payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دریاچهٔ بارینگو، پس از دریاچهٔ تورکانا، شمالی‌ترین دریاچهٔ درهٔ کافتی کنیا به‌شمار می‌رود. این دریاچه با مساحتی در حدود ۱۳۰ کیلومتر مربع و ارتفاعی نزدیک به ۹۷۰ متر از سطح دریا، یکی از معدود دریاچه‌های آب شیرین منطقه است—در کنار دریاچهٔ نایواشا. بارینگو از طریق چند رودخانه تغذیه می‌شود، از جمله رودهای مولُو، پرکِرا و اول آربِل. نکتهٔ جالب دربارهٔ این دریاچه، نبود خروجی سطحی آشکار برای آب است؛ به‌نظر می‌رسد آب از طریق رسوبات کف دریاچه، به سنگ‌بستر آتشفشانیِ شکستهٔ زیرین نفوذ می‌کند. دریاچهٔ بارینگو در
شکستهٔ زیرین نفوذ می‌کند. دریاچهٔ بارینگو در منطقه‌ای دورافتاده، گرم و غبارآلود در شمال کنیا واقع شده و زیستگاهی غنی برای بیش از ۴۷۰ گونه پرنده است. این تنوع چشمگیر، شامل گونه‌های بومی و مهاجر می‌شود و گاه فلامینگوهای مهاجر نیز در این پهنهٔ آبی دیده می‌شوند. یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد دریاچه، وجود بزرگ‌ترین کلونی حواصیل غول‌پیکر (Goliath Heron) در شرق آفریقاست. این کلونی بر روی جزیره‌ای سنگی به‌نام جبل‌الطارق (Gibraltar) در دل دریاچه قرار دارد و به‌عنوان یکی از مهم‌ترین زیستگاه‌های این پرندهٔ نادر شناخته
از مهم‌ترین زیستگاه‌های این پرندهٔ نادر شناخته می‌شود. گزارش وجود دریاچهٔ بارینگو برای نخستین‌بار در حدود سال ۱۸۵۰ توسط دو مبلغ آلمانی، لودویگ کراپف و یوهانس ربمان، که در شهر ساحلی مومباسا مستقر بودند، به اروپا رسید. در نقشهٔ منابع رود نیل که جان هنینگ اسپیک در سال ۱۸۶۳ ترسیم کرد، دریاچهٔ بارینگو به‌اشتباه با خلیج کاویروندو در دریاچهٔ ویکتوریا یکی دانسته شده بود. بعدها، در نقشهٔ سر هنری مورتون استنلی در سال ۱۸۷۷، بارینگو به‌عنوان پهنه‌ای بزرگ از آب در شمال‌شرق دریاچهٔ ویکتوریا ترسیم شد. در سال ۱۸۸۳، جوزف
دریاچهٔ ویکتوریا ترسیم شد. در سال ۱۸۸۳، جوزف تامسون، کاوشگر اسکاتلندی، در جریان سفرش از سرزمین قوم ماسای، نخستین اروپایی‌ای بود که واقعاً دریاچه را مشاهده کرد و برداشت‌های اغراق‌آمیز پیشین دربارهٔ اندازهٔ آن را اصلاح نمود. با این حال، سنت‌های بومیان منطقه حاکی از آن است که در گذشته، دریاچهٔ بارینگو وسعت بسیار بیشتری داشته و بخش‌های گسترده‌تری از دشت‌های اطراف را در بر می‌گرفته است. این روایت‌ها با شواهد زمین‌شناختی و رسوب‌شناسی نیز همخوانی دارد و نشان‌دهندهٔ تغییرات اقلیمی و هیدرولوژیکی درهٔ کافتی در طول
تغییرات اقلیمی و هیدرولوژیکی درهٔ کافتی در طول هزاران سال است. توضیحات. دریاچهٔ بارینگو بخشی از سامانهٔ زمین‌ساختی درهٔ کافتی شرق آفریقا (East African Rift System) است—یکی از بزرگ‌ترین شکست‌های زمین‌ساختی فعال روی کرهٔ زمین، که از دریای سرخ تا موزامبیک امتداد دارد. در سمت غرب دریاچه، رشته‌تپه‌های توگن قرار گرفته‌اند؛ این ارتفاعات از سنگ‌های آتشفشانی و دگرگونی تشکیل شده‌اند و در واقع یک «بلوک گسلی بالا آمده» به‌شمار می‌روند که در اثر فعالیت‌های تکتونیکی از زمین بیرون زده‌اند. این تپه‌ها نه‌تنها از منظر
از زمین بیرون زده‌اند. این تپه‌ها نه‌تنها از منظر زمین‌شناسی برجسته‌اند، بلکه برخی از مهم‌ترین فسیل‌های نخست‌انسان‌ها نیز در آن‌ها کشف شده‌اند. در شرق دریاچه، سراشیبی لایکیپیا (Laikipia Escarpment) قرار دارد؛ دیواره‌ای تند و مرتفع که بخشی از لبهٔ گسلی درهٔ کافتی به حساب می‌آید و به‌طرز چشمگیری بر چشم‌انداز منطقه تسلط دارد. دریاچهٔ بارینگو از طریق جریان‌هایی که از تپه‌های ماو (Mau Hills) و تپه‌های توگن سرچشمه می‌گیرند، تغذیه می‌شود. این دریاچه یکی از زیستگاه‌های کلیدی و پناهگاه‌های طبیعی برای بیش از ۵۰۰
کلیدی و پناهگاه‌های طبیعی برای بیش از ۵۰۰ گونهٔ پرنده و جانور است. برخی از پرندگان آبزی مهاجر که در این منطقه توقف می‌کنند، از نظر منطقه‌ای و جهانی اهمیت حفاظتی دارند. در میان گونه‌های آبزی، بارینگو میزبان هفت گونه ماهی آب شیرین است. یکی از آن‌ها، زیرگونه‌ای بومی از تیلاپیای نیل به‌نام Oreochromis niloticus baringoensis است که تنها در این دریاچه یافت می‌شود. ماهیگیری در این دریاچه، نقشی مهم در توسعهٔ اجتماعی و اقتصادی محلی ایفا می‌کند. علاوه بر این، منطقهٔ اطراف دریاچه زیستگاه گونه‌های متعددی از جانوران
اطراف دریاچه زیستگاه گونه‌های متعددی از جانوران است، از جمله: اسب آبی (Hippopotamus amphibius) تمساح نیل (Crocodylus niloticus) و شمار زیادی از پستانداران، دوزیستان، خزندگان و بی‌مهرگان‍ منابع. See "Kenya designates freshwater lake in Great Rift Valley," at Ramsar 2009 - 2002. Abstract from web search انتساب
ریاست عمومی استخبارات ؛ یک سازمان اطلاعاتی و امنیتی ملی افغانستان است که تحت نظر امارت اسلامی افغانستان فعالیت می‌کند. سازمان. ریاست عمومی استخبارات افغانستان یک اداره مستقل در دولت امارت اسلامی افغانستان است که به رهبر امارت اسلامی افغانستان پاسخگو است. عبدالحق واثق مدیر فعلی این سازمان است که ریاست چندین معاون و اداره تابعه را بر عهده دارد. تاج میر جواد معاون اول مدیر است که بر عملیات امنیتی و اطلاعاتی داخلی نظارت دارد. بسم‌الله عبدالله معاون دوم مدیر است که بر امور مالی و اداری این سازمان نظارت دارد. به
که بر امور مالی و اداری این سازمان نظارت دارد. به غیر از افراد فوق، چندین اداره با حوزه‌های مسئولیت اختصاصی وجود دارد. این موارد عبارتند از: به‌طور خاص، تحت فرماندهی تاج میر جواد، ریاست عمومی استخبارات همچنین واحدهای ویژه نیروهای ویژه را اداره می‌کند. این واحدها عبارتند از: فعالیت‌ها. از زمان تصرف کشور توسط طالبان در اوت ۲۰۲۱، ششصد عضو داعش، چهار آدم‌ربا، ده‌ها مافیا و جنایتکار دیگر توسط ریاست عمومی استخبارات دستگیر شده‌اند. ریاست عمومی استخبارات علیرغم وعده‌های طالبان مبنی بر مدارا کردن در ۲ مارس ۲۰۲۲
وعده‌های طالبان مبنی بر مدارا کردن در ۲ مارس ۲۰۲۲ اعلام کرد که رسانه‌های افغانستان باید تصویری «مناسب برای مطبوعات» از طالبان نشان دهند، در حالی که آنها خبرنگاران را در مورد قوانینی که نباید با ارزش‌های اسلامی مغایرت داشته باشند، تحت فشار قرار می‌دهند. سرویس اطلاعات عمومی معمولاً اطلاعات مربوط به مسائل خارجی و داخلی را در اختیار هبت‌الله آخندزاده، رهبر فعلی افغانستان، قرار می‌دهد.
«خدمات حیات وحش کنیا (KWS) یک سازمان دولتی زیرمجموعهٔ وزارت گردشگری و حیات وحش است که بر پایهٔ قانونی مصوب پارلمان، یعنی قانون حفاظت و مدیریت حیات وحش (CAP 376) در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد؛ قانونی که بعداً لغو و با نسخهٔ جدیدی در سال ۲۰۱۳ جایگزین شد. پس از استقلال، دولت کنیا متعهد شد با استفاده از تمام منابع در دسترس، از جمله زیستگاه‌های جانوران، جنگل‌ها و مناطق تغذیهٔ آب‌های زیرزمینی، حیات وحش کشور را برای آیندگان حفظ کند.» خدمات حیات وحش کنیا (KWS) مسئول حفاظت و مدیریت پارک‌های ملی، مناطق حفاظت‌شدهٔ حیات‌وحش و
مدیریت پارک‌های ملی، مناطق حفاظت‌شدهٔ حیات‌وحش و پناهگاه‌های زیستی تحت صلاحیت خود است. این نهاد، مأموریت دارد تا از تنوع زیستی کشور در برابر تهدیدهایی مانند شکار غیرقانونی، تخریب زیستگاه‌ها و قاچاق جانوران محافظت کند و منابع طبیعی را به‌طور پایدار برای نسل‌های آینده حفظ نماید. تاریخچه. در سال ۱۹۸۹، ریچارد لیکی به‌دستور رئیس‌جمهور وقت کنیا، دانیل آراپ موی*، به ریاست ادارهٔ حفاظت و مدیریت حیات‌وحش (WMCD) منصوب شد. این تصمیم در واکنش به اعتراضات جهانی نسبت به شکار غیرقانونی فیل‌ها و تأثیرات مخرب آن بر
به شکار غیرقانونی فیل‌ها و تأثیرات مخرب آن بر حیات‌وحش کنیا اتخاذ شد. در دوران مدیریت لیکی، واحدهای ضدشکار مسلح تشکیل شدند که اجازهٔ تیراندازی مستقیم به شکارچیان را داشتند. این اقدامات باعث کاهش چشمگیر شکار غیرقانونی شد و توجه جهانی را به تحولات مثبت در حفاظت از حیات‌وحش کنیا جلب کرد. یگان‌های ضدشکار مجهز و مسلح تشکیل شدند و مجاز بودند که شکارچیان غیرقانونی را در صورت مشاهده، هدف قرار دهند. این اقدام باعث کاهش چشمگیر پدیدهٔ شکار غیرقانونی شد. تحول ساختاری در خدمات حیات وحش کنیا (KWS) منجر به دریافت کمک‌های
خدمات حیات وحش کنیا (KWS) منجر به دریافت کمک‌های مالی به ارزش ۱۴۰ میلیون دلار از سوی بانک جهانی شد. در سال ۱۹۸۹، ریچارد لیکی، رئیس‌جمهور موی و ادارهٔ حفاظت از حیات وحش (WMCD) با سوزاندن انبار ۱۲ تُنی از عاج فیل در پارک ملی نایروبی، در صدر اخبار بین‌المللی قرار گرفتند. این رویداد نمادین، پیامی قوی علیه تجارت غیرقانونی عاج به جهان مخابره کرد. این موفقیت‌ها منجر به انتصاب دیوید وسترن به‌عنوان مدیر سازمان خدمات حیات وحش کنیا (KWS) توسط رئیس‌جمهور بازنشسته موی در سال ۱۹۹۴ شد. سایر افرادی که به‌عنوان مدیر این
در سال ۱۹۹۴ شد. سایر افرادی که به‌عنوان مدیر این نهاد خدمت کرده‌اند عبارت‌اند از: در ۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، رئیس‌جمهور کنیا موی کیباکی حدود ۵ تُن عاج فیل (۳۳۵ عاج) به ارزش تقریبی ۱۶ میلیون دلار آمریکا را به آتش کشید. این اقدام نمادین در راستای مبارزه با شکار غیرقانونی و تجارت جهانی عاج انجام شد و پیامی قاطع دربارهٔ عزم کنیا برای مقابله با شبکه‌های جنایتکار مرتبط با حیات‌وحش به جهان مخابره کرد. در ۳۰ آوریل ۲۰۱۶، اوهورو کنیاتا، بزرگ‌ترین انباشت عاج فیل در تاریخ را در پارک ملی نایروبی به آتش کشید. این انباشت شامل
در پارک ملی نایروبی به آتش کشید. این انباشت شامل ۱۰۵ تُن عاج فیل از حدود ۸٬۰۰۰ فیل و ۱٫۳۵ تُن شاخ کرگدن از ۳۴۳ کرگدن بود. ارزش تخمینی این محمولهٔ قاچاق در بازار سیاه بین ۱۵۰ تا ۲۲۰ میلیون دلار آمریکا برآورد شده بود. عاج‌ها در کانتینرهای حمل‌ونقل به محل آورده شدند و سپس در قالب برج‌هایی تا ارتفاع ۳ متر و قطر ۶ متر چیده شدند. ساخت این برج‌های عاجی، ده روز زمان از کارکنان خدمات حیات وحش کنیا گرفت. در این آتش‌سوزی نمادین، پوست‌هایی از جانوران کمیاب نیز سوزانده شد. مقدار عاج نابودشده معادل حدود ۵٪ از ذخایر
شد. مقدار عاج نابودشده معادل حدود ۵٪ از ذخایر جهانی بود. علی بونگو اوندیمبا، رئیس‌جمهور گابن نیز در این مراسم حضور داشت. برنامه‌های حفاظتی. سازمان خدمات حیات وحش کنیا (KWS) برنامه‌های ویژه‌ای برای حفاظت از گونه‌های در معرض خطر و زیستگاه‌های آن‌ها اجرا می‌کند. این برنامه‌ها شامل حفاظت از جنگل‌ها و تالاب‌ها، و همچنین پروژه‌های اختصاصی برای فیل‌ها و کرگدن‌هاست تا به آن‌ها در بازیابی جمعیت پس از شکار غیرقانونی کمک شود. گونهٔ هی‌رولا که در آستانهٔ انقراض قرار دارد نیز تحت پایش و مراقبت ویژه قرار گرفته است.
دارد نیز تحت پایش و مراقبت ویژه قرار گرفته است. پیوند به بیرون. Kenya Wildlife Service
امیرحسین تکیان. امیرحسین تکیان (زاده ۹ خرداد ۱۳۵۴، قم) پزشک، استاد تمام سیاست‌گذاری سلامت و بنیانگذار رسمی حوزه سلامت جهانی در ایران است. او استاد گروه مدیریت، سیاست‌گذاری و اقتصاد سلامت دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران و بنیان‌گذار مرکز تعالی سلامت جهانی این دانشگاه است [۲][۱][۸] امیرحسین تکیان نقش برجسته‌ای در توسعه سیاست‌های سلامت، آموزش عالی و همکاری‌های ملی و بین‌المللی سلامت ایفا کرده است [۳] زندگی و تحصیلات. امیرحسین تکیان در ۹ خرداد ۱۳۵۴ در قم متولد شد. دوره دکترای پزشکی عمومی را در دانشگاه
متولد شد. دوره دکترای پزشکی عمومی را در دانشگاه علوم پزشکی تهران به پایان رساند. وی دارای کارشناسی ارشد مدیریت منابع انسانی از سازمان مدیریت صنعتی و همچنین کارشناسی ارشد و دکترای تخصصی سیاست‌گذاری سلامت از دانشکده بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن (LSHTM) است.[۴] او دوره پسادکتری سلامت جهانی را در دانشگاه کالج لندن (UCL) گذرانده و عضو مادام‌العمر آکادمی آموزش عالی بریتانیا (FHEA) است.[۵] مسئولیت‌ها. امیرحسین تکیان رییس بین المللی مجمع جهانی سلامت در سال ۲۰۱۹، عضو هیئت ممتحنه سیاست‌گذاری و اقتصاد سلامت ایران، عضو
هیئت ممتحنه سیاست‌گذاری و اقتصاد سلامت ایران، عضو هیئت عامل اجلاس جهانی سلامت (آلمان)، عضو بنیانگذار شورای عالی بنیاد ویرشو آلمان،عضو منتخب کمیته علمی اتحاد تحقیقات سیاست‌گذاری سلامت و نظام های سلامت سازمان جهانی سلامت (WHO)، و عضو پیوسته فرهنگستان علوم پزشکی جمهوری اسلامی ایران است.[۶] وی در مسئولیت‌هایی چون مشاور سیاست‌گذاری سلامت ریاست دانشگاه علوم پزشکی تهران، رئیس مؤسس اندیشکده حکمرانی خوب برای سلامت، و مشارکت در شورای عالی برنامه‌ریزی وزارت بهداشت، و همچنین پروژه‌های آموزشی و پژوهشی در سطح سازمان
و همچنین پروژه‌های آموزشی و پژوهشی در سطح سازمان جهانی سلامت، فعالیت داشته است.[۷] منابع. ۱- فرهنگستان علوم پزشکی جمهوری اسلامی ایران ۲- سازمان نظام پزشکی ۳- 4- سازمان جهاد دانشگاهی علوم پزشکی تهران ۵- https://loop.frontiersin.org/people/1002558/overview 6- فرهنگستان علوم پزشکی جمهوری اسلامی ایران ۷- اندیشکده حکمرانی خوب سلامت ۸- مرکز تعالی سلامت جهانی- دانشگاه علوم پزشکی تهران ۹- دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران ۱۰- مرکز تحقیقات عدالت در سلامت ۱۱-معاونت بین الملل دانشگاه علوم پزشکی تهران ۱۲- پایگاه
بین الملل دانشگاه علوم پزشکی تهران ۱۲- پایگاه خبری دانشگاه علوم پزشکی تهران ۱۳- فرهنگستان علوم پزشکی جمهوری اسلامی ایران
پناهگاه ملی حیات وحش سالتون سی سانی بونو در درهٔ امپریال ایالت کالیفرنیا، در ۶۴ کیلومتری شمال مرز مکزیک واقع شده است. این پناهگاه در انتهای جنوبی دریاچهٔ سالتون قرار دارد و یکی از مهم‌ترین زیستگاه‌های تخم‌گذاری و توقف پرندگان مهاجر در مسیر پروازی اقیانوس آرام را حفاظت می‌کند. با وجود قرارگیری در بیابان کلرادو (زیرمجموعه‌ای از بیابان بزرگ‌تر سونورا)، این پناهگاه دارای زیست‌بوم‌های دریایی، آب شیرین، تالابی و کشاورزی است که پناهگاهی برای صدها گونهٔ پرنده و جانوران تالابی فراهم می‌سازد؛ از جمله گونه‌هایی که
تالابی فراهم می‌سازد؛ از جمله گونه‌هایی که توسط سازمان خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده به‌عنوان در معرض خطر یا حساس طبقه‌بندی شده‌اند. تاریخچه. دریای سالتون جدیدترین شکل دریاچه کاهوئیلا است، دریاچه‌ای باستانی که. دریای سالتون جدیدترین شکل از دریاچهٔ باستانی کاهویلا است؛ دریاچه‌ای که طی قرون متمادی به‌طور چرخه‌ای بر اثر طغیان طبیعی رود کلرادو شکل می‌گرفت و خشک می‌شد. شکل کنونی آن در سال ۱۹۰۵ زمانی پدید آمد که سیلاب‌های رود کلرادو در حین ساخت یک کانال آبیاری در درهٔ امپریال، از مسیر خود منحرف شدند و به
در درهٔ امپریال، از مسیر خود منحرف شدند و به حوضهٔ سالتون سرازیر گشتند. برای دهه‌ها، این دریاچه از طریق رواناب‌های کشاورزی و جریان‌های رودخانه‌های نیو و آلامو، آب تازه دریافت می‌کرد. این پهنهٔ آبی در دل بیابان به مقصدی محبوب برای ستارگان هالیوود تبدیل شد و برای جذب ماهیگیران، با ماهی‌های ورزشی stocked شد. در سال ۱۹۳۰، حدود ۳۲٬۷۶۶ جریب زمین برای تأسیس پناهگاه سالتون سی اختصاص یافت. امروزه، این پناهگاه در شکل مدرن خود به وسعت ۳۷٬۹۰۰ جریب گسترش یافته است. اما با گذشت زمان، تبخیر شدید آب در بیابان گرم، همراه
با گذشت زمان، تبخیر شدید آب در بیابان گرم، همراه با آیش‌گذاری زمین‌های کشاورزی برای تأمین آب بیشتر به شهرستان سن‌دیگو و نبود خروجی طبیعی، باعث کاهش تدریجی اندازهٔ دریاچه شده است. نتیجهٔ این روند، شکل‌گیری پهنه‌ای بسیار شور از آب است که توانایی خود را برای پشتیبانی از ماهی‌ها و موجوداتی که پرندگان مهاجر به آن‌ها وابسته‌اند، از دست می‌دهد. در گذشته، پهنه‌های آبی دیگر می‌توانستند جایگزینی برای توقف پرندگان مهاجر باشند، اما از بین رفتن و تخریب زیستگاه‌های مناسب در این بخش از مسیر پروازی اقیانوس آرام، باعث شده
در این بخش از مسیر پروازی اقیانوس آرام، باعث شده که دریاچهٔ سالتون همچنان به‌عنوان نقطه‌ای حیاتی در این مسیر باقی بماند. در سال ۱۹۹۸، این پناهگاه به افتخار نمایندهٔ کنگره سانی بونو به نام «پناهگاه ملی حیات وحش سالتون سی سانی بونو» تغییر نام یافت. او نقش مهمی در آگاه‌سازی کنگرهٔ ایالات متحده از مشکلات زیست‌محیطی دریاچهٔ سالتون ایفا کرد و همچنین برای این پناهگاه بودجه‌ای تأمین نمود تا بتواند به شیوع بیماری‌های پرندگان و سایر چالش‌های زیستگاهی در این منطقه پاسخ دهد. تلاش‌ها برای احیای دریاچهٔ سالتون سال‌هاست
دهد. تلاش‌ها برای احیای دریاچهٔ سالتون سال‌هاست که در جریان است و همچنان ادامه خواهد داشت. جغرافیا و آب و هوا. پناهگاه سالتون سی در انتهای جنوبی دریاچهٔ سالتون قرار دارد. زمین این پناهگاه عمدتاً مسطح است، به‌جز تپهٔ راک هیل که آتشفشانی کوچک و غیرفعال است. این پناهگاه از شمال به دریاچهٔ سالتون و از شرق، جنوب و غرب به زمین‌های کشاورزی محدود می‌شود. پناهگاه از دو بخش جدا از هم تشکیل شده که ۲۹ کیلومتر زمین خصوصی آن‌ها را از هم جدا می‌کند. هر بخش شامل زیستگاه‌های تالابی مدیریت‌شده، مزارع کشاورزی و ردیف‌هایی از
تالابی مدیریت‌شده، مزارع کشاورزی و ردیف‌هایی از درختان است. رودخانه‌های نیو و آلامو از میان پناهگاه عبور می‌کنند و آب نسبتاً تازه‌ای را به دریاچهٔ سالتون وارد می‌کنند. با وجود این ورودی‌های آب شیرین، دریاچهٔ سالتون همچنان دارای شوری بالایی است. سازمان سالتون سی میزان شوری فعلی دریاچه را ۶۰ در هزار (PPT) اندازه‌گیری کرده است؛ در حالی که آب اقیانوس به‌طور میانگین حدود ۳۵ در هزار شوری دارد. به‌دلیل عرض جغرافیایی جنوبی، ارتفاع ۶۹ متر پایین‌تر از سطح دریا، و موقعیت آن در بیابان‌های کلرادو و سونورا، پناهگاه
موقعیت آن در بیابان‌های کلرادو و سونورا، پناهگاه سالتون سی از داغ‌ترین نقاط ایالات متحده به‌شمار می‌رود. دمای روزانه از ماه مه تا اکتبر معمولاً از ۳۸ درجهٔ سانتی‌گراد فراتر می‌رود و هر سال دماهایی بین ۴۷ تا ۴۹ درجه نیز ثبت می‌شود. بوم‌شناسی و حیات وحش. پناهگاه ملی حیات وحش سالتون سی سانی بونو با وجود قرار داشتن در منطقه‌ای بیابانی، مجموعه‌ای متنوع از زیستگاه‌ها را در بر می‌گیرد. افزون بر بوته‌زارهای بیابان سونورا، این پناهگاه شامل تالاب‌ها، اراضی کشاورزی، خطوط ساحلی و مناطق آبی باز نیز می‌شود. برخی از این
ساحلی و مناطق آبی باز نیز می‌شود. برخی از این زیستگاه‌ها به‌طور فشرده مدیریت می‌شوند. برکه‌ها، جنگل‌ها و مزارع کشاورزی به‌منظور دستیابی به اهداف مرتبط با حیات وحش طراحی، توسعه و به‌طور فعالانه مدیریت می‌شوند. زیستگاه‌های مدیریت‌شده. تا سال ۲۰۲۰، این پناهگاه دارای ۸۲۶ جریب (۳۳۴ هکتار) زیستگاه تالابی قابل مدیریت برای گونه‌های پرندهٔ بومی و مهاجر بوده است. برخی از حوضچه‌های مشخص‌شده به‌عنوان تالاب‌های دائمی مدیریت می‌شوند تا زیستگاهی حیاتی برای لانه‌سازی و حضور سالانهٔ ریل یومای ریج‌وی (گونه‌ای در معرض خطر)
سالانهٔ ریل یومای ریج‌وی (گونه‌ای در معرض خطر) فراهم کنند. سایر بخش‌ها نیز با هدف رشد گیاهان مناسب برای تغذیه و پناه پرندگان، از طریق سیلاب‌های کنترل‌شدهٔ بهاری و تابستانی مدیریت می‌شوند. تمامی این تالاب‌ها با آبی که از سوی «منطقهٔ آبیاری امپریال» تأمین می‌شود، پر می‌گردند. این آب به‌عنوان آب آبیاری «ردهٔ ۱» شناخته می‌شود و فاقد کودهای شیمیایی، آفت‌کش‌های سمی و نمک‌های زیاد است که معمولاً در زه‌آب‌های کشاورزی یافت می‌شوند. دو گونهٔ گیاه مهاجم، سدر شور (Tamarix pentandra) و سس‌بانیا (Sesbania exalta)، از
pentandra) و سس‌بانیا (Sesbania exalta)، از مشکلات رایج در مدیریت خاک مرطوب این پناهگاه به‌شمار می‌روند. این پناهگاه ردیف‌هایی از درختان را با هدف تقویت گونه‌های بومی و افزایش تنوع زیستی مدیریت می‌کند. گونه‌های کاشته‌شده شامل مزکیت عسلی، مزکیت پیچ‌خورده، پالو ورد آبی، پالو ورد مکزیکی، پری‌روب، آکاسیای شیرین، آکاسیای چنگالی و آهن‌چوب بیابانی هستند. این ردیف‌های درختی در طول سال با کاشت‌های بیشتر تقویت می‌شوند تا تراکم و عرض آن‌ها افزایش یابد و بهتر بتوانند نیازهای زیستگاهی و اهداف مرتبط با حیات وحش را
نیازهای زیستگاهی و اهداف مرتبط با حیات وحش را برآورده کنند.
پناهگاه ملی حیات وحش بایو کوکودری در سال ۱۹۹۲ با هدف حفاظت از آخرین بازمانده‌های نسبتاً دست‌نخوردهٔ جنگل‌های سخت‌برگ پایین‌دست در درهٔ می‌سی‌سی‌پی سفلی تأسیس شد. این منطقهٔ جنگلی و تالابی شامل دریاچه‌های خمیده، مرداب‌ها، شاخابه‌ها و بایوهاست که به‌صورت فصلی میزبان بیش از ۱۵۰ گونه پرندهٔ مهاجر است؛ از جمله پرندگان جنگلی، پرندگان آبزی و پرندگان شکاری. این پناهگاه با وسعت ۱۵٬۱۵۵ جریب (حدود ۶۱٫۳۳ کیلومتر مربع) در پریش کنکوردیا، ایالت لوئیزیانا، و در فاصلهٔ ۱۶ کیلومتری جنوب‌غربی شهر ویدالیا واقع شده است. نام آن
جنوب‌غربی شهر ویدالیا واقع شده است. نام آن برگرفته از رودخانهٔ منظره‌ای بایو کوکودری است که از میان این منطقه عبور می‌کند. در سال ۱۹۹۱، سازمان «نِیچر کانسروِنسی» یک قطعهٔ اصلی به وسعت ۱۱٬۴۰۳ جریب (۴۶٫۱۵ کیلومتر مربع) را از شرکت چوب‌بری فیشر، زیرمجموعهٔ شرکت جنرال موتورز، خریداری کرد. این سازمان طی پنج سال بعد، زمین را به «سازمان خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده» واگذار نمود. در ادامه، واحد «هوور اسلو» نیز به این پناهگاه افزوده شد. جنگل‌های سخت‌برگ پایین‌دست در پناهگاه بایو کوکودری به‌عنوان یکی از آخرین و
در پناهگاه بایو کوکودری به‌عنوان یکی از آخرین و کم‌دست‌خورده‌ترین بازمانده‌های جنگل‌های وسیع تاریخی در امتداد رودخانهٔ می‌سی‌سی‌پی، از ایالت ایلینوی تا لوئیزیانا شناخته می‌شوند. این پناهگاه بخشی از یک دالان جنگلی حیات وحش است که توسط خرس سیاه لوئیزیانا مورد استفاده قرار می‌گیرد. گیاهان و جانوران. بخش عمده‌ای از پناهگاه بایو کوکودری را جنگل‌های سخت‌برگ شامل بلوط، صمغ و زبان‌گنجشک تشکیل می‌دهد. یک قطعهٔ ۱٬۰۰۰ جریبی (۴ کیلومتر مربعی) از این جنگل‌ها به‌عنوان منطقهٔ منابع طبیعی برای اهداف مطالعاتی تعیین شده
منطقهٔ منابع طبیعی برای اهداف مطالعاتی تعیین شده است. زیستگاه‌های باقی‌مانده شامل تالاب‌هایی هستند که در زمستان میزبان پرندگان آبزی مهاجر مانند اردک کله‌سبز، اردک نوک‌پهن و اردک خالدار هستند. اردک چوبی نیز در این پناهگاه یافت می‌شود و یکی از دلایل تأسیس این منطقهٔ حفاظت‌شده بوده است. از دیگر پرندگان حاضر در این پناهگاه می‌توان به عقاب سرسفید، شاهین بحری، ماهی‌خور و چکاوک سوینسون اشاره کرد. تاکنون دست‌کم ۱۸۶ گونه پرنده در این پناهگاه شناسایی شده‌اند. خرس سیاه لوئیزیانا، که از سال ۱۹۹۲ توسط دولت فدرال ایالات
لوئیزیانا، که از سال ۱۹۹۲ توسط دولت فدرال ایالات متحده به‌عنوان گونه‌ای در معرض تهدید طبقه‌بندی شده، حضور فعالی در محدودهٔ پناهگاه ملی حیات وحش بایو کوکودری دارد. این زیرگونهٔ خاص از خرس سیاه آمریکایی، پیش‌تر در بخش‌های وسیعی از جنوب ایالت لوئیزیانا، می‌سی‌سی‌پی و شرق تگزاس پراکندگی داشت. با این حال، تخریب زیستگاه، کاهش پوشش جنگلی، و گسترش فعالیت‌های انسانی منجر به محدود شدن قلمرو طبیعی آن شده است. پناهگاه بایو کوکودری به‌عنوان بخشی از دالان جنگلی حیات وحش، نقش مهمی در حفظ پیوستگی زیستگاه‌های این گونه ایفا
نقش مهمی در حفظ پیوستگی زیستگاه‌های این گونه ایفا می‌کند. این منطقه، امکان جابه‌جایی ایمن جمعیت‌های پراکندهٔ خرس سیاه را در جنوب ایالات متحده فراهم می‌سازد و یکی از قطب‌های کلیدی در برنامه‌های احیا و حفاظت بلندمدت است. افزون بر این، این پناهگاه از نظر بوم‌شناختی موقعیتی راهبردی دارد، چراکه جنگل‌های سخت‌برگ پایین‌دست آن به‌عنوان یکی از آخرین بازمانده‌های نسبتاً بکر جنگل‌های حاشیهٔ رود می‌سی‌سی‌پی شناخته می‌شود. تنوع زیستی و ساختار جنگلی این منطقه نه‌تنها به خرس سیاه، بلکه به طیف گسترده‌ای از پرندگان،
به خرس سیاه، بلکه به طیف گسترده‌ای از پرندگان، دوزیستان و بی‌مهرگان نیز خدمات زیستگاهی ارائه می‌دهد. یادداشت‌ها. "Natchez Democrat" "Bayou may be cleared" by Vershal Hogan 2008 Bayou Cocodrie Final Conservation Plan, Ch 1 p.4 Bayou Cocodrie pdf from Fish and Wildlife Service 1998 "Natchez Democrat" "Bayou Cocodrie NWR outlines goals for next 15 years. 2004 Federal Register vol.57, no.4 Jan 27,1992 DOI Rules and Regulations. USFWS Species Profile پیوند به بیرون. Bayou Cocodrie National Wildlife Refuge -
بیرون. Bayou Cocodrie National Wildlife Refuge - official site
عالی جدید و شگفت‌انگیز فیلمی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی دنی لاینر است. در این فیلم بازیگرانی همچون استیون کلبر، المپیا دوکاکیس، جیم گافیگان، جودی گریر، مگی جیلنهال، نصیرالدین شاه، توماس مک‌کارتی، تونی شالهوب، ادی فالکو، شارات ساکسنا، جیم پارسونز، ست گیلیام، ویل آرنت، تونی کوشنر، آری گرینر، رزمری دویت، تونیه پاتانو، سم کاتلین، آنیتا جیلت، دیوید کاستابیل و مریدیت اوستروم ایفای نقش کرده‌اند.
منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ طبیعی «ویسکانسین آیلندز وایلدِرنِس» با مساحتی معادل ۲۹ جریب (تقریباً ۱۲ هکتار)، در شهرستان دور واقع در شمال شرقی ایالت ویسکانسین ایالات متحده آمریکا قرار دارد. این منطقه که تحت مدیریت رسمی سازمان خدمات ماهی و حیات‌وحش ایالات متحده قرار دارد، به‌عنوان یکی از کوچک‌ترین مناطق طبیعی حفاظت‌شده (wilderness areas) در سطح ملی شناخته می‌شود. این منطقه شامل سه جزیره در دریاچهٔ میشیگان است که هر یک از آن‌ها دارای ارزش زیست‌محیطی و بوم‌شناختی ویژه‌ای هستند. جایگاه جغرافیایی آن در آب‌های داخلی ایالت
هستند. جایگاه جغرافیایی آن در آب‌های داخلی ایالت ویسکانسین موجب شده تا علی‌رغم وسعت محدود، نقش مهمی در حفاظت از گونه‌های پرندگان آبزی، اکوسیستم‌های خاص ساحلی، و ذخایر ژنتیکی گیاهی و جانوری ایفا نماید. ترکیب زیستگاه‌های جزیره‌ای در کنار ویژگی‌های زمین‌شناختی خاص، به این منطقه اجازه داده تا به‌صورت یک اقلیم خرد، شرایط زیستی منحصر به‌فردی برای پرندگان مهاجر، آبزیان، و سایر گونه‌ها فراهم کند. اهمیت این منطقه نه‌تنها در حفاظت از تنوع زیستی، بلکه در ابعاد تحقیقاتی و مطالعاتی نیز برجسته است. به‌سبب ساختار
تحقیقاتی و مطالعاتی نیز برجسته است. به‌سبب ساختار زمین‌شناختی آن متشکل از سنگ‌های دولومیتی و آهکی متعلق به گسل نیاگارا (Niagara Escarpment)، و نیز حضور جوامع گیاهی و جانوری نسبتاً دست‌نخورده، این منطقه نمونه‌ای کم‌نظیر برای پژوهش در زمینهٔ تغییرات زیست‌محیطی، مهاجرت پرندگان، و پاسخ اکوسیستم‌های کوچک به فشارهای اقلیمی و انسانی به‌شمار می‌رود. تاریخچه. جزایری که امروزه منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ طبیعی «ویسکانسین آیلندز وایلدِرنِس» را تشکیل می‌دهند، در حدود سال ۱۹۱۳ به‌عنوان منطقه‌ای ملی برای حفاظت و زادآوری پرندگان
منطقه‌ای ملی برای حفاظت و زادآوری پرندگان مهاجر اعلام شدند و اندکی بعد نیز به‌عنوان پناهگاه‌های حیات وحش به رسمیت شناخته شدند. در میان این جزایر، جزیرهٔ پلام و جزیرهٔ پایلوت دارای تأسیسات فانوس دریایی هستند (به‌ترتیب «چراغ‌های راهنمای جزیرهٔ پلام» و «فانوس دریایی جزیرهٔ پایلوت») که هر دو در فهرست ملی اماکن تاریخی ایالات متحده ثبت شده‌اند. این دو جزیره تا سال ۲۰۰۷ نیز حضور محدودی از گارد ساحلی ایالات متحده را تجربه کرده‌اند. در مقابل، جزایر اسپایدر، هاگ و گراول از زمان استقرار انسان‌های مهاجر در منطقه،
و گراول از زمان استقرار انسان‌های مهاجر در منطقه، همواره خالی از سکنه باقی مانده‌اند. در سال ۱۹۷۰، این سه جزیره بر اساس «قانون مناطق بکر طبیعی» (Wilderness Act) به‌عنوان منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ طبیعی اعلام شدند. این اقدام، گامی مهم در راستای حفاظت از زیستگاه‌های حساس پرندگان دریایی و ساحلی بود که در این جزایر به‌صورت کلنی‌های بزرگ لانه‌سازی می‌کنند. توضیحات. منطقهٔ طبیعی حفاظت‌شدهٔ ویسکانسین آیلندز (Wisconsin Islands Wilderness) تحت مدیریت «سازمان خدمات ماهی و حیات‌وحش ایالات متحده» قرار دارد و از سه جزیرهٔ مجزا
ایالات متحده» قرار دارد و از سه جزیرهٔ مجزا در دریاچهٔ میشیگان تشکیل شده است. این مجموعه، علی‌رغم وسعت بسیار محدود خود، نمونه‌ای خاص از مناطق بکر طبیعی در چشم‌اندازهای آبی داخلی آمریکا به‌شمار می‌رود. سه جزیره‌ای که منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ طبیعی ویسکانسین آیلندز را تشکیل می‌دهند، عمدتاً برآمدگی‌هایی از سنگ‌آهک و دولومیت هستند که بخشی از سازهٔ زمین‌شناختی معروف به «گسل نیاگارا» را تشکیل می‌دهند. این ساختار زمین‌شناختی، بازتابی از تغییرات سطح آب دریاچهٔ میشیگان طی دوران‌های مختلف زمین‌شناسی و آثار برجای‌مانده از
دوران‌های مختلف زمین‌شناسی و آثار برجای‌مانده از یخچال‌های طبیعی است. ارتفاع این جزایر تنها چند فوت (کمتر از چند متر) از سطح دریاچه بالاتر است، که آن‌ها را بسیار آسیب‌پذیر در برابر تغییرات اقلیمی و فرسایش طبیعی می‌سازد. جزیرهٔ هاگ میزبان گونه‌هایی از پوشش گیاهی مقاوم به شرایط سخت جزایر سنگی است، از جمله سرخدار کانادایی (Canadian yew)، تمشک قرمز (red raspberry) و آقطی با میوهٔ قرمز (red-berried elder). این گیاهان از معدود گونه‌هایی هستند که توانسته‌اند در اقلیم سرد و خاک کم‌عمق این جزیره دوام بیاورند. در