payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گلاچ در مقابل اسرائیل. شدت و تعداد دفعات ورود به مناطق غیرنظامی در امتداد مرز سوریه و به اوج خود رسید که مصر تنگه تیران را مسدود کرد، نیروهای خود را در نزدیکی مرز اسرائیل مستقر کرد و دستور تخلیه نیروهای حائل سازمان ملل از شبه جزیره سینا را صادر کرد. در عرض شش روز، اسرائیل در یک جنگ زمینی سرنوشت ساز پیروز شد. نیروهای اسرائیلی نوار غزه و شبه‌جزیره سینا را از مصر، کرانه باختری از جمله اورشلیم شرقی از اردن و بلندی‌های جولان از سوریه به دست گرفته بودند. در نتیجه گسترش قلمرو منجر به ایجاد یک حکومت نظامی در آن
گسترش قلمرو منجر به ایجاد یک حکومت نظامی در آن سرزمین‌ها شد تا امور جمعیت‌های عرب تحت سلطه نظامی اسرائیل را اداره کند. در مجموع، قلمرو اسرائیل سه برابر افزایش یافت، از جمله حدود یک میلیون عرب که تحت کنترل مستقیم اسرائیل در سرزمین‌های تازه تصرف شده بودند. عمق استراتژیک اسرائیل به حداقل ۳۰۰ کیلومتر در جنوب، ۶۰ کیلومتر در شرق، و ۲۰ کیلومتر زمین بسیار ناهموار در شمال افزایش یافت، یک دارایی امنیتی که شش سال بعد در جنگ یوم کیپور مفید بود. حکومت‌داری. در واقع، از ژوئن ۱۹۶۷، اسرائیل بر اساس کنوانسیون چهارم ژنو، که
۱۹۶۷، اسرائیل بر اساس کنوانسیون چهارم ژنو، که قوانین بین‌المللی را برای حاکمیت نظامی در مناطق اشغالی مشخص می‌کند، در سرزمین‌های تحت فرمان کرانه باختری، نوار غزه، شبه‌جزیره سینا و بلندی‌های جولان حکومت نظامی اعمال کرده است. اورشلیم شرقی تنها استثناء از این دستور بود و عملاً از اوایل سال ۱۹۶۷ به منطقه شهرداری اورشلیم اضافه شد و قوانین اسرائیل را به این منطقه گسترش داد (عملاً آن را ضمیمه کرد). انحلال. اقتدار دولت نظامی عملاً با پیمان صلح اسرائیل و مصر لغو شد، که باعث شد در سال ۱۹۸۲ شبه‌جزیره سینا را رها کند و
باعث شد در سال ۱۹۸۲ شبه‌جزیره سینا را رها کند و در سال ۱۹۸۱ حکومت نظامی در نوار غزه و کرانه باختری را به عنوان اداره مدنی اسرائیل که توسط وزارت دفاع اسرائیل اداره می‌شود تغییر نام دهد. ایجاد یک اداره مدنی برای کرانه باختری و نوار غزه در پیمان کمپ دیوید که در سال ۱۹۷۸ توسط مصر و اسرائیل امضا شد گنجانده شد. ماهیت این نهاد مدیریت مدنی در فرمان نظامی شماره ۹۴۷ توسط دولت نظامی کرانه باختری و غزه در سال ۱۹۸۱ تعریف شده است. بخش غربی بلندی‌های جولان عملاً در همان سال به اسرائیل ضمیمه شد، بنابراین سیستم فرمانداری
سال به اسرائیل ضمیمه شد، بنابراین سیستم فرمانداری نظامی به‌طور کامل لغو شد. کرانه باختری. حتی قبل از پایان جنگ ژوئن ۱۹۶۷، اسرائیل تمام «اختیارات دولت، قانونگذاری، انتصاب و مدیریت در رابطه با منطقه یا ساکنان آن» را در دستان فرماندار نظامی سرمایه‌گذاری کرد. ژنرال حییم هرتزوگ در ۷ ژوئن ۱۹۶۷ اعلام کرد که تمام قوانین قبلی به قوت خود باقی خواهند ماند، مگر در مواردی که با حقوق اسرائیل به عنوان قدرت اشغالگر برای تضمین امنیت نیروهای خود و نظم عمومی در تضاد باشد. اسرائیل حفظ آنچه را که اردن مقررات اشغالگری بریتانیا
حفظ آنچه را که اردن مقررات اشغالگری بریتانیا می‌دانست، توجیه می‌کند و معتقد است که آنها با ماده ۶۴ کنوانسیون چهارم ژنو، که به درستی به رفتار یک قدرت متخاصم با جمعیت اشغال‌شده مربوط می‌شود، همخوانی دارد. موضع اردن این است که اسرائیل وارث قوانین این کشور در این زمینه نیست، زیرا آنها چندین دهه قبل از بین رفته‌اند. سازمان ملل متحد در گزارش کمیته ویژه خود در سال ۱۹۷۰ که برای قضاوت در مورد ادعاهای رقیب فراخوانده شد، بیان کرد که مقررات دفاع اجباری (اضطراری) ۱۹۴۵، که خود انگلیس متعاقباً آن را لغو کرد، حکمی برای
که خود انگلیس متعاقباً آن را لغو کرد، حکمی برای اعمال آنها در سرزمین‌های فلسطینی به‌شمار نمی‌آید، زیرا آنها در مناقشه‌های مربوط به کنوانسیون فدرال درگیر بودند. فرمانداری نظامی اسرائیل که برای حکومت بر این مناطق تأسیس شده بود در سال ۱۹۸۲ منحل شد و اداره مدنی اسرائیل که در واقع بازوی نیروهای دفاعی اسرائیل است جایگزین شد. تأسیس در نوامبر ۱۹۸۱ تحت فرمان نظامی شماره ۹۴۷، دستوری دارد که مقرر می‌دارد وظیفه این نهاد «اداره امور عمرانی منطقه [کرانه باختری]... به منظور رفاه و منفعت مردم و تأمین و بهره‌برداری خدمات
رفاه و منفعت مردم و تأمین و بهره‌برداری خدمات عمومی با توجه به لزوم حفظ اداره صحیح و نظم عمومی در منطقه است». ایجاد این نهاد جدید موجی از اعتراضات را در چند ماه اول سال ۱۹۸۲ به راه انداخت و سرکوبی که باعث تلفات فلسطینیان بیشتر از آنچه در ۱۵ سال اشغال گذشته رخ داده بود، به همراه داشت. از سال ۱۹۶۷ تا ۲۰۱۴، دولت اسرائیل بیش از ۱۶۸۰ دستور نظامی در مورد کرانه باختری صادر کرد. اگرچه ارتش اسرائیل به‌طور رسمی موظف به بی‌طرفی بود، به سیاست درگیری کشیده شد و بین اداره مردم اشغال شده و دفاع از شهرک‌ها گرفتار شد، که
مردم اشغال شده و دفاع از شهرک‌ها گرفتار شد، که در ابتدا به عنوان یک بار نظامی تصور می‌شد که دفاع از آن به عهده شهرک‌نشینان می‌رفت، اما شبه‌نظامیان اولیه آن‌ها حقوق می‌گرفتند، آموزش دیده بودند و اسلحه‌هایشان را ارتش اسرائیل برای دفاع از آنها تجهیز می‌کرد. تا زمان پیمان‌های اسلو، ۴۷ درصد از ساکنان کرانه باختری پناهنده بودند و ۱۱ درصد از کل جمعیت در کمپ‌های پناهندگان ساکن بودند. به عنوان بخشی از استراتژی آریل شارون، اداره مدنی اتحادیه‌های روستایی (روابیت القرا) را که در ابتدا فقط برای منطقه الخلیل در سال ۱۹۷۸
را که در ابتدا فقط برای منطقه الخلیل در سال ۱۹۷۸ توسعه یافت، به تمام مناطق کرانه باختری گسترش داده بود. این اتحادیه‌ها برای دور زدن نمایندگی مستقیم سیاسی استفاده شدند. خود انتخابات، حتی برای مقامات اتحادیه، در پی انتخابات شهرداری ۱۹۷۶ که اکثریت قاطع نامزدهای ملی‌گرا را به خود اختصاص داد، ممنوع شده بود، و اکثر شهرداران در نهایت برکنار شدند و برخی از آنها تبعید شدند. در مقابل، اتحادیه‌های روستایی قرار بود اختلافات را حل و فصل کنند و توسعه روستایی را ارتقا دهند، اما به نارضایتی دهقانان علیه مراکز شهری فلسطین
اما به نارضایتی دهقانان علیه مراکز شهری فلسطین دامن زدند و به گفته جورج بشارات، با مردانی از طبقه متوسط رو به پایین که بسیاری از آنها به تنبلی و تعقیب جنایتکاران شهرت داشتند و به شدت مورد انتقاد قرار می‌گرفتند، به عنوان کوئیسلینگ‌ها، آنها را با شبه نظامیان و مسلسل‌های یوزی که ظاهراً برای ارعاب غیرنظامیان استفاده می‌کردند، تجهیز کرد. در این توافقنامه، به مقامات فلسطینی منطقه محدودی از خودمختاری در تعداد محدودی از مناطق داده شد. تحلیلگران مختلف استدلال کرده‌اند که این توافق باعث شد که اسرائیل بر هیئت محلی
که این توافق باعث شد که اسرائیل بر هیئت محلی فلسطین که رهبری انتفاضه را برعهده داشت، با وادار کردن نمایندگان ساف در خارج از کشور برای کنار گذاشتن خواسته‌های مخالفان کرانه باختری و غزه - پایان شهرک‌سازی و تشکیل کشور فلسطین - و در نتیجه تضمین بازگشت خود، پیشی بگیرد؛ بنابراین به آنها اجازه داده شد تا اقتدار سیاسی و اقتصادی را در قلمروهایی که هرگز به تنهایی نتوانسته بودند به دست آورند، به دست گیرند؛ بنابراین خود تشکیلات خودگردان فلسطین اغلب به عنوان یک رژیم کویسلینگ، یا نیابتی اسرائیل در نظر گرفته می‌شود، زیرا
یا نیابتی اسرائیل در نظر گرفته می‌شود، زیرا اسرائیل کنترل کامل هر سه منطقه را در دست دارد. پیتر بینارت آن را «پیمانکار فرعی» اسرائیل می‌نامد. از نظر ادوارد سعید، مرون بنونیستی و نورمن فینکلستین، این توافقنامه صرفاً نقشی به عنوان «اجرای اسرائیل» به سازمان آزادی‌بخش فلسطین واگذار کرد، و به اشغال با «کنترل از راه دور» ادامه داد، و نوعی از مشروعیت را در «دعاهای اسرائیل» به «ادعاهای حقوق بشر» داد. علیرغم اجماع بین‌المللی، اسرائیل موظف بود از تمام سرزمین‌هایی که به عنوان قدرت اشغالگر در اختیار داشت، عقب‌نشینی
به عنوان قدرت اشغالگر در اختیار داشت، عقب‌نشینی کند. در قرائت فینکلشتاین، نسخه افراطی از طرح آلون را تأیید کرد. تشکیلات خودگردان فلسطین همچنین توافقنامه‌ای را امضا کرد که اسرائیل را از مسئولیت غرامت در قبال تمام قصورها یا نقض تعهدات خود به عنوان یک قدرت اشغالگر که طی سه دهه گذشته حکومت نظامی اسرائیل مرتکب شده بود، مبری می‌کرد. در واقع، اگر اسرائیل در آن دوره به هر جنایتی محکوم شود، بار غرامت اسرائیل بر دوش مقامات فلسطینی خواهد بود که موظف به بازپرداخت هزینه اسرائیل خواهند بود. استدلال شده است که این توافق،
اسرائیل خواهند بود. استدلال شده است که این توافق، آرمان فلسطین را بیشتر تضعیف کرد، زیرا با تبدیل مذاکرات به چانه زنی بی پایان بین طرف‌های نابرابر، قدرت موقعیت فلسطین را تضعیف کرد. در تحلیلی توسط اندیشکده اسرائیلی مولاد در سال ۲۰۱۷، اشاره شده است که اسرائیل از ۵۰ تا ۷۵ درصد از نیروهای فعال اسرائیلی خود را در کرانه باختری مستقر می‌کند. این استقرار متشکل از هفت تیپ منطقه ای با کمک گردان‌های رزمی کمکی، همراه با پلیس مرزبانی اسرائیل، نیروی هوایی اسرائیل و واحدهای ویژه مختلف است. وظیفه آنها مقابله با آنچه
واحدهای ویژه مختلف است. وظیفه آنها مقابله با آنچه اسرائیل به عنوان تروریسم تعریف می‌کند - تنها ۲۰٪ آن وظیفه را انجام می‌دهند - نیست، بلکه دفاع از شهرک‌ها است که ۸۰٪ از این ذخایر برای انجام وظیفه نگهبانی نیاز دارند. تنها در هبرون حدود ۲۰۰۰ سرباز، یک لشکر پیاده‌نظام کامل، همراه با ۳ شرکت پلیس مرزی، به صورت چرخشی برای حفاظت از شهرک ۵۰۰ تا ۸۰۰ اسرائیلی مستقر در آن شهر خدمت می‌کنند. نتیجه‌گیری مولاد این است که دفاع از شهرک‌ها تأثیر منفی بر امنیت اسرائیل دارد.
عشق به سالمندان (نام پیشین: عشق به سالخوردگان) یک سازمان مردم‌نهاد مستقر در ایالات متحده آمریکا است که با هدف کاهش انزوای اجتماعی در میان سالمندان فعالیت می‌کند. تاریخچه. در سال ۲۰۱۳، "جیکوب کرمر" که به‌طور منظم در یک مرکز نگهداری سالمندان داوطلب بود، متوجه تنهایی گسترده میان ساکنان آنجا شد. برای مقابله با این مشکل، او شروع به نوشتن و توزیع نامه‌های دست‌نویس و دلگرم‌کننده به مراکز سالمندان کرد. این ابتکار به‌سرعت گسترش یافت و افراد دیگری نیز به آن پیوستند. در دوران همه‌گیری کووید–۱۹، این سازمان داستان‌هایی
دوران همه‌گیری کووید–۱۹، این سازمان داستان‌هایی الهام‌بخش از سالمندان گردآوری و پیام‌های ویدیویی انگیزشی برای آن‌ها ارسال کرد. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۰، سازمان اعلام کرد که نام جدید آن «عشق به سالمندان» خواهد بود. بنیان‌گذار در بیانیه‌ای نوشت: «به این نتیجه رسیده‌ایم که نام پیشین ما دارای عبارتی بود که با اهدافی که هر روز با دل و جان برای آن تلاش می‌کنیم، در تضاد است.» از ژوئیه ۲۰۲۱، با توجه به نیازهای پس از همه‌گیری، سازمان از ارسال نامه‌های عمومی به مراکز سالمندان به سوی ارسال نامه‌های شخصی برای افراد سالمندِ
به سوی ارسال نامه‌های شخصی برای افراد سالمندِ منزوی روی آورد. تاکنون بیش از ۷۵۰٬۰۰۰ نامهٔ دست‌نویس توسط این سازمان ارسال شده‌است. این سازمان همچنین روزی با عنوان "روز نامه‌ای به سالمند" را بنیان گذاشت که در ۲۶ فوریه هر سال برگزار می‌شود و هدف آن تشویق به نوشتن نامه‌ای برای هر سالمند است. در ۱۹ مارس ۲۰۲۴، کرمر یک کتاب تصویری با همکاری یک سازمان غیرانتفاعی به نام «مبادله‌ نامه‌ با مادربزرگ» منتشر کرد که کودکان را تشویق به نوشتن نخستین نامه خود می‌کند. در سال ۲۰۲۵، کرمر در برنامهٔ نمایش کلی کلارکسون در بخش
۲۰۲۵، کرمر در برنامهٔ نمایش کلی کلارکسون در بخش «انسان‌های فوق‌العاده» حضور یافت.
کاروماما مریت‌موت () کاهنه و همسر خدای آمون در دودمان بیست و دوم مصر باستان بود. او احتمالاً مشابه کاروماما، دختر فرعون اوسورکون دوم است که در جشن سد فرعون به تصویر کشیده شده است. او جانشین حنوت‌تاوی به عنوان کاهنه اعظم دربار بود. او در کلیسای کوچک کرنک ازیریس-نب‌عنخ («اوزیریس، ارباب زندگی») به تصویر کشیده شده است. مجسمه برنزی او، «تندیس کاروماما، پرستشگر مقدس آمون» (N 500)، که از ناظر خزانه‌داری آهنتف‌نخت دریافت کرده بود، اکنون در موزه لوور به نمایش گذاشته شده است. مجسمه نذری ماعت که آن را نیز از آهنتف‌نخت
است. مجسمه نذری ماعت که آن را نیز از آهنتف‌نخت دریافت کرد، در کارناک یافت شد، سنگ یادبود او، کوزه‌های کانوپی و اوشابتی‌های او امروزه در برلین هستند. شپنوپت یکم جانشین او به عنوان همسر خدا شد. آرامگاه او در دسامبر ۲۰۱۴ در منطقه معبد رامسیوم در تِبِس پیدا شد.
بیگانه‌گویی (انگلیسی: Xenoglossy یا xenoglossia) یا «زبان‌دانی بی‌آموزش»، به سخن‌گویی ناگهانی به زبان ناآموخته اشاره دارد. بیگانه‌گویی پدیده‌ای است که در آن فرد بدون آن‌که زبانی را آموخته یا قبلاً با آن آشنا بوده باشد، به‌طور ناگهانی و خودبه‌خود به آن زبان سخن می‌گوید یا می‌نویسد. بیگانه‌گویی تاکنون هرگز در شرایط علمی به‌طور معتبر مشاهده نشده و بنابراین، عمدتاً در حوزهٔ فراروان‌شناسی جای می‌گیرد. روان‌پزشکی به نام ایان استیونسن مدعی است که پژوهش‌هایش وجود این پدیده را تأیید می‌کند، اما یافته‌های او مورد
این پدیده را تأیید می‌کند، اما یافته‌های او مورد تأیید جامعهٔ علمی قرار نگرفته‌اند. این پدیده معمولاً در بسترهای ماورایی، هیپنوتیزم، تجارب فراشعوری، یا عرفانی گزارش می‌شود و گاه در مطالعات مربوط به تناسخ، واسطه‌های روحی و روان‌کاوی عمقی بررسی شده است. برای مثال، فردی که هرگز زبان سوئدی نیاموخته و تماس یا آموزش قبلی با آن نداشته، ناگهان در شرایط خاصی، با تسلط کامل به آن سخن می‌گوید. تفاوت با آواگویی: در حالی که آواگویی نوعی گفتار بی‌معنا یا زبان ساختگی و ناشناخته است، بیگانه‌گویی معمولاً به استفاده واقعی و
است، بیگانه‌گویی معمولاً به استفاده واقعی و قابل‌شناسایی از یک زبان طبیعی و موجود اشاره دارد. تردیدها. گاه این پدیده به‌صورت پراکنده در افراد دارای نشانگان ساوانت (افرادی با ناتوانی ذهنی که در حوزه‌ای خاص، مهارت خارق‌العاده دارند) دیده می‌شود. با این حال، معمولاً تردید وجود دارد که آیا این سخن‌گویی واقعاً در زبان مورد نظر صورت گرفته است یا نه. گمان می‌رود که فرد صرفاً اطلاعاتی را که پیش‌تر در حافظه‌اش ذخیره شده، بدون درک معنای دقیق آن‌ها بازتولید می‌کند. همچنین ممکن است اطرافیان فرد، گفتاری نامفهوم یا نوعی
ممکن است اطرافیان فرد، گفتاری نامفهوم یا نوعی آواگویی (زبان‌ورزی بی‌معنا) را به‌اشتباه زبان واقعی تشخیص دهند (چنان‌که مثلاً در مورد نویسندهٔ آمریکایی فیلیپ کی. دیک گزارش شده است). در زمینهٔ مذهبی، واکنش‌ها نسبت به پدیدهٔ بیگانه‌گویی متفاوت است. در برخی گروه‌های مسیحی، به‌ویژه در شاخه‌های پنطیکاستی و کاریزماتیک، بیگانه‌گویی نوعی تجربهٔ مثبت و روحانی به‌شمار می‌رود (نگاه کنید به آواگویی مسیحی). اما در دیگر شاخه‌های مسیحیت، به‌ویژه در جریان‌های اصلاح‌طلبانه، گاهی این پدیده را امری شیطانی یا نشانه‌ای از
گاهی این پدیده را امری شیطانی یا نشانه‌ای از تسخیرشدگی توسط نیروهای اهریمنی تلقی می‌کنند. اگر فرد بتواند آن زبان ناشناخته را بنویسد، آن را بیگانه‌نویسی (Xenography) می‌نامند.
هومبان شوتور (یا خومباستیر) از نخستین شاهان شناخته‌شده ایلام در دوره ایلام کهن (حدود ۲۷۰۰–۲۶۰۰ پیش از میلاد) بود. اطلاعات درباره این فرمانروا محدود به منابع باستانی و کتیبه‌های هم‌دوره است. دوران حکومت. هومبان شوتور در فهرست‌های شاهان ایلامی به عنوان سومین فرمانروا پس از هومبابا ذکر شده است. دوره حکومت او به دوره ایلام کهن (حدود ۲۷۰۰–۱۵۰۰ پ.م) تعلق دارد که ایلام به عنوان یک تمدن مستقل در جنوب غربی ایران امروزی شکل گرفته بود. بر اساس منابع تاریخی، هومبان شوتور احتمالاً در منطقه اوان حکمرانی می‌کرد که یکی از
احتمالاً در منطقه اوان حکمرانی می‌کرد که یکی از مهم‌ترین مراکز قدرت ایلامیان در آن دوره بود. با این حال، اطلاعات دقیقی درباره اقدامات یا رویدادهای مهم دوران حکومت او در دسترس نیست. نام شناسی. نام «هومبان شوتور» از عناصر ایلامی تشکیل شده است: این نام نشان‌دهنده اهمیت مذهب در جامعه ایلامی و ارتباط نزدیک حکومت با نهادهای دینی است. جایگاه در تاریخ ایلام. هومبان شوتور در فهرست‌های پادشاهان ایلامی به عنوان یکی از نخستین فرمانروایان این تمدن ذکر شده است. پس از او، خاندان اوان به قدرت رسید که اولین سلسله
پس از او، خاندان اوان به قدرت رسید که اولین سلسله شناخته‌شده ایلامی است. اهمیت تاریخی هومبان شوتور بیشتر به دلیل حضور او در فهرست‌های اولیه شاهان ایلامی است که نشان‌دهنده تداوم سنت‌های حکومتی در این تمدن باستانی است. منابع تاریخی. اطلاعات درباره هومبان شوتور عمدتاً از:
آتش‌گردانی ذهنی () یا آتش‌جُنبانی به توانایی ذهنی یا ماوراییِ فرضی گفته می‌شود که در آن فرد می‌تواند فقط با تمرکز ذهنی یا ارادهٔ خود، آتش ایجاد کند یا آن را کنترل کند، بدون استفاده از هیچ وسیلهٔ فیزیکی یا مادهٔ قابل اشتعال. این اصطلاح بیشتر در آثار علمی-تخیلی، داستان‌های فانتزی، کتاب‌های کمیک و فیلم‌ها دیده می‌شود و تاکنون هیچ سند علمی معتبری برای اثبات آن وجود ندارد و بسیاری از موارد ادعاشده، در واقع حقه و نتیجهٔ فریب‌کاری هستند. ریشه‌شناسی. واژهٔ "pyrokinesis" از زبان یونانی گرفته شده: "pyr" به‌معنای
از زبان یونانی گرفته شده: "pyr" به‌معنای «آتش» و "kinesis" به‌معنای «جنبش». این واژه را نویسندهٔ وحشت‌نویس استیون کینگ در رمان "آتش‌افروز" (۱۹۸۰) برای توصیف توانایی ایجاد و کنترل آتش با ذهن رواج داد، هرچند کاربرد آن پیش از آن نیز وجود داشته است. واژهٔ «پایروکینزیس» به‌گونه‌ای ساخته شده که با واژهٔ "تلکینزیس" (دورجُنبی) هم‌ارز باشد، گرچه اس. تی. جاشی این واژه‌سازی را «بسیار ناموفق» دانسته و پیشنهاد داده که معادل دقیق‌تر آن "telepyrosis" (آتش از راه دور) است. پیشینه. ای. دبلیو. آندروود، یک آمریکایی
دور) است. پیشینه. ای. دبلیو. آندروود، یک آمریکایی آفریقایی‌تبار در قرن نوزدهم، به‌خاطر توانایی‌اش در آتش‌زدن اشیاء شهرتی محدود یافت. جادوگران و دانشمندان بر این باورند که احتمالاً او از تکه‌هایی پنهان از فسفر استفاده می‌کرده که با تنفس یا مالش به‌آسانی شعله‌ور می‌شده‌اند. محقق شک‌گرا جو نیکل نوشته که آندروود ممکن است از تکنیک‌های شیمیایی برای ایجاد احتراق بهره برده باشد و استفاده از فسفر محتمل‌ترین گزینه است. او می‌نویسد که امکان فریبکاری بسیار بیشتر از وجود هرگونه نیروی فراطبیعی است که توسط چارلز فورت یا
هرگونه نیروی فراطبیعی است که توسط چارلز فورت یا دیگران مطرح شده است. واسطه روحی، دنیل دانگلاس هوم، نیز به‌خاطر نمایش‌هایی مربوط به آتش و دست‌زدن به تکه‌ای زغال گداخته مشهور بود. شعبده‌باز هنری آر. ایوانز نوشت که این نمایش در واقع نوعی تردستی بوده و تکهٔ گداخته از جنس پلاتین اسفنجی بوده که شبیه زغال نیم‌سوخته است و در دست مخفی می‌شده است. هروارد کارینگتون این فرضیه را «بسیار هوشمندانه» توصیف کرد، اما یادآور شد که ویلیام کروکس، شیمیدانی مجرب، در یکی از جلسات احضار ارواح حاضر بوده و احتمالاً توانایی تشخیص
احضار ارواح حاضر بوده و احتمالاً توانایی تشخیص تفاوت زغال و پلاتین را داشته است. فرانک پادمور نیز نوشت که بیشتر نمایش‌های آتش به‌راحتی می‌توانسته با تردستی یا توهم و فریب حواس انجام شده باشد، و ادعای مشاهدهٔ شعله از انگشتان هوم را نیز می‌توان با خطای دید توضیح داد. جوزف مک‌کیب نوشته که ادعاهای مربوط به آتش‌گردانی هوم ضعیف و ناموفق بوده‌اند و بیشتر آن‌ها در تاریکی و با شاهدانی غیرقابل‌اعتماد انجام شده است. او احتمال داده که تکهٔ زغال در واقع قطعه‌ای از آزبست بوده که هوم در جیب داشته است. گاهی ادعاهای مربوط
بوده که هوم در جیب داشته است. گاهی ادعاهای مربوط به آتش‌گردانی در قالب داستان‌های ارواح آتش‌افروز منتشر می‌شوند، مانند آتش‌سوزی‌های Canneto di Caronia fires و ماجرای پرستار اسکاتلندی جوانی به نام کارول کامپتون در ایتالیا در سال ۱۹۸۲. در مارس ۲۰۱۱، دختربچه‌ای سه‌ساله در استان آنتیک در فیلیپین به‌دلیل داشتن توانایی پیش‌بینی یا ایجاد آتش، توجه رسانه‌های محلی را به خود جلب کرد. شهردار شهر مدعی شد که با شنیدن عبارت «آتش… بالش» از زبان کودک، یک بالش شعله‌ور شده است. برخی شاهدان دیگر نیز ادعا کردند که دختر بدون
است. برخی شاهدان دیگر نیز ادعا کردند که دختر بدون تماس با اشیاء، آتش را پیش‌بینی یا ایجاد کرده است. یک کشیش مدعی شد که کودک را طی مراسمی از ارواح پاک کرده، و پلیس نیز مورد غیرعادی‌ای نیافت، با این حال، یکی از طرفداران امور ماورایی ادعا کرد که این دختر توانایی‌هایش را از زندگی پیشین به ارث برده است. داستان این کودک در برنامهٔ "Kapuso Mo, Jessica Soho" در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۰ پخش شد. با شعله‌ور شدن اشیائی مختلف در خانه، مردم محلی به خانهٔ دختر آمدند تا بیشتر بدانند، و نیروهای اورژانس نیز از خانه بازدید کردند. هیچ
و نیروهای اورژانس نیز از خانه بازدید کردند. هیچ روش علمی شناخته‌شده‌ای وجود ندارد که مغز بتواند با آن آتش یا انفجار ایجاد کند.
پنپا تسرینگ ( به تبتی : སྤེན་པ་ཚེ་རིང , "་" ؛ متولد 1967) یک سیاستمدار تبتی مستقر در هند است. او دومین سیکیونگ منتخب دموکراتیک از اداره مرکزی تبت در هند است. در 2021 او جانشین لوبسانگ ​​سونگای شد زندگینامه. اوایل زندگی. پنپا تسرینگ در سال 1967 اردوگاه پناهندگان در بیلاکوپه در ایالت کارناتاکا هند به دنیا آمد پس از حضور در نهضت آزادی تبت و انجمن دوستی نیجریه و تبت در طول روزهای دانشگاه، [ به عنوان مدیر اجرایی در مرکز تحقیقات پارلمانی و سیاست گذاری تبت (TPPRC) در دهلی بین سال‌های 2001 و 2008 خدمت کرد .
در دهلی بین سال‌های 2001 و 2008 خدمت کرد . نمایندگان مردم ، با مأموریت "ترویج برنامه سیاسی دولت تبت". حرفه سیاسی. پنپا برای دو دوره از سال 1996 و 2006 مرکزی انتخاب شد تبت ، واشنگتن، دی سی به مدت یک سال. او به طور رسمی در 29 اوت 2016 مسئولیت را بر عهده گرفت. به عنوان نماینده، وظایف او شامل ملاقات با رهبران و مقامات، ریاست رویدادهای فرهنگی مربوط به تبت، و پرداختن به تبتی ها و مسائل مربوط به تبت بود. پنپا در انتخابات سیکیونگ در سال 2016 نایب قهرمان شد . او نامزدی خود را برای انتخابات 2021 در 3 سپتامبر 2020
خود را برای انتخابات 2021 در 3 سپتامبر 2020 اعلام کرد. در طول انتخابات عمومی CTA در سال 2021 ، پنپا 34324 رای کسب کرد که 5417 رای بیشتر از Kaydor Aukatsang (Kelsang Dorjee Aukatsang) که دومین رای برتر را کسب کرد. در مجموع 63991 تبتی رای دادند. پنپا در مورد "حل و فصل مسئله تبت"، "مراقبت از رفاه تبتی ها در تبعید"، به دنبال "تمام راه های ممکن برای برقراری ارتباط با چین"، "تسهیل (یا) دیدار دالایی لاما از چین و آزادی گئون چن ، صحبت کرده است. چوکی نیما و همه زندانیان سیاسی دیگر». پنپا به عنوان سیکیونگ در 27 مه
سیاسی دیگر». پنپا به عنوان سیکیونگ در 27 مه 2021 در حضور دالایی لاما که به صورت مجازی در آن حضور داشت سوگند یاد کرد. سوگند توسط کمیسر عالی دادگستری سونام نوربو داگپو اجرا شد. او اغلب "راه وسط" و راهنمایی دالایی لاما را نقل می کند
یک انیمهٔ بلند ژاپنی به کارگردانی نائوکو یامادا و تهیه‌کنندگی استودیو ساینس سارو است که نخستین بار در اوت ۲۰۲۴ در تئاترهای ژاپن به نمایش درآمد. خلاصه داستان. توتسوکو، دانش‌آموز دبیرستانی، این توانایی را دارد که مردم را به صورت رنگ ببیند. رنگ‌های شادی، هیجان و آرامش و البته رنگی را که بیشتر از همه دوست دارد، مربوط به همکلاسی‌اش کیمی است. توتسوکو پس از دنبال کردن کیمی تا یک کتاب‌فروشی، به‌طور تصادفی اشاره می‌کند که می‌تواند پیانو بزند. این منجر به پیوستن او به گروهی سه نفره می‌شود که متشکل از خودش، کیمی
او به گروهی سه نفره می‌شود که متشکل از خودش، کیمی نوازندهٔ گیتار و پسری می‌شود که تجهیزات موسیقی جمع می‌کند و ترمین می‌نوازد، است. به زودی دوستی این سه‌نفر در حین ساختن موسیقی و مواجهه با مشکلات زندگی شخصی‌شان، شکل می‌گیرد و عمیق‌تر می‌شود. بازخورد. جوایز. این فیلم برنده جایزه جام طلایی بهترین فیلم انیمیشن در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم شانگهای ۲۰۲۴ شد. این فیلم با "خاطرات یک حلزون" برای جایزهٔ تماشاگران در هفتمین جشنوارهٔ فیلم ایز انیمیشن برابری کرد. همچنین در سال ۲۰۲۵ نامزد دریافت جایزهٔ بهترین فیلم سال در
سال ۲۰۲۵ نامزد دریافت جایزهٔ بهترین فیلم سال در نهمین دورهٔ جوایز انیمه کرانچی‌رول شد.
نای کناردَمِشی () گونه‌ای از فلوت است که هنگام نواختن به‌صورت افقی نگه داشته می‌شود. نوازنده برای نواختن، هوا را به‌صورت مورب و از کنار به سوراخ دهنی می‌دمد؛ یعنی جهت دمیدن عمود بر طول بدنهٔ ساز است. از جمله نمونه‌های نای کناردمشی می‌توان به فلوت کنسرت غربی، فلوت ایرلندی، فلوت‌های موسیقی سنتی هند مانند بانسوری و وِنو، دیزی چینی، فایف غربی، گونه‌هایی از فوه ژاپنی و فلوت‌های کره‌ای مانند داگئوم، جونگگئوم و سوگئوم اشاره کرد.
خورشید احمد (ا؛ ۲۳ مارس ۱۹۳۲ – ۱۳ آوریل ۲۰۲۵) (۱۳۱۱ تا ۲۴ فروردین/حمل ۱۴۰۴) اقتصاددان، فیلسوف، سیاست‌مدار و فعال اسلامی پاکستانی بود که در توسعهٔ فقه اقتصادی اسلامی به‌عنوان یک رشتهٔ دانشگاهی نقش داشت. او هم‌چنین یکی از بنیان‌گذاران بنیاد اسلامی در لستر، بریتانیا (به‌همراه خرم مراد) به‌شمار می‌رود. او از چهره‌های ارشد محافظه‌کار به‌شمار می‌رفت و از اعضای باسابقهٔ حزب اسلام‌گرای جماعت اسلامی (JeI) بود. وی در انتخابات عمومی سال ۲۰۰۲، از سوی ائتلاف متحده مجلس عمل (MMA)، نامزد شد و به عضویت سنا درآمد. دورهٔ
عمل (MMA)، نامزد شد و به عضویت سنا درآمد. دورهٔ سناتوری او تا سال ۲۰۱۲ ادامه داشت. خورشید احمد هم‌چنین در دوران حکومت ضیاءالحق، به‌عنوان مشاور سیاست‌گذاری ایفای نقش کرد و ریاست کمیسیون برنامه‌ریزی را برعهده داشت؛ تمرکز اصلی او در این دوره، اسلامی‌سازی اقتصاد ملی پاکستان در دههٔ ۱۹۸۰ بود. زندگی‌نامه. احمد در ۲۳ مارس ۱۹۳۲ (۳ حمل ۱۳۱۱) در دهلی، هند بریتانیا، در خانواده‌ای اردو‌زبان زاده شد. او در کالج انگلو-عربی در دهلی تحصیل کرد. پس از تقسیم هند در سال ۱۹۴۷، خانواده‌اش به پاکستان مهاجرت کردند و در لاهور،
خانواده‌اش به پاکستان مهاجرت کردند و در لاهور، پنجاب ساکن شدند. پس از آن، احمد در سال ۱۹۴۹ وارد دانشگاه دولتی لاهور شد و در رشته‌های کسب‌وکار و اقتصاد به تحصیل پرداخت. همان سال، نخستین مقالهٔ انگلیسی خود را در نشریهٔ The Muslim Economist (اقتصاد اسلامی) منتشر کرد. او در سال ۱۹۵۲ با درجهٔ ممتاز در رشتهٔ اقتصاد، مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد. در همین دوران، به مطالعهٔ آثار فلسفی ابوالاعلی مودودی پرداخت و به‌عنوان عضو فعال در حزب جماعت اسلامی (JeI) فعالیت می‌کرد. در همان سال، آزمون وکالت را پشت سر گذاشت و
در همان سال، آزمون وکالت را پشت سر گذاشت و وارد رشتهٔ حقوق در دانشگاه دولتی لاهور (GCU) شد، جایی که تمرکز اصلی او بر فقه و حقوق اسلامی بود. احمد هم‌زمان با تحصیل، به فعالیت حزبی در جماعت اسلامی ادامه داد و دروس مطالعات اسلامی نیز تدریس می‌کرد. پس از وقوع نا‌آرامی‌ها و شورش‌های خشونت‌آمیز در لاهور، احمد برای پرهیز از دستگیری و بازداشت گستردهٔ اعضای جماعت اسلامی توسط پلیس ایالت پنجاب، دانشگاه را ترک کرد و به‌طور دائم به کراچی نقل مکان نمود. خورشید احمد پس از مهاجرت به کراچی، در دانشگاه کراچی ثبت‌نام کرد و در
به کراچی، در دانشگاه کراچی ثبت‌نام کرد و در سال ۱۹۵۸ با مدرک کارشناسی ارشد با درجهٔ ممتاز در اقتصاد فارغ‌التحصیل شد. پایان‌نامهٔ او بر آثار بنیادی آدام اسمیت دربارهٔ مفهوم دست نامرئی و نظام سرمایه‌داری متمرکز بود. در سال ۱۹۶۲ (۱۳۴۱)، خورشید احمد با مدرک کارشناسی ارشد با درجهٔ ممتاز در مطالعات اسلامی از دانشگاه کراچی فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۶۵ موفق به دریافت بورسیه برای ادامهٔ تحصیل در مقطع دکتری در بریتانیا شد. احمد در دانشگاه لستر ثبت‌نام کرد و به دانشکدهٔ اقتصاد این دانشگاه پیوست. وی در سال‌های
دانشکدهٔ اقتصاد این دانشگاه پیوست. وی در سال‌های ۱۹۶۷–۱۹۶۸ با موفقیت از پایان‌نامهٔ دکتری خود در رشتهٔ اقتصاد دفاع کرد. موضوع رسالهٔ دکترای او فقه اقتصادی اسلامی بود. در سال ۱۹۷۰، دانشگاه لستر به پاس خدمات احمد در ترویج سوادآموزی، به او دکترای افتخاری در آموزش اعطا کرد. در همان سال، او به انگلستان نقل مکان کرد و به گروه فلسفه دانشگاه لستر پیوست تا به تدریس فلسفهٔ معاصر بپردازد.
هوندا سی‌بی۵۰ یک موتورسیکلت خیابانی ۵۰ سی‌سی، تک‌سیلندر، چهارزمانه که توسط شرکت هوندا موتور ژاپن، از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۲ تولید می‌شد.