payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باشند. اتحادیه‌های مختلف ممکن است در میزان تأکید بر مشارکت، رهبری اتحادیه، اهداف و تکنیک‌ها، بسته به تأثیر عملشان، متفاوت باشند.
هانا نیدال (زادهٔ ۱۹۴۶–درگذشته در ۲۰۰۷)، همسر لاما اوله نیدال، یک معلم و مترجم دانمارکی در سلسله کارما کاگیو از بودیسم تبتی بود. اوایل زندگی. او در کپنهاگ، دانمارک متولد شد و در همان‌جا درگذشت. هانا و همسرش اوله نیدال، که در کارهای او یاری‌اش می‌کرد، از دوران کودکی با یکدیگر دوست بودند و نخستین بار زمانی که هانا ۵ ساله و اوله ۱۰ ساله بود، با هم ملاقات کردند. ارتباط با بودیسم. تحت هدایت معنوی کارماپا شانزدهم که رانجونگ ریگپه دورجه نام داشت، هانا نیدال و اوله نیدال بنیاد بودیسم راه الماس را بنیان گذاشتند، که
نیدال بنیاد بودیسم راه الماس را بنیان گذاشتند، که یک سازمان بودایی برای تمرین‌کنندگان غیرروحانی در مکتب کارما کاگیو از بودیسم تبتی است. هانا و اوله نیدال در ماه عسل خود در نپال در سال ۱۹۶۸ با بودیسم آشنا شدند و در سال ۱۹۶۹ از نخستین غربی‌هایی بودند که شاگرد کارماپا شانزدهم شدند. پس از یک دوره سه‌ساله، کارماپا شانزدهم آن‌ها را به اروپا فرستاد تا مراکزی را به نام او بنیان‌گذاری کنند. هانا همچون همسرش معلم بودیسم بود اما نقش اصلی او ترجمه برای لاماهایی چون کارماپا شانزدهم، لوپون تسچو رینپوچه، کالو رینپوچه و
شانزدهم، لوپون تسچو رینپوچه، کالو رینپوچه و دیگران بود. در مصاحبه‌ای هانا دربارهٔ این موضوع گفت: «من از تدریس بدم نمی‌آید، اما زمانی که با اوله هستم، طبیعی است که او تدریس کند. وقتی با او نیستم، عمدتاً ترجمه می‌کنم و برای لاماهای تبتی برنامه‌ریزی می‌کنم.» در مجله "کاگیو لایف اینترنشنال" از او این‌گونه یاد شده است: «هانا نیدال مترجمی برجسته و پرکار در فلسفه بودیسم تبتی است. او زمان خود را میان ترجمه برای لاماها در مؤسسه بین‌المللی بودیسم کارماپا در دهلی نو، شرکت در پروژه‌های ترجمه متون بودایی، سازمان‌دهی
شرکت در پروژه‌های ترجمه متون بودایی، سازمان‌دهی برنامه‌ها و بازدیدهای رینپوچه‌های برجسته در این سنت و سفر به نقاط مختلف جهان همراه با لاما اوله (همسرش) تقسیم می‌کند.» او به زبان‌های دانمارکی، آلمانی، انگلیسی و تبتی مسلط بود. از آنجا که تعداد کمی از معلمان تبتی به انگلیسی صحبت می‌کردند، او زبان تبتی را نزد تارب تولکو در دانشگاه کپنهاگ آموخت. ازآنجاکه تمامی متون به زبان تبتی بودند، کار او شامل ترجمه متون، ترجمه شفاهی برای لاماهای تدریس‌کننده در مؤسسه بین‌المللی بودیسم کارماپا در دهلی نو، مشارکت در پروژه‌های
بودیسم کارماپا در دهلی نو، مشارکت در پروژه‌های مختلف ترجمه متون بودایی و همچنین سازمان‌دهی و ترجمه سخنرانی‌های لاماهای تبتی بود. مرگ و میراث. در سال ۲۰۰۶، هانا نیدال به سرطان پیشرفته ریه مبتلا شد و سه ماه بعد درگذشت. چند روز پیش از درگذشت او، بنیاد بودیسم راه الماس یک ملک ۵۰ هکتاری با سازه‌های تاریخی را در کوه‌های آلپ آلمان خریداری کرد. این مکان، "مرکز اروپا"، محل برگزاری دوره سالانه مراقبه تابستانی بین‌المللی است که در آن تا ۴۰۰۰ بودایی از ۵۰ کشور در توانمندسازی‌ها، آموزش‌ها و مراقبه‌ها شرکت می‌کنند. او
آموزش‌ها و مراقبه‌ها شرکت می‌کنند. او به‌دلیل کارها، فداکاری و دستاوردهایش در مقام یک بودایی، مورد احترام گسترده قرار گرفت. یک روزنامه دانمارکی حتی از او با عنوان «مادر بودیسم» یاد کرد. مستندی دربارهٔ او به نام «"Hannah: Buddhism's Untold Story»" در جشنواره‌ای با عنوان "ARPA" در شهر لس‌آنجلس در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۴ اکران شد و جایزه بهترین مستند را از آن خود کرد. این فیلم بعداً در جشنواره‌های مختلف نمایش داده شد و توانست نقدهای مثبتی را دریافت کند.
ماریا میخائلونا مانِسینا، همچنین به عنوان ماری دِ ماناسین، یک عصب‌شناس بود که در زمینه محرومیت از خواب تخصص داشت. او در سال ۱۸۴۱ در کورکونوا متولد شد، در ۱۷ مارس ۱۹۰۳ در سن پترزبورگ درگذشت و در قبرستان نوودویتسی به خاک سپرده شد. پدر مانِسینا، میخائیل کورکونوف، مورخ و برادرش، نیکولای کورکونوف، فیلسوف و استادش پروفسور ایوان ترخانوف بود. آناسینا یکی از اولین زنانی بود که در امپراتوری روسیه موفق به اخذ مدرک پزشکی شد. او ابتدا گواهی ویژه‌ای دریافت کرد که به او عنوان «پزشک زن» اعطا می‌کرد و بعداً موفق به اخذ مدرک
«پزشک زن» اعطا می‌کرد و بعداً موفق به اخذ مدرک رسمی پزشکی شد. امروزه او به عنوان یک متخصص برجسته علوم اعصاب در زمینه شیمی-فیزیولوژی و پیشگام در زمینه سومنولوژی (مطالعه خواب یا علم خواب) و بیوشیمی شناخته می‌شود. او مقالات متعددی به زبان‌های فرانسوی، روسی و آلمانی با نام‌های مختلف منتشر کرد: ماری دو مانسین، ماریا مانسینا، یا ماری فون مانسین. گاهی نیز به اشتباه از او به عنوان یک پزشک مرد یاد می‌شد. زندگی شخصی. هنگامی که مانسینا هنوز دانشجو بود، با دانشجوی دیگری به نام آقای پونیاتوفسکی ازدواج کرد. آن‌ها هر دو
به نام آقای پونیاتوفسکی ازدواج کرد. آن‌ها هر دو در حلقه‌های انقلابی نارودنیکی مشارکت داشتند. جنبش نارودنیکی نوعی سوسیالیسم بود که بر اساس واحدهای اقتصادی خودمختار شکل گرفته بود؛ چندین شهر با هم متحد می‌شدند تا نوعی فدراسیون ایجاد کنند و جایگزین دولت شوند. با این حال، او در بزرگسالی به شدت ضدانقلابی شد. او به وزارت آموزش‌وپرورش تحقیقات، اطلاعاتی دربارهٔ نحوه کنترل و سرکوب اعتراضات دانشجویی و فعالیت‌های انقلابی ارائه می‌داد. علاوه بر این، او به‌طور عمومی وفاداری خود را به دولت تزاری اعلام کرد. پونیاتوفسکی،
خود را به دولت تزاری اعلام کرد. پونیاتوفسکی، شوهر اول او، دستگیر شد و در تبعید سیاسی درگذشت. مانسینا در سال ۱۸۵۶ با ویاچسلاو آوکسنتیویچ مانسین، مردی مشهور در زمینه پزشکی در روسیه ازدواج کرد. دستاوردهای علمی. علوم اعصاب. برجسته‌ترین مشارکت ماناسینا در زمینه علوم اعصاب، تحقیق او در مورد محرومیت از خواب بود. او یکی از اولین دانشمندانی قلمداد می‌شود که اعلام کرد در هنگام خواب مغز فعال است. برای انجام این تحقیق، او در کنار پروفسور ایوان رومانوویچ تارخانوف، که او نیز به اختلالات خواب علاقه‌مند بود، کار کرد.
او نیز به اختلالات خواب علاقه‌مند بود، کار کرد. آن‌ها ده توله سگ (دو تا چهارماهه) را با نگه داشتن آن‌ها در حالت فعالیت دائمی، در وضعیت بی‌خوابی دائمی قرار دادند. این توله‌سگ‌ها قبلاً به خوبی تغذیه شده و مراقبت شده بودند؛ با این حال، محرومیت از خواب پس از چهار تا پنج روز کشنده بود و منجر به مرگ همه توله‌سگ‌ها شد. از سوی دیگر آنها در یک نمونه کنترل، توله‌سگ‌های دیگری را از غذا محروم کردند. حتی پس از ۲۰ تا ۲۵ روز گرسنگی، آن‌ها زنده بودند و می‌توانستند در صورت تغذیه مجدد به وضعیت سالم بازگردند. این نتایج به
تغذیه مجدد به وضعیت سالم بازگردند. این نتایج به وضوح اهمیت خواب برای حفظ زندگی را نشان داد و اینکه محرومیت از خواب سریع‌تر از محرومیت از مواد مغذی منجر به مرگ می‌شود. تحقیقات بیشتر نشان داد که اثرات محرومیت از خواب در توله‌سگ‌ها شامل کاهش چهار تا شش درجه‌ای دمای بدن، که نشان‌دهنده توقف سیستم هموستاز و همچنین کاهش تعداد گلبول‌های قرمز خون، خونریزی‌های موضعی در مغز، اختلال در گانگلیون‌های مغزی و غیره می‌شد. در سال ۱۸۹۶، روانشناسان آمریکایی جورج تی دبلیو پاتریک و جی آلن گیلبرت اولین آزمایش محرومیت از خواب را
و جی آلن گیلبرت اولین آزمایش محرومیت از خواب را بر روی انسان انجام دادند. در سال ۱۸۹۸، محققین ایتالیایی، لامبرتو دادی و جولیو تاروزی و چزاره آگوستینی به‌طور جداگانه، یافته‌های مانسینا را با انجام تجزیه و تحلیل‌های هیستوپاتولوژیک و آناتومیک دقیق از مغز توله سگ‌ها توسعه دادند.
در پخت و پز (و به‌طور خاص تنوری کردن) ورز دادن فرآیندی در تهیه نان یا خمیر است که برای مخلوط کردن مواد و تقویت بافت و افزودن چسبندگی به محصول نهایی استفاده می‌شود. این عمل اجازه می‌دهد تا فرایند پخت با رشد سریع‌تر گلوتن که از زمان ورز دادن خمیر ایجاد می‌شود، کوتاه شود. اهمیت ورز دادن در مخلوط کردن آرد با آب است. وقتی این دو ماده با هم ترکیب و ورز داده می‌شوند، پروتئین‌های گلیادین و گلوتنین موجود در آرد منبسط شده و رشته‌هایی از گلوتن را تشکیل می‌دهند که به نان بافت می‌دهد. (برای کمک به تولید گلوتن، در بسیاری
بافت می‌دهد. (برای کمک به تولید گلوتن، در بسیاری از دستور العمل‌ها از آرد نان استفاده می‌شود که پروتئین بیشتری نسبت به آرد همه منظوره دارد) فرایند ورز دادن این رشته‌های گلوتن را گرم و کشیده می‌کند و در نهایت خمیری کشسان و الاستیک ایجاد می‌کند. اگر خمیر نان این رشته‌های گلوتن را ایجاد نکند، نمی‌تواند حباب‌های کوچک گاز (دی‌اکسید کربن) ایجاد شده توسط عامل مخمر (مانند مخمر یا بیکینگ پودر) را در خود نگه دارد و فرو ریخته و نان سنگین و متراکم باقی می‌ماند. ورز دادن را می‌توان با دست (به روش سنتی)، با همزن مجهز به
را می‌توان با دست (به روش سنتی)، با همزن مجهز به سری خمیرزن یا با دستگاه نان پز انجام داد. در ورز دادن با دست، خمیر را روی سطح آردپاشی شده قرار داده و با پاشنه دست فشار داده و پهن می‌کنند و سپس تا کرده و مرتباً ۹۰ درجه می‌چرخانند. این روند تا زمانی ادامه می‌یابد که خمیر یکدست و کشدار شود. سپس می‌توان به خمیر اجازه داد تا ور بیاید. مشابه ورز دادن، مشت زدن است که پس از ورآمدن روی خمیر انجام می‌شود. خمیر را مشت زده و پس از آن مدت کوتاهی به آرامی ورز می‌دهند. هدف از این کار حذف هر گونه گاز گیر افتاده بزرگ است
از این کار حذف هر گونه گاز گیر افتاده بزرگ است که در خمیر ایجاد شده است، این عمل بافتی یکنواخت در نان ایجاد کرده و مواد مغذی را برای مخمر توزیع می‌کند، بنابراین تخمیر ادامه می‌یابد. سپس خمیر را می‌توان برای بار دوم ور آورد. یکی دیگر از روش‌های این فرایند (به عنوان «تا کردن» نیز شناخته می‌شود) این است که قبل از تا کردن خمیر از کناره‌ها به وسط، خمیر ورآمده را به آرامی کشیده و به خارج یا داخل پهن یا جمع می‌کنند. در پخت نان، ورز دادن را می‌توان با فرایند تخمیر خمیر نسبتاً مرطوب و کم مخمر، برای بیش از ۱۲ ساعت
خمیر نسبتاً مرطوب و کم مخمر، برای بیش از ۱۲ ساعت جایگزین کرد، که به گلوتن اجازه می‌دهد بدون ورز دادن، قبل از شکل دهی و چانه زنی رشد کند، و ور بیاید، به این روش نان بدون ورز می‌گویند.
شیوا احمدی (زاده ۱۳۵۴، تهران) هنرمند ایرانی-آمریکایی است که عموماً بابت نقاشی‌ها، ویدیوها و چیدمان هنری‌اش شناخته می‌شود. برخی آثار او در گالری‌ها و موزه‌های آمریکای شمالی و خاورمیانه به نمایش گذاشته شده است. زندگی‌نامه. احمدی در سال ۱۳۵۴ در تهران به دنیا آمد. کودکی او با انقلاب اسلامی ایران و جنگ ایران و عراق مصادف شد و این موضوع روی سبک هنری او اثر گذاشته است. او در سال ۱۳۷۷ از دانشگاه آزاد مدرک لیسانس هنرهای زیبا را دریافت کرد و بلافاصله پس از آن برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت. احمدی در دانشگاه ایالتی
تحصیل به آمریکا رفت. احمدی در دانشگاه ایالتی وین در دیترویت، میشیگان تحصیل کرد و مدرک کارشناسی ارشد هنر طراحی را در ۲۰۰۰ و کارشناسی ارشد هنرهای زیبا را در سال ۲۰۰۳ دریافت کرد. در سال ۲۰۰۳، او در یک اقامتگاه هنرمندان در مدرسه نقاشی و مجسمه‌سازی اسکوهان شرکت کرد. در سال ۲۰۰۵، احمدی دومین مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا را در رشته نقاشی از آکادمی هنر کرنبروک دریافت کرد. احمدی در سال ۲۰۱۵ به عنوان دانشیار هنر در دانشگاه کالیفرنیا (دیویس) منصوب شد. فعالیت هنری. احمدی در زمینه‌های مختلف هنری از جمله نقاشی با
احمدی در زمینه‌های مختلف هنری از جمله نقاشی با آبرنگ، مجسمه‌سازی و انیمیشن ویدیویی فعالیت می‌کند. نقش‌های آراسته و رنگ‌های پر جنب و جوش برگرفته از هنر ایرانی، هندی و خاورمیانه در آثار او نقش ثابتی دارند. میراث جهانی خشونت و ستم به زیبایی در آثار او به تصویر کشیده شده است. آثار احمدی تأثیر پذیرفته از سنت نقاشی مینیاتور است. او که معمولاً به‌خاطر دستاوردهایش در نقاشی شناخته می‌شود، بعدها با استفاده از انیمیشن‌های ویدئویی هم آثار هنری قابل توجهی خلق کرده است. شیوا احمدی به شکلی شاعرانه به بررسی مسائلی مانند
شیوا احمدی به شکلی شاعرانه به بررسی مسائلی مانند سرمایه‌داری، نفت در خاورمیانه و همچنین وابستگی غرب به نفت می‌پردازد. احمدی برای جلب توجه به این مسائل، اغلب روی تابلوهایی به شکل بشکه نفت یا بشکه‌های واقعی نفت نقاشی می‌کند که باعث می‌شود به اشیایی زیبا تبدیل شوند. شیوا احمدی در ۱۲ تابلو و بر روی سه بشکه نفت در اندازه کامل، به «آشوب و بی‌ثباتی در جهان حاضر چه در خاورمیانه باشد و چه در جای دیگر» می‌پردازد. احمدی با استفاده از زبان نمادین خود، چهره‌های مورد احترام در اساطیر و روایت‌های ایرانی را در صحنه‌های پر
در اساطیر و روایت‌های ایرانی را در صحنه‌های پر هرج و مرج و ساختارشکنانه قرار می‌دهد و در نتیجه آنها را از موقعیت والای خود دور می‌کند. تصاویر ظریف او الهام گرفته از مینیاتورهای ایرانی است و با تصاویری از درگیری و خشونت از جمله اسلحه، چکمه‌های نظامی و سوراخ‌های گلوله درآمیخته است. اولین انیمیشن او به نام لوتوس به‌طور گسترده در ایالات متحده و سراسر جهان به نمایش گذاشته شد. این هنرمند در پویانمایی لوتوس، بودا را به عنوان سمبل یک خداوند دانا و بخشنده به تصویر می‌کشد که به عنوان یک حاکم پاک و خوش طینت قدرت مطلق
که به عنوان یک حاکم پاک و خوش طینت قدرت مطلق را به یک مستبد غیرمسئول و فاسد واگذار می‌کند. بمب‌ها، نارنجک‌ها و سایر مواد منفجره که تداعی‌کننده ادوات جنگ هستند، به آرامی در عمق روایت لوتوس نفوذ کرده و به عنوان استعاره‌ای از فضای سیاسی پرتلاطم تاریخ معاصر بشر عمل می‌کنند. این روایت از تجربه شخصی شیوا احمدی از جنگ، فساد سیاسی و بی‌ثباتی جهانی سرچشمه می‌گیرد که اولین بار در دوران کودکی او در ایران انقلابی در دهه ۱۹۷۰ و بعداً در بزرگسالی در دهه ۱۹۹۰ با آن مواجه شده است. آخرین انیمیشن او با عنوان صعود در ۲۰۱۷
شده است. آخرین انیمیشن او با عنوان صعود در ۲۰۱۷ منتشر شد، این اثر به بحران پناهجویان سوری در سال ۲۰۱۵ می‌پردازد. این انیمیشن توسط موزه هنر آسیا در سانفرانسیسکو خریداری شده است.
شعله رضازاده (زادهٔ حدود ) نویسنده، شاعر اهل ایران است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او یک نویسنده و شاعر ایرانی‌تبار اهل هلند است که اشعار و نثرهای خود را به دو زبان هلندی و فارسی نوشته است. تحصیلات و دوران کودکی. شعله رضازاده در سال ۱۹۸۹ یا ۱۹۹۰ در تبریز ، ایران متولد شده است. حرفه کاری. در سال ۲۰۱۵، رضازاده به‌خاطر یک رابطه عاشقانه، از ایران به کشور هلند مهاجرت کرد و خیلی سریع شروع به یادگیری زبان هلندی نمود. او اشعار و نثرهای خود را به دو زبان هلندی و فارسی نوشته و می‌نویسد. در
را به دو زبان هلندی و فارسی نوشته و می‌نویسد. در سال ۲۰۲۱، او اولین رمان خود به زبان هلندی، با عنوان «آسمان همیشه بنفش است» را در این کشور منتشر کرد. این رمان نخستین، تجربه‌های یک مهاجر جوان ایرانی را روایت می‌کند که پدرش به تریاک اعتیاد دارد و در تلاش است تا با زندگی در هلند سازگار شود. رمان دوم او با عنوان «کوهی که انتظارم را می‌کشد» در سال ۲۰۲۳ منتشر شد. علاوه بر این، رضازاده به عنوان ستون‌نویس روزنامهٔ هلندی Het Financieele Dagblad نیز فعالیت دارد. جوایز و افتخارات. شعله رضازاده موفق به دریافت چندین
و افتخارات. شعله رضازاده موفق به دریافت چندین جوایز شده است: جایزه نویسندگی آگورا لترا (۲۰۱۸) برای نثر؛ جایزه ادبی ال‌هزره سال (۲۰۱۹) برای شعر؛ و جایزه نخستین اثر از «جامعه ادبیات هلند» سال (۲۰۲۲) که قبلاً با نام جایزه لوسی بی. و سی. دبلیو. فان در هوخت‌پریس شناخته می‌شد، شده است.
آشپزی سودانی تا حد زیادی تحت تأثیر تأثیرات فرهنگی متقابل تاریخی آشپزهای سبک عربی، نوبی، مصری، ترکی و شامی در سودان قرار گرفته است. بسیاری از غذاهای سودانی هزاران سال است که وجود دارند. متداول‌ترین گوشت‌هایی که مورد استفاده قرار می‌گیرند، مصرف گوشت بره و گاو برطبق قوانین حلال مسلمانان است. بیشتر وعده‌های غذایی به‌عنوان بخشی از مهمان‌نوازی سودانی، به صورت اشتراکی و اغلب با خانواده، همسایگان و مهمانان به صورت مشترک صرف می‌شود. نان‌هایی مانند (یا ) و (یا ) - که نان نازک پنکیک مانندی شبیه کرپ است - که با
) - که نان نازک پنکیک مانندی شبیه کرپ است - که با خورش‌های مرزه، پنیر، باقلا و فلافل مصرف می‌شود. نیز که نان تخمیری شبیه به اینجرا در اتیوپی است، اما از آن نازکتر و کوچکتر است. تأثیرها. آشپزی مصری تأثیر زیادی بر آشپزی سودانی گذاشته است. هر دو غذاهای مشترکی مانند فلافل () دارند که در سودان به جای باقالی به مانند مصر، با نخود تهیه می‌شود. فول مدمس، غذای ملی سودان و مصر است. مولوخیا، سوپ غلیظی است که از برگ‌های آب‌پز تهیه می‌شود. کامونیا خورش گوشت جگری است که در سودان، مصر و تونس مصرف می‌گردد. دسرهایی مانند
در سودان، مصر و تونس مصرف می‌گردد. دسرهایی مانند اوم علی و باسبوسا نیز رایج هستند. "جیبنا بایدا" که یک پنیر سفید نرم است نیز مصرف می‌شود. آشپزی ترکی نیز بر غذاهای سودانی تأثیر گذاشته و طعمی متمایز به آن بخشیده است. غذاهای ترکی موجود در آشپزی سودانی شامل کباب، کوفته و شاورما و همچنین شیرینی‌هایی مانند باقلوا است. شیرینی‌های شامی و مصری نیز وارد آشپزی سودانی شده‌اند و به شیرینی‌های شرقی (یا شامی) معروف هستند. پیش غذا. وعده‌های غذایی شامل است و که غذاهایی هستند که از کله پاچه گوسفند (شامل ریه، جگر و شکمبه)،
که از کله پاچه گوسفند (شامل ریه، جگر و شکمبه)، پیاز، کره بادام زمینی و نمک تهیه می‌شوند. این مواد به صورت خام خورده مصرف می‌گردند. سالاد بادام زمینی به نام نیز مصرف می‌شود. سوپ و خورش. یک خورش مرزه محبوب سودانی "ملا احم"ر است، سس گوشت چرخ کرده قرمز که با "عصیده" که غذای متشکل از آرد گندم پخته شده به توپی شکل است، خورده می‌شود. عصیده در سراسر آفریقای شمالی مصرف می‌گردد. برخی خورش مرزه‌ها گاهی از وایکا، سس مخصوص تهیه شده از بامیه و نیایمیا استفاده می‌نمایند، یک ترکیب ادویه که به برخی از خورشه‌ها بافتی چسبناک
ترکیب ادویه که به برخی از خورشه‌ها بافتی چسبناک و در عین حال خوش طعم می‌دهد، وایکا خشک شده استه که گاهی به عنوان چاشنی در این خورش استفاده می‌شود. اکثر خورش‌های مرزه سودانی دارای گوشت یا سبزیجات یا حبوبات دیگر خواهند بود. گاهی از گوشت‌های مزه‌دار شده استفاده می‌شود مانند مولا شارموت - که از گوشت خشک، پیاز و بامیه خشک (وایکا له شده) تهیه می‌شود-به اکثر انواع ملا اضافه می‌شود. در مناطق روستایی سودان غربی، غذاهای تخمیری مانند کاوال به عنوان جایگزینی برای گوشت در "ملاها" استفاده می‌گردد. کاوال پودری نیز به
در "ملاها" استفاده می‌گردد. کاوال پودری نیز به عنوان چاشنی مشابه فلفل سیاه در مناطق شهری سودان استفاده می‌شود. در چندین خورش از جمله وایکا، بوساآرا و ساباروآگ از نیایمیا (مخلوط ادویه سودانی) و بامیه خشک استفاده می‌شود. میریس خورشی است که از چربی گوسفند، پیاز و بامیه خشک تهیه می‌شود. ابیاد از گوشت خشک تهیه می‌گردد، در حالی که کاجایک از ماهی خشک شده تهیه می‌شود در استان اکواتوریا (اکنون در سودان جنوبی)، سوپ‌ها شامل کاواری، که از سم گاو یا گوسفند با سبزیجات تهیه می‌شود، و "الموسامانیا"، که از جگر، آرد، خرما و
می‌شود، و "الموسامانیا"، که از جگر، آرد، خرما و ادویه تهیه می‌گردد. نوشیدنی‌ها. محبوب‌ترین نوشیدنی آب شیر یا بطری است که به‌طور سنتی برای هر کسی که در گلدان‌های سفالی بزرگ در خیابان‌ها به صورت رایگان ارائه می‌شود. قهوه قوی که گاهی در قهوه جوش‌های سودانی به نام جبنا سرو می‌شود و چای سیاه، اغلب با شیر، نیز محبوب هستند. این نوشیدنی‌ها را «خانم‌های چای» در خیابان می‌فروشند. مخصوصاً در روزهای گرم، دمنوش سرد سنتی خانگی به نام "کارکاده" مصرف می‌شود. نوشیدنی‌های الکلی. از نظر تاریخی، سودان یکی از معدود کشورهای
الکلی. از نظر تاریخی، سودان یکی از معدود کشورهای عمدتاً مسلمان بود که نوشیدنی‌های الکلی سنتی و غربی را مجاز می‌دانست. مردان شراب ارزن، (نوشیدنی الکلی از خرمای تخمیر شده) و "عرقی" می‌نوشیدند. در قرن بیستم، برخی سودانی‌ها تحت تأثیر اروپایی‌ها قرار گرفته و شروع به نوشیدن ویسکی و آبجو کردند. در سپتامبر ۱۹۸۳، رئیس‌جمهور سابق سودان، غافار نیمیری، شراحکام اسلام را تصویب کرد و این مناسبت را با ریختن الکل به رودخانه نیل جشن گرفت. از آن زمان، تهیه، مصرف و خرید الکل در سودان ممنوع شده است. ۴۰ ضربه شلاق مجازات شکستن
در سودان ممنوع شده است. ۴۰ ضربه شلاق مجازات شکستن این فعل حرام است. با این وجود "عرقی" جین الکلی ساخته شده از خرما، همچنان به‌طور غیرقانونی برخلاف شرع دم می‌شد. در سال ۲۰۱۹، دولت انتقالی قانون جدیدی را تصویب کرد که مشروبات الکلی را برای غیرمسلمانان مجاز می‌داند.
نقد زرین جشنواره‌ای ادبی در ایران است که با «هدفِ حمایت و تشویق پژوهش‌های اصیل انتقادی و جریان‌ساز که با رویکرد جدید به متون ادب فارسی و در قالب مقاله تألیف شده باشند» برگزار می‌شود. این جایزه به افتخار عبدالحسین زرین‌کوب، «نقد زرین» نامیده شده است. این جشنواره از سوی انجمن علمی نقد ادبی ایران و مؤسسهٔ خانه کتاب و با حمایت دانشگاه لرستان، انجمن استادان زبان و ادبیات فارسی و مرکز تحقیقات زبان و ادبیات فارسی برگزار می‌شود. نخستین دوره در اسفند ۱۳۹۹، دورهٔ دوم در اسفند ۱۴۰۱ و سومین دوره در اسفند ۱۴۰۳ برگزار
در اسفند ۱۴۰۱ و سومین دوره در اسفند ۱۴۰۳ برگزار شد.
ماریا ماخدالینا لوبشر( به , ؛ ۱۴ آوریل ۱۸۸۶– ۱۷ مه ۱۹۷۳) نقاش و چاپگر اهل آفریقای جنوبی بود. وی به‌طور کلی در کنار ایرما استرن، به‌عنوان فردی شناخته می‌شود که اکسپرسیونیسم را به آفریقای جنوبی معرفی کرد. آثار او در ابتدا با تمسخر منتقدان روبه‌رو شد؛ اما با گذشت زمان، مورد پذیرش گسترده قرار گرفت و وی اکنون به‌عنوان یکی از هنرمندان برجسته و نمونهٔ آفریقای جنوبی شناخته می‌شود. اوایل زندگی و تحصیل. ماریا ماخدالینا لوبشر در مزرعهٔ گندم "بلابلومیکیسکلوف"، نزدیک مامزبری در سوارتلند، یکی از مناطق کشاورزی پربار
مامزبری در سوارتلند، یکی از مناطق کشاورزی پربار آفریقای جنوبی، متولد شد. او بزرگ‌ترین فرزند از شش فرزند خرهاردس پیترس کریستین لوبشر و یوهانا کاتارینا لوبشر (زادنام هولم) بود. دوران کودکی لوبشر، تحت تأثیر زندگی روستایی و شبانی بود و او از این زندگی بی‌دغدغه لذت می‌برد. لوبشر پس از تحصیل در مدرسهٔ روستایی راکلندز، به مدرسهٔ شبانه‌روزی بلومهوف سیمینارای، استلنبوش رفت. او در آنجا برای نخستین بار با هنر طراحی آشنا شد. لوبشر در سال ۱۹۰۱ به مزرعه بازگشت و در یکی از سفرهایش به کیپ‌تاون، با بئاتریس هیزل، نقاش سبک
از سفرهایش به کیپ‌تاون، با بئاتریس هیزل، نقاش سبک رمانتیسم واقع‌گرا، آشنا شد. هیزل او را به ادوارد روورت معرفی کرد و این دیدار، انگیزهٔ لوبشر را برای یادگیری نقاشی بیشتر کرد. در ۱۹۰۳، لوبشر والدینش را متقاعد کرد که هفته‌ای یک‌بار برای کلاس‌های آواز به کیپ‌تاون برود. سختی سفر و نظر منفی مادرش دربارهٔ صدای متزوسوپرانوی او باعث دلسردی‌اش شد؛ با این حال، در همین دوره بود که او به‌صورت مستقل شروع به نقاشی کرد. لوبشر در ۱۹۰۳، به مدت دو ماه در کیپ‌تاون نزد روورت نقاشی آموخت و در این مدت برای آثارش یک مدال نقره
نقاشی آموخت و در این مدت برای آثارش یک مدال نقره دریافت کرد. تا ۱۹۰۷، مهارت او به حدی رسید که به عضویت "انجمن هنرمندان آفریقای جنوبی" (اس‌ای‌اس‌ای) پذیرفته شد. در ۱۹۰۹، آثارش در نمایشگاه سالانهٔ اس‌ای‌اس‌ای و انجمن هنرهای زیبای کیپ‌تاون به نمایش درآمد. تا سال ۱۹۱۰، لوبشر استودیوی شخصی خود را در خیابان استرند، کیپ‌تاون، راه‌اندازی کرده بود. در سال ۱۹۱۲، لوبشر در سفری به پرتوریا برای دیدار با خواهرزاده‌اش، خرت کوتسی، به‌عنوان معلم سرخانه در مزرعه‌ای متعلق به خانوادهٔ وولمارانس در بخش ارملو، ترانسفال، مشغول
خانوادهٔ وولمارانس در بخش ارملو، ترانسفال، مشغول به کار شد. او در این مزرعه علاوه بر تدریس، هنر و سوزن‌کاری نیز آموزش می‌داد. در تعطیلاتی که به همراه دوستش، سوفی فیشر، در دوربان سپری می‌کرد، با یان هندریک آرنولد بالوی (کنسول هلند در دوربان ۱۹۰۳–۱۹۱۳)، صاحب یک خط کشتیرانی، آشنا شد. او پیشنهاد داد که هزینهٔ تحصیل ماریا و خواهرش، هانا را در خارج از کشور تأمین کند. هلند و انگلستان. لوبشر و خواهرش در ۴ اکتبر ۱۹۱۳ راهی اروپا شدند و در ابتدا در یک اقامتگاه هنرمندان در لارن، در منطقه‌ای به نام خویی زندگی کردند. وی
در لارن، در منطقه‌ای به نام خویی زندگی کردند. وی در آنجا با ایتا میس، پیانیست کنسرت، و فردریک فان ایدن، نویسنده و شاعر، آشنا شد. همچنین با دو نقاش، لورا نایت و فرانس لانخولت، دوستی برقرار کرد. آنتون ماوه (۱۸۳۸–۱۸۸۸)، که تأثیر زیادی بر ونسان ون گوگ داشت، در سال‌های پایانی زندگی‌اش در لارن زندگی می‌کرد. لوبشر در استودیویی که او در آنجا تأسیس کرده بود کار می‌کرد. با آغاز جنگ جهانی اول، لوبشر به لندن رفت. او در ابتدا در هانتینگدونشر اقامت داشت و سپس در اکتبر ۱۹۱۴ به یک هتل در لندن نقل مکان کرد و در مدرسهٔ هنر
به یک هتل در لندن نقل مکان کرد و در مدرسهٔ هنر اسلید برای دوره‌ای از اکتبر ۱۹۱۴ تا مارس ۱۹۱۹ ثبت‌نام کرد. در آنجا هنری تانکس، والتر وستلی راسل و امبروز مک‌اووی به او طراحی آموختند و فیلیپ ویلسون استیر در زمینهٔ نقاشی به او درس می‌داد. به نظر می‌رسد که او در طول دوران تحصیلش در اسلید هرگز نقاشی نکرد و تمرکز خود را بر تک‌چهره‌نگاری و مطالعات فیگور گذاشت. لوبشر در سال ۱۹۱۵ برای مدت کوتاهی به آفریقای جنوبی بازگشت تا از مزرعهٔ جدید خانوادگی در "اورتمانسپُست"، نزدیک کلیپهیول در استان کیپ دیدن کند و پس از پایان
کلیپهیول در استان کیپ دیدن کند و پس از پایان تحصیلاتش، در مارس ۱۹۱۹ دوباره به آفریقای جنوبی بازگشت. اوایل حرفه و سفرها. بلژیک، ژوئن ۱۹۱۹ تا سپتامبر ۱۹۲۰. لوبشر در ۶ ژوئن ۱۹۱۹ لندن را به مقصد بلژیک ترک کرد و در آنتورپ و ویلای چنس در ناختخالن لی در شوتان اقامت گزید. او با آرنولد بالوی، پسر حامی مالی‌اش، که در آکادمی تحصیل می‌کرد، دوست شد. به نظر می‌رسد که لوبشر گاهی به‌عنوان دانشجوی مهمان همراه بالوی در کلاس‌ها شرکت می‌کرده است، زیرا چندین پیش‌طرح برهنه که در این دوره کشیده شده، از وی به جا مانده است. همچنین
این دوره کشیده شده، از وی به جا مانده است. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد او در سال ۱۹۱۹، طی اقامتی در مونیخ، با هنر گروه‌های دی بروکه و سوارکار آبی آشنایی یافته است. ایتالیا، اکتبر ۱۹۲۰ تا اوت ۱۹۲۱. لوبشر در اوت/سپتامبر ۱۹۲۰ همراه با بالوی به ایتالیا سفر کرد و در توری دل بناکو و سن ویجیلیو در کنار دریاچهٔ گاردا زندگی و کار کرد. در طول این مدت، آن‌ها از حمایت مالی پدر بالوی برخوردار بودند که به آن‌ها آزادی می‌داد که به‌جای فروش آثار، روی نقاشی‌هایی برای نمایشگاه‌های احتمالی کار کنند. تعداد زیادی از
نمایشگاه‌های احتمالی کار کنند. تعداد زیادی از آثار امضاشده و تاریخ‌دار از این دوره، تا حدودی این موضوع را پشتیبانی می‌کند. یان بالوی در اواخر سال ۱۹۲۰ بیمار شده بود و آرنولد بالوی و لوبشر در اواسط آوریل ۱۹۲۱ او را به باد کیسینگن همراهی کردند. وی در آوریل یا مه همان سال در آنجا درگذشت. پس از مرگ بالوی، لوبشر به ونیز سفر کرد و از کاخ دوک بازدید کرد (ژوئن/ژوئیه ۱۹۲۱)، سپس به میلان رفت و در ۱۸ اوت ۱۹۲۱ به آلمان بازگشت. در ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۱، وی با یونیون-کستل لاین وارد کیپ‌تاون شد. آلمان، نوامبر ۱۹۲۲ تا نوامبر
وارد کیپ‌تاون شد. آلمان، نوامبر ۱۹۲۲ تا نوامبر ۱۹۲۴. لوبشر در ۱۶ نوامبر ۱۹۲۲، روادیدی از کنسولگری آلمان در کیپ‌تاون دریافت کرد و ۱ ژانویه ۱۹۲۳ در خیابان کورفورستندام ۴۰، برلین، مستقر شد. ظاهراً تا ۲۳ ژانویه ۱۹۲۳، آدرس وی به کورفورستندام ۴۳ تغییر کرده بود. لوبشر، ایرما استرن را پیدا کرد و در ژوئیه ۱۹۲۳، همراه با او به سفری سه‌هفته‌ای به اهرنشوپ در دریای بالتیک رفت. او سپس سفرهایی به وایمار و بایرن داشت. لوبشر پس از نقل مکان از کالکرویتشتراسه ۵ به اقامتگاهی در خیابان فون در هایت ۱، در جنوب تیرگاردن، که با
در خیابان فون در هایت ۱، در جنوب تیرگاردن، که با کمک دوستش کیت مدلر فراهم کرده بود، در زندگی فرهنگی برلین مستقر شد. او با اعضای هیئت دیپلماتیک ملاقات کرد، پرتره‌هایی کشید و در کنسرت‌های موسیقی شرکت کرد. لوبشر همچنین با دو پیانیست به نام‌های ویلیام بوش و اتو گلور، دوستی برقرار کرد. لوبشر میان سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۴ در برلین با اکسپرسیونیسم آلمانی آشنا شد و مورد تشویق کارل اشمیت-روتلوف قرار گرفت. آثار امیل نولده، ماکس پشتاین، فرانتس مارک و اریش واسکه در دسترس لوبشر بود و به او در جهت‌دهی به اهداف هنری‌اش کمک