payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که او را متقاعد کرد پس از تحصیل در تجارت نساجی خانوادگی کار کند. آن‌ها با همکاری یکدیگر خانه‌هایی برای کارگران کارخانه ساختند. در ۱۹۴۲، تاوازانی با جوزپه «بپو» وچّی، مهندسی که در صنعت نساجی فعالیت داشت، ازدواج کرد. همان سال، او انجمن کمک «اولین یاری» را برای کمک به آسیب‌دیدگان جنگ تأسیس نمود. وقتی آتیلیو رهبر پارتیزان‌ها شد، وچّی به مقاومت علیه نازی‌ها پیوست. او به‌عنوان پیک فعالیت می‌کرد و به یهودیانی که از ایتالیا به سوئیس می‌گریختند کمک می‌کرد. او معمولاً وانمود می‌کرد همراه دوستانش در کوه‌ها پیک‌نیک
وانمود می‌کرد همراه دوستانش در کوه‌ها پیک‌نیک می‌کند، اما گاهی در لباس یک راهبه ظاهر می‌شد و لباس‌هایی برای پناهجویان در کوله‌پشتی‌اش پنهان می‌کرد تا به آنان برای کسب پناهندگی کمک کند. در مقطعی توسط نیروهای آلمانی متوقف شد، اما توانست بگریزد. پس از سقوط بنیـتو موسولینی، او علیه نازی‌ها فعالیت کرد. تنها پسرش، ماریو، در ۱۹۴۷ متولد شد، و اگرچه دهه بعد را به مراقبت از او اختصاص داد، وچّی هم‌زمان در فعالیت‌های بشردوستانه مشارکت می‌کرد. او با گروه‌های ایتالیایی-آمریکایی در ایالات متحده ارتباط گرفت تا نیازهای
در ایالات متحده ارتباط گرفت تا نیازهای ایتالیا پس از جنگ را مطرح کند و در میلان با شرکت در بازی گلف، حضور در تئاتر لا اسکالا یا دیدار از ویلاها و استراحتگاه‌های کران-سور-سیِر روابط اجتماعی برقرار کرد. دوران حرفه‌ای. وقتی وشّی به عکاسی علاقه‌مند شد، شاگرد اِولین هوفر شد و به‌عنوان عکاس سفر آغاز کرد. او به خاورمیانه، آمریکای جنوبی، آفریقا و آسیا سفر کرد و از وضعیت انسانی و شرایط زندگی مردم عکس گرفت. او با انتشار آثارش تلاش کرد توجه جهانی را به سختی‌ها و بی‌عدالتی‌های اجتماعی جلب کند. کتاب‌های او از جمله
اجتماعی جلب کند. کتاب‌های او از جمله "سفارتخانه‌های ایتالیا در جهان" (۱۹۵۹)، "لهستان: هزاره دوم" (۱۹۶۶) و "رومانی: جهان لاتین" (۱۹۷۰) در سطح بین‌المللی بازتاب داشتند. اثر نخستش جایزهٔ فرهنگی از داگ هامرشولد دریافت کرد و اثر دومش مورد تقدیر دولت لهستان قرار گرفت. پس از مرگ نخستین همسرش، او با امینتوره فانفانی ازدواج کرد و به عنوان بانوی اول غیررسمی در بسیاری از رویدادهای دیپلماتیک حضور یافت. با وجود جایگاه اجتماعی جدید، حرفهٔ عکاسی و فعالیت‌های بشردوستانه‌اش را رها نکرد. او در سال ۱۹۸۳ به ریاست کمیتهٔ زنان
را رها نکرد. او در سال ۱۹۸۳ به ریاست کمیتهٔ زنان صلیب سرخ ایتالیا رسید و تا ۱۹۹۴ این سمت را حفظ کرد. همچنین در ۱۹۸۵ به‌عنوان نایب‌رئیس فدراسیون بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر انتخاب شد. او نهادی به نام (همیشه باهم برای صلح) تأسیس کرد که پروژه‌های گسترده‌ای در بیش از ۲۰۰ منطقهٔ بحران‌زده اجرا نمود. کمک‌هایش شامل ارسال غذا، دارو، تجهیزات کشاورزی، سیستم‌های تصفیهٔ آب و لوازم آموزشی برای بازماندگان جنگ و بلایای طبیعی بود. مرگ و میراث. ماریا پیا فانفانی در ۷ نوامبر ۲۰۱۹ در رم درگذشت. او در طول عمر خود جوایز و
۲۰۱۹ در رم درگذشت. او در طول عمر خود جوایز و افتخارات بسیاری دریافت کرد، از جمله فعال شایستهٔ فرهنگ لهستان در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۳، نشان صلیب بزرگ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا در سال ۱۹۹۳، و (جایزهٔ زائر صلح) مرکز بین‌المللی صلح آسیزی در ۲۰۰۸. او در ۲۰۱۰ مدال افتخار اوستیا از جمهوری اوستیا شمالی–آلانیا دریافت کرد و همان سال نشان «اومورینزی» از رواندا گرفت که عالی‌ترین نشان برای یک خارجی در نجات جان انسان‌ها در نسل‌کشی رواندا بود. میراث او همچنان الهام‌بخش امدادگران و فعالان صلح است.
لورا فرمی (; – ) نویسنده و فعال سیاسی با تابعیت دوگانه ایتالیا و ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده است. زندگی. لورا فرمی (رم، ۱۶ ژوئن ۱۹۰۷ – شیکاگو، ۲۶ دسامبر ۱۹۷۷) نویسنده و فعال سیاسی ایتالیایی-آمریکایی بود. او همسر فیزیکدان برنده جایزه نوبل انریکو فرمی بود. لالا «لورا» کاپون در رم در سال ۱۹۰۷ به‌عنوان دومین فرزند دریادار آگوستو کاپون (زادۀ ونیز، ۳ نوامبر ۱۸۷۲ – آشویتس، ۲۳ اکتبر ۱۹۴۳) و کوستانزا رومانلی (۱۸۸۰ – پیش از ۱۹۴۳) به دنیا آمد. او یک خواهر بزرگ‌تر، یک
پیش از ۱۹۴۳) به دنیا آمد. او یک خواهر بزرگ‌تر، یک خواهر کوچک‌تر و یک برادر کوچک‌تر داشت. کاپون زمانی که دانشجوی رشته علوم عمومی در دانشگاه رم بود، با انریکو فرمی آشنا شد. او در سال ۱۹۲۸ با فرمی ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشتند: یک دختر به نام نلا (۱۹۳۱–۱۹۹۵) و یک پسر به نام جولیو (۱۹۳۶–۱۹۹۷)، که به افتخار برادر بزرگ‌تر انریکو که در ۱۹۱۵ درگذشته بود، این نام را بر او نهادند. هنگامی که دخترشان نلا شروع به راه رفتن کرد، لورا فرمی فکر می‌کرد کمک خدمتکارش کافی است و روزهای او کمی خالی است. از آنجا که شوهرش از
است و روزهای او کمی خالی است. از آنجا که شوهرش از جست‌وجو برای یافتن ترجمه برای او در انتشارات خسته شده بود، از او پرسید چرا خودش نوشتن یک کتاب واقعی را آغاز نمی‌کند. او با استفاده از دانش فیزیک دوستش جینسترا آمالدی، تصمیم گرفت کتابی درباره ارتباط کیمیاگری و دگرگونی هسته‌ای بنویسند که توسط یک ناشر در میلان منتشر شد. در ۱۹۳۸، خانواده فرمی برای فرار از قوانین ضدیهودی دولت فاشیستی بنیتو موسولینی به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کردند؛ زیرا لورا یهودی بود. آنها به استکهلم سفر کردند تا جایزه نوبل فرمی را دریافت
به استکهلم سفر کردند تا جایزه نوبل فرمی را دریافت کنند و از همان‌جا به ایالات متحده رفتند، جایی که فرمی موقعیتی در دانشگاه کلمبیا پذیرفته بود. آنها در ۱۹۴۴ تابعیت آمریکایی دریافت کردند. در سال ۱۹۵۴ لورا دوباره نوشتن را از سر گرفت. کتاب او "اتم‌ها در خانواده"، درباره زندگی‌اش با انریکو، اندکی پیش از مرگ همسرش بر اثر سرطان معده منتشر شد. در اوت ۱۹۵۵ لورا به ژنو سفر کرد تا در کنفرانس بین‌المللی استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای شرکت کند که به تأسیس آژانس بین‌المللی انرژی اتمی منجر شد. لورا فرمی مورخ رسمی
انرژی اتمی منجر شد. لورا فرمی مورخ رسمی کنفرانس بود و کتاب "اتم‌ها برای جهان" را منتشر کرد که گزارشی از این رویداد بود. کتاب او "مهاجران برجسته" درباره «بسیاری از باهوش‌ترین و آموزش‌دیده‌ترین مردان و زنان اروپا بود که به‌سرعت در آمریکا به‌عنوان همسایه، معلم و همکار در میان طبقه متوسط دیده شدند» در سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۱. آنها مردان و زنانی بودند که به آمریکا آمدند، به اصطلاح، آماده و کامل، با دکترای خود و مدارکی از آکادمی‌های هنری یا کنسرواتوارهای موسیقی در جیب‌هایشان، و در این کشور به فعالیت‌های فکری ادامه
و در این کشور به فعالیت‌های فکری ادامه دادند. شمارشان و جایگاه والای بسیاری از آنان، آن‌ها را به پدیده‌ای منحصربه‌فرد بدل می‌سازد. او یادآور شد: «زندگی در ابتدا برای بسیاری از پزشکان دشوار بود، اما وکلایی که آموزششان کمترین قابلیت انتقال را داشت، بیش از همه ناچار شدند شغلی تازه بیابند.» با توجه به دامنه نفوذ مهاجران، ارزیابی تأثیر این مهاجرت به دو حوزه محدود می‌شود: روانکاوی و علم هسته‌ای. لورا فرمی در سال ۱۹۷۷ بر اثر ایست قلبی درگذشت.
جیووانی باتیستا فرانزونی (۸ نوامبر ۱۹۲۸ – ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۷) کمونیست مسیحی و الهیات‌دان مخالف اهل ایتالیا بود. او پیش‌تر بندیکتین بود و از ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۳ راهب بزرگ سن پائولو خارج از دیوارها بود. پس از آنکه در فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی دخالت کرد، توسط پاپ پل ششم در سال ۱۹۷۶ سلب مقام کشیشی شد. زندگی‌نامه. فرانزونی در وارنا به دنیا آمد. او به عنوان عضوی از راهبان سن بندیکت (OSB) در ۵ ژوئیه ۱۹۵۱ قسم وفاداری خورد. او در ۲۵ ژانویه ۱۹۵۵ کشیش شد و کار خود را در فلورانس، ایتالیا آغاز کرد. او نویسندهٔ آثار متعدد الهیاتی
ایتالیا آغاز کرد. او نویسندهٔ آثار متعدد الهیاتی بود. به عنوان راهب بزرگ در سن پائولو خارج از دیوارها، یکی از محبوب‌ترین کلیساهای رم، او توسط پاپ پل ششم سلب مقام کشیشی شد، زیرا در طول جنگ سرد بر سر مسائل الهیاتی با وی اختلاف داشت و پس از اعلام قصد خود برای رأی دادن به حزب کمونیست ایتالیا در انتخابات سراسری ایتالیا ۱۹۷۶، که فرانزونی در ژوئن همان سال به آن پیوسته بود. فرانزونی فعال مدافع صلح طولانی‌مدتی بود و مخالفت خود را با دخالت‌های نظامی ایالات متحده در جنگ ویتنام و جنگ عراق اعلام کرد. فرانزونی با روند
جنگ ویتنام و جنگ عراق اعلام کرد. فرانزونی با روند مقدس اعلام کردن پاپ ژان پل دوم مخالفت کرد. در سال ۲۰۰۵، فرانزونی به همراه ده الهیات‌دان دیگر به کاتولیک‌هایی که نسبت به روند قدیس‌سازی انتقاد داشتند، نامه نوشت و نگرانی‌های خود را بیان کرد. در زمان درگذشت، فرانزونی دیگر عضو کشیشان کلیسای کاتولیک نبود. او با یک پداگوژیست ژاپنی ازدواج کرده بود. آثار. به زبان ایتالیایی:
لوئیسا مورگانتینی (؛ زادهٔ ۵ نوامبر ۱۹۴۰) سیاست‌مدار اهل ایتالیا است. دوران حرفه‌ای. مورگانتینی نخستین زن بود که به دبیرخانهٔ فدراسیون کارگران فلزکار در میلان انتخاب شد. وی در ۱۹۹۹ به پارلمان اروپا راه یافت و در ۲۰۰۴ دوباره به عنوان نامزد مستقل از فهرست حزب بازآفرینی کمونیست در حوزهٔ مرکزی انتخاب شد، پس از آنکه فاوستو برتینوتی تصمیم گرفت کرسی خود را در حوزهٔ جنوبی بگیرد. مورگانتینی ۲۹٬۰۰۰ رأی ترجیحی کسب کرد. در ژانویهٔ ۲۰۰۷، وی به عنوان معاون رئیس پارلمان اروپا انتخاب شد و مسئولیت‌هایی مرتبط با سیاست
اروپا انتخاب شد و مسئولیت‌هایی مرتبط با سیاست اروپایی در زمینهٔ آفریقا و حقوق بشر داشت. وی عضو چندین کمیتهٔ پارلمانی بود، از جمله کمیته توسعه، کمیته حقوق زنان و برابری جنسیتی، کمیته امور قانونی و زیرکمیته حقوق بشر. وی همچنین رئیس هیئت روابط با شورای قانون‌گذاری فلسطین بود و عضو هیئت پارلمانی اتحادیهٔ مدیترانه و مجمع مشترک پارلمانی ACP–EU نیز بود. علاوه بر این، در گروه کاری نظارت بر انتخابات مشارکت داشت و در Peace Initiatives Intergroup فعالیت می‌کرد. وی از بنیان‌گذاران شبکهٔ بین‌المللی زنان سیاه‌پوش علیه
بنیان‌گذاران شبکهٔ بین‌المللی زنان سیاه‌پوش علیه جنگ و خشونت بود و در هماهنگی ملی Association for Peace، یک جنبش غیرخشونت‌آمیز، شرکت داشت. او همچنین انجمن "AssoPacePalestina" را تأسیس و هم‌اکنون رهبری می‌کند که برای صلح و حقوق بشر در فلسطین فعالیت می‌کند. مورگانتینی چندین تقدیر دریافت کرده است، از جمله جایزه صلح از شعبهٔ اسرائیلی Women in Black و از آرشیو خلع سلاح. در سال ۲۰۲۳، مورگانتینی یکی از ۱٬۰۰۰ زنی بود که برای نوبل صلح نامزد شدند. در ۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، وی به همراه روزنامه‌نگار "ایل سوله ۲۴ اوره"،
وی به همراه روزنامه‌نگار "ایل سوله ۲۴ اوره"، روبرتو بونجورنی توسط نیروهای دفاعی اسرائیل در سکونتگاه کریات آربا نزدیک الخلیل بازداشت شد. آن‌ها متهم به ورود بدون اجازه به منطقهٔ نظامی بودند و چند ساعت بعد آزاد شدند. این بازداشت توسط شخصیت‌های عمومی مانند نیکولا فراتوینیانی و FNSI مورد انتقاد قرار گرفت.
آصف جاه یا آصفیه سلسله‌ای مسلمان است که بر ایالت حیدرآباد حکومت می‌کرد. این خانواده در اواخر قرن هفدهم به هند آمدند و به خدمت امپراتوری مغول درآمدند. آنها از حامیان بزرگ فرهنگ، زبان و ادبیات هندوپارسی بودند و خانواده از حمایت آنها برخوردار شد. این سلسله توسط میر قمرالدین صدیقی، نایب‌السلطنه دکن تحت فرمان امپراتوران مغول از سال ۱۷۱۳ تا ۱۷۲۱ - تأسیس شد. او پس از مرگ اورنگ‌زیب در سال ۱۷۰۷ و تحت عنوان آصف جاه در سال ۱۷۲۴ به طور متناوب حکومت کرد. امپراتوری مغول فروپاشید و نایب‌السلطنه دکن، آصف جاه اول، خود را
فروپاشید و نایب‌السلطنه دکن، آصف جاه اول، خود را مستقل اعلام کرد و قلمرو او از رودخانه نرمدا در شمال تا تیروچیراپالی در جنوب و ماچیلیپاتنام در شرق تا بیجاپور در غرب گسترش یافت. تاریخ. نواب خواجه عابد صدیقی، پدربزرگ نظام اول، در علی‌آباد نزدیک سمرقند در قلمرو بخارا در ازبکستان امروزی متولد شد. پدرش، عالم شیخ، صوفی مشهور و ادیب مشهوری بود. مادر خواجه عابد از خانواده میر حمدان، سید برجسته سمرقند، بود. مادر نظام اول دختر سعدالله خان، وزیر اعظم (۱۶۴۵-۱۶۵۶) امپراتور مغول، شاه جهان، بود. پس از موفقیت در جنگ
امپراتور مغول، شاه جهان، بود. پس از موفقیت در جنگ جانشینی، اورنگ زیب او را با عنوان قلیچ خان به عنوان فرماندار اجمیر و متعاقباً مولتان منصوب کرد. او به ویژه در سال‌های اولیه سلطنت اورنگ‌زیب، در حالی که او در حال تثبیت و بازگرداندن صلح در قلمرو تازه تصرف شده خود بود، با افتخار به امپراتور خدمت کرد. پدر آصف جاه، غازی الدین خان فیروز جنگ اول، یک ژنرال نظامی در زمان اورنگ‌زیب بود. حیدرآباد تحت فرماندهی فیروز جنگ محاصره و بعداً توسط مغول‌ها اشغال شد.
زنو سالتینی (; – ) قدیس مسیحی اهل ایتالیا، کشیش کاتولیک رومی و بنیان‌گذار جنبش نومادلفیا بود. او همچنین پناهگاهی برای یتیمان جنگ در اردوگاه فوسولی دی کارپی در منطقهٔ امیلیا-رومانیا تأسیس کرد، اما این پناهگاه در سال ۱۹۵۲ پس از دستور مقامات کلیسایی برای ترک محل و تعطیلی اردوگاه بسته شد. جنبش بعدها به گروسیتو منتقل شد، پس از آنکه یک کنتس زمین خود را به آن‌ها اهدا کرد و گروه کمونالی سالتینی با وجود مخالفت شدید کلیسا رشد کرد. این تنش باعث شد که او در ۱۹۵۳ از کشیشی خارج شود، اما در سال ۱۹۶۲ دوباره به مقام کشیشی
خارج شود، اما در سال ۱۹۶۲ دوباره به مقام کشیشی بازگردانده شد. نگاه آینده به نومادلفیا با گذشت زمان نرم شد و حتی در پایان عمر سالتینی حمایت پاپ پاپ ژان پل دوم را نیز کسب کرد. فرآیند تقدیس او در سال ۲۰۰۹ آغاز شد، پس از آنکه کنفرانس اسقف‌های توسکانی موافقت خود را برای آغاز پرونده اعلام کرد و فرمان رسمی در دو هفتهٔ بعد پرونده را در گروسیتو کلید زد. زندگی. کودکی تا تحصیلات. زنو سالتینی در سال ۱۹۰۰ در فوسولی به‌عنوان نهمین فرزند از دوازده فرزند خانوادهٔ ثروتمند زمین‌دار سزار سالتینی و فیلمونا ریگی متولد شد.
زمین‌دار سزار سالتینی و فیلمونا ریگی متولد شد. خواهر بزرگتر او ماریا آنا سالتینی تستی بود که یک راهبه را تأسیس کرد و بعداً موقر اعلام شد. سه تن از برادرانش نیز بعدها وارد زندگی مذهبی شدند. در سال ۱۹۱۴ تصمیم گرفت تحصیل را رها کند و به مدرسه بازنگردد زیرا معتقد بود که مطالب آموخته‌شده چندان به زندگی واقعی مربوط نیست. بنابراین شروع به کار در زمین‌های والدینش کرد و به زودی با مشکلات و آرزوهای دیگر کشاورزان و زمین‌داران آشنا شد. این تجربه پایه‌ای شد برای مسیر زندگی آیندهٔ او. در سال ۱۹۱۷ در خدمت ملی سربازی شد و
آیندهٔ او. در سال ۱۹۱۷ در خدمت ملی سربازی شد و در فلورانس خدمت کرد. در سال ۱۹۲۰ با یک آنارشیست (همچنین یک سرباز که می‌شناخت) مواجههٔ عمیقی داشت که در حضور دیگر سربازان ادعا کرد عیسی مسیح و کلیسا مانعی برای پیشرفت بشر هستند. سالتینی تلاش کرد نظر مخالف را رد کند اما دریافت که بیشتر سربازان حامی مخالف هستند و بنابراین قبل از تشدید بحث از ادامهٔ آن صرف‌نظر کرد. این حادثه باعث شرمساری سالتینی شد و او در اتاقی قفل شد و گریست. او دربارهٔ این مواجهه تأمل کرد و گفت: «نمی‌خواهم نوکر باشم و نه ارباب»، با هدف تغییر
«نمی‌خواهم نوکر باشم و نه ارباب»، با هدف تغییر تمدن از خود شروع کند. پس از آن تصمیم گرفت تحصیلات خود را ادامه دهد و وارد رشتهٔ حقوق در دانشگاه میلان شد و همزمان در فعالیت‌های رسولی مانند همکاری با فعالیت کاتولیک شرکت کرد. سالتینی همچنین در ورونا با کشیش قدیس ژوانی کالابریا آشنا شد و با اسقف کارپی ژوانی پرانزینی نیز ارتباط گرفت. او مدرک خود را در ۱۹۲۹ دریافت کرد و کار جدیدی را آغاز کرد تا به افرادی که توان پرداخت خدمات حقوقی کافی نداشتند کمک کند. اما به زودی دریافت که مأموریت واقعی او جلوگیری از سقوط مردم
دریافت که مأموریت واقعی او جلوگیری از سقوط مردم در بدبختی است. بنابراین در سال ۱۹۳۰ تصمیم گرفت کشیش شود. سالتینی به دانشگاه خود بازگشت و تحصیلات الهیات را آغاز کرد؛ هم کالابریا و هم پرانزینی از او حمایت کردند. او در ۴ ژانویهٔ ۱۹۳۱ از سوی اسقف پرانزینی در کلیسای جامع کارپی به کشیشی منصوب شد و در ۶ ژانویهٔ همان سال اولین مسیحا را جشن گرفت و در آن مراسم دانیلو (هفده ساله) را به عنوان فرزند روحانی خود پذیرفت. کشیشی. اولین مأموریت کشیشی سالتینی به عنوان معاون کشیش در سن جیاکومو رونکوله نزدیک میراندولا بود. او
در سن جیاکومو رونکوله نزدیک میراندولا بود. او اهمیت سینما را برای تبلیغ پیام مسیحی دریافت و سینمایی برای مردم آنجا تأسیس کرد. در ۱۹۴۱ شروع به پذیرش کودکان بی‌سرپرست کرد و جنبش «رسولان کوچک» را برای مراقبت از کودکان فقیر و بی‌سرپرست تأسیس نمود. او همچنین قسم خورد که هیچ‌گاه یک کالج افتتاح نکند. همان سال دختری نوجوان به نام ایرنه برتونی (۱۸ ساله) از خانه فرار کرد و از سالتینی خواست تا «مادر» رسولان کوچک شود. پس از موافقت اسقف، او مسئولیت مراقبت از کودکان را به او سپرد. به زودی دیگر زنان از جمله ماریا لوئیزا
او سپرد. به زودی دیگر زنان از جمله ماریا لوئیزا آمادهی نیز به گروه پیوستند و به «مادران دعوت» معروف شدند. همچنین کشیشان دیگری به سالتینی پیوستند و به‌صورت کمونالی زندگی کردند. سالتینی یک ضد فاشیست قوی بود و قوانین نژادی ایتالیا را پیش و در طول جنگ جهانی دوم رد می‌کرد. او همدلی با اسقف کارپی ویجیلیو فردریکو دالا زوانا داشت. پس از برکناری بِنیتو موسولینی، کارابینیریها سالتینی را برای پخش جزوه‌های مذهبی بازداشت کردند اما چند ساعت بعد آزاد شد. پس از آتش‌بس ۱۹۴۳ به جنوب رفت تا از دستگیری یا اخراج احتمالی فرار
به جنوب رفت تا از دستگیری یا اخراج احتمالی فرار کند و از فوساچزیا در کیتی و سپس رم و بعد کمپانیا عبور کرد. اما در سن جیاکومو رونکوله کسانی که مخالف او بودند تلاش کردند کارش را متوقف کنند. برخی از کودکان او به پارتیزان‌های ایتالیا پیوستند و برخی کشیشان کمونالی با مقاومت ایتالیا همکاری کردند تا یهودیان با مدارک جعلی به سوئیس بروند. اما هفت کودک رسولان کوچک جان خود را از دست دادند. پس از پایان جنگ، او در مهٔ ۱۹۴۷ اردوگاه سابق فوسولی دی کارپی را اشغال و دیوارها و حصارها را خراب کرد تا شهر جدیدی بسازد. قانون
و حصارها را خراب کرد تا شهر جدیدی بسازد. قانون اساسی آن‌ها در ۱۴ فوریهٔ ۱۹۴۸ تصویب شد و گروه به نومادلفیا که در یونانی به معنی «قانون برادری» بود، تغییر نام داد. نومادلفیا. در ۱۹۵۰ نومادلفیا جنبشی سیاسی به نام «جنبش برادری» پیشنهاد داد تا سوءاستفاده‌های دموکراتیک را برطرف کند، اما نیروهای سیاسی و برخی نیروهای کلیسایی مانع شدند. شرایط اقتصادی بدتر نیز مدیریت را دشوارتر می‌کرد و با افزایش بی‌خانمان‌ها و افراد رها شده، برخی بهانه‌ای برای انحلال نومادلفیا یافتند. تنش بین سالتینی و کلیسا در اوت ۱۹۵۱ افزایش
تنش بین سالتینی و کلیسا در اوت ۱۹۵۱ افزایش یافت، زمانی که هفت راهب از فرقه سروی (از جمله ژوانی وانوتچی) موظف شدند به صومعه‌های خود بازگردند زیرا مشخص شد در کنار نومادلفیان زندگی می‌کردند. در ۵ فوریهٔ ۱۹۵۲ محکمهٔ تعلیمات ایمان تحت رهبری کاردینال جوزپه پیزاردو – از طریق فرستادهٔ رسولی فرانچسکو بورگونجینی دوکا – دستور داد سالتینی فوسولی دی کارپی را ترک کند و او مطیع دستور شد و اردوگاه منحل شد. جنبش سپس در گروسیتو با ۴۰۰ هکتار زمینی که کنتس ماریا جووانا آلبرتونی پیرلی اهدا کرده بود، مستقر شد. در ۱۹۵۱ کتابی
پیرلی اهدا کرده بود، مستقر شد. در ۱۹۵۱ کتابی منتشر کرد که در آن اصلاح فوری کلیسا و افشای مارکسیسم و لیبرالیسم که فقرا را بهره‌کشی می‌کرد، پیشنهاد شده بود. در مهٔ ۱۹۵۲ کاردینال اسقف اعظم میلان آلفردو ایلدفونسو شوستر اعلام کرد از سالتینی و نومادلفیا حمایت نمی‌کند. پس از آن اتهاماتی دربارهٔ کلاهبرداری علیه نومادلفیا مطرح شد اما در نوامبر ۱۹۵۲ دادگاهی در بولونیا حرکت را از اتهامات تبرئه کرد. خروج و بازگشت به کشیشی. در نوامبر ۱۹۵۳ از پاپ اجازه گرفت تا از کشیشی خارج شود و به گروه بازگردد که قبلاً از آن محروم شده
شود و به گروه بازگردد که قبلاً از آن محروم شده بود. پاپ پیوس دوازدهم در ۳۰ نوامبر به او «سکولاریزاسیون پرو گراتیا» داد. در آن زمان نومادلفیا حدود ۴۰۰ عضو داشت. در ۱۹۶۱ نومادلفیا به یک انجمن مدنی تبدیل شد و قانون اساسی جدیدی تدوین شد. پاپ ژان بیست و سوم سالتینی را در ۶ ژانویهٔ ۱۹۶۲ دوباره به کشیشی بازگرداند و او مراسم «اولین مسیحای دوم» خود را در ۲۲ ژانویه برگزار کرد. در ۱ آوریل ۱۹۶۲، اسقف گروسیتو پائولو گالئازی کلیسای پاراچنی «مریم مقدس» را در نومادلفیا تأسیس و سالتینی به عنوان کشیش منصوب شد. در ۱۹۶۵ شکل
و سالتینی به عنوان کشیش منصوب شد. در ۱۹۶۵ شکل جدیدی از فعالیت رسولی به نام «شب‌های سرگرمی نومادلفیا» معرفی کرد که شامل رقص بود. همچنین مجلهٔ «نومادلفیا یک پیشنهاد است» در ۱۹۶۸ منتشر شد که ماهانه یک شماره داشت. در ۱۲ اوت ۱۹۸۰ نومادلفیان برای پاپ ژان پل دوم در کستل گاندولفو اجرا کردند و پاپ بعداً گفت: «اگر ما مأمور به فرزندی خدا و برادری هستیم، نومادلفیا پیش‌نمونه‌ای از جهان آینده است». سالتینی در ۱۹۸۱ در گروسیتو بر اثر حمله قلبی درگذشت و بقایای او در کلیسای جامعهٔ نومادلفیا دفن شده‌است. فرآیند تقدیس. در
جامعهٔ نومادلفیا دفن شده‌است. فرآیند تقدیس. در ۳۰–۳۱ مارس ۲۰۰۹ کنفرانس اسقف‌های توسکانی تشکیل جلسه داد و موافقت خود را برای آغاز پروندهٔ تقدیس زنو سالتینی اعلام کرد؛ این پرونده یک ماه بعد در ۹ آوریل ۲۰۰۹ پس از آنکه اسقف گروسیتو وقت فرانکو آگوستینیلی فرمان رسمی آغاز پرونده را صادر کرد، کلید خورد.
ترزا سارتی استرادا (; – ) فعال بشر دوست، آموزگار اهل ایتالیا بود. زندگی. ترزا کوچک‌ترین دختر یک لوله‌کش و خانه‌دار، ترزا سارتی در سستو سان جووانی، یکی از حومه‌های کارگری میلان به دنیا آمد و بزرگ شد. مرگ زودهنگام مادرش، زمانی که خواهران بزرگ‌ترش خانه را ترک کرده و ازدواج کرده بودند، باعث شد مسئولیت مراقبت از پدر و خانهٔ خانواده بر عهدهٔ او بیفتد. در ۱۹۶۸، او از رشتهٔ ادبیات مدرن در دانشگاه کاتولیک میلان فارغ‌التحصیل شد، با پایان‌نامه‌ای دربارهٔ آموزش تاریخ. او کار خود را در آموزش و پرورش در مدرسهٔ متوسطهٔ
او کار خود را در آموزش و پرورش در مدرسهٔ متوسطهٔ ایالتی جیولی آغاز کرد، در بیکوکا، یکی از مناطق همجوار میلان، که جمعیت آن عمدتاً از مهاجران فقیر جنوب ایتالیا تشکیل شده و تحت سلطهٔ جرم سازمان‌یافته بود. او به تدریس در دبیرستان‌ها ادامه داد، ابتدا در آگنزی و سپس در جنتیلشچی. در تدریس خود دریافت – با الهام از اشعار برتولت برشت که به ایتالیایی توسط فرانکو فورتینی ترجمه شده بودند – که تاریخ بیش از پادشاهان، فاتحان و افراد قدرتمند کتاب‌های درسی مدرسه است. طبق گفتهٔ ساندره دالساندرو، ترزا سارتی معلمی سختگیر بود،
ساندره دالساندرو، ترزا سارتی معلمی سختگیر بود، اما آماده و مایل به کمک به دانش‌آموزان در مشکل، هم در داخل و هم خارج مدرسه بود. در ۱۹۷۱ او با جینو استرادا، که در آن زمان دانشجوی پزشکی بود، آشنا شد؛ این دو ازدواج کردند و در ۱۹۷۹ دخترشان و تنها فرزندشان، چچلیا استرادا به دنیا آمد. او به تدریس تاریخ و فلسفه در مدارس متوسطه و دبیرستان ادامه داد. در ۱۹۹۴ او به همراه همسرش سازمان غیرانتفاعی اورژانس را تأسیس کرد. در پانزده سال رهبری اورژانس، او پروژه‌های همکاری انسانی و توسعهٔ بهداشت را هدایت کرد که هدف آنها ساخت
و توسعهٔ بهداشت را هدایت کرد که هدف آنها ساخت و مدیریت بیمارستان‌های متعدد بود، از جمله مرکز برجستهٔ جراحی قلب – مرکز سلاَم برای جراحی قلب – در سودان. او مخالف تمامی اشکال خشونت بود. لوییجی یانونه او را "یک صلح‌طلب خستگی‌ناپذیر" توصیف کرد که همهٔ توان خود را برای حقوق بشر و صلح بین‌المللی به کار می‌برد. در ۲۰۰۷، او جایزهٔ Art.3 را "برای تعهد روزانه‌اش در کاهش درد قربانیان جنگ و کم‌برخوردارها" دریافت کرد. او در میلان بر اثر سرطان پانکراس، پس از دو سال بیماری، در ۱ سپتامبر ۲۰۰۹ درگذشت. در روز روز همهٔ مردگان
در ۱ سپتامبر ۲۰۰۹ درگذشت. در روز روز همهٔ مردگان (۲ نوامبر) همان سال، در مراسم سنتی با ریاست شهردار لتیتزیا موراتی، نام ترزا سارتی استرادا در در گورستان لامبراته در میان "شایستگان شهر" ثبت شد. در ۲۱ دسامبر، دخترش چچلیا به عنوان رئیس اورژانس انتخاب شد تا جای مادرش را بگیرد.
تیزیانو ترزانی (; – ) روزنامه‌نگار و نویسنده اهل ایتالیا بود. زندگی اولیه. ترزانی در فلورانس در خانواده‌ای فقیر و کارگری به دنیا آمد. مادرش کلاه‌ساز و پدرش در یک کارگاه مکانیکی کار می‌کرد. او به عنوان دانشجوی حقوق در دانشگاه پیزا تحصیل کرد و در "کالج پزشکی-حقوقی" Scuola Normale Superiore که امروزه مدرسه پیشرفته سنت‌آنا نامیده می‌شود، تحصیل نمود. پس از فارغ‌التحصیلی، در شرکت اُلیوتی، تولیدکننده تجهیزات اداری، مشغول به کار شد. در ۱۹۶۵ او برای مأموریت کاری به ژاپن رفت. این نخستین تماس او با آسیا و اولین گام او
رفت. این نخستین تماس او با آسیا و اولین گام او در تصمیم‌گیری برای تغییر بنیادین زندگی و کشف آسیا بود. در این سال‌ها او دوباره شروع به نوشتن برای "ل‌آسترولابیو" کرد. سپس از اُلیوتی استعفا داد و به نیویورک نقل مکان کرد تا در دانشگاه کلمبیا در دانشکده امور بین‌الملل و عمومی به مطالعه زبان و فرهنگ چینی بپردازد. دوران خبرنگاری. پس از اولین دورهٔ فعالیت خود به عنوان خبرنگار در "Il Giorno"، در ۱۹۷۱ به سنگاپور نقل مکان کرد و به عنوان خبرنگار آسیایی هفته‌نامهٔ آلمانی "در اشپیگل" فعالیت نمود، به همراه همسرش
آلمانی "در اشپیگل" فعالیت نمود، به همراه همسرش آلمانی‌تبار آنجلا اشتوده و دو فرزند خردسالشان. سپس همکاری خود را با روزنامه‌های ایتالیایی "کوریره دلا سرا" و "لا رپوبلیکا" پیشنهاد داد. در این میان، به صورت نیمه‌مخفی، اطلاعاتی دربارهٔ سیاست شرق آسیا به بانکا کومرشاله ایتالیا که توسط رافائل ماتولی هدایت می‌شد، ارسال می‌کرد. ترزانی دانش زیادی دربارهٔ زمینه‌های تاریخی و سیاسی آسیا داشت و همچنین علاقهٔ عمیقی به جنبه‌های فلسفی فرهنگ آسیایی نشان می‌داد. اگرچه بی‌اعتقاد بود، اما در سفرهای خود همواره به جنبه‌های
بود، اما در سفرهای خود همواره به جنبه‌های معنوی کشورهای بازدید شده توجه داشت. او سال‌ها در پکن، توکیو، سنگاپور، هنگ کنگ، بانکوک و دهلی نو زندگی کرد. در هنگ کنگ، به عنوان خبرنگار، نام چینی او 鄧天諾 (Deng Tiannuo) بود که به معنی «وعدهٔ آسمانی/الهی» است. اقامت او در پکن در دههٔ ۱۹۸۰ پایان یافت، زمانی که در ۱۹۸۴ به دلیل فعالیت‌های "ضد انقلاب" دستگیر و اخراج شد. پس از این حادثه، استفاده از نام چینی خود را متوقف کرد. بر اساس تجربیاتش در چین، کتاب "La Porta Proibita" ("پشت در ممنوعه") را نوشت. کتاب‌ها و مقالات.
("پشت در ممنوعه") را نوشت. کتاب‌ها و مقالات. تجربیات ترزانی در آسیا در مقالات و یادداشت‌های روزنامه‌ای و همچنین در چندین کتابی که نوشته، بازتاب یافته است. در اولین کتابش، "Pelle di leopardo" ("پوست پلنگ") (۱۹۷۳)، مراحل پایانی جنگ ویتنام را توصیف می‌کند. خاطره بعدی، "Giai Phong! سقوط و آزادسازی سایگون"، تصرف پایتخت ویتنام توسط ویت‌کنگ و تلاش آخرین غربی‌ها برای فرار با هلیکوپترهای آمریکایی را روایت می‌کند؛ او مدتی در آنجا ماند و شاهد تغییرات بود. دو سال بعد، تقریباً جان خود را هنگام مستندسازی "کامبوج
بعد، تقریباً جان خود را هنگام مستندسازی "کامبوج دمکراتیک" از دست داد: خرمر روژ پس از ورود او به شهر مرزی پوئی‌پت قصد اعدامش را داشت و او تنها با دانستن زبان چینی جان خود را نجات داد. در یکی از شناخته‌شده‌ترین کتاب‌هایش، "Un indovino mi disse" ("یک فالگیر به من گفت"), ترزانی سفرهای خود در آسیا را با پای پیاده و دریایی دنبال می‌کند، مطابق توصیه و هشدار فالگیری در هنگ کنگ که به او گفته بود در طول سال ۱۹۹۳ از هواپیما استفاده نکند. یک فصل از کتاب به طور کامل به فردیناند اوسندوفسکی، مسافر لهستانی اختصاص دارد.
فردیناند اوسندوفسکی، مسافر لهستانی اختصاص دارد. ریشارد کاپوسچینسکی دربارهٔ این کتاب نوشت: "کتاب بزرگی است که در بهترین سنت‌های روزنامه‌نگاری ادبی نوشته شده... عمیق، غنی و تفکر برانگیز". کاپوسچینسکی و ترزانی دیدگاه مشترکی نسبت به روزنامه‌نگاری داشتند. پس از حملات ۱۱ سپتامبر، او کتاب "Lettere contro la guerra" ("نامه‌ها علیه جنگ") را نوشت، که پاسخ به حملات ضد اسلامی منتشر شده توسط روزنامه‌نگار و نویسنده ایتالیایی اوریانا فالاسی در روزنامهٔ "Il Corriere della Sera" در ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۱ بود. آخرین اثر و درگذشت.