payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کتیبه‌ای به باربارو در آنجا یاد می‌کند، اما این کتیبه تا سال ۱۷۵۸ گم شد. والریانو ادای احترامی به باربارو نوشت. آثار علمی. باربارو تعدادی از آثار کلاسیک را ویرایش و ترجمه کرد: "اخلاق" و "سیاست" ارسطو (۱۴۷۴). "بلاغت" ارسطو (۱۴۷۹); "تفسیر" تمیستیوس از برخی آثار ارسطو (۱۴۸۱). اثر باربارو "با عنوان «مقامات لگاتی»" نمایانگر انقلابی در رفتار دیپلماسی بود که در دوران رنسانس رخ داد. به نظر می‌رسد که این اثر در سال ۱۴۹۰ نوشته شده باشد، زمانی که باربارو سفیر مقیم در رم بود. این اولین اثری بود که این ایده را بیان
در رم بود. این اولین اثری بود که این ایده را بیان می‌کرد که سفیر، خدمتگزار دولت است. این اثر دستورالعمل‌های کلی برای رفتار ارائه می‌دهد، هیچ توصیه خاصی ندارد و می‌گوید سفیران باید مصون از سرزنش باشند. "«مقامات لگاتی»" همچنین گفته است که مقامات دولتی نباید هیچ مقام یا عنوانی را از دولت‌های خارجی بپذیرند. اثر او، "دِ کولیباتو،" کمتر تأثیرگذار بود، اما "کتاب «قصاید پلینیایی» نوشته" باربارو، که در سال ۱۴۹۲ توسط یوخاریوس سیلبر در رم منتشر شد، شاید تأثیرگذارترین اثر او باشد. در این بحث دربارهٔ "تاریخ طبیعی"
اثر او باشد. در این بحث دربارهٔ "تاریخ طبیعی" پلینی، باربارو ۵۰۰۰ اصلاحیه بر متن انجام داد. این اثر تنها در بیست ماه نوشته شد و به پاپ تازه انتخاب شده الکساندر ششم تقدیم شد. "«قصاید پلینیایی»" توسط معاصران باربارو معتبرترین اثر دربارهٔ پلینی در نظر گرفته می‌شد. حتی قبل از مرگش، او به عنوان یک مرجع برجسته در آثار یونانی و لاتین دوران باستان شناخته می‌شد. اراسموس مرتباً از آثار باربارو، اغلب با احترام، نقل قول می‌کرد. نامه‌های باربارو به جیووانی پیکو به‌طور گسترده منتشر شد. علاوه بر پیکو، باربارو با بسیاری
گسترده منتشر شد. علاوه بر پیکو، باربارو با بسیاری از انسان‌گرایان از جمله مارسیلو فیچینو، پیترو فوسکاری، مارکانتونیو سابلیکو، آنجلو پولیزیانو و جورجیو مرولا مکاتبه داشت.
کلیسای سرتوزا دی بولونیا (Certosa di Bologna) یک صومعه (یا خانه چارتر) سابق کارتوزی در بولونیا، شمال ایتالیا است که در سال ۱۳۳۴ تأسیس و در سال ۱۷۹۷ منحل شد. در سال ۱۸۰۱ به گورستان یادبود شهر تبدیل شد که مورد تحسین فراوان بایرون و دیگران قرار گرفت. در سال ۱۸۶۹، یک گورستان اتروسکایی که از قرن ششم تا سوم پیش از میلاد مورد استفاده بوده است، در اینجا کشف شد. کلیسای چرتوزا درست در بیرون دیوارهای شهر، نزدیک ورزشگاه رناتو دال‌آرا، در پایین مونته دلا گاردیا و محراب مدونا دی سن لوکا واقع شده است. کلیسا. این کلیسا به
دی سن لوکا واقع شده است. کلیسا. این کلیسا به سنت جروم (San Girolamo) تقدیم شده است. نقاشی بالای محراب بلند، «مصلوب شدن» اثر بارتولومئو چزی است؛ در سمت چپ، «دعایی در باغ جتسیمانی» و در سمت راست، «پایین آوردن مسیح از صلیب»، هر دو اثر چزی، قرار دارد. جایگاه‌های چوبی منبت‌کاری شده‌ی گروه کر، در سال ۱۵۳۸ پس از آتش‌سوزی که توسط لندسکنخت‌های کارل پنجم، امپراتور مقدس روم، آغاز شده بود، توسط بیاجیو دِ مارچی مرمت شدند. مجموعه‌ای از نقاشی‌های بزرگ (۴۵۰ در ۳۵۰ سانتی‌متر) از قسمت‌هایی از زندگی مسیح وجود دارد که به
از قسمت‌هایی از زندگی مسیح وجود دارد که به جیووانی آندره‌آ سیرانی (مسیح در خانه سیمون، ۱۶۵۲)، الیزابتا سیرانی (غسل تعمید مسیح، ۱۶۵۸)، فرانچسکو گسی (نوشیدنی معجزه‌آسای ماهی‌ها و اخراج از معبد، ۱۶۴۵)، جیووانی ماریا گالی دا بیبینا (عروج، ۱۶۵۱)، لورنزو پاسینلی (ورود به اورشلیم، ۱۶۵۷)، دومنیکو ماریا کانوتی و نونزیو روسی ناپلی (ستایش چوپانان) سفارش داده شده بودند. نقاشی‌هایی از چندین شهید کارتوزیایی از جمله ویلیام اکسمو انگلیسی، توماس جانسون مقدس، ریچارد بر مقدس و توماس گرین مقدس نیز وجود دارد. آثار دیگری از
و توماس گرین مقدس نیز وجود دارد. آثار دیگری از آنتونیو و بارتولومئو ویوارینی، لودوویکو و آگوستینو کاراچی، علاوه بر گوئرچینو، توسط ناپلئون به پاریس برده شد و پس از بازگشت به بولونیا، در موزه ملی(Pinacoteca Nazionale) نگهداری شد. گورستان. این گورستان عمومی در سال ۱۸۰۱ با استفاده از سازه‌ی از پیش موجودِ «چرتوسا دی سن گیرولامو دی کازارا» که در اواسط قرن چهاردهم تأسیس شده بود و در سال ۱۷۹۷ توسط ناپلئون بسته شد، تأسیس شد. اشتیاق اشراف و اشراف محلی به مقبره‌های خانوادگی عظیم، «چرتوسا» را به یک «موزه روباز» تبدیل
عظیم، «چرتوسا» را به یک «موزه روباز» تبدیل کرد، صحنه‌ای از تور بزرگ ایتالیا: بایرون، دیکنز، تئودور مومسن و استاندال از آن بازدید کردند. به ویژه، صومعه‌ی سوم (یا صومعه‌ی نمازخانه) قابل توجه است: گشتی در سازه‌های الهام گرفته از نئوکلاسیسیسم با نمادشناسی از عصر روشنگری. برخی از مقبره‌ها با رنگ تمپرا نقاشی شده‌اند، برخی دیگر از گچبری و اسکالیولا ساخته شده‌اند. یکی از جنبه‌هایی که گورستان چرتوزا بولونیا را از دیگر گورستان‌های عظیم اروپا متمایز می‌کند، از نحوه‌ی پیچیده‌ی استفاده از فضا در آن ناشی می‌شود. به
پیچیده‌ی استفاده از فضا در آن ناشی می‌شود. به هسته‌ی اصلی صومعه، اتاق‌ها، ایوان‌ها و رواق‌هایی اضافه شده است که چشم‌اندازهایی از محیطی را تداعی می‌کنند که یادآور شهر «زندگی» است. حتی ورودی شرقی ایوان‌دار گورستان که تنها با یک شکاف کوچک به ورودی منتهی به پناهگاه سن لوکا متصل است، پیوستگی بین گورستان و شهر را ایجاد می‌کند. کشفیات یک گورستان اتروسکایی در طول کاوش‌های باستان‌شناسی که توسط مهندس آنتونیو زانونی، به منظور گسترش گورستان در پایان قرن نوزدهم، سازماندهی شده بود، اکنون در موزه باستان‌شناسی مدنی
شده بود، اکنون در موزه باستان‌شناسی مدنی بولونیا قرار دارد. مقبره ها. از جمله کسانی که در سرتوسا دفن شده‌اند می‌توان به افراد زیر اشاره کرد: پیوند به بیرون.
اَگیتو ایدئو گودِتا (۱ ژانویهٔ ۱۹۷۸ – ۲۹ دسامبر ۲۰۲۰) کشاورز، کارآفرین و کنشگر محیط‌زیست اورومویی اتیوپیایی بود که پس از مواجهه با درگیری‌های ناشی از فعالیت‌های سیاسی‌اش علیه زمین‌خواری توسط ارتش برای شرکت‌های بین‌المللی، به ایتالیا مهاجرت کرد. او مزرعه‌ای برای پرورش بز با استفاده از نژاد بومی پِتاتزا موکِنا راه‌اندازی کرد تا محصولات لبنی و محصولات آرایشی تولید کند. گودِتا از نگاه رسانه‌ها و سیاستمداران به نمادی ملی از حفاظت از محیط‌زیست و نمونه‌ای موفق از ادغام پناهجویان در جامعهٔ ایتالیا تبدیل شد. او با
ادغام پناهجویان در جامعهٔ ایتالیا تبدیل شد. او با لقب «ملکهٔ بزهای خوشحال» شناخته می‌شد. گودتا در دسامبر ۲۰۲۰ به قتل رسید؛ آدامز سلیمان، کارگر فصلی غنایی که او استخدام کرده بود، به تجاوز و قتل او متهم شد. سال‌های آغازین و تحصیلات. اَگیتو ایدئو گودِتا در ۱ ژانویهٔ ۱۹۷۸ در آدیس آبابا به‌دنیا آمد.او فنون کشاورزی را از پدربزرگ و مادربزرگش که در روستا زندگی می‌کردند، آموخت.گودتا از دانشگاه ترنتو در رشتهٔ جامعه‌شناسی فارغ‌التحصیل شد. حرفه. گودتا پس از فارغ‌التحصیلی به اتیوپی بازگشت تا در طرح‌های مربوط به کشاورزی
به اتیوپی بازگشت تا در طرح‌های مربوط به کشاورزی پایدار فعالیت کند.او رهبری پروژه‌هایی را بر عهده داشت که هدفشان سازمان‌دهی کشاورزان و کاهش حجم کار از طریق آموزش، تعلیم و استفاده از ماشین‌آلات بود. هدف او تضمین درآمد کافی برای کشاورزان بود.گودتا به کنشگری سیاسی روی آورد و در اعتراضاتی در آدیس آبابا علیه صنعتی‌سازی بی‌رویه و تصاحب زمین توسط دولت اتیوپی به نمایندگی از شرکت‌های بین‌المللی شرکت کرد. در پی درگیری‌ها، گودتا در سال ۲۰۱۰ از کشور گریخت و به‌عنوان پناهجو به ترنتینو مهاجرت کرد. پس از پژوهش دربارهٔ
پناهجو به ترنتینو مهاجرت کرد. پس از پژوهش دربارهٔ منابع کشاورزی محلی، ابتدا در و سپس در واله دی موکِنی مزرعه‌ای به نام («بزِ خوشحال») راه‌اندازی کرد؛ این مزرعهٔ پرورش بز بر روی اراضی مشاعی شکل گرفت که پیش‌تر متروک مانده بود.گودِتا برای یادگیری روش‌های تولید پنیر بز به فرانسه رفت.مزرعهٔ او محصولات لبنی و محصولات آرایشی تولید می‌کرد که از نژاد بومی تاتزا موکِنا تهیه می‌شد.گودتا کار خود را با ۱۵ بز آغاز کرد و تا سال ۲۰۱۸ دامداری‌اش را به ۱۸۰ رأس گسترش داد. زندگی و فعالیت او موضوع یک مستند از دویچه‌وله بوده
و فعالیت او موضوع یک مستند از دویچه‌وله بوده است.در ژوئن ۲۰۲۰، او نخستین فروشگاه خود را با نام در (ترنتو) افتتاح کرد. جوایز و افتخارات. گودِتا پس از آن‌که از سوی سیاست‌مدار اما بنینو مورد ستایش قرار گرفت، به نمادی ملی از محیط‌زیست‌گرایی و نمونه‌ای موفق از ادغام پناهجویان در جامعهٔ ایتالیا تبدیل شد. او در سال ۲۰۱۹ نامزد دریافت جایزهٔ «لوئیزا میناتسی – محیط‌زیست‌گر سال» از سوی لگامبیِنتِه شد.رسانه‌ها گاهی از او با لقب («ملکهٔ بزهای خوشحال») یاد می‌کردند. زندگی شخصی. تا سال ۲۰۲۰، او در آپارتمانی در کنار کلیسا
شخصی. تا سال ۲۰۲۰، او در آپارتمانی در کنار کلیسا در پلانکِرهوف، دهکده‌ای آلمانی‌زبان در نزدیکی فراسیلونگو زندگی می‌کرد. او با گابریلا گرماندی، نویسنده و هنرمند، دوستی نزدیکی داشت. قتل. در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۰، گودتا در سن ۴۲ سالگی، در آپارتمانش با ضربات چکش به سرش، پس از تلاش برای خشونت جنسی کشته شد (او نیمه برهنه پیدا شد). کالبدشکافی بعدی نشان داد که نشانه‌ای از خشونت جنسی وجود نداشته است.جسد او پس از آنکه به یک قرار کاری نرسید، توسط همسایگانش کشف شد.آدامز سلیمان، کارگر فصلی اهل غنا که گودتا او را استخدام کرده
کارگر فصلی اهل غنا که گودتا او را استخدام کرده بود، بازداشت و به قتل او متهم شد. پس از مرگ او، زنبو تادسه، سفیر اتیوپی در ایتالیا، به ترنتینو سفر کرد تا با وزارت امور خارجهٔ ایتالیا همکاری کند.کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان نیز با ابراز تأسف اعلام کرد که گودتا «نشان داد پناه‌جویان چگونه می‌توانند به جوامعی که میزبانشان هستند یاری برسانند… با وجود پایان تراژیک زندگی‌اش، کمیساریا امیدوار است که اگیتو ایدئو گودتا به‌عنوان الگویی از موفقیت و ادغام اجتماعی در یادها بماند و پناهجویانی را که برای
اجتماعی در یادها بماند و پناهجویانی را که برای بازسازی زندگی خود تلاش می‌کنند، الهام بخشد».
جیانیتو ده روسی (؛ – ) چهره‌پرداز، هنرمند جلوه‌های ویژه، کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس ایتالیایی بود که به دلیل همکاری در فیلم‌های وحشت ایتالیایی و همچنین درخشش در آثار سینمایی بین‌المللی شهرت یافت. زندگی‌نامه. ده روسی در ۸ اوت ۱۹۴۲ در رم به دنیا آمد. او در خانواده‌ای با پیشینه هنری رشد کرد و از همان دوران کودکی علاقه ویژه‌ای به نقاشی و طراحی چهره داشت. این علاقه بعدها مسیر زندگی حرفه‌ای او را شکل داد. وی در دهه ۱۹۶۰ وارد دنیای سینما شد و به‌تدریج به یکی از مشهورترین چهره‌پردازان و هنرمندان جلوه‌های ویژه
مشهورترین چهره‌پردازان و هنرمندان جلوه‌های ویژه در ایتالیا بدل گشت. فعالیت هنری. ده روسی بیش از پنج دهه در صنعت سینما فعال بود. او در همکاری‌های خود با کارگردانان سرشناس ایتالیایی همچون لوسیوفولچی، جو داماتو و ماریو باوا نقش کلیدی داشت. آثار او به‌ویژه در ژانر وحشت شهرتی جهانی به دست آوردند. از جمله فیلم‌های شاخص او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: او همچنین در تولید فیلم‌های بین‌المللی هالیوودی مشارکت داشت. از جمله می‌توان به فیلم‌های "تلما و لوئیز" (۱۹۹۱) و "کینگ دیوید" (۱۹۸۵) اشاره کرد که حضورش نشان از
و "کینگ دیوید" (۱۹۸۵) اشاره کرد که حضورش نشان از جایگاه جهانی او داشت. سبک و نوآوری. ده روسی به دلیل توانایی کم‌نظیر در خلق جلوه‌های ویژه خونین و واقع‌گرایانه شناخته می‌شد. منتقدان هنری او را به‌عنوان یکی از پیشگامان در ارتقای سطح فنی و هنری جلوه‌های ویژه در سینمای وحشت اروپا می‌دانند. مهارت او در استفاده از مواد ساده برای دستیابی به نتایج پیچیده و تأثیرگذار باعث شد تا سبک کارش مورد توجه فیلم‌سازان سراسر جهان قرار گیرد. آثار کارگردانی. علاوه بر فعالیت در زمینه چهره‌پردازی و جلوه‌های ویژه، ده روسی در چند
زمینه چهره‌پردازی و جلوه‌های ویژه، ده روسی در چند پروژه به‌عنوان کارگردان نیز فعالیت کرد. او فیلم "سینه‌سورهای آمازون" (۱۹۸۵) را کارگردانی کرد که هرچند بازخوردهای متناقضی دریافت کرد، اما نشان‌دهنده علاقه‌مندی او به تجربه‌گری در ژانر ماجراجویانه و وحشت بود. درگذشت. جیانیتو ده روسی در ۱۱ آوریل ۲۰۲۱ در رم درگذشت. خبر درگذشت او بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های ایتالیایی و بین‌المللی داشت و بسیاری از کارگردانان و هنرمندان سینما از او به‌عنوان یکی از چهره‌های ماندگار تاریخ جلوه‌های ویژه یاد کردند.
سواد عاطفی (به انگلیسی: Emotional Literacy) به توانایی درک، شناسایی، نام‌گذاری و ابراز سازنده هیجان‌ها و عواطف، هم در خود و هم در دیگران، اطلاق می‌شود. این مفهوم، پایه و اساس هوش هیجانی به شمار می‌رود و بر این اصل استوار است که داشتن دایره واژگان غنی برای توصیف احساسات و درک تفاوت‌های ظریف میان آن‌ها، اولین گام برای مدیریت مؤثر زندگی عاطفی است. سواد عاطفی صرفاً به معنای "احساساتی بودن" نیست، بلکه به معنای "هوشمند بودن در مورد احساسات" است. فردی با سواد عاطفی بالا قادر است پیام‌هایی را که هیجان‌ها (مانند
بالا قادر است پیام‌هایی را که هیجان‌ها (مانند خشم، ترس، شادی یا غم) ارسال می‌کنند، رمزگشایی کرده و از این اطلاعات برای تصمیم‌گیری‌های بهتر و ایجاد روابط سالم‌تر استفاده کند. تاریخچه و مفهوم‌پردازی. اگرچه مفهوم هوش هیجانی توسط دانیل گلمن در دهه ۱۹۹۰ به شهرت رسید، اما ایده «سواد عاطفی» پیش از آن توسط روان‌شناسانی مانند کلود استاینر (Claude Steiner)، از پیروان مکتب تحلیل رفتار متقابل، در دهه ۱۹۷۰ مطرح شده بود. استاینر معتقد بود که جامعه مدرن به افراد می‌آموزد که احساسات خود را سرکوب یا نادیده بگیرند، که این
که احساسات خود را سرکوب یا نادیده بگیرند، که این امر منجر به فقر عاطفی و مشکلات روان‌شناختی می‌شود. از دیدگاه او، سواد عاطفی یک مهارت آموختنی است که به افراد کمک می‌کند تا از زندان احساسات ابرا نشده رها شوند و کنترل زندگی خود را به دست گیرند. این مفهوم در تقابل با دیدگاه سنتی قرار داشت که هوش را صرفاً یک توانایی شناختی (IQ) می‌دانست و بر اهمیت عواطف در تفکر منطقی و موفقیت در زندگی تأکید می‌کرد. مؤلفه‌های اصلی. سواد عاطفی از چندین مهارت کلیدی و به هم پیوسته تشکیل شده است. این مهارت‌ها فرد را قادر می‌سازند
تشکیل شده است. این مهارت‌ها فرد را قادر می‌سازند تا دنیای درونی خود و دیگران را بهتر درک کند: تفاوت با هوش هیجانی. سواد عاطفی و هوش هیجانی (Emotional Intelligence - EI) مفاهیمی نزدیک اما متفاوت هستند. سواد عاطفی را می‌توان پایه و پیش‌نیاز هوش هیجانی دانست. می‌توان این‌گونه ساخت: اگر هوش هیجانی را توانایی نواختن یک قطعه موسیقی پیچیده و زیبا بدانیم، سواد عاطفی معادل یادگیری نت‌ها، گام‌ها و تئوری بنیادین موسیقی است. بدون دومی، اولی ممکن نیست. اهمیت و کاربردها. توسعه سواد عاطفی در جنبه‌های مختلف زندگی فردی و
توسعه سواد عاطفی در جنبه‌های مختلف زندگی فردی و اجتماعی تأثیرات مثبتی دارد:
جیامپائولو دی کوکو (؛ زادهٔ ) معمار، مجسمه‌ساز، نویسنده و نقاش ایتالیایی است که آثارش در مرز میان معماری، هنر مفهومی و طراحی شهری قرار دارد. زندگی‌نامه. دی کوکو در ۶ سپتامبر ۱۹۴۷ در فلورانس متولد شد. او از همان سال‌های نخستین تحصیل به هنرهای تجسمی و معماری علاقه نشان داد و در دانشگاه فلورانس در رشته معماری آموزش دید. پس از فارغ‌التحصیلی، به دلیل علاقه به پیوند دادن معماری با هنرهای تجسمی، وارد مسیر حرفه‌ای‌ای شد که بعدها او را به یکی از هنرمندان چندوجهی معاصر ایتالیا تبدیل کرد. فعالیت هنری. دی کوکو به خاطر
ایتالیا تبدیل کرد. فعالیت هنری. دی کوکو به خاطر پروژه‌های هنری در فضای باز و آثار بزرگ‌مقیاس شهری شناخته می‌شود. او تلاش کرد میان عناصر معماری سنتی ایتالیا و بیان هنری معاصر پلی بزند. آثار او اغلب شامل ترکیب نقاشی، مجسمه‌سازی و طراحی فضاهای معماری است. یکی از شاخص‌ترین پروژه‌های او مجموعه‌ای از «پل‌های خیالی» است که به‌طور استعاری به پیوند میان فرهنگ‌ها و تمدن‌ها اشاره دارد. این پروژه‌ها در مکان‌های مختلفی در اروپا به نمایش درآمده‌اند و همواره مورد توجه منتقدان قرار گرفته‌اند. نویسندگی. دی کوکو علاوه بر
قرار گرفته‌اند. نویسندگی. دی کوکو علاوه بر هنرهای تجسمی، در زمینه نویسندگی نیز فعال بوده است. او چندین کتاب و مقاله درباره ارتباط میان معماری، هنر و فرهنگ منتشر کرده که در آن‌ها دیدگاه‌های انتقادی و فلسفی خود درباره شهرنشینی و فضای معاصر را مطرح کرده است. نوشته‌های او در مجلات هنری و فرهنگی ایتالیا نیز بازتاب گسترده‌ای داشته‌اند. نمایشگاه‌ها. آثار دی کوکو در گالری‌ها و موزه‌های متعددی در ایتالیا و دیگر کشورهای اروپایی به نمایش درآمده است. او علاوه بر نمایشگاه‌های فردی، در رویدادهای هنری جمعی مانند
نمایشگاه‌های فردی، در رویدادهای هنری جمعی مانند دوسالانه‌های هنر نیز حضور داشته و آثارش در کنار دیگر هنرمندان برجسته ایتالیایی به نمایش گذاشته شده است. سبک هنری. ویژگی بارز سبک دی کوکو، تأکید بر مفهوم «پل» به‌عنوان نمادی از ارتباط، انتقال و تحول فرهنگی است. او از طریق این استعاره تلاش کرده است هنر خود را به ابزاری برای گفتگو و پیوند میان گذشته و حال، سنت و مدرنیته تبدیل کند. میراث و جایگاه. جیامپائولو دی کوکو از جمله هنرمندانی است که نقش مهمی در معرفی هنر معاصر ایتالیا به جامعه بین‌المللی داشته است. آثار
معاصر ایتالیا به جامعه بین‌المللی داشته است. آثار او در دسته‌بندی هنر مفهومی و معماری تجربی قرار می‌گیرند و نسل‌های بعدی هنرمندان ایتالیایی نیز از شیوه نگاه او به فضا و شهر تأثیر پذیرفته‌اند.
رزا لوئینی (؛ زادهٔ ) که با نام رز ویلاین شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا و رپر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. ویلاین اولین بار در سال ۲۰۱۶ به لطف تک‌آهنگ دارای گواهینامه پلاتینیوم «Don Medellín» و سپس در سال ۲۰۲۰ با تک‌آهنگ چهارگانه دارای گواهینامه پلاتینیوم «Chico» به محبوبیت رسید. و موفق شد با ریپابلیک رکوردز قرارداد ضبط امضا کند. در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۳، او اولین آلبوم استودیویی خود به نام «"رادیو گاتهام»" را منتشر کرد که توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی پلاتین
که توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی پلاتین دریافت کرد. در سال ۲۰۲۳، او همچنین با آشیل لارو در تک‌آهنگ «Fragole» با گواهی پلاتین سه‌گانه همکاری کرد. در سال ۲۰۲۴، او برای اولین بار در جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ «Click Boom!» شرکت کرد. زندگی و حرفه. رزا لوئینی دختر فرانکو لوئینی کارآفرین میلانی و بنیان‌گذار برند مد توکانو و فرناندا ملونی است. او که در میلان متولد و بزرگ شده است، استعداد خود را برای خوانندگی در مدارس ابتدایی کشف کرد. او زندگی خود را به همراه خانواده و برادر کوچکترش الساندرو در میلان
همراه خانواده و برادر کوچکترش الساندرو در میلان گذراند؛ در سن ۱۸ سالگی به لس آنجلس نقل مکان کرد، و در آن جا در موسسه موسیقیدانان هالیوود، موسیقی معاصر را با گرایش موسیقی راک مطالعه کرد. لوئینی سازهای موسیقی را آموخت و توسط معلمانش برای نوشتن ترانه تشویق شد. او در حالی که در لس‌آنجلس زندگی می‌کرد، برای یک گروه موسیقی پانک راک به نام «ویلینز» می‌خواند که نام هنری او، از آن الهام گرفته شده است. او بعداً به شهر نیویورک نقل مکان کرد و در آنجا تحصیلات خود را در تئاتر برادوی به پایان رساند. او سپس با شرکت "آدسو"
برادوی به پایان رساند. او سپس با شرکت "آدسو" قرارداد امضا کرد، اما طبق گزارش‌ها تصمیم گرفت در سال ۲۰۲۰ آن را ترک کند. وقتی او با تهیه‌کننده اجرایی خود آشنا شد، این دو با هم نامزد کردند. و در ۲۸ مه ۲۰۲۲ در نیویورک ازدواج کردند.
الکساندر اگر (؛ زادهٔ ) نویسنده، طراح و هنرمند ایتالیایی است. او بیشتر به خاطر ترکیب هنر، طراحی گرافیکی و انتشار آثار ادبی شناخته می‌شود. زندگی و حرفه. اگر در سال ۱۹۷۱ در ایتالیا متولد شد. او در فعالیت‌های حرفه‌ای خود به طراحی گرافیک، هنر دیجیتال و پروژه‌های فرهنگی و تجاری پرداخته است. او به‌عنوان طراح، هنرمند چندرسانه‌ای و نویسنده شناخته می‌شود که در رسانه‌ها و پروژه‌های بین‌المللی مشارکت داشته است. در حوزهٔ طراحی گرافیک، اگر برای برندها و شرکت‌های بین‌المللی پروژه‌هایی انجام داده است. به‌عنوان مثال، در
پروژه‌هایی انجام داده است. به‌عنوان مثال، در پروندهٔ طراحی، او با نام‌هایی چون Adidas، BMW، Sony و T-Mobile همکاری کرده است. آثار او نمایشگاهی هم داشته است؛ آثار ترکیبی از تصویر و متن که در زین‌ها ( نشریات مستقل کوچک ) منتشر شده‌اند، از جمله عناوینی مانند People Who Make Noise Are Dangerous، Places to Go, People to See, Things to Do و Satellites Mistaken for Stars. علاوه بر آن، اگر در موسیقی نیز فعالیت داشته است، پروژه‌هایی مانند ضبط صداهای میدانی ("field recordings") بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ و نیز
recordings") بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ و نیز آلبوم‌هایی که ترکیبی از صداهای الکترونیک و اجراهای زنده‌اند، انجام داده است. این فعالیت‌ها نشان می‌دهد که او نه فقط یک طراح گرافیک است بلکه یک هنرمند چندرسانه‌ای واقعی است که کارش را از مرزهای یک رشته فراتر برده است. همچنین اگر در پروژه‌های فرهنگی و هنری مستقل مشارکت دارد؛ مثلاً او وب‌سایت شخصی و پروژه‌های مستقل مانند Satellites Mistaken for Stars را دارد که نمایانگر جنبهٔ فرهنگی و هنری کار اوست. آثار منتشر شده. از جمله آثار منتشر شده توسط اگر وجود دارند:
نقاشی پایین آوردن عیسی از صلیب (Deposition) یک نقاشی رنگ روغن روی بوم اثر نقاش ایتالیایی، جیووانی باتیستا تیپولو، و یکی از آخرین آثار اوست. شرح نقاشی. این اثر با نام کامل «نقاشی پایین آوردن عیسی از صلیب و قرار دادن در مقبره» (La Deposizione del corpo di Cristo nel sepolcro) یکی از آخرین آثار تیهپولو در سال ۱۷۷۰ در مادرید است که یکی از آخرین کارهای وی به شمار میرود، چرا که وی کمی از یک سال بعد فوت می‌کند. این نقاشی که پایین آوردن عیسی از صلیب را نشان میدهد برای مدت طولانی متعلق به خانواده پرتغالی
میدهد برای مدت طولانی متعلق به خانواده پرتغالی پینتو-باستو (Pinto-Basto)‌ بود و در سال ۲۰۰۸ توسط موزه ملی هنر آنتیگا لیسبون خریداری شد، جایی که اکنون در آنجا به نمایش گذاشته شده است. این نقاشی در ۲۹ نوامبر ۲۰۰۷ توسط خانه حراج لیریا ای ناسیمنتو ( Leiria e Nascimento) به حراج گذاشته شد و دولت پرتغال با استفاده از حق خرید خود، این اثر را به قیمت ۱.۵ میلیون یورو خریداری کرد. در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۸، حکم شماره ۲/۲۰۰۸ در روزنامه «دیاریو دا ریپابلیکا»‌(Diário da República) منتشر شد که طبقه‌بندی نقاشی نقاشی پایین آوردن
منتشر شد که طبقه‌بندی نقاشی نقاشی پایین آوردن عیسی از صلیب را به عنوان یک دارایی دارای منافع ملی تثبیت می‌کند. روش حفاظت از نقاشی‌های رنگ روغن روی بوم که از سال ۱۹۳۹ ابداع شده بود، به‌روزرسانی شده و «ارزش میراثی و فرهنگی مهم برای ملت» برجسته شده است، که با «نبوغ هنری و برتری و اهمیت موروثی اثر» اثر جووانی تیپولو، که «در ارزش زیبایی‌شناختی، فنی و مادی ذاتی» نقاشی خریداری شده توسط دولت پرتغال بیان شده است، توجیه می‌شود. این نقاشی از ۱۶ مه ۲۰۰۸ در موزه ملی هنر باستانی در لیسبون به نمایش گذاشته شده است، جایی
باستانی در لیسبون به نمایش گذاشته شده است، جایی که آثار دیگری از این نقاش را می‌توان یافت: فرار به مصر، اهدا شده در سال ۱۹۴۶ از همان مجموعه خصوصی، و «پیروزی هنرها»، که از مجموعه‌های سلطنتی جمع‌آوری شده است.
جیانی گالو (؛ ۲۰۱۱-۱۹۳۵) هنرمند و طراح گرافیک اهل ایتالیا بود که بیشتر به‌خاطر طراحی برچسب‌های هنری برای بطری‌های شراب در منطقه لانگه شناخته می‌شود. آثار او ترکیبی از طبیعت، فرهنگ محلی و داستان‌سرایی تصویری است و تاثیر قابل توجهی بر طراحی برچسب‌های شراب معاصر در ایتالیا داشته است. زندگی و حرفه. گالو در سال ۱۹۳۵ در دولیانی، شهری در منطقه پیدمونت شمال ایتالیا به دنیا آمد و بیشتر عمر خود را در این منطقه گذراند. او تحصیلات خود را در رشته مهندسی در دانشگاه پلی‌تکنیک تورین به پایان رساند و پس از آن به زادگاهش
تورین به پایان رساند و پس از آن به زادگاهش بازگشت تا فعالیت‌های هنری و طراحی خود را دنبال کند. در این دوران، او با هنرمندانی چون کلودیو بونیچی و اِزو پِلوچی همکاری داشت و با آن‌ها تبادل نظر و تجربه کرد. گالو در طول زندگی حرفه‌ای خود، بیشتر بر روی فرم‌ها و خطوطی تمرکز داشت که با طبیعت و فرهنگ محلی منطقه لانگه پیوند خورده بود.&lt;ref name="en.wikipedia.org/wiki/Gianni_Gallo"&gt;&lt;/ref&gt; در اوایل دهه ۱۹۷۰، گالو اولین برچسب‌های هنری خود را طراحی کرد. این برچسب‌ها شامل طرح‌های شراب موسکاتو با خوشه‌های گندم
شامل طرح‌های شراب موسکاتو با خوشه‌های گندم و گل‌ها، و برای باربِرا با جیرجیرکی روی پنج‌خط و حشره‌ای که در میان علف‌ها و گل‌ها پنهان شده بود، بود. این طراحی‌ها به‌عنوان نمونه‌هایی از «برچسب‌های هنری» در ایتالیا شناخته شدند و سبک منحصر به فرد گالو در ترکیب تصویر و خط با الهام از طبیعت منطقه لانگه در میان هنرمندان و تولیدکنندگان شراب مورد تحسین قرار گرفت. آثار گالو همچنین در چندین نمایشگاه هنری در سطح ملی و بین‌المللی به نمایش درآمده و مورد توجه مجموعه‌داران و علاقه‌مندان به طراحی برچسب شراب قرار گرفته است.
و علاقه‌مندان به طراحی برچسب شراب قرار گرفته است. او علاوه بر طراحی برچسب، در حوزه طراحی گرافیک و تصویرسازی چاپی فعالیت داشت و چندین مجموعه چاپی و کتاب تصویری منتشر کرد که ترکیبی از تصویر، فرهنگ محلی و داستان‌سرایی بودند.
استادیو ارنستو بردا () یک ورزشگاه چندمنظوره در سستو سان جووانی، ایتالیا است. در حال حاضر از این ورزشگاه برای مسابقات فوتبال و فوتبال آمریکایی استفاده می‌شود و زمین خانگی تیم‌های پرو سستو، آلچونه میلانو، زنان اینتر و جوانان اینتر است. این ورزشگاه گنجایش ۳۵۲۳ تماشاگر را دارد. تاریخچه. این مجموعه ورزشی در سال ۱۹۳۹ ساخته شد و متعلق به صنایع بردا بود. پس از تصاحب تمام زمین‌های کشاورزی شمال پایتخت لومباردی توسط مقامات پارکو نورد میلانو، این ورزشگاه نیز به بخشی از دارایی‌های کنسرسیوم تبدیل شد. مانند سایر
بخشی از دارایی‌های کنسرسیوم تبدیل شد. مانند سایر ساختمان‌های مسکونی و خدماتی در سستو سان جووانی، این ورزشگاه نیز برای رفاه جامعه طبقه کارگر، در یک بافت شهری-صنعتی ساخته شد که تحت تأثیر فلسفه برنامه‌ریزی شهری پدرسالارانه‌ای که توسط مشاغل محلی ترویج می‌شود، شکل گرفته است. ساختار. این ورزشگاه تقریباً ۳۵۲۳ تماشاگر را در خود جای می‌دهد که در سه جایگاه از نظر ساختاری مجزا (دو جایگاه مستقیم - یکی از آنها سرپوشیده - و یک جایگاه منحنی در سمت غرب) تشکیل شده و زمین بازی کاملاً حصارکشی شده است. صندلی‌ها به شرح زیر
بازی کاملاً حصارکشی شده است. صندلی‌ها به شرح زیر تقسیم شده‌اند: این جایگاه‌ها تمام امکانات فنی ورزشگاه را در خود جای داده‌اند: حمام، رختکن و انبار.
قانون اساسی امارات متحده عربی چارچوبی حقوقی و سیاسی برای عملکرد امارات متحده عربی به عنوان فدراسیونی از هفت امارت فراهم می‌کند. این قانون اساسی در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ لازم‌الاجرا شد و در ژوئیه ۱۹۹۶ به‌طور دائم پذیرفته شد این قانون اساسی که توسط عدی البیطار، قاضی و مشاور حقوقی، نوشته شده است، در ۱۰ بخش و ۱۵۲ ماده تدوین شده است. امارات متحده عربی تشکیل اتحادیه (و پذیرش قانون اساسی فدرال) را به عنوان روز ملی در ۲ دسامبر جشن می‌گیرد. تاریخ. پادشاهی‌های مستقل تاریخی، امارت‌های مدرن که امارات متحده عربی و پادشاهی‌های
امارت‌های مدرن که امارات متحده عربی و پادشاهی‌های مدرن قطر و بحرین را تشکیل می‌دهند، در سال ۱۸۵۳ با بریتانیا معاهدهی منعقد کردند و با آتش‌بس دریایی دائمی با بریتانیا موافقت کردند. این پادشاهی‌ها در مجموع به عنوان "ساحل آشتی" شناخته می‌شدند. اختلافات بین این ایالت‌ها اغلب توسط بریتانیا داوری می‌شد. در اواخر دهه ۱۹۶۰، شورای کشورهای متصالحه توسط امارات و همچنین قطر و بحرین تشکیل شد. بریتانیا تصمیم خود را برای پایان دادن به روابط پیمانی با این پادشاهی‌ها در سال ۱۹۶۸ اعلام کرد. نه پادشاهی تلاش کردند تا
در سال ۱۹۶۸ اعلام کرد. نه پادشاهی تلاش کردند تا اتحادیه‌ای از امارات عربی تشکیل دهند، اما نتوانستند بر سر شرایط این اتحادیه به توافق برسند. در حالی که بحرین و قطر به کشورهای مستقل تبدیل شدند، هفت امارت دیگر در سال ۱۹۷۱ تلاش کردند تا یک اتحادیه موقت فدرال تشکیل دهند. در سال ۱۹۷۱، قانون اساسی که توسط قاضی فلسطینی-اردنی، عدی البیطار، تدوین شده بود، به عنوان یک چارچوب قانونی و سیاسی موقت تأسیس شد. ماده ۹ قانون اساسی بیان می‌کند که پایتخت، شهر جدیدی در مرز دبی و ابوظبی خواهد بود که ظرف هفت سال تکمیل می‌شود و