payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جامعه‌های تونگایی در [[ساحل غربی آمریکا]] نیز رایج‌ترند، مانند [[شهرستان سن ماتئو (کالیفرنیا)|شهرستان سن ماتئو]]، برخی نواحی [[South Bay (Los Angeles County)|ساوت‌بی]] در شهرستان لس‌آنجلس و کلان‌شهر سیاتل–تاکوما در واشینگتن. [[پورتلند (اورگن)|پورتلند ]] نیز میزبان جامعه‌ای از تونگایی‌هاست که مهاجرت‌شان از دههٔ ۱۹۷۰ آغاز شد. در پیرامون [[دالاس]]، حومهٔ [[یولس (تگزاس)]] نیز جمعیتی چند هزار نفری از تونگایی‌ها دارد. منابع. [[رده:پلینزیایی‌تبارهای اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:ساموآیی‌تبارهای اهل ایالات متحده
آمریکا]] [[رده:ساموآیی‌تبارهای اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:آمریکایی‌های میکرونزیایی‌تبار]] [[رده:اقوام در ایالات متحده آمریکا]] [[رده:جزیره‌های آمریکایی اقیانوس آرام]]
اولگا الکساندروونا سانفیرووا (به روسی: Ольга Александровна Санфирова؛ زادهٔ ۲ مه [۱۹ آوریل به تقویم قدیم] ۱۹۱۷ – درگذشتهٔ ۱۳ دسامبر ۱۹۴۴) کاپیتان و فرمانده یک اسکادران در «هنگ ۴۶ بمب‌افکن شبانه گارد تامان» در طول جنگ جهانی دوم بود. او پس از مرگش، در ۲۳ فوریهٔ ۱۹۴۵، عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی را دریافت کرد و به این ترتیب نخستین زن تاتار شد که این افتخار را کسب کرد. زندگی غیر نظامی. سانفیرووا در ۲ مه ۱۹۱۷ (۱۹ آوریل به تقویم قدیم) در یک خانوادهٔ کارگری تاتار ولگا به دنیا آمد. او دوره دبیرستان را در
تاتار ولگا به دنیا آمد. او دوره دبیرستان را در ازبکستان شوروی گذراند و سپس برای تحصیل در مدرسهٔ خلبانی کولومنا به مسکو رفت. پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسهٔ خلبانی، در ادارهٔ هوانوردی مسکو مشغول به کار شد و در سال ۱۹۴۰ به شهر تاتارسک، واقع در ناحیهٔ نووسیبیرسک، منتقل گردید تا به آموزش خلبانان اسکادران ۷۸ ادارهٔ هوانوردی غیرنظامی سیبری غربی بپردازد. او در دسامبر ۱۹۴۱ به ارتش پیوست و از سال ۱۹۴۲ عضو حزب کمونیست اتحاد شوروی بود. دوران نظامی. سانفیرووا با تشویق مارینا رسکوا به نیروی هوایی پیوست. او در مدرسهٔ
مارینا رسکوا به نیروی هوایی پیوست. او در مدرسهٔ نظامی هوانوردی انگلس آموزش دید و پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسهٔ نظامی هوانوردی باتایسک در سال ۱۹۴۲، به هنگ ۵۸۸ بمب‌افکن شبانه پیوست؛ هنگی که نیروهای آلمانی حریف آن‌ها را «جادوگران شب» می‌نامیدند. این واحد در فوریهٔ ۱۹۴۳ به هنگ ۴۶ گارد بمب‌افکن شبانهٔ تامان تغییر نام داد. در جریان یکی از پروازهای آموزشی در انگلس، زمانی که او به‌عنوان خلبان فرمانده پرواز می‌کرد، هواپیما با خطوط برق فشار قوی برخورد کرد و آسیب دید. دادگاه نظامی انگلس او را به ده سال زندان محکوم
دادگاه نظامی انگلس او را به ده سال زندان محکوم کرد، اما این حکم بعداً اصلاح شد و از او خواسته شد برای جبران خسارت وارده به هواپیما، به هنگ بمب‌افکن شبانه بپیوندد. در طول جنگ، او ۶۳۰ مأموریت رزمی شبانه را با مجموع ۸۷۵ ساعت پرواز در شرایط نبرد انجام داد و ۷۷ تن بمب بر روی مناطق تحت کنترل دشمن فرو ریخت. در نتیجهٔ این عملیات‌ها، یک انبار، دو دستهٔ نظامی نازی، پنج خودرو، سه برجک و دو اسکلهٔ شناور را نابود کرد. او همچنین ۲۵ محمولهٔ تدارکاتی شامل غذا و مهمات را برای نیروهای زمینی شوروی ارسال نمود.
پرنسس کاترین الکساندرونا یوریفسکایا ( - ۲۲ دسامبر ۱۹۵۹) دختر تنی الکساندر دوم روسیه از معشوقه‌اش (که بعدها همسر او شد)، پرنسس کاترین دولگوروکووا بود. در سال ۱۸۸۰، او با ازدواج موروثی والدینش مشروع شناخته شد. در خانواده خودش، او را "کاتیا" می‌نامیدند. پس از ترور پدرش در سال ۱۸۸۱، مادرش او را در فرانسه بزرگ کرد. او در سال ۱۹۰۱ در آنجا ازدواج کرد و صاحب دو پسر شد، اما در سال ۱۹۱۰ بیوه شد. ازدواج دوم او در طول جنگ جهانی اول در روسیه اتفاق افتاد و او در طول جنگ داخلی روسیه که متعاقب آن رخ داد، سختی‌هایی را متحمل
روسیه که متعاقب آن رخ داد، سختی‌هایی را متحمل شد. در دهه ۱۹۲۰، او به یک خواننده حرفه‌ای تبدیل شد. در سال ۱۹۳۲، او به بریتانیا نقل مکان کرد و در جزیره هایلینگ در همپشایر اقامت گزید و در سال ۱۹۵۹ در همان‌جا درگذشت. اوایل زندگی. کاترین در ۹ سپتامبر ۱۸۷۸ در سن پترزبورگ، روسیه، متولد شد، در حالی که مادرش هنوز معشوقه تزار الکساندر دوم بود. وقتی کمتر از دو سال داشت، ازدواج ارگانیک والدینش در ۶ ژوئیه ۱۸۸۰ او را مشروع کرد و نام خانوادگی یوریفسکی، عنوان "کنیاگینا" (شاهزاده خانم) و سبک "سوتلوست" (والاحضرت آرام) را به
خانم) و سبک "سوتلوست" (والاحضرت آرام) را به دست آورد. پدرش در مارس ۱۸۸۱، زمانی که او سه ساله بود، ترور شد و پس از آن با مادر، برادرش جورج و خواهرش اولگا زندگی کرد که با هم در فرانسه ساکن شدند. فرانسه و روسیه. مادر کاترین خانه‌ای در پاریس و خانه‌های دیگری در ریویرای فرانسه گرفت. در سال ۱۸۹۱، او خانه‌ای در نیس خرید که آن را ویلا ژرژ، در بلوار دوبوشاژ نامید. در فرانسه، خانواده توانستند حدود بیست خدمتکار و یک واگن قطار خصوصی تهیه کنند. در ۱۸ اکتبر ۱۹۰۱، کاترین در بیاریتز با شاهزاده الکساندر ولادیمیروویچ
در بیاریتز با شاهزاده الکساندر ولادیمیروویچ باریاتینسکی (۱۸۷۰–۱۹۱۰) ازدواج کرد. آنها صاحب دو پسر شدند، آندری (متولد پاریس در ۲ اوت ۱۹۰۲، درگذشت ۱۹۳۱) و الکساندر (متولد پائو، در پیرنه-آتلانتیک، درگذشت ۲۴ مارس ۱۹۰۵، درگذشت ۱۹۹۲). آنها در پلاک ۶، میدان ااتس-یونیس زندگی می‌کردند. باریاتینسکی در سال ۱۹۱۰، در سن سی و نه سالگی درگذشت. برادر کاترین، جورج، پس از یک بیماری طولانی، در ۱۳ سپتامبر ۱۹۱۳ در ماربورگ، هسن درگذشت و در کلیسای سنت الیزابت، ویسبادن به خاک سپرده شد. در ۶ اکتبر ۱۹۱۶، در یالتا، کاترین با شاهزاده
شد. در ۶ اکتبر ۱۹۱۶، در یالتا، کاترین با شاهزاده سرگئی پلاتونوویچ اوبولنسکی (۱۸۹۰–۱۹۷۸)، پسر ژنرال پرنس پلاتون سرگئیویچ اوبولنسکی، ازدواج کرد. در زمان انقلاب ۱۹۱۷، او هنوز در روسیه بود و بعداً گزارش شد که او «در طول انقلاب کیلومترها بدون غذا پیاده‌روی کرده و سختی‌های زیادی را متحمل شده است». همسر جدیدش، اوبولنسکی، در طول جنگ داخلی روسیه در ارتش سفید جنگید. مادر کاترین در سال ۱۹۲۲ درگذشت و تنها خانه‌اش در نیس، ویلا ژرژ، از او باقی ماند. خانه‌های دیگر خانواده، در پاریس، نویی و بیاریتز، در طول سال‌ها با ضرر
در پاریس، نویی و بیاریتز، در طول سال‌ها با ضرر فروخته شده بودند. در همان سال، اوبولنسکی کاترین را به خاطر آلیس آستور، دختر جان جیکوب آستور چهارم، ترک کرد. پس از طلاق از او در سال ۱۹۲۳، کاترین به یک خواننده حرفه‌ای تبدیل شد و حدود دویست آهنگ به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، روسی و ایتالیایی خواند. زندگینامه او، "کتاب من: چند صفحه از زندگی من"، در سال ۱۹۲۴ در لندن منتشر شد. انگلستان. در سال ۱۹۳۲، کاترین خانه‌ای به نام «هیون» در جزیره هایلینگ، همپشایر خریداری کرد که آن را به دلیل آب و هوایش انتخاب کرد، زیرا از
که آن را به دلیل آب و هوایش انتخاب کرد، زیرا از آسم رنج می‌برد. در ۲۹ نوامبر ۱۹۳۴، او در کلیسای وست‌مینستر در مراسم عروسی نوه خواهرش ، پرنسس مارینا از یونان و دانمارک، با پرنس جورج، دوک کنت، شرکت کرد. در ۲۴ اوت ۱۹۳۵، هنری چانون و همسرش برای دیدن کاترین به جزیره هایلینگ رفتند، اما او را پیدا کردند. او در دفتر خاطرات خود اشاره کرد که کاترین در «ویلایی وحشتناک به نام پناهگاه در کوچه سینا زندگی می‌کند؛ دریا در نزدیکی آن است، صلح، فقر و یک پکنی! تنها چیزی که از شکوه رومانوفی او باقی مانده است.» کاترین سال‌های
شکوه رومانوفی او باقی مانده است.» کاترین سال‌های زیادی با کمک‌هزینه‌ای از ملکه مری، بیوه شاه جورج پنجم، امرار معاش می‌کرد، اما پس از مرگ ملکه در مارس ۱۹۵۳، تقریباً بی‌پول شد و شروع به فروش دارایی‌های خود کرد. او برای زندگی به خانه سالمندان در جزیره هایلینگ رفت و در ۲۲ دسامبر ۱۹۵۹ در آنجا درگذشت. او آخرین فرزند بازمانده از الکساندر دوم و همچنین آخرین نوه نیکلاس اول بود. او در ۲۹ دسامبر در حیاط کلیسای سنت پیتر، نورثنی، با مراسم تشییع جنازه انگلیکان به خاک سپرده شد. تنها دو عضو خانواده در مراسم تشییع جنازه او
شد. تنها دو عضو خانواده در مراسم تشییع جنازه او شرکت کردند، همسر سابقش سرژ اوبولنسکی و برادرزاده‌اش، شاهزاده الکساندر یوریفسکی (۱۹۰۱–۱۹۸۸)، پسر برادرش جورج. او همچنین پسرش الکساندر و نوه‌اش النا باریاتینسکی (۱۹۲۷–۱۹۸۸) را به یادگار گذاشت که چند ماه قبل از مرگ مادربزرگش ازدواج کرده بود و در فرانسه بود. در سال ۱۹۶۱، زنی در براملی، یورکشایر، به نام اولگا ماری، ادعا کرد که دختر طبیعی کاترین است، اما اطلاعات بیشتری از او در دست نیست. در سال ۲۰۱۶، جامعه ارتدکس محلی پس از مرمت سنگ قبر او، مراسم یادبود پانی‌خیدا
پس از مرمت سنگ قبر او، مراسم یادبود پانی‌خیدا را بر سر مزارش برگزار کرد.
دانشگاه ام البواقی () یا () دانشگاهی است که در استان ام البواقی در الجزایر واقع شده است. این دانشگاه در سال ۲۰۱۳ تأسیس شد.
هدایت‌الله دیده‌بان (زادهٔ ۱۳۴۶ – درگذشتهٔ ۱۳ خرداد ۱۴۰۴) محیط‌بان و مسئول منطقه حفاظت‌شده خائیز در استان کهگیلویه و بویراحمد بود. او که به دلیل شجاعت و تعهدش به «رستم زاگرس» شهرت داشت، پس از ۱۵ سال خدمت، در یک کمین از پیش طراحی‌شده توسط شکارچیان غیرمجاز، در حین انجام وظیفه به قتل رسید. کشته‌شدن او که یکی از برجسته‌ترین محیط‌بانان کشور بود، بازتاب گسترده‌ای در سطح ملی داشت و به تسریع روند اصلاحات قانونی برای حمایت از محیط‌بانان ایران منجر شد. زندگی و خدمات. زندگی شخصی و تعهد. هدایت‌الله دیده‌بان در زمان
زندگی شخصی و تعهد. هدایت‌الله دیده‌بان در زمان درگذشت، مردی ۵۸ ساله و متأهل بود. همسر او، نسترن منصوری‌نژاد، پس از درگذشت وی، پیگیر پرونده قضایی او شد. در منابع موجود اشاره‌ای به داشتن فرزند نشده است. تعهد او به حفاظت از طبیعت به قدری عمیق بود که به گفته یکی از همکارانش، ازدواج را به تأخیر انداخته بود تا مبادا تعهدات خانوادگی او را از خدمت به منطقه خائیز بازدارد. فاجعه قتل او به همین‌جا ختم نشد و پیامدهای ویرانگری برای خانواده‌اش به همراه داشت. خواهر وی، قمر دیده‌بان، تنها چند روز پس از کشته‌شدن برادرش، در
دیده‌بان، تنها چند روز پس از کشته‌شدن برادرش، در تاریخ ۱۷ خرداد ۱۴۰۴، بر اثر فشار روحی شدید و اندوه فراوان دچار سکته قلبی شد و درگذشت. این واقعه تلخ نشان می‌دهد که خشونت علیه محیط‌بانان تنها به قربانی اصلی محدود نمی‌شود، بلکه با ایجاد موجی از آسیب‌های روانی، خانواده‌ها را متلاشی کرده و جامعه محلی را داغدار می‌کند. سوابق حرفه‌ای و اعتبار. دیده‌بان با ۱۵ سال سابقه خدمت، از محیط‌بانان کهنه‌کار و باتجربه کشور محسوب می‌شد او مسئولیت مهم ریاست منطقه حفاظت‌شده خائیز را بر عهده داشت. با وجود سابقه طولانی و جایگاه
را بر عهده داشت. با وجود سابقه طولانی و جایگاه مدیریتی، او همچنان به عنوان نیروی قراردادی در اداره کل حفاظت محیط زیست کهگیلویه و بویراحمد فعالیت می‌کرد. این وضعیت استخدامی، یک تناقض آشکار را نمایان می‌سازد؛ فردی با ۱۵ سال سابقه در یکی از پرخطرترین مشاغل دولتی و با مسئولیتی کلیدی، فاقد امنیت شغلی یک کارمند رسمی بود. او در میان همکاران و فعالان محیط زیست به عنوان یکی از بهترین و متعهدترین محیط‌بانان استان و کشور شناخته می‌شد. همکارانش او را «معلمی» توصیف کرده‌اند که «بی‌حاشیه، بی‌ادعا و بی‌نیاز از ستایش
کرده‌اند که «بی‌حاشیه، بی‌ادعا و بی‌نیاز از ستایش دیگران» بود. به دلیل شجاعت و نقش بی‌بدیلش در حفاظت از طبیعت منطقه، به او لقب «رستم زاگرس» داده بودند. او «عاشق بوم‌ناحیه‌های زاگرس» بود و «خائیز را با تمام وجودش دوست داشت». افتخارات و تقدیرهای ملی. او در سال ۱۳۹۴ شمسی (۲۰۱۵-۲۰۱۶ میلادی) موفق به دریافت «جایزه یحیی» شد. این جایزه که به یاد محیط‌بان، یحیی شاهکوه محلی، نام‌گذاری شده، هر ساله از سوی سازمان حفاظت محیط زیست به محیط‌بانان برجسته کشور اهدا می‌شود. کسب این جایزه، جایگاه او را به عنوان «محیط‌بان
کسب این جایزه، جایگاه او را به عنوان «محیط‌بان نمونه کشوری» تثبیت کرد. در مصاحبه‌ای در تاریخ ۱۵ فروردین ۱۴۰۲، او اشاره کرده بود که برخی متخلفان را تا ۱۰ بار دستگیر کرده است. آخرین گشت؛ روایتی از یک ترور برنامه‌ریزی‌شده. کمین در تاریخ ۱۳ خرداد ۱۴۰۴. در حوالی ساعت ۱۷:۵۰ روز سه‌شنبه ۱۳ خرداد ۱۴۰۴، هدایت‌الله دیده‌بان گزارشی فریبنده مبنی بر حضور شکارچیان غیرمجاز در منطقه خائیز دریافت کرد. تماس‌گیرنده، او را به محلی مشخص در حوالی «تنگه بیستم» کشاند. هنگامی که در جاده آسفالته بهبهان به سد مارون، در محلی به نام
جاده آسفالته بهبهان به سد مارون، در محلی به نام «تنگ بستانک» در حال تردد بود، شکارچیان که در آنجا کمین کرده بودند، خودروی او را به رگبار بستند. مهاجمان او را در حالی که پشت فرمان بود، هدف قرار دادند. گلوله‌ای به صورت مستقیم به سمت چپ سر او اصابت کرد و منجر به کشته‌شدن فوری وی شد. برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که او با سه گلوله از یک سلاح جنگی به قتل رسیده است. قاتلان از پیکر بی‌جان او عکس گرفته و آن را منتشر کردند. تاریخچه مستند درگیری‌ها. متهم اصلی فراری، سابقه درگیری و تلاش برای قتل او را در پرونده خود
سابقه درگیری و تلاش برای قتل او را در پرونده خود داشت. حدود چهار ماه پیش از این واقعه، در تاریخ ۱۱ بهمن ۱۴۰۳، همین متهم به همراه فردی دیگر قصد ترور دیده‌بان را داشتند و از فاصله پنج متری به سمت او و سایر محیط‌بانان شلیک کرده بودند. این سوءقصد نافرجام به طور رسمی به دادستان عمومی و انقلاب بهبهان گزارش شده بود. با این حال، متهم با وجود چنین اقدام آشکاری، زندانی نشد و آزاد بود. علاوه بر این، متهم اصلی دارای سوابق کیفری متعددی از جمله اقدام به آدم‌ربایی، ضرب و جرح، سرقت و استفاده از سلاح سرد بود و پیش از این
جرح، سرقت و استفاده از سلاح سرد بود و پیش از این نیز به خانه دیده‌بان دستبرد زده و سلاح سازمانی او را به سرقت برده بود. پیگیری‌ها و تلاش برای اجرای عدالت. تحقیقات و تعقیب قضایی. بلافاصله پس از این جنایت، تحقیقات گسترده‌ای آغاز شد و هماهنگی‌هایی با دادستان‌های اهواز، گچساران و دهدشت صورت گرفت. در کمتر از ۴۸ ساعت، دو نفر از متهمان پرونده دستگیر شدند. متهم اصلی و عامل تیراندازی که هویت او «فردین سیاسی» اعلام شده است، متواری شد. مقامات قضایی با انتشار تصویر بدون پوشش او، از مردم برای شناسایی و دستگیری وی
بدون پوشش او، از مردم برای شناسایی و دستگیری وی درخواست کمک کردند. احمدرضا رادان، فرمانده کل انتظامی جمهوری اسلامی ایران (فراجا)، دستور ویژه‌ای برای پیگیری جدی و دستگیری هرچه سریع‌تر قاتل فراری صادر کرد. فرآیند قضایی و مشکلات خانواده. پرونده قتل دیده‌بان در دادسرای بهبهان در حال رسیدگی است. صدور رأی نهایی تا زمان دستگیری متهم سوم امکان‌پذیر نیست. همسر وی، نسترن منصوری‌نژاد، اعلام کرد که وکلای شهرستان بهبهان به دلیل اینکه متهم فراری از «اشرار» شناخته‌شده منطقه است، از پذیرش وکالت پرونده هراس دارند. در پاسخ،
است، از پذیرش وکالت پرونده هراس دارند. در پاسخ، مسئولان سازمان حفاظت محیط زیست اعلام کردند که معاونت حقوقی سازمان پیگیر پرونده بوده و وکیلی برای آن تعیین شده است. میراث و تأثیرات ملی. بزرگداشت و سوگواری عمومی. مراسم تشییع پیکر دیده‌بان با حضور مقامات عالی‌رتبه از جمله شینا انصاری، رئیس سازمان حفاظت محیط زیست، و اقشار مختلف مردم در آرامستان بهشت رضوان بهبهان برگزار شد. مراسم بزرگداشت باشکوهی نیز در حسینیه ثارالله یاسوج برگزار گردید. دامنه این بزرگداشت‌ها حتی به خارج از کشور نیز کشیده شد و زائران ایرانی در
به خارج از کشور نیز کشیده شد و زائران ایرانی در صحرای منا در ایام حج، مراسمی برای یادبود او برپا کردند. یکی از مهم‌ترین اقدامات برای زنده نگه داشتن یاد او، تصویب نام‌گذاری یک بلوار اصلی در شهر بهبهان به نام «بلوار محیط‌بان شهید هدایت‌الله دیده‌بان» بود. این اقدام در ابتدا با حساسیت‌هایی مواجه شد، اما فرمانداری بهبهان با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد که مکان جدیدی به نام شهید دیده‌بان نام‌گذاری خواهد شد. نقطه عطفی برای اصلاحات قانونی. کشته‌شدن دیده‌بان، به همراه جان باختن چند محیط‌بان دیگر، به تشدید درخواست‌ها
جان باختن چند محیط‌بان دیگر، به تشدید درخواست‌ها برای اصلاح قوانین حمایتی از محیط‌بانان منجر شد. این بحث‌ها بر روی «قانون نحوه به‌کارگیری سلاح» متمرکز شد. بسیاری از کارشناسان اذعان داشتند که قانون فعلی، محیط‌بانان را در یک موقعیت دو سر باخت قرار می‌دهد. در پی این حوادث، نمایندگان مجلس، از جمله رئیس کمیسیون قضایی و حقوقی، اعلام کردند که اصلاح این قانون در اولویت قرار گرفته است. هدف از این اصلاحیه، قرار دادن محیط‌بانان در زمره «ضابطان مسلح» است تا از حمایت‌های قانونی مشابه با سایر نیروهای انتظامی برخوردار
قانونی مشابه با سایر نیروهای انتظامی برخوردار شوند. کشته‌شدن دیده‌بان، اراده سیاسی لازم برای تسریع این اصلاحات را ایجاد کرد. زمینه گسترده‌تر حفاظت از محیط زیست در ایران. تا مردادماه ۱۴۰۴، آمار شهدای محیط‌بانی در ایران به ۱۲۸ نفر و تعداد جانبازان این عرصه به بیش از ۳۵۰ نفر رسیده است. پرونده او بسیاری از چالش‌های ساختاری در حوزه حفاظت از محیط زیست ایران را نمایان ساخت: کمبود شدید نیرو، تجهیزات ناکافی و فرسوده و حمایت‌های ناکافی سازمانی. در رسانه‌ها. در مستند «امیدبان» که بخش‌هایی از آخرین گشت‌ها و مصاحبه‌های
که بخش‌هایی از آخرین گشت‌ها و مصاحبه‌های هدایت‌الله دیده‌بان را به تصویر می‌کشد، او دیدگاه‌های خود را درباره سختی‌ها، انگیزه‌ها و واقعیت‌های شغل محیط‌بانی بیان می‌کند. این صحبت‌ها عمق دغدغه‌مندی و تعهد او به حفاظت از طبیعت را آشکار می‌سازد. مواجهه با خطر و نابرابری در تجهیزات. دیده‌بان در این مستند، بزرگ‌ترین خطر شغل خود را نه حیوانات وحشی، بلکه انسان‌های قانون‌شکن معرفی می‌کند. او تأکید داشت: «خطرناک‌ترین لحظه کاری ما با انسان بوده. ما با حیات وحش هیچ مشکلی نداشتیم. به فاصله دو متری، سه متری پلنگ رسیدم،
نداشتیم. به فاصله دو متری، سه متری پلنگ رسیدم، خرس دیدم، گرگ دیدم، هیچ آسیبی به ما نرسوندن. ولی انسان به ما آسیب رسوند، چه با تفنگ ساچمه‌زنی، چه با تفنگ جنگی.» او همچنین به نابرابری آشکار میان تجهیزات محیط‌بانان و سلاح‌های جنگی شکارچیان غیرمجاز اشاره کرده و این وضعیت را یک چالش اساسی برای حافظان طبیعت می‌دانست: «اسلحه ما همینه، اسلحه جنگی ما همینه. ما با همین اسلحه می‌ریم با متخلفی که کلاشنیکف دستشه، ژ-۳ دستشه، باهاش درگیر می‌شیم. خب این نابرابریه.» انگیزه خدمت و فشار روانی. او انگیزه اصلی خود و همکارانش
خدمت و فشار روانی. او انگیزه اصلی خود و همکارانش برای تحمل این شرایط دشوار را «عشق و علاقه» به طبیعت معرفی می‌کند و معتقد بود بدون این عامل، فعالیت در این عرصه با توجه به حقوق و مزایای ناچیز و خطرات جانی، غیرممکن است: «شما حساب بکن یه محیط‌بانی که ماهی یک میلیون و پونصد، یک میلیون و ششصد حقوقشه، بیاد جون خودشو به خطر بندازه... اگه عشق نباشه، اگه علاقه نباشه، کسی این کارو نمی‌کنه.» دیده‌بان همچنین به فشار روانی شدید و استرس مداوم این شغل اشاره می‌کند و می‌گوید: «اگه بخوایم حساب بکنیم، هر محیط‌بانی باید
«اگه بخوایم حساب بکنیم، هر محیط‌بانی باید حداقل روزی یه دونه قرص اعصاب بخوره... از صبح که میایم تا شب، همه‌اش استرسه. همه‌اش درگیری فکریه.» او ناامیدی را بزرگ‌ترین آفت برای کار حفاظت می‌دانست و بر ضرورت امیدوار بودن تأکید داشت: «اگه ما ناامید باشیم، مطمئن باش کیفیت کار ما هم پایین میاد. وقتی حال محیط زیست خوب نباشه، مطمئن باش ما هم بیمار می‌شیم... ناامیدی خوب نیست. ما باید امیدوار باشیم.» مصاحبه با فصلنامه بوم کره. در مصاحبه‌ای که در تاریخ ۱۵ فروردین ۱۴۰۲ با فصلنامه علمی فرهنگی اجتماعی «بوم کره» انجام شد و
فصلنامه علمی فرهنگی اجتماعی «بوم کره» انجام شد و در بهار ۱۴۰۳ به چاپ رسید، هدایت‌الله دیده‌بان به تشریح جنبه‌های مختلف فعالیت حرفه‌ای و دیدگاه‌های شخصی خود پرداخت. او در این گفتگو به بازگشت پلنگ به منطقه حفاظت‌شده خائیز به عنوان یک دستاورد مهم اشاره کرد و گفت: «تا ده سال اول کارم سرگین و ردپای پلنگ را ندیدم اما در حال حاضر بارها از ردپای پلنگ در صفحه اینستاگرامم منتشر کرده‌ام.» دیده‌بان همچنین به خطرات جانی و چالش‌های حقوقی شغل خود اشاره کرد. او بیان داشت که با وجود داشتن مجوز حمل سلاح، تا آن زمان دو بار
که با وجود داشتن مجوز حمل سلاح، تا آن زمان دو بار هدف گلوله قرار گرفته بود. در یک مورد، یک شکارچی شبانه کانکس محل سکونت او را به آتش کشید و هنگام خروج، به سمت او شلیک کرد. او همچنین به حادثه‌ای دیگر اشاره کرد که در آن با وجود مسلح نبودن، به همراه همکارانش به مدت ۱۷ روز بازداشت شد و همکارش برای مدتی زندانی گردید، در حالی که از تمام آن اتفاقات فیلم‌برداری کرده بود. او ضعف قوانین و عدم بازدارندگی مجازات‌ها را یکی از معضلات اصلی می‌دانست و گفت: «شکارچیانی هستند که ۱۰ بار آنها را دستگیر کرده‌ام یا کسی را به
که ۱۰ بار آنها را دستگیر کرده‌ام یا کسی را به خاطر می‌آورم که ۱۲ قبضه اسلحه از او گرفتم ولی هنوز هم ممکن است در این اطراف پیدایش کنم.» دیده‌بان در بخش دیگری از این مصاحبه، به کمبود بودجه و امکانات اشاره کرد و توضیح داد که حتی پس از کسب جایزه ملی یحیی در سال ۱۳۹۴، حمایت سازمان از منطقه افزایش نیافته و او با هزینه شخصی اقدام به ساخت آبشخور و نصب تابلوهای هشدار در جاده کرده است. او همچنین از تهدیدهای شخصی مانند اسیدپاشی روی خودرو و به آتش کشیدن موتورسیکلتش سخن گفت. در پایان، او انگیزه اصلی خود برای ورود به
گفت. در پایان، او انگیزه اصلی خود برای ورود به این عرصه را خاطره‌ای از دوران کودکی و تذکر پدرش دانست که به او گفته بود: «پرنده‌ای که به خانه تو پناه آورده را نباید بکشی.» او همچنین از دانشجویان و جامعه دانشگاهی خواست تا با «رسانه‌ای کردن گزارش‌ها، پیگیری مسائل محیط زیست و داشتن فعالیت‌های میدانی» به حفاظت از طبیعت کمک کنند.
دوک اعظم الکساندر میخائیلوویچ روسیه ( (زاده ۱۳ آوریل ۱۸۶۶ - درگذشته ۲۶ فوریه ۱۹۳۳) دوک بزرگ روس و از دودمان رومانوف بود. او همچنین افسر نیروی دریایی، نویسنده، جهانگرد و همچنین پسرعموی امپراتور نیکلاس دوم و مشاور او بود. اوایل زندگی. الکساندر در تفلیس، در استان تفلیس امپراتوری روسیه (گرجستان امروزی) متولد شد. او پسر دوک بزرگ میخائیل نیکولاویچ روسیه، کوچک‌ترین پسر نیکلاس اول روسیه و دوشس بزرگ اولگا فئودوروونا (سیسیلیه بادن) بود. او بیشتر با نام «ساندرو» شناخته می‌شد. ساندرو از سنین جوانی آرزوی پیوستن به نیروی
می‌شد. ساندرو از سنین جوانی آرزوی پیوستن به نیروی دریایی را داشت، که والدینش با آن مخالفت کردند. پس از مداخله پسر عمویش، الکساندر سوم، او توانست افسر نیروی دریایی شود. در جوانی، او به نمایندگی از امپراتوری روسیه، سفری خیرخواهانه به امپراتوری ژاپن و در سال ۱۸۸۷ سفری دیگر به امپراتوری برزیل داشت. در آنجا، او اولین رابطه عاشقانه خود را با یک دختر ۱۶ ساله برزیلی تجربه کرد. او در با دختر عموی اول خود، دوشس بزرگ زنیا الکساندرونا، دختر ارشد الکساندر سوم، ازدواج کرد. او برادر همسر و مشاور نزدیک تزار نیکلاس دوم شد.
او برادر همسر و مشاور نزدیک تزار نیکلاس دوم شد. ساندرو مانند پدرش، یک دختر و شش پسر داشت: قبل از انقلاب، دوک بزرگ دوست داشت تعطیلات خود را در فرانسه، به ویژه بیاریتز و کوت دازور، جایی که برادر بزرگترش، دوک بزرگ میخائیل میخائیلوویچ از روسیه در سال ۱۹۰۸ هزینه ساخت هتل کارلتون در کن را تأمین کرده بود، بگذراند. حرفه دریایی. در سال ۱۸۸۵، الکساندر با درجهٔ ناوبان دوم ( از دانشکدهٔ نیروی دریایی فارغ‌التحصیل شد. او در نیروی دریایی خدمت کرد و در سفرهای دریایی شرکت داشت. از سال ۱۸۹۱، او اولین نسخه از فهرست سالانه
داشت. از سال ۱۸۹۱، او اولین نسخه از فهرست سالانه "ناوگان‌های نظامی" روسیه ( را آغاز و تأسیس کرد) که تا سال ۱۹۰۶ ویرایش آن را بر عهده داشت. در سال ۱۸۹۵ او برنامه‌ای برای تقویت نیروی دریایی روسیه در اقیانوس آرام تدوین کرد. از سال ۱۸۹۶، او در کلاس‌های علوم دریایی آکادمی نیروی دریایی، بازی دریایی را تدریس می‌کرد. بین سال‌های ۱۹۰۱ و ۱۹۰۲ او به عنوان فرمانده کشتی جنگی دریای سیاه "روستیسلاو" فعالیت داشت و در سال ۱۹۰۳ به عنوان افسر ارشد پرچم ناوگان دریای سیاه منصوب شد. به موازات آن، بین سال‌های ۱۹۰۱ و ۱۹۰۵ او به
شد. به موازات آن، بین سال‌های ۱۹۰۱ و ۱۹۰۵ او به عنوان سرپرست ارشد و رئیس چندین شورای مربوط به کشتیرانی تجاری و بندرها فعالیت داشت. در این سمت‌ها، او در توسعه کشتیرانی تجاری، ساخت و تجهیز بندرها جدید، آموزش دریانوردان تجاری، تأسیس خطوط کشتیرانی راه دور و بهبود قوانین تجارت دریایی نقش داشت. در طول جنگ روسیه و ژاپن در سال‌های ۱۹۰۴–۱۹۰۵، او بر رزم‌ناوهای کمکی ناوگان داوطلب نظارت داشت. اسکندر در تدوین برنامه‌هایی با هدف بازسازی ناوگان شرکت کرد، آنها را مورد توجه دولت‌ها و عموم مردم قرار داد و مشتاقانه از ساخت
دولت‌ها و عموم مردم قرار داد و مشتاقانه از ساخت کشتی‌های جنگی جدید حمایت کرد. در سال ۱۹۰۹ به درجه معاون دریاسالار ارتقا یافت. جنگ جهانی اول. الکساندر نقش مهمی در ایجاد هوانوردی نظامی روسیه ایفا کرد. او مبتکر مدرسه هوانوردی افسری در نزدیکی سواستوپول در سال ۱۹۱۰ و بعداً رئیس سرویس هوایی امپراتوری روسیه در طول جنگ جهانی اول بود. از دسامبر ۱۹۱۶، الکساندر بازرس کل میدانی سرویس هوایی امپراتوری روسیه بود. در آغاز سال ۱۹۱۷، او از تشکیل دولت با مشارکت چهره‌های عمومی حمایت کرد و علیه «وزارتخانه مسئول» صحبت کرد.
حمایت کرد و علیه «وزارتخانه مسئول» صحبت کرد. انقلاب و پس از آن. تأثیر او بر نیکلاس هم مورد انتقاد و هم مورد قدردانی قرار گرفته است. خاطرات او نشان می‌دهد که او آشکارا نفوذ سیاسی ملکه الکساندرا بر شوهرش را به چالش می‌کشید، اما آرزو می‌کرد که نیکلاس از سربازان برای مقاومت در برابر انقلاب استفاده می‌کرد. او همچنین اعتراف کرد که طوری تربیت شده بود که دیدگاه‌های یهودستیزانه‌ای را که ادعا می‌کرد قبل از انقلاب در روسیه رایج بود، به اشتراک بگذارد. درخواست او از نیکلاس، با نزدیک شدن فرزندانش به بزرگسالی، برای کاهش
با نزدیک شدن فرزندانش به بزرگسالی، برای کاهش الزام ازدواج برابر برای سلسله‌های رومانوف رد شد و هر هفت فرزند او با اشراف روس صاحب عنوان اما غیر سلطنتی ازدواج کردند، اما فقط دخترش از نیکلاس اجازه این کار را گرفت. هنگامی که پسر ارشد الکساندر، آندری الکساندروویچ، در ۱۲ ژوئن ۱۹۱۸ در یالتا در کریمه ازدواج کرد، نیکلاس، که در ۱۵ مارس ۱۹۱۷ از سلطنت کناره‌گیری کرده بود، به همراه خانواده‌اش در یکاترینبورگ زندانی بود. آنها کمی بیش از یک ماه بعد توسط بلشویک‌ها اعدام شدند. الکساندر در پاریس زندگی می‌کرد و خاطرات خود را
الکساندر در پاریس زندگی می‌کرد و خاطرات خود را می‌نوشت. "«روزی یک دوک بزرگ»" منبعی از زندگی دودمانی و درباری در نیم قرن آخر امپراتوری روسیه است. او همچنین مدتی را به عنوان مهمان امپراتور آینده راس تافاری گذراند. او در کتاب "«همیشه یک دوک بزرگ»" دربارهٔ دلیل دعوتش به امپراتوری اتیوپی صحبت می‌کند. او در روکبرون-کاپ-مارتین، فرانسه درگذشت. او آخرین نوه مشروع نیکلاس اول روسیه بود که زنده ماند. او در روکبرون به خاک سپرده شد. همسرش، زنیا، در سال ۱۹۶۰ در کاخ همپتون کورت درگذشت. در دوران تبعید پس از سال ۱۹۱۷، او
کورت درگذشت. در دوران تبعید پس از سال ۱۹۱۷، او مجذوب باستان‌شناسی شد و تعدادی سفر اکتشافی موفق انجام داد.
کالج فنی مرکزی اوهایو کالج فنی مرکزی اوهایو (COTC) یک کالج فنی دولتی در نیوآرک، اوهایو است که دارای پردیس‌های گسترده‌ای در پاتاسکالا، ناکس و کوشاکتون می‌باشد. COTC که در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد، یک پردیس مشترک با دانشگاه ایالتی اوهایو در نیوآرک دارد و ۳۱ برنامه مدرک کاردانی و ۱۲ برنامه گواهینامه، از جمله مدارک کاردانی علوم کاربردی (A.A.S.)، کاردانی تجارت کاربردی (A.A.B.) و کاردانی مطالعات فنی (A.T.S.) ارائه می‌دهد.
شاهزاده آندری الکساندروویچ از روسیه ( - ۸ مه ۱۹۸۱) پسر اول و فرزند دوم گراند دوک الکساندر میخائیلوویچ روسیه و گراند دوشس زنیا الکساندرونا روسیه بود. او همچنین برادرزاده ارشد نیکلاس دوم روسیه، آخرین تزار، بود. او که در دوران سلطنت عمویش نیکلاس دوم در امپراتوری روسیه متولد و بزرگ شده بود، دوران خدمت نظامی‌اش در نیروی دریایی روسیه و گارد شوالیه‌ها با انقلاب روسیه کوتاه شد. او با فرار به ملک والدینش در کریمه، از سرنوشت بسیاری از بستگانش که توسط بلشویک‌ها کشته شده بودند، جان سالم به در برد. در آنجا به همراه گروه