payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متحده انجام شود که آزادی لوچیانو از زندان را تضمین می‌کرد؛ در عوض، مافیا امنیت کشتی‌های جنگی که در امتداد اسکله‌های نیویورک ساخته می‌شدند را تأمین می‌کرد. زیردریایی‌های آلمانی در حال غرق کردن کشتی‌های متفقین به تعداد زیاد در امتداد ساحل شرقی و ساحل کارائیب بودند و ترس زیادی از حمله یا خرابکاری توسط همدستان نازی وجود داشت. لانسکی ONI را با لوچیانو مرتبط کرد که گزارش شده به جوزف لانزا دستور داد از خرابکاری در اسکله‌های نیویورک جلوگیری کند. هتل فلامینگو، ۱۹۴۶-۱۹۴۷ در سال ۱۹۴۶، لانسکی مافیای ایتالیایی-آمریکایی
در سال ۱۹۴۶، لانسکی مافیای ایتالیایی-آمریکایی را متقاعد کرد که سیگل را مسئول لاس‌وگاس کند و سرمایه‌گذار اصلی در هتل فلامینگوی سیگل شد. برای محافظت از خود در برابر نوعی پیگرد قانونی که آل کاپون را به دلیل فرار مالیاتی و فحشا به زندان انداخت، لانسکی درآمدهای غیرقانونی امپراتوری کازینوی در حال رشد خود را به یک حساب بانکی سوئیس منتقل کرد، که در آن ناشناس بودن توسط قانون بانکداری سوئیس در سال ۱۹۳۴ تضمین شده بود. لانسکی در نهایت یک بانک فراساحلی در سوئیس خرید که از آن برای پولشویی از طریق شبکه‌ای از شرکت‌های
که از آن برای پولشویی از طریق شبکه‌ای از شرکت‌های پوششی و هلدینگ استفاده کرد. در سال ۱۹۴۶، لانسکی در یک جلسه محرمانه در هاوانا شرکت کرد تا در مورد مدیریت سیگل از هتل فلامینگو بحث شود، که بسیار عقب‌تر از برنامه بود و هزینه زیادی برای سرمایه‌گذاران مافیای سیگل داشت. سایر روسا می‌خواستند سیگل را بکشند، اما لانسکی از آن‌ها خواست به دوستش فرصت دیگری بدهند. علیرغم این فرصت، سیگل همچنان در فلامینگو ضرر می‌کرد. سپس یک جلسه دوم تشکیل شد. تا زمان برگزاری جلسه، کازینو سود کمی کرده بود. با حمایت لوچیانو، لانسکی سایر
سود کمی کرده بود. با حمایت لوچیانو، لانسکی سایر سرمایه‌گذاران را متقاعد کرد که به سیگل زمان بیشتری بدهند. وقتی هتل دوباره شروع به از دست دادن پول کرد، سایر سرمایه‌گذاران تصمیم گرفتند که کار سیگل تمام شده است. به طور گسترده‌ای اعتقاد بر این است که لانسکی به دلیل رابطه طولانی‌مدت با سیگل و جایگاهش در سازمان، مجبور شد رأی نهایی را برای حذف سیگل بدهد. در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۷، سیگل در بورلی هیلز، کالیفرنیا، هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد. بیست دقیقه بعد، همدستان لانسکی، از جمله گاس گرینباوم و مو سدوی، وارد فلامینگو شدند
جمله گاس گرینباوم و مو سدوی، وارد فلامینگو شدند و کنترل آن را به دست گرفتند. بر اساس گزارش اف‌بی‌آی، لانسکی برای ۲۰ سال بعد یک سهم مالی قابل توجه در فلامینگو حفظ کرد. لانسکی در چندین مصاحبه در سال‌های بعدی زندگی‌اش گفت که اگر به او بستگی داشت، «بن سیگل امروز زنده بود». مرگ سیگل نشان‌دهنده انتقال قدرت در وگاس از پنج خانواده نیویورک به گروه شیکاگو بود. اگرچه نقش لانسکی به میزان قابل توجهی محدودتر از سال‌های گذشته بود، اما اعتقاد بر این است که او هم به تونی آکاردو، رئیس شیکاگو، مشورت داد و هم در ابتدای به دست
رئیس شیکاگو، مشورت داد و هم در ابتدای به دست گرفتن کنترل به او کمک کرد. کوبا، ۱۹۴۶-۱۹۵۹ پس از جنگ جهانی دوم، به عنوان پاداش برای خدمات دوران جنگ، حکم لوچیانو به زمان تحمل شده کاهش یافت. آزادی او مشروط به این بود که با لغو تابعیت آمریکایی‌اش مخالفت نکند و اخراج به ایتالیا، زادگاهش، را بپذیرد. پس از ورود به ایتالیا، لوچیانو در سیسیل ساکن شد. او مخفیانه به کوبا نقل مکان کرد، جایی که برای از سرگیری کنترل بر عملیات مافیا کار کرد. لوچیانو همچنین چندین کازینو در کوبا با مجوز فولخنسیو باتیستا، دیکتاتور کوبا، اداره
با مجوز فولخنسیو باتیستا، دیکتاتور کوبا، اداره می‌کرد. پس از کشف حضور لوچیانو در کوبا و از سرگیری فعالیت‌های جنایی، دولت ایالات متحده باتیستا را تحت فشار قرار داد تا لوچیانو را به ایتالیا اخراج کند. باتیستا و لانسکی یک دوستی و رابطه تجاری معروف تشکیل دادند که یک دهه طول کشید. در طول اقامت در هتل والدورف-آستوریا در نیویورک در اواخر دهه ۱۹۴۰، توافق شد که در ازای رشوه، باتیستا کنترل کازینوها و مسابقات اسب‌دوانی کشور را به لانسکی و مافیا واگذار کند. باتیستا هاوانا را برای قمار در مقیاس بزرگ باز می‌کرد و دولت
را برای قمار در مقیاس بزرگ باز می‌کرد و دولت او به ازای هر دلار سرمایه‌گذاری در هتل بیش از ۱ میلیون دلار آمریکا، که شامل مجوز کازینو می‌شد، معادل آن را پرداخت می‌کرد. لانسکی خود را در مرکز عملیات قمار کوبا قرار داد. او بلافاصله از همدستانش خواست تا یک اجلاس در هاوانا برگزار کنند. کنفرانس هاوانا در ۲۲ دسامبر ۱۹۴۶ در هتل ناسیونال برگزار شد. این اولین جلسه کامل رهبران زیرزمینی آمریکا از زمان جلسه شیکاگو در سال ۱۹۳۲ بود. چهره‌هایی مانند جو آدونیس، آلبرت «کلاه‌گر دیوانه» آناستازیا، فرانک کاستلو، جوزف «جو موز»
دیوانه» آناستازیا، فرانک کاستلو، جوزف «جو موز» بونانو، ویتو جنووز، مو دالیتز، توماس لوچزه از نیویورک؛ سانتو ترافیکانته جونیور از تامپا؛ کارلوس مارچلو از خانواده جنایی نیواورلئان؛ و استفانو ماگادینو، پسرعموی بونانو از بوفالو در آن حضور داشتند. از شیکاگو آکاردو و برادران فیشتی، «چارلی تریگر-هاپی» و روکو فیشتی؛ و از طرف منافع یهودیان، لانسکی، دالیتز و «فیل داندی» کاستل از فلوریدا حضور داشتند. اولین کسی که رسید لوچیانو بود که با گذرنامه جعلی به صورت مخفیانه به هاوانا سفر کرده بود. لانسکی چشم‌انداز خود از یک
هاوانا سفر کرده بود. لانسکی چشم‌انداز خود از یک هاوانای جدید را با حاضران در میان گذاشت که برای کسانی که مایل به سرمایه‌گذاری مبلغ مناسب بودند، سودآور خواهد بود. به گفته لوچیانو، تنها فردی که تا به حال جزئیات رویدادها را بازگو کرده است، او به عنوان رهبر مافیا منصوب شد تا از کوبا حکومت کند تا زمانی که راهی قانونی برای بازگشت به ایالات متحده پیدا کند. سرگرمی در کنفرانس توسط فرانک سیناترا و دیگران ارائه شد، که با دوستانش، برادران فیشتی، به کوبا پرواز کرده بود. در سال ۱۹۵۲، لانسکی به کارلوس پریو ساکاراس،
بود. در سال ۱۹۵۲، لانسکی به کارلوس پریو ساکاراس، رئیس‌جمهور وقت کوبا، پیشنهاد رشوه ۲۵۰٬۰۰۰ دلار آمریکا را داد تا کنار برود و باتیستا بتواند دوباره به قدرت بازگردد. پس از اینکه باتیستا در مارس ۱۹۵۲ در یک کودتای نظامی کنترل دولت را دوباره به دست گرفت، به سرعت قمار را به مسیر خود بازگرداند. باتیستا به لانسکی حقوق سالانه ۲۵٬۰۰۰ دلار آمریکا پیشنهاد داد تا به عنوان وزیر غیررسمی قمار خدمت کند. تا سال ۱۹۵۵، او دوباره قوانین قمار را تغییر داد و به هر کسی که ۱ میلیون دلار آمریکا در یک هتل یا ۲۰۰٬۰۰۰ دلار آمریکا در
دلار آمریکا در یک هتل یا ۲۰۰٬۰۰۰ دلار آمریکا در یک کلاب شبانه جدید سرمایه‌گذاری می‌کرد، مجوز قمار اعطا کرد. برخلاف روش اخذ مجوز قمار در وگاس، این شرط سرمایه‌گذاران را از بررسی سوابق معاف می‌کرد. تا زمانی که سرمایه‌گذاری لازم را انجام می‌دادند، به آن‌ها بودجه عمومی برای ساخت‌وساز، معافیت مالیاتی ده ساله و واردات بدون عوارض تجهیزات و اثاثیه اعطا می‌شد. دولت ۲۵۰٬۰۰۰ دلار آمریکا برای مجوز به‌اضافه درصدی از سود هر کازینو دریافت می‌کرد. ۱۰٬۰۰۰ دستگاه اسلات ماشین کوبا، حتی آن‌هایی که جوایز کوچکی برای کودکان در
کوبا، حتی آن‌هایی که جوایز کوچکی برای کودکان در نمایشگاه‌های محلی ارائه می‌دادند، در حوزه اختیارات روبرتو فرناندز ی میراندا، برادر همسر باتیستا، مارتا فرناندز میراندا د باتیستا قرار گرفتند. فرناندز، یک ژنرال ارتش کوبا و مدیر ورزشی دولت، همچنین پارکومترهای هاوانا را به عنوان یک امتیاز اضافی دریافت کرد. عوارض گمرکی برای مصالح ساختمانی هتل لغو شد و پیمانکاران کوبایی با ارتباطات مناسب با فروش مازاد به دیگران با سودهای کلان، ثروت‌های بادآورده به دست آوردند. شایعه شده بود که علاوه بر ۲۵۰٬۰۰۰ دلار آمریکا برای
شده بود که علاوه بر ۲۵۰٬۰۰۰ دلار آمریکا برای دریافت مجوز، گاهی مبلغ بیشتری زیر میز لازم بود. مقامات فاسد درخواست پرداخت‌های دوره‌ای می‌کردند و دریافت می‌کردند. لانسکی به اصلاح کاباره مونمارتر پرداخت که به زودی به مکان محبوب هاوانا تبدیل شد. او همچنین یک کازینو در هتل ناسیونال راه‌اندازی کرد که بر حمایت باتیستا تکیه داشت. انقلاب کوبا و فرار به باهاما (۱۹۵۹ و دهه ۱۹۶۰) انقلاب کوبا در ۱۹۵۹ و به قدرت رسیدن فیدل کاسترو شرایط را برای سرمایه‌گذاری مافیا در کوبا تغییر داد. در شب سال نو ۱۹۵۸، در حالی که باتیستا در
داد. در شب سال نو ۱۹۵۸، در حالی که باتیستا در حال آماده‌شدن برای فرار به جمهوری دومینیکن بود قبل از آنکه به‌طور دائم در اسپانیای فرانکو ساکن شود (جایی که در تبعید در سال ۱۹۷۳ درگذشت)، لانسکی در حال جشن گرفتن ۳ میلیون دلار آمریکایی بود که در اولین سال فعالیت در کاخ ۴۴۰ اتاقه ۸ میلیون دلاری خود، ریویرای هاوانا، به دست آورده بود. بسیاری از کازینوها، از جمله چند مورد متعلق به لانسکی، آن شب غارت و تخریب شدند. لانسکی در ۷ ژانویه به باهاما فرار کرد. در ناسائو، «پسران خلیج» حکومت می‌کردند. در ۸ ژانویه ۱۹۵۹، کاسترو
خلیج» حکومت می‌کردند. در ۸ ژانویه ۱۹۵۹، کاسترو و انقلابیون کنترل هاوانا را به دست گرفتند و یک پست فرماندهی در هیلتون برپا کردند. رئیس‌جمهور جدید کوبا، مانوئل اوروتیا لیئو، اقداماتی را برای بستن کازینوها انجام داد. در اکتبر ۱۹۶۰، کاسترو تمام هتل-کازینوهای جزیره را ملی کرد و قمار را ممنوع اعلام کرد. پس از انقلاب، لانسکی از دولت ایالات متحده خواستار جبران خساراتش در کوبا شد. اخاذی جنسی و جی. ادگار هوور لانسکی به داشتن کنترل بر تصاویر compromettante از جی. ادگار هوور، مدیر سابق اف‌بی‌آی، و کلاید تالسون، دستیار
هوور، مدیر سابق اف‌بی‌آی، و کلاید تالسون، دستیار دیرینه‌اش، معروف است. در کتاب خود، «رسمی و محرمانه: زندگی مخفی جی. ادگار هوور»، آنتونی سامرز به منابع متعددی اشاره می‌کند که نشان می‌دهد لانسکی از اخاذی برای کسب نفوذ بر سیاستمداران، پلیس‌ها و قضات استفاده می‌کرد. یکی از مراحل جمع‌آوری مواد اخاذی، مهمانی‌های هرزه‌نگاری بود که توسط وکیل فقید هوور، روی کوهن، و لوئیس روزنستیل، تاجر مشروبات الکلی که از دوران قاچاق در دوران ممنوعیت ارتباطات پایدار با مافیا داشت، برگزار می‌شد. انتشار پرونده‌های اف‌بی‌آی درباره
برگزار می‌شد. انتشار پرونده‌های اف‌بی‌آی درباره لانسکی در سال ۲۰۱۹ نشان داد که نظارت و تحقیقات گسترده‌ای انجام شده است، که توضیح عدم پیگیری لانسکی تا محکومیت را دشوار می‌کند، مگر اینکه او با اخاذی از آن اجتناب کرده باشد. کوهن این مدل اخاذی را برای کنترل سیاستمداران و اجتناب از محکومیت خودش کپی کرد. تلاش برای مهاجرت و محاکمه (۱۹۷۰-۱۹۷۲) در سال ۱۹۷۰، لانسکی به هرتزلیا پیتوآ، اسرائیل، فرار کرد تا از اتهامات فرار مالیاتی فدرال در ایالات متحده فرار کند. او همدرد قوی اسرائیل بود. در آن زمان قانون اسرائیل اجازه
قوی اسرائیل بود. در آن زمان قانون اسرائیل اجازه استرداد شهروندان اسرائیلی را نمی‌داد و تحت قانون بازگشت، هر یهودی می‌توانست به‌طور قانونی در اسرائیل ساکن شود و تابعیت بگیرد. دولت اسرائیل این حق را برای خود محفوظ داشت که یهودیان با سابقه جنایی را از اقامت در کشور محروم کند. دو سال پس از ورودش، لانسکی به ایالات متحده اخراج شد. دولت فدرال لانسکی را با شهادت وینسنت «وینی چاق» ترزا به محاکمه کشاند. لانسکی در سال ۱۹۷۳ تبرئه شد. زندگی شخصی و مرگ. لانسکی در سال ۱۹۲۹ با آنا سیترون ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شد، اما
با آنا سیترون ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شد، اما در سال ۱۹۴۶ از هم جدا شدند. او در سال ۱۹۴۸ با تلما شوارتز ازدواج کرد. لانسکی در میامی بازنشسته شد و ۱۰ سال آخر عمرش را به آرامی در خانه‌اش در میامی بیچ، فلوریدا گذراند. او در ۱۵ ژانویه ۱۹۸۳ در سن ۸۰ سالگی بر اثر سرطان ریه درگذشت. دارایی‌ها بر روی کاغذ، لانسکی در زمان مرگ تقریباً هیچ دارایی نداشت. اف‌بی‌آی معتقد بود او بیش از ۳۰۰ میلیون دلار در حساب‌های مخفی به جا گذاشته است، اما این پول هرگز پیدا نشد. این مبلغ معادل ۷۷۱ میلیون دلار در سال ۲۰۲۳ خواهد بود.
مبلغ معادل ۷۷۱ میلیون دلار در سال ۲۰۲۳ خواهد بود. رابرت لسی، زندگینامه‌نویس لانسکی، به شرایط مالی سخت او در دو دهه آخر عمرش و ناتوانی‌اش در پرداخت هزینه‌های درمانی پسر معلولش اشاره می‌کند که در نهایت در فقر درگذشت. به گفته لسی، هیچ مدرکی وجود ندارد که ثابت کند لانسکی «پادشاه تمام شرورها، مغز متفکر، محرک پنهان، الهام‌بخش و کنترل‌کننده جنایت سازمان‌یافته آمریکا» بوده است. نوه همسر دوم لانسکی به نویسنده تی. جی. انگلیش گفت که او در زمان مرگش در سال ۱۹۸۳ تنها ۵۷٬۰۰۰ دلار نقد به جا گذاشت که معادل ۱۴۷٬۰۰۰ دلار در
دلار نقد به جا گذاشت که معادل ۱۴۷٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۳ است. وقتی در سال‌های پایانی عمرش از او پرسیده شد چه چیزی در کوبا اشتباه پیش رفت، لانسکی گفت: «همه چیز را از دست دادم». او به مردم گفت که تقریباً هر پنی را در کوبا از دست داده و به سختی زندگی می‌کرد. هانک مسیک، روزنامه‌نگار میامی هرالد که سال‌ها لانسکی را بررسی کرده بود، گفت کلید درک لانسکی در اطرافیانش نهفته است: «مایر لانسکی مالکیت اموال ندارد. او مالک مردم است». به گفته او، اف‌بی‌آی و دادستان منطقه منهتن رابرت مورگنتاو، واقعیت این بود که لانسکی
منهتن رابرت مورگنتاو، واقعیت این بود که لانسکی مقادیر زیادی پول به نام دیگران نگه داشته بود و این موضوع برای او تازگی نداشت. در سال ۲۰۱۰، ساندرا، دختر لانسکی، به طور عمومی گفت که پدرش در اوایل دهه ۱۹۷۰ حدود ۱۵ میلیون دلار به حساب برادرش منتقل کرده بود، زمانی که با مشکلات مالیاتی روبرو شده بود. احتمالاً هرگز مشخص نخواهد شد که لانسکی واقعاً چقدر پول داشت. از زمان بهبود روابط آمریکا و کوبا در سال ۲۰۱۵، گری راپوپورت، نوه لانسکی، از دولت کوبا خواسته است که بابت مصادره هتل ریویرا که پدربزرگش در هاوانا ساخته بود،
هتل ریویرا که پدربزرگش در هاوانا ساخته بود، به او غرامت پرداخت کند. در فرهنگ عامه. در سینما: - شخصیت هایمن راث (با بازی لی استراسبرگ) در فیلم (۱۹۷۴) و برخی جنبه‌های مایکل کورلئونه بر اساس لانسکی شکل گرفته‌اند. لانسکی پس از اکران فیلم به استراسبرگ تلفن زد و عملکردش را تحسین کرد، اما گفت: «می‌توانستی مرا دوست‌داشتنی‌تر بسازی». - در فیلم یوریکا (۱۹۸۳) جو پشی در نقش میاکوفسکی، شخصیتی الهام‌گرفته از لانسکی ظاهر شد. - شخصیت ماکسیمیلان "مکس" برکوویچ (با بازی جیمز وودز) در روزی روزگاری در آمریکا (۱۹۸۴) از لانسکی
وودز) در روزی روزگاری در آمریکا (۱۹۸۴) از لانسکی الهام گرفته شده است. - در فیلم هاوانا (۱۹۹۰) مارک رایدل نقش لانسکی را بازی کرد. - بن کینگزلی در باگزی (۱۹۹۱) نقش لانسکی را ایفا کرد و نامزد اسکار شد. - داستین هافمن در شهر گمشده (۲۰۰۵) و هاروی کیتل در لانسکی (۲۰۲۱) این شخصیت را به تصویر کشیدند. در تلویزیون: - در سریال بوردواک امپایر (۲۰۱۴-۲۰۱۰) آناتول یوسف نقش لانسکی را بازی کرد. - پاتریک فیشلر در شهر مافیا (۲۰۱۳) و ریچارد دریفوس در فیلم تلویزیونی لانسکی (۱۹۹۹) این نقش را بر عهده داشتند. در ادبیات: - رمان
این نقش را بر عهده داشتند. در ادبیات: - رمان هاوانا اثر استیون هانتر و کتاب اگر مردگان برنخیزند اثر فیلیپ کر شامل شخصیت لانسکی هستند. - کتاب کمیک مایر (۲۰۱۹) ماجرای خیالی لانسکی سالخورده را روایت می‌کند. در موسیقی: - رپر مایالناسکی (از گروه وو-تانگ کلن) نام هنری خود را از لانسکی گرفته است. - موزیسین اسرائیلی ساگول ۵۹ در آهنگ بالاد مایر لانسکی به زندگی او پرداخته است. - جی-زی در ترانه Party Life به لانسکی اشاره کرده است.
۱۳ آدم‌کش ، یک رمان تاریخی ژاپنی است که توسط یوئیچیرو اوگورا بر پایه ایده‌های نویسنده آثار تاریخی شوایچیرو ایکه‌میا و سناریوی نوشته شده توسط او در ۱۳ آدم‌کش (فیلم ۱۹۶۳)، است. این رمان اصلی است که فیلم "۱۳ آدم‌کش (فیلم ۲۰۱۰)"بر اساس آن ساخته شده و در پاییز ۲۰۱۰ اکران شد. این اثر بر اساس سناریوی اصلی قبلی نوشته شده است. نویسنده این رمان یوئیچیرو اوگورا در سال ۱۹۴۶ در استان شیزوئوکا متولد شد. فارغ‌التحصیل دانشکده حقوق دانشگاه واسدا است. پس از کار به عنوان ویراستار مجله در یک شرکت انتشاراتی، نویسنده شد. او در
مجله در یک شرکت انتشاراتی، نویسنده شد. او در بخش ویراستاری مجلات کار می‌کند و در اولین آثار نویسندگانی مانند کیچیرو ریو و شوایچیرو ایکه‌میا نقش داشته است. این رمان همچنین اولین رمانی از او است که با رمان‌نویسان دوره‌ای و تاریخی همکاری داشته است. وقتی سناریوی فیلم به رمان تبدیل شد، تغییرات متعددی در نام شخصیت‌ها، صحنه‌پردازی و طرح داستان ایجاد شد. علاوه بر این اثر، رمانی از بازسازی فیلم «سیزده قاتل» نوشته نائوکی آوایشی توسط شوگاکوکان بونکو در اوت ۲۰۱۰ منتشر شد. خلاصه داستان. پانزدهمین سال از دوره تنپو. یک
شد. خلاصه داستان. پانزدهمین سال از دوره تنپو. یک سامورایی در مقابل دروازه محل اقامت دوی توشیتسورا، سیاستمدار ارشد، مرتکب سپوکو می‌شود. سامورایی مورد نظر «مامیا زوشو»، یکی از بزرگان ادو در قلمرو آکاشی بود. او در حالی که به ظلم و ستم ارباب فئودال، ماتسودایرا ناریکوتو، اعتراض داشت، از شدت خشم اقدام به سپوکو کرد. ناریکوتو برادر کوچکتر شوگون فعلی، دوازدهمین شوگون توکوگاوا ایه‌یوشی، بود و اگرچه داستان‌های فسق و فجور او در بین مردم رواج داشت، اما هیچ‌کس آن را به گوش شوگون نمی‌رساند. در آن زمان، به درخواست شوگون،
شوگون نمی‌رساند. در آن زمان، به درخواست شوگون، که چیزی در مورد آن نمی‌دانست، تصمیم گرفته شد که ناریوشی به عنوان مشاور ارشد منصوب شود. دوی توشیتسورا برای اصلاح مسیر حکومت، تصمیم به ترور ماتسودایرا ناریکوتو می‌گیرد. مردی که برای اجرای این نقشه انتخاب می‌شود، هاتاموتو (سامورایی) «شیمادا شینزائمون» بود. در همین حال، «هانبی کیتو»، یکی از اعضای حکومت قلمرو آکاشی که سعی در محافظت از ناریکوتو دارد، دوست صمیمی شینزائمون است. این داستان نتیجه نبردی را به تصویر می‌کشد که در آن دو دوست تمام هوش و ذکاوت خود را برای
که در آن دو دوست تمام هوش و ذکاوت خود را برای پیروزی به کار می‌گیرند. شخصیت‌ها. ۱۳ آدمکش. پس از کشتن ماتسودایرا سانه‌نوری، او توسط هانبی با ضربات چاقو به قتل رسید. دامنه آکاشی. اگرچه او مردی بود که شایعات مربوط به استبدادش همواره مطرح بوده است، اما از آنجا که از نوادگان خاندان توکوگاوا بود، پیش از آنکه اعضای شوگون‌سالاری فرصتی برای مطلع کردن شوگون از اقداماتش داشته باشند، به عنوان روجوی بعدی انتخاب شد. مضمون داستان. هسته اصلی این داستان دربارهٔ یک رئیس بزرگ است که از قدرت خود برای انجام هر کاری که می‌خواهد
است که از قدرت خود برای انجام هر کاری که می‌خواهد استفاده می‌کند، اما در عین حال، او هنوز یک رئیس است و بنابراین زیردستانانی دارد که حاضرند جان خود را برای خدمت و محافظت از او به خطر بیندازند. ۱۳ عضو جوخه ترور (طرف قهرمانان داستان) البته قهرمانان عدالت هستند که حاضرند جان خود را برای محافظت از مردم فدا کنند، اما نکته کلیدی این است که افرادی که با آنها می‌جنگند به هیچ وجه شرور نیستند. سیزده جنگجوی زبده و جنگجویان مدافع که از یک ارباب فئودال بی‌فایده محافظت می‌کنند با تمام توان خود خواهند جنگید. روح سامورایی
با تمام توان خود خواهند جنگید. روح سامورایی هر دو مرد، در دو سوی این مبارزه خود را نشان می‌دهد. شخصیت‌های سطح پایین‌تر به طور کامل به تصویر کشیده نشده‌اند، اما جذابیت قهرمانانه آنها به عنوان یک جوخه انتحاری هنوز وجود دارد. تفاوت عمده بین این داستان و "هفت سامورایی" این است که در حالی که دومی دیدگاهی انسان‌گرایانه دارد و داستان «رونین‌هایی که برای دهقانان در دوره جنگ‌های داخلی ژاپن می‌جنگند» را روایت می‌کند، «سیزده آدمکش» یک «درام سیاسی است که در دوره شوگون‌سالاری توکوگاوا، زمانی که دیگر جنگی وجود نداشت،
توکوگاوا، زمانی که دیگر جنگی وجود نداشت، دربارهٔ ترور برادر کوچکتر شوگون» اتفاق می‌افتد. این موضوع، فضای حاکم بر اعتراض‌های آنپو دوران پس از اعتراضات مربوط به پیمان امنیتی ۱۹۶۰ را منعکس می‌کند. موضوع «ترور یک مقام دولتی» کاملاً سیاسی است.
وینتیج گیتارز یک تولیدکنندهٔ بریتانیایی گیتارهای الکتریک، آکوستیک و گیتار بیس است که در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد. برند وینتیج متعلق به توزیع‌کنندگان آلات موسیقی بریتانیایی، جان هورنبی اسکیوز و شرکا (JHS) است و در گارفورث، لیدز مستقر است. تاریخچه. اولین سری گیتار وینتیج با نام VC1 در سال ۱۹۹۵ عرضه شد. هدف وینتیج با همکاری ترور ویلکینسون (مبدع Fret-King)، تولید گیتارهای وینتیج با قیمت مناسب اما خوش‌ساخت بود. میدج یور با گیتار وینتیج V100 مخصوص خود روی صحنه می‌رود .سازهای تولید شده توسط وینتیج توسط نوازندگان برجسته
تولید شده توسط وینتیج توسط نوازندگان برجسته راک، هوی متال و کانتری، از جمله اسکات شارارد، فرد مولین، بیلی شروود، جان پین، دیو کولول، پیتر بالتس و نیک کین استفاده شده‌اند. پاول برت به عنوان طراح گیتار برای وینتیج فعالیت داشته است. این برند با جو دو گیتارز همکاری داشته است. وینتیج گیتارهای مدل مخصوص را برای توماس بلوگ، جری دوناهو، تونی باتلر و میدج یور طراحی کرده است. در سال ۲۰۲۰، به دلیل بیست و پنجمین سالگرد تأسیس این برند، "سری بیست و پنجمین سالگرد" V75، V6H و V100 که پرفروش‌ترین مدل‌های وینتیج محسوب
V6H و V100 که پرفروش‌ترین مدل‌های وینتیج محسوب می‌شوند، به تعداد محدود ۱۰۰ عدد از هر کدام عرضه شد. در سال ۲۰۲۲، JHS یک گیتار آکوستیک-الکتریک قدیمی را به یک نوازنده خیابانی بی‌خانمان از گروه Malvern Link که گیتار یاماهای او دزدیده شده بود، هدیه داد. پذیرش. مت مک‌کراکن از Guitar.com خاطرنشان کرد که «وینتیج با ترکیب نبوغ طراحی داخلی با تولید خارج از کشور، نام خود را مطرح کرد تا ارزش چشمگیری در برابر قیمت ارائه دهد.» دیو بورلاک از MusicRadar در نقد خود از وینتیج VSA500 (بر اساس گیبسون ES-335) به «کپی‌برداری»
VSA500 (بر اساس گیبسون ES-335) به «کپی‌برداری» بودن این برند اذعان کرد، اما نتیجه گرفت که «این گیتارها ممکن است قیمت کمی داشته باشند، اما با گیتارهای معمولی فاصله زیادی دارند. با توجه به قیمت درخواستی، این گیتار به همین شکل فعلی عالی است و شاید با چند تغییر شخصی‌سازی‌شده بتواند به یک گزینه‌ی عالی برای خرید تبدیل شود.
قتل‌عام ، دای ساتسوجین ، یک فیلم درام تاریخی ژاپنی به کارگردانی ای‌ایچی کودو است که در ۳ ژوئن ۱۹۶۴ اکران شد. این فیلم یکی از آثاری است که به عنوان «یک درام تاریخی دربارهٔ درگیری گروهی» با حال و هوای واقع‌گرایانه توصیف شده است. سناریوی این فیلم توسط شوایچیرو ایکه‌میا نوشته شده است. کوتارو ساتومی بازیگر اصلی این فیلم است. طرح داستان فیلم مبنی بر «مقاومت مردم عادی در برابر استبداد قدرت از طریق تروریسم» را می‌توان اقتباسی از یک درام تاریخی از اعتراض‌های آنپو (اعتراضات پیمان امنیتی ۱۹۶۰) دانست که تقریباً همزمان
پیمان امنیتی ۱۹۶۰) دانست که تقریباً همزمان با ساخت فیلم رخ داده است، و صدای سکانس اوج درگیری که در آن فریاد ترور شنیده می‌شود، از فریادهای واقعی معترضان پیمان امنیتی استفاده می‌کند (می‌توان صدای «نه به پیمان امنیتی!» را شنید). سرکوب شدید توسط صاحبان قدرت و درگیری‌ها و نزاع‌های داخلی میان قاتلان، نمادی از اقدامات پلیس ضد شورش و دستگیری فعالان در آن زمان است - ناامیدی و خشم خام دهه ۱۹۶۰ در شخصیت‌های این درام تاریخی منعکس شده است. این فیلم همچنین اولین فیلم در ژاپن است که با دوربین دستی فیلمبرداری شده است.
در ژاپن است که با دوربین دستی فیلمبرداری شده است. دوربین‌های میچل آن زمان در مجموع نزدیک به ۵۰ کیلوگرم وزن داشتند و هنگام عکاسی دستی، نگاه کردن از طریق منظره‌یاب دوربین غیرممکن بود، بنابراین چندین نفر مجبور بودند دوربین را نگه دارند و با تمام قدرت به سمت سوژه هجوم ببرند. این منجر به فیلم واقعی و لرزان شد. این یک درام تاریخی دربارهٔ تروریسم جمعی است که سرشار از خشم و انزجار از پیمان امنیتی است که برخلاف نظر افکار عمومی به تصویب رسید، و طرح تاریک و پرخاشگری ویرانگر فیلم، آن را به اثری قدرتمند تبدیل کرده است
فیلم، آن را به اثری قدرتمند تبدیل کرده است که فضای ژاپن را در دهه ۱۹۶۰ به تصویر می‌کشد. داستان. آوریل ۱۶۷۸ (ششمین سال دوران انپو)، در زمان قدرت چهارمین شوگون، توکوگاوا ایه‌تسونا. تایگو، ساکای تاداکیو، نقشه کشید تا از برادر کوچکتر و مشاور توکوگاوا ایه‌تسونا، تسوناشیگه، به عنوان جانشین او حمایت کند و خودش کنترل کشور را به دست بگیرد. یاماگا سوکو، محقق نظامی، که نگران این موضوع بود، گروهی از شاگردانش را برای نقشه ترور ساکای سازماندهی کرد، اما نقشه آنها زمانی کشف شد که یکی از شاگردانش، کوساکا سنوسوکه، از مقامات
شد که یکی از شاگردانش، کوساکا سنوسوکه، از مقامات شوگون‌سالاری، دچار توهم خودبزرگ‌بینی شد و رفتارهای غیرعادی از خود نشان داد. این گروه و مقامات بی‌گناه شوگون‌سالاری که گمان می‌رفت در این ماجرا دست داشته‌اند، یکی یکی به اتهام «خیانت و اخلال در حکومت شوگون» دستگیر و پس از شکنجه اعدام شدند. علاوه بر این، در نتیجه توطئه ساکای، حتی عضو جوان شورا، هوتا ماساتوشی، که به عنوان مغز متفکر شورش شناخته می‌شد، موقتاً زندانی شد. کوساکا زندانی شد، اما به دلیل بیماری روانی آزاد شد. او از هوجو اوجیناگا، بازرس ارشد ساکای، که
شد. او از هوجو اوجیناگا، بازرس ارشد ساکای، که زیردست ساکای بود، درخواست کرد که در توطئه‌ای برای ترور ساکای شرکت کند و سپس در جایی ناپدید شد. ناکاجیما توکی از گروه سوگیو، پس از فرار از دست تعقیب‌کنندگانش، به محل اقامت دوست و شوینبان (قلم‌زن) خود، جینبو هیشیرو، می‌دود. هیشیرو که ناکاجیما را پنهان کرده بود، جزو شورشیان محسوب و دستگیر شد و همسرش، کایو، در مقابل چشمانش سر بریده شد. هیشیرو موفق به فرار می‌شود و به‌طور اتفاقی در عمارت یک پرچمدار به نام آساری ماتانوشین پذیرفته می‌شود. وقتی هیشیرو برای بررسی امنیت
پذیرفته می‌شود. وقتی هیشیرو برای بررسی امنیت کایو بیرون می‌رود، میا، خواهرزاده یاماگا سوکو، به سمت او می‌دود و به او می‌گوید که کایو مرده است. میا با ناامیدی سعی می‌کند هیشیرو را که از خشم لبریز شده و در شُرُف انتقام است، متوقف کند و به او می‌گوید: «کشتن یک مقام دون‌پایه چیزی را تغییر نمی‌دهد؛ تو باید شر بزرگ را شکست دهی.» او سپس نقشه ترور ساکای تاداکیو و احیای یک جوخه ترور توسط اعضای باقی‌مانده که موفق به فرار از تحقیقات شده‌اند را فاش می‌کند. میا، هیشیرو را به خانهٔ اجاره‌ای دوستش تومونوسوکه هوشینو
را به خانهٔ اجاره‌ای دوستش تومونوسوکه هوشینو می‌برد و از او می‌خواهد که آنها را پنهان کند. همان‌طور که هیشیرو با هوشینو صحبت می‌کند، او تصمیم می‌گیرد به باند سوگیو بپیوندد. هیشیرو از آساری دعوت می‌کند تا به او بپیوندد، اما آساری این دعوت را رد می‌کند و می‌گوید: «من از کشتن مردم خوشم نمی‌آید.» وقتی گنجورو اوکابه، رهبر جوخه ترور، در آخرین لحظه نشانه‌هایی از خیانت به آنها نشان داد، هیشیرو اوکابه را کشت. اوکابه در آستانه مرگ توسط هوجو نجات می‌یابد، اما پس از افشای نقشه سوکو و دیگران، می‌میرد. در همین حال،
افشای نقشه سوکو و دیگران، می‌میرد. در همین حال، کوساکا که راهب شده بود، به‌طور اتفاقی دوباره با میا ملاقات می‌کند و به زور به گروه آنها می‌پیوندد. شش قاتل هیشیرو، هوشینو، کوساکا، بسشو هایاتو، توکای یابی و سوکشیچی بی خانمان بودند. یک شب، سوکو آدمکش‌هایش را دور هم جمع می‌کند و به آنها در مورد تغییر نقشه می‌گوید. «کسی که باید شکست دهیم ساکای است، اما به جای ترور ساکای که به شدت محافظت می‌شود، لرد تسوناشیگه را ترور خواهیم کرد. کشتن او مؤثرتر خواهد بود زیرا او کلید نقشه ساکای است و از آنجایی که ساکای فکر
او کلید نقشه ساکای است و از آنجایی که ساکای فکر نمی‌کند کسی غیر از خودش هدف قرار گرفته باشد، می‌توانیم در هر فرصتی حمله کنیم. فردا، لرد تسوناشیگه و همراهانش را در مسیرشان به اوئنو و معبد کانئی-جی به سمت دروازه‌های منطقه تفریحی یوشیوارا (یک بن‌بست) می‌کشانیم، آنها را در آنجا زندانی می‌کنیم و به آنها حمله می‌کنیم.» در روز حمله، قاتلان موفق می‌شوند تسوناشیگه و همراهانش را به یوشیوارا بکشانند، اما نقشه آنها زمانی شکست می‌خورد که توکای، که قرار بود دروازه اصلی را ببندد، می‌ترسد و فرار می‌کند. آنها از ابتدا
را ببندد، می‌ترسد و فرار می‌کند. آنها از ابتدا تعدادشان کمتر بود و قاتلان، از جمله هیشیرو که به جای او برای بستن دروازه رفته بود، در برگشت قبل از اینکه بتوانند تسوناشیگه را بکشند، کشته شدند و همگی شکست خوردند. ساکای و هوجو به یوشیوارا می‌شتابند و به ملاقات تسوناشیگه می‌روند که به سختی از مرگ جان سالم به در برده است. آساری که اتفاقاً از آنجا رد می‌شد، با دیدن قتل وحشیانه هیشیرو، سرشار از خشم شد. آساری با دیدن تسوناشیگه و دیگران که از روی آسودگی می‌خندند، بی‌اختیار با شمشیرش حمله می‌کند و تسوناشیگه و هوجو را