payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از اسب‌ها برای حمل و نقل استفاده می‌کرد، اما در زمین‌های ناهموار برای تأمین کافی نیروها با مشکل مواجه می‌شد و گاهی اوقات در تأمین آنها شکست می‌خورد. دو هفته بعد، در ۱۸ ژوئیه ۱۹۱۵، ایتالیایی‌ها در نبرد دوم ایزونزو، با توپخانه بیشتر، حمله جبهه‌ای دیگری را علیه خطوط سنگر اتریش-مجارستان انجام دادند. در بخش شمالی جبهه، ایتالیایی‌ها موفق شدند کوه باتونیکا را بر فراز کبارید (کاپورتو) فتح کنند، که ارزش استراتژیک مهمی در نبردهای آینده داشت. این حمله خونین با تمام شدن مهمات هر دو طرف به بن‌بست رسید. ایتالیایی‌ها
شدن مهمات هر دو طرف به بن‌بست رسید. ایتالیایی‌ها تجدید قوا کردند، با ۱۲۰۰ توپ سنگین دوباره مسلح شدند و سپس در ۱۸ اکتبر ۱۹۱۵، سومین نبرد ایزونزو، حمله دیگری را آغاز کردند. نیروهای اتریش-مجارستان این حمله ایتالیایی‌ها را دفع کردند که در ۴ نوامبر بدون هیچ دستاوردی به پایان رسید. ایتالیایی‌ها دوباره در ۱۰ نوامبر حمله دیگری را آغاز کردند، نبرد چهارم ایزونزو. هر دو طرف تلفات بیشتری متحمل شدند، اما ایتالیایی‌ها سنگرهای مهمی را فتح کردند و نبرد در ۲ دسامبر به دلیل خستگی تسلیحات پایان یافت، اما درگیری‌های گاه به
خستگی تسلیحات پایان یافت، اما درگیری‌های گاه به گاه ادامه داشت. حملات ایتالیایی‌ها در سال‌های ۱۹۱۶–۱۹۱۷. این بن‌بست در تمام سال ۱۹۱۶ ادامه یافت. در حالی که اتریش-مجارستان نیروهای زیادی را در ترنتینو گرد هم آورده بود، فرماندهی ایتالیا پنجمین نبرد ایسونزو را آغاز کرد که از ۱۱ مارس ۱۹۱۶ به مدت هشت روز ادامه داشت. این تلاش نیز بی‌نتیجه بود. پس از بن‌بست ایتالیا، نیروهای اتریش-مجارستان شروع به برنامه‌ریزی یک ضدحمله (نبرد آسیاگو) در ترنتینو کردند و آن را بر فراز فلات آلتوپیانو دی آسیاگو هدایت کردند، با هدف نفوذ
فلات آلتوپیانو دی آسیاگو هدایت کردند، با هدف نفوذ به دشت رودخانه پو و در نتیجه قطع ارتباط ارتش‌های دوم، سوم و چهارم ایتالیا در شمال شرقی کشور. این حمله در ۱۵ مه ۱۹۱۶ با ۱۵ لشکر آغاز شد و منجر به دستاوردهای اولیه شد، اما سپس ایتالیایی‌ها ضدحمله کردند و اتریش-مجارستان را به تیرول عقب راندند. بعدها در سال ۱۹۱۶، چهار نبرد دیگر در امتداد رودخانه ایسونزو درگرفت. ششمین نبرد ایسونزو، که توسط ایتالیایی‌ها در ماه اوت آغاز شد، به موفقیتی بزرگتر از حملات قبلی منجر شد. این حمله هیچ ارزش استراتژیکی به همراه نداشت، اما
این حمله هیچ ارزش استراتژیکی به همراه نداشت، اما گوریزیا را تصرف کرد که روحیه ایتالیایی‌ها را تقویت کرد. نبردهای هفتم، هشتم و نهم ایسونزو (۱۴ سپتامبر - ۴ نوامبر) به جز فرسایش ارتش‌های از قبل خسته هر دو کشور، دستاورد چندانی نداشتند. بهای این نبرد، ۳۷۰۰۰ کشته و ۸۸۰۰۰ زخمی دیگر برای ایتالیایی‌ها بود، باز هم بدون هیچ فتح قابل توجهی. در اواخر سال ۱۹۱۶، ارتش ایتالیا چند کیلومتر در ترنتینو پیشروی کرد، در حالی که در تمام زمستان ۱۹۱۶–۱۹۱۷، وضعیت در جبهه ایسونزو ثابت ماند. در ماه مه و ژوئن، دهمین نبرد ایسونزو برگزار
ماند. در ماه مه و ژوئن، دهمین نبرد ایسونزو برگزار شد. تعداد حملاتی که سربازان ایتالیایی بین ماه مه ۱۹۱۵ و اوت ۱۹۱۷، هر سه ماه یک بار، در آن شرکت کردند، بیشتر از حد انتظار ارتش‌های جبهه غرب بود. انضباط ایتالیایی‌ها نیز شدیدتر بود و مجازات‌هایی برای تخطی از وظیفه در نظر گرفته می‌شد که در ارتش‌های آلمان، فرانسه و بریتانیا سابقه نداشت. آتش‌سوزی در زمین‌های صخره‌ای، ۷۰ درصد تلفات بیشتری در هر گلوله نسبت به زمین‌های نرم در بلژیک و فرانسه ایجاد می‌کرد. تا پاییز ۱۹۱۷، ارتش ایتالیا بیشتر تلفاتی را که قرار بود در
۱۹۱۷، ارتش ایتالیا بیشتر تلفاتی را که قرار بود در طول جنگ متحمل شود، متحمل شده بود، اما به نظر می‌رسید که پایان جنگ هنوز یک ابدیت دور است. این همان خط فکری برای اتریش-مجارستانی‌ها نبود. در ۲۵ اوت، امپراتور چارلز به قیصر نوشت: «تجربه‌ای که در نبرد یازدهم به دست آورده‌ایم، مرا به این باور رسانده است که در نبرد دوازدهم باید بسیار بدتر عمل کنیم. فرماندهان و سربازان شجاع من تصمیم گرفته‌اند که چنین وضعیت ناگواری ممکن است با یک حمله پیش‌بینی شود. ما ابزار لازم را در مورد نیروها نداریم.» جنگ تونلی در کوهستان. از
در مورد نیروها نداریم.» جنگ تونلی در کوهستان. از سال ۱۹۱۵، قله‌های مرتفع رشته‌کوه دولومیت، منطقه‌ای برای جنگ‌های شدید کوهستانی بود. مهندسان نظامی اتریش-مجارستان و ایتالیا برای محافظت از سربازان خود در برابر آتش دشمن و محیط خصمانه آلپ، تونل‌های جنگی ساختند که تا حدی پوشش ایجاد می‌کرد و امکان پشتیبانی لجستیکی بهتری را فراهم می‌کرد. کار در ارتفاعات بالا در سنگ‌های کربناتی سخت دولومیت، اغلب در مناطق در معرض دید نزدیک قله‌های کوه و حتی در یخ‌های یخچالی، مهارت فوق‌العاده‌ای از معدنچیان اتریش-مجارستان و ایتالیا
از معدنچیان اتریش-مجارستان و ایتالیا را می‌طلبید. از سیزدهم دسامبر ۱۹۱۶ که بعداً به عنوان جمعه سفید شناخته شد، ۱۰۰۰۰ سرباز از هر دو طرف بر اثر بهمن در دولومیت‌ها کشته شدند. بهمن‌های متعددی توسط ایتالیایی‌ها و اتریش-مجارستانی‌ها ایجاد شد که عمداً گلوله‌های توپخانه را به دامنه کوه شلیک می‌کردند، در حالی که برخی دیگر به‌طور طبیعی ایجاد می‌شدند. علاوه بر ساخت پناهگاه‌های زیرزمینی و مسیرهای تدارکاتی سرپوشیده برای سربازان خود مانند جاده ۵۲ تونل ایتالیایی، هر دو طرف همچنین تلاش کردند تا با حفر تونل در زیر
هر دو طرف همچنین تلاش کردند تا با حفر تونل در زیر زمین‌های بی‌صاحب و قرار دادن مواد منفجره در زیر مواضع دشمن، بن‌بست جنگ خندقی را بشکنند. بین ۱ ژانویه ۱۹۱۶ و ۱۳ مارس ۱۹۱۸، واحدهای اتریش-مجارستان و ایتالیا در مجموع ۳۴ مین در این صحنه جنگ شلیک کردند. نقاط کانونی نبرد زیرزمینی، پاسوبیو با ۱۰ مین، لاگازوی با ۵ مین، کل دی لانا/مونته سیف نیز با ۵ مین و مارمولادا با ۴ مین بودند. مواد منفجره از ۱۱۰ تا ۵۰۰۰۰ کیلوگرم (۲۴۰ تا ۱۱۰۲۳۰ پوند) ژلاتین انفجاری متغیر بود. در آوریل ۱۹۱۶، ایتالیایی‌ها مواد منفجره را در زیر
در آوریل ۱۹۱۶، ایتالیایی‌ها مواد منفجره را در زیر قله‌های کل دی لانا منفجر کردند و تعداد زیادی از اتریش-مجارستانی‌ها را کشتند. ۱۹۱۷: آلمان به جبهه می‌رسد. ایتالیایی‌ها حمله‌ای دو جانبه علیه خطوط اتریشی‌ها در شمال و شرق گوریزیا انجام دادند. اتریشی‌ها پیشروی به سمت شرق را متوقف کردند، اما نیروهای ایتالیایی به رهبری لوئیجی کاپلو موفق شدند خطوط اتریشی‌ها را بشکنند و فلات بانجیس را تصرف کنند. ایتالیایی‌ها، که تقریباً در هر صحنه دیگری از جنگ مشخص بود، خود را در آستانه پیروزی یافتند، اما نتوانستند آن را تضمین
آستانه پیروزی یافتند، اما نتوانستند آن را تضمین کنند زیرا خطوط تدارکاتی آنها نمی‌توانست با نیروهای خط مقدم همگام باشد و مجبور به عقب‌نشینی شدند. با این حال، ایتالیایی‌ها با وجود تلفات سنگین، تقریباً ارتش اتریش-مجارستان را در جبهه خسته و شکست داده بودند و آنها را مجبور کردند برای حمله بسیار مورد انتظار کاپورتو از آلمان کمک بخواهند. اگرچه آخرین حمله ایتالیا بی‌نتیجه بود، اما اتریش-مجارستانی‌ها به شدت به تقویت نیرو نیاز داشتند. این نیروها زمانی در دسترس قرار گرفتند که روسیه فروپاشید و نیروهای جبهه شرقی، جبهه
که روسیه فروپاشید و نیروهای جبهه شرقی، جبهه ترنتینو و فلاندر مخفیانه در جبهه ایسونزو متمرکز شدند. در ۱۸ اوت ۱۹۱۷، مهم‌ترین حمله ایتالیا، یازدهمین نبرد ایسونزو، آغاز شد. این بار پیشروی ایتالیا در ابتدا موفقیت‌آمیز بود، زیرا فلات باینسیزا در جنوب شرقی تولمینو تصرف شد، اما ارتش ایتالیا از توپخانه و خطوط تدارکاتی خود پیشی گرفت و بدین ترتیب مانع از پیشروی بیشتر شد که می‌توانست در نهایت منجر به شکست ارتش اتریش-مجارستان شود. خط اتریش-مجارستان در نهایت حفظ شد و حمله در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۷ متوقف شد. اتریش-مجارستانی‌ها
در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۷ متوقف شد. اتریش-مجارستانی‌ها پس از یازدهمین نبرد ایزونزو، از سربازان ارتش آلمان که پس از شکست حمله روسیه به دستور کرنسکی در ژوئیه ۱۹۱۷ به آنجا هجوم آورده بودند، به شدت به نیروی کمکی نیاز داشتند. همچنین پس از نبرد ماراششتی، نیروهای آلمانی از جبهه رومانی وارد شدند. آلمانی‌ها تاکتیک‌های نفوذ را به جبهه اتریش-مجارستان معرفی کردند و به کار بر روی یک حمله جدید کمک کردند. در همین حال، شورش‌ها و روحیه رو به زوال، ارتش ایتالیا را از درون فلج کرد. سربازان در شرایط بدی زندگی می‌کردند و درگیر حملات
سربازان در شرایط بدی زندگی می‌کردند و درگیر حملات پشت حملاتی بودند که اغلب دستاورد نظامی ناچیزی داشت یا هیچ دستاوردی نداشت. در ۲۴ اکتبر ۱۹۱۷، اتریش-مجارستانی‌ها و آلمانی‌ها نبرد کاپورتو (نام ایتالیایی برای کوبارید یا کارفریت در آلمانی) را آغاز کردند. گلوله‌های گاز کلر-آرسنیک و دی‌فسژن به عنوان بخشی از یک آتش توپخانه عظیم شلیک شدند و به دنبال آن پیاده‌نظام با استفاده از تاکتیک‌های نفوذ، نقاط قوت دشمن را دور زد و به عقبه ایتالیایی‌ها حمله کرد. در پایان روز اول، اتریش-مجارستانی‌ها از کاپورتو ۱۵۰ کیلومتر (۹۳
اتریش-مجارستانی‌ها از کاپورتو ۱۵۰ کیلومتر (۹۳ مایل) به سمت جنوب غربی پیشروی کردند و تنها پس از چهار روز به اودین رسیدند. شکست کاپورتو باعث فروپاشی کل جبهه ایتالیایی ایسونزو شد. با تشکیل یک خط ایست در رودخانه‌های تالیامنتو و سپس در رودخانه‌های پیاوه، وضعیت دوباره برقرار شد، اما به قیمت ۱۰۰۰۰ کشته، ۳۰۰۰۰ زخمی، ۲۶۵۰۰۰ اسیر، ۳۰۰۰۰۰ سرباز فراری، ۵۰۰۰۰ سرباز فراری، بیش از ۳۰۰۰ قبضه توپ، ۳۰۰۰ مسلسل و ۱۷۰۰ خمپاره. تلفات اتریش-مجارستان و آلمان در مجموع ۷۰۰۰۰ نفر بود. کادورنا که سعی کرده بود علل این فجایع را به
بود. کادورنا که سعی کرده بود علل این فجایع را به روحیه پایین و بزدلی در میان سربازان نسبت دهد، از خدمت برکنار شد. در ۸ نوامبر ۱۹۱۷، آرماندو دیاز جایگزین او شد. هنگامی که حمله اتریش-مجارستان ایتالیایی‌ها را شکست داد، آرماندو دیاز، رئیس ستاد جدید ایتالیا، دستور داد که عقب‌نشینی آنها را متوقف کرده و از استحکامات مستحکم اطراف قله مونته گراپا بین کوه‌های رونکونه و توماتیکو دفاع کنند. اگرچه از نظر عددی کمتر بود (۵۱۰۰۰ نفر در مقابل ۱۲۰۰۰۰ نفر)، ارتش ایتالیا موفق شد ارتش‌های اتریش-مجارستان و آلمان را در نبرد اول
شد ارتش‌های اتریش-مجارستان و آلمان را در نبرد اول مونته گراپا متوقف کند. قدرت‌های مرکزی سال ۱۹۱۷ را با یک حمله عمومی به پیاوه، آلتوپیانوی آسیاگو و مونته گراپا به پایان رساندند که شکست خورد و جبهه ایتالیا به جنگ فرسایشی سنگر بازگشت. ارتش ایتالیا مجبور شد درخواست مالیات ۱۸۹۹ را بدهد، در حالی که مالیات سال ۱۹۰۰ برای یک تلاش نهایی فرضی برای سال ۱۹۱۹ باقی ماند. قدرت‌های مرکزی حملات خود را در سال ۱۹۱۷ متوقف کردند زیرا در حالی که نیروهای اتریش-مجارستان خسته بودند و خطوط لجستیکی بسیار طولانی‌تری داشتند، به نیروهای
خطوط لجستیکی بسیار طولانی‌تری داشتند، به نیروهای آلمانی در جبهه غرب نیاز بود. این حمله در ۱۵ ژوئن ۱۹۱۸ با نیروهای اتریش-مجارستانی فقط در نبرد پیاوه از سر گرفته شد. ایتالیایی‌ها در برابر این حمله مقاومت کردند. شکست این حمله، پایان کار اتریش-مجارستان در جبهه ایتالیا را رقم زد. قدرت‌های مرکزی سرانجام نتوانستند تلاش‌های جنگی بیشتری را ادامه دهند، در حالی که واحدهای چند قومی امپراتوری اتریش-مجارستان در آستانه شورش بودند. ایتالیایی‌ها برای بهره‌برداری از بحران اتریش-مجارستان، ضدحمله برنامه‌ریزی شده خود برای سال
ضدحمله برنامه‌ریزی شده خود برای سال ۱۹۱۹ را به اکتبر ۱۹۱۸ موکول کردند. ۱۹۱۸: پایان جنگ. نبرد دوم رودخانه پیاوه (ژوئن ۱۹۱۸). اتریش-مجارستانی‌ها با پیشروی عمیق و سریع، از خطوط تدارکاتی خود پیشی گرفتند که آنها را مجبور به توقف و تجدید قوا کرد. ایتالیایی‌ها که تا خطوط دفاعی نزدیک ونیز در رودخانه پیاوه عقب رانده شده بودند، تا این مرحله از جنگ ۶۰۰۰۰۰ تلفات متحمل شده بودند. به دلیل این تلفات، دولت ایتالیا به اصطلاح ۹۹ پسر را به خدمت فراخواند؛ طبقه جدیدی از سربازان وظیفه متولد ۱۸۹۹ که در سال ۱۹۱۷ به ۱۸ سالگی
وظیفه متولد ۱۸۹۹ که در سال ۱۹۱۷ به ۱۸ سالگی می‌رسیدند. در نوامبر ۱۹۱۷، نیروهای بریتانیایی و فرانسوی شروع به تقویت خط مقدم کردند، از لشکرهای ۵ و ۶ که به ترتیب ارائه شده بودند. کمک اقتصادی متفقین با ارائه مواد استراتژیک (فولاد، زغال سنگ و محصولات کشاورزی - که توسط بریتانیایی‌ها تهیه می‌شد اما از آرژانتین وارد می‌شد - و غیره) که ایتالیا همیشه به شدت فاقد آن بود، برای تلاش‌های جنگی بسیار تعیین‌کننده‌تر از نیروهای آنها بود. در بهار ۱۹۱۸، آلمان نیروهای خود را برای استفاده در حمله بهاری آینده خود در جبهه غرب
برای استفاده در حمله بهاری آینده خود در جبهه غرب بیرون کشید. در نتیجه حمله بهاری، بریتانیا و فرانسه نیز نیمی از لشکرهای خود را به جبهه غربی عقب راندند. اتریش-مجارستان اکنون شروع به بحث در مورد چگونگی پایان دادن به جنگ در ایتالیا کردند. ژنرال‌های اتریش-مجارستانی در مورد نحوه مدیریت حمله نهایی اختلاف نظر داشتند. آرشیدوک جوزف آگوست اتریش تصمیم به حمله‌ای دو جانبه گرفت، جایی که ارتباط دو نیرو در کوهستان غیرممکن بود. نبرد دوم رودخانه پیاوه با یک حمله انحرافی در نزدیکی گذرگاه توناله به نام لاوین آغاز شد که
در نزدیکی گذرگاه توناله به نام لاوین آغاز شد که ایتالیایی‌ها پس از دو روز جنگ آن را دفع کردند. فراریان اتریشی به اهداف حمله پیش رو خیانت کردند، که به ایتالیایی‌ها اجازه داد دو ارتش را مستقیماً در مسیر شاخه‌های اتریشی حرکت دهند. شاخه دیگر، به رهبری ژنرال اسوتوزار بوروویچ فون بوینا، در ابتدا موفقیت‌هایی را تجربه کرد تا اینکه هواپیماها خطوط تدارکاتی آنها را بمباران کردند و نیروهای کمکی ایتالیایی از راه رسیدند. نبرد سرنوشت‌ساز ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸). با ناامیدی متحدان ایتالیا، هیچ ضدحمله‌ای پس از
با ناامیدی متحدان ایتالیا، هیچ ضدحمله‌ای پس از نبرد پیاوه انجام نشد. ارتش ایتالیا در این نبرد متحمل خسارات زیادی شده بود و این حمله را خطرناک می‌دانست. ژنرال آرماندو دیاز منتظر رسیدن نیروهای کمکی بیشتر از جبهه غربی بود. تا پایان اکتبر ۱۹۱۸، اتریش-مجارستان در وضعیت وخیمی قرار داشت. چکسلواکی، کرواسی و اسلوونی استقلال خود را اعلام کردند و بخش‌هایی از نیروهای آنها شروع به فرار، سرپیچی از دستورات و عقب‌نشینی کردند. در واقع، بسیاری از نیروهای چکسلواکی شروع به کار برای آرمان متفقین کردند و در سپتامبر ۱۹۱۸، پنج
برای آرمان متفقین کردند و در سپتامبر ۱۹۱۸، پنج هنگ چکسلواکی در ارتش ایتالیا تشکیل شد. حمله ایتالیا با ۵۲ لشکر ایتالیایی، با کمک ۳ لشکر بریتانیایی، ۲ لشکر فرانسوی و ۱ هنگ آمریکایی، در مجموع ۶۵۰۰۰ چکسلواکی (به نیروهای بریتانیایی و فرانسوی در ایتالیا در طول جنگ جهانی اول مراجعه کنید)، در ۲۴ اکتبر از ویتوریو ونتو آغاز شد. اتریش-مجارستانی‌ها به مدت چهار روز سرسختانه جنگیدند، اما سپس ایتالیایی‌ها موفق شدند از پیاوه عبور کرده و یک سرپل ایجاد کنند. اتریش-مجارستانی‌ها پس از شنیدن انقلاب‌ها و اعلامیه‌های استقلال در
پس از شنیدن انقلاب‌ها و اعلامیه‌های استقلال در سرزمین‌های سلطنت دوگانه، شروع به عقب‌نشینی و سپس تجزیه کردند. اتریش-مجارستان در ۲۹ اکتبر درخواست آتش‌بس کرد. در ۳۱ اکتبر، ارتش ایتالیا حمله‌ای تمام‌عیار را آغاز کرد و کل جبهه شروع به فروپاشی کرد. در ۳ نوامبر، ۳۰۰۰۰۰ سرباز اتریش-مجارستانی تسلیم شدند، در همان روز ایتالیایی‌ها وارد ترنتو و تریسته شدند. آتش‌بس در ۳ نوامبر در ویلا جیوستی، نزدیک پادوا، امضا شد. پیروزی ایتالیا که توسط بولتینو دلا ویتوریا و بولتینو دلا ویتوریا ناواله اعلام شد. سربازان ایتالیایی وارد
ویتوریا ناواله اعلام شد. سربازان ایتالیایی وارد ترنتو شدند در حالی که برسالیری از دریا در تریسته پیاده شد و مورد استقبال مردم قرار گرفت. روز بعد، شهرهای ایستریا، رووینیو و پارنتزو، جزیره دالماتیایی لیسا، و شهرهای زارا و فیومه اشغال شدند: دومی در سرزمین‌هایی که متفقین در ابتدا مخفیانه به ایتالیا در صورت پیروزی وعده داده بودند، گنجانده نشده بود، اما ایتالیایی‌ها تصمیم گرفتند در پاسخ به یک شورای ملی محلی که پس از فرار مجارها تشکیل شده بود و اتحاد با پادشاهی ایتالیا را اعلام کرده بود، مداخله کنند. رجیا مارینا،
را اعلام کرده بود، مداخله کنند. رجیا مارینا، پولا، سبنیکو و زارا را اشغال کرد که پایتخت فرمانداری دالماتیا شد. فرمانداری دالماتیا هدف موقت خود را انتقال این سرزمین به سمت ادغام کامل در پادشاهی ایتالیا و اعمال تدریجی قوانین ملی به جای قانون قبلی قرار داد. فرمانداری دالماتیا پس از توافقات ایتالیا-یوگسلاوی که منجر به پیمان راپالو (۱۹۲۰) شد، تخلیه شد. ایتالیا همچنین اینسبروک و تمام تیرول را توسط سپاه سوم ارتش اول با ۲۰ تا ۲۲ هزار سرباز اشغال کرد. نیروهای ایتالیایی نقش مهمی در دفاع از آلبانی در برابر
ایتالیایی نقش مهمی در دفاع از آلبانی در برابر اتریش-مجارستان ایفا کردند. از سال ۱۹۱۶، لشکر ۳۵ ایتالیا به عنوان بخشی از ارتش متفقین شرق در جبهه سالونیک جنگید. سپاه شانزدهم ایتالیا (یک نهاد مستقل از ارتش شرق) در عملیات علیه نیروهای اتریش-مجارستان در آلبانی شرکت کرد. جبهه غربی. برخی از لشکرهای ایتالیایی نیز برای حمایت از اتحاد در جبهه غربی اعزام شدند. در سال ۱۹۱۸، نیروهای ایتالیایی در طول حمله بهاری آلمان، نبردهای شدیدی را تجربه کردند. برجسته‌ترین حضور آنها در این جبهه، نقش آنها در نبرد دوم مارن و حمله ۱۰۰
در این جبهه، نقش آنها در نبرد دوم مارن و حمله ۱۰۰ روزه بود. خاورمیانه. ایتالیا نقش نمادینی در نبرد سینا و فلسطین ایفا کرد و در سال ۱۹۱۷، گروهی متشکل از پانصد سرباز را برای کمک به بریتانیایی‌ها به آنجا فرستاد. آفریقا. در آفریقا، ایتالیا با جنبش‌های محلی مورد حمایت عثمانی‌ها و آلمانی‌ها روبرو شد که برای حفظ حضور استعماری خود در لیبی و سومالی، در نبردهای دفاعی می‌جنگیدند. لیبی. در نتیجه جنگ ایتالیا و ترکیه در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲، ایتالیایی‌ها لیبی را از امپراتوری عثمانی به دست آوردند و نیروهایشان سواحل لیبی را
عثمانی به دست آوردند و نیروهایشان سواحل لیبی را کنترل کردند. سپس ایتالیا شروع به گسترش به داخل کشور کرد، اما با آماده شدن برای ورود به جنگ جهانی اول، نیروی اشغالگر خود را کاهش داد و پس از برخی عقب‌نشینی‌ها (در نزدیکی مزده و قصر بو هادی) و قیام‌ها، مجبور به عقب‌نشینی به ساحل شد. پس از ورود ایتالیا به جنگ، سلطان عثمانی سید احمد را مأمور بازپس‌گیری لیبی کرد و (به همراه آلمانی‌ها) از سنوسی‌ها و سایر گروه‌ها علیه ایتالیایی‌ها حمایت کرد. عملیات عثمانی-آلمانی در طرابلس در مصراته مستقر بود، جایی که هر دو هفته یک
طرابلس در مصراته مستقر بود، جایی که هر دو هفته یک بار یک زیردریایی برای تحویل سلاح و مهمات به آنجا می‌رفت. در ژوئیه ۱۹۱۵، ایتالیا منطقه ساحلی زواره را رها کرد. ایتالیایی‌ها در ماه مه ۱۹۱۶ زواره و در سال ۱۹۱۷، عجیلات، سیدی بلال، سعید و جنزور را دوباره اشغال کردند. در آوریل ۱۹۱۷، پیمان آکروما بین ایتالیایی‌ها و سنوسی‌ها امضا شد. دومی حملات به ایتالیایی‌ها را متوقف کرد و به وفاداری خود به عثمانی‌ها پایان داد. آتش‌بس با امپراتوری عثمانی و کنفرانس صلح پاریس که منجر به معاهدات ۱۹۲۰ و ۱۹۲۲ شد، مالکیت ایتالیا بر
منجر به معاهدات ۱۹۲۰ و ۱۹۲۲ شد، مالکیت ایتالیا بر لیبی را تأیید کرد و سلطان را از هرگونه حق و نقش مذهبی که پس از ۱۹۱۲ در این منطقه حفظ کرده بود، محروم کرد. سومالی. در طول جنگ جهانی اول، درویش‌ها (با حمایت عثمانی‌ها) به سرزمین‌های تحت کنترل ایتالیا حمله کردند، اما توسط پادگان‌های بولو بورتی و تیگلو متوقف شدند. در ۲۷ مارس ۱۹۱۶، به لطف خیانت برخی از نیروهای نامنظم سومالی که به خدمت ایتالیایی‌ها درآمده بودند، درویش‌ها قلعه بولو بورتی را غارت کردند. افسر ایتالیایی باتیستلا در این حمله کشته شد. پس از بازپس‌گیری
باتیستلا در این حمله کشته شد. پس از بازپس‌گیری بولو بورتی، یک ستون ایتالیایی به فرماندهی کاپیتان سیلوستری، درویش‌ها را در نبرد بلدوین (۱۶ ژانویه ۱۹۱۷) که پایگاه اصلی عملیات علیه سومالی‌لند ایتالیا بود، شکست داد و پراکنده کرد. ستون ایتالیایی تلفات سبکی (۶ کشته و ۴ زخمی) داشت، در حالی که درویش‌ها ۵۰ کشته و تعداد زیادی زخمی داشتند؛ علاوه بر این، ایتالیایی‌ها ۲۰۰ شتر را به غنیمت گرفتند و درویش‌ها را از تحرک محروم کردند. درویش‌ها در ادامه جنگ جهانی اول حملات قابل توجهی به سومالی‌لند ایتالیا انجام ندادند.
قابل توجهی به سومالی‌لند ایتالیا انجام ندادند. پیامدها. با پایان جنگ، نخست‌وزیر ایتالیا، ویتوریو امانوئل اورلاندو، با نخست‌وزیر بریتانیا، دیوید لوید جورج، نخست‌وزیر فرانسه، ژرژ کلمانسو و رئیس‌جمهور ایالات متحده، وودرو ویلسون، در ورسای دیدار کرد تا در مورد چگونگی تعریف مجدد مرزهای اروپا برای جلوگیری از جنگ آینده اروپا بحث کنند. این مذاکرات دستاورد ارضی کمی برای ایتالیا به همراه داشت، زیرا ویلسون به همه ملیت‌های اروپایی قول آزادی برای تشکیل دولت-ملت‌های خود را داد. در نتیجه، پیمان ورسای، دالماتیا و آلبانی را
داد. در نتیجه، پیمان ورسای، دالماتیا و آلبانی را آنطور که وعده داده شده بود، به ایتالیا واگذار نکرد. علاوه بر این، بریتانیا و فرانسه تصمیم گرفتند مستعمرات فرامرزی آلمان را به قیمومت‌های خود تقسیم کنند و ایتالیا هیچ قیمومتی دریافت نکرد. ایتالیا همچنین از تجزیه امپراتوری عثمانی هیچ سرزمینی به دست نیاورد. با وجود این، اورلاندو با امضای پیمان ورسای موافقت کرد که باعث جنجال علیه دولت او شد. معاهده سن ژرمن-آن-له (۱۹۱۹) و معاهده راپالو (۱۹۲۰) اجازه الحاق ترنتینو آلتو-آدیجه، جولیان مارچ، ایستریا، کوارنر و همچنین
آلتو-آدیجه، جولیان مارچ، ایستریا، کوارنر و همچنین شهر دالماتیایی زارا را داد. گابریل دانونزیو، شاعر ملی‌گرای ایتالیایی (که به خاطر پرواز بر فراز وین در ۹ اوت ۱۹۱۸ نیز مشهور است) که از توافق صلح خشمگین بود، جانبازان و ملی‌گرایان ناراضی را در سپتامبر ۱۹۱۹ به تشکیل دولت آزاد فیومه هدایت کرد. محبوبیت او در بین ملی‌گرایان باعث شد که او را ایل دوچه ("رهبر") بنامند و او در حمله خود به فیومه از شبه‌نظامیان با پیراهن سیاه استفاده کرد. عنوان رهبری دوچه و لباس شبه‌نظامیان با پیراهن سیاه بعداً توسط جنبش فاشیستی بنیتو
با پیراهن سیاه بعداً توسط جنبش فاشیستی بنیتو موسولینی به کار گرفته شد. درخواست الحاق فیومه به ایتالیا به همه جناح‌های سیاسی گسترش یافت. پیمان رم (۱۹۲۴) منجر به الحاق شهر فیوم به ایتالیا شد. عدم دستیابی ایتالیا به قلمرو بیشتر منجر به این شد که این نتیجه به عنوان یک پیروزی ناقص محکوم شود. لفاظی پیروزی ناقص توسط موسولینی اتخاذ شد و منجر به ظهور فاشیسم ایتالیایی شد و به نکته‌ای کلیدی در تبلیغات ایتالیای فاشیست تبدیل شد. مورخان، پیروزی ناقص را یک «افسانه سیاسی» می‌دانند که توسط فاشیست‌ها برای دامن زدن به
می‌دانند که توسط فاشیست‌ها برای دامن زدن به امپریالیسم ایتالیا و پنهان کردن موفقیت‌های ایتالیای لیبرال پس از جنگ جهانی اول مورد استفاده قرار می‌گرفت. ایتالیا همچنین یک کرسی دائمی در شورای اجرایی لیگ ملل به دست آورد.
قشر حرکتی بخشی از قشر مخ است که در برنامه‌ریزی، کنترل و اجرای حرکات ارادی نقش دارد. قشر حرکتی در لوب پیشانی و در بخش پسین چرخ پیش‌مرکزی قرار دارد، درست در جلوی شیار مرکزی. بخش‌ها. قشر حرکتی را می‌توان به سه بخش اصلی تقسیم کرد: علاوه بر قشر مخ، نواحی دیگر مغز نیز برای کارکرد حرکتی اهمیت فراوان دارند؛ از جمله مخچه، گره‌های قاعده‌ای، هستهٔ پدونکولوپونتین و هستهٔ سرخ، و نیز دیگر هسته‌های حرکتی زیرقشری.
نظارت بر کارکنان (به انگلیسی: "Employee monitoring") به استفاده از روش‌ها، ابزارها و فناوری‌هایی گفته می‌شود که برای ردیابی، مشاهده یا ثبت فعالیت‌های کارکنان در محل کار طراحی شده‌اند. هدف از این نظارت معمولاً افزایش بهره‌وری، حفظ امنیت اطلاعات، جلوگیری از سوءاستفاده از منابع سازمانی و اطمینان از رعایت سیاست‌های داخلی شرکت است. تاریخچه. نظارت بر کارکنان از اوایل قرن بیستم و با ظهور خطوط تولید صنعتی آغاز شد. با پیشرفت فناوری، این نظارت از پایش دستی به نظارت دیجیتال تبدیل شد. در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی با گسترش
دیجیتال تبدیل شد. در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی با گسترش استفاده از اینترنت و ایمیل سازمانی، شرکت‌ها شروع به پایش فعالیت‌های آنلاین کارکنان کردند. در دههٔ ۲۰۱۰ و پس از آن، با گسترش دورکاری، استفاده از نرم‌افزارهای نظارت دیجیتال به‌طور چشمگیری افزایش یافت. انواع نظارت. روش‌های متعددی برای نظارت بر کارکنان وجود دارد، از جمله: ابزارها و نرم‌افزارهای نظارتی. با رشد فناوری، ابزارهای نرم‌افزاری مختلفی برای پایش و تحلیل فعالیت کارکنان توسعه یافته‌اند. این ابزارها معمولاً امکان مشاهدهٔ فعالیت سیستم، ثبت زمان کار، تهیهٔ
امکان مشاهدهٔ فعالیت سیستم، ثبت زمان کار، تهیهٔ اسکرین‌شات و تحلیل بهره‌وری را برای مدیران فراهم می‌کنند. از جمله نرم‌افزارهای شناخته‌شده در این حوزه می‌توان به Hubstaff، ActivTrak، Time Doctor، Teramind و ATeams Monitoring اشاره کرد. سیستم نظارت ATeams قابلیت‌هایی مانند ثبت خودکار فعالیت کاری، تحلیل زمان مفید و ارزیابی عملکرد تیمی را ارائه می‌دهد. ملاحظات اخلاقی. نظارت بر کارکنان یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات در حوزهٔ اخلاق کاری و حریم خصوصی است. منتقدان می‌گویند نظارت بیش از حد موجب کاهش اعتماد، افزایش
می‌گویند نظارت بیش از حد موجب کاهش اعتماد، افزایش استرس و تضعیف روابط انسانی در محیط کار می‌شود. در مقابل، طرفداران آن را ابزاری برای ارتقای بهره‌وری و جلوگیری از سوءاستفاده از منابع شرکت می‌دانند. در بسیاری از کشورها، چارچوب‌های قانونی برای محدودسازی میزان نظارت وجود دارد. نظارت در دوران دورکاری. در دورهٔ همه‌گیری کووید-۱۹ و افزایش کار از خانه، استفاده از نرم‌افزارهای مانیتورینگ رشد چشم‌گیری داشت. کارفرمایان از ابزارهایی برای اندازه‌گیری زمان کار، سطح فعالیت و حتی گرفتن اسکرین‌شات از صفحهٔ کارمندان
فعالیت و حتی گرفتن اسکرین‌شات از صفحهٔ کارمندان استفاده کردند، که موجب بحث‌های گسترده‌ای دربارهٔ مرز میان نظارت و نقض حریم خصوصی شد. قوانین و مقررات. در کشورهای مختلف، محدودیت‌های قانونی برای نظارت متفاوت است:
بافت ماهیچه‌ای مخطط، بافتی ماهیچه‌ای است که واحدهای کارکردی تکرارشونده‌ای به نام سارکومر دارد. در زیر میکروسکوپ، سارکومرها در امتداد فیبرهای ماهیچه‌ای دیده می‌شوند و ظاهری مخطط به بافت می‌دهند. دو نوع ماهیچه مخطط ، ماهیچه استخوانی و ماهیچه قلبی هستند. بافت ماهیچه‌ای مخطط دارای لوله‌های T است که امکان آزادسازی یون‌های کلسیم از شبکه سارکوپلاسمی را فراهم می‌کنند.
برج طبل یا برج گولو، برجی در مرکز یک شهر یا روستای قدیمی آسیایی، عمدتاً چین، است که محل قرارگیری طبل‌های سیگنال‌دهنده بوده است. معمولاً یک برج ناقوس نیز در همان نزدیکی وجود داشت. آنها زمانی در سراسر چین در روستاها یافت می‌شدند و مرکز نمادین سکونتگاه را مشخص می‌کردند و برای نشان دادن شب و احضار مردم برای مراسم مدنی و مناسبت‌های مهم مانند سال نو چینی استفاده می‌شدند. چین. برج طبل اغلب در مرکز نمادین یک شهر قرار دارد و مناطق مرکزی چندین شهر چینی به نام این برج نامگذاری شده‌اند. برج‌های ناقوس نیز ساختمان‌هایی
نامگذاری شده‌اند. برج‌های ناقوس نیز ساختمان‌هایی هستند که برای اعلام زمان استفاده می‌شوند و در پایتخت‌های چین اغلب به صورت جفت ساخته می‌شوند، معمولاً یک برج ناقوس در شرق و یک برج طبل در غرب قرار دارند، که زنگ در اوایل صبح به صدا در می‌آید و طبل در عصر نواخته می‌شود، که به عنوان «زنگ‌های صبح و طبل‌های عصر» شناخته می‌شود. در برخی موارد، مانند برج ناقوس و طبل پکن، برج ناقوس در شمال و برج طبل در جنوب قرار دارد، در حالی که در موارد دیگر، مانند برج ناقوس و طبل شانهایگوان، آنها یک برج واحد هستند. برج طبل شهر
شانهایگوان، آنها یک برج واحد هستند. برج طبل شهر نانجینگ. برج طبل شهر نانجینگ در مرکز منطقه گولو نانجینگ واقع شده است. این برج که در سال ۱۳۸۲، پانزدهمین سال دوران هونگ‌وو در دوران سلسله مینگ ساخته شد، برای اعلام زمان در روز و شب و خوشامدگویی به پادشاه استفاده می‌شد. اکنون به عنوان پارک برج طبل توسعه یافته است و منطقه مجاور پارک، میدان برج طبل است. بازدیدکنندگان می‌توانند در طبقه دوم برج طبل، زنگ و طبل را به صدا درآورند. عکس‌هایی از برج طبل قدیمی در طبقه سوم به نمایش گذاشته شده است که به بازدیدکنندگان نگاهی