payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نوع ترک معمولاً از ترکچه که ریزترک‌های تصادفی است که به عنوان یک «نقص لعاب» ایجاد می‌شود، متمایز است، اگرچه در برخی موارد، کارشناسان در تصمیم‌گیری در مورد اینکه آیا اثرات خفیف‌تر عمدی هستند یا خیر، مشکل دارند. برخی نیز ممکن است فقط با افزایش سن ایجاد شده باشند. ظروف چینی برجسته دودمان سونگ و دودمان یوآن با لعاب‌های ترکچه‌دار عمدی عبارتند از ظروف گوآن و سرامیک گِه؛ در ظروف رو، ریزترک خفیف‌تر ممکن است تصادفی باشد، اگرچه اکثر قطعات آن را دارند. ظروف گهGe ware می‌توانند نوعی ریزترک دوتایی داشته باشند که به
می‌توانند نوعی ریزترک دوتایی داشته باشند که به عنوان «نخ طلایی و سیم آهنی» شناخته می‌شود، جایی که دو الگو وجود دارد، یکی با ترک پهن و بزرگ و دیگری با شبکه ریزتر. هر مجموعه از ترک‌ها با اعمال یک لکه رنگی، با رنگ‌های مختلف، اثر آن را افزایش داده است. چندین لایه لعاب وجود دارد و ترکچه پهن‌تر ابتدا ایجاد می‌شود و ریزترک‌های ریزتر در داخل آن بخش‌ها ایجاد می‌شوند. ممکن است مدتی طول بکشد تا ترکچه پس از پخت ظاهر شود و احتمالاً عمدتاً ناشی از سرد شدن سریع و شاید سیلیسیم دی‌اکسید کم در لعاب باشد. =کاربردهای امروزی
دی‌اکسید کم در لعاب باشد. =کاربردهای امروزی ریزترک‌ها= ریزترک‌های اکریلیک. صنعت دکوراسیون امروزی از تکنیک ریزترک برای خلق اشیاء و مواد مختلفی مانند شیشه، سرامیک و آهن استفاده کرده است. این کار با استفاده از کیت‌های بازاریابی که با رنگ‌های اکریلیک تزئینی واکنش نشان می‌دهند، امکان‌پذیر شده است. میزان ریزترک‌های تولید شده بسته به درصد واکنش‌دهنده و زمان استفاده متفاوت است. برای برجسته کردن ترک‌ها از پودر براق - که معمولاً به رنگ‌های مسی، برنزی و طلایی موجود است - استفاده می‌شود. ترکیب مارک‌های مختلف محصولات
- استفاده می‌شود. ترکیب مارک‌های مختلف محصولات آماده برای تقلید ریزترک‌ها منجر به اندازه‌ها و الگوهای مختلف ترک‌ها می‌شود. برنامه‌های نرم‌افزاری برای ایجاد ریزترک در عکس‌های دیجیتال در دسترس هستند. استفاده در تشخیص اصالت آثار هنری. روش‌هایی که از ریزترک‌ها به عنوان وسیله‌ای برای تشخیص جعل آثار هنری استفاده می‌کنند، پیشنهاد شده‌اند. الگوهای ریزترک‌های تاریخی به سختی قابل بازتولید هستند و بنابراین ابزار مفیدی در تأیید اصالت آثار هنری هستند. تکنیک‌های تشخیص امروزی برای تأیید اعتبار آثار هنری با دقت بالا، به
برای تأیید اعتبار آثار هنری با دقت بالا، به استخراج ویژگی‌ها در محل اتصال ترک‌ها و تطبیق تصویر متکی هستند.
ظروف دِلفت ()، چینی دلفت یا سُفال دلفت که به نام «دلفت آبی (هلندی: Delfts blauw) نیز شناخته می‌شود، اصطلاحی کلی است که اکنون برای لعاب قلع‌دار سفال هلندی استفاده می‌شود. بیشتر آن سرامیک آبی و سفید است و شهر دلفت در هلند مرکز اصلی تولید آن بوده است، اما این اصطلاح شامل ظروف با رنگ‌های دیگر و ساخته شده در جاهای دیگر نیز می‌شود. همچنین برای سفال‌های مشابه مانند ظروف دلفت انگلیس نیز استفاده می‌شود. ظرف دلفت یکی از انواع سفال لعاب قلع‌دار است که در آن یک لعاب سفید اعمال می‌شود و معمولاً با اکسید فلزات، به ویژه
اعمال می‌شود و معمولاً با اکسید فلزات، به ویژه اکسید کبالت که رنگ آبی معمول را ایجاد می‌کند، تزئین می‌شود و می‌تواند در برابر دمای پخت بالا مقاومت کند و به آن اجازه می‌دهد تا به صورت زیرلعابی اعمال شود. سفال دلفت بخشی از خانواده جهانی سرامیک آبی و سفید است که از انواع تزئینات گیاهی که اولین بار در سرامیک چینی قرن چهاردهمی توسعه یافت و تقاضای زیادی در اروپا داشت، استفاده می‌کند. ظروف دلفت شامل اشیاء سفالی با انواع طرح‌ها مانند بشقاب، گلدان، مجسمه و سایر اشکال زینتی و کاشی است. این سبک در حدود سال ۱۶۰۰
اشکال زینتی و کاشی است. این سبک در حدود سال ۱۶۰۰ میلادی آغاز شد و مهم‌ترین دوره تولید آن حدود ۱۶۴۰–۱۷۴۰ است، اما تولید دلفت همچنان ادامه دارد. در قرن‌های ۱۷ و ۱۸، ساخت دلفت یک صنعت بزرگ بود و محصولات آن به سراسر اروپا صادر می‌شد. تاریخ. اولین سفال‌های لعاب قلع‌دار در کشورهای پَست‌بوم در آنتورپ ساخته شد، جایی که سفالگر ایتالیایی گویدو دا ساوانو در سال ۱۵۰۰ در آن ساکن شد، و در قرن شانزدهم مایولیکا ایتالیایی تأثیر اصلی را بر سبک‌های تزئینی داشت. ساخت سفال‌های نقاشی شده از آنتورپ به شمال هلند گسترش یافت، به
نقاشی شده از آنتورپ به شمال هلند گسترش یافت، به ویژه به دلیل غارت آنتورپ توسط سربازان اسپانیایی در سال ۱۵۷۶. تولید در میدل‌بورخ و هارلم در دهه ۱۵۷۰ و در آمستردام در دهه ۱۵۸۰ توسعه یافت. بسیاری از کارهای بهتر در دلفت تولید می‌شد، اما سفال‌های ساده لعابدار قلع‌دار روزمره در مکان‌هایی مانند خاودا، روتردام، هارلم، آمستردام و دوردرخت ساخته می‌شد. دوره اصلی سفال لعاب قلع‌دار در هلند بین سال‌های ۱۶۴۰ تا ۱۷۴۰ بود. از حدود سال ۱۶۴۰، سفالگران دلفت شروع به استفاده از مونوگرام‌های شخصی و علائم کارخانه‌ای متمایز کردند.
شخصی و علائم کارخانه‌ای متمایز کردند. انجمن صنفی سنت لوک، که نقاشان در تمام رسانه‌ها باید به آن تعلق داشتند، ده استاد سفالگر را در سی سال بین ۱۶۱۰ و ۱۶۴۰ و بیست نفر را در نه سال ۱۶۵۱ تا ۱۶۶۰ پذیرفت. در سال ۱۶۵۴، دلفت بسیاری از کارخانه‌های آبجوسازی را تخریب کرد و با کاهش صنعت آبجوسازی، این مکان‌ها در دسترس سازندگان سفالگری قرار گرفتند که به دنبال محل‌های بزرگ‌تر بودند؛ برخی نام‌های قدیمی کارخانه‌های آبجوسازی را حفظ کردند، مانند «تانکارد دوگانه»، «سر مورهای جوان» و «سه زنگ». استفاده از مارن، نوعی خاک رس غنی
و «سه زنگ». استفاده از مارن، نوعی خاک رس غنی از ترکیبات کلسیم، به سفالگران هلندی این امکان را داد که تکنیک خود را اصلاح کرده و اقلام ظریف‌تری بسازند. بدنه سفالی معمول دلفت ترکیبی از سه خاک رس بود، یکی محلی، یکی از تورنه و دیگری از راینلند. از حدود سال ۱۶۱۵، سفالگران به جای پوشاندن سطح نقاشی با لعاب شفاف، شروع به پوشاندن کامل گلدان‌های خود با لعاب سفید قلع کردند. آنها سپس شروع به پوشاندن لعاب قلع با لعاب شفاف کردند که به سطح پخته شده عمق و به رنگ‌های آبی کبالت صافی می‌داد و در نهایت شباهت خوبی به چینی ایجاد
صافی می‌داد و در نهایت شباهت خوبی به چینی ایجاد می‌کرد. در طول دوران طلایی هلند، کمپانی هند شرقی هلند تجارت پررونقی با شرق داشت و میلیون‌ها قطعه چینی صادراتی را در اوایل قرن هفدهم وارد کرد. کارآزمودگی و توجه چینی‌ها به جزئیات بسیاری را تحت تأثیر قرار داد. فقط ثروتمندترین‌ها می‌توانستند اولین واردات را بپردازند. سفالگران هلندی بلافاصله از چینی تقلید نکردند. آنها پس از مرگ وان‌لی در سال ۱۶۲۰، زمانی که عرضه به اروپا قطع شد، این کار را آغاز کردند. «سفالگران اکنون فرصتی برای تولید یک جایگزین ارزان برای چینی
اکنون فرصتی برای تولید یک جایگزین ارزان برای چینی دیدند. پس از آزمایش‌های فراوان، آنها موفق شدند نوعی سفال نازک بسازند که با لعاب سفید قلع پوشیده شده بود. اگرچه از سفال کم پخت ساخته شده بود، اما به طرز شگفت‌انگیزی شبیه چینی بود.» شروف‌های دلفتی که با الهام از طرح‌های اصلی چینی تولید می‌شدند، از حدود سال ۱۶۳۰ تا میانه‌های سده هجدهم میلادی در کنار الگوهای اروپایی همچنان تولید می‌شدند. حدود سال ۱۷۰۰، چندین کارخانه از رنگ‌های مینایی و طلاکاری روی لعاب قلع استفاده می‌کردند که نیاز به پخت سوم در کوره با دمای
می‌کردند که نیاز به پخت سوم در کوره با دمای پایین‌تر داشت. بعدها، پس از اینکه ظروف ایماری ژاپنی در اواخر دهه ۱۶۰۰ و اوایل دهه ۱۷۰۰ محبوب شد (زمانی که آن هم سعی کرد جای خالی کمبود چینی را پر کند)، دلفت شروع به ساخت «ظروف ایماری» خود با کپی کردن طرح کلاسیک «گلدان گل روی ایوان احاطه شده توسط سه لوح با طرح درنا و کاج» کرد. سبک‌های شرقی در دلفت تا اوایل دهه ۱۷۰۰ محبوب بودند، اما پس از آن که چینی دوباره در دسترس قرار گرفت، محبوبیت آنها کاهش یافت. دلفت شامل اقلام ساده خانگی - سفال سفید ساده با تزئینات کم یا بدون
ساده خانگی - سفال سفید ساده با تزئینات کم یا بدون تزئین - تا آثار هنری فانتزی بود. بیشتر کارخانه‌های دلفت مجموعه‌ای از کوزه‌ها به نام «kast-stel» را می‌ساختند. بشقاب‌های تصویری به وفور ساخته می‌شدند که با نقوش مذهبی، صحنه‌های بومی هلندی با آسیاب بادی و قایق‌های ماهیگیری، صحنه‌های شکار، مناظر و دریاها نشان داده می‌شدند. مجموعه بشقاب‌هایی با کلمات و موسیقی آهنگ‌ها ساخته شد. دسر روی آنها سرو می‌شد و وقتی بشقاب‌ها خالی می‌شدند، مهمانی شروع به خواندن می‌کردند. سفالگران دلفت همچنین در طول یک دوره ۲۰۰ ساله تعداد
دلفت همچنین در طول یک دوره ۲۰۰ ساله تعداد زیادی کاشی (تخمین زده می‌شود هشتصد میلیون) کاشی ساختند. بسیاری از خانه‌های هلندی هنوز کاشی‌هایی دارند که در قرن‌های ۱۷ و ۱۸ ثابت شده بودند. دلفت محبوب شد و به‌طور گسترده در اروپا صادر شد و حتی به چین و ژاپن رسید. سفالگران چینی و ژاپنی نسخه‌های چینی دلفت را برای صادرات به اروپا ساختند. برخی دلفت‌های ساخته شده از حدود سال ۱۷۵۰ به بعد را از نظر هنری پست‌تر می‌دانند. کایگر اسمیت می‌گوید که بیشتر ظروف بعدی «با تزئینات هوشمندانه و زودگذر رنگ‌آمیزی شده‌اند. وقتی در پایان
و زودگذر رنگ‌آمیزی شده‌اند. وقتی در پایان قرن هجدهم، سفال‌های دلفت از کار افتادند، اثری از احساس یا اصالت باقی نماند.» در این زمان سفالگران دلفت بازار خود را به چینی بریتانیایی و ظروف سفالی سفید جدید باخته بودند. یک یا دو کارخانه باقی مانده است: کارخانه تیخلار ماکوم سلطنتیKoninklijke Tichelaar Makkum در مکوم، فریسلاند، که در سال ۱۵۹۴ تأسیس شد و «بطری چینی سلطنتی»De Koninklijke Porceleyne Fles که در سال ۱۶۵۳ تأسیس شد. امروزه، Delfts Blauw (دلفت آبی) نام تجاری است که با دست روی قسمت پایین قطعات سرامیکی نقاشی
است که با دست روی قسمت پایین قطعات سرامیکی نقاشی شده است و آنها را به عنوان معتبر و کلکسیونی معرفی می‌کند. اگرچه بیشتر دلفت آبی از سنت لعاب قلع وام می‌گیرد، اما تقریباً همه آنها با رنگ آبی زیر لعابی روی بدنه سفالی سفید تزئین شده‌اند و تعداد کمی از لعاب قلع، محصول گران‌تری استفاده می‌کنند. کارخانه تیخلار ماکوم سلطنتی در ماکوم فریسلاند، به تولید ظروف سفالی لعاب قلع‌دار ادامه می‌دهد. سفال دلفت آبی اساس یکی از طرح‌های قومی بر روی باله عمودی هواپیمای بریتیش ایرویز را تشکیل می‌دهد. طرح Delftblue Daybreak بر روی
را تشکیل می‌دهد. طرح Delftblue Daybreak بر روی ۱۷ هواپیما اعمال شد.
حادثه کینکتسو ، حادثه حمله به کاخ امپراتور گوهانازونو (محیط کاخ داخلی) بود که در کیوتو در شب ۲۳ سپتامبر ۱۴۴۳ (۱۶ اکتبر ۱۴۴۳) در دوره موروماچی رخ داد. نیروهایی (که بعداً دربار جنوبی) از احیای دربار یوشینو (دربار جنوبی) حمایت کردند، به کاخ امپراتوری حمله کردند، دو گنجینه از سه گنجینه مقدس ژاپن، مهره الهی یا مهره مقدس یاساکانی نو ماگاتاما و شمشیر کوساناگی را دزدیدند و به کوه هیئی گریختند، اما در روز ۲۶ سرکوب شدند. شوگون سالاری موفق به بازپس‌گیری شمشیر با ارزش شد، اما مهره الهی یاساکانی نو ماگاتاما برداشته شد و
اما مهره الهی یاساکانی نو ماگاتاما برداشته شد و به مدت ۱۵ سال در دست آنان باقی ماند تا اینکه در سال ۱۴۵۷ خاندان آکاماتسو آن را از دربار جنوبی تصرف کرد و آن را به دربار شمالی بازگرداند.
یاساکانی نو ماگاتاما مهره الهی، یکی از سه گنجینه مقدس ژاپن به همراه آینه یاتا نو کاگامی و شمشیر کوساناگی است. در پایان دوره هی‌آن، در ۲۵ آوریل ۱۱۸۵، در جریان نبرد دان نو اورا، مادربزرگ امپراتور آنتوکو او را در آغوش گرفت و همراه با آینه یاتا نو کاگامی و شمشیر کوساناگی وارد دریا شد. بر پایه داستان هیکه، او مهر الهی را زیر بغلش گذاشت و شمشیر را بر کمرش بست و غرق شد. با این حال، از آنجایی که یاساکانی نو ماگاتاما در یک جعبه بود، جعبه شناور شد و توسط خاندان گنجی بازیابی شد. همچنین گفته می‌شود که آینه و مهره که در
شد. همچنین گفته می‌شود که آینه و مهره که در دریا گم شده بودند، به دستور میناموتو نو یوریتومو، توسط ماهیگیر یوزو ایواماتسو که از تور خود برای بالا کشیدن آینه و یاساکانی نو ماگاتاما استفاده کرد، پیدا شدند. در سال سوم کاکی (دوره) (۱۴۴۳)، در طی حادثه کینکتسو دو شاهزاده برادران تسوزوسو (مرگ ۱۴۴۳) و کینزوسو (مرگ ۱۴۴۳) که گفته می‌شود اعضای خانواده امپراتوری از دربار جنوبی هستند، به کاخ امپراتوری حمله کردند و قصد ترور امپراتور گوهانازونو را داشتند و دو گنج از سه گنجینه مقدس ژاپن شمشیر و یاساکانی نو ماگاتاما را به
مقدس ژاپن شمشیر و یاساکانی نو ماگاتاما را به سرقت بردند. برادران به کوه هیئی گریختند، اما توسط شوگون‌سالاری موروماچی سرکوب شدند. در میان گنجینه‌های مقدس ربوده شده، شمشیر به دربار شمالی بازگردانده شد، اما مهره مقدس نزد دربار جنوبی باقی ماند.
اوتریاس () منطقهٔ مسکونی کوچکی در استان تروئل بخش خودمختار آراگون است که مطابق سرشماری سال ۲۰۰۴ مؤسسه ملی آمار ۳٬۲۰۹ جمعیت داشت.
آتینسا () دهستانی در استان گوادالاخارا است که مطابق سرشماری ۲۰۲۳ مؤسسه ملی آمار ۴۳۴ نفر جمعیت داشت. قلعهٔ آتینسا در اینجا واقع شده و در روزگار بسیار دور سلتیبری‌ها در «سِـرو دِل پادراسترو» اقامت داشتند.
آهون خدمات‌همگانی یک اتاق زیرزمینی است که دسترسی به خدمات عمومی زیرزمینی مانند شیرهای لوله‌های آب یا گاز طبیعی یا تابلوبرق تجهیزات برقی یا مخابراتی را فراهم می‌کند. آهون اغلب مستقیماً از یک خیابان، پیاده‌رو یا سایر فضای بیرونی قابل دسترسی است، بنابراین از زیرزمین یک ساختمان متمایز است. آهون‌های خدمات‌همگانی تأسیساتی معمولاً از چهارچوب بتن پیش‌ساخته، بتن ریزی یا آجر ساخته می‌شوند. موارد کوچک معمولاً از طریق یک آدم‌رو یا زنبورک در قسمت بالا وارد می‌شوند و توسط یک درپوش آدم‌رو بسته می‌شوند. چنین آهون‌هایی به
یک درپوش آدم‌رو بسته می‌شوند. چنین آهون‌هایی به عنوان فضاهای بسته در نظر گرفته می‌شوند و ورود به آنها می‌تواند خطرناک باشد. آهون‌های خدمات‌همگانی بزرگ از نظر طراحی و محتوا شبیه به اتاق‌های موتورخانه یا اتاق برق هستند.
رشد گیاهان در فضا () یا بررسی چالش‌های پرورش گیاهان در فضای بیرونی، علاقهٔ علمی زیادی را برانگیخته است. در دهه‌های پایانی قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، گیاهان اغلب در مدار نزدیک زمین به فضا برده می‌شدند تا در یک محیط کنترل‌شده بی‌وزنی اما تحت فشار، که گاهی باغ‌های فضایی نامیده می‌شوند، رشد کنند. در زمینه پروازهای فضایی انسان، می‌توان آنها را به عنوان غذا مصرف کرد و فضای با طراوتی را فراهم کرد. گیاهان می‌توانند دی‌اکسید کربن موجود در هوا را برای تولید اکسیژن بس ارزشمند متابولیزه کنند و نیز به کنترل رطوبت
بس ارزشمند متابولیزه کنند و نیز به کنترل رطوبت کابین کمک کنند. رشد گیاهان در فضا ممکن است یک مزیت روانی برای خدمه پروازهای فضایی انسانی ایجاد کند. معمولاً این گیاهان بخشی از مطالعات یا توسعهٔ فنی برای گسترش بیشتر باغ‌های فضایی یا انجام آزمایش‌های علمی بوده‌اند. تا به امروز، گیاهانی که به فضا برده شده‌اند، بیشتر به جنبهٔ علاقه علمی داشته‌اند، همچنین کمک‌های محدودی به عملکرد فضاپیما. با این حال پروژه درخت آپولو ماه کم و بیش الهام‌گرفته از جنگل‌کاری بود و درختان بخشی از جشن دویستمین سالگرد یک کشور هستند.
درختان بخشی از جشن دویستمین سالگرد یک کشور هستند. اولین چالش در رشد گیاهان در فضا این است که چگونه می‌توان گیاهان را بدون گرانش رشد داد. این امر با مشکلاتی در رابطه با اثرات گرانش بر رشد ریشه، ادغام خاک و آبیاری بدون گرانش، تأمین انواع روشنایی مناسب و سایر چالش‌ها مواجه می‌شود. به‌طور خاص، تأمین مواد مغذی برای ریشه و همچنین چرخه‌های بیو ژئوشیمیایی مواد مغذی، و فعل و انفعالات میکروبیولوژیکی در بسترهای مبتنی بر خاک بسیار پیچیده است، اما نشان داده شده که کشاورزی فضایی را در بی‌وزنی و گرانش کم و ریز ممکن شده
فضایی را در بی‌وزنی و گرانش کم و ریز ممکن شده است. پیوند به بیرون. [[en:Plants in space]
شاخه مونه‌ماسا خاندان هوجو شاخه ای ازخاندان هوجو در دوره کاماکورا بود. این خاندان از خانواده توکوسو منشعب شد و مؤسس آن سومین پسر هوجو مونه‌ماسا (مرگ ۱۲۸۱)، شیکن دهم هوجو موروتوکی بود. بررسی اجمالی. هوجو مونه‌ماسا پسر شیکن پنجم، هوجو توکی‌یوری، و برادر کوچکتر از مادر شیکّن هشتم، هوجو توکیمونه بود. او به عنوان دستیار به برادر بزرگترش توکیمونه خدمت کرد، اما در سن ۲۹ سالگی در ۹ اوت ۱۲۸۱ درگذشت. هوجو موروتوکی، پسر قانونی او بود که جانشین مونه‌ماسا شد، پسر خوانده توکیمونه شد. علاوه بر این، او پسر عموی هوجو
توکیمونه شد. علاوه بر این، او پسر عموی هوجو ساداتوکی بود که نهمین شیکن شد، بنابراین ساداتوکی که هیچ خواهر و برادری نداشت با او مانند یک برادر رفتار کرد و در دولت مرکزی شوگون سالاری به او سمت مهمی داد. در ۲۲ اوت ۱۳۰۱، زمانی که ساداتوکی از سمت شیکن بازنشسته شد، موروتوکی به عنوان شیکن منصوب شد و تا زمانی که پسر ارشد ساداتوکی، هوجو تاکاتوکی، بزرگ شد، به عنوان جانشین خدمت کرد تا سن ۳۷ سالگی. موروتوکی دو پسر به نام‌های توکیشیگه و سادانوری داشت و هر دوی آنها حتی به عنوان هیکیتسوکه شو (مقام قضایی) منصوب شدند، اما
عنوان هیکیتسوکه شو (مقام قضایی) منصوب شدند، اما در جوانی مردند. چندین برادر کوچکتر از موروتوکی نیز بودند که فرزندان مونه‌ماسا بودند، اما گمان می‌رود که آنها یا راهب شدند یا در جوانی مردند، و نسب موروتوکی پس از سادانوری در تاریخ دیده نمی‌شود.
گاسپار کاسال (؛ – ۱۰ اوت ۱۷۵۹) پزشک و همه‌گیرشناس اهل اسپانیا بود که نخستین بار نشانهٔ پزشکی گردن‌بند کاسال را در مبتلایان به پلاگر توصیف کرد. او در دهستان اوتریاس بزرگ شد و گمان می‌رود که در آتینسا نزد «خوان مانوئل رودریگِس دی لیما»، عطار و داروگرِ پاپ اینوسنت یازدهم شاگردی کرده است. او از ۱۷۲۰ تا ۱۷۵۱ در اُبیه‌دو طبابت کرد و سپس به عنوان پزشک شاه فرناندوی ششم به مادرید رفت. او از دوستان بنیتو خرونیمو فئیخو مونته‌نگرو و مارتین سارمینتو بود که مشوق درس خواندش بودند. گاسپار کاسال بیماری پلاگر را در کتابی که
بودند. گاسپار کاسال بیماری پلاگر را در کتابی که در سال ۱۷۶۲ منتشر شد، توصیف کرد و آن را «بیماری سرخ» نامید که علتش بثورات قرمزی است که روی دست‌ها و پاهای مبتلایان دیده می‌شود. رساله او به‌نام «"تاریخچهٔ ابتلا بیماری در برخی خانواده‌های این منطقه"» شرحی از بیماری پوستی جَرَب و نحوهٔ درمان آن با استفاده از پماد گوگرد بود. او در مورد تاریخ طبیعی آستوریاس هم کتابی نوشت که پس از مرگش در سال ۱۷۶۲ منتشر شد.
خاندان هوجو (شاخه کانه‌ساوا) شاخه ای ازخاندان هوجو در دوره کاماکورا بود. این خاندان از دومین شیکن هوجو یوشیتوکی منشعب شد و مؤسس آن پنجمین پسر او به نام هوجو سانه‌یاسو (مرگ ۱۲۶۳ ) بود. بنیان‌گذار آن سانه‌یاسو بود، اما از آنجا که سانه‌یاسو در سنین جوانی راهب شد، نسل دوم، هوجو سانه‌توکی، که پایه و اساس خاندان را تشکیل داد، به عنوان نسل اول واقعی در نظر گرفته می شود. در واقع، این خاندان توسط خاندان توکوسو، رئیس و شعبه اصلی خاندان هوجو محافظت شد.
گردن‌بند کاسال () نشانه‌ای پزشکی است که در آن اریتم و تیرگی پوست اطراف گردن در مبتلایان پلاگر دیده می‌شود. این نشانه پس از قرار گرفتن در معرض نور خورشید نمایان‌تر می‌شوند و ممکن است همراه با احساس سوزش یا درد همراه با خارش باشد. ضایعات ممکن است تاولی شوند و پس از ترکیدن به پوستی تیره و مسی‌رنگ مبدل گردند. در طولانی‌مدت، پوست این ناحیه سرانجام نازک، خشک و صاف می‌شود. علت بروز گردن‌بند کاسال کمبود نیاسین (ویتامین B3) است. درماتیت سبوره‌ای ممکن است تظاهر مشابهی داشته باشد. گردن‌بند کاسال نامش را از پزشک
مشابهی داشته باشد. گردن‌بند کاسال نامش را از پزشک اسپانیایی گاسپار کاسال می‌گیرد.
خاندان هوجو (شاخه آکاهاشی) شاخه ای از خاندان هوجو (شاخه گوکوراجی) از خاندان هوجو در دوره کاماکورا بود. مؤسس این خاندان ششمین شیکن هوجو ناگاتوکی دومین پسر هوجو شیگه‌توکی بود. علاوه بر اینکه ناگاتوکی شیکن ششم شد، او آخرین شیکن، شیکن شانزدهم هوجو موریتوکی را نیز منصوب کرد.
درگیری کاریاکو ، در سال ۱۳۲۶ (سال سوم شوچو (دوره)، در پایان دوره کاماکورا، درگیری داخلی ناشی از اختلاف در مورد جانشینی شیکن در شوگون‌سالاری کاماکورا که خانواده توکوسو از خاندان هوجو اختصاص داشت، بود. این درگیری بین نایکانری (خاندان ناگاساکی) و خویشاوند مادری آنها، خاندان آداچی، رخ داد. در ۱۳ مارس ۱۳۲۶، شیکن چهاردهم، هوجو تاکاتوکی که از خط مستقیم خاندان هوجو یعنی توکوسو بود، به دلیل بیماری در سن ۲۴ سالگی از مقام خود دست کشید و راهب شد. همسر اصلی تاکاتوکی دختر آداچی توکی‌آکی بود و بستگان مادری او نیز، خاندان
آداچی توکی‌آکی بود و بستگان مادری او نیز، خاندان آداچی بودند. در سال ۱۳۲۶، مادر هوجو تاکاتوکی، اوگاتا دونو (کاکوکای انجو) و بستگان مادری او، خاندان آداچی، برادر او هوجو یاسوایه را به عنوان جانشین او توصیه کردند. این امر به دلیل مخالفت ناگاساکی تاکاسوکه، رئیس نایکانری محقق نشد زیرا او مایل بود شیکن بعدی پسر هوجو تاکاتوکی، هوجو کونیتوکی باشد و هوجو ساداآکی به طور موقت تا وقتی که او به سن قانونی برسد به جای او به طور جانشین موقت وظیفه شیکن را انجام دهد. در نتیجه هوجو ساداآکی پانزدهمین شیکن شد. کونیتوکی، قرار
هوجو ساداآکی پانزدهمین شیکن شد. کونیتوکی، قرار بود توسط شیکن حمایت شود. طبق سابقه، او در سن پنج سالگی از معبد هاچیمانگو بازدید کرد و مراسمی برای نشان دادن او به عنوان جانشین توکوسو برگزار شد. هوجو یاسوایه که مخالف این انتصاب بود، طرحی برای ترور طراحی کرد که منجر به درگیری کاریاکو شد، که در آن هوجو ساداآکی تنها ۱۰ روز پس از تصدی سمت شیکن استعفا داد و راهب شد. در پاسخ به این هیاهو، هوجو موریتوکی که از رتبه و موقعیت خانوادگی بالایی برخوردار بود، به عنوان آخرین شیکن، شیکن شانزدهم انتخاب شد.
هوجو یاسوایه ، تولد نامشخص - مرگ ۱۳۳۵ میلادی - از اواخر دوره کاماکورا تا دوره نانبوکوچو یکی از اعضای خاندان هوجو بود. چهارمین پسر هوجو ساداتوکی، نهمین شیکن شوگون‌سالاری کاماکورا. او برادر کوچکتر از همان مادر شیکن چهاردهم، هوجو تاکاتوکی است. درگیری کاریاکو، در سال ۱۳۲۶ (سال سوم شوچو (دوره)، در پایان دوره کاماکورا، درگیری داخلی ناشی از اختلاف در مورد جانشینی شیکن در شوگون‌سالاری کاماکورا که خانواده توکوسو از خاندان هوجو اختصاص داشت، بود. این درگیری بین نایکانری (خاندان ناگاساکی) و خویشاوند مادری آنها، خاندان
(خاندان ناگاساکی) و خویشاوند مادری آنها، خاندان آداچی، رخ داد. در ۱۳ مارس ۱۳۲۶، شیکن چهاردهم، هوجو تاکاتوکی که از خط مستقیم خاندان هوجو یعنی توکوسو بود، به دلیل بیماری در سن ۲۴ سالگی از مقام خود دست کشید و راهب شد. در سال ۱۳۲۶، زمانی که برادر بزرگترش تاکاتوکی به دلیل بیماری از سمت شیکن بازنشسته شد، مادرش اوگاتا دونو (کاکوکای انسی) و بستگان مادری او، خاندان آداچی، یاسوایه را به عنوان جانشین او توصیه کردند. این امر به دلیل مخالفت ناگاساکی تاکاسوکه، رئیس نایکانری محقق نشد. پس از آن هوجو ساداآکی پانزدهمین شیکن
محقق نشد. پس از آن هوجو ساداآکی پانزدهمین شیکن شد. هوجو یاسوایه که مخالف این انتصاب بود، طرحی برای ترور طراحی کرد که منجر به درگیری کاریاکو شد، که در آن هوجو ساداآکی تنها ۱۰ روز پس از تصدی سمت شیکن استعفا داد. در پاسخ به این هیاهو، هوجو موریتوکی که از رتبه و موقعیت خانوادگی بالایی برخوردار بود، به عنوان آخرین شیکن، شیکن شانزدهم انتخاب شد.
نقاط براشفیلد یا لکه‌های براشفیلد () نقاط یا لکه‌های کوچک و سفید یا خاکستری/قهوه‌ای در حاشیه عنبیه چشم انسان هستند که به دلیل تجمع بافت همبند که جزء طبیعی استرومای عنبیه است، ایجاد می‌شوند. این نشانه پزشکی به نام پزشک بریتانیایی توماس براشفیلد نامگذاری شده‌اند که اولین بار آنها را در پایان‌نامه دکترای پزشکی خود در سال ۱۹۲۴ توصیف کرد. نقاط براشفیلد یکی از ویژگی‌های مشخصه اختلال کروموزومی نشانگان داون یا تریزومی ۲۱ است. این لکه‌ها در ۳۵ تا ۷۸ درصد از نوزادان مبتلا به سندرم داون دیده می‌شود. نقاط مشابهی که
مبتلا به سندرم داون دیده می‌شود. نقاط مشابهی که توسط کروکمان و ولفلین توصیف شده است در افراد بدون سندرم داون یافت می‌شود. این نقاط که اجسام کروکمان-ولفلین نامیده می‌شوند، معمولاً نسبت به لکه‌های براشفیلد تریزومی ۲۱ کمتر مشخص هستند، از نظر تعداد کمتر و بیشتر در به سمت محیط عنبیه قرار دارند.
آزمون برگر () آزمونی است که برای ارزیابی کارآمدی شریانی انجام می‌شود و به افتخار لیو برگر نامگذاری شده است. «زاویه عروقی» که به آن «زاویه برگر» نیز می‌گویند، زاویه ای است که پای بیمار تا به‌آن حد در حالت درازکش باید بالا آورده شود، تا پا دچار رنگ‌پریدگی شود. در اندامی با گردش طبیعی، انگشتان پا و کف پا، حتی زمانی که اندام ۹۰ درجه بالا رفته باشد، به رنگ صورتی باقی می‌مانند. در پاهای دچار ایسکمی، ارتفاع به ۱۵ تا ۳۰ درجه به‌مدت ۳۰ تا ۶۰ ثانیه ممکن است باعث رنگ‌پریدگی شود. اگر رنگ‌پریدگی پا در زاویه عروقی کمتر
شود. اگر رنگ‌پریدگی پا در زاویه عروقی کمتر از ۲۰ درجه رخ دهد، نشان دهنده ایسکمی شدید است. از این آزمون می‌توان برای تشخیص سرخ‌درد هم استفاده کرد.
خط برتون () نشانه‌ای بالینی است که در افراد مبتلا به مسمومیت با سرب یافت می‌شود. خط برتون یک خط بسیار نازک و سیاه-آبی است که در امتداد لبه لثه، در پایه دندان‌ها قابل مشاهده است. خط برتون در اثر واکنش شیمیایی میان یون‌های سرب در گردش خون و گوگرد تولید شده توسط باکتری‌های دهان ایجاد می‌شود و رسوبات سولفید سرب را در لثه‌ها تشکیل می‌دهد. این نشانهٔ پزشکی نخستین بار توسط هنری برتون در سال ۱۹۴۰ تشریح شد.
حلقه‌های کابوت () رشته‌های نازک نخ‌مانند با رنگ قرمز مایل به بنفش به شکل حلقه یا شکل 8 انگلیسی هستند که در موارد نادر در گلبول‌های قرمز خون یافت می‌شوند. اعتقاد بر این است که حلقه‌های کابوت میکروتوبول‌هایی هستند که بقایای یک دوک تقسیم میتوزی هستند و وجود آنها نشان‌دهنده نوعی ناهنجاری در تولید گلبول‌های قرمز خون است. حلقه‌های کابوت، یافته‌های بسیار نادری هستند که در صورت وجود، در سیتوپلاسم گلبول‌های قرمز خون دیده می‌شوند و در بیشتر موارد به دلیل ناهنجاری تولید گلبول قرمز ایجاد می‌شوند و در حالت عادی در گردش
گلبول قرمز ایجاد می‌شوند و در حالت عادی در گردش خون یافت نمی‌شوند. حلقه‌های کابوت در موارد انگشت‌شماری از بیماران مبتلا به کم‌خونی پرنیشیوز، مسمومیت با سرب و برخی دیگر از اختلالات تولید گلبول‌های قرمز خون (اریتروپوئز) مشاهده شده است. حلقه‌های کابوت را نخستین بار پزشک آمریکایی ریچارد کلارک کابوت در سال ۱۹۰۳ توصیف کرد.
جایزه بزرگ اسپانیا ۲۰۲۴ (که به‌طور رسمی با نام Formula 1 Aramco Gran Premio de España 2024 شناخته می‌شود)، یک مسابقه موتوری فرمول یک است که در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۴ در پیست بارسلون-کاتالونیا برگزار خواهد شد. این مسابقه دهمین راند از مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۲۴ است. زمینه. این رویداد برای سی و چهارمین بار در تاریخ پیست بارسلون-کاتالونیا برگزار خواهد شد. تاریخ آن هم در آخر هفته بین ۲۱ و ۲۳ ژوئن برنامه‌ریزی شده است. این جایزه بزرگ که دهمین راند از مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۲۴ است، پنجاه و چهارمین اجرای جایزه بزرگ اسپانیا
است، پنجاه و چهارمین اجرای جایزه بزرگ اسپانیا است. این جایزه بزرگ قبلاْ در پیست‌های مختلفی اجرا می‌شد. جایگاه قهرمانی قبل از مسابقه. قل از آخر هفته، ماکس فرستاپن از ردبول با ۱۹۴ امتیاز در جایگاه اول قرار داشت. شارل لکلرک و لاندو نوریس هرکدام به‌ترتیب با ۱۳۸ و ۱۳۱ امتیاز در جایگاه دوم و سوم قرار داشتند. در رده‎بندی تیم‌ها، ردبول با ۳۰۱ امتیاز در جایگاه اول قرار داشت. فراری با ۲۵۲ و مک‌لارن با ۲۱۲ امتیاز در جایگاه دوم و سوم را گرفتند. ورودی‌ها. تیم‌ها از پیش تغییری به رانندگان ورودی مسابقه اعمال نکردند.
پیش تغییری به رانندگان ورودی مسابقه اعمال نکردند. اولیور برمن در تمرین آزاد اول جای کوین مگنوسن را در تیم هاس گرفت. جریمه‌ها. سرجیو پرز به‌دلیل شروع به رانندگی پس از تصادف با دیوار در جایزه بزرگ کانادا با مشکلات فنی برای این مسابقه یک جریمه ۳ رده‌ای کسب کرد. انتخاب لاستیک. پیرلی، شرکت سازندهٔ لاستیک‌های فرمول یک، لاستیک‌های سی۱، سی۲ و سی۳ (سخت‌ترین انتخاب لاستیک‌ها) را برای این جایزه بزرگ انتخاب کرده است. تمرین‌ها. ۳ تمرین آزاد برای این جایزه بزرگ انجام شد. تمرین اول در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۰ به‌وقت محلی