payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد. محتوا. اورسکز و کانوی می‌نویسند که تعداد انگشت‌شماری از دانشمندان محافظه‌کار سیاسی، که پیوندهای محکمی با صنایع خاص دارند، «نقش نامتناسبی در بحث‌های مربوط به سوالات بحث‌برانگیز ایفا کرده‌اند». نویسندگان می‌نویسند که این امر منجر به «مبهم‌سازی عمدی» مسائلی شده است که بر افکار عمومی و سیاست‌گذاری تأثیر گذاشته است. این کتاب از به اصطلاح «سوداگران تردید»، برخی از بازیگران کلیدی علمی عمدتاً آمریکایی، و در رأس آنها بیل نیرنبرگ، فرد سیتز و فرد سینگر، انتقاد می‌کند. هر سه فیزیکدان هستند: سینگر یک محقق فضایی و
هر سه فیزیکدان هستند: سینگر یک محقق فضایی و ماهواره‌ای بود، در حالی که نیرنبرگ و سایتز روی بمب اتم کار می‌کردند. آنها در موضوعاتی مانند باران اسیدی، استعمال دخانیات، گرمایش جهانی و آفت‌کش‌ها فعال بوده‌اند. این کتاب می‌گوید که این دانشمندان اجماع علمی در زمینه‌های مختلف، از جمله خطرات سیگار کشیدن، اثرات باران اسیدی، وجود «سوراخ لایهٔ ازن» و وجود تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت‌های انسانی را به چالش کشیده و تضعیف کرده‌اند. سیتز و سینگر با مؤسساتی مانند بنیاد هریتیج، مؤسسهٔ کامپتیتیو انترپرایز و مؤسسهٔ جورج سی.
مؤسسهٔ کامپتیتیو انترپرایز و مؤسسهٔ جورج سی. مارشال در ایالات متحده همکاری داشته‌اند. این سازمان‌ها که توسط شرکت‌ها و بنیادهای محافظه‌کار تأمین مالی می‌شوند، با بسیاری از اشکال مداخله یا تنظیم مقررات دولتی بر شهروندان آمریکایی مخالفت کرده‌اند. این کتاب در هر مورد تاکتیک‌های مشابهی را فهرست می‌کند: «بی‌اعتبار کردن علم، انتشار اطلاعات نادرست، گسترش سردرگمی و ترویج شک و تردید». در این کتاب آمده است که سیتز، سینگر، نیرنبرگ و رابرت جاسترو همگی به شدت ضد کمونیست بودند و مقررات دولتی را گامی به سوی سوسیالیسم و
بودند و مقررات دولتی را گامی به سوی سوسیالیسم و کمونیسم می‌دانستند. نویسندگان استدلال می‌کنند که با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، آنها به دنبال تهدید بزرگ دیگری برای سرمایه‌داری بازار آزاد بودند و آن را در محیط زیست‌گرایی یافتند. آنها می‌ترسیدند که واکنش بیش از حد به مشکلات زیست‌محیطی منجر به مداخلهٔ شدید دولت در بازار و دخالت در زندگی مردم شود. اورسکز و کانوی اظهار می‌کنند که هر چه این تأخیر بیشتر شود، این مشکلات بدتر می‌شوند و احتمال بیشتری وجود دارد که دولت‌ها مجبور به اتخاذ اقدامات سختگیرانه‌ای شوند که
مجبور به اتخاذ اقدامات سختگیرانه‌ای شوند که محافظه‌کاران و بنیادگرایان بازار بیشترین ترس را از آن دارند. آنها می‌گویند که سیتز، سینگر، نیرنبرگ و جاسترو شواهد علمی را انکار کردند، به استراتژی تأخیر دامن زدند و از این طریق به ایجاد وضعیتی که از آن بسیار وحشت داشتند، کمک کردند. نویسندگان در مورد توانایی رسانه‌ها در تمایز قائل شدن بین حقیقت کاذب و علم واقعی مورد بحث، تردید جدی دارند؛ با این حال، آنها از تأیید سانسور به نام علم خودداری می‌کنند. به گفته نویسندگان، هنجار روزنامه‌نگاریِ گزارش متوازن تضعیف شده است
هنجار روزنامه‌نگاریِ گزارش متوازن تضعیف شده است تا پیام‌های گمراه‌کنندهٔ مخالفان از طریق موازنهٔ نادرست تقویت شود. اورسکز و کانوی اظهار می‌کنند: «تعداد کمی از مردم می‌توانند تأثیرات منفی و بزرگی داشته باشند، به خصوص اگر سازمان‌یافته، مصمم و دارای قدرت باشند». نتیجه‌گیری اصلی کتاب این است که اگر نفوذ «کارشناسان مخالف» که به دلایل ایدئولوژیک سعی در تضعیف اعتماد به پایهٔ علمی برای تنظیم مقررات داشتند، وجود نداشت، پیشرفت بیشتری در سیاست‌گذاری حاصل می‌شد. نتیجه‌گیری‌های مشابهی پیش از این، از جمله در مورد فردریک
مشابهی پیش از این، از جمله در مورد فردریک سیتز و ویلیام نیرنبرگ، در کتاب "مرثیه‌ای برای یک گونه: چرا ما در برابر حقیقت تغییرات اقلیمی مقاومت می‌کنیم" (۲۰۱۰) نوشتهٔ کلایو همیلتون، استاد دانشگاه استرالیایی، به دست آمده بود.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-06-09T07:38:45Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;Dexbot صفحهٔ بدراک، کلرادو را به بدراک (کلرادو) منتقل کرد: &gt; به درخواست Hosseinronaghi&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42076376&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
شورای دفاع بریتانیا () بالاترین نهاد رسمی حاکم بر نیروهای مسلح بریتانیا است که مسئولیت و اختیارات «فرماندهی و اداره» نیروهای مسلح، توسط پادشاه به‌عنوان فرمانده کل نیروهای مسلح بریتانیا، به آن واگذار شده است. این شورا توسط «قانون انتقال وظایف دفاعی ۱۹۶۴» تأسیس شد که شورای دفاع را تأسیس کرد و مسئولیت‌ها و اختیارات تفویض شده از ادارات جداگانه قبلی که نیروهای مسلح را قبل از سال ۱۹۶۴ مدیریت می‌کردند، به آن واگذار کرد. شورای دفاع شامل هیئت دفاع و کمیته اصلی آن، همچنین هیئت دریاسالاری، هیئت ارتش و هیئت نیروی هوایی
هیئت دریاسالاری، هیئت ارتش و هیئت نیروی هوایی است. هیئت دفاع توسط وزیر دفاع بریتانیا، ریاست می‌شود.
در رایانش، کد خطا (یا کد بازگشت) عدد یا رشته‌ای است که نوع خطا و در صورت امکان، دلیل وقوع آن را مشخص می‌کند.کدهای خطا می‌توانند به کاربران نهایی نرم‌افزار نمایش داده شوند، توسط پروتکل‌های ارتباطی بازگردانده شوند یا درون برنامه‌ها به عنوان روشی برای نمایش شرایط نامعمول به کار روند. در محصولات مصرفی. کدهای خطا در نمایشگرهای محصولات الکترونیکی مصرفی به وفور مشاهده می‌شوند تا وجود یا نوع خطا را به کاربر اطلاع دهند یا مشخص کنند. این کدها، در صورتی‌که دستگاه فاقد نمایشگر باشد، می‌توانند به صورت چراغ‌های هشدار یا
نمایشگر باشد، می‌توانند به صورت چراغ‌های هشدار یا صداهای بوق نمایش داده شوند. چنین کدهایی معمولاً زمانی ظاهر می‌شوند که کاربر قصد انجام عملی را دارد که دستگاه قادر به آن نیست (برای مثال: تقسیم بر صفر در ماشین‌حساب)، یا زمانی که برنامهٔ درون دستگاه با یک وضعیت غیرعادی مواجه می‌شود. کدهای خطایی که توسط الکترونیک مصرفی گزارش می‌شوند، برای کمک به تشخیص و رفع مشکلات فنی مورد استفاده قرار می‌گیرند. این کدها می‌توانند به کارکنان پشتیبانی مربوطه منتقل شوند تا راهکارهای احتمالی را شناسایی کنند یا پژوهش درباره علت
احتمالی را شناسایی کنند یا پژوهش درباره علت خطا را ساده‌تر نمایند. هیچ قالب مشخص و استانداردی برای کدهای خطا وجود ندارد؛ به این معنا که قالب و شیوه نمایش کدهای خطا معمولاً میان محصولات یا شرکت‌های مختلف متفاوت است. در برنامه‌نویسی رایانه‌ای. کدهای خطا در رایانه‌ها می‌توانند به خود سیستم منتقل شوند تا نحوهٔ پاسخ به خطا تعیین گردد. کدهای خطا اغلب هم‌معنی با exit code کد خروج یا مقدار بازگشتی هستند. سیستم همچنین ممکن است تصمیم بگیرد که کد خطا را به کاربر منتقل کند. صفحه آبی مرگ نمونه‌ای از این است که چگونه
کند. صفحه آبی مرگ نمونه‌ای از این است که چگونه مایکروسافت ویندوز کدهای خطا را به کاربر اطلاع می‌دهد. کدهای خطا می‌توانند درون یک برنامه رایانه‌ای برای نمایش یک وضعیت غیرعادی استفاده شوند. یک برنامه بسته به مقدار کد خطا، می‌تواند اقدامات متفاوتی انجام دهد. زبان‌های برنامه‌نویسی، سیستم‌عامل‌ها و محیط‌های برنامه‌نویسی مختلف معمولاً قراردادها و استانداردهای خاص خود را برای معانی و مقادیر کدهای خطا دارند. نمونه‌هایی عبارت‌اند از: استفاده از کدهای خطا به‌عنوان راهبرد مدیریت خطا، اغلب در مقابل استفاده از استثناها
مدیریت خطا، اغلب در مقابل استفاده از استثناها برای مدیریت خطا قرار می‌گیرد. در پروتکل‌های ارتباطی. پروتکل‌های ارتباطی معمولاً مجموعهٔ استانداردی از کدهای خطا را تعریف می‌کنند تا وضعیت یا نتیجهٔ یک عملیات را میان موجودیت‌های سامانه اطلاع دهند. چندین پروتکل سطح‌بالا در پشتهٔ TCP/IP، مانند HTTP، FTP و SMTP، هریک مجموعه کدهای خطای استاندارد خود را دارند: در خودروها. کدهای خطا در خودروها، که گاه با عنوان کدهای اشکال‌یابی نیز شناخته می‌شوند، به راننده یا مکانیک اعلام می‌کنند چه مشکلی در خودرو وجود دارد پیش از
اعلام می‌کنند چه مشکلی در خودرو وجود دارد پیش از آنکه تعمیرات آغاز شود. در وسیله نقلیه هایی که دارای گذرگاه CAN هستند، کدهای خطا اغلب به صورت کدهای پنج رقمی هستند که خطای مشخصی را در خودرو تعیین می‌کنند. مالکان خودرو می‌توانند با استفاده از اسکنر عیب‌یابی داخلی (OBD) یا دفترچه راهنمای مالک، معنای این کدها را شناسایی کنند. کدهای پنج رقمی عیب‌یابی معمولاً از یک حرف و چهار عدد تشکیل می‌شوند (برای مثال: codice_2).
مرثیه‌ای برای یک گونه: چرا ما در برابر حقیقت تغییرات اقلیمی مقاومت می‌کنیم کتابی غیرداستانی است که در سال ۲۰۱۰ توسط کلایو همیلتون، پژوهشگر استرالیایی، نوشته شده و به بررسی انکار تغییرات اقلیمی و پیامدهای آن می‌پردازد. این گزارش استدلال می‌کند که تغییرات اقلیمی عواقب مضر و گسترده‌ای را برای سکونت‌پذیری حیات روی زمین، از جمله انسان‌ها، به همراه خواهد داشت که برای جلوگیری از آن خیلی دیر شده است. همیلتون بررسی می‌کند که چرا سیاستمداران، شرکت‌ها و عموم مردم این واقعیت را انکار می‌کنند یا از اقدام در مورد آن
واقعیت را انکار می‌کنند یا از اقدام در مورد آن خودداری می‌کنند. او به توضیحات متنوعی از جمله افکار واهی، ایدئولوژی، فرهنگ مصرفی و لابی‌گری فعال صنعت سوخت‌های فسیلی استناد می‌کند. این کتاب بر اساس سابقهٔ پانزده سالهٔ نویسنده در نگارش دربارهٔ این موضوعات، از جمله کتاب‌های قبلی او از جمله "رشد طلسم‌شده" و "سوزاننده: سیاست‌های کثیف تغییرات اقلیمی" نوشته شده است. "مرثیه‌ای برای یک گونه" در مجله‌های "رسرجنس"، "سوسیالیست ریویو"، "سیدنی مورنینگ هرالد"، "دی ایج"، "کامن ریویو" و "آموزش عالی تایمز" مورد نقد و بررسی
ریویو" و "آموزش عالی تایمز" مورد نقد و بررسی قرار گرفته و در این مجلات از آن به عنوان «کتاب هفته» یاد شده است. گزیده‌هایی از این کتاب در روزنامهٔ "گاردین" و مجلهٔ "جئوگرافیک" منتشر شده است. این کتاب در سال ۲۰۱۰ برندهٔ جایزهٔ ادبی نخست‌وزیر کوئینزلند شد. محتوا. همیلتون اشاره می‌کند که در طول سال‌ها گزارش‌ها و کتاب‌های زیادی در مورد مشکل تغییرات اقلیمی و اینکه آیندهٔ بشریت چقدر شوم به نظر می‌رسد، منتشر شده است. او می‌گوید "کتاب مرثیه‌ای برای یک گونه" در درجهٔ اول به این موضوع می‌پردازد که چرا آن هشدارها
اول به این موضوع می‌پردازد که چرا آن هشدارها نادیده گرفته شده‌اند. همیلتون معتقد است که گاهی اوقات تحمل یک حقیقت ناخوشایند بسیار دشوار است:گاهی اوقات روبه‌رو شدن با حقیقت خیلی سخت است. وقتی واقعیت‌ها ناراحت‌کننده هستند، تغییر چارچوب یا نادیده گرفتن آنها آسان‌تر است. در سراسر جهان تنها تعداد کمی از افراد واقعاً با حقایق مربوط به گرمایش جهانی روبه‌رو شده‌اند… در مورد مرگ خودمان هم همین‌طور است؛ همهٔ ما «می‌پذیریم» که خواهیم مرد، اما تنها زمانی که مرگمان قریب‌الوقوع باشد، با معنای واقعی فناپذیری خود روبه‌رو
باشد، با معنای واقعی فناپذیری خود روبه‌رو می‌شویم.محکم‌ترین دلیل برای عدم اقدام در مورد گرمایش جهانی، «اعمال مداوم و اغلب بی‌رحمانهٔ قدرت سیاسی توسط شرکت‌هایی است که از تبدیل سیستم‌هایشان به سیستم‌های انرژی کم‌کربن و بدون کربن متضرر می‌شوند». همیلتون به روزنامه‌نگاران و نویسندگان متعددی استناد می‌کند که نفوذ شرکت‌های بزرگی مانند اکسان‌موبیل، گروه ریو تینتو و جنرال موتورز را مستند کرده‌اند. همیلتون استدلال خود را در سه مرحله بیان می‌کند:او در ابتدا شواهد مربوط به اینکه اوضاع چقدر جدی است و چقدر بدتر خواهد
به اینکه اوضاع چقدر جدی است و چقدر بدتر خواهد شد را بررسی می‌کند. سپس، ریشه‌های انکار را بررسی می‌کند، هم از نظر مقاومت در برابر شواهد و هم در رابطه با بازیگران و سازمان‌هایی که انگیزهٔ انکار تغییرات اقلیمی را دارند. در نهایت نیز، به برخی از سناریوهای آینده نگاه می‌کند و توضیح می‌دهد که مردم باید چه کاری انجام دهند.همیلتون معتقد است که پایه‌های انکار تغییرات اقلیمی در واکنش محافظه‌کاری آمریکا به فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ نهفته است. او استدلال می‌کند که با فروکش کردن «تهدید سرخ»، محافظه‌کارانی
که با فروکش کردن «تهدید سرخ»، محافظه‌کارانی که انرژی خود را صرف مخالفت با کمونیسم کرده بودند، به دنبال راه‌های دیگری برای ابراز وجود گشتند. همیلتون ادعا می‌کند که واکنش شدید محافظه‌کارانه علیه دانش اقلیم توسط سه فیزیکدان برجسته - فردریک سایتز، رابرت جاسترو و ویلیام نیرنبرگ - رهبری می‌شد. در سال ۱۹۸۴، سیتز، جاسترو و نیرنبرگ مؤسسهٔ جورج سی. مارشال را تأسیس کردند و در دههٔ ۱۹۹۰ فعالیت اصلی مؤسسهٔ مارشال حمله به علوم اقلیمی بود. همیلتون هنگام توصیف اقلیم‌شناسی می‌گوید که اعداد رسمی منتشر شده توسط هیئت
می‌گوید که اعداد رسمی منتشر شده توسط هیئت بین‌دولتی تغییرات اقلیمی (IPCC) بسیار محتاطانه هستند و بنابراین اثرات واقعی تغییرات اقلیمی احتمالاً حتی شدیدتر خواهد بود. نتیجه‌گیری او این است که تثبیت انتشار گازهای گلخانه‌ای امکان‌پذیر نخواهد بود:... حتی با خوش‌بینانه‌ترین مجموعهٔ فرضیات - پایان جنگل‌زدایی، نصف شدن انتشار گازهای گلخانه‌ای مرتبط با تولید مواد غذایی، رسیدن انتشار جهانی به اوج خود در سال ۲۰۲۰ و سپس کاهش ۳ درصدی در سال برای چند دهه - ما هیچ شانسی برای جلوگیری از افزایش انتشار گازهای گلخانه‌ای به
برای جلوگیری از افزایش انتشار گازهای گلخانه‌ای به بالاتر از تعدادی از نقاط عطفی که باعث تغییرات اقلیمی غیرقابل کنترل می‌شوند، نداریم. آب و هوای زمین وارد یک دورهٔ پر هرج و مرج می‌شود که هزاران سال طول می‌کشد تا اینکه فرآیندهای طبیعی در نهایت نوعی تعادل برقرار کنند. اینکه آیا انسان‌ها هنوز هم نیرویی در سیارهٔ زمین خواهند بود یا حتی زنده خواهند ماند، موضوع بحث‌برانگیزی است. یک چیز قطعی به نظر می‌رسد: تعداد ما بسیار کمتر خواهد بود.همیلتون در مورد استرالیا می‌گوید: «استرالیایی‌ها در سال ۲۰۵۰ در کشوری زندگی
«استرالیایی‌ها در سال ۲۰۵۰ در کشوری زندگی خواهند کرد که به دلیل تغییرات اقلیمی دگرگون شده است، و تردید گسترده‌ای وجود دارد که آیا ما تا پایان قرن در سرزمینی که به‌طور مشخص استرالیایی است، خواهیم ماند یا خیر».
وامیا () یک سازمان آموزش حرفه‌ای چندرشته‌ای () در شهر واسا، فنلاند است که سالانه تقریباً ۵۰۰۰ دانشجو در آن تحصیل می‌کنند. این موسسه آموزش‌های حرفه‌ای را برای جوانان، بزرگسالان و برای زندگی کاری و تجاری - به سه زبان انگلیسی، فنلاندی، سوئدی- ارائه می‌دهد. وامیا بیش از ۶۰ مدرک حرفه‌ای پایه، حرفه‌ای و تخصصی ارائه می‌دهد. هدف از تحصیل همچنین می‌تواند تکمیل بخش یا بخش‌هایی از یک مدرک باشد. وامیا فعالیت خود را از ۱ ژانویه ۲۰۱۷ با ادغام کالج حرفه‌ای واسا، مرکز آموزش بزرگسالان واسا و دفتر کارآموزی منطقه ساحلی واسا
بزرگسالان واسا و دفتر کارآموزی منطقه ساحلی واسا آغاز کرد.
دوندون یاکه ،) نام رایج آتش‌سوزی است که در ۱۹ ژوئیه ۱۸۶۴ (۲۰ اوت ۱۸۶۴) در کیوتو پس از شورش دروازه ممنوعه یا حادثه کینمون رخ داد. همچنین به آن آتش‌سوزی بزرگ گنجی (گنجی نو تایکا) یا آتش‌سوزی با اسلحه (تپو یاکه) نیز می‌گویند. نام «دوندون یاکه» از نحوه گسترش آتش در یک چشم به هم زدن و صدای بلند اسلحه در طول جنگ شهری گرفته شده است. بررسی اجمالی. پس از حادثه کینمون/شورش دروازه‌های ممنوعه، آتش‌سوزی در نزدیکی محل اقامت قلمرو چوشو نزدیک رخ داد. آتش‌سوزی به دلیل بادهای شمال شرقی گسترش یافت و در منطقه‌ای وسیع از غرب تا
شمال شرقی گسترش یافت و در منطقه‌ای وسیع از غرب تا جنوب شرقی کاخ امپراتوری کیوتو فعلی گسترش یافت و تقریباً ۲۷۰۰۰ خانه را ویران کرد. خسارات انسانی شامل ۷۴۴ زخمی و ۳۴۰ کشته (رنجو کیبون) بود، اما هیچ خسارتی به قلعه نیجو یا تأسیسات مربوط به شوگون‌سالاری وارد نشد. تلفات انسانی ناشی از خود شورش دروازه ممنوعه در سمت قلمرو چوشو ۲۸۱ نفر و در سمت آیزو و ساتسوما ۱۰۱ نفر بود. میاجی ماساتو، مدیر موزه ملی تاریخ ژاپن، خاطرنشان می‌کند که «این احساس قوی در بین مردم وجود داشت که این آتش‌سوزی ناشی از یک حمله و آتش‌سوزی
داشت که این آتش‌سوزی ناشی از یک حمله و آتش‌سوزی غیرضروری توسط قلمرو آیزو در تلاش برای شکار بقایای افراد قلمرو چوشو بوده است» و مردم شهر، آیزو و شینسنگومی را مقصر می‌دانستند.
حمل و نقل با نیروی انسانی، ترابری انسان (انسان‌ها) و/یا کالا (محموله) با استفاده از نیروی عضلانی انسان است. برخلاف حمل و نقل با نیروی حیوانات، حمل و نقل با نیروی انسان از زمان‌های بسیار قدیم به شکل پیاده‌روی، دویدن و شنا و همچنین وسایل نقلیه کوچک مانند برانکارد، ریکشا، صندلی چرخدار و فرغون وجود داشته است. فناوری مدرن به دستگاه‌ها و ماشین‌های دارای مزیت مکانیکی اجازه داده است تا قدرت انسان را افزایش دهند. اگرچه موتوریزه شدن سرعت و ظرفیت بار را افزایش داده است، اما بسیاری از اشکال حمل و نقل با نیروی انسانی به
اما بسیاری از اشکال حمل و نقل با نیروی انسانی به دلایل هزینه، راحتی، اوقات فراغت، ورزش بدنی و محیط زیست همچنان محبوب هستند. حمل و نقل با نیروی انسانی گاهی اوقات تنها نوع موجود است، به خصوص در مناطق توسعه نیافته یا غیرقابل دسترس. حالت‌ها. وسایل نقلیه با نیروی انسانی. وسایل نقلیه زمینی. اسکیت‌بردها این مزیت را دارند که بسیار کوچک و سبک هستند و کاربران می‌توانند به راحتی آنها را در مواقعی که اسکیت بازی نمی‌کنند، حمل کنند. کارآمدترین و محبوب‌ترین وسیله نقلیه زمینی که با نیروی انسان حرکت می‌کند، دوچرخه است. در
که با نیروی انسان حرکت می‌کند، دوچرخه است. در مقایسه با دوچرخه‌های ایستاده که بسیار رایج‌تر هستند، دوچرخه‌های خوابیده به دلیل آیرودینامیک بهتر، در زمین‌های مسطح یا سراشیبی‌ها سریع‌تر هستند، در حالی که راندمان انتقال قدرت مشابهی دارند. ولوموبیل به دلیل افزایش محافظت در برابر محیط زیست، پتانسیل مفید بودن در آب و هوای سردتر و مرطوب‌تر را دارد. از دوچرخه‌های باری برای حمل بار استفاده می‌شود. از ریکشاهای دوچرخه‌ای می‌توان به عنوان تاکسی استفاده کرد. در سال ۲۰۱۶، تاد ریچرت، دوچرخه‌سوار، رکورد سرعت را با نیروی
تاد ریچرت، دوچرخه‌سوار، رکورد سرعت را با نیروی انسانی به دست آورد. با یک ولوموبیل در بتل مانتین (نوادا)، نوادا. فرد رومپلبرگ، دوچرخه‌سوار هلندی ثبت کرد. رکورد سرعت در دشت‌های نمکی بونویل در یوتا در ۳ اکتبر ۱۹۹۵، در حالی که در تعقیب یک ماشین مسابقه‌ای درگستر موتوری بود. رد پای ماشین مسابقه، نیروی آیرودینامیکی که رومپلبرگ در برابر آن رکاب می‌زد را تقریباً به صفر رساند. گرگ کولودزیژیک در ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۶، در یک پیست مسابقه در اورکا (کالیفرنیا)، دو رکورد جهانی را به ثبت رساند که توسط انجمن بین‌المللی وسایل نقلیه
به ثبت رساند که توسط انجمن بین‌المللی وسایل نقلیه با نیروی انسانی و رکوردهای جهانی گینس به رسمیت شناخته شده است. اولین رکورد مربوط به بیشترین مسافت طی شده در ۲۴ ساعت توسط نیروی انسانی است و دومین رکورد سریع‌ترین جهان تایم تریل (۲۳ ساعت و ۲ دقیقه). هر دو رکورد در ۶ اوت ۲۰۱۰ توسط کریستین فون آشبرگ که این خودرو را راند، شکسته شد. در ۱۹ ساعت و ۲۷ دقیقه و موفق به طی کردن شد در عرض ۲۴ ساعت با خود. در همان مسابقه، او رکورد ۱۲ ساعته را نیز به ارتقا داد. که به‌طور میانگین است. در سال ۱۹۶۹، هنرمندان در شهری کوچک
میانگین است. در سال ۱۹۶۹، هنرمندان در شهری کوچک کالیفرنیای شمالی مسابقه مجسمه‌سازی جنبشی را آغاز کردند که به رسیده است. مسابقه سه روزه مجسمه‌سازی با نیروی انسانی در تمام سطوح و رویدادی در سطح شهرستان. هر ساله در آخرین آخر هفته ماه مه برگزار می‌شود. سیستم شویب یک شبکه حمل و نقل عمومی پیشنهادی است که از فناوری دوچرخه‌های خوابیده برای تأمین انرژی پادهای معلق از مونوریل‌ها استفاده می‌کند. یک نمونه آزمایشی که در روتوروا، نیوزیلند ساخته شده است، به عنوان یک جاذبه تفریحی برای عموم آزاد است. در سپتامبر ۲۰۱۰، این
تفریحی برای عموم آزاد است. در سپتامبر ۲۰۱۰، این سیستم به عنوان بخشی از پروژه ۱۰ ۱۰۰، برای دریافت بودجه از گوگل انتخاب شد. هیچ پیشنهاد فعالی برای اجرای آن وجود ندارد. هواپیما. بال ثابت. "پدالیانته" در سال ۱۹۳۶ مسافت‌های کوتاهی را کاملاً با نیروی انسانی پرواز کرد، اما این مسافت‌ها به اندازه‌ای قابل توجه نبودند که بتوانند جایزه مسابقه ایتالیایی که برای آن ساخته شده بود را از آن خود کنند. این پروازها نتیجهٔ قدرت و استقامت قابل توجه خلبان تلقی شدند و انجام آنها برای یک انسان معمولی ممکن نبود. تلاش‌های دیگری در
برای یک انسان معمولی ممکن نبود. تلاش‌های دیگری در سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ با استفاده از سیستم منجنیق انجام شد که هواپیما را تا ارتفاع پرتاب می‌کرد. . با پرتاب منجنیق، هواپیما با موفقیت مسیر را طی کرد مسافت تعیین شده توسط مسابقه، اما به دلیل روش برخاستن از جایزه محروم شد. اولین پرواز و فرود منظم و قابل انجام یک هواپیمای نیروی انسانی (هواپیمایی که برخلاف گلایدر، قادر به برخاستن با نیروی موتور باشد) که رسماً تأیید شده بود، در ۹ نوامبر ۱۹۶۱ توسط درک پیگوت در دانشگاه ساوت‌همپتون در کلاس «هواپیمای نیروی انسانی»
ساوت‌همپتون در کلاس «هواپیمای نیروی انسانی» انجام شد. شاید شناخته‌شده‌ترین هواپیمای نیروی محرکه انسان، گاسامر آلباتروس باشد که در سال ۱۹۷۹ بر فراز کانال مانش پرواز کرد. رکورد فعلی مسافت و مدت زمان که توسط فدراسیون بین‌المللی هوانوردی به رسمیت شناخته شده است، مسافت مستقیم در ۳ ساعت و ۵۴ دقیقه، در ۲۳ آوریل ۱۹۸۸ از هراکلیون در کرت به سانتورینی با یک دوچرخه به رانندگی دوچرخه‌سوار یونانی کانیلوس کانیلوپلوس به دست آمد. رکورد سرعت فعلی که توسط فدراسیون بین‌المللی هوانوردی به رسمیت شناخته شده است، و ساخته شده توسط
به رسمیت شناخته شده است، و ساخته شده توسط گونتر روشلت، است که با پرواز کرد. توسط هولگر روشلت در سال ۱۹۸۵. هلیکوپترها. اولین هلیکوپتر نیروی انسانی که رسماً مشاهده شد و از زمین برخاست، داوینچی ۳ در سال ۱۹۸۹ بود. این دستگاه توسط دانشجویان دانشگاه پلی‌تکنیک سن لوئیس اوبیسپو در کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا طراحی و ساخته شده است. این موشک به مدت ۷٫۱ ثانیه پرواز کرد و به ارتفاع رسید. . دومی یوری ۱ در سال ۱۹۹۴ بود که توسط دانشجویان دانشگاه نیهون ژاپن طراحی و ساخته شد. این موشک به مدت ۱۹٫۴۶ ثانیه پرواز کرد و به
شد. این موشک به مدت ۱۹٫۴۶ ثانیه پرواز کرد و به ارتفاع رسید. در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۳، اولین وسیله‌ای بود که پروازی را که ۶۴ ثانیه طول کشید و به ارتفاع ۳٫۳ متر رسید، تکمیل کرد و بدین ترتیب جایزه سیکورسکی را از آن خود کرد. کشتی‌های هوایی و بالن‌ها. مخترعان فرانسوی کشتی‌های هوایی و بالن‌هایی با نیروی انسان ساخته‌اند. بالن‌های خورشیدی و کشتی‌های هوایی خورشیدی انواع جدیدی از بالن‌ها و کشتی‌های هوایی هستند. از آنجا که نیروی بالابرنده از طریق نیروی شناوری تأمین می‌شود، نیروی انسانی می‌تواند به نیروی رانش اختصاص داده شود.
انسانی می‌تواند به نیروی رانش اختصاص داده شود. کشتی‌های آبی. وسایل آبی که با نیروی انسان حرکت می‌کنند شامل وسایل ماقبل تاریخ، تاریخی و وسایل سنتی و ورزشی شناخته‌شده‌ای مانند قایق‌های کانو، قایق‌های پارویی و کشتی‌های بادبانی می‌شوند. اصطلاح "قایق با نیروی انسانی" اغلب برای قایق‌های مدرن‌تری که از پروانه و چرخ‌های آبی برای نیروی محرکه استفاده می‌کنند، به کار می‌رود. اینها می‌توانند از پارو یا پارو کارآمدتر باشند و به خصوص امکان استفاده از عضلات پا را که عموماً از عضلات بازو قوی‌تر هستند، حتی برای افراد
عموماً از عضلات بازو قوی‌تر هستند، حتی برای افراد غیرورزشکار فراهم می‌کنند. به همین دلیل، قایق‌های پارویی رقابتی از صندلی‌های کشویی برای درگیر کردن پاها جهت رانش با پارو استفاده می‌کنند، اما استفادهٔ کارآمد از این وسیله به مهارت قابل توجهی نیاز دارد. علاوه بر این، برای حرکت رو به جلو مهارت کمی لازم است، در حالی که نگاه به جلو و استفاده از وسایلی مانند پدالو در تفرجگاه‌ها رایج است. هیدروفویل‌ها. هیدروفویل‌ها در بالاترین سرعت‌های قابل دستیابی توسط انسان، مقاومت کمتری در برابر آب دارند و بنابراین معمولاً در
کمتری در برابر آب دارند و بنابراین معمولاً در مسیرهای کوتاه سریع‌تر از قایق‌های جابجایی هستند. رکورد جهانی سرعت روی آب در ۲۷ اکتبر ۱۹۹۱ توسط پروفسور مارک درلا از مؤسسه فناوری ماساچوست ثبت شد که با یک قایق هیدروفویل با نیروی انسانی به سرعت رکاب زد. در یک مسیر ۱۰۰ متری در بوستون، ماساچوست، ایالات متحده. زیردریایی‌ها. در سال ۱۹۸۹، اولین مسابقه بین‌المللی زیردریایی با نیروی انسانی در فلوریدا با حضور ۱۷ زیردریایی برگزار شد. از آن زمان تاکنون نه مسابقه دیگر برگزار شده است. خود این مسابقات از آب‌های فلوریدا به
شده است. خود این مسابقات از آب‌های فلوریدا به حوضه مدل دیوید تیلور در بخش کاردروک مرکز جنگ سطحی نیروی دریایی در بتسدا، مریلند منتقل شده‌اند و هر دو سال یکبار برگزار می‌شوند. در نهمین رزمایش در سال ۲۰۰۷ (که ۲۳ زیردریایی در آن شرکت داشتند) چندین رکورد جدید ثبت شد: یک شناور تک نفره، به سرعت رکورد دست یافت. شکستن رکورد قبلی تیم عمر با که در سال ۲۰۰۴ تعیین شده است. همچنین با سرعت رکورد سرعت شناورهای بدون پروانه را شکست. .
سیستم کنترل دسترسی کنترل‌کننده پایانه یا تکاکس (به انگلیسی: Terminal Access Controller Access-Control System - TACACS, ‎/ˈtækæks/‎) به خانواده‌ای از پروتکل‌ها اطلاق می‌شود که برای احراز هویت راه دور و خدمات مرتبط با کنترل دسترسی شبکه از طریق یک سرور متمرکز به‌کار می‌روند. پروتکل اصلی TACACS که قدمت آن به سال ۱۹۸۴ بازمی‌گردد، برای ارتباط با سرور احراز هویت مورد استفاده قرار می‌گرفت و در شبکه‌های یونیکس قدیمی، از جمله اما نه محدود به ARPANET، MILNET و BBNNET رایج بوده است. این پروتکل منشأ پیدایش چندین پروتکل
بوده است. این پروتکل منشأ پیدایش چندین پروتکل مرتبط دیگر نیز شد.&lt;br&gt; تکاکس توسعه‌یافته (به انگلیسی: Extended TACACS یا XTACACS) یک گسترش اختصاصی بر پروتکل TACACS است که توسط Cisco Systems در سال ۱۹۹۰ معرفی شد و با نسخهٔ اصلی سازگاری عقب‌رو ندارد. هر دو پروتکل TACACS و XTACACS به یک سرور دسترسی راه دور اجازه می‌دهند تا با سرور احراز هویت ارتباط برقرار کنند و تعیین نمایند که آیا کاربر به شبکه دسترسی دارد یا نه. تکاکس پلاس (به انگلیسی: TACACS Plus یا TACACS+) پروتکلی است که توسط شرکت سیسکو توسعه یافته و
پروتکلی است که توسط شرکت سیسکو توسعه یافته و از سال ۱۹۹۳ به‌عنوان یک استاندارد باز منتشر شده‌است. گرچه این پروتکل ریشه در TACACS دارد، اما TACACS+ یک پروتکل مستقل است که احراز هویت، مجازسازی و حساب‌رسی (AAA) را مدیریت می‌کند. TACACS+ تا حد زیادی جایگزین نسخه‌های قبلی خود شده‌است. تاریخچه. TACACS در سال ۱۹۸۴ توسط شرکت BBN (که بعدها به BBN Technologies مشهور شد) برای مدیریت ARPANET و MILNET توسعه یافت؛ شبکه‌هایی که در آن زمان ترافیک بدون طبقه‌بندی را برای DARPA منتقل می‌کردند و بعدها به شبکه NIPRNet وزارت
منتقل می‌کردند و بعدها به شبکه NIPRNet وزارت دفاع ایالات متحده تبدیل شدند. در ابتدا، این پروتکل با هدف خودکارسازی فرایند احراز هویت طراحی شد و این امکان را فراهم می‌کرد که هر کاربری که به یک میزبان (host) در شبکه وارد شده است، بدون نیاز به احراز هویت مجدد، به میزبان دیگری در همان شبکه متصل شود. نخستین شرح رسمی این پروتکل توسط برایان اندرسون از BBN، با عنوان «پروتکل‌های کنترل دسترسی TAC» در یادداشت فنی BBN CC-0045، با اصلاح جزئی برای جلوگیری از دو بار ورود در TELNET و با ارائه تغییرات در دسامبر ۱۹۸۴ در IETF
TELNET و با ارائه تغییرات در دسامبر ۱۹۸۴ در IETF منتشر شد. Cisco Systems از اواخر دهه ۱۹۸۰ پشتیبانی از TACACS را در محصولات شبکه‌ای خود آغاز کرد و به تدریج چندین افزونه به این پروتکل افزود. در سال ۱۹۹۰، افزونه‌های سیسکو به صورت پروتکل اختصاصی جدیدی با عنوان تکاکس توسعه‌یافته (XTACACS) ارائه شدند. اگرچه TACACS و XTACACS استاندارد باز نیستند، Craig Finseth از دانشگاه مینه‌سوتا با همکاری سیسکو، در سال ۱۹۹۳ شرحی از این پروتکل‌ها را به صورت IETF RFC 1492 برای اهداف اطلاعاتی منتشر کرد. توصیف فنی. TACACS. پروتکل
اطلاعاتی منتشر کرد. توصیف فنی. TACACS. پروتکل TACACS در RFC 1492 تعریف شده و به طور پیش‌فرض از پورت ۴۹ (چه از طریق TCP و چه UDP) استفاده می‌کند. TACACS این امکان را برای یک کلاینت فراهم می‌سازد تا یک نام کاربری و گذرواژه را دریافت کرده و یک درخواست احراز هویت را به سرور احراز هویت TACACS (که گاهی به آن دایمون TACACS می‌گویند) ارسال نماید. این سرور تعیین می‌کند که آیا باید درخواست احراز هویت پذیرفته شود یا رد، و پاسخ مناسب را بازمی‌گرداند. سپس، گره TIP (گره مسیریابی که ارتباطات دایل‌آپ را می‌پذیرد و کاربر