payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ویتوریو آنولتو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و پزشک اهل ایتالیا است. زندگی. ویتوریو امانوئل آنولتو در میلان به دنیا آمد. او پسرخاله مارگریتا آنولتو و دایی جولیانو پیساپیا شهردار سابق میلان است. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان کلاسیک برکت در میلان که فعالیت سیاسی خود را در جمع پدوپ آغاز کرد، در سال ۱۹۸۵ در رشته پزشکی و جراحی از دانشگاه میلان فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۸۸ در پزشکی کار تخصص گرفت و به عنوان پزشک کارخانه شروع به کار کرد. از سال ۱۹۹۲ رئیس ملی لیلا شد که در سال ۱۹۸۷ در تأسیس آن مشارکت داشت و تا سال ۲۰۰۱ در
سال ۱۹۸۷ در تأسیس آن مشارکت داشت و تا سال ۲۰۰۱ در این سمت باقی ماند. در سال ۱۹۹۲ به عنوان مدرس و مدیر دوره‌های آموزشی دربارهٔ ایدز در مؤسسه عالی بهداشت در رم فعالیت کرد. بین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱ عضو کمیسیون ملی ایدز در وزارت بهداشت و عضو کمیسیون هماهنگی مبارزه با مواد مخدر در ریاست شورای وزرا بود. از سال ۱۹۹۴ عضو جامعه بین‌المللی ایدز و گروه اروپایی درمان ایدز بود و تا سال ۲۰۰۰ در این گروه‌ها فعال بود. در سال ۱۹۹۹ با سازمان بین‌المللی مهاجرت در بوسنی همکاری کرد تا پروژه‌های پیشگیری از ایدز و مواد مخدر را
کرد تا پروژه‌های پیشگیری از ایدز و مواد مخدر را اجرا کند و در دهه ۱۹۹۰ چندین پروژه تحقیقاتی بین‌المللی دربارهٔ ایدز و مواد مخدر را هدایت کرد. بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ در آفریقای جنوبی پروژه پیشگیری از انتقال مادر به فرزند ویروس HIV را هماهنگ کرد. او نویسنده ده‌ها مقاله علمی در نشریات ملی و بین‌المللی است که چهار مقاله از آن‌ها ایندکس شده است. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ مدیر فرهنگی «OLE - تجربه قانونی اترانتو» بود، یک فروم بین‌المللی سالانه دربارهٔ مافیا، جنایت سازمان‌یافته و جهانی‌سازی مالی که توسط فلیر برگزار
و جهانی‌سازی مالی که توسط فلیر برگزار می‌شد. در سال ۲۰۱۲ به هیئت بین‌المللی فلیر پیوست. همزمان مشاور پروژه‌های ایدز در مؤسسه ملی برای ترویج سلامت جمعیت‌های مهاجر و مقابله با بیماری‌های فقر در رم بود. ویتوریو آنولتو در ایتالیا به عنوان یکی از چهره‌های شناخته‌شده جنبش ضد جهانی‌سازی لیبرال معروف است. او در دانشگاه میلان تدریس می‌کند، به عنوان پزشک کار فعالیت می‌کند و در کمیسیون‌های ناتوانی سازمان بیمه اجتماعی ملی مشارکت دارد. همچنین برنامه رادیویی "37e2" در رادیو پوپولاره دربارهٔ سلامت اجرا می‌کند. از سال
رادیو پوپولاره دربارهٔ سلامت اجرا می‌کند. از سال ۲۰۲۰ مدیر علمی "رصدخانه کرونا" است که توسط مدیچینا دموکراتیک و دیگر انجمن‌ها تأسیس شده است. او وبلاگی در ilfattoquotidiano.it دارد. در سال ۱۹۹۴ به عنوان پزشک سال توسط Stampa Medica شناخته شد. در سال ۱۹۹۷ لیلا، که رئیس ملی آن بود، مدال طلای قدردانی استان میلان را دریافت کرد. برنامه 37e2 در سال ۲۰۱۶ در جایگاه دوم جایزه روزنامه‌نگاری پیِترو دی دوناتو در بخش رادیو و تلویزیون قرار گرفت و در سال ۲۰۲۰ نشان شایستگی شهری برای فعالیت اطلاع‌رسانی و افشای رصدخانه کرونا
برای فعالیت اطلاع‌رسانی و افشای رصدخانه کرونا از سوی شهرداری میلان دریافت کرد. فعالیت سیاسی. از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۹ عضو دبیرخانه ملی دموکراسی پرولتاریا بود و در سال ۱۹۹۰ به عنوان عضو شورای استان میلان انتخاب شد و تا سال ۱۹۹۵ در این سمت باقی ماند. در ژوئیه ۲۰۰۱، در جریان اجلاس G8 جنوا، سخنگوی «فروم اجتماعی جنوا» بود و تظاهرات علیه G8 را هماهنگ کرد. در سال ۲۰۰۲ عضو شورای بین‌المللی فروم جهانی اجتماعی شد و در سال ۲۰۰۴ به عنوان نماینده مستقل در پارلمان اروپا از فهرست حزب تجدید ساختار کمونیست انتخاب شد و در گروه
حزب تجدید ساختار کمونیست انتخاب شد و در گروه چپ واحد اروپا/چپ سبز شمال فعالیت کرد. در پارلمان اروپا عضو کمیسیون امور خارجه، کمیسیون تجارت بین‌الملل، کمیسیون حقوق بشر، هیئت روابط با ایالات متحده و هیئت مجمع پارلمانی مشترک اتحادیه اروپا/ACP بود.
آلما دولنس (؛ زادهٔ ۱۸۶۹ – درگذشتهٔ ۱۹۴۸)، که بیشتر با نام مستعارش آلما دولنس شناخته می‌شود، یک ایتالیایی صلح‌طلب، حق رأی‌خواه و روزنامه‌نگار برجسته بود. "آلما دولنس" ترکیبی است از لاتین alma به معنی "روح" یا "دل" با Participle لاتین "dolens" به معنی "دردمند" یا "غمگین"؛ بنابراین نام او را می‌توان به "دل غمگین" یا "دل اندوهناک" ترجمه کرد و گمان می‌رود اشاره به احساساتش دربارهٔ نظامیان و جنگ داشته باشد. زندگی شخصی. آلما دولنس در خانواده‌ای ثروتمند از اومبریا در ۱۸۷۶ به دنیا آمد. خانوادهٔ او در جنبش یکپارچگی
در ۱۸۷۶ به دنیا آمد. خانوادهٔ او در جنبش یکپارچگی ایتالیا شناخته‌شده بودند و از جوزپه گاریبالدی حمایت می‌کردند. آلما دولنس با یک وکیل اهل میلان ازدواج کرد که از فعالیت‌های او حمایت می‌کرد. فعالیت‌ها. آلما دولنس به عنوان رئیس کمیته لمباردی برای حق رأی زنان و حقوق کارگران خدمت کرد. او در کنفرانس‌های ملی صلح در سال‌های ۱۹۰۹ و ۱۹۱۰ سخنرانی کرد و جایگاه خود را در جنبش صلح‌خواه ایتالیا که عمدتاً مردانه بود، تثبیت نمود. او معتقد بود زنان برای پیشرفت اجتماعی ضروری هستند و نبود زنان در جنبش صلح‌خواه ایتالیا و در
هستند و نبود زنان در جنبش صلح‌خواه ایتالیا و در سیاست به طور کلی زیان‌آور است. دولنس همچنین حامی ایجاد ارتباط بین جنبش صلح‌خواه ایتالیا و اتحادیه‌های صنفی بود. او Società per la pace femminile را تأسیس کرد و در سراسر مرکز ایتالیا سفر کرد تا کمیته‌های محلی در آن ایجاد کند. او با اتحادیه کارگران فلزکار همکاری کرد تا Associazione nazionale pro arbitrate e disarmo را در میلان ایجاد کند که تا اوایل دهه ۱۹۱۰ حدود ۷۰۰ عضو داشت. جنگ ایتالو-ترکیه در سال ۱۹۱ موجب پایان جنبش صلح شد و تقسیم بین کسانی که معتقد بودند
جنبش صلح شد و تقسیم بین کسانی که معتقد بودند باید از جنگ حمایت کنند و کسانی که نه، ایجاد شد. دولنس در دسته دوم قرار گرفت و به‌طور عمومی علیه جنگ مبارزه کرد و از گروه‌هایی در ایالات متحده و سوئیس برای تأمین مالی صلح‌طلبان کمک خواست. او در سال‌های ۱۹۱۱ و ۱۹۱۲ به فعالیت خود ادامه داد، اما جنبش صلح‌خواه ایتالیا در نهایت به طور کامل فروپاشید و دولنس به مدت دو سال از سخنرانی عمومی در ایتالیا ممنوع شد. او توجه خود را به مسائل دیگر معطوف کرد و درباره شرایط زندگی طبقه پایین در شهرهای ایتالیا نوشت. در یک کنفرانس صلح
پایین در شهرهای ایتالیا نوشت. در یک کنفرانس صلح در بوداپست در سال ۱۹۱۳، دولنس با روزیکا شویمر، صلح‌طلب و حق رأی‌خواه دیگر، دیدار و دوستی کرد. او همچنین در سال ۱۹۱۳ دوباره در رویدادهای حزبی سخنرانی کرد، گاهی همراه با مارگریتا سارفاتی. در سال ۱۹۱۴، دولنس در جلساتی درباره جنگ قریب‌الوقوع در اروپا شرکت کرد که توسط دفتر بین‌المللی صلح و لاهه سازماندهی شده بود. او و روزالیا گویس-آدامی نمایندگان صلح‌طلبان ایتالیا در کنفرانس ۳۱ ژوئیه در براسل بودند، کنفرانسی که آخرین تلاش برای جلوگیری از جنگ به شمار می‌رفت. در طول
تلاش برای جلوگیری از جنگ به شمار می‌رفت. در طول جنگ، او برای خانواده‌هایی که به دلیل جنگ از خانه‌های خود رانده شده بودند، در اتریش-مجارستان کمک‌های بشردوستانه ارائه کرد. پس از پایان جنگ ایتالو-ترکیه، او از طریق بلژیک سفر کرد و به سخنرانی پرداخت. دیدن ویرانی‌های ناشی از جنگ، باورهای او در صلح‌طلبی را تقویت کرد، و در یکی از سخنرانی‌هایش گفت: "دشمن در مرز نیست؛ در اطراف ماست: فقر، سل، بیکاری. درمان این بیماری‌ها پایان تسلیحات عظیم و پرهزینه است." او اصرار داشت کشورها باید به طور قانونی در طول جنگ به داوری
کشورها باید به طور قانونی در طول جنگ به داوری متعهد باشند. پس از جنگ جهانی دوم، دولنس به خانه یک دوست سوسیالیست، گیلبرتو جیلیولی و همسرش مِیرته ریپامونتی رفت و در سال ۱۹۴۸ درگذشت.
جاده ملی ۲ فنلاند (، , ) مسیر اصلی بین ویهتی و پری است. این جاده از پولایروی، ویهتی تا منتولوئوتو، پری امتداد دارد. این جاده عمدتاً یک جاده معمولی فنلاندی با دو خط رانندگی است. جاده ملی شماره ۲ در محل شروع خود دارای یک بخش کوتاه از بزرگراه است و تنها ۱ کیلومتر طول دارد و این بدان معناست که کوتاه‌ترین بزرگراه در فنلاند است و جاده ملی شماره ۲ یک کنارگذر دیگر در پری دارد که حدود ۷ کیلومتر طول دارد. تاریخچه. قبل از اینکه جاده ملی 2 خط فعلی خود را داشته باشد، ابتدا از هلسینکی به نومی-پوسولا ساوکولا در همان خطی
از هلسینکی به نومی-پوسولا ساوکولا در همان خطی که یک جاده ملی ۱ قدیمی که اکنون جاده منطقه‌ای ۱۱۰ است، امتداد داشت. به سمت شمال پیچید و به سمت سومرو رفت، جایی که به یک جاده ملی ۱۰ قدیمی در مرکز شهر سومرو می‌پیوندید، سپس به سمت جاده اصلی ۵۲ در خط فعلی جاده اصلی ۵۲ به جاده ملی ۱۰ رفت و سپس به خط فعلی جاده ملی ۱۰ در سومرو پیوست. در آنجا جاده ملی ۲ به سمت غرب پیچید و با جاده ملی ۱۰ به چهارراه جاده منطقه‌ای ۲۱۳ رفت و دوباره به سمت شمال پیچید. سپس روی خط جاده منطقه‌ای فعلی ۲۱۳ از میان اوپه‌یه، لویما و آلاستارو
فعلی ۲۱۳ از میان اوپه‌یه، لویما و آلاستارو عبور کرد تا اینکه به خط فعلی جاده اصلی ۴۱ در ویرتا پیچید. سپس جاده ملی ۲ به هویتینن رسید که با خط فعلی خود روبرو شد و در آنجا روی همان خط به پری رفت، جایی که امروزه بین هویتینن و پری قرار دارد. جاده ملی ۲ که در دهه ۱۹۶۰ بازسازی شد، تنها ۸ متر عرض داشت، بنابراین از تقریباً هر جاده ملی دیگر در فنلاند باریک‌تر است. وقتی ساخت آن تمام شد، بین هلسینکی حلقه سوم فنلاند و ویهتی اولکالا بسیار خطرناک تشخیص داده شد، بنابراین در دهه ۱۹۷۰ دوباره بین حلقه سوم و اولکالا بازسازی
در دهه ۱۹۷۰ دوباره بین حلقه سوم و اولکالا بازسازی شد، خط جدیدی از جاده ملی ۱ ساخته شد و کمی طولانی‌تر اما امن‌تر از خط قدیمی است. یک جاده قدیمی تپه‌ای و پیچیده بین هلسینکی و اولکالا بعداً به جاده منطقه‌ای ۱۲۰ شماره‌گذاری شد. بعداً تنها بخش خطرناک بین اولکالا و کارکیلا ساخته شد تا به یک جاده ۲+۱ یا ۱+۲ با خط تبدیل شود. قبل از اینکه جاده ملی ۲ به مانتیلوتو ادامه یابد، جاده بین پوری و مانتیلوتو، جاده منطقه‌ای ۲۶۵ بود. آن بخش از جاده ملی ۲ بسیار مستقیم اما کمی باریک است و محدودیت سرعت جاده در آن بخش ۸۰ کیلومتر
است و محدودیت سرعت جاده در آن بخش ۸۰ کیلومتر در ساعت است.
تولوم (به لاز: გუდა، به لاتین: guda) یک ساز بادی و گونه‌ای از نی‌انبان است که از ناحیهٔ دریای سیاه در ترکیه سرچشمه می‌گیرد. این ساز بدون درون بوده و دارای دو چنتر موازی است. تولوم معمولاً توسط مردم لاز، ترک‌های دریای سیاه، همشینها و همچنین یونانیان پونتوسی (به‌ویژه چالدیان‌ها) نواخته می‌شود. تولوم از سازهای برجسته در موسیقی نواحی پازار، همشین، چاملی‌همشین، آردشن، فیندیکلی، آرهاوی، هوپا و برخی بخش‌های استان آرتوین به‌شمار می‌رود. همچنین در روستاهای رشته‌کوه تاتوس (مرز حوضهٔ آبریز استان‌های ریزه و طرابزون) در
(مرز حوضهٔ آبریز استان‌های ریزه و طرابزون) در منطقهٔ اسپیر نیز رواج دارد. این ساز از ویژگی‌های بارز موسیقی مردم کوچ‌نشین استان‌های شمال‌شرقی آناتولی است و همان‌گونه که کِمنچه در ناحیهٔ خود نقش مسلط دارد، تولوم نیز سبک خود را بر تمامی موسیقی‌های رقص و سرگرمی کسانی که آن را «موسیقی ما» می‌دانند، تحمیل می‌کند.
ارنستو بالدوچی (; – ) ویراستار، نویسنده، و کشیش کاتولیک اهل ایتالیا بود. زندگی‌نامه. بالدوچی در سانتا فیورا، توسکانی، ایتالیا به عنوان بزرگ‌ترین فرزند چهار فرزند به دنیا آمد. وقتی دوازده ساله بود، پدرش بیکار شد و "اسکولوپی"، یک مسیحیت مذهبی کاتولیک که به آموزش فقرا اختصاص داشت، به او جایگاهی رایگان در دبیرستان دینی پیشنهاد کرد. او در رم به تحصیل الهیات پرداخت، سپس در فلورانس به مطالعهٔ ادبیات و فلسفه پرداخت. او در سال ۱۹۴۵ کشیش شد و عضو پیارست شد. فعالیت در فلورانس. تأسیس مرکز تعهد مسیحی "چنکولو" (Centro
فلورانس. تأسیس مرکز تعهد مسیحی "چنکولو" (Centro d'Impegno Cristiano "Cenacolo") در ۱۹۵۲ فرصتی برای او فراهم کرد تا هم دوستی خود با شهردار کاریزماتیک فلورانس جورجو لا پیرا را تقویت کند و هم رابطه خود با کشیش نویسنده لورنتسو میلان و شاگردان ژاک ماری‌تن، که به نام «برادران کوچک» شناخته می‌شدند، گسترش دهد. در ۱۹۵۸، بالدوچی مجلهٔ ماهانهٔ "Testimonianze" ("شهادت‌ها") را تأسیس کرد که به مدت ۳۴ سال آن را مدیریت کرد. در ۱۹۶۳ او از نخستین مخالف نظامی ایتالیایی، جوزپه گوتزینی، علناً دفاع کرد. مقالات او و دادگاه پس از
گوتزینی، علناً دفاع کرد. مقالات او و دادگاه پس از آن، فرصت «تبعید» بالدوچی را برای اسقف فلورانس، مانزیگنور فلوریت، فراهم کرد. او در رم ماند، بسیار نزدیک به شورای واتیکان دوم، تا سال ۱۹۶۵ که به لطف دخالت مستقیم پاپ پل ششم به توسکانی بازگشت. با این حال، نه در فلورانس، جایی که اسقف فلوریت هنوز در تقابل با لا پیرا دخالت داشت، بلکه در صومعه‌ای به نام "بادیا فیسولانا"، دوصد یارد از مرز اسقفی فلورانس. با وجود انزوا در صومعه، او زمان کمتری برای تحصیل داشت، زیرا بیشتر روزهایش صرف مجلهٔ "Testimonianze"، ناشر "فرهنگ
روزهایش صرف مجلهٔ "Testimonianze"، ناشر "فرهنگ صلح", ("صلح")، همکاری با روزنامه‌ها و نشریات دیگر و حضور مستقیم و مستمر در ده‌ها تجمع و مناظره در سراسر ایتالیا می‌شد. فعالیت‌های اجتماعی. او علیه دلایل جنگ، چه پیش و چه پس از جنگ خلیج فارس مبارزه کرد و از پنجاهمین سالگرد کشف آمریکا توسط کریستف کلمب در ۱۹۹۲ به عنوان فرصت برای به چالش کشیدن بنیان‌های مدرنیته استفاده کرد، و این فعالیت‌ها نقطهٔ مرجع جنبش بزرگ صلح‌طلب ایتالیا شد. در حین بازگشت از یکی از این مناظره‌ها، ارنستو بالدوچی درگیر یک تصادف رانندگی شد. او
ارنستو بالدوچی درگیر یک تصادف رانندگی شد. او در کما به بیمارستان منتقل شد و در ۲۵ آوریل ۱۹۹۲ درگذشت. انسان سیاره‌ای. بالدوچی ادیان را با توجه به توانایی آن‌ها برای بودن یا نبودن منبع نجات تاریخی تحلیل کرد؛ نجاتی که در سطح بی‌تفاوت و فرا تاریخی باقی نمی‌ماند. موضوعات مدرن الهیات پروتستان در این تحلیل جمع شده‌اند، از کارل بارت تا دیتریش بونهوفر، با هدف تقسیم مذهب و ایمان و بازنمایی انسان به جای تمرکز صرف بر خدا. بالدوچی با الهام از این متفکران، سعی داشت راهی برای پیوند الهیات مسیحی با دغدغه‌های صلح جهانی و
برای پیوند الهیات مسیحی با دغدغه‌های صلح جهانی و حقوق بشر بیابد. به نظر بالدوچی، ادیان میراث هزارسالهٔ ویژگی‌های فرهنگی به عنوان ابزارهای ایدئولوژیک، سیاسی، فرهنگی و معنوی برای مونات فرهنگی هستند که فردیت خود را از دست داده‌اند. با مواجهه با تهدیدهای آپوکالیپتیک جنگ مدرن، اکنون ادیان دو کارکرد ممکن دارند: یا بازگشتی و محافظتی به هویت‌های خاص، یا کارکرد پیامبری برای گذار به "عصر سیاره‌ای"، همسو با شهودهای بنیان‌گذار خود. به گفتهٔ بالدوچی، بازپس‌گیری هویت‌های دینی باید مبتنی بر رویکرد لایکی به مسئلهٔ صلح
دینی باید مبتنی بر رویکرد لایکی به مسئلهٔ صلح باشد تا خاطرات مختلف بشریت را به بازی بگیرد. همهٔ این‌ها بدون ترک برخی دستاوردهای جهانی فرهنگ غربی، مانند اصل تقدم وجدان بر هر قانونی، اصل مرتبط دولت قانون و روش علمی است. از دید او، این عناصر باید در یک الگوی نوین اخلاقی جهانی ادغام شوند، الگویی که بتواند به «اخلاق سیاره‌ای» شکل دهد. خلاصهٔ «انسان سیاره‌ای» هدف دارد تا افراد مختلف را به نام سوژکتیویته بنیادی که خود را با گونه انسانی یکسان می‌داند، درگیر کند. بحران مدرنیته بالدوچی را به تعریف مفاد یک قرارداد
بحران مدرنیته بالدوچی را به تعریف مفاد یک قرارداد اجتماعی تازه‌تأسیس برای جامعه جهانی وادار می‌کند. عقل، که از «سوژکتیویته اغراق‌آمیز» مردم غربی تهی شده، نقش اساسی ایفا می‌کند. او تأکید می‌کرد که تنها با بازتعریف عقل به مثابه نیرویی مشترک و جهانی، می‌توان از تکرار فجایع قرن بیستم جلوگیری کرد. با تکیه بر پیشنهادهای ارنستو دو مارتینو، بالدوچی معتقد است که دوران طولانی "پیش‌تاریخ" ارتباط محدود میان «جزایر» فرهنگی که ترس از دیگری واکنشی برای تثبیت قبیله بود، به پایان رسیده است. حتی پرخاشگری علیه گروه‌های دیگر
پایان رسیده است. حتی پرخاشگری علیه گروه‌های دیگر معنادار بود تا زمانی که چارچوب‌های متحدکننده سیاره‌ای وجود نداشت. اما تهدیدهای بقای انسان سرنوشت همه را متحد می‌کند. بشر از «مرحله انسان‌سازی» وارد فاز سیاره‌ای (جهانی‌شدن) می‌شود. بالدوچی مشاهده می‌کند که انسان‌شناسی - که در اصل بر هستی‌شناسی «تفاوت» (دیگران و ما، مردم فرهنگ و مردم طبیعت, متمدن و ابتدایی‌ها) مبتنی بود - سپس امکان‌های متفاوت انسان بودن در زمان و مکان را کشف کرد. با انکار پیش‌فرض‌های پیشین، انسان‌شناسی اشتیاق هر بیان انسانی خاص را به یک
انسان‌شناسی اشتیاق هر بیان انسانی خاص را به یک قاعدهٔ جهانی که انسان‌ها را به هم و با طبیعت پیوند می‌دهد، می‌پذیرد. بالدوچی اندیشهٔ خود را بر این اشتیاق به جهانی بودن بنا می‌کند. بسیاری از نمادسازی‌های او دربارهٔ دیالکتیک بین ابعاد خاص و جهانی انسان است. او از ارنست بلوخ دیالکتیک بین "انسان متمدن" ("homo editus") و "انسان پنهان" ("homo absconditus") را می‌گیرد، دیالکتیکی بین "بودن" و "توانستن" انسان، آرزویی که تعالی بدون تعالی است، «تعالی در تجلی». عبور بالدوچی نوعی تله‌شناسی انسان‌شناسانه به نظر می‌رسد که
نوعی تله‌شناسی انسان‌شناسانه به نظر می‌رسد که روند تکاملی انسان را نشان می‌دهد که می‌تواند آن را حمایت یا رد کند. عقل، همان‌طور که بالدوچی می‌گوید، یک امر اخلاقی مطلق نو ایجاد می‌کند: «فقط طبق آن اصلی عمل کن که همزمان می‌توانی بخواهی گونه انسانی دلایل و تضمین‌های بقا خود را بیابد» (در "La terra del tramonto"). بالدوچی در کاهش آزادی عمل دولت‌ها و رشد جهان‌وطنی، عنصری ریشه‌دار در قوانین تکاملی گونه انسانی می‌بیند. ایمان به انسان (مفهوم پی‌یر تیلارد دو شاردن), اعتقاد به اینکه گونه ما همیشه بر چالش‌های شدید و
اعتقاد به اینکه گونه ما همیشه بر چالش‌های شدید و افراطی غلبه کرده، و امکان «انسان سیاره‌ای»: همهٔ این‌ها برای بالدوچی معنا پیدا می‌کند اگر حس تعلق به جامعه فراملی یک پروژه سیاسی سیاره‌ای ایجاد کند. پروژه‌ای که با جامعه جهانی هماهنگ است، نهادی که «به قدرت قوانین تکاملی گونه، همان قوانینی که از قبیله به شهر، از شهر به دولت-ملت می‌روند» شکل می‌گیرد. برای رمزگشایی حرکت به سوی ایجاد جامعه جهانی، بالدوچی دو دسته از قانون طبیعی را یادآور می‌شود: "پکتوم یونیونیس" و "پکتوم سابجکسیونیس". حرکت اول با نگاه به صلح‌طلبی
"پکتوم سابجکسیونیس". حرکت اول با نگاه به صلح‌طلبی انسان‌شناسانه تعریف می‌شود، افقی که جامعه‌ای فشرده شده با روابط متقابل خودجوش و اولویت به غیرخشونت دارد. حرکت دوم بر چشم‌انداز رئالیسم سیاسی تکیه دارد، که روند وحدت کل سیاره را با اتکا بر انحصار استفاده مشروع از زور فیزیکی گسترش می‌دهد. دیالکتیک بین این دو حرکت باید «فرزند جدید» عصر نو، جامعه جهانی، را متولد کند. نوآوری به رحم ضرورت بستگی دارد. جای تعجب نیست اگر در مراحل میانی تولد آن تاریکی باشد. همان‌طور که ارنست بلوخ نوشت، "در پای فانوس دریایی، نوری
که ارنست بلوخ نوشت، "در پای فانوس دریایی، نوری نیست". (در "La terra del tramonto") آثار منتشر شده. بالدوچی ۳۵ کتاب نوشت از جمله: میراث. بنیاد ارنستو بالدوچی در ۱۹۹۵ تأسیس شد. این بنیاد از آرشیو مدارک بالدوچی نگهداری می‌کند و برخی از آثار او را منتشر کرده و از تحقیقات پیرامون مسائل مورد علاقهٔ او حمایت می‌کند. این مسائل شامل منازعات بین‌المللی، تهدید هسته‌ای و اکولوژی جهانی بود.
منتولوئوتو (، ، () منطقه‌ای در پری، فنلاند است. این منطقه عمدتاً صنعتی و بندری است، از جمله بندر منتولوئوتو که بخشی از بندر پری است. منتولوئوتو پایانه راه‌آهن راه‌آهن تامپره-پوری است. کارخانه کشتی‌سازی منتولوئوتو یکی از تولیدکنندگان پیشرو در جهان سکوی اسپار است.
بندتا سیماتی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "کمیسر رکس" و "دروازه سرخ" اشاره کرد. زندگینامه. بندتا سیماتی در تاریخ ۲۰ آوریل ۱۹۸۹ در فائنتسا متولد شد. پس از اتمام دبیرستان، برای ادامه تحصیل در رشته بازیگری به رم نقل مکان کرد. او در سال ۲۰۱۱ از مدرسه تئاتر فوندامنتا فارغ‌التحصیل شد. در سال ۲۰۱۴، اولین بازی خود را در فیلم کمدی "«رئیسی در اتاق نشیمن»" انجام داد. او همچنین در همان سال
در اتاق نشیمن»" انجام داد. او همچنین در همان سال اولین بازی تلویزیونی خود را در مجموعه تلویزیونی "«کلاس فوری»" انجام داد.
اسپار () یک سازه دریایی است که برای شناور سکوهای نفت/گاز استفاده می‌شود. این سکوها که نام خود را از شناورهای کانال ناوبری بویه‌های اسپار گرفته‌اند، به عنوان جایگزینی برای سکوهای معمولی در آب‌های عمیق توسعه داده شدند. طراحی عمیق اسپارها باعث می‌شود که کمتر تحت تأثیر باد، موج و جریان‌ها قرار گیرند و امکان تولید چوب خشک و زیر دریا را فراهم می‌کنند. یک سکوی اسپار از یک یا چند استوانه شناور عمودی با قطر بزرگ تشکیل شده است که یک عرشه را پشتیبانی می‌کند. اسپارها به طور دائم توسط یک سیستم مهار گسترده متشکل از
به طور دائم توسط یک سیستم مهار گسترده متشکل از پیکربندی زنجیر-سیم-زنجیر یا زنجیر-پلی‌استر-زنجیر به بستر دریا لنگر انداخته می‌شوند. سیلندر شامل تعدادی مخزن است؛ پایین‌ترین مخزن شامل بالاست، آب میانی و/یا نفت استخراج شده و بالایی شامل هوا برای شناوری است. شیارهای مارپیچی برای کاهش اثرات حرکت ناشی از گرداب، در طرح‌های بزرگتر و جدیدتر نصب می‌شوند. سه نوع اصلی اسپار وجود دارد؛ کلاسیک، خرپایی و سلولی: سیلندرها یا فقط شناوری هستند یا به شناوری و بالاست تقسیم می‌شوند. اولین سکوی اسپار اسپار برنت بود. این سکو که
اولین سکوی اسپار اسپار برنت بود. این سکو که برای ذخیره‌سازی و تخلیه فرآورده‌های نفتی خام طراحی شده بود، در ژوئن ۱۹۷۶ در میدان برنت بریتانیا نصب شد. تلاش شل پی‌ال‌سی برای دفع عمیق این سکو در دهه ۱۹۹۰ واکنش شدید زیست‌محیطی صلح سبز را ایجاد کرد. این سکو در نهایت برچیده شد و از بالاستِ آن به عنوان پایه برای اسکله در نروژ استفاده شد. اولین سکوی اسپار طراحی شده برای تولید، اسپار نپتون بود که در خلیج مکزیک واقع شده و در سپتامبر ۱۹۹۶ توسط کر مک‌گی نصب شد. اولین و تاکنون منحصر به فردترین سکوی اسپار سلولی، اسپار رد
منحصر به فردترین سکوی اسپار سلولی، اسپار رد هاوک کر-مک‌گی (۷ سلول با قطر ) بود. تخلیه میدان ۴ سال پس از شروع تولید رخ داد، بنابراین رد هاوک در سال ۲۰۱۴ تحت برنامه "سکوهای نفتی به صخره‌ها" دفتر اجرای ایمنی و محیط زیست از رده خارج شد، که در آن زمان عمیق‌ترین سکوی شناوری بود که از رده خارج می‌شد. عمیق‌ترین سکوی تولیدی جهان پردیدو است، یک سکوی خرپایی در خلیج مکزیک، با عمق متوسط ​​آب . این سکو توسط رویال داچ شل اداره می‌شود و با هزینه ۳ میلیارد دلار ساخته شده است.
جزیره گایولا یکی از جزایر کوچک ناپل، خارج از محله مسکونی پوسیلیپو، در کلان‌شهر ناپل و منطقه کامپانیا، در جنوب غربی ایتالیا است. این جزیره در پارک «گایولا غرق شده» واقع شده است. جغرافیا. این شهر در خلیج ناپل و بخشی از مجمع‌الجزایر آتشفشانی کامپانیا در دریای تیرنی واقع شده است. این جزیره در مرکز "پارکو سامرسو دی گایولا" یا «پارک زیر آب گایولا»، یک منطقه حفاظت‌شده دریایی، قرار دارد. تاریخچه. این جزیره نام خود را از حفره‌هایی که در ساحل پوسیلیپو پراکنده‌اند، گرفته است. کلمه لاتین '. (به معنای "غار کوچک") از
گرفته است. کلمه لاتین '. (به معنای "غار کوچک") از گویش منطقه عبور کرد و به "کاویولا" تبدیل شد. در ابتدا، این جزیره کوچک با نام اوپلئا، محافظ ناوبری امن، شناخته می‌شد و محل یک معبد کوچک بود. این جزیره بسیار نزدیک به ساحل است و با چند شنا می‌توان به آن رسید. فرض بر این است که در ابتدا چیزی بیش از امتداد دماغه روبرو نبوده و تنها بعدها به دستور لوکولوس به‌طور مصنوعی از آن جدا شده است. در قرن هفدهم، این جزیره عملاً مملو از کارخانه‌های رومی بود، در حالی که دو قرن بعد، این جزیره به عنوان یک توپخانه در دفاع از
قرن بعد، این جزیره به عنوان یک توپخانه در دفاع از خلیج ناپل عمل می‌کرد. در آغاز قرن نوزدهم، این جزیره محل سکونت زاهدی زاهد به نام «جادوگر» بود که به لطف صدقات ماهیگیران زندگی می‌کرد. کمی بعد، این جزیره شاهد ساخت ویلایی بود که امروزه در آن قرار دارد و متعلق به مهندس دریانوردی، نلسون فولی، برادر همسر سر آرتور کانن دویل بود. فولی همچنین مالک ویلا بچی در سرزمین اصلی روبروی ایزولا دی گایولا بود. از سال ۱۸۹۶ تا ۱۹۰۳، مالک ویلا بچی، نورمن داگلاس، نویسنده کتاب "«سرزمین آژیر»" بود، اما او آن را دوباره به فولی
"«سرزمین آژیر»" بود، اما او آن را دوباره به فولی فروخت. دومی یک صندلی کابلی تک نفره ساخت که جزیره را به سرزمین اصلی متصل می‌کرد. [ "" ] قرن بیستم. افسانه‌های ناپل، گایولا را «جزیره‌ای نفرین‌شده» می‌دانند که با زیبایی‌اش «سرنوشتی بی‌قرار» یعنی «نفرین گایولا» را پنهان می‌کند. این شهرت از بدشانسی‌های مکرر و مرگ‌های زودرس در خانواده‌های مالکان قرن بیستمی آن نشأت گرفته است. به عنوان مثال، در دهه ۱۹۲۰، این جزیره متعلق به هانس براون سوئیسی بود که جسدش در حالی که در فرشی پیچیده شده بود، پیدا شد. کمی بعد، همسرش در
فرشی پیچیده شده بود، پیدا شد. کمی بعد، همسرش در دریا غرق شد. مالک بعدی، اتو گرونبک آلمانی بود که در اثر حمله قلبی در حالی که در ویلای این جزیره اقامت داشت، درگذشت. مالک بعدی، موریس-ایو ساندوز، وارث کارخانه داروسازی ساندوز، در یک بیمارستان روانی در سوئیس خودکشی کرد. این جزیره از آن زمان تاکنون متعلق به جیانی آنیلی، مالک تورینی فیات اتومبیلز، که شاهد مرگ بسیاری از بستگانش بود، و جی. پاول گتی، که از دور شاهد خودکشی پسر بزرگش، مرگ پسر کوچکش و ربوده شدن نوه‌اش قبل از مرگش بود، نیز بوده است. آخرین مالک خصوصی این
از مرگش بود، نیز بوده است. آخرین مالک خصوصی این جزیره، جیانپاسکاله گراپونه بود که زندانی شد. روزنامه‌ها در سال ۲۰۰۹، پس از قتل فرانکو آمبروسیو و همسرش جیووانا ساکو، که صاحب ویلایی در روبروی جزیره بودند، دوباره دربارهٔ «نفرین گایولا» صحبت کردند. روزگار کنونی. این جزیره اکنون متعلق به دولت منطقه کامپانیا و یک منطقه حفاظت‌شده در داخل آن است. این جزیره شامل منطقه حفاظت‌شده دریایی "پارکو سامرسو دی گایولا" (پارک زیرآبی گایولا) در خلیج ناپل است. دولت منطقه‌ای مدیریت آن را به نظارت باستان‌شناسی واگذار کرد. این
آن را به نظارت باستان‌شناسی واگذار کرد. این مرجع دولتی با همکاری سازمان مردم‌نهاد مرکز مطالعات میان‌رشته‌ای گایولا یک مرکز مطالعاتی تأسیس کرد.
جزیره مقدس (ایزولا ساکرا) در منطقه لاتزیو ایتالیا در جنوب رم، نزدیک دریای تیرنی واقع شده است. این جزیره بخشی از شهر فیومیچینو است. نمای کلی. منطقه بین پورتوس و اوستیا آنتیکا توسط امپراتور کلودیوس به یک جزیره مصنوعی تبدیل شد و کانالی ایجاد شد که تیبر را به پورتوس (فوسا ترایانا، که اکنون کانال فیومیچینو است) متصل می‌کرد. کشتی‌های تجاری که از مصر و آفریقا می‌آمدند، می‌توانستند با استفاده از این کانال به اوستیا برسند. این جزیره در ابتدا بسیار کوچکتر بود، اما به دلیل فعالیت آبرفتی تیبر، دائماً در حال رشد بوده
دلیل فعالیت آبرفتی تیبر، دائماً در حال رشد بوده است. مساحت آن از دوران باستان تقریباً پنج برابر شده است. ساکنان پورتوس، مدیران، بازرگانان، تجار و کارگران دریایی طبقه متوسط بودند که اغلب از نسل بردگان بودند. در قرن اول میلادی، جاده‌ای دو بندر را به هم متصل می‌کرد، از میان جزیره عبور می‌کرد و به محور اصلی جاده تبدیل می‌شد. گورستان ایزولا ساکرا در کنار جاده شکل گرفت که بین دهه‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰، زمانی که زمین در حال احیا بود، کشف شد. برخی از ساختمان‌های گورستان دو طبقه هستند که به طرز استادانه‌ای با نقاشی،
دو طبقه هستند که به طرز استادانه‌ای با نقاشی، گچبری و موزاییک تزئین شده‌اند. سمت چپ "گودال ترایانا" یک منطقه مسکونی در پورتوس بود. در نزدیکی کانال فیومیچینو، در کنار پلی که به پورتوس می‌رسید، می‌توان به اصطلاح ترمه دی ماتیدیا را دید. هسته اصلی این مجموعه در اواسط قرن دوم ساخته شده و تا قرن ششم مورد استفاده قرار می‌گرفت. کلیسای سنت هیپولیتوس بین اواخر قرن چهارم و اوایل قرن پنجم ساخته شده است. این ساختمان توسط دو ردیف ستون به سه شبستان تقسیم شده است. مطالعه بقایای اسکلت انسان از این مکان همچنان اطلاعات مهمی
اسکلت انسان از این مکان همچنان اطلاعات مهمی در مورد رژیم غذایی و بیماری‌ها در روم باستان ارائه می‌دهد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;