payamvha/North_RAG huggingface dataset:
Sera" در ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۱ بود. آخرین اثر و درگذشت. در آخرین کتابش "Un altro giro di giostra" ("یک دور دیگر در چرخ و فلک"، ۲۰۰۱)، ترزانی با بیماری خود، یک سرطان روده که در نهایت به مرگ او منجر شد، مواجه می‌شود، اما پیش از آن به جست‌وجو در کشورهای مختلف و تمدن‌ها برای یافتن درمان و دیدگاه نوینی از زندگی پرداخته است. بخشی کوتاه از کتاب او: "...پس از مدتی، هدف سفر من دیگر درمان سرطانم نبود، بلکه برای بیماری‌ای بود که همهٔ ما را درگیر می‌کند: مرگ‌پذیری". ترزانی اوایل دههٔ ۲۰۰۰ را در انزوا در منطقه کوهستانی
اوایل دههٔ ۲۰۰۰ را در انزوا در منطقه کوهستانی هیمالیا در کلبه‌ای کوچک که برای مدیتیشن و نوشتن کتاب‌هایش اجاره کرده بود، گذراند. او به ندرت خانواده‌اش در ایتالیا را ملاقات می‌کرد اما مجبور شد از انزوا دست بکشد زمانی که بیماری‌اش بیش از حد پیشرفت کرد. او به ایتالیا بازگشت و آخرین ماه‌های زندگی را با همسر و پسر بزرگش در اورسینا، روستایی کوچک در کوه‌های آپنین در استان پیستویا گذراند، جایی که آن را "عشق واقعی و آخرین خود" می‌دانست. ترزانی در ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۴ در ۶۵ سالگی درگذشت. آخرین خاطراتش در مصاحبه‌ای برای
۶۵ سالگی درگذشت. آخرین خاطراتش در مصاحبه‌ای برای تلویزیون ایتالیا با عنوان "Anam"، یک واژه هندی به معنی "کسی که نام ندارد"، ثبت شده است؛ لقب او در تجربه‌ای در اشرام در هند به دست آمده بود. میراث و فیلم بیوگرافی. کتاب وصیت او "La fine è il mio inizio" ("پایان، آغاز من است") که به همراه پسرش فولکو نوشته شده بود، پس از مرگ در مارس ۲۰۰۶ منتشر شد و طی ۴ ماه ۴۰۰٬۰۰۰ نسخه فروخت. به گفته "The Times" موضوع ادعایی نو-ایج آن توسط واتیکان و برخی منابع کاتولیک رم، مانند روزنامه "آوِنویره" مورد انتقاد قرار گرفت. با این
روزنامه "آوِنویره" مورد انتقاد قرار گرفت. با این حال، بررسی مقالات مرتبط با ترزانی در "آوِنویره" نشان می‌دهد که دیدگاه کاملاً متفاوت است: "ترزانی مسیحی‌تر از یک استاد نو-ایج است". تأکید شده که تجربیات او به عنوان شاگرد ("شیشیا") در اشرام سوامی دایاناندا در ۲۰۰۴ او را به "تبدیل" به هندوگرایی وادار نکرد و او به طور کلی نسبت به نو-ایج شکاک بود (مثلاً در "Un altro giro di giostra", 2004). کتاب‌های او به بسیاری از زبان‌ها ترجمه شده‌اند: آلمانی، فرانسوی، لهستانی، اسپانیایی، پرتغالی، هلندی، ترکی، اسلوونیایی،
اسپانیایی، پرتغالی، هلندی، ترکی، اسلوونیایی، ژاپنی، چینی، روسی، مجاری و رومانیایی و در هند (به انگلیسی)، تایلند (به انگلیسی)، برزیل (به پرتغالی) و آرژانتین (به اسپانیایی) منتشر شده‌اند. فیلم "پایان، آغاز من است" بر اساس کتاب هم‌نام ساخته شد و روزهای پایانی او (تابستان ۲۰۰۴، زمانی که به سرطان مبتلا شد) را نشان می‌دهد که او برای پسرش فولکو، ماجراهای زندگی، سفرها و دیدگاه‌های فلسفی خود دربارهٔ زندگی و مرگ را روایت می‌کند. نقش ترزانی بیمار و بازنشسته که در کوه‌های توسکانی زندگی می‌کند و لباس و ظاهر هندی‌ها
توسکانی زندگی می‌کند و لباس و ظاهر هندی‌ها (سادهو) را دارد، توسط بازیگر سوئیسی-آلمانی برونو گانز و نقش پسرش توسط بازیگر ایتالیایی الیو جرمانو بازی شده است. فیلم، تولیدی آرت‌هاوس آلمانی-ایتالیایی بود و انتظار نمی‌رفت پرفروش شود، اما در مطبوعات اروپایی نقدهای مثبتی دریافت کرد: "در این فیلم [به پایین نگاه کنید]، پدرتان به نوعی روحیه فرانسیسکانی دارد... «فکر می‌کنم این یک تعریف شگفت‌انگیز است. من روحیه فرانسیسکانی را با همکاری با مادر ترزا در کلکته و مراقبت از بیماران در حال مرگ واقعاً درک کردم».
ریموندو ویاله (؛ ۱۹۰۷ – ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۴) کشیش کلیسای کاتولیک و پارتیزان اهل ایتالیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون درستکار در میان ملل شده است. زندگی‌نامه. دون ریموندو ویاله (۱۹۰۷ – ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۴) کشیش کاتولیک اهل ایتالیا بود که نامش در میان صالحان بین‌المللی در ید واسم به دلیل فعالیت‌هایش برای نجات یهودیان در دوران هولوکاست ثبت شده‌است. ریموندو ویاله در ۱۹۰۷ در لیمونه پیه‌مونته، استان کونئو به دنیا آمد. پس از کشیش شدن، به کوری در پارش بورگو سان دالماتسو منصوب شد. در دههٔ ۱۹۳۰، تعهدات فرهنگی و اجتماعی
منصوب شد. در دههٔ ۱۹۳۰، تعهدات فرهنگی و اجتماعی او او را با مقامات فاشیست وارد تعارض کرد. وی که پیش‌تر هدف تهدید و ضرب و شتم قرار گرفته بود، در ۱۹۴۰ بازداشت و به دلیل ایراد خطبه‌ای علیه ورود به جنگ علیه فرانسه محکوم شد. او ۱۵ ماه در آنیونه در مولیزه در بازداشت گذراند و سپس به بورگو سان دالماتسو بازگشت. در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۳، شاهد ورود هزار پناهندهٔ یهودی از همسایهٔ فرانسه از طریق کوه‌های آلپ بود. از میان پناهندگان، ۳۴۹ نفر توسط مقامات نظامی آلمانی در والدیری دستگیر و در یک پادگان سابق در بورگو سان دالماتسو،
دستگیر و در یک پادگان سابق در بورگو سان دالماتسو، اردوگاه بورگو سان دالماتسو، زندانی شدند. صبح روز ۲۱ نوامبر، ۳۴۹ زندانی سفر خود را به آوشویتس آغاز کردند (تنها ۹ نفر از آن‌ها زنده ماندند). در ارتباط نزدیک با دون فرانچسکو رپتو و دلآسم (نمایندگی کمک به مهاجران یهودی - "Delegazione Assistenza Emigranti Ebrei") در جنوا، ریموندو ویاله سپس زندگی خود را وقف کمک مادی و عاطفی به صدها یهودی پناهنده در دره‌های کونئو و پناه دادن آن‌ها در کلبه‌های کوهستانی کرد. وی به یهودیان کمک می‌کرد تا به جنوا برسند، جایی که دون
یهودیان کمک می‌کرد تا به جنوا برسند، جایی که دون رپتو می‌توانست آن‌ها را به سوئیس برساند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42589995&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-06T15:40:32Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Tinaziba&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;این صفحه برای حذف نامزد شده است؛ را ببینید.&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42590000&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; غزانی یک نام‌خانوادگی ایرانی است که ریشه در استان سمنان دارد. بر اساس روایت‌های محلی، منشأ این فامیلی
دارد. بر اساس روایت‌های محلی، منشأ این فامیلی به روستای جوین در منطقه‌ی سرخه از توابع استان سمنان بازمی‌گردد. ریشه‌شناسی. معنای دقیق واژه‌ی «غزانی» به‌طور قطعی مشخص نیست. برخی از اهالی منطقه، این نام را برگرفته از نام مکان یا محله‌ای در روستای جوین (سرخه) می‌دانند. در مقابل، گروهی دیگر آن را مرتبط با واژه‌ی «غزا» در زبان فارسی دانسته و معنای آن را جنگجو، مبارز یا عدالت‌طلب تعبیر می‌کنند. با این حال، تاکنون منبع مکتوب یا زبان‌شناسی معتبری برای تأیید این برداشت‌ها ارائه نشده است. پراکندگی. افراد با
این برداشت‌ها ارائه نشده است. پراکندگی. افراد با نام‌خانوادگی «غزانی» عمدتاً در استان سمنان،مازندران و تهران سکونت دارند. برخی از آن‌ها به زبان‌های محلی مانند سمنانی، جوینی و مازندرانی سخن می‌گویند که نشان‌دهنده‌ی پیوند فرهنگی و جغرافیایی این نام با منطقه‌ی شمال‌و شمال شرق ایران است.
صاحب‌زاده میر حمایت علی خان صدیقی اعظم جاه (اردو: اعظم جاہ داماد والاشان صاحب زادہ نواب سر میر حمایت علی خان بہادر بے آفندی؛ ۲۱/۲۲ فوریه ۱۹۰۷ – ۹ اکتبر ۱۹۷۰) پسر ارشد هفتمین و آخرین نظام حیدرآباد، میر عثمان علی خان، آصف جاه هفتم و صاحب‌زاده اعظم النساء بیگم، دختر صاحب‌زاده میر جهانگیر علی خان صدیقی بود. زندگی. در سال ۱۹۳۶، به او عنوان افتخاری شاهزاده برار، قلمرویی از نظام که سپس به طور دائم به بریتانیایی‌ها اجاره داده شد و توسط آنها اداره می‌شد، اعطا شد. در سال ۱۹۳۱، اعظم جاه با درشهوار سلطان، یکی از اعضای
سال ۱۹۳۱، اعظم جاه با درشهوار سلطان، یکی از اعضای خاندان عثمانی و دختر آخرین خلیفه عثمانی، عبدالمجید دوم، در ۱۲ نوامبر ۱۹۳۲ در نیس ازدواج کرد. این ازدواج در سال ۱۹۵۴ پس از داشتن دو پسر به شکست انجامید. با مرگ هفتمین نظام، این عنوان به پسر بزرگتر اعظم جاه، صاحب‌زاده میر برکت علی خان صدیقی مکرم جاه، به عنوان هشتمین نظام منتقل شد. در حالی که پسر کوچکتر اعظم، صاحب‌زاده میر کرامت علی خان صدیقی مفخم جاه است. وی یک برادر به نام معظم جاه داشت.
قدرت یک فرد یا قدرت یک نفره نام یک رمان از برایس کورتنی، نویسنده استرالیایی متولد آفریقای جنوبی است که اولین بار در سال ۱۹۸۹ منتشر شد. داستان این رمان که در آفریقای جنوبی در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ اتفاق می‌افتد، داستان پسری انگلیسی-آفریقایی جنوبی را روایت می‌کند که در طول داستان، نام پیکی را به دست می‌آورد. در نسخه سینمایی، نام کوچک شخصیت اصلی داستان پیتر فیلیپ کنت کیت است. نویسنده «پیکی» را به عنوان اشاره‌ای به لقب قبلی خود «پیسکاپ» (به زبان آفریکانس به معنای «کله‌شق») معرفی می‌کند. این کتاب از زاویه دید اول
«کله‌شق») معرفی می‌کند. این کتاب از زاویه دید اول شخص نوشته شده است، و پیکی (به عنوان یک بزرگسال، با نگاهی به گذشته) روایت می‌کند و به جای توصیف دقیق مکان‌ها و شرح وقایع، به خواننده در مورد افکار و احساساتش اعتماد می‌کند. یک اقتباس سینمایی به همین نام در سال ۱۹۹۲ منتشر شد. «قدرت یک فرد» شناخته‌شده‌ترین کتاب برایس کورتنی است. این کتاب به ۱۸ زبان ترجمه شده، بیش از ۸ میلیون نسخه فروخته و فیلمی هالیوودی از روی آن ساخته شده است.
تیپ اطلاعات تاکتیکی ایتالیا () واحد اطلاعات، نظارت، هدف‌یابی و شناسایی و جنگ الکترونیک نیروی زمینی ایتالیا است. این واحد که در اول ژوئن ۲۰۰۴ با نام تیپ ریستا تأسیس شد، در ۵ نوامبر ۲۰۱۸ نام خود را تغییر داد تا مأموریت خود را بهتر منعکس کند. وظیفه این تیپ جمع‌آوری اطلاعات نظامی در سطح تاکتیکی و تأمین نیازهای سطح عملیاتی است. تاریخچه. ریشه‌های این تیپ به مرکز دفاع الکترونیک برمی‌گردد که در سال ۱۹۶۳ در آنزیو تأسیس شد. در ابتدا این مرکز شامل گردان سیگنال ششم و گردان هفتم سیگنال بود که در دهه ۱۹۶۰ یک واحد اطلاعات
هفتم سیگنال بود که در دهه ۱۹۶۰ یک واحد اطلاعات سیگنال به آن اضافه شد. با اصلاحات ارتش در سال ۱۹۷۵، واحد اطلاعات سیگنال این مرکز به گردان هشتم اطلاعات سیگنال «توناله» و گردان ۶ سیگنال به گردان ۹ جنگ الکترونیک «رومبو» تبدیل شد. با پایان جنگ سرد، ارتش نیروهای خود را در شمال شرقی ایتالیا کاهش داد و بنابراین در ۱ ژانویه ۱۹۹۶، این مرکز گردان سی و سوم جنگ الکترونیک «فالزارگو» را در ترویزو از سپاه پنجم ارتش دریافت کرد. در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۸، این مرکز گردان نهم جنگ الکترونیک «رومبو» را منحل کرد، در حالی که گردان سی و
«رومبو» را منحل کرد، در حالی که گردان سی و سوم جنگ الکترونیک «فالزارگو» در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۲ به هنگ سی و سوم جنگ الکترونیک ارتقا یافت. در ۱۹ مه ۱۹۹۸، این مرکز سازماندهی مجدد شد و به گروه ریستا تغییر نام داد و گردان هشتم اطلاعات سیگنال «توناله» منحل شد. در ۱ ژوئن ۲۰۰۴، این گروه به تیپ ریستا ارتقا یافت، زمانی که هنگ ۴۱ آیمینت «کوردنونز» در آن روز به این گروه پیوست. در ۲۸ ژوئن ۲۰۰۵، گردان سیزدهم «آکوئیلیا» در آنزیو تشکیل شد و به عنوان واحد اطلاعات انسانی به تیپ پیوست. در ۵ نوامبر ۲۰۱۸، این تیپ به تیپ اطلاعات
پیوست. در ۵ نوامبر ۲۰۱۸، این تیپ به تیپ اطلاعات تاکتیکی تغییر نام داد و در همان تاریخ، گردان سیزدهم «آکوئیلیا» سازماندهی مجدد شد و به هنگ سیزدهم تغییر نام داد. در سال ۲۰۲۲، این تیپ با هنگ بیست و هشتم «پاویا» و گروه چند ملیتی سیمیک که در سال ۲۰۲۴ به هنگ ۷ سیمیک تغییر نام داد، تقویت شد.
مارک رندال ولمن (۱۹ آوریل ۱۹۴۷–۵ سپتامبر ۲۰۲۵) خواننده، نوازنده گیتار و ترانه‌پرداز آمریکایی بود. او یکی از اعضای بنیان‌گذار گروه راک لاک‌پشت‌ها در دهه ۱۹۶۰ بود و به همراه هم‌گروهی و دوستش هاوارد کایلن، عضو گروه دونفره راک فلو و ادی در دهه ۱۹۷۰ بود. ولمن با پیوستن به گروه فرانک زاپا، مادرز آو اینونشن، به چهره‌ای برجسته تبدیل شد.
هنگ ۲ برسالیری () یک واحد نیروی زمینی ایتالیا است که پایگاه آن در لگنانو در لومباردی قرار دارد. این هنگ بخشی از یگان تخصصی برسالیری سپاه پیاده‌نظام ارتش است و آخرین بار به صورت عملیاتی به تیپ زرهی «سنتارو» اختصاص داده شد. این هنگ در سال ۱۸۶۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا با گردان‌های موجود تشکیل شد. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ در جبهه ایتالیا خدمت کرد. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ در جنگ یونان و ایتالیا جنگید و سپس در آلبانی و یونان به عنوان نیروی اشغالگر خدمت کرد. در سال ۱۹۷۶، پرچم و سنت‌های این هنگ به گردان
کرد. در سال ۱۹۷۶، پرچم و سنت‌های این هنگ به گردان دوم برسالیری «گاورنولو» اختصاص داده شد. در ۲ سپتامبر ۲۰۰۲، این هنگ منحل شد و پرچم آن به معبد پرچم‌ها در ویتوریانو در رم منتقل شد. سالگرد این هنگ، مانند تمام واحدهای برسالیری، در ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶، روزی که تخصص برسالیری تأسیس شد، قرار دارد.
گارد مالی (؛ کوتاه‌شده به GdF) یک نیروی نظامی اجرای قانون با وظایف پلیسی در ایتالیا است که به‌طور اداری زیر نظر وزارت اقتصاد و دارایی فعالیت می‌کند. این نیرو علاوه بر مأموریت‌های مالی و اقتصادی، برای فعالیت‌های مربوط به نظم و امنیت عمومی با وزارت کشور هماهنگ است و در زمینه دفاع نظامی از قلمرو نیز تابع وزارت دفاع محسوب می‌شود. فرماندهی کل در پادگان پیاوه در رم واقع شده است، جایی که موزه تاریخی گارد مالی نیز در آن قرار دارد و یادگارهای این سپاه را جمع‌آوری می‌کند. ریشه‌های آن به سال ۱۷۷۴ و به "لژیون نیروهای
ریشه‌های آن به سال ۱۷۷۴ و به "لژیون نیروهای سبک" برمی‌گردد. در سال ۱۸۶۲ به عنوان "سپاه نگهبانان گمرک" پادشاهی ایتالیا تأسیس شد. در سال ۱۸۸۱ به "سپاه گارد مالی سلطنتی" تبدیل شد. جشن سالگرد تا سال ۱۹۶۵ در ۵ ژوئیه برگزار می‌شد، که به یاد آغاز نبرد انقلاب زمستانی که در طول جنگ جهانی اول رخ داد، به ۲۱ ژوئن منتقل شد. مأموریت. مأموریت و وظایف نهادی گارد مالی در قانون ۱۸۹ مورخ ۲۳ آوریل ۱۹۵۹ و ۶۸/۲۰۰۱ بیان شده و به وظایف اولویت‌دار (پیشگیری، تحقیق و گزارش تخلف‌ها و فرارهای مالی، نظارت بر رعایت مفاد منافع
تخلف‌ها و فرارهای مالی، نظارت بر رعایت مفاد منافع سیاسی-اقتصادی و نظارت در دریا برای اهداف پلیس مالی) و وظایف مشارکتی (حفظ نظم و امنیت عمومی، دفاع سیاسی-نظامی از مرزها و عملیات بین‌المللی مبارزه با مواد مخدر) تقسیم می‌شوند. مأموریت اصلی گارد مالی محافظت از اقتصاد قانونی و کسب‌وکارهایی است که مطابق با قانون فعالیت می‌کنند و در عین حال تضمین می‌کند که جمهوری، اتحادیه اروپا، نواحی و دولت‌های محلی می‌توانند به درآمد منظم و استفاده مناسب از منابع در نظر گرفته شده برای جامعه و برای حمایت از سیاست‌های احیا و
شده برای جامعه و برای حمایت از سیاست‌های احیا و توسعه اقتصادی و اجتماعی متکی باشند. فعالیت‌های آن با امور مالی، اقتصادی، قضایی و امنیت عمومی مرتبط است: اینترپل گارد مالی را به صورت زیر خلاصه می‌کند:«نیرویی با وضعیت نظامی و اختیارات سراسری برای تحقیقات جرایم مالی و تحقیقات قاچاق مواد مخدر غیرقانونی».یوروپل (آژانس اجرای قانون اتحادیه اروپا)، این نیرو را به صورت زیر خلاصه می‌کند:«بر اساس یک ساختار نظامی سازماندهی شده است… وظایف گارد مالی شامل پیشگیری، جستجو و افشای فرارها و تخلفات مالی، نظارت بر رعایت مفاد
و افشای فرارها و تخلفات مالی، نظارت بر رعایت مفاد منافع سیاسی و اقتصادی و نظارت در دریا برای اهداف پلیس مالی است؛ بنابراین، گارد مالی یک نیروی پلیس با صلاحیت عمومی بر تمام امور اقتصادی و مالی است؛ همچنین به حفظ نظم و امنیت عمومی و دفاع نظامی در امتداد مرزهای ملی کمک می‌کند.» تاریخچه. لژیون سربازان سبک (۱۷۷۴). ریشه‌های گارد مالی به ۵ اکتبر ۱۷۷۴ برمی‌گردد، زمانی که «لژیون سربازان سبک» () تحت فرمان پادشاه ساردنی، ویکتور آمادئوس سوم، تشکیل شد. این اولین نمونه از یک سپاه ویژه در ایتالیا بود که برای وظایف نظارت
یک سپاه ویژه در ایتالیا بود که برای وظایف نظارت مالی در امتداد مرزها و همچنین دفاع نظامی تأسیس و سازماندهی شده بود؛ بنابراین، ۵ اکتبر به عنوان روز بزرگداشت گارد مالی شناخته می‌شود. سپاه نگهبانان گمرک (۱۸۶۲). پس از تکمیل اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۲، «سپاه پاسداران گمرک» () تأسیس شد. وظیفه اصلی آن نظارت گمرکی و مشارکت در دفاع از کشور در زمان جنگ بود. سپاه گارد مالی سلطنتی (۱۸۸۱). طبق قانون شماره ۱۴۱ مورخ ۸ آوریل ۱۸۸۱، سپاه نگهبانان گمرک به «سپاه گارد مالی سلطنتی» () تبدیل شد. که وظیفه آن «مانع، سرکوب و گزارش
() تبدیل شد. که وظیفه آن «مانع، سرکوب و گزارش فعالیت‌های قاچاق و هرگونه تخلف و تخطی دیگر از قوانین و مقررات مالی»، حفظ منافع اداره مالیات و همچنین مشارکت در اجرای قانون و نظم و امنیت عمومی بود. قرن بیستم. با فرمان سلطنتی مورخ ۱۴ ژوئیه ۱۹۰۷، به این سپاه لباس‌های ستاره‌دار پنج‌پر برای نشان دادن وضعیت نظامی‌اش داده شد، اگرچه مقررات انضباطی نظامی ارتش طبق قانون مورخ ۱۲ ژوئیه ۱۹۰۸ به گارد مالی نیز تعمیم داده شد. این سپاه در دو جنگ جهانی و در جنگ آزادی‌بخش ملی خدمت کرد و به پاس رشادت‌هایش، ۱۸ نشان افتخار دریافت
کرد و به پاس رشادت‌هایش، ۱۸ نشان افتخار دریافت نمود که در سال ۱۹۱۴ اعطا شد و به منظور اعلام ادغام کامل این نیرو در میان نیروهای مسلح ایتالیا صادر شده بود. پس از آن، سپاه در عملیات نجات متعددی در طول بلایای طبیعی جدی شرکت کرد؛ به پاس این تعهد، سپاه مفتخر به دریافت ۱۳ نشان شجاعت مدنی دیگر شد. سازماندهی مجدد نیروهای پلیس در سال ۱۹۱۹، گارد سلطنتی مالی "را" نیز تحت تأثیر قرار داد. مسئولیت‌ها بین بازرس کل، که یک افسر ارتش با درجه سپهبدی و مسئول آماده‌سازی نظامی بود، و ژنرال، که یک افسر گارد مالی تابع بازرس کل
بود، و ژنرال، که یک افسر گارد مالی تابع بازرس کل بود اما مجاز به حفظ روابط مستقیم با وزیر برای وظایف عادی نهادی و مدیریت پرسنل بود، تقسیم شد. در سال ۱۹۲۳، «پلیس مالیاتی تحقیقاتی» به عنوان شاخه‌ای تخصصی از گارد مالی سلطنتی تأسیس شد. ظرف چند سال، ناوگان دریایی، وسایل نقلیه موتوری و ساختار مخابراتی آن کاملاً تغییر کرد؛ سرویس آماری به یک مرکز پردازش داده‌ها مجهز شد و سرویس هوایی و سرویس سگ (برای بررسی‌های ضد مواد مخدر) تأسیس شدند. در همان سال‌ها، سازمان عمومی گارد طبق قانون شماره ۱۸۹ مورخ ۲۳ آوریل ۱۹۵۹ تعریف
گارد طبق قانون شماره ۱۸۹ مورخ ۲۳ آوریل ۱۹۵۹ تعریف شد که وظایف نهادی آن را تعیین می‌کرد و متعاقباً با مقررات خاص بخش که مسئولیت‌های خاصی را تعیین می‌کرد، اصلاح شد. قرن بیست و یکم. علاوه بر بررسی ساختار سازمانی آن، که با صدور فرمان ریاست جمهوری شماره ۳۴ مورخ ۲۹ ژانویه ۱۹۹۹ تدوین شده بود، به‌روزرسانی وظایف نهادی گارد نیز تکمیل شد. فرمان قانونی شماره ۶۸، مورخ ۱۹ مارس ۲۰۰۱، ضمن تأیید پیکربندی گارد مالی به عنوان یک ساختار نظامی، نقش آن را به عنوان یک نیروی پلیس با صلاحیت عمومی در کلیه امور اقتصادی، مالی و قضایی
صلاحیت عمومی در کلیه امور اقتصادی، مالی و قضایی برای حفاظت از بودجه عمومی و بودجه ناحیه‌ها، مقامات محلی و اتحادیه اروپا افزایش داد. موزهٔ تاریخی گارد مالی، نگهبان سنت‌ها و میراث این نیرو است. این موزه اشیای مرتبط با گارد مالی را نگهداری می‌کند و با هدف کمک به پژوهشگران، دانش‌پژوهان و علاقه‌مندان تاریخ نظامی، تحقیقات تاریخی را ترویج می‌دهد. در فاجعهٔ کاستا کنکوردیا، آنکه یکی از خدمه ناشناس به دروغ ادعا کرد که برق کشتی قطع شده است، رئیس بندر لیورنو از یک قایق گشتی گارد مالی خواست تا وضعیت کشتی را بررسی کند.
گشتی گارد مالی خواست تا وضعیت کشتی را بررسی کند. پرونده قاچاق مالی کیاسو. در ۳ ژوئن ۲۰۰۹، در نزدیکی کیاسو در سوئیس (نزدیک مرز ایتالیا)، مأموران گارد مالی دو تبعهٔ ژاپنی حدوداً ۵۰ ساله را که سعی در ورود به سوئیس داشتند و چمدانی با کف کاذب حاوی اوراق بهادار خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا به ارزش ۱۳۴٫۵ میلیارد دلار در اختیار داشتند، دستگیر کردند بعداً مشخص شد که این اوراق جعلی بوده‌اند.
کلیسای جامع چهل شهید (؛ Մայր Եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر حلب، استان حلب سوریه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
تاتراکاوانک (؛ Տատրաբնակ Սուրբ Աստվածածին վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر بیتلیس، استان بیتلیس ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
واردنوتساتس وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان ارزنجان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای استپاتوس مقدس (کاغاکیک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کاغاکیک، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای استپانوس مقدس (لوتسک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر لوتسک، استان ولین اوکراین می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
برج ناقوس استپانوس مقدس (؛ ) یک نمازخانه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کامیانتس-پودیلسکی، استان خملنیتسکی اوکراین می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده‌های ۱۵-۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای سارگیس مقدس (دمشق) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر دمشق، استان دمشق سوریه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
باشگاه فوتبال بولا بویز یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مردان مستقر در فیجی است. این باشگاه که اکثریت سهام آن متعلق به اتحادیه فوتبال فیجی است، قصد دارد از فصل ۲۰۲۶ در لیگ حرفه‌ای اقیانوسیه به رقابت بپردازد. ایجاد. اکثریت سهام باشگاه فوتبال بولا بویز متعلق به اتحادیه فوتبال فیجی است. اگرچه این باشگاه لقب تیم ملی فوتبال فیجی را دارد، اما قصد دارد مستقل از اتحادیه فوتبال فیجی فعالیت کند. اتحادیه فوتبال فیجی به دنبال حمایت مالی از باشگاه فوتبال بولا بویز از دولت فیجی است.
صومعه مریم مقدس (چارخاپان) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ازمیت، استان قوجاایلی ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
ماتناوانک (؛ Ախլաթու վանք, Խլաթի Մատնավանք, Մատնավանից Սուրբ Աստվածածին, Մատնավանքի Սուրբ Աստվածածին, Մատնեվանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر اخلاط، استان بیتلیس ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
باشگاه فوتبال کرایست‌چرچ یونایتد یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای در کرایست‌چرچ، نیوزیلند است. آنها در مسابقات مختلف فوتبال سرزمین اصلی در سطح نوجوانان و بزرگسالان رقابت می‌کنند. این باشگاه شش عنوان قهرمانی لیگ ملی و هفت جام چاتهام را کسب کرده است.
وانواتو یونایتد یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مردان مستقر در وانواتو است. این باشگاه قصد دارد از فصل ۲۰۲۶ در لیگ حرفه‌ای اقیانوسیه بازی کند. تاریخچه. باشگاه فوتبال وانواتو در اوت ۲۰۲۵ به عنوان یکی از هشت باشگاه لیگ حرفه‌ای اقیانوسیه انتخاب شد. این باشگاه قصد دارد بازی خود را در فصل افتتاحیه لیگ در سال ۲۰۲۶ آغاز کند. در ۱۱ سپتامبر، این باشگاه رسماً به باشگاه فوتبال وانواتو یونایتد تغییر نام داد و اظهار داشت که این نام، آرمان باشگاه برای متحد کردن همه هواداران فوتبال در سراسر کشور را بهتر منعکس می‌کند.
کلیسای فرشتگان مقرب مقدس (تئودوسیا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تئودوسیا، شبه جزیره کریمه اوکراین می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هوهانس تعمیددهنده مقدس (تئودوسیا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تئودوسیا، شبه جزیره کریمه اوکراین می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هوهانس مقدس (تئودوسیا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تئودوسیا، شبه جزیره کریمه اوکراین می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
سیدرضاقلی شهیدی (زادهٔ حدود ۱۳۰۰ در محلهٔ شاپور تهران) از چهره‌های تأثیرگذار در آموزش ناشنوایان در ایران بود. او در خانواده‌ای فرهنگی با پدری قاضی و مادری معلم و آشنا به زبان فرانسه بزرگ شد. در حدود چهار سالگی بر اثر ابتلا به بیماری مننژیت شنوایی خود را از دست داد و با دنیای سکوت روبه‌رو شد. در سن هشت‌سالگی برای تحصیل به مدرسه‌ای ویژه معلولان در اصفهان فرستاده شد، اما به‌دلیل ناکارآمدی روش‌های آموزشی، پس از چند ماه به تهران بازگشت. در یازده‌سالگی، هم‌زمان با تأسیس نخستین دبستان ویژه کرولال‌ها در تهران، به
تأسیس نخستین دبستان ویژه کرولال‌ها در تهران، به این مدرسه واقع در چهارراه حسن‌آباد، کوچه طرشتی، پیوست. این مدرسه زیر نظر جبار باغچه‌بان اداره می‌شد و زمینه‌ساز پیشرفت علمی و اجتماعی او شد. ایجاد کانون کرولال‌ها در تهران. پیش از تأسیس کانون کرولال‌ها در سال ۱۳۲۷، ناشنوایان تهران مکان مشخصی برای گردهمایی نداشتند و اغلب در قهوه‌خانه‌ها یا گوشه‌وکنار خیابان‌ها اجتماع می‌کردند. این وضعیت گاه با واکنش منفی کسبه و رهگذران همراه بود و در برخی موارد به درگیری و ایجاد مزاحمت منجر می‌شد. سیدرضاقلی شهیدی که سال‌ها
مزاحمت منجر می‌شد. سیدرضاقلی شهیدی که سال‌ها شاهد این مشکلات بود و ارتباط نزدیکی با جبار باغچه‌بان داشت، با وی دربارهٔ ایجاد فضایی اختصاصی برای ناشنوایان مشورت کرد. باغچه‌بان که از وضعیت این گروه به‌خوبی آگاه بود، با پیشنهاد تأسیس یک کانون ویژه موافقت کرد. بدین ترتیب، کانون کرولال‌ها با حمایت جبار باغچه‌بان در سال ۱۳۲۷ بنیان‌گذاری شد. در آغاز فعالیت، یکی از اتاق‌های دبستان باغچه‌بان در خیابان رامسر به کانون اختصاص یافت و شهیدی به‌عنوان سرپرست آن انتخاب شد. او تلاش‌هایی برای دریافت مجوز رسمی انجام داد، اما
او تلاش‌هایی برای دریافت مجوز رسمی انجام داد، اما به دلیل نبود درک کافی از نیازهای ناشنوایان در نهادهای دولتی، این تلاش‌ها بی‌نتیجه ماند. با وجود محدودیت منابع مالی و عدم حمایت رسمی، کانون به‌صورت نیمه‌فعال به کار خود ادامه داد و خدمات ارزشمندی به جامعهٔ ناشنوایان ارائه کرد. فدراسیون ورزشی کرولال‌ها. پیش از تشکیل فدراسیون، فعالیت‌های ورزشی ناشنوایان به‌طور پراکنده در زورخانه‌ها و باشگاه‌های عمومی صورت می‌گرفت. شماری از ناشنوایان، از جمله کریم رئیس‌نیا، در باشگاه پولاد در نزدیکی میدان شاپور به تمرین کشتی
باشگاه پولاد در نزدیکی میدان شاپور به تمرین کشتی می‌پرداختند. رئیس‌نیا که با کشتی‌گیرانی چون غلامرضا تختی هم‌تمرین بود، همراه وی برای نخستین بار به ترکیه اعزام شد و موفق به کسب مقام اول در یک رقابت بین‌المللی شد. این موفقیت توجه مسئولان را به ظرفیت‌های ورزشی ناشنوایان جلب کرد. در سال ۱۳۳۳، سازمان تربیت بدنی جلسه‌ای با حضور سیدرضاقلی شهیدی و جمعی از ناشنوایان برگزار کرد تا امکان تأسیس یک نهاد رسمی برای ورزشکاران ناشنوا بررسی شود. در نهایت، فدراسیون ورزشی کرولال‌ها در تابستان ۱۳۳۴ زیر نظر سازمان تربیت بدنی
در تابستان ۱۳۳۴ زیر نظر سازمان تربیت بدنی تأسیس شد. تیمسار سرلشگر گرزن به ریاست آن و آقای امیریان به‌عنوان دبیر فدراسیون منصوب شدند. شهیدی نیز مسئولیت کمیته فنی فدراسیون و رابط ورزشکاران ناشنوا را بر عهده گرفت. در سال‌های آغازین، تمرین‌ها در سالن امجدیه انجام می‌شد و با گذشت زمان، رشته‌هایی مانند شنا و تیراندازی نیز به فدراسیون افزوده شد. در سال ۱۳۳۶، ایران به عضویت فدراسیون بین‌المللی ناشنوایان درآمد و برای نخستین بار، ورزشکاران ناشنوای ایرانی در هشتمین دورهٔ المپیک ناشنوایان در میلان، ایتالیا (۱۹۵۷
دورهٔ المپیک ناشنوایان در میلان، ایتالیا (۱۹۵۷ میلادی) شرکت کردند. در اسفند ۱۳۵۲، نام این نهاد به فدراسیون ورزش‌های ناشنوایان ایران تغییر یافت. کانون کرولال‌های ایران (کانون ناشنوایان ایران). پس از تأسیس فدراسیون ورزشی ناشنوایان، سیدرضاقلی شهیدی اقدام به احیای کانون کرولال‌ها کرد که چند سال در حالت تعطیل قرار داشت. روند اخذ مجوز رسمی از سال ۱۳۳۸ آغاز شد و با تدوین اساسنامه و برگزاری جلسات متعدد، در سال ۱۳۳۹ به ثبت رسید. نخستین انتخابات هیئت مدیره در ۲۵ بهمن ۱۳۳۸ در باشگاه امیرکبیر برگزار شد. رأی‌گیری