payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیره عاکف (زاده ۱۳۴۳ در مشهد) ورزشکار ایرانی رشته تیراندازی و دارنده مدال برنز پارالمپیک سیدنی در رشته تیراندازی با تفنگ بادی و تپانچه است. او نخستین زن ایرانی در تاریخ مسابقات المپیک و پارالمپیک بود که موفق به کسب مدال شد. عاکف همچنین دارنده ۲ نشان نقره و ۱ نشان برنز از مسابقات جهانی تیراندازی است. او از سال ۱۹۹۹ تا سال ۲۰۰۸ به طور پیوسته عضو تیم ملی تیراندازی ایران بود. عاکف پس از المپیک پکن برای همیشه از ورزش حرفه‌ای خداحافظی کرد. زندگی شخصی. نیره عاکف در ۱۳ فروردین ۱۳۴۳ در شهر مشهد و در یک خانواده پنج
۱۳ فروردین ۱۳۴۳ در شهر مشهد و در یک خانواده پنج نفره متولد شد. او در سال ۱۳۶۱ در پی یک سانحه رانندگی دچار ضایعه نخاعی شد و برای همیشه توانایی راه رفتن را از دست داد. به گفته نیره عاکف این اتفاق زمانی رخ داد که در حال آماده شدن برای کنکور بود. او هشت سال پس از این سانحه در رشته زبان انگلیسی دانشگاه آزاد به تحصیل پرداخت اما به دلیل عدم مناسب سازی دانشگاه برای معلولین، از ادامه تحصیل انصراف داد. پس از آن به دانشگاه پیام‌ نور رفت و در رشته زبان و ادبیات فارسی تا مقطع کارشناسی تحصیل کرد. او خارج از فضای
فارسی تا مقطع کارشناسی تحصیل کرد. او خارج از فضای حرفه‌‌ای ورزشی یک دفتر خدمات مسافربری را اداره می‌کند. نیره عاکف در سال ۱۳۸۲ ازدواج کرد. حاصل این ازدواج یک پسر به نام امیر اردشیر است. ورزش حرفه‌ای. نیره عاکف پس از دیدن یک مسابقه بسکتبال معلولین در مشهد به ورزش ‌حرفه‌ای معلولین علاقه‌مند می‌شود، او در آغاز رشته‌های بسکتبال و پینگ پنگ را انتخاب می‌کند اما مدتی بعد به رشته تیراندازی روی می‌آورد و مسیر حرفه‌ای خود را در آن دنبال می‌کند. نیره عاکف در ۱۳۷۷ قهرمان تیراندازی کشور شد و در همان سال به عضویت تیم
تیراندازی کشور شد و در همان سال به عضویت تیم ملی تیراندازی معلولین زنان ایران درآمد. عضویت او در تیم ملی تا سال ۲۰۰۸ ادامه داشت. عاکف در ۱۹۹۹ در مسابقات جهانی تیراندازی انتخابی المپیک استرالیا و اقیانوسیه موفق شد سهمیه ورود به مسابقات پارالمپیک در رشته تپانچه بادی ماده ۵۰ متر را کسب کند. او در مسابقات پارالمپیک سیدنی (۲۰۰۰) با کسب مدال برنز تپانچه بادی اولین مدال تاریخ ورزش بانوان ایران در پارالمپیک و المپیک را به‌دست آورد. نیره عاکف از این پس چند مدال جهانی دیگر از جمله مدال برنز مسابقات آزاد اروپا
جهانی دیگر از جمله مدال برنز مسابقات آزاد اروپا (دانمارک، ۲۰۰۱) در رشته تپانچه بادی و مدال نقره انفرادی مسابقات جهانی در رشته تپانچه و یک مدال نقره و یک مدال برنز تیمی در رشته تفنگ بادی سئول (کره جنوبی، ۲۰۰۲) را کسب کرد. او در سال ۲۰۰۳ دومین حضور خود در مسابقات جهانی آزاد اروپا که در شهر مونیخ آلمان برگزار می‌شد توانست عنوان دوم این مسابقات در رشته تچانچه بادی را به دست آورد. عاکف سال‌ ۲۰۰۸ در مسابقات تیراندازی ترکیه توانست مدال نقره را از آن خود کند. او همچنین از سال ۱۳۸۰ به عضویت کمیسیون اخلاق کمیته ملی
از سال ۱۳۸۰ به عضویت کمیسیون اخلاق کمیته ملی المپیک ایران در آمد. خداحافظی. نیره عاکف پس از بازگشت از رقابت‌های پارالمپيک ۲۰۰۸ پکن خداحافظی رسمی خود از ورزش حرفه‌ای را اعلام کرد. او در آخرین مسابقه دوران حرفه‌ای خود در چین با قرارگیری در رده یازدهم از صعود به مرحله نهایی بازماند.
روابط بریتانیا و زیمبابوه روابط خارجی بین بریتانیا و زیمبابوه است. بریتانیا در هراره پایتخت زیمبابوه سفارتخانه دارد و جمهوری زیمبابوه نیز در لندن سفارت دارد. در سال ۲۰۲۳ تعداد ۴۹۲ شرکت انگلیسی در کشور زیمبابوه حضور داشتند. روابط بین بریتانیا و زیمبابوه در دو دهه مستقیماً پس از استقلال، نزدیک و دوستانه بود، زیرا تعداد زیادی از مهاجران سفیدپوست از تبار بریتانیا در این کشور ماندند (اگرچه برخی مهاجرت‌ها وجود داشت، اما خیلی مهم نبود) و به خدمت در امور مهم در سیاست، تجارت، رسانه، حقوق و به ویژه کشاورزی ادامه
سیاست، تجارت، رسانه، حقوق و به ویژه کشاورزی ادامه دادند. بریتانیا و زیمبابوه در سطوح مختلف با یکدیگر همکاری کردند و روابط بین رابرت موگابه و مارگارت تاچر ظاهراً نزدیک بود. این دوره قوی روابط تقریباً ۲۰ سال به طول انجامید تا اینکه تونی بلر بودجه بریتانیا را برای اصلاحات ارضی در کشور پس گرفت، سیاستی که بلر با آن مخالف بود. این، همراه با محکومیت شدید دولت بریتانیا از نقض حقوق بشر مختلف توسط موگابه علیه گروه های مخالف، منجر به فروپاشی شدید روابط بین دو کشور شد. موگابه اقدام به اخراج دسته جمعی مالکان سفیدپوست
موگابه اقدام به اخراج دسته جمعی مالکان سفیدپوست از مزارع خود کرد که مستقیماً به فروپاشی اقتصاد زیمبابوه، عرضه ملی غذا و صادرات کشاورزی منجر شد. متعاقب آن، مهاجرت دسته جمعی از زیمبابوه‌های سفید طبقه متوسط ​​به بالا از کشور، با بسیاری از افراد دارای تحصیلات عالی و کار در زمینه‌هایی مانند قانون و آموزش بود. بسیاری از آنها به دلیل فرهنگ بریتانیایی و پیوندهای اجدادی خود به بریتانیا گریختند. پس از کودتا علیه موگابه به دلیل شکست گسترده اقتصادی و ظلم، امرسون منانگاگوا به عنوان رئیس جمهور زیمبابوه انتخاب شد و با
به عنوان رئیس جمهور زیمبابوه انتخاب شد و با سفیدپوستانی که در دوران ریاست جمهوری موگابه کشور را ترک کرده بودند، ارتباط گرفت. او قول داد که تمام زمین های تصرف شده بازسازی شود و غرامت مالی قابل توجهی برای از دست دادن زمین داده شود، منانگاگوا همچنین پیشنهاد داد برای هرکسی که مایل به بازگشت و کشاورزی در کشور باشد، در تلاش برای بازسازی مزارع و تولید صنایع غذایی در زیمبابوه، هزینه ای بپردازد. با توجه به این موضوع، روابط بین بریتانیا و زیمبابوه در زمان منانگاگوا به آرامی در حال بهبود است و این کشور پس از خروج در
آرامی در حال بهبود است و این کشور پس از خروج در سال 2003 در سال 2018 درخواست پیوستن مجدد به کشورهای مشترک المنافع را داد. روابط اقتصادی. از ۱۴ مه ۲۰۱۲ تا ۳۰ دسامبر ۲۰۲۰، تجارت بین زیمبابوه و بریتانیا توسط توافقنامه مشارکت اقتصادی شرق و جنوب آفریقا و اتحادیه اروپا اداره می شد، در حالی که بریتانیا عضو اتحادیه اروپا بود. پس از خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، بریتانیا و کشورهای «شرق و جنوب آفریقا» در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۹ توافقنامه تجارت تداومی را بر اساس توافقنامه تجارت آزاد اتحادیه اروپا امضا کردند. این توافق در ۱
آزاد اتحادیه اروپا امضا کردند. این توافق در ۱ ژانویه ۲۰۲۱ لازم‌الاجرا شد. ارزش تجارت بین کشورهای آفریقای شرقی و جنوبی و بریتانیا در سال ۲۰۲۲ به ارزش ۱۹۲۲ میلیون پوند بود. در سال ۲۰۲۳ تعداد ۴۹۲ شرکت انگلیسی در زیمباوه حضور داشتند.
روابط بریتانیا و تانزانیا روابط خارجی بین بریتانیا و تانزانیا است. بریتانیا از لحاظ تاریخی در بسیاری از زمینه ها، به ویژه تجارت و امنیت، شریک تانزانیا بوده است. تاریخچه. روابط بین بریتانیا و تانزانیا کنونی در اوایل قرن نوزدهم، با افزایش نفوذ بریتانیا در تانگانیکا و زنگبار، سرزمین‌های سابق که اکنون ایالت مدرن تانزانیا را تشکیل می‌دهند، توسعه یافت. در زنگبار، تعامل بریتانیا با تجارت و تمایل به پایان دادن به تجارت برده در اقیانوس هند تعریف شد. در سال ۱۸۲۲، بریتانیا اولین قرارداد از یک سری معاهده‌ها را با سعید
اولین قرارداد از یک سری معاهده‌ها را با سعید بن سلطان، سلطان عمانی زنگبار، امضا کرد تا تجارت را محدود کند، که در نهایت در سال ۱۸۷۶ ممنوع شد. در سال ۱۸۹۰، امپراتوری بریتانیا با پیمان هلیگولند-زانزیبار موافقت کرد. آلمان که به طور رسمی کنترل زنگبار را به آنها واگذار کرد. تحت الحمایه بریتانیا در دسامبر 1963 پایان یافت. در تانگانیکا، کاشفان بریتانیایی ریچارد فرانسیس برتون و جان اسپک اولین اروپایی‌هایی بودند که در سال ۱۸۵۸ از دریاچه تانگانیکا دیدن کردند. در سال ۱۹۱۹، بریتانیا کنترل اکثر قلمروی تانگانیکان را به
۱۹۱۹، بریتانیا کنترل اکثر قلمروی تانگانیکان را به دست آورد، به دنبال دستور اتحادیه ملل که به دوره مدیریت استعماری آلمان که در سال 1884 آغاز شده بود، پایان داد. در ۹ دسامبر ۱۹۶۱، تانگانیکا استقلال یافت و ژولیوس نیره ، فارغ التحصیلان دانشگاه ادینبورگ و رهبر اتحادیه ملی آفریقای تانگانیکا به عنوان رئیس منصوب شد. تانگانیکا به عنوان عضوی از کشورهای مشترک المنافع در سال ۱۹۶۱ پذیرفته شد. روابط دوجانبه بین بریتانیا و تانزانیا امروزی به طور رسمی در سال ۱۹۶۴ آغاز شد، زمانی که تانگانیکا در سال ۱۹۶۴ با زنگبار ادغام شد
زمانی که تانگانیکا در سال ۱۹۶۴ با زنگبار ادغام شد و جمهوری متحد تانزانیا را تشکیل داد. تانزانیا روابط خود را با بریتانیا بین دسامبر ۱۹۶۵ و ژوئیه ۱۹۶۸ در پاسخ به سیاست بریتانیا در قبال اعلامیه استقلال یکجانبه رودزیا قطع کرد. تجارت. صادرات تانزانیا به بریتانیا شامل مواد خام مانند چای، تنباکو و سنگ های قیمتی است. بریتانیا بزرگترین خریدار غیر آفریقایی چای تانزانیا است. از سوی دیگر، صادرات بریتانیا به تانزانیا عمدتاً شامل خودروها و لوازم الکترونیکی است.
«هنداستند» ترانه‌ای از رپر مراکشی-آمریکایی فرنچ مونتانا و رپر و خوانندهٔ آمریکایی دوجا کت به‌همراه رپر آمریکایی سوئیتی از چهارمین آلبوم استودیویی فرنچ مونتانا "اونا امنیژا دارن" می‌باشد که ترانه توسط رپرها، دریل کلمونس، کوین پرایس، ژاکایوز لو و هیت‌میکا نوشته شده‌است و توسط هیت‌میکا همراه‌با پو بیتز، گو گریزلی و لاندن جی تهیه شده‌است.
شاهین مالت ممکن است اشاره به موارد زیر باشد:
اندرسون پترز (؛ زادهٔ ) پرتاب‌گر نیزه اهل گرنادا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
لیندون ویکتور (؛ زادهٔ ) ورزشکار دهگانه اهل گرنادا است.
آن کوری (؛ زادهٔ ) پژوهشگر مطالعات قرون وسطا، مورخ، و استاد دانشگاه اهل بریتانیا است.
لئو نویگباوئر (؛ زادهٔ ) ورزشکار دهگانه کامرونی‌تبار اهل آلمان است.
مارکوس روت (؛ زادهٔ ) ورزشکار دهگانه اهل نروژ است.
آلفرد بورن (؛ ۱۸۸۶ – ۱۹۵۹) مورخ نظامی، و پرسنل نظامی اهل بریتانیا بود.
«آگورا هیلز» ترانه‌ای از رپر و خوانندهٔ آمریکایی دوجا کت برای چهارمین آلبوم استودیویی وی، "اسکارلت" (۲۰۲۳) می‌باشد که از سوی کموساب و آرسی‌ای رکوردز به‌عنوان دومین تک‌آهنگ آلبوم منتشر گردید.
پایانه مرزی سرو یکی از مهم‌ترین گذرگاه‌های مرزی ایران و ترکیه است که در استان آذربایجان غربی و در نزدیکی شهر ارومیه واقع شده است. این پایانه به دلیل نقش استراتژیک خود در تبادلات تجاری و مسافرتی بین دو کشور، اهمیت زیادی دارد و به عنوان یکی از مسیرهای اصلی حمل و نقل بین‌المللی شناخته می‌شود. پایانه مرزی سرو به صورت شبانه‌روزی فعال است و مجهز به آشکارساز x-ray می‌باشد. اطلاعات تردد. در سال ۱۴۰۳ بالغ بر ۴۰۰ هزار نفر ایرانی و ۳۰۰ هزار نفر اتباع خارجی از این پایانه گذر کرده اند.
لوئیز سوواژ (متولد ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۲) یک مسابقه‌دهنده ویلچر پارالمپیک استرالیایی و مربی است. سوواژ اغلب به عنوان مشهورترین ورزشکار معلول استرالیا در نظر گرفته می‌شود. او در چهار بازی پارالمپیک ۹ مدال طلا و چهار نقره و در سه دوره مسابقات جهانی دو و میدانی IPC یازده مدال طلا و دو نقره کسب کرده است. او چهار بار ماراتن بوستون را برده است و رکوردهای جهانی را در ۱۵۰۰ متر، ۵۰۰۰ متر و ۴ در ۱۰۰ متر و ۴ در ۴۰۰ ثبت کرده است. او در سال ۱۹۹۹ بهترین ورزشکار زن استرالیا و در سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ بهترین ورزشکار زن بین‌المللی
سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ بهترین ورزشکار زن بین‌المللی با ویلچر سال شد. در سال ۲۰۰۲، زندگینامه او "لوئیز سوواژ: داستان من" منتشر شد. اوایل زندگی. لوئیس با یک عارضه نادر مادرزادی به نام میلومننگوسل ("Myelomeningocele") متولد شد، که نوعی نقص در لوله عصبی است و موجب اختلالات شدیدی در نخاع و سیستم عصبی می‌شود. در نهایت این شرایط باعث شد که او از ناحیه پاها فلج شود. لوئیس به دلیل این مشکل بارها تحت عمل جراحی قرار گرفت؛ تا ده سالگی، او ۲۱ عمل جراحی را پشت سر گذاشت. این عملیات‌ها برای بهبود کیفیت زندگی او ضروری بودند،
عملیات‌ها برای بهبود کیفیت زندگی او ضروری بودند، اما نتوانستند او را از استفاده از ویلچر بی‌نیاز کنند و باعث شد لوئیس در نهایت به ویلچرسواری روی آورد. سواژ از سنین پایین به ورزش علاقه‌مند شد و ابتدا در رشته شنا فعالیت داشت، اما به تدریج به دو و میدانی و رقابت‌های ویلچری روی آورد،در سن ۱۵ سالگی، سواژ وارد دنیای رقابت‌های حرفه‌ای شد و اولین موفقیت‌های خود را در رقابت‌های ملی و بین‌المللی به دست آورد. حرفه ورزشی. از سن ۱۰ تا ۱۳ سالگی، سوواژ نماینده استرالیای غربی در مسابقات قهرمانی ملی شنا بود. او در سن ۱۴
غربی در مسابقات قهرمانی ملی شنا بود. او در سن ۱۴ سالگی به دلیل جراحی مجبور به کناره‌گیری از دنیای شنا شد. در سال ۱۹۹۰، سوواژ در اولین مسابقه بین‌المللی خود در شهر آسن واقع در هلند شرکت کرد. او در رشته ۱۰۰ متر مدال طلا را کسب کرد آن‌هم با ثبت یک رکورد جهانی جدید. او همچنین برنده رشته ۲۰۰ متر شد اما به دلیل خارج شدن از خط خود محروم شد و از مسابقه کنار رفت. بازی‌های پارالمپیک. او توسط فدراسیون پارالمپیک استرالیا به عنوان برترین زن مسابقه جاده‌ای با ویلچر در استرالیا معرفی شد. در بازی‌های پارالمپیک بارسلونا،
معرفی شد. در بازی‌های پارالمپیک بارسلونا، او مدال‌های طلا را در ۱۰۰ متر، ۲۰۰ متر و ۴۰۰ متر و یک نقره در ماده ۸۰۰ متر در کلاس TW4 به دست آورد و در ماراتن کلاس TW3-4 ششم شد. برای قدردانی از موفقیت‌های ورزشی وی، مدال نشان استرالیا به او اعطا شد. سوواژ در خطر عدم شرکت در پارالمپیک ۱۹۹۲ به دلیل کم بودن منابع مالی فدراسیون پارالمپیک استرالیا بود اما فدراسیون برای تأمین هزینه‌های حمل و نقل تیم استرالیا به بارسلونا از مردم درخواست کمک مالی کرد. فدراسیون از طریق انواع کمک‌های کوچک مردمی، بودجه کافی را دریافت کرد که
کمک‌های کوچک مردمی، بودجه کافی را دریافت کرد که به سوواژ و دیگر ورزشکاران استرالیایی اجازه داد در مسابقه شرکت کنند. تمرین‌ها. سوواژ زمانی که در حال رقابت بود، ۱۰ تا ۱۴ ساعت در هفته تمرین می‌کرد. آموزش او بسیار متمرکز بود، و او سعی کرد آن را سرگرم‌کننده کند تا به او در حفظ علاقه کمک کند. او اغلب شش روز در هفته تمرین می‌کرد. تمرینات او شامل بوکس، شنا و ویلچرسواری بین ۲۵ تا ۳۵ کیلومتر در هر جلسه تمرینی بود. فرانک پونتا یکی از اولین مربیان سوواژ بود. او در ادامه توسط جنی بنکس، که بر پیشرفت سوواژ به عنوان یک
توسط جنی بنکس، که بر پیشرفت سوواژ به عنوان یک ورزشکار سطح بالای با ویلچر نظارت داشت هدایت شد. با مربی‌گری بنکس، سوواژ به موفقیت بین‌المللی در بازی‌های جهانی آسن در سال ۱۹۹۰ و بهترین مدال‌هایش در بازی‌های المپیک و پارالمپیک آتلانتا در سال ۱۹۹۶ رسید. اندرو داوز پس از پارالمپیک ۱۹۹۶ مربی او بود. مربیگری. پس از بازنشستگی از رقابت‌های حرفه‌ای، لوئیس سواژ به مربیگری روی آورد و به عنوان یکی از مربیان برتر ورزشکاران با ویلچر شناخته شد. او در حال حاضر به عنوان مربی توسعه نخبگان ویلچر در موسسه ورزشی نیو ساوت ولز
توسعه نخبگان ویلچر در موسسه ورزشی نیو ساوت ولز فعالیت می‌کند. افتخارات. لوئیس سواژ در دوران حرفه‌ای خود افتخارات بسیاری کسب کرده است. از جمله آنها می‌توان به کسب ۹ مدال طلا و ۴ مدال نقره در چهار دوره بازی‌های پارالمپیک (۱۹۹۲ بارسلونا، ۱۹۹۶ آتلانتا، و ۲۰۰۰ سیدنی) اشاره کرد. او همچنین چهار بار قهرمان ماراتن بوستون شد. سواژ در سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ عنوان بهترین ورزشکار زن سال استرالیا را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۰ مدال استرالیا به او اعطا شد و در سال ۲۰۰۷ به عنوان (اسطوره) به تالار مشاهیر ورزش استرالیا راه یافت.
(اسطوره) به تالار مشاهیر ورزش استرالیا راه یافت. همچنین نشان افتخار استرالیا (OAM) را در سال‌های ۱۹۹۲ و ۲۰۰۵ دریافت کرد. مسیر پیاده‌روی لوئیس سواژ. به افتخار لوئیس سواژ و دستاوردهای برجسته‌اش در عرصه ورزش، مسیر لوئیس سواژ (Louise Sauvage Pathway) در پارک المپیک سیدنی نامگذاری شده است. این مسیر که حدود ۷۰۰ متر طول دارد، در نزدیکی ورزشگاه ANZ و در مجاورت دیگر تأسیسات ورزشی پارک المپیک قرار گرفته است. این مسیر در سال ۲۰۰۲ افتتاح شد و شامل تابلوهایی است که دستاوردها و داستان زندگی سواژ را روایت می‌کنند. این
و داستان زندگی سواژ را روایت می‌کنند. این مکان به عنوان یکی از جاذبه‌های ورزشی و فرهنگی سیدنی شناخته می‌شود. این مسیر بخشی از میراث پارالمپیک ۲۰۰۰ سیدنی است و نقش کلیدی سواژ در این رویداد را یادآوری می‌کند. هدف از ایجاد این مسیر، ترویج ورزش و فعالیت بدنی برای عموم مردم و همچنین گرامیداشت دستاوردهای سواژ در دنیای ورزش است. مسیر لوئیس سواژ همواره به عنوان نمادی از عزم و اراده در مقابله با چالش‌ها شناخته می‌شود و بسیاری از بازدیدکنندگان از آن به عنوان منبع الهام استفاده می‌کنند. سواژ در مورد این مسیر گفته است
استفاده می‌کنند. سواژ در مورد این مسیر گفته است که نامگذاری چنین مسیری به نام او، افتخار بزرگی است و او امیدوار است که این مسیر به افراد الهام‌بخشی برای پیگیری اهداف و آرزوهایشان باشد. همچنین، در امتداد این مسیر، تابلوهایی نصب شده است که دستاوردها و داستان زندگی او را روایت می‌کنند و بازدیدکنندگان می‌توانند از این اطلاعات بهره‌مند شوند. این مسیر به عنوان یکی از جاذبه‌های گردشگری و ورزشی پارک المپیک سیدنی به شمار می‌رود.
آرماگدون () نخستین آلبوم استودیویی از گروه دخترانه اهل کره جنوبی، اسپا است. این آلبوم در ۲۷ مه ۲۰۲۴ توسط اس‌ام انترتینمنت منتشر شد و شامل ده قطعه از جمله دو تک‌آهنگ «اَبَرنواَختَر» و «آرماگدون» است. پیش‌زمینه و انتشار. در ۲۲ آوریل ۲۰۲۴، اس‌ام انترتینمنت اعلام کرد که اسپا نخستین آلبوم استودیویی خود را با نام "آرماگدون" منتشر خواهد کرد. همچنین اعلام شد که این آلبوم دو تک‌آهنگ «اَبَرنواَختَر» و «آرماگدون» خواهد بود و تاریخ انتشار برای ۱۳ مه تعیین شده بود که بعداً به ۲۷ مه تغییر یافت. در ۲ مه، اعلام شد که یک
به ۲۷ مه تغییر یافت. در ۲ مه، اعلام شد که یک تریلر با عنوان «لانچ کد» منتشر خواهد شد. هشت روز بعد، فهرست قطعات آلبوم به همراه یک هایلایت تیزر منتشر شد. در ۱۲ مه، یک تیزر برای موزیک ویدئوی «اَبَرنواَختَر» منتشر شد. «اَبَرنواَختَر» به همراه موزیک ویدئو در ۱۳ مه منتشر شد. تیزر ویدئوهای «لانگ چت»، «شیرین‌بیان» و «زندگی می‌کنم» از ۱۵ تا ۱۷ مه منتشر شد.
«آرماگدون» () ترانه‌ای از گروه دخترانه اهل کره جنوبی، اسپا برای نخستین آلبوم استودیویی گروه با همین نام است. این ترانه در ۲۷ مه ۲۰۲۴ به عنوان دومین تک‌آهنگ از این آلبوم توسط اس‌ام انترتینمنت منتشر شد.
آلترناتیو پاپ (به ؛ با نام آلت-پاپ نیز شناخته می‌شود) نوعی موسیقی پاپ است که جذابیت تجاری گسترده‌ای دارد و توسط هنرمندانی خارج از جریان اصلی تولید می‌شود، یا طوری می‌باشد که نسبت به پاپ سنتی خلاقانه‌تر، چالش‌برانگیزتر یا متفاوت‌تر محسوب می‌شود.
فریدون صفرف (; – ) کارگردان تئاتر آذربایجانی، استاد کنسرواتوار دولتی تاشکند، هنرمند خلق جمهوری شوروی سوسیالیستی ازبکستان (۱۹۸۶) و هنرمند خلق آذربایجان (۱۹۹۲) است. زندگی‌نامه. فریدون صفرف ۱ ماه اوت سال ۱۹۳۳ در شهر باکو به دنیا آمد. وی دانش‌آموخته رشته سازهای کوبه ای کنسرواتوار دولتی عزیر حاجی‌بیگف بود. سپس در دانشکده کارگردانی تئاتر موزیکال کنسرواتوار سن پترزبورگ به ادامه تحصیل پرداخت. فریدون صفرف پس از آنکه به عنوان نوازنده در ارکستر دولتی سمفونیک آذربایجان به نام عزیر حاجی‌بیگف به رهبری نیازی، رهبر ارکستر،
نام عزیر حاجی‌بیگف به رهبری نیازی، رهبر ارکستر، مشغول به کار شد، به عنوان مدیر تولید در آکادمی ملی اپرا و تئاتر باله آذربایجان به فعالیت‌های هنری خود ادامه بخشید. در سال ۱۹۷۷ بود که فریدون صفرف به تئاتر نوایی دعوت شد و از همان سال به بعد در آنجا کار کرد. وی استاد دانشکده آموزش اپرا در کنسرواتوار دولتی تاشکند بود. فریدون صفرف در ۲۶ ژوئیه سال ۲۰۲۴ و در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
«من یک زن نیستم، من یک خدام» ترانه‌ای از خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی هالزی از چهارمین آلبوم استودیویی وی "اگر نمی‌توانم عشق داشته باشم، قدرت می‌خواهم" می‌باشد که در ۲۷ اوت ۲۰۲۱ از سوی کپیتال رکوردز منتشر گردید.
تایوان، با نام رسمی جمهوری چین (ROC)، از سال ۱۹۸۴ بدین سو، با عنوان «چین تایپه» (TPE) در بازی‌های المپیک شرکت می‌کند. ورزشکاران این کشور حق استفاده از پرچم جمهوری چین را نداشته و به جای آن با پرچم المپیک چین تایپه در رقابت‌ها حاضر می‌شوند. همچنین برای هر مراسم مدال، سرود پرچم ملی جمهوری چین به جای سرود ملی جمهوری چین پخش می‌شود. دلیل این محدودیت‌ها اختلاف‌های سیاسی جمهوری خلق چین و تایوان است. ورزشکاران تایوانی اولین مدال المپیک خود را در سال ۱۹۶۰ به دست آوردند و نخستین مدال طلای این کشور در سال ۲۰۰۴ کسب
و نخستین مدال طلای این کشور در سال ۲۰۰۴ کسب شد. چین تایپه بیشترین تعداد مدال‌های خود را در بازی‌های المپیک ۲۰۲۰ به دست آورد. مشارکت. در سال ۱۹۲۲، کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) اعلام کرد فدراسیون ملی دو و میدانی آماتور چین را به عنوان کمیته ملی المپیک در چین به رسمیت خواهد شناخت.ده سال بعد، در ۱۹۳۲، کمیته المپیک چین (ROC) برای اولین بار، با نام «چین» در المپیک شرکت کرد. در پی جنگ داخلی چین، در سال ۱۹۴۹ میلادی، فدراسیون ملی دو و میدانی آماتور چین به جزیره تایوان نقل مکان کرد. در سال ۱۹۵۲ تیم ROC از المپیک
نقل مکان کرد. در سال ۱۹۵۲ تیم ROC از المپیک هلسینکی کناره‌گیری کرد زیرا کمیته بین‌المللی المپیک به جمهوری خلق چین (PRC) اجازه داده بود در این مسابقات شرکت نماید. در سال ۱۹۵۴ میلادی، کمیته بین‌المللی المپیک قطعنامه‌ای تصویب کرد که کمیته المپیک چین واقع در جمهوری خلق چین (پکن) را به رسمیت می‌شناسد.در ۱۹۵۶ میلادی، ROC در بازی‌های المپیک ملبورن به عنوان «جمهوری چین» نمایندگانی را به مسابقات اعزام کرد. جمهوری خلق چین در اعتراض به این کاروان، از بازی‌ها کناره‌گیری نمود؛ زیرا نمی‌پذیرفت که دو کمیته المپیک چین در
نمود؛ زیرا نمی‌پذیرفت که دو کمیته المپیک چین در فهرست اعضای کمیته بین‌المللی المپیک وجود داشته باشند.در ۱۹۵۸، جمهوری خلق چین رسماً از جنبش المپیک و تمام فدراسیون‌های حاکم بر ورزش‌های المپیکی خارج شد. پروفسور دونگ شویی، یکی از اعضای کمیته بین‌المللی المپیک، هم به نفع جمهوری خلق چین استعفا داد.در نتیجه، در سال ۱۹۵۹ کمیته بین‌المللی المپیک در نامه‌ای به ROC اطلاع داد که چون دیگر آن‌ها توان کنترل بر رشته‌های ورزشی در سرزمین اصلی چین را ندارند، طبق قوانین ROC دیگر نمی‌تواند با نام «کمیته المپیک چین» به رسمیت
دیگر نمی‌تواند با نام «کمیته المپیک چین» به رسمیت شناخته شود و همه برنامه‌های عملی این کمیته بایستی تحت نام دیگری در نظر گرفته می‌شوند.سال بعد ROC رسماً به نام «کمیته المپیک جمهوری چین» تغییر نام داد و مجدداً به رسمیت شناخته شد. در ۱۹۶۳ کمیته بین‌المللی المپیک نام «تایوان» را به رسمیت شناخت و NOC اجازه یافت که از عبارت مخفف "ROC" بر البسهٔ ورزشی استفاده نماید.در ۱۹۶۸ هم کمیته بین‌المللی المپیک پس از بازی‌های ۱۹۶۸، موافقت خود را با تغییر نام تیم تایوان به «جمهوری چین» اعلام کرد.در سال ۱۹۷۶، ROC بر استفاده
چین» اعلام کرد.در سال ۱۹۷۶، ROC بر استفاده از نام «جمهوری چین» پافشاری می‌کرد و به همین دلیل مجاز به شرکت در بازی‌های المپیک تابستانی مونترال نشد، زیرا کشور میزبان، کانادا، در این زمان جمهوری خلق چین را به عنوان تنها دولت قانونی چین به رسمیت می‌شناخت. در سال ۱۹۷۹ کمیته بین‌المللی المپیک رسماً کمیته المپیک چین را به عنوان نمایندهٔ واقعی کشور چین به رسمیت شناخت. کمیته بین‌المللی المپیک برای اتخاذ این تصمیم، رأی پستی ۸۹ عضو خود را جویا شده بود. پس از این تصمیم‌گیری، کمیتهٔ المپیکی ROC مجبور شد نام خود را به
کمیتهٔ المپیکی ROC مجبور شد نام خود را به «کمیته المپیک چین تایپه» تغییر دهد و زان پس مجاز به استفاده از پرچم و سرود ملی کشور تایوان در المپیک نیست. سال بعد، ۱۹۸۰، ROC به خاطر این تصمیم IOC اعتراض کرده و حاضر به استفاده از نام «چین تایپه» در رویدادهای ورزشی بین‌المللی نشد و بازی‌های زمستانی لیک پلاسید و بازی‌های تابستانی مسکو را تحریم کرده و در آن‌ها شرکت نیافت.نهایتاً در سال ۱۹۸۱ میلادی، در لوزان توافق‌نامه‌ای میان خوان آنتونیو سامارانش، رئیس وقت IOC, و شن چیا-مینگ، ریاست کمیته المپیک چین تایپه، به امضا
چیا-مینگ، ریاست کمیته المپیک چین تایپه، به امضا رسید. در این توافق مشخص شد که ورزشکاران تایوانی بایستی تحت چه نام، پرچم و نشانی در مسابقات آتی مربوط به المپیک شرکت جویند. در سال ۱۹۸۴ برای نخستین بار «چین تایپه» با نام جدید در بازی‌های المپیک زمستانی سارایوو به رقابت‌های ورزشی پرداخت.
«اَبَرنواَختَر» () یا «سوپرانو» ترانه‌ای از گروه دخترانه اهل کره جنوبی، اسپا برای نخستین آلبوم استودیویی آنها به نام "آرماگدون" است. این ترانه در ۱۳ مه ۲۰۲۴ به عنوان تک‌آهنگ آغازین این آلبوم منتشر شد. این ترانه یک موفقیت تجاری بود و در صدر جدول دیجیتال گائون قرار گرفت.
کریستی دوز ((زادنام اسکلتون، )؛ (؛ متولد ۳ مه ۱۹۸۰) یک ورزشکار استرالیایی در مسابقات ویلچررانی پارالمپیک است. او سه مدال در دو و میدانی در هفت پارالمپیک از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۲۱ کسب کرده است. زندگی شخصی. دوز در جوانی علاقه زیادی به دو و میدانی داشت. او در سن ۱۰ سالگی در یک تصادف رانندگی حضور داشت که زنده ماند، اما فلج شد. کریستی به فعالیتش در دو و میدانی ادامه داد، اما شغل معلمی مدرسه ابتدایی را نیز در پیش گرفت. او با مربی خود اندرو دوز ازدواج کرده و در سال ۲۰۱۱ پسرشان به دنیا آمد. دو و میدانی. در سال ۱۹۹۶ دوز
پسرشان به دنیا آمد. دو و میدانی. در سال ۱۹۹۶ دوز در پارالمپیک آتلانتا شرکت کرد، جایی که جایزه پارالمپیک جوان سال ۱۹۹۶ به او اهدا شد. سه سال بعد، او مدال برنز را برای مسابقه ۱۰ کیلومتری جاده پیچتری به‌دست آورد و در سال ۲۰۰۰ در پارالمپیک سیدنی شرکت کرد. بعدی پارالمپیک ۲۰۰۴ در پارالمپیک آتن بود، جایی که او در مسابقات ۸۰۰ م ،۱۵۰۰ م و ۵۰۰۰ م و ماراتن شرکت کرد. او همچنین در مسابقه ۸۰۰ م ویلچررانی در المپیک ۲۰۰۴ آتن شرکت کرد. دوز در سال ۲۰۰۶ در بازی‌های مشترک المنافع ملبورن شرکت کرد و در مسابقات ۸۰۰ م ئی‌اِی‌دی
ملبورن شرکت کرد و در مسابقات ۸۰۰ م ئی‌اِی‌دی تی۵۴ زنان به مقام پنجم رسید. دوز در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۸ در پکن شرکت کرد و یکی از چندین شرکت کننده بود که در فینال مسابقات ۵۰۰۰ م تی۵۴ ویلچررانی زنان دچار تصادف شد و در نهایت علیرغم شکستگی چرخ جلو در جایگاه ششم قرار گرفت. مسابقه دوباره برگزار شد و دوز علیه رفتار با ورزشکار کانادایی دایان روی که مدال طلای این مسابقه را دریافت کرده بود، صحبت کرد، اما وقتی در مسابقه جدید به مقام دوم رسید، این مدال پس گرفته شد و با مدال نقره جایگزین شد. دوز در مسابقات
شد و با مدال نقره جایگزین شد. دوز در مسابقات ۴×۱۰۰ م تی۵۳/۵۴ زنان در بازی‌های پکن به مدال نقره دست یافت. چند ماه پس از بازی‌ها، او در ماراتن شهر نیویورک سوم شد. در ژانویه ۲۰۰۹، او در برنده شد. در فوریه ۲۰۱۰، دوز در مسابقات جهانی جاده ویلچررانی ۱۰ کیلومتری در امارات متحده عربی برنده شد. او پس از به دنیا آوردن پسرش در فوریه ۲۰۱۱، سه مدال برنز را در عناوین ملی در آوریل ۲۰۱۱ به دست آورد. سپس در ماراتن شیکاگو مدال نقره گرفت و در ماراتن شهر نیویورک چهارم شد. دوز در پارالمپیک ۲۰۱۲ لندن در کلاس تی۵۴ ۸۰۰ م، ۱۵۰۰ م،
پارالمپیک ۲۰۱۲ لندن در کلاس تی۵۴ ۸۰۰ م، ۱۵۰۰ م، ۵۰۰۰م و مسابقات ماراتن شرکت کرد. او در ۵۰۰۰ م تی۵۴ مدال برنز گرفت و در ماراتن تی۵۴ ششم شد. در بازی‌های مشترک المنافع ۲۰۱۴ گلاسکو، او در ۱۵۰۰ م تی۵۴ چهارم شد. در پارالمپیک ۲۰۱۶ ریودوژانیرو او در چهار ماده شرکت کرد و در یکی مدال گرفت. کریستی، آنجی بالارد، مدیسون د روزاریو و جمایما مو در رله در جایگاه سوم قرار گرفتند اما پیش از این که با موفقیت به این تصمیم اعتراض کردند و دوباره به مقام دوم بازگردانده شدند، محروم شدند. نتایج او در المپیک ۲۰۱۶ ریو به شرح زیر است:
شدند. نتایج او در المپیک ۲۰۱۶ ریو به شرح زیر است: ۱۵۰۰ م تی۵۴ با زمان ۳:۲۶.۰۰ در مجموع هشتم شد. ۵۰۰۰ تی۵۴ در گرمایش با زمان ۱۲:۱۵.۹۵ یازدهم شد و به فینال راه پیدا نکرد. در ماراتن تی۵۴ او در مجموع با زمان ۱:۴۲:۵۹ در جایگاه هفتم قرار گرفت. دوز سپس در پارالمپیک ۲۰۲۰ توکیو که در سال ۲۰۲۱ برگزار شد شرکت کرد و در ماراتن تی۵۴ به مقام هشتم رسید. در بازی‌های مشترک المنافع ۲۰۲۲ او در مسابقات ماراتن تی۵۴ زنان پنجم شد.