payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مقامات اتریشی که احساس می‌کردند از طریق این اثر مورد حمله قرار گرفته‌اند، سرکوب شد و تا سال ۱۸۳۸ منتشر نشد. این اثر موفقیت بزرگی بود و به زبان‌های مختلف ترجمه شد. خلاصه داستان. این رمان در اواسط قرن چهاردهم میلادی اتفاق می‌افتد - دوره‌ای که پیش از این در رمان "مارکو ویسکونتی" (۱۸۳۴) اثر توماسو گروسی به آن پرداخته شده بود، رمانی که رمان کانتو در اثر خود او به آن اشاره می‌کند. این رمان بر اساس وقایع واقعی است که بین سال‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۱ در میلان اتفاق افتاده است. صحنه در میلان و در زمان سلطنت لوچینو ویسکونتی
صحنه در میلان و در زمان سلطنت لوچینو ویسکونتی اتفاق می‌افتد. لوچینو تلاش می‌کند مارگریتا، همسر فرانچسکولو پوسترلا، ثروتمند و اشراف‌زاده، را اغوا کند. لوچینو که با مخالفت مارگریتا مواجه می‌شود، با فرستادن شوهر، همسر و پسر خردسالشان که تنها یک کودک است، پس از محکوم کردن والدینشان به جرم خیانت به کشور و توطئه علیه جانش، در پی انتقام برمی‌آید. تلاش‌های آلپینولو، ملازم جوان و فداکار، برای نجات ارباب و معشوقه‌اش بیهوده است، و تلاش‌های فرا بوئنویچینو، راهب نیک‌اندیش (که از شخصیت فرا کریستوفورو در "رمان نامزد"
(که از شخصیت فرا کریستوفورو در "رمان نامزد" الگوبرداری شده است)، برای منصرف کردن لوچینوی کینه‌توز از هدف بی‌رحمانه‌اش، بیهوده است. این کتاب موفقیت خود را مدیون تصاویر باشکوه از زندگی قرون وسطایی و رقت‌انگیزی و وحشت موقعیت‌های آن است. اجرای مارگریتا پوسترلا، صحنه‌ای قدرتمند اما منزجرکننده، بسیار مورد تحسین قرار گرفته است. کانتو، همان‌طور که به درستی توسط ماتزونی اشاره شده است، به عنوان یک مورخ با توانایی‌های بی‌حد و حصر، اشتباهات عجیبی مرتکب می‌شود و در استفاده از منابع خود آزادی‌های منحصر به فردی به خرج
از منابع خود آزادی‌های منحصر به فردی به خرج می‌دهد. "مارگریتا پوسترلا که" در زمانی نوشته شده است که رمانتیسم در ایتالیا در اوج خود بود، در بسیاری از جزئیات خود یادآور "رمان نامزد" اثر الساندرو مانزونی است، در حالی که تلاش می‌کند با چشم‌اندازهای وسیع، رئالیسم بسیار رنگارنگ و تضادهای شدید "کلیسای نوتردام پاریس" اثر ویکتور هوگو رقابت کند.
ریمال یا رمال () محله‌ای در شهر غزه است که در مرکز شهر واقع شده است. این محله که در امتداد خط ساحلی واقع شده است، مرفه‌ترین محله غزه محسوب می‌شد. خیابان اصلی که از غزه عبور می‌کند، خیابان عمر مختار، در این منطقه از شمال غربی به جنوب شرقی و جاده ساحلی اصلی، خیابان احمد عرابی/رشید، از شمال شرقی به جنوب غربی امتداد دارد. ریمال به دو منطقه شهری ریمال جنوبی و ریمال شمالی تقسیم شده است. این محله محل چندین وزارتخانه دولتی است و در طول جنگ جاری غزه به شدت آسیب دیده است. تاریخچه. ریمال بر روی شهر بندری باستانی غزه
است. تاریخچه. ریمال بر روی شهر بندری باستانی غزه به نام "مایوماس" ساخته شده است. رقابت شدید بین غزه مسیحی و مایوماس بت‌پرست در طول دوران بیزانس ادامه یافت، حتی پس از آنکه جمعیت مایوماس با فرمان امپراتوری به مسیحیت گرویدند و معابد بت‌پرستان توسط پورفیری غزه نابود شد. خط ساحلی غزه تا اواسط قرن بیستم عمدتاً از تپه‌های شنی در اطراف بندر شلوغ غزه تشکیل شده بود. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، مؤسسات مبلغ مذهبی خارجی، تأسیس یک محله مسکونی در امتداد ساحل را تأمین مالی کردند. این منطقه جدید به "ریمال" ("شن" یا "ساحل")
کردند. این منطقه جدید به "ریمال" ("شن" یا "ساحل") معروف شد و امروزه بیشتر خط ساحلی شهر غزه و بخش زیادی از منطقه بین خط ساحلی و شهر قدیمی را پوشش می‌دهد. بیشتر ساختمان‌ها خانه‌های مستقلی بودند که به سبک اروپایی ساخته شده بودند. پس از ساخت این محله، مرکز فعالیت تجاری از شهر قدیمی به ریمال منتقل شد. مکان‌های دیدنی. ریمال شامل کاخ ریاست جمهوری فلسطین، کاخ فرمانداری، مرکز خرید غزه، باشگاه روتس، باشگاه ساحلی سازمان ملل، مرکز حقوق بشر فلسطین، بیمارستان الشفاء، مجلس قانون‌گذاری فلسطین و تعدادی از دفاتر دولتی
مجلس قانون‌گذاری فلسطین و تعدادی از دفاتر دولتی خارجی، چهار هتل و تمام رستوران‌های معروف شهر است. میدان جندی (میدان سرباز) که به یک سرباز عرب بومی که در جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل کشته شد، اختصاص داده شده است، در ریمال واقع شده است. بندر غزه در منطقه ریمال قرار دارد و محل استقرار نیروی پلیس دریایی فلسطین است. ریمال تنها منطقه ممتاز شهر است.
جولین پائولینی (متولد ۲۰ ژوئن ۱۹۸۶) کارگردان و فیلمنامه‌نویس فرانسوی-ایتالیایی است. در سال ۲۰۱۸، او اولین کارگردانی خود را با "فیلم عشق تلخ" انجام داد. دومین فیلم بلند او، "کارماپلیس"، در سال ۲۰۲۳ اکران شد. اوایل زندگی. پائولینی در ۲۰ ژوئن ۱۹۸۶ در فلورانس، ایتالیا، از پدری سیسیلی و مادری فرانسوی متولد شد. او به کلمب، حومه شمال غربی پاریس، نقل مکان کرد. او نویسندگی را از سنین بسیار پایین و با داستان‌های کوتاه آغاز کرد. شغل. بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۵، او مجموعه‌ای از فیلم‌های کوتاه را نوشت و کارگردانی کرد که
از فیلم‌های کوتاه را نوشت و کارگردانی کرد که در فرانسه، آفریقا و ایالات متحده فیلمبرداری شدند. او بازیگرانی مانند شیلو فرناندز، هوگو بکر، برنی بونوازین و کریستوف سالنگرو را کارگردانی کرد. این فیلم‌ها جوایز متعددی دریافت کردند و در جشنواره‌های بین‌المللی مانند جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه کلرمون-فران، جشنواره فیلم و تلویزیون پان‌آفریقایی اوآگادوگو، جشنواره بین‌المللی فیلم روتردام، جشنواره جهانی فیلم مونترال به نمایش درآمدند و توسط فرانس تلویزیون، کانال پلاس و اورنج سینما سریز خریداری و پخش شدند. در سال
و اورنج سینما سریز خریداری و پخش شدند. در سال ۲۰۱۲، او فیلم کوتاه خود "با عنوان «نژاد آفریقایی»" را در جشنواره «بچه‌های سینما» در لا کورنو، جشنواره‌ای که توسط میشل گوندری حمایت مالی می‌شود، به نمایش گذاشت. در اکتبر ۲۰۱۸، او اولین فیلم بلند خود با عنوان "«آمار آمارو»" را در بخش رقابتی جشنواره بین‌المللی فیلم سن ژان دو لوز به نمایش گذاشت. این فیلم ایتالیایی زبان که در سیسیل فیلمبرداری شده است، داستان سفر یک نانوای فرانسوی را روایت می‌کند که برای دفن برادر مقتولش در روستایی در سیسیل که او را از انجام این کار
در روستایی در سیسیل که او را از انجام این کار منع می‌کند، می‌جنگد. او در این فیلم، بازیگرانی چون سیروس شهیدی، تونی اسپراندو و سلست کاسیارو را کارگردانی کرد. این درام، بازآفرینی تراژدی "آنتیگونه" در قالب یک تریلر جنایی شبانه با عناصری یادآور فیلم‌های وسترن است. پیر مورات، منتقد "تله‌راما"، این فیلم را یک موفقیت بزرگ خواند. "اکسپرس" آن را با فیلم‌های گانگستری مارتین اسکورسیزی مقایسه کرد. "«آمار آمارو»" جایزه بزرگ جشنواره قطبی کنیاک را از آن خود کرد. در ژوئیه ۲۰۱۹، این فیلم به عنوان اولین نمایش بین‌المللی در
۲۰۱۹، این فیلم به عنوان اولین نمایش بین‌المللی در شصت و پنجمین جشنواره فیلم تائورمینا به نمایش درآمد، جایی که پائولینی گفت: «به عنوان یک مهاجر ایتالیایی در فرانسه که بین دو کشور بزرگ شده‌ام، فیلم‌های من همگی داستان چند هویتی مدرن را روایت می‌کنند.» دومین فیلم بلند او، "کارماپولیس"، با همکاری مانولیس ماوروپولوس و سیروس شهیدی نوشته شده است. این فیلم که به زبان فرانسوی فیلمبرداری شده است، شهیدی را در نقش پلیسی غرق در گناه نشان می‌دهد که در محله شاتو روژ پاریس کار می‌کند، زمانی که همسایه‌اش ظاهراً توسط یک
کار می‌کند، زمانی که همسایه‌اش ظاهراً توسط یک زاغه‌نشین ربوده می‌شود. الکسیس ماننتی و کاریجا توره در نقش‌های مکمل بازی می‌کنند. پائولینی در ساخت این فیلم از کمیک‌های فرانسوی، از جمله کمیک‌های چارلز برنز، لوئیس تروندهایم، جوآن اسفار و امانوئل لارسنه، الهام گرفته است. این فیلم در اکتبر ۲۰۲۳ در بخش رقابتی جشنواره قطبی کنیاک به نمایش درآمد و دومین جایزه بزرگ پائولینی را برای او به ارمغان آورد. این فیلم در ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۴ در سینماهای فرانسه اکران شد. منتقدان "فیلم کارماپولیس را" ستودند، و آن را «میراث یک سینمای
کارماپولیس را" ستودند، و آن را «میراث یک سینمای زیرزمینی خاص نیویورک، از اوایل اسکورسیزی تا برادران سفدی، از طریق مخمل آبی لینچ» دانستند. "سینه‌اروپا" نوشت که پائولینی «منحصر به فرد بودن» خود را به عنوان یک کارگردان تأیید کرد. در اکتبر ۲۰۲۴، جولین به عنوان عضو هیئت داوران جشنواره قطبی کنیاک فعالیت کرد.
آردی‌کپی نخستین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ آمریکایی ویلو می‌باشد که در ۱۱ دسامبر سال ۲۰۱۵ از سوی راک نیشن و اینترسکوپ رکوردز منتشر گردید. ویلو برای ۱۱ قطعهٔ آلبوم به‌عنوان تنها ترانه‌سرا و برای ۱۰ قطعه به‌عنوان تنها تهیه‌کننده معرفی شده‌است. این اثر همچنین با حضور تری اسمیت، برادر ویلو تحت با نام هنری ایس و جابز، همکار مکرر او، همراه است. قطعهٔ «F Q-C #7» در ۷ مهٔ سال ۲۰۱۵ همراه با موزیک ویدئو منتشر شد و موزیک ویدئوی قطعهٔ «چرا گریه نمی‌کنی» نیز در ۱۷ سپتامبر منتشر گردید. نام این آلبوم از جنس یک هومینین
منتشر گردید. نام این آلبوم از جنس یک هومینین منقرض‌شده با همین نام گرفته شده‌است.
گابریلو چیابرا (۱۸ ژوئن ۱۵۵۲ ۱۴ اکتبر ۱۶۳۸) شاعر ایتالیایی بود که گاهی پیندار ایتالیایی نامیده می‌شد. «اوزان جدید و سبک هلنی او طیف قالب‌های غزل را که برای شاعران بعدی ایتالیایی در دسترس بود، گسترش داد.» منتقدان ایتالیایی معمولاً چیابرا را با معاصر جوان‌ترش، جامباتیستا مارینو، مقایسه می‌کنند. زندگی. اوایل زندگی و تحصیلات. چیابرا در ساونا، شهری ساحلی کوچک در نزدیکی جنوا، در خانواده‌ای از تبار اشرافی متولد شد. همان‌طور که او در بخشی دلپذیر از زندگینامه‌اش که در ابتدای آثارش آمده است، جایی که مانند ژولیوس سزار
ابتدای آثارش آمده است، جایی که مانند ژولیوس سزار از خودش به صورت سوم شخص صحبت می‌کند، می‌گوید، او فرزندی پس از مرگ بود؛ او در نه سالگی به رم رفت و تحت مراقبت عمویش جیووانی قرار گرفت. در آنجا با یک معلم خصوصی درس خواند، از دو تب شدید متوالی رنج برد و سرانجام، به خاطر جامعه، به کالج رومی فرستاده شد، جایی که تا بیستمین سال عمرش در آنجا ماند و به گفته خودش «به جای اشتغال به خاطر یادگیری»، فلسفه خواند. چیابرا که در همین زمان عمویش را از دست داده بود، به ساونا بازگشت تا «دوباره عمویش را ببیند و توسط آنها دیده
بازگشت تا «دوباره عمویش را ببیند و توسط آنها دیده شود». کمی بعد، او به رم بازگشت و وارد خانه کاردینال کورنارو شد، جایی که چندین سال در آنجا ماند و به انجمن پائولوس مانوتیوس و اسپرونه اسپرونی، نمایشنامه‌نویس و منتقد تاسو، رفت و آمد داشت و در سخنرانی‌ها شرکت می‌کرد و به گفتگوی مورتوس گوش می‌داد. پس از شرکت در یک دوئل، رم را ترک کرد و به زادگاهش ساونا بازگشت، جایی که دهه بعدی را صرف تحصیل ادبیات خود کرد. شهرت ادبی. اگرچه چیابرا تقریباً در تمام ژانرهای ادبی زمان خود می‌نوشت، اما مهم‌ترین سهم او در زمینه شعر
خود می‌نوشت، اما مهم‌ترین سهم او در زمینه شعر غنایی بود. شاعران مورد علاقه او پیندار و آناکرئون بودند. او این شاعران را مطالعه می‌کرد تا اینکه آرزویش این شد که ریتم‌ها و ساختارهای آنها را به زبان خودش بازتولید کند و کشورش را با قالب جدیدی از شعر غنی سازد. پس از انتشار چندین مجموعه شعر غنایی (دو کتاب "شعر و ترانه" در سال ۱۵۹۱، "شعر و ترانه اخلاقی" و "سرودن شعر توسکانی" در سال ۱۵۹۹)، او به عنوان خالق سبک جدیدی از شعر غنایی مورد ستایش قرار گرفت و شهرتش در سراسر ایتالیا گسترش یافت. او سال‌های پایانی عمر خود را
ایتالیا گسترش یافت. او سال‌های پایانی عمر خود را در فلورانس (۱۵۹۵–۱۶۳۳) و ساونا گذراند و از حمایت دوک‌های بزرگ توسکانی، دوک چارلز امانوئل اول ساووی، دوک وینچنزو گونزاگا و پاپ اوربان هشتم برخوردار بود. زندگی بعدی. چیابرا در سن ۵۰ سالگی با للیا پاوزه ازدواج کرد و از او فرزندی نداشت. پس از یک زندگی ساده و بی‌عیب و نقص که در آن انبوهی از اشعار - حماسی، تراژیک، روستایی، تغزلی و طنز - را خلق کرد، در ۱۴ اکتبر ۱۶۳۸ در ساونا درگذشت. پاپ اوربان هشتم یک سنگ قبر لاتین زیبا برای او نوشت، اما سنگ قبر او دارای دو
لاتین زیبا برای او نوشت، اما سنگ قبر او دارای دو هگزامتری ایتالیایی عجیب و غریب از خودش است که به بیننده هشدار می‌دهد که پارناسوس را به کالواری ترجیح ندهد. آثار. چیابرا، خالق قصیده‌هایی با شکوه استادانه استروف و آنتی‌استروف، استاد ریتم‌های جدید و پیچیده، ابداع‌کننده کلمات بلندپروازانه و القاب ترکیبی، به‌کارگیرنده جابجایی‌ها و وارونگی‌های جسورانه و مخترع سیستم جدیدی از بیان شاعرانه، با رونسارد مقایسه می‌شد. هر دو محکوم به زوال بودند، به همان بزرگی و ناگهانی که شکوهشان را به نمایش می‌گذاشتند. چیابرا کمتر تحت
شکوهشان را به نمایش می‌گذاشتند. چیابرا کمتر تحت تأثیر مارینیزم پر زرق و برق زمان خود قرار گرفت. او با پیشنهاد اصلاح شعر ایتالیایی با تقلید از یونانیان، ژانرهای بسیاری را پرورش داد و انواع قالب‌های وزنی را معرفی کرد. قالب‌های وزنی شعر او، دانش قوی و تقلید آشکار از شاعران یونانی و رومی مانند پیندار، آناکرئون، هوراس و کاتولوس را آشکار می‌کند. او تحت تأثیر نظریه‌های اومانیستی اسپرونی و پلئیاد و فرم‌های استروفیکِ سبک محبوب‌تر رنسانس ایتالیا، با الگوهای وزنی و اشعار استروفیک ساده که رونسارد از مدل‌های کلاسیک
اشعار استروفیک ساده که رونسارد از مدل‌های کلاسیک اقتباس کرده بود، و همچنین با انواع بندهای متنوع شاعران ایتالیایی پیشین، مانند ساناتازارو، سرافینو دل آکیلا، لورنزو د مدیچی و پولیتزیانو، به آزمایش پرداخت. برخلاف هم‌عصر مشهورش، جامباتیستا مارینو، شعر او از فرم‌های کلاسیک استفاده می‌کرد و در واکنش به پترارکیسم غالب قرن، در استفاده از تصاویر محدودیت بیشتری اعمال می‌کرد. او با آگاهی از شهرت خود به عنوان یک پیندار مدرن، خود را با کریستف کلمب (که او نیز اهل ساونا بود) مقایسه کرد و گفت که او تلاش کرده است «دنیای
بود) مقایسه کرد و گفت که او تلاش کرده است «دنیای جدیدی» از شعر را کشف کند. با این حال، چیابرا مردی شایسته بود، نه فقط یک نوآور. گذشته از حماسه‌ها و درام‌هایش (یکی از دومی‌ها، "Il rapimento di Cefalo" توسط جولیو کاچینی به موسیقی تبدیل شد و توسط شاعر دربار نیکولا کرتین به فرانسوی ترجمه شد)، بخش زیادی از آثار او همچنان خواندنی و دلنشین است. پینداریک‌های باشکوه او کسل‌کننده هستند، اما برخی از کانتزونت‌های او، مانند آناکرئونتیک‌های رونسارد، زیبا و دلنشین هستند. شرح حال خودنوشت او نیز جالب است. این شاعر ساده را
شرح حال خودنوشت او نیز جالب است. این شاعر ساده را با عشقش به زبان یونانی (وقتی چیزی او را بسیار خوشحال می‌کرد، عادت داشت از آن به عنوان «شعر یونانی» یاد کند)، لذت بردن از سفر و گشت و گذار، بیزاری از صحبت‌های ادبی جز با نزدیکان و همتایان، غرور و انتقام، افتخار به لطف‌های به یاد ماندنی که پاپ‌ها و شاهزادگان به او ارزانی داشته‌اند، "شکوه و جلال بی‌پایان" بر نظم و استعاره ویرژیل، علاقه به قافیه‌های مذکر و شعر سپید، و مسیحیت آرام آشکار می‌کند. پذیرش. چیابرا مورد توجه شاعرانی مانند ویلیام وردزورث و جاکومو
مورد توجه شاعرانی مانند ویلیام وردزورث و جاکومو لئوپاردی بود. تا قرن بیستم، او عموماً به عنوان یک کلاسیک‌گرا، صدایی خویشتن‌دار در میان افراط‌گرایی‌های شعر "سیسنتو"، دیده می‌شد. منتقدان آرکادیایی، با رد افراط‌گرایی‌های مارینسیسم، متانت سنجیدهٔ سبک چیابرا را ستودند و آن را تنها مبنای صحیح یک «مکتب (شعر)» جدید می‌دانستند… که بی‌ارزش برای رقابت با مکتب پترارک نیست»، همان‌طور که جیووانی ماریو کرشیمبنی در سال ۱۶۹۸ نوشت. و اگرچه کروچه ارزیابی‌های منفی‌تر منتقدان قرن نوزدهم مانند لوئیجی ستمبرینی و فرانچسکو د
قرن نوزدهم مانند لوئیجی ستمبرینی و فرانچسکو د سانتیس را تکرار کرد و شعر چیابرا را «فوق‌العاده خشک و پرزحمت» توصیف کرد، اما همچنان او را در مقابل مارینوی «حسی و دلنشین» قرار داد، که به همان اندازه از او بیزار بود. در واقع، کروچه در تلاش خود برای افزودن دقت مفهومی به اصطلاح «باروک»، تا آنجا پیش رفت که مارینو و چیابرا را به ترتیب در فصل‌هایی با عنوان «شعر باروک» و «شعر ادبی» از هم جدا کرد. از زمان کروچه، محققان کمی تلاش کرده‌اند تا بخشی از درخشش شهرت انتقادی خدشه‌دار شدهٔ چیابرا را بازیابی کنند و بار دیگر
خدشه‌دار شدهٔ چیابرا را بازیابی کنند و بار دیگر توجه را به ماهیت نوآورانه و در واقع رادیکال شعر او معطوف کنند. در رأس این افراد، جیووانی گتو قرار دارد که در مطالعه‌ای با عنوان تحریک‌آمیز "«گابریلو چیابرا: شاعر باروک»" اصرار داشته است که جنبهٔ نوآورانه و تجربی آثار این شاعر باید به عنوان بخشی از یک جنبش بزرگتر در شعر ایتالیایی آن زمان دیده شود. این جنبش که خود را در پدیده‌های متنوعی مانند مادریگال‌های مارینو یا "کانزونی‌های" فولویو تستی نشان می‌دهد، با به چالش کشیدن بسیاری از قراردادهای شعر ایتالیایی پیشین،
کشیدن بسیاری از قراردادهای شعر ایتالیایی پیشین، به شدت با زیبایی‌شناسی پایدارتر شعر قرن شانزدهم در تضاد بود. در حالی که نوآوری‌های چیابرا آرام‌تر و نوآوری‌های او ظریف‌تر بود، با این وجود، او به روش خود به اندازهٔ هر یک از معاصرانش رادیکال بود.
فاکتور بیوژنز ریبوزوم تراکل 1 یا TCOF1 یا Treacle Ribosome Biogenesis Factor 1 که با نام پروتئین تراکل نیز شناخته می شود، پروتئینی است که در انسان توسط ژن "TCOF1" کد می شود. این ژن یک پروتئین هستکی را با یک دامین همولوگ LIS1 کد می کند. پروتئین تراکل با برهمکنش با فاکتور متصل شونده به بالادست ژن یا UBF در رونویسی ژن های rRNA دخیل است. جهش ها در این ژن با سندروم تریچر کالینز، یک اختلال که با تکوین غیرطبیعی استخوان های جمجمه و صورت همراه است، مرتبط هستند. ترانسکریپت های متنوعی طی پیرایش متناوب از این ژن کد می
های متنوعی طی پیرایش متناوب از این ژن کد می شوند که تا کنون تنها 3 مورد از آنها شناسایی شده اند. ژن. ژن "TCOF1" بر روی بازوی بلند (q) کروموزوم 5 و میان نواحی 32 و 33.1 و از نوکلئوتید 150,357,629 تا نوکلئوتید 150,400,308 قرار دارد. بررسی ها و مطالعات مختلف برروی این ژن توسط محققان از سال 1996، 29 اگزون را برای این ژن شناسایی کرده اند. در سال 1996 گروه تحقیقاتی سندروم تریچر کالینز با استفاده از تکنیک های ترکیبی هیبرید تابشی و آنالیز کانتیگ YAC/cosmid نقشه یابی ژن TCOF1 را انجام داده و لوکوس آن را 5q اعلام
ژن TCOF1 را انجام داده و لوکوس آن را 5q اعلام کردند؛ یک ناحیه غنی از ژن که ژن های دیگری نظیر DTDST، CSF1R، PDGFRB و CDX1 در اطراف آن حضور دارند. عملکرد. فاکتور TCOF1 در تولید مولکولی بنام RNA ریبوزومی یا rRNA درون سلول ها دخالت دارد. این پروتئین درون هستک، یک ناحیه کوچک درون هسته سلول که rRNA سنتز می شود، فعال است. بعنوان عضوی از ساختاری مهم و کلیدی درون سلول بنام ریبوزوم، rRNA نقش مهمی را در فرایند ترجمه و سنتز پروتئین ها ایفا می کند. این پروتئین در طول تکوین جنین در ساختارهایی که به استخوان ها و دیگر
تکوین جنین در ساختارهایی که به استخوان ها و دیگر بافت های صورت تبدیل می شوند، فعال است. با اینکه عملکرد دقیق این پروتئین ناشناخته است، دانشمندان معتقدند که این پروتئین در تکوین استخوان ها و دیگر ساختارهای چهره دخالت دارد. علاوه بر برهمکنش این پروتئین با فاکتور UBF، پروتئین تراکل همچنین در متیلاسیون RNA ریبوزومی در طی بلوغ آن با برهمکنش با پروتئین هستکی pNop56 نقش دارد. اهمیت بالینی. بیش از 120 جهش مختلف در ژن TCOF1 در افراد مبتلا به بیماری تریچر کالینز شناسایی شده است. اکثر این جهش ها از نوع درج یا حذف
شده است. اکثر این جهش ها از نوع درج یا حذف تعدادی جفت باز در این ژن هستند. جهش های مذکور یا باعث تولید پروتئین تراکل غیرطبیعی کوچک و بدون عملکرد می شوند و یا از تولید این پروتئین توسط سلول جلوگیری می کنند. دانشمندان فرض می کنند که کاهش میزان این پروتئین باعث کاهش تولید rRNA در برخی اجزای جنین که به بخش های صورت آن تکوین می یابند، می شود؛ اما همچنان اینکه چگونه اختلال در این ژن باعث ویژگی های چهره ای سندروم تریچر کالینز می شود، ناشناخته است. برای مثال یکی از مهمترین ویژگی های افراد مبتلا به این سندروم طی
از مهمترین ویژگی های افراد مبتلا به این سندروم طی جهش در TCOF1، شکاف کام است. ارگانیسم های مدل. مشخص شده است که جهش ها در ژن TCOF1 در نژاد سگ های جیندو (Jindo) دلیل تفاوت های چهره ای این سگ ها با نژاد سگ های باکسر (Boxer) می باشد.
هی ایز وی گروهٔ موسیقی ایندی پاپ آمریکایی می‌باشد که در سال ۲۰۰۸ توسط خواننده ریچل تیلور و گیتاریست ترور کلی به‌وجود آمد و ریچل تیلور تنها عضو ثابت گروه است.
اوایل زندگی. بویاردو در سال ۱۴۴۰، در اسکاندیانو (استان رجیو امیلیا امروزی) یا نزدیک آن متولد شد؛ پسر جووانی دی فلترینو و لوسیا استروزی. مادرش لوسیا خواهر شاعر اومانیست تیتو وسپازیانو استروزی و پدرش جووانی پسر فلترینو بویاردو بود که نیکولو سوم دِسته، مارکی فرارا، او را به عنوان کنت اسکاندیانو منصوب کرده بود و قدرت اربابی بر آرکتو، کازالگرانده، گسو و توریچلا را در اختیار داشت. بویاردو نمونه‌ای ایده‌آل از یک درباری بااستعداد و برجسته بود که هم قلبی شجاع و هم دانش عمیق انسان‌گرایانه داشت. در سال ۱۴۴۱ خانواده به
عمیق انسان‌گرایانه داشت. در سال ۱۴۴۱ خانواده به فرارا نقل مکان کردند، جایی که ماتئو ماریا تا زمان مرگ پدرش در سال ۱۴۵۱ در آنجا بزرگ شد. در سنین پایین وارد دانشگاه فرارا شد و در آنجا دانش خوبی از یونانی و لاتین و حتی زبان‌های شرقی کسب کرد. او در زمان مناسب در رشته فلسفه و حقوق به عنوان دکتر پذیرفته شد. نوشتن. حدود سال ۱۴۷۶ بویاردو اثر بزرگ خود، "اورلاندو ایناموراتو"، که در ابتدا عاشق شدن اورلاندو نیز نامیده می‌شد، را آغاز کرد. این اثر، شعری باشکوه دربارهٔ جوانمردی و عاشقانه است که تجربه شاعرانه "سرودهای
جوانمردی و عاشقانه است که تجربه شاعرانه "سرودهای مذهبی" و مضامین ستایش‌آمیز آثار لاتین اولیه را در خود جای داده است (دایرةالمعارف بریتانیکا ویرایش یازدهم، بحث مفصلی دربارهٔ "اورلاندو" در چندین ویرایش خود ارائه می‌دهد). در سنت جوانمردی، "اورلاندو" "ایناموراتو" اولین شعری است که تلفیقی آگاهانه از چرخه‌های روایی کارولنژی و آرتوری را به نمایش می‌گذارد. از این رو، نوآوری شعر، این واقعیت است که اورلاندو، قهرمان "سرود رولان"، عاشق است. عشق، که به عنوان یک نیروی کیهانی و همچنین یک ویژگی اساسی جوانمردی دیده می‌شود،
و همچنین یک ویژگی اساسی جوانمردی دیده می‌شود، در کنار سایر مضامین اصلی مانند سلاح، جادو، افتخار و ماجراجویی، موضوع اصلی است. هر چقدر هم که این روایت افسانه‌ای و نابهنگام به نظر برسد، شاعر با ایجاد توهم یک روایت زنده برای مخاطبان درباری، آن را به زمان حال مرتبط می‌کند، و واکنش‌های آنها را در نقاط مختلف ثبت می‌کند. در این چارچوب، روایت با سرعتی بی‌وقفه، تحت کنترل تکنیک به اصطلاح "«انسجام»" یعنی تعلیق یک داستان و رفتن به داستان دیگر در نقطه اوج انتظار، پیش می‌رود. تاروت. مشخص نیست بویاردو چه زمانی شعری
می‌رود. تاروت. مشخص نیست بویاردو چه زمانی شعری دربارهٔ یک بازی تاروت غیرمعمول و خودساخته (تاروکی) سروده است، که با تحقیقات تاروت در قرن پانزدهم و این سؤال که تاروت چه زمانی توسعه یافته است، مرتبط است. یک دسته کارت تاروکچی بر اساس شعر (احتمالاً کمی پس از مرگ بویاردو خلق شده است) تولید شد. تنها دسته کارت شناخته شده تا حدی باقی مانده است (فقط ۴۴ کارت از یک دسته کارت حداقل ۵۶ تایی - یا احتمالاً ۷۸ کارت اگر در ابتدا شامل ۲۲ کارت ترامپ‌ها بوده باشد). این دسته کارت از چهار خال منحصر به فرد تشکیل شده بود که هر
کارت از چهار خال منحصر به فرد تشکیل شده بود که هر کدام نمایانگر یک شور و اشتیاق بودند: شلاق‌ها ("تیمور" &gt; ترس)، چشم‌ها ("گلوسیا" &gt; حسادت)، گلدان‌ها ("اسپرانزا" &gt; امید) و تیرها ("آمور" &gt; عشق). هر خال از ۱۰ کارت "پیپ" (آس تا ۱۰) و ۴ کارت چهره تشکیل شده بود: "فانته" ("سرباز" / سرباز)، "کاوالو" ("سواره نظام" / شوالیه)، "دونا" ("بانو" / ملکه) و "رِ" ("شاه"). هر کارت سه سطر از شعر را در یک مستطیل در بالا داشت.
«روح شفاف» ترانه‌ای از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی ویلو به‌همراهٔ طبل‌زن آمریکایی تراویس بارکر می‌باشد که در ۲۷ آوریل سال ۲۰۲۱ از سوی میسفیتس و راک نیشن به‌عنوان تک‌آهنگ اصلی از چهارمین آلبوم استودیویی انفرادی وی تحت عنوان "اخیراً همه‌چیز را احساس می‌کنم" منتشر گردید. این قطعه توسط نشریاتی مانند "رولینگ استون" و "گیتار ورلد" یک ترانهٔ پاپ‌پانک دربارهٔ افراد غیر اصیل توصیف شده‌است. نسخهٔ ریمیکسی از این ترانه با حضور رپر آمریکایی کید کادی در ۱۹ نوامبر سال ۲۰۲۱ منتشر گردید.
اخیراً همه‌چیز ر ا احساس می‌کنم چهارمین آلبوم استودیویی انفرادی از خوانندهٔ آمریکایی ویلو می‌باشد که در ۱۶ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۱ از سوی میسفیتس‌میوزیک، راک نیشن و پالیدور رکوردز منتشر گردید. این اثر تغییر سبکی قابل توجهی نسبت به صدای تجربی آلت آراندبی آثار اولیهٔ او دارد و به‌جای آن به سبک پاپ‌پانک و ایندی راک تحول پیدا کرده‌است. ویلو در این آلبوم با هنرمندانی نظیر تراویس بارکر، آوریل لوین، تیرا واک، چری گلیزر و کالپرنیا همکاری داشته‌است. سه تک‌آهنگ از این آلبوم منتشر شد: «روح شفاف»، «رژلب» و «گسلایت». نخستین
منتشر شد: «روح شفاف»، «رژلب» و «گسلایت». نخستین تک‌آهنگ در چهل جایگاهٔ برتر جدول‌های بریتانیا، ایرلند و نیوزیلند قرار گرفت و همچنین اولین ورودی ویلو به جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ در طول یک دهه بود، و رتبهٔ ۷۶ را از آن خود کرد.
بو هنریکسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه ورزشی وستمانایا، باشگاه فوتبال ادنسه، باشگاه فرم، باشگاه فوتبال کیدرمینستر هاریرس، باشگاه فوتبال بریستول راورز، و باشگاه ورزشی ویکتوری (مالدیو) اشاره کرد.
آکادمی زبان گوارانی (، ) یک مؤسسهٔ پاراگوئه‌ای است که زبان گوارانی، یکی از زبان‌های رسمی در کشور پاراگوئه و مرکوسور، را ترویج و تنظیم می‌کند.
کریستین ایلزر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آستریا وین اشاره کرد.
هیثم حواجری، یک فرمانده ارشد نظامی در گردان‌های عزالدین قسام، شاخه مسلح حماس است. او رهبری گردان الشاطی را بر عهده دارد که در اردوگاه پناهندگان الشاطی غزه فعال است. اوایل زندگی. اطلاعات عمومی کمی در مورد اوایل زندگی حواجری وجود دارد. او در گردان‌های عزالدین قسام پیشرفت کرد و به فرماندهی گردان الشاطی رسید که در اردوگاه پناهندگان الشاطی در غزه فعالیت می‌کند. حرفه نظامی. طبق گفته ارتش اسرائیل، خواجاری در حملات ۷ اکتبر در داخل اسرائیل شرکت داشته و فرماندهی آنها را بر عهده داشته است. او همچنین در طول جنگ، بر
را بر عهده داشته است. او همچنین در طول جنگ، بر فعالیت حماس و هماهنگی امنیتی در بیمارستان الشفاء نظارت داشت. او به عنوان هفت قلب در کارت‌های بازی تحت تعقیب حماس شناخته می‌شود. سوء قصد. در ۴ دسامبر ۲۰۲۳، ارتش اسرائیل ادعا کرد که حواجری را در یک حمله هوایی در نزدیکی اردوگاه پناهندگان شطی کشته است. در جریان معامله گروگان‌های اسرائیل در سال ۲۰۲۵، بسیاری از منابع رسانه‌ای تأیید کردند که حواجری زنده است و علناً در تبادل گروگان‌ها در بندر غزه شرکت داشته و کیث سیگل، گروگان آمریکایی-اسرائیلی، را تحویل داده است. ارتش
گروگان آمریکایی-اسرائیلی، را تحویل داده است. ارتش اسرائیل متعاقباً اذعان کرد که ادعایش نادرست بوده است.
نت یاروزه (انگلیسی:Net Yaroze ) (به ژاپنی: ネットやろうぜ، به معنی «بیایید با هم انجامش بدیم») یک کیت توسعه برای کنسول پلی‌استیشن بود. این کیت به‌عنوان یک طرح تبلیغاتی از سوی سونی برای علاقه‌مندان به برنامه‌نویسی کامپیوتری معرفی شد که در ژوئن ۱۹۹۶ در ژاپن و در سال ۱۹۹۷ در سایر کشورها عرضه شد. در ابتدا نام آن «Net Yarouze» بود، اما در اواخر سال ۱۹۹۶ به «Net Yaroze» تغییر یافت. واژه «Yarōze» به معنای «بیایید با هم انجامش بدیم» است. این کیت توسط خالق پلی‌استیشن، کن کوتاراگی، طراحی شده بود و حدود ۷۵۰ دلار آمریکا قیمت
طراحی شده بود و حدود ۷۵۰ دلار آمریکا قیمت داشت. بسته Net Yaroze (مدل DTL-H300x) شامل یک کنسول پلی‌استیشن مشکی‌رنگ مخصوص اشکال‌زدایی، یک کابل سریال برای اتصال کنسول به کامپیوتر شخصی، و یک سی‌دی حاوی ابزارهای توسعه پلی‌استیشن بود. کاربر باید یک کامپیوتر شخصی (مناسب با IBM PC یا مکینتاش؛ در ژاپن حتی مدل NEC PC-9801 نیز پشتیبانی می‌شد) برای نوشتن کد، کامپایل کردن آن و ارسال برنامه به پلی‌استیشن فراهم می‌کرد. نت یاروزه نه اولین و نه تنها کیت توسعه رسمی برای کنسول‌های خانگی بود. پیش از آن، کیت توسعه PC-Engine