payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مداوم، اما گاهی اوقات بسیار فراتر از ۲۴ ساعت، طولانی‌ترین جشنواره مذهبی در سیسیل و ایتالیا هستند. ویدیوی کوتاه رژهٔ عید پاک. تاریخچه. در اواخر قرون وسطی و اوایل رنسانس، پدیده نمایش‌های مصائب در بیشتر کشورهای کاتولیک رواج یافته بود. نمایش‌های مصائب، حتی زمانی که از یک عبادت خالصانه مذهبی سرچشمه می‌گرفتند، به هر حال گهگاه به نمایش‌های مضحک تبدیل می‌شدند، روندی که در اوایل قرن شانزدهم رواج بیشتری یافت و باعث ناراحتی آشکار سلسله مراتب کاتولیک شد، که سپس شروع به مخالفت با آنها کردند. در اواخر قرن شانزدهم،
به مخالفت با آنها کردند. در اواخر قرن شانزدهم، مقامات مذهبی و غیرمذهبی نمایش‌های Passion را در بسیاری از مناطق اروپا ممنوع یا محدود کردند. در برخی مناطق امپراتوری اسپانیا، این نمایش‌ها با رژه‌های هفته عید پاک جایگزین شدند که شامل آثار هنری و مجسمه‌ای از وقایع Passion بود. مانند رژهٔ pasos در سویل یا رژهٔ "vare" در کالتانیزتا و دیگر رژه‌های مشابه در امپراتوری اسپانیا، در ترپانی نیز در دوران ضد اصلاحات صحنه‌های اشتیاق از طریق گروه‌های مجسمه‌ای روایت شد که توسط هنرمندان محلی ساخته شدند. از آنجا که فرانچسکو
هنرمندان محلی ساخته شدند. از آنجا که فرانچسکو پوگناتوره، مشهورترین مورخ معاصر دربارهٔ تاریخ شهر تراپانی، در اثر بزرگ خود، «Historia di Trapani» که در سال ۱۵۹۴ منتشر شد، به وجود مراسم «Misteri» اشاره نکرده است، می‌توان با دلیل منطقی فرض کرد که رژهٔ Misteri حداقل پیش از اواخر قرن شانزدهم برگزار نمی‌شده است. همچنین، از آنجا که «برادری خون گران‌بهای مسیح و Misteri»، یکی از دو انجمن مذهبی که رژهٔ Misteri را در اوایل تا اواسط قرن هفدهم مدیریت می‌کردند، در سال ۱۶۰۳ تأسیس شد و رژهٔ مذکور صراحتاً در سندی رسمی مورخ
تأسیس شد و رژهٔ مذکور صراحتاً در سندی رسمی مورخ ۲۰ آوریل ۱۶۱۲ ذکر شده است — سندی که بر اساس آن اتحادیهٔ کارگران ماهر، نگهداری گروه نمایانگر «صعود به کالواری» را بر عهده گرفت — می‌توان با اطمینان فرض کرد که رژهٔ Misteri پیش از عید پاک ۱۶۱۲ برگزار شده بوده است. مجسمه‌ها. 'Misteri' نمایشی هنری از Passion و مرگ عیسی است که شامل بیست گروه مجسمه‌ای، از جمله دو مجسمه از عیسی مرده و بانو دردها است. این مجسمه‌ها به صورت امانی توسط Brotherhood of St. Michael the Archangel، که آیین را در اواخر قرن شانزدهم تأسیس کرده
که آیین را در اواخر قرن شانزدهم تأسیس کرده بود، به اعضای Guilds محلی واگذار شد تا هر جمعهٔ نیک آن‌ها را در رژه حمل کنند.
جان جوزف کرمونا (۶ ژانویه ۱۹۱۸–۲۴ دسامبر ۲۰۲۰) حقوقدان و شاعر مالتی بود. او در طول مذاکرات استقلال در سال ۱۹۶۴ دادستان کل مالت و نویسنده قانون اساسی مالت بود. او از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۱ به عنوان رئیس دادگستری مالت خدمت کرد. او چندین بار، هم به عنوان فرماندار کل و هم به عنوان رئیس‌جمهور، وظایف رئیس دولت را به صورت موقت بر عهده گرفت. او همزمان از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۲ به عنوان اولین قاضی نماینده مالت در دادگاه حقوق بشر اروپا خدمت کرد. کرمونا همچنین شاعری برجسته بود که به زبان‌های ایتالیایی، انگلیسی و مالتی می‌نوشت.
به زبان‌های ایتالیایی، انگلیسی و مالتی می‌نوشت. اوایل زندگی. کرمونا در ۶ ژانویه ۱۹۱۸ در زاگرا، گوزو متولد شد. او چهار مدرک دکترا داشت: دکترای حقوق از دانشگاه تریسته، مدرک دکترای حقوق از دانشگاه مالت، دکترای حقوق از دانشگاه لندن و دکترای حقوق از دانشگاه ساپینزا رم. او در دانشکده اقتصاد لندن و مؤسسه مطالعات حقوقی پیشرفته دانشگاه لندن، در زمینه حقوق اساسی تحقیق کرد. حرفه حقوقی. در سال ۱۹۴۳، کرمونا به کانون وکلای مالت فراخوانده شد. او از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۹ مدرس دانشکده حقوق دانشگاه مالت بود و در آن زمان به درجه
حقوق دانشگاه مالت بود و در آن زمان به درجه استادی ارتقا یافت. در سال ۱۹۶۱، او رئیس دپارتمان و عضو سنای دانشگاه شد. کرمونا همچنین از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۴ به عنوان دادستان کل مالت خدمت کرد و در سال ۱۹۶۴ به عنوان دادستان کل تاج منصوب شد. در سال ۱۹۶۵، او به‌طور همزمان به سه سمت منصوب شد: قاضی دادگاه‌های عالی مالت، معاون رئیس دادگاه تجدیدنظر و معاون رئیس دادگاه قانون اساسی مالت. او از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۱ به عنوان رئیس دادگستری مالت خدمت کرد پس از پیوستن مالت به شورای اروپا در سال ۱۹۶۵، کرمونا به عنوان اولین قاضی
اروپا در سال ۱۹۶۵، کرمونا به عنوان اولین قاضی نماینده این کشور در دادگاه حقوق بشر اروپا برای سه دوره متوالی، از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۲، خدمت کرد. او همچنین از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۲ معاون رئیس دادگاه بود. خدمات عمومی. با شروع قانون اساسی سال ۱۹۵۹، مالت قبل از استقلال از طریق ایجاد نهادهای قانونگذاری محلی، از حاکمیت داخلی بیشتری برخوردار شد. کرمونا عضو شورای اجرایی (۱۹۵۹–۱۹۶۲) و شورای مشورتی (۱۹۶۲–۱۹۶۴) بود. او نویسنده اصلی پیش‌نویس قانون اساسی مالت در سال ۱۹۶۴ بود و در کنفرانس استقلال مالت در لندن در سال ۱۹۶۳ نماینده
کنفرانس استقلال مالت در لندن در سال ۱۹۶۳ نماینده دولت مالت بود پس از استقلال، کرمونا از ایجاد یک سیستم افتخارات بومی حمایت کرد، زیرا شهروندان مالتی فقط به جوایزی از تاج بریتانیا دسترسی داشتند. او در سال ۱۹۶۷ رئیس کمیته انتخاب مدال ملی لیاقت شد که از طریق کنفدراسیون کمیته‌های مدنی داوطلبانه اعطا می‌شد. اولین جوایز در ۲۱ سپتامبر ۱۹۶۸، روز استقلال مالت، اعطا شد. کرمونا بعداً به دولت در تأسیس نشان افتخار جمهوری مالت کمک کرد. در سال ۱۹۸۶، او رئیس معاهده بین‌المللی محو همه اشکال تبعیض نژادی (CERD) شد. شعر. در
محو همه اشکال تبعیض نژادی (CERD) شد. شعر. در دهه ۱۹۶۰، کرمونا به عنوان معاون رئیس انجمن بین‌المللی شعر خدمت کرد؛ در آن زمان کریستوفر فرای رئیس انجمن بود. سیسیل دی-لوئیس یکی از اشعار کرمونا را در سخنرانی سال ۱۹۶۹ در تئاتر مانوئل خواند و ملکه الیزابت دوم در مراسم افتتاح بنای یادبود ناقوس محاصره در والتا در سال ۱۹۹۲، شعری از کرمونا را به عنوان یادبود خواند. انجمن انگلیسی، کرمونا را به عنوان نویسنده مالتی در گلچین "«اشعار امروز کشورهای مشترک‌المنافع"» (۱۹۶۷) انتخاب کرد. آهنگساز چارلز کامیلری از اشعار کرمونا به
کرد. آهنگساز چارلز کامیلری از اشعار کرمونا به عنوان متن "کانتاتای جنگ" (۲۰۰۲) استفاده کرد. افتخارات. کرمونا عضو انجمن سلطنتی تاریخ بود. او رئیس سازمان آلیانس فرانسوی در مالت، و حامی انجمن سنت اندرو (مالت) بود. از جمله نشان‌های او می‌توان به نشان افتخار ملی لیاقت (مالت)، نشان شوالیه نظامی مستقل مالت، نشان شوالیه محترم‌ترین نشان سنت جان اورشلیم (بریتانیا)، نشان شوالیه لژیون دونور (فرانسه)، نشان شوالیه سنت گرگوری کبیر (واتیکان)، نشان شوالیه صلیب بزرگ نشان کنستانتین، و نشان شوالیه صلیب بزرگ نشان لیاقت
کنستانتین، و نشان شوالیه صلیب بزرگ نشان لیاقت (ایتالیا) اشاره کرد. زندگی شخصی. کرمونا در سال ۱۹۴۹ با بئاتریس کریسپو باربارو (۱۹۲۷–۲۰۰۱) ازدواج کرد؛ آنها صاحب دو دختر و یک پسر شدند. مرگ. کرمونا در شب کریسمس ۲۰۲۰ در سن ۱۰۲ سالگی درگذشت. کتابشناسی جزئی. شعر. کرمونا اشعاری به زبان‌های ایتالیایی، انگلیسی و مالتی سروده است:
بروسیتی یک غذای تک‌دوره‌ای ایتالیایی است که در آشپزی لمباردی، پیه‌مونته و تیسین تهیه می‌شود و با گوشت گاو خردشده که به‌مدت طولانی پخته می‌شود، درست می‌گردد. این غذا یک غذای معمول زمستانی است و معمولاً همراه با پولنتا، پوره یا ریزوتوی به سبک میلان سرو می‌شود. بروسیتی اصالتاً متعلق به کومونهٔ، بوستو آرسیتسیو در ناحیهٔ لمباردی ایتالیا است. بروسیتی در بخش‌های شمال‌غربی لمباردی (ایتالیا)، شمال‌شرقی پیه‌مونته (ایتالیا) و کانتون تیچینو (سوئیس) رواج دارد. این غذا احتمالاً در قرون وسطی پدید آمده‌است. ریشه‌شناسی. در
در قرون وسطی پدید آمده‌است. ریشه‌شناسی. در زبان لومباردی، واژهٔ brüscitt به‌معنای «خُرده‌ها» است و به اندازهٔ گوشت اشاره دارد که به قطعات ریز خُرد می‌شود. توضیحات. این خوراک از گوشت گاوِ خردشدهٔ ریز درست می‌شود و برای مدت طولانی (۲ ساعت تا ۴ ساعت) بر روی شعلهٔ ملایم پخته می‌گردد. دیگر مواد آن شامل کره، سیر، دانه‌های رازیانه و چربی خوک یا پانچتا هستند. در پایان پخت، این خوراک با شراب‌های سرخِ خوش‌ساختی مانند باربِرا، بارولو یا نِبّیولو ترکیب می‌شود. هنگام سرو بروسیتی نباید بیش‌ازحد آبکی یا بیش‌ازحد خشک
سرو بروسیتی نباید بیش‌ازحد آبکی یا بیش‌ازحد خشک باشد. این غذا از خوراک‌های معمول زمستانی است و همراه با پولِنتا ریزوتو یا پوره سرو می‌شود. هر ۱۰۰ گرم بروسیتی حدود ۱۱۲٫۶۳ کیلوکالری (۴۷۲ کیلوژول) انرژی دارد. ترکیبات تغذیه‌ای آن شامل ۶٫۷۳ گرم پروتئین، ۴٫۹۳ گرم چربی که ۲٫۲۹ گرم آن اسید چرب است، ۱٫۱۴ گرم فیبر و ۱۰٫۰۵ گرم کربوهیدرات که ۱٫۲۱ گرم آن قند می‌باشد. گسترش جغرافیایی. این غذا در کل منطقهٔ اینسوبریا شناخته شده‌است. منشأ آن در کومونه در منطقهٔ آلتو میلانزه استان وارزه در لومباردی است و در آنجا بسیار محبوب
استان وارزه در لومباردی است و در آنجا بسیار محبوب است. علاوه بر لومباردی، این خوراک در استان وربانو-کوزیو-اوسولا در پیِمونت و همچنین در بخش پایین‌تر کانتون تیچینو در سوئیس نیز رایج است. تاریخچه. بروسیتی اصالتاً از کومونه در لومباردی، ایتالیا است. این غذا بخشی از سنت قدیمی کشاورزان است. احتمالاً این غذا در دوران قرون وسطی پدید آمده‌است. بر اساس اولین فرضیه‌ها، این غذا از تکه‌های گوشت گاوی پدید آمده است که پس از دباغی پوست‌ها باقی می‌ماندند. در آن‌زمان، بسیاری از دباغی‌ها در بوستو آرسیتزیو فعال بودند. تا
از دباغی‌ها در بوستو آرسیتزیو فعال بودند. تا پیش‌از رونق اقتصادی ایتالیا در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، برای تهیهٔ بروسیتی از گوشت‌های سفت‌تر گاو استفاده می‌شد که پخت طولانی‌تری نیاز داشت. بعدها از گوشت‌های نرم‌تر هم استفاده شد؛ مانند کاپلودل‌پرته، دیافراما، فوزلّو و رئاله. در آغاز، از بخش‌های سفت‌تر یا معمولاً دور ریختهٔ گوشت گاو استفاده می‌شد. این خوراک ساده اما مقوی بود و با هدف نیرو بخشیدن به کشاورزانی ساخته می‌شد که در زمین‌ها کار می‌کردند. این خوراک از نیاز به غذایی پدید آمد که بتواند روی خاکسترهای شومینه
به غذایی پدید آمد که بتواند روی خاکسترهای شومینه به‌آرامی بپزد، بدون آنکه به مراقبت زیادی نیاز داشته باشد، و در پایان پخت با کمی شراب کامل شود. طبق سنت، گوشت با چاقو به قطعات کوچک خرد می‌شود تا طمع آن از دست نرود. در سال ۱۹۷۵ در شهر بوستو آرسیتزیو انجمنی به نام ماجیسترو دئی بروسیتی «شورای بروسیتی» تأسیس شد که هدف آن گسترش شناخت از خوراکی‌های روستایی محلی بود. در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۲، شهردار بوستو آرسیتزیو روزی به نام «روز بروسیتی» (به لُمباردی: Ul dí di bruscitti) بنیان گذاشت که هر سال در دومین پنج‌شنبهٔ ماه
بنیان گذاشت که هر سال در دومین پنج‌شنبهٔ ماه نوامبر برگزار می‌شود.
آلفردو گوتزونی (؛ ۱۲ آوریل ۱۸۷۷ – ) افسر نظامی ایتالیایی بود که در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. گوتزونی فعالیت نظامی را از سال ۱۸۹۷ در ارتش سلطنتی ایتالیا آغاز کرد و در جنگ جهانی اول جنگید. پس از جنگ دوم ایتالیا-حبشه، وی به عنوان فرماندار اریتره منصوب شد. او از ماه مه ۱۹۳۶ تا آوریل ۱۹۳۷ به عنوان فرماندار فعالیت کرد. در سال ۱۹۳۹، گوتزونی نقش برجسته‌ای در حمله ایتالیا به آلبانی داشت و در سال ۱۹۴۰ فرمانده کل نیروهای عالی آلبانی بود. در ژوئن ۱۹۴۰، پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، گوتزونی
پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، گوتزونی فرماندهی ارتش چهارم ایتالیا را در طول حمله به فرانسه بر عهده داشت. در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۰، گوتزونی به عنوان معاون وزیر جنگ و معاون رئیس ستاد کل عالی جانشین اوبالدو سودو شد. در سال ۱۹۴۳، گوتزونی فرمانده ارتش ششم ایتالیا در سیسیل و فرمانده نیروهای محور در سیسیل در طول حمله متفقین به این جزیره بود. مقاومت آلمان و ایتالیا ۳۷ روز قبل از تخلیه جزیره ادامه یافت. زندگی‌نامه. آلفردو گوتزونی، متولد مانتوا در سال ۱۸۷۷، از پدر و مادری به نام‌های پوستومیو و دژانیرا جوبلینی، پس از
به نام‌های پوستومیو و دژانیرا جوبلینی، پس از اتمام تحصیلاتش در آکادمی نظامی، در جنگ ایتالیا و ترکیه در سال ۱۹۱۱ شرکت کرد. در ۱۸ مارس همان سال، او در لژ دانته آلیگیری در تورین به فراماسونری پیوست. در آغاز جنگ جهانی اول، او تا سال ۱۹۱۸ رئیس ستاد لشکرهای هفتم و یازدهم بود، زمانی که به عنوان رئیس ستاد سپاه سوم ارتش منصوب شد. در سال ۱۹۲۹، او به هنگ ۵۸ پیاده‌نظام منتقل شد و در سال ۱۹۳۰ به درجه ژنرالی ارتقا یافت و به فرماندهی تیپ سوم آلپاین اعزام شد. در سال ۱۹۳۳، او تا سال ۱۹۳۴ فرماندهی آکادمی نظامی در مودنا را
او تا سال ۱۹۳۴ فرماندهی آکادمی نظامی در مودنا را بر عهده داشت، زمانی که فرماندهی لشکر بیست و یکم نارنجک‌اندازان ساردینی نیز به او سپرده شد. با این لشکر، او در جنگ اتیوپی شرکت کرد. در سال ۱۹۳۶ به عنوان فرماندار اریتره منصوب شد و سال بعد گروه جدیدی به نام سپاه یازدهم به او سپرده شد. در سال ۱۹۳۹ فرمانده نیروی اعزامی به آلبانی بود و بعداً در همان سال فرمانده کل نیروهای اشغالگر و متعاقباً فرمانده کل کل نیروها در خاک آلبانی شد. در آغاز ماه مه ۱۹۴۰، او برای فرماندهی ارتش چهارم در جبهه آلپ فرانسه اعزام شد. او
ارتش چهارم در جبهه آلپ فرانسه اعزام شد. او رابطه وحشتناکی با گالئاتزو چیانو داشت (که در دفتر خاطراتش او را به «مشکوک، حقیر، کوچک، چاق و با موهای رنگ شده» متهم کرده بود). او میدان جنگ را ترک کرد تا از ۳۰ نوامبر ۱۹۴۰ تا ۲۵ مه ۱۹۴۱ به عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور جنگ و معاون رئیس ستاد کل تحت فرماندهی ژنرال اوگو کاوالرو خدمت کند. او در ژوئن ۱۹۴۳ به سیسیل اعزام شد و فرماندهی ارتش ششم را بر عهده گرفت. دوران خدمت او با حمله انگلیسی-آمریکایی به سواحل سیسیل و عقب‌نشینی نیروهای ایتالیایی از خاک سیسیل به پایان
عقب‌نشینی نیروهای ایتالیایی از خاک سیسیل به پایان رسید. او در اوایل ماه اوت از وظایفش برکنار شد. او بازنشسته شد، اما پس از ۸ سپتامبر توسط نیروهای جمهوری اجتماعی ایتالیا دستگیر و پس از دو حمله‌ای که روبرتو فاریناچی از ستون‌های رژیم فاشیستی انجام داد، به عنوان خائن محاکمه شد. با این حال، به لطف کمک آلمانی‌ها، او موفق به فرار از جوخه آتش شد. پس از جنگ، او تلاش ناموفقی برای به رسمیت شناختن فرماندهی خود به خاطر دفاع از سیسیل انجام داد.
«شراب و زن‌ها» ترانه‌ای است که توسط بری گیب نوشته شد و در سپتامبر سال ۱۹۶۵ توسط او و بی جیز از سوی شرکت لیدن رکوردز در استرالیا منتشر گردید. ترانهٔ سمت بی این صفحه، «باد را دنبال کن» بود. این تک‌آهنگ در استرالیا به رتبهٔ ۴۷ رسید. آن‌ها این موفقیت را با تشویق هرچه بیشتر طرفدارانشان به خرید صفحه به‌دست آوردند و به این ترتیب توجه دیسک‌جوکی‌ها را جلب کردند. هر دو ترانه بعداً در نخستین آلبوم گروه با عنوان "بی جیز ۱۴ ترانه از بری گیب را می‌خوانند و می‌نوازند" گنجانده شدند، و همچنین در آنتولوژی سال ۱۹۹۸ از ضبط‌های
شدند، و همچنین در آنتولوژی سال ۱۹۹۸ از ضبط‌های استرالیایی گروه با نام "ماهر از بدو تولد" منتشر شدند.
آنا ماریا دِ خسوس ریبیرو (; – ) نظامی و انقلابی جمهوری‌خواه اهل امپراتوری برزیل بود. وی همسر جوزپه گاریبالدی، سیاستمدار ایتالیایی بود. مشارکت آنها مظهر جان‌بخشی عصر رمانتیسم و تاریخ لیبرالیسم قرن نوزدهم بود. اوایل زندگی. آنا ماریا دِ خسوس ریبیرو در ۳۰ اوت ۱۸۲۱ در لاگونا بخشی از پادشاهی متحد پرتغال، برزیل و الگاروه (یک سال قبل از استقلال این کشور) در خانواده‌ای فقیر با اصالت آزورایی متولد شد. او سومین فرزند از ده فرزند ماریا آنتونیا دِ خسوس آنتونس و بنتو ریبیرو دا سیلوا بود. وی در سال ۱۸۳۵ در سن چهارده
ریبیرو دا سیلوا بود. وی در سال ۱۸۳۵ در سن چهارده سالگی، مجبور به ازدواج با مانوئل دوآرته آگیار شد که در نهایت او را برای پیوستن به ارتش امپراتوری رها کرد. زندگی با جوزپه گاریبالدی. جوزپه گاریبالدی، ملوانی اهل نیس با اصالت لیگوریایی که به انقلابی ملی‌گرای ایتالیایی تبدیل شده بود، در سال ۱۸۳۶ از اروپا گریخته بود و به نمایندگی از جمهوری جدایی‌طلب ریوگراندنس در جنوب برزیل (جنگ راگامافین) می‌جنگید. وقتی گاریبالدی جوان، برای اولین بار آنیتا را دید، فقط توانست در گوشش زمزمه کند: «تو باید مال من باشی» او در اکتبر
گوشش زمزمه کند: «تو باید مال من باشی» او در اکتبر ۱۸۳۹ با کشتی به گاریبالدی پیوست. یک ماه بعد، او برای اولین بار در نبردهای ایمبیتوبا و لاگونا در کنار معشوقش جنگید. گفته می‌شود آنیتا، سوارکار ماهری بود که به جوزپه در مورد فرهنگ گائوچو در پامپا واقع در جنوب برزیل آموزش داد. یکی از رفقای گاریبالدی، آنیتا را «ملغمه‌ای از دو نیروی اساسی... قدرت و شجاعت یک مرد و جذابیت و لطافت یک زن، که با جسارت و قدرتی که با آن شمشیر خود را به اهتزاز درآورده بود و بیضی زیبای صورتش که لطافت چشمان خارق‌العاده‌اش را آراسته بود،
که لطافت چشمان خارق‌العاده‌اش را آراسته بود، آشکار می‌شد» توصیف کرد. در نبرد کوریتیبانوس، گاریبالدی از جبهه جدا شد و ارتباطش با آنیتا که توسط گروه رقیب اسیر شده بود، قطع شد. در اسارت، نگهبانان به آنیتا گفتند که گاریبالدی مرده است، که در آن لحظه آنیتا بسیار پریشان شد، چه برای عزیزش و چه برای فرزندش که گاریبالدی هرگز او را نمی‌دید. آنیتا پرسید که آیا می‌تواند در میان کشته‌شدگان نبرد جستجو کند. به او اجازه داده شد جستجو کند، اما او را پیدا نکرد. این به آنیتا امید داد، که پس از مدتی، سوار بر اسب اردوگاه شد و
امید داد، که پس از مدتی، سوار بر اسب اردوگاه شد و با یک تاخت فرار کرد. سربازان او را تعقیب کردند. به دستور مافوق اسیرکنندگانش، قرار بود زنده یا مرده او را برگردانند. آنها اسب او را تیرباران کردند و کشتند. سپس آنیتا به رودخانه کانواس رسید و در آن فرو رفت. سربازان فکر کردند که او زنده نخواهد ماند و او را به حال خود رها کردند تا بمیرد. آنیتا چهار روز بدون غذا و نوشیدنی در جنگل سرگردان بود تا اینکه گروهی از مردم را یافت که به او غذا دادند. سرانجام او توانست با شورشیان تماس بگیرد و در واکاریا به گاریبالدی
با شورشیان تماس بگیرد و در واکاریا به گاریبالدی پیوست. چند ماه بعد، اولین فرزندشان به نام منوتی (۱۸۴۰-۱۹۰۳)، به دنیا آمد. او به دلیل ضربه‌ای که آنیتا هنگام فرار از اردوگاه برزیل هنگام سقوط از اسبش دریافت کرد، با ناهنجاری جمجمه به دنیا آمد. منوتی همچنین به یک مبارز آزادی تبدیل شد و پدرش را در لشکرکشی‌هایش در ایتالیا همراهی کرد. نام او به افتخار سیرو منوتی گذاشته شد. آنها سه فرزند دیگر داشتند که در مونته‌ویدئو به دنیا آمدند، رزیتا (۱۸۴۳-۱۸۴۵)، ترسیتا (۱۸۴۵-۱۹۰۳) و ریکیوتی (۱۸۴۷-۱۹۲۴). با وجود برخی اختلافات
و ریکیوتی (۱۸۴۷-۱۹۲۴). با وجود برخی اختلافات به دلیل زن‌بارگی گاریبالدی، حقیقت این است که این یک عشق پرشور بود. در سال ۱۸۴۱، این زوج به پایتخت اروگوئه نقل مکان کردند، و در آن جا جوزپه گاریبالدی به عنوان تاجر و معلم مدرسه کار می‌کرد و سپس در سال ۱۸۴۲ فرماندهی ناوگان اروگوئه را بر عهده گرفت و یک «لژیون ایتالیایی» را برای جنگ علیه دیکتاتور آرژانتین خوان مانوئل دِ روساس تشکیل داد. آنیتا در دفاع گاریبالدی از مونته‌ویدئو در سال ۱۸۴۷ علیه آرژانتین و متحد اروگوئه‌ای‌اش مانوئل اوریبه شرکت داشت. کارزار انتخاباتی در
مانوئل اوریبه شرکت داشت. کارزار انتخاباتی در ایتالیا و مرگ. آنیتا، گاریبالدی و لژیونرهای پیراهن قرمزش را برای پیوستن به انقلاب‌های ۱۸۴۸ همراهی کرد، او در آن دوره علیه نیروهای امپراتوری اتریش جنگید. در فوریه ۱۸۴۹، گاریبالدی در دفاع از جمهوری تازه اعلام شده روم در برابر مداخله ناپولی‌ها و فرانسه که با هدف بازگرداندن ایالات پاپی انجام می‌شد، شرکت کرد. آنیتا به همسرش در دفاع از رم پیوست که در ۳۰ ژوئن به محاصره فرانسه درآمد. سپس او با لژیون گاریبالدی از دست نیروهای فرانسوی و اتریشی گریخت. او که باردار و بیمار
فرانسوی و اتریشی گریخت. او که باردار و بیمار از مالاریا بود، در ۴ اوت ۱۸۴۹، ساعت ۷:۴۵ بعد از ظهر در آغوش شوهرش در مزرعه گوچیولی در ماندریول نزدیک راونا ایتالیا، در جریان عقب‌نشینی غم‌انگیز درگذشت. جسد او به سرعت دفن شد و بعداً توسط یک سگ از خاک بیرون آورده شد. آنیتا تا آخر عمر در قلب گاریبالدی باقی ماند. شاید با یادآوری یاد او بود که هنگام سفر در پرو در اوایل ۱۸۵۰، به دنبال مانوئلا سائنس همراه افسانه‌ای سیمون بولیوار تبعیدی و بی‌بضاعت گشت. سال‌ها بعد، در سال ۱۸۶۰، هنگامی که گاریبالدی برای استقبال از ویکتور
۱۸۶۰، هنگامی که گاریبالدی برای استقبال از ویکتور امانوئل دوم به عنوان پادشاه ایتالیای متحد به سمت تیانو حرکت کرد، شال راه‌راه آنیتا را روی پانچوی خاکستری آمریکای جنوبی خود پوشید. میراث. آنیتا گاریبالدی نماد جمهوری‌خواهی برزیل است و پس از سقوط امپراتوری برزیل به عنوان یک قهرمان ملی شناخته شد. در برزیل میدان‌هایی به نام او نامگذاری شده‌اند و در لاگونا موزه‌ای به یاد او ساخته شده است. میراث او توسط موسولینی نیز مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۳۲ واتیکان به طور غیررسمی درخواست کرد که مجسمه شوهرش را از بالای
غیررسمی درخواست کرد که مجسمه شوهرش را از بالای جیانیکولو بردارند. موسولینی پاسخ داد که نه تنها مجسمه جوزپه را برنمی‌دارد، بلکه مجسمه جدیدی از آنیتا را نیز در همان تپه نصب خواهد کرد. نصب مجسمه او در جیانیکولو در رم در یک مراسم یادبود سه روزه جشن گرفته شد. در روز اول، بقایای آنیتا از جنوا به رم منتقل شد. در روز دوم، بقایای او در پایه بنای یادبودی که به یاد او در ژانیکولوم در نزدیکی مجسمه سوارکاری شوهرش ساخته شده بود، دفن شد. در روز سوم، موسولینی رسماً این بنای یادبود را افتتاح کرد. این مجسمه آنیتا گاریبالدی
یادبود را افتتاح کرد. این مجسمه آنیتا گاریبالدی را نشان می‌دهد که سوار بر اسبی است و پسر نوزادش را در دست چپ خود نگه داشته و در حالی که تپانچه‌ای را در دست راست خود تکان می‌دهد، ارتش شوهرش را به سوی پیروزی رهبری می‌کند. آنیتا گاریبالدی موضوع فیلم تاریخی "پیراهن‌های قرمز" محصول ۱۹۵۲ است که در آن آنا مانیانی نقش او را بازی می‌کند. همچنین توسط والریا سولارینو در مینی سریال تلویزیونی ایتالیایی "آنیتا گاریبالدی" در سال ۲۰۱۲ به تصویر کشیده شد. آنا پائولا آروسیو نقش آنیتا گاریبالدی را در فیلم درام تاریخی "آنیتا و
آنیتا گاریبالدی را در فیلم درام تاریخی "آنیتا و گاریبالدی" در سال ۲۰۱۳ بازی کرد.
نذیر عرباوی ( (متولد ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۹)) سیاستمدار، حقوقدان و دیپلمات الجزایری است که از سال ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ به عنوان نخست‌وزیر الجزایر مشغول به کار بود. اوایل زندگی. عرباوی در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۹ در تبسا، الجزایر (در زمان حکومت فرانسه) متولد شد. در جوانی، عضو تیم ملی هندبال مردان الجزایر بود. شغل. پس از بازنشستگی از هندبال، او در دانشکده حقوق دانشگاه الجزایر ثبت نام کرد و مدرک کارشناسی خود را در رشته حقوق و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته حقوق بین‌الملل عمومی و خصوصی و دریافت کرد و به این ترتیب وکیل شد. او در
خصوصی و دریافت کرد و به این ترتیب وکیل شد. او در وزارت امور خارجه مشغول به کار شد و به عنوان مدیر بخش امور حقوقی و کنسولی، مدیر بخش روابط اقتصادی بین‌المللی و مدیر بخش مغرب عربی خدمت کرد. او بعداً به عنوان دیپلمات به عنوان سفیر در سازمان ملل متحد، پاکستان، اتحادیه عرب، اتحادیه مغرب عربی و مصر خدمت کرد. عرباوی در مارس ۲۰۲۳ رئیس دفتر رئیس‌جمهور الجزایر عبدالمجید تبون شد. رئیس‌جمهور تبون در ۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، عرباوی را به عنوان نخست‌وزیر منصوب کرد و به این ترتیب او جایگزین ایمن بن عبدالرحمن، که اخراج شده بود،
او جایگزین ایمن بن عبدالرحمن، که اخراج شده بود، شد. تبون در ۲۸ اوت ۲۰۲۵، عرباوی را از سمت نخست‌وزیری برکنار کرد و سیفی غریب به عنوان نخست‌وزیر موقت به جای او منصوب شد.
جیووانی پیترو فرانسسکو آگیوس د سولدانیس () زبان‌شناس، مورخ و روحانی مالتی اهل جزیره غودش بود. او اولین واژگان و دستور زبان سیستماتیک زبان مالتی را نوشت و اولین کتابدار کتابخانه عمومی، سلف کتابخانه ملی مالت، بود. زندگی. دِ سولدانیس در ۱ نوامبر ۱۷۱۲ در رباط، جزیره غودش، از آندره‌آ هاگیوس و والنزیا سولتانا متولد شد. او روز بعد در کلیسای سنت جورج غسل تعمید داده شد. نام اصلی او "جووانی پیترو فرانچسکو آگیوس" بود، اما بعدها "دِ سولدانیس را" به نام خود اضافه کرد که نسخه لاتین‌شده نام خانوادگی مادرش سولتانا است و
نسخه لاتین‌شده نام خانوادگی مادرش سولتانا است و اکنون معمولاً با این نام شناخته می‌شود. دِ سولدانیس به‌طور خصوصی توسط یک راهب کاپوچین در صومعه بانوی ما از نعمت‌ها آموزش دید. او بعدها در کالج ملیتنسه در والتا به تحصیل ادبیات، فلسفه، الهیات و حقوق پرداخت. دِ سولدانیس در سال ۱۷۲۹ توسط اسقف پاول آلفران دِ بوسان به عنوان کشیش کلیسای جامع عروج، گوزو منصوب شد و شش سال بعد در سال ۱۷۳۵ به مقام کشیشی رسید. دِ سولدانیس به تاریخ، فرهنگ، باستان‌شناسی و زبان مالتی علاقه‌مند بود. او در خانه‌اش یک کتابخانه بزرگ و یک موزه
بود. او در خانه‌اش یک کتابخانه بزرگ و یک موزه داشت که شامل سکه‌ها و مدال‌های قدیمی مختلف، کتیبه‌ها، سفال‌ها و مجسمه‌ها بود. او چندین نسخه خطی به زبان‌های مختلف، از جمله مالتی، ایتالیایی و فرانسوی نوشت. او برخی از آثار خود را در رم، ناپل، ونیز و آوینیون منتشر کرد، اما هرگز چیزی در مالت منتشر نکرد زیرا در آن زمان چاپخانه‌ای وجود نداشت. در سال ۱۷۵۳، او به عنوان "کوآرسمالیستا (مدرس مذهبی)" جزیره غودش، واعظ رسمی خطبه‌های ظهور و روزه در ماتریکس، منصوب شد که این مقامی ممتاز محسوب می‌شد. به دلیل نفوذ برادر اسقف، د
ممتاز محسوب می‌شد. به دلیل نفوذ برادر اسقف، د سولدانیس در دهه ۱۷۵۰ به سراسر ایتالیا و فرانسه سفر کرد. در این مقطع، او در دانشگاه پادوا تحصیل کرد و به عنوان وکیل فارغ‌التحصیل شد. او همچنین عضو "آکادمی آپاتیستی (Accademia degli Apatisti)" در فلورانس، "آکادمی گیاه‌شناسی" کورتونا (Accademia Botanica) و "آکادمی بوئنگوستو (Accademia di Buongusto)" و آکادمی ارانتی "(Accademia degli Erranti)" در پالرمو شد. در سال ۱۷۵۸، دِ سولدانیس به جزیره غودش بازگشت، اما در سال ۱۷۶۳ به سرزمین اصلی مالت نقل مکان کرد، زمانی که
۱۷۶۳ به سرزمین اصلی مالت نقل مکان کرد، زمانی که شوالیه لویی گرن دِ تنسین او را به عنوان اولین کتابدار "کتابخانه عمومی" در والتا، سلف کتابخانه ملی مالت ، انتخاب کرد. سلامت دِ سولدانیس در سال ۱۷۶۸ رو به وخامت گذاشت. او در ۳۰ ژانویه ۱۷۷۰ درگذشت و در کلیسای کالجیت پریش سنت پاول در والتا به خاک سپرده شد. دِ سولدانیس پسر مسلمانی به نام علی را به عنوان برده داشت؛ دِ سولدانیس در نوشته‌های خود اشاره می‌کند که مادر و شش برادر علی نیز در مالت به بردگی گرفته شده بودند و او در برابر فشار برای گرویدن به مسیحیت مقاومت
و او در برابر فشار برای گرویدن به مسیحیت مقاومت کرد. آثار. زبان مالتی. دِ سولدانیس در طول زندگی خود آثار متعددی در مورد زبان مالتی نوشت که حوزه اصلی مورد علاقه او بود. او اولین دستور زبان زبان مالتی را در سال ۱۷۵۰، پس از آنکه مطلع شد شوالیه پرتغالی آلمیدا می‌خواهد چنین دستور زبانی منتشر شود، نوشت. عنوان این کتاب "«زبان مالتی را ارائه می‌دهیم، اسناد جدید را در مورد زبان اتروسک ارائه می‌دهیم، در حال حاضر در حال بررسی است» بود" و در رم منتشر شد. در این اثر، دِ سولدانیس فرضیه‌ای را مطرح می‌کند مبنی بر اینکه
دِ سولدانیس فرضیه‌ای را مطرح می‌کند مبنی بر اینکه زبان مالتی از زبان پونیک سرچشمه گرفته است که به نظر او از زبان اتروسکایی سرچشمه گرفته است. این فرضیه بعداً رد شد و اکنون مالتی از زبان سیکولی-عربی گرفته شده است. از سال ۱۷۵۰ تا ۱۷۶۲، د سولدانیس روی دستور زبان دومی با عنوان "«مدرسه جدید زبان‌های مالتی»" کار کرد، اما هرگز منتشر نشد. او همچنین یک فرهنگ لغت چهار جلدی مالتی-لاتین-ایتالیایی با عنوان "«دامّا تل کلم کارتاگینی» را" بین سال‌های ۱۷۵۰ تا ۱۷۶۷ نوشت. اگرچه این کتاب نیز منتشر نشد، اما به عنوان
نوشت. اگرچه این کتاب نیز منتشر نشد، اما به عنوان تأثیرگذارترین اثر او در مورد زبان مالتی در نظر گرفته می‌شود، زیرا تصویری منحصر به فرد از زبان مالتی اواسط قرن ۱۸ ارائه می‌دهد. آثار دیگر. جدا از مطالعاتی که بر روی زبان مالتی انجام داد، د سولدانیس آثاری نیز در رابطه با تاریخ، باستان‌شناسی و سایر مباحث مربوط به مالت و جزیره غودش نوشت است، یک نسخه خطی دو جلدی که به تاریخ جزیره غودش می‌پردازد و در سال ۱۷۴۶ تکمیل شد. این نسخه خطی به عنوان مبنایی برای مطالعات بیشتر در مورد جزیره غودش قرار گرفت، اما تا سال ۱۹۳۶