payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برای خلاقیت و نقد کاربردی در قاهره. اشعار و مقالات خود را در روزنامه‌ها و مجلات عمانی و عربی منتشر کرد. در بسیاری از شب‌های شعر، سمینارها، نشست‌ها و جشنواره‌های داخل و خارج از کشور شرکت کرده است. در طول حرفهٔ ادبی بود، او مدال‌ها، جوایز فرهنگی و افتخارات زیادی دریافت کرده است، از جمله: مقام اول مسابقهٔ خلاقیت شعر جوانان را از ادارهٔ کل جوانان مسقط؛ رتبهٔ اول مسابقهٔ سرود سال کشاورزی؛ رتبهٔ اول مسابقهٔ سرود جشنواره کودکان؛ نشان پادشاهان و امیران کشورهای شورای همکاری خلیج در ادبیات، ۱۹۸۹؛ مدال زن خلاق عرب از
همکاری خلیج در ادبیات، ۱۹۸۹؛ مدال زن خلاق عرب از سوی انجمن فکری عربی قاهره، ۲۰۰۴. به عنوان ترانه‌سرا، او ترانه‌های زیادی برای خوانندگان عمانی و عرب سروده است، مانند: عبدالمجید عبدالله، هشام عباس، عبدالرب ادریس، احمد فتحی، محمد عبده و نادیا مصطفی. آثار. از مجموعه شعرهای وی: کتاب‌ها:
ماریا پوگونوفسکا (؛ – ) دانشمند یهودی‌تبار لهستانی-اسرائیل بود که دکترای فیزیک داشت. زندگی‌نامه. ماریا آستربلوم در ورشو به دنیا آمد. پدرش «مائوریتسی» وکیل دادگستری و مادرش «سالومئا» نام داشتند. در سال ۱۹۱۵، او برای تحصیل در رشته فیزیک وارد دانشگاه ورشو شد، دانشگاهی که به تازگی پس از خروج روس‌ها از ورشو افتتاح شده بود. او یکی از چهار زنی بود که در سال اول تاسیس دانشگاه پذیرفته شدند. در سال ۱۹۲۴، او نخستین دارندهٔ مدرک دکترا شد که توسط دپارتمان فیزیک ارتقا یافت. مشاور دکترای او استفان پینکوفسکی بود. او به
یافت. مشاور دکترای او استفان پینکوفسکی بود. او به عنوان دستیار ارشد در دپارتمان فیزیک تجربی در دانشگاه ورشو کار می‌کرد و چندین مقاله در زمینه تست‌های نوری نوشته است. در ۳ ژوئیه ۱۹۲۷، او با میه‌چیسواف پرونر، دکتر داروساز و مدرس دانشگاه ورشو ازدواج کرد. در ۱۴ ژانویه ۱۹۲۹ تنها دختر آنها یانینا به دنیا آمد. آنها کار خود را در دانشگاه ورشو تا سال ۱۹۳۸ ادامه دادند. هنگامی که جنگ جهانی دوم آغاز شد، میه‌چیسواف پرونر به ارتش فراخوانده شد و توسط شوروی اسیر شد. در بهار ۱۹۴۰ در خارکوف به قتل رسید. پس از تأسیس گتوی
بهار ۱۹۴۰ در خارکوف به قتل رسید. پس از تأسیس گتوی ورشو، ماریا، به اصرار دوستان، با دخترش در سمت آریایی شهر باقی ماند. او اسناد شناسایی به نام پوگونوفسکا دریافت کرد که تا پایان عمر از آنها استفاده کرد. او بارها محل سکونت خود را تغییر داد و با تجارت مواد غذایی، سیگار و صابون امرار معاش کرد. خواهر بزرگتر و والدین او و همچنین خانواده شوهرش به گتوی ورشو فرستاده شدند. پوگونوفسکا و دخترش در جریان قیام ورشو در منطقه اوچوتا بودند. آنها از آپارتمان خود به اردوگاه کار در بونزلائو (بولسواویتس))، که ارتش شوروی آن را در
در بونزلائو (بولسواویتس))، که ارتش شوروی آن را در فوریه ۱۹۴۵ آزاد کرد، فرستادند. در آن زمان، آنها از مرگ میه‌چیسواف پرونر بی اطلاع بودند، که در لیست قربانیان کشتار کاتین که توسط آلمانی‌ها در ۱۱۹۴ فاش شد، حذف شده بود. پس از جنگ، پوگونوفسکا تصمیم گرفت به حرفه علمی خود برنگردد و در عوض برای «خانه کودکان مبتلا به بیماری‌های مزمن» در ورشو کار کند. او همچنین در تملک زمین برای خانه یتیم خانه مشارکت داشت و در برنامه‌ریزی، ساخت و ساز و تجهیز آن فعال بود. او تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۶۲ در آنجا کار کرد. در این مدت
بازنشستگی در سال ۱۹۶۲ در آنجا کار کرد. در این مدت نتوانست سرنوشت شوهرش را تعیین کند. در دوران بازنشستگی، او فعال بود و از نوه‌هایش مراقبت می‌کرد و در کلاس‌های آکادمی پزشکی ورشو تدریس می‌کرد. پس از جنگ، پوگونوفسکا تصمیم گرفت به حرفه علمی خود برنگردد و در عوض برای خانه کودکان مبتلا به بیماری مزمن در ورشو کار کند. او همچنین در خرید و تملک زمین برای ساختمان یتیم‌خانه مشارکت داشت و در برنامه‌ریزی، ساخت‌و‌ساز و تجهیز آن فعال بود. او تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۶۲ در آنجا به فعالیت خود ادامه داد. پوگونوفسکا در این
آنجا به فعالیت خود ادامه داد. پوگونوفسکا در این مدت نتوانست خبری از سرنوشت شوهرش بگیرد. در دوران بازنشستگی، او بیکار ننشست و همچنان فعال بود و از نوه‌هایش مراقبت می‌کرد و در کلاس‌های آکادمی پزشکی ورشو تدریس می‌کرد. در سال ۱۹۶۸ پوگونوفسکا با دخترش یانینا و خانواده‌اش به اسرائیل نقل مکان کرد. یانینا بعداً استاد میکروبیولوژی پزشکی در دانشگاه پزشکی تل آویو شد. ماریا از نوه‌ها و بعدها از نتیجه‌هایش مراقبت می‌کرد و مدتی به کار اجاره کتاب‌های لهستانی مشغول شد. او در سال ۱۹۹۰ توضیحی رسمی در مورد چگونگی مرگ شوهرش
در سال ۱۹۹۰ توضیحی رسمی در مورد چگونگی مرگ شوهرش دریافت کرد و در سال ۱۹۹۴ در مراسمی شرکت کرد که هزاران درخت در نزدیکی اورشلیم طی آن کاشته شد تا نماد درخت‌زار کاتین باشد. قطعه‌ای که توسط او بین سال‌های ۱۹۹۵ و ۲۰۰۰ نوشته شده بود به نام "خاطرات یک دختر ورشو" در سال ۲۰۰۹ در صفحات «فصلنامهٔ تاریخ یهود» ظاهر شد. در سال ۱۹۸۰، بنا به درخواست او، ماریا پالستر عنوان درستکار در میان ملل را دریافت کرد. یکی از نتیجه‌های پوگونوفسکا از طریق یانینا، ریاضیدان تومر شلانک است. پوگونوفسکا در جشن تولد ۱۱۰ سالگی خود از روسای
پوگونوفسکا در جشن تولد ۱۱۰ سالگی خود از روسای جمهور لهستان و اسرائیل و ایرنا سندلروا تبریک دریافت کرد. او در ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۹ در سن ۱۱۱ سال و ۲۵۸ روزگی در اسرائیل درگذشت.
سریال باحال ( کارگین سریال؛ ) یک مجموعه تلویزیونی کمدی موقعیت ارمنستانی ۲۵ دقیقه‌ای محصول سال ۲۰۱۰ کشور ارمنستان به کارگردانی هراند آوتیسیان، می‌باشد. این مجموعه از روز ۱۲ اکتبر ۲۰۱۰ از شانت تی‌وی شروع به نمایش درآمد و تا ژوئن ۲۰۱۳ ادامه داشت. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می‌افتد. حواشی. شباهت‌های بسیاری بین شخصیت‌های مجموعه سریال باحال و مجموعه کمدی آمریکایی دو مرد و نصفی بروز نمود. مکرتیچ آرزومانیان در مصاحبه‌ای پذیرفت که قالب سریال باحال بر اساس یک برنامه تلویزیونی دیگر ساخته شده
باحال بر اساس یک برنامه تلویزیونی دیگر ساخته شده است، اما با این اضافه نمود که این قالب با واقعیت زندگی ارمنی منطبق شده است.
کاترین پلانکت (؛ – ) یک اشراف‌زاده انگلیسی-ایرلندی و تصویرگر گیاه‌شناسی اهل بالیمتسکانلن واقع در شهرستان لوث در جمهوری ایرلند بود. وی تصویرگر و نقاش پرکاری در حوزهٔ گیاه‌شناسی و مسن‌ترین فردی بود که در ایرلند زاده شد و از دنیا رفت و چهارمین شهروند مسن ایرلندی از لحاظ طول عمر در ایرلند است که ۱۱۱ سال و ۳۲۷ روز زندگی کرد. زندگی‌نامه. پلانکت در کیلساران، نزدیک بالیمتسکانلن در شهرستان شهرستان لوث در جمهوری ایرلند (در آن زمان بخشی از بریتانیا، قبل از پیمان انگلیس و ایرلند در سال ۱۹۲۱ بود) به دنیا آمد. او
انگلیس و ایرلند در سال ۱۹۲۱ بود) به دنیا آمد. او بزرگ‌ترین فرزند از شش فرزندی بود که یکی از آنها در دوران شیرخوارگی درگذشت و همچنین نوه ویلیام پلانکت، اولین بارون پلانکت، لرد صدراعظم ایرلند بود. پدرش توماس پلانکت، دومین بارون پلانکت (۱۷۹۲–۱۸۶۶)، زمانی که او به دنیا آمد، روحانی جوان کلیسای ایرلند بود و بعداً اسقف توآم، کیلالا و آچونری شد. نام کاترین پلونکت در کتاب‌ها و فهرست‌های گوناگونی حاوی نام اشراف و اعیان آن دوره از جمله ویتاکرها دیده می‌شود. مادرش لوئیزا جین فاستر (۲۲ نوامبر ۱۷۹۴–۱۴ ژانویه ۱۸۹۳؛
لوئیزا جین فاستر (۲۲ نوامبر ۱۷۹۴–۱۴ ژانویه ۱۸۹۳؛ ازدواج در ۲۶ اکتبر ۱۸۱۹ در کیلسارن) دومین دختر ربکا مک‌کلور و جان ویلیام فاستر اهل فانوالی در شهرستان لوث نمایندهٔ مجلس برای منطقهٔ دانلیر و از اقوام ارل کلرمونت بود. عموزاده‌های نسل اول و دوم او اعضای سه لقبه از طبقهٔ اشراف ایرلندی بود. او در ۱۳ دسامبر ۱۸۲۰ به عنوان کاترین پلانکت در کلیسای کیلساران انگلیکان غسل تعمید داده شد، اگرچه نام خود را برای تمام عمر خود با حرف "K" نوشت. او یکی از خانه‌های اجدادی خانواده، خانه بالیمتسکانلن در نزدیکی دانداک را از مادرش
خانه بالیمتسکانلن در نزدیکی دانداک را از مادرش به ارث برد و تا زمانی که در سن ۱۰۲ سالگی به برونشیت مبتلا شد (تنها مشکل جدی سلامتی او) شخصاً بر نگهداری خانه و باغ نظارت داشت. این خانه در حال حاضر مبدل به یک هتل شده است. تصویرگری گیاهان. پلانکت با خواهر کوچکترش گرترود (۱۸۴۱–۱۹۲۴)، سفرهای زیادی کرد و تقریباً از تمام پایتخت‌های قاره اروپا بازدید کرد. او با خواهرش فردریکا تصاویر و طرح‌های زیادی از گل‌ها در فرانسه، ایتالیا، اسپانیا و آلمان و ایرلند کشید. اینها تصاویر در کتابی به نام "گلهای وحشی در طبیعت" صحافی
در کتابی به نام "گلهای وحشی در طبیعت" صحافی شدند که در سال ۱۹۰۳ به کالج سلطنتی علوم ارائه شد و بعداً به موزه علم و هنر در موزه ملی ایرلند منتقل شد. این کتاب در سال ۱۹۷۰ بخشی از مجموعه‌هایی بود که به باغ‌های گیاه‌شناسی ملی ایرلند در گلاسنوین منتقل شدند. رکورد طول عمر. با نگاه به گذشته پلانکت پس از مرگ دلینا فیلکینس در ۴ دسامبر ۱۹۲۸، زمانی که در سن ۱۰۸ سال و ۱۲ سالگی بود، به‌طور به عنوان مسن‌ترین فرد زنده جهان شناخته شد. در زمان مرگ پلانکت، او به عنوان مسن‌ترین فرد ایرلندی در تاریخ شناخته می‌شد و بیشتر از هر
فرد ایرلندی در تاریخ شناخته می‌شد و بیشتر از هر کس دیگری در دولت آزاد ایرلند و بریتانیا عمر کرد. در سن ۱۰۹ سالگی، او تلگرافی از پادشاه جرج پنجم دریافت کرد. تا سال ۱۹۷۰، یک شهروند بریتانیایی از سن او فراتر رفت، زمانی که «اِیدا گیدینگ رو» ۱۲ روز بیشتر از او زندگی کرد. او آخرین فرد زنده ای بود که نویسنده سِر والتر اسکات (۱۷۷۱–۱۸۳۲) را ملاقات کرده بود، و این اتفاق زمانی افتاد که او در خانه پدربزرگش در بری اقامت داشت و والتر اسکات برای دیدار آنها آمده بود. نام پلانکت در اولین نسخهٔ کتاب رکوردهای جهانی گینس
پلانکت در اولین نسخهٔ کتاب رکوردهای جهانی گینس (منتشر شده در سال ۱۹۵۵) گنجانده شد و تنها ابرصدساله است که از آن زمان تاکنون توانسته است در برابر دقت نظر و بررسی‌های مداوم ویراستاران آن، همچنان در کتاب باقی بماند. پلانکت عمر طولانی خود را به زندگی آرام و بی‌دغدغه خود نسبت داد. او در ۱۴ اکتبر ۱۹۳۲ درگذشت. مرگ او سه روز بعد در ریونزدیل، شهرستان لوث اتفاق افتاد و دلیلش را سنکوپ دانستند. درگذشت او در بسیاری از نشریات ایرلندی و در انگلیس در روزنامه "تایمز" منتشر شد. تلگراف تسلیت پادشاه جرج پنجم برای بستگان وی
شد. تلگراف تسلیت پادشاه جرج پنجم برای بستگان وی ارسال شد.
کنفرانس گفتگوی ملی سوریه ()، گفتگویی برای تشکیل دولت انتقالی بود که در کاخ ریاست‌جمهوری سوریه در دمشق در ۲۴ تا ۲۵ فوریه ۲۰۲۵، به عنوان بخشی از فرایند تشکیل دومین دولت انتقالی سوریه برگزار شد و هدف آن ایجاد مسیری برای وحدت ملی پس از سقوط رژیم اسد، با تمرکز بر عدالت در دولت انتقالی، اصلاحات قانون اساسی و نهادی، آزادی‌ها، جامعه مدنی و اصول اقتصادی بود. قبل از کنفرانس، اسرائیل، حملات هوایی به دمشق و جنوب سوریه انجام داد. در پاسخ، این کنفرانس، خواستار خروج فوری و بدون قید و شرط اسرائیل از سوریه شد و مخالفت
و بدون قید و شرط اسرائیل از سوریه شد و مخالفت نخست‌وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، با حضور نظامی سوریه در جنوب را رد کرد. احمد الشرع، پس از خدمت به عنوان رهبر "دفاکتو" پس از سقوط رژیم اسد، در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۵ به عنوان رئیس‌جمهور سوریه، منصوب شد. پس از انتصاب، وی برنامه‌هایی را برای برگزاری «کنفرانس گفتگوی ملی» و صدور «اعلامیه قانون اساسی» به عنوان چارچوب قانونی برای انتقال سیاسی پس از لغو قانون اساسی ۲۰۱۲ سوریه بعثی اعلام کرد. پیش‌زمینه. در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، رژیم اسد در جریان یک حمله بزرگ توسط نیروهای مخالف،
اسد در جریان یک حمله بزرگ توسط نیروهای مخالف، سقوط کرد. تصرف دمشق، پایان حکومت خانواده اسد را رقم زد که از زمان به قدرت رسیدن حافظ اسد در سال ۱۹۷۱ پس از یک کودتا، به عنوان یک رژیم موروثی فرقه‌ای تمامیت‌خواه بر سوریه حکومت می‌کرد. با نزدیک شدن گروهی از ائتلاف شورشیان به دمشق، گزارش‌ها حاکی از آن بود که بشار اسد با هواپیما از پایتخت، به روسیه گریخته است، جایی که به خانواده تبعیدی خود پیوست و توسط دولت روسیه، پناهندگی سیاسی دریافت کرد. پس از خروج او، نیروهای مخالف، پیروزی خود را در تلویزیون دولتی اعلام کردند.
پیروزی خود را در تلویزیون دولتی اعلام کردند. در همان زمان، وزارت امور خارجه روسیه، استعفا و خروج اسد از سوریه را تأیید کرد. احمد الشرع، پس از خدمت به عنوان رهبر "دفاکتو" پس از سقوط رژیم اسد در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۵، توسط فرماندهی کل سوریه به عنوان رئیس‌جمهور، منصوب شد. پس از انتصاب به عنوان رئیس‌جمهور، الشرع در نخستین سخنرانی خود در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۵ اعلام کرد که «کنفرانس گفتگوی ملی» برگزار می‌کند و «اعلامیه قانون اساسی» را به عنوان «مرجع قانونی» در طول انتقال سیاسی پس از انحلال قانون اساسی دوران بعثی صادر می‌کند.
پس از انحلال قانون اساسی دوران بعثی صادر می‌کند. در ۲۳ فوریه ۲۰۲۵، نخست‌وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، خواستار غیرنظامی‌سازی کامل جنوب سوریه در استان‌های قنیطره، درعا و سویدا و خروج نیروهای سوری از خاک سوریه در جنوب دمشق شد. چند ساعت بعد، اسرائیل موجی از حملات هوایی را در دمشق و جنوب سوریه انجام داد. اعضا. هفت عضو «کمیته مقدماتی» عبارتند از: حسن الدغیم، ماهر علوش، محمد مستت، یوسف الحجر، مصطفی الموسی، هند کباوات و هدی الاتاسی. نتایج. در طول کنفرانس گفتگوی ملی سوریه، نمایندگان در گروه‌های کاری سازماندهی
ملی سوریه، نمایندگان در گروه‌های کاری سازماندهی شدند تا در مورد مسائل کلیدی، از جمله قانون اساسی، آزادی‌ها، اقتصاد و جامعه مدنی، بحث کنند. حدود ۶۰۰ نماینده از سراسر سوریه به این رویداد در کاخ ریاست‌جمهوری در دمشق دعوت شدند. نمایندگان نیروهای دموکراتیک سوریه به این کنفرانس دعوت نشدند، اما برگزارکنندگان اعلام کردند که جامعه کرد، همچنان حضور دارد. الشرع، در سخنرانی افتتاحیه خود بر وحدت و همکاری تأکید کرد و از حمایت از سوریه در غلبه بر سختی‌هایش خواست. وی ابراز اطمینان کرد که دیگران کشور را رها نخواهند کرد و
اطمینان کرد که دیگران کشور را رها نخواهند کرد و برنامه‌هایی را برای ایجاد کمیته عدالت انتقالی اعلام کرد. وی همچنین بر ضرورت ادغام گروه‌های مسلح در ارتش و حفظ انحصار سلاح توسط دولت تأکید کرد. هدی الاتاسی، عضو کمیته مقدماتی، اظهار داشت که پیش‌نویس قانون اساسی، یک اعلامیه قانون اساسی موقت و یک شورای قانونگذاری برای شکل‌دادن به آینده کشور، تضمین توزیع متوازن قدرت، عدالت، آزادی‌ها، برابری و یک پایه قانونی و نهادی قوی را پیشنهاد می‌کند. این کنفرانس، خواستار خروج فوری و بدون قید و شرط نیروهای اسرائیلی از سوریه شد
و بدون قید و شرط نیروهای اسرائیلی از سوریه شد و موضع نخست‌وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، در مخالفت با حضور نیروهای مسلح سوریه در جنوب را رد کرد. همچنین وحدت و حاکمیت سوریه را مورد تأیید مجدد قرار داد و قاطعانه با هرگونه تلاش برای تقسیم، تجزیه یا امتیازات سرزمینی، مخالفت کرد. در ۲۴ فوریه ۲۰۲۵، اتحادیه اروپا از لغو چندین تحریم دوران اسد علیه سوریه برای حمایت از بهبود اقتصادی و تلاش‌های بازسازی، خبر داد؛ تصمیمی که مورد استقبال اسعد شیبانی، وزیر امور خارجه سوریه قرار گرفت که همچنین در سخنرانی خود در کنفرانس
قرار گرفت که همچنین در سخنرانی خود در کنفرانس گفتگوی ملی، از تحریم‌های بین‌المللی باقی‌مانده انتقاد کرد. واکنش‌ها. شورای ملی کرد در سوریه این کنفرانس را مایه ننگ و نقض حق اساسی مردم کرد برای وحدت ملی در سوریه دانست. مجد عزت چورباجی، فعال سوری که در کمیته اقتصاد شرکت کرد، این کنفرانس را به عنوان یک کنفرانس خوب توصیف کرد، اما خاطرنشان کرد که زمان محدود، به شرکت‌کنندگان اجازه داد فقط یک بار صحبت کنند. بحرین از کنفرانس گفتگوی ملی سوریه استقبال کرد و آن را گامی کلیدی در جهت ساختن یک کشور سوری بر اساس شهروندی،
کلیدی در جهت ساختن یک کشور سوری بر اساس شهروندی، حاکمیت قانون و نهادهای قانون اساسی قوی خواند.&lt;ref&gt;
ماری-لوئیز مِـیّور (؛ ؛ – ) با نام خانوادگی دوشیزگی شاسه، زن ابرصدساله اهل کانادا بود. او مسن‌ترین کانادایی است که سن طولانی و دقیقش تا به حال تأیید شده است و پس از مرگ ژان لوئیز کالمان رکورددار طول عمر جهان و تا مدتی مسن‌ترین فرد زنده شناخته شده جهان بود. اوایل زندگی. ماری-لوئیز فبرونی شاسه در ۲۹ اوت ۱۸۸۰ در شهر کاموراسکا واقع در استان کبک کانادا زاده شد. پدر او پی‌یر شارل پیتر شاسه و مادرش ماری-کاترین فبرونی لیوِیک نام داشتند. او در سال ۱۹۰۰ در سن ۲۰ سالگی با همسر اول خود، اتین لوکلر ازدواج کرد. لوکلر یک
با همسر اول خود، اتین لوکلر ازدواج کرد. لوکلر یک ناوبر و رهیاب بود و در ۲۴ فوریه ۱۹۱۱ بر اثر سینه‌پهلو و در سن ۳۹ سالگی درگذشت. این زوج با هم، شش فرزند به دنیا آوردند که چهار تایشان تا بزرگسالی زنده ماندند. دوازده ماه پس از ازدواجش هر دو والدین او درگذشتند: پدرش در ۲۵ ژوئن ۱۹۱۱، در سن ۶۱ سالگی و مادرش در ۲۳ فوریه ۱۹۱۲ در سن ۵۹ سالگی. نقل مکان به انتاریو. ماری-لوئیز در سال ۱۹۱۳، دو فرزند از چهار فرزند بازمانده خود را نزد خانواده یا دوستانش گذاشت و به حاشیهٔ استان انتاریو نقل مکان کرد تا به خواهرش که
حاشیهٔ استان انتاریو نقل مکان کرد تا به خواهرش که فرزندانش به دیفتری مبتلا بودند کمک کند. او در ۲۵ اکتبر ۱۹۱۵ با شوهر دومش اکتور مِـیّور که الوارفروش بود، ازدواج کرد. آنها با هم صاحب شش فرزند شدند. بازگشت به کاموراسکا و زندگی بعدی. ماری-لوئیز تا سال ۱۹۳۹ به استان کبک بازنگشت و پس از آن بود که دوباره درکاموراسکا ساکن شد. شوهر دوم او اکتور مِـیّور در سال ۱۹۷۲ در سن ۹۳ سالگی بر اثر دیابت درگذشت. ماری-لوئیز از آن زمان مدتی را با یکی از دختران خود زندگی کرد؛ اما هنگامی که نیازمند رسیدگی و مراقبت‌های بیشتر شد،
هنگامی که نیازمند رسیدگی و مراقبت‌های بیشتر شد، به خانه سالمندانی در کوربیل در انتاریو نقل مکان کرد. از دوازده فرزندی که او به دنیا آورد، تنها چهار فرزند زنده ماندند. او دارای ۸۵ نوه، ۸۰ نتیجه، ۵۷ نبیره و ۴ ندیده بود. ماری-لوئیز زمانی که سعی کرد برای پسر ۸۱ ساله خود همسری پیدا کند، خبرساز شد. روزنامه‌نگار آمریکایی آن لندرز به همین سبب او او را «مادر برگزیدهٔ سال» نامید. ماری-لوئیز در ۱۰۲ سالگی در سال ۱۹۸۲، پس از ابتلا به سرماخوردگی، سیگار را ترک کرد. در سال ۱۹۸۶، هنگامی که از راز زندگی و عمر طولانی‌اش
سال ۱۹۸۶، هنگامی که از راز زندگی و عمر طولانی‌اش پرسیدند، او ادعا کرد که این کار با آسانی به‌دست نمی‌آید. ماری-لوئیز یک گیاهخوار بود. او در ۴ اوت ۱۹۹۷ پس از مرگ ژان لوئیز کالمان زن فرانسوی ۱۲۲ ساله، مسن‌ترین فرد زنده جهان شد. در تولد ۱۱۷ سالگی، او ضعیف تر از آنی بود که بتواند صحبت کند و تنها در صورتی می‌توانست بشنود که کسی مستقیماً در گوش راست او فریاد بزند. مرگ. ماری-لوئیز مِـیّور در ۱۶ آوریل ۱۹۹۸ میلادی بر اثر ترومبوز و آمبولی ریه و در سن ۱۱۷ سالگی در کوربیل درگذشت. یکی از پسرانش در همان خانه سالمندان
درگذشت. یکی از پسرانش در همان خانه سالمندان ساکن بود و بزرگ‌ترین دخترش، گابریل وان، نود ساله بود. این دخترش در سال ۲۰۰۴ در سن ۹۶ سالگی درگذشت. ماری-لوئیز در کنار همسر دومش در رپید-ده-ژوآکئم، کبک که محل زندگی قبلی خودش هم بود، به خاک سپرده شد. پس از درگششت او، ابرصدسالهٔ آمریکایی سارا کناوس (۱۸۸۰–۱۹۹۹) مسن‌ترین فرد زنده جهان اعلام شد.
ترجمه متون پزشکی به عمل ترجمه اسناد مختلف - مواد آموزشی، خبرنامه‌های پزشکی، برگه‌های اطلاعات دارویی و غیره - برای مراقبت‌های بهداشتی، تجهیزات پزشکی، بازاریابی، یا برای اسناد بالینی، نظارتی و فنی است. اکثر کشورها از شرکت‌ها و سازمان‌ها می‌خواهند که ادبیات و برچسب‌گذاری تجهیزات پزشکی یا دارویی را به زبان ملی خود ترجمه کنند. اسناد کارآزمایی بالینی اغلب نیاز به ترجمه برای پزشکان، بیماران و نمایندگان نظارتی محلی دارند. موارد ارسالی تأییدیه‌های نظارتی معمولاً باید ترجمه شوند. علاوه بر مهارت‌های زبانی، ترجمه متون
ترجمه شوند. علاوه بر مهارت‌های زبانی، ترجمه متون پزشکی به دلیل ماهیت بسیار فنی، حساس و منظم این متون، به آموزش خاص و دانش موضوعی نیاز دارد. مراحل. ترجمه متون پزشکی می‌تواند شامل مراحل زیر باشد: کیفیت و استاندارد. به دلیل اینکه مرگ و زندگی بیماران به درک درست و صحیح از متون پزشکی وابسته است، لازم است که ترجمه از کیفیت بالایی برخوردار باشد. پزشکی بین‌الملل به شدت تحت نظارت است و شرکت‌هایی که باید اسناد را ترجمه کنند، معمولاً آژانس‌های ترجمه دارای گواهی را انتخاب می‌کنند یا خود را با یک یا چند استاندارد زیر
می‌کنند یا خود را با یک یا چند استاندارد زیر مطابقت می‌دهند: به دلیل وجود ویژگی‌ها، مقررات و چالش‌های زیاد در زمینه ترجمه متون پزشکی، برخی از شرکت‌های ترجمه تخصصی پدید آمده‌اند که به‌طور انحصاری با ترجمه این متون سروکار دارند. برخی از این شرکت‌ها پزشکان را برای نظارت بر روند ترجمه استخدام می‌کنند.
آنا موشکفا (؛ زادهٔ ) در زاموشچ، لهستان) سیاستمدار لهستانی است که از در دولت دوم ماتئوش موراویه‌تسکی به‌عنوان وزیر اقلیم و محیط زیست فعالیت می‌کند. او دومین فردی است که این سمت را بر عهده داشته است و پس از میشال کوریتکا، وزیر افتتاحیه این وزارتخانه، منصوب شد. موسکوا پیش‌تر معاون وزیر در وزارت اقتصاد دریایی و کشتیرانی داخلی بوده است. زندگی و تحصیلات. آنا موسکوا در در زاموشچ، لهستان متولد شد. او از فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۹۶ برندهٔ ، یکی از ملی، گردید. موسکوا بعدها از دانشگاه کاتولیک جان پل دوم لوبلین در
بعدها از دانشگاه کاتولیک جان پل دوم لوبلین در رشته جامعه‌شناسی و از دانشگاه ماریا کوری-اسکودوفسکا در رشته روابط بین‌الملل فارغ‌التحصیل شد. او همچنین تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه ورشو در رشته مدیریت بنگاه‌های اقتصادی ادامه داد. علاوه بر این، او دارای مدرک کارشناسی ارشد مدیریت کسب‌وکار/بازرگانی از دانشگاه لازارسکی است. فعالیت حرفه‌ای. در زمان انتصاب به‌عنوان وزیر اقلیم و محیط زیست، موسکوا به‌عنوان مدیر اجرایی در اورلن، یک پالایشگاه نفت لهستانی، فعالیت داشت و هدایت پروژه‌های نیروگاه بادی دریایی این شرکت
و هدایت پروژه‌های نیروگاه بادی دریایی این شرکت را بر عهده داشت. در جریان حمله روسیه به اوکراین، موسکوا خواستار اعمال فوری تحریم‌ها علیه نفت و گاز روسیه شد و اعلام کرد که لهستان مایل است برای توقف واردات نفت روسیه توسط اتحادیه اروپا یک ضرب‌الاجل مشخص تعیین کند. او همچنین اظهار داشت که این اتحادیه باید طرف‌هایی را که برای خرید گاز روسیه از روبل روسیه استفاده می‌کنند، مجازات کند و لهستان آماده کمک به آلمان برای متوقف کردن مصرف نفت روسیه است. همچنین در دوره وزارت موسکوا، لهستان در سال ۲۰۲۳ علیه آلمان شکایتی به
موسکوا، لهستان در سال ۲۰۲۳ علیه آلمان شکایتی به کمیسیون اروپا ارائه کرد و این کشور را به دلیل عدم حذف زباله‌های غیرقانونی منتقل‌شده از آلمان به لهستان و ذخیره‌شده در آنجا مورد انتقاد قرار داد. زندگی شخصی. موسکوا به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و اسپانیایی مسلط است.
آلیکساندرا شلیاخووا (؛ ۱۹۲۳ – ۷ اکتبر ۱۹۴۴) تک‌تیرانداز زن در اتحاد جماهیر شوروی در جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم) بود. زندگی و پیشینه نظامی. الکساندرا شلیاخووا در سال ۱۹۲۳ یا ۱۹۲۴ در شهر زاپوریژیا به دنیا آمد. پیش از جنگ، او در یک کارخانه کار می‌کرد. با آغاز جنگ و پیشروی نیروهای آلمانی، او به همراه مادر، خواهر و برادرش به رشته‌کوه اورال منتقل شد. او توسط اداره ثبت نام نظامی منطقه چبورکال به ارتش سرخ فراخوانده شد. در دسامبر ۱۹۴۲، او با افتخار از مدرسه مرکزی آموزش تک‌تیراندازان زن فارغ‌التحصیل شد و پس از
آموزش تک‌تیراندازان زن فارغ‌التحصیل شد و پس از فارغ‌التحصیلی، به نمایندگی از کمیته مرکزی کومی‌سومول، یک تفنگ تک‌تیراندازی با مونوگرام بر روی دسته دریافت کرد. او از اوت ۱۹۴۳ در ارتش فعالیت داشت و در دویست و یکمین تقسیم گارد تفنگ جنگید. او در ۱ دسامبر ۱۹۴۳ توسط یک مین زخمی شد و پس از درمان در بیمارستان به واحد خود بازگشت. به دستور بخش، در ۵ دسامبر ۱۹۴۳، او نشان ستاره سرخ را دریافت کرد. در ژانویه ۱۹۴۴، او به‌خاطر نابودی ۵۵ سرباز و افسر دشمن برای مدال شجاعت (روسیه) نامزد شد و در ۳۱ ژانویه همان سال، نشان پرچم
نامزد شد و در ۳۱ ژانویه همان سال، نشان پرچم سرخ را دریافت کرد. او به رتبه ستاراشینا رسید و فرمانده یک گروهان تک‌تیرانداز بود. او در ۷ اکتبر ۱۹۴۴ در قلمرو جمهوری شوروی سوسیالیستی لتونی جان خود را از دست داد. او در شهر دوبل، لتونی دفن شد. پس از مرگش، او نشان جنگ میهنی درجه یک را دریافت کرد. تفنگ تک‌تیرانداز او در موزه مرکزی نیروهای مسلح مسکو نگهداری می‌شود.
ایرینا دمیتریونا فاریون (; – ) زبان‌شناس و سیاستمدار ناسیونالیست اوکراینی بود که از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ به عنوان نماینده ورخوونا رادا و عضو سووبودا فعالیت داشت. او استاد گروه زبان اوکراینی در مؤسسه علوم انسانی و اجتماعی پلی‌تکنیک لویو بود. فاریون به دلیل کمپین‌هایش در ترویج آموزش زبان میراثی به عنوان بخشی از استعمارزدایی و همچنین انتقادات شدیدش از اوکراینی‌هایی که روسی صحبت می‌کنند شناخته می‌شد. فاریون در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۴ در بیرون از منزل خود ترور شد. زندگی و تحصیلات اولیه. ایرینا دمیتریونا فاریون در ۲۹ آوریل ۱۹۶۴ در
ایرینا دمیتریونا فاریون در ۲۹ آوریل ۱۹۶۴ در لویو متولد شد. مادرش معلم و پدرش لوله‌کش بود. فاریون در سال ۱۹۸۷ از دانشکده زبان‌شناسی دانشگاه لویو فارغ‌التحصیل شد. تا سال ۱۹۹۱، او رئیس مرکز مطالعات اوکراینی در دانشگاه لویو بود. در سال ۱۹۹۶، پایان‌نامه دکترای خود را در رشته زبان‌شناسی در دانشگاه لویو دفاع کرد. حرفه دانشگاهی. فاریون به دلیل تلاش‌هایش در ترویج استفاده از زبان اوکراینی مورد توجه دانشگاهیان اوکراینی قرار گرفته است. او دست‌کم چهار تک‌نگاری و ۲۰۰ مقاله علمی منتشر کرده است. از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵،
مقاله علمی منتشر کرده است. از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵، فاریون به‌عنوان مدرس ساعتی در گروه زبان‌های مؤسسه دولتی هنرهای کاربردی لووف (که امروزه آکادمی ملی هنرهای لووف نام دارد) تدریس می‌کرد و زبان اوکراینی به‌عنوان زبان خارجی، فرهنگ زبان و ادبیات اوکراینی از قرن یازدهم تا قرن بیستم را آموزش می‌داد. سپس در سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴، ریاست کمیسیون زبان پروسویتا را بر عهده داشت. از سال ۱۹۹۸، او آغازگر و سازمان‌دهنده مسابقه دانشجویی سالانه «زبان، پایه زندگی توست» () بود. در سال ۲۰۰۴، فاریون جایزه ادبی اولکسا هیرنیک را
در سال ۲۰۰۴، فاریون جایزه ادبی اولکسا هیرنیک را دریافت کرد. او از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵، ادبیات اوکراینی و زبان اوکراینی را در آکادمی ملی هنرهای لووف تدریس کرد و در سال ۲۰۱۵ از رساله دکترای عالی خود دفاع کرد. فاریون به دلیل فعالیت‌های علمی و آموزشی خود جوایز متعددی از جمله را دریافت کرده است. فاریون دربارهٔ وضعیت کنونی و سرکوب زبان اوکراینی مطالب بسیاری نوشته است که مهم‌ترین اثر او "هنجار زبانی: تخریب، جستجو، بازسازی (فرهنگ گفتاری شخصیت‌های عمومی)" است. این تک‌نگاری که در سه نوبت منتشر شده، به تکامل هنجارهای زبانی
که در سه نوبت منتشر شده، به تکامل هنجارهای زبانی و دلایل تحریف هنجار زبان اوکراینی در قرن بیستم پرداخته است. فاریون همچنین دربارهٔ تاریخ زبان اوکراینی پژوهش‌های بسیاری انجام داده و یکی از آثار اصلی او "وضعیت اجتماعی زبان اوکراینی قدیم (روسی) در قرون ۱۴ تا ۱۷: آگاهی زبانی، واقعیت زبانی، چشم‌انداز زبانی" است. او در این اثر، اصطلاح "زبان اوکراینی قدیم" را احیا کرده و استدلال می‌کند که مأموریت زبان، ایجاد ملت و دولت است. او همچنین تک‌نگاری‌ها و مقالاتی را به شخصیت‌های برجسته تاریخ زبان اوکراینی اختصاص داده
شخصیت‌های برجسته تاریخ زبان اوکراینی اختصاص داده است، از جمله "مارکیان شاشکویچ - آفریننده زبان اوکراینی" (۲۰۰۷) و "چهره زبانی ایوان پولیوی (بر اساس‌نامه‌های این اندیشمند)" (۲۰۱۷). فعالیت‌های آموزشی. فاریون در طول زندگی خود در چندین پروژه آموزشی در زمینه زبان و فرهنگ اوکراینی مشارکت داشت. یکی از این پروژه‌ها، برنامه «از کتاب تا هدف» بود که در سال ۲۰۱۱ آغاز کرد و هدف آن ترویج کتاب‌های اوکراینی در میان جوانان بود. فعالیت سیاسی. حزب کمونیست. در دوران تحصیل، فاریون عضو حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی بود و تنها
عضو حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی بود و تنها دانشجوی دانشگاه لویو محسوب می‌شد که در حزب کمونیست عضویت داشت. او ابتدا عضویت خود را در حزب کمونیست انکار کرد، اما بعدها ادعا کرد که بدون عضویت در حزب نمی‌توانست چنین مسیری را در پیش بگیرد. او همچنین اظهار داشت که برای «نابودی حزب از درون» به آن پیوسته است. با پیوستن به حزب، او روزنامه‌ای را منتشر کرد که به زندانی سیاسی اتحاد جماهیر شوروی، واسیل استوس، اختصاص داشت و از سوی گروهی در حزب به ملی‌گرایی متهم شد.