payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود با نام‌هایی چون: امیلیو شوبرت، امیلیو پوچی، وینچنزو فردیناندی، روبرتو کاپوچی، خواهران فونتانا، جرمانا ماروچلی، میلا شون، فائوستو سارلی، در حالی که میلان در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی با برچسب‌ها و طراحان جدیدی مانند: والتر آلبینی، آرمانی، انریکو کووری، دولچه اِ گابانا، جان‌فرانکو فرره، رومئو جیلیی، کریتسیا، میسونی، موسکینو، لوچانو سوپرانی، تروساردی و ورساچه، و افتتاح و راه‌اندازی اولین بوتیک‌ها و امپوریاهای خود، پیشتاز بود. تا دهۀ ۱۹۷۰ میلادی، مد ایتالیایی عمدتاً برای افراد ثروتمند و مشهور طراحی می‌شد، کم
عمدتاً برای افراد ثروتمند و مشهور طراحی می‌شد، کم و بیش مانند "«اوت کوتور»" فرانسوی. با این حال در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۸۰ میلادی، مد ایتالیایی شروع به تمرکز بر پوشاک‌آماده مانند: کت، ژاکت، شلوار، پیراهن، پوشاک جین، جامپر و دامن‌کوتاه کرد. میلان برای خریداران مقرون به صرفه‌تر و شیک‌تر شد و فلورانس از موقعیت خود به عنوان پایتخت مد ایتالیا خلع شد و رم جایگزین آن شد که به لطف خلاقیت‌های ولنتینو، فندی، روبرتو کاپوچی، رناتو بالسترا و گاتینونی به عنوان قطب مد در این کشور اهمیت یافت. امروزه میلان و رم پایتخت‌های مد
کشور اهمیت یافت. امروزه میلان و رم پایتخت‌های مد ایتالیا و مراکز بین‌المللی اصلی طراحی مد هستند که با شهرهای دیگر مانند: توکیو، لس آنجلس، لندن، پاریس و نیویورک رقابت می‌کنند. همچنین شهرهای دیگری مانند: ونیز، فلورانس، ناپل، ویچنزا، بولونیا، جنوآ و تورین مراکز مهمی هستند. مناطق خرید اصلی این کشور، محلۀ مد خیابان مونته‌ناپولئونه ( چهارسوی مد) و گالری ویتوریو امانوئله (میلان)، خیابان کوندوتی (رم) و خیابان تورنابونی (فلورانس) هستند. شهرها. مد ایتالیا تحت سلطۀ میلان، رم، و تا حدودی فلورانس است که دو مورد اول در
رم، و تا حدودی فلورانس است که دو مورد اول در ۳۰ پایتخت مد برتر جهان قرار دارند. با این وجود، شهرهای متعدد دیگری نیز وجود دارند که نقش مهمی در مد ایتالیایی دارند. میلان. در سال ۲۰۱۴ میلادی، میلان به عنوان پایتخت مد جهان در نظر گرفته شد (بر اساس فراوانی ذکر شده در رسانه‌های جهانی)، حتی از نیویورک، پاریس، رم و لندن پیشی گرفت. در سال ۲۰۱۱ میلادی، میلان در رتبۀ چهارم پس از لندن، نیویورک و پاریس قرار گرفت. بسیاری از برندهای بزرگ مد ایتالیایی مانند: ولنتینو، ورساچه، پرادا، آرمانی، دولچه اِ گابانا، مارنی، آیس‌برگ،
پرادا، آرمانی، دولچه اِ گابانا، مارنی، آیس‌برگ، میسونی، تروساردی، موسکینو، درک بیکمبرگس، اترو و زنیا در حال حاضر در این شهر مستقر هستند. برچسب‌های مد بین‌المللی نیز فروشگاه‌هایی در میلان دارند، از جمله فروشگاه‌های شاخص ابرکرومبی اند فچ. میلان نیز مانند سایر مراکز بین‌المللی مانند پاریس، لندن و نیویورک دو بار در سال میزبان هفتۀ مد است. منطقۀ مد لوکس اصلیِ میلان، "«کوادریلاترو دلا مدا»" (به معنای واقعی کلمه «چهارسوی مد») است که معتبرترین خیابان‌های خرید شهر (خیابان مونته‌ناپولئونه، خیابان مانتسونی، خیابان
(خیابان مونته‌ناپولئونه، خیابان مانتسونی، خیابان اسپیگا و کورسو ونتسیا) در آن قرار دارند. گالری ویتوریو امانوئله دوم، پیاتسا دل دومو، خیابان دانته و کورسو بوئنوس آیرس از دیگر خیابان‌ها و میدان‌های خرید مهم هستند. فلورانس. فلورانس توسط برخی به عنوان زادگاه و اولین مرکز صنعت مد مدرن (پس از جنگ جهانی دوم) در ایتالیا در نظر گرفته می‌شود. «سوئائه» ( مهمانی‌های عصرانه) فلورانسی در اوایل دهۀ ۱۹۵۰ میلادی که توسط جووانی باتیستا جورجینی سازماندهی شد، رویدادهایی بودند که در آن چندین طراح مشهور ایتالیایی در نمایش‌های
که در آن چندین طراح مشهور ایتالیایی در نمایش‌های گروهی شرکت کردند و ابتدا توجه بین‌المللی را به خود جلب نمودند. فلورانس از سال ۱۹۲۸ میلادی به عنوان خانۀ شرکت مد ایتالیایی سالواتوره فراگامو خدمت کرده است. جانفرانکو لوتی، گوچی، روبرتو کاوالی، ارمانو شروینو، استفانو ریچی، پاتریتسیا پپه، انریکو کووری و امیلیو پوچی نیز تأسیس شدند و بسیاری از آن‌ها هنوز در فلورانس مستقر هستند. دیگر بازیگران اصلی صنعت مد مانند پرادا و شنل دفاتر و فروشگاه‌های بزرگی در فلورانس یا حومۀ آن دارند. اصلی‌ترین خیابان خرید مجلل فلورانس
حومۀ آن دارند. اصلی‌ترین خیابان خرید مجلل فلورانس خیابان تورنابونی است، جایی که خانه‌های مد لوکس و برچسب‌های جواهرات، مانند: آرمانی و بولگاری، بوتیک‌های زیبای خود را دارند. خیابان پاریونه و خیابان روما ( رم) نیز خیابان‌های دیگری هستند که به دلیل فروشگاه‌های مد گران‌ قیمت خود، به خوبی شناخته شده‌اند. رم. رم به‌طور گسترده به عنوان پایتخت مد جهانی شناخته می‌شود. اگرچه به اندازۀ میلان مهم نیست، اما رم چهارمین مرکز مهم جهان برای مد در جهان است، طبق گزارش رصد جهانی زبان در سال ۲۰۰۹ میلادی پس از میلان، نیویورک و
زبان در سال ۲۰۰۹ میلادی پس از میلان، نیویورک و پاریس، و شکست لندن. خانه‌های مد لوکس ایتالیایی و زنجیره‌های جواهرات، مانند: ولنتینو، بولگاری، فندی، لائورا بیاجوتی، گاتینونی و بریونی، فقط مشتی نمونۀ خروار از نام‌هایی هستند که دفتر مرکزی آن‌ها در این شهر هستند یا در آن تأسیس شده‌اند. همچنین، سایر برندهای مهم مانند شنل، پرادا، دولچه اِ گابانا، آرمانی و ورساچه دارای بوتیک‌های لوکس در رم هستند، عمدتاً در امتداد خیابان کوندوتی معتبر و مجلل. هفتۀ مد رم یک نمایشگاه مهم جهانی است. شهرهای دیگر. اگرچه میلان، رم و
مهم جهانی است. شهرهای دیگر. اگرچه میلان، رم و فلورانس معمولاً به عنوان شهرهای پیشرو در مد ایتالیا در نظر گرفته می‌شوند، شهرهای دیگری مانند ونیز، ویچنزا، پراتو، تورین، ناپل و بولونیا نیز مراکز مهم طراحی و صنعت لباس ایتالیایی هستند. ونیز، به عنوان مثال، موطن خانۀ مد ایتالیایی روبرتا دی کامرینو است که در سال ۱۹۴۵ میلادی تأسیس شد. این برند به خاطر کیف‌های‌دستی خود مشهور است و به ویژه با ساخت کیف ایت مرتبط است، نوعی کیف‌دستی که که به دلیل نماد وضعیت آن قابل تشخیص است. برندهایی مانند: مکس مارا و رنگ‌های متحد
است. برندهایی مانند: مکس مارا و رنگ‌های متحد بنتون، علیرغم اینکه برندهای ایتالیایی بزرگی هستند، ولی در میلان، رم یا فلورانس مستقر نیستند، اما دفتر مرکزی اولی در رجو امیلیا، و دومی در پونتسانو ونتو است. دفتر مرکزی هلدینگ ایتالیایی اوتی‌بی که توسط رنتسو روسو، صاحب برندهای مختلف پوشاک‌آماده مانند دیزل و همچنین خانه‌های مدی مانند مارنی، لیبل هلندی ویکتور اُ رولف و میسون مارژیلای بلژیکی نگهداری می‌شود، در حومۀ شهر نزدیک ویچنزا در منطقۀ ونتو قرار دارد. دفتر مرکزی شرکت‌های ایتالیایی چزاره پاچوتی و همچنین تودس
شرکت‌های ایتالیایی چزاره پاچوتی و همچنین تودس متعلق به تاجر، دیگو دلا واله (که کفش‌های لوکس، انواع کالاهای چرمی و همچنین لباس‌هایی با برچسب‌های خود تودس، روژه ویویه، هوگان، فی و برند اسکیاپارلی تولید می‌کند.)، سانتونی و بونتونی در منطقۀ مارکه واقع شده‌اند، یک منطقۀ تولیدی بسیار مهم برای کفش و قطعات چرمی در سواحل دریای آدریاتیک. خانه‌های مد فابیانا فیلیپی و موطن برونلو کوچینلی در منطقۀ اومبریا هستند و برندهای لوکس کیتون و آرمونت اِ بلاینه در ناپل تأسیس شده‌اند که همچنین یکی دیگر از مناطق برجستۀ کشور برای
که همچنین یکی دیگر از مناطق برجستۀ کشور برای تولید پوشاک و اکسسوری (به ویژه کفش و کالاهای چرمی به‌طور کلی در اطراف منطقۀ سولوفرا) است. نمایش‌های مد و نمایشگاه‌ها. هفتۀ مد میلان دو بار در سال پس از هفتۀ مد لندن و پیش از هفتۀ مد پاریس برگزار می‌شود. این هفته به عنوان سومین، از چهار هفتۀ مهم و بین‌المللی جهانیِ مد پوشاک‌آماده در طول تقویمِ به اصطلاح ماه مد برنامه‌ریزی شده است. تاریخ‌ها توسط اتاق ملی مد ایتالیا تعیین می‌شود. برخی از مکان‌هایی که نمایش‌های مد برگزار می‌شود عبارتند از: کاخ سلطنتی میلان، کاخ
برگزار می‌شود عبارتند از: کاخ سلطنتی میلان، کاخ سربلونی، پاویون ویسکونتی، اسپاتسیو دله کاوالریتسه در موزۀ لئوناردو داوینچی و بسیاری دیگر. از دیگر پلت‌فرم‌های برجسته برای مجموعه‌های مردانه و پروژه‌های جدید در صنعت مد، پیتی ایماجینه در فلورانس واقع در فورتتسا دا باسو است، که دو بار در سال برگزار می‌شود.
نظریه شخصیت گروه خونی" یک باور شبه‌علم است که در ژاپن رایج است و بیان می‌کند که سیستم گروه خونی ABO یک فرد پیش‌بینی‌کننده شخصیت، خلق و خو و سازگاری یک فرد با دیگران است. این نظریه عموماً توسط جامعه علمی یک خرافات در نظر گرفته می‌شود." یکی از دلایلی که ژاپن نظریه شاخص شخصیت گروه خونی را توسعه داد، در واکنش به ادعای دانشمند آلمانی امیل فون دانگرن بود که می‌گفت افراد گروه خونی B پست‌تر هستند. این باور عمومی از انتشارات ماساهیکو نومی در دهه ۱۹۷۰ سرچشمه می‌گیرد. اگرچه برخی از فرضیه‌های پزشکی در حمایت از نظریه
اگرچه برخی از فرضیه‌های پزشکی در حمایت از نظریه شخصیت گروه خونی ارائه شده است، جامعه علمی عموماً نظریه‌های شخصیتی گروه خونی را به دلیل فقدان شواهد یا معیارهای قابل آزمایش، به عنوان خرافات یا شبه علم رد می‌کند. اگرچه تحقیقات در مورد ارتباط علی بین گروه خون و شخصیت محدود است، اکثر مطالعات مدرن هیچ ارتباط آماری معنی‌داری بین این دو نشان نمی‌دهند. برخی از مطالعات نشان می‌دهد که رابطه آماری معنی داری بین گروه خونی و شخصیت وجود دارد، اگرچه مشخص نیست که آیا این فقط به دلیل یک پیشگویی خودکام‌بخش است. نمای کلی. طبق
به دلیل یک پیشگویی خودکام‌بخش است. نمای کلی. طبق باور عمومی، افراد دارای گروه خونی A دوستانه و مهربان، افراد دارای گروه B خودجوش و خلاق و افراد دارای گروه O دارای اعتماد به نفس و پرخاشگر هستند. در توسعه منطقی این سیستم، آنهایی که نوع AB دارند ترکیبی از صفات کلیشه ای A و B هستند. تاریخ. این ایده که ویژگی‌های شخصیتی از طریق خون به ارث رسیده‌اند به زمان ارسطو برمی‌گردد. بقراط همچنین به دنبال پیوند دادن شخصیت از نظر بیولوژیکی بود، و صفات را با خلط‌های چهارگانه - خوفناک، بلغمی، وبا، و مالیخولیایی پیوند می‌داد.
- خوفناک، بلغمی، وبا، و مالیخولیایی پیوند می‌داد. در سال ۱۹۲۶، هایاشی هیرانو و تومیتا یاجیما مقاله گروه خونی مرتبط با بیولوژیک" را در "مجله پزشکی ارتش" منتشر کردند. تاکجی فوروکاوا. در سال ۱۹۲۷، تاکجی فوروکاوا، استاد مدرسه معلمان زنان توکیو، مقاله خود را با عنوان «مطالعه خلق و خو از طریق گروه خون» در مجله علمی «پژوهش روان‌شناسی» منتشر کرد. این ایده به‌سرعت با وجود نداشتن اعتبار فوروکاوا در میان مردم ژاپن مطرح شد و دولت نظامی آن زمان مطالعه‌ای را با هدف پرورش سربازان ایده‌آل سفارش داد. در این مطالعه از ۱۰ تا
سربازان ایده‌آل سفارش داد. در این مطالعه از ۱۰ تا ۲۰ نفر برای تحقیق استفاده شد. در نتیجه نمی‌تواند الزامات آماری را برای تعمیم نتایج به جامعه گسترده‌تر برآورده کند. از طرفی فیشر در سال ۱۹۳۴ برای اولین بار آزمون مربع کای را که در حال حاضر بسیار محبوب است، اعلام کرد. چندین محقق گفتند که تفاوت‌های آماری معنی داری در تجزیه و تحلیل کارهای ژاپنی انجام شده در آن زمان پیدا کردند. در مطالعه دیگری، Furukawa توزیع گروه‌های خونی را در بین دو گروه قومی مقایسه کرد: بومیان تایوانها در تایوان و قوم آینو (ژاپن) از هوکایدو.
تایوانها در تایوان و قوم آینو (ژاپن) از هوکایدو. به نظر می‌رسد انگیزه او برای مطالعه از یک حادثه سیاسی ناشی شده باشد: پس از اشغال تایوان توسط ژاپنی‌ها به دنبال نخستین جنگ چین و ژاپن، ساکنان سرسخت در برابر اشغالگران خود مقاومت کردند. شورش‌های سال‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۳۱ منجر به کشته شدن صدها شهرک‌نشین ژاپنی شد. هدف از مطالعات فوروکاوا «نفوذ در ماهیت ویژگی‌های نژادی تایوانی‌هایی بود که اخیراً شورش کرده‌اند و رفتار بی‌رحمانه‌ای داشتند.» بر اساس یافته‌ها مبنی بر اینکه ۴۱٫۲ درصد از نمونه‌های تایوانی دارای گروه خونی O
۴۱٫۲ درصد از نمونه‌های تایوانی دارای گروه خونی O بودند، فوروکاوا فرض کرد که سرکشی تایوانی‌ها ژنتیکی است. استدلال او با این واقعیت پشتیبانی می‌شود که در میان آینوها، که خلق و خوی آنها مطیع توصیف می‌شد، تنها ۲۳٫۸٪ از آنها نوع O هستند. در نتیجه، فوروکاوا پیشنهاد کرد که ژاپنی‌ها باید ازدواج‌های مختلط با تایوانی‌ها را افزایش دهند تا تعداد تایوانی‌های دارای گروه خونی O را کاهش دهند.
گیورجیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
یک بازی پرشی توسعه‌یافته توسط سونیک تیم و دیمپس می‌باشد که به‌عنوان بخشی از "مجموعهٔ سونیک خارپشت" برای نینتندو دی‌اس منتشر گردیده‌است. این بازی در ۱۵ نوامبر سال ۲۰۰۵ در آمریکای شمالی، در ۱۸ نوامبر در مناطق پال و در ۲۳ نوامبر در ژاپن منتشر گردید.
ساقاتلیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
بوسوزوکو ، یک خرده‌فرهنگ جوانان ژاپنی مرتبط با موتورسیکلت‌های سفارشی است. اولین ظهور این نوع باشگاه موتورسواری یاغی در دهه ۱۹۵۰ بود. محبوبیت در طول دهه ۱۹۸۰ افزایش یافت و در سال ۱۹۸۲ به ۴۲۵۱۰ عضو رسید. تعداد آنها به‌طور چشمگیری در دهه ۲۰۰۰ با کمتر از ۷۲۹۷ عضو در سال ۲۰۱۲ کاهش یافت. بعداً، در سال ۲۰۲۰، یک موتورسواری بوسوزوکو که قبلاً هزاران عضو را جذب می‌کرد، تنها ۵۳ عضو داشت و پلیس اعلام کرد که مدت زیادی است که مجبور نشده‌اند که تعدادی از این افراد را دستگیر کنند. سبک بوسوزوکو به‌طور سنتی شامل لباس
دستگیر کنند. سبک بوسوزوکو به‌طور سنتی شامل لباس کاریکسره‌هایی شبیه به کارگران یدی یا ژاکت‌های نظامی چرمی با شلوار گشاد و چکمه‌های بلند است. این یونیفرم به لباس حمله ویژه معروف شد و اغلب با شعارهای کانجی مزین می‌شود. لوازم جانبی معمولی این یونیفرم عبارتند از ، ماسک‌های جراحی و تکه‌هایی که پرچم آفتاب تابان را نشان می‌دهند. اعضای بوسوزوکو به دلیل استفاده از موتورسیکلت جاده ژاپنی و اضافه کردن تغییراتی مانند فیرینگ، میله‌های دستگیره بلند شده به سمت داخل، صندلی بزرگ شناخته می‌شوند. پشت، کارهای رنگ آمیزی
صندلی بزرگ شناخته می‌شوند. پشت، کارهای رنگ آمیزی فوق‌العاده، و صدا خفه کن‌های اصلاح شده. سبک‌های بوسوزوکو از هلی کوپتر، گریزر و تدی پسر الهام گرفته شده است. تاریخ. بوسوزوکو ابتدا به‌عنوان گروه‌های بازگشته جنگ جهانی دوم جانبازان آغاز شد. خرده فرهنگ نافرمان در دهه ۱۹۵۰ زمانی که خلبانان جوان از جنگ جهانی دوم برگشتند، به وجود آمد. بسیاری از کهنه سربازان پس از جنگ برای سازگاری مجدد با جامعه با مشکل مواجه شدند و برخی از آنها به ساخت اتومبیل‌های سفارشی و فعالیت‌های گروهی در خیابان‌های شهر روی آوردند تا سطح
گروهی در خیابان‌های شهر روی آوردند تا سطح آدرنالین خود را پایین بیاورند. این بوسوزوکو اولیه از فرهنگ گریزر (خرده فرهنگ) آمریکایی و فیلم‌های غربی وارداتی الهام گرفتند. بوسوزوکو به دلیل شباهت‌های فراوانش به فرهنگ قدیمی موتورسواری آمریکایی معروف شد. بسیاری از افراد جوان تر این سبک زندگی را بسیار جذاب می‌دیدند، به ویژه افراد به حاشیه رانده شده که به دنبال تغییر هستند. در نهایت، این جوانان هویت را به دست گرفتند و پایه و اساس بوسوزوکو مدرن شدند. پس از اوج دهه ۱۹۸۰، اعداد به آرامی شروع به کاهش کردند. گزارش شده
اعداد به آرامی شروع به کاهش کردند. گزارش شده است که در دهه ۱۹۹۰ حدود ۲۸۰۰۰ بوسوزوکو در سراسر کشور پراکنده شده بود. در سال ۲۰۰۴، دولت ژاپن قانون ترافیک جاده ای اصلاح شده‌ای را تصویب کرد که به پلیس قدرت بیشتری برای دستگیری موتور سوارانی که به صورت گروهی بی احتیاط سوار موتور می‌شدند و می‌راندند، تصویب کرد. با افزایش دستگیری‌ها و پیگردهای قانونی، مشارکت بوسوزوکو به سرعت کاهش یافت. در سال ۲۰۱۰، پلیس گزارش داد که روند جدید در بین بوسوزوکوها این بود که با هم در گروه‌های بسیار کوچک‌تر سوار شوند و به جای
هم در گروه‌های بسیار کوچک‌تر سوار شوند و به جای موتورسیکلت‌های اصلاح‌شده، اسکوتر سوار شوند. استان آیچی دارای بیشترین تعداد سوارکار گزارش شده است و پس از آن توکیو، اوساکا، ایباراکی و فوکوئوکا قرار دارند. تا سال ۲۰۱۵، تنها ۶۷۷۱ مورد بوسوزوکو در سراسر ژاپن فعال گزارش شده است. در سال ۲۰۱۳، آژانس پلیس ملی باندهای موتور سوار بوسوزوکو را مجدداً به عنوان سازمان‌های «شبه-یاکوزا» طبقه‌بندی کرد. ویژگی. بوسوزوکوها معمولاً بین ۱۶ تا ۲۰ سال سن دارند. آنها به دلیل سبک خود که به شدت از گریزر (خرده فرهنگ) در ایالات متحده
که به شدت از گریزر (خرده فرهنگ) در ایالات متحده تقلید می‌کند، شناخته شده‌اند. این شامل مدل موی سبک پامپادور، یونیفرم‌های توکو-فوکو است که اغلب لباس‌های سرهنگی اصلاح‌شده و گلدوزی شده، با الهام از لباس‌هایی که کارگران یدی در دوران جنگ جهانی دوم می‌پوشیدند، شلوار گشاد و چکمه‌های نظامی بود. توکّو فوکو اغلب با شعارهای مختلف و طرح‌های بزرگ و پیچیده گلدوزی می‌شدند. آنها برای بسیاری به عنوان یک نماد وضعیت در نظر گرفته می‌شدند، که هم نماد غرور و هم قدرت آنها بود.
یک بازی پرشی توسعه‌یافته توسط سونیک تیم و دیمپس می‌باشد که توسط سگا در سال ۲۰۰۷ برای نینتندو دی‌اس منتشر گردید. "سونیک راش ادونچر" دنبالهٔ "سونیک راش" می‌باشد و داستان آن سونیک خارپشت و تیلز را دنبال می‌کند که به یک بعد موازی تلپورت شده‌اند و درحالی که با گروهی از ربات‌های دزد دریایی به مبارزه پرداخته‌اند از بلیز گربه طلب کمک می‌کنند.
فرمانداری کل بلوچستان واحدی از تقسیمات پیشین کشوری ایران در تغییرات تدریجی استان‌های دهگانه بود که به استناد تبصره ماده ۲ قانون ۱۳۱۶ در سال ۱۳۲۶ به وجود آمد. در این دوره برای اولین بار پدیده جدیدی تحت عنوان «فرمانداری کل یا فرمانداری» در تاریخ در ۱۳۲۶/۲/۲۶ طی تصویب «فرمانداری کل بلوچستان» که شامل استان سیستان و بلوچستان فعلی می‌شد توسط هیئت وزیران تصویب و از استان هشتم (کرمان و بلوچستان) جدا و ایجاد گشت. ابتدا در ۱۳۲۶/۲/۲۶ تصویب شد که حوزهٔ بلوچستان مرکب از ۳ فرمانداری تابعه سراوان، ایرانشهر و چابهار به
از ۳ فرمانداری تابعه سراوان، ایرانشهر و چابهار به مرکزیت زاهدان تحت نظر یک مأمور عالی‌رتبه به نام والی از طرف مرکز (تهران) اداره شوند. در ابتدا این نوع تقسیم، یعنی فرمانداری مستقل از استانداری بود، امری که مشخص نیست هیئت وزیران بر چه اساسی دست به تأسیس فرمانداری زدند اما در تاریخ ۱۳۲۶/۵/۳۱ ماده ۲ مصوبه تغییر کرد و به جای کلمه «والی» عبارت «فرماندار کل» که هم ردیف با «استاندار» است قرار گرفت. بدین ترتیب واحدهای استان با فرمانداری کل برابر بود و توسط استاندار یا فرماندار کل اداره می‌شد. ضمن آنکه در پی تغییر
یا فرماندار کل اداره می‌شد. ضمن آنکه در پی تغییر مصوبه ماده ۲ مورخه ۱۳۲۶/۵/۳۱، زابل از استان نهم جدا و به «فرمانداری کل بلوچستان» الحاق شد. در سال ۱۳۲۹ کلمه «کل» از کنار فرمانداری حذف شد اما «فرمانداری بلوچستان» تا ۱۳۳۶ به قوت خود باقی ماند. در سال ۱۳۳۶ واحد «فرمانداری کل بلوچستان» تبدیل به «استان بلوچستان و سیستان» شد و احتمالاً در اواخر دوره پهلوی یا اوایل دوره جمهوری اسلامی «استان بلوچستان و سیستان» به «استان سیستان و بلوچستان» تغییر نام داده شد. پس از تبدیل واحد فرمانداری کل به استان، گاهی در برخی
از تبدیل واحد فرمانداری کل به استان، گاهی در برخی منابع و امورات دولتی استان بلوچستان نیز مورد استفاده قرار می گرفت. تبدیل به استان بلوچستان و سیستان. تبدیل فرمانداری کل به استان. در سال ۱۳۳۶/۷/۲۹ واحد «فرمانداری کل بلوچستان» به «استان بلوچستان و سیستان» تبدیل و تا اواخر دوره پهلوی یا اوایل دوره جمهوری اسلامی باقی ماند. تقسیمات سال ۱۳۴۴ کشور. در سال ۱۳۴۴ شمسی کشور ایران به ۱۳ استان و ۸ فرمانداری تقسیم شد که عبارت بودند از: ۱۳ استان شامل: ۱-استان تهران ۲-استان گیلان ۳-استان مازندران ۴-استان آذربایجان شرقی
گیلان ۳-استان مازندران ۴-استان آذربایجان شرقی ۵-استان آذربایجان غربی ۶-استان کرمانشاهان ۷-استان خوزستان ۸استان فارس ۹-استان کرمان ۱۰-استان خراسان ۱۱-استان اصفهان ۱۲-استان بلوچستان و سیستان ۱۳-استان کردستان ۸ فرمانداری کل شامل: ۱-فرمانداری کل بنادر و جزایر بحر عمان ۲-فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج فارس ۳-فرمانداری کل چهارمحال و بختیاری ۴-فرمانداری کل بویراحمد سردسیر کهگیلویه ۵-فرمانداری کل سمنان ۶-فرمانداری کل همدان، ۷-فرمانداری کل لرستان ۸-فرمانداری کل ایلام و پشتکوه تغییر نام به استان سیستان و بلوچستان.
و پشتکوه تغییر نام به استان سیستان و بلوچستان. احتمالاً در اواخر دوره پهلوی یا اوایل دوره جمهوری اسلامی «استان بلوچستان و سیستان» تبدیل به «استان سیستان و بلوچستان» فعلی می‌شود.
کارگران یدی در ژاپن ، طبق سرشماری سال ۱۹۹۵، کارگران یقه آبی بخش بسیار زیادی از نیروی کار در ژاپن را تشکیل می‌دهند، با ۳۰٫۱٪ از افراد شاغل ۱۵ ساله و بالاتر بر اساس داده‌های سرشماری سال ۱۹۹۵ به عنوان «صنعتگر، معدن، تولید و ساخت و ساز و کارگر» کار می‌کنند. کلاس کارگران یدی شامل کارگران عادی، دارای مهارت خاص و پاره وقت، و همچنین تعداد زیادی از کارگران خارجی، همه با برنامه‌های کاری و مزایای شغلی متفاوت است. کارگران کارخانه در ژاپن. تاریخچه صنعتی شدن. اکثر مردم ژاپن قبل از بازسازی می‌جی در صنعت کشاورزی کار
ژاپن قبل از بازسازی می‌جی در صنعت کشاورزی کار می‌کردند (تقریباً ۷۰ تا ۸۰ درصد) و اگرچه نمونه‌هایی از تولید سازمان‌یافته در جوامع ژاپنی وجود داشت، فقدان فناوری و سرمایه مدرن مانع از کار کارخانه‌های صنعتی شد. در مقیاس بزرگ در حال ظهور بود. کارگران یدی زمانی که دوره میجی صنعتی شدن را پیش می‌برد، به طبقه قابل توجهی تبدیل شدند. دولت تازه اصلاح شده روی ایجاد کارخانه‌ها سرمایه‌گذاری کرد و آنها را به گروه‌های بازرگانی فروخت که به گسترش صنعت و ایجاد رشد اقتصادی کمک کردند. در ابتدا، این کارگران کارخانه متشکل از
کمک کردند. در ابتدا، این کارگران کارخانه متشکل از مردان و زنان جوان (نه اول زاده‌ها) بودند که از جوامع کشاورزی می‌آمدند. شروع جنگ روسیه و ژاپن، و سپس جنگ جهانی اول، منجر به افزایش تولید کارخانه‌های ژاپنی برای تجهیزات نظامی شد و در نتیجه کارگران یدی بیشتری به کار گرفته شدند. در این دوره، تعداد کارگران مرد دائمی در صنعت از همتایان زن خود بیشتر شد. نیروی کار بزرگتر کارخانه صدای بیشتری به این کارگران داد و توجه به مسائل کارگری مانند دستمزد پایین و عدم آموزش را جلب کرد. برای کاهش گردش نیروی کار، کارفرمایان در
جلب کرد. برای کاهش گردش نیروی کار، کارفرمایان در شرکت‌های بزرگ استانداردهای بهتری را القا کردند که قبلاً فقط در دسترس کارکنان کارکنان دفتری (کارگر یقه‌سفید) بود، مانند افزایش دستمزد و فرصت‌های آموزش شغلی برای کارگران یدی مرد، و افزودن امکانات رفاهی برای استفاده آنها. جنگ جهانی دوم به تقویت فرایند صنعتی شدن ژاپن ادامه داد، اگرچه آتش‌بس در سال ۱۹۴۵ باعث شد بسیاری از کارگران کارخانه اخراج شوند که تا حدی منجر به موج قوی اتحادیه‌گرایی کارگری در ژاپن شد. حمایت از اتحادیه کارگری به ایجاد شرایط کاری بهتر برای
از اتحادیه کارگری به ایجاد شرایط کاری بهتر برای کارگران کارخانه‌های یقه آبی پس از جنگ جهانی دوم و همچنین ایجاد رشد اقتصادی قابل توجه کمک کرد. موقعیت اجتماعی. در گذشته، معمول بود که کارگران کارخانه فقط تحصیلات اجباری را گذرانده باشند (۶ سال دبستان و ۳ سال دبیرستان)، اما در اواخر دهه ۱۹۶۰ شرکت‌های بزرگ بیشتری به دلیل جوان بودن به تحصیلات دبیرستانی برای استخدام نیاز داشتند. مردم بیشتر به ادامه تحصیل علاقه‌مند می‌شوند. دبیرستان‌های صنعتی در ژاپن یکی از محبوب‌ترین انواع دبیرستان‌های حرفه ای را تشکیل می‌دهند که
انواع دبیرستان‌های حرفه ای را تشکیل می‌دهند که توسط کارگران مشتاق یقه آبی، با این حال مهارت‌های خاص شغل هنوز عمدتاً توسط خود شرکت‌ها آموزش داده می‌شود، در حالی که مدارس عمدتاً بر توسعه عمومی تمرکز دارند. هنگامی که کارخانه‌ها برای اولین بار معرفی شدند، یک سیستم پرداخت بر اساس ارشدیت ایجاد شد، البته فقط برای کارکنان کارکنان. در اواخر قرن بیستم، رشد صنعت و افزایش سودآوری به نیروی کار بیشتری نیاز داشت، بنابراین سیستم پرداخت مبتنی بر سنوات به کارگران یدی نیز گسترش یافت، بنابراین کارگران جوان دستمزد کمتری دریافت
یافت، بنابراین کارگران جوان دستمزد کمتری دریافت می‌کنند در حالی که به کارگران مسن‌تر که انتظار می‌رود به زودی بازنشسته، بیش از حد پرداخت می‌شود. کارگران غیرعادی، پاره وقت یا خارجی در کارخانه‌ها، علیرغم اینکه در سال‌های اخیر به بخش بزرگی از بازار کار ژاپن تبدیل شده‌اند، در همان ساختار حقوق قرار نمی‌گیرند.
گالویان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
تتسزو ایواموتو (; – ) فرد نظامی اهل ژاپن بود. یکی از برترین خلبانان در میان خلبانان جنگنده خدمات هوایی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن (IJNAS) بود. او در سال ۱۹۳۴ وارد نیروی دریایی امپراتوری ژاپن شد و آموزش خلبانی را در دسامبر ۱۹۳۶ به پایان رساند. اولین نبرد او بر سر چین در اوایل سال ۱۹۳۸ رخ داد. او به عنوان یکی از برترین آسهای امپراتوری ژاپن در طول جنگ جهانی دوم ظاهر شد که با حداقل ۸۰ پیروزی هوایی از جمله ۱۴ پیروزی در چین شناخته شد. متعاقباً، او میتسوبیشی زیروها را از ناو هواپیمابر «ناو هواپیمابر ژاپنی
زیروها را از ناو هواپیمابر «ناو هواپیمابر ژاپنی زوئیکاکو» از دسامبر ۱۹۴۱ تا مه ۱۹۴۲، از جمله در نبرد دریای مرجان پرواز کرد. ایواموتو هواپیماهای خود را با علامت پیروزیها از ساکورا گل تزئین کرد، با یک گل تک شکوفه یا دو شکوفه که به ترتیب به هواپیمای سرنگون شده دشمن هواگرد جنگنده یا بمب‌افکن اشاره دارد. در اواخر سال ۱۹۴۳، گروه هوایی ایواموتو به رابائول فرستاده شد که نتیجه آن سه ماه نبرد هوایی علیه حملات هوایی متفقین بود. مأموریت‌های بعدی تالاب چوک در جزایر کارولین و فیلیپین بودند که در اکتبر ۱۹۴۴ به عنوان
کارولین و فیلیپین بودند که در اکتبر ۱۹۴۴ به عنوان پرچمدار منصوب شد. پس از تخلیه فیلیپین، ایواموتو در دفاع خانگی خدمت کرد و خلبانان کامی‌کازه را آموزش داد. در نتیجه استفاده ژاپنی‌ها از شیوه‌های دریایی بریتانیا، سیستم امتیازدهی خدمات هوایی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بر اساس سیستمی بود که نیروی دریایی سلطنتی و نیروی هوایی سلطنتی (RAF) از جنگ جهانی اول تا جنگ جهانی دوم اتخاذ کردند. این سیستم با سیستم امتیاز دهی که در طول جنگ جهانی دوم توسط برخی کشورها استفاده می‌شد متفاوت بود. تحقیقاتی که توسط دانشگاهیان به
می‌شد متفاوت بود. تحقیقاتی که توسط دانشگاهیان به نام‌های ایزاوا و هاتا در سال ۱۹۷۱ انجام شد، امتیاز او را حدود ۸۰ یا بیشتر از ۸۷ تخمین زد. در دسامبر ۱۹۹۳، ایزاوا نوشت که ایواموتو «عملاً» برترین آس در خدمات هوایی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بود. تا اواسط سال ۱۹۴۴، تنها دو خلبان جنگنده خدمات هوایی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن باقی مانده بودند که بیش از ۱۰۰ پیروزی را به دست آوردند. بسته به مجموع‌های مختلف ذکر شده، تتسوزو ایواموتو یا هیرویوشی نیشیزاوا برترین تک خال ژاپن بود. ایواموتو به عنوان رهبر Chūtai (شرکت
خال ژاپن بود. ایواموتو به عنوان رهبر Chūtai (شرکت پرواز، اسکادران ۸ تا ۱۶ جنگنده) شناخته می‌شد. ایواموتو یکی از معدود بازماندگان خدمات هوایی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن در اوایل جنگ جهانی دوم بود. او بر سر اقیانوس هند و اقیانوس آرام از شمال تا جنوب جنگید و حتی در ماه‌های آخر جنگ به آموزش خلبانان جوان پرداخت. مانند بسیاری از کهنه سربازان ژاپنی، ایواموتو نیز پس از جنگ دچار افسردگی شده است. دفتر خاطرات او پس از مرگش با ادعای نابودی ۲۰۲ هواپیمای متفقین پیدا شد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بادبادک طلایی و
همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بادبادک طلایی و نشان خورشید فروزان شده است. اوایل زندگی. تتسوزو سومین پسر خانواده ایواموتو بود. او در ۱۵ ژوئن ۱۹۱۶ در یک شهر مرزی، بخش جنوبی کارافوتو به دنیا آمد، سپس در ساپورو، هوکایدو، ژاپن بزرگ شد. او در دوران دبستان از اسکی لذت می‌برد. زمانی که او در ساپورو زندگی می‌کرد، پدرش یک افسر ارشد پلیس بود. هنگامی که او ۱۳ ساله بود، پدرش بازنشسته شد و تتسوزو با خانواده اش به زادگاه پدرش، ماسودا، استان شیمانه نقل مکان کرد. او در دبیرستان کشاورزی و جنگلداری استان ماسودا تحصیل کرد.
کشاورزی و جنگلداری استان ماسودا تحصیل کرد. موضوعات مورد علاقه او در مدرسه ریاضیات و هندسه بود. در این دروس، او همیشه در گزارش مدرسه خود نمره "A" می‌گرفت. او پسری فعال و زیرک بود. او به عنوان نوازنده ترومپت به گروه موسیقی برنج مدرسه ای پیوست. یکی دیگر از سرگرمی‌هایش پرورش گیاهان و گل‌ها بود. او در فصل ماهیگیری به ماهیگیران محلی کمک می‌کرد، صبح زود به ساحل شنی می‌رفت و ماهی‌ها را به داخل تور می‌برد. او گاهی در بحث و گفتگو با معلمان خود صحبت می‌کرد که برای دانش آموز مدرسه ای در ژاپن قبل از جنگ بسیار بی‌ادبانه