payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و ابوظبی خواهد بود که ظرف هفت سال تکمیل می‌شود و «الکرامه» نامیده می‌شود. با این حال، بندی در همان ماده مقرر کرده بود که ابوظبی پایتخت «موقت» اتحادیه و شیخ زاید بن سلطان آل نهیان، حاکم ابوظبی، رئیس امارات متحده عربی باشد. در سال ۱۹۷۹، پیش‌نویس قانون اساسی «دائمی» تهیه شد که امکان ایجاد یک سیستم نظامی و قضایی واحد را فراهم می‌کرد. در ابتدا، امارت دبی به شدت با اتحاد نیروهای نظامی مخالف بود و به همراه رأس‌الخیمه از شرکت در جلسات شورای عالی اتحادیه خودداری می‌کرد. میانجیگری‌های عربستان سعودی و کویت و همچنین
میانجیگری‌های عربستان سعودی و کویت و همچنین سایر حاکمان امارات متحده عربی، اختلافات بین شیخ راشد بن سعید آل مکتوم، حاکم دبی و شیخ زاید بن سلطان آل نهیان، حاکم ابوظبی را کاهش داد. در سال ۱۹۹۴، ابوظبی به عنوان پایتخت دائمی امارات متحده عربی انتخاب شد، و در ماه مه ۱۹۹۶، شش سال پس از مرگ شیخ راشد بن سعید آل مکتوم، دبی با یک قانون اساسی دائمی موافقت کرد، قانونی که نیروهای مسلح امارات متحده عربی را متحد می‌کرد. با این حال، دبی، مانند رأس‌الخیمه، دادگاه‌های قضایی خود را حفظ کرده است که تابع حاکمیت دیوان عالی
خود را حفظ کرده است که تابع حاکمیت دیوان عالی امارات متحده عربی نیستند. مقدمه. مقدمه قانون اساسی، قصد حاکمان شش امارت (رأس‌الخیمه در ۱۰ فوریه ۱۹۷۲ به اتحادیه پیوست) را برای تشکیل یک «رژیم جامع و دموکراتیک» در یک «جامعه اسلامی و عربی» اعلام می‌کند. بخش‌هایی از قانون اساسی. برخی از اصول و بخش‌های مهم قانون اساسی در زیر فهرست شده‌اند:
فردیناند چهارم، دوک بزرگ توسکانی (؛ ۱۰ ژوئن ۱۸۳۵ – ) آخرین دوک بزرگ توسکانی از سال ۱۸۵۹ تا ۱۸۶۰ بود. زندگی‌نامه. او که در فلورانس متولد شده بود، پسر لئوپولد دوم، دوک بزرگ توسکانی و پرنسس ماریا آنتونیا از دو سیسیل بود. همسر اول او در فوریه ۱۸۵۹ درگذشت. مدتی بعد، او و خانواده‌اش در ۲۷ آوریل ۱۸۵۹، با وقوع انقلابی که از وقوع جنگ دوم استقلال ایتالیا به عنوان بخشی از اتحاد ایتالیا الهام گرفته شده بود، مجبور به فرار از فلورانس شدند. خانواده به اتریش پناه بردند. پس از پایان جنگ، لئوپولد دوم در ۲۱ ژوئیه از سلطنت
پس از پایان جنگ، لئوپولد دوم در ۲۱ ژوئیه از سلطنت کناره‌گیری کرد و فردیناند به عنوان دوک بزرگ جانشین او شد. فردیناند نتوانست برای ادعای تاج و تخت به فلورانس بازگردد و مجلس ملی منتخب توسکانی تنها یک ماه بعد، در ۱۶ اوت، رسماً او را برکنار کرد و توسکانی به استان‌های متحد ایتالیای مرکزی ادغام شد. فردیناند هنوز امیدوار بود که تاج و تخت خود را بازیابد، زیرا فرانسه و اتریش در آتش‌بس ویلافرانکا قول داده بودند که حقوق او را بر آن به رسمیت بشناسند. با این حال، هیچ‌یک از این قدرت‌ها حاضر نبودند هیچ اقدامی برای
هیچ‌یک از این قدرت‌ها حاضر نبودند هیچ اقدامی برای بازگرداندن او انجام دهند؛ ساردینیا در ۲۲ مارس ۱۸۶۰ توسکانی را ضمیمه خود کرد و با به رسمیت شناختن پادشاهی جدید ایتالیا توسط اتریش پس از جنگ سوم استقلال در سال ۱۸۶۶، امیدهای فردیناند برای بازپس‌گیری تاج و تخت به پایان رسید. پس از آن، فردیناند و خانواده‌اش به اتریش بازگشتند. در حالی که به فردیناند اجازه داده شد عنوان دوک بزرگ را به عنوان یک نشان افتخار حفظ کند و جایگاه خود را به عنوان استاد بزرگ تمام فرقه‌های شوالیه‌گری توسکانی تا آخر عمر حفظ کند، فرزندان او
شوالیه‌گری توسکانی تا آخر عمر حفظ کند، فرزندان او فقط می‌توانستند عنوان «آرکدوک/آرکدوشس اتریش» را داشته باشند. حق داشتن عنوان «شاهزاده/شاهزادگان توسکانی» منحصراً به اعضای خانواده متولد قبل از سال ۱۸۶۶ محدود شد. خاندان هابسبورگ-توسکانی همچنان به عنوان شاخه‌ای از خاندان اتریش در سالنامه گوتا و سایر نشریات تبارشناسی مشابه شناخته می‌شد و در دربار اتریش به همین ترتیب از حق تقدم برخوردار بود. در سال ۱۸۷۰، فردیناند تمام حقوق دودمانی خود را در قبال دوک‌نشین بزرگ از بین رفته، به نفع پسرعموی دوم خود، امپراتور فرانتس
بین رفته، به نفع پسرعموی دوم خود، امپراتور فرانتس جوزف اول، برای خود و وارثان آینده‌اش واگذار کرد و عملاً به وضعیت خاندان هابسبورگ-توسکانی به عنوان شاخه‌ای از خاندان اتریش پایان داد. فردیناند در سال ۱۹۰۸، پس از گذراندن بقیه عمر خود در تبعید، در سالزبورگ درگذشت. پس از مرگ او، فرزندانش با حکم امپراتوری از استفاده از عناوین توسکانی خود منع شدند. این گفته که این عناوین دیگر اعطا نمی‌شوند، صحیح است؛ با این حال، اولین سری از سالنامه گوتا گاهی اوقات به اشتباه عنوان استاد اعظم نشان سنت استفان توسکانی و نشان سنت
استاد اعظم نشان سنت استفان توسکانی و نشان سنت جوزف توسکانی را به برخی از نوادگان نسبت می‌داد و آنها را در داخل پرانتز قرار می‌داد تا نشان دهد که آنها واجد شرایط این عنوان نیستند. سایر نشریاتی که همزمان با سالنامه گوتا منتشر شدند، به ویژه سری تقویم‌های خانوادگی گوتا و تقویم‌های خانوادگی گوتا که بعداً به کتابچه راهنمای خانوادگی گوتا تبدیل شدند، هرگز این اشتباه را مرتکب نشدند و به درستی این ادعاهای بی‌اساس را به‌طور کلی حذف کردند. خانواده و فرزندان او دو بار ازدواج کرد و صاحب فرزند شد: از اولین ازدواجش در
ازدواج کرد و صاحب فرزند شد: از اولین ازدواجش در درسدن در ۲۴ نوامبر ۱۸۵۶ با پرنسس آنا از زاکسن، (درسدن، ۴ ژانویه ۱۸۳۶ - ناپل، ۱۰ فوریه ۱۸۵۹)، دختر شاه جان اول از زاکسن، موارد زیر به دنیا آمد: از ازدواج دومش در فروسدورف در ۱۱ ژانویه ۱۸۶۸ با پرنسس آلیس «آلیکس» از بوربون-پارما (پارما، ۲۷ دسامبر ۱۸۴۹ - شوارتبرگ، ۱۶ ژانویه ۱۹۳۵)، دختر دوک چارلز سوم از پارما: هیچ‌یک از سه دختر کوچکتر گراند دوک فردیناند؛ مارگارتا (۱۸۸۱)، جرمانا (۱۸۸۴) یا اگنس (۱۸۹۱) ازدواج نکردند. دختر بزرگترش لوئیز پس از طلاقش در سال ۱۹۰۳ نوشت:
دختر بزرگترش لوئیز پس از طلاقش در سال ۱۹۰۳ نوشت: به من گفته شده است که از زمان طلاقم، مادرم تمام تقصیر را به گردن من انداخته است که خواهرانم هنوز پیردختر باقی مانده‌اند و معتقد است که رفتار «غیرممکن» من احتمالاً خواستگاران را از ازدواج با خانواده ما بازمی‌دارد. من فکر می‌کنم جای تأسف زیادی است که آنها ازدواج نمی‌کنند، زیرا آنها موجودات شیرین و دوست‌داشتنی هستند که خوشبختانه خودشان، آن رفتارهای عجیب و غریب هابسبورگ را که من و لئوپولد به ارث برده‌ایم، ندارند.
لئوپولد دوم، دوک بزرگ توسکانی (؛ ۳ اکتبر ۱۷۹۷ – ) از سال ۱۸۲۴ تا ۱۸۵۹، دوک بزرگ توسکانی بود. او دو بار ازدواج کرد؛ ابتدا با ماریا آنا از ساکسونی و پس از مرگ او در سال ۱۸۳۲ با ماریا آنتونیا از دو سیسیل. از دومی، او صاحب پسری به نام فردیناند شد که بعدها جانشین او شد. لئوپولد در آن زمان به عنوان یک پادشاه لیبرال شناخته می‌شد و قانون اساسی توسکانی ۱۸۴۸ را تصویب کرد و تا حدی آزادی مطبوعات را مجاز شمرد. دوک بزرگ در سال ۱۸۴۹ برای مدت کوتاهی توسط یک دولت موقت برکنار شد، اما در همان سال با کمک نیروهای اتریشی که تا
شد، اما در همان سال با کمک نیروهای اتریشی که تا سال ۱۸۵۵ این کشور را اشغال کرده بودند، دوباره به قدرت بازگشت. لئوپولد در رابطه با جنگ دوم استقلال ایتالیا سیاست بی‌طرفی را در پیش گرفت، اما در ۲۷ آوریل ۱۸۵۹، درست قبل از آغاز جنگ، با یک کودتای بدون خونریزی اخراج شد. خانواده دوک بزرگ به بولونیا، قلمرو پاپ از زمان کنگره وین، عزیمت کردند. توسکانی در طول مدت درگیری توسط سربازان ویکتور امانوئل دوم ساردینیا اشغال شد. آتش‌بس ویلافرانکا که در ۱۱ ژوئیه بین ناپلئون سوم فرانسه و فرانتس جوزف اول اتریش منعقد شد، زمینه
فرانسه و فرانتس جوزف اول اتریش منعقد شد، زمینه بازگشت لورن‌ها به فلورانس را فراهم کرد، اما خود لئوپولد آنقدر منفور بود که پذیرفته نشد و در ۲۱ ژوئیه ۱۸۵۹، تاج و تخت را به نفع پسرش، فردیناند، واگذار کرد. با این حال، فردیناند دیگر برای انقلابیون کنترل‌کننده فلورانس قابل قبول نبود و سلطنت او اعلام نشد. در عوض، دولت موقت، انحلال خاندان هابسبورگ (۱۶ اوت) را اعلام کرد. زندگی‌نامه. لئوپولد دوم که در فلورانس متولد شد، پسر فردیناند سوم، دوک بزرگ توسکانی و پرنسس لوئیزا ماریا آملیا ترزا از دو سیسیلی بود که پسرعموهای
ماریا آملیا ترزا از دو سیسیلی بود که پسرعموهای درجه یک بودند. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او فردیناند اول از دو سیسیل و ماریا کارولینا از اتریش بودند. او پدرش را در هنگام فرار به آلمان هنگامی که توسکانی توسط فرانسوی‌ها اشغال شد، همراهی کرد. او و خانواده‌اش پس از شکست ناپلئون در سال ۱۸۱۴ به فلورانس بازگشتند. او در ۱۸ ژوئن ۱۸۲۴ جانشین پدرش شد. در طول بیست سال اول سلطنت خود، خود را وقف توسعه داخلی کشور کرد. او ملایم‌ترین و کم‌ارتجاع‌ترین حکومت استبدادی ایتالیا در آن زمان بود و اگرچه همیشه تحت تأثیر اتریش بود، از
آن زمان بود و اگرچه همیشه تحت تأثیر اتریش بود، از پذیرش روش‌های حکومت اتریشی خودداری کرد، آزادی نسبتاً خوبی به مطبوعات داد و به بسیاری از تبعیدیان سیاسی از کشورهای دیگر اجازه داد تا بدون مزاحمت در توسکانی زندگی کنند. اما هنگامی که در اوایل دهه ۱۸۴۰ ناآرامی‌ها در سراسر ایتالیا گسترش یافت، حتی در توسکانی نیز درخواست‌هایی برای قانون اساسی و سایر اصلاحات سیاسی مطرح شد. در سال‌های ۱۸۴۵ و ۱۸۴۶، شورش‌هایی در نقاط مختلف کشور رخ داد و لئوپولد تعدادی اصلاحات اداری را اعطا کرد. اما نفوذ اتریش مانع از آن شد که او، حتی
اعطا کرد. اما نفوذ اتریش مانع از آن شد که او، حتی اگر می‌خواست، کار بیشتری انجام دهد. انتخاب پاپ پیوس نهم، لیبرالیسم را دوباره تشویق کرد و در ۴ سپتامبر ۱۸۴۷، لئوپولد گارد ملی را تأسیس کرد - مقدمه‌ای برای قانون اساسی؛ کمی پس از آن، کوزیمو ریدولفی (۱۷۹۴–۱۸۶۵) به عنوان نخست‌وزیر منصوب شد. پس از اعطای قانون اساسی ناپلی و پیدمونته (۱۷ فوریه ۱۸۴۸)، قانون اساسی توسکانی، که توسط جینو کاپونی تدوین شده بود، تصویب شد. بازگشت. دوک بزرگ توسکانی، به تصویر کشیده شده به عنوان یک مرد جوان او در ۱۵ سپتامبر ۱۸۱۴، پس از اولین
یک مرد جوان او در ۱۵ سپتامبر ۱۸۱۴، پس از اولین کناره‌گیری ناپلئون، به فلورانس بازگشت و مورد استقبال رعایای خود قرار گرفت، که تا حدودی به دلیل سیاست‌های پدرش بود، که کسانی را که با دولت فرانسه همکاری کرده بودند، پاکسازی یا انتقام نمی‌گرفت. وارث جوان تاج و تخت همچنین به دلیل طبیعت ملایم و رفتار غیررسمی‌اش، خود را در بین توسکانی‌ها محبوب کرد، تا جایی که به دلیل لب پایین کمی بیرون زده‌اش که به او حالتی غمگین و دائمی می‌داد (هرچند در واقع شاهزاده جوان از شوخ‌طبعی بی‌بهره نبود) و به دلیل رنگ پریده موهای بورش، با
بی‌بهره نبود) و به دلیل رنگ پریده موهای بورش، با محبت به او لقب «برونچیو» (لب‌چین) دادند. در همین حال، او تحصیلات خود را در خارج از کشور به پایان رساند، در رشته‌های حقوق، هنر و ادبیات تحصیل کرد و حتی به کشاورزی، رشته‌ای که همیشه به آن علاقه زیادی نشان می‌داد، پرداخت. او هدف شخصی خود را جمع‌آوری، مطالعه و سازماندهی تمام نوشته‌های گالیله قرار داد و نسخه‌ای از اشعار لورنزو د مدیچی را منتشر کرد که شخصاً آن را ویرایش کرد و به عضویت آکادمیا دلا کروسکا درآمد. در ۲۸ اکتبر ۱۸۱۷، لئوپولد با ماریا آنا کارولینا از
۲۸ اکتبر ۱۸۱۷، لئوپولد با ماریا آنا کارولینا از ساکسونی ازدواج کرد، که به ویژه با او صمیمی بود و از او سه دختر داشت. از سال ۱۸۱۹، او و همسرش سفری طولانی را در اروپا آغاز کردند و از مکان‌هایی مانند مونیخ، درسدن، پراگ، وین و ونیز بازدید کردند. اولین ارتباط او با امور دولتی در اکتبر ۱۸۲۲ رخ داد، زمانی که برای شرکت در کنگره اتحاد مقدس با پدرش به ورونا فراخوانده شد. دوک بزرگ توسکانی. پس از مرگ پدرش در ۱۸ ژوئن ۱۸۲۴، لئوپولد دوم قدرت را به دست گرفت و بلافاصله تمایل خود را برای تبدیل شدن به یک حاکم مستقل نشان داد،
خود را برای تبدیل شدن به یک حاکم مستقل نشان داد، که در این امر توسط وزیر ویتوریو فوسومبرونی حمایت شد، کسی که مانور سفیر اتریش، کنت بومبلس، برای نفوذ بر گراند دوک بی‌تجربه را خنثی کرد. او نه تنها وزرایی را که پدرش منصوب کرده بود تأیید کرد، بلکه بلافاصله تعهد صادقانه خود را با کاهش مالیات گوشت و یک طرح کارهای عمومی که شامل احیای مداوم مارمما (به حدی که مردم گروستو با یک بنای مجسمه‌سازی در میدان دانته از او یاد می‌کنند)، گسترش بندر لیورنو (سد لئوپولدا، معروف به مولو نووو)، ساخت جاده‌های جدید، توسعه اولیه
به مولو نووو)، ساخت جاده‌های جدید، توسعه اولیه گردشگری (که در آن زمان «صنعت خارجی» نامیده می‌شد) و بهره‌برداری از معادن گراند دوکی بود، نشان داد. در ۱ نوامبر ۱۸۲۵، گراند دوک اصلاحات اداری ارضی را صادر کرد که استان‌های لئوپولدین را با بخش‌های جدیدی جایگزین کرد. به‌طور خاص، استان فلورانس برای ایجاد بخش‌های فلورانس و آرتزو تقسیم شد. از نظر سیاسی، دولت لئوپولد دوم ملایم‌ترین و بردبارترین دولت در ایالت‌های ایتالیا در آن سال‌ها بود: سانسور، که به پدر دانشمند و ملایم مائورو برناردینی دا کوتیلیانو سپرده شده بود،
مائورو برناردینی دا کوتیلیانو سپرده شده بود، به ندرت مؤثر بود و بسیاری از نمایندگان فرهنگ ایتالیایی آن زمان، که در سرزمین مادری خود مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند یا فاقد محیط ایده‌آل بودند، توانستند در توسکانی پناه بگیرند، همان‌طور که برای جاکومو لئوپاردی، آلساندرو مانزونی، گوگلیلمو پپه و نیکولو توماسئو اتفاق افتاد. برخی از نویسندگان و روشنفکران توسکانی، مانند فرانچسکو دومنیکو گوئراتزی، جیوان پیترو ویوسو و جوزپه جوستی، که مطمئناً در سایر ایالت‌های ایتالیا با مشکل مواجه می‌شدند، توانستند در آرامش فعالیت
با مشکل مواجه می‌شدند، توانستند در آرامش فعالیت کنند. پاسخ معروف دوک بزرگ به سفیر اتریش که شکایت کرده بود «سانسور در توسکانی وظیفه خود را انجام نمی‌دهد» همان پاسخی است که او با عصبانیت پاسخ داد: «اما وظیفه‌اش این نیست که این کار را انجام دهد!» تنها نقص چنین تسامح و نرمشی، سرکوب مجله «لانتولوجیا» اثر جووان پیترو ویوسو بود که در سال ۱۸۳۳ به دلیل فشار اتریشی‌ها رخ داد، اما بدون اتهامات مدنی یا کیفری بیشتر برای بنیانگذار آن. دولت دوک بزرگِ سهل‌گیر تضمین کرد که در آن سال‌ها هیچ شورش یا فتنه‌ای در توسکانی رخ
که در آن سال‌ها هیچ شورش یا فتنه‌ای در توسکانی رخ ندهد و فعالیت‌های توطئه‌آمیز به شهر لیورنو محدود و از اهمیت کمی برخوردار بود: تنها اقدامات سرکوبگرانه، در سال ۱۸۳۰، سرکوب روزنامه «لاندیکتوره لیورنیز» و محکومیت گوئراتزی به شش ماه حبس در مونته‌پولچیانو به دلیل سخنرانی در یادبود کوزیمو دل فانته بود. آرامش دوک‌نشین بزرگ همچنین توسط روشنفکرانی مانند نیکولو توماسئو و جوزپه جوستی مورد تأکید قرار گرفت، که طنزی طنزآمیز به دوک‌نشین بزرگ تقدیم کردند، که در ابتدا مخاطب را خشمگین کرد اما بعداً توسط خود نویسنده با
مخاطب را خشمگین کرد اما بعداً توسط خود نویسنده با همدردی روبرو شد. شورش‌های سال ۱۸۳۱ که دوک‌نشین‌های امیلیان و سفارتخانه‌های ایالت‌های پاپ را به لرزه درآورد، علی‌رغم تلاش‌های برخی از میهن‌پرستان برای تحریک آنها، هیچ تأثیری در توسکانی نداشت: تنها اقدام نظم عمومی انجام شده، محافظت بهتر از مرز شمالی برای جلوگیری از عبور متجاوزان از مرز بود. در سال ۱۸۳۲، دوشس بزرگ ماریا آنا کارولینا درگذشت و دوک بزرگ را در ناامیدی رها کرد. برای تضمین جانشینی خود، سال بعد با پرنسس ماریا آنتونیا از بوربون-دو سیسیلی ازدواج کرد،
ماریا آنتونیا از بوربون-دو سیسیلی ازدواج کرد، ازدواجی که منجر به تولد فردیناند، وارث تاج و تخت که مدت‌ها در انتظارش بود، در سال ۱۸۳۵ شد. در سال‌های ۱۸۳۹ و ۱۸۴۱، لئوپولد دوم علیرغم تهدیدهای دولت اتریش و اعتراضات ایالت‌های پاپ که منابع افکار خرابکارانه و ضد کاتولیک تلقی می‌شدند، اجازه برگزاری «کنگره‌های دانشمندان ایتالیایی» را در پیزا و فلورانس صادر کرد. در همین حال، دولت دوک بزرگ گسترش عمده شبکه راه‌آهن را برنامه‌ریزی کرد که در سال‌های بعد شاهد ایجاد راه‌آهن لئوپولدا (فلورانس-پیزا-لیورنو، با شاخه‌ای از
لئوپولدا (فلورانس-پیزا-لیورنو، با شاخه‌ای از امپولی به سینا) و راه‌آهن ماریا آنتونیا (فلورانس-پراتو-پیستویا-لوکا) بود. راه‌آهن فردیناندا (فلورانس-آرتزو) و راه‌آهن مارمانا (مرز لیورنو-کیارونه، که پس از ۱۸۶۰ تکمیل شد) در مرحله برنامه‌ریزی باقی ماندند. او همچنین تصمیم گرفت دو خیابان در مرکز شهر را تعریض کند، کارهایی که بین سال‌های ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۴ انجام شد، همان‌طور که پلاک خیابان کالزایولی گواه آن است. رفتار دوک بزرگ در جریان سیل ۳ نوامبر ۱۸۴۴، زمانی که حاکم اطمینان حاصل کرد که در تلاش‌های نجات حضور داشته باشد،
حاصل کرد که در تلاش‌های نجات حضور داشته باشد، درهای کاخ پیتی را به روی تخلیه‌شدگان باز کرد، شخصاً با قایق در عملیات امدادرسانی شرکت کرد و حتی از دورافتاده‌ترین مناطق آسیب‌دیده از فاجعه بازدید کرد، به ویژه تحسین‌برانگیز و مقدر شده بود که در قلب فلورانسی‌ها (حداقل تا سال ۱۸۴۹) باقی بماند. الحاق لوکا. در سال ۱۸۴۷، دوک بزرگ توسکانی با بحران جدی با حاکمان دو دوک‌نشین امیلیان روبرو شد: در آن سال، چندین بند از کنگره وین ۱۸۱۵ و پیمان فلورانس ۱۸۴۴ لازم‌الاجرا شد. این بندها الحاق تقریباً کل دوک‌نشین سابق لوکا را به
بندها الحاق تقریباً کل دوک‌نشین سابق لوکا را به دوک‌نشین بزرگ لورن تضمین می‌کرد، اما در عین حال مقرر می‌کرد که برخی از مناطق قدیمی توسکانی و لوکا در لونیجیانا، گارفانیانا و ساحل آپوان به بوربون‌های پارما و خانواده هابسبورگ-استه از مودنا منتقل شود. در حالی که در لوکا، فرونشاندن نارضایتی شهروندان با دیدار دوک بزرگ خوش‌خلق آسان بود، این امر در مورد شهرداری‌هایی که قرار بود واگذار شوند، صدق نمی‌کرد. در توسکانی، آنها حتی خواستار جنگ با دو ایالت همسایه شدند، چیزی که برای لئوپولد ملایم غیرقابل تصور بود، که با
که برای لئوپولد ملایم غیرقابل تصور بود، که با پیشنهاد مبالغ هنگفتی پول به دو دوک، سعی در جلوگیری از واگذاری داشت. این پیشنهاد رد شد و این انتقالات تحت فشار اتریش انجام شد، زیرا دولت وین نمی‌توانست شیوع ناآرامی‌ها را در زمانی که از قبل فاجعه‌بار به نظر می‌رسید، تحمل کند. در ۹ مارس ۱۸۴۸، دوک بزرگ اصلاحات ارضی را صادر کرد که بعداً در ۲۰ نوامبر ۱۸۴۹ با یک آیین‌نامه اجرایی تکمیل شد که منجر به ایجاد بخش‌های جدید لوکا و پیستویا (که دومی در سال ۱۸۵۱ لغو شد) و جدایی ادارات لیورنو و البا از بخش پیزا شد. جنگ‌های
ادارات لیورنو و البا از بخش پیزا شد. جنگ‌های استقلال ایتالیا. قیام‌ها در میلان و وین شور و شوق میهن‌پرستانه را در توسکانی برانگیخت، جایی که جنگ علیه اتریش ضروری بود؛ لئوپولد، تسلیم فشار مردمی شد و نیرویی از سربازان عادی و داوطلب را برای همکاری با پیمونت در لشکرکشی لومبارد فرستاد. سخنرانی او هنگام عزیمتشان کاملاً ایتالیایی و لیبرال بود. او گفت: «سربازان، آرمان مقدس آزادی ایتالیا امروز در میدان‌های لومباردی در حال رقم خوردن است. شهروندان میلان آزادی خود را با خون خود و با قهرمانی‌ای که تاریخ نمونه‌های کمی از
خون خود و با قهرمانی‌ای که تاریخ نمونه‌های کمی از آن را ارائه می‌دهد، به دست آورده‌اند. افتخار به ارتش ایتالیا! زنده باد استقلال ایتالیا!» نیروهای توسکانی شجاعانه، هرچند ناموفق، در کرتاتونه و مونتانارا جنگیدند. در ۲۶ ژوئن، اولین پارلمان توسکانی تشکیل شد، اما ناآرامی‌های ناشی از شکست لشکرکشی در لومباردی منجر به استعفای کابینه ریدولفی شد که جینو کاپونی جانشین او شد. شورش‌ها ادامه یافت، به‌ویژه در لیورنو که طعمه جنگ داخلی واقعی شده بود، و حزب دموکراتیک که فرانچسکو دومنیکو گوئراتزی و جوزپه مونتانلی از
که فرانچسکو دومنیکو گوئراتزی و جوزپه مونتانلی از سازمان‌دهندگان آن بودند، هر روز نفوذ بیشتری پیدا می‌کرد. کاپونی استعفا داد و لئوپولد با اکراه با وزارت مونتانلی-گوئراتزی موافقت کرد، که به نوبه خود مجبور به مبارزه با حزب جمهوری‌خواه افراطی بود. انتخابات جدید در پاییز ۱۸۴۸ اکثریت مشروطه را به دست آورد، اما با رأی دادن به نفع مجلس مؤسسان به پایان رسید. صحبت‌هایی در مورد تأسیس یک پادشاهی مرکزی ایتالیا با لئوپولد به عنوان پادشاه، برای تشکیل بخشی از یک فدراسیون بزرگتر ایتالیایی مطرح بود، اما در این میان، گراند
بزرگتر ایتالیایی مطرح بود، اما در این میان، گراند دوک، که از ناآرامی‌های انقلابی و جمهوری‌خواهانه در توسکانی نگران و از موفقیت سربازان اتریشی دلگرم شده بود، به گفته مونتانلی، با فیلد مارشال رادتزکی و با پیوس نهم، که اکنون گرایش‌های لیبرال خود را رها کرده و به گائتا گریخته بود، مذاکره می‌کرد. لئوپولد فلورانس را به مقصد سینا و در نهایت به پورتو سانتو استفانو ترک کرده بود و نامه‌ای به گوئراتزی به جا گذاشته بود که در آن، به دلیل اعتراض پاپ، اعلام کرده بود که نمی‌تواند با مجلس مؤسسان پیشنهادی موافقت کند. آشفتگی
با مجلس مؤسسان پیشنهادی موافقت کند. آشفتگی شدیدی بر فلورانس و سایر نقاط توسکانی حاکم بود. در ۱۸ فوریه ۱۸۴۹ جمهوری اعلام شد و در همان روز لئوپولد به سمت گائتا حرکت کرد. پارلمان سوم انتخاب شد و گوئراتزی به عنوان دیکتاتور منصوب شد. اما نارضایتی زیادی وجود داشت و شکست چارلز آلبرت در نووارا باعث آشفتگی در میان لیبرال‌ها شد. اکثریت، در حالی که از حمله اتریشی‌ها می‌ترسیدند، خواستار بازگشت گراند دوک بودند که هرگز منفور نبود و در آوریل ۱۸۴۹ شورای شهر اختیارات مجلس را غصب کرد و از او دعوت کرد تا بازگردد، «تا ما را
را غصب کرد و از او دعوت کرد تا بازگردد، «تا ما را با احیای سلطنت مشروطه که توسط نهادهای مردمی احاطه شده بود، از شرم و ویرانی حمله خارجی نجات دهد.» لئوپولد پذیرفت، اگرچه چیزی در مورد حمله خارجی نگفت و در ۱ مه، کنت لوئیجی سریستوری را با اختیارات کامل به توسکانی فرستاد. کناره‌گیری و اواخر عمر. اما در همان زمان اتریشی‌ها لوکا و لیورنو را اشغال کردند و اگرچه لئوپولد وانمود کرد که از اقدام آنها غافلگیر شده است، اما از آن زمان ثابت شده است، همان‌طور که ژنرال اتریشی داسپره در آن زمان اعلام کرد، مداخله اتریش به
داسپره در آن زمان اعلام کرد، مداخله اتریش به درخواست دوک بزرگ بوده است. در ۲۴ مه، دومی، جی. بالداسرونی را به عنوان نخست‌وزیر منصوب کرد، در ۲۵ام اتریشی‌ها وارد فلورانس شدند و در ۲۸ ژوئیه خود لئوپولد بازگشت. در آوریل ۱۸۵۰، او پیمانی با اتریش منعقد کرد که ادامه اشغال اتریش با ۱۰۰۰۰ نفر را برای مدت نامحدودی به حالت تعلیق درآورد. در سپتامبر، او پارلمان را منحل کرد و سال بعد، با کلیسایی با ماهیتی بسیار روحانی، پیمانی منعقد کرد. او با لحنی ضعیف از اتریش پرسید که آیا می‌تواند قانون اساسی را حفظ کند یا خیر، و
که آیا می‌تواند قانون اساسی را حفظ کند یا خیر، و نخست‌وزیر اتریش، شاهزاده فلیکس شوارتزنبرگ، به او توصیه کرد که با پاپ، پادشاه ناپل و دوک‌های پارما و مودنا مشورت کند. به توصیه آنها، او رسماً قانون اساسی را لغو کرد (۱۸۵۲). محاکمات سیاسی برگزار شد، گوئراتزی و بسیاری دیگر به حبس‌های طولانی محکوم شدند و اگرچه در سال ۱۸۵۵ نیروهای اتریشی توسکانی را ترک کردند، اما محبوبیت لئوپولد از بین رفته بود. با این حال، برخی از لیبرال‌ها هنوز به احتمال وجود یک دوک بزرگ مشروطه که می‌توانست برای بار دوم به پیدمونت در جنگ علیه
که می‌توانست برای بار دوم به پیدمونت در جنگ علیه اتریش بپیوندد، اعتقاد داشتند، در حالی که حزب مردمی به رهبری فردیناندو بارتولومی و جوزپه دولفی متوجه شدند که تنها با اخراج لئوپولد می‌توان به آرمان‌های ملی جامه عمل پوشاند. هنگامی که در سال ۱۸۵۹ فرانسه و پیدمونت با اتریش وارد جنگ شدند، دولت لئوپولد نتوانست از پیوستن تعدادی از داوطلبان جوان توسکانی به نیروهای فرانسوی-پیدمونتی جلوگیری کند. سرانجام توافقی بین مشروطه‌خواهان اشرافی و حزب مردمی حاصل شد که در نتیجه آن مشارکت دوک بزرگ در جنگ رسماً مطالبه شد. لئوپولد
مشارکت دوک بزرگ در جنگ رسماً مطالبه شد. لئوپولد در ابتدا تسلیم شد و تشکیل یک وزارتخانه را به دان نری کورسینی سپرد. خواسته‌های مردمی که توسط کورسینی ارائه شد، کناره‌گیری لئوپولد به نفع پسرش، اتحاد با پیدمونت و سازماندهی مجدد توسکانی مطابق با سازماندهی مجدد نهایی و قطعی ایتالیا بود. لئوپولد تردید کرد و سرانجام این پیشنهادات را به عنوان توهین به شأن خود رد کرد. در ۲۷ آوریل، هیجان زیادی در فلورانس وجود داشت، رنگ‌های ایتالیایی در همه جا نمایان شد، اما نظم حفظ شد و دوک بزرگ و خانواده‌اش بدون هیچ مزاحمتی به
شد و دوک بزرگ و خانواده‌اش بدون هیچ مزاحمتی به بولونیا عزیمت کردند. بدین ترتیب انقلاب بدون خونریزی به پایان رسید و پس از یک دوره حکومت موقت، توسکانی در پادشاهی ایتالیا گنجانده شد. در ۲۱ ژوئیه، لئوپولد به نفع پسرش فردیناند چهارم توسکانی، که هرگز سلطنت نکرد، کناره‌گیری کرد، اما از درسدن (۲۶ مارس ۱۸۶۰) اعتراضی را منتشر کرد. از زمان کناره‌گیری‌اش، او سال‌های زیادی را در تبعید در اتریش زندگی کرد و به عنوان شهردار شلاکنورث (استروف) انتخاب شد. او در ۲۹ ژانویه ۱۸۷۰ در رم درگذشت، در حالی که از سال ۱۸۶۹ در آنجا
۱۸۷۰ در رم درگذشت، در حالی که از سال ۱۸۶۹ در آنجا اقامت داشت. این تنها چند ماه قبل از تصرف شهر توسط ایتالیا بود. ارزیابی. لئوپولد توسکانی مردی خیرخواه، نه نامهربان، و نسبت به دیگر مستبدان ایتالیایی به رعایای خود محبت بیشتری داشت، اما ضعیف بود و پیوندهای خانوادگی و سنت‌های هابسبورگ او را چنان به خود وابسته کرده بود که نمی‌توانست یک لیبرال واقعی شود. اگر او به جمع خودکامگان در گائتا نمی‌پیوست و مهم‌تر از همه، اگر در سال ۱۸۴۹ از اتریشی‌ها درخواست کمک نمی‌کرد، و در عین حال منکر این می‌شد که چنین کاری کرده است،
در عین حال منکر این می‌شد که چنین کاری کرده است، شاید می‌توانست تاج و تخت خود را حفظ کند و حتی مسیر تاریخ ایتالیا را تغییر دهد. در عین حال، حکومت او، اگر خشن نبود، روحیه‌شکن بود. او به همراه همسرش، حامی و بنیان‌گذار مؤسسه ایالتی اس. آنونزیاتا، اولین مدرسه شبانه‌روزی زنانه در فلورانس بود که قرار بود بانوان جوان اشرافی و نجیب‌زاده را آموزش دهد. لئوپولد دستور ساخت تونل آبی لا بوت در زیر رودخانه آرنو را داد که امکان زهکشی نهایی دریاچه بینتینا را که قبلاً بزرگ‌ترین دریاچه توسکانی بود، فراهم می‌کرد. این تونل که
دریاچه توسکانی بود، فراهم می‌کرد. این تونل که در سال ۱۸۵۹ تکمیل شد، همچنان بخش جدایی‌ناپذیری از سیستم مدیریت آب توسکانی است. ازدواج‌ها و فرزندان. لئوپولد در ۲۸ اکتبر ۱۸۱۷ در درسدن و در ۱۶ نوامبر از طریق وکالت در فلورانس، با پرنسس ماریا آنا از ساکسونی ازدواج کرد. او دختر ماکسیمیلیان، شاهزاده ساکسونی و کارولین از بوربن-پارما بود. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او فردیناند، دوک پارما و آرشیدوشس ماریا آمالیا از اتریش بودند. لئوپولد و همسرش پسرعموهای درجه دو بودند زیرا هر دو نتیجه‌های ملکه ماریا ترزا از اتریش بودند.
هر دو نتیجه‌های ملکه ماریا ترزا از اتریش بودند. آنها سه دختر داشتند:
دیوان عالی فدرال امارات متحده عربی (که گاهی دیوان عالی اتحاد نیز نامیده می‌شود) بالاترین دادگاه فدرال در امارات متحده عربی است. دیوان عالی فدرال به اعتراضات طرفین دعوی نسبت به احکام صادره از دادگاه تجدیدنظر فدرال رسیدگی می‌کند. همچنین صلاحیت اصلی در مورد برخی از امور، مانند اختلافات بین امارات، را دارد. این دادگاه تحت نظارت وزارت دادگستری است. بالاترین مرجع قضایی در امارات متحده عربی بودن به این معنی نیست که صلاحیت آن بر هر هفت امارت اعمال می‌شود: دبی و رأس‌الخیمه سیستم قضایی محلی خود را دارند. ماده ۹۶
رأس‌الخیمه سیستم قضایی محلی خود را دارند. ماده ۹۶ قانون اساسی امارات متحده عربی به شرح زیر است: «دیوان عالی اتحادیه متشکل از یک رئیس و تعدادی قاضی است که در مجموع بیش از پنج نفر نباشند و با حکمی که توسط رئیس اتحادیه پس از تأیید شورای عالی صادر می‌شود، منصوب می‌شوند.» رئیس و اعضای دیوان عالی کشور به هیچ وجه نمی‌توانند از سمت خود برکنار شوند، مگر در موارد زیر: فوت، استعفا، اتمام دوره یا مأموریت، بازنشستگی، ناتوانی دائمی که مانع از انجام وظایف قاضی شود، عزل انضباطی و در نهایت «انتصاب به سمت‌های دیگر با توافق
و در نهایت «انتصاب به سمت‌های دیگر با توافق خود.» احکام دیوان عالی امارات مواردی مانند اختلافات متفرقه بین امارات عضو، قانون اساسی، تفسیر قانون اساسی، بازجویی از مقامات ارشد اتحادیه (مانند وزرا) و جرایمی که منافع اتحادیه را تهدید می‌کند، را پوشش می‌دهد. ماده ۱۰۱ قانون اساسی امارات تصریح می‌کند که «احکام دیوان عالی اتحادیه قطعی و برای همه لازم‌الاجرا است.» رئیس دیوان عالی فدرال امارات متحده عربی عبدالوهاب عبدل است.