payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بهنگرا () یکی از پرانرژی‌ترین رقص‌های فولکلوریک منطقه پنجاب (هند و پاکستان) است که ریشه در جشن برداشت محصول در جشنوارهٔ وایساکهی دارد. این رقص شامل پرش‌ها، لگدزنی‌ها و خم‌شدن‌های بدن همراه با حرکت شورانگیز بازوهاست و با طبل دوطرفهٔ دُهل و نوای کوتاه «بولی» ها اجرا می‌شود. رقص بهنگرا ابتدا توسط کشاورزان پنجابی در قرن چهاردهم یا پانزدهم برای جشن پایان فصل کشت آغاز شد، اما اکنون در مراسم عروسی، جشن‌ها، مسابقات گروهی، کلاس‌های آموزشی و حتی برنامه‌های ورزشی کاربرد دارد. جامه‌های رنگارنگ و آزاد آن به‌گونه‌ای
دارد. جامه‌های رنگارنگ و آزاد آن به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که حرکت را تسهیل کنند و نمادی از شادی و سرزندگی باشند. در دهه‌های اخیر، بهنگرا به‌واسطهٔ مهاجران پنجابی در بریتانیا، کانادا و آمریکا گسترش یافته است. این رقص امروز ترکیبی جذاب از موسیقی سنتی و سبک‌های مدرن مانند فایل‌هاپ، هیپ‌هاپ، هاوس و رگه است. مسابقه‌هایی مانند رانیان دی رونق در هند مخصوص زنان برگزار می‌شود تا جایگاهی برابر در هنر بهنگرا بیابند. به‌طور کلی، بهنگرا نمادی از هویت فرهنگی، سرزندگی، قدرت و شادی جماعت پنجابی است و نقش مهمی در نمایش شور
و شادی جماعت پنجابی است و نقش مهمی در نمایش شور زندگی و پیوندهای اجتماعی آنان دارد، چه در روستاهای برداشت محصول و چه در صحنه‌های جهانی.
شکار یک سرگرمی تفریحی محبوب و یک فعالیت توریستی در نیوزیلند است و کتاب‌ها و مجلات متعددی در این زمینه منتشر شده است. برخلاف اکثر کشورهای توسعه‌یافته دیگر که سنت شکار دارند، در نیوزیلند هیچ محدودیت زمانی یا فصلی برای شکار حیوانات بزرگ وجود ندارد. شکار در پارک‌های ملی یک فعالیت مجاز است. تنوع گسترده حیوانات شکاری و محدودیت‌های محدود به این معنی است که شکار یک سرگرمی محبوب است که منجر به سطح بالایی از مالکیت سلاح گرم در بین غیرنظامیان شده است. پیش از سکونت انسان، نیوزیلند هیچ پستاندار خشکی‌زی دیگری به جز دو
نیوزیلند هیچ پستاندار خشکی‌زی دیگری به جز دو گونه خفاش، که یکی از آنها اکنون منقرض شده است، و دو گونه از خانواده اوتاریدا، نداشت. مهاجران اروپایی طیف گسترده‌ای از حیوانات، از جمله برخی از آنها را که مخصوص شکار بودند، به این منطقه آوردند. انجمن‌های سازگاری به مدت ۶۰ سال از دهه ۱۸۶۰ در معرفی حیوانات مستقر در نیوزیلند فعال بودند. اکثر آنها برای غذا یا ورزش معرفی شدند. در دهه ۱۹۸۰، مناطق شکار تفریحی (RHA) برای حمایت از شکار تفریحی در زمین‌های حفاظت‌شده ایجاد شدند. مناطق حفاظت‌شدهٔ حفاظت‌شده (RHA) توسط وزارت
شدند. مناطق حفاظت‌شدهٔ حفاظت‌شده (RHA) توسط وزارت حفاظت از محیط زیست اداره می‌شوند. شکار هدایت‌شده یا مستقل برای شکارچیان غیرمقیم با مجوز حمل سلاح گرم و مجوز صادر شده توسط وزارت حفاظت از محیط زیست آزاد است. به دلیل تعداد گونه‌های شکار بزرگ و زمین‌های متنوع موجود، نیوزیلند مقصدی محبوب برای گردشگری مبتنی بر شکار است. کشتار گوزن با مجوز دولت. تا دهه ۱۹۵۰، گوزن قرمز به عنوان یک آفت حیوانی که به محیط طبیعی آسیب می‌رساند، شناخته شد و دولت برای جلوگیری از این آسیب، شکارچیان را برای کشتار جمعیت گوزن‌ها به کار
آسیب، شکارچیان را برای کشتار جمعیت گوزن‌ها به کار گرفت. شبکه‌هایی از راه‌ها با پل‌ها و کلبه‌ها برای دسترسی آسان به مناطق دورافتاده ایجاد شدند. این مسیرها و کلبه‌ها که اکنون توسط وزارت حفاظت از محیط زیست نگهداری می‌شوند، برای پیاده‌روی و اسب‌سواری محبوب هستند. انواع شکار. شاموئی. شاموا گونه‌ای بز-آنتلوپ بومی اروپا است. بز کوهی آلپاین در سال ۱۹۰۷ به عنوان هدیه‌ای از امپراتور اتریش، فرانتس جوزف اول، به نیوزیلند رسید. اولین نمونه‌های باقی‌مانده در منطقه آئوراکی / کوه کوک رهاسازی شدند و این حیوانات به تدریج در
/ کوه کوک رهاسازی شدند و این حیوانات به تدریج در بیشتر جزیره جنوبی پراکنده شدند. آنها اغلب به صورت محاوره‌ای به عنوان "چامی" (تلفظ "شامی") شناخته می‌شوند. در نیوزیلند، شکار بز کوهی بدون محدودیت است و حتی توسط وزارت حفاظت از محیط زیست تشویق می‌شود تا تأثیر این حیوان بر گیاهان بومی آلپ نیوزیلند محدود شود. گوزن‌های سیکا محدود به رشته‌کوه‌های کاوکا و کایماناوا بودند، اما در رشته‌کوه‌های تاراروا و کوروماندل نیز کشف شده‌اند. تصور می‌شود که آنها توسط شکارچیان تفریحی منتقل شده‌اند. در سال ۲۰۰۹ کشف شد که آنها
تفریحی منتقل شده‌اند. در سال ۲۰۰۹ کشف شد که آنها به‌طور غیرقانونی در دره تواتو رها شده‌اند. گوزن سیکا یکی از محبوب‌ترین گونه‌های گوزن برای شکار در نیوزیلند است. آنها حیواناتی باهوش، زیبا و بسیار حیله‌گر هستند. بسیاری از شکارچیان و گردشگران که در مرکز جزیره شمالی یافت می‌شوند، از تعقیب این حیوانات پرسروصدا (که صدای جیرجیر/جیغ آنها به عنوان هشدار دهنده است) و گریزان لذت می‌برند. وزارت حفاظت از محیط زیست با شکارچیان همکاری کرده است تا عمدتاً گوزن‌های ماده را هدف قرار دهند، که تضمین می‌کند گوزن‌های نر
را هدف قرار دهند، که تضمین می‌کند گوزن‌های نر می‌توانند به پتانسیل شکار خود برسند و به شکارچیان (و گردشگران) این فرصت را می‌دهد که یک جایزه مادام‌العمر را به دست آورند. ده گوزن شمالی (که در بریتانیا و بیشتر اروپا به عنوان «الک» شناخته می‌شوند) در سال ۱۹۱۰ به فیوردلند معرفی شدند، اما تصور می‌شد که آنها منقرض شده‌اند. با این وجود، گزارش‌هایی مبنی بر مشاهده این گونه وجود داشته که تا قبل از کشف نمونه‌های موی گوزن شمالی توسط یک دانشمند نیوزیلندی در سال ۲۰۰۲، نادرست تلقی می‌شدند. از آخرین باری که گوزن شمالی شکار
تلقی می‌شدند. از آخرین باری که گوزن شمالی شکار شد، در سال ۱۹۵۶، موارد مشاهده پراکنده‌ای از آن گزارش شده است. هنوز بحث‌هایی در مورد وجود آنها وجود دارد و احتمالاً تا زمانی که فیلم مستندی گرفته نشود یا حیوانی شکار نشود، ادامه خواهد داشت.
ریزگرد جنوب شرقی آسیا در سال ۲۰۰۶ در پی آتش‌سوزی‌های پیوسته و مهار نشده ناشی از کشاورزی «بریدن و سوزاندن» در اندونزی به وقوع پیوست. چندین کشور در منطقه جنوب شرقی آسیا و فراتر از آن، از جمله مالزی، سنگاپور، جنوب تایلند و حتی سایپن را تحت تأثیر قرار داد. اثرات ریزگرد حتی ممکن است به کره جنوبی نیز گسترش یافته باشد. منابع محلی آلودگی صنعتی نیز ناخواسته به افزایش سمیت هوا کمک کردند، به‌ویژه در مناطقی که پیش‌تر نیز آلوده بودند؛ مناطق در معرض خطر شامل جوامع نزدیک به کارخانه‌های نساجی، کارخانجات تولید کود شیمیایی،
کارخانه‌های نساجی، کارخانجات تولید کود شیمیایی، مراکز بسته‌بندی گوشت، دامداری‌های صنعتی، بندرهای کشتیرانی و پالایشگاه نفت بودند. به‌طور کلی، کیفیت هوا برای ساکنان شهرهای پرجمعیت پایین‌تر بود. کیفیت هوا، به‌طور کلی، برای ساکنان شهرهای پرجمعیت‌تر پایین‌تر بود. به ویژه در دره کلانگ مالزی که شهری و صنعتی است، زمین‌های مرتفع اطراف به عنوان یک نگهدارنده طبیعی هوای آلوده عمل می‌کردند و با شروع مه، وضعیت را بدتر می‌کردند. همچنین پیوندی به ال نینو وجود دارد. این مه غلیظ به دلیل پدیده ال نینو-نوسان جنوبی که فصل
مه غلیظ به دلیل پدیده ال نینو-نوسان جنوبی که فصل باران‌های موسمی سال را به تأخیر انداخت، بدتر از موارد قبلی شد. آتش‌سوزی‌ها در کالیمانتان دود زیادی تولید می‌کنند، مدت زیادی می‌سوزند و خاموش کردن آنها دشوار است زیرا در زمین‌های باتلاقی هستند و پس از روشن شدن، آتش‌ها می‌توانند ماه‌ها بسوزند و گازهایی آزاد کنند که اسید سولفوریک تولید می‌کنند. به نظر می‌رسد کیفیت هوا در سراسر منطقه در اواخر اکتبر بهبود یافته است، زیرا بارندگی شدید آتش‌سوزی‌ها در اندونزی را فرونشاند. برونئی. برونئی، سلطان‌نشینی مستقل که در
فرونشاند. برونئی. برونئی، سلطان‌نشینی مستقل که در جزیره بورنئو و در میان ایالت ساراواک مالزی شرقی قرار دارد، تحت تأثیر مه‌دودی قرار گرفت که از منطقه کالیمانتان اندونزی برخاسته بود. بارش باران تا حدی باعث بهبود وضعیت شد و در تاریخ ۸ اکتبر، شاخص استاندارد آلاینده‌ها (PSI) به ۴۶ کاهش یافت که در محدوده «خوب» قرار دارد. در هفته نخست عید فطر (هاری رایا)، به‌دنبال چند روز بارندگی، آسمان برای مدتی صاف شد. اما مه‌دود در تاریخ ۳۱ اکتبر بازگشت و اداره محیط زیست، پارک‌ها و تفریحات، شاخص PSI را ۴۹ ثبت کرد. اندونزی.
و تفریحات، شاخص PSI را ۴۹ ثبت کرد. اندونزی. آتش‌سوزی‌ها عمدتاً در کالیمانتان، بخش اندونزیایی جزیره بورنئو، و در سوماترا آغاز شدند؛ جایی که کشاورزان سنتی موسوم به «سوییدن» که توسط شرکت‌های جنگل‌داری کشاورزی به کار گرفته شده‌اند، برای آماده‌سازی زمین جهت کاشت درختان تولیدکننده خمیر کاغذ یا محصولات تجاری پیش از فصل رشد، اقدام به آتش‌زدن زمین‌ها می‌کنند. تصاویر ماهواره‌ای گرفته‌شده از بورنئو در تاریخ ۴ اکتبر، نشان داد که دست‌کم ۵۶۱ «نقطه داغ» یا محل آتش‌سوزی فعال در منطقه وجود داشته است. مقامات کشورهای همسایه،
در منطقه وجود داشته است. مقامات کشورهای همسایه، مقامات اندونزی را به عدم انجام هیچ کاری برای توقف آتش‌سوزی‌ها متهم کردند، اگرچه مقامات وزارت جنگلداری گفتند که آتش‌نشانان برای خاموش کردن آتش‌سوزی‌ها در زمین‌های تحت کنترل دولت «تلاش» می‌کنند. با این حال، آنها اذعان کردند که «بیشتر» آتش‌سوزی‌ها در زمین‌های خصوصی رخ داده است. اندونزی قصد داشت ارتش خود را برای کمک به عملیات اطفاء حریق مستقر کند. برای جذب افراد بیشتر برای آتش‌نشانی، دولت دو روز مرخصی برای کارمندان دولت که داوطلب انجام وظیفه آتش‌نشانی بودند، در
دولت که داوطلب انجام وظیفه آتش‌نشانی بودند، در نظر گرفت. اما این کشور فاقد تجهیزات کافی برای مبارزه با آتش‌سوزی جنگل‌ها بود و هواپیماهایی داشت که برای حمل آب کافی جهت خاموش کردن آتش‌سوزی‌ها بسیار کوچک بودند. دولت در تلاش برای به دست آوردن هواپیماهای بزرگتر، دو هواپیمای برییف بی‌ئی-۲۰۰ از روسیه اجاره کرد که قادر به عبور از آب و حمل بار برای تلاش‌های مداوم اطفاء حریق هستند.[ "" ] این هواپیماها که توسط خدمه روسی پرواز و نگهداری می‌شدند، از اول نوامبر عملیات خود را آغاز کردند. مالزی. اثرات مه‌دود از اوایل
خود را آغاز کردند. مالزی. اثرات مه‌دود از اوایل ژوئیه آغاز شد و به‌ویژه ایالت‌های شمالی مالزی را به‌شدت تحت تأثیر قرار داد. با این حال، از تاریخ ۲۹ اوت ۲۰۰۶، مه‌دود در سراسر شبه‌جزیره مالزی به‌طور چشمگیری کاهش یافت، که این امر ناشی از آغاز فصل بارندگی بود. باران موجب کاهش تعداد نقاط داغ (محل‌های آتش‌سوزی) در سراسر سوماترا و شبه‌جزیره مالایا شد. در تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۰۶، روزنامه "The Star" گزارش داد که کوالالامپور در روز استقلال از مه‌دود پاک خواهد بود. در ساعات پایانی شب، درست پیش از نیمه‌شب ۳۱ اوت ۲۰۰۶، دید
پایانی شب، درست پیش از نیمه‌شب ۳۱ اوت ۲۰۰۶، دید در دره کلانگ بسیار خوب گزارش شد. سنگاپور. در حالی که مه تا حد زیادی سنگاپور را در امان نگه داشت و شاخص استانداردهای آلودگی ۲۴ ساعته به مدت ۱۵ روز در ماه سپتامبر در محدوده «خوب» و بقیه در محدوده «متوسط» و بالاتر از ۶۶ نبود، اثرات مضر آن در ماه اکتبر بیشتر شد.
مالوموکاچوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
مالوشاریپوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
موتایوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ملاگولوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نووایا اسلوبودکا () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نووایا کازانوفکا () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نوردوفکا () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نیژنه‌تاشوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یانگی-آول () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یوماکوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
زیرگان () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
پشتون‌های هند معروف به پتان‌های هند () به شهروندان یا ساکنان هند گفته می‌شود که از لحاظ نژادی به پشتون‌ها تعلق دارند. واژهٔ «پتان» در زبان هندوستانی برابر محلی قوم پشتون است و در متون دورهٔ هند بریتانیا، به‌ویژه در اسناد و مکاتبات استعماری، به‌جای واژه‌های «پشتون»، «پختون» یا «پشتو» به‌کار رفته است. در متون تاریخی فارسی و اردو، واژهٔ افغان نیز معمولاً به همین معنا به‌کار رفته است. پتان‌ها اصالتاً از نواحی افغانستان شرقی و پاکستان شمال‌غربی، یعنی منطقه‌ای که به‌طور کلی با نام پشتونستان شناخته می‌شود،
که به‌طور کلی با نام پشتونستان شناخته می‌شود، برخاسته‌اند. مهاجرت گروهی آنان به شبه‌قارهٔ هند از دوران هند قرون وسطی آغاز شد و با تأسیس امپراتوری‌ها و دودمان‌های پشتون در شبه‌قاره افزایش یافت. پشتون‌ها از طریق بازرگانی، آموزش، تبلیغ دینی، خدمت در ارتش‌ها، کارگزاری و دیگر مشاغل به هند مهاجرت کردند. در بسیاری موارد، مهاجرت‌ها به‌صورت قبیله‌ای انجام می‌شد. پس از تقسیم هند در سال ۱۹۴۷، بخشی از پتان‌ها به پاکستان مهاجرت کردند، ولی شماری فراوان همچنان در هند باقی‌ماندند. امروزه پتان‌ها به‌صورت جوامعی پراکنده در
امروزه پتان‌ها به‌صورت جوامعی پراکنده در سراسر هند، به‌ویژه در شمال هند و هند مرکزی، زندگی می‌کنند. بیشتر آنان اردو-زبان هستند و طی نسل‌ها در فرهنگ در هند جذب و همگون شده‌اند. پتان‌های هند در حوزه‌های مختلف، به‌ویژه در سیاست، سینمای هند و ورزش، حضوری چشمگیر داشته‌اند. از چهره‌های مشهور پتان می‌توان به دلیپ کومار، شاهرخ خان و عرفان پتان اشاره کرد. با این‌که شمار دقیق آنان مشخص نیست، برخی برآوردها از جمعیتی چند میلیونی سخن می‌گویند. در حال حاضر مشکلی در دسترسی مستقیم به صفحه وجود دارد، اما با توجه به محتوایی
مستقیم به صفحه وجود دارد، اما با توجه به محتوایی که پیش‌تر فرستادید، ترجمهٔ بخش‌های خواسته‌شده به‌صورت زیر است، با حفظ قالب و کروشه‌ها: تاریخ. پتان‌های هند جامعه‌ای هستند که نیاکان خود را به مناطق پشتون‌نشین پاکستان و افغانستان نسبت می‌دهند. پشتونستان در آسیای مرکزی و منطقهٔ شمال‌غربی جنوب آسیا واقع شده است و حدوداً از جنوب آمودریا در افغانستان تا غرب رود سند در پاکستان امتداد دارد. این منطقه عمدتاً شامل نواحی جنوب‌غربی، شرقی و بخش‌هایی از شمال و غرب ولسوالی‌های افغانستان، ایالت خیبر پختونخوا و شمال ایالت
افغانستان، ایالت خیبر پختونخوا و شمال ایالت بلوچستان در غرب پاکستان است، و مرز دیورند به‌عنوان مرز میان این دو کشور عمل می‌کند. کوه‌های هندوکش در شمال این منطقه جای دارند. از نظر جغرافیایی، پتان‌ها بخشی از اقوام مردمان ایرانی‌تبار شرقی هستند که در غرب اقوام مردمان هندوآریایی در شمال شبه‌قاره هند می‌زیستند. برخی از پشتون‌های طایفهٔ غلجی به‌طور سنتی در زمستان به‌عنوان بازرگانان عشایر کوچ‌نشین به هند کوچ می‌کردند. آن‌ها در هند کالا می‌خریدند و در تابستان، با کاروان شتر به افغانستان می‌بردند تا بفروشند یا
با کاروان شتر به افغانستان می‌بردند تا بفروشند یا مبادله کنند. جمعیت‌شناسی. پتان‌های هند از طایفه‌های گوناگون پشتون‌ها تبار دارند. برخی از طایفه‌های پشتون که در هند یافت می‌شوند شامل احمدزی، آفریدی، بارک‌زی، بتنی، پنی، سلیمان‌زی، ترین، کاکر، شیرانی، ختک، اورکزی، شینواری، یوسف‌زی، و همچنین طایفه‌های نیرومندی چون غلجی، درانی و لودی هستند. همچنین جمعیتی از راجپوت‌های مسلمان در هند وجود دارد (که با نام خان‌زاده راجپوت‌ها شناخته می‌شوند) که نیاکان آن‌ها راجپوتهایی بودند که پس از گرویدن به اسلام، لقب خان گرفتند.
بودند که پس از گرویدن به اسلام، لقب خان گرفتند. این گروه پس از نسل‌ها با پتان‌ها درآمیخته‌اند. پتان‌های هندو. اصطلاح «پتان هندو» به هندوهایی اطلاق می‌شود که از نواحی عمدتاً پشتون‌نشین در هند بریتانیا (اکنون پاکستان) آمده‌اند، یا در آن‌جا زاده شده‌اند. همچنین شامل کسانی است که از افغانستان مهاجرت کرده‌اند. تقسیم هند در سال ۱۹۴۷ باعث مهاجرت دسته‌جمعی هندوها از استان سرحد شمال‌غربی و بلوچستان (استان تحت کمیسیونر ارشد) (در پاکستان کنونی) به هند مستقل شد. افراد برجسته‌ای از این مناطق، به‌ویژه پیشاور، که خود را
برجسته‌ای از این مناطق، به‌ویژه پیشاور، که خود را پتان هندو می‌دانستند عبارت‌اند از فعال استقلال‌طلب بهاگت رام تالوار و وزیر دولت مهر چند خانا؛ پریتویراج کاپور، بنیان‌گذار خاندان کاپور در سینمای بالیوود (همراه با پسرانش راج کاپور، شامی کاپور و شاشی کاپور) نیز از این دسته بود. همچنین پسرعموی او سوریندر کاپور (پدر آنیل کاپور)، بازیگر وینود کانا و تهیه‌کننده اف. سی. مهرا (پدر اومش مهرا) نیز از پتان‌های هندو به‌شمار می‌آیند. پوشپا کوماری بگای اشاره کرده است که پتان‌های هندو در هند، به‌ویژه آن‌هایی که از منطقهٔ
هندو در هند، به‌ویژه آن‌هایی که از منطقهٔ دیره اسماعیل‌خان، پاکستان آمده‌اند، سبک غذایی گیاهی ویژه‌ای داشته‌اند. نویسنده قرۃالعین حیدر نیز در اثر تاریخی خود "رود آتش" به پتان‌های هندو از استان سرحد شمال‌غربی اشاره می‌کند که پس از تقسیم، به هند مهاجرت کرده بودند. برخی از هندوهایی که پیش از سال ۱۹۴۷ در بلوچستان زندگی می‌کردند و پس از تقسیم هند به هند مهاجرت کردند، فرهنگی شدیداً پشتون‌مآب داشتند و به گونه‌ای از زبان پشتو یا زبان بلوچی سخن می‌گفتند. آن‌ها از نظر فرهنگی خود را پتان می‌دانستند و از اعضای قبیلهٔ
فرهنگی خود را پتان می‌دانستند و از اعضای قبیلهٔ کاکری به‌شمار می‌رفتند. این گروه که از ناحیه کویته و ناحیه لورالائی آمده بودند، رسم‌ها و آیین‌های خود را به هند آوردند و در آن‌جا با نام «شین‌خلای» (به معنای «آبی‌پوستان» به پشتو) شناخته شدند. این نام از رسمی خاص در میان زنان آن‌ها گرفته شده بود؛ آنان برای زیبایی، پوست صورت، دست‌ها و بدن خود را با خالکوبی‌های دائمی تزئین می‌کردند. این خالکوبی‌ها در فرهنگ آنان نوعی هنر و زیبایی محسوب می‌شد، اما در میان دیگر مردم هند امری ناپسند تلقی می‌گردید. زنان این گروه
مردم هند امری ناپسند تلقی می‌گردید. زنان این گروه پیراهنی دست‌دوز و سنتی به نام «کَکرَی کمیز» می‌پوشیدند که به فراق (پوشش بالاتنهٔ زنان پشتون) شباهت داشت. آن‌ها به موسیقی پشتو گوش می‌دادند و این زبان را به فرزندان خود می‌آموختند. به‌دلیل ظاهر و فرهنگ متفاوت‌شان، اغلب از سوی مردم محلی به‌اشتباه مسلمان یا خارجی پنداشته می‌شدند. شمار شین‌خلای‌ها در زمان تقسیم تا ۵۰۰ نفر برآورد شده است. آن‌ها عمدتاً در راجستان (در یونیارا، جیپور و چیتورگره) و پنجاب ساکن شدند و به‌تدریج فرهنگ هندی را پذیرفتند. در سال‌های اخیر
به‌تدریج فرهنگ هندی را پذیرفتند. در سال‌های اخیر تلاش‌هایی برای احیای فرهنگ بومی آن‌ها صورت گرفته است. در سال ۲۰۱۸، حامد کرزی، رئیس‌جمهور پیشین افغانستان، با اعضای این جامعه دیدار کرد و پروژهٔ هنری شین‌خلای را در چارچوب جشنواره ادبی جیپور گشود. همچنین، مستندی بلند با عنوان «شین‌خلای – پوست آبی» به تهیه‌کنندگی شیلبی باترا ادوانی، از نسل سوم شین‌خلای‌ها، ساخته شد که تاریخ و ریشه‌های این جامعه را بررسی می‌کند و با پشتیبانی بنیاد هند–افغانستان تولید شده است. از دههٔ ۱۹۵۰ به بعد، شماری از هندوهای پاکستان که از
دههٔ ۱۹۵۰ به بعد، شماری از هندوهای پاکستان که از پیشاور و مناطق اطراف آن آمده بودند، به هند مهاجرت کردند و بیشتر در امریتسار، جالاندهر، لودهیانا، فیروزپور، دهلی، راجستان و دیگر نقاط ساکن شدند. تا سال ۲۰۰۵، این جمعیت به بیش از ۳٬۰۰۰ خانواده، شامل هندو و سیخ، می‌رسید. در امریتسار به‌تنهایی بیش از ۵۰۰ خانوادهٔ پیشاوری سکونت داشتند که بیشترشان در محله‌ای به‌نام «محلهٔ پیشاوری» زندگی می‌کردند و برای جامعهٔ خود معبدی نیز ساخته بودند. بیشتر آنان تاجر بودند. بر پایهٔ گزارش هندوستان تایمز، تا سال ۲۰۱۶ حدود ۲۵۰
پایهٔ گزارش هندوستان تایمز، تا سال ۲۰۱۶ حدود ۲۵۰ خانوادهٔ هندو و سیخ در منطقه‌ای به‌نام «پیشاور کوچک» نزدیک چهرتا صاحب در امریتسار ساکن بودند. هرچند پیشاور به‌اندازهٔ دیگر مناطق در زمان تقسیم دچار خشونت فرقه‌ای نشد، اما هندوهای پیشاوری مشکلات اقتصادی، ناامنی و خشونت مذهبی را دلیل مهاجرت خود پس از استقلال می‌دانند. موج‌هایی مشابه از مهاجرت در دهه‌های ۱۹۸۰، ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ نیز ادامه یافت. این هندوها پس از اقامت در هند، توانستند تابعیت هند را دریافت کنند. سالمندان هندوهای پیشاوری به‌دلیل پوشش سنتی خیبر پختونخوا و
هندوهای پیشاوری به‌دلیل پوشش سنتی خیبر پختونخوا و داشتن عمامهٔ پیشاوری قابل تشخیص‌اند و همچنان به زبان پشتو یا زبان هندکو صحبت می‌کنند، اما نسل جوان‌تر در این زبان‌ها تسلطی ندارد. از دههٔ ۱۹۷۰ به بعد، هزاران تن از هندوهای افغانستان نیز برای گریز از جنگ افغانستان و آزار دینی به هند مهاجرت کردند. بسیاری از آنان برای نسل‌ها در مناطق پشتون‌نشین زیسته بودند، به زبان پشتو سخن می‌گفتند و فرهنگی تأثیرگرفته از پشتون‌ها داشتند. پراکندگی جمعیت. گروهی از پتانهای مهاجر نیز در هند وجود دارند که در اوایل سدهٔ نوزدهم، از
نیز در هند وجود دارند که در اوایل سدهٔ نوزدهم، از هند تحت استعمار بریتانیا به عنوان کارگران قراردادی به مستعمره‌های دیگر منتقل شدند. پراکندگی. شمال هند. در ژوئیهٔ ۱۹۵۴، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از طایفه‌های پشتون که در جامو و کشمیر تحت ادارهٔ هند زندگی می‌کردند، تابعیت هندی دریافت کردند. آن‌ها عمدتاً جامعه‌ای درون‌همسری و پشتوزبان هستند که نیاکانشان پیش از استقلال هند از پاکستان و افغانستان امروزی مهاجرت کرده بودند. روستای گوتلی باغ در بخش گاندربل حدود ۱۰٬۰۰۰ پشتون را در خود جای داده است. این جامعه به سنت‌های
را در خود جای داده است. این جامعه به سنت‌های پشتونی مانند جرگه برای حل اختلافات پایبند است و شبکه‌های تلویزیونی پشتوزبان مانند خیبر تی‌وی را دنبال می‌کنند. ازدواج درون‌قومی در میان آن‌ها رایج است و همین امر موجب حفظ زبان و فرهنگشان شده است. شهر مالیرکوتلا جمعیت چشمگیری از مسلمانان پنجابی دارد که برخی از آن‌ها از تبار پتان هستند. این شهر، از زمان تقسیم هند در سال ۱۹۴۷، تنها شهر با اکثریت مسلمان در پنجاب هند است. ایالت شاهزاده‌نشین مالیرکوتلا توسط دودمانی از پتانهای شروانی و لودی بنیان‌گذاری شد. پشتون‌ها در
پتانهای شروانی و لودی بنیان‌گذاری شد. پشتون‌ها در مالیرکوتلا به‌عنوان گروهی بانفوذ و عمدتاً مالک زمین شناخته می‌شدند، اما بسیاری از آن‌ها پس از تقسیم، به پاکستان مهاجرت کردند. قبیله‌های اصلی پتان‌ها در این منطقه یوسفزی، لودی، ترین، کاکر و شروانی هستند. حکمرانان این ایالت با هندوها و سیک‌های ساکن، روابط دوستانه و حمایت‌آمیز داشتند و همین، یکی از دلایل دور ماندن شهر از خشونت‌های دورهٔ تقسیم بود. پس از استقلال نیز اعضای خاندان سلطنتی پتان همچنان در انتخابات ایالتی از حمایت برخوردار بودند. چندی‌گر مقصدی رایج
از حمایت برخوردار بودند. چندی‌گر مقصدی رایج برای دانشجویان افغان است که برای آموزش عالی به هند می‌آیند. تا سال ۲۰۱۹، تعداد آن‌ها به حدود ۵۰۰ نفر می‌رسید که در مؤسسات مختلف، از جمله دانشگاه پنجاب، تحصیل می‌کردند. ایالت شاهزاده‌نشین پاتودی که توسط خاندان پاتودی تأسیس شد، در پاتودی، واقع در بخش گورگائون در هاریانا امروزی، قرار داشت. اجداد خاندان پاتودی افغان بودند که در زمان بهلول لودی، امپراتور پشتون، به‌عنوان مزدور وارد هند شدند. منصور علی خان پاتودی گفته بود که این خاندان در اصل افغان هستند، با اندکی‌تبار
که این خاندان در اصل افغان هستند، با اندکی‌تبار مردم ترک. جامعه‌ای کوچک از هندوها و سیکهای پشتوزبان وجود دارد که از پاراچنار (در ناحیه کرم پاکستان) در سال ۱۹۴۸ به هیماچال پرادش مهاجرت کردند. آن‌ها دارای انجمنی به نام «اَکهیل بهاراتیا پاراچینار بیرادَری» (انجمن سراسری برادری پاراچنار هند) هستند که برای کسب وضعیت قبیله‌ای ویژه تلاش می‌کند تا از مزایای دولتی برخوردار شوند. این گروه در روستایی به نام «پاراچنار» در برمور در بخش چمبا سکونت دارند. آن‌ها به‌خاطر پوشش پتان، عمامه‌های خاص، رقص سنتی متأثر از چترال به
پتان، عمامه‌های خاص، رقص سنتی متأثر از چترال به نام «غَرّه» و گویش خاص پشتو شناخته می‌شوند. سوهیل هاشمی می‌گوید تا دههٔ ۱۹۶۰، پوشش و عمامهٔ پشاوَری منظره‌ای آشنا در خیابان‌های دهلی بود. منطقهٔ جنگ‌پورا نیز مدت‌هاست که مرکز تجمع مسلمانان پتان بوده است، احتمالاً به‌دلیل نزدیکی به آرامگاه نظام‌الدین. در سراسر شمال هند، جمعیت پتانها در ۷۴ بخش گسترش دارد. از سدهٔ هفدهم، ده‌ها هزار نفر از پشتون‌های روهیله به اوتار پرادش مهاجرت کرده و در منطقه‌ای که بعدها روهیلکند نام گرفت، ساکن شدند. هند غربی. پتان‌ها یکی از
نام گرفت، ساکن شدند. هند غربی. پتان‌ها یکی از کاست‌های مسلمان ساکن در بخش دیو، از مناطق تابع قلمرو اتحادیه دادرا و نگر حویلی و دامان و دیو هستند. پتان‌ها همچنین یکی از گروه‌های مسلمان در ایالت گوا به‌شمار می‌روند. آن‌ها از نام‌خانوادگی «خان» استفاده می‌کنند و زنان آن‌ها نیز ممکن است از نام‌هایی مانند «خاتون»، «خاتو» یا «بی‌بی» استفاده کنند. گفته شده که آن‌ها آزادانه با افراد خارج از جامعهٔ خود ازدواج می‌کنند. بمبئی از سدهٔ نوزدهم محل سکونت جامعه‌ای از پشتون‌ها بوده است که عمدتاً از مناطق قبیله‌ای فدرال
بوده است که عمدتاً از مناطق قبیله‌ای فدرال پاکستان امروزی مهاجرت کرده‌اند. افغانستان از سال ۱۹۱۵ در بمبئی کنسول‌گری داشته است، که نشان از حضور تاریخی افغان‌ها و پتان‌ها در این شهر دارد. کریم لالا که در افغانستان زاده شده بود، دهه‌ها یکی از سه رئیس اصلی مافیای بمبئی به‌شمار می‌رفت. او رهبر «گروه پتان» بود، گروهی مافیایی متشکل از پتان‌های قومی که در انواع فعالیت‌های سازمان‌یافته مجرمانه دست داشتند. کریم لالا نفوذ سیاسی قابل‌توجهی داشت و هم در میان نخبگان و هم مردم عادی بمبئی چهره‌ای شناخته‌شده بود. در ایالت
مردم عادی بمبئی چهره‌ای شناخته‌شده بود. در ایالت گجرات بیشتر پتان‌ها شامل ترک‌ها، یوسف‌زی‌ها، افغان‌ها، بابِی‌ها، درانی‌ها و لودی‌ها هستند. از میان پتان‌های گجرات افراد مشهوری برخاسته‌اند، از جمله سلیم درانی (بازیکن کریکت) و پروین بابی (بازیگر). در ناحیه جوناگره، پتان‌های ترک به‌ویژه در ارتش هند و حوزه بازرگانی فعال‌اند. هند شرقی. خانواده‌هایی از پتان‌ها در شهر رانچی ساکن هستند. ایالت اودیشا در گذشته از جمله مناطقی بود که پتان‌ها، به‌ویژه در دوره خواجه عثمان، آن را فتح کرده بودند. منطقه بنگال نیز یکی از
آن را فتح کرده بودند. منطقه بنگال نیز یکی از مناطقی بود که سلسله‌های پتان در آن حکومت می‌کردند. سلسله کرّانی، واپسین سلسله‌ای که در سلطنت بنگال حکمرانی داشت، از تبار پشتون بود. شهر کلکته نسل‌هاست که میزبان جامعه‌ای گسترده از افغان‌ها و پتان‌ها بوده است، که به‌نام «کابلی‌واله» (یعنی «اهل کابل») شناخته می‌شوند و همواره بخشی جدایی‌ناپذیر از بافت فرهنگی شهر به‌حساب می‌آمده‌اند. این نام از داستان کوتاه معروف و محبوبی به همین نام از رابیندرانات تاگور برگرفته شده است، که روایتگر سرگذشت بازرگانی افغان است که برای
است، که روایتگر سرگذشت بازرگانی افغان است که برای فروش خشکبار به کلکته می‌آید. جمعیت آن‌ها که در سال ۲۰۰۱ بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر بود، تا سال ۲۰۱۵ به حدود ۲٬۰۰۰ تا ۵٬۰۰۰ نفر کاهش یافته است. بسیاری از آن‌ها به‌عنوان قرض‌دهندگان سنتی شناخته می‌شدند، اما با رواج وام خرد این حرفه رو به افول رفت. هند جنوبی. در دورهٔ راج بریتانیا، به‌ویژه در سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم، برخی از زندانیان پشتون به‌عنوان تبعید کیفری به جزایر آندامان فرستاده می‌شدند. یکی از این افراد به‌نام شیرعلی آفریدی که در آنجا محکوم به حبس ابد
به‌نام شیرعلی آفریدی که در آنجا محکوم به حبس ابد بود، در جریان بازدید لرد مایو، نایب‌السلطنه هند، در سال ۱۸۷۲، او را ترور کرد. به‌گفته کومار سورش سینگ، در ایالت کارناتاکا پتان‌ها در تمام بخش‌ها پراکنده‌اند. بر اساس پژوهش اس. ان. ساداسیوان، در منطقه تراوانکور، گروهی از مسلمانان پتان ساکن بودند که از نسل سربازانی بودند که توسط مهاراجه‌های تراوانکور استخدام شده بودند. سوزان بیلی نیز اشاره می‌کند که مهاراجه‌های تراوانکور در سدهٔ هجدهم فعالانه به استخدام سربازان پتان برای آموزش و رهبری نیروهایشان می‌پرداختند؛
پتان برای آموزش و رهبری نیروهایشان می‌پرداختند؛ همانند دیگر پادشاهی‌های هند جنوبی که برای تقویت توان نظامی خود به تجارب نظامی چنین افرادی تکیه می‌کردند. ایالت پیشین ایالت حیدرآباد دارای جامعه‌ای از پتان‌ها بود و همچنین سازمانی با نام «جرگه پشتون» داشت که از منافع پشتون‌هایی که در آن ایالت زندگی می‌کردند، حمایت می‌کرد. شمال‌شرق هند. برخی بازرگانان افغان هستند که چند دهه است در آسام زندگی می‌کنند. این افراد به نام «کابولی‌والا» نیز شناخته می‌شوند. راجکومار جهلاجیت سینگ در کتاب «تاریخ مختصر مانیپور» از