payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خارج از خانه با حریف خود بازی خواهند کرد. چهار تیم اول از مرحله گروهی بازی برگشت را در خانه خود در مرحله یک‌چهارم نهایی برگزار خواهند کرد. ترتیب بازی‌های خانگی و خارج از خانه برای مرحله نیمه نهایی و فینال در قرعه کشی مشخص شد. یک‌چهارم نهایی. بازی‌های رفت مرحله یک‌چهارم نهایی از ۲۴ تا ۲۶ فوریه ۲۰۰۹ برگزار شد، در حالی که بازی‌های برگشت از ۳ تا ۵ مارس ۲۰۰۹ برگزار شد. نیمه نهایی. بازی‌های رفت مرحله نیمه نهایی از ۱۷ تا ۱۸ مارس ۲۰۰۹ برگزار شد، در حالی که بازی‌های برگشت از ۷ تا ۸ آوریل ۲۰۰۹ برگزار شد. فینال.
برگشت از ۷ تا ۸ آوریل ۲۰۰۹ برگزار شد. فینال. بازی‌های فینال در ۲۲ آوریل و ۱۲ مه ۲۰۰۹ برگزار شدند. بازی برگشت در ابتدا برای ۲۹ آوریل برنامه ریزی شده بود، اما به دلیل نگرانی در مورد شیوع آنفولانزای خوکی در مکزیک توسط کونکاکاف تا ۱۲ مه به تعویق افتاد.
ریبیت یا کش بک (به ) در بازار فارکس نوعی طرح تشویقی است که به معامله‌گران امکان می‌دهد بخشی از هزینه‌های معاملاتی خود را به‌عنوان بازپرداخت دریافت کنند. این برنامه که توسط بروکرها ارائه می‌شود، معمولاً برای کاهش هزینه‌های معاملات و افزایش سودآوری معامله‌گران طراحی شده است. میزان و نحوه ارائه ریبیت بسته به سیاست‌های هر بروکر متفاوت است. انواع ریبیت در فارکس. ریبیت در بازار فارکس به دسته‌های مختلفی تقسیم می‌شود: نحوه محاسبه ریبیت. محاسبه ریبیت بسته به نوع آن متفاوت است. در ادامه چند نمونه ارائه شده است: روش
متفاوت است. در ادامه چند نمونه ارائه شده است: روش دریافت ریبیت از بروکرها. برای دریافت ریبیت، معامله‌گر باید در بروکری که این خدمات را ارائه می‌دهد، ثبت‌نام کند. برخی بروکرها به‌صورت خودکار ریبیت را به حساب کاربران واریز می‌کنند، در حالی که برخی دیگر نیاز به ثبت درخواست یا فعال‌سازی این قابلیت دارند. اطلاع از شرایط بروکر قبل از انتخاب آن، امری ضروری است.
زنان گرسنه برای عدالت اعتراضی مستقیم در حمایت از تصویب اصلاحیه حقوق برابر در ایلینوی در سال ۱۹۸۲ بود. این روزه توجه قابل توجهی در مطبوعات به خود جلب کرد و شامل مشارکت سونیا جانسون، خواهر مورین فیدلر و زوئی نیکلسون بود. پس‌زمینه روزه. مهلت تعیین شده توسط کنگره برای تصویب اصلاحیه حقوق برابر در تابستان ۱۹۸۲ بود. این اصلاحیه در ۳۰ ژوئن همان سال منقضی شد، بنابراین هفت فعال حقوق زنان برای جلب توجه به لزوم تصویب اصلاحیه توسط قانونگذار ایالت ایلینوی، روزه ای برنامه‌ریزی کردند. مروری بر روزه. روزه در ۱۸ می ۱۹۸۲ آغاز
کردند. مروری بر روزه. روزه در ۱۸ می ۱۹۸۲ آغاز شد و ۳۷ روز به طول انجامید. در طول روزه هم تمسخر تماشاگران و هم نگرانی در مطبوعات برای بهداشت زنان شرکت کننده وجود داشت. کمدین دیک گرگوری برای سه روز به دیدار زنان آمد و در روزه شرکت کرد. روزه داران در مطبوعات به نقل از روزه داران گفتند که آنها نمادی از «رنج زنان است که نامرئی مانده است.» اسناد و تصاویر روزه در آرشیو کالج اسمیت و کتابخانه شلزینگر نگهداری می‌شود. مورین فیدلر، یک راهبه کلیسای کاتولیک، به دلیل شرکت در روزه مورد توجه مطبوعات قرار گرفت. او روزه را
در روزه مورد توجه مطبوعات قرار گرفت. او روزه را «شاهد دینی» نامید. روزه در ۲۴ ژوئن ۱۹۸۲ به پایان رسید. پشتیبانی از گلوریا استاینم. گلوریا استاینم، یکی از چهره‌های برجسته جنبش فمینیستی، در راستای حمایت از حقوق زنان و تسهیل مشارکت آن‌ها در فعالیت‌های اجتماعی، اقدام به پشتیبانی مالی برای حمل‌ونقل زنان در طول دوره‌های خاص کرد. او در یکی از ابتکارات جالب‌توجه خود، هزینه اجاره و استفاده از یک ون را تأمین کرد که بعدها به نام «گلوریاموبیل» شهرت یافت. این وسیله نقلیه نه تنها به‌عنوان ابزاری برای جابه‌جایی زنان در
نه تنها به‌عنوان ابزاری برای جابه‌جایی زنان در زمان روزه‌داری یا شرایط مشابه به کار گرفته شد، بلکه به نمادی از همبستگی و توانمندسازی زنان در جامعه تبدیل شد. استاینم با این کار نشان داد که چگونه می‌توان با اقدامات عملی و ملموس، موانع موجود بر سر راه حضور فعال زنان را کاهش داد و به آن‌ها کمک کرد تا در موقعیت‌های مختلف، استقلال و آزادی عمل بیشتری داشته باشند. این حرکت او بخشی از تلاش‌های گسترده‌ترش برای پیشبرد برابری جنسیتی و حمایت از حقوق زنان در عرصه‌های گوناگون بود که همچنان در تاریخ جنبش‌های اجتماعی از آن
بود که همچنان در تاریخ جنبش‌های اجتماعی از آن یاد می‌شود. سازمان ملی مشارکت زنان. سازمان ملی مشارکت زنان، به‌عنوان یکی از نهادهای پیشرو در دفاع از حقوق و توانمندسازی زنان، در اقدامی، هزینه اقامت روزه‌داران را در مسافرخانه رامادا تأمین کرد. این ابتکار با هدف فراهم کردن فضایی امن و راحت برای زنانی که در دوره روزه‌داری یا فعالیت‌های مرتبط به حمایت نیاز داشتند، انجام شد. هیث روزه داران. سونیا جانسون در طول روزه داری بسیار بیمار بود و در دو موقعیت مختلف به زمین افتاد. گاهی او قادر به راه رفتن بدون کمک نبود.
افتاد. گاهی او قادر به راه رفتن بدون کمک نبود. حامیان جانسون نگران بودند که جانسون مایل است در حمایت از ای آر ام بمیرد. شرکت‌کنندگان. هشت زن در نهایت در روزه زنان گرسنگی برای عدالت شرکت کردند. زوئی نیکلسون کتابی در مورد شرکت خود در روزه با عنوان یک قلب گرسنه: روزه یک زن برای عدالت نوشت. زنانی که در روزه شرکت می‌کردند شامل می‌شد:
لیلا خان (؛ زاده ۱۴ ژوئن ۱۹۹۷)؛ یک خواننده پلی‌بک پاکستانی است. اوایل زندگی و حرفه. لیلا خان کار خود را درسال ۲۰۱۳ آغاز کرد و بیشتر کارهای خود را به زبان پشتو تولید کرد. سروده های دیگر او شامل شعرهای اردو و عربی است. او در درجه اول با لاتون پخش کار کرده است. لیلا خان نخستین خوانندگی خود را با آهنگ «"ز لیلا یما»" انجام داد. او درسال ۲۰۱۵ آهنگ‌هایی با نام‌های «"خبر د پختو د»" و «"ضیر ضیر سه مری زندگی می انه» را" تولید کرد که برای تیم کریکت سوپرلیگ پاکستان پیشاور زلمی ضبط شد. او همچنین در صنعت فیلم سینمای پشتو
زلمی ضبط شد. او همچنین در صنعت فیلم سینمای پشتو کار کرده است. در ژانویه ۲۰۱۵، لیلا خان یکی از خوانندگان آهنگ "امان" بود که توسط لایق زاده لایق به یاد کسانی که در حمله به مدرسه پیشاور ۲۰۱۴ جان خود را از دست دادند، سروده شد. از ماه مه ۲۰۱۶، لیلا خان با فواد خان صاحب لاتون پخش برای تکمیل آخرین آلبوم پشتو خود کار می کرد که بر دانش آموزان مدرسه عمومی ارتش پیشاور و همه کسانی که در کشتار مدرسه پیشاور در سال ۲۰۱۴ جان باختند، متمرکز بود. دو آهنگ از این آلبوم قبلا منتشر شده است. درسال ۲۰۱۶، لیلا خان نماینده منتخب
منتشر شده است. درسال ۲۰۱۶، لیلا خان نماینده منتخب پاکستان برای اجرای کنسرت های بین المللی متعدد در تونس به همراه سایر خوانندگان جهانی بود. شرکت لیلا خان در کنسرت‌های موسیقی تونس بر اساس گزارش‌ها بر «توسعه صلح در منطقه‌ای متاثر از شورش‌های شبه‌نظامی که پنج سال پیش آغاز شد» متمرکز بود. او همچنین به خاطر یک آهنگ تلفیقی که به پنج زبان مانند پشتو، اردو ، فرانسوی ، انگلیسی و دری اجرا کرد، شهرت دارد. تا ماه مه ۲۰۱۶، او در پنج کنسرت اجرا کرده است که گزارش‌هایی مبنی بر برنامه‌ریزی ۲۵ کنسرت دیگر انجام داده است.
حمله کاروس به ایران یک لشکرکشی توسط کاروس علیه امپراتوری ساسانی بود
باشگاه فوتبال دپورتیوو خالاپا یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای اهل گواتمالا بود که در لیگ ناسیونال، لیگ برتر این کشور بازی می‌کرد. آنها در خالاپا مستقر بودند و ورزشگاه خانگی آنها ورزشگاه لاس فلورس بود.
مسابقه ماجراجویی (Adventure racing or Expedition racing) یک ورزش تیمی چند رشته‌ای شامل مسیریابی در یک مسیر طبیعی بدون علامت‌گذاری همراه با مسابقات مختلفی است که ممکن است از دو ساعت تا دو هفته طول بکشند. برخی مسابقات از این دست ممکن است به صورت انفرادی نیز برگزار شوند. رشته‌های ورزشی اصلی شامل پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری کوهستان و پاروزنی است. اگرچه مسابقات می‌توانند رشته‌های زیادی از جمله کوهنوردی، فرود از ارتفاع، اسب‌سواری، اسکی و سفر در آب‌های خروشان را نیز در بر بگیرند. تیم ها معمولاً از نظر جنسیت و تعداد
در بر بگیرند. تیم ها معمولاً از نظر جنسیت و تعداد متفاوت هستند و ممکن است شامل دو تا پنج شرکت کننده باشد، با این حال قالب اصلی شامل چهار شرکت کننده از هر دو جنسیت در نظر گرفته می شود. صرف نظر از طول مدت مسابقه، به طور معمول هیچ وقفه زمانی در طول مسابقه وجود نخواهد داشت. زمان سپری شده مسابقه همزمان با زمان واقعی است و شرکت کنندگان خود انتخاب می‌کنند که کی و کجا نیازمند استراحت هستند.
حسام سلامت (زادهٔ ۱۳۶۱ در بابل، مازندران) جامعه‌شناس ایرانی است. او دارای مدرک دکترای جامعه‌شناسی اقتصادی و به‌عنوان مدرس، مترجم و پژوهشگر مستقل فعالیت می‌کند. سلامت همچنین از فعالان پیشین دانشجویی و کنشگران سیاسی و مدنی به‌شمار می‌آید. سلامت در دوره کارشناسی‌ارشد جامعه‌شناسی در دانشگاه تهران تحصیل می‌کرد که در پی رویدادهای مرتبط با انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۳۸۸ در تهران، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. او حدود دو ماه در بند ۲۰۹ زندان اوین در بازداشت بود و سپس با قرار وثیقه آزاد شد. در تاریخ ۴ آبان ۱۴۰۰،
سپس با قرار وثیقه آزاد شد. در تاریخ ۴ آبان ۱۴۰۰، منزل او در تهران مورد بازرسی نیروهای امنیتی قرار گرفت و برخی از وسایل شخصی‌اش ضبط شد. کتاب‌ها. = منابع =
آستریت کِرشر (؛ ؛ – ) عکاس و هنرمند اهل آلمان بود که به خاطر ارتباطش با گروه موسیقی بیتلز (به همراه دوستانش کلاوس فورمان و یورگن فولمر) و عکس‌هایش از اعضای اصلی گروه جان لنون، پل مک‌کارتنی، جرج هریسون، استوارت ساتکلیف و پیت بست در روزهای اولیه فعالیت‌شان در هامبورگ شناخته می‌شود. کرشر در سال ۱۹۶۰ با هنرمند بریتانیایی استوارت ساتکلیف در بار کایزرکلر در هامبورگ ملاقات کرد، جایی که ساتکلیف در حال نواختن گیتار بیس با گروه بیتلز بود و کرشر بعدها و پیش از مرگ این هنرمند در سال ۱۹۶۲ با او نامزد کرد. اگرچه کرشر پس
هنرمند در سال ۱۹۶۲ با او نامزد کرد. اگرچه کرشر پس از سال ۱۹۶۷ عکس‌های بسیار کمی گرفت، اما کارهای اولیه او در نیویورک، لندن، برمن، واشینگتن دی.سی. توکیو و وین و در تالار مشاهیر راک اند رول به نمایش درآمد. او سه کتاب عکس با نسخه محدود هم منتشر کرد. اوایل زندگی. کرشر در ۲۰ مه ۱۹۳۸ در هامبورگ آلمان به دنیا آمد و دختر یک مدیر سابق شعبه آلمانی شرکت خودروسازی فورد بود. او تحت سرپرستی مادرِ بیوه‌اش، نیلسا کرشر، در خیابان ایمس‌بوتلر در ناحیه‌ای مرفه از حومه هامبورگ به نام التونا بزرگ شد. در دوران جنگ جهانی دوم او
به نام التونا بزرگ شد. در دوران جنگ جهانی دوم او به منطقه ایمن دریای بالتیک منتقل شد و به یاد می‌آورد که اجساد مرده‌ای را در ساحل دیده بود (پس از بمباران و غرق شدن کشتی‌های کاپ آرکونا و اس‌اس دویچلند) و همچنین ویرانی‌هایی که در هامبورگ هنگام بازگشتش مشاهده کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، کرشر در مدرسه عالی مد، پارچه، گرافیک و تبلیغات در هامبورگ ثبت‌نام کرد، زیرا می‌خواست طراحی مد را برای شغل خود انتخاب کند، اما بیشتر استعداد خود را در زمینهٔ عکاسی سیاه و سفید نشان داد. راینهارت ولف، استاد اصلی عکاسی مدرسه، او را
داد. راینهارت ولف، استاد اصلی عکاسی مدرسه، او را قانع کرد که رشته‌اش را تغییر دهد و قول داد که پس از فارغ‌التحصیلی او را به عنوان دستیار خود استخدام خواهد کرد. کرشر از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۳ به‌عنوان دستیار در کنار ولف کار کرد. در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰، کرشر و دوستانش از مدرسه هنر در جنبش اگزیستانسیالیستی اروپا شرکت داشتند، که پیروان آن‌ها بعداً توسط لنون «اگزیس» نامیده شدند. در سال ۱۹۹۵، او به بی‌بی‌سی رادیو مرسی‌ساید گفت: «فلسفه ما در آن زمان، چون ما فقط بچه‌های کوچکی بودیم، این بود که لباس‌های سیاه
فقط بچه‌های کوچکی بودیم، این بود که لباس‌های سیاه بپوشیم و دور و بر برویم و قیافه بگیریم. البته ما می‌دانستیم ژان-پل سارتر کیست. ما از تمام هنرمندان و نویسندگان فرانسوی الهام گرفتیم، چون این نزدیک‌ترین چیزی بود که می‌توانستیم به آن دسترسی پیدا کنیم. انگلستان خیلی دور بود و آمریکا هم اصلاً قابل دسترسی نبود. پس فرانسه نزدیک‌ترین بود؛ بنابراین تمام اطلاعات را از فرانسه گرفتیم و سعی کردیم مثل اگزیستانسیالیست‌های فرانسوی لباس بپوشیم… ما می‌خواستیم آزاد باشیم، می‌خواستیم متفاوت باشیم، و سعی می‌کردیم باحال باشیم،
متفاوت باشیم، و سعی می‌کردیم باحال باشیم، همان‌طور که حالا می‌گوییم.» بیتلز. کرشر، فورمان و فولمر دوستانی بودند که همه آن‌ها در مدرسه عالی هنر (Meisterschule) تحصیل کرده بودند و ایده‌های مشترکی در مورد مُد، فرهنگ و موسیقی داشتند. فورمان به دوست پسر آستریت تبدیل شد و به خانه کرشر نقل مکان کرد و آنجا اتاق خود را داشت. در سال ۱۹۶۰، پس از این که کرشر و فولمر با فورمان درگیر یک جر و بحث شدند، فورمان به خیابان ریپرن (در منطقه سنت پاولی هامبورگ) رفت و در یک کلوب به نام کایزرکلر نشست تا موسیقی گوش کند. فورمان وارد
نام کایزرکلر نشست تا موسیقی گوش کند. فورمان وارد شد و اجرایی از گروهی به نام بیتلز را تماشا کرد: جان لنون، پل مک‌کارتنی، جرج هریسون، استوارت ساتکلیف و پیت بست درامر آن‌ها در آن زمان. فورمان از کرشر و فولمر خواست که به این موسیقی جدید گوش دهند، و کِرشر پس از قبول دیدار از کایزرکلر (که در منطقه خشن ریپرن قرار داشت) با خود اندیشید که تمام چیزی که می‌خواهد همین است که هرچه بیشتر به بیتلز نزدیک باشد. این سه دوست هیچ‌گاه راک اند رول نشنیده بودند و قبلاً فقط جاز سنتی گوش می‌دادند، همراه با کمی نت کینگ کول و
جاز سنتی گوش می‌دادند، همراه با کمی نت کینگ کول و پلاترز. این سه نفر تقریباً هر شب به کایزرکلر می‌رفتند، ساعت ۹ به آنجا می‌رسیدند و در ردیف جلوی صحنه می‌نشستند. کرشر بعدها گفت: «مثل یک چرخ‌وفلک در سرم بود، آن‌ها فوق‌العاده به نظر می‌رسیدند… زندگی‌ام در چند دقیقه تغییر کرد. تنها چیزی که می‌خواستم این بود که با آن‌ها باشم و آن‌ها را بشناسم.» کرشر بعدها گفت که او، فورمان و فولمر احساس گناه می‌کردند به خاطر اینکه آلمانی بودند و همچنین به خاطر اقدامات اخیر آلمان. ملاقات با بیتلز برای او چیز بسیار خاصی بود، گرچه
ملاقات با بیتلز برای او چیز بسیار خاصی بود، گرچه می‌دانست که انگلیسی‌ها فکر می‌کنند که او کلم‌ترش می‌خورد و به لهجه سنگین آلمانی او اشاره خواهند کرد، اما آن‌ها با هم شوخی می‌کردند. لنون از روی صحنه سخنان طعنه‌آمیزی می‌زد و می‌گفت «شما کلم‌خورها، ما جنگ را بردیم»، با این که می‌دانست که تعداد بسیار کمی از آلمانی‌ها در جمع زبان انگلیسی صحبت می‌کنند، اما ملوانانی که از کشورهای انگلیسی‌زبان آمده بودند با صدای بلند می‌خندیدند. ساتکلیف به شدت به این سه نفر، به‌ویژه کرشر، علاقه‌مند شد و فکر می‌کرد که آن‌ها شبیه
کرشر، علاقه‌مند شد و فکر می‌کرد که آن‌ها شبیه «بوهمی‌های واقعی» به نظر می‌رسند. بیل هری بعدها گفت که وقتی کرشر وارد می‌شد، هر سر به‌سرعت به سمت او می‌چرخید و او همیشه همهٔ افراد اتاق را شیفته خود می‌کرد. ساتکلیف به دوستی نوشت که تقریباً نمی‌توانست چشم از او بردارد و در طول استراحت بعدی تلاش کرد تا با کرشر صحبت کند، اما او قبلاً باشگاه را ترک کرده بود. ساتکلیف سرانجام توانست با آن‌ها ملاقات کند و متوجه شد که هر سه در مدرسه عالی هنر تحصیل کرده‌اند، همان مدرسه هنری که لنون و ساتکلیف در لیورپول در آنجا تحصیل
هنری که لنون و ساتکلیف در لیورپول در آنجا تحصیل کرده بودند. (مدرسه عالی مد، پارچه، گرافیک و تبلیغات - اکنون به نام دانشگاه علوم کاربردی شناخته می‌شود). او همچنین عکاس چشت صحنهٔ فیلم "شب‌زنده‌داری با بزن و بکوب" برای مجلهٔ آلمانی "اشترن" بود. دوران بعدی زندگی. در سال ۱۹۶۷، کرشر با درامر انگلیسی گیبسون کِمپ (با نام کامل گیبسون استوارت کِمپ، اوت ۱۹۴۵، لیورپول، لانکاشر) که جای رینگو استار را در گروه «روری استورم و هاریکینز» گرفت، ازدواج کرد. این ازدواج پس از هفت سال به طلاق انجامید. سپس کرشر به عنوان گارسون
هفت سال به طلاق انجامید. سپس کرشر به عنوان گارسون بار، طراح داخلی و بعداً برای یک شرکت انتشارات موسیقی کار کرد و برای بار دوم با یک تاجر آلمانی ازدواج کرد. کرشر در سال ۱۹۹۴ به عنوان مشاور در فیلم "بک‌بیت" که داستان کرشر، ساتکلیف و بیتلز را در روزهای ابتدایی‌شان در هامبورگ به تصویر می‌کشید، فعالیت کرد. او بسیار تحت تأثیر بازی استیون درف (که نقش ساتکلیف را در فیلم بازی می‌کرد) قرار گرفت و گفت که او در سن مناسب (۱۹ ساله در آن زمان) بود و حرکات، نحوه سیگار کشیدن و صحبت کردن او آن‌قدر شبیه به ساتکلیف بود که او
و صحبت کردن او آن‌قدر شبیه به ساتکلیف بود که او دچار سیخ شدن موها شد. در این فیلم، کرشر توسط شریل لی به تصویر کشیده شد. از اواسط دهه ۱۹۹۰، کرشر و شریک تجاری‌اش کروگر فروشگاه عکاسی K&amp;K را در هامبورگ اداره کردند و نسخه‌های نایاب عکس‌های قدیمی سفارشی، کتاب‌ها و آثار هنری را برای فروش عرضه کردند. K&amp;K به‌طور دوره‌ای در برگزاری کنفرانس‌های بیتلز و دیگر رویدادهای بیتلز در منطقه هامبورگ کمک می‌کرد. او در سال ۱۹۹۵ اظهار داشت: «ازدواج دومم در ۱۹۸۵ به پایان رسید… آن زمان از این که بچه‌ای نداشتم پشیمان بودم و
آن زمان از این که بچه‌ای نداشتم پشیمان بودم و نمی‌توانستم خودم را تصور کنم که بچه داشته باشم. اما حالا خوشحالم وقتی وضعیت جهان را می‌بینم. من تنها زندگی می‌کنم و خیلی خوشحالم.» کرشر در تاریخ ۱۲ مه ۲۰۲۰، یک هفته قبل از تولد ۸۲ سالگی‌اش، در هامبورگ در پی «یک بیماری جدی کوتاه‌مدت» درگذشت. خبر مرگ او نخستین بار توسط مورخ بیتلز، مارک لوئیسون، از طریق توییتر اعلام شد. او از نقش کرشر در ارتباط با گروه بیتلز به عنوان «بی‌نهایت ارزشمند» تمجید کرد و او را به عنوان «دوستی هوشمند، الهام‌بخش، نوآور، جسور، هنرمند،
«دوستی هوشمند، الهام‌بخش، نوآور، جسور، هنرمند، هوشیار، آگاه، زیبا، باهوش، دوست‌داشتنی و بالا برندهٔ روحیه بسیاری افراد» معرفی کرد.
جینی مارجری هولم (; – ) اولین ژنرال زن تک ستاره نیروی هوایی ایالات متحده و اولین ژنرال زن دو ستاره در هر یک از شاخه‌های خدماتی ایالات متحده بود. هولم یک نیروی محرکه برای گسترش نقش زنان در نیروی هوایی محسوب می‌شد. در طول جنگ جهانی دوم، هولم به مرکز آموزشی ارتش زنان در فورت اوگلتورپ، جورجیا فرستاده شد، جایی که او ابتدا فرماندهی یک گروه آموزشی اولیه و سپس یک هنگ آموزشی را بر عهده داشت. مأموریت بعدی او به عنوان رئیس بخش نیروی انسانی در نیروی هوایی متفقین در جنوب اروپا، مقر سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)، در
اروپا، مقر سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)، در ناپل، ایتالیا بود که به مدت ۴ سال ادامه داشت. او افسر برنامه‌های جنگی انبار هوایی در طول حملات هوایی به برلین و مراحل اولیه جنگ کره بود. نام وی در تالار ملی مشاهیر زن ثبت شده است. اوایل حرفه. جینی مارجری هولم در ۲۳ ژوئن ۱۹۲۱ در پورتلند، اورگان به دنیا آمد. او در جولای ۱۹۴۲، بلافاصله پس از تأسیس سپاه کمکی ارتش زنان (WAAC) توسط کنگره، در ارتش نام‌نویسی کرد. او در مدرسه افسری در فورت د موین، آیووا شرکت کرد و در ژانویه ۱۹۴۳، یک ترفیع درجه به «افسر سوم»، معادل
ژانویه ۱۹۴۳، یک ترفیع درجه به «افسر سوم»، معادل ستوان دوم در سپاه کمکی ارتش زنان، دریافت کرد. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم، هولم به مرکز آموزشی ارتش زنان در فورت اوگلتورپ، جورجیا فرستاده شد، جایی که او ابتدا فرماندهی یک گروه آموزشی اولیه و سپس یک هنگ آموزشی را بر عهده داشت. در پایان جنگ، او فرماندهی واحد بهداری سپاه زنان در بیمارستان عمومی نیوتن دی بیکر، ویرجینیای غربی را بر عهده داشت. او سپس در سال ۱۹۴۶ وظیفه نظامی فعال را ترک کرد و به مدت دو سال در کالج لوئیس و کلارک شرکت کرد و در سال ۱۹۵۶ برای
در کالج لوئیس و کلارک شرکت کرد و در سال ۱۹۵۶ برای دریافت مدرک کارشناسی خود در رشته هنر به دانشگاه بازگشت. در اکتبر ۱۹۴۸، در طی محاصره برلین، هولم به خدمت فعال در ارتش فراخوانده شد و به عنوان فرمانده گروهان در مرکز آموزشی سپاه زنان به کمپ لی در ویرجینیا رفت. سال بعد او به نیروی هوایی منتقل شد و به انبار هوایی اردینگ آلمان فرستاده شد. در آنجا او به عنوان دستیار مدیر برنامه‌ها و عملیات انبار نیروی هوایی خدمت کرد و بعداً افسر برنامه‌های جنگی انبار هوایی در طول حمله هوایی برلین و مراحل اولیه جنگ کره بود. جنگ
حمله هوایی برلین و مراحل اولیه جنگ کره بود. جنگ سرد. هولم در سال ۱۹۵۲ از خارج از کشور بازگشت و تبدیل به اولین زنی شد که در کالج فرماندهی و ستاد هوایی در پایگاه نیروی هوایی ماکسول در مونتگومری، آلاباما شرکت کرد. سپس او به عنوان افسر طرح‌ها و برنامه‌های پرسنلی ستاد کل نیروی هوایی ایالات متحده در واشینگتن دی سی منصوب شد. مأموریت بعدی او به عنوان رئیس یخش نیروی انسانی در نیروی هوایی متفقین در جنوب اروپا، مقر سازمان پیمان آتلانتیک شمالی، در ناپل، ایتالیا بود، که به مدت چهار سال در آنجا خدمت کرد. او در سال ۱۹۶۱
به مدت چهار سال در آنجا خدمت کرد. او در سال ۱۹۶۱ به ستاد نیروی هوایی ایالات متحده بازگشت و به عنوان افسر ستاد کنگره برای مدیریت نیروی انسانی و سازمانی منصوب شد. او بابت خدماتش موفق به دریافت نشان افتخار شد.
جوآن دبلیو. بار (نام اصلی: وورثی; بعداً بار-اسمیت)(۲۲ نوامبر ۱۹۳۹ – ۲۱ مارس ۲۰۱۵) یک سیاستمدار آمریکایی و نخستین زنی بود که به‌عنوان شهردار شهر اوانستون، ایلینوی انتخاب شد. بار اسمیت در سال ۱۹۸۵ انتخاب شد و در ۲۲ آوریل ۱۹۸۵ توسط قاضی دادگاه شهرستان کوک، مایکل تومین، سوگند یاد کرد. پیش از انتخاب به‌عنوان شهردار، او به مدت هشت سال به‌عنوان نماینده منطقه دوم شهر فعالیت می‌کرد. اوایل زندگی و حرفه. جوآن تنها فرزند جیمز (استاد مدرسه مدیریت کلاگ) و میلدرد لوئیز وورثی (با نام خانوادگی نریتز) بود. خانواده او در محله
(با نام خانوادگی نریتز) بود. خانواده او در محله راجرز پارک، شیکاگو زندگی می‌کردند، اما در چهار سالگی به منطقه نورث شور در شیکاگو نقل مکان کردند. بار در دبیرستان نیو تریر در وینتکا، ایلینوی تحصیل کرد. او تحصیلات خود را در دانشگاه سیراکیوس ادامه داد و مدرک کارشناسی دریافت کرد. سپس مدرک کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی خود را از مدرسه مدیریت کلاگ در دانشگاه نورث‌وسترن دریافت کرد. وی جزو کلاس ۱۹۹۶ این دانشگاه بود. او در سال ۱۹۶۲ به اوانستون نقل مکان کرد و پیش از ورود به سیاست، دو سال به‌عنوان رئیس کنفرانس اجتماعی
به سیاست، دو سال به‌عنوان رئیس کنفرانس اجتماعی دیوی فعالیت داشت. در سال ۱۹۷۷، به‌عنوان نماینده منطقه دوم اوانستون انتخاب شد. او دوره نمایندگی خود را به پایان رساند و در سال ۱۹۸۱ برای یک دوره دیگر انتخاب شد. در سال ۱۹۸۵، او با موفقیت برای مقام شهرداری نامزد شد و در رقابت با دو نفر، از جمله نماینده بازنشسته، دونالد بورا، و کشیش جان فردریک نوروود، که کشیش کلیسای باپتیست میسیونری کوه صهیون در اوانستون بود، پیروز شد. انتخاب او اولین باری بود که زنی به‌عنوان شهردار اوانستون انتخاب می‌شد. در سخنرانی آغازین خود،
اوانستون انتخاب می‌شد. در سخنرانی آغازین خود، وی به مالیات سنگین املاک مسکونی به‌عنوان یکی از مشکلات اصلی شهر اشاره کرد. میزان بالای املاک معاف از مالیات در شهر، یکی از عواملی بود که منجر به افزایش مالیات بر املاک در منطقه شیکاگو شده بود. او همچنین بر توسعه اقتصادی، بهبود روابط میان شهر و دانشگاه نورث‌وسترن، و مقابله با باندهای خیابانی و بی‌خانمانی تأکید داشت. دوره شهرداری. در دوران شهرداری، بار در بسیاری از سازمان‌های مدنی فعال بود. او به‌عنوان رئیس کنفرانس شهرداری شمال غرب و عضو کمیته اجرایی کنفرانس
شهرداری شمال غرب و عضو کمیته اجرایی کنفرانس شهرداران ایالات متحده فعالیت داشت. همچنین ریاست گروه زنان شهردار را بر عهده داشت. او در طول دوره خود به بهبود روابط میان شهر و دانشگاه کمک کرد، با دانشگاه نورث‌وسترن برای احداث یک پارک تحقیقاتی ۴۰۰ میلیون دلاری در اوانستون همکاری کرد و لایحه‌ای را که مالیات شهری برای دانشجویان این دانشگاه پیشنهاد می‌کرد، وتو کرد. به دلیل تلاش‌های او در تأسیس این پارک تحقیقاتی، از سوی مدیر اجرایی شرکت توسعه‌ای اوانستون اینونچر، رونالد کِسیاک، به‌عنوان «سازنده اجماع» توصیف شد.
رونالد کِسیاک، به‌عنوان «سازنده اجماع» توصیف شد. روزنامه محلی "شیکاگو تریبون" نیز از او به‌عنوان فردی که نقش تعدیل‌کننده و اجماع‌ساز داشت، یاد کرد. سبک مدیریتی او غیرتقابلی توصیف شده و بر ایجاد ارتباطات و همکاری‌های غیرحزبی تأکید داشت. بار در سال ۱۹۸۹ برای دومین دوره شهردار شد و در سال ۱۹۹۲ از این سمت کناره‌گیری کرد. پس از دوران شهرداری، او برای اداره مالیات ایالت ایلینوی و اداره امنیت شغلی ایلینوی کار کرد. در سال ۲۰۰۸ به مقام شماس در کلیسای اسقفی (ایالات متحده آمریکا) منصوب شد.
لوران آزلی (زادهٔ ۱۶ اکتبر ۱۹۶۳) یک وکیل و سیاستمدار دموکرات اهل تالاهاسی، فلوریدا است. او از سال ۲۰۲۰ تا شکست خود در ۲۰۲۲، به‌عنوان عضو سنای فلوریدا نمایندگی کالهون، فرانکلین، گدسدن، گلف، همیلتون، جفرسون، لئون، لیبرتی، مدیسون، تیلور و واکولا را بر عهده داشت. پیش از آن، او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ و سپس دوباره از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰ نمایندهٔ منطقهٔ تالاهاسی در مجلس نمایندگان فلوریدا بود. آزلی در انتخابات ۲۰۲۲ از جمهوری‌خواه کوری سایمون شکست خورد. زندگی و تحصیلات اولیه. آزلی در خانواده‌ای با سابقهٔ فعالیت سیاسی در
آزلی در خانواده‌ای با سابقهٔ فعالیت سیاسی در فلوریدا متولد شد. جد بزرگ او، الکساندر مک‌سوین، در سال ۱۸۹۱ عضو مجلس نمایندگان فلوریدا بود. پدربزرگش، چارلز آزلی، در سنای فلوریدا خدمت می‌کرد. پدرش دوبوز آزلی یک وکیل برجسته در تالاهاسی بود که سابقاً رئیس سیستم دانشگاهی ایالت فلوریدا نیز بوده است. مادرش، سالی آزلی، از بنیان‌گذاران مسابقات اسب‌سواری تپه‌های سرخ بود. آزلی در سال ۱۹۸۵ از کالج زنان راندولف-میکان مدرک لیسانس هنر دریافت کرد. سپس در دانشگاه واشینگتن و لی ادامه تحصیل داد و در سال ۱۹۹۰ مدرک دکترای حقوق
لی ادامه تحصیل داد و در سال ۱۹۹۰ مدرک دکترای حقوق خود را دریافت کرد. حرفهٔ سیاسی. با بیش از ۲۰ سال سابقهٔ خدمت عمومی در سطوح ایالتی و فدرال، آزلی از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ عضو مجلس نمایندگان فلوریدا بود. حوزهٔ او شامل نیمهٔ شمالی شهرستان لئون، از جمله بیشتر مناطق تالاهاسی، و بخش شمال غربی شهرستان جفرسون بود. آزلی از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۸ عضو ارشد دموکرات‌ها در شورای مراقبت‌های بهداشتی مجلس بود. انتخابات ۲۰۱۰ برای مدیر ارشد مالی. در انتخابات ۲۰۱۰، آزلی برای سمت مدیر ارشد مالی فلوریدا (CFO) نامزد شد. او به‌طور پیش‌فرض
مالی فلوریدا (CFO) نامزد شد. او به‌طور پیش‌فرض نامزد دموکرات‌ها شد، زیرا هیچ نامزد دیگری در این رقابت ثبت‌نام نکرد. در نهایت، در انتخابات عمومی از رئیس سنای ایالت فلوریدا، جف آتوتر، نامزد جمهوری‌خواه، شکست خورد. پس از هشت سال دوری از سمت‌های انتخابی، آزلی در سال ۲۰۱۶ دوباره به مجلس نمایندگان فلوریدا بازگشت و نمایندگی حوزهٔ ۹ را بر عهده گرفت. در سال ۲۰۲۰، آزلی برای سنای فلوریدا در حوزهٔ ۳ نامزد شد و جانشین بیل مونتفورد که محدودیت دوره داشت، گردید. او پس از رقابتی نزدیک، در انتخابات عمومی ۲۰۲۰ با کسب ۵۳٫۴٪
رقابتی نزدیک، در انتخابات عمومی ۲۰۲۰ با کسب ۵۳٫۴٪ آرا در برابر ۴۶٫۶٪ ماروا پرستون، نامزد جمهوری‌خواه، پیروز شد. او در سال ۲۰۲۱ به لایحهٔ بحث‌برانگیز مجلس سنا، "سنای بیل ۸۶"، رأی منفی داد. در سال ۲۰۲۲، آزلی در خصوص ضرورت برگزاری جلسهٔ ویژه برای بررسی قانون بهبود ریدی کریک ابراز تردید کرد و آن را توهینی مضاعف دانست که علیه یک کسب‌وکار خصوصی اعمال شده است. او همچنین استدلال کرد که دیزنی نقش مهمی در شکل‌گیری فلوریدا داشته است. زندگی شخصی. لوران با بیل هالیمون ازدواج کرده و فرزندانشان جان هالیمون (پسرخوانده) و
کرده و فرزندانشان جان هالیمون (پسرخوانده) و ویلیام دوبوز آزلی هالیمون هستند. او یک دوندهٔ ماراتن و سه‌گانه‌کار است. پدرش، دوبوز آزلی، وکیل برجستهٔ تالاهاسی و از شرکای دفتر حقوقی "آزلی و مک‌مولن"، با ۳۳ وکیل و ۷۵ سال سابقه است. آزلی مشاور ارشد بنیاد لاوتون چایلدز و رئیس هیئت مدیرهٔ "شرکت کودکان سالم فلوریدا" است. در ۳ نوامبر ۲۰۲۴، آزلی در جریان یک مسابقهٔ سه‌گانه دچار سانحهٔ جدی دوچرخه‌سواری شد و پس از تصادف تحت عمل جراحی گردن قرار گرفت.
گوئن رابینسون اوسامب (۲۵ سپتامبر ۱۹۱۵ – ۱۶ ژانویه ۲۰۰۳) یک سیاستمدار و فعال اجتماعی آمریکایی بود. او در سال ۱۹۶۷، نخستین زنی شد که به شورای شهر ممفیس، تنسی، ایالات متحده انتخاب شد. میراث او به چالش کشیدن «موانع سیاسی، اجتماعی و نژادی با جایگاه خود به‌عنوان یک جمهوری‌خواه زن سفیدپوست» در جنوب ایالات متحده بازمی‌گردد. در جریان اعتصاب کارگران خدمات شهری ممفیس در سال ۱۹۶۸، او به چهره‌ای برجسته در سطح محلی تبدیل شد. اوایل زندگی و تحصیلات. گوئندولین ون کورت رابینسون در ۲۵ سپتامبر ۱۹۱۵ در مارشال، میشیگان به دنیا