payamvha/North_RAG huggingface dataset:
وسطایی به عنوان شکلی از ارز مورد استفاده قرار می‌گرفتند و قوانین گراوگاس کهن‌ترین قوانین (قرن ۱۱ میلادی) در مورد پول رایج را مشخص کرده‌اند. ایسلند شنل‌های پشمی زبر را به اروپا صادر می‌کرد. جامعه عصر وایکینگ‌ها تحت سلطه مردان بود و نقش‌های جنسیتی مشخصی داشت. مردگان با برخی از دارایی‌هایشان دفن می‌شدند: مردان با ابزار و سلاح، زنان با وسایل سوزن‌دوزی، جواهرات، حلقه‌های کلید و لوازم خانه، هرچند مهره‌هایی در مقابر هم مردان و هم زنان یافت شده است. بررسی گورها نشان داده است که زنان مسن‌تر از احترام بالایی
نشان داده است که زنان مسن‌تر از احترام بالایی برخوردار بوده‌اند که این امر با وجود اشیای باارزش در قبورشان مشخص شده است. خارجیانی که با زنان وایکینگ در تعامل بودند، اغلب بعدها دربارهٔ «رفتارهای مستقل» آن‌ها نوشته‌اند. زنان عصر وایکینگ می‌توانستند مالک دارایی خود باشند، درخواست طلاق بدهند و مهریه خود را بازپس گیرند. در صورت فوت شوهر، زن جایگاه او را به‌طور دائمی تصاحب می‌کرد؛ به این ترتیب، زنان اغلب مدیریت مزارع یا تجارت را بر عهده داشتند. بسیاری از فرهنگ‌های اسکاندیناوی آن زمان چندهمسری و داشتن صیغه خارج
اسکاندیناوی آن زمان چندهمسری و داشتن صیغه خارج از ازدواج را نیز رایج می‌دانستند. حماسه‌های ایسلندی به نقش زنان به‌عنوان پرستار و مامای جنگجویان زخمی اشاره دارند. با وجود تصویر زنان جنگجوی وایکینگ که اغلب در رسانه‌ها و داستان‌ها نمایش داده می‌شود، شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که معمولاً زنان وایکینگ مسئولیت تمامی امور خانه را بر عهده داشتند، درحالی‌که مردان وظایف بیرون از خانه را انجام می‌دادند، مشابه بسیاری از فرهنگ‌های مردسالار اروپایی آن زمان. حق رأی زنان. زنان ایسلند برای نخستین بار در سال ۱۹۱۵ حق رأی
زنان ایسلند برای نخستین بار در سال ۱۹۱۵ حق رأی در انتخابات پارلمانی را به دست آوردند. در سال ۱۸۴۵ حق رأی محدود به مردان بالای سنی خاص بود که مالک املاک بودند و مالیات پرداخت می‌کردند. این محدودیت‌ها به‌تدریج برداشته شد و در سال ۱۹۰۳، همه مردان به‌جز کارگران کشاورزی حق رأی پیدا کردند. در سال ۱۹۰۷، حق رأی در انتخابات شهری به تمام زنان اعطا شد، پس از آن‌که در سال ۱۸۸۲ این حق ابتدا به بیوه‌ها و زنان مجردی که استقلال مالی داشتند داده شده بود. یک جنبش زنان در سال ۱۸۷۵ در انجمن توروالدسن و در سال ۱۸۹۴ در انجمن
۱۸۷۵ در انجمن توروالدسن و در سال ۱۸۹۴ در انجمن زنان ایسلند سازمان‌دهی شد. نخستین مجله زنان، "فرام‌سوکن"، در سال ۱۸۹۵ توسط اینگیب‌یورگ اسکاپتادوتیر و سیگری‌دور تورستینسدوتیر بنیان‌گذاری شد و یک سازمان طرفدار حق رأی زنان، یعنی انجمن حقوق زنان ایسلند، در سال ۱۹۰۷ توسط بریِت بیارن‌هِدینسدوتیر تأسیس گردید. لایحه‌ای برای اعطای حق رأی به زنان در سال ۱۹۱۱ توسط آلدینگ تصویب شد، در سال ۱۹۱۳ به تصویب نهایی رسید و در ۱۹ ژوئن ۱۹۱۵ توسط پادشاه دانمارک اجرایی شد. با این حال، این قانون فقط به زنان بالای ۴۰ سال حق رأی
حال، این قانون فقط به زنان بالای ۴۰ سال حق رأی می‌داد و خدمتکاران را از این حق محروم می‌کرد. در آن زمان، این قانون شامل حدود ۱۲٬۰۰۰ زن ایسلندی می‌شد. در سال ۱۹۲۰، این محدودیت‌ها برداشته شد، پس از آنکه ایسلند در سال ۱۹۱۸ به عنوان یک کشور مستقل تحت تاج و تخت دانمارک شناخته شد.
پملا سیسیل رسموسن (؛ زادهٔ ) پرنده‌شناسی آمریکایی و متخصص پرندگان آسیایی است. او پیش‌تر به‌عنوان پژوهشگر در مؤسسه اسمیتسونین در واشینگتن، دی.سی. فعالیت می‌کرد و در حال حاضر در دانشگاه ایالتی میشیگان مستقر است. وی با مراکز تحقیقاتی مهم دیگری در ایالات متحده و بریتانیا نیز همکاری دارد. تحقیقات اولیهٔ راسموسن بر پرندگان دریایی آمریکای جنوبی و پرندگان فسیلی آمریکای شمالی متمرکز بود. او بعدها در زمینهٔ پرندگان آسیایی تخصص پیدا کرد و گونه‌های جدیدی را توصیف کرد و وضعیت گونه‌های دیگر، به‌ویژه چشم‌سفیدها و جغدها را
گونه‌های دیگر، به‌ویژه چشم‌سفیدها و جغدها را مشخص ساخت. در سال‌های اخیر، او در پروژه‌های همکاری گسترده‌ای برای بررسی الگوهای تنوع زیستی جهانی مشارکت داشته و وضعیت آرایه‌شناسی کرکس‌های جنوب آسیا را ارزیابی کرده است. راسموسن نویسندهٔ اصلی کتاب "" بود که به دلیل پوشش گسترده‌تر جغرافیایی و گونه‌ای نسبت به آثار پیشین، یک انتشار مهم محسوب می‌شود. در جریان مطالعهٔ نمونه‌های موزه‌ای برای نگارش این کتاب، او در کشف میزان سرقت از موزه‌ها و جعل اسناد علمی که توسط پرنده‌شناس برجستهٔ بریتانیایی، ریچارد مینرتزهاگن، انجام
برجستهٔ بریتانیایی، ریچارد مینرتزهاگن، انجام شده بود، نقش کلیدی ایفا کرد. اوایل زندگی و حرفه. پاملا راسموسن دختر هلن راسموسن، یکی از اعضای کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم، است. پدرش، چستر موری راسموسن، که پزشک بود، خانواده را در دوران کودکی او و خواهرانش ترک کرد. علاقهٔ او به پرندگان از زمانی آغاز شد که مادرش نسخهٔ مخصوص نوجوانان کتاب "پرندگان جهان" اثر اولیور آستین را برایش خرید. از آن پس، او همیشه کتاب‌های پرنده‌شناسی را به‌عنوان هدیه انتخاب می‌کرد. او در سال ۱۹۸۳ مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه والا
۱۹۸۳ مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه والا والا، که یک دانشگاه وابسته به کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم در جنوب شرقی واشینگتن است، دریافت کرد و در سال ۱۹۹۰ دکترای خود را از دانشگاه کانزاس گرفت. در دانشگاه کانزاس، او بر روی باکلان‌های سفید پژوهش کرد و با نظریهٔ فرگشت آشنا شد، که پیش‌تر در دانشگاه محل تحصیلش تدریس نمی‌شد. راسموسن استادیار مهمان جانورشناسی و متصدی دستیار موزه در زمینهٔ پستاندارشناسی و پرنده‌شناسی در دانشگاه ایالتی میشیگان (MSU) است. او پیش‌تر به‌عنوان پژوهشگر همکار برای اس. دیلون ریپلی،
به‌عنوان پژوهشگر همکار برای اس. دیلون ریپلی، پرنده‌شناس برجستهٔ آمریکایی، در مؤسسه اسمیتسونین در واشینگتن، دی.سی. فعالیت می‌کرد. وی عضو انجمن پرنده‌شناسی آمریکا (AOS) و کمیتهٔ رده‌بندی آمریکای شمالی (NACC) این انجمن است. همچنین، او به‌عنوان همکار علمی در گروه پرندگان بخش جانورشناسی موزه تاریخ طبیعی لندن در ترینگ فعالیت دارد و از ویراستاران مجلهٔ علمی "The Ibis"، نشریهٔ رسمی اتحادیه پرنده‌شناسان بریتانیا، محسوب می‌شود. راسموسن همکار علمی موزهٔ تاریخ طبیعی فیلد و بنیان‌گذار و ویراستار AVoCet، مرکز ضبط و
فیلد و بنیان‌گذار و ویراستار AVoCet، مرکز ضبط و تحلیل آواهای پرندگان در MSU، است. در سال ۲۰۲۰، او جایگزین پرنده‌شناس فرانک گیل (پرنده‌شناس) به‌عنوان یکی از ویراستاران "IOC World Bird List" شد، که فهرست رسمی پرندگان جهان را به نمایندگی از اتحادیه بین‌المللی پرنده‌شناسان به‌روزرسانی می‌کند. راسموسن با مایکل دی. گاتفراید ازدواج کرده است. او متصدی دیرینه‌شناسی، دانشیار زمین‌شناسی، و مدیر مرکز مطالعات تلفیقی علوم عمومی در دانشگاه ایالتی میشیگان است. نکات برجسته پژوهشی. پرندگان دریایی آمریکای جنوبی. تحقیقات
پژوهشی. پرندگان دریایی آمریکای جنوبی. تحقیقات اولیهٔ راسموسن عمدتاً بر روی سامانه‌شناسی، بوم‌شناسی و رفتار پاتاگونیایی پرندگان دریایی، به‌ویژه باکلان‌ها، متمرکز بود. او تغییرات پرهای پرندگان نابالغ را در گونه‌های باکلان شاهنشاهی، باکلان نیوزیلندی و باکلان پاسرخ بررسی کرد. او همچنین از الگوهای پرریزی و رفتاری برای بررسی روابط میان باکلان شاهنشاهی و باکلان‌های چشم‌آبی استفاده کرد. علاوه بر این، او فعالیت‌های شکار ماهی توسط باکلان‌های نوگرمسیری را بررسی و تحلیل کرد.
روزالی اسلاوتر مورتون (; – ) با نام تولد بلانش روزالی اسلوتر پزشک، جراح و نویسنده آمریکایی بود. علاوه بر مدیریت مطب‌های پزشکی خود، او در سال ۱۹۱۶ به‌عنوان نخستین زن در سمت جراح معالج در کالج پزشکان و جراحان دانشگاه کلمبیا در دانشگاه کلمبیا منصوب شد و در سال بعد، نخستین رئیس خدمات بیمارستان‌های زنان آمریکا گردید. مورتون در طول جنگ جهانی اول به‌عنوان پزشک نظامی خدمت کرد و نخستین رئیس کمیته آموزش بهداشت عمومی بود. او همچنین یکی از نخستین زنانی بود که به عضویت هیئت علمی بیمارستان پلی‌کلینیک نیویورک درآمد و
هیئت علمی بیمارستان پلی‌کلینیک نیویورک درآمد و بعدها در آنجا استاد شد. مورتون که در لینچبرگ، ویرجینیا متولد شد، در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا تحصیل کرد، باوجود اینکه خانواده‌اش انتظار داشتند او ازدواج کند و همسری فراهم‌کننده داشته باشد. او سپس به اروپا و آسیا سفر کرد تا به تحصیل و پژوهش ادامه دهد و پس از بازگشت به ایالات متحده، مطب‌های پزشکی خود را تأسیس کرد. در سال ۱۹۳۷، مورتون یک خودزندگی‌نامه به نام "یک جراح زن: زندگی و کار روزالی اسلوتر مورتون" منتشر کرد و در سال ۱۹۴۰ کتاب دیگری با عنوان "تعطیلات یک
کرد و در سال ۱۹۴۰ کتاب دیگری با عنوان "تعطیلات یک پزشک در ایران" را عرضه کرد که هر دو با نقدهای مثبتی مواجه شدند. او در طول حرفه خود جوایز متعددی دریافت کرد، از جمله نشان خدمات برجسته (نیویورک). پارک روزالی مورتون در بلگراد به افتخار او نام‌گذاری شده است. زندگی شخصی. اوایل زندگی و تحصیلات. بلانش روزالی اسلوتر در سال ۱۸۷۶ در لینچبرگ، ویرجینیا از مری هارکر و جان فلاول اسلوتر، در خانواده‌ای با سابقه قوی در حرفه جراحی، به دنیا آمد. او پنج برادر و یک خواهر داشت (سه خواهر و برادر دیگر در کودکی درگذشتند) و
داشت (سه خواهر و برادر دیگر در کودکی درگذشتند) و تحصیلات اولیه خود را در لینچبرگ گذراند و سپس برای ادامه تحصیل به یک مدرسه شبانه‌روزی در بالتیمور رفت. در کودکی، گاهی در ویزیت‌های پزشکی دو برادر بزرگ‌ترش که پزشک بودند، همراهی می‌کرد یا ابزارهای جراحی آن‌ها را استریل می‌کرد. او همچنین به حیوانات خانگی محله خود رسیدگی می‌کرد. پس از درگذشت پدرش، که به‌شدت با آرزوی او برای پزشک شدن مخالف بود، در سال ۱۸۹۳ با استفاده از پولی که از دوران کودکی پس‌انداز کرده بود، در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا ثبت‌نام کرد. در
در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا ثبت‌نام کرد. در خودزندگی‌نامه‌اش، اسلوتر اظهار داشت که تربیت و آموزش او «برای تبدیل شدن به یک همسر توانمند طراحی شده بود - نه برای القای تمایل به یک حرفه». او خاطرنشان کرد که پدرش هیچ پولی برای او باقی نگذاشته بود زیرا انتظار داشت که همسری پیدا کند که از نظر مالی او را تأمین کند. بسیاری از اعضای خانواده‌اش نیز مخالف ورود او به حرفه پزشکی بودند. اسلوتر در سال ۱۸۹۷ از کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا فارغ‌التحصیل شد و دو جایزه از سه جایزه افتخاری موجود را دریافت کرد، به‌علاوه جوایزی
افتخاری موجود را دریافت کرد، به‌علاوه جوایزی برای بهترین اختراع تجهیزات جراحی و بهترین گزارش موردی بالینی. سپس در بیمارستان شهر فیلادلفیا دوره دستیاری پزشکی خود را گذراند و در بیمارستان و درمانگاه دانش‌آموختگان به‌عنوان پزشک دستیار مشغول به کار شد، جایی که تا سال ۱۸۹۹ فعالیت کرد. او سپس برای سه سال به اروپا سفر کرد و در شهرهایی مانند برلین، وین، پاریس و لندن به تحصیل و پژوهش پرداخت. در این مدت، اسلاتر دوره‌هایی گذراند، جراحی‌ها را مشاهده کرد و تعدادی مقاله علمی نوشت، از جمله چندین مقاله که سلامت زنان و
علمی نوشت، از جمله چندین مقاله که سلامت زنان و مردان را مقایسه می‌کرد. بر اساس توصیهٔ ویکتور هورسلی، استادش در لندن، او همچنین برای شش ماه به آزمایشگاه دولت بریتانیا در بمبئی سفر کرد تا روی مراقبت پیشگیرانه پزشکی علیه طاعون خیارکی کار کند. سپس مدتی را در سری‌لانکا (که اکنون سری‌لانکا نامیده می‌شود) برای مطالعه بیماری گرمسیری گذراند و به مانیل سفر کرد، پیش از آنکه به ایالات متحده بازگردد. پایان‌نامه او دربارهٔ طاعون خیارکی توسط دانشگاه جانز هاپکینز منتشر شد و سپس توسط جراح کل ایالات متحده آمریکا بازنشر و در
سپس توسط جراح کل ایالات متحده آمریکا بازنشر و در بندرها قرنطینه در سراسر ایالات متحده توزیع شد. او همچنین به درخواست Prince A. Morrow، تحقیق خود را در کنگره بین‌المللی زنان در تورنتو در سال ۱۹۰۹ ارائه کرد. سال‌های پایانی. در سال ۱۹۰۵، اسلاتر با جورج باکستر مورتون جونیور، یک وکیل که پیشتر در رشته پزشکی تحصیل کرده بود، در کلیسای سنت پال در لینچبرگ ازدواج کرد. این زوج به نیویورک نقل مکان کردند، اما در سال ۱۹۱۰ گزارش شد که جدا از هم زندگی می‌کنند و او در حال درخواست طلاق است. جورج مورتون در سال ۱۹۱۲ بر اثر
درخواست طلاق است. جورج مورتون در سال ۱۹۱۲ بر اثر آنوریسم درگذشت. پس از مرگ همسرش، مورتون به شدت اندوهگین شد؛ او بعدها نوشت: «اگر والدینم زنده بودند، اگر فرزندانی داشتیم، اگر وظایف خانوادگی داشتم، می‌توانستم در آن‌ها آرامش بیابم؛ اما با رفتن [همسرم]، زندگی خانوادگی‌ام … کاملاً فروپاشید». او پس از مرگ همسرش هرگز ازدواج نکرد. مورتون یکی از حامیان فعال حق رأی زنان بود، و عضو اتحادیه حق رأی برابر در هر دو نیویورک و ایالت نیویورک بود. اوایل دهه ۱۹۳۰، مورتون به سینه‌پهلو مبتلا شد. او تصمیم گرفت که دیگر به دلیل
سینه‌پهلو مبتلا شد. او تصمیم گرفت که دیگر به دلیل زمستان‌های سرد در نیویورک زندگی نکند و به‌طور اتفاقی نامه‌ای دریافت کرد که از او دعوت می‌کرد برای دریافت یک مدرک افتخاری از کالج رولینز به وینتر پارک، فلوریدا سفر کند. او پس از بازدید از این شهر، به آنجا نقل مکان کرد. در سال ۱۹۴۲، مورتون مجسمه‌ای را به سفارش خود در نیویورک ساخت که آن را به قبرستان اسپرینگ هیل در لینچبرگ اهدا کرد و آن را به جوانان این شهر تقدیم کرد. او در ۵ مه ۱۹۶۸ در وینتر پارک درگذشت.
ریتا میل‌یو (; – ) ریتا میلیو (؛ ۱۸ فوریه ۱۹۳۱ – ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۲) یک پیشگام جنبش حفاظت و حقوق حیوانات اهل آلمان و ساکن آفریقای جنوبی بود که به دلیل تأسیس و مدیریت «مرکز توان‌بخشی و آموزش حیوانات» (CARE) در نزدیکی فالابوروا در آفریقای جنوبی شناخته شده است. او در پروس خاوری کمی پیش از آغاز جنگ جهانی دوم متولد شد و از همان کودکی آرزو داشت که دامپزشک شود. با شروع جنگ، به شاخه دختران جوانان هیتلری پیوست، اما پس از آنکه پدرش دیگر از نازیسم حمایت نکرد، او نیز از این سازمان خارج شد. پس از مدتی کوتاه در دانشگاه و
این سازمان خارج شد. پس از مدتی کوتاه در دانشگاه و تحصیل در رشته روان‌شناسی، به کار در یک کارخانه و سپس در باغ‌وحش هاگن‌بک پرداخت. زمانی که نامزدش به ژوهانسبورگ نقل مکان کرد، نویمن نیز به دنبال او رفت و با وی ازدواج کرد. میلیو در ابتدا در یک دفتر کار می‌کرد، اما آخر هفته‌های خود را صرف مطالعه حیوانات در پارک ملی کروگر می‌کرد. در سال ۱۹۶۳، او یک قطعه زمین ۵۰ جریبی در استان لیمپوپو در حاشیه رودخانه اولیفانتس (لیمپوپو) خرید. در سال ۱۹۸۰، او یک بابون ماده یتیم را نجات داد و مصمم شد که پناهگاهی برای حیوانات وحشی
نجات داد و مصمم شد که پناهگاهی برای حیوانات وحشی در ملک خود تأسیس کند. در سال ۱۹۸۹، او مرکز CARE را تأسیس کرد و سیستمی برای توان‌بخشی حیوانات آسیب‌دیده و یتیم توسعه داد تا بتوانند دوباره به طبیعت بازگردند. به دلیل نداشتن آموزش رسمی، کار او در ابتدا با شک و تردید دانشمندان روبرو شد، اما بعدها به عنوان یک متخصص در مراقبت از بابون‌ها شناخته شد. میلیو در سال ۲۰۱۲ در جریان آتش‌سوزی در محل CARE درگذشت. زندگی و کار او در چندین فیلم، برنامه تلویزیونی و یک کتاب گرامی داشته شده است. اوایل زندگی و تحصیلات. ریتا نویمن
داشته شده است. اوایل زندگی و تحصیلات. ریتا نویمن در ۱۸ فوریه ۱۹۳۱ در لیزبارک وارمینگسکی، روستایی کوچک در پروس خاوری نزدیک کونیگسبرگ، آلمان، که امروزه کالینینگراد در روسیه نامیده می‌شود، متولد شد. او در یک خانواده طبقه متوسط به همراه برادرش بزرگ شد و رؤیای تبدیل شدن به یک دامپزشک را در سر داشت. مادرش سختگیر و بیش از حد محافظه‌کار بود و محدودیت‌های زیادی در فعالیت‌های نویمن ایجاد می‌کرد. در هشت‌سالگی، او به اتحادیه دختران آلمان (شاخه دختران جوانان هیتلری) پیوست و از شرکت در رقابت‌های ورزشی لذت می‌برد. در
پیوست و از شرکت در رقابت‌های ورزشی لذت می‌برد. در کمتر از یک سال، او به یکی از رهبران این سازمان تبدیل شد و به جوان‌ترین رهبر استانی بدل گشت. پدرش به ارتش پیوست، اما پس از تهاجم آلمان به لهستان دیگر از نازیسم حمایت نکرد و نویمن نیز دیگر در فعالیت‌های جوانان هیتلری شرکت نکرد. او بعدها دربارهٔ نازیسم گفت که «جوان و ساده‌لوح» بوده و بعداً متوجه شد که «کاملاً در جنونی که بر ما تحمیل شده بود غرق شده‌ایم». پس از پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، خانواده او برای یافتن کار و مدرسه به بایرن نقل مکان کردند. در نهایت، آنها در
مدرسه به بایرن نقل مکان کردند. در نهایت، آنها در هامبورگ ساکن شدند، جایی که پدرش در یک شغل دولتی استخدام شد و نویمن در دبیرستان دخترانه Kloster Schule به تحصیل پرداخت. او در سال ۱۹۴۹ تحصیلات خود را به پایان رساند، اما سیاست دولت آلمان غربی پس از جنگ که پذیرش دانشگاهی را به کهنه‌سربازان جنگی اولویت می‌داد، مانع از ورود او به دانشکده دامپزشکی شد. او در رشته روان‌شناسی ثبت‌نام کرد، اما از تحصیل در این رشته لذت نبرد و زمانی که مادرش مبتلا به سرطان شد، تحصیلات خود را رها کرد. پس از مرگ مادرش در سال ۱۹۵۱، نویمن
را رها کرد. پس از مرگ مادرش در سال ۱۹۵۱، نویمن در یک کارخانه مشغول به کار شد و برادر کوچک‌ترش، پیتر، را نزد خود آورد. حرفه. اوایل کار (۱۹۵۱–۱۹۸۹). پس از ازدواج مجدد پدرش، پیتر به خانه بازگشت و نویمن در باغ‌وحش هاگن‌بک مشغول به کار شد و از پریمات‌ها مراقبت می‌کرد. در ۱۹ سالگی، او با لوتار سیمون آشنا شد که در دانشگاه فنی برلین در رشته مهندسی معدن تحصیل می‌کرد. سیمون پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۵۳ در آفریقای جنوبی شغلی یافت و نویمن به امید کار با حیوانات، تصمیم به مهاجرت گرفت. آنها در فوریه ۱۹۵۴ ازدواج
تصمیم به مهاجرت گرفت. آنها در فوریه ۱۹۵۴ ازدواج کردند. سیمون در معادن طلا فعالیت داشت و بسیار موفق شد، که به نویمن آزادی بیشتری برای ماجراجویی داد. در دهه ۱۹۶۰، نویمن که حالا میلیو نام داشت، شروع به کاوش در پارک ملی کروگر کرد. او با یک پرنده‌شناس آشنا شد و در ثبت و ضبط صدای پرندگان به او کمک کرد. در سال ۱۹۶۳، میلیو زمینی در کنار رودخانه اولیفانتس (لیمپوپو) خرید. او ابتدا در چادر اقامت داشت و سپس یک کلبه یک‌اتاقه ساخت و دخترش کارین را نیز با خود می‌آورد. در سال ۱۹۷۲، همسر و دخترش در سقوط یک هواگرد سبک کشته
سال ۱۹۷۲، همسر و دخترش در سقوط یک هواگرد سبک کشته شدند. در سال ۱۹۸۰، میلیو یک بابون یتیم را نجات داد و به راه‌اندازی مرکزی برای مراقبت از بابون‌ها پرداخت که بعدها CARE نام گرفت. تأسیس CARE (۱۹۸۹–۱۹۹۴). با وجود نداشتن آموزش علمی رسمی در زمینه نجات حیوانات، روحیه انسان‌دوستانه میلیو او را به کمک به حیوانات ترغیب کرد. ایده‌های او از کارهای داین فوسی با گوریلها در رواندا، بیروته گلدیکاس با اورانگوتانها در کالیمانتان و جین گودال با شامپانزه معمولیها در تانزانیا الهام گرفته شده بود. او شروع به نجات طیف وسیعی از
الهام گرفته شده بود. او شروع به نجات طیف وسیعی از حیوانات کوچک آسیب‌دیده یا یتیم مانند گرازهای وحشی، تشی‌ها، خزندگان و پرندگان مختلف کرد. تا سال ۱۹۸۹، زمانی که «مرکز توان‌بخشی و آموزش حیوانات» (CARE) به‌طور رسمی تأسیس شد، میلیو تمرکز خود را بر نجات بابون‌ها قرار داد، اما همچنان به پذیرش هر حیوان زخمی یا رهاشده ادامه داد. در نتیجه، پناهگاهی که او ایجاد کرد، میزبان کل بیشهها، تمساحها، بزمجهها، کل آب‌دوستها، گاومیشها، اسب آبی و میرکتها بود که همگی توسط میلیو نجات یافته بودند. هدف CARE پرستاری از بابون‌های
نجات یافته بودند. هدف CARE پرستاری از بابون‌های یتیم و زخمی و هم‌زمان پیشگامی در روش‌های بازگرداندن گروه‌های بابون‌های بهبودیافته به زیستگاه طبیعی‌شان بود. پیش از تأسیس این پناهگاه توسط میلیو، هیچ مرکزی در آفریقای جنوبی برای توان‌بخشی این یتیمان وجود نداشت. هنگامی که او دربارهٔ اجتماعی بودن بابون‌ها صحبت می‌کرد، دانشمندان او را به انسان‌انگاری متهم کردند. بسیاری از حیواناتی که تحت مراقبت او قرار گرفتند، در تصادفات جاده‌ای، شکار، یا درگیری با کشاورزان و ساکنان حومه‌ای که در زیستگاه‌های طبیعی‌شان مداخله کرده
حومه‌ای که در زیستگاه‌های طبیعی‌شان مداخله کرده بودند، زخمی یا یتیم شده بودند. در برهه‌ای از زمان، قوانین مربوط به آفات به کشاورزان برای هر پوست سر بابون پول پرداخت می‌کرد و به آن‌ها اجازه می‌داد بابون‌ها را با سم یا اسلحه از بین ببرند. کشاورزان باشگاه‌هایی تشکیل دادند تا حتی در منطقه حفاظت‌شده میلیو نیز به شکار بابون‌ها بپردازند. میلیو بارها به دلیل جابه‌جایی و نگهداری حیوانات بدون مجوز مناسب تحت تعقیب قانونی قرار گرفت و از نظر قانونی موظف شد هزینه گلوله‌هایی را که شکارچیان برای کشتن بابون‌ها در منطقه او
را که شکارچیان برای کشتن بابون‌ها در منطقه او استفاده کرده بودند، جبران کند. میلیو یک پروتکل برای پرورش دستی بابون‌های یتیم توسعه داد که ابتدا شامل قرار دادن آن‌ها نزد یک مادر جانشین انسانی بود. نوزادان با شیشه شیر تغذیه می‌شدند و به‌طور مداوم در تماس با سرپرست خود بودند، در حالی که با یک آغوشی نوزاد حمل شده و در تمام ساعات شبانه‌روز همراهی می‌شدند. با بالغ شدن نوزادان، آن‌ها به تدریج به سایر نوزادان و سرپرستان‌شان معرفی شده و سرانجام، پس از از شیر گرفتن در حدود شش تا دوازده ماهگی، به یک گروه بابون ملحق
در حدود شش تا دوازده ماهگی، به یک گروه بابون ملحق می‌شدند. پس از حدود چهار سال آشنایی با گروه و یادگیری نحوه جستجوی غذا، این گروه‌ها برای بازگردانی به طبیعت ارزیابی می‌شدند. اولین گروه ده‌تایی از بابون‌هایی که در سال ۱۹۹۴ به طبیعت بازگردانده شدند، بسیاری از نخستی‌شناسان حرفه‌ای را که نسبت به این روش تردید داشتند، شگفت‌زده کرد. خبرنگار جولی هاید میو اظهار داشت که میلیو «اولین فردی بود که حیوانات وحشی اجتماعی را با موفقیت پرورش داده و دوباره به طبیعت بازگرداند.» در نخستین سالگرد این رهاسازی، ناظران گزارش
در نخستین سالگرد این رهاسازی، ناظران گزارش دادند که هفتاد درصد از بابون‌های پرورش‌یافته زنده مانده‌اند.
نینا پتروونا دمه (، ۱۹۰۲ – ۱۶ مارس ۱۹۷۷) کاوشگر قطبی، زیست‌شناس و پرنده‌شناس شوروی بود. او یکی از اولین زنانی بود که به شمالگان سفر کرد و مسئولیت یک کاوش قطبی را بر عهده داشت. در یک خانواده چندمهری در کوستروما رشد یافت و از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۴ در اولین گیمنازیوم زنان در روسیه تحصیل کرد و سپس برای معلم شدن آموزش دید. پس از گذراندن دوره‌های کارگری تحت نظر نادژدا کروپسکایا، همسر ولادیمیر لنین، به تدریس سازمان اجتماعی در استان اوفا پرداخت و سپس در سال ۱۹۲۱ برای تحصیل در مؤسسه جغرافیایی به سنت پترزبورگ رفت. او به
در مؤسسه جغرافیایی به سنت پترزبورگ رفت. او به مدت هشت سال جغرافیا و زیست‌شناسی را مطالعه کرد و در سفرهای تحقیقاتی متعددی دربارهٔ تحقیقات قطبی شرکت داشت. دمه پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۲۹ در مؤسسه تحقیقات قطب شمال و جنوبگان مشغول به کار شد و در یک مأموریت دو ساله به سرزمین فرانتس یوزف شرکت کرد، که در آن تنها زن گروه بود. او برای رهبری یک اکتشاف به سرزمین سورنایا زملیا (که آن زمان به عنوان جزایر کامنف شناخته می‌شد) انتخاب شد و همراه با تیم سه نفره خود بخش غربی این مجمع‌الجزایر را نقشه‌برداری کرده و تحقیقات
این مجمع‌الجزایر را نقشه‌برداری کرده و تحقیقات روی پوشش گیاهی و جانوری انجام داد. پس از بازگشت به لنینگراد در سال ۱۹۳۴، او روی پتانسیل تجاری کشاورزی اشتراکی حیوانات شمال تحقیق کرد و برای چندین فصل به مطالعه روباه‌های سیاه و امکان پرورش مرغابی شمالگان معمولی پرداخت. او در سال ۱۹۴۶ موفق به کسب درجه کاندیدات (معادل دکترا) در زیست‌شناسی شد و به استادی رسید، اما علاقه‌ای به ماندن در کلاس نداشت و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۵۹ به سفرهای تحقیقاتی ادامه داد. در دوران بازنشستگی، نقاشی می‌کرد و یک باغ بزرگ از گل‌ها و
بازنشستگی، نقاشی می‌کرد و یک باغ بزرگ از گل‌ها و درختان ایجاد کرد که تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۷ از آن مراقبت می‌کرد. اوایل زندگی. نینا در سال ۱۹۰۲ در کوستروما در امپراتوری روسیه از ماریا ایوانونا ریابتسووا و لودویگ فئودوروویچ دمه متولد شد. او کودکی حلال‌زادگی بود که در یک خانواده چندمهری بزرگ شد؛ خانواده‌ای که شامل همسر اول پدرش و نه فرزند او، و همچنین پنج فرزند مادرش بود. نینا، جولیا و سریوژا خواهر و برادران تنی او از رابطه مادرش با پدرش بودند. به دلیل اینکه خواهر و برادران تنی او غیرقانونی محسوب می‌شدند،
خواهر و برادران تنی او غیرقانونی محسوب می‌شدند، آن‌ها را با نام خانوادگی مادرشان، ریابتسووا، ثبت کردند و نام پدرشان را نداشتند. با این حال، مدارک جعلی با نام نینا پتروونا دمه-ریابتسووا به او این امکان را داد که تنها فرزندی باشد که نام پدر را حفظ کند و وارد گیمنازیوم شود. پدرش، که اصالتاً یک نجیب‌زاده آلمانی از خانواده بود، نام خود را به دمه تغییر داد و به روسیه مهاجرت کرد. او ابتدا یک مغازه دوچرخه‌فروشی در گالیچ، روسیه داشت و سپس به کوستروما نقل مکان کرد و با ریابتسووا که صاحب یک کارخانه آبجوسازی بود،
و با ریابتسووا که صاحب یک کارخانه آبجوسازی بود، رابطه برقرار کرد. پس از اینکه خانواده اول خود را از آلمان فراخواند، خانواده‌های ترکیبی آن‌ها خانه‌ای را اجاره کردند که بعدها به کتابخانه پوشکین در کوستروما تبدیل شد. در این خانه، ریابتسووا، لودویگ و فرزندان او در طبقه بالا زندگی می‌کردند، در حالی که خانواده اولش در خانه باغ مستقر بودند. بعدها، او خانه‌ای جدید برای این خانواده ترکیبی در شماره ۲۳ خیابان پاستوخوسکایا ساخت. روابط بین همسران و فرزندانش دوستانه بود و همه در مزرعه‌ای که محصولات کشاورزی از جمله مرغ،
و همه در مزرعه‌ای که محصولات کشاورزی از جمله مرغ، میوه و گل برای فروش محلی تولید می‌کرد، همکاری داشتند. لودویگ دمه به پرندگان علاقه داشت و چندین نژاد نادر از کبوترها را پرورش می‌داد که شهرت زیادی داشتند. تحصیلات. پس از اتمام آموزش ابتدایی، دمه وارد گیمنازیوم زنان گریگوروف ()، اولین دبیرستان دخترانه در روسیه، شد. این مدرسه توسط اشراف استان کوستروما تأمین مالی می‌شد، اما به دلیل اینکه مدارک او او را به عنوان فرزند یک رعیت ثبت کرده بود، مورد تمسخر قرار گرفت. دانش‌آموزان این مدرسه برای معلمی آماده می‌شدند و
دانش‌آموزان این مدرسه برای معلمی آماده می‌شدند و دروسی همچون رقص، موسیقی، گلدوزی، زبان‌های فرانسوی، آلمانی و روسی، جغرافیا، ادبیات، ریاضیات، فیزیک و دین را مطالعه می‌کردند. او در سال ۱۹۱۴ فارغ‌التحصیل شد و سپس وارد دانشسرای تربیت معلم در کوستروما شد. در سال ۱۹۱۷، در حالی که در پروژه‌ای اجتماعی مشارکت داشت، با بلشویک‌ها آشنا شد و به سرعت به عضویت کومسومول در کوستروما درآمد. تا سال ۱۹۱۹، او یکی از رهبران کومسومول بود و در کمیته استانی فعالیت داشت. در سال ۱۹۲۰، او برای گذراندن دوره‌های کارگری نزد نادژدا
۱۹۲۰، او برای گذراندن دوره‌های کارگری نزد نادژدا کروپسکایا به مسکو رفت و پس از تکمیل این دوره‌ها، برای آموزش اصول اشتراکی‌سازی به استان اوفا در رشته‌کوه اورال فرستاده شد. حرفه. کاوش‌های قطبی. در سال ۱۹۲۹، دم فارغ‌التحصیل شد و در مؤسسه پژوهشی قطب شمال و جنوبگان که در سال ۱۹۳۰ تأسیس شده بود، مشغول به کار شد. به دلیل تجربه گسترده و پیشینه پژوهشی‌اش، او برای شرکت در یک اکتشاف بر روی یخ‌شکن "جورج سدوف" انتخاب شد که برنامه‌اش زمستان‌گذرانی در سرزمین فرانتس یوزف بود. ایوانف برای مدیریت ایستگاه قطبی در خلیج تیکایا
ایوانف برای مدیریت ایستگاه قطبی در خلیج تیکایا در جزیره هوکر فرستاده شد و گروه ۱۱ نفره دانشمندان تحت رهبری اوتو اشمیت بودند. دم، تنها زن در این گروه بود و پوشش خبری بین‌المللی آن زمان ادعا کرد که او اولین زنی بود که شمالگان را کاوش کرد. کار او شامل مطالعات جغرافیایی و زیست‌شناسی بود و گروه برای دو سال در این جزیره زمستان‌گذرانی کرد. هنگامی که او مشغول اکتشاف حیات وحش و گیاهان نبود، به آب‌شناس گروه در اندازه‌گیری‌ها کمک می‌کرد. در طول این اکتشاف، دم و ایوانف طلاق گرفتند و او با یکی دیگر از دانشمندان ازدواج
طلاق گرفتند و او با یکی دیگر از دانشمندان ازدواج کرد. پس از بازگشت از این سفر، آن ازدواج نیز پایان یافت و او با گابریل ایگناتیویچ یولیوف، اپراتور رادیو ازدواج کرد. در سال ۱۹۳۲، او تیمی متشکل از سه مرد، شامل یک شکارچی، یک هواشناس و همسرش یولیوف، اپراتور رادیو، را رهبری کرد تا در سورنایا زملیا زمستان‌گذرانی کنند و روزنامه‌ها گزارش دادند که او اولین زنی بود که رهبری یک اکتشاف قطبی را بر عهده داشت. گروه با کشتی "روسسانوف" سفر کرد و در ۱۴ اوت رسیدند و در کابینی که شامل یک اتاق بزرگ با تخت‌های دوطبقه، کتابخانه و