payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فرانسه به میلان در سال ۱۴۹۹ و فرار بعدی لودوویکو ایل مورو شد. ماکیاولی در کتاب شهریار به فرانچسکو اسفورتزا به عنوان یک شاهزاده نیمه مشروع و اکتسابی اشاره می‌کند. جاه‌طلبی لودوویکو ایل مورو، همراه با بی‌تجربگی دیپلماتیک، در جنگ چارلز هشتم فرانسه در سال ۱۴۹۴ نقش داشت و اختلافاتی را برانگیخت که باعث جنگ‌های ایتالیا بین پادشاهی فرانسه و امپراتوری مقدس روم شد و علیه خانواده اسفورتزا شد، که چندین بار از دوک‌نشین (که پادشاهان فرانسه به دلیل تبارشان از والنتینا ویسکونتی ادعا می‌کردند) محروم شده بودند، که پس از مرگ
ادعا می‌کردند) محروم شده بودند، که پس از مرگ آخرین نواده، فرانچسکو دوم، طبق کنگره بولونیا، به قلمرو امپراتور چارلز پنجم ملحق شد. تاریخچه. فرانچسکو سفورزا یکم، پسر اول موزیو اتندولو اسفورزا، در سال ۱۴۴۱ با بیانکا ماریا ویسکونتی (۱۴۲۵–۱۴۶۸) ازدواج کرد. او دختر و تنها وارث آخرین دوک میلان، فیلیپو ماریا ویسکونتی بود. بدین ترتیب او عنوان دوک میلان (۱۴۵۰–۱۴۶۶) را به دست آورد، به مدت ۱۶ سال بر میلان حکومت کرد و سفورتزاها را وارثان خاندان ویسکونتی قرار داد. این خانواده همچنین اربابی پزارو را در اختیار داشتند، که
همچنین اربابی پزارو را در اختیار داشتند، که از پسر دوم موزیو آندتولو، الساندرو اسفورزا (۱۴۰۹–۱۴۷۳) شروع شد. خاندان اسفورزا پس از مرگ کوستانزو دوم اسفورزا، تا سال ۱۵۱۲، پزارو را در اختیار داشتند. پسر سوم موزیو، بوسیو (۱۴۱۱–۱۴۷۶)، شاخه سانتا فیورا را تأسیس کرد که عنوان کنت کوتینولا را داشت. اسفورزا تا سال ۱۶۲۴ بر شهرستان کوچک سانتا فیورا در جنوب توسکانی حکومت می‌کرد. اعضای این خانواده همچنین مناصب مهم کلیسایی و سیاسی را در ایالات پاپی داشتند و در سال ۱۶۷۴ به رم نقل مکان کردند و نام اسفورزا چزارینی را برای
رم نقل مکان کردند و نام اسفورزا چزارینی را برای خود برگزیدند. خاندان سفورتزا از طریق ازدواج ترتیب داده شده (۱۴۹۳–۱۴۹۷) بین لوکرتسیا سفورتزا و جیووانی (پسر نامشروع کوستانزو اول پسارو) با خاندان سفورتزا متحد شدند. این اتحاد شکست خورد، زیرا خانواده سفورتزا پس از آنکه دیگر نیازی به خانواده سفورتزا نبود، این ازدواج را لغو کردند. در سال ۱۴۹۹، در جریان جنگ‌های ایتالیا، ارتش لویی دوازدهم فرانسه، میلان را از لودوویکو سفورتزا (معروف به لودوویکو ایل مورو، که به خاطر به خدمت گرفتن لئوناردو داوینچی مشهور بود) گرفت. پس
خدمت گرفتن لئوناردو داوینچی مشهور بود) گرفت. پس از آنکه نیروهای امپراتوری آلمان، فرانسوی‌ها را بیرون راندند، ماکسیمیلیان سفورتزا، پسر لودوویکو، دوک میلان (۱۵۱۲–۱۵۱۵) شد تا اینکه فرانسوی‌ها تحت فرمان فرانسیس اول فرانسه بازگشتند و او را زندانی کردند. در سال ۱۵۲۱، شارل پنجم فرانسوی‌ها را بیرون راند و پسر کوچکتر لودوویکو، فرانچسکو دوم سفورتزا، را به دوک‌نشین بازگرداند. فرانچسکو تا زمان مرگش در سال ۱۵۳۵ حاکم میلان باقی ماند و از آنجایی که فرزندی نداشت، دوک‌نشین به امپراتور بازگشت که در سال ۱۵۴۰ آن را به پسرش
به امپراتور بازگشت که در سال ۱۵۴۰ آن را به پسرش فیلیپ دوم واگذار کرد و بدین ترتیب دوره حکومت اسپانیا در میلان آغاز شد. ریشه‌ها. نام خانوادگی از لقب بنیانگذار آن، موتزیو آنتِدولو (کوتینولا، ۱۳۶۹ - پسکارا، ۱۴۲۴)، یک کاپیتان مزدور اهل رومانیا در خدمت پادشاهان آنژوین ناپل، که به دلیل دلاوری‌اش اسفورتزا (قوی) نامیده می‌شد، گرفته شده است. ظهور دوک میلان. اولین دوک میلان، پسر ارشد موزیو آندتولو، فرانچسکو (۱۴۰۱–۱۴۶۶) بود که از طریق ازدواج با بیانکا ماریا ویسکونتی، آخرین وارث دوک فیلیپو ماریا ویسکونتی که در سال
آخرین وارث دوک فیلیپو ماریا ویسکونتی که در سال ۱۴۴۷ درگذشت، عنوان دوک را به دست آورد. از این ازدواج، شاخه اصلی خانواده سرچشمه گرفت. جانشین فرانچسکو اول، گالئاتزو ماریا (۱۴۴۴–۱۴۷۶)، دوک از سال ۱۴۶۶ تا زمان مرگش بود که با بونا ساووی ازدواج کرد. از جمله دختران نامشروع او، کاترینا اسفورتزا بود که با جیرولامو ریاریو ازدواج کرد و بانوی فورلی و ایمولا شد و بعداً مادر جووانی داله باند نره شد. جانشین گالئاتزو ماریا، پسرش جیان گالئاتزو (۱۴۶۹–۱۴۹۴) بود که با ایزابلا آراگون ازدواج کرد. به دلیل ضعف و بی‌کفایتی، جیان
آراگون ازدواج کرد. به دلیل ضعف و بی‌کفایتی، جیان گالئاتزو عملاً هرگز مستقیماً حکومت نکرد و نیابت سلطنت دوک‌نشین از ابتدا در دست عمویش لودوویکو اسفورتزا، معروف به «ایل مورو» بود که تنها پس از مرگ برادرزاده‌اش عنوان دوک را به خود اختصاص داد. لودوویکو ایل مورو با بئاتریس دِسته ازدواج کرد. اعتبار خانواده میلانی در این دوره با ازدواج بیانکا ماریا، خواهر جیان گالئاتزو، با امپراتور ماکسیمیلیان اول هابسبورگ مشهود است. لودوویکو ایل مورو تا سال ۱۵۰۰ بر دوک‌نشین میلان حکومت کرد، تا اینکه سرانجام توسط فرانسوی‌ها شکست
حکومت کرد، تا اینکه سرانجام توسط فرانسوی‌ها شکست خورد و به اسارت گرفته شد. پس از آنکه فرانسوی‌ها توسط ارتش مزدور سوئیسی امپراتوری بیرون رانده شدند (۱۵۱۲)، دوک‌نشین میلان برای چند سال به پسران لودوویکو ایل مورو، ماکسیمیلیان (۱۴۹۳–۱۵۳۰) و فرانسیس دوم (۱۴۹۵–۱۵۳۵)، که با کریستینا دانمارکی، خواهرزاده امپراتور چارلز پنجم، ازدواج کرده بودند، بازگشت. این دو که درگیر جنگ‌های بین فرانسه و امپراتوری بودند، به‌طور متناوب و تحت حمایت هابسبورگ‌ها حکومت می‌کردند، که پس از مرگ فرانسیس دوم در ویگِوانو، که بدون وارث درگذشت،
مرگ فرانسیس دوم در ویگِوانو، که بدون وارث درگذشت، دوک‌نشین به آنها رسید. از جیووانی پائولو (۱۴۹۷–۱۵۳۵)، پسر طبیعی لودوویکو ایل مورو و لوکرتسیا کریولی، شاخه مارکیزهای کاراواجو، که در سال ۱۷۱۷ منقرض شدند، منشعب شد. از اسفورزا سکوندو، پسر طبیعی فرانسیس اول، شاخه کنت‌های بورگونوو وال تیدون، که در سال ۱۶۷۹ منقرض شدند، منشعب شد. از جاکوپتو، پسر نامشروع اسفورزا سکوندو، شاخه کنت‌های کاستل سن جیووانی منشعب شد که تا قرن بیستم ادامه داشت و وزیر کارلو اسفورزا به آن تعلق داشت. شاخه بورگونوو. این خاندان که در سال ۱۴۵۱
داشت. شاخه بورگونوو. این خاندان که در سال ۱۴۵۱ توسط اسفورزا سکوندو اسفورزا ویسکونتی (متولد ۱۴۳۳ و درگذشته ۱۴۹۲/۹۳)، پسر نامشروع فرانچسکو اول اسفورزا، که به نوبه خود پسر نامشروع جیاکومو، معروف به موتزیو آندتولو، ملقب به اسفورزا، کنت کوتینولا بود، تأسیس شد، در سال ۱۶۸۰ با سلطنت الکساندر سوم منقرض شد و آنها نام خانوادگی اسفورزا ویسکونتی را برای خود برگزیدند. این شاخه، نسل ثانویه اسفورزا قلعه سن جیووانی را ایجاد کرد. شاخه کاراواجو. مشتق شده از دوک میلان، لودوویکو ایل مورو. اولین مارکیز، جیامپائولو اول اسفورزا
ایل مورو. اولین مارکیز، جیامپائولو اول اسفورزا دی کاراواجو بود. این شاخه در سال ۱۷۹۶ با آخرین مارکیز، بیانکا ماریا سوم دوریا، از بین رفت. شاخه پزارو. پسر دوم موزیو آندتولو، الساندرو اسفورزا پزارو (۱۴۰۹–۱۴۷۳)، بنیانگذار شاخه پزارو بود، شهری که از سال ۱۴۴۵ تا ۱۵۰۰ میلادی، سینیوریا را در اختیار داشت. جیووانی اسفورزا به این شاخه تعلق داشت؛ او اولین شوهر لوکرزیا بورگیا بود و بعداً توسط برادرزن سابقش، چزاره بورگیا، از عنوان خود برکنار شد. شاخه سانتا فیورا. بنیانگذار شاخه سانتا فیورا، بوسیو (۱۴۱۱–۱۴۷۶)، پسر سوم
شاخه سانتا فیورا، بوسیو (۱۴۱۱–۱۴۷۶)، پسر سوم موزیو آندتولو و آنتونیا سالیمبنی از سینا بود. بوسیو با سیسیلیا آلدوبراندسچی، آخرین وارث کنت‌های سانتا فیورا آلدوبراندسچی، ازدواج کرد. این شاخه از خانواده اسفورزا در قرن شانزدهم به اوج خود رسید، به لطف زیرکی دیپلماتیک و اتحادهایی که کنت اول، گیدو دوم، ایجاد کرد. او نه تنها با یکی از بستگان پل سوم فارنیز ازدواج کرده بود، بلکه موفق شد دو نفر از نوادگان خود را با دختر و خواهرزاده همان پاپ ازدواج دهد. به لطف این استراتژی‌ها، اعضای خانواده او از مشاغل کلیسایی و نظامی
اعضای خانواده او از مشاغل کلیسایی و نظامی درخشانی برخوردار بودند. با این حال، در قرن هفدهم، به دلیل واگذاری و فروش بسیاری از املاک، یا سیاست‌های دوک بزرگ توسکانی، قدرت خانواده اسفورتزا رو به افول گذاشت. اسفورزا- سزارینی. در سال ۱۶۷۴، پس از ازدواج فدریکو اسفورزا دی سانتا فیورا، اولین شاهزاده جنزانو و لیویا سزارینی، آخرین وارث خانواده سزارینی ساولی پرتی، خانواده به رم نقل مکان کردند و نام خود را به اسفورزا سزارینی تغییر دادند. کاستلینی بالدیسرا. در حالی که خاندان اسفورزا در طول قرن گذشته (به‌طور مشخص) از بین
اسفورزا در طول قرن گذشته (به‌طور مشخص) از بین رفته است، اما ارتباط نزدیکی با خانواده کاستلینی بالدیسرا دارد که تعدادی از کاخ‌ها و املاک آنها را به ارث برده‌اند.
رودخانه ماه (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی کانگ ته اوه و کیم سه جونگ است. این مجموعه از ۳۱ اکتبر ۲۰۲۵، روزهای جمعه و شنبه ساعت ۲۱:۵۰ (کی‌اس‌تی) از ام‌بی‌سی پخش خواهد شد. خلاصه داستان. این درام تاریخی دربارهٔ جابه‌جایی روح میان ولیعهدی است که لبخندش را از دست داده و زنی شکارچی جایزه‌بگیر که حافظه‌اش را از دست داده است. تولید. این مجموعه به کارگردانی لی دونگ هیون ساخته شده که پیش‌تر آثاری چون "جهنم تلخ و شیرین" (۲۰۲۴) را در کارنامه دارد و توسط چو سونگ هی نوشته شده که نویسندهٔ "فراتر از دوستی"
چو سونگ هی نوشته شده که نویسندهٔ "فراتر از دوستی" (۲۰۲۰) است. تولید این مجموعه بر عهدهٔ های‌زیوم استودیو بوده است.
بازیگر اهل ژاپن است. او در شماری از فیلم‌های بلند، مجموعه‌های تلویزیونی و اجراهای صحنه‌ای حضور داشته است. همسر او بازیگر نانا ایکورا است. زندگی‌نامه. او در سال ۲۰۰۷ با بازی در فیلم‌ها نخستین تجربهٔ بازیگری خود را به دست آورد. در سال ۲۰۰۹ نخستین نقش اصلی‌اش را در فیلم "گینیرو نو آمه" ایفا کرد. در سال ۲۰۱۲ در مجموعه تلویزیونی "شبدر" نقش‌آفرینی داشت. کاکو در آسادورا "هاناکو و آن" که در نیمهٔ نخست سال ۲۰۱۴ پخش شد، نقش «کیچیتارو آندو» برادر هاناکو را بازی کرد. سپس در مجموعه تلویزیونی تایگا با عنوان "هانا مویو"
در مجموعه تلویزیونی تایگا با عنوان "هانا مویو" در سال ۲۰۱۵ در نقش سوجی اوکیتا از گروه شینسنگومی ظاهر شد. در آوریل ۲۰۱۵، او به‌عنوان سفیر حسن نیت گردشگری کالدونیای جدید منصوب شد. حرفهٔ کاکو از سال ۲۰۱۸ به بعد شتاب بیشتری گرفت؛ او در چندین مجموعه تلویزیونی در نقش‌های اصلی انتخاب شد و همین موفقیت‌ها سبب شد در سال ۲۰۱۹ جایزهٔ مرد سال جی‌کیو ژاپن در بخش «بازیگر نوظهور» را دریافت کند. زندگی شخصی. در ۷ اوت ۲۰۱۶ اعلام کرد که با نانا ایکورا، هم‌بازی او مجموعهٔ تلویزیونی "شهادت اِن"، ازدواج کرده است. آن‌ها دو فرزند
"شهادت اِن"، ازدواج کرده است. آن‌ها دو فرزند دارند.
جیووانی پوپولانو (؛ ۲۱ اکتبر ۱۴۶۷ – ) یک نجیب‌زاده ایتالیایی از خاندان مدیچی فلورانس بود. او پسر پیرفرانچسکو دی لورنزو د مدیچی بود و بنابراین عضوی از شاخه فرعی خانواده بود. زندگی‌نامه. جیووانی در ۲۱ اکتبر ۱۴۶۷ در فلورانس متولد شد. پس از مرگ پدرش (۱۴۷۶)، او و برادر بزرگترش لورنزو (ایل پوپولانو) تحت سرپرستی پسرعموهایشان جولیانو و لورنزو (ایل مگنیفیکو) قرار گرفتند و توسط اومانیست‌هایی مانند مارسیلیو فیچینو و آنجلو پولیزیانو آموزش دیدند. آنها به مطالعات و کتاب‌های کلاسیک علاقه پیدا کردند و بعداً کتابخانه بزرگی
کلاسیک علاقه پیدا کردند و بعداً کتابخانه بزرگی از نسخه‌های خطی و نسخه‌های خطی ایجاد کردند. بعدها رابطه آنها با لورنزو ایل مگنیفیکو، عمدتاً به دلایل اقتصادی، رو به وخامت گذاشت (لورنزو به جای اینکه صرفاً میراث پوپولانوها را اداره کند، آن را برای خود نگه داشته بود). پس از مرگ لورنزو ایل مگنیفیکو، آنها از جمله مخالفان جانشین لورنزو، پیرو (ایل فاتوئو) بودند که آنها را در آوریل ۱۴۹۴ تبعید کرد. نوامبر بعد، لورنزو و جیووانی پس از حمله چارلز هشتم فرانسه به ایتالیا، به فلورانس بازگشتند، زیرا پیرو توسط یک انقلاب
به فلورانس بازگشتند، زیرا پیرو توسط یک انقلاب جمهوری‌خواه در شهر برکنار شده بود. حمایت آنها از جیرولامو ساوونارولا، لقب پوپولانو ("عادی"، "پلبی") را برای آنها به ارمغان آورد. او قرار بود با لوئیزا د مدیچی ازدواج کند، اما لوئیزا در سال ۱۴۸۸ در سن ۱۱ سالگی درگذشت. در سال ۱۴۹۷، جیووانی با کاترینا اسفورزا، بانوی فورلی و ایمولا، ازدواج کرد. آنها صاحب پسری شدند که لودوویکو را غسل تعمید داد. با این حال، پس از مرگ جیووانی، کاترینا نام نوزاد را جیووانی گذاشت. او به جیووانی دله باند نره معروف شد. جووانی ایل پوپولانو
دله باند نره معروف شد. جووانی ایل پوپولانو در ۱۴ سپتامبر ۱۴۹۸ در سانتا ماریا در باگنو، ایالات پاپ در سن ۳۰ سالگی درگذشت.
فورتسا ایتالیا (FI به معنای تحت‌اللفظی «به پیش ایتالیا» یا «بیایید ایتالیا» یا «بجنب ایتالیا») یک حزب سیاسی راست میانه لیبرال-محافظه‌کار در ایتالیا بود که گرایش‌های دموکرات مسیحی، لیبرال (به‌ویژه لیبرالیسم اقتصادی)، سوسیال دموکرات و پوپولیستی داشت. این حزب توسط سیلویو برلوسکونی، که چهار بار نخست‌وزیر ایتالیا بود، تأسیس شد. این حزب در دسامبر ۱۹۹۳ تأسیس شد و تنها چند ماه بعد، در مارس ۱۹۹۴، نخستین انتخابات عمومی خود را با موفقیت پشت سر گذاشت. از همان آغاز، این حزب به عنوان عضو اصلی ائتلاف‌هایی چون قطب
این حزب به عنوان عضو اصلی ائتلاف‌هایی چون قطب آزادی‌ها، قطب حکومت خوب، قطب برای آزادی‌ها و خانه آزادی‌ها شناخته شد و نقش محوری در شکل‌دهی به جناح راست میانه در سیاست ایتالیا ایفا کرد. در طول دوران فعالیت خود، ویژگی بارز این حزب اتکای شدید به تصویر شخصی و کاریزمای رهبرش بود. بسیاری آن را «حزب شخصیتی» یا «حزب شخصی برلوسکونی» نامیده‌اند، چرا که ساختار سازمانی و جهت‌گیری ایدئولوژیک آن به‌شدت تحت تأثیر شخصیت رهبر قرار داشت. کمپین‌های رسانه‌ای، به‌ویژه از طریق تلویزیون، با مهارت بسیار طراحی و اجرا می‌شدند و نقش
با مهارت بسیار طراحی و اجرا می‌شدند و نقش مهمی در جذب رأی‌دهندگان ایفا می‌کردند. جذابیت این حزب برای رأی‌دهندگان بیش از آن‌که بر پایه برنامه‌ها یا اصول ایدئولوژیک باشد، بر اساس شخصیت برلوسکونی شکل گرفته بود. این وابستگی شدید به یک فرد، ساختار حزبی را به مدلی منحصر به‌فرد تبدیل کرد که در آن رهبری نه‌تنها هدایت‌گر سیاسی بلکه نماد اصلی هویت حزبی بود—مدلی که در فضای سیاسی ایتالیا هم تحسین‌برانگیز و هم بحث‌برانگیز تلقی می‌شد. در نوامبر ۲۰۰۸، شورای ملی حزب، به ریاست آلفردو بیوندی، رأی به ادغام حزب فورزا ایتالیا
آلفردو بیوندی، رأی به ادغام حزب فورزا ایتالیا در ساختار جدیدی به نام «مردم آزادی» داد—تشکیلات سیاسی تازه‌ای که توسط سیلویو برلوسکونی طراحی شده بود و تأسیس رسمی آن در مارس ۲۰۰۹ صورت گرفت. این ادغام، بخشی از تلاش برلوسکونی برای یکپارچه‌سازی جناح‌های راست‌گرا و میانه‌رو در قالب یک حزب فراگیر بود که بتواند جایگاه مسلطی در سیاست ملی ایتالیا به‌دست‌آورد. در سال ۲۰۱۳، برلوسکونی بار دیگر فورزا ایتالیا را به‌عنوان جانشین حقوقی حزب مردم آزادی بنیان‌گذاری کرد. این اقدام، بازگشت به برند سیاسی اولیه او بود—برندی که با
بازگشت به برند سیاسی اولیه او بود—برندی که با نام و چهره‌اش گره خورده بود و همچنان نقش محوری در جذب رأی‌دهندگان ایفا می‌کرد. فورتسا ایتالیا در قالب جدید خود، تلاش کرد ضمن حفظ میراث گذشته، خود را با تحولات سیاسی و اجتماعی جدید تطبیق دهد و جایگاه خود را در چشم‌انداز متغیر سیاست ایتالیا تثبیت کند. تاریخچه. بنیاد (۱۹۹۳–۱۹۹۴). فورزا ایتالیا در سال ۱۹۹۳ توسط سیلویو برلوسکونی، تاجر موفق و مالک چهار ایستگاه تلویزیونی خصوصی اصلی در ایتالیا، به همراه آنتونیو مارتینو تشکیل شد. آنتونیو تاجانی، مارچلو دل اوتری، چزاره
تشکیل شد. آنتونیو تاجانی، مارچلو دل اوتری، چزاره پرویتی و جولیانو اوربانی. ایتالیا در اوایل دهه ۱۹۹۰ با مجموعه‌ای از رسوایی‌های گسترده فساد مواجه شد که با عنوان «تانجنتوپولی» شناخته می‌شوند. این رسوایی‌ها، که به معنای «شهر رشوه» است، ساختار سیاسی کشور را به‌شدت متزلزل کرد و به تحقیقات قضایی گسترده‌ای انجامید که با نام «دستان پاک» شناخته شد. این تحقیقات توسط دادستان‌ها و پلیس قضایی آغاز شد و به افشای شبکه‌های پیچیده‌ای از فساد مالی، رشوه‌خواری و سوءاستفاده از قدرت در میان سیاستمداران، مدیران دولتی و صاحبان
قدرت در میان سیاستمداران، مدیران دولتی و صاحبان صنایع انجامید. در پی این بحران، پنج حزب اصلی که از سال ۱۹۴۷ بر ایتالیا حکومت کرده بودند—حزب دموکرات مسیحی، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب دموکرات سوسیالیست، حزب لیبرال و حزب جمهوری‌خواه—عملاً از صحنه سیاسی حذف شدند. این احزاب پیش‌تر از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۱ در قالب ائتلافی پنج‌گانه با نام «پنتاپارتیتو» حکومت کرده بودند و سپس از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ بدون حضور حزب جمهوری‌خواه به اداره کشور ادامه دادند. اما با افشای فسادهای گسترده، اعتماد عمومی به این احزاب به‌شدت کاهش یافت و
اعتماد عمومی به این احزاب به‌شدت کاهش یافت و ساختار سیاسی موسوم به «جمهوری اول» فروپاشید. این فروپاشی، نه‌تنها پایان یک دوره تاریخی در سیاست ایتالیا بود، بلکه آغازگر تحولاتی عمیق در نظام حزبی، ظهور چهره‌های جدید، و بازتعریف رابطه میان شهروندان و نهادهای قدرت شد—تحولاتی که زمینه‌ساز شکل‌گیری جمهوری دوم و ورود بازیگران تازه‌ای مانند سیلویو برلوسکونی به عرصه سیاست گردید. هدف فورزا ایتالیا جذب رأی‌دهندگان میانه‌رو بود که «سردرگم، یتیمان سیاسی و کسانی که در معرض خطر عدم نمایندگی بودند» (همان‌طور که برلوسکونی
خطر عدم نمایندگی بودند» (همان‌طور که برلوسکونی آنها را توصیف می‌کرد)، به ویژه اگر حزب دموکرات چپ (وارثان مستقیم حزب کمونیست ایتالیا) می‌توانست در انتخابات بعدی پیروز شود و برای اولین بار از سال ۱۹۴۷ وارد دولت شود. تشکیل حزب فورزا ایتالیا با حمایت مالی، انسانی و لجستیکی شرکت فین‌این‌وست متعلق به سیلویو برلوسکونی صورت گرفت. مدیران منطقه‌ای شاخه تبلیغاتی این شرکت، پابلیتالیا ۸۰ که تحت مدیریت مارچلو دل‌اوتری بود، مسئولیت انتخاب نامزدهای حزب را بر عهده داشتند. شبکه بازاریابی شرکت نیز مرکز پژوهش افکار دیاکرون را
بازاریابی شرکت نیز مرکز پژوهش افکار دیاکرون را تأمین نیروی انسانی کرد تا ظرفیت بازار سیاسی حزب جدید را بررسی کند. واسطه‌های مالی زیرمجموعه فین‌این‌وست، یعنی برنامه ایتالیا، نیز راه‌اندازی باشگاه‌های فورتسا ایتالیا را تشویق و تسهیل کردند. کمپین‌های انتخاباتی این حزب به‌شدت به ایستگاه‌های تلویزیونی و منابع روابط عمومی فین‌این‌وست وابسته بود. همین وابستگی موجب شد که فورزا ایتالیا با عنوان‌هایی چون «مجازی»، «پلاستیکی» یا «حزب شرکتی» شناخته شود. در مطالعه‌ای که در سال ۲۰۰۱ توسط دانشمند علوم سیاسی، امانوئلا
که در سال ۲۰۰۱ توسط دانشمند علوم سیاسی، امانوئلا پولی، منتشر شد، فورزا ایتالیا به‌عنوان «تنها یک تنوع‌بخشی فین‌این‌وست در بازار سیاسی» توصیف شد. مورد فورزا ایتالیا بی‌سابقه بود، چرا که پیش از آن هیچ حزب سیاسی بزرگی توسط یک شرکت تجاری راه‌اندازی نشده بود. این حزب تنها به‌تدریج به یک سازمان با عضویت گسترده تبدیل شد و چهار سال طول کشید تا نخستین کنگره حزبی برگزار شود. برای گسترش نمایندگی خود در مناطق مختلف، فورتسا ایتالیا اغلب سیاستمداران باسابقه احزاب قدیمی، به‌ویژه حزب دموکرات مسیحی و حزب سوسیالیست ایتالیا
به‌ویژه حزب دموکرات مسیحی و حزب سوسیالیست ایتالیا را جذب می‌کرد—افرادی که با خود شبکه‌های محلی و پایگاه‌های رأی را به حزب جدید منتقل می‌کردند. این روند، ترکیبی از نوآوری رسانه‌ای و بهره‌برداری از ساختارهای سنتی قدرت بود که فورتسا ایتالیا را به یکی از پدیده‌های منحصربه‌فرد سیاست معاصر ایتالیا تبدیل کرد. برنامه سیاسی حزب «فورتسا ایتالیا» به شدت تحت تأثیر مانیفست «در جستجوی دولت خوب» بود که در اواخر سال ۱۹۹۳ توسط جولیانو اوربانی، استاد علوم سیاسی در دانشگاه خصوصی بوکونی میلان و همکار گاه به گاه فینینوست،
خصوصی بوکونی میلان و همکار گاه به گاه فینینوست، نوشته شد. این مانیفست فساد، تسلط احزاب سیاسی و بقایای کمونیسم را به عنوان بیماری‌های ایتالیا محکوم می‌کرد، در حالی که از اقتصاد بازار، تأکید بر جامعه مدنی و سیاست‌های کارآمدتر به عنوان راه‌حل‌ها حمایت می‌کرد. در عرض چند ماه، فورتسا ایتالیا به یکی از احزاب پیشرو ایتالیا تبدیل شد و از طریق یک استراتژی دقیق ارتباطی و کسب کرسی‌های انتخاباتی که توسط کانال‌های تلویزیونی مدیاست پخش می‌شد، به اجماع بزرگی دست یافت. دوره کوتاهی در قدرت (۱۹۹۴–۱۹۹۵). چند ماه پس از تأسیس،
کوتاهی در قدرت (۱۹۹۴–۱۹۹۵). چند ماه پس از تأسیس، فورزا ایتالیا پس از انتخابات عمومی ۱۹۹۴ به عنوان رئیس یک ائتلاف سیاسی به نام «قطب آزادی‌ها / قطب حکومت خوب» متشکل از حزب لیگ نورد، اتحاد ملی، مرکز دموکرات مسیحی و اتحادیه مرکز، به قدرت ملی رسید. سیلویو برلوسکونی در ماه مه ۱۹۹۴ به عنوان نخست‌وزیر ایتالیا در دولتی سوگند یاد کرد که مهم‌ترین پست‌های کابینه در اختیار اعضای دیگر حزب فورزا ایتالیا بود: آنتونیو مارتینو وزیر امور خارجه، چزاره پرویتی وزیر دفاع، آلفردو بیوندی وزیر دادگستری و جولیو ترمونتی (که در آن
بیوندی وزیر دادگستری و جولیو ترمونتی (که در آن زمان عضو مستقل پارلمان بود) وزیر دارایی. در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۱۹۹۴ که در ماه ژوئن برگزار شد، حزب فورزا ایتالیا با کسب ۳۰٫۶٪ آرا و انتخاب ۲۷ نماینده پارلمان اروپا، در سطح ملی در جایگاه اول قرار گرفت. این حزب به هیچ گروه موجود در پارلمان اروپا نپیوست و در عوض گروه جدید فورتسا اروپا را تشکیل داد که کاملاً از نمایندگان پارلمان اروپا از حزب فورتسا ایتالیا تشکیل شده بود. نخستین دولت تحت رهبری برلوسکونی عمر کوتاهی داشت و در دسامبر همان سال سقوط کرد، زمانی
کوتاهی داشت و در دسامبر همان سال سقوط کرد، زمانی که حزب لیگ شمال از ائتلاف خارج شد. این جدایی در پی اختلافات بر سر اصلاحات مربوط به نظام بازنشستگی و صدور نخستین اطلاعیه قضایی برای برلوسکونی توسط دادستان‌های شهر میلان رخ داد. پس از این تحولات، برلوسکونی از مقام نخست‌وزیری کنار رفت و لمبرتو دینی، سیاستمداری مستقل که پیش‌تر وزیر خزانه‌داری دولت بود، جایگزین او شد. در دولت جدید، هیچ‌یک از اعضای حزب فورزا ایتالیا حضور نداشتند و رهبر حزب به جایگاه اپوزیسیون منتقل شد. با این حال، فورتسا ایتالیا در انتخابات
منتقل شد. با این حال، فورتسا ایتالیا در انتخابات منطقه‌ای سال ۱۹۹۵ موفقیت‌های چشم‌گیری به‌دست‌آورد، هم در شمال کشور با پیروزی در مناطق پیمونت، لومباردی و ونتو، و هم در جنوب با کسب اکثریت در نواحی کامپانیا، آپولیا و کالابریا. این نتایج نشان داد که علی‌رغم شکست در سطح ملی، حزب توانسته بود پایگاه مردمی خود را در مناطق مختلف حفظ کند و حتی گسترش دهد. این دستاوردها نقش مهمی در تثبیت جایگاه فورتسا ایتالیا در چشم‌انداز سیاسی جمهوری دوم ایفا کردند. پنج سال مخالفت (۱۹۹۶–۲۰۰۱). در سال ۱۹۹۶، ائتلاف «قطب برای آزادی‌ها»
در سال ۱۹۹۶، ائتلاف «قطب برای آزادی‌ها» به رهبری فورتسا ایتالیا، انتخابات عمومی آن سال را باخت و چیزی را آغاز کرد که برلوسکونی آن را «عبور از بیابان» می‌نامید، چیزی که می‌توانست برای چنین حزب جوان و بدون ساختار، کشنده باشد. بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸، این حزب تحت رهبری کلودیو اسکاجولا، یک دموکرات مسیحی سابق که از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ به عنوان هماهنگ‌کننده ملی فورتسا ایتالیا خدمت می‌کرد، شروع به تقویت سازمان خود کرد. در دسامبر ۱۹۹۹، فورزا ایتالیا عضویت کامل در حزب مردم اروپا را به دست آورد، که آنتونیو تاجانی،
حزب مردم اروپا را به دست آورد، که آنتونیو تاجانی، رهبر حزب فورزا ایتالیا در پارلمان اروپا، معاون رئیس‌جمهور شد. در همان سال، این حزب در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۱۹۹۹ امتیاز خوبی (۲۵٫۲٪ آرا) کسب کرد. در انتخابات منطقه‌ای ایتالیا در سال ۲۰۰۰، حزب «قطب آزادی‌ها»، با حمایت «لگا نورد»، در هشت منطقه از پانزده منطقه (همه مناطق پرجمعیت، به جز کامپانیا) پیروز شد، در حالی که سه عضو «فورزا ایتالیا» به عنوان رئیس منطقه در پیدمونت (انزو گیگو)، لومباردی (روبرتو فورمیگونی) و ونتو (جیانکارلو گالان) دوباره انتخاب
فورمیگونی) و ونتو (جیانکارلو گالان) دوباره انتخاب شدند، و سه نفر دیگر برای اولین بار در لیگوریا (ساندرو بیاسوتی)، آپولیا (رافائله فیتو) و کالابریا (جوزپه کیاراوالوتی) انتخاب شدند. این حزب در انتخابات عمومی سال ۲۰۰۱ با کسب ۲۹٫۴٪ آرا به همراه حزب کوچک جمهوری‌خواه ایتالیا به رهبری جورجیو لا مالفا، در ائتلافی جدید به نام «خانه آزادی‌ها» (CdL) که عمدتاً از اتحاد ملی، لیگ نورد، مرکز دموکرات مسیحی و دموکرات‌های مسیحی متحد تشکیل شده بود (دو حزب آخر در سال ۲۰۰۲ برای تشکیل اتحادیه دموکرات‌های مسیحی و مرکزی، UDC،
تشکیل اتحادیه دموکرات‌های مسیحی و مرکزی، UDC، ادغام شدند)، قدرت را دوباره به دست گرفت. پنج سال در دولت (۲۰۰۱–۲۰۰۶). در ژوئن ۲۰۰۱، پس از پیروزی چشم‌گیر در انتخابات ماه مه، سیلویو برلوسکونی بار دیگر به ریاست دولت ایتالیا رسید و کابینه‌ای را تشکیل داد که به‌عنوان طولانی‌ترین دولت در تاریخ جمهوری ایتالیا شناخته می‌شود. در این دولت، تمامی وزارت‌خانه‌های کلیدی به اعضای حزب فورزا ایتالیا واگذار شدند: وزارت کشور ابتدا در اختیار کلودیو اسکایولا (۲۰۰۱–۲۰۰۲) و سپس جوزپه پیزانو (۲۰۰۲–۲۰۰۶) قرار گرفت؛ وزارت دفاع به
جوزپه پیزانو (۲۰۰۲–۲۰۰۶) قرار گرفت؛ وزارت دفاع به آنتونیو مارتینو (۲۰۰۱–۲۰۰۶) سپرده شد؛ وزارت دارایی را جولیو ترمونتی در دو دوره (۲۰۰۱–۲۰۰۴ و ۲۰۰۵–۲۰۰۶) اداره کرد؛ وزارت صنعت ابتدا در اختیار آنتونیو مارزانو (۲۰۰۱–۲۰۰۵) و سپس دوباره به اسکایولا (۲۰۰۵–۲۰۰۶) واگذار شد؛ و وزارت امور خارجه نیز توسط فرانکو فراتینی (۲۰۰۲–۲۰۰۴) اداره گردید. علاوه بر این، جانفرانکو فینی، رهبر حزب اتحاد ملی، از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ به‌عنوان معاون نخست‌وزیر و وزیر امور خارجه منصوب شد. همچنین روبرتو کاستلی، از چهره‌های برجسته حزب لیگ
همچنین روبرتو کاستلی، از چهره‌های برجسته حزب لیگ شمال، از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ مسئولیت وزارت دادگستری را بر عهده داشت. این ترکیب وزارتی نشان‌دهنده تمرکز قدرت در دست حزب فورزا ایتالیا و متحدان راست‌گرای آن بود، و بازتابی از استراتژی برلوسکونی برای تثبیت نفوذ سیاسی خود از طریق کنترل کامل بر ساختار اجرایی دولت. در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۰۴، حزب فورتسا ایتالیا با کسب ۲۰٫۱ درصد آرا و ۱۶ کرسی در پارلمان اروپا، در جایگاه دوم قرار گرفت. در سطح ملی، محبوبیت دولت سال به سال به‌طور پیوسته کاهش می‌یافت. انتخابات
سال به سال به‌طور پیوسته کاهش می‌یافت. انتخابات منطقه‌ای در آوریل ۲۰۰۵ ضربه‌ای جدی برای این حزب بود، هرچند که با این حال، این حزب در مناطق شمالی مانند لومباردی و ونتو و جایی در جنوب، جایی که سیسیل پایگاه اصلی آن بود، همچنان قوی باقی ماند. پس از این عملکرد ناامیدکننده انتخاباتی، به دلیل اصرار رهبران اتحادیه مسیحی و دموکرات‌های مرکزی، کابینه ترمیم شد و برلوسکونی سومین کابینه خود را تشکیل داد. دولت برلوسکونی در طول پنج سال ریاست جمهوری خود، مجموعه‌ای از اصلاحات را تصویب کرد: اصلاح سیستم بازنشستگی، اصلاح بازار
را تصویب کرد: اصلاح سیستم بازنشستگی، اصلاح بازار کار، اصلاح قوه قضائیه و اصلاح قانون اساسی - که مورد اخیر در ژوئن ۲۰۰۶ در یک همه‌پرسی رد شد. در سیاست خارجی، او موضع کشور را به سمت نزدیکی بیشتر به ایالات متحده تغییر داد، در حالی که در سیاست اقتصادی نتوانست کاهش مالیاتی را که آشکارا در طول مبارزات انتخاباتی سال ۲۰۰۱ وعده داده بود، عملی کند. به سوی مردم آزادی (۲۰۰۶–۲۰۰۹). در انتخابات عمومی ۲۰۰۶، این حزب با لوگویی کمی متفاوت، با عبارت «رئیس‌جمهور برلوسکونی» حضور داشت. این تنها حزبی بود که از کلمه «رئیس‌جمهور»
داشت. این تنها حزبی بود که از کلمه «رئیس‌جمهور» در لوگوی خود استفاده کرد. در انتخابات مجلس نمایندگان، حزب FI ۲۳٫۷٪ و ۱۳۷ کرسی و در انتخابات سنا ۲۴٫۰٪ را بدون احتساب ترنتینو-آلتو آدیجه، که کرسی‌های آن به صورت اکثریت نسبی انتخاب می‌شد و به دلیل اتحادش با حزب خودمختار مردم تیرول جنوبی، پایگاه چپ‌گرایان است، به دست آورد. دولت فعلی به رهبری برلوسکونی با اختلاف کمی به ائتلاف اتحادیه باخت، که رومانو پرودی را به عنوان نخست‌وزیر بازگرداند و فورتسا ایتالیا و متحدانش، خانه آزادی‌ها، را به اپوزیسیون تبدیل کرد. در ۳۱
خانه آزادی‌ها، را به اپوزیسیون تبدیل کرد. در ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۷، میکلا ویتوریا برامبیلا، شاگرد و جانشین احتمالی برلوسکونی، نام و لوگوی «حزب آزادی» را ظاهراً با حمایت برلوسکونی ثبت کرد. در ۱۸ نوامبر، پس از آنکه حزب فورزا ایتالیا ادعا کرد که امضای بیش از ۷ میلیون ایتالیایی (از جمله اومبرتو بوسی) را علیه دومین دولت رومانو پرودی برای درخواست از رئیس‌جمهور جورجو ناپولیتانو برای برگزاری انتخابات مجدد جمع‌آوری کرده است، برلوسکونی اعلام کرد که فورزا ایتالیا به زودی با حزب مردم آزادی (PdL) ادغام یا به آن تبدیل خواهد شد.