payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اوتونه ویسکونتی (؛ ۱۲۰۷ – ۸ اوت ۱۲۹۵) اسقف اعظم میلان و لرد میلان، اولین نفر از خاندان ویسکونتی بود. تحت حکومت او، کمون میلان به یک شهر قدرتمند گیبلین و یکی از مراکز امپراتوری مقدس روم در ایتالیا تبدیل شد. زندگی‌نامه. اوتونه که در اینوریو، نزدیک نووارا، متولد شد، یکی از شش فرزند اوبرتو ویسکونتی، لرد ماسینو، و برتا پیروانو بود. اوتونه به همراه برادرش آزونه (که بعدها اسقف ونتیمیگلیا شد)، توسط خانواده‌اش مجبور به ورود به حرفه کلیسا شدند. او کشیش دسیو و در سال ۱۲۴۷ پیشکار کاردینال قدرتمند اوتاویانو دگلی
سال ۱۲۴۷ پیشکار کاردینال قدرتمند اوتاویانو دگلی اوبالدینی شد. تحت حمایت او، اوتونه در سال ۱۲۵۲ توسط اسقف اعظم میلان لئون دا پرگو به عنوان فرستاده او به فرانسه منصوب شد و اعتماد پاپ اینوسنت چهارم را به دست آورد و کشیش او شد. پس از مرگ لئون دا پرگو در سال ۱۲۵۷، کاردینال اوبالدینی از اوتون به عنوان جانشین اسقف‌نشین میلان، در مقابل نامزدی ریموندو دلا توره، حمایت کرد. این اقدام، مارتینو دلا توره (از بستگان ریموندو) را که مدعی خودمختاری تاریخی میلان در انتصاب اسقف اعظم بود، ناخشنود کرد. با وجود مخالفت مارتینو،
اعظم بود، ناخشنود کرد. با وجود مخالفت مارتینو، پاپ اوربان چهارم در ۲۲ ژوئیه ۱۲۶۲، اوتون را به عنوان اسقف اعظم جدید انتخاب کرد. مبارزه قدرت در میلان. انتخاب پاپ، خصومت مارتینو دلا توره را که در اوت ۱۲۶۲ کلیسای جامع میلان را اشغال کرده بود و منجر به تکفیر او توسط نماینده پاپ، فیلیپو دی پیستویا، شد، متوقف نکرد. این اقدام، جنگی را بین خانواده مارتینو، دلا توره یا توریانی، و ویسکونتی آغاز کرد. این دو خانواده از نظر سیاسی نیز با هم مخالف بودند: دلا توره از نظر تاریخی گوئلف و متحد چارلز اول آنژو بودند، در حالی که
گوئلف و متحد چارلز اول آنژو بودند، در حالی که ویسکونتی‌ها گیبلین‌ها و نمایندگان اشراف سطح پایین بودند. اوتونه که هنوز در مونتفیاسکونه، نزدیک ویتربو، جایی که انتصاب پاپ را دریافت کرده بود، بود، در ۱ آوریل ۱۲۶۳ به آرونا لشکرکشی کرد و در آنجا با چندین اشراف که به دلیل مخالفت با دلا توره از میلان فرار کرده بودند، ملاقات کرد. مارتینو که از حضور اوتونه در لومباردی مطلع شده بود، نیروهای خود را برای محاصره آرونا فرستاد. اوتونه که در نزدیکی روکا آنگرا مستقر بود، در ۵ مه ۱۲۶۳ مجبور به تسلیم شد. اوتونه در
بود، در ۵ مه ۱۲۶۳ مجبور به تسلیم شد. اوتونه در مونتفیاسکونه، متحد قدرتمند خود، اوربان چهارم، را که در اکتبر ۱۲۶۴ درگذشت، از دست داد. با این حال، دلا توره هرگز نتوانست انتصاب رسمی ریموندو را به دست آورد و پس از مرگ مارتینو، خانواده پالاویچینو که زمانی وفادار بودند، به سمت ویسکونتی روی آوردند و در ژانویه ۱۲۶۶ نقشه ترور پاگانینو دلا توره، پادستای ورچلی، را طرح‌ریزی کردند. در پاسخ، ناپلئون دلا توره، ارباب جدید میلان، ۵۳ نفر از اشراف را به ظن توطئه اعدام کرد. این اقدام شرورانه، تسلط دلا توره بر میلان را تضعیف
اقدام شرورانه، تسلط دلا توره بر میلان را تضعیف کرد و پاپ گرگوری دهم، از ویسکونتی‌های پیاچنزا، که در سال ۱۲۷۳ اوتون ویسکونتی را به عنوان اسقف اعظم قانونی میلان تأیید کرد، اوضاع را بدتر کرد. ناپلئون دلا توره با تبعید تمام خانواده‌های اشرافی که از او حمایت نمی‌کردند، واکنش نشان داد و باعث تشکیل یک ائتلاف مهاجر در نووارا و پاویا شد. تئوبالدو ویسکونتی، برادرزاده اوتونه، با استفاده از حمایت مالی و نظامی آنها، ارتشی را در ورچلی رهبری کرد و کاستلسپریو را اشغال کرد. تئوبالدو که از نیروهای توریانی شکست خورده بود، به
تئوبالدو که از نیروهای توریانی شکست خورده بود، به لوراته، نزدیک کومو، گریخت، اما پس از نبردی در گالاراته، آخرین نیروهای او شکست خوردند و در سال ۱۲۷۶ توسط ناپلئون دلا توره گردن زده شد. اوتونه در همان سال به لومباردی بازگشت و هواداران خود را در نزدیکی دسیو، جایی که کشیش بود، جذب کرد و پس از نبردی خونین در ژانویه ۱۲۷۷، ویسکونتی پیروز شد. ناپلئون دلا توره در کاستل بارادلو زندانی و شکنجه شد و در حالی که برادرش فرانچسکو پس از نبرد اعدام شد، جان باخت. اوتون در ۲۲ ژانویه ۱۲۷۷ وارد میلان شد و به اولین حاکم بالفعل
ژانویه ۱۲۷۷ وارد میلان شد و به اولین حاکم بالفعل شهر از خاندان ویسکونتی تبدیل شد. حکومت و سال‌های پایانی. اوتونه که در سن ۶۹ سالگی به مقام لرد میلان رسیده بود، تلاش کرد تا قدرت خانواده‌اش را در شهر و لومباردی تقویت کند. سال‌های حکومت او آرام نبود: دلا توره هنوز ادعای سیگنوریا (به ایتالیایی به معنای "اربابی") را داشت و لودی و کاستلسپریو را فتح کرد و به عنوان قدرتی سرکش در منطقه بین رودخانه‌های آدا و تیچینو حکومت می‌کرد. اوتونه از متحد خود ویلیام هفتم، مارکز مونتفرات، حمایت خواست، که خواستار حکومت شهر به
مونتفرات، حمایت خواست، که خواستار حکومت شهر به عنوان کاپیتانو جنراله (فرمانده کل) شد، که در سال ۱۲۷۸ به او اعطا شد. پس از تغییر موضع ویلیام هفتم در سال ۱۲۸۱، اوتونه دوباره قدرت کامل را در شهر به دست گرفت و در نبرد واپریو دآدا در سال ۱۲۸۱، نیروهای او کاسونه دلا توره را شکست دادند که در این نبرد کشته شد، در حالی که ریموندو، مدعی ارشد اسقف‌نشین میلان، به فریولی گریخت. در سال ۱۲۸۷، اوتون پیر، نوه برادرزاده‌اش، ماتئو اول ویسکونتی، را به عنوان کاپیتان ژنرال جدید منصوب کرد و امور سیاسی را به او سپرد. در ماه مه
منصوب کرد و امور سیاسی را به او سپرد. در ماه مه ۱۲۸۸، ماتئو ویسکونتی همچنین عنوان جانشین امپراتوری را از رودولف اول آلمان دریافت کرد، که بدین ترتیب از مداخله مستقیم در اوضاع سیاسی لومبارد در حالی که هنوز حاکم اسمی میلان بود، اجتناب کرد. در سال‌های پایانی عمر، اوتون هرگز در سیاست میلان دخالت نکرد و تنها بر امور مذهبی تمرکز داشت. او در ۸ آگوست ۱۲۹۵، در سن ۸۸ سالگی، در صومعه کیاراواله درگذشت و در کلیسای جامع میلان به خاک سپرده شد.
غسل تعمید مسیح، نقاشی‌ای از استاد رنسانس ایتالیایی ، پیرو دلا فرانچسکا است. این نقاشی با تکنیک چسب‌رنگ روی دو صفحه از چوب صنوبر کشیده شده است و تاریخ آن بحث‌برانگیز است - برخی تاریخ بسیار قدیمی، شاید ۱۴۳۹ و برخی دیگر خیلی دیرتر، حدود ۱۴۶۰ را برای آن ذکر می‌کنند. این نقاشی در نگارخانه ملی لندن نگهداری می‌شود. این تابلو احتمالاً حدود سال ۱۴۴۰ توسط صومعه کامالدولی سانسپولکرو در توسکانی، که اکنون کلیسای جامع سانسپولکرو است، سفارش داده شده است. سانسپولکرو شهری بود که زادگاه پیرو دلا فرانچسکا بود. شهری که در
بود که زادگاه پیرو دلا فرانچسکا بود. شهری که در فاصله میانی نقاشی، در سمت چپ مسیح، به تصویر کشیده شده است، ممکن است سانسپولکرو باشد. قدمت آن به اوایل دوران حرفه‌ای پیرو دلا فرانچسکا، با ارتباط قوی با «نقاشی نور» استادش، دومنیکو ونتسیانو، مشهود است. این تابلو در اصل بخشی از یک سه‌لتی بود، با تابلوهای جانبی از سنت پیتر و سنت پاول و یک پردلا اثر ماتئو دی جیووانی که مربوط به اوایل دهه ۱۴۶۰ است، اکنون در گالری هنر شهری در سانسپولکرو نگهداری می‌شود. این ترکیب‌بندی بر روی تصویر مسیح در حال غسل تعمید در رود اردن
بر روی تصویر مسیح در حال غسل تعمید در رود اردن توسط تصویر یحیی تعمید دهنده در سمت راست متمرکز است. پشت سر یحیی، مردی با شورت سفید، در حالی که پاهایش از قبل در آب است، در تلاش است تا از زیرپیراهنی خود بیرون بیاید. بالای سر مسیح، کبوتری به نمایندگی از روح القدس قرار دارد که شکل بال‌های کوتاه شده‌اش شبیه ابرهای آسمان است. قاب سه‌لتی اصلی ممکن است شامل یک دایره بالای کبوتر باشد که خدای پدر را نشان می‌دهد، که با مسیح و کبوتر به نمایندگی از روح القدس ، تثلیث مقدس را تکمیل می‌کند. تصویر مسیح، دست یحیی و کاسه و
را تکمیل می‌کند. تصویر مسیح، دست یحیی و کاسه و پرنده، محوری را تشکیل می‌دهند که نقاشی را به دو قسمت متقارن تقسیم می‌کند. دومین تقسیم‌بندی توسط درخت گردو در سمت چپ ایجاد شده است، با پوست سفیدی که پوست سفید مسیح را تداعی می‌کند و نقاشی را بر اساس نسبت طلایی تقسیم می‌کند. در سمت راست، یوحنا تعمیددهنده متوازن با تصویر قرار گرفته است، اما با تنهٔ درخت از عیسی جدا شده است. در سمت چپ، سه فرشته دیده می‌شوند که لباس‌های متفاوتی بر تن دارند. بر خلاف نمادگرایی سنتی، این فرشتگان لباس‌های مسیح را نگه نداشته‌اند بلکه
این فرشتگان لباس‌های مسیح را نگه نداشته‌اند بلکه دست یکدیگر را گرفته‌اند. این حالت می‌تواند اشاره‌ای به شورای فلورانس (۱۴۳۱–۱۴۴۵) باشد که هدف آن اتحاد کلیسای غرب و شرق بود. راهب و الهیدان کامالدولسی، سنت امبروز تراورساری (+۱۴۳۹)، که پیش‌تر ریاست کل جمعیت کامالدولسی را بر عهده داشت، از طرفداران سرسخت این اتحاد بود. چنین نمادگرایی همچنین توسط حضور شخصیت‌هایی با لباس‌های شرقی در پشت نوکیش سمت راست، که معمولاً به عنوان مقامات بیزانسی تفسیر می‌شوند، تقویت می‌شود. به صورت جایگزین، سه فرشته می‌توانند سه جنبهٔ
به صورت جایگزین، سه فرشته می‌توانند سه جنبهٔ تثلیث مقدس را نیز نمایندگی کنند. این عناصر، هم اهمیت مذهبی و هم اهمیت تاریخی اثر را نشان می‌دهند و پیوند بین هنر و سیاست دینی قرن پانزدهم را برجسته می‌کنند. پیرو دلا فرانچسکا در زمان خود به عنوان یک متخصص در زمینه پرسپکتیو و هندسه مشهور بود: توجه او به این موضوع با دست و پای یوحنا که دو زاویه با اندازه یکسان تشکیل می‌دهند، نشان داده شده است. صومعه سنسپولکرو در دهه ۱۸۶۰ منحل شد و این نقاشی در سال ۱۸۶۱ توسط گالری ملی لندن خریداری شد.
دوک‌نشین ناپل () این دوک‌نشین در قرن هفتم به عنوان یک استان بیزانسی تشکیل شد که تقریباً معادل استان فعلی ناپل بود و لمباردها در طول حمله خود به ایتالیا در قرن ششم آن را فتح نکرده بودند. این دوک‌نشین توسط یک فرمانده نظامی (دوکس) اداره می‌شد و به سرعت به یک دولت مستقل دوفاکتو تبدیل شد و بیش از پنج قرن در طول قرون وسطی اولیه و میانی دوام آورد. ناپل همچنان یک شهر بزرگ مهم در ایتالیای امروزی است. تاریخچه. پاتریسیت‌های ناپلی در دوران دوک‌ها توسط خانواده‌های به اصطلاح «بزرگ» نمایندگی می‌شدند که در کرسی‌های شهر
اصطلاح «بزرگ» نمایندگی می‌شدند که در کرسی‌های شهر قرون وسطایی ثبت شده بودند: در میان آنها، خانواده‌های کاپچه، فراریو، ملوسو، پیسچیچلی، پاپانسوگنا، بوچیا، جنارو، روسو و مورفیسا شایسته ذکر هستند که همگی از قرن دهم به بعد نقش کلیدی در زندگی مدنی شهر ایفا کردند. تاریخ تولد دوک‌نشین ناپل نامشخص است. اگرچه درست است که ناپل از زمان جنگ گوتیک یک دوک (دوک) داشت (اولین نفر کونونه بود که توسط بلیساریوس منصوب شد)، به همان اندازه درست است که در ابتدا، او هیچ قدرت مدنی نداشت، بلکه فقط قدرت نظامی داشت (بالاترین مقام
نداشت، بلکه فقط قدرت نظامی داشت (بالاترین مقام مدنی، یودکس، به عنوان مثال، اسکولاستیکوس بود که توسط پاپ گرگوری اول ذکر شده است). به‌طور خاص، پاپ گرگوری، پس از درخواست ناموفق از اکسارخ رومانوس برای اعزام یک دوک، شخصاً تریبون کنستانتیوس را به عنوان فرمانده پادگان شهر منصوب کرد. در طول محاصره ناپل در سال ۵۹۲ توسط آرخیس اول بنونتو و آریولف، کنستانتیوس موفق به دفاع از شهر شد. تشکیل دوک‌نشین یک فرایند تدریجی بود که منجر به اهمیت روزافزون دوک‌نشین شد، که سرانجام در سال ۶۳۸ به بالاترین مقام مدنی و نظامی تبدیل شد.
سال ۶۳۸ به بالاترین مقام مدنی و نظامی تبدیل شد. پاپ هونوریوس اول در نامه‌ای به ماگیستر میلیتوم آناتولیوس، احتمالاً دوک‌نشین ناپل، دستور داد تا سربازی از کاستروم سالرنو را که به جرم قتل برادرش مجرم شناخته شده بود، به استان ایودکس تحویل دهد. از سال ۶۳۸ به بعد، قدرت‌های مدنی و نظامی در یک دوک (دوکس) متمرکز شدند که توسط امپراتور منصوب می‌شد و ابتدا تابع اکسارخ راونا و پس از پایان دوره اکسارخ، تابع استراتگوس سیسیل بود. در سال ۶۶۱، با کاهش تهدید لومبارد، کنستانس دوم، باسیل، یک مقام محلی، را به عنوان دوک منصوب
دوم، باسیل، یک مقام محلی، را به عنوان دوک منصوب کرد: این اولین گام به سوی تشکیل دولتی مستقل از بیزانس بود. در سال ۷۶۳، دوک استفان دوم ناپل سکه‌های محلی ضرب کرد که تصویر قدیس حامی او و مونوگرام خودش را داشتند. به گفته برخی از مورخان، استقلال این دوک‌نشین به این زمان برمی‌گردد، اگرچه همچنان، حداقل به‌طور اسمی، بخشی از امپراتوری بیزانس بود. در سال ۸۱۸، پس از مرگ دوک آنتیموس، ناپل برای مدت کوتاهی تحت کنترل مستقیم بیزانس بازگشت، که مقامات خود تئوکتیستوس و پروتوسپاتاریوس تئودور را برای اداره شهر فرستاد. در سال
تئودور را برای اداره شهر فرستاد. در سال ۸۲۱، با استفان سوم، مقام دوک‌نشین به طبقه حاکم محلی بازگشت. سلسله عرب در سال ۸۳۱ در پالرمو تأسیس شد، اما در ناپل سیاست طرفداری از مسلمانان آشکار بود، با این هدف که دوک‌نشین بیشتر مدیترانه‌ای باشد تا قاره‌ای. گام مهم دیگری به سوی خودمختاری کامل در سال ۸۴۰ برداشته شد، زمانی که دوک سرگیوس اول ناپل، منصب دوک‌نشینی را موروثی اعلام کرد. دوک‌نشین ناپل، از بدو تأسیس و در طول حیات خود، درگیر مجموعه‌ای از جنگ‌های مداوم و تقریباً بی‌وقفه، عمدتاً دفاعی، در برابر فشار همسایگان
بی‌وقفه، عمدتاً دفاعی، در برابر فشار همسایگان متعدد و قدرتمند خود بود. این جنگ‌ها شامل، در درجه اول، امیرنشین‌های لومبارد بنونتو، سالرنو و کاپوا، دزدان دریایی ساراسن، امپراتوران بیزانس، پاپ‌ها و در نهایت، نورمن‌ها بودند که سرانجام در سال ۱۱۳۷ آن را فتح کردند و به تاریخ آن پایان دادند. در سال ۸۳۶، ناپلی‌ها مجبور شدند با ساراسن‌ها متحد شوند تا در برابر محاصره دیگری توسط شاهزادگان بنونتو (پنجمین محاصره در بیست سال) مقاومت کنند. اتحادی که منجر به تشکیل اتحادیه کامپانیا شد، به رهبری پاپ لئو چهارم برای دفاع از
کامپانیا شد، به رهبری پاپ لئو چهارم برای دفاع از رم، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود. این اولین اتحاد تاریخی کشورهای ایتالیایی بود که از نظر نظامی علیه یک تهدید خارجی متحد شده بودند و حدود سه قرن پیش از اتحادیه لومبارد که بیشتر مورد توجه قرار گرفته بود، تشکیل شدند. در تابستان ۸۴۹، اتحادیه کامپانیا در مرکز نبرد اوستیا قرار داشت که توسط رافائل در یک نقاشی دیواری معروف در اتاق‌های واتیکان جاودانه شد. ناوگانی متشکل از کشتی‌هایی از دوک‌نشین‌های آمالفی، گائتا، ناپل و سورنتو، به رهبری کنسول چساریو ناپل، ساراسن‌هایی
و سورنتو، به رهبری کنسول چساریو ناپل، ساراسن‌هایی را که با هدف حمله و نابودی رم و دستگاه پاپی، آماده پیاده شدن در اوستیا بودند، شکست دادند. در قرن دهم، آنها همچنین مجبور بودند از خود در برابر نقشه‌های امپراتور اتو دوم ساکسونی دفاع کنند. در سال ۱۰۲۷، دوک سرگیوس چهارم ناپل، شهرستان آورسا را به گروه مزدوران نورمن رانولف درنگوت، که در جنگ دیگری علیه شاهزاده‌نشین کاپوا از او حمایت کرده بودند، اهدا کرد. نورمن‌ها از پایگاه خود در آورسا، ظرف یک قرن، تمام جنوب ایتالیا را تحت سلطه خود درآوردند و پادشاهی سیسیل را
را تحت سلطه خود درآوردند و پادشاهی سیسیل را تأسیس کردند. با این حال، دوک‌نشین ناپل آخرین سرزمینی بود که با تسلیم دوک سرگیوس هفتم ناپل در سال ۱۱۳۷ به دست نورمن‌ها افتاد. قلمرو. در قرن هفتم، دوک‌نشین علاوه بر ناپل، مناطقی را که لمباردها نتوانسته بودند فتح کنند، شامل می‌شد. این دوک‌نشین تا منطقه شهر بزرگ فعلی ناپل، از جمله منطقه وزوو، شبه جزیره سورنتو و جزیره کاپری، منطقه فلگرا و جزایر ایسکیا و پروچیدا، افراگولا، سرزمین‌های پومیلیانو دارکو، کایوانو، سانت آنتیمو، جیولیانو، منطقه نولا و همچنین مناطقی از استان
جیولیانو، منطقه نولا و همچنین مناطقی از استان فعلی کازرتا گسترش یافت. در سال ۸۶۶، جزیره کاپری پس از پیمانی به دوک‌نشین آمالفی اهدا شد. جمعیت پایتخت، ناپل، در آن زمان بین سی هزار تا سی و پنج هزار نفر در نوسان بود. کاخ دوک‌نشین در منطقه باستانی نیل، بین تپه مونترونه فعلی و اسپاکاناپولی واقع شده بود. این مجموعه با حیاط‌ها، ایوان‌ها و باغ‌ها مشخص می‌شد. اولین دوک‌نشین محلی. در سال ۶۶۱، ناپل از امپراتور کنستانس دوم حق حکومت یک دوک محلی، به نام باسیل، را به دست آورد که اطاعت او از امپراتور به زودی صرفاً اسمی شد.
که اطاعت او از امپراتور به زودی صرفاً اسمی شد. از جمله عناوین او می‌توان به پاتریکیوس ("پاتریسین") و هیپاتوس ("کنسول") اشاره کرد. در آن زمان، دوکاتوس ناپولیتانوس منطقه‌ای تقریباً معادل استان ناپل امروزی را کنترل می‌کرد که شامل منطقه وزوو، کامپی فلگری، شبه جزیره سورنتین، جیوگلیانو، آورسا، افراگولا، نولا و جزایر ایسکیا و پروچیدا می‌شد. کاپری بعدها بخشی از دوک‌نشین آمالفی شد. او بر بنادر دریایی همسایه گائتا، آمالفی و سورنتو نیز تسلط داشت، هرچند هر یک از این بنادر، به‌ویژه در سال‌های پایانی دوک‌نشین ناپل، تا
به‌ویژه در سال‌های پایانی دوک‌نشین ناپل، تا حد زیادی خودمختار بودند. در این دوران، دوک‌نشین پول‌هایی با تمثال امپراتور و کتیبه‌های یونانی ضرب می‌کرد. زبان رسمی یونانی بود، اگرچه جمعیت لاتین زبان بودند. پاتریسیت‌های ناپلی دوران دوک‌ها توسط خانواده‌های به اصطلاح «نجیب‌زادگان» نمایندگی می‌شدند که در کرسی‌های شهر قرون وسطایی ثبت نام کرده بودند: در میان آنها خانواده‌های کاپچه، فراریو، ملوسو، پیسچیچلی، پاپانسوگنا، بوچیا، د جنارو، روسو و مورفیسا، از قرن دهم به بعد اهمیت ویژه‌ای در زندگی مدنی شهر داشتند. حاکمیت
اهمیت ویژه‌ای در زندگی مدنی شهر داشتند. حاکمیت پاپ. در سال ۷۶۳، دوک استفان دوم وفاداری خود را از قسطنطنیه به رم تغییر داد و ناپل را تحت حاکمیت پاپ قرار داد. پیش از این در زمان سلطنت ژان اول (۷۱۱- حدود ۷۱۹) که از طرف امپراتوری منصوب شده بود، دستگاه پاپ به کمک دوک در برابر لومباردها آمده بود، در حالی که کمک بیزانسی‌ها دور به نظر می‌رسید. سلطنت استفان دوم به عنوان دوره گذار در تاریخ ناپل در نظر گرفته می‌شود: ناپل از شرق بت‌شکن دور شد و به سمت غرب پاپی حرکت کرد. یونانیان بیزانسی به زودی به اندازه لومباردها
کرد. یونانیان بیزانسی به زودی به اندازه لومباردها برای ناپلی‌ها تهدیدی شدند. در حدود آغاز قرن نهم، دوک‌ها شروع به ضرب سکه با کتیبه‌های لاتین کردند، زیرا لاتین در استفاده رسمی جایگزین یونانی شد. سنت ژانواریوس جایگزین امپراتور روی سکه‌ها شد. قوانین هنوز بر اساس سلطنت امپراتوری تاریخ‌گذاری می‌شدند، اما امپراتور در امور عادی ناپلی اهمیتی نداشت. در سال ۸۱۳، هنگامی که لئو پنجم ارمنی ناوگانی از کل دوکاتوس را برای کمک به دریاسالار بیزانس در مبارزه با دزدان دریایی ساراسن که سیسیل را غارت می‌کردند، فراخواند، دوک
ساراسن که سیسیل را غارت می‌کردند، فراخواند، دوک آنتیموس توانست این دستور را نادیده بگیرد؛ فقط آمالفی و گائتا با نیروهایی به آن پاسخ دادند. ظاهراً، ناپلی‌ها خود را عملاً مستقل می‌دانستند و زیردستانشان خود را مستقل از ناپل می‌دانستند. این دوک‌نشین هنوز موروثی نبود؛ در سال ۸۱۸، پاتریسین سیسیل، تئوکتیستوس را بدون تأیید امپراتوری منصوب کرد. او این انتصاب را لغو کرد و در سال ۸۲۱ تئودور دوم را منصوب کرد، اما در همان سال به نفع استفان سوم منتخب، از شهر بیرون رانده شد. این استفان ابتدا شروع به ضرب سکه‌هایی با حروف
شد. این استفان ابتدا شروع به ضرب سکه‌هایی با حروف اول نام خودش و نه امپراتور شرقی کرد. دوک‌نشین موروثی. در سال ۸۴۰، دوک سرگیوس اول جانشینی دوک‌نشین را موروثی کرد و از آن پس ناپل عملاً مستقل شد. در این دوران، این شهر عمدتاً یک مرکز نظامی بود که توسط اشراف جنگجویان و زمین‌داران اداره می‌شد، اگرچه مجبور شده بود بخش زیادی از قلمرو داخلی خود را به لومباردها تسلیم کند. ناپل مانند سایر شهرهای دریایی کامپانیا مانند آمالفی و گائتا یک شهر تجاری نبود، اما ناوگان قابل احترامی داشت که در نبرد اوستیا علیه ساراسن‌ها در
احترامی داشت که در نبرد اوستیا علیه ساراسن‌ها در سال ۸۴۹ شرکت کرد. به هر حال، ناپل در صورت به نفع خود بودن، از اتحاد با کفار دریغ نمی‌کرد: به عنوان مثال، در سال ۸۳۶، از ساراسن‌ها درخواست حمایت کرد تا محاصره نیروهای لومباردی را که از دوک‌نشین بنونتو همسایه می‌آمدند، دفع کند. پس از آنکه دوک‌های ناپل در زمان دوک-اسقف آتاناسیوس و جانشینان او - که از میان آنها گرگوری چهارم و جان دوم در نبرد گاریگلیانو در سال ۹۱۵ شرکت داشتند - به اوج شهرت رسیدند، اهمیت ناپل در قرن دهم کاهش یافت، تا اینکه توسط رقیب سنتی خود،
قرن دهم کاهش یافت، تا اینکه توسط رقیب سنتی خود، پاندلف چهارم کاپوآ، تصرف شد. مبارزه برای کسب اعتبار در جنوب نورمن. در سال ۱۰۲۷، دوک سرگیوس چهارم، شهرستان آورسا را به گروهی از مزدوران نورمن به رهبری رینولف درنگوت اهدا کرد، که در جنگ با شاهزاده‌نشین کاپوآ به حمایت آنها نیاز داشت. در آن دوره، او نمی‌توانست عواقب آن را تصور کند، اما این توافق، فرآیندی را آغاز کرد که در نهایت به پایان استقلال ناپل منجر شد. سرگیوس موقعیت خود را با اتحادهای زناشویی با نورمن‌ها تثبیت کرد، اما وقتی این اتحادها شکست، مزدورانش او را
کرد، اما وقتی این اتحادها شکست، مزدورانش او را رها کردند و به صومعه‌ای پناه بردند. پسرش، جان پنجم، با گوآیمار چهارم سالرنو صمیمی شد و در نهایت به او ادای احترام کرد. ناپل آخرین ایالت از ایالت‌های جنوبی ایتالیا بود که نورمن‌ها هنگام ورود به ایتالیا با آن روبرو شده بودند. این شهر از سقوط شاهزاده‌نشین‌های لومبارد: کاپوا، سالرنو، بنونتو جان سالم به در برد. این شهر از سقوط دوک‌نشین‌های یونانی دیگر: آمالفی، گائتا، سورنتو نیز جان سالم به در برده بود. در سال ۱۱۳۷، دوک سرگیوس هفتم مجبور به تسلیم شدن به راجر دوم
دوک سرگیوس هفتم مجبور به تسلیم شدن به راجر دوم سیسیل شد، که هفت سال قبل خود را پادشاه سیسیل اعلام کرده بود. تحت حکومت حاکمان جدید، شهر توسط یک کومپالاتزو (کنت پالاتین) اداره می‌شد و استقلال کمی برای پاتریسیای ناپلی باقی مانده بود. در این دوره، ناپل ۳۰۰۰۰ نفر جمعیت داشت و با این حال، معیشت خود را از مناطق داخلی تأمین می‌کرد: فعالیت‌های تجاری عمدتاً به افراد خارجی، عمدتاً از پیزا و جنوا، واگذار می‌شد. جدا از کلیسای سن جیووانی ا ماره، ساختمان‌های نورمن در ناپل عمدتاً ساختمان‌های غیرروحانی بودند، به‌ویژه
ناپل عمدتاً ساختمان‌های غیرروحانی بودند، به‌ویژه قلعه‌ها (قلعه کاپوانو و قلعه دل اوو)، دیوارها و دروازه‌های مستحکم.
شلاق زدن مسیح (۱۴۵۹–۱۴۶۰) نقاشی‌ای از پیرو دلا فرانچسکا در گالری ملی مارشه در اوربینو، ایتالیا است. این نقاشی که توسط یکی از نویسندگان «نقاشی کوچک معمایی» نامیده شده است، ترکیب‌بندی آن پیچیده و غیرمعمول است و شمایل‌نگاری آن موضوع نظریه‌های بسیار متفاوتی بوده است. کنت کلارک "تازیانه‌زنی را" «بزرگ‌ترین نقاشی کوچک جهان» نامیده است. توضیحات. موضوع این تصویر، شلاق زدن مسیح توسط رومیان در طول مصائب اوست. این رویداد کتاب مقدس در یک گالری باز در فاصله میانی رخ می‌دهد، در حالی که سه چهره در پیش‌زمینه در سمت راست
در حالی که سه چهره در پیش‌زمینه در سمت راست ظاهراً هیچ توجهی به رویدادی که در پشت سرشان در حال وقوع است، ندارند. این تابلو به دلیل استفاده از پرسپکتیو خطی و فضای سکونی که در سراسر اثر حاکم است، بسیار مورد تحسین قرار گرفته است و کنت کلارک، مورخ هنر، به آن لقب «بزرگترین نقاشی کوچک جهان» را داده است. این نقاشی با امضای امپراتور نشسته «اثر پیرو اهل بورگو سانتو سپولکرو» امضا شده است. "تابلوی شلاق‌زنی" به ویژه به خاطر نمایش واقع‌گرایانه سالنی که صحنه شلاق‌زنی در آن قرار دارد، در ارتباط با اندازه شخصیت‌ها و
در آن قرار دارد، در ارتباط با اندازه شخصیت‌ها و همچنین به خاطر نظم هندسی ترکیب‌بندی، مورد تحسین قرار گرفته است. پرتره مرد ریش‌دار در جلو، برای زمان پیرو به‌طور غیرمعمولی شدید تلقی می‌شود. تفاسیر. بخش عمده‌ای از بحث‌های علمی پیرامون این اثر، مربوط به هویت یا اهمیت سه مرد در جلو است. به گفته آدریانو مارینازو، آنها ممکن است گذشته، حال و آینده یا سه عصر بشر را به تصویر بکشند. سایر محققان، بسته به تفسیر موضوع نقاشی، می‌گویند که آنها ممکن است نمایانگر چهره‌های معاصر یا افرادی مرتبط با مصائب مسیح باشند، یا حتی
معاصر یا افرادی مرتبط با مصائب مسیح باشند، یا حتی ممکن است هویت‌های متعددی داشته باشند. مورد دوم نیز در رابطه با مرد نشسته در سمت چپ مطرح می‌شود که به یک معنا قطعاً پونتیوس پیلاطس، یک عنصر سنتی در موضوع است. مفهوم دو بازه زمانی در ترکیب‌بندی از این واقعیت ناشی می‌شود که صحنه شلاق‌زنی از سمت راست روشن می‌شود در حالی که صحنه ظاهراً "مدرن" در فضای باز از سمت چپ روشن می‌شود. در ابتدا، این نقاشی دارای قابی بود که عبارت ("آنها گرد هم آمدند") که از مزمور ۲، ۲ در عهد عتیق گرفته شده است، بر روی آن حک شده بود. این
عهد عتیق گرفته شده است، بر روی آن حک شده بود. این متن در کتاب اعمال رسولان ۴:۲۶ ذکر شده و مربوط به پیلاطس، هیرودیس و یهودیان است. متعارف. طبق تفسیر متعارفی که هنوز در اوربینو پذیرفته می‌شود، سه مرد حاضر در نقاشی احتمالاً اودانتونیو دا مونتفلترو، دوک‌نشین اوربینو، و دو مشاور او، مانفردو دئی پیو و توماسو دی گویدو دل‌آنیلو هستند که همگی در ۲۲ ژوئیهٔ ۱۴۴۴ با هم به قتل رسیدند. هر دو مشاور به دلیل حکومت نامحبوبشان که منجر به توطئهٔ مرگبار شد، مسئول مرگ اودانتونیو دانسته شدند. مرگ اودانتونیو به خاطر بی‌گناهی‌اش
دانسته شدند. مرگ اودانتونیو به خاطر بی‌گناهی‌اش با مرگ مسیح مقایسه می‌شود. گفته می‌شود نقاشی پس از آن توسط فردریکو دا مونتفلترو، که به جای برادر ناتنی‌اش اودانتونیو به حکومت اوربینو رسید، سفارش داده شده است. از سوی دیگر، طبق تفسیر دیگری، دو مرد کنار جوان در سمت چپ و راست، سرآفینی و ریچیارلی، هر دو شهروند اوربینو، را نشان می‌دهند که گفته می‌شود اودانتونیو را همراه با دو مشاور بدش به قتل رسانده‌اند. در برابر این تفسیرها، قراردادی کتبی وجود دارد که بین فردریکو و شهروندان اوربینو امضا شده و در آن آمده است: «او
و شهروندان اوربینو امضا شده و در آن آمده است: «او به خاطر توهین‌هایی که به اودانتونیو شده است، یادآوری نمی‌کند، هیچ‌کس به خاطر آن مجازات نخواهد شد و فردریکو از همهٔ کسانی که ممکن است در این جنایات درگیر شده باشند، حمایت خواهد کرد». علاوه بر این، جسد اودانتونیو در گوری بدون نام دفن شد؛ بنابراین، نقاشی‌ای که به یاد دوک اودانتونیو و برای بازسازی وجههٔ او ساخته می‌شد، می‌توانست خیانت به شهروندان اوربینو محسوب شود. سلسله‌ای. دیدگاه سنتی دیگر، این تصویر را یک جشن دودمانی می‌داند که به سفارش دوک فدریکو دا
یک جشن دودمانی می‌داند که به سفارش دوک فدریکو دا مونته‌فلترو، جانشین و برادر ناتنی اودانتونیو، کشیده شده است. این سه مرد به سادگی اجداد او هستند. این تفسیر با یک سیاهه قرن هجدهمی در کلیسای جامع اوربینو، جایی که زمانی نقاشی در آن نگهداری می‌شد، پشتیبانی می‌شود و در آن اثر به عنوان «شلاق زدن پروردگار ما عیسی مسیح، با چهره‌ها و پرتره‌های دوک گویدوبالدو و اودو آنتونیو» توصیف شده است. با این حال، از آنجایی که دوک گویدوبالدو پسر فدریکو متولد ۱۴۷۲ بود، این اطلاعات باید اشتباه باشد. در عوض، تصویر سمت راست ممکن است
باید اشتباه باشد. در عوض، تصویر سمت راست ممکن است نمایانگر پدر اودانتونیو و فدریکو، گویدانتونیو، باشد. سیاسی-الهیاتی (گینتسبورگ). بر اساس این دیدگاه قدیمی دیگر، شکل وسط، نمایانگر فرشته‌ای است که در دو طرف آن کلیساهای لاتین (کاتولیک) و یونانی (ارتدکس) قرار دارند، که جدایی شرق و غرب باعث ایجاد نزاع در کل مسیحیت شده است. مرد نشسته در منتهی‌الیه سمت چپ که نظاره‌گر مراسم شلاق‌زنی است، امپراتور بیزانس، ژان هشتم پالایولوگوس، خواهد بود، همان‌طور که از لباسش، به ویژه کلاه قرمز غیرمعمول با لبه‌های رو به بالا که در
کلاه قرمز غیرمعمول با لبه‌های رو به بالا که در مدالی از پیزانلو وجود دارد، مشخص است. در نسخه‌ای از این تفسیر که توسط کارلو گینتسبورگ پیشنهاد شده است، این نقاشی در واقع دعوتی از سوی کاردینال بساریون از فدریکو دا مونته‌فلترو برای شرکت در جنگ صلیبی است. مرد جوان، بونکونته دوم دا مونته‌فلترو خواهد بود که در سال ۱۴۵۸ بر اثر طاعون درگذشت. به این ترتیب، رنج‌های مسیح هم با رنج‌های بیزانسی‌ها و هم با رنج‌های بونکونته جفت می‌شود. سیلویا رانچی و دیگر مورخان هنر موافقند که این تابلو پیامی سیاسی از سوی کاردینال بساریون
که این تابلو پیامی سیاسی از سوی کاردینال بساریون است که در آن مسیح تازیانه‌خورده، نمایانگر رنج قسطنطنیه که در آن زمان توسط عثمانی‌ها محاصره شده بود، و همچنین کل مسیحیت خواهد بود. چهره سمت چپ که نظاره‌گر است، سلطان مراد دوم خواهد بود و ژان هشتم در سمت چپ او قرار دارد. سه مرد سمت راست، از چپ به این شرح شناسایی شده‌اند: کاردینال بساریون، توماس پالایولوگوس (برادر ژان هشتم، که پابرهنه به تصویر کشیده شده است، زیرا امپراتور نبود، نمی‌توانست کفش‌های بنفشی را که ژان با آنها نشان داده شده است، بپوشد) و نیکولو سوم