payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را در زمینه مطالعه نمونه‌های چاه، لاگ‌های حفاری و مجموعه‌های فسیلی صرف کرد. اولین کار منتشر شده او با عنوان «چینه‌شناسی داکوتای شمالی» نتیجه تجربیاتی بود که او کسب کرد. این کار داده‌های بسیاری از نمونه‌ها در داخل و اطراف داکوتای شمالی را برای ایجاد تاریخچه زمین‌شناسی این ایالت جمع‌آوری کرد. کلاین حرفه برجسته‌ای داشت و در سال ۱۹۴۰ برای چندین شرکت در منطقه سه‌گانه ایلینوی، ایندیانا و کنتاکی کار کرد. این شرکت‌ها شامل شرکت اکتشاف نفت میشیگان، شرکت مواد معدنی چپمن و شرکت تولید سوهو بودند، جایی که او در زمان
چپمن و شرکت تولید سوهو بودند، جایی که او در زمان رکود اقتصادی به‌عنوان تنها زمین‌شناس برای هر سه شرکت کار کرد. در این مدت، او با ویژگی‌های چینه‌شناسی منطقه آشنا شد و در وظایف مربوط به مطالعه نمونه‌ها و موقعیت‌یابی چاه‌ها مهارت پیدا کرد. در سال ۱۹۴۱، او به مشاوره در لانسینگ، میشیگان مشغول شد و هم‌زمان در رشته علوم کتابداری تحصیل کرد و سرانجام مدت کوتاهی به‌عنوان کتابدار مدرسه مهندسی عمران دانشگاه میشیگان کار کرد. سال بعد، او یک موقعیت در دانشگاه می‌سی‌سی‌پی به‌عنوان استاد دانشیار زمین‌شناسی در دپارتمان
به‌عنوان استاد دانشیار زمین‌شناسی در دپارتمان زمین‌شناسی پذیرفت و همچنین زمین‌شناس دستیار در سازمان زمین‌شناسی می‌سی‌سی‌پی شد. این موقعیت به او فرصتی داد تا کتاب «زمین‌شناسی شهرستان کلی، می‌سی‌سی‌پی» را هم‌نویس کند و بخشی به نام «فسیل‌های شهرستان کلی: فورامینفرا و اوستراکودای دوره میدوی» را بنویسد که داده‌های صدها نمونه هسته‌ای در سراسر می‌سی‌سی‌پی را در سال ۱۹۴۲ جمع‌آوری کرد. این داده‌ها برای دسته‌بندی انواع میکروفسیل‌های موجود در خاک رس استفاده می‌شد که برای زمین‌شناسی اهمیت دارد، زیرا می‌توان از آن‌ها
برای زمین‌شناسی اهمیت دارد، زیرا می‌توان از آن‌ها برای تاریخ‌گذاری لایه خاک رس استفاده کرد که امکان همبستگی بین لایه‌های مختلف در فواصل طولانی را فراهم می‌کند. در سال ۱۹۴۳، در طول جنگ جهانی دوم، کلاین به‌عنوان تحلیلگر دستیار نفت در دفتر نفت شیکاگو منصوب شد. در نوامبر ۱۹۴۴، او یک موقعیت را در سازمان زمین‌شناسی ایالتی ایلینوی به‌عنوان زمین‌شناس همکار در بخش نفت و گاز پذیرفت. او در این موقعیت به مدت چهارده سال تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۹ کار کرد و کمک‌های بسیاری به دانش زمین‌شناسی انجام داد. در سال ۱۹۴۶، او به
به دانش زمین‌شناسی انجام داد. در سال ۱۹۴۶، او به عضویت AAPG درآمد. کاربردهای علم. در دوران دانشگاه، کلاین هم‌نویسنده مقاله‌ای با عنوان «بازبینی انواع بازوپایان‌های الکساندر وینچل از گروه سنگ‌های تروِرس دوران دونین میانه در میشیگان» بود. این مقاله بخشی اساسی از ادبیات علمی بود که نقش زنان در زمین‌شناسی را نشان داد و همچنین نشان داد که علم، به‌ویژه زمین‌شناسی، در زمان او همچنان در حال تحول بود. این کار همچنین ارتباطی با مفهوم این داشت که علم یک فرایند مداوم برای درک دانش است که همراه با کشفیات و ایده‌های
برای درک دانش است که همراه با کشفیات و ایده‌های جدید توسعه می‌یابد. از نظر تاریخی، اصلاحات بسیاری به نام علم انجام شده‌اند تا با داده‌های جدید تطبیق پیدا کنند، همان‌طور که در کارهای اِلرز و کلاین برای اصلاح تفاسیر قبلی لایه‌ها با استفاده از قوانین چینه‌شناسی استنو نشان داده شده است. نتیجه این کار فهرست فسیل منطقه را به‌روزرسانی کرد، که به‌نوبه خود شرکت‌های فعال در حفاری را به رویکردی جدید در جستجوی مناطقی برای سرمایه‌گذاری منابع هدایت می‌کند و همچنین به چالش کشیدن دیدگاه‌های موجود در مورد تاریخ منطقه را
کشیدن دیدگاه‌های موجود در مورد تاریخ منطقه را ممکن می‌سازد. با ادامه حرفه کلاین، او به شدت در زمینه زمین‌شناسی نفت و به‌ویژه چینه‌شناسی و فهرست‌بندی فسیل‌ها فعالیت داشت. در سال ۱۹۴۲، در حالی که به‌عنوان استاد دانشیار و زمین‌شناس در دانشگاه می‌سی‌سی‌پی کار می‌کرد، کلاین یک خلاصه گسترده از لیتولوژی و توزیع سازند زمین‌شناسی در این ایالت تهیه کرد. در اواخر دوران فعالیتش در دانشگاه می‌سی‌سی‌پی، کلاین هم‌نویسنده یک اثر مهم دیگر در مورد توصیف و تصویرسازی میکروفسیل‌ها بود؛ موضوعی که تنها به‌طور مختصر پیش‌تر بررسی
بود؛ موضوعی که تنها به‌طور مختصر پیش‌تر بررسی شده بود. این کار بار دیگر نشان داد که علم یک فرایند در حال تحول است که از ترکیب کشفیات جدید و درک موجود شکل می‌گیرد.
ژیان‌مرغ سبیلچه‌ای عینکی گونه‌ای از پرندگان گنجشک‌سان از تیرهٔ ژیان‌مرغان است که در بولیوی، کلمبیا، اکوادور و پرو یافت می‌شود.
سرنجی کوچک یک پرنده گنجشک‌سان کوچک است. این سرنجی در مناطق گرمسیری جنوب آسیا از شبه‌قاره هند در شرق تا اندونزی یافت می‌شود.
سرنجی ریزه ، که همچنین به عنوان سرنجی فلورس شناخته می‌شود، گونه‌ای از پرندگان از تیرهٔ سنگ‌چشم-کوکویان (Campephagidae) و بومی اندونزی است. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های جلگه‌ای نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
آنا آبرگسون (؛ ۶ ژانویه ۱۸۷۱ – ۱۸ آوریل ۱۹۳۷ (aged 66)) حسابداری مالی، فعال حقوق زنان، فعال جنبش اصلاحگرا اهل سوئد بود. آنا آبریگسون (؛ زادهٔ ۱۸۶۹ – درگذشتهٔ ۱۹۵۷) سیاستمدار، کنشگر اجتماعی و کارمند امور مالی اهل سوئد بود. او از چهره‌های پیشگام در جنبش‌های اجتماعی و رفاهی سوئد به‌شمار می‌آید و با فعالیت‌های گسترده‌اش در زمینهٔ حقوق زنان، اصلاحات اجتماعی و توسعهٔ باغ‌های شهری شناخته می‌شود. آنا در طول زندگی حرفه‌ای خود، تلاش فراوانی برای بهبود وضعیت زنان، به‌ویژه در زمینهٔ امنیت مالی، بازنشستگی و مشارکت
به‌ویژه در زمینهٔ امنیت مالی، بازنشستگی و مشارکت اجتماعی انجام داد. او همچنین یکی از بنیان‌گذاران و از اعضای فعال Föreningen koloniträdgårdar i Stockholm (انجمن باغ‌های شهری در استکهلم) بود. زندگی‌نامه. آنا آبریگسون در سال ۱۸۶۹ در سوئد متولد شد. او از خانواده‌ای تحصیل‌کرده و روشن‌فکر برخاست و از همان دوران جوانی به موضوعات اجتماعی و رفاهی علاقه‌مند شد. وی تحصیلات خود را در زمینه‌های حسابداری، امور مالی و اقتصاد اجتماعی ادامه داد و سپس وارد خدمات دولتی و حوزهٔ بیمه و بازنشستگی شد. در این مسیر، آنا به‌ویژه
بیمه و بازنشستگی شد. در این مسیر، آنا به‌ویژه به مسائل مربوط به حقوق بازنشستگی زنان و شرایط ناعادلانهٔ اقتصادی آن‌ها توجه نشان داد. در دهه‌های آغازین قرن بیستم، آنا آبریگسون در صف مقدم مبارزه برای احقاق حقوق اقتصادی و اجتماعی زنان قرار داشت. او عضو فعال Föreningen för kvinnans politiska rösträtt (انجمن حق رأی سیاسی زنان) بود و در نشریه‌های مختلف مقاله‌هایی در زمینهٔ حقوق زنان، امنیت اجتماعی و رفاه عمومی منتشر می‌کرد. آنا از نخستین کسانی بود که خواستار در نظر گرفتن شرایط ویژهٔ زنان در سیاست‌های بیمهٔ
در نظر گرفتن شرایط ویژهٔ زنان در سیاست‌های بیمهٔ اجتماعی و بازنشستگی شد. او نه‌تنها در مقام نظریه‌پرداز، بلکه در عمل نیز کوشید تغییراتی ایجاد کند. از مهم‌ترین فعالیت‌های او، پیشبرد طرح‌هایی در جهت گسترش باغ‌های شهری در مناطق شهری سوئد بود. این باغ‌ها نه‌تنها فرصتی برای تأمین غذا و تفریح خانواده‌های کارگر فراهم می‌کردند، بلکه ابزاری برای ارتقای سلامت روانی و جسمی ساکنان شهرها بودند. آنا آبریگسون باور داشت که این باغ‌ها باید در طرح‌های جامع شهری گنجانده شوند و به‌عنوان بخشی از سیاست‌های رفاه اجتماعی توسعه
و به‌عنوان بخشی از سیاست‌های رفاه اجتماعی توسعه یابند. در دوران فعالیت حرفه‌ای‌اش، آنا با نهادهای مختلفی از جمله Rösträtt för kvinnor و Svenska stadsförbundets tidskrift همکاری کرد. او سخنرانی‌ها، مقالات و پژوهش‌هایی در حوزهٔ بیمهٔ اجتماعی و رفاه زنان ارائه داد و در شکل‌گیری سیاست‌های بازنشستگی سوئد نقش داشت. مشارکت او در کمیته‌های مربوط به بیمهٔ بازنشستگی نمونه‌ای از تعهد عملی‌اش به تحقق عدالت اجتماعی بود. آنا آبریگسون تا پایان عمر به فعالیت‌های اجتماعی خود ادامه داد و در سال ۱۹۵۷ درگذشت. میراث فکری و
خود ادامه داد و در سال ۱۹۵۷ درگذشت. میراث فکری و عملی او الهام‌بخش بسیاری از فعالان اجتماعی پس از او شد و تلاش‌هایش در زمینهٔ رفاه اجتماعی، حقوق زنان و برنامه‌ریزی شهری، جایگاهی ماندگار در تاریخ اصلاحات اجتماعی سوئد برایش رقم زد. کتاب‌شناسی (گزیده). آنا آبریگسون چندین مقاله در زمینهٔ امنیت مالی زنان، مسائل مربوط به حقوق زنان و باغ‌های شهری منتشر کرده‌است. برای مرور جامع‌تر، به Libris مراجعه کنید. "Hur kvinnornas intressen tillvaratagas. Ålderdomsförsäkringskommitténs förslag" [چگونه از منافع زنان حمایت
förslag" [چگونه از منافع زنان حمایت می‌شود. پیشنهاد کمیتهٔ بیمهٔ بازنشستگی]. "Rösträtt för kvinnor" ۱(۱۹۱۲):۱۹. صص. ۱–۲. "Kvinnor i pensionsnämnderna" [زنان در کمیته‌های بازنشستگی]. "Rösträtt för kvinnor" ۲(۱۹۱۳):۱۵. ص. ۲. "Kvinnornas ställning i ålderdomsförsäkringskommitténs förslag till allmän pensionsförsäkring. Föredrag" [موقعیت زنان در پیشنهاد کمیتهٔ بیمهٔ بازنشستگی برای بیمهٔ عمومی بازنشستگی. سخنرانی]. استکهلم: Eklund، ۱۹۱۳. "Kvinnornas ojämna kamp för tillvaron. Den nya pensionskassan" [مبارزهٔ
för tillvaron. Den nya pensionskassan" [مبارزهٔ نابرابر زنان برای بقا. صندوق بازنشستگی جدید]. "Rösträtt för kvinnor" ۱۹۱۷(۶):۱، صص. ۴–۵. "De svenska städernas trädgårdskolonier och möjligheten av deras inläggande i stadsplan" [باغ‌های شهری در شهرهای سوئد و امکان گنجاندن آن‌ها در طرح جامع شهری]. "Svenska stadsförbundets tidskrift" ۱۹۲۶(۱۸):۴. صص. ۱۸۳–۱۹۲.
کاترین دوروتی دانکن اندرسون (؛ زادهٔ ۱۹۳۹) یک جراح اطفال بریتانیایی-آمریکایی است. او اولین زنی بود که مسئولیتی در کالج جراحان آمریکا داشت و اولین رئیس مؤنث انجمن جراحی کودکان آمریکا بود. او برنده جایزه نینا استار براونوالد بود. اوایل زندگی. کاترین اندرسون در سال ۱۹۳۹ با نام کاترین دوروتی دانکن در اشتون-آندر-لاین، لانکاشر انگلستان به دنیا آمد. با تشویق والدینش، او می‌دانست که در سن ۸ سالگی می‌خواهد جراح شود. او در سال ۱۹۵۸ در دانشگاه کمبریج تحصیل کرد و از دانشگاه لیسانس و فوق لیسانس گرفت. او در کلاس
و از دانشگاه لیسانس و فوق لیسانس گرفت. او در کلاس کالبدشناسی در دانشگاه کمبریج با ویلیام فرنچ اندرسون آشنا شد. این دو در سال ۱۹۶۲ با هم ازدواج کردند و به ایالات متحده آمریکا نقل مکان کردند. پس از مهاجرت به ایالات متحده آمریکا، اندرسون تحصیل در رشته پزشکی را در سال ۱۹۶۴ در دانشکده پزشکی هاروارد ادامه داد. به محض فارغ‌التحصیلی، رئیس دانشکده او را از کارآموزی جراحی محروم کرد و گفت که زنان از لحاظ جسمی برای جراح شدن بیش از حد ضعیف هستند. او یک دوره کارورزی را در پزشکی کودکان در بیمارستان کودکان بوستون به پایان
پزشکی کودکان در بیمارستان کودکان بوستون به پایان رساند. یک سال بعد، در سال ۱۹۶۵، او به واشینگتن، دی.سی. نقل مکان کرد و دوره رزیدنتی جراحی عمومی خود را در «بیمارستان دانشگاه جورج تاون» به پایان رساند. در طول دو سالی که او در بیمارستان دانشگاه جورج تاون بود، تنها هفت مورد جراحی به او اختصاص داده شد. اندرسون با این باور که تبعیض جنسیتی بر آموزش او تأثیر می‌گذارد، بیمارستان را ترک کرد و در بیمارستان‌های غیردانشگاهی مختلف شروع به کار کرد. او در سال اول در این بیمارستان‌ها روی ۷۰۰ بیمار کار کرد. او در سال ۱۹۷۳،
روی ۷۰۰ بیمار کار کرد. او در سال ۱۹۷۳، شهروندی آمریکا را به دست آورد. حرفه. اندرسون در طول دوران حرفه‌ای خود سمت‌های مختلف دانشگاهی داشته است. او در سال ۱۹۷۰ به مرکز پزشکی ملی کودکان پیوست و دوره‌ای دو ساله در جراحی کودکان گذراند. او همچنین رئیس بخش جراحی در مرکز پزشکی ملی کودکان شد. از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴، او به عنوان استادیار جراحی و پاتولوژی در دانشگاه جرج‌تاون مشغول به کار بود. سپس در دانشگاه جرج واشینگتن مشغول به کار شد و مدت هجده سال در آنجا فعالیت کرد. او ابتدا به عنوان استادیار شروع کرد، در سال ۱۹۷۸
او ابتدا به عنوان استادیار شروع کرد، در سال ۱۹۷۸ به دانشیار تبدیل شد و در سال ۱۹۸۳ استادتمام شد. او از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۲ به عنوان دانشمند همکار در شاخه هماتولوژی مولکولی مؤسسه ملی قلب، ریه و خون در مؤسسه ملی سلامت مشغول به کار بود. در سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶، اندرسون به عنوان رئیس بخش جراحی آکادمی پزشکی اطفال آمریکا خدمت کرد و در سال ۱۹۸۶ به هیئت تحریریه "ژورنال جراحی کودکان" پیوست و در بسیاری از مجلات پزشکی دیگر نیز فعالیت داشت. در سال ۱۹۹۲، اندرسون به عنوان جراح ارشد و معاون رئیس جراحی در بیمارستان کودکان در
ارشد و معاون رئیس جراحی در بیمارستان کودکان در لس‌آنجلس، کالیفرنیا منصوب شد. در همان سال، او به عنوان دبیر و اولین زن عضو هیئت رئیسه کالج جراحان آمریکا برگزیده شد. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰، او در مقام اولین زن رئیس انجمن جراحی اطفال آمریکا خدمت کرد. یکی از حوزه‌های اصلی تحقیقاتی او از سال ۱۹۷۲ تا ۲۰۰۴، جایگزینی مری در کودکان و نوزادان بود. اندرسون در کتاب «تغییر چهره پزشکی: بزرگداشت پزشکان زن آمریکایی» معرفی شد که نمایشگاهی از سوی مؤسسه ملی سلامت از اکتبر ۲۰۰۳ تا آوریل ۲۰۰۵ برگزار شد. او در سال ۲۰۰۹ کتابی به
تا آوریل ۲۰۰۵ برگزار شد. او در سال ۲۰۰۹ کتابی به نام «"چه کسی دستم را خواهد گرفت؟: راهنمایی برای والدینی که فرزندشان به عمل جراحی نیاز دارد"» نوشت که هدف آن کمک به والدین برای درک بیماری‌های پزشکی و سیستم پزشکی است و بر اساس آموزش‌ها، تجربیات شخصی و تحقیقات اندرسون نگاشته شده است. در طول دوران حرفه‌ای خود، اندرسون به مدت ۳۲ سال جراح اطفال در واشینگتن، دی.سی. و لس آنجلس کالیفرنیا بود.
لوئیزا مارتیندیل (; – ) پزشک، جراح و نویسنده انگلیسی بود. او همچنین به عنوان قاضی در دادگاه برایتون خدمت کرد، کمیسر زندان و عضو شورای ملی زنان بود. او در جنگ جهانی اول با بیمارستان‌های زنان اسکاتلند در صومعه رویامون فرانسه خدمت کرد و در جنگ جهانی دوم به عنوان جراح در لندن فعالیت داشت. او از طریق نوشته‌هایش، پزشکی را به عنوان شغلی برای زنان ترویج می‌کرد. زندگی اولیه. لوئیزا مارتین دیل در لیتون‌استون، اسکس متولد شد. او اولین فرزند ویلیام مارتین دیل (حدود ۱۸۳۲–۱۸۷۴) و همسر دومش لوئیزا (با نام خانوادگی اسپایسر)
و همسر دومش لوئیزا (با نام خانوادگی اسپایسر) بود. خانواده او پیشینه مذهبی در کلیسای کانگریگیشنال داشتند. مادرش که «حامی زندگی گسترده‌تر برای زنان» بود، فعال حقوق زنان و عضو فدراسیون لیبرال زنان و کمیته اجرایی اتحادیه ملی جوامع حق رای زنان (NUWSS) بود. در دهه ۱۸۸۰، خانم مارتین دیل به‌طور منظم برای دختران مغازه‌دار برایتون پذیرایی می‌کرد و لوئیزای جوان در محیطی حمایت‌گر برای آینده حرفه‌ای خود بزرگ شد. پس از مرگ ویلیام مارتین دیل، خانواده به کورنوال نقل مکان کردند و سپس به آلمان و سوئیس رفتند، قبل از اینکه در
و سپس به آلمان و سوئیس رفتند، قبل از اینکه در نهایت به لوئیس، شرق ساسکس بازگردند. در سال ۱۸۸۵، خانواده دوباره نقل مکان کردند، این بار به برایتون تا لوئیزا و خواهرش هیلدا بتوانند در دبیرستان دخترانه برایتون (اکنون به نام دختران برایتون) تحصیل کنند. از سنین پایین تصمیم گرفته شده بود که لوئیزا پزشک شود و در ۱۷ سالگی به کالج رویال هالووی، دانشگاه لندن در اگهام فرستاده شد و در سال ۱۸۹۲ مدرک مارتیکولیشن لندن را دریافت کرد. سپس در سال ۱۸۹۳ وارد مدرسه پزشکی زنان لندن شد و در سال ۱۸۹۹ مدرک MB و در سال ۱۹۰۰ مدرک BS
شد و در سال ۱۸۹۹ مدرک MB و در سال ۱۹۰۰ مدرک BS خود را دریافت کرد. او سپس به هال در شمال انگلستان رفت تا دستیار دکتر مری ماردوک شود و این آغاز زندگی حرفه‌ای او بود. ماردوک و مارتین دیل به عنوان شرکای تجاری با یکدیگر همکاری نزدیکی داشتند. در سال ۱۹۰۲، آنها به تعطیلات دوچرخه‌سواری به وین، برلین و سوئیس رفتند. این مشارکت تا سال ۱۹۰۶ ادامه یافت. حرفه پزشکی. پس از پنج سال فعالیت در هال، مارتین دیل در سال ۱۹۰۶ مدرک دکترای پزشکی خود را دریافت کرد و به برایتون بازگشت. او مطب خصوصی خود را راه اندازی کرد و خیلی زود
او مطب خصوصی خود را راه اندازی کرد و خیلی زود از او دعوت شد تا به عنوان پزشک معالج در درمانگاه زنان و کودکان جاده لوئیس (که در سال ۱۹۱۱ به بیمارستان لیدی چیچستر، شعبه برایتون تبدیل شد) مشغول به کار شود. او در جنگ جهانی اول با بیمارستان‌های زنان اسکاتلند در صومعه رویامون فرانسه خدمت کرد و در جنگ جهانی دوم به عنوان جراح در لندن فعالیت داشت. در سال ۱۹۲۰، او نقش کلیدی در تأسیس بیمارستان جدید ساسکس برای زنان در جاده ویندلشام، برایتون داشت و تا سال ۱۹۳۷ به عنوان جراح و پزشک ارشد در آنجا خدمت کرد. پس از نقل مکان
جراح و پزشک ارشد در آنجا خدمت کرد. پس از نقل مکان به لندن به عنوان جراح مشاور، مارتین دیل به سرعت به عنوان جراح افتخاری بیمارستان ماری کوری شناخته شد. در سال ۱۹۳۱، مارتین دیل به عنوان رئیس فدراسیون پزشکان زن انتخاب شد و در همان سال عنوان CBE را دریافت کرد. دو سال بعد، او به عنوان عضو انجمن سلطنتی متخصصان زنان و زایمان انتخاب شد. در سال ۱۹۳۷، مارتین دیل به عنوان اولین زن عضو شورای کالج سلطنتی متخصصان زنان و زایمان منصوب شد. علایق پزشکی مارتین دیل گاهی بحث‌برانگیز بود، به ویژه مطالعات او در مورد بیماری‌های
بود، به ویژه مطالعات او در مورد بیماری‌های مقاربتی و فحشا. کتاب او با عنوان «زیر سطح» (۱۹۰۹) که در آن به صراحت در مورد این موضوعات صحبت کرده بود، ظاهراً جنجالی در مجلس عوام برانگیخت. او همچنین پایه‌های تحقیقات در مورد درمان سرطان رحم و رشد فیبروئید در زنان را از طریق پرتودرمانی فشرده بنا نهاد. او زندگی حرفه‌ای طولانی و برجسته‌ای در پزشکی داشت و بیش از ۷۰۰۰ عمل جراحی انجام داد. کار او احترام و قدردانی همکاران و بیمارانش را به همراه داشت: او در سال ۱۹۳۳ به عنوان عضو انجمن سلطنتی متخصصان زنان و زایمان انتخاب
عضو انجمن سلطنتی متخصصان زنان و زایمان انتخاب شد و عضو انجمن پزشکی سلطنتی بود.
دِیم آن لوئیز مَکِلروی (; – ) که با نام لوئیز مکیلروی شناخته می‌شد، پزشک برجسته و پرافتخار ایرلندی-بریتانیایی بود که در زمینه زنان و زایمان تخصص داشت. او اولین زنی بود که موفق به دریافت مدرک دکترای پزشکی (MD) و ثبت‌نام به عنوان دانشجوی پژوهشگر در دانشگاه گلاسگو شد. همچنین او اولین استاد زن پزشکی در بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه)، بانوی فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا، و افسر نشان امپراتوری بریتانیا شده است. زندگی اولیه و تحصیلات. مکلروی در ۱۱ نوامبر ۱۸۷۴ در خانه
اولیه و تحصیلات. مکلروی در ۱۱ نوامبر ۱۸۷۴ در خانه لاوین، شهرستان آنتریم (ایرلند شمالی امروزی) متولد شد. پدرش جیمز، پزشک عمومی در بالی‌کسل بود. در سال ۱۸۹۴ در دانشگاه گلاسگو در رشته پزشکی ثبت‌نام کرد و در سال ۱۸۹۸ مدرک MB خود را دریافت نمود. در سال ۱۹۰۰ مدرک MD خود را با درجه ممتاز کسب کرد. در طول تحصیل، جوایز درسی در رشته‌های پزشکی و پاتولوژی دریافت کرد. حرفه پزشکی. تحصیلات تکمیلی او را به سراسر اروپا کشاند و در زمینه زنان و زایمان تخصص یافت، در سال ۱۹۰۱ گواهینامه مامایی ایرلند را دریافت کرد. اولین سمت او
مامایی ایرلند را دریافت کرد. اولین سمت او در سال ۱۹۰۰ به عنوان جراح مقیم در بیمارستان زنان سامریتان گلاسگو بود و از ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۰ جراح زنان در بیمارستان ویکتوریای گلاسگو شد. در سال ۱۹۱۰ مدرک DSc خود را از دانشگاه گلاسگو دریافت کرد و در ۱۹۱۱ به عنوان دستیار اول جی.ام. مونرو کر، صاحب کرسی میورهد زنان و زایمان دانشگاه منصوب شد. با آغاز جنگ جهانی اول، او و سایر پزشکان زن خدمات خود را به دولت پیشنهاد دادند که با این پاسخ مواجه شدند: «میدان جنگ… جای زنان نیست». آن‌ها تصمیم گرفتند بیمارستان زنان اسکاتلند برای
آن‌ها تصمیم گرفتند بیمارستان زنان اسکاتلند برای خدمات خارجی را تأسیس کنند. مکلروی فرماندهی واحد گیرتون و نیونهام این بیمارستان در فرانسه را بر عهده داشت و سپس به صربستان و سه سال بعد به سالونیکا اعزام شد. در سالونیکا، او مدرسه آموزش پرستاری برای دختران صرب را تأسیس کرد و تنها مرکز ارتوپدی ارتش شرق را راه‌اندازی نمود. خدمات جنگی خود را به عنوان جراح در بیمارستان سپاه پزشکی ارتش سلطنتی در قسطنطنیه به پایان برد. در سال ۱۹۲۱ به عنوان مشاور زنان و زایمان در بیمارستان رویال فری لندن منصوب شد. او اولین استاد زن
رویال فری لندن منصوب شد. او اولین استاد زن زنان و زایمان در مدرسه پزشکی زنان لندن و اولین استاد زن پزشکی در بریتانیا بود. در ۷ ژوئیه ۱۹۲۱، مکلروی مقاله‌ای در انجمن پزشکی-حقوقی لندن ارائه داد که در آن استفاده از وسایل جلوگیری داخل رحمی را مضرترین روش پیشگیری از بارداری توصیف کرد. این نظرات در کتاب «کنترل تولد» دکتر هالیدی ساترلند در سال ۱۹۲۲ نقل شد و زمانی که ماری استوپس به دلیل اظهارات این کتاب از ساترلند شکایت کرد، مکلروی به عنوان شاهد دفاع در دادگاه حاضر شد. او در سال ۱۹۳۴ بازنشسته شد، اما به کار خصوصی
شد. او در سال ۱۹۳۴ بازنشسته شد، اما به کار خصوصی در هارلی استریت و سایر بیمارستان‌های لندن ادامه داد. با آغاز جنگ جهانی دوم، از نیمه‌بازنشستگی خارج شد و به عنوان مشاور خدمات زایمان شورای شهرستان باکینگهام‌شر مشغول به کار شد. همچنین متخصص ارشد زایمان بیمارستان مخصوص همسران افسران در فولمر چیس بود. مکلروی در چندین انجمن پزشکی فعال بود: علاقه او به مسائل پزشکی-حقوقی منجر به ریاست انجمن پزشکی-حقوقی لندن شد؛ در انجمن پزشکی بریتانیا (BMA) در سال‌های ۱۹۲۲، ۱۹۳۰ و ۱۹۳۲ معاون بخش زنان و زایمان بود؛ از ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹
۱۹۳۲ معاون بخش زنان و زایمان بود؛ از ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ عضو هیئت نمایندگان؛ از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۳ عضو شورای BMA؛ در ۱۹۴۶ رئیس شعبه متروپولیتن BMA و همچنین رئیس بخش زنان و زایمان انجمن پزشکی سلطنتی بود.
لوسیل تیزدیل-کورتی (; – ) پزشک و جراح اطفال کانادایی بود که از سال ۱۹۶۱ تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۶ در اوگاندا خدمت کرد. او با وجود مشکلات فراوان از جمله جنگ داخلی و همه‌گیری ایدز، به همراه همسرش یک بیمارستان دانشگاهی در شمال اوگاندا تأسیس کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون رتبهٔ عضو نشان کانادا شده است. زندگی‌نامه. لوسیل تیزدیل در ۳۰ ژانویه ۱۹۲۹ در مونترال، کبک به دنیا آمد و چهارمین فرزند از هفت فرزند خانواده بود. پدرش قصابی سخاوتمند در محله کارگرنشین شرق مونترال بود. در سال ۱۹۴۱ وارد دبیرستان کاتولیک شد که
بود. در سال ۱۹۴۱ وارد دبیرستان کاتولیک شد که متعلق به یکی از اولین جوامع راهبه‌های کانادا بود و به آموزش اختصاص داشت. پس از شنیدن سخنان برخی راهبه‌هایی که در چین به عنوان مبلغ مذهبی فعالیت می‌کردند، در ۱۲ سالگی تصمیم گرفت پزشک «در هند شرقی» شود. در سال ۱۹۵۰ با دریافت بورسیه تحصیلی وارد دانشکده پزشکی دانشگاه مونترال شد. از بین ۱۱۰ دانشجوی کلاس او، تنها ۱۰ نفر زن بودند که هشت نفر از آن‌ها پس از سال اول به تحصیل ادامه دادند. او در سال ۱۹۵۵ با درجه ممتاز فارغ‌التحصیل شد و دوره انترنی خود را در مرکز بیمارستانی
شد و دوره انترنی خود را در مرکز بیمارستانی دانشگاهی سنت-ژوستین مونترال، یک مرکز بهداشتی دانشگاهی مخصوص کودکان و زنان باردار وابسته به دانشگاه مونترال گذراند. در دوران انترنی با پزشک ایتالیایی، پیرو کورتی آشنا شد که در حال گذراندن دوره تخصص پزشکی کودکان از دانشگاه پاویا (ایتالیا) بود و دو دوره کارآموزی (۱۹۵۶–۱۹۵۵ و ۱۹۵۸–۱۹۵۷) در بیمارستان سنت ژوستین داشت. هر دو پزشک آرزوی کار در جایی که بیشترین نیاز را دارد، داشتند. اما همان‌طور که کورتی گفته بود: «او همیشه بیش از حد مشغول کار بود.» پس از پایان انترنی، در
بیش از حد مشغول کار بود.» پس از پایان انترنی، در سال ۱۹۵۸ در مدرسه فوق‌تخصص جراحی اطفال ثبت‌نام کرد. دو سال اول را در بیمارستان مایزونوو و اوتل-دیو مونترال گذراند. برای گذراندن دوره نهایی کارآموزی در خارج از کشور به چند بیمارستان در ایالات متحده درخواست داد اما رد شد. به گفته زندگینامه‌نویس او، میشل آرسنو، برخی صراحتاً گفتند که به این دلیل است که او زن است. در سال ۱۹۶۰ برای گذراندن سال آخر کارآموزی به فرانسه رفت و در بیمارستان لا کونسپسیون مارسی مشغول به کار شد. اوگاندا. در حین کار در مارسی، لوسیل تیزدیل
شد. اوگاندا. در حین کار در مارسی، لوسیل تیزدیل کارت پستالی برای پیرو کورتی فرستاد و از او دعوت کرد تا به دیدارش بیاید. پس از بازدید از چند مکان امیدوارکننده در آفریقا و هند، پیرو کورتی تصمیم گرفته بود در یک بیمارستان کوچک ۳۰ تختخوابی مبلغین مذهبی نزدیک گولو (شمال اوگاندا) کار کند. او در حال آماده‌سازی اولین محموله تجهیزات پزشکی بود که قرار بود توسط نیروی هوایی ایتالیا که در مأموریت سازمان ملل در کنگو شرکت داشت، حمل شود. پیرو از لوسیل دعوت کرد تا «فقط برای چند ماه» با او برود تا فعالیت جراحی را آغاز کنند.
چند ماه» با او برود تا فعالیت جراحی را آغاز کنند. او فقط می‌توانست هزینه سفر و سیگارهایش را بپردازد. لوسیل پذیرفت و با همان هواپیمای نیروی هوایی ایتالیا به اوگاندا سفر کرد. پس از ورود به اوگاندا در سال ۱۹۶۱، لوسیل ملزم به دریافت مجوز پزشکی شد اما متوجه شد که ابتدا باید دو ماه دوره انترنی را بگذراند. او را به یکی از جراحان بیمارستان دانشگاهی مولایگو پایتخت معرفی کردند که پس از مصاحبه، به او اجازه داد مستقیم به لاکور برود. این جراح دکتر دنیس پارسونز بورکیت بود که اولین بار سرطان کودکان را که به نام او لنفوم
که اولین بار سرطان کودکان را که به نام او لنفوم بورکیت نامیده می‌شود، توصیف و مطالعه کرد.
ما ثیدا (برمه‌ای: မသီတာ؛ متولد ۲ سپتامبر ۱۹۶۶) جراح، نویسنده، فعال حقوق بشر و زندانی سابق عقیدتی اهل میانمار است. او با نام مستعار «سوراگامیکا» به معنای «مسافر شجاع» آثار خود را منتشر کرده است. در میانمار، ثیدا به عنوان یک روشنفکر پیشرو شناخته می‌شود که کتاب‌هایش به وضعیت سیاسی کشور می‌پردازد. او سردبیر مجله ماهانه جوانان و یک هفته‌نامه برمه‌ای بوده و همچنین به عنوان جراح در بیمارستان رایگان مسلمانان که خدمات رایگان به فقرا ارائه می‌دهد، فعالیت کرده است. او در سال ۲۰۱۶ جایزه «ایجادگر صلح» را از بنیاد
او در سال ۲۰۱۶ جایزه «ایجادگر صلح» را از بنیاد کتابخانه واسلاو هاول دریافت کرد. زندگی و آثار. ما ثیدا در اوایل دهه ۱۹۸۰ در رشته پزشکی تحصیل کرد و مدرک جراحی گرفت، همچنین از جوانی به نویسندگی پرداخت. او گفته است: «می‌خواستم نویسنده شوم چون می‌خواستم آنچه را در اطرافم می‌بینم، مثل فقر، با دیگران به اشتراک بگذارم.» علاقه او به مراقبت‌های بهداشتی پس از بیماری در کودکی شکل گرفت. در اکتبر ۱۹۹۳، او به ۲۰ سال زندان در زندان اینسین به اتهام «به خطر انداختن صلح عمومی، برقراری ارتباط با سازمان‌های غیرقانونی و توزیع
برقراری ارتباط با سازمان‌های غیرقانونی و توزیع ادبیات غیرقانونی» محکوم شد. در واقع، او از آنگ سان سو چی، برنده جایزه نوبل و بنیانگذار حزب اصلی اپوزیسیون در برمه، حمایت فعال می‌کرد. او نزدیک به شش سال در شرایط نامناسب و اغلب در سلول انفرادی زندانی بود و در این مدت به سل مبتلا شد بدون آنکه دسترسی مناسبی به مراقبت‌های پزشکی داشته باشد. در این مدت چندین جایزه بین‌المللی حقوق بشر از جمله جایزه حقوق بشر ریبوک (۱۹۹۶) و جایزه آزادی نوشتن پن/باربارا گلداسمیت (۱۹۹۶) به او اهدا شد. ما ثیدا گفته است: «اگر مدیتیشن
به او اهدا شد. ما ثیدا گفته است: «اگر مدیتیشن ویپاسانا (مراقبه بودایی) نبود، نمی‌توانستم بر مشکلات بی‌شماری که در زندان با آن‌ها روبرو شدم، غلبه کنم.» در سال ۱۹۹۹، او پس از پنج سال، شش ماه و شش روز زندان، به «دلایل بشردوستانه» آزاد شد. آزادی او نتیجه وخامت وضعیت سلامتی، افزایش فشارهای سیاسی و تلاش سازمان‌های حقوق بشری مانند عفو بین‌الملل و انجمن جهانی قلم بود. او بعدها ریاست پن میانمار را بر عهده گرفت. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، او به عنوان پژوهشگر پروژه نویسندگان بین‌المللی در دانشگاه براون و پژوهشگر مؤسسه
بین‌المللی در دانشگاه براون و پژوهشگر مؤسسه مطالعات پیشرفته ردکلیف در دانشگاه هاروارد در ایالات متحده زندگی کرد. اولین کتاب او با عنوان «آفتابگردان» فقط در سال ۱۹۹۹ در برمه منتشر شد، چرا که در اوایل دهه ۱۹۹۰ انتشار بین‌المللی آن ممنوع شده بود. این کتاب استدلال می‌کند که مردم برمه انتظارات زیادی از سو چی، نماد دموکراسی دارند که او را به «زندان تشویق‌ها» تبدیل کرده است. کتاب «نقشه راه» (۲۰۱۲) داستانی تخیلی بر اساس وقایع سیاسی برمه از ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۹ است. کتاب «سانچونگ، اینسین، هاروارد» به زبان میانماری یک