payamvha/North_RAG huggingface dataset:
صرفه‌جویی می‌کردند، بنابراین باقی‌مانده‌ها به عنوان یک مشروب جمع‌آوری می‌شد. با گذشت زمان، این مواد به پایه‌ای برای مورتا تبدیل شدند. در سال ۲۰۰۴، AIBES (انجمن بارتندرها و حامیان ایتالیا) مورتا را به عنوان یک کوکتل رسمی به رسمیت شناخت. آماده‌سازی. کوکتل داغ یک ترکیبی از انیسون، رام و برندی در نسبت‌های تقریباً برابر است. نوع الکلی که استفاده می‌شود می‌تواند بسته به سلیقه شخصی و دستورهای فردی متفاوت باشد. به عنوان مثال، یکی از انواع آن به جای برندی از کنیاک استفاده می‌کند. مشروب با بخار گرم می‌شود، به همراه
می‌کند. مشروب با بخار گرم می‌شود، به همراه شکر و پوست لیمو یا پرتقال و اگر ممکن باشد، مستقیماً در لیوان ریخته می‌شود تا شکر حل شود. سپس، قهوه گرم، ترجیحاً اسپرسو، به آرامی اضافه می‌گردد تا با مشروب مخلوط نشود. مورتا معمولاً در لیوان‌های کوچک شفاف سرو می‌شود که به نوشنده اجازه می‌دهد سه لایه مورد انتظار را ببیند: کف، قهوه و مشروب. سپس نوشنده می‌تواند قبل از نوشیدن آن را هم بزند.
چهل و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو از ۷ تا ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۳ برگزار شد. مهم‌ترین تغییر این دوره نسبت به سال‌های گذشته، تغییر نام بخش «سینمای معاصر جهان» به «سنترپیس» بود. جشنواره همچنین پس از بازنشستگی استیو گراوستاک در پایان سال ۲۰۲۲ و درگذشت راوی سرینیواسان در اوایل ۲۰۲۳، برخی تغییرات در تیم برنامه‌ریزی خود برای جشنواره ۲۰۲۳ اعلام کرد. از جمله این تغییرات می‌توان به بر عهده گرفتن مسئولیت انتخاب فیلم‌های کانادایی توسط نورمن ویلنر به جای گراوستاک و جانشینی جون کیم در جایگاه برنامه‌ریز فیلم‌های آسیای
جون کیم در جایگاه برنامه‌ریز فیلم‌های آسیای جنوبی به جای سرینیواسان اشاره کرد. جشنواره اعلام کرد که با بازگشت آمار حضور مخاطبان به حالت عادی‌تر در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۲، رویداد سال ۲۰۲۳ به‌طور کامل به صورت حضوری برگزار خواهد شد و پلتفرم آنلاین که از جشنواره ۲۰۲۰ ارائه می‌شد، متوقف می‌گردد. تغییر دیگری نسبت به سال‌های گذشته این بود که نمایش‌های ویژهٔ بازار فیلم برای اهالی صنعت سینما از ۶ سپتامبر، یعنی یک روز پیش از آغاز رسمی جشنواره برای عموم، شروع شد. دست‌اندرکاران جشنواره اذعان کردند که
شروع شد. دست‌اندرکاران جشنواره اذعان کردند که اعتصابات ۲۰۲۳ سگ-افترا در سال ۲۰۲۳ ممکن است در صورت حل نشدن به‌موقع، بر جشنواره تأثیر بگذارد؛ به ویژه از آن جهت که این اعتصاب مانع از حضور بازیگران در رویدادهای تبلیغاتی برای حمایت از فیلم‌هایشان می‌شد. با این حال اعلام شد که جشنواره حتی با حضور تعداد کمتری از چهره‌های مشهور نسبت به سال‌های گذشته، همچنان برگزار خواهد شد. این قانون لزوماً همهٔ بازیگران آمریکایی را از حضور در جشنواره منع نمی‌کرد؛ برای نمونه، از آن‌جا که فیلم "هفت نقاب" ساختهٔ آتوم اگویان یک تولید
که فیلم "هفت نقاب" ساختهٔ آتوم اگویان یک تولید کانادایی بود و بر پایهٔ قراردادهای اکترا ساخته شده بود، نه قراردادهای سگ-افترا، بازیگر اصلی آن آماندا سایفرد همچنان مجاز به حضور در مراسم افتتاحیه بود، هرچند او در نهایت تصمیم گرفت در جشنواره شرکت نکند. همچنین چندین فیلم در برنامهٔ ۲۰۲۳ توسط ستاره‌های سرشناس سینما کارگردانی شده بودند که توانستند در مقام کارگردان در مراسم افتتاحیه حضور یابند. جشنواره اعلام کرد که در مجموع ۷۰ درصد برنامهٔ تدارک دیده شده برای سال ۲۰۲۳ متعلق به تهیه‌کنندگان مستقل و/یا بین‌المللی
۲۰۲۳ متعلق به تهیه‌کنندگان مستقل و/یا بین‌المللی بوده و از اعتصاب تأثیری نپذیرفته است. در سال ۲۰۲۴، مدیر ارشد اجرایی جشنواره آنیتا لی تأیید کرد که با وجود ادامهٔ اعتصاب، میزان حضور در جشنواره ۲۰۲۳ نسبت به سال ۲۰۲۲ افزایش یافته است، هرچند هنوز به سطح اوج پیش از همه‌گیری در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۹ نرسیده بود. معرفی برنامه‌های شاخص. نخستین فیلم از برنامهٔ جشنواره ۲۰۲۳، فیلم "هدف بعدی پیروزی است" به کارگردانی تایکا وایتیتی بود که در ۲۸ ژوئن معرفی شد. پس از آن، فیلم‌های "نامطلوب‌ها" ساختهٔ لج لی و
پس از آن، فیلم‌های "نامطلوب‌ها" ساختهٔ لج لی و "هفت نقاب" ساختهٔ آتوم اگویان در ژوئیه معرفی شدند؛ پیش از آنکه فهرست کامل بخش‌های گالا و نمایش‌های ویژه در ۲۴ ژوئیه اعلام شود. فهرست TIFF Docs نیز در ۲۶ ژوئیه منتشر گردید. فیلم افتتاحیهٔ جشنواره، انیمیشن ژاپنی "پسرک و مرغ ماهی‌خوار" ساختهٔ هایائو میازاکی بود که برای نخستین بار در تاریخ جشنواره، یک فیلم انیمیشن آغازگر مراسم شد. جشنواره با مستند "اسلای" ساختهٔ تام زیمنی دربارهٔ بازیگر سیلوستر استالونه به پایان رسید؛ استالونه همچنین در یک نشست «گفت‌وگو با…» در
رسید؛ استالونه همچنین در یک نشست «گفت‌وگو با…» در ارتباط با این فیلم شرکت کرد. رویدادهای «گفت‌وگو با…» با حضور کارگردان پدرو آلمودوار و بازیگران لی بیونگ هون، پارک سو جون و اندی لائو برگزار شد. لی و پارک در فیلم "آرمان‌شهر بتنی" که نخستین بار در جشنواره نمایش داده شد، هم‌بازی بودند؛ لائو در فیلم "امپراتور سینما" که در جشنواره اکران شد، ایفای نقش کرده بود و گفت‌وگوی آلمودوار نیز همراه با نخستین نمایش آمریکای شمالی فیلم کوتاهش به نام "سبک عجیب زندگی" برگزار شد. فیلم "پنجاب ۹۵" ساختهٔ کارگردان هندی هانی ترهان
فیلم "پنجاب ۹۵" ساختهٔ کارگردان هندی هانی ترهان ابتدا در بخش «نمایش‌های گالا» معرفی شد، اما بعداً از جشنواره کنار گذاشته شد. جشنواره توضیح داد که این فیلم توسط پخش‌کنندهٔ هندی آن کنار کشیده شده است؛ منابعی نیز به "ورایتی" گفتند که به دلیل محتوای «احتمالاً التهاب‌برانگیز» فیلم، فشار سیاسی بر پخش‌کننده وارد شده بود. جشنواره همچنین به مناسبت چهلمین سالگرد فیلم کنسرت کلاسیک "حس را متوقف کن"، نسخهٔ بازسازی‌شدهٔ ۴کی آن را به‌طور ویژه به نمایش گذاشت. برنامهٔ سالانهٔ جشنواره با عنوان «ستاره‌های نوظهور»، که یک
جشنواره با عنوان «ستاره‌های نوظهور»، که یک برنامهٔ شبکه‌سازی و پرورش استعداد برای بازیگران تازه‌کار حاضر در فیلم‌های جشنواره است، امسال بر چهره‌های زیر تمرکز داشت: عدوا بادر ("ناگا")، المودنا گونزالس ("باد ویرانگر")، امریت کاور ("ملکهٔ رؤیاهایم")، آریا میا لوبرتی ("تمام نورهایی که نمی‌توانیم ببینیم")، کدی لایتنینگ (هی، ویکتور!)، کوداکواشه روتندو ("بک‌اسپات")، لیا اوبر ("خواهرانگی")، مارک کلنون ("نمی‌دانم چه کسی هستی") و تیورئوره نگاتای ملبورن ("تبدیل‌شده"). جوایز. جوایز تریبوت. جوایز تریبوت، برنامه‌ای از
جوایز. جوایز تریبوت. جوایز تریبوت، برنامه‌ای از جشنواره برای تقدیر از دست‌اندرکاران سینما به خاطر دستاوردهای کلی آن‌ها در این حوزه، در اوایل دورهٔ جشنواره اهدا شد. اسپایک لی به‌عنوان برندهٔ جایزهٔ کارگردان ابرت معرفی شد و پدرو آلمودوار به‌عنوان دریافت‌کنندهٔ جایزهٔ جفری اسکول در رسانه‌های تأثیرگذار اعلام گردید. شاون لوی نیز به‌عنوان نخستین برندهٔ جایزهٔ نورمن جویسون برای دستاورد حرفه‌ای معرفی شد. جوایز بازیگری به کولمن دومینگو و ویکی کریپس اهدا شد و پاتریشا آرکت دریافت‌کنندهٔ «جایزهٔ پیشگام مسیر او» بود.
آرکت دریافت‌کنندهٔ «جایزهٔ پیشگام مسیر او» بود. ووکاش ژال، فیلمبردار لهستانی، جایزهٔ هنرمند صنعت سینما را دریافت کرد، کارولینا مارکوویچ، کارگردان برزیلی، جایزهٔ استعداد نوظهور را گرفت و اندی لائو، بازیگر و خوانندهٔ هنگ‌کنگی، یک جایزهٔ بزرگداشت ویژه دریافت نمود.
سِیِلو (؛ در زبان ایتالیایی به معنای اسکای یا همان آسمان است؛ تلفظ ایتالیایی: چِلو) یک کانال تلویزیونی ایتالیائی رایگان که تحت مدیریت اسکای ایتالیا بوده و برای مخاطبان جوان ارائه سرویس دارد. در ابتدا برنامه ریزی شده بود که در ۱ دسامبر ۲۰۰۹ راه اندازی شود ، اما تا ۱۶ دسامبر سال ۲۰۰۹ به تأخیر افتاد. سیِلو مانند همتای اسکای بریتانیا خود، یعنی پیک تی‌وی عمدتاً تکرار برنامه‌های پخش‌شده از کانال‌های پریمیوم اسکای را پخش می‌کند. با این حال، بولتن‌های خبری اسکای تی‌جی۲۴ را نیز همزمان پخش می‌کند. شبکه اسکای ایتالیا
را نیز همزمان پخش می‌کند. شبکه اسکای ایتالیا بیست و دومین دوره بازی‌های المپیک زمستانی سوچی در سال ۲۰۱۴ (که در آن حق پخش ایتالیا متعلق به اسکای بود) را به صورت رایگان از طریق این کانال پخش کرد.
چهل و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو از ۵ تا ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴ برگزار شد. فیلم افتتاحیهٔ جشنواره "فندق‌شکن‌ها" به کارگردانی دیوید گوردون گرین بود و جشنواره با "آغازگر"، نخستین تجربه کارگردانی فیلم ربل ویلسون، به پایان رسید. معرفی برنامه‌های شاخص. نخستین اعلام برنامه‌های جشنواره در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۴ منتشر شد. گروه دوم فیلم‌ها در ۹ ژوئیه معرفی گردید و مراسم‌های افتتاحیه و اختتامیه در ۱۶ ژوئیه اعلام شدند. اعلام کامل برنامه‌ها از ۲۲ ژوئیه آغاز شد، به طوری که فهرست بخش‌های گالا و نمایش‌های ویژه همان روز منتشر شد
بخش‌های گالا و نمایش‌های ویژه همان روز منتشر شد و چندین برنامهٔ دیگر طی همان هفته اعلام گردید. جدول کامل جشنواره، شامل تعداد زیادی فیلم تازه‌افزوده، در ۱۳ اوت منتشر شد. علاوه بر فیلم‌های جدید و جاری، این برنامه شامل نمایش‌های ویژهٔ سالگردی فیلم‌های "ویپلش" به کارگردانی دیمین شزل و "شادی مضاعف" به کارگردانی مینا شوم نیز بود. "فندق‌شکن‌ها" نخستین بار پس از سال ۲۰۰۹ بود که یک فیلمِ در جست‌وجوی پخش‌کننده (و نه اثری که از پیش به یک پخش‌کنندهٔ تجاری متصل باشد) به‌عنوان فیلم افتتاحیهٔ جشنواره انتخاب شد؛ پیش از
به‌عنوان فیلم افتتاحیهٔ جشنواره انتخاب شد؛ پیش از آن، آخرین بار این اتفاق با فیلم "آفرینش" در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۰۹ رخ داده بود. بری هرتز از روزنامهٔ "گلوب اند میل" این تصمیم را به اعلام قبلی جشنواره در اوایل همان سال مرتبط دانست؛ جایی که جشنواره خبر از راه‌اندازی کامل یک بازار فیلم در سال ۲۰۲۶ داده بود. او این انتخاب را تلاشی از سوی جشنواره برای نقش‌آفرینی فعال در کمک به این فیلم برای دستیابی به قرارداد پخش و در نتیجه نشان دادن توجیه تجاری پروژهٔ بازار فیلم ارزیابی کرد. انتخاب فیلم "آغازگر"
بازار فیلم ارزیابی کرد. انتخاب فیلم "آغازگر" به‌عنوان اثر اختتامیه، چند روز پیش از اعلام رسمی فاش شد؛ زمانی که ربل ویلسون در حساب اینستاگرام خود ویدئویی منتشر کرد و در آن تهیه‌کنندگان فیلم را متهم کرد که تلاش داشته‌اند جلوی نمایش نخست آن در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو را بگیرند. جوایز. جوایز تریبوت. دریافت‌کنندگان جوایز تریبوت جشنواره شامل دیوید کراننبرگ به‌عنوان برندهٔ جایزه نورمن جویسون و ایمی آدامز به‌عنوان یکی از برگزیدگان جایزهٔ بازیگر بودند. همچنین جرل جروم در بخش بازیگری مورد تقدیر قرار گرفت و
جرل جروم در بخش بازیگری مورد تقدیر قرار گرفت و ژائو تائو جایزهٔ ویژهٔ تریبوت را دریافت کرد. کیت بلانشت برندهٔ جایزهٔ جایزهٔ «پیشگام سفر او» شد؛ این جایزه به زنانی اهدا می‌شود که تأثیر مثبت و ماندگاری در صنعت سینما داشته باشند. آنجلینا جولی نیز جایزهٔ جف اسکول در رسانهٔ تأثیرگذار را دریافت کرد. مایک لی برندهٔ جایزهٔ کارگردان شد. کامی دالمِس و کلیمان دوکول جایزهٔ هنرمند از سوی مجلهٔ "ورایتی" را دریافت کردند و دورگا چو-بوز نیز جایزهٔ استعداد نوظهور را به‌دست‌آورد. جوایز اصلی. جوایز فیلم‌ها، از جمله جایزه
جوایز اصلی. جوایز فیلم‌ها، از جمله جایزه برگزیده مردم، در پایان جشنواره اعلام شدند. برنامهٔ جوایز شامل بازگشت جایزهٔ بهترین کشف کانادایی نیز بود؛ این جایزه پیش‌تر با عنوان «بهترین فیلم اول کانادایی» توسط جشنواره اهدا می‌شد و پس از جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۹ متوقف شده بود. رویدادها. رویدادهای «گفت‌وگو با…» با حضور کیت بلانشت، زوئی سالدانا، استیون سودربرگ، هیون بین و لی دونگ ووک برگزار شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42697694&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-12T16:41:55Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Shayan khalesi&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;افزودن اطلاعات&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42697729&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; چزاره پونی (؛؛ ۳۱ مه ۱۸۰۲، در جنوا - ۲۶ ژانویه ۱۸۷۰)، آهنگساز موسیقی باله، نوازنده پیانو و ویلن ایتالیایی بود. او آهنگسازی
نوازنده پیانو و ویلن ایتالیایی بود. او آهنگسازی را نزد بونیفاتسیو آسیولی و ویولن را نزد آلساندرو رولا آموخت. او در اوایل دوران حرفه‌ای خود اپرا، سمفونی و انواع دیگر اشکال موسیقی ارکسترال را ساخت. پونی بیشتر به خاطر باله‌هایی که برای تئاتر هیز مجستیز در لندن (۱۸۴۳–۱۸۵۰) و برای تئاترهای امپریال در سن پترزبورگ، روسیه (۱۸۵۰–۱۸۷۰) ساخت، شناخته می‌شود. بخش عمده‌ای از موسیقی باله او برای آثار استاد باله، ژول پرو، ساخته شد که تقریباً تمام باله‌هایش را با موسیقی پونی ساخت. در سال ۱۸۵۰، پرو به دستور کارلوتا گریسی،
ساخت. در سال ۱۸۵۰، پرو به دستور کارلوتا گریسی، که به عنوان بالرین پریما مشغول به کار بود، لندن را به مقصد روسیه ترک کرد و سمت استاد باله برتر تئاترهای امپراتوری سن پترزبورگ را پذیرفت. چزاره پونی نیز به دنبال پرو و ​​گریسی به روسیه رفت و حتی پس از عزیمت گریسی در سال ۱۸۵۳ و عزیمت پرو در سال ۱۸۵۸ در پایتخت امپراتوری باقی ماند. پونی برای جانشینان پرو، آرتور سن لئون و ماریوس پتیپا، آهنگسازی کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۸۷۰ به عنوان آهنگساز رسمی موسیقی باله تئاتر امپراتوری خدمت کرد. او به خاطر سرعت در نوشتنش مشهور
خدمت کرد. او به خاطر سرعت در نوشتنش مشهور بود، و اغلب موسیقی یک باله بزرگ چند پرده‌ای را تنها در عرض چند روز می‌ساخت. پونی شاید پرکارترین آهنگساز موسیقی باله باشد، که بیش از صد قطعه موسیقی اصلی شناخته شده برای باله ساخته و بسیاری از آثار دیگر را اقتباس یا تکمیل کرده است. او رقص‌های فرعی بی‌شماری مانند دیورتیسه‌ها و واریاسیون‌ها را ساخته است که بسیاری از آنها به آثار بی‌شمار دیگری اضافه شده‌اند. بسیاری از آثار پونی، به ویژه آنهایی که برای تئاترهای امپراتوری سنj پترزبورگ نوشته شده بودند، شامل قطعات
سنj پترزبورگ نوشته شده بودند، شامل قطعات استادانه‌ای برای سازهای تک‌نوازی مختلف بودند , از آنجایی که ارکستر تئاتر کامنی (Teatro Kamennyj) شامل نوازندگان با استعداد زیادی بود، پونی به آنها فرصت داد تا استعدادهای خود را به نمایش بگذارند. از میان موسیقی‌های اصلی پونی برای باله، او امروزه بیشتر به خاطر «اوندینه» (Ondine, ou La Naïade/La Naïade et le pêcheur) (۱۸۴۳)؛ اسمرالدا (La Esmeralda) (۱۸۴۴)؛ «کاترینا، یا دختر دزد» ( "Catarina, ou La Fille du Bandit") (۱۸۴۶)؛ دختر فرعون (۱۸۶۲)؛ کره اسب گوژپشت (۱۸۶۴)
(۱۸۴۶)؛ دختر فرعون (۱۸۶۲)؛ کره اسب گوژپشت (۱۸۶۴) شناخته می‌شود. سن لئون نیز با پونی مشکلات جدی داشت، به همین دلیل آهنگساز لودویگ مینکوس را ترجیح می‌داد. آخرین باله تمام قد او «شاه کاندول» (Le Roi Candaule) در سال ۱۸۶۸ برای پتیپا بود. تا پایان سال ۱۸۶۹، پوگنی به سختی موفق شده بود موسیقی باله تک پرده‌ای پتیپا «دو ستاره» را تکمیل کند. او در ۲۶ ژانویه ۱۸۷۰ در فقر مطلق درگذشت و در گورستان کاتولیک رومی ویبورگسکویه در سن پترزبورگ به خاک سپرده شد. چزاره پونی در زندگی خصوصی‌اش مردی مهربان و شاد، و با اشتیاق به قمار
خصوصی‌اش مردی مهربان و شاد، و با اشتیاق به قمار و شراب شناخته می‌شد. پونی از دو ازدواج خود پدر حدود ۱۵ فرزند بود که بسیاری از آنها خانواده‌های بزرگی داشتند. امروزه صدها روس از نوادگان این آهنگساز ایتالیایی هستند. در میان نوه‌های او می‌توان به ایوان پونی، هنرمند، و الکساندر شیریاف، رقصنده و مربی، اشاره کرد که سازنده نخستین فیلم‌های استاپ موشن شناخته شده و اولین کسی است که از رقصندگان باله فیلم گرفت.
ادوین کالستنیوس (; – ) کتابدار، و آهنگساز اهل سوئد بود.
پنجاهمین جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو از ۴ تا ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۵ برگزار شد. نخستین خبر از برنامهٔ جشنواره این بود که مستند "جان کندی: من خودم را دوست دارم" ساختهٔ کالین هنکس، دربارهٔ بازیگر جان کندی، فیلم افتتاحیهٔ جشنواره خواهد بود. برنامهٔ کامل جشنواره در ۱۲ اوت منتشر شد. آماده‌سازی. آماده‌سازی‌های جشنواره ۲۰۲۵ شامل تمدید قرارداد اسپانسری جشنواره با راجرز کمیونیکیشنز به مدت سه سال تا ۲۰۲۷ بود. این قرارداد شامل یک برنامهٔ ویژهٔ تلویزیونی خواهد بود که از شبکهٔ سیتی تی‌وی پخش می‌شود. همچنین برگزارکنندگان
شبکهٔ سیتی تی‌وی پخش می‌شود. همچنین برگزارکنندگان دربارهٔ امکان جابه‌جایی تاریخ جشنواره به یک هفته بعد از زمان معمول اوایل سپتامبر بحث کردند. دلیل این پیشنهاد بازخوردهایی از صنعت سینما بود مبنی بر این‌که فشردگی زمان‌بندی سه جشنوارهٔ ونیز، تلیوراید و تورنتو مشکلاتی لجستیکی برای فیلم‌سازان و دست‌اندرکاران صنعت در سفر به همهٔ این جشنواره‌ها ایجاد می‌کند. با این حال، تغییر تاریخ جشنواره بر سایر جشنواره‌های فیلم کانادا همچون سینه‌فست سودبری، جشنواره بین‌المللی فیلم آتلانتیک و جشنواره بین‌المللی فیلم کلگری که
فیلم آتلانتیک و جشنواره بین‌المللی فیلم کلگری که بلافاصله پس از جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو برگزار می‌شوند، اثرات زنجیره‌ای گذاشته و مشکلات مشابهی ایجاد می‌کرد. در نهایت تصمیم گرفته شد که همان زمان‌بندی پیشین حفظ شود. جوایز. جوایز تریبوت. نخستین برندگان جایزهٔ تریبوت در ۳۱ ژوئیه اعلام شدند. این فهرست شامل گیرمو دل تورو به‌عنوان دریافت‌کنندهٔ جایزهٔ بهترین کارگردان، هیکاری به‌عنوان دریافت‌کنندهٔ جایزهٔ استعداد نوظهور، جودی فاستر به‌عنوان برندهٔ جایزهٔ «پیشگام سفر او» و لی بیونگ هون به‌عنوان دریافت‌کنندهٔ
سفر او» و لی بیونگ هون به‌عنوان دریافت‌کنندهٔ جایزهٔ ویژهٔ تریبوت بود. برندن فریزر به‌عنوان رئیس افتخاری مراسم خدمت کرد. بخش باقی‌ماندهٔ برندگان جوایز تریبوت در ۲۱ اوت اعلام شد. این گروه شامل کاترین اوهارا به‌عنوان برندهٔ جایزهٔ نورمن جویسون، نینا هوس و چنینگ تیتوم به‌عنوان دریافت‌کنندگان جایزهٔ بازیگر، کازو هیرو به‌عنوان برندهٔ جایزهٔ هنرمند مجلهٔ ورایتی، ادریس البا به‌عنوان دریافت‌کنندهٔ جایزهٔ جف اسکول در رسانهٔ تأثیرگذار، و فیلم‌سازان زاکارایاس کونک و جعفر پناهی به‌عنوان برندگان جوایز ویژهٔ تریبوت
و جعفر پناهی به‌عنوان برندگان جوایز ویژهٔ تریبوت بودند. جوایز اصلی. جوایز معمول جشنواره برای فیلم‌ها، از جمله جایزه برگزیده مردم، در پایان جشنواره اعلام خواهند شد. در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵، برگزارکنندگان اعلام کردند که قصد دارند جایزهٔ جدیدی با عنوان جایزهٔ بین‌المللی برگزیده مردم معرفی کنند که بر اساس همان الگوی جایزهٔ برگزیره مردم، به محبوب‌ترین فیلم خارج از آمریکای شمالی اهدا خواهد شد. همچنین جایزهٔ هیئت‌داوران جدیدی برای بهترین فیلم کوتاه پویانمایی معرفی خواهد شد که جدا از جوایز موجود برای فیلم‌های
خواهد شد که جدا از جوایز موجود برای فیلم‌های کوتاه کانادایی و بین‌المللی اهدا می‌شود. حاشیه‌ها. در ۱۳ اوت ۲۰۲۵ (یک ماه پیش از جشنواره)، برگزارکنندگان جشنواره دعوت خود برای نمایش مستند اسرائیلی "راه میان ما: نجات نهایی" را لغو کردند. این مستند تلاش‌های نجات نوآم تی‌بون، سرتیپ بازنشسته ارتش اسرائیل را در جریان حملات ۷ اکتبر در جنوب اسرائیل به تصویر می‌کشد. دلیل لغو نمایش، ادعای نقض حق نشر عنوان شد؛ برگزارکنندگان اعلام کردند که فیلم‌سازان اجازهٔ استفاده از ویدئوهای ضبط‌شده توسط حماس در جریان این حملات را کسب
ضبط‌شده توسط حماس در جریان این حملات را کسب نکرده‌اند و همچنین نگرانی‌هایی دربارهٔ احتمال ایجاد اختلال وجود دارد. منتقدان یادآور شدند که دولت کانادا حماس را به‌عنوان یک سازمان تروریستی معرفی کرده است، و استدلال کردند که این تصمیم عملاً ایجاب می‌کند فیلم‌سازان اسرائیلی برای نمایش این رویدادها نیازمند تأیید گروهی باشند که به‌طور رسمی تروریستی شناخته شده است. برگزارکنندگان جشنواره از تصمیم خود دفاع کردند و توضیح دادند که باید جشنواره را در برابر مشکلات احتمالی حق نشر محافظت کنند؛ آن‌ها این الزام را برای همهٔ
حق نشر محافظت کنند؛ آن‌ها این الزام را برای همهٔ فیلم‌ها اعمال می‌کنند تا یا مجوزهای حق نشر ارائه دهند یا تعهدنامه‌ای برای حفاظت جشنواره از مسئولیت قانونی در صورت طرح دعوای حقوقی به دلیل نمایش فیلم امضا کنند. در ۱۴ اوت ۲۰۲۵، پس از انتقادهای عمومی و گفت‌وگو با فیلم‌سازان، برگزارکنندگان تصمیم خود را معکوس کرده و این مستند را دوباره در فهرست نمایش جشنواره قرار دادند.
سلطان‌نشین گلکنده () یکی از حکومت‌های دوران نوین آغازین در جنوب هند بود که توسط دودمان شیعهٔ فارسی‌زبان قطب‌شاهی با ریشهٔ ترکمان اداره می‌شد. پس از افول سلطان‌نشین بهمنی، حکومت گلکنده در سال ۱۵۱۸ میلادی توسط سلطانقلی قطب‌شاه بنیان‌گذاری شد و یکی از پنج سلطان‌نشین دکن به‌شمار می‌رفت. قلمرو این سلطنت بخش‌هایی از ایالت‌های امروزی هند شامل کرناتکه، آندرا پرادش، اودیشا و تلانگانا را در بر می‌گرفت. در قرن هفدهم، گلکنده درگیر منازعات مستمر با سلسله‌های عادل‌شاهی و نظام‌شاهی بود که در غرب و شمال غربی با آن هم‌مرز
نظام‌شاهی بود که در غرب و شمال غربی با آن هم‌مرز بودند. در سال ۱۶۳۶، شاه جهان، امپراتور مغول، قطب‌شاهیان را وادار کرد تا سلطهٔ امپراتوری مغول را به رسمیت بشناسند و خراج دوره‌ای بپردازند. این سلسله در سال ۱۶۸۷، در دوران حکومت هفتمین سلطان خود، ابوالحسن قطب‌شاه، به پایان رسید؛ زمانی که اورنگ‌زیب، امپراتور مغول، او را بازداشت کرده و تا پایان عمر در دولت‌آباد زندانی ساخت و گلکنده را ضمیمه امپراتوری مغول کرد. قطب‌شاهیان از حامیان فرهنگ شیعی فارسی بودند. زبان رسمی و درباری سلطنت گلکنده در ۹۰ سال نخست حکومت (حدود
و درباری سلطنت گلکنده در ۹۰ سال نخست حکومت (حدود ۱۵۱۸ تا ۱۶۰۰ میلادی) فارسی بود. با آغاز قرن هفدهم، زبان تلوگو نیز به جایگاه زبان فارسی ارتقا یافت و در اواخر حکومت قطب‌شاهیان، به زبان اصلی دربار تبدیل شد؛ در حالی که فارسی تنها در برخی اسناد رسمی مورد استفاده قرار می‌گرفت. به‌گفتهٔ هندشناس ریچارد ایتون، با پذیرش زبان تلوگو توسط قطب‌شاهیان، آنان حکومت خود را به‌عنوان یک دولت تلوگوزبان تلقی کردند و نخبگان سلطنت، حاکمان را «سلاطین تلوگو» می‌نامیدند.
«زندانی» ترانه‌ای از خوانندهٔ انگلیسی ایمجن هیپ می‌باشد که در ۱۶ اکتبر سال ۲۰۰۶ از سوی وایت رابیت، زیرمجموعهٔ سونی بی‌ام‌جی، به‌عنوان سومین تک‌آهنگ از دومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "از طرف خودت صحبت کن" (۲۰۰۵) منتشر گردید و پس از تک‌آهنگ‌های «قایم‌موشک» و «شب‌بخیر و خداحافظ» قرار گرفت. این اثر ترانه‌ای ریتمیک در سبک الکتروپاپ است و پس از انتشار با استقبال منتقدان مواجه شد. این اثر در ابتدا در سال ۲۰۰۶ با رتبهٔ ۷۴ در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا وارد شد و در سال ۲۰۲۵ به رتبهٔ ۳۰ در این جدول دست پیدا کرد و
سال ۲۰۲۵ به رتبهٔ ۳۰ در این جدول دست پیدا کرد و پس از محبوبیت در تیک‌تاک به دلیل ارتباط با بازی ویدئویی "دهان‌شویه" نخستین ترانهٔ هیپ شد که در جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ ظاهر شد.
جاده ابریشم دریایی (به انگلیسی: Maritime Silk Road) بخش دریایی از جاده ابریشم تاریخی است که آسیای جنوب شرقی، آسیای شرقی، شبه‌قاره هند، شبه‌جزیره عربستان، شرق آفریقا و اروپا را به هم متصل می‌کرد. این مسیر از سده دوم پیش از میلاد آغاز شد و تا سده پانزدهم میلادی رونق داشت. جاده ابریشم دریایی عمدتاً توسط دریانوردان آسترونزیایی در آسیای جنوب شرقی تأسیس و اداره می‌شد که با کشتی‌های تجاری اقیانوس‌پیمای بزرگ و دوربرد ساخته‌شده با روش‌های تخته‌دوزی و اتصال-لبه دریانوردی می‌کردند. این مسیر همچنین توسط دهوهای
دریانوردی می‌کردند. این مسیر همچنین توسط دهوهای بازرگانان پارسی و عرب در دریای عرب و فراتر از آن، و بازرگانان تامیلی در آسیای جنوبی مورد استفاده قرار می‌گرفت. چین نیز ساخت کشتی‌های تجاری خود ("چوآن") را آغاز کرد و در دوره بعدی، از سده‌های دهم تا پانزدهم میلادی، این مسیرها را دنبال نمود. این شبکه ردپای شبکه‌های دریایی قدیمی‌تر یشم لینگ‌لینگ-اوی آسترونزیایی در آسیای جنوب شرقی، و همچنین شبکه‌های ادویه دریایی بین آسیای جنوب شرقی و آسیای جنوبی، و شبکه‌های دریایی آسیای غربی در دریای عرب و فراتر از آن را دنبال
آسیای غربی در دریای عرب و فراتر از آن را دنبال می‌کرد و در دوران کنونی با این جاده‌های تجاری دریایی باستانی همزمان بود. اصطلاح «جاده ابریشم دریایی» نامی مدرن است که از شباهت آن به جاده ابریشم زمینی گرفته شده است. خود جاده ابریشم زمینی نیز نامی مدرن بود که ایده آن در سال ۱۸۷۷ توسط یک جغرافی‌دان پروسی به نام بارون فون ریشتهوفن هنگام انجام یک بررسی زمین‌شناسی در چین برای اتصال چین به آلمان از طریق راه‌آهن ابداع شد و اصطلاح «جاده ابریشم» تنها در سال ۱۹۳۸ با انتشار کتابی محبوب از کاوشگر سوئدی، سون هدین وارد
انتشار کتابی محبوب از کاوشگر سوئدی، سون هدین وارد زبان انگلیسی شد. مسیرهای دریایی باستانی از طریق هند-آرام غربی (آسیای جنوب شرقی و اقیانوس هند) در بیشتر تاریخ بسیار طولانی خود نام خاصی نداشتند. با وجود نام مدرن، جاده ابریشم دریایی شامل مبادلات طیف وسیعی از کالاها در یک منطقه بسیار گسترده بود و فقط به ابریشم یا صادرات آسیایی محدود نمی‌شد. تاریخچه. شبکه‌های دریایی پیشاتاریخی پیش‌نیاز. جاده ابریشم دریایی از شبکه‌های تجاری دریایی یشم لینگ‌لینگ-او در دوران دیرینه‌سنگی که توسط آسترونزیایی‌ها در آسیای جنوب شرقی
که توسط آسترونزیایی‌ها در آسیای جنوب شرقی ایجاد شده بود، توسعه یافت. این شبکه تجاری دریایی باستانی گسترده در آسیای جنوب شرقی، با پوشش منطقه‌ای به وسعت ۳۰۰۰ کیلومتر در اطراف دریای جنوبی چین، مدت‌ها قبل از جاده ابریشم دریایی وجود داشت. این شبکه حدود ۳۰۰۰ سال، از ۲۰۰۰ پیش از میلاد تا ۱۰۰۰ پس از میلاد، دوام آورد و تا حدی با جاده ابریشم دریایی همپوشانی داشت. این شبکه در ابتدا توسط مردمان بومی تایوان و شمال فیلیپین تأسیس شد. نفریت خام یشم (یشم فنگ‌تیان) از ذخایر شرق تایوان تأمین می‌شد و در فیلیپین به زیورآلات و
شرق تایوان تأمین می‌شد و در فیلیپین به زیورآلات و ابزار تبدیل می‌شد (که برجسته‌ترین و پرتعدادترین آن‌ها آویزهای دو سر و گوشواره‌های حلقه‌ای ناقص معروف به لینگ‌لینگ-او هستند). این شبکه بعداً شامل جنوب ویتنام (فرهنگ سا هوین)، بورنئو، شرق مالزی شبه‌جزیره‌ای، شرق کامبوج، شبه‌جزیره تایلند و دیگر مناطق آسیای جنوب شرقی شد که در آنجا این زیورآلات یشمی، همراه با سایر کالاهای تجاری، تولید و مبادله می‌شدند (که به عنوان حوزه تعاملی سا هوین-کالانای نیز شناخته می‌شود). استفاده از یشم با منشأ تایوانی پس از حدود ۵۰۰ پیش
استفاده از یشم با منشأ تایوانی پس از حدود ۵۰۰ پیش از میلاد کاهش یافت و یشم‌های غیرتایوانی و مواد دیگر رایج‌تر شدند. توزیع این مصنوعات یشمی همچنین با شواهد دیگری از تجارت دریایی و فرهنگ مادی مشترک، به ویژه بین آسترونزیایی‌های فیلیپین نوسنگی، جنوب ویتنام و بورنئو همراه بود. توزیع گسترده طبل‌های برنزی آیینی () با منشأ فرهنگ دونگ سون در شمال ویتنام در سراسر جزایر جنوب شرق آسیا نیز گواهی بر قدمت و تراکم این شبکه دریایی پیشاتاریخی آسیای جنوب شرقی است. توزیع گسترده طبل‌های برنزی فرهنگ دونگ سون () در سراسر جزایر
طبل‌های برنزی فرهنگ دونگ سون () در سراسر جزایر جنوب شرق آسیا، شاهدی بر قدمت و تراکم این شبکه دریایی پیشاتاریخی آسیای جنوب شرقی است. تا حدود ۱۵۰۰ تا ۶۰۰ پیش از میلاد، شبکه‌های تجارت ادویه آسترونزیایی جزیره‌نشینان جنوب شرقی آسیا را به سریلانکا و جنوب هند متصل کرده بودند. این تماس‌ها منجر به معرفی محصولات کشاورزی و فرهنگ مادی آسترونزیایی، از جمله فوفل، نارگیل، چوب صندل، موز، نیشکر، میخک صدپر و جوز هندی به آسیای جنوبی شد. فناوری‌های دریانوردی آسترونزیایی، مانند قایق‌های بازویی، نیز معرفی شدند. مکان‌های
مانند قایق‌های بازویی، نیز معرفی شدند. مکان‌های باستان‌شناسی در تایلند، مانند خائو سام کائو () و بان دون تا فت ()، مصنوعاتی با طرح‌های هندی و کالاهای تجاری از حوزه تعاملی سا هوین-کالانای آسترونزیایی را نشان داده‌اند که تأیید می‌کند مسیرهای دریایی به جنوب آسیا می‌رسیده‌اند. مدار غربی جاده ابریشم دریایی نیز از مسیرهای تجاری دریایی روابط تجاری هند و روم در آسیای غربی توسعه یافت. این مسیرها سری‌لانکا، ساحل مالابار هند، ایران، بین‌النهرین، عربستان، مصر، شاخ آفریقا و تمدن‌های یونانی-رومی در مدیترانه را به هم