payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که به او اجازه داد از بسیاری از تعصبات اجتماعی عبور کند. او در سال ۱۸۷۸ به‌عنوان ستوان دوم منصوب شد و بعداً در مدرسهٔ جنگ شرکت کرد. کاپلو در سال ۱۹۱۰ سرهنگ شد و فرماندهی هنگ ۵۰ پیاده‌نظام، تیپ پارما را بر عهده گرفت. با درجهٔ سرلشکری، سپس فرماندهی تیپ «آبروتزو» را بر عهده گرفت که به لیبی در طول جنگ ایتالیا و عثمانی اعزام شد و فرماندهی یک تیپ در لشکر ویژه چهارم ژنرال فرروچیو ترومبی را بر عهده داشت و در نبردهای بخش درنه شرکت کرد. او در سال ۱۹۱۴ به ژنرال ستاد ارتقا یافت و فرماندهی لشکر ۲۵ (کالیاری) را بر عهده
یافت و فرماندهی لشکر ۲۵ (کالیاری) را بر عهده گرفت و سپس با ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول در ۲۴ مه ۱۹۱۵ به ارتش سوم منصوب شد. او فرماندهی لشکر ۲۵ از سپاه سیزدهم را بر عهده داشت. کاپلو در نبردهای فلات کارست شرکت کرد تا اینکه در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۵ به ژنرال ستاد ارتقا یافت. سپس فرماندهی سپاه ششم ارتش را بر عهده گرفت که در برابر گوریتسا و ارتفاعات پودگورا و سابوتینو قرار داشت. با وجود حملات متعدد در طول نبردهای سوم و چهارم ایسونتزو، ضدحملات اتریشی تلاش‌های ایتالیایی‌ها را خنثی کرد. با این حال، جاه‌طلبی بزرگ او به
را خنثی کرد. با این حال، جاه‌طلبی بزرگ او به موفقیت اولیه‌اش در جنگ جهانی اول کمک کرد و با پیروزی در نبرد ششم ایسونتزو، شهر گوریتسا را فتح کرد. این نخستین پیروزی قابل‌توجه ایتالیا بود و باعث شد ستارهٔ کاپلو بدرخشد. پس از آن او موضوع حسادت بسیاری از جمله ژنرال کادورنا شد. به لطف فتح گوریتسا، کاپلو در میان طبقات پایین و رسانه‌های ایتالیایی محبوبیت زیادی به دست آورد. از اینجا حرفهٔ او جهشی آشکار به بالا داشت. کادورنا اکنون کاپلو را به‌عنوان یک رقیب جدی می‌دید و در ۷ سپتامبر ۱۹۱۶ او را به فرماندهی سپاه
می‌دید و در ۷ سپتامبر ۱۹۱۶ او را به فرماندهی سپاه بیست‌وسوم ارتش منتقل کرد. سپس کاپلو فرماندهی سپاه پنجم ارتش اول را بر عهده گرفت و به جبهه ایسونتزو فراخوانده شد، جایی که فرمانده بخش گوریتسا بود. از گوریتسا بود که او نبرد یازدهم ایسونتزو را برای کنترل ارتفاعات اطراف گوریتسا سازماندهی کرد. او در ژوئن ۱۹۱۷ فرماندهی ارتش دوم (در ایسونتزو) را بر عهده گرفت که به فتح بینشیتسا در یازدهمین حمله در آن بخش انجامید. بینشیتسا پیروزی دیگری برای ایتالیا بود و این باور تقویت شد که تنها موفقیت‌های به دست آمده ارتش ایتالیا
شد که تنها موفقیت‌های به دست آمده ارتش ایتالیا همگی با امضای کاپلو همراه بوده است. کاپلو فرماندهی تا ۹ سپاه ارتش (بین مونته رومبون و ویپاکو) را داشت. به‌عنوان فرمانده ارتش دوم او توانست تاکتیک‌های تهاجمی نوآورانه‌ای ارائه دهد و به‌ویژه از ایجاد آردیتی حمایت کرد، به حدی که مورد نفرت سایر افسران ارتش قرار گرفت، زیرا آن‌ها آردیتی را پراتورین‌های کاپلو می‌دیدند و خود کاپلو را ژنرالی می‌دانستند که خود را با مزدوران و وفاداران احاطه کرده بود و همین امر رقابت‌هایی ایجاد کرد که در کاپورتو او را منزوی کرد. در ۲۴
ایجاد کرد که در کاپورتو او را منزوی کرد. در ۲۴ اکتبر ۱۹۱۷ همه‌چیز فروپاشید. کادورنا کاپلو را در کنار سایر ارتش‌ها قرار داد تا در برابر حملهٔ اتریشی-آلمانی به رهبری ژنرال‌های اتو فون بلو و سوتوزار بوروویچ مقاومت کند. ارتش ایتالیا برای جنگ دفاعی آماده نبود، زیرا تا آن زمان تمام عملیات‌های خود را در موضع تهاجمی انجام داده بود و از روش‌های نوآورانه‌ای که مانع از گرفتار شدن نیروها در «سرزمین بی‌طرف» می‌شد، بی‌اطلاع بود. آلمان تکنیکی جنگی به نام نفوذ را از طریق استوستورپن برای مقابله با جنگ سنگری رایج توسعه داده
برای مقابله با جنگ سنگری رایج توسعه داده بود، به این ترتیب که خط دفاعی دشمن را به‌جای غلبه صرف با تعداد نیروها، با شکستن پیوستگی آن نفوذپذیر می‌کرد. چنین حملاتی مردان و مهمات بیشتری را خسته می‌کرد و نیروها حتی پس از پاکسازی یک «سرزمین بی‌طرف» مجبور بودند منتظر نیروهای کمکی بمانند، زیرا در نبرد بعدی دوباره یک «سرزمین بی‌طرف» دیگر در انتظارشان بود. فرماندهی ایتالیا کارایی آلمانی‌ها را در استفاده از اطلاعاتی که اتریشی‌ها دربارهٔ زمین و وضعیت نیروهای ایتالیایی به آن‌ها داده بودند، دست‌کم گرفت. ماسک‌های گاز به
به آن‌ها داده بودند، دست‌کم گرفت. ماسک‌های گاز به تعداد کافی در دسترس نبود. همچنین ایتالیایی‌ها کارایی آلمانی‌ها در جنگ کوهستان را دست‌کم گرفتند و فکر می‌کردند آلمانی‌ها بیشتر کوهستان‌ها را به اتریشی-مجارها واگذار خواهند کرد. کاپلو از سازماندهی ارتش دوم برای دفاع غافل مانده بود که این امر به فروپاشی کامل خط مقدم منجر شد. همهٔ اینها به دلیل بیماری او تشدید شد، زیرا مجبور شد در طول نبرد فرماندهی را به ژنرال لوکا مونتئوری واگذار کند. با شکست در کاپورتو، حرفهٔ نظامی کاپلو پایان یافت. در ۸ فوریه ۱۹۱۸، کاپلو از
نظامی کاپلو پایان یافت. در ۸ فوریه ۱۹۱۸، کاپلو از همهٔ سمت‌ها برکنار شد، در برابر کمیسیون تحقیق دربارهٔ علل کاپورتو قرار گرفت و به دستور کمیسیون بازنشسته شد. دوران سیاسی. کاپلو بعدها از نخستین کسانی بود که به جنبش فاشیسم ایتالیا پیوست؛ او ریاست کنگره رم را در نوامبر ۱۹۲۱ بر عهده داشت و در اکتبر ۱۹۲۲ در راهپیمایی به سوی رم شرکت کرد. پس از رأی شورای عالی در فوریه ۱۹۲۳ که عضویت همزمان در فاشیسم و فراماسونری را ناسازگار اعلام کرد، کاپلو آشکارا عضویت خود در فراماسونری را اعلام کرد، اما از فاشیست‌ها استعفا نداد.
را اعلام کرد، اما از فاشیست‌ها استعفا نداد. در سال ۱۹۲۴ او به‌طور فیزیکی از مقر محفل اعظم ایتالیا، پالازو جوستینیانی، در برابر حملات فاشیست‌ها دفاع کرد. پس از سوءقصد علیه موسولینی در سال ۱۹۲۵، نقش نظامی کاپلو توسط فاشیست‌ها به حاشیه رانده شد. کاپلو گشت‌زنی‌هایی سازمان داد، نزدیک مقرهای فراماسونری ایتالیا، که در دههٔ ۱۹۱۰ به آن پیوسته بود. کاپلو در تورین به اتهام مشارکت در سازماندهی سوءقصد نافرجام علیه موسولینی در ۱۹۲۵ که توسط تیتو زانیبونی سازماندهی شده بود دستگیر شد. پس از یک محاکمه نمایشی، در سال ۱۹۲۷ به
دستگیر شد. پس از یک محاکمه نمایشی، در سال ۱۹۲۷ به سی سال زندان محکوم شد، اما در ژانویه ۱۹۳۶ آزاد شد. پس از آزادی از زندان، سال‌های پایانی عمر خود را در آپارتمانی در رم گذراند، جایی که در ژوئن ۱۹۴۱ درگذشت. با فرمانی در سال ۱۹۴۷، تمام نشان‌های نظامی که به او اعطا شده بود به او بازگردانده شد.
«ع مسیح» ترانه‌ای از رپر آمریکایی لیل ناز اکس می‌باشد که در ۱۲ ژانویهٔ سال ۲۰۲۴ از سوی کلمبیا رکوردز منتشر گردید. پس‌زمینه و تولید. لیل ناز اکس در ۳ ژانویهٔ سال ۲۰۲۴ اعلام نمود که تک‌آهنگ بعدی او قرار است در ۱۲ ژانویه منتشر شود. سپس این رپر در اوایل ژانویه ۲۰۲۴ با راه‌اندازی وب‌سایتی حاوی تصاویر مذهبی و شیطانی، طرفداران را به «نجات دادن او» ترغیب کرد و به سمت آغاز ارای جدیدی اشاره کرد. وی در ۸ ژانویه در شبکه‌های اجتماعی از عنوان و جلد ترانه رونمایی کرد. در توئیت دیگری، هیل یک کلیپ کوتاه برای تبلیغ ترانه به
دیگری، هیل یک کلیپ کوتاه برای تبلیغ ترانه به اشتراک گذاشت.
اوسوبوکو یا اوسو بوکو که همچنین به عنوان اوسوبوکو لا میلانزه شناخته می‌شود، یک غذای مخصوص از آشپزی لومباردی است که شامل گوشت ماهیچه گوساله پخته شده با سبزیجات، شراب سفید و آبگوشت است. این غذا معمولاً با گرمولادا تزئین می‌شود و به‌طور سنتی با ریستو لا میلانزه یا پولنتا، بسته به تنوع منطقه‌ای، سرو می‌شود. مغز استخوان یک خوراکی لذیذ و ارزشمند و ویژگی بارز این غذا است. دو نوع اوسوبوکو وجود دارد: یک نسخه مدرن که شامل گوجه‌فرنگی است و نسخه اصلی که فاقد این افزودنی است. نسخه قدیمی‌تر، با دارچین، برگ بو و گرمولادا
است. نسخه قدیمی‌تر، با دارچین، برگ بو و گرمولادا طعم‌دار می‌شود. دستور مدرن و محبوب‌تر شامل گوجه‌فرنگی، هویج، کرفس و پیاز است و استفاده از گرمولادا اختیاری است. ریشه‌شناسی. اوسوبوکو یا اوسو بوکو به زبان ایتالیایی به معنای «استخوان با یک سوراخ» است (: «استخوان»، : «سوراخ»)، که به سوراخ مغز در مرکز برش گوشت گوساله اشاره دارد. آماده‌سازی. مواد اصلی رایج این غذا، ماهیچه گوساله، نسبتاً ارزان و خوشمزه است. اگرچه این گوشت سفت است، اما پختن آرام آن را نرم می‌کند. برشی که به‌طور سنتی برای این غذا استفاده می‌شود از
که به‌طور سنتی برای این غذا استفاده می‌شود از بالای ساق پا است که نسبت بالاتری از استخوان به گوشت نسبت به سایر برش‌های گوشتی گوساله دارد. گوشت سپس به بخش‌های حدوداً ضخیم برش داده می‌شود. اگرچه دستورهای مختلفی وجود دارد، بیشتر آنها با قهوه‌ای کردن گوشت گوساله در کره بعد از خواباندن آنها در آرد شروع می‌شوند، در حالی که برخی دیگر روغن گیاهی یا چربی خوک را توصیه می‌کنند. مایع پخت معمولاً ترکیبی از شراب سفید و آبگوشت گوشت است که با سبزیجات طعم‌دار شده است. مخلفات غذا. ریسوتو لا میلانزه همراه سنتی اوسوبوکو در یک
غذا. ریسوتو لا میلانزه همراه سنتی اوسوبوکو در یک وعده غذایی است. اوسوبوکو (به ویژه نسخه مبتنی بر گوجه‌فرنگی، که در جنوب رود پو تهیه می‌شود) همچنین با پولنتا یا سیب‌زمینی پوره شده lwvt می‌شود. در جنوب پو، گاهی با پاستا سرو می‌گردد. جستارهای وابسته. Ossobuco Alla Milanese at the Wikibooks Cookbook subproject
روزنامه‌نگاری در دورهٔ قاجار نخستین دورهٔ ایجاد روزنامه‌نگاری در ایران است. فرایند گردآوری، نگارش و ارائهٔ مقاله‌ها برای روزنامه‌ها به‌تدریج در نیمهٔ دوم دورهٔ قاجار پدید آمد و گسترش یافت؛ چرا که روزنامه‌ها رو به افزایش گذاشتند و فرهنگی نوین در روزنامه‌نگاری شکل گرفت. روزنامه‌نگاری از نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم به یکی از عرصه‌های اصلی کشمکش میان دولت، نخبگان فکری و جامعه تبدیل شد. نخستین نشریات، همچون "وقایع اتفاقیه"، در چارچوبی کاملاً دولتی پدید آمدند و بیشتر به بازتاب اخبار دربار و رویدادهای رسمی محدود بودند.
بازتاب اخبار دربار و رویدادهای رسمی محدود بودند. بااین‌حال، انتشار مطبوعات فارسی‌زبان در خارج از کشور — به‌ویژه در استانبول، لندن و کلکته — افق تازه‌ای در برابر مخاطبان گشود و امکان طرح اندیشه‌های انتقادی و اصلاح‌طلبانه را فراهم آورد. واکنش حکومت قاجار به این پدیده در تأسیس نهادهای سانسور و کنترل بر چاپخانه‌ها نمود یافت، اما همین محدودیت‌ها بذر شکل‌گیری فرهنگی از مقاومت را نیز در بطن جامعه پاشید. انقلاب مشروطه نقطهٔ عطفی در تاریخ روزنامه‌نگاری ایران به‌شمار می‌رود. افزایش کم‌سابقهٔ نشریات، ورود فعالانهٔ
می‌رود. افزایش کم‌سابقهٔ نشریات، ورود فعالانهٔ گروه‌های اجتماعی نوین به فضای مطبوعاتی، و گسترش گفتمان‌هایی چون آزادی و برابری، مطبوعات را به یکی از ارکان تجربهٔ مشروطه بدل ساخت. روزنامه‌ها دیگر تنها گزارشگر نبودند، بلکه نقش کنشگر سیاسی و اجتماعی یافتند و به بازتاب‌دهندهٔ مطالبات گروه‌های مختلف، از جمله زنان، تبدیل شدند. در عین حال، تصویب قوانین مطبوعات و تداوم سانسور نشان داد که مرزهای آزادی بیان همواره محدود می‌ماند. در سال‌های پایانی حکومت قاجار، مطبوعات میان خلاقیت و سرکوب در نوسان بودند. توقیف‌های
میان خلاقیت و سرکوب در نوسان بودند. توقیف‌های مکرر، پیدایش دوبارهٔ نشریات با نام‌های تازه، و ظهور نشریات تخصصی و ادبی نشان می‌دهد که مطبوعات ایران نه‌فقط آینهٔ تحولات سیاسی، بلکه بخشی فعال در شکل‌دهی به فرهنگ سیاسی و اجتماعی مدرن در ایران بودند. در سدهٔ نوزدهم. دورهٔ ناصری. در بخش بزرگی از دورهٔ قاجار، روزنامه‌نگاری حوزه‌ای دولتی بود. جز روزنامهٔ کوتاه‌مدت "اخبار" (که با نام "کاغذ اخبار" نیز شناخته می‌شد) که در مهٔ ۱۸۳۷ میلادی به ابتکار خصوصی و زیر نظر میرزا صالح شیرازی آغاز شد، نخستین روزنامهٔ رسمی در ۷
صالح شیرازی آغاز شد، نخستین روزنامهٔ رسمی در ۷ فوریهٔ ۱۸۵۱ به فرمان نخستین صدراعظم دورهٔ ناصرالدین‌شاه، میرزا تقی‌خان امیرکبیر، منتشر شد. این روزنامه "وقایع اتفاقیه" بود که به‌طور منظم و در قالب تنها نشریهٔ رسمی کشور، طی ده سال در ۴۷۱ شماره انتشار یافت. شواهد نشان می‌دهد که این روزنامه از "تقویم وقایع" (نخستین بار در ۱۸۳۱ منتشر شد) ــ روزنامهٔ رسمی عثمانی ــ الهام گرفته بود و همانند آن بیشتر نقش بولتن رسمی در بازتاب رویدادهای دربار را داشت تا روزنامه‌ای به معنای نوین آن. از شمارهٔ ۴۷۲ (تاریخ ۲۳ اوت ۱۸۶۰)
معنای نوین آن. از شمارهٔ ۴۷۲ (تاریخ ۲۳ اوت ۱۸۶۰) عنوان تنها روزنامهٔ رسمی کشور به "روزنامهٔ دولت علیهٔ ایران" تغییر یافت. این تغییر عنوان احتمالاً با تغییر در سبک و نیز حامیان نشریه ارتباط داشت. "روزنامهٔ دولت علیهٔ ایران" زیر نظر وزارت علوم منتشر می‌شد، در حالی‌که انتشار "وقایع اتفاقیه" بر عهدهٔ وزارت امور خارجه بود. افزون بر این، تفاوت اصلی آن با نشریهٔ پیشین در این بود که مصور بود و بیشتر شامل تصویرهایی از درباریان، رجال و برخی رویدادها می‌شد. به همین دلیل، مدیریت روزنامه به میرزا ابوالحسن‌خان نقاش که
مدیریت روزنامه به میرزا ابوالحسن‌خان نقاش که به مهارت در طراحی شهرت داشت، سپرده شد.در میانهٔ دههٔ ۱۸۶۰، شمار روزنامه‌های دولتی که در پایتخت منتشر می‌شدند به چهار عنوان رسید. با وجود هدف ظاهری برای آموزش و آگاهی‌بخشی به مردم، این روزنامه‌ها چندان تفاوتی با نشریات رسمی پیشین نداشتند؛ یعنی مانند آن‌ها برای مخاطبانی خاص منتشر می‌شدند و به ندرت بازتاب‌دهندهٔ مشکلات و نگرانی‌های روزمرهٔ مردم بودند. افزون بر این، منابع اخبار ایالات بیشتر منشیان یا کارگزاران حکام محلی بودند؛ افرادی که نه قرارداد رسمی داشتند و نه
محلی بودند؛ افرادی که نه قرارداد رسمی داشتند و نه الزام و پاسخ‌گویی خاصی در برابر روزنامه‌ها. در نتیجه، روزنامه‌های دورهٔ «ناصری» در کل نه الهام‌بخش بودند و نه محبوب، و برای تضمین داشتن خواننده، کارمندان و مأموران دولتی موظف بودند دست‌کم سه روزنامه از چهار روزنامه را آبونه شوند. آنان می‌بایست رسید خرید از وزارت علوم ارائه می‌کردند؛ در غیر این صورت، برابر سیاست دولتی، مبلغ اشتراک به‌طور خودکار از حقوق دولتی آنان کسر می‌شد. در دههٔ ۱۸۷۰، با بازسازی سیاسی و ترویج روحیهٔ اصلاح‌طلبی که در دوران صدارت میرزا
و ترویج روحیهٔ اصلاح‌طلبی که در دوران صدارت میرزا حسین‌خان مشیرالدوله و سپس وزارت او در امور خارجه و وزارت جنگ تشویق می‌شد، دگرگونی‌هایی در فرهنگ روزنامه‌نگاری پدید آمد. اگرچه روزنامه‌های رسمی همچنان، هرچند با عناوین مختلف، وابسته به «ادارهٔ انطباعات» بودند که در مارس ۱۸۷۱ برای نظارت بر نشر تأسیس شد، اما برای نخستین بار شماری روزنامهٔ نیمه‌دولتی و متمایل به اصلاحات نیز منتشر شدند. از جملهٔ آن‌ها "وقایع عدلیه" (۱۸۷۱)، "روزنامهٔ نظامی" (دسامبر ۱۸۷۶ – مهٔ ۱۸۷۷)، "روزنامهٔ علمی" (دسامبر ۱۸۷۷ – مهٔ ۱۸۸۰) و
۱۸۷۷)، "روزنامهٔ علمی" (دسامبر ۱۸۷۷ – مهٔ ۱۸۸۰) و "مریخ" (دسامبر ۱۸۷۸ – مهٔ ۱۸۸۰) بودند. این روزنامه‌ها گرچه در عمل دولتی به‌شمار می‌آمدند، اما می‌کوشیدند متفاوت باشند: زبان ساده به‌کار می‌بردند، اندکی، هرچند بسیار ظریف، انتقاد مطرح می‌کردند، و مقالات عمومی دربارهٔ موضوعاتی چون میهن‌دوستی، تمدن، ضرورت آموزش، عدالت و حاکمیت قانون چاپ می‌کردند. همین موارد نشانه‌ای دانسته شده که مطبوعات رسالت خود را فراتر از بازتاب رویدادهای دربار می‌دیدند. این امر احتمالاً بخشی ناشی از آگاهی برخی اعضای نخبگان حاکم ایران از
ناشی از آگاهی برخی اعضای نخبگان حاکم ایران از تفاوت کیفیت میان روزنامه‌های ایران و عثمانی بود. در نامه‌ای در ۱۸۶۵، چند سال پیش از آنکه مشیرالدوله به صدارت برسد، او از سرخوردگی و خشم خود هنگام مقایسهٔ روزنامه‌های ایران با نشریات استانبول سخن گفته بود. بااین‌حال، این روزنامه‌های اصلاح‌گرا نه بازتاب‌دهندهٔ دغدغه‌های روزمره بودند و نه آن‌قدر دوام یافتند که تغییر پایدار در فرهنگ روزنامه‌نگاری ایجاد کنند. در واقع، پس از تعطیلی آن‌ها، کیفیت روزنامه‌نگاری به‌طور کلی نزول کرد، به‌ویژه هنگامی‌که شماری از روزنامه‌ها
نزول کرد، به‌ویژه هنگامی‌که شماری از روزنامه‌ها زیر نظر وزارت انطباعات قرار گرفتند و سانسور به دست محمدحسن‌خان اعتمادالسلطنه اجرا شد. دورهٔ مظفری. با اینکه در دوران مظفرالدین‌شاه روزنامه‌های دولتی همچنان زیر نظر وزارت انطباعات منتشر می‌شدند، آنچه مطبوعات این دوره را متمایز می‌کرد، تحمل و اجازهٔ انتشار چند روزنامهٔ خصوصی بود. نخستین و شناخته‌شده‌ترین آن‌ها "تربیت" بود؛ هفته‌نامه‌ای که از دسامبر ۱۸۹۶ تا مارس ۱۹۰۷ در تهران منتشر می‌شد و به‌سبب محتوای غنی، در دوره‌ای که اغلب روزنامه‌ها ملال‌آور و بی‌روح شمرده
که اغلب روزنامه‌ها ملال‌آور و بی‌روح شمرده می‌شدند، احترام بسیاری را برانگیخت. "تربیت" کوشید در چندین زمینه خود را از روزنامه‌های ناصری گذشته جدا کند. برای نمونه، از همان آغاز اعلام کرد که هیچ الزامی برای خرید یا خواندن آن وجود ندارد و «اختیاری» است؛ نه کسی را به اجبار به اشتراک آن واداشته‌اند و نه رایگان توزیع می‌شود. همچنین در گردآوری اخبار، دیگر صرفاً به منشیان حکام محلی اتکا نمی‌کرد، بلکه شبکه‌ای از خبرنگاران در ولایت‌های مختلف ایجاد کرده بود که نسبت به صحت اخبار ارسالی پاسخ‌گو بودند. در یک نمونه،
به صحت اخبار ارسالی پاسخ‌گو بودند. در یک نمونه، "تربیت" خبرنگاری را به‌سبب ارسال خبری بی‌اساس توبیخ کرد و در ضمن، هشدار عمومی به دیگران داد: «یکی از وقایع‌نگارها خبری بی‌اصل به ما نوشته غافل که خلاف آن آشکار می‌شود و حق‌طلب به حقیقت می‌رسد و در ضلالت و بی‌خبری نمی‌ماند. باری، چون این دفعهٔ اول بود ما ستّاری و اغماض کردیم و اسم دروغ‌نویس را ننوشتیم فقط محض تنبه رفقا اشاره به مطلب نمودیم اما بعد از این اگر کسی چنین کاری بکند بداند که ما بی‌رودربایستی و ملاحظه، آشکارا و بی‌پرده به اسم و رسم خواهیم نوشت».
آشکارا و بی‌پرده به اسم و رسم خواهیم نوشت». اینکه "تربیت" اجازهٔ انتشار یافت، تا اندازه‌ای به جایگاه ناشر آن، محمدحسین‌خان ذکاءالملک، بازمی‌گشت؛ ادیبی که پیش‌تر سال‌ها به‌عنوان منشی محمدحسن‌خان اعتمادالسلطنه تجربه اندوخته بود. به بیان دیگر، آشنایی نزدیک ذکاءالملک با سازوکار وزارت انطباعات، همراه با فضای نسبتاً آزاد آغاز سلطنت مظفرالدین‌شاه، به او امکان داد میان جلب رضایت مقامات وقت و ارائهٔ نوآوری برای متمایز کردن هفته‌نامه‌اش از دیگر رقبا تعادل برقرار کند. افزون بر این، گفته می‌شود که انتشار "تربیت"
کند. افزون بر این، گفته می‌شود که انتشار "تربیت" زمینه‌ساز پیدایش دیگر روزنامه‌های خصوصی در ایالات شد، از جمله "الحدید" (۱۸۹۷) و "احتیاج" (۱۸۹۸) که هر دو در تبریز منتشر می‌شدند. همچنین روزنامه‌های تخصصی‌ای پدید آمدند که مستقیماً به مسائل سیاسی نمی‌پرداختند و به موضوعاتی تمرکز داشتند که برای پیشرفت ضروری دانسته می‌شد. از جملهٔ این نشریات "معارف" (۱۸۹۹–۱۹۰۰) بود که به امور مدارس و آموزش می‌پرداخت و در تهران به دست انجمن معارف منتشر می‌شد. دیگر نمونه‌ها "ادب" (۱۸۹۸–۱۸۹۹) بود؛ هفته‌نامه‌ای در تبریز که هدفش
(۱۸۹۸–۱۸۹۹) بود؛ هفته‌نامه‌ای در تبریز که هدفش ترویج آموزش از راه انتشار ترجمهٔ مقالات علمی معتبر همراه با تصاویر دانشمندان برجسته بود. همچنین "کمال" (۱۸۹۹–۱۹۰۳)، دو هفته‌نامه‌ای در تبریز، در مرام‌نامه‌اش هدف خود را «بیان برخی علوم به زبانی ساده و روشن، تا کم‌کم اصطلاحات علمی و شیوه‌های تمدن برای مردم ایران آشنا شود» توصیف کرده بود. در همین زمان، یعنی سال ۱۹۰۰، نخستین روزنامهٔ طنز ایران با عنوان "طلوع" در بوشهر منتشر شد و اندکی بعد "مظفری" (۱۹۰۱) به‌عنوان دو هفته‌نامه‌ای مترقی در همان شهر انتشار یافت. تحمل
هفته‌نامه‌ای مترقی در همان شهر انتشار یافت. تحمل چنین گوناگونی در نشریات، حاصل عواملی همچون فضای باز دوران صدارت امین‌الدوله ــ که به حامی دانش نوین شهرت داشت ــ پایان انحصار دولتی بر انتشارات، و شرایط متغیر زمانه بود. افزون بر این، در همان زمان روزنامه‌های فارسی‌زبان متعددی در لندن، استانبول، قاهره و کلکته منتشر می‌شدند که توجه‌ها را برمی‌انگیختند و میان خوانندگان محبوبیت می‌یافتند؛ امری که نمی‌توانست بی‌اهمیت باشد. اگر مطبوعات داخل کشور می‌خواستند اعتباری برای خود حفظ کنند، ناچار بودند تنوع بیشتری نشان
برای خود حفظ کنند، ناچار بودند تنوع بیشتری نشان دهند، هرچند همچنان به اجازه و تأیید وزارت انطباعات نیاز داشتند. مطبوعات مهاجر و «شب‌نامه‌ها». روزنامه‌های فارسی‌زبانی که از اواخر دههٔ ۱۸۷۰ در خارج از ایران منتشر شدند، نمایانگر مطبوعاتی مستقل بودند که به‌سبب محدودیت‌های داخلی، امکان ظهور در کشور نداشتند. بیرون بودن از دسترس سانسور دربار و آزادی در بیان آنچه در داخل کشور ممنوع بود، به این معنا بود که روزنامه‌هایی چون "اختر" (استانبول)، "قانون" (لندن)، "حبل‌المتین" (کلکته)، "حکمت"، "ثریا" و "پرورش" (قاهره)
(کلکته)، "حکمت"، "ثریا" و "پرورش" (قاهره) نه‌تنها بستری برای طرح اندیشه‌های نو و بیداری سیاسی فراهم کردند، بلکه با هدف ایجاد اصلاح و دگرگونی در کشور پدید آمدند. با این حال، میزان رادیکالیسم آن‌ها متفاوت بود. "قانون" یکی از محبوب‌ترین و شاید انقلابی‌ترین این نشریات بود که صرف داشتن آن به جرم تبدیل شده بود. این روزنامه در ۱۸۹۰ به قلم میرزا ملکم‌خان در لندن منتشر شد و در نخستین شمارهٔ خود بی‌پرده هدفش را چنین بیان کرد: «در ایران اشخاص بسیارند با عقاید و افکار نیک. لیکن افکار منفرد اشخاص در گوشه و کنار ابداً
نیک. لیکن افکار منفرد اشخاص در گوشه و کنار ابداً ثمری نمی‌دهد. مگر اینکه افکار مفید همه در یک جا جمع شود و این اجتماع افکار جز در روزنامه متصور نیست». به همین سیاق، "حبل‌المتین" ــ نمونه‌ای میانه‌روتر و پایدارتر از هفته‌نامه‌های مهاجر که به دست سید جلال‌الدین مؤیدالاسلام در کلکته منتشر می‌شد ــ چند سال بعد نوشت: «روزنامه‌ها ملل را تحریک کرده، دول را مجبور به بعضی اقدامات می‌نمایند. روزنامه‌ها برخی از نواقص و بی‌نظمی‌ها را به مردم اطلاع می‌دهند و ایشان را از افعال، عادات، قریحه‌ها و قوت‌های دیگران آگاه
از افعال، عادات، قریحه‌ها و قوت‌های دیگران آگاه می‌سازند». بدین‌سان، مطبوعات مهاجر به درجات گوناگون بر نقش روزنامه‌ها در شکل‌دهی به افکار عمومی تأکید می‌کردند؛ نقشی که می‌توانست زمینهٔ تغییر را فراهم آورد. اگرچه آمار دقیقی از شمارگان این نشریات (که گاه به‌طور پنهانی به کشور قاچاق می‌شدند) در دست نیست، خاطرات و روایت‌ها بر گستردگی و نفوذ آن‌ها در محافل پیشرو دلالت دارند. برای نمونه، گفته می‌شود میرزا حسن رشدیه، بنیان‌گذار مدارس ابتدایی نوین، پس از خواندن مقاله‌ای دربارهٔ شیوه‌های جدید آموزش در روزنامهٔ
مقاله‌ای دربارهٔ شیوه‌های جدید آموزش در روزنامهٔ "اختر"، برانگیخته شد تا به بیروت برود و این روش‌ها را بیاموزد. به همین ترتیب، ناظم‌الاسلام کرمانی می‌نویسد که در جلسات "انجمن مخفی" ــ که جمعی از اصلاح‌طلبان را گرد هم آورده و خود را مأمور "بیدارسازی" مردم می‌دانستند ــ روزنامهٔ "حبل‌المتین" کلکته را همراه با "سیاحت‌نامهٔ ابراهیم‌بیگ" می‌خواندند. نوع دیگری از نشریات پرطرفدار شب‌نامه بود. این‌ها معمولاً بیانیه‌های دست‌نویس در مخالفت با دولت بودند که به‌طور پنهانی دست‌به‌دست می‌شدند و شب‌ها بر دیوارهای شهر نصب
دست‌به‌دست می‌شدند و شب‌ها بر دیوارهای شهر نصب می‌گردیدند. به نظر می‌رسد نخستین بار در اواخر دوران ناصرالدین‌شاه و به‌ویژه در جریان ماجرای نهضت تنباکو در سال‌های ۱۸۹۰–۱۸۹۱ پدید آمدند. شب‌نامه‌ها معمولاً در دوره‌های سرکوب رواج می‌یافتند، زیرا مشمول سانسور نمی‌شدند. جز در دوران مشروطهٔ نخست (۱۹۰۶–۱۹۰۸) که مطبوعات تا اندازه‌ای آزاد بودند، شب‌نامه‌ها یکی از راه‌های بیان اندیشه‌هایی بودند که در مجاری رسمی ممنوع به‌شمار می‌رفتند. در نتیجه، در هر دوره‌ای که محدودیتی بر مطبوعات اعمال می‌شد — چه پیش از مشروطه و چه
بر مطبوعات اعمال می‌شد — چه پیش از مشروطه و چه پس از آن — شمار شب‌نامه‌ها افزایش می‌یافت. شب‌نامه‌ها به‌ویژه در آستانهٔ انقلاب مشروطه رواج گسترده‌ای یافتند؛ هنگامی که انجمن‌های مخفی که در سراسر کشور تکثیر می‌شدند، غالباً از آن‌ها به‌عنوان ابزاری برای رساندن دیدگاه‌های خود بهره می‌بردند. سبک آن‌ها متفاوت بود؛ گاه چیزی جز اعلامیه‌ای یک‌صفحه‌ای نبودند و گاه به‌صورت گفت‌وگویی میان چند نفر دربارهٔ رویدادهای روز عرضه می‌شدند. با این حال، ویژگی مشترکشان نگارش ساده و قابل فهم بود تا برای عموم مردم در دسترس باشد و
و قابل فهم بود تا برای عموم مردم در دسترس باشد و امکان انتقال شفاهی محتوایشان نیز فراهم آید. گاه حتی شب‌نامه‌ها به دربار شاه نیز راه می‌یافتند و شاه «مطلب را می‌خواند بی‌آنکه نویسنده یا رسانندهٔ آن را بشناسد». بااین‌همه، شب‌نامه‌ها محدود به مشروطه‌خواهان نبودند. با توجه به رواج و دسترس‌پذیری این نوع نشریه، گروه‌های ضد مشروطه نیز شب‌نامه‌های خود را برای مقابله با صداهای آزادی‌خواه منتشر می‌کردند. در بلندمدت، شب‌نامه‌ها افزون بر بازتاب بی‌سانسور افکار عمومی، در شکل‌گیری فرهنگی تازه در روزنامه‌نگاری نقش ایفا
در شکل‌گیری فرهنگی تازه در روزنامه‌نگاری نقش ایفا کردند؛ فرهنگی که پیش و بیش از هر چیز متوجه مردم عادی بود و می‌کوشید گسترده‌ترین طیف خوانندگان را جذب کند. این شیوهٔ روزنامه‌نگاری پس از انقلاب مشروطه بیش از پیش رواج یافت. در دوران انقلاب مشروطه. پس از انقلاب مشروطه بود که فرهنگ روزنامه‌نگاری به‌گونه‌ای چشمگیر در چندین جنبه دگرگون شد. نخست آنکه شمار روزنامه‌ها در این دوره به شکلی بی‌سابقه افزایش یافت. در حالی‌که در هفتاد سال پیش از آن (یعنی از ۱۸۳۷، زمان انتشار نخستین روزنامهٔ "اخبار") در مجموع حداکثر ۹۱
نخستین روزنامهٔ "اخبار") در مجموع حداکثر ۹۱ نشریه در ایران منتشر شده بود، تنها در یک سال پس از مشروطه حدود ۹۹ روزنامه به چاپ رسید. به‌طور مشخص‌تر، پس از فرمان مظفرالدین‌شاه در اوت ۱۹۰۶ مبنی بر تأسیس مجلس شورای ملی، بسیاری از محدودیت‌های مطبوعاتی — هرچند موقت — برچیده شد. این امر هم ناشی از فضای امید و امکان‌پذیری آن روزگار بود و هم به دلیل انحلال وزارت انطباعات در اوایل ۱۹۰۷ و واگذاری بخشی از وظایف آن، شامل نظارت بر چاپخانه‌ها و صدور مجوز روزنامه‌ها، به وزارت علوم. در واقع، تصادفی نبود که محمدحسین‌خان
وزارت علوم. در واقع، تصادفی نبود که محمدحسین‌خان ذکاءالملک، ناشر "تربیت"، تصمیم گرفت آخرین شمارهٔ روزنامه‌اش را در مارس ۱۹۰۷ منتشر کند؛ زیرا به‌گفتهٔ او، سبک محتاطانهٔ روزنامه‌نگاری‌اش دیگر مناسب شرایط زمانه نبود. به همین قیاس، ناشران "حبل‌المتین" تصمیم گرفتند روزنامه‌ای روزانه در تهران برپا کنند، چرا که دیگر انتشار ماهانهٔ "حبل‌المتین" کلکته کافی به نظر نمی‌رسید. از آنجا که روزنامه‌های بسیاری در داخل کشور چاپ می‌شدند، مردم دیگر نیازی به خواندن "حبل‌المتین" کلکته احساس نمی‌کردند؛ به‌ویژه که یک ماه طول
کلکته احساس نمی‌کردند؛ به‌ویژه که یک ماه طول می‌کشید تا به ایران برسد و در آن زمان مطالبش از اعتبار می‌افتاد. از همین رو، میرزا سید حسن، برادر مؤیدالاسلام که در آن زمان در تهران بود، با همکاری شیخ یحیی کاشانی "حبل‌المتین" تهران را بنیان نهاد که نخستین شماره‌اش در ۲۹ آوریل ۱۹۰۷ منتشر شد. دوم آنکه روزنامه‌نگاری نوینی که در ۱۹۰۷ پدید آمد، در چندین جنبه از شکل‌های پیشین متمایز بود. نخست، پیشینهٔ افرادی که روزنامه‌ها را بنیان نهادند، تفاوت آشکاری با کسانی چون محمدحسین‌خان ذکاءالملک داشت. برای نمونه، سید حسن
محمدحسین‌خان ذکاءالملک داشت. برای نمونه، سید حسن کاشانی، میرزا جهانگیرخان صور اسرافیل و محمدرضا مساوات — ناشران سه روزنامهٔ پرخوانندهٔ پایتخت، یعنی "حبل‌المتین"، "صور اسرافیل" و "مساوات" — نه‌تنها از پیشینه‌های نسبتاً ساده برخاسته بودند، بلکه می‌توان آنان را به نوعی کنشگر نیز دانست؛ زیرا هر سه در ماه‌های پیش از صدور فرمان مشروطه، در انجمن‌های مخفی مشروطه‌خواهانهٔ گوناگون فعالیت داشتند. دوم آنکه در فضای خوش‌بینی پس از مشروطه، روزنامه‌ها ناگزیر بودند با زمانهٔ جدید هم‌نوا شوند و هدفشان دیگر نمی‌توانست صرفاً
جدید هم‌نوا شوند و هدفشان دیگر نمی‌توانست صرفاً انتشار مقالات عمومی دربارهٔ مزایای آموزش یا دستاوردهای دانشمندان خارجی باشد. بلکه به بازیگرانی فعال بدل شدند. آنان به گزارش سادهٔ اخبار بسنده نمی‌کردند، بلکه همانند شب‌نامه‌های سال‌های گذشته، جانب «فرودستان» و مردم عادی را می‌گرفتند و در پی ترویج مفاهیمی بودند که برای این عصر نو ضروری پنداشته می‌شد: «آزادی، مساوات و اخوت». به بیان دیگر، روزنامه‌ها برای نخستین بار گونه‌ای تازه از سیاست پدیدآوردند که هدفش هم بسیج افکار عمومی در حمایت از نظم نوین بود و هم تلاش