payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از هرس شدید باد محافظت می‌کردند، اما فرسایش شدید از سال ۱۸۹۶ ارتفاع این تپه‌ها را به میزان زیادی کاهش داده است. در برخی از مناطق حفاظت‌شده، درختان بلوط و راش تا ارتفاع ۲۰ – ۲۵ فوت رشد می‌کردند و اغلب در حدود ۵۰ سالگی برای تیرهای حصار و هیزم بریده می‌شدند. دوره‌ای از قطع شدید درختان بلوط و راش باقی‌مانده با این اندازه و قدمت در اواخر قرن نوزدهم شناسایی شده است. یک استثنای همیشگی در این کوتاه قدی گونه‌های درختی ، کاج سیاه ژاپنی است. این گیاه در محیطی تقریباً مشابه با نانتاکت تکامل یافته و در اواخر قرن نوزدهم
با نانتاکت تکامل یافته و در اواخر قرن نوزدهم معرفی شده است. کاج پیچ نیز در خاک‌های بسیار اسیدی به ارتفاع مشخصی می‌رسد، اما احتمالاً قبل از سال ۱۸۴۷ که برای استفاده در بادشکن‌ها معرفی شد، در نانتاکت وجود نداشت. «قطعات کوچکی از خاک‌های خشک مرتفع در این جنگل‌ها حاوی نمونه‌های زیبا و قدیمی از راش آمریکایی، بلوط سیاه، بلوط سفید و خاس آمریکایی است. این گونه‌های درختی اکنون در نانتاکت نسبتاً کمیاب هستند.» عکس‌های این مقاله، مجموعه‌ای از باتلاق‌ها و مرداب‌ها را به تصویر می‌کشند که ویژگی‌هایشان شبیه به تصاویر
به تصویر می‌کشند که ویژگی‌هایشان شبیه به تصاویر بازسازی‌شده از مرداب‌های باستانی نانتاکت است. آنها بهترین تلاش برای به تصویر کشیدن باتلاق‌ها، مرداب‌ها و درختان جنگلی مجاور باستانی در نانتاکت بیش از ۲۰۰۰ سال پیش هستند. وامپانواگ - قایق، خانه بلند، جنگل. احتمالاً مردم بومی تا زمان شروع عقب‌نشینی یخبندان ویسکانسین در حدود ۱۶۰۰۰ سال قبل از میلاد، به نیوانگلند دسترسی نداشتند. در حداکثر پیشروی خود، صفحات یخی عظیم به جزایر نانتاکت و مارتا وینیارد رسیده بودند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد سرخپوستان پالئو در
وجود دارد که نشان می‌دهد سرخپوستان پالئو در نانتاکت ساکن شدند، همان مردمی که در پایان آخرین عصر یخبندان در سراسر آمریکای شمالی حضور داشتند. تاریخ‌گذاری رادیوکربن نشان می‌دهد که اولین ظهور آن در نیوانگلند، حدود ۱۰۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح بوده است. آب برای ماهیگیری و تجارت در مسافت‌های طولانی ضروری بود. فرهنگ‌های اوایل دوره جنگل تا حدود سال صفر میلادی ادامه داشتند. در نانتاکت، قبایل بومی تا حدود سال ۰ میلادی، همان‌طور که در بالا ذکر شد، به درختان جنگلی به اندازه کافی بلند دسترسی داشتند تا تنه‌های بلند
به اندازه کافی بلند دسترسی داشتند تا تنه‌های بلند درختان را برای قایق‌ها و اقامتگاه فراهم کنند. وامپانواگ‌ها پس از تماس با اروپاییان، در میان بومیان نانتاکت غالب بودند. آنها این هویت را در سال ۱۶۱۶ از جان اسمیت به دست آوردند. در این زمان. حدود ۱۲۰۰۰ نفر از مردم وامپانواگ در جنوب شرقی ماساچوست و رود آیلند، مارتا وینیارد، نانتاکت و جزیره الیزابت زندگی می‌کردند. زبان آنها، آنها را در خانواده آلگونکویان از بومیان آمریکا قرار می‌دهد. تهیه منابع وامپانواگ بر اساس چرخه‌های فصلی غذاهای گیاهی و حیوانی بود. اطلاعات
چرخه‌های فصلی غذاهای گیاهی و حیوانی بود. اطلاعات کمی در مورد کشتی‌های دریایی وامپانواگ در دسترس است. قایق‌های آنها کوچک بود و مطمئناً اغلب در آب‌های ساحلی، رودخانه‌ها و نهرها، زمانی که مردم وامپانوگ ماهیگیری و شکار می‌کردند، مورد استفاده قرار می‌گرفتند. قایق‌ها همچنین برای سفرهای تجاری گاه به گاه به جزایر دیگر و سرزمین اصلی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. درختان کوتاه نانتاکت می‌توانستند الوارهایی را فراهم کنند که از آنها یک قایق کوچک ساخته شود. درخت توس، اگر اصلاً وجود داشت، بسیار نادر بود، و اگر قایق‌های
اصلاً وجود داشت، بسیار نادر بود، و اگر قایق‌های ساخته شده از پوست درخت توس در نانتاکت بودند، وارداتی بودند. بزرگ‌ترین ساختمان در معماری روستای وامپانواگ، خانه‌ای طویل بود که در زمستان چندین خانواده را در دره‌های سرپوشیده اسکان می‌داد. ساخت خانه‌های طویل به الوارهای ساختمانی بزرگ که برای ساخت خانه‌ها و ساختمان‌های شهری به سبک انگلیسی ضروری بودند، نیازی نداشت. همانند تمام مردمان بومی که هم شکارچی/گردآورنده و هم کشاورز بودند، با منابع موجود در تمام جایگاه‌های اکولوژیکی که غذا را تأمین می‌کردند، با دقت و با در
که غذا را تأمین می‌کردند، با دقت و با در نظر گرفتن حفظ زیستگاه و پرورش جمعیت‌ها برای درازمدت رفتار می‌شد. جنگل‌های بسیار باستانی نانتاکت که درختان بلندی داشتند، به دلایلی که هیچ ارتباطی با استفاده اجداد وامپانواگ از جنگل نداشت، ناپدید شدند. ما فقط می‌توانیم نتیجه بگیریم که چوب‌های معماری و کشتی‌سازی با اندازه بزرگ در دسترس استعمارگران اولیه اروپایی و آمریکایی جزیره نانتاکت و همچنین اولین ملت وامپانواگ که در طول سال برای شکار و ماهیگیری به آب‌های ساحلی، رودخانه‌ها و نهرها می‌رفتند، نبوده است.
سایت گردشگری اوندال، یک مکان تاریخی و پارک موضوعی با محوریت تاریخ گوگوریو است که در منطقه دانیانگ‌گونگ، استان چونگ‌چئونگ بوکدوبوک- کره جنوبی واقع شده. این سایت همچنین به‌عنوان مکان فیلمبرداری سریال‌های مشهوری مانند «یون گه سومون» محصول شبکه SBS، «افسانه» تولید شبکه MBC و «سرزمین بادها» که از شبکه KBS پخش شده، استفاده شده است. طرح کلی. این شهر در منطقه "یئونگ‌چون-میون"، شهرستان "دانیانگ" از استان "چونگ‌چئونگ‌بوک" (چونگ‌بوک) واقع شده است. این منطقه محل قرارگیری "دژ اوندالسان‌سونگِ دانیانگ" (丹陽 溫達山城) است که
"دژ اوندالسان‌سونگِ دانیانگ" (丹陽 溫達山城) است که به‌عنوان اثر تاریخی شماره ۲۶۴ در جمهوری کره ثبت شده و همچنین "غار اوندال" (洫遟) نیز در همین منطقه قرار دارد. جشنواره فرهنگی "اوندال دانیانگ" هر ساله در این مکان برگزار می‌شود و این منطقه گاه به‌عنوان مکان فیلم‌برداری نمایش‌ها و مجموعه‌های تاریخی نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.[۱] عملیات توسعه‌ای این ناحیه که مساحتی نزدیک به ۳۰ هزار "پیونگ" (واحد سنتی اندازه‌گیری زمین در کره) را شامل می‌شد، در سال ۱۹۹۵ آغاز شد و پس از دو سال، در سال ۱۹۹۷ به پایان رسید. معماری.
پس از دو سال، در سال ۱۹۹۷ به پایان رسید. معماری. قلعه اوندالسان سئونگ. این منطقه ای است که جامه های زمان امپراتوری گوگوریو و تاریخ آنها را به نمایش می‌گذارد. این دیدگاه تاریخی ژنرال اوندال ، داماد پادشاه پیونگ وون از گوگوریو است. در زیر صخره‌هایی که در امتداد "رودخانه نام‌هان" و در شمال‌شرقی قلعه قرار دارند، غاری آهکی به نام "اوندال‌گول" جای گرفته است. در کوهی که در آن‌سوی رودخانه و در سمت شمال قلعه قرار دارد نیز، افسانه‌ای درباره "سردار اوندال" روایت می‌شود که با این منطقه پیوند خورده است. با توجه به
که با این منطقه پیوند خورده است. با توجه به اینکه دیواره‌های قلعه تا به امروز در وضعیت خوبی از نظر ساختاری و حفاظتی باقی مانده‌اند، این دژ به‌عنوان یادگاری ارزشمند شناخته می‌شود که امکان مطالعه بر روش‌ها و فنون ساخت قلعه در دوره‌های کهن را فراهم می‌آورد. بر پایه‌ی آنچه در "سامگوک ساگی" (تاریخ سه پادشاهی) آمده است، "سردار اوندال"، داماد "پادشاه پیونگ‌وون" از پادشاهی "گوگوریو"، این دژ را بنا نهاد و هنگام حمله‌ی نیروهای "شیلا"، دلاورانه جنگید، اما در همان نبرد جان خود را از دست داد. پیرامون این قلعه ۶۸۳ متر
جان خود را از دست داد. پیرامون این قلعه ۶۸۳ متر است. ارتفاع دیوار آن در بخش شرقی ۶ متر، در بخش‌های جنوبی و شمالی بین ۷ تا ۸ متر و در سمت غربی به ۱۰ متر می‌رسد. ضخامت دیواره‌ها نیز میان ۳ تا ۴ متر است. در درون دژ یک چاه دیده می‌شود و در امتداد "رودخانه نام‌هان"، در پایین کوه، صخره‌ای قرار دارد که در دل آن، یک "غار آهکی" به نام "اوندال‌گول" جای گرفته است. لباس گوگوریو. "غار اوندال دانیانگ" (هانجا: 溫達洞窟)، که به‌عنوان "اثر طبیعی شماره ۲۶۱" در جمهوری کره به ثبت رسیده، یک "غار آهکی طبیعی" است که شکل‌گیری آن به
رسیده، یک "غار آهکی طبیعی" است که شکل‌گیری آن به حدود ۴۰۰ میلیون سال پیش بازمی‌گردد. این غار به نام "اوندال" شناخته می‌شود، زیرا بنا بر روایت‌های تاریخی و شفاهی، گفته می‌شود "سردار اوندال"، یکی از چهره‌های برجسته‌ی "امپراتوری گوگوریو"، در همین مکان آموزش نظامی دیده و تمرین کرده است. دانیانگ-گون در سال ۲۰۱۱ میلادی، یک میلیارد وون برای ایجاد میدانی با دیوار قلعه‌ای که مشابه دیوار قلعه‌ای از دوره امپراتوری گوگوریو است، سرمایه‌گذاری کرد. غار اوندال. این یک عمارت مربعی شکل است که در مسیر قلعه اوندالسانسونگ در
مربعی شکل است که در مسیر قلعه اوندالسانسونگ در دانیانگ واقع شده است. اوندال. این قلعه کوهستانی در نزدیکی "قله سونگ‌سان" و مشرف به "رودخانه نام‌هان‌گانگ" قرار دارد و با دیواره‌هایی سنگی احاطه شده است. نام "دژ اوندال‌سان‌سونگ" پس از آن به این منطقه داده شد که داستان "سردار اوندال"، داماد "پادشاه پیونگ‌وون" از امپراتوری "گوگوریو" (دوران حکومت: ۵۵۹ تا ۵۹۰ میلادی)، سینه‌به‌سینه در این ناحیه روایت شد. اگرچه زمان دقیق ساخت این دژ مشخص نیست، اما منابعی وجود دارد که نشان می‌دهد این قلعه در دوره‌های ابتدایی "سلسله
نشان می‌دهد این قلعه در دوره‌های ابتدایی "سلسله چوسان" با نام "سونگ‌سان‌سونگ" شناخته می‌شده و در آن زمان نیز وجود داشته است. ساموجئونگ. این قلعه‌ی کوهستانی کوچک، پیرامونی به طول ۶۸۳ متر دارد و دیوارهای آن با سنگ‌هایی هم‌اندازه که به‌طور منظم در دو سوی داخلی و خارجی چیده شده‌اند، ساخته شده است. درون قلعه، آثاری مربوط به دوران "سه پادشاهی کره" کشف شده است. بقایای یک چاه همچنان در این مکان برجای مانده و در بخش بیرونی دیواره‌های قلعه، یک مجرای فاضلاب به شکل ذوزنقه‌ای دیده می‌شود. آنچه این قلعه را متمایز
ذوزنقه‌ای دیده می‌شود. آنچه این قلعه را متمایز می‌سازد، ساختار "دروازهٔ جنوب‌غربی" و برآمدگی در "دروازهٔ شرقی" آن است که نمونه‌هایی کم‌نظیر در میان قلعه‌های باستانی کره به شمار می‌رود.
الکتریک کال‌بوی (؛ که قبلاً با نام اسکیمو کال‌بوی شناخته می‌شد) یک گروه آلمانی در سبک الکترونیکور است که در سال ۲۰۱۰ در کاستروپ-راوکسل تشکیل شد. آن‌ها به خاطر ترانه‌های طنزآمیز، اجراهای زنده پرانرژی و ویدیوهایشان معروف هستند. متن ترانه‌های این گروه به موضوعاتی مثل مستی، مهمانی‌ها و سکس می‌پردازد. این گروه خودشان را «پورنو متال» می‌نامند. در مصاحبه‌ای با مجله آلمانی "FUZE"، خواننده سابق گروه، سباستین بیسلر، گفت که متن ترانه‌هایشان فقط از کلیشه‌ها به صورت طنز و هجوآمیز استفاده می‌کنند. مجله "ژرمن متال همر"
و هجوآمیز استفاده می‌کنند. مجله "ژرمن متال همر" نقد مثبتی از گروه منتشر کرد و نوشت: «به همین دلیل اسکیمو کال‌بوی جذابه: چون خودشان رو جدی نمی‌گیرند و اجازه می‌دهند سرگرمی حرف اول را بزند.»
بنای یادبود جونگ وون گوگوریو، کره ای :(충주 고구려비) ستون سنگی یادبودی در چونگجو، استان چونگچئونگ شمالی، کره جنوبی است که قدمت آن به اواخر قرن پنجم میلادی برمی‌گردد. این تنها سنگ یادبود امپراتوری گوگوریو است که در شبه جزیره کره یافت شده است. این سنگ در سال ۱۸۸۰ میلادی کشف و مورد محافظت قرار گرفت اما این سنگ بعد از دهه‌ها نابود شده و آثار چندانی از آن جز چند خطی باقی نمانده است. این بنا در ۱۸ مارس ۱۹۸۱ به عنوان گنجینه ملی شماره ۲۰۵ جمهوری کره ثبت شد. مشهور ترین جملاتی که از این بنا با وجود تخریب های گذشته وجود
جملاتی که از این بنا با وجود تخریب های گذشته وجود دارد، این است که امپراتور جانگسو بارها سلسله هایی مانند شیلا را با جملاتش مورد تحقیر قرار داده است. از نمونه های این جملات می‌توان به نوشته: ای بربر های جنوب شرقی(شیلا) برای نجات، بکجه دیر رسیدید. اشاره کرد. تاریخ کشف. ستون یادبود چونگجو گوگوریو در ۸ آوریل ۱۹۷۹ توسط تیم تحقیقات دانشگاهی موزه دانشگاه دانکوک حفاری و بررسی شد و مشخص شد که یک بنای سنگی از دوره گوگوریو است. این تنها بنای سنگی باقی مانده از گوگوریو در کره است و اعتقاد بر این است که بنایی است که
در کره است و اعتقاد بر این است که بنایی است که توسط پادشاه جانگسو پس از فتح و توسعه چندین قلعه در حوضه رودخانه نامهانگانگ ساخته شده است. این بنا در سال ۱۹۷۹ در ورودی روستای ایپسئوک کشف شد، اما سطح ستون به دلیل گذشت سال‌های متمادی به شدت فرسوده شده بود. نظریه‌های مختلفی در مورد دوره ستون یادبود چونگجو گوگوریو وجود دارد که از اوایل قرن پنجم در زمان سلطنت پادشاه گوانگ‌گه‌تو تا قرن ششم در زمان سلطنت پادشاه پیونگ وون متغیر است، اما نظریه غالب این است که در اواخر قرن پنجم در زمان سلطنت پادشاه جانگسو ساخته شده
قرن پنجم در زمان سلطنت پادشاه جانگسو ساخته شده است. حتی در سال ۱۹۷۹، زمانی که این ستون سنگی کشف شد، آنقدر فرسوده شده بود که بسیاری از حروف آن ناخوانا بودند. شکل آن شبیه یک ستون سنگی صاف است و از سنگ طبیعی به عنوان ستون سنگی استفاده شده است. در هر چهار طرف این ستون گرانیتی، ۵۲۸ کاراکتر با خط معمولی و ۲۳ کاراکتر در هر خط حکاکی شده است. اگرچه محتوای کتیبه به دلیل فرسودگی شدید قابل خواندن نیست، اما عبارت «شیلا برادر کوچک‌تر» نشان می‌دهد که نیروهای گوگوریو هنگام ساخت ستون سنگی چونگجو گوگوریو در شیلا مستقر
هنگام ساخت ستون سنگی چونگجو گوگوریو در شیلا مستقر بوده‌اند و گوگوریو بر شیلا نفوذ داشته است. نگهداری. پس از اینکه در مارس ۱۹۸۱ به عنوان گنجینه ملی تعیین شد، در اوت همان سال یک غرفه محافظ در جونگون-گان ساخته شد و به عنوان بخشی از پروژه نوسازی نام میراث فرهنگی اداره میراث فرهنگی در دسامبر ۲۰۱۰، نام ستون یادبود جونگون گوگوریو به ستون یادبود چونگجو گوگوریو تغییر یافت. اگرچه یک غرفه محافظ برای حفظ ستون یادبود وجود داشت، اما همچنان در معرض محیط خارجی بود و در ژوئیه ۲۰۱۲، سالن نمایشگاه ستون یادبود چونگجو گوگوریو
۲۰۱۲، سالن نمایشگاه ستون یادبود چونگجو گوگوریو ساخته و افتتاح شد و ستون یادبود چونگجو گوگوریو در داخل سالن نمایشگاه حفظ شد و اکنون می‌توان آن را در داخل سالن مشاهده کرد. نوشته‌های سنگ. □□□□□□□□□□□□□□□□عمومی□□□□衆殘 □□□□□□□□□不□□使□□□壬子□□伐 □□□□□□□□□□□□□□در ماه مه، پادشاه ته‌وانگ از گوریو، سانگ‌وانگ‌گونگ و… مائگوم از شیلا آرزو کردند که تا ابد مانند برادران زندگی کنند و با یکدیگر هماهنگ باشند و از راه بهشت محافظت کنند، بنابراین به شرق آمدند. مائگوم گی [۷]، ولیعهد گونگ، سفیر اداره سابق، دا-هه هوان-نو، دبیرکل،
گونگ، سفیر اداره سابق، دا-هه هوان-نو، دبیرکل، دو-دئوک و دیگران… … به گوی‌یونگ رفتند. ولیعهد گونگ… … سانگ… … به سانگ‌گونگکان دستور داد تا تاجیکچو را اعطا کنند… … او لباس‌های مائگوم (寐錦) را داد و به افراد مسئول تأسیسات، خدمتکاران و مهمانان دستورالعمل‌هایی داد و به مناصب مختلف دستورالعمل‌هایی داد و دستور داد تا به بسیاری از مردم لباس بدهند. دونگی مائگوم او دیر بازگشت و فرمان قطع قدرت را برای مردم مائگوم (تحت حکومت لی) صادر کرد. (شاهزاده گونگ) لباس‌ها و آموزه‌هایی را از گوی‌یونگ به مقامات عالی‌رتبه و
و آموزه‌هایی را از گوی‌یونگ به مقامات عالی‌رتبه و پایین‌رتبه و مقامات امپراتوری در گوگوریو ابلاغ کرد. در ۲۳ دسامبر، گاپین، مردم دونگی مائگوم، برای ابلاغ آموزه‌ها به اوبالسئونگ آمدند. سفیران دا هیه‌وانو و دودوک از لشکر مقدم، ۳۰۰ مرد را در نزدیکی مرز جمع کردند. گویدو، فرستاده شیلا از لشکر پایین‌تر تونائدانگجو، و گائرو، افراد مختلفی را در قلمرو شیلا جمع و منتقل کردند. سال سین یو (辛酉年) …… ده …… سرزمین پادشاه بزرگ (太王國土) …… (کل خط فرسوده شده است) وجود دارد…… شما…… قلمرو دونگ-ای مائ-گئوم…… نیش……… هوان□沙▲ 斯 وجود
قلمرو دونگ-ای مائ-گئوم…… نیش……… هوان□沙▲ 斯 وجود دارد…… (古鄒加) گونگ (共) به Ubalseong (于伐城) رسید. … … نگهبان قلعه گومورو (古牟婁城守事) هابو (下部) Dae-Hang (大兄) Ya□ (耶□) جستارهای وابسته. امپراتوری گوگوریو امپراتور جانگسو
فست فشن مدل کسب‌وکار و به معنای بازتولید سریع ترندهای تازه معرفی‌شده در نمایش‌های مد و طراحی‌های برندهای لوکس، تولید انبوه آن‌ها با هزینه پایین، و عرضه فوری به بازار در زمانی که تقاضا در بالاترین سطح قرار دارد، تعریف می‌شود. اصطلاح «فست فشن» همچنین به‌صورت کلی برای اشاره به محصولات حاصل از این مدل کسب‌وکار، به‌ویژه در زمینه پوشاک و کفش، به‌کار می‌رود. خرده‌فروشانی که از این استراتژی بهره می‌برند شامل برندهایی چون فشن نووا، پرایمارک، اچ اند ام، شین و زاراهستند؛ تمامی این برندها با عرضه سریع و پی‌درپی
تمامی این برندها با عرضه سریع و پی‌درپی لباس‌های ارزان‌قیمت، فصلی و مطابق با مد روز که برای مصرف‌کنندگان مُدگرا جذاب هستند، به شرکت‌های چندملیتی بزرگ تبدیل شده‌اند. رشد رشد فست فشن در اواخر قرن بیستم آغاز شد، زمانی‌که هزینه تولید پوشاک کاهش یافت زنجیره تأمین کارآمدتر، روش‌های نوین تولید سریع، و اتکای بیشتر به نیروی کار ارزان‌قیمت در صنایع پوشاک واقع در جنوب، جنوب‌شرقی و شرق آسیا، جایی که ۸۵ تا ۹۰ درصد نیروی کار صنعت پوشاک را زنان تشکیل می‌دهند. رویکردهای کاری در صنعت فست فشن اغلب استثماری هستند و به دلیل
در صنعت فست فشن اغلب استثماری هستند و به دلیل تمرکز نیروی کار زن در این صنعت، آسیب‌پذیری زنان بیشتر است. برون‌سپاری تولید به کشورهای دارای دستمزد پایین موجب تداوم چرخه‌های وابستگی و نابرابری می‌شود که یادآور الگوهای استثمار اقتصادی در دوران استعمار است. برای حمایت از حقوق طراحان مد، قانون منع دزدی طراحی تصویب شد. با این حال، بسیاری از طراحان همچنان از شرکت‌های فست فشن به‌دلیل کپی‌برداری از طرح‌هایشان شکایت می‌کنند. شرکت‌های مهم. زارا. پدیده فست فشن ریشه در فعالیت‌های چند بازیگر کلیدی دارد و نمی‌توان آن را
فعالیت‌های چند بازیگر کلیدی دارد و نمی‌توان آن را به یک برند یا شرکت خاص نسبت داد. یکی از چهره‌های تأثیرگذار در شکل‌گیری این جنبش، آمانسیو اورتگا، بنیان‌گذار برند زارا بود. این برند در سال ۱۹۶۳ در گالیسیا (اسپانیا) تأسیس شد و با عرضه نسخه‌های ارزان‌قیمت از مدهای لوکس در کنار طراحی‌های اصیل خود، به شهرت رسید. در سال ۱۹۷۵، اورتگا نخستین فروشگاه خرده‌فروشی خود را در اروپا افتتاح کرد و مدلی نوآورانه در تولید و توزیع کوتاه‌مدت را بنیان گذاشت. تا اوایل دهه ۱۹۹۰، فعالیت‌های زارا به نیویورک نیز گسترش یافت، و
فعالیت‌های زارا به نیویورک نیز گسترش یافت، و روزنامه "نیویورک تایمز" برای توصیف مدل کسب‌وکار زارا، اصطلاح فست فشن را به‌کار برد و توانایی برند در انتقال یک ایده طراحی تا قفسه فروشگاه در کمتر از ۱۵ روز را برجسته کرد. اچ اند ام. داستان پیدایش اچ اند ام، یکی دیگر از غول‌های فست فشن، با زارا اشتراکاتی دارد. در سال ۱۹۴۶، ارلینگ پرسون، یک کارآفرین سوئدی، به شهر نیویورک سفر کرد و در آنجا از تولید مد با حجم بالا که شاهد آن بود، بسیار مجذوب و تحت تأثیر قرار گرفت. سال بعد، پرسون یک فروشگاه مد به نام Hennes &amp;
سال بعد، پرسون یک فروشگاه مد به نام Hennes &amp; Mauritz (یا اچ اند ام) در وستروس سوئد تأسیس کرد. بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۹، این شرکت به سرعت گسترش یافت و با ۴۲ فروشگاه در سراسر اروپا، شروع به تولید لباس برای زنان، مردان و کودکان کرد. شین. این شرکت در سال ۲۰۰۸ در نانجینگ چین توسط کارآفرین کریس شو (شو یانگتیان) برای فروش آنلاین لباس عروس تأسیس شد. شین به سرعت به یک شرکت مد جهانی آنلاین تبدیل شد. در سال ۲۰۲۰، با درآمد ۱۰ میلیارد دلار، به یک غول تبدیل شد و در سال ۲۰۲۲، صد میلیارد دلار درآمد داشت. در طول
و در سال ۲۰۲۲، صد میلیارد دلار درآمد داشت. در طول همه‌گیری کووید-۱۹، شین شاهد افزایش فروش بود و سهم بازار آن از رقبایی مانند اچ اند ام و زارا پیشی گرفت.
استحکامات منطقه آچاسان (峨嵯山 一帶 堡壘群) مجموعه‌ای از دژهای تاریخی هستند که در کوه "آچاسان" کشف شده‌اند و به دوره‌ی "سه پادشاهی کره" بازمی‌گردند. بیش از نیمی از این سازه‌ها به "پادشاهی گوگوریو" تعلق دارند و شواهدی از حضور نظامی و استراتژیک این پادشاهی در این منطقه ارائه می‌دهند. این مجموعه شامل ۱۸ قلعه است که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به قلعه‌های اول تا ششم "آچاسان"، قلعه‌های اول تا ششم "یونگ‌ماسان"، قلعه‌های اول و دوم "هونگ‌ریون‌بونگ"، دژهای "سیرو‌بونگ"، "سوراک‌سان" و "مانگ‌وو‌سان" اشاره کرد. این استحکامات در
و "مانگ‌وو‌سان" اشاره کرد. این استحکامات در تاریخ "۵ اکتبر ۲۰۰۲" به‌عنوان "بنای یادبود شماره ۲۱ شهر سئول" به ثبت رسیدند، اما در "۲۷ اکتبر ۲۰۰۴"، با ثبت آن‌ها به‌عنوان "میراث تاریخی ملی شماره ۴۵۵" تحت عنوان «"مجموعه قلعه‌های کوهستانی آچاسان"»، از فهرست آثار یادبود محلی سئول خارج شدند. طرح کلی. این دژها، قلعه‌هایی کوچک با محیطی بین ۱۰۰ تا ۳۰۰ متر هستند که در راستای شمال به جنوب، در امتداد "جاده ملی شماره ۳"، پیرامون "نهر جونگ‌نانگ‌چئون"، "کوه آچاسان"، "کوه یونگ‌ماسان" و دیگر مناطق اطراف متمرکز شده‌اند. با
یونگ‌ماسان" و دیگر مناطق اطراف متمرکز شده‌اند. با توجه به اشیای باستانی کشف‌شده در جریان کاوش‌ها و نیز شیوه‌های ساخت‌وساز به‌کاررفته در آن‌ها، مشخص است که این قلعه‌ها به دوران "سه پادشاهی کره" تعلق دارند. این استحکامات، یادگارهایی ارزشمند به شمار می‌آیند که می‌توانند به روشن شدن تاریخ این دوره کمک کنند؛ به‌ویژه دوره‌ای که با ورود "گوگوریو" به "حوضه رودخانه هان" در اواخر سده پنجم آغاز شد و تا سال ۵۵۱ میلادی، زمانی که این منطقه به‌دست "شیلا" و "بکجه" افتاد، ادامه داشت. این مجموعه شامل ده قلعه یا بیشتر، در
ادامه داشت. این مجموعه شامل ده قلعه یا بیشتر، در حال حاضر متمرکزترین و گسترده‌ترین آثار باستانی وابسته به "پادشاهی گوگوریو" در "کره جنوبی" به شمار می‌رود. از طریق کاوش‌های باستان‌شناسی انجام‌شده، ساختار و ویژگی‌های تأسیسات نظامی گوگوریو در این منطقه به‌تدریج آشکار می‌شود. انتظار می‌رود که این روند نه‌تنها به شناخت دقیق‌تر نظام دفاعی گوگوریو کمک کند، بلکه دستاوردهای ارزشمندی در زمینه‌ی "باستان‌شناسی دوران گوگوریو" نیز به همراه داشته باشد.
مدیریت پسماند در کره جنوبی مدیریت پسماند در کره جنوبی شامل کاهش تولید زباله و تضمین حداکثر بازیافت زباله‌ها است. این فرایند شامل جمع‌آوری، حمل‌ونقل، پردازش مناسب و دفع نهایی پسماندهای جمع‌آوری‌شده می‌شود. قانون مدیریت پسماند کره جنوبی در سال ۱۹۸۶ تصویب شد و جایگزین قوانین قبلی یعنی قانون حفاظت از محیط زیست (مصوب ۱۹۶۳) و قانون کثافات و نظافت (مصوب ۱۹۷۳) گردید. هدف این قانون جدید، کاهش پسماندهای عمومی بر اساس هرم پسماند (یا سه اصل "کاهش، استفاده مجدد و بازیافت") در کره جنوبی بود. این قانون، سیستم هزینه‌گذاری
در کره جنوبی بود. این قانون، سیستم هزینه‌گذاری بر اساس حجم زباله را اجرایی کرد که برای زباله‌های حاصل از فعالیت‌های خانگی و صنعتی (یا پسماند جامد شهری) اعمال می‌شود. مدیریت پسماند. مدیریت پسماند جامد. دولت کلان‌شهر سئول در دهه ۱۹۹۰، سیاست ملی مدیریت پسماند را با هدف پاسخ‌گویی به نیازهای روبه‌افزایش برای بهبود سیستم دفع زباله، متناسب‌سازی کرد. برای جلب رضایت عمومی، سئول تمرکز سیاست‌های مدیریت پسماند خود را برکمینه‌سازی پسماند و استفاده مجدد از آن‌ها قرار داد. در ابتدا، پسماند جامد در کره جنوبی یک خطر
داد. در ابتدا، پسماند جامد در کره جنوبی یک خطر زیست‌محیطی به‌شمار نمی‌رفت. در آن زمان، هیچ نگرانی قابل‌توجهی نسبت به خطرات زیست‌محیطی ناشی از حجم زباله‌های تولیدشده و دفن‌شده وجود نداشت. دولت کره جنوبی با وجود حجم بالای تولید زباله، تنها بخشی از خدمات دفع زباله خانگی را تغییر داد. این امر در طول رونق اقتصادی کره که باعث افزایش تولید زباله‌های جامد شهری شد، قابل توجه بود. بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰، میزان زباله جامد شهری تولید شده از ۱۲۰۰۰ تن به ۸۴۰۰۰ تن در روز افزایش یافت. این امر منجر به افزایش مشکلات دفع
افزایش یافت. این امر منجر به افزایش مشکلات دفع زباله در کره جنوبی شد. نرخ پایین بازیافت و افزایش تولید زباله‌های جامد، سهم زیادی در آلودگی محیط زیست داشته است. از آنجایی که به شدت به محل‌های دفن زباله تکیه می‌شد، زمین و آب آلوده شدند. آلودگی هوا نیز تحت تأثیر قرار گرفت زیرا محل‌های دفن زباله به انتشار گازهای خطرناک و آتش‌سوزی‌های پیش‌بینی نشده کمک می‌کردند. مدیریت آب. آلودگی آب. رودخانه ناکدونگ یکی از نهرهای اصلی کره جنوبی و منبع اصلی آب آشامیدنی در استان گیونگ‌سانگ است. در طول دهه‌های گذشته، رشد جمعیت و
گیونگ‌سانگ است. در طول دهه‌های گذشته، رشد جمعیت و صنعتی سازی در امتداد رودخانه ناکدونگ باعث آلودگی این نهر شده است. پسماند صنعتی و فاضلاب‌های صنعتی، همراه با زهکشی‌های شهری و کشاورزی، منجر به وخامت وضعیت رودخانه شدند. تصفیه آب. آریسو یک تصفیه‌خانه آب است که در سئول واقع شده است. این مکان به عنوان منبع آب لوله‌کشی ایمن برای شهروندان سئول قرار گرفته است. آریسو آب خود را از رود هان تأمین می‌کند و برای اطمینان از کیفیت آب آشامیدنی، طبق توصیه سازمان جهانی بهداشت جهانی (WHO)، آزمایش‌های متعددی روی آن انجام
جهانی (WHO)، آزمایش‌های متعددی روی آن انجام می‌شود. موادی که برای آنها آزمایش شده شامل کلر، آهن و مس است. آریسو همچنین به‌طور سیستماتیک سرعت جریان آب را مدیریت می‌کند و کیفیت آب را در مراکز تصفیه کنترل می‌کند. گذشته از آن، دولت کلان‌شهر سئول چندین تصفیه‌خانه آب و مراکز تصفیه فاضلاب را برای اطمینان از بهبود کیفیت آب اداره می‌کند. بازیافت در کره جنوبی. جونگنیانگجه یک سیستم مدیریت پسماند سازمان‌یافته برای جمع‌آوری و استفاده مجدد مؤثر از زباله و منابع در کره جنوبی است. تمام زباله‌ها باید به زباله‌های عمومی،
جنوبی است. تمام زباله‌ها باید به زباله‌های عمومی، زباله‌های مواد غذایی، اقلام قابل بازیافت یا اقلام حجیم تفکیک شوند. اقلام حجیم شامل زباله‌هایی هستند که برای قرار گرفتن در کیسه‌های مخصوص دفع زباله، مانند مبلمان، لوازم برقی و وسایل اداری، بسیار بزرگ هستند. این اقلام حجیم نیاز به برچسب‌های مخصوص دارند که از ادارات منطقه‌ای قابل تهیه هستند. بازیافت در کره جنوبی ضروری است و اقلام قابل بازیافت بر اساس نوع ماده، از کاغذ گرفته تا پلاستیک، تقسیم‌بندی می‌شوند.
دنیاگیری ۱۸۹۰-۱۸۸۹ که اغلب با نام «آنفولانزای آسیایی» یا «آنفولانزای روسی» شناخته می‌شود، یک همه‌گیری ویروسی تنفسی در سراسر جهان بود. این دنیاگیری آخرین بیماری همه‌گیر بزرگ سده نوزدهم بود و از جمله مرگبارترین بیماری‌های همه‌گیر تاریخ است. این بیماری پاندمی حدود ۱ میلیون نفر از جمعیت ۱٫۵ میلیارد نفری جهان (۰٫۰۶۷٪ از جمعیت) را کشت. بیشترین اثرات گزارش‌شده از این بیماری همه‌گیر از اکتبر ۱۸۸۹ تا دسامبر ۱۸۹۰ رخ داد و عودهای آن در مارس تا ژوئن ۱۸۹۱، نوامبر ۱۸۹۱ تا ژوئن ۱۸۹۲، زمستان شمالی ۱۸۹۳–۱۸۹۴ و اوایل ۱۸۹۵
تا ژوئن ۱۸۹۲، زمستان شمالی ۱۸۹۳–۱۸۹۴ و اوایل ۱۸۹۵ پیش آمد. در ایران. به گفته جرج کرزن در کتاب مشهورش ایران و قضیه ایران همه‌گیری آنفولانزا و قحطی «دو بلای آسمانی بزرگ» بودند که در دوره ناصرالدین شاه جمعیت ایران را از ۱۰ به چهار میلیون نفر رساندند.
«دوچرخه‌سواری مؤثر» یک برنامه آموزشی دوچرخه‌سواری با علامت تجاری است که توسط جان فورستر طراحی شده است و برای چندین سال برنامه آموزشی ملی اتحادیه ویلمن‌های آمریکا بود تا اینکه فورستر اجازه استفاده از این نام را از آنها سلب کرد. همچنین نام کتاب فورستر (که اولین بار در سال ۱۹۷۶ منتشر شد و از آن زمان بارها ویرایش شده است) در مورد این موضوع است. این برنامه شامل کتاب‌های درسی و دوره‌های آموزشی (برای دانش‌آموزان و مربیان) و یک ویدیوی آموزشی برای دانش‌آموزان است. آموزش اصلی این برنامه، شیوه‌های دوچرخه‌سواری با
آموزش اصلی این برنامه، شیوه‌های دوچرخه‌سواری با وسایل نقلیه است. توصیه اصلی این است که یک دوچرخه‌سوار، به عنوان راننده یک وسیله نقلیه پدالی، باید از قوانین جاده‌ای که برای همه انواع وسایل نقلیه مشترک است، پیروی کند. فورستر استدلال می‌کند که رفتار خلاف این، در واقع احتمال برخورد با سایر وسایل نقلیه را افزایش می‌دهد. اصول. فورستر قوانین جاده‌ای برای عملکرد وسایل نقلیه را در پنج اصل خلاصه می‌کند: فورستر دوچرخه‌سواری مؤثر را با آنچه که اصل دوچرخه‌سواری با وسیله نقلیه (VC) می‌نامد، خلاصه می‌کند: «دوچرخه‌سواران
نقلیه (VC) می‌نامد، خلاصه می‌کند: «دوچرخه‌سواران زمانی بهترین عملکرد را دارند که مانند رانندگان وسایل نقلیه رفتار کنند و با آنها مانند رانندگان وسایل نقلیه رفتار شود.» این حکم با قوانین جاده‌ای که عموماً در مورد همه انواع رانندگان وسایل نقلیه اعمال می‌شود، سازگار است. اصل VC اغلب به اشتباه به معنای «مثل یک ماشین رفتار کن» تعبیر می‌شود. حداکثر، یعنی مثل رانندهٔ یک موتورسیکلت کم‌قدرت رفتار کردن. دستور فورستر نه تنها به رفتار دوچرخه‌سواران اشاره دارد، بلکه به نحوه برخورد رانندگان، پلیس و مهندسان راه با