payamvha/North_RAG huggingface dataset:
علی اصغر نهاوندیان سیاست‌مدار، دیپلمات ایرانی است. وی برادر محمد نهاوندیان است. سوابق کاری. علی اصغر نهاوندیان در فاصله سالهای ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۳ سفیر ایران در جمهوری آذربایجان بود.
آلبرتو کوتا راموسینو (؛ زادهٔ ) که به طور حرفه‌ای با نام تنانای شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. راموسینو در میلان متولد شد. حرفه موسیقی او در سال ۲۰۱۷ آغاز شد، او قراردادی با شرکت ضبط موسیقی یونیورسال امضا کرد و با این شرکت اولین آلبوم استودیویی خود با نام "«کشف و فراموش کردن» را" با نام مستعار «نه برای ما» منتشر کرد. پس از انتشار اولین آلبوم، این هنرمند با نام مستعار تنانای (که طبق گفته خودش، از یک کلمه
نام مستعار تنانای (که طبق گفته خودش، از یک کلمه عامیانه میلانی به معنای دردسرساز گرفته شده است) شروع به اجرا کرد و عمدتاً روی تولید موسیقی آهنگ‌ها به زبان ایتالیایی کار کرد. در سال ۲۰۱۹، او تک‌آهنگ‌های «Volersi male»، «Bear Grylls»، «Ichnusa» و «Calcutta» را منتشر کرد. در ژانویه ۲۰۲۰، او آهنگ «Giugno» را منتشر نمود، تک‌آهنگی که مقدمه‌ای بر انتشار اولین آلبوم کوتاه او با عنوان «"Piccoli boati»" بود که در ۲۱ فوریه منتشر شد. در مارس ۲۰۲۱، تک آهنگ «Baby Goddamn» را منتشر کرد، به دنبال آن تک آهنگ
«Baby Goddamn» را منتشر کرد، به دنبال آن تک آهنگ «Maleducazione» و قطعه «Le madri degli altri» که در آلبوم «"Disumano»" گنجانده شده است. در نوامبر ۲۰۲۱، تنانای یکی از ۱۲ گروهی بود که برای رقابت در سانرمو انتخاب شدند که یک مسابقه تلویزیونی بود با هدف انتخاب سه تازه وارد به عنوان شرکت کنندگان هفتاد و دومین جشنواره موسیقی سانرمو. تنانای در طول برنامه با اثر خود به نام «Esagerata» در جایگاه دوم قرار گرفت و به طور قانونی به جشنواره در «» راه یافت. بعداً آهنگ «Sesso occasionale» به عنوان آهنگ منتخب او برای
«Sesso occasionale» به عنوان آهنگ منتخب او برای جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۲ اعلام شد. پس از آن، تک‌آهنگ «Baby Goddamn» او که در مارس ۲۰۲۱ منتشر شد، در اسپاتیفای به سرعت پخش شد. در ۴ دسامبر ۲۰۲۲، بار دیگر رسماً اعلام شد که او در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت خواهد کرد. بعداً «تانگو» به عنوان اثر منتخب او برای جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۳ اعلام شد.
فلورستان دی فاستو (; – ) یک معمار، مهندس و سیاستمدار ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر طراحی‌های ساختمانی‌اش در سرزمین‌های فرادریایی ایتالیا در اطراف مدیترانه شناخته می‌شود. او مهم‌ترین معمار استعماری عصر فاشیسم در ایتالیا محسوب می‌شود و به عنوان «معمار مدیترانه» توصیف شده است. او که شخصیت اصلی بلامنازع صحنه معماری، ابتدا در جزایر ایتالیایی دریای اژه و سپس در لیبی ایتالیا بود، از استعداد قابل توجهی همراه با مهارت‌های کامل برخوردار بود که به او اجازه می‌داد تا بر متنوع‌ترین سبک‌های معماری تسلط یابد و آنها را
بر متنوع‌ترین سبک‌های معماری تسلط یابد و آنها را بی‌تفاوت و در هر زمینه جغرافیایی به کار گیرد و بین التقاط‌گرایی و خردگرایی در نوسان باشد. میراث او که مدت‌ها مورد غفلت قرار گرفته بود، از دهه ۱۹۹۰ برجسته شده است. زندگی اولیه و حرفه. فلورستانو دی فاوستو که در روکا کانترانو، شهری در نزدیکی رم متولد شد، در رم تحصیل کرد و ابتدا مدرک معماری را در آکادمی هنرهای زیبا و سپس (۱۹۲۲) را در مهندسی عمران دریافت کرد. اولین کار او، از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۲۳، بخش معماری مقبره پاپ پیوس دهم در کلیسای سنت پیتر در واتیکان بود، کاری
پیوس دهم در کلیسای سنت پیتر در واتیکان بود، کاری درست اما سرد. پس از آن، طراحی کالواری و کلیسای کوچک یادگارهای عید فصح در کلیسای رومی سانتا کروچه در گروسالم انجام شد که در سال ۱۹۳۰ افتتاح شد اما تنها در سال ۱۹۵۲ به پایان رسید. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۲، او مشاور فنی وزارت امور خارجه بود و تعداد زیادی از سفارتخانه‌ها، نمایندگی‌ها، کنسولگری‌ها، مؤسسات فرهنگی و مدارس ایتالیا را در اروپا، آفریقا و آمریکا ساخت، اصلاح یا بازسازی کرد. مهم‌ترین آثار او در این زمینه، سفارتخانه‌های ایتالیا در بلگراد و آنکارا و نمایندگی در
ایتالیا در بلگراد و آنکارا و نمایندگی در قاهره است، جایی که او با ملکیوره بگ، یکی از مهم‌ترین معماران داخلی ایتالیایی قرن بیستم، همکاری کرد. در همان زمان، او به خاطر پیشنهاد چندین پروژه برای مرکز رم، مانند میدان کولونا و دل پارلمان، لونگوته‌وره مارزیو و مقر جدید بانک ملی لاورو در ویا ونتو، شناخته شد. اما همه آنها روی کاغذ باقی ماندند. بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸، دی فاوستو، که ارتباطات خوبی با بنیتو موسولینی داشت، نقشه شهر و ساختمان‌های اصلی پره‌داپیو نووا را طراحی کرد. دیکتاتور ایتالیایی پس از رانش زمینی که
طراحی کرد. دیکتاتور ایتالیایی پس از رانش زمینی که بقای شهر پره‌داپیو را تهدید می‌کرد، تصمیم به جابجایی آن گرفته بود. ایده پشت کار دی فاوستو در اینجا، ایجاد یک روستای روستایی ایده‌آل، از طریق «طراحی شهری از نوع مذهبی»، مطابق با زائران زیادی بود که هر روز از زادگاه «دوچه» بازدید می‌کردند، اما در هماهنگی با آرمان موسولینی از یک ایتالیای روستایی و اراده او برای نشان دادن ریشه‌های فروتنانه و ساده‌اش. خانه‌های مقرون‌به‌صرفه برای ساکنانی که در اثر رانش زمین آواره شده بودند، نوسازی کاخ وارانو، ساختمان اداره پست،
شده بودند، نوسازی کاخ وارانو، ساختمان اداره پست، بازار مواد غذایی، مدرسه ابتدایی و مهدکودک سانتا روزا، خانه پزشکان، گسترش گورستان سن کاسیانو و کلیسای همنام و مقبره خانواده موسولینی، مراحل کار او در پره‌داپیو را تشکیل می‌دهند. رودز و دودکانیز. در سال ۱۹۲۳، دی فاستو شروع به کار برای فرماندار جزایر ایتالیایی دریای اژه، ماریو لاگو، کرد. این دیپلمات لیبرال و دوراندیش، اولین فرماندار غیرنظامی جزایر پس از اشغال آنها در سال ۱۹۱۲ در طول جنگ ایتالیا و ترکیه بود که طرفدار همزیستی مسالمت‌آمیز بین گروه‌های قومی مختلف
همزیستی مسالمت‌آمیز بین گروه‌های قومی مختلف جزایر: یونانی‌ها، ترک‌ها، لادینوها و از سال ۱۹۱۲، ایتالیایی‌ها بود. اولین کار او در رودس، طرح شهر بود که در ۲۹ ژانویه ۱۹۲۶ به پایان رسید: او تصمیم گرفت تقریباً به‌طور کامل شهر محصور قرون وسطایی را حفظ کند، دیوارهای باستانی را جدا کرده و مناطق احترام را معرفی کند و از مسیرها و ترازهای طرح باستانی هیپوداموس میلتوسی برای محله‌های جدید استفاده مجدد کند. شهر جدید در خارج از دیوارها، در جنوب کرانه غربی بندر ماندراکی، ساخته شد و به عنوان یک شهر باغی، یک مدل شهری که در
شد و به عنوان یک شهر باغی، یک مدل شهری که در آن سال‌ها در ایتالیا بسیار مد بود، تصور می‌شد. جاده اصلی شهر جدید، در جنوب ماندراکی، به نام فورو ایتالیکو نامگذاری شد و در آنجا دی فاوستو ساختمان‌های اصلی را طراحی کرد و سبکی التقاطی را با ترکیبی از عناصر بیزانسی، عثمانی، رنسانس رومی، ونیزی، شوالیه‌های جوانمرد و محلی ترجیح داد. این سبک برای جمعیت چند قومی جزیره بسیار مناسب بود. مهم‌ترین آثار در میان بسیاری از آثاری که او در شهر رودس طراحی کرد عبارتند از: کاخ فرماندار (امروزه ساختمان فرمانداری) که در سال ۱۹۲۶ به
(امروزه ساختمان فرمانداری) که در سال ۱۹۲۶ به سبک گوتیک ونیزی با نمای سنگی سفید و صورتی، شبیه کاخ دوک در ونیز ساخته شد؛ ساختمان اداره پست نئورنسانس ۱۹۲۷؛ کلیسای جامع کاتولیک سنت جان شوالیه‌ها (که اکنون کلیسای ارتدکس یونانی بشارت است)، در میان نزاع‌های بزرگ در سال‌های ۱۹۲۴–۱۹۲۵ بازسازی شد، که نقشه‌های آن با استفاده از حکاکی‌های کلیسای سنت جان کولاکیوم، واقع در داخل شهر محصور و تخریب شده در سال ۱۸۵۶، بازسازی شد؛ هتل بزرگ رزها، که اکنون کازینو رودز نام دارد، با همکاری مایکل پلاتانیا ساخته شد، اما در اواخر دهه
همکاری مایکل پلاتانیا ساخته شد، اما در اواخر دهه ۱۹۳۰ توسط فرماندار چزاره ماریا دِ وِکی از تمام تزئینات دکو خود «پاکسازی» شد؛ مهم‌تر از همه، «بازار جدید»، مرکز شهر جدید، یک سازه چندضلعی نامنظم که غرفه ماهی‌فروشان را احاطه کرده است، که دارای سبکی شرقی بی‌چون و چرا است. علاوه بر رودس، دی فاستو در کوس نیز فعال بود، جایی که مهم‌ترین آثار او عبارتند از کاخ گاورنو (۱۹۲۷–۱۹۲۹) و کلیسای کاتولیک آگنوس دئی (۱۹۲۷)، که با رودولفو پتراکو ساخته شده است، با نقشه مرکزی و یک برج ناقوس مخروطی در نما، که بهترین کار او در
و یک برج ناقوس مخروطی در نما، که بهترین کار او در دودکانیز محسوب می‌شود؛ در کاستلوریزو، جایی که او ساختمان نماینده را بنا کرد؛ در کالیمنوس و لروس. از سال ۱۹۲۶، اختلاف نظرهای فزاینده با فرماندار او را وادار کرد تا به تدریج تعهدات خود را در دریای اژه رها کند. این نزاع در سال ۱۹۲۷ با یک دعوای حقوقی پایان یافت، جایی که دی فاستو نشان داد که در طول خدمت خود در دودکانیز، حداقل پنجاه ساختمان - خانه، ساختمان عمومی، کلیسا، سربازخانه، بازار، مدرسه - طراحی کرده است که سی و دو مورد از آنها در سال ۱۹۲۷ ساخته شده یا در
سی و دو مورد از آنها در سال ۱۹۲۷ ساخته شده یا در حال ساخت بوده‌اند. برای حفظ این سرعت بالای کار، این معمار در طول سفرهای مکرر قایق خود بین ایتالیا و رودز نیز کار می‌کرد. کار در ایتالیا و آلبانی. در همان زمان، دی فاستو، که پرکاری‌اش چشمگیر بود، به کار خود در ایتالیا، به‌ویژه در رم - جایی که صاحب یک استودیوی پررونق بود - و مناطق اطراف آن نیز ادامه می‌داد، جایی که در نیمه دوم دهه بیست، چندین مجتمع مسکونی طراحی کرد: از جمله آنها، مجتمع‌هایی برای کارمندان دولت، در خیابان سه مریم مقدس که با سبک باروکتو رومی خود
در خیابان سه مریم مقدس که با سبک باروکتو رومی خود مشخص می‌شد. در سال‌های ۱۹۲۶–۲۸، او ویلای تنور معروف، بنیامینو گیگلی، را در تپه مونته‌لاریس در نزدیکی لورتو طراحی کرد، یک عمارت مجلل و پر زرق و برق که جذابیت آن در نقشه آن با بدنه مرکزی و دو بال پایینی کج نهفته است، ایده‌ای که دی فاستو در آینده چندین بار از آن استفاده کرد. در ۲۱ فوریه ۱۹۳۰، او در دریای تیرنی شمالی دچار یک سانحه هوایی بد شد و پس از ۱۲ ساعت توسط کشتی تریپولی به همراه خدمه‌اش نجات یافت. در دهه سی، مهم‌ترین آثار او در ایتالیا عبارت بودند از:
سی، مهم‌ترین آثار او در ایتالیا عبارت بودند از: کارخانه لبنیات در پسکارا (۱۹۳۲)، جایی که دی فاستو التقاط‌گرایی خود را به نفع یک عملکردگرایی خالص کنار گذاشت، خانه دهقانی در شهر جدید لیتوریا (لاتینای امروزی) و آسایشگاه نظامی در آنزیو (۱۹۳۰–۱۹۳۳). مجموعه اخیر، که در موقعیتی خوش‌منظره در جنگلی کاج در مقابل دریا و نزدیک ویرانه‌های ویلای نرو قرار دارد، نمونه خوبی از خردگرایی ایتالیایی است. در اینجا به ویژه غرفه سل کایرورژیک، با بدنه مرکزی حاوی اتاق عمل، که دیوار بیرونی نیم‌دایره‌ای آن یک نمای شیشه‌ای واحد است،
بیرونی نیم‌دایره‌ای آن یک نمای شیشه‌ای واحد است، قابل توجه است. از این بدنه، دو بال بلند زاویه‌دار جدا می‌شوند که میزبان بیماران هستند. خانه دهقانی در لاتینا، با یک برج مرکزی و بال‌های بلند، در دهه شصت تخریب شد. لبنیاتی در پسکارا، که در سال ۲۰۱۰ در میان جنجال‌ها و دعواهای حقوقی فراوان تخریب شد، ساختمانی سه‌طبقه با روکش کلینکر بود که نمای بدنه مرکزی آن دارای دیوار شیشه‌ای سه‌ضلعی بود. دو ساختمان آخر به سفارش وزارت کشاورزی ساخته شدند که چندین اثر دیگر نیز به معمار واگذار کرد، مانند سازماندهی نمایشگاه ملی
به معمار واگذار کرد، مانند سازماندهی نمایشگاه ملی گندم، احیا و چیدن میوه که در سال ۱۹۳۲ در ویلا بورگزه برگزار شد، و طراحی مقر اصلی اتحادیه کارگران کشاورزی فاشیست، در کورسو دیتالیا، رم، در سال‌های ۱۹۳۶–۱۹۳۷. در آن مورد، دی فاستو یک بنای از پیش موجود را به‌طور اساسی تغییر داد و آن را به یک ساختمان معمولی با سبک معماری ساحلی تبدیل کرد. بین سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۹، وی ساختمان ویلینو استاچیولی را در ویا آگری، رم، ساخت که نمونه‌ای کلاسیک از خردگرایی ایتالیایی است. خانواده استاچولی، خانواده‌ای از ابروتزی، صاحبان یک
استاچولی، خانواده‌ای از ابروتزی، صاحبان یک شرکت ساختمانی بودند که بسیاری از آثار معماری او را در ایتالیا و خارج از کشور اجرا کردند. در همان دوره، او در آلبانی (که در آن زمان عملاً تحت‌الحمایه ایتالیا بود) نیز فعال بود، جایی که جایگزین آرماندو برازینی شد. در آنجا او طرح جدید شهر تیرانا را با مرکز شهر و ساختمان‌های اداری عظیم در اطراف میدان اسکندربیگ، به سبک نئورنسانس با راه‌حل‌های زاویه‌دار مفصل و نماهای غول‌پیکر (۱۹۳۲) طراحی کرد. در همان سال‌ها، او همچنین ویلای سلطنتی دورس (۱۹۲۸–۱۹۳۰)، با یک برج مرکزی و دو
سلطنتی دورس (۱۹۲۸–۱۹۳۰)، با یک برج مرکزی و دو بال و ویلای سلطنتی در اسکوتاری (۱۹۲۸) را طراحی کرد که هر دو اثر به سفارش شاه زوگ اول ساخته شده بودند. لیبی. در سال ۱۹۳۲، دی فاستو «مشاور معماری» شهر طرابلس، پایتخت لیبی ایتالیا شد و آخرین مرحله خلاقانه زندگی حرفه‌ای خود را آغاز کرد. در سال ۱۹۳۴، جایگزینی پیترو بادولیو با ایتالو بالبو، راس درخشان و پرشور فرارا و مارسیالو دل‌آریا، به عنوان فرماندار کل لیبی، کار او را رونق بخشید. این دو مرد خیلی زود یکدیگر را به خوبی درک کردند (بالبو آنقدر به دی فاستو اعتماد داشت
درک کردند (بالبو آنقدر به دی فاستو اعتماد داشت که در سال ۱۹۳۸ وظیفه طراحی نقشه شهر مرکز شهر زادگاهش را به او سپرد) و دی فاستو، که توسط بالبو به عنوان رئیس «کمیسیون حفاظت و زیبایی شهری»، با وظیفه اصلی طراحی نقشه شهر طرابلس، معرفی شده بود، شروع به تولید مجموعه‌ای از پروژه‌ها برای پایتخت لیبی کرد: در آنجا، معمار نقشه میدان کاستلو (منطقه اطراف قلعه سرخ) و میدان اطراف طاق مارکوس اورلیوس، در مدینه را ترسیم کرد. علاوه بر این، او ساختمان‌های عمومی، کلیساها، بازارها، هتل‌ها را در مجموع پانزده اثر در عرض چند سال بنا
هتل‌ها را در مجموع پانزده اثر در عرض چند سال بنا کرد. شاهکار او در طرابلس، مرکز چند منظوره الودان (هتل، استخرهای شنا، کازینو، تئاتر) است که با ردیفی طولانی از طاق‌ها به موازات تفرجگاه امروزی شریعت الفتح مشخص می‌شود. در ۱۵ مارس ۱۹۳۷، با یک مراسم شبانه مجلل در حضور موسولینی، طاق فیلانی در نزدیکی رأس لانوف افتتاح شد که مرز بین طرابلس و سیرنایکا را در امتداد جاده تازه ساخته شده ویا بالبیا (بزرگراه ساحلی لیبی امروزی) مشخص می‌کرد. در تمام این آثار، معمار تجربه یونانی خود را از سر گرفت و عناصر عربی و نووچنتو را
خود را از سر گرفت و عناصر عربی و نووچنتو را با مهارت فراوان در هم آمیخت. تا آغاز جنگ جهانی دوم، دی فاستو فعالیت خود را در سراسر لیبی گسترش داد و هتل‌هایی در شهرهای پیش از بیابانی شدن مانند جفرن و نالوت، اقامتگاه‌هایی برای افسران در طبرق، منینا و قلعه بنیتو، انواع مختلف ساختمان‌ها در بنغازی، مصراته و درنا و هشت روستا از سی و دو روستای کوچک، شهرهای بنیادی برای استعمارگران ایتالیایی ساخت. در تمام این آثار، دی فاستو بلوغ حرفه‌ای خود را نشان داد و بر طراحی انواع مختلف ساختمان‌ها و مقیاس‌های طراحی تسلط یافت. اوج
مختلف ساختمان‌ها و مقیاس‌های طراحی تسلط یافت. اوج کار آفریقایی او طراحی غرفه لیبی در «نمایشگاه سرزمین‌های فرادریایی ایتالیا» بود که در سال ۱۹۴۰ در ناپل برگزار شد. جایگاه او به عنوان «معمار دربار» بالبو با قرار دادن پرتره او در نزدیکی فرماندار در نقاشی‌های دیواری نقاشی شده توسط آشیل فونی فراری بر روی طاق‌های کلیسای سنت فرانسیس در طرابلس، که یکی دیگر از آثار اوست، تثبیت شد. در سال ۱۹۴۰، دی فاستو همچنین مسیر کوتاهی را از فعالیت اصلی خود جدا کرد و طراحی صحنه فیلم تاریخی دلقک پادشاه به کارگردانی ماریو بونارد را
تاریخی دلقک پادشاه به کارگردانی ماریو بونارد را بر عهده گرفت. سال‌های پایانی. در طول سال‌های جنگ، دی فاستو موضع فاشیستی خود را رها کرد و به حزب کاتولیک نزدیک شد، تا اینکه در پایان جنگ به عنوان نماینده دموکراتیا کریستیانا هم در مجلس مؤسسان و هم در اولین دوره قانونگذاری انتخاب شد. در سال ۱۹۵۳، حزب خود را به مقصد حزب ملی سلطنت‌طلب ترک کرد. در طول این سال‌ها، او تحولات معماری جاری را محکوم کرد. او در سخنرانی در پارلمان دربارهٔ دوسالانه معماری ونیز، معماری جهان‌شهری و پیش پا افتاده ایتالیا پس از جنگ را «میل
و پیش پا افتاده ایتالیا پس از جنگ را «میل دیوانه‌وار به چیزهای جدید» تعریف کرد و گفت که انتزاع‌گرایی، اگزیستانسیالیسم و نسبی‌گرایی «تجلیاتی از ماده متعفن» هستند. قابل توجه‌ترین آثار او در آن سال‌ها، طرح بازسازی پس از جنگ سوبیاکو، مرمت کلیسای جامع سنت آندره آپوستولو در همان شهر، طراحی خانه عمومی سیسترسیان‌ها در تپه آونتین در رم و بازسازی محراب مونته‌ورژین بود که به سبک نئورومانسک ساخته شده است. این مجموعه که در سال ۱۹۶۶ به پایان رسید، بازگشت به سنت‌گرایی دوران اولیه او را نشان می‌دهد. دی فاستو در سال ۱۹۶۵
اولیه او را نشان می‌دهد. دی فاستو در سال ۱۹۶۵ در رم درگذشت. او عضو آکادمی سن لوکا و آکادمی پاپی هنرهای زیبا و ادبیات ویرتوسی آل پانتئون بود. میراث. فلورستانو دی فاستو مهم‌ترین معمار استعماری ایتالیایی رژیم فاشیستی بود. در دهه ۱۹۲۰، گروهی از معماران جوان، که بیشتر آنها خردگرا بودند، الهام‌بخش آثار خود را در معماری مدیترانه یافتند. آنها ساختمان‌های سنتی ("معماری بدون معمار") جنوب ایتالیا، جزایر یونان و سواحل شمال آفریقا را دوباره ارزیابی کردند، زیرا فکر می‌کردند که درست در آن مکان‌ها منابع عقلانیت معماری
که درست در آن مکان‌ها منابع عقلانیت معماری نهفته است. این مفهوم جدید، مدیترانه‌ای (مدیترانه‌ای)، در جنبش خردگرا متولد شد، اما بعدها گروه‌های دیگری مانند "نئوکلاسیک‌هاً نیز آن را به دست گرفتند. مدیترانه‌ای که در مرحله اول توسط خردگرایان با معماری هلنی، با خلوص خطوط و طراحی آن، مرتبط بود، بعدها توسط تبلیغات فاشیستی به عنوان توجیه ایدئولوژیک برای گسترش مدیترانه‌ای آن مورد استفاده قرار گرفت و با معماری رومی همراه شد. در این زمینه، دی فاستو، که خردگرا نبود، به این مفهوم دست یافت. او در تنها نوشته‌اش که در سال
این مفهوم دست یافت. او در تنها نوشته‌اش که در سال ۱۹۳۷ منتشر شد، می‌گوید: «معماری در مدیترانه متولد شد و در رم در بناهای جاودانه‌ای که از نبوغ زادگاهمان خلق شده‌اند، پیروز شد: بنابراین، باید مدیترانه‌ای و ایتالیایی باقی بماند.» استعداد و ارتباطات سیاسی او به او اجازه داد تا این نظریه‌پردازی را به عمل درآورد. به لطف آثار فراوانش در آلبانی، لیبی، جزایر اژه ایتالیا و خود ایتالیا، معماری به عنوان «معمار مدیترانه» تعریف شده است. پایبندی او به مفهوم مدیترانه‌ای بودن همچنین در نیاز مداوم او به ارتباط با «روح
بودن همچنین در نیاز مداوم او به ارتباط با «روح مکان» مکان‌هایی که قرار بود در آنها فعالیت کند، منعکس می‌شود: او در همان نوشته‌ای که در بالا ذکر شد، نوشت: «هیچ سنگی بدون اینکه از قبل خودم را با روح مکان پر کنم، قرار نگرفت تا آن را از آن خود کنم.» کار او منجر به ایجاد تعادل مداوم بین معماری سنتی و مدرن، التقاط‌گرایی و خردگرایی شد. او «الگویی بی‌نظیر از یک معمار حرفه‌ای بود که به لطف آمادگی قابل توجه همراه با مهارت‌های کامل، قادر بود هر سبک ممکن را به‌طور کامل فرا گیرد و بدون هیچ تفاوتی و در هر زمینه
کامل فرا گیرد و بدون هیچ تفاوتی و در هر زمینه جغرافیایی از آن استفاده کند: از سبک موریایی گرفته تا گوتیک ونیزی، از رنسانس گرفته تا نووچنتو، و حتی زبان خردگرایانه را به سبک مدرن دیگری تقلیل دهد.» به دلیل نوسان مداوم او بین سبک‌های سنتی و مدرن، او بی‌وقفه مورد حمله دو جبهه مخالف معماران استعماری، «نئوکلاسیک‌ها» و خردگرایان، قرار گرفت. آثار او که مدت‌ها پس از جنگ مورد غفلت قرار گرفته بود، از دهه ۱۹۹۰ دوباره کشف شده است و از آن زمان میراث او بیشتر و بیشتر مورد مطالعه قرار گرفته است، اگرچه هنوز فهرست کلی آثار
مطالعه قرار گرفته است، اگرچه هنوز فهرست کلی آثار او وجود ندارد.
آنتونیو بارلوزی (؛ ۲۶ سپتامبر ۱۸۸۴ – ۱۴ دسامبر ۱۹۶۰) یک معمار ایتالیایی بود که با خلق کلیساهای زیارتی در باغ جتسیمانی، کوه تابور (که به عنوان کوه تجلی در نظر گرفته می‌شود)، کوه سعادت (محل خطبه بر فراز کوه) و مقبره لازاروس در بتانی، به عنوان «معمار سرزمین مقدس» شناخته شد. او همچنین چندین کلیسا و نمازخانه از جمله نمازخانه کاتولیک در کالواری، در کلیسای مقبره مقدس را بازسازی کرد و به آنها ظاهری جدید بخشید. بیشتر کارهای او به سفارش فرانسیسکن‌ها برای سرپرستی سرزمین مقدس انجام شد، که او به عنوان یک فرد عادی و نه
مقدس انجام شد، که او به عنوان یک فرد عادی و نه به عنوان یک عضو رسمی به آنها وابسته بود. با شروع جنگ جهانی اول، او به ایتالیا بازگشت، اما در اکتبر ۱۹۱۷، به دنبال یک گروه اعزامی از بریتانیا، آنتونیو و جولیو به اورشلیم بازگشتند. کمی بعد، او مأمور ساخت یک کلیسای جامع در کوه تابور شد، که آغاز یک سری پروژه‌های ساختمانی و مرمت بود که او را تا سال ۱۹۵۸ در سرزمین مقدس نگه داشت، تا اینکه به دلیل حمله قلبی به ایتالیا بازگشت. زندگی‌نامه. بارلوزی در رم متولد شد، سیزدهمین فرزند کامیلو بارلوزی و ماریا آنا بوسیری-ویچی؛
فرزند کامیلو بارلوزی و ماریا آنا بوسیری-ویچی؛ پدربزرگ مادری او آندره‌آ بوسیری-ویچی معمار مسئول نگهداری از کلیسای سنت پیتر بود. بارلوزی از پنج سالگی طرح‌های قابل توجهی از کلیساها خلق می‌کرد. خانواده‌اش در نزدیکی واتیکان زندگی می‌کردند و از نظر تاریخی در آنجا کارگر بودند. بارلوزی در لیسئو اومبرتو اول دی روما تحصیل کرد، جایی که توسط جولیو سالوادوری آموزش دید. پس از ترک مدرسه در سال ۱۹۰۲، او به ورود به حوزه علمیه فکر کرد، اما به توصیه مشاور و اعتراف‌کننده‌اش پدر کورادو، که می‌خواست بارلوزی ابتدا تحصیلات خود را
کورادو، که می‌خواست بارلوزی ابتدا تحصیلات خود را ادامه دهد، متقاعد شد که ورود خود به مقام کشیشی را به تعویق بیندازد. از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۷، او در دانشگاه ساپینزا رم تحصیل کرد و با موفقیت مدرک مهندسی خود را دریافت کرد. اولین پروژه‌ها. بارلوزی چندین سال را با برادرش، جولیو، در پروژه‌های ساختمانی در ایتالیا (۱۹۰۹–۱۹۱۲) و خاورمیانه (۱۹۱۳–۱۹۱۴) کار کرد. او مطمئن نبود که آیا وارد مقام کشیشی شود یا خیر و در حالی که به حرفه خود پی برده بود، در اورشلیم در یک بیمارستان ۱۰۰ تختخوابی برای انجمن مبلغان ایتالیایی کار کرد.
۱۰۰ تختخوابی برای انجمن مبلغان ایتالیایی کار کرد. در حالی که در اورشلیم بود، پدر رازولی، رئیس حضانت فرانسیسکن‌ها در سرزمین مقدس، از او خواست تا طرح‌هایی برای ساخت یک کلیسای جامع در کوه تابور ارائه دهد. جنگ جهانی اول. با شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، او مجبور به بازگشت به ایتالیا شد. در آنجا، در سال ۱۹۱۵، به توصیه اعتراف‌کنندگانش، در یکشنبه پس از عید پاک به سمیناریو رومانو دی سنت جیووانی پیوست. با این حال، او هرگز در هیچ سخنرانی شرکت نکرد و تنها پس از چند هفته آنجا را ترک کرد. پس از ترک حوزه علمیه، به
هفته آنجا را ترک کرد. پس از ترک حوزه علمیه، به عنوان گروهبان به ارتش ایتالیا پیوست و خدمت سربازی خود را در دفتر استحکامات آغاز کرد و بر کاوش‌های باستان‌شناسی در قلعه سنت آنجلو مربوط به قرن دوم نظارت داشت. در سال ۱۹۱۸، او به گروه فلسطین پیوست و در ورود متفقین به اورشلیم شرکت کرد. بین جنگ‌های جهانی. در حالی که در فلسطین بود، با پدر فردیناندو دیوتالوی، کاستوس جدید یا رئیس حضانت سرزمین مقدس، که نقشه‌هایی را که بارلوزی قبلاً در اولین بازدیدش برای کوه تابور کشیده بود، در اختیار داشت، ملاقات کرد. او از بارلوزی
بود، در اختیار داشت، ملاقات کرد. او از بارلوزی خواست که همزمان کار بر روی این کلیسا و کلیسای دیگری در جتسمانی را آغاز کند. بارلوزی که نگران این مسئولیت جدید بود، برای دریافت مشاوره به ایتالیا بازگشت، اما در نهایت با تصمیم و عزم راسخ به اورشلیم بازگشت. تا سال ۱۹۲۴، او کلیسای همه ملت‌ها در جتسمانی و کلیسای تجلی در کوه تابور را به پایان رسانده بود. بارلوزی، یک ملی‌گرای قوی، از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۷ دبیر شاخه اورشلیم حزب فاشیست بود. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم، بارلوزی در ساردینیا مشغول انجام کارهای
جهانی دوم، بارلوزی در ساردینیا مشغول انجام کارهای ساختمانی برای پدران فرانسیسکن و کاپوچین بود. او تا سال ۱۹۴۷ در ایتالیا ماند. در این مدت، او یک معبد بزرگ در مقبره مقدس و آنچه را که فکر می‌کرد آخرین کار او در سرزمین مقدس است، یعنی زیارتگاهی برای تجسم در ناصره، برنامه‌ریزی کرد. پس از جنگ. بارلوزی سرانجام سفارش پروژه ناصره را دریافت کرد و هنگامی که این تصمیم در سال ۱۹۵۸ لغو شد، «او دچار حمله قلبی شد که ناشنوایی مغزی و آمفیزم ریوی را به همراه داشت». مرگ. بارلوزی در ۱۴ دسامبر ۱۹۶۰ در اتاق کوچکی در هیئت
بارلوزی در ۱۴ دسامبر ۱۹۶۰ در اتاق کوچکی در هیئت نمایندگی سرزمین مقدس در رم درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در کلیسای سنت آنتونیو در لاتران برگزار شد و کاردینال گوستاوو تستا، دادستان کل فرقه فرانسیسکن و نماینده سابق حواریون در فلسطین در آن حضور داشت. میراث. تصویری از او در نزدیکی کلیسایش در کوه تابور وجود دارد و همچنین در نقاشی دیواری روی دیوار کلیسایی که در عین کارم طراحی کرده بود، به تصویر کشیده شده است. بارلوزی خود هرگز مدال‌هایش را به گردن نینداخته و از جوایزش صحبت نکرده و هر زمان که ممکن بود مانند یک راهب
صحبت نکرده و هر زمان که ممکن بود مانند یک راهب ساده رفتار می‌کرد. در مورد طرح‌های او، نویسنده معماری، اچ.وی. مورتون نوشت: «آنها به دلیل اصالت و تنوع طراحی‌شان قابل توجه هستند. بارلوزی در سال‌های آینده به عنوان یک نابغه شناخته خواهد شد.»
ماسیمیلیانو فوکساس (؛ زادهٔ ) یک معمار ایتالیایی است. او رئیس استودیو فوکساس با همکاری همسرش، دوریانا ماندرلی فوکساس، است و دفاتری در رم، پاریس و شنژن دارد. زندگی‌نامه. فوکساس در سال ۱۹۴۴ در رم متولد شد؛ پدرش یهودی لیتوانیایی بود در حالی که مادرش کاتولیک و دختر یک پدر فرانسوی و یک مادر اتریشی بود. در آغاز دهه ۱۹۶۰، او برای جورجیو د چیریکو در رم کار می‌کرد. پس از ترک ایتالیا، مدتی برای آرکیگرام در لندن، هنینگ لارسن و یورن اوتزون در کپنهاگ کار کرد. او مدرک معماری خود را در سال ۱۹۶۹ در رم از دانشگاه لا ساپینزا
خود را در سال ۱۹۶۹ در رم از دانشگاه لا ساپینزا دریافت کرد، جایی که اولین دفتر خود را در سال ۱۹۶۷، گرانما، با همکاری همسر اولش آنا ماریا ساکونی افتتاح کرد. از سال ۱۹۸۵ او با همسر دومش، دوریانا ماندرلی، که در سال ۲۰۰۷ در رشته معماری در پاریس فارغ‌التحصیل شد، همکاری داشته است. دفاتر بعدی در پاریس (۱۹۸۹) و وین (۱۹۹۳)، فرانکفورت (۲۰۰۲) و شنژن چین (۲۰۰۸) افتتاح شدند. ترمینال ۳ جدید فرودگاه بین‌المللی شنژن بائوآن، که شرکت او آن را بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ (با پشتیبانی طراحی پارامتریک توسط شرکت مهندسی نیپرز هلبیگ)
طراحی پارامتریک توسط شرکت مهندسی نیپرز هلبیگ) طراحی و ساخته است، نمونه‌ای برجسته از استفاده از طراحی پارامتریک و فناوری‌های تولید در یک ساختمان بزرگ است. فوکساس از دوریانا فوکساس دو دختر داشت: الیزا و لاوینیا. از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ او عضو کمیسیون‌های شهری برلین و سالزبورگ بود. سال‌های زیادی توجه ویژه خود را به مطالعه مشکلات شهری و به ویژه حومه شهرها اختصاص داده است. از ژوئن ۱۹۹۷ او مشاور I.F.A. بود. هیئت مدیره (مؤسسه معماری فرانسه). از ژانویه ۲۰۰۰، او ستون معماری نشریه هفتگی L'Espresso را که توسط برونو زوی
نشریه هفتگی L'Espresso را که توسط برونو زوی تأسیس شده است، می‌نویسد. در سال ۲۰۰۰، او (به طرز طعنه‌آمیزی با توجه به رویه‌اش در استخدام کارآموزان بدون حقوق برای دوره‌های تا دو سال) مدیر هفتمین نمایشگاه بین‌المللی معماری دوسالانه ونیز - «زیبایی‌شناسی کمتر، اخلاق بیشتر» بود. او استاد مدعو در چندین دانشگاه، از جمله مدرسه تخصصی معماری در پاریس و دانشگاه کلمبیا در نیویورک است. در ۶ دسامبر ۲۰۲۱، تابعیت لیتوانیایی فوکساس به او بازگردانده شد.
مکس فابیانی (; – ) یک معمار ایتالیایی بود که در روستای کوبدیلی در نزدیکی شانجل در فلات کارست، شهرستان گوریزیا و گرادیسکا، در اسلوونی امروزی متولد شد. او به همراه سیریل متد کوخ و ایوان وانکاش، سبک معماری جدایی وین (نوعی هنر نو) را در اسلوونی معرفی کردند. زندگی. فابیانی فرزند آنتونیو فابیانی، یک لاتیفوندیست فریولیایی از پائولارو با تبار برگاماسک، و شارلوت فون کوفلر، یک اشراف‌زاده تریستینی با اصالت تیرولی بود. او در یک محیط سه زبانه جهان وطنی بزرگ شد: علاوه بر ایتالیایی، زبان خانواده‌اش، و اسلوونیایی، زبان