payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یک زن در اختیار داشت، ناراضی بود و به دوستانش نوشت که ترجیح می‌داد در دوران روم باستان زندگی کند. مدتی به‌طور جدی به این فکر می‌کرد که تجارت پدرش را به عهده بگیرد. او با تعدادی از مردان دانشمند مسن‌تر — که عمدتاً مشتریان پدرش بودند — مکاتبه داشت که به عنوان مربیان فکری او عمل می‌کردند. او خود شروع به نگارش مقالات فلسفی کرد که در میان دوستانش با عنوان "Oeuvre des loisirs" ("کار برای آرامش") به صورت نسخه‌های خطی توزیع می‌شد. در سال ۱۷۷۷، او در یک مسابقه جستار با موضوع "چگونه آموزش زنان می‌تواند به بهتر شدن
با موضوع "چگونه آموزش زنان می‌تواند به بهتر شدن مردان کمک کند" شرکت کرد. مقاله او برنده جایزه نشد. پیش از انقلاب. ازدواج. در محیط اجتماعی خانواده فیلیپون، ازدواج‌ها معمولاً ترتیب داده می‌شدند؛ غیرمعمول بود که زنی جوان مانند مانون فیلیپون، که تنها فرزند والدینی نسبتاً مرفه بود، تا سن بیست‌سالگی ازدواج نکرده باشد. او حداقل ده پیشنهاد ازدواج دریافت کرد اما همه را رد کرد. او رابطه کوتاهی با نویسنده Pahin de la Blancherie داشت که برای او به یک ناامیدی دردناک ختم شد. یکی از دوستان پدرش، یک بیوه ۵۶ ساله که با او
شد. یکی از دوستان پدرش، یک بیوه ۵۶ ساله که با او دربارهٔ مسائل فلسفی مکاتبه داشت، از او خواست که در املاکش با او زندگی کند تا بتوانند با هم فلسفه مطالعه کنند. او به این مرد اشاره کرد که ممکن است یک ازدواج عشق افلاطونی را در نظر بگیرد، اما چنین چیزی تحقق نیافت. در سال ۱۷۷۶، مانون فیلیپون با ژان-ماری رولان دو لا پلاتیر که بیست سال از او بزرگ‌تر بود آشنا شد. او بازرس صنایع در پیکاردی بود و مسئول کنترل کیفیت محصولات صنعتگران محلی. او در زمینه تولید، تجارت و سیاست اقتصادی، به ویژه در صنعت نساجی تخصص داشت.
و سیاست اقتصادی، به ویژه در صنعت نساجی تخصص داشت. باهوش، اهل مطالعه و سفرکرده بود، اما به عنوان فردی شناخته می‌شد که به سختی نظرات دیگران را می‌پذیرفت و به راحتی آزرده می‌شد. به همین دلیل، اغلب در اجرای اصلاحات اقتصادی مورد نظرش موفق نبود و حرفه‌اش به اندازه‌ای که خود انتظار داشت، موفقیت‌آمیز نبود. خانواده رولان زمانی به اشراف پایین‌رتبه تعلق داشتند، اما تا پایان قرن هجدهم دیگر عنوانی نداشتند. تفاوت آشکاری در جایگاه اجتماعی آنها با خانواده فیلیپون، که از صنعتگران و فروشندگان بودند، وجود داشت. این مسئله
صنعتگران و فروشندگان بودند، وجود داشت. این مسئله باعث شد که مانون فیلیپون در ابتدا پیشنهاد ازدواج رولان را در سال ۱۷۷۸ رد کند. اما یک سال بعد، او پیشنهاد را پذیرفت. برنامه‌های ازدواج در ابتدا مخفی نگه داشته شد، زیرا رولان انتظار داشت که خانواده‌اش اعتراض کنند. بر اساس استانداردهای آن زمان، این ازدواج نوعی "هایپرگامی" محسوب می‌شد: ازدواجی که به دلیل تفاوت زیاد در جایگاه اجتماعی همسران نامناسب تلقی می‌شد. آنها در فوریه ۱۷۸۰ ازدواج کردند و ابتدا در پاریس زندگی کردند، جایی که رولان در وزارت کشور کار می‌کرد. از
کردند، جایی که رولان در وزارت کشور کار می‌کرد. از همان ابتدا، مادام رولان در کارهای همسرش کمک می‌کرد و عملاً نقش منشی او را ایفا می‌کرد. در اوقات فراغت، او در باغ گیاه‌شناسی پاریس به سخنرانی‌های تاریخ طبیعی می‌رفت. در آنجا با لویی-اوگوستین بوسک دانتیک، یک تاریخ طبیعی که تا زمان مرگش دوست صمیمی او باقی ماند، آشنا شد. دوستی او با فرانسوا-زاویه لانته‌ناس، که بعدها نماینده مجلس شد، نیز از همین دوران آغاز شد. آمین و لیون. پس از یک سال در پاریس، این زوج به آمین (شهر) نقل مکان کردند. تنها فرزند آنها، ائودورا، در
نقل مکان کردند. تنها فرزند آنها، ائودورا، در سال ۱۷۸۱ در آنجا متولد شد. برخلاف عرف آن زمان — اما کاملاً مطابق با نظریات روسو — مادام رولان شیردهی دخترش را شخصاً بر عهده گرفت و از دایه استفاده نکرد. او گزارشی مفصل و صریح از زایمان و مشکلات شیردهی نوشت که پس از مرگش منتشر شد. این زوج زندگی بسیار آرامی در آمین داشتند و ارتباط اجتماعی کمی برقرار می‌کردند. در این مدت، مادام رولان همچنان در کارهای همسرش کمک می‌کرد و به تدریج نقش بیشتری در نگارش و ویرایش متون به دست آورد. با گذشت زمان، او به نویسنده‌ای بهتر از
دست آورد. با گذشت زمان، او به نویسنده‌ای بهتر از همسرش تبدیل شد، و در نهایت، ژان-ماری رولان او را به عنوان شریک فکری برابر خود پذیرفت.
داریا سرگِیِونا کاساتکینا (زاده ۷ مه ۱۹۹۷) یک بازیکن حرفه‌ای تنیس اهل روسیه است. او در اواخر فصل ۲۰۱۸ برای نخستین بار در بین ده نفر برتر رتبه‌بندی WTA قرار گرفت و در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۲ به رتبه هشتم جهان رسید. کاساتکینا تاکنون هشت عنوان انفرادی و یک عنوان دو نفره را در دبلیو تی ای تور کسب کرده است. او در خانواده‌ای ورزشی به دنیا آمد؛ پدر و مادرش در رشته‌های دوومیدانی و هاکی روی یخ در سطح ملی فعالیت داشتند. کاساتکینا با تشویق برادر بزرگترش در شش‌سالگی به تنیس روی آورد. او در دوران نوجوانی بسیار موفق بود و قهرمانی
او در دوران نوجوانی بسیار موفق بود و قهرمانی مسابقات زیر ۱۶ سال اروپا و همچنین یک عنوان قهرمانی گرند اسلم جوانان را در اوپن فرانسه ۲۰۱۴ به دست آورد. کاساتکینا به سرعت در رده‌بندی حرفه‌ای پیشرفت کرد و در حالی که تنها ۱۸ سال داشت، به رتبه ۳۲ جهان رسید و در سال ۲۰۱۷، نخستین عنوان WTA خود را در چارلستون اوپن کسب کرد. او در سال ۲۰۱۸ با قرار گرفتن در فینال اوپن ایندین ولز ۲۰۱۸ در برابر نائومی اوساکا، به شهرت رسید. این مسابقه به عنوان نمادی از نسل جدید تنیس زنان شناخته شد. او مهم‌ترین عناوین خود را در جام کرملین
شد. او مهم‌ترین عناوین خود را در جام کرملین ۲۰۱۸ و تروفی سن‌پترزبورگ ۲۰۲۱ در روسیه کسب کرد. پس از سه فصل موفق در WTA، کاساتکینا در سال ۲۰۱۹ دچار افت شد و به نیمه پایین جدول ۱۰۰ نفر برتر سقوط کرد. اما در سال ۲۰۲۱ با کسب دو عنوان قهرمانی، به جمع ۳۰ نفر برتر بازگشت و در سال ۲۰۲۲ با دو قهرمانی دیگر، مجدداً در بین ۱۰ نفر برتر قرار گرفت. در مسابقات تیمی، کاساتکینا نقش کلیدی در قهرمانی تیم روسیه در جام بیلی جین کینگ ۲۰۲۰–۲۱ ایفا کرد و در تمام مسابقات خود پیروز شد. در کنار آناستازیا پاولیوچنکوا، لیودمیلا سامسونوا،
در کنار آناستازیا پاولیوچنکوا، لیودمیلا سامسونوا، ورونیکا کودرمتووا و کاترینا الکساندرووا، او به روسیه کمک کرد تا برای نخستین بار از سال ۲۰۰۸، قهرمان این رقابت‌ها شود. کاساتکینا به دلیل سبک بازی خلاقانه و تنوع در ضرباتش شناخته می‌شود. در مقایسه با بازیکنانی که به قدرت فیزیکی و ضربات سنگین متکی هستند، او از سرعت و هوش تاکتیکی خود برای غلبه بر حریفان استفاده می‌کند. زندگی. داریا در تولیاتی، استان سامارا از پدر و مادری به نام تاتیانا بوریسوونا (تیمکوفسکایا) و سرگئی ایگورویچ کاساتکین به دنیا آمد. تولیاتی یک
و سرگئی ایگورویچ کاساتکین به دنیا آمد. تولیاتی یک شهر صنعتی در جنوب شرقی مسکو است که حدود با پایتخت فاصله دارد. پدر او به عنوان مهندس در آوتوواز کار می‌کند و مادرش وکیل بود. هر دو والدین او در سطح ملی در ورزش روسیه (بر اساس نامزدهای استادی در ورزش) رتبه‌بندی شده بودند؛ مادرش در دوومیدانی و پدرش در هاکی روی یخ. کاساتکینا یک برادر بزرگتر به نام الکساندر دارد که تنیس را به‌طور تفریحی بازی می‌کرد و والدینشان را متقاعد کرد که داریا را نیز از سن شش‌سالگی به این ورزش وارد کنند. او در ابتدا دو تا سه بار در هفته
ورزش وارد کنند. او در ابتدا دو تا سه بار در هفته بازی می‌کرد و پس از دو سال، در مسابقات سطح بالاتر شرکت کرد. حرفه. سال‌های جوانی. در دوران جوانی، کاساتکینا به رتبه‌ای تا حد ۳ در جهان دست یافت. او اندکی پس از ۱۴ سالگی در تورنمنت‌های جوانان ITF شرکت کرد و در دومین رویداد حرفه‌ای خود، جام سامارا در سطح پایین‌تر درجه ۴، اولین عنوان خود را کسب کرد. در اوایل سال ۲۰۱۲، زمانی که هنوز ۱۴ ساله بود، کاساتکینا دو تورنمنت سطح بالاتر درجه ۲ را در مولداوی و فرانسه فتح کرد که اولین رویداد درجه ۲ او نیز محسوب می‌شد. در
کرد که اولین رویداد درجه ۲ او نیز محسوب می‌شد. در پایان همان سال، او در کنار الیزاوتا کولیچکووا و آلینا سیلیچ به روسیه کمک کرد تا به فینال Junior Fed Cup برسد، جایی که آن‌ها در برابر تیم ایالات متحده نایب‌قهرمان شدند. کاساتکینا در سال ۲۰۱۳ در سطح بالای تورنمنت‌های جوانان درخشید. او در ژانویه برای اولین بار به فینال سطح ۱ در مسابقات دونفره رسید و در ماه آوریل نیز اولین فینال خود را در بخش انفرادی تجربه کرد. پس از شکست در دو رویداد سطح A سال قبل، او در ماه مه در جایزه Bonfiglio نایب‌قهرمان شد و در فینال
مه در جایزه Bonfiglio نایب‌قهرمان شد و در فینال مغلوب بلیندا بنچیچ گردید. در ماه ژوئن، او اولین پیروزی‌های خود را در مسابقات گرند اسلم جوانان به دست آورد و به مرحله یک‌چهارم نهایی اوپن فرانسه راه یافت. پس از این مسابقات، او تا اواخر اوت در هیچ رقابتی شرکت نکرد و سپس اولین عنوان سطح ۱ خود را در مسابقات قهرمانی زمین سخت بین‌المللی در ایالات متحده به دست آورد. کاساتکینا سال ۲۰۱۴ را به عنوان بهترین سال دوران جوانی خود پشت سر گذاشت، علی‌رغم اینکه تنها در پنج تورنمنت شرکت کرد. او در اوپن فرانسه ۲۰۱۴ تنها گرند
شرکت کرد. او در اوپن فرانسه ۲۰۱۴ تنها گرند اسلم جوانان خود را در بخش انفرادی به دست آورد. به عنوان بخت هشتم قهرمانی، او در فینال برابر ایوانا یوروویچ، بخت نخست، پس از باخت در ست اول، پیروز شد. او اولین دختر روسی بود که پس از نادیا پترووا در ۱۹۹۸ موفق به کسب این عنوان شد و به روسیه کمک کرد تا در هر دو بخش انفرادی جوانان قهرمان شود. هم‌وطنش آندری روبلف نیز قهرمان بخش پسران شد. در اوت ۲۰۱۴، کاساتکینا در المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۴ در نانجینگ شرکت کرد. او در بخش دونفره، همراه با هم‌وطنش آناستازیا کوماردینا،
بخش دونفره، همراه با هم‌وطنش آناستازیا کوماردینا، موفق به کسب مدال نقره شد. آن‌ها در فینال مغلوب تیم متشکل از انهلینا کالینینا از اوکراین و ایرینا شیمانوویچ از بلاروس شدند.
کوه‌های چانگ‌بای () یک رشته کوه اصلی در شرق آسیا است که از استان‌های شمال شرقی چین، یعنی هیلونگجیانگ، جیلین و لیائونینگ تا سراسر مرز چین و کره شمالی (۴۱ درجه و ۴۱ دقیقه تا ۴۲ درجه و ۵۱ دقیقه شمالی؛ ۱۲۷ درجه و ۴۳ دقیقه تا ۱۲۸ درجه و ۱۶ دقیقه شرقی) و تا استان‌های چانگگا و چانگگا در کره شمالی کشیده شده است. در زبان منچویی به آن کوه‌های شانگیان و در کره‌ای پائکدو بزرگ نیز گفته می‌شود. بیشتر قله‌های آن بیش از ارتفاع دارد و بلندترین قله آن کوه پائکتو با است که دارای دریاچه بهشت، بلندترین دریاچه دهانه آتشفشانی در
دریاچه بهشت، بلندترین دریاچه دهانه آتشفشانی در جهان در ارتفاع است. منطقه حفاظت شده پارک جنگلی ملی لونگوانشین در مجاورت رشته کوه واقع شده است.
ماریا اجورث (۱ ژانویه ۱۷۶۸ – ۲۲ مه ۱۸۴۹) نویسندهٔ پرکار انگلو-ایرلندی در حوزهٔ ادبیات بزرگسالان و کودکان بود. او یکی از نخستین نویسندگان واقع‌گرا در ادبیات کودکان و چهره‌ای برجسته در تحول رمان در اروپا به‌شمار می‌رود. او دیدگاه‌های انتقادی در زمینهٔ مدیریت املاک، سیاست و آموزش داشت و با برخی از نویسندگان برجستهٔ ادبی و اقتصادی، از جمله والتر اسکات و دیوید ریکاردو، مکاتبه می‌کرد. در نخستین دههٔ قرن نوزدهم، او یکی از پرفروش‌ترین نویسندگان در بریتانیا و ایرلند بود. امروزه نام او بیشتر با "قلعه راکرنت"، نخستین
بود. امروزه نام او بیشتر با "قلعه راکرنت"، نخستین رمانش، شناخته می‌شود؛ اثری که در آن، با به‌کارگیری صدایی کاتولیک ایرلندی، به روایت زوال و سقوط یک خانواده از طبقهٔ انگلو-ایرلندی خود پرداخت. زندگی. اوایل زندگی. ماریا اجورث در بلک بورتون، آکسفوردشر به دنیا آمد. او دومین فرزند ریچارد لاول اجورث (که در مجموع از چهار همسر خود بیست‌ودو فرزند داشت) و آنا ماریا اجورث ("نام خانوادگی الرز") بود. از این رو، او عمهٔ فرانسیس یسیدرو اجورث محسوب می‌شود. او سال‌های اولیهٔ زندگی خود را در کنار خانوادهٔ مادری‌اش در
اولیهٔ زندگی خود را در کنار خانوادهٔ مادری‌اش در انگلستان گذراند و در خانه‌ای به نام "The Limes" (که امروزه به عنوان خانهٔ اجورث شناخته می‌شود) در نورت‌چرچ، نزدیک برکمستد در هرتفوردشر زندگی می‌کرد. مادرش زمانی که ماریا پنج‌ساله بود درگذشت. در سال ۱۷۷۳، هنگامی که پدرش با هنورا اسنید ازدواج کرد، او به همراه پدرش به املاکشان در اجورثزتاون، در شهرستان لانگفورد، ایرلند نقل مکان کرد. ماریا در سال ۱۷۷۵، زمانی که هنورا بیمار شد، به مدرسهٔ خانم لاتافیر در داربی فرستاده شد. پس از درگذشت هنورا در ۱۷۸۰، پدرش با خواهر
شد. پس از درگذشت هنورا در ۱۷۸۰، پدرش با خواهر هنورا، الیزابت، ازدواج کرد که در آن زمان یک اقدام اجتماعی ناپسند محسوب می‌شد و از سال ۱۸۳۳ تا تصویب قانون ازدواج با خواهر همسر متوفی ۱۹۰۷ به‌طور قانونی ممنوع بود. ماریا به مدرسهٔ خانم دیویس در لندن منتقل شد. توجه پدرش از سال ۱۷۸۱ به‌طور کامل بر او متمرکز شد، زمانی که ماریا به‌دلیل یک عفونت چشمی تقریباً بینایی خود را از دست داد. در سن ۱۴سالگی به خانه بازگشت و مسئولیت مراقبت از خواهر و برادرهای کوچک‌ترش را بر عهده گرفت. او تحت آموزش پدرش در زمینه‌های حقوق، اقتصاد
گرفت. او تحت آموزش پدرش در زمینه‌های حقوق، اقتصاد ایرلندی، سیاست، علوم و ادبیات قرار گرفت و همچنین مکاتبات مادام‌العمر خود را با افراد دانشمند، به‌ویژه اعضای انجمن قمری بیرمنگام آغاز کرد. سفرها. در سال ۱۷۹۸، پدرش با فرانسیس بیوفورت، دختر دانیل آگوستوس بیوفورت ازدواج کرد که پیشنهاد سفر به انگلستان و قارهٔ اروپا را مطرح کرد. فرانسیس که یک سال از ماریا کوچک‌تر بود، به دوست و محرم اسرار مادام‌العمر او تبدیل شد. خانواده در سال ۱۸۰۰ ابتدا به لندن سفر کردند. در سال ۱۸۰۲، خانوادهٔ اجورث به میدلندز (انگلستان) سفر
۱۸۰۲، خانوادهٔ اجورث به میدلندز (انگلستان) سفر کردند. سپس راهی فرانسه متروپل شدند و ابتدا به بروکسل و سپس به فرانسه رفتند (در دوران پیمان آمین، یک وقفهٔ کوتاه در جنگ‌های ناپلئونی). ماریا در آنجا از سوی یک درباری سوئدی به نام آبراهام نیکلاس ادلکرانتز پیشنهاد ازدواج دریافت کرد. هرچند در نامه‌اش به این موضوع اشاره‌ای سرد داشت، اما نامادری‌اش در "Life and Letters" اثر آگوستوس هر می‌گوید که ماریا به‌شدت به او علاقه داشت و این ماجرا را به‌راحتی فراموش نکرد. او به ایرلند بازگشت و به نویسندگی ادامه داد. رمان‌های
ایرلند بازگشت و به نویسندگی ادامه داد. رمان‌های "Tales of Fashionable Life", "The Absentee" و "Ormond" دربارهٔ زندگی ایرلندی‌ها نوشته شد. اجورث یکی از نویسندگان بسیار محبوب دوران خود بود و با جین آستن و والتر اسکات مقایسه می‌شد. در ابتدا درآمد بیشتری نسبت به آن‌ها داشت و از این درآمد برای حمایت از خواهر و برادرانش استفاده می‌کرد. اواخر زندگی. ریچارد اجورث در برخورد با مستأجران خود نسبتاً منصف و بخشنده بود و به‌طور فعال در مدیریت املاک مشارکت داشت. پس از بحث در این زمینه با اقتصاددان دیوید ریکاردو، ماریا به
در این زمینه با اقتصاددان دیوید ریکاردو، ماریا به این باور رسید که مدیریت بهتر و کاربرد بیشتر علم در کشاورزی می‌تواند تولید غذا را افزایش داده و قیمت‌ها را کاهش دهد. ریچارد و ماریا هر دو از آزادی کاتولیک‌ها، حق رأی برای کاتولیک‌ها بدون محدودیت‌های مالکیتی (اگرچه ریچارد اذعان داشت که این امر برخلاف منافع شخصی اوست)، اصلاحات کشاورزی و افزایش فرصت‌های آموزشی برای زنان حمایت می‌کردند. او به‌ویژه برای بهبود شرایط زندگی فقرا در اجورثزتاون تلاش زیادی کرد. در راستای بهبود وضعیت این روستا، او مدارسی برای کودکان
بهبود وضعیت این روستا، او مدارسی برای کودکان محلی از تمام فرقه‌ها فراهم کرد. پس از درگذشت پدرش در سال ۱۸۱۷، او خاطرات او را ویرایش و با نظرات زندگینامه‌ای خود گسترش داد. او تا آخرین لحظات زندگی‌اش نویسنده‌ای فعال باقی ماند و آخرین اثرش، رمان کوتاه "اورلاندینو"، در سال ۱۸۴۸ نوشته و منتشر شد. او در دوران قحطی بزرگ ایرلند برای کمک به دهقانان قحطی‌زدهٔ ایرلندی تلاش کرد. او اورلاندینورا به نفع صندوق امداد نوشت. نامه‌های او به کمیته امداد کوئیکرها، تصویر روشنی از وضعیت ناگوار مستأجران در اجورثزتاون، شرایط سخت
از وضعیت ناگوار مستأجران در اجورثزتاون، شرایط سخت زندگی آن‌ها و تلاش‌های او برای دریافت هرگونه کمک و مساعدت جهت کاهش مشکلات آن‌ها ارائه می‌دهد. از طریق تلاش‌های او، کمک‌هایی برای فقرا از آمریکا دریافت شد. در جریان قحطی ایرلند، اجورث اصرار داشت که فقط آن دسته از مستأجرانش که اجاره خود را به‌طور کامل پرداخت کرده‌اند، از کمک‌های امدادی برخوردار شوند. همچنین، او مستأجرانی را که برخلاف ترجیحات حزب توری او رأی داده بودند، مجازات کرد. با انتخاب ویلیام همیلتون به ریاست آکادمی سلطنتی ایرلند، ماریا به یکی از منابع
ریاست آکادمی سلطنتی ایرلند، ماریا به یکی از منابع اصلی مشاوره برای او تبدیل شد، به‌ویژه در زمینهٔ ادبیات ایرلند. او پیشنهاد کرد که زنان اجازه داشته باشند در رویدادهای برگزارشده توسط این آکادمی شرکت کنند. در پاسخ به راهنمایی‌ها و کمک‌هایش، همیلتون در سال ۱۸۳۷ ماریا را به‌عنوان عضو افتخاری آکادمی سلطنتی ایرلند منصوب کرد، جایگاهی که پیش از او لوئیزا بیوفورت، از بستگانش، به آن دست یافته بود. پس از سفری برای دیدار با بستگانش در شهر تریم، ماریا که در دههٔ هشتم زندگی خود بود، دچار درد قلبی شد و در ۲۲ مه ۱۸۴۹ در
خود بود، دچار درد قلبی شد و در ۲۲ مه ۱۸۴۹ در اجورثزتاون بر اثر حملهٔ قلبی درگذشت.
کاترینا ژرمن ماریا والنت (زادهٔ ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۳۱ – درگذشتهٔ ۹ سپتامبر ۲۰۲۴) خواننده، گیتاریست و رقصندهٔ چندزبانگی ایتالیایی-فرانسوی بود. او به شش زبان صحبت می‌کرد و به ۱۳ زبان آواز می‌خواند. در حالی که بیشتر به عنوان یک هنرمند در اروپا شناخته می‌شد، بخشی از حرفه‌اش را در ایالات متحده گذراند و در آنجا در کنار بینگ کرازبی، دین مارتین، پری کومو و الا فیتزجرالد، و دیگران اجرا داشت. زندگی و حرفه. کاترینا والنت در ۱۴ آوریل ۱۹۳۱ در پاریس از والدین ایتالیایی، جوزپه والنت (از سان بیاجیو ساراچینیسکو) و (متولد در رم از
(از سان بیاجیو ساراچینیسکو) و (متولد در رم از خانواده‌ای اهل جنوآ) به دنیا آمد. والدینش از خانواده‌ای بودند که هفت نسل در حرفه نمایش فعالیت داشتند. مادرش یک هنرمند واریته و هنرمند میم بود. عشق نخستین او موسیقی جاز بود؛ در خانه به آثار دوک الینگتون، سیدنی بشی، لویی آرمسترانگ و بسی اسمیت گوش می‌داد. اولین بار که بیلی هالیدی را شنید، پنج ساله بود و گریه کرد و دانست که می‌خواهد خواننده شود. او از کودکی در باله آموزش دید. در دهه ۱۹۳۰ همراه با والدینش به تورهای هنری رفت و گاهی روی صحنه ظاهر می‌شد؛ نخستین اجرای
هنری رفت و گاهی روی صحنه ظاهر می‌شد؛ نخستین اجرای او در سال ۱۹۳۶ در تئاتر فریدریشباو در اشتوتگارت بود. با آغاز جنگ جهانی دوم، خانواده‌اش در سوئیس تور اجرا می‌کردند و امکان بازگشت به پاریس را نداشتند. برای گذران زندگی به اجرای برنامه در آلمان پرداختند. او در ۱۳ سالگی محاصره برسلاو را تجربه کرد و به نجات قربانیان و مراقبت از آن‌ها کمک کرد؛ بعدها آن را جهنم توصیف کرد: تلاش برای نجات کسی و مواجه شدن با اعضای جداشده بدن. پس از جنگ به فرانسه بازگشت و به عنوان خواننده آزاد در کلوب‌ها شانسون اجرا کرد که برخی از
آزاد در کلوب‌ها شانسون اجرا کرد که برخی از آن‌ها توسط ژیلبر بکو برای او ساخته شده بودند. در سال ۱۹۵۳ با کورت ادلهاگن، رهبر ارکستر، برای یک ساعت و در چندین زبان آزمون داد. او گفت که والنت موسیقایی‌ترین زنی بود که تا آن زمان شنیده بود. اولین ضبط او در ۲۹ مارس ۱۹۵۴، یک قطعه جاز به نام «استانبول» بود که شکست خورد، اما ترانه «اُ ماما، اُ ماما، اُ ماماجو» که به پیشنهاد کورت فلتز اجرا کرد، موفقیت بزرگی کسب کرد. او در سال ۱۹۵۴ به نیویورک رفت و پس از دیدن اجرای "Can Can" از کول پورتر، خواست که نسخه آلمانی «I Love
Can" از کول پورتر، خواست که نسخه آلمانی «I Love Paris» را اجرا کند؛ این قطعه به نام «کاترینا والانت» موفقیت چشمگیری یافت و در سال ۱۹۵۵ نیم میلیون نسخه فروش داشت. در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰، او به یکی از شناخته‌شده‌ترین خوانندگان در اروپا و ایالات متحده تبدیل شد. اجرای او از «The Breeze and I» بیش از یک میلیون نسخه فروخت. والنت همچنین در برنامه‌های تلویزیونی محبوب مانند "ساعت کمدی کولگیت" و "نمایش پری کومو" ظاهر شد و در لاس وگاس و تئاتر برادوی به اجرا پرداخت. او در سال ۱۹۶۴ به عنوان یکی از مجریان
پرداخت. او در سال ۱۹۶۴ به عنوان یکی از مجریان برنامه "دی اِنترتِینِرز" در شبکه سی‌بی‌اس انتخاب شد و به عنوان بهترین خواننده زن در تلویزیون آمریکا شناخته شد. همچنین، اولین ستاره‌ای بود که در سال ۱۹۶۸ نشان نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را دریافت کرد. در طول سال‌ها، او با بسیاری از ستارگان بین‌المللی از جمله چت بیکر، کاونت بیسی، جانی کارسون، بینگ کرازبی، تامی دورسی، سی اولیور، بادی ریچ، بنی گودمن، وودی هرمن، دنی کی، دین مارتین، کلاوس اوگرمن، و ادموندو روس اجرا کرد. ضبط‌های او به دلیل تضاد حقوقی میان
روس اجرا کرد. ضبط‌های او به دلیل تضاد حقوقی میان ناشران، نادر باقی ماندند. در سال ۱۹۷۰، والنتا در اجرای سلطنتی در پالادیوم لندن ظاهر شد و ترانه‌های «پیش از آنکه رژه بگذرد» و «نسیم و من» را اجرا کرد. در آلمان، او در بیش از ۱۰۰ برنامه تلویزیونی همچون مو-زیک ایست تْرومف حضور داشت و همچنین مجری برنامه سیرک، سیرک و نمایش شخصی خود با عنوان "آرزوهایی که برآورده می‌کنم" در سال ۱۹۸۱ بود. نمایش آلمانی "آفرین، کاترین" که به مناسبت پنجاهمین سالگرد فعالیت او در سال ۱۹۸۶ برگزار شد، توسط حدود ۱۷ میلیون نفر دیده شد. آلبوم
برگزار شد، توسط حدود ۱۷ میلیون نفر دیده شد. آلبوم آ بریگلیا شیوتا، یک سی‌دی جاز ایتالیایی که در سال ۱۹۸۹ ضبط و بعدها با نام‌های فانتاستیکا و پ"لاتینیوم دلوکس" منتشر شد، پرفروش‌ترین آلبوم او در سطح جهان بود. در سال ۲۰۰۱، او آلبوم جدیدی به نام گِرل تاک را با همکاری نوازنده هارپ، کاترین میشل منتشر کرد. والنتا در سال ۲۰۰۳ بازنشسته شد. در سال ۲۰۱۹، آهنگ مشهور او از سال ۱۹۵۹ «بونگو چا چا چا» در موسیقی متن فیلم "" به کارگردانی جان واتس قرار گرفت، که باعث شد این آهنگ دوباره محبوب و وایرال شود. در سال ۲۰۲۱، این
آهنگ دوباره محبوب و وایرال شود. در سال ۲۰۲۱، این آهنگ در شبکه اجتماعی تیک‌تاک (شبکه اجتماعی) وایرال شد و در یک ترند که بیش از ۲۵۰ میلیون بازدید داشت، از آمریکای لاتین و آمریکای جنوبی شروع شد و سپس در ایتالیا و آلمان نیز محبوبیت پیدا کرد. زندگی شخصی. والنتا ابتدا با ژانگوله‌بازی آلمانی گرد شولتز ازدواج کرد و از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۷۱ با او زندگی کرد. او همچنین مدیر والنتا بود. در سال ۱۹۵۸، او صاحب یک پسر شد. همسر دوم او روی بود، نوازنده پیانو بود که در سال ۱۹۷۴ صاحب یک پسر دیگر شد. او در مجموع دو پسر داشت. والنتا
یک پسر دیگر شد. او در مجموع دو پسر داشت. والنتا در تاریخ ۹ سپتامبر ۲۰۲۴ در خانه خود در لوگانو، سوئیس، در سن ۹۳ سالگی درگذشت.
پاکیدرم Pachyderme یک انیمیشن کوتاه فرانسوی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی استفانی کلمنت است. این فیلم با ترکیب انیمیشن‌های سنتی و کامپیوتری، روایتی ظریف درباره بقای یک دختر جوان در دوران کودکی است. این انیمیشن استعاره‌ای بصری برای ماهیت تجزیه‌ای آسیبی که او متحمل می‌شود ایجاد می‌کند. این ویژگی صدای کریستا ترت است. این فیلم برنده بهترین فیلم کوتاه در جشنواره انیمیشن منچستر و بهترین انیمیشن کوتاه در جشنواره فیلم فویل شد، و نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در نود و ششمین دوره جوایز اسکار شد.
&lt;templatestyles src="Template:Infobox country/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;گوگه (; Chinese: 古格) یک دودمان باستانی در غرب تبت بود. قلمرو گوگه بر محوریت زاندا در ولایت نگاری امروزی در منطقه خودگردان تبت بود. پس از قرن دهم میلادی این قلمرو به هر سو گسترده‌تر شده بود. پایتخت سابق گوگه در تساپارانگ در درهٔ سُلتج نزدیک به کوه کایلاش و در فاصلهٔ غرب لهاسا بود. فهرست فرمانروایان. روبرتو ویتالی و لوسیانو پتک فهرستی از پادشاهی تبت را به صورت ذیل ثبت کرده‌اند: A. نیای سلطنتی دودمان یارلونگ B. پادشاهی گوگه
A. نیای سلطنتی دودمان یارلونگ B. پادشاهی گوگه و پورانگ C. پادشاهی یا رتسه D. پادشاهی گوگه
منطقه سیستان یا سیستان ، نام منطقه ای در شمال استان سیستان و بلوچستان است که شمال پنج شهرستان زابل، زهک، هامون، هیرمند و نیمروز می شود. جمعیت شناسی. جمعیت. جمعیت منطقه سیستان در سرشماری سال ۱۳۹۵ ، برابر با ۳۹۴،۰۲۹ نفر بوده است. جمعیت منطقه سیستان ، تحت تاثیر عوامل مختلفی قرار دارد. مهاجرت به دلیل خشک سالی یکی از مهم ترین عوامل است. البته که رشد جمعیت بالا و جمعیت جوان هم عامل موثری در رشد جمعیت و مثبت بودن شیب جمعیتی منطقه است. اقوام. اکثر مردم ساکن سیستان راسیستانی ها تشکیل می دهند. هر چند اقلیتی از بلوچ
راسیستانی ها تشکیل می دهند. هر چند اقلیتی از بلوچ های مهاجرت کرده از جنوب استان هم در منطقه حضور دارند. مذهب. بیش از ۹۵٪ درصد جمعیت سیستان را شیعیان تشکیل می دهند. ۵٪ را هم اهل سنت بلوچ که مهاجر و غیر بومی هستند تشکیل می دهند.
کُلّیهٔ (مجموعهٔ) سلطان بایزید دوم () یک "کُلیه" واقع در ادرنه ترکیه است. در سال ۱۴۸۸ توسط معمار عثمانی معمار خیرالدین برای سلطان بایزید دوم (حکومت ۱۴۸۱–۱۵۱۲) ساخته شد. این مجموعه شامل دارالشفا (بیمارستان، مرکز پزشکی) بود و به مدت چهار قرن از سال ۱۴۸۸ تا جنگ روسیه و ترکیه (۱۸۷۷–۱۸۷۸) فعال بود. این بیمارستان به‌ویژه به دلیل روش‌های درمانی اختلالات روانی که شامل استفاده از موسیقی، صدای آب و رایحه می‌شد، قابل توجه بود. دارالشفای تاریخی در سال ۱۹۹۳ میلادی در ساختار دانشگاه تراکیه واقع در ادرنه گنجانده شد. در
دانشگاه تراکیه واقع در ادرنه گنجانده شد. در سال ۱۹۹۷ به مجموعه موزه سلامت سلطان بایزید دوم تبدیل شده و موزه ای است که به تاریخ پزشکی و به‌طور کلی مسائل بهداشتی اختصاص دارد. این مجموعه در سال ۲۰۱۶ در فهرست موقت میراث جهانی در ترکیه ثبت شد. مسجد. در داخل مجموعه، مسجد موقعیت مرکزی دارد. محراب داخلی طاق و ستون ندارد و سطح زمین با انواع قالیچه‌های ترکی که گاهی به آن قالیچه آناتولی نیز می‌گویند، پوشانده شده است. دارای ابعاد 20.58x20.۶۰ متر مربع شکل می‌باشد. گنبد مساجد ۱۹٫۳۴ متر ارتفاع دارد. منبر با هنر سنگ‌تراشی
۱۹٫۳۴ متر ارتفاع دارد. منبر با هنر سنگ‌تراشی ایجاد شده است. دارای دو مناره است که هر یک دارای بالکن و ۱۴۹ پلکان به سمت بالا دارند. هر دو در ارتفاع ۳۸٫۵۰ متری می‌نشینند. در داخل مسجد، مجموعه ای از پنجره‌های قوسی که محراب را احاطه کرده‌اند، نور را بر چهره نمازگزاران می‌تاباند. دارالشفا. "دارالشفا" درست در سمت راست مسجد قرار دارد که از سه بخش مختلف تشکیل شده است. حیاط اول دارای شش اتاق سرپایی، اتاق‌های خدمات مانند آشپزخانه، خشکشویی و داروخانه است. در حیاط دوم کارکنان ارشد در چهار اتاق وظایف خود را انجام
دوم کارکنان ارشد در چهار اتاق وظایف خود را انجام می‌دادند. "شفاخانه" یک بخش برای بستری کردن بیمار است که در مجموع دارای ۱۰ اتاق است که شش اتاق آن برای فصل زمستان و چهار اتاق باقی مانده برای تابستان است که این بخش دارای صحنه موسیقی نیز بود. استفاده از موسیقی و صدای آب و فواره به عنوان کمک درمانی برای بیماران روانی در نظر گرفته شده بود. مدرسه (دانشکده پزشکی). مدرسه اطبا (به ) یک دانشکده پزشکی بود. این مدرسه به دلیل داشتن علمای پردرآمد در میان ۶۰ "مدرسه" برتر در امپراتوری عثمانی قرار گرفت. مدرسه شامل ۱۸ اتاق
در امپراتوری عثمانی قرار گرفت. مدرسه شامل ۱۸ اتاق دانشجویی و یک کلاس درس در سه طرف حیاط با شادروان (آب‌نما) در وسط بود. گفته می‌شود اولین معلم این مدرسه شیخ لطف‌الله‌زاده بهاءالدین بوده است. سفرنامه نویس معروف عثمانی اولیا چلبی (۱۶۱۱– پس از ۱۶۸۲) در کتاب خود ذکر می‌کند که دانشجویان دانشکده پزشکی پزشکان بالغی بودند که آثار فیلسوفان، دانشمندان و پزشکان یونان باستان مانند افلاطون (۴۲۸/۴۲۷ یا ۴۲۴/۴۲۳-۴۲۳-۴۲۴ ق. (۴۷۰/۴۶۹–۳۹۹ قبل از میلاد)، فیلیپ اوپوسی، ارسطو (۳۸۴–۳۲۲ قبل از میلاد)، جالینوس (۱۲۹ پس از میلاد -
قبل از میلاد)، جالینوس (۱۲۹ پس از میلاد - حدود ۲۰۰ / حدود ۲۱۶) و فیثاغورث (حدود ۵۷۰ - حدود ۴۹۵ قبل از میلاد) را مطالعه می‌کردند. پزشکان که هر کدام در رشته‌ای متخصص بودند، با مطالعه متون علمی ارزشمند در زمینه پزشکی سعی در یافتن بهترین درمان داشتند. کتاب‌های دانشکده پزشکی امروز در کتابخانه نسخ خطی مسجد سلیمیه نگهداری می‌شود. به گفته اولیا چلبی، دستمزد روزانه کارکنان و دانشجویان به شرح زیر پرداخت می‌شد: حمام. امروزه، این سازه از بین رفته و پایه‌های اصلی آن پنهان شده است. عکس‌های تاریخی نشان دهنده نزدیکی آن به