payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پراگرسیو راک و پاپ در دهه ۱۹۷۰ نمایندگانی داشت، از جمله گروه‌هایی مانند پی‌اف‌ام، بانکو دل موتوو سوکورسو، له اورمه، گابلین و پوه. در همین دوره، سینمای ایتالیا نیز تنوع بیشتری پیدا کرد و فیلم‌های استودیوی چینه‌چیتا شامل موسیقی‌های پیچیده‌ای از آهنگسازانی مانند انیو موریکونه بودند. در دهه ۸۰ میلادی، اولین ستاره‌ای که از موسیقی هیپ‌هاپ ایتالیایی ظهور کرد، خواننده‌ای به نام لورنزو جوانوتی بود. گروه‌های موسیقی متال ایتالیایی که به شهرت جهانی رسیدند شامل راپسودی آو فایر، لاکونا کویل، الوین روی کینگ، فورگاتن تومب
فایر، لاکونا کویل، الوین روی کینگ، فورگاتن تومب و فلش‌گاد آپوکالیپس هستند. ایتالیا در توسعه موسیقی دیسکو و موسیقی الکترونیک نیز نقشی پررنگ داشته است، به‌ویژه با سبک ایتالو دیسکو که به خاطر صدای آینده‌نگرانه و استفاده برجسته از سینث‌سایزر و درام ماشین‌ها شناخته می‌شود و یکی از نخستین ژانرهای رقص الکترونیک به‌شمار می‌آید. تهیه‌کنندگانی مانند جورجو مورودر که برنده سه جایزه اسکار و چهار گلدن گلوب شده، تأثیر زیادی در پیشرفت موسیقی رقص الکترونیک داشتند. موسیقی پاپ ایتالیا هر ساله در جشنواره موسیقی سانرمو نمایان
ایتالیا هر ساله در جشنواره موسیقی سانرمو نمایان می‌شود؛ جشنی که الهام‌بخش مسابقه آواز یوروویژن نیز بوده است. جیلیولا چینکوئتی، توتو کوتونیو و گروه منسکین به ترتیب در سال‌های ۱۹۶۴، ۱۹۹۰ و ۲۰۲۱ برنده مسابقه یوروویژن شدند. خوانندگانی مانند دومنیکو مودونیو، مینا، آندره‌آ بوچلی، رافائلا کارا، ایل وولو، آلبانو کاریزی، توتو کوتونیو، نک، اومبرتو توزی، جورجیا، برنده جایزه گرمی، لائورا پائوزینی، اروس راماتسوتی، تیزیانو فرو، مانسکین، محمود و غالی مورد تحسین بین‌المللی قرار گرفته‌اند. ویژگی‌ها. موسیقی ایتالیایی نقش
قرار گرفته‌اند. ویژگی‌ها. موسیقی ایتالیایی نقش برجسته‌ای در توسعه موسیقی هنری غرب داشته است. سنت‌های آن به دلیل تنوع زیاد و مشارکت در اشکال مذهبی و غیرمذهبی، از جمله اپرا، سرود گریگوریایی، و مجموعه‌ای از ژانرهای سازی، شناخته می‌شوند. میراث موسیقایی شبه‌جزیره ایتالیا پیش از یکپارچگی این کشور در قرن نوزدهم شکل گرفته و نوآوری‌هایی مانند نگارش اولیه نت‌های موسیقی و تدوین سرودهای مذهبی ساده (پلین‌چنت) را در بر می‌گیرد. این دستاوردها به‌طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته‌اند و به‌عنوان پایه‌های اساسی در تاریخ کلی
گرفته‌اند و به‌عنوان پایه‌های اساسی در تاریخ کلی موسیقی اروپا شناخته می‌شوند. در امپراتوری روم، موسیقی همراه با آیین‌های مذهبی، رویدادهای نظامی و اجراهای نمایشی استفاده می‌شد. در دوران قرون وسطی و رنسانس، ایتالیا به یکی از مراکز اصلی نوآوری موسیقایی تبدیل شد و فرم‌هایی مانند مادریگال را به وجود آورد و تکنیک‌های آهنگسازی چندصدایی را گسترش داد. در دوران باروک، سبک‌هایی مانند اپرا، کنسرتو و سوناتا پدید آمدند و آهنگسازانی همچون کلودیو مونته‌وردی، آرکانجلو کورلی و آنتونیو ویوالدی نقش کلیدی در توسعه آن‌ها ایفا
و آنتونیو ویوالدی نقش کلیدی در توسعه آن‌ها ایفا کردند. تا قرن نوزدهم، اپرا به‌شدت با هویت ملی ایتالیا گره خورده بود. آثار جوزپه وردی به‌ویژه با آرمان‌های جنبش ریسورجیمنتو، که برای وحدت ایتالیا تلاش می‌کرد، مرتبط بودند. در قرن بیستم، زندگی موسیقایی در ایتالیا تحت تأثیر تغییرات سیاسی و اجتماعی، پیشرفت‌های فناورانه و افزایش آشنایی با گرایش‌های بین‌المللی موسیقی عامه‌پسند قرار گرفت.
اسفند فیلمی ایرانی محصول ۱۴۰۳ به کارگردانی و نویسندگی دانش اقباشاوی است. این فیلم، محصول مشترک سازمان هنری رسانه‌ای اوج و بنیاد سینمایی فارابی است. خلاصه داستان. این فیلم که جزو فیلم‌های راه یافته در چهل و سومین دوره جشنواره فیلم فجر می‌باشد، به بخشی سرنوشت ساز از دوران جنگ ایران و عراق پرداخته است. در این فیلم موضوع به مشکلاتی اشاره می‌نماید که در بین بومیان استان خوزستان در جنگ و همچنین مشکلات میان رزمندگان ایران در جریان آن وجود داشته است. در این خلال، علی هاشمی با گفت و گو و تعامل با بومیان منطقه و
علی هاشمی با گفت و گو و تعامل با بومیان منطقه و خوزستان، موفقیتی در زمینه کاهش تنش‌ها و رفع چالش‌های موجود به دست می‌آورد و در پایان، بومیان عرب منطقه خود را به گونه‌ای خالصانه در خدمت انقلاب اسلامی و جنگ ایران-عراق قرار می‌دهند. از سویی دیگر، این فیلم به قسمتی از زندگی علی هاشمی، علی‌الخصوص دوره‌ای که در شناسایی و طرح‌ریزی عملیات خیبر حاضر بود، پرداخته است. عوامل دیگر. دیگر عوامل این فیلم سینمایی عبارتند از مدیر فیلمبرداری: سعید براتی، تدوین: اسماعیل علیزاده، آهنگساز: کارن همایونفر، مدیر صدابرداری: میثم
آهنگساز: کارن همایونفر، مدیر صدابرداری: میثم کیامرثی، طراحی و ترکیب صدا: بهمن اردلان، اصلاح رنگ و نور: علی شعبانی و استودیو روشنا، طراح گریم: محسن ملکی، طراح صحنه و لباس: داریوش پیرو، دستیار اول کارگردان: جعفر نامنی، مدیر برنامه‌ریزی: مجتبی خادم‌زاده، مدیر جلوه‌های ویژه بصری: فرهاد یوسفی، عکاس: سمیه جعفری، روابط عمومی: علی سلمانزاده، مدیر تولید: طاهر امانی، مدیر تبلیغات: بهنام توفیقی
نقره‌توت ژاپنی ، سنجد چتری، زیتون پائیزی، سنجد پاییزی، سنجد پاشنده، توت پاییزی شناخته می‌شود. این گونه بومی آسیای‌شرقی است و از هیمالیا به سمت شرق تا ژاپن را در بر می‌گیرد. این یک گونه مهاجم مقاوم و تهاجمی است که می‌تواند به آسانی زمین‌های بایر را مستعمره کند و به گیاهی دردسرساز در مرکز و شمال شرقی ایالات‌متحده و اروپا تبدیل شود. شرح. نقره‌توت ژاپنی به‌صورت درختچه‌ّای خزان‌کننده یا درخت کوچک، معمولاً تا ۳/۵ متر ارتفاع، با تاج متراکم رشد می‌کند. معمولاً خارهای نوک تیز به شکل شاخه‌های خاردار دارد. گل‌ها معطر
نوک تیز به شکل شاخه‌های خاردار دارد. گل‌ها معطر هستند، در خوشه‌های سفید تا زرد، ۸ تا ۹ میلی‌متر طول و ۷ میلی‌متر قطر دارند و دارای چهار لوب هستند. برگ‌ها متناوب به طول ۴ تا ۱۰ سانتی‌متر و عرض ۲ تا ۴ سانتی‌متر با حاشیه‌های موج‌دار هستند. برگ‌ها وقتی در اوایل بهار ظاهر می‌شوند با فلس‌های نقره‌ای کوچک پوشیده می‌شوند، اما با از بین رفتن فلس‌ها در تابستان، در بالا سبزتر می‌شوند. سطح زیرین با فلس‌های نقره‌ای رنگ شدیدتر پوشیده شده است، که متفاوت از سنجد است که تا زمانی که برگ‌هایش در پاییز می‌ریزد، نقره‌ای باقی
زمانی که برگ‌هایش در پاییز می‌ریزد، نقره‌ای باقی می‌ماند. گل‌ها. گلها به‌صورت خوشه‌های ۱ تا ۷ تایی در محورهای برگ قرار دارند. آنها به رنگ زرد مایل به سفید کم رنگ، معطر، (اغلب به شدت معطر) و دارای یک تاج چهار لبه به طول ۱ سانتی‌متر هستند. آنها منبع مهمی از شهد برای گرده‌افشان‌هایی مانند زنبورها هستند. میوه. این میوه یک شفت گرد کوچک به قطر ۰٫۶۵ تا ۰٫۸۵ سانتی‌متر است. میوه نارس آن فلس نقره‌ای و زرد است. به رنگ قرمز می‌رسد و رنگ آن نقره‌ای یا قهوه‌ای است. میوه‌های رسیده خمیری، آبدار و شیرین، ۳ تا ۹ میلی‌متر
رسیده خمیری، آبدار و شیرین، ۳ تا ۹ میلی‌متر طول، ۵ میلی‌متر قطر، و وزن متوسط ۱۳۷ میلی‌گرم، با پوست نازک تمام میوه را می‌پوشاند. با داشتن طعمی شیرین و ترش، توت‌ها را می‌توان به‌صورت تازه یا فرآوری شده برای مربا، چاشنی، طعم‌دهنده، یا به‌عنوان جایگزین گوجه‌فرنگی مصرف کرد. وقتی بالغ می‌شود، توت قرمز حاوی کاروتنوئیدها از جمله مقادیر قابل توجه لیکوپن است. تابعیت. در مناطق خاستگاه آن از مناطق مدارگان و معتدل آسیا، نقره‌توت ژاپنی یک گونه مهاجم در نظر گرفته نمی‌شود، اما در بسیاری از مناطق جهان، در مناطق وحشی و
اما در بسیاری از مناطق جهان، در مناطق وحشی و کشت‌شده، به‌ویژه در شرق ایالات‌متحده، مهاجم شده است. در اوایل قرن نوزدهم، نقره‌توت ژاپنی عمداً به ایالات‌متحده و بریتانیا برای بادشکن، کنترل فرسایش، احیای زمین‌های بایر، مدیریت حیات وحش، و برای باغ‌ها به‌عنوان یک زینت معرفی شد. در اواخر قرن بیستم، درختچه به یک علف‌هرز مضر و گونه مهاجم در بسیاری از ایالت‌های ایالات‌متحده از ساحل شرقی تا دشت‌های مرکزی تبدیل شد و به‌طور گسترده در سراسر اروپا گسترش یافت. با توجه به تولید بذر قابل توجه و پتانسیل جوانه‌زنی مشتاق،
به تولید بذر قابل توجه و پتانسیل جوانه‌زنی مشتاق، نقره‌توت ژاپنی به‌سرعت به مناطق جدیدی حمله می‌کند که می‌تواند به راحتی پس از سوزاندن یا بریدن جوانه بزند. از آنجایی که توده‌های نقره‌توت ژاپنی زیستگاه حیات وحش هستند، مانند فراهم کردن علوفه و سرپناه برای گوزن‌ها، مکان‌های لانه سازی برای پرندگان و انواع توت‌ها به‌عنوان غذا برای چندین گونه، برای مدیریت حیات وحش در بخش‌هایی از ایالات‌متحده کاشته شده است. در اروپا، نقره‌توت ژاپنی به انگلستان، بلژیک، فرانسه و ایتالیا گسترش یافته است، اما در هلند و اسکاتلند کشت
گسترش یافته است، اما در هلند و اسکاتلند کشت شده است. در برخی از مناطق آمریکای شمالی که طبیعی شده است، نقره‌توت ژاپنی به‌عنوان یک علف‌هرز مضر در نظر گرفته می‌شود، به‌ویژه در مرکز و شمال شرقی ایالات‌متحده. در کانادا، تحت قانون کنترل علف‌های هرز آلبرتا ۲۰۱۰، «علف‌هرز مضر ممنوع» است. از آنجایی که تثبیت نیتروژن اتمسفر را در ریشه‌های خود انجام می‌کند، نقره‌توت ژاپنی ممکن است به شدت و گاهی رقابتی در خاک‌های نابارور رشد کند. می‌تواند نیتروژن موجود در خاک را افزایش دهد و برای برخی از گیاهان مجاور مفید باشد، و
دهد و برای برخی از گیاهان مجاور مفید باشد، و هنگامی که در باغ‌ها رشد می‌کند، می‌تواند عملکرد درختان میوه مجاور را تا ۱۰ درصد افزایش دهد. با این حال، توانایی آن در تغییر شیمی خاک می‌تواند به شدت جوامع گیاهی بومی را تغییر دهد یا از بین ببرد.
روبرتو دل‌آکوا (؛ ۱۶ آوریل ۱۹۴۶ – ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۹) بازیگر اهل ایتالیا بود.
پرانویا () سیستمی بود برای اعطای جریان‌های اختصاصی درآمد دولتی به افراد و مؤسسات در اواخر امپراتوری بیزانس. آغاز این سیستم از قرن ۱۱ میلادی بود و تا زمان فتح امپراتوری در قرن ۱۵ ادامه داشت، این سیستم در موارد مهمی با فئودالیسم اروپایی در همان دوره تفاوت داشت. نهاد. پرانویا یک نوع اعطا بود که به‌طور موقت حقوق مالی امپراتوری را به یک فرد یا مؤسسه انتقال می‌داد. این حقوق معمولاً شامل مالیات‌ها یا درآمدهای حاصل از زمین‌های زراعی بودند، اما می‌توانستند شامل جریان‌های درآمدی دیگری مانند حقوق آب و ماهیگیری،
جریان‌های درآمدی دیگری مانند حقوق آب و ماهیگیری، جمع‌آوری گمرک و غیره نیز باشند. حقوق مختلف مربوط به یک قطعه جغرافیا می‌توانست به افراد مختلف اعطا شود. اعطاها برای یک دوره معین بودند، معمولاً برای طول عمر، و به خواست امپراتور قابل لغو بودند. وقتی مؤسسات، معمولاً صومعه‌ها، اعطا دریافت می‌کردند، این اعطاها به‌طور مؤثر دائمی بودند زیرا مؤسسات به‌طور مداوم فعال بودند. اعطاها قابل انتقال نبودند و (به جز موارد استثنایی در مراحل پایانی نهاد) ارثی نبودند؛ یک پرانویا به گیرنده اعطا تصرف می‌داد، نه مالکیت، که همچنان
به گیرنده اعطا تصرف می‌داد، نه مالکیت، که همچنان امپراتوری باقی می‌ماند. محدودیت‌ها و مشخصات پرانویا در سندی امپراتوری به نام پراکتیکا (به معنی سوابق) ثبت می‌شدند. دارندگان پرانویا (به عبارت دیگر، گیرندگان اعطا) پرانوئیاریوس نامیده می‌شدند و کسانی که در جریان درآمد مذکور کار می‌کردند (مثلاً، کشاورزان روی زمین) در اسناد پارویکوی نامیده می‌شدند. واژه پرانویا می‌توانست به خود اعطا (مثلاً زمین)، ارزش پولی آن یا درآمدی که تولید می‌کرد، اشاره داشته باشد.
"سایه گم شده آبی" نمونه ای است که توسط فیلسوف اسکاتلندی دیوید هیوم معرفی شده است تا نشان دهد که حداقل می‌توان تصور کرد که ذهن بتواند ایده ای را بدون قرار گرفتن در معرض تجربه حسی مربوطه ایجاد کند. فیلسوفان آن را یک مشکل می‌دانند، زیرا به نظر می‌رسد در تضاد مستقیم با آنچه هیوم قبلاً نوشته بود قرار دارد. دیوید هیوم در هر دو رساله طبیعت انسان و تحقیق در مورد درک انسان استدلال می‌کند که همه ادراکات ذهن را می‌توان به عنوان «محسوسات» و «ایده‌ها» طبقه‌بندی کرد. وی در ادامه استدلال می‌کند که: «ما همیشه خواهیم دید که
ادامه استدلال می‌کند که: «ما همیشه خواهیم دید که هر ایده ای که بررسی می‌کنیم از یک برداشت مشابه کپی شده است. کسانی که ادعا می‌کنند که این موضع نه به‌طور کلی و نه بدون استثنا صادق است، تنها یک راه دارند و آن روشی آسان برای رد کردنش با تولید آن اندیشه که به نظر آنان از این منبع نشأت نمی‌گیرد.» مشکل عدم وجود سایه آبی به این دلیل به وجود می‌آید که فقط دو پاراگراف بعد هیوم چنین ایده ای را ارائه می‌دهد. او می‌گوید: «با این حال، یک پدیده متناقض وجود دارد که ممکن است ثابت کند که به وجود آمدن ایده‌ها، مستقل از
است ثابت کند که به وجود آمدن ایده‌ها، مستقل از برداشت‌های متناظر آنها، مطلقاً غیرممکن نیست. من معتقدم که به راحتی اجازه داده می‌شود که چندین ایده متمایز از رنگ، که به چشم وارد می‌شود، یا ایده‌های صوتی که توسط گوش منتقل می‌شود، واقعاً با یکدیگر متفاوت باشند. هر چند، در عین حال، شبیه. حال اگر این موضوع در مورد رنگ‌های مختلف صدق می‌کند، باید در مورد سایه‌های مختلف همان رنگ کمتر نباشد. و هر سایه یک ایده مجزا، مستقل از بقیه ایجاد می‌کند؛ زیرا اگر این امر انکار شود، می‌توان با درجه‌بندی مداوم سایه‌ها، یک رنگ را
می‌توان با درجه‌بندی مداوم سایه‌ها، یک رنگ را به‌طور نامحسوسی در آنچه دورتر از آن است اجرا کرد. و اگر اجازه ندهید هیچ‌یک از ابزارها متفاوت باشد، نمی‌توانید بدون پوچ بودن، منکر یکسان بودن افراط و تفریط شوید؛ بنابراین، فرض کنید شخصی سی سال از بینایی خود لذت برده است و با انواع رنگ‌ها کاملاً آشنا شده است، به جز یک سایه خاص از آبی، برای مثال، که هرگز بخت و اقبال او را نداشته است که با آن ملاقات کند. بگذارید همه سایه‌های مختلف آن رنگ، به جز آن رنگ واحد، در مقابل او قرار گیرند، و به تدریج از عمیق‌ترین به
مقابل او قرار گیرند، و به تدریج از عمیق‌ترین به روشن‌ترین رنگ فرود آیند. واضح است که او در جایی که آن سایه ناخواسته است، جای خالی را درک می‌کند و معقول خواهد بود که در آن مکان بین رنگ‌های به هم پیوسته فاصله بیشتری نسبت به سایر رنگ‌ها وجود دارد. حال می‌پرسم که آیا ممکن است او از روی تخیل خود این کمبود را تأمین کند و ایده آن سایه خاص را در ذهن خود مطرح کند، اگرچه هرگز از طریق حواسش به او منتقل نشده بود؟ من معتقدم که بخت کمی وجود دارد، اما برخ ممکن است باور داشته باشند که او می‌تواند و این ممکن است از دید این
باشند که او می‌تواند و این ممکن است از دید این افراد به عنوان اثبات این باشد که ایده‌های ساده همیشه، در هر نمونه، از برداشت‌های متناظر ناشی نمی‌شوند. اگر چه این مثال آنقدر منحصر به فرد است که به ندرت ارزش مشاهده را دارد، و شایسته نیست، فقط برای آن اصل کلی خود را تغییر دهیم. 》 برخی از فیلسوفان هیوم را به خاطر ارائه چنین مثال روشنی و سپس خدشه بر آن مورد انتقاد قرار می‌دهند. پریچارد می‌گوید: البته این همان واقعیتی است که باید هیوم را وادار به تجدید نظر در کل نظریه خود کند. نادیده گرفتن مثالی تا این حد مرده در
خود کند. نادیده گرفتن مثالی تا این حد مرده در برابر یک دکترین بنیادی خودش واقعاً وقاحت است و ساده لوحیست… اگر او ایده علت را نیز به عنوان یک مورد استثنایی مجزا می‌دانست، حتماً اصلاً دلیلی برای نوشتن رساله نداشت. سایر فیلسوفان دیدگاه سخاوتمندانه تری نسبت به موضع هیوم دارند. جنکینز می‌گوید: آنقدر نیست که به سختی ارزش تغییر یک تز کلی برای یک استثنا را داشته باشد، که تا حد زیادی همان خطی است که خود هیوم اتخاذ می‌کند. بلکه این است که ویژگی خود پدیده به وضوح با تأکید اساسی دکترین هیوم مغایرت ندارد. این تأکید
تأکید اساسی دکترین هیوم مغایرت ندارد. این تأکید واقعاً در این ادعا است که در نهایت، هیچ ایده ای بدون محسوسات نمی‌تواند وجود داشته باشد. مثال او از این اصل سرپیچی نمی‌کند، زیرا احتمالاً هیوم استدلال می‌کند که بدون تجربه حسی رنگ‌های دیگر و به ویژه سایر سایه‌های آبی، سایه گمشده را نمی‌توان تصور کرد. این ادعایی نیست که این ایده، گویی، از یک کلاه تولید شده است. شاید چیزی بیش از این امتیاز نباشد که قوای طبیعی ذهن اندکی بیشتر از آنچه که او اجازه داده بود، فعال است. گاهی اوقات گفته می‌شود که مشکل حتی شدیدتر از آن
گاهی اوقات گفته می‌شود که مشکل حتی شدیدتر از آن چیزی است که هیوم فکر می‌کند. هیوم ادعا می‌کند که این نمونه «مفرد» است، اما الکساندر برودی می‌نویسد: دلیل اینکه مثال هیوم مفرد نیست، این است که اگر واقعاً شخصی می‌تواند تصوری از سایه آبی داشته باشد، اگرچه قبلاً تصوری از آن سایه نداشته است، پس باید اجازه دهیم که یک فرد بتواند علاوه بر تصوری از سایه آبی سایه‌های از دست رفته هر رنگ دیگر را نیز داشته باشد. و هیچ دلیلی وجود ندارد که ما در اینجا خود را به در نظر گرفتن تنها یکی از روش‌های حسی پنج‌گانه محدود کنیم. ما
تنها یکی از روش‌های حسی پنج‌گانه محدود کنیم. ما همچنین می‌توانیم تصوری از یک صدا، طعم، یا بو، یا کیفیت لمسی از دست رفته داشته باشیم. با این حال سخنان خود هیوم نشان می‌دهد که او کاملاً از این موضوع آگاه بوده است. هیوم پاراگراف مربوطه را با صحبت در مورد صداها و رنگ‌ها آغاز می‌کند. علاوه بر این، هنگام معرفی اولین سایه آبی که از دست رفته است، می‌گوید: «مثلاً به جز یک سایه خاص از آبی». کلمات «مثلاً» نشان می‌دهد که او به راحتی می‌توانست نمونه متفاوتی را انتخاب کند. وقتی بعداً می‌گوید: «این نمونه آنقدر منحصر به
وقتی بعداً می‌گوید: «این نمونه آنقدر منحصر به فرد است که به ندرت ارزش مشاهده را دارد» او نمی‌تواند به این مثال خاص اشاره کند، بلکه به نوع استثنایی است که نشان می‌دهد. وقتی هیوم می‌گوید: اجازه دهید همه سایه‌های مختلف آن رنگ، به جز آن رنگ، در مقابل او قرار گیرند، او فرض می‌کند که رنگ‌ها از مجموعه‌ای از رنگ‌های مستقل متمایز تشکیل شده‌اند، در حالی که در واقعیت یک پیوستار را تشکیل می‌دهند. با این حال، فوگلین پیشنهاد می‌کند، "شاید دلیل اینکه هیوم این را نمی‌بیند این باشد که او به ایده‌های اشیاء می‌اندیشد و نه در
باشد که او به ایده‌های اشیاء می‌اندیشد و نه در مورد خود اشیا. به ویژه، او ممکن است معتقد باشد که مفهوم تفاوت غیرقابل تشخیص بین ایده‌ها معنی ندارد. در یک ایده چیزی بیشتر از آن چیزی نیست که بتوان در آن تشخیص داد، اگر این موضع هیوم باشد، پس این تصور که دو ایده می‌توانند متفاوت باشند بدون اینکه به‌طور قابل تشخیصی متفاوت باشند، وجود ندارد. اختلاط ذهنی. اختلاط ذهنی راه حلی است که موریس پیشنهاد کرده است. ایده در اینجا این است که همان‌طور که رنگ‌ها برای تولید طیف رنگی نمونه‌های رنگی موجود در یک فروشگاه مخلوط
طیف رنگی نمونه‌های رنگی موجود در یک فروشگاه مخلوط می‌شوند، باید این امکان وجود داشته باشد که رنگ‌ها به نوعی مشابه در ذهن ترکیب شوند. با این حال، بدون استدلال بیشتر، آشکار نیست که ما دارای چنین قابلیتی هستیم. رنگ‌ها به عنوان ایده‌های پیچیده. راه دیگری برای حل این مشکل این است که پیشنهاد کنیم رنگ‌ها نیز ممکن است به عنوان ایده‌های پیچیده در نظر گرفته شوند. این وسوسه انگیز است زیرا هیوم فقط از «قابلیت ترکیب، جابجایی، تقویت یا کاهش موادی که حواس به ما می‌دهد» صحبت کرده است. این که «افزایش» و «کاهش» فقط در مورد
کرده است. این که «افزایش» و «کاهش» فقط در مورد اندازه فیزیکی صدق نمی‌کند، از روشی که هیوم پیشنهاد می‌کند که ایده ما از خدا از تأمل در عملکردهای ذهن خودمان ناشی می‌شود و خرد بدون محدودیت، ویژگی‌های خوب را افزایش می‌دهد و نام آن را خدا می‌گذارد. با این حال، مسئله سایه آبی گمشده معیار سوم ما را نادیده می‌گیرد، زیرا هیوم به وضوح بین ایده‌های پیچیده و ایده‌های ساده تمایز قائل می‌شود، به گونه ای که احتمال پیچیده بودن رنگ‌ها را رد می‌کند. هیوم در رساله (کتاب ۱، فصل ۱، بخش ۱) می‌نویسد: ادراکات یا برداشت‌ها و
۱، فصل ۱، بخش ۱) می‌نویسد: ادراکات یا برداشت‌ها و ایده‌های ساده مانند عدم پذیرش تمایز یا جدایی هستند. مجموعه بر خلاف اینها هستند و ممکن است به بخش‌هایی متمایز شوند. اگرچه یک رنگ، طعم و بوی خاص، کیفیت‌هایی هستند که همه در یک سیب با هم متحد شده‌اند، اما به راحتی می‌توان فهمید که یکسان نیستند، اما حداقل از یکدیگر قابل تشخیص هستند.
مُشت، دزدان دریایی و کاراته () یک فیلم اکشن، کمدی و ماجراجویی به کارگردانی جو داماتو است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. این فیلم پیش از انقلاب با نام مشت‌زن‌های زبل در ایران دوبله و در سینماها پخش شد.
نیروهای مسلح سوریه () نیروهای نظامی سوریه هستند. تا زمان سقوط رژیم اسد در دسامبر ۲۰۲۴، نیروهای مسلح عربی سوریه، نیروهای مسلح دولتی بودند که متشکل از ارتش عربی سوریه، نیروی هوایی عربی سوریه، نیروی دریایی عربی سوریه، نیروی دفاع هوایی عربی سوریه و نیروهای شبه‌نظامی مانند نیروهای دفاع ملی بودند. بر اساس قانون اساسی ۲۰۱۲ سوریه بعثی، رئیس‌جمهور سوریه، فرمانده کل نیروهای مسلح بود و وزیر دفاع، سمت جانشین فرمانده کل ارتش و نیروهای مسلح را برعهده داشت. پس از سال ۱۹۴۳، ارتش سوریه نقش عمده‌ای در حکومت سوریه ایفا کرد و
ارتش سوریه نقش عمده‌ای در حکومت سوریه ایفا کرد و شش کودتای نظامی انجام داد: دو کودتا در سال ۱۹۴۹، از جمله کودتای مارس ۱۹۴۹ سوریه و کودتای اوت ۱۹۴۹ توسط سرهنگ سامی الهناوی، و هر کدام یک کودتا در سال‌های ۱۹۵۱، ۱۹۵۴، ۱۹۶۳، ۱۹۶۶ و ۱۹۷۰. این ارتش چهار جنگ با اسرائیل (۱۹۴۸، جنگ شش روزه در سال ۱۹۶۷، جنگ یوم کیپور در سال ۱۹۷۳ و جنگ لبنان در سال ۱۹۸۲) و یک جنگ با اردن ("سپتامبر سیاه" در اردن، ۱۹۷۰) داشت. نیروی هوایی سوریه و نیروی دریایی سوریه بیشتر به عنوان نیروهای کمکی ارتش عمل می‌کردند تا بازیگران مستقل، جدا از
کمکی ارتش عمل می‌کردند تا بازیگران مستقل، جدا از واکنش نیروی هوایی اسرائیل به عملیات کریکت اسرائیل پیش از جنگ لبنان در سال ۱۹۸۲. جنگنده‌ها و سیستم‌های دفاع هوایی سوریه تلفات بسیار سنگینی متحمل شدند. یک لشکر زرهی نیز در سال‌های ۱۹۹۰–۱۹۹۱ در طول جنگ خلیج فارس به عربستان سعودی اعزام شد، اما اقدامات کمی انجام داد. از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۵، ارتش ستون اصلی اشغال لبنان توسط سوریه بود. در داخل کشور، نقش مهمی در سرکوب قیام اسلام‌گرایان ۱۹۷۹–۱۹۸۲ در سوریه ایفا کرد و از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۴ به شدت درگیر جنگ داخلی سوریه بود،
۲۰۱۱ تا ۲۰۲۴ به شدت درگیر جنگ داخلی سوریه بود، خشونت‌آمیزترین و طولانی‌ترین جنگی که ارتش سوریه از زمان تأسیس خود در دهه ۱۹۴۰ در آن شرکت کرده بود. ارتش از خدمت اجباری استفاده می‌کرد. مردان از سن ۱۸ سالگی در ارتش خدمت می‌کردند، اما اگر برادری نداشتند که بتواند از والدین خود مراقبت کند، از خدمت معاف می‌شدند. زنان از خدمت معاف بودند. نیروهای مسلح عرب سوریه در سال ۲۰۲۴ با سقوط رژیم اسد و فرار بشار اسد از هم پاشیدند. حاکمان جدید و بالفعل سوریه، تحت حکومت انتقالی سوریه، در حال آماده‌سازی برای سازماندهی مجدد و
سوریه، در حال آماده‌سازی برای سازماندهی مجدد و اساسی نیروهای نظامی و جاه‌طلبی‌های سوریه هستند. در ۲۱ دسامبر ۲۰۲۴ گزارش شد که مرهف ابوقصره به عنوان وزیر دفاع جدید دولت موقت منصوب شده است، در حالی که علی نورالدین النعسان به عنوان رئیس ستاد کل خدمت می‌کند.
نشان قهرمانان فیفا یک نشان کیت به شکل سپر طلایی و سفید است که فیفا به قهرمانان مسابقاتش در سطح ملی (مانند جام جهانی، جام جهانی زنان، جام جهانی فوتسال و فوتبال ساحلی) و در سطح باشگاهی (مانند جام جهانی باشگاه‌ها) اعطا می‌کند. فیفا، مالک، تولیدکننده و اعطاکننده نشان است. این نشان مخصوص تیم‌های قهرمان کنونی است و به همین دلیل یک جایزه موقتی محسوب می‌شود. فیفا اولین نشان را در فوریه ۲۰۰۸ به تیم آث میلان، قهرمان وقت جام باشگاه‌های جهان فیفا ۲۰۰۷، اهدا کرد.
رافائل آلبائیسین (؛ – ) بازیگر و گاوباز اهل اسپانیا بود. وی پیانو و ویلن هم می‌نواخت و لباس گاوبازی‌اش را هم خودش طراحی کرده بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "در غیر این صورت عصبانی میشیم"، "کت‌لو"، "جشن شکار"، "مشت، دزدان دریایی و کاراته"، "جانگو"، "یک سواری طولانی از جهنم"، "داغ ننگ"، "رتلر کید" و "میهمانی ادامه دارد" اشاره کرد.
رابرت تیبشیرانی () آماردان و استاد در دپارتمان آمار و علوم دادهٔ بایومدیکال در دانشگاه استنفورد است. او از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۸ در دانشگاه تورنتو استاد بود. او کارش، ابزارهای آماری را برای تحلیل مجموعه‌های داده پیچیده توسعه می‌دهد، که اخیراً در ژنومیک و پروتئومیک بوده است. مهم‌ترین مشارکت‌های او شامل روش لاسو است که استفاده از جریمه formula_1 در رگرسیون و مسائل مرتبط و همچنین تحلیل معناداری میکروآرایه‌ها را پیشنهاد می‌کند.
یونس کوسی-آساری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال بازنشسته اهل سوئد است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اسبیرگ، باشگاه فوتبال اوبی، باشگاه فوتبال گراتس، باشگاه فوتبال دنیزلی اسپور، باشگاه فوتبال آشوری‌ها و باشگاه فوتبال دیورگاردن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال سوئد بازی کرده است. دوران حرفه‌ای. یونس کوسی-آساری کار خود را در باشگاه فوتبال واسلندز در حومه استکهلم آغاز کرد. او در سال ۱۹۹۸ به باشگاه فوتبال دیورگاردن پیوست و در ۱۱ آوریل ۱۹۹۹ اولین بازی خود را در لیگ برتر
و در ۱۱ آوریل ۱۹۹۹ اولین بازی خود را در لیگ برتر فوتبال سوئد در برابر باشگاه فوتبال نورشوپینگ انجام داد. او در دو فصل اول با مشکلاتی روبرو بود، اما در سال ۲۰۰۱ به عنوان بهترین گلزن تیم انتخاب شد، با اینکه اغلب از روی نیمکت بازی را آغاز می‌کرد. پس از گذراندن دوره‌هایی در باشگاه فوتبال گراتس در اتریش و باشگاه فوتبال دنیزلی اسپور در ترکیه، او در سال ۲۰۰۳ به فوتبال سوئد بازگشت و با باشگاه فوتبال لندسکرونا بویس قرارداد امضا کرد. پس از دو فصل در این تیم (۲۰۰۳ و ۲۰۰۴)، او دوباره به باشگاه فوتبال دیورگاردن بازگشت.
او دوباره به باشگاه فوتبال دیورگاردن بازگشت. در دسامبر ۲۰۰۸، اعلام شد که او از بهار ۲۰۰۹ در باشگاه فوتبال اسبیرگ بازی خواهد کرد و قراردادی تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۱ امضا کرد. در ۱ سپتامبر ۲۰۱۰، باشگاه فوتبال اسبیرگ و باشگاه فوتبال اوبی توافق کردند که کوسی-آساری به صورت قرضی تا ۳۱ دسامبر ۲۰۱۰ به باشگاه فوتبال اوبی بپیوندد. در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۱، یونس با باشگاه فوتبال آشوری‌ها از سودرتالی قرارداد امضا کرد.
سباستین اولدرهایم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نروژ است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال استابک بازی می‌کند. دوران باشگاهی. او از هویک در بائروم می‌آید. اولدرهایم محصول جوانان باشگاه استابک است. در ۲۹ اوت ۲۰۲۲، او اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با استابک امضا کرد. در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۳، او قرارداد خود را با باشگاه تا سال ۲۰۲۶ تمدید کرد. او به عنوان بازیکن تعویضی در یک بازی که با نتیجه ۴–۰ به نفع بوده/گلیمت وارد زمین شد، در ۵ نوامبر ۲۰۲۳، اولین بازی حرفه‌ای خود را برای استابک انجام داد. دوران ملی. وی همچنین در
را برای استابک انجام داد. دوران ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵، ۱۶، ۱۷ و ۱۸ سال نروژ بازی کرده است.
ژوائو سیموئس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اسپورتینگ بازی می‌کند. دوران باشگاهی. سیموئس فوتبال را با آکادمی جوانان پورتیموننزه آغاز کرد و در سال ۲۰۱۸ به تیم جوانان اسپورتینگ منتقل شد. در ۱۱ فوریه ۲۰۲۱، او قرارداد جوانان خود را با اسپورتینگ امضا کرد. در ۹ فوریه ۲۰۲۳، او اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با باشگاه امضا کرد. او در تابستان ۲۰۲۴ به اسپورتینگ بی ارتقا یافت. او به عنوان بازیکن تعویضی در پیروزی ۶–۰ جام حذفی فوتبال پرتغال مقابل آمارانته در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۴، اولین
پرتغال مقابل آمارانته در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۴، اولین بازی حرفه‌ای و بزرگسال خود را برای اسپورتینگ انجام داد. دوران ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال پرتغال، زیر ۱۷ سال پرتغال و زیر ۱۹ سال پرتغال بازی کرده است.
سیدنی اوسازووا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه و زاده اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال رئال سوسیداد بی بازی می‌کند. دوران باشگاهی. سیدنی اوسازووا در فوئنلابرادا، مادرید به دنیا آمد و به والدینی نیجریایی تعلق دارد. اوسازووا در سال ۲۰۱۷ به آکادمی جوانان اتلتیکو مادرید پیوست و از باشگاه ورزشی نوئوو ورسای لورنکا جدا شد. پس از ترک "اتلتی" در سال ۲۰۲۰، او به ترتیب برای باشگاه ورزشی موستولس، ختافه و گرانادا بازی کرد و سپس در سال ۲۰۲۳ به تیم "جوانان" لگانس پیوست. در ۲۷ ژانویه ۲۰۲۴، قبل از اینکه حتی