payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیوشا کارمن مانسیلا هردیا (زاده ۱۹ ژانویه ۱۹۷۱ در کوچابامبا) دوندهٔ سابق مسافت‌های میانی و بلند اهل بولیوی است. او رکوردهای بولیوی را از ۸۰۰ متر تا ۱۵ کیلومتر در اختیار دارد، همچنین دوی ۳۰۰۰ متر با مانع. او برنده دو مدال نقره آمریکای جنوبی در ۱۵۰۰ متر است و سه بار در مسابقات دو و میدانی داخل سالن جهان در این مسافت شرکت کرد. او مدال‌های پیست مسافت میانی را در مسابقات قهرمانی ایبرو-آمریکایی در دو و میدانی در دوره‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۲ به دست آورد. در بازی‌های بولیواری ۲۰۰۱ سه مدال طلا و دو رکورد ملی به دست آورد. او
۲۰۰۱ سه مدال طلا و دو رکورد ملی به دست آورد. او همچنین نمایندهٔ بولیوی در مسابقات قهرمانی کراس کانتری جهانی IAAF در سال ۲۰۰۰ و بازی‌های پان امریکن ۲۰۰۳ بود. حرفه. مانسیلا از سنین جوانی شروع به رقابت در مسابقات مسافت میانی کرد و برندهٔ مدال برنز ۸۰۰ متر در مسابقات قهرمانی جوانان آمریکای جنوبی در دو و میدانی در سال ۱۹۸۴ بود. او اولین حضور جهانی خود را در مسابقات قهرمانی نوجوانان جهان در سال ۱۹۸۶ انجام داد و در مسابقات ۸۰۰ متر و ۴۰۰ متر با مانع شرکت کرد؛ قبل از رفتن به قهرمانی دو و میدانی در ۸۰۰ متر که مدال
از رفتن به قهرمانی دو و میدانی در ۸۰۰ متر که مدال نقرهٔ مسابقات قهرمانی جوانان آمریکای جنوبی در دو و میدانی ۱۹۸۶ کسب کرد. سپس در مسابقات قهرمانی نوجوانان آمریکای جنوبی در دو و میدانی، او در سال‌های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ چهارم شد، در سال ۱۹۸۹ پنجم شد. اولین بازی مانسیلا در بزرگسالان در مسابقات قهرمانی داخل سالن جهانی IAAF در سال ۱۹۹۷ انجام شد، جایی که او در مرحلهٔ ۱۵۰۰ متر دوید. در فصل خارج از خانه، او اولین مدال بزرگ بزرگسالان خود را به دست آورد، مدال نقره در دوی بیش از ۱۵۰۰ متر در مسابقات قهرمانی دو و میدانی
بیش از ۱۵۰۰ متر در مسابقات قهرمانی دو و میدانی آمریکای جنوبی سال ۱۹۹۷. او همچنین برندهٔ مدال برنز بازی‌های بولیواری ۱۹۹۷ بود. اولین مدال ۸۰۰ متر او در بازی‌های آمریکای جنوبی ۱۹۹۸ به دست آمد، جایی که او با زمان ۲:۰۷٫۸۵ دقیقه، نایب قهرمان شد. در مسابقات قهرمانی داخل سالن جهانی ۱۹۹۹، او رکورد بولیوی در ۱۵۰۰ متر داخل سالن را به نام خود ثبت کرد، با ۴:۲۰٫۱۶ دقیقه.اولین مدال او در رشتهٔ دوی کراس کانتری نیز در همان سال به دست آمد زمانی که او در مسابقات قهرمانی کراس کانتری آمریکای جنوبی در مسابقهٔ کوتاه، مقابل
کراس کانتری آمریکای جنوبی در مسابقهٔ کوتاه، مقابل اریکا اولیورا از شیلی نایب قهرمان شد.این باعث شد که او در مسابقات قهرمانی کراس کانتری جهانی IAAF در سال ۲۰۰۰ شرکت کند و در مجموع به رتبهٔ ۸۲ رسید. در سال ۲۰۰۰، دوندگی ۱۶:۱۴٫۰۳ دقیقه‌ای او، یک رکورد بولیوی برای ۵۰۰۰ متر بود و او برندهٔ مدال برنز ۱۵۰۰ متر در مسابقات قهرمانی ایبرو-آمریکایی آن سال بود.بهترین عملکرد او در سال بعد همگی در بازی‌های بولیواری ۲۰۰۱ بود؛ جایی که او یک رفت و برگشت مدال طلا را در ۸۰۰ متر به پایان رساند، و ۱۵۰۰ متر و دو ۳۰۰۰ متر بامانع.
به پایان رساند، و ۱۵۰۰ متر و دو ۳۰۰۰ متر بامانع. زمان ۸۰۰ متر او ۲:۰۳٫۹۸ دقیقه بود و زمان دو با مانع ۱۰:۴۰٫۷ دقیقه که هر دو رکورد بولیوی بودند. مانسیلا در مسابقات قهرمانی ایبرو-آمریکایی در سال ۲۰۰۲ در دو و میدانی در گواتمالا سیتی مدال‌های متعددی کسب کرد و مدال‌های برنز ۸۰۰ متر و نقره ۱۵۰۰ متر را به دست آورد. او در تابستان آن سال در پیست اسپانیا مسابقه داد و ۱۵۰۰ متر را با زمان ۴:۱۷٫۹۱ دقیقه در سان سباستیان دوید و رکورد ملی ۳۰۰۰ متر را با ۹:۱۶٫۰۳ دقیقه در سویل دوید. علاوه بر این، او در ماه اکتبر در بولیوی
دوید. علاوه بر این، او در ماه اکتبر در بولیوی رکورد جاده‌ای ۱۵ کیلومتری را ۵۲:۴۵ دقیقه دوید. او یک رکورد ۳۰۰۰ متر داخل سالن را ۹:۳۵٫۱ دقیقه در فوریه بعد در ساراگوسا دوید. در اواخر همان سال، او بهترین عملکرد خود را در ۱۵۰۰ متر داشت و رکورد ملی خود را بیش از یک ثانیه با دویدن ۴:۱۶٫۶۴ دقیقه در سویل بهبود بخشید. در مسابقات قهرمانی دو و میدانی آمریکای جنوبی در سال ۲۰۰۳، مانسیلا دومین و آخرین مدال قاره‌ای پیست خود را با نایب قهرمانی در ۱۵۰۰ متر به دست آورد (او همچنین در ۸۰۰ متر چهارم شد). او همچنین در سال ۲۰۰۳
در ۸۰۰ متر چهارم شد). او همچنین در سال ۲۰۰۳ در بازی‌های پان آمریکا شرکت کرد، اما در فینال ۱۵۰۰ متر به پایان نرسید. او در سومین حضور جهانی خود در مسابقات قهرمانی داخل سالن جهانی IAAF در سال ۲۰۰۴ شرکت کرد، اما به پایان نرسید.او بهترین رکورد غیررسمی ۲۰۰۰ متر آمریکای جنوبی را با ۵:۵۹٫۹۶ دقیقه در رقابتی در ریواس-واثیامادرید ثبت کرد و در مسابقات قهرمانی ایبرو-آمریکایی ۲۰۰۶ در دو و میدانی در اوئلوا در اواخر همان فصل شرکت کرد، در ۱۵۰۰ متر چهارم شد، در دوی ۳۰۰۰ متر در جایگاه ششم قرار گرفت. او در ماه نوامبر رکورد
در جایگاه ششم قرار گرفت. او در ماه نوامبر رکورد بولیوی را در مسابقات جاده ای 10K به ثبت رساند و با زمان ۳۴:۰۱ دقیقه در مادرید دوید. او از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ در مسابقات سطح پایین اسپانیا به رقابت ادامه داد، اما پس از آن بازنشسته شد.
ماه عسل ونیزی () یک فیلم کمدی رمانتیک ایتالیایی-فرانسوی به کارگردانی آلبرتو کاوالکانتی است که در سال ۱۹۵۹ منتشر شد. این فیلم اقتباسی آزاد از زمان «"شب‌های ونیزی"» اثر آبل اِرمان است.
ورزش در سوئد به عنوان یک سرگرمی ملی در نظر گرفته می‌شود و حدود نیمی از جمعیت این کشور به‌طور فعال در فعالیت‌های ورزشی شرکت می‌کنند. مهم‌ترین سازمان‌های همه‌جانبه ورزش در سوئد کنفدراسیون ورزش سوئد و کمیته المپیک سوئد هستند. در مجموع بیش از ۲ میلیون نفر (حدود ۲۰٪ از کل جمعیت) عضو یک باشگاه ورزشی هستند. ورزش‌های پرطرفدار. فوتبال، فلوربال، سوارکاری، هندبال، گلف، ژیمناستیک و دو و میدانی از پرطرفدارترین ورزش‌ها در سوئد هستند و فوتبال، هاکی روی یخ، هندبال، باندی، گلف، ورزش‌های موتوری (به‌ویژه موتورسواری سرعت و
گلف، ورزش‌های موتوری (به‌ویژه موتورسواری سرعت و فرمول یک) و دو و میدانی بیشترین تعداد تماشاگر تلویزیونی را به خود اختصاص می‌دهند. هاکی روی یخ و فوتبال ورزش‌های اصلی در این کشور به‌شمار می‌روند. ورزش‌های زمستانی هم از نظر تعداد شرکت‌کنندگان و هم در بین تماشاگران محبوب هستند، در حالی که فلوربال در دهه ۱۹۹۰ در بین شرکت‌کنندگان محبوبیت زیادی پیدا کرد. باندی، بسکتبال، جهت‌یابی، تنیس و تنیس روی میز سایر ورزش‌های محبوب بین مردم سوئد هستند. به جز بسکتبال، ورزش‌های آمریکایی محبوبیت چندانی بین مردم کسب نکرده‌اند،
آمریکایی محبوبیت چندانی بین مردم کسب نکرده‌اند، اگرچه فوتبال آمریکایی و بیسبال تمرین می‌شود. ورزش کانادایی رینگت طرفدارانی را به خود جلب کرده و همچنان در حال رشد است، اما به اندازه کانادا و فنلاند محبوب نیست. فوتبال. برخی از بازیکنان فعلی فوتبال مانند امیل فورسبرگ، زلاتان ابراهیموویچ و ویکتور لیندلوف از شناخته شده‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال هستند. گره-نو-لی از ستارگان میلان ایتالیا به‌شمار می‌آید. از دیگر ستارگان سابق فوتبال می‌توان به هنریک لارشون، گلن استرومبری و فردریک لیونبرگ اشاره کرد. هاکی روی یخ.
و فردریک لیونبرگ اشاره کرد. هاکی روی یخ. تیم ملی هاکی روی یخ مردان سوئد یازده بار قهرمان جام جهانی هاکی روی یخ و مدال طلای المپیک در سال‌های ۱۹۹۴ و ۲۰۰۶ شده است. تیم ملی هاکی زنان در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۰۲ و مسابقات جهانی هاکی روی یخ زنان در سال ۲۰۰۵ مدال‌های برنز و در بازی‌های بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۰۶ مدال نقره کسب کرد. از بازیکنان مشهور هاکی لیگ ملی هاکی سوئد (NHL) می‌توان به پیتر فورشبری، ماتس سوندین، نیکلاس لیدستروم اشاره کرد. لیگ هاکی سوئد در سال ۱۹۷۵ تأسیس شد. باشگاه ورزشی دیورگاردن با ۱۶
سال ۱۹۷۵ تأسیس شد. باشگاه ورزشی دیورگاردن با ۱۶ عنوان قهرمانی موفق‌ترین تیم است. هندبال. سوئد چهار بار قهرمان جهان (۱۹۵۴، ۱۹۵۸، ۱۹۹۰، ۱۹۹۹) شده است و به همراه رومانی و فرانسه رکورددار تعداد عناوین است. آنها همچنین سه نقره (۱۹۶۴، ۱۹۹۷، ۲۰۰۱)، چهار برنز (۱۹۳۸، ۱۹۶۱، ۱۹۹۳، ۱۹۹۵)، پنج مدال قهرمانی اروپا (۱۹۹۴، ۱۹۹۸، ۲۰۰۰، ۲۰۰۲، ۲۰۲۹) و چهار مدال المپیک (۲۰۲۹) را کسب کرده‌اند. تیم ملی هندبال سوئد موفق‌ترین تیم تاریخ این ورزش محسوب می‌شود. ماگنوس ویسلاندر، پیتر گنتزل، کیم اندرسون، ماگنوس اندرسون، ماتیاس آندرسون،
کیم اندرسون، ماگنوس اندرسون، ماتیاس آندرسون، جوناس کالمن، کیم اکدال دو ریتز از هندبالیست‌های معروف سوئد هستند. بسکتبال. بسکتبال در سوئد از طریق رویدادهای مهم بین‌المللی مورد توجه قرار گرفته است. در سال ۱۹۹۹، مجیک جانسون، یکی از بهترین بازیکنان بسکتبال تاریخ جهان، باشگاه M7 Borås را خریداری کرد و چندین بازی را در آنجا انجام داد. بعدها چندین تیم بسکتبال سوئد در مسابقات بین‌المللی به رقابت پرداختند. ده سال پس از اولین بازی مجیک جانسون در سوئد، یوناس یربکو اولین فرد متولد و بزرگ شده سوئدی بود که در NBA بازی
فرد متولد و بزرگ شده سوئدی بود که در NBA بازی کرد. در سال ۲۰۱۲، جفری تیلور، دومین بازیکن سوئدی، به دنبال آن بود. آنها هر دو نماینده سوئد در یورو بسکت ۲۰۱۳ بودند و پیروزی شگفت‌انگیزی را در برابر قهرمان سابق روسیه کسب کردند. بازی‌های المپیک. سوئد برای اولین بار در بازی‌های المپیک در افتتاحیه بازی‌های ۱۸۹۶ شرکت کرد و از آن زمان تاکنون به استثنای بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ ورزشکارانی را برای شرکت در هر دوره فرستاده است. سوئد در تمام بازی‌های المپیک به جز دو بازی، بازی‌های ۱۸۹۶ و ۱۹۰۴ مدال کسب کرده است. سوئد
بازی‌های ۱۸۹۶ و ۱۹۰۴ مدال کسب کرده است. سوئد کشوری است که طولانی‌ترین رشته مدال‌آوری در بازی‌های المپیک را در تاریخ دارد و از سال ۱۹۰۸ تاکنون در هر بازی المپیک مدال کسب کرده است.
کیم نو-ری (کره‌ای: 김누리؛ زادۀ ۱۱ فوریه ۱۹۹۷) بازیگر اهل کره جنوبی است. از مجموعه‌هایی که وی در آن نقش‌آفرینی کرده می‌توان به "راز گناهکار" و "دوک گو-بین در حال بروزرسانی است" اشاره کرد.
ورزش در بلژیک نقش برجسته ای در جامعه دارد. تا سال ۲۰۱۰، بلژیک حدود ۱۷۰۰۰ باشگاه ورزشی با تقریباً ۱٫۳۵ میلیون عضو یا حدود ۱۳ درصد از جمعیت بلژیک داشت. ورزش‌های فوتبال، دوچرخه‌سواری، تنیس، تنیس روی میز، دو و میدانی، شنا، بسکتبال، بدمینتون، جودو، هاکی، قایقرانی، موتور کراس، اتومبیل رانی، والیبال، و دویدناز جمله ورزش‌های رایج در بلژیک هستند. بلژیک بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ در آنتورپ و همچنین جام ملت‌های اروپا ۱۹۷۲ و جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۰ را به همراه هلند میزبانی و برگزار کرده است. ورزش‌های پرطرفدار.
میزبانی و برگزار کرده است. ورزش‌های پرطرفدار. فوتبال. بهترین نتیجه تیم ملی فوتبال بلژیک کسب مقام سوم در جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ و مقام دوم در مسابقات جام ملت‌های اروپا ۱۹۸۰ بود. باشگاه‌های فوتبال بلژیک ۳ بار جام برندگان جام یوفا و دو بار جام یوفا و ۳ بار برنده سوپرجام یوفا بوده‌اند. اتحادیه سلطنتی فوتبال بلژیک، نهاد حاکم بر فوتبال در بلژیک، در سال ۱۸۹۵ تأسیس شد و یکی از اعضای مؤسس فیفا در سال ۱۹۰۴ بود. اولین مسابقات لیگ برتر فوتبال بلژیک در سال ۱۸۹۵ بین ۱۰ تیم مؤسس اتحادیه فوتبال بلژیک برگزار شد. سطح دوم در
مؤسس اتحادیه فوتبال بلژیک برگزار شد. سطح دوم در سال ۱۹۰۵، سطح سوم در سال ۱۹۲۶ و سطح چهارم در سال ۱۹۵۲ به لیگ بلژیک اضافه شد. باشگاه فوتبال اندرلشت موفق‌ترین تیم بلژیکی در سطح ملی (۳۲ عنوان قهرمانی بلژیک) و بین‌المللی (۶ عنوان قهرمانی اروپا) است. باشگاه فوتبال کلوب بروژ با ۱۳ عنوان قهرمانی بلژیک و باشگاه فوتبال یونیون سن ژیلواز با ۱۱ قهرمانی از دیگر باشگاه‌های موفق در لیگ این کشور هستند. تیم ملی بلژیک اولین بازی خود را در سال ۱۹۰۴ مقابل تیم ملی فوتبال فرانسه انجام داد. این دیدار با تساوی ۳–۳ به پایان رسید.
انجام داد. این دیدار با تساوی ۳–۳ به پایان رسید. از آن زمان، بلژیک به ۱۲ از ۲۰ دوره جام جهانی راه یافته است، در جام جهانی سال ۲۰۱۸ در رده سوم قرار گرفت. در بازی‌های المپیک تابستانی، بلژیک در سال ۱۹۲۰ مدال طلا را کسب کرد و در سال ۲۰۰۸ مقام چهارم را به دست آورد. دوچرخه سواری. دوچرخه سواری یک ورزش بسیار محبوب در بلژیک است. این لیگ توسط لیگ دوچرخه سواری سلطنتی بلژیک اداره می‌شود. رخی از بزرگ‌ترین مسابقات دوچرخه‌سواری در بلژیک برگزار می‌شود. بهترین دوچرخه‌سوار بلژیکی تمام دوران، ادی مرکس، ملقب به آدم‌خوار است
بلژیکی تمام دوران، ادی مرکس، ملقب به آدم‌خوار است که ۵ بار برنده تور دو فرانس و جیرو دیتالیا شده است. که بین WBV هلندی زبان و FCWB فرانسوی زبان تقسیم شده است. بسیاری از دوچرخه‌سواران بلژیکی موفق بوده‌اند، و برخی از بزرگ‌ترین مسابقات دوچرخه‌سواری در بلژیک برگزار می‌شود، به‌ویژه در مسابقات دوچرخه‌سواری جاده، اگرچه سایر رشته‌های دوچرخه‌سواری مانند مسابقه دوچرخه‌سواری کوهستان یا دوچرخه‌سواری پیست نیز تعدادی از قهرمانان و مسابقات بلژیکی را شامل می‌شوند. بلژیک از زمان پیدایش این ورزش یکی از موفق‌ترین کشورها در
زمان پیدایش این ورزش یکی از موفق‌ترین کشورها در دوچرخه‌سواری جاده‌ای بوده است، یکی از قدیمی‌ترین مسابقات در بلژیک، لیژ– باستگن– لیژ در سال ۱۸۹۲ برگزار شد. در بازی‌های المپیک، بلژیک چهار مدال طلا برای دوچرخه‌سواری جاده کسب کرده است. هاکی روی چمن. هاکی روی چمن در سال‌های اخیر اهمیت زیادی بین طرفداران این رشته ورزشی پیدا کرده است. از آوریل ۲۰۱۹، تیم ملی هاکی روی چمن مردان بلژیک در رتبه اول جهان قرار دارد و تیم ملی زنان در رده سیزدهم قرار دارد. بازی‌های المپیک. بلژیک ۴۴ مدال طلا در بازی‌های المپیک تابستانی کسب
بلژیک ۴۴ مدال طلا در بازی‌های المپیک تابستانی کسب کرده است. از میان ۴۴ مدال طلای بازی‌های المپیک تابستانی، ۱۱ مدال در تیراندازی با کمان، هفت مدال در دوچرخه‌سواری، شش مدال در دو و میدانی، پنج مدال در سوارکاری، سه مدال در شمشیربازی و دو مدال در قایقرانی و جودو به دست آمد.
ورزش در صربستان توسط فدراسیون‌ها و لیگ‌های ورزشی (در مورد ورزش‌های تیمی) سازماندهی می‌شود. فوتبال، بسکتبال، هندبال، تنیس، والیبال و واترپلو از ورزش‌های پرطرفدار در این کشور هستند. ورزش‌های حرفه ای در صربستان توسط فدراسیون‌ها و لیگ‌های ورزشی (در مورد ورزش‌های تیمی) سازماندهی می‌شود. صربستان در بسکتبال دارای چندین عنوان جهانی بوده و در این رشته موفق است. ورزش‌های پرطرفدار. فوتبال. فوتبال پرطرفدارترین ورزش در صربستان است و اتحادیه فوتبال صربستان با ۱۴۶۸۴۵ بازیکن ثبت شده، بزرگ‌ترین انجمن ورزشی در این کشور است.
ثبت شده، بزرگ‌ترین انجمن ورزشی در این کشور است. دراگان جاجیچ رسماً به عنوان «بهترین بازیکن صرب تمام دوران» توسط اتحادیه فوتبال صربستان شناخته شده است و بازیکنانی مانند نمانیا ویدیچ، دژان استانکوویچ، برانیسلاو ایوانوویچ، الکساندر کولاروف، نمانیا ماتیچ و دوشان تادیچ در لیگ قهرمانان اروپا بازی کردند و در دوران حرفه ای خود به موفقیت‌های زیادی دست یافتند. تیم ملی فوتبال صربستان موفقیت نسبی ندارد. تیم‌های ملی فوتبال جوانان صربستان قهرمان جام ملت‌های اروپا زیر ۱۹ سال ۲۰۱۳ و جام جهانی زیر ۲۰ سال ۲۰۱۵ شده‌اند. دو
سال ۲۰۱۳ و جام جهانی زیر ۲۰ سال ۲۰۱۵ شده‌اند. دو باشگاه اصلی فوتبال در صربستان عبارتند از باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد، قهرمان جام اروپا ۱۹۹۱ و جام بین قاره ای ۱۹۹۱ و باشگاه فوتبال پارتیزان، فینالیست جام اروپا ۱۹۶۶ که هر دو از بلگراد هستند و رقابت این دو باشگاه به «دربی ابدی» معروف است. بسکتبال. تیم ملی بسکتبال مردان صربستان دو جام جهانی را در سال‌های ۱۹۹۸ و ۲۰۰۲، مدال نقره در جام جهانی بسکتبال ۲۰۱۴ و جام جهانی بسکتبال ۲۰۲۳، سه قهرمانی اروپا در سال‌های ۱۹۹۵، ۱۹۹۷ و ۲۰۰۱، یک توپ الماس فیبا در سال ۲۰۰۴ و
۱۹۹۷ و ۲۰۰۱، یک توپ الماس فیبا در سال ۲۰۰۴ و دو مدال المپیاد ۶۹ در سال ۲۰۰۴، دو مدال المپیک ۶۲۱. و مدال برنز ۲۰۲۴ به دست آورده است. دو و میدانی. دو و میدانی به معنای مدرن در آغاز قرن بیستم ظاهر شد. از جمله اولین رویدادها در خاک صربستان مسابقه ای بود که در سال ۱۹۰۶ در مسیر والیفو برگزار شد و در سال ۱۹۰۸ انجمن ژیمناستیک «دوسان سیلنی» اولین بخش دو و میدانی را تأسیس کرد. تأسیس کمیته المپیک صربستان در سال ۱۹۱۰ و آغاز حضور صربستان در بازی‌های المپیک برای توسعه بیشتر دو و میدانی مهم بود. بولینگ. تیم ملی صربستان
دو و میدانی مهم بود. بولینگ. تیم ملی صربستان در رشته بولینگ دو بار قهرمان جهان شد و رکورد تیمی جهان را شکست. ویلموس زوارکو رکورددار مسابقات انفرادی جهان است که در مسابقات جهانی چهار مدال طلا، سه نقره و دو برنز و مقام اول رنکینگ جهانی را کسب کرده است. شطرنج. ۴۶ استاد بزرگ (فعال و غیرفعال) در بین شطرنج بازان صرب وجود دارد. در بازی‌های المپیاد شطرنج در سال ۱۹۵۰، تیم ملی یوگسلاوی مدال طلا را به دست آورد و از جمله شطرنج بازان صرب در تیم ملی ، پتار تریفونوویچ و سوتوزار گلیگوریچ بودند. تنیس. موفقیت‌های اخیر تنیس
گلیگوریچ بودند. تنیس. موفقیت‌های اخیر تنیس بازان صرب باعث افزایش محبوبیت تنیس در صربستان شده است. نواک جوکوویچ با ۲۴ عنوان قهرمانی گرند اسلم، رکورد ۴۰ قهرمانی در مسابقات مستر و تنها بازیکنی که در بازی انفرادی تمام عناوین بزرگ را کسب کرده است، رکورد تاریخ را در اختیار دارد.
ریوردیل یکی از ۷۷ منطقه اجتماعی رسمی شیکاگو، ایلینوی است که در قسمت جنوبی شهر واقع شده است. همانطور که در ابتدا توسط کمیته تحقیقات علوم اجتماعی در دانشگاه شیکاگو تعیین شد و به طور رسمی توسط شهر شیکاگو پذیرفته شد، منطقه اجتماعی ریوردیل از خیابان ۱۱۵ در جنوب تا مرز شهر در خیابان ۱۳۸ و از خطوط راه‌آهن مرکزی ایلینوی در شرق تا آزادراه بیشاپ فورد ادامه می‌یابد. تاریخچه. اولین مهاجر غیر بومی در این منطقه دیوید پریام بود که در سال ۱۸۳۷ زمینی را در شمال «هورس‌شو بند» در رود کالومت در منطقه‌ای به نام «وایلدوود» مدعی
در رود کالومت در منطقه‌ای به نام «وایلدوود» مدعی شد. این زمین بعداً توسط سرهنگ جیمز اچ. بوون که در ساخت کانال کال-سگ که رود کالومت را به رود ایلینوی متصل می‌کرد، به دست آورد. پس از از دست دادن خانه خود در آتش سوزی شیکاگو ، بوون به وایلد وود نقل مکان کرد و این خانه را به خانه تابستانی مجلل تبدیل کرد که نخبگان شیکاگو در دهه ۱۸۷۰ در آن جمع می‌شدند. یکی دیگر از ساکنان اولیه، جورج دولتون، در نزدیکی رود کالومت در کنار جاده شیکاگو-تورنتون (خیابان ایندیانا امروزی) ساکن شد. او یک کشتی زنجیره‌ای را در آن سوی رودخانه
شد. او یک کشتی زنجیره‌ای را در آن سوی رودخانه اداره می کرد. لوی اوسترهود از سال ۱۸۴۰ یک خانه میخانه/جاده در خیابان ۱۳۳ و تورنتون راه‌اندازی کرد و این منطقه به نام گذرگاه ریوردیل شناخته شد. در سال ۱۸۴۲، دولتون و اوسترهود کشتی را با یک پل عوارضی جایگزین کردند و آن را پل دولتون نامیدند. در سال ۱۸۴۹، خانواده دولتون ۵۰ هکتار زمین کشاورزی در ساحل شمالی رودخانه کالومت را به جان تُن، یک مهاجر هلندی که یکی از بنیانگذاران سکونتگاه جدید رزلند در شمال بود، اجاره دادند. تن یکی از طرفداران لغو ممنوعیت برده‌داری بود که
تن یکی از طرفداران لغو ممنوعیت برده‌داری بود که از این سایت تا زمان جنگ داخلی ایستگاهی را در راه آهن زیرزمینی اداره می کرد. انتهای شمالی ریوردیل هم از نظر تاریخی و هم از نظر فرهنگی نزدیک‌تر با رزلند است. در سال ۱۸۵۲، راه‌آهن مرکزی ایلینویز ایستگاهی را در خیابان ۱۱۵ افتتاح کرد که در آن راه‌آهن مرکزی میشیگان به مسیرهای آی‌سی‌آرآر ملحق شد و آن را ایستگاه کالومت نامید که بعداً به نام کاخ و باغ‌های لندن به «کنزینگتون» تغییر نام داد. در سال ۱۸۸۰، جورج پولمن شروع به ساخت شهر نمونه خود در شمال خیابان ۱۱۵ کرد. در
به ساخت شهر نمونه خود در شمال خیابان ۱۱۵ کرد. در کنزینگتون، شهرک کوچکی از فروشگاه‌ها، پانسیون‌ها و سالن‌ها برای خدمت به خدمه ساختمانی و تاجران مهاجری که برای کار در مغازه‌های پولمن آمده بودند، پدید آمد. سالن‌های بدنام، هلندی‌های متواضع رزلند را بر آن داشت تا کنزینگتون را «بام‌تاون» نامگذاری کنند. ریوردیل در سال ۱۸۸۹ به شیکاگو ضمیمه شد. پس از اعتصاب پولمن در سال ۱۸۹۴، شیوه‌های استخدام در این منطقه باز شد و بسیاری از صنایع جدید را به این منطقه آورد. آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار نه تنها در پولمن، بلکه در
ایتالیایی‌تبار نه تنها در پولمن، بلکه در ایلینوی ترا کوتا و سایر صنایع مجاور کار می‌کردند. انجمن «پولمن‌لند» مزرعه پولمن را در ساحل غربی دریاچه کالومت اداره می‌کرد. مزرعه با زباله‌های فاضلاب شهر پولمن بارور شد. شرکت رنگ کالومت فعالیت خود را در کلیسای متروکه ای بین پولمن و دریاچه آغاز کرد. بعداً توسط شرکت شروین-ویلیامز خریداری شد و به یکی از بزرگترین کارخانه‌های رنگ‌آمیزی در آمریکا تبدیل شد. سایر کارفرمایان در این منطقه شامل کارخانه‌های یخ سوئیفت و نیکربوکر، شیکاگو دراپ فورج، آکم استیل، کارخانه تقطیر
شیکاگو دراپ فورج، آکم استیل، کارخانه تقطیر ریوردیل و شرکت های مصالح ساختمانی هستند که آجر و الوار را به منطقه ارائه می‌کنند. در دهه ۱۹۴۰، تعداد افرادی که در ریوردیل کار می‌کردند بیشتر از افرادی بود که در آنجا زندگی می‌کردند، اما این وضعیت در شرف تغییر بود. در سال ۱۹۴۵، اداره مسکن شیکاگو تلاش گسترده‌ای را برای ساخت مسکن کم هزینه برای جانبازان بازگشته از جنگ آغاز کرد. باغ‌های آلتگلد ، خانه های فیلیپ موری و بخش پیستر در غرب رودخانه کالومت، اجاره کم و مسکن بخش ۸ را ارائه کردند. جمعیت ریوردیل تا سال ۱۹۷۰ به بیش
را ارائه کردند. جمعیت ریوردیل تا سال ۱۹۷۰ به بیش از ۱۵۰۰۰ نفر افزایش یافت. خدمات مازاد بر مالیات یا به طور کامل کمبود داشتند، در نهایت خدمات آب و فاضلاب شهری در سال ۱۹۸۰ وصل شد. دبیرستان کارور در ۱۳۱ و دوتی‌رود به یک مدرسه نظامی تبدیل شد و تلاش‌ها برای انتقال جمعیت مدرسه به روزلند نزدیک منجر به خشونت‌های پراکنده گروه‌ها شده است. در سال ۱۹۵۳، ایلینوی منطقه بندری منطقه شیکاگو را برای هماهنگی با باز کردن مسیر دریایی سنت لورن به کشتی‌های آب عمیق تأسیس کرد. بندر شیکاگو از اسکله نیروی دریایی به دریاچه کالومت
شیکاگو از اسکله نیروی دریایی به دریاچه کالومت منتقل شد. این دریاچه به یک حوضه چرخش آب عمیق تبدیل شد که به آسانسورهای غلات بزرگ، مخازن ذخیره نفت و پایانه های عمومی و راه آهن مرتبط است. این بندر در سال ۱۹۵۸ با سر و صدای زیادی افتتاح شد اما هرگز پتانسیل مورد انتظار خود را به طور کامل درک نکرد. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، صنایع منطقه شروع به تعطیلی کردند و جمعیت عمدتاً آمریکایی آفریقایی‌تبار شدند. کارخانه پولمن-استاندارد که زمانی مرکز اشتغال منطقه بود، آخرین واگن ریلی خود را در سال ۱۹۸۱ تولید کرد. اکمه استیل که در
خود را در سال ۱۹۸۱ تولید کرد. اکمه استیل که در سال ۱۹۲۹ تقریباً ۱۲۰۰ کارگر را استخدام می کرد، چندین بار تعطیل شده است. کارخانه رنگ شروین ویلیامز در سال ۱۹۸۰ بسته شد و ویران شد. در کنزینگتون، کلیسای سنت سالومیا، بقایای مهاجران اروپایی، اکنون کلیسای باپتیست سالم را در خود جای داده است. در سال ۱۹۹۸، چندین منطقه در کنزینگتون به ممنوعیت فروش الکل رای دادند که زمانی معروف «بام‌تاون» را خشک می‌کرد. در حال حاضر، این منطقه دارای بالاترین «شاخص سختی» در میان مناطق اجتماعی شیکاگو است. محله‌ها. در جنوب کنزینگتون و
اجتماعی شیکاگو است. محله‌ها. در جنوب کنزینگتون و شمال خیابان ۱۳۰ کارخانه عظیم احیای آب کالومت قرار دارد که توسط منطقه احیای آب شهری شیکاگوی بزرگ اداره می‌شود. این شرکت فاضلاب مناطق شیکاگو و حومه جنوبی را به مساحت تقریبی ۳۰۰ مایل مربع تصفیه می‌کند و قدیمی ترین از هفت تاسیسات این منطقه است. بیش از نیمی از مساحت ریوردیل را کارخانه احیای آب، محوطه‌های راه‌آهن، زمین‌های پر کردن زمین و سایت‌های صنعتی تشکیل می‌دهد. علاوه بر این کاربری‌های صنعتی، منطقه اجتماع تعدادی محله مسکونی را در خود جای داده است. باغ‌های
محله مسکونی را در خود جای داده است. باغ‌های آلتگلد. یک پروژه مسکن عمومی سی‌اچ‌ای که به نام خانه باغ‌های آلتگلد نام‌گذاری شده است. یک نظرسنجی که توسط وزارت برنامه ریزی در سال ۱۹۷۸ از ساکنان شیکاگو انجام شد، مرزهای محله را برای محله باغ آلتگلد به عنوان خیابان ۱۳۰ در شمال تا رودخانه کالومت در جنوب، و تقریباً از خیابان لانگلی در غرب تا ریل راه آهن در غرب و خیابان دوتی در شرق نشان می‌دهد. ادن گرین. محله ادن گرین که به دلیل توسعه مسکن به همین نام نامگذاری شده است، از خیابان ۱۳۰ در شمال تا رودخانه کالومت در جنوب،
از خیابان ۱۳۰ در شمال تا رودخانه کالومت در جنوب، و از خطوط راه آهن ملی کانادا در غرب تا خطوط اتحادیه اقیانوس آرام در شرق امتداد دارد. توسعه مسکن، که در سال ۱۹۶۸ ساخته شد، یکی از اولین توسعه‌های تحت مالکیت و بهره‌برداری سیاه‌پوستان بود. در نهایت شامل بیش از ۱۰۰۰ واحد مسکونی و آپارتمانی برای خانواده های کم درآمد تا متوسط بود. گلدن گیت. محله گلدن گیت که به‌خاطر پارک گلدن گیت، پارکی در خیابان اس. ابرهارت که توسط ناحیه پارک شیکاگو تقریباً به خیابان لنگلی در شرق اداره می‌شود، نام‌گذاری شده است. ریوردیل. محله
اداره می‌شود، نام‌گذاری شده است. ریوردیل. محله ریوردیل از رودخانه کالومت در شمال تا خیابان ۱۳۸ در جنوب و از خیابان ایندیانا در غرب تا خطوط راه‌آهن اتحادیه پاسیفیک در شرق امتداد دارد. جمعیت‌شناسی. بر اساس تجزیه و تحلیل سال ۲۰۱۸ توسط آژانس متروپولیتن شیکاگو برای برنامه ریزی ۷۲۶۲ نفر و ۲۵۶۰ خانوار در ریوردیل وجود داشت. ترکیب نژادی منطقه ۱٫۸٪ سفیدپوست ، ۹۵٫۳٪ آفریقایی آمریکایی، ۰٫۳٪ آسیایی و ۰٪ از نژادهای دیگر بود. اسپانیایی یا لاتینتبار از هر نژاد ۲٫۶٪ از جمعیت را تشکیل می‌دادند. در سال ۱۹۹۰، تقریباً ۶۳ درصد
را تشکیل می‌دادند. در سال ۱۹۹۰، تقریباً ۶۳ درصد از خانوارهای ریوردیل در فقر زندگی می‌کردند. سیاست. منطقه اجتماعی ریوردیل پایگاهی برای حزب دموکرات است. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶، ریوردیل ۲۱۴۰ رای به هیلاری کلینتون و ۹ رای دونالد ترامپ (۹۸٫۸۵% به ۰٫۴۲%) را به صندوق انداخت. این بهترین نمایش کلینتون در شهر شیکاگو بود که با ۸۳٫۶۳ درصد آرا در سطح شهر برنده شد. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۲ ، ریوردیل ۲۵۳۷ رای به باراک اوباما و ۷ رای به میت رامنی (۹۹٫۶۹% به ۰٫۲۸%) داد. این بهترین نمایش اوباما در شهر
به ۰٫۲۸%) داد. این بهترین نمایش اوباما در شهر شیکاگو بود که با ۸۴٫۰۱ درصد آرا در سطح شهر برنده شد. منطقه اجتماعی ریوردیل درحوزه انتخابیه دوم ایلینوی واقع شده است و توسط رابین کلی (متیسون) نماینده مجلس نمایندگان آمریکا ارائه می‌شود. در سطح ایالتی، اکثریت منطقه اجتماعی ریوردیل در ناحیه پانزدهم قانونگذاری و ناحیه ۲۹ مجلس نمایندگان با نمایندگی سناتور امیل جونز سوم (شیکاگو) و نماینده تادئوس جونز (کالومی‌سیتی) واقع شده است. بخش خاور دور ریوردیل در ناحیه هفدهم قانونگذاری و ناحیه ۳۴ مجلس نمایندگان است که توسط
قانونگذاری و ناحیه ۳۴ مجلس نمایندگان است که توسط سناتور الگی سیمز (شیکاگو) و نماینده نیکلاس اسمیت (شیکاگو) نمایندگی می‌شود. در سطح محلی، ریوردیل در بخش نهم واقع شده است و در شورای شهر شیکاگو توسط الدرمن آنتونی بیل که همچنین عضو کمیته دموکراتیک بخش نهم است، نمایندگی می‌شود. از سپتامبر ۲۰۱۹، بخش نهم عضو کمیته جمهوری‌خواه منتخب یا انتصابی ندارد. حمل و نقل. اداره حمل و نقل شیکاگو خدمات اتوبوس را از طریق اتوبوس شماره ۳۴ میشیگان جنوبی در امتداد خیابان ۱۳۱، خیابان الیس، خیابان ۱۳۳ و خیابان لنگلی ارائه می‌دهد.
الیس، خیابان ۱۳۳ و خیابان لنگلی ارائه می‌دهد. اتوبوس حومه پیس شماره ۳۵۳ در نزدیکی محله در خیابان ایندیانا و خیابان ۱۳۰ توقف دارد. با این حال، از آنجایی که پیس یک سرویس حومه شهری است، از طریق شهر شیکاگو به ایستگاه خط قرمز سی‌تی‌ای در خیابان ۹۵ می‌رسد. ساکنان گزارش می‌دهند که از این اتوبوس‌ها برای دسترسی به این ایستگاه به عنوان پیوندی به شیکاگو لوپ استفاده می‌کنند. نزدیکترین ایستگاه مترا، ایستگاه ریوردیل است که در حومه همسایه ریوردیل، ایلینوی در خیابان ۱۳۷ و خیابان ایلینوی واقع شده است. این منطقه تا اوایل
و خیابان ایلینوی واقع شده است. این منطقه تا اوایل دهه ۱۹۶۰ توسط ایستگاه وایلدوود، واقع در نزدیکی خیابان ۱۳۰ و خیابان ایندیانا، خدمات رسانی می شد. به عنوان بخشی از گسترش خط قرمز ، پایانه خیابان ۱۳۰ پیشنهادی در نزدیکی آلتگلد گاردنز هومز خواهد بود. پارک‌ها و فضای‌باز. پارک‌ها و فضای باز قابل توجه در منطقه اجتماعی ریوردیل عبارتند از: پارک گلدن گیت (سی‌پی‌دی)، مرداب کنزینگتون (ام‌دابلیو‌آردی)، لیتل کالومت مارش (خصوصی)، و بیوبین وودز (اف‌پی‌دی‌سی‌سی).
کیم سو-یون (کره‌ای: 김서연؛ زادۀ ۱۹ سپتامبر ۱۹۹۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. از مجموعه‌هایی که وی در آن نقش‌آفرینی کرده می‌توان به "راز گناهکار" اشاره کرد.
توماس پالاسیوس زادهٔ () یک بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که برای باشگاه فوتبال مونتزا در سری آ به عنوان مدافع میانی بازی می کند.