payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به دریا با یک رواق ستونی باز می‌شد. پس از عبور از "تابلینوم"، نخستین پریستیل قرار داشت که از ده ستون در هر طرف تشکیل شده و در مرکز آن یک استخر شنا بود. در این بخش، هِرم‌های برنزی یافته شد که یکی اقتباسی از دوریفوروس اثر پولیکلایتوس و دیگری هِرم یک آمازون ساختهٔ آپلونیوس، پسر آرخیاس از آتن بود. با عبور از یک "تابلینوم" بزرگ می‌شد به پریستیل دوم و بزرگ رسید که در زیر یک "پروپیلایون" مجسمهٔ کهن آتنا پروماخوس قرار داشت. در درون "تابلینوم" مجموعه‌ای از نیم‌تنه‌های برنزی نگهداری می‌شد، از جمله سر اسکیپیون
برنزی نگهداری می‌شد، از جمله سر اسکیپیون آفریکانوس. بخش‌های مسکونی و پذیرایی در اطراف رواق‌ها و تراس‌ها گرد آمده بودند و به ساکنان نور فراوان و چشم‌اندازی به روستا و دریا می‌دادند. در بخش‌های مسکونی، تأسیسات حمام آشکار شد و کتابخانهٔ طومارهای کربنی‌شدهٔ پاپیروسی درون capsae چوبی، بخشی بر روی قفسه‌های معمولی چوبی در اطراف دیوارها و بخشی بر روی دو طرف یک قفسهٔ مرکزی قرار داشت. زمین‌های اطراف شامل باغ‌های وسیع سرپوشیده و روباز برای قدم‌زدن در سایه یا آفتاب بودند. در باغ‌ها گالری‌ای از نیم‌تنه‌ها، و پیکره‌های
در باغ‌ها گالری‌ای از نیم‌تنه‌ها، و پیکره‌های کوچک مرمری و برنزی وجود داشت. این‌ها میان ستون‌ها در بخش باز باغ و در لبه‌های استخر بزرگ قرار گرفته بودند. آثار هنری. مجلل‌بودن ویلا نه تنها با تعداد فراوان آثار هنری، بلکه به‌ویژه با شمار زیاد مجسمه‌های برنزی کمیاب که همگی شاهکار بودند، آشکار است. این ویلا مجموعه‌ای دست‌کم از ۸۰ مجسمهٔ بسیار باکیفیت را در خود جای داده‌بود. بسیاری از آن‌ها اکنون در موزه ملی باستان‌شناسی ناپل نگهداری می‌شوند. از جملهٔ آن‌ها هرمس نشستهٔ برنزی است که در سال ۱۷۵۸ در ویلا یافت شد.
نشستهٔ برنزی است که در سال ۱۷۵۸ در ویلا یافت شد. در اطراف ایمپلویوم آتریوم، ۱۱ پیکرهٔ فوارهٔ برنزی قرار داشت که ساتیرها را در حال ریختن آب از کوزه و آمورینی‌ها را در حال ریختن آب از دهان یک دلفین نشان می‌دادند. دیگر مجسمه‌ها و نیم‌تنه‌ها در گوشه‌های دیوارهای آتریوم یافت شدند. پنج مجسمهٔ برنزی در اندازهٔ واقعی از زنان رقصنده با پپلوس دوریایی، در حالت‌های متفاوت و با چشمان مرصع ساخته شده بودند. این‌ها نسخه‌های اقتباسی رومی از اصل‌های سدهٔ پنجم پیش از میلاد بودند. آن‌ها همچنین هیدروفورای‌هایی بودند که از یک
آن‌ها همچنین هیدروفورای‌هایی بودند که از یک فواره آب می‌کشیدند. اپیکوریسم و کتابخانه. مالک خانه، احتمالاً لوسیوس کالپورنیوس پیزو کایسونیوس، کتابخانه‌ای با محتوای عمدتاً فلسفی تأسیس کرد. اعتقاد بر این است که این کتابخانه ممکن است توسط دوست و مشتری خانوادگی پیزو، فیلودموس گادارا، فیلسوف اپیکوری جمع‌آوری و انتخاب شده باشد، هرچند این نتیجه قطعی نیست. پیروان اپیکور آموزش‌های این فیلسوف اخلاق و طبیعت را مطالعه می‌کردند. این فلسفه می‌آموزاند که انسان فانی است، کیهان نتیجهٔ تصادف است، خدایی خیرخواه وجود ندارد و
نتیجهٔ تصادف است، خدایی خیرخواه وجود ندارد و معیارهای زندگی خوب لذت و اعتدال هستند. ارتباطات فیلودموس با پیزو به او فرصت داد تا بر دانشجویان جوان ادبیات و فلسفهٔ یونانی که در هرکولانوم و ناپل گرد آمده بودند تأثیر بگذارد. بخش عمده‌ای از آثار او در حدود هزار طومار پاپیروس در کتابخانهٔ فلسفی بازیابی‌شده در هرکولانوم کشف شد. اگرچه آثار نثری او به سبک طولانی و غیر دوره‌ای معمول نثر هلنیستی پیش از احیای سبک آتیک پس از سیکرو نوشته شده‌اند، فیلودموس از استاندارد ادبی متوسط که اکثر اپیکوری‌ها آرزو داشتند فراتر رفت
متوسط که اکثر اپیکوری‌ها آرزو داشتند فراتر رفت و توانست بر برجسته‌ترین رومیان دانشمند و ممتاز عصر خود تأثیر بگذارد. هیچ‌یک از آثار نثری او تا زمان کشف طومارهای پاپیروس در میان خرابه‌های ویلای پاپیروس‌ها شناخته نشده بود. در زمان فوران وزوو در سال ۷۹ میلادی، کتابخانهٔ ارزشمند درون جعبه‌ها آمادهٔ انتقال به مکانی امن بود که با جریان پیروکلاستیک گرفتار شد؛ در نهایت فوران حدود ۲۰–۲۵ متر از خاکستر آتشفشانی را بر روی سایت رسوب داد و طومارها را سوخت، اما آن‌ها را حفظ کرد – تنها کتابخانهٔ باقی‌مانده از عصر باستان
حفظ کرد – تنها کتابخانهٔ باقی‌مانده از عصر باستان کلاسیک – زیرا خاکستر سخت شد و توف تشکیل داد. کاوش‌ها. خانوادهٔ بوربون تحت چارلز هفتم ناپل کاوش‌ها را پس از بازکشف هرکولانوم در ۱۷۳۸ آغاز کردند. کاوش در هرکولانوم از طریق حفر تونل‌ها و سوراخ کردن دیوارها برای یافتن گنجینه‌هایی مانند نقاشی‌ها، مجسمه‌ها و دیگر تزئینات برای نمایش در موزه هرکولانوم، بخشی از کاخ سلطنتی در پورتیکی انجام شد. ویلای پاپیروس‌ها در سال ۱۷۵۰ توسط کشاورزان هنگام حفر یک چاه کشف شد. کاوش‌های بعدی ابتدا توسط روکه خوآکین د آلکوبیر و سپس توسط
بعدی ابتدا توسط روکه خوآکین د آلکوبیر و سپس توسط مهندس سوئیسی کارل یاکوب وبر، که تحت آلکوبیر برای چارلز هفتم ناپل کار می‌کرد، انجام شد. نخستین طومارهای پاپیروس که در ۱۷۵۲ به دست آمدند به دلیل تعداد زیادشان دور ریخته شدند، سپس برناردو تانوتچی به پادشاه توصیه کرد آن‌ها را مطالعه کند. پادشاه پس از آن کمیسیونی برای مطالعهٔ پاپیروس‌ها تشکیل داد. کامیلو پادِرنی، که در کاوش‌ها شرکت داشت و احتمالاً اولین کسی بود که پاپیروس‌ها را رونویسی کرد، در نامه‌ای به تاریخ ۱۷۵۴ نوشت: «... در پنج محل، جایی که انتظار داشتیم با
نوشت: «... در پنج محل، جایی که انتظار داشتیم با نیم‌تنه‌ها یا مجسمه‌ها مواجه شویم، باستانیان پیش از ما آن‌ها را حفر کرده و برده‌اند. روشی که آن‌ها جستجوهای خود را تنظیم می‌کردند به این شکل بوده است: جایی که زمین نسبتاً نرم بود، حفر می‌کردند و جایی که با لاوای سخت مواجه می‌شدند دست می‌کشیدند. اما چه به دلیل کمبود پول و چه نیروی کار، قطعاً قصد خود را کامل نکرده‌اند؛ همان‌طور که از مجسمه‌هایی که یافته‌ایم روشن است.» کاوش‌ها در ۱۷۶۵ به دلیل شکایت ساکنان بالای ویلا متوقف شد. محل دقیق ویلا برای دو قرن ناشناخته
ویلا متوقف شد. محل دقیق ویلا برای دو قرن ناشناخته باقی ماند. در دههٔ ۱۹۸۰، تلاش برای بازکشف ویلا با مطالعهٔ اسناد قرن ۱۸ دربارهٔ ورودی‌های تونل‌ها آغاز شد و در ۱۹۸۶ از طریق یک چاه باستانی موفقیت حاصل شد. خاکبرداری برخی از تونل‌ها پاک شد تا امکان کاوش مجدد ویلا فراهم شود و مشخص شد بخش‌هایی از ویلا که از کاوش‌های پیشین باقی مانده بودند هنوز از نظر کمیت و کیفیت قابل توجه‌اند. کاوش برای آشکارسازی بخشی از ویلا در دههٔ ۱۹۹۰ انجام شد و دو طبقهٔ زیرین پیش‌تر کشف‌نشده را با فِرسکوهای در جای خود نشان داد. این‌ها در
را با فِرسکوهای در جای خود نشان داد. این‌ها در طول تراس رو به جنوب غربی به ارتفاع حدود ۴ متر یافت شدند. نخستین ردیف اتاق‌ها زیر رواق با مجموعه‌ای از پنجره‌های مستطیلی در نما مشخص شد. کاوش‌های محدود در سایت از ۲۰۰۷ برای حفظ آثار باقیمانده آغاز شد، هنگامی که قطعات حک‌شدهٔ چوب و عاج از مبلمان کشف شد. از آن زمان دسترسی محدود عمومی فراهم شد. ، هنوز ۲٬۸۰۰ متر مربع از ویلا باقی‌مانده بود که حفاری نشده بود. باقی‌مانده سایت حفاری نشده است زیرا دولت ایتالیا حفاظت را به کاوش ترجیح می‌دهد و از آنچه تاکنون کشف شده
را به کاوش ترجیح می‌دهد و از آنچه تاکنون کشف شده محافظت می‌کند. دیوید وودلی پکارد، که تأمین مالی کارهای حفاظتی در هرکولانوم را از طریق مؤسسهٔ علوم انسانی پکارد بر عهده داشته، گفته است احتمالاً می‌تواند حفاری ویلای پاپیروس‌ها را تأمین مالی کند هنگامی که مقامات با آن موافقت کنند؛ اما هیچ کار جدیدی تا تکمیل گزارش امکان‌سنجی که سال‌ها در حال تهیه بوده، مجاز نیست. بخش نخست گزارش در ۲۰۰۸ منتشر شد، اما شامل جدول زمانی یا برآورد هزینه نبود، زیرا تصمیم برای حفاری بیشتر سیاسی است. موضوعات سیاسی شامل حفاری در مناطق
سیاسی است. موضوعات سیاسی شامل حفاری در مناطق مسکونی و نیز ارجاعاتی به دخالت مافیا است. با استفاده از تصویربرداری چندطیفی، تکنیکی که اوایل دههٔ ۱۹۹۰ توسعه یافت، می‌توان پاپیروس‌های سوخته را خواند. در این روش، تصاویر متعددی از پاپیروس‌های ناخوانا با فیلترهای مختلف در محدودهٔ مادون قرمز یا فرابنفش گرفته می‌شود تا طول موج‌های خاص نور ثبت شود و بهترین طیف برای تمایز جوهر از کاغذ روی سطح سیاه‌شدهٔ پاپیروس یافت شود. امید است که سی‌تی‌اسکنهای غیرمخرب بتوانند پیشرفت‌هایی در خواندن طومارهای حساس و بسته بدون تخریب
در خواندن طومارهای حساس و بسته بدون تخریب آن‌ها ایجاد کنند. نتایج امیدوارکننده‌ای با استفاده از تصویربرداری با اشعهٔ ایکس فاز-کنتراست به‌دست آمده است. به گفتهٔ نویسندگان، «این پژوهش پیشگامانه افق‌های جدیدی نه تنها برای بسیاری از پاپیروس‌های هنوز بازنشده، بلکه برای دیگر پاپیروس‌های کشف‌نشده، احتمالاً شامل یک کتابخانهٔ دوم از پاپیروس‌های لاتین در سطح پایین‌تر ویلا که هنوز حفاری نشده، می‌گشاید.» موزه جی. پال گتی. در سال ۱۹۷۰، میلیاردر نفتی جی. پال گتی شرکت معماری لنگدون و ویلسون را مأمور ساخت یک نسخهٔ
معماری لنگدون و ویلسون را مأمور ساخت یک نسخهٔ بازسازی‌شده از "ویلا دی پاپیری" کرد تا به‌عنوان موزه‌ای برای نمایش مجموعهٔ عتیقه‌های او عمل کند. بر اساس نقشه‌های وبر منتشرشده در "لِ آنتیکیتا دی هرکولانو"، موزه در مزرعهٔ مالیبو گتی در سال‌های ۱۹۷۲–۱۹۷۴ ساخته شد. مشاور معماری نورمن نوئربورگ و متصدی عتیقه‌های گتی، جیří فرل، به‌طور نزدیک با گتی و معماران همکاری کردند تا دقت طراحی ساختمان موزه تضمین شود. از آنجایی که "ویلا دی پاپیری" حفاری نشده بود، نوئربورگ بسیاری از جزئیات معماری و محوطه‌سازی ویلا را بر اساس
از جزئیات معماری و محوطه‌سازی ویلا را بر اساس عناصر خانه‌های رومی باستان در شهرهای پمپئی، هرکولانوم و استابیه قرار داد. برای مثال، فوارهٔ موزاییکی در پرستایل باغ موزه نسخهٔ بازسازی‌شدهٔ فوارهٔ موجود در "نیمفایوم" خانهٔ خانهٔ فوارهٔ بزرگ در پمپئی است. در سال ۱۹۹۷، موزهٔ گتی به مرکز گتی منتقل شد. ویلای مالیبو بازسازی و در ۲۰۰۶ بازگشایی شد. ویلای بازتصورشدهٔ Getty Villa، همان‌طور که اکنون نامیده می‌شود، به‌عنوان پیوست موزه برای نمایش عتیقه‌ها و همچنین به‌عنوان مرکزی برای مطالعهٔ هنر باستان خدمت می‌کند. در
مرکزی برای مطالعهٔ هنر باستان خدمت می‌کند. در ادبیات مدرن. صفحات آغازین اثر داستانی سال ۱۸۵۰ چند روز در آتن ادعا می‌کنند که «ترجمهٔ یک دست‌نویس یونانی کشف‌شده در هرکولانوم» هستند. این رمان توسط فرانسیس رایت، فیلسوف زن، نوشته شد که تحت راهنمایی پدر بنیان‌گذار اپیکوری آمریکا، توماس جفرسون، بود و بدون پرده‌پوشی از شخصیت اپیکور، فلسفهٔ اپیکوری و ارزش‌های سکولار دفاع می‌کند. چندین صحنه در رمان پرفروش رابرت هریس، "پمپئی"، در ویلای پاپیروس‌ها، درست پیش از فوران و نابودی آن، رخ می‌دهد. این ویلا به‌عنوان ملک اشراف
نابودی آن، رخ می‌دهد. این ویلا به‌عنوان ملک اشراف رومی پدیوس کاسکوس و همسرش رکتی‌نا ذکر شده است. پلینی جوان رکتی‌نا را که او همسر تاسکیوس می‌نامد، در نامهٔ ۱۶ از کتاب ششم "نامه‌ها" خود ذکر می‌کند. در آغاز فوران، رکتی‌نا آماده می‌شود تا کتابخانه را تخلیه کند و فوراً خبر آن را به دوست قدیمی خود، پلینی ارشد، فرمانده نیروی دریایی روم در میسنوم در سمت دیگر خلیج ناپل می‌فرستد. پلینی فوراً با یک کشتی جنگی حرکت می‌کند و به دیدن ویلا می‌رسد، اما فوران مانع از فرود و نجات رکتی‌نا و کتابخانهٔ او می‌شود – که برای
و نجات رکتی‌نا و کتابخانهٔ او می‌شود – که برای باستان‌شناسان مدرن باقی مانده است تا آن را کشف کنند. آثار هنری. مجسمه‌های ویلا. طبق انتشار سال ۱۹۰۸ با عنوان "دفن‌شده در هرکولانوم" توسط اثل روس بارکر، مجسمه‌های برنزی و سنگی شامل سردیس‌های آتنا گورگولوفا، پالاس با سبک آرکائیستی، آپولوی آرکائی، سر یک آمازون، دیو نیسوس یا افلاطون، دوریفوروس، مِرکوری (اسطوره)، هومر، بطلمیوس الکساندر (الکساندر کبیر؟)، بطلمیوس فیلادلفوس، بطلمیوس سوتِر اول (سلئوکس نیکاتور اول) و دانیادها و دیگران یافت شده‌اند. تصاویر. تصاویر شامل
و دیگران یافت شده‌اند. تصاویر. تصاویر شامل صحنه‌هایی با: سر با کلاه‌خود گل‌افشان، آرخیمدس، آتیلیوس رجولوس، پسودو-سنکا، برنیکه، هراکلیتوس، بطلمیوس لاتیرس، بطلمیوس سوتِر دوم، سافو، جنگجویی با کلاه‌خود، اسکیپیوی آفریقایی، سر وازال (زن ناشناخته)، هانیبال یا یوبا، و سر با تاج. فِرسکوها. فرسکوها شامل: تِزئوس پیروز بر مینوتور، تِلفوس که توسط گوزن ماده شیر خورده، کیرون در حال آموزش آخیل به چنگ، پرسئوس در حال کشتن مدوزا، ارابه‌ران، و پاپیری‌ها.
آلساندرو کاتلان (؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون اهل ایتالیا است که بیشتر به خاطر اجرای برنامه "Le Iene" شناخته می‌شود. کاتلان همچنین از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰ مجری برنامه "ایکس فاکتور" بود. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او پس از امضای قرارداد با شبکه رای به عنوان یکی از سه مجری مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۲ در کنار لائورا پائوزینی و میکا تأیید شد. در سال ۲۰۱۹ کاتلان مجری برنامه آخر هفته ایتالیایی «E poi c'è Cattelan» بود که از شبکه اسکای یونو پخش می‌شد. او همچنین به عنوان یکی از نامزدهای احتمالی
می‌شد. او همچنین به عنوان یکی از نامزدهای احتمالی جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۰ معرفی شد. کاتلان از طرفداران پروپاقرص باشگاه فوتبال اینتر میلان است و اغلب در ورزشگاه و جلسات تمرینی این تیم حضور دارد. وی تجربه بازیگری و دوبلوری هم داشته است.
الکساندر رایند (به انگلیسی: Alexander Rhind؛ ۲۰ سپتامبر ۱۸۴۹ - ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۲۲) بازیکن فوتبال اسکاتلندی بود که در پست مهاجم بازی می‌کرد. دوران بازی. رایند که در ابردین متولد شده بود، در باشگاه فوتبال کوئینز پارک بازی می‌کرد و تنها یک بار در سال ۱۸۷۲ در اولین مسابقه رسمی بین‌المللی فوتبال برای اسکاتلند به میدان رفت. او بعدها به‌عنوان رئیس باشگاه فوتبال کالدونیَن خدمت کرد.
لودویکو ترسینی (؛ زادهٔ ۸ اوت ۱۹۹۵) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. لودویکو ترسینی در تاریخ ۸ اوت ۱۹۹۵ در رم متولد شده و در نتونو بزرگ شد؛ او از کالج کریس کاپل آنزیو فارغ‌التحصیل شد. در سال ۲۰۱۴، اولین بازی خود را در فیلم "«آرانس و مارتلو»" به کارگردانی دیه‌گو بیانکی انجام داد، که در هفتاد و یکمین جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد. دو سال بعد، در نقش آل در "فیلم «تابستان»" به کارگردانی گابریل موچینو بازی کرد؛ از سال ۲۰۱۵، او بخشی از بازیگران اصلی
بازی کرد؛ از سال ۲۰۱۵، او بخشی از بازیگران اصلی مجموعه تلویزیونی "«تو به دنبال موفقیت»" بوده و نقش استفانو پریویترا را بازی کرده است. در سال ۲۰۱۶، برای بازی در نقش ساموئل، شخصیت اصلی فیلم "«اسلم"» انتخاب شد که در جشنواره فیلم تورین به نمایش درآمد و سپس سال بعد در سینماها پخش شد. در سال ۲۰۱۸، با بازی در نقش جیووانی گارائو در سریال اینترنتی «"Skam Italia»" به شهرت رسید. سپس به عنوان بازیگر نقش اول مرد در مجموعه «"Summertime»" محصول نتفلیکس انتخاب شد. در ۲۰ مه ۲۰۲۱، به عنوان مجری جدید فصل پانزدهم "ایکس
۲۰ مه ۲۰۲۱، به عنوان مجری جدید فصل پانزدهم "ایکس فاکتور" و جایگزین الساندرو کاتلان اعلام شد. از آنجایی که اجرای او با استقبال ضعیفی از سوی عموم مواجه شد، برای فصل شانزدهم تأیید نشد و فرانچسکا میچلن جایگزین او شد.
مالیات کالاهای لوکس، مالیاتی است که بر کالاهای لوکس وضع می‌شود: محصولاتی که ضروری تلقی نمی‌شوند. این نوع مالیات می‌تواند شبیه مالیات بر فروش یا مالیات بر ارزش افزوده (VAT) باشد و به‌صورت درصدی از قیمت برخی کالاهای خاص دریافت ‌شود. تفاوتش این است که بیشتر دامن ثروتمندان را می‌گیرد، چون آن‌ها بیش از دیگران خریدار کالاهای لوکس مثل خودروهای گران‌قیمت یا جواهرات هستند. گاهی هم این مالیات فقط برای خریدهایی بالاتر از یک مبلغ مشخص اعمال می‌شود؛ مثلاً در بعضی ایالت‌های آمریکا، معاملات ملکی بالاتر از یک حد مشخص مشمول
آمریکا، معاملات ملکی بالاتر از یک حد مشخص مشمول مالیات لوکس می‌شوند. کالاهای لوکس می‌توانند «کالاهای وبلن» هم باشند؛ یعنی کالاهایی که هرچه قیمتشان بالاتر رود، تقاضا برایشان بیشتر می‌شود. بنابراین، در برخی موارد، مالیات لوکس حتی ممکن است باعث افزایش تقاضا برای بعضی کالاهای تجملی شود. اما به‌طور کلی، چون کالاهای لوکس کشش درآمدی بالایی دارند، با بالا رفتن مالیات، هم اثر درآمدی و هم اثر جانشینی باعث می‌شوند تقاضا به‌شدت کاهش پیدا کند.
کلیسای جامع سن میشل که با نام صومعه سن میکائیل نیز شناخته می‌شود، یک مجموعه مذهبی در کوه پیرچیریانو است که در ضلع جنوبی وال دی شوش در قلمرو شهرداری سانت‌آمبروجیو دی تورینو، در کلان‌شهر تورین، منطقه پیه‌مونته در شمال غربی ایتالیا واقع شده است. این صومعه که در بیشتر تاریخ خود تحت حکومت بندیکتین‌ها بوده است، اکنون به روسمینی‌ها سپرده شده است. یک قانون منطقه‌ای ویژه، آن را به عنوان «بنای نمادین منطقه پیمونت» به رسمیت می‌شناسد. این صومعه یادبود، یکی از الهام‌بخش‌های کتاب "«نام گل سرخ»" نوشته اومبرتو اکو بوده
کتاب "«نام گل سرخ»" نوشته اومبرتو اکو بوده است. تاریخچه. به گفته برخی از مورخان، در زمان روم باستان، یک دژ نظامی در محل فعلی صومعه وجود داشته که بر جاده اصلی منتهی به گال از ایتالیا نظارت داشته است. بعدها، پس از سقوط امپراتوری روم غربی، لمباردها در اینجا قلعه‌ای در برابر تهاجم فرانک‌ها ساختند. اطلاعات کمی از سال‌های اولیهٔ صومعه موجود است. قدیمی‌ترین گزارش موجود، مربوط به راهبی به نام ویلیام است که در اواخر قرن ۱۱ در اینجا زندگی می‌کرد و وقایع‌نگاری صومعه سن میکائیل را نوشت. او تأسیس صومعه را در سال ۹۶۶
سن میکائیل را نوشت. او تأسیس صومعه را در سال ۹۶۶ ذکر می‌کند، اما در بخش دیگری از نوشته‌هایش همان راهب بیان می‌دارد که ساخت و ساز در دوران پاپی سیلوستر دوم (۹۹۹–۱۰۰۳) آغاز شده است. آنچه اکنون گورابه است، در اواخر قرن دهم ساخته شده است، همان‌طور که تأثیر بیزانس در طاقچه‌ها، ستون‌ها و طاق‌ها گواه آن است. طبق روایات، این ساختمان توسط زاهد سنت جان وینسنت اسقف اعظم سابق راونا، به دستور فرشته مقرب میکائیل که به او ارادت خاصی داشت، ساخته شده است؛ و مصالح ساختمانی که زاهد جمع‌آوری کرده بود به‌طور معجزه‌آسایی به
که زاهد جمع‌آوری کرده بود به‌طور معجزه‌آسایی به بالای کوه منتقل شد. علاوه بر این، اشاره شده است که فرقه میکائیل، فرشته مقرب که با لوسیفر جنگید، معمولاً کلیساهای خود را بر روی قله‌ها یا مکان‌های صعب‌العبور، به عنوان مثال، مون سن میشل در فرانسه، بنا می‌کند. در سال‌های بعد، یک بنای کوچک به آن اضافه شد که می‌توانست محل سکونت جامعه کوچکی از راهبان و برخی از زائران باشد. بعدها این صومعه تحت حکومت بندیکتین توسعه یافت، با ساخت یک ساختمان جداگانه با اتاق‌های مهمان برای زائران که از مسیر محبوب جاده فرانسیگنا پیروی
برای زائران که از مسیر محبوب جاده فرانسیگنا پیروی می‌کردند و یک کلیسا-صومعه (۱۰۱۵–۱۰۳۵)، احتمالاً بر روی بقایای "کاستروم" روم باستان. در طول عید پاک در سال ۱۰۹۸، سن آنسلم، اسقف اعظم کانتربری، برای دیدن برادرزاده‌اش آنسلم، که در اینجا برادر بود، از صومعه بازدید کرد. آنسلم جوان‌تر به عنوان راهب بزرگ سنت سابا در رم و بری سنت ادموندز در انگلستان خدمت کرد. راهب بزرگ ارمنگاردو (۱۰۹۹–۱۱۳۱) یک صومعه بزرگ جدید ۲۶ ساله داشت. زیرزمین به ارتفاع چند متر از پای تپه تا قله آن ساخته شده است که بر روی آن یک کلیسای جدید
قله آن ساخته شده است که بر روی آن یک کلیسای جدید (کلیسایی که امروزه وجود دارد) به همراه سازه‌های اطراف آن اضافه شده است. در سال ۱۳۱۵، نسخه خطی «کتاب مقدس سن میشل دلا کیوسا» نوشته شد که شامل چرخه دعاهای سال برای راهبان صومعه بود. این صومعه دچار رکود شد و در نهایت در سال ۱۶۲۲ توسطپاپ گرگوری پانزدهم منحل گردید. این مکان تا سال ۱۸۳۵ متروکه باقی ماند، تا زمانی که چارلز آلبرت و پاپ از آنتونیو روزمینی خواستند تا آن را بازسازی و دوباره سکونت دهند. در حال حاضر، صومعه تحت مراقبت روسمینی‌ها قرار دارد. هنر و معماری.
تحت مراقبت روسمینی‌ها قرار دارد. هنر و معماری. این کلیسا بر فراز پایه صخره‌ای سنگی و برج‌هایی در بالای دره واقع شده است. نمای کلیسا به پلکانی به "نام اسکالونه دی مورتی" ("پلکان مردگان") منتهی می‌شود که در دو طرف آن طاق‌ها، طاقچه‌ها و مقبره‌هایی قرار دارد که تا همین اواخر، اسکلت راهبان مرده در آنها قابل مشاهده بود (از این رو این نام را به خود گرفته است). در بالای ۲۴۳ پله، "پورتا دلو زودیاکو" مرمری، شاهکاری از مجسمه‌سازی قرن دوازدهم، قرار دارد. خود کلیسا از طریق یک درگاه رومی به سبک رومانسک با سنگ خاکستری و
یک درگاه رومی به سبک رومانسک با سنگ خاکستری و سبز که در اوایل قرن یازدهم ساخته شده است، قابل دسترسی است. این کلیسا دارای یک شبستان و دو راهرو است و عناصری از معماری گوتیک و معماری رمانسک را به نمایش می‌گذارد. در دیوار سمت چپ، یک نقاشی دیواری بزرگ وجود دارد که "بشارت" (۱۵۰۵) را به تصویر می‌کشد، در حالی که در گروه کر قدیمی، یک نقاشی سه‌لتی اثر دفندنته فراری قرار دارد. این مجموعه شامل ویرانه‌های صومعه‌ای مربوط به قرن‌های ۱۲ تا ۱۵ میلادی است که پنج طبقه داشته است. این مجموعه با "برج زیبای آلدا" به پایان
است. این مجموعه با "برج زیبای آلدا" به پایان می‌رسد. این بنا که به «مقبره راهبان» معروف است، احتمالاً بقایای کلیسای کوچکی است که با طرح هشت ضلعی خود، مقبره مقدس اورشلیم را بازسازی می‌کند.
غول‌های مونته‌پراما (; ) مجسمه‌های سنگی باستانی هستند که توسط تمدن نوراگه‌ای در ساردینیا، ایتالیا ساخته شده‌اند. این آثار که به قطعات فراوانی تقسیم شده‌اند، در مارس ۱۹۷۴ در زمین‌های کشاورزی نزدیک مونته‌پراما، در کومونه کابراس، استان اریستانو در مرکز-غرب ساردینیا کشف شدند. مجسمه‌ها از ماسه‌سنگ محلی ساخته شده و ارتفاع آن‌ها بین ۲ تا ۲٫۵ متر متغیر است. پس از چهار کاوش باستان‌شناسی انجام شده بین سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۹، تقریباً پنج هزار قطعه بازیابی شد – شامل پانزده سر و بیست و دو تنه – که به مدت سی سال در مخازن
سر و بیست و دو تنه – که به مدت سی سال در مخازن موزه ملی باستان‌شناسی کالیاری نگهداری شدند، در حالی که تعدادی از مهم‌ترین قطعات در خود موزه به نمایش گذاشته شدند. همراه با مجسمه‌ها، دیگر آثار کشف شده در سایت شامل مدل‌های بزرگ ساختمان‌های نوراگه و چند سنگ مقدس باتیل از نوع «اوراگیانا» بود، که توسط ساردینی‌های نوراگه‌ای در ساخت «قبر غول‌ها» استفاده می‌شد. پس از تخصیص بودجه در سال ۲۰۰۵ توسط وزارت فرهنگ ایتالیا و منطقه ساردینیا، مرمت از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲ در "مرکز بازسازی و حفاظت آثار فرهنگی" «لی پونتی» (ساساری)
بازسازی و حفاظت آثار فرهنگی" «لی پونتی» (ساساری) انجام شد، تحت هماهنگی وزارت فرهنگ ایتالیا برای میراث فرهنگی ساساری و نیورو، همراه با سوپرینتندنزاهای کالیاری و اوریستانو. در این مکان، بیست و پنج مجسمه شامل جنگجویان، کمانداران، بوکسورها و مدل‌های نوراگه از سال ۲۰۰۹ در رویدادهای ویژه به نمایش عمومی گذاشته شده‌اند. این نمایشگاه از نوامبر ۲۰۱۱ به صورت دائمی در دسترس عموم قرار گرفت. طبق جدیدترین برآوردها، قطعات متعلق به مجموعاً چهل و چهار مجسمه بوده‌اند. بیست و پنج مجسمه تاکنون مرمت و سرهم‌بندی شده‌اند، همراه
پنج مجسمه تاکنون مرمت و سرهم‌بندی شده‌اند، همراه با سیزده مدل نوراگه، در حالی که سه مجسمه و سه مدل نوراگه دیگر از قطعاتی شناسایی شده‌اند که در حال حاضر قابل بازسازی نیستند. پس از تکمیل مرمت، برنامه‌ریزی شده است که بیشتر یافته‌ها به کابراس بازگردانده شده و در یک موزه به نمایش گذاشته شوند. بسته به فرضیات مختلف، تاریخ‌گذاری "کولوسوی" – نامی که باستان‌شناس جیووانی لیلیو به مجسمه‌ها داده است – بین قرن ۱۱ و ۸ پیش از میلاد متفاوت است. اگر این موضوع توسط باستان‌شناسان بیشتر تأیید شود، این مجسمه‌ها قدیمی‌ترین
بیشتر تأیید شود، این مجسمه‌ها قدیمی‌ترین مجسمه‌های انسان‌انگاری در منطقه مدیترانه پس از مجسمه‌های مصر باستان خواهند بود و پیش از کوروس‌ها در یونان باستان قرار می‌گیرند. دانشمند دیوید ریدوی در مورد این کشف باستان‌شناسی غیرمنتظره نوشت: در حالی که باستان‌شناس میریام شارف بالموت گفت: تاریخچهٔ مجسمه‌سازی پیشا-نوراگه‌ای. پیکرک‌های ونوس. اولین مدارک مجسمه‌سازی در ساردینیا بسیار قدیمی‌تر از مجسمه‌های مونته‌پراما هستند. قدیمی‌ترین نمونه، پیکرک‌هایی است که به عنوان پیکرک‌های ونوس ماکومر شناخته می‌شوند، که با تکنیک
پیکرک‌های ونوس ماکومر شناخته می‌شوند، که با تکنیک "ناتمام" ساخته شده و توسط باستان‌شناس جیووانی لیلیو بین ۳۷۵۰–۳۳۰۰ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شده است، اما باستان‌شناس انریکو آتزنی پیشنهاد کرده که احتمالاً این پیکرک به دوران نوسنگی (۶۰۰۰–۴۰۰۰ پیش از میلاد) بازمی‌گردد. مطالعات اخیر شباهت آن به پیکرک‌های ونوس را که پیش‌تر توسط جیووانی لیلیو مشاهده شده بود، تأکید کرده و احتمال داده‌اند که تاریخ آن به پارینه‌سنگی زبرین یا میان‌سنگی بازگردد. پیکرک‌هایی که پس از این نمونه ساخته شدند – اما همچنان به نمادشناسی الهه
نمونه ساخته شدند – اما همچنان به نمادشناسی الهه مادر تعلق دارند – شامل پیکرک‌های حجمی فراوانی هستند که توسط فرهنگ اوزیری تولید شده‌اند، از جمله بت پرفوگاس که الهه‌ای را در حال شیردادن به فرزندش نشان می‌دهد. همان نماد بعداً توسط تمدن نوراگه‌ای با اصطلاح «پیتای نوراگه‌ای» استفاده شد. پس از پیکرک‌های سه‌بعدی الهه – اما همچنان متعلق به دوران نوسنگی – بت‌های تخت به سبک هنر هندسی ساخته شدند که می‌توانند الهه را در جنبهٔ چتونیک خود نشان دهند، زیرا تمام نمونه‌های این نوع بت‌ها در داخل قبرها یافت شده‌اند. تحقیقات
این نوع بت‌ها در داخل قبرها یافت شده‌اند. تحقیقات انجام‌شده پس از کشف تصادفی یک قربان‌گاه پیشاتاریخی در ساساری، نشان داد که – همراه با تولید پیکرک‌های هندسی – مجسمه‌سازی بزرگ نیز در آن زمان در ساردینیا وجود داشته است، زیرا در «معبد آکودی» چندین سنگ یادبود و سنگ‌افراشت بازیابی شد. در کنار رمپ منتهی به بالای ساختمان اصلی، کاوش‌ها حضور یک منهیر بزرگ و چندین منهیر دیگر در اطراف آن را نشان داد. یک چهره حجاری‌شده با الگوهای مارپیچی و احتمالاً متعلق به یک مجسمه-استلا، به نخستین فاز سایت – به نام «معبد سرخ» – نسبت
به نخستین فاز سایت – به نام «معبد سرخ» – نسبت داده شد. یک استل بزرگ گرانیتی با شکل زنانه برجسته، به فاز دوم – به نام «معبد بزرگ» – تعلق دارد. همچنان در بازه زمانی عصر پیشا-نوراگه‌ای، اما این بار در دوران مس‌سنگی، تولید قابل توجهی از مجسمه-منهیرها یا استل‌های نوع «لاکونی» وجود دارد که به فرهنگ باستان‌شناختی آبیالزو-فیلیگوزا نسبت داده شده و با یک طرح سه‌گانه یکنواخت مشخص می‌شوند: از بالا به پایین: چهره انسانی سبک‌نمایی‌شده به شکل T؛ نمایش رمزآلود "کپولتو" (وارونه) به شکل "سه‌شاخهٔ کپولتو"؛ و خنجر دو سر
(وارونه) به شکل "سه‌شاخهٔ کپولتو"؛ و خنجر دو سر برجسته. پس از گسترش فرهنگ بونانارو در جزیره، به نظر می‌رسد سنت استل-مجسمه‌ای منسوخ شده است، در حالی که این سنت تا ۱۲۰۰ پیش از میلاد با تمدن مرتبط با نوراگهٔ فاسیهٔ جزیره کرس ادامه یافت، که شامل جنگجویانی است که در مجسمه‌های فیلیتوسا نشان داده شده‌اند. از بیتیل‌های بی‌نماد تا مجسمه‌سازی نوراگه‌ای. در اوایل عصر برنز، سبک «اپیکامپانی‌فرم» که بیان متأخر فرهنگ پیاله ناقوسی بود، در ساردینیا و کورسیکا گسترش یافت. از این دورهٔ فرهنگی، تمدن نوراگه‌ای شکل گرفت که موازی
دورهٔ فرهنگی، تمدن نوراگه‌ای شکل گرفت که موازی با تحولات معماری مشابه در جنوب کورسیکا بود، به طوری که فاسیهٔ نوراگه‌ای گالورا تکامل هم‌زمان با تمدن تورریان نوراگه‌ای را نشان می‌دهد. با این حال، در حالی که سنت‌های معماری مشترک در مرکز-غرب مدیترانه، روابط نزدیک بین جزایر را نشان می‌دهند، سنت مجسمه‌سازی دقیقاً شروع به تنوع می‌کند. در واقع، در حالی که ساردینیا در عصر برنز اولیه سنت‌های استل-مجسمه‌ای عصر نوسنگی را رها کرد، در کورسیکا تولید منهیرها بدون وقفه ادامه یافت و نهایتاً در دوره‌های میانی و متأخر عصر
یافت و نهایتاً در دوره‌های میانی و متأخر عصر برنز منجر به ظهور استل-مجسمه‌های تورریان شد. مرحله‌ای میانی از این فرایند می‌تواند ظهور مجسمه‌های برجسته چکشی در عصر برنز میانی باشد – هم در ساردینیا و هم در کورسیکا: در ساردینیا، بیتیل‌ها با ویژگی‌های جنسی مذکر یا مؤنث برجسته شده بودند، در حالی که در کورسیکا – احتمالاً به دلیل وجود بیشتر ابزارهای فلزی – برای اولین بار مجسمه‌سازی برجسته بر روی منهیرها اعمال شد. در هر دو جزیره، مجسمه‌سازی انسان‌انگار به معنای دقیق کلمه بین ۱۶۰۰ تا ۱۲۵۰ پیش از میلاد وجود نداشت،