payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یک کلاهبردار شخصیتی قهرمانانه باشد یا یک بانکدار محترم دشمن محسوب شود.» رونالد مریل، زندگی‌نامه‌نویس رند، این توضیح را به عنوان پوششی برای ترویج ایده‌های نیچه‌ای که بعدها توسط رند رد شد، نقد می‌کند. او این اثر را «درخواستی قدرتمند و بلیغ برای جهان‌بینی نیچه‌ای» دربارهٔ برتری «ابرانسان» خواند؛ دیدگاهی که در شخصیت فالکنر نمایان می‌شود و او آن را رد اقتدار اخلاقی خارجی و «اخلاق بردگی» مردم عادی می‌داند. از سوی دیگر، آن هلر بیان می‌کند که رند «پس از آن، از شیفتگی رمانتیک خود نسبت به جنایتکاران دست برداشت»، به
رمانتیک خود نسبت به جنایتکاران دست برداشت»، به طوری که جنایتکاری شخصیت‌ها برای او به شرمساری بدل شد. پذیرش و بازخوردها. از زمان اولین اکران، «"شب ۱۶ ژانویه"» بازخودهای متنوعی داشته است. اجرای اولیه در لس‌آنجلس با عنوان «"زنی در محاکمه"» نقدهای مثبتی دریافت کرد؛ رند از اینکه نقدها بر فضای ملودراماتیک نمایشنامه و شباهتش به «"محاکمه مری دوگان"» تمرکز داشته و به جنبه‌هایی مانند تضاد ایده‌های فردگرایی و همسان‌گرایی توجهی نشده، مأیوس شد. اگرچه رند بعداً این تولید را «به شدت از کمبود بودجه آسیب‌دیده» و
این تولید را «به شدت از کمبود بودجه آسیب‌دیده» و «کفایت‌کننده، اما تا حدی بدون هیجان» توصیف کرد، اما در مدت زمان کوتاه اجرا، عملکرد قابل قبولی در باکس‌آفیس داشت. اجرای برادوی نقدهای عمدتاً مثبتی دریافت کرد که ملودراما و بازیگری نولان و پیجین را تحسین می‌کرد. مجله «کامانویال» آن را «خوب ساختار یافته، به اندازه کافی نوشته شده، به طرز شگفت‌آوری کارگردانی شده … و به شکل عالی بازی شده» توصیف کرد. روزنامه «بروکلین دیلی ایگل» اظهار داشت که اکشن نمایشنامه «در لحظاتی به صورت ناگهانی» اتفاق می‌افتد، اما بازیگری و
به صورت ناگهانی» اتفاق می‌افتد، اما بازیگری و نوآوری استفاده از هیئت منصفه را ستایش کرد. منتقد «نیویورک پست»، جان میسون براون، گفت که نمایشنامه دارای برخی نقص‌هاست، اما یک ملودرامای هیجان‌انگیز و فراتر از متوسط محسوب می‌شود. بروکس اتکینسون در «نیویورک تایمز» نقد منفی ارائه کرد و آن را «ترکیبی معمولی از حماقت» خواند. نقدی از «تیاتر آرتس مانثلی» نیز این اثر را به عنوان «بازی مد روز» که در مجلس پذیرایی سرگرم‌کننده است اما روی صحنه «کاملاً احمقانه» به نظر می‌رسد، رد کرد. برخی نقدها بر وودز به عنوان منبع
می‌رسد، رد کرد. برخی نقدها بر وودز به عنوان منبع ویژگی‌های مثبت نمایشنامه تمرکز داشتند، زیرا او پیش از این موفقیت‌های تئاتری زیادی کسب کرده بود. «تایم» گفت که وودز در حال تکرار فرمول موفقیت‌آمیز از «محاکمه مری دوگان» است. نقدهایی که این عناصر را تحسین می‌کردند برای رند شرم‌آور بود، زیرا تغییرات وودز را منفی می‌دانست؛ و باز هم منتقدان به جنبه‌های گسترده‌تری که رند آن‌ها را مهم می‌دانست، توجه نکردند. اجراهای حرفه‌ای در سایر شهرهای آمریکای شمالی معمولاً نقدهای مثبتی دریافت کردند. آستین بی. فنگر، اجرای
نقدهای مثبتی دریافت کردند. آستین بی. فنگر، اجرای سان‌فرانسیسکو در تئاتر «جیاری» را «تئاتری فوق‌العاده»، «به‌خوبی بازی شده» و «به وضوح نوشته شده» توصیف کرد. چارلز کالینز گفت اجرای شیکاگو «داستانی درجه یک» است که توسط گروه بازیگری برجسته به‌خوبی اجرا شده است. توماس آرچر در نقد اجرای مونترال، آن را «واقع‌گرایانه» و «جذاب» توصیف کرد. اجرای لندن در سال ۱۹۳۶ نقدهای عمدتاً مثبتی دریافت کرد، اما از نظر تجاری موفق نبود. منتقدی از روزنامه «تایمز» بازی فاستر را «تنش‌زا و زیبا» توصیف کرد. در «دیلی تلگراف»، منتقد
و زیبا» توصیف کرد. در «دیلی تلگراف»، منتقد دبلیو. ای. دارلینگتون گفت که نمایش برای مخاطبان محبوب خواهد بود، اما اجرا در کمتر از یک ماه به پایان رسید. نقد «گلاسگو هیرالد» آن را به عنوان «تریلری قوی و سریع» توصیف کرد، اگرچه دیالوگ‌های آن نسبت به «"محاکمه مری دوگان"» ضعیف‌تر تلقی شد. منتقد «اسپکتیتور» انتقاد بیشتری داشت و اظهار کرد که خود نمایش قوی است، اما توسط «بازی متوسط» از «بازیگران ضعیف» تضعیف شده است. احیای ۱۹۷۳ با عنوان «"افسانه پنت‌هاوس"» شکست خورده و نقدهای بسیار منفی دریافت کرد. منتقدی در «ویلج
و نقدهای بسیار منفی دریافت کرد. منتقدی در «ویلج ویس» نقاط پیچشی ملودراماتیک داستان را تحسین کرد، اما گفت که نمایشنامه «به طرز مضحکی بد نوشته شده» و تولید آن «سنتی و سردستی» است. در «نیویورک تایمز»، کلیو بارنز نمایشنامه را خسته‌کننده دانست و بازیگری را «به‌طور ویژه خوب» ندانست. این اجرا ظرف چند هفته به پایان رسید. آکادمی‌ها و زندگی‌نامه‌نویسان نیز نظرات متفاوتی دربارهٔ این نمایشنامه داشته‌اند. پژوهشگر تئاتر، جرالد بوردمن، آن را «یک درام دادگاهی معمولی» دانست که با عنصر هیئت منصفه محبوبیت یافته است، هرچند
که با عنصر هیئت منصفه محبوبیت یافته است، هرچند بازیگری بریز و پیجین را ستایش کرد. تاریخ‌دان جیمز بیکر رفتار دادگاهی رند را غیرواقعی قلمداد کرد، اما گفت مخاطبان این نکته را می‌بخشند زیرا لحظات دراماتیک نمایشنامه «بسیار سرگرم‌کننده» هستند. او اظهار داشت که این نمایشنامه «سرگرمی بزرگی» است که با «یک زن به‌شدت جذاب» و یک «ترفند نوآورانه» به هم پیوسته شده، اما «فلسفه نیست» و نمی‌تواند موضوعات مورد نظر رند را به خوبی منتقل کند. جنیفر برنز دیدگاهی مشابه داشت و بیان کرد که تلاش‌های نمایشنامه برای به تصویر کشیدن
کرد که تلاش‌های نمایشنامه برای به تصویر کشیدن فردگرایی «نتایج مشکوکی دارد… رند قصد داشت بیورن فالکنر تجسم فردگرایی قهرمانانه باشد، اما در نمایشنامه او چیزی بیش از یک تاجر بی‌رحم با سلیقه‌ای برای رابطه جنسی خشن به نظر نمی‌رسید». پژوهشگر ادبیات، میمی ریزل گلَدتاین، این اثر را «اهمیت‌دار از نظر نبوغ دراماتیک و محتوای موضوعی» توصیف کرد. آن هلر، زندگی‌نامه‌نویس رند، آن را «جذاب، اگرچه خشک» دانست، در حالی که رونالد مریل آن را «یک درام ماهرانه ساخته شده» اما با «ناتوانی عجیب رند در نوشتن یک طرح معمایی مؤثر بدون
عجیب رند در نوشتن یک طرح معمایی مؤثر بدون بر جا گذاشتن خلأها» توصیف کرد. منتقد نشریه میستری، ماروین لاچمن، نوآوری استفاده از هیئت منصفه را برجسته دانست اما نمایشنامه را به عنوان غیرواقعی با «دیالوگ‌های خشک» و «شخصیت‌های کلیشه‌ای» می‌دانست. اقتباس‌ها. فیلم‌ها. حقوق فیلم‌سازی نمایشنامه «"شب ۱۶ ژانویه"» ابتدا در اکتبر ۱۹۳۴ توسط مترو-گلدویین-مایر (MGM) و به عنوان یک پروژه احتمالی برای لرتا یانگ خریداری شد. آن‌ها رند را استخدام کردند تا یک فیلمنامه بنویسد، اما این پروژه کنار گذاشته شد. پس از انقضای حق انتخاب
این پروژه کنار گذاشته شد. پس از انقضای حق انتخاب MGM، وودز به فکر ساخت نسخه‌ای سینمایی از طریق شرکت تولیدی خود افتاد، اما در سال ۱۹۳۸ استودیو RKO حقوق پخش فیلم را به مبلغ ده هزار دلار (معادل ۲۱۰ هزار دلار در سال ۲۰۲۲) خریداری کرد، که این مبلغ بین وودز و رند تقسیم شد. RKO کلودت کولبر و لوسیل بال را به عنوان ستارگان احتمالی در نظر گرفت، اما آن‌ها نیز از اقتباس صرف‌نظر کردند. حقوق فیلم در ژوئیه ۱۹۳۹ به پارامونت پیکچرز با قیمت ۳۵ هزار دلار (معادل ۷۴۰ هزار دلار در سال ۲۰۲۲) فروخته شد. پارامونت در سال ۱۹۴۱ یک
در سال ۲۰۲۲) فروخته شد. پارامونت در سال ۱۹۴۱ یک فیلم منتشر کرد؛ رند در تولید این فیلم مشارکت نداشت. فیلم توسط ویلیام کلمِنز کارگردانی شد و دلمر دیوِس، رابرت پیروش و ایو گرین برای تهیه فیلمنامه جدید استخدام شدند. فیلمنامه جدید تغییرات قابل توجهی در طرح داستان ایجاد کرد و بر روی استیو ون رویل (رابرت پریستون)، یک ملوان که پست هیئت مدیره یک شرکت تحت رهبری بیورن فالکنر (نیلز آستر) را به ارث می‌برد، تمرکز داشت. برخلاف نمایشنامه، که در آن فالکنر قبلاً مرده است، او در فیلم به عنوان شخصیتی زنده ظاهر می‌شود که
او در فیلم به عنوان شخصیتی زنده ظاهر می‌شود که ظاهراً کشته شده است. مظنون اصلی به قتل، منشی فالکنر، کیت لین (الن درو) است؛ ون رویل تصمیم می‌گیرد دربارهٔ جرم ادعا شده تحقیق کند. فالکنر در کوبا پنهان شده و پس از جعل مرگ خود پیدا می‌شود. رند گفت که تنها یک خط از دیالوگ اصلی او در فیلم وجود داشت که آن را به عنوان «ابتذال ارزان و زشت» رد کرد. این فیلم هنگام انتشار توجه کمی را جلب کرد و بیشتر نقدها در مورد آن منفی بود. در سال ۱۹۸۹، "گواهی"، یک اقتباس هندی از نمایش «شب "۱۶ ژانویه"»، منتشر شد. بازیگر هندی، زینات
«شب "۱۶ ژانویه"»، منتشر شد. بازیگر هندی، زینات آمان، در نقشی اصلی به ایفای نقش پرداخت و در کنار او شکهار کاپور و آشوُتوش گاواریکر حضور داشتند. تلویزیون و رادیو. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، نمایشنامه «"شب ۱۶ ژانویه"» دستمایه اقتباس توسط چندین سریال تلویزیونی بود. اولین اقتباس مربوط به برنامه «"تئاتر تلویزیونی برادوی"» شبکه تلویزیونی WOR بود که در ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۲ پخش شد و در آن بازیگرانی مانند نیل همیلتون و ویرجینیا گیلمور حضور داشتند. در شبکه CBS، سریال «"تئاتر ویدئویی لوکس"» نسخه‌ای از «"شب ۱۶ ژانویه"» را در ۱۰
لوکس"» نسخه‌ای از «"شب ۱۶ ژانویه"» را در ۱۰ مه ۱۹۵۶ ارائه داد که فیلیس تاکستر در نقش آندره بازی می‌کرد. در بریتانیا، ماکسین ادلی نقش اصلی را در برنامه «"نمایش هفتگی آی تی وی"» که در ۱۲ ژانویه ۱۹۶۰ پخش شد، برعهده داشت؛ در حالی که سس لیندر نقش دادستان منطقه‌ای را بازی کرد. پخش این برنامه ابتدا برای ۶ اکتبر ۱۹۵۹ برنامه‌ریزی شده بود، اما به‌منظور جلوگیری از برداشت‌های احتمالی به‌عنوان اظهار نظر سیاسی پیش از انتخابات عمومی که در همان هفته برگزار می‌شد، به تعویق افتاد. همچنین یک اقتباس رادیویی از نمایشنامه در ۴
افتاد. همچنین یک اقتباس رادیویی از نمایشنامه در ۴ اوت ۱۹۶۲ در سرویس خانگی بی‌بی‌سی پخش شد.
برده داری در مصر باستان حداقل از دوره پادشاهی کهن وجود داشته است. بحث برده داری در مصر باستان با اصطلاحاتی که مصریان برای اشاره به طبقات مختلف بردگی در طول تاریخشان به کار می بردند، پیچیده است. سه نوع بردگی در مصر باستان وجود داشت: برده داری تملیکی، برده داری رهنی و بیگاری کشیدن. حتی این نوع برده داری‌ها که به ظاهر کاملاً متمایز شده اند، بر اساس تفسیر فردی تاریخدانان و مصر شناسان هستند. کلمه ای که در زبان مصری به عنوان "برده" ترجمه شده است، با اصطلاحات مدرن یا سنتی کارگری مطابقت ندارد. متون مصری به کلمات
یا سنتی کارگری مطابقت ندارد. متون مصری به کلمات «بَک» و «هِم» اشاره دارد که به معنای کارگر یا برده است. در برخی از زبان‌های مصری به افراد برده‌مانند «سقر ـ نح» به معنای «زندانی و اسیر جنگی» اشاره می‌کنند. کار اجباری و بردگی در سراسر مصر باستان دیده می شود. مصریان خواهان تسلط بر متصرفات خود بودند و افکار سیاسی و اجتماعی را به نفع منافع اقتصادی خود تغییر می دادند. وجود برده داری نه تنها برای مصر باستان سودآور بود، بلکه حفظ قدرت و ثبات پادشاهی را آسان تر می کرد. تاریخچه. پادشاهی کهن. در دوران پادشاهی کهن،
کرد. تاریخچه. پادشاهی کهن. در دوران پادشاهی کهن، اسیران جنگی که توسط ارتش مصر اسیر می‌شدند sqr.w-ꜥnḫ نامیده می‌شدند ("زندانیان زنده"؛ معنی اصلی sqr "ضربه زدن، ضربه زدن" است، بنابراین به عنوان "(کسی که ضربه خورده است)" نامگذاری شد. همانطور که قبلاً گفته شد، این یک اصطلاح متمایز برای "برده" نبود، بلکه برای اسیران جنگی بود. اصطلاح «حم» حداقل با دو کاربرد متمایز به وجود آمد: 1) «کارگر» و 2) «خدمتکار». شواهد مستندی در اوایل سلطنت اسنفرو، در قرن 26 قبل از میلاد وجود دارد، لشکرکشی‌های جنگی در قلمرو نوبیا، که در
وجود دارد، لشکرکشی‌های جنگی در قلمرو نوبیا، که در آن اسیران جنگی برچسب skrw-ꜥnḫ می‌خوردند - و لیبیایی‌ها که همه آنها برای انجام کار استفاده می‌شدند - صرف نظر از اراده‌شان - در غیر این صورت - یا - در غیر این صورت - به خدمت سربازی می‌رفتند. نقش برجسته های این دوره اسیران جنگی اسیر شده را با دست های بسته از پشت به تصویر می کشد. نوبیا به دلیل نزدیکی جغرافیایی، شباهت فرهنگی و رقابت پذیری در سلطه امپراتوری مورد هدف قرار گرفت و سپس دامنه کارزارهایی که برای به دست آوردن اسیران جنگی خارجی به لیبی و آسیا گسترش یافت.
اسیران جنگی خارجی به لیبی و آسیا گسترش یافت. مصریان محلی نیز به دلیل اقتصاد بی ثبات و بدهی، به بندگی وارد شدند. مقاماتی که از قدرت خود سوء استفاده می کردند نیز می توانستند به بندگی تقلیل یابند. دوره میانی اول و پادشاهی میانه. در طول دوره میانی اول، بردگان ابتدا به عنوان مردانی با وقار تعریف می شدند، اما همچنان به عنوان دارایی رفتار می شدند. زمانی که پول قرض گرفته شده به افراد ثروتمند در جامعه مصر قابل بازپرداخت نبود، اعضای خانواده - به ویژه زنان - در ازای آن به بردگی فروخته شدند. در طول پادشاهی میانه،
آن به بردگی فروخته شدند. در طول پادشاهی میانه، سوابق نشان می دهد که کارگران اجباری شامل سربازان وظیفه (hsbw)، فراری (tsjw) و کارگران سلطنتی (hmw-nsw) می شدند. پاپیروس های رایسنر و ال لاهون زندانیان را در حال استخدام در شرکت های دولتی به تصویر می کشند. پاپیروس بروکلین 35.1446 نیز کار اجباری را نشان می دهد که در زمین های قابل کشت دولتی انجام می شود. بردگان، به ویژه با منشأ شام، در اردوگاه های یهودی نشین گروه بندی می شدند تا برای ایالتی که در آن در شرایط سخت زندگی می کردند، کار کنند، اغلب شامل ضرب و شتم توسط
می کردند، کار کنند، اغلب شامل ضرب و شتم توسط اربابانشان. اصطلاح «آسیایی مرد» در زبان مصر باستان مترادف با «برده» شد. اگر فردی که به کار اجباری می‌رود، سعی می‌کند فرار کند یا از کار خود غیبت کند، ممکن است مادام العمر به کار اجباری محکوم شود. یکی از پاپیروس‌های لهون نمونه‌ای از این اتفاق را شرح می‌دهد: «حکم زندان بزرگ در سال سی و یکم، سومین ماه فصل تابستان، روز پنجم، مبنی بر اینکه طبق تصمیم دادگاه، او با تمام خانواده‌اش به کار مادام‌العمر در زمین دولتی محکوم شود.» لشکرکشی‌ها برای کاهش آسیایی‌ها به بردگی
شود.» لشکرکشی‌ها برای کاهش آسیایی‌ها به بردگی ادامه یافت و بردگان دولتی (کارگران سلطنتی) در موقعیتی مشابه با این بردگان آسیایی قرار داشتند. آسیایی‌ها اغلب می‌توانستند نام‌های مصری داشته باشند، اما گاهی اوقات کتیبه‌ها یا پاپیروس‌هایی که آنها را ذکر می‌کنند، باز هم یک ویژگی قومی را اعمال می‌کنند، مانند نامی که از «آدونا آسیایی و پسرش آنخو» نام می‌برد. هم آسیایی‌ها و هم برده‌های دولتی می‌توانستند مشاغل مختلفی را انجام دهند: «ما کارگران سلطنتی را می‌یابیم که به‌عنوان کارگران مزرعه، خدمتکار خانه و پینه‌دوز
به‌عنوان کارگران مزرعه، خدمتکار خانه و پینه‌دوز استخدام می‌شوند؛ کارگران زن به‌عنوان آرایشگر، باغبان، و بافنده». اگر یک خدمتکار خانه به اندازه کافی کار خود را انجام ندهد، می تواند از خانه ای که در آن کار می کرد اخراج شود. در برخی موارد، به نظر می رسد که خدمتکاران از نظر عاطفی برای خانواده خود مهم شده اند، همانطور که در کاسه قاهره به تصویر کشیده شده است. دوره میانی دوم و پادشاهی نوین. یکی از پاپیروس‌های برلین نشان می‌دهد که در زمان دوره میانی دوم، یک برده می‌توانست هم در اختیار یک فرد نخبه (مانند پادشاه) و
هم در اختیار یک فرد نخبه (مانند پادشاه) و هم یک جامعه باشد. بعلاوه، جامعه قدرت خود را افزایش داده بود و اکنون ظرفیت مالکیت و اداره اموال عمومی، از جمله بردگان را در اختیار داشت و جایگزین برخی از قدرت سنتی پادشاه و کارگران خصوصی سلطنتی او شده بود. در این دوره، بردگان نیز می توانستند گاهی شهروند شوند. یکی از روش‌هایی که می‌توانست این اتفاق بیفتد، ازدواج بود. در طول دوره پادشاهی جدید، ارتش و هزینه های آن افزایش یافت و بنابراین برای حفظ آن به نیروی کار اجباری اضافی نیاز بود. به این ترتیب، "پادشاهی جدید، با
اضافی نیاز بود. به این ترتیب، "پادشاهی جدید، با عملیات نظامی بی امان خود، دوران برده داری خارجی در مقیاس بزرگ است". به نظر می‌رسد این بازار مدیترانه‌ای توسط بادیه‌نشینان آسیایی کنترل می‌شد که افرادی مانند مسافران را اسیر می‌کردند و در بازار می‌فروشند. مقبره اهموس اول حاوی متن زندگینامه ای است که چندین افتخار را در مورد دستگیری بردگان آسیایی خارجی به تصویر می کشد. با خدمتکاران مصری به عنوان کارمند رفتاری انسانی تر داشت، در حالی که بردگان خارجی هدف تجارت بودند. به عنوان مثال، خارجیانی که در جریان لشکرکشی‌های
به عنوان مثال، خارجیانی که در جریان لشکرکشی‌های نظامی اسیر شده‌اند، در سالنامه‌های توتموس سوم با عنوان «مردان در اسارت» و از افراد به‌عنوان «وابسته‌ها» (mrj) یاد می‌شود. به پاداش خدماتش در ساخت معابد در سراسر مصر، توتموس سوم به مینموس رسمی خود بیش از 150 «وابسته» پاداش داد. در طول سلطنت آمنهوتپ دوم و پس از آن، کار اجباری معبد فقط توسط برده‌های مرد و زن انجام می‌شد. در مدینت هابو، مردم دریا شکست خورده به عنوان اسیر جنگی اسیر شده و به بردگی تبدیل شده اند. در این دوره گاهی می شد بردگان را اجاره کرد. یکی از
این دوره گاهی می شد بردگان را اجاره کرد. یکی از دست نوشته‌های معروف به پاپیروس هریس اول، رامسس سوم ادعا می‌کند که برده‌های خارجی بی‌شماری را اسیر کرده است: من کسانی را که شمشیر من از آنها در امان بود، با دستانشان از پشت در مقابل اسبهایم، و زنان و فرزندانشان را دهها هزار، و دامهایشان را صدها هزار دام، بازگرداندم. رهبران آنها را در قلعه هایی به نام خودم زندانی کردم و رؤسای کمانداران و فرزندان قبایل را با نام و نام و نشان خود به آنها اضافه کردم. به همین ترتیب رفتار می شود.» در پاپیروس فرزندخواندگی، اصطلاح
رفتار می شود.» در پاپیروس فرزندخواندگی، اصطلاح «برده»/ «خدمت‌کار» با اصطلاح «شهروند آزاد (nmhj) سرزمین فرعون» مقایسه شده است. اغلب، عبارت nmhj به طور سنتی به یک یتیم یا فقیر اشاره دارد. روش‌هایی که بردگان می‌توانستند به آزادی خود دست یابند، شامل ازدواج یا ورود به خدمت معبد («پاک شدن») بود. مورد دوم، برای مثال، در استلای بازسازی توت عنخخامن به تصویر کشیده شده است. رامساید مصر شاهد پیشرفتی در نهاد برده داری بود که در آن برده ها اکنون می توانستند به اشیاء مالکیت خصوصی (و نه صرفاً عمومی) تبدیل شوند و آنها را
خصوصی (و نه صرفاً عمومی) تبدیل شوند و آنها را بخرند و بفروشند. خود برده‌ها اکنون می‌توانستند دارایی‌هایی داشته باشند و از حمایت‌های قانونی اندکی برخوردار بودند، اگرچه تعداد آنها زیاد نبود. انواع برده داری. برده داری تملیکی (بردگی زیر نظر ارباب به عنوان خدمتکار). بردگان شاتل بیشتر اسیر جنگ بودند و به شهرها و کشورهای مختلف آورده می شدند تا به عنوان برده فروخته شوند. همه اسیران، از جمله غیرنظامیانی که بخشی از نیروهای نظامی نیستند، به عنوان منبع سلطنتی تلقی می شدند. فرعون می‌توانست اسیران را با انتقال آنها به
شدند. فرعون می‌توانست اسیران را با انتقال آنها به مستعمرات برای کار، دادن آنها به معابد، دادن آنها به عنوان پاداش به افراد شایسته، یا دادن آنها به سربازان خود به عنوان غارت، اسکان دهد. برخی از بردگان خانه به عنوان افراد آزاد شروع به کار کردند که به ارتکاب اعمال غیرقانونی مجرم شناخته شدند و مجبور شدند از آزادی خود چشم پوشی کنند. غلامان دیگر از مادر برده به دنیا آمدند. برده داری رهنی(کار کردن برای پرداخت قرض). مصریان باستان می‌توانستند خود و کودکان را به شکلی از کار اجباری به بردگی بفروشند. خود بیع به عبودیت
از کار اجباری به بردگی بفروشند. خود بیع به عبودیت همیشه انتخابی نبود که با اراده آزاد افراد صورت می گرفت، بلکه نتیجه افرادی بود که قادر به پرداخت بدهی خود نبودند. طلبکار با به دست آوردن فرد بدهکار به عنوان برده، همراه با فرزندان و همسرش، این بدهی را پاک می کرد. بدهکار همچنین باید از تمام آنچه که در اختیار داشت صرف نظر کند. دهقانان همچنین می توانستند خود را برای غذا یا سرپناه به بردگی بفروشند. برخی از برده‌ها را در بازارهای برده‌داری در نزدیکی منطقه آسیایی می‌خریدند و سپس به‌عنوان اسیر جنگی می‌بستند. همه از
و سپس به‌عنوان اسیر جنگی می‌بستند. همه از مناطق خارجی خارج از مصر نبودند، اما یافتن و جمع‌آوری برده‌ها در خارج از کشور بسیار رایج بود. این عمل بردگی باعث افزایش موقعیت و قدرت نظامی مصر شد. کارگران مقید رویای رهایی را در سر می پروراندند، اما هرگز نمی دانستند که آیا هرگز قابل دستیابی است یا خیر. بردگان خارجی مصر امکان بازگشت به وطن را داشتند، اما کسانی که از نوبیا و لیبی آورده شدند مجبور شدند در مرزهای مصر بمانند. کار اجباری(بیگاری کشیدن). چندین بخش در دولت مصر باستان توانستند کارگرانی را از جمعیت عمومی برای
باستان توانستند کارگرانی را از جمعیت عمومی برای کار در ایالت با یک سیستم کار کوروی فرا بخوانند. کارگران برای پروژه هایی مانند اکسپدیشن های نظامی، استخراج معادن و معادن و پروژه های ساختمانی برای ایالت استخدام شدند. این بردگان بسته به سطح مهارت و موقعیت اجتماعی آنها برای کارشان دستمزد دریافت می کردند. کارگران اجباری مانند سایر بردگان متعلق به افراد نبودند، بلکه به عنوان وظیفه ای در قبال دولت ملزم به انجام کار بودند. کار اجباری نوعی مالیات توسط مقامات دولتی بود و معمولاً در سطح محلی زمانی اتفاق می افتاد که
بود و معمولاً در سطح محلی زمانی اتفاق می افتاد که مقامات عالی از رهبران روستاهای کوچک دعوت می کردند. اربابان. اربابان مصر باستان در هنگام مالکیت برده تحت تعهد بودند. به اربابان اجازه داده شد تا از توانایی های بردگان خود با به کارگیری آنها در شیوه های مختلف از جمله خدمات خانگی (آشپز، خدمتکار، آبجوساز، پرستار بچه و غیره) و خدمات کارگری (باغبان، دستان پایدار، دستان مزرعه و غیره) استفاده کنند. اربابان همچنین حق داشتند برده را مجبور به یادگیری حرفه یا پیشه ای کنند تا برده ارزشمندتر شود. اربابان از وادار کردن
کنند تا برده ارزشمندتر شود. اربابان از وادار کردن بردگان کودک به کارهای سخت بدنی منع شدند. اقتصاد و برده داری. مصر باستان اقتصادی مبتنی بر دهقانان بود و تا دوره یونانی-رومی بود که برده داری تأثیر بیشتری داشت. خرید و فروش برده در مصر باستان از طریق دلالان خصوصی انجام می شد و نه از طریق بازار عمومی. معامله باید قبل از شورای محلی یا مقامات با سندی حاوی بندهایی انجام می شد که در سایر فروش های ارزشمند استفاده می شد. با این حال، فرعون ها توانستند این را دور بزنند و این قدرت را داشتند که به هر کسی که صلاح
بزنند و این قدرت را داشتند که به هر کسی که صلاح می‌دانستند برده بدهند، معمولاً وزیر یا نجیب بودند. زندگی یک برده. بسیاری از بردگانی که برای املاک معابد کار می کردند در شرایط تنبیهی زندگی می کردند، اما به طور متوسط ​​برده مصر باستان زندگی مشابه یک رعیت داشت. آنها قادر به مذاکره در مورد معاملات و مالکیت دارایی شخصی بودند. به بردگان چتل و بدهکار غذا می دادند اما احتمالاً دستمزدی به آنها داده نمی شد. بردگان مصری، به ویژه در دوران پادشاهی جدید، از سرزمین های خارجی سرچشمه می گیرند. خود بردگان به عنوان دستاوردی
سرچشمه می گیرند. خود بردگان به عنوان دستاوردی برای سلطنت پادشاهان مصر و نشانه ای از قدرت تلقی می شدند. بردگان یا باک به عنوان دارایی یا کالایی برای خرید و فروش تلقی می شدند. ویژگی های انسانی آنها نادیده گرفته شد و صرفاً به عنوان دارایی برای استفاده برای کار استاد تلقی شد. بر خلاف اصطلاح مدرن تر، "رعیت"، بردگان مصری به زمین وابسته نبودند. مالک(ها) می توانند از برده برای مقاصد مختلف شغلی استفاده کنند. بردگان می توانند در جهت بهره وری منطقه و جامعه خدمت کنند. برده‌ها عموماً مرد بودند، اما زنان و خانواده‌ها
برده‌ها عموماً مرد بودند، اما زنان و خانواده‌ها می‌توانستند مجبور شوند به خدمات خانگی صاحبخانه بپردازند. سیال بودن اشغال یک برده به «آزادی» ترجمه نمی شود. به دلیل کمبود منابع و مطالب مربوط به این دوران باستان، استفاده از کلمه «آزاد» به عنوان یک اصطلاح برای توصیف استقلال سیاسی یا اجتماعی برده دشوار است. بسیاری از تحقیقات انجام شده در مورد برده داری مصری ها بر موضوع پرداخت پول به بردگان متمرکز شده است. اربابان معمولاً برای خدمت یا وفاداری به بردگان خود دستمزد معمولی نمی دادند. بردگان کار می کردند تا یا وارد
معمولی نمی دادند. بردگان کار می کردند تا یا وارد مصر شوند و امید به زندگی بهتر داشته باشند، یا غرامت محل زندگی و غذا دریافت کنند و یا در زندگی پس از مرگ به آنها اجازه کار داده شود. اگرچه بردگان «آزاد» یا به درستی مستقل نبودند، بردگان در پادشاهی جدید می‌توانستند ارباب خود را در صورت داشتن «شکایت قابل توجیه» ترک کنند. مورخان اسنادی را در مورد موقعیت‌هایی خوانده‌اند که ممکن است این امکان وجود داشته باشد، اما هنوز مشخص نیست که آیا استقلال از بردگی قابل دستیابی است یا خیر. اهرام سه گانه را بردگان نساخته اند! در
یا خیر. اهرام سه گانه را بردگان نساخته اند! در میان مصرشناسان اتفاق نظر وجود دارد که اهرام بزرگ توسط بردگان ساخته نشده اند.به گفته باستان شناسان برجسته مارک لهنر و زاهی هاواس، اهرام توسط بردگان ساخته نشده اند. اکتشافات باستان شناسی حواس در دهه 1990 در قاهره نشان می دهد که کارگران به جای برده، کارگران مزدبگیر بودند. در عوض این کشاورزان بودند که اهرام را در هنگام سیل ساختند، زمانی که نمی توانستند زمین های خود را کار کنند. این ادعا که بردگان اسرائیلی اهرام را ساخته اند اولین بار توسط مورخ یهودی ژوزفوس در کتاب
اند اولین بار توسط مورخ یهودی ژوزفوس در کتاب آثار باستانی یهودیان در قرن اول میلادی مطرح شد، روایتی که متعاقباً در دوره رنسانس رایج شد. در حالی که این ایده که اسرائیلی‌ها به عنوان برده در مصر خدمت می‌کردند، در کتاب مقدس آمده است، محققان عموماً موافق هستند که این داستان به جای یک واقعیت تاریخی، یک افسانه مبدأ است. اما این واقعیت که تصویر انجیل از بندگی اسرائیل مطابق با آنچه در مورد برده داری در مصر باستان شناخته شده است، برخی از محققان را متقاعد کرده است که این داستان احتمالاً دارای مبنای تاریخی است.به هر
این داستان احتمالاً دارای مبنای تاریخی است.به هر حال ساخت اهرام در داستان کتاب مقدس نیامده است. باستان شناسان مدرن معتقدند که اسرائیلیان بومی کنعان بودند و هرگز در مصر باستان به تعداد قابل توجهی سکونت نداشتند.
جیم لوپس (; – ) با نام اصلی آلخاندرو گالان () مربی فوتبال اهل آرژانتین بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال جیمناسیا لاپلاتا اشاره کرد.
روبنس مینلی (; – ) مربی فوتبال ایتالیایی‌تبار اهل برزیل بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال سائو پائولو اشاره کرد.
متین تورل (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل ترکیه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه ورزشی استانبول‌اسپور، باشگاه فوتبال گالاتاسرای، و باشگاه ورزشی تقسیم اشاره کرد.
محمد الخراشی (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل عربستان سعودی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال الهلال اشاره کرد. وی در سه مقطع زمانی، ۱۹۹۴، ۱۹۹۵ و ۱۹۹۸ سرمربی تیم ملی فوتبال عربستان سعودی بوده است.
ته جونگسانگ (زندگی: ۶۲۹–۶۹۷ میلادی)، که با نام گولگول جونگسانگ نیز شناخته می‌شود، یکی از عوامل کلیدی در بنیان‌گذاری پادشاهی بالهه و پدر ته جویونگ، بنیان‌گذار بالهه بود. اگرچه بخش زیادی از اعتبار بنیان‌گذاری بالهه به پسرش تعلق دارد ام بسیاری از مورخان هنوز ته جونگسانگ را به عنوان حامی و رهبر اصلی در بنیان‌گذاری بالهه می‌شناسند. پیش‌زمینه. منابع تاریخی گزارش‌های متفاوتی از قومیت و پیشینه ته جویونگ پسر ته جونگسانگ ارائه می‌دهند. در میان آثار رسمی تاریخ دودمان تانگ، تاریخ جدید تانگ به ته جویونگ و دولت او به
تانگ، تاریخ جدید تانگ به ته جویونگ و دولت او به عنوان سومو موهه (منسوب به جورچن‌ها و بعدها منچوها) وابسته به گوگوریو اشاره می‌کند. تاریخ قدیم تانگ نیز پیشینه قومی ته جونگسانگ را از مردمان مالگال بیان می‌کند اما می‌افزاید که او یک «گائولی بیژونگ» (高麗別種) بوده است. این اصطلاح توسط مورخان کره جنوبی و شمالی به معنای «شاخه‌ای از مردم گوگوریو» تفسیر شده است، اما توسط محققان ژاپنی و چینی به عنوان «متمایز از گوگوریو» تفسیر شده است. سامگوک یوسا، مجموعه‌ای از تاریخ و افسانه‌های کره مربوط به سده سیزدهم میلادی، ته
و افسانه‌های کره مربوط به سده سیزدهم میلادی، ته جونگسانگ را به عنوان یک رهبر سومو موهه توصیف می‌کند. با این حال، روایت دیگری از ته جونگسانگ ارائه می‌دهد که او ژنرال سابق گوگوریو بوده است و به یک سند شیلایی که اکنون گم شده است، اشاره می‌کند. الکساندر کیم این موضوع را بعید می‌داند زیرا گوگوریو در سال ۶۶۸ سقوط کرد در حالی که ته جونگسانگ در سال ۷۱۹ میلادی درگذشت و مردان جوان نمی‌توانستند رتبه ژنرالی دریافت کنند. زندگی‌نامه. در سال ۶۹۶ میلادی، خیتان شورشی را رهبری کرد که منجر به کشته شدن فرماندار ظالم منطقه تحت