payamvha/North_RAG huggingface dataset:
درجات معمولی تنزل دهد، اگرچه او همچنان اجازه داشت برای او عزاداری کند. در سال ۹۰۷، ژو به توصیه متحد خود، لو شووی، فرماندار نظامی ناحیه وی بو (魏博، که مقر آن در هندان مدرن، هبی است)، سرانجام تصمیم گرفت تاج و تخت را به دست گیرد. در اواخر سال، امپراتور جوان تاج و تخت را به او واگذار کرد، دودمان تانگ را پایان داد و دودمان لیانگ پسین جدیدی را به عنوان امپراتور (تایزو) تأسیس کرد. اگرچه چندین جنگ سالار منطقه، از جمله لی کیونگ، لی مائوژن، یانگ وو و وانگ جیان، از به رسمیت شناختن او امتناع کردند و عملاً به حاکمان
به رسمیت شناختن او امتناع کردند و عملاً به حاکمان ایالت مستقل خود (به ترتیب: جین، وو و چی تبدیل شدند) تبدیل شدند. از میان آن ایالت‌های جدید، جین، چی و وو همچنان از نام دوره تیان‌یو امپراتور آئی استفاده می‌کردند و به‌طور ضمنی هنوز او را به عنوان امپراتور می‌شناختند. مرگ. امپراتور بازنشته آئی در آخرین سال زندگی خود از لوئویانگ به استان کائو (曹州، در هزه امروزی، شاندونگ) منتقل شد و عمارتش را با حصاری از خار در اطراف آن تحت حفاظت شدید قرار دادند. سپس در سال ۹۰۸ ژو ون لی چو را مسموم کرد و به لی چو نام پس از مرگ
ژو ون لی چو را مسموم کرد و به لی چو نام پس از مرگ آی (哀، "سوگنده") داد. در سال ۹۲۸، در آن زمان، لی سیوان، پسرخوانده لی کیونگ، به عنوان امپراتور ایالت جانشین جین، تانگ پسین (به عنوان امپراتور مینگ‌زونگ)، که ادعا می‌کرد ادامه مشروع سلسله تانگ است و قبل از آن دودمان لیانگ پسین را ویران کرده بود، فرمانروایی می‌کرد، امپراتور مینگ‌زونگ به مقامات پیشنهاد کرد که امپراتور آئی تجلیل شود. امپراتور مینگ‌زونگ سپس دستور ساخت معبدی را در استان کائو برای امپراتور آئی داد. در سال ۹۲۹ مقامات امپراتور مینگ‌زونگ پیشنهاد دادند
سال ۹۲۹ مقامات امپراتور مینگ‌زونگ پیشنهاد دادند که به امپراتور آئی یک نام پس از مرگ امپراتور ژائو شوان مناسب‌تر (یعنی سنتی‌تر تانگ) با نام معبد جینگ زونگ داده شود، اما آنها همچنین خاطرنشان کردند که از آنجایی که معبد امپراتور آئی در میان معبدهای امپراتوری نبود، نام اجدادی امپراتوری نیز چنین نیست؛ بنابراین، فقط نام جدید پس از مرگ پذیرفته شد و نام معبد چنین نبود تغییری نکرد. با این حال تاریخ‌های سنتی او را بیشتر به عنوان امپراتور آئی و همچنین در برخی مواقع به عنوان امپراتور ژائو شوان یاد می‌کنند.
لورا کانورا سانده (زاده 2 ژانویه 1957) خواننده و آهنگساز محبوب اروگوئه است. او یکی از مشهور ترین هنرمندان انفرادی خوان زن در اروگوئه به حساب میآید. زندگی. اوایل پیشه. کانورا در مونته‌ویدئو از پدری به نام خوزه کوکو کانورا (پسر یک مهاجر گالیسیایی) و مادری به نام کارمن پوچا ساند به دنیا آمد. در سال ۱۹۷۸، تحصیلات خود را در رشته تئاتر در مدرسه بازیگران روبرتو فونتانا و نلی گویتینو به پایان رساند. اندکی پس از فارغ‌التحصیلی، حضور او در کنسرواتوریو دل نوکلئو د استودیو موزیکال این فرصت را برایش فراهم کرد تا با چندین
موزیکال این فرصت را برایش فراهم کرد تا با چندین نوازنده آشنا شود. این آشنایی منجر به تشکیل گروه رامبو با همکاری آن نوازندگان شد. رامبو. آغازها. در اوایل سال ۱۹۷۹، ارتباط او با نوازندگان مائوریسیو اوبال، گونزالو موریرا، گوستاوو ریپا، میگل لوپز و کارلوس ویسنته آغاز شد که منجر به تأسیس گروه موسیقی رامبو (Rumbo) شد. آنها اولین اجرای خود را در تئاتر آسترال در ژوئن ۱۹۷۹ ارائه کردند. اولین ضبط کامل آنها، با عنوان «Para abrir la noche»، توسط لیبل Ayuí / Tacuabé در سال ۱۹۸۰ منتشر شد. در سال‌های بعد، آنها دو آلبوم
سال ۱۹۸۰ منتشر شد. در سال‌های بعد، آنها دو آلبوم دیگر را که دیسکوگرافی آنها را تشکیل می‌دادند، منتشر کردند: «Sosteniendo la pared» در سال ۱۹۸۲ و «Otro tiempo» در سال ۱۹۸۳. این گروه علاوه بر انتشار آلبوم‌ها، اجراهای متعددی در اروگوئه و همچنین در بوئنوس آیرس، آرژانتین برگزار کرد. عیسی تریستزا. در طول سال ۱۹۸۴ و به موازات فعالیتش در رامبو، کانورا (یکی از اعضای گروه) کار بر روی یک آلبوم انفرادی را آغاز کرد. این پروژه با تولید هنری خایمه روس (Jaime Roos) و همراهی موسیقایی گروه رپیکه (Repique)، متشکل از آندرس
موسیقایی گروه رپیکه (Repique)، متشکل از آندرس رکانیو، آلبرتو مانیونه، گوستاوو اچنیکه و کارلوس "بوکا" فریرا، انجام شد. این اثر در سال ۱۹۸۵ با انتشار اولین آلبوم انفرادی کانورا به نام عیسی تریستزا تکمیل شد. جدایی. در طول هشت سال فعالیت گروه، رامبو توسط دیکتاتوری نظامی-مدنی اروگوئه مورد انتقاد و سانسور قرار گرفت. این محدودیت‌ها به شکل لغو کنسرت‌ها و حذف بخش‌هایی از تیتراژ اولین آثارشان به دلیل ممنوعیت‌های اعمال‌شده بر نویسندگانی مانند ماریو بندتی، آدلا گلیجر و دیانا ریچس نمود پیدا کرد. در سال ۱۹۸۷، گروه رامبو
دیانا ریچس نمود پیدا کرد. در سال ۱۹۸۷، گروه رامبو از هم پاشید و اعضای آن، از جمله مائوریسیو اوبال و کانورا، فعالیت‌های انفرادی خود را آغاز کردند. از اواسط ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸، کانورا بار دیگر فعالیت هنری خود را از سر گرفت و در کنار استبان کلیسیچ و مائوریسیو اوبال در دو سری اجرای زنده در مونته‌ویدئو حضور یافت که با استقبال گسترده‌ی مردم مواجه شد. لاس تریس. در اواخر سال ۱۹۸۸، کانورا اجرای نمایش «Las Tres» را در کنار استلا مگنونه و ماریانا اینگولد (که مدت کوتاهی بعد جای خود را به فلاویا ریپا داد) آغاز کرد. «Las
بعد جای خود را به فلاویا ریپا داد) آغاز کرد. «Las Tres» نمایشی بود که در La Barranca اجرا شد و در آن هر نوازنده، رپرتوار شخصی خود را با همراهی دو عضو دیگر گروه و همچنین سه نوازنده اضافی به اجرا گذاشت. آلبوم این نمایش در سال بعد منتشر شد و به سطحی از فروش دست یافت که جایزه صفحه طلایی را برای آن به ارمغان آورد. حرفه انفرادی. پس از موفقیت این برنامه، کانورا تصمیم گرفت کار انفرادی خود را آغاز کند و آلبوم «Esa Tristeza» را دوباره منتشر کند. این آلبوم که پیش‌تر توسط Repique عرضه شده بود، به دلیل عدم تعیین تاریخ
Repique عرضه شده بود، به دلیل عدم تعیین تاریخ انتشار رسمی، هرگز به صورت زنده اجرا نشده بود. در سال‌های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱، این هنرمند اجراهای موفقیت‌آمیزی از این آلبوم را در چندین شهر اروگوئه، از جمله تئاتر Solís در مونته‌ویدئو، برگزار کرد. این آلبوم به‌سرعت در فهرست پرفروش‌ترین‌های کشور قرار گرفت و موفق به دریافت جایزه طلایی و پلاتینیوم شد. این دستاورد باعث شد کانورا اولین هنرمند زن در اروگوئه باشد که به چنین افتخاراتی دست می‌یابد. "Puedes oírme" (میتونی صدایم را بشنوی). در اواخر سال ۱۹۹۱، او دومین آلبوم انفرادی
بشنوی). در اواخر سال ۱۹۹۱، او دومین آلبوم انفرادی خود با عنوان «Puedes Oírme» را با تهیه‌کنندگی خایمه روس منتشر کرد. این آلبوم ابتدا در قالب وینیل و کاست عرضه شد و کمی بعد به صورت سی‌دی نیز منتشر گردید که شامل اولین آلبوم انفرادی او هم بود. این سی‌دی نیز موفق به دریافت جایزه طلایی شد. در سال ۱۹۹۲، کانورا با موزیک‌ویدئوی آهنگ «Detrás del Miedo» به نمایندگی از اروگوئه در اکسپوی سویا حضور یافت. همچنین در اواسط همان سال، او در برنامه «¡Y Vero América va!» به کارگردانی ورونیکا کاسترو (خواننده و بازیگر مکزیکی)
ورونیکا کاسترو (خواننده و بازیگر مکزیکی) به عنوان نماینده اروگوئه شرکت کرد. Las cosas que aprendí en los discos (چیزهایی که در رکوردها یاد گرفتم). در مارس ۱۹۹۳، در جشنواره فیلم و موسیقی شهر مونته‌ویدئو، موزیک‌ویدئوی آهنگ «Todo lo que quiero» جایزه اول را دریافت کرد. یکی دیگر از کلیپ‌های موفق او، «Nada vale más» از آلبوم «Las cosas que aprendí en los discos» بود که در سال قبل منتشر شده بود. موفقیت این موزیک‌ویدئوها باعث شد کانورا برای حضور در برنامه‌های بین‌المللی MTV دعوت شود در ژوئن ۱۹۹۳، او در یادبود
MTV دعوت شود در ژوئن ۱۹۹۳، او در یادبود آمریکای لاتین در سن پابلو اجرا کرد و در پایان همان سال، جایزه فابینی برای بهترین خواننده پاپ در تئاتر Solís به او اهدا شد. Locas pasiones (احساسات دیوانه کننده). کانورا به همراه هوگو فاتوروسو، نمایش «Locas Pasiones» را در تئاتر Solís اجرا کردند. این اجرا به صورت زنده ضبط شد و بعداً به صورت سی‌دی منتشر گردید. این آلبوم شامل مجموعهای از بولروها و تانگوها بود که اولین تجربه خواننده در سبک تانگو محسوب میشد. پس از این اجرا، کانورا دعوت جدیدی دریافت کرد تا این بار در
اجرا، کانورا دعوت جدیدی دریافت کرد تا این بار در جشنواره OTI که در شهر والنسیا برگزار میشد، به نمایندگی از اروگوئه شرکت کند. پیاف. در سال ۱۹۹۴ که اوج فعالیت هنری کانورا محسوب میشد، او مجموعهای از اجراها را همراه با ارکستر سمفونیک شهر مونته‌ویدئو به روی صحنه برد. در همین دوران، عمر وارلا (مدیر شرکت تئاتر ایتالیا فاوستا) به او پیشنهاد داد تا نقش اصلی نمایش موزیکال/تئاتری را که بر اساس کتاب پام جِمز (نویسنده انگلیسی) نوشته شده بود، بازی کند. این نمایش به زندگی ادیت پیاف (خواننده افسانهای فرانسوی) میپرداخت.
ادیت پیاف (خواننده افسانهای فرانسوی) میپرداخت. این نمایش با استقبال چشمگیر تماشاگران و منتقدان روبرو شد و موفقیت آن به حدی بود که در فصل بعدی نیز برای مدت طولانی‌تری به اجرا درآمد. داخلی. در سال ۱۹۹۶، کانورا تمام تمرکز خود را بر روی ضبط آلبوم جدیدش گذاشت. برای این پروژه، او از چندین هنرمند برجسته اروگوئه‌ای دعوت به همکاری کرد که پیش از این در برخی پروژه‌های مشترک با آنها کار کرده بود. این آلبوم، اولین باری بود که کانورا به عنوان آهنگساز نیز فعالیت میکرد.
لورا کاردوسو (زاده ۱۳ سپتامبر ۱۹۲۷) بازیگر برزیلی است. او به عنوان یکی از بهترین و شناخته شده‌ترین بازیگران زن برزیلی سینما، تئاتر و تلویزیون شناخته می‌شود. اوایل زندگی. لوریندا دِ ژِزوس کاردوسو در شهر سائوپائولو به دنیا آمد. والدین او مهاجرانی از پرتغال بودند.در ابتدا خانوادهاش با فعالیت هنری او مخالف بودند، اما وقتی لورا ۱۵ ساله شد، دیگر هیچ تردیدی نداشت. او مصمم بود که به عرصه هنر وارد شود و به همین دلیل کار خود را با بازی در رادیونوولاهای شبکه رادیو کیهان آغاز کرد. پیشه. کاردوسو که در آن زمان بسیار جوان
آغاز کرد. پیشه. کاردوسو که در آن زمان بسیار جوان بود، اولین حضور تلویزیونی خود را در برنامه تریبونال دو کوراسائو (۱۹۵۲) شبکه Tupi تجربه کرد. او سپس در چندین تله‌نوول معروف از جمله "Um Lugar ao Sol" (۱۹۵۹) - اقتباسی از رمان تئودور درایزر به کارگردانی دیونیزیو آزودو - و "Ídolo de Pano" (۱۹۷۵) اثر تکسیرا فیلیو بازی کرد. در همان دوران، او با شبکه‌های TV Excelsior, RecordTV و TV Cultura نیز همکاری داشت. پس از دو سال فعالیت متمرکز در تئاتر، در سال ۱۹۸۱ از سوی شبکه گلوبو دعوت شد تا به گروه بازیگران تله‌نوول
شبکه گلوبو دعوت شد تا به گروه بازیگران تله‌نوول «بریلهانته» اثر ژیلبرتو براگا بپیوندد. در سال ۱۹۸۲، او در فیلم‌های «لانه مار» و «استعفا» که از تلویزیون باندیرانتس پخش می‌شد، ایفای نقش کرد. در ادامه همکاری با شبکه گلوبو، کاردوسو در سه تله‌نوول والتر نگروئو ظاهر شد: «نان-نان، بوسه-بوس» (۱۹۸۳)، «رایگان برای پرواز» (۱۹۸۴) و «چرخ آتش» (۱۹۸۸). سپس در «ملکه قراضه» (۱۹۹۰) اثر سیلویو دی آبرو و «خوشبختی» (۱۹۹۱) اثر مانوئل کارلوس بازی کرد و در سه بازسازی موفق دیگر از تله‌نوول‌ها حضور یافت که دو مورد از آنها ساخته
از تله‌نوول‌ها حضور یافت که دو مورد از آنها ساخته ایوانی ریبیرو بودند: «زنان شنی» (۱۹۹۳) و «یک سفر» (۱۹۹۴). در سال ۱۹۹۵، کاردوسو در "برادران شجاعت" و تله‌نوول قلب منفجر می‌شود" اثر گلوریا پرز ظاهر شد - که اولین تله‌نوولی بود در پروژاک (امروزه با نام استودیو گلوبو شناخته می‌شود) فیلمبرداری شد. در سال ۱۹۹۸، او در "ویلا مادالناً بازی کرد و پس از یک همکاری کوتاه با ضبط تلویزیون- جایی که در "زندگی متقابل" (۲۰۰۰) اثر مارکوس لازارینی ظاهر شد - به گلوبو بازگشت تا در "یک قدیس حامی" (۲۰۰۱) اثر والسیر کاراسکو بازی
در "یک قدیس حامی" (۲۰۰۱) اثر والسیر کاراسکو بازی کند. و سپس در نقش مادالنا در «امید» (۲۰۰۲) و در سال ۲۰۰۳ در نقش کارمن در «شکلات با فلفل» ظاهر شد. در سال ۲۰۰۵، او در مینی‌سریال «امروز روز مریم است» بازی کرد. کاردوسو همچنین در «پیامبر» (۲۰۰۶) و «دو چهره» (۲۰۰۷) اثر آگوینالدو سیلوا ایفای نقش کرد. در «جاده به هند» (۲۰۰۹) او نقش لاکشمی آناندا، یک شخصیت هندی را بازی کرد. در سال ۲۰۱۰، او ماریکیتا را در «آراگوآیا» به تصویر کشید. در سال ۲۰۱۲، در نقش دوروتیا در بازسازی «گابریلا» - اقتباسی از رمان ژورژه آمادو با
«گابریلا» - اقتباسی از رمان ژورژه آمادو با فیلمنامه‌نویسی والسیر کاراسکو - ظاهر شد. در سال ۲۰۱۴، او در سه تولید گلوبو حضور یافت: سریال تلویزیونی «بانوی دوم» و تله‌نوول‌های «امپراتوری» و «بوگی اوگی». در ۲۶ آوریل ۲۰۲۴، لورا کاردوسو در مراسمی ویژه در سرویس استریم گلوبال پلی برزیل مورد تقدیر قرار گرفت و جایزه‌ای ویژه دریافت کرد.
نرخ بازده مورد انتظار (به انگلیسی: Expected Rate of Return) یکی از مفاهیم مهم مالی و سرمایه گذاری است و به نرخی اشاره دارد که سرمایه‌گذاران انتظار دارند با سرمایه گذاری روی یک دارایی (معمولا سهام) در یک بازه زمانی معین کسب کنند. نرخ بازده مورد انتظار یک پرتفوی سرمایه گذاری عبارت است از میانگین وزنی نرخ بازده مورد انتظار هر سهم موجود در پرتفوی. این مفهوم را می‌توان به این صورت نشان داد: formula_1 برای محاسبه نرخ بازده مورد انتظار روش های مختلفی ارائه شده است که از معروف‌ترین و پرکاربردترین آنها، می توان به
که از معروف‌ترین و پرکاربردترین آنها، می توان به مدل قیمت‌گذاری دارایی های سرمایه‌ای یا همان مدل CAPM اشاره کرد که توسط مارکوییتز معرفی شد. این مدل، نرخ بازده مورد انتظار را تابعی از ریسک سیستماتیک بازار قرار می دهد.
زنان در سنگال وضعیت اجتماعی سنتی دارند که توسط رسوم محلی و دین شکل گرفته است. طبق نظرسنجی سال ۲۰۰۵، نرخ شیوع ختنه زنان در سنگال شامل ۲۸ درصد از تمامی زنان بین ۱۵ تا ۴۹ ساله می‌شود. تاریخ. تقسیم کار سنتی در سنگال به این صورت بوده که زنان مسئول وظایف خانگی مانند آشپزی، تمیزکاری و مراقبت از کودکان بودند. آن‌ها همچنین مسئول بخش عمده‌ای از کارهای کشاورزی، از جمله علف‌زنی و برداشت محصولات، برای محصولات رایجی مانند برنج بودند. زنان طبقات اشرافی معمولاً در صحنه‌های سیاسی تأثیرگذار بودند. این امر تا حدی به این دلیل
سیاسی تأثیرگذار بودند. این امر تا حدی به این دلیل بود که اصالت از مادر به پسر منتقل می‌شد و نسب مادری راهی برای تبدیل یک شاهزاده به پادشاه بود (به ویژه در پادشاهی‌های ولوف). زنان برجسته‌ای همچون یاسین بوبو، ندات یالا و خواهرش نجمت موبدی به عنوان الگوهایی برای زنان معاصر سنگال شناخته می‌شوند. در دهه‌های اخیر، تغییرات اقتصادی و شهرنشینی منجر به مهاجرت بسیاری از مردان جوان به شهرها، مانند داکار شده است. در نتیجه زنان روستایی به‌طور فزاینده‌ای در مدیریت منابع جنگلی روستاها و راه‌اندازی آسیاب‌های جو و برنج
جنگلی روستاها و راه‌اندازی آسیاب‌های جو و برنج مشغول شده‌اند. سازمان توسعه روستایی دولتی قصددارد تا زنان روستایی را سازماندهی کرده و آن‌ها را به‌طور فعال‌تری در فرایند توسعه مشارکت دهد. زنان نقش برجسته‌ای در کمیته‌های بهداشت روستا و برنامه‌های پیش از زایمان و پس از زایمان ایفا می‌کنند. در مناطق شهری، با وجود اینکه زنان در اسلام در جایگاه دوم قرار دارند، تغییرات فرهنگی باعث شده که زنان وارد بازار کار شوند و به عنوان کارمندان اداری و فروشگاه‌ها، کارگران خانگی و کارگران غیر ماهر در کارخانه‌های نساجی و
خانگی و کارگران غیر ماهر در کارخانه‌های نساجی و کنسروسازی تن ماهی مشغول به کار شوند. سازمان‌های غیردولتی همچنین در ترویج فرصت‌های اقتصادی برای زنان فعال هستند. وام‌های میکرو برای کسب‌وکارهای زنان وضعیت اقتصادی بسیاری را بهبود بخشیده است. سنگال کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان را که توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد تصویب شده بود، تصویب کرد و همچنین پروتکل اضافی آن را نیز پذیرفت. سنگال همچنین یکی از امضاکنندگان منشور حقوق بشر و حقوق ملت‌های آفریقا است که در نشست اتحادیه آفریقا در سال ۲۰۰۳ تصویب شد. از سال
نشست اتحادیه آفریقا در سال ۲۰۰۳ تصویب شد. از سال ۲۰۱۱، فمینیست‌های سنگالی از کم‌کاری دولت در اجرای پروتکل‌ها، کنوانسیون‌ها و دیگر متونی که حقوق زنان را به‌طور قانونی محافظت می‌کنند، انتقاد دارند. حقوق زنان. زنان در سنگال با نابرابری‌های زیادی در وضعیت اجتماعی خود روبرو هستند. نرخ بی‌سوادی در میان زنان بالا است. آن‌ها کمتر از ده درصد نیروی کار رسمی را تشکیل می‌دهند. ختنه زنان در برخی مناطق روستایی همچنان به عنوان یک عمل پایدار ادامه دارد، با وجود اینکه طبق قانون اساسی سال ۲۰۰۱ غیرقانونی اعلام شده است. حقوق
اساسی سال ۲۰۰۱ غیرقانونی اعلام شده است. حقوق قانونی زنان در ازدواج‌های چندهمسری و قوانین اسلامی مربوط به مالکیت اموال مشابه است. بریدن آلت زنانه. ختنه زنان در سنگال وجود دارد. طبق نظرسنجی سال ۲۰۰۵، نرخ شیوع ختنه زنان شامل ۲۸ درصد از تمامی زنان بین ۱۵ تا ۴۹ سال است. تفاوت‌های قابل توجهی در شیوع منطقه‌ای وجود دارد. ختنه زنان بیشتر در جنوب سنگال (۹۴ درصد در منطقه کُلدَ) و شمال‌شرقی سنگال (۹۳ درصد در منطقه ماتام) رواج دارد. نرخ ختنه زنان در دیگر مناطق پایین‌تر است: تامباکوندا (۸۶٪)، زیگینشور (۶۹٪)، و کمتر از
است: تامباکوندا (۸۶٪)، زیگینشور (۶۹٪)، و کمتر از ۵٪ در مناطق دیوربل و لوگا. ۹۴ درصد جمعیت سنگال مسلمان هستند (ختنه زنان یک عمل اسلامی نیست). نرخ شیوع ختنه زنان بسته به دین متفاوت است: ۲۹٪ از زنان مسلمان، ۱۶٪ از زنان انیمیس و ۱۱٪ از زنان مسیحی تحت ختنه قرار گرفته‌اند.
لینا مروان بوزا (متولد ۱۹۷۰) نویسنده و استاد شیلیایی است.آثار او به زبان اسپانیایی نوشته شده ولی به ۱۲ زبان از جمله انگلیسی، ایتالیایی، پرتغالی، فرانسوی، و عربی و غیره ترجمه شده است. در سال ۲۰۱۱ او برنده جابزه برای کیفیت کارش و در سال ۲۰۱۲ برنده جایزه برای رمان شد.در سال ۲۰۲۳ جایزه معتبر را دریافت کرد. زندگی. لینا مروانه، نویسنده و روزنامه‌نگار فرهنگی، متولد سانتیاگو، شیلی است و ریشه‌های فلسطینی و ایتالیایی دارد. او خواهرزاده نلی مروان (بازیگر) و کمدین ریکاردو مروانه می‌باشد. مروانه فعالیت حرفه‌ای خود را با
مروانه می‌باشد. مروانه فعالیت حرفه‌ای خود را با نوشتن داستان و روزنامه‌نگاری فرهنگی آغاز کرد. در سال ۱۹۹۷، او موفق به دریافت کمک مالی از صندوق ملی توسعه فرهنگی و هنر شیلی (فوندارت) شد تا اولین مجموعه داستان کوتاه خود را به پایان برساند. یک سال بعد، او کتاب "لاس اینفانتاس" را منتشر کرد که با استقبال بسیار مثبت منتقدان شیلیایی و همچنین روبرتو بولانیو، نویسنده مشهور، روبرو شد. بولانیو در فوریه ۱۹۹۹ دربارهٔ این نسل از نویسندگان شیلیایی نوشت: «نسلی از نویسندگان (شیلیایی) هستند که قول می‌دهند همه را ببلعند. در
(شیلیایی) هستند که قول می‌دهند همه را ببلعند. در صدر این نسل، به وضوح دو نام می‌درخشد: لینا مروانه و آلخاندرا کوستامانیا، و پس از آن‌ها نونا فرناندز و پنج یا شش زن جوان دیگر که به تمام ابزارهای ادبیات خوب مسلح هستند.» پیش از عزیمت به نیویورک برای تحصیل در مقطع دکترای ادبیات اسپانیایی-آمریکایی در دانشگاه نیویورک، مروانه دو رمان منتشر کرده بود. در ایالات متحده، او در سال ۲۰۰۴ برای رمان "میوه فاسد" از بنیاد گوگنهایم و در سال ۲۰۱۰ برای "خون در چشم" از بنیاد ملی هنرها (NEA) کمک هزینه دریافت کرد. در سال ۲۰۱۱، او
هنرها (NEA) کمک هزینه دریافت کرد. در سال ۲۰۱۱، او موفق به دریافت جایزه جایزه آنا زگرس شد و یک سال بعد، بیستمین جایزه راهبه خوآنا اینِس د لا کروز را برای رمان "خون در چشم" در نمایشگاه بین‌المللی کتاب گوادالاخارا کسب کرد. هیئت داوران این جایزه متشکل از نویسندگان یولاندا آرروو پیزارو، آنتونیو اورتونیو ریورا و کریستینا ریورا گارزا بود. امروز، لینا مروانه به عنوان استاد نویسندگی خلاق به زبان اسپانیایی در دانشگاه نیویورک (ان وای یو) تدریس می‌کند. آثار. نمایشنامه‌ها. «پایی برای ایستادن نیست»، اقتباسی دراماتیک از
«پایی برای ایستادن نیست»، اقتباسی دراماتیک از رمان «میوه‌های فاسد» اثر نویسنده و کارگردان تئاتر شیلیایی، مارتین بالماسدا؛ نسخه دو زبانه با مقدمه گیلرمو کالدرون و ترجمه انگلیسی سارا توماس، دیاز گری ویراستاران، ۲۰۱۲ (گرمسیری جنوبی، اروگوئه، ۲۰۱۳) مقالات تصویری. پنج نفر در جستجوی شخصیت های خود، پروژه در حال انجام، قسمت اول به کارگردانی لوچانو میدان در مجلات انگلیسی زبان. دو خط (کالیفرنیا)، (نیویورک)، (نیویورک)، آجر (کانادا)، ن+1 (نیویورک)، کلمات بدون مرز (نیویورک)، قایق مست (ایالات متحده)، بررسی سفید
(نیویورک)، قایق مست (ایالات متحده)، بررسی سفید (بریتانیا)، مجله لیترو (بریتانیا)، کتاب قهوه‌ای (امارات متحده عربی)، مجانب (ایالات متحده)، و موارد دیگر به چندین زبان.
کلیارخوس (به یونانی باستان: Kλέαρχoς) حدود ۴۰۱ قبل از میلاد - ۳۵۳ قبل از میلاد؛ یک شهروند هراکله در دریای اوکسین (دریای سیاه) بود که توسط توسط الیگارشی‌ها و تقاضای آنها در آن شهر از تبعید فراخونده شد و بعدها حاکم هراکله شد و بعد از او پسرش دیونیسیوس جانشین او شد.
لیلی گارافولیک یانکوویچ (اسپانیایی: Lily Garafulic Yankovic؛ زاده ۱۴ مه ۱۹۱۴ – درگذشته ۱۵ مارس ۲۰۱۲) مجسمه‌ساز شیلیایی، عضو نسل ۴۰ هنرمند و مدیر موزه بود. گارافولیک در سال ۱۹۴۴ دریافت کننده بورسیه تحصیلی گوگنهایم در شهر نیویورک بود. پیشه. لیلی گارافولیک در سال ۱۹۳۴ تحصیلات خود را در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه شیلی آغاز کرد و تحت آموزش مجسمه‌ساز برجسته، لورنزو دومینگز قرار گرفت.در سال ۱۹۴۴، او موفق به دریافت بورسیه گوگنهایم شد و به نیویورک سفر کرد. در آنجا در مدرسه جدید تحقیقات اجتماعی (که امروزه با نام
در مدرسه جدید تحقیقات اجتماعی (که امروزه با نام نیو اسکول شناخته می‌شود) به تحصیل پرداخت و همزمان در آتلیه ۱۷ زیر نظر استاد حکاکی و چاپ، استنلی ویلیام هایتر، فعالیت کرد. گارافولیک که در درجه اول یک مجسمه‌ساز بود، با مواد مختلفی از جمله سنگ مرمر، چوب، برنز و سفال کار می‌کرد. علاوه بر این، او آثار متعددی را نیز بر روی کاغذ خلق نمود. از میان برجسته‌ترین آثار او می‌توان به مجسمه‌های شانزده پیامبر اشاره کرد که در بالای کلیسای لوردس در سانتیاگو، شیلی نصب شده‌اند. او از اعضای نسل ۴۰ محسوب می‌شد که شامل هنرمندان و
او از اعضای نسل ۴۰ محسوب می‌شد که شامل هنرمندان و مجسمه‌سازان مطرح شیلیایی مانند مارتا کولوین بود. در سال ۱۹۵۱، گارافولیک به عنوان استاد مجسمه‌سازی در دانشگاه شیلی منصوب شد و در طول سال‌های تدریس خود، شاگردان برجسته‌ای همچون سرخیو بادیلا کاستیلو و رائول والدیویزو را پرورش داد. او سرانجام در سال ۱۹۹۷ با عنوان استاد بازنشسته از دانشگاه شیلی کناره‌گیری کرد. گارافولیک در سال ۱۹۹۵ موفق به دریافت جایزه ملی هنرهای تجسمی شیلی (انگلیسی) شد. در سال ۲۰۱۴، به مناسبت صدمین سالگرد تولد او، نمایشگاهی در سفارت شیلی در
صدمین سالگرد تولد او، نمایشگاهی در سفارت شیلی در واشینگتن دی‌سی برگزار شد. همچنین مستندی دربارهٔ زندگی و آثار او در همان سال برای اولین بار پخش گردید. زندگی شخصی. لیلی گارافولیک در ۱۴ مه ۱۹۱۴ در شهر آنتوفاگاستا، شیلی به دنیا آمد. او اصالتاً کروات بود. این هنرمند برجسته سرانجام در ۱۵ مارس ۲۰۱۲ در سن ۹۷ سالگی در خانه‌اش واقع در محله پارک جنگلی سانتیاگو درگذشت. منابع. Wren, Celia. "Lily Garafulic's centennial". "The Washington Post". May 16, 2014. Retrieved October 3, 2015. Renowned Chilean sculptress, Lily
3, 2015. Renowned Chilean sculptress, Lily Garafulic, dies at 97 Murió la destacada escultora y Premio Nacional de Arte Lily Garafulic Accessed March 16, 2012.
پروژه زبان‌های در معرض خطر (به انگلیسی: Endangered Languages Project؛ به اختصار: ELP) یک همکاری جهانی بین سازمان‌های زبانی بومی، زبان شناسان، مؤسسات آموزش عالی و شرکای اصلی صنعتی برای تقویت زبان‌های در معرض خطر است. اساس این پروژه در یک وب سایت شکل گرفت که در ژوئن ۲۰۱۲ راه اندازی شد. تاریخچه. به گفته مدیر کاتالوگ زبان‌های در معرض خطر (ELCat)، لیل کمپبل، استاد زبانشناسی در کالج زبان‌ها و زبانشناسی مانوآ، این پروژه در ژوئن ۲۰۱۲ با هدف تبدیل شدن به یک منبع اطلاعاتی جامع و به‌روز در مورد زبان‌های در معرض خطر
جامع و به‌روز در مورد زبان‌های در معرض خطر جهان راه‌اندازی شد. وی بیان کرد که «... کاتالوگ برای حمایت از مستندسازی و احیای زبان‌های در خطر انقراض، اطلاع‌رسانی به عموم و دانشمندان، کمک به اعضای گروه‌هایی که زبان‌هایشان در خطر است، و جلب توجه به زبان‌هایی که به شدت نیاز به حفاظت دارند، مورد نیاز است. برای مثال، این سازمان زبان کانادایی متیس را به دلیل کاهش تعداد گویشوران مسلط آن، به شدت در معرض خطر طبقه‌بندی کرده. چهار شریک مؤسس که در امر بنیان این نهاد نظارت داشتند، اولین شورای فرهنگی خلق، دانشگاه میشیگان
داشتند، اولین شورای فرهنگی خلق، دانشگاه میشیگان شرقی، دانشگاه هاوایی در بخش زبان‌شناسی مانوآ و گوگل بودند. اکنون، عمدتاً توسط دو مؤسس نخست خود، یعنی اولین شورای فرهنگی خلق و دانشگاه هاوایی در مانوآ با هماهنگی شورای دولتی رهبری می‌شود.
فاطمه دختر محمد پسر احمر (عربی: فاطمة بنت الأحمر) (۶۵۹ تا ۷۴۹ق) (۱۲۶۱ – ۲۶ فوریه ۱۳۴۹) شاه‌زاده‌ای از دودمان نصریان در امارت گرانادا (غرناطه)، آخرین دولت مسلمان در شبه‌جزیره ایبری بود. او دختر سلطان محمد دوم و متخصص در مطالعه "برنامَج" (شرح حال کتاب‌شناختی علمای اسلامی) بود. فاطمه با پسرعموی پدرش و متحد مورد اعتماد او، ابوسعید فرج، ازدواج کرد. پسرشان، اسماعیل اول، پس از برکناری ناصر، برادر ناتنی فاطمه، به سلطنت رسید. او در حکومت پسرش نقش داشت اما به‌ویژه در دوران فرمان‌روایی نوه‌هایش، محمد چهارم و یوسف اول،
فرمان‌روایی نوه‌هایش، محمد چهارم و یوسف اول، که هر دو در سنین کم به سلطنت رسیدند و تحت سرپرستی او قرار گرفتند، به‌طور فعال در سیاست مشارکت داشت. ابن‌خطیب، تاریخ‌نگار غرناطه‌ای، در رثای او چنین نوشت: «او در زمانهٔ خویش بی‌همتا بود / همچون شب قدر که بر تمامی شب‌ها برتری دارد». مورخ معاصر، ماریا خسوس روبیرا ماتا، نقش او را با ماریا دِ مولینا (María de Molina)، هم‌عصرش که نایب‌السلطنهٔ پادشاهان کاستیل بود، مقایسه کرده است. برایان ای. کتلاس، استاد دانشگاه، بقای دودمان نصریان و موفقیت نهایی آن را تا حدی مرهون
دودمان نصریان و موفقیت نهایی آن را تا حدی مرهون «بینش و استواری» فاطمه دانسته است. پس زمینه. امارت غرناطه آخرین دولت مسلمان باقی‌مانده در شبه‌جزیره ایبری بود که در دهه ۱۲۳۰ میلادی توسط محمد اول، پدربزرگ فاطمه، بنیان گذاشته شد. این امارت در تمام دوران خود تحت حکومت دودمان نصریان ("بنو نصر" یا "بنو الأحمر") قرار داشت غرناطه با ترکیبی از دیپلماسی و مانورهای نظامی توانست استقلال خود را حفظ کند، با وجود اینکه در میان دو همسایه قدرتمند قرار داشت: تاج کاستیل مسیحی در شمال و سلطنت مسلمان مرینیان در مراکش. این
در شمال و سلطنت مسلمان مرینیان در مراکش. این امارت گاه با یکی از این قدرت‌ها متحد می‌شد و گاه وارد جنگ با آنان می‌گشت یا آنان را به جنگ با یکدیگر ترغیب می‌کرد تا از سلطهٔ هر یک بر خود جلوگیری کند. در بیشتر موارد، منابع تاریخی نشان نمی‌دهد که زنان به‌طور آشکار در سیاست امارت غرناطه مشارکت داشته باشند. ابن خطیب (۱۳۱۳–۱۳۷۴)، شاعر، تاریخ‌نگار و سیاست‌مدار برجستهٔ غرناطه که با بسیاری از زنان خاندان سلطنتی آشنا بود و بخش زیادی از اطلاعات تاریخی دربارهٔ فاطمه از او به جا مانده است، در رسالهٔ سیاسی خود "مقامة فی
او به جا مانده است، در رسالهٔ سیاسی خود "مقامة فی السیاسة" نوشت که زنان نباید در ادارهٔ امور دولتی نقش داشته باشند و نقش آنان باید به «زمینی که فرزندان در آن پرورش می‌یابند، گل‌های معطر روح، و پناهی برای آرامی دل» محدود شود. بااین‌حال، در عمل، گاهی زنان در فعالیت‌های سیاسی، به‌ویژه در پشت پرده، نقش ایفا می‌کردند. به دلیل مرگ‌های زودهنگام سلاطین، چه بر اثر ترور و چه در میدان نبرد، و گاه به سلطنت رسیدن شاهان خردسال، زنان گاهی مسئول حفظ منافع خانواده‌هایشان، دفاع از حقوق وراثتی فرزندانشان و انجام امور