payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود. واژهٔ «استوفا» که از واژهٔ آلمانی "stube" گرفته شده، به فضایی میان حمام رومی و سونای مدرن اشاره دارد. در سال ۱۵۰۰، این خانه به آدریانو (یا آلِساندرو) دِ کاپرینیس، یکی از پروتونوتارهای رسولی و عضو خاندان اشرافی کاپرینی از شهر ویتربو، فروخته شد. در همان سال‌ها، پاپ الکساندر ششم بورجیا (دوران زمامداری: ۱۴۹۲–۱۵۰۳) پروژه‌ای را برای احداث جاده‌ای جدید میان قلعهٔ سنت‌آنجلو و کلیسای قدیمی سن‌پیترو آغاز کرده بود. این مسیر ابتدا «ویا آلِساندرینا» نام گرفت و بعدها به «بورگو نووو» تغییر نام داد و در سال ۱۵۰۰
بعدها به «بورگو نووو» تغییر نام داد و در سال ۱۵۰۰ به‌طور رسمی افتتاح شد. افرادی که مایل به ساخت بناهایی با ارتفاع حداقل پنج «کانه» (حدود ۱۱ متر) در امتداد این جاده بودند، از امتیازات ویژه‌ای مانند معافیت‌های مالیاتی برخوردار می‌شدند. خانوادهٔ کاپرینی با خرید بخشی از خانه‌ای دیگر در نزدیکی استوفا و احداث یک پالاتزوی کوچک به طراحی دوناتو برامانته، این شرط را برآورده ساختند. این ساختمان تا ۷ اکتبر ۱۵۱۷ هنوز ناتمام بود، زمانی که خانوادهٔ کاپرینی آن را به مبلغ ۳٬۰۰۰ دوکات به رافائل فروختند. این هنرمند برجسته،
۳٬۰۰۰ دوکات به رافائل فروختند. این هنرمند برجسته، ساخت بنا را به پایان رساند و سه سال پایانی زندگی خود را در آن سپری کرد. او در همین اتاق‌ها نقاشی مشهور «تبدیل چهره» را خلق کرد و در ۶ آوریل ۱۵۲۰ در همان مکان درگذشت. پس از مرگ رافائل، این ساختمان به کاردینال آنکونا، پیترو آکولتی، فروخته شد که پیش از این صاحب کاخ دیگری در "خیابان آلساندرینا" بود که از طریق خانه‌ای که کاردینال بعداً خریداری کرد، از ساختمان جدا شده بود. پس از مرگ کاردینال، کاخ به برادرزاده‌اش بندتو، کاردینال راونا، به ارث رسید. کاردینال که به
کاردینال راونا، به ارث رسید. کاردینال که به فساد متهم شده بود، در سال ۱۵۳۴ در قلعه سنت آنجلو زندانی شد و پس از پرداخت جریمه ۵۹۰۰۰ "اسکودی" به اتاق پاپ آزاد شد. کاردینال مجبور شد مبلغ هنگفتی را از بانکداران فلورانسی، جولیو و لورنزو استروزی، قرض بگیرد که بعداً کاخ او را به قیمت ۶۰۰۰ اسکودی به عنوان بازپرداخت جزئی وام خریداری کردند. با این حال، کاردینال حق بازخرید ساختمان را پس از بازپرداخت بدهی به طلبکاران خود برای خود محفوظ داشت و این امر منجر به طرح دعوی بین وراث او و وراث استروزی شد. دومی برنده شد، اما در
وراث او و وراث استروزی شد. دومی برنده شد، اما در سال ۱۵۷۶ آنها مجبور شدند ساختمان را که در حال فرو ریختن بود و دیوارهایش سنگربندی شده بود، به کاردینال جیووانی فرانچسکو کومندونه بفروشند. کاخ تبدیل شونده. پس از خرید کاخ توسط کاردینال کومندونه، بازسازی آن به دست معمار آنیباله لیپی انجام شد—همان کسی که پیش‌تر وضعیت بنا را ارزیابی کرده بود. احتمالاً لیپی شکل نهایی نمای کاخ را نیز طراحی کرده است، و بدین ترتیب به آن هویت معماری مشخصی بخشید. پس از سال ۱۵۸۴، کاخ به کامیلا پرتی، خواهر پاپ سیکستوس پنجم (دوران
کاخ به کامیلا پرتی، خواهر پاپ سیکستوس پنجم (دوران زمامداری: ۱۵۸۵–۱۵۹۰) فروخته شد. کامیلا این خرید را به نمایندگی از برادرش و برای نوهٔ دختری او، کاردینال آلِساندرو پرتی دی مونتالتو انجام داد. او همچنین چند خانه مشرف به میدان اسکوساکاوالی و بورگو وکیو را خریداری کرد تا کاخ به وسعت کامل خود برسد و به مجموعه‌ای یکپارچه تبدیل شود. بر اساس روایت‌های دیگر، پس از درگذشت کومندونه، کاخ به کاردینال جووانی آنتونیو فاکینتی—که بعدها به‌عنوان پاپ اینوسنت نهم در سال ۱۵۹۱ به قدرت رسید—فروخته شد. وارثان او در سال ۱۶۱۴ این
به قدرت رسید—فروخته شد. وارثان او در سال ۱۶۱۴ این ملک را به خزانهٔ رسولی واگذار کردند. حدود سال ۱۶۲۰، اعضایی از خاندان اشرافی اسپینولا از جنوا مالکیت کاخ را به دست گرفتند. این خانوادهٔ برجسته، در سال ۱۶۷۶ آن را به یکی دیگر از اشراف‌زادگان جنوایی، کاردینال جیرولامو گاستالدی (۱۶۱۶–۱۶۸۵) فروختند. این زنجیرهٔ مالکیت، بازتابی از جایگاه سیاسی، مذهبی و اجتماعی کاخ در قلب تاریخ رم است. گاستالدی، که در ۸ آوریل ۱۶۸۵ در کاخ خود درگذشت، این بنا را به عنوان آسایشگاه کلیسای کاتولیک وصیت کرد که در سال ۱۷۱۵ به آنجا منتقل
کاتولیک وصیت کرد که در سال ۱۷۱۵ به آنجا منتقل شد. این مؤسسه که در سال ۱۶۰۰ توسط پاپ کلمنت هشتم (حکومت ۱۵۹۲–۱۶۰۵) تأسیس شد، به حمایت از پروتستان‌هایی که می‌خواستند به مذهب کاتولیک روی آورند، اختصاص داشت. این کاخ مستقیماً تحت اختیار پاپ بود و توسط اعضای منتخب مؤسسه که توسط "ماجیوردومو پرو تمپوره" کاخ رسولی اداره می‌شدند، اداره می‌شد. این بنا در جریان سیل ۱۸۰۵ به شدت آسیب دید، از جمله فرو ریختن یک طاق در زیرزمین، و توسط پاپ گرگوری شانزدهم (حکومت ۱۸۳۱–۴۶) مرمت شد. در زمان سلطنت پاپ پیوس نهم (حکومت: ۱۸۴۶–۱۸۷۸)،
در زمان سلطنت پاپ پیوس نهم (حکومت: ۱۸۴۶–۱۸۷۸)، از سال ۱۸۵۲ تا ۱۸۵۴، کالج کلیسایی در این مکان قرار داشت این مکان، مدرسه‌ای مخصوص روحانیون نوکیش انگلیسی بود که سرانجام به کالج بدا تبدیل شد. این کاخ در سال ۱۸۷۶ مورد مرمت بیشتر قرار گرفت، و پاپ بندیکت پانزدهم (حکومت: ۱۹۱۴–۱۹۲۲) دستور ساخت راه پله عظیم آن را داد. کاخ جماعت کلیساهای شرقی. پاپ بندیکت در سال ۱۹۱۷ این ساختمان را به انجمن تازه تأسیس کلیساهای شرقی اختصاص داد. در سال ۱۹۲۹، در چارچوب معاهدات لاتران، این کاخ از امتیازات فراسرزمینی برخوردار شد. در سال
کاخ از امتیازات فراسرزمینی برخوردار شد. در سال ۱۹۳۷، هم‌زمان با احداث خیابان «ویا دلا کونچیلیاتسونه» که به‌عنوان محور ارتباطی جدید میان شهر رم و واتیکان طراحی شده بود، کاخ «دیی کونورتیندی» تخریب شد. اما این پایان کار نبود؛ بازسازی آن تا سال ۱۹۴۱ ادامه یافت و در نهایت، در بخش غربی کاخ تورلونیا دوباره بنا شد. این جابجایی و بازسازی زیر نظر جوزپه مومو، معمار دربار پاپ پیوس یازدهم (دوران زمامداری: ۱۹۲۲–۱۹۳۹) انجام گرفت—همان کسی که پس از سال ۱۹۲۹، نقش مهمی در شکل‌گیری چهرهٔ جدید واتیکان ایفا کرد. مومو در این
شکل‌گیری چهرهٔ جدید واتیکان ایفا کرد. مومو در این پروژه با دو معمار برجسته، مارچلو پیاتشنتینی و آتیلیو اسپاکارلی، همکاری داشت؛ طراحان اصلی خیابان ویا دلا کونچیلیاتسونه. محل جدید کاخ، در منطقه‌ای قرار گرفت که تا نیمهٔ قرن نوزدهم محل سکونت خاندان سودرینی بود. دقت و ظرافتی که در بازسازی این بنا به‌کار رفت، چنان چشمگیر بود که می‌توان کاخ بازسازی‌شده را نه به‌عنوان ساختمانی جدید، بلکه به‌عنوان مرحله‌ای تازه در زندگی چندصدسالهٔ این اثر تاریخی در نظر گرفت. این نگاه، بازتابی از احترام به حافظهٔ معماری و تداوم
نگاه، بازتابی از احترام به حافظهٔ معماری و تداوم فرهنگی در دل تحولات شهری مدرن است. از سال ۱۹۳۹، زمانی که بازسازی کاخ هنوز به‌طور کامل به پایان نرسیده بود، این بنا به مدرسهٔ «ماجیس‌ترو دی ماریا سانتیسیمه آسونتا» اختصاص یافت. این مدرسه تا سال ۱۹۴۶ در کاخ فعالیت داشت و سپس به محل جدیدی در همان خیابان «ویا دلا کونچیلیاتسونه» منتقل شد. از آن زمان به بعد، کاخ به یکی از مراکز اداری وابسته به حوزهٔ مقدس تبدیل شد و میزبان دفاتر مختلف و آپارتمان‌هایی برای مقامات بلندپایهٔ کلیسایی گردید. این تغییر کاربری، کاخ را از
کلیسایی گردید. این تغییر کاربری، کاخ را از یک بنای آموزشی به بخشی از ساختار رسمی و مذهبی واتیکان بدل کرد—ادامه‌ای طبیعی در مسیر تاریخی بنایی که همواره در خدمت قدرت، فرهنگ و دین بوده است. توضیحات. پالازو کاپرینی. ساختمان اصلی تنها از طریق حکاکی‌ها و نقاشی‌های معاصران شناخته شده است. این نقاشی‌ها شامل حکاکی آنتوان لافری در سال ۱۵۴۹؛ نقاشی‌های ژان دو شونیه و آندره‌آ پالادیو (حدود ۱۵۴۱)، دومنیکو آلفانی (کریسمس ۱۵۸۱) و اوتاویو ماسکرینو؛ و یک نقاشی دیواری در لژ گرگوری سیزدهم در واتیکان توسط آنتونیو تمپستا و
لژ گرگوری سیزدهم در واتیکان توسط آنتونیو تمپستا و ماتیاس بریل است که نشان دهنده ترجمه جسد گریگوری نازیانزنوس در کلیسای سنت پیتر است. علاوه بر این، یک بررسی دقیق از کاخ که درست قبل از تخریب آن در سال ۱۹۳۷ انجام شد، کشف شد و اطلاعات ارزشمندی در مورد مراحل مختلف ساخت آن به دست داد. طبق نقاشی لافری، عمارت اصلی سه پنجره در میدان اسکوساکاوالی و پنج پنجره در بورگو نووو داشت. طبق بررسی‌های دهه ۱۹۳۰، نمای اصلی ساختمان رو به بورگو نووو بود، با سه پنجره در امتداد میدان اسکوساکاوالی و دو پنجره در امتداد جاده سابق. در
اسکوساکاوالی و دو پنجره در امتداد جاده سابق. در این مورد، نقاشی لافری را می‌توان ایده‌آل‌سازی ساختمان در نظر گرفت، که البته این مورد، مورد منحصر به فردی در آثار او نیست. این ساختمان دو طبقه اصلی داشت. طبقه پایین روستایی بود و سنگ‌های آن از طریق فرآیندی به نام «دی گتو» که شامل مخلوط کردن پوزولان، آهک و سایر مواد در قالب بود، به دست می‌آمد. سردر و درهای مغازه‌ها، طاق‌های مشرف به آن که شامل پنجره‌های کوچک یک نیم طبقه بودند، در روستایی قرار داده شدند. طبقه پایین، جایگاه طبقه بالا را تشکیل می‌داد که از سبک
پایین، جایگاه طبقه بالا را تشکیل می‌داد که از سبک دوریک پیروی می‌کرد. این طبقه با ستون‌هایی که بالای آنها یک پیشانی بنا قرار داشت، با آرشیترو و کتیبه تزئین شده با تریگلیف و متروپه، مشخص می‌شد. جان‌پناه‌هایی در دهانه‌های طبقه بالا قرار داده شده بود. ساختمان با یک اتاق زیر شیروانی خدماتی که پنجره‌های آن به کتیبه دوریک پیشانی بنا باز می‌شد، به پایان می‌رسید. این تکنیک زبره‌کاری به‌سرعت در رم رواج یافت، و بنایی که خود از معماری رومی الهام گرفته بود، به الگویی برای دیگر سازه‌ها بدل شد—از جمله پالاتزو ماسیمو آله
دیگر سازه‌ها بدل شد—از جمله پالاتزو ماسیمو آله کولونه که در سال ۱۵۳۲ توسط بالداساره پروتسی ساخته شد. این سبک، با تأکید بر بافت‌دار کردن سطوح سنگی، جلوه‌ای قدرتمند و کلاسیک به نماهای ساختمان می‌بخشید. با این حال، کاخ مورد نظر خیلی زود دچار فرسایش شد. در یک طراحی مربوط به سال ۱۵۸۱، پوشش زبره‌کاری طبقه همکف دیگر دیده نمی‌شود، و پس از سال ۱۵۸۵، دو نمای اصلی بنا به‌وضوح حال‌وهوای مانریستی به خود گرفتند. کاخ تبدیل شونده. از آن زمان، کاخ تمام ضلع غربی میدان اسکوساکاوالی را دربر گرفت و در مرکز خود دارای شش مغازه و
را دربر گرفت و در مرکز خود دارای شش مغازه و دو ورودی اصلی بود. ورودی سمت چپ به کلیسای کوچک سن فیلیپو نری راه می‌برد—عبادتگاهی که در قرن هفدهم توسط خاندان اسپینولا ساخته شد و تنها یک محراب داشت. طبقه همکف این کاخ با سه طبقه دیگر پوشانده شده بود؛ هر طبقه شامل هشت پنجره بود. پنجره‌های طبقهٔ اشرافی با قاب‌هایی مرکزی و زبره‌کاری‌شده تزئین شده بودند، که به نمای ساختمان جلوه‌ای باشکوه و سنگین می‌بخشید. این ترکیب معماری، هم بیانگر شکوه اجتماعی ساکنان کاخ بود و هم بازتابی از سبک‌های رایج در رم قرن هفدهم. نمای
هم بازتابی از سبک‌های رایج در رم قرن هفدهم. نمای ساختمان در بورگو نوووو دارای یک طبقه همکف با پنج مغازه بود که توسط یک درگاه روستایی که توسط یک پنجره پالادیویی پوشانده شده بود، قطع می‌شد. در بالای آن یک بالکن قرار داشت که به کارلو فونتانا یا بالداساره پروزی نسبت داده می‌شد و آن هم روستایی بود و توسط یک پنجره پالادیویی پوشانده شده بود. این بالکن توسط رومی‌ها به عنوان زیباترین بالکن شهر در نظر گرفته می‌شد. طبقات فوقانی دارای پانزده پنجره مستطیل شکل بودند. سبک مانیریستی نمای بیرونی از پنجره‌های مرکزی که توسط
مانیریستی نمای بیرونی از پنجره‌های مرکزی که توسط سنگ‌های آهکی به‌طور متناوب بلند و کوتاه قاب گرفته شده بودند، دیوارهای گچ‌کاری شده سفید که با درگاه‌های روستایی در تضاد بودند، و بالکن در امتداد بورگو نوووو که آن هم روستایی بود، سرچشمه می‌گرفت. در اواخر قرن نوزدهم، نشانه‌هایی از تزئینات اسگرافیتو با طرح‌های هندسی سیاه و سفید بر نمای کاخ کشف شد—سبکی تزئینی که با خراش دادن لایه‌های رنگی بر سطح گچ، نقش‌هایی ظریف و متضاد پدیدمی‌آورد. این کشف، جلوه‌ای تازه به تاریخ بصری بنا بخشید و پیوند آن را با سنت‌های هنری
بصری بنا بخشید و پیوند آن را با سنت‌های هنری رنسانس تقویت کرد. در همان زمان، اتاق نشیمنی با سقف قاب‌بندی‌شده در گوشهٔ شمال‌شرقی طبقهٔ اول شناسایی شد؛ اتاقی که به‌عنوان محل خلق آخرین آثار رافائل، از جمله نقاشی «تبدیل چهره» شناخته می‌شود. این اتاق، نه‌تنها فضای کاری هنرمند، بلکه صحنهٔ پایانی زندگی او بود. به‌منظور بزرگداشت این میراث، سنگ‌نوشته‌ای مرمری بر نمای کاخ نصب شد که مالکیت رافائل و درگذشت او در همین مکان را یادآوری می‌کرد. این یادمان، کاخ را به نقطه‌ای تاریخی بدل ساخت که هنر، معماری و حافظهٔ فرهنگی
تاریخی بدل ساخت که هنر، معماری و حافظهٔ فرهنگی در آن به‌هم می‌رسند. کاخ بازسازی شده. ساختمانی که امروزه در امتداد خیابان ویا دلا کانسیلیازیون وجود دارد، دو طبقه است و یک سردر روستایی بر فراز آن قرار دارد که بالکن پروتزی بر آن بنا شده است. این ساختمان از پنجره‌های مربعی در طبقه همکف، پنجره‌های مرکزی و روستایی در پیانو نوبیل و پنجره‌های مستطیلی در طبقه دوم نور دریافت می‌کند. سقف دارای یک قرنیز بیرون‌زده است. عناصر پنجره‌ها، سردر و بالکن از بنای اصلی جدا شده و در اینجا دوباره مورد استفاده قرار گرفته‌اند. در
و در اینجا دوباره مورد استفاده قرار گرفته‌اند. در ایوان ساختمان، کتیبه مذکور به همراه نشان اسکندر ششم و کتیبه لاتین دیگری به این مضمون در دیوار تعبیه شده است: این ساختمان دارای حیاطی با طاق‌هایی است که بر روی ستون‌های روستایی دوریک قرار گرفته‌اند و طاق‌های کروی را نگه می‌دارند. در طبقه اول، نمایشگاهی از ۱۲۰ نقاشی روسی با موضوعات مذهبی وجود دارد که تقریباً همه آنها توسط نقاش روسی لئونیدا بریلوفسکی (۱۸۷۲–۱۹۳۷) خلق شده‌اند. کاخ جدید همچنین شامل چندین نقاشی دیواری از ساختمان اصلی در میدان اسکوساکاوالی است، از
از ساختمان اصلی در میدان اسکوساکاوالی است، از جمله گروهی از نقاشی‌های دیواری منسوب به مکتب پومارانسیو، پنج نقاشی منظره در اتاق پذیرایی به اصطلاح پاپ‌ها (یا پاتریارک‌ها) در طبقه اول و دو صحنه نبرد در اتاق حضار. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
پارک سو جین (؛ زادهٔ ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۳) که بیشتر با نام هنری سوان (؛ ) شناخته می‌شود، خواننده اهل کره جنوبی است. او یکی از اعضای گروه دخترانهٔ کره‌ای پرپل کیس است. سوان در ۲ ژوئیه ۲۰۲۳ با انتشار نخستین آلبوم تک‌آهنگ خود با نام "بیست" که توسط جونگ کی تهیه‌کنندگی شده بود، به‌طور رسمی به‌عنوان خواننده انفرادی آغاز به‌کار کرد. حرفه. پیش از آغاز فعالیت. سوان نسخهٔ راهنمای ترانهٔ «Snapping» از چونگ‌ها را اجرا کرد و همچنین در نسخهٔ رسمی ترانه به‌عنوان خوانندهٔ پس‌زمینه در بخش کُرس حضور داشت. او از سال ۲۰۱۷ کارآموز
در بخش کُرس حضور داشت. او از سال ۲۰۱۷ کارآموز آربی‌دابلیو بوده است. ۲۰۲۰ تاکنون: آغاز فعالیت با پرپل کیس. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۰، حضور سوان به‌عنوان یکی از اعضای گروه پرپل کیس با انتشار نخستین تریلر معرفی او در کانال یوتیوب گروه تأیید شد. در سپتامبر همان سال، او به‌دلیل مشکلات سلامتی مدتی به‌طور موقت فعالیت خود را متوقف کرد و به همین دلیل در نخستین تک‌آهنگ پیش از آغاز فعالیت گروه با نام «My Heart Skip a Beat» حضور نداشت. آربی‌دابلیو در ۲۳ دسامبر بازگشت او به گروه را اعلام کرد.
پرپل کیس (؛ ، با حروف بزرگ نوشته می‌شود) گروه دخترانهٔ اهل کره جنوبی است که در سال ۲۰۲۰ توسط آربی‌دابلیو تشکیل شد. این گروه در حال حاضر از شش عضو تشکیل شده است: نا گو اون، دوشی، ایره، یوکی، چه‌این و سوان. در ابتدا گروه شامل هفت عضو بود، اما پارک جی اون در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۲ به دلیل مشکلات سلامتی گروه را ترک کرد. پرپل کیس به‌عنوان یک گروهی که تولید آثارشان را خودشان بر عهده دارند شناخته می‌شود، زیرا اعضای آن در ترانه‌سرایی، آهنگسازی و دیگر جنبه‌های موسیقی و اجرا مشارکت دارند. این گروه پیش از آغاز فعالیت رسمی
مشارکت دارند. این گروه پیش از آغاز فعالیت رسمی خود، دو تک‌آهنگ دیجیتالی منتشر کرد: «My Heart Skip a Beat» در نوامبر ۲۰۲۰ و «Can We Talk Again» در فوریهٔ ۲۰۲۱. نخستین آلبوم چندآهنگهٔ آنها آن‌ها با عنوان "Into Violet" در ۱۵ مارس ۲۰۲۱ منتشر شد. نام. نام این گروه یک واژهٔ ترکیبی است: «پرپل» (بنفش) با این ایده که رنگ بنفش از ترکیب چندین رنگ به‌وجود می‌آید؛ و واژهٔ «کیس» (بوسه) که نماد عشق است. این نام بر جنبهٔ شخصیت‌های گوناگون هر یک از اعضا و رنگ موسیقایی متفاوتشان که در هماهنگی با یکدیگر ترکیب می‌شود، تأکید
که در هماهنگی با یکدیگر ترکیب می‌شود، تأکید دارد؛ بنابراین، معنای پرپل کیس «انتقال عشق از طریق رنگ‌های گوناگون موسیقی» است.
مقبره‌ای که به عنوان مقبره رگولینی-گالاسی شناخته می‌شود، یکی از ثروتمندترین مقبره‌های خانوادگی اتروسک در کائره، شهری باستانی در ایتالیا، تقریباً است. شمال-شمال غربی رم. قدمت این مقبره به بین سال‌های ۶۸۰/۶۷۵–۶۵۰ پیش از میلاد مسیح برمی‌گردد. بر اساس شواهد قدمت این آرامگاه به حدود سال‌های ۶۸۰/۶۷۵ تا ۶۵۰ پیش از میلاد بازمی‌گردد، و شواهد معماری و اشیای تدفینی آن نشان می‌دهد که توسط خانواده‌ای ثروتمند از کائه‌ره ساخته شده است. این مقبره در سال ۱۸۳۶ در منطقه امروزی چرِوِتری در شرایطی دست نخورده کشف شد و به نام
چرِوِتری در شرایطی دست نخورده کشف شد و به نام کاوشگران، ژنرال وینچنزو گالاسی و کاهن اعظم سِرِوِتری، الساندرو رگولینی، نامگذاری شد. هر دوی این افراد تجربه قبلی در باز کردن و حفاری مقبره‌ها در منطقه کایر داشتند. همراه آنان مجموعه‌ای چشمگیر از اشیای تدفینی قرار دارد، از جمله دیگ‌های برنزی و جواهرات طلای اتروسکی با سبک شرقی. این آرامگاه در سال ۱۸۳۶، در محدوده‌ای که امروزه بخشی از شهر چروتری به‌شمار می‌رود، به‌طور کاملاً سالم و دست‌نخورده کشف شد. نام آن به افتخار دو نفر از کاوشگران اصلی‌اش انتخاب شده است: ژنرال
دو نفر از کاوشگران اصلی‌اش انتخاب شده است: ژنرال وینچنزو گالاسی و کشیش اعظم چروتری، الساندرو رِگولینی. هر دو این افراد پیش‌تر سابقه‌ای طولانی و ارزشمند در گشودن و بررسی آرامگاه‌های منطقهٔ کهن کائه‌ره داشتند. کشف این مقبره نه‌تنها نقطهٔ عطفی در مطالعهٔ آیین‌های تدفین و باورهای مذهبی اتروسک‌ها بود، بلکه به شناخت دقیق‌تر هنر، مهارت‌های فلزکاری، و ساختار اجتماعی این تمدن کمک شایانی کرد. مجموعهٔ اشیای ارزشمندی که از دل این آرامگاه بیرون آمد، از طلاهای ظریف گرفته تا اشیای آیینی، تصویری زنده از شکوه و پیچیدگی
تا اشیای آیینی، تصویری زنده از شکوه و پیچیدگی فرهنگی اتروسک‌ها در اختیار پژوهشگران قرار داد. محتویات مقبره توسط لوئیجی گریفی در سال ۱۸۴۱ به تفصیل منتشر شد. توضیحات. این مقبره شامل دو اتاق دفن است که در دو طرف راهرویی قرار دارند. طول و عرض. قسمت پایینی مقبره در سنگ توفا تراشیده شده است در حالی که قسمت بالایی با بلوک‌های سنگی مربعی ساخته شده است که باعث ایجاد برآمدگی ناشی از امتداد بلوک‌های سنگی بر روی یکدیگر شده است. با پوشیده شده است. "گورپشته". این تپه تمام سازه را پوشانده و به آن ظاهری شبیه به یک بنای
سازه را پوشانده و به آن ظاهری شبیه به یک بنای یادبود می‌دهد. پس از کاوش‌های باستان‌شناسی مقبره، آثار باستانی موجود در آن ابتدا به‌طور ایمن در اتاقی در محل اقامت ژنرال گالاسی، یکی از مقامات کلیدی ارتش پاپ، نگهداری می‌شدند. اشیاء قبر متعاقباً به سریر مقدس فروخته شدند، و در موزه اتروسک گریگوری موزه‌های واتیکان به نمایش گذاشته شده‌اند. کاوش‌های صورت‌گرفته در آرامگاه رِگولینی–گالاسی نشان داد که با یکی از غنی‌ترین و پیچیده‌ترین ساختارهای تدفینی اتروسکی روبه‌رو هستیم. در ژرف‌ترین بخش مقبره، در سلولی انتهایی، پیکر
در ژرف‌ترین بخش مقبره، در سلولی انتهایی، پیکر یک زن با جایگاهی اشرافی و احتمالاً سلطنتی آرام گرفته بود؛ جایگاهی که از جایگاه اجتماعی والا و نقش او در جامعهٔ آن روزگار حکایت داشت. در سوی دیگر، در سلول سمت راست، بقایای سوزانده‌شدهٔ یک مرد به‌دست آمد؛ نشانه‌ای از وجود آیین‌های متفاوت تدفین در میان اتروسک‌ها، و شاید هم بیانگر تمایز جایگاه و نقش جنسیتی در ساختار اجتماعی آنان. افزون بر این، کاوشگران مجموعه‌ای شگفت‌انگیز از اشیای تدفینی را کشف کردند: از زیورآلات زرین و ظروف آیینی گرفته تا اشیای کاربردی و نمادین،
و ظروف آیینی گرفته تا اشیای کاربردی و نمادین، که همگی نه‌تنها جلوه‌ای از هنر و صنعتگری پیشرفتهٔ اتروسک‌ها را آشکار می‌کردند، بلکه درک عمیق‌تری از باورهای مذهبی و نمادپردازی آن‌ها در ارتباط با زندگی پس از مرگ به پژوهشگران ارائه دادند. در اتاق الحاقی، بر روی تختی برنزی، جسد فردی دیگر نیز یافت شد؛ هویتی که تاکنون ناشناخته باقی مانده و به رازآلودگی این آرامگاه افزوده است. بسیاری از اشیای کشف‌شده، نقش‌مایه‌های تزئینی متعلق به قرن هفتم پیش از میلاد و فرهنگ ویلانُوایی را به نمایش می‌گذارند. از جمله، یک فیبولا
را به نمایش می‌گذارند. از جمله، یک فیبولا (سنجاق تزئینی) بزرگ که با پنج شیر کوچک در حال خرامیدن تزئین شده. فیبولا و کاسه‌های فلزی فینیقی، به‌ویژه از نظر فن ساخت، مورد تحسین قرار گرفته‌اند و نمونه‌ای برجسته از هنر فلزکاری اتروسکی در تعامل با جهان مدیترانه‌ای به‌شمار می‌روند. این آرامگاه، نه‌تنها گنجینه‌ای باستان‌شناسی، بلکه سندی زنده از شکوه، پیچیدگی، و چندفرهنگی بودن تمدن اتروسک است. نفوذ سبک‌های شرقی در آرامگاه رِگولینی–گالاسی به‌وضوح مشهود است؛ ترکیبی هنرمندانه از سنت‌های اتروسکی با عناصر فرهنگی یونان و
از سنت‌های اتروسکی با عناصر فرهنگی یونان و مدیترانهٔ شرقی. این هم‌نشینی، نه‌تنها در فرم و تزئینات اشیای تدفینی دیده می‌شود، بلکه در انتخاب نمادها، نقش‌مایه‌ها و شیوهٔ ساخت نیز بازتاب یافته است. تنوع چشمگیر مواد به‌کاررفته در اشیای تدفینی. گواهی بر اهمیت منابع معدنی منطقه است. این ثروت طبیعی، نقش کلیدی در تحول سکونت‌گاه‌های ویلانُوایی ایفا کرد؛ جوامعی که از روستاهای کشاورزی فقیر به شهرهایی پررونق و پیچیده بدل شدند. چنین گذار اقتصادی و اجتماعی، زمینه‌ساز شکوفایی هنر، معماری و آیین‌های تدفین در تمدن اتروسک
هنر، معماری و آیین‌های تدفین در تمدن اتروسک شد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
هلن (الهام) نقی لو (به انگلیسی: Helen (Elham) Nighiloo) بازیگر ایرانی سینما، تلویزیون و تئاتر است. او با بیش از یک دهه تجربه در عرصهٔ بازیگری، به یکی از چهره‌های نوظهور و تأثیرگذار در هنرهای نمایشی ایران تبدیل شده است. نقی لو با ایفای نقش در سریال‌های «بی‌نشان»، «گردن‌زنی»، «پوست شیر» و «سوران» شناخته شد و با سبک بازیگری احساسی، شخصیت‌محور و مبتنی بر مشاهدهٔ دقیق رفتارهای انسانی، جایگاه ویژه‌ای در میان بازیگران نسل جدید یافته است. در معرفی سریال «بی‌نشان» توسط وب‌سایت نیک صالحی، از او به عنوان یکی از
توسط وب‌سایت نیک صالحی، از او به عنوان یکی از بازیگران جوان و آینده‌دار یاد شده که با حضور در کنار چهره‌های مطرح، توانسته تجربهٔ تصویری خود را گسترش دهد. زندگی‌نامه. هلن نقی لو در ۲۰ اسفند ۱۳۶۹ در تهران متولد شد و دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ صنایع غذایی است و زمینهٔ تحصیلی‌اش با هنر بازیگری متفاوت است. علاقهٔ او به نمایش از کودکی شکل گرفت؛ از همان سال‌های ابتدایی زندگی، به رفتارهای انسانی، زبان بدن، فرم صحبت کردن و واکنش‌های روانی افراد توجه داشته و آن‌ها را در خلوت خود تقلید می‌کرده است.هلن نقی لو
آن‌ها را در خلوت خود تقلید می‌کرده است.هلن نقی لو از موسیقی، آواز، طبیعت و ورزش به عنوان عناصر حیاتی زندگی‌اش یاد می‌کند. او حدود هشت سال است که به‌طور مستمر یوگا (شاخهٔ پاوریوگا) تمرین می‌کند و کوهنوردی را پناهگاه روحی خود می‌داند. مسیر آموزشی. هلن نقی لو آموزش بازیگری را در مؤسسهٔ «بامداد» آغاز کرد و سه دورهٔ شش‌ماهه را در این مدرسه گذراند. سپس زیر نظر کیومرث مرادی، دوره‌هایی در زمینهٔ تربیت حس، شخصیت‌شناسی، بدن و بیان، و روش بازیگری کوین اسپیسی را گذراند. نقش‌آفرینی‌ها. هلن نقی لو تاکنون در بیش از ۱۱
نقش‌آفرینی‌ها. هلن نقی لو تاکنون در بیش از ۱۱ فیلم کوتاه ایفای نقش کرده است. نخستین تجربهٔ بلند او در سریال «بی‌نشان» به کارگردانی راما قویدل بود. پس از آن در مجموعه‌های تلویزیونی و سینمایی متعددی حضور داشته است. دیدگاه هنری. هلن نقی لو بازیگری را نوعی «تراپی» می‌داند. او معتقد است که حضور روی صحنه یا مقابل دوربین، تجربه‌ای از رهایی واقعی برایش به همراه دارد. از کودکی به رفتارهای انسانی، فرم صحبت کردن، واکنش‌ها و زبان بدن افراد توجه داشته و آن‌ها را تقلید می‌کرده است. «بازیگری برای من این امکان رو فراهم
می‌کرده است. «بازیگری برای من این امکان رو فراهم می‌کنه که به جای آدم‌های دیگه زندگی کنم و زیست‌هایی رو تجربه کنم که خودم در زندگی‌ام تجربه نکردم. این هنر به ما کمک می‌کنه آدم‌ها رو بیشتر درک کنیم، نه برای تأیید یا تقلید، بلکه برای فهمیدن علت رفتارهاشون.»
چزاره ماریا دی وکی ، نخستین کنت وال چیسمون ( کازاله مونفراتو،‌ ۱۴ نوامبر ۱۸۸۴ - رم،‌۲۳ ژوئن ۱۹۵۹) یک سرباز ایتالیایی، مدیر استعمار و سیاستمدار فاشیست بود. او فاشیستی خشن با روحیه نظامی‌گری و گرایش‌های آشکار یهودستیزانه وفادار به موسولینی بود، اما در جریان جلسه ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳شورای عالی فاشیسم، به نفع فرمان دینو گراندی که موسولینی را از مقام دوچه (رهبر) فاشیست برکنار می‌کرد، رأی داد و از این رو در زمان برگشت وی به قدرت و جمهوری سوسیال ایتالیا پنهان شد و پس از پایان جنگ جهانی دوم نیز مخفیانه به آرژانتین گریخت.
جنگ جهانی دوم نیز مخفیانه به آرژانتین گریخت. اما پس از چند سال به ایتالیا بازگشت و بدون محاکمه تا درگذشت در ۱۹۵۹ به زندنگی در شهر رم ادامه داد. زندگینامه. دِ وِکی در ۱۴ نوامبر ۱۸۸۴ در کازاله مونفراتو متولد شد. پس از فارغ‌التحصیلی در رشته حقوق، به یک وکیل موفق در تورین تبدیل شد. موضع او در جنگ جهانی اول طرفدار مداخله‌ در جنگ بود و خودش در وقایع پایانی درگیری شرکت کرد و جنگ را با درجه سروانی و نشان‌های مختلف شجاعت به پایان رساند. در بازگشت به ایتالیا، از حزب ملی فاشیست حمایت کرد و در آن به طور مداوم نماینده
ملی فاشیست حمایت کرد و در آن به طور مداوم نماینده جناح سلطنت‌طلب و «میانه‌رو» بود. او رئیس کهنه‌سربازان جنگ تورین و رئیس اسکوآدر فاشیست‌ها شد. در سال ۱۹۲۱، به عضویت مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. دِ وِکی فرمانده کل میلیتزیا ("Milizia")‌ (نک. پیراهن‌سیاه‌ها) شد، به عنوان کوادرومویر یکی از چهار نفری بود که راهپیمایی به سوی رم را سازماندهی کرده و تلاش کردند آنتونیو سالاندرا را متقاعد کنند تا وارد دولت بنیتو موسولینی شود. او خود معاون وزیر خزانه‌داری و سپس وزیر دارایی شد. در دسامبر ۱۹۲۲، او الهام‌بخش جوخه
وزیر دارایی شد. در دسامبر ۱۹۲۲، او الهام‌بخش جوخه برندیمارت ("squadre" of Brandimarte) برای قتل عام تورین در سال ۱۹۲۲ (Strage di Torino) بود و به عنوان مهمترین اسکادران پیه‌مونتی شناخته شد. از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۸، دِ وِکی فرماندار سومالی‌لند ایتالیا بود، نقشی که او را از مرکز صحنه سیاسی ایتالیا دور کرد. او به عنوان کنت وال چیسمون (به یاد نبردهایی که توسط آردیتی او در مونته گراپا در سال ۱۹۱۸ انجام شد) منصوب شد. در این مدت، دِ وِکی ریاست جنگ صلح‌آمیز در سومالی را بر عهده داشت. به گفته تام بهان، دِ وِکی از سال
را بر عهده داشت. به گفته تام بهان، دِ وِکی از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ «سیاست زمین سوخته» را در سومالی دنبال کرد. اولین جنایت جنگی ایتالیای فاشیست، کشتار ۱۰۰ غیرنظامی در مرکه، تحت رهبری او انجام شد. دِ وِکی توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به عنوان سناتور منصوب شد. او پس از کنکوردات ۱۹۲۹، اولین سفیر در واتیکان شد. در طول دهه ۱۹۳۰، او ریاست کمیته تاریخ ریزورجیمنتو در پیه‌مونته را بر عهده داشت، رویدادها را سازماندهی و برای بزرگداشت این دوره سخنرانی می‌کرد. بین سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۶، او وزیر آموزش ملی بود: به همین ترتیب،
و ۱۹۳۶، او وزیر آموزش ملی بود: به همین ترتیب، او تاریخ‌نگاری را ترویج داد که خاندان ساووی را به عنوان پیوند بین امپراتوری روم و روم فاشیسم معرفی می‌کرد و همچنین برای متمرکز کردن مدیریت سیستم مدارس تلاش کرد. در ۲۰ ژوئن ۱۹۳۵، دِ وِکی اصلاحات دِ وِکی را تصویب کرد، لایحه قانونی که تمایز بین دبیرستان‌های وابسته به دولت مرکزی و مدارس متوسطه که می‌توانستند توسط کمونه‌های محلی و استان‌ها تأمین مالی شوند را لغو کرد. کنترل کل آموزش دبیرستان بر عهده دولت بود که برنامه‌های درسی مدارس را تعیین می‌کرد و قبل و بعد از