payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او در بوستون، لندن و امّان، علاوه بر هتل‌ها، محل کار بود. در دههٔ ۱۹۸۰، او شروع به انتشار کتاب‌های ادبی ترجمه‌شدهٔ انفرادی کرد، که آنها را از بهترین آثار شعر، داستان کوتاه، رمان و تئاتر که توسط نویسندگان و شاعران مدرن و کهن عرب تهیه شده بود، انتخاب کرد. او دانشنامهٔ انگلیسی‌زبان را با عنوان «مجموعه‌ای از شعر مدرن عربی» که شامل اشعار بیش از نود شاعر است، ویرایش کرد و نوشت. در سال ۱۹۸۴ او به کنفرانس لوند در سوئد دعوت شد و عنوان سخنرانی او این بود: «شعر عربی و شعر سوئدی، شباهت و تفاوت». در آنجا با شاعر اوستن
شعر سوئدی، شباهت و تفاوت». در آنجا با شاعر اوستن شوستراند، رئیس کمیتهٔ هنری آکادمی نوبل ملاقات کرد. در بهار ۱۹۸۵ آکادمی نوبل از او دعوت کرد تا مطالعه‌ای دربارهٔ وضعیت ادبیات عرب و شایستگی نویسندگان آن برای دریافت جایزهٔ نوبل آماده کند و او موافقت کرد. هنگامی که نجیب محفوظ برندهٔ جایزه ادبیات نوبل شد (۱۹۸۸)، آکادمی نوبل، الجیوسی را به استکهلم دعوت کرد تا در مراسم اهدای جایزه شرکت کند. در سال ۱۹۹۰ دومین پروژهٔ خود را به نام «پیوند شرق-غرب» با هدف ارائهٔ تمدن عربی و اسلامی، اعم از باستان و مدرن، به زبان
تمدن عربی و اسلامی، اعم از باستان و مدرن، به زبان انگلیسی از طریق کنفرانس‌ها و مطالعات جامع و تخصصی دانشگاهی توسط نویسندگان عرب و غربی، به منظور «از بین بردن باورهای غلط و دیدگاه‌های کلیشه ای از فرهنگ‌های جهان عرب-اسلام»، راه اندازی کرد. شروع این پروژه، کتاب جامع او در مورد تمدن عربی-اسلامی در اندلس بود که در سال ۱۹۹۲ منتشر شد و مورد استقبال دانشگاهی قرار گرفت. با موفقیت مشابهی، در سال ۲۰۰۹ کتاب دانشنامه‌ای خود را با عنوان «حقوق بشر در اندیشهٔ عرب: مطالعات در متون» منتشر کرد که شامل شواهدی دربارهٔ حقوق بشر
متون» منتشر کرد که شامل شواهدی دربارهٔ حقوق بشر در میراث فکری عربی در مراحلی است که قبل از علاقهٔ غرب به آن جای دارد. الجیوسی ده‌ها سخنرانی و کنفرانس‌هایی را در پایتخت‌ها و شهرهای مختلف، به‌ویژه در اروپا و آمریکا، و همچنین در کشورهای عربی شام، مغرب و خلیج فارس ایراد کرده است. او تعداد زیادی مراسم بزرگداشت، سپر و جوایز را برای قدردانی از دستاوردهای خود دریافت کرد، از جمله: سازمان آزادیبخش فلسطین (۱۹۹۱)؛ کنفرانس فارغ التحصیلان عرب آمریکایی (۱۹۹۶)؛ وزارت فرهنگ در کویت (۲۰۰۲)؛ شورای عالی فرهنگ در مصر (۲۰۰۶)؛
در کویت (۲۰۰۲)؛ شورای عالی فرهنگ در مصر (۲۰۰۶)؛ وزارت فرهنگ الجزایر (۲۰۰۷)؛ جایزهٔ ملک عبدالله بن عبدالعزیز (۲۰۰۸)؛ دانشگاه اهلیه امّان (۲۰۰۹)؛ جایزهٔ چهرهٔ فرهنگی سال، شیخ زاید (۲۰۲۰)؛ جایزهٔ خلاقیت محمود درویش (۲۰۲۳). سلما الخضراء الجیوسی در ۲۱ آوریل ۲۰۲۳ در امّان درگذشت. زندگی شخصی. سلما الخضراء در سال ۱۹۴۶ با برهان کمال الجیوسی، هم‌دانشگاهی خود در گروه علوم سیاسی ازدواج کرد که اردنی فلسطینی‌الاصل بود. یک پسر به نام اسامه، دو دختر به نام‌های لینا و مِی به دنیا آورد. آثار. کتاب‌ه: در ویرایش و گردآوری
به دنیا آورد. آثار. کتاب‌ه: در ویرایش و گردآوری آثار زیر مشارکت داشته است: ترجمه‌ها:
ما سقط جنین کرده‌ایم! عنوان روی جلد مجلهٔ "اشترن در" آلمان غربی در تاریخ ۶ ژوئن ۱۹۷۱ بود. ۳۷۴ زن، که بعضی‌هایشان وجههٔ عمومی بالایی داشتند، علناً اعلام کردند که بارداری آن‌ها پایان پیدا کرده است، که در آن هنگام غیرقانونی بود. یک فمینیست به نام آلیس شوارتسر —که چند سال بعد مجلهٔ "اما" را بنیان‌گذاری کرد— این کارزار را آغاز کرد؛ کارزار بند ۲۱۸ قانون کیفری کشور را هدف قرار داد. خیلی‌ها این کارزار را نقطهٔ عطفی در احیای فمینیستی دههٔ ۱۹۷۰ می دانند. علاوه بر تیتر چشمگیر، جلد مجله تصاویری از ۲۸ شرکت‌کننده
بر تیتر چشمگیر، جلد مجله تصاویری از ۲۸ شرکت‌کننده شناخته‌شده را در خود جای داده بود. این زن‌ها روزنامه‌نگار کارولا اشترن و بازیگران زنتا برگر، وروشکا فون لندورف، اورزولا نواک، رومی اشنایدر، زابین زنین، ورا چخوا، لیس ورهوفن، هانه ویدر و هلگا آندرس بودند. این رویداد در آلمان غربی شور و هیجان خاصی ایجاد کرد، زیرا سکوت دربارهٔ سقط جنین را شکست. به دنبال آن، چندین گروه فمینیستی تأسیس شد و کانونی برای مخالفت با بند ۲۱۸ قانون کیفری بود، تا اینکه سال ۱۹۹۲ موقعیت قانونی با اتحاد دوبارهٔ آلمان تغییر کرد. تاریخ.
قانونی با اتحاد دوبارهٔ آلمان تغییر کرد. تاریخ. پس‌زمینه. یکی از نمونه‌های مشابه این کارزار، مانیفست ۳۴۳ روسپی بود، که دو ماه پیش از این کارزار صورت گرفت و شامل ۳۴۳ زن فرانسوی می‌شد، که بیانیه‌ای معادل را در "نوول اوبزرواتور" مستقر در پاریس در ۵ آوریل ۱۹۷۱ امضا کردند. روشنفکران و ستارگان فرانسوی که از این مانیفست پشتیبانی کردند، عبارتند از: سیمون دو بووار، کاترین دنو، ژن مورو، مارگریت دوراس، فرانسواز ساگان، آریان منوشکین و انیس واردا. آغازگر کارزار در فرانسه، یک ویراستار در "نوول اوبزرواتور" به نام ژان
یک ویراستار در "نوول اوبزرواتور" به نام ژان مورو بود. چند هفته بعد، او با آلیس شوارتسر تماس گرفت، زیرا نگران شایعاتی مبنی بر این بود که یک مجلهٔ خبری آلمانی، می‌خواهد کارزار فرانسوی را دنبال کند و اقدامات "نوول اوبزرواتور" در فرانسه، ممکن است بخشی از یک کارزار رسانه‌ای گسترده و غیرقابل کنترل در آلمان غربی شود. شوارتسر از قبل وینفرید ماس، ویراستار "اشترن" را می‌شناخت و با او به توافق رسید که تا زمانی که بتواند میان ۳۰۰ تا ۴۰۰ زن را به سوی امضا در یک اعلامیهٔ عمومی بکشاند، این اقدام را در "اشترن" آغاز
عمومی بکشاند، این اقدام را در "اشترن" آغاز می‌کند. طی چند ماه آینده، شوارتسر امضای بیش از ۳۷۴ زن را به دست آورد. او ابتدا می‌خواست به «شورای آزادی زنان» مستقر در فرانکفورت پیشنهاد امضا دهد، اما آن‌ها پیشنهاد او را رد کردند و این اقدام را «خرده‌بورژوازی و اصلاح‌طلبی» خواندند. شوارتسر با «انجمن زنان سوسیالیست» مستقر در برلین به نتیجهٔ بهتری رسید، که باعث شد بیش از نیمی از آن ۳۷۴ زن شرکت‌کننده، جذب این کارزار شوند. شرکت‌کنندگان دیگر از طریق بازگویی‌های دیگران، جذب کارزار شدند. پیامدها. کارزار فرانسوی سال ۱۹۷۵
جذب کارزار شدند. پیامدها. کارزار فرانسوی سال ۱۹۷۵ و در زمان وزیر بهداشت سیمون وی، در مواجهه با مقاومت مستمر اقشار مختلف، در اجرای قانون جامع اصلاحات سقط جنین به نتیجه رسید. چند سال پس از ظهور کارزار در اشترن، معلوم شد که همهٔ آن ۳۷۴ زن واقعاً خودشان سقط جنین نکرده بودند. آلیس شوارتسر خودش یکی از افرادی بود که به دروغ امضا کرده بود؛ اما او قویاً گفته‌های مطبوعات مبنی بر اینکه کل کارزار از پایه الکی بوده است را رد کرد: چهل سال بعد، کانال تلویزیونی فرانسوی-آلمانی آرته، فیلمی با عنوان "ما سقط جنین کرده‌ایم! -
آرته، فیلمی با عنوان "ما سقط جنین کرده‌ایم! - پایانی برای سکوت" را به نمایش گذاشت که با همکاری نوردویچر روندفونک تولید شد. این فیلم مروری گذشته‌نگر از کارزار و تحولات بعدی آن ارائه کرد.
عایشه شنا (، همچنین با نگارش Aïcha Ech-Chenna) (۱۴ اوت ۱۹۴۱ – ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۲) یک مددکار اجتماعی، مدافع حقوق زنان و فعال مراکشی بود. او به عنوان یک پرستار ثبت‌شده، کار خود را با زنان محروم به‌عنوان کارمند وزارت بهداشت مراکش آغاز کرد. در سال ۱۹۸۵، او انجمن همبستگی زنان (ASF) را تأسیس کرد، که یک خیریه مستقر در کازابلانکا است و به مادران مجرد و قربانیان سوءاستفاده کمک می‌کند. شنا برای فعالیت‌های بشردوستانه خود جوایز مختلفی دریافت کرد، از جمله جایزه اپوس در سال ۲۰۰۹ (به ارزش ۱ میلیون دلار آمریکا). اوایل زندگی و
(به ارزش ۱ میلیون دلار آمریکا). اوایل زندگی و تحصیل. شنا در ۱۴ اوت ۱۹۴۱، در کازابلانکا و در دوره مراکش تحت حمایت فرانسه متولد شد و کودکی خود را در مراکش گذراند. پدرش زمانی که او سه ساله بود فوت کرد و مادرش دوباره ازدواج کرد. پدرخوانده‌اش مایل بود او در سن ۱۲ سالگی مدرسه را ترک کند، اما مادرش او را به کازابلانکا فرستاد تا نزد عمه‌اش زندگی کرده و تحصیلاتش را در یک مدرسه فرانسوی‌زبان ادامه دهد. سه سال بعد، مادرش پس از طلاق از پدرخوانده به او پیوست و برای حمایت از شنا، جواهرات خود را فروخت. شنا در ۱۶ سالگی
از شنا، جواهرات خود را فروخت. شنا در ۱۶ سالگی مدرسه را ترک کرد و در یک بیمارستان مشغول به کار شد، جایی که به‌عنوان منشی در برنامه‌های تحقیقاتی روی جذام و سل فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۶۰، با تشویق دوستانش، در آزمون‌های مدرسه پرستاری شرکت کرد و پذیرفته شد. پس از دریافت مدرک پرستاری، شنا در بخش آموزش وزارت بهداشت مشغول به کار شد و در نهایت به‌عنوان هماهنگ‌کننده برنامه‌های آگاهی‌بخشی سلامت فعالیت کرد. در دهه ۱۹۷۰، او شروع به تولید برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی در زمینه سلامت زنان کرد. یکی از این برنامه‌ها،
در زمینه سلامت زنان کرد. یکی از این برنامه‌ها، «اولین برنامه تلویزیونی در زمینه آموزش بهداشت» بود. کار خیریه. شنا اولین فعالیت داوطلبانه خود را در سال ۱۹۵۹ در یک برنامه رفاه کودکان آغاز کرد. در سال ۱۹۸۵، او انجمن همبستگی زنان (ASF؛ «انجمن همبستگی زنان») را تأسیس کرد، که سازمانی اختصاص‌یافته به کمک به مادران مجرد و زنان قربانی خشونت است. این سازمان در ابتدا از یک زیرزمین در کازابلانکا اداره می‌شد. ASF زنان را در مهارت‌هایی مانند آشپزی، خیاطی، حسابداری و مهارت‌های گوناگون دیگر آموزش می‌دهد، با هدف بازگشت
گوناگون دیگر آموزش می‌دهد، با هدف بازگشت آن‌ها (و فرزندانشان) به جامعه و ایجاد استقلال برای آن‌ها. در سال ۲۰۰۲، این سازمان از دولت مراکش به‌طور رسمی وضعیت سازمان غیرانتفاعی (NGO) دریافت کرد و بعداً کمک مالی از محمد ششم، پادشاه مراکش دریافت کرد. در سال ۱۹۹۶، شنا کتاب "فقر: داستان‌ها" را منتشر کرد که در آن ۲۰ داستان از زنانی که با آن‌ها کار کرده بود را روایت می‌کند. این کتاب به‌عنوان یک «اعلامیه فمینیستی» و همچنین «مجموعه‌ای از داستان‌های غم‌انگیز» توصیف شده است. این کتاب جایزه‌ای از سفارت فرانسه در رباط
است. این کتاب جایزه‌ای از سفارت فرانسه در رباط دریافت کرد و بعداً به زبان عربی ترجمه شد. دفاع از حقوق زنان. شنا خود را به‌عنوان کسی با «قلبی مسلمان و ذهنی سکولار» توصیف می‌کرد. در دوران اشتغال در وزارت بهداشت مراکش، او به دلیل فعالیت‌هایش در حوزه‌هایی که با تابوهای اجتماعی و مذهبی همراه بود، شناخته شد؛ از جمله برنامه‌ریزی خانواده، وضعیت مادران مجرد، کودکان نامشروع و رهاشده، و قربانیان تجاوز خویشاوندی. او به‌طور مکرر از سوی محافظه‌کاران اجتماعی مورد انتقاد قرار می‌گرفت، که معتقد بودند فعالیت‌های او به
قرار می‌گرفت، که معتقد بودند فعالیت‌های او به رفتارهای غیراخلاقی مشروعیت می‌بخشد. در سال ۲۰۰۹، شنا به خاطر تلاش‌هایش برای زنان محروم جایزه اپوس (به ارزش ۱ میلیون دلار آمریکا) را دریافت کرد. او اولین مسلمانی بود که این جایزه را دریافت کرد. این جایزه توسط بنیادی که با دانشگاه‌های کاتولیک همکاری دارد و برای فعالیت‌های بشردوستانه مبتنی بر ایمان اعطا می‌شود، مدیریت می‌شود. شنا اظهار داشت که مبلغ این جایزه صرف تضمین ادامه فعالیت بنیاد او پس از مرگش خواهد شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41518333&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-04-12T14:05:44Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Tsunz&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* growthexperiments-addlink-summary-summary:3|0|0 */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41595757&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; دوریس یانگ تسائو (؛ زادهٔ )، عصب‌شناس آمریکایی و استاد نوروبیولوژی و زیست‌شناسی سلولی مولکولی
و استاد نوروبیولوژی و زیست‌شناسی سلولی مولکولی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی است. او قبلاً به مدت ۱۲ سال در هیئت علمی موسسه فناوری کالیفرنیا مشغول به کار بود. او برای استفاده از fMRI با ضبط‌های الکتروفیزیولوژیک تک واحدی و برای کشف سیستم پچ صورت ماکاک برای درک چهره شناخته شده است. او محقق موسسه پزشکی هاوارد هیوز و مدیر مرکز تی اند سی چن برای علوم اعصاب سیستمی است. او در سال ۲۰۱۸ برنده بورسیه مک آرتور شد. تسائو در سال ۲۰۲۰ به عضویت آکادمی ملی علوم انتخاب شد. در سال ۲۰۲۴ به همراه نانسی کانویشر و وینریچ فریوالد
سال ۲۰۲۴ به همراه نانسی کانویشر و وینریچ فریوالد برای کشف و مطالعه نواحی خاصی در مغز که تشخیص چهره را انجام می‌دهند ، جایزه کاولی در علوم اعصاب و در سال ۲۰۲۴، تسائو جایزه روزنستیل را دریافت کرد. پس از پیوستن به دانشگاه کالیفرنیا برکلی در سال ۲۰۲۱، تحقیقات فعلی او ادراک بصری را در نخستی‌ها بررسی می‌کند تا بفهمد مغز چگونه حس واقعیت را ایجاد می‌کند. اوایل زندگی و تحصیل. تسائو قبل از اینکه خانواده اش در چهار سالگی به ایالات متحده مهاجرت کنند در چانگژو چین به دنیا آمد. او در کالج پارک مریلند بزرگ شد و در
به دنیا آمد. او در کالج پارک مریلند بزرگ شد و در دبیرستان اسپرینگبروک تحصیل کرد. علاقه او به علم و به ویژه در علوم اعصاب بصری از سخنرانی‌های فاینمن و نقد عقل محض کانت الهام گرفته شده است. او مدرک کارشناسی خود را در زیست‌شناسی و ریاضیات تنها در سه سال در کال‌تک در سال ۱۹۹۶ به پایان رساند. او سپس با مارگارت لیوینگستون در دانشکده پزشکی هاروارد کار کرد، جایی که دکترای خود را در علوم اعصاب در سال ۲۰۰۲ دریافت کرد و به عنوان یک دانشجوی فوق دکترا به کار ادامه داد. در سال ۲۰۰۴ او جایزه سوفیا کووالفسکایا را از بنیاد
سال ۲۰۰۴ او جایزه سوفیا کووالفسکایا را از بنیاد هومبولت دریافت کرد که به او اجازه داد تا گروه تحقیقاتی مستقل خود را در دانشگاه برمن آلمان از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ راه اندازی کند. در سال ۲۰۰۹ او برای تدریس زیست‌شناسی به دانشکده کلتک پیوست، جایی که او همچنین رئیس مرکز تیانچیائو و کریسی چن برای علوم اعصاب سیستم شد. او در سال ۲۰۱۰ به مؤسسه آلن برای علوم مغز پیوست. حرفه و تحقیق. به عنوان یک دانشجوی دکترا و زیر نظر استاد خود مارگارت لیوینگستون به مطالعه استریوپسیس در ماکاک‌ها با استفاده از ضبط‌های الکتروفیزیولوژیک تک
با استفاده از ضبط‌های الکتروفیزیولوژیک تک واحدی پرداخت. سپس به استفاده از fMRI علاقه‌مند شد، تکنیکی که معمولاً برای تجسم فعالیت نواحی مغز در انسان، برای تصویربرداری از مناطق مغز در ماکاک‌ها استفاده می‌شود. او با راجر توتل برای استفاده از fMRI برای تصویربرداری از نواحی مغز درگیر در ادراک عمق همکاری و سپس با وینریچ فریوالد، یکی از همکاران فوق دکتری خود، نانسی کانویشر در MIT برای ترکیب الکتروفیزیولوژی تک واحدی با fMRI برای مطالعه ادراک صورت در ماکاک‌ها کار کرد. مشابه ناحیه صورت دوکی شکل که در انسان شناسایی
مشابه ناحیه صورت دوکی شکل که در انسان شناسایی شد، آنها یک سری نواحی کوچک مغز را کشف کردند که به آن سیستم تکه‌ای صورت ماکاک گفته می‌شود، که حاوی نورون‌هایی است که به‌طور انتخابی توسط چهره‌ها فعال می‌شوند. تسائو و آزمایشگاه او به پیشرفت‌های قابل توجهی در درک ویژگی‌های خاص صورت که باعث فعال شدن نورون‌های این تکه‌های صورت می‌شود، ادامه داده‌اند. در سال ۲۰۱۷، آزمایشگاه او، «کد»، نحوه تشخیص چهره‌ها را توسط مغز ما آشکار و ابعاد ویژگی‌هایی را شناسایی کرد که باعث می‌شوند نورون‌های انتخابی چهره در تکه‌های صورت مختلف
نورون‌های انتخابی چهره در تکه‌های صورت مختلف قشر فناوری اطلاعات به چهره‌ها پاسخ دهند؛ بنابراین، تصاویر چهره‌های ارائه شده به میمون‌ها را می‌توان دقیقاً از فعالیت نورون‌های انتخابی چهره بازسازی کرد. تسائو در سال ۲۰۰۷ در لیست TR35 موسسه ام‌آی‌تی تکنالجی ریویو قرار گرفت. او در کمیته مشاوره مدیر NIH (گروه کاری ابتکار مغز ۲٫۰) که در سال ۲۰۱۸ تأسیس شد، خدمت می‌کند، گروهی که در مورد تخصیص ۱٫۵۱۱ میلیارد دلار به تحقیقات علوم اعصاب مشاوره می‌دهد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-03-22T13:31:37Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Pirhayati&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;Pirhayati صفحهٔ پالیمپسست را به زدوده‌نوشت منتقل کرد&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41445333&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
دوروتی هیل (; – ) دانشمند در زمینه زمین‌شناسی و دیرین‌شناسی اهل استرالیا بود. هیل اولین پروفسور زن در استرالیا و همین‌طور نخستین رئیس زن فرهنگستان علوم استرالیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است. دوروتی هیل در سال ۱۹۹۷ در سن ۸۹ سالگی درگذشت. تحصیلات. دوروتی هیل در تارینگا، کوئینزلند به عنوان سومین فرزند از ۷ فرزند والدینش به دنیا آمد و در بریزبن بزرگ شد. او در مدرسه دولتی کورپارو تحصیل کرد و سپس بورسیه تحصیلی برای حضور در مدرسه دخترانه بریزبن را دریافت کرد. او مدال طلای لیدی لیلی و
بریزبن را دریافت کرد. او مدال طلای لیدی لیلی و جایزه یادبود فیلیس هابز را در درس‌های ربان انگلیسی و تاریخ در سال ۱۹۲۴ دریافت کرد. هیل یک ورزشکار زن مشتاق بود که در دبیرستان دو و میدانی و نت بال را دنبال می‌کرد و در خانه یک اسب سوار کارکشته بود. او در دانشگاه دانشگاه کوئینزلند در رشته‌های دوی با مانع، هاکی و قایقرانی شرکت کرد. او در تیم‌های هاکی دانشگاه کوئینزلند و تیم منتخب دانشگاه‌های استرالیا بازی کرد. او در دانشگاه کمبریج موفق به دریافت گواهینامه خلبانی شد. پس از دبیرستان، او تحصیل در رشته پزشکی را
شد. پس از دبیرستان، او تحصیل در رشته پزشکی را انتخاب کرد و برای ادامه تحصیل در زمینه تحقیقات پزشکی اقدام کرد. با این حال، در آن زمان، دانشگاه کوئینزلند به او مدرک پزشکی ارائه نکرد و خانواده هیل نیز نمی‌توانستند دوروتی را برای تحصیل به سیدنی بفرستند. خوشبختانه او یکی از بیست بورسیه ورودی دانشگاه کوئینزلند را در سال ۱۹۲۴ (پس از دریافت بالاترین نمره قبولی در آزمون ارشد عمومی) برنده شد، جایی که تصمیم گرفت در شاخه علوم، به ویژه شیمی تحصیل کند. او تحصیل در رشته زمین‌شناسی را انتخاب کرد و تحت راهنمایی پروفسور
زمین‌شناسی را انتخاب کرد و تحت راهنمایی پروفسور هنری کاسلی ریچاردز در سال ۱۹۲۸ با بالاترین درجه افتخارات و دریافت و مدال طلای دانشگاه بابت شایستگی که از خود نشان داد فارغ‌التحصیل شد. در کمبریج، هیل عضو کالج نیونهام و موزه سدویک بود و از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ از طرف یک انجمن تحقیقاتی دانشجویان قدیمی حمایت می‌شد، در حالی که همزمان بر روی مدرک دکترای خود زیر نظر استادش گرترود الس کار می‌کرد. فعالیت علمی. هیل به مدت هفت سال در انگلستان ماند و چندین مقاله مهم دربارهٔ مرجان شیپوری منتشر کرد که در آن ساختار و
دربارهٔ مرجان شیپوری منتشر کرد که در آن ساختار و ریخت‌شناسی آنها را توصیف می‌کرد. پس از بازگشت هیل به استرالیا، او به تحصیل در دانشگاه کوئینزلند ادامه داد و در سال ۱۹۴۲ مدرک دکترای علوم خود را دریافت کرد. هنگامی که هیل به استرالیا بازگشت، وظیفه بزرگ قدمت گذاری صخره‌های مرجانی سنگ آهکی استرالیا را بر عهده گرفت و از آنها برای ترسیم چینه‌شناسی و و تولید مقالاتی در مورد جانوران مرجانی همه ایالت‌ها به جز استرالیای جنوبی ستفاده کرد. کار او بر روی مرجان‌ها بعداً به استاندارد جهانی در این زمینه تبدیل شد. او در
به استاندارد جهانی در این زمینه تبدیل شد. او در اواخر سال ۱۹۷۲ از دانشگاه بازنشسته شد تا به دانشگاهیان جوان‌تر اجازه دهد تا فرصت خود را برای مدیریت داشته باشند. کرسی دوروتی هیل به افتخار او در رشته دیرین‌شناسی و چینه‌شناسی تأسیس شد. او مدت‌ها پس از بازنشستگی رسمی خود تا حدود سال ۱۹۸۷ به حضور در دانشگاه برای پیگیری تحقیقات علمی ادامه داد. در سال ۱۹۷۴ به پاس قدردانی از خدمات او در هیئت علمی، دکترای افتخاری حقوق را از دانشگاه دریافت کرد.
رجینا فلسزاروا (; – ) زمین‌شناس، کتابدار، سنا اهل لهستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۳ تا ۱۹۵۸ میلادی فعالیت می‌کرد. او از فعالین حقوق زنان بود و به عنوان سناتور در جمهوری دوم لهستان بین سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۸ خدمت کرد. او با تحصیل در دانشگاه سوربن در سال ۱۹۱۳، تبدیل به اولین زن لهستانی شد که مدرک دکترای رشته علوم طبیعی را دریافت کرد. او که پیشگامان علوم زمین‌شناسی در لهستان به حساب می‌آید، بیش از ۱۰۰ اثر در مورد جغرافیا و زمین‌شناسی این کشور منتشر کرده است. کتابنامه ۵ جلدی او در مورد تاریخ علوم زمین در لهستان
۵ جلدی او در مورد تاریخ علوم زمین در لهستان بزرگ‌ترین دستاورد علمی او محسوب می‌شود. در طول اشغال لهستان توسط آلمان نازی، او به جنبش زیرزمینی پیوست و در ارتش شرکت کرد. او در سال ۱۹۶۰ نشان درجه ۱ خدمت لهستان را دریافت کرد. فلسزاروا در ۳۰ ژوئن یا ۱ ژوئیه ۱۹۶۹ در در طول یک سفر دریایی در رودخانه ویستولا در حالی که روی کشتی حضور داشت جان باخت. او در گورستان پوازکی ورشو به خاک سپرده شده است. اوایل زندگی. رجینا زوفیا دانیش در ۲۸ مارس ۱۸۸۸ در ویسنیوو در استان سیدلس در لهستان روسیه در خانواده پیوتر دانیش متولد شد.
در لهستان روسیه در خانواده پیوتر دانیش متولد شد. پدر و مادرش دارای یک ملک کوچک در بروزو بودند، جایی که او بزرگ شد و تحصیلات ابتدایی خود را به پایان رساند. او قبل از نقل مکان به زوریخ در سال ۱۹۰۶ در ورشو و کیف ادامه تحصیل داد. دانیش با تمرکز بر تحصیلات خود در رشته جغرافیا، در سال ۱۹۰۷ به پاریس نقل مکان کرد. در سال ۱۹۱۰، او در سال ۱۹۱۰ مجوز خود را در رشته علوم از دانشگاه پاریس دریافت کرد و به تحصیل در مقطع دکترا ادامه داد. در اوایل سال ۱۹۱۳، او تبدیل به اولین زن لهستانی شد که مدرک دکترای خود را در زمینه علوم
زن لهستانی شد که مدرک دکترای خود را در زمینه علوم طبیعی دریافت می‌کند. فعالیت سیاسی. فلسزاروا در سال ۱۹۳۵ به عنوان سناتور توسط رئیس‌جمهور جمهوری لهستان منصوب شد. او در دوران تصدی خود بر سازماندهی فعالیت‌های علمی و گسترش حقوق شهروندان تمرکز داشت. در سال ۱۹۳۷ یکی از سازمان‌دهندگان باشگاه دموکراتیک ورشو بود که به عنوان معاون آن و حزب اتحاد دموکراتیک خدمت می‌کرد. دوره سناتوری او او در سال ۱۹۳۸ به پایان رسید و در طول اشغال لهستان توسط آلمان نازی، او به جنبش زیرزمینی پیوست و در ارتش شرکت کرد. او در زمینه اطلاعات
پیوست و در ارتش شرکت کرد. او در زمینه اطلاعات و تبلیغات برای ارتش کار می‌کرد، نقشه‌ها را توزیع می‌کرد، آثار ادبی منتشر می‌کرد، و یک دفتر تحریریه برای نوشته‌های زیرزمینی راه‌اندازی کرد. مرگ و میراث. فلسزاروا در ۳۰ ژوئن یا ۱ ژوئیه ۱۹۶۹ در در طول یک سفر دریایی در رودخانه ویستولا در حالی که روی کشتی حضور داشت جان باخت. او در گورستان پوازکی ورشو به خاک سپرده شد. شاهکار او که یک کتاب‌نامه ۵ جلدی در مورد تاریخ علوم زمین در لهستان است، توسط دانشمندان بعدی تکمیل شده است و باعث شد تا او را یک پیشگام برای تأسیس رشته
است و باعث شد تا او را یک پیشگام برای تأسیس رشته علوم زمین‌شناسی در لهستان بدانند.
استرکا (Estera) به یک معشوقهٔ یهودی افسانه‌ای اشاره دارد که متعلق به کازمیر، پادشاه تاریخی لهستان بود که بین سال‌های ۱۳۳۳ تا ۱۳۷۰ سلطنت کرد. وقایع‌نگاران قرون وسطایی لهستان و یهودیت این افسانه را به‌عنوان یک واقعیت تاریخی تلقی کرده و یک داستان عشق شگفت‌انگیز بین این زن یهودی زیبا و پادشاه بزرگ را گزارش داده‌اند. افسانه. اولین روایت از استرکا در نوشته‌های یان دووگوش، وقایع‌نگار لهستانی قرن پانزدهم یافت می‌شود و یک قرن بعد توسط وقایع‌نگار مشهور یهودی داوید گانس ثبت شد. گانس حتی ادعا کرد که استرکا با پادشاه
ثبت شد. گانس حتی ادعا کرد که استرکا با پادشاه ازدواج کرده بود. گانس نوشت: طبق افسانه، استرکا دختر یک خیاط فقیر از اوپوشنو به نام رافائل بود. زیبایی و هوش او افسانه‌ای بود. او بعدها در قصر سلطنتی لوبزوو در نزدیکی کراکوف مستقر شد. گفته می‌شود استرکا نقش مهمی در زندگی کازیمیر ایفا کرده است. بر اساس افسانه، او به‌عنوان مشاور پادشاه در حمایت از ابتکارات مختلف فعالیت می‌کرد؛ از جمله تجارت آزاد، ساخت شهرهای سنگی، تحمل نمایندگان ادیان مختلف و حمایت از توسعه فرهنگی. کازیمیر به یهودیان وفادار بود و آن‌ها را تشویق
کازیمیر به یهودیان وفادار بود و آن‌ها را تشویق می‌کرد. کراکوف برای سال‌ها محل زندگی یکی از مهم‌ترین جوامع یهودی در اروپا بود. او به دلیل هوش و بینش روشن خود که به او در گسترش اندازه و ثروت لهستان کمک کرد، «پادشاه بزرگ» نامیده شد. در سال‌های مرگ سیاه، نفوذ استرکا به جلوگیری از قتل بسیاری از یهودیان لهستان که به عنوان مقصر این بیماری شناخته می‌شدند، کمک کرد. گفته می‌شود که کازیمیر چندین همسر داشت، اما استرکا تنها زنی بود که به او فرزندان پسر داد، علیرغم اینکه هرگز به طور رسمی ازدواج نکردند. بر اساس افسانه،
هرگز به طور رسمی ازدواج نکردند. بر اساس افسانه، پسرانشان، پلکو و نمیر، به درخواست پدرشان غسل تعمید یافتند. گفته شده که این دو پسر، اجداد افسانه‌ای چندین خانواده اصیل لهستانی شدند. برای توسعه روابط قانونی و تجاری بین یهودیان، لهستانی‌ها و آلمانی‌ها، پلکو به کراکوف فرستاده شد. در سال ۱۳۶۳، نمیر به روتنیا اعزام شد تا یک نظام شوالیه‌ای جدید تأسیس کند، که بعدها به محل ایجاد خاندان رودانوفسکی تبدیل شد. همچنین گفته شده که او دو دختر داشت که به عنوان یهودی بزرگ شدند. پس از مرگ کازیمیر، برادرزاده‌اش لویی مجارستان
پس از مرگ کازیمیر، برادرزاده‌اش لویی مجارستان به پادشاهی لهستان رسید. در دوران سلطنت او، شورش‌هایی علیه یهودیان رخ داد که به‌ویژه در کراکوف خشونت‌آمیز بود. بر اساس افسانه، شورشیان به قصر استرکا در لوبزوو حمله کردند و او و دو دخترش را به قتل رساندند. رودانوفسکی از رودخانه روداوا به‌عنوان محل دفن استرکا در نظر گرفته شد. مکان ها. خانه استرکا موزه قوم‌نگاری سوورین ادزیلا در کراکوو در خیابان کراکوفسکا شماره ۴۶ واقع شده است. قلعه واول چندین مکان، از جمله روستاها، خیابان‌ها و یادبودهایی در لهستان، به نام استرکا
خیابان‌ها و یادبودهایی در لهستان، به نام استرکا نام‌گذاری شده‌اند؛ از جمله خیابانی در کراکوف که به نام او معروف است. این مکان‌ها معمولاً با او و پادشاه مرتبط هستند. در برخی منابع، استرکا به‌عنوان همسر پادشاه توصیف شده که واقعاً با او در قلعه واول زندگی می‌کرد
غول (انگلیسی: Giant) یک فیلم درام، ورزشی و زندگینامه‌ای از زندگی نسیم حامد بوکسور است. این فیلم به نویسندگی و کارگردانی روآن آثال با بازی امیر المصری (در نقش نسیم حامد) و پیرس برازنان (در نقش مربی برندان اینگل) است. ساخت. فیلمبرداری در آوریل ۲۰۲۴ در لیدز آغاز شد.
استونی در بازی‌های اروپایی ۲۰۲۳ () یکی از شرکت‌کنندگان در بازی‌های اروپایی ۲۰۲۳ بود که از ۲۱ ژوئن تا ۲ ژوئیه ۲۰۲۳ در کراکوف، لهستان برگزار شد. این سومین حضور استونی در بازی ها و با بیشترین تعداد ورزشکاران شرکت کننده بود.
مهسا عرفانی (زادهٔ ۱۱ دی ۱۳۶۴) صداپیشه و مدیر دوبلاژ اهل ایران است. او فرزند شهلا ناظریان و حسین عرفانی از صداپیشگان پیش‌کسوت در رادیو و دوبله است. وی فعالیت خود را از پنج سالگی در فیلم "مستاجر" با مدیریت دوبلاژ ناصر طهماسب آغاز کرد. زندگی و حرفه. مهسا عرفانی در ۱۱ دی ۱۳۶۴ در تهران متولد شد. از کودکی به همراه پدر و مادرش در سالن‌های دوبله حضور داشت و اولین بار در سن ۵ سالگی به عنوان دوبلور وارد کار شد. اولین تجربهٔ صداپیشگی او در فیلم مستأجر با مدیریت دوبلاژ ناصر طهماسب و تهیه‌کنندگی امیرحسین شریفی بود.
ناصر طهماسب و تهیه‌کنندگی امیرحسین شریفی بود. مادرش جمله‌ها را در گوشش می‌خواند و او تکرار می‌کرد چون سواد نداشت. او در فیلم شب بخیر غریبه نیز همراه با مادرش بازی کرده اما عمده شهرت او به خاطر دوبله بود. او دوران متوسطه را در هنرستان سوره گذراند و دارای لیسانس بازیگری و فوق لیسانس کارگردانی است. عرفانی روی تیزرها نیز صداپیشگی می‌کرد که می‌توان به تبلیغ بستنی میهن (مامان جون بستنی‌اش خوشمزه‌تره!) اشاره کرد. وی بیشتر در دوبله انیمیشن‌ها فعالیت می‌کند از جمله آنها می‌توان به باب اسفنجی، فروزن، فوتبالیست‌ها،
آنها می‌توان به باب اسفنجی، فروزن، فوتبالیست‌ها، نیک و نیکو، شهر موش‌ها و باربی اشاره کرد. عرفانی در سال ۱۳۸۱، زمانی که دیپلم خود را گرفته بود، ازدواج کرد. همسر اول او فعالیتی در دوبله و سینما نداشت و در زمینه تجهیزات کامپیوتری مشغول به کار بود. این ازدواج اما به جدایی انجامید و او در سال ۱۳۹۸ با پویا فهیمی، از گویندگان سازمان صدا و سیما، ازدواج کرد.
بنای یادبود کریستف کلمب بنای یادبودی به‌ارتفاع ۶۰ متر (۱۹۷ فوت) در انتهای جنوبی خیابان لا رامبلا، در نزدیکی بندر بارسلون، مرکز کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا است. این بنا در سال ۱۸۸۸ میلادی و به‌افتخار کریستف کلمب، دریانورد و کاشف ایتالیایی ساخته شده‌است. بر فراز این بنا تندیسی از کریستف کلمب قرار دارد که با انگشت اشاره، بر جدید را نشان می‌دهد.