payamvha/North_RAG huggingface dataset:
درسی مدارس را تعیین می‌کرد و قبل و بعد از انتشار، سانسور را بر کتاب‌های درسی مدارس اعمال می‌کرد. در دوران خدمت به عنوان فرماندار جزیره رودس، مسئول وضع قوانین نژادی ایتالیا بود که حقوق مدنی یهودیان ایتالیایی را محدود می‌کرد، کتاب‌های نوشته شده توسط نویسندگان یهودی را ممنوع می‌کرد و یهودیان را از مشاغل دولتی و آموزش عالی محروم می‌کرد. قوانین دیگری نیز دارایی‌های یهودیان را سلب می‌کرد، سفر را محدود می‌کرد و در نهایت، مانند زندانیان سیاسی، آنها را در تبعید داخلی محبوس می‌کرد. در سال ۱۹۳۵، دِ وِکی جامعه یهودیان
محبوس می‌کرد. در سال ۱۹۳۵، دِ وِکی جامعه یهودیان را مجبور کرد تا گورستان خود را از مکان تاریخی‌اش در شهر قدیمی به مکان فعلی‌اش در جاده محله کالیته‌آ منتقل کنند و به زور از آنها خواست که سنگ قبرهای اجداد خود را برای بازسازی کاخ استاد بزرگ شوالیه‌های رودس بیاورند. کنت گالئاتسو چانو، وزیر امور خارجه وقت ایتالیا، در دفتر خاطرات جنگ خود (مطلب مربوط به ۶ مارس ۱۹۴۰) نوشت: «برای نخستین بار شخصی را پیدا کردم که می‌خواهد با آلمانی‌ها علیه فرانسه و انگلستان اعلان جنگ کند. و او کسی جز چزاره ماریا دِ وِکی دی وال
جنگ کند. و او کسی جز چزاره ماریا دِ وِکی دی وال سیسمونِ بی‌باک نیست! آمریکایی‌ها می‌گویند هر دقیقه یک احمق به دنیا می‌آید؛ فقط باید دنبالش گشت. این بار من یکی را پیدا کرده‌ام. چزاره ماریا، بیش از هر چیز، مردی متکبر و خیال‌پرداز است که رویای به دست آوردن باتوم و نشان مارشالی را در سر می‌پروراند و امیدوار است که آنها را از طریق خون دیگران به دست آورد.» از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳، او همچنین رئیس مؤسسه سکه‌شناسی ایتالیا بود. از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۱، دِ وِکی به عنوان فرماندار جزایر دریای اژه ایتالیا فعالیت می‌کرد و
فرماندار جزایر دریای اژه ایتالیا فعالیت می‌کرد و استفاده رسمی از زبان ایتالیایی را ترویج می‌داد. در سال بعد، او به شورای عالی فاشیسم منصوب شد و در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، به نفع فرمان دینو گراندی که بنیتو موسولینی را از مقام دوچه (رهبر) فاشیست برکنار می‌کرد، رأی داد. در ۱ اوت ۱۹۴۳، او به ژنرال دی دیویژن ارتقا یافت و فرماندهی لشکر ساحلی ۲۱۵ تازه تأسیس در فلورانس به او واگذار شد. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، دِ وِکی به نیروهای آلمانی اجازه ورود به بندر پیومبینو را داده و هرگونه مقاومت را ممنوع کرد.
پیومبینو را داده و هرگونه مقاومت را ممنوع کرد. با این وجود، واحدهایی از نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا و ارتش سلطنتی ایتالیا که توسط مردم محلی پشتیبانی می‌شدند، مانع از پیاده شدن آلمانی‌ها در پیومبینو شدند، حدود ۱۰۰ نفر را کشتند و بیش از ۲۰۰ سرباز ورماخت را اسیر کردند. روز بعد، دِ وِکی دستور آزادی آلمانی‌ها و بازگرداندن سلاح‌هایشان را داد و پس از آن تسلیم لشکر خود را به آلمانی‌ها امضا کرد. در ۱۳ سپتامبر، دِ وِکی با مجوزی که فیلد مارشال آلمانی آلبرت کِسلرینگ به او داده بود، مواضع خود را ترک کرد و به پیه‌مونته
او داده بود، مواضع خود را ترک کرد و به پیه‌مونته پناه برد. در اوایل اکتبر ۱۹۴۳، دِ وِکی با کمک فرقه‌ی سالزیانِ دون بوسکو‌(که او را از جمهوری سوسیال ایتالیای موسولینی (RSI) پنهان کردند) مخفی شد. این جمهوری، دِ وِکی را در دادگاه ورونا در ژانویه ۱۹۴۴ به صورت غیابی به اعدام محکوم کرد. سالزیان، دِ وِکی را حتی پس از جنگ تا سال ۱۹۴۷ پنهان کردند تا اینکه او با گذرنامه‌ی پاراگوئه‌ای به آرژانتین فرار کرد. پس از بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۴۹، دِ وِکی به همراه رودولفو گراتزیانی از «جنبش اجتماعی نئوفاشیستی ایتالیا»
گراتزیانی از «جنبش اجتماعی نئوفاشیستی ایتالیا» (Movimento Sociale Italiano یا MSI) حمایت کرد. با این حال، او از پذیرش هر مقام سیاسی یا نهادی در MSI خودداری کرد. وی سرانجام در سال ۱۹۵۹ در رم درگذشت. کارزار سلطان‌نشینان. دولت فاشیست دستور اشغال تمام سومالی را با زور از طریق سپاه سلطنتی نیروهای استعماری صادر کرد که منجر به مقاومت مسلحانه و شورش در سراسر آن کشور شد. با روی کار آمدن فرماندار چزاره ماریا دِ وِکی در ۱۵ دسامبر ۱۹۲۳، اوضاع در سومالی شروع به تغییر کرد. ایتالیا تحت معاهدات حفاظتی متوالی به این مناطق
ایتالیا تحت معاهدات حفاظتی متوالی به این مناطق دسترسی داشت، اما حکومت مستقیمی بر آنها نداشت. دولت فاشیست فقط بر اکثر قلمرو بنادر حکومت مستقیم داشت. با توجه به شکست جنبش درویشان در اوایل دهه ۱۹۲۰ و ظهور فاشیسم در اروپا، در سال ۱۹۲۵، موسولینی به دِ وِکی چراغ سبز نشان داد تا تصرف سلطان‌نشین‌های شمالی را آغاز کند. قرار بود همه چیز تغییر کند و معاهدات لغو شوند. برای عملی‌تر کردن اجرای نقشه‌اش، او شروع به بازسازی سپاه قدیمی پلیس سومالی، کورپو زاپتیه، و دوبات‌های جدید به عنوان یک نیروی استعماری کرد. رهبری این
جدید به عنوان یک نیروی استعماری کرد. رهبری این نیروها عمدتاً بر عهده کاپو هرسی گوری، متحد اصلی ایتالیا در این درگیری، بود. در راستای آماده‌سازی نقشه حمله به سلطان‌نشین‌ها، کمیسر آلولا، ای. کرونارو، در آوریل ۱۹۲۴ دستور یافت تا در سرزمین‌های مورد نظر برای حمله، شناسایی انجام دهد. با وجود چهل سال رابطه ایتالیا با سلطان‌نشین‌ها، ایتالیا دانش کافی از جغرافیا نداشت. در این مدت، قرار بود بررسی زمین‌شناسی استفانینی-پوچیونی انجام شود. او نتیجه گرفت که سلطان‌نشین مجیرتین به ترافیک دریایی وابسته است، بنابراین، اگر
به ترافیک دریایی وابسته است، بنابراین، اگر این مسیر مسدود شود، هرگونه مقاومتی می‌تواند "ایجاد شود". در اولین مرحله از نقشه حمله، فرماندار دِ وِکی به دو سلطان‌نشین دستور خلع سلاح داد. ایتالیایی‌ها به سرعت به هوبیو حمله کردند و علی یوسف كينيديد تسلیم شدند و در برابر نیروهای سلطان پیروز شدند، اما مردم هنوز بدون جنگ حکومت ایتالیا را نپذیرفته بودند. کمیسر تریوولزیو، که به اداره هوبیو منصوب شده بود، از حرکت مردان مسلح به سمت مرزهای سلطان‌نشین قبل و بعد از الحاق گزارش داد. در حالی که تدارکات برای ادامه پیشروی
گزارش داد. در حالی که تدارکات برای ادامه پیشروی سپاه زاپتیه به سمت سلطان‌نشین مجیرتین در حال انجام بود، تهدید جدیدی پدیدار شد. یکی از فرماندهان سلطان علی یوسف، عمر ساماتار، در ۹ نوامبر ۱۹۲۵ به البور حمله کرد و آن را تصرف کرد. مردم محلی به نفع عمر متحد شدند و خیلی زود، پس از آنکه عمر موفقیت قبلی خود را با تصرف الدره دنبال کرد، ایتالیایی‌ها انقلابی تمام‌عیار را آغاز کردند. سپاه زاپتیه تلاش کرد و نتوانست البور را از عمر بازپس گیرد. تا ۱۵ نوامبر، ایتالیایی‌ها به بود بود گریختند، در حالی که در تمام مسیر توسط
به بود بود گریختند، در حالی که در تمام مسیر توسط پارتیزان‌ها کمین گرفته بودند و از نظر نیرو و اراده نسبتاً تحلیل رفته بودند. تلاش سومی برنامه‌ریزی شد، اما قبل از اجرای آن، فرمانده عملیات، سرهنگ دوم اسپلندورلی، بین باد باد و بولا بارده مورد کمین قرار گرفت و کشته شد. روحیه ایتالیایی‌ها به پایین‌ترین حد خود رسید و هوبیو به نظر یک هدف از دست رفته می‌رسید، زیرا عمر ساماتار آماده بود تا هوبیو را دوباره فتح کند. در تلاش برای نجات اوضاع، فرماندار دِ وِکی دو گردان از اریتره درخواست کرد و فرماندهی شخصی را بر عهده
از اریتره درخواست کرد و فرماندهی شخصی را بر عهده گرفت. شورش به زودی از مرزها به بنادر و سومالی غربی سرایت کرد و عمر به طور فزاینده‌ای قدرتمند شد. فاجعه در هوبیو سیاست‌گذاران ایتالیایی در رم را شوکه کرد. خیلی زود فرماندار دِ وِکی را سرزنش کردند، که بی‌کفایتی او عامل ظهور عمر تلقی می‌شد. رم به دِ وِکی دستور داد که او باید از اریتره نیروی کمکی دریافت کند، اما فرمانده گردان‌های اریتره‌ای باید فرماندهی نظامی را بر عهده بگیرد و دِ وِکی به موگادیشو محدود شد و نقش اداری او محدود شد. فرمانده باید مستقیماً به رم
اداری او محدود شد. فرمانده باید مستقیماً به رم گزارش می‌داد و دِ وِکی را کاملاً دور می‌زد. از آنجایی که اوضاع بسیار آشفته بود، دِ وِکی سلطان سابق علی یوسف كينيديد را با خود به موگادیشو برد. موسولینی قسم خورد که به هر وسیله‌ای که لازم باشد، تمام هوبیو را دوباره فتح کند و به سمت ماجیرتینیا حرکت کند. حتی بازگرداندن علی یوسف نیز مد نظر قرار گرفت. با این حال، قبایل قبلاً از عمر ساماتار حمایت کرده بودند، بنابراین این گزینه آنطور که به نظر می‌رسید، عملی نبود. قبل از رسیدن نیروهای کمکی، دِ وِکی تاکتیک قدیمی تفرقه
از رسیدن نیروهای کمکی، دِ وِکی تاکتیک قدیمی تفرقه بینداز و حکومت کن را انتخاب کرد و به هر قبیله‌ای که تصمیم به حمایت از ایتالیایی‌ها، به ویژه هبر جدر، که دشمن دیرینه سلطنت هوبیو بودند، می‌گرفت، پاداش، پول و اعتبار زیادی پیشنهاد داد. با توجه به رقابت‌های قبیله‌ای دیرینه که از دیرباز مایه‌ی بدبختی دولت‌های سومالی بوده است، مشخص شد که هنگ‌های هبر جدر به رهبری فرمانده هرسی گوری در سرکوب شورش بسیار موفق‌تر از هنگ‌های اریتره‌ای عمل کردند.. با کاهش شور و شوق شورش و تقویت شدید نیروهای نظامی با گردان‌های اریتره‌ای،
تقویت شدید نیروهای نظامی با گردان‌های اریتره‌ای، ایتالیایی‌ها در ۲۶ دسامبر ۱۹۲۵ البور را بازپس گرفتند و در نهایت عمر ساماتار را مجبور به عقب‌نشینی به غرب سومالی‌لند کردند، اگرچه این اشتباهات علیه هوبیو برای ایتالیایی‌ها فاجعه‌بار بود و غرور موسولینی را خدشه‌دار می‌کرد.
پیر جورجیو پروتو ( تورین ، ۲۴ دسامبر ۱۹۳۰ - جنوا ، ۲۳ ژانویه ۲۰۰۲) یک مهندس برق و مخترع ایتالیایی بود. او که برای شرکت تولیدکننده Olivetti کار می‌کرد، رهبری یک تیم طراحی را بر عهده داشت که برنامه ۱۰۱ ، یکی از اولین ماشین‌حساب‌های قابل برنامه‌ریزی جهان، را ساختند. این دستگاه که در دههٔ ۱۹۶۰ معرفی شد، نقطهٔ عطفی در تاریخ رایانش شخصی به‌شمار می‌رود. پرگراما ۱۰۱ نه‌تنها قابلیت انجام محاسبات پیچیده را داشت، بلکه امکان ذخیره‌سازی و اجرای برنامه‌ها را نیز فراهم می‌کرد. شغل. پروتو فارغ‌التحصیل دانشگاه پلی‌تکنیک
می‌کرد. شغل. پروتو فارغ‌التحصیل دانشگاه پلی‌تکنیک تورین بود و سال‌ها در همان مؤسسه به تدریس پرداخت و نقش مهمی در آموزش نسل‌های جدید مهندسان و متخصصان فناوری ایفا کرد. فعالیت‌های علمی او فراتر از حوزهٔ مهندسی برق بود؛ پروتو چندین کتاب و مقاله در زمینه‌های راهبرد، سازمان‌دهی کسب‌وکار و فناوری منتشر کرد. آثار او، تلفیقی از تجربهٔ صنعتی، دیدگاه‌های مدیریتی، و نگاه آینده‌نگر به تحول دیجیتال بودند. نشان‌دهندهٔ ذهنی که نه‌تنها به طراحی سخت‌افزار می‌اندیشید، بلکه به ساختارهای فکری و سازمانی‌ای که آن فناوری‌ها را
به ساختارهای فکری و سازمانی‌ای که آن فناوری‌ها را به کار می‌گیرند نیز توجه داشت. این رویکرد چندوجهی، پروتو را به یکی از چهره‌های تأثیرگذار در گذار ایتالیا به عصر رایانش و نوآوری تبدیل کرد. پیر جورجو پروتو فعالیت حرفه‌ای خود را در شرکت خودروسازی فیات آغاز کرد، اما نقطهٔ عطف زندگی کاری‌اش با پیوستن به شرکت ماشین‌سازی اولیوتی رقم خورد. او در مقام مدیرکل پروژه‌ها و تحقیقات در شعبهٔ ایورئا، نقشی کلیدی در تحول این شرکت ایفا کرد. تحولی که اولیوتی را از یک تولیدکنندهٔ مکانیکی سنتی به یک شرکت چندملیتی پیشرو در
مکانیکی سنتی به یک شرکت چندملیتی پیشرو در حوزهٔ الکترونیک و سیستم‌های رایانه‌ای بدل ساخت. در دورهٔ مدیریت پروتو، اولیوتی نه‌تنها به طراحی و تولید ماشین‌حساب‌های قابل برنامه‌ریزی مانند برنامه 101 روی آورد، بلکه زیرساخت‌های فکری و فناورانه‌ای را بنا نهاد که زمینه‌ساز ورود ایتالیا به عصر دیجیتال شد. این گذار، حاصل تلفیق مهندسی دقیق، آینده‌نگری راهبردی، و درک عمیق از نیازهای جهانی بود. در دهه ۱۹۷۰، رایانه‌های دیگری را در شرکت اولیوتی طراحی کرد که هر یک گامی مهم در مسیر تحول رایانش شخصی به‌شمار می‌رفتند. یکی از
در مسیر تحول رایانش شخصی به‌شمار می‌رفتند. یکی از برجسته‌ترین آن‌ها دستگاهی بود که برای نخستین بار دارای درایو فلاپی‌دیسک داخلی بود و امکان ذخیره‌سازی داده‌ها را بدون نیاز به تجهیزات جانبی فراهم می‌کرد. افزون بر آن، مدل‌های دیگری نیز طراحی شدند که با ابعاد کوچک‌تر و قابلیت‌های پردازشی متنوع، پاسخ‌گوی نیازهای کاربران حرفه‌ای و تجاری بودند. این نوآوری‌ها، جایگاه اولیوتی را به‌عنوان یکی از پیشگامان جهانی در عرصهٔ فناوری اطلاعات تثبیت کردند و میراثی ماندگار از آینده‌نگری و مهندسی دقیق برجای گذاشتند. پروتو به
آینده‌نگری و مهندسی دقیق برجای گذاشتند. پروتو به همراه سرجیو ریموندی، شرکت مشاوره FINSA را در سال ۱۹۹۷ تأسیس کرد و از زمان تأسیس، رئیس آن شد. پس از این لحظه، او خود را به یک معلم متعهد و نویسنده‌ای پرکار تبدیل کرد و مقالات زیادی (به زبان ایتالیایی) در مورد مدیریت کسب‌وکار و آینده محاسبات نوشت. در سال ۱۹۹۱، او جایزه لئوناردو داوینچی را به خاطر توسعه یک ماشین پیشگامانه به نام برنامه 101، یک ماشین حساب قابل برنامه‌ریزی اولیه، دریافت کرد. پروتو ۱۲۲۲۲ ، یکی از سیارک‌های کمربند اصلی که در سال ۱۹۸۲ در رصدخانه سن
کمربند اصلی که در سال ۱۹۸۲ در رصدخانه سن ویتوره در بولونیا کشف شد، به نام او نامگذاری شده است. برنامه ۱۰۱. ماشین‌حساب نوآورانه‌ای که به افتخار مخترعش «پروتینا» نام گرفت، یکی از نخستین ماشین‌حساب‌های رومیزی الکترونیکی تاریخ بود که به‌طور خاص برای برنامه‌پذیری طراحی شده بود. این دستگاه در نمایشگاه جهانی نیویورک سال ۱۳۴۳ خورشیدی رونمایی شد و توجه گستردهٔ عموم و رسانه‌ها را به خود جلب کرد. تولید انبوه آن از سال ۱۳۴۴ آغاز شد و حدود ۴۴ هزار دستگاه، عمدتاً در بازار ایالات متحده، به فروش رسید. سازمان فضایی آمریکا
ایالات متحده، به فروش رسید. سازمان فضایی آمریکا ده نمونه از این ماشین‌حساب را خریداری کرد و از آن‌ها در برنامه‌ریزی فرود مأموریت آپولو ۱۱ بر سطح ماه بهره گرفت. این کاربرد تاریخی، جایگاه پرگراما ۱۰۱ را نه‌تنها در عرصهٔ فناوری، بلکه در تاریخ اکتشافات فضایی تثبیت کرد.
معبد زئوس المپیک، آگریجنتو (یا المپیون ؛ که در ایتالیایی با نام "تمپیو دی جیووه المپیکو" شناخته می‌شود) در آگریجنتو ، سیسیل، بزرگترین معبد دوریکی بود که تاکنون ساخته شده است، اگرچه هرگز تکمیل نشد و اکنون به ویرانه تبدیل شده است. این معبد در دره تمپلی در کنار تعدادی دیگر از معابد بزرگ یونانی قرار دارد. با وجود عظمت طرح و ابعاد بی‌سابقه‌اش، این معبد هرگز به‌طور کامل به پایان نرسید و امروزه تنها ویرانه‌هایی از آن باقی مانده است. این معبد در درهٔ معابد جای دارد. ستون‌های عظیم، پایه‌های سنگی پراکنده، و بقایای
ستون‌های عظیم، پایه‌های سنگی پراکنده، و بقایای معماری آن، گواهی بر جاه‌طلبی مهندسان و معماران یونانی در ساخت بنایی بودند که قرار بود تجلی قدرت و شکوه زئوس باشد. هرچند زمان و تاریخ آن را ناتمام گذاشتند، اما حضورش همچنان در حافظهٔ فرهنگی مدیترانه پابرجاست. تاریخچه. تاریخ معبد مشخص نیست، اما احتمالاً برای بزرگداشت نبرد هیمرا (480 پیش از میلاد) تأسیس شده است، نبردی که در آن شهرهای یونانی آکراگاس (آگریجنتو) و سیراکوز ، مگنا گراسیا ، پونی‌ها را تحت فرماندهی هامیلکار شکست دادند. به گفته مورخ دیودوروس سیسیلی ، این
شکست دادند. به گفته مورخ دیودوروس سیسیلی ، این معبد با استفاده از نیروی کار بردگان کارتاژی ساخته شده است – احتمالاً سربازان شکست خورده‌ای که پس از نبرد اسیر شده بودند. در ادبیات باستانی به جز این، اشاره کمی به آن شده است. مورخ یونانی، پولیبیوس، در توصیف آکراگاس در قرن دوم پیش از میلاد، به طور خلاصه به آن اشاره می‌کند و اظهار می‌دارد که "معابد و رواق‌های دیگری که شهر را زینت می‌دهند، از شکوه زیادی برخوردارند، معبد زئوس المپیایی ناتمام است، اما دومی از نظر طراحی و ابعاد در یونان به نظر نمی‌رسد." به‌گفتهٔ
طراحی و ابعاد در یونان به نظر نمی‌رسد." به‌گفتهٔ دیودوروس، ساخت معبد زئوس المپیک در آگریجنتو به‌سبب فتح شهر توسط کارتاژ در سال ۴۰۶ پیش از میلاد و محاصرهٔ آکراگاس ناتمام ماند. در همان زمان، سقف معبد از بین رفته بود و بنای عظیم آن هرگز به پایان نرسید. در قرون بعد، زمین‌لرزه‌های متعدد موجب فروپاشی کامل سازه شدند، و در سدهٔ هجدهم میلادی، بقایای آن به‌طور گسترده برای تأمین مصالح ساختمانی شهرهای مدرن آگریجنتو و بندر پورتو امپدوکله استخراج شد. امروزه، تنها سکویی سنگی و گسترده از آن باقی مانده که با ستون‌های
سنگی و گسترده از آن باقی مانده که با ستون‌های واژگون‌شده و بلوک‌های پراکنده پوشیده شده است. معماری. معبد زئوس المپیک در آگریجنتو، با وجود آن‌که ساختار دقیق آن هنوز مورد بحث است، در پایهٔ ستون‌ها ابعادی برابر با ۱۱۲٫۷ در ۵۶٫۳ متر داشت و ارتفاع کلی آن حدود ۲۰ متر برآورد شده است. کل بنا از بلوک‌های سنگی کوچک ساخته شده بود، که همین امر موجب ابهام در تخمین دقیق اندازهٔ نهایی آن شده است. بر اساس روایت دیودوروس، شیارهای ستون‌ها به‌قدری بزرگ بودند که یک انسان به‌راحتی درون آن‌ها جای می‌گرفت. ارتفاع این ستون‌ها بین
درون آن‌ها جای می‌گرفت. ارتفاع این ستون‌ها بین ۱۴٫۵ تا ۱۹٫۲ متر تخمین زده شده و هر یک بر سکویی پنج‌پله‌ای به ارتفاع تقریبی ۴٫۵ متر از سطح زمین قرار داشتند. محوطهٔ معبد بر روی زیرزمینی وسیع با پایه‌ای پنج‌پله‌ای بنا شده بود. نمای جلویی معبد دارای هفت نیم‌ستون بود. در دو ضلع طولی بنا، چهارده نیم‌ستون قرار داشتند، که هم به استحکام سازه کمک می‌کردند و هم جلوه‌ای باشکوه و سنگین به آن می‌بخشیدند. این ترکیب معماری، بازتابی از گذار میان سنت‌های آرکائیک و جاه‌طلبی‌های مهندسی یونانی در دوران کلاسیک بود. برخلاف دیگر
مهندسی یونانی در دوران کلاسیک بود. برخلاف دیگر معابد آن زمان، ستون‌های بیرونی به صورت مستقل و به عنوان یک ستون پیش‌آمده ایستاده نبودند، بلکه به یک دیوار حائل پیوسته متصل بودند که برای تحمل وزن عظیم اسپر مورد نیاز بود. در بین ستون‌ها ، ستون پهلوان‌پیکر عظیم‌الجثه، پیکره‌های سنگی با ارتفاع حدود ۷.۵ متر قرار داشتند. به نظر می‌رسد که این پیکره‌ها به طور متناوب بین ریش‌دار و تراشیده قرار داشته‌اند، همگی برهنه و ایستاده با پشت به دیوار و دستان کشیده بالای سرشان. موقعیت دقیق اطلس‌ها موضوع برخی بحث‌های
سرشان. موقعیت دقیق اطلس‌ها موضوع برخی بحث‌های باستان‌شناسی بوده است، اما عموماً اعتقاد بر این است که آنها بر روی یک طاقچه فرورفته در قسمت بالایی دیوار بیرونی قرار داشته‌اند و وزن قسمت بالایی معبد را روی دست‌هایشان که به صورت ایستاده نگه داشته شده‌اند، تحمل می‌کردند. یکی از اطلس‌های افتاده در موزه باستان‌شناسی مجاور جمع‌آوری شده است و یک ماکت از آن را می‌توان روی زمین در میان ویرانه‌های معبد مشاهده کرد. تلاش‌ها برای بازسازی دقیق ظاهر اصلی اطلس‌ها به دلیل وضعیت نامناسب آنها با مشکل مواجه شده است. آنها به شدت
نامناسب آنها با مشکل مواجه شده است. آنها به شدت فرسایش یافته‌اند و به نظر می‌رسد که تمام پایه‌های آنها از بین رفته است. تندیس‌های اطلس، که در معماری معبد زئوس المپیک به‌کار رفته‌اند، از ویژگی‌های بسیار نادر و شاید منحصربه‌فرد زمان خود بودند. این پیکره‌های عظیم، که به‌جای ستون در ساختار بنا به‌کار گرفته شده‌اند، از نظر نمادین تفاسیر گوناگونی یافته‌اند: برخی آن‌ها را تجسمی از به‌بردگی‌کشیدن مهاجمان کارتاژی توسط یونانیان دانسته‌اند، و برخی دیگر منشأ آن‌ها را در تأثیرات مصری جست‌وجو کرده‌اند. جوزف ریکورت،
را در تأثیرات مصری جست‌وجو کرده‌اند. جوزف ریکورت، پژوهشگر معماری، در توصیف این بنا می‌نویسد: «ابعاد عظیم معبد، گویی تأییدی است بر اسراف مشهور مردم آکراگاس و عشق آنان به جلوه‌گری.» این جمله، نه‌تنها بر شکوه فیزیکی بنا تأکید دارد، بلکه به روحیهٔ نمایشی و جاه‌طلبانهٔ جامعهٔ یونانی در سیسیل اشاره می‌کند. وجود پنجره میان ستون‌ها در معبد زئوس المپیک تأیید نشده است. فضای داخلی معبد با دیواری شکل گرفته بود که دوازده نیم‌ستون را در هر ضلع طولی به هم متصل می‌کرد؛ نیم‌ستون‌های زاویه‌ای، فضای پیش‌ورودی (پروناوس) و
نیم‌ستون‌های زاویه‌ای، فضای پیش‌ورودی (پروناوس) و پس‌ورودی (اپیستودوموس) را در بر می‌گرفتند. ورودی به تالار مرکزی از طریق تعداد نامعلومی در انجام می‌شد. ساختار داخلی معبد از معماری فینیقی-کارتاژی الهام گرفته بود و شامل تالاری عظیم با سه راهرو و ستون‌هایی بلند بود که راهروی میانی آن به آسمان باز بود. سقف بنا احتمالاً هرگز تکمیل نشد، اما مثلث‌های انتهایی (پدیمان‌ها) با مجموعه‌ای کامل از مجسمه‌های مرمری تزئین شده بودند. در انتهای شرقی، به‌گفتهٔ دیودوروس سیسیلی، صحنه‌ای از نبرد غول‌ها (گیگانتوماخی) به نمایش
صحنه‌ای از نبرد غول‌ها (گیگانتوماخی) به نمایش درآمده بود؛ و در انتهای غربی، سقوط تروا به تصویر کشیده شده بود.
باچو دِ آنیولو (۱۹ مه ۱۴۶۲) بارتولومئو بالیونی، متولد ۶ مارس ۱۵۴۳، منبت‌کار، مجسمه‌ساز و معمار ایتالیایی اهل فلورانس بود. زندگی‌نامه. «باچو» مخفف بارتولومئو است و «دانیولو» به نام پدرش، آنجلو، اشاره دارد. او پسر یک جوراب‌باف بود که به نجاری روی آورده بود. او کار خود را به عنوان یک منبت‌کار چوب آغاز کرد و بین سال‌های ۱۴۹۱ تا ۱۵۰۲ بسیاری از حکاکی‌های تزئینی کلیسای سانتا ماریا نوولا و کاخ وکیو در فلورانس را انجام داد. سازه چوبی سانتیسیما آنونزیاتا، یک محراب دو طرفه استادانه، «در سال ۱۵۰۰ بر اساس طرحی از باچوی
طرفه استادانه، «در سال ۱۵۰۰ بر اساس طرحی از باچوی دانیولو آغاز شد». پس از کسب شهرت به عنوان مجسمه‌ساز، به نظر می‌رسد که توجه خود را به معماری معطوف کرده و در رم تحصیل کرده است، اگرچه تاریخ دقیق آن نامشخص است. اما در آغاز قرن شانزدهم او با معمار سیمونه دل پولایولو در بازسازی کاخ وکیو همکاری داشت و در سال ۱۵۰۶ به او مأموریت داده شد تا گنبد کلیسای سانتا ماریا دل فیوره را تکمیل کند. با این حال، کار اخیر به دلیل انتقادات منفی میکل‌آنژ متوقف شد و ناتمام ماند. در سال ۱۴۹۶ او همکاری طولانی مدتی را با کاخ سینیوریا
سال ۱۴۹۶ او همکاری طولانی مدتی را با کاخ سینیوریا برای کارهای پارچه و دکوراسیون آغاز کرد. او به تدریج نقش مسلطی را به عهده گرفت. در سال ۱۴۹۹ او رئیس دفتر کارها شد، سمتی که تا پایان عمرش در آن مشغول بود. در این مدت، او پروژه‌های بسیاری از جمله یک آپارتمان خصوصی برای پیرو سودرینی، زمانی که گونفالونیه بود، طراحی کرد. باچو دانیولو، از جمله کاخ بورگرینی-روسلی دل تورکو و کاخ بارتولینی سالیمبنی را نیز طراحی کرد. کاخ بارتولینی اولین خانه‌ای بود که درهای ورودی آن ستون‌هایی به در و پنجره‌ها اضافه شد، کاری که قبلاً
به در و پنجره‌ها اضافه شد، کاری که قبلاً محدود به کلیساها بود. این «قدیمی‌ترین نمونه استفاده صریح از قاب پنجره در معماری سکولار» است. او به خاطر این نوآوری توسط فلورانسی‌ها مورد تمسخر قرار گرفت. یکی دیگر از آثار بسیار تحسین‌شده او، مناره کلیسای سانتو اسپیریتو بود. استودیوی او محل رفت و آمد برخی از مشهورترین هنرمندان آن زمان بود: میکل‌آنژ، آندره‌آ سانسووینو، برادران آنتونیو دا سانگالوی بزرگ و جولیانو دا سانگالوی بزرگ و رافائل جوان. او در سال ۱۵۴۳ در فلورانس درگذشت و سه پسر، همه معمار، از خود به جا گذاشت که
درگذشت و سه پسر، همه معمار، از خود به جا گذاشت که مشهورترین آنها جولیانو دانیولو بود. جورجیو وازاری باچیو را در جلد چهارم کتاب "زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران" خود گنجانده است. [ "" ]
آلویس تاگلیاپیترا (۱۶۷۰–۱۷۴۷) مجسمه‌ساز سبک باروک ونیزی بود. زندگی. تاگلیاپیترا در سال ۱۶۷۰ در ونیز متولد شد و در سال ۱۷۴۷ در همان‌جا درگذشت. بین سال‌های ۱۷۰۵ تا ۱۷۱۱، او و کارگاهش چندین مجسمه مرمری ایستاده برای محراب بلند کلیسای سنت کریسوگونوس در زادار تراشیدند. جان جولیوس نوریچ دربارهٔ مجسمه سنت سیمئون می‌نویسد: «"کنترپوستو" اغراق‌آمیز و لباس‌های عجیب و غریب این مجسمه، آن را به مجسمه‌ای به‌یادماندنی تبدیل کرده است.» اندکی پس از آن، تاگلیاپیترا یکی از چندین ایتالیایی بود که برای ساخت مجسمه به پارک کاترین
ایتالیایی بود که برای ساخت مجسمه به پارک کاترین در تزارسکویه سلو در خارج از سن پترزبورگ سفارش داده شد. اثر دیگری که به تاگلیاپیترا نسبت داده می‌شود، اما توسط نوریچ مورد تردید است، تابلوی مریم مقدس با تسبیح در کلیسای سنت دومینیک در اسپلیت، کرواسی است. او به همراه پسرانش آمبروجیو (متولد ۱۷۰۱) و جوزپه (متولد ۱۷۱۱) در کلیسای سنت جورج و سنت یوفمیا در رووینج، ایستریا، که اکنون در کرواسی است، کار کردند. آثار او در زادگاهش ونیز شامل مجسمه اعتدال در نمای ساختمان گسواتی، غسل تعمید و منبر ساخته شده در سال ۱۷۳۲ برای
غسل تعمید و منبر ساخته شده در سال ۱۷۳۲ برای کلیسای سن موآسه، و غسل تعمید کلیسای ارتوریو سنت مارتین در کیوجا می‌شود. او همچنین نقش برجسته‌هایی از ملاقات (۱۷۳۰) و تقدیم عیسی در معبد (۱۷۳۳–۱۷۳۴) در کلیسای کوچک تسبیح در کلیسای سانتی جووانی پائولو در آنجا خلق کرد.
آنتون ماریا مارالیانو (۱۸ سپتامبر ۱۶۶۴ – ۷ مارس ۱۷۳۹) مجسمه‌ساز ایتالیایی دوره باروک بود که عمدتاً به خاطر مجسمه‌های چوبی‌اش شناخته می‌شود. او در جنوا متولد شد، جایی که یک کارگاه مهم را رهبری می‌کرد. برخی از نویسندگان باستانی او را ماراجانو نیز نامیده‌اند. او پیشگام تحولات مهمی در سبک مجسمه‌سازی چوبی بود، به موازات تحولاتی که توسط فیلیپو پارودی ۹ در مجسمه‌سازی مرمر و دومنیکو پیولا در نقاشی هدایت شده بود. کارگاه او بسیاری از مجسمه‌های مذهبی معمول، از جمله مریم مقدس، چهره‌های مقدسین و صحنه‌های روایی از کتاب
مقدس، چهره‌های مقدسین و صحنه‌های روایی از کتاب مقدس را تولید کرد. این مجسمه‌ها اکنون در بسیاری از کلیساها و محراب‌های سراسر لیگوریا (عمدتاً در جنوا، راپالو، چیاوری، سله لیگوره، ساونا) و همچنین در اسپانیا نگهداری می‌شوند. او همچنین برای "کاساکه" (انجمن‌های برادری جنوا) مجسمه‌ها و صلیب‌هایی ساخت که در روزهای جشن در دسته‌های عزاداری حمل می‌شدند. کازالیس او را "فیدیاس جنوا" می‌نامید. پسرش، جیووانی باتیستا مارالیانو، نیز تا زمان مرگش در جریان یک سرقت در لیسبون، در کادیز و لیسبون مجسمه‌ساز چوبی بود. فرانچسکو و
در کادیز و لیسبون مجسمه‌ساز چوبی بود. فرانچسکو و پیترو گالئانو از دیگر شاگردان او بودند. آثار. آثار او عبارتند از:
"رئیس کل ناتاله"فیلم کمدی جنایی ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۵ به نویسندگی و کارگردانی ولفانگو د بیاسی به نام «ناتاله کول باس» محصول سال ۲۰۱۵ است. این فیلم در گیشه ایتالیا ۸٬۵۲۸٬۸۰۵ دلار فروش داشت. طرح. در ناپل، یک رئیس مافیا متوجه می‌شود که هویتش لو رفته و پلیس چهره‌اش را می‌شناسد؛ بنابراین او با جراحان لیلو و گرگ تماس می‌گیرد تا به او کمک کنند تا چهره‌اش را تغییر دهد و شبیه لئوناردو دی‌کاپریو شود. اما این دو جراح اشتباه متوجه می‌شوند و او را به پپینو دی‌کاپری تبدیل می‌کنند! در همین حال، دو پلیس ناشی در مسیر
تبدیل می‌کنند! در همین حال، دو پلیس ناشی در مسیر رئیس قرار می‌گیرند، اما این مبادله با پپینو دی‌کاپری واقعی که در تور کنسرت ناپل است، انجام می‌شود!
معجزه آسا فیلمی کمدی ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۵ با بازی و کارگردانی الساندرو سیانی است. این فیلم در ۱ ژانویه ۲۰۱۵ اکران شد و عموماً با نقدهای مثبت و واکنش‌های مطلوبی روبرو شد. طرح. فولویو پس از یک درگیری هنگام اخراج از شرکتی که در آن کار می‌کرد، به شهری کوچک در کامپانیا می‌رسد. پس از مدتی حبس، او تحت نظارت خواهر و برادرش، دون ژرمانو، وزیر، آزاد می‌شود. فولویو متوجه می‌شود که اوضاع در شهر وخیم است. دون ژرمانو فاش می‌کند که اوضاع وخیم است زیرا ارگ پایین گردشگری را جذب نمی‌کند، بنابراین امکانات رفاهی به اندازه
را جذب نمی‌کند، بنابراین امکانات رفاهی به اندازه شهروندان قدیمی است. فولویو متوجه یک پنل شل در سقف کلیسا می‌شود که آب را روی صورت مجسمه سنت توماس می‌ریزد. فولویو، به عنوان یک متخصص مدیریت، در مورد معجزات تحقیق می‌کند و برنامه‌ریزی می‌کند. روزی، در حالی که پدر دون ژرمانو در حال برگزاری مراسم عشای ربانی است، یک پیرزن مؤمن قطرات این آب را می‌بیند، معتقد است که آنها اشک هستند و به دیگران اعلام می‌کند که این یک معجزه است. این خبر پخش می‌شود و بنابراین منجر به زیارت از شهرهای سراسر ایتالیا برای دیدن مجسمه قدیس
از شهرهای سراسر ایتالیا برای دیدن مجسمه قدیس گریان می‌شود. فولویو با استراتژی‌های مختلف برندسازی و بازاریابی از این موضوع نهایت استفاده را می‌کند. این امر برای شهر پایینی و همچنین پرورشگاه سود اقتصادی به همراه دارد. با این حال، مردم محلی از قلعه بالایی رقیب از این محبوبیت راضی نیستند و واتیکان برای بررسی این موضوع وارد عمل می‌شود… در همین حال، فولویو در روستا عاشق می‌شود اما به او شغلی در شهر پیشنهاد می‌شود. آیا شهر شانس دوباره‌ای پیدا می‌کند، آیا مداخله‌ای الهی رخ خواهد داد؟ آیا فولویو با عشقش به هم