payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اولین شعر او «بشویش عاتبنی» بود که توسط محمد شفیق آهنگسازی شد و توسط طلال مداح خوانده شد. از این رو، به «صدای جده» مشهور شد. محمد حسن عواد او را «خنسای سدهٔ بیستم» نامید. علاوه بر مجموعه «وزن‌های گریان» مجموعه‌ای با عنوان «عطر پاشیدن» ارائه کرد که بسیاری از نوشته‌های منثور خود را در آن جای داد. در طول فعالیت طولانی خود القاب و جوایز بسیاری را دریافت کرده است، از جمله: جایزهٔ پیشگامان جامعهٔ سعودی در سال ۲۰۰۲ به پاس نقشش در توسعهٔ شعر و جنبش فرهنگی زنان در عربستان سعودی؛ توسط جشنوارهٔ ملی میراث و فرهنگ
در عربستان سعودی؛ توسط جشنوارهٔ ملی میراث و فرهنگ جنادریه در سال ۲۰۰۵ مورد تجلیل قرار گرفت؛ به دلیل خلاقیت شاعرانه و روابط اجتماعی و فرهنگی با لبنان نشان سدر لبنان را دریافت کرد. با عضویت در بسیاری از انجمن‌های زنانه و ادبی، فعالیت اجتماعی زیادی دارد. قابل به خاطر دفاع سرسختانه از حقوق زنان سعودی و مخالفتش با تمام تلاش‌های غیررسمی برای جلوگیری از مشارکت زنان در زندگی سعودی از دههٔ ۱۹۶۰ معروف است. زندگی شخصی. در سال ۱۹۶۳ با پسر عمویش سلیمان حسن عبدالقادر ازدواج کرد و پسرش حسام را در سال ۱۹۶۷ به دنیا آورد.
کرد و پسرش حسام را در سال ۱۹۶۷ به دنیا آورد. در ژانویه ۲۰۲۴ شاهزاده خالد بن فهد بن عبدالعزیز اعلام کرد که درمان ثریا قابل را که پس از بروز مشکل سلامتی به بیمارستان بین‌المللی السلام در قاهره منتقل شد، پوشش خواهد داد.
مرداس پدر ضحاک است که با نیرنگ او کشته می‌شود. مرداس بنا بر روایت فردوسی، مردی نیک و گرانمایه بود که دادگری می‌کرد و از خدای جهان‌دار می‌ترسید. مِرداس بنا بر توصیفی که شاهنامه فردوسی از او در این گفتار دارد، شاه دشت نیزه وران و از نژاد تازی بوده و قلمروش در منطقه امروزی کشور سوریه قرار داشته است. تاریخ پادشاهی مرداس همزمان با پادشاهی «جمشید» در ایران بود. ریشه اسمی مرداس و ضحاک نیز به زبان آرامی نزدیک‌تر است. ضحاک به کمک ابلیس پدر خود مرداس را از پای درآورد. در کوش نامه ایرانشان مرداس علاوه بر ضحاک پسر
در کوش نامه ایرانشان مرداس علاوه بر ضحاک پسر دیگری به نام کوش دارد که اساطیر سامی مانند کنعان و نمرود از نسل او هستند.
فمینیسم در اندونزی به تاریخچه طولانی مبارزه برای برابری جنسیتی اشاره دارد که هدف آن ایجاد تغییرات اجتماعی مثبت در اندونزی بوده است. مسائلی که اکنون زنان در اندونزی با آن مواجه هستند شامل خشونت جنسیتی، ازدواج‌های زیر سن قانونی و کمبود حضور نمایندگان زنان در سیستم سیاسی است. جنبش فمینیسم و حقوق زنان در دوره استعمار اندونزی تحت حاکمیت هلند آغاز شد و توسط یکی از قهرمانان ملی اندونزی، کارتینی، یک اشراف‌زاده جاوه‌ای که برای آموزش همه زنان و دختران بدون توجه به جایگاه اجتماعی مبارزه می‌کرد، رهبری شد. در اوایل قرن
اجتماعی مبارزه می‌کرد، رهبری شد. در اوایل قرن نوزدهم، سازمان‌ها و جنبش‌های حقوق زنان تحت حمایت «بودی اوتومو»، اولین سازمان ملی‌گرای اندونزی، اجازه توسعه یافتند. فمینیسم مدرن در اندونزی شامل سازمان‌های زنان اسلامی پیشرو بوده و تحت تأثیر آن‌ها قرار دارد. بر اساس شاخص شکاف جنسیتی سال ۲۰۲۰ که توسط مجمع جهانی اقتصاد اندازه‌گیری شده است، اندونزی در رتبه ۸۵ برابری جنسیتی قرار دارد. تاریخچه. فمینیست‌های اولیه. اولین سوابق دفاع از حقوق زنان در قرن نوزدهم با رهبری کارتینی از جپارا و دِوی سارتیکا رخ داد که هر دو برای
از جپارا و دِوی سارتیکا رخ داد که هر دو برای آموزش دختران مبارزه کردند و مدارسی در جوامع خود تأسیس کردند. این پیشگامان جنبش زنان اندونزی از حقوق زنان و آموزش برای زنان و دختران دفاع کردند. رادن آجنگ کارتینی. کارتینی یا رادن آجنگ کارتینی، یک اشراف‌زاده جاوه‌ای بود که توانست در مدرسه استعماری هلند تحصیل کند و این امر چشم او را به ایده‌های غربی باز کرد. پس از رسیدن به بزرگسالی، سنت جاوه‌ای ایجاب می‌کرد که کارتینی به‌عنوان یک بانوی اشرافی جوان، زندگی‌ای در انزوای جنسیتی داشته باشد. در این دوره، کارتینی
در انزوای جنسیتی داشته باشد. در این دوره، کارتینی نامه‌هایی به همکلاسی‌های هلندی خود نوشت و در آن‌ها نابرابری جنسیتی‌ای را که توسط سنت‌های جاوه‌ای تقویت می‌شد، از جمله ازدواج‌های اجباری در سنین پایین و محرومیت زنان از آموزش، افشا کرد. با کمک دولت هلند، کارتینی اولین دبستان اندونزیایی را برای دختران افتتاح کرد که به همه دختران اندونزیایی بدون توجه به جایگاه اجتماعی‌شان اجازه تحصیل می‌داد. پس از مرگ او در سال ۱۹۰۴، نامه‌هایش منتشر شد و به نمادی برای جنبش حقوق زنان در اندونزی تبدیل شد و به پیشرفت آرمان رهایی
زنان در اندونزی تبدیل شد و به پیشرفت آرمان رهایی زنان کمک کرد. اکنون اول آوریل هر سال به‌عنوان روز کارتینی برای گرامیداشت تولد او به‌عنوان یک قهرمان ملی جشن گرفته می‌شود. دِوی سارتیکا. دِوی سارتیکا یکی دیگر از فعالان برجسته حقوق زنان و پیشگام آموزش زنان در اندونزی بود. او آموزش را در خانه مادرش در باندونگ آغاز کرد و به دانش‌آموزان بافتن، آشپزی، خیاطی، خواندن و نوشتن آموخت. در سال ۱۹۰۴، سارتیکا اولین مدرسه برای زنان را با نام «سکولاه ایستری» در باندونگ تأسیس کرد. سارتیکا در سال ۱۹۶۶ به‌عنوان قهرمان ملی
کرد. سارتیکا در سال ۱۹۶۶ به‌عنوان قهرمان ملی اندونزی توسط دولت مورد تجلیل قرار گرفت. جنبش‌های حقوق زنان در اندونزی استعماری. در اندونزی استعماری، مشارکت زنان در حوزه سیاسی از فعالیت‌های مختلط جنسیتی سرچشمه می‌گرفت. زنانی که موفق به تحصیل در مقاطع ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان می‌شدند، در فعالیت‌های پیشاهنگی مانند «جونگ جاوا»، «جونگ سوماترا» و «جونگ آمبون» مشارکت می‌کردند. از اوایل قرن بیستم، زنان اندونزیایی در حوزه سیاسی، به‌ویژه در ارتباط با جنبش‌های استقلال و ملی‌گرایی، فعال‌تر شدند. یکی از برجسته‌ترین
و ملی‌گرایی، فعال‌تر شدند. یکی از برجسته‌ترین سازمان‌های ملی و اولین سازمان زنان ملی‌گرای اندونزی، «پوتری ماردیکا» (زنان مستقل) بود که در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد و با «بودی اوتومو»، اولین جنبش ملی‌گرا، هم‌راستا بود. در سال ۱۹۲۰، «عایشیه»، شاخه زنان سازمان اسلامی «محمدیه»، در اندونزی تأسیس شد. زنان با مشارکت در «عهد کنگره جوانان» (سومپاه پمودا) که در ۲۸ اکتبر ۱۹۲۸ اعلام شد، در شکل‌گیری افکار و ایده‌های ملی‌گرایانه جوانان و استقلال اندونزی نقش داشتند. در همان سال، از ۲۲ تا ۲۵ دسامبر ۱۹۲۸، سازمان‌های زنان اندونزی
از ۲۲ تا ۲۵ دسامبر ۱۹۲۸، سازمان‌های زنان اندونزی اولین کنگره زنان را برگزار کردند. این رویداد با حضور ۱۰۰۰ شرکت‌کننده و ۳۰ سازمان زنان برگزار شد و در آن سه چالش اصلی زنان شناسایی شد: ازدواج، چندهمسری و کمبود دسترسی به آموزش. این کنگره به تشکیل یک فدراسیون ملی زنان منجر شد که تا سال ۱۹۴۲ ادامه داشت. سازمان‌های سکولار و انجمن‌های اسلامی در مورد چندهمسری اختلاف نظر داشتند؛ برخی خواستار ممنوعیت آن بودند و برخی دیگر از محکوم کردن آن خودداری کردند. کنگره‌های زنان بار دیگر در جاکارتا در سال ۱۹۳۵، باندونگ در سال
بار دیگر در جاکارتا در سال ۱۹۳۵، باندونگ در سال ۱۹۳۹ و سمارانگ در سال ۱۹۴۱ برگزار شدند. در سومین کنگره زنان اندونزی در سال ۱۹۳۹، ۲۲ دسامبر به‌عنوان روز جنبش متحد زنان در اندونزی اعلام شد. استعمار ژاپن. در طول جنگ جهانی دوم، امپراتوری ژاپن از مارس ۱۹۴۲ تا پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، اندونزی را اشغال کرد.دولت استعماری همه سازمان‌های زنان را متوقف و ممنوع کرد. «فوجینکای»، به معنای گروه زنان، توسط دولت ژاپن به‌عنوان تنها سازمان مجاز زنان تأسیس شد. فوجینکای در سراسر اندونزی، از جاوا، مادورا، کالیمانتان، سولاوسی،
اندونزی، از جاوا، مادورا، کالیمانتان، سولاوسی، سوماترا و دیگر مناطق گسترش یافت. فعالیت‌های فوجینکای، به دستور دولت ژاپن، شامل آموزش سبک زندگی صرفه‌جویانه، کمک به دولت نظامی از طریق کارهای خانگی، سخنرانی‌ها و کارگاه‌هایی دربارهٔ سبک زندگی سالم و آگاهی از نقش زنان در زمان جنگ بود. اکثریت زنان این سازمان را رد کردند اما مجبور به مشارکت شدند. همچنین زنان اندونزیایی به‌عنوان «جوگون لانفو»، به معنای زنان تسلی‌بخش، به منظور رفع نیاز جنسی پرسنل نظامی و افسران غیرنظامی ژاپنی در طول استعمار ژاپن مجبور به فعالیت
ژاپنی در طول استعمار ژاپن مجبور به فعالیت شدند. این زنان در این دوره به بردگی جنسی کشانده شدند. بر اساس گزارش انجمن سابق هیهو، حدود ۲۲٬۰۰۰ جوگون لانفو در اندونزی وجود داشت. ژاپن در سال ۱۹۴۵ در جنگ جهانی دوم شکست خورد و ملی‌گرایان استقلال اندونزی را اعلام کردند. پس از شکست امپراتوری ژاپن، فوجینکای منحل شد و جای خود را به یک سازمان زنان ملی‌گرا به نام «پرستوان وانیتا اندونزی» داد. فمینیسم قرن بیست و یکم. فمینیسم امروزی در اندونزی با جنبش برای نمایندگی برابر در حوزه سیاسی، لغو ازدواج کودکان، پایان دادن به
در حوزه سیاسی، لغو ازدواج کودکان، پایان دادن به خشونت مبتنی بر جنسیت و دیگر مسائل برابری مشخص می‌شود. با ظهور گروه‌های محافظه‌کار اسلامی، بسیاری از منتقدان استدلال می‌کنند که فمینیسم با اسلام و بنابراین با اندونزی سازگار نیست.این منتقدان ادعا می‌کنند که فمینیسم حامی ایدئولوژی غربی و پذیرش فرهنگ‌های غربی است. فعالان جوان و فمینیست‌ها از این کلیشه‌ها فاصله گرفته و ادعا می‌کنند که فمینیسم با جامعه اندونزی سازگار است. راهپیمایی زنان جاکارتا. اولین راهپیمایی زنان جاکارتا در ۴ مارس ۲۰۱۷ به مناسبت روز جهانی زن در
جاکارتا در ۴ مارس ۲۰۱۷ به مناسبت روز جهانی زن در ۸ مارس و جنبش راهپیمایی زنان در ایالات متحده برگزار شد. این راهپیمایی در مقابل کاخ دولتی برگزار شد و سازمان‌دهندگان این رویداد هشت مطالبه را به دولت ارائه کردند که شامل پیگیری حقوق سلامت برای زنان، حذف خشونت علیه زنان، حفاظت از محیط زیست و کارگران زن، بهبود نمایندگی زنان در صحنه سیاسی و حذف تبعیض و خشونت علیه جامعه ال‌جی‌بی‌تی بود. راهپیمایی زنان ۲۰۱۷ توسط ۳۳ سازمان مختلف حمایت شد. در سال ۲۰۲۰، ائتلاف حامی راهپیمایی زنان به بیش از ۶۰ سازمان حقوق مدنی تحت
راهپیمایی زنان به بیش از ۶۰ سازمان حقوق مدنی تحت عنوان «گراک پرمپوان» (اتحاد جنبش زنان علیه خشونت) گسترش یافت. این راهپیمایی در همان زمان سال مانند رویداد اول و به مناسبت روز جهانی زن برگزار شد. معترضان به خیابان‌ها آمدند تا از دولت بخواهند به خشونت سیستماتیک علیه زنان پایان دهد و لایحه حذف خشونت جنسی را تصویب کند. مطالبات این ائتلاف شامل ایجاد سیستمی از قوانین برای حفاظت از زنان و لغو مقررات تبعیض‌آمیز بود. لایحه حذف خشونت جنسی. قانون کیفری اندونزی (KUHP) در حال حاضر تعریف خشونت جنسی را به رسمیت نمی‌شناسد
حال حاضر تعریف خشونت جنسی را به رسمیت نمی‌شناسد و تجاوز را صرفاً به‌عنوان نفوذ اجباری آلت تناسلی مردانه به واژن تعریف می‌کند. این قانون دیگر اشکال خشونت جنسی از جمله آزار جنسی را به رسمیت نمی‌شناسد. لایحه حذف خشونت جنسی ۹ نوع خشونت جنسی را شناسایی می‌کند، از جمله: آزار جنسی کلامی، بهره‌کشی جنسی، استفاده اجباری از وسایل پیشگیری از بارداری، تجاوز، ازدواج اجباری، سقط اجباری، فحشای اجباری، بردگی جنسی و شکنجه با سوءاستفاده جنسی. این لایحه همچنین تضمین می‌کند که قربانیان خشونت جنسی غرامت‌هایی از جمله درمان جسمی
قربانیان خشونت جنسی غرامت‌هایی از جمله درمان جسمی و روانی یا جبران خسارت دریافت کنند. لایحه RUU PKS در سال ۲۰۱۶ پس از تجاوز گروهی و قتل یک دختر ۱۴ ساله در بنگکولو، اندونزی معرفی شد. این حادثه خشم عمومی ملی را به دلیل وحشیگری حمله برانگیخت. کمیسیون ملی خشونت علیه زنان (کومناس پرمپوان)، در میان دیگر گروه‌های حقوق زنان، برای این لایحه فشار آوردند و فوریت حفاظت از زنان و کودکان در برابر حملات جنسی و فراهم کردن مبنای قانونی برای قربانیان خشونت جنسی را ذکر کردند. از سوی دیگر، چندین حزب سیاسی مبتنی بر اسلام
از سوی دیگر، چندین حزب سیاسی مبتنی بر اسلام محافظه‌کار معتقدند که این لایحه حامی زنا و وجود افراد دارای هویت ال‌جی‌بی‌تی‌کیو+ است. اگرچه این لایحه در سال ۲۰۱۶ معرفی شد، مجلس نمایندگان اندونزی از آن زمان آن را متوقف کرده است. در ژوئیه ۲۰۲۰، مجلس نمایندگان رسماً این لایحه را از اولویت‌های قانون‌گذاری حذف کرد و با اشاره به دشواری در بررسی آن، عملاً این لایحه را برای یک سال دیگر متوقف کرد. این لایحه در نهایت در ۱۲ آوریل ۲۰۲۲ توسط شورای نمایندگان مردم به‌عنوان قانون جرایم خشونت جنسی تصویب شد و در ۹ مه ۲۰۲۲ توسط
جرایم خشونت جنسی تصویب شد و در ۹ مه ۲۰۲۲ توسط جوکو ویدودو امضا شد. جنبش ضد فمینیستی. در سال ۲۰۱۹، یک گروه ضد فمینیستی اندونزیایی به نام «اندونزی تانپا فمینیست» یا «اندونزی بدون فمینیسم»، کمپین رسانه‌ای اجتماعی را در میان بحث بر سر یک قانون پیشنهادی بحث‌برانگیز دربارهٔ خشونت جنسی راه‌اندازی کرد. صفحه اینستاگرام این گروه پیام روشنی دارد که می‌گوید: «بدن من مال من نیست؛ اندونزی به فمینیسم نیاز ندارد.» آن‌ها به‌عنوان بخشی از فعالیت ضد فمینیستی خود، عکس‌هایی از زنانی منتشر کردند که تابلوهایی با نوشته‌هایی مانند
منتشر کردند که تابلوهایی با نوشته‌هایی مانند #حذف_فمینیسم، #اندونزی_تانپا_فمینیست یا «اندونزی به فمینیسم نیاز ندارد!» در دست دارند. حساب اینستاگرام آن‌ها پیش از حذف شدن، بیش از ۴۰۰۰ دنبال‌کننده داشت. طبق گزارش جاکارتا پست، «اندونزی تانپا فمینیست» فمینیسم را به‌عنوان یک ایده غربی که با ارزش‌های اسلامی ناسازگار است، معرفی کرد. عبارت «بدن من مال من نیست» اشاره به باور این گروه دارد که در اسلام، خدا کنترل کامل بدن آن‌ها را دارد. معضلات. خشونت جنسیتی. خشونت علیه زنان در اندونزی یک مسئله بزرگ است که زنان علیه آن
زنان در اندونزی یک مسئله بزرگ است که زنان علیه آن مبارزه می‌کنند. در سال ۲۰۱۹، کمیسیون ملی خشونت علیه زنان (کومناس پرمپوان) گزارش داد که در مجموع ۴۰۶٬۱۷۸ مورد خشونت علیه زنان ثبت شده است که نسبت به سال قبل ۱۴ درصد افزایش داشته است. این گزارش در ادامه اشاره می‌کند که خشونت زناشویی (بین زن و شوهر) بالاترین درصد موارد خشونت علیه زنان را تشکیل می‌دهد، در حالی که خشونت در روابط عاشقانه جایگاه دوم را دارد. با این حال، اکثریت موارد تجاوز جنسی و خشونت جنسی گزارش نمی‌شوند، به طوری که بیش از ۹۰ درصد موارد تجاوز در
به طوری که بیش از ۹۰ درصد موارد تجاوز در اندونزی به دلیل ترس از سرزنش قربانی گزارش نمی‌شوند. کودک‌همسری و ازدواج‌های اجباری. در اندونزی، از هر ۹ زن متأهل، یک نفر در کودکی ازدواج کرده است که این کشور را در رتبه هشتم بالاترین تعداد کودک‌همسری قرار می‌دهد. طبق گزارش یونیسف در سال ۲۰۱۷، ۱۴ درصد از زنان متأهلی که تا ۱۸ سالگی ازدواج کرده‌اند و ۱ درصد از زنانی که قبل از ۱۵ سالگی ازدواج کرده‌اند، وجود دارند. قانون ازدواج سال ۱۹۷۴ سن قانونی ازدواج بدون رضایت والدین را در اندونزی ۲۱ سال تعیین کرده است، اما دختران از
در اندونزی ۲۱ سال تعیین کرده است، اما دختران از ۱۶ سالگی با رضایت والدین می‌توانند ازدواج کنند. از سپتامبر ۲۰۱۹، اصلاحیه‌ای در قانون ازدواج ملی (۱۹۷۴) انجام شد تا سن ازدواج برای دختران با رضایت والدین به ۱۹ سال افزایش یابد. ازدواج کودکان در اندونزی توسط عوامل متعددی از جمله نابرابری جنسیتی هدایت می‌شود. عوامل دیگر شامل موارد زیر است: نقش سیاسی زنان. اگرچه اندونزی در سال ۱۹۴۵ به استقلال رسید، اما جزو کشورهایی است که یک زن به‌عنوان رئیس‌جمهور آن خدمت کرده است.مگاواتی سوکارنوپوتری از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ به‌عنوان
سوکارنوپوتری از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ به‌عنوان اولین رئیس‌جمهور زن اندونزی و پنجمین فرد در این پست خدمت کرد. از انتخابات سال ۲۰۰۴، قانون انتخابات عمومی از احزاب سیاسی می‌خواهد که حداقل ۳۰ درصد از نامزدهای خود برای مجلس نمایندگان و شوراهای قانون‌گذاری محلی را از زنان انتخاب کنند. در انتخابات عمومی اندونزی در سال ۲۰۱۹، نامزدهای زن ۲۰٫۷ درصد از ۵۷۵ کرسی قانون‌گذاری ملی و ۳۰ درصد از ۱۳۶ کرسی مجمع نمایندگان منطقه‌ای را به دست آوردند. با این حال، زنان در اندونزی تقریباً نیمی از جمعیت ۲۶۷٬۰۲۶٬۳۶۶ نفری این کشور را
نیمی از جمعیت ۲۶۷٬۰۲۶٬۳۶۶ نفری این کشور را تشکیل می‌دهند و همچنان در دولت در اقلیت هستند. برای مبارزه با کمبود نمایندگی و توانمندسازی زنان، برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) پروژه «تقویت مشارکت و نمایندگی زنان در اندونزی» (SWARGA) را ایجاد کرد. این پروژه که از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ اجرا شد و توسط سفارت نروژ تأمین مالی شد، با هدف تقویت مهارت‌ها و دانش زنان در سیاست بود.
مارلین دوماس (متولد ۳ اوت ۱۹۵۳)، هنرمند و نقاش برجسته‌ای از آفریقای جنوبی است که هم‌اکنون در هلند زندگی و فعالیت می‌کند. زندگی و فعالیت‌ها. مارلین دوماس در سال ۱۹۵۳ در کیپ‌تاون، آفریقای جنوبی به دنیا آمد و در منطقه کویلز ریور در کیپ غربی بزرگ شد، جایی که پدرش تاکستان انگور داشت. او در دوران کودکی شاهد نظام آپارتاید بود. دوماس از سال ۱۹۷۳ نقاشی را آغاز کرد و دغدغه‌های سیاسی و تأملاتش دربارهٔ هویت خود به‌عنوان یک زن سفیدپوست از تبار آفریکانس در آفریقای جنوبی را در آثارش به نمایش گذاشت. او از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵
در آثارش به نمایش گذاشت. او از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵ در دانشگاه کیپ‌تاون هنر خواند و سپس در آتلیه ۶۳ در هارلم (که اکنون در آمستردام قرار دارد) ادامه تحصیل داد. او همچنین در سال‌های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ روان‌شناسی را در دانشگاه آمستردام مطالعه کرد. دوماس هم‌اکنون در هلند زندگی و کار می‌کند و یکی از پرکارترین هنرمندان این کشور به‌شمار می‌رود. دوماس در چندین فیلم به عنوان بازیگر حضور داشته است، از جمله «"خانم سوءتفاهم"» (۱۹۹۷)، «"آلیس نیل"» (۲۰۰۷)، «"کنتریج و دوماس در گفتگو"» (۲۰۰۹)، «"آینده همین اکنون است!"» (۲۰۱۱) و
(۲۰۰۹)، «"آینده همین اکنون است!"» (۲۰۱۱) و «"درهم‌ریخته"» (۲۰۱۷). چندین کتاب نیز شامل تصاویر و نقاشی‌های او هستند، از جمله «"مارلین دوماس: اسطوره‌ها و فناپذیران"»، «"ونوس و آدونیس"»، «"دیوید زویرنر: ۲۵ سال"»، «"مارلین دوماس: در برابر دیوار"»، «"مارلین دوماس: شیرینی‌های بی‌ارزش"»، «"مارلین دوماس: تصویر به‌مثابه بار"»، «"مارلین دوماس: اندازه‌گیری گور خود"» و «"آزمایش‌هایی با حقیقت: گاندی و تصاویر خشونت"». دوماس اغلب از عکس‌های پولاروید دوستان و معشوقه‌هایش به‌عنوان مرجع نقاشی‌هایش استفاده می‌کند و در عین حال
مرجع نقاشی‌هایش استفاده می‌کند و در عین حال به مجلات و طرح‌های پورنوگرافیک نیز ارجاع می‌دهد. او همچنین پرتره‌هایی از کودکان و صحنه‌های اروتیک خلق می‌کند تا تأثیری بر دنیای هنر معاصر بگذارد. او معتقد است بسیاری از کارهای جنسی‌اش بسیار شخصی هستند. او در بسیاری از نقاشی‌هایش، دوستان، مدل‌ها و چهره‌های سیاسی برجسته را به تصویر می‌کشد. نقاشی‌های دوماس به‌عنوان پرتره شناخته می‌شوند، اما او افراد را به‌صورت مستقیم نشان نمی‌دهد، بلکه حالتی عاطفی را که ممکن است شخص در آن قرار داشته باشد، به تصویر می‌کشد. هنر او بر
در آن قرار داشته باشد، به تصویر می‌کشد. هنر او بر موضوعات و مضامین جدی‌تری مانند سکسوالیته و نژاد، گناه و بی‌گناهی، خشونت و احساسات تمرکز دارد. سبک دوماس به سنت رمانتیسیسم کلاسیک نزدیک‌تر است. او از ضربات قلم‌موی آزاد استفاده می‌کند تا اعوجاج ایجاد کند، اما در عین حال جزئیات زیادی را به آثارش می‌افزاید. دوماس به استفاده از تکنیکی علاقه دارد که در آن لایه‌های نازک رنگ با لایه‌های ضخیم ترکیب می‌شوند. تکنیک‌های نقاشی مورد علاقه او رنگ روغن روی بوم و جوهر روی کاغذ هستند. موضوعات آثارش از نوزادان تازه متولدشده،
هستند. موضوعات آثارش از نوزادان تازه متولدشده، مدل‌ها، رقصنده‌های استریپتیز تا چهره‌های متعدد از فرهنگ عامه را در بر می‌گیرد. فروش نقاشی «"ژول-دی فرو"» (۱۹۸۵)، او را به‌عنوان یکی از سه هنرمند زن زنده‌ای که آثارشان بیش از یک میلیون دلار فروخته شده، معرفی کرد. فروش نقاشی «"پسران مدرسه‌ای"» (۱۹۸۶–۱۹۸۷) در آرت بازل میامی بیچ ۲۰۲۳ به مبلغ ۹ میلیون دلار رسید و رکورد قبلی او را که برای نقاشی «"بازدیدکننده"» (۱۹۹۵) در سال ۲۰۰۸ به مبلغ ۶٫۳ میلیون دلار فروخته شده بود، شکست. دوماس در آکادمی هنرهای تجسمی (ABV) در
بود، شکست. دوماس در آکادمی هنرهای تجسمی (ABV) در تیلبورگ، آکادمی هنر و صنعت (AKI) در انسخده، آکادمی ملی هنرهای تجسمی در آمستردام و آتلیه‌های دیگری در آمستردام به عنوان مربی و مشاور تدریس کرده است. آثار دوماس در مجموعه‌های موزه هنر مدرن و موزه دوردرختس نگهداری می‌شوند.آثار او همچنین در نمایشگاه «زنان نقاش زنان» در سال ۲۰۲۲ در موزه هنر مدرن فورت ورث به نمایش درآمد. تحصیلات دانشگاهی. دوماس مدرک افتخاری از دانشگاه آنتورپ دریافت کرده است. او همچنین دارای مدارکی از دانشگاه کیپ‌تاون، آتلیه‌های ۶۳ در هارلم، و
از دانشگاه کیپ‌تاون، آتلیه‌های ۶۳ در هارلم، و مؤسسه روان‌شناسی دانشگاه آمستردام است.
جلیله رضا (۳۱ دسامبر ۱۹۱۵ – ۲۲ مارس ۲۰۰۱) شاعر مصری بود. در اسکندریه زاده شد و در آنجا درس خواند. با شاعران ابراهیم ناجی و محمد الاسمر آشنا شد که به او کمک کردند تا آثارش را در روزنامهٔ «الزمان» منتشر کند. جلیله رضا یکی از مهم‌ترین شاعران زن مصری و از اعضای گروه آپولو جدید در مصر شمرده می‌شد. وی به عضویت کمیتهٔ شعر شورای تخصصی ملی، اتحادیه نویسندگان و انجمن ادبیات نوین انتخاب شد. زندگی و پیشه. جلیله بنت محمد فؤاد رضا در اسکندریه در ۳۱ دسامبر ۱۹۱۵ از پدری مصری و مادری تُرک به دنیا آمد. او کوچک‌ترین خواهرانش
و مادری تُرک به دنیا آمد. او کوچک‌ترین خواهرانش بود و پدرش در دادگاه‌های مدنی کار می‌کرد، به همین دلیل بین شهرها و روستاهای مصر علیا نقل مکان می‌کرد. تحصیلات ابتدایی را در دبستان الفشن آغاز کرد. هنگامی که خانواده به اسکندریه بازگشتند، او به مدرسه ابتدایی العروة الوثقی پیوست. سپس به قاهره نقل مکان کرد و به بخش شبانه‌روزی مدرسهٔ فرانسوی الراعی الصالح در شبرا پیوست. از این رو فرصتی یافت که علاوه بر زبان عربی به زبان فرانسه نیز تسلط یابد، در خواندن ادبیات و شعر فرانسوی غوطه‌ور شد. دیپلم دبیرستان خود را به زبان
فرانسوی غوطه‌ور شد. دیپلم دبیرستان خود را به زبان فرانسه گرفت. او زندگی شعری خود را با سرودهای عامیانه، آهنگ‌ها و ترانه‌های محلی آغاز کرد. سپس به شعر عربی روی آورد. هر مجموعه ای از شعر، کتاب یا مجله را خواند. او خود را وقف خواندن کرد تا اینکه به زبان عربی، دستور زبان، صرف‌شناسی و ساخت و ساز آن تسلط یافت؛ علاوه بر فرهنگ فرانسوی خود که او را قادر ساخت تا با ادبیات فرانسه و شاعران غربی آشنا شود.به شعر کلاسیک گرایش پیدا کرد. او عضو کمیتهٔ شعر شورای ملی، اتحادیهٔ نویسندگان و انجمن ادبیات مدرن بود. شاعر ابراهیم
نویسندگان و انجمن ادبیات مدرن بود. شاعر ابراهیم ناجی به او علاقه‌مند شد و پس از خواندن شعرش، او را «ناجی کوچک» نامید. محمد الاسمر، شاعری دیگر، به او کمک کرد تا برخی از اشعارش را در روزنامهٔ «الزمان» منتشر کند. بنا به دیدگاه محمد التونجی، «جلیله رضا شاعری است طبیعی که شعرهایش را با توجه به فطرت و غریزه می‌رساید و آنچه در دل دارد را با سبکی روشن و سرشار از اشتیاق و امید بیان می‌کند.» جلیله رضا به‌طور کلی متعلق به مکتب رمانتیک است که در مصر توسط گروه آپولو نمایندگی می‌شد و تأثیر شاعران این مکتب بر او آشکار
می‌شد و تأثیر شاعران این مکتب بر او آشکار است، به ویژه ابراهیم ناجی. جلیله رضا در سال ۱۹۸۳ برای مجموعه شعرش «العودة إلی المحارة» برندهٔ جایزه تشویقی دولتی شد و نشان درجه یک علم و هنر را در همان سال دریافت کرد. جلیله رضا در ۲۲ مارس ۲۰۰۱ (در برخی منابع ۱۲ مارس) درگذشت. زندگی شخصی. جلیله رضا در جوانی با یک قاضی ازدواج کرد و در برخی از استان‌های مصر علیا، زندگی تلخی را با او سپری کرد. صاحب یک پسر، جلال و یک دختر به نام ثریا شد. جلال بر اثر ابتلا به حصبه دچار یک بیماری روانی شد که تا زمان مرگش بهبود نیافت و
یک بیماری روانی شد که تا زمان مرگش بهبود نیافت و همین موضوع باعث اندوه او شد. جلیله رضا پس از ده سال زندگی مشترک، از شوهرش طلاق گرفت. سپس با مرد دیگری، محمد السوادی، صاحب مجلهٔ «السوادی»، ازدواج کرد، اما او نیز درگذشت. به دلیل مرگ همسرش از لحاظ روحی و روانی رنج زیادی کشید و همهٔ این‌ها در شعرش بازتاب یافت. این تأثیر در شعر او که با حسی از غم و اندوه پوشانده شده است، گاه به‌طور ضمنی و گاه صراحتاً مشهود است. در یکی که یکی از مجموعه‌هایش با عباراتی سرشار از اندوه، شعرش را به پسرش تقدیم می‌کند، جایی که
از اندوه، شعرش را به پسرش تقدیم می‌کند، جایی که می‌گوید: «به کسی که نمی‌داند من مادرش هستم، اما جانم را تنها برای او وقف می‌کنم… به تنها پسرم، تنها چیزی که یک جایگزین برای او در آن پیدا کردم، تقدیم می‌کنم.»جلیله رضا عاشق موسیقی بود، پیانو می‌نواخت و مناظر طبیعی را با زغال و روغن نقاشی می‌کرد. در کودکی با پدرش در سراسر مصر جابجا شد. در مصر علیا، او اجساد کسانی را دید که در رود نیل غرق شده بودند. این صحنه‌ها به‌طور طبیعی باعث انزجار شدید او شد، در نهایت از هر نوع گوشتی بیزار و گیاهخوار شد.برای اینکه چرا
هر نوع گوشتی بیزار و گیاهخوار شد.برای اینکه چرا گیاهخوار شده و گوشت نمی‌خورد، در خاطرات خود گفته است: «وقتی به ده سالگی رسیدم، پدرم به شهر الفشن در مصر علیا نقل مکان کرد. خانهٔ ما در آنجا یکی از زیباترین خانه‌های شهر بود، در راه کانال و در همسایگی مرکز شهر،.. و آپارتمان ما مشرف به حیاط مرکز شهر بود… به خاطر این وضعیت خانهٔ ما، یک اتفاقی افتاد که تا به امروز خیلی از آن رنج می‌برم… من گیاهخوارم و گوشت نمی‌خورم و این داستان دارد. آنها اغلب یک فرد غرق‌شده را از آب کانال بیرون می‌کشیدند و او را مستقیماً به
از آب کانال بیرون می‌کشیدند و او را مستقیماً به حیاط، بخش باز آپارتمان ما می‌آورند. من و برادرم به بالکن می‌رفتیم، جایی که ما می‌توانستیم تماشا کنیم که آنها چه می‌کنند. مرد غرق‌شده را روی کاناپهٔ چوبی دراز می‌کردند و دکتر خودش را مشغول تشریح او می‌کرد و جگر را در یک بطری و ریه‌ها را در شیشهٔ دیگر می‌گذاشت و شکمش را کاملاً باز می‌کرد. این منظره زشت و وحشتناک بود، اما با گذشت زمان به آن عادت کردیم و برادرم دو سال از خوردن گوشت خودداری کرد، سپس به آن بازگشت، اما من برای همیشه پرهیز کردم.» آثار. از مجموعه
اما من برای همیشه پرهیز کردم.» آثار. از مجموعه شعرهای وی: دیگر آثار:
آمالاسینثا (؛ حوالی سال ۴۹۵ میلادی – ۳۰ آوریل ۵۳۵) بانوی سیاستمدار و ملکه حاکم پادشاهی استروگوت‌ها از سال ۵۲۶ تا ۵۳۵ میلادی بود. وی که در ابتدا نایب‌السلطنه پسرش آتالاریک بود پس از مرگ زودهنگام پسرش در خردسالی، ملکه حاکم قلمروی آن پادشاهی شد. آمالاسینثا تحصیلات عالیه داشت و کاسیودوروس و پروکوپیوس هردو او را به‌خاطر خِرد و توانایی‌اش در تکلم به سه زبان (یونانی، گوتیک و لاتین) تحسین کرده‌اند. موقعیت او به عنوان یک فرمانروای زن مستقل و وابستگی آشکارش به فرهنگ روم، باعث نارضایتی اشراف گوتیک در دربار او شد و او
باعث نارضایتی اشراف گوتیک در دربار او شد و او پس از شش ماه از حکومت انحصاری خلع و کشته شد. امپراتور روم شرقی ژوستینین یکم مرگ او بهانه‌ای برای جنگ و حمله به ایتالیا قرار دهد و جنگ گوت‌ها را آغاز کرد. امروزه بیشتر دانسته‌های ما دربارهٔ این شخصیت تاریخی بر پایهٔ نامه‌های کاسیودوروس، وزیر ارشد و مشاور ادبی آمالاسینثا و تاریخ‌نگاری‌های پروکوپیوس و ژوردانس است. خانواده. آمالاسینثا احتمالاً در سال ۴۹۵ در راونا زاده شد و تنها فرزند تئودوریک بزرگ و همسرش آئودوفلدا، خواهر کلوویس یکم پادشاه فرانک‌ها بود. اتحاد
خواهر کلوویس یکم پادشاه فرانک‌ها بود. اتحاد والدین آمالاسینثا، مانند بسیاری از ازدواج‌های سلطنتی در آن زمان، هدفی سیاسی داشت. تئودوریک در سال ۴۹۳، پس از اینکه پادشاهی‌های مختلف گوتیک را شکست داد و به دنبال اتحاد با فرانک‌ها بود، با آئودوفلدا ازدواج کرد. آمالاسینثا در «خاندان آمالی» (از طرف پدری) به دنیا آمد که این سلسله از گوت‌های آلمانی‌تبار تشکیل می‌شد. مانند پدرش، آمالاسینثا به دلایل سیاسی با «یوتاریک» شاهزاده آمالی ازدواج کرد تا از وارث قانونی تاج و تخت اطمینان حاصل شود. آنها با هم دو فرزند داشتند،
تخت اطمینان حاصل شود. آنها با هم دو فرزند داشتند، آتالاریک و ماتاسونتا. یوتاریک در سال ۵۲۲ درگذشت که زنگ خطر و هشداری برای تئودوریک بود، زیرا پادشاهی او فاقد یک وارث مرد بالغ برای به ارث بردن تاج و تخت بود. از آنجایی که آتالاریک پسر آمالاسینثا در زمان مرگ تئودوریک تنها ۱۰ سال داشت، آمالاسوینتا در کنار پسرش به عنوان نایب السلطنه کنترل پادشاهی را به دست گرفت و اگرچه گزارش‌های کاسیودوروس و پروکوپیوس از آتالاریک به عنوان پادشاه یاد می‌کنند، اما عملاً آمالاسینثا بود به نمایندگی از او حکمرانی کرد. مرگ. در حالی