payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نداریم، امتیاز برای نورچشمی‌ها است». ۹ دی. گروهی از کارگران شرکت نی‌شکر هفت‌تپه در اعتراض به تأخیر و تعویق انداختن دولت در پذیرش مالکیت این شرکت، تجمع اعتراضی برپا کرده و شعار می‌دادند: «کارگر هفت‌تپه، اتحاد اتحاد». ۱۲ دی. به گزارش شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت، دو روز است که تجمع اعتراضی کارگران پتروشیمی آبادان برای بازگشت به کار و پرداخت دستمزدها و بیمه‌های معوقه در مقابل فرمانداری این شهر ادامه دارد. معترضان در تجمع خود با شعار «وعده وعید کافیه - سفره ما خالیه»، خواستار روشن شدن وضع
وعید کافیه - سفره ما خالیه»، خواستار روشن شدن وضع بلاتکلیف خود و پرداخت فوری معوقات‌شان شدند. آنها با انتقاد از سفره‌های خالی و وضعیت بحرانی معیشت خود از مسئولان استانی و کشوری خواستند که به مشکل آنها را رسیدگی کنند. ۱۶ دی. به گزارش اتحادیه آزاد کارگران ایران، کارکنان شرکت ایران افق واقع در میدان نفتی یادآوران دست از کار کشیده و در اعتراض به عدم رسیدگی به مطالبات‌شان تجمع اعتراضی برپا کردند. ۱۷ دی. در ایلام جمعی از کارگران اخراج شده شرکت پتروشیمی ارغوان گستر، که برای اخراج آنها از اصطلاح «تعدیل شده»
گستر، که برای اخراج آنها از اصطلاح «تعدیل شده» استفاده شده است، تجمع اعتراضی برپا کردند. ۱۸ دی. در تهران جمعی از کارگران و نیروهای شهربان و حریم‌بان، در اعتراض به عدم رسیدگی به مطالبات‌شان در برابر شورای شهر تجمع و تحصن اعتراضی برپا کردند. معترضان خواهان پاسخگویی شهردار تهران بودند و شعار دادند: «ما منتظر زاکانی هستیم، هیچ جا نمی‌ریم همین‌جا هستیم». ۲۹ دی. گروهی از کارگران شرکتی بهره‌برداری از شبکه‌های آبیاری و زهکشی کارون بزرگ و همچنین در رضوان‌شهر جمعی از کارگران کارخانه صنایع چوب و کاغذ ایران (چوکا) در
کارگران کارخانه صنایع چوب و کاغذ ایران (چوکا) در اعتراض به عدم رسیدگی به مطالبات‌شان تجمع‌های اعتراضی برپا کردند. ۳ بهمن. جمعی از کارکنان شرکت نفت فلات قاره ایران که در منطقه عملیاتی لاوان مشغول به کار هستند، در اعتراض به عدم رسیدگی به در خواست‌هایشان تجمع اعتراضی برپا کردند. ۶ اسفند. در کاشان کارکنان گروه صنعتی سایپا به علت نارضایتی از حقوق و مزایای دریافتی دست به اعتصاب زدند. آنها در آغاز اعتصاب خود طی صدور بیانیه‌ای اعلام کردند که حداقل حقوق آنها بین ۹ تا ۱۰ میلیون تومان است که با احتساب ۱۰۰ ساعت
۹ تا ۱۰ میلیون تومان است که با احتساب ۱۰۰ ساعت اضافه‌کاری به حدود ۲۸ میلیون تومان بالغ می‌گردد. ۸ اسفند. در تهران جمعی از کارکنان مراکز معاینه فنی کشور علیه واگذاری معاینه فنی به شهرداری در میدان پاستور تهران تجمع اعتراضی برگزار کردند. اعتراض‌کنندگان می‌گویند شهرداری باید ناظر باشد نه اینکه دستورالعمل را عوض کنند و سر خود جلسه بگذارند و معاینه فنی به این نهاد واگذار شود. ۱۳ اسفند. گروهی از کارکنان شرکت نفت فلات قاره ایران مربوط به منطقه عملیاتی لاوان، در اعتراض به عدم رسیدگی به درخواست‌های خود در محوطه این
به عدم رسیدگی به درخواست‌های خود در محوطه این شرکت تجمع اعتراضی برپا کردند. ۱۴ اسفند. شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت خبر داده است که کارکنان منطقه عملیاتی پارسیان به دلیل عدم رسیدگی به مطالبات‌شان دست به اعتصاب و تجمع اعتراضی زده‌اند. کارکنان پیمانی این منطقه عملیاتی در «تابناک، لامرد، وراوس و ایثار» با شعار «اتحاد اتحاد، علیه فقر و فساد» در اعتراض به عدم رسیدگی به وضعیت معیشتی خود اعتراض کردند. ۱۵ اسفند. کارگران شاغل در پروژه سد باغان، در حال اجرا در مرز شهرستان‌های دشتی و جم، در اعتراض به
اجرا در مرز شهرستان‌های دشتی و جم، در اعتراض به تعویق چهارماهه حقوق خود به کارشان توقف زده و دست به اعتصاب غذا زدند. معترضان می‌گویند هم‌اکنون در آستانه نوروز دست‌شان خالی است و دچار مشکلات اقتصادی، معیشتی و خانوادگی هستند. ۲۰ اسفند. جمعی از کارگران شرکت خدمات مهندسی خط و ابنیه راه‌آهن معروف به «تراورس» با هفت هزار کارگر، در اعتراض نسبت به پرداخت ناقص عیدی خود تجمع اعتراضی برپا کردند. آنها اعلام کردند که کارفرما فقط ۸۵ درصد از مبلغ عیدی، معادل دو ماه حقوق را پرداخت کرده است. کارگران خواهان اقدام فوری شرکت
پرداخت کرده است. کارگران خواهان اقدام فوری شرکت تراورس برای پرداخت باقی‌مانده عیدی و سایر مطالبات معوقه هستند. ۲۱ اسفند. در منطقه عملیاتی لاوان، اعتراضات کارکنان رسمی صنایع نفت و گاز در شرکت نفت فلات قاره ایران جریان داشت. ۲۸ اسفند. گروهی از کارکنان شرکت نفت فلات قاره ایران در منطقه عملیاتی لاوان، در اعتراض به عدم رسیدگی به مطالبات خود، در محل کارشان تجمع اعتراضی برپا کردند. مطالبات این کارکنان شامل این موارد بود: پرداخت کامل پاداش سنوات خدمت به کارکنان بازنشسته، حذف تفکیک مشاغل در مناطق عملیاتی و خارج
بازنشسته، حذف تفکیک مشاغل در مناطق عملیاتی و خارج نمودن فوق‌العاده‌های مناطق عملیاتی. ۲۹ اسفند. در اهواز، جمعی از کارکنان و بازنشستگان شرکت ملی نفت ایران در نواحی نفت‌خیز جنوب ایران، با داشتن پلاکاردهای اعتراضی نسبت به عدم رسیدگی به درخواست‌های‌شان راهپیمایی و تجمع اعتراضی برپا کردند.
کارلوس گامنا (؛ ۱۸۶۶ – ۱۹۵۰) پزشک اهل ایتالیا بود که بابت توصیف گره‌های گاندی–گامنا و اجسام گامنا–فاور شناخته می‌شود.
طبلِ ابریشم یک نوی ژاپنی از قرنِ پانزدهمِ میلادی است. به فارسی. بهرام بیضایی این نمایشنامه را به فارسی ترجمه و منتشر کرده است.
کارآگاه سایه (; ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی لی سونگ مین، جین گو، کیونگ سو جین و لی هاک جو است. فصل اول این مجموعه از ۲۶ اکتبر تا ۱۶ نوامبر ۲۰۲۲ از دیزنی پلاس پخش شد. فصل دوم از ۵ ژوئیه تا ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۳ پخش شد. "کارآگاه سایه" همچنین برای استریم در هولو قابل دسترسی است. خلاصه داستان. این مجموعه داستان کارآگاهی را روایت می‌کند که در شرف بازنشستگی است و یک جنگ روانی نفس‌گیر را با مردی مرموز که در حالی که هویت خود را پنهان می‌کند، آغاز می‌کند.
گره‌های گاندی–گامنا () یا اجسام گاندی–گامنا کانون‌های کوچک زرد قهوه‌ای، قهوه‌ای یا نارنجی‌رنگی هستند که در طحال بیماران مبتلا به اسپلنومگالی به دلیل پرفشاری ورید باب یا کم‌خونی داسی‌شکل یافت می‌شوند. این ندول‌ها از بافت همبند با رسوبات هموسیدرین و کلسیم تشکیل شده‌اند و احتمالاً به دلیل تشکیل اِسکار در محل‌های خونریزی‌های اطراف عروق کوچک ایجاد می‌شوند و در اسکن MRI به دلیل وجود هموسیدرین قابل مشاهده هستند. گره‌های گاندی–گامنا همچنین ممکن است در میگزوم قلبی دیده شوند. گره‌های گاندی–گامنا به افتخار شارل گاندی
شوند. گره‌های گاندی–گامنا به افتخار شارل گاندی و کارلوس گامنا نام‌گذاری شده است.
اجسام گامنا–فاوْر () اجسام انکلوزیونی بازوفیلیک بزرگ و داخل سیتوپلاسمی هستند که در سلول‌های لایه درون‌رگی در بیماران مبتلا به لنفوگرانولوما ونروم دیده می‌شوند. اجسام گامنا–فاوْر به افتخار کارلوس گامنا و موریس فاور نام‌گذاری شده است.
رایش آلمانی بزرگ () با نام کامل رایش آلمانی بزرگ ملت آلمان (. , نام دولتی رسمی نهاد سیاسی بود که آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم کوشید در اروپا پایه‌گااری کند. ادعاهای سرزمینی برای رایش آلمانی بزرگ در طول زمان در نوسان بود. در اوایل پاییز ۱۹۳۳، آدولف هیتلر الحاق سرزمین‌هایی مانند بوهمیا، غرب لهستان و اتریش به آلمان و تشکیل کشورهای دست نشانده یا دست نشانده بدون استقلال اقتصادی-سیاسی را تصور کرد. انتظار می‌رفت که این امپراتوری پان ژرمنیک عملاً تمام اروپای ژرمنی را در یک رایش پیشرفته و هوشمندِ بسیار توسعه
ژرمنی را در یک رایش پیشرفته و هوشمندِ بسیار توسعه یافته جذب کند. از دید سرزمینی، این رایش آلمانی که قبلاً بزرگ شده بود (شامل آلمان مربوط به قبل از ۱۹۳۸، اتریش، بوهم، موراویا، سیلزی چک، آلزاس-لورن، اوپن-مالمدی، ممل، اشتایرای سفلی، کارنیولای بالا، کارنیولای جنوبی، اشتایرمارک جنوبی، کارنیولای جنوبی، را در بر می‌گرفت. و لهستان)، هلند، بخش فلاندری بلژیک، لوکزامبورگ، دانمارک، نروژ، سوئد، ایسلند، لیختن اشتاین، و حداقل بخش‌های آلمانی زبان سوئیس. بارزترین استثناء آلمانی‌زبان می‌توانست انگلستان باشد: نظم جدید
آلمانی‌زبان می‌توانست انگلستان باشد: نظم جدید نازی‌ها نقش بریتانیا را نه به‌عنوان یک استان سرزمین ژرمنیک بزرگ، بلکه به‌عنوان شریک دریانوردی متحد آلمان در نظر می‌گرفت. استثناء دیگر، قلمرو آلمانی‌نشین در تیرول جنوبی بود، منطقه‌ای که آلمان در سال ۱۹۳۹ به قدرت هم‌محور خود، ایتالیای فاشیست، اختصاص داد. جدای از اروپای ژرمنی، مرزهای غربی رایش با فرانسه به مرزهای امپراتوری مقدس روم قبلی بازمی‌گشت، که به معنای الحاق کامل تمام والونیا، سوئیس فرانسه و مناطق وسیعی از شمال و شرق فرانسه بود. علاوه بر این، سیاست
از شمال و شرق فرانسه بود. علاوه بر این، سیاست "Lebensraum" مستلزم گسترش گسترده آلمان و اسکان آلمانی‌ها به سمت شرق تا کوه‌های اورال بود (تسخیر سرزمین‌هایی از لیتوانی، لتونی، استونی و اتحاد جماهیر شوروی در این فرایند). هیتلر در ابتدا برای تبعید جمعیت «مازاد» روسیه که در غرب اورال زندگی می‌کردند به سمت شرق اورال در سیبری برنامه‌ریزی کرد. با این کار نژاد نوردیک به عنوان برترین نژاد آلمانی گسترش می‌یافت، با زبان و فرهنگ ژرمینک با موهایی بور، چشمانی آبی و سبز و رنگ پریدهبرترین نمونه نژادی در میان نوردیک گرایان
رنگ پریدهبرترین نمونه نژادی در میان نوردیک گرایان (نوردیسیزم) بودند.
موریس فاوْر (؛ – ) پزشک متخصص پوست و مو اهل فرانسه بود که نامش امروزه به‌خاطر توصیف بیماری دوران-نیکلا–فاوْر، اجسام گامنا–فاوْر و سندرم فاور–راکوشو در یادها مانده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) شده است.
شارل گاندی (؛ – ) پزشک اهل فرانسه بود که به سبب توصیف گره‌های گاندی–گامنا شهرت دارد.
سندرم فاوْر–راکوشو () یک اختلال الاستین در اثر تابش نور خورشید است که در جوش‌های سرسیاه باز و متعدد در پوستِ آسیب‌دیده از نور خورشید، به‌ویژه در زیر و کنار چشم‌ها ایجاد می‌شود. جوش‌های سرسیاه منافذ بازشده برای فولیکول‌های مو و غدد چربی پوستی پر از مواد هستند. افرادی که به مدت طولانی در معرض نور آفتاب هستند، امواج فرابنفش خورشید سبب تخریب الاستین و ضخیم شدن پوست می‌شود. درمان شامل جلوگیری از تابش مستقیم نور خورشید، قطع مصرف سیگار، رتینوئید یا ایزوترتینوین موضعی، کورتاژ و گاهی درم ابریژن است. این سندرم نامش
کورتاژ و گاهی درم ابریژن است. این سندرم نامش را از متخصصان پوست فرانسوی موریس فاور و ژان راکوشو می‌گیرد. موریس فاور نخستین بار آن را در سال ۱۹۳۲ گزارش کرد و سپس در سال ۱۹۵۱ با شاگردش ژان راکوشو جزئیات آن را تشریح کردند.
کشتار مونیخ حمله‌ای بود که به‌وسیلهٔ اعضای گروه فلسطینی سپتامبر سیاه در جریان بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ مونیخ در آلمان غربی علیه اعضای گروه ورزشی اسرائیل انجام و به گروگان‌گیری و کشتن آن‌ها و یک پلیس آلمانی انجامید. اندکی پس از آغاز حمله، فلسطینیان خواهان آزادی ۲۳۴ زندانی از زندان‌های اسرائیل، و همچنین آزادی بنیان‌گذاران ارتش سرخ آلمان (آندره‌آس بادر و اولریکه ماینهوف) از زندان‌های آلمان شدند. سپتامبر سیاه این عملیات را به یاد دو روستای فلسطینی مسیحی که ساکنانشان در ۱۹۴۸ به‌وسیلهٔ هاگانا تبعید شده‌بوند
ساکنانشان در ۱۹۴۸ به‌وسیلهٔ هاگانا تبعید شده‌بوند «ایکریت و بیرام» نامیده‌بود. به‌نظر می‌رسد تروریست‌ها تجهیزات خود را از نئونازی‌های آلمان دریافت کرده‌بودند. در جریان عملیات ناموفق نجات، هر یازده گروگان، پنج نفر از هشت تروریست، و یک مأمور پلیس آلمان کشته‌شدند. سه تروریستی که زنده مانده‌بودند دستگیر شدند، اما دولت آلمان غربی در پی ربوده‌شدن یکی از هواپیماهای شرکت لوفت‌هانزا به‌وسیلهٔ سپتامبر سیاه آن‌ها را آزاد کرد. اسرائیل در پاسخ به آزادی آدمکشان، عملیات بهار جوانی و «خشم خدا» را اجرا کرد که طی آن‌ها
بهار جوانی و «خشم خدا» را اجرا کرد که طی آن‌ها سازمان جاسوسی و نیروهای ویژهٔ آن به‌طور برنامه‌ریزی‌شده فلسطینیان مظنون به دست داشتن در این کشتار را یافتند و کشتند. استیون اسپیلبرگ کارگردان و تهیه‌کنندهٔ مشهور آمریکایی، در سال ۲۰۰۵ فیلم «مونیخ» را دربارهٔ این کشتار و عملیات انتقامی اسرائیل موسوم به «خشم خدا» کارگردانی کرد. پیشینه. بازی‌های المپیک ۱۹۷۲ مونیخ در زمان گروگان‌گیری وارد هفتهٔ دوم خود شده‌بود. به‌منظور کمک به فراموشی پیشینهٔ نظامی‌گرای آلمان، و به ویژه المپیک ۱۹۳۶ برلین که آدولف هیتلر رهبر نازی
ویژه المپیک ۱۹۳۶ برلین که آدولف هیتلر رهبر نازی از آن برای مقاصد تبلیغاتی استفاده کرده‌بود؛ کمیتهٔ سازمان‌دهندهٔ المپیک آلمان غربی باز و دوستانه بودن فضا در دهکدهٔ بازی‌ها را تشویق می‌کرد. برابر ادعای فیلم مستند یکی از "روزهای سپتامبر" تدابیر امنیتی در دهکدهٔ بازی‌ها عمداً شدید نبود و ورزشکاران معمولاً بدون نشان دادن مدارک کافی مجاز به رفت‌وآمد در آن بودند. بسیاری از ورزشکاران با پریدن از روی حصار سیمی گرداگرد دهکده اتاقک‌های نگهبانی را دور می‌زدند. شموئل لالکین، سرپرست گروه اسرائیل، از پیش از رسیدن
لالکین، سرپرست گروه اسرائیل، از پیش از رسیدن ورزشکاران به مونیخ، نسبت به نبود نگهبانان مسلح و شرایط محل اقامت ورزشکاران اسرائیلی ابراز نگرانی کرده‌بود. تیم اسرائیل در بخش دورافتاده‌ای از دهکدهٔ بازی‌ها، و در طبقهٔ همکف ساختمان کوچکی نزدیک یکی از دروازه‌ها اسکان داده‌شده‌بود. از دید لالکین این وضعیت شرایط را برای حملهٔ تروریستی از بیرون مناسب می‌کرد. به‌نظر می‌رسد مقامات آلمانی به لالکین اطمینان داده‌بودند تدابیر امنیتی بیشتری برای محافظت از گروه اسرائیل به‌کار خواهند بست، اما لالکین در درستی این قول شک
به‌کار خواهند بست، اما لالکین در درستی این قول شک داشت. سازمان‌دهندگان بازی‌ها از گئورگ زیبر، روان‌شناس جنایی آلمانی، خواسته‌بودند برای کمک به برنامه‌ریزی امنیتی ۲۶ سناریوی تروریستی طراحی کند. سناریوی شمارهٔ ۲۱ او دقیقاً حملهٔ فلسطینیان به ساختمان گروه اسرائیل، آدمکشی و گروگان‌گیری، و درخواست آزادی زندانیان از اسرائیل و هواپیما برای رفتن از آلمان را پیش‌بینی کرده‌بود. با این‌همه، مسئولان نه برای پیش‌گیری از سناریوی ۲۱ چاره‌ای اندیشیدند و نه برای پیش‌گیری از سناریوهای دیگر، چون چنین چاره‌هایی با هدف
از سناریوهای دیگر، چون چنین چاره‌هایی با هدف «بازی‌های شاد» و بدون تدابیر امنیتی شدید متضاد بود. آگاهی آلمان از حمله. مجلهٔ آلمانی اشپیگل در سال ۲۰۱۲ در صفحهٔ اصلی خود نوشت که مقامات آلمانی از سه هفته پیش از کشتار، هشدار آن را از یک منبع خبری فلسطینی در بیروت دریافت کرده‌بودند. منبع خبری گفته‌بود که فلسطینیان در حال برنامه‌ریزی برای ایجاد «حادثه» ای در بازی‌های المپیک هستند، و وزارت امورخارجهٔ آلمان آن را به مقامات امنیتی مونیخ منتقل کرد و از ایشان خواست «هرگونه تدبیر امنیتی لازم» را بیندیشند. با این‌همه،
تدبیر امنیتی لازم» را بیندیشند. با این‌همه، مقامات اقدامی دربرابر هشدار نکردند و تا چهل سال نیز دریافت آن را نپذیرفتند. مجلهٔ اشپیگل می‌افزاید این تنها بخشی از پنهانکاری چهل‌سالهٔ مقامات آلمان دربارهٔ برخورد نادرست ایشان با این رویداد بوده است. گروگان‌گیری. ورزشکاران اسرائیلی شب ۴ سپتامبر را بیرون از دهکدهٔ بازی‌ها و با دیدن نمایش «ویولون‌زن روی بام» و خوردن شام با بازیگر اسرائیلی آن، شموئل رادنسکی گذراندند. در بازگشت، لالکین به پسر ۱۳ ساله‌اش که با یوسف رومانو ی وزنه‌بردار و الیعزر هالفین کشتی‌گیر دوست
رومانو ی وزنه‌بردار و الیعزر هالفین کشتی‌گیر دوست شده‌بود اجازه نداد با گروه به دهکده بیاید، و چه‌بسا با این کار باعث نجات جان پسر شد. در ساعت ۴:۳۰ بامداد و هنگامی که ورزشکاران در خواب بودند، هشت عضو شاخهٔ سپتامبر سیاه سازمان آزادیبخش فلسطین درحالی که پوشش ورزشی دربرداشتند و در ساک‌های برزنتی‌شان تفنگ‌های کلاشنیکف، اسلحهٔ کمری توکارِف و نارنجک گذاشته‌بودند، پس از گذر از حصار سیمی دومتری با کمک چند ورزشکار که به چیزی مشکوک نشده و آن‌ها هم در حال گذر از حصار بودند، وارد دهکده شدند. این ورزشکاران در آغاز
بودند، وارد دهکده شدند. این ورزشکاران در آغاز آمریکایی معرفی شده‌بودند، اما چند دهه بعد مشخص شد که کانادایی بودند. فلسطینیان سپس با کلیدهای ربوده‌شده به دو آپارتمان محل اسکان ورزشکاران اسرائیلی در شمارهٔ ۳۱ خیابان Connolly وارد شدند. به‌هنگام تلاش مهاجمان برای آمدن به‌درون آپارتمان شمارهٔ ۱ که محل اسکان مربیان و مسئولان اسرائیلی بود، یوسف گوت‌فرویند، داور کشتی، بیدار شد و همچنان که برای بیدار کردن هم‌اتاقانش فریاد می‌زد، هیکل ۱۳۵ کیلوگرمی‌اش را به در فشرد تا از آمدن تروریست‌ها به درون جلوگیری کند و
فشرد تا از آمدن تروریست‌ها به درون جلوگیری کند و این‌چنین به هم‌اتاقش توویا سوکولووسکی، مربی وزنه‌برداری، فرصت داد با شکستن شیشه بگریزد. موشه وَینبرگ، مربی کشتی، با تروریست‌ها درگیر شد و آن‌ها تیری به گونه‌اش زدند؛ سپس وادارش کردند برای یافتن گروگان‌های بیشتر کمکشان کند. وینبرگ با گذراندن تروریست‌ها از کنار آپارتمان ۲، به‌دروغ به آن‌ها گفت که ساکنان آن اسرائیلی نیستند؛ و آن‌ها را به آپارتمان ۳ برد که محل اسکان کشتی‌گیران و وزنه‌برداران درشت‌هیکل اسرائیلی بود. تروریست‌ها در آنجا شش کشتی‌گیر و وزنه‌بردار را
تروریست‌ها در آنجا شش کشتی‌گیر و وزنه‌بردار را به گروگان‌ها افزودند. شاید وینبرگ امید داشت مردان نیرومندتر بخت بیشتری برای پیکار با تروریست‌ها داشته‌باشند، اما آن‌ها همه در خواب غافلگیر شدند. همچنان که تروریست‌ها ورزشکاران را به آپارتمان ۳ یعنی محل اقامت مربیان می‌بردند، وینبرگ بار دیگر به آن‌ها حمله کرد و در فرصتی که این‌چنین به دست آمد، گاد تسوباری، یکی از کشتی‌گیران توانست از راه پارکینگ زیرزمینی بگریزد. وینبرگ درشت هیکل یکی از تروریست‌ها را با مشت بیهوش و تروریست دیگری را با چاقوی میوه‌خوری زخمی‌کرد.
و تروریست دیگری را با چاقوی میوه‌خوری زخمی‌کرد. سپس تروریست‌ها با تیراندازی به وینبرگ او را کشتند و جنازه‌اش را از پنجره به پیاده‌رو انداختند. یوسف رومانوی وزنه‌بردار نیز به تروریست‌ها حمله و یکی از آن‌ها را زخمی‌کرد. او سپس با تیراندازی تروریست‌ها کشته‌شد. پس از این رویدادها نُه گروگان برای تروریست‌ها ماند. آن‌ها افزون بر گوت‌فرویند؛ کهات شور، مربی تیراندازی؛ آمیتزور شاپیرا، مربی دوومیدانی؛ آندره شپیتسر، مربی شمشیربازی؛ یاکوو شپرینگر، داور وزنه‌برداری؛ کشتی‌گیران الیعزر هالفین و مارک سلاوین؛ و
کشتی‌گیران الیعزر هالفین و مارک سلاوین؛ و وزنه‌برداران داوید برگر و زعِو فریدمن بودند. برگر مهاجری آمریکایی با تابعیت دوگانه بود؛ و سلاوین ۱۸ ساله که جوان‌ترین گروگان بود تنها چهار ماه مانده به المپیک از شوروی به اسرائیل آمده بود. به‌گفتهٔ Groussard Serge روزنامه‌نگار، تروریست‌ها گوت‌فرویند که درشت‌هیکل‌ترین گروگان بود را مانند مومیایی پیچیده و به صندلی بسته‌بودند. بقیه با دست و پای بسته در دو دستهٔ چهارتایی بر روی دو تخت در اتاق‌های شپرینگر و شاپیرا قرار داده‌شده‌بودند. سپس تروریست‌ها آن‌ها را به هم
داده‌شده‌بودند. سپس تروریست‌ها آن‌ها را به هم بستند. آن‌ها جنازهٔ سوراخ سوراخ رومانو را برای تهدید جلوی پای دوستانش رها کرده‌بودند. از دیگر اعضای گروه ورزشکاران اسرائیلی، پروفسور شائول لادانی پیش‌کسوت در رشتهٔ راه‌پیمایی، در آپارتمان ۲ با فریادهای گوت‌فرویند بیدارشد و درمیان تیراندازی تروریست‌ها از پنجرهٔ پشتی اتاق‌خواب به محوطهٔ چمنکاریِ بیرون پرید. او سپس بیل باوئرمن (Bill Bowerman) مربی آمریکایی دوومیدانی را بیدار و پلیس را خبر کرد. در پی آن، باوئرمن با نیروهای آبی-خاکی آمریکا تماس گرفت و از آن‌ها
با نیروهای آبی-خاکی آمریکا تماس گرفت و از آن‌ها خواهان محافظت از ورزشکاران یهودی آمریکا یعنی مارک سپیتز شناگر و بیل شمیت پرتابگر نیزه شد. لادانی نخستین کسی بود که از حمله خبرداد. چهار ساکن دیگر آپارتمان ۲ (تیراندازان هنری هرشکوویتس و زلیگ ستروخ، و شمشیربازان دن آلون و یهودا وَیزنشتَین و لالکین به‌همراه دو پزشک گروه خود را پنهان کردند و سپس از ساختمان محاصره‌شده گریختند. دو ورزشکار زن اسرائیلی؛ دوندهٔ سرعت و بامانع استر شاهامورو و شناگر شلومیت نیر در ساختمان جداگانه‌ای در دهکده اسکان داده‌شده‌بودند. سه عضو
جداگانه‌ای در دهکده اسکان داده‌شده‌بودند. سه عضو دیگر گروه اسرائیل؛ یعنی دو قایقران و مربی آنها، در شهر کیل درفاصلهٔ ۹۰۰ کیلومتری مونیخ اسکان داده‌شده‌بودند. در گزارش‌های بعدی مشخص شد که تروریست‌ها از افراد موسوم به «فدائیان» از اردوگاه‌های آوارگان لبنان، سوریه و اردن هستند. آن‌ها با مشخصات زیر شناسایی شدند: Luttif Afif (عیسی) رهبر گروه (گفته شده‌بود که سه برادر عیسی نیز عضو گروه سپتامبر سیاه و دو تن از ایشان در زندان‌های اسرائیل بودند)، دستیارش یوسف نزال (تونی)، و اعضای دیگر عفیف احمد حمید (پائولو)، خالد
و اعضای دیگر عفیف احمد حمید (پائولو)، خالد جمال (صلاح)، Ahmed Chic Thaa (Abu Halla), Mohammed Safady (بدران)، Adnan Al-Gashey (Denawi)، و پسرعمویش Jamal Al-Gashey (سمیر). به‌نوشتهٔ سایمون ریو (Simon Reeve)، عفیف، نزال و یکی دیگر از همدستانشان در مشاغل مختلفی در دهکدهٔ بازی‌ها کارکرده و نزدیک به دو هفته قربانیانشان را تحت نظر گرفته‌بودند. یکی از اعضای تیم اروگوئه، که با اسرائیل در یک ساختمان اسکان داده‌شده‌بود، گفت که کم‌تر از ۲۴ ساعت پیش از حادثه نزال را در ساختمان دیده‌بود، اما چون فرض بر این بود که او از
ساختمان دیده‌بود، اما چون فرض بر این بود که او از کارکنان دهکده است، حضورش پرسشی برنینگیخت دیگر اعضای گروه چند روز پیش از حمله، با قطار و هواپیما به دهکده آمدند. همهٔ اعضای تیم‌های اروگوئه و هنگ‌کنگ که آن‌ها هم با گروه اسرائیل در یک ساختمان بودند، در جریان حادثه بدون آسیب‌دیدگی آزاد شدند. واکنش‌های جهانی. گلدا مئیر، نخست‌وزیر اسرائیل، و کمیتهٔ دفاع اسرائیل به موساد مأموریت محرمانه داد کسانی را که تصور می‌شد در این کشتار دست‌داشته‌اند پیدا کند و بکشد. موساد به‌این منظور با کمک شعبه‌هایش در اروپا چند گروه
به‌این منظور با کمک شعبه‌هایش در اروپا چند گروه ویژه برای یافتن و کشتن فدائیان ایجاد کرد. در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۷۲ اسرائیل در پیامی فوری و محرمانه به سفیرش در بن (پایتخت آلمان غربی) اعلام کرد: «دولت اسرائیل با تروریست‌ها مذاکره نخواهد کرد و توقع دارد که مقامات آلمان هر چه در توان دارند برای نجات گروگان‌ها انجام دهند.» به دنبال اصرار اسرائیل برای حمله به گروگان‌ها، زوی زمیر رئیس وقت موساد، در گزارشی به نخست‌وزیر و سایر مقامات بلندپایهٔ اسرائیل گفته است: «حتی حداقل تلاش را برای نجات جان گروگان‌ها انجام
«حتی حداقل تلاش را برای نجات جان گروگان‌ها انجام ندادند. حتی حداقل خطر کردن را برای نجات افراد خودشان و افراد ما انجام ندادند.» گفتگو با تروریست‌ها. گروگان‌گیران خواهان آزادی ۲۳۴ زندانی فلسطینی و غیرعرب از زندان‌های اسرائیل و دو تروریست آلمانی به‌نام‌های آندره‌آس بادر و اولریکه ماینهوف، بنیان‌گذاران ارتش سرخ آلمان، از زندان‌های آلمان و انتقال امن آن‌ها به مصر شدند. تروریست‌ها برای نشان‌دادن مصمم بودنشان جنازهٔ وینبرگ را بیرون جلوی در ساختمان انداختند. اسرائیل بی‌درنگ پاسخ داد: «گفتگویی انجام نخواهدشد.»
بی‌درنگ پاسخ داد: «گفتگویی انجام نخواهدشد.» سیاست وقت دولت اسرائیل خودداری از انجام هرگونه گفتگو با تروریست‌ها تحت هر شرایطی بود، چون از دید این دولت، انجام گفتگو می‌توانست زمینه‌ساز حمله‌های تروریستی آینده شود. گفته شده است که مقامات آلمان به‌رهبری صدراعظم ویلی برانت و وزیر کشور هانس-دیتریش گنشر درخواست اسرائیل را برای فرستادن یک واحد از نیروهای ویژهٔ آن کشور به آلمان نپذیرفت. برونو مِرک، وزیر امور داخلی دولت استان بایرن، که با گنشر و مانفرد شرَیبِر رئیس پلیس مونیخ ریاست کارگروه بحران را بر عهده داشت،
پلیس مونیخ ریاست کارگروه بحران را بر عهده داشت، وجود چنین درخواستی را تکذیب کرده است. به‌نوشتهٔ John K. Cooley خبرنگار، یهودی بودن گروگان‌ها وضعیت سیاسی پیچیده‌ای را در آلمان پدیدآورده بود. مانفرد شرَیبِر و برونو مِرک به‌طور مستقیم با تروریست‌ها گفتگو کردند و به آن‌ها پیشنهاد پرداخت پول نامحدود و تضمین جانی دادند. به‌نوشتهٔ Cooley تروریست‌ها پاسخ دادند "نه پول برای ما ارزشی دارد و نه زندگی." شماری اعضای مصری اتحادیهٔ عرب و کمیتهٔ بین‌المللی المپیک (IOC) تلاش کردند با تروریست‌ها به توافق برسند، اما بی‌فایده
کردند با تروریست‌ها به توافق برسند، اما بی‌فایده بود. با این حال مشخص بود که گفتگو کنندگان توانسته‌بودند به تروریست‌ها این تصور را القا کنند که درخواست‌هایشان در دست بررسی است، و از همین رو عیسی مهلتش را پنج بار تمدید کرد. با افزایش فشار بر IOC و جان‌باختن نخستین ورزشکار، بازی‌ها به‌مدت ۱۲ ساعت تعطیل شد. از فرانک شورتر، دوندهٔ ماراتن آمریکایی که رویدادها را از پنجرهٔ ساختمان محل اقامتش می‌دید نقل شده است: "فکرشو بکنین اون بیچاره‌ها اونجا چی میکشن. هر پنج دقیقه یه بار یه روانی مسلسل‌به‌دست میگه 'دیگه
پنج دقیقه یه بار یه روانی مسلسل‌به‌دست میگه 'دیگه بکشیمشون.' بعد یکی دیگه میگه 'نه؛ حالا یه کم صبر کنیم.' آدم چه قد میتونه این وضعو تحمل کنه؟" در ساعت ۴:۳۰ بعدازظهر گروه کوچکی از نیروهای پلیس آلمان به دهکدهٔ بازی‌ها فرستاده‌شدند. آن‌ها اعضای پلیس مرزبانی بودند که پوشش ورزشی دربرداشتند و هدفشان این بود که از راه دریچه‌های تهویه به اتاق گروگان‌ها وارد شوند و با تفنگ‌های نیمه‌خودکار تروریست‌ها را بکشند. نیروها درانتظار شنیدن اسم رمز «آفتاب» برای حمله در جاهایشان مستقر شدند. هم‌زمان، شبکه‌های تلویزیونی در حال
مستقر شدند. هم‌زمان، شبکه‌های تلویزیونی در حال پخش زندهٔ عملیات پلیس بودند. در جریان پخش زنده، یکی از تروریست‌ها در حال نگاه کردن به بیرون از بالکن نشان داده‌شد درحالی که یکی از مأموران پلیس با فاصله‌ای کم‌تر از ۶ متر از او روی بام ایستاده‌بود. وقتی عیسی با دیدن این وضعیت تهدید کرد دو گروگان را خواهد کشت، نیروهای پلیس عقب‌نشینی کردند و عملیات متوقف شد. یک بار گفتگو کنندگان خواهان گفتگوی مستقیم با گروگان‌ها شدند تا از زنده‌بودن اسرائیلی‌ها مطمئن شوند. آندره شپیتسر مربی شمشیربازی، که مسلط به زبان آلمانی بود،
مربی شمشیربازی، که مسلط به زبان آلمانی بود، و کهات شور مربی تیراندازی، مسن‌ترین عضو تیم اسرائیل، درحالی که دو تروریست تفنگ‌هایشان را به‌سویشان نشانه رفته‌بودند، ایستاده در پای پنجرهٔ ساختمان محاصره‌شده با مسئولان آلمانی گفتگو کردند. سپس هنگامی که شپیتسر می‌خواست به پرسش دیگری پاسخ دهد دربرابر دوربین‌های تلویزیونی ضربه‌ای با قنداق تفنگ به او زدند و او را از جلوی پنجره کنار کشیدند. چند دقیقه بعد تروریست‌ها به هانس-دیتریش گنشر و والتر تروگر، مسئول دهکدهٔ بازی‌ها، اجازه دادند برای گفتگویی کوتاه با گروگان‌ها به
اجازه دادند برای گفتگویی کوتاه با گروگان‌ها به آپارتمان‌ها بیایند. تروگر گفت از دیدن وقار در رفتار اسرائیلی‌ها و این‌که انگار خود را به دست سرنوشت سپرده‌بودند تحت تأثیر قرارگرفته است. او همچنین متوجه‌شد شماری از گروگان‌ها، به‌ویژه گوت‌فرویند، مورد ضرب و شتم قرار گرفته‌اند و شانهٔ چپ داوید برگر تیر خورده است. گنشر و تروگر گفتند درون آپارتمان «چهار یا پنج» تروریست را دیده‌اند. این رقم‌ها در اقدامات بعدی ملاک قرارگرفت. کهات شور به گنشر و تروگر گفت اسرائیلی‌ها مشکلی با برده‌شدن به کشورهای عربی ندارند، به این
مشکلی با برده‌شدن به کشورهای عربی ندارند، به این شرط که آلمان و کشور میزبان امنیت آن‌ها را به‌نحوی مؤثر تضمین کنند. فلسطینی‌ها در ساعت ۶ بعد از ظهر خواهان انتقال به قاهره شدند. عملیات ناموفق نجات. برنامهٔ حمله. مقامات وانمود کردند موضوع انتقال به قاهره را پذیرفته‌اند، هرچند عزیز صدقی، وزیر امور خارجهٔ مصر به آن‌ها گفته‌بود مصر نمی‌خواهد درگیر موضوع گروگان‌گیری شود. قرارشد تروریست‌ها و گروگان‌ها با دو بالگرد نظامی بل یو اچ ۱ به پایگاه هوایی فورستن‌فلدبروک متعلق به ناتو در آن نزدیکی برده‌شوند. در ساعت ۱۰ شب
به ناتو در آن نزدیکی برده‌شوند. در ساعت ۱۰ شب اتوبوس درخواستی عیسی مسافران را سوار کرد و به سوی بالگردها برد. پنج تیرانداز برای کشتن تروریست‌ها در فرودگاه مستقر شده‌بودند: سه نفر بالای برج مراقبت، یکی پشت یکی از خودروهای فرودگاه و دیگری روی زمین و پشت یک برج مخابراتی. گنشر، مرک و شریبر، و همچنین معاون شریبر گئورگ وُلف، عملیات را از برج مراقبت هدایت می‌کردند. به‌نوشتهٔ Cooley، ریو و Groussard، به زِوی زمیر رئیس موساد، و ویکتور کوهِن، از دستیاران ارشد او نیز اجازه داده‌شده‌بود که به عنوان ناظر در برج مراقبت