payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیرومندِ آنگلوساکسون کهن» را ترویج دهد؛ از جمله: "speechcraft" (هنرِ سخن) به جای "grammar" (دستور زبان) "birdlore" (دانش پرندگان) به جای "ornithology" (پرنده‌شناسی) "bendsome" (خم‌شونده) به جای "flexible" (انعطاف‌پذیر). شاعر جرارد منلی هاپکینز در نامه‌ای در سال ۱۸۸۲ به رابرت بریجز از «ناامیدیِ کامل» نسبت به پاک‌گرایی بارنز گفت، اما همچنان در پشتیبانی از آن نوشت و باور داشت که «هیچ زیبایی‌ای در زبان نمی‌تواند جای نبودِ پاکی را پر کند». چارلز دیکنز نیز در همین دوره بر اهمیت عناصر ژرمنیِ انگلیسی پافشاری کرد و
دوره بر اهمیت عناصر ژرمنیِ انگلیسی پافشاری کرد و هشدار داد که نویسنده نباید برای واژه‌های تازه «به خارج نگاه کند». قاعدهٔ پنجم واژگان در کتاب "The King's English" (منتشرشده در ۱۹۱۷) پیشنهاد می‌کرد که نویسندگان باید «واژهٔ ساکسونی را به واژهٔ رومی ترجیح دهند». جورج اورول در جستار خود در سال ۱۹۴۶ با نام "Politics and the English Language"، کاربرد فراوان واژه‌های «بیگانه» در انگلیسی را نکوهش کرد. آهنگساز پرسی گرینجر، هم‌روزگار اورول، گونه‌ای از «انگلیسی چشم‌آبی» را پدید آورد که آن را زبانی خالص می‌پنداشت و
را پدید آورد که آن را زبانی خالص می‌پنداشت و ترجیح می‌داد به جای واژه‌های سنتی ایتالیایی در موسیقی، از واژه‌های انگلیسی بهره بگیرد. یک سال پس از مرگ گرینجر، زبان‌شناس لی هولندر در ترجمهٔ ۱۹۶۲ خود از رمان "ادای مظلوم" — مجموعه‌ای از سروده‌های نورس باستان — تأکید کرد که «باید تا بیشترین حد از مواد ژرمنی بهره برد ... زیرا طعم و مزهٔ سخن بومی و خودی هنوز در آن زنده است». پاول جنینگز در مجموعه‌ای سه‌قسمتی در مجله‌ی "پانچ" به مناسبت ۹۰۰مین سالگرد فتح نورماندی، اصطلاح «انگلیش» ("Anglish") را ابداع کرد. مقاله‌های
«انگلیش» ("Anglish") را ابداع کرد. مقاله‌های او با نام «۱۰۶۶ و سراسر ساکسون» در ژوئن ۱۹۶۶ منتشر شد؛ در آن جنینگز انگلستانی را تصور می‌کرد که در آن فتح نورماندی شکست خورده و بخش‌هایی از انگلیسیِ پاک‌گرایانه آورده بود؛ او «سری به ویلیام بارنز» زد و او را الهام‌بخش دانست. در ۱۹۸۹، نویسندهٔ علمی‌–تخیلی پول اندرسون متنی در بارهٔ نظریهٔ اتمی با عنوان "Uncleftish Beholding" منتشر کرد که تقریباً به‌طور کامل از واژه‌های ریشه‌دار ژرمنی ساخته شده بود. در ۱۹۹۷، داگلاس هافستاتر با شوخی آن سبک را «اندر-ساکسون»
داگلاس هافستاتر با شوخی آن سبک را «اندر-ساکسون» ("Ander-Saxon") نامید. کتاب "How We'd Talk if the English had Won in 1066" نوشتهٔ دیوید کاولی (انتشار نخست: سپتامبر ۲۰۰۹) واژه‌های انگلیسی باستان را به املای امروزین به‌روز کرده و برای جذب خوانندگان عام آن‌ها را در پنج سطح (از «آسان» تا «شگفت و غریب») دسته‌بندی کرده است و نمونه‌های کاربردی بسیار با تصویر و آزمون آورده است. رمان "بیداری" (۲۰۱۴) اثر پاول کینگزنورت در آمیزه‌ای از انگلیسی باستان و انگلیسی نوین نوشته شده تا فضای سال ۱۰۶۶ را بازتاب دهد. رمان
نوشته شده تا فضای سال ۱۰۶۶ را بازتاب دهد. رمان هجوآمیز "Outlaws" (۲۰۱۷) اثر ادموند فرفکس نیز در گونه‌ای «ساخته‌شده» از انگلیسی نوشته شده که تقریباً منحصراً از واژه‌های ریشه‌دار ژرمنی تشکیل شده است. از ژانویهٔ ۲۰۲۱ نیز یک خبرنامهٔ اینترنتی با نام "The Anglish Times" رویدادهای روز را بدون بهره‌گیری از وام‌واژه‌های غیرژرمنی منتشر می‌کند.
نجدت اوروغ (؛ ۱۹ فوریه ۱۹۲۱ – ۱۸ آوریل ۲۰۲۱) ژنرال نیروی زمینی ترکیه بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ به‌عنوان نوزدهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه فعالیت می‌کرد. وی برادرزاده فاروق گورلر بود. او فعالیت نظامی را از سال ۱۹۴۱ در ارتش امپراتوری عثمانی آغاز کرد و در فاصله سال‌های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۱ و در خلال کودتای نظامی ۱۹۸۰ فرمانده ارتش اول ترکیه بود. پس از کودتا، از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ فرماندهی نیروی زمینی ترکیه را برعهده داشت، از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ به‌عنوان رئیس ستاد کل ارتش ترکیه فعالیت می‌کرد و از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۴
کل ارتش ترکیه فعالیت می‌کرد و از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۴ دبیرکل شورای ریاست جمهوری بود. اوروغ در ۱۸ آوریل ۲۰۲۱، در سن ۱۰۰ سالگی، در استانبول، در طول همه‌گیری کووید-۱۹ در ترکیه، بر اثر عوارض کووید-۱۹ درگذشت.
رباتیک کوانتومی () یک حوزهٔ میان‌رشته‌ای است که به بررسی تلاقی رباتیک و مکانیک کوانتومی می‌پردازد. این حوزه به‌ویژه کاربردهای پدیده‌های کوانتومی مانند درهم‌تنیدگی کوانتومی را در قلمرو رباتیک مطالعه می‌کند. از جملهٔ نمونه‌های کاربرد آن می‌توان به ارتباط کوانتومی در سناریوهای رباتیک همکار چندعامله، استفاده از الگوریتم‌های کوانتومی در انجام وظایف رباتیک و ادغام ابزارهای کوانتومی (برای نمونه آشکارسازهای کوانتومی) در سامانه‌های رباتیک اشاره کرد. مقدمه. ارتباط کوانتومی فضای آزاد میان سکوهای متحرک برای کاربردهای
فضای آزاد میان سکوهای متحرک برای کاربردهای توزیع کلید کوانتومی (QKD) قابل بازپیکربندی با استفاده از پهپادها در سال ۲۰۱۷ پیشنهاد شد. این فناوری بعدها در حوزه‌های مختلف در سکوهای پهپاد و خودرو پیشرفت یافت، از جمله ارتباط پهپاد-به-پهپاد، پهپاد-به-خودروی متحرک و خودرو-به-خودرو. ... ربات‌های آلیس و باب. در حوزهٔ مکانیک کوانتومی، نام‌های آلیس و باب اغلب برای توضیح پدیده‌ها، پروتکل‌ها و کاربردهای مختلف به‌کار می‌روند. این‌ها شامل نقش آن‌ها در رمزنگاری کوانتومی، توزیع کلید کوانتومی، درهم‌تنیدگی کوانتومی و دورنوردی
کلید کوانتومی، درهم‌تنیدگی کوانتومی و دورنوردی کوانتومی است. اصطلاح‌های «ربات آلیس» و «ربات باب» بیانگر ترکیب این مفاهیم با سکوهای متحرک مکانترونیکی (مانند ربات‌ها، پهپادها و خودروهای خودگردان) هستند. برای نمونه، ربات آلیس به‌عنوان سکوی فرستنده عمل می‌کند و با ربات باب که آشکارسازهای دریافت‌کننده را دارد، ارتباط برقرار می‌کند. نمایهٔ شماتیک از چیدمان آزمایشی برای دستیابی به درهم‌تنیدگی کوانتومی از طریق فرایند تبدیل پارامتری خودبه‌خودی در تصویر نشان داده شده است. چیدمان آزمایشی که شامل منبع لیزر و ربات‌های
است. چیدمان آزمایشی که شامل منبع لیزر و ربات‌های آلیس و باب است در تصویر زیر نشان داده شده است. ربات‌های آلیس و باب و اجزای متناظر آن‌ها: نمایهٔ شماتیک از ربات‌های آلیس و باب هنگام اشتراک‌گذاری فوتون‌های درهم‌تنیده در یک آزمایش ارتباط کوانتومی یا توزیع کلید کوانتومی میان سکوهای رباتیک متحرک در تصویر نشان داده شده است. نام‌گذاری‌های به‌کاررفته در تصویر: AL: لیزر هم‌ترازکننده DMSP: آینهٔ دایکروئیک گذرکوتاه FSM: آینهٔ فرمان‌گیر سریع FFC: هم‌محورکنندهٔ کانونی ثابت HWP: صفحهٔ نیم‌موج M: آینه MTC: دوربین رهگیری
HWP: صفحهٔ نیم‌موج M: آینه MTC: دوربین رهگیری حرکت MTC &amp; M: دوربین رهگیری حرکت و آینه NBF: صافی باند باریک NPBS: مکعب جداساز پرتو غیرقطبی (۵۰:۵۰) PABBO: بلور جفت‌شدهٔ بورات باریم (بلورهای نوع I SPDC) PBS: مکعب جداساز پرتو قطبی PSD: آشکارساز مکان‌یاب QP: صفحهٔ کوارتز QRC: کد QR SL: لیزر منبع SPCM: ماژول شمارندهٔ تک‌فوتونی
سرای نورنگ (به زبان پشتو: سرای نورنګ؛ به زبان اردو: سرائی نورنگ) یک تحصیل در ناحیه لکی، ایالت خیبر پختونخوا، پاکستان است. جمعیت آن بر پایهٔ سرشماری ۲۰۱۷ برابر با ۲۹۶٬۹۰۸ نفر بود. این منطقه عمدتاً روستایی است، اما یک بخش شهری نیز دارد، شهر نورنگ، که جمعیتی برابر با ۲۹٬۹۵۵ نفر دارد. نورنگ دومین تحصیل بزرگ در ناحیه لکی و سومین در بخش بنو به‌شمار می‌رود. تحصیل سرای نورنگ ترکیبی از تاریخ کاروان‌سراها، هویت قومی پشتون‌ها و سازگاری زیست‌محیطی با شرایط خشک شمال غرب پاکستان است. این ویژگی‌ها هویت کنونی منطقه را شکل
پاکستان است. این ویژگی‌ها هویت کنونی منطقه را شکل داده و اهمیت آن را در ساختار اجتماعی و جغرافیایی خیبر پختونخوا نمایان می‌کند. موقعیت و بافتار کلی. تحصیل سرای نورنگ (به زبان پشتو: سرای نورنګ؛ به زبان اردو: سرائے نورنگ) یکی از تحصیل‌های مهم در خیبر پختونخوا در شمال غربی پاکستان است. این منطقه در ناحیه لکی قرار دارد و دومین تحصیل بزرگ این ناحیه و سومین تحصیل در بخش بنو به‌شمار می‌رود. سرای نورنگ در مختصات ۳۲٫۸۲۳۰ درجه عرض شمالی و ۷۰٫۷۸۲۲ درجه طول شرقی قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا ۲۸۴ متر است. آب‌وهوای
و ارتفاع آن از سطح دریا ۲۸۴ متر است. آب‌وهوای منطقه با تابستان‌های بسیار گرم و زمستان‌های خنک و خشک شناخته می‌شود. ریشه‌شناسی. «سرای» واژه‌ای فارسی است که در زبان‌های اردو و پشتو نیز به معنای «منزل» یا «اقامتگاه» به‌کار می‌رود. در بافت تاریخی بیشتر به معنای «کاروان‌سرا» آمده و به محل استراحت مسافران در مسیرهای تجاری اطلاق می‌شده است. نمونه‌هایی مانند سرای عالمگیر در پنجاب و قلعه راوات که از یک کاروان‌سرا آغاز شد، این کاربرد تاریخی را تأیید می‌کنند. «نورنگ» نام شهر اصلی این تحصیل است که جمعیتی نزدیک به ۳۰
نام شهر اصلی این تحصیل است که جمعیتی نزدیک به ۳۰ هزار نفر دارد. ریشه‌یابی دقیق آن مشخص نیست اما احتمالاً واژه فارسی به معنای «رنگ نو» است. همچنین احتمال دارد برگرفته از نام یک فرد یا حاکم محلی باشد. جمعیت. بر اساس سرشماری ۲۰۱۷ پاکستان، جمعیت تحصیل سرای نورنگ ۲۹۶٬۹۰۸ نفر بوده است. از این تعداد، ۲۹٬۹۵۵ نفر در شهر نورنگ و بیش از ۲۶۶ هزار نفر در مناطق روستایی ساکن‌اند. قومیت و زبان. جمعیت منطقه عمدتاً از پشتون‌ها تشکیل شده و قبایلی مانند مَروَت، بیتَنی، خَتَّک، کُندی و وزیر در این تحصیل حضور دارند. زبان غالب
کُندی و وزیر در این تحصیل حضور دارند. زبان غالب پشتو است که حدود ۹۹ درصد مردم آن را صحبت می‌کنند. از نظر مذهبی، اکثریت جمعیت مسلمان هستند. جغرافیا و پوشش گیاهی. یک پژوهش دانشگاهی ۱۴۳ گونه گیاهی متعلق به ۴۷ خانواده را در تحصیل سرای نورنگ شناسایی کرده است. خانواده‌های غالب شامل گندمیان و شب‌بویان هستند. تروفیت‌ها (گیاهان یک‌ساله) بیش از ۶۰ درصد گونه‌ها را تشکیل می‌دهند که نشانگر سازگاری اکولوژیکی با اقلیم خشک و گرم منطقه است.
امپریالیسم روسیه () نفوذ سیاسی، اقتصادی و فرهنگی، و همچنین قدرت نظامی است که توسط روسیه و دولت‌های پیشین آن بر سایر کشورها و قلمروها اعمال شده است. این شامل فتوحات روسیه تزاری، امپراتوری روسیه، امپریالیسم اتحاد جماهیر شوروی و نئوامپریالیسم فدراسیون روسیه می‌شود. برخی از پژوهشگران پسااستعمارگرایی به کم‌توجهی به امپریالیسم روسیه و شوروی در این رشته اشاره کرده‌اند. پس از فتح قسطنطنیه (۱۴۵۳)، شاهزاده‌نشین بزرگ مسکو خود را رم سوم نامید، در پی امپراتوری روم و امپراتوری بیزانس. از دهه ۱۵۵۰، روسیه به‌طور متوسط
امپراتوری بیزانس. از دهه ۱۵۵۰، روسیه به‌طور متوسط سالانه قلمرویی به اندازه هلند را برای ۱۵۰ سال فتح کرد. این شامل فتح سیبری توسط روسیه، فتح آسیای میانه توسط روسیه، استیلای روسیه بر قفقاز و بخش‌هایی از اروپای شرقی بود. روسیه در این سرزمین‌ها به استعمار مهاجرنشین پرداخت و همچنین مستعمراتی در آمریکای شمالی، به‌ویژه در آلایای امروزی، تأسیس کرد. در اوج خود در اواخر قرن ۱۹، امپراتوری روسیه حدود یک ششم از خشکی‌های جهان را در بر می‌گرفت و آن را در فهرست فهرست پهناورترین امپراتوری‌ها قرار می‌داد. در اواخر قرن ۱۸،
امپراتوری‌ها قرار می‌داد. در اواخر قرن ۱۸، امپراتور روسیه مفهوم "All-Russian nation" را مطرح کرد که شامل روسیه بزرگها، روسیه کوچکها (اوکراینی‌ها) و روس‌های سفید (بلاروس‌ها) بود تا ادعاهای امپریالیستی روسیه بر بخش‌هایی از مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی تقسیم‌شده را تقویت کند. امپراتور نیکلای یکم "ارتدکسیسم، خودکامگی و ملیت" را به عنوان ایدئولوژی رسمی امپراتوری تعیین کرد، که هدف آن متحد کردن اقوام مختلف امپراتوری از طریق مسیحیت ارتدکس شرقی، وفاداری به امپراتور و روسی بودن بود. در جنگ داخلی روسیه، بلشویکها
و روسی بودن بود. در جنگ داخلی روسیه، بلشویکها کنترل قلمروهای امپراتوری سابق را به دست گرفتند و اتحاد جماهیر شوروی (USSR) را تأسیس کردند. اگرچه ادعا می‌کردند ضد امپریالیست هستند، اما دارای امپریالیسم شوروی بودند. این اتحاد در بسیاری از مداخلات نظامی خارجی و تغییر رژیم‌ها در سراسر جهان دخیل بود و همچنین به Sovietization پرداخت. تحت ژوزف استالین، شوروی به استعمار داخلی در آسیای مرکزی پرداخت از طریق مهاجرت اجباری در اتحاد جماهیر شوروی. طبق پیمان مولوتوف–ریبنتروپ، شوروی و آلمان نازی اروپای شرقی را بین خود تقسیم
شوروی و آلمان نازی اروپای شرقی را بین خود تقسیم کردند. در پایان جنگ جهانی دوم، بیشتر کشورهای شرق و مرکز اروپا تحت اشغال‌های نظامی توسط اتحاد شوروی بودند؛ این کشورهای بلوک شرق به‌طور گسترده‌ای دولت اقماری محسوب می‌شدند. از دهه ۲۰۱۰، تحلیلگران Russia under Vladimir Putin را نئوامپریالیست توصیف کرده‌اند. روسیه سرزمین‌های تحت اشغال روسیه را تحت کنترل دارد و به گسترش‌طلبی پرداخته است، به ویژه در جنگ روسیه و گرجستان (۲۰۰۸)، الحاق کریمه توسط فدراسیون روسیه (۲۰۱۴) و حمله روسیه به اوکراین و الحاق جنوب و شرق اوکراین
حمله روسیه به اوکراین و الحاق جنوب و شرق اوکراین به روسیه (۲۰۲۲). روسیه همچنین دولت اتحادیه تأسیس کرده است. رژیم پوتین ایده‌های امپریالیستی مانند "Russian world" و ایدئولوژی اوراسیاگرایی را احیا کرده است. این کشور از اطلاعات نادرست و روس‌های دور از وطن برای تضعیف حاکمیت سایر کشورها استفاده کرده است. روسیه همچنین به استعمار نو متهم شده، عمدتاً از طریق فعالیت‌های گروه واگنر و سپاه آفریقا. دیدگاه‌ها دربارهٔ امپریالیسم روسیه. مونتسکیو نوشت که «مسکو نمی‌تواند امپراتوری را ترک کند» و آن‌ها «همه برده هستند».
امپراتوری را ترک کند» و آن‌ها «همه برده هستند». تاریخ‌نگار Alexander Etkind پدیده‌ای به نام «شیب معکوس» را توصیف می‌کند، جایی که مردم نزدیک مرکز امپراتوری روسیه فشار و سرکوب بیشتری نسبت به کسانی که در لبه‌ها زندگی می‌کنند تجربه می‌کردند. ژان-ژاک روسو نیز استدلال می‌کرد که لهستان به دلیل امپریالیسم روسیه آزاد نیست. در سال ۱۸۳۶، نیکلای گوگول گفت که سنت پترزبورگ «چیزی شبیه به یک مستعمره اروپایی در آمریکا» است و اشاره کرد که به اندازه مردم بومی، خارجی‌ها در آنجا حضور دارند. به گفته آلکسی خومیاکوف، نخبگان روسیه
حضور دارند. به گفته آلکسی خومیاکوف، نخبگان روسیه «یک مستعمره از اروپایی‌های متنوع، پرتاب‌شده در کشور وحشی‌ها» بودند و بین این دو «روابط استعماری» وجود داشت. جنبه مشابهی توسط Konstantin Kavelin شناسایی شد. استدلال شده است که امپریالیسم روسیه با دیگر امپراتوری‌های استعماری اروپایی متفاوت است، زیرا امپراتوری آن زمینی و نه دریایی بود، به این معنی که شورش‌ها آسان‌تر سرکوب می‌شدند و برخی سرزمین‌ها به سرعت پس از از دست رفتن دوباره تصرف می‌شدند. پایه زمینی امپراتوری نیز به عنوان عاملی مطرح شده که آن را نسبت به
نیز به عنوان عاملی مطرح شده که آن را نسبت به امپراتوری‌های دریایی تقسیم‌شده‌تر می‌کرد، به دلیل مشکلات ارتباطی و حمل‌ونقل در آن زمان. امپریالیسم روسیه با نظام اقتصادی مبتنی بر سرسپاری و حکومت مستبد که نیازمند افزایش مداوم زمین‌های تحت کشت برای مشروعیت‌بخشی به حکومت و تأمین رضایت مردم بود، مرتبط دانسته شده است. نظام سیاسی نیز به نوبه خود به زمین به عنوان منبعی برای پاداش دادن به مقامات وابسته بود و بنابراین نخبگان سیاسی، توسعه سرزمینی را به عنوان پروژه‌ای عمدی دنبال می‌کردند. استعمار داخلی. به گفته واسیلی
دنبال می‌کردند. استعمار داخلی. به گفته واسیلی کلوشفسکی، روسیه دارای «تاریخ کشوری است که خود را مستعمره می‌کند». ولادیمیر لنین قلمروهای توسعه‌نیافتگی روسیه را به‌عنوان استعمار داخلی می‌دید. این مفهوم ابتدا توسط August von Haxthausen در سال ۱۸۴۳ در زمینه روسیه مطرح شد. سرگی سولویوف استدلال کرد که این به این دلیل بود که روسیه «مستعمره‌ای نبود که با اقیانوس‌ها از سرزمین اصلی جدا شده باشد». برای Afanasy Shchapov، این فرایند عمدتاً توسط امپریالیسم اکولوژیکی هدایت می‌شد، به طوری که تجارت خز و ماهیگیری باعث فتح
می‌شد، به طوری که تجارت خز و ماهیگیری باعث فتح سیبری و آلاسکا می‌شد. پیروان دیگر کلوشفسکی شکل‌های استعمار بر اساس گسترش نظامی یا صومعه‌ای و دیگر موارد را شناسایی کردند. در همین حال، پاول میلیوکف خشونت این فرایند خوداستعماری را مورد توجه قرار داد. شباهتی بعداً توسط Mark Bassin بین خوداستعماری روسیه و غرب وحشی شناسایی شد. ایدئولوژی‌های امپریالیسم روسیه. گسترش سرزمینی امپراتوری، مشروعیت بیشتری به حاکمان خودکامه روسیه می‌داد و همچنین برای جمعیت تحت سلطه منبعی از غرور ملی ایجاد می‌کرد. مشروعیت امپراتوری بعدها
از غرور ملی ایجاد می‌کرد. مشروعیت امپراتوری بعدها از طریق ایدئولوژی‌های مختلف تأمین شد. پس از فتح قسطنطنیه، مسکو خود را رم سوم نامید، در پی امپراتوری روم و امپراتوری بیزانس. در نامه‌ای مدح به دوک بزرگ واسیلی سوم که در سال ۱۵۱۰ توسط فیلوفِی از پسکوف نوشته شد، اعلام شد: «دو رم سقوط کرده‌اند. سومی پابرجاست. و چهارمی نخواهد بود. هیچ‌کس نمی‌تواند جایگزین تزار مسیحی شما شود!» این منجر به مفهوم ملت مسیحی ارتدکس روسی مسیحی مسیحی مسیحی Holy Rus شد. روسیه ادعا می‌کرد که حامی مسیحیان ارتدکس است و هنگام گسترش به
که حامی مسیحیان ارتدکس است و هنگام گسترش به قلمروهای امپراتوری عثمانی در جنگ‌هایی مانند جنگ کریمه این نقش را ایفا می‌کرد. پس از پیروزی ائتلاف سلطنت‌طلب در ۱۸۱۵، روسیه اتحاد مقدس را با پادشاهی پروس و امپراتوری اتریش برقرار کرد تا حق الهی پادشاهان و ارزش‌های مسیحی را در زندگی سیاسی اروپا بازگرداند، همان‌طور که الکساندر یکم، امپراتور روسیه تحت تأثیر مشاور معنوی خود بارونس Barbara von Krüdener دنبال می‌کرد. این سند توسط تزار نوشته و توسط ایوانیس کاپودیستریاس و Alexandru Sturdza ویرایش شد. در پیش‌نویس اولیه،
و Alexandru Sturdza ویرایش شد. در پیش‌نویس اولیه، تزار الکساندر یکم با طرح امپراتوری مسیحی متحد و ارتش امپراتوری متحد به رمز و راز روی آورد، که سایر سلطنت‌ها آن را نگران‌کننده دیدند. پس از بازنگری، نسخه‌ای واقع‌بینانه‌تر از اتحاد توسط روسیه، پروس و اتریش پذیرفته شد. دیپلمات فرانسوی Dominique-Georges-Frédéric Dufour de Pradt این سند را «آخرالزمان دیپلماسی» نامید. اتحاد مقدس عمدتاً برای سرکوب نارضایتی داخلی، سانسور مطبوعات و تعطیلی پارلمان‌ها به‌عنوان بخشی از «واکنش» استفاده شد. تحت نیکلای یکم، ارتدکسیسم،
از «واکنش» استفاده شد. تحت نیکلای یکم، ارتدکسیسم، خودکامگی و ملیت به ایدئولوژی رسمی دولت تبدیل شد. این ایدئولوژی از کلیسای ارتدکس می‌خواست نقش اساسی در سیاست و زندگی داشته باشد، حکومت مرکزی یک خودکامه یا فرمانروای مطلق را الزامی می‌کرد و اعلام می‌داشت که مردم روسیه به دلیل ویژگی‌های خاص، قادر به متحد کردن یک امپراتوری بزرگ هستند. مشابه «حق الهی پادشاهان» گسترده‌تر، قدرت امپراتور به عنوان حل‌کننده تضادهای جهان و ایجاد نظم ایده‌آل «آسمانی» تلقی می‌شد. Hosking استدلال کرد که مثلث «ارتدکسیسم، خودکامگی و ملیت»
استدلال کرد که مثلث «ارتدکسیسم، خودکامگی و ملیت» دارای کاستی‌های کلیدی در دو ستون اصلی بود، زیرا کلیسا کاملاً وابسته و مطیع دولت بود و مفهوم ملیت به‌طور کافی توسعه نیافته بود، زیرا بسیاری از مقامات از اشراف آلمانی بالتیک بودند و ایده‌های انقلابی دولت‌های ملی در نظام مبتنی بر سرسپاری تنها «پژواک خاموش» داشت. در عمل، این امر خودکامگی را به تنها ستون قابل اجرا تبدیل کرد. با وجود ماهیت ناقص و متناقض، ملیت امپریالی «همه روس‌ها» توسط بسیاری از شهروندان امپراتوری (از جمله اشکنازی و آلمانی‌ها) پذیرفته شد و
(از جمله اشکنازی و آلمانی‌ها) پذیرفته شد و بنابراین برخی حمایت‌های فرهنگی و سیاسی برای امپراتوری فراهم کرد. این مفهوم ملی برای اولین بار اهمیت سیاسی خود را در اواخر قرن ۱۸ نشان داد، به‌عنوان وسیله‌ای برای مشروعیت‌بخشی به ادعاهای امپریالیستی روسیه بر قلمروهای شرقی تجزیه لهستان. در قرن ۱۹، پان‌اسلاویسم به نظریه مشروعیت جدیدی برای امپراتوری تبدیل شد. اگرچه این ایدئولوژی در دهه ۱۸۳۰ در محافل فکری اسلاو غربی (چک و اسلواکی) شکل گرفت و حمایت جنبش‌های ضد امپریالیستی اوکراین مانند Brotherhood of Saints Cyril and
اوکراین مانند Brotherhood of Saints Cyril and Methodius را به دست آورد، پان‌اسلاویسم بعدها توسط ملی‌گرایان محافظه‌کار روسیه برای حمایت ایدئولوژیک از قدرت امپراتوری و به‌ویژه در بالکان به کار گرفته شد. «تا نیمه دوم قرن ۱۹، روزنامه‌نگاران روسیه ایدئولوژی پان‌اسلاویسم را پذیرفتند و آن را دگرگون کردند. آنها با اعتماد به نفس در نقش خود به عنوان حافظ در برابر تهدید دشمنان آلمانی و عثمانی، استدلال کردند که همه اسلاوها برای منافع خود بهتر است با «روس‌های بزرگ» ادغام شوند.» شعر «جغرافیای روسیه» اثر شاعر برجسته قرن
شوند.» شعر «جغرافیای روسیه» اثر شاعر برجسته قرن ۱۹ روسیه فیودور تیوتچف توسط زبان‌شناس به‌عنوان بیانگر ایدئولوژی امپراتوری جهانی اسلاوی تفسیر شده است: یکی از نظریه‌پردازان برجسته و رهبران سیاسی جنبش اوراسیاگرایی، نیکولای تروبتسکوی، معتقد بود پیشینیان دولت روسیه، امپراتوری مغول تأسیس‌شده توسط چنگیز خان بودند و نه دوک‌نشین‌های روس کی‌یف. چنگیز خان نخستین کسی بود که کل قاره اوراسیا را متحد کرد و همان‌طور که ترابِتسکوی بیان کرد: «ماهیت اوراسیا به‌طور تاریخی مقدر شده است که یک واحد دولتی واحد را تشکیل دهد.»
مقدر شده است که یک واحد دولتی واحد را تشکیل دهد.» گسترش استعماری روسیه. از قرن ۱۶ به بعد، روسیه به‌طور متوسط سالانه قلمرویی به اندازه هلند را برای ۱۵۰ سال فتح کرد. اروپا. در این دوران، روسیه همچنین سیاست گسترش به سمت غرب را دنبال می‌کرد. پس از شکست سوئد در جنگ فنلاند ۱۸۰۸–۱۸۰۹ و امضای معاهده فردریکشامن در ۱۷ سپتامبر ۱۸۰۹، نیمه شرقی سوئد، منطقه‌ای که بعداً فنلاند شد، به‌عنوان یک بخش اداری خودمختار دوک‌نشین بزرگ به امپراتوری روسیه پیوست. در اواخر قرن ۱۹، سیاست روسی‌سازی فنلاند با هدف محدود کردن وضعیت ویژه
روسی‌سازی فنلاند با هدف محدود کردن وضعیت ویژه دوک‌نشین بزرگ فنلاند و احتمالاً پایان دادن به خودمختاری سیاسی آن و همگون‌سازی فرهنگی دنبال می‌شد. سیاست‌های روسی‌سازی همچنین در اوکراین و بلاروس اعمال شد. پس از جنگ روسیه و ترکیه (۱۸۰۶–۱۸۱۲) و پیمان بخارست (۱۸۱۲), نیمه شرقی مولداویا (که به «بسارابیا» معروف شد)، یک دولت خراجگزار عثمانی، و برخی مناطق تحت حکومت مستقیم عثمانی، تحت حکومت امپراتوری روسیه درآمدند. در کنگره وین (۱۸۱۵)، روسیه بر پادشاهی لهستان (۱۸۱۵–۱۹۱۵) حاکمیت یافت، که روی کاغذ یک پادشاهی خودمختار در
حاکمیت یافت، که روی کاغذ یک پادشاهی خودمختار در اتحاد شخصی با روسیه بود. با این حال، امپراتور روسیه عمدتاً محدودیت‌های قدرت خود را نادیده می‌گرفت؛ بنابراین، این پادشاهی بیش از یک دولت دست‌نشانده نبود. خودمختاری پس از شورش‌های شورش نوامبر و قیام ژانویه به‌شدت محدود شد و کشور تحت حکومت نایب‌الملک درآمد و سپس به فرمانداری (روسیه) تقسیم شد. گسترش فرامرزی روسیه. گسترش به شرق با استعمار روسیه در آمریکای شمالی از طریق اقیانوس آرام دنبال شد. "پرومی‌شلنیکی" روسیه (شکارچیان و تله‌گذاران) به سرعت تجارت خز دریایی را
و تله‌گذاران) به سرعت تجارت خز دریایی را توسعه دادند که در دهه ۱۷۶۰ موجب چندین درگیری با آلیوتها شد. تا اواخر دهه ۱۷۸۰، روابط تجاری با تلینگیت برقرار شد و در ۱۷۹۹، کمپانی روسی-آمریکایی (RAC) برای انحصار تجارت خز تشکیل شد و همچنین به‌عنوان ابزاری امپریالیستی برای روسی‌سازی بومیان آلاسکا عمل کرد. امپراتوری روسیه همچنین جزیره ساخالین را به دست آورد که به یکی از بزرگ‌ترین مستعمره‌های کیفری تاریخ تبدیل شد. در ابتدا، نفوذ دریایی روسیه در اطراف هوکایدو از اواخر قرن هجدهم آغاز شد که ژاپن را بر آن داشت تا جزایر
قرن هجدهم آغاز شد که ژاپن را بر آن داشت تا جزایر شمالی خود را نقشه‌برداری و بررسی کند. ساخالین توسط اقوام بومی از جمله قوم آینو (ژاپن), Uilta و نیوخ‌ها سکونت داشت، اگرچه nominalاً به دودمان چینگ خراج می‌پرداخت. پس از اینکه روسیه مانچوری را از چین در پیمان آیگون ۱۸۵۸ به دست آورد، ادعای nominal ساخالین را نیز از چین دریافت کرد. با عهدنامه شیمودا ۱۸۵۵، یک مستعمره مشترک موقت بین روسیه و ژاپن ایجاد شد، اگرچه با درگیری‌هایی همراه بود. با این حال، با معاهده سنت پترزبورگ، امپراتوری روسیه ساخالین را به دست آورد و
امپراتوری روسیه ساخالین را به دست آورد و در ازای آن ژاپن جزایر کوریل را دریافت کرد. دورترین مستعمرات روسیه در قلعه الیزاوتا و قلعه الکساندر، قلعه‌های روسیه در جزایر هاوایی بودند که در اوایل قرن ۱۹ توسط کمپانی روسی-آمریکایی و در پی اتحاد با رئیس عالی کاموالی ساخته شدند، و همچنین در ساگالو، یک سکونت‌گاه کوتاه‌مدت امپراتوری روسیه که در ۱۸۸۹ در خلیج تاجوره در صومالی فرانسه (امروزه جیبوتی) ایجاد شد. روس‌ها پس از نبرد مسکو نو مجبور به تخلیه ساگالو شدند. جنوبی‌ترین سکونتگاه ایجادشده در آمریکای شمالی Fort Ross,
سکونتگاه ایجادشده در آمریکای شمالی Fort Ross, California بود. گسترش‌طلبی شوروی. با وجود حمایت اولیه از تعیین سرنوشت، بلشویک‌ها در طول جنگ داخلی روسیه بیشتر سرزمین‌های امپراتوری روسیه را دوباره تصرف کردند. جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه در آغاز به زور سرزمین‌های زیر را ضمیمه کرد: از مانیفست کاراخان ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۷، دیپلمات‌های شوروی وعده لغو امتیازات در چین را می‌دادند، اما امتیازات تزار مانند راه‌آهن شرقی چین را به عنوان بخشی از مذاکرات محرمانه ۱۹۲۴–۱۹۲۵ حفظ کردند. این امر بخشی از زمینه‌های جنگ شوروی–چین
کردند. این امر بخشی از زمینه‌های جنگ شوروی–چین ۱۹۲۹ شد که شوروی در آن پیروز شد و کنترل خود بر راه‌آهن را تثبیت کرد. راه‌آهن در سال ۱۹۵۲ بازگردانده شد. در سال ۱۹۳۹، شوروی وارد پیمان مولوتوف–ریبنتروپ با آلمان نازی شد که شامل پروتکل محرمانه‌ای برای تقسیم رومانی، لهستان، لتونی، لیتوانی، استونی و فنلاند به حوزه‌های نفوذ آلمان و شوروی بود. لهستان شرقی، لتونی، استونی، فنلاند و بسارابیا در شمال رومانی به عنوان بخشی از امپریالیسم شوروی شناخته شدند. لیتوانی نیز در پروتکل محرمانه دوم در سپتامبر ۱۹۳۹ اضافه شد. تهاجم
محرمانه دوم در سپتامبر ۱۹۳۹ اضافه شد. تهاجم شوروی به لهستان طبق پیمان مولوتوف–ریبنتروپ، دو هفته پس از تهاجم آلمان به غرب لهستان رخ داد و هماهنگی با نیروهای آلمانی در لهستان انجام شد. در طول اراضی ضمیمه‌شده لهستان به شوروی، دولت لهستان منحل شد و جلسه‌ای آلمانی–شوروی دربارهٔ ساختار آینده «منطقه لهستان» برگزار شد. مقامات شوروی بلافاصله کمپین سوسیویت‌سازی این مناطق را آغاز کردند. در سال ۱۹۳۹، شوروی جنگ زمستان را آغاز کرد اما ناموفق بود، و در پی آن پیمان صلح مسکو به امتیاز شوروی در منطقه شرقی کارلیا (۱۰٪ از خاک
به امتیاز شوروی در منطقه شرقی کارلیا (۱۰٪ از خاک فنلاند) انجامید. سپس جمهوری شوروی سوسیالیستی کارلو-فنلاند با ادغام این سرزمین‌ها با جمهوری سوسیالیستی خودمختار کارلیای شوروی تأسیس شد. پس از اولتیماتوم شوروی در ژوئن ۱۹۴۰ برای دریافت بسارابیا، بوکوفینا و منطقه هرتسا از رومانی، شوروی وارد این مناطق شد و رومانی به خواسته‌های شوروی تن داد و اشغال بسارابیا و بوکوفینای شمالی توسط شوروی اتفاق افتاد. در سپتامبر و اکتبر ۱۹۳۹، دولت شوروی کشورهای کوچک بالتیک را مجبور به امضای پیمان‌های همکاری متقابل کرد که حق ایجاد
به امضای پیمان‌های همکاری متقابل کرد که حق ایجاد پایگاه‌های نظامی در آن‌ها را به شوروی می‌داد. پس از تهاجم ارتش سرخ در تابستان ۱۹۴۰، مقامات شوروی دولت‌های بالتیک را مجبور به استعفا کردند. تحت نظارت شوروی، دولت‌های جدید کمونیستی دست‌نشانده و رفیق هم‌سفر انتخابات دست‌کاری‌شده برگزار کردند. اندکی بعد، «مجلس‌های مردم» منتخب قطعنامه‌هایی را برای پیوستن به اتحاد شوروی تصویب کردند. پس از تهاجم در ۱۹۴۰، سرکوب‌ها با مهاجرت اجباری در اتحاد جماهیر شوروی ادامه یافت. حدود ۵۰۰٬۰۰۰ مهاجر، عمدتاً روس، در لتونی ساکن شدند و
۵۰۰٬۰۰۰ مهاجر، عمدتاً روس، در لتونی ساکن شدند و سهم مردم لتونی از ۸۴٪ در ۱۹۴۵ به ۶۰٪ در ۱۹۵۳ کاهش یافت. تقریباً ۱۸۰٬۰۰۰ روس در استونی ساکن شدند و سهم مردم استونیایی از ۹۴٪ در ۱۹۴۵ به ۶۲٪ در ۱۹۸۹ کاهش یافت. مشابه این استعمارها در سایر مناطق نیز رخ داد. بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۵۹، سهم مهاجران در بوریاتیا از ۵۷٪ به ۸۰٪ و در یاقوتستان از ۳۶٪ به ۵۳٪ افزایش یافت. تا سال ۱۹۵۹، روس‌ها ۷۵٪ کل مهاجران بوریاتیا، ۴۴٪ مهاجران یاقوتستان و ۷۶٪ مهاجران خاکاسیا را تشکیل می‌دادند. تا پایان جنگ جهانی دوم، شوروی همچنین