payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زمینه‌ساز آیندهٔ تحریک الکتریکی شدند: گزینه‌های طراحی برای الکترود شامل اندازه، شکل، آرایش، تعداد، تخصیص تماس‌ها و روش کاشت آن‌ها است. گزینه‌های طراحی برای مولد پالس شامل منبع انرژی، محل کاشت آناتومیک هدف، منبع جریان یا ولتاژ، نرخ پالس، عرض پالس و تعداد کانال‌های مستقل است. گزینه‌های برنامه‌ریزی بسیار متنوع‌اند (برای نمونه، یک الکترود چهارتماسی ۵۰ ترکیب دوقطبی کاربردی ارائه می‌دهد). دستگاه‌های کنونی از تجهیزات رایانه‌ای برای یافتن بهترین گزینه‌ها استفاده می‌کنند. این امکانِ بازبرنامه‌ریزی به جبران تغییرات
این امکانِ بازبرنامه‌ریزی به جبران تغییرات وضعیتی بدن، جابه‌جایی الکترود، تغییر محل درد و جایگذاری نامطلوب الکترود کمک می‌کند. پروتزهای حرکتی. دستگاه‌هایی که از کارکرد دستگاه عصبی خودمختار پشتیبانی می‌کنند شامل ایمپلنت برای کنترل مثانه هستند. در دستگاه عصبی پیکری، تلاش‌ها برای کمک به کنترل آگاهانهٔ حرکت شامل تحریک الکتریکی کارکردی و تحریک‌کننده ریشه قدامی کمری می‌شود. ایمپلنت‌های کنترل مثانه. زمانی که آسیب نخاعی به پاراپلژی منجر شود، بیماران در تخلیهٔ مثانهٔ خود دچار مشکل می‌شوند و این امر می‌تواند به
خود دچار مشکل می‌شوند و این امر می‌تواند به عفونت بینجامد. از سال ۱۹۶۹ به بعد، بریندلی «تحریک‌کننده ریشه قدامی خاجی» را توسعه داد که از اوایل دههٔ ۱۹۸۰ کارآزمایی‌های انسانی موفقی داشت. این دستگاه بر روی گانگلیون‌های ریشه قدامی خاجی نخاع کاشته می‌شود؛ با کنترل یک فرستندهٔ خارجی، تحریک متناوبی ایجاد می‌کند که تخلیهٔ مثانه را بهبود می‌بخشد. این دستگاه همچنین به دفع کمک کرده و به بیماران مرد امکان می‌دهد تا نعوظ کامل و پایدار داشته باشند. روش مرتبط «تحریک عصب خاجی» برای کنترل بی‌اختیاری در بیماران سالم به‌کار
برای کنترل بی‌اختیاری در بیماران سالم به‌کار می‌رود. پروتزهای حرکتی برای کنترل آگاهانهٔ حرکت. پژوهشگران هم‌اکنون در حال بررسی و ساخت نوروپروتزهای حرکتی هستند که به بازگرداندن حرکت و توانایی برقراری ارتباط با دنیای بیرون در افراد دارای ناتوانی‌های حرکتی مانند تتراپلژی یا اسکلروز جانبی آمیوتروفیک کمک کند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که جسم مخطط نقش مهمی در یادگیری حسی-حرکتی دارد. این موضوع در آزمایشی نشان داده شد که در آن نرخ شلیک نورون‌های جسم مخطط موش‌های آزمایشگاهی پس از انجام متوالی یک وظیفه در سطح بالاتری
پس از انجام متوالی یک وظیفه در سطح بالاتری ثبت شد. برای ثبت سیگنال‌های الکتریکی مغز، دانشمندان میکروالکترودهایی کوچک‌تر از یک سانتی‌متر مربع طراحی کرده‌اند که می‌توان آن‌ها را در جمجمه کاشت تا فعالیت الکتریکی را ثبت کرده و اطلاعات را از طریق یک کابل نازک منتقل کنند. پس از دهه‌ها پژوهش بر روی میمون‌ها، عصب‌پژوهان توانسته‌اند سیگنال‌های نورونی را به حرکات رمزگشایی کنند. با تکمیل این ترجمه، پژوهشگران رابط‌هایی ساخته‌اند که به بیماران امکان می‌دهد نشانگر رایانه را حرکت دهند و در حال آغاز ساخت اندام‌های رباتیک
را حرکت دهند و در حال آغاز ساخت اندام‌های رباتیک و اسکلت‌های بیرونی هستند که بیماران بتوانند با فکر کردن به حرکت آن‌ها را کنترل کنند. فناوری پشت نوروپروتزهای حرکتی هنوز در آغاز راه است. پژوهشگران و شرکت‌کنندگان در حال آزمودن شیوه‌های مختلف استفاده از پروتز هستند. برای نمونه، فکر کردن بیمار به مشت‌کردن دست نتیجه‌ای متفاوت از فکر کردن به ضربه‌زدن با انگشت دارد. فیلترهای به‌کاررفته در پروتزها نیز همچنان در حال اصلاح هستند و در آینده پزشکان امیدوارند ایمپلنتی بسازند که بتواند سیگنال‌ها را از درون جمجمه به‌صورت
که بتواند سیگنال‌ها را از درون جمجمه به‌صورت بی‌سیم منتقل کند، نه از طریق کابل. پیش از این پیشرفت‌ها، فیلیپ کندی (اموری و جورجیا تک) سامانه‌ای عملیاتی ــ هرچند ابتدایی ــ ساخته بود که به فردی با فلج امکان می‌داد با تعدیل فعالیت مغزی خود کلمات را هجی کند. دستگاه کندی از دو الکترود نوروتروفیک استفاده می‌کرد: نخستین در ناحیهٔ قشری حرکتی سالم (مثلاً ناحیهٔ نمایهٔ انگشت) کاشته شد و برای حرکت‌دادن نشانگر میان گروهی از حروف به‌کار می‌رفت. دومی در ناحیهٔ حرکتی دیگری کاشته شد و برای انتخاب حروف استفاده می‌شد.
دیگری کاشته شد و برای انتخاب حروف استفاده می‌شد. پیشرفت‌های بیشتری در جایگزینی دست‌های از دست‌رفته با اندام‌های سایبرنتیک با استفاده از اعصابی که معمولاً به عضلات سینه‌ای متصل هستند انجام شده است. این دست‌ها امکان دامنهٔ حرکتی نسبتاً محدودی دارند و گزارش شده است که قرار است به حسگرهایی برای تشخیص فشار و دما مجهز شوند. دکتر تاد کویکن در دانشگاه نورث‌وسترن و مؤسسه بازتوانی شیکاگو روشی به نام عصب‌رسانی هدفمند توسعه داده است که به یک فرد قطع عضو امکان می‌دهد دستگاه‌های پروتزی موتوری را کنترل کرده و بازخورد حسی
پروتزی موتوری را کنترل کرده و بازخورد حسی را دوباره به دست آورد. در سال ۲۰۰۲ یک آرایه چندالکترودی متشکل از ۱۰۰ الکترود که اکنون بخش حسگر برین‌گیت را تشکیل می‌دهد، مستقیماً در رشته‌های عصب میانی دانشمند کوین وارویک کاشته شد. سیگنال‌های ثبت‌شده برای کنترل یک بازوی رباتیک که توسط همکار وارویک، پیتر کایبرد ساخته شده بود به‌کار رفت و توانست حرکات بازوی خود وارویک را تقلید کند. افزون بر این، نوعی بازخورد حسی نیز از طریق ایمپلنت فراهم شد که با عبور جریان‌های الکتریکی کوچک به عصب ایجاد می‌شد. این تحریک باعث انقباض
کوچک به عصب ایجاد می‌شد. این تحریک باعث انقباض نخستین ماهیچه لومبریکال دست شد و همین حرکت بود که ادراک شد. در ژوئن ۲۰۱۴، جولیانو پینتو، یک ورزشکار پاراپلژیک، ضربهٔ آغازین مراسم افتتاحیهٔ جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ را با استفاده از یک اسکلت بیرونی توانمندشده با رابط مغز اجرا کرد. این اسکلت بیرونی توسط پروژهٔ Walk Again در آزمایشگاه میگل نیکولِلیس و با حمایت مالی دولت برزیل ساخته شد. نیکولِلیس می‌گوید بازخورد از اندام‌های جایگزین (برای نمونه، اطلاعات مربوط به فشاری که پای پروتزی هنگام تماس با زمین تجربه می‌کند)
که پای پروتزی هنگام تماس با زمین تجربه می‌کند) برای حفظ تعادل ضروری است. او دریافته است که تا زمانی که افراد بتوانند اندام‌های کنترل‌شده با رابط مغزی را در همان زمان اجرای فرمان حرکت ببینند، با استفادهٔ مکرر، مغز اندام توانمند بیرونی را درونی‌سازی کرده و آن را (از نظر آگاهی مکانی و بازخورد) بخشی از بدن تلقی می‌کند. تکنیک‌های قطع عضو. گروه بیومکاترونیک ام‌آی‌تی یک الگوی نوین برای قطع عضو طراحی کرده است که امکان می‌دهد عضلات زیستی و پروتزهای مایوالکتریکی با قابلیت اطمینان بالا به‌طور عصبی با هم در ارتباط
قابلیت اطمینان بالا به‌طور عصبی با هم در ارتباط باشند. این الگوی جراحی که «رابط میونورال آگونیست–آنتاگونیست» (AMI) نامیده می‌شود، به کاربر توانایی می‌دهد اندام پروتزی خود را همچون امتداد بدن خویش حس و کنترل کند، نه صرفاً وسیله‌ای شبیه به یک اندام مصنوعی. در یک رابطهٔ طبیعی میان عضلات آگونیست–آنتاگونیست (برای نمونه دوسر–سه‌سر)، هنگامی که عضلهٔ آگونیست منقبض می‌شود، عضلهٔ آنتاگونیست کشیده می‌شود و برعکس. این سازوکار موجب آگاهی فرد از موقعیت اندام خود بدون نیاز به نگاه‌کردن می‌شود. در یک قطع عضو استاندارد،
به نگاه‌کردن می‌شود. در یک قطع عضو استاندارد، عضلات آگونیست–آنتاگونیست (مانند دوسر–سه‌سر) از یکدیگر جدا می‌شوند و بدین‌ترتیب امکان داشتن سازوکار پویای انقباض–کشش که بازخورد حسی ایجاد می‌کند از میان می‌رود؛ بنابراین، افراد قطع عضو با جراحی‌های مرسوم هیچ راهی برای احساس محیط فیزیکی‌ای که اندام پروتزی آن‌ها با آن برخورد می‌کند ندارند. افزون بر این، در جراحی‌های کنونی قطع عضو که بیش از ۲۰۰ سال است اجرا می‌شوند، یک‌سوم بیماران به‌دلیل درد در انتهای عضو قطع‌شده نیازمند جراحی‌های اصلاحی هستند. یک AMI از دو عضله
نیازمند جراحی‌های اصلاحی هستند. یک AMI از دو عضله تشکیل می‌شود که پیش‌تر دارای رابطهٔ آگونیست–آنتاگونیست بوده‌اند. در جریان جراحی قطع عضو، این دو عضله به‌صورت مکانیکی در درون کندهٔ قطع‌شده به یکدیگر متصل می‌شوند. برای هر درجه آزادی یک مفصل در بدن بیمار می‌توان یک جفت عضلهٔ AMI ایجاد کرد تا کنترل و حس چندین مفصل پروتزی فراهم شود. در آزمون‌های مقدماتی این رابط عصبی جدید، بیماران دارای AMI کنترل بیشتری بر پروتز خود نشان داده و گزارش کرده‌اند. همچنین در مقایسه با بیماران دارای قطع عضو سنتی، رفتار بازتابی
با بیماران دارای قطع عضو سنتی، رفتار بازتابی طبیعی‌تری هنگام بالا و پایین‌رفتن از پله‌ها مشاهده شد. یک AMI همچنین می‌تواند با ترکیب دو پیوند عضلهٔ بی‌خون‌رسانی‌شده ساخته شود. این پیوندهای عضلانی (یا فلپ‌ها) عضلات اضافه‌ای هستند که عصب‌گیری‌شان از بین رفته و از بخشی از بدن برداشته می‌شوند تا توسط اعصاب قطع‌شدهٔ موجود در اندامی که قرار است قطع شود، دوباره عصب‌گیری شوند. از طریق استفاده از فلپ‌های عضلانی بازتولیدشده می‌توان برای بیمارانی که بافت عضلانی آن‌ها دچار آتروفی یا آسیب شدید شده است یا بیمارانی که
دچار آتروفی یا آسیب شدید شده است یا بیمارانی که به‌دلایل مختلفی مانند درد نوروما یا خار استخوانی نیازمند اصلاح اندام قطع‌شده هستند، AMI ایجاد کرد. موانع. مدل‌سازی ریاضی. توصیف دقیق پارامترهای ورودی/خروجی غیرخطی (I/O) در بافت سالمی که قرار است جایگزین شود، برای طراحی پروتزی که سیگنال‌های سیناپسی زیستی طبیعی را تقلید کند، حیاتی است. مدل‌سازی ریاضی این سیگنال‌ها کاری پیچیده است «زیرا پویایی‌های غیرخطی در سازوکارهای سلولی/مولکولی تشکیل‌دهندهٔ نورون‌ها و ارتباطات سیناپسی آن‌ها ذاتاً وجود دارد». خروجی تقریباً
سیناپسی آن‌ها ذاتاً وجود دارد». خروجی تقریباً تمام نورون‌های مغز به این بستگی دارد که کدام ورودی‌های پساسیناپسی فعال باشند و این ورودی‌ها به چه ترتیبی دریافت شوند (به‌ترتیب ویژگی‌های فضایی و زمانی). پس از مدل‌سازی ریاضی پارامترهای ورودی/خروجی، مدار مجتمع طراحی می‌شود تا سیگنال‌های زیستی طبیعی را تقلید کند. برای اینکه پروتز همانند بافت طبیعی عمل کند، باید سیگنال‌های ورودی را به همان شیوهٔ بافت طبیعی پردازش کند؛ این فرایند «تبدیل» نامیده می‌شود. اندازه. دستگاه‌های کاشتنی باید بسیار کوچک باشند تا بتوان آن‌ها
کاشتنی باید بسیار کوچک باشند تا بتوان آن‌ها را مستقیماً در مغز قرار داد؛ اندازه‌ای در حدود یک سکهٔ ۲۵ سنتی. یکی از نمونه‌های آرایهٔ میکروالکترود کاشتنی، آرایهٔ یوتا است. دستگاه‌های کنترل بی‌سیم می‌توانند در بیرون از جمجمه نصب شوند و باید کوچک‌تر از یک پیجر باشند. مصرف انرژی. مصرف انرژی اندازهٔ باتری را تعیین می‌کند. بهینه‌سازی مدارهای کاشته‌شده نیاز به انرژی را کاهش می‌دهد. دستگاه‌های کاشتنی در حال حاضر به منابع توان درونی نیاز دارند. هنگامی که باتری تمام می‌شود، برای جایگزینی واحد باید جراحی انجام شود.
می‌شود، برای جایگزینی واحد باید جراحی انجام شود. هرچه عمر باتری بیشتر باشد، تعداد جراحی‌های موردنیاز برای تعویض باتری کمتر خواهد شد. یکی از گزینه‌ها برای شارژ باتری‌های ایمپلنت بدون نیاز به جراحی یا سیم، همان روشی است که در مسواک‌های برقی استفاده می‌شود. این دستگاه‌ها از شارژ القایی برای شارژ باتری‌ها استفاده می‌کنند. راهبرد دیگر تبدیل انرژی الکترومغناطیسی به انرژی الکتریکی است، همانند آنچه در برچسب‌های شناسایی با امواج رادیویی (RFID) به‌کار می‌رود. سازگاری زیستی. پروتزهای شناختی مستقیماً در مغز کاشته
زیستی. پروتزهای شناختی مستقیماً در مغز کاشته می‌شوند، بنابراین سازگاری زیستی مانع بسیار مهمی است که باید بر آن غلبه کرد. مواد به‌کاررفته در پوشش دستگاه، جنس الکترود (مانند اکسید ایریدیوم) و عایق‌کاری الکترودها باید برای کاشت بلندمدت انتخاب شوند. این موضوع مشمول استانداردهایی همچون: ISO 14708-3 2008-11-15، ایمپلنت‌های جراحی – دستگاه‌های پزشکی فعال کاشتنی، بخش ۳: تحریک‌کننده‌های عصبی کاشتنی است. عبور از سد خونی مغزی می‌تواند پاتوژن‌ها یا مواد دیگری را وارد کند که ممکن است پاسخ ایمنی ایجاد کنند. مغز سامانهٔ
که ممکن است پاسخ ایمنی ایجاد کنند. مغز سامانهٔ ایمنی ویژهٔ خود را دارد که عملکردی متفاوت از دستگاه ایمنی سایر بخش‌های بدن دارد. انتقال داده. انتقال بی‌سیم در حال توسعه است تا امکان ثبت پیوستهٔ سیگنال‌های نورونی افراد در زندگی روزمره فراهم شود. این قابلیت به پزشکان و متخصصان بالینی اجازه می‌دهد داده‌های بیشتری گردآوری کنند و رویدادهای کوتاه‌مدتی مانند حملات صرع را ثبت کرده و در نتیجه درمان و شناسایی بیماری‌های عصبی را بهبود بخشند. یک دستگاه کوچک و سبک در دانشگاه استنفورد ساخته شده است که امکان ثبت مداوم
دانشگاه استنفورد ساخته شده است که امکان ثبت مداوم نورون‌های مغز نخستی‌ها را فراهم می‌کند. این فناوری همچنین به عصب‌پژوهان امکان می‌دهد مغز را بیرون از محیط کنترل‌شدهٔ آزمایشگاه مطالعه کنند. روش‌های انتقال داده میان نوروپروتزها و سامانه‌های خارجی باید مقاوم و ایمن باشند. ایمپلنت‌های عصبی بی‌سیم می‌توانند همانند هر سامانهٔ فناوری اطلاعاتی دیگری در برابر آسیب‌پذیری‌های امنیت سایبری حساس باشند و این موضوع به پیدایش اصطلاح نوروامنیت انجامیده است. یک نقض نوروامنیتی می‌تواند به‌عنوان نقض حریم خصوصی پزشکی در نظر
می‌تواند به‌عنوان نقض حریم خصوصی پزشکی در نظر گرفته شود. کاشت درست. کاشت دستگاه مشکلات بسیاری به همراه دارد. نخست، ورودی‌های پیش‌سیناپسی باید به‌درستی به ورودی‌های پس‌سیناپسی در دستگاه متصل شوند. دوم، خروجی‌های دستگاه باید به‌طور دقیق بر روی بافت هدف هدایت شوند. سوم، مغز باید بیاموزد که چگونه از ایمپلنت استفاده کند. مطالعات گوناگون در زمینهٔ انعطاف‌پذیری مغز نشان می‌دهند که این امر ممکن است از طریق تمرین‌هایی که با انگیزهٔ مناسب طراحی شده‌اند امکان‌پذیر باشد. فناوری‌های درگیر. پتانسیل‌های میدانی موضعی.
باشد. فناوری‌های درگیر. پتانسیل‌های میدانی موضعی. پتانسیل میدانی موضعی (LFPs) سیگنال‌های الکتروفیزیولوژیکی هستند که به جمع تمام فعالیت‌های سیناپسی دندریتی در یک حجم از بافت مربوط می‌شوند. پژوهش‌های اخیر نشان می‌دهند که اهداف و ارزش مورد انتظار از جمله کارکردهای شناختی سطح بالا هستند که می‌توان از آن‌ها برای پروتزهای شناختی عصبی بهره گرفت. همچنین دانشمندان دانشگاه رایس روشی تازه کشف کرده‌اند که به‌وسیلهٔ تغییرات اندک در سطحی که نانوذرات به آن متصل‌اند، امکان تنظیم ارتعاشات ناشی از نور در نانوذرات را فراهم
تنظیم ارتعاشات ناشی از نور در نانوذرات را فراهم می‌کند. به‌گفتهٔ این دانشگاه، این کشف می‌تواند به کاربردهای تازه‌ای در فوتونیک از جمله در پایش مولکولی تا ارتباطات بی‌سیم منجر شود. آن‌ها برای القای ارتعاش اتم‌ها در دیسک‌های نانویی طلا از پالس‌های لیزر فوق‌سریع استفاده کردند. پروب‌های الکتریکی متحرک خودکار. یکی از موانع مهم، کاشت بلندمدت الکترودها است. اگر الکترودها بر اثر شوک فیزیکی جابه‌جا شوند یا مغز نسبت به جایگاه الکترود حرکت کند، ممکن است الکترودها از عصب‌های متفاوتی ثبت کنند. تنظیم الکترودها برای حفظ
متفاوتی ثبت کنند. تنظیم الکترودها برای حفظ سیگنال بهینه ضروری است. تنظیم تک‌به‌تک آرایه‌های چندالکترودی کاری بسیار زمان‌بر و دشوار است. توسعهٔ الکترودهایی با قابلیت تنظیم خودکار می‌تواند این مشکل را برطرف کند. گروه اندرسون در حال حاضر با آزمایشگاه یو-چانگ تای و آزمایشگاه بردیک (هر دو در کلتک) همکاری می‌کند تا سامانه‌ای بسازد که از محرک‌های مبتنی بر الکترولیز برای تنظیم مستقل الکترودها در یک آرایهٔ کاشته‌شدهٔ مزمن بهره می‌برد. فنون جراحی با هدایت تصویری. جراحی با هدایت تصویری برای جای‌گذاری دقیق ایمپلنت‌های
با هدایت تصویری برای جای‌گذاری دقیق ایمپلنت‌های مغزی استفاده می‌شود.
بوریس پِتروویچ شِریمیتِف ( – )، دیپلمات و ژنرال فیلد مارشال روسیه تزاری در زمان پتر کبیر بود. او در سال ۱۶۵۲ در یک خانواده اشرافی اصیل روس به دنیا آمد و از ۱۶۶۹ (۱۷ سالگی) در مقام پیشکار به تزار الکسی یکم خدمت می‌کرد. شریمیتف در انعقاد پیمان صلح ابدی (۱۶۸۶) نقش داشت و در لشکرکشی‌های آزوف (۱۶۹۵–۱۶۹۶) با موفقیت شرکت کرد. با آغاز جنگ بزرگ شمالی، دوره فعالیت جدی شریمیتف هم آغاز شد. روسیه شروع خوبی در آن جنگ نداشت؛ در طول نبرد ناروا (۱۷۰۰) پتر و شریمیتف هر دو از میدان گریختند. با این حال، پتر شریمیتف را به
از میدان گریختند. با این حال، پتر شریمیتف را به فرماندهی تمام قوای مهاجم روسیه در سرزمین‌های بالتیک منصوب کرد. به دلیل پیروزی‌اش در نبرد اراستفر، تزار او را به مقام فیلد مارشال رساند. یک سال بعد در نبرد هوملسهوف سپاه سوئد را در هم کوبید و در سراسر لیوونیا و اینگریا جولان داد. سپس در محاصره نوتبورگ (۱۷۰۲) به تزار کمک کرد و تا سال ۱۷۰۳ سراسر اینگریا را فتح کرده بود. در سال ۱۷۰۴، پتر شریمیتف را برای سرکوب شورش تهدیدآمیز آستراخان فرستاد و پس از موفقیت او در آرام کردن منطقه، به او ۲۴۰۰ خانوار رعیت پاداش داد و
کردن منطقه، به او ۲۴۰۰ خانوار رعیت پاداش داد و پسرش هم به درجه سرهنگی ارتقا یافت. بلافاصله پس از بازگشت از آستراخان، وی به کورلند اعزام شد. بوریس در نبرد گماورتهوف مقابل آدام لودویک لیونهاوپت سوئدی به سختی شکست خورد و در سال ۱۷۰۸ در نبرد گولوفچین نیز ناکام ماند. سال بعد در نبرد پولتاوا که به پیروزی سرنوشت‌ساز روس‌ها ختم شد، شریمیتف فرماندهی دسته مرکزی سپاه روسیه را بر عهده داشت. وی در لشکرکشی رودخانه پروت هم مشارکت کرد و در پایان جهت انعقاد پیمان صلح به استانبول رفت. او پس از بازگشت، به کارزارهای خود در
رفت. او پس از بازگشت، به کارزارهای خود در جنگ بزرگ شمالی ادامه داد. بوریس شریمیتف تمام زندگی خود را وقف خدمت به پتر کبیر کرد و از مهم‌ترین فرماندهان نظامی او بود؛ اما به دلیل شخصیت خاص و خصومتش با الکساندر منشیکوف، آنچنان از مرحمت تزار برخوردار نشد. با اینکه او به فرهنگ غربی متمایل بود، از تزارویچ آلکسی پتروویچ سنت‌گرا حمایت می‌نمود و در محاکمه منجر به قتل وی شرکت نکرد. سرانجام شریمیتف در سال ۱۷۱۹ میلادی درگذشت.
محاصرهٔ نوتبورگ (به ، به ) محاصرهٔ ۱۵ روزه قلعهٔ سوئدی نوتبورگ توسط سپاه روسیه تزاری در جریان جنگ بزرگ شمالی بود. پتر یکم تزار روسیه قوایی متشکل از حداقل ۲۰ هزار سرباز را برای این کار گرد آورد و ده روز به سمت رود نوا راهپیمایی کرد. حدود ۱۲ هزار تن از سپاه او در سواحل رودخانه مستقر شدند و تا ۶ اکتبر در آنجا اردو زدند. در آن روز، فرماندهی قوای اصلی روسیه به بوریس شریمیتف واگذار شد و او پیشروی به سمت قلعهٔ نوتبورگ را آغاز کرد. نخستین یورش سربازان روس بر برج و باروها ناکام ماند و گوستاو ویلهم فون اشلیپنباخ
و باروها ناکام ماند و گوستاو ویلهم فون اشلیپنباخ فرماندهٔ سوئدی قلعه، از تسلیم فوری آنجا خودداری کرد. در نتیجه سپاه روسیه شروع به بمباران بی‌امان قلعه کرد. مدافعان تا ده روز مقاومت کردند؛ اما سرانجام در ۲۲ اکتبر ناچار به تسلیم شدند. اشلیپنباخ به محض ورود تزار، کلید قلعه را به او تقدیم کرد و پتر پس از دریافت آن، نام قلعه را به شْلیسِلبورگ به معنی «قلعهٔ کلیدی» تغییر داد. از دست دادن این قلعه ضربهٔ سنگینی بر تسلط امپراتوری سوئد روی دریای بالتیک وارد آورد و شروع عقب‌نشینی‌های بیشتر آن کشور از منطقه بود.
نبرد لِسنایا (به ، به ) یکی از مهم‌ترین نبردهای جنگ بزرگ شمالی بود که در ۹ اکتبر ۱۷۰۸ بین سپاهی از روسیه تزاری به فرماندهی تزار پتر یکم و سپاه تدارکاتی امپراتوری سوئد به فرماندهی آدام لودویک لیونهاوپت ژنرال توانمند سوئدی در گرفت. کارل دوازدهم پادشاه سوئد در تهاجم خود به روسیه دچار کمبود آذوقه و مهمات شده بود. به همین دلیل، از ابتدای تابستان به لیونهاپت دستور داد تا هرچه زودتر با تدارکات و قوای کمکی به او بپیوندد. اما لیونهاوپت نتوانست زود خود را برساند و پتر که شکست دادن سوئدی‌ها را در صورت تجدیدقوا غیرممکن
که شکست دادن سوئدی‌ها را در صورت تجدیدقوا غیرممکن می‌دانست، تصمیم گرفت دست به حمله‌ای پیشدستانه بزند. در ماه اکتبر، قوای کمکی سوئدی‌ها که با ۴٬۵۰۰ واگن تدارکاتی خود، در مسیر جنوب شرقی به رود دنیپر رسیده بودند، متوجه حضور سواره‌نظام روس شدند. روس‌ها مهاجمان را تا روستایی به نام "لسنایا" واقع در نزدیکی مرز میان مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی و روسیه تزاری، تعقیب کردند و در روز نهم اکتبر نبردی خونین آغاز شد. درگیری برای هشت ساعت، با تلفات سنگین و بدون پیروزی هر جناح ادامه پیدا کرد؛ اما در عمل موجب از هم پاشیدگی
ادامه پیدا کرد؛ اما در عمل موجب از هم پاشیدگی سپاه سوئد شد. با نزدیک شدن شب، روس‌ها تصمیم گرفتند به نزدیک‌ترین جنگل عقب‌نشینی کنند و نبرد را صبح روز سر بگیرند. با این وجود، سوئدی‌ها جهت آماداگی در صورت حمله مجدد، ساعت‌ها در طول شب در آرایش جنگی خود ماندند. بدون هیچ نشانه‌ای از نبرد بیشتر و دریافت اخباری مبنی بر رسیدن نیروهای کمکی بیشتر روسیه، سوئدی‌ها نیز به نوبهٔ خود از محل نبرد عقب‌نشینی کردند تا به ارتش اصلی تحت فرمان کارل دوازدهم بپیوندند. لیونهاوپت از ترس تعقیب و گریز تمام‌عیار روس‌ها، فرمان داد بیشتر
تعقیب و گریز تمام‌عیار روس‌ها، فرمان داد بیشتر تجهیزات و تدارکات حیاتی را که به سختی تا میانهٔ راه حمل کرده بودند، بسوزانند یا رها کنند تا بتوانند سریع‌تر بگریزند. این عمل موجب خشم و سرکشی بسیاری از سربازان سوئدی شد که واگن‌های رها شده را غارت کردند یا به جنگ‌ها گریخته و مفقود شدند. لیونهاوپت سریعاً با باقی ارتش خود از رود سوژ عبور کرد تا موقعیت امنی بیابد. پس از چند روز، او درحالی که نیمی از کل سپاه اولیه‌اش را از دست داده و تدارکات بسیار کمی برایش باقی مانده بود، در روکووا با کارل ملاقات کرد. تلفات
مانده بود، در روکووا با کارل ملاقات کرد. تلفات سوئدی‌ها در نبرد لسنایا که (به نسبت) بسیار از روس‌ها بیشتر بود، کارایی قوای کمکی سوئد را عملاً از بین برد. پتر یکم موفق شد پیش از رسیدن دو سپاه سوئدی به هم، تدارکات اعزامی را نابود کند که در آینده مهاجمان را بیش از پیش در تنگنا قرار داد.
فیودور ماتْویِویچ آپِراکْسین ( – )، دولتمرد، فرمانده نظامی و نخستین دریاسالار روسیه تزاری در زمان پتر کبیر بود. او در سال ۱۶۵۶ در خاندان اشرافی آپراکسین به دنیا آمد. تزارینا مارفا آپراکسینا دومین همسر تزار فیودور سوم، خواهر او بود. از سال ۱۶۸۲، فیودور یک استولنیک (پیشخدمت سلطنتی) در دربار روسیه بود و در ایجاد واحدهای سپاه بازی پتر کبیر نقش داشت. او بین سال‌های ۱۶۹۳ تا ۱۶۹۶ فرماندار بود و کارخانه‌های کشتی‌سازی را در نزدیکی بندر آرخانگلسک تأسیس کرد. فیودور در دومین مرتبه از لشکرکشی‌های آزوف (۱۶۹۶) شرکت فعال
دومین مرتبه از لشکرکشی‌های آزوف (۱۶۹۶) شرکت فعال داشت و سه سال بعد، نخستین مانورهای دریایی تاریخ روسیه را در دریای آزوف رهبری کرد. از فوریه ۱۷۰۰، وی رئیس اداره دریاسالاری روسیه تزاری بود و هم‌زمان بر ساخت و بازسازی بندرها و نخستین ناوگان روسیه نظارت داشت. او یک کارخانه توپ‌سازی در لیپتسی (استان خارکوف امروزی) و کارخانه‌های کشتی‌سازی در تاوروف تأسیس کرد. در طول جنگ بزرگ شمالی (۱۷۰۰–۱۷۲۱)، فیودور آپراکسین در سال ۱۷۰۸ فرماندهی تمام قوای مهاجم دریایی و زمینی روسیه در اینگریا را بر عهده داشت و یک‌بار، حمله
روسیه در اینگریا را بر عهده داشت و یک‌بار، حمله نیروهای سوئدی به سنت پترزبورگ را دفع کرد و با آنها به جنگ فرسایشی پرداخت. او در محاصره ویبورگ (۱۷۱۰) به فرماندهی تزار مشارکت داشت و از همان سال، فرماندار کل منطقه آزوف بود که شهرهای آنجا را برای دفاع در برابر تهاجم احتمالی تاتارهای کریمه آماده می‌کرد. فیودور پس از انعقاد پیمان پروت (۱۷۱۱) فرمان گرفت ساکنان، پادگان و تدارکات نظامی را از بندر آزوف تخلیه کند. در سال ۱۷۱۲، به دستور تزار به فنلاند لشکرکشی کرد؛ اما با موقعیت مستحکم سوئدی‌ها مواجه شد و ناکام بازگشت.
موقعیت مستحکم سوئدی‌ها مواجه شد و ناکام بازگشت. او در طول لشکرکشی‌ها به فنلاند در سال‌های ۱۷۱۳ تا ۱۷۱۴، فرماندهی تمام ناوگان گالی روسیه را بر عهده داشت و در نبرد گانگوت (۱۷۱۴) قوای اصلی ناوگان سوئد را شکست داد. از سال ۱۷۱۴ تا ۱۷۱۹، فیودور آپراکسین فرماندار فنلاند بود که توسط قوای روسیه اشغال شده بود و از دسامبر ۱۷۱۷، ریاست وزارت دریاسالاری روسیه را بر عهده داشت. او در سال‌های ۱۷۱۴ و ۱۷۱۸ به فساد مالی متهم شد. اتهام او در سال ۱۷۱۴ اثبات نشد؛ بار بعد محکوم شد ولی مجازاتش به دلیل شایستگی، به جریمه نقدی محدود
ولی مجازاتش به دلیل شایستگی، به جریمه نقدی محدود گشت. فیودور از سال ۱۷۱۸ سناتور در سنای روسیه بود و هم‌زمان به عضویت هیئت تحقیق برای پرونده آلکسی پتروویچ، تزارویچ روسیه درآمد که منجر به قتل تزارویچ شد. فرماندهی تهاجم ناوگان روسیه به سواحل سوئد در سال ۱۷۱۹، آخرین فعالیت او در جنگ بزرگ شمالی بود. فیودور سپس فرمانده ناوگان امپراتوری روسیه در لشکرکشی پتر کبیر به ایران (۱۷۲۲–۱۷۲۳) در دریای خزر بود و میان سال‌های ۱۷۲۳ تا ۱۷۲۶، ریاست ناوگان کشورش را در دریای بالتیک بر عهده داشت. او در سال ۱۷۲۶ و ۱۷۲۷، عضو شورای
بر عهده داشت. او در سال ۱۷۲۶ و ۱۷۲۷، عضو شورای عالی خصوصی و از حامیان الکساندر منشیکوف بود. فیودور آپراکسین به ترتیب در سال ۱۷۱۰ و ۱۷۲۵، نشان «سنت اندرو اول» و نشان «سنت الکساندر نوسکی» را دریافت کرد و در سال ۱۷۲۸ در مسکو درگذشت.
هربرت اِشپیگل (Herbert Spiegel, 1914–2009) روان‌پزشک آمریکایی و از پیشگامان علمی هیپنوتیزم بود. او در جنگ جهانی دوم به‌عنوان روان‌پزشک ارتش با استفاده از هیپنوتیزم به درمان درد و اختلالات روانی سربازان کمک کرد. پس از جنگ، شاخص‌های مهمی مانند تست حرکت چشم (Eye Roll Sign) و پروفایل القای هیپنوتیک (Hypnotic Induction Profile) را برای سنجش میزان تلقین‌پذیری افراد ابداع کرد. اشپیگل معتقد بود هیپنوتیزم پدیده‌ای علمی و قابل اندازه‌گیری است و می‌تواند در درمان اضطراب، فوبیا، اختلالات خواب، هویت تجزیه‌ای و مدیریت
فوبیا، اختلالات خواب، هویت تجزیه‌ای و مدیریت درد به‌کار رود. اثر مهم او کتاب “Trance and Treatment” است.
گارد ریاستی امارات متحده عربی (به عربی: حرس الرئاسة لدولة الإمارات العربیة المتحدة) یک واحد عملیات ویژه نظامی نخبه از نیروهای مسلح امارات متحده عربی است. این یک واحد نظامی است که خارج از چارچوب متعارف نیروهای مسلح سنتی فعالیت می‌کند. تخمین زده می‌شود که ۱۲۰۰۰ پرسنل آن یک واحد رزمی برتر در خاورمیانه و جهان عرب محسوب می‌شوند. وظایف آن شامل محافظت از رئیس امارات متحده عربی است. تاریخچه. گارد ریاستی امارات متحده عربی در سال ۲۰۱۱ با ادغام گارد امیری، فرماندهی عملیات ویژه و گردان تفنگداران دریایی از نیروی دریایی
ویژه و گردان تفنگداران دریایی از نیروی دریایی امارات متحده عربی تشکیل شد. در یک جامعه قبیله‌ای سنتی، یک شیخ ارشد توسط ملازمان مسلح خود محافظت می‌شد. این ملازمان از قبایلی هستند که وفاداری طولانی‌مدت خود را به حاکم نشان داده‌اند. با تشکیل نیروهای مسلح حرفه‌ای، این ملازمان مسلح به گارد امیری تبدیل شدند. در سال ۲۰۱۱، فرماندهی گارد امیری نیروهای مسلح امارات متحده عربی در فرماندهی جدید گارد ریاستی ادغام شد. چندین افسر خارجی در این گارد خدمت کرده‌اند و یا در حال خدمت هستند، از جمله فرمانده گارد، سرلشکر مایک
حال خدمت هستند، از جمله فرمانده گارد، سرلشکر مایک هیندمارش از ارتش استرالیا. در اکتبر ۲۰۱۱، وزارت امور خارجه ایالات متحده، پشتیبانی آموزشی ارائه شده توسط سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده برای این گارد را تحت ماموریت آموزشی سپاه تفنگداران دریایی امارات متحده عربی (MCTM-UAE) تأیید کرد. تقریباً در همان زمان، سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده رسماً گارد ریاستی امارات متحده عربی را به عنوان همتای تفنگداران دریایی خود تعیین کرد. در ژانویه ۲۰۱۷، یک گروه ۱۴۹ نفره از گارد ریاستی و همچنین یک گروه موسیقی ۳۵ نفره،
از گارد ریاستی و همچنین یک گروه موسیقی ۳۵ نفره، در حضور شیخ محمد بن زاید آل نهیان و پراناب موکرجی، رئیس جمهور هند، در رژه روز جمهوری دهلی در سال ۲۰۱۷، در راجپات رژه رفتند. در سال ۲۰۱۹، نیروهای گارد ریاستی امارات متحده عربی، پارک شهدا را که به پرسنل گارد ریاستی امارات متحده عربی که در حین انجام وظیفه کشته شده بودند، اختصاص داده شده بود، افتتاح کردند. استقرارها. جنگ افغانستان گارد ریاستی امارات متحده عربی در جنگ افغانستان در حمایت از تلاش‌های ائتلاف علیه طالبان شرکت کردند. نقش آنها عمدتاً در ارائه کمک‌های