payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برامانتینو وازاری، اگر اصلاً وجود داشته باشد، بین سال‌های ۱۴۵۰ تا ۱۴۵۵ برای پاپ نیکلاس پنجم کار می‌کرده است. اگر چنین باشد، پس او قبل از آثار ذکر شده بارتولومئو سواردی کار می‌کرده است. هنرمندی که برای مدت طولانی با نام «شبه-برامانتینو» شناخته می‌شد، در اوایل قرن شانزدهم در ناپل فعال بود. پژوهش‌های جدیدتر او را غالباً با یک نقاش اسپانیایی یکی می‌دانند که از او با نام‌های پدرو فرناندس، پیرو فرانچیونه یا عناوین گوناگون دیگر یاد شده است. آثار بالغ. در سال ۱۵۰۸ او در رم مشغول به کار شد. دوناتو برامانته معماری
او در رم مشغول به کار شد. دوناتو برامانته معماری برامانتینو را تدریس می‌کرد و شاگردش در اجرای طراحی داخلی کلیسای سانتا ماریا پرسو سن ساتیرو در میلان به استاد کمک می‌کرد. در نقاشی، او تعدادی پرتره از شخصیت‌های مشهور برای واتیکان کشید. اولین آثار شناخته شده او تابلوی "میلاد مسیح" (دهه ۱۴۹۰، بررا) و تابلوی "مسیح دولنز" ( هستند. موزه تیسن-بورنمیسا، مادرید). یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار او، "تابلوی غم‌انگیز «ستایش مغان»" (۱۴۹۵–۱۴۹۸) است، در گالری ملی لندن نگهداری می‌شود. علاوه بر سبک کلاسیک بی‌احساس و خشک و
می‌شود. علاوه بر سبک کلاسیک بی‌احساس و خشک و "منطق هندسی متقارنِ خلوص،" این اثر به خاطر برش خلاقانهٔ ساختمان که پس‌زمینه‌ای خیال‌انگیز از کوهستان را آشکار می‌کند، قابل توجه است. یک نقاشی دیواری "پیتا" (حدود ۱۵۰۵، اکنون در آمبروزیانا) در وضعیت تکه‌تکه قرار دارد. قبل از ۱۵۰۸، او پرده‌های نقش‌دار ماه‌ها را برای جیان جاکوم تریوولزیو (که اکنون در کاستلو اسفورزسکو است) طراحی کرد. "محراب سنت مایکل" (یا "مریم مقدس بر تخت نشسته و کودک به همراه سنت آمبروجیو و سنت مایکل") در کتابخانه آمبروزیانا، که به خاطر مرد کشته
در کتابخانه آمبروزیانا، که به خاطر مرد کشته شده کوتاه قد (که نمایانگر یک مرتد آریایی است) در مقابل یک سنت آمبروزی خشن و قورباغه مرده غول‌پیکر (نماد شیطان) با سنت مایکل در پیش‌زمینه و مقدسین بی‌احساس قابل توجه است، به بعد از ۱۵۱۰ برمی‌گردد. فریدبرگ در این نقاشی انگیزه‌ای مبتنی بر لئوناردو داوینچی می‌بیند تا نقاشی را به جهانی محدود کند که در آن هندسه دقیق تقریباً انتزاعی، که با «"سیلوئت‌های برجسته معماری خیالی و خالی از سکنه، ساخته شده با خط‌کش و مربع» مشخص می‌شود، اهمیت فزاینده‌ای پیدا می‌کند." «این
مشخص می‌شود، اهمیت فزاینده‌ای پیدا می‌کند." «این پیکره‌ها، حتی وقتی سعی در افشای احساسات دارند، تهی، دور، و «ماشین‌هایی» به نظر می‌رسند که همچون پیاده‌نظام‌هایی در یک تمرین هندسی محصور شده‌اند، چیزی که با آثار اولیه پیرو دلا فرانچسکا مشترک است.» شاهکار دیگر، "مصلوب شدن بررا" (حدود ۱۵۱۰–۱۵۲۰) است. در سال ۱۵۲۵، برامانتینو توسط دوک فرانسیس (دوم) اسفورتسا به عنوان معمار دربار منصوب شد و کمک‌های او به عنوان مهندس در دفاع از میلان، پاداش‌های فراوانی را برای او به ارمغان آورد.
اتحادیه ساردا ( L'Unione Sarda) (به انگلیسی: The Sardinian Union) روزنامه‌ای روزانه برای جزیره ساردینیا است. این روزنامه قدیمی‌ترین روزنامه‌ای است که هنوز در ساردینیا منتشر می‌شود. تاریخچه و مشخصات. "روزنامه «اتحادیه ساردا»" اولین بار در ۱۳ اکتبر ۱۸۸۹ منتشر شد در مرحله اولیه، رافا گازیا ناشر این روزنامه بود. این روزنامه یک نشریه رادیکال بود و آنتونیو گرامشی از جمله نویسندگان آن بود. او اولین مقاله خود را در این روزنامه منتشر کرد. "روزنامه اتحادیه ساردینیا" در کالیاری مستقر است و متعلق به تاجر ایتالیایی
در کالیاری مستقر است و متعلق به تاجر ایتالیایی سرجیو زونچدو می‌باشد. ناشر آن اتحادیه ساردینیا است. این روزنامه چهار نسخه دارد. این روزنامه اولین روزنامه اروپایی با وب‌سایت اختصاصی خود است که در سال ۱۹۹۴ راه‌اندازی شد. در صد و بیستمین سالگرد تأسیس، تمبر یادبودی توسط پست ایتالیا در ۱۳ اکتبر ۲۰۰۹ منتشر شد. در سال ۲۰۰۴ تیراژ روزنامه اتحادیه ساردینیا، ۶۶۷۰۰ نسخه بود. تیراژ این روزنامه در سال ۲۰۰۸، ۶۸۳۳۲ نسخه بود. پیوند به بیرون. وب‌سایت رسمی صفحات اول تاریخی اتحادیه ساردینیا
توتو اسپورت (به ایتالیایی: Tuttosport) یک روزنامه ورزشی روزانه است که دفتر مرکزی آن در شهر تورین، ایتالیا قرار دارد. تاریخچه و مشخصات. "روزنامه توتو اسپورت" اولین بار در ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۵ منتشر شد. رناتو کاسالبوره (که بعداً در فاجعه هوایی سوپرگا در سال ۱۹۴۹ به همراه تیم فوتبال گراند تورینو درگذشت) این روزنامه را به عنوان یک دوهفته‌نامه تأسیس کرد. در سال ۱۹۴۶، تعداد نسخه‌های آن به سه نسخه در هفته افزایش یافت و از ۱۲ مارس ۱۹۵۱ به صورت روزانه منتشر می‌شود. دفتر مرکزی این روزنامه در تورین است. این روزنامه در قالب
این روزنامه در تورین است. این روزنامه در قالب صفحات گسترده منتشر می‌شود. شماره‌های معمول آن ۲۸ یا ۳۲ صفحه دارند و در چهار نسخه تولید می‌شوند که به ترتیب در تورین، رم، میلان و جنوا منتشر می‌شوند. سردبیر روزنامه خاویر جاکوبلی است. پیشینیان وی شامل ویتوریو اورگیا، پائولو دی پائولا، جانکارلو پادووان، آنتونیو گیرلی و جیانپائولو اورمزانو بودند. گردش خون. تیراژ "روزنامه توتو اسپورت" در سال ۲۰۰۴، ۱۲۳۹۲۱ نسخه بود تیراژ این روزنامه در سال ۲۰۰۸، ۱۱۵۵۳۳ نسخه بود در سال ۲۰۱۲، این روزنامه ۶۴۳۵۵۷۹۱ نسخه فروخت. جایزه پسر
۲۰۱۲، این روزنامه ۶۴۳۵۵۷۹۱ نسخه فروخت. جایزه پسر طلایی. جایزه پسر طلایی به بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال فعال در اروپا اهدا می‌شود. جایزه بازیکن طلایی مرد. جایزه بازیکن طلایی به بهترین بازیکن بالای ۲۱ سال فعال در اروپا اهدا می‌شود. جایزه بازیکن زن طلایی. جایزه بازیکن طلایی زن به بهترین بازیکن زن بالای ۲۱ سال فعال در اروپا اهدا می‌شود. جایزه دختر طلایی. جایزه دختر طلایی به بهترین بازیکن زن زیر ۲۱ سال فعال در فوتبال اروپا اهدا می‌شود. جایزه بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال ایتالیا. جایزه بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال ایتالیا
ایتالیا. جایزه بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال ایتالیا به بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال ایتالیایی فعال در اروپا اهدا می‌شود. جایزه جوان‌ترین. جایزه جوان‌ترین به جوان‌ترین بازیکن فوتبالی که در تاریخ جایزه پسر طلایی نامزد شده است، اهدا می‌شود.
ایل تِوِر (به ایتالیایی: "The Tiber") یک روزنامه فاشیستی بود که بین سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۴۳ در رم، پادشاهی ایتالیا منتشر می‌شد. این روزنامه به نام بنیانگذارش، بنیتو موسولینی، شناخته می‌شود. تاریخچه و مشخصات. ایل تور توسط بنیتو موسولینی در سال ۱۹۲۴ منتشر شد و اولین شماره آن در ۲۷ دسامبر همان سال منتشر شد. تلسیو اینترلندی به عنوان مدیر روزنامه ای که دفتر مرکزی آن در رم بود، نامگذاری شد. کورادو پاولینی به عنوان ویراستار ادبی ایل تور کار می‌کرد. تا اوایل سال ۱۹۳۰ بسیاری از چهره‌های مهم در ایل تور مشارکت داشتند:
بسیاری از چهره‌های مهم در ایل تور مشارکت داشتند: لوئیجی پیراندلو، امیلیو سیچی، جوزپه اونگارتی، وینچنزو کاردارلی، ویتالیانو برانکاتی، آنتونیو بالدینی، مارینو مازاکوراتی، آمریگووآکوراتی، آمریگووآرایوتر آردنگو سوفیچی و آلبرتو موراویا. اگرچه تلزیو اینترلاندی آلبرتو موراویا را " نیمه یهودی " در صفحات ایل تور نامید، موراویا به کمک‌های گاه به گاه خود در روزنامه پایان نداد. با این حال، در دوره بعدی، "ایل توور" با حمایت از آریایی‌گرایی نوردیک، یهودستیزانه‌تر شد. در اکتبر ۱۹۳۲، مصاحبه‌ای با آدولف هیتلر قبل از
در اکتبر ۱۹۳۲، مصاحبه‌ای با آدولف هیتلر قبل از انتخابات رایشتاگ منتشر کرد. از سال ۱۹۳۴، شروع به انتشار مقالاتی در مورد نژادپرستی بیولوژیکی کرد، و تبلیغات یهودستیزانه آن شدت گرفت. در سال ۱۹۳۸ "، ایل توور" پیشنهاد کرد که فیلم‌هایی با بازی چارلی چاپلین، برادران ریتز و برادران مارکس نباید توسط ایتالیایی‌ها تماشا شوند، زیرا طنز آنها آریایی نیست. آخرین شماره این روزنامه در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ منتشر شد، زمانی که موسولینی از سمت خود استعفا داد.
ایل ریفورمیستا (به ایتالیایی: Il Riformista) (به معنی «اصلاح‌طلبی») یک روزنامه سیاسی و مالی ایتالیایی است که دفتر مرکزی آن در رم، ایتالیا قرار دارد. تاریخچه و مشخصات. "روزنامه «ایل ریفورمیستا»" که در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۲ منتشر شد، از حدود چهار صفحه با رنگ اصلی نارنجی تشکیل شده بود. این روزنامه در ۳۰ مارس ۲۰۱۲ به دلیل مشکلات مالی تعطیل شد. بعداً در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۹ دوباره منتشر شد در سال ۲۰۲۳، ماتئو رنزی، نخست‌وزیر سابق ایتالیا، به عنوان سردبیر منصوب شد. رنزی در سال ۲۰۲۴ از سمت سردبیری استعفا داد و الساندرو باربانو و
از سمت سردبیری استعفا داد و الساندرو باربانو و سپس کلودیو ولاردی جایگزین او شدند. سردبیران. "نشریاتی که از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۹ به حالت تعلیق درآمده‌اند"
جوزپه گووونه (; – ) سیاستمدار و نظامی اهل پادشاهی ایتالیا بود. وی ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا با اصالت پیدمونتی بود که نقش مهمی در جنبش استقلال ایتالیا (ریسورجیمنتو) ایفا کرد. او که افسری جلوتر از زمان خود بود، در سه جنگ استقلال شرکت کرد و خود را به عنوان وزیر جنگ در دولت جووانی لانزا معرفی کرد. او یکی از درخشان‌ترین افسران ارتش پیدمونت، ابتدا و سپس ارتش ایتالیا بود. او که شخصیت اصلی یک دوره نظامی سریع بود که در سن ۳۵ سالگی به درجه ژنرالی ارتقا یافت، تمام وقایع ریزورگیمنتو را تجربه کرد و در جنگ کریمه، سه جنگ
ریزورگیمنتو را تجربه کرد و در جنگ کریمه، سه جنگ استقلال و مبارزه با راهزنی شرکت داشت. در طول جنگ کریمه، او به عنوان ناظر نظامی برای پادشاهی ساردینیا در ارتش‌های ترکیه، فرانسه و بریتانیا خدمت کرد. قبل و در طول مداخله پیدمونت، او در نبردهای متعدد و در حمله سواره نظام بریتانیا در بالاکلاوا شرکت کرد. در طول جنگ سوم استقلال، او در نبرد کاستوزا به عنوان فرمانده لشکری که شهر را تا حمله نهایی نیروهای دشمن در دست داشت، خود را متمایز کرد. گوون همچنین در زمینه دیپلماتیک، به ویژه در طول اتحاد ایتالیا و پروس، و در
به ویژه در طول اتحاد ایتالیا و پروس، و در جاسوسی به عنوان بنیانگذار سرویس اطلاعات نظامی پیدمونت، خود را متمایز کرد. او که در سال ۱۸۶۹ وزیر جنگ شده بود، به دلیل سیاستش در کاهش منابع اختصاص داده شده به ارتش مورد مخالفت قرار گرفت و مورد حمله شدید، به ویژه از سوی انریکو سیالدینی، قرار گرفت. او که حتی توسط شاه ویکتور امانوئل دوم رها شده بود، نتوانست فشار عاطفی را تحمل کند، که به اختلال روانی منجر شد و او را به جنون کشاند. او احتمالاً در سن ۴۶ سالگی خودکشی کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان نظامی ایتالیا، لژیون
وی برندهٔ جوایزی همچون نشان نظامی ایتالیا، لژیون دونور، نشان سنت موریس و لازاروس، و نشان گرمابه شده است. زندگی‌نامه. جوزپه گائتانو ماریا دئی کونتی گوونه در خانواده‌ای از اشراف کوچک اما باستانی متولد شد که در وقایع‌نگاری‌های قرن یازدهم به عنوان لردهای گوونه، رودولفو، ویسکونت آستی و پسرش اوبرتو ظاهر می‌شوند. جورجو گوونه، که مشاور و وزیر امور خارجه و دارایی ویکتور آمادئوس دوم ساووا بود، را می‌توان در نیمه اول قرن هجدهم ردیابی کرد. پس از او، پدربزرگ جوزپه، گاسپارو جوزپه، که با یک وارث ثروتمند ازدواج کرد، و
جوزپه، که با یک وارث ثروتمند ازدواج کرد، و پدربزرگش وینچنزو، کاپیتان و شوالیه نشان مقدسین موریس و لازاروس [۱] قرار گرفتند. جوزپه در ۱۹ نوامبر ۱۸۲۵ در ایسولا دآستی به دنیا آمد، او پسر دوم ارکوله (۱۷۹۷–۱۸۵۵)، وکیل و شهردار آینده آلبا، و فرانچسکا موسی (۱۸۰۶–۱۸۴۸) بود. علاوه بر جوزپه، این زوج هفت پسر و یک دختر داشتند: وینچنزو (۱۸۲۴–۱۹۰۷)، فلیچه (۱۸۲۷–۱۸۴۵)، آنجلو (۱۸۲۸–۱۸۸۶)، جولیو سکوندو (۱۸۲۹–۱۸۶۷)، که چندین بار در جنگ دوم استقلال مدال گرفت و در حالی که برادرش جوزپه را در سیسیل فرماندهی می‌کرد بر اثر وبا
جوزپه را در سیسیل فرماندهی می‌کرد بر اثر وبا درگذشت، چزاره (۱۸۳۲–۱۸۷۰)، جیووانی لوئیجی (۱۸۳۵–۱۹۱۱)، یک ژنرال، فرانچسکو (۱۸۳۸–۱۸۵۹)، که در نبرد مونته‌بلو در حمله سواره نظام کشته شد، و ترزا (-۱۹۰۶). جوزپه کوچک، همان‌طور که به عنوان فرزند دوم مرسوم بود، به سمت حرفه نظامی هدایت شد و در ۱۶ مارس ۱۸۳۶، در حالی که حتی یازده سال هم نداشت، وارد آکادمی سلطنتی تورین شد. در ۱۲ سپتامبر ۱۸۴۳، او به عنوان دانشجوی دانشکده افسری به خدمت گرفته شد و با نشان دادن استعداد و حسن نیت خاص، در ۲۷ اوت سال بعد، به درجه ستوان دومی
نیت خاص، در ۲۷ اوت سال بعد، به درجه ستوان دومی ارتقا یافت و در یگان مهندسان و توپخانه خدمت کرد. با توجه به نتایج عالی، در ۲۸ دسامبر ۱۸۴۵ به درجه ستوان، ابتدا به عنوان فوق‌ستاره و سپس پس از دو سال به عنوان عضو کامل، در سپاه ستاد کل منصوب شد. در همان دوره، او به یک سپاه عملیاتی ارتش پیدمونت پیوست: لشکر ششم دوک جنوا، پسر دوم پادشاه چارلز آلبرت ساووی. جوزپه به سرهنگ آلفونسو لا مارمورا منصوب شد که آشنایی با او تأثیر عمیقی بر حرفه نظامی این مرد جوان گذاشت. در آستانه شروع جنگ با امپراتوری اتریش، جوزپه گووونه جوان
شروع جنگ با امپراتوری اتریش، جوزپه گووونه جوان ایده‌های لیبرال و دموکراتیک را پرورش داد و با اعضای هیئت تحریریه روزنامه «لا کنکوردیا» به رهبری نماینده چپ‌گرای پارلمان، لورنزو والریو، که آشکارا او را به اعضای میانه‌روتر حزب ریسورجیمنتو به رهبری چزاره بالبو و کامیلو دی کاوور ترجیح می‌داد، در ارتباط بود. پس از پنج روز میلان، در آغاز خصومت‌ها در ۲۳ مارس ۱۸۴۸، گووونه در یکی از معدود واحدهای آماده حرکت، در تیپ «پیمونته» به فرماندهی ژنرال میشل بس، بخشی از سپاه دوم ارتش ژنرال اتوره د سوناز، بود. این تیپ با شروع به
ارتش ژنرال اتوره د سوناز، بود. این تیپ با شروع به عنوان پیشتاز، از رودخانه تیچینو در بوفالورا عبور کرد و پس از ورود به میلان، که در آن زمان در دست شورشیان بود، به سمت برشا حرکت کرد و در ۳۱ مارس به آنجا رسید. در همان روز، فرمانده نیروهای اتریشی، ژنرال جوزف رادتزکی، به قلعه پشیرا عقب‌نشینی کرد و دو روز بعد در ورونا بود. در ۸ آوریل، بخش عمده‌ای از نیروهای او در کوادری‌لترال نزدیک ویلافرانکا مستقر شدند. در همین حال، ارتش پیدمونتی در امتداد ساحل راست مینچو مستقر شده بود. بس و نیروهایش با سفر در امتداد مسیر
شده بود. بس و نیروهایش با سفر در امتداد مسیر برشا، کاستندولو، مونتیچیاری، کاستیلیونه دله استیویره و گویدیزولو، به پشیرا رسیدند و در ۱۰ آوریل، گووونه را نزد فرمانده پادگان اتریش فرستادند تا تسلیم او را خواستار شود. ژنرال مسن جوزف فون رات (۱۷۷۲–۱۸۵۲) امتناع کرد؛ بنابراین، سه روز بعد، محاصره‌ای ضعیف آغاز شد که آتش توپخانه آن باید طبق دستورالعمل‌های بس از گووونه تنظیم می‌شد. برای تنگ‌تر کردن محاصره، پیدمونتی‌ها تصمیم گرفتند پاسترنگو، در ساحل راست آدیجه، را تصرف کنند و در ۳۰ آوریل به دژ اتریشی‌ها حمله کردند. در
کنند و در ۳۰ آوریل به دژ اتریشی‌ها حمله کردند. در نبرد بعدی، تیپ «پیه‌مونته» که جناح چپ نیروهای پیدمونتی را تشکیل می‌داد، جنگید و در پیروزی نقش داشت. گووونه، به عنوان عضوی از ستاد کل تیپ، در میدان حضور داشت؛ اما موفقیت قطعی نبود و لازم بود تا ۳۰ مه برای تسلیم پشیرا صبر شود. کارزار نظامی به زودی رو به وخامت گذاشت و در مراحل داغ نبرد کاستوزا از ۲۲ تا ۲۷ ژوئیه، ژنرال د سوناز در ابتدا از مداخله با سپاه خود خودداری کرد زیرا سربازان خسته بودند و سپس توسط چارلز آلبرت مجبور شد تلاش بیهوده‌ای برای بازپس‌گیری ولتا
مجبور شد تلاش بیهوده‌ای برای بازپس‌گیری ولتا مانتوانا، که رها کرده بود، انجام دهد. پس از آن، سپاه دوم چاره‌ای جز عقب‌نشینی به سرلونگو نداشت. در این شکست، گووونه با جدیت توانست از پراکنده شدن مردان خسته و ناامید جلوگیری کند و عقب‌نشینی را سازماندهی کند و ستایش ژنرال آردینگو تروتی را برای او به ارمغان آورد. این اولین مدال نقره شجاعت نظامی و ارتقاء به سروانی را برای او به ارمغان آورد. انتصاب او به عنوان سروان پس از آتش‌بس سالاسکو، زمانی که گووونه به ستاد کل لشکر ششم، که اکنون توسط آلفونسو لا مارمورا فرماندهی
ششم، که اکنون توسط آلفونسو لا مارمورا فرماندهی می‌شد، بازگشت، صورت گرفت. دومی، که منتظر از سرگیری خصومت‌ها علیه اتریش بود، در پایان سال ۱۸۴۸ وظیفه بسیج نیرویی در مرکز ایتالیا را که قرار بود تهدیدی برای اتریش باشد، به او سپرد. این اولین مأموریت او به عنوان یک مأمور مخفی بود. گووونه به لیورنو رفت، اما از سرگیری خصومت‌ها و شکست ناگهانی در نووارا در ۲۳ مارس ۱۸۴۹، وقایعی را که منجر به قیام‌های جمهوری‌خواهان در جنوا شد، تسریع کرد. لا مارمورا، که واحد آن در از سرگیری مبارزات نظامی شرکت نکرده بود، بنابراین خود را
مبارزات نظامی شرکت نکرده بود، بنابراین خود را در حال سرکوب خونین ناآرامی‌ها یافت، اما برخی از قلعه‌های درون دیوارهای شهر بدون درگیری توسط گووونه تصرف شدند. همین احضار منجر به تسلیم دژ بلودره شد که فرمانده آن به گووونه و چهار برساگلیری، دژ کروچتا و با کمی دشواری بیشتر، دژ تناگلیا تسلیم شد. اما بخش عمده‌ای از شورشیان از تسلیم شدن خودداری کردند و نیروهای لا مارمورا و گووونه مجبور به ورود به شهر شدند. در ۵ آوریل، نیروهای گووونه کلیساهای سان فرانچسکو و سان روکو را که از نظر استراتژیکی در موقعیت خوبی قرار
روکو را که از نظر استراتژیکی در موقعیت خوبی قرار داشتند، و از همه مهم‌تر، انبار باروت لاگاتزو را تصرف کردند. اندکی پس از آن، شورشیان تسلیم شدند. ارتش پیدمونت در سرکوب شورش‌ها ۱۹ افسر و سرباز خود را از دست داده و ۱۷۹ نفر زخمی شده بودند. به خاطر این اقدامات، در ۱۹ ژوئیه، گووونه دومین مدال نقره شجاعت نظامی را دریافت کرد. به محض اینکه آلفونسو لا مارمورا در نوامبر ۱۸۴۹ به عنوان وزیر جنگ در دولت دازگلیو منصوب شد، تصمیم گرفت وظیفه مطالعه دقیق نیروهای مسلح دو قدرت اروپای مرکزی: پادشاهی پروس و امپراتوری اتریش را به
مرکزی: پادشاهی پروس و امپراتوری اتریش را به گووونه واگذار کند. هدف، نوسازی ساختار و مدیریت ارتش قدیمی پیدمونت بود. گووونه در این مأموریت به روول از جنوا و آگوستینو پتیتی از رورتو پیوست. اگرچه گووونه با نام مستعار، در وین ناموفق بود، زیرا اتریشی‌ها به هر ایتالیایی علاقه‌مند به امور نظامی مشکوک بودند. با این حال، او در برلین، جایی که جو آرام‌تری داشت، به موفقیت بیشتری دست یافت. در برلین، گووونه اطلاعاتی در مورد اداره نظامی پروس، سازمان سربازگیری آن و توپخانه و سپاه مهندسی به دست آورد و به وطن خود منتقل کرد.
و سپاه مهندسی به دست آورد و به وطن خود منتقل کرد. او در گزارش‌های خود به روزنامه لا مارمورا، از وضعیت پرتنش با اتریش نیز سخن گفت و از موضع صلح‌طلبانه پروس انتقاد کرد، که در نهایت، با پیمان اولموتز در نوامبر ۱۸۵۰، مجبور به تسلیم شدن در برابر خواسته‌های وین شد. گوون که زبان آلمانی را به خوبی آموخته بود، در مارس ۱۸۵۱ برلین را برای بازدید از استحکامات آلمان، به ویژه از فرانکفورت، کلن، کوبلنز، ماینز و استراسبورگ ترک کرد. با بازگشت به تورین، به عنوان مدرس در مدرسه توپوگرافی نووارا و همچنین سایر مأموریت‌های
مدرسه توپوگرافی نووارا و همچنین سایر مأموریت‌های محرمانه‌تر و سری‌تر برای مأموریتی به ونیز (که در آن زمان هنوز اتریشی بود)، برای شناسایی در مرز تیچینو با لومباردی-ونتو، برای مطالعه یک لشکر اتریشی در لومباردی و برای جمع‌آوری اطلاعات در میلان در مورد شورش اخیر مازینی‌ها منصوب شد. گووونه، در ادامه طبیعی وظایفش در پروس، در اوج بحرانی که امپراتوری عثمانی را در مقابل امپراتوری روسیه قرار داده بود، توسط لا مارمورا به عنوان ناظر به ارتش ترکیه اعزام شد. جوزپه در ۱۰ ژوئیه ۱۸۵۳ جنوا را ترک کرد و دوازده روز بعد به
۱۰ ژوئیه ۱۸۵۳ جنوا را ترک کرد و دوازده روز بعد به قسطنطنیه رسید. بریتانیای کبیر و فرانسه از قبل از نظر سیاسی با ترکیه متحد بودند و گووونه، با پیش‌بینی وقوع آنچه که به عنوان جنگ کریمه به یاد آورده می‌شود، تصمیم گرفت به دانوب برسد، جایی که روس‌ها در اوایل ژوئیه به طرز تحریک‌آمیزی به مولداوی و والاچیا نفوذ کرده بودند. گووونه پس از رسیدن به ساحل راست رودخانه، از استقرار نیروهای عثمانی عمر پاشا گزارش داد. پس از آغاز خصومت‌ها در ترکیه، ارتش عثمانی (یکی از قدیمی‌ترین ارتش‌های اروپا) در ۲۸ اکتبر کالافات، در کنار
ارتش‌های اروپا) در ۲۸ اکتبر کالافات، در کنار دانوب را اشغال کرد و در امتداد رودخانه سنگر گرفت و منتظر واکنش روس‌ها بود که در ۴ نوامبر به‌طور ناموفقی به اولتنیتا حمله کردند. این اولین درگیری با درگیری‌های دیگری در مکان‌های دیگر، مانند ماچین و جورجیو، دنبال شد، جایی که روس‌ها دوباره نتوانستند از رودخانه عبور کنند. در طول این بحران‌ها، گووونه جبهه نبرد را به‌طور گسترده و طولانی طی کرد و از شرق به غرب حدود ۵۰۰ کیلومتر تا کالافات و ویدین پیشروی کرد و در دو کرانه دانوب با یکدیگر روبرو شدند. از اینجا، در ۳۱
کرانه دانوب با یکدیگر روبرو شدند. از اینجا، در ۳۱ دسامبر، او توصیه‌هایی در مورد اقدام به عمر پاشا فرستاد، که در ۶ ژانویه، با حمله به ستاته، پشت کالافات، روس‌ها را غافلگیر کرد. اما با شروع زمستان، خصومت‌ها کاهش یافت و تنها در بهار ۱۸۵۴، پس از ورود بریتانیا و فرانسه به جنگ به نفع ترکیه، روس‌ها هدف اصلی خود را آشکار کردند: شهر سیلیسترا، در کرانه شرقی دانوب. در اواسط آوریل، محاصره شهر آغاز شد و ظرف سه هفته به‌طور کامل محاصره شد. روس‌ها تلاش‌های خود را بر عرب-طابیه، قلعه‌ای در خارج از دیوارهای شهر، متمرکز
قلعه‌ای در خارج از دیوارهای شهر، متمرکز کردند. تا اوایل ژوئن، ترک‌ها هنوز مقاومت می‌کردند، اما این موضوع چند روز طول کشید. در این زمینه، در ۷ ژوئن، گووونه وارد سیلیسترا شد و با درخواست عمر پاشا برای محافظت از استحکامات آن، تشویق شد. پیدمونتی‌ها فهمیدند که می‌توان این موقعیت را تقویت کرد و در عین حال سربازان پادگان را نیز نجات داد. او راه حل خود را به فرماندار سیلیسترا پیشنهاد داد که آن را پذیرفت. روز بعد، او خودش به موقعیتی که قرار بود استحکامات در آن قرار گیرد، رسید و زیر آتش دشمن، به مدت یک ساعت آماده شد
رسید و زیر آتش دشمن، به مدت یک ساعت آماده شد و دستورالعمل‌هایی داد. یک افسر انگلیسی از او به خاطر اینکه خود را به این شکل در معرض خطر قرار داده بود، انتقاد کرد و همان شب ۴۰۰ مرد از قلعه‌های دیگر برای شروع کار به آنجا رفتند. حملات روسیه بلافاصله آغاز شد، اما کار ادامه یافت و هنگامی که نیروی اعزامی انگلیس و فرانسه به وارنا رسید، محاصره سیلیسترا در اوج خود بود: روس‌ها حملاتی را یکی پس از دیگری آغاز کردند، اما بدون موفقیت، و در ۲۲ ژوئن آنها تلاش کردند تا حمله نهایی را انجام دهند، اما بیهوده بود. فرمانده
حمله نهایی را انجام دهند، اما بیهوده بود. فرمانده میخائیل گورچاکوف خود در این نبرد زخمی شد و روز بعد محاصره‌کنندگان سیلیسترا را رها کردند و عقب‌نشینی خود را در شمال دانوب آغاز کردند. چند ماه بعد، ارتش ترکیه به سروان جوزپه گووونه درجه سرتیپ پیشنهاد داد. اما لا مارمورا به او توصیه کرد که این پیشنهاد را نپذیرد و او نپذیرفت. از طرف پیدمونت نیز به رسمیت شناخته شد و در ۹ اکتبر ۱۸۵۴، گووونه به درجه سرگردی در هنگ شانزدهم پیاده‌نظام ارتقا یافت. در همین حال، عمر پاشا به او سمت رابط با افسران خارجی را پیشنهاد داد،
به او سمت رابط با افسران خارجی را پیشنهاد داد، اما باز هم تنها با رد مودبانه مواجه شد: گووون که با ورود نیروهای انگلیسی-فرانسوی به کریمه مواجه شده بود، می‌خواست آزادی عمل خود را حفظ کند. در سال ۱۸۴۹، لشکر ششم شورش جمهوری‌خواهان جنوا را که در نتیجه آتش‌بس ویگناله با اتریش پس از نبرد نووارا آغاز شده بود، سرکوب کرد. در این اقدام، گوونه توانست بدون جنگیدن، کنترل سه قلعه در حومه جنوا را به دست گیرد. به خاطر اقداماتش در اولین جنگ استقلال ایتالیا، به گوونه دو مدال نقره اهدا شد. ناوگان متفقین پس از رسیدن به دریای
نقره اهدا شد. ناوگان متفقین پس از رسیدن به دریای سیاه، در ۷ سپتامبر ۱۸۵۴ از وارنا، در بلغارستان امروزی، حرکت کرد و بین روزهای ۱۴ تا ۱۷ به یوپاتوریا، کریمه رسید. در روز ۸، گووون بخارست را ترک کرد، به وارنا رفت و به سمت کریمه حرکت کرد و در روز ۱۴ در بالاکلاوا، پایگاه لجستیکی ارتش بریتانیا، پیاده شد. ده روز بعد، اولین نبرد بزرگ در کریمه رخ داد: نبرد آلما، که در ۲۵ سپتامبر توسط متفقین پیروز شد. پس از آن، دوره‌ای از بن‌بست، با دوئل‌های توپخانه‌ای بی‌وقفه، آغاز شد. سپس، در ۲۵ اکتبر، روس‌ها تصمیم گرفتند برای
شد. سپس، در ۲۵ اکتبر، روس‌ها تصمیم گرفتند برای تضعیف نیروهای بریتانیایی به بالاکلاوا حمله کنند. پس از موفقیت اولیه در برابر نیروهای پوششی ترکیه، سواره نظام روسیه توسط بریتانیایی‌ها در دره‌ای که بلافاصله در شمال بندر قرار داشت، به عقب رانده شد. گووونه به همراه فرماندهان ارتش‌های مربوطه، لرد راگلان و فرانسوا دو کانروبر، با ستادهای عمومی مربوطه، مراحل اولیه نبرد را از ارتفاع دنبال کردند. سپس، هنگامی که متوجه شد انگلیسی‌ها قصد دارند سواره نظام خود را برای حمله به توپ‌های روسی به کار گیرند، از دامنه تپه به
به توپ‌های روسی به کار گیرند، از دامنه تپه به پایین تاخت و به هنگ سیزدهم دراگون پیوست. در سمت راست خط بریتانیایی‌ها، او یک ایتالیایی دیگر به نام ستوان جوزپه لاندریانی را یافت که داوطلب ارتش انگلیس بود. و هنگامی که دستور حمله صادر شد، دو پیدمونتی به همراه بقیه تیپ سبک به آنجا حمله کردند. این حمله بالاکلاوا بود. در این نبرد، اسب گووونه مورد اصابت قرار گرفت که او را به زمین انداخت و او نتوانست مسیر را به پایان برساند و از ناحیه شانه کمی زخمی شد. با این حال، لاندریانی به شدت زخمی شد و توسط روس‌ها اسیر شد.
لاندریانی به شدت زخمی شد و توسط روس‌ها اسیر شد. انگلیسی‌ها که از رفتار گووونه شگفت‌زده شده بودند، در دسامبر ۱۸۵۶ به او نشان شوالیه حمام اعطا کردند. پس از نبرد بالاکلاوا، گووونه به وظایف خود به عنوان ناظر بازگشت، این بار با فرماندهی فرانسه، و پس از آن در نبرد اینکرمن در ۵ نوامبر ۱۸۵۴، یکی از خونین‌ترین نبردهای جنگ، شرکت کرد. در طول نبرد، روس‌ها تلاش کردند تپه‌ای را که توسط متفقین محاصره‌کننده سواستوپول در دست داشتند، اشغال کنند. و بار دیگر، آنها شکست خوردند. این فرصتی برای گووونه بود تا در مورد وضعیت میدان
این فرصتی برای گووونه بود تا در مورد وضعیت میدان نبرد، مشکلات ناشی از فرماندهی دوگانه (فرانسوی و انگلیسی) و استحکام و انضباط سربازان بریتانیایی، که با این حال، کمتر از فرانسوی‌ها قادر به سازگاری با شرایط بودند، گزارش دهد. قدرت سربازان بریتانیایی در انگیزه آنها نهفته بود. حمله نهایی فرانسه به سنگر مالاخوف در محاصره سواستوپول با حضور گووونه همراه بود که از ناحیه لگن مجروح شد؛ بنابراین، در آستانه مداخله پیدمونت‌ها در کنار فرانسه، بریتانیای کبیر و ترکیه، گووونه، پر از تجربه، توصیه و توصیه برای لا مارمورا، در
پر از تجربه، توصیه و توصیه برای لا مارمورا، در فوریه ۱۸۵۵ به پاریس فراخوانده شد تا در سازماندهی این لشکرکشی شرکت کند. در اوایل ماه مه، گروه پیدمونت‌ها در کریمه آماده ورود به عملیات بود و گووونه سمت معاون رئیس ستاد را در ستاد کل بر عهده داشت، جایی که او دفتر اطلاعات نظامی و دفتر توپوگرافی را اداره می‌کرد. فرصت جنگ برای پیدمونت‌ها با تلاش روسیه برای شکستن محاصره فزاینده سواستوپول و حمله به متفقین در ۲۵ اوت ۱۸۵۵ در نزدیکی رودخانه چرنایا فراهم شد. این نبرد که در آن هنگ‌های شانزدهم و چهارم پیدمونت تا جایی که
در آن هنگ‌های شانزدهم و چهارم پیدمونت تا جایی که می‌توانستند در برابر نیروهای عظیم لشکر هفدهم روسیه مقاومت کردند، با یک ضدحمله متفقین و عقب‌نشینی نیروهای دشمن پایان یافت. گووونه خود را فرماندهی نیروهایی را که ساعت‌ها مقاومت کرده بودند، بر عهده گرفت و آنها را به حمله ترغیب کرد، اما وقتی متوجه شد که آنها خسته شده‌اند، دستور عقب‌نشینی داد تا منتظر رسیدن نیروهای کمکی بماند و خود آخرین نفر در ستون زیر آتش دشمن باقی ماند. نبرد چرنایا یک پیروزی مهم برای متفقین بود زیرا به امیدهای روسیه برای شکستن محاصره سواستوپول
زیرا به امیدهای روسیه برای شکستن محاصره سواستوپول پایان داد و مقدمه‌ای برای فتح آن بود. پس از یک محاصره ۱۱ ماهه، فرانسوی‌ها در ۸ سپتامبر ۱۸۵۵ سواستوپول را تصرف کردند. پس از منفجر کردن سه مین بزرگ در نزدیکی سنگر مالاچوف، حمله نهایی را آغاز کردند. گووونه نیز با فرانسوی‌ها بود و از ناحیه لگن کمی زخمی شد. به پاس این عمل او در ۱۷ ژوئن ۱۸۵۷، صلیب شوالیه لژیون افتخار به او اهدا شد. در پایان محاصره سواستوپل، روس‌ها تسلیم شدند. پس از بازگشت به خانه، گووونه در ۱ ژوئیه ۱۸۵۶، طی فرمانی، صلیب شوالیه نشان نظامی ساووی را