payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انتقال عظیم جمعیت، از جنوب فقیر به شمال صنعتیِ در حال رونق، رخ داد. با این حال، این امر تضادهای اجتماعی، از جمله بین «اشراف کارگری» قدیمی و مهاجران جدید کم‌صلاحیت‌تر («اُپرایو-ماسه») با اصالت جنوبی را تشدید کرد. علاوه بر این، شکاف عمیقی بین ثروتمندان و فقرا همچنان وجود داشت. تا پایان دهه شصت، تخمین زده می‌شد که ۴میلیون ایتالیایی (از جمعیت ۵۴٫۵میلیون‌ها نفر) بیکار، نیمه‌بیکار و کارگر فصلی بودند. همان‌طور که مورخ پل گینزبورگ اشاره کرده است، جامعه مرفه برای این بخش از جمعیت ایتالیا «شاید به معنای یک دستگاه
این بخش از جمعیت ایتالیا «شاید به معنای یک دستگاه تلویزیون بوده باشد، اما چیز ارزشمند دیگری جز آن».
برهماشپرک‌ها گونه‌ای از شاپرک‌ها از تیرهٔ برهماشاپرکان (Brahmaeidae) است. آکانتوبراهمیا (Acanthobrahmaea)، براهمیدیا (Brahmidia) و براکیگناتا (Brachygnatha) مترادف هستند. "آکانتوبراهمیا" گاهی به عنوان یک زیرسرده در نظر گرفته می‌شود، گونه‌ای بومی و بازمانده را توصیف می‌کند که تنها در همسایگی کرکس مونته در ایتالیا یافت می‌شود.
جنبش اجتماعی ایتالیا (به , MSI) یک حزب سیاسی نئوفاشیسم در ایتالیا بود. یک حزب راست افراطی، که تا دهه ۱۹۹۰ خود را به عنوان مدافع میراث فاشیسم ایتالیایی معرفی می‌کرد، و بعداً به سمت محافظه‌کاری ملی گرایش پیدا کرد. در سال ۱۹۷۲، حزب دموکراتیک اتحاد سلطنت‌طلب ایتالیا در MSI ادغام شد و نام رسمی حزب به جنبش اجتماعی ایتالیا - راست ملی (به تغییر یافت. MSI–DN). حزب MSI که در سال ۱۹۴۶ توسط هواداران دیکتاتور سابق بنیتو موسولینی، که اکثر آنها در تجربه جمهوری اجتماعی ایتالیا و حزب فاشیست جمهوری‌خواه شرکت داشتند، تشکیل
و حزب فاشیست جمهوری‌خواه شرکت داشتند، تشکیل شد، تا اوایل دهه ۱۹۶۰ به چهارمین حزب بزرگ ایتالیا تبدیل شد. این حزب از اواخر دهه ۱۹۴۰ و تا دهه ۱۹۵۰ به‌طور غیررسمی از حزب دموکراسی مسیحی حمایت محلی و در نهایت ملی کرد و در ضدیت با کمونیسم سهیم بود. در اوایل دهه ۱۹۶۰، این حزب به حاشیه سیاست ایتالیا رانده شد و تنها در دهه ۱۹۸۰ به تدریج شروع به کسب برخی از رسمیت‌های سیاسی کرد. رقابت داخلی بین جناح‌های میانه‌رو و رادیکال حزب وجود داشت. رادیکال‌ها در سال‌های شکل‌گیری حزب تحت رهبری جورجیو آلمیرانته رهبری آن را بر عهده
تحت رهبری جورجیو آلمیرانته رهبری آن را بر عهده داشتند، در حالی که میانه‌روها در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ کنترل را به دست گرفتند. بازگشت آلمیرانته به عنوان رهبر در سال ۱۹۶۹ با یک استراتژی بزرگ و گسترده مشخص شد. در سال ۱۹۸۷، زمام امور حزب به دست جانفرانکو فینی افتاد و در سال ۱۹۹۵ تحت رهبری او، حزب به اتحاد ملی (AN)، یک حزب پسافاشیستی، تبدیل شد. در آن زمان، اقلیت کوچکی به رهبری پینو راوتی، با مسیر جدید مخالفت کردند و به جای آن، جنبش اجتماعی شعله سه رنگ (MSFT) را تشکیل دادند. در سال ۲۰۰۹، AN با حزب اصلی راست
را تشکیل دادند. در سال ۲۰۰۹، AN با حزب اصلی راست میانه‌رو آن زمان، یعنی حزب مردم آزادی (PdL)، ادغام شد، در حالی که برادران ایتالیا در سال ۲۰۱۲ به عنوان انشعابی راست‌گرا از PdL تأسیس شد، و ده سال بعد به بزرگ‌ترین حزب کشور تبدیل شد. تاریخچه. حزب MSI نام و ایده‌های خود را از جمهوری اجتماعی ایتالیا (RSI) گرفت، یک شکل «خشونت‌آمیز، اجتماعی‌گرایانه و انقلابی جمهوری‌خواه» از فاشیسم که در سال ۱۹۴۳ به عنوان یک دولت دست‌نشانده نازی‌ها در شمال شبه‌جزیره ایتالیا و پشت خطوط جبهه آلمان نازی به رهبری بنیتو موسولینی تأسیس
جبهه آلمان نازی به رهبری بنیتو موسولینی تأسیس شد. تنها حزب قانونی این جمهوری، حزب فاشیست جمهوری‌خواه موسولینی (PFR)، الهام‌بخش ایجاد MSI بود. این حزب توسط رهبران سابق فاشیست و کهنه‌سربازان ارتش فاشیست جمهوری تشکیل شد و به عنوان جانشین هر دو حزب PFR و همچنین حزب ملی فاشیست اصلی (PNF) شناخته شده است. با این حال، MSI تلاش کرد تا آموزه‌های فاشیستی را به سمتی معتدل‌تر و پیچیده‌تر مدرن‌سازی و بازنگری کند. این حزب همچنین از عناصر مواضع ضدکمونیستی و ضدحاکمیتی حزب اعتراضی کوتاه‌مدت پس از جنگ به نام «جبهه مرد ساده»
کوتاه‌مدت پس از جنگ به نام «جبهه مرد ساده» الهام گرفت و بسیاری از حامیان اولیه این حزب پس از انحلال آن در سال ۱۹۴۹ به MSI پیوستند. سال‌های اولیه (۱۹۴۶–۱۹۵۴). در ۱۲ نوامبر ۱۹۴۶، جنبش وحدت اجتماعی ایتالیا ("Movimento Italiano di Unità Sociale" , MIUS) توسط جورجو آلمیرانته و کهنه سربازان فاشیست سابق جمهوری اجتماعی ایتالیا (RSI) تأسیس شد تا نقشی رسمی به نمایندگان خود بدهد که قرار بود در ۲۶ دسامبر در دفتر آرتورو میشلینی در جلسه‌ای شرکت کنند. [ "" ] جنبش اجتماعی ایتالیا رسماً در ۲۶ دسامبر ۱۹۴۶ در رم از طریق
ایتالیا رسماً در ۲۶ دسامبر ۱۹۴۶ در رم از طریق ادغام گروه‌های سیاسی کوچک تأسیس شد: MIUS، جبهه ایتالیایی ("Fronte dell'Italiano")، جبهه کار ("Fronte del Lavoro")، اتحادیه کارگری کارگران راه‌آهن ایتالیا ("Unione Sindacale dei Ferrovieri Italiani") و گروه پیشکسوتان مستقل ("Gruppo Reduci Indipendenti"). جورجیو آلمیرانته، مقام سابق RSI، اولین رهبر حزب شد. سه هدف اصلی اولیه حزب احیای فاشیسم موسولینی، حمله به دموکراسی ایتالیا و مبارزه با کمونیسم بود. با توجه به اجماع ضد فاشیستی که در قانون اساسی پس از جنگ ایتالیا
ضد فاشیستی که در قانون اساسی پس از جنگ ایتالیا و توافقات با نیروهای متفقین تجسم یافته بود، حمایت از بازگشت به فاشیسم باید با احتیاط انجام می‌شد. اگرچه MSI خود را با محدودیت‌های محیط دموکراتیک وفق داد، ایدئولوژی آشکار آن آشکارا در تضاد و تقابل با دموکراسی لیبرال بود، و در نتیجه از "قوس قانون اساسی ،" حلقه‌های احزابی که در تهیه و تصویب قانون اساسی ایتالیا شرکت کرده بودند و به عنوان یک ائتلاف سست در مورد برخی از مسائل سیاست‌گذاری ادامه دادند، و از احزابی که برای حکومت مشروع تلقی می‌شدند، کنار گذاشته شد. حزب
حکومت مشروع تلقی می‌شدند، کنار گذاشته شد. حزب MSI حمایت مالی خود را از بازرگانان و زمین‌داران ثروتمندی دریافت کرد که از احتمال به قدرت رسیدن یک رژیم کمونیستی در ایتالیا – چه از طریق انقلاب داخلی و چه تصرف توسط نیروهای شوروی – نگران بودند. در انتخابات سراسری ایتالیا در سال ۱۹۴۸، این حزب نئوفاشیست موفق به کسب هفت کرسی در مجلس نمایندگان و یک کرسی در سنا شد. اما به‌زودی در درون MSI اختلافات داخلی فزاینده‌ای شکل گرفت؛ از یک سو محافظه‌کارانی که خواهان مشارکت در ناتو و اتحادهای سیاسی با سلطنت‌طلبان و دموکرات‌های
و اتحادهای سیاسی با سلطنت‌طلبان و دموکرات‌های مسیحی بودند، و از سوی دیگر سخت‌گیرانی که می‌خواستند حزب به یک پلتفرم ضدآمریکایی و ضدحاکمیت تبدیل شود. آلمیرانته به دلیل موضع قاطع ضدناتو در سال ۱۹۵۰ از رهبری حزب کنار گذاشته شد و جای خود را به محافظه‌کار آگوستو دِ مارسانیک داد، که تحت رهبری او حزب به برخی موفقیت‌های قابل توجه انتخاباتی دست یافت. رهبری آرتورو میشلینی (۱۹۵۴–۱۹۶۹). چهار سال بعد در سال ۱۹۵۴، آرتورو میشلینی جایگزین د مارسانیچ شد. عناصر محافظه‌کار در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ بر حزب تسلط داشتند، و این حزب
دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ بر حزب تسلط داشتند، و این حزب روند نسبتاً میانه‌رویی را حفظ کرد. در اواخر دهه ۱۹۵۰، MSI به چهارمین حزب بزرگ ایتالیا تبدیل شده بود و سیستم حزبی ایتالیا از نظر حضور مستمر و قابل توجه نئوفاشیستی از پایان جنگ جهانی دوم در اروپا بی‌نظیر بود. میشلینی در دوران رهبری خود بر حزب، استراتژی "inserimento" (درج) را پایه‌گذاری کرد که شامل کسب پذیرش از طریق همکاری با سایر احزاب در چارچوب دموکراسی لیبرال بود. رادیکال‌ها که از تمرکز MSI بر پارلمانتاریسم و تلاش‌های آنها برای ایجاد تصویری از احترام
و تلاش‌های آنها برای ایجاد تصویری از احترام دموکراتیک ناراضی بودند، شروع به ایجاد چندین گروه انشعابی کردند. پینو راوتی و دیگران در سال ۱۹۵۶ برای تأسیس اوردینه نووو رفتند، در حالی که استفانو دله چیایی پیشتاز ملی را در سال ۱۹۶۰ تأسیس کرد. در بستر وسیع‌تر جنگ سرد، ضدیت با کمونیسم به عنوان اصل پایدار جمهوری ایتالیا جایگزین ضدیت با فاشیسم شده بود، و دموکرات‌های مسیحی شروع به پذیرش حمایت سیاسی از حزب (همراه با سلطنت‌طلبان و لیبرال‌ها) برای حمایت از دولت‌های اقلیت خود پس از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۵۸
خود پس از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۵۸ کردند. پیش از این در اواخر دهه ۱۹۴۰، دموکرات‌های مسیحی، تا حدودی با اکراه، با احتیاط حمایت MSI را پذیرفته بودند تا حزب کمونیست ایتالیا (PCI) را از شورای شهر رم دور نگه دارند. در مارس ۱۹۶۰، MSI حتی تنها حامی کابینه اقلیت دموکرات مسیحی تامبرونی شد که پیامدهای سیاسی عظیمی داشت. با افزایش نگرانی‌ها در مورد نقش رو به گسترش حزب در سیاست ایتالیا، شورش‌ها بین هواداران نئوفاشیست و چپ‌گرایان رادیکال رایج شد. با اطلاع از اینکه کنگره ملی MSI قرار است در ژوئیه ۱۹۶۰ در جنوا
کنگره ملی MSI قرار است در ژوئیه ۱۹۶۰ در جنوا برای جشن گرفتن موفقیت استراتژی "inserimento" برگزار شود، اعتراضات ضد فاشیستی ستیزه‌جویانه در ۳۰ ژوئن در این شهر فوران کرد. این تجمعات طی دو هفته بعدی به سایر شهرهای ایتالیا گسترش یافت و منجر به درگیری‌های خشونت‌آمیز و گاهی مرگبار با پلیس شد. در نتیجه، دولت برگزاری کنگره را ممنوع کرد و در نهایت در ۲۷ ژوئیه استعفا داد. این رویداد پایان شکست‌خورده استراتژی "inserimento" و آغاز افول طولانی حزب را رقم زد. پس از پیروزی دولت چپ میانه در سال ۱۹۶۳، دموکرات‌های مسیحی دیگر
دولت چپ میانه در سال ۱۹۶۳، دموکرات‌های مسیحی دیگر نیازی به حمایت پارلمانی MSI نداشتند و این حزب قطعاً به «گتوی سیاسی» بازگردانده شد؛ بنابراین هدف اصلی آن در دهه‌های بعد، بازگشت به بازی سیاسی شد. همچنین از بین رفتن این استراتژی منجر به رادیکال شدن گروه‌های انشعابی خشونت‌آمیز مانند Ordine Nuovo شده است. رهبری جورجیو آلمیرانته (۱۹۶۹–۱۹۸۷). میشلینی تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۹، زمانی که اولین رهبر حزب، آلمیرانته، دوباره کنترل را به دست گرفت، رهبر MSI باقی ماند. دومی با دنبال کردن یک سیاست تهاجمی علیه قیام‌های
دومی با دنبال کردن یک سیاست تهاجمی علیه قیام‌های دانشجویی چپ‌گرا، تلاش کرد تا حزب را احیا کند، زیرا جنبش دانشجویی ۱۹۶۸ برای سازمان جوانان حزب ویرانگر بود. آلمیرانته با درس گرفتن از رویکرد شکست‌خورده میشلینی در مورد "«بی‌تفاوتی» (inserimento)"، در گزارش خود به کمیته مرکزی حزب در سال ۱۹۶۹ اعلام کرد: «ما در برابر دو مسیر متفاوت ایستاده‌ایم: جایگزینی برای سیستم یا جایگزینی در درون سیستم». او در سال ۱۹۷۲ یک استراتژی دوگانه از گفتمان سخت ضد سیستمی همراه با ایجاد یک ائتلاف گسترده‌تر «راست ملی» ("Destra
با ایجاد یک ائتلاف گسترده‌تر «راست ملی» ("Destra Nazionale") را معرفی کرد او حزب را در هر دو جهت محافظه‌کارانه و رادیکال گسترش داد، همکاری‌ای را آغاز کرد که در نهایت منجر به ادغام با حزب ملی سلطنت‌طلب شد، راوتی و دیگر رادیکال‌ها را دوباره در MSI ادغام کرد و تلاش کرد چهره‌های محافظه‌کار را از دموکرات‌های مسیحی و لیبرال‌ها جذب کند. این حزب در اوایل دهه ۱۹۷۰ به شدت رشد کرد و در سال ۱۹۷۳ تعداد اعضای آن به ۴۲۰۰۰۰ نفر رسید. حزب MSI در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۷۲ در یک لیست مشترک با سلطنت‌طلبان، تقریباً
سال ۱۹۷۲ در یک لیست مشترک با سلطنت‌طلبان، تقریباً حمایت خود را دو برابر کرد و به ۸٫۷٪ آرا رساند که بالاترین امتیاز آن تا سال ۱۹۹۴ بود. این حزب با موفقیت از اعتراضات جنوب و دستور کار «قانون و نظم» بهره برد.
بوگد خان (۱۳ اکتبر ۱۸۶۹ - ۲۰ مه ۱۹۲۴) خان خانات بوگد مغولستان از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۴ بود، که پس از استقلال "عملی این ایالت از" سلسله چینگ چین پس از انقلاب شین‌های، صورت گرفت. او که در تبت متولد شده بود، به عنوان هشتمین جبتسوندامبا خوتوکتو ، سومین فرد مهم در سلسله مراتب بوداییان تبت ، پس از دالایی لاما و پانچن لاما ، سومین فرد مهم در سلسله مراتب بوداییان تبت بود و به همین دلیل با نام "بوگدو لاما" نیز شناخته می‌شود. او رهبر معنوی بودیسم تبتی در خاقانات بوگد بود. همسر او ، تسندین دوندوگدولام ، اخ داگینا (" مادر
همسر او ، تسندین دوندوگدولام ، اخ داگینا (" مادر داکینی ")، به عنوان مظهر تارای سفید شناخته می‌شد . زندگی. بوگد خان در سال 1869 در منطقه لهاسا، در خانواده‌ای از یک مقام تبتی متولد شد. او با نام آگوان لووسان چویجینیام دانزان وانچوگ متولد شد . پدرش، گونچیگتسرن، حسابدار دربار دوازدهمین دالایی لاما بود . این پسر رسماً به عنوان تجسم جدید بوگد گگن در پوتالا در حضور سیزدهمین دالایی لاما و پانچن لاما شناخته شد . بوگد گگن جدید در سال 1874 به اورگا ، پایتخت مغولستان بیرونی ، رسید. پس از آن او فقط در مغولستان زندگی
بیرونی ، رسید. پس از آن او فقط در مغولستان زندگی کرد. در نتیجه، از دوران جوانی، بوگد گگن هشتم موضوع دسیسه‌های مقامات چینگ در اورگا بود. بعدها او سوژه کمپین‌های تبلیغاتی سازماندهی شده توسط کمونیست‌های مغولستان شد که با ادعای مسموم‌کننده‌ی پرکار، کودک‌آزار و عیاش بودن به او حمله می‌کردند، ادعاهایی که بعدها در ادبیات و سایر ادبیات غیرعلمی (مانند جیمز پالمر) تکرار شد . با این حال، تجزیه و تحلیل اسناد ذخیره شده در بایگانی‌های مغولستان و روسیه این اظهارات را تأیید نمی‌کند. به عنوان یک راهب، بوگد دسترسی محدودی به
نمی‌کند. به عنوان یک راهب، بوگد دسترسی محدودی به ابزارهای فیزیکی برای اعمال قدرت داشت، اگرچه برخی از دشمنان به دلیل کفر اعدام شدند. فردیناند اوسندوفسکی، مسافر لهستانی، ثبت کرده است که او «هر فکر، هر حرکت شاهزادگان و خان‌ها، کوچکترین توطئه علیه خود را می‌دانست و مجرم معمولاً با مهربانی به اورگا دعوت می‌شد ، جایی که زنده برنمی‌گشت.» ادعاهای اوسندوفسکی مبنی بر آشنایی‌اش با بوگد گگن با تجزیه و تحلیل تطبیقی ​​کتاب و نسخه‌های خطی او تأیید نشد. تا بهار ۱۹۱۱، برخی از اشراف برجسته مغولستان، از جمله شاهزاده
برخی از اشراف برجسته مغولستان، از جمله شاهزاده توگس-اوچیرین نامنانسورن، جبستوندامبا خوتوختو را متقاعد کردند که جلسه‌ای از اشراف و مقامات کلیسایی را برای بحث در مورد استقلال تشکیل دهد. خوتوختو موافقت کرد. برای جلوگیری از سوءظن، او از مناسبت یک جشنواره مذهبی به عنوان بهانه استفاده کرد، که در آن رهبران گرد هم آمده در مورد لزوم تقسیم مجدد مالیات‌ها بین خوشوشون‌ها بحث می‌کردند. این جلسه در ۱۰ ژوئیه برگزار شد و مغول‌ها در مورد استقلال بحث کردند. جلسه به بن‌بست رسید، برخی طرفدار مقاومت کامل و برخی دیگر طرفدار
رسید، برخی طرفدار مقاومت کامل و برخی دیگر طرفدار مقاومت جزئی بودند. هجده اشراف تصمیم گرفتند امور را به دست بگیرند. آنها مخفیانه در تپه‌های خارج از اورگا تشکیل جلسه دادند و تصمیم گرفتند که مغولستان باید استقلال خود را اعلام کند. سپس آنها خوتوکتو را متقاعد کردند که هیئتی متشکل از سه نماینده برجسته - یک اشراف سکولار، یک روحانی و یک مقام غیر روحانی - را برای کمک به روسیه بفرستند. ترکیب خاص هیئت - یک اشراف‌زاده، یک روحانی و یک فرد عادی - احتمالاً با هدف ایجاد حس اجماع ملی در این مأموریت صورت گرفته است. در ۱
حس اجماع ملی در این مأموریت صورت گرفته است. در ۱ دسامبر، دولت موقت خلخا با صدور اعلامیه‌ای عمومی، تأسیس حکومت دینی تحت نظر جبتسوندامبا خوتوکتو را اعلام کرد. در ۲۹ دسامبر، خوتوکتو رسماً به عنوان بوگد خان دولت جدید مغولستان منصوب شد. بوگد گگن قدرت خود را از دست داد، زمانی که حکومت چینی‌ها در سال ۱۹۱۹ احیا شد. دارچین چین وانگ، شاهزاده ایماکِ توسیتوی خان، حامی حکومت چین بود، در حالی که برادر کوچکترش، تسونگ، حامی اونگرن-اشترنبرگ بود . هنگامی که نیروهای بارون اونگرن در حمله سال ۱۹۲۰ خود نتوانستند اورگا را تصرف
در حمله سال ۱۹۲۰ خود نتوانستند اورگا را تصرف کنند، بوگد در حصر خانگی قرار گرفت؛ سپس او اندکی قبل از تصرف اورگا در سال ۱۹۲۱، به دست نشانده اونگرن تبدیل شد. پس از انقلاب سال ۱۹۲۱ به رهبری دامدین سوخباتار ، به بوگد خان اجازه داده شد تا زمان مرگش در سال ۱۹۲۴، یک سال پس از مرگ همسرش، در یک سلطنت محدود بر تخت سلطنت بماند . پس از مرگ او. طبق قانون اساسی جمهوری خلق مغولستان در تاریخ 26 نوامبر 1924، دولت پس از مرگ بوگد خان، کنترل مهر او را به دست گرفت . پیشنهاد شد که قلمرو ژانگ زولین (" سه استان شرقی " چین)
شد که قلمرو ژانگ زولین (" سه استان شرقی " چین) مغولستان را در سال 1922 پس از آنکه کمونیست‌های مغولستانی طرفدار شوروی کنترل مغولستان شمالی را به دست گرفتند، تحت اداره بوگدا خان و بودو قرار دهد. پس از مرگ او، دولت انقلابی مغولستان، به رهبری پیروان کمونیست‌های شوروی، اعلام کرد که دیگر تناسخ وجود نخواهد داشت و جمهوری خلق مغولستان را تأسیس کرد . با این حال، شایعاتی در مورد تناسخ جبتسوندامبا خوتوکتو در همان سال در مغولستان ظاهر شد. هیچ تعیین سنتی از تجسم فرضی انجام نشد. شایعه دیگری در سال 1925 ظاهر شد. در نوامبر
نشد. شایعه دیگری در سال 1925 ظاهر شد. در نوامبر 1926، سومین خورال بزرگ جمهوری خلق مغولستان قطعنامه ویژه‌ای را تصویب کرد که جستجو برای تناسخ بوگد گگن نباید مجاز باشد. ممنوعیت نهایی توسط هفتمین کنگره حزب انقلابی خلق مغولستان و پنجمین خورال بزرگ خلق در سال 1928 تصویب شد. با این وجود، تناسخ بعدی بوگد گگن در تبت به عنوان پسری متولد ۱۹۳۲ در لهاسا یافت شد. این موضوع تا زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و انقلاب دموکراتیک در مغولستان اعلام نشد. نهمین جبتسوندامبا خوتوقتو رسماً در سال ۱۹۹۱ توسط چهاردهمین دالایی لاما
رسماً در سال ۱۹۹۱ توسط چهاردهمین دالایی لاما در دارامسالا و در سال ۱۹۹۹ در اولان‌باتور به تخت سلطنت نشست . [ "نیازمند منبع" ] کاخ سبز ، کاخ زرد ، کاخ قهوه‌ای و کاخ سفید چهار اقامتگاه اصلی در اورگا، پایتخت، بودند. کاخ سبز حفظ شده و یک جاذبه گردشگری در اولان‌باتور است.
یک قطعه جاودانه یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۲۰۰۰ به کارگردانی بری لوینسون که توسط بری مک‌اووی نوشته و با بازی او ساخته شده است. داستان فیلم دربارهٔ دو فروشنده کلاه گیس، یکی کاتولیک و دیگری پروتستانتیسم، است که در اواسط دهه ۱۹۸۰ در بلفاست، ایرلند شمالی جنگ‌زده زندگی می‌کنند. بازیگران نقش مکمل شامل کمدین بیلی کانلی در نقش یک بیمار در یک بیمارستان روانی هستند
«بلو آپ» یک مجله موسیقی ماهانه ایتالیایی است که عمدتاً بر موسیقی آلترناتیو و گمنام تمرکز دارد. این مجله در پوشش موسیقی هاوس، الکترونیکا، موسیقی تجربی، موسیقی اینداستریال، کوئیرکور، تکنو و بداهه‌نوازی جاز تخصص دارد. این مجله علاوه بر مقالات مربوط به موسیقی، بخش‌هایی نیز به ادبیات و تحلیل فیلم اختصاص داده است. سردبیر مجله استفانو ایزیدورو بیانکی است که بنیان‌گذار آن نیز می‌باشد. بخش ادبیات توسط فابیو دونالیسیو و بخش فیلم توسط روبرتو کورتی سرپرستی می‌شود. تاریخچه و مشخصات. "بلو آپ (Blow Up)" در سپتامبر ۱۹۹۵ به
و مشخصات. "بلو آپ (Blow Up)" در سپتامبر ۱۹۹۵ به عنوان یک مجله هوادارانه تأسیس شد که به یک مجله ماهانه تبدیل شد. در واقع، پس از شش شماره، مجله هوادارانه فقط با اشتراک در دسترس قرار گرفت. در ژوئن ۱۹۹۸، این مجله به کیوسک‌های روزنامه‌فروشی رسید. "مجله بلو آپ" توسط انتشارات تاتل منتشر می‌شود که توسط سفیدها در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد و در کورتونا، توسکانی مستقر است. نام این مجله از شخصیت آرچیبالد «هری» تاتل در فیلم "برزیل (فیلم ۱۹۸۵)" محصول سال ۱۹۸۵ الهام گرفته شده است. علاوه بر مجله، تاتل در سال ۲۰۰۳ مجموعه‌ای از
است. علاوه بر مجله، تاتل در سال ۲۰۰۳ مجموعه‌ای از کتاب‌ها با عنوان «کتاب‌های هری» را افتتاح کرد که به رشته‌ها، مضامین و پدیده‌های فرهنگی مرتبط با موسیقی و فرهنگ راک اختصاص دارد. تا به امروز پانزده جلد از این مجموعه منتشر شده است. این مجله در سال ۲۰۱۰ جایزه جایزه غریبه را با انگیزه زیر دریافت کرد: استفانو ایزیدورو بیانکی با عمل کردن از حاشیه و استقلال کامل، از مطبوعات موسیقی پیشین در برخورد با توزیع غیرمتعارف یا رایگان در قلمرو ملی پیشی گرفت و سهم قابل توجهی در شکل‌گیری نسل جدید شنوندگان، نوازندگان و
توجهی در شکل‌گیری نسل جدید شنوندگان، نوازندگان و منتقدان داشته است. در دوره‌ای از نهایت سردرگمی در موسیقی، استفانو ایزیدورو بیانکی تمایل خود را برای ارائه مسیرهای تلفیقی که سعی در قرار دادن در جنبش‌های منسجم داشتند، حفظ کرد، جنبش‌هایی که در غیر این صورت منزوی یا تکه‌تکه بودند و از بدنه موسیقی زیرزمینی عبور می‌کردند.»
باستان‌شناسی ویوا (به ایتالیایی: "Archaeology Alive") یک مجله دوماهنامه به زبان ایتالیایی در مورد باستان‌شناسی است. دفتر مرکزی آن در فلورانس، ایتالیا قرار دارد. تاریخچه و مشخصات. "مجله باستان‌شناسی ویوا (Archeologia Viva)" در سال ۱۹۸۲ توسط پیرو پرونتی تأسیس شد پرونتی همچنین به عنوان مدیر مجله فعالیت می‌کند که هر دو ماه یکبار توسط جیونتی گروه سرمقاله منتشر می‌شود. این مجله جلساتی در مورد باستان‌شناسی و یک جشنواره فیلم باستان‌شناسی سالانه برگزار می‌کند. مقالات مکرر در "باستان‌شناسی ویوا" شامل موضوعاتی در مورد
مکرر در "باستان‌شناسی ویوا" شامل موضوعاتی در مورد دوره‌های ماقبل تاریخ و قرون وسطی با توجه ویژه به تمدن‌های کلاسیک مدیترانه است. در هر شماره گزارش‌هایی در مورد کاوش‌های بزرگ، تکنیک‌های باستان‌شناسی، باستان‌شناسی زیر آب، موزه‌ها و نمایشگاه‌ها در ایتالیا و خارج از کشور منتشر می‌شود.
بیانکو و نرو () یک مجله سینمایی ایتالیایی است. این قدیمی‌ترین نشریه سینمایی در ایتالیا است. تاریخچه و مشخصات. "بیانکو ای نرو" در سال ۱۹۳۷ توسط لوئیجی کیارینی به عنوان ارگان رسمی مدرسه نمایش مرکز تجربی سینما. اولین شماره آن در ژانویه همان سال منتشر شد. "بیانکو ای نرو" رسانه رسمی مرکز آزمایش فیلمبرداری در چینه‌چیتا مستقر در رم بود. "بیانکو اِ نرو (Bianco e Nero)" به عنوان یک مجله ماهانه آغاز به کار کرد و محتوای آن شامل نقدها و مقالاتی در مورد آموزش و نظریه فیلم بود. اولین مدیر آن لوئیجی فردی بود. از سال ۱۹۳۹،
بود. اولین مدیر آن لوئیجی فردی بود. از سال ۱۹۳۹، این مجله همچنین مجموعه‌ای از کتاب‌های تک‌نگاری ویژه در مورد تاریخ، فرم و تکنیک سینما را منتشر کرد. انتشار آن به‌طور موقت بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶ به دلیل جنگ جهانی دوم متوقف شد و در سال ۱۹۴۷ از سر گرفته شد. در سال ۱۹۹۹، این مجله املای خود را به "بیانکو و نرو" تغییر داد و به یک دوماهنامه تبدیل شد. این مجله توسط انتشارات دانشگاه رم منتشر می‌شود. مجله فیلم اسپانیایی هدف با الگوبرداری از سیاه و سفید تأسیس شد.
برتولدو یک مجله دوهفته‌نامه طنز سورئال بود که از ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۶ تا ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳ در دوران فاشیسم ایتالیا منتشر می‌شد. دفتر این مجله در میلان بود. در حالی که مجله "بکو جالو" طنز سیاسی شجاعانه‌ای علیه رژیم فاشیستی منتشر می‌کرد، نویسندگان مرتجع "برتولدو"، مانند مارچلو مارچزی و همچنین "مارک اورلیو"، نوعی طنز سورئال را توسعه دادند که مورد قبول رژیم قرار گرفت. برخی از بهترین هنرمندان و نویسندگان جوان در این مجله کار می‌کردند. در میان آنها می‌توان به نویسنده محبوب، جووانینو گوارسکی (۱۹۰۸–۱۹۶۸) و دانشجوی معماری
جووانینو گوارسکی (۱۹۰۸–۱۹۶۸) و دانشجوی معماری یهودی رومانیایی (که بعدها کاریکاتوریست مشهور آمریکایی شد) سائول استاینبرگ (۱۹۱۴–۱۹۹۹) اشاره کرد. گوارسکی از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۳ سردبیری این مجله را بر عهده داشت. "برتولدو" توسط یک مجله طنز دیگر "کاندیدو (مجله)") جایگزین شد.
د داسک‌بلادز یک بازی ویدئویی به سبک نقش‌آفرینی اکشن است که توسط فرام‌سافتور برای کنسول نینتندو سوئیچ ۲ ساخته و منتشر خواهد شد. بازی تنها از حالت چندنفره برخوردار است، و تا هشت بازیکن را پشتیبانی می‌کند و شامل هر دو حالت بازیکن در مقابل بازیکن (PvP) و بازیکن در مقابل محیط یا هیولا (PvE) است. بازیکنان از بین بیش از دوجین شخصیت شبیه به خون‌آشام تحت نام بلادسورن (Bloodsworn) که هر کدام سلاح‌ها و توانایی‌های منحصر به فردی در اختیار دارند، یکی را انتخاب می‌کنند تا در نقشه‌های مختلف با یکدیگر به رقابت بپردازند.
تا در نقشه‌های مختلف با یکدیگر به رقابت بپردازند. توسعه و انتشار. فرام‌سافتور ایده‌های بالقوه‌ای را با نینتندو در میان گذاشت و آنچه را که کارگردان بازی هیدتاکا میازاکی به عنوان طرح کلی برای "د داسک‌بلادز" ارائه داد، توصیف کرد. اگرچه میازاکی آن را «بیشتر مجموعه‌ای از ایده‌های پراکنده تا یک ارائه شایسته» توصیف کرد، اما نینتندو برای ساخت بازی ابراز علاقه کرد و منجر به شروع پروژه شد. در ابتدا، یک تیم کوچک در فرام‌سافتور توسعه بازی برای کنسول نینتندو سوئیچ را آغاز کرد. همانطور که آن‌ها پیشرفت کردند، نینتندو
آغاز کرد. همانطور که آن‌ها پیشرفت کردند، نینتندو استودیو را از کنسول نینتندو سوئیچ ۲ که قرار بود عرضه شود مطلع کرد که این امر باعث تغییر در استراتژی توسعه برای بهره‌گیری از سخت‌افزار جدید و تأکید بیشتر بر ویژگی‌های آنلاین بازی و هماهنگی بیشتر با چشم‌انداز اصلی فرام‌سافتور شد. اگرچه از نظر مفهومی به خون‌آشام‌ها مرتبط هستند، اما بلادسورن‌ها به عنوان موجوداتی هیولاگونه به تصویر کشیده نمی‌شوند. در عوض، توسعه‌دهندگان قصد داشتند مضامین عاشقانه مرتبط با خون‌آشام‌ها و خون را از طریق بلادسورن که به‌طور کلی با نام
و خون را از طریق بلادسورن که به‌طور کلی با نام "د داسک‌بلادز" نیز شناخته می‌شوند، بازنگری کنند. جلوه‌های بصری بازی از سبک گوتیک و دورهٔ ویکتوریایی و همچنین اواخر دوران نوین آغازین الهام گرفته شده است. فرام‌سافتور برای گیم‌پلی حالت بازیکن در مقابل بازیکن (PvP) و بازیکن در مقابل محیط یا هیولا (PvE) را پیاده‌سازی کرد، زیرا معتقد بود که این روش فرصت‌های متنوعی برای طراحی بازی ارائه می‌دهد و به آن‌ها اجازه می‌دهد تخصص خود را در خلق رویارویی‌های چالش‌برانگیز با دشمنان به کار گیرند. از بازی "د داسک‌بلادز" در
با دشمنان به کار گیرند. از بازی "د داسک‌بلادز" در جریان مراسم نینتندو دایرکت در آوریل ۲۰۲۵ رونمایی شد. بازی قرار است در سال ۲۰۲۶ به‌طور انحصاری برای کنسول نینتندو سوئیچ ۲ منتشر شود.
مانفرد پادشاه سیسیل (؛ ۱۲۳۲ – ۲۶ فوریه ۱۲۶۶) آخرین پادشاه سیسیل از سلسله هوهناشتاوفن بود که از سال ۱۲۵۸ تا زمان مرگش سلطنت کرد. مانفرد، پسر طبیعی امپراتور مقدس روم، فردریک دوم، در سال ۱۲۵۴ به نمایندگی از برادرزاده‌اش کنرادین، نایب‌السلطنه پادشاهی سیسیل شد. او در مقام نایب‌السلطنه، شورش‌های پادشاهی را سرکوب کرد تا اینکه در سال ۱۲۵۸ حکومت کنرادین را غصب کرد. پس از تلاش اولیه برای آرام کردن پاپ اینوسنت چهارم، او از طریق جنگ و اتحادهای سیاسی، درگیری مداوم بین هوهناشتاوفن‌ها و دستگاه پاپ را در پیش گرفت. او در ۲
و دستگاه پاپ را در پیش گرفت. او در ۲ دسامبر ۱۲۵۴ ارتش پاپ را در فوجیا شکست داد. مانفرد که توسط سه پاپ متوالی تکفیر شده بود، هدف یک جنگ صلیبی (۱۲۵۵–۶۶) قرار گرفت که ابتدا توسط پاپ الکساندر چهارم و سپس توسط اوربان چهارم فراخوانده شد. فراخوان الکساندر نتیجه‌ای نداشت، اما اوربان از چارلز آنژو برای سرنگونی مانفرد کمک گرفت. مانفرد در جریان شکست از شارل در نبرد بنونتو کشته شد و شارل سلطنت سیسیل را به دست گرفت. اوایل زندگی. مانفرد در ونوسا متولد شد. به نظر می‌رسد فردریک دوم او را مشروع می‌دانست و طبق وصیت‌نامه‌اش
دوم او را مشروع می‌دانست و طبق وصیت‌نامه‌اش او را شاهزاده تارانتو نامید. فردریک، برادر ناتنی مانفرد، کنراد چهارم، را پادشاه آلمان، ایتالیا و سیسیل نامید، اما مانفرد در حالی که کنراد در آلمان بود، نایب‌السلطنه سیسیل بود. مانفرد که در ابتدا نام خانوادگی مادرش را داشت، در پاریس و بولونیا تحصیل کرد و با پدرش عشق به شعر و علم را به اشتراک گذاشت. هنگام مرگ فردریک در سال ۱۲۵۰، مانفرد، اگرچه تنها حدود ۱۸ سال داشت، اما در اجرای امانت خود وفادارانه و با قدرت عمل کرد. پادشاهی در آشفتگی بود، عمدتاً به دلیل شورش‌هایی
پادشاهی در آشفتگی بود، عمدتاً به دلیل شورش‌هایی که توسط پاپ اینوسنت چهارم تحریک شده بود. مانفرد توانست شهرهای شورشی متعددی را به جز ناپل مطیع خود کند. مانفرد در سال ۱۲۵۱ تلاش کرد تا به پاپ اینوسنت امتیازاتی بدهد تا از احتمال جنگ جلوگیری کند، اما این تلاش شکست خورد. وقتی کنراد چهارم، برادر مشروع مانفرد، در سال ۱۲۵۲ در جنوب ایتالیا ظاهر شد، اقتدار او به سرعت و به‌طور کلی مورد تأیید قرار گرفت. کنراد به سرعت مانفرد را از تمام املاکش محروم کرد و اقتدار او را منحصراً به شاهزاده‌نشین تارانتو محدود نمود. در اکتبر