payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به‌عنوان یک وضعیت هماهنگ، یا "چی" (qi)، میان دو نیروی متضاد یین و یانگ درک می‌شود. "یین" نیروی منفی است که نشان‌دهندهٔ زنانگی، تاریکی، سرما و فرودستی است، درحالی‌که "یانگ" نیروی مثبت است که نشان‌دهندهٔ مردانگی، روشنایی، گرما و برتری است. طب سنتی چین بر اهمیت رژیم غذایی و رفتار برای حفظ تعادل و پیشگیری از مشکلات جسمی و روحی تأکید دارد. بسیاری از رسوم و محدودیت‌های سنتی همچنان در دوران بارداری و پس از زایمان رعایت می‌شوند. در اوایل چین، طی سلسله تانگ (۶۱۸–۹۰۷ میلادی)، فرآیندهایی در زمینهٔ مراقبت دارویی قبل
میلادی)، فرآیندهایی در زمینهٔ مراقبت دارویی قبل از زایمان وجود داشت. ازآنجاکه حفظ تعادل بین "یین" و "یانگ" بسیار ارزشمند بود، زنان باید دقت می‌کردند که چه چیزهایی وارد بدن خود می‌کنند. اما تنها زنان نبودند که می‌توانستند از درمان‌های طبیعی قبل از زایمان استفاده کنند. مردان می‌توانستند از "پودر هفت دانه"، و زنان از "قرص‌های فلوریت و مارچوبه" همراه با جوشانده‌ای برای شست‌وشوی رحم استفاده کنند. تمام مواد تشکیل‌دهندهٔ این درمان‌ها طبیعی بودند و هدف از آن‌ها بازگرداندن تعادل در بدن و همچنین کمک به باروری بود.
تعادل در بدن و همچنین کمک به باروری بود. ماماهای سنتی چینی، معروف به "جیه‌شنگ‌پو" ("jieshengpo")، در طول تاریخ سلسله‌های چین متداول‌ترین مراقبان زایمان بودند. از دوران سلسله‌های سونگ و مینگ، "جیه‌شنگ‌پو" به دلیل بی‌کفایتی و خطرناک بودن مورد انتقاد قرار گرفتند، زیرا فعالیت‌های زنان در این حوزه برخلاف نقش‌های جنسیتی سنتی بود. پزشکان مرد از دوران سلسله مینگ به بعد بر روش‌های بدون مداخلهٔ مستقیم در زایمان تأکید داشتند و آن را فرآیندی می‌دانستند که باید تحت کنترل زن زائو باشد. ماماهای سنتی تا زمان پذیرش پزشکی
زن زائو باشد. ماماهای سنتی تا زمان پذیرش پزشکی مدرن غربی در اواسط قرن بیستم محبوبیت خود را حفظ کردند. الزام به مدرنیته. از قرن هجدهم، توسعهٔ علمی، اقتصادی و استعماری در دوران روشنگری در اروپا، باورهای دیرینهٔ چین مبنی بر برتری خود را به چالش کشید. قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم مملو از شکست‌های سیاسی و اقتصادی بود که با شکست‌های چین در جنگ‌های تریاک آغاز شد. فقر گسترده، قحطی و فساد، مجموعه‌ای از شورش‌ها را برانگیخت که در نهایت به فروپاشی حکومت امپراتوری چین در سال ۱۹۱۱ انجامید. انقلابیون جمهوری‌خواه در اوایل
سال ۱۹۱۱ انجامید. انقلابیون جمهوری‌خواه در اوایل قرن بیستم خواستار مدرن‌سازی برای حفظ آیندهٔ چین شدند. در سال ۱۹۴۹، مائو تسه‌تونگ جمهوری خلق چین را بنیان نهاد و با اعمال کنترل توتالیتر، قدرت خود را تثبیت کرد. او در تلاش برای بازسازی و مدرن‌سازی صنعت و اقتصاد چین، یک گام بزرگ به جلو را اجرا کرد؛ اما این سیاست با آشوب ملی، بی‌ثباتی و شکست‌های اقتصادی همراه شد و قحطی گسترده‌ای را در پی داشت. مائو همچنین در انقلاب فرهنگی چین (۱۹۶۶–۱۹۷۶) سعی در ایجاد تغییرات اجتماعی سریع و رد کامل ارزش‌ها و ایده‌های سنتی داشت.
سریع و رد کامل ارزش‌ها و ایده‌های سنتی داشت. مائو با رد سنت و نفوذ غربی، فضای اجتماعی چین را دچار آشفتگی کرد که در نهایت به پایان این جنبش سیاسی انجامید. بااین‌حال، انقلاب فرهنگی شکاف عمیقی میان نسل‌ها و بی‌ثباتی ملی ایجاد کرد که تلاش‌ها برای تقویت دولت مرکزی و مدرن‌سازی کشور را افزایش داد. کنترل دولتی و مدرن‌سازی در دوران بارداری و زایمان امروزی چین نیز منعکس شده است، به‌ویژه از طریق استفاده از فناوری‌های پزشکی زیستی برای کنترل سلامت و تولیدمثل. سیاست‌های تنظیم خانواده. در دوران «یک گام بزرگ به جلو»، نرخ
تنظیم خانواده. در دوران «یک گام بزرگ به جلو»، نرخ مرگ‌ومیر به‌سرعت کاهش یافت، درحالی‌که نرخ تولد کاهش یافت. سپس، بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱، به‌دلیل قحطی، نرخ تولد به‌شدت کاهش پیدا کرد و نرخ مرگ‌ومیر افزایش یافت. در سال‌های پس از قحطی، نرخ تولد بار دیگر به‌سرعت افزایش یافت و سپس به‌دلیل سیاست‌های دولتی در زمینهٔ تنظیم جمعیت، روندی نزولی پیدا کرد. نرخ بالای تولد، همراه با کاهش کلی نرخ مرگ‌ومیر و مرگ‌ومیر نوزادان، باعث رشد جمعیت در نیمهٔ قرن بیستم شد. دخالت دولت در موضوع تولد ابتدا در دههٔ ۱۹۵۰، با توصیه‌هایی
در موضوع تولد ابتدا در دههٔ ۱۹۵۰، با توصیه‌هایی برای محدود کردن تعداد فرزندان آغاز شد و در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، با اجرای سیاست «دیرتر، طولانی‌تر، کمتر» (Later-Longer-Fewer) مجدداً مطرح شد. این سیاست از زنان می‌خواست که اولین بارداری خود را به تأخیر بیندازند، فاصلهٔ بین زایمان‌ها را افزایش دهند و تعداد فرزندان خود را کاهش دهند. این سیاست‌ها در سال ۱۹۷۹ با اجرای سیاست «تولد برنامه‌ریزی‌شده» چین، که اغلب به آن سیاست تک‌فرزندی گفته می‌شود، به‌طور رسمی اجرا شدند. این سیاست در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ بیشترین محدودیت را داشت
سیاست در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ بیشترین محدودیت را داشت و اجرای آن در سطح محلی و منطقه‌ای کنترل می‌شد. اقدامات شدید شامل عقیم‌سازی اجباری، روش‌های کنترل بارداری اجباری، قتل نوزادان دختر و سقط‌جنین انتخابی بود؛ هرچند این موارد در دههٔ ۱۹۹۰ غیرقانونی اعلام شدند. روش‌های متداول اجرای این سیاست شامل جریمه‌های سنگین برای داشتن فرزندان اضافی، تبلیغات دولتی، لغو مزایا و از دست دادن شغل بود. خانواده‌هایی که تنها یک فرزند داشتند، از مزایایی مانند کمک‌هزینهٔ ماهانه، مرخصی زایمان طولانی‌تر، اولویت در دریافت خدمات عمومی از
زایمان طولانی‌تر، اولویت در دریافت خدمات عمومی از جمله آموزش، مسکن و مراقبت‌های بهداشتی، و حقوق بازنشستگی مکمل برخوردار می‌شدند. علاوه بر این، منابع تنظیم خانواده، از جمله روش‌های پیشگیری از بارداری و سقط‌جنین، به‌طور گسترده‌ای در دسترس و از نظر فرهنگی پذیرفته شده بودند. با وجود اجرای سخت‌گیرانهٔ اولیه، این سیاست در طول زمان، به‌ویژه در مناطق روستایی، انعطاف‌پذیرتر شد و استثنائاتی برای برخی خانواده‌ها در نظر گرفته شد؛ از جمله اقلیت‌های قومی، خانواده‌هایی که فرزند خود را از دست داده‌اند، والدینی که فرزند
که فرزند خود را از دست داده‌اند، والدینی که فرزند اول آن‌ها دارای معلولیت جسمی یا ذهنی است، و خانواده‌هایی که هر دو والدین تنها فرزند خانواده هستند. در سال ۲۰۱۵، سیاست تک‌فرزندی رسماً با سیاست دوفرزندی جایگزین شد تا فشار کاهش نیروی کار بر اثر پیری جمعیت کاهش یابد. با این حال، به‌دلیل فشار طولانی‌مدت دولت برای کاهش زاد و ولد و موانع اقتصادی مرتبط با پرورش فرزند، از جمله کمبود امکانات مراقبت از کودک، بسیاری از زنان چینی همچنان تمایلی به داشتن بیش از یک فرزند ندارند، حتی با تغییر سیاست‌های دولتی. تأثیرات
ندارند، حتی با تغییر سیاست‌های دولتی. تأثیرات ماندگار سیاست‌های تنظیم خانوادهٔ چین همچنان موضوع بحث‌های داغ است. رشد شدید جمعیت تا حد زیادی مهار شد، اگرچه برخی این موضوع را بیشتر به تغییرات اجتماعی و اقتصادی نسبت می‌دهند تا به سیاست‌های دولتی. زنان در خانواده‌های تک‌فرزندی از استقلال و آزادی بیشتری برخوردار شدند، میزان مرگ‌ومیر مادران کاهش یافت، و دسترسی به روش‌های پیشگیری از بارداری و سقط‌جنین ایمن آسان‌تر شد. فرزندان تک‌فرزند نیز از توجه و منابع بیشتری از سوی والدین بهره‌مند شدند. با این حال، این سیاست
سوی والدین بهره‌مند شدند. با این حال، این سیاست به‌دلیل محدود کردن آزادی باروری، ایجاد عدم تعادل جنسیتی (با نسبت حدود ۱٫۲ مرد به ازای هر زن)، و افزایش فشار اقتصادی ناشی از جمعیت سالخورده و کاهش حمایت از سوی افراد شاغل، به‌شدت مورد انتقاد قرار گرفته است. بارداری. مراقبت‌های دوران بارداری. در سال ۲۰۱۸، حدود ۹۹٫۶٪ از زنان باردار نوعی از مراقبت‌های دوران بارداری را دریافت کردند. با این حال، کیفیت و میزان مراقبت‌های دوران بارداری به‌طور قابل‌توجهی بر اساس طبقهٔ اجتماعی-اقتصادی و موقعیت جغرافیایی متفاوت است. یک
اجتماعی-اقتصادی و موقعیت جغرافیایی متفاوت است. یک مطالعه در سال ۲۰۱۱ نشان داد که در مناطق روستایی، زنانی که تحت مراقبت‌های دوران بارداری قرار می‌گیرند، به‌طور میانگین ۵ بار به پزشک مراجعه می‌کنند و تقریباً ۶۳٪ از زنان باردار این مناطق در ۱۲ هفتهٔ نخست بارداری تحت معاینات اولیه قرار می‌گیرند. در مناطق شهری و نیمه‌شهری نیز میزان مراقبت‌های دوران بارداری تحت تأثیر عوامل اقتصادی قرار دارد. در بیمارستان‌های دولتی، خدمات بارداری بر اساس نوبت‌دهی ارائه می‌شود و زنان اغلب مجبورند مسافت‌های طولانی را طی کنند،
و زنان اغلب مجبورند مسافت‌های طولانی را طی کنند، مدت‌زمان زیادی را در انتظار بمانند و با نبود تداوم در مراقبت‌های بارداری مواجه شوند. بیمارستان‌های ویژهٔ مادر و کودک به دلیل اندازهٔ کوچک‌تر خود، مراقبت‌های مداوم و شخصی‌تری را ارائه می‌دهند. رسوم فرهنگی. با وجود پزشکی شدن فرایند زایمان، بسیاری از زنان چینی همچنان به محدودیت‌ها و تابوهای سنتی دوران بارداری پایبند هستند. محدودیت‌های غذایی معمولاً با حفظ تعادل "چی" (qi) مرتبط هستند، به‌ویژه با جلوگیری از افزایش "یین" (yin). از این رو، زنان از خوردن غذاهای
"یین" (yin). از این رو، زنان از خوردن غذاهای سرشار از "یین" مانند غذاهای سرد (از جمله هندوانه و موز) و غذاهای «مرطوب-گرم» (مانند میگو و آناناس) اجتناب می‌کنند. دیگر ممنوعیت‌های غذایی خاص دوران بارداری شامل گوشت گوسفند است، زیرا تصور می‌شود که خطر ابتلا به صرع را افزایش می‌دهد. همچنین، غذاهای تیره‌رنگ مانند شکلات و قهوه ممکن است رنگ پوست نوزاد را تیره کنند. محدودیت‌های رفتاری سنتی نیز شامل اجتناب از بازسازی خانه، جابه‌جایی اشیای سنگین، شرکت در جشن‌ها، آماده‌سازی تخت نوزاد، حضور در مراسم تدفین، بلند کردن
تخت نوزاد، حضور در مراسم تدفین، بلند کردن دست‌ها بالاتر از سر، بریدن بال و پای مرغ یا استفاده از قیچی در نزدیکی تخت است. دلایل این ممنوعیت‌ها از حفظ سلامت جسمی مادر گرفته تا باورهای عامیانه متنوع است؛ برای مثال، گفته می‌شود که استفاده از قیچی در نزدیکی تخت، خطر شکاف کام را افزایش می‌دهد. مطالعاتی نشان داده‌اند که پیروی سختگیرانه از این تابوها ممکن است به سلامت جسمی ضعیف منجر شود، اما علت دقیق این رابطه مشخص نیست. از سوی دیگر، پایبندی به سنت‌های فرهنگی می‌تواند موجب تقویت همبستگی خانوادگی شود و استرس مادر
موجب تقویت همبستگی خانوادگی شود و استرس مادر را کاهش دهد، که این امر به بهبود نتایج زایمان مرتبط است. زایمان و تولد. محل زایمان. حدود ۸۰٪ از زایمان‌ها در چین در بیمارستان‌ها یا درمانگاه‌ها انجام می‌شود. این مراکز شامل بیمارستان‌های خصوصی، بیمارستان‌های دولتی، بیمارستان‌های ویژهٔ مادر و کودک و درمانگاه‌های روستایی هستند. بیمارستان‌های خصوصی مدرن با سبک غربی، مکان ترجیحی برای زایمان افراد ثروتمند و خارجی‌های ساکن در چین هستند. این بیمارستان‌ها دارای امکانات لوکس و تأکید بر مراقبت‌های پزشکی علمی هستند و
لوکس و تأکید بر مراقبت‌های پزشکی علمی هستند و معمولاً توسط ترکیبی از کادر پزشکی چینی و بین‌المللی اداره می‌شوند. با این حال، این بیمارستان‌ها به‌دلیل هزینه‌های بسیار بالا برای اکثر زنان چینی قابل‌دسترسی نیستند. بیمارستان‌های دولتی چندمنظوره، گزینه‌ای مقرون‌به‌صرفه‌تر برای زایمان هستند، درحالی‌که همچنان از روش‌های مدرن زایمان غربی پیروی می‌کنند. بسیاری از زنان برای بهره‌مندی از ایمنی بیشتر این مراکز، مسافت‌های طولانی را طی می‌کنند، هرچند این مراکز به‌دلیل زمان‌های انتظار طولانی، عدم تداوم در مراقبت‌های
زمان‌های انتظار طولانی، عدم تداوم در مراقبت‌های بارداری و تجارب غیرشخصی زایمان، با چالش‌هایی روبه‌رو هستند. بیمارستان‌های ویژهٔ مادر و کودک نیز در شهرهای بزرگ و شهرهای کوچک‌تر گزینه‌ای دیگر برای زایمان هستند. این مراکز کوچک‌تر توسط "ژوچانشی" (zhuchanshi)، متخصصان زایمان مدرن که زایمان طبیعی، سقط‌جنین و سزارین را انجام می‌دهند، اداره می‌شوند. این مراکز به‌طور فزاینده‌ای در میان زنانی که به دنبال زایمان بیومدیکال مقرون‌به‌صرفه هستند، محبوبیت پیدا کرده‌اند. همانند بیمارستان‌های دولتی، بسیاری از زنان روستایی
بیمارستان‌های دولتی، بسیاری از زنان روستایی برای زایمان به این مراکز مراجعه می‌کنند. به‌استثنای بیمارستان‌های خصوصی فوق‌مدرن، روند زایمان در بسیاری از بیمارستان‌ها معمولاً در اتاق‌های جمعی انجام می‌شود که زنان زائو بر اساس مراحل زایمان از یکدیگر جدا می‌شوند. در برخی موارد، خانواده‌ها اجازه دارند در مراحل اولیهٔ زایمان یا دورهٔ بهبودی پس از زایمان حضور داشته باشند، اما اتاق زایمان معمولاً مختص کادر پزشکی و زنان زائو است. برای زنان ساکن مناطق روستایی، به‌ویژه در جوامع اقلیت، زایمان و مراقبت‌های مادرانه کمتر
در جوامع اقلیت، زایمان و مراقبت‌های مادرانه کمتر تحت تأثیر روش‌های پزشکی غربی قرار دارند. زایمان‌ها معمولاً در مراکز بهداشت روستایی چندمنظوره انجام می‌شوند که سطح بهداشت، تجهیزات و نیروی انسانی آن‌ها بر اساس وضعیت اقتصادی منطقه متفاوت است. اگرچه زایمان در خانه به‌طور فزاینده‌ای نادر شده و دولت تلاش می‌کند این روند را متوقف کند، همچنان در میان زنان فقیر، ساکنان مناطق بسیار دورافتاده، اقلیت‌های قومی و زنانی که از سیاست‌های تنظیم خانواده فرار می‌کنند، رایج است. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۰ در استان شانشی نشان داد که
مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۰ در استان شانشی نشان داد که رایج‌ترین دلایل ادامهٔ زایمان خانگی شامل مشکلات مالی، کیفیت پایین مراقبت‌های بارداری، کمبود وسایل حمل‌ونقل، ترس از بیمارستان و راحتی زایمان در خانه است. مراقبان زایمان. مدرن‌سازی و حرفه‌ای‌سازی مامایی برای نخستین بار زمانی ظهور کرد که دولت جمهوری‌خواه اولیه در تلاش برای بهبود مشکلات بهداشت عمومی بود، اما بحران‌های ملی اولیه برای سال‌ها مانع از تغییرات گسترده در شیوه‌های زایمان شد. در دهه ۱۹۳۰، تأثیر غرب منجر به تأسیس مدارس مامایی شد و ماماهای جدید که آموزش
به تأسیس مدارس مامایی شد و ماماهای جدید که آموزش رسمی دیده بودند، "zhuchanshi" نامیده شدند تا از "jieshengpo" که به‌صورت سنتی آموزش دیده بودند، متمایز شوند. در چین کمونیستی اولیه تحت حکومت مائو، شیوه‌های زایمان استاندارد شد و ماماهای آموزش‌دیده نقش گسترده‌تری در فرایند زایمان و مراقبت‌های مرتبط ایفا کردند. اما در دوران پس از مائو، فاصله بین ماماها و پزشکان مجدداً افزایش یافت. عدم تمرکز در نظام سلامت منجر به حذف استانداردهای آموزشی برای "jieshengpo" مدرن شد، به‌طوری که برخی از آن‌ها در برنامه‌های تخصصی
شد، به‌طوری که برخی از آن‌ها در برنامه‌های تخصصی مامایی آموزش می‌بینند و برخی دیگر به‌عنوان پرستار آموزش دیده و در طول دوران حرفه‌ای خود تجربه مامایی کسب می‌کنند. در حال حاضر، برای زایمان‌های بیمارستانی، پزشکان به‌عنوان ارائه‌دهندگان اصلی خدمات زایمان تلقی می‌شوند. گرایش به مداخلات پزشکی سودآور، نقش پزشکان را در فرایند زایمان افزایش داده و "zhuchanshi" اغلب به‌عنوان دستیار متخصصان زنان یا تسهیل‌کننده زایمان‌های طبیعی بدون مشکل عمل می‌کنند. با این حال، در کلینیک‌های روستایی و بیمارستان‌های کوچک مادر و کودک،
روستایی و بیمارستان‌های کوچک مادر و کودک، ماماها با استقلال و دامنه عملکرد بیشتری فعالیت می‌کنند، چراکه دسترسی به پزشکان محدود است. در مناطق روستایی که نرخ زایمان در خانه بیشتر است، "jieshengpo" همچنان مراقبت‌های جامع زایمان و زایمان را ارائه می‌دهند. مداخلات. بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۲۰۱۸، میزان مرگ‌ومیر مادران در چین به‌طور قابل‌توجهی از ۸۰ به ۱۸٫۳ مرگ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده کاهش یافت. در نتیجه درخواست‌های سیاسی برای مدرن‌سازی و پذیرش فناوری زیست‌پزشکی غربی، مداخلات پزشکی در زایمان و زایمان در بیمارستان‌های
مداخلات پزشکی در زایمان و زایمان در بیمارستان‌های خصوصی، بیمارستان‌های مادر و کودک و بیمارستان‌های دولتی رایج شده است. بیمارستان‌های خصوصی معمولاً منابع کافی برای ارائه اتاق‌های خصوصی، تسکین مؤثر درد و تجربه زایمان تحت نظارت متخصصان زنان را در اختیار دارند. در بیمارستان‌های دولتی، زایمان طبیعی در اتاق‌های زایمان جمعی با نرخ بسیار بالای استفاده از داروهای القای زایمان و برش پرینه (اپیزیوتومی) همراه است. برخی از بیمارستان‌های مادر و کودک روش‌های کاهش درد مانند بی‌حسی اپیدورال و تحریک الکتریکی عصب (TENS) را
بی‌حسی اپیدورال و تحریک الکتریکی عصب (TENS) را ارائه می‌دهند، اما این روش‌ها همچنان نادر هستند. سزارین اغلب توسط پزشکان توصیه می‌شود تا سرعت زایمان افزایش یابد و سود بیشتری حاصل شود. نرخ سزارین در بیمارستان‌های دولتی شهری می‌تواند به ۷۰ تا ۹۰ درصد برسد. در بیمارستان‌های مادر و کودک، نرخ سزارین کمی کمتر بوده و بین ۴۰ تا ۹۰ درصد متغیر است. علاوه بر فشار دولت برای مدرن‌سازی زایمان و تمایل بیمارستان‌ها به افزایش کارایی و سودآوری، نرخ بالای سزارین همچنین ناشی از تمایل مادران برای اجتناب از درد و عدم قطعیت
از تمایل مادران برای اجتناب از درد و عدم قطعیت زایمان طبیعی است. زایمان سزارین به نمادی از جایگاه اجتماعی-اقتصادی برای زنانی تبدیل شده است که توانایی مالی دارند تا از درد زایمان طبیعی اجتناب کنند. علی‌رغم تلاش‌ها برای کاهش سزارین‌های غیرضروری در سطوح محلی و ملی، نرخ زایمان سزارین از ۲۸٫۸٪ در سال ۲۰۰۸ به ۳۶٫۷٪ در سال ۲۰۱۸ افزایش یافته است. در حالی که نرخ سزارین در ابرشهرها کاهش یافته، اما در شهرهای عادی و مناطق روستایی در حال افزایش است.
کاتلین ماری کوک (زادهٔ ۲۵ اوت ۱۹۱۰ – درگذشته در ۱۹۷۱) یک مهندس مکانیک بود که رئیس انجمن مهندسان زن بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۶ بود. پدرش، پی. وی. کوک، که خود نیز مهندس مکانیک بود، بر روی نخستین موتورهای هواپیما کار می‌کرد. دوران کودکی و تحصیلات. کاتلین ماری کوک در ۲۵ اوت ۱۹۱۰ در ومبلی به دنیا آمد. او در مدرسه کاتولیک لا کونونت دو سنته یونیون دس ساکر کور در شمال لندن و پاریس تحصیل کرد. در سال ۱۹۲۸ به عنوان کارآموز در شرکت مهندسی هرکولس در لندن، که شرکت پدرش بود، شروع به کار کرد. او ۷ سال در آنجا ماند و کارآموزی
شروع به کار کرد. او ۷ سال در آنجا ماند و کارآموزی خود را در سال ۱۹۳۳ به پایان رساند. حرفه. در طول جنگ جهانی دوم، کوک و سه برادرش کارخانه‌ای در نورثولت راه‌اندازی کردند که در آن مکانیسم‌های رگبار تفنگ و قطعات یدکی هواپیما تولید می‌کردند. به دلیل درخواست بازسازی از سوی دولت که کوک در آن نقش مهمی ایفا کرد، تولید در عرض چهار ماه ده برابر شد. کوک تا پایان جنگ در سال ۱۹۴۵ در این سِمت باقی ماند. در سال ۱۹۴۲ کوک مدیر "شرکت هرکولس" شد و عضو بنیان‌گذار "یونیورسال اکویپمنت" بود که در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد. او یک تخت
اکویپمنت" بود که در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد. او یک تخت متحرک به نام تخت متحرک کایندر اختراع و ثبت کرد و در سال ۱۹۴۹ شرکتی به نام کایندر را تأسیس کرد. در سال ۱۹۵۱ او به شرکت مهندسی ویلمر پیوست، ویلمر یک شرکت کوچک تولیدکننده تجهیزات الکترونیکی و واحدهای کنترل خودکار بود. او به عنوان مهندس مکانیک ارشد و رئیس شرکت کار کرد و به شرکت کمک کرد تا از مشکلات مالی خود عبور کند. پس از جذب سرمایه، او توانست سهام شرکت را از شرکا خریداری کرده و فرایند نوسازی را آغاز کند. در سال ۱۹۶۲، او یکی از ده مهندسان زنی بود که اجازه داشت
۱۹۶۲، او یکی از ده مهندسان زنی بود که اجازه داشت خود را به عنوان مهندس مکانیک معتبر معرفی کند. عضویت در انجمن‌ها. کوک عضو افتخاری انجمن مهندسی تولید بود. پس از اینکه ورنا هولمز او را معرفی کرد، او به عنوان عضو دانشجویی انجمن مهندسان مکانیک معرفی شد. کوک دومین زنی بود که پس از هولمز، عضو کامل انجمن مهندسان مکانیک شد. او همچنین اولین زن عضو افتخاری انستیتو مهندسان ریخته‌گری بریتانیا و عضو انجمن هسته‌ای بریتانیا و جامعه همبستگی کشورهای مشترک‌المنافع بود. کوک در سال ۱۹۳۱ به انجمن مهندسی زنان (WES) پیوست. او در
سال ۱۹۳۱ به انجمن مهندسی زنان (WES) پیوست. او در سال ۱۹۳۶ به شورای انجمن پیوست و بیش از ۲۵ سال در این شورا خدمت کرد. او در سال ۱۹۵۱ نائب رئیس شد و از ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۶ رئیس انجمن بود. او جانشین دوروثی پایل در این سمت شد و به نوبه خود جانشین او مارجوری بل بود. در سخنرانی ریاست خود در سال ۱۹۵۵، او در مورد کار خود به عنوان مهندس مکانیک در تولید و نحوه اداره یک کارخانه مهندسی صحبت کرد. او تعدادی مقاله برای نشریه انجمن مهندسی زنان به نام "مهندسان زن" نوشت، یکی از این مقالات در سال ۱۹۳۵ منتشر شد که در مورد نمایشگاه
مقالات در سال ۱۹۳۵ منتشر شد که در مورد نمایشگاه مهندسی حمل‌ونقل و ماشین‌آلات گزارش می‌داد. او همچنین گزارشی در مورد افتتاح ایستگاه نیروگاه مارچ‌وود نوشت که شاهزاده مارگارت آن را افتتاح کرد. او در سال ۱۹۵۳ به عنوان مدیر تبلیغات "نشریه مهندسان زن" منصوب شد. زندگی شخصی. کاتلین کوک در سال ۱۹۵۷ با دی.اچ.آی. گودوین، که یک مهندس دریایی بود، ازدواج کرد. او در سال ۱۹۷۱ پس از یک دوره بیماری طولانی درگذشت.
زایمان در هند () تحت تأثیر گستردگی سنت‌های مذهبی، زندگی در خانواده‌های گسترده، جمعیت جوان هند، میانگین سنی پایین ازدواج و نابرابری‌های اجتماعی و سطح سواد میان زنان و مردان شکل گرفته است. ناکافی بودن خدمات بهداشت مادران در هند ناشی از سازمان‌دهی ضعیف، تفاوت‌های گسترده میان مناطق شهری و روستایی، نابرابری‌های بین ایالتی و محدودیت‌های شدید اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی است. ساختار اجتماعی و سازماندهی. خانواده گسترده یکی از ویژگی‌های اساسی سازمان اجتماعی هندو است. از آنجا که هندوئیسم دین غالب در هند محسوب می‌شود،
از آنجا که هندوئیسم دین غالب در هند محسوب می‌شود، سیستم خانواده گسترده، ساختار خانوادگی غالب در این کشور را تشکیل می‌دهد. سیستم خانواده گسترده به این صورت توصیف شده است: «از نظر ساختاری، این سیستم شامل یک مرد متأهل، پدرش، پدربزرگش و بستگان درجه یک در سه نسل متوالی است. خویشاوندان مختلف به همراه همسران و فرزندان خود در یک خانه زندگی می‌کنند، با هم غذا می‌خورند و عبادت می‌کنند و مالکیت مشترک دارند. آن‌ها در فعالیت‌های اقتصادی همکاری می‌کنند و حتی اگر اعضا از نظر شغلی متفاوت باشند، درآمدهای خود را تجمیع
از نظر شغلی متفاوت باشند، درآمدهای خود را تجمیع می‌کنند. خانواده گسترده، مراقبت‌های پرستاری از بیماران، امنیت اجتماعی برای بیکاران و حمایت از سالمندان را فراهم می‌کند». «اعضای این خانواده‌ها در انجام کارهای روزمره، مشکلات و شادی‌های زندگی اجتماعی سهیم‌اند، در دوران بحران احساس تعهد متقابل قوی دارند و منافع فردی را با رفاه خانواده یکسان می‌دانند. احترام آن‌ها به خرد و عدالت بزرگ‌ترین مرد خانواده به او و همسرش این اختیار را می‌دهد که تصمیماتی بگیرند که بر تمام اعضای خانواده تأثیرگذار است». ازدواج. «میانگین
اعضای خانواده تأثیرگذار است». ازدواج. «میانگین سن ازدواج زنان و مردان در هند مرکزی کمی پایین‌تر از میانگین ملی است. ازدواج در سنین پایین به‌ویژه در روستاها و میان زوج‌های پیرو ادیان هندو و بودیسم رایج است». علاوه بر این، سن ازدواج مردان و زنان در هند طی چندین دهه تقریباً ثابت مانده است. در دهه ۱۹۶۰، گزارش شده بود که میانگین سن ازدواج در هند برای زنان شهری ۱۶٫۴ سال، برای زنان روستایی ۱۴٫۶ سال، برای مردان شهری ۲۳٫۰ سال و برای مردان روستایی ۲۰٫۲ سال بوده است. سوادآموزی. نرخ سواد در هند در طول زمان به میزان
سوادآموزی. نرخ سواد در هند در طول زمان به میزان قابل توجهی افزایش یافته است. این نرخ از ۴۳٫۵۶ درصد در سال ۱۹۸۱ به ۵۲٫۱۱ درصد در سال ۱۹۹۱ رسیده است. میزان سواد در مناطق مختلف هند به‌طور قابل توجهی متفاوت است؛ به عنوان مثال، نرخ سواد در جنوب هند بالاتر از شمال آن است. همچنین شکاف قابل توجهی بین نرخ سواد مردان و زنان وجود دارد. در سال ۱۹۹۱، نرخ سواد مردان به ۶۲٫۸۶ درصد رسید، در حالی که این نرخ برای زنان تنها ۳۹٫۴۲ درصد بود. روابط زن و مرد. در دوران باستان، هند یکی از کشورهایی بود که در آن زنان حقوقی برابر با
یکی از کشورهایی بود که در آن زنان حقوقی برابر با مردان داشتند. الهه‌های زن مورد پرستش و نیایش قرار می‌گرفتند که این امر موجب شگفتی بسیاری از غربیان می‌شد و نشان‌دهنده جایگاه زنان در جامعه هند بود. در سال‌های بعد، به دلیل استعمار و حملات مداوم، زنان برای محافظت بیشتر محدود به کارهای خانه شدند. این امر برای مدت طولانی به یک عرف تبدیل شد، اما در هند مدرن، زنان همچون مردان در حال پیشرفت و شکوفایی هستند. زمینه اقتصادی. کشاورزی بزرگ‌ترین شغل منفرد در هند است. تقریباً ۲۸ درصد از جمعیت این کشور زیر خط فقر زندگی
۲۸ درصد از جمعیت این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند و این میزان در ایالت‌های مختلف تفاوت چشمگیری دارد. فقر در هند عمدتاً در ایالت‌های مرکزی و شرقی متمرکز است، به طوری که نرخ فقر در این مناطق به‌طور قابل توجهی بالاتر از میانگین ملی است. ایالت‌های مرکزی و شرقی هند ۵۵ درصد از جمعیت فقیر این کشور را تشکیل می‌دهند. به‌طور هم‌زمان، همین ایالت‌های فقیر مسئول نیمی از مرگ‌ومیرهای مادران در هند هستند. این امر احتمالاً به دلیل استفاده محدود از خدمات بهداشتی مادران در این مناطق است. در مقابل، ایالت‌های غربی و جنوبی هند
مناطق است. در مقابل، ایالت‌های غربی و جنوبی هند از نظر اقتصادی و جمعیتی پیشرفته‌تر از ایالت‌های شمالی و شرقی هستند. به همین دلیل، این ایالت‌ها تنها ۱۷ درصد از مرگ‌ومیرهای مادران را شامل می‌شوند، که احتمالاً ناشی از استفاده بیشتر از خدمات بهداشتی مادران در این مناطق است. مطالعات نشان می‌دهد که بین استفاده از خدمات بهداشت مادران و نسبت مرگ‌ومیر مادران رابطه‌ای معکوس وجود دارد. در سال ۲۰۱۱، ۶۹ درصد از جمعیت هند روستایی بود. بسیاری از شهروندان در روستاها زندگی کرده و در کشاورزی مشغول هستند که از نگاه غربیان
کرده و در کشاورزی مشغول هستند که از نگاه غربیان شبیه به شهرهای کوچک به نظر می‌رسد. مناطق روستایی معمولاً جمعیتی دارند که زیر خط فقر زندگی می‌کنند. از سوی دیگر، بخشی از جمعیت در شهرها ساکن است که به عنوان ثروتمندترین قشر جامعه شناخته می‌شوند. با این حال، جمعیت شهری شامل بسیاری از فقیرانی است که از مناطق روستایی به شهرها مهاجرت کرده‌اند و اغلب در زاغه‌هایی زندگی می‌کنند که یک‌پنجم ساکنان شهرهای هند را در خود جای داده‌اند. این گروه معمولاً به عنوان کارگران یا در بخش خدمات مشغول به کار هستند. هند همچنین یک
یا در بخش خدمات مشغول به کار هستند. هند همچنین یک طبقه متوسط گسترده شهری دارد که شامل تجار و متخصصان است. زمینه سلامت. در هند، مرگ‌ومیر ناشی از سوءتغذیه، قحطی و بیماری‌های گوارشی به دلیل بهبود تولید و توزیع محصولات کشاورزی و همچنین تصفیه منابع آب در حال کاهش است. علاوه بر این، دولت هند و سازمان جهانی بهداشت برنامه‌های ملی مراقبت‌های پزشکی و پزشکی پیشگیرانه را اجرا کرده‌اند که بر اساس بررسی‌های اخیر، در کاهش میزان ابتلا به آبله، وبا، طاعون، مالاریا، فیلاریازیس، سل و بیماری‌های مقاربتی مؤثر بوده‌اند. در مورد
سل و بیماری‌های مقاربتی مؤثر بوده‌اند. در مورد نظریه‌های مرتبط با سلامت مادران، مطالعات نشان داده‌اند که سن ازدواج و نرخ باروری با یکدیگر مرتبط هستند. همچنین، ایالت‌های فقیر هند مسئول نیمی از مرگ‌ومیرهای مادران در این کشور هستند. از این رو، میان استفاده از خدمات مراقبت از مادران و نسبت مرگ‌ومیر مادران رابطه‌ای معکوس وجود دارد. آمار سلامت. در هند، ۲۱ درصد از زنان نیاز برآورده‌نشده‌ای برای برنامه‌ریزی خانواده دارند. ۷۵ درصد از زنان حداقل یک نوبت ویزیت دوران بارداری را تحت پوشش بیمه دارند. ۵۰ درصد از زنان
بارداری را تحت پوشش بیمه دارند. ۵۰ درصد از زنان دارای حداقل چهار ویزیت دوران بارداری تحت پوشش بیمه هستند. همچنین، ۶۷ درصد از زایمان‌ها در هند توسط یک متخصص پزشکی ماهر انجام می‌شود. تنها ۸ درصد از زایمان‌ها منجر به عمل سزارین می‌شوند. ۴۸ درصد از زنان دو روز پس از زایمان، به ویزیت‌های دوران پس از زایمان مراجعه می‌کنند. نرخ باروری کلی در هند ۲٫۵ فرزند به ازای هر زن است. میانگین امید به زندگی در هند ۶۶ سال است؛ برای زنان ۶۸ سال و برای مردان ۶۴ سال. در سال ۲۰۱۵، میزان مرگ مادر در هند ۱۷۴ مورد به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰
میزان مرگ مادر در هند ۱۷۴ مورد به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده بود. در سال ۲۰۰۵، برآورد شده بود که نسبت مرگ‌ومیر مادران در هند ۱۶ برابر بیشتر از روسیه، ۱۰ برابر بیشتر از چین و ۴ برابر بیشتر از برزیل است. هند در میان کشورهای در حال توسعه، بیشترین تعداد زایمان سالانه را دارد و به‌طور متوسط ۲۷ میلیون تولد در سال ثبت می‌شود. با این حال، متأسفانه، هند همچنین ۲۰ درصد از کل مرگ‌ومیرهای مادران در جهان را به خود اختصاص داده است. رفتارها و باورهای مرتبط با بارداری. مراقبت‌های دوران بارداری. دسترسی و استفاده از