payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چپ، در ژوئیهٔ ۱۸۹۴ لایحه‌ای ارائه کرد که هدف آن واگذاری زمین‌های بزرگ و بایر به کشاورزان در قالب اجاره‌های بلندمدت بود؛ اجاره‌داران نیز قرار بود از تخفیف‌های مالیاتی و اعتباری برخوردار شوند. با این حال، این طرح نتوانست رادیکال‌ها و دموکرات‌ها را متقاعد کند و در عوض با مخالفت شدید مالکان زمین در سیسیل روبه‌رو شد. آنان که پس از سرکوب فاشی دیگر حاضر به امتیازدهی نبودند، به رهبری آنتونیو دی رودینی با لایحه مبارزه کردند. پس از شکست ارتش ایتالیا در آدوا و سقوط کریسپی در مارس ۱۸۹۶، دی رودینی به نخست‌وزیری رسید و
در مارس ۱۸۹۶، دی رودینی به نخست‌وزیری رسید و منافع مالکان سیسیلی تأمین شد. با این‌حال، شورش فاشی زمینه‌ساز برخی اصلاحات اجتماعی شد. در سال ۱۸۹۸، لوئیجی لوتزاتی، وزیر دارایی کابینهٔ دی رودینی، دو قانون تازه تصویب کرد: نخست، بیمهٔ کارگران صنعتی برای جبران خسارت‌های کاری که از سال ۱۸۸۳ وجود داشت، اجباری شد و همهٔ هزینه‌ها را کارفرمایان پرداختند؛ دوم، صندوقی داوطلبانه برای پرداخت مستمری بازنشستگی و ازکارافتادگی ایجاد شد. بسیاری از هواداران پیشین فاشی سیسیلی، جزیره را ترک کردند. به دلیل سابقهٔ فعالیتشان در
جزیره را ترک کردند. به دلیل سابقهٔ فعالیتشان در جنبش، زندگی برای آنان دشوار شده و یافتن کار سخت بود. برای کسانی که در سیسیل آن روزگار به دنبال بهبود زندگی خود بودند، تنها دو راه باقی می‌ماند: شورش یا مهاجرت. پس از شکست شورش، بسیاری از دهقانان دیگر چاره‌ای جز مهاجرت نداشتند و این راه را برگزیدند. برخی از مردم در سیسیل باقی ماندند و در سال ۱۸۹۵، اعتراض‌ها علیه مالیات‌های ناعادلانه و مشکلات مربوط به زمین‌های مشترک در بسیاری از شهرها دوباره آغاز شد. به همین دلیل، انحلال نیروهای نظامی که برای حفظ نظم مستقر شده
انحلال نیروهای نظامی که برای حفظ نظم مستقر شده بودند، به تعویق افتاد. به گفتهٔ هابسبام، فاشی‌ها نمونه‌ای از جنبش‌های کشاورزی اولیه بودند که با پیوستن به سوسیالیسم و کمونیسم، شکل مدرن به خود گرفتند. بسیاری از رهبران فاشی پس از آزادی، به فعالیت‌های خود در حزب سوسیالیست ادامه دادند و مبارزه برای حقوق زمین و اصلاحات ارضی را دنبال کردند. با وجود شکست سال ۱۸۹۴، در برخی مناطق سیسیل جنبش‌های دائمی بر اساس مدل‌های سازمانی مدرن سوسیالیستی شکل گرفت. با وجود انحلال فاشی‌ها، ناآرامی‌ها در سیسیل ادامه یافت. در ژانویهٔ
ناآرامی‌ها در سیسیل ادامه یافت. در ژانویهٔ ۱۸۹۸، گروهی از دهقانان که به دنبال کار و نان بودند، تالار شهرداری شهر سیکولیانا را غارت کردند. در پاییز ۱۹۰۱، دهقانان سیسیلی با الهام از اعتصاب‌های مشابه کشاورزان در سایر نقاط ایتالیا، بار دیگر دست به اعتراضات کشاورزی زدند. آن‌ها می‌دانستند که به نوعی مسیر جنبش فاشی‌ها را که در سال ۱۸۹۴ با سرکوب متوقف شده بود، دوباره ادامه می‌دهند. یکی از اهداف اصلی این اعتصاب‌ها، مشابه اهداف جنبش فاشی‌ها، بازنگری در قراردادهای اجاره زمین بود تا قدرت اقتصادی گابلوتی‌ها کاهش یابد.
زمین بود تا قدرت اقتصادی گابلوتی‌ها کاهش یابد. پس از پایان جنگ جهانی یکم، کمونیست‌های سیسیل از پایه‌های سازمانی فاشی‌ها استفاده کردند تا جنبش خود را بسازند. نمونهٔ آن در دوران بینیو روسو دیده شد، دوره‌ای دو ساله از اعتراضات و اعتصاب‌های گستردهٔ کارگری در ایتالیا. تأثیر فاشی‌ها بر مبارزات اجتماعی در سیسیل تا دههٔ ۱۹۵۰ ادامه داشت. نقش زنان. زنان نقش مهم و برجسته‌ای در جنبش فاشی‌های سیسیلی ایفا کردند اما در بسیاری از منابع تاریخی به آن توجه کمی شده است. زنان نقش مهمی در جنبش فاشی‌های سیسیلی داشتند. آن‌ها اغلب
مهمی در جنبش فاشی‌های سیسیلی داشتند. آن‌ها اغلب در اعتراض‌ها و اعتصاب‌ها در صفوف جلو حضور داشتند و در جلسات عمومی سخنرانی می‌کردند. در زمان انتخابات شهری، مراقب بودند که مردان رأی بدهند، زیرا زنان هنوز حق رأی نداشتند. همچنین در می‌خانه‌ها گشت می‌زدند تا مردان با نوشیدنی تعهد خود به جنبش را زیر پا نگذارند. زنان بسیاری از کارهای سازمانی را انجام می‌دادند، در تبلیغ و جذب حمایت برای جنبش فعال بودند، صحنه‌های تجمع را تزئین می‌کردند، مراسم‌هایی مانند افتتاح پرچم فاشی‌ها را برگزار می‌کردند و رهبران را با گل
پرچم فاشی‌ها را برگزار می‌کردند و رهبران را با گل استقبال می‌کردند. زنان از فعال‌ترین و پرشورترین اعضای جنبش بودند؛ در بعضی شهرها انجمن‌های مخصوص زنان ایجاد کردند و در برخی دیگر حتی شاخه‌های کاملاً زنانهٔ فاشی را تشکیل دادند. در فاشیِ پیانا دلی آلبانزی زنان نقش چشمگیری داشتند؛ در این شهر با جمعیت ۹ هزار نفر، از میان ۳٬۵۰۰ عضو فاشی بیش از هزار نفر زن بودند. فاشی زنان کارگر سالن اجتماعات مخصوص خودشان را داشتند، در آنجا جلسات‌شان را برگزار می‌کردند و هنگام شرکت در راهپیمایی‌های اعتراضی، پرچم ویژهٔ خود را حمل
در راهپیمایی‌های اعتراضی، پرچم ویژهٔ خود را حمل می‌کردند. زنان عضوِ فاشی اگرچه پیوند خود را با کلیسا قطع کردند، اما باور و احساس مذهبی‌شان را از دست ندادند. آن‌ها برای اعتراض به کشیشانی که با تهدید تکفیر تلاش می‌کردند بترسانندشان و منزوی‌شان کنند، دست به مخالفت زدند. در سال ۱۸۹۳ زنان پیانا برای اعتراض به مخالفت کشیشان با جنبش، در مراسم مذهبی سالانه شرکت نکردند. آدولفو روسی که از فاشی‌های زن در پیانی دیدن کرد، گفت زنان پرشورترین اعضای جنبش بودند و از مردان کم‌هیجان‌تر نبودند. در برخی مناطق، هرگاه مردان در
کم‌هیجان‌تر نبودند. در برخی مناطق، هرگاه مردان در برابر قدرت‌ها ترس داشتند، همسرانشان به‌سرعت آن‌ها را متقاعد می‌کردند که به جنبش کارگران بپیوندند. در کنگرهٔ پالِرمو در مه ۱۸۹۳، جایی که اتحاد همهٔ فاشی‌های سیسیل تصویب شد، ماریا کاماراتا از فاشی پیانا از حاضران خواست که زنان نیز در جنبش ثبت‌نام شوند. حضور و توانایی سیاسی زنان در کنگره، سردبیر روزنامهٔ جورناله دی سیسیلیا را شگفت‌زده کرد. او نوشت: «خودم هم باورم نمی‌شد؛ آن‌ها با صدای بلند و واضح، به‌راحتی و با شجاعتی فوق‌العاده سخن می‌گفتند.» یکی از زنان
و با شجاعتی فوق‌العاده سخن می‌گفتند.» یکی از زنان برجسته، ماریِتا دِ فلیچه جوفریدا بود، دختر جوزپه دِ فلیچه جوفریدا، یکی از بنیان‌گذاران جنبش. او تنها ۱۴ سال داشت و همراه پدرش در سراسر سیسیل سفر می‌کرد تا در تأسیس فاشی‌ها در مناطق داخلی کمک کند. گفته شده که او با شور و هیجان سوسیالیستی خود، با مردم صحبت می‌کرد و به دلیل سن و جنسیتش، توجه و تحسین مردم را جلب می‌کرد. مقامات دولتی فاشی‌ها را زیر نظر داشتند و در گزارشی به دولت رم نوشتند که فاشی‌های زن در پیانا، بلمونته متزانیو و سان جیوزپه یاتو خطرناک هستند.
بلمونته متزانیو و سان جیوزپه یاتو خطرناک هستند. این زنان فعالیت‌های تبلیغاتی موفق و برنامه‌های انقلابی انجام می‌دادند و از طریق آن‌ها تأثیر زیادی بر دیگر فاشی‌های منطقه داشتند. نفوذ مافیا. برخی مورخان تأکید می‌کنند که فاشی‌ها درگیر مبارزه طبقاتی علیه ائتلافی از زمین‌داران و مافیا بودند و شواهد مربوط به هم‌پیمانی‌های استراتژیک بین فاشی‌ها و مافیای سیسیل را نادیده می‌گیرند. اگرچه مقامات، رفتارهای مجرمانهٔ رهبران فاشی و خشونت مردم را بزرگ‌نمایی کردند تا سرکوب جنبش را توجیه کنند، اما بعضی فاشی‌های محلی واقعاً
جنبش را توجیه کنند، اما بعضی فاشی‌های محلی واقعاً تحت نفوذ مافیا بودند و مافیا از ناآرامی‌ها برای منافع خود استفاده می‌کرد. در بیساکوینو، سران مافیا، ویتو کاسیوفرو و نونزیو جایمو، با همکاری ورو، رهبری فاشی‌ها را برعهده داشتند. گاهی از مافیا برای پشتیبانی از گروه‌های اعتصابی استفاده می‌شد؛ آن‌ها با تهدیدهای جدی خشونت، اعتصاب را تقویت می‌کردند و با تخریب اموال، اعتصاب را برای زمین‌داران پرهزینه می‌ساختند. به گفتهٔ تاریخ‌نگار سالواتوره لوپو، فاشی‌ها و مافیا کاملاً در تضاد با هم نبودند. هر دو از لایه‌های
کاملاً در تضاد با هم نبودند. هر دو از لایه‌های اجتماعی مشابهی می‌آمدند، ولی راه‌های متفاوتی برای رسیدن به قدرت و نفوذ اجتماعی دنبال می‌کردند. با این حال، فاشی‌ها معمولاً جلوی عضویت افراد بدنام، محکومان یا مافیایی‌ها را می‌گرفتند. با وجود این، گاهی کسانی پذیرفته می‌شدند که روزنامهٔ سوسیالیستی "L’Avanti!" آن‌ها را «مافیایی‌های وفادار به ریشه‌های نخستین، برخاسته از مبارزهٔ مشروع علیه ستمگری» توصیف می‌کرد. برناردینو ورو برای تقویت اعتصاب و حفظ خود از آسیب، به گروهی مافیایی در کورلئونه به نام «فراتوتسی» پیوست.
مافیایی در کورلئونه به نام «فراتوتسی» پیوست. با این حال، در جریان اعتصاب بزرگ فاشی‌ها در سپتامبر ۱۸۹۳، فراتوتسی‌ها برای تحریم آن بسیج شدند و نیروی انسانی لازم برای کار در زمین‌هایی که دهقانان از کشت آن‌ها امتناع می‌کردند، فراهم کردند. پس از آن، ورو از مافیا جدا شد و طبق گزارش‌های پلیس تبدیل به دشمن سرسخت آن‌ها شد. سرانجام او در سال ۱۹۱۵، زمانی که شهردار کورلئونه بود، توسط مافیا کشته شد. در ادبیات و سینما. در سال ۲۰۱۳، مستند "تحقیق (۱۸۹۳)" به نویسندگی و کارگردانی نلا کوندورلی ساخته شد و بر اساس کتاب "جنبش
نلا کوندورلی ساخته شد و بر اساس کتاب "جنبش در سیسیل: تحقیق دربارهٔ فاشی کارگران" تهیه گردید. کتاب، گزارشی از شاهد عینی است که توسط روزنامه‌نگار آدولفو روسی تهیه شده است. او در اکتبر ۱۸۹۳ برای روزنامهٔ لیبرال رومی "La Tribuna" دربارهٔ ناآرامی‌ها در سیسیل گزارش داد. روسی تنها روزنامه‌نگاری بود که در آن زمان به جزیره سفر کرد، در حالی که مطبوعات اصلی شمال ایتالیا عمدتاً موضع دولت را بازتاب می‌دادند و ناآرامی‌ها را صرفاً مسئله‌ای مربوط به نظم عمومی می‌دانستند و بیشتر به گزارش‌های پلیس تکیه داشتند. روسی سفرهای
بیشتر به گزارش‌های پلیس تکیه داشتند. روسی سفرهای گسترده‌ای در سراسر سیسیل انجام داد و با اعضا و رهبران فاشی مصاحبه کرد و صدای آن‌ها را به اطلاع عموم رساند. از زمان انتشار، این اثر به‌طور گسترده مورد استناد قرار گرفته و همچنان منبع اصلی برای هر کسی است که دربارهٔ فاشی سیسیلی می‌نویسد. نمایندهٔ سیسیلی، ناپلئون کولایانی، در مباحث پارلمانی از گزارش‌های روسی بهره برد تا نشان دهد واکنش دولت به ناآرامی‌ها ممکن است نادرست یا ناعادلانه بوده باشد. رمان "I vecchi e i giovani" (پیر و جوان) اثر لوئیجی پیراندلو که در
i giovani" (پیر و جوان) اثر لوئیجی پیراندلو که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد، روند شکست و سرکوب فاشی‌های سیسیلی را در سال‌های ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۴ بازگو می‌کند. اگرچه پیراندلو عضو فعال این جنبش نبود، اما هنگام تحصیل در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه پالرمو با برخی از نظریه‌پردازان برجستهٔ آن، از جمله روزاریو گاریبالدی بوسکو، انریکو لا لوجیا، جوزپه دِ فلیچه جوفریدا و فرانچسکو دِ لوکا، روابط دوستانهٔ نزدیکی داشت. فیلم "Il giorno di San Sebastiano" (روز سنت سباستین) به کارگردانی پاسکواله اسکیمکا در سال ۱۹۹۳ ساخته شد و بر اساس قتل‌عام
اسکیمکا در سال ۱۹۹۳ ساخته شد و بر اساس قتل‌عام کالتاووتورو در ۲۰ ژانویه ۱۸۹۳ است، زمانی که طی جشنوارهٔ سنت سباستین، یک جوخهٔ اعدام ۱۵ دهقان را که حق خود بر زمین‌های دولتی را مطالبه می‌کردند، به قتل رساند. این فیلم برندهٔ جایزهٔ گلدن گلوب شد و در جشنواره فیلم ونیز نیز به نمایش درآمد. این نمایشنامه، که مونولوگی دربارهٔ یک زن دهقان را نشان می‌دهد که شوهرش در وقایع کالتاووتورو کشته شده بود، توسط روزاریو گاریبالدی بوسکو نوشته شد و برای نخستین بار در ۲ فوریه ۱۸۹۳ در پالرمو اجرا شد تا برای قربانیان کمک مالی
۱۸۹۳ در پالرمو اجرا شد تا برای قربانیان کمک مالی جمع‌آوری شود.
(زادهٔ ۲۲ آگوست۱۸۵۲- مرگ ۱۸ اکتبر ۱۹۰۹) ادیب، نویسنده و منتقد اجتماعی ایتالیایی بود. وی را از مهمترین پیشگامان جنبش فاشیسم ایتالیایی می‌دانند، تا جایی که بنیتو موسولینی به مدت ده سال (۱۹۲۳-۱۹۳۳)، شخصاْ ویرایش تمامی آثار وی را برعهده گرفت. کتاب‌هایی که در کمتر از یک دهه، در سال ۱۹۴۰، در فهرست کتاب‌های ممنوعه کلیسای کاتولیک قرار گرفت. زندگینامه. آلفردو اریانی در ۲۲ آگوست ۱۸۵۲ در فائنزا (راونا) به دنیا آمد. او کوچکترین فرزند از سه فرزند خانواده بود. پدرش لوئیجی اریانی، از خرده زمینداران کوچک بود. او مردک حقوق
اریانی، از خرده زمینداران کوچک بود. او مردک حقوق خود را ابتدا از دانشگاه ساپینزا در رم و س‍‍پس از دانشگاه فردریک دوم ناپل در سال ۱۸۷۲ دریافت کرد. با این حال، او هرگز به کار وکالت نپرداخت، بلکه به درآمد حاصل از املاک خانوادگی اکتفا کرد، تا بتواند بیشتر عمر خود را به نویسندگی اختصاص دهد. اریانی بیشتر دوران بزرگسالی خود را در انزوا در خانه روستایی خانوادگی‌اش گذراند. در زمینه ادبی، او اولین اثر خود، «خاطرات بی‌فایده»، مجموعه‌ای از داستان‌های خودزندگی‌نامه‌ای عمیقاً تحت تأثیر اسکاپیگلیاتورا در سال ۱۸۷۶ منتشر
عمیقاً تحت تأثیر اسکاپیگلیاتورا در سال ۱۸۷۶ منتشر کرد. در نوشته‌سیاسی-اجتماعی ، اریانی، از ستایشگران کریسپی بود، و میانه‌روی بورژوازی را تحقیر کرده، و خواستار احیای ملی براساس همان روحیه میهن‌پرستی پرشوری بود که ایتالیا را خلق کرده بود. در سال 1892، او برای مجلس ایتالیا نامزد شد، اما موفقیتی به دست نیاورد. در دهه آخر عمرش به تئاتر روی آورد و با تراژدی «شکست‌ناپذیر» (1902) به موفقیتی نسبی دست یافت. او در ۱۸ اکتبر ۱۹۰۹ در سن ۵۷ سالگی در خانه‌اش موسوم به «ایل کاردلو»‌ در کاسولا والسنیو در تنهایی درگذشت و در
کاردلو»‌ در کاسولا والسنیو در تنهایی درگذشت و در گورستان کوچکی در مجاورت کلیسای والسنیو در کنار پدرش به خاک سپرده شد. بعدها در ۱۹۲۴،‌ بقایای او به یک بنای یادبود تدفینی ویژه منتقل شد که بعدها آرامگاه خانوادگی خانواده وی تبدیل شد. وی هرگز ازدواج نکرد، و تنها دارای یک فرزند نامشروع از خدمتکار خانواده بود که در سال ۱۸۸۱به دنیا آمد. رمان‌ها. اریانی حرفه خود به عنوان رمان‌نویس را در دو دهه آخر قرن نوزدهم آغاز کرد. او اولین مجموعه داستان کوتاه خود، «خاطرات بی‌فایده» (Memorie inutili)، را با نام مستعار Ottone di
(Memorie inutili)، را با نام مستعار Ottone di Banzole در سال ۱۸۷۶ منتشر کرد. پس از آن، به ترتیب دست به انتشار رمان‌های دیگری زد: «فراتر» (Al di là) (۱۸۷۷)،(«علف هرز» (Gramigna) (۱۸۷۹)، «نه» (No) (۱۸۸۱)، «کوارتت» (Quartetto) (۱۸۸۳) و «روی صخره و داستان‌های دیگر» (Sullo Scoglio e altri racconti) را منتشر کرد. همه آنها روایت‌هایی تاریک، غم‌انگیز، احساسی و متأثر از یک انگیزه آنارشیستی شورش علیه جامعه هستند. او که در ابتدا رمانتیست بود، بعدها به واقع‌گرایی روی آورد که رمان‌هایی مانند Gelosia (1894)، Vortice
آورد که رمان‌هایی مانند Gelosia (1894)، Vortice (1899) و Olocausto (1902) به این سبک ادبی تعلق دارند. بسیاری از رویاها و آرمان‌های اریانی در رمان «لا دیسفاتا» (1896)، که معمولاً بهترین رمان او به شمار می‌آید، یافت می‌شود. این رمان، درامی حول زندگی «پروفسور دی نیتیس» است که تمام عمر خود را صرف تحصیل کرده و سرانجام با «بیچه» ازدواج می‌کند و از او صاحب پسری می‌شود. هرچند در ادامه دی نیتیس شاهد مرگ پسر و دوستانش است، به افتخاری دست نمی‌یابد و با ناامیدی به زندگی باقی‌مانده برای زیستن فکر می‌کند؛ شکست او، در
باقی‌مانده برای زیستن فکر می‌کند؛ شکست او، در این آگاهی نهفته است که زندگی‌اش اساساً تهی و بدون پژواک است. شهرت پس از مرگ. اریانی در زمینه ادبی تنها به لطف کشف دیرهنگامش توسط بندتو کروچه، از شهرت پس از مرگ برخوردار شد. رمان «ناامیدی» (۱۸۹۶)، که به عنوان بهترین رمان او در نظر گرفته می‌شود، مورد تحسین فراوان کروچه قرار گرفت، اما احیای علاقه به اریانی که پس از مرگش رخ داد، عمدتاً به دلیل ویژگی‌های آثار تاریخی و اجتماعی او - مانند «سیاست‌های فراوان در ایتالیا» در سال ۱۸۹۲ - است. اریانی تأثیر عمده‌ای بر سیاست
در سال ۱۸۹۲ - است. اریانی تأثیر عمده‌ای بر سیاست ایتالیا (و همچنین تأثیر غیرمستقیمی بر تاریخ‌نگاری آن زمان) گذاشت و او را در جایگاه پیشگام فاشیسم نشاند. تفکر سیاسی اریانی تحت تأثیر جوزپه ماتزینی به بلوغ رسید و در مقالات سیاسی او که در درجه اول مسئول جایگاه دیرهنگام او در فاشیسم بودند، منعکس شده است. به گفته مورخ اسرائیلی، میر میکائلیس، «اریانی مفهوم «ماموریت» ماتزینی را به زبان امپریالیسم ترجمه کرد». برای مثال، در کتاب «تا دوگالی» (Fino a Dogali) (۱۸۸۹)، او با تأکید بر مأموریت تمدن‌سازی ایتالیا در جهان،
او با تأکید بر مأموریت تمدن‌سازی ایتالیا در جهان، توجیهی برای گسترش ایتالیا به آفریقا ارائه داد. «مبارزه سیاسی در ایتالیا» (La lotta politica in Italia) (۱۸۹۲) روایتی زنده از علل انحطاط سیاسی ایتالیا از سقوط امپراتوری روم غربی تا دوران وحدت ایتالیا(Risorgimento) بود که اختلافات داخلی را محکوم کرده و از ملت ایتالیا می‌خواست تا با ساختن یک امپراتوری استعماری مدرن، مأموریت تمدن‌سازی خود در جهان را از سر بگیرند. این اثر، برخلاف تاریخ‌نگاری دفاعی ساووی، نمونه اولیه تجدیدنظرطلبی مدرن ریزورجیمنتو محسوب می‌شود.
اولیه تجدیدنظرطلبی مدرن ریزورجیمنتو محسوب می‌شود. اریانی نتیجه وقایع ریزورجیمنتو را زیر سوال برد. او «فتح سلطنتی» را به عنوان اقدامی یکجانبه برای ایجاد یک دولت جدید مورد انتقاد قرار داد و فرض کرد که بدون حمایت یک جنبش دموکراتیک قوی، این دولت از پایه‌های خود ضعیف خواهد بود. در فضای فرهنگی دهه‌های اول قرن بیستم، به نظر می‌رسید که کتاب «سیاست‌های فراوان در ایتالیا» برای بسیاری از روشنفکران پاسخی به بی‌قراری آن دوران و انتظارات نسبت به ایتالیایی متفاوت از ایتالیای جولیتی ارائه می‌دهد. این کتاب بیش از یک دهه
جولیتی ارائه می‌دهد. این کتاب بیش از یک دهه مورد بحث تمام بخش‌های فرهنگ ایتالیا بود: شخصیت‌های مشهوری مانند آمندولا، پرتزولینی، جنتیله، ساختار پرشور و جدلی آن را تحسین می‌کردند. به گفته نویسنده آینده‌نگر، جیووانی پاپینی، آثار اریانی با آثار توماس کارلایل، ژول میشله و جوزپه فراری قابل مقایسه بود. ایده‌های اریانی بر کار روشنفکر رادیکال پیرو گوبتی، به ویژه مجموعه مقالات او با عنوان «ریشه‌کنی بدون قهرمان» (Risorgimento senza eroi، ۱۹۲۶)، که انتقادی تند از طبقه حاکم لیبرال دوره پسا-وحدت‌ (post-Unitarian period)
لیبرال دوره پسا-وحدت‌ (post-Unitarian period) بود، تأثیر گذاشت. جالب آنجاست که حتی آنتونیو گرامشی چپ‌گرا و ضد فاشیست در «دفترهای زندان» خود درباره او نوشت، و او را ستود. گرامشی، اریانی را به عنوان «صادق‌ترین و پرشورترین» مدافع «شکوه ملی-مردمی ایتالیا» در میان نسل قدیمی‌تر روشنفکران به رسمیت شناخت. تأثیر و میراث. با فراخوان برای نوسازی دولت ایتالیا و احیای امپریالیسم روم باستان، جای تعجب نیست که ملی‌گرایان، اریانی را به عنوان قهرمان ادبی خود انتخاب کنند. دینو گراندی، رهبر آینده فاشیست، نوشت: «در اریانی، نسل
گراندی، رهبر آینده فاشیست، نوشت: «در اریانی، نسل من، اضطراب‌ها، احساسات، تناقضات، آرزوها و غرایز خود را تأیید شده و مهمتر از همه توضیح داده و روشن یافت.» قهرمانان ملی‌گرایی مانند انریکو کُرادینی و لوییجی فدرتزونی، راه را برای تفسیر فاشیستی آتی از اریانی باز کردند. موسولینی، اریانی را به دلیل انتقادش از فرهنگ بورژوازی اواخر قرن نوزدهم، یکی از الهام‌بخشان فاشیسم می‌دانست. وی به مدت ده سال (۱۹۲۳-۱۹۳۳)، شخصاْ ویرایش تمامی آثار وی را برعهده گرفت. همچنین «ایل کاردلو»‌ (ملک خانوادگی و اقامتگاه قدیمی اریانی، که وی
(ملک خانوادگی و اقامتگاه قدیمی اریانی، که وی تمام آثار خود را در آن پدید آورده بود) در 1924 از سوی دولت به عنوان یک بنای یادبود ملی ثبت گردید، و بقایای وی به یک بنای یادبود تدفینی ویژه طراحی شده توسط جولیو آراتا منتقل شد. این مکان در دوران فاشیسم به یک جاذبه محبوب تبدیل شد و موسولینی شخصاً بدان علاقه وافر داشت. این رویکرد، منجر شد تا پس از سقوط فاشیسم، اریانی نیز مورد غضب گسترده قرار گرفته، و تنها در صدمین سالگرد تولد (۱۹۵۲) و پنجاهمین سالگرد مرگش (۱۹۵۹)، زمانی که نویسنده و آثارش از تصرف فاشیستی آزاد شدند،
که نویسنده و آثارش از تصرف فاشیستی آزاد شدند، توجه ملی به او جلب شود. جالب اینکه این بار، خوانش معکوسی از آثار او صورت گرفت: اریانی، به ویژه از طریق کتاب «سیاست‌های سیاسی در ایتالیا» (که در سال ۱۹۵۶ با یک ویرایش انتقادی معتبر توسط آلبرتو ماریا گیسالبرتی منتشر شد)، این بار به عنوان «پیشگام جمهوری» معرفی شد و نظرات لیبرال دموکراتیک و علاقه‌اش به گاریبالدی و ماتزینی مورد تأکید قرار گرفت. از دهه 1960، با تغییر تاریخ‌نگاری در مورد «وحدت ایتالیا»، محبوبیت اریانی کمتر شد، با این حال، از زمان ارزیابی مجدد والتر
کمتر شد، با این حال، از زمان ارزیابی مجدد والتر ماتوری از میراث نویسنده، تحلیل بی‌طرفانه‌تری از آثار تاریخی و ادبی اریانی به وجود آمد. به ویژه نوشته‌های منتشر شده در دهه 1980، آثار اریانی را در چارچوب رقابت فرهنگی و سیاسی زمان خود بررسی کرده‌اند، جایی که او به عنوان صدای مهمی از گذار از ملی‌گرایی الهام گرفته از «وحدت ایتالیا» به ملی‌گرایی جدید و تهاجمی‌تری که در آغاز قرن خود را تحمیل کرد، ظاهر می‌شود. در سال ۱۹۷۵، پارک اطراف «ایل کاردلو» نیز توسط وزارت میراث فرهنگی ایتالیا به عنوان منطقه‌ای با منافع عمومی
فرهنگی ایتالیا به عنوان منطقه‌ای با منافع عمومی قابل توجه اعلام شد و امروزه، خانه اریانی (متعلق به بنیاد «کاسا دی اریانی»)، به عنوان خانه-موزه نویسندگان مورد استفاده قرار می‌گیرد.
فهیمه سلطانی کنش‌گر مدنی و دانشجوی محروم از تحصیل است که در حال حاضر دوران حبس خود را در زندان دولت آباد اصفهان سپری میکند. این دانشجوی حقوق دانشگاه اصفهان در خیزش ۱۴۰۱ ایران به مدت سه ماه بازداشت بود و در بهمن ۱۴۰۱ آزاد شد. در خرداد ۱۴۰۲، به دو ترم محرومیت از تحصیل با احتساب سنوات محکوم شد. با این وجود، بعد از حدود سه سال محرومیت از تحصیل (از آبان ۱۴۰۱)، امکان بازگشت به دانشگاه برای وی فراهم نشد، و این محرومیت عملا به اخراج بدون ابلاغ از دانشگاه تبدیل شد. در ۱۸ فروردین ۱۴۰۳ با یورش نیروهای امنیتی بار دیگر
۱۸ فروردین ۱۴۰۳ با یورش نیروهای امنیتی بار دیگر در منزل بازداشت شد و تا چندین روز اطلاعی از وی در دسترس نبود. وی به مدت ۲۴ روز در انفرادی و تحت بازجویی بود و سپس با قرار وثیقه تا زمان برگزاری دادگاه آزاد شد. این کنشگر مدنی در خرداد ماه ۱۴۰۴ جهت اجرای حکم حبس خود بازداشت و به زندان منتقل شد.
فرهنگ تراماره، ترامارا یا ترمره ()، مجموعه‌ای از فناوری و روش‌های سکونتی است که عمدتاً در درهٔ مرکزی رودخانهٔ پو در امیلیا، شمال ایتالیا، توسعه یافته و به هزارهٔ میانی و پایانی عصر برنز، حدود ۱۷۰۰ تا ۱۱۵۰ پیش از میلاد، بازمی‌گردد. نام آن از بقایای «زمین سیاه» تپه‌های سکونتی گرفته شده است. واژهٔ تراماره از terra marna به معنی «خاک مارن» است، که مارن نوعی رسوب دریاچه‌ای است. این خاک می‌تواند هر رنگی داشته باشد، اما در زمین‌های کشاورزی معمولاً به رنگ سیاه دیده می‌شود و همین باعث شده تا به آن «زمین سیاه» گفته
می‌شود و همین باعث شده تا به آن «زمین سیاه» گفته شود. جمعیت ساکن در محل‌های سکونتی تراماره «تراماریکولی» نامیده می‌شدند. این محل‌ها بین سال‌های ۱۸۶۰ تا ۱۹۱۰ به‌طور گسترده مورد کاوش باستان‌شناسی قرار گرفتند.
شاهدخت مهرماه سلطان (پس از ازدواج مهرماه سلطان نایف؛ ۱۴ آوریل ۱۹۲۳ - ۳۰ مارس ۲۰۰۰) یک شاهدخت عثمانی، دختر شاهزاده محمد ضیاءالدین، پسر محمد پنجم بود. او یک شاهدخت اردنی به عنوان همسر شاهزاده نایف بن عبدالله، پسر عبدالله یکم، پادشاه اردن بود. اوایل زندگی. مهرماه سلطان در ۱۴ آوریل ۱۹۲۳ در ویلای پدرش واقع در حیدرپاشا به دنیا آمد. پدرش شاهزاده محمد ضیاءالدین، پسر سلطان محمد پنجم و کامورس قادین و مادرش نشیمند خانم بودند. او هشتمین فرزند و کوچکترین دختر پدرش و تنها فرزند مادرش بود. او اولین شاهدختی بود که پس از
فرزند مادرش بود. او اولین شاهدختی بود که پس از انحلال امپراتوری به دنیا آمد. او چشمان سبزی داشت. او در طبقه دوم خانه مادرش در ویلای پدرش زندگی می‌کرد، که پس از طلاق پدرش از همسرش ملک سیران خانم، مادرش در آن ساکن شده بود. در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۳ ، ترکیه رسماً جمهوری اعلام شد و در ۳ مارس ۱۹۲۴ ، خلافت لغو و خانواده امپراتوری به تبعید فرستاده شدند. شاهدخت به همراه خانواده‌اش در اسکندریه مصر ساکن شد. او در سال ۱۹۳۴ ، زمانی که تنها دوازده سال داشت، مادرش را از دست داد و در سال ۱۹۳۸ ، زمانی که پانزده ساله بود، پدرش را
و در سال ۱۹۳۸ ، زمانی که پانزده ساله بود، پدرش را از دست داد. او در پاریس و قاهره تحصیل کرد و با جذابیت، اشرافیت و ذهنیت خاص خود آراسته شد.
سیلویا سمنزین (؛ زادهٔ ) نویسنده، پژوهشگر و فعال اجتماعی ایتالیایی است که کارهای او بر خشونت مبتنی بر جنسیت، حقوق دیجیتال و فناوری‌های نوظهور به‌ویژه زنجیره بلوکی متمرکز است. او بیشتر به دلیل پژوهش و فعالیت‌هایش دربارهٔ سوءاستفاده جنسی مبتنی بر تصویر ("پورن انتقامی") شناخته می‌شود که به تصویب قانون ایتالیا در این زمینه منجر شد. آموزش و حرفه. سمنزین در رشته علوم سیاسی در مقطع کارشناسی در دانشگاه پادووا تحصیل کرد و یک تبادل اراسموس در دانشگاه کمپلوتنسه مادرید (UCM) گذراند. او کارشناسی ارشد در ارتباطات اجتماعی
گذراند. او کارشناسی ارشد در ارتباطات اجتماعی را در همان دانشگاه UCM گرفت و بعد دکترای مشترکی در جامعه‌شناسی دیجیتال از دانشگاه میلان و دانشگاه تورین دریافت کرد. پایان‌نامهٔ دکترای او بر تصورات مرتبط با بلاک‌چین تمرکز داشت و پویایی‌های قدرت و تبعیض الگوریتمی در زمینه‌های دیجیتالی‌شده را بررسی می‌کرد. در طول دکترا، او در دانشگاه ترنتو در زمینه جرایم سایبری تحقیق می‌کرد. او همچنین با تیم گرنت ERC استفانیا میلان در دانشگاه آمستردام همکاری کرد، از جمله با ردیابی داده‌های پورن‌هاب. در این دوره او سوءاستفاده جنسی
داده‌های پورن‌هاب. در این دوره او سوءاستفاده جنسی مبتنی بر تصویر را در گروه‌های تلگرام بررسی کرد که توجه بین‌المللی را به خود جلب کرد. پسادکترا. از ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴، سمنزین پژوهشگر پسادکترا در دانشگاه ژنو بود و روی پروژه‌ای دربارهٔ بلاک‌چین و عدالت اجتماعی کار می‌کرد. او همچنین عضو پروژهٔ اروپایی P2P Models به رهبری پائولو ماسیو بود که به بررسی چگونگی استفاده از فناوری بلاک‌چین برای توانمندسازی جوامع محلی و اشکال جدید حکمرانی دیجیتال می‌پرداخت. فعالیت اجتماعی. در سال ۲۰۱۸، او کمپین آنلاینی به نام
اجتماعی. در سال ۲۰۱۸، او کمپین آنلاینی به نام "#intimitàviolata" ("حریم خصوصی نقض‌شده") را برای حمایت از قربانیان سوءاستفادهٔ جنسی مبتنی بر تصویر راه‌اندازی کرد. این کمپین باعث شد که قانون‌گذاران ایتالیایی مسئلهٔ "انتقام‌پورن" را در قالب قانون کد قرمز وارد کنند، که در ۲۰۱۹ تصویب شد و انتشار غیرمجاز تصاویر خصوصی را جرم‌انگاری کرد. سمنزین یکی از بنیان‌گذاران «سازمان حقوق سایبری» ("Cyber Rights Organization") است، نخستین سازمان اروپایی که به دفاع از حقوق بشر در فضای وب اختصاص دارد. او همچنین به‌طور منظم در
در فضای وب اختصاص دارد. او همچنین به‌طور منظم در رسانه‌های ایتالیایی و بین‌المللی دربارهٔ خشونت آنلاین، فمینیسم دیجیتال و خطرات ناشی از فناوری‌های نوظهور می‌نویسد و سخنرانی می‌کند.
ادا سرنی (؛ ۲۰ ژوئن ۱۹۰۵ – ۲۴ نوامبر ۱۹۹۷) جاسوس اهل اسرائیل بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اسرائیل شده است.
آنتونلو ترومبادوری (; – ) روزنامه‌نگار، سیاستمدار، فیلم‌نامه‌نویس، و مؤلف (پدیدآور) اهل ایتالیا بود. زندگی‌نامه. آنتونلو ترومبادوری (۲۴ آوریل ۱۹۱۷، در رم – ۱۹ ژانویه ۱۹۹۳، در رم) سیاستمدار، منتقد هنری و روزنامه‌نگار ایتالیایی بود. او در رم و در خانواده‌ای هنرمند به دنیا آمد (پدرش فرانچسکو ترومبادوری نقاش بود). ترومبادوری زندگی خوشی را در خانه-کارگاه ویلا استرول-فرن در شهرش گذراند و با بسیاری از روشنفکران آن دوران در تماس بود. او دوست صمیمی رناتو گوتوسو و کورادو کاگلی بود و در جوانی با آنان در مجموعه‌ای از
کاگلی بود و در جوانی با آنان در مجموعه‌ای از نشریات مهم همکاری کرد از جمله "لا روئوتا"، "پریما‌تو"، "چیتا"، "کورنته" و "سینما". میان سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۴۰ او در یک تلاش مخفی تبلیغاتی برای قانع کردن جوانان ایتالیایی به ترک فاشیسم شرکت کرد. او در سال ۱۹۴۱ دستگیر شد و به دادگاه ویژه برده شد، جایی که مجرم شناخته شد و به زندان محکوم گردید. به دلیل شهرت خانوادگی‌اش، بنیتو موسولینی به او پیشنهاد عفو داد به شرط آن‌که عذرخواهی عمومی کند و خطای خود را بپذیرد. ترومبادوری نپذیرفت و در نتیجه زندانی شد. در ژوئیهٔ ۱۹۴۳ او