payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ناهنجاری برگذر، اختلافی بین مدل‌های علمی فعلی و افزایش واقعی سرعت ( یعنی افزایش "انرژی جنبشی" ) مشاهده شده در طول پرواز کناری فضاپیمایی از کنار سیاره‌ای (معمولاً از کنار زمین) است. در بسیاری از موارد دیده شده که فضاپیماها نسبت به پیش‌بینی دانشمندان سرعت بیشتری کسب می‌کنند، اما تاکنون هیچ توضیح قانع‌کننده‌ای برای این موضوع به دست نیامده است. این ناهنجاری به صورت تغییر در داپلر باند S و باند X و تله‌متری مسافت‌سنجی مشاهده شده است. بزرگترین اختلاف مشاهده شده در طول پرواز کناری، ناچیز و برابر ۱۳.۴۶ میلی‌متر بر
طول پرواز کناری، ناچیز و برابر ۱۳.۴۶ میلی‌متر بر ثانیه است.
جداول زیر پیشرفت رکورد جهانی در دوی ۳۰۰۰ متر مردان و زنان را نشان می‌دهد. فدراسیون جهانی دو و میدانی (که قبلاً با نام IAAF شناخته می‌شد) ثبت اولین رکورد جهانی خود را در این رشته در سال ۱۹۱۲ تصویب کرد. مردان. فضای باز. از سال ۱۹۱۲ تا ۲۰۲۵، ۲۷ رکورد جهانی توسط فدراسیون جهانی دو و میدانی در فضای باز در این رشته به ثبت رسیده و ارتقا پیدا کرده است. رکورددار فعلی جهان یاکوب اینگبریگتسن از نروژ است که زمان ۷:۱۷٫۵۵ را در سال ۲۰۲۴ ثبت کرده است. سرپوشیده. از سال ۱۹۷۳ تا ۲۰۲۵، فدراسیون جهانی دو و میدانی ۷ رکورد جهانی
تا ۲۰۲۵، فدراسیون جهانی دو و میدانی ۷ رکورد جهانی را در این رشته داخل سالن برای مردان به ثبت رسانده است. رکورد جهانی فعلی دو و میدانی کوتاه با زمان ۷:۲۲٫۹۱ متعلق به گرنت فیشر هنوز به صورت رسمی تصویب نشده است.
روفینا سرگی‌یونا گاشوا (روسی: Руфина Сергеевна Гашева؛ ۱۴ اکتبر ۱۹۲۱ – ۱ مه ۲۰۱۲) یک ناوبر (ناویگیتور) شوروی در هواپیمای پولیکارپوف پو-۲ در جریان جنگ جهانی دوم بود. او در گردان ۵۸۸ بمباران شبانه زنان خدمت کرد و عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی را دریافت کرد. پس از جنگ، او به خدمت ادامه داد و مدرس زبان‌های خارجی در آکادمی نیروی زرهی نظامی مالینوسکی شد تا زمان بازنشستگی. پس از بازنشستگی، گاشوا در ادارهٔ ادبیات نظامی خارجی در وونی‌زادت (Voenizdat – نشر نظامی شوروی) مشغول به کار شد. اوایل زندگی. گاشوا در ۱۴
شوروی) مشغول به کار شد. اوایل زندگی. گاشوا در ۱۴ اکتبر ۱۹۲۱ در روستای «ورخنه‌چوسوفسکی گورودکی» در «اویزد پرِم»، که بخشی از فرمانداری پرِم بود، به دنیا آمد. او به روستای «واسیلیِوو» مهارجت کرد و تا سال ۱۹۲۷ در آنجا زندگی کرد. بین سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۲۸ در روستای «کاسیموو» که اکنون بخشی از منطقهٔ پرِمسکی است، سکونت داشت. گاشِوا دو سال بعدی را در شهر پرِم گذراند و سپس در سال ۱۹۳۰ به مسکو نقل مکان کرد. او در سال ۱۹۳۹ از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد و تا تابستان ۱۹۴۱ دو سال تحصیل در دانشکدهٔ مکانیک و ریاضیات دانشگاه
دو سال تحصیل در دانشکدهٔ مکانیک و ریاضیات دانشگاه دولتی مسکو را به پایان رساند. جنگ جهانی دوم. گاشِوا در سپتامبر ۱۹۴۱ داوطلب خدمت شد. او در فوریه ۱۹۴۲ از دورهٔ ناوبران در مدرسهٔ خلبانی نظامی انگلس فارغ‌التحصیل شد. گاشِوا به هنگ ۵۸۸ بمب‌افکن شبانهٔ تمام‌زن نیروی هوایی سرخ، که در انگلس در حال تشکیل بود، اعزام شد. او از مه ۱۹۴۲ در نبردها شرکت کرد و در جنگ قفقاز حضور داشت. در فوریه ۱۹۴۳ این هنگ به «هنگ ۴۶ بمب‌افکن گارد» تبدیل شد. گاشِوا در نبردهای هوایی کوبان، عملیات کرچ–التیگِن، تهاجم کریمه، تهاجم موگیلیف،
عملیات کرچ–التیگِن، تهاجم کریمه، تهاجم موگیلیف، تهاجم بلستوک، تهاجم اوسوِتز، تهاجم ملاوا–البینگ، تهاجم پومرانیا شرقی و نبرد برلین شرکت داشت. هواپیمای گاشِوا دو بار سرنگون شد. در بار اول، گاشِوا و خلبانش به خطوط شوروی رسیدند، اما در بار دوم آن‌ها روی میدان‌های مین مجبور به پریدن شدند و خلبان «اُلگا سانفیرووا» هنگام قدم گذاشتن روی مین ضد نفر کشته شد. در همان حادثه، گاشِوا روی یک میدان مین ضد تانک چند صد متر به جنوب سانفیرووا فرود آمد؛ پس از بازگشت به هنگ خود، شروع به پرواز با «نادژدا پُپووا» کرد. تا پایان
شروع به پرواز با «نادژدا پُپووا» کرد. تا پایان جنگ، او به عنوان ناوبر بمب‌افکن سبک Po-2، ۸۴۸ مأموریت رزمی انجام داد؛ و پس از انجام ۸۲۳ پرواز تا دسامبر ۱۹۴۴، برای عنوان «قهرمان اتحاد شوروی» نامزد شد که این عنوان را در ۲۳ فوریه ۱۹۴۵ دریافت کرد. گاشِوا جنگ را با درجهٔ سرگرد به پایان رساند. او در جبهه با خلبان بمب‌افکن «میخائیل پلیتس» ازدواج کرد. پس از جنگ. گاشِوا تا اکتبر ۱۹۴۵ همراه با هنگ خود در گروه نیروهای شمالی خدمت کرد. پس از جنگ، گاشِوا و پلیتس صاحب یک پسر به نام ولادیمیر و یک دختر به نام مارینا شدند.
پسر به نام ولادیمیر و یک دختر به نام مارینا شدند. پلیتس به درجهٔ سرهنگی رسید. در سال ۱۹۵۲، گاشِوا از مؤسسهٔ نظامی زبان‌های خارجی فارغ‌التحصیل شد و به عنوان مدرس ارشد در بخش زبان‌های خارجی آکادمی نیروهای زرهی نظامی مالینوفسکی مشغول به کار شد. او تا اوت ۱۹۵۷ در آنجا فعالیت کرد. در دسامبر ۱۹۵۶ به مقام ذخیره منتقل شد و درجهٔ سرگردی داشت. از سال ۱۹۶۱، به عنوان ویراستار ارشد در دفتر نشر ادبیات نظامی خارجی «وئنیز دات» کار می‌کرد و بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۲، به عنوان ویراستار ارشد در دفتر انتشار ادبیات نظامی به
ویراستار ارشد در دفتر انتشار ادبیات نظامی به زبان‌های خارجی وزارت دفاع اتحاد شوروی فعالیت داشت. او در مسکو زندگی می‌کرد و در سال ۲۰۰۰ به درجهٔ سرهنگ دومی ارتقا یافت. گاشِوا در ۱ مه ۲۰۱۲ درگذشت و در قبرستان «وستریاکوفسکی» به خاک سپرده شد.
قضیه عنصر اضافی (ئی‌ئی‌تی) یک فنونی تحلیلی است که توسط آردی میدلبروک برای ساده‌سازی فرایند استخراج نقطه محرک و توابع انتقال برای مدارهای الکترونیکی خطی توسعه یافته است. بسیار شبیه قضیه تونن، قضیه عنصر اضافی یک مسئله پیچیده را به چندین مسئله ساده‌تر تقسیم می‌کند. نقطه محرک و توابع انتقال را می‌توان عموماً با استفاده از قوانین مدار کیرشهف یافت. با این حال، ممکن است چندین معادله پیچیده حاصل شود که بینش کمی در مورد رفتار مدار ارائه می‌دهند. با استفاده از قضیه عنصر اضافی، می‌توان یک عنصر مدار (مانند یک مقاومت)
اضافی، می‌توان یک عنصر مدار (مانند یک مقاومت) را از یک مدار حذف کرد و نقطه محرک یا تابع انتقال مورد نظر را یافت. با حذف عنصری که مدار را پیچیده‌تر می‌کند (مانند عنصری که بازخورد ایجاد می‌کند)، به دست آوردن تابع مورد نظر می‌تواند آسان‌تر باشد. در مرحله بعد، باید دو ضریب اصلاحی پیدا شود و با تابع قبلاً استخراج شده ترکیب شود تا عبارت دقیق پیدا شود. شکل کلی قضیه عنصر اضافی، قضیه N-عنصر-اضافی نامیده می‌شود و امکان حذف همزمان چندین عنصر مدار را فراهم می‌کند. فرمول‌بندی عمومی. قضیه عنصر اضافی (تکی) هر تابع تبدیل
عمومی. قضیه عنصر اضافی (تکی) هر تابع تبدیل را به صورت حاصلضرب تابع تبدیل با حذف آن عنصر و یک ضریب تصحیح بیان می‌کند. عبارت ضریب تصحیح شامل امپدانس عنصر اضافی و دو امپدانس نقطه محرک دیده شده توسط عنصر اضافی: امپدانس نقطه محرک تزریق دوگانه پوچ و امپدانس نقطه محرک تزریق تکی است. از آنجا که یک عنصر اضافی را می‌توان به‌طور کلی با اتصال کوتاه یا مدار باز کردن عنصر حذف کرد، دو شکل معادل از ئی‌ئی‌تی وجود دارد: formula_1 یا، formula_2 که در آن توابع انتقال حوزه لاپلاس و امپدانس‌ها در عبارات فوق به صورت زیر تعریف
و امپدانس‌ها در عبارات فوق به صورت زیر تعریف می‌شوند: تابع انتقال با عنصر اضافی موجود است. تابع انتقال با عنصر اضافی مدار باز است. تابع انتقال با عنصر اضافی اتصال‌کوتاه است. امپدانس عنصر اضافی است. امپدانس نقطه محرک تزریق تکی است که توسط عنصر اضافی «دیده می‌شود». امپدانس نقطه محرک تزریق دوگانه پوچ است که توسط عنصر اضافی «دیده می‌شود». قضیه عنصر اضافی ضمناً ثابت می‌کند که هر تابع تبدیل مدار الکتریکی را نمی‌توان بیش از یک تابع دوخطی از هر عنصر مدار خاص بیان کرد. امپدانس‌های نقطهٔ محرک. امپدانس نقطه محرک با
کرد. امپدانس‌های نقطهٔ محرک. امپدانس نقطه محرک با تزریق تکی. با صفر کردن ورودی تابع تبدیل سیستم (اتصال کوتاه یک منبع ولتاژ یا مدار باز یک منبع جریان) و تعیین امپدانس دو سر پایانههایی که عنصر اضافی به آنها متصل می‌شود و عنصر اضافی وجود ندارد، به‌دست می‌آید. این امپدانس همان امپدانس معادل تونن است. امپدانس نقطه محرک با تزریق دو پوچ. با جایگزینی عنصر اضافی با یک منبع سیگنال آزمون دوم (یا یک منبع جریان یا منبع ولتاژ، بسته به مورد) به‌دست می‌آید. سپس، به صورت نسبت ولتاژ دو سر پایانه‌های این منبع آزمایشی دوم به
ولتاژ دو سر پایانه‌های این منبع آزمایشی دوم به جریانی که از پایانه مثبت آن خارج می‌شود، هنگامی که خروجی تابع تبدیل سیستم برای هر مقدار ورودی اولیه به تابع تبدیل سیستم صفر باشد، تعریف می‌شود. در عمل، می‌توان با کار معکوس از این واقعیت‌ها که خروجی تابع تبدیل صفر شده و ورودی اولیه تابع تبدیل نامعلوم است، به‌دست آورد. سپس با استفاده از فنون‌های تحلیل مدار مرسوم، ولتاژ دو سر پایانه‌های منبع آزمون عنصر اضافی، ، و جریان خروجی از پایانه‌های مثبت منبع آزمون عنصر اضافی، ، را بیان کرده و محاسبه کرد. اگرچه محاسبه برای
، را بیان کرده و محاسبه کرد. اگرچه محاسبه برای بسیاری از مهندسان فرآیندی ناآشنا است، اما عبارات آن اغلب بسیار ساده‌تر از عبارات مربوط به هستند، زیرا صفر کردن خروجی تابع انتقال اغلب منجر به صفر شدن سایر ولتاژها/جریان‌ها در مدار می‌شود که ممکن است امکان حذف برخی از مؤلفه‌ها از تحلیل را فراهم کند. حالت خاص با تابع انتقال به عنوان خود-اَمپدانس. به عنوان یک مورد خاص، می‌توان از ئی‌ئی‌تی برای یافتن امپدانس ورودی یک شبکه با اضافه کردن یک عنصر به‌صورت "اضافی" استفاده کرد. در این حالت، همان امپدانس سیگنال منبع
کرد. در این حالت، همان امپدانس سیگنال منبع جریان آزمون ورودی است که صفر یا معادل آن با مدار باز بودن ورودی است. به همین ترتیب، از آنجایی که سیگنال خروجی تابع انتقال را می‌توان ولتاژ در پایانه‌های ورودی در نظر گرفت، زمانی یافت می‌شود که ولتاژ ورودی صفر باشد، یعنی پایانه‌های ورودی اتصال کوتاه شده باشند؛ بنابراین، برای این کاربرد خاص، ئی‌ئی‌تی را می‌توان به صورت زیر نوشت: formula_3 که‌در اینجا محاسبه این سه عبارت ممکن است کار اضافی به نظر برسد، اما محاسبه آنها اغلب آسان‌تر از محاسبه امپدانس ورودی کلی است.
اغلب آسان‌تر از محاسبه امپدانس ورودی کلی است. مثال. فرض‌کنید مسئله پیدا کردن formula_4 برای مدار شکل ۱ با استفاده از ئی‌ئی‌تی (توجه داشته باشید که مقادیر همه اجزا برای سادگی واحد هستند) است. اگر خازن (سایه‌زده خاکستری) به عنوان عنصر اضافی نشان داده شود، آنگاه formula_5 با حذف این خازن از مدار، و به‌دست آوردن امپدانس ورودی: formula_6 محاسبه امپدانس دیده شده از محل خازن حذف‌شده با اتصال کوتاه ورودی، formula_7 محاسبه امپدانس دیده شده از محل خازن حذف شده با ورودی باز، formula_8 بنابراین، با استفاده از
با ورودی باز، formula_8 بنابراین، با استفاده از ئی‌ئی‌تی، formula_9 این مسئله با محاسبه سه امپدانس نقطه محرک ساده با روش بازبینی حل شد. تقویت‌کننده‌های با بازخورد. ئی‌ئی‌تی همچنین برای تحلیل تقویت‌کننده‌های با بازخورد تک حلقه‌ای و چند حلقه‌ای مفید است. در این حالت، ئی‌ئی‌تی می‌تواند به شکل مدل بهره مجانبی باشد.
آمریکایی‌های اقیانوسیه‌ای‌تبار (که در زبان عامیانه آمریکایی‌های جزیره‌ای نیز نامیده می‌شوند) آمریکایی‌هایی هستند که تبار اقیانوسیه‌ای دارند (یا از نوادگان مردمان بومی اقیانوسیه هستند). سرشماری ایالات متحده برای مقاصد خود، بومیان استرالیا را نیز بخشی از این گروه به شمار می‌آورد. آمریکایی‌های اقیانوسیه‌ای‌تبار ۰.۵٪ از جمعیت ایالات متحده را تشکیل می‌دهند که با احتساب افراد دارای‌تبار آمیختهٔ اقیانوسیه‌ای، شمارشان به حدود ۱.۴ میلیون نفر می‌رسد. بزرگ‌ترین زیرگروه‌های قومی آمریکایی‌های اقیانوسیه‌ای‌تبار عبارتند
قومی آمریکایی‌های اقیانوسیه‌ای‌تبار عبارتند از بومیان هاوایی، ساموآیی‌ها و چاموروها. بخش بزرگی از جمعیت اقیانوسیه‌ای‌تبار در هاوایی، آلاسکا، کالیفرنیا، یوتا و تگزاس ساکن هستند. ممکن است آمریکایی‌های اقیانوسیه‌ای‌تبار را آمریکایی اقیانوسی به حساب آورند، اما این گروه ممکن است شامل استرالیایی‌ها و نیوزیلندی‌تبارها نیز باشد که می‌توانند از قومیتی غیر از جزیره‌نشینان اقیانوسیه باشند. بسیاری از آمریکایی‌های اقیانوسیه‌ای‌تبار با نژادهای دیگر، به ویژه اروپایی‌ها و آسیایی‌ها، آمیخته‌اند، زیرا اقیانوسیه‌ای‌تبارها
و آسیایی‌ها، آمیخته‌اند، زیرا اقیانوسیه‌ای‌تبارها جمعیت کوچکی را در چندین جامعه در سراسر سرزمین اصلی ایالات متحده تشکیل می‌دهند. ساموآی آمریکا، گوآم و جزایر ماریانای شمالی مناطق جزیره‌ای (قلمروهای ایالات متحده) هستند، در حالی که هاوایی یک ایالت است. تاریخچه مرحلهٔ نخست: مهاجرت هاواییایی‌ها (سده‌های ۱۸ و ۱۹) مهاجرت از اقیانوسیه به ایالات متحده در دههٔ آخر سدهٔ هجدهم آغاز شد، اما اولین مهاجرانی که به این کشور رسیدند بومیان هاوایی بودند. مردم از دیگر مناطق اقیانوسیه (به جز استرالیایی‌ها و مائوری‌ها) تا اواخر
(به جز استرالیایی‌ها و مائوری‌ها) تا اواخر سدهٔ نوزدهم به ایالات متحده مهاجرت نکردند. اولین بومیان هاوایی که در ایالات متحده امروزی زندگی کردند، تاجران خز بودند. آنها توسط تاجران خز بریتانیایی در هاوایی استخدام شده و به شمال غربی ایالات متحده برده شدند و از آنجا شبکه‌های تجاری با هونولولو توسعه یافت. با این حال، آنها برای انجام کارهای مشابه دستمزد کمتری نسبت به آمریکایی‌ها دریافت می‌کردند و پس از پایان قراردادهایشان به هاوایی بازمی‌گشتند. اولین بومیان هاوایی که به طور دائم در ایالات متحده ساکن شدند، در سال
که به طور دائم در ایالات متحده ساکن شدند، در سال ۱۸۱۱ در مستعمرهٔ آستوریا (در اورگن امروزی) سکونت گزیدند که توسط بنیانگذار آن، تاجر خز جان جیکوب آستور، به آنجا آورده شده بودند. آستور شرکت خز اقیانوس آرام را در این مستعمره ایجاد کرد و از بومیان هاوایی برای ساخت زیرساخت‌ها و خانه‌های شهر و توسعه بخش اولیه (کشاورزی، شکار و ماهیگیری) استفاده کرد. استخدام کاری بومیان هاوایی برای خدمت به شرکت انجام می‌شد (اگرچه بعدها، بیشتر آنها برای شرکت شمال غربی کار کردند، زمانی که این شرکت در سال ۱۸۱۳ شرکت خز اقیانوس آرام را
که این شرکت در سال ۱۸۱۳ شرکت خز اقیانوس آرام را جذب کرد). پس از سال ۱۸۱۳، بومیان هاوایی به مهاجرت به شمال غربی پسیفیک ادامه دادند. آنها برای کار در شرکت‌هایی مانند شرکت هادسونز بی (که شرکت شمال غربی را در سال ۱۸۲۱ جذب کرد) و شرکت ماهیگیری و بازرگانی کلمبیا و همچنین در هیئت‌های تبلیغی مسیحی مهاجرت کردند. از سال ۱۸۱۹، برخی گروه‌های دانشجویان پروتستان پلی‌نزیایی برای تحصیل در رشتهٔ الهیات به ایالات متحده مهاجرت کردند. از دهه ۱۸۳۰، گروه دیگری از بومیان هاوایی به سواحل کالیفرنیا رسیدند، جایی که تاجر بودند و
به سواحل کالیفرنیا رسیدند، جایی که تاجر بودند و جوامعی تشکیل دادند. به طوری که در سال ۱۸۴۷، آنها ۱۰٪ از جمعیت یربا بوئنا، که اکنون سان فرانسیسکو نامیده می‌شود، را تشکیل می‌دادند. در طول تب طلای کالیفرنیا، بسیاری دیگر از بومیان هاوایی برای کار به عنوان معدنچی به کالیفرنیا مهاجرت کردند. در سال ۱۸۸۹، اولین مستعمرهٔ مورمون‌های پلی‌نزیایی در یوتا تأسیس شد که متشکل از بومیان هاوایی، تاهیتیایی‌ها، ساموآیی‌ها و مائوری‌ها بود. همچنین در اواخر سدهٔ نوزدهم، گروه‌های کوچکی از جزیره‌نشینان اقیانوسیه، که معمولاً ملوان
کوچکی از جزیره‌نشینان اقیانوسیه، که معمولاً ملوان بودند، به سواحل غربی، عمدتاً در سانفرانسیسکو، نقل مکان کردند. بعدها، ایالات متحده هاوایی را در سال ۱۸۹۶، گوآم را در سال ۱۸۹۸ و ساموآی آمریکا را در سال ۱۹۰۰ اشغال کرد. این واقعیت، مهاجرت اقیانوسیه‌ای‌ها به ایالات متحده را متنوع ساخت. مرحلهٔ دوم (سده‌های ۲۰ و ۲۱) با این حال، نخستین سند از حضور آمریکایی‌های اقیانوسیه‌ای‌تبار غیرهاواییایی در ایالات متحده به سال ۱۹۱۰ بازمی‌گردد که اولین گوآمی‌ها در این کشور زندگی می‌کردند. در دهه‌های بعد، گروه‌های کوچکی از مردم
می‌کردند. در دهه‌های بعد، گروه‌های کوچکی از مردم جزایری مانند هاوایی، گوآم، تونگا یا ساموآی آمریکا به ایالات متحده مهاجرت کردند. بسیاری از آنها مورمون بودند (از جمله بیشتر تونگایی‌ها و ساموآیی‌های آمریکایی)، که برای کمک به ساخت کلیساهای مورمون، یا برای کسب تحصیلات، چه در لائیه و چه در سالت لیک سیتی، مهاجرت کردند. با این حال، مهاجرت جزیره‌نشینان اقیانوسیه به ایالات متحده تا پایان جنگ جهانی دوم اندک بود، زمانی که بسیاری از ساموآیی‌های آمریکایی، گوآمی‌ها (که در سال ۱۹۲۹ شهروندی آمریکا را به دست آوردند)، و
در سال ۱۹۲۹ شهروندی آمریکا را به دست آوردند)، و تونگایی‌ها به ایالات متحده مهاجرت کردند. بیشتر آنها در ارتش بودند یا با افراد نظامی ازدواج کرده بودند، اما برخی از جزیره‌نشینان اقیانوسیه، به ویژه تونگایی‌ها، در مراکز مذهبی و فرهنگی مختلف به دنبال کار بودند. از آن زمان به بعد، مهاجرت هر دهه افزایش و تنوع یافت و اکثریت به مناطق شهری غربی و هاوایی مهاجرت کردند. این افزایش و تنوع در مهاجرت اقیانوسیه‌ای‌ها به ویژه در دهه ۱۹۵۰ صادق بود. در سال ۱۹۵۰، جمعیت گوآم شهروندی کامل آمریکا را به دست آورد. در سال ۱۹۵۲،
شهروندی کامل آمریکا را به دست آورد. در سال ۱۹۵۲، بومیان ساموآی آمریکا از طریق قانون مهاجرت و تابعیت ۱۹۵۲، به تابعیت آمریکا درآمدند، هرچند شهروند آمریکا محسوب نمی‌شدند. اندکی پس از آن، اولین موج‌های بزرگ مهاجرت از ساموآی آمریکا و گوآم پدیدار شد، در حالی که گروه‌های دیگری از مکان‌هایی مانند پلی‌نزی فرانسه، پالائو یا فیجی شروع به مهاجرت کردند. بیش از ۵۱۰۰ جزیره‌نشین اقیانوسیه در دهه ۱۹۵۰ به ایالات متحده مهاجرت کردند که بیشتر آنها از ساموآی آمریکا، گوآم و تونگا بودند. اولین آنها پرسنل نظامی ساموآیی بودند که در
بودند. اولین آنها پرسنل نظامی ساموآیی بودند که در پایگاه‌های آمریکایی پاگو پاگو کار می‌کردند اما زمانی که ساموآی آمریکا تحت ادارهٔ وزارت کشور ایالات متحده قرار گرفت، به پایگاه‌های آمریکایی هونولولو نقل مکان کردند و بستگانشان نیز به آنها پیوستند. بیشتر مهاجران جدید اقیانوسیه‌ای‌تبار، مورمون بودند و بسیاری از جزیره‌نشینان منطقه برای یافتن فرصت‌های اقتصادی به ایالات متحده مهاجرت کردند. در سال ۱۹۵۹، هاوایی به یک ایالت تبدیل شد و بومیان آن شهروندی ایالات متحده را دریافت کردند. این امر بیش از ۶۳۰,۰۰۰ نفر را به
را دریافت کردند. این امر بیش از ۶۳۰,۰۰۰ نفر را به آمریکایی تبدیل کرد؛ بسیاری از آنها جزیره‌نشینان اقیانوسیه، هم بومیان هاوایی و هم مردمانی از دیگر خاستگاه‌های اقیانوسیه‌ای بودند. بدین ترتیب، مهاجرت هاواییایی‌ها به سرزمین اصلی ایالات متحده افزایش یافت. در دهه ۱۹۶۰، بسیاری دیگر از جزیره‌نشینان اقیانوسیه به ایالات متحده مهاجرت کردند، که عمدتاً به دلیل افزایش مهاجرت از گوآم، فیجی، تونگا و مجمع‌الجزایر ساموآ (هم ساموآی مستقل و هم آمریکایی) بود. جزیره‌نشینان اقیانوسیه به دلایل مختلفی مهاجرت کردند: بسیاری از
اقیانوسیه به دلایل مختلفی مهاجرت کردند: بسیاری از گوآمی‌ها از جنگ کره و توفان کارن گریختند، و جمعیت فیجیایی‌تبار ساکن در ایالات متحده از چند ده نفر در دهه ۱۹۵۰ به بیش از ۴۰۰ نفر افزایش یافت. مهاجرت جزیره‌نشینان اقیانوسیه به ویژه از سال ۱۹۶۵ افزایش یافت، زمانی که دولت ایالات متحده مهاجرت غیراروپایی‌ها به این کشور را تسهیل کرد. بسیاری از آنها برای چیدن میوه در کالیفرنیا استخدام شدند. در طول دهه ۱۹۷۰، بیش از نه هزار جزیره‌نشین اقیانوسیه به ایالات متحده مهاجرت کردند، بیشتر از ساموآ (هم غربی و هم آمریکایی)،
کردند، بیشتر از ساموآ (هم غربی و هم آمریکایی)، گوآم، تونگا و فیجی، و همچنین از جزایر دیگری مانند ایالات فدرال میکرونزی یا پالائو. بسیاری از این افراد برای تحصیل در دانشگاه‌های آمریکا مهاجرت کردند. علاوه بر این، در دهه ۱۹۸۰، مهاجرت از جزایر اقیانوس آرام به ایالات متحده با دستیابی این کشور به جزایر ماریانای شمالی در سال ۱۹۸۶ و امضای توافقنامه‌ای با TTPI (ایالات فدرال میکرونزی، پالائو و جزایر مارشال) به نام پیمان اتحادیه آزاد، متنوع‌تر شد. پیمان اتحادیه آزاد به ساکنان TTPI اجازه می‌دهد بدون ویزا به ایالات
به ساکنان TTPI اجازه می‌دهد بدون ویزا به ایالات متحده سفر کرده و در آنجا کار کنند. از سوی دیگر، شرکت تایسون فودز، که بخش قابل توجهی از جمعیت جزایر مارشال را به کار گرفته بود، بسیاری از کارمندان مارشالی خود را به اسپرینگدیل، آرکانزاس، جایی که مقر این شرکت است، منتقل کرد. با این حال، بیشتر جزیره‌نشینان اقیانوسیه به مهاجرت به مناطق شهری غربی و هاوایی ادامه دادند. بیش از پنج هزار جزیره‌نشین اقیانوسیه در دهه ۱۹۹۰ به ایالات متحده مهاجرت کردند و عمدتاً در شهرهای غربی مانند لس آنجلس، سانفرانسیسکو، سیاتل یا سالت
غربی مانند لس آنجلس، سانفرانسیسکو، سیاتل یا سالت لیک سیتی ساکن شدند. در سرشماری ۲۰۰۰ ایالات متحده، تقریباً از تمام کشورهای اقیانوسیه نام برده شده بود، اگرچه تنها گروه‌های قومی ذکر شده در این مقاله شامل هزاران نفر بودند. در دهه‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰، چندین هزار جزیره‌نشین اقیانوسیه دیگر به ایالات متحده مهاجرت کردند. جمعیت جمعیت‌شناسی در سرشماری‌های سال ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰، اصطلاح «بومی هاوایی یا دیگر جزیره‌نشینان اقیانوسیه» به افرادی اطلاق می‌شود که خاستگاهشان از هر یک از مردمان اصلی هاوایی، گوآم، تونگا، ساموآ، فیجی،
از مردمان اصلی هاوایی، گوآم، تونگا، ساموآ، فیجی، نیوزیلند و جزایر مارشال یا سایر جزایر اقیانوس آرام باشد. بیشتر آمریکایی‌های اقیانوسیه‌ای‌تبار از تبار بومیان هاوایی، ساموآیی و چامورو هستند. این واقعیت که هاوایی یک ایالت آمریکاست (به این معنی که تقریباً کل جمعیت بومی هاوایی در ایالات متحده زندگی می‌کنند)، و همچنین مهاجرت و نرخ بالای زاد و ولد جزیره‌نشینان اقیانوسیه، به ماندگاری و افزایش این جمعیت در ایالات متحده (به‌ویژه در تعداد افرادی که از تبار آمیختهٔ اقیانوسیه‌ای هستند) کمک کرده است. در سرشماری سال
اقیانوسیه‌ای هستند) کمک کرده است. در سرشماری سال ۲۰۱۰، ۱٬۲۲۵٬۱۹۵ آمریکایی نژاد خود را «بومی هاوایی یا دیگر جزیره‌نشینان اقیانوسیه»، به تنهایی یا به صورت ترکیبی، اعلام کردند. بیشتر آنها در مناطق شهری هاوایی و کالیفرنیا زندگی می‌کنند، اما جمعیت‌های قابل توجهی نیز در ایالت واشینگتن، یوتا، نوادا، اورگن، تگزاس، فلوریدا، آریزونا و نیویورک دارند. از سوی دیگر، آمریکایی‌های اقیانوسیه‌ای‌تبار در ساموآی آمریکا، گوآم و جزایر ماریانای شمالی، که بسیاری از آنها بومی آنجا هستند، اکثریت جمعیت (یا گروه قومی اصلی) را تشکیل
هستند، اکثریت جمعیت (یا گروه قومی اصلی) را تشکیل می‌دهند. مناطق مبدأ آمریکایی‌های ملانزیایی‌تبار. آمریکایی‌های ملانزیایی‌تبار، آمریکایی‌هایی هستند که تبار ملانزیایی دارند. بیشتر آنها از تبار فیجیایی هستند. بیشتر آمریکایی‌های فیجیایی‌تبار از تبار فیجیایی‌ها و هندی هستند. بیش از ۳۲٬۰۰۰ نفر با اصالت فیجیایی در ایالات متحده زندگی می‌کنند. بیشتر آنها در کالیفرنیا ساکن هستند. جوامع کوچک‌تری با اصالت کالدونیای جدید، پاپوآیی، وانواتویی و جزایر سلیمان نیز در ایالات متحده زندگی می‌کنند. آمریکاییان میکرونزی‌تبار.
متحده زندگی می‌کنند. آمریکاییان میکرونزی‌تبار. آمریکاییان میکرونزی‌تبار، آمریکاییانی‌اند که از تبار میکرونزیایی‌ها هستند. آنان از سراسر این ناحیه می‌آیند؛ عمدتاً از جزایر ماریانا، و همچنین از قلمروهایی چون جزایر مارشال، ایالات فدرال میکرونزی و پالائو. بیش از ۸٬۰۰۰ نفر در ایالات متحده زندگی می‌کنند که ریشهٔ آنان به ایالات فدرال میکرونزی بازمی‌گردد. بیشترشان در هاوایی، کالیفرنیا، اورگن و تگزاس، و نیز در جزایر ماریانا ساکن‌اند. افزون بر این، حدود ۷٬۰۰۰ آمریکایی از تبار پالائویی هستند. بر پایهٔ سرشماری ۲۰۱۰،
از تبار پالائویی هستند. بر پایهٔ سرشماری ۲۰۱۰، بزرگ‌ترین جمعیت‌های چامورو در ایالت‌های کالیفرنیا، واشینگتن و تگزاس قرار داشت، اما مجموع شمارشان در این سه ایالت کمتر از نیمی از کل جمعیت چامورو در سراسر ایالات متحده بود. این سرشماری همچنین نشان داد که مردم چامورو در میان گروه‌های اقیانوسیه‌تبارِ کشور، از نظر جغرافیایی گسترده‌ترین پراکندگی را دارند. آمریکاییان مارشالی از جزایر مارشال می‌آیند. در سرشماری ۲۰۱۰، ۲۲٬۴۳۴ نفر در ایالات متحده خود را از تبار مارشالی معرفی کردند. با پیوستن جزایر مارشال به «پیمان
معرفی کردند. با پیوستن جزایر مارشال به «پیمان هم‌وابستگی آزاد» در ۱۹۸۶، مارشالی‌ها اجازهٔ مهاجرت و کار در آمریکا را یافتند. انگیزه‌های مهاجرت گوناگون بود؛ برخی برای فرصت‌های آموزشی، به‌ویژه برای فرزندان‌شان، برخی برای کار یا دسترسی به مراقبت‌های درمانی بهتر. اخراج‌های گستردهٔ دولتی در مارشال در سال ۲۰۰۰ موج دوم بزرگی از مهاجرت را رقم زد. آرکانزاس با بیش از ۶٬۰۰۰ نفر، بزرگ‌ترین جمعیت مارشالی را دارد و بسیاری در اسپرینگدیل (آرکانزاس) زندگی می‌کنند؛ مارشالی‌ها بیش از ۵٪ جمعیت این شهر را تشکیل می‌دهند. از دیگر
بیش از ۵٪ جمعیت این شهر را تشکیل می‌دهند. از دیگر کانون‌های مهم می‌توان به اسپوکن (واشینگتن) و کوستا مسا (کالیفرنیا) اشاره کرد. جوامع کوچک‌تری از تبار کیریباتی و نائوری نیز در ایالات متحده زندگی می‌کنند. آمریکاییان پلی‌نزیایی‌تبار. Polynesian Americans به آمریکاییانی گفته می‌شود که از تبار پلی‌نزیایی‌ها هستند. زیرگروه‌های بزرگ آمریکاییان پلی‌نزیایی‌تبار شامل بومیان هاوایی و ساموآیی‌های آمریکایی است. همچنین جوامع کوچک‌تری از تونگایی‌های آمریکایی، فرانسوی-پلی‌نزیایی‌های آمریکایی و مائوری‌های آمریکایی وجود
آمریکایی و مائوری‌های آمریکایی وجود دارد. حضور قابل‌توجهی از بومیان هاوایی در لاس وگاس دیده می‌شود. این شهر گاه «جزیرهٔ نهم» خوانده می‌شود که کنایه‌ای است به هشت جزیرهٔ هاوایی. ساموآییِ آمریکایی به کسی گفته می‌شود که از تبار ساموآیی‌ها باشد، چه از کشور ساموآ و چه از ناحیه جزیره‌ای «ساموآی آمریکا». این گروه زیرمجموعه‌ای از آمریکاییان پلی‌نزیایی‌تبار است. حدود ۵۵٬۰۰۰ نفر در ساموآی آمریکا زندگی می‌کنند، در حالی‌که سرشماری‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۸ نشان می‌دهد شمار ساموآیی‌های ساکن سرزمین اصلی آمریکا چهار برابر این
ساکن سرزمین اصلی آمریکا چهار برابر این مقدار است. کالیفرنیا بیشترین جمعیت ساموآیی را دارد؛ کانون‌هایی در منطقه خلیج سان فرانسیسکو، شهرستان لس آنجلس و شهرستان سن دیگو دیده می‌شود. سان فرانسیسکو حدود ۲٬۰۰۰ نفر با تبار ساموآیی دارد و شهرهای دیگر ناحیهٔ خلیج مانند ایست پالو آلتو و دیلی سیتی نیز جامعه‌های ساموآیی دارند. در شهرستان لس‌آنجلس، لانگ بیچ و کارسون و نیز در اوشن ساید (کالیفرنیا) در شهرستان سن‌دیگو، جامعه‌های پرشماری از ساموآیی‌ها ساکن‌اند. دیگر نواحی کلانشهری [[ساحل غربی آمریکا]] مانند [[سیاتل]] نیز
کلانشهری [[ساحل غربی آمریکا]] مانند [[سیاتل]] نیز جوامع نیرومندی از ساموآیی‌ها دارند، عمدتاً در [[شهرستان کینگ (واشینگتن)|شهرستان کینگ]] و [[تاکوما (واشینگتن)|تاکوما]]. [[انکوریج]] در [[آلاسکا]] و [[هونولولو]] در [[هاوایی]] هر یک هزاران ساموآییِ آمریکایی را در خود جای داده‌اند. افرادِ زادهٔ ساموآی آمریکا «اتباع ایالات متحده» هستند نه [[شهروند ایالات متحده آمریکا]]؛ این تنها وضعیتی است که در آن فرد «اتباع» است ولی «شهروند» نیست. از همین رو، ساموآیی‌ها می‌توانند به هاوایی یا سرزمین اصلی آمریکا نقل‌مکان کنند
به هاوایی یا سرزمین اصلی آمریکا نقل‌مکان کنند و نسبتاً آسان‌تر به شهروندی دست یابند. مانند بومیان هاوایی، ساموآیی‌ها نیز در سدهٔ بیستم به‌عنوان کارگران کشاورزی و کارگران کارخانه به سرزمین اصلی آمدند. در جاهای دیگر آمریکا، حضور ساموآیی‌ها در سراسر ایالت [[یوتا] و نیز در [[کایلین (تگزاس)|کایلین]]، [[نورفک (ویرجینیا)|نورفک]] و [[ایندیپندنس (میزوری)|ایندیپندنس]] چشمگیر است. [[آمریکایی‌های تونگایی‌تبار|آمریکایی تونگایی‌تبار]] به کسی گفته می‌شود که از تبار تونگایی باشد. [[یوتا]] بیشترین جمعیت تونگاییِ آمریکایی
باشد. [[یوتا]] بیشترین جمعیت تونگاییِ آمریکایی را دارد و پس از آن [[هاوایی]] قرار می‌گیرد. بسیاری از نخستین تونگایی‌هایی که به ایالات متحده آمدند به‌واسطهٔ پیوند با [[کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرین زمان]] مهاجرت کردند. آنان در بخش‌هایی از [[دره دریاچه نمک]] در یوتا، به‌ویژه [[وست ولی سیتی (یوتا)|وست ولی سیتی]] و سالت‌لیک‌سیتی، حضور پررنگی دارند. نسبت تونگایی‌ها در یوتا حدود یک درصد است، که در برابر سهم کمتر از ۰٫۰۲٪ از کل جمعیت آمریکا رقم بالایی به‌شمار می‌رود. جامعه‌های تونگایی در [[ساحل غربی آمریکا]] نیز