payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اواخر قرن نوزدهم که هنوز هم اهمیت دارند، گسترش داد. نگارخانه از نظر مالی با تأسیس انجمن موزه‌های درسدن در سال ۱۹۱۱ و انجمن حامیان در سال ۱۹۱۷ تقویت شد. در سال ۱۹۳۱، بخش مدرن نگارخانه که شامل نقاشی‌هایی از قرن‌های نوزدهم و بیستم بود، به ساختمانی جداگانه در بام‌های برویل منتقل شد و پایه‌های آنچه امروزه به نام نگارخانهٔ استادان نو شناخته می‌شود را گذاشت. کارزار نازیسم علیه «هنر منحط» منجر به مصادره و فروش ۵۶ نقاشی شد، از جمله آثار ادوارد مونک، ماکس بکمان و امیل نولده. در بمباران درسدن در سال ۱۹۴۵، ۱۹۶ نقاشی
نولده. در بمباران درسدن در سال ۱۹۴۵، ۱۹۶ نقاشی در آتش‌سوزی هنگام حمل با کامیون نابود شدند. نگارخانهٔ استادان نوی کنونی در سال ۱۹۵۹ تأسیس شد، و از سال ۱۹۶۵ در طبقات بالای آلبرتینوم مستقر شده است. سپس، نگارخانه توانست تعدادی از آثاری را که در طول و پس از جنگ جهانی دوم از دست رفته بودند بازیابی کند. سیل‌های اروپا در سال ۲۰۰۲ باعث ضرورت نوسازی آلبرتینوم و ساخت یک انبار مقاوم در برابر سیل شد. آلبرتینوم در ژوئن ۲۰۱۰ با گسترش به سمت «بال شرقی سالت‌گاسه» دوباره افتتاح شد. اتاق‌های آن زمانی محل نگهداری خزانهٔ سبز
شد. اتاق‌های آن زمانی محل نگهداری خزانهٔ سبز بودند که در آن زمان به قلعهٔ درسدن بازسازی‌شده منتقل شد. نمایشگاه‌های ویژهٔ هنر معاصر اکنون در آنجا برگزار می‌شوند. مجموعه. حدود ۳۰۰ نقاشی از مجموعه‌ای شامل تقریباً ۳۰۰۰ اثر در این نگارخانه به نمایش گذاشته شده‌اند که این آثار از قرن نوزدهم تا به امروز را در بر می‌گیرند. همچنین آثاری از مجموعهٔ مجسمه‌ها متعلق به همان دوره نیز نمایش داده می‌شوند. آثار نقاشان برجستهٔ متعددی به نمایش گذاشته شده‌اند، از جمله آثار رمانتیک‌های آلمانی مانند فریدریش ("کشتی‌ها در بندر،
آلمانی مانند فریدریش ("کشتی‌ها در بندر، غروب")، و ریختر؛ امپرسیونیست‌ها مانند کورینت و اسلیوگت؛ و اکسپرسیونیست نولده شامل آثار "بریکه" او، و دیکس از جنبش عینیت نو. همچنین آثاری از بکمان، گوگن، کی‌رشنر، کله، مودرزون-بکر، مونه، مونک و یک نقاشی از ون گوگ در این مجموعه وجود دارد. اتاق‌هایی به آثار گئورگ بازلیتز، پِنک و گرهارد ریشتر اختصاص یافته‌اند. هنرمندان معاصر شامل نئو راوش و لوک تویمانز هستند.
دیگو رودریگس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در حال حاضر برای براگا در پست هافبک بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸ سال، زیر ۱۹ سال و زیر ۲۰ سال پرتغال بازی کرده است. دوران باشگاهی. رودریگس در آکادمی‌های سی‌سی تایپاس و ویتوریا گیماریش رشد کرد، پیش از آن‌که در سال ۲۰۲۰ به براگا بپیوندد تا دوران توسعهٔ خود را به پایان برساند. او در ۲ ژوئن ۲۰۲۳ نخستین قرارداد حرفه‌ای خود را با براگا تا سال ۲۰۲۷ امضا کرد و به تیم دوم براگا ارتقا یافت. او نخستین بازی حرفه‌ای و بزرگسال خود
ارتقا یافت. او نخستین بازی حرفه‌ای و بزرگسال خود را با براگا به عنوان بازیکن تعویضی در پیروزی ۲–۱ برابر بنفیکا در ۴ ژانویهٔ ۲۰۲۵ انجام داد. دوران ملی. رودریگس در پرتغال به دنیا آمده است و دارای تابعیت دوگانهٔ پرتغالی-بلژیکی است. او بازیکن ملی جوانان پرتغال است و تا سطح زیر ۲۰ سال در سال ۲۰۲۴ بازی کرده است. زندگی شخصی. پدر رودریگس، رونالدو رودریگس، بازیکن فوتبال متولد بلژیک بود که برای ادامهٔ دوران حرفه‌ای خود به پرتغال مهاجرت کرد. رونالدو ریشهٔ پرتغالی و بلژیکی داشت و بازیکن ملی جوانان بلژیک بود. دیگو از
داشت و بازیکن ملی جوانان بلژیک بود. دیگو از طریق پدرش دارای تابعیت بلژیکی نیز هست. پدرِ پدربزرگ دیگو، نوئل کراس، نیز یک بازیکن حرفه‌ای فوتبال در بلژیک بود که برای زولت وارخم بازی می‌کرد.
هنریکه آریول (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در حال حاضر برای اسپورتینگ بی در پست هافبک بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۲۰ سال پرتغال بازی کرده است. دوران باشگاهی. آریول که محصول آکادمی ماریتیمو بود، در سال ۲۰۱۸ به آکادمی جوانان اسپورتینگ پیوست. وی در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۱ نخستین قرارداد حرفه‌ای خود را با اسپورتینگ امضا کرد. او دوران بزرگ‌سال خود را در تیم اسپورتینگ بی از فصل ۲۵–۲۰۲۴ در لیگا ۳ آغاز کرد. آریول در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۴ نخستین بازی خود را برای تیم اصلی
۲۲ نوامبر ۲۰۲۴ نخستین بازی خود را برای تیم اصلی اسپورتینگ به عنوان یار تعویضی در پیروزی ۶–۰ برابر آمارانته در چارچوب جام حذفی فوتبال پرتغال انجام داد. در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۴، او رسماً به تیم اصلی اسپورتینگ ارتقا یافت. دوران ملی. آریول بازیکن ملی‌پوش جوانان پرتغال است که تا تیم زیر ۲۰ سال پرتغال در سال ۲۰۲۴ بازی کرده است.
«دستی که نونتو داده» ترانه‌ای از دو خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی هالزی و ایمی لی می‌باشد که برای تبلیغ فیلم اکشن-دلهره‌آور "بالرین" (۲۰۲۵) ضبط شده است. این قطعه در ۹ مهٔ سال ۲۰۲۵ از سوی کلمبیا رکوردز به‌عنوان تک‌آهنگ منتشر گردید. هر دو هنرمند این ترانه را به همراه مایکل پولاک، گریف کلاوسن، و تهیه‌کننده‌اش جردن فیش نوشته‌اند. «دستی که نونتو داده» از نظر موسیقایی یک بالاد پاپ با سازهای الکترونیک است. موزیک ویدئوی این ترانه به کارگردانی هانا لوکس دیویس در ۳۰ مهٔ سال ۲۰۲۵ منتشر گردید؛ این ویدئو صحنه‌هایی از
مهٔ سال ۲۰۲۵ منتشر گردید؛ این ویدئو صحنه‌هایی از فیلم "بالرین" را با تصاویری از هالزی و امی لی در حال اجرای رقص باله در هم می‌آمیزد. این قطعه توانست به جدول‌های فرعی در نیوزیلند، بریتانیا و آمریکا راه پیدا کند.
کمپین عهد خون یک کمپین جمع‌آوری نقدینگی برای پاداش قاتل دونالد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده است. این کمپین در جواب تهدید ترامپ به ترور رهبر جمهوری اسلامی ایران سید علی خامنه‌ای ایجاد شده است. زمینه. انتقام سخت. در شامگاه ۱۳ دی ۱۳۹۸، ایالات متحده آمریکا در عملیات آذرخش کبود هماهنگ با رئیس جمهور دونالد ترامپ قاسم سلیمانی رئیس سپاه قدس و چند نفر از همراهان وی از جمله ابومهدی المهندس را ترور کرد. این واقعه باعث بروز واکنش‌هایی گسترده در ایران شد. سید علی خامنه ای رهبر ایران خواستار انتقام سخت از آمریکا شد؛ و
ای رهبر ایران خواستار انتقام سخت از آمریکا شد؛ و حسن روحانی رئیس جمهور وقت ایران در زمان حادثه و همچنین سید ابراهیم رئیسی، رئیس جمهور پس از او نیز از قصاص و محاکمه ترامپ سخن گفته است. تلاش‌های ناموفق برای ترور ترامپ. در جریان کارزار تبلیغاتی ترامپ برای انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ آمریکا، وی دو مرتبه مورد سوءقصد قرار گرفت که از هر دو بار جان سالم به در برد، برخی رسانه‌ها و افراد مدعی دخالت ایران در این ترورها بوده اند در حالی که مقامات ایران صریحا این ادعا را رد کرده اند. جنگ ایران و اسرائیل. دونالد ترامپ در
رد کرده اند. جنگ ایران و اسرائیل. دونالد ترامپ در جریان جنگ ایران و اسرائیل اعلام کرد که از مکان رهبر ایران علی خامنه ای باخبر است و هر آن که اراده کند توانایی ترور او را دارد. در پی فتوای مکارم شیرازی تهدید کنندگان جان رهبر به عنوان محارب شناخته شدند. راه‌اندازی. به گزارش "خبرگزاری فارس"، در ۱۳ تیر ۱۴۰۴ جنبشی با عنوان «عهد خون» با انتشار بیانیه‌ای، از هیئات مذهبی و عزاداران حسینی در ایران و سایر کشورها دعوت کرد تا با برگزاری تجمعات و اقدامات رسانه‌ای، حمایت خود را از سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی
خود را از سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران اعلام کنند. در این بیانیه، با استناد به فتاوای برخی مراجع تقلید، تهدیدات اخیر را مصداق محاربه دانسته و خواستار اجرای احکام اسلامی علیه چهره‌هایی چون دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو شده است. بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها گفت که فرد ایجادکننده و پشت این کمپین «حسین عباسی‌فر» است. استقبال. تا ۱۴ تیر ۱۴۰۴، به ادعای گردانندگان کمپین مبلغ ۱۸ میلیون دلار جمع آوری شده است. رسانیوز، خبرگزاری حوزه علمیه ادعا کرد که تا کنون در دنیا بیشترین مبلغی که برای کشتن یک فرد
تا کنون در دنیا بیشترین مبلغی که برای کشتن یک فرد تعیین شده ۱۰ میلیون دلار بوده و این پویش رکورد جهانی تعیین جایزه در این زمینه را شکسته است. در ۱۷ تیر، مبلغ جمع‌آوری شده به ۲۷ میلیون دلار رسید و در ۲۱ تیر، از ۴۰ میلیون دلار فراتر رفت. دسته‌های راهپیمایی در برخی شهرها مانند یزد، قم و تهران برای حمایت از این جنبش برگزار شد. مدیرکل سازمان تبلیغات اسلامی آذربایجان غربی طی سخنانی برای عزاداران حسینی در روز عاشورا گفت: به کسی که سر ترامپ را بیاورد، ۱۰۰ میلیارد جایزه می‌دهیم. علی مرادخانی، مدیر روابط عمومی
جایزه می‌دهیم. علی مرادخانی، مدیر روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: ‌با نهایت احترام قلبی به احساسات ضد استکباری مردم نازنین ایران و آرزوی قلبی شنیدن خبر مرگ قاتل حاج قاسم، باید به اطلاع‌تان برسانم سازمان تبلیغات اسلامی برنامه‌ای برای تعیین جایزه و چیزهایی ازین دست که در فضای مجازی دست به دست می‌شود ندارد. برخی افراد نسبت به ترور ترامپ و ایجاد هزینه برای مردم ابراز نگرانی کردند که "کیهان" در واکنشی تند آنها را وکیل مدافع ترامپ خواند. پیوند به بیرون. وبگاه رسمی
پتروفسکی () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
منشی نظامی نخست‌وزیر اسرائیل () مشاور ارشد نظامی نخست‌وزیر اسرائیل در امور نظامی و امنیت ملی است. به عنوان عضوی از ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل، این سمت با اکثر اعضای جامعه اطلاعاتی اسرائیل در ارتباط است. متصدی فعلی این سمت، سرتیپ رومن گافمن است. دبیران نظامی پیشین درجه سرهنگ دوم داشتند. در سال‌های بعد، سرلشکر و سرتیپ در این سمت خدمت کرده‌اند. منشی نظامی نخست‌وزیر به پیشنهاد رئیس ستاد کل نیروهای مسلح اسرائیل و با حکم نخست‌وزیر منصوب می‌شود. این سمت نخستین بار در سال ۱۹۴۸ تعریف شد. گفته شده است که ارتقای
بار در سال ۱۹۴۸ تعریف شد. گفته شده است که ارتقای جایگاه منشی نظامی منجر به این شده است که ملاحظات نظامی به طور ناروا بر سیاست امنیت ملی اسرائیل به قیمت نادیده گرفتن سایر ملاحظات، سنگینی کند. علاوه بر این، پیشنهاد شده است که برای رفع این مشکل، سمت منشی نظامی باید توسط یک رتبه پایین‌تر اشغال شود. منتقدان این دیدگاه اظهار داشته‌اند که نفوذ منشی دفاع از نفوذ سایر مناصب، یعنی شورای امنیت ملی و مشاور امنیت ملی، پیروی می‌کند.
آنت راس هیوم (; – ) عکاس آمریکایی بود که به خاطر گرفتن بیش از ۷۰۰ عکس از سرخ‌پوستان ایالات متحده آمریکا و قلمرو اکلاهما شناخته می‌شود. او از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۵ به عنوان رئیس فدراسیون باشگاه‌های زنان ایالت اکلاهما خدمت کرد. زندگی‌نامه. آنت راس هیوم در ۸ مارس ۱۸۵۸ در خانواده جیمز و کاترین دارلینگ راس در پریسبورگ، اوهایو به دنیا آمد. او در ۱۲ دسامبر ۱۸۷۶ با چارلز آر. هیوم، پزشک، ازدواج کرد. در سال ۱۸۹۰، آنها به آنادارکو، قلمرو اوکلاهما نقل مکان کردند. چارلز به عنوان پزشک برای قبایل کیووا، کومانچی و ویچیتا کار
عنوان پزشک برای قبایل کیووا، کومانچی و ویچیتا کار کرد. او پنج فرزند داشت. عکاسی. هیوم از سال ۱۸۹۱ به عکاسی روی آورد. او از بومیان آمریکا، از جمله جرونیمو و کوانا پارکر، و قلمرو اوکلاهما عکاسی کرد. در مجموع، آثار او شامل بیش از ۷۰۰ عکس است که گذار این منطقه از مناطق حفاظت‌شده سرخپوستان به قلمرو اوکلاهما را به تصویر می‌کشد. نگاتیوهای شیشه‌ای عکاسی او اکنون بخشی از بایگانی دانشگاه اوکلاهما هستند. سایر عکس‌ها بخشی از بایگانی انجمن تاریخی اوکلاهما و دانشگاه ایالتی ویچیتا هستند. فعالیت. هیوم در سال ۱۸۹۹ عضو اصلی
ویچیتا هستند. فعالیت. هیوم در سال ۱۸۹۹ عضو اصلی باشگاه فیلوماتیک آنادارکو بود. او در سال ۱۹۰۸ کتاب «طرحی تاریخی از فدراسیون باشگاه‌های زنان اوکلاهما و سرزمین‌های سرخپوستی، ۱۸۹۸-۱۹۰۸» را نوشت و از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۵ به عنوان رئیس فدراسیون باشگاه‌های زنان ایالت اوکلاهما خدمت کرد. او پیش از مرگش در ۱۹ ژانویه ۱۹۳۳ در مینکو، اوکلاهما، رئیس انجمن سینودیک منطقه‌ای زنان پرسبیترینیسم بود.
محراب تچن که به نام صلیب در کوهستان نیز شناخته می‌شود، نقاشی رنگ روغنی از هنرمند آلمانی کاسپار داوید فریدریش است که به عنوان یک قطعهٔ محراب طراحی شده است. این نقاشی که در سال ۱۸۰۸ کشیده شده، از نخستین آثار مهم فریدریش به‌شمار می‌آید و نقطهٔ عطفی در منظره‌نگاری بود چرا که شامل شمایل‌نگاری نیز می‌شود. در رده‌بندی گونه‌ها، نقاشی مذهبی بالاترین ژانر هنری محسوب می‌شد؛ بنابراین استفادهٔ فریدریش از منظره برای انتقال پیام معنوی، بحث‌برانگیز بود و موجب مناقشه میان طرفداران ایده‌آل‌های نوکلاسیسیسم و رمانتیسم آلمانی
ایده‌آل‌های نوکلاسیسیسم و رمانتیسم آلمانی جدید فریدریش و هم‌دوره‌هایش شد. توصیف. این بوم، یک صلیب کوهستانی طلایی را نشان می‌دهد که در آن عیسی مصلوب به صورت نمای جانبی بر صخره‌ای در بالای کوه قرار گرفته و در پایین آن درختان صنوبر دیده می‌شوند. صلیب که به سمت خورشید قرار دارد، به بالاترین نقطه تصویر می‌رسد اما به صورت مورب و از فاصله‌ای دور نشان داده شده است. فضای تصویری تقریباً دوبعدی است و به دلیل نبود هیچ عنصر پیش‌زمینه‌ای، صحنه از بیننده دور و در ارتفاعی زیاد احساس می‌شود. نور پشت صلیب، بخش‌هایی از کوه
زیاد احساس می‌شود. نور پشت صلیب، بخش‌هایی از کوه را که مشاهده می‌کنیم تاریک کرده است. خورشید کم‌ارتفاع ممکن است در حال طلوع یا غروب باشد؛ پنج پرتو سبک‌شدهٔ آن به سمت بالا حرکت می‌کنند و یکی از آنها درخشش روی مسیح ایجاد کرده که تداعی‌کنندهٔ مجسمه‌ای فلزی است. پیچک در پایهٔ صلیب رشد کرده است. به گفتهٔ زیگل، طراحی این قطعه محراب «نقطهٔ اوج منطقی بسیاری از طرح‌های قبلی [فریدریش] است که صلیبی را در جهان طبیعت به تصویر کشیده‌اند». این بوم در چندین جنبه از یک منظرهٔ طبیعی فاصله گرفته است. نحوهٔ برخورد با نور
منظرهٔ طبیعی فاصله گرفته است. نحوهٔ برخورد با نور واقع‌گرایانه نیست؛ تاریخ‌نگار هنر، لیندا زیگل، پیشنهاد می‌کند که خورشید تنها منبع نور نیست و باید منبع نورانی اسرارآمیزی نیز حضور داشته باشد. موقعیت بیننده نامشخص است، ظاهراً در ارتفاعی زیاد قرار دارد، و هر کجا که باشد، جزئیات منظره به اندازه‌ای که فریدریش نشان می‌دهد قابل مشاهده نیست. کتاب نمایشگاهی نوآوری‌های رسمی منظره‌های فریدریش را این‌گونه توصیف کرده است: «عدم تمایل به ساختن فضای پیوسته از لایه‌های به هم پیوسته [و] نبود یک تونالیته واحد در استفاده او
هم پیوسته [و] نبود یک تونالیته واحد در استفاده او از رنگ». این منظره توجه زیادی به جزئیات در مدل‌سازی طبیعت دارد. فریدریش تعدادی مطالعه دربارهٔ درختان و صخره‌ها انجام داده است که می‌توان آنها را در این نقاشی یافت. منتقد معاصر فریدریش، رامدور، تأثیر آلبرشت دورر و دیگر استادان را در دقت تصویرسازی پذیرفت: «هر شاخه کوچک، هر سوزن بر روی درختان صنوبر، هر لکه روی صخره به‌خوبی بیان شده است… بیرون‌نمای کلی کاملاً دقیق است» — اما این انتقاد نیز بود، با توجه به فاصله دور بیننده: «برای اینکه بتوان کوه را همزمان با
دور بیننده: «برای اینکه بتوان کوه را همزمان با آسمان در این رابطه دید، [فریدریش] باید چند هزار قدم دورتر می‌ایستاد، در همان سطح کوه و به گونه‌ای که خط افق موازی کوه باشد. از چنین فاصله‌ای او نمی‌توانست هیچ جزئیاتی را ببیند.» قاب طلایی‌رنگ که طراحی آن به فریدریش و ساخت آن به مجسمه‌ساز کریستیان گوتلیب کون تعلق دارد، شامل نمادهای مسیحی دیگری نیز هست. در پایه قاب، چشم خدا درون یک مثلث قرار دارد که گندم و تاک‌نشانی‌های عشای ربانی را همراه دارد. در امتداد قاب، ستون‌های گوتیک شاخه‌های نخل را حمایت می‌کنند که از
گوتیک شاخه‌های نخل را حمایت می‌کنند که از آن‌ها پنج فرشته بیرون آمده‌اند و ستاره‌ای بالای فرشته مرکزی قرار دارد. این طراحی که هنر مقدس دوره‌های بسیار پیشین را به یاد می‌آورد، کارکرد نقاشی را به عنوان یک قطعه محراب تثبیت کرد و به بینندگان معاصر «راهنمایی تمثیلی برای خوانش صحنه نقاشی درون قاب» داد، اگرچه هرگونه خوانش تمثیلی به دلیل ترکیب منحصر به فرد ژانرها قابل بحث بود. سفارش. پیدایش قطعه محراب کاسپار داوید فریدریش ساده نیست. دهه‌ها، تاریخ‌نگاران هنر روایت دوست نزدیک فریدریش، آگوست اتو روله فون لیلین‌اشتیرن
نزدیک فریدریش، آگوست اتو روله فون لیلین‌اشتیرن را پذیرفته بودند تا اینکه مدارک جدیدی پدید آمد. بر اساس روایت لیلین‌اشتیرن، این محراب به سفارش کنتس ترزیا فون تون-هوهن‌اشتاین برای نمازخانهٔ خانوادهٔ کاتولیکش در تچن، بوهم ساخته شده بود. او یک اثر سپیدای مشابه از فریدریش دیده و شیفتهٔ آن شده بود. نقاش ابتدا در پذیرش سفارش مردد بود و معمولاً فقط وقتی الهام می‌گرفت نقاشی می‌کرد، اما وقتی طرح کلی برای قطعه محرابی یافت که به نظرش با فضای نمازخانه هماهنگ بود، قبول کرد. اما تحقیقات سال ۱۹۷۷ نشان داد که فریدریش پیش
کرد. اما تحقیقات سال ۱۹۷۷ نشان داد که فریدریش پیش از دریافت سفارش این نقاشی را طراحی کرده و قصد داشت آن را به پادشاه گوستاو چهارم آدولف تقدیم کند (که با خلع پادشاه تا پایان ۱۸۰۸ این موضوع منتفی شد). خانوادهٔ تون-هوهن‌اشتاین تا اوت ۱۸۰۸ از این جزئیات آگاه شدند. مادر کنتس نسبت به قیمت و قالب اثر اعتراض داشت و گفت این اثر هرگز در نمازخانهٔ خانواده یا جای دیگری در قلعه استفاده نخواهد شد. آنها در نهایت اثر را خریدند اما آن را در اتاق خواب کنتس آویزان کردند. فریدریش می‌خواست برای دیدن قطعه محرابش «در محل» به
می‌خواست برای دیدن قطعه محرابش «در محل» به خانواده سر بزند، بی‌خبر از مکان واقعی آن. حامیانش با دروغ دربارهٔ برنامه‌هایشان برای محل نقاشی یا مکان فعلی آن، او را منصرف کردند. با این حال، قلعهٔ تچن از ۱۸۰۹ تا ۱۹۲۱ خانهٔ قطعه محراب بود. تمایل کاسپار داوید فریدریش به تقدیم این نقاشی به گوستاو چهارم آدولف، پادشاه سوئد، نه تنها داستان سفارش اثر را پیچیده می‌کند، بلکه تفسیر آن را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. فریدریش اهل شهر گرایفسوالت بود، منطقه‌ای که از زمان پیمان وستفالی در سال ۱۶۴۸ گاهی زیر سلطهٔ سوئد قرار داشت
وستفالی در سال ۱۶۴۸ گاهی زیر سلطهٔ سوئد قرار داشت و این وضع تا حملهٔ ناپلئون در سال ۱۸۰۶ ادامه داشت. برای یک میهن‌پرست آلمانی ضدفرانسوی مانند فریدریش، حملهٔ ناپلئون احساسات آلمانی و ملی‌گرایی رمانتیک را شعله‌ور کرد. گوستاو چهارم آدولف با اعلام این که «امیدوارم روزی را ببینم که آلمان را به عنوان وطن دوم خود، به جایگاهی که ملت محترم و شهرت قرون به آن حق انکارناپذیر می‌دهد، بازگردانم»، به رسمیت شناختن خود از آلمان را تأیید کرد. این پادشاه همچنین مردی پرهیزگار بود که تحت تأثیر کلیسای موراوی قرار داشت، فرقه‌ای
بود که تحت تأثیر کلیسای موراوی قرار داشت، فرقه‌ای پروتستان که به «تعلق خاطر ریشه‌دار درون‌نگرانه … ایمانی که نه در افکار و نه در سر بلکه در قلب است، نوری که در قلب تابیده می‌شود» معتقد بود. نقاشی فریدریش این احساس را منعکس می‌کند و شامل چیزی است که می‌توان آن را یکی از نمادهای گوستاو چهارم، خورشید نیمه‌شب، دانست. نوربرت ولف معتقد است که «محراب تچن» «نخست و مهم‌تر از همه، یک قطعه محراب نبود بلکه اثری از تبلیغات سیاسی بود … [که] ایدئولوژی آزادی‌بخش سلطنت سوئد را برمی‌انگیخت». کورنر و ولف بیان می‌کنند که وقتی
را برمی‌انگیخت». کورنر و ولف بیان می‌کنند که وقتی استعارهٔ سیاسی دیگر برای فریدریش قابل استفاده نبود، تفسیر اثر به آسانی از سیاسی به مذهبی و مطابق با ایده‌آل‌های رمانتیسم آلمانی تغییر یافت. فریدریش در طول زندگی هنری خود به استفاده از موضوعات ملی‌گرایانه آلمانی در آثارش ادامه داد.
سامانه حفاظت فعال () سامانه‌ای است که برای جلوگیری فعال از تخریب وسیله نقلیه توسط سلاح‌های ضد تانک خاص طراحی شده است. اقدامات متقابلی که وسیله نقلیه را از تهدید موشک‌های هدایت‌شونده ورودی، پنهان می‌کنند یا هدایت آن را مختل می‌کنند، اقدامات حفاظتی فعال کُشنده نرم نامیده می‌شوند. اقدامات متقابلی که به صورت فیزیکی به تهدید ورودی حمله می‌کنند تا به آن آسیب برسانند یا آن را نابود کنند و در نتیجه توانایی آن را در نفوذ به زره محدود کنند، اقدامات حفاظتی فعال کُشنده سخت نامیده می‌شوند.
راهب کنار دریا، نقاشی رنگ روغنی از هنرمند رمانتیسم آلمانی، کاسپار داوید فریدریش است. این اثر بین سال‌های ۱۸۰۸ تا ۱۸۱۰ در درسدن نقاشی شده و برای نخستین بار در نمایشگاه آکادمی هنرهای برلین در سال ۱۸۱۰ همراه با نقاشی "صومعه در بلوط‌زار" به نمایش گذاشته شد. بنا به درخواست فریدریش، "راهب کنار دریا" بالای "صومعه در بلوط‌زار" آویخته شد. پس از این نمایشگاه، هر دو اثر توسط پادشاه فریدریش ویلهلم سوم برای مجموعهٔ شخصی‌اش خریداری شدند. امروزه این دو نقاشی کنار هم در نگارخانهٔ ملی کهن در برلین آویخته شده‌اند. از آنجا که
ملی کهن در برلین آویخته شده‌اند. از آنجا که در این اثر توجهی به ایجاد توهم عمق نشده است، "راهب کنار دریا" از نظر ترکیب‌بندی، رادیکال‌ترین اثر فریدریش به‌شمار می‌رود. گستردگی پهنه‌های دریا و آسمان، شکل کوچک و کم‌جان راهب را برجسته می‌کند که در برابر عظمت طبیعت و حضور خدا ایستاده است. روند شکل‌گیری. شخصیتی تنها، پوشیده در لباسی بلند، بر روی یک تپه شنی کم‌ارتفاع که با علف پوشیده شده است، ایستاده است. این شخصیت که معمولاً به عنوان یک راهب شناخته می‌شود، تقریباً کاملاً از بیننده روی برگردانده و دریای خشن و
کاملاً از بیننده روی برگردانده و دریای خشن و آسمان خاکستری و بی‌روحی را که حدود سه چهارم تصویر را فرا گرفته، نظاره می‌کند. مشخص نیست که آیا او بر روی صخره‌ای بلند ایستاده یا تنها بر روی شیبی ملایم به سمت دریا قرار دارد. تپه شنی در ترکیب‌بندی به شکل مثلث بی‌تعبیری است که در دورترین نقطه آن شخصیت قرار دارد. در مقابل اقیانوس تاریک، چندین موج سفید دیده می‌شود که گاهی با مرغ دریایی اشتباه گرفته می‌شوند. اگرچه نقاشی‌های فریدریش مناظر طبیعی هستند، او آن‌ها را در استودیو طراحی و نقاشی می‌کرد، با استفاده از طرح‌های
طراحی و نقاشی می‌کرد، با استفاده از طرح‌های آزاد "نقاشی فضای باز" که از میان آن‌ها عناصر بیانگر و برجسته را انتخاب کرده و در ترکیب‌بندی اثرگذار قرار می‌داد. ترکیب‌بندی "راهب کنار دریا" شاهد این فرآیند کاستن است، چرا که فریدریش پس از کشیدن برخی عناصر روی بوم، آن‌ها را حذف کرده است. تحقیقات علمی اخیر نشان داده‌اند که او ابتدا دو کشتی کوچک بادبانی را در افق نقاشی کرده بود که بعداً آن‌ها را حذف کرد. فریدریش تا زمان نمایشگاه، جزئیات نقاشی را تغییر می‌داد؛ مثلاً به آسمان خاکستری، رنگ آبی، ستارگان و ماه افزوده
به آسمان خاکستری، رنگ آبی، ستارگان و ماه افزوده شد، اما ترکیب‌بندی اصلی همیشه ثابت ماند. این نقاشی در زمانی به نمایش درآمد که فریدریش نخستین موفقیت عمومی و پذیرش انتقادی‌اش را با اثر جنجالی "محراب تچن" به دست آورده بود؛ اثری که به طور آشکار قالب منظره را با موضوع مذهبی ترکیب کرده بود. "راهب کنار دریا" موفقیت او را بیش از پیش گسترش داد و توجه زیادی را جلب کرد. احتمالاً فریدریش این نقاشی را در درسدن در سال ۱۸۰۸ آغاز کرد. در نامه‌ای در فوریهٔ ۱۸۰۹، برای نخستین بار تصویر را توصیف کرد. مراحل شکل‌گیری اثر همچنین
بار تصویر را توصیف کرد. مراحل شکل‌گیری اثر همچنین توسط بازدیدکنندگان استودیوی او مستند شده است. در ژوئن ۱۸۰۹، همسر نقاش "گرهارت فون کوگلگن"، آشنای فریدریش، از او بازدید کرد و بعدها در نامه‌ای از تنهایی صحنه و فقدان تسکینی که حرکت یا روایت می‌توانست به "فضای بی‌پایان هوا" بدهد، انتقاد کرد. مورخ هنر آلبرت بویمه بر این باور بود که شخصیت راهب، خود فریدریش است که بر صخره‌های روگن قدم می‌زند، جایی که موضوع نقاشی نزدیک به محل ساخت نمازخانه‌ای توسط یک عارف پروتستان است که برای ماهیگیران فقیر دور از خانه بنا شده
است که برای ماهیگیران فقیر دور از خانه بنا شده بود تا ایمان خود را ابراز کنند. پذیرش این فرضیه که راهب خودنگاره‌ای از فریدریش باشد، توسط دیگر پژوهشگران نیز صورت گرفته است، هم به دلیل شباهت‌های فیزیکی به فریدریش (موهای بلند بلوند و جمجمهٔ گرد) و هم به این دلیل که، با توجه به تصور هنرمندان به عنوان "کاهنان عالی‌رتبه"، فریدریش بعدها خود را در لباس راهب نقاشی کرده است. پذیرش معاصر. این نقاشی در شکل کنونی‌اش در اکتبر ۱۸۱۰ در آکادمی برلین به نمایش گذاشته شد و بحث‌ها و انتقادات فراوانی را برانگیخت. ترکیب‌بندی
بحث‌ها و انتقادات فراوانی را برانگیخت. ترکیب‌بندی فاقد یک عنصر چشمگیر است — ابزاری برای قاب‌بندی که نگاه بیننده را به درون تصویر هدایت کند. بلکه، خلأ پیش‌زمینه بسیار برجسته است. معمولاً استدلال می‌شود که بینندهٔ این نقاشی در برقراری ارتباط با فضای تصویر دچار دشواری است. کسی نمی‌تواند ذهنی «وارد» تصویر شود؛ فریدریش شکافی غیرقابل عبور بین راهب و بیننده ایجاد کرده است. راهب از نظر مکانی و وجودی از ما جدا شده و هیچ‌یک از عناصر سنتی منظره که ممکن است این اثر را نرم‌تر کند وجود ندارد — تنها آسمانی سرد و
اثر را نرم‌تر کند وجود ندارد — تنها آسمانی سرد و پیش‌زمینه‌ای تخت و فاقد هرگونه سبزی، و دریایی تاریک که به نواری باریک تقلیل یافته و هیچ کشتی‌ای در آن دیده نمی‌شود. فریدریش فضا را به گونه‌ای فشرده کرده است که پیش‌نمایش هنر انتزاعی است؛ "راهب کنار دریا" به عنوان «شاید نخستین نقاشی «انتزاعی» به معنای بسیار مدرن آن» توصیف شده است. در همان ماه نمایشگاه، نویسندهٔ رمانتیک آلمانی، کلمنس برنتانو، مقاله‌ای دربارهٔ نقاشی به روزنامهٔ جدید "برلینر آبندبلتر" که توسط دوستش هنریش فون کلایست اداره می‌شد، ارسال کرد. این
هنریش فون کلایست اداره می‌شد، ارسال کرد. این مقاله با عنوان «احساسات متفاوت دربارهٔ یک منظره دریایی از فریدریش که روی آن راهب کاپوچین است»، انتقادی بود، اما کلایست متن برنتانو را به‌طور قابل توجهی بازنویسی کرد تا مقاله‌ای همدلانه با نقاشی فریدریش ارائه دهد. تفسیر کلایست به یکی از عناصر مرکزی بحث دربارهٔ نقاشی و فریدریش تبدیل شده است؛ این دو مرد به عنوان مخالفان زیبایی‌شناسی رمانتیسم آلمانی مرسوم دیده می‌شوند، جایی که برنتانو کاملاً در آنجا ریشه داشت. کلایست نوشته است، به عنوان مثال: چقدر شگفت‌انگیز است که
نوشته است، به عنوان مثال: چقدر شگفت‌انگیز است که کاملاً تنها کنار دریا، زیر آسمانی ابری بنشینی و به پهنه بی‌پایان آب نگاه کنی. اهمیت دارد که کسی دقیقاً به این دلیل به آنجا آمده باشد، و باید بازگردد. اینکه دوست داشته باشد از روی دریا بگذرد اما نتواند؛ اینکه هیچ نشانه‌ای از زندگی نباشد و در عین حال صدای زندگی را در جریان آب، وزش باد، حرکت ابرها و فریاد تنها پرندگان حس کند… هیچ موقعیتی در جهان نمی‌تواند غم‌انگیزتر و وهم‌انگیزتر از این باشد — به عنوان تنها جرقه زندگی در قلمروی وسیع مرگ، مرکزی تنها در دایره‌ای
زندگی در قلمروی وسیع مرگ، مرکزی تنها در دایره‌ای تنها… با این حال، این قطعاً نشانه آغاز کاملاً جدیدی در هنر فریدریش است… شهرت بیشتر کلایست نیز با این جمله همراه است: «چون در یکنواختی و بی‌کرانی خود هیچ پیش‌زمینه‌ای جز قاب ندارد، هنگام تماشا، گویی پلک‌هایتان بریده شده است». این نقاشی برای یوهان ولفگانگ فون گوته بیش از حد مینیمالیستی بود، کسی که از حامیان فریدریش بود و آثار او را به دوک وایمار معرفی کرد و در نمایشگاهی در سال ۱۸۰۵ برای او جوایزی به دست آورد. گوته گفت این نقاشی «می‌تواند به صورت وارونه نگاه
گوته گفت این نقاشی «می‌تواند به صورت وارونه نگاه شود»، انتقادی که قرنی بعد علیه هنرمندان انتزاعی مطرح شد. تأثیر. نقاشی "راهب کنار دریا" در اواخر قرن نوزدهم الهام‌بخش نقاشانی مانند گوستاو کوربه و جیمز مک‌نیل ویسلر بود. در آثاری مانند "ساحل نزدیک پالاوَس" اثر گوستاو کوربه، شخصیتی تنها به عنوان جستجوگری مشابه به تصویر کشیده شده که در معرض دید است و به دریا نگاه می‌کند. اگرچه فریدریش نقاشی رمانتیک بود، تأثیر قابل توجهی بر هنرمندان بعدی نمادگرایی و اکسپرسیونیسم داشت. نقاشی "اسب در منظره" (۱۹۱۰) اثر فرانتس مارک
داشت. نقاشی "اسب در منظره" (۱۹۱۰) اثر فرانتس مارک به دلیل سادگی ترکیب‌بندی و خطوط افقی موج‌دار و شخصیتی که به همان صحنه‌ای که بیننده می‌نگرد، نگاه می‌کند، با "راهب کنار دریا" مقایسه شده است؛ اگرچه استفاده رنگ در این دو اثر در دو انتهای طیف قرار دارد. در مقاله‌ای در سال ۱۹۶۱ با عنوان «متعالی انتزاعی»، مورخ هنر رابرت روزنبلوم مقایسه‌هایی میان نقاشی‌های منظرهٔ رمانتیک فریدریش و ویلیام ترنر با نقاشی‌های اکسپرسیونیسم انتزاعی مارک روتکو انجام داد. روزنبلوم به طور خاص "راهب کنار دریا"، "ستارهٔ شامگاهی" اثر ترنر و