payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زیرا او معتقد بود تنها از طریق هنر عاری از هرگونه ارجاع به زمان حال می‌توان به بنایی ارزش جهانی بخشید که تحت تأثیر گذر زمان قرار نگیرد. ساکونی بارها مجبور شد با پیشنهادهای مختلف برای قرار دادن آثار هنری درون ساختمان که نمایانگر شخصیت‌ها و رویدادهای تاریخی مشخصی بودند، مقابله کند؛ البته به جز، طبیعتاً، شاه ویکتور امانوئل دوم که این بنا به او اختصاص یافته است. محور معماری ویتوریانو، مجسمه سوارکاری ویکتور امانوئل دوم است که تنها نماد غیرتمثیلی در این بنای تاریخی است. اصطلاح "ویتوریانو" دقیقاً از نام ویکتور
است. اصطلاح "ویتوریانو" دقیقاً از نام ویکتور امانوئل دوم ساووی، اولین پادشاه ایتالیای متحد، یکی از پیشگامان ریزورجیمنتو و فرایند اتحاد ایتالیا گرفته شده است، به طوری که تاریخ‌نگاری از او به عنوان یکی از چهار " پدر سرزمین پدری " یاد می‌کند، در کنار کاوور، به خاطر فعالیت‌های سیاسی و دیپلماتیکش، گاریبالدی، به خاطر اقدامات نظامی‌اش، و ماتزینی، که افکارش ذهن و اعمال میهن‌پرستان ایتالیایی را روشن کرد. نمای کلی. ویتوریانو که بر فراز تپه کاپیتولین قرار دارد، در مرکز نمادین روم باستان قرار دارد و توسط جاده‌هایی که
نمادین روم باستان قرار دارد و توسط جاده‌هایی که از میدان ونیز منشعب می‌شوند، به روم مدرن متصل می‌شود. مجموعه یادبود ویتوریانو ۷۰ متر ارتفاع (۸۱ متر اگر چهارگوشه‌های تاج دو پروپیلایا را نیز شامل شود)، ۱۳۵ متر عرض، ۱۳۰ متر عمق دارد، مساحتی بالغ بر ۱۷۵۵۰ متر مربع را اشغال می‌کند و به دلیل توسعه چشمگیر فضاهای داخلی، دارای فضایی قابل پیاده‌روی به مساحت ۷۱۷۰۰۰ متر مربع است. راه پله ورودی ۴۱ متر عرض و ۳۴ متر طول دارد، در حالی که تراسی که محراب سرزمین پدری در آن قرار دارد، ۶۶ متر عرض دارد. حداکثر عمق زیرزمین
آن قرار دارد، ۶۶ متر عرض دارد. حداکثر عمق زیرزمین ویتوریانو به ۱۷ متر پایین‌تر از سطح خیابان می‌رسد. این رواق از ستون‌هایی به ارتفاع ۱۵ متر تشکیل شده و طول رواق ۷۲ متر است. از ژوئن ۲۰۰۷، امکان بالا رفتن از تراس کوادریگاس با استفاده از آسانسور فراهم شده است: این تراس که بلندترین تراس در بنای یادبود است، از طریق ۱۹۶ پله که از "رواق" شروع می‌شوند نیز قابل دسترسی است. یکی از عناصر معماری غالب در ویتوریانو، راه پله‌های خارجی است که در مجموع از ۲۴۳ پله تشکیل شده است و رواقی که در بالای بنای یادبود قرار دارد و
است و رواقی که در بالای بنای یادبود قرار دارد و بین دو پروپیلایا جانبی قرار گرفته است. رواق ویتوریانو به دلیل موقعیت مرتفعش (از " "سومو" " به معنی "بلند"، "بزرگ"، "بالاترین قسمت") " "سوموپورتیکو" " نامیده می‌شود. یکی دیگر از عناصر معماری مهم، ردیف ستون‌های وسیع به سبک قرنتی است که "پروپیلایا" و دو پروپیلایا را مشخص می‌کند. تمثیل‌ها (یعنی مفاهیم انتزاعی که از طریق تصاویر ملموس بیان می‌شوند) آثار هنری ویتوریانو، طبق اصول سبک نئوکلاسیک، عمدتاً فضایل و احساساتی را نشان می‌دهند که اغلب از طریق شخصیت‌پردازی‌ها
را نشان می‌دهند که اغلب از طریق شخصیت‌پردازی‌ها ارائه می‌شوند و ایتالیایی‌ها را در مبارزاتشان برای وحدت ملی در طول ریزورجیمنتو، که به عنوان دوره‌ای از قیام‌های ۱۸۲۰–۱۸۲۱ تا تصرف رم (۱۸۷۰) درک می‌شود، یا به گفته دیگران، تا پیروزی در جنگ جهانی اول، انگیزه می‌دادند. در ویتوریانو، مجسمه‌های پیروزی‌های بالدار، چه از جنس مرمر و چه از جنس برنز، به عنوان نمادهای فرخنده تحقق وحدت ملی ایتالیا خودنمایی می‌کنند. همچنین آثار هنری متعددی وجود دارد که تاریخ روم باستان را به یاد می‌آورند. در واقع، از زمان افتتاح آن،
را به یاد می‌آورند. در واقع، از زمان افتتاح آن، مجموعه ویتوریانو همچنین عظمت و شکوه روم را که به عنوان پایتخت قانونی ایتالیا انتخاب شده است، جشن می‌گیرد. نمادهای گیاهی مختلفی از جمله نخل (یادآور پیروزی)، بلوط (قدرت)، برگ بو (صلح پیروز)، مورد (ایثار) و زیتون (هماهنگی) در آن وجود دارد. تمام آثار هنری خلق شده برای ویتوریانو توسط هنرمندان برجسته‌ای که در آن زمان در ایتالیا فعالیت داشتند، خلق شده است. ویتوریانو حاوی معانی تمثیلی گسترده‌ای است که از نظر سازندگانشان، باید واضح و بدون ابهام می‌بود. با این حال، به
باید واضح و بدون ابهام می‌بود. با این حال، به گفته برخی از نویسندگان، این هدف محقق نشد، زیرا از نظر آنها، این آثار اغلب از تفاسیر مبهم رنج می‌بردند. کسانی که این دوگانگی ذاتی ویتوریانو را توجیه می‌کنند، علل آن را در ریسورجیمنتو (جنبش اتحاد ایتالیا) می‌یابند که طبق دیدگاه تجدیدنظرطلبان، ماهیتی دوگانه داشت: از یک سو میهن‌پرستان و از سوی دیگر اکثریت خاموش، عمدتاً متشکل از دهقانان و طبقه متوسط، که نسبت به روند اتحاد ایتالیا بی‌تفاوت می‌ماندند. علاوه بر این، خود میهن‌پرستان نیز دیدگاه‌های متفاوتی در مورد سیستم
میهن‌پرستان نیز دیدگاه‌های متفاوتی در مورد سیستم آینده حکومت ایتالیا داشتند: از همان ابتدا، آنها در واقع به تمرکزگرایان و فدرالیست‌ها، به سلطنت‌طلبان و جمهوری‌خواهان تقسیم می‌شدند. در هر صورت، همه آنها خود را در پرچم سه رنگ یکسانی می‌شناختند و آرمان‌های یکسانی از وحدت و استقلال داشتند. به این موارد باید لایه‌بندی تاریخی و تفاوت عمیق در استفاده عمومی از بنای ویتوریانو، به ویژه تضاد سیاسی بین ایتالیای لیبرال و فاشیست در انتشار پیام‌های سیاسی مربوطه‌شان را نیز اضافه کرد. در حالی که ایتالیای لیبرال، ویتوریانو
اضافه کرد. در حالی که ایتالیای لیبرال، ویتوریانو را به عنوان معبدی سکولار می‌دید که در آن می‌توان وحدت و آزادی میهن را به صورت استعاری جشن گرفت، فاشیسم این بنای تاریخی را به عنوان صحنه‌ای می‌دید که در آن می‌توان قدرت نظامی تهاجمی کشور را به رخ کشید. در نهایت، از زمان تولد جمهوری ایتالیا، این بنا به عنوان «میدان جمهوری» در نظر گرفته شده است. از دیدگاه سبک‌شناسی، معماری و آثار هنری که ویتوریانو را زینت می‌دهند، با هدف ایجاد یک «سبک ملی» طراحی شده‌اند، الگویی که بعدها در سایر زمینه‌ها نیز مورد استفاده قرار
که بعدها در سایر زمینه‌ها نیز مورد استفاده قرار گیرد. در واقع، این نیازی بود که منتقدان هنری در دهه‌های اول اتحاد ابراز کردند، زمانی که ملت هویت خود را از دیدگاه هنری نیز تنظیم می‌کرد. به گفته کامیلو بویتو، که نظریه‌پرداز آن بود، این «سبک ملی» نمی‌توانست در طرح جدید باشد، بلکه برای داشتن شخصیتی کاملاً ملی، باید به معماری گذشته ایتالیا متصل می‌شد. با این حال، مطالعه آثار کلاسیک باید به عنوان نقطه شروع و نه نقطه پایان در نظر گرفته می‌شد. این همان چیزی بود که ساکونی می‌خواست به آن دست یابد و احساس وظیفه
که ساکونی می‌خواست به آن دست یابد و احساس وظیفه می‌کرد. در این راستا، جوزپه ساکونی برای تحقق ویتوریانو، از معماری نئوکلاسیک، وارث معماری کلاسیک یونان و روم، که عناصر ایتالیک بر اساس روحیه التقاط‌گرایی در آن پیوند خورده بودند، الهام گرفت. ساکونی همچنین سبک معماری رایج در دوران امپراتوری دوم فرانسه ناپلئون سوم (۱۸۵۲–۱۸۷۰) را در نظر داشت، که در ساختمان‌های جدید ساخته شده در پاریس در آن زمان بسیار رایج بود و منجر به تغییر کامل پایتخت فرانسه شد. در واقع، این سبک تنها سبکی بود که او در میان معاصرانش از آن
سبک تنها سبکی بود که او در میان معاصرانش از آن قدردانی می‌کرد، اگرچه با تزئینات و تجمل بیش از حد آن مخالف بود. به گفته برخی از نویسندگان، ساکونی همچنین از اشکال مورد استفاده، از جمله در حوزه استعمار، توسط چندین کشور امپریالیستی آن زمان مانند بریتانیا، فرانسه، امپراتوری آلمان و بلژیک الهام گرفته بود. چشمه‌های دو دریا. تکیه داده شده به زیرزمین بیرونی ویتوریانو، در دو طرف دروازه ورودی میدان ونیز، «فواره‌های دو دریا» قرار دارند که به ترتیب به دریای آدریاتیک و دریای تیرنی اختصاص داده شده‌اند. هر دو در یک باغچه
تیرنی اختصاص داده شده‌اند. هر دو در یک باغچه قرار دارند و از زمان پیدایش خود دارای یک سیستم هیدرولیکی بوده‌اند که آب آنها را بازیافت کرده و از هدر رفتن آن جلوگیری می‌کند. زمانی، یک مخزن آب فعال ۵۰۰۰۰۰ لیتری نیز در زیرزمین بنای یادبود وجود داشت که بعداً متروکه شد. این دو فواره نمایانگر دو دریای اصلی ایتالیا هستند که در امتداد سواحل جانبی شبه جزیره ایتالیا قرار دارند و به جای آن با ویتوریانو نمادگذاری شده‌اند: به این ترتیب، کل کشور، از نظر جغرافیایی نیز نمایانده شده است. در سمت راست فواره دریای آدریاتیک،
شده است. در سمت راست فواره دریای آدریاتیک، بقایای مقبره گایوس پابلیکوس بیبولوس، بنای یادبودی از دوران جمهوری‌خواهان و یک بنای مهم برای نامگذاری مکان‌های روم باستان، قرار دارد.
تراکتورها در هند یک صنعت بزرگ هستند و نقش قابل‌توجهی در افزایش تولیدات کشاورزی این کشور دارند. در سال ۱۹۴۷، زمانی که هند از امپراتوری بریتانیا استقلال یافت، سطح مکانیزاسیون کشاورزی پایین بود. برنامه‌های پنج‌ساله با گرایش سوسیالیستی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به‌طور فعال مکانیزاسیون روستایی را از طریق سرمایه‌گذاری مشترک و همکاری بین صنعتگران محلی و تولیدکنندگان بین‌المللی تراکتور ترویج می‌کردند. با وجود این تلاش‌ها، در سه دهه اول پس از استقلال، تولید محلی تراکتورهای چهارچرخ به کندی رشد کرد. تا اواخر دهه ۱۹۸۰،
چهارچرخ به کندی رشد کرد. تا اواخر دهه ۱۹۸۰، تولید تراکتور به حدود ۱۴۰٬۰۰۰ دستگاه در سال رسید و نرخ دسترسی به کمتر از ۲ تراکتور به ازای هر ۱٬۰۰۰ کشاورز بود. پس از اصلاحات اقتصادی سال ۱۹۹۱، سرعت تغییر افزایش یافت و تا اواخر دهه ۱۹۹۰ تولید تراکتورها به حدود ۲۷۰٬۰۰۰ دستگاه در سال رسید. در اوایل دهه ۲۰۰۰، هند از ایالات متحده پیشی گرفت و بزرگ‌ترین تولیدکننده تراکتورهای چهارچرخ در جهان شد. سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (FAO) در سال ۱۹۹۹ تخمین زد که از کل زمین‌های کشاورزی هند، کمتر از ۵۰٪ تحت آماده‌سازی مکانیزه
کشاورزی هند، کمتر از ۵۰٪ تحت آماده‌سازی مکانیزه زمین قرار دارند، که نشان می‌دهد هنوز فرصت‌های زیادی برای مکانیزاسیون کشاورزی وجود دارد. همچنین ببینید. فهرست تولیدکنندگان تراکتور – فهرست جهانی فهرست تولیدکنندگان سابق تراکتور – فهرست جهانی
شهرداری داراب نهاد اجرایی و خدماتی شهر داراب در استان فارس است که وظیفهٔ مدیریت شهری، ارائهٔ خدمات عمومی، توسعهٔ زیرساخت‌ها، و نظارت بر ساخت‌وسازها را برعهده دارد. این شهرداری از سال ۱۳۰۵ خورشیدی فعالیت خود را آغاز کرده و در حال حاضر یکی از فعال‌ترین شهرداری‌های جنوب استان فارس به‌شمار می‌رود. ساختار و وظایف. شهرداری داراب زیر نظر وزارت کشور جمهوری اسلامی ایران و استانداری فارس فعالیت می‌کند و دارای معاونت‌های عمرانی، خدمات شهری، فرهنگی، مالی و اداری است. وظایف این نهاد شامل صدور پروانه‌های ساختمانی، مدیریت
این نهاد شامل صدور پروانه‌های ساختمانی، مدیریت پسماند، توسعهٔ فضای سبز، حمل‌ونقل شهری، زیباسازی، و اجرای طرح‌های عمرانی و فرهنگی است. مدیریت. در سال ۱۴۰۳، ابوالحسن جاویدی با رأی اکثریت اعضای شورای اسلامی شهر داراب به‌عنوان شهردار این شهر انتخاب شد. وی پیش‌تر معاون شهرسازی اداره کل راه و شهرسازی استان هرمزگان بود و سابقهٔ فعالیت در حوزهٔ عمرانی و مدیریت شهری دارد. جاویدی در نخستین نشست خبری خود، طراحی «سند راهبردی داراب ۱۴۰۴» را به‌عنوان اولویت اصلی شهرداری اعلام کرد و بر توسعهٔ پایدار شهری، درآمد پایدار،
اعلام کرد و بر توسعهٔ پایدار شهری، درآمد پایدار، مدیریت یکپارچه شهری، و بهبود کیفیت زندگی شهروندان تأکید نمود. با وجود مخالفت برخی اعضای شورا و طرح شکایت دربارهٔ سابقه مدیریتی وی، در نهایت با رأی هیئت حل اختلاف، انتخاب جاویدی تأیید شد و وی رسماً فعالیت خود را آغاز کرد. در دورهٔ مدیریت جاویدی، شهرداری داراب پروژه‌هایی چون اجرای پیاده‌رو سلامت، توسعه روشنایی معابر، بهسازی آرامستان، و راه‌اندازی سامانه شفافیت را آغاز کرده است. پروژه‌ها و فعالیت‌ها. در دورهٔ مدیریت جدید، شهرداری داراب پروژه‌های متعددی را اجرا
جدید، شهرداری داراب پروژه‌های متعددی را اجرا کرده است، از جمله: دستاوردها. بر اساس گزارش بنیاد مسکن استان فارس، شهرداری داراب در سال ۱۴۰۳ موفق شد رتبهٔ نخست استان را در صدور پروانه‌های ساختمانی طرح نهضت ملی مسکن کسب کند. ارتباطات و خدمات الکترونیک. شهرداری داراب از طریق پورتال رسمی خود خدمات متعددی را به‌صورت الکترونیک ارائه می‌دهد، از جمله: موقعیت. ساختمان مرکزی شهرداری داراب در خیابان شهید مدرس واقع شده است. ساعات کاری این نهاد از شنبه تا چهارشنبه ۷:۳۰ تا ۱۴:۳۰ و پنجشنبه‌ها تا ۱۲:۳۰ می‌باشد. شماره تماس
۱۴:۳۰ و پنجشنبه‌ها تا ۱۲:۳۰ می‌باشد. شماره تماس شهرداری: ۰۷۱۵۲۲۲۲۴۰۰
ایچر موتورز محدود یک شرکت چندملیتی خودروسازی هندی است که در زمینه تولید موتورسیکلت و خودروهای تجاری فعالیت می‌کند و دفتر مرکزی آن در دهلی نو قرار دارد. ایچر، شرکت مادر رویال انفیلد است، تولیدکننده موتورسیکلت‌های میان‌رده. این شرکت همچنین کامیون‌ها و اتوبوس‌های برند ایچر را تولید می‌کند، تحت یک سرمایه‌گذاری مشترک با گروه ولوو. پیوند به بیرون. وبگاه رسمی
عدالت در خون اوست و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۴ و به کارگردانی لطیف خان است. در این فیلم بازیگرانی همچون شاتورگان سینها، سانجی دات، فرح، سونام، کولبوشان کارباندا، شیکهار سومان، قادرخان، گلشن گروور، بینا بانرجی و باب کریستو ایفای نقش کرده‌اند.
برخلاف انتظارات یک فیلم دلهره‌آور، عاشقانه و نئو-نوآر آمریکایی محصول سال ۱۹۸۴ به کارگردانی تیلور هاکفورد با بازی راشل وارد، جف بریجز و جیمز وودز در کنار جین گریر، آلکس کاراس، ریچارد ویدمارک و دوریان هاروود است. این فیلم اقتباسی از رمان «مرا بساز» نوشته دنیل مینوارینگ در سال ۱۹۴۶ است. این رمان قبلاً با عنوان «از درون گذشته» (۱۹۴۷) اقتباس شده بود، فیلمی که گریر در آن نقش زن اغواگر را بازی می‌کرد. داستان فیلم دربارهٔ یک ستاره فوتبال آمریکایی مسن است که توسط یک گانگستر برای یافتن دوست دخترش استخدام می‌شود.
ماریا اوکیپینتی (۱۹۲۱–۱۹۹۶) یک آنارکا-فمینیست ایتالیایی بود. او در اواسط دهه چهل به عنوان «یک نماد اعتراض زنان سیسیلی» شناخته شد، زیرا در سال ۱۹۴۵ در شورش ضد خدمت اجباری در راگوسا، سیسیل، شرکت داشت. او از طریق کتابش "زنی از راگوسا" "" که در سال ۱۹۵۷ منتشر شد، شناخته شد، اگرچه تا سال ۱۹۷۶ که چاپ دوم آن منتشر شد، مورد توجه قرار نگرفت. او در اوت ۱۹۹۶ درگذشت. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. ماریا اوکیپینتی در ۲۹ ژوئیه ۱۹۲۱ در راگوسا، سیسیل، از جورجیو و کونچتا سگاریوتو به دنیا آمد او سه سال در مدرسه درس خواند و سپس
به دنیا آمد او سه سال در مدرسه درس خواند و سپس برای آموزش خیاطی، مدرسه را رها کرد. اوکیپینتی در ۱۷ سالگی ازدواج کرد و شوهرش اندکی پس از ازدواجشان به جنگ رفت. سیاست. وقتی شوهرش به جنگ رفت، اوکیپینتی که ذاتاً بی‌قرار و کنجکاو توصیف می‌شد، دوباره به تحصیل علاقه پیدا کرد و شروع به خودآموزی کرد. او شروع به مطالعه کرد و خاطرنشان کرد که رمان «بینوایان» ویکتور هوگو «چشمانش را به روی محرومان باز کرد.» وقتی او به اتاق کار محلی خود و حزب کمونیست ایتالیا پیوست، جنجال به پا شد، اما او صرفاً به دلیل زن بودنش حاضر به
به پا شد، اما او صرفاً به دلیل زن بودنش حاضر به عقب‌نشینی نشد. با وجود رسوایی اولیه، اوکیپینتی توانست زنان دیگری را به سازماندهی کارگران بکشاند. از جمله موارد دیگر، اتاق کار، زنان را در برابر هزینه‌های بالای زندگی و بدهی‌های پرداخت نشده به خانواده‌های مردانی که به جنگ اعزام شده بودند، سازماندهی کرد. در سال ۱۹۴۳، جنگ جهانی دوم برای اکثر ایتالیایی‌ها تا حد زیادی پایان یافته بود و مردانی که به جنگ فرستاده شده بودند به خانه‌ها و خانواده‌های خود بازگشته بودند. با این حال، در دسامبر ۱۹۴۴، کارت‌های فراخوان شروع
با این حال، در دسامبر ۱۹۴۴، کارت‌های فراخوان شروع به رسیدن کردند و از مردان خواسته شد که طبق دستور دولت بونومی در «بازسازی ارتش ایتالیا» شرکت کنند. آنها تصمیم گرفته بودند که کارگران ایتالیایی را برای جنگ علیه آلمانی‌ها دوباره فراخوان کنند. بسیاری از ایتالیایی‌ها، که سال‌ها جنگیده بودند، نمی‌خواستند به نبرد بازگردند. زنان، از جمله ماریا اوکیپینتی، نقش بزرگی در اعتراضات ضد فراخوان داشتند. بحث در مورد فراخوان و طفره رفتن از آن، در راگوسا رایج شد. "ما گوشت دم توپ نیستیم!" به فریاد مشترک معترضان تبدیل شد.
دم توپ نیستیم!" به فریاد مشترک معترضان تبدیل شد. اوکیپینتی اغلب در این فریادها شرکت می‌کرد و راه‌هایی برای اجتناب از فراخوان پیشنهاد می‌داد. ماریا در آغاز سال ۱۹۴۵، ۲۳ ساله و پنج‌ماهه باردار بود. او همراه همسر، والدین و خواهرانش در پرجمعیت‌ترین بخش شهر راگوسا زندگی می‌کرد. در صبح روز چهارم ژانویه، زنان محلی از خیابان بیرون به او صدا زدند: «صدایت را به گوش برسان و شجاعت داشته باش. بیا و ببین کامیون بزرگی که فرزندان ما را می‌برد!» یک کامیون بزرگ ارتش وارد راگوسا شد و پیشه‌ورانی که مشغول کار بودند، به داخل آن
شد و پیشه‌ورانی که مشغول کار بودند، به داخل آن برده می‌شدند. برخی از شهروندان به رانندگان نزدیک شدند و از آن‌ها خواستند توقف کنند، و ماریا نیز به آن‌ها پیوست و تلاش کرد رانندگان را متقاعد کند تا مردان را آزاد کنند و بروند. پس از آنکه رانندگان و نگهبانان به درخواست‌ها پاسخ ندادند، ماریا خود را در مقابل چرخ‌های کامیون انداخت و گفت: «می‌توانید مرا بکشید، اما عبور نخواهید کرد.» با تجمع هرچه بیشتر مردم در اطراف کامیون، مقامات مردان اعزام‌شده را آزاد کردند. برخی منابع ادعا کرده‌اند که مانع‌تراشی اوکیپینتی در
منابع ادعا کرده‌اند که مانع‌تراشی اوکیپینتی در مقابل کامیون ارتش، فرصتی به مردان داد تا فرار کنند. روز بعد، یک شورشی از یک افسر پرسید که چرا در حالی که بسیاری از مردان تازه از جنگ برگشته بودند، دوباره به خدمت فراخوانده می‌شوند. در پاسخ، افسر نارنجکی به سمت شورشی پرتاب کرد و او را کشت. پس از این مرگ، شورشی در اعتراض به اعزام به خدمت اجباری و قتل شورشی آغاز شد. پس از سه روز شورش، ارتش شورشیان را سرکوب کرده و شهر را به تصرف خود درآورد. فرانکو لجیو، یکی از سازمان‌دهندگانی که مستقیماً در شورش سه روزه شرکت داشت،
که مستقیماً در شورش سه روزه شرکت داشت، گفت که شیرجه اوچیپینتی جلوی کامیون، کاتالیزور اصلی بود. پس از آنکه ارتش شورشیان را سرکوب کرد، رهبران قیام، از جمله کمونیست انقلابی اراسمو سانتانژلو و ماریا اوکچیپینتی، دستگیر و زندانی شدند. اراسمو سانتانجلو در سلولش در حالی که حلق آویز شده بود پیدا شد. [ "" ] حبس. اگرچه او کمونیست بود، حزب او را هنگام زندانی شدن به نفع دولت رها کرد. در ابتدا او در اوستیکازندانی شد، جایی که دخترش ماریا لنینا، که به نام ماریلنا نیز شناخته می‌شود، به دنیا آمد. ماریا و نوزادش به زندان
می‌شود، به دنیا آمد. ماریا و نوزادش به زندان بندیکتینی‌ها در پالرمو منتقل شدند. ماریا نخستین ماه‌های زندگی خود را در زندان گذراند و مادرش نزدیک به دو سال در آنجا خدمت کرد. زندگی پس از زندان. وقتی اوکیپینتی پس از حبس به راگوسا بازگشت، حزب کمونیست محلی او را طرد کرده بود. این حزب شورش‌های سال ۱۹۴۵ را ارتجاعی می‌دانست. با این حال، آنارشیست‌های راگوسا به اوکیپینتی «همبستگی و دوستی» پیشنهاد دادند. «آرامش سیاسی و انسانی» که اوکیپینتی در آنارشیست‌ها یافت، تا آخر عمر همراه او بود و او سال‌ها در فعالیت‌های سیاسی
عمر همراه او بود و او سال‌ها در فعالیت‌های سیاسی آزادی‌خواهانه شرکت کرد. اوکیپینتی شروع به نوشتن برای یک نشریه آنارشیستی کرد و سیاست‌های او به شدت ضد استبدادی شد. او در اقدامات علیه فقر و همچنین بردگی جسمی، روانی و اخلاقی، به ویژه بردگی زنان، شرکت کرد. اوکیپینتی از دهه ۱۹۶۰ شروع به سفر کرد و از مراکش، پاریس، لندن، کانادا و جاهای دیگر دیدن کرد. او بیش از ۲۵ سال به سفر خود به ناپل، سانرمو، رم، سوئیس و ایالات متحده ادامه داد. در فرانسه، او با دیگر متفکران سیاسی، به ویژه ژان پل سارتر و سیمون دوبوار، صحبت کرد.
به ویژه ژان پل سارتر و سیمون دوبوار، صحبت کرد. دختر اوکیپینتی در سفرهایش او را همراهی می‌کرد و او در ۱۸ سالگی تصمیم گرفت در کانادا بماند. در سال ۱۹۷۳، اوکچیپینتی به ایتالیا بازگشت و در رم سکونت گزید. او همچنان با جنبش آنارشیستی در ارتباط بود و همچنین وارد جنبش‌های فمینیستی شد و دیدگاه‌های صلح‌طلبانه و ضدنظامی‌گری را پذیرفت. او در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به لیگ خلع سلاح یک‌جانبه پیوست. در سال ۱۹۷۹، او در راگوسا علیه اختصاص زمین‌های کشاورزی به کاربری صنعتی مبارزه کرد. حتی در دوران پیری، در اقدامات ضدنظامی شرکت داشت
حتی در دوران پیری، در اقدامات ضدنظامی شرکت داشت و در سال ۱۹۸۷ به‌طور علنی علیه پایگاه‌های موشکی آمریکا و جنگ در کومیزو سخنرانی کرد و با نصب موشک‌های هسته‌ای در آنجا مخالفت نمود. او در ۲۰ اوت ۱۹۹۶ در رم درگذشت؛ علت مرگ عوارض ناشی از بیماری پارکینسون بود. کتاب. در سال ۱۹۵۷، ماریا اوکیپینتی "کتاب «زنی از راگوسا»" "را" منتشر کرد، کتابی زندگینامه‌ای که پیرامون مشارکت او در شورش‌های راگوسا در سال ۱۹۴۵ بود. چاپ دوم این کتاب در سال ۱۹۷۶ توسط انتشارات فلترینلی منتشر شد و پس از آن توجه بیشتری را به خود جلب کرد و
شد و پس از آن توجه بیشتری را به خود جلب کرد و جایزه برانکاتی را از آن خود کرد. در مجموع، "«دختری از راگوسا»" سه نسخه در ایتالیا، یک نسخه در فرانسه، دو نسخه در سوئد و همچنین به صورت سریالی در کشورهای مختلف منتشر شد. یکی از نسخه‌های منتشر شده در ژوئیه ۱۹۶۰ در کتاب "«عصر مدرن»" نوشته ژان پل سارتر و سیمون دوبوار منتشر شد.
دیک اسمارت ۲٫۰۰۷ فیلمی ایتالیایی محصول سال ۱۹۶۷ به کارگردانی فرانکو پروسپری و با بازی ریچارد استیپلی و مارگارت لی است. طرح. مأمور مخفی دیک اسمارت توسط سازمان سیا مأمور شده است تا ناپدید شدن پنج دانشمند هسته‌ای مشهور جهان را بررسی کند. لیدی لورین لیستر رئیس یک سازمان جنایی است که این پنج دانشمند را در مخفیگاه زیرزمینی خود واقع در داخل کورکووادو در ریودوژانیرو پنهان کرده و آزمایش‌های آنها را تأمین مالی می‌کند. دیک اسمارت کشف می‌کند که لیدی لورین لیستر و بانکدار هلندی بلک دایموند یک رآکتور هسته‌ای ساخته‌اند تا
هلندی بلک دایموند یک رآکتور هسته‌ای ساخته‌اند تا با انفجار بمب اتمی، الماس را از کربن به دست آورند. تولید. این فیلم به خاطر نمایش یک اسکوتر وسپا ۱۸۰ اس اس که در فیلم قادر به پرواز و شیرجه زدن به زیر آب بود، مورد توجه قرار گرفت. انتشار. "«فیلم‌های فریبنده: زنان در فیلم‌های جاسوسی و تلویزیون، ۱۹۶۲–۱۹۷۳»" گزارش می‌دهد که این فیلم به تماشای آخر شب در تلویزیون ایتالیا محدود شده بود و هیچ سابقه‌ای از اکران سینمایی آن در ایالات متحده یا بریتانیا، حتی در دهه شصت، وجود ندارد. پذیرش. تام لیسانتی و لوئیس پاول در
وجود ندارد. پذیرش. تام لیسانتی و لوئیس پاول در "کتاب «فیلم‌های فریبنده: زنان در فیلم‌های جاسوسی و تلویزیون، ۱۹۶۲–۱۹۷۳"» از «کارگردانی بی‌روح فرانکو پروسپری» (که کتاب او را با فرانکو ای. پروسپری، یکی از کارگردانان "فیلم «جهان»" اشتباه می‌گیرد) و «هزینه‌های پایین آشکار (دکوراسیون‌های اضافی، چیدمان‌های دوربین یکنواخت)» انتقاد کردند.
زبان ایتالیایی، که بخش مهمی از هویت ایتالیایی-آمریکایی است، به دلیل مهاجرت گسترده از اواخر قرن نوزدهم، بیش از صد سال است که به‌طور گسترده در ایالات متحده آمریکا صحبت می‌شود. با این حال، از دهه ۱۹۸۰، با از بین رفتن نسل‌های اولیه ایتالیایی-آمریکایی‌ها و کاهش تعداد گویشوران این زبان در خانه توسط نسل‌های بعدی به دلیل جذب و ادغام در جامعه آمریکا، این زبان کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. امروزه ایتالیایی هشتمین زبان رایج در این کشور است. تاریخچه. اولین آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار حدود سال ۱۸۸۰ شروع به مهاجرت
ایتالیایی‌تبار حدود سال ۱۸۸۰ شروع به مهاجرت دسته‌جمعی کردند. اولین مهاجران ایتالیایی، عمدتاً از سیسیل، کالابریا و سایر نقاط جنوب ایتالیا، عمدتاً مرد بودند و بسیاری از آنها قصد داشتند پس از کسب درآمد در ایالات متحده به ایتالیا بازگردند، بنابراین جمعیت گویشوران ایتالیایی همیشه ثابت یا پیوسته نبود. بین سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۹۰۰، ۶۵۵٬۸۸۸ ایتالیایی به ایالات متحده رفتند و بیش از ۲ میلیون نفر بین سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۰، هرچند حدود ۴۰٪ از این افراد در نهایت به ایتالیا بازگشتند. روی هم رفته، بین سال‌های ۱۸۲۰ تا ۱۹۷۸،
بازگشتند. روی هم رفته، بین سال‌های ۱۸۲۰ تا ۱۹۷۸، حدود ۵٫۳ میلیون ایتالیایی به ایالات متحده رفتند. مانند بسیاری از گروه‌های قومی که به قاره آمریکا مهاجرت کردند، مانند آلمانی‌ها در آلمان کوچک، کانادایی‌های فرانسوی در کاناداهای کوچک و چینی‌ها در محله‌های چینی‌ها، ایتالیایی‌ها اغلب در مناطق قومیتی، که اغلب به عنوان ایتالیاهای کوچک شناخته می‌شوند، زندگی می‌کردند و همچنان به زبان‌های اصلی خود صحبت می‌کردند. چنین محله‌هایی در شهرهای بزرگی مانند نیویورک، جرسی سیتی، نیوآرک، نیواورلئان، بوستون، فیلادلفیا، پیتسبورگ،
نیوآرک، نیواورلئان، بوستون، فیلادلفیا، پیتسبورگ، کلیولند، شیکاگو، سنت لوئیس، سانفرانسیسکو و لس‌آنجلس تأسیس شدند. در طول جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم، استفاده از زبان ایتالیایی و سایر زبان‌ها در ایالات متحده ممنوع شد. علاوه بر این، بسیاری از آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار بازداشت شدند، اموالشان مصادره شد، و نشریات ایتالیایی‌زبان تعطیل شدند. [ "" ] زبان امروز. طبق بررسی جامعه آمریکایی ۲۰۰۹–۲۰۱۳، تا سال ۲۰۱۳، ۱۵٬۶۳۸٬۳۴۸ نفر از ساکنان آمریکایی خود را ایتالیایی-آمریکایی معرفی کردند و حدود ۷۰۸٬۹۶۶ نفر از
معرفی کردند و حدود ۷۰۸٬۹۶۶ نفر از آنها در خانه به زبان ایتالیایی صحبت می‌کردند. شهرهایی که جوامع ایتالیایی زبان دارند شامل بوستون، بوفالو، شیکاگو، کلیولند، جرسی سیتی (و بسیاری از شهرهای دیگر در نیوجرسی)، لس‌آنجلس، میامی، نیواورلئان، نیویورک، فیلادلفیا، پیتسبورگ، پراویدنس، سنت لوئیس و سانفرانسیسکو هستند. جذب شدن در جامعه نقش زیادی در کاهش تعداد ایتالیایی زبانان امروزی داشته است. از کسانی که در خانه در ایالات متحده به زبان ایتالیایی صحبت می‌کنند، ۳۶۱٬۲۴۵ نفر بالای ۶۵ سال سن دارند و تنها ۶۸۰۳۰ نفر زیر ۱۷ سال
بالای ۶۵ سال سن دارند و تنها ۶۸۰۳۰ نفر زیر ۱۷ سال سن دارند. با وجود اینکه زبان ایتالیایی پنجمین زبان مورد مطالعه در محیط‌های آموزش عالی (کالج و تحصیلات تکمیلی) در سراسر آمریکا است، زبان ایتالیایی برای حفظ جایگاه خود به عنوان یک دوره آموزشی ای پی در دبیرستان‌های سراسر کشور با مشکل مواجه بوده است. آزمون‌های زبان ایتالیایی ای پی تا سال ۲۰۰۶ معرفی نشدند و خیلی زود، در سال ۲۰۰۹، کنار گذاشته شدند سازمانی که این آزمون‌ها را مدیریت می‌کند، کالج بورد، برنامه زبان ایتالیایی ای پی را به دلیل «از دست دادن پول» و عدم
ای پی را به دلیل «از دست دادن پول» و عدم موفقیت در جذب ۵۰۰۰ دانشجوی جدید در هر سال، پایان داد. پس از پایان این برنامه در بهار ۲۰۰۹، سازمان‌ها و فعالان مختلف ایتالیایی برای احیای این دوره آموزشی سازماندهی شدند. سازمان‌هایی مانند بنیاد ملی ایتالیایی-آمریکایی (ان ای ای اف) و سفارش پسران ایتالیا در آمریکا، کمپین‌های جمع‌آوری کمک مالی را برای کمک به مسئولیت مالی هر برنامه جدید زبان ایتالیایی ای پی با خود به همراه داشتند. سپس آزمون زبان ایتالیایی ای پی دوباره معرفی شد و اولین آزمون‌های جدید در سال ۲۰۱۲ برگزار
شد و اولین آزمون‌های جدید در سال ۲۰۱۲ برگزار شد. علاوه بر این، سازمان‌های ایتالیایی مبتنی بر وب، مانند ایتالیانواره، کمپین‌های اهدای کتاب را برای بهبود وضعیت و نمایش زبان ایتالیایی و ادبیات ایتالیایی/ایتالیایی-آمریکایی در کتابخانه‌های عمومی نیویورک آغاز کرده‌اند. طبق گفته ایتالیانواره، کتابخانه عمومی بروکلین بدترین متخلف در شهر نیویورک است. این کتابخانه ۱۱ کتاب مربوط به زبان ایتالیایی و تجربه مهاجرت را برای امانت در ۶۰ شعبه ارائه می‌دهد. این تعداد معادل ۱ کتاب برای هر ۶ شعبه در بروکلین است که (طبق گفته
۱ کتاب برای هر ۶ شعبه در بروکلین است که (طبق گفته ایتالیانواره) نمی‌تواند جامعه بزرگ ایتالیایی/ایتالیایی-آمریکایی در بروکلین، نیویورک را تأمین کند. ایتالیانواره قصد دارد تا پایان سال ۲۰۱۰، ۱۰۰ کتاب مختلف در مورد تجربه ایتالیایی/ایتالیایی-آمریکایی، نوشته شده به زبان ایتالیایی یا انگلیسی، به کتابخانه عمومی بروکلین اهدا کند. برای مطالعهٔ بیشتر. 1884 ed., 1921 ed.