payamvha/North_RAG huggingface dataset:
همراهی کرد، جایی که با نقاش جان لاتام آشنا شد و برخی از آثار او را خریداری کرد. در همان دوره، او از نمایشگاه‌های ایو کلن در گالری آپولینر در میلان، نمایشگاه‌های آرماند و شوساکو آراکاوا در گالری آرتورو شوارتز در میلان، نمایشگاه گروهی برگزار شده توسط لوچیانو پیستوی و میشل تاپیه در تورین و نمایشگاه‌های برپا شده توسط آتیلیو کودونیاتو در ونیز بازدید کرد. در طول یکی از این نمایشگاه‌ها، او با هنرمند کریستو آشنا شد که در خانه‌اش به دیدار او رفت. در ۳۱ مه ۱۹۶۰، کاولینی دومین کتاب خود را با جیانی منتشر کرد که شامل
دومین کتاب خود را با جیانی منتشر کرد که شامل خاطرات کاولینی و مکاتبات او با رناتو بیرولی، که در ۳ مه ۱۹۵۹ درگذشته بود، می‌شود. در ژانویه ۱۹۶۱ او به پاریس بازگشت و با ژرژ متیو و ژان فوتریه (از طریق کارل اپل) ملاقات کرد. در ۱۶ و ۲۳ آوریل ۱۹۶۱، گزارش‌های دو ملاقات را در "L'Europeo" منتشر کرد. او همچنین با پیر آلچینسکی، فیلیپ مارتین و هیسائو دوموتو ملاقات کرد. در همان دوره، تانکردی پارمجیانی، نقاش، که چند سال بعد خودکشی کرد، به دیدار او رفت. در سال ۱۹۶۰، دوسالانه هنر ونیز بر هنر غیررسمی تمرکز کرد و جوایزی را
هنر ونیز بر هنر غیررسمی تمرکز کرد و جوایزی را به ژان فوتریه و هانس هارتونگ اهدا کرد. کاولینی با هنرمندان رناتو گوتوزو، آلبرتو بوری، امیلیو ودووا و لوئیجی نونو ملاقات می‌کند. هنرمند کاولینی. در تابستان ۱۹۶۲، کاولینی تصمیم گرفت دوباره با الهام از آثار دادائیسمی، خلق آثار هنری را آغاز کند. او با چاپ برگ، لعاب، کاغذ خشک‌کن، کلاژ، دستمال توالت و تیغ آزمایش‌هایی انجام داد. در سال ۱۹۶۵ حدود ده اثر را در گالری آپولینر در میلان به نمایش گذاشت. او با کمک جووانی فیورینی، آثاری را به یاد ژرژ براک، آنری ماتیس، جورجو
آثاری را به یاد ژرژ براک، آنری ماتیس، جورجو موراندی، خوان میرو، فرنان لژه و جورجو د کیریکو خلق کرد. او همچنین موزاییک‌هایی از چوب رنگ‌آمیزی شده ساخت که آنها را به تمبرهای پستی عظیم تبدیل می‌کرد. او همچنین شروع به از بین بردن آثار خود، کالبدشکافی آنها و چیدمان آنها در قفس‌های کوچک کرد. علاوه بر تخریب، او شروع به سوزاندن آثار خود نیز کرد و به اصطلاح "کاربونی" ایجاد کرد، یعنی احتراق‌های کربنی که در برخی قسمت‌ها با رنگ‌های رنگین‌کمانی دوباره رنگ‌آمیزی شده بودند. خودتاریخ‌نگاری. در سال ۱۹۷۱، کاولینی اصطلاح
خودتاریخ‌نگاری. در سال ۱۹۷۱، کاولینی اصطلاح «خودتاریخ‌نگاری» را ابداع کرد که از طریق آن، با تولید آثاری که در آن‌ها دگرگونی هنرمند را از طریق خود-تبلیغی ستایش می‌کرد، یک عملیات ارتباطی بین‌المللی پیرامون نظام هنری آغاز کرد. او شانزده "پوستر" برای نمایشگاه‌هایی که تصور می‌کرد در سال ۲۰۱۴ در معتبرترین موزه‌های جهان به مناسبت صدمین سالگرد تولدش برگزار خواهد شد، خلق کرد. در همان سال، او با رینا ماجولی، مدیر گالری Cenobio-Visualità، ملاقات کرد که تصمیم گرفت پوسترها را به نمایش بگذارد. به لطف کمک هنرمند سارنکو،
را به نمایش بگذارد. به لطف کمک هنرمند سارنکو، او موفق شد نمایشگاه را در Aktionsgalerie در برن و سپس در بازار نمایشگاه بازل تکرار کند، جایی که او مقداری «کاربن» به پوسترها اضافه کرد. افتتاحیه در ۲۳ ژوئن ۱۹۷۲ بود، اما هیچ‌کس در آن حضور نیافت. در این دوره، او همچنین اولین "تمبرهایی را" که پرتره‌هایش را بازتولید می‌کردند، خلق کرد: ابتدا پرتره ماریو سرولی، سپس پرتره‌های میمو روتلا، جیمز کالینز، اندی وارهول. در این میان، او هفت خودنگاره نیز خلق کرد که آنها را به تمبرهایی برای صدمین سالگرد خود تبدیل کرد و در
به تمبرهایی برای صدمین سالگرد خود تبدیل کرد و در گالری ایل سگناپاسی در پزارو به نمایش گذاشت، و ۲۵ بوم نقاشی با طرح‌های اولیه کتاب‌هایی که افراد مهم گذشته و حال به او تقدیم کرده‌اند:
لشکر ۵۸ لگنانو () لشکر پیاده‌نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. لشکر پیشین لگنانو در ۸ فوریه ۱۹۳۴ در میلان تشکیل شد و به نام نبرد قرون وسطایی لگنانو نامگذاری شد. در ۲۴ مه ۱۹۳۹، این لشکر به لشکر ششم پیاده‌نظام "کونئو" و لشکر ۵۸ پیاده‌نظام "لنانو" تقسیم شد. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله، لگنانو در برابر نیروهای مهاجم آلمانی مقاومت کرد. ستاد لشکر و هنگ ۶۷ پیاده‌نظام "لنانو" برای تشکیل اولین واحد ارتش متحد ایتالیا مورد استفاده قرار گرفتند که در جبهه متفقین در نبرد ایتالیا جنگید. در ۱۷ فوریه ۱۹۴۴،
متفقین در نبرد ایتالیا جنگید. در ۱۷ فوریه ۱۹۴۴، آخرین واحدهای لشکر به سایر فرماندهی‌ها پیوستند و لشکر رسماً منحل شد. تاریخچه. اصل و نسب این لشکر با تیپ «پالرمو» که در ۱ اوت ۱۸۶۲ در تورین با هنگ‌های ۶۷ و ۶۸ پیاده‌نظام تأسیس شد، آغاز می‌شود. جنگ جهانی اول. این تیپ در جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا جنگید. در ۱ نوامبر ۱۹۲۶ فرماندهی تیپ منحل شد و دو هنگ این تیپ به تیپ‌های دیگر منتقل شدند: هنگ ۶۷ پیاده‌نظام «پالرمو» به تیپ ششم پیاده‌نظام و هنگ ۶۸ پیاده‌نظام «پالرمو» به تیپ دوم پیاده‌نظام. تیپ ششم پیاده‌نظام
به تیپ دوم پیاده‌نظام. تیپ ششم پیاده‌نظام همچنین شامل هنگ هفتم پیاده‌نظام «کونئو» و هنگ هشتم پیاده‌نظام «کونئو» بود. این تیپ، بخش پیاده‌نظام لشکر ششم سرزمینی میلان بود که شامل هنگ ۲۷ توپخانه صحرایی نیز می‌شد. در سال ۱۹۳۴، این لشکر نام خود را به لشکر ششم پیاده‌نظام «لگنانو» تغییر داد. در ۲۴ مه ۱۹۳۹، لشکر ششم پیاده‌نظام «لگنانو» به لشکر ششم پیاده‌نظام «کونئو» تغییر نام داد و نام «لگنانو» را به همراه هنگ ۶۷ پیاده‌نظام «پالرمو» به لشکر ۵۸ پیاده‌نظام تازه فعال شده «لگنانو» منتقل کرد. در همان تاریخ، لشکر لگنانو،
«لگنانو» منتقل کرد. در همان تاریخ، لشکر لگنانو، هنگ ۶۸ پیاده‌نظام «پالرمو» را از لشکر دوم پیاده‌نظام «اسفورتسکا» و هنگ ۵۸ توپخانه که به تازگی ایجاد شده بود، دریافت کرد. سپس هر سه هنگ لشکر لگنانو به «لگنانو» تغییر نام دادند. جنگ جهانی دوم. تهاجم به فرانسه. در ژوئن ۱۹۴۰، در جریان حمله ایتالیا به فرانسه، این لشکر به عنوان نیروی ذخیره ارتش چهارم در منطقه فنسترل-کل د فنستر باقی ماند. در ۲۱ تا ۲۴ ژوئن ۱۹۴۰، این لشکر وارد جبهه در منطقه کول دل مونگینورو شد. پس از امضای آتش‌بس فرانسه-ایتالیا در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۰، لنیانو
آتش‌بس فرانسه-ایتالیا در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۰، لنیانو برای انجام وظیفه اشغال به بریانسون نقل مکان کرد. جنگ یونان و ایتالیا. در اوایل ژانویه ۱۹۴۱، لنیانو برای تقویت جبهه ایتالیا در جنگ یونان و ایتالیا به آلبانی منتقل شد. در ۷ ژانویه ۱۹۴۱، لنیانو در امتداد ساحل وارد جبهه شد. در ۲۵ ژانویه، این لشکر به بخش گولیکوت اعزام شد، جایی که روز بعد، این لشکر در حمله ایتالیا با هدف بازپس‌گیری گذرگاه کلسیره در نبرد تربشینا شرکت کرد. در ۸ مارس ۱۹۴۱، این لشکر به حالت دفاعی درآمد و در مرحله اولیه حمله بهاری ایتالیا شرکت نکرد. پس از
مرحله اولیه حمله بهاری ایتالیا شرکت نکرد. پس از عقب‌نشینی واحدهای یونانی از جبهه آلبانی در طول نبرد یونان، لنیانو پیشروی کرد و در ۱۶ آوریل ۱۹۴۱ به کلسی‌یره رسید. سپس این لشکر به سمت کومان پیشروی کرد و سپس به عنوان نیروی ذخیره ارتش نهم منصوب شد. در ۲۱ ژوئن، لنیانو برای بازگشت به لومباردی، سوار شدن به کشتی‌ها را در ولوره آغاز کرد. سپس این لشکر برای انجام وظایف دفاع ساحلی به لیگوریا اعزام شد. اشغال ویشی فرانسه. در نوامبر ۱۹۴۲، این لشکر در اشغال ویشی فرانسه شرکت کرد و سپس برای انجام وظیفه دفاع ساحلی در بخش
شرکت کرد و سپس برای انجام وظیفه دفاع ساحلی در بخش کن-سن-تروپه از منطقه اشغالی ایتالیا مستقر شد. عملیات آخسه. در اوت ۱۹۴۳ به این لشکر دستور داده شد که به آپولیا در جنوب شرقی ایتالیا منتقل شود. واحدهای این لشکر از طریق راه‌آهن از طریق بولونیا و سپس به بریندیسی منتقل شدند. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، برخی از واحدها از قبل در بریندیسی و فرانکاویلا فونتانا بودند، در حالی که برخی دیگر در بولونیا یا در مکان‌هایی در مسیر رسیدن به مقصد خود گیر افتاده بودند. واحدهای لگنانو در آپولیا به همراه لشکر
بودند. واحدهای لگنانو در آپولیا به همراه لشکر ۱۵۲ پیاده‌نظام «پیسنو»، لشکر ۲۱۰ ساحلی و تیپ ساحلی سی و یکم، برای تشکیل یک خط دفاعی از تارانتو از طریق گروتالیه، فرانکاویلا فونتانا و لاتیانو به بریندیسی مستقر شدند تا از فرود لشکر اول هوابرد بریتانیا در تارانتو در ۹ سپتامبر در برابر حملات لشکر اول فالشیرم‌یگر آلمان محافظت کنند. ارتش متحد ایتالیا. در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۳، فرماندهی لشکر برای تشکیل گروه موتوریزه اول مورد استفاده قرار گرفت که قرار بود به تلاش‌های جنگی متفقین کمک کند. در ماه‌های بعد، واحدهای لشکر به
متفقین کمک کند. در ماه‌های بعد، واحدهای لشکر به سایر فرماندهی‌هایی که در نبرد ایتالیا می‌جنگیدند، منتقل شدند. در ۱۷ فوریه ۱۹۴۴، آخرین واحدهای لشکر به سایر فرماندهی‌ها پیوستند و لشکر رسماً منحل شد. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۴۴، تیپ دوم سپاه آزادی‌بخش ایتالیا به گروه رزمی «لگنانو» تغییر نام داد. این گروه رزمی شامل هنگ ۶۸ پیاده‌نظام «لگنانو»، هنگ یازدهم توپخانه موتوری، گردان نهم حمله و هنگ ویژه پیاده‌نظام بود که شامل بقایای هنگ ۳ آلپینی و هنگ ۴ برسالیری بود. این گروه رزمی به سلاح‌ها و تجهیزات بریتانیایی مجهز بود.
رزمی به سلاح‌ها و تجهیزات بریتانیایی مجهز بود. لگنانو جدید به عنوان بخشی از سپاه دوم لهستان، در منتهی‌الیه چپ ارتش هشتم بریتانیا در نزدیکی رودخانه ایدیچه، به جبهه اعزام شد و وظیفه آزادسازی بولونیا را بر عهده داشت.
جولیو دوهه (; – ) ژنرال ایتالیایی و نظریه‌پرداز قدرت هوایی بود. او از طرفداران اصلی بمباران استراتژیک در جنگ هوایی بود. او معاصر والتر ویور، بیلی میچل و هیو ترنچارد، مدافعان جنگ هوایی، بود. دوهت در اثر تأثیرگذار خود در سال ۱۹۲۱ با عنوان «فرماندهی هوا»، استدلال کرد که بمباران استراتژیک - به‌ویژه هدف قرار دادن جمعیت غیرنظامی و زیرساخت‌ها - می‌تواند اراده یک ملت را برای جنگیدن در هم بشکند. او معتقد بود که با ایجاد رعب و وحشت و تخریب کافی از هوا، روحیه جمعیت غیرنظامی فرو می‌ریزد و دولت دشمن را مجبور به تسلیم
فرو می‌ریزد و دولت دشمن را مجبور به تسلیم می‌کند. نظریه‌های دوهت تأثیرگذار بودند، اگرچه اثربخشی استراتژی‌های او همچنان مورد بحث است. زندگی‌نامه. او که در کازرتا، کامپانیا، ایتالیا، از خانواده‌ای از تبعیدیان ساووی که پس از واگذاری ساووی به فرانسه به آنجا مهاجرت کرده بودند، متولد شد، در آکادمی نظامی مودنا تحصیل کرد و در سال ۱۸۸۲ به توپخانه ارتش ایتالیا پیوست. بعدها او در مؤسسه پلی تکنیک تورین تحصیل کرد و در آنجا علوم و مهندسی خواند. دوهت، پس از آغاز قرن جدید، به ستاد کل ارتش منصوب شد و سخنرانی‌هایی در مورد
به ستاد کل ارتش منصوب شد و سخنرانی‌هایی در مورد مکانیزاسیون نظامی منتشر کرد. با ورود بالن‌ها و سپس هواپیماهای بال ثابت به ایتالیا، او به سرعت پتانسیل نظامی فناوری جدید را تشخیص داد. دوهت متوجه معایب محدود شدن قدرت هوایی توسط فرماندهان زمینی شد و شروع به حمایت از ایجاد یک نیروی هوایی جداگانه به فرماندهی خلبانان کرد. او با جیانی کاپرونی، مهندس جوان هواپیما، همکاری کرد تا از مزایای قدرت هوایی در سال‌های آینده تمجید کنند. در سال ۱۹۱۱، ایتالیا برای کنترل لیبی به جنگ علیه امپراتوری عثمانی رفت. در طول جنگ،
به جنگ علیه امپراتوری عثمانی رفت. در طول جنگ، هواپیماها برای اولین بار در نقش‌های شناسایی، حمل و نقل، شناسایی توپخانه و حتی بمباران محدود فعالیت کردند. دوهت گزارشی در مورد درس‌های آموخته‌شده در هوانوردی نوشت که در آن پیشنهاد کرد بمباران در ارتفاع بالا باید نقش اصلی هواپیما باشد. در سال ۱۹۱۲، دوهت فرماندهی گردان هوانوردی ایتالیا در تورین را بر عهده گرفت و مجموعه‌ای از قوانین استفاده از هواپیماها در جنگ را نوشت - یکی از اولین کتابچه‌های راهنمای دکترین در نوع خود. با این حال، موعظه‌های دوهت در مورد قدرت
نوع خود. با این حال، موعظه‌های دوهت در مورد قدرت هوایی، او را به عنوان یک رادیکال معرفی کرد. پس از حادثه‌ای که در آن او دستور ساخت بمب‌افکن‌های کاپرونی را بدون مجوز صادر کرد، به پیاده‌نظام تبعید شد. با شروع جنگ جهانی اول، دوهت از ایتالیا خواست تا یک تقویت نظامی گسترده، به ویژه در زمینه هواپیما، راه‌اندازی کند. او گفت: «به دست آوردن فرماندهی هوایی به معنای «بی‌ضرر کردن» دشمن است. وقتی ایتالیا در سال ۱۹۱۵ وارد جنگ شد، دوهت از بی‌کفایتی و عدم آمادگی ارتش شوکه شد. او نیرویی متشکل از ۵۰۰ بمب‌افکن را پیشنهاد داد
او نیرویی متشکل از ۵۰۰ بمب‌افکن را پیشنهاد داد که می‌توانستند روزانه ۱۲۵ تن بمب پرتاب کنند تا بن‌بست خونین با اتریش را بشکنند، اما این پیشنهاد نادیده گرفته شد. او با مافوق‌ها و مقامات دولتی خود مکاتبه کرد و از نحوهٔ جنگ انتقاد کرد و از راه‌حل نیروی هوایی حمایت نمود. دوهت به دلیل انتقاد از رهبران نظامی ایتالیا در یادداشتی به کابینه، به دادگاه نظامی احضار و به یک سال زندان محکوم شد. دوهت به نوشتن در مورد قدرت هوایی از سلول خود ادامه داد، رمانی در مورد قدرت هوایی را به پایان رساند و در مکاتبات با وزرا،
هوایی را به پایان رساند و در مکاتبات با وزرا، پیشنهاد ایجاد یک ناوگان عظیم از هواپیماهای متفقین را مطرح کرد. او اندکی پس از نبرد فاجعه‌بار کاپورتو در سال ۱۹۱۷ آزاد شد و به خدمت بازگشت. ۶ دوهت در سال ۱۹۱۸ به خدمت فراخوانده شد تا به عنوان رئیس دفتر مرکزی هوانوردی ایتالیا خدمت کند. او در سال ۱۹۲۰ تبرئه شد و در سال ۱۹۲۱ به درجه افسری ارتقا یافت. در همان سال، او رساله‌ای بسیار تأثیرگذار در مورد بمباران استراتژیک با عنوان «فرماندهی هوا» را به پایان رساند و اندکی پس از آن از خدمت سربازی بازنشسته شد. دوهت به جز
پس از آن از خدمت سربازی بازنشسته شد. دوهت به جز چند ماه به عنوان رئیس هوانوردی در دولت بنیتو موسولینی در سال ۱۹۲۲، بخش عمده‌ای از بقیه عمر خود را صرف نظریه‌پردازی در مورد تأثیر قدرت هوایی نظامی کرد. دوهت در سال ۱۹۳۰ بر اثر حمله قلبی در رم، ایتالیا درگذشت. استراتژی هوایی. دوهت در کتاب خود استدلال کرد که قدرت هوایی انقلابی بود زیرا در بُعد سوم عمل می‌کرد. هواپیماها می‌توانستند بر فراز نیروهای سطحی پرواز کنند و آنها را به اهمیت ثانویه تنزل دهند. وسعت آسمان، دفاع را تقریباً غیرممکن می‌کرد، بنابراین جوهره قدرت
را تقریباً غیرممکن می‌کرد، بنابراین جوهره قدرت هوایی، تهاجمی بود. تنها دفاع، تهاجمی خوب بود. نیروی هوایی که می‌توانست با بمباران نیروی هوایی دشمن به فرماندهی هوایی دست یابد، دشمن خود را محکوم به بمباران دائمی می‌کرد. فرماندهی هوایی به معنای پیروزی بود. دوهت به اثرات روحی بمباران اعتقاد داشت. قدرت هوایی می‌توانست با نابودی «مراکز حیاتی» یک کشور، اراده مردم را در هم بشکند. ارتش‌ها غیرضروری شدند زیرا هواپیماها می‌توانستند بر فراز آنها پرواز کنند و با مصونیت به این مراکز دولتی، نظامی و صنعتی حمله کنند، اصلی که
این مراکز دولتی، نظامی و صنعتی حمله کنند، اصلی که بعدها «بمب‌افکن همیشه نفوذ خواهد کرد» نامیده شد. هدف‌گیری در این استراتژی محوری بود و او معتقد بود که فرماندهان هوایی با انتخاب اهداف خود، خود را ثابت می‌کنند. این موارد از موقعیتی به موقعیت دیگر متفاوت است، اما دوهت پنج نوع هدف اساسی را شناسایی کرد: صنعت، زیرساخت‌های حمل و نقل، ارتباطات، دولت و «اراده مردم». دسته آخر به ویژه برای دوهت، که به اصل جنگ تمام عیار اعتقاد داشت، مهم بود. استراتژی اصلی که در نوشته‌های او مطرح شده است، مدل دوهت، در مباحث مربوط به
او مطرح شده است، مدل دوهت، در مباحث مربوط به استفاده از نیروی هوایی و بمباران‌ها محوری است. مدل دوهت بر این باور استوار است که در یک درگیری، تحمیل هزینه‌های بالا از بمباران هوایی می‌تواند روحیه غیرنظامیان را در هم بشکند. این امر پایه اجتماعی مقاومت را از بین می‌برد و شهروندان را تحت فشار قرار می‌دهد تا از دولت‌های خود بخواهند تسلیم شوند. منطق این مدل این است که قرار دادن بخش‌های بزرگی از جمعیت غیرنظامی در معرض وحشت نابودی یا کمبود کالاهای مصرفی، روحیه غیرنظامیان را به تسلیم شدن آسیب می‌رساند. دوهت استدلال
را به تسلیم شدن آسیب می‌رساند. دوهت استدلال کرد که با خفه کردن مراکز غیرنظامی دشمن با بمب، جنگ آنقدر وحشتناک خواهد شد که مردم عادی علیه دولت خود قیام می‌کنند، آن را با انقلاب سرنگون می‌کنند و سپس درخواست صلح می‌کنند. این تأکید بر تهاجم استراتژیک، دوهت را از امکانات دفاع هوایی یا پشتیبانی تاکتیکی ارتش‌ها غافل می‌کرد. او در ویرایش دوم کتاب «فرماندهی هوا» اظهار داشت که چنین هوانوردی «بی‌فایده، زائد و مضر» است. او یک نیروی هوایی مستقل را پیشنهاد کرد که عمدتاً از بمب‌افکن‌های دوربرد باربر تشکیل شده باشد. او
از بمب‌افکن‌های دوربرد باربر تشکیل شده باشد. او معتقد بود که رهگیری این بمب‌افکن‌ها بعید است، اما نیرویی از هواپیماهای اسکورت را برای دفع هواپیماهای رهگیر مجاز می‌دانست. حملات به دقت زیادی نیاز نداشتند. در سطح تاکتیکی، او از استفاده از سه نوع بمب به صورت متوالی و سریع حمایت می‌کرد؛ مواد منفجره برای نابودی هدف، مواد آتش‌زا برای آتش زدن سازه‌های آسیب‌دیده و گاز سمی برای دور نگه داشتن آتش‌نشانان و تیم‌های نجات. تمام جمعیت در خط مقدم یک جنگ هوایی بودند و می‌توانستند با بمباران شهری آنها را وحشت‌زده کنند. او در
با بمباران شهری آنها را وحشت‌زده کنند. او در کتاب خود «جنگ ۱۹» - یک جنگ خیالی بین آلمان و اتحاد فرانسه و بلژیک را توصیف کرد که در آن آلمانی‌ها حملات بمب‌گذاری تروریستی گسترده‌ای را علیه مردم انجام دادند و شهرهای آنها را قبل از اینکه ارتش‌هایشان بتوانند بسیج شوند، به خاکستر تبدیل کردند. از آنجا که بمباران بسیار وحشتناک بود، دوهت معتقد بود که جنگ‌ها کوتاه خواهند بود. به محض اینکه یکی از طرفین فرماندهی هوایی را از دست بدهد، به جای مواجهه با وحشت حمله هوایی، تسلیم می‌شود. به عبارت دیگر، نیروی هوایی دشمن هدف
تسلیم می‌شود. به عبارت دیگر، نیروی هوایی دشمن هدف اصلی بود. یک پیروزی قاطع در اینجا پایان جنگ را تسریع می‌کرد. انتقادها. اگرچه واکنش اولیه به کتاب «فرماندهی هوایی» بی‌سروصدا بود، اما چاپ دوم آن باعث حملاتی از سوی همتایان نظامی او، به ویژه در نیروی دریایی و ارتش، شد. دیدگاه دوهت، یک دیدگاه آخرالزمانی بود که تخیل عمومی را به خود جلب کرد. نظریه‌های او تا ۲۰ سال دیگر اثبات نشده باقی ماندند، تا اینکه مشخص شد او منابع مورد نیاز برای بمباران استراتژیک موفق را دست کم گرفته است. او در ژوئیه ۱۹۲۸ در «ریویستا
را دست کم گرفته است. او در ژوئیه ۱۹۲۸ در «ریویستا آئروناتیکا» نوشت که معتقد است ۳۰۰ تن بمب بر فراز مهم‌ترین شهرها، جنگ را در کمتر از یک ماه پایان می‌دهد.
اسکادران ۹۱ ایتالیا () یکی از اسکادران‌های جنگنده بود که سپاه هوانوردی نظامی ایتالیا در ۱ مه ۱۹۱۷ ایجاد کرد. از آنجا که کادر خلبانان باتجربه‌ای را از اسکادران ۷۰a از پیش موجود به خدمت گرفته بود، این اسکادران در ماه اول نبرد هوایی خود ۱۴ پیروزی کسب کرد. در نتیجه، به عنوان "اسکادران تکخال‌هاً شناخته شد. این واحد جدید بلافاصله به نبردهای جاری ایسونزو در شمال ایتالیا کشیده شد. در سپتامبر ۱۹۱۷، این اسکادران به عنوان خلبانان آزمایشی هواپیمای چندمنظوره سیا ۷ که به‌طور جهانی محکوم شده بود، خدمت می‌کرد. این اسکادران
جهانی محکوم شده بود، خدمت می‌کرد. این اسکادران در اواخر سال ۱۹۱۷ در نبرد فاجعه‌بار کاپورتو جنگید و از عقب‌نشینی بعدی رنج برد. در ۱۱ آوریل ۱۹۱۸، با وظیفه اضافی مأموریت‌های پشتیبانی زمینی پرواز، به نبرد در کوینتو دی ترویزو بازگشت. پس از کشته شدن تکخال برتر ایتالیا، فرانچسکو باراکا در چنین مأموریتی، پادشاه ویکتور امانوئل سوم به افتخار تکخال کشته شده، نام اسکادران را تغییر داد. اسکادران ۹۱ای به جنگ پایان داد و ۶۰ پیروزی هوایی را با هزینه شش کشته به دست آورد. نه خلبان در حین خدمت در این اسکادران، پنج یا بیشتر
خلبان در حین خدمت در این اسکادران، پنج یا بیشتر پیروزی کسب کردند. این واحد امروزه به عنوان بخشی از گروه دهم از وینگ ۳۶ (ایتالیا) پرواز می‌کند. تاریخچه. اسکادران ۹۱ از سپاه هوانوردی نظامی در ۱ مه ۱۹۱۷ تأسیس شد و از اسکادران ۷۰ موجود برای شروع خود بهره برد. این واحد جدید در ۶ ژوئن ۱۹۱۷ با هدف پشتیبانی از عملیات زمینی در ترنتینو، به ایسترانا، نزدیک نبردهای جاری ایسونزو، اعزام شد. این واحد در ماه اول عملیات خود ۱۴ پیروزی به دست آورد، که عمدتاً به دلیل حضور خلبانان باتجربه‌ای مانند فرانچسکو باراکا، لوئیجی
خلبانان باتجربه‌ای مانند فرانچسکو باراکا، لوئیجی اولیواری، فروچیو رانزا و فولکو روفو دی کالابریا بود. در واقع، اسکادران ۹۱ لقب اسکادران تکخال‌ها را به دست آورد. در سپتامبر ۱۹۱۷، اسکادران، هواپیمای جدید سیا ۷ را برای استفاده در جنگنده ارزیابی کرد و به اتفاق آرا آن را رد کرد. سپس اسکادران در نبرد کاپورتو درگیر شد و در ماه اکتبر دو خلبان تکخال خود را از دست داد. پس از عقب‌نشینی ناشی از شکست ایتالیا در کاپورتو، اسکادران در اقامتگاه‌های زمستانی در پادووا مستقر شد و خود را بازسازی کرد. هوای نامساعد مانع از
شد و خود را بازسازی کرد. هوای نامساعد مانع از عملیات زمستانی شد و دوره بیکاری تا سال جدید ادامه یافت. در ۱۱ آوریل ۱۹۱۸، پس از نقل مکان به کوینتو دی ترویزو، اسکادران ۹۱ نقش تاکتیکی دیگری در ماموریت‌های سنگربندی هوایی به دست آورد. فرانچسکو باراکا، تکخال برجسته ایتالیا در جنگ، در ۱۹ ژوئن ۱۹۱۸ در حین پرواز در چنین سورتی پروازی کشته شد. ظرف چند روز، پادشاه ویکتور امانوئل سوم دستور داد که نام اسکادران به افتخار تکخال کشته شده تغییر کند. تا ۳۱ اوت، اسکادران ۲۵ هواپیما در اختیار داشت، اما تنها ۱۶ خلبان. اسکادران
در اختیار داشت، اما تنها ۱۶ خلبان. اسکادران 91a تا پایان جنگ جنگید. این اسکادران ۶۰ پیروزی هوایی در جنگ به دست آورد، در حالی که شش تلفات متحمل شد. در قرن بیست و یکم، از سال ۲۰۱۰، اسکادران ۹۱ به همراه گروه دهم، تحت بال ۳۶، در پایگاه هوایی جیویا دل کوله قرار داشته و با جنگنده‌های یوروفایتر تایفون فعالیت می‌کند. در سال ۱۹۷۱، یکی از چهار نشان اسکادران که برای ایجاد نشان نیروی هوایی انتخاب شد، نشان ۹۱ بود که در ربع بالایی سمت راست آن، یک گریف قرمز رنگ با پس‌زمینه نقره‌ای وجود دارد. اسکادران آس‌ها. در ۲۳ ژوئن،
نقره‌ای وجود دارد. اسکادران آس‌ها. در ۲۳ ژوئن، رانزا پنجمین پیروزی تأیید شده خود را در کوه آرمنترا به دست آورد و به یک تک خال تبدیل شد. تا ۱ ژوئیه، این اسکادران هفت هواپیما و ۱۱ خلبان در ایسترانا و دو هواپیما (تحت فرماندهی سرگرد پیر روگرو پیچیو و تاچینی) و یک نیروی ذخیره در اودین داشت. پس از بازگشت به سانتا کاترینا در ۲ ژوئیه، این اسکادران ۱۳ پیروزی در ۱۰۰ مأموریت کسب کرد و سه خلبان دیگر نیز به آن پیوستند. در ۸ ژوئیه، این واحد به فرماندهی هوایی ارتش سوم (ارتش سلطنتی) منتقل شد. در ۳۱ ژوئیه، باراکا به یک
(ارتش سلطنتی) منتقل شد. در ۳۱ ژوئیه، باراکا به یک فروند هواپیمای هانزا-براندنبورگ در منطقه اوسلاویا حمله کرد و آن را به آتش کشید و در ۲ اوت، پیچیو دو فروند براندنبورگ را در نزدیکی تولمینو سرنگون کرد. در ۱۰ اوت، سابلی مدعی سقوط یک هواپیما در کوه استول شد که توسط دیده‌بانان ایتالیایی مشاهده شده بود. این اسکادران در ماه ژوئیه هفت پیروزی و در ماه اوت پنج پیروزی کسب کرد. تا اول سپتامبر، این واحد ۱۷ فروند SPAD، دو فروند Ansaldo S.V.A.، یک Nieuport و یک فروند Albatros متعلق به باراکا داشت. در ۲۹ سپتامبر، سابلی و
متعلق به باراکا داشت. در ۲۹ سپتامبر، سابلی و ستوان جورجیو پسی (معروف به جولیانو پارویز) یک هواپیمای دو نفره Br. C.1 را در سواحل دریاچه Pietra Rossa در نزدیکی مونفالکونه سرنگون کردند. در ۳ اکتبر، پیچیو به یک هواپیمای شناسایی حمله کرد و آن را مجبور به فرود در خطوط ایتالیایی‌ها کرد و در ۱۳ اکتبر، اولیواری پس از دستیابی به ۱۲ پیروزی، در یک سانحه هوایی درگذشت. در ۲۱ اکتبر، باراکا با پرواز بر روی SPAD S.XIII جدید، دو پیروزی بر مونته نرو (آلپ جولیان) به دست آورد. در ۲۵ اکتبر، در طول نبرد کاپورتو، سابلی که توسط یک
۲۵ اکتبر، در طول نبرد کاپورتو، سابلی که توسط یک گشت جنگنده مورد حمله قرار گرفته بود، به خطوط اتریشی‌ها سقوط کرد. روفو در نزدیکی تولمینو هت‌تریک کرد، جایی که رانزا نیز به هشتمین پیروزی خود دست یافت. باراکا، با همکاری پیچیو، یک آلباتروس را بر فراز مونته سن مارکو دی گوریزیا سرنگون کرد. در ۲۶ اکتبر، باراکا و پرویز اولین آویاتیک خود را در شمال سیویدال دل فریولی سرنگون کردند که در نزدیکی سانتا لوسیا دی ایزونزو سقوط کرد. سپس، دومین آویاتیک در ماتاجور سرنگون شد و کاپیتان بارتولومئو کوستانتینی به دومین پیروزی خود
کاپیتان بارتولومئو کوستانتینی به دومین پیروزی خود در سیویدال دست یافت. در ۲۸ اکتبر، اسکادران به کومینا (فریولی-ونیز جولیا)، در ۳۱ اکتبر به فرودگاه آرکید و در ۱ نوامبر به پادوا عقب‌نشینی کرد. در ۷ نوامبر، باراکا و پرویز یک هواپیمای دو سرنشینه را در نزدیکی اورساگو سرنگون کردند. تا ۱۰ نوامبر، اسکادران ۱۶ جنگنده و ۱۳ خلبان (از جمله ستوان گاستون نوولی و گروهبان ادواردو آلفردو الیورو) تحت فرماندهی سرگرد باراکا داشت. در ۱۵ نوامبر، باراکا با سقوط یک هواپیمای دو نفره آلمانی در نزدیکی فرودگاه ایسترانا، به بیست و
نفره آلمانی در نزدیکی فرودگاه ایسترانا، به بیست و هشتمین پیروزی خود دست یافت. در ۲۳ نوامبر، پرویز و ستوان گویدو کلر (که در سال ۱۹۲۹ در یک سانحه رانندگی جان باخت) یک هواپیمای شناسایی را در نزدیکی مونته گراپا سرنگون کردند و باراکا (بیست و نهمین پیروزی) و نوولی (سومین پیروزی) شاهد واژگونی یک آلباتروس D.III در حین فرود اضطراری در سواحل رودخانه پیاوه بودند. در فوریه ۱۹۱۸، تعداد بیشتری از هواپیماهای SPAD S.XIII، یک نیوپورت ۲۷ و یک هانریوت HD.1 رسیدند و در ۱۱ مارس، اسکادران به کوینتو دی ترویزو منتقل شد. در ماه
اسکادران به کوینتو دی ترویزو منتقل شد. در ماه مه، این اسکادران شامل ۱۴ خلبان از جمله ستوان آدریانو باکولا و ستوان ماریو د برناردی، که بعداً رکوردهای جهانی را ثبت کردند، گروهبان گویدو ناردینی و گروهبان گائتانو آلیپرتا بود. در ۳ مه، باراکا به همراه ماگیسترینی و نوولی، یک هواپیمای دو سرنشینه را در سواحل رودخانه پیاوه سرنگون کردند و به ۳۱ پیروزی رسیدند. در ۱۷ مه، ناردینی، آلباتروس D III از ناوگان فلیک ۶۱J به فرماندهی ستوان تکاور فرانتس گراسر (۱۸ پیروزی) را سرنگون کرد که در نزدیکی پرو، روستایی در بردا دی پیاوه
کرد که در نزدیکی پرو، روستایی در بردا دی پیاوه سقوط کرد. باراکا در ۲۲ مه یک هواپیما و در نهایت در ۱۵ ژوئن، زمانی که اسکادران به ماسا دا کاچا پیوست، دو هواپیما را سرنگون کرد. در ۱۹ ژوئن، باراکا در جریان یک مأموریت تیراندازی در مونتلو (تپه) بر اثر حمله زمینی کشته شد. در ۲۱ ژوئن ۱۹۱۸، فرماندهی اسکادران ۹۱ به روفو دی کالابریا واگذار شد و در ماه ژوئیه این واحد به اسکادران باراکا تبدیل شد. در ماه مه و ژوئن، این واحد ۵۰۰ مأموریت انجام داد و ۹۶۰ ساعت پرواز ثبت کرد و ۱۴ پیروزی به دست آورد. پس از انتقال اسکادران به
و ۱۴ پیروزی به دست آورد. پس از انتقال اسکادران به گروه چهارم، در ۱۲ ژوئیه، کلر و گروهبان چزاره ماگیسترینی با همکاری یک جنگنده بریتانیایی، پیروزی بر مونته سانتو دی گوریزیا را اعلام کردند. در ۲۳ اوت، اسکادران بخشی را به ورونا منتقل کرد، در ۱۹ سپتامبر، روفو فرماندهی را به رانزا واگذار کرد و در ۲۳ سپتامبر، به گروه هفدهم جنگنده‌ها منتقل شد. در ۱ اکتبر، این واحد ۲۲ هواپیما داشت و پس از ۲۶ اکتبر به ماسا دا کاچا بازگشت. در ۳۱ اکتبر، بخشی از هواپیماهای آنسالدو آ. ۱ با شش خلبان از راه رسیدند و در ۱ نوامبر، یک گشت
۱ با شش خلبان از راه رسیدند و در ۱ نوامبر، یک گشت هوایی با حضور رانزا، دی برناردی، نوولی، باکولا و ستوان کارلو آلبرتو کونلی در فرودگاه کومینا فرود آمد. در پایان خصومت‌ها، این اسکادران ۱۳ هواپیمای SPAD و ۱۲ خلبان داشت. در طول جنگ، این واحد ۳۴۱۲ پرواز جنگی انجام داد که ۲۱۴۹ مورد از آنها جنگنده بودند. تا ۴ نوامبر ۱۹۱۸، پایان درگیری، این اسکادران ۱۱۷ شکار تأیید شده را ثبت کرده بود و به عنوان «اسکادران آس» شناخته می‌شد که تقریباً نیمی از هواپیماهای سرنگون شده اتریشی در جبهه ایتالیا را تشکیل می‌داد. علاوه بر
اتریشی در جبهه ایتالیا را تشکیل می‌داد. علاوه بر باراکا و روفو دی کالابریا، این کشور در میان خلبانان خود، خلبانانی همچون رانزا، پیچیو، اولیواری، نوولی، کوستانتینی، ماگیسترینی، ناردینی، پرویز و سابلی و همچنین خلبانان شجاع دیگری مانند ادواردو آلفردو الیورو (۳ مدال نقره برای شجاعت نظامی)، گائتانو آلیپرتا (۲ مدال نقره و دو مدال برنز برای شجاعت نظامی) و گورینی (۲ مدال برنز برای شجاعت نظامی) را داشت. دوره بین دو جنگ جهانی. در ژوئن ۱۹۱۹، این اسکادران به زائوله دی موگیا منتقل شد. در ۷ مه ۱۹۲۳، به گروه ۲۳ از اولین