payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متوسطه و عالی، آموزش را به ابزاری برای نوسازی اجتماعی و اقتصادی بدل کرد. مدارس دخترانه نیز در این دوره گسترش یافتند، و آموزش عمومی به تدریج فراگیر شد. در دوره رضاشاه (۱۹۲۵–۱۹۴۱)، مدرسه‌سازی به‌عنوان بخشی از پروژه نوسازی ملی مطرح شد. دولت با تأسیس وزارت معارف، تمرکز خود را بر گسترش آموزش ابتدایی، تربیت معلم، و تأسیس مدارس دولتی گذاشت. تا پیش از این دوره، آموزش عمدتاً در مکتب‌خانه‌ها و مدارس دینی انجام می‌شد، اما رضاشاه با تأسیس مدارس مدرن، نظام آموزشی سکولار را پایه‌گذاری کرد. تعداد مدارس ابتدایی از حدود
را پایه‌گذاری کرد. تعداد مدارس ابتدایی از حدود ۳۰۰ مدرسه در سال ۱۳۰۴ به بیش از ۲٬۰۰۰ مدرسه در سال ۱۳۱۵ رسید. همچنین، مدارس دخترانه برای نخستین بار به‌طور رسمی تأسیس شدند، که نشانگر تحول فرهنگی مهمی بود. در دوره محمدرضا پهلوی (۱۹۴۱–۱۹۷۹)، مدرسه‌سازی با سرعت بیشتری ادامه یافت. دولت با اجرای برنامه‌های عمرانی پنج‌ساله، سرمایه‌گذاری گسترده‌ای در زیرساخت‌های آموزشی انجام داد. تعداد مدارس ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان‌ها به ده‌ها هزار واحد رسید. همچنین، تأسیس دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی مانند دانشگاه تهران،
و مؤسسات آموزش عالی مانند دانشگاه تهران، دانشگاه صنعتی شریف، و دانشگاه ملی ایران (شهید بهشتی کنونی) نشانگر گسترش آموزش در سطوح بالاتر بود. با این حال، کیفیت آموزش با چالش‌هایی مواجه بود: کمبود معلم متخصص، تمرکز بر آموزش نظری، و نابرابری منطقه‌ای در دسترسی به مدارس. آموزش و پرورش در این دوره، به‌ویژه در مناطق روستایی، با مشکلاتی چون نبود امکانات، فقر آموزشی و بی‌سوادی گسترده مواجه بود. تحول برنامه‌ها. با گسترش مدارس نوین، برنامه‌های درسی نیز دستخوش تحول شدند. دروس سنتی مانند صرف و نحو جای خود را به ریاضیات،
دروس سنتی مانند صرف و نحو جای خود را به ریاضیات، علوم تجربی، تاریخ، جغرافیا و زبان‌های خارجی دادند. این تغییرات نه تنها در محتوای آموزشی بلکه در روش‌های تدریس نیز نمود یافت؛ از حفظ‌محوری به آموزش مفهومی و کاربردی. مدارس به تدریج به نهادهایی برای تربیت شهروندان مدرن، تقویت هویت ملی، و آماده‌سازی نیروی انسانی برای توسعه اقتصادی تبدیل شدند. این روند در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ شمسی با تأسیس مدارس نمونه، تیزهوشان، و فنی‌حرفه‌ای شتاب گرفت. پس از انقلاب ۱۳۵۷. پس از انقلاب ۱۳۵۷، سیاست‌های آموزشی دچار دگرگونی شد. تمرکز
۱۳۵۷، سیاست‌های آموزشی دچار دگرگونی شد. تمرکز بر اسلامی‌سازی محتوا، گسترش عدالت آموزشی، و توسعه مدارس در مناطق محروم از اولویت‌های نظام جدید بود. آموزش دینی، احکام، و تاریخ اسلام جایگاه برجسته‌ای در برنامه‌های درسی یافتند. همچنین، با تأسیس نهضت سوادآموزی، تلاش گسترده‌ای برای ریشه‌کنی بی‌سوادی آغاز شد. در دهه‌های بعد، با رشد جمعیت و توسعه فناوری، مدارس هوشمند، آموزش مجازی، و نهادهای غیرانتفاعی نیز وارد عرصه شدند. با توجه به افزایش جمعیت ایران از ۳۵ میلیون نفر در سال ۱۳۵۷ به ۹۲ میلیون نفر در سال ۱۴۰۲، در
نفر در سال ۱۳۵۷ به ۹۲ میلیون نفر در سال ۱۴۰۲، در چهار دهه گذشته، مدرسه‌سازی در ایران با رشد چشمگیری از نظر تعداد و کیفیت همراه بوده است. تعداد مدارس از حدود ۵۲ هزار واحد در سال ۱۳۵۷ به بیش از ۱۱۶ هزار مدرسه در سال ۱۴۰۳ رسیده و کلاس‌های درس نیز از ۱۳۲ هزار به حدود ۵۶۰ هزار افزایش یافته‌اند. این توسعه به‌ویژه در مناطق محروم و روستایی موجب افزایش دسترسی به آموزش شده است. سرانه فضای آموزشی نیز از ۱٫۸ متر مربع به ۵٫۴۴ متر مربع ارتقاء یافته که نشان‌دهنده بهبود استانداردهای ساخت، ایمنی، تهویه و طراحی مدارس است.
ساخت، ایمنی، تهویه و طراحی مدارس است. مشارکت مردمی نقش مهمی در این روند داشته؛ بیش از نیمی از مدارس با کمک خیرین ساخته شده‌اند و میزان کمک‌های مردمی از ۴ میلیارد به ۱۳ هزار میلیارد تومان رسیده است. مدارس جدید با رویکرد عدالت آموزشی در مناطق کم‌برخوردار احداث شده‌اند. در سال ۱۴۰۴، بیش از ۱۶ میلیون دانش‌آموز در ۱۲۳ هزار مدرسه و ۶۶۵ هزار کلاس درس مشغول تحصیل هستند. این آمارها نشان‌دهنده گسترش پوشش تحصیلی و ارتقاء کیفیت آموزش در سراسر کشور است. پس از انقلاب ۱۳۵۷، دولت با راه‌اندازی نهضت سوادآموزی در سال ۱۳۵۸،
دولت با راه‌اندازی نهضت سوادآموزی در سال ۱۳۵۸، هدف خود را بر ریشه‌کنی بی‌سوادی و گسترش آموزش ابتدایی متمرکز کرد. در این دوره، تعداد مدارس ابتدایی و راهنمایی به‌طور چشمگیری افزایش یافت. نرخ باسوادی از ۴۷٫۵٪ در سال ۱۳۵۵ به بیش از ۹۰٪ در سال ۱۴۰۲ رسید. همچنین، تعداد دانش‌آموزان از ۷ میلیون نفر در سال ۱۳۵۷ به حدود ۱۷ میلیون نفر در سال‌های اخیر رسید. این رشد کمی، به‌ویژه در مناطق محروم و روستایی، با ساخت روزانه ۸ مدرسه در برخی سال‌ها همراه بود.
اصطلاح فرهنگ نورمن–عرب–بیزانسی، فرهنگ نورمن–سیسیلی یا، به‌شکل محدودتر، فرهنگ نورمن–عرب (که گاهی «تمدن عرب–نورمن» نیز خوانده می‌شود) به تعامل نورمن‌ها، یونانیان بیزانس، لاتین‌ها و عرب‌ها پس از فتح نورمن‌ها بر امارت سیسیل و شمال آفریقا از سال ۱۰۶۱ تا حدود ۱۲۵۰ میلادی اشاره دارد.این تمدن نتیجهٔ تبادلات گسترده در حوزه‌های فرهنگی و علمی بود که بر پایهٔ بردباری نورمن‌ها نسبت به جمعیت‌های لاتین‌زبان و یونانی‌زبان مسیحی و همچنین مهاجران عرب مسلمان پیشین شکل گرفت. در نتیجه، سیسیل تحت حاکمیت نورمن‌ها به چهارراهی برای
نتیجه، سیسیل تحت حاکمیت نورمن‌ها به چهارراهی برای تعامل میان فرهنگ نورمن و کاتولیک لاتین، ارتدکس بیزانسی و اسلام عربی بدل شد. فتح جنوب ایتالیا به‌دست نورمن‌ها. نخستین نورمن‌ها در فاصلهٔ سال‌های ۱۰۰۰ تا ۱۰۳۰ میلادی، در دوران قرون وسطای میانه، به جنوب ایتالیا رسیدند. خاندان دُهوتویل رابطه‌ای دوسویه و سودمند با پاپ برقرار کرده بودند؛ کلیسا آن‌ها را به‌عنوان حاکمان مشروع به‌رسمیت می‌شناخت و در عوض از حمایت نظامی آن‌ها بهره می‌برد.نورمن‌ها با استفاده از شکاف میان لومباردها و بیزانسی‌ها جای پایی در منطقه یافتند
لومباردها و بیزانسی‌ها جای پایی در منطقه یافتند و در سال ۱۰۳۰ پایتختی در آوِرسا بنا کردند. پیروزی سرنوشت‌ساز آنان در سال ۱۰۵۳ رخ داد، زمانی که نیروی پاپی متشکل از لومباردها و سپاه بیزانس امپراتوری را در «چیوی‌تلا سول فورتوره» شکست دادند. در این نبرد، پاپ لئو نهم که از مخالفان نورمن‌ها پشتیبانی می‌کرد نیز به اسارت درآمد.رابرت گیسکارد پس از فتح سیسیل، لشکرکشی‌های دیگری را برای گسترش نفوذ نورمن‌ها در جنوب ایتالیا آغاز کرد؛ از جمله تصرف باری در ۱۰۷۱ و سالِرنو در ۱۰۷۷. فتح سیسیل به‌دست نورمن‌ها. هفتادوسه سال پس
۱۰۷۷. فتح سیسیل به‌دست نورمن‌ها. هفتادوسه سال پس از یورش اسلامی به جنوب ایتالیا، ارتش بیزانس در سال ۱۰۳۸ به فرماندهی ژنرال بیزانسی George Maniakes بازپس‌گیری سیسیل را آغاز کرد. این تهاجم بر گروهی از مزدوران نورس، وارنگیان ــ از جمله پادشاه آیندهٔ نروژ هارالد هاردرادا ــ و نیز چندین دسته از جنگاوران ایتالو-نورمن تکیه داشت. هرچند مرگ مانیاکس در جنگ داخلی بیزانس در ۱۰۴۳ این یورش را ناتمام گذاشت، نورمن‌ها پیشروی‌های بیزانسی‌ها را پی گرفتند و فتح امارت سیسیل و شمال آفریقا را کامل کردند. نورمن‌ها که به‌عنوان
و شمال آفریقا را کامل کردند. نورمن‌ها که به‌عنوان مزدور و ماجراجو رو به جنوب می‌آوردند، به افسانهٔ «جزیره‌ای خجسته و آفتابی در دریاهای جنوبی» دل بسته بودند. رابرت گیسکارد، پسر تانکرد، در ۱۰۶۰ چندین ناحیه از جنوب ایتالیا را فتح کرد. جزیرهٔ سیسیل از نظر سیاسی میان سه عرب امیرنشین تقسیم شده بود و جمعیت قابل‌توجه ارتدکسِ بیزانسی علیه مسلمانان حاکم شوریدند. یک سال بعد مسینا به‌دست سپاهیان تحت رهبری «راجر بوسّو» (برادر رابرت گیسکارد و راجر یکم، کنت آیندهٔ سیسیل) سقوط کرد و در ۱۰۷۱ نورمن‌ها پالرمو را گرفتند.
سقوط کرد و در ۱۰۷۱ نورمن‌ها پالرمو را گرفتند. عرب‌های مسلمان و بربرها تا ۱۰۷۲ همچنان سیسیل و برخی نواحی جنوب ایتالیا را در دست داشتند، اما سرانجام به‌دست نورمن‌های مسیحی شکست خوردند و به قلمروهای ایبری و شمال آفریقا عقب نشستند. از دست رفتن این شهرها ــ هر یک با بندری باشکوه ــ ضربهٔ سختی بر قدرت مسلمانان در جزیره بود. سرانجام، نورمن‌ها سراسر سیسیل را گرفتند. در ۱۰۹۱، نوتو در جنوبی‌ترین دماغهٔ سیسیل و جزیرهٔ مالت، آخرین دژهای عرب، نیز به‌دست نیروهای مسیحی سقوط کرد. فتح آفریقا به‌دست نورمن‌ها. پادشاهی آفریقا
کرد. فتح آفریقا به‌دست نورمن‌ها. پادشاهی آفریقا امتداد منطقه مرزی دولت سیکولو-نورمن در استان سابق رومی آفریقا (به عربی تونسی: "Afrīqiya")، مطابق با تونس و بخش‌هایی از الجزایر و لیبی امروزی بود. منابع اصلی برای این پادشاهی عربی (مسلمان) هستند؛ منابع لاتین (مسیحی) کمتر هستند. به گفته هوبرت هوبن، از آنجایی که «آفریقا» هرگز در عنوان سلطنتی پادشاهان سیسیل ذکر نشده است، «نباید از «پادشاهی نورمن آفریقا» صحبت کرد.» بلکه «[آفریقای نورمن] در واقع به مجموعه‌ای از شهرهای تحت کنترل نورمن‌ها در امتداد ساحل افریقیه گفته
تحت کنترل نورمن‌ها در امتداد ساحل افریقیه گفته می‌شد.» فتح آفریقا توسط سیسیلی‌ها در زمان راجر دوم در سال‌های ۱۱۴۶–۱۱۴۸ آغاز شد. حکومت سیسیل شامل پادگان‌های نظامی در شهرهای بزرگ، باج‌گیری از جمعیت مسلمان محلی، حمایت از مسیحیان و ضرب سکه بود. اشراف محلی تا حد زیادی در جای خود باقی ماندند و شاهزادگان مسلمان، دولت مدنی را تحت نظارت سیسیلی‌ها کنترل می‌کردند. ارتباطات اقتصادی بین سیسیل و آفریقا، که قبل از فتح قوی بودند، تقویت شد، در حالی که روابط بین آفریقا و شمال ایتالیا گسترش یافت. در اوایل سلطنت ویلیام اول،
ایتالیا گسترش یافت. در اوایل سلطنت ویلیام اول، «پادشاهی» آفریقا به دست موحدان افتاد (۱۱۵۸–۱۱۶۰). ماندگارترین میراث آن، تجدید صف‌بندی قدرت‌های مدیترانه‌ای بود که پس از سقوط آن و نهایی شدن صلح سیسیلی-موحدان در سال ۱۱۸۰ حاصل شد. تعاملات فرهنگی. پس از فتح جنوب ایتالیا به‌دست نورمن‌ها، فرهنگی پرشور از آمیزش نورمن–عرب–بیزانسی در سیسیل پدید آمد. این فرهنگ در پادشاهانی چون راجر دوم، پادشاه سیسیل نمود یافت؛ او در دربار خود سربازان، شاعران و دانشمندان مسلمان داشت، و شخصیت‌هایی همچون یونانیان بیزانس، کریستودولوس،
و شخصیت‌هایی همچون یونانیان بیزانس، کریستودولوس، جورج انطاکی و سرانجام فیلیپ مهدیه را به‌عنوان «امیرالامرا» به خدمت گرفت.راجر دوم خود عربی می‌دانست و دلبستهٔ فرهنگ عربی بود. او در لشکرکشی‌هایش در جنوب ایتالیا از نیروها و ماشین‌های محاصرهٔ عربی و یونانی استفاده کرد و معماران عرب و بیزانسی را برای ساخت بناهای نورمن–عرب–بیزانسی به کار گرفت. بسیاری از فنون کشاورزی و صنعتی که در دو قرن پیشین توسط عرب‌ها به سیسیل آورده شده بود، حفظ و توسعه یافت و به شکوفایی چشمگیر جزیره انجامید.بسیاری از آثار کلاسیک یونانی که
جزیره انجامید.بسیاری از آثار کلاسیک یونانی که برای غربِ لاتین‌زبان از دیرباز از دست رفته بود، از نسخه‌های یونانی بیزانسی یافت‌شده در سیسیل مستقیماً به لاتین ترجمه شد.برای دو قرن پس از آن، سیسیلِ نورمنی الگویی شد که در سراسر اروپا و سرزمین‌های عربی ستوده می‌شد. تاریخ‌نگار انگلیسی جان جولیوس نوریچ دربارهٔ پادشاهی سیسیل نوشت:«سیسیل نورمنی در اروپا ــ و در حقیقت در تمام دنیای تعصب‌آلودِ قرون وسطی ــ نمونه‌ای از بردباری و روشنگری بود؛ درسی در احترام که هر انسانی باید نسبت به کسانی داشته باشد که خون و باورشان با
باید نسبت به کسانی داشته باشد که خون و باورشان با او متفاوت است.»در دوران راجر دوم، پادشاهی سیسیل بیش‌ازپیش به‌خاطر چندملیتی‌بودن و بردباری دینی‌اش شناخته می‌شد. نورمن‌های کاتولیک، لانگوباردها و سیسیلی‌های بومی، عرب‌های مسلمان و یونانیان ارتدکس بیزانسی در این دوره در هماهنگی نسبی زیستند، و گفته می‌شود راجر دوم طرح برپایی امپراتوری‌ای را داشت که تا مصر فاطمی و دولت‌های صلیبی در شام گسترش می‌یافت، اما مرگش در ۱۱۵۴ مانع تحقق آن شد.یکی از بزرگ‌ترین آثار جغرافیایی قرون وسطی، کتاب روجر اثر شریف ادریسی، برای راجر
قرون وسطی، کتاب روجر اثر شریف ادریسی، برای راجر دوم نگاشته شد. در پایان سدهٔ دوازدهم، برآورد می‌شود یک‌سوم جمعیت سیسیل به زبان یونانی میانه سخن می‌گفتند و بقیه به زبان‌های رومیِ آورده‌شده از ایتالیا (مانند زبان سیسیلی، گالی-سیسیلی و زبان نورمان باستان), عربی سیسیلی و عبری تکلم داشتند.هرچند زبان دربار فرانسوی باستان (از شاخهٔ زبان‌های اوییل) بود، همهٔ فرمان‌های سلطنتی به زبان مخاطبان صادر می‌شد: لاتین، یونانی بیزانسی، عربی و عبری. ردای سلطنتی راجر که در تاج‌گذاری (و سپس در تاج‌گذاری فریدریش دوم، امپراتور
(و سپس در تاج‌گذاری فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم) پوشیده شد، کتیبه‌ای عربی با تاریخ قمری ۵۲۸ (۱۱۳۳–۱۱۳۴) داشت. نویسندگان اسلامی شگفت‌زده از بردباری پادشاهان نورمن چنین نوشتند: «با [مسلمانان] به نیکی رفتار شد و حتی در برابر فرانک‌ها نیز از آنان حمایت می‌شد. از این رو، آنان عشق بسیاری به پادشاه راجر داشتند.» ابن اثیر تعاملات با پادشاهان بعدی نورمن، به عنوان مثال در زمان ویلیام دوم سیسیل، ادامه یافت، همان‌طور که ابن جبیر، جغرافیدان اسپانیایی-عرب که پس از بازگشت از زیارت مکه در سال ۱۱۸۴ در این جزیره فرود
بازگشت از زیارت مکه در سال ۱۱۸۴ در این جزیره فرود آمد، گواهی می‌دهد. در کمال تعجب، ابن جبیر از استقبال بسیار گرمی از سوی مسیحیان نورمن برخوردار شد. او همچنین از اینکه متوجه شد حتی برخی از مسیحیان به زبان عربی صحبت می‌کنند و چندین مقام دولتی مسلمان هستند، شگفت‌زده شد: نگرش پادشاه واقعاً خارق‌العاده است. نگرش او نسبت به مسلمانان بی‌نقص است: او به آنها شغل می‌دهد، مأموران خود را از بین آنها انتخاب می‌کند، و همه، یا تقریباً همه، ایمان خود را مخفی نگه می‌دارند و می‌توانند به دین اسلام وفادار بمانند. پادشاه به
و می‌توانند به دین اسلام وفادار بمانند. پادشاه به مسلمانان اعتماد کامل دارد و برای انجام بسیاری از امور خود، از جمله مهم‌ترین آنها، به آنها تکیه می‌کند، تا جایی که متصدی بزرگ آشپزی یک مسلمان است (...). وزرا و پیشخدمت‌های او خواجه‌سرا هستند که تعدادشان زیاد است و اعضای دولت او هستند و او برای امور خصوصی خود به آنها تکیه می‌کند. ابن جبیر، "رحله".ابن جبیر اشاره کرد که برخی از مسیحیان در پالرمو لباس مسلمانان را می‌پوشیدند و به زبان عربی صحبت می‌کردند. پادشاهان نورمن همچنان به ضرب سکه‌های عربی با تاریخ هجرت
نورمن همچنان به ضرب سکه‌های عربی با تاریخ هجرت ادامه دادند. دفاتر ثبت دربار سلطنتی به زبان عربی نوشته می‌شدند. در جایی از ویلیام دوم سیسیل نقل شده است که گفته است: «هر یک از شما باید کسی را که می‌پرستد و به او ایمان دارد، فرا بخواند.» هنر نورمن-عرب-بیزانسی. بسیاری از فنون هنری بیزانسی و اسلامی نیز برای پایه‌گذاری هنر عرب–نورمن جذب شدند: موزاییک‌کاری و فلزکاری با قطعات مرصع، حجاری عاج و سنگ سماق، تراش سنگ‌های سخت، ریخته‌گری مفرغ و تولید ابریشم. راجر دوم، پادشاه سیسیل یک کارگاه سلطنتی ("regium ergasterium")
سیسیل یک کارگاه سلطنتی ("regium ergasterium") تأسیس کرد که برای مدتی انحصار تولید ابریشم در سراسر اروپای غربی را در اختیار سیسیل قرار داد.در جریان یورش به امپراتوری بیزانس، دریاسالار جورج انطاکی بافندگان ابریشم شهر تبای را به سیسیل منتقل کرد. این صنعت تا آن زمان بخشی از انحصار به‌سختی حفاظت‌شدهٔ بیزانسی بود. ادشاهان نورمن به‌خوبی حامی هنرها شناخته می‌شدند. نمونه‌ای از این حمایت را می‌توان در ساخت «طراز» دید؛ کارگاه‌های ابریشم که در دولت‌های اسلامی، به‌ویژه در مصر، رواج داشت.در جریان یورش به امپراتوری
در مصر، رواج داشت.در جریان یورش به امپراتوری بیزانس، دریاسالار جورج انطاکی بافندگان ابریشم شهر تبای را به سیسیل منتقل کرد. این صنعت تا آن زمان بخشی از انحصار به‌سختی حفاظت‌شدهٔ بیزانسی بود. پادشاهان نورمن به‌خوبی حامی هنرها شناخته می‌شدند. نمونه‌ای از این حمایت را می‌توان در ساخت «طراز» دید؛ کارگاه‌های ابریشم که در دولت‌های اسلامی، به‌ویژه در مصر، رواج داشت.راجر دوم یکی از برجسته‌ترین حامیان هنر بود. مشهورترین تصویر او در سیسیل، در کلیسای سانتا ماریا دل‌آمریگالیو دیده می‌شود؛ جایی که او در پوشش آیینی ویژهٔ
دیده می‌شود؛ جایی که او در پوشش آیینی ویژهٔ امپراتوران بیزانس و با تاجی بیزانسی بر سر، به تصویر کشیده شده است. معماری نورمن-عرب-بیزانسی. حاکمان جدید نورمن، ساخت بناهایی را در «سبک عرب–نورمن» آغاز کردند. آنان بهترین ویژگی‌های معماری عربی و بیزانسی را در هنر خود گنجاندند. کلیسای سان جیووانی دگلی ارمیتی در پالرمو (۱۱۴۳–۱۱۴۸)، ساختهٔ راجر دوم، پادشاه سیسیل، نمونه‌ای برجسته از این سبک است. گنبدهای سرخ‌رنگ آن به‌روشنی نفوذ عربی در معماری سدهٔ دوازدهم سیسیل را نشان می‌دهد. فرانسیس الیوت در کتاب "Diary of an Idle
می‌دهد. فرانسیس الیوت در کتاب "Diary of an Idle Woman in Sicily" آن را «کاملاً شرقی… گویی مناسب بغداد یا دمشق» توصیف کرد. برج ناقوس با چهار طبقهٔ طاق‌نما نیز نمونه‌ای شاخص از معماری گوتیک است. کلیسای پالاتینا در پالرمو نیز به‌گونه‌ای هماهنگ مجموعه‌ای از سبک‌ها را دربرمی‌گیرد: معماری و درهای نورمنی، قوس‌ها و کتیبه‌های عربی، گنبد و موزاییک‌های بیزانسی. برای نمونه، خوشه‌هایی از ستاره‌های هشت‌پر که در طراحی اسلامی رایج بود، در سقف به‌گونه‌ای چیده شده‌اند که نقش صلیب مسیحی را پدیدمی‌آورند. کاخ سلطنتی راجر
نقش صلیب مسیحی را پدیدمی‌آورند. کاخ سلطنتی راجر نمونه‌ای برجسته از چندفرهنگی‌بودن معماری آن دوره است؛ با موزاییک‌های بیزانسی ساخته‌شده در قسطنطنیه و سقف‌های مقرنس‌مانند اسلامی. استادان موزاییک‌کار بیزانسی نقش پررنگی در طراحی کلیسای چفالو داشتند.کاخ همچنین شامل دو برج بود که یکی به «برج یونانی» معروف شد، زیرا به‌دست معماران یونانی طراحی شده بود.کلیسای جامع مونرئاله عموماً «نورمن–عرب–بیزانسی» توصیف می‌شود. نمای بیرونی درگاه‌های اصلی با طاق‌های نوک‌تیز، به‌زیبایی با حجاری و نازک‌کاری رنگی آراسته است و تزیینات
با حجاری و نازک‌کاری رنگی آراسته است و تزیینات درونی آن را استادان بیزانسی انجام داده‌اند. کلیسای سانتا ماریا دل‌آمریگالیو که در ۱۱۴۳ به‌دستور «جورج انطاکی» ــ امیرالامرا و وزیر اعظم راجر دوم ــ ساخته شد، در منشور بنیادین دوزبانهٔ یونانی–عربی‌اش به‌عنوان کلیسای ارتدکس یونانی وقف شد و به سبک طرح صلیب یونانی با برخی تأثیرات عربی ساخته گردید. کلیسای روستایی سنتی پیترو و پائولو داگرو در کاسالوکیو سیولو، از آثار منحصربه‌فرد این دوره است و «یکی از پیشرفته‌ترین و منسجم‌ترین بناهای معماری برآمده از حکومت نورمن‌ها
منسجم‌ترین بناهای معماری برآمده از حکومت نورمن‌ها در سیسیل» توصیف شده است.دیگر نمونه‌های معماری عرب–نورمن عبارت‌اند از کاخ نورمن‌ها و کستلبوئنو. این سبک ساخت‌وساز تا سده‌های چهاردهم و پانزدهم تداوم یافت و به‌ویژه در کاربرد گنبد به‌چشم می‌آمد. از دیگر نمونه‌های معماری عرب-نورمن می‌توان به کاخ نورمن یا کاستلبونو اشاره کرد. این سبک ساخت و ساز تا قرن ۱۴ و ۱۵ میلادی ادامه داشت که نمونه بارز آن استفاده از گنبد است. دانش نورمن-عرب-بیزانسی. ترجمهٔ متون علمی از یونانی و عربی به لاتین در سیسیل، به‌ویژه در پالرمو،
و عربی به لاتین در سیسیل، به‌ویژه در پالرمو، بسیار رایج بود. «هنریکوس آریستیپوس» نقش مهمی در یکی از مشهورترین ترجمه‌ها ایفا کرد؛ او به‌عنوان مشاور اصلی گوگیرمو یکم، اثر مهم بطلمیوس یعنی "المجسطی" را پس از دریافت آن از امپراتور مانوئل کومننوس به سیسیل آورد. این متن سپس توسط فردی ناشناس از یونانی به لاتین برگردانده شد.این روند نشانگر جایگاه دربار ویلیام به‌عنوان مرکز مطالعات یونانی، در حوزه‌های فلسفه و علوم طبیعی بود.مشهورترین دانشمند مسلمان در سیسیل نورمنی شریف ادریسی بود. او علاوه بر نگارش نزهة المشتاق فی
ادریسی بود. او علاوه بر نگارش نزهة المشتاق فی اختراق الآفاق برای راجر دوم، پادشاه سیسیل، در دوران ویلیام یکم نیز فعالیت کرد و نسخه‌ای تازه از جغرافیای خود، کتابی در باب گیاهان دارویی و چند اثر شعری پدیدآورد.جز ادریسی، الاهیدان یونانی «نیلوس دوکسوپاترس» نیز از حمایت راجر بهره‌مند بود. شخصیت‌های کلیدی. راجر دوم. راجر دوم، پادشاه سیسیل برجسته‌ترین نماد تعامل فرهنگی در سیسیل نورمنی بود. او به یونانی، عربی و لاتین تسلط داشت. پژوهش‌ها نشان می‌دهد که حدود ۷۵ تا ۸۰ درصد از منشورهای سلطنتی او به یونانی نوشته شده
۸۰ درصد از منشورهای سلطنتی او به یونانی نوشته شده بود.نفوذ بیزانس بر راجر از کودکی‌اش در مسینا ــ در ساحل شرقی و یونانی‌نشین سیسیل ــ آشکار بود. آموزگاران یونانی داشت و شیوه‌های جنگی فابیوسی و علاقه‌اش به اداره و مالیه، همه به‌عنوان نشانه‌های اثرپذیری او از بیزانس دانسته می‌شود.راجر خود را «باسیلیوس» می‌خواند نه «رکس» لاتینی. بااین‌حال، او از فرهنگ عربی نیز به‌شدت تأثیر گرفت. خود را هم «مدافع مسیحیت» و هم «توانمند به لطف‌الله» می‌نامید و زیر سایبان مرصعی می‌نشست که از سوی خلیفهٔ فاطمی به او هدیه شده
می‌نشست که از سوی خلیفهٔ فاطمی به او هدیه شده بود.علاقهٔ او به فرهنگ عربی چنان بود که عزالدین بن اثیر در گزارش خود حتی شایعهٔ مسلمان‌بودن او را بازگو کرد. ویلیام دوم. ویلیام دوم نیز تأثیرپذیری فرهنگ‌های دیگر در سیسیل را آشکار می‌کرد. ابن جبیر نوشته که ویلیام دوم در تجمل، قوانین، آداب، سواد در زبان عربی و نگه‌داشتن کنیزان و غلامان مسلمان در کاخش، شباهت بسیار به پادشاهان مسلمان داشت.مهر سلطنتی او عبارت «الحمد لله» را نقش بسته بود. ابن جبیر همچنین گزارش کرد که آشپز بزرگ او مسلمان بود و نگهبانانش از بردگان
که آشپز بزرگ او مسلمان بود و نگهبانانش از بردگان سیاه‌پوست مسلمان تشکیل می‌شدند. کریستودولوس. «کریستودولوس»، یونانی ارتدکس اهل کالابریا، یکی از بانفوذترین غیرنورمن‌ها در تاریخ سیسیل بود. او خدمت خود را در دههٔ ۱۰۹۰ نزد راجر یکم، کنت سیسیل آغاز کرد، اما اوج قدرتش در دوران نیابت «ادلاید دل واستو» بود. در ۱۱۰۹ عنوان «امیراوس» گرفت و فرماندهی ناوگان نورمن و عملاً حکومت سیسیل را تا آغاز سلطنت راجر دوم در دست داشت. او همچنین آموزگار راجر دوم در کودکی بود. جورج انطاکی. در زمان حکومت راجر دوم، جورج انطاکی نقش مهمی
در زمان حکومت راجر دوم، جورج انطاکی نقش مهمی یافت. او در انطاکیه و دیگر نواحی شرق بیزانس آموزش دید و به زبان و ادبیات یونانی و عربی و ادارهٔ مالی مسلط بود. یوجینوس. «امیر اوژنوس» یکی از دیوان‌سالاران برجستهٔ یونانی در سیسیل نورمنی بود. او نیز مانند دیگر چهره‌های غیرنورمن، به سه زبان یونانی، عربی و لاتین تسلط داشت و در دورهٔ چندین فرمانروا خدمت کرد. در ۱۱۹۰ به‌دست تانکرد به مقام «امیر» رسید. او به‌ویژه به‌خاطر ترجمهٔ اثر بطلمیوس دربارهٔ "Optica" از عربی به لاتین شهرت دارد. انتقال به اروپا. نقاط تماس میان
لاتین شهرت دارد. انتقال به اروپا. نقاط تماس میان اروپا و سرزمین‌های اسلامی در قرون وسطی متعدد بود و سیسیل نقشی کلیدی در انتقال دانش به اروپا ایفا کرد، هرچند اهمیت آن از تولدو در اسپانیا کمتر بود. مهم‌ترین کانون‌های انتقال دانش اسلامی به اروپا، سیسیل و اسپانیای اسلامی بودند؛ به‌ویژه تولدو پس از فتح به‌دست مسیحیان اسپانیایی در ۱۰۸۵، جایی که ژرار کرمونایی (۱۱۱۴–۱۱۸۷) فعالیت داشت. همچنین در شام، حضور صلیبیون به تبادل فرهنگی دامن زد. اوایل سدهٔ دوازدهم نقطهٔ عطفی برای انتقال فرهنگ و کالا از سرزمین‌های اسلامی به
برای انتقال فرهنگ و کالا از سرزمین‌های اسلامی به سیسیل نورمنی و دیگر نواحی بود. بندر فاطمی اسکندریه در این دوره مهم‌ترین مرکز تجارت مدیترانه شد و دادوستد میان سیسیل، افریقیه و مصر در مقیاس وسیع جریان داشت. این ارتباط با قحطی سختی که در اواخر سدهٔ یازدهم جمعیت شمال آفریقا را درگیر کرد و وابستگی آن‌ها به گندم سیسیل افزایش یافت، تقویت شد.ساکنان نورمنی سیسیل نیز در تقلید از فرهنگ عربی نقش داشتند و آن را فراتر از سرزمین‌های اسلامی گسترش دادند؛ از جمله پوشیدن جامهٔ عربی توسط زنان مسیحی و کاربرد زبان عربی،
جامهٔ عربی توسط زنان مسیحی و کاربرد زبان عربی، همان‌گونه که ابن جبیر شرح داده است.راجر دوم، پادشاه سیسیل همچنین نقش مهمی در واردکردن شیوه‌های حکومتی مسلمانان به اروپا داشت. او از خلافت فاطمی درخواست کرد دبیرانی به سیسیل بفرستند تا فرهنگ اداری و دیوان‌سالاری فاطمی را به دربار نورمن معرفی کنند. پیامدها. هنر و دانش عربی و یونانی طی دو سده پس از فتح نورمن‌ها همچنان در سیسیل اثرگذار باقی ماند. فرمانروایی نورمن‌ها رسماً در ۱۱۹۸ با سلطنت کوستانتسا، ملکه سیسیل پایان یافت و دودمان هوهنشتاوفن جایگزین آن شد. در ۱۲۲۴،
یافت و دودمان هوهنشتاوفن جایگزین آن شد. در ۱۲۲۴، فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم در واکنش به شورش‌های مذهبی در سیسیل، همهٔ مسلمانان را از جزیره اخراج و طی دو دهه بسیاری را به لوچرا منتقل کرد. در محیطی کنترل‌شده، آنان دیگر تهدیدی برای قدرت سلطنتی نبودند و به‌واسطهٔ پرداخت مالیات و خدمت نظامی برای تاج مفید بودند. جمعیتشان در نهایت به ۱۵ تا ۲۰ هزار نفر رسید و لوچرا به‌دلیل این ترکیب جمعیتی «Lucaera Saracenorum» (لوچرای مسلمانان) نام گرفتاین جامعه تا ۷۵ سال رونق داشت، اما در ۱۳۰۰ به‌دست نیروهای مسیحی تحت فرمان
داشت، اما در ۱۳۰۰ به‌دست نیروهای مسیحی تحت فرمان شارل دوم، پادشاه ناپولی غارت شد. ساکنان مسلمان یا تبعید شدند یا به بردگی فروخته شدند، و بسیاری به آلبانی در آن‌سوی دریای آدریاتیک پناه بردند. مساجد متروک یا ویران شدند یا به کلیسا بدل گشتند؛ از جمله کلیسای "S. Maria della Vittoria" که بر خرابه‌های آن ساخته شد. حتی در دوران مانفرد پادشاه سیسیل (درگذشتهٔ ۱۲۶۶) تأثیر اسلامی در سیسیل باقی بود، اما تا آغاز سدهٔ چهاردهم تقریباً از میان رفت. لاتین به‌تدریج جای عربی و یونانی را گرفت؛ آخرین سند سیسیلی به زبان عربی به
یونانی را گرفت؛ آخرین سند سیسیلی به زبان عربی به سال ۱۲۴۵ برمی‌گردد.
کافه سن مارکو یک کافه تاریخی واقع در خیابان چزاره باتیستی ۱۸ در تریسته است. این کافه که در سال ۱۹۱۴ توسط مارکو لوورینویچ تأسیس شد، مدت‌هاست که با زندگی روشنفکری شهر، الحاق‌گرایی ایتالیایی و فرهنگ غنی قهوه پیوند خورده است. این کافه که به خاطر فضای داخلی متمایز به سبک جدایی‌طلبی وین و مشتریان ادبی‌اش — از جمله جیمز جویس و ایتالو اسووو — شناخته می‌شود، به عنوان مکانی برای گردهمایی نویسندگان، دانشجویان و متفکران سیاسی خدمت کرده است. این کافه همچنان یک مقصد فرهنگی در تریسته است و از سال ۲۰۰۵ به عنوان یک کافه
در تریسته است و از سال ۲۰۰۵ به عنوان یک کافه تاریخی در ایتالیا شناخته می‌شود. تاریخچه. کافه سن مارکو در ۳ ژانویه ۱۹۱۴ توسط مارکو لوورینویچ، کارآفرینی اهل فونتانا در نزدیکی پرچ در دوره‌ای که تریسته بخشی از امپراتوری اتریش-مجارستان بود، تأسیس شد. این کافه در طبقه همکف یک ساختمان نوساز متعلق به جنرالی تأسیس شد که جایگزین خانه‌ای در شماره ۱۸ خیابان استدیون (چزاره باتیستی ۱۸ کنونی) شده بود و قبلاً میزبان لاتریا سنترال تریفولیوم بود. لوورینویچ با مقاومت کنسرسیوم صاحبان کافه تریسته روبرو شد که برای جلوگیری از
صاحبان کافه تریسته روبرو شد که برای جلوگیری از افتتاح، به ستوان سلطنتی-امپراتوری شکایت کرد، اما موفق نشد. این کافه به سرعت به مرکزی برای دانشجویان و روشنفکران فعال سیاسی، از جمله مهاجران ایتالیایی تبدیل شد. چهره‌های ادبی برجسته‌ای مانند جیمز جویس، ایتالو اسووو و اومبرتو سابا به این کافه رفت و آمد داشتند. همچنین میزبان فولویو تومیزا، اسکیپیو اسلاتاپر، ادواردو وایس، جورجیو ووگرا و کلودیو مگریس بوده است. مگریس آن را به عنوان «مکانی که در آن آرامش دارید، می‌خوانید، می‌نویسید، گپ می‌زنید» و «قلبی از شهر؛ قلبی
می‌نویسید، گپ می‌زنید» و «قلبی از شهر؛ قلبی قوی که به آرامی می‌تپد» توصیف کرده است. در ۲۳ مهٔ ۱۹۱۵، پس از اعلام جنگ ایتالیا علیه اتریش-مجارستان در طول جنگ جهانی اول، این کافه توسط گروه‌های ضد ایتالیایی تخریب و به آتش کشیده شد. آتش‌نشانان توانستند بخش زیادی از تزئینات داخلی آن را حفظ کنند. خود لوورینوویچ بعداً پس از خودزنی به تراخم در هر دو چشم برای جلوگیری از خدمت اجباری علیه ایتالیا، در پادگان‌های تنبیهی اتریش در لیبناو زندانی شد. پس از جنگ جهانی اول، این کافه رونق گرفت و به مکانی برجسته برای تجمع
این کافه رونق گرفت و به مکانی برجسته برای تجمع بورژوازی روشنفکر و جامعه یهودی شهر تبدیل شد. در طول دهه‌ها، در مواجهه با تغییرات سیاسی، بحران‌های اقتصادی و تغییرات در مدیریت، همچنان مقاوم باقی مانده است. این کافه بارها و بارها، اغلب با حمایت انجمن عمومی مرمت شد. پس از بازگشایی در ۱۶ ژوئن ۱۹۹۷، ظاهر تاریخی و خاطره‌انگیز خود را حفظ کرد. در سال ۱۹۶۲، صحنه‌هایی از فیلم "بی‌خیال" که بر اساس رمانی به همین نام از اسووو ساخته شده بود، در این کافه فیلمبرداری شد. کافه سن مارکو به عنوان یک کافه تاریخی شناخته می‌شود.