانند آینه انعکاس می‌دهد، و برخی از آب نبات‌ها و شیرینی‌ها با گلیز موم خوراکی، پوشانده می‌شوند. تاریخچه. منشأ پیدایش گلیز را می‌توان در دوره قرون وسطی بریتانیا دانست. یک گلیز معمولی قرون وسطایی انگلیسی، گلیز «الیزابتی» بود که از سفیده تخم‌مرغ و شکری که عمدتاً در شیرینی‌های آن زمان استفاده می‌شد، درست
عمدتاً در شیرینی‌های آن زمان استفاده می‌شد، درست می‌کردند.
مصر باستان تمدن باستانی در شرق آفریقای شمالی بود که در امتداد بخش شمالی رود نیل در مصر متمرکز شده بود. این تمدن در حدود سال ۳۱۵۰ قبل از میلاد با اتحاد سیاسی مصر علیا و سفلی تحت رهبری فرعون اول به هم پیوست و طی سه هزار سال توسعه یافت. مصر باستان در دوران پادشاهی نوین به اوج قدرت نظامی خود رسید و پس از آن به آهستگی، وارد دوران افول شد. مصر در اواخر دوره پادشاهی توسط نیروهای خارجی فتح شد. زمانی که امپراتوری روم اولیه مصر را فتح کرد و آن را به استان تبدیل کرد،حکومت فراعنه رسماً در سال ۳۱ قبل از میلاد پایان
فراعنه رسماً در سال ۳۱ قبل از میلاد پایان یافت. اگرچه نیروهای نظامی مصر در پادشاهی‌های کهن و میانه به خوبی حفظ شده بودند، اما وضع جدیدی که در پادشاهی نوین پدیدار شد نشان داد که دولت برای تأمین نیازهای خود به سازماندهی بیشتر نظامی نیاز دارد. مصر باستان در بیشتر بخش‌های تاریخ طولانی خود، تحت یک دولت متحد بود. نگرانی اصلی نظامی برای مصریان باستان، دور نگه داشتن دشمنان بود. دشت‌های خشک و بیابان‌های اطراف مصر محل سکونت قبایل عشایری بود که گهگاه سعی می‌کردند به دره حاصلخیز رود نیل حمله کنند یا در آن ساکن شوند تا
حاصلخیز رود نیل حمله کنند یا در آن ساکن شوند تا بتوانند از امکانات خدادادی سرزمین مصر و رود نیل استفاده کنند. با این وجود، گستره وسیع بیابان، سد طبیعی را تشکیل می‌داد که از سرزمین مصر محافظت می‌کرد و عبور ارتش‌های عظیم دشمنان را تقریباً غیرممکن می‌ساخت. مصریان در امتداد مرزهای شرق، غرب دلتای نیل و در جنوب یعنی سرزمین نوبیا، دژها و پاسگاه‌های نظامی‌ای ساختند. پادگان‌های کوچک می‌توانستند از تهاجمات جزئی جلوگیری کنند، اما اگر نیروی بزرگی شناسایی می‌شد، پیامی برای ارتش اصلی ارسال می‌شد. بیشتر شهرهای مصر فاقد
برای ارتش اصلی ارسال می‌شد. بیشتر شهرهای مصر فاقد دیوارهای شهری و دیگر تجهیزات دفاعی بودند. تاریخ مصر باستان به سه پادشاهی و دو دوره میانی تقسیم می‌شود. در طول سه پادشاهی، مصر تحت یک دولت متحد شد. در دوره‌های میانی (دوره‌های زمانی بین پادشاهی‌ها) کنترل دولت در دست عشایر کوچ نشین مختلف مصری و بیگانگان مختلف بود. جغرافیای مصر به پیشرفت نظامی این کشور کمک کرد و این شرایط زمینه را برای بسیاری از فتوحات نظامی مصر فراهم کرد. آنها با استفاده از سلاح‌های ابتدایی مانند تیر و کمان، دشمنان خود را ناتوان و ضعیف کردند؛
تیر و کمان، دشمنان خود را ناتوان و ضعیف کردند؛ همچنین مصریان باستان ارابه‌هایی داشتند که با آن‌ها به دشمن حمله می‌کردند. تاریخچه. پادشاهی کهن(۲۶۸۶–۲۱۸۱ قبل از میلاد). پادشاهی کهن مصر باستان یکی از بزرگ‌ترین دوران در تاریخ مصر بود. به دلیل ثروت بالایی که در این دوره وجود داشت، به دولت این امکان را می‌داد که جایگاه نیروهای ارتشی را تثبیت کند و به نوبه خود ارتشی کارآمد را سازماندهی کند. در این دوره، بیشتر درگیری‌های نظامی به تحکیم قدرت در مصر و دفاع از سرزمین مصر محدود می‌شد. در ابتدای دوره پادشاهی کهن، هیچ
مصر محدود می‌شد. در ابتدای دوره پادشاهی کهن، هیچ ارتش حرفه ای در مصر وجود نداشت. فرماندار هر نوم (نوعی از تقسیمات کشوری که در مصر باستان برای مشخص کردن هر منطقه در پادشاهی مصر اطلاق می‌شد) باید ارتش محلی خود را تشکیل می‌داد. سپس، تمام لشکریان زیر نظر فرعون برای جنگ گرد هم می‌آمدند. جوزر اولین کسی بود که با ابداع سیستم جذب داوطلب برای استخدام در ارتش که هر ساله افرادی به آن ملحق شدند، یک ارتش حرفه‌ای ایجاد کرد، اکثر افراد لشکر مردان طبقه پایینی بودند که توانایی مالی برای دریافت آموزش و مهارت در مشاغل دیگر
مالی برای دریافت آموزش و مهارت در مشاغل دیگر را نداشتند. سربازان پادشاهی کهن به انواع مختلفی از سلاح‌ها از جمله سپر، نیزه، چماق، گرز، خنجر و تیر و کمان مجهز بودند. رایج‌ترین سلاح مصری تیر و کمان بود. در دوران پادشاهی کهن اغلب از کمان تک قوسی استفاده می‌شد. کشیدن این نوع کمان دشوار بود و طول کشش زه آن کمتر بود. پس از معرفی کمان ترکیبی توسط هیکسوس‌ها، سربازان مصری نیز از این سلاح استفاده کردند. دوره نخست میانی (۲۱۸۱–۲۰۵۵ قبل از میلاد) و پادشاهی میانه(۲۰۵۵–۱۶۵۰ قبل از میلاد). فرعون منتوهوتپ دوم فرماندهی
قبل از میلاد). فرعون منتوهوتپ دوم فرماندهی لشکرکشی به جنوب تا آبشار دوم رود نیل در نوبیا را برعهده داشت؛ منطقه‌ای که استقلال خود را در دوره نخست میانی به دست آورده بود. او همچنین سلطه‌گری و نفوذ مصر را بر منطقه صحرای سینا که از پایان پادشاهی کهن از دست داده بود، بازگرداند. از دودمان دوازدهم به بعد، فراعنه اغلب ارتش‌های پایدار، ثابت و آموزش دیده‌ای داشتند که گروه‌های بزرگتر نظامی را تشکیل می‌دادند که برای دفاع در برابر تهاجم جمع شده بودند. تحت فرمانروایی سنوسرت اول، ارتش مصر یک قلعه مرزی در منطقه بوهین ساخت
اول، ارتش مصر یک قلعه مرزی در منطقه بوهین ساخت و تمام نوبیای سفلی را به عنوان مستعمره مصر درآورد. دوره دوم میانی (۱۶۵۰–۱۵۵۰ قبل از میلاد). پس از اینکه مرنفررع آی از میانه دودمان سیزدهم از کاخ خود فرار کرد، هیکسوس‌ها، ممفیس (پایتخت مصر) را غارت کردند و ادعای تسلط بر مصر علیا و سفلی را داشتند. پس از به دست گرفتن کنترل ممفیس توسط هیکسوس‌ها، بسیاری از مصریان به شهر تبس گریختند، جایی که تبدیل شده بود به مرکز مخالفت با حکومت هیکسوس‌ها. هیکسوس‌ها، پایتختی مستحکم در آواریس برپا کردند. مصریان باستان در این زمان به
آواریس برپا کردند. مصریان باستان در این زمان به سختی و تنگنا افتاده بودند. دولت مرکزی آنها سقوط کرده بود. آنها بین هیکسوس‌ها در شمال و نوبیایی‌ها در جنوب قرار گرفته بودند. این دوره تحول بزرگی را برای ارتش مصر رقم زد. هیکسوس‌ها اسب، ارابه و کمان ترکیبی را به مصر آوردند؛ ابزارهایی که به شدت نحوه عملکرد ارتش مصر را تغییر می‌دادند. (برخی شواهد نشان می‌دهد که اسب‌ها و ارابه‌ها قبلاً حضور داشتند) کمان ترکیبی، که امکان دقت بیشتر و هدف‌گیری از فاصله دور بهتر با تیرها را فراهم می‌کرد، همراه با اسب‌ها و ارابه‌ها در
را فراهم می‌کرد، همراه با اسب‌ها و ارابه‌ها در نهایت به ارتش مصر در بیرون راندن هیکسوس‌ها از مصر کمک کرد. این آغاز دوران پادشاهی جدید بود. سلاح کمان ترکیبی سلاحی پیچیده و گران‌قیمت بود که از لایه‌هایی از چوب، شاخ حیوانات و تاندون‌هایی ساخته شده بود که برای تولید نیرویی بزرگ، منحنی شده بودند. دوره پادشاهی نوین(۱۵۵۰–۱۰۶۹ قبل از میلاد). در پادشاهی جدید تهدیدهای جدیدی پدیدار شد. با این حال، کمک‌های نظامی هیکسوس‌ها به مصر اجازه داد تا از خود در برابر این تهاجمات خارجی با موفقیت دفاع کند. هیتی‌ها تلاش کردند مصر
خارجی با موفقیت دفاع کند. هیتی‌ها تلاش کردند مصر را فتح کنند، اما شکست خوردند و پیمان صلحی میان مصر و هیتی‌ها بسته شد. همچنین، مردمان دریا در این مدت به کل خاور نزدیک باستانی حمله کردند. مردمان دریا سعی در فتح مصر داشتند، اما در نهایت ارتش مصر در این زمان به اندازه کافی قوی بود تا از فتح مصر و فروپاشی دولت جلوگیری کند. بر خلاف هیتی‌ها که به ارابه‌های خود وابسته بودند، مصری‌ها به شدت به پیاده‌نظام خود متکی و وابسته بودند. به این ترتیب نظام ارتش پادشاهی جدید با دو پادشاهی قبلی خود متفاوت بود. لشکرها.
جدید با دو پادشاهی قبلی خود متفاوت بود. لشکرها. دوره‌های کهن و میانی. قبل از آغاز پادشاهی نوین، ارتش مصر از کشاورزان و صنعتگرانی تشکیل شده بود که به اجبار زیر پرچم فرعون جمع شده بودند. در طول پادشاهی کهن و میانه، ارتش مصر از لحاظ نظام ساختاری، ابزارآلات و اسلحه‌های جنگی بسیار ابتدایی بود. سربازان مصری با سلاح ساده ای متشکل از نیزه ای با سرنیزه مسی و سپر چوبی بزرگی که با چرم پوشانده شده بود مبارزه می‌کردند. یک گرز سنگی نیز در دوره باستانی مورد استفاده قرار گرفته می‌شد، اگرچه بعداً این سلاح احتمالاً فقط در
گرفته می‌شد، اگرچه بعداً این سلاح احتمالاً فقط در مراسمات تشریفاتی استفاده می‌شد. نیزه‌داران توسط کماندارانی که تیر و کمان ساده با نوک پیکان از سنگ چخماق یا مس داشتند، پشتیبانی می‌شدند. در هزاره سوم و اوایل هزاره دوم قبل از میلاد از هیچ زرهی استفاده نمی‌شد. خارجی‌ها نیز در ارتش گنجانده می‌شدند، نوبیایی‌ها (مدجای‌ها)، به عنوان سربازان به زور گرفته شده وارد ارتش مصر شدند و بهترین واحدهای تیراندازی با کمان را تشکیل دادند. دوره پادشاهی نوین. پیشرفت عمده در فن آوری تسلیحات و جنگ در حدود سال ۱۶۰۰ قبل از میلاد
آوری تسلیحات و جنگ در حدود سال ۱۶۰۰ قبل از میلاد آغاز شد یعنی در زمانی که مصریان جنگیدند و سرانجام قوم هیکسوس را که خود را اربابان مصر سفلی ساخته بودند شکست دادند. در این دوره بود که اسب دوانی و ارابه به مصر وارد شد که مصریان هیچ نسخهٔ مصری برای آن نداشتند تا اینکه در آغاز دودمان هجدهم نسخه خود را از ارابه جنگی معرفی کردند.سپس مصریان باستان، ارابه را متناسب با نیازهای خود بهبود بخشیدند. سلاح سازمانی و اصلی در ارتش مصر تیر و کمان بود. با معرفی کمان ترکیبی توسط هیکسوس‌ها، این سلاح به یک سلاح مهیب در ارتش مصر
هیکسوس‌ها، این سلاح به یک سلاح مهیب در ارتش مصر تبدیل شد. این کمان‌ها همراه با ارابه جنگی، ارتش مصر را قادر می‌ساخت تا به سرعت و از راه دور حمله کند. از دیگر فناوری‌هایی که باعث تقویت ارتش مصر شد، سلاح خوپش بود. در بعضی از نگاره‌های معابد مصر باستان دیده می‌شود که خدایان این سلاح را همراه با وعده پیروزی و زره و علم ریخته‌گری برنز در اختیار فراعنه گذاشته‌اند. در دودمان هجدهم، سربازان شروع به پوشیدن کلاهخود و بالاپوش‌های چرمی یا پارچه ای با پوشش‌های فلزی کردند. این تغییرات باعث ایجاد تغییراتی در نقش ارتش در
این تغییرات باعث ایجاد تغییراتی در نقش ارتش در جامعه مصر شد، و بنابراین در طول پادشاهی جدید، ارتش مصر از نیروهای نظامی معمولی به سازمانی مستحکم از سربازان حرفه‌ای تبدیل شد. فتح سرزمین‌های خارجی، مانند نوبیا، مستلزم استقرار یک نیروی دائمی در خارج از کشور بود. رویارویی با دیگر پادشاهی‌های قدرتمند خاور نزدیک مانند میتانی‌ها، هیتی‌ها، و بعداً آشوری‌ها و بابلی‌ها، انجام لشکرکشی‌های سخت و دشوار در شرایط دوری از وطن را برای مصریان ضروری می‌کرد. بیش از ۴۰۰۰ پیاده‌نظام ارتش در ۲۰ گروه بین ۲۰۰ تا ۲۵۰ نفری سازماندهی
ارتش در ۲۰ گروه بین ۲۰۰ تا ۲۵۰ نفری سازماندهی می‌شدند. تخمین زده می‌شود که ارتش مصر در زمان رامسس دوم یعنی در سال ۱۳۰۰ پیش از میلاد، بیش از ۱۰۰۰۰۰ سرباز داشت. همچنین گروه‌هایی از لیبیایی‌ها، نوبی‌ها، کنعانی‌ها و شردن‌ها (یونانی‌ها) در ارتش مصر خدمت می‌کردند. آنها اغلب به عنوان نیروی مزدور توصیف می‌شدند، اما به احتمال زیاد آنها زندانیان و بردگانی بودند که زندگی سربازی را به جای برده داری ترجیح می‌دادند. دوره متأخر. پیشرفت در ساختارهای ارتش در اواخر دوره (۷۱۲–۳۳۲ قبل از میلاد) رخ داد، زمانی که از نیروهای
قبل از میلاد) رخ داد، زمانی که از نیروهای سوارکار و سلاح‌های ساخته شده از آهن استفاده می‌شد. پس از فتح مصر توسط اسکندر مقدونی، مصر به شدت تحت تأثیر فرهنگ یونانی قرار گرفت و فالانژ نیروی اصلی پیاده‌نظام ارتش مصر شد. مصریان باستان مبتکران و مخترعان بزرگی در فناوری در حوزه تسلیحات نبودند و بیشتر نوآوری‌های فناوری تسلیحات از آسیای غربی و یونان باستان وارد مصر می‌شد. تشکیلات نظامی. در اوایل پادشاهی کهن (حدود ۲۶۸۶–۲۱۶۰ قبل از میلاد) مصر از واحدهای نظامی خاصی استفاده می‌کرد که در سلسله مراتب نظامی در پادشاهی
استفاده می‌کرد که در سلسله مراتب نظامی در پادشاهی میانه (حدود ۲۰۵۵–۱۶۵۰ قبل از میلاد) ظاهر شد. در زمان پادشاهی نوین (حدود ۱۵۵۰–۱۰۶۹ قبل از میلاد) ارتش مصر از سه شاخه اصلی تشکیل شده بود: پیاده‌نظام، ارابه سواری، و نیروی دریایی. سربازان مصری. در زمان فتح مصر، فرعون ارتش خود را به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم کرد. سپس آنها به چهار ارتش دیگر به نام خدایان مصری رع، آمون، پتاح و ست تقسیم می‌شوند (از بین تمام ارتش‌هایی که فرعون خود را با آمون هم‌تراز می‌کرد). از آنجا او یک فرمانده کل را انتخاب می‌کرد، به‌طور کلی
او یک فرمانده کل را انتخاب می‌کرد، به‌طور کلی یک شاهزاده خاندان سلطنتی که سپس کاپیتانانی را برای اجرای دستورات داده شده در زنجیره فرماندهی انتخاب می‌کرد. در زمان جنگ، فرماندهی کل وظیفه انتخاب ناخداهای خود را که معمولاً شاهزادگان رده پایین خاندان سلطنتی بودند، به عهده داشت. آنها عموماً با استفاده از ابزار رشوه خواری و مراجعه به دادگاه‌های ذی‌نفع به این موقعیت‌ها دست یافتند. یکی دیگر از عوامل مهم در انتخاب افسران و کاپیتان‌ها، میزان تحصیلات آنها بود. اغلب مقامات اغلب دیپلمات‌هایی با سوابق تحصیلی گسترده
مقامات اغلب دیپلمات‌هایی با سوابق تحصیلی گسترده بودند. بعدها، پس از دریافت مقام رسمی، ارتش‌های تقسیم شده با مزدورانی متحد شدند که با آنها به عنوان یکی از آنها آموزش می‌دیدند، اما هرگز بخشی از ارتش بومی مصر نبودند. هر هنگ در ارتش مصر را می‌توان با سلاحی که حمل می‌کردند شناسایی کرد: کمانداران، نیزه‌داران و پیاده‌نظام. نیزه‌داران نه تنها سلاح دوربرد خود، نیزه، بلکه یک خنجر بر روی کمربند خود و یک شمشیر خمیده کوتاه نیز حمل می‌کردند. ارابه‌ها. ارابه که به نوعی ستون فقرات ارتش مصر بود، در پایان دوره میانی دوم
ستون فقرات ارتش مصر بود، در پایان دوره میانی دوم (حدود ۱۶۵۰–۱۵۵۰ قبل از میلاد) و آغاز پادشاهی جدید (حدود ۱۵۵۰–۱۰۶۹ قبل از میلاد) از آسیای غربی به مصر باستان وارد شد. ارابه‌سواران از طبقات بالا و ثروتمند مصر انتخاب می‌شدند. ارابه‌ها عموماً به‌عنوان یک وسیله متحرک برای استفاده از سلاح‌های پرتابی مورد استفاده قرار می‌گرفتند و عموماً توسط دو اسب کشیده می‌شدند. و توسط دو ارابه‌ران رانده می‌شدند. یک راننده که سپر حمل می‌کرد و مردی نیز با کمان یا نیزه دشمن را مورد نشان قرار می‌داد. ارابه‌ها نیز از پشتیبانی
مورد نشان قرار می‌داد. ارابه‌ها نیز از پشتیبانی پیاده‌نظام برخوردار بودند. در زمان نبرد قادش، بازوی ارابه در اوج پیشرفت و تکامل بود. این برای سرعت و قدرت مانور، سبکی وزن و ظاهر ظریف داشتن طراحی شده است. قدرت تهاجمی آن در توانایی آن بود که به سرعت بچرخد، دور بزند و مکرراً تیر پرتاب کند، به خط دشمن نفوذ کند و به عنوان یک سکوی پرتاب متحرک عمل کند که به خدمه جنگنده فرصت پرتاب تیرهای زیادی از کمان ترکیبی را می‌داد. سپاه ارابه سواران به عنوان یک نیروی مستقل عمل می‌کرد اما به سپاه پیاده‌نظام متصل بود. نیروی
عمل می‌کرد اما به سپاه پیاده‌نظام متصل بود. نیروی دریایی مصر باستان. نیروی دریایی مصر باستان تاریخ بسیار غنی‌ای دارد که تقریباً به اندازه پیشینه مصر باستان است. بهترین سرنخ‌ها در مورد نوع کشتی‌هایی که مصریان استفاده می‌کردند و اهداف آنها از این نوع کشتی‌ها چه بوده را می‌توان از نقش برجسته‌های معابد که در سرتاسر سرزمین پخش شده‌اند، یافت. قایق‌های اولیه که برای گشتن در رود نیل استفاده می‌شدند اغلب از نی ساخته می‌شدند. کشتی‌های دریایی از چوب سروی ساخته می‌شد که به احتمال زیاد از جنگل‌های سرو جبیل در لبنان
که به احتمال زیاد از جنگل‌های سرو جبیل در لبنان امروزی به دست می‌آمده است. استفاده از نیروی دریایی برای مصریان به اندازه یونانی‌ها یا رومی‌ها اهمیت نداشت، اما همچنان در طول لشکرکشی‌های توتموس‌ها و حتی در دفاع از مصر در زمان رامسس سوم ارزش خود را نشان داد. توتموس سوم اهمیت حفظ یک خط ارتباطی، تدارکاتی و مدیریت تأمین زنجیره نظامی سریع و کارآمد را درک کرد که پایگاه‌های او در منطقه شام را با مصر متصل می‌کرد. به همین دلیل، او اسکله بندری معروف خود را برای ناوگان سلطنتی در نزدیکی ممفیس ساخت، که تنها هدف آن تأمین
سلطنتی در نزدیکی ممفیس ساخت، که تنها هدف آن تأمین مداوم ارتش مصر با نیروهای اضافی و همچنین ارتباط با مرکز مصر و تدارکات عمومی بود. در طول پادشاهی کهن تا آغاز پادشاهی نوین، نیروی دریایی و کشتی‌های مصریان باستان تقریباً غیر از انجام وظایف ارتباطی و حمل و نقل وظیفه ای دیگری نداشتند. با این حال، از طریق سازماندهی مجدد گسترده ارتش مصر در پادشاهی نوین و سیاست خارجی یورش به همسایگان که توسط فراعنه دنبال می‌شد، نقش نیروی دریایی در حفظ قدرت و نفوذ مصر در خارج از کشور حیاتی‌تر شد. هدف‌های ایجاد نیروی دریایی ارتش مصر
حیاتی‌تر شد. هدف‌های ایجاد نیروی دریایی ارتش مصر باستان. نیروی دریایی مصر چهار هدف اصلی داشت: ساخت کشتی. کشتی‌ها و قایق‌ها ابتدا به روشی بسیار ساده ساخته شدند که در آن از نی استفاده می‌شد. این قایق‌ها به هیچ وجه قادر به تردد در دریای سرخ یا مدیترانه نبودند و از این رو هدف آنها فقط حرکت در رود نیل بود. هر زمان که مصری‌ها مجبور بودند سفرهای دریایی طولانی‌تری را تحمل کنند، مصراز لبنان چوب سدر را وارد می‌کرد که روابط تجاری خوبی با لبنانی‌ها داشتند. در عین حال، آنها از سایر کشورهایی که با آنها تجارت می‌کردند می
از سایر کشورهایی که با آنها تجارت می‌کردند می خواستند تعداد مشخصی کشتی را برای آنها بسازند. نمونه ای از این امر در نامه‌های عمارنه است که در آن ما درخواستی از پادشاه قبرس برای ساخت کشتی برای نیروی دریایی مصر می‌بینیم.در زمان نبرد مردمان دریا، مصری‌ها در کشتی سازی متخصص شده بودند. حمل و نقل. صحراهای مصر اغلب طاقت فرسا در نظر گرفته می‌شود و سفر از طریق آن بسیار دشوار است به جز چند مایلی که دره نیل را احاطه کرده است. به همین دلیل استفاده از کشتی‌ها به عنوان وسیله ارتباطی و حمل و نقل بسیار مؤثر بود. مصریان از