payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در ارتش، معاون فرمانده لشکر برای عقبه بود. پس از بازنشستگی، به استونی نقل مکان کرد و در آنجا زندگی کرد. در سال ۱۹۹۲، آپارتمان خود را در استونی فروخت، به فدراسیون روسیه نقل مکان کرد و در ساخت و ساز مشترک سرمایه‌گذاری کرد. او فریب خورد، بی‌خانمان شد و به مدت سه سال در یک سرایدار زندگی کرد و برای امرار معاش به گدایی متکی بود. در سال ۱۹۹۵، به دعوت اقوام، به شهر سوچی نقل مکان کرد و ۱۴ سال بعد را در بالکن یک آپارتمان اجاره‌ای زندگی کرد. سیوتکین بارها از دولت درخواست کرد که به پاس سهمش در جنگ، مدال ستاره طلایی را
کرد که به پاس سهمش در جنگ، مدال ستاره طلایی را به او اعطا کند. در این راستا، او به وزارت دفاع، اداره کل پرسنل، بایگانی مرکزی ارتش و سایر مقامات نامه نوشت، اما هیچ پاسخی دریافت نکرد. بعداً، گروهی از کهنه سربازان جنگ بزرگ میهنی نامه‌ای را مستقیماً به رئیس‌جمهور روسیه ارسال کردند و درخواست کردند که شخصاً به این وضعیت رسیدگی کند. با حکم رئیس‌جمهور روسیه در ۷ مارس ۲۰۰۸، سیوتکین به خاطر خدماتش در شش دهه پیش، عنوان قهرمان فدراسیون روسیه را دریافت کرد. در ۲۹ آوریل همان سال، در آستانه جشن شصت و سومین سالگرد پیروزی
همان سال، در آستانه جشن شصت و سومین سالگرد پیروزی بزرگ، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، مدال ستاره طلایی را در کرملین به سیوتکین اهدا کرد. سیوتکین در شهر سوچی، سرزمین کراسنودار زندگی می‌کند. در سال ۲۰۰۹، او یک آپارتمان جدید از ایالت دریافت کرد. او در ۱۹ ژوئن ۲۰۲۲، ۱۰۰ ساله شد.
ایگناسیو لاگو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در حال حاضر برای کولون به صورت قرضی از تایریس در پست مهاجم بازی می‌کند. دوران باشگاهی. لاگو محصول آکادمی جوانان آلمیرانته براون است. او در سن پانزده سالگی وارد فوتبال حرفه‌ای شد و چهار بار به عنوان بازیکن ذخیره در فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۷ به میدان رفت. نخستین بازی او در ۱۰ فوریهٔ ۲۰۱۸ برابر آتلانتا بود که در دقیقهٔ ۸۴ به زمین آمد و به جوان‌ترین بازیکن تاریخ آلمیرانته براون در رقابت‌های رسمی تبدیل شد؛ در حالی که ۱۵ سال و ۶ ماه و ۵ روز داشت و رکورد جاناتان
که ۱۵ سال و ۶ ماه و ۵ روز داشت و رکورد جاناتان کاساسولا را که در سال ۲۰۰۹ با ۱۶ سالگی ثبت شده بود شکست. در ششمین بازی‌اش در ۱۷ مارس ۲۰۱۹ لاگو نخستین گل حرفه‌ای خود را در پیروزی برابر کولوخیالس به ثمر رساند. او در مجموع سه گل در سی و یک بازی برای این تیم به ثمر رساند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۰ لاگو به لیگ برتر آرژانتین و تیم تایریس پیوست.
ساختمان اصلی دانشگاه دولتی مسکو () یک آسمان‌خراش ۳۶ طبقه‌ای (بخش مرکزی) با ارتفاع واقع در مسکو، روسیه است. این آسمان‌خراش را لف رودنف به عنوان دفتر مرکزی دانشگاه دولتی مسکو طراحی کرده است، و بلندترین آسمان‌خراش در میان آسمان‌خراش‌های «هفت خواهران» است که بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۳ به سبک معماری استالینیستی در مسکو ساخته شده‌اند. این ساختمان به مدت ۳۷ سال، از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۹۰، بلندترین ساختمان اروپا بود، تا اینکه بنای ماستروم در آلمان از آن پیشی گرفت. ، این ساختمان همچنان بلندترین ساختمان آموزشی جهان است.
ساختمان همچنان بلندترین ساختمان آموزشی جهان است. ویژگی‌ها. این آسمان‌خراش در بخش مرکزی خود ۳۶ طبقه دارد و ارتفاع دارد. ارتفاع سقف آن ( بالای آن یک مناره ۵۸ متری قرار دارد که به یک ستاره پنج‌پر ۱۲ تنی ختم می‌شود. برج‌های جانبی از برج مرکزی کوتاه‌تر هستند؛ دو بال خوابگاهی ۱۸ و ۹ طبقه، به همراه بدنه مرکزی مجموعه، یک حیاط "مجلل" را تعریف می‌کنند. در میان مجسمه‌هایی که ساختمان را تزئین کرده‌اند، مجسمه‌ای از ورا موشینا به نمایندگی از چند دانشجو و مجسمه‌ای از میخائیل لومونسف (۱۷۱۱–۱۷۶۵)، بنیانگذار دانشگاه مسکو،
لومونسف (۱۷۱۱–۱۷۶۵)، بنیانگذار دانشگاه مسکو، اثر ن. تومسکی، وجود دارد. محوطه دانشگاه حدود ۱٫۶ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد. این مجموعه در سال ۲۰۰۰ تا حدی بازسازی شد. ساختمان اصلی دانشگاه دولتی مسکو برای عموم مردم باز نیست. بازدیدکنندگان خارج از دانشگاه باید از قبل توسط میزبان خود در دانشگاه تأیید شوند و برای ورود باید گذرنامه داخلی (روسی) یا گذرنامه بین‌المللی خود را ارائه دهند. تاریخچه. معمار برجسته بوریس ایوفان در سال ۱۹۴۷ برای پروژه آسمان‌خراش پیشنهاد داد، اما این کار به لِو رودنف واگذار شد، زیرا ایوفان
اما این کار به لِو رودنف واگذار شد، زیرا ایوفان در قرار دادن طرح اولیه آسمان‌خراش خود درست در لبه تپه‌های گنجشک، مکانی که در معرض خطر رانش زمین قرار داشت، اشتباه کرد. رودنف پیش از این بناهای مهمی مانند آکادمی نظامی ام‌وی فرونزه (۱۹۳۲–۱۹۳۷) و "آپارتمان‌های مارشال" (سادوویا-کودرینسکایا، ۲۸، ۱۹۴۷) را ساخته بود و احترام حزب کمونیست را به دست آورده بود. او ساختمان را ۸۰۰ متر دورتر از صخره قرار داد. رئیس تیم مهندسان، وسولود نیکولاویچ ناسونوف بود. برج اصلی که بیش از ۴۰٬۰۰ تن فولاد برای اسکلت خود و ۱۳۰٬۰۰۰ متر
از ۴۰٬۰۰ تن فولاد برای اسکلت خود و ۱۳۰٬۰۰۰ متر مکعب بتن مصرف کرده است، در ۱ سپتامبر ۱۹۵۳ افتتاح شد. با ارتفاع ۲۴۰ متر، این بنا در زمان احداث هفتمین ساختمان بلند جهان و همچنین بلندترین ساختمان اروپا بود. رکورد ارتفاع آن در اروپا تا سال ۱۹۹۰ پابرجا بود تا اینکه برج ماسترورم در فرانکفورت آلمان از آن پیشی گرفت. این بنا همچنین بلندترین ساختمان آموزشی جهان بود و هنوز هم هست. دانشگاه مسکو احتمالاً شناخته‌شده‌ترین ساختمان رودنف است که به خاطر آن در سال ۱۹۴۹ جایزه استالین را دریافت کرد. خط افق دانشگاه الهام‌بخش
استالین را دریافت کرد. خط افق دانشگاه الهام‌بخش ساختمان‌های مختلفی در کشورهای سوسیالیستی، مانند کاخ فرهنگ و علوم در ورشو، و همچنین لوگوی بازی‌های المپیک ۱۹۸۰ مسکو بوده است.
آندری لاورنتیویچ تیتنکو (؛ ۱۵ دسامبر ۱۹۱۸–۲ نوامبر ۲۰۲۲) یک سرباز شوروی بود که در طول جنگ جهانی دوم خدمت کرد و عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی را دریافت کرد. اوایل زندگی. تیتنکو در ۱۵ دسامبر ۱۹۱۸ در روستای ژیخووه در استان چرنیهیف اوکراین، در یک خانواده دهقانی با اصالت روسی متولد شد. پس از فارغ‌التحصیلی از کلاس هفتم مدرسه، به عنوان راننده تراکتور در یک کشاورزی اشتراکی مشغول به کار شد. دوران نظامی. تیتنکو در سال ۱۹۴۱ به ارتش سرخ پیوست. پس از آغاز عملیات بارباروسا در ژوئن ۱۹۴۱، او از مارس ۱۹۴۲ در جبهه‌های جبهه
در ژوئن ۱۹۴۱، او از مارس ۱۹۴۲ در جبهه‌های جبهه جنوبی (شوروی)، اول بالتیک و سوم بلاروس جنگید. تیتنکو در نبردهای قفقاز و نبرد استالینگراد و در حملات دونباس، تهاجم دنیپر-کارپاتی، تهاجم کریمه و پروس شرقی جنگید. او در طول جنگ دو بار زخمی شد. در ۱۸ مارس ۱۹۴۵، در جریان حمله پروس شرقی، تیتنکو به عنوان فرمانده یک واحد توپ ضد تانک ۴۵ میلی‌متری در هنگ ششم تفنگداران پرچم سرخ خدمت کرد. او در طول نبردی برای دژ مستحکم در شهر دویچ تیراو در کونیگسبرگ، خود را متمایز کرد. او یک دفاع پیرامونی ترتیب داد و خدمه پنج نفره توپچی
یک دفاع پیرامونی ترتیب داد و خدمه پنج نفره توپچی تحت فرماندهی او موفق شدند حمله دو دسته پیاده‌نظام آلمانی را دفع کنند. آنها ۸۰ سرباز دشمن را کشتند و چهار موضع مسلسل را منهدم کردند. به خاطر این شاهکار، تیتنکو نامزد دریافت عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی شد. پس از نبرد، او به دلیل جراحات وارده در بیمارستان بستری شد و برای بهبودی تحت شش عمل جراحی قرار گرفت. با حکم هیئت رئیسه شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹ آوریل ۱۹۴۵، به پاس عملکرد مثال‌زدنی مأموریت رزمی فرماندهی در مبارزه با اشغالگران نازی و شجاعت و
فرماندهی در مبارزه با اشغالگران نازی و شجاعت و قهرمانی که در همان زمان از خود نشان داد، به تیتنکو عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی با اعطای نشان لنین و مدال ستاره طلایی اعطا شد. با این حال، او هیچ تأییدیه‌ای برای این جایزه دریافت نکرد. در نتیجه، او مجبور شد برای یافتن اسناد جایزه خود به مؤسسات مختلف مراجعه کند. اسناد با کمک ستاد فرماندهی منطقه نظامی قفقاز شمالی پیدا شد و او در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۷ عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی را دریافت کرد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، تیتنکو از ارتش سرخ مرخص شد. زندگی بعدی.
دوم، تیتنکو از ارتش سرخ مرخص شد. زندگی بعدی. تیتنکو پس از ترخیص از خدمت سربازی، در کارخانه‌های جمهوری سوسیالیستی خودمختار کالمیک و در روستاهای گریگوروپولیسکایا و نووترویسکایا در سرزمین استاوروپول کار کرد. او در سال ۱۹۵۳ به حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی پیوست. از سال ۱۹۵۴، در شهر ایزوبیلنی اقامت داشت و در آنجا مسئول یک کارخانه بود. بعداً به عنوان مدیر یک کارخانه فرآوری مواد غذایی کار کرد و به مدت ۲۷ سال ریاست اداره آتش‌نشانی ناحیه ایزوبیلنسکی را بر عهده داشت. تیتنکو به عنوان شهروند افتخاری این ناحیه و در
تیتنکو به عنوان شهروند افتخاری این ناحیه و در سال ۲۰۲۰، به عنوان شهروند افتخاری سرزمین استاوروپول انتخاب شد. او در سال ۲۰۱۸ صد ساله شد. تیتنکو در ۲ نوامبر ۲۰۲۲، در سن ۱۰۳ سالگی درگذشت. در زمان مرگش، او مسن‌ترین دریافت‌کنندهٔ عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی بود.
انور ناظم اوغلو ممدوف (به ترکی آذربایجانی: "Ənvər Nazim oğlu Məmmədov"؛ ۱۵ اوت ۱۹۲۳ – ۷ سپتامبر ۲۰۲۳) دیپلمات شوروی و مدیر رسانه‌های جمعی بود. در طول دوران کاری خود که بیشتر در روسیه و غرب گذراند، عمدتاً با نام روسی‌شده‌اش، انور ناظموویچ ممدوف ( شناخته می‌شد) یا فقط انور ممدوف. اوایل زندگی. انور ممدوف در ۱۵ اوت ۱۹۲۳ در باکو، جمهوری آذربایجان شوروی متولد شد. نام خانوادگی مادر ممدوف ایوانف بود و او گاهی در طول دوران فعالیت رسانه‌ای خود از آن به عنوان نام مستعار خود استفاده می‌کرد. انور ممدوف پس از
نام مستعار خود استفاده می‌کرد. انور ممدوف پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان در باکو با نمرات «عالی» در تمام دروس (از جمله زبان‌های آذربایجانی و آلمانی)، در ژوئن ۱۹۴۱، به مدرسه خلبانی جنگنده پیوست. پس از حمله هیتلر به اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۴۱، انور درخواست کرد که به خط مقدم اعزام شود، اما در عوض برای آموزش به عنوان مترجم نظامی در مدرسه اداره اصلی اطلاعات (اتحاد جماهیر شوروی) اعزام شد. پس از مشاهده برخی عملیات‌ها، ابتدا به عنوان گروهبان ارشد و سپس به عنوان ستوان ارشد، در جبهه قفقاز اتحاد جماهیر شوروی،
ستوان ارشد، در جبهه قفقاز اتحاد جماهیر شوروی، ممدوف برای همکاری با کمیساریای امور خارجه اتحاد جماهیر شوروی اعزام شد و در آنجا به عنوان دبیر مطبوعاتی به سفارت شوروی در ایتالیا منصوب شد. به گفته خود ممدوف، او احتمالاً به این دلیل برای این سمت انتخاب شد که علاوه بر آلمانی، انگلیسی و فرانسوی، به زبان ایتالیایی نیز صحبت می‌کرد. پس از پایان جنگ، ممدوف به عنوان یکی از کسانی که شاهد برجسته دادستان‌های شوروی، فیلد مارشال فریدریش پائولوس، را راهنمایی می‌کرد، در محاکمات نورنبرگ شرکت کرد. مسئول روابط عمومی کشور. پخش و
نورنبرگ شرکت کرد. مسئول روابط عمومی کشور. پخش و نشر. از حدود سال ۱۹۵۰ و تا پایان عمر، ممدوف در رسانه‌های جمعی شوروی مشغول به کار بود. در سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۶ او یکی از مسئولان پخش برنامه‌های رادیویی شوروی برای بریتانیا، ایالات متحده و آمریکای لاتین بود. در اواخر دهه ۱۹۵۰، ممدوف سردبیری مجله «اتحاد جماهیر شوروی»، یک مجله انگلیسی زبان شوروی که برای مخاطبان آمریکایی در نظر گرفته شده بود - همتای شوروی مجله «"آمریکا»" - را بر عهده داشت. او همچنین در تعدادی از مأموریت‌های روابط عمومی به ایالات متحده سفر کرد.
مأموریت‌های روابط عمومی به ایالات متحده سفر کرد. مدیریت رسانه. انور ممدوف در سال ۱۹۶۲ به عنوان معاون رئیس کمیته دولتی رادیو و تلویزیون منصوب شد و این سمت را از اواخر دوران دولت نیکیتا خروشچف و در طول دوران لئونید برژنف بر عهده داشت. او به همراه الکساندر یاکوفلف، در اوت ۱۹۶۴ رادیو مایاک، یک کانال پخش رادیویی ملی اخبار و موسیقی را که قرار بود با ایستگاه‌های رادیویی غربی که برای روسیه پخش می‌شدند، رقابت کند، تأسیس کردند. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۵، او مستقیماً مسئول تلویزیون شوروی بود و پس از سرگئی لاپین، رئیس
تلویزیون شوروی بود و پس از سرگئی لاپین، رئیس رادیوی دولتی، دومین مقام فرماندهی را بر عهده داشت. انور ممدوف در زمان تولد ۸۵ سالگی‌اش در سال ۲۰۰۸، هنوز مشاور مدیر کل خبرگزاری ریانووستی بود. زندگی شخصی و مرگ. پسر انور ممدوف، گئورگی ممدوف، یک دیپلمات روسی است که بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۴ به عنوان سفیر روسیه در کانادا خدمت می‌کرد. از طریق او، او یک نوه به نام تاتیانا ممدووا دارد، که یک هنرمند، طراح لباس و مد فیلم است و در مسکو زندگی می‌کند. ممدوف در ۷ سپتامبر ۲۰۲۳، در سن ۱۰۰ سالگی درگذشت.
نیکولای نائوموویچ کیرتوک (; (زاده ۶ دسامبر ۱۹۲۰ - درگذشته ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۲) خلبان شوروی بود که در طول جنگ جهانی دوم خدمت کرد. کیرتوک ۲۱۰ مأموریت، عمدتاً به عنوان خلبان هواپیمای تهاجمی، انجام داد و در تابستان ۱۹۴۵ عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی را دریافت کرد. اوایل زندگی. کیرتوک در ۶ دسامبر ۱۹۲۰ در روستای مارینیوکا در استان میکولائیف اوکراین شوروی، در یک خانواده دهقانی با قومیت اوکراینی متولد شد. در دوران کودکی‌اش در اودسا زندگی کرد و از کلاس نهم مدرسه فارغ‌التحصیل شد. بعدها به عنوان قفل‌ساز در کارخانه‌ای که
شد. بعدها به عنوان قفل‌ساز در کارخانه‌ای که به نام انقلاب اکتبر در اودسا نامگذاری شده بود، مشغول به کار شد. از سال ۱۹۳۸، همزمان در یک باشگاه پرواز در اودسا کار می‌کرد. دوران نظامی. جنگ جهانی دوم. در سال ۱۹۳۹، او به صفوف ارتش سرخ فراخوانده شد. پس از آغاز عملیات بارباروسا در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، او به همراه مدرسه هوانوردی، به شهر جیزک در جمهوری شوروی سوسیالیستی ازبکستان منتقل شد. در سال ۱۹۴۲، او از مدرسه خلبانی هوانوردی نظامی تامبوف فارغ‌التحصیل شد. او در هنگ چهل و سوم هوانوردی ذخیره از تیپ اول هوانوردی ذخیره در
و سوم هوانوردی ذخیره از تیپ اول هوانوردی ذخیره در نیروی هوایی سرخ خدمت کرد. کیرتوک ماموریت‌های پروازی خود را با هواپیمای تهاجمی ایلیوشین ایل-۲ به عنوان بخشی از ارتش‌های هوایی دوم و پنجم استپ، جبهه‌های اول اوکراین و دوم اوکراین آغاز کرد. او در سال ۱۹۴۳ به حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی پیوست. او به عنوان خلبان و فرمانده پرواز هنگ ۶۶ هوانوردی تهاجمی و هنگ ۱۴۰ هوانوردی تهاجمی گارد، ماموریت‌هایی را انجام داد. در اکتبر ۱۹۴۴، او به عنوان فرمانده اسکادران به هنگ ۱۴۳ هوانوردی تهاجمی گارد منتقل شد. او در نبردهای
۱۴۳ هوانوردی تهاجمی گارد منتقل شد. او در نبردهای کورسک و دنیپر در سال ۱۹۴۳ غسل تعمید آتش گرفت. کیرتوک بعداً در حملات دنیپر-کارپات، لووف-ساندومیرز و ویستولا-اودر ماموریت‌هایی را انجام داد. او در طول نبرد برلین در سال ۱۹۴۵، زمانی که دو بار گروهی از هواپیماهای ایل-۲ را برای نابودی مواضع توپخانه و خمپاره‌انداز دشمن در حومه جنوب غربی برلین در ۲۴ آوریل رهبری کرد، خود را متمایز کرد. با یک حمله هوایی هدفمند، این گروه موفق شد چهار توپخانه را با موفقیت نابود کند. در طول دوره بین ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۳ تا ۱۱ مه ۱۹۴۵، کیرتوک
طول دوره بین ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۳ تا ۱۱ مه ۱۹۴۵، کیرتوک ۲۱۰ سورتی پرواز موفق در مواجهه با مقاومت شدید توپخانه ضدهوایی و هواپیماهای جنگنده آلمان انجام داد. طبق گزارش جنگی او، او ۳۸ تانک و نفربر زرهی دشمن، ۵۴ خودرو، ۷ مخزن سوخت، ۱ قطار مهمات و ۶ باتری توپخانه ضدهوایی را نابود و آسیب رساند. در طول نبردهای هوایی، ۱ سرنگونی هوایی انفرادی و ۴ سرنگونی هوایی مشترک هواپیماهای دشمن به او نسبت داده شده است. او در ۱۰ مه ۱۹۴۵ به عنوان فرمانده اسکادران هنگ ۱۴۳ گارد هوایی تهاجمی منصوب شد. در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۵، او در رژه پیروزی در
منصوب شد. در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۵، او در رژه پیروزی در میدان سرخ مسکو شرکت کرد. با حکم هیئت رئیسه شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی مورخ ۲۷ ژوئن ۱۹۴۵، به پاس عملکرد مثال‌زدنی مأموریت‌های رزمی فرماندهی برای نابودی نیروی انسانی و تجهیزات دشمن و شجاعت و قهرمانی نگهبانان که همزمان نشان داده شد، به ستوان ارشد کیرتوک عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی با اعطای نشان لنین و مدال ستاره طلایی اعطا شد. پس از جنگ. پس از جنگ، او به خدمت در نیروی هوایی شوروی ادامه داد و تا مه ۱۹۴۶ فرماندهی هنگ ۱۴۳ گارد هوایی تهاجمی را بر عهده داشت. پس
هنگ ۱۴۳ گارد هوایی تهاجمی را بر عهده داشت. پس از فارغ‌التحصیلی از آکادمی نیروی هوایی در سال ۱۹۵۱، کیرتوک در مؤسسه آزمایش علمی نیروی هوایی به عنوان رئیس بخش آزمایش هواپیماهای تاکتیکی خدمت کرد. از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۷۶، او در اداره عملیات اصلی ستاد کل نیروهای مسلح اتحاد جماهیر شوروی خدمت کرد. او در سال ۱۹۵۷ به درجه سرهنگی رسید. از فوریه ۱۹۷۶، کرکوک به نیروهای ذخیره منتقل شد. زندگی و مرگ بعدی. پس از بازنشستگی از ارتش، در اواخر دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به عنوان مهندس طراح در یاکوولف مشغول به کار شد. کیرتوک در مسکو اقامت
در یاکوولف مشغول به کار شد. کیرتوک در مسکو اقامت داشت. در ۶ دسامبر ۲۰۲۰، او ۱۰۰ ساله شد. کیرتوک در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۲، در سن ۱۰۱ سالگی درگذشت. جوایز و تزئینات. جوایز او عبارتند از:
ویچ هاوس (به ؛ در ابتدا با نام‌های درگ، اسکروگیز و هانتد‌ هاوس شناخته می‌شد) یک ریزژانر از موسیقی الکترونیک می‌باشد که از نظر موسیقایی با افکت‌های کیبورد با صدای بالا، بیس‌لاین‌های سنگین و چندلایه و لوپ‌های درام سبک ترپ مشخص می‌شود. این سبک از نظر زیبایی‌شناسی از مضامین الهام‌گرفته از اکلت و گوتیک بهره می‌برد.
«تو فقط منو دوست داری» ترانه‌ای از خوانندهٔ انگلیسی ریتا اورا می‌باشد که به‌عنوان اولین تک‌آهنگ برای سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "تو و من" در ۲۷ ژانویهٔ سال ۲۰۲۳ منتشر گردید.
سیربال او دالای (انگلیسی:Cearbhall Ó Dálaigh) سیاستمدار وحقوقدان ایرلندی که از دسامبر ۱۹۷۴ تا اکتبر ۱۹۷۶ رئیس‌جمهور ایرلند بود اوایل زندگی. در بری، شهرستان ویکلو، به دنیا آمد. پدرش، ریچارد اودالی، ماهی‌فروش بود و علاقهٔ چندانی به سیاست نداشت. مادرش اونا تورنتون بود. او دالای یک برادر بزرگتر به نام آئونگوس و دو خواهر کوچکتر به نام‌های اونا و نوالا داشت. او به مدرسه ملی پسرانه سنت کرونان و بعداً به سی‌بی‌اس خیابان سینگ در دوبلین رفت. در کالج دانشگاهی دوبلین، حسابرس انجمن ادبی و تاریخی "آن کومان گالاخ" شد. او
انجمن ادبی و تاریخی "آن کومان گالاخ" شد. او همچنین سردبیر زبان ایرلندی "روزنامه آیریش پرس" شد. حرفه حقوقی. او دالای، فارغ‌التحصیل کالج دانشگاهی دوبلین، از هواداران سرسخت فیانا فیل بود که در دهه ۱۹۳۰ در هیئت اجرایی ملی این حزب خدمت کرد؛ او در سال ۱۹۴۶، تحت نظر تائوئیسیک ایمون د والرا، جوان‌ترین دادستان کل ایرلند شد و تا سال ۱۹۴۸ در این سمت خدمت کرد. او که در انتخابات دیل و سیناد در سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۱ ناموفق بود، در سال ۱۹۵۱ دوباره به عنوان دادستان کل ایرلند منصوب شد. حرفه قضایی. در سال ۱۹۵۳، او توسط مربی
منصوب شد. حرفه قضایی. در سال ۱۹۵۳، او توسط مربی خود، د والرا، به عنوان جوانترین عضو دیوان عالی کشور معرفی شد. کمتر از یک دهه بعد، او به پیشنهاد شان لماس، رئیس دیوان عالی ایرلند شد. او در سال‌های اولیه بازیگری مشتاق بود و با سیریل کیوزاک، بازیگر، دوست صمیمی شد. معمولاً گفته می‌شود که او دالای و کیوزاک در سال ۱۹۵۹ در مراسم اکران فیلم "«داربی اوگیل و آدم‌های کوچک»" دیزنی در دوبلین اعتراض کردند، زیرا احساس می‌کردند که این فیلم مردم ایرلند را کلیشه‌ای نشان می‌دهد. با این حال، هیچ مرجع معاصر شناخته‌شده‌ای برای
با این حال، هیچ مرجع معاصر شناخته‌شده‌ای برای وقوع این اتفاق وجود ندارد. او از مخالفان بمباران ویتنام شمالی توسط آمریکا بود. در سال ۱۹۷۲، جک لینچ، نخست‌وزیر وقت ایرلند، به احزاب مخالف پیشنهاد داد که با نامزدی او دالای برای ریاست جمهوری ایرلند، پس از پایان دوره دوم ریاست جمهوری د والرا در ژوئن سال بعد، موافقت کنند. حزب فاین گیل، با اطمینان از اینکه تام اوهیگینز، نامزد احتمالی‌اش، در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۷۳ پیروز خواهد شد (او در سال ۱۹۶۶ تقریباً د والرا را شکست داده بود)، این پیشنهاد را رد کرد. ارسکین اچ.
شکست داده بود)، این پیشنهاد را رد کرد. ارسکین اچ. چایلدرز، نامزد حزب فیانا فایل، در انتخابات بعدی پیروز شد. وقتی ایرلند به جامعه اقتصادی اروپا پیوست، لینچ، او دالای را به عنوان قاضی ایرلند در دیوان دادگستری اروپا معرفی کرد. وقتی رئیس‌جمهور چایلدرز در سال ۱۹۷۴ به‌طور ناگهانی درگذشت، همه احزاب توافق کردند که او دالای را به عنوان رئیس‌جمهور ایرلند به جای او معرفی کنند. رئیس‌جمهور ایرلند. دوران ریاست جمهوری او دالای جنجالی بود. اگرچه او در بین ایرلندی زبانان و هنرمندان محبوب بود و مورد احترام بسیاری از
و هنرمندان محبوب بود و مورد احترام بسیاری از جمهوری‌خواهان، اما رابطهٔ پرتنشی با دولت به رهبری فاین گیل، به ویژه با وزیر کانر کروز اوبرایان و نخست‌وزیر لیام کاسگریو داشت. تصمیم او در سال ۱۹۷۶ برای اعمال حق قانونی خود مبنی بر ارجاع لایحه‌ای به دیوان عالی کشور جهت بررسی مطابقت آن با قانون اساسی، او را در تضاد با ائتلاف ملی فین گیل- کارگر قرار داد. پس از ترور سفیر بریتانیا، کریستوفر اوارت-بیگز، توسط ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند (IRA)، در ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۶، دولت اعلام کرد که قصد دارد قانونی را تصویب کند که حداکثر
کرد که قصد دارد قانونی را تصویب کند که حداکثر مدت بازداشت بدون اتهام را از دو روز به هفت روز افزایش دهد. او دالای لایحه حاصل، لایحه اختیارات اضطراری، را به دیوان عالی کشور ارجاع داد. هنگامی که دیوان حکم داد که این لایحه مطابق قانون اساسی است، او در ۱۶ اکتبر ۱۹۷۶ آن را امضا و به قانون تبدیل کرد. در همان روز، یک بمب IRA در مونتملیک، مایکل کلرکین، یکی از اعضای گاردا سیوچانا، نیروی پلیس کشور را کشت. وزرای دولت، اقدامات او دالای را با توجه به تأخیر او در امضای لایحه اختیارات اضطراری و تبدیل آن به قانون پس از
لایحه اختیارات اضطراری و تبدیل آن به قانون پس از ارجاع آن به دیوان عالی، در قتل این گاردا مؤثر دانستند. روز بعد، پدی دونگان، وزیر دفاع، که برای افتتاح یک غذاخوری از یک پادگان در مولینگار بازدید می‌کرد، به خبرنگاری که این رویداد را پوشش می‌داد، گفت که رئیس‌جمهور به خاطر ارسال این لایحه به دیوان عالی کشور «مایه ننگ و رسوایی» است. پس از آن ادعاهای مداومی مطرح شد مبنی بر اینکه عصبانیت دونگان رکیک‌تر از نسخه منتشر شده بوده است، مثلاً «بی‌آبروی لعنتی» یا «مزخرفات وحشتناک» اما گزارشگر، دان لاوری، نقل قول اصلی خود
وحشتناک» اما گزارشگر، دان لاوری، نقل قول اصلی خود از وزیر را تأیید کرد. اسناد خصوصی او دالای نشان می‌دهد که او معتقد بود رابطه بین رئیس‌جمهور (به عنوان فرمانده کل نیروهای دفاعی) و وزیر دفاع به دلیل اظهارات وزیر در مقابل رئیس ستاد ارتش و سایر افسران عالی‌رتبه «به‌طور برگشت‌ناپذیری قطع شده است». دونگان استعفای خود را ارائه داد، اما لیام کاسگریو، نخست‌وزیر وقت، از پذیرش آن خودداری کرد. این آخرین ضربه برای او دالای بود، که معتقد بود کاسگریو علاوه بر این، به تعهد قانونی خود مبنی بر ارائه گزارش منظم به
به تعهد قانونی خود مبنی بر ارائه گزارش منظم به رئیس‌جمهور در مورد امور کشور عمل نکرده است. او در ۲۲ اکتبر ۱۹۷۶ از ریاست جمهوری استعفا داد، «تا از شأن و استقلال ریاست جمهوری به عنوان یک نهاد» و پاتریک هیلری به عنوان رئیس‌جمهور ایرلند جانشین او شد. مرگ. دالای در سال ۱۹۷۸ بر اثر حمله قلبی درگذشت. او در اسنیم، شهرستان کری به خاک سپرده شده است.
الکس مونته کنسانی به ؛ زادهٔ ) مدل، اینفلوئنسر و کمدین آمریکایی است. وی کار مدلینگ را از سال ۲۰۱۵ آغاز نمود و در آن زمان با ۱۲ سال سن، به جوان‌ترین مدل تراجنسیتی جهان تبدیل شد. پس از امضای قرارداد با آی‌ام‌جی مادلز در سال ۲۰۱۹، کنسانی در سال ۲۰۲۰ و در جریان دنیاگیری کووید-۱۹ شروع به فعالیت در تیک‌تاک کرد و به‌خاطر ویدئوهای کمدی‌اش در فضای آنلاین محبوب شد و تا سال ۲۰۲۴ بیش از سه میلیون دنبال‌کننده به‌دست آورد.
یوری ویکتورویچ اوشاکوف (به به ; ) سیاستمدار و دیپلمات اهل روسیه است که از سال ۲۰۱۲ به عنوان دستیار رئیس جمهور روسیه در امور سیاست خارجی خدمت کرده است. وی از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۸، سفیر روسیه در ایالات متحده آمریکا بوده و برندهٔ جوایزی همچون نشان الکساندر نوسکی، نشان دوستی و نشان افتخار فدراسیون روسیه می‌باشد. اوایل کار. اوشاکوف فارغ‌التحصیل پژوهشکده دولتی روابط بین‌المللی مسکو (MGIMO) است و در سال ۱۹۷۰ وارد وزارت امور خارجه شوروی شد. در همان سال به سفارت شوروی در کپنهاگ اعزام شد. پس از بازگشت به مسکو، در بخش
در کپنهاگ اعزام شد. پس از بازگشت به مسکو، در بخش کشورهای اسکاندیناوی، در دبیرخانه عمومی مشغول به کار شد. او دوره‌های آموزشی پیشرفته را در آکادمی دیپلماتیک به پایان رساند و از پایان‌نامه دکترای علوم خود در مورد سیاست خارجی کشورهای شمال اروپا دفاع کرد. وی از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۲، مشاور و سفیر اتحاد جماهیر شوروی و سپس روسیه در دانمارک بود. از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶، ریاست دپارتمان همکاری اروپایی وزارت امور خارجه روسیه را بر عهده داشت و از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸، سفیر روسیه در سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) بود. از ژانویه
سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) بود. از ژانویه ۱۹۹۸ تا مارس ۱۹۹۹ نیز، معاون وزیر امور خارجه در امور همکاری با سازمان ملل متحد ، مسائل حقوقی و بشردوستانه بوده است. وی در دسامبر ۱۹۹۸ به عنوان سفیر روسیه در ایالات متحده و ناظر دائم در سازمان کشورهای آمریکایی منصوب شد. او تا زمان جایگزینی‌اش در تاریخ ۳۱ مه ۲۰۰۸ با سرگئی کیسلیاک این مقام را بر عهده داشت. اوشاکوف از ژوئن ۲۰۰۸ تا مه ۲۰۱۲، معاون رئیس ستاد دولت روسیه بود و از مه ۲۰۱۲ نیز دستیار رئیس جمهور روسیه و مسئول امور بین الملل در اداره ریاست‌جمهوری روسیه
مسئول امور بین الملل در اداره ریاست‌جمهوری روسیه بوده است. وی در ژوئن ۲۰۱۹ گفت که ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه و شی جین پینگ رئیس جمهور چین، اعلامیه جدیدی را در مورد «مشارکت جهانی و همکاری استراتژیک خود که وارد دوران جدیدی می‌شوند» امضا خواهند کرد و گفت که «مواضع روسیه و چین در اکثر مسائل بین‌المللی بسیار نزدیک یا کاملاً منطبق است.» او در فوریه ۲۰۲۲ هشدارهای ایالات متحده مبنی بر اینکه روسیه قصد حمله به اوکراین را دارد، رد کرد و گفت: «ما نمی‌فهمیم که چرا آنها اطلاعات نادرستی درباره نیات روسیه منتشر
چرا آنها اطلاعات نادرستی درباره نیات روسیه منتشر می‌کنند.» در ژوئیه ۲۰۲۳ به رسانه‌های روسی گفت که ۴۹ کشور از ۵۴ کشور آفریقایی، مشارکت هیئت‌های خود را در اجلاس روسیه-آفریقا در سال ۲۰۲۳ در سن پترزبورگ تأیید کرده‌اند. زندگی شخصی. خانواده اوشاکوف شامل او، همسرش و یک دخترش می‌شود. طبق اظهارنامه درآمد، اوشاکوف در سال ۲۰۱۸، ۸,۷۳۶,۰۴۳ روبل درآمد داشته است. در سال ۲۰۲۲، تحقیقات نشریه "متلا" نشان داد که خانواده اوشاکوف صاحب املاک و مستغلاتی به ارزش بیش از ۷۰۰ میلیون روبل هستند. علاوه بر این، یوری اوشاکوف به زبان‌های
هستند. علاوه بر این، یوری اوشاکوف به زبان‌های انگلیسی و دانمارکی مسلط است.
تانجا تلروو کارپلا (؛ زادهٔ ) سیاستمدار سابق فنلاندی و دارندۀ عنوان ملکه زیبایی است که در سال ۱۹۹۱ به عنوان دختر شایسته فنلاند معرفی شد. او از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۱ عضو مجلس فنلاند بود. و از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷ به عنوان وزیر فرهنگ در دولت فنلاند خدمت کرد. زندگی و حرفه. کارپلا در سالو فنلاند متولد شد. او به عنوان ملکه زیبایی، عنوان دختر شایسته فنلاند را به خود اختصاص داد و نماینده کشورش در مسابقات دختر شایسته جهان در سال ۱۹۹۱ بود. پیش از فعالیت سیاسی، او به عنوان مدل لباس و لباس زیر زنانه نیز مشهور بود. کارپلا در
لباس و لباس زیر زنانه نیز مشهور بود. کارپلا در سال ۱۹۹۹ از حوزه انتخابیه اوسیما به نمایندگی از حزب مرکز به مجلس فنلاند انتخاب شد. او در سال ۲۰۰۳ به عنوان وزیر فرهنگ در کابینه نخست وزیر آنلی یاتینماکی منصوب شد. پس از استعفای یاتینماکی، کارپلا در همان سمت در زمان نخست وزیری ماتی وانهانن به خدمت ادامه داد. وی در دسامبر ۲۰۰۵ به دلیل پیشنهاد نصب نرم‌افزار مسدودکننده ترافیک اینترنت در مدارس و کتابخانه‌ها، جایزه برادر بزرگ را از سازمان حقوق مدنی آنلاین فنلاندی EFFI دریافت کرد. او همچنین از حامیان اصلاحیه قانون حق
دریافت کرد. او همچنین از حامیان اصلاحیه قانون حق چاپ و قانون مجازات فنلاند بود که به دلیل پذیرش آنچه بسیاری آن را الحاقی بسیار بحث‌برانگیز به قانون فنلاند می‌دانند، به "لکس کارپلا" ملقب شد. در مارس ۲۰۱۰ اعلام کرد که پس از انتخابات مجلس در سال ۲۰۱۱، دیگر به دنبال حرفه سیاسی نیست.