payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به ریاست حماد، جایزه‌ای ۱٫۴ میلیون دلاری برای هر شهروند عرب اسرائیلی که یک سرباز اسرائیلی را بدزدد، تعیین کرد. در حالی که گروه‌های شبه‌نظامی فلسطینی بارها از اعراب اسرائیلی خواسته‌اند تا سربازان را دستگیر کنند، این اولین باری بود که پول پیشنهاد می‌شد. در سپتامبر ۲۰۱۶، وزارت امور خارجه آمریکا، حماد را به عنوان یک تروریست ویژه تعیین‌شده معرفی کرد و شهروندان و شرکت‌های آمریکایی را از تجارت با او منع و دارایی‌های او را در مناطق تحت صلاحیت قضایی آمریکا مسدود نمود. این نامگذاری، حماد را به عنوان بنیان‌گذار و
نمود. این نامگذاری، حماد را به عنوان بنیان‌گذار و مدیر تلویزیون الاقصی حماد معرفی کرد که به گفته آمریکا «برنامه‌هایی را برای جذب کودکان جهت تبدیل شدن به جنگجویان مسلح حماس و بمب‌گذاران انتحاری» پخش می‌کرد. در پاسخ، حمد به "واشینگتن پست" گفت که «به این افتخار می‌کند که توانسته آمریکا را عصبانی کند.» او به شاخه حماس در کرانه باختری که توسط زندانیان آزاد شده در تبادل زندانیان گیلعاد شلیط در سال ۲۰۱۱ تأسیس شده بود، بودجه و آموزش نظامی ارائه می‌دهد. به گفته مقامات فلسطینی، حماد پشت یک هسته برنامه‌ریزی
گفته مقامات فلسطینی، حماد پشت یک هسته برنامه‌ریزی بمب‌گذاری‌های انتحاری و سایر حملات در ابو دیس بود. دیدگاه. حماد در غزه به عنوان یک مهره قدرتمند، اما افراطی و بی‌ثبات دیده می‌شود که مستقل از حماس عمل می‌کند و از او فاصله دارد. او به عنوان یکی از رادیکال‌ترین چهره‌های حماس شناخته می‌شود. حماد از چهره‌های اصلی مخالف صلح با تشکیلات خودگردان فلسطین تحت سلطه فتح بود. سخنرانی حماد که در فوریه ۲۰۰۸ از تلویزیون الاقصی پخش شد، توسط اسرائیل و دیگران به عنوان مدرکی مبنی بر استفاده حماس و دیگر گروه‌های شبه‌نظامی
مبنی بر استفاده حماس و دیگر گروه‌های شبه‌نظامی فلسطینی از سپر انسانی مورد استفاده قرار گرفته است. در مصاحبه‌ای که در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۰ از تلویزیون الاقصی پخش شد (به ترجمه مؤسسه پژوهش رسانه‌ای خاورمیانه)، حمد اظهار داشت که حماس حمایت دریافت می‌کند. حماد در سخنرانی‌ای که در ۲۳ مارس ۲۰۱۲ از تلویزیون مصری الحلما پخش شد، مصر را به دلیل کمبود سوخت در نوار غزه محکوم کرد و اظهار داشت: «نیمی از فلسطینی‌ها مصری و نیمی دیگر سعودی هستند.» در مارس ۲۰۱۸، گزارش شد که حماد یکی از مقامات ارشد حماس است که با صلح با فتح مخالف
از مقامات ارشد حماس است که با صلح با فتح مخالف است و خواستار از سرگیری جنگ علیه اسرائیل است. او در تلاش برای ترور نخست‌وزیر رامی حمدالله دست داشته است. جنجال‌ها. در ژوئیه ۲۰۱۹، حمد از اعضای جامعه فلسطینی‌های پراکنده خواست تا یهودیان را در فلسطین و همچنین در سراسر جهان بکشند. اظهارات او توسط کمیته دقت در گزارش‌های خاورمیانه در آمریکا و مرکز سیمون ویزنتال به عنوان تحریک به نسل‌کشی توصیف شد. لفاظی‌های او توسط سایر فلسطینیان محکوم شد. کشتار عمدی غیرنظامیان توسط علمای جریان اصلی اسلامی در قانون اسلامی ممنوع
علمای جریان اصلی اسلامی در قانون اسلامی ممنوع است.
مکس و فروشندگان ضایعات فلزی یا مکس و آشغال‌چی‌ها فیلمی محصول سال ۱۹۷۱ و به کارگردانی کلود سوته است. در این فیلم بازیگرانی همچون میشل پیکولی، رومی اشنایدر، فرانسوا پریه، ژرژ ویلسون، برنارد فرسون، ببی لاپوئنت، میشل کرتون، فیلیپ لئوتار، دومینیک زاردی و بتی بکرز ایفای نقش کرده‌اند.
این مقاله عمدتاً به ماهیت تابعیت ایتالیایی از زمان وحدت ایتالیا تا امروز می‌پردازد. در آن حقوق و وظایف مدنی، سیاسی و اجتماعی شهروندان ایتالیا مورد بررسی قرار گرفته و نحوه تغییر یا دست‌کاری این حقوق و وظایف در طول دو قرن گذشته تشریح شده است. هویت ملی ایتالیا قبل از ۱۸۶۱. در قرون وسطی، شبه‌جزیره ایتالیا به پنج ایالت بزرگ و کوچک تقسیم شده بود که بعدها به چندین ایالت کوچک نیمه‌مستقل تقسیم شدند. در اوایل قرن نوزدهم، فتوحات ناپلئونی منجر به کنترل فرانسه بر بیشتر ایتالیا شد. این دوره ۱۴ ساله حکومت ناپلئونی برای
ایتالیا شد. این دوره ۱۴ ساله حکومت ناپلئونی برای خودشناسی ایتالیایی‌ها اهمیت دارد، زیرا اداره فرانسه باعث شد ایتالیایی‌ها به ایده تشکیل یک دولت ملی ایتالیا فکر کنند. ماهیت سرکوبگر این دوره همچنین باعث شد نسل جدیدی از انقلابیون ملی ایتالیا شکل گیرد. یکی از این افراد جوزپه ماتزینی بود، که به عنوان یکی از بنیان‌گذاران وحدت ایتالیا شناخته می‌شود. ماتزینی ملیت ایتالیایی را فراگیر می‌دید: «برای ماتزینی، همه ایتالیایی‌ها، صرف‌نظر از طبقه و دارایی، محروم و ستم‌دیده بودند و بنابراین همه در مفهوم 'مردم' او گنجانده
بودند و بنابراین همه در مفهوم 'مردم' او گنجانده می‌شدند» شخصیت کلیدی در استقلال و وحدت اولیه ایتالیا، کامیلو دی کاوور بود. کاوور می‌خواست یک دولت سکولار مدرن ایجاد کند بدون اینکه آشوب‌های اجتماعی ناشی از انقلاب رخ دهد. کاوور و طرفدارانش تصمیم گرفتند این هدف را با محدود کردن مشارکت مردم و وحدت ایتالیا با رضایت قدرت‌های بزرگ دنبال کنند. کاوور همچنین می‌خواست حق رأی را محدود به «افراد دارای دارایی» در ایتالیا جدید کند. او معتقد بود که تعریف ملیت ایتالیایی و سیاست‌های ملی از بالا به پایین باید کنترل شود.
و سیاست‌های ملی از بالا به پایین باید کنترل شود. نخستین قانون اساسی. نخستین قانون اساسی ایتالیا با اقتباس از "Statuto Albertino" پادشاهی پیه‌مونته در سال ۱۸۴۸ ایجاد شد. بیشتر مفاد "Statuto" از منشور قانون اساسی فرانسه در ۱۸۴۰ یا قانون اساسی اسپانیا در ۱۸۱۲ کپی شده بود. نسخه اولیه "Statuto" به زبان فرانسه نوشته شده بود. تا امروز این قانون رسماً لغو نشده است، هرچند در عمل امروزی مورد استفاده قرار نمی‌گیرد. پس از وحدت ایتالیا. دستان تاریخی. "Destra Storica" (راست تاریخی) وحدت سرزمینی ایتالیا را تکمیل کرد،
(راست تاریخی) وحدت سرزمینی ایتالیا را تکمیل کرد، اداره کشور را متمرکز ساخت و سیستم مؤثری برای جمع‌آوری مالیات ایجاد کرد. این گروه سرکوبگر جنبش‌های مردمی بود، اما آزادی‌های فردی برای فکر کردن، صحبت کردن و نوشتن را محترم می‌شمرد. "Sinistra Storica" (چپ تاریخی) پارلمان Destra Storica را جایگزین کرد. این دوره با کمبود گسترده حق رأی میان شهروندان مشخص می‌شد. کمتر از ۲٪ جمعیت حق رأی داشتند، تا سال ۱۸۸۲ که این رقم به ۷٪ رسید. تنها نیم میلیون مرد واجد شرایط رأی دادن بودند که بیشتر تحت سلطه چند هزار نفر تأثیرگذار
بودند که بیشتر تحت سلطه چند هزار نفر تأثیرگذار بودند. جووانی جولیتی و گسترش رأی‌دهندگان. پس از سقوط پارلمان Sinistra Storica، سیاست ملی ایتالیا تحت کنترل محکم جووانی جولیتی بود؛ موقعیت او در دولت از ۱۹۰۳ تا ۱۹۱۴ غالب باقی ماند. رژیم جولیتی به‌ویژه اصلاحات انتخاباتی مهمی ایجاد کرد که تعداد رأی‌دهندگان را از ۳ میلیون به ۸٫۵ میلیون افزایش داد. پیش از جولیتی، در سال ۱۸۸۲، تعداد واجدان شرایط محدود بود زیرا یک آزمون آموزشی برای رأی‌دهندگان وجود داشت. سربازان، دریانوردان و مأموران پلیس نیز به‌طور عجیب از حق رأی
و مأموران پلیس نیز به‌طور عجیب از حق رأی محروم بودند. با این حال، تحت جولیتی، سریر مقدس به‌طور محتاطانه از دولت ایتالیا حمایت کرد و سرانجام امکان رأی دادن «کاتولیک‌های خوب» پس از ۱۹۰۳ فراهم شد. این امر همراه با افزایش سواد، منجر به افزایش ۳۰٪ از مردان بزرگسال واجد شرایط رأی در انتخابات ملی شد. حق رأی مردانه جهانی بعدها در ۱۹۱۲ اعمال شد. در سال ۱۹۱۹ رأی‌دهندگان بی‌سواد، که حدود ۵۰٪ جمعیت را تشکیل می‌دادند، توانستند در انتخابات شرکت کنند و برگه‌های رأی بدون علامت با نماد حزب خود را در صندوق رأی بیندازند.
ایتالیا سابقه طولانی در استفاده از انواع مختلف سکه دارد که هزاران سال را در بر می‌گیرد. این کشور از نظر سکه‌سازی تأثیرگذار بوده است: فلورین قرون وسطایی، یکی از رایج‌ترین نوع سکه‌ها در تاریخ اروپا و یکی از مهم‌ترین سکه‌های تاریخ غرب، در قرن ۱۳ در فلورانس ضرب شد، در حالی که سیکوین ونیزی که از ۱۲۸۴ تا ۱۷۹۷ ضرب می‌شد، معتبرترین سکه طلای در گردش در مراکز تجاری دریای مدیترانه بود. با وجود این‌که نخستین سیستم‌های سکه‌ای ایتالیا در مگنا گراسیا و تمدن اتروسک استفاده می‌شدند، رومی‌ها پول رومی را در سراسر ایتالیا
می‌شدند، رومی‌ها پول رومی را در سراسر ایتالیا معرفی کردند. بر خلاف اکثر سکه‌های مدرن، سکه‌های رومی دارای ارزش ذاتی بودند. سکه‌های ایتالیا در دوران مدرن اولیه شباهت زیادی به فرانک‌های فرانسه داشتند، به‌ویژه در سیستم اعشاری، زیرا تحت سلطه فرانسه در پادشاهی ناپلئونی ایتالیا بودند. ارزش آنها معادل ۰٫۲۹ گرم طلا یا ۴٫۵ گرم نقره بود. از آنجا که ایتالیا قرن‌ها به ایالت‌های تاریخی مختلف تقسیم شده بود، هر کدام سیستم سکه‌ای متفاوتی داشتند. اما زمانی که کشور در ۱۸۶۱ متحد شد، لیره ایتالیا معرفی شد و تا سال ۲۰۰۲ مورد
متحد شد، لیره ایتالیا معرفی شد و تا سال ۲۰۰۲ مورد استفاده قرار گرفت. این واژه از "libra"، بزرگ‌ترین واحد سیستم پولی Carolingian monetary system گرفته شده است که از قرن ۸ تا ۲۰ در غرب اروپا و دیگر مناطق استفاده می‌شد. در ۱۹۹۹، یورو به واحد رسمی محاسبات ایتالیا تبدیل شد و لیره به عنوان زیرواحد ملی یورو با نرخ ۱ یورو = ۱٬۹۳۶٫۲۷ لیره درآمده و سپس در ۲۰۰۲ جایگزین نقدی شد. دوران باستان. با وجود اینکه نخستین سیستم‌های سکه‌ای در مگنا گراسیا و تمدن اتروسک به کار می‌رفت، رومی‌ها پول رومی را به‌طور گسترده در ایتالیا
رومی‌ها پول رومی را به‌طور گسترده در ایتالیا معرفی کردند. بر خلاف اکثر سکه‌های مدرن، سکه‌های رومی دارای ارزش ذاتی بودند. Greek coinage of Italy and Sicily از سوی ایتالیوتس و Siceliotes که چندین دولت‌شهر در مگنا گراسیا تشکیل دادند، شکل گرفت. این جوامع در عصر هلنیستی از مهاجران یونانی منشأ گرفته بودند. جنوب ایتالیا چنان یونانی شده بود که به مگنا گراسیا معروف بود. هر یک از این دولت‌ها سکه‌های خود را ضرب می‌کردند. تاراس (امروزه تارانتو) یکی از فعال‌ترین شهرها بود که عمدتاً سکه‌های نقره‌ای و گاهی طلا ضرب
بود که عمدتاً سکه‌های نقره‌ای و گاهی طلا ضرب می‌کرد. تا قرن دوم پیش از میلاد، برخی از این سکه‌های یونانی تحت سلطه رومیان به نوعی سکه‌های استانی رومی تبدیل شدند. دوره کوتاه سکه‌سازی اتروسک، با تسلط علائم ارزش، به نظر می‌رسد ترکیبی باشد که دو سیستم پولی بسیار متفاوت را آشتی می‌دهد: اقتصاد برنز اولیه و "aes grave" در ایتالیا مرکزی با ضرب سکه‌های نقره و طلا به سبک یونانی جنوب ایتالیا که در اتروریا شناخته شده نبود. خانواده سکه‌های جنگ اجتماعی شامل تمام سکه‌های ضرب شده توسط متحدان مردم ایتالیایی‌تبار کنفدراسیون
شده توسط متحدان مردم ایتالیایی‌تبار کنفدراسیون مارسیک، مارسی (مردمان ایتالیک), Peligni, Piceni, Vestini, سامنیت، Frentani, Marrucini و لوکانی‌ها در طول جنگ اجتماعی (۹۱-۸۷ پیش از میلاد) علیه روم باستان است. این سکه‌ها از دناریوس رومی الهام گرفته‌اند و حتی پس از پایان جنگ، به‌طور همزمان با نمونه‌های جمهوری‌خواه رومی مورد استفاده قرار گرفتند. پول رومی برای بیشتر دوران تاریخ شهر رم شامل طلا، نقره، برنز، اوریکالک و مس بود. از زمان معرفی در جمهوری روم در قرن سوم پیش از میلاد تا دوران امپراتوری روم، شکل، ارزش و
پیش از میلاد تا دوران امپراتوری روم، شکل، ارزش و ترکیب سکه‌ها بارها تغییر یافت. یک ویژگی ثابت، کاهش ارزش تورمی و جایگزینی سکه‌ها بود، از جمله در اصلاحات دیوکلتیان. این روند با Byzantine currency ادامه یافت. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، "سولیدوس" برای مدتی در میان فرانک‌ها در گردش بود؛ نام آن به "sol" در فرانسه و سپس "sou" تغییر یافت. مردمی که در امپراتوری مستقر شدند، مانند بورگوندی‌ها، اوستروگوت‌ها و ویزیگوت‌ها نیز سکه‌هایی با تقلید از سیستم رومی، از جمله "solidus" صادر کردند. اسامی سکه‌های رومی هنوز در
"solidus" صادر کردند. اسامی سکه‌های رومی هنوز در بسیاری از کشورها باقی مانده است، مانند دینار عربی (از دناریوس), پوند استرلینگ بریتانیا، پزو (هر دو ترجمه "libra" رومی)، و "dinheiro" پرتغالی (از "denarius"). تولید سکه در فرهنگ رومی، از حدود قرن ۴ پیش از میلاد، تأثیر زیادی بر توسعه بعدی ضرب سکه در اروپا داشت. منشأ واژه "mint" به تولید سکه نقره در رم در ۲۶۹ پیش از میلاد، نزدیک معبد Juno Moneta نسبت داده شده است. این الهه تجسم پول شد و نام او هم به پول و هم به محل ضرب سکه اطلاق شد. سکه‌خانه‌های رومی در سراسر
محل ضرب سکه اطلاق شد. سکه‌خانه‌های رومی در سراسر امپراتوری پراکنده بودند و گاهی برای اهداف تبلیغاتی نیز به کار می‌رفتند. مردم اغلب با مشاهده سکه‌ها با تصویر امپراتور جدید، از جانشینی او مطلع می‌شدند. اگرچه سکه‌ها حاوی فلز گران‌بها بودند، ارزش آن‌ها بالاتر از محتوای فلزات گران‌بها بود، بنابراین به عنوان شمش فلز محسوب نمی‌شدند. تخمین ارزش آن‌ها بین ۱٫۶ تا ۲٫۸۵ برابر محتوای فلزیشان بوده و تقریباً برابر با قدرت خرید ۱۰ پوند استرلینگ بریتانیا (۱۵ دلار آمریکا) در آغاز امپراتوری روم و حدود ۱۸ پوند استرلینگ (۲۹
در آغاز امپراتوری روم و حدود ۱۸ پوند استرلینگ (۲۹ دلار آمریکا) در پایان آن بود و در همان دوره، معادل یک تا سه روز دستمزد یک لشکریان لژیونر بود.
سیستم راه‌آهن ایتالیا یکی از بخش‌های مهم زیرساخت‌های ایتالیا است و طول کل آن تا سال ۲۰۱۱، بوده است. منشأ. اولین خطوط ترابری ریلی در ایتالیا زمانی معرفی شدند که کشور هنوز تقسیم‌شده بود، چند دهه پیش از وحدت ایتالیا. نخستین خط ساخته‌شده در شبه‌جزیره، خط ناپل–پورتیچی در پادشاهی دو سیسیل بود که طول داشت و در ۳ اکتبر ۱۸۳۹ افتتاح شد، نه سال پس از نخستین راه‌آهن بین‌شهری «مدرن» جهان، Liverpool and Manchester Railway. سال بعد، شرکت Holzhammer از بولتسانو «امتیاز امپراتوری-شاهی» برای ساخت خط میلان–مونزا ()، دومین
برای ساخت خط میلان–مونزا ()، دومین راه‌آهن ایتالیا، در آن زمان پادشاهی لمباردی-ونیز، بخشی از امپراتوری اتریش دریافت کرد. به درخواست صنایع میلان و ونیز، و نیز به دلیل اهمیت نظامی آشکار، ساخت خط میلان–ونیز آغاز شد. در ۱۸۴۲، بخش پادووا-مستره به طول افتتاح شد، و در ۱۸۴۶ میلان-ترویلیو () و پادووا-ویچنزا () به همراه پلی که بر تالاب ونیز ساخته شده بود، افتتاح شدند. در پادشاهی ساردنی (شامل پیه‌مونته، لیگوریا و ساردینیا)، شاه چارلز آلبرت در ۱۸ ژوئیه ۱۸۴۴ ساخت خط تورین–جنوا را دستور داد که در ۱۸ دسامبر ۱۸۵۳ افتتاح
را دستور داد که در ۱۸ دسامبر ۱۸۵۳ افتتاح شد. پس از آن بخش‌های دیگری افتتاح شدند که با فرانسه، سوئیس و پادشاهی لمباردی-ونیز ارتباط برقرار می‌کردند. کارخانه‌ای برای تولید لوکوموتیو در جنوا تأسیس شد تا از انحصار انگلیس جلوگیری شود که بعدها به جیو. آنسالدو مدرن تبدیل شد. در توسکانی، دوک‌نشین لوکا امتیاز خط لوکا–پیزا را امضا کرد، و در ۱۸۴۵، دوک‌نشین پارما ساخت دو خط به سوی پیاچنتسا و مودنا را آغاز کرد. در ایالات پاپی، پاپ گریگوری شانزدهم با راه‌آهن مخالفت می‌کرد اما پیوس نهم دیدگاه آزادانه‌تری داشت. برخی خطوط
اما پیوس نهم دیدگاه آزادانه‌تری داشت. برخی خطوط در ۱۸۴۶ تحت پیوس نهم آغاز شد، از جمله Rome and Frascati Rail Road و Rome and Civitavecchia Rail Road. در جریان وحدت ایتالیا، راه‌آهن‌ها در شکست ارتش چارلز آلبرت در و همچنین شکست‌های اتریشی‌ها در Palestro و نبرد ماژنتا نقش مهمی ایفا کردند؛ در نبرد ماژنتا، نیروهای فرانسوی توانستند به سرعت با استفاده از این وسایل نقلیه به میدان جنگ برسند و خط دفاعی را درست در پارسنگ مسیر ایجاد کنند.
دولت مدرن ایتالیا تا سال ۱۸۶۱ شکل نگرفت، اما ریشه‌های موسیقی در شبه‌جزیره ایتالیا به موسیقی روم باستان بازمی‌گردد. با این حال، پایه‌های بسیاری از موسیقی مدرن ایتالیا از قرون وسطی نشأت می‌گیرد. قبل از ۱۵۰۰. ایتالیا محل چندین تحول کلیدی در توسعه آیین‌های مذهبی مسیحی در غرب بود. حدود سال ۲۳۰، پیش از قانونی شدن مسیحیت، "Apostolic Tradition" هیپولیتوس رومی، اجرای مزامیر با فراخوان‌های هله‌لویا در رم را تأیید می‌کرد. در سال ۳۸۶، به تقلید از مدل‌های شرقی، امبروس سرودهایی نوشت که برخی از متون آن‌ها هنوز باقی مانده
نوشت که برخی از متون آن‌ها هنوز باقی مانده و تناوب‌خوانی را به غرب معرفی کرد. حدود ۴۲۵، سلستین یکم با معرفی سرودهای پاسخ‌گو برای Gradual و Cassian, Bishop of Brescia با اقتباس از سرودهای راهبان مصری برای ساعت‌های مناجات، به توسعه آیین‌های صومعه‌ای کمک کردند. بعدها، حدود ۵۳۰، بندیکت نرسیا ترتیب هفتگی سرودهای صومعه‌ای را در "Rule" خود تنظیم کرد. در قرن ششم، Venantius Fortunatus برخی از ماندگارترین سرودهای مسیحیت از جمله "Vexilla regis prodeunt" را آفرید که بعدها سرود محبوب جنگ‌های صلیبی شد. قدیمی‌ترین موسیقی
سرود محبوب جنگ‌های صلیبی شد. قدیمی‌ترین موسیقی موجود در غرب، "ساده‌خوانی" است، نوعی بافت (موسیقی) بدون همراهی ساز که توسط راهبان کاتولیک رومی اجرا می‌شد و عمدتاً بین قرن‌های ۷ تا ۱۲ توسعه یافت. اگرچه سرودهای گریگوری ریشه در سرود روم دارد و با رم شناخته می‌شود، بومی ایتالیا نیست و قدیمی‌ترین یا تنها سنت ساده‌خوانی غربی هم نیست. ایرلند، اسپانیا و فرانسه هرکدام سنت ساده‌خوانی محلی داشتند، اما تنها در ایتالیا چند سنت همزمان رونق یافت: Ambrosian chant در میلان، Old Roman chant در رم و Beneventan chant در بنونتو
Roman chant در رم و Beneventan chant در بنونتو و صومعه بندیکتین. سرود گریگوری که جایگزین سنت‌های قدیمی روم و بنِونتن شد، از ترکیب سرود روم و Gallican chant در دودمان کارولنژی فرانسه ناشی شد. بعدها این سرود با رم شناخته شد، به ویژه زمانی که عناصر موسیقی شمال به آیین رومی اضافه شد، مانند کردو (نیایش) در ۱۰۱۴. این بخشی از روند کلی بود که در آن سنت‌های خطی در ایتالیا تضعیف شد و رم شروع به پیروی از سنت‌های ساده‌خوانی شمالی کرد. سرود گریگوری تمامی سنت‌های ساده‌خوانی غربی، چه ایتالیایی و چه غیرایتالیایی، به جز
غربی، چه ایتالیایی و چه غیرایتالیایی، به جز Ambrosian chant را جایگزین کرد، که تا امروز باقی مانده است. سنت‌های بومی ایتالیا به دلیل استفاده نظام‌مند از حرکت ملودیک پله‌ای در محدوده‌ای نسبتاً باریک، احساس روان‌تر و موجی‌تری نسبت به گریگوری دارند. نوآوری‌های گوئیدو د آرتزو در "Micrologus"، حدود ۱۰۲۰، شامل شرح حامل (موسیقی), solmization و Guidonian hand بود و انقلاب فنی در سرعت یادگیری، حفظ و ضبط سرودها ایجاد کرد. بسیاری از سنت‌های موسیقی کلاسیک اروپا، شامل اپرا، سمفونی و موسیقی مجلسی، به این تحولات قرون
اپرا، سمفونی و موسیقی مجلسی، به این تحولات قرون وسطایی ایتالیا در نت‌نویسی، آموزش موسیقی و تکنیک‌های ساخت ساز بازمی‌گردند. در حالی که سنت‌های سرود شمالی در حال جایگزینی سنت‌های ایتالیایی بودند، موسیقیدانان شمالی به ایجاد فرهنگ موسیقی پررونق در ایتالیا در قرن ۱۲ کمک کردند. جنگ صلیبی کاتاری که به‌طور ادعایی برای حمله به هرجری‌های کاتار بود، جنوب فرانسه را تحت کنترل فرانسه شمالی آورد و فرهنگ و زبان اوکیتان را سرکوب کرد. بیشتر تروبادورها گریختند، به ویژه به اسپانیا و ایتالیا. ایتالیا همتایان خود برای
به اسپانیا و ایتالیا. ایتالیا همتایان خود برای تروبادورها به نام "trovatori" ایجاد کرد، از جمله Sordello از منتووا. فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم، آخرین امپراتور بزرگ، موسیقی را در دربار سیسیل تشویق کرد که پناهگاه این تروبادورهای مهاجر شد و ترکیبی از سبک‌های موسیقی مسیحی، یهودی و مسلمان شکل گرفت. موسیقی سکولار ایتالیا عمدتاً در دست این jongleurs، تروبادورها و mimes بود. تأثیر مهم تروبادورها در ایتالیا و اروپا، تغییر تدریجی از نوشتن صرفاً به لاتین به زبان محلی بود، که توسط دانته آلیگیری در "De vulgari
محلی بود، که توسط دانته آلیگیری در "De vulgari eloquentia" تشویق شد و به ترانه‌ها و فرم‌هایی مانند مادریگال نیز گسترش یافت. همچنین در این دوره، flagellantهای ایتالیایی سرودهای عامیانه مذهبی به نام laude را توسعه دادند. بین ۱۳۱۷ تا ۱۳۱۹، Marchettus of Padua آثار مهمی در زمینه "ساده‌خوانی" و چندصدایی نوشت، مانند "Lucidarium in artae musicae planae" و "Pomerium artis musicae mensuratae"، که نظریه‌ای دربارهٔ نت‌نویسی ریتمیک ارائه داد و زمینه‌ساز موسیقی Trecento شد. حدود ۱۳۳۵، "Rossi Codex" که قدیمی‌ترین مجموعه
شد. حدود ۱۳۳۵، "Rossi Codex" که قدیمی‌ترین مجموعه موجود موسیقی سکولار ایتالیا است، شامل ژانرهای بومی Trecento مانند "مادریگال"، "کانن (موسیقی)" و "ballate" بود. مادریگال اولیه ساده‌تر از نمونه‌های بعدی بود، معمولاً از سه‌تایی‌ها برای دو صدا با یک "ritornello" تشکیل می‌شد. "Caccia" اغلب در هارمونی سه‌صدایی بود و دو خط بالایی در کانن تنظیم می‌شد. "Ballata" اولیه معمولاً شعری به شکل virelai بود با یک‌صدایی ملودی. اولین آهنگساز مشهور Trecento, Jacopo da Bologna، در Rossi Codex حضور داشت. "Ivrea Codex" حدود
در Rossi Codex حضور داشت. "Ivrea Codex" حدود ۱۳۶۰ و "Squarcialupi Codex" حدود ۱۴۱۰ منابع مهم موسیقی اواخر Trecento بودند، شامل آثار Francesco Landini، آهنگساز نابینا و مشهور. نام Landini به "Landini cadence" مرتبط است، جایی که نت پایانی ملودی دو نت پایین می‌رود و سپس بازمی‌گردد، مانند C–B–A–C. موسیقی Trecento موسیقیدانان شمالی مانند Johannes Ciconia را تحت تأثیر قرار داد، که ترکیبی از سبک فرانسوی و ایتالیایی او پیش‌نمایش موسیقی بین‌المللی رنسانس بود. در قرن ۱۵، ایتالیا دوره نسبتاً آرامی در آهنگسازی بومی
۱۵، ایتالیا دوره نسبتاً آرامی در آهنگسازی بومی داشت، به جز چند مورد برجسته مانند Leonardo Giustinian. خانواده‌های قدرتمند شمالی مانند d'Este و دودمان مدیچی آهنگسازان Franco-Flemish مانند ژوسکن د پره و Compère را به دربارهای خود آوردند. در آخرین دهه‌های قرن، آهنگسازان ایتالیایی مانند Marchetto Cara و Bartolomeo Tromboncino ترانه‌های سبک و درباری "frottole" برای دربار منتووا Isabella d'Este نوشتند. با حمایت مدیچی‌ها، فصل Mardi Gras در فلورانس باعث ایجاد ترانه‌های طنزآمیز و عامیانه به نام "canti
ایجاد ترانه‌های طنزآمیز و عامیانه به نام "canti carnascialeschi" شد.
تاریخ نظامی ایتالیا دوران طولانی‌ای را در بر می‌گیرد، از درگیری‌های نظامی که توسط فهرست مردمان باستانی ایتالیا انجام شد—به ویژه فتح جهان مدیترانه توسط رومیان باستان—تا جنگ‌های قرون وسطی، گسترش شهر-دولت‌های ایتالیایی و جمهوری‌های دریایی، مشارکت ایالت‌های تاریخی ایتالیا در جنگ‌های ایتالیا و جنگ‌های جانشینی، تا عصر ناپلئون، وحدت ایتالیا (معروف به "Risorgimento"), کمپین‌های امپراتوری ایتالیا، دو جنگ جهانی، و دوران مدرن، شامل عملیات صلح‌بانی تحت نظر ناتو، اتحادیه اروپا یا سازمان ملل متحد. شبه‌جزیره ایتالیا به
اروپا یا سازمان ملل متحد. شبه‌جزیره ایتالیا به دلیل موقعیت ژئواستراتژیک خود مرکز درگیری‌های نظامی در تاریخ اروپا بوده است و به همین دلیل ایتالیا سنت طولانی نظامی دارد. ایتالیا کهن. اتروسک‌ها و مردمان ایتالیایی. در هزاره اول پیش از میلاد، سرزمین ایتالیا محل سکونت جمعیت‌های متنوع با ریشه، فرهنگ، زبان و دین متفاوت بود. این تفاوت‌ها در ساختار نظامی آن‌ها نیز منعکس می‌شد. بخش‌های مرکزی-جنوبی و شمال شرقی ایتالیا عمدتاً توسط جمعیت‌هایی به نام مردم ایتالیایی‌تبار سکونت داشتند که براساس زبانشان شناخته می‌شدند. در
سکونت داشتند که براساس زبانشان شناخته می‌شدند. در قرن هشتم پیش از میلاد، در ایتالیا مرکزی-جنوبی، مثلاً لاتین‌ها در غرب ساکن بودند که بعدها رومیان از آن‌ها پدید آمدند، سابینانها در بالادست Tiber Valley, Umbrians در شمال شرق، سامنیت در جنوب، و اوسک‌ها و دیگران با دو گروه اصلی دیگر در شبه‌جزیره ایتالیا مشترک بودند: تمدن اتروسک در شمال و یونانی‌ها در جنوب. تمدن اتروسک ("Etrusci" یا "Tusci" در لاتین) در شمال رم در اتروریا (لازیو شمالی مدرن، توسکانی و بخشی از اومبریا) سکونت داشتند. آن‌ها شهرهایی مانند
از اومبریا) سکونت داشتند. آن‌ها شهرهایی مانند تارکوئینیا، Veii و Volterra را بنا کردند و فرهنگ رومی را عمیقاً تحت تأثیر قرار دادند، که به وضوح در منشأ اتروسکی برخی از پادشاهان افسانه‌ای روم مشاهده می‌شود. ریشه‌های اتروسک‌ها در پیش‌تاریخ گم شده است و تاریخ‌نگاران هیچ ادبیات، متن دینی یا فلسفی از آن‌ها ندارند؛ بنابراین بخش زیادی از اطلاعات دربارهٔ این تمدن از یافته‌های قبرها و کالاهای تدفینی استخراج شده است. با توجه به سازمان فدرالی آن‌ها به صورت شهر-دولت، در زمان جنگ ارتش‌ها بر اساس شهر اتروسکی جمع‌آوری
در زمان جنگ ارتش‌ها بر اساس شهر اتروسکی جمع‌آوری می‌شدند و شهروندان طبق ثروت و موقعیت اجتماعی فراخوانده می‌شدند؛ بنابراین ترکیب، تجهیزات و ظاهر ارتش‌ها بسیار متفاوت بود. تشکیلات مسلح شامل بدنه‌ای از هوپلیتها، نیروهای سبک و سواره‌نظام بود که هر کدام تجهیزات و وظایف خاص خود را داشتند. ساختار واحدها بر اساس تسلیحات بود؛ پیاده‌نظام می‌توانست سنگین یا سبک باشد و سواره‌نظام برای شناسایی و اکتشاف به کار می‌رفت، و در عصر کهن از ارابه جنگی نیز استفاده می‌شد. اتروسک‌ها با داشتن معادن فلز متعدد، به‌ویژه جزیره البا، و
با داشتن معادن فلز متعدد، به‌ویژه جزیره البا، و مهارت پیشرفته در تکنیک‌های آهنگری، توانایی تولید سلاح‌های با کیفیت بالاتر نسبت به دیگر مردم را داشتند. مردمان ایتالیایی همانند اتروسک‌ها جنگ‌جو بودند (نمایش‌های گلادیاتور در واقع از رسوم تدفینی اتروسکی تکامل یافته‌اند). اتروسک‌ها و ایتالی‌ها سنت نظامی قابل توجهی داشتند. علاوه بر نشان دادن رتبه و قدرت افراد، جنگ برای آن‌ها منفعت اقتصادی زیادی داشت. مانند بسیاری از جوامع باستانی، آن‌ها در تابستان به کمپین‌های نظامی می‌پرداختند، مناطق همسایه را غارت می‌کردند،
نظامی می‌پرداختند، مناطق همسایه را غارت می‌کردند، برای کسب زمین و منابع رقابت می‌کردند و علیه دزدی و راهزنی اقدام می‌کردند. احتمالاً افرادی که در جنگ اسیر می‌شدند با پرداخت هزینه‌های بالا به خانواده‌های خود بازگردانده می‌شدند. پس از ۶۵۰ پیش از میلاد، تمدن اتروسک در مرکز ایتالیا غالب شد و به شمال ایتالیا گسترش یافت و شهرهایی مانند Mutina (مدرن مودنا) و Felsina (مدرن بولونیا) را تأسیس کرد. سنت رومی می‌گوید رم تحت کنترل پادشاهی روم از ۷۵۳ تا دهه ۵۰۰ (پیش از میلاد) بود که با پادشاه افسانه‌ای رموس و رمولوس آغاز
بود که با پادشاه افسانه‌ای رموس و رمولوس آغاز شد، که همراه با برادرش رموس و رمولوس گفته می‌شود پیدایش رم را رقم زد.
تاریخ ژنتیکی ایتالیا شامل اطلاعاتی دربارهٔ شکل‌گیری، قوم‌زایی و سایر داده‌های مربوط به DNA ساکنان ایتالیا است. مردم مدرن مردم ایتالیا عمدتاً از فهرست مردمان باستانی ایتالیا منشأ گرفته‌اند، از جمله گویشوران زبان‌های هندواروپایی (روم باستان و دیگر لاتین‌ها، Falisci, Picentes, Umbrians، اوسک‌ها، سیکول‌ها، Elymians و ونت‌ها، و همچنین مگنا گراسیا، گالیا سیزالپیناها و Iapygians) و گویشوران زبان‌های پیش از هندواروپایی (تمدن اتروسک، لیگوری‌ها، مردم رائتی، Euganei، اقوام سیکانی، تمدن نوراگه‌ای). بر اساس تحلیل DNA،
اقوام سیکانی، تمدن نوراگه‌ای). بر اساس تحلیل DNA، شواهدی از زیرساختار ژنتیکی منطقه‌ای و تداوم آن در ایتالیا از دوران باستان وجود دارد. در نسبت‌های اختلاط ژنتیکی خود، ایتالیایی‌ها مشابه دیگر اروپای جنوبی مدیترانه هستند و دارای نیاکان اصلی دوران نوسنگی کشاورز اروپایی اولیه، همراه با مقادیر کمتر اما قابل توجه از میان‌سنگی شکارچی-گردآورنده غربی، عصر برنز چوپانان استپی غربی (زبان‌های هندواروپایی گویشور) و مس‌سنگی یا نیاکان مرتبط با عصر برنز ایران/شکارچی-گردآورنده قفقاز هستند. بر اساس مطالعات گسترده ژنومی، جنوب
قفقاز هستند. بر اساس مطالعات گسترده ژنومی، جنوب ایتالیا به مدرن یونانی‌ها نزدیک‌تر است، در حالی که شمال ایتالیا به اسپانیایی‌ها، مردم پرتغال و فرانسه جنوبی نزدیک‌تر است. در ایتالیا اختلاط نیاکان خاورمیانه و غرب آسیا از عصر برنز/آهن مشاهده می‌شود، که در شمال ایتالیا نسبت به مرکز ایتالیا و جنوب ایتالیا کمتر است. همچنین در جنوب ایتالیا اختلاط نیاکان شمال آفریقا دیده می‌شود، با بالاترین میزان در جزایر سیسیل و ساردینیا.
تاریخ مد ایتالیا یک ثبت زمانی از رویدادها و افرادی است که بر مد ایتالیایی تأثیر گذاشته و آن را تا شکل کنونی توسعه داده‌اند. از قرون وسطی، مد ایتالیا در سطح بین‌المللی محبوب بوده و شهرهای ایتالیا منسوجاتی مانند مخمل، ابریشم و پشم تولید می‌کردند. در دوران قرون وسطی و رنسانس، مد ایتالیا برای مردان و زنان پرزرق و برق و گران‌قیمت بود، اما صنعت مد در دوران صنعتی‌سازی ایتالیا دچار افول شد. بسیاری از برندهای مد مدرن ایتالیا در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم تأسیس شدند و در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، مد ایتالیا دوباره