payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در سیستم جلوگیری از برخورد، که بر اطلاعات نادرست موقعیت و سرعت متکی بود، منجر به برخورد دارت با MUBLCOM با سرعت نسبی حدود ۱٫۵ متر بر ثانیه شد. هر دو فضاپیما از این برخورد بدون آسیب ظاهری جان سالم به در بردند. در طول عملیات خودکار نزدیکی، دارت سوخت محدود خود را سریع‌تر از حد انتظار مصرف کرد که باعث «پایان زودهنگام مأموریت» تنها ۳ دقیقه و ۴۹ ثانیه پس از برخورد شد. سپس دارت برنامه بازنشستگی خود را فعال کرده، از منطقه MUBLCOM خارج شد و برای بازگشت به جو آماده شد. پس از برخورد، MUBLCOM «با یک بازنشانی خودکار،
شد. پس از برخورد، MUBLCOM «با یک بازنشانی خودکار، وضعیت عملیاتی خود را بازیابی کرد». هیئت بررسی حادثه دارت تعیین کرد که تنها ۱۱ مورد از ۲۷ هدف مأموریت، به‌طور کامل یا جزئی، محقق شده‌اند، که همگی مربوط به مراحل پرتاب، مدار اولیه، ملاقات، خروج و بازنشستگی بودند. هیچ‌یک از ۱۴ هدف مرتبط با مرحله عملیات نزدیکی محقق نشدند. ورود به جو. فضاپیمای دارت در تاریخ ۷ مه ۲۰۱۶، حدود ساعت ۰۸:۳۲ ساعت هماهنگ جهانی، در اتمسفر زمین بر فراز اقیانوس آرام وارد جو شد.
بازگشت به فرستنده فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی بیله آگوست است. در این فیلم بازیگرانی همچون کانی نیلسن، آیدان کوئین، تیم دالی، کلی پرستون، مارک رایان و مارک هولتون ایفای نقش کرده‌اند.
تویسترونیکس () (ترکیب واژه‌های "twist" به معنی چرخش و "electronics" به معنی الکترونیک) مطالعه نحوه تغییر خواص الکترونیکی مواد دو بعدی بر اساس زاویه (چرخش) بین لایه‌ها است. مواد مانند گرافین دولایه نشان داده‌اند که رفتار الکترونیکی کاملاً متفاوتی دارند که از عایق الکتریکی تا ابررسانایی متغیر است و این رفتار به شدت به زاویه بین لایه‌ها بستگی دارد. این اصطلاح برای اولین بار توسط گروه تحقیقاتی افثیمیوس کاکیراس در دانشگاه هاروارد در بررسی‌های نظری آن‌ها دربارهٔ سوپرشبکه‌های گرافین معرفی شد. پابلو خیریو-هررو، آلن
گرافین معرفی شد. پابلو خیریو-هررو، آلن اچ مک‌دانلد و رافی بیستریتر در سال ۲۰۲۰ جایزه ولف در فیزیک را به دلیل کارهای نظری و تجربی خود در زمینه گرافین دولایه چرخیده دریافت کردند. تاریخچه. در سال ۲۰۰۷، فیزیک‌دان دانشگاه ملی سنگاپور آنتونیو اچ کسترو نتو فرضیه‌ای مطرح کرد که فشار دادن دو ورق گرافین با هم می‌تواند ویژگی‌های الکترونیکی جدیدی ایجاد کند، و جداگانه پیشنهاد کرد که گرافین ممکن است مسیری برای ابررسانایی فراهم کند، اما این دو ایده را با هم ترکیب نکرد. در سال ۲۰۱۰، محققان در آزمایشگاه اوا آندری در
در سال ۲۰۱۰، محققان در آزمایشگاه اوا آندری در دانشگاه راتگرز در پیسکتاوای، نیوجرسی گرافین دولایه چرخیده را از طریق طرح مویر مشخصه‌سازی کردند و نشان دادند که زاویه چرخش تأثیر زیادی بر ساختار باند دارد با اندازه‌گیری تکینگی وِنی هُو (Van Hove singularities) به‌طور قابل توجهی بازتنظیم شده. همچنین در همان سال محققان از دانشگاه فنی فدریکو سانتا ماریا در شیلی دریافتند که برای زاویه‌ای خاص نزدیک به ۱ درجه، باند ساختار الکترونیکی گرافین دولایه چرخیده کاملاً مسطح می‌شود، و به دلیل این ویژگی نظری، پیشنهاد کردند که
و به دلیل این ویژگی نظری، پیشنهاد کردند که رفتار جمعی ممکن است امکان‌پذیر باشد. در سال ۲۰۱۱ آلن اچ مک‌دانلد (از دانشگاه تگزاس در آستین) و رافی بیستریتر با استفاده از یک مدل نظری ساده دریافتند که برای «زاویه جادویی» پیشین، مقدار انرژی که یک الکترون آزاد برای تونل‌زنی کوانتومی بین دو ورق گرافین نیاز دارد، به‌طور رادیکالی تغییر می‌کند. در سال ۲۰۱۷، گروه تحقیقاتی افثیمیوس کاکیراس در دانشگاه هاروارد از محاسبات دقیق مکانیک کوانتومی برای کاهش عدم قطعیت زاویه چرخش بین دو لایه گرافین که می‌تواند رفتار فوق‌العاده
بین دو لایه گرافین که می‌تواند رفتار فوق‌العاده الکترون‌ها را در این سیستم دو بعدی القا کند، استفاده کردند. در سال ۲۰۱۸، پابلو خیریو-هررو، یک آزمایش‌گر در مؤسسه فناوری ماساچوست، دریافت که زاویه جادویی منجر به ویژگی‌های الکتریکی غیرمعمولی می‌شود که مک‌دانلد و بیستریتر پیش‌بینی کرده بودند. در زاویه ۱٫۱ درجه و در دماهای بسیار پایین، الکترون‌ها از یک لایه به لایه دیگر حرکت می‌کنند، شبکه‌ای ایجاد می‌شود و پدیده ابررسانایی رخ می‌دهد. انتشار این کشفیات موجب انتشار تعدادی مقاله نظری شد که به دنبال درک و توضیح این
تعدادی مقاله نظری شد که به دنبال درک و توضیح این پدیده‌ها هستند و همچنین آزمایش‌های زیادی با استفاده از تعداد لایه‌ها، زاویه‌های چرخش و مواد دیگر انجام شد. آثار بعدی نشان دادند که ویژگی‌های الکترونیکی لایه‌ها می‌تواند به شدت وابسته به هترو استرین باشد، به‌ویژه نزدیک به زاویه جادویی که این امر می‌تواند کاربردهایی در زمینه استرین‌ترونیک داشته باشد. ویژگی‌ها. ابررسانایی و عایق بودن. پیش‌بینی‌های نظری در مورد ابررسانایی توسط Pablo Jarillo-Herrero و دانشجویش Yuan Cao از مؤسسه فناوری ماساچوست و همکارانشان از
Yuan Cao از مؤسسه فناوری ماساچوست و همکارانشان از دانشگاه هاروارد و National Institute for Materials Science در تسوکوبا، ژاپن تأیید شد. در سال ۲۰۱۸، آن‌ها اثبات کردند که ابررسانایی در بی‌لایر گرافن که یکی از لایه‌ها به زاویه ۱٫۱° نسبت به لایه دیگر چرخیده بود و طرح مویر را ایجاد کرده بود، در دمای وجود دارد. آن‌ها دو دستگاه بی‌لایر ساختند که به جای هادی بودن، مانند یک عایق عمل کردند بدون اینکه نیازی به میدان مغناطیسی باشد. افزایش قدرت میدان باعث شد دستگاه دوم به یک ابررسانا تبدیل شود. پیشرفت دیگری در
دوم به یک ابررسانا تبدیل شود. پیشرفت دیگری در تویسترونیکس کشف روشی برای خاموش و روشن کردن مسیرهای ابررسانا با اعمال تفاوت ولتاژ کوچک بود. ساختارهای ناهمگون. تجربه‌هایی نیز با ترکیب لایه‌های گرافن با مواد دیگر که پیوندناهمگون تشکیل می‌دهند در قالب ورقه‌های اتمی نازک که توسط نیروی واندروالسی ضعیف به هم متصل شده‌اند، انجام شده است. به عنوان مثال، یک مطالعه که در ساینس در ژوئیه ۲۰۱۹ منتشر شد نشان داد که با افزودن یک لایه بورون نیترید بین دو ورقه گرافن، اثرات منحصر به فرد فرومغناطیس مداری در زاویه ۱٫۱۷° ایجاد
به فرد فرومغناطیس مداری در زاویه ۱٫۱۷° ایجاد شد که می‌تواند در حافظه کوانتومی در رایانش کوانتومیها استفاده شود. مطالعات اسپکتروسکوپی بیشتر از گرافن بی‌لایر چرخیده‌شده نشان داد که همبستگی‌های الکترون-الکترون در زاویه جادویی قوی است. تجمع الکترونی. بین دو لایه ۲ بعدی برای بیسموت سلناید و دی‌کالکوژنید، محققان در دانشگاه شمال‌شرقی در بوستون کشف کردند که در زاویه‌های خاص چرخش، یک لایه شبکه جدید که تنها از الکترون‌های خالص تشکیل شده است، بین دو لایه عنصر ۲ بعدی ایجاد می‌شود. اثرات کوانتومی و فیزیکی هم‌راستایی
ایجاد می‌شود. اثرات کوانتومی و فیزیکی هم‌راستایی بین دو لایه به نظر می‌رسد که مناطق «حوضچه‌ای» ایجاد کند که الکترون‌ها را در یک شبکه پایدار به دام می‌اندازد؛ زیرا این شبکه پایدار تنها از الکترون‌ها تشکیل شده است، اولین شبکه غیراتمی مشاهده‌شده است و فرصت‌های جدیدی برای محصور کردن، کنترل، اندازه‌گیری و حمل و نقل الکترون‌ها پیشنهاد می‌دهد.
واکسن سرطان () یا واکسن توموری, واکسنی است که یا سرطان موجود را درمان می‌کند یا از توسعهٔ سرطان جلوگیری می‌کند. واکسن‌هایی که سرطان موجود را درمان می‌کنند به عنوان "واکسن‌های درمانی" سرطان یا واکسن‌های آنتی‌ژن تومور شناخته می‌شوند. برخی از این واکسن‌ها «اتوولوگ» هستند که از نمونه‌های گرفته شده از بیمار تهیه می‌شوند و مخصوص همان بیمار هستند. برخی از محققان ادعا می‌کنند که سلول‌های سرطانی به‌طور منظم به وجود می‌آیند و توسط سیستم ایمنی بدن از بین می‌روند (ایمونوسرویلانس); و اینکه تومورها زمانی تشکیل می‌شوند که
و اینکه تومورها زمانی تشکیل می‌شوند که سیستم ایمنی بدن در از بین بردن آن‌ها ناتوان می‌شود. برخی از انواع سرطان‌ها، مانند سرطان دهانه رحم و سرطان کبد، توسط ویروسها (ویروس‌های سرطانزا) ایجاد می‌شوند. واکسن‌های سنتی علیه این ویروس‌ها، مانند واکسن پاپیلوما ویروس انسانی و واکسن هپاتیت ب، از این نوع سرطان‌ها جلوگیری می‌کنند. سایر سرطان‌ها تا حدی توسط عفونت‌های باکتریایی ایجاد می‌شوند (به عنوان مثال سرطان معده و "هلیکوباکتر پیلوری"). واکسن‌های سنتی علیه باکتری‌های سرطان‌زا (آنکوباکتری‌ها) در این مقاله بیشتر مورد
سرطان‌زا (آنکوباکتری‌ها) در این مقاله بیشتر مورد بحث قرار نگرفته‌اند. روش. یک رویکرد در واکسیناسیون سرطان این است که پروتئین‌های موجود در سلول‌های سرطانی جدا شده و بیماران علیه این پروتئین‌ها به عنوان آنتی‌ژن واکسینه شوند، با این امید که سیستم ایمنی بدن تحریک شود تا سلول‌های سرطانی را از بین ببرد. تحقیقات در زمینه واکسن‌های سرطان در حال انجام است برای درمان سرطان پستان، سرطان ریه، سرطان روده بزرگ، سرطان پوست، تومور کلیه، سرطان پروستات و سایر سرطان‌ها. رویکرد دیگر این است که یک واکنش ایمنی "درون‌جا" در
دیگر این است که یک واکنش ایمنی "درون‌جا" در بیمار با استفاده از ویروس‌های آنکولیتیک ایجاد شود. این رویکرد در داروی تالی‌موجن لاهرپاره‌پوک استفاده شده است، که یک واریانت از ویروس هرپس سیمپلکس است که به‌طور انتخابی در بافت تومور تکثیر می‌شود و پروتئین محرک ایمنی GM-CSF را بیان می‌کند. این امر واکنش ایمنی ضد تومور را به آنتی‌ژن‌های توموری که پس از کافت آزاد می‌شوند، تقویت می‌کند و یک واکسن خاص برای هر بیمار ایجاد می‌کند. مکانیزم عمل. واکسن‌های آنتی‌ژن توموری به همان شیوه‌ای عمل می‌کنند که واکسن‌های ویروسی عمل
همان شیوه‌ای عمل می‌کنند که واکسن‌های ویروسی عمل می‌کنند، یعنی سیستم ایمنی بدن را آموزش می‌دهند تا سلول‌هایی را که حاوی آنتی‌ژن در واکسن هستند، هدف قرار دهد. تفاوت این است که آنتی‌ژن‌ها برای واکسن‌های ویروسی از ویروس‌ها یا سلول‌های آلوده به ویروس به دست می‌آیند، در حالی که آنتی‌ژن‌ها برای واکسن‌های آنتی‌ژن توموری از سلول‌های سرطانی به دست می‌آیند. از آنجا که آنتی‌ژن‌های توموری آنتی‌ژن‌هایی هستند که در سلول‌های سرطانی یافت می‌شوند اما در سلول‌های عادی وجود ندارند، واکسن‌هایی که حاوی آنتی‌ژن‌های توموری هستند
واکسن‌هایی که حاوی آنتی‌ژن‌های توموری هستند باید سیستم ایمنی را آموزش دهند تا سلول‌های سرطانی را هدف قرار دهد و نه سلول‌های سالم. آنتی‌ژن‌های خاص سرطان شامل پپتیدهایی از پروتئین‌هایی هستند که معمولاً در سلول‌های عادی یافت نمی‌شوند اما در سلول‌های سرطانی فعال می‌شوند یا پپتیدهایی که شامل جهش‌های خاص سرطان هستند. سلول‌های عرضه‌کننده آنتی‌ژن (APCs) مانند سلول‌های دندریتیک آنتی‌ژن‌ها را از واکسن جذب کرده، آن‌ها را به اپیتوپ پردازش کرده و اپیتوپ‌ها را از طریق پروتئین‌های مجموعه سازگاری بافتی اصلی به لنفوسیت تی
مجموعه سازگاری بافتی اصلی به لنفوسیت تی ارائه می‌دهند. اگر سلول‌های تی اپیتوپ را به عنوان یک جسم خارجی شناسایی کنند، دستگاه ایمنی تطبیقی فعال شده و سلول‌هایی را که آنتی‌ژن‌ها را بیان می‌کنند، هدف قرار می‌دهند. پیشگیری در مقابل درمان. واکسن‌های ویروسی معمولاً با پیشگیری از گسترش ویروس عمل می‌کنند. به‌طور مشابه، واکسن‌های سرطان می‌توانند به گونه‌ای طراحی شوند که آنتی‌ژن‌های مشترک را پیش از تکامل سرطان هدف قرار دهند، اگر فردی عوامل خطر مناسب را داشته باشد. کاربردهای پیشگیرانه اضافی شامل جلوگیری از پیشرفت
کاربردهای پیشگیرانه اضافی شامل جلوگیری از پیشرفت بیشتر سرطان یا انجام متاستاز و جلوگیری از عود پس از بهبودی می‌شود. واکسن‌های درمانی بر روی کشتن تومورهای موجود تمرکز دارند. در حالی که واکسن‌های سرطان به‌طور کلی ایمنی خود را نشان داده‌اند، اثربخشی آن‌ها هنوز نیاز به بهبود دارد. یکی از راه‌های بالقوه برای بهبود درمان واکسن، ترکیب آن با سایر انواع ایمنی‌درمانی‌هایی است که هدفشان تحریک سیستم ایمنی بدن است. از آنجا که تومورها معمولاً مکانیزم‌هایی برای سرکوب سیستم ایمنی ایجاد می‌کنند، ایمنی‌درمانی سرطان اخیراً
ایمنی ایجاد می‌کنند، ایمنی‌درمانی سرطان اخیراً توجه زیادی را به خود جلب کرده است به عنوان یک درمان احتمالی که باید با واکسن‌ها ترکیب شود. برای واکسن‌های درمانی، درمان‌های ترکیبی می‌توانند بیشتر تهاجمی باشند، اما برای ترکیب‌هایی که شامل واکسن‌های پیشگیرانه هستند، باید دقت بیشتری به ایمنی بیماران نسبتاً سالم توجه شود. انواع. واکسیناسیون‌های سرطان می‌توانند بر اساس سلول، پروتئین یا پپتید، یا بر اساس ژن (DNA/RNA) باشند. یا ارگانیسم‌های باکتریایی یا ویروسی زنده ضعیف شده. واکسن‌های مبتنی بر سلول شامل سلول‌های
ضعیف شده. واکسن‌های مبتنی بر سلول شامل سلول‌های تومور یا لیسیت‌های سلولی تومور هستند. پیش‌بینی می‌شود که سلول‌های تومور از بیمار بیشترین طیف آنتی‌ژن‌های مرتبط را داشته باشند، اما این رویکرد گران است و اغلب به تعداد زیادی سلول تومور از بیمار نیاز دارد تا مؤثر باشد. استفاده از ترکیبی از خط‌های سلولی توموری که شبیه به تومور بیمار هستند می‌تواند این موانع را برطرف کند، اما این رویکرد هنوز مؤثر نبوده است. واکسن Canvaxin که شامل سه خط سلولی ملانوما است، در آزمایش‌های بالینی مرحله سوم شکست خورد. یکی دیگر از
بالینی مرحله سوم شکست خورد. یکی دیگر از استراتژی‌های واکسن مبتنی بر سلول شامل استفاده از سلول‌های دندریتیک خودی (سلول‌های دندریتیک مشتق شده از بیمار) است که آنتی‌ژن‌های تومور به آن‌ها افزوده می‌شود. در این استراتژی، سلول‌های دندریتیک که آنتی‌ژن‌ها را ارائه می‌دهند، مستقیماً سلول‌های تی را تحریک می‌کنند، به جای اینکه به پردازش آنتی‌ژن‌ها توسط APCهای بومی پس از تزریق واکسن تکیه کنند. بهترین واکسن شناخته شده سلول دندریتیک Sipuleucel-T (Provenge) است که فقط بقای بیمار را چهار ماه بهبود بخشید. اثربخشی واکسن‌های
بیمار را چهار ماه بهبود بخشید. اثربخشی واکسن‌های سلول دندریتیک ممکن است به دلیل مشکل در مهاجرت این سلول‌ها به گره‌های لنفاوی و تعامل آن‌ها با سلول‌های تی محدود باشد. واکسن‌های مبتنی بر پپتید معمولاً شامل اپیتوپ‌های خاص سرطان هستند و اغلب نیاز به آدجوانت (برای مثال، GM-CSF) دارند تا سیستم ایمنی را تحریک کرده و آنتی‌ژنیسیته را تقویت کنند. نمونه‌هایی از این اپیتوپ‌ها شامل پپتیدهای HER2/neu مانند GP2 و NeuVax هستند. با این حال، این رویکرد نیاز به پروفایل‌سازی MHC بیمار دارد به دلیل محدودیت MHC. نیاز به انتخاب
بیمار دارد به دلیل محدودیت MHC. نیاز به انتخاب پروفایل MHC را می‌توان با استفاده از پپتیدهای بلندتر ("پپتیدهای بلند سنتتیک") یا پروتئین‌های خالص که سپس به اپیتوپ‌ها توسط APCها پردازش می‌شوند، برطرف کرد. واکسیناسیون‌های مبتنی بر ژن شامل نوکلئیک اسید (DNA/RNA) هستند که ژن را کد می‌کند. سپس این ژن در APCها بیان شده و محصول پروتئینی که تولید می‌شود به اپیتوپ‌ها پردازش می‌شود. تحویل ژن برای این نوع واکسن به ویژه چالش‌برانگیز است. حداقل یک کاندید دارویی، mRNA-4157/V940، در حال بررسی واکسن‌های آران‌ای تازه توسعه
در حال بررسی واکسن‌های آران‌ای تازه توسعه یافته برای استفاده در این کاربرد است. واکسیناسیون‌های با ارگانیسم زنده ضعیف شده، مانند سویه‌های لیستریا مونوسیتوژنز که نسبت به آمپی‌سیلین حساس هستند، جزو واکسن CRS-207 هستند. کارآزمایی‌های بالینی. وب‌سایت clinicaltrials.gov بیش از ۱۹۰۰ کارآزمایی را با واژه «واکسن سرطان» فهرست کرده است. از این تعداد، ۱۸۶ کارآزمایی مربوط به فاز ۳ هستند. جدول زیر که اطلاعاتی از یک بررسی اخیر را خلاصه کرده است، نمونه‌ای از آنتی‌ژن‌های استفاده شده در واکسن‌های آزمایش شده در
استفاده شده در واکسن‌های آزمایش شده در کارآزمایی‌های بالینی فاز ۱/۲ برای هر یک از ۱۰ نوع مختلف سرطان را نشان می‌دهد:
کشاورزی سلولی () بر تولید محصولات کشاورزی از طریق کشت سلولی متمرکز است و با استفاده از ترکیبی از زیست‌فناوری، مهندسی بافت، زیست‌شناسی مولکولی و زیست‌شناسی مصنوعی روش‌های جدیدی را برای تولید پروتئین‌ها، چربی‌ها و بافت‌هایی که در غیر این صورت از کشاورزی سنتی به دست می‌آیند، توسعه می‌دهد. بیشتر فعالیت‌های این صنعت بر تولید محصولات حیوانی مانند گوشت، شیر و تخم‌مرغ از طریق کشت سلولی به‌جای پرورش و کشتار دام متمرکز است؛ فرایندی که با مشکلات گسترده‌ای در سطح جهانی مانند پیامدهای زیست‌محیطی کشاورزی (مانند پیامد
مانند پیامدهای زیست‌محیطی کشاورزی (مانند پیامد زیست‌محیطی تولید گوشت)، رفاه جانوران، امنیت غذایی و تندرستی همراه است. کشاورزی سلولی شاخه‌ای از اقتصاد زیستی محسوب می‌شود. شناخته‌شده‌ترین مفهوم در این زمینه گوشت درون‌کشتگاهی است. تاریخچه. اگرچه کشاورزی سلولی یک حوزه علمی نوظهور است، اما محصولات آن نخستین بار در اواخر قرن بیستم با تولید انسولین و پنیرمایه تجاری‌سازی شدند. در ۲۴ مارس ۱۹۹۰، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) یک باکتری مهندسی‌شده ژنتیکی را که قادر به تولید پنیرمایه بود، تأیید کرد و این محصول به
به تولید پنیرمایه بود، تأیید کرد و این محصول به نخستین فرآورده مهندسی ژنتیکی برای مصارف غذایی تبدیل شد. پنیرمایه ترکیبی از آنزیم‌هایی است که در فرایند تولید پنیر، شیر را به کشک و آب پنیر تبدیل می‌کند. به‌طور سنتی، پنیرمایه از پوشش داخلی معده چهارم گوساله‌ها استخراج می‌شد، اما امروزه در تولید پنیر از آنزیم‌های پنیرمایه‌ای که توسط باکتری‌ها، قارچ‌ها یا مخمرهای مهندسی‌شده ژنتیکی تولید می‌شوند، استفاده می‌شود، زیرا این فرآورده‌ها از نظر ترکیب پایدارتر، مقرون‌به‌صرفه‌تر و از نظر کیفیت یکنواخت‌تر از پنیرمایه
و از نظر کیفیت یکنواخت‌تر از پنیرمایه حیوانی هستند. در سال ۲۰۰۴، جیسون گاوریک مثنی، سازمان نیو هاروست (New Harvest) را تأسیس کرد که مأموریت آن «تسریع پیشرفت‌های کشاورزی سلولی» است. نیو هاروست تنها سازمانی است که به‌طور انحصاری بر توسعه کشاورزی سلولی تمرکز دارد و اولین تأمین مالی برای دوره دکتری در این حوزه را در دانشگاه تافتس فراهم کرد. تا سال ۲۰۱۴، شتاب‌دهنده زیست‌شناسی مصنوعی "IndieBio" در سان فرانسیسکو میزبان چندین استارت‌آپ فعال در زمینه کشاورزی سلولی بود که شامل Muufri (تولید شیر از طریق کشت سلولی، که
که شامل Muufri (تولید شیر از طریق کشت سلولی، که بعدها به Perfect Day Foods تغییر نام داد)، The EVERY Company (تولید سفیده تخم‌مرغ با استفاده از کشت سلولی)، Gelzen (تولید ژلاتین از طریق مهندسی باکتری‌ها و مخمرها که بعدها به Geltor تغییر یافت)، Afineur (تولید دانه‌های قهوه کشت‌شده) و Pembient (تولید شاخ کرگدن مصنوعی) می‌شد. شرکت‌های Muufri و The EVERY Company در ابتدا با حمایت مالی نیو هاروست فعالیت خود را آغاز کردند. در سال ۲۰۱۵، سازمان "شفقت برای حیوانات" اقدام به تأسیس "مؤسسه غذای خوب" (The Good Food
اقدام به تأسیس "مؤسسه غذای خوب" (The Good Food Institute) کرد که ترویج کشاورزی گیاهی و کشاورزی سلولی را بر عهده دارد. همچنین در سال ۲۰۱۵، ایشا داتار اصطلاح «کشاورزی سلولی» (که اغلب به اختصار "Cell Ag" نامیده می‌شود) را در یکی از گروه‌های فیسبوک نیو هاروست مطرح کرد. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۶، نیو هاروست نخستین کنفرانس بین‌المللی کشاورزی سلولی را در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا برگزار کرد. یک روز پس از این کنفرانس، نیو هاروست اولین کارگاه غیرعلنی را با حضور ذی‌نفعان صنعتی، دانشگاهی و دولتی در حوزه کشاورزی سلولی برگزار
دانشگاهی و دولتی در حوزه کشاورزی سلولی برگزار کرد. کاربردها. درحالی‌که بیشتر بحث‌ها پیرامون کاربردهای غذایی، به‌ویژه گوشت درون‌کشتگاهی متمرکز بوده است، کشاورزی سلولی می‌تواند برای تولید هرگونه محصول کشاورزی به کار رود، از جمله محصولاتی که در وهله نخست هیچ‌گاه به حیوانات وابسته نبوده‌اند؛ مانند Ginkgo Bioworks که در زمینه تولید عطر فعالیت می‌کند. گوشت. گوشت درون‌کشتگاهی (که با نام‌های دیگری نیز شناخته می‌شود) گونه‌ای از گوشت است که از طریق "برون‌تنی" کشت سلولی سلول‌های حیوانی تولید می‌شود. این روش که یکی از
سلول‌های حیوانی تولید می‌شود. این روش که یکی از زیرمجموعه‌های کشاورزی سلولی است، در پاسخ به افزایش تقاضا برای پروتئین‌ها در رژیم غذایی بررسی شده است. گوشت درون‌کشتگاهی با استفاده از فناوری مهندسی بافت، که در پزشکی ترمیمی به کار می‌رود، تولید می‌شود. ایده گوشت درون‌کشتگاهی در دهه ۲۰۰۰ میلادی توسط جیسون متنی مطرح شد؛ او پس از تألیف مقاله‌ای در زمینه تولید این نوع گوشت، نیو هاروست را به‌عنوان نخستین سازمان غیرانتفاعی جهان در زمینه تحقیق و توسعه گوشت درون‌کشتگاهی بنیان نهاد. گوشت درون‌کشتگاهی می‌تواند راه‌حلی
بنیان نهاد. گوشت درون‌کشتگاهی می‌تواند راه‌حلی برای برخی از چالش‌های جهانی، همچون پیامد زیست‌محیطی تولید گوشت، رفاه جانوران، امنیت غذایی و سلامت انسان باشد. همچنین، این فناوری می‌تواند در کاهش تغییر اقلیم نقش داشته باشد. در سال ۲۰۱۳، مارک پست از دانشگاه ماستریخت، با تولید نخستین همبرگری که مستقیماً از سلول‌ها رشد داده شد، اثبات مفهومی برای گوشت کشت‌شده ارائه کرد. از آن زمان، نمونه‌های اولیه دیگری از گوشت کشت‌شده مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفته‌اند. شرکت SuperMeat یک رستوران از مزرعه تا سفره به نام "The
SuperMeat یک رستوران از مزرعه تا سفره به نام "The Chicken" را در تل‌آویو افتتاح کرد تا واکنش مصرف‌کنندگان را نسبت به برگر مرغ کشت‌شده خود بیازماید. همچنین، «نخستین فروش تجاری گوشت کشت‌شده» در دسامبر ۲۰۲۰ در رستوران «۱۸۸۰» سنگاپور انجام شد، جایی که گوشت کشت‌شده تولیدی شرکت Eat Just از ایالات متحده آمریکا عرضه گردید. در حالی که بیشتر تلاش‌ها در این زمینه بر روی گوشت‌های رایج مانند گوشت گاو، خوک و مرغ که بخش عمده‌ای از مصرف در کشورهای توسعه‌یافته را تشکیل می‌دهند، متمرکز است، برخی شرکت‌های نوپا مانند
می‌دهند، متمرکز است، برخی شرکت‌های نوپا مانند Orbillion Bio بر تولید گوشت‌های خاص و گران‌بها مانند گوشت گوزن شمالی، بره، گاومیش کوهان‌دار آمریکایی و نژاد باارزش «واگیو» تمرکز کرده‌اند. شرکت Avant Meats نیز ماهی گروپر کشت‌شده را به بازار عرضه کرده است، در حالی که دیگر شرکت‌ها به دنبال پرورش گونه‌های متنوعی از ماهی و غذاهای دریایی هستند. فرایند تولید گوشت کشت‌شده به‌طور مداوم در حال تکامل است و توسط شرکت‌های مختلف و مؤسسات تحقیق و توسعه هدایت می‌شود. کاربردهای این فناوری بحث‌های گسترده‌ای در زمینه‌های اخلاق
این فناوری بحث‌های گسترده‌ای در زمینه‌های اخلاق خوردن گوشت، گوشت، فرهنگ و اقتصاد به همراه داشته است. از نظر بازار آزاد، داده‌های منتشرشده توسط سازمان مردم‌نهاد Good Food Institute نشان می‌دهد که در سال ۲۰۲۱، شرکت‌های فعال در زمینه گوشت کشت‌شده تنها در اروپا ۱۴۰ میلیون دلار سرمایه جذب کرده‌اند. در حال حاضر، گوشت کشت‌شده تنها در رویدادهای خاص و برخی رستوران‌های لوکس سرو می‌شود و تولید انبوه آن هنوز آغاز نشده است. در سال ۲۰۲۰، نخستین تأییدیه قانونی برای محصول گوشت درون‌کشتگاهی توسط دولت سنگاپور صادر شد. این
گوشت درون‌کشتگاهی توسط دولت سنگاپور صادر شد. این گوشت مرغ در یک بیورآکتور در محلولی از اسیدهای آمینه، شکر و نمک رشد یافته بود. محصولات غذایی ناگت مرغ این شرکت تقریباً ۷۰٪ گوشت درون‌کشتگاهی دارند، در حالی که بقیه ترکیب آن از پروتئین ماش و سایر مواد تشکیل شده است. این شرکت متعهد شد که برای دستیابی به برابری قیمتی با سروهای مرغ «رستورانی» سطح بالا تلاش کند. تخم‌مرغ. The EVERY Company یک استارتاپ مستقر در سانفرانسیسکو است که به‌عنوان پروژه تخم‌مرغ نیو هاروست آغاز به کار کرده و در سال ۲۰۱۵ توسط IndieBio حمایت
به کار کرده و در سال ۲۰۱۵ توسط IndieBio حمایت شد. این شرکت سفیده تخم‌مرغ را از مخمر تولید می‌کند، نه از تخم‌مرغ. ژلاتین. ژلاتور (Geltor) یک استارتاپ مستقر در سانفرانسیسکو است که در سال ۲۰۱۵ توسط IndieBio حمایت شد. ژلاتور در حال توسعه یک پلتفرم تولید پروتئین اختصاصی است که از باکتری‌ها و مخمرها برای تولید ژلاتین استفاده می‌کند. قهوه. در سال ۲۰۲۱، رسانه‌ها گزارش دادند که اولین محصولات قهوه مصنوعی توسط دو شرکت بیوتکنولوژی ایجاد شده است که هنوز در انتظار تأیید مقررات برای تجاری‌سازی در آینده نزدیک
تأیید مقررات برای تجاری‌سازی در آینده نزدیک هستند.&lt;ref name="10.1021/acsfoodscitech.4c00238"&gt;&lt;/ref&gt; این محصولات که می‌توانند از طریق کشاورزی سلولی در بیورآکتورها تولید شوند و برای آن‌ها چندین تحقیق و توسعه تأمین مالی قابل توجهی کسب کرده است، ممکن است تأثیرات، ترکیب و طعم مشابه با محصولات طبیعی داشته باشند اما به میزان کمتری آب مصرف کرده، کمتر تولید کربن می‌کنند، نیاز به نیروی کار کمتری دارند و باعث تخریب محیط زیست نمی‌شوند. قهوه سلولی رویکردی بسیار رادیکال‌تر به چالش‌های متعدد قهوه سنتی است. در
رادیکال‌تر به چالش‌های متعدد قهوه سنتی است. در حالی که این قهوه ۱۰۰٪ قهوه است، قهوه سلولی در آزمایشگاه از سلول‌های قهوه پرورش می‌یابد تا پس از خشک شدن، پودری تولید کند که می‌تواند بو داده شده و عصاره‌گیری شود. خون خرچنگ نعل‌اسبی. Sothic Bioscience یک استارتاپ مستقر در کراک است که در سال ۲۰۱۵ توسط IndieBio حمایت شد. Sothic Bioscience در حال ایجاد یک پلتفرم برای تولید بیوسنتتیک خون خرچنگ یقه‌دار است. خون خرچنگ یقه‌دار حاوی Limulus Amebocyte Lysate (LAL) است که استاندارد طلایی برای اعتبارسنجی تجهیزات پزشکی و
استاندارد طلایی برای اعتبارسنجی تجهیزات پزشکی و داروها می‌باشد. ماهی. کشاورزی سلولی می‌تواند برای خوراک ماهی تجاری مورد استفاده قرار گیرد. Finless Foods در حال کار بر روی توسعه و تولید انبوه محصولات غذایی حیوانات دریایی است. Wild Type یک استارتاپ مستقر در سانفرانسیسکو است که بر روی ایجاد گوشت پرورش‌یافته برای مقابله با چالش‌هایی همچون تغییرات اقلیمی، امنیت غذایی و بهداشت تمرکز دارد. عطرها. Ginkgo Bioworks یک شرکت طراحی ارگانیسم مستقر در بوستون است که در زمینه پرورش عطرها و طراحی میکروب‌های سفارشی فعالیت
پرورش عطرها و طراحی میکروب‌های سفارشی فعالیت می‌کند.
مک‌لارن ام۲بی () نخستین خودروی مسابقه‌ای فرمول یک تیم مک‌لارن بود که در طول مسابقات فرمول یک فصل ۱۹۶۶ مورد استفاده قرار گرفت. این خودرو که در سال ۱۹۶۵ رونمایی شد، جانشینی بود برای خودروی در دست توسعهٔ ام۲آ. ام۲بی که توسط رابین هرد طراحی شد، در ساختار خود از مادهٔ نوآورانه اما مشکل‌ساز مالیت بهره می‌برد. این خودرو از موتورهای ساخت فورد و سرنیسیما بهره‌مند بود که هر دوی آن‌ها با کمبود توان و مشکلاتی در زمینهٔ دوام مواجه بودند. مک‌لارن ام۲بی که به رانندگی بنیان‌گذار تیم، بروس مک‌لارن، برای مدت کوتاهی در فصل
تیم، بروس مک‌لارن، برای مدت کوتاهی در فصل ۱۹۶۶ حضور داشت، در شش مسابقه شرکت کرد و تنها در چهار مورد موفق به آغاز مسابقه شد. این خودرو در جایزه بزرگ بریتانیا نخستین امتیاز را برای تیم مک‌لارن کسب کرد و دو امتیاز دیگر نیز در جایزه بزرگ ایالات متحده به دست آورد. تاریخچه مسابقات. نسخهٔ مجهز به موتور فورد ام۲بی نخستین خضور خود به رانندگی مک‌لارن را در مسابقه آغازین فصل در موناکو تجربه کرد. مک‌لارن در این مسابقه جایگاه دهم را در خط شروع کسب کرد و در طول مسابقه توانست به جایگاه ششم برسد، اما تنها پس از طی کردن ۹
به جایگاه ششم برسد، اما تنها پس از طی کردن ۹ دور مسابقه، به دلیل نشت روغن بازنشسته شد. مک‌لارن پس از مسابقهٔ موناکو معتقد بود که «چنان سخت است که به‌نظر می‌رسد که مجبور شویم در اتاق موتور دست به اقدامات نسبتاً شدیدی بزنیم»، و متعاقباً در مسابقهٔ بلژیک از موتور سرنیسیما استفاده شد. با این حال، این موتور جایگزین نتوانست مشکل را به‌طور مؤثر برطرف کند و در مرحلهٔ تمرین با آسیب در بخش بلبرینگ‌ها مواجه شد. مک‌لارن که موتور زاپاسی در اختیار نداشت، موفق نشد خود را به آغاز مسابقه برساند. تیم مک‌لارن از مسابقهٔ بعدی
آغاز مسابقه برساند. تیم مک‌لارن از مسابقهٔ بعدی در فرانسه نیز باز ماند، اما خودروی ام۲بی در جایزه بزرگ بریتانیا در پیست برندز هچ موفق شد مسابقه را در جایگاه ششم به پایان برساند و نخستین امتیاز را برای تیم مک‌لارن کسب کند. با خرابی موتور سرنیسیما پیش از جایزه بزرگ هلند، این خودرو دوباره از آغاز مسابقه باز ماند و تیم مک‌لارن با پیش‌بینی آماده شدن موتور بهبودیافتهٔ فورد، از ورود به جایزه بزرگ‌های آلمان و ایتالیا نیز کناره‌گیری کرد. موتور فورد در جایزه بزرگ ایالات متحده مجدداً بر روی ام۲بی نصب شد و بروس