payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عمویش نیز در شهر تروی در منطقهٔ اومبریا به حرفهٔ جراحی اشتغال داشت. این محیط خانوادگی، که سرشار از تأثیرات پزشکی بود، نقش مهمی در شکل‌گیری علاقهٔ جوزپه جوان به علوم پزشکی ایفا کرد—علاقه‌ای که بعدها در دوران دانشگاهی‌اش به‌طور جدی دنبال و تعمیق یافت. برادر کوچک‌تر او، رافائله باستینلی (متولد ۲۶ دسامبر ۱۸۶۳ در رم – درگذشته ۱ سپتامبر ۱۹۶۱ در رم)، نیز مسیر حرفه‌ای موفقی را طی کرد. او به‌عنوان جراح متخصص در سرطان‌شناسی شناخته شد و در عرصهٔ سیاسی نیز فعال بود، تا جایی که به مقام سناتوری در ایتالیا منصوب گردید.
جایی که به مقام سناتوری در ایتالیا منصوب گردید. این دو برادر، هر یک به‌نحوی در تاریخ پزشکی و خدمات عمومی ایتالیا نقش‌آفرین بودند. مطالعات و مسیر شغلی. جوزپه باستیانلی در دانشکده پزشکی دانشگاه رم تحصیل کرد و با پشتکار فراوان به بررسی موضوعات فیزیک و شیمی، به ویژه فیزیولوژی، پرداخت و خیلی زود شاگرد فیزیولوژیست، یاکوب مولشوت، شد. مولشوت با او تحقیقات جالبی را در مورد شیره‌های روده آغاز کرد که متأسفانه به دلیل کمبود امکانات تحصیلی متوقف شد. او همچنین شیمی را نزد استانیسلاو کانیتزارو آموخت. جوزپه باستینلی در
نزد استانیسلاو کانیتزارو آموخت. جوزپه باستینلی در سال ۱۸۸۵ موفق به دریافت مدرک پزشکی شد و از همان زمان، پایه‌های فرهنگی و علمی برجسته‌ای در حوزهٔ پزشکی در او شکل گرفت؛ دانشی که بعدها موجب شد در خارج از ایتالیا، به‌ویژه در آمریکا، انگلستان و آلمان نیز مورد توجه و تحسین قرار گیرد. در سال ۱۸۹۱، در سن بیست‌ونه‌سالگی، عنوان پزشک ارشد بیمارستان سانتو اسپیریتو در ساسیا، رم را به‌دست‌آورد. در این مرکز، او با پزشکان برجسته‌ای چون آنجلو چلی، اتوره مارکیافاوا و آمیکو بیگنامی همکاری داشت، به‌ویژه در زمینهٔ فیزیولوژی
بیگنامی همکاری داشت، به‌ویژه در زمینهٔ فیزیولوژی بیماری مالاریا که در آن زمان یکی از مهم‌ترین چالش‌های بهداشتی محسوب می‌شد. باستینلی بعدها استاد دانشگاه ساپینزا رم شد و ریاست مؤسسهٔ مالاریولوژی «مارکیافاوا» را بر عهده گرفت. او تنها عضو مکتب رم در مالاریولوژی بود که به‌طور مستقیم در کارزار ریشه‌کنی مالاریا مشارکت کرد و از تلاش‌های آلبرتو کولوتزی در این زمینه حمایت عملی به‌عمل آورد. این نقش‌آفرینی، جایگاه او را نه‌تنها در تاریخ پزشکی ایتالیا، بلکه در عرصهٔ بین‌المللی تثبیت کرد. زندگی سیاسی و اواخر عمر. جوزپه
تثبیت کرد. زندگی سیاسی و اواخر عمر. جوزپه باستینلی در سال ۱۹۳۹، به‌پاس دستاوردهای برجستهٔ علمی‌اش، به مقام سناتوری در ایتالیا منصوب شد—افتخاری که نشان‌دهندهٔ جایگاه والای او در عرصه‌های پزشکی و اجتماعی بود. این انتصاب، تأییدی بر تأثیر گستردهٔ او در بهداشت عمومی، پژوهش‌های مالاریولوژی، و آموزش پزشکی در ایتالیا و فراتر از آن بود. او در ۳۰ مارس ۱۹۵۹، در شهر رم و در سن نودوشش‌سالگی درگذشت؛ پایانی بر زندگی پربار پزشکی که ردپای آن در تاریخ سلامت و مبارزه با بیماری‌های واگیر همچنان باقی مانده است. تحقیق. کار روی
واگیر همچنان باقی مانده است. تحقیق. کار روی آنوفل. باستیانلی خود را وقف مجموعه‌ای طولانی از تحقیقات در مورد اشکال مختلف بالینی مالاریا کرد، یک بیماری تهدیدکننده زندگی که یکی از جدی‌ترین مسائل پزشکی اجتماعی زمان خود را نشان می‌داد و قربانیان انسانی زیادی را در برخی مناطق نزدیک به رم، جایی که خود او زندگی می‌کرد، به خود اختصاص داده بود. بین سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۵، او و همکارانش آنجلو چلی، اتوره مارچیافاوا، آمیکو بیگنامی، کامیلو گلژی و جیووانی باتیستا گراسی با مرتبط کردن گونه‌های مختلف پلاسمودیوم با هر نوع تب
مرتبط کردن گونه‌های مختلف پلاسمودیوم با هر نوع تب مالاریا، به حل این مسئله بزرگ اجتماعی و بهداشتی کمک کردند: شدیدترین نوع مالاریا، به نام "ترزانا مالیگنا،" به پلاسمودیوم فالسیپاروم نسبت داده شد، در حالی که نوع خفیف‌تر این بیماری به نام "ترزانا خوش‌خیم" به پلاسمودیوم ویواکس مرتبط بود. تحقیقی که بیش از همه نام جوزپه باستینلی را در تاریخ پزشکی برجسته ساخت، مطالعهٔ او بر چرخهٔ زندگی انگل مالاریا در پشهٔ آنوفلبود. باستینلی به‌همراه آمیکو بیگنامی، روی نمونه‌هایی از پشهٔ آنوفل کار کردند که توسط جووانی باتیستا
از پشهٔ آنوفل کار کردند که توسط جووانی باتیستا گراسی شکار و برای آن‌ها ارسال شده بود. این پشه‌ها با خون افراد مبتلا به مالاریا تغذیه شدند، و همین امر امکان رشد و تکامل انگل را در بدن آن‌ها فراهم کرد. در نتیجه، باستینلی و بیگنامی توانستند تمام مراحل چرخهٔ اسپوروزوئیتی انگل را از مرحلهٔ کوسیست در ۴۲ ساعت پس از آلودگی تا شکل‌گیری و آزادسازی اسپوروزوئیت‌ها به‌دقت توصیف کنند. این کشف، نقطهٔ عطفی در شناخت علمی مالاریا بود و آن‌ها گزارش خود را در ۴ دسامبر ۱۸۹۸ به آکادمی لینچئی ارائه دادند—نهادی علمی معتبر در
به آکادمی لینچئی ارائه دادند—نهادی علمی معتبر در ایتالیا که نقش مهمی در ثبت و انتشار دستاوردهای علمی ایفا می‌کرد. این پژوهش، نه‌تنها در سطح ملی بلکه در عرصهٔ بین‌المللی، جایگاه باستینلی را به‌عنوان یکی از پیشگامان مالاریولوژی تثبیت کرد. بین سپتامبر ۱۸۹۸ تا فوریه ۱۸۹۹، جووانی باتیستا گراسی، حشره‌شناس برجستهٔ مکتب رم در مالاریولوژی، پژوهش‌های خود را در زمینهٔ شناسایی ناقلان مالاریا به پایان رساند. او به‌همراه جوزپه باستینلی و آمیکو بیگنامی، الگوی زیستی انتقال انگل‌های مالاریا از پشهٔ آنوفل به انسان را روشن
انگل‌های مالاریا از پشهٔ آنوفل به انسان را روشن ساختند. این مطالعات در بیمارستان سانتو اسپیریتو در ساسیا، رم، با استفاده از گونهٔ "آنوفل کلاویگر" انجام شد. با شناسایی کامل چرخهٔ زیستی انتقال مالاریا، پژوهشگران توانستند نقاط بالقوهٔ شکست در زنجیرهٔ انتقال را مشخص کنند—اقدامی حیاتی برای طراحی راهبردهای مؤثر در جهت توقف بیماری. این مرحله، نقطهٔ عطفی در تاریخ پزشکی و بهداشت عمومی بود و زمینه‌ساز برنامه‌های گستردهٔ ریشه‌کنی مالاریا در قرن بیستم شد. باستیانلی همچنین از اولین کسانی بود که تلاش کرد تا
همچنین از اولین کسانی بود که تلاش کرد تا کارآزمایی‌های بالینی مدرن را در ایتالیا بر روی داروهای ضد مالاریا انجام دهد، که روش‌شناسی مورد استفاده در این زمینه به ویژه مرتبط است. ویژگی‌های اصلی کارآزمایی‌های او توجه به کنترل‌های تاریخی و کنترل‌های همزمان، توصیف دقیق عوارض جانبی، علاقه به یافته‌های کوتاه‌مدت برای ارزیابی اینکه آیا عملکرد مداخلات پیشگیرانه یا درمانی در طول زمان ادامه داشته است یا خیر، می‌باشد. کار بر روی لکوسیت‌ها. بین سال‌های ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۲، جوزپه باستینلی مطالعاتی دقیق در زمینهٔ عملکرد
جوزپه باستینلی مطالعاتی دقیق در زمینهٔ عملکرد گلبول‌های سفید خون انجام داد. او به این نتیجه رسید که سلول‌های تک‌هسته‌ای در گردش خون رفتاری مشابه با عناصر ثابت موجود در پالپ طحال و مغز استخوان دارند، و از نظر ریخت‌شناسی نیز با آن‌ها هم‌خوانی دارند. این مشاهدهٔ پیشگامانه، مفهومی را پیش‌بینی کرد که بعدها به‌عنوان «سامانه رتیکولوآندوتلیال» شناخته شد—سامانه‌ای که نقش مهمی در ایمنی بدن و پاک‌سازی سلولی ایفا می‌کند. افزون بر این، باستینلی به تبیین پاتوفیزیولوژی هموگلوبینوریای مالاریا پرداخت—وضعیتی که در آن، تخریب
مالاریا پرداخت—وضعیتی که در آن، تخریب شدید گلبول‌های قرمز منجر به دفع هموگلوبین از طریق ادرار می‌شود. او همچنین مسیر انتقال انگل‌های مالاریا از مادر به جنین را روشن ساخت، و بدین ترتیب سهم مهمی در شناخت بالینی و اپیدمیولوژیک این بیماری ایفا کرد. این دستاوردها، جایگاه باستینلی را به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران زیست‌پزشکی مدرن تثبیت کردند. تدریس. روش تدریس نوین. در سال ۱۹۲۶، تدریس نشانه‌شناسی پزشکی در دانشگاه رم به باستیانلی سپرده شد و او اولین کرسی نشانه‌شناسی در ایتالیا را اشغال کرد، که در سال ۱۹۳۵ به دلیل
در ایتالیا را اشغال کرد، که در سال ۱۹۳۵ به دلیل محدودیت سنی آن را ترک کرد. فرهنگ گسترده او به او اجازه داد تا گروه بزرگی از شاگردان را تشکیل دهد و یک دوره آموزشی جدید ایجاد کرد که عمدتاً عملی بود و شامل قرار دادن گروه‌های کوچکی از دانشجویان در تماس با بیمار و آموزش آنها با کمک همکارانش بود. این روش تثبیت شد و توسط پزشکان متعددی دنبال شد. تدریس عملی با چند درس نظری، مقالات واقعی در مورد آناتومی، فیزیولوژی، فیزیک و شیمی که برای افراد بیمار به کار می‌رفت، تکمیل شد. او حتی با کمک‌های شخصی سخاوتمندانه، بهترین
شد. او حتی با کمک‌های شخصی سخاوتمندانه، بهترین دستگاه‌های علمی را به مؤسسه اهدا و غنی کرد. مؤسسه مالاریاشناسی. مؤسسه اتوره مارچیافاوا به عنوان تکامل مدرسه عالی مالاریاشناسی، که در سال ۱۹۲۵ در رم به عنوان خروجی کنگره بین‌المللی مالاریا تأسیس شد، متولد شد. این مدرسه با هدف "ترویج مطالعات و آموزش در مورد تمام مشکلات پزشکی مربوط به مالاریا و احیای و کشت مناطق باتلاقی تأسیس شد." در ابتدا، این مؤسسه توسط پروفسور ویتوریو آسکولی اداره می‌شد و دفتر مرکزی آن در مرکز پزشکی دانشگاه سلطنتی رم قرار داشت. باستیانلی
مرکز پزشکی دانشگاه سلطنتی رم قرار داشت. باستیانلی جانشین آسکولی شد و در ۲۵ مارس ۱۹۳۱ به عنوان مدیر منصوب شد. با جهت‌گیری جدید، مدرسه از کلینیک پزشکی به غرفه نهم پلی‌کلینیکو اومبرتو اول منتقل شد. شش سال پس از تأسیس، این مدرسه به "مؤسسه مالاریاشناسی اتوره مارچیافاوا" تبدیل شد زیرا برای تحقیق مناسب‌تر بود. هدف این مؤسسه آموزش مالاریاشناسی و مطالعه مالاریا بود. در این مؤسسه، دوره‌های تخصصی برای پزشکان از سراسر جهان وجود داشت که در ابتدا توسط اتحادیه ملل ترویج شده بود تا پرسنل شایسته‌ای برای اعزام به کشورهای
شده بود تا پرسنل شایسته‌ای برای اعزام به کشورهای مختلف درگیر با مالاریا تربیت شوند. در طول این دوره‌ها، باستیانلی سفرها و بازدیدهایی را به مناطقی از ایتالیا که بیشتر درگیر مالاریا بودند، ترتیب داد تا سازماندهی و شبکه دفاعی و پیشگیرانه علیه آن را نشان دهد و آگاهی در مورد مالاریای مزمن را افزایش دهد. در طول سال‌ها، او توسعه مطالعات در مورد مالاریا را دنبال کرد. بعدها، در طول درگیری‌های جنگ جهانی دوم، آزمایشگاه مالاریاشناسی، علیرغم مشکلات قابل تصور آن زمان، به کار تحقیقاتی خود ادامه داد. در واقع، این فعالیت
کار تحقیقاتی خود ادامه داد. در واقع، این فعالیت عمدتاً در آزمایشگاه و تا حد بسیار محدودی در میدان انجام می‌شد. جوزپه باستیانلی تنها عضو "مدرسه مالاریاشناسی روم" بود که در کمپین ریشه‌کنی مالاریا شرکت کرد و از کار آلبرتو کولوتزی حمایت کرد.
ویولن ایل‌کاننه (به انگلیسی: Il Cannone) که به‌طور رسمی با نام Guarnerius del Gesù شناخته می‌شود، یکی از برجسته‌ترین سازهای تاریخ موسیقی کلاسیک است. این ویولن در سال ۱۷۴۳ توسط لوتیر ایتالیایی، جوزپه بارتولومئو گوارنری دل ژزو (Giuseppe Bartolomeo Guarneri del Gesù)، در شهر کرمونا ساخته شد و به‌عنوان یکی از شاهکارهای هنر لوتیرینگ شناخته می‌شود. تاریخچه. در حدود سال ۱۸۰۲، نیکولو پاگانینی، ویولنیست و آهنگساز مشهور ایتالیایی، این ویولن را از یک تاجر فرانسوی دریافت کرد. او به‌دلیل صدای قوی و انفجاری این ساز، آن
کرد. او به‌دلیل صدای قوی و انفجاری این ساز، آن را «Il Cannone» به‌معنای «توپ» نامید. پاگانینی این ویولن را تا پایان عمر خود در اجراهایش استفاده کرد و پس از درگذشتش در سال ۱۸۴۰، آن را به شهر جنوا اهدا کرد. از آن زمان، این ویولن به‌عنوان یک گنجینه ملی در موزهٔ Palazzo Doria-Tursi در جنوا نگهداری می‌شود. ویژگی‌های فنی. ویولن «Il Cannone» دارای ویژگی‌های منحصر به‌فردی است که آن را از دیگر ویولن‌های کلاسیک متمایز می‌کند: این ویژگی‌ها باعث صدای بسیار بلند و انفجاری ویولن می‌شوند و نوازندگی با آن را برای
و انفجاری ویولن می‌شوند و نوازندگی با آن را برای نوازندگان مدرن چالش‌برانگیز می‌کند. اهمیت فرهنگی و هنری. ویولن «Il Cannone» نه‌تنها به‌دلیل ویژگی‌های فنی‌اش، بلکه به‌دلیل ارتباط عمیقش با نیکولو پاگانینی، جایگاه ویژه‌ای در تاریخ موسیقی دارد. این ویولن نمادی از نبوغ نوازندگی پاگانینی و تأثیر عمیق او بر موسیقی کلاسیک است. هر ساله، برندگان مسابقهٔ بین‌المللی ویولن پاگانینی در جنوا، این ویولن را در کنسرت‌های خود اجرا می‌کنند. وضعیت کنونی. امروزه، ویولن «Il Cannone» در موزهٔ Palazzo Doria-Tursi در جنوا نگهداری
در موزهٔ Palazzo Doria-Tursi در جنوا نگهداری می‌شود. این ویولن در شرایط مناسبی نگهداری می‌شود و هر ماه توسط سرپرست موزه نواخته می‌شود. در مواقع نیاز به تعمیر، به کارگاه لوتیرینگ ژان باتیست ویولام (Jean-Baptiste Vuillaume) در پاریس ارسال می‌شود.
والریو اسکانو (؛ زادهٔ ) خواننده پاپ راک اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه جشنواره موسیقی سانرمو شده است. در سال ۲۰۰۸ هم، در هشتمین دوره از نمایش استعدادهای ایتالیایی آمیچی شرکت کرد و در نهایت مقام دوم را کسب کرد. زندگی و حرفه. والریو اسکانو در تاریخ ۱۰ آوریل ۱۹۹۰ در لا مادالنا متولد شد. در سال ۲۰۰۰ در جشنواره «Canzoni sotto l'albero» شرکت کرد و در این جشنواره مقام سوم را کسب کرد. در سال ۲۰۰۲، در برنامه تلویزیونی دیگری به نام «Bravo
سال ۲۰۰۲، در برنامه تلویزیونی دیگری به نام «Bravo Bravissimo» با اجرای مایک بونجورنو شرکت کرد و جایزه اول را از آن خود کرد. در سال ۲۰۰۷، در تست‌های مختلفی مانند برنامه ایکس فاکتور و نمایش موزیکال جولیتا و رومئو شرکت کرد، اما در هیچ یک از این تست‌ها انتخاب نشد. در همان سال، در نمایش تئاتری موزیکال نوتردام پاریس که در زادگاهش برگزار شد، در نقش «گرگوری» شرکت کرد. در سال ۲۰۰۸، به عنوان یکی از شرکت‌کنندگان در هشتمین دوره از برنامه تلویزیونی "آمیچی" شرکت کرد و در فینال این برنامه مقام دوم را کسب کرد. در ژانویه
فینال این برنامه مقام دوم را کسب کرد. در ژانویه ۲۰۰۹، سونی‌بی‌ام‌جی آلبوم «Scialla» را منتشر کرد که مجموعه‌ای از آهنگ‌های خوانده شده توسط شرکت‌کنندگان مسابقه "آمیچی" بود. در این آلبوم، دو آهنگ منتشر نشده از والریو اسکانو با نام‌های «Can't Stop» و «Domani» قرار داده شده بود. این آلبوم در جدول‌های موسیقی ایتالیا به رتبه اول رسید.
لئوناردو گیگلی (۳۰ آوریل ۱۸۶۳، سستو فیورنتینو – 4 آوریل ۱۹۰۸، فلورانس) یک جراح و متخصص زنان و زایمان ایتالیایی بود که به خاطر توصیف یک روش پزشکی به نام عمل گیگلی و طراحی اره گیگلی برای ساده‌سازی عملکرد آن به یاد آورده می‌شود. زندگی‌نامه. لئوناردو گیگلی در ۳۰ آوریل ۱۸۶۳ در ویلایی در شهر سستو فیورنتینو متولد شد. او در فلورانس به مدرسه و دانشگاه رفت و در سال ۱۸۸۹ در رشته پزشکی و جراحی فارغ‌التحصیل شد. او در ابتدا به عنوان دستیار استاد جراحی بالینی کودکان مشغول به کار شد و در نوامبر ۱۸۸۹ به عنوان دستیار در بخش
به کار شد و در نوامبر ۱۸۸۹ به عنوان دستیار در بخش زنان و زایمان بالینی در فلورانس تحت نظر پروفسور دومنیکو کیارا مشغول به کار شد. پس از درگذشت کیارا در سال ۱۸۹۱، لوئیجی گیلی ایتالیا را ترک کرد و برای ادامهٔ فعالیت‌های علمی خود ابتدا به پاریس رفت تا زیر نظر پزشک برجسته، تارنیر، کار کند. سپس به لندن و شهر وروتسواف (که در آن زمان برسلاو نام داشت) سفر کرد، جایی که از نوامبر ۱۸۹۲ تا ژوئن ۱۸۹۳ تحت نظر پروفسور هاینریش فریتش فعالیت داشت. در همین دوره، گیلی فرصت یافت تا در جراحی‌هایی با حضور یان میکولیتس شرکت
یافت تا در جراحی‌هایی با حضور یان میکولیتس شرکت کند—تجربه‌ای که نقش مهمی در شکل‌گیری نوآوری‌های او داشت. در ورسلاو، گیلی برای نخستین بار اره سیمی ویژه‌ای طراحی کرد که بعدها توسط شرکت هرتل تولید شد. او در ژوئیهٔ ۱۸۹۳ و سپس در اکتبر ۱۸۹۴، در نشریهٔ «سالنامهٔ زنان و زایمان میلان»، دربارهٔ کاربرد این اره در انجام عمل پوبیوتومی جانبی (که بعدها به نام «عمل گیلی» شناخته شد) نوشت—روشی که برای کمک به زایمان‌های دشوار و انسدادهای لگنی طراحی شده بود. این ابزار و تکنیک، تأثیر چشمگیری در جراحی‌های زنان و زایمان برجای
تأثیر چشمگیری در جراحی‌های زنان و زایمان برجای گذاشت و نام گیلی را در تاریخ پزشکی ماندگار کرد. او در مارس ۱۸۹۴ به فلورانس بازگشت تا در بیمارستان سانتا ماریا نووا کار کند و با وجود عدم حمایت همکارانش در ایتالیا، به عنوان طرفدار پوبیوتومی جانبی با استفاده از اره سیمی به کار خود ادامه داد. او همچنین در سال ۱۸۹۷ استفاده از اره خود را برای بریدن سایر استخوان‌ها، به جز جمجمه، شرح داد؛ سپس پروفسور آلفرد اوبالینسکی از کراکوف در همان سال استفاده از آن را برای کرانیوتومی شرح داد. در سال ۱۸۹۹، لوئیجی گیلی به سمت
شرح داد. در سال ۱۸۹۹، لوئیجی گیلی به سمت ریاست بیمارستان «سانتا ماریا نووآ» منصوب شد—یکی از قدیمی‌ترین و معتبرترین مراکز درمانی فلورانس. با این حال، در سال ۱۹۰۱ از این سمت کناره‌گیری کرد تا به فعالیت در طب خصوصی و تمرکز بر پژوهش‌های علمی بپردازد، چرا که هرگز موفق به دریافت جایگاه دانشگاهی رسمی نشد. او در ۴ آوریل ۱۹۰۸، در خانه‌اش در فلورانس و در سن چهل‌وچهارسالگی، بر اثر ابتلا به سینه‌پهلو درگذشت. مرگ زودهنگامش پایانی تلخ بر زندگی پزشکی‌ای بود که با نوآوری‌های مهمی چون اره گیلی و جراحی‌های پیشگامانه در
مهمی چون اره گیلی و جراحی‌های پیشگامانه در حوزهٔ زنان و زایمان، ردپای ماندگاری در تاریخ علم برجای گذاشت. میراث. اگرچه عمل پوبیوتومی جانبی گیلی امروزه به‌ندرت انجام می‌شود، اما اره سیمی گیلی همچنان یکی از ابزارهای پرکاربرد در جراحی‌های مدرن به‌شمار می‌رود. این اره در مواردی چون قطع عضو، ایجاد فلپ‌های جمجمه‌ای، و برش استخوان جناغ در جراحی اضطراری توراکوتومی «صدفی‌شکل» کاربرد دارد. در جراحی ارتوپدی نیز، اره گیلی جایگاه ویژه‌ای دارد. برای مثال، در درمان دیسپلازی مفصل ران، این اره به‌صورت زیرپریوستی از طریق
مفصل ران، این اره به‌صورت زیرپریوستی از طریق شکاف سیاتیک بزرگ عبور داده می‌شود و به‌سمت خارج کشیده می‌شود تا استئوتومی ایلیاک منفرد سالتر انجام گیرد. همچنین، در استئوتومی پری‌استابولار برن، اره ممکن است به‌صورت زیرپریوستی اطراف شاخهٔ فوقانی استخوان پوبیس عبور داده شود تا پوبیوتومی بخشی از عمل باشد. در هر دو روش، طراحی اره گیلی امکان برش استخوان را بدون آسیب به ساختارهای حیاتی عصبی-عروقی فراهم می‌سازد: در تکنیک سالتر، از عصب سیاتیک و شریان گلوتئال فوقانی محافظت می‌شود، و در روش برن، از ساختار حساس «کرونا
می‌شود، و در روش برن، از ساختار حساس «کرونا مورتیس» اجتناب می‌گردد. این ویژگی‌ها، اره گیلی را به ابزاری ماندگار و ارزشمند در جراحی‌های دقیق بدل کرده‌اند. بایگانی و کتابخانه گیگلی. کتابخانه موزه گالیله میزبان یک مخزن بایگانی و یک مخزن کتابداری به نام لئوناردو گیگلی است. بخش اول شامل مکاتبات شخصی (تقریباً ۳۲۰ نامه و کارت پستال) و مکاتبات علمی (تقریباً ۳۰۰ نامه) و همچنین اسنادی است که آموزش حرفه‌ای گیگلی را تأیید می‌کند و بسیاری از نوشته‌ها و یادداشت‌های علمی را در بر می‌گیرد. این موارد به خواننده اجازه
علمی را در بر می‌گیرد. این موارد به خواننده اجازه می‌دهد تا پیشرفت نویسنده را، به ویژه در مورد آنچه مربوط به توسعه عمل جراحی گیگلی در زمینه زنان و زایمان با استفاده از اره سیمی است، بازسازی کند. دومین مجموعه شامل تقریباً ۲۰۰ اثر مربوط به پزشکی، و به‌طور دقیق‌تر مربوط به زنان و زایمان، عمدتاً به زبان‌های ایتالیایی و آلمانی است. هر دو مجسمه به همراه برخی از ابزارهای جراحی گیگلی، توسط برادر لئوناردو گیگلی، اوتاویو، در سال ۱۹۵۴ و نوه‌اش، فولویو، در سال ۲۰۰۳ به مؤسسه و موزه تاریخ علم، که اکنون موزه گالیله است،
مؤسسه و موزه تاریخ علم، که اکنون موزه گالیله است، اهدا شدند.
جوزپه نیکولوزی (۱۴ دسامبر ۱۹۰۱ – ۲۷ اکتبر ۱۹۸۱) مهندس عمران، معمار و شهرساز ایتالیایی بود. زندگی و حرفه. نیکولوزی در سال ۱۹۰۱ در رم در خانواده‌ای مذهبی و اهل فرهنگ زاده شد. او در سال ۱۹۲۴ در رشته مهندسی و معماری از دانشگاه ساپینتزا رم فارغ‌التحصیل شد. نیکولوزی کار آکادمیک خود را به عنوان دستیار و آغاز کرد و از آن‌ها شیوه‌ای منظم در ترکیب‌بندی معماری را فراگرفت. او از اواخر دههٔ ۱۹۲۰ وارد حرفهٔ مستقل شد و تمرکز اصلی خود را بر مسکن اجتماعی گذاشت؛ موضوعی که در تمام زندگی کاری او تداوم داشت. وی با مؤسسه
که در تمام زندگی کاری او تداوم داشت. وی با مؤسسه خانه‌های مردمی (ICP) همکاری کرد و مجتمع‌های مسکونی در محله گارباتلا طراحی نمود. سبک او از کلاسیک‌گرایی ساده به سوی رشنالیسم کارکردگرایانه حرکت کرد. در سال ۱۹۳۱ نیکولوزی در مباحثه‌های مربوط به معماری مدرن شرکت کرد و به گروه RAMI (انجمن معماران مدرن ایتالیا) پیوست و در برابر مواضع رادیکال‌تر MIAR (جنبش معماری عقلانی ایتالیا) قرار گرفت. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ او طرح‌های شهری و محله‌های مسکونی متعددی از جمله برای مونتچلیو، لاتینا و محله‌های تیبورتینو سوم و ترولو
مونتچلیو، لاتینا و محله‌های تیبورتینو سوم و ترولو در رم ارائه کرد. او برخلاف ایدئولوژی روستاگرای فاشیسم ایتالیایی، بر بازگشت به الگوهای کلاسیک شهرسازی تأکید داشت. پس از جنگ جهانی دوم، نیکولوزی با برنامه اینا کازا همکاری کرد و از رشنالیسم انتزاعی فاصله گرفت. او معماری‌ای را برگزید که به بافت محلی و مصالح توجه بیشتری داشت و بر وضوح سازه‌ای تأکید می‌کرد. در بازسازی شهر پروجا نقشی مهم ایفا کرد و بناهایی طراحی نمود که با بافت تاریخی شهر هماهنگ بودند. او همچنین در بازسازی کاسینو، که در نبرد مونته کاسینو ویران
در بازسازی کاسینو، که در نبرد مونته کاسینو ویران شده بود، شرکت داشت و ساختمان‌های عمومی بسیاری از جمله دادگستری کاسینو را طراحی کرد. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ نیکولوزی تمرکز ویژه‌ای بر معماری مذهبی داشت. از آثار شاخص او می‌توان به کلیسای سان سابینو در اسپولتو، سان پولیکارپو و سانتا ماریا رِجینا موندی در رم و کلیسای بی‌عیب حبل‌المقدس در ترنی اشاره کرد. فعالیت دانشگاهی نیکولوزی نیز چشمگیر بود. او در سال ۱۹۳۴ تدریس در رم را آغاز کرد، سپس در ۱۹۳۶ به بولونیا رفت و در ۱۹۵۱ به رم بازگشت. او استاد طراحی و ترکیب
و در ۱۹۵۱ به رم بازگشت. او استاد طراحی و ترکیب معماری بود و از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۴ کرسی تاریخ معماری را در اختیار داشت. همچنین ریاست مؤسسه معماری و شهرسازی در دانشکده مهندسی را بر عهده داشت. او در سال ۱۹۸۱ در رم درگذشت.
مارا سلوینی پالاتزولی (۱۹۱۶–۱۹۹۹) روان‌پزشک ایتالیایی و بنیانگذار رویکرد "سیستمی" و "سازنده‌گرا" به خانواده درمانی در سال ۱۹۷۱، به همراه جیانفرانکو چکین، لوئیجی بوسکولو و جولیانا پراتا، بود که به عنوان "رویکرد" "سیستم‌های خانواده میلان" و به‌طور کلی‌تر، مکتب "خانواده درمانی سیستمی" شناخته شد. آنها به‌طور متنوع تیم میلان یا همکاران میلان نامیده می‌شدند. مارا سلوینی پالازولی و تیم میلان با اختلالات روان‌پزشکی جدی در خانواده‌هایی با اعضای مبتلا به بی‌اشتهایی (به کتاب او در مورد "گرسنگی دادن به خود: از درمان
(به کتاب او در مورد "گرسنگی دادن به خود: از درمان فردی تا خانواده در درمان بی‌اشتهایی عصبی،" ۱۹۷۸ مراجعه کنید) و اسکیزوفرنی (به جلد اصلی تیم میلان، "پارادوکس و ضدپارادوکس": "مدلی جدید در درمان خانواده در تراکنش اسکیزوفرنی"، ۱۹۷۸؛ و کار بعدی یک تیم با عنوان، "بازی‌های خانوادگی: مدل‌های عمومی فرآیندهای روان‌پریشی در خانواده،" ۱۹۸۹ مراجعه کنید ") کار کردند." کار او در زمینه بی‌اشتهایی عصبی، توجه جامعه علمی و درمانگران را فراتر از حوزه خانواده‌درمانی به خود جلب کرد. او در کتاب خود با عنوان «خود-گرسنگی» به
جلب کرد. او در کتاب خود با عنوان «خود-گرسنگی» به بررسی دقیق این اختلال پرداخت و با نگاهی بین‌رشته‌ای و بین‌فرهنگی، جنبه‌های تاریخی، اجتماعی و فرهنگی بی‌اشتهایی عصبی را تحلیل کرد. این اثر نه تنها به درک بهتر مکانیسم‌های روان‌شناختی این بیماری کمک کرد، بلکه نشان داد که عوامل فرهنگی و تاریخی چگونه می‌توانند در شکل‌گیری و بروز آن نقش داشته باشند.. رویکرد میلان شامل توجه دقیق به همه چیز، از جمله زبان، بود؛ برای مثال، آنها به اسکیزوفرنی به عنوان یک تشخیص اشاره نمی‌کردند، بلکه به «خانواده‌هایی در تعامل
اشاره نمی‌کردند، بلکه به «خانواده‌هایی در تعامل اسکیزوفرنیک» اشاره می‌کردند، که انسجام قدرتمندی بین نحوه تصور مشکلات خانوادگی، نظریه ریشه‌های آنها و نحوه ایجاد تغییر ایجاد می‌کرد. این رویکرد نظام‌مند (سیستمی) بر این اساس شکل گرفته است که فرد دچار اختلال و خانواده‌اش به‌عنوان یک «نظام» یکپارچه در نظر گرفته می‌شوند و در کنار آن، تیم درمانی نیز به‌عنوان یک نظام مستقل عمل می‌کند. بنیان این رویکرد بر نظریه‌های سایبرنتیک انسان‌شناس آمریکایی، گریگوری بیتسون، استوار است و پژوهش‌های مؤسسه تحقیقات روانی (MRI) در
است و پژوهش‌های مؤسسه تحقیقات روانی (MRI) در پالو آلتو، کالیفرنیا، نقشی کلیدی در توسعه آن داشته‌اند. علاوه بر این، اثر مهم پل واتسلاویک با عنوان «عمل‌گرایی ارتباط انسانی» نیز چارچوب نظری این روش را تقویت کرده و نشان می‌دهد که تعاملات و الگوهای ارتباطی در خانواده چگونه می‌توانند در ایجاد یا تداوم اختلالات روانی مؤثر باشند. مارا سل‌وینی پالازولی این مدل سیستمی را گسترش داد و آن را از سطح خانواده به نظام‌های بزرگ‌تر تعمیم داد. او با همکاری تیمی از روان‌شناسان، مشاوره‌هایی را با نهادهایی چون نظام آموزشی
مشاوره‌هایی را با نهادهایی چون نظام آموزشی گسترده، بخش کودکان یک بیمارستان، مؤسسهٔ تربیت معلم، و یک شرکت بزرگ انجام داد. نتایج این تعاملات در کتاب "بازی‌های پنهان سازمان‌ها" (۱۹۸۶) منتشر شد—اثری که نشان می‌دهد چگونه الگوهای ارتباطی و پویایی‌های پنهان در سازمان‌ها می‌توانند با همان اصول سیستمی تحلیل شوند که پیش‌تر در درمان خانواده به‌کار رفته بودند. این انتقال از درمان فردی به تحلیل ساختارهای اجتماعی، نقطهٔ عطفی در روان‌شناسی کاربردی و سازمانی به‌شمار می‌آید. از نخستین پژوهش‌های پیشگامانه‌اش دربارهٔ
می‌آید. از نخستین پژوهش‌های پیشگامانه‌اش دربارهٔ خودگرسنگی، تا بنیان‌گذاری «مدل میلان» در درمان سیستمی خانواده، و در نهایت مشاوره با نظام‌های بزرگ‌تر مانند مدارس، بیمارستان‌ها و سازمان‌ها، آثار مارا سل‌وینی پالازولی از نظر نظریه‌پردازی، سبک بیانی، و تأثیر بالینی و نهادی، تحولی بنیادین در روان‌درمانی قرن بیستم به‌شمار می‌آید. پسر او، روان‌شناس ماتئو سل‌وینی، مجموعه‌ای از مقالات و گزیده‌هایی از کتاب‌های مادرش را در اثر "کار مارا سل‌وینی پالازولی" (۱۹۸۸) گردآوری کرد—کتابی که بازتابی از عمق نظری، جسارت بالینی،
کرد—کتابی که بازتابی از عمق نظری، جسارت بالینی، و نگاه چندلایهٔ او به روان‌درمانی خانواده و سازمان‌هاست. تقدیر از آثار و شخصیت علمی پالازولی در طول دوران فعالیتش ادامه داشت و در یادبودهای پس از درگذشت او نیز با احترام و تحسین همراه بود. او نه‌تنها درمانگر، بلکه نظریه‌پردازی بود که مرزهای روان‌درمانی را به‌سوی تحلیل ساختارهای اجتماعی و ارتباطی گسترش داد.
داگوبرتو اورتنزی (۱۲ مارس ۱۹۰۲ – ۱۱ اوت ۱۹۷۵) مهندس عمران ایتالیایی بود. آثار او بخشی از مسابقات هنری در المپیک تابستانی ۱۹۳۶ و المپیک تابستانی ۱۹۴۸ بود. زندگی و حرفه. اورتنزی در سال ۱۹۲۵ از دانشگاه پلی‌تکنیک تورین در رشته مهندسی فارغ‌التحصیل شد. او در دههٔ ۱۹۳۰ به یکی از چهره‌های مهم معماری و شهرسازی ایتالیا بدل شد و در رقابت‌های ملی بزرگی همچون طراحی «پالاتزو دل لیتوریو» و کاخ تمدن ایتالیایی در رم شرکت کرد. در سال ۱۹۳۲، او به همراه رافائلو فاگنونی و انریکو بیانکینی در ساخت ورزشگاه موسولینی در تورین همکاری
بیانکینی در ساخت ورزشگاه موسولینی در تورین همکاری کرد. در سال ۱۹۴۲، با اخذ صلاحیت تدریس در رشته فناوری معماری از دانشگاه رم، فعالیت‌هایش را بر طراحی تأسیسات ورزشی، از جمله استادیوم‌ها و استخرهای ورزشی، در سراسر ایتالیا متمرکز کرد. از آثار شاخص او، که اغلب با همکاری فاگنونی و بیانکینی طراحی شدند، می‌توان به ورزشگاه کارلو زکینی در گروسستو و ورزشگاه آرتزو اشاره کرد. اورتنزی در رقابت‌های هنری المپیک ۱۹۴۸ نیز مورد توجه قرار گرفت و بیش از همه به‌خاطر طراحی ولودروم المپیک رم برای المپیک تابستانی ۱۹۶۰ شهرت یافت.
المپیک رم برای المپیک تابستانی ۱۹۶۰ شهرت یافت. او در سال ۱۹۶۱ به‌عنوان استاد دانشگاه لاکویلا منصوب شد. اورتنزی در ۱۱ اوت ۱۹۷۵ در رم درگذشت.
فرازسنجی () اندازه‌گیری ارتفاع از سطح دریا و ژرفاسنجی ناهمواریها نسبت به سطح دریای آزاد میانگین است. در زمین، ارتفاع‌ها می‌توانند مثبت یا منفی (زیر سطح دریا) باشند. باور بر این است که توزیع آن‌ها دوشیوه‌ای است، به دلیل تفاوت در چگالی میان پوسته قاره‌ای سبک‌تر و پوسته اقیانوسی سنگین‌تر. در سیاره‌های دیگر این منظومه شمسی، ارتفاع‌ها معمولاً تک‌شیوه‌ای هستند، زیرا آن اجرام فاقد زمین‌ساخت ورقه‌ای هستند. منحنی فرازسنجی. منحنی فرازسنجی یک بافت‌نگار یا توزیع نمونه‌ای از ارتفاع‌ها در یک ناحیهٔ جغرافیایی است. تفاوت