payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فرماندهی پشتیبانی عملیاتی نیروهای زمینی ایتالیا () یک زیرمجموعه اصلی ارتش ایتالیا است که وظیفه تأمین منابع پشتیبانی برای فرماندهی نیروهای عملیاتی زمینی را بر عهده دارد. تاریخچه. فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی در اول اکتبر ۲۰۱۶، پس از تفکیک فرماندهی نیروهای عملیاتی زمینی به فرماندهی نیروهای عملیاتی زمینی - فرماندهی عملیاتی ارتش و خود فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی تأسیس شد. فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی مطابق با طرح بازنگری سال ۲۰۱۳ ابزار نظامی زمینی ستاد ارتش تأسیس شد. این طرح
ابزار نظامی زمینی ستاد ارتش تأسیس شد. این طرح بازنگری با ارتقاء فرماندهی پشتیبانی سابق نیروهای عملیاتی زمینی و قرار دادن فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی تازه تأسیس مستقیماً تحت نظر رئیس ستاد ارتش ایتالیا، به فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی زنجیره فرماندهی مستقلی از فرماندهی نیروهای عملیاتی داد. مأموریت. فرماندهی پشتیبانی نیروهای زمینی عملیاتی، یک نهاد مدیریتی، هماهنگی و کنترلی از فرماندهی‌ها و واحدهای پشتیبانی تاکتیکی و لجستیکی ارتش ایتالیا است. این فرماندهی همچنین مسئول آماده‌سازی این
است. این فرماندهی همچنین مسئول آماده‌سازی این واحدها و فرماندهی‌ها، منوط به استفاده عملیاتی در سطح ملی و بین‌المللی است. فرماندهی پشتیبانی نیروهای زمینی عملیاتی، اگرچه از نظر سلسله مراتبی تابع فرماندهی نیروهای زمینی عملیاتی نیست، اما از دستورالعمل‌های سیاسی صادر شده توسط فرماندهی نیروهای زمینی عملیاتی برای آماده‌سازی، آموزش و آمادگی فرماندهی‌ها و واحدهای پشتیبانی پیروی می‌کند.
هنگ ۱۴ آلپینی () هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا مستقر در اودینه در فریولی-ونیز جولیا. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است. این هنگ در سال ۱۹۹۳ تشکیل شد و شامل گردان آلپینی «تولمزو» بود که پرچم و سنت‌های آن را به ارث برده بود. این هنگ در سال ۲۰۰۵ منحل شد. در ۱ اکتبر ۲۰۲۲، پرچم و سنت‌های چهاردهمین هنگ آلپینی به واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی «جولیا» از تیپ آلپینی «جولیا» واگذار شد که در همان روز به واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی چهاردهمین آلپینی تغییر نام داد. در سال ۱۹۰۸،
چهاردهمین آلپینی تغییر نام داد. در سال ۱۹۰۸، هفتمین هنگ آلپینی، گردان آلپینی «تولمزو» را در تولمز تشکیل داد. در سال ۱۹۰۹، این گردان به هنگ هشتم آلپینی که به تازگی تشکیل شده بود، منتقل شد. در سال ۱۹۱۱، این گردان برای جنگ ایتالیا و ترکیه به لیبی اعزام شد. به خاطر عملکردش در جنگ، گردان «تولمزو» دو مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد. در طول جنگ جهانی اول، این گردان در مناطق کوهستانی جبهه ایتالیا جنگید و سومین مدال نقره شجاعت نظامی خود را کسب کرد. در جنگ جهانی دوم، این گردان در جنگ یونان و ایتالیا و در جبهه شرقی
این گردان در جنگ یونان و ایتالیا و در جبهه شرقی جنگید، جایی که این گردان تقریباً به‌طور کامل در عملیات ارتش سرخ «زحل کوچک» در زمستان ۱۹۴۲–۱۹۴۳ نابود شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیل اعلام شد و پنج روز بعد، در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ هشتم آلپینی و گردان‌های آن را منحل کردند. این گردان در سال ۱۹۴۶ اصلاح شد و به هنگ ۸ آلپینی اختصاص یافت. در سال ۱۹۷۵، هنگ هشتم آلپینی منحل شد و گردان «تولمزو» به یک واحد مستقل تبدیل شد که در سال ۱۹۷۶ پرچم خود را دریافت کرد. این گردان به تیپ آلپینی «جولیا»
را دریافت کرد. این گردان به تیپ آلپینی «جولیا» منصوب شد. در سال ۱۹۹۳، این گردان به هنگ تازه تأسیس چهاردهم آلپینی پیوست. این هنگ در سال ۲۰۰۵ منحل شد و همزمان، گردان آلپینی «گمونا» از هنگ ۸ آلپینی به گردان آلپینی «تولمزو» تغییر نام داد. سالگرد این هنگ در ۲۴ مه ۱۹۱۵، اولین روز جنگ در جبهه ایتالیا، جشن گرفته می‌شود که در آن، گردان‌های «تولمزو» و «وال تالیامنتو» از هنگ هشتم آلپینی به خاطر فتح و نگهداری قله‌های پال پیکولو، فریکوفل و پال گرانده، مدال نقره شجاعت نظامی مشترکی را کسب کردند.
هنگ ۱۱ آلپینی () یک هنگ غیرفعال جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که آخرین پایگاه آن در برونک در تیرول جنوبی قرار داشت. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و آخرین بار به تیپ آلپین "تریدنتینا" منصوب شد. این هنگ در ۲۲ دسامبر ۱۹۳۵ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا تشکیل شد و به لشکر ۵ آلپین "پوستریاً منصوب شد که با آن در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی شرکت کرد. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ در حمله ایتالیا به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا جنگید. پس از آن، لشکر پوستریا در مونته‌نگرو و پس از اشغال
از آن، لشکر پوستریا در مونته‌نگرو و پس از اشغال ویشی فرانسه، در آلپ-ماریتیم خدمت کرد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیل اعلام شد و چهار روز بعد، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ ۱۱ آلپینی را منحل کردند. در سال ۱۹۴۶، گردان آلپینی «ترنتو» اصلاح و به هنگ ۶ آلپینی واگذار شد. در سال ۱۹۷۵، هنگ ششم آلپینی منحل شد و گردان «ترنتو» به یک واحد مستقل تبدیل شد که در سال ۱۹۷۶ پرچم و سنت‌های هنگ یازدهم آلپینی به آن واگذار شد. این گردان به تیپ آلپینی «تریدنتینا» منصوب شد. این هنگ در سال ۱۹۹۲ اصلاح و در سال
منصوب شد. این هنگ در سال ۱۹۹۲ اصلاح و در سال ۲۰۰۲ منحل شد. سالگرد این هنگ در ۱۵ فوریه ۱۹۳۶، روزی که نبرد آمبا آرادام رخ داد، جشن گرفته می‌شود. در طی این نبرد، این هنگ خود را متمایز کرد و مدال برنز شجاعت نظامی به آن اعطا شد.
هنگ ۱۲ آلپینی () یک هنگ غیرفعال جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که آخرین پایگاه آن در پیوه دی کادوره در ونتو بود. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و زیرمجموعه تیپ آلپین «کادوره» بود. این هنگ در سال ۱۹۹۲ تشکیل شد و شامل گردان آلپینی «پیوه دی کادوره» بود که پرچم و سنت‌های آن را به ارث برده است. گردان آلپینی «پیوه دی کادوره» در سال ۱۸۸۶ تشکیل شد و به هنگ ۷ آلپینی الحاق گردید. در طول جنگ جهانی اول، این گردان در مناطق آلپینی جبهه ایتالیا جنگید. در ۱۵ فوریه ۱۹۳۶، هنگ دوازدهم
جبهه ایتالیا جنگید. در ۱۵ فوریه ۱۹۳۶، هنگ دوازدهم آلپینی برای اولین بار به عنوان یک واحد موقت تشکیل شد و وظیفه نظارت بر گردان‌های آلپینی پیو دی کادوره و «بلونو» از هنگ هفتم آلپینی را بر عهده داشت، چرا که این هنگ به همراه گردان آلپینی «فلتره» برای جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی به اریتره اعزام شده بود. پس از بازگشت هنگ هفتم آلپینی به ایتالیا، هنگ دوازدهم آلپینی در ۲۴ آوریل ۱۹۳۷ منحل شد. در جنگ جهانی دوم، این گردان در حمله ایتالیا به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا جنگید. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیل اعلام شد و
در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیل اعلام شد و چهار روز بعد، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ هفتم آلپینی و گردان‌های آن را منحل کردند. این گردان در سال ۱۹۵۳ اصلاح و به هنگ هفتم آلپینی واگذار شد. در سال ۱۹۷۵، هنگ هفتم آلپینی منحل شد و گردان پیو دی کادوره به یک واحد مستقل تبدیل شد که در سال ۱۹۷۶ پرچم خود را دریافت کرد. این گردان به تیپ آلپینی «کادوره» واگذار شد. در سال ۱۹۹۲، این گردان وارد هنگ دوازدهم آلپینی که به تازگی ایجاد شده بود، شد. در سال ۱۹۹۵، این هنگ به یک واحد ذخیره کاهش یافت. در سال
۱۹۹۵، این هنگ به یک واحد ذخیره کاهش یافت. در سال ۱۹۹۷، تیپ «کادوره» و هنگ دوازدهم آلپینی منحل شدند. سالگرد این هنگ در ۲۳ آوریل ۱۹۴۱، آخرین روز جنگ یونان و ایتالیا، که در طی آن گردان آلپینی پیو دی کادوره مدال نقره شجاعت نظامی را کسب کرد، جشن گرفته می‌شود.
هنگ ۳ موشکی وولتورنو () یک هنگ توپخانه و موشکی نیروی زمینی ایتالیا است که در اودرزو در ونتو مستقر بود. این هنگ که در ابتدا یک هنگ توپخانه ارتش سلطنتی ایتالیا بود، در سال ۱۹۱۰ با توپخانه‌های از پیش موجود تشکیل شد. در طول جنگ جهانی اول، گروه‌ها و توپخانه‌های این هنگ در جبهه ایتالیا جنگیدند. در جنگ جهانی دوم، این هنگ دو گروه توپخانه ارتش را تشکیل داد که یکی از آنها در سال ۱۹۴۱ در حمله به یوگسلاوی شرکت کرد، در حالی که دیگری به شمال آفریقا اعزام شد و در آنجا در لشکرکشی صحرای غربی و لشکرکشی تونس جنگید. این هنگ پس
صحرای غربی و لشکرکشی تونس جنگید. این هنگ پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای مهاجم آلمانی منحل شد. این هنگ در سال ۱۹۵۵ به عنوان هنگ سوم توپخانه سنگین اصلاح شد و به عنوان یک واحد پشتیبانی برای سپاه سوم ارتش خدمت کرد. در سال ۱۹۵۹، این هنگ به موشک‌های ام‌جی‌آر-۱ مجهز شد و در سال ۱۹۶۰ به هنگ سوم توپخانه موشکی تغییر نام داد. این هنگ به تیپ سوم موشکی، که متشکل از واحدهای ارتش ایتالیا با مأموریت تسلیحات هسته‌ای بود، اختصاص یافت. گروه توپخانه ۵۵۹ ارتش ایالات متحده، کلاهک‌های هسته‌ای دبلیو۳۱
۵۵۹ ارتش ایالات متحده، کلاهک‌های هسته‌ای دبلیو۳۱ را برای گردان‌های این هنگ در چهار محل در شمال ایتالیا انبار کرد. در سال ۱۹۷۴، این هنگ به یک گروه واحد کاهش یافت که با موشک‌های بالستیک تاکتیکی ام‌جی‌ام-۵۲ لنس مجدداً تجهیز شد. در سال ۱۹۷۵، این هنگ منحل شد و گروه باقی‌مانده به یک واحد مستقل تبدیل شد که به گروه سوم توپخانه موشکی «وولتورنو» تغییر نام داد و پرچم و سنت‌های هنگ سوم توپخانه سنگین را به خود اختصاص داد. مأموریت هسته‌ای این گروه در سال ۱۹۹۲ به پایان رسید. در همان سال، این گروه به عنوان هنگ سوم توپخانه
در همان سال، این گروه به عنوان هنگ سوم توپخانه سنگین «ولتورنو» سازماندهی مجدد شد و به سیستم‌های راکت‌انداز چندگانه ام۲۷۰ مجهز گردید. در سال ۲۰۰۱، این هنگ منحل شد و پرسنل و تجهیزات آن به هنگ پنجم توپخانه صحرایی «سوپرگا» منتقل شد. سالگرد این هنگ، مانند تمام هنگ‌های توپخانه ارتش ایتالیا، در ۱۵ ژوئن، آغاز دومین نبرد رودخانه پیاوه در سال ۱۹۱۸، مصادف است. این مقاله در مورد هنگ سوم توپخانه سنگین ارتش سلطنتی ایتالیا است که یک واحد پشتیبانی اختصاص یافته به یک فرماندهی در سطح ارتش بود. این هنگ ارتباطی با هنگ سوم
در سطح ارتش بود. این هنگ ارتباطی با هنگ سوم توپخانه صحرایی سنگین که یک واحد پشتیبانی اختصاص یافته به یک فرماندهی در سطح سپاه بود، و همچنین ارتباطی با هنگ سوم توپخانه صحرایی که یک واحد پشتیبانی اختصاص یافته به یک فرماندهی در سطح لشکر بود، ندارد. تاریخچه. در ۱ اکتبر ۱۹۱۰، هشتمین هنگ توپخانه دژ در بولونیا تشکیل شد. این هنگ جدید در ابتدا شامل چهار گروهان بود که دو گروهان از آنها توسط هنگ اول توپخانه دژ واگذار شده بودند، یکی از آنها از گروهان منحل شده کارگران توپخانه منتقل شده بود و دیگری یک گروهان تازه تأسیس
منتقل شده بود و دیگری یک گروهان تازه تأسیس بود. از میان گروه‌هایی که هنگ جدید را تشکیل می‌دادند، گروهان دوم به همراه گردان اول برساگلیری در سال ۱۸۶۰ به سیسیل اعزام شده بودند تا از لشکرکشی هزار نفره جوزپه گاریبالدی حمایت کنند. در ۱ اکتبر ۱۸۶۰، این گروهان به همراه ارتش جنوبی گاریبالدی در نبرد ولتورنو شرکت کرد و پس از آن دوباره به ارتش سلطنتی ساردینیا پیوست و در نوامبر ۱۸۶۰ در محاصره کاپوا، از نوامبر ۱۸۶۰ تا فوریه ۱۸۶۱ در محاصره گائتا و در مارس ۱۸۶۱ در محاصره مسینا با آن جنگید. در ماه مه ۱۹۱۱، این هنگ دو
مسینا با آن جنگید. در ماه مه ۱۹۱۱، این هنگ دو گروهان دیگر از هنگ هفتم توپخانه دژ دریافت کرد و در ژوئن همان سال، این هنگ سه گروهان جدید تشکیل داد. پس از آن، این هنگ شامل یک ستاد، یک انبار و سه گروهان سه گروهی بود. در طول جنگ ایتالیا و ترکیه در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲، این هنگ هشت افسر و ۱۲۴ سرباز را در اختیار واحدهای اعزامی برای جنگ قرار داد. در ۱ اکتبر ۱۹۱۲، این هنگ دو گروهان دیگر از هنگ پنجم توپخانه دژ دریافت کرد. جنگ جهانی اول. در طول جنگ جهانی اول، گروه‌ها و باتری‌های هنگ، و همچنین واحدهای تشکیل‌شده توسط
و باتری‌های هنگ، و همچنین واحدهای تشکیل‌شده توسط انبار هنگ در بولونیا، در تمام نبردهای اصلی جبهه ایتالیا شرکت کردند. انبار هنگ فرماندهی گروه‌های محاصره ۸، ۱۳، ۱۸، ۲۲، ۲۴، ۶۱، ۶۳، ۶۴ و ۷۰ را تشکیل می‌داد. برای این گروه‌ها و گروه‌های محاصره‌ای که توسط هنگ‌های دیگر تشکیل شده بودند، انبار ۹۶ باتری محاصره تشکیل داد. پس از جنگ، گروه‌ها و توپخانه‌های تشکیل‌شده در طول جنگ منحل شدند. در ۱ مارس ۱۹۲۰، توپخانه ارتش مجدداً سازماندهی شد و این هنگ به هنگ ششم توپخانه سنگین تغییر نام داد. به همین مناسبت، این هنگ در ۱۳
تغییر نام داد. به همین مناسبت، این هنگ در ۱۳ نوامبر ۱۸۷۰ به عنوان هنگ سوم - هنگ دژ - به تخصص توپخانه صحرایی منصوب شد. همچنین در سال ۱۹۲۰، این هنگ از بولونیا به ترویزو نقل مکان کرد. تا ژانویه ۱۹۲۳، این هنگ شامل یک فرماندهی و چهار گروه بود که ترکیبی از توپ‌ها، هویتزرها و خمپاره‌اندازها را در میدان نبرد مستقر می‌کردند. دو گروه از این گروه‌ها در ترویزو با فرماندهی هنگ و دو گروه دیگر در ساسیله مستقر بودند. در آوریل همان سال، این هنگ یک گروه مستقر در ویتوریو ونتو را از هنگ سوم توپخانه سنگین دریافت کرد و در ۱
را از هنگ سوم توپخانه سنگین دریافت کرد و در ۱ ژوئن یکی از گروه‌های خود را به هنگ هفتم توپخانه سنگین (مختلط) منتقل کرد و در بازگشت، یک گروه مستقر در تریسته را پذیرفت. در ۳۰ ژوئن ۱۹۲۳، این هنگ به هنگ ششم توپخانه سنگین (مختلط) تغییر نام داد و اکنون شامل گروه ساحلی پنجم مستقر در سن نیکولو در ونیز لیدو نیز می‌شد. در سال ۱۹۲۶، این هنگ از ترویزو به پالمانووا نقل مکان کرد و در پاییز همان سال، توپخانه سنگین ارتش سلطنتی ایتالیا سازماندهی مجدد شد: دو از ده هنگ منحل و سه هنگ دیگر به عنوان هنگ‌های توپخانه ساحلی
منحل و سه هنگ دیگر به عنوان هنگ‌های توپخانه ساحلی سازماندهی مجدد شدند. در ۳۱ اکتبر، هنگ ششم توپخانه سنگین (مختلط) گروه‌های اول و دوم را به هنگ پنجم توپخانه سنگین و گروه پنجم خود را به هنگ هفتم توپخانه سنگین (مختلط) واگذار کرد. هنگ ششم توپخانه سنگین (مختلط) به هنگ سوم توپخانه سنگین تغییر نام داد و گروه‌های سوم، چهارم و پنجم از هنگ هفتم توپخانه سنگین (مختلط) را دریافت کرد. در سال ۱۹۳۱، این هنگ از پالمانووا به رجیو امیلیا نقل مکان کرد. در ۱ نوامبر ۱۹۳۲، این هنگ گروه پنجم از نهمین هنگ توپخانه سنگین را دریافت
گروه پنجم از نهمین هنگ توپخانه سنگین را دریافت کرد. این گروه در زادار مستقر بود و پس از ورود به سومین هنگ توپخانه سنگین، به گروه ششم تغییر شماره داد. در اکتبر ۱۹۳۴، این هنگ به هنگ توپخانه ارتش سوم تغییر نام داد و در ۱ ژانویه ۱۹۳۵، این هنگ گروه سوم خود را که پرسنل آن برای تشکیل گروه پنجم از نهمین هنگ توپخانه ارتش استفاده می‌شد، منحل کرد. در همان سال، این هنگ فرماندهی یک گروه و فرماندهی یک گروه و همچنین دو توپخانه را برای جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی تشکیل داد. در ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۵، این هنگ گروه جایگزین توپخانه
در ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۵، این هنگ گروه جایگزین توپخانه موقعیت سوم را تشکیل داد که هدف آن تأمین پرسنل جایگزین برای واحدهای مستقر در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی بود. این گروه سوم در ۳۰ آوریل ۱۹۳۶ منحل شد و پرسنل آن به واحدهای مختلف درگیر در جنگ اختصاص داده شدند. این واحدها شامل هنگ دهم توپخانه «ولتورنو» از لشکر ۲۵ پیاده‌نظام «ولتورنو» و هنگ هفتم موتوریزه بودند. در نوامبر ۱۹۳۶، این هنگ یک گروه توپخانه موقعیت رژه تشکیل داد که به ماساوا در اریتره اعزام شد تا پرسنل جایگزین برای واحدهای درگیر در جنگ در اتیوپی را فراهم
برای واحدهای درگیر در جنگ در اتیوپی را فراهم کند. جنگ جهانی دوم. در آغاز جنگ جهانی دوم، این هنگ شامل یک فرماندهی، یک گروه با خمپاره‌اندازهای محاصره‌ای ۲۱۰/۸، دو گروه با هویتزر ۱۵۲/۱۳ و یک گروه با توپ‌های سنگین ۱۴۹/۳۵ بود. در طول جنگ، انبار این هنگ در رجیو امیلیا فرماندهی‌های زیر را تشکیل و بسیج کرد: دپوی هنگ همچنین توپخانه‌ها را برای فرماندهی گروه‌های ذکر شده در بالا تشکیل و بسیج کرد. این گروه‌ها یا تحت فرماندهی گروه‌های توپخانه ارتش یا به عنوان واحدهای مستقل عمل می‌کردند. این انبار پس از اعلام آتش‌بس
مستقل عمل می‌کردند. این انبار پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای مهاجم آلمانی منحل شد. گروه توپخانه ارتش سوم: در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، روزی که ایتالیا وارد جنگ جهانی دوم شد، این گروه شامل یک فرماندهی، واحد فرماندهی، گروه‌های توپ‌های XVI, XVII و XVIII با توپ‌های سنگین ۱۴۹/۳۵ و گروه‌های هویتزر LXV و LXVI با هویتزر ۱۵۲/۱۳ بود. چند روز بعد، این گروه با گروه‌های توپ LII و LVIII با توپ‌های صحرایی سنگین ۱۰۵/۳۲ که هر دو توسط هنگ توپخانه سپاه یازدهم ارتش بسیج شده بودند، تقویت شد. در ژانویه ۱۹۴۱، این
بسیج شده بودند، تقویت شد. در ژانویه ۱۹۴۱، این گروه دوباره بسیج شد و اکنون شامل گروه توپ‌های XVII با توپ‌های سنگین ۱۴۹/۳۵ و گروه‌های توپ LII و LVIII با توپ‌های صحرایی سنگین ۱۰۵/۳۲ بود. این گروه به مرز یوگسلاوی اعزام شد و در آوریل ۱۹۴۱ در حمله به یوگسلاوی شرکت کرد. پس از آن، این گروه در یوگسلاوی اشغالی باقی ماند تا اینکه پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط آلمانی‌ها منحل شد. گروه توپخانه ارتش هشتم: این گروه پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم تشکیل شد. در ژوئن ۱۹۴۰، این گروه در حمله به فرانسه شرکت کرد و در آن زمان
این گروه در حمله به فرانسه شرکت کرد و در آن زمان شامل گروه‌های توپ IX, X و XI با توپ‌های سنگین ۱۴۹/۳۵ و گروه‌های خمپاره‌انداز LXXXIII و LXXXIV با خمپاره‌اندازهای محاصره‌ای ۲۱۰/۸ بود که همگی توسط هنگ توپخانه ارتش دوم بسیج شده بودند. این گروه همچنین شامل گروه هویتزر LI با توپ‌های صحرایی سنگین ۱۵۲/۳۷ و گروه خمپاره‌انداز CII با خمپاره‌انداز سنگین ۲۶۰/۹ مدل ۱۶ بود که هر دو توسط هنگ توپخانه ارتش چهارم بسیج شده بودند. این گروه دوباره در ماه مه ۱۹۴۱ بسیج شد و شامل یک فرماندهی، واحد فرماندهی، گروه‌های هویتزر CXXXI
یک فرماندهی، واحد فرماندهی، گروه‌های هویتزر CXXXI و CXLVII با ۱۴۹/۲۸ هویتزر صحرایی سنگین که توسط هنگ توپخانه سپاه نهم ارتش بسیج شده بودند، و همچنین گروه توپ‌های XXXIII با ۱۴۹/۴۰ مدل ۳۵ توپ سنگین و گروه هویتزر LII با ۱۵۲/۳۷ توپ صحرایی سنگین که هر دو توسط هنگ توپخانه ارتش چهارم بسیج شده بودند، بود. در اکتبر ۱۹۴۱، این گروه به لیبی اعزام شد و در آنجا در لشکرکشی صحرای غربی شرکت کرد. این گروه در نبرد دوم العلمین جنگید و سپس با نیروهای محور به تونس عقب‌نشینی کرد و در آنجا در لشکرکشی تونس شرکت کرد. تا ۱۷ آوریل
و در آنجا در لشکرکشی تونس شرکت کرد. تا ۱۷ آوریل ۱۹۴۳، این گروه به ۱۷ هویتزر کاهش یافت و در ۱۳ مه ۱۹۴۳، این گروه به همراه نیروهای محور باقی مانده تسلیم متفقین شد. جنگ سرد. در ۱ نوامبر ۱۹۵۵، هنگ سوم توپخانه سنگین در برشا با تغییر نام به هنگ سوم توپخانه سنگین صحرایی، اصلاح شد. این هنگ به فرماندهی نظامی منطقه‌ای III اختصاص یافت و شامل یک فرماندهی، یک واحد فرماندهی، گروه‌های I و II با توپ‌های صحرایی ۱۵۵ میلی‌متری M59 و گروه III با هویتزرهای ۲۰۳ میلی‌متری M115 بود. در سال ۱۹۵۸، این هنگ، بدون گروه III خود، از
بود. در سال ۱۹۵۸، این هنگ، بدون گروه III خود، از برشا به ویچنزا نقل مکان کرد، جایی که گروه‌های I و II در ۱۲ دسامبر ۱۹۵۸ تبدیل خود به واحدهای راکت‌انداز را آغاز کردند. در ۱۰ ژانویه ۱۹۵۹، ۴۴ سرباز ایتالیایی برای اولین بار آموزش کار با موشک‌های زمین به زمین MGR-1 Honest John با قابلیت حمل کلاهک هسته‌ای را در پایگاه Caserma Ederle ارتش ایالات متحده در ویچنزا آغاز کردند. در ۲۵ فوریه ۱۹۵۹، سربازان ایتالیایی اولین موشک Honest John خود را از میدان تمرینی در بیبیونه به دریای آدریاتیک پرتاب کردند. در ۱ مارس ۱۹۵۹،
به دریای آدریاتیک پرتاب کردند. در ۱ مارس ۱۹۵۹، گروه‌های هنگ‌های ۱ و ۲ به گروه اول راکت‌اندازها و گروه دوم راکت‌اندازها تغییر نام دادند. در ۱ اکتبر ۱۹۵۹، گروه سوم این هنگ از هنگ جدا شد و به یک واحد مستقل به عنوان گروه پانزدهم توپخانه سنگین تبدیل شد. در همان روز، این هنگ به هنگ سوم توپخانه سنگین (موشک‌ها) تغییر نام داد و فرماندهی هنگ، تیپ سوم موشکی را تشکیل داد. در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۰، این هنگ، گروه سوم راکت‌اندازها را در اودرزو تشکیل داد. در ۱ سپتامبر ۱۹۶۱، فرماندهی تیپ سوم موشکی و فرماندهی هنگ سوم توپخانه سنگین
تیپ سوم موشکی و فرماندهی هنگ سوم توپخانه سنگین (موشک‌ها) از هم جدا شدند. دو ماه بعد، در ۱ نوامبر ۱۹۶۱، این هنگ به هنگ سوم توپخانه موشکی تغییر نام داد و سه گروه این هنگ به گروه‌های اول، دوم و سوم توپخانه موشکی تغییر نام دادند. در ۱ سپتامبر ۱۹۶۲، گروه پانزدهم توپخانه سنگین به تیپ سوم موشکی پیوست و مأموریت تسلیحات هسته‌ای را بر عهده گرفت. در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۲، این هنگ یک گروه چهارم توپخانه موشکی در الواس تشکیل داد و در سال ۱۹۶۳، این هنگ و گروه دوم توپخانه موشکی از ویچنزا به پورتوگروارو نقل مکان کردند. کلاهک‌های
ویچنزا به پورتوگروارو نقل مکان کردند. کلاهک‌های هسته‌ای این هنگ تحت کنترل عملیاتی نیروی ویژه جنوب اروپا ارتش ایالات متحده بودند که گروه توپخانه ۵۵۹ آن وظیفه ذخیره‌سازی و نگهداری آنها را بر عهده داشت. تا سال ۱۹۶۷، کلاهک‌های هسته‌ای W31 برای موشک‌های Honest John به همراه گلوله‌های توپخانه هسته‌ای W33 برای گروه توپخانه سنگین XIV و گروه توپخانه سنگین X5، در سایت پلوتو در لونگاره، نزدیک ویچنزا، انبار شده بودند. در لونگاره، گروهان ۶۹ مهمات ارتش ایالات متحده از کلاهک‌های هسته‌ای محافظت و نگهداری می‌کرد، در حالی
هسته‌ای محافظت و نگهداری می‌کرد، در حالی که بیست و دومین گروه توپخانه صحرایی و نوزدهمین گروه خنثی‌سازی مهمات انفجاری در رودخانه سایت در تورمنو، در نزدیکی آن مستقر بودند. هشتمین باتری هنگ پنجم توپخانه موشکی ضدهوایی ارتش ایتالیا با سامانه‌های موشکی دفاع هوایی MIM-23 هاوک، برای محافظت از سایت ذخیره‌سازی سلاح‌های هسته‌ای در سن روکو دی لونگاره مستقر بود. در راستای آماده‌سازی برای ورود موشک بالستیک تاکتیکی MGM-52 لنس به خدمت، گروه‌های اول و چهارم این هنگ در ۳۱ ژوئیه ۱۹۷۳ منحل شدند. پس از آن، گروه چهاردهم توپخانه
۱۹۷۳ منحل شدند. پس از آن، گروه چهاردهم توپخانه سنگین از ترنتو به پایگاه خالی در الواس منتقل شد. در ۲۶ اوت ۱۹۷۴، پرسنل ایتالیایی برای شروع آموزش در مورد سیستم Lance به مدرسه توپخانه صحرایی ارتش ایالات متحده در فورت سیل رسیدند. این آموزش تا دسامبر ادامه داشت و پس از بازگشت پرسنل به ایتالیا در دسامبر ۱۹۷۴، گروه سوم توپخانه موشکی این هنگ در اودرزو در ۳۱ دسامبر منحل شد. روز بعد، در ۱ ژانویه ۱۹۷۵، پرسنل گروه منحل شده و همچنین پرسنلی که از آموزش در فورت سیل بازگشته بودند، یک گروه جدید توپخانه موشکی سوم در اودرزو
بودند، یک گروه جدید توپخانه موشکی سوم در اودرزو تشکیل دادند که در ابتدا شامل یک باتری با موشک‌های لنس بود. در جریان اصلاحات ارتش در سال ۱۹۷۵، ارتش سطح هنگ را منحل کرد و به گردان‌ها و گروه‌های تازه مستقل شده برای اولین بار پرچم‌های خود را اعطا کرد. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۷۵، هنگ سوم توپخانه موشکی و گروه دوم توپخانه موشکی، که هر دو در پورتوگروارو مستقر بودند، منحل شدند. روز بعد، در ۱ اکتبر ۱۹۷۵، گروه سوم توپخانه موشکی در اودرزو به یک واحد مستقل تبدیل شد و به گروه سوم توپخانه موشکی «ولتورنو» تغییر نام داد. این گروه
توپخانه موشکی «ولتورنو» تغییر نام داد. این گروه به نام رودخانه ولتورنو در جنوب ایتالیا نامگذاری شد، جایی که گروهان دوم هنگ سوم توپخانه سنگین ۱۱۵ سال قبل در ۱ اکتبر ۱۸۶۰ در نبرد ولتورنو غسل تعمید آتش خود را انجام داده بود. هر آتشبار دو پرتابگر موشک M752 Lance را در اختیار داشت. کلاهک‌های هسته‌ای W70 برای موشک‌های Lance در سایت الگول و سایت آلدبران ذخیره شده بودند که توسط بیست و نهمین دسته توپخانه صحرایی ارتش ایالات متحده، به ترتیب دوازدهمین دسته توپخانه صحرایی، محافظت می‌شدند. در ۱۲ نوامبر ۱۹۷۶، رئیس‌جمهور
محافظت می‌شدند. در ۱۲ نوامبر ۱۹۷۶، رئیس‌جمهور ایتالیا، جیووانی لئونه، فرمان ۸۴۶ را صادر کرد که پرچم و سنت‌های هنگ سوم توپخانه موشکی را به گروه سوم توپخانه موشکی «ولتورنو» واگذار می‌کرد. دوره اخیر. در ۳۱ نوامبر ۱۹۹۱، تیپ سوم موشکی «آکیلیا» به هنگ سوم توپخانه «آکیلیا» کاهش یافت. در سال ۱۹۹۲، ارتش ایالات متحده تمام کلاهک‌های هسته‌ای را از ایتالیا خارج کرد و واحدهای هنگ سوم توپخانه «آکیلیا» ماموریت‌های تسلیحات هسته‌ای خود را از دست دادند. پس از پایان مأموریت تسلیحات هسته‌ای، گروه سوم توپخانه موشکی «ولتورنو»
تسلیحات هسته‌ای، گروه سوم توپخانه موشکی «ولتورنو» موشک‌های لنس خود را با سیستم‌های راکت‌انداز چندگانه M270 جایگزین کرد که برای آن ایتالیا ۴۰۰۰ راکت M26 به همراه مهمات خوشه‌ای M77 DPICM خریداری کرد. در ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۲، گروه سوم توپخانه موشکی «ولتورنو» از هنگ سوم توپخانه «آکیلیا» جدا شد و به یک واحد مستقل تبدیل شد. در ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۲، هنگ سوم توپخانه «آکوئیلیا» منحل شد و در همان روز، گروه سوم توپخانه موشکی «ولتورنو» استقلال خود را از دست داد. روز بعد، این گروه به هنگ سوم توپخانه سنگین «ولتورنو» که اصلاح شده
به هنگ سوم توپخانه سنگین «ولتورنو» که اصلاح شده بود، پیوست که به سپاه پنجم ارتش واگذار شد. این هنگ تا ۳۰ نوامبر ۱۹۹۷ به عنوان یک واحد پشتیبانی از سپاه پنجم ارتش باقی ماند، زیرا روز بعد، این هنگ به گروه توپخانه ارتش واگذار شد. در سال ۲۰۰۱، این هنگ از اودرزو به پورتوگروارو منتقل شد. در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۱، توپخانه‌های هنگ پنجم توپخانه سنگین صحرایی «سوپرگا» در اودینه منحل شدند و پرچم این هنگ به پورتوگروارو منتقل شد، جایی که روز بعد جایگزین پرچم هنگ سوم توپخانه سنگین «ولتورنو» شد، که سپس به معبد پرچم‌ها در
سنگین «ولتورنو» شد، که سپس به معبد پرچم‌ها در ویتوریانو در رم منتقل شد.
هنگ ۶ برسالیری () یک واحد فعال ارتش ایتالیا است که در تراپانی در سیسیل مستقر است. این هنگ بخشی از یگان تخصصی برسالیری سپاه پیاده‌نظام ارتش است و از نظر عملیاتی به تیپ مکانیزه «آئوستا» اختصاص داده شده است. این هنگ در سال ۱۸۶۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا با گردان‌های از پیش موجود تشکیل شد. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به همراه هنگ دوازدهم برسالیری، تیپ ۱ برسالیری را تشکیل داد که در جبهه ایتالیا خدمت می‌کرد. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ به لشکر سوم سواره‌نظام دی‌آکوستا اختصاص داده شد و با آن در لشکرکشی ایتالیا
اختصاص داده شد و با آن در لشکرکشی ایتالیا در اوکراین و روسیه خدمت کرد. در زمستان ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳، این هنگ در طول حملات ساترن شوروی تلفات سنگینی متحمل شد. به دلیل شجاعت و فداکاری‌اش در اتحاد جماهیر شوروی، به این هنگ دو مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. در سال ۱۹۷۶، پرچم و سنت‌های این هنگ به گردان ۶ برسالیری «پالسترو» واگذار شد که در ۳۰ اکتبر ۱۹۷۵ به یک واحد خودمختار تبدیل شده بود. در سال ۱۹۸۹، این گردان به یک واحد ذخیره تقلیل یافت که در سال ۱۹۹۱ منحل شد. در سال ۱۹۹۲، این گردان با تغییر نام به گردان دهم برسالیری
این گردان با تغییر نام به گردان دهم برسالیری «بِزِکا» اصلاح شد. پس از آن، این گردان به هنگ اصلاح‌شده پیوست. در سال ۲۰۰۵، هنگ ۱۲ برسالیری در تراپانی به عنوان هنگ ششم برسالیری نامگذاری شد. سالگرد این هنگ، مانند تمام واحدهای برسالیری، در ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶، روزی که واحد تخصصی برسالیری تأسیس شد، قرار دارد. تاریخچه. در ۱۶ آوریل ۱۸۶۱، فرماندهی سپاه ششم ارتش، برساگلیری، در کاپوا تشکیل و به سپاه ششم ارتش واگذار شد. این فرماندهی صرفاً وظایف اداری داشت و شامل گردان‌های تازه تأسیس و گردان انبار ششم برساگلیری بود. در ۳۱
تازه تأسیس و گردان انبار ششم برساگلیری بود. در ۳۱ دسامبر ۱۸۶۱، این فرماندهی به هنگ ششم برساگلیری تغییر نام داد، اما همچنان فقط وظایف اداری را انجام می‌داد. در ۱۸ دسامبر ۱۸۶۴، هنگ‌های برساگلیری از شش به پنج کاهش یافت و در نتیجه، هنگ چهارم برساگلیری منحل شد و گردان بیست و ششم آن به هنگ ششم برساگلیری منتقل شد. در سال ۱۸۶۵، این هنگ، گردان XL را تشکیل داد و اکنون شامل هشت گردان بود. در ۳۰ دسامبر همان سال، این هنگ به هنگ چهارم برساگلیری تغییر نام داد. در ۱ ژانویه ۱۸۷۱، هنگ ششم برساگلیری به عنوان یک هنگ عملیاتی
۱۸۷۱، هنگ ششم برساگلیری به عنوان یک هنگ عملیاتی در آنکونا با گردان‌های ششم، سیزدهم، نوزدهم و بیست و یکم که از هنگ اول برساگلیری منتقل شده بودند، بازسازی شد. چهار گردان پس از ورود به هنگ جدید، به گردان‌های اول، دوم، سوم و چهارم شماره‌گذاری شدند. در ۱۶ سپتامبر ۱۸۸۳، گردان چهارم به هنگ تازه تأسیس دوازدهم برساگلیری منتقل شد. در ۱۸ ژوئن ۱۸۸۶، تمام گردان‌های برساگلیری شماره‌گذاری اولیه خود را از سر گرفتند و پس از آن، هنگ ششم برساگلیری شامل گردان ششم، سیزدهم و نوزدهم بود. گردان ششم در سال ۱۸۴۸ توسط ارتش سلطنتی