payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ویکتوریا "ویکی" گابور (زاده ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۷) یک خواننده لهستانی است. او کار خود را در سال ۲۰۱۹ آغاز کرد و در فصل دوم برنامه صدای کودک لهستان به مقام دوم رسید و سپس با آهنگ "سوپرهیرو" در مسابقه آواز یوروویژن نوجوانان ۲۰۱۹ برنده شد. او دومین نماینده لهستان است که این مسابقه را می‌برد و پیروزی او نخستین باری بود که یک کشور دو سال متوالی این مسابقه را برد و آن هم در خانه خود. زندگی اولیه. گابور در هامبورگ در یک خانواده رومانیایی لهستانی به دنیا آمد. پس از تولد او، خانواده‌اش به لهستان بازگشتند، سپس به بریتانیا
خانواده‌اش به لهستان بازگشتند، سپس به بریتانیا مهاجرت کردند و در نهایت در سن هفت سالگی به نووا هوتا نقل مکان کردند. گابور یک خواهر بزرگتر به نام ملیسا دارد که یک آهنگساز و ترانه‌سرا است. حرفه. یوروویژن نوجوانان و شکوفایی. در اواخر سال ۲۰۱۸، گابور در مسابقات انتخابی برای فصل دوم "صدای کودک لهستان" شرکت کرد. او به تیم تامسون و بارون پیوست و به پیشرفت خود در این مسابقه ادامه داد و در نهایت به فینال رسید و تک‌آهنگ "Time" را منتشر کرد. پس از "صدای کودک"، گابور برای اجرای آهنگ «تایم» در جشنواره بین‌المللی آواز
برای اجرای آهنگ «تایم» در جشنواره بین‌المللی آواز سوپوت در جوایز انتخابی جوانان انتخاب شد. پس از آن، او برای رقابت در برنامه شانسا نا سوکِسِتس که برای انتخاب نماینده لهستان در مسابقه یوروویژن نوجوانان ۲۰۱۹ برگزار می‌شد، انتخاب شد. گابور به فینال راه یافت و در نهایت با آهنگ «سوپر هیرو» به عنوان برنده اعلام شد. مسابقه یوروویژن نوجوانان در ۲۴ نوامبر در گلیویتسه برگزار شد. گابور یازدهمین نفر در این مسابقه اجرا کرد و در نهایت با کسب دومین رتبه از نظر هیئت داوران حرفه‌ای و بالاترین امتیاز از نظر رای آنلاین
حرفه‌ای و بالاترین امتیاز از نظر رای آنلاین طرفداران، برنده شد. این پیروزی گابور را به دومین نماینده لهستانی تبدیل کرد که در مسابقه یوروویژن نوجوانان برنده شده است و این اولین باری بود که یک هنرمند نماینده کشور میزبان برنده این مسابقه می‌شود و لهستان را به اولین کشوری تبدیل کرد که دو سال متوالی این مسابقه را برده است. پس از یوروویژن نوجوانان ۲۰۱۹، گابور چندین تک‌آهنگ منتشر کرد که از جمله آنها می‌توان به "رامیه وَ رامیه" با کایا و "Getaway" در آوریل ۲۰۲۰ اشاره کرد. او همچنین در یک آلبوم همکاری با سایر
اشاره کرد. او همچنین در یک آلبوم همکاری با سایر خوانندگان کودک مانند رکسانا ونگیل، مارچین ماتسیکاک، زوزا جابونسکا و گروه ۴درامر، آهنگ "Still Standing" را منتشر کرد (که خود او و خواهرش ملیسا آن را نوشته‌اند). گابور همچنین تک‌آهنگ "Forever and a Night" را در ژوئیه ۲۰۲۰ منتشر کرد. در آگوست ۲۰۲۰، او آهنگ "Not Gonna Get It" را به عنوان آخرین تک‌آهنگ از آلبوم اولیه‌اش منتشر کرد. در تاریخ ۱۰ ژوئیه ۲۰۲۰، روز تولدش، گابور آلبوم اول خود را که از ۴ سپتامبر ۲۰۲۰ منتشر شد، معرفی کرد. این آلبوم "Getaway (Into My
منتشر شد، معرفی کرد. این آلبوم "Getaway (Into My Imagination)" نام دارد. گابور در پلتفرم‌هایی همچون یوتیوب و اسپاتیفای بازدیدهای زیادی دارد. او همچنین صفحه فیس‌بوک با بیش از ۲۰٬۰۰۰ لایک دارد و در فهرست‌های پخش مختلف مانند 'Hity lata 2020' اسپاتیفای و فهرست پخش اسپاتیفای دیگستر پولسکا قرار می‌گیرد. در مسابقه آواز یوروویژن نوجوانان ۲۰۲۰، که برای دومین سال متوالی در لهستان برگزار شد، گابور به عنوان یک هنرمند مهمان آهنگ "آرکید (ترانه)" را به عنوان بخشی از نمایش میان‌بر اجرا کرد و با رکسانا ونگیل و دانکن لورنس،
میان‌بر اجرا کرد و با رکسانا ونگیل و دانکن لورنس، برنده یوروویژن ۲۰۱۹، همکاری کرد. در آگوست ۲۰۲۱، او با سانی میوزیک انترتینمنت پولند قرارداد ضبط امضا کرد و اعلام کرد که تک‌آهنگ "Moonlight" را منتشر خواهد کرد که در ۳ سپتامبر منتشر شد. در اکتبر، او چهره کمپین تبلیغاتی آی‌ان‌جی بنک اسلاسکی تحت عنوان استیج خود را پیدا کن شد. در ۲۶ نوامبر، او ویدیو کلیپ تک‌آهنگ "Toxic Love" را منتشر کرد. در ۴ فوریه ۲۰۲۲، او تک‌آهنگ "Napad na serce" را منتشر کرد. در بهار ۲۰۲۲، او در شانزدهمین دوره برنامه سرگرمی پلست با نام صورت
در شانزدهمین دوره برنامه سرگرمی پلست با نام صورت تو آشنا به نظر می‌آید شرکت کرد؛ بعد از نُه قسمت، او به فینال رسید و در آنجا در جایگاه چهارم قرار گرفت. در ۲۱ مه، او در فستیوال پولسات سوپر هیت ۲۰۲۲ اجرا کرد. در ۲۴ ژوئن، او در یک دوئت با خواننده ارمنی و برنده جونیور یوروویژن ۲۰۲۱ مالنا، در طول جشنواره ورزشگاه فرهنگی اروپا در ژشوف، آهنگ «دختران به محبت نیاز دارند» از سامر واکر را اجرا کرد. در ۱۱ مه ۲۰۲۴، او به عنوان سخنگوی آرای هیئت داوران لهستان در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۴ معرفی شد.
مونیکا ماریا برودکا (زاده ۷ فوریه ۱۹۸۸) یک خواننده مردم لهستانی است که پس از برنده شدن در فصل سوم مسابقه آیدل لهستان ("آیدل") در سال ۲۰۰۴ به شهرت رسید. از آن زمان تاکنون ۳ آلبوم منتشر کرده است که از جمله آن‌ها می‌توان به آلبوم "گراندا" در سال ۲۰۱۰ اشاره کرد که با استقبال منتقدان در لهستان و خارج از کشور روبرو شد. برودکا نامزدهای متعددی برای جایزه فریدریک دریافت کرده است و تک‌آهنگ‌های «تن»، «دژیونا موئگو خوپاکا»، «میازش بایچ» و «زنام چِ نا پامیچ» همگی در جدول‌های موسیقی لهستان به صدر رسیدند. تاریخچه. دوران
موسیقی لهستان به صدر رسیدند. تاریخچه. دوران اولیه حرفه. پس از پیروزی در نسخه ۲۰۰۴ آیدل لهستانی، مونیکا برودکا اولین آلبوم استودیویی خود را تحت عنوان "آلبوم" منتشر کرد که پس از چند ماه به گواهی طلا رسید. در نوامبر ۲۰۰۶، آلبوم دوم خود به نام "موژه پیوسنکی" ("آهنگ‌های من") را منتشر کرد که آن نیز به طلا رسید. گراندا. پس از چهار سال وقفه، آلبوم سوم استودیویی برودکا به نام "گراندا" در سپتامبر ۲۰۱۰ منتشر شد. این آلبوم تغییر بزرگی در جهت‌گیری موسیقی او نشان داد و در گاردین به‌عنوان «با الهام از موسیقی الکترونیک،
در گاردین به‌عنوان «با الهام از موسیقی الکترونیک، راک و ریشه‌ها، اما با باقی‌ماندن در رویکرد و اجرای پاپ، این آلبوم دارای انرژی و ماجراجویی است که بیشتر گروه‌های آلترناتیو راک لهستان را شرمنده می‌کند» توصیف شد. آلبوم "گراندا" در نوامبر ۲۰۱۱ در لهستان دو بار گواهی پلاتین دریافت کرد. LAX EP. در ماه مه ۲۰۱۲، برودکا یک آلبوم EP به نام "LAX" منتشر کرد که در استودیو رد بول در لس آنجلس ضبط شده بود و با تهیه‌کننده و مهندس موسیقی بارتوش دیژدیچ همکاری داشت. این EP شامل دو آهنگ جدید به زبان انگلیسی به نام‌های
EP شامل دو آهنگ جدید به زبان انگلیسی به نام‌های "وارسووی" و "دنسینگ شو" به همراه برخی ریمیکس‌ها است. برودکا در سال ۲۰۱۳ جایزه فریدریک را برای آهنگ سال ("وارسووی") برد و دو نامزدی در دسته‌بندی‌های آلبوم سال ("LAX") و هنرمند سال دریافت کرد. برات. در ۳ مارس ۲۰۲۱، برودکا ویدئوی موسیقی تک‌آهنگ خود به نام "Game Change". برودکا را منتشر کرد. آثار. مونیکا برودکا طی دوران حرفه‌ای خود چندین آلبوم موفق منتشر کرده است که هر کدام در مسیر هنری‌اش تحولاتی جدید به همراه داشتند. اولین آلبوم او، «آلبوم» (۲۰۰۴)، پس از برنده
اولین آلبوم او، «آلبوم» (۲۰۰۴)، پس از برنده شدن در مسابقه «آیدل لهستانی» منتشر شد و به سرعت گواهی طلا گرفت. این آلبوم شروعی موفق برای برودکا بود. دومین آلبوم او، «موژه پیوسنکی» (۲۰۰۶)، که مانند آلبوم اول موفق به دریافت گواهی طلا شد، به موسیقی پاپ راک و شعرهای شخصی او پرداخت. اما مهم‌ترین تغییر در کارنامه‌اش با آلبوم «گراندا» (۲۰۱۰) رخ داد. این آلبوم پس از چهار سال وقفه منتشر شد و با ترکیب سبک‌های الکترونیک، راک و موسیقی ریشه‌ای، تحولی در موسیقی برودکا به‌وجود آورد که باعث جلب توجه جهانی شد و دو بار گواهی
آورد که باعث جلب توجه جهانی شد و دو بار گواهی پلاتین دریافت کرد. در سال ۲۰۱۲، برودکا آلبوم «EP LAX» را منتشر کرد که شامل آهنگ‌های انگلیسی‌زبان بود و در آن تجربه‌ای بین‌المللی را آغاز کرد. این آلبوم جوایز متعددی از جمله جایزه آهنگ سال را برای تک‌آهنگ "وارسووی" به ارمغان آورد. آخرین آلبوم استودیویی او، «برات» (۲۰۲۱)، ترکیبی از سبک‌های پاپ، الکترونیک و راک بود که در جوایز مختلف موفق به کسب تقدیر شد. آلبوم‌های برودکا به‌ویژه در لهستان با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شدند و او به‌عنوان یکی از هنرمندان برجسته پاپ و
شدند و او به‌عنوان یکی از هنرمندان برجسته پاپ و راک این کشور شناخته می‌شود.
دانوتا هلنا سیدزیکوونا (nom de guerre: "اینکا"; نام زیرزمینی: "دانوتا اوبخوویچ"; ۳ سپتامبر ۱۹۲۸ – ۲۸ اوت ۱۹۴۶) کمک بهیار اهل لهستان در اسکادران چهارم تیپ ۵ ویلنو از ارتش میهنی بود. در سال ۱۹۴۶ او در اسکادران اول این تیپ در منطقه پومرانی لهستان خدمت می‌کرد. او به عنوان یک قهرمان ملی شناخته می‌شود و در سن ۱۷ سالگی توسط مقامات کمونیستی دستگیر و تحت شکنجه قرار گرفت و به اعدام محکوم شد. اوایل زندگی. سیدزیکوونا در تاریخ ۳ سپتامبر ۱۹۲۸ در گوشچوینا، نزدیک ناروکا، بیلسک پودلاسکی متولد شد. پدرش، واچلاو سیدزیک، یک
بیلسک پودلاسکی متولد شد. پدرش، واچلاو سیدزیک، یک جنگل‌دار بود که به دلیل مشارکت در سازمان‌های مستقل‌طلب لهستانی توسط امپراتوری روسیه به سیبری تبعید شد. او در سال ۱۹۲۳ به لهستان بازگشت. در سال ۱۹۴۰ توسط کمیساریای خلق در امور داخلی دستگیر شد و دوباره به روسیه تبعید شد. در سال ۱۹۴۱، پدرش واچلاو سیدزیک به ووادیسواف آندرس پیوست و در نیروهای مسلح لهستان در غرب خدمت کرد (او در سال ۱۹۴۳ در تهران درگذشت). مادرش، یوجینیا زادنام تایمیسکا، عضو ارتش میهنی بود و توسط گشتاپو در سپتامبر ۱۹۴۳ کشته شد. او نوه کارل ریپتسکی،
در سپتامبر ۱۹۴۳ کشته شد. او نوه کارل ریپتسکی، سرهنگ دوم روسی بود که جسدش در سال ۲۰۱۷ در اردهان کشف شد، به این معنا که دانوتا نوه‌اش است. پسر خواهر واچلاو، پاول هور، فارغ‌التحصیل آکادمی نیروی هوایی لهستان در دنبین و در نبرد بریتانیا شرکت کرد. سیدزیکوونا با خواهرانش ویسلاوا (۱۷٫۰۳٫۱۹۲۷–۲۹٫۰۶٫۲۰۰۴) و ایرنا لاسکا (۱۹ مارس ۱۹۳۱–۲ مه ۱۹۷۸) در کلبه جنگل‌داری نزدیک گوشچوینا بزرگ شد. پس از تبعید پدرشان، آنها به نارِوکا منتقل شدند. دختران در دبیرستان ناروکا تا سال ۱۹۳۹ تحصیل کردند. در دوران جنگ جهانی دوم، تا سال
۱۹۳۹ تحصیل کردند. در دوران جنگ جهانی دوم، تا سال ۱۹۴۳ سه خواهر در مدرسه خواهران سَیلیژن در روژانستوک نزدیک دامبرووا بیالوستوک تحصیل کردند. جنگ جهانی دوم و پس از آن. پس از اینکه مادرشان توسط گشتاپو در بیاویستوک کشته شد، دانوتا همراه با خواهرش ویسلاوا به ارتش میهنی پیوستند در اواخر ۱۹۴۳ یا اوایل ۱۹۴۴. در چارچوب آموزش ارتش زیرزمینی، او مهارت‌های پزشکی کسب کرد. پس از اینکه مردم شوروی بیاویستوک را از نازیسم آلمان گرفتند، او به عنوان یک منشی در خاینووکا در اداره جنگل مشغول به کار شد. با دیگر کارکنان اداره جنگل،
جنگل مشغول به کار شد. با دیگر کارکنان اداره جنگل، او در ژوئن ۱۹۴۵ توسط کمیساریای خلق در امور داخلی و سازمان‌های امنیتی کمونیستی به جرم همکاری با زیرزمین ضدکمونیستی آزادی و استقلال دستگیر شد. او توسط گشتی از گروه ویلنیوس از اعضای سابق پارتیزان‌های ارتش میهنی تحت فرمان استانیسواف وولونچی «کونوس»، که در منطقه فعالیت می‌کردند، از محاکمه آزاد شد. «کونوس» زندانیان آزاد شده را به کمپ «لوپاشکو» برد و برخی از آنها، از جمله دانوتا، به گروه او پیوستند. سپس، سیدزیکوونا به عنوان یک کمک پزشکی در گروه «کونوس» خدمت کرد و
به عنوان یک کمک پزشکی در گروه «کونوس» خدمت کرد و سپس در اسکادران ستوان یان مازور «پییست» و ستوان ماریان پلوچینسکی «مشیسلاو» خدمت کرد. برای مدت کوتاهی، فرمانده او نیز ستوان لئون بینار «نوینا»، معاون «لوپاشکو»، بود که بعدها به نام «پاول یاسی‌نیکا» معروف شد - تاریخ‌نگار و نویسنده معروف لهستانی. در این زمان، دانوتا نام مستعار «اینکا» را پذیرفت. تیپ «لوپاشکو» در سپتامبر ۱۹۴۵ منحل شد و دانوتا به اداره جنگل در میلوملین در شهرستان اوسترودا بازگشت و با نام «دانوتا اوبخوویچ» به کار خود ادامه داد. اما این تیپ به دلیل
به کار خود ادامه داد. اما این تیپ به دلیل سرکوب‌های کمونیستی در ژانویه ۱۹۴۶ دوباره سازماندهی شد. در اوایل بهار ۱۹۴۶ دانوتا با ستوان دوم زدزیسواف بادوچا «ژلازنی»، فرمانده یکی از اسکادران‌های «لوپاشکو» ارتباط برقرار کرد. پس از مرگ «ژلازنی»، فرمانده جدید، ستوان دوم اولگیرد کریستا «لشک»، از دانوتا خواست تا برای جمع‌آوری تجهیزات پزشکی به گدانسک سفر کند. او دوباره در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۶ توسط UB در گدانسک دستگیر شد. در حین زندان، او تحت شکنجه و ضرب و شتم قرار گرفت اما از افشای هرگونه اطلاعات در مورد ارتباطات خود
اما از افشای هرگونه اطلاعات در مورد ارتباطات خود با جنبش زیرزمینی ضدکمونیستی و نقاط ملاقات آن‌ها خودداری کرد. بازجویی‌های وحشیانه دانوتا تحت نظارت شخصی رئیس دایره تحقیقات اداره امنیت عمومی ویووودشیپ، (WUBP)، (پلیس مخفی لهستان) در گدانسک، ، به نام‌های مستعار یوزف گاورسکی و یوزف بوکار انجام می‌شد. در سال ۱۹۶۸، بیک، به نام بوکار، به سوئد مهاجرت کرد و ادعای آزار و اذیت ضدیهودی کرد. کیفرخواست علیه بیک، به نام گاورسکی و بوکار، می‌خواند: «یوزف ب. متهم به مشارکت در قتل‌های مجاز شده توسط دادگاه علیه اعضای نیروهای
قتل‌های مجاز شده توسط دادگاه علیه اعضای نیروهای دموکراتیک لهستان (Polskie Siły Demokratyczne) و ارتش مخفی لهستان (Polska Armia Tajna) است که در آن‌ها او با ضرب و شتم و شکنجه از آنها برای استخراج اعترافات استفاده می‌کرد». محاکمه و مرگ. او به شرکت فعال و خشونت‌آمیز در حمله به مقامات وزارت امنیت عمومی (پلیس مخفی لهستان) و سازمان پلیس دولتی در نزدیکی روستای پودیاژی به عنوان بخشی از واحد ووپاشکو متهم شد، علیرغم اینکه او تنها یک پرستار بود. او متهم به تیراندازی به سوی پلیس‌ها و حتی صدور دستورها به دیگر چریک‌ها
به سوی پلیس‌ها و حتی صدور دستورها به دیگر چریک‌ها شد. با این حال، شهادت‌های اعضای MO و UB که در نبرد شرکت داشتند، در بهترین حالت متناقض بود، به طوری که برخی ادعا کردند او را در حال تیراندازی و دادن دستورها دیده‌اند، در حالی که دیگران این موضوع را کاملاً رد کردند. یکی از آنها به نام میچیسواف مازور شهادت داد که سیدزیکوونا پس از اینکه او توسط سایر چریک‌ها مجروح شد، به او کمک‌های اولیه ارائه داده است. او به کشتن پلیس‌های زخمی متهم شد که این اتهام در طول محاکمه او رد شد. دادگاه تصمیم گرفت که او نقش مستقیمی در
او رد شد. دادگاه تصمیم گرفت که او نقش مستقیمی در حمله نداشته است. با وجود این موضوع و سن سیدزیکوونا (۱۷ سال)، دادگاه هنوز او را به اعدام محکوم کرد. رئیس جمهوری خلق لهستان، بولسواف بیروت از اعطای عفو به او خودداری کرد (درخواستی که توسط وکیل تسخیری سیدزیکوونا ارائه شده بود که خود او آن را امضا نکرد). سیدزیکوونا (همراه با فلیکس سلمنوویچ، که نام جنگی‌اش «زگونکویک» بود) شش روز قبل از تولد ۱۸ سالگی‌اش، در تاریخ ۲۸ اوت ۱۹۴۶ در یک زندان گدانسک اعدام شد. چند روز قبل از اعدام نامه‌ای مخفی از "ایکا" از زندان قاچاق
از اعدام نامه‌ای مخفی از "ایکا" از زندان قاچاق شد، که در آن نوشته بود: «لطفاً به مادربزرگم بگویید که من درست عمل کرده‌ام.» آخرین دقایق زندگی او از طریق شهادت پدر ماریان پروساک، کشیشی که برای اعطای آخرین تشریفات مذهبی به «ایکا» و «زگونکویک» احضار شده بود، شناخته شده است. طبق گفته پدر پروساک، هر دو زندانی قبل از اعدام آرام بودند. سیدزیکوونا پس از اعتراف به گناه از کشیش خواست که خانواده‌اش را از مرگ او آگاه کند و آدرسشان را به او داد. سپس هر دو در زیرزمین زندان اعدام شدند و به تیرهای چوبی بسته شدند. هر دو از
اعدام شدند و به تیرهای چوبی بسته شدند. هر دو از دریافت پوشش چشم امتناع کردند. وقتی دادستان دستور داد که گروه اعدام شلیک کند، هر دو زندانی همزمان فریاد زدند (به زبان لهستانی) "زنده باد لهستان!" او همچنان زنده ماند و تیر خلاص توسط فرانسیزک ساویکی زده شد (دیگر اعضای گروه اعدام از انجام این کار امتناع کردند) پس از اینکه او فریاد زد "زنده باد ووپاشکو!" پروتکل اجرای حکم او توسط افراد زیر امضا شد: سرگرد ویکتور سچاکی (دادستان)، ستوان دوم فرانچیشک ساویکی (رهبر جوخه اعدام)، کاپیتان میچیسواف روتکوفسکی (پزشک معالج) و
اعدام)، کاپیتان میچیسواف روتکوفسکی (پزشک معالج) و یان ویوجیک (رئیس زندان). محل دفن او تا سال ۲۰۱۴ ناشناخته باقی مانده بود. بقایای او به دلیل برنامه‌ای سراسری که در سال ۲۰۰۳ توسط مؤسسه یادبود ملی راه‌اندازی شد، کشف شدند. بقایا در سال ۲۰۱۵ از طریق آزمایش ژنتیک به عنوان بقایای سیدزیچوونا تأیید شدند. در ۲۸ اوت ۲۰۱۶، مراسم تدفین دولتی با حضور رئیس‌جمهور آندژی دودا، در گدانسک در گورستان گاریسون برای سیدزیچوونا و یکی از همراهان او برگزار شد. رویدادهای بعدی. پدر پروساچ خبر مرگ سیدزیچوونا را به خانواده‌اش رساند،
پروساچ خبر مرگ سیدزیچوونا را به خانواده‌اش رساند، اگرچه آن‌ها از طریق منابع دیگر مطلع شده بودند. او نمی‌دانست که تحت نظارت سازمان‌های امنیتی کمونیستی قرار دارد و در سال ۱۹۴۹ به اتهام «جاسوسی» به خاطر اطلاع دادن به خانواده دانوتا در مورد مرگ او، محاکمه شد. به همین دلیل تنها به مدت سه و نیم سال در زندان بود. پس از تاریخ لهستان (۱۹۴۵–۱۹۸۹), دادستان اصلی استالینی در محاکمه دانوتا که خواستار حکم اعدام بود، واسیوای کرژانوفسکی، دو بار به اتهام قتل قضائی محاکمه شد (در سال‌های ۱۹۹۳ و ۲۰۰۱). با این حال، در هر دو بار
سال‌های ۱۹۹۳ و ۲۰۰۱). با این حال، در هر دو بار او بی‌گناه اعلام شد. (کرژانوفسکی ادعا کرد که تنها درگیر جزئی این پرونده بوده است) جوایز و افتخارات. در روز استقلال لهستان (۱۱ نوامبر) ۲۰۰۶، رئیس‌جمهور لخ کاچینسکی به صورت پس از مرگ، صلیب افسران نشان نشان افتخار تولد لهستان را به دانوتا سیدزیچوونا اعطا کرد. در سال ۲۰۱۷، بانک ملی لهستان (NBP) سکه نقره‌ای ۱۰ زلوتی را به عنوان بخشی از سری «سربازان نفرین‌شده» به افتخار دانوتا سیدزیچوونا معرفی کرد.
دانوتا ماریا هوئبنر (, یا ؛ زادهٔ ۸ آوریل ۱۹۴۸) یک سیاست‌مدار، دیپلمات و اقتصاددان لهستانی است و عضو پارلمان اروپا می‌باشد. او از ۲۲ نوامبر ۲۰۰۴ تا ۴ ژوئیه ۲۰۰۹ کمیسر اتحادیه اروپا در امور سیاست منطقه‌ای بود، زمانی‌که استعفا داد تا به عنوان عضو پارلمان اروپا از حزب سکو شهروندی انتخاب شود. در سال ۲۰۱۲، هوئبنر عضو شورای افتخاری بین‌المللی آکادمی دیپلماسی اروپا شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) شده است. تحصیلات. هوئبنر مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد را در سال ۱۹۷۱ از مدرسه اقتصاد ورشو (مدرسه
اقتصاد را در سال ۱۹۷۱ از مدرسه اقتصاد ورشو (مدرسه مرکزی برنامه‌ریزی و آمار) دریافت کرد، دکترای خود را نیز در سال ۱۹۷۴ از همان دانشگاه گرفت. او در سال ۱۹۷۴ پژوهشگر مهمان در مرکز مطالعات اروپایی دانشگاه ساسکس بود و در سال ۱۹۸۰ موفق به اخذ درجه پسادکترا در روابط تجاری بین‌الملل از مدرسه اقتصاد ورشو شد. هوئبنر در سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰ بورسیه فولبرایت در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود و در سال ۲۰۰۵ از دانشگاه ساسکس دکترای افتخاری حقوق دریافت کرد. فعالیت‌های دانشگاهی. در دههٔ ۱۹۷۰، هوئبنر پژوهشگر مهمان در دانشگاه
در دههٔ ۱۹۷۰، هوئبنر پژوهشگر مهمان در دانشگاه مستقل مادرید در مادرید بود. او از سال ۱۹۷۱ استاد مدرسه اقتصاد ورشو بوده است. از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۷، معاون مدیر مؤسسه تحقیقات کشورهای در حال توسعه در مدرسه اقتصاد ورشو بود. از سال ۱۹۹۲ استاد تمام در همان دانشگاه است (در حال حاضر در مرخصی). در سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴، معاون مدیر مؤسسه مطالعات توسعه و استراتژیک در ورشو بود. انتشارات. از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۷، معاون سردبیر نشریهٔ دوزبانهٔ لهستانی "Ekonomista" بود، و از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ سردبیر مجلهٔ ماهانهٔ اقتصادی "Gospodarka Narodowa"
مجلهٔ ماهانهٔ اقتصادی "Gospodarka Narodowa" بود. حرفه سیاسی. بازگشت به دولت. از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳، هوئبنر رئیس دفتر کمیته ادغام اروپا و دبیر دولت در وزارت امور خارجه بود. از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴، وزیر امور اروپایی در دولت نخست‌وزیر لهستان لشک میلر بود. در این مقام، نمایندهٔ دولت لهستان در کنوانسیون آینده اتحادیه اروپا بود. عضو کمیسیون اروپا، ۲۰۰۴–۲۰۰۹. از ۱ مه ۲۰۰۴، هوئبنر عضو کمیسیون اروپا بود. در زمان معرفی‌اش توسط نخست‌وزیر لشک میلر، رقیب اصلی‌اش عضو دیگر کنوانسیون و نخست‌وزیر سابق، یوزف اولکسی بود. در نوامبر ۲۰۰۴،
نخست‌وزیر سابق، یوزف اولکسی بود. در نوامبر ۲۰۰۴، هوئبنر به عنوان کمیسر سیاست منطقه‌ای در کمیسیون باروزو منصوب شد. در این مقام، نمایندهٔ کمیسیون در مراسم خاکسپاری پاپ ژان پل دوم در سال ۲۰۰۵ بود. بین ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷، هوئبنر عضو گروه آماتو بود، گروهی از سیاستمداران ارشد اروپایی که به‌طور غیررسمی در بازنویسی پیمان قانون اساسی اروپا که با عنوان پیمان لیسبون شناخته شد، فعالیت داشتند؛ این اقدام پس از رد آن توسط رای‌دهندگان فرانسه و هلند صورت گرفت. عضو پارلمان اروپا، ۲۰۰۹ تا کنون. از انتخابات سال ۲۰۰۹، هوئبنر نمایندهٔ
تا کنون. از انتخابات سال ۲۰۰۹، هوئبنر نمایندهٔ لهستان در پارلمان اروپا از حوزه ورشو (از حزب سکو شهروندی) است. در سال ۲۰۱۱، وی برنده جایزه ماکسیمیلیان امپراتور شد. از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴، رئیس کمیته توسعه منطقه‌ای بود. از سال ۲۰۱۴، ریاست کمیته امور قانون اساسی را بر عهده دارد. همچنین عضو کمیته امور اقتصادی و پولی و کمیته مشورتی در مورد رفتار نمایندگان است؛ این کمیته مسئول ارزیابی تخلفات احتمالی از آیین‌نامه رفتاری پارلمان اروپا و ارائه مشاوره به رئیس پارلمان اروپا در مورد اقدامات احتمالی است. علاوه بر عضویت در
در مورد اقدامات احتمالی است. علاوه بر عضویت در کمیته‌ها، از سال ۲۰۰۹، عضو هیئت پارلمانی روابط با ایالات متحده آمریکا است. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۰ به گروه اسپینلی در پارلمان اروپا پیوست، که هدف آن تقویت تلاش برای فدرالیسم اروپا است. دیگر اعضای برجسته شامل ژاک دولور، دانیل کوهن بندیت، خی ورهوفستات، اندرو داف و المر بروک بودند. همچنین عضو گروه بین‌مجلس ورزش در پارلمان اروپا است. از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹، عضو کمیته مشورتی رفتار نمایندگان در پارلمان اروپا بود. در سال ۲۰۱۵، هوئبنر یکی از دو گزارشگر پارلمان (در کنار جو لاینن)
یکی از دو گزارشگر پارلمان (در کنار جو لاینن) برای مجموعه‌ای از اصلاحات پیشنهادی در قانون انتخابات اتحادیه اروپا بود که هدف آن همسان‌سازی نظام‌های انتخاباتی متفاوت در سراسر اتحادیه اروپا بود. از سال ۲۰۱۷، عضو گروه راهبری برگزیت در پارلمان اروپا است که تحت نظر کنفرانس روسای پارلمان اروپا فعالیت می‌کند و مسئول هماهنگی بررسی‌ها، بحث‌ها و قطعنامه‌های پارلمان دربارهٔ برگزیت است. مواضع سیاسی. در نوامبر ۲۰۱۷، هوئبنر با رأی موافق به قطعنامه‌ای که با استناد به ماده ۷ معاهده اتحادیه اروپا صادر شده بود، به اکثریت
۷ معاهده اتحادیه اروپا صادر شده بود، به اکثریت پارلمانی پیوست. این قطعنامه امکان محروم کردن لهستان از حق رأی در اتحادیه اروپا را به دلیل نقض ارزش‌های مشترک بلوک، از جمله حاکمیت قانون، فراهم می‌کرد. مدت کوتاهی پس از آن، مخالفان سیاسی‌اش تصاویر او و پنج سیاستمدار دیگر لهستانی را از چوبه‌دارهای موقتی در میدان عمومی در کاتوویتسه آویزان کردند. در ژوئیه ۲۰۱۷، در رابطه با مذاکرات برگزیت، هوئبنر اظهار داشت که این فرایند نباید به سبک «چیدن گیلاس از کیک» (گزینش انتخابی مزایا) پیش برود. او گفت که «مهم است بفهمیم
مزایا) پیش برود. او گفت که «مهم است بفهمیم بریتانیا چه می‌خواهد» و شنیده‌ایم که بریتانیا می‌گوید «نه به اتحادیه گمرکی، نه به بازار واحد». او همچنین ابراز امیدواری کرد که مذاکرات یک «فرایند یادگیری» برای بریتانیا باشد و این مواضع در آینده تغییر کند. هوئبنر همچنین گفت از تصمیم برگزیت «کاملاً ناامید» شده و احساس کرده که «عدم درک از پیامدهای برگزیت» وجود داشته است.
ماری فون اشلایتنیز (; – ) یکی از افراد تأثیرگذار در محفل ادبی اوایل رایش آلمان در برلین و یکی از مهم‌ترین حامیان ریشارد واگنر بود. زندگی. جوانی. ماری – با لقب «میمی» – در رم به دنیا آمد و دختر ، سفیر پروس در واتیکان بود. پدرش در سال ۱۸۴۵ درگذشت و مادرش، ماری (۱۸۲۰–۱۸۹۷)، در سال ۱۸۴۷ با پرنس (۱۸۰۸–۱۸۷۴) ازدواج کرد. با این ازدواج، وضعیت اقتصادی مادر و دختر که تا آن زمان چندان خوب نبود، به دلیل ثروت خانواده هاتزفلدت بهبود یافت. ماری از دوران کودکی به آموزش پیانو پرداخت؛ و تحت آموزش هنرمندانی همچون کارل تاسیک،
پرداخت؛ و تحت آموزش هنرمندانی همچون کارل تاسیک، استعداد موسیقایی قابل توجهی را توسعه داد. آشنایی او با فرانتس لیست که او نیز علاقه‌مند به پیشرفت توانایی‌های موسیقایی او بود، از همین دوره آغاز شد. ازدواج‌ها. در سال ۱۸۶۵، فون اشلینیتز با فری‌هر الکساندر فون اشلینیتز (۱۸۰۷–۱۸۸۵)، وزیر وقت دربار پروس، ازدواج کرد. شوهرش سی و پنج سال از او بزرگ‌تر بود. در سال ۱۸۷۹، آنها توسط امپراتور ویلهلم یکم، امپراتور آلمان به گراف (لقب اشرافی) و کنتس تبدیل شدند. آنها فرزندی نداشتند. شوهر اول او در سال ۱۸۸۵ درگذشت. در سال
نداشتند. شوهر اول او در سال ۱۸۸۵ درگذشت. در سال ۱۸۸۶، فون اشلینیتز با کنت آنتون فون وولکنشتاین-تروستبورگ (۱۸۳۲–۱۹۱۳) ازدواج کرد، که سفیر اتریش ابتدا در برلین، سپس در سن پترزبورگ و در نهایت (از ۱۸۹۴) در پاریس بود. از این زمان به بعد، او خود را «کنتس اشلینیتز-وولکنشتاین» می‌نامید. در تابستان‌ها، آنها به ملک روستایی خانواده وولکنشتاین، قلعه «ایوانو» در جنوب کنت‌نشین تیرول می‌رفتند. پس از بازنشستگی شوهر دومش در سال ۱۹۰۴، آنها به برلین بازگشتند، جایی که هر دو قبل از آغاز جنگ جهانی اول درگذشتند. ریشارد واگنر.
قبل از آغاز جنگ جهانی اول درگذشتند. ریشارد واگنر. ماری فون اشلینیتز از اوایل دهه ۱۸۶۰ به شدت طرفدار ریشارد واگنر (۱۸۱۳–۱۸۸۳) شد، زمانی که او برای اولین بار در یک کنسرت در وروتسواف با او آشنا شد. به عنوان همسر وزیر دربار پروس، فون اشلینیتز از تأثیر اجتماعی خود که به مقام جدیدش مرتبط بود، برای حمایت و معرفی حرفه واگنر در میان محافل برجسته جامعه پروس استفاده کرد. او از واگنر در دربار پروس حمایت کرد؛ امپراتور ویلهلم یکم افتتاح جشنواره جشنواره بایرویت را در سال ۱۸۷۶ به او اعطا کرد. فون اشلینیتز در سال ۱۸۷۰ کمک
۱۸۷۶ به او اعطا کرد. فون اشلینیتز در سال ۱۸۷۰ کمک کرد تا «انجمن پاتروانات بایرویت» (Bayreuth Patronage Club) تأسیس شود، که هدف آن تأمین مالی پروژه‌های مختلف واگنر، از جمله ساخت تالار اپرای بایرویت بود که در سال ۱۸۷۶ تکمیل شد. ماری فون اشلینیتز و واگنر از اولین دیدار خود دوستان نزدیک شدند و نامه‌های زیادی میان آنها رد و بدل شد. پس از ازدواج مجدد واگنر در سال ۱۸۷۰، فون اشلینیتز به دوست نزدیک همسر دوم واگنر، کازیما واگنر، تبدیل شد، که دخترش دانیلا، بعدها خانم هنری توده، را در دهه ۱۸۸۰ به محافل برلینی معرفی
هنری توده، را در دهه ۱۸۸۰ به محافل برلینی معرفی کرد. واگنر در سال ۱۸۸۳ درگذشت. محفل ادبی. از ابتدای ازدواج خود، فون اشلینیتز در محل اقامت وزیر همسرش در خیابان ویلهلم‌اشترس‌اشتراسه ۷۷ در برلین یک محفل ادبی برگزار می‌کرد. او تأکید خاصی بر جهت‌گیری فرهنگی و علمی سالن خود داشت، که به شهرت بعدی او به عنوان تنها زن اشرافی در برلین که در شکل‌دهی فرهنگی پایتخت امپراتوری آلمان جدید نقش داشت، کمک کرد. او عناصر اشرافی و بورژوایی را در محفل خود ترکیب می‌کرد که این موضوع در جامعه هنوز به نسبت فئودالی پروس، نوآورانه
در جامعه هنوز به نسبت فئودالی پروس، نوآورانه بود. تا آن زمان، اشراف، افسران و مقامات مدنی به ندرت با اندیشمندان، دانشمندان و بازرگانان ارتباط برقرار می‌کردند. در نتیجه ازدواج دومش با وولکنشتاین، فون اشلینیتز محفل خود را در برلین تعطیل کرد و همراه با شوهر جدید خود به مأموریت‌های دیپلماتیک او در کشورهای مختلف رفت. پس از بازنشستگی او در سال ۱۹۰۴، او خانه خود را در برلین دوباره گشود و تا زمان مرگش در سال ۱۹۱۲، دوستان شخصی و اعضای زندگی سیاسی و فرهنگی رایش را پذیرایی می‌کرد. بیسمارک. علاوه بر دوستی او با واگنر،
می‌کرد. بیسمارک. علاوه بر دوستی او با واگنر، فون اشلینیتز به دلیل رقابت خود با اتو فون بیسمارک (۱۸۱۵–۱۸۹۸) نیز شناخته می‌شد. نخست‌وزیر پروس و بعدها صدراعظم آلمان، که حکومتی محافظه‌کار و اقتدارگرایانه بر پروس و آلمان برقرار کرده بود، به دلیل ذهنیت لیبرال فون اشلینیتز نسبت به او نظر مساعدی نداشت. بیسمارک دشمن شوهر او بود، که یکی از شخصیت‌های برجسته دوران به اصطلاح «دوره جدید» از ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۲ بود، زمانی که ویلهلم یکم، امپراتور آلمان و همسرش ماریا لوئیزا آگوستا کاترینا استراتژی ملایم مدرن‌سازی و لیبرال‌سازی