payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که پیش از تولد او درگذشته بود، نشناخت. ماریا خود در سن هفت سالگی به بیماری گلو دچار شد و جانش به خطر افتاد. کودکی ماریا در تجمل و شکوه کاخ‌ها و عمارت‌های بزرگ رومانوف‌ها گذشت. اقامتگاه اصلی خانواده، کاخ زمستانی با ۱۶۰۰ اتاق در سنت پترزبورگ بود و اقامتگاه دیگری در کاخ گاتچینا، چهل مایل جنوب آن، داشتند. در تابستان خانواده در کاخ پترهوف اقامت می‌کردند، مجموعه‌ای بزرگ شامل مزارع، کلبه‌ها و پاویون‌های مختلف در خلیج فنلاند. از پایان تابستان تا زمستان، خانواده سلطنتی به تزارسکویه سلو نقل مکان می‌کردند، جایی که
به تزارسکویه سلو نقل مکان می‌کردند، جایی که کاخ‌های کاخ کاترین و کاخ الکساندر را داشتند. در جزیرهٔ کودکان در حوضچهٔ پارک کاخ الکساندر، ماریا خانهٔ خصوصی کوچک خود را داشت که برای بزرگسالان ممنوع بود و به همراه برادرانش از آن به عنوان محل بازی استفاده می‌کرد. پدرش در سن هشت سالگی، یک مزرعه برای تفریح او ساخت. ماریا توسط والدینش بسیار دوست داشته می‌شد. آموزگارش، Anna Tyutcheva (۱۸۲۹–۱۸۸۹)، دختر شاعر مشهور فیودور تیوتچف گفته است: «تمام خانواده این کودک را دوست دارند» و والدینش «با بوسه‌ها و محبت او را نوازش
دارند» و والدینش «با بوسه‌ها و محبت او را نوازش می‌کنند.» ملکه ماریا برای تنها دختر بازمانده‌اش «عشق بی‌پایان» احساس می‌کرد. الکساندر دوم از گذراندن وقت با او لذت می‌برد و او را فرزند محبوب خود می‌دانست. او به آنا تیوتچوا گفته بود: «تقریباً هر شب برای تغذیه این فرشته کوچک سوپ می‌آورم. این تنها لحظهٔ لذت‌بخش روز من است، تنها وقتی که غم‌های سنگینی که بر دوشم است را فراموش می‌کنم.» وقتی از درس‌ها خسته می‌شد، به دفتر پدر می‌دوید و جلسات او با وزیران را مختل می‌کرد. ماریا رابطهٔ نزدیکی با برادرانش داشت.
می‌کرد. ماریا رابطهٔ نزدیکی با برادرانش داشت. آموزگارش یادآور شد که «او نمی‌تواند تحمل کند که کسی یکی از برادرانش را سرزنش کند. این او را به حالت ناامیدی واقعی می‌رساند.» ملکه ماریا ریه‌های ضعیفی داشت و مجبور بود مرتب به آلمان و جنوب اروپا سفر کند تا از زمستان‌های سخت روسیه فرار کند. او اغلب سه فرزند کوچکترش را در این سفرها همراه می‌کرد، بنابراین ماریا به دو برادر کوچکترش، سرگئی و پاول، نزدیک شد. ماریا که تنها با برادرانش بزرگ شده بود، به دختربچهٔ بازیگوشی با شخصیتی مستقل و اراده‌ای قوی تبدیل شد. آنا
با شخصیتی مستقل و اراده‌ای قوی تبدیل شد. آنا تیوتچوا گفت: «او کاملاً واقعی است و در برابر غریبه‌ها هیچ‌گاه تغییر نمی‌کند. او عادت دارد مرکز جهان باشد و همه به او احترام بگذارند.» تیوتچوا شاگردش را «لجباز و غیرقابل انعطاف» توصیف کرد و افزود: «نمی‌توان با او به خشونت رفتار کرد یا خیلی با او استدلال نمود.» تحصیلات. ماریا در دربار روسیه تحت تربیت سخت‌گیرانهٔ سرپرستش، کنتس الکساندرا تولستایا، آموزش دید. ماریا نخستین شاهدخت بزرگ روسی بود که توسط پرستاران انگلیسی بزرگ شد و به زبان انگلیسی مسلط شد. علاوه بر زبان
بزرگ شد و به زبان انگلیسی مسلط شد. علاوه بر زبان مادری‌اش روسی، او در زبان‌های آلمانی و فرانسوی نیز به‌طور کامل ماهر شد. در اوت ۱۸۶۷، هنگامی که خانوادهٔ امپراتوری در کاخ لیوادیا در شبه‌جزیره کریمه بودند، مارک تواین با ماریا و والدینش ملاقات کرد. نویسندهٔ مشهور آمریکایی او را «آبی‌چشم، ساده و زیبا» توصیف کرد. همانند بسیاری از هم‌عصرانش، تواین متوجه نفوذ شاهدخت جوان بر پدرش شد. نامزدی. آشنایی با پرنس آلفرد. در جریان سفری به بستگان مادری خود، خاندان باتنبرگ، در یوگنهایم ین رهاینهسن در اوت ۱۸۶۸، شاهدخت بزرگ
در یوگنهایم ین رهاینهسن در اوت ۱۸۶۸، شاهدخت بزرگ ماریا، که آن زمان چهارده ساله بود، با آلفرد، دوک ساکس کوبورگ و گوتا ملاقات کرد. آلفرد، دومین پسر ملکه ویکتوریا، جوانی خجالتی و خوش‌چهره بود که در نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا مشغول به خدمت بود. او در آن زمان در حال دیدار با خواهرش، شاهدخت آلیس بریتانیا، که همسر پسرخالهٔ ماریا بود، بود. سفرهای آلفرد با نیروی دریایی او را برای دو سال بعد مشغول نگه داشت. ماریا و آلفرد دوباره در تابستان ۱۸۷۱ یکدیگر را دیدند، وقتی که الکساندر دوم و همسرش بار دیگر به دیدار
وقتی که الکساندر دوم و همسرش بار دیگر به دیدار باتنبرگ‌ها رفتند. امپراتور و امپراتریس ماریا را که هفده ساله بود و دو برادر بزرگ‌ترش را همراه خود داشتند، همراهی کردند. آلفرد نیز آنجا بود و همراه او ادوارد هفتم و الکساندرای دانمارک. در طول آن تابستان، ماریا و آلفرد به یکدیگر جذب شدند و روزهایشان را به قدم زدن و گفتگو گذراندند. هر دو علاقهٔ مشترکی به موسیقی داشتند؛ آلفرد نوازندهٔ مشتاق ویولن و ماریا پیانو می‌نواخت. اگرچه هر دو مایل به ازدواج بودند، نامزدی رسمی اعلام نشد و آلفرد به انگلستان بازگشت. والدینشان
اعلام نشد و آلفرد به انگلستان بازگشت. والدینشان مخالف این وصلت بودند. الکساندر دوم نمی‌خواست دخترش را از دست بدهد، که به او علاقهٔ زیادی داشت. او جوانی دخترش را به عنوان مانع اصلی مطرح کرد و پیشنهاد داد که حداقل یک سال صبر شود تا تصمیم نهایی گرفته شود. امپراتریس نیز به آداب بریتانیا علاقه‌ای نداشت و مردم انگلیس را سرد و غیر دوستانه می‌دانست و مطمئن بود که دخترش در آنجا خوشحال نخواهد شد. با این حال، مذاکرات ازدواج در ژوئیه ۱۸۷۱ آغاز شد اما در ۱۸۷۲ متوقف شد. مذاکرات. ملکه ویکتوریا نیز مخالف این وصلت بود. هیچ
ملکه ویکتوریا نیز مخالف این وصلت بود. هیچ پرنس بریتانیایی تاکنون با یک رومانوف ازدواج نکرده بود؛ او نسبت به مذهب کلیسای ارتدکس روسی و تربیت روسی ماریا بدبین بود. ملکه نگران بود که روسیه به‌طور کلی نسبت به بریتانیا «غیر دوستانه» باشد و نسبت به اقدامات روسیه در برابر راج بریتانیا نیز مشکوک بود؛ بنابراین وقتی شنید که مذاکرات رسمی از ژانویه ۱۸۷۳ از سر گرفته شده‌اند، متأثر شد. شایعاتی در سن پترزبورگ وجود داشت که ماریا با پرنس Nikolai Golitsyn، دستیار امپراتور، رابطه برقرار کرده است و خانواده‌اش نگران بودند که
رابطه برقرار کرده است و خانواده‌اش نگران بودند که او به زودی مستقر شود. آلفرد این شایعات را باور نکرد و آماده بود برای ازدواج با کسی که دوست دارد، بجنگد. ملکه ویکتوریا بنابراین غرورش را فروخورد و چیزی نگفت. هر دو مادر همچنان به دنبال همسران دیگر برای فرزندانشان بودند، اما آلفرد و ماریا کسی را جز یکدیگر نمی‌خواستند. ماریا نه ویلهلم دوم، پادشاه وورتمبرگ و نه پرنس آدولفوس فردریک پنجم را که به عنوان گزینه معرفی شده بودند، نمی‌پسندید. از آنجا که امپراتریس نتوانست یک پرنس آلمانی قابل قبول برای دخترش پیدا کند،
یک پرنس آلمانی قابل قبول برای دخترش پیدا کند، جلسه‌ای میان آلفرد، امپراتریس و دخترش در سورنتو، ایتالیا، در اواسط آوریل ۱۸۷۳ برگزار شد. اما این دیدار طبق برنامه پیش نرفت، زیرا ماریا به تب مبتلا شد و آلفرد تنها زمان کوتاهی توانست با او بگذراند. همان سال، اختلافی بین بریتانیا و روسیه بر سر مرز افغانستان رخ داد. وزرای ملکه بر این باور بودند که ازدواج ممکن است به کاهش تنش‌ها کمک کند، حتی با نزدیک‌تر کردن دو پادشاه به یکدیگر. در ژوئن ۱۸۷۳، الکساندر دوم به همسر و دخترش در باد امس پیوست و آلفرد برای دیدار با آنها
دخترش در باد امس پیوست و آلفرد برای دیدار با آنها به یوگنهایم دعوت شد. آلفرد اوایل ژوئیه رسید. در ۱۱ ژوئیه، او درخواست دست ماریا را کرد و ماریا پذیرفت. او تقریباً بیست و نه ساله و ماریا نوزده ساله بود. آلفرد از آلمان برای مادرش تلگراف فرستاد: «ماریا و من امروز نامزد شدیم. نمی‌توانم بگویم چقدر خوشحالم. امیدوارم برکت شما بر ما باشد.» ملکه تبریک گفت، اما تردیدهای خود را فقط در دفتر خاطراتش ثبت کرد: «ماریا را نمی‌شناسم و با توجه به اینکه هنوز ممکن است مشکلات زیادی وجود داشته باشد، افکار و احساساتم کمی مختلط
زیادی وجود داشته باشد، افکار و احساساتم کمی مختلط است.» هنگام اطلاع دادن به بزرگ‌ترین دخترش، ویکتوریا، شاهدخت سلطنتی، ملکه ویکتوریا تنها گفت: «راز برملا شد.»
ورا واسیل‌یونا خولودنایا (نام خانوادگی هنگام تولد: لووچنکو; ; ؛ ۵ اوت ۱۸۹۳ – ۱۶ فوریه ۱۹۱۹) بازیگر سینمای روسیه بود. او نخستین ستاره سینمای صامت امپراتوری روسیه بود. تنها پنج فیلم او تا به امروز باقی مانده‌اند و تعداد دقیق فیلم‌هایش مشخص نیست؛ تخمین‌ها بین ۵۰ تا ۱۰۰ فیلم متغیر است. او عمدتاً در ژانرهای درام، ملودرام و فیلم کوتاه فعالیت داشت و با کارگردانانی چون یوجنی باور، پیوتر شاردینین و دیگران همکاری می‌کرد. هم‌بازی‌هایش شامل ویتولد پولونسکی، ولادیمیر ماکسیموف و اوسیاپ رونیچ بودند. وی برای بازی در
ماکسیموف و اوسیاپ رونیچ بودند. وی برای بازی در فیلم‌هایی چون "ترانه عشق پیروز" (۱۹۱۵)، "سراب‌ها" (۱۹۱۵)، "زندگی برای زندگی" (۱۹۱۶)، "فراموش کن شومینه را…" (۱۹۱۷) و دیگر آثار مشهور شد. تنها پنج فیلم او باقی مانده‌اند، اگرچه تعداد واقعی فیلم‌ها ممکن است بین ۵۰ تا ۱۰۰ باشد. حتی پس از مرگش در ۲۵ سالگی، محبوبیت او در طول انقلاب روسیه ۱۹۱۷ و جنگ داخلی ادامه داشت. علت رسمی مرگ او آنفلوانزای اسپانیایی گزارش شد، اما شایعات و افسانه‌های زیادی دربارهٔ آن شکل گرفت. زندگی اولیه. ورا در پولتاوا (امپراتوری روسیه، اکنون
اولیه. ورا در پولتاوا (امپراتوری روسیه، اکنون اوکراین) به دنیا آمد و در سن ۲ سالگی نزد مادربزرگ بیوه‌اش به مسکو رفت. او از کودکی رؤیای حرفه‌ای در باله کلاسیک داشت و در مدرسه باله تالار بولشوی ثبت‌نام کرد. از دوران کودکی در نمایش‌های خانوادگی شرکت می‌کرد. در سن ۱۰ سالگی، به مدرسه معروف گرامر «پریپلکینا» فرستاده شد. زندگی شخصی. در جشن فارغ‌التحصیلی، با ولادیمیر خولودنی، که در آن زمان دانشجو، سردبیر روزنامه ورزشی و راننده مسابقه بود، آشنا شد؛ او از نخستین رانندگان اتومبیل روسیه بود. آنها در سال ۱۹۱۰ ازدواج
اتومبیل روسیه بود. آنها در سال ۱۹۱۰ ازدواج کردند، با وجود مخالفت خانواده‌ها. ورا اغلب او را در مسابقات همراهی می‌کرد، که باعث تصادفات جاده‌ای می‌شد. او همچنین نام خانوادگی همسرش را پذیرفت که معنای آن «سرد» است و بسیاری آن را به اشتباه به عنوان یک نام مستعار زیبا برداشتند. دخترشان، یوجنیا، در سال ۱۹۱۲ و دختر خوانده‌شان، ناتا، یک سال بعد به دنیا آمدند. آغاز حرفه. در سال ۱۹۰۸، ورا اجرای "فرانچسکا دا ریمینی" را با بازی Vera Komissarzhevskaya دید و تحت تأثیر هنر بازیگری او قرار گرفت و تصمیم گرفت وارد سینما شود.
بازیگری او قرار گرفت و تصمیم گرفت وارد سینما شود. او به ولادیمیر گاردین، کارگردان برجسته روس، مراجعه کرد و در نقش کوچکی در تولید بزرگ او "آنا کارنینا" بازی کرد. در سال ۱۹۱۵، یوگنی باور فیلم "ترانه عشق پیروز" ("Pesn Torzhestvuyushchey Lyubvi") را کارگردانی کرد، یک ملودرام عاشقانه با تم‌های عرفانی (با الهام از ایوان تورگنیف) و به دنبال بازیگری با زیبایی استثنایی بود. وقتی ورا خولودنایا به باور معرفی شد، فوراً برای نقش تأیید شد، زیرا زیبایی او او را تحت تأثیر قرار داد. "ترانه عشق پیروز" موفقیتی عظیم بود و
قرار داد. "ترانه عشق پیروز" موفقیتی عظیم بود و یوجنی باور بلافاصله فیلم دیگری با بازی خولودنایا ساخت: "شعله آسمان" ("Plamya Neba")، ملودرامی دربارهٔ عشق گناه‌آلود زنی جوان که به یک بیوه پیر و پسرش داده شده بود. اگرچه "شعله آسمان" بعد از "ترانه عشق پیروز" فیلم‌برداری شد، اما نخستین فیلمی بود که روی پرده رفت و باعث شهرت ورا شد. در ابتدا انتقال پیچیدگی‌های روانشناختی برای ورا دشوار بود و او تقلید بازیگری آستا نیلسن را انجام می‌داد، اما به تدریج سبک خود را توسعه داد. لباس‌های پرزرق و برق و چشمان خاکستری بزرگ
داد. لباس‌های پرزرق و برق و چشمان خاکستری بزرگ او، حضور مرموزی در پرده نقره‌ای ایجاد می‌کرد که تماشاگران سراسر امپراتوری روسیه را مجذوب خود می‌کرد. فیلم بعدی او "فرزندان عصر" ("Deti veka")، در سال ۱۹۱۵ پخش شد، یک درام با تم آشکارسازی مشکلات اجتماعی. موفقیت عظیم با ملودرام تراژیک پیوتر ایوانوویچ شاردینین "سراب‌ها" (۱۹۱۶) بدست آمد، و پس از آن درام فانتزی "زیبایی باید در جهان حکومت کند" از یوجنی باور، ملودرام "شیطان آتشین" و ملودرام "زندگی برای زندگی" که به یکی از محبوب‌ترین فیلم‌های ورا خولودنایا تبدیل شد و
از محبوب‌ترین فیلم‌های ورا خولودنایا تبدیل شد و لقب «ملکه پرده نقره‌ای» را برای او به ارمغان آورد. مؤلف این لقب الکساندر ورتینسکی بود که بازیگر را تحسین می‌کرد و اغلب به خانه او رفت و آمد داشت. در سال ۱۹۱۶ شرکت الکساندر خانژونکف فیلم "پیررو" را با بازی ورتینسکی و خولودنایا در نقش‌های اصلی آغاز کرد، اما متأسفانه فیلم کامل نشد. در اوایل سال ۱۹۱۷، یکی از بهترین فیلم‌ها با حضور ورا خولدنا با عنوان «کنار شومینه» ("U kamina") بر اساس یک رمانس محبوب منتشر شد. این فیلم تراژیک دربارهٔ خانواده‌ای است که توسط عشقی
فیلم تراژیک دربارهٔ خانواده‌ای است که توسط عشقی ثروتمند از هم می‌پاشد و با مرگ شخصیت اصلی، که توسط ورا خولدنا بازی شده، پایان می‌یابد. موفقیت این درام فراتر از تمام فیلم‌هایی بود که تا آن زمان در روسیه ساخته شده بودند. این وضعیت تا سال ۱۹۱۸ ادامه داشت، زمانی که فیلم "ساکت باش، غم من، ساکت باش" ("Molchi, grust, molchi") اکران شد و با استقبال حتی بیشتری مواجه گردید. مانند بسیاری از فیلم‌های او، این اثر نیز بر اساس یک ترانه سنتی روسی ساخته شده بود. همزمان، احتمالاً هیچ فیلم دیگری به این اندازه مورد نقد قرار
هیچ فیلم دیگری به این اندازه مورد نقد قرار نگرفت، به ویژه پس از انقلاب. تا اواسط سال ۱۹۱۸، ورا خولدنا از یک بازیگر محبوب و مورد تحسین به یک پدیده واقعی سینمای روسیه تبدیل شد. آخرین فیلم‌های او شامل "Krasnaya zarya" (۱۹۱۸)، "Zhivoy trup" (۱۹۱۸) و "آخرین تانگو" (۱۹۱۸) بودند. با این حال، تنها پنج اثر از ورا خولدنا باقی مانده‌اند. "بچه‌های عصر" قدیمی‌ترین آن‌هاست. چهار فیلم دیگر باقی‌مانده عبارتند از: "سراب‌ها" (۱۹۱۶)، "یک زندگی در ازای یک زندگی" (۱۹۱۶)، "جسد زنده" (۱۹۱۸) و "ساکت باش، غم من، ساکت باش" (۱۹۱۸).
(۱۹۱۸) و "ساکت باش، غم من، ساکت باش" (۱۹۱۸). "یک زندگی در ازای یک زندگی" فیلمی بود که رسماً جایگاه ستاره‌ای خولدنا را تثبیت کرد. جنگ جهانی اول و انقلاب روسیه. پس از آن که همسرش برای خدمت در جنگ جهانی اول فراخوانده شد، خولدنا با استودیوی رقیب الکساندر خانژونکف قرارداد بست. در طول جنگ جهانی اول، خولدنا در کنسرت‌های خیریه شرکت می‌کرد و هدایا را برای حمایت از سربازان و خانواده‌هایشان می‌فروخت. سربازان به او علاقه داشتند و او را «ورچکا ما» می‌نامیدند. در زمان‌های استراحت بین فیلم‌برداری، خولدنا برای دیدار با
استراحت بین فیلم‌برداری، خولدنا برای دیدار با همسرش به جبهه سفر می‌کرد. تا زمان انقلاب روسیه، هر سه هفته یک فیلم جدید از خولدنا منتشر می‌شد. "کنار شومینه" (۱۹۱۷) موفقیت عظیمی در زمینه تجاری داشت: این فیلم تا سال ۱۹۲۴ در سینماها اکران شد، زمانی که مقامات شوروی بسیاری از آثار خولدنا را نابود کردند. "کنار شومینه" یک درام مبتنی بر مثلث عشقی بود. موفقیت این فیلم باعث شد کارگردان آن، پتر چاردینین، دنباله‌ای با عنوان "فراموش کن آتش را، شعله خاموش شد" (۱۹۱۷) بسازد که در زمان انقلاب اکتبر منتشر شد. "فراموش کن آتش"
که در زمان انقلاب اکتبر منتشر شد. "فراموش کن آتش" به همراه فیلم دیگری با عنوان "ساکت باش، غم من، ساکت باش" (۱۹۱۸) – هر دو با موضوع سیرک – تمام رکوردهای تجاری سینمای پیش از انقلاب روسیه را شکستند. در طول جنگ داخلی روسیه، مقامات بلشویک از شرکت‌های فیلم‌سازی خواستند که کمتر درام‌های ملودرام بسازند و بیشتر به اقتباس‌های کلاسیک بپردازند. بر این اساس، خولدنا در نسخه سینمایی "جسد زنده" اثر لئو تولستوی ایفای نقش کرد. توانایی‌های بازیگری او در این فیلم مورد تحسین کنستانتین استانیسلاوسکی قرار گرفت، که از او دعوت کرد
استانیسلاوسکی قرار گرفت، که از او دعوت کرد تا به گروه تئاتر هنری مسکو بپیوندد. در این زمان، بازیگر تصمیم گرفت به همراه شرکت فیلم‌سازی خود به اودسا نقل مکان کند، جایی که در سن ۲۵ سالگی در اثر آنفلوانزای اسپانیایی درگذشت. پس از اطلاع از مرگ او، الکساندر ورتینسکی یکی از تأثیرگذارترین ترانه‌های خود را با این مضمون نوشت: «انگشتانت بوی عطر کلیسا می‌دهند و مژه‌هایت در غم خوابیده‌اند…» کارگردانی که سال‌ها با او همکاری کرده بود، مراسم تشییع جنازه بزرگ او را فیلم‌برداری کرد. طنز تلخ این است که این فیلم امروز یکی از
کرد. طنز تلخ این است که این فیلم امروز یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار او محسوب می‌شود.
شاهزاده بزرگ ماریا نیکولایونا روسیه () (۱۸ اوت ۱۸۱۹ – ۲۱ فوریه ۱۸۷۶) دختر امپراتور نیکلای یکم و خواهر الکساندر دوم، امپراتور روسیه بود. در سال ۱۸۳۹ با ماکسیمیلیان، دوک لیشتنبرگ ازدواج کرد. او مجموعه‌دار هنر و رئیس آکادمی امپریال هنر در سنت پترزبورگ بود. دوران کودکی. شاهزاده بزرگ ماریا نیکولایونا در در کراسنویه سلو در سنت پترزبورگ به دنیا آمد. او دومین فرزند از هفت فرزند زنده خانواده و بزرگ‌ترین دختر بود. والدینش، نیکلای یکم و آلکساندرا فیودوروفنا (شارلوت پروس), که پرنسس شارلوت پروس بود، نسبت به یکدیگر و
پروس), که پرنسس شارلوت پروس بود، نسبت به یکدیگر و فرزندانشان دلسوز و مهربان بودند. آنها والدینی گرم و دوست‌داشتنی بودند، اما فرزندان خود را افراطی دل‌باز نمی‌کردند. شب‌ها، آلکساندرا فیودوروفنا با فرزندانش بازی می‌کرد، شامل معماها و نمایش‌های کوتاه. تزار از خواندن آوازهای گروهی با آن‌ها لذت می‌برد. خواهر و برادران او در یک خانواده نزدیک بزرگ شدند و در طول عمر خود روابط خوبی با یکدیگر داشتند. ماریا نیکولایونا همراه با خواهرانش اولگا و الکساندرا بزرگ شد. اتاق‌های آن‌ها، که در طبقه همکف کاخ زمستانی قرار داشت،
آن‌ها، که در طبقه همکف کاخ زمستانی قرار داشت، ساده و بدون تجمل بود. به دختران در تمام فصل‌ها هوای تازه توصیه می‌شد و پزشکان رژیم غذایی آن‌ها را کنترل می‌کردند. کلاس‌ها ساعت ۸ صبح آغاز می‌شد. آموزش ماریا زیر نظر مشاور خصوصی لیبرال و شاعر واسیلی ژوکوفسکی، که پیش‌تر معلم روسی الکساندرا فیودوروفنا بود، قرار داشت. ژوکوفسکی تا زمان مرگ با شاگردان سلطنتی خود در ارتباط نزدیک بود. ماریا و خواهرانش درس‌های رقص، موسیقی و نقاشی دریافت کردند. دفترچه نقاشی دوران کودکی او (۱۸۲۶–۱۸۳۰) هنوز باقی مانده و در اختیار نوادگانش
(۱۸۲۶–۱۸۳۰) هنوز باقی مانده و در اختیار نوادگانش در ایالات متحده است. شاهزاده بزرگ ماریا که نقاشی خوبی داشت، بعدها آبرنگ نیز می‌کشید. او هرگز علاقه‌اش به هنر را از دست نداد و به جمع‌آوری آثار هنری و حمایت از هنر ادامه داد. از نظر هنری با استعداد بود و از همان کودکی به طراحی داخلی علاقه نشان داد و اتاق‌های خود را به سبک شخصی تزئین می‌کرد. بعدها قصر خود در سنت پترزبورگ را به یکی از زیباترین قصرهای شهر تبدیل کرد. هر سه خواهر دارای توانایی‌های موسیقی بودند و در فعالیت‌های خیریه شرکت می‌کردند. از سال ۱۸۳۵،
و در فعالیت‌های خیریه شرکت می‌کردند. از سال ۱۸۳۵، ماریا نیکولایونا عضو فعال جامعه وطن‌پرستان بود که توسط الیزابت الکسی یوونا تأسیس شده بود. این جامعه گاهی جلسات خود را در اتاق ماریا در کاخ زمستانی برگزار می‌کرد. شاهزاده بزرگ روسیه. ماریا نیکولایونا به دلیل شخصیت قوی، ذکاوت و قدرت اخلاقی خود مشهور بود. خواهرش، شاهزاده بزرگ اولگا، در دفتر خاطرات کودکی خود نوشت که ماریا «آتشین مزاج، توجه‌مند و بخشنده نسبت به فقرا، دلسوز و علاقه‌مند به کارهای خوب است، اما تحمل تظاهر و اجبار را ندارد. او صد برابر از من
تحمل تظاهر و اجبار را ندارد. او صد برابر از من بافضیلت‌تر و فعال‌تر از همه هفت نفر ماست؛ تنها چیزی که ندارد حس مسئولیت است». ماریا نیکولایونا شجاع و مبتکر بود، نوآوری را می‌ستود و تقریباً نسبت به نظر جامعه اشرافی بی‌تفاوت بود. او پرانرژی، باهوش، با استعداد و عجول بود. از نظر ظاهر و شخصیت شبیه پدرش بود. او فرزند مورد علاقه نیکلای یکم و بیشترین شباهت را از نظر ظاهر و شخصیت به او داشت. همانند پدرش جدی و جدی به نظر می‌رسید و نگاهش یادآور نگاه نافذ پدر بود. شباهت‌های جسمی او با پدرش در پرتره‌ها و عکس‌ها مشهود
جسمی او با پدرش در پرتره‌ها و عکس‌ها مشهود بود و اغلب او را در نماهای نیم‌رخ مانند پدرش به تصویر کشیده‌اند. ملکه آلکساندرا فیودوروفنا نگران پیدا کردن همسری مناسب برای با استعدادترین و احساساتی‌ترین دخترش بود. از سوی خود، ماریا نیکولایونا نمی‌خواست پس از ازدواج روسیه را ترک کند یا دین خود را تغییر دهد. ازدواج. در سال ۱۸۳۷، پادشاه لودویگ یکم، پادشاه بایرن برادرزاده‌اش ماکسیمیلیان، دوک لیشتنبرگ را برای شرکت در مانورهای سواره‌نظام به روسیه فرستاد. ماکسیمیلیان تنها پسر زنده اوژن دو بوآرنه و نوه ژوزفین بوآرنه
تنها پسر زنده اوژن دو بوآرنه و نوه ژوزفین بوآرنه بود. او خوش‌چهره، تحصیل‌کرده و علاقه‌مند به امور فرهنگی بود. یک سال بعد، در اکتبر ۱۸۳۸، او دوباره به روسیه آمد. با ظاهر و رفتار مناسب خود، ماریا نیکولایونا را تحت تأثیر قرار داد، همان‌طور که شاهزاده بزرگ اولگا در دفتر خاطراتش نوشت: «در چهار روز کاملاً مشخص شد که ماکس و ماریا برای یکدیگر ساخته شده‌اند.» این ازدواج برای دختر یک امپراتوری روسیه مطلوب نبود. ماکسیمیلیان در رتبه سلطنتی پایین‌تر بود و فقط حق استفاده از عنوان Serene Highness را به عنوان عضو شاخه
از عنوان Serene Highness را به عنوان عضو شاخه فرعی خاندان تاریخ باواریا داشت. او همچنین کاتولیک رومی بود و خانواده‌اش، به ویژه مادرش پرنسس آگستا بایرن، مخالف این ازدواج بودند. ماکسیمیلیان آخرین عضو خانواده لیشتنبرگ – بوآرنه بود و مادرش نگران بود که نوادگانش که در ایمان ارتدکس بزرگ می‌شوند، کاملاً روسی شوند و تاریخ فرزندش را سرزنش کند. با این حال، تزار اجازه ازدواج را صادر کرد به شرطی که دخترش روسیه را ترک نکند. از آنجا که دوک لیشتنبرگ عضو خانواده سلطنتی حاکم نبود، اقامت او در سنت پترزبورگ آسان بود. عروسی
نبود، اقامت او در سنت پترزبورگ آسان بود. عروسی در ۲ ژوئیه ۱۸۳۹ در کلیسای بزرگ کاخ زمستانی برگزار شد. مراسم توسط Marquis de Custine، که در آن زمان از سنت پترزبورگ بازدید می‌کرد، به تفصیل توصیف شد. او از زیبایی شاهزاده بزرگ تمجید کرد اما دوک لیشتنبرگ را دوست نداشت. نیکلای یکم برای عروسی دخترش هزینه فراوان کرد و جشن‌ها دو هفته ادامه یافت. زوج در روسیه ماندند و هفت فرزندشان در حلقه خانواده سلطنتی بزرگ شدند. کاخ بزرگ‌دوشس ماریا. در روز عروسی‌شان، تزار نیکلای یکم تصمیم گرفت کاخی را به ماریا هدیه دهد. او مکانی در
تصمیم گرفت کاخی را به ماریا هدیه دهد. او مکانی در مرکز سن پترزبورگ، درست مقابل کلیسای سنت ایساک و در کرانه رود مویکا انتخاب کرد. هیچ هزینه‌ای برای تجهیز این کاخ برای زوج جوان دریغ نشد و طراحی آن به آرشیتکت Andrei Stackensneider سپرده شد، به گونه‌ای که نزدیک کاخ زمستانی بود تا تزار بتواند روزانه از دخترش دیدن کند. کاخ تا پایان سال ۱۸۴۴ تکمیل شد و به نام کاخ مارینسکی، به افتخار ماریا نیکولایونا، نام‌گذاری شد. در حالی که کاخشان در حال ساخت بود، ماریا سه فرزند به دنیا آورد. زوج جوان در کاخ وورونتسوف سکونت
به دنیا آورد. زوج جوان در کاخ وورونتسوف سکونت داشتند تا اقامتگاه خود را تکمیل کنند. دوشس بزرگ نقش فعالی در دکوراسیون خانه خود ایفا کرد و سلیقه و ذوق خود را به نمایش گذاشت. به دلیل مشکلات گردش خون در پاهای ماریا، کاخ مارینسکی با پله بدون پله در بال راست طراحی شد تا همه سه طبقه را به هم متصل کند و از اتاق‌های اصلی دور باشد. کاخ با آثار هنری و یادگارهای خانوادگی پر شد، برخی از آن‌ها از ملکه ژوزفین به ارث رسیده بودند. ماریا جشن‌ها، نمایش‌های تئاتری و کنسرت‌های باشکوه برگزار می‌کرد. ماریا نیکولایونا همچنین
باشکوه برگزار می‌کرد. ماریا نیکولایونا همچنین دارای ملک روستایی سرگیفکا بود که از خانواده ناریشکین خریداری و به عنوان هدیه عروسی به او داده شد. این ویلای واقع در غرب کاخ پترهوف در خلیج کوچکی روبروی کرونشتات، به محل تفریح مورد علاقه خانواده تبدیل شد. دوشس بزرگ و همسرش ماه عسل خود را در آنجا گذراندند و بین سال‌های ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۲ از Stackensneider خواستند آن را بازسازی کند. این ملک از یک عمارت قدیمی به کاخ تابستانی به سبک ویلاهای پاتریسیای روم تبدیل شد. در تابستان معمولاً در گاتچینا و Tsarskoye Selo اقامت
تابستان معمولاً در گاتچینا و Tsarskoye Selo اقامت داشتند. رئیس آکادمی هنر. ماریا نیکولایونا و همسرش گرایش‌های هنری داشتند و در امور خیریه و هنری فعال بودند. همسر ماریا در سراسر روسیه به عنوان دانشمند شناخته شد. او به علوم علاقه داشت و تکنولوژی معدن را مطالعه می‌کرد و عضو آکادمی علوم بود. در سال ۱۸۴۴، نیکلای یکم او را رئیس بخش مهندسی معدن منصوب کرد. در سال ۱۸۴۳، وی به ریاست آکادمی هنر منصوب شد. ماریا به موفقیت‌های همسرش افتخار می‌کرد و او را دانشمند می‌خواند. با این حال، در اواخر دهه ۱۸۴۰، زندگی زوج از هم
با این حال، در اواخر دهه ۱۸۴۰، زندگی زوج از هم جدا شد. هر یک زندگی مستقل خود و روابط عاشقانه‌ای داشتند. ماکسیمیلیان به یک زن‌باز مشهور شد در حالی که ماریا رابطه طولانی‌مدتی با کنت گریگوری الکساندروویچ استروگانوف آغاز کرد. شایعات دربار نسبت به فرزندش جورج، او را به دوستش نسبت می‌دادند. دوک لایختن‌برگ در خلال اکتشافات معدنی در اورال مبتلا به سل شد. تلاش‌ها برای بهبود سلامتش با سفر به آب و هوای گرم‌تر موفقیت‌آمیز نبود و او در ۱ نوامبر ۱۸۵۲ درگذشت. دوشس بزرگ مجموعه‌دار پرشوری بود و پس از مرگ همسرش، جای او را
پرشوری بود و پس از مرگ همسرش، جای او را به عنوان رئیس آکادمی هنر گرفت. از آن زمان، ماریا نیکولایونا با اشتیاق بیشتری به جمع‌آوری آثار هنری پرداخت. او ولخرجی می‌کرد و به همین دلیل، وضعیت مالی‌اش به ویژه پس از مرگ پدرش کاهش یافت. الکساندر دوم، اگرچه به خواهرش نزدیک بود، اما بودجه او را به شدت کنترل می‌کرد. ازدواج دوم. ماریا نیکولایونا در سال ۱۸۵۴ با کنت گریگوری الکساندروویچ Stroganov (۱۶ ژوئن ۱۸۲۴ – ۱۳ مارس ۱۸۷۹) ازدواج کرد. این یک ازدواج ناهم‌تراز بود و تا زمان زندگی پدرش مخفی ماند. ازدواج رسمی تا ۱۶ نوامبر
زندگی پدرش مخفی ماند. ازدواج رسمی تا ۱۶ نوامبر ۱۸۵۶، پس از مرگ نیکلای یکم، انجام نشد. Anna Tyutcheva نوشت: «تزار پیشین، ماشا را به صومعه می‌فرستاد و کنت را به قفقاز تبعید می‌کرد»، اما برادر ملایم‌تر او، الکساندر دوم، امپراتور روسیه، به عنوان رئیس جدید خانواده ترجیح داد وانمود نکند که از ازدواج مخفی آگاه است. ماریا از برادرش درخواست کرد ازدواج دوم او را به رسمیت بشناسد و اجازه دهد در روسیه زندگی کنند، اما او جرات نکرد این اجازه را بدهد و به جای آن پیشنهاد کرد او در خارج زندگی کند و او از ازدواجشان بی‌اطلاع
او در خارج زندگی کند و او از ازدواجشان بی‌اطلاع بماند. از آنجا که نمی‌توانست ازدواج او را به رسمیت بشناسد، توجه ویژه‌ای به فرزندانش از ازدواج اول داشت که بدون مادرشان در سنت پترزبورگ زندگی می‌کردند. در سال ۱۸۶۲، ماریا نیکولایونا در فلورانس در ویلا کوارتو که متعلق به Jérôme Bonaparte بود مستقر شد و نقاش و مجموعه‌دار کارل لیفارد را به عنوان مشاور خود منصوب کرد. آن‌ها تقریباً هر روز به بازدید از موزه‌ها، مجموعه‌های خصوصی و فروشندگان آثار عتیقه می‌رفتند. در ایتالیا، دوشس بزرگ در خرید نقاشی، مجسمه و مبلمان برای
دوشس بزرگ در خرید نقاشی، مجسمه و مبلمان برای بازسازی کامل اقامتگاه خود بسیار کوشا بود. احتمالاً ماریا نیکولایونا از واریس یا نوعی بیماری استخوان رنج می‌برد و تا پایان عمر به معلولیت مبتلا شد. او در ۲۱ فوریه ۱۸۷۶ در سن ۵۶ سالگی در سن پترزبورگ، امپراتوری روسیه درگذشت. مجموعه‌های هنری. پس از مرگ ماریا نیکولایونا در سال ۱۸۷۶، مجموعه‌های هنری او بین فرزندان بازمانده‌اش تقسیم شد: پرنس نیکلای لایختن‌برگ، برادرانش یوجین و جورج، خواهرانشان پرنسس ماریا از بادن و پرنسس اوژنیای اولدنبرگ و ناتنی‌شان، کنتس النا
و پرنسس اوژنیای اولدنبرگ و ناتنی‌شان، کنتس النا استروگانوا. در سال ۱۸۸۴، پسرش، نیکلای دوک لایختن‌برگ، با استفاده از مجموعه پیشین دوشس بزرگ، نمایشگاهی در آکادمی هنرهای زیبا سن پترزبورگ برگزار کرد. در سال ۱۹۱۳ نمایشگاه دیگری با عنوان «میراث دوشس بزرگ ماریا نیکولایونا» در موزه ارمیتاژ برپا شد. پس از انقلاب، این مجموعه پراکنده شد و اکنون می‌توان آثار آن را در موزه‌های مسکو، سنت پترزبورگ، وین و ایالات متحده مشاهده کرد. سه تن از پسران ماریا از دوک لایختن‌برگ تا سال ۱۸۸۴ در اقامتگاه سابق او، کاخ مارینسکی زندگی
سال ۱۸۸۴ در اقامتگاه سابق او، کاخ مارینسکی زندگی می‌کردند، تا اینکه کاخ به خزانه فروخته شد تا بدهی‌های روزافزون خانواده پرداخت شود. امروزه این کاخ میزبان مجلس قانونگذاری سن پترزبورگ است.