payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استعماری درهم شکسته شود؛ مقاومتی که در نتیجهٔ آن جمعیت به نصف کاهش یافت. اخبار مربوط به این نسل‌کشی به‌شدت از سوی ایتالیای فاشیست سرکوب شد و شواهد تا حد زیادی نابود گردید، به‌گونه‌ای که یافتن پرونده‌های باقی‌مانده در اردوگاه‌های کار اجباری ایتالیا در لیبی حتی پس از پایان حکومت فاشیستی در ایتالیا در سال ۱۹۴۵ دشوار بود. تنها اردوگاهی که پروندهٔ زندانیان آن باقی مانده، اردوگاه «سوانی الطریه» است. با این حال، گورهای دسته‌جمعی همچنان گواه این نسل‌کشی‌اند. در سال ۲۰۰۸ ایتالیا بابت کشتار، ویرانی و سرکوب مردم لیبی
۲۰۰۸ ایتالیا بابت کشتار، ویرانی و سرکوب مردم لیبی در دوران استعمار این کشور، عذرخواهی کرد. به گفتهٔ برخی تاریخ‌نگاران، نسل‌کشی لیبی با هولوکاست پیوندهایی داشت؛ چرا که اردوگاه‌های مرگ توسط شخصیت‌های برجستهٔ نازی همچون هاینریش هیملر و هرمان گورینگ بازدید شده بودند. زمینه. در جریان یورش ایتالیا به لیبی در سال ۱۹۱۱، ایتالیایی‌ها خود را به‌عنوان آزادکنندگان لیبی از سلطهٔ امپراتوری عثمانی معرفی می‌کردند و همزمان هرگونه نشانه‌ای از کارزارهای سرکوب و کشتارهای جنگ ایتالیا–عثمانی|کشتارها در طول جنگ – از جمله آنچه پس
در طول جنگ – از جمله آنچه پس از نبرد و کشتار در شارع الشط رخ داد – پنهان می‌ساختند. در مقابل، عرب‌ها به‌عنوان «وحشیانی» توصیف می‌شدند که نیاز داشتند توسط اروپاییان «متمدن» شوند. گزارش شده است که هم افسران و هم سربازان ایتالیایی اعلام کرده بودند: «ما باید عرب‌ها را نابود کنیم.» گزارش‌های رسمی در مورد این فجایع، نفرت نژادی، روحیهٔ انتقام‌جویانه و «نقایص روان‌شناختی» را به‌عنوان علل بنیادین آن‌ها برجسته می‌کردند. چنین جنایت‌های جنگی ایتالیا در لیبی عمدتاً با فاشیسم ایتالیایی پیوند داده می‌شوند، اما در دورهٔ
فاشیسم ایتالیایی پیوند داده می‌شوند، اما در دورهٔ دوران لیبرال نیز رخ داده بودند، هرچند به‌شکلی کمتر سازمان‌یافته. پس از ورود به لیبی، ایتالیا بلافاصله سیاست‌های نژادپرستانه و تبعیض‌آمیز مبتنی بر تقسیم طبقاتی را آغاز کرد، از جمله ایجاد اردوگاه‌های کار اجباری ایتالیا در لیبی که در آن‌ها حدود ۵۰٬۰۰۰ لیبیایی در دههٔ ۱۹۳۰ جان خود را از دست دادند. لیبی برای ایتالیا اهمیت راهبردی داشت و همین امر موجب شد این کشور آن را به‌عنوان «ساحل چهارم» ضمیمه کند تا مسیرهای تجاری گسترده‌تری در اختیار ایتالیا قرار گیرد و سود
گسترده‌تری در اختیار ایتالیا قرار گیرد و سود فراوانی عایدش شود. انگیزه. استعمار لیبی توسط ایتالیا با انگیزهٔ رقابت با سایر قدرت‌های اروپایی که مستعمرات خود را داشتند صورت گرفت. لیبی همراه با حبشه از آخرین کشورهای آفریقایی بود که به استعمار درآمد. افزون بر این، لیبی به‌عنوان «ساحل چهارم» در نظر گرفته می‌شد؛ مفهومی از سوی موسولینی دربارهٔ «ایتالیای بزرگ» که یادآور امپراتوری روم بود. به بیان دیگر، لیبی به‌عنوان یک استعمار اسکان‌محور تلقی می‌شد، مشابه با الجزایر فرانسه. ایتالو بالبو، فیلدمارشال و از معماران
فرانسه. ایتالو بالبو، فیلدمارشال و از معماران این مستعمره، برنامه‌ریزی کرده بود تا تا دههٔ ۱۹۶۰ تعداد ۵۰۰٬۰۰۰ ایتالیایی را – به‌ویژه در منطقهٔ جبل الاخضر («کوه‌های سبز» به عربی) – اسکان دهد و در این مسیر جمعیت بومی لیبی را به بیابان‌ها تبعید کند. جبل الاخضر به‌دلیل حاصلخیز بودن در منطقه‌ای عمدتاً خشک انتخاب شد، زیرا شرایط مناسبی برای کشاورزی فراهم می‌کرد. راه‌پیمایی‌های مرگ. شایع‌ترین نمونهٔ جابه‌جایی اجباری از منطقهٔ جبل الاخضر برای ایجاد فضای اسکان مهاجران ایتالیایی به شهر سرت بود؛ شهری نامساعد در حاشیهٔ
ایتالیایی به شهر سرت بود؛ شهری نامساعد در حاشیهٔ صحرای بزرگ آفریقا. همچنین چندین جابه‌جایی دیگر از نواحی واحه‌ها به درون صحرای اصلی صورت گرفت؛ از جمله برای قبایل مغاربه، زویّه، فواخر، فرجان و حصون که در نزدیکی اجدابیا در غرب بنغازی زندگی می‌کردند. این جابه‌جایی‌ها بسیار سخت و با نرخ مرگ‌ومیر بالا همراه بود و تحت اجبار ارتش ایتالیا انجام می‌شد؛ ارتشی که دستور داشت هر فرد یا حیوانی را که در حرکت تعلل می‌کرد، بکشد. این راه‌پیمایی‌های طاقت‌فرسا، اگر بازماندگان موفق به بقا می‌شدند، آنان را به مقصد نهایی‌شان در
موفق به بقا می‌شدند، آنان را به مقصد نهایی‌شان در یکی از ۱۶ اردوگاه کار اجباری اصلی می‌رساند. افزون بر این، همزمانی این راه‌پیمایی‌ها با قحطی گسترده – که ناشی از کشتار عمدی تقریباً همهٔ دام‌ها بود – باعث شد بسیاری در این مسیر جان خود را از دست بدهند. اردوگاه‌های مرگ. ای. ای. ایوانز-پریچارد، کارشناس برقه، نوشته است: «در این سرزمین غم‌انگیز، در تابستان ۱۹۳۰، هشتاد هزار مرد، زن و کودک، و ششصد هزار رأس دام به درون کوچک‌ترین اردوگاه‌های ممکن رانده شدند. گرسنگی، بیماری و دل‌شکستگی تلفات سنگینی بر جمعیت زندانی
بیماری و دل‌شکستگی تلفات سنگینی بر جمعیت زندانی وارد آورد. بادیه‌نشینان در قفس جان باختند. زیان در دام‌ها نیز بسیار بزرگ بود، زیرا حیوانات چراگاه کافی در نزدیکی اردوگاه‌ها برای ادامهٔ بقا نداشتند و گله‌ها که پیش‌تر در جریان نبردها به‌شدت کاهش یافته بودند، در اردوگاه‌ها تقریباً نابود شدند.» در اردوگاه «سلوغ» بود که عمر مختار در برابر ۲۰٬۰۰۰ غیرنظامی زندانی در ۱۱ سپتامبر ۱۹۳۱ به دار آویخته شد تا پیامی برای مردم بومی فرستاده شود. امروزه در همان‌جا زیارتگاهی برای بزرگداشت عمر مختار قرار دارد؛ پس از آنکه یک
برای بزرگداشت عمر مختار قرار دارد؛ پس از آنکه یک لیبیایی جسد او را – با شهادت بر خاک‌سپاری مخفیانه‌اش توسط ایتالیایی‌ها پس از اعدام – پیدا کرد. نسل‌کشی. در ۲۰ ژوئن ۱۹۳۰، افسر ارتش ایتالیا پیترو بادولیو خواستار نابودی کامل جمعیت برقه شد و در نامه‌ای به ژنرال رودولفو گراتسیانی نوشت: «از نظر راهبرد کلی، ضروری است که جدایی چشمگیر و روشنی میان جمعیت تحت کنترل و نیروهای شورشی ایجاد شود. من اهمیت و جدیت این اقدام را پنهان نمی‌کنم، اقدامی که می‌تواند به نابودی جمعیت مغلوب بینجامد… اما اکنون مسیر تعیین شده است و ما
مغلوب بینجامد… اما اکنون مسیر تعیین شده است و ما باید آن را تا پایان اجرا کنیم، حتی اگر تمام جمعیت برقه نابود شود.» بر پایهٔ نوشته‌های ملون پیج و پنی زوننبرگ، بنیتو موسولینی شخصی بود که در نهایت مسئول «حبس ۸۰٬۰۰۰ لیبیایی در اردوگاه‌های کار اجباری، مسدود کردن و مسموم‌سازی چاه‌ها، ساخت شبکه‌ای از پادگان‌ها در مناطق ناآرام، بمباران روستاها با گاز خردل، کشتار و مصادرهٔ صدها هزار رأس گوسفند و شتر، و احداث حصار سیم‌خاردار به طول ۲۰۰ مایل در مرز لیبی و مصر برای جلوگیری از عبور شورشیان مرزی» بود. تا سال ۱۹۳۱، بیش
از عبور شورشیان مرزی» بود. تا سال ۱۹۳۱، بیش از نیمی از جمعیت برقه در ۱۶ اردوگاه کار اجباری ایتالیا محبوس شدند، جایی که بسیاری از آنان بر اثر ازدحام، کمبود آب، غذا و دارو جان باختند. مقام‌های استعماری ایتالیا ۱۰۰٬۰۰۰ بادیه‌نشین لیبی شرقی – نیمی از جمعیت برقه – را به‌زور از محل سکونت‌شان بیرون راندند و این زمین‌ها به مهاجران ایتالیایی واگذار شد؛ اقدامی که به‌عنوان پاکسازی قومی توصیف شده است. کمتر از ۴۰٬۰۰۰ لیبیایی بازمانده پس از آزادی در سال ۱۹۳۴ اردوگاه‌های پناهندگان ایتالیا را ترک کردند. تلفات انسانی.
پناهندگان ایتالیا را ترک کردند. تلفات انسانی. برآوردها از تعداد کل جان‌باختگان بسیار متفاوت است و بین ۲۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ نفر گزارش شده است. جمعیت کل برقه تقریباً یک‌سوم کاهش یافت که برابر با حدود ۸۳٬۰۰۰ نفر است. علاوه بر مرگ و میر در اردوگاه‌ها و حین تبعید، ۱۲٬۰۰۰ نفر نیز در سال‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۳۱ به اتهام شورش اعدام شدند. تعیین دقیق تعداد کل جان‌باختگان دشوار است؛ بخش زیادی از اسناد توسط مقام‌های استعماری ایتالیا نابود شد، آرشیوها همچنان دشوار برای جستجو هستند و اخبار این فجایع سرکوب می‌شد. برآوردهای متفاوت
و اخبار این فجایع سرکوب می‌شد. برآوردهای متفاوت از جمعیت لیبی نیز مشکل‌ساز است؛ سرشماری ۱۹۱۱ امپراتوری عثمانی که جمعیت برقه را حدود ۲۰۰٬۰۰۰ نفر گزارش کرده، و جمعیت طرابلس و فزان را ۵۷۶٬۰۰۰ نفر اعلام کرده است که شامل بسیاری از ساکنان خارج از شهرها نمی‌شد، زیرا منابع و کنترل سیاسی کافی نبود. برآوردهای جمعیت کل لیبی در سال ۱۹۱۱، درست پیش از جنگ ایتالیا–عثمانی، بین ۸۰۰٬۰۰۰ تا ۱٫۰ میلیون و ۱٫۵ میلیون نفر متغیر است. در آغاز کارزار «آرام‌سازی» در ۱۹۲۹، جمعیت برقه حدود ۲۲۵٬۰۰۰ نفر برآورد شد و در پایان به ۱۴۲٬۰۰۰
حدود ۲۲۵٬۰۰۰ نفر برآورد شد و در پایان به ۱۴۲٬۰۰۰ کاهش یافت. تا اواسط تا اواخر دههٔ ۱۹۳۰، جمعیت لیبی بین ۷۰۰٬۰۰۰ تا ۸۸۸٬۴۰۰ نفر برآورد شد که شامل تعداد فزاینده‌ای از مهاجران ایتالیایی نیز بود—۶۴٬۰۰۰ نفر تا سال ۱۹۳۶ و ۱۱۰٬۰۰۰ نفر تا سال ۱۹۴۰. بسیاری از لیبیایی‌ها نیز به تبعید رفتند که به کاهش چشمگیر جمعیت کمک کرد و برآورد می‌شود حداقل ۲۰٬۰۰۰ نفر بوده است. تاریخ‌نگار علی عبد اللطیف احمیده می‌نویسد که حدود ۲۵۰٬۰۰۰ لیبی در طول دورهٔ کامل از آغاز جنگ ایتالیا–عثمانی در ۱۹۱۱ تا پایان حکومت ایتالیا در ۱۹۴۳ کشور را
در ۱۹۱۱ تا پایان حکومت ایتالیا در ۱۹۴۳ کشور را ترک کردند، پس از موفقیت کارزار صحرای غربی. جمعیت بادیه‌نشین لیبی نصف شد، با حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر کشته یا در تبعید، هرچند ایلان پپه معتقد است این ۱۰۰٬۰۰۰ نفر یا مستقیماً کشته شده یا در اردوگاه‌ها جان باخته‌اند. پس از به قدرت رسیدن در لیبی در ۱۹۶۹، معمر قذافی اغلب ادعا می‌کرد که نیمی از جمعیت کل لیبی در دوران استعمار ایتالیا جان باخته‌اند، یعنی حدود ۷۵۰٬۰۰۰ نفر، اگرچه این بدون شواهد است. در دوران ادارهٔ متفقین بر لیبی پیش از استقلال، سازمان ملل متحد برآورد کرد که
پیش از استقلال، سازمان ملل متحد برآورد کرد که بین ۱۹۱۲ تا ۱۹۴۲، ۲۵۰٬۰۰۰ تا ۳۰۰٬۰۰۰ بومی لیبی تحت سلطهٔ ایتالیا بر اثر همهٔ عوامل غیرطبیعی (مانند جنگ، اعدام، بیماری، قحطی و تشنگی) جان باختند. علی عبد اللطیف احمیده این رقم را بالاتر، یعنی ۵۰۰٬۰۰۰ نفر، تخمین زده است. پیوندها با هولوکاست. ارتباطات مستقیم فراوانی میان نسل‌کشی لیبی و هولوکاست وجود دارد. نشریات به زبان عربی با حمایت ایتالیا، به‌ویژه «لیبیا المصوّره»، و فیلم‌های دورهٔ استعماری نشان می‌دهند که مقامات آلمان نازی چندین بار از لیبی بازدید کرده‌اند.
آلمان نازی چندین بار از لیبی بازدید کرده‌اند. تاریخ‌نگار علی عبد اللطیف احمیده بیان کرده است که خشونت شدید اعمال‌شده علیه لیبیایی‌ها توسط فاشیست‌های ایتالیایی به‌عنوان الگویی برای فجایعی که بعدها آلمان نازی در اروپا مرتکب شد، عمل کرده است. در آوریل ۱۹۳۹، فیلدمارشال آلمانی هرمان گورینگ به‌طور رسمی از طرابلس بازدید کرد و با فرماندار کل ایتالیا در لیبی، ایتالو بالبو، دیدار داشت. او پس از مشاهدهٔ پاکسازی مردم بومی و اسکان ۲۰٬۰۰۰ دهقان ایتالیایی، این روند را «موفق» توصیف کرد؛ موضوعی کلیدی برای رهبران نازی که
توصیف کرد؛ موضوعی کلیدی برای رهبران نازی که برنامه‌ای برای اسکان ۱۵ میلیون آلمانی در اروپای شرقی داشتند. هرمان گورینگ بعدها مسئول اولین اردوگاه‌های کار اجباری نازی شد. همچنین در سال ۱۹۳۹، هاینریش هیملر، رئیس اس‌اس و معمار اردوگاه‌های کار اجباری، نیز به‌طور رسمی از لیبی بازدید کرد تا نتایج روش‌های ایتالیایی را مشاهده کند. او به‌عنوان مبتکر ایدهٔ راه‌حل نهایی شناخته می‌شود. تاریخ‌نگار پاتریک برنارد یادآور می‌شود که کمیساریای نازی برنامه‌های ویژه‌ای برای بازدید از مستعمرهٔ لیبی سازمان‌دهی کرده بود. بازدید از
از مستعمرهٔ لیبی سازمان‌دهی کرده بود. بازدید از طرابلس در سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ توسط رهبران بلندپایهٔ نازی مانند رابرت لی، رودولف هس، رئیس اس‌اس هاینریش هیملر و فیلدمارشال هرمان گورینگ انجام شد. این بازدیدها به امضای توافقی برای آموزش ۱۵۰ افسر اس‌اس در مدرسهٔ استعماری ایتالیا در تیولی یا رم در ۱۹۳۷ منجر شد. افزون بر این، مقامات دولتی آلمان برنامه‌ای فعال برای کار میدانی آغاز کردند، که شامل بررسی تجربهٔ استعماری ایتالیا، تماس با مقامات ایتالیایی و بازدیدهای میدانی از ایتالیا و مستعمرهٔ لیبی بین سال‌های ۱۹۳۸
از ایتالیا و مستعمرهٔ لیبی بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۱ بود و در این دوره، تعداد زیادی کتاب و مقالهٔ مطبوعاتی آلمانی منتشر شد. میراث. میراث اصلی این نسل‌کشی، بازنگری در تاریخ استعماری است؛ به‌گونه‌ای که رویدادهای رخ‌داده در آفریقا به‌عنوان پیش‌زمینه‌ای برای سوءاستفاده‌های رژیم‌های تمامیت‌خواه در اروپا، به‌ویژه آلمان نازی دیده می‌شوند. هانا آرنت نخستین متفکر برجسته‌ای بود که پیوندی میان نسل‌کشی‌های استعماری در آفریقا و هولوکاست برقرار کرد و خشونت‌ها در جریان تکه‌تکه‌سازی آفریقا را چنین توصیف نمود: «برخی
تکه‌تکه‌سازی آفریقا را چنین توصیف نمود: «برخی جنبه‌های بنیادین این دوران آن‌قدر به پدیده‌های تمامیت‌خواهانهٔ قرن بیستم نزدیک‌اند که می‌توان کل دوره را مرحلهٔ آماده‌سازی برای فجایع آینده به‌شمار آورد.»هرچند تمرکز آرنت عمدتاً بر فاجعه‌های بلژیکی در کنگو بلژیکی بود، اما این ایده در پژوهش‌های اخیر دنبال شده است، مانند «نسل‌کشی در لیبی: شر، یک تاریخ استعماری پنهان» نوشتهٔ علی عبد اللطیف احمیده و «با قرض گرفتن از موسولینی: آرزوهای استعماری آلمان نازی در سایهٔ گسترش ایتالیا» اثر پاتریک برنارد. نوآم چامسکی این
گسترش ایتالیا» اثر پاتریک برنارد. نوآم چامسکی این فرضیه را تأیید می‌کند و پس از بررسی پژوهش‌های اخیر گفته است: «این مطالعهٔ تکان‌دهنده، که بر پایهٔ تحقیقات شگفت‌آور صورت گرفته، نه‌تنها سیاست‌های نسل‌کشی سرکوب‌شدهٔ دولت فاشیست ایتالیا را روشن می‌سازد، بلکه بازنگری جدی در نحوهٔ چارچوب‌بندی تاریخ استعماری و منشأ جنایات هولناک نازی‌ها را نیز به دنبال دارد.»
قتل‌عام «توی بو» به کشتار غیرنظامیان توسط نیروهای تفنگداران دریایی ایالات متحده از ۳۱ ژانویه تا ۱ فوریه ۱۹۶۷ در جریان جنگ ویتنام در روستای توی بو (ویتنامی: [tʰwɪj˧ ɓow˦]) در شهرستان دین بان، استان کوانگ نام، در ۱۵ کیلومتری جنوب‌غربی شهر دانانگ مربوط می‌شود. این منطقه در نزدیکی دامنه‌های فلات مرکزی و حوالی تپه‌های بو بو قرار داشت. منابع کمونیستی ویتنام ادعا می‌کنند که تفنگداران دریایی در اینجا غیرنظامیان را قتل‌عام کردند و یادبودی که برای این رویداد ساخته شده، مرگ ۱۴۵ غیرنظامی ــ عمدتاً زنان، کودکان و مردان
مرگ ۱۴۵ غیرنظامی ــ عمدتاً زنان، کودکان و مردان سالخورده ــ را ثبت کرده است. منابع آمریکایی اما می‌گویند که ۲۲ غیرنظامی در دو روز درگیری میان تفنگداران دریایی و نیروهای ویت‌کنگ کشته شدند که روستا را در اشغال خود داشتند. شرح رویداد. به گفتهٔ روستاییان، پیش از نبرد، روستای توی بو رابطه‌ای دوستانه با نیروهای آمریکایی داشت. در ۳۱ ژانویه، گردان دوم، واحد اول تفنگداران دریایی، در حال گشت‌زنی در منطقه بود و حوالی ظهر به سوی دهکده نزدیک شد که ناگهان هدف آتش شدید یک گردان اصلی ویت‌کنگ قرار گرفت. نیروهای آمریکایی
یک گردان اصلی ویت‌کنگ قرار گرفت. نیروهای آمریکایی زیر آتش مسلسل کالیبر ۵۰ و سلاح‌های خودکار از درون روستا گیر افتادند و فرمانده یگان، کاپیتان ادوین جی. بنکس، درخواست پشتیبانی هوایی و توپخانه‌ای کرد. ساعت ۱۳:۳۰ بنکس نیروی واکنش سریع تفنگداران را برای تقویت موقعیت فراخواند، اما با وجود این نیروهای کمکی، تفنگداران قادر به پیشروی یا عقب‌نشینی نبودند و تا شب با ویت‌کنگ درگیر باقی ماندند. صبح روز بعد، تفنگداران به درون روستا حمله کردند اما فقط با مقاومت پراکنده روبه‌رو شدند زیرا ویت‌کنگ شبانه عقب‌نشینی کرده بود.
شدند زیرا ویت‌کنگ شبانه عقب‌نشینی کرده بود. بر اساس گزارش‌های خود نیروهای آمریکایی، آنان دستور داشتند «به هر چیزی که حرکت می‌کند شلیک کنند». تلفات. برخی از روستاییان در جریان حمله اولیه کشته شدند، اما صبح روز بعد اهالی توی بو ادعا کردند که کشتارهایی عمدی رخ داده است که در آن زنان، کودکان، نوزادان و مردان سالخورده از فاصله نزدیک و پس از عقب‌نشینی ویت‌کنگ به قتل رسیده‌اند. برآوردهای اولیه شمار کشته‌شدگان غیرنظامی را بین ۱۰۰ تا ۴۰۰ نفر ذکر کرده‌اند، اما خود روستا مرگ ۱۴۵ غیرنظامی را ــ عمدتاً زنان، کودکان و
مرگ ۱۴۵ غیرنظامی را ــ عمدتاً زنان، کودکان و مردان سالمند ــ ثبت و یادبود کرده است. از اول تا دوم فوریه، روستاییان ویتنامی ۱۸ زخمی و اجساد ۲۲ نفر از کشته‌شدگان بر اثر آتش هوایی، توپخانه‌ای و سلاح سبک را به قرارگاه گردان دوم ـ واحد اول تفنگداران منتقل کردند. پس از انجام تحقیقات، گردان نتیجه گرفت که این موارد «پیامدی تأسف‌بار از درگیری‌ها» بوده است. تلفات تفنگداران دریایی پنج کشته و ۲۶ زخمی گزارش شد، در حالی که تلفات ویت‌کنگ ۱۰۱ نفر برآورد شد. نیک تورس، نویسنده آمریکایی، نسبت بالای تلفات را غیرمعمول توصیف
آمریکایی، نسبت بالای تلفات را غیرمعمول توصیف کرده است.
باغ مینروا ("Giardino della Minerva") در قلب شهر قدیمی سالرنو، در منطقه‌ای که در قرون وسطی با نام "Plaium montis" شناخته می‌شد، واقع شده است. این باغ در نیمه راه مسیری ایده‌آل قرار دارد که در امتداد محور باغ‌های سبزیجات دیوارکشی شده و تراس‌بندی شده، از پارک شهرداری، نزدیک رودخانه فوساندولا، به سمت قلعه آرچی امتداد می‌یابد. این باغ نام خود را از مینروا، الههٔ خرد و هنر در اساطیر رومی، گرفته است و ترکیبی از زیبایی‌های طبیعی و طراحی باغبانی کلاسیک ایتالیایی را ارائه می‌دهد. تاریخچه. این باغ تاریخی، تحت مالکیت
ارائه می‌دهد. تاریخچه. این باغ تاریخی، تحت مالکیت خانوادهٔ سیل‌واتیکو قرار داشت و از آن زمان به بعد به مرکزی برای پرورش و مطالعهٔ گیاهان دارویی تبدیل شد. ماتئو سیل‌واتیکو، که پزشک و گیاه‌شناس برجستهٔ آن زمان بود، در اوایل قرن چهاردهم باغی علمی و کاربردی برای پرورش گیاهان دارویی طراحی کرد و آن را به عنوان الگویی برای باغ‌های گیاه‌شناسی مدرن در اروپا معرفی کرد. این اقدام او اهمیت تاریخی بسیاری دارد، زیرا پایه‌های مطالعه سیستماتیک و علمی گیاهان دارویی و باغبانی علمی در اروپا را شکل داد. در این منطقه با ارزش
علمی در اروپا را شکل داد. در این منطقه با ارزش فرهنگی فوق‌العاده، که اکنون می‌توان آن را در منطقه باغ مینروا شناسایی کرد، او برخی از گیاهانی را که برای تولید مواد مؤثر مورد استفاده در اهداف درمانی استفاده می‌شدند، کشت کرد. ماتئو سیلواتیکو نیز در اینجا تدریس می‌کرد و گیاهان را به محققان دانشکده پزشکی نشان می‌داد و نام و مشخصات آنها را ارائه می‌داد. در طی یک حفاری باستان‌شناسی اخیر، باغ قرون وسطایی در عمق حدود دو متری زیر سطح فعلی زمین پیدا شد. آخرین مالک این باغ جیووانی کاپاسو بود که به لطف پیگیری‌های وکیل
باغ جیووانی کاپاسو بود که به لطف پیگیری‌های وکیل گائتانو نونزیانته، رئیس مؤسسهٔ خیریهٔ آسیلو دی مندیسیتا، بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم کل ملک را به این مؤسسه اهدا کرد. در نوامبر ۱۹۹۱، پروژه‌ای برای ایجاد یک باغ گیاه‌شناسی به افتخار سیل‌واتیکو و «باغ گیاهان دارویی» او ارائه شد. این پروژه در سال ۲۰۰۰ توسط شورای شهری با استفاده از بودجهٔ برنامهٔ اروپایی شهری تأمین مالی و اجرا شد. پس از تکمیل کارهای بازسازی، بازدیدکنندگان باغ اکنون می‌توانند مجموعه‌ای جالب از عناصر تاریخی متعلق به قرن‌های هفدهم و هجدهم را
از عناصر تاریخی متعلق به قرن‌های هفدهم و هجدهم را مشاهده کنند. یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌ها پلکان طولانی است که با ستون‌های صلیبی‌شکل مشخص شده و از آن‌ها پرگولای چوبی پشتیبانی می‌شود، که ترکیبی از طراحی کلاسیک و زیبایی طبیعی را ارائه می‌کند. گونه‌های گیاهی. باغ مینروا یک باغ گیاه‌شناسی سنتی نیست، اما در مناطق مختلف از مضامین خاصی پیروی می‌کند. مهم‌ترین عنصر آموزشی این مضمون که با سنت گیاه‌شناسی سالرنو مرتبط است، تصویری از سیستم طبقه‌بندی باستانی گیاهان است که در بزرگ‌ترین تراس باغ قرار دارد. در تمام باغچه‌های
بزرگ‌ترین تراس باغ قرار دارد. در تمام باغچه‌های گل دیگر در باغ، گیاهان بر اساس محوطه‌سازی چیده شده‌اند. همه گونه‌ها با برچسبی مشخص شده‌اند که به موقعیت ایده‌آل ساده در طرحی اشاره دارد که نشان‌دهنده موقعیت عناصر است که بر روی تقسیم‌بندی متحدالمرکز درجات قرار گرفته‌اند. پس از مرمت سال ۲۰۰۱، چندین گونه نادر کاشته شد که بیشتر آنها از میان گونه‌هایی که در "کار پاندکتاس پزشکی" ذکر شده‌اند و در قرون وسطی به عنوان دارو استفاده می‌شدند، انتخاب شدند. این بازسازی نه تنها جنبهٔ زیبایی‌شناختی باغ را تقویت کرد، بلکه
تنها جنبهٔ زیبایی‌شناختی باغ را تقویت کرد، بلکه ارزش تاریخی و علمی آن را نیز برجسته ساخت. گونه‌های گیاهی نادر که پس از بازسازی کاشته شدند، یادآور دانش پزشکی و داروشناسی قرون وسطی هستند و به بازدیدکنندگان امکان می‌دهند با تنوع و کاربردهای گیاهان دارویی آشنا شوند. این اقدام، باغ را به مکانی برای آموزش، تحقیق و حفظ میراث گیاه‌شناسی تاریخی تبدیل کرده است. جستارهای وابسته. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
ویلا مارلیا یا ویلای سلطنتی مارلیا یک "کاخ" یا ویلای مربوط به اواخر دوره رنسانس است و املاک آن شامل باغ‌های مشهور و ویلاهای مجاور و فضاهای تفریحی در داخل محوطه است. این بنا در کاپانوری، در استان لوکا، غرب فلورانس، در منطقه توسکانی شمالی ایتالیا واقع شده است. تاریخچه. ویلا مارلیا. این ویلای رنسانس ایتالیایی قرن پانزدهم از سال ۱۵۱۷ تا ۱۶۵۱ در اختیار خانواده بونویسی بود و نسبتاً بدون تغییر باقی ماند. در قرن هفدهم، "کاخ اورولوژیو" با برج ساعت برجسته ساخته شد. باغ‌ها در نیمه دوم قرن هفدهم، به سبک باغ ایتالیایی،
در نیمه دوم قرن هفدهم، به سبک باغ ایتالیایی، تحت تأثیر باغ‌های رنسانس ایتالیایی و باغ‌های باروک، ساخته شدند. ویلای سلطنتی مارلیا. در سال ۱۸۰۶، خواهر ناپلئون، الیزا بناپارت، باچیوچی "پرنسس فرانسوی"، کل مجموعه را خریداری کرد. او "ویلا دل وسکوو" مجاور آن را با باغ و غار رنسانس ایتالیایی قرن شانزدهمی‌اش و سایر املاک مجاور به دست آورد که مساحت ملک را دو برابر کرد. واژهٔ رئال (به معنی «سلطنتی») به نام ویلا اضافه شد تا به ویلا سلطنتی مارلیا یا به صورت محلی ویلای سلطنتی شناخته شود. این مجموعه به عنوان یک اقامتگاه
شناخته شود. این مجموعه به عنوان یک اقامتگاه رسمی سلطنتی برای او تعیین شد، زمانی که وی به عنوان دوشس لوکا، پرنسس پیومبینوی، دوشس بزرگ توسکانی و کنتس کمپینیانو منصوب شد — و قدرت حکمرانی بر این سرزمین‌های توسکانی از سوی ناپلئون به او داده شد. در سال ۱۸۱۱، الیزا بناپارت ویلا را به سبک نئوکلاسیک بازسازی کرد و دو دروازه‌خانه و عناصر ورودی نئوکلاسیک به سبک "پالازین" ساخته شدند. از باغ‌های ویلا دل وسکوو، غرفه نیمفئوم باشکوه، "گروتا دل دیو پان" یا غار پن، با شکوه باروک باقی ماند. باغ‌های ایتالیایی اولیه پایینی به
باقی ماند. باغ‌های ایتالیایی اولیه پایینی به یک پارک منظره گسترده انگلیسی که در آن زمان مد بود، دوباره طراحی شدند. این پارک دارای "لاگتو" یا دریاچه کوچک به عنوان نقطه کانونی بازتابنده و باغ آبی با تراس وسیعی است که با مجسمه‌ها تزئین شده است. بناپارت گروه‌های طبیعی درختان را برای انتقال به باغ‌های جنگلی اضافه کرد. در سال ۱۸۱۴، پس از سقوط و تبعید برادرش، بناپارت توسط بوربون‌های پیروز به عنوان پادشاه جایگزین شد و ماری لوئیز بوربون از خاندان بوربون-پارما، دوشس لوکا و مالک ویلا رئاله دی مارلیا شد. لورنزو
دوشس لوکا و مالک ویلا رئاله دی مارلیا شد. لورنزو نوتولینی مأمور شد تا "اسپکولا"، یک رصدخانه، را در باغ پایینی پارک منظره بسازد. قرن‌های بیستم و بیست و یکم. این ملک در سال ۱۹۲۳ توسط خانواده کنت پچی -بلانت خریداری شد، که ویلا و باغ‌های آن را بازسازی کردند و باغ‌ها با گیاهان اصلی دوباره کاشته شدند. باغ "اسپانیایی جاردینو"، یک باغ اسپانیایی موری با فواره‌ها و جویبارها و تأثیرات طراحی آرت دکو، برای اتصال "کاخ اورولوژیو" و "گروتا دل دیو پن" قرن هفدهمی ایجاد شد. در سال ۲۰۱۵، ویلا رئاله دی مارلیا فروخته شد. این
در سال ۲۰۱۵، ویلا رئاله دی مارلیا فروخته شد. این ویلا دوباره میزبان رویدادهای فرهنگی مانند جشنواره موسیقی کلاسیک لوکا، نمایشگاه کاملیاهای باستانی لوکا و جشنواره ریناشنزه خواهد بود. در همین حال، باغ‌ها برای عموم آزاد هستند و می‌توان با پرداخت بلیط ورودی از آنها بازدید کرد. یک کافه تریا در غرفه بازی‌ها وجود دارد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
ماتئو اول ویسکونتی (; 1250 – ) دومین نفر از خانواده ویسکونتی میلان بود که بر میلان حکومت می‌کرد. ماتئو فرزند تئوبالدو ویسکونتی و آناستازیا پیرووانو بود. در سال ۱۲۸۷، عموی ماتئو، اوتون ویسکونتی، اسقف اعظم و اولین لرد میلان، او را به عنوان کاپیتان مردمی میلان معرفی کرد. پس از مرگ عمویش در سال ۱۲۹۵، او جانشین او به عنوان لرد میلان شد. ماتئو بارها به عنوان جانشین امپراتوری بر کل لومباردی منصوب شد، در حالی که با کمک پسرانش، حوزه نفوذ خود را به پیمونت، امیلیا، بولونیا و جنوا گسترش داد. ماتئو که بین مبارزه قدرت
و جنوا گسترش داد. ماتئو که بین مبارزه قدرت پاپ و امپراتوری بر سر شمال ایتالیا گرفتار شده بود، عنوان امپراتوری خود را به عنوان «لرد عمومی مردم میلان» کنار گذاشت. ماتئو که به اتهام جادوگری مجرم شناخته شد، تکفیر شد و با یک جنگ صلیبی روبرو شد، از سمت خود استعفا داد و ماه‌ها بعد درگذشت. پسرش گالئاتزو اول جانشین او شد. زندگی. ماتئو پسر تئوبالدو ویسکونتی و برادرزاده بزرگ اولین ارباب (یعنی فرماندار) میلان، اوتونه ویسکونتی بود. مادرش آناستازیا پیرووانو بود. در اوت ۱۲۶۹، ماتئو با بوناکوسا بوری ازدواج کرد. عموی بزرگش
ماتئو با بوناکوسا بوری ازدواج کرد. عموی بزرگش اوتونه پس از پیروزی در نبرد دسیو، او را به عنوان کاپیتان مردم میلان منصوب کرد. در سال‌های ۱۲۸۹ و ۱۲۹۴، شهروندان میلان او را دوباره به عنوان کاپیتان مردم انتخاب کردند. سال‌های اولیه. ماتئو پسر تئوبالدو (یا تیبالدو) ویسکونتی بود که در سال ۱۲۷۶ در گالاراته گردن زده شد. او نیز به نوبه خود پسر برادر اوتونه ویسکونتی، اوبیزو، لرد ماسینو، آلبیزات و بسناته، و آناستازیا پیرووانو، احتمالاً خواهرزاده کاردینال اوبرتو پیرووانو، اسقف اعظم میلان، بود. در اوت ۱۲۶۹، ماتئو با
اسقف اعظم میلان، بود. در اوت ۱۲۶۹، ماتئو با بوناکوسا بوری، دختر کاپیتان اسکوارچینو بوری، ازدواج کرد که از او ده فرزند به دنیا آورد. در سال ۱۲۸۷، ماتئو به عنوان داور بین شورشیان کامونی به رهبری خانواده فدریچی و شهرداری برشا به رهبری اسقف براردو مگی عمل کرد. در دسامبر ۱۲۸۷، زمانی که ماتئو ۳۷ ساله بود، عموی بزرگش اوتونه او را به عنوان کاپیتان مردم ماتئو منصوب کرد. در همان ماه، برناردینو دا پولنتا از راونا به عنوان پودستا منصوب شد، اما او در مودنا ماند؛ بنابراین، پس از جلسه شورای عمومی، ماتئو نیز برای نیمه اول
پس از جلسه شورای عمومی، ماتئو نیز برای نیمه اول سال ۱۲۸۸ مقام پودستا را بر عهده گرفت. در ماه مه ۱۲۸۸، رودولف اول او را به عنوان جانشین کل لومباردی منصوب کرد. در سال ۱۲۹۰، او به مدت یک سال به مقام کاپیتان مردم بازگشت و حتی قدرت تأیید یا عزل پودستای فعلی را نیز داشت. جنگ علیه ویلیام هفتم مونتفرات. در ماه مه ۱۲۸۹، اختلافاتی بین فرماندار مانفردی بکاریا و مردم پاویا درگرفت که منجر به اخراج او شد. در ماه ژوئن، نوبت کنت لانگوسکو رسید. این دو به درخواست مارکی ویلیام هفتم مونتفرات، به همراه برخی از شوالیه‌های پاویا
هفتم مونتفرات، به همراه برخی از شوالیه‌های پاویا به باسینانا پناه بردند. سپس مردم آلساندریا و تورتونا شهر را محاصره کردند. ماتئو ویسکونتی، اوبرتو سالواتیکو را به همراه برخی از شوالیه‌های فرانسوی به پاویا فرستاد. سالواتیکو سپس به گارلاسکو نقل مکان کرد و به ارتشی متشکل از شش هزار میلانی در لوملو پیوست. مارکی مونتفرات فرار کرد و به کنت لانگوسکو و ارتش او در برم پیوست. سرانجام، مارکی مونفراتو و لانگوسکو تصمیم به جنگ گرفتند و با ارتش خود تا فاصله کوتاهی از لوملو پیشروی کردند، تا اینکه به لطف میانجیگری گوگلیلمو
پیشروی کردند، تا اینکه به لطف میانجیگری گوگلیلمو پردا و برخی از راهبان فرانسیسکن محلی، صلح برقرار شد. با این حال، وقتی میلانی‌ها به پاویا بازگشتند، دروازه‌های شهر را بسته یافتند. برخی از آنها که متوجه فریب خود شده بودند، خشمگین شدند و برگشتند و لوملو را غارت کردند. وقتی در جاده میلان بودند، مردم میلان با این باور که آنها سربازان مونفراتو هستند، خود را مسلح کردند، شهر را ترک کردند و آماده مقابله با آنها شدند و تا کاسینو اسکاناسیو پیش رفتند، اما پس از فهمیدن حقیقت عقب‌نشینی کردند. صلح بعداً رسماً توسط خود