payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سن میکله در پاویا. تاج آهنین نه‌تنها ابزاری مشروعیت‌بخش، بلکه یادگاری مقدس شمرده می‌شد، زیرا باور بر این بود که حلقهٔ درونی آن از میخی از مصلوب شدن عیسی ساخته شده است. این کارکرد دوگانه ــ سیاسی و مذهبی ــ جایگاهی یگانه به تاج در میان نشان‌های اروپایی داد و استفاده و احترام به آن را تا سدهٔ ۱۹ تداوم بخشید. مفصل‌ترین نمونهٔ این آیین، تاج‌گذاری هنری هفتم، امپراتور مقدس روم در میلان (۱۳۱۱ یا ۱۳۱۲) بود که برخی تاریخ‌نگاران آن را الگوی آیینی تاج‌گذاری‌های بعدی در میلان می‌دانند. پس از سدهٔ ۱۶، کاربرد آیینی تاج
میلان می‌دانند. پس از سدهٔ ۱۶، کاربرد آیینی تاج آهنین بیشتر جنبهٔ نمادین یافت. به‌ویژه، ناپلئون بناپارت در تاج‌گذاری خود به‌عنوان پادشاه ایتالیا در ۱۸۰۵، با همان تاج خود را تاج‌گذاری کرد و جملهٔ ایتالیایی («خدا آن را به من داده است، وای بر کسی که آن را لمس کند») را بر زبان آورد. تحلیل علمی. در ۱۹۹۳، تاج تحت بررسی‌های علمی گسترده‌ای توسط دانشگاه میلان با استفاده از فلورسانس پرتو ایکس (XRF) و تاریخ‌گذاری رادیوکربن قرار گرفت. تحلیل XRF نشان داد که ورقه‌ها، گل‌سرها و قاب‌ها همگی از آلیاژی مشابه ساخته شده‌اند:
و قاب‌ها همگی از آلیاژی مشابه ساخته شده‌اند: ۸۴–۸۵٪ طلا، ۵–۷٪ نقره، و ۸–۱۰٪ مس. این امر حاکی از ساخت هم‌زمان بخش اصلی تاج است. در مقابل، نوارهای خارجی و پین‌های لولا دارای ترکیب ۹۰–۹۱٪ طلا و ۹–۱۰٪ نقره بودند که نشان‌دهندهٔ بازسازی‌های بعدی است. سه صفحه از ۲۴ صفحهٔ مینایی تفاوت بصری با دیگر صفحات داشتند و به‌طور سنتی به‌عنوان بازسازی‌های بعدی شناخته می‌شدند. بررسی‌ها تأیید کرد که این صفحات با تکنیکی متفاوت ساخته شده‌اند: شیشهٔ آن‌ها با نمک پتاسیم و بقیه با نمک سدیم (غیرقابل شناسایی مستقیم در XRF).
بقیه با نمک سدیم (غیرقابل شناسایی مستقیم در XRF). تاریخ‌گذاری رادیوکربن موم زنبوری مورد استفاده برای نصب صفحات نشان داد که موم زیر صفحات «غیرعادی» متعلق به حدود ۵۰۰ میلادی، و موم زیر صفحات «عادی» متعلق به حدود ۸۰۰ میلادی است. این نتیجه با سنتی که تاج را به دوره‌ای کهن‌تر نسبت می‌داد و سپس تزئینات مینایی در زمان تئودوریک بزرگ و مرمت‌های گسترده در دورهٔ شارلمانی افزوده شد، سازگار است. «میخ آهنی» در واقع ۹۹٪ نقره بود و در نتیجه تاج آهن واقعی در برندارد. متنی از آیین‌نامهٔ روم در ۱۱۵۹ () بیان می‌کند که تاج
از آیین‌نامهٔ روم در ۱۱۵۹ () بیان می‌کند که تاج آهنین بدین نام خوانده می‌شود زیرا «روزی لایه‌ای آهنی بر بالای آن قرار داشته» (شاید به‌شکل قوسی همانند دیگر تاج‌های آن دوره). برخی گمانه‌زنی‌ها بر این است که حلقهٔ نقره‌ای داخلی توسط زرگر «آنتلوتو براچفورته» در ۱۳۴۵ برای استحکام‌بخشی افزوده شده باشد، زیرا سرقت احتمالی دو صفحه اتصالات را ضعیف کرده بود. در ۱۳۵۲، فهرست خزانهٔ کلیسای جامع مونتزا برای نخستین بار تاج را «کوچک» توصیف کرد. جواهرات تاج شامل هفت گارنت سرخ، هفت یاقوت کبود آبی، چهار آمتیست بنفش و چهار
سرخ، هفت یاقوت کبود آبی، چهار آمتیست بنفش و چهار نگین شیشه‌ای است.
نوی دونه () یک مجله ماهانه فمینیستی است که در رم، ایتالیا منتشر می‌شود. این مجله یکی از مهم‌ترین نشریات فمینیستی در این کشور است. تاریخچه و مشخصات. "نوی دون (Noi donne)" بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ توسط زنان ایتالیایی تبعیدی در پاریس، قبل از شروع رسمی آن در سال ۱۹۴۴، به‌طور غیرقانونی منتشر می‌شد. انتشار آن تنها پس از آزادسازی رم امکان‌پذیر شد و اولین شماره آن در ژوئیه ۱۹۴۴ در ناپل منتشر شد. بنیانگذاران آن به رهبری والنتینا پالومبو و آدل کامبریا، زنان کمونیست بودند. در دوره بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳، تعداد صفحات
در دوره بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳، تعداد صفحات آن ۴۸ صفحه بود. دفتر مرکزی این مجله از ناپل به رم منتقل شد. از سال ۱۹۴۵ تا دهه ۱۹۹۰، این مجله رسمی اتحادیه زنان ایتالیا (UDI) بود. این اتحادیه ارتباط نزدیکی با حزب کمونیست ایتالیا (PCI) داشت و توسط آن تأمین مالی می‌شد. "«نو دونه»" ماهانه منتشر می‌شود و وب‌سایت آن در سال ۲۰۰۴ راه‌اندازی شد پیش از این به صورت هفتگی منتشر می‌شد. این مجله با بودجه دولتی تأمین مالی می‌شد که انتشار آن موقتاً در اواخر سال ۱۹۹۳ پایان یافت. این مجله در سال ۱۹۵۲ نزدیک به ۳۰۰۰۰۰ نسخه
یافت. این مجله در سال ۱۹۵۲ نزدیک به ۳۰۰۰۰۰ نسخه فروخت در دهه ۱۹۷۰، "نوی دون" از تیراژ بالاتری برخوردار بود. محتوا و موضع سیاسی. "نوی دون" به عنوان مجله‌ای که زنان بورژوای ایتالیایی را هدف قرار می‌داد، تأسیس نشد. در عوض، مخاطبان هدف آن زنان چپ‌گرا هستند. ماریا کازالینی ادعا کرد که این مجله در معرفی زنان ایتالیایی به عرصه سیاسی ایتالیای دموکراتیک نقش مهمی داشته است. با این حال، در آغاز دهه ۱۹۵۰ تمرکز آن بر سرگرمی، زندگی روزمره و فرهنگ بود. بعدها، این مجله دوباره شروع به پوشش مقالاتی در مورد سیاست، تغییرات
شروع به پوشش مقالاتی در مورد سیاست، تغییرات اجتماعی، فرهنگ، برابری زنان، خشونت علیه زنان و سلامت کرد. "نوی دون" همچنین مقالاتی در مورد سینما منتشر می‌کند. علاوه بر این، مرتباً به مجلات زنان جریان اصلی در ایتالیا حمله می‌کرد. در سال ۲۰۰۱، "نیوزویک،" "مجلهٔ «نوی دون» را" به عنوان یک مجلهٔ محبوب نیمه‌فمینیستی توصیف کرد. علاوه بر این، این مجله نسبت به مجلات دیگری مانند افه و تفاوت‌ها، کمتر فمینیستی بود. ویراستاران و مشارکت‌کنندگان. سردبیران مجله "«نو دونه»" زن بوده‌اند. ماریا آنتونیتا ماچیوچی، سیاستمدار و
زن بوده‌اند. ماریا آنتونیتا ماچیوچی، سیاستمدار و نویسنده ایتالیایی، از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۶ به عنوان سردبیر این مجله خدمت کرد او جایگزین فیدیا گامبتی در این سمت شد. بیا ساراسینی در دهه ۱۹۹۰ سردبیر فرهنگی بود. از جمله همکاران آن می‌توان به لیا ملاندری، آدا گوبتی، کامیلا راورا، نادیا گالیکو اسپانو، آنا ماریا اورتسه، مارگریت دوراس، جیووانا پاژتا، امبرتو اکو، جیانی روداری، الکاپپا، فرانکا کاراتائینا، روبرت پاتارافینا، روبرت پاتاینا، سی. ایدا ماگلی، ماریلا گراماگلیا، بیا ساراسینی، سیلویا نئوناتو، آنا ماریا
بیا ساراسینی، سیلویا نئوناتو، آنا ماریا کریسپینو، نادیا تارانتینی، پاتریزیا کارانو، ماریا روزا کوتروفلی، والنتینا ساویولی، آدریانو سوفری و رزی برایدوتی.
نوولا ۲۰۰۰ یک مجله هفتگی مربوط به افراد مشهور و زنان است که در میلان، ایتالیا منتشر می‌شود. این مجله که در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد، یکی از قدیمی‌ترین نشریات این کشور است. همچنین یکی از پرخواننده‌ترین و شناخته‌شده‌ترین مجلات شایعات ایتالیایی است. تاریخچه و مشخصات. این مجله در سال ۱۹۱۹ به عنوان یک مجله ادبی با نام "نوولا" (به ایتالیایی: "داستان کوتاه") تأسیس شد این مجله در ابتدا به صورت یک نشریه در قطع دفترچه یادداشت آغاز به کار کرد و ناشر آن کاسا ادیترایس ایتالیا بود. از سال ۱۹۲۶ به صورت ماهانه منتشر می‌شد و
بود. از سال ۱۹۲۶ به صورت ماهانه منتشر می‌شد و سردبیر آن گویدو کانتینی بود. در سال ۱۹۲۷ این مجله توسط ریزولی، که اکنون گروه رسانه‌ای آر سی اس است، خریداری شد که هنوز هم مالک مجله است. مانند سایر مجلات ریزولی، این مجله با رنگ خاصی چاپ می‌شد که برای "نوولا" بنفش بود. در این دوره، روایت‌های داستانی و داستان‌های کوتاه را به نمایش می‌گذاشت. همچنین آثار روشنفکران ایتالیایی، از جمله گابریل دانونزیو و لوئیجی پیراندلو را منتشر می‌کرد. فیلیپو پیازی بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۵ با این مجله همکاری داشت این مجله در سال ۱۹۶۷
۱۹۳۵ با این مجله همکاری داشت این مجله در سال ۱۹۶۷ به عنوان یک مجله شایعات دوباره منتشر شد. این تحول اساسی که توسط مدیر مجله، گویدو کانتینی، انجام شد، یک موفقیت تجاری بود. پس از آن، مجله شروع به انتشار یک ضمیمه ماهانه با عنوان "«من رمان‌های عاشقانه»" کرد که یک مجموعه عاشقانه پرفروش بود. "نوولا ۲۰۰۰" توسط تبلیغات آر سی اس، بخش مجله آر سی اس مدیاگرووپ، به صورت هفتگی در میلان منتشر می‌شود و مقالاتی در مورد شایعات مربوط به افراد مشهور و رویدادهای رسواکننده ارائه می‌دهد. محتوای آن عمدتاً با عکس‌های پاپاراتزی
می‌دهد. محتوای آن عمدتاً با عکس‌های پاپاراتزی همراه است. این هفته‌نامه یکی از مجلات ایتالیایی است که عکس‌های لیدی دایانا را در لحظات پایانی زندگی‌اش در سپتامبر ۱۹۹۷ منتشر کرد. گردش خون. تیراژ این مجله در دوره ۱۹۵۲–۱۹۵۳، ۳۰۰۰۰۰ نسخه بود. در سال ۱۹۸۴، "نوولا ۲۰۰۰" تیراژی معادل ۳۶۵۲۵۶ نسخه داشت. از دسامبر ۲۰۰۲ تا نوامبر ۲۰۰۳، میانگین تیراژ آن به ۱۷۴۰۹۵ نسخه کاهش یافت. در سال ۲۰۰۷، این هفته‌نامه ۱۴۶۰۳۰ نسخه فروخت.
پاتوگلیا ( (به ایتالیایی il corriere dei giovani) یک مجله طنز کمونیستی هفتگی بود که بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۳ در میلان، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله رسانه رسمی سازمان جوانان حزب کمونیست ایتالیا بود. عنوان فرعی آن پیک جوانان بود. تاریخچه و مشخصات. "پاتوگلیا" در سال ۱۹۴۸ به عنوان یک هفته‌نامه در میلان منتشر شد. این مجله ارگان فدراسیون جوانان کمونیست ایتالیا (فدراسیون جوانان کمونیست ایتالیا)، یک سازمان جوانان وابسته به حزب کمونیست ایتالیا، بود. هدف اعلام شده آن آموزش، راهنمایی و سازماندهی جوانان کمونیست بود.
آموزش، راهنمایی و سازماندهی جوانان کمونیست بود. داریو والوری و گیلو پونته کوروو تا سال ۱۹۵۰ که پونته کوروو جای خود را به اوگو پکیولی داد، به‌طور مشترک سردبیری این مجله را بر عهده داشتند. سپس والوری و پکیولی سردبیری مشترک آن را بر عهده گرفتند. این مجله اعضای جوان رادیکال حزب کمونیست را هدف قرار می‌داد و موضع سیاسی ضد آمریکایی و طرفدار شوروی آشکاری داشت. این مجله اغلب به سیاستمداران ضد کمونیست ایتالیایی مانند آلسید د گاسپری، راندولفو پاچیاردی، گویدو گونلا و کارلو کارتّو حمله می‌کرد. این مجله از رهبر شوروی،
کارلو کارتّو حمله می‌کرد. این مجله از رهبر شوروی، جوزف استالین، تمجید کرد و پس از مرگ او در سال ۱۹۵۳، شماره‌ای با موضوع زندگینامه او منتشر کرد. این مجله شامل تصاویر کارتونیست شوروی ، بوریس یفیموف و میشل مایورانا بود. انریکو برلینگر، دبیر فدراسیون، جیووانی برلینگر، ایتالو کالوینو، ایوانو سیپریانی، ساندرو کرزی، آنتونیو گیرلی، رناتو میلی، ماریو پیرانی، جیانی روداری و مارچلو ونتوری از جمله همکاران این مجله بودند. این مجله از مسابقات زیبایی مانند نشریات خواهرش "، وحدت" و راه‌های جدید حمایت مالی می‌کرد.
خواهرش "، وحدت" و راه‌های جدید حمایت مالی می‌کرد. "پاتوگلیا" در ۲۸ نوامبر ۱۹۵۳ تا حدودی به دلیل ناتوانی در جذب توده‌های جوان مبارز، منحل شد.
ایل پونته یک مجله سیاسی و ادبی در میلان، ایتالیا است که از آوریل ۱۹۴۵ منتشر می‌شود. تاریخچه و مشخصات. ایل پونته توسط پیرو کالاماندری در آوریل ۱۹۴۵ در فلورانس راه اندازی شد. "تا" زمان مرگش در ۱۹۵۶ مجله را ویرایش. بعدها، عنوان فرعی آن به مجله "ماهنامه سیاست و ادبیات" تغییر نام داد. لو مونیه اولین ناشر این مجله بود. در دوره اولیه خود، بیشتر مقالاتی در مورد تاریخ، سیاست و علم را پوشش می‌داد و محتوای ادبی نسبتاً نادر بود. "ایل پونته" از زمان آغاز به کار خود در سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۸۹ ماهانه منتشر می‌شد. از آن زمان
سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۸۹ ماهانه منتشر می‌شد. از آن زمان تاکنون به صورت دوماهنامه منتشر شده است. دفتر مرکزی آن از فلورانس به میلان منتقل شد. از ماه مه تا اوت ۱۹۴۶ "، ایل پونته" مقالاتی از اومبرتو زانوتی بیانکو در مورد اقامتش در آفریکو، روستایی کوچک در نزدیکی آسپرومونته، در دسامبر ۱۹۲۸ منتشر می‌کرد. این مجله در سال ۱۹۴۹ مقاله‌ای در مورد دیدگاه‌های آگوستو مونتی، مربی و فعال ایتالیایی، منتشر کرد. آنتونیو اسپینوزا یکی از نویسندگان "ایل پونته" و در مقالات خود در سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲، محتوای یهودستیزانه فاشیسم ایتالیا را
۱۹۵۱ و ۱۹۵۲، محتوای یهودستیزانه فاشیسم ایتالیا را تحلیل کرد. لئو والیانی در سال ۱۹۵۵ شماره ویژه "ایل پونته" در مورد یوگسلاوی را ویرایش کرد. سفر پیرو کالاماندری و دیگر روشنفکران ایتالیایی به چین در سال ۱۹۵۵ در شماره ویژه این مجله در سال ۱۹۵۶ منتشر شد. "ایل پونته (Il Ponte)" با "نشریه تمپو پرزنته (Tempo Presente)" که توسط انجمن ایتالیایی آزادی فرهنگی بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۷ منتشر می‌شد، اختلافات مکرری داشت.
کاترینا اسفورتسا (۱۴۶۳ – ۲۸ مه ۱۵۰۹) بانوی اشرافی ایتالیایی بود که به عنوان کنتس فورلی و بانوی ایمولا حکومت می‌کرد؛ ابتدا همراه با همسرش جیانرومو ریارو و سپس به عنوان نایب‌السلطنه برای پسرشان اوتاویانو ریارو. او از نوادگان دودمانی از سردار-اجیران برجسته بود و از سنین پایین با اقدامات جسورانه و بی‌باکانه برای حفاظت از متعلقاتش در برابر غاصبان و دفاع از قلمروهایش در میان دسیسه‌های سیاسی شناخته شد. شخصیت بی‌باک و قاطع او لقب «لا تیگره» ("La Tigre"، به معنی «ببر ماده») را برایش به ارمغان آورد. در زندگی شخصی،
ماده») را برایش به ارمغان آورد. در زندگی شخصی، کاترینا به فعالیت‌های گوناگون از جمله آزمایش‌های کیمیاگری، علاقه به شکار، رقص و اسب‌سواری می‌پرداخت. او تحصیل‌کرده بود و در آیین‌های مذهبی مشارکت می‌کرد، آثار هنری سفارش می‌داد، به عنوان الگوی مُد شناخته می‌شد و مجموعه‌ای غنی از جواهرات و پوشاک گردآوری کرده بود. همچنین در پروژه‌های معماری شهری، مسکونی و نظامی مشارکت داشت. اگرچه نقش او به‌عنوان یک حاکم عمدتاً مردانه تلقی می‌شد، کاترینا مجموعه‌ای از مدال‌های پرتره داشت که مهارت‌های دیپلماتیک و قدرت سیاسی‌اش را
داشت که مهارت‌های دیپلماتیک و قدرت سیاسی‌اش را به‌عنوان نایب‌السلطنه‌ای موفق بازنمایی می‌کرد. در آن زمان، مدال‌های پرتره در میان اشراف اهمیت ویژه‌ای داشتند و می‌توانستند برای انتقال تصویر شخصی، ویژگی‌ها و دستاوردهای فرد مورد استفاده قرار گیرند. نخستین مدال کاترینا، زیبایی، فضیلت زنانه و جایگاه او به‌عنوان همسر و مادر نجیب را نشان می‌داد. پس از مرگ جیانرومو، مدال بعدی او وفاداری و حمایت از خانواده‌اش را در مقام بیوه‌ای عفیف به تصویر کشید. در حالی که همچنان بار زنانه داشت، اما بُعد آشکار مردانه نیز در آن
بار زنانه داشت، اما بُعد آشکار مردانه نیز در آن دیده می‌شد، زیرا جایگاه قدرتمند جدید او به‌عنوان نایب‌السلطنه را نمایندگی می‌کرد. او فرزندان بسیاری داشت، اما تنها کوچک‌ترینشان، جووانی دله بانده نره، شخصیت جنگجو و پرقدرت مادرش را به ارث برد. مقاومت کاترینا در برابر چزاره بورجیا سبب شد با خشم او روبه‌رو و زندانی شود. پس از آزادی در رم، او زندگی آرامی را در فلورانس آغاز کرد. در سال‌های پایانی عمرش به یک راهب اعتراف کرد: («اگر می‌توانستم همه چیز را بنویسم، جهان را شگفت‌زده می‌کردم»). یک مطالعه در سال ۲۰۲۳
جهان را شگفت‌زده می‌کردم»). یک مطالعه در سال ۲۰۲۳ نظریه‌ای را پررنگ می‌سازد که احتمالاً پرترهٔ تمثیلی او در قالب "بانویی با قاقم" اثر لئوناردو داوینچی به تصویر کشیده شده است. زندگی. کودکی. کاترینا اسفورتسا در سال ۱۴۶۳ در میلان به دنیا آمد. او یکی از فرزندان نامشروع گالئاتسو ماریا اسفورتسا و معشوقه‌اش لوکرزیا لاندریانی بود. لوکرزیا همسر کنت جیان پیه‌رو لاندریانی بود؛ کنت دربارنشین دربار دوک‌نشین میلان و دوست نزدیک گالئاتسو به‌شمار می‌رفت. در سال‌های نخستین، کاترینا نزد خانوادهٔ مادری‌اش پرورش یافت و پیوندش
کاترینا نزد خانوادهٔ مادری‌اش پرورش یافت و پیوندش با مادرش لوکرزیا هیچ‌گاه سست نشد. او دوران رشد کاترینا را دنبال کرد و حتی در واپسین سال‌های زندگی‌اش در فلورانس نیز در کنار او باقی ماند. پس از مرگ فرانچسکو، پدربزرگ پدری کاترینا، و جانشینی پدرش گالئاتسو ماریا اسفورتسا به‌عنوان دوک میلان در ۱۴۶۶، کاترینا و خواهر و برادرانش به دربار آورده شدند. هر چهار فرزند لوکرزیا لاندریانی به بیانکا ماریا ویسکونتی، مادربزرگ پدری کاترینا سپرده شدند. در همان سال، دوک با دوروتئا گونزاگا ازدواج کرد. در ۱۴۶۸ دوروتئا درگذشت و
گونزاگا ازدواج کرد. در ۱۴۶۸ دوروتئا درگذشت و در ۹ مه همان سال دوک با بونا ساووی ازدواج کرد که همهٔ چهار کودک را به فرزندی پذیرفت. کارلو (زادهٔ ۱۴۶۱) بعدها کنت ماجنتا شد. آلِساندرو (زادهٔ ۱۴۶۵) لرد فرانکاویلا شد. کیارا (زادهٔ ۱۴۶۷) در نخستین ازدواج خود کنتس دال ورمه دی سنگوینتو و در ازدواج دوم بانوی نووی شد. کاترینا و خواهر و برادرانش در دربار اسفورتسا آموزش انسان‌گرایانه دیدند و با نویسندگان و هنرمندان آن عصر در تماس بودند. او همچون برادرانش زبان لاتین آموخت و آثار کلاسیک زمان خود را مطالعه کرد. از
آموخت و آثار کلاسیک زمان خود را مطالعه کرد. از مادربزرگ پدری‌اش، غرور نسبت به نیاکان جنگاور، جسارت در به‌کارگیری سلاح و زیرکی در ادارهٔ حکومت را فرا گرفت. از بونا نه تنها محبت و گرمای مادری، که او بر همهٔ فرزندان شوهرش نثار می‌کرد، بلکه نخستین آشنایی با دنیای داروسازی گیاهی را هم دریافت کرد. بونا با داروساز شخصی‌اش، کریستوفورو دِ بروگورا، وارد دربار شد؛ رشته‌ای که کاترینا بعدها با آزمایش‌هایش در آن دست به تجربه زد. رابطهٔ او با بونا پس از ترک دربار میلان نیز از طریق نامه‌نگاری ادامه یافت. پدر کاترینا که
نیز از طریق نامه‌نگاری ادامه یافت. پدر کاترینا که خانواده‌اش در میلان و پاویا سکونت داشتند، شکارچی‌ای پرشور بود و اغلب در گالیاته یا کوزاگو اقامت می‌گزید. باور بر این است که علاقهٔ خود کاترینا به شکار نیز در میان همین مکان‌ها شکل گرفت. ازدواج نخست. در سال ۱۴۷۳، کاترینا با جیرولامو ریارْیو، پسر پائولو ریارْیو و بیانکا دلا رووره، خواهر پاپ سیکستوس چهارم (دوران پاپی: ۱۴۷۱–۱۴۸۴) نامزد شد. کاترینا جایگزین دخترعموی خود، کنستانزا فوگلیانی ۱۱ ساله، به‌عنوان عروس جیرولامو شد زیرا بنا بر گزارش برخی تاریخ‌نگاران،
جیرولامو شد زیرا بنا بر گزارش برخی تاریخ‌نگاران، مادر کنستانزا، گابریلا گونزاگا (دختر نامشروع لودویکو سوم گونزاگا، مارکیز مانتوا) از اجازهٔ انجام ازدواج پیش از رسیدن دخترش به سن قانونی (آن زمان ۱۴ سال) خودداری کرد—در حالی که کاترینا، هرچند در آن زمان تنها ده سال داشت، با خواسته‌های داماد موافقت کرد؛ منابع دیگر گزارش دادند که ازدواج کاترینا و جیرولامو در ۱۷ ژانویه ۱۴۷۳ برگزار شد اما چهار سال بعد (۱۴۷۷)، هنگامی که کاترینا به سن ۱۴ سالگی رسید، کامل شد، بی‌آنکه جزئیات بیشتری دربارهٔ برهم خوردن نامزدی با
جزئیات بیشتری دربارهٔ برهم خوردن نامزدی با کنستانزا ارائه دهند. پاپ سیکستوس چهارم، جیرولامو را به عنوان لرد ایمولا منصوب کرد، شهری که پیشتر در اختیار خاندان اسفورزا بود اما در آن زمان تیول خاندان ریارْیو به‌شمار می‌رفت. کاترینا پس از ازدواج با جیرولامو و به‌عنوان دختر دوک میلان، در دو تا از ثروتمندترین دربارهای ایتالیا جای گرفت. پس از ورود پیروزمندانه به ایمولا در ۱۴۷۷، کاترینا همراه همسرش به رم رفت، جایی که او سال‌ها در خدمت عمویش، پاپ، زندگی می‌کرد. در اول سپتامبر ۱۴۷۹، کاترینا نخستین فرزندش، پسری به نام
سپتامبر ۱۴۷۹، کاترینا نخستین فرزندش، پسری به نام اتاویانو را به دنیا آورد. فرزندان دیگرش از جیرولامو نیز به دنیا آمدند: چزاره در ۲۵ اوت ۱۴۸۰، بیانکا (تنها دخترش) در پایان اکتبر ۱۴۸۱، جووانی لیویو در پایان اکتبر ۱۴۸۴، گالئاتسو در ۱۸ دسامبر ۱۴۸۵ و فرانچسکو (ملقب به اسفورتسینو) در ۱۷ اوت ۱۴۸۷. در دربار واتیکان. در اواخر قرن پانزدهم، رم دیگر یک شهر قرون وسطی‌ای نبود، اما هنوز به مرکز مهم فعالیت‌های هنری بدل نشده بود؛ هرچند چند دهه بعد به یکی از مهم‌ترین شهرهای رنسانس تبدیل شد. هنگام ورود کاترینا در مه ۱۴۷۷، او
تبدیل شد. هنگام ورود کاترینا در مه ۱۴۷۷، او شهری مملو از شور فرهنگی و میل به نوسازی یافت. فضا ترکیبی از دسیسه و قدرت بود که بدون ملاحظه و با منافع مادی برتر از معنوی دنبال می‌شد. جیرولامو همسرش را از دخالت در سیاست منع کرده بود، اما او به‌سرعت—به‌سبب شخصیت برون‌گرا و اجتماعی‌اش—در جامعهٔ اشرافی رم جای گرفت. اسناد مکاتبات آن دوره نشان می‌دهد که کاترینا فوراً به‌عنوان یکی از زیباترین و شیک‌ترین زنان اشرافی رم تحسین شد. او در همه‌جا پذیرفته می‌شد، با احترام فراوان و ستایش بسیار از سوی جامعه از جمله پاپ
فراوان و ستایش بسیار از سوی جامعه از جمله پاپ روبه‌رو شد، و خیلی زود از یک نوجوان ساده به یک میانجی‌گر ظریف و بانفوذ میان دربار رم و دیگر دربارهای ایتالیا، به‌ویژه میلان، تبدیل شد. جیرولامو پس از مرگ زودهنگام برادرزادهٔ محبوب پاپ، کاردینال پیترو ریارْیو، به موقعیتی برجسته در سیاست توسعه‌طلبانهٔ پاپ سیکستوس چهارم دست یافت. قدرت او روزبه‌روز افزایش می‌یافت و به‌زودی بی‌رحمی فزاینده‌ای در برابر دشمنانش نشان داد. در ۱۴۸۰، پاپ برای دستیابی به قلمرویی نیرومند در رومانیا، جیرولامو را به‌عنوان لرد فورلی منصوب کرد؛
جیرولامو را به‌عنوان لرد فورلی منصوب کرد؛ شهری که پس از مصادره از خاندان اوردلافی بی‌صاحب مانده بود. لرد جدید کوشید با ساخت بناهای باشکوه عمومی و کلیساها و نیز با لغو مالیات‌ها، محبوبیت مردم را به دست آورد. زندگی کاترینا و جیرولامو با مرگ سیکستوس چهارم در ۱۲ اوت ۱۴۸۴ ناگهان دگرگون شد. اشغال کاستل سانت‌آنجلو. با مرگ پاپ سیکستوس چهارم، جیرولامو دشمنان بسیاری در رم پیدا کرد. در نتیجه، شورش‌ها و ناآرامی‌ها بلافاصله در رم گسترش یافت، از جمله غارت خانه‌های هوادارانش. اقامتگاه جیرولامو، کاخ اورسینی در کامپو دِ
اقامتگاه جیرولامو، کاخ اورسینی در کامپو دِ فیوری، غارت و تقریباً نابود شد. در این زمان هرج‌ومرج، کاترینا که در ماه هفتم بارداری بود، سوار بر اسب از رود تیبر گذشت تا قلعهٔ کاستل سانت‌آنجلو را به‌نام شوهرش تصرف کند. از این موقعیت و با فرماندهی سربازان، کاترینا می‌توانست بر واتیکان نظارت کرده و شرایط برگزاری کنکلاو جدید را دیکته کند. در همین حال، ناآرامی‌های شهر شدت گرفت. میلیشیاها ورود کاردینال‌ها را همراهی کردند. کاردینال‌ها حاضر نشدند در مراسم خاکسپاری سیکستوس چهارم شرکت کنند و از ورود به کنکلاو خودداری
چهارم شرکت کنند و از ورود به کنکلاو خودداری کردند، زیرا می‌ترسیدند هدف توپخانهٔ کاترینا قرار گیرند. وضعیت دشوار بود زیرا تنها انتخاب پاپ جدید می‌توانست به خشونت‌ها در رم پایان دهد. تلاش‌های ناموفق برای متقاعد کردن او به ترک قلعه شکست خورد، زیرا او مصمم بود آن را فقط به پاپ جدید واگذار کند و می‌گفت که سیکستوس چهارم اختیار آن را به خانواده‌اش داده است. جیرولامو و سپاهش در آن زمان موقعیتی راهبردی در اختیار داشتند، اما نتوانستند راه‌حل مؤثری پیاده کنند. کالج مقدس از جیرولامو خواست رم را ترک کند و در عوض، تأیید
از جیرولامو خواست رم را ترک کند و در عوض، تأیید فرمانروایی او بر ایمولا و فورلی، مقام نظامی فرمانده کل کلیسا و هشت هزار دوکات به‌عنوان غرامت خسارت به اموالش را پیشنهاد داد. جیرولامو پذیرفت. هنگامی که کاترینا از تصمیمات شوهرش آگاه شد، شمار سربازان خود را افزایش داد و آمادگی مقاومت را به‌منظور واداشتن کاردینال‌ها به مذاکره فراهم کرد. کاردینال‌ها بار دیگر به جیرولامو مراجعه کردند، که موضعی مخالف همسرش گرفت. در ۲۵ اکتبر ۱۴۸۴، کاترینا قلعه را به کالج مقدس تسلیم کرد و همراه خانواده‌اش رم را ترک نمود. سپس کالج
کرد و همراه خانواده‌اش رم را ترک نمود. سپس کالج مقدس توانست در کنکلاو گرد هم آید و پاپ جدید را انتخاب کند. ازدواج دوم. دو ماه پس از مرگ جیرولامو، شایعه‌ای پخش شد مبنی بر اینکه کاترینا در شرف ازدواج با آنتونیو ماریا اوردلافی است، کسی که شروع به اظهار علاقه به او کرده بود. این ازدواج به ادعاهای خانواده اوردلافی بر شهر فورلی پایان می‌داد. آنتونیو ماریا، با احساس اطمینان، به دوک فرارا نوشت که کنتس قول ازدواج با او را داده است. وقتی کاترینا دید که اوضاع چگونه است، کسانی را که اخبار دروغ را پخش کرده بودند،
است، کسانی را که اخبار دروغ را پخش کرده بودند، زندانی کرد. این وعده‌ها توسط سنا در ونیز مطرح شد و آنتونیو ماریا را به فریولی احضار کرد، جایی که او به مدت ده سال در حبس ماند. در عوض، کاترینا عاشق جاکومو فئو، برادر توماسو فئو، درباریان و قلعه‌بان سابق جیرولامو شده بود که پس از ترور شوهرش به او وفادار مانده بود. با این حال، جیاکومو تحصیل‌کرده یا اشراف‌زاده نبود. کاترینا می‌دانست که نباید پس از مرگ جیرولامو، ازدواج مجدد خود را علنی کند؛ بنابراین، کاترینا در سال ۱۴۸۸ مخفیانه با جاکومو ازدواج کرد تا از دست دادن
۱۴۸۸ مخفیانه با جاکومو ازدواج کرد تا از دست دادن حضانت فرزندانش و نیابت سلطنت خود جلوگیری کند. تمام وقایع‌نگاری‌های معاصر گزارش داده‌اند که کاترینا دیوانه‌وار عاشق جاکومو جوان بود. بیم آن می‌رفت که او بتواند پسرش اوتاویانو را از مقام لردی آینده‌اش محروم کند تا آن را به معشوق و شوهر مخفی خود بدهد. جاکومو به جای برادرش به عنوان قلعه‌بان قلعه راوالدینو منصوب شد و از لودوویکو ایل مورو نشان شوالیه‌گری دریافت کرد. در آوریل ۱۴۸۹، کاترینا پسر جاکومو، برناردینو، را به دنیا آورد که بعدها به افتخار شاه، که جاکومو را
به دنیا آورد که بعدها به افتخار شاه، که جاکومو را به مقام بارون فرانسه رسانده بود، "کارلو" نامیده شد. همچنین، او قلعه‌بانان قلعه‌های تحت سلطه خود را با نزدیکترین خویشاوندان خود جایگزین کرد: قلعه ایمولا به جیان پیرو لاندریانی، ناپدری‌اش، و قلعه فورلیمپوپولی به پیرو لاندریانی، برادر ناتنی‌اش داده شد، در حالی که توماسو فئو با بیانکا لاندریانی، خواهر ناتنی کاترینا، ازدواج کرد. در توسینانو، توطئه‌ای برای تصرف قلعه به نام اوتاویانو و قتل جاکومو و کاترینا شکل گرفت. کنتس این توطئه را کشف کرد و افراد درگیر را
گرفت. کنتس این توطئه را کشف کرد و افراد درگیر را زندانی یا اعدام کرد. بلافاصله پس از خنثی شدن این توطئه، نقشه دیگری توسط آنتونیو ماریا اردلافی، که هرگز تسلیم از دست دادن فورلی نشده بود، سازماندهی شد، اما این نیز شکست خورد. قدرت جاکومو افزایش یافت و با ظلم و گستاخی خود، نفرت همه، از جمله فرزندان کاترینا را برانگیخت. در یک مورد، در مقابل دیدگان عموم، او به اوتاویانو (ارباب قانونی فورلی) سیلی زد، اما هیچ‌کس جرات دفاع از پسر را نداشت. پس از این واقعه، پیروان اوتاویانو تصمیم گرفتند شهر را از سلطه جاکومو فئو
اوتاویانو تصمیم گرفتند شهر را از سلطه جاکومو فئو آزاد کنند. علاوه بر این، مردم کاترینا از نفوذ و قدرت نادرستی که جاکومو بر فورلی داشت، خشمگین شدند. کمیسر فلورانس در فائنتسا، در توصیف «وضعیت اسفناک کاترینا که کاملاً تحت سلطه معشوقش بود» برای پیرو د مدیچی، گزارش داد که در سال ۱۴۹۳، جاکومو قلعه فورلی را در دست خود داشت، تمام درآمدها و سودها از طریق دستان او منتقل می‌شد و همه سربازان به او وابسته بودند. «او مانند پروردگار سوار می‌شود و تمام دعاهایش به او می‌رسد»، به گونه‌ای که «یکی از سه چیز باید اتفاق بیفتد:
به گونه‌ای که «یکی از سه چیز باید اتفاق بیفتد: یا اینکه مریم مقدس، جناب ژاکوپو را بکشد، یا اینکه جناب ژاکوپو او را به همراه تمام فرزندانش بکشد، یا اینکه در بزرگسالی، اجازه دهید سینیور اوتاویانو، که شجاع نشان می‌دهد، مادر و جناب ژاکوپو را بکشد». به‌طور خلاصه، یک قتل‌عام خانوادگی پیش‌بینی شده بود: مادرکشی یا مادرکشی. «بنابراین اگر جناب ژاکوپو عقل دارد، که به من هم گفته شده که دارد، لازم است که به سلامتی خود فکر کند»، یعنی اینکه باید قبل از بزرگسالی، اقداماتی برای کشتن اکتاویان انجام دهد. کاترینا چنان دلبستگی
کشتن اکتاویان انجام دهد. کاترینا چنان دلبستگی به جاکومو احساس می‌کرد که حاضر بود تمام فرزندانش را بکشد و از دولت و تمام دارایی‌هایش دست بکشد، اما از او جدا نشود: «هرچه زودتر تمام قوم و فرزندان و دارایی‌هایش را دفن کند، زودتر روحشان را به شیطان و دولت را به ترک‌ها می‌دهند، نه اینکه یکدیگر را ترک کنند.» ازدواج سوم. در سال ۱۴۹۶، سفیر جمهوری فلورانس، جووانی دِ مدیچی ایل پوپولانو، از کاترینا دیدار کرد. او پسر دوم پیرفرانچسکو ایل وکیو و از شاخه فرعی خانواده مدیچی بود. او به همراه برادر بزرگترش لورنزو، به دلیل
بود. او به همراه برادر بزرگترش لورنزو، به دلیل خصومت آشکار با پسرعمویشان پیرو، که جانشین پدرش لورنزو ایل مگنیفیکو در حکومت فلورانس شده بود، به تبعید فرستاده شده بودند. در سال ۱۴۹۴، هنگامی که شارل هشتم به ایتالیا حمله کرد، پیرو مجبور به امضای معاهده‌ای شد که به ارتش فرانسه اجازه می‌داد آزادانه به پادشاهی ناپل نقل مکان کند. مردم فلورانس آزاد شدند، پیرو را برکنار و جمهوری اعلام کردند. جووانی و برادرش توانستند به وطن خود بازگردند. آنها از نام خانوادگی مدیچی صرف نظر کردند و نام «پوپولانو» را برای خود برگزیدند.