payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سلطنت ملوا یکی از پادشاهی‌های مهم در اواخر قرون وسطی بود که از سال ۱۴۰۱ تا ۱۵۶۲ میلادی، بخش‌هایی از سرزمین‌های امروزی ایالت مادیا پرادش و جنوب شرقی راجستان هند را در بر می‌گرفت. این سلطنت به دست دلاور خان، از تبار افغان (یا خلج-افغانی)، بنیان نهاده شد؛ او پس از حملهٔ تیمور و فروپاشی سلطنت دهلی در سال ۱۴۰۱، توانست مالوا را به عنوان قلمرویی مستقل پایه‌گذاری کند.پس از نبرد گاگرون در سال 1519، بخش عمده‌ای از سلطنت برای مدتی کوتاه تحت کنترل مهارانا سانگا، فرمانروای میوار، قرار گرفت. او یکی از دست‌نشاندگان خود،
میوار، قرار گرفت. او یکی از دست‌نشاندگان خود، مدینی رای، را به‌عنوان حاکم این منطقه منصوب کرد. در سال 1562، این سلطنت به‌دست امپراتوری مغول به رهبری اکبر کبیر فتح شد و به یکی از سوبه‌های (استان‌های) امپراتوری مغول تبدیل گردید. در طول دوران موجودیت خود، این سلطنت عمدتاً توسط سلسله‌های افغان و خلج-افغان اداره می‌شد. تاریخچه. دلاور خان غوری، فرماندار افغان یا خلج-افغان سلطنت دهلی بود. دلاور خان پس از سال 1392 از پرداخت خراج به دهلی دست کشیده بود. در سال 1437، سلسله غوریِ دلاور خان توسط محمود خان، از نوادگان
سلسله غوریِ دلاور خان توسط محمود خان، از نوادگان خلج-افغانِ سلسله خلجیِ سلطنت دهلی، سرنگون شد پس از برکناری خلجی‌ها، شجاعت خان، فرماندار افغانِ مالوا تحت فرمان شیرشاه سوری، بر آن حکومت کرد. پسر شجاعت خان، باز بهادر، در سال 1555 استقلال خود را اعلام کرد و تا پایان سلطنت مالوا حکومت کرد سلسله غوریان سلطنت ملوا توسط دلاور خان غوری ، فرماندار مالوا از سلطنت دهلی ، تأسیس شد که استقلال خود را در سال ۱۳۹۲ اعلام کرد و "سلسله غوری" را تأسیس کرد، اما تا سال ۱۴۰۱ عملاً پرچم سلطنت را به دست نگرفت. در ابتدا دهر پایتخت
پرچم سلطنت را به دست نگرفت. در ابتدا دهر پایتخت پادشاهی جدید بود، اما خیلی زود به ماندو منتقل شد که به شادی‌آباد تغییر داد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42048922&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-06-07T01:57:14Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: حذف پیوندهای میان‌ویکی که در ویکی‌داده موجود است&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42052992&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; آیجیا گرامر با نام تولد آیجیا لیز گوتمن (زاده ) خواننده و ترانه‌سرا آمریکایی
لیز گوتمن (زاده ) خواننده و ترانه‌سرا آمریکایی است.
کتاب شونن ، یک مجله مانگا منتشر شده توسط شوئیشا بود که در مارس ۱۹۵۸ منتشر شد و در آوریل ۱۹۶۹ به پایان رسید.
کینا گرانیس با نام تولد کینا کاسویا گرانیس (زاده ) گیتاریست، خواننده و ترانه‌سرا آمریکایی است.
پرتاب کفش ممکن است به دلایل فرهنگی مختلفی انجام شود. کفش به عنوان یک وسیله پرتابه در ورزش‌های مردمی و فعالیت‌های فرهنگی استفاده می‌شود. چندین ورزش و بازی در سراسر جهان انجام می‌شود که در آن‌ها شرکت‌کنندگان کفش یا چکمه‌های خود را به سمت اهداف یا تا جایی که می‌توانند پرتاب می‌کنند. یک جفت کفش بنددار را می‌توان روی کابل‌های بلند مانند سیم‌های تلفن و خطوط برق یا روی شاخه‌های درختان پرتاب کرد تا «درخت کفش» ایجاد شود. در چنین زمینه‌هایی ممکن است به عنوان کفش‌نگاشت یا شوفیتی شناخته شود. در برخی فرهنگ‌ها، سنت‌هایی
یا شوفیتی شناخته شود. در برخی فرهنگ‌ها، سنت‌هایی وجود دارد که در مراسم عروسی، کفش‌های کهنه را به سمت زوج‌های متأهل پرتاب می‌کنند تا برایشان شانس بیاورند، یا کفش‌ها را از روی شانه پرتاب می‌کنند تا ازدواج آینده را پیش‌بینی کنند. در بسیاری از فرهنگ‌های عربی، کفش‌ها نجس تلقی می‌شوند و پرتاب کردن آنها به سمت شخص دیگر توهین‌آمیز است. پرتاب روی سیم‌ها. در سراسر آمریکای شمالی، کفش‌ها هم در مناطق روستایی و هم در مناطق شهری روی سیم‌ها پرتاب می‌شوند و معنای درک شده از آنها از منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است. اغلب،
آنها از منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است. اغلب، کفش‌ها کتانی هستند. تنوع فرهنگی زیادی وجود دارد و تفاوت‌های فراوانی بین مناطق اجتماعی-اقتصادی و گروه‌های سنی وجود دارد. در برخی فرهنگ‌ها، کفش‌ها به عنوان بخشی از یک آیین گذار، مثلاً برای بزرگداشت پایان سال تحصیلی یا ازدواج قریب‌الوقوع، پرتاب می‌شوند. برخی نظریه‌ها حاکی از آن است که این رسم از اعضای ارتش سرچشمه گرفته است که گفته می‌شود پس از اتمام آموزش‌های اولیه یا هنگام ترک خدمت، چکمه‌های نظامی خود را که اغلب به رنگ نارنجی یا رنگ‌های چشمگیر دیگری رنگ‌آمیزی
به رنگ نارنجی یا رنگ‌های چشمگیر دیگری رنگ‌آمیزی شده بودند، به عنوان بخشی از مراسم سپری‌شدن به سمت سیم‌های برق هوایی پرتاب می‌کردند. در فیلم "«سگ را بجنبان"» محصول سال ۱۹۹۷، پرتاب کفش ظاهراً ادای احترامی خودجوش به گروهبان ویلیام شومان، با بازی وودی هارلسون، است که ظاهراً در پشت خطوط دشمن در آلبانی مورد اصابت گلوله قرار گرفته است. پرتاب کفش می‌تواند نوعی قلدری باشد، که در آن یک قلدر یک جفت کفش را می‌دزدد و آنها را در جایی پرتاب می‌کند که بعید است کسی بتواند آنها را پس بگیرد. پرتاب کردن کفش همچنین به عنوان یک
را پس بگیرد. پرتاب کردن کفش همچنین به عنوان یک شوخی دستی با افراد مستی که از خواب بیدار می‌شوند و کفش‌هایشان را گم می‌کنند، توضیح داده شده است. پیام‌رسانی گروهی. گفته می‌شود که کفش‌های روی سیم تلفن با جرایم سازمان‌یافته مرتبط هستند و نشان‌دهندهٔ محل فعالیت گروه‌های تبهکار و یادبود مرگ یکی از اعضای گروه یا فردی غیر از اعضای گروه که در آن منطقه زندگی می‌کرده، می‌باشند. همچنین شایعه شده است که این کفش‌ها محل معاملات مواد مخدر یا محل فروش کراک در نزدیکی را نشان می‌دهند، که در این صورت می‌توان آنها را «کراک
می‌دهند، که در این صورت می‌توان آنها را «کراک تنیس» نامید. در خبرنامه‌ای که در سال ۲۰۰۳ از جیمز هان، شهردار سابق لس‌آنجلس، کالیفرنیا، منتشر شد، به ترس بسیاری از ساکنان لس‌آنجلس اشاره شده بود مبنی بر اینکه «این کفش‌ها نشان‌دهنده مکان‌هایی هستند که در آنها مواد مخدر فروخته می‌شود یا بدتر از آن، محل تجمع باندهای تبهکار است» و اینکه کارمندان شهرداری و خدمات شهری برنامه‌ای را برای جمع‌آوری این کفش‌ها آغاز کرده‌اند. با این حال، تعیین اینکه آیا کفش‌ها توسط اعضای باند و برای اهداف مرتبط با باند قرارداده شده‌اند یا
و برای اهداف مرتبط با باند قرارداده شده‌اند یا خیر، دشوار است و افسران پلیس در چندین حوزه قضایی معتقدند که این یک افسانه است. به‌طور قطعی‌تر، یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ روی داده‌های پرتاب کفش در شیکاگو نتوانست ارتباط عِلّی بین فروش مواد مخدر و کفش‌پوشی را اثبات کند. آداب و رسوم عروسی. پرتاب کفش در عروسی در چندین فرهنگ یک خرافه است. در انگلستان دوران ویکتوریا، مردم «عروس و دامادی را که ماه عسل خود را آغاز می‌کردند، با کفش‌های کهنه به باد کتک می‌گرفتند» در رمان "دیوید کاپرفیلد" (۱۸۵۰) اثر چارلز دیکنز، این رسم
"دیوید کاپرفیلد" (۱۸۵۰) اثر چارلز دیکنز، این رسم توسط راوی پس از ازدواجش با دورا اسپنلو ثبت شده است: در سال ۱۸۸۷، مقاله‌ای در "نیویورک تایمز" منتشر شد که در آن آمده بود: «رسم پرتاب یک یا چند کفش کهنه به دنبال عروس و داماد، چه هنگام رفتن به کلیسا برای ازدواج و چه هنگام آغاز سفر عروسی، آنقدر قدیمی است که خاطره بشر به آغاز آن نمی‌رسد». پیتر دیچفیلد، در کتاب "«رسوم انگلیسی باستان، موجود در زمان حال»" (۱۸۹۶)، توضیح می‌دهد: «ما همچنین کفش‌های کهنه را به دنبال افراد جوان متأهل پرتاب می‌کنیم تا آرزوی خوشبختی برای
جوان متأهل پرتاب می‌کنیم تا آرزوی خوشبختی برای آنها داشته باشیم. احتمالاً این معنای اصلی این رسم نبوده است. پرتاب کفش به دنبال عروس نمادی از انصراف از سلطه و اقتدار بر او توسط پدر یا قیم او بود و دریافت کفش توسط داماد نشانه‌ای بود که اقتدار به او منتقل شده است. در کِنت، کفش توسط ساقدوش اصلی پرتاب می‌شود و دیگران به دنبال آن می‌دوند. فرض بر این است که زنی که آن را به دست آورد، ابتدا ازدواج خواهد کرد. سپس آن را در میان مردان پرتاب می‌کنند و کسی که به آن برخورد می‌کند، اول ازدواج خواهد کرد». در جمهوری چک، یک
می‌کند، اول ازدواج خواهد کرد». در جمهوری چک، یک سنت عامیانه وجود دارد که در شب کریسمس کفش‌ها را به هوا پرتاب می‌کنند. دختران مجرد کفش‌هایشان را از روی شانه به در خانه می‌اندازند. اگر کفش به سمت بیرون خانه باشد، آنها سال آینده ازدواج خواهند کرد. اعتراض. در بسیاری از فرهنگ‌های عربی، نشان دادن کف کفش توهین‌آمیز تلقی می‌شود، زیرا به دلیل تماس با زمین، کفش نجس تلقی می‌شود. حمله به یک فرد با کفش می‌تواند به عنوان «به‌علاوه آسیب توهین هم کردن» تلقی شود. در سال ۲۰۰۸، منتظر الزیدی، روزنامه‌نگار عراقی، به دلیل پرتاب
منتظر الزیدی، روزنامه‌نگار عراقی، به دلیل پرتاب دو کفش به سمت جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در حالی که رئیس‌جمهور در حال بازدید از بغداد بود، در اعتراض به حمله نظامی آمریکا و اشغال عراق پس از آن، دستگیر شد. الزیدی به عربی فریاد زد: «این از طرف بیوه‌ها، یتیمان و کشته‌شدگان عراق است!» رئیس‌جمهور بوش جاخالی داد و کفش‌ها به او اصابت نکرد. پرتاب کفش به عنوان توهین محدود به جهان عرب نیست؛ حوادث قابل توجه دیگری نیز افراد مشهور و رهبران جهان از جمله استیو مک‌کارتی، دیوید بکام، لی‌لی آلن و ون جیابائو را
مک‌کارتی، دیوید بکام، لی‌لی آلن و ون جیابائو را درگیر کرده است. ورزش و بازی‌ها. ویلی وانگینگ یا پرتاب چکمه، ورزشی است که در آن از شرکت‌کنندگان خواسته می‌شود چکمه لاستیکی خود را تا حد امکان دور پرتاب کنند. به نظر می‌رسد این ورزش در دهه ۱۹۷۰ در وست کانتری انگلستان آغاز شده و به سرعت به یک فعالیت محبوب در جشن‌های روستایی و رویدادهای جمع‌آوری کمک‌های مالی در سراسر بریتانیا تبدیل شده است. این ورزش اکنون در کشورهای مختلفی از جمله استرالیا، استونی، فنلاند، آلمان، ایرلند، ایتالیا، نیوزیلند و روسیه بازی می‌شود.
ایرلند، ایتالیا، نیوزیلند و روسیه بازی می‌شود. کفش‌ها همچنین به اشیاء بسیاری از فعالیت‌ها و بازی‌های گروهی دیگر تبدیل شده‌اند که شامل پرتاب کردن می‌شوند، اما شامل پرتاب کفش بر روی سیم یا شاخه نمی‌شوند. یک بازی آموزش فیزیکی، شرکت‌کنندگان را به دو گروه تقسیم می‌کند. دو گروه با نشستن موازی با یکدیگر، دو صف ایجاد می‌کنند. سپس شرکت‌کنندگان کفش‌های خود را درمی‌آورند و آنها را به وسط زمین بازی که بین دو گروه قرار دارد، پرتاب می‌کنند. بازی زمانی شروع می‌شود که معلم یا داور اعلام کنند. هدف بازی این است که
که معلم یا داور اعلام کنند. هدف بازی این است که شرکت‌کنندگان از صف‌های خود بلند شوند و برای پیدا کردن کفش خود به وسط صف بدوند. سپس شرکت‌کنندگان باید کفش‌های خود را دوباره بپوشند و به همان ترتیبی که نشسته بودند، بنشینند. اولین گروهی که همه را به صف برگرداند برنده است. نمونه دیگری از بازی مبتنی بر کفش، یک فعالیت گروهی کوچک‌تر است که به دو جفت کفش، دو صندلی، دو بطری پلاستیکی و دو شرکت‌کننده نیاز دارد. بطری‌ها در مرکز محوطه بازی قرار می‌گیرند و صندلی‌ها در دو طرف بطری‌ها قرار می‌گیرند، به طوری که محوطه بازی یک
بطری‌ها قرار می‌گیرند، به طوری که محوطه بازی یک خط را تشکیل می‌دهد. دو شرکت‌کننده از وسط کنار بطری‌ها شروع می‌کنند، به سمت صندلی خود می‌دوند، می‌نشینند، کفش‌هایشان را درمی‌آورند و کفش‌هایشان را به سمت بطری‌ها پرتاب می‌کنند. هر کسی که زودتر بطری‌اش را بزند، برنده است. پرتاب کفش در بازی‌های ویدیویی نیز دیده می‌شود. بازی‌های "نیمه مرده" (Half Dead) و "نیمه مرده" ۲ پرتاب کفش را به عنوان یکی از مکانیک‌های اصلی بازی ارائه می‌دهند. این بازی بازیکن را در اتاق‌های مربعی شکلی که از هر طرف درب دارند، گیر می‌اندازد و
شکلی که از هر طرف درب دارند، گیر می‌اندازد و او را ملزم می‌کند تا اتاق‌های مختلف را کاوش کند تا راه خروج را پیدا کند و فرار کند. با این حال، بیشتر اتاق‌ها تله‌های مرگباری دارند. مکانیک پرتاب کفش به بازیکن اجازه می‌دهد تا تشخیص دهد که آیا اتاقی تله دارد یا خیر. بازیکن یک کفش را به داخل اتاق پرتاب می‌کند و اگر تله‌ای وجود داشته باشد، آن را فعال می‌کند. آذین‌بندی. درخت‌های کفش معمولاً در کنار معابر اصلی محلی قرار دارند و ممکن است یک تِم (مانند کفش‌های پاشنه‌بلند) داشته باشند.
لیگ حرفه‌ای فوتبال پرتغال که با نام اختصاری LPFP نیز شناخته می‌شود، یک نهاد حاکم بر مسابقات باشگاهی حرفه‌ای فوتبال در پرتغال است. این سازمان در سال ۱۹۷۸ با نام لیگ باشگاه‌های حرفه‌ای فوتبال پرتغال تأسیس شد و به عنوان یک نهاد مستقل تحت نظارت فدراسیون فوتبال پرتغال فعالیت می‌کند و در سال ۲۰۲۰، نام آن به نام فعلی تغییر یافت. لیگ حرفه‌ای مسئول سازماندهی و نظارت بر دو دسته برتر، لیگا پرتغال، لیگا پرتغال ۲ و تاسا دا لیگا، که یک رقابت حذفی است و باشگاه‌های حاضر در این دو لیگ حرفه‌ای (به جز تیم‌های ذخیره یا B) در
این دو لیگ حرفه‌ای (به جز تیم‌های ذخیره یا B) در آن شرکت می‌کنند. رئیس فعلی، داور بین‌المللی سابق پرتغالی، پدرو پروئنکا، است که از ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۵ در این سمت مشغول به کار است.
شینسنگومی ، یک مانگای شونن اثر اوسامو تزوکا است که در سال ۱۹۶۳ منتشر شد. این مانگا در کتاب شونن (شوئیشا) به صورت سریالی منتشر شد. سال ۱۹۶۳ صدمین سالگرد شینسنگومی (صدمین سالگرد تأسیس روشیگومی) بود. در سال ۲۰۲۴ اعلام شد که یک سریال لایو اکشن در بخش «درام دوره جدید» در شبکه تلویزیونی آساهی با عنوان «من با تو شکوفا خواهم شد ~ وقایع‌نگاری جوانان شینسنگومی» بر پایه این مانگا ساخته خواهد شد.
عالیجناب بد یا آقای بد یا دوست‌پسر شرور من (چینی: 我的反派男友؛ انگلیسی: Mr. Bad) مجموعه تلویزیونی(سریال تلویزیونی) محصول کشور چین که در سال ۲۰۲۲ به کارگردانی لی چینگ‌رونگ و با بازی چن ژه‌یوان و شن یو تولید شد. اولین قسمت این مجموعه، در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۲ از شبکۀ آی‌چی‌یی پخش شد.
نور اج (؛ برگ نو)، مجموعه‌ای ادبی است، که در بین سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۴۳ و ۱۹۵۸–۱۹۷۲ در تهران، به ابتکار نویسندگان جوان ایرانی-ارمنی منتشر ‌می‌شد و ویراستاران آن زورایر میرزایان، گالوست خاننتس بودند. این مجموعه آثاری از نویسندگان و شاعران ایرانی-ارمنی را منتشر می‌کرد. پس از یک وقفه طولانی، بیست و چهارمین شماره این مجموعه در سال ۱۹۹۹ در ایروان منتشر شد.
اسپورت تی‌وی یک شبکه تلویزیون کابلی و ماهواره‌ای پولی پرتغالی با محوریت ورزش است که هفت کانال پولی در پرتغال، یک کانال خبری ورزشی و یک کانال در آفریقای پرتغالی‌زبان دارد. اولین کانال که در آن زمان فقط با نام اسپورت تی‌وی شناخته می‌شد، در ۱۶ سپتامبر ۱۹۹۸ راه‌اندازی شد. این شبکه متعلق به پرتغال تلکام، NOS، ودافون پرتغال و گروه گلوبال مدیا (و در ابتدا با مشارکت رادیوتلویزیون پرتغال) است. این شبکه تقریباً در تمام اپراتورهای توزیع تلویزیون در پرتغال به عنوان یک کانال اشتراکی پولی در دسترس است. اسپورت تی‌وی
یک کانال اشتراکی پولی در دسترس است. اسپورت تی‌وی عمدتاً فوتبال، بسکتبال، والیبال، فوتسال، راگبی، موج‌سواری، گلف، ورزش دو و میدانی، کشتی و ورزش‌های آمریکایی، ورزش‌های رزمی، مسابقات اتومبیل‌رانی و تنیس را پخش می‌کند. همچنین شامل مناظره، اخبار و گزارش‌های ورزشی است. تمام مسابقات لیگ برتر فوتبال پرتغال به طور انحصاری توسط اسپورت تی‌وی پخش می‌شوند، به استثنای مسابقات خانگی بنفیکا که از کانال باشگاه، BTV، پخش می‌شوند.
سرباز (Soldato) پایین‌ترین رتبه رسمی در ساختار سلسله مراتبی مافیای سیسیلی و آمریکایی است. این عنوان در دیگر سازمان‌های جنایتکار ایتالیایی مانند اندرانگتا و کامورا نیز به کار می‌رود. برای ارتقا از همکار (Associate) به سرباز، فرد باید: - ابتدا وفاداری خود را به خانواده اثبات کند. - سوگند اومرتای مافیا (سکوت مطلق) را یاد کند. - به عنوان عضو رسمی ("ساخته‌شده") پذیرفته شود. وظایف اصلی یک سرباز شامل: - اجرای دقیق دستورات کاپوها (رؤسای گروه) - مشارکت فعال در عملیات‌های جنایی خانواده - حفظ کامل رازداری دربارهٔ تمام
جنایی خانواده - حفظ کامل رازداری دربارهٔ تمام فعالیت‌های سازمان این ارتقا نشانگر ورود رسمی فرد به حلقه بسته مافیاست و به معنای اعتماد کامل سران خانواده به او محسوب می‌شود. پیکچیوتو (Picciotto) به مافیوزوهای سطح پایین یا سربازان جوان و کم‌تجربه اشاره دارد. گاهی این اصطلاح برای همکاران نوپایی بکار می‌رود که هنوز عضو رسمی ("مرد ساخته شده یا مرد افتخار ") نشده‌اند. وظایف اصلی پیکچیوتو شامل انجام کارهای ساده مانند کتک زدن، جمع‌آوری پول، سرقت، آدم‌ربایی، قتل می‌باشد. آنها معمولاً دستورات را از سربازان ارشدتر
آنها معمولاً دستورات را از سربازان ارشدتر دریافت می‌کنند. این عنوان اغلب به اعضای جوان و در حال یادگیری ساختار مافیا اطلاق می‌شود. وظایف و مزایا. یک همکار (Associate) فقط پس از مدتی «ثبت رسمی» (On Record) با یک عضو فعلی خانواده می‌تواند به سرباز (Soldier) ارتقا یابد. این فرایند نیازمند حمایت (Sponsor) از سوی کاپورژیم (Caporegime - کاپو یا کاپیتان) سرباز فعلی، تأیید معاون‌رئیس (Underboss) و تصویب نهایی توسط رئیس خانواده (Boss) است. پس از عضویت رسمی در مافیا، سرباز به بخشی از یک کرو (Crew) تبدیل می‌شود که
سرباز به بخشی از یک کرو (Crew) تبدیل می‌شود که گروهی از سربازان و همکاران تحت نظر یک کاپو فعالیت می‌کنند. مسئولیت اصلی یک سرباز، کسب درآمد و تحویل بخشی از سود خود به کاپو است. در بیشتر موارد، یک سرباز هرگز مستقیماً از رئیس دستور نمی‌گیرد. بلکه دستورات از طریق زنجیره فرماندهی (Chain of Command) از رئیس به زیرمجموعه‌ها و در نهایت به سربازان ابلاغ می‌شود. آنها همچنین به عنوان نیروی اجرایی خانواده جنایتکار خود عمل می‌کنند. مانند یک همکار (Associate)، از یک سرباز نیز انتظار می‌رود تا اقدامات ارعاب، تهدید، خشونت
نیز انتظار می‌رود تا اقدامات ارعاب، تهدید، خشونت و قتل را انجام دهد. یک سرباز موظف است دستورات کاپوی خود را برای قتل به نام خانواده جنایتکارش اطاعت کند. به عنوان یک مرد تأییدشده (Made Man)، او توسط قانون سکوت مافیا (Omertà) متعهد می‌شود و باید تا پایان عمر وفادارانه خدمت کند. اگرچه سرباز در پایین‌ترین سطح سلسله‌مراتب خانواده قرار دارد، اما مزایای قابل توجهی نسبت به یک همکار دارد. مهم‌ترین مزیت این است که او در دنیای زیرزمینی جنایت دست‌نخورده (Untouchable) محسوب می‌شود. اگر یک مافیای دیگر بخواهد یک سرباز را
می‌شود. اگر یک مافیای دیگر بخواهد یک سرباز را به قتل برساند، اجباراً باید از رئیس خانواده او اجازه بگیرد—و فقط در صورت نقض فاحش قوانین مافیا این اجازه داده می‌شود. در مقابل، یک همکار می‌تواند تنها به دلخواه یک سرباز کشته شود. برای مثال، وقتی نیکودمو اسکارفو جونیور (Nicodemo Scarfo Jr.)—همکار خانواده جنایتکار فیلادلفیا—تقریباً توسط یک جناح رقیب به قتل رسید، پدرش نیکودمو "نیکی کوچک" اسکارفو سینیور (Nicodemo "Little Nicky" Scarfo Sr.) روابط خود را به کار گرفت تا او را به خانواده جنایتکار لوچزه (Lucchese) وارد
او را به خانواده جنایتکار لوچزه (Lucchese) وارد کند و از حملات احتمالی در آینده محافظتش کند. کشتن یک سرباز بدون اجازه رئیس در حلقه‌های مافیا تابو محسوب می‌شود و می‌تواند منجر به قاتل خودش شود. تنها استثنا این قاعده زمانی است که خود رئیس، سرباز را احضار کند—ممکن است به این دلیل که کاپوی او از اعتبار افتاده و رئیس تصمیم به حذفش گرفته باشد. وظایف یک سرباز: - سوگند وفاداری مادام‌العمر به مافیا و کسب درآمد برای مافیا. - اطاعت بی‌قیدوشرط از دستورات مافیا. - عدم همکاری با مقامات تحت هر شرایطی و تحمل محکومیت‌های
همکاری با مقامات تحت هر شرایطی و تحمل محکومیت‌های زندان بدون اعتراض. - در عوض وفاداری، از حمایت کامل، قدرت و ارتباطات خانواده جنایتکار بهره‌مند می‌شود. - سازمان موظف است از خانواده او حمایت کند و گاهی هزینه‌های حقوقی او را در صورت زندانی شدن بپردازد. تفاوت سرباز با همکار از نظر مالی: - مانند همکار، سرباز نیز باید به کاپوی خود حق حساب (Tribute) بپردازد، اما میزان آن کمتر است. - باید در طرح‌های جنایتکارانه خود به اندازه‌کافی موفق باشد تا مورد لطف مافیا بماند و به یک بار مالی تبدیل نشود. - برخی همکاران به
و به یک بار مالی تبدیل نشود. - برخی همکاران به دلیل مهارت در کارهای خشن به سرباز ارتقا می‌یابند، اما حتی آن‌ها باید توانایی درآمدزایی داشته باشند. - سربازان معمولاً راکت‌های سودآور (Rackets) را از مافیا دریافت می‌کنند، اما باید خودشان نیز درآمد ایجاد کنند. موقعیت سربازان در خانواده: - همه سربازان به یک اندازه مورد احترام نیستند—احترام آنها بستگی به سودآوری راکت‌ها و وفاداریشان دارد. - برخی سربازان، مانند آلفونسو پرسیکو (Alphonse Persico) از خانواده کلمبو، پسر رئیس هستند و برای نقش‌های بالاتر آماده می‌شوند.
رئیس هستند و برای نقش‌های بالاتر آماده می‌شوند. - برخی دیگر، مانند رابرت دی‌برناردو (Robert DiBernardo) در خانواده گامبینو، مستقیماً به رئیس گزارش می‌دهند. - بعضی، مانند فلیکس آلدریزیو (Felix Alderisio) در شیکاگو، به خاطر خشونت حساب‌شده مورد احترام ویژه‌اند. وضعیت مالی سربازان: - برخی به سختی روزگار می‌گذرانند و فقط درآمدی برای زندگی روزمره دارند. - برخی دیگر با استفاده از نفوذ مافیا در کسب‌وکارهای قانونی (مثل ساخت‌وساز، مدیریت پسماند و…) شغل‌های صوری (No-Show Jobs) دریافت می‌کنند. - ممکن است زندگی اشرافی
Jobs) دریافت می‌کنند. - ممکن است زندگی اشرافی داشته باشند اما پس‌انداز قانونی نداشته باشند. - برخی، مانند جان بودانزا (John Baudanza) در خانواده لوچزه، از طریق کلاهبرداری‌های مالی میلیونر می‌شوند. - یا مانند رالف اسکوپو (Ralph Scopo) در خانواده کلمبو، با کنترل اتحادیه‌های کارگری به چهره‌های کلیدی راکت‌های چندمیلیون‌دلاری تبدیل می‌شوند. در نهایت، درآمد سربازان بسته به نفوذ خانواده، مهارت‌های فردی و شانس به شدت متفاوت است.
معاون رئیس (زیررئیس) معاون رئیس (با عنوان ایتالیایی sottocapo) جایگاهی در ساختار رهبری برخی از سازمان‌های جنایت سازمان‌یافته، به ویژه در خانواده‌های مافیای سیسیلی و ایتالیایی-آمریکایی است. معاون رئیس، دومین مقام پس از رئیس خانواده محسوب می‌شود و مسئول نظارت بر تمام کاپوها (روسای گروه‌ها) و سربازان خانواده است. - در برخی موارد، معاون رئیس یکی از اعضای خانواده (مانند پسر رئیس) است که در صورت بیماری، کشته شدن یا زندانی شدن رئیس، کنترل خانواده را به دست می‌گیرد. - با این حال، در دوران مدرن، جایگاه "رئیس خیابان"
- با این حال، در دوران مدرن، جایگاه "رئیس خیابان" (street boss) تا حدی جایگاه معاون رئیس را به چالش کشیده است. - این سِمت حداقل از اواسط دهه ۱۹۶۰ در خانواده جنایتکار جنووزه وجود داشته است. - همچنین در خانواده جنایتکار دیترویت و شیکاگو اوتفیت (Chicago Outfit) نیز از این جایگاه استفاده شده است. نقش کلیدی معاون رئیس: ▪️ دومین مقام قدرتمند در سلسله مراتب مافیا ▪️ مسئول نظارت بر عملیات روزمره و اجرای دستورات رئیس ▪️ واسطه بین رئیس و کاپوها/سربازان ▪️ ممکن است در غیاب رئیس، رهبری موقت را بر عهده بگیرد تفاوت با
غیاب رئیس، رهبری موقت را بر عهده بگیرد تفاوت با رئیس خیابان: در برخی خانواده‌ها، "رئیس خیابان" به عنوان مقامی موازی با معاون رئیس عمل می‌کند و بیشتر بر عملیات زمینی نظارت دارد، در حالی که معاون رئیس نقش گسترده‌تری در مدیریت کلی خانواده ایفا می‌نماید. این ساختار انعطاف‌پذیر بسته به خانواده و شرایط ممکن است متفاوت باشد، اما به طور کلی معاون رئیس یکی از ارکان اصلی حکمرانی در سازمان‌های مافیایی محسوب می‌شود. قدرت و نقش معاون رئیس (زیررئیس) در مافیا قدرت یک معاون رئیس می‌تواند به شدت متفاوت باشد. برخی از
معاون رئیس می‌تواند به شدت متفاوت باشد. برخی از معاونان رئیسان نقش‌های حاشیه‌ای دارند، در حالی که برخی دیگر قدرتمندترین فرد در خانواده جنایتکار محسوب می‌شوند. به طور سنتی، معاون رئیس مسئول اداره امور روزمره خانواده است. در برخی خانواده‌های جنایتکار، این انتصاب مادام‌العمر است. دینامیک قدرت بین رئیس و معاون رئیس: - اگر رئیس جدیدی کنترل خانواده را به دست بگیرد، ممکن است معاون رئیس منصوب شده توسط رئیس قبلی را به حاشیه براند یا حتی به قتل برساند. - از طرف دیگر، اگر رئیس خانواده زندانی شود، معاون رئیس می‌تواند
اگر رئیس خانواده زندانی شود، معاون رئیس می‌تواند به عنوان رئیس موقت عمل کند. - با توجه به اینکه روسای مافیا اغلب مدت‌های طولانی را در زندان می‌گذرانند، معاون رئیس معمولاً به رئیس موثر خانواده تبدیل می‌شود. - در برخی موارد، معاون رئیس آنقدر قدرت کسب می‌کند که به رهبر واقعی سازمان تبدیل می‌شود و رئیس تنها یک مقام تشریفاتی می‌شود. - از آنجا که معاون رئیس معمولاً اطلاعات افشاگرانه‌ای درباره رئیس دارد، روسا اغلب افراد نزدیک به خود را به این سمت منصوب می‌کنند تا از خود محافظت کنند. وظایف قضایی و تصمیم‌گیری: در
از خود محافظت کنند. وظایف قضایی و تصمیم‌گیری: در بیشتر خانواده‌ها، معاون رئیس به حل و فصل بسیاری از اختلافات می‌پردازد. بسته به جدیت مشکل، ممکن است با رئیس مشورت کند. برخی اختلافات مستقیماً به رئیس ارجاع داده می‌شوند که در این موارد معاون رئیس معمولاً حضور داشته و نظر خود را ارائه می‌دهد. در هر صورت، قدرت نهایی تصمیم‌گیری با رئیس است. منابع درآمد معاون رئیس: معاون رئیس از راه‌های مختلفی درآمد کسب می‌کند: - ممکن است شریک در چندین راکت باشد و سهمی از سود دریافت کند. - ممکن است چندین کاپو پاکت‌های خود را از
کند. - ممکن است چندین کاپو پاکت‌های خود را از طریق معاون رئیس ارسال کنند که او درصدی را برداشته و بقیه را به رئیس می‌رساند. - درآمدهای غیرقانونی او معمولاً به اندازه‌ای قابل توجه است که این موقعیت را به جایگاهی مورد حسادت تبدیل می‌کند، به ویژه زمانی که اعتبار و امکان پیشرفت بیشتر را نیز در نظر بگیریم. - گاهی اوقات یک معاون رئیس ممکن است گروه مخصوص به خود (کرو) را داشته باشد. دستیار ویژه معاون رئیس: همانند رئیس خانواده، یک معاون رئیس نیز ممکن است یک دست راست داشته باشد. این فرد می‌تواند به جای معاون رئیس
داشته باشد. این فرد می‌تواند به جای معاون رئیس صحبت کند یا وظایف اضافی را برای او انجام دهد. این ساختار سلسله‌مراتبی انعطاف‌پذیر به معاون رئیس اجازه می‌دهد در عین حفظ کنترل، وظایف خود را به طور موثر تفویض کند.
یک سری جلسات بین اعضای مافیای سیسیلی و آمریکایی در تاریخ ۱۲ تا ۱۶ اکتبر ۱۹۵۷ در گراند هتل ات دز پالم در پالرموی سیسیل برگزار شد. این نشست که به اجلاس مافیای پالرمو ۱۹۵۷ معروف است، ظاهراً به بحث درباره تجارت غیرقانونی هروئین بین مافیای آمریکا و سیسیلی اختصاص داشت. اف‌بی‌آی معتقد بود این جلسه بود که خانواده جنایتکار بونانو از نیویورک را وارد تجارت هروئین کرد. منشأ اهداف این نشست. این "اجلاس هروئین" توسط روزنامه‌نگار کلر استرلینگ اینگونه توصیف شده است: "اگرچه هیچ شاهد دست اولی از آنچه در طول این اجلاس چهار
هیچ شاهد دست اولی از آنچه در طول این اجلاس چهار روزه گذشت وجود ندارد، اما آنچه در سی سال بعد اتفاق افتاد، ماهیت قضیه را روشن کرد. مقامات دو سوی اقیانوس اطلس اکنون متقاعد شده‌اند که هیئت آمریکایی از سیسیلی‌ها خواست تا واردات و توزیع هروئین در ایالات متحده را بر عهده بگیرند و سیسیلی‌ها نیز موافقت کردند." با این حال، او این ادعا را با شواهد محکمی تأیید نکرده و حتی تاریخ‌های این نشست ادعایی را نیز اشتباه ذکر کرده است. در آن زمان، اگرچه مافیای سیسیلی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ تا حدی در تجارت هروئین دخیل بود، اما
۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ تا حدی در تجارت هروئین دخیل بود، اما هرگز بیش از یک نقش ثانویه نداشت. بر اساس جلسات مک‌کللن، سیسیل تنها یک ایستگاه ترانزیتی در حمل هروئین تولیدشده توسط فرانسه به آمریکا بود. مافیوزی‌های سیسیلی تا دهه ۱۹۷۰ انحصاری در بازار هروئین فراآتلانتیک نداشتند، زیرا در ابتدا در مقایسه با سایر گروه‌های جنایی، به ویژه "فرنچ کانکشن" (French Connection) که توسط گروه‌های کورسیکایی در مارسی کنترل می‌شد، رقابت‌پذیر نبودند. اولین اشاره به این "اجلاس" در ایالات متحده در جلسات مک‌کللن در ۱۰ تا ۱۶ اکتبر ۱۹۶۳ بود. در