payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیزانس در سال ۱۲۰۴، احتمالاً تبادل فرهنگی نیز رخ داده است. برخی از رسوم و عادات غربی ممکن است وارد جامعه یونانی شده باشد و بر زندگی زنان تأثیر گذاشته باشد. همچنین، حضور نظامی طولانی‌مدت صلیبیون در منطقه، منجر به ازدواج‌های بین فرهنگی و تغییر در ساختارهای خانوادگی سنتی شد. تجربیات آنها نشان‌دهنده پیچیدگی روابط بین بیزانس و صلیبیون و تأثیر جنگ‌های صلیبی بر تمام اقشار جامعه یونانی است. مطالعه نقش زنان یونانی در جنگ‌های صلیبی، دیدگاهی ارزشمند برای درک بهتر تاریخ اجتماعی این دوره ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که
اجتماعی این دوره ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که زنان، علی‌رغم محدودیت‌های اجتماعی، نقش‌های مهمی در شکل‌دهی به رویدادهای تاریخی داشته‌اند. زنان یهودی. زنان یهودی در طی جنگ‌های صلیبی نقشی پیچیده و چندبعدی داشتند که در منابع تاریخی مختلف به آن پرداخته شده است. با آغاز جنبش صلیبی پس از فراخوان پاپ اوربان دوم، با هدایت پیتر زاهد یا سایر مروجان جنبش صلیبی موجی از خشونت را به‌ویژه در حومه راینلاند (آلمان امروزی) به همراه آورد؛ در سال ۱۰۹۶، امیچو فلونهایم و پیروانش در ماینتس حملات شدیدی علیه یهودیان آن مناطق ترتیب
در ماینتس حملات شدیدی علیه یهودیان آن مناطق ترتیب دادند. وقایع‌نگاری‌های عبری نخستین جنگ صلیبی از جمله الیعزر بن ناتان این خشونت را چنین توصیف می‌کند: «صلیبیون با نشان‌های خود آمدند و با پرچم‌هایشان در برابر خانه‌های ما ایستادند. هنگامی که یکی از ما را می‌دیدند، به‌دنبالمان می‌دویدند و او را با نیزه می‌زدند؛ به‌حدی که ما حتی از عبور از خانه‌های خودمان هراس داشتیم.» به نقل منابع مقارن، زنان یهودی در مواجهه با این خشونت‌ها، نقشی فعال در مقاومت داشتند. وقایع‌نامه سلیمان بار شمعون در روایتش از حوادث ماینتس،
سلیمان بار شمعون در روایتش از حوادث ماینتس، تصویری از زنان یهودی ترسیم می‌کند که از پنجره‌ها به سوی صلیبیون سنگ پرتاب می‌کردند. این زنان علی‌رغم جراحات ناشی از یورش صلیبیون، به مقاومت خود ادامه می‌دادند. آنها همچنین از مقاومت کلامی استفاده می‌کردند و صلیبیون را با سخنان تحقیرآمیز نسبت به مسیح مورد خطاب قرار می‌دادند: «به چه کسی اعتماد می‌کنید؟ به جسدی فاسد» به ظن پژوهشگران جدید این سخنان نشان از مقاومت زنان یهودی و عدم تمایل آنها به پذیرش اجباری مسیحیت می‌داد. یکی از ابعاد برجسته مقاومت زنان یهودی، موضوع
یکی از ابعاد برجسته مقاومت زنان یهودی، موضوع «شهادت‌طلبی و خودکشی برای اجتناب از تغییر اجباری دین» بود. الیعزر بن ناتان به زنی یهودی اشاره می‌کند که در اشپیر دست به خودکشی زد تا از تغییر اجباری دین جلوگیری کند. منابع یهودی هدف صلیبیون را چنین توصیف می‌کنند: «تحمیل دین مسیحیت بر همه آنها، در درجه اول بر کودکان یهودی و هر کس که با این امر موافقت نمی‌کرد، کشته می‌شد.» در چنین شرایطی، برخی زنان یهودی حتی حاضر به کشتن فرزندان خود بودند تا از تغییر دین اجباری آنها جلوگیری کنند. در میان روایت‌های متعدد، به
آنها جلوگیری کنند. در میان روایت‌های متعدد، به شخصیت‌های خاصی از زنان یهودی اشاره شده است. راحل، همسر الیعزر، به‌عنوان یکی از رهبران مقاومت در برابر تغییر دین شناخته می‌شد و اقدامات او زنان دیگر را به مقاومت تشویق می‌کرد. سیمسون در روایت خود می‌نویسد: «زنان بسیاری هم آنجا بودند که تا آخرین نفس، نام خالق خود را تقدیس کردند و او را برای مصلوب‌شده نامشروع ترک نکردند. یکی از آنها بانو راحل، همسر استاد مرحوم ما، ربی الیعزر بود…» روایت دیگری از یک زن جوان نقل شده که در ورودی کاخ ایستاد و گفت: «هر کس که می‌خواهد
که در ورودی کاخ ایستاد و گفت: «هر کس که می‌خواهد به خاطر ترس از خدای من سرم را قطع کند، بیاید و این کار را انجام دهد.» صلیبیون بارها تلاش کردند او را با خود ببرند اما نتوانستند؛ زیرا او خود را به زمین می‌انداخت و وزن خود را مانند جسد، سنگین می‌کرد. این روایت نشان‌دهنده تکنیک‌های متفاوت مقاومت است که زنان یهودی برای حفظ دین خود به کار می‌بردند. منابع یهودی همچنین به مقاومت جمعی زنان در برابر ورود به کلیساهای مسیحی اشاره می‌کنند. در وقایع‌نامه سلیمان بار شمعون آمده است: سرنوشت همه زنان یهودی مرگ نبود. شواهدی
آمده است: سرنوشت همه زنان یهودی مرگ نبود. شواهدی از زندگی برخی زنان یهودی به‌عنوان اسیران تهیدست در پادشاهی اورشلیم وجود دارد. نامه‌ای از یک زن پناهنده یهودی باقی مانده که در آن از سایر یهودیان درخواست کمک می‌کند: «به جامعه مقدس اعلام می‌کنم که من، اسیری از اسیران ارض اسرائیل، این هفته از سونباط آمده‌ام و برهنه بدون پوشش و بدون بستری برای خواب هستم و پسر کوچکی با من است و من درمانده‌ام.» این نامه نشان می‌دهد در دهه‌های پس از نخستین جنگ صلیبی، زنان یهودی بسیاری در اسارت و در شرایط دشوار زندگی می‌کردند.
بسیاری در اسارت و در شرایط دشوار زندگی می‌کردند. نامه‌ای گمنام از بزرگان قرائیمی از اشکلون، پس از فتح اورشلیم در سال ۱۰۹۹ با لحنی متفاوت و نادر به وضعیت زنان یهودی اشاره می‌کند: «نشنیده‌ایم — شکر خدای متعال — که ملعونان معروف به اشکناز، زنان را مورد تجاوز قرار داده باشند، آنطور که دیگران انجام می‌دهند.» تفاوت چشمگیری بین روایت‌های یهودی و مسیحی از رفتار صلیبیون با زنان وجود دارد. در حالی که منابع یهودی بر خشونت علیه زنان تأکید می‌کنند اما همزمان مقاومت زنان یهودی را برجسته می‌سازند، منابع مسیحی، صلیبیون را
یهودی را برجسته می‌سازند، منابع مسیحی، صلیبیون را عمدتاً دارای رحمت نسبت به زنان توصیف می‌کنند. این تفاوت روایتی بنا به نظر پژوهشگران بیانگر پیچیدگی تجربه زنان یهودی در جنگ‌های صلیبی است و ضرورت بررسی منابع متنوع را در مطالعه این دوره تاریخی نشان می‌دهد. تجربه زنان یهودی در جنگ‌های صلیبی نشان‌دهنده نقش فعال آنها در حفظ هویت دینی و فرهنگی در برابر تهدیدات خارجی است. بنا به نظر منابع، به نظر می‌رسد زنان یهودی نه تنها قربانی خشونت بودند، بلکه کنشگرانی فعال بودند که با روش‌های مختلف، از مقاومت فیزیکی و کلامی
که با روش‌های مختلف، از مقاومت فیزیکی و کلامی گرفته تا فداکاری‌های نهایی، در برابر فشارهای مذهبی ایستادگی می‌کردند.
شارلوت ماکگومو ماکسه (۷ آوریل ۱۸۷۱ – ۱۶ اکتبر ۱۹۳۹) یک رهبر مذهبی، فعال اجتماعی و سیاسی آفریقای جنوبی بود. او اولین زن سیاه‌پوست بود که در آفریقای جنوبی با مدرک لیسانس از دانشگاه ویلبرفورس، اوهایو در سال ۱۹۰۳ فارغ‌التحصیل شد و همچنین اولین زن آفریقایی بود که از یک دانشگاه آمریکایی فارغ‌التحصیل شد. اوایل زندگی. شارلوت ماکگومو مانیه در ۷ آوریل ۱۸۷۱ در گا-راموکوپا، لیمپوپو، آفریقای جنوبی به دنیا آمد و در فورت بوفورت، کیپ شرقی بزرگ شد. او دختر جان کوپ مانیه بود که پسر رئیس مودیما مانیه از قوم باتلوکوا و تحت
که پسر رئیس مودیما مانیه از قوم باتلوکوا و تحت ریاست رئیس ماما راموکوپا و آنا مانسی، زنی خوسا از فورت بوفورت بود. پدر مانیه مسئول راه‌ها و موعظه‌گر پروتستانی بود و مادرش معلم بود. پدربزرگ مانیه به عنوان مشاور کلیدی شاه باسوتوس خدمت می‌کرد. اندکی پس از تولد او، خانواده مانیه به فورت بوفورت نقل مکان کردند، جایی که پدرش در یک شرکت ساخت راه استخدام شد. جزئیات مربوط به خواهر و برادرهای مانیه مشخص نیست، اما او یک خواهر به نام کتی داشت که در فورت بوفورت متولد شد. تاریخ تولد مانیه مورد اختلاف است، با تاریخ‌های
تاریخ تولد مانیه مورد اختلاف است، با تاریخ‌های ممکن که از ۱۸۷۱، ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۴ متغیر است. وزیر امور داخلی آفریقای جنوبی، نالدی پاندور، به این جزئیات از زندگی شارلوت ماکسه توجه ویژه‌ای کرد، اما هیچ سابقه‌ای یافت نشد. تاریخ ۱۸۷۱ نیز غالباً پذیرفته می‌شود زیرا با سن خواهر کوچکترش کتی، که در سال ۱۸۷۳ به دنیا آمده بود، تعارض ندارد. در سن هشت سالگی، شارلوت مانیه تحصیلات ابتدایی خود را در یک مدرسه مبلغ مذهبی تحت تدریس کشیش آیزاک وواچوپ در یوآیتنهاگ آغاز کرد. او در هلندی و انگلیسی، ریاضیات و موسیقی بسیار برجسته بود.
و انگلیسی، ریاضیات و موسیقی بسیار برجسته بود. او ساعت‌های طولانی به تدریس همکلاسی‌های کم‌توان‌تر خود می‌پرداخت و اغلب موفقیت‌های بزرگی داشت. کشیش وواچوپ موفقیت‌های بسیاری از آموزش‌های خود را به او نسبت می‌داد، به خصوص در زمینه زبان‌ها. مهارت موسیقی او از سنین جوانی مشهود بود. در توصیف آواز شارلوت، کشیش هنری رید نگکاییا، یک وزیر کلیسای متحد و دوست خانوادگی، گفت: «او صدایی مانند فرشته‌ای در بهشت داشت.» از یوآیتنهاگ، شارلوت به پورت الیزابت نقل مکان کرد تا در مدرسه ادوارد مموریال تحت تدریس مدیر مدرسه پل زینیوه
ادوارد مموریال تحت تدریس مدیر مدرسه پل زینیوه تحصیل کند. او درخشش زیادی داشت و تحصیلات متوسطه خود را در مدت زمان رکوردشکنی به پایان رساند و بالاترین نمرات ممکن را کسب کرد. در سال ۱۸۸۵، پس از کشف الماس، شارلوت به همراه خانواده‌اش به کیمبرلی، کیپ شمالی، نقل مکان کرد. مسافرت‌های خارجی. پس از رسیدن به کیمبرلی در سال ۱۸۸۵، شارلوت شروع به تدریس مبانی زبان‌های بومی به مهاجران و زبان انگلیسی پایه به سرکارگران سیاه‌پوست آفریقایی کرد که در آن زمان به‌طور تحقیرآمیز «پسران رئیس» نامیده می‌شدند. شارلوت و خواهرش کتی در
رئیس» نامیده می‌شدند. شارلوت و خواهرش کتی در سال ۱۸۹۱ به گروه کر آفریقایی جوبیلی پیوستند. استعداد او توجه آقای ک.و. بام، یک استاد گروه کر محلی که یک گروه کر آفریقایی برای تور اروپا سازماندهی می‌کرد، را به خود جلب کرد. موفقیت فراگیر شارلوت پس از اولین اجرای انفرادی خود در تالار شهر کیمبرلی بلافاصله منجر به انتصاب او در عملیات گروه کر به مقصد اروپا شد که از بام توسط یک اروپایی به دست گرفته شد. گروه در اوایل سال ۱۸۹۶ کیمبرلی را ترک کردند و برای مخاطبان زیادی در شهرهای بزرگ اروپا اجرا کردند. اجراهای سلطنتی
در شهرهای بزرگ اروپا اجرا کردند. اجراهای سلطنتی فرمانی، از جمله یکی در جوبیلی ۱۸۹۷ ملکه ویکتوریا در رویال آلبرت هال لندن، به شهرت روزافزون آن‌ها افزود. بر اساس اطلاعات فوروم فمینیستی آفریقایی، این دو زن به عنوان نوادر تلقی می‌شدند که این امر آن‌ها را ناراحت می‌کرد. در پایان تور اروپایی، گروه کر به آمریکای شمالی سفر کرد. گروه توانست تمام بلیط‌های سالن‌ها در کانادا و ایالات متحده را به فروش برساند. در طول تور گروه کر در ایالات متحده، گروه توسط همراهشان در کلیولند رها شدند. اسقف دنیل ای. پین از کلیسای متدیست
رها شدند. اسقف دنیل ای. پین از کلیسای متدیست آفریقایی (AME) در اوهایو، یک مبلغ سابق در کیپ، اعضای کلیسا را سازماندهی کرد تا ماندن گروه رها شده در آمریکا را فراهم کنند. اگرچه گروه کر تمایل داشتند در دانشگاه هوارد حضور یابند، اما مجبور شدند به بورسیه کلیسا به دانشگاه ویلبرفورس، دانشگاه کلیسای AME در زینیا بسنده کنند. مانیه این پیشنهاد را پذیرفت. در دانشگاه، او تحت تدریس دابلیو. ئی. بی. دیو بویس، یک پان‌آفریقایی‌گرای برجسته، آموزش دید. با دریافت مدرک B.Sc از دانشگاه ویلبرفورس در سال ۱۹۰۳، او اولین زن
از دانشگاه ویلبرفورس در سال ۱۹۰۳، او اولین زن سیاه‌پوست آفریقای جنوبی شد که مدرک دانشگاهی کسب کرد.
حضور زنان در تئاتر ایران با مبارزات و تلاش‌های بسیار زیادی همراه بوده است. از زمان‌های قدیم، زنان ایرانی با چالش‌های اجتماعی و فرهنگی بسیاری روبرو بودند که مانع از حضور آن‌ها بر روی صحنه تئاتر می‌شد. با این حال، با پیشرفت‌های فرهنگی و اجتماعی در دهه‌های اخیر، زنان توانستند جایگاه خود را در این عرصه پیدا کنند و نقش مهمی در تئاتر ایران ایفا کنند. حضور زنان در تئاتر با چالش‌های فراوانی همراه بود، از جمله رواج پدیده زن‌پوشی و ممانعت از حضور زنان بر روی صحنه. با این وجود، شخصیت‌های زن در آثار نمایشنامه‌نویسان
این وجود، شخصیت‌های زن در آثار نمایشنامه‌نویسان برجسته‌ای همچون میرزا آقا تبریزی و یقیکیان، توانستند با مردسالاری مقابله کنند. خشونت علیه زنان در عرصه نمایش، به ویژه در دوران مشروطه، موضوعی بحث‌برانگیز بود و تلاش‌های زنان برای حضور در صحنه تئاتر نشان‌دهنده انگیزه قوی آن‌ها برای تغییرات اجتماعی و فرهنگی است. تاریخچه. اولین حضور زنان برروی صحنه تئاتر. نخستین زنی که در ایران بر روی صحنه تئاتر رفت، آشخن، دختر کشیش پاپازیان بود که در تئاتر ارمنی‌ها در تبریز اجرا کرد. نقش ارمنی‌ها در تئاتر ایران، به ویژه در
اجرا کرد. نقش ارمنی‌ها در تئاتر ایران، به ویژه در شهرهای تهران، تبریز و اصفهان، بسیار پررنگ بود. نخستین حضور رسمی زن ایرانی و مسلمان بر روی صحنه تئاتر، ملوک حسینی در سال ۱۲۹۴ شمسی بود. با وجود مشکلات، زنان به تدریج نقش بیشتری در تئاتر ایران پیدا کردند و پس از کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ و دوران پهلوی توانستند به‌طور رسمی بر روی صحنه حضور یابند، هرچند تحت سانسور شدید قرار داشتند. لرتا هایراپتیان تبریزی، نخستین زن بازیگر حرفه‌ای ایران بود که تا سال ۱۳۵۷ به فعالیت‌هایش در تئاتر ادامه داد. او که یکی از بازیگران
در تئاتر ادامه داد. او که یکی از بازیگران ارمنی بود، به دلیل تسلط بر زبان فارسی با لهجه خاصی بازی می‌کرد. فعالیتش با پیوستن به گروه کمدی اخوان در سال ۱۳۰۵ خورشیدی آغاز شد و در نمایشنامه تاجر ونیزی ایفای نقش کرد. سپس به دعوت اسماعیل مهرتاش به تئاتر جامعه باربد پیوست. با وجود وقفه‌ای در فعالیت‌های جامعه باربد بین سال‌های ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۱، لرتا همچنان به فعالیت‌هایش ادامه داد و نقش‌های مهمی در نمایشنامه‌های همسرش، عبدالحسین نوشین، ایفا کرد چالش‌ها و دستاوردها. در نیمه دوم سال ۱۳۰۲، «مجمع فرهنگی و هنری پیک سعادت
نیمه دوم سال ۱۳۰۲، «مجمع فرهنگی و هنری پیک سعادت نسوان» به همت ساری امانی در رشت تأسیس شد و اولین نمایشنامه خود را با نام «عروسی دختر فروشی» اجرا کرد. در سال ۱۳۰۵، علینقی وزیری هنرستان موسیقی را تأسیس کرد و با همکاری اسماعیل مهرتاش تولید اپرا را آغاز کردند. امیر سعادت نیز با اولین گروه بازیگران زن ایرانی تئاتر سعادت را راه‌اندازی کرد. اما حرکت‌های اولیه هنری زنان با مشکلاتی همراه بود و اغلب با مقاومت و خشونت مواجه می‌شدند. با وجود تمامی مشکلات و مقاومت‌ها، تلاش‌های زنان هنرمند در عرصه تئاتر به مرور زمان
تلاش‌های زنان هنرمند در عرصه تئاتر به مرور زمان ثمر داد. در دهه ۱۳۱۰، گروه‌های تئاتری زنان با چالش‌های بسیاری روبرو شدند، اما همچنان به فعالیت‌های خود ادامه دادند. در سال ۱۳۱۴، «کانون بانوان» تشکیل شد که در فعالیت‌های خود تعدادی نمایشنامه با موضوعات زنانه روی صحنه آورد. این فعالیت‌ها به نوعی مسیر برای زنان در عرصه تئاتر هموارتر کرد. تئاتر فرهنگ. تئاتر فرهنگ یکی از نقاط عطف تاریخ تئاتر ایران به‌شمار می‌آید. در سال ۱۳۲۳ خورشیدی، این تئاتر توسط عبدالحسین نوشین و لرتا هایراپتیان تأسیس شد. تئاتر فرهنگ با
نوشین و لرتا هایراپتیان تأسیس شد. تئاتر فرهنگ با نمایشنامه «ولپن» به عنوان نخستین نمایش خود آغاز به کار کرد و به زودی جایگاه ویژه‌ای در میان علاقه‌مندان به تئاتر پیدا کرد. این تئاتر به دلیل نظم، دقت و احترامی که برای هنرپیشگان قائل بود، بسیار مورد توجه قرار گرفت و توانست نمایش‌های مهمی از ادبیات کلاسیک و نوین را به صحنه بیاورد.
گذرگاه جیایو یا جیایوگوان () نخستین قلعه مرزی در پایانهٔ غربی دیوار بزرگ چین، در نزدیکی جیایوگوان، استان گانسو است. گذرگان جیایو در کنار گذرگاه‌های جویونگ و شانهای یکی از گذرهای اصلی دیوار بزرگ به‌شمار می‌رود. در دوران دودمان مینگ، بازرگانان و کاروان‌های خارجی از آسیای میانه و آسیای غربی عمدتاً از طریق گذرگاه جیایو وارد چین می‌شدند. افسانه‌ها. افسانه‌ای شرح حال برنامه‌ریزی دقیق ساخت‌وساز گذرگاه را روایت می‌کند. به گفتهٔ آن، به هنگام ساخت جیایوگوان، مقام رسمی مسئول از طراح عدد دقیق آجرهای مورد نیاز را خواست
مسئول از طراح عدد دقیق آجرهای مورد نیاز را خواست و طراح به او یک عدد داد (۹۹٬۹۹۹). مقام رسمی، به پاسخ او شک وارد کرد و پرسید که آیا مقدار آن کافی است و در نتیجه، طراح یک آجر دیگر اضافه کرد. وقتی ساخت جیایوگوان به پایان رسید، یک آجر باقی ماند که آن را بر روی یکی از دروازه‌ها رها گذاشتند و تا به امروز باقی است. تاریخچه. این سازه در اوایل حکومت دودمان مینگ، حدود سال ۱۳۷۲ میلادی ساخته شد. به دلیل ترس‌های حملهٔ تیمور، این دژ مستحکم شد، اما تیمور هنگام لشکرکشی به چین به خاطر کهولت سن جان باخت.
هیلدا مارگارت لیون (زادهٔ ۳۱ مه ۱۸۹۶ – درگذشته در ۲ دسامبر ۱۹۴۶) عضو انجمن هوانوردی سلطنتی و یک مهندس بریتانیایی بود که «شکل لیون» را ابداع کرد، طراحی آیرودینامیکی که برای کشتی‌های هوایی و زیردریایی‌ها استفاده می‌شد. اوایل زندگی و تحصیلات. لیون در سال ۱۸۹۶ در مارکت ویتون، یورک‌شر به دنیا آمد. او کوچک‌ترین دختر توماس و مارگارت لیون بود. پدرش یک مغازه‌دار بود. هیلدا لیون در دبیرستان بورلی تحصیل کرد و سپس در سال ۱۹۱۵ وارد کالج نیونهام، کمبریج شد و در آنجا مدرک کارشناسی ارشد ریاضیات گرفت. فعالیت در هوانوردی. پس
ارشد ریاضیات گرفت. فعالیت در هوانوردی. پس از فارغ‌التحصیلی، لیون یک دوره تجزیه‌وتحلیل تنش هواپیما را در وزارت هوانوردی گذراند و سپس به‌عنوان دستیار فنی مشغول به کار شد. او در این شغل هیچ چشم‌اندازی برای ارتقا یا مسئولیت بیشتر «برای یک زن ریاضیدان» نمی‌دید، بنابراین او و خواهرش از کارهایشان استعفا دادند و برای شش هفته به سوئیس رفتند. در سال ۱۹۱۸، لیون به‌عنوان دستیار فنی هواپیما برای شرکت سیدلی-دیزی کار کرد. او در سال ۱۹۲۰ به شرکت جورج پارنال و شرکا منتقل شد. حدود سال ۱۹۲۲، هیلدا به عنوان عضو همکار انجمن
شد. حدود سال ۱۹۲۲، هیلدا به عنوان عضو همکار انجمن هوانوردی سلطنتی پذیرفته شد. از سال ۱۹۲۵ به بعد، او عضو کادر فنی در کارگاه‌های کشتی هوایی سلطنتی در کاردینگتون بود و از طریق کارش بر روی آیرودینامیک به توسعه آر۱۰۱ که یک کشتی هوایی سخت بود، کمک کرد. در سال ۱۹۳۰، هیلدا از سوی انجمن هوانوردی سلطنتی جایزه یادبود آر۳۸ را برای مقاله‌اش با عنوان «استحکام قاب‌های عرضی کشتی‌های هوایی سخت» دریافت کرد. این اولین باری بود که جایزه‌ای از سوی این انجمن به یک زن اعطا می‌شد. ادامه کارهای هیلدا شامل سفرهایی به آمریکا،
می‌شد. ادامه کارهای هیلدا شامل سفرهایی به آمریکا، کانادا و آلمان بود. در سال ۱۹۳۰، او به آمریکا رفت و بورسیه سفر مری ایوارت را دریافت کرد و در مؤسسه فناوری ماساچوست به تحصیل پرداخت، جایی که اولین بار به او اجازه داده شد از تونل باد استفاده کند. در سال ۱۹۳۲، او پایان‌نامه‌ای با عنوان «اثر آشفتگی بر کشش مدل‌های کشتی هوایی» به منظور دریافت ام‌اس‌سی (MSc) خود ارائه داد. پس از ارائه پایان‌نامه، هیلدا به گوتینگن در آلمان رفت و در جامعه کایزر ویلهلم تحت نظر لودویگ پراندتل تحقیقاتی انجام داد. پس از بازگشت به
پراندتل تحقیقاتی انجام داد. پس از بازگشت به بریتانیا، هیلدا مدتی را به عنوان مراقب در خانه گذراند و همزمان با استفاده از کتابخانه‌های دانشگاه هال و دانشگاه لیدز و با بازدید از آزمایشگاه فیزیک ملی بریتانیا و تأسیسات هوانوردی سلطنتی، تحقیقات خود را ادامه داد. در این مدت، او روی فلاتر آئرواستاتیک و تیغه‌های الاستیک کار کرد. از سال ۱۹۳۷، هیلدا به تحقیقات آیرودینامیکی بازگشت و به عنوان افسر علمی ارشد در تأسیسات هوانوردی سلطنتی در فارنبره مشغول به کار شد. او ابتدا در تونل‌های باد بر روی مکش لایه مرزی کار کرد،
در تونل‌های باد بر روی مکش لایه مرزی کار کرد، سپس به بخش پایداری پیوست. سپس سرپرست این بخش شد و همچنین در شورای تحقیقات هوانوردی فعالیت کرد. مرگ. لیون در ۲ دسامبر ۱۹۴۶ پس از یک عمل جراحی درگذشت. پس از مرگ او، تحقیقاتش و «شکل لیون» که او ابداع کرده بود، در طراحی زیر دریایی‌های آمریکایی گنجانده شد. این طراحی تبدیل به فرم بدنه آیرودینامیک پیش‌نمونه‌ای برای تقریباً تمام زیر دریایی‌های بعدی ایالات متحده شد. بزرگداشت. زندگی‌نامه هیلدا در ۹ مه ۲۰۱۹ توسط دایرةالمعارف ملی آکسفورد منتشر شد به عنوان بخشی از حمایت این
ملی آکسفورد منتشر شد به عنوان بخشی از حمایت این دایرةالمعارف از صدمین سالگرد انجمن مهندسان زن، و یک کتاب جدید در مورد زندگی و کار هیلدا منتشر شده است. یک لوح آبی در تاریخ ۲۷ ژوئن ۲۰۱۹ به افتخار هیلدا در محل فروشگاه پدرش در مارکت ویتون در یورکشایر شرقی نصب شد. در سال ۲۰۲۱، کلیسای سنت مری در شهر بوری اعلام کرد که قصد دارد یک کنده‌کاری سنگی از هیلدا لیون نصب کند. هشت شخصیت دیگرنیز در کنار مجسمه سنگی هیلدا لیون قرار داده شدند که شامل امی جانسون، ماری ولستونکرافت، مری سیکول، ماری کوری، روزالیند فرانکلین، هلن
مری سیکول، ماری کوری، روزالیند فرانکلین، هلن شارمن و آدا لاولیس می‌باشند.
آلته هستر وارن (۱۸ دسامبر ۱۸۸۶)۱۹ دسامبر ۱۹۵۸) مدیر کتابخانه عمومی لس آنجلس (کالیفرنیا) از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۷ و رئیس انجمن کتابخانه آمریکا در سال‌های ۱۹۴۴–۱۹۴۳ بود. او در سال ۲۰۱۳ وارد تالار مشاهیر کتابخانه انجمن کتابخانه کالیفرنیا شد. بیوگرافی و حرفه. وارن در ۱۸ دسامبر ۱۸۸۶ در واوکگان، ایلینوی، به دنیا آمد. او دختر لنسینگ وارن و اما بلودگت بود. او از سال ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۸ در دانشگاه شیکاگو تحصیل کرد. پس از سفر به اروپا، وارن به مدرسه کتابداری در دانشگاه ویسکانسین رفت و در سال ۱۹۱۱ فارغ‌التحصیل شد. او به عنوان
رفت و در سال ۱۹۱۱ فارغ‌التحصیل شد. او به عنوان مدیر شعبه در یک «محله فقیر» در سیستم کتابخانه عمومی شیکاگو فعالیت کرد و همچنین یک شعبه در فروشگاه سیرز، روباک در آن شهر را مدیریت می‌کرد که به کارمندان فروشگاه خدمات ارائه می‌داد. در سال ۱۹۱۴، او به همراه خانواده‌اش به سن دیگو، کالیفرنیا نقل مکان کرد و در طول جنگ جهانی اول به سربازان در کمپ کارنی، کالیفرنیا، کتاب اهدا می‌کرد. او در سیستم کتابخانه عمومی سن دیگو کار کرد و از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۲۶ رئیس کتابخانه آنجا بود. در سال ۱۹۲۶ به کتابخانه عمومی لس آنجلس منتقل شد
در سال ۱۹۲۶ به کتابخانه عمومی لس آنجلس منتقل شد و برای نظارت بر همه کتابخانه‌های شعبه این سیستم انتخاب شد. در سال ۱۹۳۳، او به عنوان رئیس کتابخانه LAPL منصوب شد و یکی از شش زنی بود که در آن زمان بر کتابخانه‌های بزرگ عمومی در ایالات متحده نظارت می‌کرد. در نوامبر ۱۹۴۱، وارن که به عنوان «شماره ۱ در زمینه کتابداران زن» شناخته می‌شد، از شغل خود در لس آنجلس مرخصی گرفت تا مدیر کمپین کتاب ملی دفاع ALA شود، که هدف آن جمع‌آوری و سازماندهی توزیع کتاب‌ها به نظامیان آمریکایی بود. این کمپین که دفتر مرکزی آن در نیویورک
بود. این کمپین که دفتر مرکزی آن در نیویورک بود، در میان نزدیک‌ترین دوستانش به عنوان «فرزند وارن» شناخته می‌شد. وارن در سال ۱۹۲۱ رئیس انجمن کتابخانه‌های کالیفرنیا و در سال‌های ۱۹۴۴–۱۹۴۳ رئیس انجمن کتابداران آمریکا (ALA) بود. او در سطح ملی برای افزایش کمک‌های فدرال به کتابخانه‌ها و پایان دادن به تبعیض‌هایی که کتابداران آفریقایی‌تبار در هتل‌های کنفرانس ALA با آن مواجه بودند، تلاش کرد. وارن در سال ۱۹۴۷ بازنشسته شد و سپس در برنامه‌های علوم کتابداری در ویسکانسین و میشیگان و همچنین در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی
و میشیگان و همچنین در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی تدریس کرد. زندگی شخصی. وارن رابطه عاشقانه‌ای با گلادیس اینگلیش، رئیس بخش کودکان کتابخانه عمومی لس آنجلس داشت. آن‌ها سال‌ها با هم زندگی و سفر کردند. پس از فوت گلادیس، وارن مجموعه یادبود گلادیس اینگلیش را در انجمن کتابداران آمریکا ایجاد کرد که به آن مجموعه گلادیس اینگلیش نیز گفته می‌شود.
عشق مو (به انگلیسی: Hair Love) یک فیلم کوتاه انیمیشن مستقل آمریکایی است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. به کارگردانی متیو ای. چری، اورت داونینگ جونیور و بروس دبلیو اسمیت و نویسندگی چری. داستان مردی را دنبال می کند که برای اولین بار باید موهای دخترش را اصلاح کند و ایسا رای به عنوان صدای مادر حضور دارد. این فیلم پس از کمپین Kickstarter در سال ۲۰۱۷ تولید شد و همچنین به عنوان یک کتاب کودک در می ۲۰۱۹ با تصویرگری از وشتی هریسون منتشر شد. عشق مو عموماً نقدهای مثبتی دریافت کرد و برنده جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در
کرد و برنده جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در نود و دومین دوره جوایز اسکار شد. یک مجموعه تلویزیونی اسپین آف با عنوان عشق جوان توسط مکس در جولای ۲۰۲۰ سفارش داده شد و در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۳ برای اولین بار پخش شد.
معبد فنگ‌گوئو () یک معبد بودایی واقع‌شده در یی‌شیان، لیائونینگ، چین است. این معبد در سال ۱۰۲۰ در دوران حکومت دودمان لیائو (۹۱۶–۱۱۲۵) ساخته شد و در طول سده‌های متوالی بسیار بزرگ شد. امروزه از معبد تنها دو تالار، دو دروازه و یک طاق تزئینی باقی مانده است. مهم‌ترین ساختمان باقی‌مانده، تالار ماهاویرا است که پیشینهٔ آن به سال ۱۰۲۰ میلادی می‌رسد. این تالار به دلیل نگه‌داری هفت تندیس بزرگ از بودا و چند تندیس کوچک‌تر مربوط به دورهٔ لیائو قابل توجه است. این معبد در طول سده‌ها نام‌های گوناگونی داشته است؛ مانند «معبد
سده‌ها نام‌های گوناگونی داشته است؛ مانند «معبد شیان‌شی» (:دودمان لیائو)، «معبد هفت بودا» (؛ دودمان لیائونینگ) و «معبد دافنگ‌گوئو» (؛ دودمان جین). حال. در سال ۲۰۱۳، معبد فنگ‌گوئو در کنار پاگودای معبد فوگونگ در فهرست آزمایشی چین در میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.
خرس از راه رسید () یک کتاب تصویری کودکانه اثر ریچارد تی. موریس با تصویرگری لئوین فام است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. این کتاب داستان ماجراجویی گروهی از حیوانات در یک رودخانه را روایت می‌کند. این اثر که در ۱ ژوئن ۲۰۱۹ منتشر شد، بر اساس خاطرات موریس از اولین تجربهٔ رفتن به اردوگاه شبانه‌روزی نوشته شده است. تصاویر این کتاب که توسط فام با آبرنگ، جوهر و گواش خلق شده‌اند، برای او بسیار ویژه بودند. نقادان دربارهٔ توانایی وی در به تصویر کشیدن لحن‌های مختلف از طریق تصاویر کتاب نوشته‌اند. این تصاویر همچنین به‌طور کلی به
کتاب نوشته‌اند. این تصاویر همچنین به‌طور کلی به عنوان مکمل موضوع کتاب، یعنی ارتباط با دیگران، دیده شده‌اند. این کتاب عموماً نقدهای مثبتی دریافت کرد و در سال ۲۰۲۰ مفتخر به دریافت جایزهٔ کالدکوت شد. زمینه و انتشار. ریچارد تی. موریس، نویسنده کتاب، گفت که شخصیت خرس را بر اساس اولین تجربه اردوی شبانه‌روزی خود خلق کرده است. لئوین فام، تصویرگر کتاب، در مصاحبه‌ای گفت که بلافاصله پس از خواندن دست‌نوشته، فهمیده که کتاب نهایی چه شکلی خواهد داشت و با اشتیاق تصویرگری آن را پذیرفته است. او ابتدا صفحات پایانی کتاب را
آن را پذیرفته است. او ابتدا صفحات پایانی کتاب را طراحی کرد، به صورتی که صفحات ابتدایی سیاه و سفید و صفحات انتهایی رنگی بودند که به وی کمک کرد تا جهانِ کتاب را درک کند. فام احساس می‌کرد که این کتاب در زمانی منتشر شد که ایالات متحده دچار تفرقه بود و فرصتی برای او فراهم کرد تا داستان وحدت را روایت کند. این کتاب در ۱ ژوئن ۲۰۱۹ منتشر شد. همچنین کتابی صوتی با صدای جاشوا منینگ نیز از این اثر منتشر شد که در آن از جلوه‌های صوتی و موسیقی متن برای القای حس سفر استفاده شده است. داستان. یک رودخانه تا زمانی که خرسی از
شده است. داستان. یک رودخانه تا زمانی که خرسی از راه می‌رسد و به داخل آن می‌افتد و سوار بر یک کندهٔ درخت به پایین رودخانه می‌رود، هویت ندارد. این اتفاق، سرآغاز ماجرایی می‌شود که در آن خرس در مسیر پایین رودخانه با یک قورباغه، لاک‌پشت‌ها، یک سگ آبی، راکون‌ها و یک اردک همراه می‌شود. هر کدام از این حیوانات ویژگی یا دانشی دارند و در عین حال از چیزی بی‌اطلاع هستند. برای مثال، سگ آبی می‌داند چگونه مسیر را پیدا کند اما از مسیرهای انحرافی چیزی نمی‌داند. پس از پیوستن اردک به گروه، حیوانات به یک آبشار می‌رسند. حیوانات
به گروه، حیوانات به یک آبشار می‌رسند. حیوانات به سلامت به پایین می‌رسند و متوجه می‌شوند که «با هم در این ماجرا بودند.» نگارش و تصویرگری. فام متن محدود کتاب را دوست داشت و احساس می‌کرد که داستان «برای [موریس] بسیار غیرمنتظره بود.» این کتاب دارای تصاویر آبرنگ، جوهر و گواش است که جولی دنیلسون، که برای "هورن بوک" می‌نویسد، آن‌ها را با کارتون‌های دههٔ ۱۹۸۰ مقایسه کرده است. هدف فام این بود که خواننده را از طریق تضاد بین تصاویر سیاه و سفید و رنگی به داستان جذب کند. او در مصاحبه‌ای با ناشر خود، این کتاب را در
کند. او در مصاحبه‌ای با ناشر خود، این کتاب را در دوران ۲۰ ساله فعالیت حرفه‌ای خود ویژه توصیف کرد: «تقریباً انگار [موریس] در باغی درختی کاشته و اجازه نداده هیچ برگی روی آن رشد کند، فقط استخوان‌بندیِ لختِ یک درخت است، و از من خواسته که بیایم و درخت را تزئین کنم. اما بدون استحکام آن درخت، هیچ چیزی روی آن دوام نمی‌آورد.» کتابدار برایان ویلسون، که برای "هورن بوک" می‌نویسد، متن را «پُرکنش و در عین حال تأمل‌برانگیز» توصیف کرد و به نحوهٔ استفادهٔ مکرر موریس از کلمه «تا اینکه» اشاره کرد که داستان را به جلو می‌برد و