payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برنج، مسقطی) کیک، سالاد الویه و انواع آبمیوه‌های طبیعی می‌باشد. پیوند به بیرون. وبگاه آگهی تبلیغاتی می‌ماس دههٔ ۵۰
مینو شریفی (متولد ۲۱ آذر ۱۳۶۶) بازیگر زن ایرانی است. او بیشتر برای بازی در فیلم درام جنگی "درخت گردو" (۱۳۹۸) و سریال وب درام عاشقانه "ماه گرفتگی" شناخته شده است. شریفی برای بازی در "فیلم درخت گردو" نامزد دریافت سیمرغ بلورین شد. حرفه‌ای. شریفی در سال ۱۳۹۴ با فیلم کوتاه "آینه‌های رنگ پریده" وارد عرصه بازیگری شد و برنده جایزه هیئت داوران جشنواره منطقه‌ای کومش و نامزد بهترین بازیگر زن سی و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران گردید. او در سال ۱۳۹۹ اولین نقش اصلی خود را در "فیلم درخت گردو" به کارگردانی
نقش اصلی خود را در "فیلم درخت گردو" به کارگردانی محمدحسین مهدویان به دست آورد. او برای بازی در این فیلم در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.
سعید میرزایی کوهنورد ایرانی و از هم‌نوردان عظیم قیچی‌ساز است که همراه او موفق به فتح برخی از قله‌های بلند جهان از جمله قله لوتسه شده است. او همچنین نشان پلنگ برفی مسکو را از آن خود کرده است. زندگی. سعید میرزایی در ۹ شهریور ۱۳۵۹ در تبریز متولد شد. از کودکی فعالیت خود را در زمینه‌ی ورزش آغاز کرد و مهارت خود را در رشته‌هایی مانند هنرهای رزمی، هندبال و دوچرخه‌سواری آزمود. او در ادامه مسیر وارد عرصه کوهنوردی حرفه‌ای شد و تا امروز این رشته را ادامه داده که منجر به فتح شماری از بلندترین قله‌های ایران و جهان شده
به فتح شماری از بلندترین قله‌های ایران و جهان شده است. فعالیت حرفه‌ای. میرزایی صعودهای مختلفی به قله‌های بلند جهان داشته و در این زمینه هم‌نورد برخی از شاخص‌ترین کوهنوردان ایران مانند عظیم قیچی‌ساز نیز بوده است. از جمله قله‌های شاخصی که توسط او فتح شده‌اند می‌توان به کی۲ پاکستان اشاره کرد که به عنوان عضوی از تیم بین‌المللی سون سامیت ترکز ممکن شد و لوتسه در مرز نپال و تبت که همراه عظیم قیچی‌ساز صورت گرفت. از ویژگی‌های برخی از صعودهای او می‌توان به صعود بدون کپسول اکسیژن و شرپا اشاره کرد که در بسیاری از
کپسول اکسیژن و شرپا اشاره کرد که در بسیاری از مسیرها از جمله کی۲، لوتسه و ماناسلو تکرار شده است. تجربه‌ی صعودهای مختلف باعث شده که او در صدد دست یافتن به همه‌ی قله‌های بلند جهان و عضویت در باشگاه هشت‌هزارمتری‌ها باشد. او همچنین به بسیاری از قله‌های بالای ۷۰۰۰ متر صعود کرده است. صعود به تمام پنج قله‌ی ۷۰۰۰ متری شوروی سابق شامل قله‌های پوبدا، اسماعیل سامانی، کورژنوسکایا، ابن سینا (لنین) و خان تنگری برای او جایزه پلنگ برفی روسیه را به ارمغان آورده است. در کنار صعودهای انفرادی و گروهی، از جمله فعالیت‌های جانبی
صعودهای انفرادی و گروهی، از جمله فعالیت‌های جانبی میرزایی می‌توان به همکاری به عنوان کمک مربی در تیم ملی امید اشاره کرد. حادثه پوبدا. در مرداد ۱۴۰۰ بود که کوهنوردان ایرانی من جمله سعید میرزایی راهی صعود قله پوبدا در قرقیزستان شدند. در بین این کوهنوردان افرادی چون مهری جعفری، رضا آدینه نیز بودند. این کوهنوردان پس از حرکت از کمپ چهار در ارتفاع ۶ هزار و ۱۰۰ متری، شرایط دشوارتر شد و کوهنوردان وضعیت ناپایداری داشتند و مدتی ارتباط خود را با بیس کمپ از دست دادند.. در این زمان مهری جعفری که توان ادامه دادن نداشت،
در این زمان مهری جعفری که توان ادامه دادن نداشت، در مسیر بازگشت به داخل یخچال‌های طبیعی مسیر سقوط میکند این در حالی است که سایر نفرات تیم با اطلاع از سقوط وی به صعود خود ادامه میدهند . روایت‌ها و دلایل متفاوتی از این حادثه بیان شده است که از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به نبود آمادگی جسمانی کافی و قطع ارتباط هم‌نوردان و روانه کردن وی به تنهایی به سمت بیس کمپ اشاره کرد. رضا آدینه دیگر کوهنورد ایرانی این برنامه هم در همین صعود و در ارتفاع ۷۲۰۰ متری سقوط کرد و درگذشت.
محوطه باستانی آتاپوئرکا () یک محوطه باستانی در استان بورگس واقع در شمال اسپانیا است و به دلیل شواهدی از سکونت اولیه انسانیان مورد توجه بوده است. قطعات استخوانی مربوط به حدود ۸۰۰٬۰۰۰ سال پیش، که در غار گران دولینا در آنجا یافت شد، قدیمی‌ترین شواهد شناخته شده از سکونت انسان‌ها در اروپای غربی و آدم‌خواری در هر نقطه از جهان را ارائه می‌دهد. این محوطه باستانی در سال ۲۰۰۰ در فهرست میراث جهانی قرار گرفت.
مینا محمّدیان‌فر (۱۵ اردیبهشت ۱۳۷۶ در شیراز) از بازیگران و کارگردان تئاتر اهل ایران است. زندگی. مینا محمّدیان‌فر از هنرمندان فعال در عرصه تئاتر و سینمای هرمزگان است. او در نمایش‌هایی همچون «و باز از نیستان تا...» که در آذرماه ۱۳۹۸ در بندرعباس به روی صحنه رفت، به ایفای نقش پرداخته است. همچنین، در اسفندماه ۱۴۰۱، فیلم «آوای دیوارهای شهر» به کارگردانی او موفق به دریافت لوح تقدیر و جایزه نقدی در بخش فیلم تجربی جشنواره فیلم اردیبهشت هرمزگان شد. علاوه بر این، در انتخابات اخیر هیئت‌مدیره انجمن سینماگران هرمزگان،
انتخابات اخیر هیئت‌مدیره انجمن سینماگران هرمزگان، خانم محمدیان‌فر به عنوان بازرس علی‌البدل انتخاب شد. از دیگر فعالیت‌های او می‌توان به بازی در نمایش «آمیگدال» اشاره کرد که در مهرماه ۱۳۹۶ در پلاتو آفتاب بندرعباس اجرا شد. مینا محمدیان فر در سال ۲۰۲۵ با فیلم کوتاه صدای سکوت به عنوان برگزیده نهایی جشنواره فیلم تایوان انتخاب شد و نامزد دریافت جایزه بزرگ این فستیوال گردید. همچنین، او به همین مناسبت دعوت‌نامه‌ای از کشور تایوان دریافت کرد.
ویکتوریا کارولینا کورونادو و رومرو د تجادا (۱۲ دسامبر ۱۸۲۰ – ۱۵ ژانویه ۱۹۱۱) نویسنده اسپانیایی بود که به خاطر شعرهایش معروف بود و به عنوان معادل نویسندگان رمانتیک معاصر مانند روسالیا د کاسترو شناخته می‌شد. به عنوان یکی از مشهورترین شاعران نیمه دوم قرن نوزدهم در اسپانیا، او همچنین نقش دیپلماتیک ایفا کرد (او همسر هوراشیو پری، دبیر اول سفارت ایالات متحده در مادرید، بود). او هم در مذاکره با خانواده سلطنتی اسپانیا به صورت خصوصی و هم از طریق مجموعه‌ای از شعرهای منتشر شده گسترده، اهداف دولت لینکلن، به ویژه لغو
منتشر شده گسترده، اهداف دولت لینکلن، به ویژه لغو برده‌داری را ترویج می‌کرد. جوانی. ویکتوریا کارولینا کورونادو و رومرو د تجادا در ۱۲ دسامبر ۱۸۲۰ در آلمندرالخو، باداخوس در استان اکسترمادورا به دنیا آمد. او دختر نیکلاس کورونادو و گالاردو و ماریا آنتونیا رومرو د تجادا و فالکون بود. خانواده او ثروتمند بودند، اما به ایدئولوژی مترقی پایبند بودند که باعث شد پدر و پدربزرگش مورد آزار و اذیت قرار بگیرند. پس از نقل مکان به پایتخت استانی باداخوس، کارولینا آموزش رسمی مربوط به دختران زمان خود را دریافت کرد: مد و
رسمی مربوط به دختران زمان خود را دریافت کرد: مد و خانه‌داری. با این حال، او از سنین جوانی علاقه‌ای به ادبیات نشان داد و شروع به خواندن آثار از ژانرهای مختلف کرد. او به‌طور خودآموخته خواندن و نوشتن را یادگرفت و به تحصیلات خود ادامه داد علیرغم انتقادات خانواده‌اش. به لطف این فعالیت، او توانایی طبیعی در سرودن اشعار به دست آورد. خطوط او خودجوش و پر از احساس بودند. بسیاری از شعرهای او بر اساس عشق‌های غیرممکن بودند. موضوع برجسته‌ترین شعرهایش آلبرتو بود - که ممکن است حتی وجود نداشته باشد. خلق و خوی رمانتیک او نیز
حتی وجود نداشته باشد. خلق و خوی رمانتیک او نیز می‌توانست تحت تأثیر چوب‌وارگی مزمنی که از آن رنج می‌برد باشد. او حتی در چندین موقعیت به نظر می‌رسید «مرده» است، که باعث علاقه او به موضوع مرگ شد. او در نهایت مومیایی کردن شوهر متوفای خود را انجام داد. زندگی در مادرید. پس از ادای نذر تجرد پس از مرگ آلبرتو تجادا در دریا (چه واقعی بوده یا خیالی)، او این نذر را زمانی که در سال ۱۸۵۲ با هوراشیو جاستوس پری در مادرید ازدواج کرد، لغو کرد. پری دبیر سفارت ایالات متحده بود. آنها یک پسر داشتند - کارلوس هوراسیو (۱۸۵۳–۱۸۵۴)
آنها یک پسر داشتند - کارلوس هوراسیو (۱۸۵۳–۱۸۵۴) و دو دختر - کارولینا (۱۸۵۷–۱۸۷۳) و ماتیلده که با پدرو تورس کابرا، مرتبط با کنت کانیلروس ازدواج کرد. در زمانی که زنان به گفتگوهای سیاسی عمومی دعوت نمی‌شدند، کورونادو در متقاعدانه بحث کردن علیه میراث امپریالیستی اسپانیا و درخواست حمایت برای اصلاح اشتباهات استعماری گذشته ملت خود، به ویژه معرفی برده‌داری به آمریکا موفق شد. کورونادو دارای روحیه انقلابی بود و در مادرید به خاطر سالن‌های ادبی که برگزار می‌کرد مشهور شد، گروهی که انجمن شعری (خواهران شعر) نام داشت.
شد، گروهی که انجمن شعری (خواهران شعر) نام داشت. گردهمایی‌های او به عنوان مکانی برای ملاقات نویسندگان مترقی و پناهگاهی برای تحت تعقیب‌ها، از جمله بسیاری از نویسندگان مشهور زمان عمل می‌کرد. متأسفانه برای او، پناهگاه مخفی و علاقه‌اش به انقلاب نارضایتی هم‌عصرانش را به همراه داشت. با این حال، او موفق به انتشار چندین اثر در روزنامه‌ها و مجلات شد و بدین ترتیب مقداری از شهرت را به دست آورد. زیبایی ظاهری او بی‌شک به موفقیتش کمک کرد و موجب تحسین سایر نویسندگان رمانتیک، از جمله شاعر خوزه د اسپرونسدا شد. کورونادو در
از جمله شاعر خوزه د اسپرونسدا شد. کورونادو در لیسبون، پرتغال در ۱۵ ژانویه ۱۹۱۱ درگذشت.
پایگاه دریایی فرول یک پایگاه نظامی و زرادخانه نیروی دریایی اسپانیا است که در شهر فرول اسپانیا واقع شده است. این پایگاه اصلی نیروی دریایی اسپانیا در اقیانوس اطلس است. تاریخچه. اولین کشتی‌های جنگی در قرن شانزدهم، در زمان سلطنت خاندان اتریش، وارد کشتی‌های رود فرول شدند. تا اینکه در سال ۱۷۲۴ فیلیپ پنجم، از خاندان بوربن، فرول را به عنوان بندر اصلی اقیانوس اطلس تأسیس کرد. توسعه و گسترش عمده کارخانه‌های کشتی سازی و زرادخانه در دهه‌های ۱۷۴۰ و ۱۷۵۰ آغاز شد. پیشنهادهای اولیه در زمان وزارت خوزه پاتینو در نیروی دریایی
اولیه در زمان وزارت خوزه پاتینو در نیروی دریایی ارائه شد و توسط جانشین او، زنون د سومودویلا و بنگوچیا، مارکی د لا انسناداهه، که در سال ۱۷۴۳ به عنوان وزیر نیروی دریایی منصوب شد، اجرا شد. اولین کشتی، "سان فرناندو"، در سال ۱۷۵۱ به آب انداخته شد. تا آن زمان دوازده کشتی می‌توانستند به‌طور همزمان ساخته شوند. شاه چارلز سوم علاقه خاصی به نیروی دریایی داشت و از سال ۱۷۹۰ تا پایان سلطنت او زرادخانه در فرول، با نیروی کار ۵۴۴۰ نفر و ظرفیت نگهداری ۷۰ کشتی، تا حد زیادی تکمیل شد. تحولات فناوری در طول انقلاب صنعتی منجر به
شد. تحولات فناوری در طول انقلاب صنعتی منجر به تأسیس مدرسه ماشین‌ها و دانشکده مهندسین نیروی دریایی در سال ۱۸۵۰ در زمان سلطنت ایزابل دوم شد. کارگاه ماشین بخار نیز ایجاد شد. در آغاز قرن بیستم، اولین کشتی‌های جنگی اسپانیایی، کلاس "اسپانیا"، در فرول ساخته شدند. تا سال ۱۹۱۲ کارخانه‌های کشتی سازی فرول عمدتاً در حال ساخت کشتی‌های جنگی و رزمناوها بودند، در حالی که ناوشکن‌ها و زیردریایی‌ها در کارتاگنا ساخته می‌شدند. پایگاه دریایی فرول به‌طور قابل توجهی در طول قرن بیستم مدرن شد. پادگان نیروی دریایی ارتش ساخته شد.
بیستم مدرن شد. پادگان نیروی دریایی ارتش ساخته شد. مانند کارگاه برق و الکترونیک و انبارهای جدید. امکانات جدیدی برای اسکله‌های ۱ و ۲ و کارگاه توپ ساخته شد. اسکله‌ها گسترش یافته‌اند و کشتی‌ها را می‌توان در اطراف خلیج لنگر انداخت. در سال ۲۰۰۳ اسکله ۵ بزرگ شد تا برای ناوچه‌های کلاس "آلوارو د باسان" مناسب باشد. در سال ۲۰۱۳ آرشیو نیروی دریایی فرول افتتاح شد.
در مخابرات نوری، مدولاسیون شدت (آی‌اِم) یا مدوله‌سازی شدت شکلی از مدولاسیون است که در آن توان نوری خروجی یک منبع مطابق با برخی مشخصه‌های سیگنال مدوله‌کننده تغییر می‌کند. پوش سیگنال نوری مدوله‌شده آنالوگ سیگنال مدوله‌کننده است به این معنا که توان لحظه‌ای پوش آنالوگ مشخصه موردعلاقه در سیگنال مدوله‌کننده است. بازیابی سیگنال مدوله‌کننده معمولاً با آشکارسازی مستقیم و نه هتروداین‌سازی به‌دست می‌آید. با این حال، آشکارسازی هتروداین نوری امکان‌پذیر است و از سال ۱۹۷۹ به‌طور فعال مورد مطالعه قرار گرفته است.
سال ۱۹۷۹ به‌طور فعال مورد مطالعه قرار گرفته است. آزمایشگاه‌های بل در سال ۱۹۶۹ یک سامانه کارآمد، اما غیرعملی داشتند. سامانه‌های هتروداین و هموداین مورد توجه هستند زیرا انتظار می‌رود حساسیت آنها تا افزایش یابد که به عنوان مثال امکان به‌سرعت رفتن طولانی‌تر بین جزایر را فراهم می‌کند. چنین سامانه‌هایی همچنین دارای مزیت مهم فاصله‌گذاری کانال بسیار باریک در سامانه‌های مالتی‌پلکس‌سازی تقسیم فرکانس نوری (اواف‌دی‌ام) هستند. اواف‌دی‌ام گامی فراتر از مالتی‌پلکس‌سازی تقسیم طول‌موج (دبلیودی‌ام) است. دبلیودی‌ام معمولی با
طول‌موج (دبلیودی‌ام) است. دبلیودی‌ام معمولی با استفاده از آشکارسازی مستقیم چیزی مانند فاصله‌گذاری کانال نزدیک اف‌دی‌ام فرکانس رادیویی به دست نمی‌آورد. مدولاسیون شدت با آشکارسازی مستقیم. مدولاسیون شدت / آشکارسازی مستقیم (آی‌ام/دی‌دی) یک طرح ساده و مقرون به صرفه در مخابرات فیبر نوری است که آن را برای کاربردهای مختلف مخابرات نوری مناسب می‌کند. این شامل مدوله‌کننده توان نوری سیگنال حامل برای نمایش داده‌های ارسال شده است. این مدولاسیون را می‌توان با استفاده از فنون‌هایی مانند کلیدزنی روشن-خاموش (OOK) به دست
فنون‌هایی مانند کلیدزنی روشن-خاموش (OOK) به دست آورد. سیگنال نوری با شدت-مدوله‌شده با مدوله‌کننده دامنه یا جریان منبع نور، معمولاً یک دیود لیزری با یک یا دو طراحی کاواک مانند فابری-پرو یا بازخورد توزیع‌شده (دی‌اف‌بی) تولید می‌شود. در انتهای گیرنده، آشکارسازی مستقیم (دی‌دی) برای بازیابی سیگنال مدوله‌شده استفاده می‌شود. سیگنال نوری مدوله‌شده توسط یک آشکارساز نوری (معمولاً فوتودیود پین یا ای‌پی‌دی) آشکار می‌شود که تغییرات توان نوری را به تغییرات جریان الکتریکی یا ولتاژ متناظر تبدیل می‌کند. سپس خروجی
الکتریکی یا ولتاژ متناظر تبدیل می‌کند. سپس خروجی آشکارساز-نوری پردازش و رمزگشایی می‌شود تا اطلاعات اصلی بازیابی شود. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
پل آلکونِتار (به اسپانیایی: "Puente de Alconétar")، همچنین به عنوان پوئنته دِ مانتیبله شناخته می‌شود، یک پل قوسی رومی در منطقه اکسترمادورا، اسپانیا است. این سازه باستانی که دارای طاق‌های مسطح با نسبت دهانه به برآمدگی ۴–۵:۱ بود، یکی از قدیمی‌ترین نمونه‌ها در نوع خود است. با توجه به سبکِ طراحی آن، فرض بر این است که پل در اوایل قرن دوم پس از میلاد توسط امپراتوران تراژان یا هادریان، احتمالاً تحت هدایت آپولودوروس دمشقی، مشهورترین معمار آن زمان، ساخته شده است. پل آلکونتار با طول تقریباً ۳۰۰ متر یکی از گذرگاه‌های
آلکونتار با طول تقریباً ۳۰۰ متر یکی از گذرگاه‌های رومی "راه نقره"، مهم‌ترین اتصال شمال به جنوب در غرب هیسپانیا، به‌شمار می‌رفت و بر فراز تاگوس، طولانی‌ترین رودخانه شبه جزیره ایبری، پل می‌زد. احتمالاً تا زمان پیروزی مسیحیان در اسپانیا پل عملیاتی بود ولی پس از آن فرو ریخت و بسیاری از تلاش‌های بازسازی در عصر مدرن اولیه توسط مهندسان اسپانیایی شکست خورد. ویرانه‌ها که عمدتاً در ساحل سمت راست رودخانه یافت می‌شدند، در سال ۱۹۷۰ برای احداث سد مخزن آلکانتارا از موقعیت اصلی خود جابه‌جا شدند.
برتا وهنرت-بکمن (۲۵ ژانویه ۱۸۱۵ – ۶ دسامبر ۱۹۰۱) عکاس آلمانی بود. او به نظر می‌رسد اولین عکاس زن حرفه‌ای آلمان بوده و احتمالاً همچنین اولین عکاس زن حرفه‌ای جهان بوده باشد، که چندین سال قبل از بریتا سوفیا هسیلیوس و ژنوویو الیزابت دیسدی فعال بوده است. او به همراه همسرش، در سال ۱۸۴۳ یک استودیو در لایپزیگ افتتاح کرد و پس از مرگ همسرش در سال ۱۸۴۷، خود به تنهایی کسب و کار را اداره کرد. زندگی‌نامه. برتا وهنرت-بکمن در کوتبوس، در استان براندنبورگ از پادشاهی پروس به دنیا آمد. وهنرت-بکمن اولین بار در سال ۱۸۳۹ به عنوان
آمد. وهنرت-بکمن اولین بار در سال ۱۸۳۹ به عنوان آرایشگر در درسدن کار کرد. در آنجا، در سال ۱۸۴۰، با همسر آینده خود، ادوارد وهنرت (۱۸۱۱–۱۸۴۷) یک عکاس آشنا شد، که او را با فرایند داگرئوتایپ و فرایند رنگ‌آمیزی که به تازگی معرفی شده بود و بر اساس نگاتیوهای شیشه‌ای بود و امکان چاپ نامحدود را فراهم می‌کرد، آشنا کرد. در سال ۱۸۴۳، به همراه همسرش، استودیویی در لایپزیگ افتتاح کرد و به عنوان اولین عکاس زن حرفه‌ای شناخته شده در آلمان تبدیل شد. پس از مرگ همسرش در سال ۱۸۴۷، او کسب و کار را به تنهایی اداره کرد. در سال
۱۸۴۷، او کسب و کار را به تنهایی اداره کرد. در سال ۱۸۴۹، او به ایالات متحده رفت و استودیوهایی در نیویورک افتتاح کرد، ابتدا در خیابان ۶۲ وایت و بعدها در برادوی ۳۸۵. در حالی که در آمریکا بود، او دیپلمی برای خدمات ویژه در عکاسی پرتره دریافت کرد. او در سال ۱۸۵۱ پس از انتقال کسب و کار نیویورک خود به برادرش، به لایپزیگ بازگشت. در سال ۱۸۶۶، او محل کسب و کار خود را به خیابان الاستر لایپزیگ منتقل کرد و چندین کارمند داشت. استودیوی او به یکی از آدرس‌های قابل توجه شهر تبدیل شد. او در سال ۱۸۸۳ در سن ۶۸ سالگی بازنشسته
تبدیل شد. او در سال ۱۸۸۳ در سن ۶۸ سالگی بازنشسته شد. بکمن در فرایند عکاسی داگرئوتایپ کار می‌کرد. نمایشگاه آثار او که در موزه تاریخ شهر لایپزیگ قرار دارد، می‌تواند یکی از ارزشمندترین مشارکت‌ها در تاریخ اولیه عکاسی باشد. او با روندهای جدید حرفه خود به‌روز بود، از جمله به‌طور دقیق یادگیری عکاسی استریوگرافی پس از اختراع آن. نمایشگاه‌ها. هنرت-بکمن یکی از دو عکاسی بود که از زاکسن در اولین نمایشگاه صنعتی عمومی آلمان در سال ۱۸۵۴ در مونیخ شرکت کرد و در آنجا چاپ‌های کاغذی علاوه بر داگرئوتایپ‌ها به نمایش گذاشت.
کاغذی علاوه بر داگرئوتایپ‌ها به نمایش گذاشت. امروزه آثار او را می‌توان در موزه تاریخ شهر لایپزیگ مشاهده کرد. ارزیابی. آثار او ترکیبی از رویکرد انسانی با سطوح بالای کیفیت فنی و هنری است. او در پرتره‌ها تخصص داشت و آثار او که از کودکان است، بسیار تأثیرگذار هستند. علاقه او به نوآوری‌های فنی، استفاده از روش‌های تبلیغاتی مدرن و حس کسب و کار او همگی به موفقیت برجسته او به عنوان یک عکاس کمک کردند. آثار. در حالی که در نیویورک زندگی می‌کرد، موضوعاتی مهم مانند رئیس‌جمهور میلارد فیلمور، سفیران و دیگر سیاستمداران برای
میلارد فیلمور، سفیران و دیگر سیاستمداران برای عکاسی به استودیوی او آمدند. پس از بازگشت به استودیوی خود در لایپزیگ، او اولین کسی در شهر بود که شروع به کار با عکاسی برهنه کرد. او همچنین فهرستی از افراد معروف را به مجموعه عکاسی خود اضافه کرد. این افراد شامل کلارا شومان، یوهانس برامس، فرانتس دومینیک گراسی، کارل هاینه و بسیاری دیگر بودند. علاوه بر این، به بکمن برخی از اولین عکس‌های معماری لایپزیگ (۱۸۵۵–۱۸۶۰) که شهر و ویژگی‌های آن را پیش از تخریب برخی از آنها، مانند دروازه پیتر (۱۸۶۰) مستند می‌کرد، نسبت داده
مانند دروازه پیتر (۱۸۶۰) مستند می‌کرد، نسبت داده می‌شود.
طب طبیعی (naturopathic medicine) یا ناتروپاتی (Naturopathy) یکی از انواع طب مکمل و جایگزین است. طیف وسیعی از شیوه‌های موسوم به‌ درمان «طبیعی»، «غیر تهاجمی» یا «خوددرمانی» توسط درمانگران آن (ناتروپات ها) استفاده می‌شوند. اگرچه تجمیع این درمان ها زیر یک عنوان دشوار است، ناتروپاتی از درمان های شبه علمی و کاملاً بی اعتبار مانند هومیوپاتی، تا درمان های پذیرفته شده ای مانند روان درمانی را شامل می شود. ایدئولوژی و روش‌های ناتروپاتی بیشتر بر حیات‌گرایی و طب عامه استوارند و کمتر بر پزشکی مبتنی بر شواهد تکیه می کنند.
و کمتر بر پزشکی مبتنی بر شواهد تکیه می کنند. هرچند درمانگران آن ممکن است از تکنیک‌های پذیرفته شده علمی نیز استفاده کنند پزشكان متخصص اخلاقی بودن استفاده از روش های ناتروپاتی را زير سوال برده اند و گاهی به کارگیری آن به عنوان شیادی توصيف شده است. تاریخچه. اصطلاح "ناتروپاتی" از "natura" (ریشه لاتین به معنی تولد) و "pathos" (ریشه یونانی برای رنج) به معنای "شفای طبیعی" گرفته شده ات. پیش از وجود این اصطلاح درمانگران این رشته بقراط (پدر پزشکی در یونان باستان) را به عنوان اولین مدافع طب طبیعی معرفی می کنند. طب
به عنوان اولین مدافع طب طبیعی معرفی می کنند. طب طبیعی ریشه در جنبش درمان طبیعی اروپا در قرن نوزدهم دارد. در اسکاتلند ، توماس آلینسون در دهه 1880 شروع به حمایت از "پزشکی بهداشتی" کرد و یک رژیم غذایی طبیعی و ورزش را با پرهیز از دخانیات و کار زیاد ترویج می کرد. به کار گیری. واکسیناسیون. بسیاری از متخصصان طب طبیعی مخالفت خود را با واکسیناسیون ابراز می کنند. دلایل این مخالفت تا حدی مبتنی بر دیدگاه‌های اولیه ناتروپاتی است. مثلا در کتاب درسی طب طبیعی نوشته ی جوزف پیزورنو: "بازگشت به طبیعت با تنظیم رژیم غذایی،
پیزورنو: "بازگشت به طبیعت با تنظیم رژیم غذایی، تنفس، ورزش، حمام کردن و به کارگیری نیروهای مختلف" "به جای" واکسن آبله . درمانگران. متخصصان طب طبیعی را می توان به طور کلی به سه گروه طبقه بندی کرد: 1) کسانی که دارای مجوز دولتی هستند. 2) کسانی که خارج از وضعیت رسمی فعالیت می کنند (طبیعت شناسان سنتی) 3) کسانی که در درجه اول کادر درمانی هستند و طبیعت درمانی را نیز انجام می دهند. مقررات. طبیعت درمانی در بسیاری از کشورها انجام می شود و تابع استانداردهای مختلف مقرراتی است. دامنه عمل به طور گسترده ای بین کشورها
است. دامنه عمل به طور گسترده ای بین کشورها متفاوت است، برخی از آنها طبیعت درمانی را تحت مقررات پزشکی پوشش می دهند و به درمانگران آن اجازه تجویز دارو و انجام جراحی های جزئی را می دهند، در حالی که سایر کشورها کاملاً طب طبیعی را غیرقانونی می دانند.[ "" ] هندوستان. کانادا. پنج استان کانادا به درمانگران طب طبیعی مجوز می دهند: انتاریو ، بریتیش کلمبیا ، مانیتوبا ، ساسکاچوان و آلبرتا . بریتیش کلمبیا بزرگترین حوزه فعالیت در کانادا را دارد. ایالات متحده آمریکا. در هفده ایالت ایالات متحده و ناحیه کلمبیا، پزشکان طبیعی
ایالت ایالات متحده و ناحیه کلمبیا، پزشکان طبیعی که در یک مدرسه معتبر طب طبیعی در آمریکای شمالی آموزش دیده باشند، حق دارند از نام ND یا NMD استفاده کنند. در سایر ایالت ها، استفاده از عناوین «طبیعت‌پزشك»، «پزشك ناتروپاتی» و «پزشك طب طبیعی» عموماً ممنوع هستند. انگلستان. طبیعت درمانی در بریتانیا مجاز نیست. در سال 2012، دانشگاه‌های دارای بودجه عمومی در بریتانیا برنامه‌های پزشکی جایگزین خود از جمله طب طبیعی را کنار گذاشتند.
مانیشتا () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
مایگاشلیا () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
محمدوو () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
مولداکایوو () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نیژنی آوزیان () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نوکاتوو () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
اوه آه رین (؛ زادهٔ ۲ مه ۲۰۱۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفه بازیگری خود را در سال ۲۰۱۵ آغاز کرد و از آن زمان تاکنون در فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی مختلفی ایفای نقش کرده است. او در مجموعه‌های تلویزیونی همچون "آخرین ملکه" و "پادشاهی" و فیلم‌هایی از جمله "تریک" و "برادر کوچک من" بازی نقش کرده است. در سال ۲۰۲۱، او در مجموعه تلویزیونی "طلوع ماه در رودخانه" ایفای نقش کرده است.
نووحسنوو () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نووبلسکویه () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نووآبزاکوو () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نیژنیایا یاتوا () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نیژنیایا تیولما () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
استاد انتقام (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۱۶ با بازی چون جونگ میونگ، چو جه هیون، جونگ یو می، لی سانگ یوب و گونگ سونگ یون است. این مجموعه از ۲۷ آوریل تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۶، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی) از کی‌بی‌اس۲ پخش شد.
نیژنیایا مانیاوا () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
تارا () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
آیسوو () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
بزیاک () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
بوتایوو () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
بوگاناک () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
بریشتاماک () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
برداگولوو () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
چرنوفکا () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
دوبینینو () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
عاشقان پل نُف (به فرانسوی: "Les Amants du Pont-Neuf" [lez‿amɑ̃ dy pɔ̃ nœf]) یک فیلم درام عاشقانهٔ فرانسوی محصول ۱۹۹۱ به کارگردانی لئوس کاراکس و با بازی ژولیت بینوش و دونی لوان است. این فیلم داستان عاشقانه‌ای را میان دو جوان آواره دنبال می‌کند: "الکس"، یک هنرمند سیرک ناموفق که به الکل و داروهای آرام‌بخش اعتیاد دارد، و "میشل"، یک نقاش که به بیماری‌ای مبتلاست که به‌تدریج او را نابینا می‌کند. خیابان‌ها، آسمان و آبراه‌های پاریس به‌عنوان پس‌زمینه‌ای برای روایت این داستان به کار گرفته شده‌اند، که در مجموعه‌ای از
داستان به کار گرفته شده‌اند، که در مجموعه‌ای از صحنه‌های باشکوه، در جریان جشن‌های دویستمین سالگرد انقلاب فرانسه در سال ۱۹۸۹ رخ می‌دهد. این فیلم به دلیل تولید پرمشکل و طولانی‌مدتش و همچنین هزینهٔ هنگفتی که صرف ساخت آن شد، بدنام شد. چندین بار از آن به‌عنوان گران‌ترین فیلم تاریخ سینمای فرانسه در زمان اکرانش یاد شده، اگرچه این ادعا مورد مناقشه قرار گرفته است. اکران. فیلم در جشنواره فیلم کن ۱۹۹۱ برای نخستین بار به نمایش درآمد و سپس در تاریخ ۱۶ اکتبر ۱۹۹۱ به سینماهای فرانسه رسید. این فیلم در فرانسه ۸۶۷,۱۹۷ بلیت
فرانسه رسید. این فیلم در فرانسه ۸۶۷,۱۹۷ بلیت فروخت و در آنجا به عنوان سی و چهارمین فیلم پرفروش سال ۱۹۹۱ شناخته شد. از این تعداد، ۲۶۰,۰۰۰ بلیت تنها در پاریس فروخته شد. بازخوردها. فیلم در فرانسه واکنش‌های متفاوتی از منتقدان به همراه داشت. در مطبوعات عامه‌پسند، در حالی که "L'Express" با بی‌توجهی به فیلم پاسخ داد ("صد و شصت میلیون فرانک، و برای چی؟ یک پل، سه آواره و یک گربه")، "Le Monde" با اشتیاق برخورد کرد ("فیلمی که فرم آن، بیشتر از محتوا، احساسی ناب و فوری را منتقل می‌کند که مشابه ملودرام‌های قبل از جنگ
را منتقل می‌کند که مشابه ملودرام‌های قبل از جنگ است که فراموش‌نشدنی هستند")، همانطور که "Le Point" هم این فیلم را ستایش کرد ("جادویی، دیوانه‌وار، بی‌توجه به مصالح، مانند خالقش... [یک] معجزه هنری"). "Le Figaro" بازی‌های بینوش و لوان را ستود، ولی خود فیلم را تحسین نکرد. اما وقتی فیلم در جشنواره فیلم نیویورک ۱۹۹۲ به نمایش درآمد، منتقد تأثیرگذار "وینسنت کنبی" فیلم را برای "The New York Times" نقد کرد. در حالی که دستاوردهای فنی طراحی صحنه‌ و قدرت صحنه‌های آتش‌بازی و قایق‌های تندرو را تحسین کرد، اما نسبت به فیلم
و قایق‌های تندرو را تحسین کرد، اما نسبت به فیلم به‌طور کلی سرد بود. یکی از سکانس‌های مورد بحث قرارگرفته شده میان منتقدان صحنه آتش‌بازی الکس است که به لحاظ تدوینی و سینمایی صحنه‌ای مهم در تاریخ سینماست. یکی از منتقدان کایه دو سینما ملاقات تکنیک و بیان را در صحنه‌ی خوردن آتش این‌طور توصیف می‌کند: «تصاویر چشمک‌زنی از جرقه‌های آتش، سیالیت حرکات دوربین که انعکاس‌دهنده‌ی آکروباتیک‌های "الکس" است، حرارت صورت "ژولیت بینوش"، تدوینی با شدت عاطفی نادر که ما را به نزدیکی سینمایی می‌برد که در آن احساسات خود حرکت
نزدیکی سینمایی می‌برد که در آن احساسات خود حرکت هستند.» آنچه که این صحنه به‌دنبال آن است بیشتر به مسأله شدت مربوط می‌شود – یک تجلی انتزاعی از شدت – تا یک نمای نزدیک که در آن بازیگر احساسات را بیان کند.
کادیش () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کاراگای-یورت () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کاگارمانوو () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کاگا () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کارتالینسکایا زاپان () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کاسماکتی () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کاتاریش () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کاتایکا () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
خایبولینو () یک شهرک در شهرستان بلورتسکی باشقیرستان کشور روسیه است.