payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کند و چین نیاز دارد بیشتر با کشورهای قدرتمند خارجی بازی کند تا «مهارت‌ها و تاکتیک‌های خود را سریع‌تر بهبود داده و با شدت و سرعت بالا سازگار شود».
مواد عطری در شوینده‌های واژینال به ترکیبات شیمیایی گفته می‌شود که برای ایجاد بوی خوش به محصولات بهداشت ناحیه تناسلی زنان اضافه می‌شوند. این ترکیبات ممکن است شامل اسانس‌های مصنوعی یا طبیعی باشند. شواهد علمی نشان می‌دهد که افزودن مواد عطری به محصولات شوینده واژینال می‌تواند با تحریک بافت‌های حساس، ایجاد واکنش‌های آلرژیک و برهم زدن تعادل میکروبی این ناحیه همراه باشد. ترکیبات رایج. مواد عطری ممکن است از اسانس‌های گیاهی، ترکیبات شیمیایی سنتزی، یا مخلوطی از هر دو تهیه شوند. برخی ترکیبات مانند فتالات‌ها برای تثبیت
شوند. برخی ترکیبات مانند فتالات‌ها برای تثبیت رایحه به کار می‌روند که می‌توانند به مرور زمان از طریق پوست جذب شوند. اثرات بر سلامت. تحریک و حساسیت پوستی. مواد عطری می‌توانند موجب قرمزی، خارش، و التهاب در بافت حساس ناحیه تناسلی شوند. در زنان باردار و کودکان خردسال، پوست و مخاط حساس‌تر بوده و احتمال بروز واکنش‌های آلرژیک افزایش می‌یابد. برهم زدن تعادل میکروبی. شوینده‌های عطردار می‌توانند فلور واژینال را تغییر دهند و زمینه ابتلا به عفونت‌هایی مانند واژینوز باکتریایی یا عفونت قارچی واژن را فراهم کنند. جذب
باکتریایی یا عفونت قارچی واژن را فراهم کنند. جذب سیستمیک ترکیبات شیمیایی. برخی ترکیبات عطری مانند فتالات‌ها و موسک‌های مصنوعی می‌توانند از طریق پوست و مخاط جذب شده و وارد جریان خون شوند. این ترکیبات با اختلالات هورمونی و مشکلات باروری مرتبط دانسته شده‌اند. قوانین و توصیه‌ها. سازمان‌های بهداشتی مانند سازمان جهانی بهداشت (WHO) و سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) توصیه می‌کنند که محصولات بهداشتی واژینال برای زنان باردار و افراد دارای پوست حساس، فاقد رایحه و مواد محرک باشند. جایگزین‌های ایمن. برخی تولیدکنندگان
محرک باشند. جایگزین‌های ایمن. برخی تولیدکنندگان محصولات بهداشتی، به منظور کاهش خطرات، از فرمولاسیون‌های فاقد مواد عطری و مواد شیمیایی محرک استفاده می‌کنند. این محصولات معمولاً با برچسب‌هایی مانند "بدون رایحه" یا "مناسب پوست حساس" عرضه می‌شوند و هدف آن‌ها حفظ تعادل طبیعی واژن و پیشگیری از بروز واکنش‌های آلرژیک است. جمع‌بندی. شواهد علمی نشان می‌دهد که استفاده از مواد عطری در شوینده‌های واژینال، به‌ویژه در زنان باردار، شیرده و افراد دارای پوست حساس، می‌تواند خطر تحریک و عفونت را افزایش دهد. انتخاب محصولات
خطر تحریک و عفونت را افزایش دهد. انتخاب محصولات فاقد رایحه یکی از راهکارهای مؤثر برای حفظ سلامت ناحیه تناسلی و جلوگیری از عوارض جانبی است.
وزارت گردشگری و ورزش (به کرواتی: Ministarstvo turizma i sporta) یک وزارتخانه در دولت کرواسی است که مسئولیت توسعه گردشگری کشور را برعهده دارد.
آرمین عباسی زاده بازیکن فوتبال ایرانی است که به‌عنوان دروازه‌بان برای پیکان در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند. او در تیم‌های ملی زیر ۲۰ سال و امید ایران حضور داشته است. دوران باشگاهی. عباسی فوتبال خود را از آکادمی‌های تهران آغاز کرد و در تیم‌های صنعت نفت تهران ، ایرانمهر ، دوستی مهر و نارنجی‌ پوشان کوهسار بازی کرد. او در سال ۱۴۰۳ به تیم جوانان پرسپولیس پیوست و در سال ۱۴۰۴ به باشگاه فوتبال پیکان منتقل شد. عباسی در سال ۱۴۰۳ به‌عنوان یکی از چهار دروازه‌بان برتر لیگ جوانان تهران انتخاب شد . دوران ملی. عباسی در
لیگ جوانان تهران انتخاب شد . دوران ملی. عباسی در سال ۲۰۲۴ به تیم ملی زیر ۲۰ سال ایران دعوت شد و در مرحله مقدماتی جام ملت‌های آسیا زیر ۲۰ سال ۲۰۲۵ مقابل لائوس کلین‌شیت کرد. او در اردوی آذر ۱۴۰۳ حضور داشت و در جام ملت‌های آسیا زیر ۲۰ سال ۲۰۲۵ در ترکیب تیم بود. در سال ۱۴۰۴، او به اردوی تیم ملی امید ایران دعوت شد.
نوکیا نام آهنگی از رپر و خوانندهٔ کانادایی، دریک، از آلبوم استودیویی مشترک او با پارتی‌نکست‌دور، "چند آهنگ سکسی برای تو" است. این آهنگ توسط خود دریک ترانه‌سرایی شده بود. نوکیا، در تاریخ ۱۴ فوریهٔ ۲۰۲۵ توسط لیبل سانتا آنا، OVO Sound و Republic Records پیش از انتشار کامل آلبوم به صورت تک‌آهنگ در دسترس قرار نوکیا موفق شد که در ۱۹ آوریل ۲۰۲۵ به رتبهٔ پنجم در میان ۱۰۰ آهنگ داغ کانادا، و رتبهٔ دوم در ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد برسد؛ و همچنین در میان شنوندگان استرالیا، نیوزیلند و بریتانیا هم در بین ده آهنگ برتر قرار
نیوزیلند و بریتانیا هم در بین ده آهنگ برتر قرار گرفت.
موافقتنامه اتحادیه گمرکی بین فدراسیون روسیه و جمهوری بلاروس (Соглашение о Таможенном союзе между Российской Федерацией и Республикой Беларусь от ۶ января ۱۹۹۵ года) در مینسک در ۶ ژانویه ۱۹۹۵ بین دولت جمهوری فدرال روسیه و دولت جمهوری فدرال روسیه منعقد شد. بلاروس اثر سرگئی لینگ در دو نسخه اصلی به زبان‌های روسی و بلاروسی، که هر دو متن از اعتبار یکسانی برخوردارند. طبق وب‌سایت اتحادیه اقتصادی اوراسیا، «تا حدی که با معاهده اتحادیه اقتصادی اوراسیا مورخ ۲۹ مه ۲۰۱۴ مغایرت نداشته باشد، اعمال می‌شود». امین اسناد،
مغایرت نداشته باشد، اعمال می‌شود». امین اسناد، جمهوری بلاروس و فدراسیون روسیه هستند. با این حال، یک اتحادیه گمرکی بدون تعرفه خارجی مشترک، یک اتحادیه گمرکی واقعی نیست، بنابراین راه‌اندازی کامل اتحادیه گمرکی تنها در ۱ ژانویه ۲۰۱۰ انجام شد. یک نشریه صندوق بین‌المللی پول در سال ۲۰۰۴ خاطرنشان کرد که این یک اتحادیه گمرکی (که نیاز به تعرفه خارجی مشترک دارد) نیست، بلکه یک منطقه تجارت آزاد (از سال ۲۰۰۴) است. دولت متحد روسیه و بلاروس به عنوان هسته ادغام در اتحادیه اقتصادی اوراسیا و ادغام اقتصادی پس از شوروی توصیف
اقتصادی اوراسیا و ادغام اقتصادی پس از شوروی توصیف می‌شود. پیشینه. طبق ماده ۷ توافقنامه ایجاد کشورهای مستقل مشترک المنافع مورخ ۸ دسامبر ۱۹۹۱، طرف‌های عالی متعاهد اعلام می‌کنند که از طریق نهادهای هماهنگ‌کننده مشترک، فعالیت‌های مشترک آنها شامل هماهنگی فعالیت‌های سیاست خارجی، "همکاری در شکل‌گیری و توسعه فضای اقتصادی مشترک، بازارهای مشترک اروپایی و اوراسیا، در زمینه سیاست‌های گمرکی"، در توسعه سیستم‌های حمل و نقل و ارتباطات، همکاری در زمینه حفاظت از محیط زیست، سیاست مهاجرت و مبارزه با جرایم سازمان‌یافته خواهد
سیاست مهاجرت و مبارزه با جرایم سازمان‌یافته خواهد بود. طبق ماده ۵ توافقنامه‌های بلاوژا، طرف‌های عالی متعاهد تمامیت ارضی یکدیگر و مصونیت مرزهای موجود در کشورهای مستقل مشترک المنافع را به رسمیت شناخته و به آنها احترام می‌گذارند. آنها باز بودن مرزها، آزادی تردد شهروندان و آزادی اطلاعات در کشورهای مشترک المنافع را تضمین می‌کنند. جمهوری‌های شوروی سابق که به کشورهای مستقل تبدیل شدند، بخشی از اقتصاد اتحاد جماهیر شوروی با استانداردهای فنی مشترک، زیرساخت‌های مشترک، نزدیکی سرزمینی، زنجیره‌های همکاری و میراث حقوقی
نزدیکی سرزمینی، زنجیره‌های همکاری و میراث حقوقی مشترک بودند. کشورها از طریق امضای توافق‌نامه‌های بین‌المللی در مورد تجارت، همکاری اقتصادی و ادغام، می‌توانند به افزایش کارایی اقتصادهای خود که به دلیل فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی آسیب دیده بود، دست یابند. در عین حال، همه کشورهای پساشوروی به اقتصاد بازار روی آورده‌اند، اصلاحات را اجرا کرده و تجارت و همکاری با اقتصاد جهانی را گسترش داده‌اند. در طول سه دهه گذشته، مذاکرات متعددی در مورد پروژه‌های پیشنهادی ادغام انجام شده است. معاهده ایجاد اتحادیه اقتصادی. در ۲۴
شده است. معاهده ایجاد اتحادیه اقتصادی. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۳، در جلسه شورای سران کشورهای مستقل مشترک المنافع (CIS) در مسکو، آذربایجان، ارمنستان، بلاروس، قزاقستان، قرقیزستان، مولداوی، روسیه، تاجیکستان و ازبکستان پیمان ایجاد اتحادیه اقتصادی را امضا کردند که با توافق بین‌المللی، قصد ایجاد یک اتحادیه اقتصادی را از طریق ایجاد گام به گام یک منطقه آزاد تجاری، اتحادیه گمرکی و شرایط برای جابجایی آزاد کالاها، خدمات، سرمایه و نیروی کار تقویت می‌کند. همه این کشورها این پیمان را تصویب کرده‌اند و در ۱۴ ژانویه ۱۹۹۴
این پیمان را تصویب کرده‌اند و در ۱۴ ژانویه ۱۹۹۴ لازم‌الاجرا شد. ترکمنستان و گرجستان در سال ۱۹۹۴ به این پیمان پیوستند و آن را تصویب کردند، اما گرجستان در سال ۲۰۰۹ از آن خارج شد. تعدادی سند و توافق‌نامه دیگر برای توسعه اتحادیه اقتصادی تصویب شد. به عنوان مثال، در ۲۱ اکتبر ۱۹۹۴، توافق‌نامه‌ای در مورد ایجاد اتحادیه پرداخت کشورها امضا شد و مسیرهای اصلی توسعه ادغام و یک طرح چشم‌انداز برای توسعه ادغام تصویب شد. هدف این اتحادیه ایجاد فضای اقتصادی مشترک مبتنی بر جابجایی آزاد کالاها، خدمات، نیروی کار، سرمایه؛ تدوین
آزاد کالاها، خدمات، نیروی کار، سرمایه؛ تدوین سیاست‌های هماهنگ پولی، مالیاتی، قیمتی، گمرکی و اقتصادی خارجی؛ گرد هم آوردن روش‌های تنظیم فعالیت اقتصادی و ایجاد شرایط مساعد برای توسعه روابط مستقیم تولید است. در ۱۵ آوریل ۱۹۹۴، «توافقنامه پیوستن اوکراین به اتحادیه اقتصادی به عنوان عضو وابسته» توسط آذربایجان، ارمنستان، بلاروس، قزاقستان، قرقیزستان، مولداوی، روسیه، تاجیکستان، ترکمنستان، ازبکستان، اوکراین و گرجستان امضا شد، اما به دلیل عدم تصویب توسط روسیه، اوکراین، ترکمنستان و گرجستان، اگرچه سایر کشورها آن را تصویب
و گرجستان، اگرچه سایر کشورها آن را تصویب کردند، هرگز لازم‌الاجرا نشد. کمیته اقتصادی بین ایالتی به عنوان یک نهاد هماهنگ‌کننده و اجرایی دائمی اتحادیه اقتصادی تأسیس شده است. توافق‌نامه ایجاد منطقه آزاد تجاری. در ۱۵ آوریل ۱۹۹۴، در جلسه شورای سران کشورهای مستقل مشترک المنافع (CIS) در مسکو، هر ۱۲ کشور پس از فروپاشی شوروی، توافقنامه بین‌المللی ایجاد منطقه آزاد تجاری را به منظور حرکت به سمت ایجاد یک اتحادیه اقتصادی امضا کردند. ماده ۱۷ همچنین قصد انعقاد یک توافقنامه تجارت آزاد در خدمات را تأیید کرد. ماده ۱ نشان داد
تجارت آزاد در خدمات را تأیید کرد. ماده ۱ نشان داد که این «اولین مرحله از ایجاد اتحادیه اقتصادی» است، اما در سال ۱۹۹۹ کشورها توافق کردند که این عبارت را از توافقنامه حذف کنند. در ۲۹ مارس ۱۹۹۴، نورسلطان نظربایف، رئیس‌جمهور قزاقستان، شکایت کرد که کشورهای مستقل مشترک المنافع ناکافی هستند و ادغامی را که کشورها به شدت به آن نیاز داشتند، فراهم نمی‌کنند. او پیشنهاد ایجاد اتحادیه کشورهای اوراسیا را به عنوان یک سازمان جدید کاملاً جدا از کشورهای مستقل مشترک المنافع ارائه داد. اتحادیه کشورهای اوراسیا به عنوان ترکیبی
داد. اتحادیه کشورهای اوراسیا به عنوان ترکیبی از اتحادیه اقتصادی و اتحادیه سیاسی پیشنهاد شد. برای اولین بار پیشنهاد شد که از نام «اوراسیا» برای یک اتحادیه اقتصادی به جای «اورآسیایی» یا «اورآسیایی» استفاده شود. تاریخچه اتحادیه اقتصادی اوراسیا به پیشنهاد نظربایف برمی‌گردد. اتحادیه گمرکی دوجانبه بین روسیه و بلاروس. به منظور اجرای پیمان ایجاد اتحادیه اقتصادی، در ۶ ژانویه ۱۹۹۵ روسیه و بلاروس توافقنامه‌ای در مورد اتحادیه گمرکی دوجانبه منعقد کردند. طرفین اعلام کردند که در چارچوب توافقنامه بین دولت فدراسیون روسیه و
که در چارچوب توافقنامه بین دولت فدراسیون روسیه و دولت جمهوری بلاروس در مورد رویه واحد برای تنظیم فعالیت‌های اقتصادی خارجی که در ۱۲ آوریل ۱۹۹۴ در مسکو امضا شد، به نتایج خاصی دست یافته‌اند. در ۲۶ مه ۱۹۹۵، رئیس‌جمهور بلاروس ، الکساندر لوکاشنکو، و نخست‌وزیر روسیه ، ویکتور چرنومردین، پست مرزی در مرز بلاروس و روسیه را برچیدند. پس از آن، گمرک و کنترل مرزی لغو شد. اتحادیه گمرکی بین روسیه و بلاروس در ۳۰ نوامبر ۱۹۹۵ به اجرا درآمد. طبق وب‌سایت اتحادیه اقتصادی اوراسیا، این توافق‌نامه در ۳۰ نوامبر ۱۹۹۵ برای بلاروس و
این توافق‌نامه در ۳۰ نوامبر ۱۹۹۵ برای بلاروس و روسیه، در ۳ دسامبر ۱۹۹۷ برای قزاقستان و در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۲ برای تاجیکستان لازم‌الاجرا شد. الحاق قزاقستان. قزاقستان در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۵ الحاق را امضا کرد و این توافق‌نامه در ۳ دسامبر ۱۹۹۷ برای قزاقستان لازم‌الاجرا شد. طبق وب‌سایت اتحادیه اقتصادی اوراسیا، این توافق‌نامه در ۳ دسامبر ۱۹۹۷ برای قزاقستان، بلاروس و روسیه و در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۲ برای تاجیکستان لازم‌الاجرا شد. اتحادیه گمرکی جامعه اقتصادی اوراسیا. جامعه اقتصادی اوراسیا که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد، مسئولیت اجرای
اوراسیا که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد، مسئولیت اجرای توافق‌نامه‌های قبلی را بر عهده گرفته، نهادهای فراملی ایجاد کرده و سرانجام اتحادیه گمرکی را که مدت‌ها به تعویق افتاده بود، در سال ۲۰۱۰ راه‌اندازی کرد. اتحادیه گمرکی روسیه، بلاروس و قزاقستان در ابتدا در تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۱۰، همزمان با اجرای تعرفه خارجی مشترک (CET)، به عنوان اتحادیه گمرکی جامعه اقتصادی اوراسیا، به اجرا درآمد. تاریخ راه‌اندازی اتحادیه گمرکی در سال ۲۰۱۰، در نتیجه تصمیمی در مورد قلمرو گمرکی مشترک، CET و تشکیل اتحادیه گمرکی، در سال ۲۰۰۷ تعیین شد.
CET و تشکیل اتحادیه گمرکی، در سال ۲۰۰۷ تعیین شد. کشورهای بنیان‌گذار آن بلاروس، قزاقستان و روسیه بودند.
صنعت فضایی روسیه شامل بیش از ۱۰۰ شرکت است و ۲۵۰۰۰۰ نفر را استخدام می‌کند. اکثر این شرکت‌ها از نوادگان دفاتر طراحی شوروی و شرکت‌های تولیدی دولتی هستند. این صنعت پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی وارد بحران عمیقی شد که بیشترین تأثیر آن در سال‌های پایانی دهه ۱۹۹۰ رخ داد. بودجه برنامه فضایی ۸۰ درصد کاهش یافت و این صنعت بخش بزرگی از نیروی کار خود را قبل از شروع بهبود در اوایل دهه ۲۰۰۰ از دست داد. بسیاری از شرکت‌ها با ایجاد سرمایه‌گذاری‌های مشترک با شرکت‌های خارجی و بازاریابی محصولات خود در خارج از کشور، به حیات
و بازاریابی محصولات خود در خارج از کشور، به حیات خود ادامه دادند. در اواسط دهه ۲۰۰۰، به عنوان بخشی از بهبود کلی اقتصاد، بودجه برنامه فضایی کشور به‌طور قابل توجهی افزایش یافت و یک طرح فضایی فدرال جاه‌طلبانه جدید معرفی شد که منجر به رونق زیادی در این صنعت شد. بزرگ‌ترین شرکت آن شرکت موشکی اس‌پی کارالیوف و صنایع فضایی انرگیا، پیمانکار اصلی پروازهای فضایی سرنشین‌دار است. تولیدکنندگان پیشرو در زمینه پرتابگرها مرکز تولید و پژوهش فضایی خرونیشف و پراگرس راکت اسپیس سنتر هستند. بزرگ‌ترین توسعه‌دهنده ماهواره رشیتنف
سنتر هستند. بزرگ‌ترین توسعه‌دهنده ماهواره رشیتنف است، در حالی که لاوچکین توسعه‌دهنده اصلی کاوشگرهای بین سیاره‌ای است. از سال ۲۰۱۳ یک سازماندهی مجدد عمده در صنعت فضایی روسیه در حال انجام است، با افزایش نظارت دولت و مشارکت شرکت‌های ظاهراً خصوصی که در اوایل دهه ۱۹۹۰ پس از حل اتحاد جماهیر شوروی تشکیل شده است. تاریخچه. تنظیمات پس از شوروی. صنعت فضایی اتحاد جماهیر شوروی، مجموعه‌ای توانمند، توانمند و با بودجهٔ کافی بود که به موفقیت‌های بزرگی دست یافت. هزینه‌های برنامهٔ فضایی در سال ۱۹۸۹ به اوج خود رسید، زمانی که
فضایی در سال ۱۹۸۹ به اوج خود رسید، زمانی که بودجهٔ آن در مجموع به ۶٫۹ میلیارد روبل رسید که معادل ۱٫۵٪ از تولید ناخالص داخلی اتحاد جماهیر شوروی بود. در طول دورهٔ پرسترویکا در اواخر دههٔ ۱۹۸۰، بودجهٔ برنامهٔ فضایی شروع به کاهش کرد و این روند با مشکلات اقتصادی دههٔ ۱۹۹۰ به‌طور جدی تسریع شد. فدراسیون روسیه بخش عمده‌ای از زیرساخت‌ها و شرکت‌های برنامهٔ شوروی را به ارث برد (در حالی که برخی دیگر، مانند دفتر طراحی یوژنوی، اوکراینی شدند)، اما خود را قادر به ادامهٔ سطح مناسب تأمین مالی ندید. تا سال ۱۹۹۸، بودجهٔ
سطح مناسب تأمین مالی ندید. تا سال ۱۹۹۸، بودجهٔ برنامهٔ فضایی ۸۰٪ کاهش یافته بود. برای هماهنگی فعالیت‌های فضایی کشور، در ۲۵ فوریه ۱۹۹۲، آژانس فضایی فدرال روسیه تأسیس شد. در دوران شوروی، هیچ آژانس مرکزی وجود نداشت؛ در عوض، دفاتر طراحی بسیار قدرتمند بودند. تا حدودی، این امر در سال‌های اول تأسیس آژانس نیز ادامه یافت، چرا که آژانس از فقدان اقتدار رنج می‌برد، در حالی که دفاتر طراحی برای بقا در محیط دشوار می‌جنگیدند. سال‌های بحران. در سال ۱۹۹۳، معتبرترین برنامه این صنعت، شاتل فضایی بوران، لغو شد. این برنامه به
این صنعت، شاتل فضایی بوران، لغو شد. این برنامه به مدت ۲۰ سال توسط بهترین شرکت‌های این صنعت مورد بررسی قرار گرفته بود و لغو آن بلافاصله منجر به کاهش ۳۰ درصدی نیروی کار این صنعت شد. در پایان سال ۱۹۹۴، ۳۰۰۰۰۰ نفر در این صنعت مشغول به کار بودند، که نسبت به ۴۰۰۰۰۰ نفر در سال ۱۹۸۷ کاهش یافته بود، و بودجه برنامه فضایی اکنون تنها ۰٫۲۳ درصد از بودجه کشور را تشکیل می‌داد. مرحله نهایی انقباض برنامه فضایی در طول بحران مالی روسیه در سال ۱۹۹۸ اتفاق افتاد. بخش زیادی از بودجه اختصاص داده شده هرگز به شرکت‌ها نرسید. صنعت
بودجه اختصاص داده شده هرگز به شرکت‌ها نرسید. صنعت فضایی همچنان به کاهش نیروی کار ادامه داد و به زودی تنها ۱۰۰۰۰۰ نفر باقی ماندند. دستمزدها نیز کاهش یافت: به عنوان مثال، در شرکت پیشرو تولید موتور موشک ان‌پی‌او انرگوماش، میانگین حقوق ماهانه در این مدت ۳۰۰۰ روبل (۱۰۴ دلار) بود. زیرساخت‌های فیزیکی صنعت فضایی به شدت کاهش یافت و این امر با فرو ریختن سقف در سال ۲۰۰۱ در پایگاه فضایی بایکونور که منجر به نابودی شاتل بوران شد، که تنها پرواز این برنامه را در سال ۱۹۸۸ انجام داده بود، نشان داده شد. هیچ بودجه‌ای برای
انجام داده بود، نشان داده شد. هیچ بودجه‌ای برای مراقبت از آشیانه شاتل در بایکونور در دسترس نبود و در ماه مه ۲۰۰۲ بر روی شاتل فرو ریخت. مشارکت‌های خارجی. در طول سال‌های بحران، یکی از راه‌های اصلی بقای شرکت‌های این صنعت، جستجوی مشارکت‌های خارجی بود. در این زمینه، خرونیچف به ویژه موفق بود. در ۱۵ آوریل ۱۹۹۳، خرونیچف شرکت مشترک لاکهید-خرونیچف-انرژی را با شرکت آمریکایی لاکهید تأسیس کرد. در سال ۱۹۹۵، به دلیل ادغام لاکهید و مارتین ماریتا، این شرکت به خدمات پرتاب بین‌المللی (ILS) تبدیل شد. این شرکت مشترک، پرتاب‌های
(ILS) تبدیل شد. این شرکت مشترک، پرتاب‌های موشک‌های پروتون و اطلس آمریکایی را به بازار عرضه می‌کرد. ایالات متحده اجازه حضور پروتون در بازار پرتاب بین‌المللی را داده بود، اما سهمیه‌ای را برای محافظت از بازار پرتاب در برابر «دامپینگ روسیه» تعیین کرده بود. با وجود این، پروتون ساخته شده توسط خرونیچف موفق بود و تا پایان سال ۲۰۰۰ قراردادهای پرتابی به ارزش بیش از ۱٫۵ میلیارد دلار به دست آورده بود. از سال ۱۹۹۴، پروتون ۴٫۳ میلیارد دلار برای صنعت فضایی روسیه به‌طور کلی درآمد داشته است و انتظار می‌رود این رقم در سال
درآمد داشته است و انتظار می‌رود این رقم در سال ۲۰۱۱ به ۶ میلیارد دلار افزایش یابد. یکی دیگر از شرکت‌های موفق، ان‌پی‌او انرگوماش بود که موتور بسیار قدرتمند آر دی-۱۸۰ آن بر روی موشک‌های آمریکایی اتلس ۵ نصب شد. لاکهید مارتین، سازنده این موشک، در ابتدا ۱۰۱ موتور آر دی-۱۸۰ از انرژیماش خریداری کرد و ۱ میلیارد دلار ارز خارجی برای این شرکت به ارمغان آورد. طرح فضایی جدید فدرال. در اوایل دهه ۲۰۰۰، در دوران ریاست جمهوری ولادیمیر پوتین، اقتصاد روسیه شروع به بهبود کرد و هر سال بیشتر از تمام دهه قبل رشد کرد. چشم‌انداز
و هر سال بیشتر از تمام دهه قبل رشد کرد. چشم‌انداز بودجه برای برنامه فضایی روسیه مساعدتر به نظر می‌رسید. در سال ۲۰۰۱، توسعه سیستم ناوبری ماهواره‌ای گلوناس با معرفی یک برنامه هدفمند فدرال جدید، در اولویت دولت قرار گرفت. پیمانکار اصلی گلوناس، رشیتنف (که بعداً به ایستگاه فضایی بین‌المللی رشتنف تغییر نام داد)، بدین ترتیب افزایش مالی یافت. در مجموع، ۴٫۸ میلیارد روبل برای برنامه فضایی در سال ۲۰۰۱ اختصاص داده شد که ۱٫۶ میلیارد آن برای گلوناس در نظر گرفته شده بود. تا سال ۲۰۰۴، هزینه‌های فضایی روسیه به ۱۲ میلیارد
تا سال ۲۰۰۴، هزینه‌های فضایی روسیه به ۱۲ میلیارد روبل افزایش یافته بود. در سال ۲۰۰۵، یک استراتژی جدید برای توسعه برنامه فضایی کشور با عنوان طرح فضایی فدرال ۲۰۰۶–۲۰۱۵ تصویب شد. این طرح تکمیل ایستگاه فضایی بین‌المللی، توسعه خانواده موشک‌های آنگارا، معرفی یک فضاپیمای سرنشین‌دار جدید و تکمیل منظومه ماهواره‌ای گلوناس و موارد دیگر را تصریح می‌کرد. در اواسط دهه ۲۰۰۰، بودجه برنامه فضایی به‌طور قابل توجهی بهبود یافت و در سال ۲۰۰۵ به ۲۱٫۵۹ میلیارد روبل رسید و در سال ۲۰۰۶ به ۲۳ میلیارد روبل افزایش یافت. در سال ۲۰۰۷،
۲۰۰۶ به ۲۳ میلیارد روبل افزایش یافت. در سال ۲۰۰۷، ۲۴٫۴ میلیارد روبل برای برنامه فضایی غیرنظامی هزینه شد، در حالی که بودجه برنامه فضایی نظامی ۱۱ میلیارد روبل بود. این صنعت همچنین همچنان از صادرات و مشارکت‌های خارجی بودجه بسیار قابل توجهی دریافت می‌کرد. سازماندهی مجدد بخش فضایی روسیه در سال ۲۰۱۳. در نتیجهٔ مجموعه‌ای از مشکلات مربوط به قابلیت اطمینان، و تقریباً همزمان با شکست پرتاب پروتون-ام در ژوئیه ۲۰۱۳، یک سازماندهی مجدد اساسی در صنعت فضایی روسیه انجام شد. شرکت یونایتد راکت و فضا در اوت ۲۰۱۳ توسط دولت به
شرکت یونایتد راکت و فضا در اوت ۲۰۱۳ توسط دولت به عنوان یک شرکت سهامی خاص تشکیل شد تا بخش فضایی روسیه را یکپارچه کند. دیمیتری روگوزین، معاون نخست‌وزیر، گفت: «بخش فضایی مستعد شکست، چنان دچار مشکل شده است که برای غلبه بر مشکلات خود به نظارت دولتی نیاز دارد.» سه روز پس از شکست پرتاب پروتون ام، دولت روسیه اعلام کرد که «اقدامات بسیار سختی» اتخاذ خواهد شد «و پایان صنعت فضایی [روسیه] را آنطور که ما می‌شناسیم رقم خواهد زد.» ساختار صنعت. بزرگ‌ترین شرکت صنعت فضایی روسیه، شرکت موشکی اس‌پی کارالیوف و صنایع فضایی انرگیا
شرکت موشکی اس‌پی کارالیوف و صنایع فضایی انرگیا است. این شرکت پیمانکار اصلی پروازهای فضایی انسانی این کشور، توسعه‌دهنده اصلی فضاپیماهای سویوز تی‌ام‌ای و پروگرس (فضاپیما) و بخش روسی ایستگاه فضایی بین‌المللی است. حدود ۲۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ نفر در این شرکت مشغول به کار هستند. پراگرس راکت اسپیس سنتر (پیشرفت تی اس کی بی) توسعه‌دهنده و تولیدکننده موشک پرتاب معروف موشک سایوز است. نسخه سویوز-فگ برای پرتاب فضاپیماهای سرنشین‌دار استفاده می‌شود، در حالی که شرکت سرمایه‌گذاری مشترک بین‌المللی ستارسم، پرتاب ماهواره‌های تجاری را
بین‌المللی ستارسم، پرتاب ماهواره‌های تجاری را با نسخه‌های دیگر به بازار عرضه می‌کند. تسکب پروگرس در حال حاضر رهبری توسعه یک پرتابگر جدید به نام روس-م را بر عهده دارد که قرار است جایگزین سایوز شود. مرکز تولید و پژوهش فضایی خرونیشف مستقر در مسکو یکی از موفق‌ترین شرکت‌های تجاری صنعت فضایی است. این شرکت توسعه‌دهنده موشک پروتون-ام و مرحله بالایی ناوچه است. انتظار می‌رود خانواده جدید موشک‌های آنگارا این شرکت در سال ۲۰۱۳ به بهره‌برداری برسد. بزرگ‌ترین تولیدکننده ماهواره در روسیه رشیتنف (که قبلاً نپو پم نامیده
ماهواره در روسیه رشیتنف (که قبلاً نپو پم نامیده می‌شد) است. این شرکت پیمانکار اصلی برنامه ناوبری ماهواره‌ای گلوناس است و سری ماهواره‌های ارتباطی اکسپرس را تولید می‌کند. این شرکت در ژلزنوگورسک، سرزمین کراسنویارسک واقع شده و حدود ۶۵۰۰ نفر را استخدام می‌کند. شرکت پیشرو در زمینه موتور موشک ان‌پی‌او انرگوماش، طراح و تولیدکننده موتور معروف آر دی-۱۸۰ است. در زمینه پیشرانش فضاپیمای الکتریکی، اوکی‌بی فاکل، واقع در استان کالینینگراد، یکی از شرکت‌های برتر است. لاوچکین طراح اصلی کاوشگر سیاره‌ای روسیه است. این شرکت
طراح اصلی کاوشگر سیاره‌ای روسیه است. این شرکت مسئول مأموریت پر سر و صدای فوبوس-گرانت، اولین تلاش روسیه برای یک کاوشگر بین سیاره‌ای از زمان مریخ ۹۶ است. فهرست شرکت‌های اصلی. موتورها. تجربه بزرگی که صنعت پیشرانش روسیه در انواع موتورهای موشک به ویژه در پیشرانه‌های هیدروکربنی اکسیژنی و سیستم احتراق مرحله‌ای به دست آورده است. تأثیر محیطی. منتقدان ادعا می‌کنند که سوخت موشک پروتون (دی‌متیل‌هیدرازین نامتقارن، یو دی ام اچ) و زباله‌های ایجاد شده توسط برنامه فضایی روسیه، مناطقی از روسیه و قزاقستان را مسموم می‌کند.
مناطقی از روسیه و قزاقستان را مسموم می‌کند. خوشه‌هایی از سرطان در جمهوری آلتای یافت شده است و ساکنان ادعا می‌کنند که پس از برخی پرتاب‌ها باران اسیدی می‌بارد. آناتولی کوزین، معاون مدیر مرکز تحقیقات و تولید فضایی دولتی خرونیچف، این ادعاها را رد کرده و گفته است: «ما تحقیقات ویژه‌ای در مورد این موضوع انجام دادیم. سطح اسیدیته جو تحت تأثیر پرتاب موشک قرار نمی‌گیرد و هیچ داده‌ای برای اثبات هیچ ارتباطی بین بیماری‌ها [در آلتای] و تأثیر اجزای سوخت موشک یا هر نوع فعالیت فضایی وجود ندارد.»
دیوید نونان (؛ زادهٔ ) زبان‌شناس اهل استرالیا است. او پروفسور زبان‌شناسی کاربردی در دانشگاه هنگ کنگ است. او در زمینه‌های تدوین برنامه درسی آموزش زبان، تربیت معلم زبان دوم، روش‌شناسی آموزش زبان، تحلیل گفتمان و روش‌های تحقیق در زبان‌شناسی کاربردی کتاب‌هایی منتشر کرده است. نونان در کشورهایی همچون استرالیا، ژاپن، بریتانیا، عمان و سنگاپور به‌عنوان آموزگار زبان خارجی، توسعه‌دهنده برنامه درسی، نویسنده مطالب آموزشی و پژوهشگر فعالیت نموده است.
پشتیبانی رزمی () در سازمان‌های نظامی، به واحدهایی اطلاق می‌شود که پشتیبانی آتش و کمک عملیاتی را به عناصر رزمی ارائه می‌دهند. واحدهای پشتیبانی رزمی، عملکردهای پشتیبانی تخصصی را در زمینه‌های: جنگ شیمیایی، مهندسی رزمی، اطلاعات نظامی، امنیت نظامی و ارتباطات به واحدهای رزمی ارائه می‌دهند. پشتیبانی رزمی نباید با پشتیبانی خدمات رزمی اشتباه گرفته شود. واحدهای پشتیبانی رزمی بر ارائه پشتیبانی عملیاتی به واحدهای رزمی متمرکز هستند، در حالی که واحدهای پشتیبانی خدمات رزمی بر ارائه پشتیبانی لجستیکی به واحدهای رزمی متمرکز
بر ارائه پشتیبانی لجستیکی به واحدهای رزمی متمرکز هستند. واحدهای رزمی واقعی در مجموع به عنوان واحدهای تسلیحات رزمی شناخته می‌شوند. از این رو، همه واحدهای ارتش در دسته‌های تسلیحات رزمی، پشتیبانی رزمی یا پشتیبانی خدمات رزمی قرار می‌گیرند. در حال حاضر، دکترین سازمانی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا از طبقه‌بندی «مانور، آتش و اثرات» و «پشتیبانی عملیات» برای گروه‌بندی شاخه‌های تسلیحات پشتیبانی رزمی سابق به پشتیبانی مانور؛ نیروهای عملیات ویژه؛ عملیات شبکه و فضا؛ و حوزه‌های عملکردی اطلاعات، نظارت و شناسایی استفاده
حوزه‌های عملکردی اطلاعات، نظارت و شناسایی استفاده می‌کند. در ارتش ایالات متحده، شاخه‌های سنتی پشتیبانی رزمی شامل: سپاه شیمیایی، سپاه اطلاعات نظامی، سپاه پلیس نظامی و سپاه سیگنال می‌باشد. قبل از اینکه ارتش در سال ۲۰۰۸ استفاده از سیستم طبقه‌بندی تسلیحات رزمی، تسلیحات پشتیبانی رزمی و تسلیحات پشتیبانی خدمات رزمی را متوقف کند، شاخه‌های هوانوردی نیروی زمینی، سپاه مهندسی، سپاه امور مدنی و سپاه عملیات روانی از سال تعیین‌شده به عنوان تسلیحات پشتیبانی رزمی طبقه‌بندی می‌شدند. (هوانوردی ارتش و مهندسی در واقع شاخه‌های
می‌شدند. (هوانوردی ارتش و مهندسی در واقع شاخه‌های تسلیحات رزمی هستند که شامل نقش‌های پشتیبانی رزمی و پشتیبانی خدمات رزمی می‌شوند.)
ایوان ایسایویچ بولوتْنیکوف (۱۵۶۵ – ۱۸ اکتبر ۱۶۰۸) انقلابی روسی و رهبر یک شورش مردمی در روسیه در سال‌های ۱۶۰۶ تا ۱۶۰۷ بود که به «شورش بولوتنیکوف» معروف است. این شورش بخشی از دورهٔ زمانه دشواری‌ها در تاریخ روسیه به‌شمار می‌آید که برای مدتی کوتاه ثبات نظام اجتماعی فئودالی را به خطر انداخت. این شورش پس از به قدرت رسیدن تزار واسیلی شوئسکی، نمایندهٔ اشرافیت عالی‌رتبه، آغاز شد. بولوتنیکوف که در اصل بردهٔ شاهزاده آندری تِلیاتِفْسکی بود، از کودکی سودای آزادی در سر داشت. او گریخت و به کازاک‌های دُن پناه برد، اما به
او گریخت و به کازاک‌های دُن پناه برد، اما به دست تاتارها اسیر شد و به ترک‌ها فروخته شد تا در کارهای سخت به بیگاری گرفته شود. او سرانجام گریخت و از راه ونیز و لهستان به روسیه بازگشت و در سال ۱۶۰۶، همزمان با آغاز شورش مردمی علیه شوئیسکی، در شهر پوتیول ساکن شد. به زودی بولوتنیکوف که لقب «دلیر» داشت، رهبری این قیام را به عهده گرفت. شورش ابتدا در منطقهٔ کرومی آغاز شد و بیشتر دهقانان و رعایا در آن حضور داشتند، اما پس از پیروزی بر نیروهای تزار در کرومی (اوت ۱۶۰۶)، نیروهای شبه‌نظامی اشراف میانه و خُرد به فرماندهی
نیروهای شبه‌نظامی اشراف میانه و خُرد به فرماندهی باشکوف و لیاپونوف نیز به او پیوستند. دو سپاه شورشی در ۷ اکتبر ۱۶۰۶ به مسکو رسیدند و تزار را در تنگنا گذاشتند.به گفتهٔ عبدالوهاب الکیالی، «با این حال، شعارهای آزادی‌خواهانهٔ بولوتنیکوف، اشراف میانه و خُرد را ترساند و آنان در نوامبر همان سال به شوئیسکی پیوستند. این تغییر جبهه، ضربهٔ سختی به شورشیان زد و بولوتنیکوف مجبور شد به کالوگا عقب‌نشینی کند، جایی که حمایت اقوام غیر روس منطقهٔ ولگا و کازاک‌ها را به دست آورد. این پشتیبانی، شورش را رنگ‌وبوی آزادی ملی داد و