payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کاخ ابتدا برای اسکان کاپیتانو دل پوپولو و بعداً، در سال ۱۲۶۱، برای «پودستا»، بالاترین مقام شورای شهر فلورانس، ساخته شد. این کاخ دل پودستا، همان‌طور که در ابتدا نامیده می‌شد، قدیمی‌ترین ساختمان عمومی در فلورانس است. این ساختمان ساده و کنگره‌دار به عنوان مدلی برای ساخت کاخ وکیو استفاده شد. در سال ۱۵۷۴، مدیچی‌ها از عملکرد "پودستا" صرف نظر کردند و "بارگلو"، رئیس پلیس فلورانس، را در این ساختمان اسکان دادند، از این رو نام آن را بر خود گرفت. در سال ۱۴۷۹، برناردو باندینی بارونچلی، یکی از عوامل توطئه پاتزی علیه
باندینی بارونچلی، یکی از عوامل توطئه پاتزی علیه خانواده مدیچی، از این ساختمان به دار آویخته شد، رویدادی که لئوناردو داوینچی شاهد آن بود و طرح‌های آن را ترسیم کرد. این بنا به عنوان زندان مورد استفاده قرار می‌گرفت؛ اعدام‌ها در حیاط بارگلو انجام می‌شد تا اینکه در سال ۱۷۸۶ توسط دوک بزرگ پیتر لئوپولد لغو شد، اما تا سال ۱۸۵۹ به عنوان مقر پلیس فلورانس باقی ماند. پس از مدتی، به موزه ملی تبدیل شد. سازه دو طبقه اصلی در کنار برج وولونانا در سال ۱۲۵۶ ساخته شد. طبقه سوم، که از بلوک‌های کوچکتر مورد استفاده در ساخت آن
که از بلوک‌های کوچکتر مورد استفاده در ساخت آن قابل شناسایی است، پس از آتش‌سوزی سال ۱۳۲۳ اضافه شد. این ساختمان در اطراف یک حیاط باز طراحی شده است که قدمت آن به سال‌های ۱۲۸۰–۱۲۸۵ برمی‌گردد. یک راه پله خارجی که به طبقه دوم منتهی می‌شود، بین سال‌های ۱۳۴۵–۱۳۶۷ تحت نظر استاد سازنده، نری دی فیوراوانته، اضافه شده است. یک چاه روباز در مرکز حیاط یافت می‌شود. پس از قرن‌ها تغییر در معماری آن، این ساختمان بین سال‌های ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۵ به شکل اولیه خود بازسازی شد. بارجلو در سال ۱۸۶۵ به عنوان یک موزه ملی ("Museo Nazionale del
۱۸۶۵ به عنوان یک موزه ملی ("Museo Nazionale del Bargello") افتتاح شد، که بزرگ‌ترین مجموعه ایتالیایی از مجسمه‌های گوتیک و رنسانس (قرن ۱۴ تا ۱۷) را به نمایش می‌گذارد. از نظر اداری، این موزه سرپرستی گروهی به نام "موزه دل بارجلو را" بر عهده دارد که شامل چهار موزه کوچک‌تر در فلورانس است: کلیساهای کوچک مدیچی، اورسانمیکله، پالازو داوانزاتی و کازا مارتلی . مجموعه. مجسمه‌سازی. مجموعه خوبی از مجسمه‌های قرون وسطایی وجود دارد. این موزه هم ماکت‌های طرح‌های فینالیست‌ها برای "«قربانی اسحاق»" ("Sacrificio di Isacco") را
برای "«قربانی اسحاق»" ("Sacrificio di Isacco") را که برای مسابقه ساخت دومین مجموعه درهای تعمیدگاه فلورانس در سال ۱۴۰۱ طراحی شده بود، دارد. طرح لورنزو گیبرتی برنده شد و طرح فیلیپو برونلسکی نایب قهرمان شد. معروف‌ترین مجسمه‌ها، چندین اثر از میکل‌آنژ و دوناتلو هستند. مجسمه‌های بزرگ میکل‌آنژ عبارتند از باکوس، "پیتی توندو" (مریم و کودک)، "بروتوس" و "داوود-آپولو". یک صلیب چوبی منسوب به سال‌های اولیه زندگی او در سال ۲۰۰۸ به دست آمد. مجموعه آن شامل مجسمه‌های "برنزی" و مرمری "داوود" اثر دوناتلو و همچنین "آمور-آتیس"،
و مرمری "داوود" اثر دوناتلو و همچنین "آمور-آتیس"، "سنت جورج"، با نقش برجسته آن برای پایه "سنت جورج در حال آزادسازی شاهزاده خانم"، و نشان افتخار او "، مارزوکو،" می‌شود. از دیگر مجسمه‌ها می‌توان به "باکوس" اثر جاکوپو سانسووینو، "داوود" و "داما کول ماتزولینو" اثر آندریا دل وروکیو اشاره کرد. از دیگر آثار مجسمه‌سازی می‌توان به چندین اثر کارگاه خانواده دلا روبیا اشاره کرد. و توسط آنتونیو روسلینو، بارتولومئو آماناتی، برتولدو دی جووانی، باچیو باندینلی و بسیاری دیگر از استادان فلورانسی آن دوره. بن‌ونوتو چلینی با
از استادان فلورانسی آن دوره. بن‌ونوتو چلینی با نیم تنه برنزی نشان داده شده است. مرحله نهایی رنسانس با مجسمه مرمرین "فلورانس پیروز بر پیزا" اثر جامبولونیا، "معماری"، "مورگانته کوتوله سوار بر هیولای دریایی"، و "عطارد" او نشان داده شده است. حیاط و طاق‌های اطراف آن برای نمایش نقش برجسته‌های متعدد و آثار دیگر مورد استفاده قرار گرفته‌اند. چند اثر از دوره باروک وجود دارد، به ویژه "نیم‌تنه کاستانزا بونارلی اثر" جانلورنزو برنینی (۱۶۳۶–۱۶۳۷). "پسکاتوره" ("پسر ماهیگیر") اثر وینچنزو جمیتو، یک مجسمه محبوب قرن نوزدهم
اثر وینچنزو جمیتو، یک مجسمه محبوب قرن نوزدهم است. دیگر. این موزه تعدادی نقاشی دارد، هرچند هیچ‌کدام شبیه مجموعه اصلی فلورانس در اوفیتزی، از جمله اثر هم‌نام استاد بارجلو توندو مربوط به قرن پانزدهم، و بسیاری از "کاسونی‌های" نقاشی‌شده (صندوقچه‌های عروسی) و سینی‌های نقاشی‌شده زایمان ("desci da parto")، نیستند. در هنرهای تزئینی، موزه مجموعه‌ای نفیس از سرامیک، به ویژه مایولیکا، منسوجات، ملیله‌کاری، عاج، نیلی، مدال، نقره، زره و سکه دارد. پنل سمت راست تابوت استخوانی فرانکس آنگلوساکسون در موزه قرار دارد. برخی از این
فرانکس آنگلوساکسون در موزه قرار دارد. برخی از این آثار از اهمیت بین‌المللی برخوردارند: نیلی‌های ایتالیایی مسلماً بهترین مجموعه در جهان هستند، همان‌طور که مجموعه مدال‌های رنسانس ایتالیا نیز همین‌طور است. سبک سوزن‌دوزی بارگلو هیچ ارتباط واقعی با موزه ندارد، جز اینکه بهترین مجموعه از نمونه‌های اولیه در آنجاست. تالار اسلامی در بارجلو در سال ۱۹۸۲ توسط مارکو اسپالانزانی و جیووانی کوراتولا به سرپرستی پائولا باروچی و جیووانا گاتا برتلا، کارگردان آن زمان، راه اندازی شد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles
راه اندازی شد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
پل مراندی () یا پل پولچورا یک پل جاده‌ای در جنوآ ایتالیا بود که بین سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۷ در امتداد بزرگراه اِی۱۰ بر روی رودخانه پولچورا ساخته شد و نام رسمی آن از همین رودخانه گرفته شده است. این پل مناطق سمپیردارنا و کورنیگلیانو در جنوآ را از طریق دره پولچورا به هم متصل می‌کرد. این پل به نام طراح سازه آن، مهندس ریکاردو مراندی نامیده شد. در ۱۴ اوت ۲۰۱۸، یک بخش از پل هوایی در جریان طوفان باران فرو ریخت و منجر به مرگ ۴۳ نفر شد و همچنین باعث اعلام وضعیت اضطراری یک ساله در منطقه لیگوریا، تجزیه و تحلیل گسترده از
یک ساله در منطقه لیگوریا، تجزیه و تحلیل گسترده از شکست سازه شد. بقایای پل هم در ژوئن ۲۰۱۹ تخریب شد. پل جایگزین، پل جنوا-سنت‌جرج است یک سال بعد افتتاح شد. ساخت پل جایگزین در ۲۵ ژوئن ۲۰۱۹ آغاز شد و در بهار ۲۰۲۰ به پایان رسید. پل جنوا-سنت‌جرج در ۳ اوت ۲۰۲۰ افتتاح شد.
دانشگاه پارما () یک دانشگاه دولتی است که در پارما، امیلیا-رومانیا، ایتالیا واقع شده است. این دانشگاه که در نه دپارتمان سازماندهی شده است، یکی از قدیمی‌ترین دانشگاه‌های جهان است. تا سال ۲۰۱۶، تقریباً ۲۶۰۰۰ دانشجو داشت. تاریخچه. در طول قرن‌های ۱۳ و ۱۴ میلادی، یک موسسه آموزشی به نام «استودیوم» در پارما وجود داشت، اما در سال ۱۳۸۷ توسط جیان گالئاتزو ویسکونتی، دوک میلان، تعطیل شد. این دانشگاه در سال ۱۴۱۲ توسط نیکولو سوم دسته افتتاح شد و اگرچه هیچ فرمان پاپی صادر نشد، مدارک تحصیلی اعطا می‌شد. در سال ۱۴۲۰ فیلیپو
نشد، مدارک تحصیلی اعطا می‌شد. در سال ۱۴۲۰ فیلیپو ماریا ویسکونتی دوباره آن را بست. اگرچه تلاش‌های متعددی برای احیای دانشگاه صورت گرفت، اما این دانشگاه تنها به عنوان یک "دانشگاه کاغذی" فعالیت می‌کرد و بدون تدریس، مدرک تحصیلی اعطا می‌کرد. در سال ۱۶۰۱، دانشگاه سرانجام توسط رانوچیو اول فارنیزی بازگشایی شد و فرمان پاپ صادر شد. این دانشگاه یک موسسه مشترک با انجمن عیسی بود و یک سوم کارکنان آن معلمانی از یک مدرسه محلی یسوعی بودند که در یک ساختمان جداگانه و طبق راتیو استودیوروم تدریس می‌کردند. در قرن هفدهم معمولاً
استودیوروم تدریس می‌کردند. در قرن هفدهم معمولاً حدود ۲۷ تا ۳۲ معلم و ۳۰۰ تا ۴۰۰ دانشجو در آن مشغول به تحصیل بودند. منطق، تاریخ طبیعی، ریاضیات و الهیات توسط یسوعی‌ها و حقوق و پزشکی توسط معلمان مدنی تدریس می‌شد. در میان از مهمترین یسوعیانی که در پارما تدریس می‌کردند، می‌توان به جیووانی باتیستا ریچیولی و دانیلو بارتولی اشاره کرد. در سال ۱۷۶۸، فردیناند اول یسوعیان را اخراج کرد و برنامه درسی مدرن شد. اعتراضات دانشجویی منجر به تعطیلی دانشگاه توسط ماری لوئیز (دوشس پارما) در سال ۱۸۳۱ شد. تنها در سال ۱۸۵۴ لوئیز
پارما) در سال ۱۸۳۱ شد. تنها در سال ۱۸۵۴ لوئیز ماری ترز از آرتوا آن را دوباره بازگشایی کرد. این دانشگاه در آن زمان شامل دانشکده‌های الهیات، حقوق، پزشکی، فیزیک و ریاضیات، فلسفه و ادبیات و همچنین مدارس زنان و زایمان، داروسازی و دامپزشکی بود. پس از وحدت ایتالیا، دولت ایتالیای تازه متحد شده، دانشگاه‌های کشور را به دو درجه تقسیم کرد. در سال ۱۸۶۲، دانشگاه پارما درجه B اعلام شد، بودجه آن کاهش یافت و کیفیت آموزش پایین آمد. این دانشگاه تنها در سال ۱۸۸۷ با دانشگاه‌های درجه A برابر شد. سازمان. این دانشگاه اکنون به ۹
درجه A برابر شد. سازمان. این دانشگاه اکنون به ۹ دپارتمان تقسیم شده است. از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶، دانشگاه به ۱۸ گروه آموزشی تقسیم شده بود: دانشگاه y قبلاً به ۱۲ دانشکده تقسیم می‌شد: آزمایشگاه‌های تحقیقاتی در گروه مهندسی و معماری
' («بیمارستان بی‌گناهان») که در گویش قدیمی توسکانی با نام ' نیز شناخته می‌شود، یک ساختمان تاریخی در فلورانس، ایتالیا است. این بنا توسط فیلیپو برونلسکی، طراحی شده است که در سال ۱۴۱۹ از هنر ابریشم سفارش ساخت آن را دریافت کرد. در ابتدا یک بیمارستان مخصوص کودکان سرراهی بود. این بنا به عنوان نمونه‌ای قابل توجه از معماری رنسانس اولیه ایتالیا در نظر گرفته می‌شود. این بیمارستان که دارای یک ایوان سرپوشیده نه دهانه‌ای رو به میدان اس‌اس است، توسط «هنر از ابریشم» یا انجمن ابریشم فلورانس ساخته و مدیریت شد. این انجمن یکی
ابریشم فلورانس ساخته و مدیریت شد. این انجمن یکی از ثروتمندترین انجمن‌های شهر بود و مانند اکثر انجمن‌ها، وظایف بشردوستانه را بر عهده داشت. این ساختمان «به عنوان اولین سازه خالص رنسانس اولیه در نظر گرفته می‌شود.» امروزه این ساختمان یک موزه کوچک از هنر رنسانس با آثاری از لوکا دلا روبیا، ساندرو بوتیچلی و پیرو دی کوزیمو و همچنین تابلوی «ستایش مغان» اثر دومنیکو گیرلاندایو را در خود جای داده است. [ "" ] این ساختمان در حال حاضر به عنوان پایگاه عملیاتی مرکز تحقیقات یونیسف اینوسنتی فعالیت می‌کند. نما. نمای مرکزی از
یونیسف اینوسنتی فعالیت می‌کند. نما. نمای مرکزی از نه دهانه قوس‌های نیم‌دایره‌ای تشکیل شده است که از ستون‌های سبک کامپوزیت سرچشمه می‌گیرند و در یک طاق یا ایوان سرپوشیده چند پله بالاتر از میدان قرار دارند. طاق‌های گرد، احیای سبک معماری کلاسیک هستند و دیگر از قوس‌های نوک‌تیز استفاده نمی‌کنند. در لبه‌های طاق‌ها ، دال‌های سفالی آبی لعاب‌دار با نقش برجسته‌هایی از نوزادان طراحی شده توسط آندره‌آ دلا روبیا وجود دارد که نشان‌دهنده عملکرد ساختمان است. در هر انتها، یک دهانه دیگر وجود دارد که بدون پله و با ستون‌های
یک دهانه دیگر وجود دارد که بدون پله و با ستون‌های شیاردار است. طبقه بالا مربوط به دوره‌های جدیدتر است؛ در دهه ۱۴۶۰ میلادی، زمانی که ساختمان در پس‌زمینه نقاشی دیواری از "تدفین سنت آگوستین" (۱۴۶۴–۱۴۶۵) اثر بنوتزو گوتزولی در کلیسای سنت آگوستینو در سن جیمینیانو نشان داده شده است، این طبقه وجود نداشت. بالای هر طاق نیم‌دایره‌ای، در طبقه بالا یک پنجره خیمه‌ای با یک سنتوری مثلثی در بالای آن قرار دارد. این ساختمان حس تناسب تمیز و روشنی را نشان می‌دهد. ارتفاع ستون‌ها به اندازه عرض ستون‌بندی داخلی و عرض طاق است و هر
به اندازه عرض ستون‌بندی داخلی و عرض طاق است و هر دهانه را به یک مکعب تبدیل می‌کند. تناسبات ساده ساختمان، عصر جدیدی را منعکس می‌کند، عصری از آموزش سکولار، و حس نظم و وضوح عالی. به‌طور مشابه، ارتفاع پیشانی بنا نصف ارتفاع ستون است، همان‌طور که برای یک جامعه روشنفکر مناسب است. گاهی کودکان را در حوضچه‌ای که در ایوان جلویی قرار داشت، رها می‌کردند. با این حال، این حوضچه در سال ۱۶۶۰ برداشته شد و با یک چرخ برای پناه گرفتن مخفی جایگزین شد. دری با یک چرخ افقی چرخان مخصوص وجود داشت که نوزاد را بدون دیده شدن والدین به
وجود داشت که نوزاد را بدون دیده شدن والدین به داخل ساختمان می‌آورد. این امر به مردم اجازه می‌داد تا نوزادان خود را به‌طور ناشناس برای مراقبت به پرورشگاه بسپارند. این سیستم تا زمان تعطیلی بیمارستان در سال ۱۸۷۵ فعال بود. [ "" ] تاریخچه ساختمان. بیمارستان کودکان در چندین مرحله ساخته شد و تنها مرحله اول (۱۴۱۹–۱۴۲۷) تحت نظارت مستقیم برونلسکی بود. او عملیات پی‌ریزی، بالا بردن دیوارهای اصلی، تکمیل زیرزمین با یک کریپورتیکوس در زیر راهروهای صومعه و قسمت پایینی ایوان سرپوشیده جلویی را مدیریت کرد. در مراحل بعدی، طبقه
سرپوشیده جلویی را مدیریت کرد. در مراحل بعدی، طبقه زیر شیروانی اضافه شد (۱۴۳۹)، اما ستون‌هایی که به نظر می‌رسد برونلسکی در نظر داشته است، حذف شدند و ساختمان به اندازه یک دهانه به سمت جنوب گسترش یافت (۱۴۳۰). گذرگاه طاق‌دار در دهانه سمت چپ ایوان سرپوشیده نیز بعداً اضافه شد. از آنجایی که ایوان سرپوشیده قبل از شروع بیمارستان ساخته شده بود، بیمارستان تا سال ۱۴۴۵ رسماً افتتاح نشد. طراحی. طراحی برونلسکی بر اساس معماری کلاسیک رومی، رومانسک ایتالیایی و گوتیک متاخر بود. ایوان سرپوشیده یک نوع ساختمان شناخته شده مانند
ایوان سرپوشیده یک نوع ساختمان شناخته شده مانند ایوان سرپوشیده لانزی بود. اما استفاده از ستون‌های گرد با سرستون‌های صحیح کلاسیک، در این مورد از نظم مرکب، همراه با ستون‌های ضربدری (یا بلوک‌های ضربدری) بدیع بود. طاق‌های دایره‌ای و گنبدهای کروی قطعه قطعه شده پشت آنها نیز همین‌طور. عناصر معماری نیز همگی با سنگ خاکستری (پیترا سرنا) مفصل‌بندی شده و در مقابل سفیدی دیوارها قرار گرفته بودند. منطق تناسب نیز بدیع بود. به عنوان مثال، ارتفاع ستون‌ها دلخواه نبود. اگر یک خط افقی در امتداد بالای ستون‌ها رسم شود، مربعی از
خط افقی در امتداد بالای ستون‌ها رسم شود، مربعی از ارتفاع ستون و فاصله یک ستون تا ستون بعدی ایجاد می‌شود. این تمایل به نظم و ترتیب هندسی به عنصری مهم در معماری رنسانس تبدیل شد. تندی. بالای هر ستون یک تندوی سرامیکی قرار دارد. در ابتدا برونلسکی قصد داشت این‌ها را به صورت فرورفتگی‌های خالی طراحی کند، اما حدود سال ۱۴۹۰ آندره‌آ دلا روبیا مأمور شد تا آن‌ها را پر کند. این طرح، نوزادی را در قنداق نشان می‌دهد. تعدادی از تندوی‌ها هنوز نمونه اصلی هستند، اما مانند سرستون‌ها، بیشتر آن‌ها کپی‌های قرن نوزدهمی هستند که
بیشتر آن‌ها کپی‌های قرن نوزدهمی هستند که نمونه‌های اصلی در موزه به نمایش گذاشته شده‌اند. [ "" ] نشان آکادمی اطفال آمریکا بر اساس یکی از تندی‌ها (tondi) است. میدان سانتیسیما آنونزیاتا. بیمارستان کودکان، ضلع شرقی میدان سانتیسیما آنونزیاتا را مشخص می‌کند، که دو نمای اصلی دیگر آن بعداً به تقلید از ایوان برونلسکی ساخته شده‌اند. این میدان توسط برونلسکی طراحی نشده است، همان‌طور که گاهی در کتاب‌های راهنما گزارش شده است. نمای غربی، ایوان سروی دی ماریا، توسط آنتونیو دا سانگالو بزرگ در دهه ۱۵۲۰ طراحی شده است. این بنا
سانگالو بزرگ در دهه ۱۵۲۰ طراحی شده است. این بنا برای فرقه گدایان، سروی دی ماریا، ساخته شده بود، اما امروزه یک هتل است. ضلع شمالی میدان توسط باسیلیکا دلا سانتیسیما آنونزیاتا، کلیسای بشارت مقدس، تعریف شده است. اگرچه این ساختمان بسیار قدیمی‌تر است، اما نما در سال ۱۶۰۱ توسط معمار جیووانی باتیستا کاچینی اضافه شد. مجسمه سوارکاری فردیناند اول توسکانی توسط مجسمه‌ساز مشهور جامبولونیا ساخته و در سال ۱۶۰۸ در آنجا قرار داده شد. فواره در سال ۱۶۴۰ اضافه شد. [ "" ] تاریخچه بیمارستان. یک مؤسسه خیریه بود که مسئول رفاه
بیمارستان. یک مؤسسه خیریه بود که مسئول رفاه کودکان رها شده بود. این مؤسسه نمایانگر دیدگاه‌های اجتماعی و انسان‌گرایانه فلورانس در اوایل رنسانس بود. همچنین می‌تواند توضیح دهد که چگونه سرمایه‌گذاران از موسسات خیریه فلورانس به عنوان بانک‌های پس‌انداز استفاده می‌کردند: رابطه بین خیریه و دولت-شهرهای ایتالیایی را می‌توان با استفاده از بیمارستان اینوسنتی به عنوان یک مطالعه موردی به تصویر کشید. علاوه بر این، بیمارستان علیرغم فراز و نشیب‌های ناخوشایندش، همچنان به عنوان مکانی مهم با بیانی از شفقت و مراقبت باقی مانده
مکانی مهم با بیانی از شفقت و مراقبت باقی مانده است. [ "" ] مراقبت‌های بیمارستان اوسپداله دگلی اینوسنتی جامع بود و به کودکان این امکان را می‌داد که دوباره به جامعه بپیوندند. اولین نوزاد رها شده در ۵ فوریه ۱۴۴۵، ده روز پس از افتتاح، رها شد. نوزادان پذیرفته، شیر داده و از شیر گرفته می‌شدند. استادانی برای آموزش خواندن و نوشتن به پسران استخدام می‌شدند. پسران بر اساس توانایی‌هایشان مهارت‌هایی را آموزش می‌دیدند، در حالی که دختران به معشوقه‌هایی فرستاده می‌شدند که به آنها خیاطی، آشپزی و سایر مشاغل مشابه را آموزش
به آنها خیاطی، آشپزی و سایر مشاغل مشابه را آموزش می‌دادند. بیمارستان جهیزیه دختران را تأمین می‌کرد و آنها می‌توانستند ازدواج کنند یا راهبه شوند. در اواخر دهه ۱۵۲۰، امتدادی به سمت جنوب در امتداد از طریق فیبیای ساخته شد. این بخش عمداً برای زنانی بود که ازدواج نمی‌کردند یا راهبه نمی‌شدند. در سال ۱۵۵۲، وینچنزو بورگینی به عنوان سرپرست (اسپدالینگو) بیمارستان اینوسنتی منصوب شد. او توسط کوزیمو د مدیچی، دوک بزرگ توسکانی، استخدام شده بود. تحصیلات بورگینی به عنوان یک راهب بندیکتی، زندگی کودکان بیمارستان را شکل داد.
راهب بندیکتی، زندگی کودکان بیمارستان را شکل داد. بورگینی، پس از پنج ماه از تصدی سمت سرپرست، می‌خواست کنترل بیمارستان را در دست بگیرد تا دایه‌هایی را که از بیمارستان کلاهبرداری می‌کردند، از بین ببرد. یکی از مسائل اصلی این بود که دایه تعداد بارداری‌ها را افزایش می‌داد. [ "" ] برخی به تغذیه نوزادان با شیر گاو یا بز متوسل می‌شدند. مادران گاهی فرزندان خود را رها می‌کردند تا به کودکی که از بیمارستان آمده بود شیر بدهند. برخی دیگر حتی فرزندان خود را در اینوسنتی رها می‌کردند، به عنوان دایه استخدام می‌شدند و در
رها می‌کردند، به عنوان دایه استخدام می‌شدند و در نهایت با دریافت حقوق، فرزند خود را تغذیه می‌کردند. همچنین پس از مرگ نوزاد، حقوق دریافتی از بیمارستان ادامه می‌یافت. سه سال قحطی بزرگ، سال‌های ۱۵۵۶–۱۵۵۷، ۱۵۶۷ و ۱۵۶۹–۱۵۷۰، رخ داد. این به دلیل عدم تعادل بین جمعیت و ظرفیت کشاورزی بود. کاهش هزینه‌ها در عین حال متعادل کردن ورودی‌های بالا بسیار دشوار بود. در طول قرن شانزدهم، افزایش جمعیت و همچنین قیمت بالای گندم بر اینوسنتی تأثیر گذاشت. در سال ۱۵۵۷، به دلیل وقوع سیل در انبار اینوسنتی، مشکلاتی در تأمین غلات نیز
سیل در انبار اینوسنتی، مشکلاتی در تأمین غلات نیز وجود داشت. بیمارستان از بدهی مالی رنج می‌برد. مشکل اصلی تلاش برای ایجاد تعادل بین هزینه‌ها و درآمدها بود. کوزیمو و فرانچسکو سازمانی ناپایدار بین خیریه خصوصی و امور مالی داشتند و دائماً بیش از حد پول برداشت می‌کردند. آنها از اینوسنتی به عنوان بانک پس‌انداز مؤسسه خیریه شخصی خود استفاده کرده بودند. بدهی بیمارستان از ۳۰۰۰۰۰ به ۷۰۰۰۰۰ لیر افزایش یافت، با این حال، هزینه‌های عملیاتی سالانه آن حداقل (۱۰۰۰۰۰ لیر) بود. هفتاد و پنج درصد از بدهی‌های بیمارستان، مبالغی
هفتاد و پنج درصد از بدهی‌های بیمارستان، مبالغی بود که به سرمایه‌گذاران بدهکار بود. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
دانشگاه ترنتو یک دانشگاه ایتالیایی است که در ترنتو و نزدیکی روورتو واقع شده است. طبق گزارش CENSIS (مرکز سرمایه‌گذاری اجتماعی) و وزارت آموزش ایتالیا، این دانشگاه توانسته است در آموزش، پژوهش، علوم رایانه و روابط بین‌الملل به نتایج قابل توجهی دست یابد. تاریخچه. دانشگاه ترنتو در سال ۱۹۶۲ به عنوان یک موسسه عالی دانشگاهی برای علوم اجتماعی تأسیس شد. سپس به اولین دانشکده جامعه‌شناسی در ایتالیا تبدیل شد. تأثیر آن بر شهر کاملاً متناقض بود: دانشگاه هم به عنوان یک نیروی محرک برای گشودگی فرهنگی و ایجاد یک طبقه پیشرو
محرک برای گشودگی فرهنگی و ایجاد یک طبقه پیشرو جدید، و هم به عنوان یک عنصر شکافنده اعتراض دیده می‌شد. به منظور گسترش فرصت‌های آموزشی دانشگاه ترنتو، در سال ۱۹۷۲ دانشکده علوم و در سال ۱۹۷۳ دانشکده اقتصاد تأسیس شد. این پروژه دانشگاهی در سال ۱۹۸۴ با دانشکده‌های هنر و علوم انسانی و حقوق و در سال ۱۹۸۵ با دانشکده مهندسی گسترش یافت. در سال ۲۰۰۴ دانشکده علوم شناختی تأسیس شد. در سال ۲۰۱۷، مرکز C3A، کشاورزی، غذا و محیط زیست، با همکاری دانشگاه ترنتو و بنیاد ادموند ماخ به این دانشگاه اضافه شد. گروه‌های آموزشی و مراکز.
به این دانشگاه اضافه شد. گروه‌های آموزشی و مراکز. مراکز. فعالیت‌های آموزشی و علمی حول سه «حوزه» اصلی متمرکز شده‌اند: «منطقه شهری»، با دانشکده‌های اقتصاد و مدیریت، جامعه‌شناسی و تحقیقات اجتماعی، علوم انسانی، دانشکده حقوق و دانشکده مطالعات بین‌الملل؛ «منطقه تپه»، با دانشکده‌های مهندسی عمران، محیط زیست و مکانیک، مهندسی اطلاعات و علوم کامپیوتر، مهندسی صنایع، ریاضیات، فیزیک و CIBIO - مرکز زیست‌شناسی یکپارچه؛ دانشکده روانشناسی و علوم شناختی و CIMeC - مرکز علوم ذهن/مغز در روورتو. بین‌المللی‌سازی. اهمیت ویژه‌ای به
در روورتو. بین‌المللی‌سازی. اهمیت ویژه‌ای به بعد بین‌المللی دانشگاه داده شده است. این دانشگاه از سال‌های نخست فعالیت خود، بر توسعه اتحادهای بین‌المللی استراتژیک با رویکرد مکمل بودن تمرکز داشته است. این دانشگاه با دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی معتبر در سراسر جهان همکاری دارد و بخشی از شبکه‌های همکاری مهم است (به عنوان مثال مدیران برتر بین‌المللی در مهندسی، Asea-Uninet GE4). علاوه بر LLP-پروژه اراسموس، از سال ۱۹۹۷ این دانشگاه از توافق‌نامه‌های مدرک دوگانه نیز پشتیبانی کرده است. جدیدترین مورد، مدرک دوگانه
نیز پشتیبانی کرده است. جدیدترین مورد، مدرک دوگانه مهندسی عمران با دانشگاه تونگی چین (مه ۲۰۰۸) است: دانشجویان می‌توانند مدرک کارشناسی ارشد مهندسی عمران و دوره کارشناسی ارشد دو ساله مهندسی عمران را در ترنتو دریافت کنند. این دانشگاه بخشی از برنامه اراسموس ماندوس و پنجره همکاری خارجی اراسموس ماندوس (که اکنون اقدام ۲ اراسموس ماندوس II نامیده می‌شود) است. این دانشگاه تعدادی توافق‌نامه دوجانبه با دانشگاه‌های آسیا، آمریکا، خاورمیانه و اقیانوسیه دارد. همکاری‌هایی برای توسعه همکاری با دانشگاه‌های آفریقا و آمریکای
برای توسعه همکاری با دانشگاه‌های آفریقا و آمریکای لاتین وجود دارد. ۱۰٪ از کل اساتید، شامل محققان خارجی و اساتید مدعو می‌شود. همکاری با آلمان، ترنتو را به جایگاه ایتالیایی دانشگاه ایتالیایی-آلمانی رساند، موسسه‌ای که به هماهنگی آموزش و تحقیقات پیشرفته بین دانشگاه‌های ایتالیا و آلمان می‌پردازد. رتبه‌بندی‌ها. اعتبار و رتبه‌بندی‌ها. در سال ۲۰۱۲، دانشگاه ترنتو پنجاهمین سالگرد تأسیس خود را جشن گرفت: سنتی که این دانشگاه را به عنوان یکی از دانشگاه‌های پیشرو در ایتالیا، همانطور که توسط چندین رتبه‌بندی ملی نشان داده
همانطور که توسط چندین رتبه‌بندی ملی نشان داده شده است، به رسمیت می‌شناسد: کیفیت دانشگاه ترنتو توسط اولین ارزیابی ملی انجام شده توسط MIUR (وزارت آموزش، دانشگاه‌ها و تحقیقات) که در تابستان ۲۰۰۹ منتشر شد، تأیید شد. دانشگاه ترنتو، طبق معیارهای وزارتخانه، ثابت کرد که به بهترین استانداردهای ملی برای کیفیت تحقیق و تدریس خود رسیده است. با این نتیجه، دانشگاه عنوان "با فضیلت‌ترین دانشگاه ایتالیا" را به دست آورد. گزارش سال ۲۰۱۳ توسط ANVUR (آژانس ملی ارزیابی سیستم دانشگاهی ایتالیا) دانشگاه ترنتو در رده اول تولیدات
ایتالیا) دانشگاه ترنتو در رده اول تولیدات علمی دانشگاه‌های متوسط ​​قرار دارد. در نتایج سالانه CENSIS که با همکاری Grande Guida انجام و توسط La Repubblica منتشر می‌شود، دانشگاه ترنتو همیشه در رتبه‌های اول قرار دارد. در آخرین نسخه (۲۰۱۵-۲۰۱۶) این دانشگاه رتبه دوم را در دانشگاه‌های متوسط ​​(بین ۱۰ تا ۲۰ هزار دانشجو) کسب کرده است که نشان‌دهنده بهبود امتیاز از ۹۷.۸ به ۹۹.۸ است. در آخرین رتبه‌بندی Sole 24 Ore از بهترین دانشگاه‌های دولتی ایتالیا، دانشگاه ترنتو در رتبه دوم قرار دارد. در رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان
رتبه دوم قرار دارد. در رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان در سال ۲۰۱۵-۲۰۱۶ رتبه‌بندی تایمز، دانشگاه ترنتو رتبه ۱۹۸ جهان را کسب کرد. در رتبه‌بندی بهترین دانشگاه‌های زیر ۵۰ سال توسط رتبه‌بندی تایمز، دانشگاه ترنتو رتبه ۳۷ جهان را کسب کرد. دپارتمان علوم کامپیوتر دانشگاه ترنتو از طریق Microsoft Academic Ranking در بین ۵۰ دانشگاه برتر اروپا قرار گرفت و توسط [[رتبه‌بندی تایمز] در سال ۲۰۲۰ در رتبه ۹۲ جهان قرار گرفت. دانشگاه ترنتو و تحقیقات مایکروسافت "مرکز زیست‌شناسی محاسباتی و سیستم‌ها" (COSBI) را در ترنتو افتتاح کردند.
و سیستم‌ها" (COSBI) را در ترنتو افتتاح کردند. دانشگاه ترنتو به موازات افزایش بین‌المللی شدن خود، تعداد دوره‌های موجود به زبان انگلیسی را نیز افزایش داده است. خدمات. دانشگاه ترنتو با همکاری Opera Universitaria، ۱۵۰۰ واحد اقامتی در پردیس سن بارتولامئو، در خوابگاه‌ها یا آپارتمان‌های دانشجویی که با دانشگاه توافق‌نامه‌های ویژه دارند، ارائه می‌دهد. این دانشگاه دارای یک کتابخانه مرکزی متشکل از ساختمان‌های مختلف (در هر دانشکده) است که دانشجویان می‌توانند در آن به کتاب‌ها مراجعه کنند یا آنها را امانت بگیرند، مطالعه
مراجعه کنند یا آنها را امانت بگیرند، مطالعه کنند یا از اینترنت استفاده کنند، با ساعات کاری طولانی (حتی تا نیمه‌شب)، شنبه و یکشنبه باز است. دانشگاه با دفتر خوشامدگویی، از دانشجویان و محققان بین‌المللی در مراحل اداری مربوط به ورود و اقامت آنها در ترنتو (ویزای ورود، اجازه اقامت، بیمه سلامت، محل اقامت، شماره بیمه ملی و غیره) پشتیبانی می‌کند و اطلاعاتی در مورد نحوه و مدارک مورد نیاز برای ثبت نام ارائه می‌دهد. به لطف Opera Universitaria، دانشگاه قادر به ارائه کمک هزینه تحصیلی به دانشجویان است. از سال تحصیلی
کمک هزینه تحصیلی به دانشجویان است. از سال تحصیلی ۲۰۰۸/۲۰۰۹، دانشگاه سیستم شهریه دانشگاه خود را به طور اساسی تغییر داد و بر شایستگی و تلاش دانشجویان تأکید کرد. کسانی که ثبت‌نام می‌کنند، شانس درخواست کمک‌هزینه تا سقف ۴۰۰۰ یورو را دارند. آخرین پروژه‌ای که در دانشگاه ترنتو آغاز شده، UNI.sport است، شبکه جدید دانشگاهی برای خدمات و امکانات ورزشی که به دانشجویان دانشگاه ترنتو اختصاص داده شده است. Collegio Clesio. دانشگاه ترنتو، با همکاری Opera Universitaria و بانک ترنتو و روورتو، "Collegio" را در اکتبر ۲۰۱۰ افتتاح
و روورتو، "Collegio" را در اکتبر ۲۰۱۰ افتتاح کرد. هر ساله تعدادی از دانشجویان کارشناسی و کارشناسی ارشد برگزیده در این مرکز عالی پذیرفته می‌شوند. فرآیند پذیرش ابتدا شامل ارزیابی برنامه درسی دانشجو، سپس آزمون کتبی و در نهایت مصاحبه حضوری است. پس از پذیرش، دانشجویان باید: علاوه بر این، در طول دوره کارشناسی یا کارشناسی ارشد، گذراندن حداقل یک دوره سه ماهه در خارج از کشور (به عنوان مثال شرکت در یک پروژه اراسموس پلاس یا یک توافق‌نامه دوجانبه) الزامی است. سیستم کتابخانه دانشگاه. این کتابخانه در سال ۱۹۶۲ در ابتدا
دانشگاه. این کتابخانه در سال ۱۹۶۲ در ابتدا به عنوان مرکزی برای پشتیبانی از فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی موسسه عالی علوم اجتماعی (Istituto Superiore di Scienze Sociali) ایجاد شد. علوم اجتماعی) که در سال ۱۹۷۲ به اولین دانشکده جامعه‌شناسی در ایتالیا تبدیل شد. این سیستم سپس پس از تکامل دانشگاه، به ویژه در سال ۱۹۷۲، با ایجاد دانشکده علوم، در سال ۱۹۷۳، با افتتاح دانشکده اقتصاد و در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ به ترتیب با ایجاد دانشکده‌های علوم انسانی، حقوق و مهندسی، توسعه یافت. این کتابخانه از سال ۱۹۸۴ عضو فهرست
توسعه یافت. این کتابخانه از سال ۱۹۸۴ عضو فهرست کتابشناختی ترنتینو بوده و به این ترتیب امکان جستجوی آنلاین مطالب آن فراهم شده است. بعدها این کتابخانه در سیستم کتابخانه ترنتینو قرار گرفت و به یک مرکز کتابشناختی و فرهنگی بسیار تخصصی تبدیل شد که نه تنها برای دانشجویان و اساتید دانشگاه، بلکه برای همه شهروندان نیز قابل دسترسی است. «کتابخانه مرکزی دانشگاه» یک کتابخانه دانشگاه تازه ساخته شده است که توسط رنزو پیانو طراحی شده است. این ساختمان به هفت طبقه تقسیم شده است که در چهار ضمیمه توزیع شده‌اند. بیشتر کتاب‌ها در