payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پاریس نقل مکان کرد و در آنجا با معلمانی مانند لیو استاتس، لوبوف یگورووا، اولگا پرئوبراژنسکایا و ماتیلده کششینسکا آموزش دید. حرفهٔ رقص. ساسون در سال ۱۹۵۲ در گروه بزرگ باله مارکی دو کوواس در پاریس شروع به رقصیدن در ملاء عام کرد و تا سال ۱۹۵۵ در آنجا ماند. پس از آن، او در بسیاری از شهرهای ایالات متحده آمریکا در کنار هنرمندانی چون رودلف نوریف رقصید و به سان فرانسیسکو بازگشت تا با گروه باله هنری سان فرانسیسکو برقصد. در سال ۱۹۵۶ او در باله دولتی برلین به رقص باله‌اش ادامه داد تا اینکه در سن ۳۳ سالگی هنگام رقصیدن
ادامه داد تا اینکه در سن ۳۳ سالگی هنگام رقصیدن دچار حادثه شد که در نهایت منجر به بازنشستگی او شد. حرفهٔ مربیگری و آموزش رقص. پدر ساسون آکادمی باله را در پلاک ۲۱۲۱ خیابان مارکت در سان فرانسیسکو در سال ۱۹۵۳ تأسیس کرد تا کلاس‌های آموزشی حرفه‌ای را برای کودکان، بزرگسالان و دانش آموزانی که خود را برای مسابقات حرفه‌ای آماده می‌شوند و همچنین سایر علاقمندان ارائه دهد. نخستین کارگردانان هنری این گروه که در ابتدا با نام «گروه هنری باله پاسفیک» شناخته می‌شد، گی‌یرمو دل اورو و کارولین پارکس بودند. در سال ۱۹۵۸، آلن
دل اورو و کارولین پارکس بودند. در سال ۱۹۵۸، آلن هوارد، رقصنده اصلی «گروه باله روسی مونت کارلو» کارگردان هنری این گروه شد. هنگامی که ساسون از رقص بازنشسته شد، به سان فرانسیسکو بازگشت و تا سال ۱۹۸۹ این آکادمی را اداره کرد تا هنگامی که این گروه فروخته و واگذار شد. او سپس تا سال ۱۹۹۷ به عنوان معاون مدیر خدمت کرد. از جمله شاگردان او، ناتالیا ماکارووا، پس از تولد فرزند ماکارووا و کیرا نیکولز بودند. ساسون تنها در سان فرانسیسکو فعالیت نمی‌کرد: او همچنین مستر کلاس‌هایی را برای باله سینسیناتی و باله بوستون برگزار
را برای باله سینسیناتی و باله بوستون برگزار کرد. او در سال ۱۹۸۴ در فیلم "انگیزه" نقش یک معلم باله را بازی کرد. کتاب. ساسون در سال ۲۰۱۳ زندگی‌نامه ای به نام "تکریم" منتشر کرد. زندگی شخصی. ساسون در اوت ۱۹۸۳ با جان رولند آپتون، یک شراب‌ساز، ازدواج کرد.
صنم نراقی اندرلینی، (۲۹ اکتبر ۱۹۶۷) دارای نشان امپراتوری بریتانیا MBE نویسنده بریتانیایی-ایرانی و بنیان‌گذار و مدیر اجرایی شبکه بین‌المللی اقدام جامعه مدنی (ICAN) است. او یک استراتژیست صلح است که تمرکز فعالیتش روی درگیری‌ها، بحران‌ها و افراط گرایی خشونت‌آمیز کار است و به عنوان مشاور سازمان ملل متحد در مورد موضوع زنان و درگیری‌ها فعالیت می‌کند. نراقی آندرلینی در دسامبر ۲۰۱۹ به عنوان مدیر مرکز زنان، صلح و امنیت به LSE پیوست. دوران اولیه زندگی و تحصیل. نراقی آندرلینی در ایران متولد شد و تا شش سالگی در مدرسه
آندرلینی در ایران متولد شد و تا شش سالگی در مدرسه آمریکایی‌ها تحصیل کرد. او در یازده سالگی به لندن نقل مکان کرد و در مدرسه دخترانه کوبهام هال تحصیل کرد. وی مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه آکسفورد بروکس و مدرک کارشناسی ارشد را در انسان‌شناسی اجتماعی از دانشگاه کمبریج دریافت کرد. او به چهار زبان صحبت می‌کند و دختران دوقلو همسان دارد. ستاره فرمانفرمائیان، نویسنده کتاب "دختران ایرانی" و بنیان‌گذار مددکاری اجتماعی در ایران، عمه مادری او بود. زندگی شغلی. نراقی آندرلینی در سال ۲۰۰۰، از رهبران جامعه مدنی و
آندرلینی در سال ۲۰۰۰، از رهبران جامعه مدنی و تهیه‌کننده قطعنامه ۱۳۲۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد در مورد زنان، صلح و امنیت بود. در سال ۲۰۱۱ او اولین کارشناس ارشد در مورد جنسیت و عضو تیم پشتیبان میانجیگری سازمان ملل بود که در سومالی، لیبی و سوریه کار می‌کرد. در سال ۲۰۱۴ ICAN و UN Women میزبان اولین انجمن صلح بهتر برای بررسی مشارکت زنان در روند صلح‌های جاری بودند. این منجر به توسعه ابتکار صلح بهتر (BPI) و ابزار صلح بهتر ICAN شد. تحت رهبری نراقی آندرلینی، ICAN صندوق صلح نوآورانه (IPF) را ایجاد کرده است - یک
صندوق صلح نوآورانه (IPF) را ایجاد کرده است - یک صندوق شامل چند اهداکننده برای هدایت منابع به سازمان‌های صلح‌ساز تحت رهبری زنان. او تقریباً به مدت سه سال تا ۲۰۱۸ به عنوان عضو هیئت مدیره شورای ملی ایرانیان آمریکایی (NIAC) خدمت کرد. همچنین قبلاً در لندن در مؤسسه خیریه بین‌المللی هشدار (لندن) و انجمن اقدام اولیه و هشدار اولیه (لندن) پست‌هایی داشت و مدیر کمیسیون سیاست‌گذاری زنان برای صلح زنان در واشینگتن دی سی بود. فعالیت او در مورد جنسیت و ارتباط او را با زنان فعال صلح در سریلانکا، نپال و لیبریا برای صندوق
فعال صلح در سریلانکا، نپال و لیبریا برای صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، برنامه عمران ملل متحد و زنان سازمان ملل متحد بوده است. او عضو هیئت رئیسه برنامه اقدام ملی بریتانیا در مورد زنان، صلح و امنیت، هیئت کارشناسان مشترک المنافع در CVE و شورای مشورتی جامعه مدنی برنامه توسعه ملل متحد بوده است. نظرات او در مورد زنان مذاکره کننده صلح در اکتبر ۲۰۲۰ در نیویورک تایمز منتشر شد. کتاب‌ها. کتاب «زنان صلح را می‌سازند، چه می‌کنند چرا مهم است» نوشته نراقی آندرلینی در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. او با کومار روپسینگه، کتاب "جنگ‌های
منتشر شد. او با کومار روپسینگه، کتاب "جنگ‌های داخلی، صلح داخلی: مقدمه ای بر حل و فصل منازعات"، "آنچه زنان می‌گویند: مشارکت و قطعنامه 1325" (ICAN/MIT)، و مقالاتی برای OpenDemocracy, Foreign Policy, The Guardian, Ms. Magazine, Foreign Affairs، و بسیاری دیگر است. نوشته‌های او توسط نویسندگان دیگری که در مورد تضاد و جنسیت می‌نویسند استفاده شده است.
مرحله حذفی چلنج لیگ آسیا ۲۵–۲۰۲۴ از ۵ مارس تا ۱۰ مه ۲۰۲۵ برگزار خواهد شد. در مجموع ۸ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان چلنج لیگ آسیا ۲۵–۲۰۲۴ با یکدیگر رقابت خواهند کرد. فرمت. در مرحله حذفی، ۸ تیم به صورت تک‌حذفی به مصاف هم خواهند رفت. هر مسابقه به صورت دو بازی رفت و برگشت انجام می‌شود، به جز فینال که به صورت تک‌بازی برگزار می‌شود. در صورت لزوم از وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می‌شود (قانون گلهای خارج از خانه لغو شده است). یک‌چهارم نهایی. !colspan=5|منطقه غرب !colspan=5|منطقه شرق منطقه
!colspan=5|منطقه غرب !colspan=5|منطقه شرق منطقه غرب. ---- منطقه شرق. ---- نیمه نهایی. !colspan=5|منطقه غرب !colspan=5|منطقه شرق
جیزلا کاچالانتسا (؛ – ) رقصنده باله ایتالیایی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۸ تا ۱۹۵۳ میلادی فعال بود و در نمایش‌ها، اپراها و فیلم‌های مختلفی نقش‌آفرینی کرد. او باله را زیر نظر معلم ایتالیایی جووانی رزی و سپس با رقصنده باله انریکو چکتی در لا اسکالا در میلان ایتالیا آموخت. کاچالانتسا با طراح رقص اهل وین آلبرتینا راش و با گروه رقص «مدرسه باله آمریکایی»، «گروه اپرای نوین» و «گروه باله سانفرانسیسکو» که بعدها خودش مدرس و مربی آنجا شد، برنامه‌هایی اجرا کرد. زندگی‌نامه. جیزلا کاچالانتسا در ۱۷
اجرا کرد. زندگی‌نامه. جیزلا کاچالانتسا در ۱۷ سپتامبر ۱۹۱۴ از پدر و مادری ایتالیایی-آمریکایی در سن دیگو به دنیا آمد. او باله را زیر نظر معلم ایتالیایی جووانی رُسی آموخت که به او توصیه کرد به میلان ایتالیا برود و تحصیلات خود را در آنجا ادامه دهد. در سال ۱۹۲۵، کاچالانتسا برای فراگیری دوره‌های پیشرفته در باله به لا اسکالا معرفی شد. در طول دوره سه ساله تحصیل خود در این مرکز اپرا، او در پایان سال در امتحانات نهایی خود موفق به کسب هر سه مدال برنز، نقره و طلا شد. استعداد هنری کاچالانتسا توجه رقصنده باله انریکو
استعداد هنری کاچالانتسا توجه رقصنده باله انریکو چکتی را چنان به خود جلب کرد که او سال‌های آخر خود را صرف بهبود توانایی کاچالانتسا کرد و پس از کسب مجوز و آمرزش پاپ در مراسم تأیید کاچالانتسا، او را دخترخوانده خود کرد. کاچالانتسا در سال ۱۹۲۸ به ایالات متحده آمریکا بازگشت. انریکو چکتی او را تشویق کرد که به جای پیروی از برخی معلمان آمریکایی که او آنها را بی کفایت می‌دانست، همان روال همیشگی خود را ادامه دهد. کاچالانتسا با طراح رقص اهل وین آلبرتینا راش که حوزه‌های مختلفی چون باله، موزیکال و وُدویل فعال بود، طی یک
مختلفی چون باله، موزیکال و وُدویل فعال بود، طی یک قراردادی سه ساله همکاری کرد. او در گروه‌های رقص راش به نقاط مختلف ایالات متحده سفر کرد. این سفر شامل اجراهایی در مراکز وُدویل، در پیش‌گفتارهای سینمایی، سالن نمایش چینی گرامن و تالار موسیقی رادیو سیتی بود. کاچالانتسا پنج بار در روز در تالار موسیقی رادیو سیتی برنامه اجرا می‌کرد و هنرمند اوکراینی و رقصنده باله سرژ لیفار او را متقاعد کرد که در آزمون گزینش هنرمند در مدرسه جدیدی که توسط جرج بلنچین اداره می‌شد، شرکت کند. او بلافاصله بورسیه تحصیلی «مدرسه باله
شرکت کند. او بلافاصله بورسیه تحصیلی «مدرسه باله آمریکایی» را دریافت کرد و با آموزش‌هایی که از انریکو چکتی دریافت کرده بود، هیئت علمی را تحت تأثیر قرار داد. کاچالانتسا در سال ۱۹۳۴ به عضویت گروه مربیان این مدرسه درآمد و در شهرهای بزرگ ایالات متحده آمریکا برنامه‌هایی اجرا کرد. او زیر نظر جرج بلنچین در باله‌های "سرناد" در سال ۱۹۳۴، "بوسهٔ پری" در سال ۱۹۳۷، هنرنمایی کرد و بالرین دوم در نخستین نمایش "باله امپریال" در سال ۱۹۴۱ تحت نظارت «گروه اپرای نوین» و رقصنده اصلی در نسخهٔ کامل و آمریکایی نمایش بالهٔ
رقصنده اصلی در نسخهٔ کامل و آمریکایی نمایش بالهٔ "فندق‌شکن" توسط «گروه باله سان فرانسیسکو» در تالار اپرای یادبود جنگ سان فرانسیسکو در ۱۹۴۴ و "خلط‌های چهارگانه" در سال ۱۹۴۶ بود. کاچالانتسا همچنین در فیلم‌های موزیکال "گلدوین فولیز" در سال ۱۹۳۸ و "روی انگشتان پایت" در سال بعد با طراحی رقص توسط جرج بلنچین رقصید. هنگامی که گروه باله اصلی خودشان برنامه‌ای نداشت، او با «گروه باله کاروان» همراهی می‌کرد و در اولین نمایش "هارلکین برای رئیس‌جمهور"، "تفرجگاه" و "سرباز و کولی" در سال ۱۹۳۶ و در سالن فیلارمونیک لس آنجلس
و کولی" در سال ۱۹۳۶ و در سالن فیلارمونیک لس آنجلس رقصید. در سال ۱۹۴۱، «گروه باله کاروان» و «مدرسه باله آمریکایی» در یک تور مشترک در آمریکای لاتین با هم کار همکاری کردند و جیزلا کاچالانتسا در مقرسازمان‌های خدمات متحد نیویورک یک رقص دو نفره (Pas de deux) اجرا کرد و در یک گردهمایی برای تشویق جمع‌آوری ضایعات فلزی نیز سخنرانی کرد. وقتی در اکتبر ۱۹۴۳ نقش لوری در "اکلاهما!" برای گروه انجمن تئاتر در نیوهیون به او پیشنهاد شد، او برای احترام به همکار پیشین آن را رد کرد. کاچالانتسا کمی بعد به انجمن باله پیوست و تا
کرد. کاچالانتسا کمی بعد به انجمن باله پیوست و تا زمان تولد پسرش در سال ۱۹۵۳ با گروه باله سان فرانسیسکو رقصید. او بعداً در همان‌جا تدریس و مربیگری کرد. مجموعه‌ای از مکاتبات کاچالانتسا با چکتی تحت عنوان «"نامه‌هایی از استاد بزرگ"» در سال ۱۹۷۱ منتشر شد. زندگی شخصی. او از سال ۱۹۴۱ با طراح رقص آمریکایی لو کریستنسن ازدواج کرد و تا زمان مرگ کریستنسن بر اثر سرطان در سال ۱۹۸۴، همسر او بود. این زوج با هم پسری به نام کریس به‌دنیا آوردند که بعدها خودش رهبر ارکستر شد. جیزلا کاچالانتسا در ۱۶ ژوئیه ۱۹۹۸ به دنبال تعدادی
جیزلا کاچالانتسا در ۱۶ ژوئیه ۱۹۹۸ به دنبال تعدادی سکته مغزی در مرکز پزشکی ستون در شهر دیلی سیتی درگذشت. میراث. مجله "ورایتی" او را "بالرین برتر دهه ۱۹۳۰" نامید، و "نیویورک تایمز" از او به عنوان «بالرین بزرگ آمریکایی» یاد کرد. بخش رقص، موسیقی، صداهای ضبط شده و تئاتر کتابخانه عمومی نیویورک مجموعه ای از نامه‌ها و دست نوشته‌های مربوط به زندگی او را از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۷۲ در خود جای داده است.
کریستوفر بادر (؛ زادهٔ ) یک هنرمند آلمانی است که بر روی تاسیسات هنری در مقیاس بزرگ و طراحی های نور تمرکز دارد.
کریستف بامر (؛ زادهٔ ) گردشگر، عکاس، و نویسنده اهل سوئیس و کاشف و مورخ آسیای مرکزی است. او از سال ۱۹۸۴ اکتشافاتی را در آسیای مرکزی، چین، تبت و قفقاز انجام داده است.
میلیسنت ای. کامری (زادهٔ ۶ اوت ۱۹۴۸) که در کینگستون، جامائیکا بزرگ شده است، یک پزشک متخصص در زایمان و بیماری‌های زنان است. در طول دوران حرفه‌ای خود، او در رد هوک (بروکلین، نیویورک) و کشور جامائیکا کار کرده است. او به زبان‌های انگلیسی و اسپانیایی مسلط است و دانش کاری از زبان آلمانی دارد. تحصیلات. کامری به ایالات متحده مهاجرت کرد تا در دانشگاه مورگان در بالتیمور، مریلند، و دانشکده پزشکی دانشگاه هاوارد در واشینگتن، دی.سی. تحصیل کند. او در مرکز پزشکی داونستیت دانشگاه ایالتی نیویورک در بروکلین، نیویورک، تحصیلات
ایالتی نیویورک در بروکلین، نیویورک، تحصیلات خود را ادامه داد و در سال ۱۹۷۶ مدرک پزشکی خود را دریافت کرد. کامری بعداً در مدرسه بهداشت عمومی مِیلمن دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد و مدرک کارشناسی ارشد بهداشت عمومی با تمرکز بر سلامت مادر و کودک را دریافت نمود. حرفه. کامری در حال حاضر در مرکز پزشکی میمونیدس در بروکلین، نیویورک، فعالیت می‌کند و در زمینه زایمان و بیماری‌های زنان تخصص دارد. تمرکز او به‌طور خاص بر روی فیبروم رحم و میومکتومی رحم است. او روش‌هایی را توسعه داده است که به زنان اجازه می‌دهد رحم خود را حفظ
داده است که به زنان اجازه می‌دهد رحم خود را حفظ کنند و نیازی به هیسترکتومی نداشته باشند. کامری بنیان‌گذار و مدیر پزشکی مرکز سلامت زنان بروکلین هایتس میمونیدس است. او مرکز فیبروم میمونیدس را تأسیس کرد که تنها مرکز در بروکلین است که درمان‌های زنان، جراحی و رادیولوژی را یکپارچه ارائه می‌دهد. کامری همچنین عضو سازمان توسعه بین‌المللی و انجمن کارائیب-آمریکایی است و مدیریت مرکز نجات دختران مِرتل فرگوسن در کینگستون، جامائیکا را بر عهده دارد. در سال ۲۰۱۳، او به‌عنوان سخنران مهمان در شبکه "BRIC TV" حضور یافت تا
سخنران مهمان در شبکه "BRIC TV" حضور یافت تا دربارهٔ سلامت افراد دو نژادی و چند نژادی صحبت کند. در این مصاحبه، او بر اهمیت ارائه اطلاعات شخصی و پیشینه قومی به پزشکان تأکید کرد تا پزشکان بتوانند آزمایش‌های لازم را پیشنهاد دهند. کامری به مدت ۱۷ سال (از ابتدای تأسیس) در هیئت مدیره بنیاد ابتکار رد هوک (RHI) خدمت کرده و باسابقه‌ترین عضو این هیئت است. جوایز و افتخارات. به افتخار او، صندوقی با نام «دکتر میلیسنت کامری» ایجاد شده است که آموزش و مراقبت‌های سلامت باروری را در رد هوک، بروکلین، تضمین می‌کند. بین سال‌های
را در رد هوک، بروکلین، تضمین می‌کند. بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۴، او جایزه برترین پزشکان منطقه مترو نیویورک را دریافت کرد. کامری به‌عنوان یکی از ۱۰ پزشک زن برتر متولد شده در کارائیب و شاغل در ایالات متحده توسط رسانه "نیوز آمریکا" شناخته شده است. او همچنین جایزه «استاد برتر آموزش» در رشته زایمان و بیماری‌های زنان را از انجمن فارغ‌التحصیلان داونستیت دریافت کرده است. در سال ۲۰۱۳، کامری به دلیل خدمات اجتماعی، جایزه مارکوس گاروی را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۶، دولت جامائیکا نشان افتخار با رتبه افسری را به او اعطا کرد.
نشان افتخار با رتبه افسری را به او اعطا کرد. در همان سال، او جایزه «رهبر در پزشکی» را از سوی انجمن کنسول‌های خارجی دریافت کرد، که نماینده بزرگ‌ترین هیئت کنسولی جهان در نیویورک است. در سال ۲۰۲۱، بنیاد کارنگی نیویورک، کامری را به‌عنوان یکی از برندگان «جایزه مهاجران بزرگ» معرفی کرد. زندگی شخصی. برادر کامری، فنتون فرگوسن، وزیر بهداشت جامائیکا بود. دکتر کامری با فردریک کامری ازدواج کرده و دو دختر دارد. پس از درگذشت یکی از دخترانش در سال ۲۰۱۵، او به کار در مرکز زنان میمونیدس ادامه داد. دختر دیگر او، ساچا کامری
زنان میمونیدس ادامه داد. دختر دیگر او، ساچا کامری جکسون-چین، وکیل دادگستری است و در فریپورت، لانگ آیلند دفتر وکالت خود را دارد.
ماریا فابیانا ریوس (زادهٔ ۳۱ مارس ۱۹۶۴) سیاستمدار آرژانتینی و بنیان‌گذار حزب اجتماعی پاتاگونیایی است. او از ۱۷ دسامبر ۲۰۰۷ تا ۱۰ دسامبر ۲۰۱۵ فرماندار استان تیرا دل فوئگو بود. او ابتدا با حمایت از حزب "جمهوری برابر" (به اسپانیایی:Afirmación para una República de Iguales) توانست که تعداد رأی لازم را جمع‌آوری کند اما در سال ۲۰۱۰ از این حزب جدا شد و حزب خود را تأسیس کرد که با آن حزب نیز بار دیگر به تعداد رأی لازم دست یافت. تا مدت‌ها او تنها فرماندار زن در آرژانتین بود تا اینکه لوسیا کورپاچی از کاتامارکا نیز
بود تا اینکه لوسیا کورپاچی از کاتامارکا نیز برای سمت فرمانداری انتخاب شد. جانشین او نیز یک زن، با نام روسانا برتونه بود. ریوس در ۲۴ ژوئن ۲۰۰۷ به عنوان فرماندار انتخاب شد. او نخستین زنی بود که به عنوان فرماندار یکی از استان‌های آرژانتین انتخاب شد و نخستین فرماندار زن استان تیرا دل فوئگو بود. پیش از آن، او یک نماینده ملی بود. ریوس مدرک داروسازی خود را از دانشگاه ملی روساریو دریافت کرد. او در ۲۳ سالگی به تیرا دل فوئگو، یکی از استان‌های کم‌جمعیت در جنوبی‌ترین نقطه آرژانتین، نقل مکان کرد و با گوستاوو لونگوی
نقطه آرژانتین، نقل مکان کرد و با گوستاوو لونگوی ازدواج کرد که حاصل آن دو دختر بود. او چندین سمت مهم در اداره بهداشت شهر ریو گرانده داشت. اوایل فعالیت سیاسی. ریوس با راهنمایی آلفردو براوو، قانون‌گذار سوسیالیست، وارد سیاست شد و فعالیت خود را در ائتلاف برای کار، عدالت و آموزش (ائتلاف کوتاه‌مدتی که فرناندو دی لا روا را در سال ۱۹۹۹ به ریاست‌جمهوری رساند) آغاز کرد. او در سال ۱۹۹۹ به عنوان نماینده استانی در مجلس قانون‌گذاری تیرا دل فوئگو انتخاب شد و تا سال ۲۰۰۳ در این سمت فعالیت کرد. پس از فروپاشی ائتلاف در پی
در این سمت فعالیت کرد. پس از فروپاشی ائتلاف در پی بحران اقتصادی در سال ۲۰۰۱، ریوس با الیزا کاریو همراه شد و به ساختاردهی حزب محلی جمهوری برابر پرداخت. او در سال ۲۰۰۳ برای فرمانداری نامزد شد اما در جایگاه سوم قرار گرفت. در همان سال، او به عنوان نماینده ملی تیرا دل فوئگو انتخاب شد و با شکست حزب خوستیسیالیست، نخستین پیروزی انتخاباتی حزب "جمهوری برابر" را در سطح استانی رقم زد. انتخاب به عنوان فرماندار. ریوس در انتخابات سال ۲۰۰۷ بار دیگر برای فرمانداری نامزد شد و در دور نخست پس از فرماندار خوستیسیالیست-کرشنریست
در دور نخست پس از فرماندار خوستیسیالیست-کرشنریست و نامزد انتخاب مجدد، هوگو کوکارو، در جایگاه دوم قرار گرفت. در دور دوم انتخابات، او با کسب حدود ۵۲٪ آرا، کوکارو را شکست داد. او در ۱۷ دسامبر ۲۰۰۷ به‌طور رسمی کار خود را آغاز کرد. پیروزی ریوس بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها داشت، زیرا او نخستین زنی بود که در تاریخ آرژانتین به عنوان فرماندار یک استان انتخاب شد (پیش از این، زنان تنها به عنوان معاون فرماندار فعالیت کرده و پس از استعفای فرمانداران به این سمت رسیده بودند). انتخابات تیرا دل فوئگو همچنین به دلیل
بودند). انتخابات تیرا دل فوئگو همچنین به دلیل هم‌زمانی با انتخابات شهرداری بوئنوس آیرس که در آن مائوریسیو ماکری به عنوان رئیس دولت پایتخت آرژانتین انتخاب شد، مورد توجه رسانه‌های مستقر در بوئنوس آیرس قرار گرفت. در هر دو انتخابات، نامزدهای مورد حمایت دولت شکست خوردند. ازدواج همجنس در تیرا دل فوئگو. در ۲۹ دسامبر ۲۰۰۹، نخستین زوج همجنس در آمریکای لاتین در اوسوایا، تیرا دل فوئگو ازدواج کردند. اگرچه قانون مدنی آرژانتین در آن زمان ازدواج همجنس را مجاز نمی‌دانست، فرماندار ریوس با صدور حکمی ویژه، امکان ازدواج این
فرماندار ریوس با صدور حکمی ویژه، امکان ازدواج این زوج را فراهم کرد. چند ماه بعد، در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۰، ازدواج همجنس در آرژانتین قانونی شد.
یولیانگ پان (؛ – ) که با نام شیوکینگ چن زاده شد و با نام یولیانگ ژانگ نیز شناخته می‌شود، نقاش چینی و همچنین نخستین زنی در کشور چین بود که به سبک غربی نقاشی می‌کرد. او در شانگهای و پاریس تحصیل کرد و بعداً استاد نقاشی مدرسه عالی ملی هنرهای زیبا در پاریس شد. در سال ۱۹۸۵، بسیاری از آثار او به چین منتقل شد و در موزه هنر ملی در پکن و موزه آنهویی در هفئی گردآوری شد. علیرغم اینکه او به خاطر معرفی نقاشی‌های غربی به چین در یادها مانده است، او همچنین زاویه دید و دریچه‌ای جدید را برای دیده شدن زنان از طریق نقاشی‌هایش،
جدید را برای دیده شدن زنان از طریق نقاشی‌هایش، نه فقط به عنوان سوژه، بلکه به عنوان هنرمند و خالق آنها فراهم کرد. او بابت آثار هنری‌اش برنده جوایز متعددی شد و نمایشگاه‌های بین‌المللی در اروپا، ایالات متحده آمریکا و ژاپن برپا کرد. نقاشی‌ها، مجسمه‌ها و آثار مهم او هنوز در فرانسه در مجموعه موزه سرنوشی نگهداری می‌شوند. زندگی او به عنوان یک هنرمند در رمان‌ها، فیلم‌ها و اپراهای گوناگونی در چین و ایالات متحده آمریکا به تصویر کشیده شده است. هنر او در جریان دوگانگی متضاد شرق و غرب، سنت و مدرنیته، شوونیسم مردانه و
متضاد شرق و غرب، سنت و مدرنیته، شوونیسم مردانه و فمینیسم نوپا تکامل یافت. از پان همچنین به عنوان هنرمندی یاد می‌شود که با برچسب‌هایی مانند هنرمند «معاصر/مدرن»، «چینی» و «زن» درگیر بود و در عین حال آنها را زیر سؤال برد. زندگی. اوایل زندگی و آموزش. ژانگ یولیانگ پان با نام اصلی شیوکینگ چن در سال ۱۸۹۵ در استان جیانگسو به دنیا آمد. پس از مرگ پدر و مادرش در سن ۱۴ سالگی، عمویش او را به یک روسپی‌خانه فروخت، اما او تن به روسپی‌گری و فحشا نداد. پان از آنجا فرار کرد و در طول این مدت چندین بار اقدام به خودکشی کرد، سعی
در طول این مدت چندین بار اقدام به خودکشی کرد، سعی کرد چهره خود را تغییر دهد و چندین بار هم مورد ضرب و شتم قرار گرفت، تا اینکه سرانجام به یک دختر خواننده تبدیل شد. او توجه «زانهوآ پان» را به خود جلب کرد که یک مأمور گمرک ثروتمند بود و آزادی او را خرید و هزینه تحصیل او را تأمین کرد و یولیانگ نیز نام خانوادگی خودش را پان تغییر داد. یک سند قانونی که در آن وصیت او به اعضای خانواده مشخص شده بود، امضای «پان-ژانگ یولیانگ» (به چینی: 潘張玉良) را بر خود دارد. ژانگ یولیانگ پان نامی است که او تصدیق می‌کرد و برای خود ترجیح
پان نامی است که او تصدیق می‌کرد و برای خود ترجیح می‌داد. پان با همسرش به شانگهای نقل مکان کرد و در آنجا از سد امتحانات گذشت و در سال ۱۹۲۰ وارد «مدرسه هنر شانگهای» شد، و در آنجا زیر نظر «وانگ جیوان» نقاشی خواند. در مدرسه هنر شانگهای، پان تلاش کرد تا با همسالان خود هماهنگ شود. او به دلیل پیشینه «متفاوت» خود، اغلب طرد می‌شد و در الگوی «بانوی مدرن شانگهای» نمی‌گنجید - زن‌های جوانی که تحصیلات هنری‌شان بر زنانگی و زیبایی آنها می‌افزود. پان اغلب توسط همسالانش به عنوان «خونگرم و صریح» توصیف می‌شد، البته گاهی هم
عنوان «خونگرم و صریح» توصیف می‌شد، البته گاهی هم «بی‌روح». یولیانگ پان یکی از نخستین زنانی بود که از مدرسه هنر شانگهای فارغ‌التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی، او برای ادامه تحصیل به لیون و پاریس رفت و توسط همسرش زانهوآ پان حمایت مالی شد. او ابتدا در مؤسسه چینی-فرانسوی لیون و مدرسه ملی هنرهای زیبای لیون تحصیلات مقدماتی خود را طی کرد و سپس برای تکمیل تحصیلات خود به مدرسه عالی ملی هنرهای زیبا در پاریس رفت. او در سال ۱۹۲۵ برنده بورسیه تحصیلی معتبر رم برای تحصیل در آکادمی هنرهای زیبای رم در ایتالیا شد و در آنجا
در آکادمی هنرهای زیبای رم در ایتالیا شد و در آنجا زیر نظر اومبرتو کورومالدی تحصیل کرد. شغل و زندگی بعدی. یولیانگ پان در سال ۱۹۲۶، بابت آثارش در نمایشگاه بین‌المللی هنر رم برنده جایزه طلا شد. در سال ۱۹۲۹، لیو هائیسو او را برای تدریس در مدرسه هنر شانگهای دعوت کرد که منجر به بازگشت او به چین شد. او به عنوان «اولین هنرمند زن چینی که به سبک غربی نقاشی کرد» مفتخر شد و از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۶ پنج نمایشگاه انفرادی در چین برگزار کرد. همچنین از او دعوت شد تا استاد هنر دانشگاه ملی مرکزی در نانجینگ شود. کار یولیانگ پان به
ملی مرکزی در نانجینگ شود. کار یولیانگ پان به شدت توسط مقامات دولتی و منتقدان محافظه کار مورد انتقاد قرار گرفت - عمدتاً به دلیل به تصویر کشیدن زنان برهنه در نقاشی‌هایش. علیرغم اختلاف نظرها، پان در دنیای هنر جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲)، در کنار نقاش زن همکار گوان زیلان به دلیل تجسم مدرنیته مورد توجه قرار گرفت.[۱۱] در چین، زنان هنرمند عموماً به نمایش طبیعت و گاهی پرتره محدود می‌شدند، اما نقاشی تصاویر برهنه نامناسب تلقی می‌شدند. با وجود این، پان همچنان به کارش در زمینهٔ به تصویر کشیدن زنان برهنه ادامه داد و اغلب از
به تصویر کشیدن زنان برهنه ادامه داد و اغلب از خودش به عنوان الگو و سوژه استفاده می‌کرد. به‌غیر از آثار برهنه‌اش، پان به خاطر ترکیب یکپارچه تکنیک‌های نقاشی با جوهر چینی در سبک‌های غربی شهرت داشت و به خاطر توانایی و مهارت در نقاشی‌های جوهری‌اش در تضعیف ماهرانه اقتدار سنت‌های هنری اروپا تحسین شد. در سال ۱۹۳۷ پان شانگهای را به مقصد فرانسه ترک کرد و در پاریس اقامت گزید. او به هیئت علمی مدرسه عالی ملی هنرهای زیبا پیوست و به عنوان رئیس انجمن هنر چین انتخاب شد. آثار او در سطح بین‌المللی به ویژه در بریتانیا، ایالات
او در سطح بین‌المللی به ویژه در بریتانیا، ایالات متحده، آلمان، ژاپن، ایتالیا، سوئیس، بلژیک و یونان به نمایش گذاشته شد. پس از مهاجرت او به فرانسه بود که کار او مورد تحسین گسترده بین‌المللی قرار گرفت. اگرچه او به مدت تقریباً پنجاه سال در فرانسه زندگی کرد، اما تابعیت چینی خود را حفظ کرد. با وجود شهرت، پان فقر و مشکل در فروش هنر آثار هنری خود را تجربه کرد. او از تعهدات قراردادی با فروشندگان آثار هنری در اروپا خودداری کرد. پان در اواخر عمرش در جامعه هنری چین و فرانسه به حاشیه رانده شد. در چین، مشارکت‌های مهم او
به حاشیه رانده شد. در چین، مشارکت‌های مهم او به هنر مدرن چینی به دلیل غیبت طولانی مدت او از زادگاهش نادیده گرفته شد، در حالی که در پاریس، او به عنوان یک نقاش چینی و خارجی طبقه‌بندی می‌کردند و بنابراین او را از قدردانی هنرش در جریان اصلی حذف کردند. پان در سال ۱۹۷۷ درگذشت و در گورستان مون‌پارناس پاریس به خاک سپرده شد. در سال ۱۹۸۵، بسیاری از آثار او به چین بازگردانده شد و اکنون در موزه هنر ملی چین در پکن و موزه استانی آنهویی در هفئی نگهداری می‌شود. میراث هنری و افتخارات. موزه آنهویی مجموعه‌ای از آثار هنری
و افتخارات. موزه آنهویی مجموعه‌ای از آثار هنری یولیانگ پان شامل ۴۰۰۰ قطعه، ۳۸۹۲ طرح، ۳۹۳ نقاشی با جوهر، ۳۶۱ نقاشی رنگ روغن، ۱۳ چاپ بلوک، ۶ حکاکی و ۴ مجسمه را در خود جای داده است. تنها ده تا از نقاشی‌های رنگ روغن او در بازار موجود است که منجر به ارزش‌گذاری و قیمت بالایی برای آنها شده است. از سال ۲۰۰۰، بالاترین قیمتی که تابلوی این هنرمند در حراجی به‌فروش رفته بود ۴٬۴۵۱٬۸۰۲ دلار آمریکا برای تابلوی «"برهنه در کنار پنجره"» بود که در سال ۲۰۱۴ در حراج محدود پُلی در هنگ کنگ عرضه شد.
جام فراترنیداد ۱۹۷۷ هفتمین دوره مسابقات باشگاهی آمریکای مرکزی بود که بین ۷ باشگاه برگزار شد.
لورا آلبرتا لینتون (زادهٔ ۸ آوریل ۱۸۵۳ – درگذشته در ۱ آوریل ۱۹۱۵) شیمی‌دان و پزشک آمریکایی بود. اوایل زندگی و تحصیلات. لینتون در ۸ آوریل ۱۸۵۳ در شهرستان ماهونینگ، اوهایو متولد شد و بزرگ‌ترین فرزند جوزف و کریستینا لینتون بود. خانواده او کواکر بودند. آن‌ها در اوهایو، پنسیلوانیا و نیوجرسی به کشاورزی مشغول بودند و سرانجام در شهرستان واباشا، مینه‌سوتا ساکن شدند. لینتون در سال ۱۸۷۲ از مدرسه نرمال وینونا فارغ‌التحصیل شد و سپس وارد دانشگاه مینه‌سوتا شد و مدرک کارشناسی علوم در شیمی را دریافت کرد. حرفه. فعالیت در
علوم در شیمی را دریافت کرد. حرفه. فعالیت در شیمی. در سال آخر دانشگاه، لینتون نمونه‌های معدنی از سواحل شمالی دریاچه سوپریور را که توسط استادانش، استیون فارنام پکهم و کریستوفر دبلیو. هال، جمع‌آوری شده بود، مورد تجزیه و تحلیل قرار داد. این ماده معدنی به تامسونیت شباهت داشت، اما تجزیه و تحلیل لینتون ویژگی‌های فیزیکی متمایزی از جمله ساختار بلوری و رنگ را نشان داد. پکهم و هال در توصیف منتشرشده خود از این ماده معدنی، آن را به عنوان گونه‌ای متمایز تشخیص دادند و به پاس تلاش و مهارت صبورانه لینتون، آن را لینتونیت
پاس تلاش و مهارت صبورانه لینتون، آن را لینتونیت نام‌گذاری کردند. پس از فارغ‌التحصیلی، لینتون به مدت دو سال در دبیرستانی در لیک سیتی، مینه‌سوتا تدریس کرد. سپس دو سال را در پراویدنس، رود آیلند گذراند و به پکهم در تهیه "گزارش تولید، فناوری و کاربردهای نفت و محصولات آن" برای ایالات متحده در سال ۱۸۸۰ کمک کرد. پکهم در گزارش خود از لینتون قدردانی کرد و نوشت: «مدیون توانایی‌های گوناگون او هستم که بسیاری از ترجمه‌ها و تصاویر تکمیل‌کننده و زینت‌بخش این اثر را فراهم کرده است…» در سال ۱۸۸۲، لینتون دو ترم در مؤسسه