payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سوختگی شده و چهره خود را از دست می‌دهد. او سعی می‌کند با ساختن یک نقاب که کاملاً شبیه چهره‌ای واقعی است، همسرش را اغوا کند. در سال ۱۹۶۷، رمان «نقشه تباه‌شده» (به فارسی با نام مرد بدون نقشه منتشر شده است) را منتشر کرد. داستان آن روایتگر کارآگاهی است که به دنبال مرد گمشده‌ای می‌گردد و خودش گم می‌شود و هویتش را در کلان‌شهری تو در تو و بی‌روح از دست می‌دهد. سه اثر اخیر آبه به عنوان سه‌گانه ناپدید شدن شناخته می‌شوند. در آن سال نمایشنامه «دوستان» را نیز منتشر کرد که از نمایشنامه‌های برجسته آبه به‌شمار می‌رود و
که از نمایشنامه‌های برجسته آبه به‌شمار می‌رود و به عنوان یک شاهکار نیز شناخته شده است. این نمایشنامه بر اساس داستان کوتاه «متجاوز» (۱۹۵۱) نوشته شده اما مضمون و پی‌رنگ آن‌ها متفاوت است. داستان یک خانواده عجیب و غریب است که به‌طور ناگهانی وارد آپارتمان یک مرد تنها می‌شوند و با لبخند از عشق به همسایه و مهربانی صحبت می‌کنند. نیک‌خواهی این خانواده که به اتاق مرد هجوم می‌برند، در میان طنز سیاه به هیولایی تبدیل می‌شود که ساختار زندگی انسان‌ها در جامعه مدرن و روابط آن‌ها با دیگران را به تصویر می‌کشد. این اثر موفق
آن‌ها با دیگران را به تصویر می‌کشد. این اثر موفق به دریافت جایزه تانیزاکی شد. همکاری با هیروشی تشیگاهارا. همکاری میان کوبو آبه و هیروشی تشیگاهارا نمونه‌ای جذاب از تقاطع میان ادبیات و سینما است. این همکاری در دهه ۱۹۶۰ آغاز شد و به چندین فیلم با تحسین گسترده منتقدان انجامید. سبک ادبی منحصربه‌فرد آبه که با تم‌های سوررئال و وجودی شناخته می‌شود، با تکنیک‌های فیلم‌سازی پیشرو تشیگاهارا تکمیل شد. اولین همکاری میان این دو با فیلم «تله» در سال ۱۹۶۲ صورت گرفت. برخلاف باقی فیلم‌ها که بر اساس رمان‌های آبه است، این فیلم
فیلم‌ها که بر اساس رمان‌های آبه است، این فیلم در اصل براساس مجموعه درام تلویزیونی «برزخ» با فیلم‌نامه خود آبه ساخته شده است. فیلم دوم آن‌ها «زن در ریگ روان» (۱۹۶۴) نام دارد که جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره فیلم کن را به دست آورد و برای جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان نیز نامزد شد. همکاری بعدی آن‌ها یعنی فیلم «چهره دیگری» (۱۹۶۶)، به دلیل داستان‌پردازی نوآورانه و سبک بصری‌اش مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. چهارمین همکاری آن‌ها فیلم «نقشه تباه‌شده» (۱۹۶۸) بود که با عنوان «مرد بدون نقشه» نیز شناخته شده است.
که با عنوان «مرد بدون نقشه» نیز شناخته شده است. استودیو آبه کوبو – دهه ۱۹۷۰. در سال ۱۹۷۳، آبه رمان «مرد جعبه‌ای» را منتشر کرد که داستان مردی است که در جعبه مقوایی که از سر تا کمر را می‌پوشاند، زندگی می‌کند و از دریچه‌ای به دنیای بیرون نگاه می‌کند و در شهر پرسه می‌زند. (اقتباس سینمایی این رمان با نام «مرد جعبه‌ای» به کارگردانی گاکوریو ایشیئی در سال ۲۰۲۴ منتشر شد.) او در همان سال، گروه تئاتر «استودیو آبه کوبو» را تأسیس کرد و به‌طور جدی به فعالیت‌های تئاتری خود پرداخت. تا سال ۱۹۷۹، او ۱۴ نمایش در استودیوی آبه
پرداخت. تا سال ۱۹۷۹، او ۱۴ نمایش در استودیوی آبه نوشت، کارگردانی و تولید کرد. بسیاری از طراحی‌های صحنه برای این نمایش‌ها توسط همسرش ماچی آبه انجام شد. بیش‌تر این نمایش‌ها بر حرکت به جای دیالوگ تأکید داشتند زیرا آبه سعی داشت سبک تئاتری برای بیان تصاویر سوررئالیستی به صورت بصری ایجاد کند. در سال ۱۹۷۵، از دانشگاه کلمبیا آمریکا، دکترای افتخاری علوم انسانی را دریافت کرد. در سال ۱۹۷۷، رمان «ملاقات مخفی» را به چاپ رساند. این داستان که زمینه گروتسک دارد، بیمارستانی را به تصویر می‌کشد که در آن بیماران مبتلا به
را به تصویر می‌کشد که در آن بیماران مبتلا به بیماری‌های عجیب وجود دارند که پزشکان عجیب و غریب آن‌ها را درمان می‌کنند. در همان سال، به عنوان عضو افتخاری فرهنگستان هنر و علوم آمریکا معرفی شد. در سال ۱۹۷۹ با رهبری استودیو آبه کوبو به آمریکا سفر کرد و نمایش «بچه فیل مرده است» را در سن‌لوئیس، واشینگتن، نیویورک، شیکاگو و دنور اجرا کرد. او در این سفر به خاطر روش‌های نوآورانه تئاتری‌اش با بازخوردهای مثبتی مواجه شد. روزهای هاکونه – دهه ۱۹۸۰. آبه از سال ۱۹۸۰ به بعد، تقریباً ارتباط خود را با محافل ادبی قطع کرد و از
تقریباً ارتباط خود را با محافل ادبی قطع کرد و از همسرش ماچی نیز دور شد و به تنهایی در ویلایی که بر فراز تپه‌ای مشرف به دریاچه آشی در هاکونه ساخته بود، به کار و زندگی پرداخت. از ژانویه همان سال، او سری مقالات و عکس‌های خود با عنوان «عکس و مقاله - دزدیدن شهر» را در مجله هنر شینچو منتشر کرد و این کار او تا دسامبر سال بعد ادامه یافت. در سال ۱۹۸۲، به دلیل مشکلات جسمانی، فعالیت‌های استودیو آبه کوبو را متوقف کرد. در سال ۱۹۸۴، رمان «کشتی ساکورا» از او منتشر شد که با الهام از طرح‌های پناهگاه هسته‌ای نوشته شده بود.
الهام از طرح‌های پناهگاه هسته‌ای نوشته شده بود. اگرچه این رمان به‌طور صریح به جنگ سرد اشاره نمی‌کرد اما ترس‌های گسترده از نابودی هسته‌ای که در آن دوره بسیار مشهود بود را بازتاب می‌داد. او در سال ۱۹۸۶، کتابی به نام «نهنگ‌های شتابان به سوی مرگ» که بر اساس مقالات و مصاحبه‌هایی که در دهه ۱۹۸۰ انجام شده بود، منتشر کرد. پس از آن، چندین مقاله و نوشته دیگر به جا گذاشت و دهه ۱۹۸۰ را به پایان رساند. سال‌های پایانی – دهه ۱۹۹۰. کوبو آبه در سال ۱۹۹۱، رمان «دفتر یادداشت کانگورو» را منتشر کرد. این رمان به‌عنوان آخرین اثر
را منتشر کرد. این رمان به‌عنوان آخرین اثر بلند او قبل از مرگش شناخته می‌شود. داستان حول محور یک راوی می‌چرخد که یک روز صبح بیدار شده و متوجه می‌شود جوانه‌های تربچه دایکون از پاهایش رشد کرده‌اند. این بیماری عجیب، او را به یک سفر سورئال از طریق بیمارستان به دنیای زیرزمینیِ زیر خیابان‌های شهر می‌کشاند. در آن زمان آبه علاقه زیادی به زبان‌های کریول پیدا کرده بود. اما در یک گفت‌وگو که در اول دسامبر همان سال انجام شد، «نظریه آمریکا» را به عنوان طرح جدیدی که دنبال می‌کرد، مطرح کرد. وی اظهار داشت:«به قول چامسکی،
می‌کرد، مطرح کرد. وی اظهار داشت:«به قول چامسکی، فرهنگی جهانی که نیازی به یادگیری ندارد. می‌خواهم سرزندگی و جذابیت سنت‌ستیزی را که با چیزهایی مانند کوکاکولا و شلوار جین نمایان می‌شود، بازنگری کنم.» درگذشت. آبه در نیمه‌شب ۲۵ دسامبر ۱۹۹۲، حین نوشتن دچار خونریزی مغزی و اختلال هوشیاری شد. در ۱۶ ژانویه ۱۹۹۳ با بهبود وضعیت از بیمارستان ترخیص شد اما در دوران نقاهت در منزل به آنفولانزا مبتلا و در ۲۰ ژانویه دوباره در بیمارستان بستری شد. در تاریخ ۲۲ ژانویه تب او فروکش کرد و به‌طور موقت بهبود یافت اما در همان روز ساعت
کرد و به‌طور موقت بهبود یافت اما در همان روز ساعت ۷:۰۱ صبح به دلیل نارسایی قلبی حاد در ۶۸ سالگی درگذشت. رمانی که در دسامبر ۱۹۹۲ درحال نوشتن آن بود، «پدران مختلف» نام داشت و ناتمام ماند. پس از مرگ. بعد از مرگ او، تعدادی از آثارش در فلاپی دیسک‌هایی که استفاده می‌کرد، پیدا شدند. از جمله رمان‌های «مرد پرنده» (۱۶۲ صفحه) و «خاطرات موش کور» (۲۴۰ صفحه) که ناتمام ماندند. دخترش نِری از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۹ در ویرایش مجموعه کامل آثار او تلاش کرد و در سال ۲۰۱۱، کتاب «زندگی‌نامه آبه کوبو» را منتشر کرد. در سال ۲۰۱۲، در خانه
آبه کوبو» را منتشر کرد. در سال ۲۰۱۲، در خانه برادر کوچک آبه (که به خانواده مادری‌اش به عنوان فرزندخوانده پیوسته بود) در شهر ساپورو استان هوکایدو، یک داستان کوتاه منتشر نشده به نام «فرشته» که به نظر می‌رسید آبه آن را در سال ۱۹۴۶ هنگام بازگشت از منچوری به ژاپن در کشتی نوشته باشد، کشف شد. این اثر در شماره دسامبر ۲۰۱۲ مجله شینچو منتشر و مورد استقبال خوانندگان قرار گرفت. در سال ۲۰۲۴ که مصادف با صدسالگی تولد آبه بود، انتشار کتاب‌ها و برگزاری رویدادهای مرتبط با او افزایش یافت. در ۲۸ فوریه، نسخه جدیدی از «مرد
او افزایش یافت. در ۲۸ فوریه، نسخه جدیدی از «مرد پرنده» در انتشارات شینچو منتشر شد. نسخه قبلی که سال ۱۹۹۴ منتشر شده بود، رمانی بود که براساس نسخه اصلی فلاپی دیسک توسط همسرش ماچی ویرایش شده بود اما این بار نسخه اصلی و کاملاً اورجینال به عنوان یک اثر جدید از آبه منتشر شد. در ۲۸ مارس، مجموعه داستان‌های کوتاه اولیه آبه با عنوان «عنوان نامشخص (از داستان‌های روح‌نما)» به چاپ رسید. در ماه اوت نیز «مجموعه عکس‌های کوبو آبه» و مجموعه‌ای از مقالات و یادداشت‌ها با عنوان «نهنگ‌های شتابان به سوی مرگ: خاطرات موش کور»
«نهنگ‌های شتابان به سوی مرگ: خاطرات موش کور» منتشر شدند. در موزه ادبیات مدرن کاناگاوا، به مناسبت چهلمین سالگرد تأسیس آن، نمایشگاه ویژه‌ای به نام «نمایشگاه کوبو آبه - محور ادبیات قرن ۲۱» از ۱۲ اکتبر تا ۸ دسامبر برگزار شد. این نمایشگاه، بزرگ‌ترین نمایشگاه با موضوع کوبو آبه تا امروز بوده است که در آن حدود ۵۰۰ اثر شامل دست‌نوشته‌ها، نامه‌ها، دستگاه تایپ و دوربین‌های مورد علاقه او به نمایش گذاشته شد. همچنین، نسخه دست‌نویس اثر برنده جایزه آکوتاگاوا «دیوار – جنایت آقای اِس. کارما» و مدارکی که در ویلای هاکونه باقی
آقای اِس. کارما» و مدارکی که در ویلای هاکونه باقی مانده بودند برای اولین بار به نمایش گذاشته شدند. علایق و سرگرمی‌ها. دوربین. پدر آبه علاقه‌مند به دوربین بود و در خانه‌شان در منچوری یک اتاق تاریک داشتند. به همین دلیل آبه از کودکی با دوربین آشنا بود و در خانه‌اش در توکیو نیز یک اتاق تاریک داشت. همچنین دوربین‌های محبوبش، از جمله دوربین کانتاکس را همیشه با خود به همراه می‌برد. طبق گفتهٔ کاندو کازویا که بیش از ۱۰ هزار نگاتیو باقی‌مانده از آبه را بررسی کرده است، در زمان نگارش «مرد جعبه‌ای» (سال ۱۹۷۲) و همچنین
در زمان نگارش «مرد جعبه‌ای» (سال ۱۹۷۲) و همچنین در اوایل دهه ۷۰ که آبه «استودیو آبه کوبو» را تأسیس کرد، حجم عکاسی او به‌طور چشم‌گیری افزایش یافته بود. بعداً نیز این عکس‌ها در آثارش مانند «مدار به شهر» (۱۹۸۰) و «نهنگ‌های شتابان به سوی مرگ» (۱۹۸۶) استفاده شدند. علاوه بر این، عکس‌های شخصی خود او نیز به کار رفته و در مجله هنر شینچو مجموعه‌ای از عکس‌ها و مقاله‌های کوبو آبه تحت عنوان «دزدیدن شهر» (۱۹۸۰ تا ۱۹۸۱) منتشر شده است. از دهه ۱۹۸۰ به بعد، در محل کارش در هاکونه، ابزارهای ساده‌ای برای چاپ بدون نیاز به اتاق
ابزارهای ساده‌ای برای چاپ بدون نیاز به اتاق تاریک قرار داد و عکس‌هایی را که خود چاپ کرده بود، روی دیوار نصب می‌کرد تا ایده‌هایش را توسعه دهد. او همچنین از دوره هفتم (سال ۱۹۸۱) تا دوره نهم (سال ۱۹۸۳) به عنوان عضو هیئت داوران جایزه عکاسی کیمورا ای‌هِی فعالیت داشت و مهارت‌های عکاسی‌اش فراتر از یک سرگرمی بود. ادبیات. ادبیات ژاپنی. آبه دربارهٔ نویسندگان ژاپنی، به جز کنزابورو اوئه و یاسوئوکا شوتارو، بیشتر آن‌ها را قبول نداشت. برای مثال، او یاسوشی اینواوئه را که در همان دوران به عنوان یکی از نامزدهای جایزه نوبل
در همان دوران به عنوان یکی از نامزدهای جایزه نوبل مطرح بود، به عنوان «قصه‌نویس» و ماسوجی ایبوسه را به عنوان «جستارنویس» به شدت مورد انتقاد قرار می‌داد. با این حال، در دهه ۱۹۸۰ به عنوان عضو کمیته انتخاب چند جایزه ادبی فعالیت داشت و چندین آثار از نویسندگان نوپای ژاپنی را معرفی کرد. علاوه بر این، در مصاحبه‌ای در دسامبر ۱۹۹۱ آبه اظهار داشت که از زمان‌های قدیم علاقه‌مند به رینزو شینا بوده است و شاید تنها نویسنده‌ای که می‌توان در ژاپن به عنوان نویسنده واقعی شناخت، شینا باشد. خودرو و ورزش‌های فضای باز. کوبو آبه
شینا باشد. خودرو و ورزش‌های فضای باز. کوبو آبه به ورزش‌های فضای باز علاقه داشت و اغلب با خانواده‌اش به رانندگی یا قایق‌سواری می‌پرداخت. او به ویژه به عنوان یک خودرو دوست شناخته می‌شد و کلکسیونی از چندین خودرو داشت. همچنین در سال ۱۹۸۶، او یک زنجیر چرخ ساده و قابل استفاده بدون نیاز به جک، به نام «چِنیزی» را اختراع کرد. آبه نه تنها فناوری‌های جدید را به کار می‌برد بلکه خود نیز اختراعاتی داشت. موسیقی. در موسیقی، او طرفدار گروه پینک فلوید بود و یکی از اولین کاربران سینتی‌سایزر در ژاپن به‌شمار می‌رفت. آبه برای
سینتی‌سایزر در ژاپن به‌شمار می‌رفت. آبه برای آثار نمایشی خود جلوه‌های صوتی و موسیقی صحنه می‌ساخت. از سوی دیگر، در موسیقی کلاسیک، در دوره جوانی به سمفونی شماره ۹ مالر به رهبری برونو والتر با اجرای ارکستر فیلارمونیک وین و مجموعه آهنگ‌های «سفر زمستانی» از شوبرت علاقه داشت. در سال‌های بعدی نیز به آثار بارتوک و موسیقی باروک علاقه‌مند بود و در سال‌های پایانی زندگی‌اش به آثار باخ که توسط وندی کارلوس اجرا شده بود، گوش می‌داد. همچنین او از اپرا بیزار بود. فعالیت‌های سیاسی. در دوران پساجنگ، موضع آبه به عنوان یک
سیاسی. در دوران پساجنگ، موضع آبه به عنوان یک صلح‌طلب روشنفکر منجر به پیوستن او به حزب کمونیست ژاپن در سال ۱۹۵۰ شد و او در سازماندهی کارگران در مناطق فقیر توکیو فعالیت می‌کرد. اندکی پس از دریافت جایزه آکوتاگاوا در سال ۱۹۵۱، آبه شروع به احساس محدودیت‌های قوانین و مقررات حزب کمونیست کرد و همچنین دربارهٔ این که چه آثار هنری معناداری می‌توان در ژانر واقع‌گرایی سوسیالیستی خلق کرد، دچار تردید شد. سال ۱۹۵۶، آبه به حمایت از کارگران لهستانی که علیه دولت کمونیستی خود اعتراض می‌کردند، نوشت و خشم حزب کمونیست را
خود اعتراض می‌کردند، نوشت و خشم حزب کمونیست را برانگیخت. این انتقاد موضع او را تأیید کرد: «حزب کمونیست بر من فشار آورد تا محتوای مقاله را تغییر داده و عذرخواهی کنم اما من نپذیرفتم. گفتم هرگز نظرم را در این مورد تغییر نخواهم داد. این اولین جدایی من از حزب بود.»در آوریل ۱۹۵۶، آبه به عنوان نماینده انجمن ادبیات نوین ژاپن و شورای فرهنگی ملی، برای شرکت در کنگره نویسندگان چک به پراگ سفر کرد. در آنجا در خودش نسبت به حزب کمونیست علاقه چندانی نیافت اما هنر برای او مایه تسلی و آرامش بود. او از خانه کافکا در پراگ
مایه تسلی و آرامش بود. او از خانه کافکا در پراگ بازدید کرد، ریلکه و کارل چاپک خواند و تحت تأثیر یک نمایش مایاکوفسکی در برنو قرار گرفت. تهاجم شوروی به مجارستان در سال ۱۹۵۶ آبه را منزجر کرد. او تلاش کرد که از حزب کمونیست خارج شود اما استعفاها در آن زمان پذیرفته نمی‌شدند. در سال ۱۹۶۰، او به عنوان بخشی از انجمن جوانان ژاپن که شامل ایدئولوژی‌های مختلف بود، در اعتراضات آنپو علیه تجدیدنظر پیمان امنیتی آمریکا-ژاپن شرکت کرد. در سال ۱۹۶۱ او با موضعی انتقادی در برابر هشتمین کنگره حزب کمونیست ژاپن که در آن برنامه حزب
هشتمین کنگره حزب کمونیست ژاپن که در آن برنامه حزب تعیین می‌شد، ظاهر شد و برخلاف انضباط حزب، مواضع‌نامه‌ای را منتشر کرد و بدین‌گونه از حزب اخراج شد. فعالیت‌های سیاسی آبه در سال ۱۹۶۷ با بیانیه‌ای که به همراه یوکیو میشیما، یاسوناری کاواباتا و جون ایشی‌کاوا منتشر و در آن علیه برخورد با نویسندگان، هنرمندان و روشنفکران در چین کمونیست اعتراض کرد، پایان یافت. زندگی شخصی و خانواده. کوبو آبه با ماچی یامادا، یک هنرمند و طراح صحنه، ازدواج کرده بود. آن‌ها در اوایل بیست‌سالگی با هم آشنا شدند و شراکتی مادام‌العمر، هم در
با هم آشنا شدند و شراکتی مادام‌العمر، هم در زندگی شخصی و هم حرفه‌ای، داشتند. ماچی بیشتر جلدهای کتاب‌های آبه را طراحی کرد و همچنین طراحی صحنه نمایش‌های استودیو آبه را انجام داد. با وجود چالش‌هایی که با آن‌ها روبرو بودند از جمله زندگی در خانه‌های ساده و مبارزه با مشکلات مالی در اوایل ازدواجشان، پیوند آن‌ها قوی باقی ماند. همسرش ماچی، پس از مرگ آبه به سرطان مبتلا شد و در تاریخ ۲۲ سپتامبر همان سال بر اثر سکته قلبی درگذشت. در سال ۱۹۵۴، دخترشان به دنیا آمد. به پیشنهاد ماچی، از کتاب «زندگی‌نامه گوسکو بودوری» اثر
ماچی، از کتاب «زندگی‌نامه گوسکو بودوری» اثر کنجی میازاوا، نام «نِری» برای او انتخاب شد. نِری به عنوان متخصص زنان و زایمان و نویسنده در توکیو فعالیت می‌کرد. در سال ۲۰۱۱، کتاب «زندگی‌نامه آبه کوبو» را منتشر کرد و در سال ۲۰۱۸ به علت پارگی آئورت سینه‌ای در ۶۴ سالگی درگذشت.
جانی مارکتی (؛ – ) موسیقی‌دان و آهنگساز اهل ایتالیا بود. او با خوانندگانی چون بابی سولو همکاری داشت و برای حدود ۴۰ فیلم هم موسیقی ساخت. از فیلم‌هایی که وی در ساخت موسیقی آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "شب‌های پورنو در سراسر جهان"، "امانوئل و شب‌های پورنو در جهان، شماره ۲"،"دختران اس‌اس" و "انتقام امانوئل" اشاره نمود.
آئوگوستو مارتلی (؛ – ۳ نوامبر ۲۰۱۴) آهنگساز، رهبر ارکستر و تنظیم‌کننده اهل ایتالیا بود. او همچنین به خاطر رابطه عاشقانه و حرفه‌ای خود با خواننده پاپ مینا که با او به عنوان آهنگساز و تنظیم کننده همکاری داشت و با او شرکت نشر موسیقی PDU را تأسیس کرد، شناخته شده است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "باد خشمگین" و "ایزدمار" اشاره نمود.
جیمز داشو (؛ زادهٔ ) آهنگساز و موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است که در سبک‌های موسیقی الکتروآکوستیک، موسیقی بی‌کلام و اپرا فعالیت دارد. وی یکی از نخستین کسانی است که در مرکز کامپیوتر دانشگاه پادووا «موسیقی کامپیوتری» ساخت و مدتی مدرس موسیقی مؤسسه فناوری ماساچوست و دانشگاه پرینستون بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "اوئدیپوس اُرکا" اشاره نمود.
نام سیستماتیک به نامی گفته می‌شود که به‌طور نظام‌مند به یک گروه منحصر به فرد، ارگانیسم، شیء یا ماده شیمیایی از یک جمعیت یا مجموعه خاص اختصاص داده می‌شود. نام‌های سیستماتیک معمولاً بخشی از فرایند نام‌گذاری هستند. نام نیمه‌سیستماتیک یا نام نیمه‌عامیانه نامی است که حداقل یک بخش سیستماتیک و حداقل یک بخش عامیانه دارد، مانند یک نام رایج. ساخت نام‌های سیستماتیک می‌تواند به سادگی به اختصاص یک پیشوند یا شماره به هر شیء باشد. بسیاری از سیستم‌ها اطلاعاتی اشیاء نام‌گذاری‌شده را با یک شماره ترکیب می‌کنند تا آن را به یک
را با یک شماره ترکیب می‌کنند تا آن را به یک شناسه منحصر به فرد تبدیل کنند. نام‌های سیستماتیک اغلب با نام‌های عامیانه‌ای که پیش از ایجاد هر سیستم نام‌گذاری سیستماتیک به آن شیء داده شده‌اند، همزیستی دارند. به‌عنوان مثال، بسیاری از مواد شیمیایی معمولاً حتی پس از نام‌گذاری سیستماتیک با نام‌های عامیانه پیشینن شناخته می‌شوند، حتی توسط شیمیدان‌ها. در شیمی. در شیمی، یک نام سیستماتیک ساختار شیمیایی یک ماده شیمیایی را توصیف می‌کند و بدین ترتیب اطلاعاتی دربارهٔ خواص شیمیایی آن می‌دهد. "فرهنگ اصطلاحات شیمیایی" منتشر
شیمیایی آن می‌دهد. "فرهنگ اصطلاحات شیمیایی" منتشر شده توسط آیوپاک نام سیستماتیک را به‌عنوان «نامی که به‌طور کامل از هجاهای خاص ساخته شده یا انتخاب شده است و با یا بدون پیشوندهای عددی است» تعریف می‌کند. با این حال، زمانی که نام‌های عامیانه به بخشی از نام‌گذاری شیمیایی تبدیل شده‌اند، ممکن است نام سیستماتیک یک ماده یا بخشی از آن باشند. نمونه‌هایی از برخی نام‌های سیستماتیک که ریشه عامیانه دارند عبارتند از بنزن (سیکلوهگزاتری‌ان) یا گلیسرول (تری‌هیدروکسی‌پروپان). نمونه‌ها. برای موارد زیر نام‌های سیستماتیک یا
نمونه‌ها. برای موارد زیر نام‌های سیستماتیک یا نیمه‌سیستماتیک استاندارد شده وجود دارد:
اسکار اسپیتن-نایسائتر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نروژ است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال استابک بازی می‌کند. دوران باشگاهی. اسکار اسپیتن-نایسائتر محصول جوانان باشگاه محلی آسکر است و در سال ۲۰۲۱ به آکادمی استابک پیوست. او در ۲۹ اوت ۲۰۲۲ اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با استابک امضا کرد. در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۳، او قرارداد خود را با باشگاه تا سال ۲۰۲۶ تمدید کرد. اسکار در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۳ در یک تساوی ۲–۲ در برابر سارپس‌بورگ ۰۸ به عنوان بازیکن اصلی به میدان رفت و بدین ترتیب به جوان‌ترین بازیکن تاریخ استابک تبدیل شد
ترتیب به جوان‌ترین بازیکن تاریخ استابک تبدیل شد و در سن ۱۶ سال و ۶۱ روزگی، اولین بازی حرفه‌ای خود را انجام داد. دوران ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵، ۱۶ و ۱۷ سال نروژ بازی کرده است.
مصطفی ارهان حکیم‌اوغلو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال بشیکتاش بازی می‌کند. دوران باشگاهی. مصطفی ارهان حکیم‌اوغلو تنها محصول آکادمی جوانان باشگاه بشیکتاش است. او در ۳۰ نوامبر ۲۰۲۲ قرارداد حرفه‌ای خود را با این باشگاه تا سال ۲۰۲۶ امضا کرد. در فصل ۲۰۲۲–۲۳، او کاپیتان تیم زیر ۱۶ سال بشیکتاش بود و در ۱۸ بازی، ۱۷ گل به ثمر رساند. او در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۳ به عنوان بازیکن تعویضی در پیروزی ۲–۰ بشیکتاش مقابل لوگانو در لیگ اروپا به میدان رفت و اولین بازی حرفه‌ای خود را تجربه کرد.
میدان رفت و اولین بازی حرفه‌ای خود را تجربه کرد. دوران ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵، ۱۶، ۱۷، ۱۸ و ۲۱ سال ترکیه بازی کرده است.
یوناه کوسی-آساری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال بایرن مونیخ بازی می‌کند. دوران باشگاهی. ای‌آی‌کی. یوناه کوسی-آساری در تیم‌های جوانان باشگاه فوتبال بروماپویکارنا بازی کرد و در ژانویه ۲۰۲۳ به باشگاه فوتبال ای‌آی‌کی منتقل شد. در ۲۸ اوت ۲۰۲۳، او در لیگ آلسونسکن در برابر واربری اولین بازی خود را برای AIK انجام داد و با ۱۶ سال، ۱ ماه و ۲۴ روز به جوان‌ترین بازیکن تاریخ AIK تبدیل شد. او فصل ۲۰۲۳ را با چهار بازی در آلسونسکن به پایان رساند. بایرن مونیخ. در ۱ فوریه ۲۰۲۴،
به پایان رساند. بایرن مونیخ. در ۱ فوریه ۲۰۲۴، کوسی-آساری با مبلغ ۴٬۵۰۰٬۰۰۰ یورو به معتبرترین باشگاه بوندس‌لیگا، بایرن مونیخ پیوست و قرار شد ابتدا به تیم زیر ۱۹ سال بپیوندد. او برای فصل ۲۰۲۴–۲۵ به بایرن مونیخ II ارتقا یافت. او در ۳۰ اوت ۲۰۲۴ در یک بازی خانگی در رگیونالیگا بایرن برابر ویلزینگ به تساوی ۱–۱ رسید و اولین بازی خود را با بایرن مونیخ II انجام داد. کوسی-آساری برای اولین بار در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۴ به تیم بزرگسالان بایرن مونیخ دعوت شد تا در یک بازی خارج از خانه با نتیجه ۲–۱ در برابر ماینس ۰۵ شرکت کند. او
خانه با نتیجه ۲–۱ در برابر ماینس ۰۵ شرکت کند. او در ۶ ژانویه ۲۰۲۵ برای یک بازی دوستانه پس از پایان تعطیلات زمستانی ۲۰۲۴ به تیم بزرگسالان بایرن مونیخ دعوت شد و در دقیقه ۶۳ به جای مایکل اولیس در پیروزی ۶–۰ مقابل ردبول سالزبورگ به میدان رفت. زندگی شخصی. یوناه پسر یونس کوسی-آساری، بازیکن فوتبال سابق فوتبال سوئدی-غنایی است. مادر او فنلاندی است. او واجد شرایط بازی برای تیم‌های ملی فوتبال سوئد، غنا و فنلاند است. دوران ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال سوئد و زیر ۱۷ سال سوئد بازی کرده است.
اردوگاه آزمایش‌های انسانی اس‌اس () یک فیلم بهره‌کشی جنسی نازی به کارگردانی سرجو گارونه است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. داستان مربوط به آزمایش‌های انسانی جنسی بدون رضایت بر روی زندانیان زن یک اردوگاه کار اجباری است که توسط سرهنگ فون کلیبن (با بازیِ جورجو چریونی)، افسر نازی اداره می‌شود که پس از اخته شدن توسط یک دختر روسی، به پیوند بیضه نیاز پیدا کرده است. فیلم در دهه ۱۹۸۰ به سبب مضامین بحث‌برانگیز و کمپین تبلیغاتی عمومی‌اش که شامل پوسترهای زننده و توهین‌آمیز بود، رسوایی به‌بار آورد. این فیلم در برخی از کشورها،
رسوایی به‌بار آورد. این فیلم در برخی از کشورها، از جمله بریتانیا ممنوع شد که در جریان آن، به‌عنوان یکی از فیلم‌های موسوم به «ویدئوهای زشت و زننده» تحت پیگرد قانونی قرار گرفت؛ عنوانی که در مطبوعات و کارزارهای تبلیغاتی برای فهرستی از فیلم‌هایی استفاده می‌شد که مطابق قوانین انتشار قباحت فیلم‌های منافی اخلاق عمومی محسوب می‌شدند. منتقدان روزنامه‌های "ساندی تایمز" و "دیلی اکسپرس" این فیلم را تقبیح کردند.
برآشفتن یا برآشفتگی یک احساس اخلاقی قوی است که با ترکیبی از تعجب، انزجار و خشم، معمولاً در واکنش به یک تخلف شخصی شدید مشخص می‌شود. این واژه از ریشهٔ فرانسوی قدیمی "ultrage" می‌آید، که به نوبه خود از واژهٔ لاتین سنتی "ultra" به معنای "فراتر از"، وام گرفته شده است. برآشفتن اخلاقی احساس خشمی است که در واکنش به یک بی‌عدالتی تجربه می‌شود، به این ترتیب که مستلزم قضاوت اخلاقی است و اغلب با میل به شرمساری و/یا مجازات خطاکاران همراه است.
الکل دهیدروژناز نوع ۳ یک آنزیم است که در انسان توسط ژن "ADH5" کدگذاری می‌شود. این ژن کدگذاری‌کننده گلوتاتیون-وابسته فرمالدهید دهیدروژناز یا زیرواحد نوع ۳ "الکل دهیدروژناز «چی»" است که عضوی از خانواده الکل دهیدروژنازها است. اعضای این خانواده سوخت و ساز انواع متنوعی از بسترها، شامل اتانول، رتینول، سایر الکل‌های آلیفاتیک، هیدروکسی‌استروئیدها و محصولات پراکسیداسیون لیپید را انجام می‌دهند. الکل دهیدروژناز نوع ۳ یک همودیمر متشکل از ۲ زیرواحد «"چی»" است. این آنزیم عملاً فعالیتی برای اکسیداسیون اتانول ندارد، اما
عملاً فعالیتی برای اکسیداسیون اتانول ندارد، اما فعالیت بالایی برای اکسیداسیون الکل اولیه زنجیره بلند و اکسیداسیون اس-هیدروکسی‌متیل-گلوتاتیون که یک افزوده خودبخودی بین فرمالدهید و گلوتاتیون است، نشان می‌دهد. این آنزیم جزء مهمی از سوخت‌وساز سلولی برای حذف فرمالدهید، یک ماده تحریک‌کننده و حساسیت‌زا که موجب اشک‌ریزش، رینیت، فارنژیت و درماتیت تماسی می‌شود، است. اهمیت بالینی. جهش‌های ژن "ADH5" و ژن "ALDH2" باعث سندرم AMED، یک اختلال دیژنیک اتوزومال مغلوب چندسیستمی می‌شود که با تأخیر در رشد سراسری، اختلال در رشد
می‌شود که با تأخیر در رشد سراسری، اختلال در رشد مغزی، کوتاهی قد، اختلال رشد و توسعه زودهنگام سندرم میلودیسپلاستیک و نارسایی مغز استخوان مشخص می‌شود. این سندرم برای اولین بار در سال ۲۰۲۰ توصیف شد.
هیدروکسی‌استروئید مولکولی است که از یک استروئید مشتق شده و در آن یک هیدروژن با یک گروه هیدروکسیل جایگزین شده است. زمانی که گروه هیدروکسیل به‌طور خاص در موقعیت کربن سوم قرار داشته باشد، هیدروکسی‌استروئیدها به‌عنوان استرول شناخته می‌شوند که نمونه‌ای از آن کلسترول است.
آسوده یا آسودگی یک احساس مثبت است که وقتی چیزی ناخوشایند، دردناک یا ناراحت‌کننده اتفاق نیفتاده یا به پایان رسیده است، تجربه می‌شود. اغلب با آه همراه است، چیزی که نشان‌دهنده انتقال عاطفی است، تسکین به‌طور جهانی شناخته می‌شود، و به عنوان یک احساس بنیادین قضاوت می‌شود. در مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۷ که در "Psychology" منتشر شد، پیشنهاد شد که آسودگی احساسی باشد که می‌تواند اضطراب را از طریق اجتناب تقویت کند یا مکانیزم سازگاری مقابله‌ای در هنگام استرس یا ناامیدی باشد. انواع آسودگی (نزدیک به از دست دادن و تکمیل وظیفه).
آسودگی (نزدیک به از دست دادن و تکمیل وظیفه). آسودگی اغلب به عنوان یک مفهوم مورد بحث قرار می‌گیرد، اما زمانی که از افراد خواسته می‌شود به سناریوهایی فکر کنند که در آن آسودگی را تجربه کرده‌اند، حدود نیمی از آنها به سناریوهای تقریباً از دست دادن فکر می‌کنند و نیمی دیگر به سناریوهای تکمیل وظیفه فکر می‌کنند. تسکین نزدیک به از دست دادن، تجربه دوری از یک چیز بد است، به عنوان مثال لغو آزمونی که فرد فراموش کرده است برای آن آماده شود. آسودگی تکمیل وظیفه پس از پایان یک کار ناخوشایند، به عنوان مثال یک اظهارنامه
یک کار ناخوشایند، به عنوان مثال یک اظهارنامه مالیاتی پیچیده، تجربه می‌شود. برای آزمایش اینکه آیا واقعاً دو نوع آسودگی وجود دارد یا خیر، پژوهشگران سناریویی را ایجاد کردند که در آن افراد مجبور بودند پس از یک بار گوش دادن به آهنگ، در مقابل رهبر آزمایش، آهنگی را بخوانند. در یک شرط (نزدیک به از دست دادن)، به شرکت‌کنندگان گفته شد که پس از همهٔ آنها ناچار نیستند که آواز بخوانند. در شرط دیگر (تکمیل وظیفه)، آهنگ را به خوبی خواندند. آسودگی نزدیک از دست دادن تقریباً منجر به تفکر خلاف واقع بیشتر شد (یعنی "اگر طور
منجر به تفکر خلاف واقع بیشتر شد (یعنی "اگر طور دیگری پیش می‌رفت چه می‌شد") و همچنین احساس انزوای اجتماعی بیشتری داشت. به نظر می‌رسد که آسودگی نزدیک از دست دادن افراد را تحریک می‌کند تا بیشتر دربارهٔ سناریوی آینده فکر کنند، شاید چگونه از تکرار چنین اتفاقی جلوگیری کنند. از سوی دیگر، آسودگی تکمیل وظیفه، ممکن است استقامت در برابر کارهای دشوار را تقویت کند.
«بدون هیچ راهنمایی» ترانه‌ای از خوانندهٔ آمریکایی کریس براون به‌همراهٔ رپر کانادایی دریک می‌باشد که در ۸ ژوئن سال ۲۰۱۹ به‌عنوان چهارمین تک‌آهنگ از نهمین آلبوم استودیویی براون تحت عنوان "ایندیگو" (۲۰۱۹) منتشر گردید. این ترانه توسط براون، دریک، ویلوس و نیجا چارلز نوشته و توسط وینیلز، جی-لوئیس، تدی والتون و تهیه‌کنندهٔ کانادایی ۴۰ تهیه شده‌است.
اسقف اعظم پارگو آرکپیسکوپوس مارتیروسیان (؛ زادهٔ )، اهل جمهوری آرتساخ است. زندگی‌نامه. وی در ۲۰ مارس ۱۹۵۴ در سومقاییت به دنیا آمد و از دانشکده علوم الهی گئورگیان و دانشگاه دولتی زبان‌ها و علوم اجتماعی بروسوف ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال گارگین نژده، قهرمان آرتساخ، مدال مارشال باغرامیان و شده است.