payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رقص محلی ایتالیایی قرن‌هاست که بخش جدایی‌ناپذیر فرهنگ ایتالیایی بوده است. رقص از دانته تا رنسانس، ظهور تارانتلا در جنوب ایتالیا و احیای موسیقی و رقص محلی در دوران مدرن، رشته‌ای پیوسته در زندگی ایتالیایی‌ها بوده است. تاریخچه. قرون وسطی. کارول یا کاروله (در ایتالیایی: کارولا) نوعی رقص دایره‌ای یا زنجیره‌ای همراه با آوازخوانی است که شکل غالب رقص در اروپا در قرون وسطی بوده و از حداقل قرن دوازدهم تا قرن چهاردهم رواج داشته است. این شکل رقص در ایتالیا نیز وجود داشته و گرچه دانته تنها چند اشاره گذرا به رقص دارد،
و گرچه دانته تنها چند اشاره گذرا به رقص دارد، جیووانی دل ویرجیلیو، هم‌عصر دانته (فعال بین سال‌های ۱۳۱۹–۱۳۲۷)، قدیمی‌ترین ذکر رقص‌های مردمی ایتالیایی را به ما ارائه می‌دهد. او گروهی از زنان را توصیف می‌کند که در جشنگاه سنت جان در بولونیا، از کلیسا خارج می‌شوند؛ آنها دایره‌ای تشکیل می‌دهند و رهبر گروه اولین بند شعر را می‌خواند، در پایان آن رقصندگان توقف کرده و دست‌ها را رها کرده و بخش تکراری شعر را می‌خوانند. سپس دایره دوباره شکل می‌گیرد و رهبر بند بعدی را اجرا می‌کند. بوکاچیو. با این حال، این جووانی بوکاچیو
می‌کند. بوکاچیو. با این حال، این جووانی بوکاچیو (۱۳۱۳–۱۳۷۵) است که کارکرد اجتماعی رقص را در دکامرون (حدود ۱۳۵۰–۱۳۵۳) به تصویر می‌کشد. در شاهکار بوکاچیو، گروهی از مردان و زنان برای فرار از مرگ سیاه به ویلایی در حومه شهر سفر کرده‌اند و برای گذراندن وقت، مجموعه‌ای از داستان‌ها را تعریف می‌کنند. همچنین فعالیت‌های اجتماعی قبل و بعد از داستان‌ها وجود دارد که شامل آواز و رقص می‌شود. بعد از صبحانه در ابتدای روز اول: برای هر یک از ده روز، آواز و رقص بخشی از فعالیت‌های قصه‌گوها است - در پایان روز ششم: قطعات رقص در
قصه‌گوها است - در پایان روز ششم: قطعات رقص در دکامرون نشان می‌دهد که سرود همیشه خوانده می‌شد اما می‌توانست با موسیقی سازی نیز همراه باشد، هم مردان و هم زنان می‌رقصیدند، اگرچه به نظر می‌رسد زنان بیشتر از مردان می‌رقصیدند و همه می‌دانستند چگونه برقصند. بوکاچیو علاوه بر "کارولا،" از دو اصطلاح دیگر، "دانزا" و "بالو"، برای توصیف رقص‌های اجرا شده نیز استفاده می‌کند. برخی از محققان فرض می‌کنند که همه این اصطلاحات مترادف هستند، زیرا هیچ توصیف متمایزی به اشکال رقص داده نشده است، اما برخی دیگر این اصطلاحات را به
داده نشده است، اما برخی دیگر این اصطلاحات را به معنای رقص‌های جداگانه می‌دانند و نام‌های آنها را به رقص‌های رنسانسی "باسادانزا" و "بالو" نسبت می‌دهند. رقص در روستا. البته این توصیفات بوکاچیو همگی مربوط به رقص‌های شهری است، اما دکامرون حداقل نگاهی اجمالی به رقص‌های دهقانی نیز می‌اندازد. در داستان دوم روز هشتم دربارهٔ کشیش و مونا بلکوره، دربارهٔ مونا بلکوره آمده است: دو اصطلاحی که بوکاچیو برای رقص به کار می‌برد، "ریدا" و "بالونچیو"، هر دو به رقص‌های دایره‌ای همراه با آواز اشاره دارند. نوع دیگری از رقص
همراه با آواز اشاره دارند. نوع دیگری از رقص دایره‌ای همراه با آواز، ریگولتو است که در قرن‌های ۱۴ و ۱۵ در فلورانس و حومه اطراف آن شناخته می‌شد. ایستانپیتا و دیگران. در یک نسخهٔ خطی ایتالیایی قرن چهاردهم در کتابخانهٔ بریتانیا (Add. 29987)، صفحات ۵۵v–58r و ۵۹v–63v شامل ۱۵ قطعه موسیقی تک‌صدایی است که هشت قطعهٔ اول با عنوان «ایستانپیتا» مشخص شده‌اند. از میان هفت قطعهٔ بعدی، چهار قطعه با عنوان «سالترلو»، یک قطعه «تروتو»، یک قطعه «لامنتو دی تریستانو» و قطعهٔ آخر با عنوان «لا مانفردینا» مشخص شده‌اند. این‌ها تنها
با عنوان «لا مانفردینا» مشخص شده‌اند. این‌ها تنها نمونه‌های شناخته شده از موسیقی رقص سازی در ایتالیا در قرون وسطی هستند و همگی شباهت‌هایی با قطعات رقص فرانسوی پیشین به نام «ایستانپی» دارند. در مورد اینکه آیا استامپی / استانپیتا در واقع یک رقص بوده یا صرفاً یک فرم موسیقایی، اختلاف نظر وجود دارد. کرت زاکس در کتاب "«تاریخ جهانی رقص»" معتقد است که ریتم قوی موسیقی، نام آن که از اصطلاح «مهر زدن» گرفته شده است، و منابع ادبی به این نکته اشاره دارند که استامپی قطعاً یک رقص بوده است. از سوی دیگر، ولکوپ با بررسی
یک رقص بوده است. از سوی دیگر، ولکوپ با بررسی شواهد نتیجه می‌گیرد که استامپی صرفاً نامی برای موسیقی سازی اولیه بوده است. تصویرسازی‌هایی از رقص. یکی از قدیمی‌ترین تصاویر شناخته‌شده از رقص محلی ایتالیایی، بخشی از مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیواری در کاخ عمومی در سینا اثر آمبروجو لورنزتی (حدود ۱۲۸۵–۱۳۴۸) است. بخشی از اثر او "با عنوان «تمثیل حکومت خوب»" که حدود سال‌های ۱۳۳۸–۱۳۴۰ نقاشی شده است، گروهی متشکل از نه رقصنده را نشان می‌دهد که همگی زن هستند و زن دیگری آنها را همراهی می‌کند که با تنبور می‌خواند و می‌نوازد و
همراهی می‌کند که با تنبور می‌خواند و می‌نوازد و در حال اجرای یک «پل» هستند که در آن رقصندگان زیر دستان دو رقصندهٔ اصلی قرار می‌گیرند. یکی دیگر از تصاویر قرن چهاردهم از نقاش فلورانسی، آندره‌آ بونایوتی (۱۳۴۳–۱۳۷۷) گرفته شده است. یکی از مجموعه نقاشی‌های او با عنوان "«کلیسای مبارز و پیروز»" که در سال ۱۳۶۵ در کلیسای سانتا ماریا نوولا در فلورانس کشیده شده است، زنانی را نشان می‌دهد که به همراه زنی با دف در حال رقصیدن هستند. رنسانس. می‌توان در "کتاب «لیبر ساپورِکتی»" (یا "ایل ساپورِتو") اثر سیمون پرودنزانی، منتشر
(یا "ایل ساپورِتو") اثر سیمون پرودنزانی، منتشر شده در سال ۱۴۱۵، که موسیقی و رقص را در یک دربار خیالی توصیف می‌کند، و از آثار دیگر، مشاهده کرد که در اوایل قرن پانزدهم، مسیر انتقال اشکال رقص از رقص‌های عامیانه مردمی شهرها و روستاها به دربار اشراف بود. اما نگرش جدیدی در دربار ظاهر می‌شود که رقص را به یک شکل هنری ارتقا می‌دهد. در دوره قرون وسطی، هیچ نویسنده‌ای گام‌ها یا فیگورهای رقص را توصیف نمی‌کند، زیرا فرض بر این بود که همه می‌دانند چگونه برقصند. در اوایل رنسانس، رقص‌های دایره‌ای و زنجیری ساده قرن‌های اولیه
رقص‌های دایره‌ای و زنجیری ساده قرن‌های اولیه هنوز وجود دارند - اشاراتی به رقص دایره‌ای ("ریدا") و رقص در دایره‌ها تا اوایل قرن شانزدهم در «شب‌های پرجنب‌وجوش استراپارولا "»" وجود دارد. اما همچنین می‌بینیم که رقص‌های زوجی و عناصر تقلیدی اکنون ظاهر می‌شوند و رقص‌آرایی‌های رسمی برای اولین بار پدیدار می‌شوند. این هنر جدید رقص را می‌توان به ویژه در دربارهای اصلی میلان، پادوا، ونیز، فلورانس، بولونیا، پزارو، اوربینو و ناپل مشاهده کرد. کتابچه‌های راهنمای رقص. با ارتقای جایگاه رقص به سطحی نوین، اساتید رقص در دربارها
جایگاه رقص به سطحی نوین، اساتید رقص در دربارها ظاهر شدند و اولین دستورالعمل‌های رقص از میانهٔ قرن پانزدهم شناخته شده‌اند. رقص‌های محلی بر پایه منطقه. شمال ایتالیا. شمال ایتالیا به مناطق دره آئوستا، پیمونت، لیگوریا، لمباردی، ونتو، امیلیا-رومانیا، فریولی-ونزیا جولیا و ترنتینو-آلتو آدیگه اشاره دارد. رقص سلاح. چندین نوع رقص سلاح از ایتالیا شناخته شده است، از جمله نبرد ساختگی (مورسکا)، رقص شمشیر و رقص چوب. تعدادی از این رقص‌ها از منطقه پیمونت در شمال ایتالیا هستند. ایتالیای مرکزی. ایتالیای مرکزی به مناطقی از
ایتالیای مرکزی. ایتالیای مرکزی به مناطقی از توسکانی، مارکه، اومبریا، لاتزیو، ابروتزو و مولیزه اشاره دارد. جنوب ایتالیا. جنوب ایتالیا به مناطق کامپانیا، آپولیا، باسیلیکاتا و کالابریا اشاره دارد.
کلیسای توروس مقدس (نور ناخیجوان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نور ناخیچوان، روستوف-نا-دونو روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای صلیب مقدس (روستوف-نا-دونو) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در روستوف-نا-دونو روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
حداقل‌ها یا دِ مینی میس (به انگلیسی: ) یک رهنامه یا دکترین حقوقی است که به موجب آن دادگاه از بررسی مسائل بی‌اهمیت خودداری می‌کند. نام این رهنامه از یک عبارت لاتین به معنای «"مربوط به چیزهای کوچک"» یا «"چیزهای بی‌اهمیت"» است که معمولاً در عبارت به کار می‌رود که به معنی «پراتور» خود را درگیر چیزهای بی‌اهمیت نمی‌کند» است یا در عبارت به کار می‌رود که به معنی «قانون به مسائل بی‌اهمیت کاری ندارد»، است. در این خصوص ضرب‌المثلی در لاتین هست () که بیانگر این مفهوم در حقوق است (عقاب مگس نمی‌گیرد). این اصطلاح عمومی در
حقوق است (عقاب مگس نمی‌گیرد). این اصطلاح عمومی در زمینه‌های مختلف، معانی تخصصی متنوعی پیدا کرده است که نشان می‌دهد یک موضوع یا کمیت در سطحی پایین‌تر از یک سطح پایین مشخص، یک موضوع یا کمیت بی‌اهمیت تلقی می‌شود و به‌طور متناسب با آن رفتار می‌شود. از جمله آن‌ها مالیات، تجارت، قیمت، حق تکثیر، تحصیلات، ریسک و حمل و نقل می‌باشد.
رز لیما (به انگلیسی: Rose of Lima، به اسپانیایی: Rosa de Lima)، با نام اصلی ایسابل فلورس دِ اولیوا (۲۰ آوریل ۱۵۸۶ – ۲۴ اوت ۱۶۱۷)، یکی از اعضای انجمن سوم سنت دومینیک در لیما، پرو، امپراتوری اسپانیا بود که به دلیل زندگی زاهدانه و توبه‌های مشهورش و همچنین مراقبت از فقرای شهر از طریق تلاش‌های شخصی‌اش شهرت یافت. رز لیما در خانواده‌ای نجیب‌زاده به دنیا آمد و قدیس حامی گلدوزی، باغبانی و پرورش گل‌های شکوفا است. او نخستین فرد متولد قاره آمریکا بود که به عنوان قدیس تقدیس شد. به عنوان یک قدیس، رز لیما در کنار
قدیس تقدیس شد. به عنوان یک قدیس، رز لیما در کنار پودنتیانا به عنوان یکی از قدیسان حامی مشترک فیلیپین معرفی شده است؛ هر دو قدیس در سپتامبر ۱۹۴۲ توسط پاپ پیوس دوازدهم به قدیسان حامی درجه دو تنزل یافتند، اما رز همچنان قدیس حامی اصلی پرو و مردم محلی آمریکای لاتین است. تصویر او پیش‌تر بر روی اسکناس با بالاترین ارزش پرو چاپ می‌شد. زندگی‌نامه. او با نام ایسابل فلورس دِ اولیوا در شهر لیما، که در آن زمان بخشی از نایب‌السلطنه پرو در امپراتوری اسپانیا بود، در ۲۰ آوریل ۱۵۸۶ به دنیا آمد. او یکی از یازده فرزند گاسپار
۱۵۸۶ به دنیا آمد. او یکی از یازده فرزند گاسپار فلورس (تفنگدار)، یک تفنگدار شمخال در ارتش اسپانیا بود که خانواده‌اش اهل بانوس د مونتمایر، کاسرس، اسپانیا بودند و بعدها به پورتوریکو سفر کردند. همسر او و مادر رز، ماریا دِ اولیوا ای اِرِرا (زاده ۱۵۶۰)، یک "کریویا" بومی لیما بود. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او فرانسیسکو دِ اولیوا و ایسابل دِ اِرِرا بودند. خواهران و برادران رز (به ترتیب تولد) گاسپار، برناردینا، هرناندو، فرانسیسکو، خوانا، آنتونیو، آندرس، فرانسیسکو و خاسینتا بودند که همگی در لیما به دنیا آمدند. لقب
خاسینتا بودند که همگی در لیما به دنیا آمدند. لقب بعدی او «رز» از حادثه‌ای در دوران نوزادی‌اش نشأت می‌گیرد: یک خدمتکار ادعا کرد که چهره او را در حال تبدیل شدن به گل رز دیده است. در سال ۱۵۹۷، ایسابل توسط اسقف اعظم لیما، توریبیوس از موگروبخو، که خود نیز بعدها به عنوان قدیس اعلام شد، تأیید شد. او در آن زمان رسماً نام رز (Rosa در اسپانیایی) را برای خود برگزید. او در جوانی، به تقلید از عضو مشهور فرقه سوم سنت دومینیک، کاترین سیه‌نا، سه بار در هفته شروع به روزه کرد و در خفا توبه‌های سختی انجام می‌داد. هنگامی که به
و در خفا توبه‌های سختی انجام می‌داد. هنگامی که به خاطر زیبایی‌اش مورد تحسین قرار می‌گرفت، رز موهای خود را کوتاه کرد و فلفل بر چهره‌اش مالید، زیرا از اینکه مردان به او توجه می‌کردند ناراحت بود. او با وجود مخالفت دوستان و خانواده‌اش، همه خواستگاران را رد کرد. علی‌رغم سرزنش والدینش، ساعت‌های بسیاری را به تأمل در مورد نان مقدس می‌گذراند و روزانه آن را دریافت می‌کرد، که در آن دوره عملی بسیار نادر بود. او مصمم بود که نذر بکارت کند، که با مخالفت والدینش که آرزوی ازدواج او را داشتند، روبرو شد. سرانجام، پدرش از روی
او را داشتند، روبرو شد. سرانجام، پدرش از روی ناچاری اتاقی را در خانه خانوادگی به او اختصاص داد. علاوه بر روزه، او برای همیشه از خوردن گوشت پرهیز کرد. او به بیماران و گرسنگان اطراف جامعه خود کمک می‌کرد، آنها را به اتاق خود می‌آورد و از آنها مراقبت می‌کرد. رز سوزن‌دوزی‌های زیبای خود را می‌فروخت و گل‌هایی را که پرورش می‌داد برای کمک به خانواده‌اش به بازار می‌برد. او برای مراقبت از فقرا، توری و گلدوزی می‌ساخت و می‌فروخت و در یک غار کوچکی که ساخته بود، دعا و توبه می‌کرد. در غیر این صورت، او به یک گوشه‌نشین
توبه می‌کرد. در غیر این صورت، او به یک گوشه‌نشین تبدیل شده بود و اتاقش را فقط برای رفتن به کلیسا ترک می‌کرد. او توجه راهبان فرقه دومینیکن را به خود جلب کرد. او می‌خواست راهبه شود، اما پدرش این کار را منع کرد، بنابراین او به جای آن وارد انجمن سوم سنت دومینیک شد و در خانه والدینش زندگی کرد. در بیست سالگی، او لباس یک عضو سوم را پوشید و نذر بکارت ابدی کرد. او حداکثر دو ساعت در شب به خود اجازه خواب می‌داد تا ساعات بیشتری را به دعا اختصاص دهد. او تاجی سنگین از نقره، با خارهای کوچک در داخل، به تقلید از تاج خاری
با خارهای کوچک در داخل، به تقلید از تاج خاری که عیسی بر سر داشت، بر سر گذاشت. او به مدت یازده سال این‌گونه زندگی کرد، همراه با وقفه‌هایی از خلسه، و سرانجام در ۲۴ اوت ۱۶۱۷، در سن جوانی ۳۱ سالگی، پس از یک بیماری طولانی درگذشت. گفته می‌شود که او تاریخ مرگ خود را پیش‌بینی کرده بود. مراسم تشییع او در کلیسای جامع با حضور تمام مقامات دولتی لیما برگزار شد. روز عید او ۲۳ اوت است (در تقویم سنتی ۳۰ اوت). تکریم. رز در ۱۰ مه ۱۶۶۷ توسط پاپ کلمنت نهم تبرک شد و در ۱۲ آوریل ۱۶۷۱ توسط پاپ کلمنت دهم تقدیس شد و اولین کاتولیک
۱۶۷۱ توسط پاپ کلمنت دهم تقدیس شد و اولین کاتولیک در قاره آمریکا بود که به عنوان قدیس اعلام شد. آرامگاه او، در کنار آرامگاه‌های دوستانش مارتین د پوراس و خوان ماسیاس، در حال حاضر در داخل صومعه کلیسای جامع سانتو دومینگو، لیما در لیما قرار دارد. کلیسای کاتولیک می‌گوید که معجزات بسیاری پس از مرگ او رخ داد: داستان‌هایی وجود داشت که او یک جذامی را شفا داده بود و در زمان مرگش، شهر لیما بوی گل رز می‌داد؛ همچنین گل‌های رز از آسمان شروع به باریدن کردند. بسیاری از مکان‌ها در دنیای جدید به افتخار او سانتا روزا نامگذاری
در دنیای جدید به افتخار او سانتا روزا نامگذاری شده‌اند. عید مذهبی او در سال ۱۷۲۹ در تقویم رومی عام برای برگزاری در ابتدا در ۳۰ اوت گنجانده شد، زیرا ۲۴ اوت، تاریخ مرگ او، عید بطلمیوس (حواری) است و ۳۰ اوت نزدیک‌ترین تاریخ بود که هنوز به یک قدیس شناخته‌شده اختصاص نیافته بود. بازنگری پاپ پل ششم در تقویم در سال ۱۹۶۹، تاریخ ۲۳ اوت را آزاد کرد، روزی که اکنون عید او در سراسر جهان، از جمله اسپانیا، جشن گرفته می‌شود، به استثنای پرو و برخی دیگر از کشورهای آمریکای لاتین که ۳۰ اوت به افتخار او یک تعطیل عمومی است.
لاتین که ۳۰ اوت به افتخار او یک تعطیل عمومی است. زندگی‌نامه‌های اولیه رز توسط پدر دومینیکن، هانسن، با عنوان «ویتا سانتا روزا» (۲ جلد، رم، ۱۶۶۴–۱۶۶۸)، و وینچنزو اورسینی، که بعدها پاپ بندیکت سیزدهم شد، نوشته شد. او کتاب "Concentus Dominicano, Bononiensis ecclesia, in album Sanctorum Ludovici Bertrandi et Rosae de Sancta Maria, ordinero praedicatorum" (ونیز، ۱۶۷۴) را نوشت. پارکی به نام او در مرکز شهر ساکرامنتو، کالیفرنیا وجود دارد. قطعه زمینی در خیابان‌های هفتم و K توسط پیتر برنت، اولین فرماندار ایالت
هفتم و K توسط پیتر برنت، اولین فرماندار ایالت کالیفرنیا، به کلیسای کاتولیک واگذار شد. پدر پیتر اندرسون یکی از دو کلیسای اول در این اسقف‌نشین را ساخت تا تحت حمایت قدیس رز تقدیس شود. در کشور جزیره‌ای دوگانه ترینیداد و توباگو در کارائیب، «جامعه کاریب سانتا روزا» واقع در آریما، بزرگ‌ترین سازمان مردمان بومی در این جزیره است. دومین محله قدیمی در اسقف‌نشین پورت آو اسپین نیز به نام این قدیس نام‌گذاری شده است. کلیسای سانتا روزا که در شهر آریما قرار دارد، در ۲۰ آوریل ۱۷۸۶ به عنوان «هیئت مأموریت سرخپوستی سانتا روزا
۱۷۸۶ به عنوان «هیئت مأموریت سرخپوستی سانتا روزا دِ آریما» بر پایه‌های یک هیئت مأموریت فرقه کاپوچین که پیش‌تر در سال ۱۷۴۹ تأسیس شده بود، بنا نهاده شد. در جزیره سنت لوسیا در کارائیب، دو جشنواره گل توسط انجمن‌های محلی برگزار می‌شود. هر انجمن یک قدیس حامی دارد که در روز عید او، جشن بزرگی برپا می‌شود. برای انجمن «رُزها»، این جشن روز عید قدیس رز لیما در ۳۰ اوت است؛ و برای انجمن «مارگریت‌ها»، جشن در روز عید قدیس مارگارت ماری آلاکوک در ۱۷ اکتبر برگزار می‌گردد. جمجمه رز که با تاجی از گل‌های رز تزئین شده است، به
رز که با تاجی از گل‌های رز تزئین شده است، به همراه جمجمه مارتین د پوراس در کلیسای جامع لیما در پرو برای بازدید عمومی به نمایش گذاشته شده است. مرسوم بود که تنه در کلیسای جامع نگهداری شده و سر او در سراسر کشور گردانده می‌شد. در برخی مناطق، او در تاریخ ۲۴ اوت نیز گرامی داشته می‌شود. قدیس حامی. قدیس رز، قدیس حامی قاره آمریکا، مردمان بومی قاره آمریکا، و پرو (به‌ویژه شهر لیما)، سیتارد در هلند، هند غربی و فیلیپین است. میراث. در آخرین آخر هفته ماه اوت، «جشن سانتا روزا» در دیکسون، نیومکزیکو، و «جشنواره سینت روزا»
روزا» در دیکسون، نیومکزیکو، و «جشنواره سینت روزا» در سیتارد، هلند، برگزار می‌شود. همچنین، در سیبه، هلند، در اولین شنبه پس از ۲۳ اوت، یک تیر ماه که به قدیس رز تقدیم شده، توسط انجمن محلی "Jonkheid" برپا می‌شود. یک بارونی قدیس رز لیما در دودمان سلطنتی رواندا در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۶ توسط پادشاه کاتولیک در تبعید، پادشاه کیگلی پنجم رواندا، ایجاد شد.
گلدوزی آسیزی نوعی دوختِ شمارشی است که ریشه در سنت‌های سوزن‌دوزی ایتالیای دورهٔ رنسانس دارد. در این شیوه، بر خلاف بسیاری از هنرهای گلدوزی که تمرکز بر تزئین نقوش اصلی است، زمینهٔ پارچه با بخیه‌ها و کوک‌های پرکننده پوشانده می‌شود، در حالی که طرح‌ها و نقوش اصلی تنها با خطوط دوردوزی مشخص می‌گردند و خودِ نقش‌ها بدون دوخت باقی می‌مانند. نام این هنر از کومونه آسیزی در ایتالیا گرفته شده است؛ جایی که شکل نوین و شناخته‌شدهٔ این فن از آنجا نشأت گرفت و به مرور در هنرهای نساجی اروپا گسترش یافت. این سبک گلدوزی به دلیل
نساجی اروپا گسترش یافت. این سبک گلدوزی به دلیل ترکیب منحصربه‌فردِ «زمینهٔ پرکار» و «نقوش خالی اما قاب‌بندی‌شده» جایگاهی خاص در تاریخ هنرهای تزئینی دارد و همواره با زیبایی‌شناسی رنسانس ایتالیا پیوند خورده است. شرح تکنیک. گلدوزی آسیزی از روشی به نام «خالی‌سازی» بهره می‌گیرد. در این تکنیک، زمینهٔ طرح با دوخت صلیبی پر می‌شود، در حالی که نقش اصلی بدون دوخت باقی می‌ماند و به صورت فضای خالی جلوه می‌کند. برای مشخص‌تر کردن نقش‌ها و تأکید بر جزئیات آنها، از بخیهٔ هول‌باین استفاده می‌شود؛ روشی که در اصل بخشی از سبک
استفاده می‌شود؛ روشی که در اصل بخشی از سبک سیاه‌دوزی خطی است. این نوع دوخت به صورت خطوط منظم و رفت‌وبرگشتی اجرا می‌شود و وظیفه دارد هم مرزبندی نقش‌ها را انجام دهد و هم نقوش تزئینی پیچکی و طوماری پیرامون طرح را شکل بخشد. به‌طور سنتی، گلدوزی آسیزی به ندرت با دوخت صلیبی ساده اجرا می‌شد، بلکه بیشتر با شیوهٔ دوخت صلیبی بازودار انجام می‌گرفت. با این حال، نمونه‌هایی نیز وجود دارند که در آنها از شیوه‌های دیگر همچون دوخت صلیبی ایتالیایی و دوخت بافتنی الجزایری استفاده شده است. در این هنر، برای پر کردن زمینه معمولاً
شده است. در این هنر، برای پر کردن زمینه معمولاً از رنگ‌های قرمز، آبی، سبز یا طلایی بهره گرفته می‌شد و برای دوردوزی و خطوط اصلی طرح، رنگ‌های سیاه یا قهوه‌ای به کار می‌رفت. نقوش سنتی در گلدوزی آسیزی عمدتاً ماهیتی هرالدیک (وابسته به نشان‌های خانوادگی و نمادهای اشرافی) داشتند؛ به‌ویژه نقش جانوران هرالدیک که اغلب به صورت جفت‌های متقارن از حیوانات و پرندگان تصویر می‌شدند. این نقوش معمولاً در میان حاشیه‌های پیچیده و فیلگری تزئینی محاط بودند و ترکیبی متوازن و باشکوه پدیدمی‌آوردند. در قدیمی‌ترین قطعات، طرح‌ها با
پدیدمی‌آوردند. در قدیمی‌ترین قطعات، طرح‌ها با دست آزاد روی پارچه کشیده شده و با دوخت هولبین احاطه می‌شدند. پس‌زمینه، که اغلب از جنس کتان کرم رنگ بود، تا حد امکان به خوبی پر می‌شد. برای قطعات مدرن‌تر، طرح با دقت روی یک شبکه کاغذی، تقریباً به همان روشی که الگوهای دوخت ضربدری شمارشی ایجاد می‌شوند، ساخته می‌شد. امروزه گلدوزی آسیسی تقریباً همیشه به این روش انجام می‌شود. تاریخچه. از نظر تاریخی، ایتالیا سنت دیرینه‌ای در گلدوزی‌های روشن و رنگارنگ داشته است. در قرن‌های سیزدهم و چهاردهم، گلدوزی‌های صومعه‌ها سبک
قرن‌های سیزدهم و چهاردهم، گلدوزی‌های صومعه‌ها سبک ساده‌تری را توسعه دادند که در آن طرح‌ها و نقوش بر روی پارچه کتانی ظریف با حاشیه‌ها و پس‌زمینه گلدوزی شده با ابریشم رنگی، خالی می‌شدند. نقوش به شدت تحت تأثیر طرح‌های سنتی جفت‌های پرنده یا حیوان قرار داشتند که با طومارهای پیچیده احاطه شده بودند. این اقلام اولیه اغلب برای اهداف مذهبی، مانند پارچه‌های محراب و شال‌های کوچک، استفاده می‌شدند. تا قرن شانزدهم، آثار آسیزی محبوبیت بیشتری پیدا کرده بود و طیف وسیع‌تری از نقوش را به کار می‌گرفت، که بسیاری از آنها بر اساس
نقوش را به کار می‌گرفت، که بسیاری از آنها بر اساس تصاویر رنسانس از ساتیرها، شیاطین و جانداران اسطوره‌ای باستانی بودند. با این حال، در قرن‌های هجدهم و نوزدهم، این نوع گلدوزی رو به زوال رفت و بسیاری از طرح‌ها و نقوش آن از بین رفت. تنها در آغاز قرن بیستم بود که این شیوه در شهر ایتالیایی آسیزی، که نام این نوع گلدوزی از آن گرفته شده است، احیا شد. صومعه سنت آن در اکتبر ۱۹۰۲، آزمایشگاه صنایع دستی زنانه سن فرانچسکو دی آسیزی را تأسیس کرد. هدف این کارگاه صنایع دستی، احیای صنایع دستی سنتی محلی و ایجاد اشتغال برای
احیای صنایع دستی سنتی محلی و ایجاد اشتغال برای زنان فقیر برای تکمیل درآمدشان بود. این صنعت روستایی رونق گرفت و این طرح‌ها با استفاده از تکنیک نخ شمارش شده به سرعت در سراسر ایتالیا، اروپا و فراتر از آن گسترش یافت. اثر مدرن آسیزی. نسخه مدرن گلدوزی آسیزی در قرن بیست و یکم در حال تکامل بوده است. رنگ‌ها و الگوهای مختلفی برای پس‌زمینه استفاده می‌شود و نقوش بسیار متنوع هستند. با این حال، نسخه سنتی احیا شده هنوز در شهر آسیزی رواج دارد، جایی که می‌توان زنان محلی را دید که جلوی خانه‌های خود نشسته و اقلام گلدوزی
را دید که جلوی خانه‌های خود نشسته و اقلام گلدوزی آسیزی را برای فروشگاه گلدوزی تعاونی محلی گلدوزی می‌کنند.
فرانچسکو جوزپه کازانووا (۱ ژوئن ۱۷۲۷، لندن - ۸ ژوئیه ۱۸۰۳، نزدیک مودلینگ) یک نقاش ایتالیایی بود که در نقاشی صحنه‌های نبرد تخصص داشت. برادر بزرگترش جاکومو کازانووا، ماجراجوی مشهور، و برادر کوچکترش جووانی کازانووا بود؛ که او نیز نقاش مشهوری بود. زندگی‌نامه. او در لندن متولد شد، جایی که والدینش، زانتا فاروسی، بازیگر، و گائتانو کازانووا، بازیگر و رقصنده، با هم در تئاتر نامزد کرده بودند. شایعه شده بود که پدرش در واقع شاهزاده ولز بوده است (که اندکی پس از آن پادشاه جورج دوم شد)؛ مشخص نیست که آیا این کار به دلایل
جورج دوم شد)؛ مشخص نیست که آیا این کار به دلایل توهین‌آمیز بوده یا تبلیغات. [ "" ] آنها وقتی او هنوز جوان بود به ونیز بازگشتند و پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۳۳، او و خواهر و برادرانش تحت مراقبت خانواده گریمانی قرار گرفتند. دوران حرفه‌ای فرانچسکو جوزپه کازانووا در کارگاه‌های جیووانی آنتونیو گواردی آغاز شد؛ اما بنا بر خاطرات برادرش جاکومو کازانووا، این دوره برای او بسیار ناخوشایند بود. پس از آن به کارگاه آنتونیو جولی پیوست؛ طراح صحنهٔ تئاترهایی که در مالکیت خاندان گریمانی بودند. این تجربه نیز چندان رضایت‌بخش
گریمانی بودند. این تجربه نیز چندان رضایت‌بخش نبود و سرانجام کازانووا به تحصیل نزد نقاش صحنه‌های نبرد، فرانچسکو سیمونینی روی آورد. در سال ۱۷۵۱، به توصیهٔ برادرش جیووانی، رهسپار پاریس شد و شاگرد شارل پاروسل گردید. سال بعد، پس از مرگ پاروسل، به درسدن رفت و یک سال را صرف مطالعهٔ نقاشی‌های نبرد در «نگارخانهٔ منتخبین ساکسونی» کرد. او در سال ۱۷۵۸ به پاریس بازگشت و به‌عنوان یک هنرمند آزاد فعالیت خود را آغاز نمود. موفقیت بلافاصله حاصل نشد و اولین نمایشگاه او با شکست مواجه شد. در سال ۱۷۶۱، او به عضو اضافی آکادمی
مواجه شد. در سال ۱۷۶۱، او به عضو اضافی آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی تبدیل شد و در سال ۱۷۶۳ به عضویت کامل ارتقا یافت. در نتیجه انتقادات مساعد دنیس دیدرو، او شروع به دریافت سفارش از اشراف کرد. دیدرو بعداً نظرات منفی در مورد کار کازانووا ابراز می‌کرد، اما شهرت او از قبل ساخته شده بود. شهرت او به زودی به سمت شرق گسترش یافت و از سال ۱۷۶۸ سفارش‌هایی از کاترین کبیر برای ارمیتاژ دریافت کرد. دو سال بعد، او چهار «نقاشی فاجعه» معروف خود را خلق کرد که توسط ژان بنجامین دو لا بورد به نمایندگی از شاه لویی پانزدهم
دو لا بورد به نمایندگی از شاه لویی پانزدهم خریداری شدند. در سال ۱۷۷۱، او دو بوم بزرگ را که صحنه‌هایی از جنگ سی ساله (نبرد فرایبورگ و نبرد لنز) را به تصویر می‌کشیدند، به نمایش گذاشت و بار دیگر رضایت دیدرو را جلب کرد. زندگی شخصی. در سال ۱۷۶۲، فرانچسکو جوزپه کازانووا با ژان-ماری ژولیه (۱۷۳۴–۱۷۷۳) ازدواج کرد؛ او بالرینی از تئاتر کمدی-ایتالیین بود که با نام هنری مادموازل دالانکور شناخته می‌شد. ارتباطات حرفه‌ای همسرش برای کازانووا منبعی ارزشمند از مشتریان و سفارش‌دهندگان هنری فراهم آورد. پس از مرگ ژان-ماری در
هنری فراهم آورد. پس از مرگ ژان-ماری در سال ۱۷۷۳، او در سال ۱۷۷۵ با ژان کاترین دلاشو (۱۷۴۸–۱۸۱۸) ــ که تازه بیوه شده بود ــ ازدواج کرد. این ازدواج به‌زودی به شکستی آشکار انجامید، و در سال ۱۷۸۳، با کمک و حمایت برادرش جاکومو کازانووا، همسرش را ترک گفت. فرانچسکو سپس به وین پناه برد و تحت حمایت شاهزاده شارل ژوزف دو لین قرار گرفت. این شاهزاده او را به صدر اعظم کائونیتس معرفی کرد. به نظر می‌رسد که فرانچسکو، همچون برادر مشهورش جاکومو، شخصیتی برون‌گرا و سرگرم‌کننده داشت و به همین دلیل به سرعت در دربار وین محبوبیت
داشت و به همین دلیل به سرعت در دربار وین محبوبیت یافت. او علاوه بر نقاشی‌هایش، طرح‌هایی برای ملیله و اثاثه یا لوازم داخلی تولید کرد که بسیار سودآور بود. از سال ۱۷۷۰ تا ۱۷۸۷، کارخانه سلطنتی بووه از بیش از هفتاد الگوی او استفاده کرد. او همچنین تعدادی حکاکی از جمله "طبل‌زن روسی سوار بر اسب، سه سوار زره‌پوش، پرچم، برخورد سواره‌نظام و شام نقاش کازانووا" را تولید کرد. با وجود موفقیت و مشتریان اشرافی فراوانش، پولش را هدر داد، همیشه بدهکار بود و در فقر در خانه‌اش در نزدیکی مودلینگ درگذشت. سال درگذشت او عموماً ۱۸۰۳
نزدیکی مودلینگ درگذشت. سال درگذشت او عموماً ۱۸۰۳ ذکر شده است، اگرچه برخی منابع ۱۸۰۵ یا ۱۸۰۷ را نیز ذکر کرده‌اند.
بارتولومئو سواردی ( - ) نقاش و معمار ایتالیایی بود که عمدتاً در زادگاهش میلان فعالیت داشت. زندگی‌نامه. او در میلان به دنیا آمد و پسر آلبرتو سوآردی بود. زندگی‌نامهٔ او چندان روشن نیست و برای مدت‌ها به‌سبب وجود دو هنرمند با عنوان «شبه-برامانتینو» با ابهام همراه بوده است. وی شاگرد دوناتو برامانته بود و نام هنری خود را نیز به صورت کوچک‌شده‌ای از نام استادش برگزید. این آموزش، او را به شدت تحت تأثیر سنت چهاردهم اوربینو قرار داد که مشخصه‌اش واقع‌گرایی ایستا بود. بعدها، پس از ورود به میلان، او عناصری از سبک
بود. بعدها، پس از ورود به میلان، او عناصری از سبک لئوناردو داوینچی را نیز در آثارش جذب کرد؛ هرچند در جنبه‌های دیگر همچنان وفادار به آموزه‌ها و شیوهٔ هنری ایتالیای مرکزی باقی ماند. طبق اسناد، او در اواخر سال ۱۵۰۸ در تزئین کلیسای واتیکان کمک می‌کرد، اگرچه هیچ اثری از آثار او در آنجا باقی نمانده است و تا سال ۱۵۰۹ به میلان بازگشت. سبک او در طول دوران کاری‌اش به‌طور قابل توجهی تغییر کرد و همچنین ویژگی‌های فردی قوی را نشان می‌دهد. تأثیرات اصلی او، سبک آرام و گاهی غیرطبیعی کلاسیک پیرو دلا فرانچسکا، لئوناردو
گاهی غیرطبیعی کلاسیک پیرو دلا فرانچسکا، لئوناردو داوینچی و ارکوله دو روبرتی بود، اما آثار او همچنین بیانگری ساکن و گاهی نگران‌کننده‌ای را نشان می‌دهند که تنها با مورد آخر از این سه نفر قابل مقایسه است. او در سال‌های پیش از مرگش به عنوان معمار و مشاور در بازسازی کلیسای جامع میلان فعالیت داشت. شبه برامانتینوها. وازاری در زندگینامه‌های خود از پیرو دلا فرانچسکا، ایل گاروفالو، جیرولامو دا کارپی و یاکوپو سانسووینو، به "برامانتینو دا میلانو" اشاره کرده است. برامانتینو وازاری، اگر اصلاً وجود داشته باشد، بین