payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بودند، سرنگون کرد. با فرض پنج تا ده نسل در هر قرن، سلسله‌های "آلیئی آیموکو" در سال ۱۸۰۰ میلادی حدود سه تا شش قرن قدمت داشتند. اعتقاد بر این است که استقرار تاهیتیایی‌ها در جزایر هاوایی در قرن سیزدهم صورت گرفته است. "آلیئی" و سایر کاست‌های اجتماعی احتمالاً در این دوره تأسیس شده‌اند. اولین تماس ثبت‌شده با اروپایی‌ها. در ژانویه ۱۷۷۸، کاپیتان بریتانیایی جیمز کوک به‌طور تصادفی هنگام عبور از اقیانوس آرام در سومین سفر اکتشافی خود با جزایر هاوایی برخورد کرد. او ابتدا در کائوآئی و سپس در نیئیهاو فرود آمد و پیش از
در کائوآئی و سپس در نیئیهاو فرود آمد و پیش از ترک منطقه برای ادامه مأموریت خود برای کاوش در سواحل اقیانوس آرام آمریکای شمالی، آنجا را ترک کرد. دو کشتی کوک در ماه نوامبر برای تأمین مجدد به جزایر بازگشتند، ابتدا در امتداد سواحل مائوئی حرکت کردند و در نهایت به لنگرگاهی در خلیج کیالاک‌کوآ در جزیره هاوایی رسیدند. برخی از هاوایی‌ها معتقد بودند که کوک نشانه‌ای از خدایشان لونو است. دکل و بادبان‌های کوک به‌طور تصادفی شبیه نمادی (یک دکل و ورقه‌ای از "کاپا" سفید) بود که در مراسم مذهبی آنها نماد لونو بود؛ کشتی‌ها در
که در مراسم مذهبی آنها نماد لونو بود؛ کشتی‌ها در طول فصل "ماکاهیکی" که به صلح اختصاص داشت، وارد شدند. بعدها، کوک هنگام تلاش برای ربودن کالانیوپوئو، رئیس حاکم جزیره هاوایی، کشته شد و ملوانان در حال عقب‌نشینی او را در ساحل رها کردند. بریتانیایی‌ها خواستار بازگرداندن جسد او شدند، اما هاوایی‌ها قبلاً مراسم تدفین سنتی خود را انجام داده بودند. این اولین تماس اروپایی‌ها با جزایر هاوایی، آغاز پایان دوره هاوایی باستان بود. پس از بازدید کوک و انتشار چندین کتاب مربوط به سفرهای او، جزایر هاوایی کاشفان، بازرگانان و
به سفرهای او، جزایر هاوایی کاشفان، بازرگانان و صیادان نهنگ اروپایی و آمریکایی را به خود جذب کرد که این جزایر را بندری مناسب و منبعی برای تأمین مایحتاج یافتند. در عرض چند دهه، کامهامه‌های اول با استفاده از تاکتیک‌های جنگی اروپایی و برخی سلاح‌های گرم و توپ، جزایر را در پادشاهی هاوایی متحد کرد.
روسو کورسا (به ایتالیایی: Rosso corsa) به معنای تحت الفظی قرمز مسابقه‌ای، یک رنگ قرمز "مسابقات" بین‌المللی اتومبیل‌رانی است که توسط تیم‌های ایتالیایی در مسابقات شرکت داده می‌شود. از دههٔ ۱۹۲۰، خودروهای مسابقه‌ای ایتالیا از برندهایی مانند آلفا رومئو، مازراتی، لانسیا و بعدها فراری و آبارث به رنگ روسو کورسا («قرمز مسابقه‌ای») رنگ‌آمیزی شده‌اند. این رنگ به‌عنوان رنگ ملی رسمی مسابقات اتومبیل‌رانی ایتالیا مورد استفاده قرار می‌گرفت و بین دو جنگ جهانی توسط سازمان‌هایی که بعدها به FIA تبدیل شدند توصیه می‌شد. در آن
که بعدها به FIA تبدیل شدند توصیه می‌شد. در آن سیستم رنگ‌بندی بین‌المللی خودروهای مسابقه‌ای، خودروهای آلمانی سفید یا نقره‌ای، خودروهای فرانسوی آبی، خودروهای بریتانیایی سبز و غیره بودند. تاریخچه. در مسابقهٔ رالی پکن به پاریس سال ۱۹۰۷، نخستین نفری که به پاریس رسید شاهزادهٔ سیپیونه بورگزه، یک اشراف‌زادهٔ ایتالیایی، بود. او با لوئیجی بارزینی، روزنامه‌نگاری که برای روزنامهٔ دیلی تلگراف کار می‌کرد، و یک خدمتکار به نام اتوره گویزاردی که نقش مکانیک او را نیز بر عهده داشت و همراه با او مقداری شامپاین لانسون حمل
عهده داشت و همراه با او مقداری شامپاین لانسون حمل می‌کرد، سفر می‌کرد. شاهزاده به قدری به پیروزی خود اطمینان داشت که یک انحراف چند صد مایلی از مسیر بین مسکو و سن پترزبورگ برای شرکت در یک شام به افتخار تیم انجام داد و سپس به مسیر بازگشت و مجدداً به مسابقه پیوست. رقیب اصلی آن‌ها چارلز گودارد بود، یک کارگر شهربازی و کلاهبردار که تا زمانی که از طریق یک تکه روزنامه که در باد می‌چرخید از مسابقه باخبر شد، هرگز پشت فرمان یک خودروی موتوری ننشسته بود و هنگام نزدیک شدن به خط پایان به دلیل کلاهبرداری دستگیر شد. گودارد
به خط پایان به دلیل کلاهبرداری دستگیر شد. گودارد که در جایگاه دوم قرار گرفت، از منابع بورگزه برخوردار نبود و مجبور شد از سایر شرکت‌کنندگان سوخت قرض بگیرد. در یک تلاش ناامیدانه برای جبران عقب‌ماندگی، او رکورد استقامت رانندگی بدون توقف به مدت ۲۴ ساعت را ثبت کرد. جایزهٔ شاهزاده تنها یک بطری بزرگ شامپاین موم بود و رنگ قرمز خودروی ایتالیا او در سال ۱۹۰۷ به افتخار او توسط ایتالیا به‌عنوان رنگ رسمی مسابقه‌ای کشور انتخاب شد. در فرمول یک، رنگ خودرو نه توسط کشوری که خودرو در آن ساخته شده و نه توسط ملیت راننده (گان)
خودرو در آن ساخته شده و نه توسط ملیت راننده (گان) تعیین می‌شد، بلکه توسط ملیت تیمی که وارد خودرو می‌شد، تعیین می‌شد. به عنوان مثال، تیم فراری همیشه رنگ قرمز را طبق سنت "روسو کورسا"، رنگ ملی مسابقات ایتالیا، حفظ کرده است، به جز دو مسابقه آخر در فصل (گرند پری ایالات متحده ۱۹۶۴ و گرند پری مکزیک ۱۹۶۴) که انزو فراری اجازه داد خودروهایش توسط تیم NART با رنگ‌های ملی مسابقات آمریکا (سفید با "نوارهای آبی رنگ "کانینگهام" " در طول) وارد شوند تا به مقامات مسابقات ایتالیایی اعتراض کنند. با این حال، خودروهای فراری که
اعتراض کنند. با این حال، خودروهای فراری که توسط تیم‌های خصوصی غیر ایتالیایی وارد می‌شدند، تا گرند پری بلژیک ۱۹۶۱، رنگ‌های ملی مسابقه‌ای خود را داشتند. در این مسابقه، راننده بلژیکی، اولیویه گندبین، به‌طور خصوصی با یک خودروی فراری که به رنگ زرد مسابقه‌ای بلژیکی رنگ شده بود، وارد مسابقه شد و پس از سه خودروی فراری دیگر که به رنگ قرمز رنگ شده بودند، در جایگاه چهارم قرار گرفت. این خودروها توسط خود تیم فراری اسکودریا وارد مسابقه شده بودند و رانندگان آنها فیل هیل و ریچی گینتر آمریکایی و همچنین ولفگانگ فون تریپس
و ریچی گینتر آمریکایی و همچنین ولفگانگ فون تریپس آلمانی بودند. فراری با جان سورتیس در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۶۴ شرکت کرد و در دو مسابقه آخر (گرند پری ایالات متحده و گرند پری مکزیک) با خودروهای فراری ۱۵۸ که به رنگ سفید و با نوارهای آبی رنگ «"راهروهای مسابقه‌ای کانینگهام"» - رنگ‌های ملی تیم‌های دارای مجوز در ایالات متحده - رنگ‌آمیزی شده بودند، پیروز شد، زیرا این خودروها نه توسط خود کارخانه ایتالیایی، بلکه توسط تیم NART آمریکایی وارد مسابقات شده بودند. این اقدام به عنوان اعتراضی به توافق بین فراری و مقامات
به عنوان اعتراضی به توافق بین فراری و مقامات مسابقات اتومبیل‌رانی ایتالیا در مورد خودروی مسابقه‌ای فراری موتور وسط برنامه‌ریزی شده آنها انجام شد. از آنجایی که خودروهای فراری در فصل‌های و توسط تیم NART و در گرند پری ایتالیا ۱۹۶۶ توسط تیم خصوصی بریتانیایی رگ پارنل وارد مسابقات شدند، گرند پری مکزیک ۱۹۶۴ آخرین باری بود که خودروهای فراری رنگی غیر از رنگ قرمز سنتی در فرمول یک داشتند. در رنگ‌های ملی در فرمول یک عمدتاً با رنگ‌های اسپانسرهای تجاری جایگزین شدند، اما برخلاف اکثر تیم‌های دیگر، فراری همیشه رنگ قرمز
برخلاف اکثر تیم‌های دیگر، فراری همیشه رنگ قرمز سنتی را حفظ کرد، اما سایه رنگ آن متفاوت بود. از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۷، ماشین‌های فراری F1 با رنگ روشن‌تر و تقریباً نارنجی روز-گلو رنگ‌آمیزی می‌شدند تا تعادل رنگ روی صفحه نمایش تلویزیون‌ها تنظیم شود. رنگ اصلی "روسو کورسو" ممکن است در تلویزیون‌های قدیمی‌تر تقریباً قهوه‌ای تیره به نظر برسد. سایه قرمز "روسو کورسو" در گرند پری موناکو ۲۰۰۷، احتمالاً با افزایش حضور تلویزیون‌های با کیفیت بالا در بازار، دوباره به ماشین‌های F1 بازگشت. در گرند پری توسکانی ۲۰۲۰، ماشین‌های
F1 بازگشت. در گرند پری توسکانی ۲۰۲۰، ماشین‌های فراری دوباره با "روسو کورسو" اصلی رنگ‌آمیزی شدند تا هزارمین مسابقه فراری در مسابقات قهرمانی جهان فرمول ۱ را گرامی بدارند. شرکت موتورسیکلت‌سازی ایتالیایی دوکاتی نیز این رنگ را به عنوان یکی از رنگ‌های اصلی خود، هم در موتورسیکلت‌های مسابقه‌ای خود مانند دوکاتی دِسموسِدیچی و هم در موتورسیکلت‌های جاده‌ای خود مانند دوکاتی پانیگاله V2 به کار می‌برد. خودروهای قرمز همچنین در سایر مسابقات قهرمانی موتوراسپرت آلفارومئو و فراری، مانند مسابقات قهرمانی سوپرتورینگ در آلفارومئو
مانند مسابقات قهرمانی سوپرتورینگ در آلفارومئو و مسابقات ۲۴ ساعته لمانز و ۲۴ ساعته دیتونا در آلفارومئو، به‌طور سنتی استفاده می‌شوند. در مقابل، از دهه ۲۰۰۰، مازراتی از رنگ سفید و آبی و آبارث از رنگ سفید با فلش‌های قرمز استفاده کرده‌اند. روسو کورسا نیز یک انتخاب رنگ بسیار محبوب برای خودروهای جاده‌ای فراری است، تقریباً ۸۰٪ از کل فراری‌های فروخته شده به این رنگ هستند.
آلیاتا (از کلمهٔ ایتالیایی aglio به معنای «سیر»؛ به زبان لیگوریایی: aggiadda, تلفظ لیگوریایی: [aˈdʒadˑa]) یک سس تند و خوش‌طعم سس سیر و چاشنی در آشپزی ایتالیایی است که برای طعم‌دهی و همراه کردن گوشت‌های کبابی یا آب‌پز، ماهی و سبزیجات استفاده می‌شود. این سس نخستین بار در روم باستان مستند شده و همچنان بخشی از آشپزی منطقه لیگوریا باقی مانده است. پوراتا یک سس مشابه است که به جای سیر با تره‌فرنگی تهیه می‌شود. آماده‌سازی. "آگلیاتا" با سیر له شده، روغن زیتون، خرده نان، سرکه، نمک و فلفل تهیه می‌شود. خرده نان‌ها در
نان، سرکه، نمک و فلفل تهیه می‌شود. خرده نان‌ها در سرکه خیسانده می‌شوند، سپس آن را فشار می‌دهند و پس از آن سیر را با همزن یا کوبیده به مخلوط اضافه می‌کنند. تهیه آن شامل امولسیون مواد برای جلوگیری از جدا شدن است که با اضافه کردن روغن زیتون به صورت قطره قطره و در حالی که مخلوط دائماً هم زده می‌شود، انجام می‌شود. این غذا عموماً با گوشت، ماهی و سبزیجات کبابی یا آب‌پز همراه است. تاریخچه. ریشه‌های "آگلیاتا" به روم باستان برمی‌گردد. این غذا به عنوان یک غذای متقاطع طبقه اجتماعی توصیف شده است غذای دهقانی معمولی که
طبقه اجتماعی توصیف شده است غذای دهقانی معمولی که توسط افراد طبقه بالا نیز استفاده می‌شود. کتاب آشپزی قرن چهاردهمی "«ونتیان»" بیان می‌کند که "آگلیاتا" را می‌توان «با انواع گوشت» سرو کرد، همان‌طور که در کتاب «"لیبر د کوکینا»" که برای اولین بار در قرن سیزدهم منتشر شد، گزارش شده است، در آنجا آمده است که می‌توان از آن برای «همراهی با هر نوع گوشتی» استفاده کرد. آلیاتا در آشپزی لیگوریا برای همراهی با گوشت‌ها و ماهی استفاده می‌شود و به عنوان «یک کلاسیک لیگوریایی» توصیف شده است. این سس همچنان به‌طور گسترده در آشپزی
شده است. این سس همچنان به‌طور گسترده در آشپزی ایتالیا مورد استفاده قرار می‌گیرد. غذاهای مشابه. سس پوراتا با استفاده از تمام مواد موجود در آلیاتا تهیه می‌شود، با این تفاوت که سیر جای خود را به تره فرنگی (در ایتالیایی: porri) می‌دهد.
ماریانا پیا "ماریا" ویلانی شیکولونه (متولد رم در ۱۱ مه ۱۹۳۸) یک شخصیت تلویزیونی، ستون‌نویس و خواننده ایتالیایی است. زندگینامه. او در سال ۱۹۳۸ در رم از رومیلدا ویلانی، معلم پیانو، و ریکاردو شیکولونه (که رسماً ازدواج نکرده بودند) متولد شد. خواهر بزرگتر وی، سوفیا کاستانزا بریجیدا ویلانی شیکولونه است (که بعدها با نام سوفیا لورن شناخته شد). پدر در این زمان آنها را ترک کرد و نزد خانواده‌اش در پوتزولی بازگشت. از این رو، با آنکه سوفیا را که در خانه او در رم بزرگ شده بود، به عنوان دختر خود قانوناً به رسمیت شناخت،
بود، به عنوان دختر خود قانوناً به رسمیت شناخت، ماریا، که در خانه پدربزرگ و مادربزرگش بزرگ شده بود، را نشناخت. او که با نام ماریا ویلانی (نام خانوادگی مادرش) در پوتزولی به مدرسه ابتدایی رفته بود، به اجبار مادرش رومیلدا مجبور به ترک تحصیلش شد تا همراه او به رم برود، جایی که او قبلاً به همراه سوفیا برای یک تست بازیگری موفق در چینه‌چیتا نقل مکان کرده بود. وقتی به پایتخت رسید، ماریای جوان مجبور شد در یک اتاق قفل‌شده بماند. اگرچه او مشتاق بود تحصیلاتش را تمام کند، اما از تحصیل او جلوگیری شد زیرا تحصیل او درمدرسه
اما از تحصیل او جلوگیری شد زیرا تحصیل او درمدرسه راهنمایی خواهر بازیگر آینده‌دارش، سوفیا شیکولونه، نامناسب تلقی می‌شد، چرا که پدرش او را به رسمیت نشناخته بود. در این اثنا وقتی پدرشان، که به دلیل شکست در معاملات املاک و مستغلات بدهکار شده بود، از طریق دختر مشهورش سوفیا، دو میلیون لیر از رومیلدا وام خواست، این مبلغ تنها در ازای به رسمیت شناختن ماریا به او داده شد. او که اکنون ماریا سیکولونه نام گرفته بود، در بیست سالگی از مدرسه راهنمایی فارغ‌التحصیل شد و توانست تحصیلات خود را به پایان برساند و در سال 1976،
تحصیلات خود را به پایان برساند و در سال 1976، در سن 38 سالگی، مدرک ادبیات خود را دریافت کرد. او اغلب خواهرش سوفیا و تهیه‌کننده و شریک زندگی‌اش کارلو پونتی را در صحنه‌های فیلم در سراسر جهان، از جمله اسپانیا و هالیوود، همراهی می‌کرد. به لطف مهارت‌های آواز و آشپزی‌اش، همچنین در سطح بین‌المللی شناخته شد و با فرانک سیناترا، هرچند برای سرگرمی، همانطور که خودش اعلام کرد، دوئت اجرا می‌کرد. فرانک سیناترا به او پیشنهاد داد که برای شرکت در یکی از آلبوم‌های آینده‌اش تست بدهد و آینده درخشانی را برای او پیش‌بینی می‌کرد.
بدهد و آینده درخشانی را برای او پیش‌بینی می‌کرد. در سال 1972، او آهنگ «Nonfinite mai» را ضبط کرد که تم پایانی مینی سریال «بیبی پیک» بود. ماریا پس از بازگشت به رم، با رومانو موسولینی، نوازنده پیانو جاز و فرزند چهارم بنیتو موسولینی و راکله گوئیدی، آشنا شد. پس از مدتی آشنایی، این زوج در سال ۱۹۶۲ در پرداپیو، در میان پوشش خبری فراوان، ازدواج کردند. این زوج صاحب دو دختر شدند: الساندرا در سال ۱۹۶۲ و الیزابتا در سال ۱۹۶۷؛ هر دو دختر او را مادربزرگ کردند. این ازدواج به دلیل روابط نامشروع مکرر رومانو موسولینی دوام
به دلیل روابط نامشروع مکرر رومانو موسولینی دوام زیادی نداشت. این دو در سال ۱۹۷۱ از هم جدا شدند و در سال ۱۹۷۶ طلاقشان نهایی شد. او که از فروپاشی عصبی رنج می‌برد، با عبدالمجید تمیز، متخصص قلب ایرانی و رئیس بخش توانبخشی قلبی در بیمارستان اس. کامیلو فورلانینی، آشنا شد و برای دومین بار با او ازدواج کرد او تا زمان مرگ مادرش رومیلدا بر اثر سرطان در سال ۱۹۹۱ در کنار او ماند. در سال ۲۰۰۶، او در مراسم تشییع جنازه همسر سابقش رومانو موسولینی شرکت کرد و دخترانش را نیز همراهی کرد. در سال ۲۰۱۶، او قبل از بازنشسته شدن،
همراهی کرد. در سال ۲۰۱۶، او قبل از بازنشسته شدن، آخرین حضور عمومی خود را در برنامه زنده دومنیکا به همراه دخترش الساندرا انجام داد. ماریا شیکولونه به عنوان یک آشپز و نویسنده دستور غذا برای عموم شناخته شد و اغلب به عنوان مفسر مهمان در برنامه‌های تلویزیونی ظاهر می‌شد. در اوایل دهه ۲۰۰۰، او به همراه لوکا جوراتو و پائولا سالوتزی ستونی منظم در Unomattina داشتi. ترانه‌شناسی. تک‌آهنگ
جوزپه گوارینو (۱۵ نوامبر ۱۹۲۲ – ۱۷ آوریل ۲۰۲۰) حقوق‌دان و سیاستمدار ایتالیایی از دموکراسی مسیحی بود. او به‌طور کوتاه در سال ۱۹۸۷ وزیر دارایی و از ژوئن ۱۹۹۲ تا آوریل ۱۹۹۳ وزیر صنعت و وزیر شرکت‌های دولتی بود. زندگی اولیه و تحصیلات. گوارینو در ناپل در ۱۵ نوامبر ۱۹۲۲ به دنیا آمد. خانواده‌اش اصالتاً از سولوفرا بودند. پدرش زمانی که جوزپه تنها یازده سال داشت درگذشت. گوارینو حقوق خواند و در حقوق عمومی تخصص گرفت. فعالیت حرفه‌ای. گوارینو کار خود را در دانشگاه ساساری در سال ۱۹۵۰ آغاز کرد و به استاد حقوق عمومی در آنجا
سال ۱۹۵۰ آغاز کرد و به استاد حقوق عمومی در آنجا تبدیل شد. او همچنین حقوق عمومی را در دانشگاه سینیا تدریس کرد. از ۱۹۶۷ تا ۱۹۸۷ او مدیر بانک ایتالیا بود. او به فهرست مجلس نمایندگان از حزب دموکراسی مسیحی انتخاب شد. در سال ۱۹۸۷ به عنوان وزیر دارایی در کابینه آمینتوره فانفانی منصوب شد. گوارینو در ژوئن ۱۹۹۲ به عنوان وزیر صنعت و وزیر شرکت‌های دولتی در کابینه جولیانو آماتو منصوب شد. در طول دوره وزارت، گوارینو به‌طور مداوم تلاش‌های خصوصی‌سازی دولت را نقد می‌کرد. دوره وزارت او در آوریل ۱۹۹۳ به پایان رسید. آثار،
دوره وزارت او در آوریل ۱۹۹۳ به پایان رسید. آثار، دیدگاه‌ها و درگذشت. گوارینو نویسنده چندین کتاب و مقاله بود. برخی از کتاب‌های او شامل "به سوی اروپا، یا پایان سیاست" منتشرشده در ۱۹۹۷ و "تصویب لیسبون؟" منتشرشده در ۲۰۰۸ هستند. گوارینو یک کاتولیک متعهد بود. اگرچه او در ابتدا دیدگاه طرفدار اروپا داشت، اما بعدها از تحول اتحادیه اروپا انتقاد کرد. او استدلال کرد که در سال ۱۹۹۹ یک "کودتای مبهم" رخ داده است که به تصویب مقرره EC شماره ۱۴۶۶–۹۷۳ اشاره دارد. گوارینو در رم در ۱۷ آوریل ۲۰۲۰ درگذشت و ۹۷ سال داشت.
بادبزن‌دار در سمت راست پادشاه - که گاهی اوقات به بادبزن‌دار در دست راست پادشاه نیز ترجمه می‌شود - منصب یا عنوانی بود که به درباریان مصر باستان داده می‌شد. این عنوان دلالت بر رابطه شخصی یا رسمی بسیار نزدیک با فرعون دارد. در دوران آمنهوتپ دوم و توتمس چهارم، این عنوان توسط مقاماتی مانند نایب‌السلطنه کوش، مباشر ارشد پادشاه و چندین معلم، مانند سنندجم در زمان توت‌عنخ‌آمون، استفاده می‌شد. صحنه‌هایی که بادبزن‌داران را به تصویر می‌کشند، آنها را در حالی نشان می‌دهند که یک بادبزن بلند با یک پر در دست دارند. از دیگر
که یک بادبزن بلند با یک پر در دست دارند. از دیگر دارندگان عناوین مهم می‌توان به مایهرپری اشاره کرد که در دره پادشاهان به خاک سپرده شد.
بت‌ساز (به انگلیسی: The Idolmaker) یک درام و موزیکال آمریکایی محصول ۱۹۸۰ به کارگردانی تیلور هاکفورد در اولین تجربه کارگردانی‌اش، نوشته ادوارد دی لورنزو با بازی ری شارکی، پیتر گلگر، پل لند، توا فلدشو و جو پانتولیانو است. این فیلم که اقتباسی آزاد از زندگی باب مارکوچی، مروج/تهیه‌کننده موسیقی راک، است، فرانکی آوالون و فابیان از کشفیات او بودند و به عنوان مشاور فنی برای تولید فیلم فعالیت داشتند، اولین حضور گلگر و لند را روی پرده سینما رقم زد. این فیلم در ۱۴ نوامبر ۱۹۸۰ اکران شد و با نقدهای عموماً مثبت روبرو شد و
۱۹۸۰ اکران شد و با نقدهای عموماً مثبت روبرو شد و بیش از ۲٫۶ میلیون دلار در گیشه فروش داشت. شارکی برای بازی در این فیلم برنده جایزه گلدن گلوب شد. بازسازی احتمالی. در مارس ۲۰۲۵، اعلام شد که سم رنچ کارگردانی و بازسازی این فیلم را بر عهده خواهد داشت.
پروژه استارگیت (به انگلیسی: Stargate Project) که با نام رسمی Stargate LLC در دلاور ثبت شده است، یک شرکت چندملیتی آمریکایی و سرمایه‌گذاری مشترک در زمینه هوش مصنوعی (AI) است که توسط اوپن‌ای‌آی، سافت‌بنک، اوراکل و شرکت سرمایه‌گذاری MGX ایجاد شده است. این سرمایه‌گذاری مشترک قصد دارد تا سال ۲۰۲۹، مبلغی تا ۵۰۰ میلیارد دلار آمریکا را در زیرساخت‌های هوش مصنوعی در ایالات متحده سرمایه‌گذاری کند. این پروژه از سال ۲۰۲۲ در حال برنامه‌ریزی بوده و در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۵ توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ، رسماً اعلام
ایالات متحده، دونالد ترامپ، رسماً اعلام شد. ماسایوشی سان، مدیرعامل سافت‌بنک، رئیس هیئت مدیره این سرمایه‌گذاری مشترک است. این پروژه به افتخار فیلم ۱۹۹۴ "استارگیت" نام‌گذاری شده است که در آن استارگیت‌ها دروازه‌هایی به جهان‌های دیگر بودند. به دلیل مقیاس بزرگ این برنامه، آن را با پروژه منهتن مقایسه کرده‌اند. تا تاریخ ۷ اوت ۲۰۲۵، این سرمایه‌گذاری مشترک هنوز آغاز نشده بود و هیچ بودجه‌ای، از جمله ۱۰۰ میلیارد دلار اولیه، جمع‌آوری نشده بود. تاریخچه. اصطلاح «استارگیت» به سال ۲۰۲۴ بازمی‌گردد، زمانی که اوپن‌ای‌آی و
به سال ۲۰۲۴ بازمی‌گردد، زمانی که اوپن‌ای‌آی و مایکروسافت توسعه یک ابررایانه هوش مصنوعی به ارزش ۱۰۰ میلیارد دلار را آغاز کردند. در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۵، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ این سرمایه‌گذاری مشترک را در یک کنفرانس مطبوعاتی در کاخ سفید، با همراهی سم آلتمن از اوپن‌ای‌آی، لری الیسون از اوراکل و ماسایوشی سان از سافت‌بنک اعلام کرد. دونالد ترامپ آن را «بزرگ‌ترین پروژه زیرساخت هوش مصنوعی در تاریخ» نامید و اشاره کرد که از اعلامیه‌های اضطراری برای تسریع توسعه پروژه، به ویژه در مورد زیرساخت انرژی، استفاده خواهد کرد. لری
در مورد زیرساخت انرژی، استفاده خواهد کرد. لری الیسون ادعا کرد که استارگیت می‌تواند به تولید واکسن‌های mRNA علیه سرطان با کمک هوش مصنوعی منجر شود و چنین واکسن‌هایی می‌توانند «به صورت رباتیک» یا با بهره‌گیری از هوش مصنوعی «در حدود ۴۸ ساعت» طراحی شوند. این سرمایه‌گذاری مشترک با سرمایه‌گذاری اولیه ۱۰۰ میلیارد دلار راه‌اندازی شد و برنامه‌هایی برای افزایش آن به ۵۰۰ میلیارد دلار تا سال ۲۰۲۹ وجود دارد. ایلان ماسک، مدیرعامل شرکت رقیب اوپن‌ای‌آی یعنی xAI، گفت که این سرمایه‌گذاری مشترک فاقد تأمین مالی لازم برای رسیدن
مشترک فاقد تأمین مالی لازم برای رسیدن به سطوح سرمایه‌گذاری وعده‌داده‌شده است. این ادعا بعداً توسط سم آلتمن رد شد. رنه هاس، مدیرعامل آرم هولدینگز، اظهار داشت که حمایت مالی پشت این پروژه «بسیار مستحکم» است. وب‌سایت "The Information" گزارش داد که سافت‌بنک و اوپن‌ای‌آی هر کدام ۱۹ میلیارد دلار سرمایه برای تأمین مالی اولیه استارگیت متعهد شده‌اند و هر کدام ۴۰٪ از سهام این سرمایه‌گذاری مشترک را در اختیار خواهند داشت، در حالی که اوراکل و MGX هر کدام ۷ میلیارد دلار مشارکت خواهند کرد و مابقی بودجه از طریق شریک محدود
خواهند کرد و مابقی بودجه از طریق شریک محدود و تأمین مالی از طریق بدهی تأمین خواهد شد. به گزارش "فایننشال تایمز"، زیرساخت‌هایی که به عنوان بخشی از این پروژه ساخته می‌شوند، به‌طور انحصاری در اختیار اوپن‌ای‌آی خواهند بود. "وال استریت ژورنال" گزارش داد که سافت‌بنک، حامی مالی اصلی استارگیت، ممکن است تنها ۱۰٪ از بودجه را به صورت سهام تأمین کند و مابقی از طریق بدهی یا تأمین مالی مبتنی بر بدهی فراهم شود. همزمان با اعلام این پروژه، مایکروسافت و اوپن‌ای‌آی توافقنامه جدیدی امضا کردند که به مایکروسافت حق تقدم در ظرفیت
امضا کردند که به مایکروسافت حق تقدم در ظرفیت محاسبات ابری آینده اوپن‌ای‌آی را می‌دهد، در حالی که به اوپن‌ای‌آی اجازه می‌دهد در صورت انصراف مایکروسافت، از دیگر ارائه‌دهندگان خدمات ابری استفاده کند. در ۱ آوریل ۲۰۲۵، سافت‌بنک اعلام کرد که انتظار می‌رود اولین بودجه ۱۰ میلیارد دلاری آن از بانک ژاپنی میزوهو و سایر وام‌دهندگان قرض گرفته شود. در ۱۷ آوریل ۲۰۲۵، فایننشال تایمز گزارش داد که اوپن‌ای‌آی و اوراکل در حال بررسی سرمایه‌گذاری آتی در بریتانیا هستند، زیرا آنها در حال جستجوی مکان‌های خارج از کشور برای ساخت
در حال جستجوی مکان‌های خارج از کشور برای ساخت زیرساخت‌های هوش مصنوعی بودند. در ۱۶ مه ۲۰۲۵، انویدیا، سیسکو و اوپن‌ای‌آی برنامه‌هایی را برای کمک به ساخت مرکز داده هوش مصنوعی «استارگیت امارات» در امارات متحده عربی اعلام کردند. انتظار می‌رود استارگیت امارات در سال ۲۰۲۶ افتتاح شود. در ۲۲ مه ۲۰۲۵، جی‌پی مورگان چیس موافقت کرد که ۲٫۳ میلیارد دلار به اوپن‌ای‌آی و شرکایش برای پروژه‌های مرکز داده استارگیت در آبیلین، تگزاس، وام دهد. این پروژه توسط یک سرمایه‌گذاری مشترک با مشارکت Blue Owl Capital, Crusoe Energy Systems
با مشارکت Blue Owl Capital, Crusoe Energy Systems و Primary Digital Infrastructure در حال توسعه است و به شرکت اوراکل اجاره داده شده است. در ۷ اوت ۲۰۲۵، "بلومبرگ نیوز" گزارش داد که پروژه هنوز آغاز نشده و هیچ بودجه‌ای برای تأمین بودجه اولیه ۵۰۰ میلیارد دلاری پروژه جمع‌آوری نشده است. بر اساس گزارش بلومبرگ نیوز، عدم قطعیت بازار، سیاست تجاری آمریکا و ارزش‌گذاری سخت‌افزارهای هوش مصنوعی باعث این تأخیر شده است. این گزارش همچنین افزود که ماسایوشی سان قبلاً با تی‌اس‌ام‌سی برای سرمایه‌گذاری ۱ تریلیون دلاری در آریزونا
برای سرمایه‌گذاری ۱ تریلیون دلاری در آریزونا تماس گرفته بود. ساختار. این سرمایه‌گذاری مشترک در حال حاضر در حال ساخت ۱۰ مرکز داده در آبیلین، تگزاس است، و قصد دارد به ایالت‌ها و کشورهای بیشتری مانند بریتانیا، نروژ، ژاپن و امارات متحده عربی گسترش یابد، و ترامپ گفته است که از فرمان اجرایی برای کمک به ساخت زیرساخت‌های این سرمایه‌گذاری مشترک استفاده خواهد کرد. این سرمایه‌گذاری جدید ادعا می‌کند که بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ شغل در ایالات متحده ایجاد خواهد کرد. آلتمن گفته است که سافت‌بنک «مسئولیت مالی» و اوپن‌ای‌آی «مسئولیت
که سافت‌بنک «مسئولیت مالی» و اوپن‌ای‌آی «مسئولیت عملیاتی» این سرمایه‌گذاری را بر عهده خواهند داشت. آرم هولدینگز، مایکروسافت، انویدیا، اوراکل و اوپن‌ای‌آی شرکای فناوری اولیه و کلیدی هستند. در ۲۲ مه ۲۰۲۵، جی۴۲، اوپن‌ای‌آی، اوراکل، انویدیا، گروه سافت‌بنک و سیسکو شراکتی را برای ساخت استارگیت امارات، یک مرکز داده در امارات متحده عربی، اعلام کردند.
«سرود ملی ساردینی(به ایتالیایی ) که با عنوان آغازین آن نیز شناخته می‌شود. سرود ملی پادشاهی ساردینیا تحت حکومت دودمان ساووری و پادشاهی ایتالیا بود. تاریخچه. با قدمتی به دههٔ ۱۸۳۰، این سرود در گویش زبان ساردو-لوگودوریزبان ساردینی توسط کشیش ساردینی ویتوریو آنجیوس نوشته شد، که در سال ۱۸۴۲ از روحانیت بیرون آمد. موسیقی آن توسط مائسترو جیووانی گونلا (۱۸۰۴–۱۸۵۴) از ساساری ساخته شد، که همچنین موسیقی‌دان گردان سلطنتی بود. این سرود برای نخستین بار در تئاتر شهر کالیاری در تاریخ ۲۰ فوریه ۱۸۴۴ اجرا شد. نسخه اصلی این قطعه
تاریخ ۲۰ فوریه ۱۸۴۴ اجرا شد. نسخه اصلی این قطعه موسیقی توسط پروفسور فرانچسکو چزاره کاسولا، رئیس وقت مؤسسه تاریخ اروپای مدیترانه‌ای (ISEM) شورای ملی تحقیقات ایتالیا (CNR)، در بایگانی تالار موسیقی در کالیاری پیدا شد. به گفته کاسولا، این سرود رسمی مورد احترام فراوان حاکمان سرزمین اصلی ایتالیا در پیمونت بود. بنا به خواسته صریح ویکتور امانوئل سوم، امپراتور ایتالیا، این قطعه برای آخرین بار به‌طور رسمی در سال ۱۹۳۷ توسط گروه کر کلیسای سیستین، به مدیریت لورنزو پروسی، اجرا شد، زمانی که پاپ پیوس یازدهم جایزه گلدن رز
اجرا شد، زمانی که پاپ پیوس یازدهم جایزه گلدن رز را به ملکه النا اعطا کرد. این سرود "عملاً" با راهپیمایی سلطنتی ایتالیا جایگزین شددر اوایل سال ۱۸۶۱، اما جایگاه رسمی خود را تنها در سال ۱۹۴۶ از دست داد، زمانی که سلطنت به‌طور قطعی لغو شد و «سرود ایتالیایی‌ها» به عنوان سرود ملی موقت جمهوری تازه اعلام‌شده ایتالیا انتخاب شد. در سال ۱۹۹۱، «در تاریخ ۲۹ مه، طبق رسم معمول استقبال از هیئت دیپلماتیک خارجی، توسط گروه موسیقی کارابینیری در کاخ کوئیرینال اجرا شد. این اجرا به منظور ادای احترام به اصالت ساردینیایی فرانچسکو
به منظور ادای احترام به اصالت ساردینیایی فرانچسکو کوسیگا، رئیس‌جمهور ایتالیا، انجام شد. این اجرا پس از استعفای کوسیگا از این سمت در ۲۸ آوریل ۱۹۹۲، دوباره اجرا شد. در سال ۲۰۰۱، این سرود به مناسبت مراسم خاکسپاری ماری خوزه بلژیکی، آخرین ملکه ایتالیا، اجرا شد. متن آهنگ. این سرود کاملاً به زبان ساردینیایی و به‌طور خاص به گویش لوگودوری نوشته شده است. خداوند پادشاه را حفظ کند خداوند پادشاه را حفظ کند سرزمین ساردینی را نجات دهد و جلالی به پرچم داده شود که از سوی پادشاه اعطا شود! ای کسی که در دل ما حضور داری، ای که
اعطا شود! ای کسی که در دل ما حضور داری، ای که شجاعت را در وجودمان کم نگذاری، چه از سر قدرت و چه از سر ترس، هیچ‌گاه ما را ترک نکن، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… صد دلیر، یکی یا صدها، با شمشیر و تفنگ، در دژ و دیوارها، به پیش خواهیم رفت، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… تنها در مرگ تسلیم شویم، همانند ساردینیای کهن، نه در زندگی به دشمن، که از تو داده می‌شود، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… ای کسانی که وفادار و دلیر هستند، ما با فرزندان خود به پیش می‌رویم، به خوبی خود را اثبات کردیم، فرزندان
پیش می‌رویم، به خوبی خود را اثبات کردیم، فرزندان آن‌ها، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… ای تو که می‌خواهی وفاداری و عشق خود را نشان دهی، در رگ‌هایمان احساس می‌شود، ساردینی آن را حس می‌کند، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… ای که دشمن را نشان می‌دهی، و وحشت را از دل برمی‌انگیزی، خشم او فوران می‌کند، به سوی یک فرمان تو، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… فرمان ده بر کسی که خطا کرده است، اگرچه بسیار سخت باشد، و مطمئن باش که انجام خواهد شد، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… ای نیروی شگفت‌انگیز، که
خداوند پادشاه را حفظ کند… ای نیروی شگفت‌انگیز، که پیش از رومیان بود، و در برابر آفریقاییان، تو آن را خواهی دید، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… ای نیروی بسیار شگفت‌انگیز، که قادر است برتری یابد، آن را به اجرا درمی‌آورد، به فرمان تو، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… ای وفاداران و مردان دلیر، خشنودی تو را ببینند، که در هر واقعه‌ای حضور دارند، آن‌هایی که پیش از این بودند، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند سرزمین ساردینی را نجات دهد و جلالی به پرچم داده شود که از سوی پادشاه اعطا شود!