payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عسل‌کش کاکلی یا آکوهه‌کوهه ، گونه‌ای از عسل‌کش‌های هاوایی است. این پرنده بومی جزیره مائویی در است. آکوهه‌کوهه به مالاریای پرندگان ("Plasmodium relictum") که توسط پشه منتقل می‌شود، حساس است و تنها در جنگل‌های نمناک مرتفع (بیش از ۱۷۱۵ متر) زادآوری می‌کند.
طوطی‌نوک اوئو گونه‌ای منقرض‌شده از عسل‌کش هاوایی است که بومی جزایر هاوایی بوده است. این پرنده پشت سبز تیره و زیر بدن سبز زیتونی داشت؛ نرها سر زرد و ماده‌ها سرسبز داشتند. به نظر می‌رسد منقار نامعمول آن برای تغذیه از میوه‌های "Freycinetia arborea" سازگار شده بود. این پرنده پرواز قوی‌ای داشت که با آن مسافت‌های قابل توجهی را در جستجوی این درخت مو پرواز می‌کرد، اما از میوه‌های دیگر، جوانه‌ها، گل‌ها و حشرات نیز تغذیه می‌کرد.
سهرهٔ نیهوا ("Telespiza ultima") یکی از دو گونه پرنده بومی جزیرهٔ کوچک نیهوا در هاوایی است، گونهٔ دیگر آسیاب‌مرغ نیهوا است. جمعیت این جزیره ۱۰۰۰ تا ۳۰۰۰ پرنده است. سهرهٔ نیهوا در ۱۱ مارس ۱۹۶۷ توسط سرویس ماهی و حیات وحش ایالات متحده به فهرست گونه‌های در معرض خطر انقراض افزوده شد. تلاشی برای محافظت از این گونه در برابر انقراض با ایجاد یک کلونی در French Frigate Shoals، یکی دیگر از جزایر لیوارد، انجام شد. این امر ادامهٔ زیست آن را در صورت نابودی جمعیت نیهوا تضمین می‌کرد. با این حال، این تلاش شکست خورد. نیهوا
می‌کرد. با این حال، این تلاش شکست خورد. نیهوا بخشی از گروهی از جزایر است که پناهگاه ملی حیات وحش جزایر هاوایی را تشکیل می‌دهند که زمین‌های حفاظت‌شده‌ای را برای پرسه زدن سهرهٔ نیهوا فراهم می‌کند.
آسیاب‌مرغ نیهوآ زیرگونه‌ای از آسیاب‌مرغ است. نام آن از غذای مورد علاقه‌اش، پروانه آسیابان، گرفته شده است. این پرندهٔ دارای پرهای تیره به رنگ قهوه‌ای سپیداجی، شکم سفید و منقار تیره است. محدوده جغرافیایی طبیعی آن به جزیره کوچک نیهوآ در جزایر شمال غربی هاوایی محدود می‌شود و امید است که پرندگان تراجابجایی‌شده به لیسان به بقای این گونه کمک کنند. مرغ آسیاب نیهوآ یکی از دو پرنده بومی برجای‌مانده در نیهوآ است، پرنده دیگر سهره نیهوآ است.
جانینی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کیپ ورد است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به اولیاننسه، آمریکا، الاهلی عربستان سعودی، ناسیونال، لیریا، کروز آزول، بنفیکا بی و سانتوس لاگونا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کیپ ورد بازی کرده است. دوران باشگاهی. یونیائو لیرایا. جانینی که در سانتا کروز به‌دنیا آمد، در سن ۱۸ سالگی به پرتغال رفت تا در رشتهٔ انرژی تجدیدپذیر تحصیل کند و بلافاصله فوتبال را با باشگاه Grupo Desportivo Velense که در آنگرا دو هرویسمو و در لیگ منطقه‌ای آزور فعالیت می‌کرد، آغاز
و در لیگ منطقه‌ای آزور فعالیت می‌کرد، آغاز کرد. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، پس از به‌ثمر رساندن ۵۰ گل در دو فصل، این بازیکن ۲۰ ساله مستقیماً به لیگ برتر فوتبال پرتغال پیوست و قراردادی سه‌ساله با باشگاه یونیائو لیرایا امضا کرد. او در ۲۱ اوت نخستین بازی رسمی‌اش را انجام داد و ۹۰ دقیقهٔ کامل را در شکست ۲–۱ خارج از خانه برابر پاکوش د فریرا بازی کرد. جانینی نخستین گل حرفه‌ای‌اش را در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۱ به‌ثمر رساند، در پیروزی ۲–۰ خانگی برابر ویتوریا ستوبال او موفق به این کار شد. او در هفتهٔ بعدی لیگ نیز گل دیگری زد، در جریان
او در هفتهٔ بعدی لیگ نیز گل دیگری زد، در جریان شکست ۳–۱ مقابل اسپورتینگ گلزنی کرد. بنفیکا. جانینی در ژانویهٔ ۲۰۱۲ با باشگاه بنفیکا به توافق رسید و به تیم ذخیره که در لیگا پرتغال ۲ و فصل ۲۰۱۲–۱۳ شرکت می‌کرد، ملحق شد. در ۳۱ اوت، او دوباره تیمش را تغییر داد و به صورت قرضی به اولیاننزه در لیگ برتر پیوست. جانینی در ۹ بازی ابتدایی‌اش برای تیم اهل آلگاروه نتوانست گلی به‌ثمر برساند؛ تیمی که در پایان فصل ۲۰۱۲–۱۳ تنها با یک امتیاز از سقوط نجات یافت. ناسیونال. در ۱۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۳، جانینی قراردادش را با بنفیکا فسخ کرد و
۲۰۱۳، جانینی قراردادش را با بنفیکا فسخ کرد و قراردادی دائمی با باشگاه ناسیونال در لیگ برتر پرتغال بست. او در فصل ۲۰۱۳–۱۴ و تنها فصل حضورش در مادیرا، موفق شد ۹ گل در لیگ به‌ثمر برساند، از جمله دو گل در برد ۵–۰ مقابل آروکا در تاریخ ۱۵ مارس ۲۰۱۴. دوران ملی. جانینی نخستین بازی ملی خود را برای تیم ملی کیپ ورد در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۲ انجام داد، در یک دیدار دوستانه مقابل غنا. او همچنین بخشی از تیم کیپ ورد در جام ملت‌های آفریقا ۲۰۱۵ بود که در مرحلهٔ گروهی حذف شد.
خابول خان ( مغولی : Хабул хан ؛ چینی :合不勒)، که به صورت قابول خان ، خابول خان و خابول خاقان نیز ترجمه میشود. ، (متولد ۱۰۹۰-۱۱۰۰ - درگذشته ۱۱۴۸ میلادی) بنیانگذار و اولین خان شناخته شده کنفدراسیون مغول خامگ بود ، مغول ، و برادر دوقلوی خدولی بارلاس بود که به نوبه خود جد تیمور، حاکم بنیانگذار امپراتوری تیموریان بود . داستان زندگی خابول خان. ماهری شد. او می‌توانست تا زمانی که یک بره کامل را تمام کند، زیر آب بماند. امپراتوری مغول در دوران سلطنت خابول خان قوی‌تر شد و نام او در خارج از کشور مشهور شد. در اوایل دهه
و نام او در خارج از کشور مشهور شد. در اوایل دهه ۱۱۳۰، فرستاده‌ای از ایالت طلایی زورقی‌ها به خابول مغولستان رسید و پیامی از خان مبنی بر دعوت خابول برای بازدید از کشورش را به او رساند. در آن زمان، زورقی‌ها با سلسله سونگ در جنگ بودند و تمام سرزمین‌های آن سوی رودخانه زرد در چین را فتح کرده بودند. خابول خان نیز این دعوت را پذیرفت زیرا مشتاق بود از اوضاع ایالت طلایی مطلع شود. خان ایالت طلایی، اوجیمید (۱۰۷۵-۱۱۳۵)، قدرت عظیم خابول را دید و با احترام از او استقبال کرد و جشن بزرگی را به نشانه احترام برگزار کرد.
کرد و جشن بزرگی را به نشانه احترام برگزار کرد. خابول خان از ترس اینکه مبادا غذایش را مسموم کرده باشد، و به اسم خنک شدن از گرمای شدید، به رودخانه شیرجه زد و هر چه خورده بود نوشید، سپس به کاخ طلایی خان بازگشت و از تمام غذا و شرابی که به او داده شده بود لذت برد. سربازان مرد قدبلند، قوی و باهوش را تحسین کردند و از اینکه چگونه مست نمی‌شود، هر چقدر هم که می‌نوشد، شگفت‌زده شدند. آنها فریاد زدند: «او مردی قوی است، قهرمانی که از جانب خدا موهبت شده است.» یک بار، خابول خان به طور تصادفی مست شد و از اینکه دولت طلایی
خان به طور تصادفی مست شد و از اینکه دولت طلایی آشکارا و مخفیانه تاتارها و سایر استان‌ها را علیه کل مغول‌ها تحریک می‌کرد، عصبانی شد و ریش خان دولت طلایی را کند. در آن زمان، مقامات دولت طلایی سعی کردند خابول را دستگیر و اعدام کنند. آلتان خان: — این نقض آداب معاشرت است. او را عفو کردند و به عنوان مهمان افتخاری بازگرداندند، هدایای ارزشمندی به او دادند و به عنوان هدیه تقدیمش کردند. از زمان به تخت نشستن هی تسونگ بر تخت سلطنت ایالت آلتان در سال ۱۱۳۵، ایالت آلتان در تلاش بوده است تا تمام مغولستان را با نیروی نظامی
تلاش بوده است تا تمام مغولستان را با نیروی نظامی فتح کند و ارتش بزرگی به رهبری ژنرال هوشاهو را به مغولستان فرستاده است. هوشاهو حدود ۴ سال با ایالت آلتان جنگید، اما به موفقیت قابل توجهی دست نیافت. خابول خان در مبارزه با ارتش برتر زورقی‌ها بسیار محتاط بود و قصد داشت با نیرویی کوچک به موفقیت بیشتری دست یابد. خابول با بهره‌گیری از ناآشنایی با منطقه، ارتش بزرگ زورقی‌های مهاجم را بدون مقاومت به عمق قلمرو خود راند و با دقت هر حرکت آنها را زیر نظر داشت و با استفاده از یک ارتش کوچک، دشمن را از دور تحریک و سنگ باران
از یک ارتش کوچک، دشمن را از دور تحریک و سنگ باران کرد و آنها را تضعیف و روحیه آنها را تضعیف کرد. هنگامی که ارتش خوشاهو، که از استپ‌های وسیع مغولستان و کوه‌های ناهموار کوه‌های خنتی خسته شده بود، به دلیل فرسودگی مردم و دام‌هایش شروع به عقب‌نشینی کرد، مردان قدرتمند مغول به رهبری خابول خان در سال ۱۱۳۹ ناگهان به آنها حمله کردند و آنها را در نزدیکی کوه‌های هایلان کاملاً نابود کردند. از آن زمان به بعد، خابول خان اردوی طلایی را دشمن اصلی خود می‌دانست، سربازان و سلاح‌ها را جمع‌آوری کرد، آنها را آموزش داد و شروع به
را جمع‌آوری کرد، آنها را آموزش داد و شروع به جنگ علیه اردوی طلایی کرد. اردوی طلایی در آن زمان درگیر نبردی سرنوشت‌ساز با سلسله سونگ چین بود و نتوانست در برابر حملات خابول مقاومت کند و ۲۷ قلعه و بندر را در امتداد مرز شمالی خود از دست داد. در سال ۱۱۴۱، جنگ بین اردوی طلایی و سلسله سونگ پایان یافت و سلسله سونگ تسلیم شد و به اردوی طلایی اجازه داد تا با تمام قوا علیه مغول‌ها جنگ کند. با این حال، خابول خان وقت را تلف نکرد. او ضمن افزایش قدرت نظامی خود، با پسر یکی از رؤسای برجسته زورچی به نام دالان که به دلیل شورش
رؤسای برجسته زورچی به نام دالان که به دلیل شورش در ارتش ایالت طلایی اعدام شده بود، اتحاد برقرار کرد و از اتباع او در مبارزه علیه ایالت طلایی استفاده کرد. همه این وقایع قدرت خابول را بیشتر افزایش داد. سیزون خان، که سلسله سونگ چین را شکست داده و پیروزی بزرگی به دست آورده بود، ارتش بزرگی را علیه مغولان رهبری کرد. در این جنگ بین زورقی‌ها و مغولان که 5 سال به طول انجامید، شجاعت، تدبیر و فرماندهی خابول خان به وضوح مشهود بود. پادشاهی طلایی در آن زمان قدرتمندترین کشور در آسیای مرکزی بود و زورقی‌ها از مزایای بسیاری
در آسیای مرکزی بود و زورقی‌ها از مزایای بسیاری از جمله ارتش بزرگتر و سال‌ها تجربه در جنگ در جنوب چین برخوردار بودند. با این حال، مغولان به رهبری خابول خان در نبرد بزرگ پیروز شدند. در سال ۱۱۴۷، پیمان دوستی بین مغولان و پادشاهی طلایی امضا شد که بر اساس آن زورقی‌ها ۴۷ قلعه را در آن سوی رودخانه سیپین به مغولان واگذار کردند و مغولان سالانه به صورت گاو، گوسفند و اسب به مغولان خراج می‌پرداختند. علاوه بر این، آلتان خان عنوان پادشاه را به خابول اعطا کرد، اما او قاطعانه از پذیرش آن خودداری کرد. خابول خان به آنها
از پذیرش آن خودداری کرد. خابول خان به آنها فهماند که او پادشاه مشروع مغولان از خانواده‌های سلطنتی اشرافی و سرکش ایالت آلتان است. او همچنین از سیاست‌های شیطانی آلتان خان اطلاع داشت، بنابراین قاطعانه از اعطای عنوان پادشاه به او خودداری کرد. این واقعیت که آلتان اولوس با پیمان ۱۱۴۷ امتیاز یا مصالحه بزرگی انجام داد، نشان می‌دهد که قدرت مغولان بسیار افزایش یافته و با آلتان اولوس قدرتمند برابر شده است. دستاورد اصلی خابول خان تأسیس دولت، انتخاب خورالدای از اشراف بزرگ به عنوان خان و تأسیس سلسله بورجیگین بود. خابول
به عنوان خان و تأسیس سلسله بورجیگین بود. خابول خان یک شخصیت سیاسی و نظامی بزرگ بود که دستاوردهای بزرگی در تاریخ مغولستان داشت. اگر خابل خان دولت تمام مغولی را تأسیس نمی‌کرد، اتحاد مغول‌ها بسیار کند و تأسیس دولت بزرگ مغول دشوار می‌بود. بزرگترین دستاورد خابل خان در تاریخ مغولستان، تأسیس قبیله بورجیگین، که به نام پسران خدایان آلونگو نامگذاری شده بود، به عنوان یک نقش برجسته در تاریخ، تأسیس دودمان خان‌های مغول و تأسیس «اول‌های مغول اولونخین» یا «هاماگ مغول» تحت رهبری آن خان‌های سفیدپوست بود. برخی از کتاب‌های
رهبری آن خان‌های سفیدپوست بود. برخی از کتاب‌های تاریخ، خابول خان را به عنوان «خان اصلاح‌گر» و «برقرارکننده دموکراسی از طریق مشورت عمومی» توصیف می‌کنند که گفته می‌شود قوانین خورالدای خود را وضع کرده و خان را انتخاب کرده است. بنابراین، در قرن یازدهم، خابول خان دولت مغول‌ها را که نقش مهمی در زندگی سیاسی آسیای مرکزی ایفا می‌کرد، دوباره تأسیس کرد و بعداً سایر استان‌ها و خانات مغولستان را در اطراف خاماگ مغولستان، مانند تاتار ، مرگید ، خرید و نایمان ، متحد کرد و پایه و اساس ایجاد یک دولت متحد مغولستان را بنا
و پایه و اساس ایجاد یک دولت متحد مغولستان را بنا نهاد. خاماگ مغولستان، که توسط خابل خان تأسیس شد، تمام نمادها، نشان‌ها و نمادهای دولتی مغول‌ها را که از هون‌ها به ارث برده بود، داشت. پس از هون‌ها ، سومبه و نیرون، خابول خان با احیای سنت‌های دولتی مغول‌ها و احیای آنها در صحنه تاریخ، جایگاه افتخارآمیزی در بین خان‌های مغول به دست آورد. خابول خان بر اثر بیماری درگذشت. خابول خان میراث خود را به جای گذاشت. وقتی خابول خان در نیمه اول قرن دوازدهم درگذشت، تاج و تخت خود را به امباگای، پسر سنگوم بیلگی، یکی از اعضای
خود را به امباگای، پسر سنگوم بیلگی، یکی از اعضای خاندان تای، به ارث گذاشت، نه به یکی از هفت پسرش. دلیل اینکه خابول خان قدرت را به خاندان تای به جای پسرانش منتقل کرد، در متون مقدس ثبت نشده است. اینگونه بود که پدیده جدیدی در میان شاهزادگان خیاد-بورجیگین ظهور کرد که نقطه عطفی در جانشینی بود. اگر دلایل این امر را در نظر بگیریم، اول از همه، تهدید از سوی دولت طلایی زورچی‌ها افزایش یافت و آنها تاتارها را تحریک کردند تا به طور فعال فعالیت‌های مخرب خود را در داخل امپراتوری مغول انجام دهند. علاوه بر این، خابول خان
مغول انجام دهند. علاوه بر این، خابول خان آمادگی‌های نظامی خود را برای حمله به امپراتوری مغول تشدید کرد و به اصطلاح "اتحاد دفاعی نظامی" را با تاتارها تشکیل داد. در چنین لحظه حساسی، خابول خان اولویت اصلی خود را حفاظت از وحدت داخلی امپراتوری مغول قرار داد. علاوه بر این، اتحاد با سایر استان‌های خانات مغول بر اساس «مقابله با تهدید دشمنان خارجی» و کسب قدرت از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار بود، به ویژه اینکه تائی‌ها که از توانایی‌های نظامی قوی و جمعیت زیادی برخوردار بودند، می‌توانستند از این استان به عنوان نیروی
بودند، می‌توانستند از این استان به عنوان نیروی پشتیبانی برای مغولان استفاده کنند.
همه در طعمی خوش یک فیلم کمدی کانادایی تولید سال ۱۹۸۱ که در سال ۱۹۸۳ در سینماها به نمایش درآمد. تهیه‌کننده، کارگردان و نویسنده مشترک این فیلم آنتونی کرامریثر بود که از تجربهٔ شخصی خود به عنوان تهیه‌کننده الهام گرفته بود؛ کسی که جاه‌طلبی‌های خلاقانه‌اش تحت الشعاع الزام تجاری برای ادامهٔ فعالیت استودیوی خود با ساخت فیلم‌های کم‌بودجهٔ درجهٔ B قرار گرفته بود. جیم کری نقش کوتاهی را به عنوان فیلمبردار برهنه، رالف پارکر، ایفا می‌کند. با این حال، پس از اینکه کری به یک ستاره بزرگ بین‌المللی سینما تبدیل شد، نسخه‌های
یک ستاره بزرگ بین‌المللی سینما تبدیل شد، نسخه‌های ویدیویی بعدی فیلم، او را به عنوان ستاره فیلم، برتر از اکثر بازیگران اصلی آن برتر، معرفی کردند. خلاصه داستان. فیلمساز جوان، تیموتی (جاناتان ولش)، فیلمنامه‌ای دربارهٔ یک یتیم و سگش دارد که در جستجوی یک خانواده مهربان هستند. سرمایه‌گذاران فیلم، تیموتی را مجبور به ساخت فیلمی با مضامین جنسی و خشونت می‌کنند.
زنگ‌مرغ ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد: دیگر کاربردها. نیازمند ترجمه == منابع
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-01T08:30:05Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Pirhayati&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;Pirhayati صفحهٔ متالوژی مس را به متالورژی مس منتقل کرد&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42334345&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
خرس‌ها یک فیلم مستند طبیعت آمریکایی محصول سال ۲۰۱۴ است که دربارهٔ خانواده‌ای از خرس‌های قهوه‌ای است که در رشته‌کوه‌های ساحلی آلاسکا زندگی می‌کنند. این فیلم که کارگردانی آن را اَلِستِر فوترگیل و کیت شولی بر عهده داشتند و صداپیشگی فیلم را جان سی. ریلی انجام داده است، در روز ۱۸ آوریل ۲۰۱۴ توسط شرکت دیزنی‌نیچر در سینما اکران شد که هفتمین مستند طبیعت منتشر شده تحت این برند بود. به‌طور کلی نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد. پیرنگ. در منطقه حفاظت‌شده و پارک ملی کتمای در آلاسکا، یک خرس قهوه‌ای آلاسکایی مادر به
کتمای در آلاسکا، یک خرس قهوه‌ای آلاسکایی مادر به نام اسکای، دو توله به نام‌های اسکات و امبر را در لانه‌اش در دامنه کوه به دنیا می‌آورد. وقتی ماه آوریل از راه می‌رسد، خرس‌ها آماده‌اند تا لانه را ترک کنند. با ترک کردن لانه توسط خرس‌ها، فصل تابستان که پیش رو است با تهدید ریزش بهمن همراه است. خرس‌ها می‌توانند از بلایا دوری کنند. توله‌ها وقتی به دره سرسبز پایین می‌رسند با خرس‌های دیگر روبرو می‌شوند که برخی از آنها تهدیدی برای توله‌ها محسوب می‌شوند؛ در میان این خرس‌ها، خرسی به نام مگنوس وجود دارد که یک خرس نر
خرس‌ها، خرسی به نام مگنوس وجود دارد که یک خرس نر بزرگ و سالم است که بر دره حکمرانی می‌کند، و رقیبش چینوک که یک خرس نر مسن‌تر است، دیده می‌شوند. خانواده برای زنده ماندن در بهار در کنار یکدیگر به فعالیت می‌پردازند و اسکای توله‌ها را از یک گرگ تنهای آزارگر به نام تیکانی، در امان نگه می‌دارد. توله‌ها یادمی‌گیرند که چگونه در مواجهه با تیکانی از خود دفاع کنند. این خانواده همچنین از مبارزه‌های مکرری که به خاطر چیرگی بین مگنوس و چینوک روی می‌دهد، دوری می‌کند. با گذشت بهار، توله‌ها یادمی‌گیرند که چگونه غذا به دست
بهار، توله‌ها یادمی‌گیرند که چگونه غذا به دست آورند. اسکای توله‌ها را به سمت گِل‌زارها هدایت می‌کند تا صدف‌هایی را که زیر گِل پنهان شده‌اند، بیرون بیاورند. خانواده تا زمانی که اوضاع تغییر کند، اوقات خوشی را سپری می‌کنند. در طی یک نابسامانی، اسکات روی یک تپه شنی گیر می‌افتد. اسکای که قادر نیست کار زیادی برای رهایی از این مشکل انجام دهد، فقط تلاش توله برای رها کردن خودش از این مشکل را نظاره می‌کند. او بالاخره بر سر عقل می‌آید و به سمت اسکای شنا می‌کند. خانواده به مناطق مرتفع‌تر برمی‌گردند که در آنجا چینوک
به مناطق مرتفع‌تر برمی‌گردند که در آنجا چینوک برای مقابله با مگنوس دوباره حمله می‌کند. هنگامی که اسکای با چینوک وارد مبارزه می‌شود، امبر و اسکات در کنده‌ای در همان نزدیکی پنهان می‌شوند. بعد از اینکه چینوک رانده می‌شود، امبر دوباره بر روی کنده درخت ظاهر می‌شود اما خبری از اسکات نیست. اسکای تمام روز دنبالش می‌گردد، اما فایده‌ای ندارد. سرانجام درست زمانی که اسکای و امبر جستجو را رها می‌کنند، اسکات از درون کنده‌ای که تمام مدت در آن پنهان شده بود، بیرون می‌آید. وقتی تابستان از راه می‌رسد، صید سالانه هنگام
وقتی تابستان از راه می‌رسد، صید سالانه هنگام مهاجرت ماهی سالمون از راه می‌رسد. ده‌ها خرس در امتداد مهاجرت ماهی سالمون در ساحل و رودخانه‌ها، به ویژه در گریت فالز، جایی که تنها نرهای بالغ اجازه دارند در آنجا باشند، جمع می‌شوند تا قبل از پایان مهاجرت سالمون‌ها، بهترین استفاده را از آن ببرند. این امر همچنین منجر به افزایش مبارزه‌های سلطه‌جویانه بین مگنوس و چینوک می‌شود. در همین حال اسکای به دنبال مکان متفاوتی برای یافتن غذا است، گُلدن پوند مکانی است که خرس‌ها می‌توانند در آرامش به بهترین وجه به شکار ماهی
می‌توانند در آرامش به بهترین وجه به شکار ماهی سالمون هنگام مهاجرت آنها بپردازند. پس از ضیافت خوردن صدف‌ها و مارماهی‌های دریایی که در یک مخفیگاه جمع شده بودند، و توله‌ها هنگام بالا رفتن از رودخانه برای اولین بار طعم ماهی سالمون را چشیدند یک کلاغ، اسکای و دو توله‌اش را درست به موقع به سمت گلدن پوند هدایت می‌کند تا خانواده خرس قهوه‌ای از گرسنگی در فصل زمستان در امان بمانند. او و توله‌هایش کاتمای را ترک می‌کنند و به سمت شمال، منطقه حفاظت‌شده و پارک ملی دریاچه کلارک می‌روند که در آنجا گلدن پوند سرشار از ماهی
کلارک می‌روند که در آنجا گلدن پوند سرشار از ماهی سالمون در انتظارشان است. بعد از اینکه خانواده طی ضیافت کاملی که از خودشان می‌کنند به نحو کافی سیر می‌شوند با نزدیک شدن زمستان به کاتمای برمی‌گردند. وقتی اولین برف از راه می‌رسد، همه خرس‌ها به بالای کوه‌ها و لانه‌هایشان برمی‌گردند تا زمستان سخت و سرد را در آنجا بخوابند. توله‌ها طی اولین سال زندگی خود چیزهای زیادی یادگرفته‌اند که در بقیه زندگی‌شان کمک زیادی به آنها خواهد کرد. تولید. عمده‌ترین بخش فیلمبرداری از خانواده خرس قهوه‌ای در منطقه حفاظت‌شده و پارک ملی
خانواده خرس قهوه‌ای در منطقه حفاظت‌شده و پارک ملی کتمای در آلاسکا انجام گرفت. فوترگیل و شولی پیش از این، فیلم مستند "گربه‌های آفریقایی" را با هم کارگردانی کرده بودند. موسیقی. اولیویا هولت آهنگ «ادامه بده» (Carry On) را برای این فیلم خواند. آهنگ «خانه» اثر فیلیپ فیلیپس در تریلر و خود فیلم حضور داشت. انتشار. فیلم "خرس‌ها" در روز ۱۸ آوریل ۲۰۱۴، چهار روز قبل از روز زمین در ایالات متحده اکران شد. استقبال. پایگاه اینترنتی راتن تومیتوز بر اساس نظرات ۶۰ تن از منتقدان با میانگین امتیاز ۷٫۱ از ۱۰، برای این فیلم
با میانگین امتیاز ۷٫۱ از ۱۰، برای این فیلم امتیاز ۹۰ درصد را قائل شد، وفق اینکه منتقدان بر مطلب ذیل اتفاق نظر داشتند مبنی بر اینکه «مستند "خرس‌ها" دلچسب، فیلم‌برداری به زیبایی، و تحسین‌برانگیز کوتاه در جلوه‌دهی فراتر از واقعیت روند موفقیت‌های دیزنی‌نیچر را تداوم می‌بخشد.» در وبگاه متاکریتیک که بر اساس نظرات منتقدان امتیازدهی آن بر پایه ۱۰۰ است، فیلم بر اساس ۲۰ نقد و بررسی، فیلم نمره ۶۸ را کسب کرده است که بیانگر نظرات «به‌طور کلی مساعد» است. تمجید
واش‌مرغ چینی گونه‌ای پرنده از تیرهٔ لیکویان زمینی (Pellornidae) است. این پرنده در گذشته در خانوادهٔ سسک‌های جهان قدیم (Sylviidae) و تیرهٔ لیکویان (Timaliidae) جای داشت.
واش‌مرغ ماندابی ، که با نام سسک باتلاقی ژاپنی نیز شناخته می‌شود، گونه‌ای از سسک‌های جهان قدیم در تیرهٔ سسکان ملخی (Locustellidae) است. این پرنده در چین، ژاپن، کره جنوبی، مغولستان و روسیه یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن مانداب‌ها است. این گونه با از دست دادن زیستگاه تهدید می‌شود.
واش‌مرغ ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
بی‌ام‌و E12 نخستین نسل از خودروهای اجرایی سری ۵ بی‌ام‌و است که بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۱ تولید شد و جایگزین مدل‌های سدان در مجموعهٔ «کلاس نوین» بی‌ام‌و شد. مدل‌های اولیهٔ E12 با موتورهای چهار سیلندر خطی عرضه می‌شدند که از کاربراتور یا سیستم سوخت‌رسانی انژکتوری استفاده می‌کردند. یک سال پس از آغاز تولید، نخستین مدل با موتور شش سیلندر خطی معرفی شد. تا سال‌های پایانی تولید E12، بیشتر مدل‌ها به موتور شش سیلندر خطی مجهز شده بودند. مدل M5 برای سری E12 تولید نشد، اما مدل E12 M535i به‌عنوان پیش‌درآمدی برای M5 شناخته
مدل E12 M535i به‌عنوان پیش‌درآمدی برای M5 شناخته می‌شود. کوپه‌های سری ۶ با کد E24 نیز تا سال ۱۹۸۲ بر روی پلتفرم E12 ساخته می‌شدند. E12 در سال ۱۹۸۱ توسط نسل بعدی، یعنی سری ۵ با کد E28 جایگزین شد، هرچند تجهیزات و ابزار تولید به آفریقای جنوبی منتقل گردید و مونتاژ مدل E12 (با کابین داخلی مدل E28) تا سال ۱۹۸۴ در آن‌جا ادامه یافت. توسعه. در نمایشگاه خودروی ژنو سال ۱۹۷۰، بی‌ام‌و از خودروی مفهومی 2200ti Garmisch رونمایی کرد؛ یک سدان دو در که با همکاری شرکت طراحی برتونه توسعه یافته بود. این خودروی مفهومی به‌عنوان
توسعه یافته بود. این خودروی مفهومی به‌عنوان جایگزینی احتمالی برای سدان‌های «کلاس نوین» معرفی شد و در نهایت، مدل تولیدی E12 بسیاری از عناصر طراحی خود را از Garmisch الهام گرفت. توسعهٔ سری E12 تا پایان دههٔ ۱۹۶۰ آغاز شده بود، زمانی که آزمایش‌های تونل باد بر روی طرح‌های اولیه انجام شد. ابرهارد فون کوئنهایم، رئیس هیئت‌مدیرهٔ نظارت بر بی‌ام‌و در آن زمان، در سال ۱۹۷۰ طراح فرانسوی پل براک را به‌عنوان مدیر طراحی پروژهٔ E12 استخدام کرد. طراحی خارجی خودرو نیز با همکاری مارچلو گاندینی از شرکت برتونه انجام شد. در سال
مارچلو گاندینی از شرکت برتونه انجام شد. در سال ۱۹۷۱، یک نمونهٔ اولیه از E12 که برای استفادهٔ جاده‌ای مجاز بود و شباهت زیادی به فیات ۱۳۲ داشت، ساخته شد. همچنین در همین سال، پل براک طراحی نهایی مدل E12 را به پایان رساند؛ هرچند در مقایسه با نسخهٔ تولید انبوه بعدی، طرح براک ظاهری کشیده‌تر و پویاتر داشت. برای نخستین‌بار، بی‌ام‌و در فرآیند توسعهٔ این خودرو از رایانه برای محاسبهٔ نواحی جمع‌شونده (ضربه‌گیر) جلو و عقب استفاده کرد؛ سقف نیز با ساختاری برای محافظت در برابر واژگونی طراحی شد. بدنهٔ E12 دارای ضریب درگ
برابر واژگونی طراحی شد. بدنهٔ E12 دارای ضریب درگ (مقاومت آیرودینامیکی) ۰٫۴۴ بود. بی‌ام‌و پیش‌تر اهرم چراغ راهنما (دسته‌راهنما) را در سمت راست فرمان قرار می‌داد، اما E12 نخستین مدل این شرکت بود که در آن، دسته‌راهنما به سمت چپ منتقل شد. قبل از معرفی E12، شایعاتی وجود داشت که این خودرو با دو نوع موتور عرضه خواهد شد: یک موتور چهار سیلندر ۲.۲ لیتری و یک موتور کوچک شش سیلندر. اما در واقع، بی‌ام‌و موتورهای چهار سیلندر ۲ لیتری M10 را از مدل‌های سدان کلاس نوین به این خودرو منتقل کرد، البته با اصلاح سر سیلندرها به
خودرو منتقل کرد، البته با اصلاح سر سیلندرها به منظور بهبود احتراق. با معرفی سری E12 در سال ۱۹۷۲، بی‌ام‌و دو مدل را عرضه کرد: مدل ۵۲۰ با کاربراتور استرومبرگ فشار ثابت و مدل ۵۲۰i با سیستم انژکتور منیفولد که مجهز به پمپ انژکتور Kugelfischer PL 04 بود. مدل کوچک شش سیلندر با نام «۵۲۳» توسعه یافته بود، اما هرگز وارد تولید انبوه نشد. در نهایت، مدل شش سیلندر کوچک «۵۲۰» در سال ۱۹۷۷ به تولید رسید، اما به جای نسخه ۲.۳ لیتری، با حجم ۲ لیتر عرضه شد. در نسخه‌های اولیه، خودروهای چهار سیلندر کاپوتی با قسمت مرکزی فرو رفته
چهار سیلندر کاپوتی با قسمت مرکزی فرو رفته داشتند، در حالی که در خودروهای شش سیلندر این بخش برجسته بود. لبه جلویی کاپوت صاف بود. پس از تغییرات ظاهری در اوت ۱۹۷۶، همه مدل‌ها کاپوتی یکسان دریافت کردند که دارای یک بخش مرکزی باریک و برجسته بود که تا جلو ادامه داشته و دور جلوپنجره‌های معروف به «کلیه‌ها» را می‌پوشاند. خودروهای مجهز به موتور M30 را می‌توان با داشتن جلوپنجره‌ای با قاب کرومی تشخیص داد. برای رعایت استانداردهای خاص و سختگیرانهٔ آلایندگی سوئد، نسخه‌ای با سیستم انژکتوری از مدل ۵۲۸ توسعه یافت و در ژوئن
با سیستم انژکتوری از مدل ۵۲۸ توسعه یافت و در ژوئن ۱۹۷۷ وارد خط تولید شد. این مدل که با نام ۵۲۸i شناخته می‌شود، آن‌قدر موفق بود که در اکثر بازارها جایگزین مدل ۵۲۸ شد. موتورها. مدل‌های ۵۱۸، ۵۲۰ و ۵۲۰i با موتورهای چهار سیلندر خطی M10 با حجم‌های ۱.۸ و ۲.۰ لیتر تجهیز شده بودند، مشابه مدل‌های سدان کلاس نوین قبلی. مدل‌های ۵۲۵، ۵۲۸، ۵۳۰، ۵۳۰i و ۵۳۳i مجهز به موتورهای شش سیلندر خطی M30 بودند که در سدان‌های بزرگ سری نیو سیکس و کوپه‌های E9 استفاده می‌شدند. مدل ۵۲۰ (و همچنین مدل ۵۲۳ که توسعه یافته اما هرگز به تولید
همچنین مدل ۵۲۳ که توسعه یافته اما هرگز به تولید انبوه نرسید) از موتور شش سیلندر خطی M20 استفاده می‌کرد. مدل ۵۱۸ سوخت خود را از طریق کاربراتور Solex 32/32 DIDTA تأمین می‌کرد. در حالی که مدل اولیه ۵۲۰ (مجهز به موتور چهار سیلندر خطی M10) از دو کاربراتور Stromberg 175CDET استفاده می‌کرد. مدل‌های شش سیلندر ۵۲۵ و ۵۲۸ تا پیش از تغییرات ظاهری سال ۱۹۷۶ مجهز به دو کاربراتور Zenith INAT دو دهانه بودند. مدل شش سیلندر ۵۲۰ نیز از کاربراتور Solex 4A1 بهره می‌برد. مدل‌های مجهز به سیستم انژکتوری، حرف «i» را در انتهای نام
مجهز به سیستم انژکتوری، حرف «i» را در انتهای نام مدل خود دارند. مدل ۵۲۰i تا سال ۱۹۷۵ از سیستم انژکتور مکانیکی کوگلفیشِر (Kugelfischer) استفاده می‌کرد که پیش‌تر در مدل‌های ۲۰۰۰tii و ۲۰۰۲tii به‌کار رفته بود. از سال ۱۹۷۵ به بعد، این مدل به سیستم انژکتوری با دریچه مکانیکی بوش K-Jetronic پیوسته مجهز شد. مدل‌های ۵۱۸i (که فقط در سوئد و ژاپن عرضه می‌شد)، ۵۲۸i و ۵۳۰i (که فقط در آمریکا و ژاپن عرضه می‌شدند) از سیستم انژکتوری با دریچه بوش L-Jetronic بهره می‌برند. سیستم تعلیق. بی‌ام‌و E12 دارای بدنه‌ای خودپشتیبان (بدون
تعلیق. بی‌ام‌و E12 دارای بدنه‌ای خودپشتیبان (بدون چارچوب جداگانه)، موتور جلو با حالت نصب طولی و سیستم محرک عقب است. هر چهار چرخ به‌صورت مستقل تعلیق شده‌اند. چرخ‌های جلو دارای سیستم تعلیق مک‌فرسون (MacPherson) با فنرهای مارپیچ، کمک‌فنرهای هیدرولیکی و بازوهای کنترل عرضی هستند. محور عقب از بازوهای نیمه‌کشویی (semi-trailing arms) با فنرهای مارپیچ و کمک‌فنرهای هیدرولیکی بهره می‌برد. مدل‌هایی که قدرتی برابر یا بیشتر از ۱۲۵ اسب بخار (۹۲ کیلووات) دارند، به میله ضدلغزش (سِوی بار) اضافی در محور عقب مجهز شده‌اند.