payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بین‌المللی فمینیستی در رم شد و پس از بازگشت به همراه نبویه موسی و سایزا نبراوی، شراوی با انداختن حجاب خود به دریا خشم خود را در ژستی که علیه مقامات و سنت‌های مصر انجام داد، برانگیخت. این اقدام باعث رسوایی خاصی برای شراوی همسر یکی از پاشاهای برجسته شد. با این حال، او توانست زنان دیگر را ترغیب کند که حجاب خود را کنار بگذارند. EFU به آموزش، رفاه اجتماعی و تغییرات در قوانین خصوصی به منظور ایجاد برابری بین مردان و زنان مصری توجه داشت. مشکلات اجتماعی مصر از قبیل فقر، فحشا، بی سوادی و شرایط بد بهداشتی را نه به
فقر، فحشا، بی سوادی و شرایط بد بهداشتی را نه به دلیل ساختار اجتماعی-اقتصادی خاص، بلکه به دلیل بی‌توجهی دولت به مسئولیت‌هایش در قبال مردمش می‌دانست. جنبش معتقد بود که دولت در حفظ اخلاق ملت و همچنین رفاه آن مسئولیت دارد. با این حال، مسائل مربوط به زنان را تنها از منظر محدود و طبقاتی زنان طبقه بالا تعریف می‌کرد. این امر به ویژه در مجله فمینیستی L'Egyptienne که توسط EFU منتشر می‌شود مشهود است. این مجله که به زبان فرانسه نوشته و منتشر شده بود، فقط برای مصری‌های فرانسوی زبان که عمدتاً اعضای طبقات بالا بودند،
فرانسوی زبان که عمدتاً اعضای طبقات بالا بودند، قابل دسترسی بود. اما موضوعات مورد بحث در مجله شامل اصلاحات ترکیه در مورد زنان بود که بر زنان مصری و اسلام تأثیر گذاشته بود. سیزا نبراوی، سردبیر مجله در سال ۱۹۲۷ اظهار داشت که «ما فمینیست‌های مصری، احترام زیادی برای دین خود قائل هستیم. مایلیم آن را در روح واقعی خود ببینیم». مجله دیگری که در سال ۱۹۳۷ منتشر شد، المصریه (زن مصری) نام داشت. اگرچه قانون اساسی جدید ۱۹۲۴ تغییراتی در موقعیت زنان ایجاد کرده بود، مانند افزایش سن ازدواج برای دختران به شانزده سال، اما
افزایش سن ازدواج برای دختران به شانزده سال، اما مسئله حقوق سیاسی زنان و حق طلاق و لغو تعدد زوجات نادیده گرفته شد. در سال ۱۹۳۵ هدی شعراوی در دانشگاه آمریکایی قاهره در مورد وضعیت زنان سخنرانی کرد و خواستار لغو تعدد زوجات شد. سخنرانی وی با اعتراض دو تن از شیوخ دانشگاه الازهر مواجه شد. با این حال، به گفته کوماری جایوردنا، حضار در کنار شراوی قرار گرفتند که نمادی از تغییر عقاید تحصیلکرده بود. سخنرانی او در واقع با چنان شور و شوقی روبرو شد که در یک روزنامه برجسته چاپ شد و در نتیجه به‌طور گسترده در جهان عرب زبان
چاپ شد و در نتیجه به‌طور گسترده در جهان عرب زبان منتشر شد. با این حال، ظهور فمینیسم در مصر به دلیل ماهیت نخبه‌گرایانه و تعصب طبقاتی آن متوقف شد. جذابیت محدود آن به‌طور منصفانه وضعیت اکثر زنان مصر را نشان نمی‌داد. ادعا می‌شود که جنبش تا حدودی «از شیوه‌های سیاسی اکثر احزاب مصر طی دهه‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰ پیروی می‌کرد که سیاست را در انحصار نخبگان تحصیل کرده می‌دانستند». فعالیت فمینیستی به ویژه به دلیل جو افکار سیاسی شروع به کند شدن کرد و در نتیجه این جنبش انتقادات افزایش یافت. نمونه‌هایی از انتقاداتی که جنبش
افزایش یافت. نمونه‌هایی از انتقاداتی که جنبش فمینیسم اولیه با آن مواجه شد. تغییر در موقعیت زنان در مصر توسط بسیاری به عنوان "تهاجم نهایی در آخرین حوزه ای که می‌توانستند در برابر کفار متجاوز کنترل کنند، زمانی که حاکمیت و بیشتر اقتصاد توسط غرب گرفته شده بود" احساس می‌شد. طلعت حرب، ملی‌گرای برجسته زمان خود، در «تربیه‌المراء و الحجاب» ۱۹۰۵ استدلال کرد که «رهایی زنان فقط توطئه‌ای دیگر برای تضعیف ملت مصر و انتشار بی‌اخلاقی و انحطاط در جامعه آن بود. او از مصری‌هایی انتقاد کرد که می‌خواستند در آنجا تصویری منفی از
انتقاد کرد که می‌خواستند در آنجا تصویری منفی از مسلمانان را طراحی کنند و ادعا می‌کردند که در آنجا تصویری منفی از غرب را طراحی می‌کنند. زنان." همه منتقدان کاملاً با ایده رهایی زنان مخالف نبودند. احمد السید به رهبران ملی‌گرا خود اطمینان داد که علیرغم وقایعی که در اروپا در حال رخ دادن است که در آن «زنان خواسته‌های خود را برای حقوق فردی برآورده کرده و اکنون شروع به رقابت با مردان در سیاست کرده‌اند، «مسئله ما برابری مردان با زنان از نظر رای و موقعیت نیست. زنان ما، خدا رحمتشان کند، چنین مطالباتی را مطرح نکنند که
خدا رحمتشان کند، چنین مطالباتی را مطرح نکنند که آرامش عمومی را به هم بزند.» آنها فقط خواستار تعلیم و تربیت هستند؛ بنابراین، هرگونه تغییر در موقعیت زنان مصری در جامعه اغلب «با نیازهای جامعه مشروعیت می‌یابد، نه با حقوق آنها به عنوان افراد انسانی». این امکان ایجاد محدودیت‌هایی را برای جلوگیری از پیشرفت بیش از حد در موقعیت آنها فراهم کرد. بهبود برخی از جنبه‌های حقوق و موقعیت‌های آنان در جامعه مصر، مانند دسترسی به آموزش، به معنای رضایت طبقات بالا و متوسط بود. بعد از جنگ جهانی دوم. پس از پایان جنگ جهانی دوم و
بعد از جنگ جهانی دوم. پس از پایان جنگ جهانی دوم و مواجهه با واقعیت‌های سخت اقتصادی و فساد رژیم باستانی (نظام سلطنتی در زمان شاه فاروق)، انگیزه عمومی برای رادیکال‌سازی دیگری در سیاست مصر آشکار شد. جنبش زنان نیز تحول مشابهی را تجربه کرد. اگرچه به گفته برخی از نویسندگان، فمینیسم در دوره پس از جنگ جهانی دوم شروع به افول کرد، برخی دیگر استدلال می‌کنند که دقیقاً در این دوره بود که جنبش زنان به بلوغ رسید. به گفته نلسون تنها در آن زمان بود که جنبش تنوع در ایدئولوژی، تاکتیک‌ها و اهداف را تجربه کرد و شروع به فراتر
تاکتیک‌ها و اهداف را تجربه کرد و شروع به فراتر رفتن از ریشه‌های نخبه گرایانه و عضویت خود کرد. این مرحله جدید در جنبش زنان مصر با رویکرد رادیکال تری مشخص شد. صدای نسل جوان‌تر رادیکال‌تر زنان مصری که تحت تأثیر ظهور جنبش‌های دانشجویی و کارگری قرار گرفته‌اند به گوش می‌رسد و آن‌ها به وضعیت موجود EFU راضی نیستند. احساس می‌شد که تاکتیک‌های EFU قدیمی است و نیاز به به روز رسانی دارد. ایجاد کلینیک‌های بهداشتی هرچند ضروری و مهم دیگر کافی تلقی نمی‌شد. اعضای EFU احساس کردند که توزیع خیریه راه حل ناکافی برای مشکلات
کردند که توزیع خیریه راه حل ناکافی برای مشکلات اجتماعی است. اساساً تصمیم گرفته شد که حقوق برابر دیگر فقط به معنای دسترسی به آموزش نیست، بلکه به معنای بسیار بیشتر است. در سال ۱۹۴۲ حزب فمینیست مصر تأسیس شد. این حزب به ریاست فاطما نعمت راشد خواستار برابری کامل زنان و مردان در زمینه تحصیل، اشتغال، نمایندگی سیاسی و حقوق شد. همچنین خواستار حق مرخصی استحقاقی برای زنان شاغل شد. بنت النیل (دختر نیل) یکی دیگر از انجمن‌های فمینیستی بود که در سال ۱۹۴۸ ایجاد شد. هدف اصلی آنها ادعای حقوق کامل سیاسی برای زنان بود. هدف آن
آنها ادعای حقوق کامل سیاسی برای زنان بود. هدف آن تمرکز بر معرفی مشارکت زنان در فرآیندهای تصمیم‌گیری بود. همچنین برنامه‌های سوادآموزی را ترویج کرد، کمپینی برای بهبود خدمات بهداشتی در میان فقرا انجام داد و هدف آن ارتقای حقوق مادر و مراقبت از کودکان بود. دوریا شفیق رهبر جنبش بود و منعکس کننده ایدئولوژی لیبرال فمینیست‌های مدرن بود که کنشگری آشکارا دولت را به چالش می‌کشید. در سال ۱۹۵۱، یک سال قبل از انقلاب ۱۹۵۲، دوریا شفیق و ۱۵۰۰ زن به مجلس هجوم آوردند و خواستار حقوق کامل سیاسی، اصلاح قانون احوال شخصیه و دستمزد
حقوق کامل سیاسی، اصلاح قانون احوال شخصیه و دستمزد برابر برای کار مساوی شدند. در سال ۱۹۵۴ شفیق و تعدادی از زنان در اعتراض به کمیته قانون اساسی که در آن زنان اجازه حضور در آن را نداشتند به مدت ده روز دست به اعتصاب غذا زدند. مستقیم‌ترین رویارویی شفیق با ناصر در سال ۱۹۵۷ اتفاق افتاد. او مجدداً در اعتراض به اشغال سرزمین‌های مصر توسط نیروهای اسرائیلی و (به نظر او) «حکومت دیکتاتوری مقامات مصری که کشور را به سمت ورشکستگی و هرج و مرج سوق می‌دهد» تظاهرات گرسنگی برگزار کرد. از دهه ۱۹۵۰ تا اوایل دهه ۱۹۷۰. در سال ۱۹۵۲،
کرد. از دهه ۱۹۵۰ تا اوایل دهه ۱۹۷۰. در سال ۱۹۵۲، ارتش قدرت را در مصر به دست گرفت و شاه را خلع کرد. شورای فرماندهی انقلاب حاکم با صدور بیانیه ای خواستار انحلال تمامی احزاب سیاسی شد. در نتیجه همه جنبش‌های مستقل زنان ممنوع شد. احزاب سیاسی رژیم جایگزین سازمان‌های زنان شدند. در این دوره جنبش فمینیستی به انجمن‌های خیریه بازگشت. با این حال، حقوق مساوی قابل توجهی در این دوره به زنان اعطا شد، نه تنها در زمینه‌های تحصیلی و کار، بلکه توسط قانون اساسی ۱۹۵۶ که به زنان برای اولین بار حق رای دادن و نامزدی را داد. از
برای اولین بار حق رای دادن و نامزدی را داد. از اوایل دهه ۱۹۷۰. افول رژیم ناصری نشانگر دوران دیگری در جنبش فمینیستی در مصر بود. در سال ۱۹۷۲ انتشار کتاب زنان و جنسیت توسط نوال السعداوی نمادی از ظهور مجدد و رادیکالیزه شدن جنبش بود. این کتاب خواستار «معیارهای یکپارچه برای «افتخار» هم برای زنان و هم برای مردان، و تقبیح اعمال اجتماعی بود که از دین برای توجیه ظلم زنان استفاده می‌کرد. این کتاب واکنش شدیدی را در جامعه مصر ایجاد کرد، به ویژه به دلیل رشد بنیادگرایی مذهبی در داخل دولت. با این حال، در طول دهه ۱۹۸۰،
مذهبی در داخل دولت. با این حال، در طول دهه ۱۹۸۰، گروه‌های فمینیستی جدیدی برای مقابله با بنیادگرایی مذهبی تشکیل شدند. گروه زنان جدید در قاهره تشکیل شد و عمدتاً به مطالعه تاریخ فمینیستی کشور می‌پرداخت تا برنامه جدیدی را تعیین کند که از جایی شروع شود که برنامه قبلی متوقف شده بود. سازمان دیگر کمیته دفاع از حقوق زنان و خانواده بود که در سال ۱۹۸۵ تشکیل شد. این کمیته برای حمایت از کمپین اصلاح قانون وضعیت افراد تأسیس شد. در قرن ۲۱. امروزه گروه‌های مختلف فمینیستی در مصر وجود دارد. برخی از جنبش‌ها به نوعی به دولت
در مصر وجود دارد. برخی از جنبش‌ها به نوعی به دولت وابسته هستند، زیرا کمیته‌های زنان احزاب سیاسی مانند اتحادیه زنان مترقی به دبیرخانه زنان حزب کارگر هستند. با این حال بسیاری از انجمن‌های مستقل فمینیستی مانند مرکز تحقیقات زنان جدید و انجمن بنت الارد (دختر سرزمین) نیز وجود دارند. اگرچه سازمان‌ها به‌طور کلی اهداف متفاوتی دارند، اما همگی مستلزم بهبود موقعیت زنان در مصر از طریق بهبود سواد، حقوق دموکراتیک و بشری، افزایش مشارکت زنان در زندگی سیاسی و سلامت زنان هستند. یک جنبش فمینیستی اسلامی نیز در سال‌های اخیر
یک جنبش فمینیستی اسلامی نیز در سال‌های اخیر دوباره ظهور کرده است. فمینیسم اسلامی «گفتمان و عمل فمینیستی است که در یک پارادایم اسلامی بیان شده است». فمینیسم اسلامی جنسیت‌ها را نه از نظر توانایی، بلکه در ویژگی‌ها و نقش آنها در جامعه متفاوت می‌بیند. پیروان چنین عقایدی بر این عقیده هستند که دین آنها چارچوبی برای برابری ایجاد کرده است و بنیادگرایان اسلامی به جای درخواست برای تغییر قوانین موجود، فریاد بازگشت به اسلام اصیل را می‌طلبند تا هم زنان و هم مردان بتوانند به ظرفیت کامل خود دست یابند. به نظر می‌رسد
به ظرفیت کامل خود دست یابند. به نظر می‌رسد فمینیسم از سال ۲۰۰۰ با تأسیس شورای ملی زنان NCW که در ترویج حقوق زنان در مصر بسیار فعال است، به اولویت دولت تبدیل شده است. در سال ۲۰۰۰ قانونی به تصویب رسید که به زنان اجازه می‌داد طبق قانون طلاق بگیرند و تابعیت خود را به فرزندان بیولوژیکی خود در سال ۲۰۰۴ منتقل کنند. فمینیسم و آموزش مصری. دولت مصر در ابتدا در سال ۱۹۹۴ قانون لباس مدرسه را اصلاح کرد و دختران زیر ۱۲ سال را از پوشاندن مو یا صورت خود با حجاب یا حجاب منع کرد. این به‌طور گسترده به عنوان یک اقدام ضداسلامی
کرد. این به‌طور گسترده به عنوان یک اقدام ضداسلامی تلقی شد و با انتقاد شدید رهبران اسلامی در سراسر کشور مواجه شد. این ممنوعیت در سال ۱۹۹۶ توسط دادگاه عالی مصر لغو شد. در اوت ۲۰۱۵ حجاب مجدداً توسط محب الرفائی وزیر آموزش و پرورش ممنوع شد، بدون اینکه مشخص شود حجاب در چه سنی مجاز است. الرفائی تصریح کرد: قرآن برای دخترانی که به سن بلوغ نرسیده‌اند حجاب و حجاب را الزامی نکرده است، بنابراین لازم نیست قبل از ورود به دوره راهنمایی حجاب داشته باشند. موضوع حجاب در مارس ۲۰۱۵ پس از آن که یک معلم مدرسه ابتدایی مذهبی مصری
۲۰۱۵ پس از آن که یک معلم مدرسه ابتدایی مذهبی مصری در استان فیوم در غرب قاهره به دلیل کتک زدن دختری در کلاس و بریدن یک دسته از موهای او به دلیل بی‌حجابی دستگیر شد، مورد توجه مردم قرار گرفت. در حالی که تنبیه بدنی به عنوان یک نوع تنبیه قابل قبول در اکثر مدارس دیده می‌شود، درجه و ماهیت تنبیه بی‌سابقه بود. در حالی که پوشیدن روسری مذهبی در مصر امری غیرعادی نیست، سن مناسب برای داشتن حجاب برای یک دختر موضوعی است که در میان دانشمندان ادبی اسلام بسیار مورد بحث است. برخی از دانشگاهیان این نظریه را مطرح می‌کنند که
برخی از دانشگاهیان این نظریه را مطرح می‌کنند که قوانین اسلام آن را در تمام سنین واجب کرده است، در حالی که برخی دیگر معتقدند که این یک سنت فرهنگی است و می‌توان آن را به میل خود پوشید. آزار و اذیت جنسی در مصر. در ۴ ژوئن ۲۰۱۴، قانونی تصویب شد که آزار جنسی را جرم انگاری می‌کند. این اولین قانونی بود که در مورد آزار جنسی در تاریخ مصر تصویب شد. این قانون بیان می‌کند که آزار و اذیت جنسی کلامی، فیزیکی، رفتاری، تلفنی و آنلاین می‌تواند منجر به حبس از ۶ ماه تا ۵ سال و تا ۵۰۰۰۰ پوند جریمه شود. بسیاری از سازمان‌های
و تا ۵۰۰۰۰ پوند جریمه شود. بسیاری از سازمان‌های مرتبط با حقوق بشر ادعا می‌کنند که اجرای قوانین به اندازه کافی برای از بین بردن فضایی که آزار و اذیت و خشونت جنسی را تداوم می‌بخشد، انجام نمی‌دهد. نهاد سازمان ملل متحد برای برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان گزارشی دربارهٔ آمار اخیر آزار جنسی در مصر منتشر کرد. مصر دومین بالاترین میزان آزار جنسی گزارش شده را دارد و افغانستان بالاترین رتبه را دارد. این مطالعه نشان داد که ۹۹ درصد از زنان مصری نوعی آزار جنسی را تجربه کرده‌اند یا در معرض آن قرار گرفته‌اند. این
تجربه کرده‌اند یا در معرض آن قرار گرفته‌اند. این نظرسنجی نشان داد که رایج‌ترین شکل آزار جنسی، لمس ناخواسته است. دومین نوع آزار جنسی، آزار جنسی کلامی بود. این نظرسنجی شامل گزارش‌هایی در مورد آزار جنسی بر اساس ساعات روز، مشاغل مزاحم‌کنندگان جنسی و توسط استان بود. پژوهشی در «مطالعه راه‌ها و روش‌های حذف آزار جنسی در مصر» که توسط زنان سازمان ملل در سال ۲۰۱۳ انجام شد، گزارش داد که ۸۲٫۶ درصد از زنان گفتند که در خیابان احساس امنیت نمی‌کنند. ۸۶٫۵٪ گزارش کردند که احساس کمبود ایمنی در هنگام استفاده از وسایل حمل و نقل
کمبود ایمنی در هنگام استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی افزایش یافته است. در سال ۲۰۱۵، در پاسخ به این آمار، مصر تلاش‌هایی برای مبارزه با موضوع آزار جنسی انجام داد. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد اخیراً برنامه ای را با هدف هدف قرار دادن آزار و اذیت جنسی زنان مصری در دانشگاه‌ها راه اندازی کرده است. کار بر روی یک سیاست دانشگاه از طریق وزارت آموزش آغاز شد تا به‌طور خاص سازوکارهای نهادی را برای جلوگیری از خشونت علیه زنان تقویت کند. هدف این برنامه ایجاد یک کانال رسمی بود که در آن زنان بتوانند موارد آزار جنسی یا خشونت
که در آن زنان بتوانند موارد آزار جنسی یا خشونت را گزارش کنند. سپس مؤسسه آموزشی گزارش را با مجازات یا ابزار عمل مناسب رسیدگی می‌کند. در سال ۲۰۱۵، طرح ضد آزار و اذیت با شرکت‌های خدمات عمومی محبوب، مانند اوبر، تحت پروژه‌های Safe Corporates نیز همکاری کرد. این سازمانی است که شرکت‌های متوسط تا بزرگ را هدف قرار می‌دهد تا کارکنان خود را آموزش داده و آموزش دهند تا علیه رفتارهای جنسی ناخواسته اقدام کنند. همه رانندگان تحت آموزش قرار خواهند گرفت تا اطمینان حاصل شود که این سرویس برای استفاده همه زنان ایمن خواهد بود.
این سرویس برای استفاده همه زنان ایمن خواهد بود. هدف این برنامه این است که اطمینان حاصل شود که رانندگان می‌توانند از رفتار نامناسب جلوگیری کرده، تشخیص دهند و شروع نکنند. این آموزش به ویژه برای اوبر مهم است، زیرا این شرکت در بحث‌های اخیر در مورد آزار و اذیت و حتی تجاوز در فرانسه، چین، کانادا و هند درگیر بوده است. این سرویس در دهلی پس از گزارش یک زن مبنی بر اینکه توسط راننده اوبر مورد تجاوز قرار گرفته است، ممنوع شد. آموزش داده شده به اوبر یکی از بسیاری از پروژه‌های شرکت‌های ایمن است که هدف همه آن‌ها یک سیاست
شرکت‌های ایمن است که هدف همه آن‌ها یک سیاست مدارا صفر در قبال آزار، و همچنین گام‌هایی برای حذف نگرش آزار و اذیت و خشونت است که از نظر اجتماعی قابل قبول است. انقلاب فمینیستی. در اواخر سال ۲۰۲۰، بی‌بی‌سی نیوز واکنش‌هایی را به پرونده احمد بسام زکی در ژوئیه ۲۰۲۰ و پرونده تجاوز گروهی در هتل قاهره در سال ۲۰۱۴ شرح داد. بی‌بی‌سی نیوز اعلام کرد: «مخاطره‌ها برای زنان در مصر زیاد است، که این جنبش کنونی را بیش از پیش قابل توجه‌تر می‌کند… علی‌رغم سیستم قانونی که به‌طور کامل از آنها محافظت نمی‌کند، شرمساری که ممکن است
کامل از آنها محافظت نمی‌کند، شرمساری که ممکن است از خانواده‌ها دریافت کنند و این واقعیت که قتل‌ها هنوز اتفاق می‌افتد، زنان و دختران مصری بیش از هر زمان دیگری صحبت می‌کنند.» مونا التاهاوی اظهار داشت که او "به شدت خوشبین است … که یک انقلاب فمینیستی آغاز شده است. اکنون به این زنان و دختران جوان و افراد عجیب و غریب که از شرم اژدر می‌کنند، نگاه می‌کنم و به وجد آمده‌ام».
تروتای سالرنو (با املای تروکتا نیز نوشته می‌شود؛ ؛ ۱۱۱۰–۱۱۶۰) پزشک و نویسنده‌ای در شهر ساحلی سالرنو در جنوب ایتالیا بود که در اوایل یا اواسط قرن دوازدهم میلادی می‌زیست. او (که اغلب تروتولا نامیده می‌شد) یکی از گروه پزشکان زنی بود که در ایتالیای قرون وسطی در اسکولا مدیکا سالرنیتانا - اولین مدرسه پزشکی اروپا که به زنان اجازه تحصیل می‌داد - تحصیل کردند. شهرت تروتا. شهرت او در قرون ۱۲ و ۱۳ میلادی تا فرانسه و انگلستان گسترش یافت. متنی به زبان لاتین که برخی از روش‌های درمانی او را گردآوری کرده بود (و شرح درمانی
درمانی او را گردآوری کرده بود (و شرح درمانی که انجام داده بود را بازگو می‌کرد)، در مجموعه‌ای از رساله‌های پزشکی زنان گنجانده شد که بعدها به نام «تروتولا» (کتاب کوچک تروتا) شناخته شد. به تدریج، خوانندگان از این واقعیت که این اثر کار سه نویسنده مختلف است بی‌خبر شدند. آن‌ها همچنین از نام واقعی نویسنده اصلی که «تروتا» بود و نه «تروتولا» بی‌اطلاع بودند. این سوءتفاهم‌ها باعث شد نام، جنسیت، سطح تحصیلات، دانش پزشکی یا دوره زمانی نگارش متون دستخوش تغییر یا حذف شود - روندی که عمدتاً ناشی از تعصبات محققان بعدی بود.
- روندی که عمدتاً ناشی از تعصبات محققان بعدی بود. آثار اصیل تروتا (از جمله مجموعه درمان‌های او که با نام «پزشکی عملی بر اساس تروتا» شناخته می‌شد) تا اواخر قرن بیستم که دوباره کشف شد، به فراموشی سپرده شده بود. تفکیک تروتا از «تروتولا». «تروتا» یا «تروکتا» تنها اشکال ثبت شده این نام زنانه در منابع سالرنویی قرن دوازدهم هستند؛ در حالی که «تروتولا» هرگز به عنوان نام یک زن در اسناد تاریخی ثبت نشده است. در اواخر قرن دوازدهم، بخشی از آثار مربوط به پزشک تاریخی تروتای سالرنو با عنوان «درمان‌های زنان» در مجموعه‌ای از
سالرنو با عنوان «درمان‌های زنان» در مجموعه‌ای از سه اثر مختلف دربارهٔ پزشکی زنان از سه نویسنده مختلف ادغام شد. از آنجا که تنها اثر تروتا حاوی نام نویسنده بود، کل این مجموعه به او نسبت داده شد و در ابتدا با عنوان «تروتولا» (کار کوچک تروتا) نامگذاری شد. با انتشار این مجموعه خارج از جنوب ایتالیا، عنوان «تروتولا» به سرعت به عنوان نام نویسنده اشتباه گرفته شد و «تروتولا» به عنوان نویسنده منفرد هر سه متن این مجموعه شناخته شد. هرچه از شهرت تروتا پس از قرن دوازدهم باقی ماند، به نظر می‌رسد با شخصیت متنی «تروتولا»
باقی ماند، به نظر می‌رسد با شخصیت متنی «تروتولا» ادغام شده است. در حالی که متون تروتولا محبوبیت گسترده‌ای داشتند (حدود ۱۴۰ نسخه از متون لاتین اصلی و ۶۰ نسخه از ترجمه‌های محلی موجود است)، آثار اصیل تروتا تنها در تعداد معدودی نسخه باقی مانده‌اند؛ بنابراین در پژوهش‌های مدرن، تفکیک زن تاریخی تروتا از سرنوشت متون تروتولا ضروری است، زیرا اهمیت و تأثیر تاریخی آن‌ها کاملاً متمایز بوده است. بحث‌ها دربارهٔ وجود واقعی «تروتولا» از قرن شانزدهم آغاز شد که بخشی از آن ناشی از ناسازگاری‌های ذاتی در آثار گردآوری شده تحت
از ناسازگاری‌های ذاتی در آثار گردآوری شده تحت نام «او» بود. این بحث‌ها تا اواخر قرن بیستم ادامه یافت، تا زمانی که کشف اثر «پزشکی عملی بر اساس تروتا» و تحلیل فیلولوژیک دیگر آثار مرتبط با او، امکان بررسی مستقل زن تاریخی تروتا را از خلق متنی «تروتولا» فراهم کرد. زندگی و آثار. هیچ اطلاعات بیوگرافیک مستقلی دربارهٔ تروتای سالرنو فراتر از اطلاعاتی که می‌توان از نوشته‌های مرتبط با او استخراج کرد وجود ندارد. این اطلاعات ما را قادر می‌سازد او را در نیمه اول قرن دوازدهم قرار دهیم. علاوه بر این، یک تطابق جامع از تمام
قرار دهیم. علاوه بر این، یک تطابق جامع از تمام شواهد متنی مربوط به نوشته‌ها و روش‌های تروتا که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد، امکان تخمین دامنه کامل کار او را فراهم می‌کند. احتمالاً او بیش از آنچه تاکنون در اسناد موجود ثبت شده، نوشته است. متون تروتا در قرون ۱۲ تا ۱۵ بارها در شهرهای مختلف منتشر شدند و با وجود رقابت سایر متون مربوط به زنان‌پزشکی و سلامت زنان، مخاطبان گسترده‌ای در سراسر اروپای غربی داشتند.
تالار مشاهیر جهانی گلف () یک موزه و جایزه مخصوص ورزش گلف است که در سال ۱۹۷۴ در ایالات متحده آمریکا بنیان‌گذاری شده است. موزه تالار مشاهیر دارای یک نمایشگاه دائمی و برنامه‌ای از نمایشگاه‌های موقت است. تالار مشاهیر و محوطه، حاوی نمایشگاه‌هایی دربارهٔ تاریخ، میراث و تکنیک‌های بازی است. اعضا. اعضای جدید هر سال در دوشنبه قبل از رویداد پلیرز چمپیونشیپز معرفی می‌شوند.
= جوشکاری ضربه‌ای = جوشکاری ضربه‌ای (PEW) یک فرایند جوشکاری قوسی است. حرارت مورد نیاز از طریق یک قوس الکتریکی که در اثر تخلیه کوتاه انرژی الکتریکی ایجاد می‌شود، تأمین می‌گردد و این در حالی است که پس از این تخلیه، یک نیروی ضربه‌ای اعمال می‌شود. حرارت تولیدشده توسط تخلیه، ناحیه نازکی از فلز را در سطح قطعات کاری ذوب می‌کند و با برخورد قطعات به یکدیگر، آن‌ها به هم جوش می‌خورند و یک اتصال جوشی تشکیل می‌شود. به طور دقیق‌تر قطعاتی که باید جوش داده شوند از هم جدا نگه داشته می‌شوند، به‌طوری‌که یکی در یک نگهدارنده
نگه داشته می‌شوند، به‌طوری‌که یکی در یک نگهدارنده ثابت قرار دارد و دیگری در گیره‌ای که بر روی یک اسلاید نصب شده و تحت فشار زیاد فنر پشتیبانی می‌شود. هنگامی که گیره متحرک آزاد می‌شود، به سرعت حرکت کرده و قطعه‌ای که باید جوش داده شود را حمل می‌کند. وقتی دو قطعه تقریباً 1.5 میلی‌متر از یکدیگر فاصله دارند، یک تخلیه ناگهانی انرژی الکتریکی رخ می‌دهد که باعث ایجاد قوس شدید بین دو سطح و گرم شدن آن‌ها تا دمای بالا می‌شود. هنگامی که قطعات تحت فشار زیاد با یکدیگر تماس پیدا می‌کنند، قوس به دلیل ضربه بین دو قسمت خاموش
پیدا می‌کنند، قوس به دلیل ضربه بین دو قسمت خاموش شده و نیروی بین آن‌ها باعث ایجاد جوش می‌شود. این فرآیند جوشکاری شباهت زیادی به جوشکاری فلاش و جوشکاری فشاری دارد، اما به قطعاتی با هندسه و سطح مقطع یکسان محدود می‌شود. این روش نسبت به دو فرآیند دیگر پیچیده‌تر است. جوشکاری قوسی ضربه‌ای فرآیندی است که در آن ترکیبی از جوشکاری میکرو قوسی TIG با حرکت مکانیکی "ضربه‌ای" استفاده می‌شود که اجزای قوسی را به هم فشار می‌دهد. حرارت حاصل از قوس باعث ایجاد دو سطح مذاب می‌شود که وقتی به هم فشار می‌آیند، به‌عنوان یک جوش به
که وقتی به هم فشار می‌آیند، به‌عنوان یک جوش به هم متصل شده و قوس خاموش می‌شود و در نتیجه، یک جوش کناری (Butt weld) تشکیل می‌شود. این فرآیند بسیار سریع و قابل کنترل است و از آنجا که به دقت بالایی نیاز دارد، نیازمند عناصر کنترل در زمان واقعی با سرعت بالا و انعطاف‌پذیری برنامه‌پذیر برای ارائه یک سیستم با استاندارد تولید است. در این روش می‌توان فلزاتی همچون مس، مولیبدن، فولاد ضد زنگ کربن پایین، آلیاژهای فولاد-آلومینیوم کربن متوسط و آلیاژهای فولاد-نیکل را با کیفیت بسیار بالایی جوشکاری کرد. تاریخچه. اتصال
با کیفیت بسیار بالایی جوشکاری کرد. تاریخچه. اتصال سیم‌های نازک آلومینیومی همواره با دشواری زیادی همراه بوده است، زیرا لایه اکسیدی مانع از جریان یافتن بخش‌های فلزی به یکدیگر می‌شود، مگر اینکه فلز تا حدی سیال شود که این لایه اکسیدی شکسته شده و از بین برود. اگر این کار بر روی مقاطع کوچک انجام شود، ممکن است کل جرم فلز اکسید شده و در نتیجه، اتصال شکننده یا خردشونده گردد. در سال ۱۹۰۵، لوئیس دبلیو. چاب از شرکت وستینگهاوس الکتریک و تولید در پیتسبرگ، پنسیلوانیا، کشف کرد که اگر دو قطعه سیم به پایانه‌های یک خازن
کشف کرد که اگر دو قطعه سیم به پایانه‌های یک خازن باردار متصل شده و سپس با نیرویی به یکدیگر برخورد کنند، انرژی الکتریکی کافی در نقطه تماس متمرکز می‌شود تا سیم‌ها را ذوب کند، در حالی که نیروی ضربه باعث جوش خوردن آن‌ها به یکدیگر خواهد شد. بر این اساس، یک فرایند جوشکاری توسعه یافت و توسط شرکت وستینگهاوس مورد استفاده قرار گرفت. همچنین، ماشین‌آلاتی ساخته شدند که قادر به جوشکاری انواع سیم‌ها تا سایز گیج ۱۳ بودند. این فرایند جوشکاری الکترو-ضربه‌ای نام گرفت. با این حال، تعریفی که از جوشکاری ضربه‌ای ارائه شده، تا
حال، تعریفی که از جوشکاری ضربه‌ای ارائه شده، تا حدودی مبهم است. به نقل از راهنمای جوشکاری: "اصطلاح جوشکاری ضربه‌ای یا پرکاشن در سال‌های اخیر مورد سوءاستفاده قرار گرفته است، زیرا برای برخی از انواع جوش‌هایی که در زمان‌های بسیار کوتاه انجام می‌شوند، به‌کار برده شده است." پروسه. انرژی الکتریکی مورد نیاز برای جوشکاری ضربه‌ای می‌تواند از طریق یک ترانسفورماتور، به‌صورت جریان متناوب (AC) یا یکسو شده، یا از طریق تخلیه خازن‌ها تأمین شود. به دلیل کوتاه بودن مدت زمان قوس الکتریکی و این واقعیت که تمام انرژی جوش از
قوس الکتریکی و این واقعیت که تمام انرژی جوش از همین قوس تأمین می‌شود، مقاومت الکتریکی قطعاتی که قرار است جوش داده شوند، تأثیری بر میزان حرارت تولیدشده در محل جوش ندارد. این ویژگی باعث می‌شود که فلزاتی با خصوصیات کاملاً متفاوت به‌راحتی به یکدیگر جوش داده شوند، مانند جوشکاری فولاد ضدزنگ به آلومینیوم یا مس. فلز پس از ذوب شدن قطعات، تقریباً بلافاصله جامد می‌شود و حداقل میزان اکسیداسیون رخ می‌دهد. همچنین، نیازی به استفاده از گاز محافظ یا ماده کمک‌جوش (فلاکس) نیست. رایج‌ترین کاربرد جوشکاری ضربه‌ای، اتصال قطعات
رایج‌ترین کاربرد جوشکاری ضربه‌ای، اتصال قطعات با سطح مقطع کوچک مانند سیم‌ها و میله‌های با قطر کم است، اما این روش برای جوشکاری قطعات بزرگ‌تر نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. نیروی جوشکاری می‌تواند از طریق الکترومغناطیس، فنرها، پیستون‌های پنوماتیکی، نیروی جاذبه و روش‌های دیگر اعمال شود. قطعات کار باید در مدت‌زمانی کوتاه به یکدیگر نزدیک شوند؛ سرعت معمول این فرآیند بین ۰٫۵ تا ۳ متر بر ثانیه است. کل فرایند در چند میلی‌ثانیه تکمیل می‌شود. تخلیه الکتریکی باید قبل از تماس کامل قطعات یا قبل از تماس کل سطح قطعات آغاز
تماس کامل قطعات یا قبل از تماس کل سطح قطعات آغاز شود. دو روش اصلی برای این کار عبارتند از: تخلیه با استفاده از نوک (Nib Initiated Discharge) و تخلیه با ولتاژ بالا (High Voltage Discharge) تخلیه با استفاده از نوک. نوک – یک برآمدگی نازک و تیز در نوک یکی از قطعات – ابتدا تماس را برقرار کرده و تخلیه کامل را آغاز می‌کند. به‌طور تاریخی، این اولین نوع جوشکاری ضربه‌ای بود که در سال 1913 توسط لوئیس دبلیو. چاب ثبت اختراع شد. این فرایند هنوز هم امروز مورد استفاده قرار می‌گیرد، به‌ویژه در جوشکاری پیچ‌ها. جوشکاری با
می‌گیرد، به‌ویژه در جوشکاری پیچ‌ها. جوشکاری با شروع از نوک می‌تواند از جریان متناوب تأمین‌شده توسط ترانسفورماتور یا خازن‌هایی که با جریان مستقیم شارژ شده‌اند استفاده کند. این فرآیند برای جوشکاری نوک‌های سخت‌پوش (ساتلایت) به ابزارها، مس به آلومینیوم یا فولاد زنگ‌نزن، نوک‌های نقره‌ای به مس، چدن به فولاد، سیم‌های ورودی در لامپ‌های الکتریکی و روی به فولاد استفاده می‌شود. همچنین، طلا، نقره، مس-تنگستن، نقره-تنگستن و نقره-اکسید کادمیوم به آلیاژهای مس برای مونتاژهای رایج در اتصالات الکتریکی به روش پرکاشنی جوش داده