payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هم‌مرز هستند. در شرق جزیره شمالی، گودال هیکورنگی، منطقه‌ای برخوردی بین صفحه اقیانوس آرام و صفحه استرالیا، قرار دارد. صفحه اقیانوس آرام در حال فرورانش به زیر صفحه استرالیا است، منطقه ولینگتون را فشرده می‌کند و باعث ایجاد سامانه گسلی جزیره شمالی و مجموعه‌ای از حوضه‌ها و رشته‌کوه‌ها از جمله رشته‌کوه‌های تاراروا و رموتاکا و حوضه وایراراپا-مسترتون می‌شود. سنگ‌های جدیدتر به‌طور متوالی در ساحل شرقی انباشته شده‌اند. منطقه ولینگتون مستعد زلزله‌های بزرگ است که بزرگ‌ترین آنها در دوران تاریخی، زلزله ۸٫۲ ریشتری
بزرگ‌ترین آنها در دوران تاریخی، زلزله ۸٫۲ ریشتری وایراراپا در ۲۳ ژانویه ۱۸۵۵ بود. تکتونیک. گریوک در منطقه ولینگتون در ابتدا در یک محیط گوه‌ای برافزایشی رسوب‌گذاری شد، زمانی که صفحه پالئو-اقیانوس آرام در حدود ۲۳۰–۲۰۰ میلیون سال پیش به زیر حاشیه جنوب شرقی قاره گندوانا فرو رانده می‌شد. پس از میلیون‌ها سال فرورانش، رسوبات تا عمق حدود ۱۰ متر دفن شدند. کیلومتر، به اندازه کافی عمیق که به‌طور ضعیفی دگرگون شده و تا لبه گندوانا انباشته شود. فرورانش حدود ۱۰۰ میلیون سال پیش متوقف شد و حدود ۸۵ میلیون سال پیش، نوار
سال پیش متوقف شد و حدود ۸۵ میلیون سال پیش، نوار بزرگی از زمین‌های انباشته‌شده در امتداد حاشیه شرقی گندوانا شکافته شد و به ریزقاره زلاندیا تبدیل شد. یک دوره تکتونیکی نسبتاً آرام که حدود ۶۰ میلیون سال طول کشید، با فعالیت تکتونیکی مجدد، حدود ۲۵ میلیون سال، دنبال شد، زمانی که صفحه اقیانوس آرام شروع به فرورانش به زیر صفحه استرالیا کرد. در منطقه ولینگتون، فرورانش صفحه اقیانوسی اقیانوس آرام به زیر صفحه قاره‌ای استرالیا در حدود سال ۱۵۰ میلادی در گودال هیکورنگی آغاز می‌شود. کیلومتری شرق ولینگتون، در ساحل وایراراپا.
می‌شود. کیلومتری شرق ولینگتون، در ساحل وایراراپا. همگرایی صفحه مورب در منطقه ولینگتون حدود ۴۰ است میلی‌متر در سال در آزیموت حدود ۲۶۰ درجه. فصل مشترک فرورانش با شیب ملایم به سمت شمال غربی در عمق حدود ۲۵ تا ۳۰ درجه قرار دارد. کیلومتر زیر شهر. سنگ‌های زیرزمین. تمام سنگ‌های زیرزمین در زیر منطقه ولینگتون متعلق به زمینگان هستند. آنها عمدتاً از گریوک (ماسه سنگ و گل سنگ سخت شده) تشکیل شده‌اند، اما حاوی چرت و گدازه‌های بالشی نیز هستند. در منطقه ولینگتون، زمین‌لرزه ترکیبی تورلسه از دو زیرزمین تشکیل شده است،
ترکیبی تورلسه از دو زیرزمین تشکیل شده است، زمین‌لرزه راکایا (اواخر تریاس تا اوایل ژوراسیک، ۲۳۰–۱۸۰ میلیون سال پیش)، در غرب رشته‌کوه‌های روآهین، و زمین‌لرزه پاهائو (اواخر ژوراسیک تا اوایل کرتاسه، ۱۸۰–۱۰۰ میلیون سال پیش)، در شرق. گسل‌های اصلی مانند گسل ولینگتون و گسل وایراراپا نزدیک به مرز بین این لایه‌های زمین‌لرزه‌ای قرار دارند. در مرز بین این دو زمین، کمربند اسک هد، یک کمربند ۲۰ درجه‌ای قرار دارد. آمیزه‌ای از سنگ‌ها به پهنای کیلومتر که در امتداد خطوط گسل نزدیک مرز، بر اثر زلزله شکسته و تغییر شکل
گسل نزدیک مرز، بر اثر زلزله شکسته و تغییر شکل یافته‌اند. کمی دورتر در شرق حوضه وایراراپا-مسترتون، ماسه‌سنگ‌ها و گل‌سنگ‌های کرتاسه (۱۴۰–۶۵ میلیون سال پیش) به ترتیب جوان‌تر (که گاهی اوقات زمین وایوکا نامیده می‌شوند) وجود دارند که می‌توان آنها را بخشی از زمین ترکیبی تورلسه در نظر گرفت. به نظر می‌رسد در مورد محل قرار دادن مرز بین سنگ‌های زیرزمین و سنگ‌های رویی اختلاف نظر وجود دارد و به نظر می‌رسد تصمیم بر اساس درجه سختی (induration) گرفته شده است. در شرق، ماسه‌سنگ‌ها و گل‌سنگ‌های حتی جوان‌تر و نرم‌تر نیز یافت
و گل‌سنگ‌های حتی جوان‌تر و نرم‌تر نیز یافت می‌شوند. سنگ آهک. سنگ آهک پلیوسن (۵–۲ میلیون سال پیش) در شرق حوضه وایراراپا-مسترتون و اطراف پاهیاتوا و رشته کوه پوکتوی یافت می‌شود. ولینگتون از خطوط گسلی ساخته شده است که هر ساله باعث زمین لرزه‌های زیادی می‌شوند. زلزله‌ها. منطقه ولینگتون مستعد زلزله‌های بزرگ است. زلزله‌های مهمی که منشأ آنها منطقه بوده یا بر این منطقه تأثیر گذاشته‌اند عبارتند از زلزله ۸٫۲ ریشتری در ۲۳ ژانویه ۱۸۵۵، دو زلزله وایراراپا در سال ۱۹۴۲ با بزرگی ۶٫۹ ریشتر در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۲ و ۶٫۸ ریشتر در ۱
بزرگی ۶٫۹ ریشتر در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۲ و ۶٫۸ ریشتر در ۱ آگوست ۱۹۴۲، و زلزله کایکورا در سال ۲۰۱۶ با بزرگی ۷٫۸ ریشتر در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۶ (بیش از نیمی از خسارات بیمه‌ای ناشی از خسارات ساختمانی در شهر ولینگتون رخ داده است). بزرگ‌ترین زلزله نیوزیلند در دوران تاریخی، زلزله ۸٫۲ ریشتری وایراراپا در سال ۱۸۵۵ بود. در نزدیکی خط گسل وایراراپا، ساحل در این زلزله حدود ۶ متر بالا آمد و جابجایی افقی حدود ۱۲ متر بود. زمین ورزشی حوضه ذخیره ولینگتون بر روی زمینی قرار دارد که در اثر این زلزله بالا آمده است؛ این منطقه قبلاً بخشی از یک
زلزله بالا آمده است؛ این منطقه قبلاً بخشی از یک آبراه بود که به بندر منتهی می‌شد. گسل‌های اصلی که ممکن است منجر به زمین‌لرزه‌های قابل توجهی در منطقه ولینگتون شوند عبارتند از گسل آلپاین و سامانه گسل مارلبورو در جزیره جنوبی و گسل اوهاریو، گسل ولینگتون، گسل وایراراپا، گسل ریکورنگی، گسل اوتاکی فورکس، و گسل وایرنگی در جزیره شمالی. گسل وایراراپا به‌طور متوسط نرخ لغزش افقی ۶٫۷ تا ۱۰ دارد. میلی‌متر در سال، و تغییر عمودی ۱٫۷ میلی‌متر در سال. گسل ولینگتون و گسل آواتِر در سامانه گسلی مارلبورو نرخ‌های حرکت مشابهی
در سامانه گسلی مارلبورو نرخ‌های حرکت مشابهی دارند. سواحل اطراف ولینگتون و توراکیرائه هد، سکوهای برآمده متعددی را نشان می‌دهند که مربوط به زلزله‌های قبلی هستند. نقشه‌ها. نقشه‌های زمین‌شناسی نیوزیلند را می‌توان از مؤسسه علوم زمین‌شناسی و هسته‌ای نیوزیلند (GNS Science)، یک مؤسسه تحقیقاتی دولتی نیوزیلند، تهیه کرد. نقشه‌های اصلی ۱ هستند: مجموعه ۲۵۰۰۰۰ نقشه که به صورت مجموعه‌ای از ۲۱ نقشه و کتابچه در سال ۲۰۱۰ تکمیل خواهد شد. نسخه‌های با وضوح پایین این نقشه‌ها (بدون کتابچه مربوطه) را می‌توان به صورت رایگان از
(بدون کتابچه مربوطه) را می‌توان به صورت رایگان از سایت جی ان اس دانلود کرد. نقشه منطقه ولینگتون در سال ۲۰۰۰ منتشر شد، و نقشه منطقه وایراراپا در سال ۲۰۰۲ منتشر شد.
منطقه تاراناکی نیوزیلند بر روی باتولیت میانی در غرب و صخره‌های گریوک در شرق ساخته شده است. با این حال، هیچ سنگی قدیمی‌تر از دوران میوسن در سطح زمین قابل مشاهده نیست. ویژگی غالب منطقه تاراناکی، آتشفشان چینه‌ای آندزیتی کوه تاراناکی است که تنها حدود ۱۳۰ هزار سال قدمت دارد. منطقه تپه‌ایِ جدا شده در شرق شبه‌جزیره تاراناکی و غرب فلات آتشفشانی مرکزی (رواپهو و تونگاریرو) از ماسه‌سنگ و گل‌سنگ نرم مربوط به دوران میوسن تا پلیستوسن تشکیل شده است. زمین‌های پست ساحلی اطراف وانگانویی در جنوب، دارای تراس‌های دریایی
اطراف وانگانویی در جنوب، دارای تراس‌های دریایی کواترنری و تپه‌های شنی ساحلی توسعه‌یافته‌ای هستند. حوضه تاراناکی تنها منطقه در نیوزیلند است که ذخایر قابل توجه نفت و گاز شناخته شده دارد و بسیاری از آنها در دریا قرار دارند. سنگ‌های زیرزمین. سنگ‌های پی‌سنگ در منطقه تاراناکی به دلیل پوشش ضخیم رسوبی و آتشفشانی، رخنمون ندارند. با این حال، سنگ‌های زیرزمین از طریق حفاری‌های اکتشافی، بررسی‌های ژئوفیزیکی و برون‌یابی از مناطق همسایه استنباط شده‌اند. باتولیت میانی در غرب خطی بین نیو پلیموث و مانایا قرار دارد. در شرق
غرب خطی بین نیو پلیموث و مانایا قرار دارد. در شرق این خط، به ترتیب، زمین‌های بروک استریت، موریهیکو، کوه دان-مایتای، کاپلس، وایپاپا (مورینسویل) و تورلس (کاوکا) قرار دارند که عمدتاً از گریواک (جدا از زمین افیولیتی کوه دان-مایتای) تشکیل شده‌اند. زغال سنگ و سنگ آهک گروه. در بیشتر غرب جزیره شمالی، سنگ‌های حاوی زغال‌سنگ در اواخر ائوسن (۳۷ تا ۳۴ میلیون سال پیش) از باتلاق‌ها تشکیل شده‌اند. زمین فرو نشست و دریا پیشروی کرد و ماسه‌سنگ آهکی، گل‌سنگ و سنگ آهک در دوران الیگوسن (۳۴ تا ۲۴ میلیون سال پیش) رسوب کردند. این
الیگوسن (۳۴ تا ۲۴ میلیون سال پیش) رسوب کردند. این سنگ‌ها در زیر سنگ‌های میوسن جدیدتر، در اطراف شبه‌جزیره تاراناکی و دریاهای اطراف قرار دارند. سنگ‌های ائوسن اغلب ذخایر نفت و گاز منطقه تاراناکی را تأمین می‌کنند. تاقدیس‌های گل‌سنگی اغلب پوشش آب‌بندی مناسبی ایجاد می‌کنند. رسوبات میوسن تا عهد حاضر. در اوایل دوران میوسن (۲۴ میلیون سال پیش)، همگرایی صفحات باعث فشردگی منطقه‌ای شد. از آن زمان، رسوب‌گذاری در سراسر منطقه تاراناکی رخ داده و ماسه‌سنگ‌ها، گل‌سنگ‌های نرم و مقداری سنگ آهک را ایجاد کرده است. زمین‌های پست
و مقداری سنگ آهک را ایجاد کرده است. زمین‌های پست ساحلی اطراف وانگانویی دارای تراس‌های دریایی کواترنری (ناشی از نوسانات سطح دریا و بالاآمدگی تکتونیکی) و تپه‌های شنی ساحلی هستند که به خوبی توسعه یافته‌اند. قوس آتشفشانی موهاکاتینو. قوس آتشفشانی که در دوران میوسن (۲۳ میلیون سال پیش) در غرب نورث‌لند و اوکلند توسعه یافته بود، به سمت جنوب و تاراناکی امتداد یافت. این آتشفشان‌های آندزیتی و بازالتی عمدتاً در زمان میوسن میانی (۱۴–۱۱ میلیون سال پیش) فعال بودند، اما برخی از آنها هنوز در اواخر میوسن (۵ میلیون سال پیش)
از آنها هنوز در اواخر میوسن (۵ میلیون سال پیش) فعال بودند. همه آنها فرسایش یافته و از بین رفته‌اند. فعالیت‌های آتشفشانی اخیر. چندین آتشفشان عمدتاً آندزیتی در دو میلیون سال گذشته در تاراناکی فوران کرده‌اند. آنها در جهت شمال غربی-جنوب شرقی قرار دارند و عموماً به سمت جنوب شرقی جوان‌تر می‌شوند. کوه تاراناکی، جدیدترین مورد، همچنان به‌طور بالقوه فعال است. دهانه‌های آتشفشانی پاریتوتو، که بخشی از بندر نیو پلیموث را تشکیل می‌دهند، و جزایر شوگر لوف، که در ساحل نیو پلیموث قرار دارند، بقایای یک آتشفشان بزرگ هستند که
قرار دارند، بقایای یک آتشفشان بزرگ هستند که ۱٫۸ میلیون سال پیش فوران کرده است. آتشفشان کایتاکه، در نزدیکی ساحل شمال غربی کوه تاراناکی، ۰٫۶ میلیون سال پیش فوران کرد. پوآکای، در ضلع شمال غربی کوه تاراناکی، حدود ۲۵۵۰۰۰ تا ۲۱۵۰۰۰ سال پیش فوران کرد. پوکیتی احتمالاً حدود ۱۷۰۰۰ سال قدمت دارد. کوه تاراناکی، به همراه مخروط انگلی خود، قله فانتامز، بر توپوگرافی شبه جزیره تاراناکی تسلط دارد. آتشفشان باستانی تاراناکی احتمالاً حداقل ۱۳۰ هزار سال قدمت دارد و در طول تاریخ خود بارها شکل گرفته و فرو ریخته است. قدمت
تاریخ خود بارها شکل گرفته و فرو ریخته است. قدمت گدازه‌های اطراف آبشار داوسون به ۱۸۰۰۰ سال پیش برمی‌گردد. جریان‌های گدازه‌ای که مخروط بالایی را تشکیل داده‌اند، قدمتی بیش از ۷۰۰۰ سال ندارند. قدمت جریان‌های گدازه‌ای قله فانتامز به ۳۲۰۰ سال پیش برمی‌گردد. گدازه‌ای که گنبد کوه تاراناکی را تشکیل می‌دهد، در سال ۱۷۵۵ میلادی در این کوه جایگذاری شده است. فلات آتشفشانی مرکزی (به ویژه کوه‌های رواپهو و تونگاریرو) نیز فعال است. اثرات اصلی فوران‌های این منطقه بر منطقه تاراناکی شامل تولید لاهارهایی است که به سمت رودخانه
شامل تولید لاهارهایی است که به سمت رودخانه وانگائهو (از روآپهو) و رودخانه وانگانویی (از روآپهو و تونگاریرو) جریان دارند. منابع زمین‌شناسی. شبه جزیره تاراناکی و دریای اطراف آن، تنها میدان‌های نفت و گاز تجاری شناخته شده نیوزیلند، از جمله کاپونی، مائویی و پوهوکورا را در اختیار این کشور قرار می‌دهند (همچنین به صنعت نفت و گاز در نیوزیلند مراجعه کنید). سنگ‌های بالای رسوبات، شکل مناسبی دارند و از ترکیب مناسبی برای ایجاد یک آب‌بند برخوردارند و نفت و گاز را هنگام مهاجرت به سطح زمین به دام می‌اندازند. فلات قاره غرب
به سطح زمین به دام می‌اندازند. فلات قاره غرب شبه جزیره تاراناکی کم‌عمق است و حفاری برای نفت و گاز را آسان می‌کند. منطقه تاراناکی به خاطر ماسه سیاه خود که برای استخراج آهن و سایر محصولات مورد استفاده قرار می‌گیرد، بسیار شناخته شده است. نقشه‌ها. نقشه‌های زمین‌شناسی نیوزیلند را می‌توان از مؤسسه علوم زمین‌شناسی و هسته‌ای نیوزیلند (GNS Science)، یک مؤسسه تحقیقاتی دولتی نیوزیلند، تهیه کرد. نقشه‌های اصلی ۱ هستند: سری ۲۵۰۰۰۰ نقشه که به صورت مجموعه‌ای از ۲۱ نقشه در سال ۲۰۱۰ تکمیل خواهد شد. نسخه‌های با وضوح پایین
سال ۲۰۱۰ تکمیل خواهد شد. نسخه‌های با وضوح پایین این نقشه‌ها (بدون کتابچه مربوطه) را می‌توان به صورت رایگان از سایت جی ان اس دانلود کرد. نقشه منطقه تاراناکی در سال ۲۰۰۸ منتشر شد.
دره کایکورا (Kaikōura Canyon) یک دره زیردریایی فعال از نظر زمین‌شناسی است که در جنوب غربی شبه‌جزیره کایکورا در ساحل شمال شرقی جزیره جنوبی نیوزیلند واقع شده است. بلند، و عموماً U شکل است. این دره به اعماق آب فرومی‌رود و در یک سیستم کانال اقیانوسی ادغام می‌شود که می‌توان صدها کیلومتر در کف اقیانوس عمیق آن را ردیابی کرد. در ابتدای دره کایکورا، عمق آب حدود است. اما به سرعت تا کاهش می‌یابد. و تا حدود ادامه می‌یابد. عمق دارد، جایی که به کانال هیکورنگی می‌پیوندد. نهنگ‌های عنبر را می‌توان نزدیک ساحل جنوب خلیج گوس
نهنگ‌های عنبر را می‌توان نزدیک ساحل جنوب خلیج گوس مشاهده کرد، زیرا عمق آب دره کایکورا تنها است. در این منطقه از خط ساحلی فاصله دارد. انتقال رسوب. دره کایکورا عمیقاً در حاشیه قاره‌ای باریک و از نظر تکتونیکی فعال فرورفته و منبع اصلی رسوب کانال طولانی هیکورانگی، که توربیدیت‌ها را به ناوه هیکورانگی و همچنین به بخش‌های پست فلات اقیانوسی هیکورانگی و به لبه حوضه جنوب غربی اقیانوس آرام می‌رساند. تصور می‌شود که این منطقه، محل تخلیه سیستم انتقال رسوب ساحلی است که مقادیر زیادی از آوارهای فرسایشی را از رودخانه‌هایی که
زیادی از آوارهای فرسایشی را از رودخانه‌هایی که کوه‌های فعال تکتونیکی جزیره جنوبی را زهکشی می‌کنند، به سمت شمال و بالای ساحل حمل می‌کند. جریان‌های اقیانوسی. بالای از اقیانوس در سواحل نیوزیلند معمولاً از آب‌های سطحی نیمه‌گرمسیری گرم، شور و فقیر از مواد مغذی در شمال و آب‌های سطحی زیرجنوبگانی سرد، کم شورتر اما غنی از مواد مغذی در جنوب تشکیل شده است. یک جریان اقیانوسی زیرجنوبگانی از آب‌های سطحی در اطراف بخش جنوبی جزیره جنوبی نیوزیلند جریان دارد و به سمت شمال و شرق جزیره جنوبی حرکت می‌کند تا به سمت شرق و به
و شرق جزیره جنوبی حرکت می‌کند تا به سمت شرق و به اقیانوس آرام باز در بالای اعماق گودال هیکورنگی تبدیل شود. این جریان اقیانوسی که در نیوزیلند جریان سرزمین جنوبی نامیده می‌شود، با جریان نیمه‌گرمسیری کیپ شرقی که از شمال و از نزدیکی کایکورا می‌آید، تلاقی می‌کند. مرز بین این دو جریان اقیانوسی به عنوان جبهه نیمه‌گرمسیری شناخته می‌شود. اختلاط این جریان‌ها منجر به تشکیل گرداب‌های دریایی و مقداری تلاطم می‌شود که تا اعماق دره هیکورنگی و دره کایکورا می‌رسد. جریان‌های جنوب شبه‌جزیره کایکورا به‌طور خاص یک ساختار جریان
جنوب شبه‌جزیره کایکورا به‌طور خاص یک ساختار جریان پیچیده را تشکیل می‌دهند، زیرا آب گرم و آب سرد با افزودن آب داخلی از رودخانه‌ها با هم مخلوط می‌شوند. این جریان‌ها، گرداب‌ها و بالاآمدگی‌ها به صورت فصلی بین تابستان و زمستان و همچنین در پاسخ به توپوگرافی کف دریا و بادهای سطحی تغییر می‌کنند. بهره‌وری اکوسیستم. در سال ۲۰۰۶، دانشمندان مؤسسه ملی تحقیقات آب و جو (NIWA) از کشتی تحقیقاتی استفاده کردند. برای گشت و گذار در دره در طول سه روز. آنها دریافتند که دره کایکورا دارای اکوسیستمی است که ۱۰ تا ۱۰۰ برابر فراوان‌تر
دارای اکوسیستمی است که ۱۰ تا ۱۰۰ برابر فراوان‌تر از سایر زیستگاه‌های مشابه در اعماق دریا است. آنها موجودات دریایی مانند خیار دریایی، جوجه تیغی قلبی، کرم‌های مودار و کرم‌های قاشقی را با تراکم حدود ۵۰۰ عدد در هر متر مربع در کف دره پیدا کردند که ده برابر بیشتر از تعداد یافت شده در هر جای دیگر است. تخمین زده می‌شود که این زیست‌توده ۱۰۰ برابر بیشتر از مقدار گزارش‌شده در سایر مناطق عمیق دریا باشد. فراوانی ماهی در این دره حدود ۵۰۰۰ ماهی در هر هکتار تخمین زده شد که ده برابر بیشتر از شمال اقیانوس آرام است. منطقه
که ده برابر بیشتر از شمال اقیانوس آرام است. منطقه حفاظت‌شده دریایی هیکورنگی. دره کایکورا تا حدودی در منطقه حفاظت‌شده دریایی هیکورانگی قرار دارد که در سال ۲۰۱۴ در سواحل کایکورا تأسیس شد. این منطقه حفاظت‌شده دریایی، مساحتی بالغ بر در جنوب این شهر پوشش می‌دهد. این منطقه حفاظت‌شده، بزرگ‌ترین و عمیق‌ترین منطقه حفاظت‌شده دریایی در مجاورت هر یک از سه جزیره اصلی نیوزیلند است. ماهیگیری، برداشت محصول یا استخراج معدن در این منطقه حفاظت‌شده مجاز نیست. رانش زمین زیر دریایی در دره. مطالعات قبل از ۲۰۱۶ در مورد خطر سونامی
در دره. مطالعات قبل از ۲۰۱۶ در مورد خطر سونامی ناشی از رانش زمین. پیش از سال ۲۰۱۶، خطر شناخته‌شده‌ای از سونامی ناشی از زلزله وجود داشت که ناشی از جابجایی رسوبات انباشته‌شده در دهانه دره بود. رسوبات متشکل از شن و ماسه ریز و گل و لای به‌طور مداوم در بالای دره کایکورا رسوب می‌کنند و تا سال ۲۰۰۶ تخمین زده شد که حجم کل آن جمع شده بود. مطالعات نشان داد که سونامی نزدیک به میدان ناشی از جابجایی این رسوبات در یک زمین لغزش زیردریایی می‌تواند تهدید قابل توجهی برای مناطق اطراف، به ویژه زیرساخت‌های ساحلی مانند جاده‌ها
اطراف، به ویژه زیرساخت‌های ساحلی مانند جاده‌ها و خانه‌ها، ایجاد کند. گزارش‌های تاریخی از سونامی مرتبط با دره در این منطقه نامشخص است. شواهد زمین‌شناسی نیز محدود است و تا به امروز هیچ مطالعهٔ خاصی در مورد پالئوسونامی انجام نشده است. با این حال، در متون باستان‌شناسی، نشانه‌هایی از وقایع طغیان دریایی در گذشته وجود دارد. رسوبات دریایی را می‌توان روی یک محل سکونت تاریخی مائوری در سدون ریج، نزدیک خلیج جنوبی، مجاور شبه جزیره کایکورا مشاهده کرد. این رسوبات نشان می‌دهد که طغیان دریا در زمانی بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ سال
می‌دهد که طغیان دریا در زمانی بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ سال گذشته رخ داده است. رشته‌کوه سدون یک رشته‌کوه ساحلی مرتفع است و سابقه‌ای طولانی در سکونتگاه‌های مائوری دارد. یک مکان روستایی قدیمی‌تر که قدمت آن تقریباً به سال ۶۵۰ میلادی برمی‌گردد سال‌ها قبل از زمان حال، تقریباً در ۳۵۰ واقع شده است متر از خط ساحلی فاصله دارد و شامل سنگ‌های کوره‌ای بازسازی‌شده است که توسط رسوبات دریاییِ روی آب پوشانده شده‌اند. بدون داده‌های زمین‌شناسی قابل اعتماد، این نوع شواهد باستان‌شناسی تنها جنبهٔ ضمنی دارند. با این حال، این نشان می‌دهد
جنبهٔ ضمنی دارند. با این حال، این نشان می‌دهد که اقیانوس در نتیجهٔ یک موج طوفان شدید یا سونامی، سکونتگاه‌های ساحلی گذشته در منطقه را زیر آب برده است. رسوبات شنی که به سرعت در یک شیب تند در یک منطقه تکتونیکی فعال انباشته می‌شوند، احتمالاً در هنگام زلزله‌های نسبتاً بزرگ مستعد شکست هستند. می‌توان انتظار داشت که لرزش شدید زمین همراه با گسیختگی در گسل‌های مجاور ، مقاومت برشی رسوبات شنی در بالای دره را کاهش داده و باعث ایجاد گسیختگی‌های توده‌ای شود. تخمین زده شد که زلزله‌ای به بزرگی ۸ ریشتر یا لرزشی معادل V
شد که زلزله‌ای به بزرگی ۸ ریشتر یا لرزشی معادل V ("متوسط") در مقیاس شدت مرکالی برای ایجاد چنین رویدادی کافی خواهد بود. منطقه ō در مجاورت منطقه گسل مارلبورو قرار دارد. پیش‌بینی می‌شود تعدادی گسل در این منطقه وجود داشته باشد که ظرفیت ایجاد چنین رویدادی را دارند. محتمل‌ترین آنها گسل هوپ، که قبلاً فعال‌ترین گسل نیوزیلند بود، و گسل بزرگتر آلپاین هستند. گسل کمتر شناخته‌شدهٔ هوندالی نیز در نزدیکی ساحل کایکورا خاتمه می‌یابد و اگرچه به بزرگی سایر گسل‌های این منطقه نیست، اما همچنان پتانسیل ایجاد یک زمین‌لغزش
منطقه نیست، اما همچنان پتانسیل ایجاد یک زمین‌لغزش زیردریایی را دارد. بر اساس آنچه در مورد زمان بازگشت رویدادهای زلزله برای گسل‌های منطقه‌ای در منطقه کایکورا می‌دانیم، دوره بازگشت زلزله‌های بزرگ با بزرگی ۸ یا شدت V در کایکورا حدود ۱۵۰ سال تخمین زده شده است. شواهدی از شکست‌های گذشته در رسوبات مشابه در دره کایکورا، با توجه به وجود رسوبات متعدد توربیدیتی شن و ماسه در هسته‌های گرفته شده از محور دره، وجود دارد. شتاب زمین با حداکثر ۰٫۴۴ g در شهرک کایکورا برای دوره بازگشت ۱۵۰ تخمین زده شده است. سال. پیش از سال
بازگشت ۱۵۰ تخمین زده شده است. سال. پیش از سال ۲۰۱۶، از زمان آغاز ثبت سوابق مکتوب این منطقه در حدود سال ۱۸۴۰، هیچ رویداد لرزه‌ای بزرگی در نزدیکی کایکورا رخ نداده بود. اما قدمت سنجی ریزش سنگ‌ها با استفاده از گلسنگ نشان می‌دهد که احتمالاً زلزله بزرگی در حوالی سال ۱۷۵ میلادی رخ داده است. سال‌ها پیش. این با مدت زمان تخمینی لازم برای تجمع رسوبات مشاهده شده در ابتدای دره در مطالعات سال ۲۰۰۶ مطابقت دارد؛ بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که رسوبات موجود در خندق بالای دره قبلاً ریزش کرده و به صورت یک جریان گل‌آلود بزرگ
قبلاً ریزش کرده و به صورت یک جریان گل‌آلود بزرگ که توسط این زلزله آزاد شده است، به پایین دره جریان یافته است. سونامی ناشی از رانش زمین، خطر بالقوه بزرگی را برای منطقه از خلیج جنوبی تا اوارو نشان می‌دهد. یک رویداد شدید مدل‌سازی شده است که شامل شکست کل توده لغزش شناسایی شده توسط لوئیس و بارنز می‌شود. این شبیه‌سازی‌ها نشان‌دهنده پتانسیل ارتفاع بالای سونامی در امتداد این بخش از ساحل است. اگر چنین رویدادی با فعالیت طوفان یا جزر و مد همزمان شود، اثرات آن می‌تواند در اینجا شدیدتر باشد. تخمین زده می‌شود که تقریباً
در اینجا شدیدتر باشد. تخمین زده می‌شود که تقریباً یک قرن طول می‌کشد تا رسوبات کافی در بالای دره جمع شود تا یک شکست بزرگ توده‌ای ایجاد شود؛ بنابراین، مانند سال ۲۰۰۶، رسوبات به اندازه کافی وجود داشت که خطر قابل توجهی ایجاد کند. شواهد ترک‌های کششی در بالای نهشته مدرن نشان می‌دهد که احتمالاً در اثر لرزش‌های مرتبط با یک زلزله بزرگ، دچار شکست شده است. شکست این سد منجر به فروپاشی حدود یک چهارم کیلومتر مکعب رسوب غیرمتصل خواهد شد. آبراه انتهای دره کایکورا به سمت شمال و به صورت مورب به سمت ساحل قرار دارد. در نتیجه،
و به صورت مورب به سمت ساحل قرار دارد. در نتیجه، حرکت اولیه جریان واریزه در خندق و سونامی ناشی از آن، به سمت ساحل خلیج جنوبی و ضلع جنوبی شبه جزیره کایکورا است. اثرات زلزله کایکورا ۲۰۱۶. در نوامبر ۲۰۱۶، زلزله کایکورا باعث رانش زمین در زیر آب و جریان‌های رسوبی شد که حیات در اعماق دریا را در این دره ویران کرد. تخمین زده می‌شود که حدود ۸۵۰ میلیون تن رسوب به اعماق اقیانوس منتقل شده و یک جریان گل‌آلود بیش از ۶۰۰ کیلومتر در امتداد کانال هیکورنگی حرکت کرده است. در سپتامبر ۲۰۱۷، یک هیئت اعزامی دریافت که حیات دریایی
۲۰۱۷، یک هیئت اعزامی دریافت که حیات دریایی در این دره سریع‌تر از حد انتظار در حال بازیابی است و تراکم بالایی از خیارهای دریایی و جوجه تیغی‌ها را در برخی مناطق مشاهده کرد. در سال ۲۰۱۹، نتایج مطالعات مدل‌سازی سونامی گزارش شد که به دنبال توضیح بودند. افزایش ارتفاع موج که پس از زلزله به صورت محلی در کایکورا مشاهده شد. مدل‌سازی نشان داد که وقتی این اثرات با اثرات مستقیم زلزله بزرگ ترکیب شوند، یک زمین‌لغزش زیردریایی با حجم که ۱۰ تا ۲۰ دقیقه پس از گسیختگی زلزله اصلی رخ می‌دهد، با افزایش ارتفاع ۷ متری مشاهده شده
رخ می‌دهد، با افزایش ارتفاع ۷ متری مشاهده شده مطابقت دارد.
جنگلداری در نیوزیلند تاریخی دارد که با سکونت اروپاییان در قرن نوزدهم آغاز می‌شود و اکنون صنعتی با ارزش هفت درصد است. درآمد سالانه. بخش عمده‌ای از پوشش جنگلی بومی اولیه سوخته و قطع شده است، با این حال جنگل‌ها به‌طور گسترده کاشته شده‌اند، عمدتاً با ارقام سریع الرشد کاج مونتری. تراشه‌های چوب، الوار کامل، الوار و محصولات کاغذی از نیوزیلند صادر می‌شوند. جنگل‌زدایی در زمین‌های عمومی در نیوزیلند با مخالفت‌هایی روبرو شد و گروه‌های محیط زیستی تا پایان سال ۲۰۰۰ بسیار فعال شدند. قطع درختان جنگل‌های بومی اکنون فقط در
فعال شدند. قطع درختان جنگل‌های بومی اکنون فقط در زمین‌های خصوصی انجام می‌شود، اگر ثابت شود که این کار پایدار است. تاریخچه. آسیاب کردن جنگل‌های بومی وسیع نیوزیلند یکی از اولین صنایع در سکونتگاه‌های اروپایی این کشور بود. چوب سخت بلند و صاف کائوری برای دکل کشتی و تیرک‌ها ایده‌آل بود. با تأسیس مستعمره جدید، چوب رایج‌ترین مصالح ساختمانی بود و مناطق وسیعی از جنگل‌های بومی پاکسازی شدند. ریمو، توتارا، ماتائی و میرو الوارهای مورد علاقه بودند. کاج مونتری ("کاج مونتری") در دهه ۱۸۵۰ به نیوزیلند معرفی شد. این گیاه در
در دهه ۱۸۵۰ به نیوزیلند معرفی شد. این گیاه در این شرایط رشد کرد و در عرض ۲۸ سال به بلوغ رسید، که بسیار سریع‌تر از زادگاهش در کالیفرنیا بود. مشخص شد که این گیاه در خاک اسیدی و نابارور فلات آتشفشانی، جایی که تلاش‌ها برای کشاورزی شکست خورده بود، به خوبی رشد می‌کند. توماس ویلیام آدامز از دهه ۱۸۷۰ در کانتربری با درختان رادیاتا و سایر درختان آزمایش کرد و صنعت جنگلداری اولیه را ارتقا داد. دولت در سال ۱۸۹۹ کاشت جنگل‌های عجیب و غریب را در واکاراواروا، نزدیک روتوروا، آغاز کرد. این امر برای رفع کمبود فزاینده چوب در
آغاز کرد. این امر برای رفع کمبود فزاینده چوب در پی اتمام جنگل‌های بومی با رشد آهسته بود. از سال ۱۹۰۱، مزارع زندان در اداره می‌شد. تا سال ۱۹۲۰، زندانیان ۴۰ میلیون درخت در زمینی به مساحت تقریباً ۱۶۰۰۰ هکتار کاشته بودند. در دهه ۱۹۳۰، مناطق وسیعی از زمین توسط امدادگران در رادیاتا کاشته شد. بزرگ‌ترین قطعه زمین، جنگل کاینگاروا با ۱۸۸۰۰۰ هکتار مساحت بود که بزرگ‌ترین جنگل دست کاشت جهان محسوب می‌شود. همزمان با رشد و توسعه جنگل‌های اصلی، صنایع فرآوری مانند کارخانه کینلیت در توکوروا و کارخانه تاسمان در کاورائو تأسیس
در توکوروا و کارخانه تاسمان در کاورائو تأسیس شدند. جنگل‌های دست کاشت. جنگل‌های دست کاشت با اندازه‌های مختلف اکنون در تمام مناطق نیوزیلند به جز اوتاگو مرکزی و فیوردلند یافت می‌شوند. در سال ۲۰۰۶، مساحت کل آنها ۱٫۸ میلیون هکتار بود که ۸۹٪ آن به "کاج رادیاتا" و ۵٪ به صنوبر داگلاس ("صنوبر داگلاس") اختصاص داشت. برداشت الوار در سال ۲۰۰۶، ۱۸٫۸ میلیون متر مکعب بود که نسبت به ۲۲٫۵ میلیون متر مکعب در سال ۲۰۰۳ کاهش یافته است. پیش‌بینی می‌شود با بالغ شدن جنگل‌های جدیدتر، این میزان به ۳۰ میلیون متر مکعب افزایش یابد.
این میزان به ۳۰ میلیون متر مکعب افزایش یابد. ارزش کل صادرات جنگلداری (تنه درخت، چیپس، الوار اره شده، پانل‌ها و محصولات کاغذی) برای سال منتهی به ۳۱ مارس ۲۰۰۶، ۳٫۶۲ میلیارد دلار نیوزیلند بود که در سال ۲۰۱۸ به ۵ میلیارد دلار نیوزیلند افزایش یافت استرالیا کمی بیش از ۲۵ درصد از ارزش صادرات، که عمدتاً محصولات کاغذی است، را به خود اختصاص داده است و پس از آن ژاپن، کره جنوبی، چین و ایالات متحده قرار دارند. در سال ۲۰۱۸، محصولات چوبی سومین صادرات بزرگ نیوزیلند بودند (محصولات لبنی و گوشت بیشترین صادرات را داشتند) و
(محصولات لبنی و گوشت بیشترین صادرات را داشتند) و جنگلداری تقریباً ۳٪ از تولید ناخالص داخلی ملی را تشکیل می‌داد و مستقیماً ۲۰٬۰۰۰ نفر را استخدام می‌کرد. در سطح جهانی، صنعت جنگلداری نیوزیلند از نظر تولید سهم نسبتاً کمی دارد و ۱٪ از عرضه جهانی چوب برای اهداف صنعتی را تشکیل می‌دهد. فوت‌شدگان. آمار نیو نیوزیلند نشان می‌دهد که جنگلداری با ۵۶٫۷۳ مورد مرگ و میر به ازای هر ۱۰۰۰۰۰ کارگر، خطرناک‌ترین شغل در نیوزیلند است. چوب‌بری. تراشه‌های چوب نرم و چوب سخت از نیوزیلند صادر می‌شوند.
نژادپرستی زیست‌محیطی، شکلی از نژادپرستی نهادی است که در آن، افراد رنگین‌پوست به‌طور نامتناسبی در معرض آسیب‌های زیست‌محیطی قرار می‌گیرند—از جمله آلودگی ناشی از دفع زباله‌های خطرناک و پیامدهای فاجعه‌های طبیعی. این شکل از تبعیض نه‌فقط بر سلامت جسمی، بلکه بر سلامت روانی، فرصت‌های اقتصادی، کیفیت خدمات شهری و حتی شیوهٔ پاسخ به فجایع طبیعی نیز تأثیر می‌گذارد. جوامع رنگین‌پوست اغلب در نزدیکی محل‌های دفن زباله، نیروگاه‌ها و دیگر منابع آلودگی سکونت دارند—نه به انتخاب خود، بلکه نتیجهٔ فرآیندهای نهادی و تاریخی
انتخاب خود، بلکه نتیجهٔ فرآیندهای نهادی و تاریخی نابرابری. نژادپرستی زیست‌محیطی، بومیان آمریکا، آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار، آمریکایی‌های آسیایی‌تبار، ساکنان جزایر اقیانوس آرام و جمعیت‌های اسپانیایی‌تبار را در معرض خطرات سلامت جسمی قرار می‌دهد و ممکن است بر سلامت روان تأثیر منفی بگذارد. این امر باعث ایجاد نابرابری در بسیاری از حوزه‌های مختلف زندگی، مانند حمل و نقل، مسکن و فرصت‌های اقتصادی می‌شود. احتمال اینکه جوامع رنگین‌پوست در کنار منابع آلودگی مانند محل‌های دفن زباله، نیروگاه‌ها و کوره‌های زباله‌سوز