payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در اکتبر ۱۹۱۸ در هفته‌های پایانی جنگ که با شکست قدرت‌های مرکزی در نوامبر ۱۹۱۸ پایان یافت، از هم پاشید. پس از جنگ، در کنفرانس صلح پاریس در سال ۱۹۱۹، این مرزبندی قلمرو تأیید شد و فیومه در خارج از مرزهای ایتالیا باقی ماند و در پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونی‌ها (که در سال ۱۹۲۹ به پادشاهی یوگسلاوی تغییر نام داد) ادغام شد. گابریل دانونتزیو، شاعر، نمایشنامه‌نویس، سخنور، روزنامه‌نگار و اشراف‌زاده ایتالیایی، که در طول جنگ جهانی اول به عنوان افسر در ارتش سلطنتی ایتالیا (ایتالیایی: Regio Esercito) خدمت کرده بود،
(ایتالیایی: Regio Esercito) خدمت کرده بود، به عنوان یک ملی‌گرای ایتالیایی، از آنچه تسلیم یک شهر ایتالیایی می‌دانست، خشمگین شد. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۹، او نیرویی متشکل از ۱۸۶ نفر به اصطلاح "لژیونر" را از رونچی در ایتالیا به فیومه هدایت کرد. لژیونرهای او اعضای گردان اول هنگ دوم نارنجک‌اندازان ارتش سلطنتی ایتالیا بودند. ظرف چند روز، نیروهایی از واحدهای دیگر ارتش به دانونتزیو در فیومه پیوستند که به زودی فرماندهی نیرویی متشکل از ۲۵۰۰ سرباز از نیروهای سابق ارتش سلطنتی ایتالیا، ملی‌گرایان ایتالیایی و جانبازان جبهه
ایتالیا، ملی‌گرایان ایتالیایی و جانبازان جبهه ایتالیا در طول جنگ جهانی اول را بر عهده گرفت. آنها در تصرف کنترل شهر موفق شدند و نیروهای اشغالگر متفقین، متشکل از نیروهای فرانسه، بریتانیا و ایالات متحده، را مجبور به عقب‌نشینی کردند. راهپیمایی از رونچی به فیومه به «ایمپرسا دی فیومه» ("مجاهدت فیومه" یا "شرکت فیومه") معروف شد و در سال ۱۹۲۵ رونچی به افتخار آن به رونچی دی لژیوناری (Ronchi dei Legionari) تغییر نام داد. بخش ایتالیاییتبار جمعیت فیوم با شور و شوق از دآنونتزیو استقبال کردند و در همان روز، او اعلام کرد
استقبال کردند و در همان روز، او اعلام کرد که این سرزمین را به پادشاهی ایتالیا ملحق کرده است. دولت ایتالیا با این امر مخالفت کرد و با محاصره فیوم و درخواست تسلیم توطئه گران، تلاش کرد دانونتزیو را برای عقبنشینی تحت فشار قرار دهد. فیومه به شهری تبدیل شد که هنرمندان و رادیکال‌ها را از سراسر اروپا جذب می‌کرد. گوئیدو کلر به لژیونرها یوگا و هاروکیچی شیموئی کاراته آموزش می‌داد. ولادیمیر لنین برای دانونتزیو جعبه‌ای خاویار فرستاد. در طول اقامتش در فیومه در سپتامبر 1919، فیلیپو توماسو مارینتی، شاعر، ویراستار و
1919، فیلیپو توماسو مارینتی، شاعر، ویراستار و نظریه‌پرداز هنری ایتالیایی و بنیانگذار جنبش فوتوریسم، رهبران این جنبش را به عنوان «فراریان پیشرو» (disertori in avanti) ستود. "قرار موقت". در ۸ دسامبر ۱۹۱۹، دولت ایتالیا یک قرار موقت پیشنهاد داد که در آن تمایل فیوم برای الحاق به رسمیت شناخته شده و قول داده شد که «فقط راه‌حلی را که با آنچه فیوم اعلام کرده است، مطابقت داشته باشد، قابل قبول می‌دانند.» در ۱۱ و ۱۲ دسامبر ۱۹۱۹، دانونتزیو با ژنرال پیترو بادولیو ملاقات کرد تا برای کسب امتیازات بیشتر تلاش کند. بادولیو
کرد تا برای کسب امتیازات بیشتر تلاش کند. بادولیو امتناع کرد و دانونتزیو گفت که این توافق موقت را به شورای ملی فیوم ایتالیا ارائه خواهد داد. شورای ملی این پیشنهاد را در ۱۵ دسامبر ۱۹۱۹ پذیرفت. پس از تصمیم شورای ملی، دانونتزیو برای جمعیتی بالغ بر ۵۰۰۰ نفر سخنرانی کرد و آنها را به رد توافق سازش تحریک کرد و قول داد که این موضوع را به همه‌پرسی بگذارد. همه‌پرسی در ۱۸ دسامبر ۱۹۱۹ برگزار شد و با وجود خشونت و بی‌نظمی‌ها، نتایج به طور قاطع به نفع توافق سازش بود. دانونتزیو نتایج را باطل اعلام کرد و خشونت در حوزه‌های
نتایج را باطل اعلام کرد و خشونت در حوزه‌های رأی‌گیری را عامل اقدامات خود دانست و اعلام کرد که تصمیم نهایی را خودش خواهد گرفت. او در نهایت توافق سازش را رد کرد. به گفته مورخ مایکل لدین، دانونتزیو این تصمیم را گرفت زیرا به دولت ایتالیا بی‌اعتماد بود و به توانایی آن در عمل به وعده‌هایش شک داشت. نایب‌السلطنگی. در ۸ سپتامبر ۱۹۲۰، دانونتزیو با تدوین قانون اساسی‌ای که از برخی از نظام‌های فاشیستی بعدی ایتالیا از‌آن الهام گرفتند، شهر را نیابت سلطنت کارنارو ایتالیا اعلام کرد و خود را دیکتاتور و با عنوان فرمانده
اعلام کرد و خود را دیکتاتور و با عنوان فرمانده (Comandante)‌ معرفی نمود. نام کارنارو از «خلیج کارنارو» (Golfo del Carnaro / Kvarner Gulf)، جایی که شهر در آن واقع شده است، گرفته شده است. این شهر به طور موقت توسط دانونتزیو گسترش یافت تا جزیره وگلیا را نیز در بر بگیرد. قانون اساسی. منشور کارنارو (ایتالیایی: Carta del Carnaro) قانون اساسی بود که ایده‌های سندیکالیستی ملی، ابرشرکت‌محوری و جمهوری‌خواهی دموکراتیک سورلی را با هم ترکیب می‌کرد. دانونتزیو اغلب به عنوان پیشگام آرمان‌ها و تکنیک‌های فاشیسم ایتالیایی
پیشگام آرمان‌ها و تکنیک‌های فاشیسم ایتالیایی شناخته می‌شود. با این حال، دانونتزیو این منشور را با سندیکالیست آلچسته د آمبریس، که به عنوان یک ضد فاشیست برجسته ظهور کرد و پس از به قدرت رسیدن موسولینی به تبعید رفت، تدوین کرد. د آمبریس چارچوب قانونی و سیاسی را فراهم کرد که دانونتزیو مهارت‌های خود را به عنوان شاعر به آن افزود. این منشور، موسیقی را به عنوان "نهادی مذهبی و اجتماعی" تعیین می‌کند. شرکت‌ها. قانون اساسی یک دولت شرکت‌گرا را تأسیس کرد، با نُه شرکت برای نمایندگی از بخش‌های مختلف اقتصاد، که عضویت در آنها
از بخش‌های مختلف اقتصاد، که عضویت در آنها اجباری بود، به علاوه یک شرکت دهم نمادین که توسط دانونتزیو ابداع شده بود، برای نمایندگی از «افراد برتر» (مثلاً شاعران، «قهرمانان» و «ابرمرد»). نه شرکت دیگر به شرح زیر بودند: اجرایی. قدرت اجرایی به هفت وزیر (rettori) واگذار می‌شد: قوه مقننه. قدرت قانونگذاری به سیستم قانونگذاری دو مجلسی واگذار شد. جلسات مشترک هر دو شورا (Arengo del Carnaro) مسئول معاهدات با قدرت‌های خارجی، اصلاحات قانون اساسی و انتصاب دیکتاتور در مواقع اضطراری (که از نهادهای جمهوری روم باستان گرفته
اضطراری (که از نهادهای جمهوری روم باستان گرفته شده بود) بودند. قوه دادگستری. اختیارات قضایی به دادگاه‌ها واگذار شد: تاثیرات. بنیتو موسولینی تحت تأثیر بخش‌هایی از قانون اساسی و به طور کلی سبک رهبری دانونتزیو قرار گرفت. دانونتزیو به عنوان «یحیی تعمید دهنده فاشیسم ایتالیا» توصیف شده است، زیرا تقریباً کل آیین فاشیسم توسط دانونتزیو در طول اشغال فیوم و رهبری او بر نیابت سلطنت ایتالیا در کارنارو ابداع شد. این آیین‌ها شامل سخنرانی در بالکن، سلام رومی، فریادهای "اییا، اییا، اییا! آلالا!" (Eia, eia, eia! Alala!)
اییا، اییا! آلالا!" (Eia, eia, eia! Alala!) برگرفته از فریاد آشیل در ایلیاد هومر، گفتگوی نمایشی و بلاغی با جمعیت و استفاده از نمادهای مذهبی در محیط‌های سکولار جدید بود. همچنین شامل روش حکومت او در فیومه نیز می‌شد: اقتصاد دولت شرکتی؛ ترفندهای صحنه‌ای؛ آیین‌های عمومی ملی‌گرایانه و احساسی بزرگ؛ و پیروان سیاه‌پوش، آردیتی، با واکنش‌های منضبط و وحشیانه و سرکوب شدید مخالفان. حتی گفته می‌شود که او مبتکر خوراندن اجباری مقدار زیادی روغن کرچک، یک ملین بسیار مؤثر، به مخالفان برای تحقیر، ناتوان کردن یا کشتن آنها بود،
مخالفان برای تحقیر، ناتوان کردن یا کشتن آنها بود، عملی که به ابزاری رایج در میان سیاه‌پوشان موسولینی و به ویژه توسط روبرتو فاریناچی (که او آن را «شهد طلایی تهوع» می‌نامید)‌ تبدیل شد. با این حال، اگرچه این پیوندها با فاشیسم بعدها آشکار شد، اما در آن زمان چندان واضح نبود. در حالی که سازمان‌های کارگری انگلیسی و فرانسوی، لشکرکشی فیوم را یک اقدام امپریالیستی می‌دانستند و از کارگران ایتالیایی می‌خواستند که آن را تحریم کنند، «اتحادیه کارگران ایتالیا» (UIL)، تحت تأثیر دِ آمبریس، حمایت خود را از اقدام فیوم اعلام
تأثیر دِ آمبریس، حمایت خود را از اقدام فیوم اعلام کرد. دیگر رهبران چپ‌گرا نیز تا حدودی با فیوم ابراز همدردی کردند. آنتونیو گرامشی، که به دِآنونتزیو بی‌اعتماد بود، معتقد بود که جنبش او عناصر مردمی قابل توجهی دارد و لنین اتحاد روسیه شوروی با حکومت نیابتی کارنارو در ایتالیا را توصیه کرد. زوال. تصویب پیمان راپالو در ۱۲ نوامبر ۱۹۲۰، فیوم را به یک ایالت مستقل، یعنی ایالت آزاد فیوم، تبدیل کرد. دانونتزیو پیمان راپالو را نادیده گرفت و به خود ایتالیا اعلان جنگ کرد. در ۲۴ دسامبر ۱۹۲۰، ارتش سلطنتی ایتالیا، به رهبری
در ۲۴ دسامبر ۱۹۲۰، ارتش سلطنتی ایتالیا، به رهبری ژنرال انریکو کاویلیا، حمله‌ای تمام‌عیار علیه فیومه آغاز کرد: پس از چندین ساعت نبرد شدید، برای روز کریسمس (۲۵ دسامبر ۱۹۲۰) آتش‌بس اعلام شد؛ نبرد متعاقباً در ۲۶ دسامبر از سر گرفته شد. از آنجایی که لژیونرهای دانونتزیو از تسلیم شدن امتناع می‌کردند و با استفاده از مسلسل و نارنجک به شدت در برابر حمله مقاومت می‌کردند، درِدنات‌های ایتالیایی، آندره‌آ دوریا و دویلیو، به فیومه آتش گشودند و شهر را به مدت سه روز بمباران کردند. دانونتزیو در ۲۸ دسامبر استعفا داد و
کردند. دانونتزیو در ۲۸ دسامبر استعفا داد و نایب‌السلطنه در ۳۰ دسامبر ۱۹۲۰ تسلیم شد و نیروهای ایتالیایی آن را اشغال کردند. ایالت آزاد فیومه رسماً تا سال ۱۹۲۴ پابرجا ماند، تا اینکه پادشاهی ایتالیا رسماً آن را طبق مفاد پیمان رم ۱۹۲۴ ضمیمه خود کرد. تحت پادشاهی ایتالیا، بخش اداری که قبلاً توسط ایالت آزاد فیومه نمایندگی می‌شد، به استان فیومه تبدیل شد.
اما استرادا (۱۸ نوامبر ۱۸۸۴ – ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۰) مهندس عمران ایتالیایی بود که نخستین زن دریافت‌کنندهٔ مدرک مهندسی عمران از دانشگاه پلی‌تکنیک تورین شد. او بعدها نخستین رئیس انجمن ایتالیایی زنان مهندس و معمار (AIDIA) نیز بود. زندگی نخستین. استرادا در ۱۸ نوامبر ۱۸۸۴ در تورین به دنیا آمد. او از خانواده‌ای مهندسی برخاسته بود: پدرش ارنستو استرادا و برادرش اوجنیو استرادا هر دو مهندس بودند. پدرش یک دفتر مهندسی در تورین داشت. مهندسی. آموزش. در ۱۹۰۳ استرادا دبیرستان لیچه‌ئو کلاسیکو ماسیمو داتزلیو در تورین را به پایان
کلاسیکو ماسیمو داتزلیو در تورین را به پایان رساند. همان سال او وارد دورهٔ مقدماتی علوم مهندسی در دانشگاه تورین شد که بعداً امکان ورودش به «مدرسهٔ کاربردی مهندسان» (بعدها دانشگاه پلی‌تکنیک تورین) را فراهم کرد. این اتفاقی نادر بود زیرا پیش‌تر تنها مردان اجازهٔ تحصیل در آن دوره‌ها را داشتند. در ۱۹۰۰ کل زنان دانشجو در سراسر ایتالیا تنها ۲۵۰ نفر بودند. او تنها پس از بررسی آیین‌نامه‌ها و نبود منع قانونی برای ورود زنان پذیرفته شد. استرادا پس از پنج سال تحصیل، در ۵ سپتامبر ۱۹۰۸ با رتبهٔ سوم در میان ۶۲ هم‌کلاسی‌اش
سپتامبر ۱۹۰۸ با رتبهٔ سوم در میان ۶۲ هم‌کلاسی‌اش و با درجهٔ عالی فارغ‌التحصیل شد. کمیسیون یک ساعت بحث کرد که آیا باید او را «اینگنیه‌ره» (مهندس) یا «اینگنیه‌رسه» (مهندس زن) بنامد. او نخستین زن شد که مدرک مهندسی عمران از دانشگاه پلی‌تکنیک تورین و در کل ایتالیا دریافت کرد. این رویداد نشانه‌ای مهم از دگرگونی در حرفهٔ مهندسی بود. به‌عنوان هدیهٔ فارغ‌التحصیلی و برای جشن گرفتن موفقیتش، یک چراغ برقی در خانهٔ او نصب شد. در آن زمان برق در تورین کمیاب بود و او اغلب با کالسکه در شهر جابه‌جا می‌شد زیرا خودروها نادر
با کالسکه در شهر جابه‌جا می‌شد زیرا خودروها نادر بودند و چراغ‌های خیابانی با گاز روشن می‌شدند. حرفه. پس از فارغ‌التحصیلی، استرادا به‌عنوان دستیار لوئیجی پالیانی، مدیر «کابینهٔ بهداشت صنعتی» در دانشگاه تورین و استاد دانشگاه پلی‌تکنیک تورین، مشغول به کار شد. او در کنار پدر و برادرش کار می‌کرد و به طراحی و ساخت کارخانه‌ها، تونل‌های آب سطحی، معادن، خطوط راه‌آهن و خانه‌های اجتماعی کمک کرد. از پروژه‌های مهمش، ساخت تونل آب سطحی در معدن مس اولومونت در استان آوستا بود. در ۱۹۱۰ دفتر پدرش به کالابریا منتقل شد و
بود. در ۱۹۱۰ دفتر پدرش به کالابریا منتقل شد و استرادا در کاتانزارو به ساخت راه‌آهن کابلی میان کاتانزارو چیتا و کاتانزارو سالا کمک کرد. او در بخش راه‌آهن موفقیت بسیاری به دست آورد، که در آن زمان حوزه‌ای کاملاً مردانه به‌شمار می‌رفت. طرح‌هایش شامل بخش‌هایی از راه‌آهن در لیگوریا و پیه‌مونته بود. پس از جنگ جهانی دوم با کسب حقوق مدنی، زنان فرصت بیشتری برای ورود به حرفه‌ها یافتند، هرچند بسیاری از مهندسان زن همچنان با تبعیض شغلی روبه‌رو بودند. انجمن ایتالیایی زنان مهندس و معمار (AIDIA). در ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۵۷، گروهی
مهندس و معمار (AIDIA). در ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۵۷، گروهی از مهندسان زن شامل اما استرادا، آنا ای. آرمور، اینس دل تتو نوتو، ادل راکلی دومنیگتی، لائورا لانگه، الساندرا بونفانتی ویه‌تی و معمار ویتوریا ایلاردی انجمن ایتالیایی زنان مهندس و معمار را بنیان گذاشتند. ابتکار ایجاد این انجمن به ماریا آرتینی، نخستین زن فارغ‌التحصیل مهندسی برق در ایتالیا، نسبت داده می‌شود. استرادا نخستین رئیس انجمن شد و برای ارتقای جایگاه زنان مهندس و معمار در سطح ملی و بین‌المللی تلاش کرد. در ۱۹۶۴، در هشتادسالگی، به او مدال طلای «انجمن ملی
۱۹۶۴، در هشتادسالگی، به او مدال طلای «انجمن ملی مهندسان ایتالیا» اهدا شد. در ۱۹۶۸ به سومین کنفرانس بین‌المللی زنان مهندس و دانشمند دعوت شد، اما چند ماه پیش از آن درگذشت.
آدا بورسی ("Ada Bursi"؛ ۱۹۰۶، ورونا – ۱۹۹۶، کاستیلیونه تورینزه) معمار ایتالیایی بود که در زمینهٔ طراحی گرافیک، نقاشی، طراحی داخلی و معماری شناخته می‌شود. او در سال ۱۹۴۰ به «انجمن معماران تورین» پیوست و نخستین زن معمار عضو این نهاد شد. زندگی و تحصیلات. بورسی در سال ۱۹۰۶ در ورونا به دنیا آمد و سپس همراه خانواده‌اش به تورین نقل مکان کرد. در دههٔ ۱۹۲۰ در مدرسهٔ فلیچه کازوراتی تحصیل کرد. نخستین طراحی‌های رنگ‌مایه‌ای او در سال ۱۹۲۹ در مجلهٔ "لا کازابلا" منتشر شد. او سپس وارد «رجیو پولیتکنیکو دی تورینو» (امروزه
او سپس وارد «رجیو پولیتکنیکو دی تورینو» (امروزه دانشگاه پلی‌تکنیک تورین) شد و در ۱۹۳۸ با مدرک معماری فارغ‌التحصیل گردید. او تنها زن در کلاس خود بود، هرچند جوزپه اودیزیو نیز پیش‌تر از همین دانشکده فارغ‌التحصیل شده بود اما در این حوزه فعالیت نکرد. زندگی حرفه‌ای. در سال ۱۹۴۰ بورسی نخستین زن معمار شد که به «انجمن معماران تورین» پیوست. او فعالیت حرفه‌ای خود را با همکاری جووانی موتسیو، معمار برجستهٔ میلان آغاز کرد و مدتی به عنوان دستیار نزد او کار نمود. او در سال ۱۹۴۱ به دفتر فنی شهرداری تورین پیوست و تا ۱۹۷۱ در
۱۹۴۱ به دفتر فنی شهرداری تورین پیوست و تا ۱۹۷۱ در آنجا مشغول بود. در این دوره او ساختمان‌های مسکونی، مدارس و دیگر بناهای عمومی را طراحی کرد. همچنین آپارتمان‌هایی برای مسکن ارزان طراحی کرد که امروزه جزو واحدهای پرطرفدار محسوب می‌شوند. او در ۱۹۴۵ از بنیان‌گذاران گروه «معماران مدرن تورینی جوزپه پاگانو» بود. بورسی در سال ۱۹۴۶ طراحی مبلمان مدولار را آغاز کرد که نتیجهٔ همکاری او با آمِده‌ئو آلبرتینی و جینو بکر بود. بورسی همچنین از نخستین اعضای (انجمن زنان مهندس و معمار ایتالیا – AIDIA) بود. او در ۱۹۷۵ از «انجمن
معمار ایتالیا – AIDIA) بود. او در ۱۹۷۵ از «انجمن معماران» بازنشسته شد و در سال ۱۹۹۶ در کاستیلیونه تورینزه درگذشت.
اپوزیسیون خارج‌ از پارلمان (به آلمانی: Außerparlamentarische Opposition یا به اختصار APO) به نوعی اپوزیسیون گفته می‌شود که بیرون از پارلمان فعالیت می‌کند، زیرا یا هنوز در میان احزاب حاضر در پارلمان (یا دیگر احزاب رسمی) سخنگو و نماینده‌ای ندارد، یا اصولاً نمی‌خواهد که داشته باشد. اپوزیسیون خارج‌ از پارلمان (APO) در ابتدا جنبشی اعتراضی ـ سیاسی در آلمان غربی در نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۶۰ و اوایل دههٔ ۱۹۷۰ بود که بخشی مرکزی از جنبش دانشجویی آلمان را تشکیل می‌داد. اعضای آن عمدتاً جوانانی بودند که از «ائتلاف بزرگ» میان
آن عمدتاً جوانانی بودند که از «ائتلاف بزرگ» میان احزاب سوسیال‌دموکرات آلمان (SPD) و اتحادیه دموکرات مسیحی (CDU) سرخورده شده بودند. از آن‌جا که «ائتلاف بزرگ» ۹۵ درصد کرسی‌های بوندستاگ را در اختیار داشت، APO به بستری مؤثرتر برای بیان نارضایتی‌های دانشجویی بدل شد. برجسته‌ترین عضو و سخنگوی غیررسمی این جنبش رودی دوچکه بود. به‌گفتهٔ تاریخ‌نگار سوسیال‌دموکرات ، مهم‌ترین عواملی که زمینهٔ شکل‌گیری این جنبش را پدید آوردند عبارت بودند از: انتقاد از جنگ ویتنام و ایالات متحده؛ شورش ضداقتدارگرایانهٔ دانشجویان علیه نسل
متحده؛ شورش ضداقتدارگرایانهٔ دانشجویان علیه نسل والدینشان؛ انتقاد از سلطهٔ استادان بر دانشگاه‌ها و تداوم روابط قدرت در جامعه، به‌ویژه تداوم در دستگاه خدمات کشوری از دوران نازی؛ و همچنین انتقاد از حزب سوسیال‌دموکرات (SPD) میانه‌چپ از سوی کسانی که در جناح چپ‌تر از آن قرار داشتند. نقطهٔ عطف تاریخ اپوزیسیون خارج‌ از پارلمان آلمان (APO) در دوم ژوئن ۱۹۶۷ روی داد، زمانی که در جریان تظاهرات علیه سفر رسمی محمدرضا پهلوی، شاه ایران، دانشجویی به‌نام بِنو اونه‌زورگ ("Benno Ohnesorg") به‌دست پلیسی به نام کارل-هاینتس
Ohnesorg") به‌دست پلیسی به نام کارل-هاینتس کوراس در برلین غربی کشته شد. پس از این رویداد، جنبش دانشجویی رادیکال‌تر شد، به‌طور فزاینده‌ای گرایش‌های خشونت‌آمیز یافت و به‌شدت علیه مطبوعات اشپرینگر، به‌ویژه روزنامهٔ بیلد، موضع گرفت؛ رسانه‌ای که برای برانگیختن افکار عمومی علیه APO مسئول دانسته می‌شد. کمتر از یک سال پس از مرگ اونه‌زورگ، یکی از چهره‌های برجستهٔ SDS (اتحادیهٔ دانشجویان سوسیالیست آلمان)، یعنی رودی دوچکه، در برلین غربی به‌دست کارگری با گرایشات راست افراطی به نام یوزف باخمان هدف گلوله قرار گرفت و
افراطی به نام یوزف باخمان هدف گلوله قرار گرفت و به‌شدت مجروح شد. دوچکه از سوءقصد جان سالم به‌در برد، اما در سال ۱۹۷۹ بر اثر پیامدهای دیررس آن زخم‌ها، که موجب بروز صرع در او شده بود، درگذشت. پس از سال ۱۹۶۹، APO دیگر در شکل پیشین خود نقش چشمگیری در جمهوری فدرال آلمان ایفا نکرد، هرچند فعالیت‌های اپوزیسیون خارج‌ازپارلمان همچنان ادامه یافت. از دههٔ ۱۹۷۰ به بعد، جنبش‌های اجتماعی نوظهور دست‌کم بخشی از موضوعات سیاسی و اجتماعی را پی گرفتند که پیش‌تر نیز توسط جنبش دانشجویی مطرح شده بود. در همین دوران، حوزه‌های جدیدی
مطرح شده بود. در همین دوران، حوزه‌های جدیدی همچون محیط‌زیست (بوم‌شناسی، جنبش‌های اکولوژیک) و انرژی هسته‌ای (جنبش ضداتم) به میدان فعالیت‌های اپوزیسیون خارج‌ازپارلمان افزوده شد؛ حوزه‌هایی که بسیاری از فعالان سابق APO نیز بار دیگر در آن‌ها نقش‌آفرینی کردند. APO در سال ۱۹۶۸ خود را منحل کرد و به گروه‌های کوچک‌تر کمونیستی موسوم به K-Gruppen تقسیم شد؛ گروه‌هایی که هرچند در صحنهٔ سیاسی باقی ماندند، اما هیچ تأثیر چشمگیری بر سیاست آلمان غربی نداشتند. شعار «راهپیمایی درون نهادها» ("Marsch durch die Institutionen") که
نهادها» ("Marsch durch die Institutionen") که توسط رودی دوچکه مطرح شد، مسیر تازه‌ای گشود که ۱۱ سال بعد به تأسیس حزب سبزها انجامید. ایدهٔ اصلی این راهبرد آن بود که ساختارهای سیاسی را تنها از درون می‌توان تغییر داد و بنابراین منطقی‌تر بود گروه‌های بزرگ از هم بپاشند و افراد یا گروه‌های کوچک‌تر به‌طور مستقل و محلی برای تغییر نظام سیاسی جمهوری فدرال عمل کنند. حزب سبزها برای سازمان‌دهی و پوشش‌دادن به جنبش ضد هسته‌ای در آلمان، فعالان جنبش صلح و دیگر جنبش‌های نوین اجتماعی دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شکل گرفت؛ جنبش‌هایی که
دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شکل گرفت؛ جنبش‌هایی که بنیان‌گذارانشان پیش‌تر در APO بسیار فعال بودند. در سال ۱۹۸۳، حزب سبز آلمان وارد بوندستاگ شد و نمایندگی مفهوم «جنبش و تغییر» را بر عهده گرفت؛ از این رو ریشه‌ها و فلسفه‌اش در جنبش‌های اجتماعی نوین دیده می‌شد. تنها در چند سال، سبزها قدرت و اعتبار سیاسی قابل توجهی کسب کردند. با این حال، پس از تأسیس حزب، شکافی میان بنیادگرایان (') و واقع‌گرایان (') پدید آمد که تا امروز نیز ادامه دارد. آمادگی سبزها برای سازش و انطباق، عامل اصلی افزایش قدرت سیاسی‌شان بود؛ به‌ویژه پس از
اصلی افزایش قدرت سیاسی‌شان بود؛ به‌ویژه پس از ورودشان به ائتلاف دولتی با SPD در سال ۱۹۹۸ و حمایتشان از موضوعاتی که سابقا با آن ها مخالف بودند ــ مانند مشارکت در جنگ کوزوو در ۱۹۹۹ و جنگ افغانستان در ۲۰۰۲.
پیمان رم در ۲۷ ژانویه ۱۹۲۴ منعقد شد، زمانی که پادشاهی ایتالیا و پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونی‌ها توافق کردند که فیومه به عنوان استان فیومه به ایتالیا ملحق شود و شهر سوساک بخشی از پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونی‌ها باشد. فیومه و سوساک اداره مشترک تأسیسات بندری را بر عهده خواهند داشت. هر دو شهر اکنون در شهر رییکا، کرواسی قرار دارند. پیشینه. پس از آنکه فیومه تحت سلطه‌ی نایب‌السلطنه‌ ایتالیایی کارناروی گابریل دانونتزیو قرار گرفت، پیمان راپالو (۱۹۲۰) دولت آزاد مستقل فیومه را ایجاد کرد که بلافاصله توسط
آزاد مستقل فیومه را ایجاد کرد که بلافاصله توسط سایر کشورها، از جمله ایالات متحده، فرانسه و بریتانیا، به رسمیت شناخته شد. این دولت تنها یک سال به صورت بالفعل (دوفاکتو) و چهار سال به صورت قانونی (دوژور)‌ دوام آورد و اداره مشترک بندر هرگز ایجاد نشد. در ۲۴ آوریل ۱۹۲۱، نخستین انتخابات عمومی پارلمان آن برگزار شد و ریکاردو زانلا، رهبر جنبش خودمختار فیوم، به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. در ۳ مارس ۱۹۲۲، جنبشی به رهبری فرانچسکو جونتا، نماینده فاشیست، زانلا را مجبور به استعفا کرد. در ۱۷ سپتامبر ۱۹۲۳، گائتانو جاردینو،
استعفا کرد. در ۱۷ سپتامبر ۱۹۲۳، گائتانو جاردینو، یک ژنرال ایتالیایی، از سوی نخست‌وزیر ایتالیا، بنیتو موسولینی، با وظیفه بازگرداندن نظم عمومی اعزام شد. در همین حال، مذاکرات بین ایتالیا و پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونی‌ها برای انحلال ایالت آزاد فیوم آغاز شد. همه طرف‌ها این توافق‌نامه را در ۲۲ فوریه ۱۹۲۴ در رم تصویب کردند و از همان روز لازم‌الاجرا شد. این توافق‌نامه در ۷ آوریل ۱۹۲۴ در مجموعه معاهدات جامعه ملل ثبت شد. شرایط. معاهده رم بخش‌هایی از معاهده راپالو را لغو کرد. پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و
راپالو را لغو کرد. پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونی‌ها حاکمیت خود را بر دلتای رودخانه ریجینا، از جمله بندر دریایی سوساک (پورتو باروس) و شمال شهرستان فیومه اعمال کردند. شهر فیومه، برخی از زمین‌های اطراف و یک کریدور ساحلی برای اتصال آن به سرزمین اصلی ایتالیا به ایتالیا داده شد. پیامدها. توافق بر سر تعریف دقیق مرزها موضوع یک کمیسیون مشترک بود که نتیجه آن پیمان نتونو در ۲۰ ژوئیه ۱۹۲۵‌ بود. پس از آشوب‌های جنگ جهانی دوم، یوگسلاوی تیتو، فیومه را ضمیمه خاک خود کرد و به مفاد پیمان رم پایان داد. امروزه، قلمرو سابق
و به مفاد پیمان رم پایان داد. امروزه، قلمرو سابق آن تقریباً با شهرستان پریمورجه-گورسکی کوتار در کرواسی مطابقت دارد.
آهو سونگور متولد ۵ فوریه ۱۹۸۱ میلادی، بازیگر تلویزیون، سینما و تئاتر ترکیه. او در تولیداتی مانند اسمش را فریحا گذاشتم، «فیلسوف لبنیاتی» و اون زندگی منه بازی کرده است. او با بازیگر سوات سونگور ازدواج کرده و یک پسر به نام اِگه دارد. زندگی. آهو سونگور در ۵ فوریه ۱۹۸۱ در استانبول به دنیا آمد. در سال ۲۰۰۲، او در "Aşk Meydan Savaşı" ظاهر شد. در همان سال با هنرپیشه ترک Suat Sungur ازدواج کرد. سونگور همچنین نقش اصلی سریال «Adını Feriha Koydum: Emir'in Yolu» را در سال ۲۰۱۲ دریافت کرد. او که با نام سونگور نیز شناخته
۲۰۱۲ دریافت کرد. او که با نام سونگور نیز شناخته می‌شود، در سال ۲۰۱۲ در سریال اسمش را فریحا گذاشتم: راه امیر ظاهر شد. او از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷ در سریال اون زندگی منه ظاهر شد. فیلم‌شناسی. فیلم سریال
یوسف اکگون ، (متولد ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۴ استانبول)، بازیگر مرد اهل ترکیه است. زندگی و حرفه. او تحصیلات راهنمایی و دبیرستان خود را در دبیرستان بیلگه کاگان به پایان رساند. او نقش لیساندر را در نمایش «رؤیای یک شب نیمه تابستان» اثر شکسپیر بازی کرد. او قبل از اتمام تمرینات از تئاتر اخراج شد.[نیازمند منبع] با این حال، پس از شرکت در چند تمرین، عاشق بازیگری شد. در سال ۲۰۰۳، او بورسیه تحصیلی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه یدی تپه را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۴، او به عنوان دستیار فرهان شنسوی در تئاتر اورتایونکولار مشغول به کار
فرهان شنسوی در تئاتر اورتایونکولار مشغول به کار شد. او به توصیه انگین سزار در اولین فیلم خود، «بالانس و مانورا»، بازی کرد. در سال ۲۰۰۷، او در سریال تلویزیونی «هپسی ۱» نقش کورکوت را بازی کرد. در سال ۲۰۱۱، او در سریال «آدینی فریها کویدوم» نقش کورای اونات را بازی کرد. در سال ۲۰۱۲، او در سریال‌های تلویزیونی اسمش را فریحا گذاشتم و «امیر یولو» ظاهر شد.
اینگا روگینینه (؛ زادهٔ ) فعال اتحادیه کارگری و سیاست‌مدار اهل لیتوانی است از ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۵ به عنوان نوزدهمین نخست‌وزیر لیتوانی مشغول به کار است. او که عضو حزب سوسیال دموکرات لیتوانی است، از سال ۲۰۲۴ نماینده مجلس سنا نیز بوده و پیش از انتصاب به عنوان نخست‌وزیر، به عنوان وزیر تأمین اجتماعی و کار خدمت کرده است.
دانشگاه اونوکوز مائیس (), (OMU) یک ایالت بزرگ دانشگاه است که در سال ۱۹۷۵ در سامسون (ترکیه)، ترکیه تأسیس شد. این دانشگاه نام «۱۹ می» را دارد که نشان دهنده جنگ استقلال ترکیه زمانی است که مصطفی کمال آتاترک، بنیانگذار جمهوری ترکیه، به منظور راه اندازی جنگ استقلال ترکیه به سامسون آمد. OMU شامل ۱۶ دانشکده، ۱ کنسرواتوار (کنسرواتوار دولتی OMU سامسون)، ۳ مدرسه (مدرسه هوانوردی غیرنظامی، دانشکده زبان‌های خارجی، دانشکده بهداشت سامسون)، ۱۱ مدرسه حرفه ای و ۵ مؤسسه (علوم آموزشی، هنرهای زیبا، علوم بهداشتی، علوم و فناوری، و
هنرهای زیبا، علوم بهداشتی، علوم و فناوری، و علوم اجتماعی) است. پردیس اصلی ۲۱۷۵ هکتاری آن در شهرداری آتاکوم در سامسون متمرکز است. بر اساس داده‌های رتبه‌بندی دانشگاه‌ها و مؤسسه‌های آموزش عالی (URAP), OMU با دانشکده پزشکی رتبه چهاردهم را در بین دانشگاه‌های ترکیه دارد.
گردوغبار عصبی گونه‌ای از دستگاه‌های در ابعاد نانومتری است که به‌عنوان حسگر عصبی با انتقال بی‌سیم انرژی کار می‌کند؛ این فناوری نوعی رابط مغز و رایانه به‌شمار می‌آید. این حسگرها می‌توانند برای مطالعه، پایش یا کنترل عصب‌ها و ماهیچه‌ها و نیز برای نظارت از راه دور بر فعالیت عصبی به‌کار روند. در عمل، یک روش درمانی پزشکی می‌تواند هزاران واحد گردوغبار عصبی را به مغز انسان وارد کند. اصطلاح «گردوغبار عصبی» از مفهوم گردوغبار هوشمند گرفته شده است، زیرا حسگرهایی که به‌عنوان گردوغبار عصبی استفاده می‌شوند، ممکن است در
گردوغبار عصبی استفاده می‌شوند، ممکن است در همان چارچوب نیز تعریف شوند. پیش‌زمینه. طرح «گردوغبار عصبی» نخستین بار در یک ارائه در سال ۲۰۱۱ توسط یان رابای از مرکز پژوهشی بی‌سیم دانشگاه کالیفرنیا، برکلی پیشنهاد شد و سپس توسط دانشجویان تحصیلات تکمیلی در آزمایشگاه او به نمایش درآمد. هرچند تاریخچهٔ رابط‌های مغز و رایانه با اختراع الکتروانسفالوگرام توسط هانس برگر در سال ۱۹۲۴ آغاز شد، اصطلاح رابط مغز و رایانه تا دههٔ ۱۹۷۰ در متون علمی به کار نرفت. پژوهش شاخص این حوزه در دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس و در پی دریافت
در دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس و در پی دریافت کمک‌هزینهٔ پژوهشی از بنیاد ملی علوم انجام گرفت. گرچه گردوغبار عصبی در دستهٔ رابط‌های مغز و رایانه قرار می‌گیرد، می‌تواند در حوزهٔ پروتزهای عصبی نیز به‌کار رود. این دو اصطلاح گاهی به جای هم استفاده می‌شوند، اما تفاوت اصلی آن‌ها در این است که رابط مغز و رایانه معمولاً فعالیت عصبی را مستقیماً به یک رایانه متصل می‌کند، در حالی‌که پروتزهای عصبی فعالیت در دستگاه عصبی مرکزی را به ابزاری مرتبط می‌سازند که برای جایگزینی کارکرد یک اندام از دست‌رفته یا آسیب‌دیده طراحی شده
یک اندام از دست‌رفته یا آسیب‌دیده طراحی شده است. کارکرد. اجزا. اجزای اصلی سامانهٔ گردوغبار عصبی شامل گره‌های حسگر (گردوغبار عصبی) است که هدف آن‌ها داشتن ابعاد در مقیاس ۱۰ تا ۱۰۰ میکرومتر مکعب است. همچنین یک واحد پرسشگر زیرجمجمه‌ای در زیر سخت‌شامه قرار می‌گیرد که هم توان لازم را فراهم می‌کند و هم پیوند ارتباطی با گردوغبار عصبی را برقرار می‌سازد. حسگرهای گردوغبار عصبی می‌توانند از سازوکارهای گوناگونی برای دریافت توان و برقراری ارتباط استفاده کنند، از جمله امواج رادیویی سنتی و نیز امواج فراصوت. نمونهٔ مبتنی