payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و تائوریننس. در سال ۱۹۷۰، گروه توپخانه کوهستانی «موندووی» تشکیل و به هنگ اول توپخانه کوهستانی اضافه شد. با اصلاحات ارتش ایتالیا در سال ۱۹۷۵، سطح هنگ لغو شد و گردان‌ها تحت فرماندهی مستقیم تیپ‌های چند رشته‌ای قرار گرفتند. در همان زمان، ارتش نیروهای خود را کاهش و سازماندهی مجدد کرد و بنابراین، تاوریننسه تغییراتی در ترکیب خود مشاهده کرد: گردان «آئوستا» بار دیگر به مرکز تشکیلات و آموزش آلپاین منتقل شد، گروه توپخانه کوهستانی «سوسا» به «پینرولو» تغییر نام داد، در حالی که گروه توپخانه کوهستانی «موندووی» منحل شد.
حالی که گروه توپخانه کوهستانی «موندووی» منحل شد. ستاد تیپ و گروهان سیگنال برای تشکیل واحد فرماندهی و سیگنال «تورینسه» ادغام شدند. یک گروهان ضد تانک ایجاد شد و گروهان خدمات «تورینسه» به عنوان یک گردان لجستیک سازماندهی مجدد شد. هنگ دوم آلپینی (آموزش سربازان) پیش از این در ۳۱ اکتبر ۱۹۷۴ منحل شده بود و یکی از گردان‌های آموزشی آن به عنوان گردان آلپینی «موندووی» به تاوریننسه پیوست. در ۲۳ مارس ۱۹۹۱، گروه توپخانه کوهستانی «پینرولو» منحل شد. در ۱ اوت ۱۹۹۲، گردان «سالوتزو» در هنگ دوم آلپینی که دوباره فعال شده بود،
در هنگ دوم آلپینی که دوباره فعال شده بود، ادغام شد. در همان ماه، گروهان ضد تانک منحل شد. در ۱۹ سپتامبر ۱۹۹۲، گروه توپخانه کوهستانی «آئوستا» به هنگ اول توپخانه کوهستانی که دوباره فعال شده بود، پیوست. با ورود گردان «سوسا» به هنگ سوم آلپینی که در ۲۳ اکتبر ۱۹۹۳ دوباره فعال شده بود، سازماندهی مجدد تیپ برای آن زمان کامل شد. هر دو هنگ آلپینی شامل یک گردان و یک گروهان پشتیبانی بودند. هنگامی که تیپ آلپاین «کادوره» در سال ۱۹۹۷ منحل شد، دو هنگ باقی مانده از آن تیپ به تیپ آلپاین «جولیا» منتقل شدند که به نوبه خود هنگ
تیپ آلپاین «جولیا» منتقل شدند که به نوبه خود هنگ نهم آلپاین را به «تائوریننسه» واگذار کرد. همزمان، گردان آلپاینی (آموزش سربازان) «موندووی» منحل شد. در همان سال، هنگ دوم آلپاینی از بورگو سان دالمازو به پایگاه منحل شده «موندووی» در کونئو منتقل شد. در سال ۲۰۰۲، گردان لجستیک «تائوریننسه» منحل شد. در ۱ سپتامبر ۲۰۰۲، گردان دوم هنگ مهندسی فروویری با گروهان مهندسی واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی تیپ ادغام شد تا گردان ۳۲ مهندسی را تشکیل دهد که در همان تاریخ به تائوریننسه پیوست. در ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۴، گردان مهندسی ۳۲
پیوست. در ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۴، گردان مهندسی ۳۲ به هنگ مهندسی ۳۲ گسترش یافت.
معماری چوبی باستانی چین سبکی از معماری چین است. در غرب کمتر از سایر سبک‌های معماری مورد مطالعه قرار گرفته است. اگرچه تاریخچه معماری چین بسیار قدیمی است، توصیفات معماری چینی اغلب محدود به شهر ممنوعه است و بخش‌های دیگر کمتر توسط غرب مورد بررسی قرار گرفته‌اند. ویژگی‌های مشترک معماری چین به یک واژگان واحد برای بیان فرم‌ها و روش‌های منحصر به فرد چینی تبدیل شده‌اند، اما تا مدت‌ها داده‌های کافی در دسترس نبوده است. به دلیل کمبود اطلاعات دربارهٔ ریشه‌های معماری چین، توصیف عناصر آن اغلب به اصطلاحات و نظریه‌های معماری
عناصر آن اغلب به اصطلاحات و نظریه‌های معماری غربی ترجمه می‌شوند و معناهای منحصر به فرد چینی خود را از دست می‌دهند. یکی از دلایل این کمبود، عدم ترجمه دو مهم‌ترین راهنمای معماری دولتی چین، یعنی "ینگ‌تزاو فاشی (Yingzao Fashi)" از دوره سونگ و استانداردهای معماری چینگ به زبان‌های غربی است. سوابق تاریخی. معماری باستانی چین دارای عناصر مشابه فراوانی است، بخشی از آن به روش‌های اولیه چین برای استانداردسازی و تعیین ویژگی‌های یکنواخت سازه‌ها بازمی‌گردد. این استانداردها در دفترچه‌ها و نقشه‌های بوروکراتیک ثبت شده و از
در دفترچه‌ها و نقشه‌های بوروکراتیک ثبت شده و از نسلی به نسل دیگر منتقل شده‌اند. این موارد، شباهت ویژگی‌های معماری را که هزاران سال پابرجا مانده‌اند توضیح می‌دهند و شواهدی از شهرسازی امپراتوری چین از اوایل دهه ۱۹۸۰ از طریق کاوش‌ها در دسترس قرار گرفته‌اند. نسل‌های سازندگان و صنعتگران کار خود را ثبت کردند و جمع‌آوری‌کنندگان اطلاعات را در قالب استانداردهای ساختمان (مانند "ینگ‌تزاو فاشی (Yingzao Fashi)" و استانداردهای معماری چینگ) منتشر کردند و این اطلاعات به نسل‌های بعدی منتقل شد. ثبت عملیاتی معماری و جزئیات
بعدی منتقل شد. ثبت عملیاتی معماری و جزئیات آن باعث انتقال سیستم منحصر به فرد ساخت و ساز به نسل‌های بعدی شد. اخیراً، تکیه بر متن برای توصیفات باستان‌شناسی به این نتیجه رسیده است که کاوش‌های باستان‌شناسی در جمهوری خلق چین شواهد بهتری از زندگی روزمره و مراسم چینی‌ها از دوران نوسنگی تا قرون اخیر ارائه می‌دهد. به عنوان مثال، کاوش گورستان‌ها شواهدی برای بازسازی قطعات چوبی ساختمان و نقشه‌های سایت چند هزار ساله فراهم کرده است. کاوش اخیر در **محوطه پیشاتاریخی بی‌فوودی (Prehistoric Beifudi site)** نمونه‌ای از این
(Prehistoric Beifudi site)** نمونه‌ای از این موضوع است. سه جزء اصلی پایه معماری چوبی باستانی چین عبارت‌اند از: سکوی پایه، اسکلت چوبی، و سقف تزئینی. علاوه بر این، ویژگی بنیادین، محصور شدن چهارطرفه مستطیلی است؛ یعنی سازه‌ها با دیوارهایی که زاویه راست دارند و به جهت‌های اصلی قرار گرفته‌اند. باور سنتی چینی به جهان مربع‌شکل با چهار ربع جهان، به صورت فیزیکی در معماری آن منعکس شده است. ویژگی‌های سازه‌ای. سکوی پایه. تا اواسط دوره نوسنگی، استفاده از خاک فشرده و آجرهای خشکه‌پخته متداول شد. «هانگ‌تو» (لوس)، کوبیدن
خشکه‌پخته متداول شد. «هانگ‌تو» (لوس)، کوبیدن لایه‌های خاک برای ساخت دیوار، قربانگاه و فونداسیون، برای چندین هزاره در معماری چین باقی ماند. دیوار بزرگ چین ساخته شده از هانگ‌تو، از هزاره اول پیش از میلاد آغاز شد. آجرهای خشکی و دیوارهای خاکی معمولاً در چارچوب چوبی ساخته می‌شدند و کف‌های سخت خاکی با حرارت دادن تقویت می‌شدند. اسکلت چوبی. یکی از دستاوردهای بنیادی معماری چوبی چین، اسکلت باربر چوبی است که شبکه‌ای از تکیه‌گاه‌ها و تیرها را تشکیل می‌دهد. این فناوری به عنوان سهم اصلی چین در تکنولوژی معماری جهانی
به عنوان سهم اصلی چین در تکنولوژی معماری جهانی شناخته می‌شود. با این حال، هنوز مشخص نیست سازندگان چگونه ستون‌های بزرگ چوبی را در جای خود قرار می‌دادند. برخلاف معماری غربی، در معماری چوبی باستانی چین، دیوار تنها به عنوان محصورکننده عمل می‌کرد و باربر نبود. ساختمان‌ها در چین برای هفت هزار سال توسط اسکلت چوبی پشتیبانی شده‌اند. اسکلت چوبی مشخصه‌دار چین از دوران نوسنگی ظاهر شد. هفت هزار سال پیش، از اتصالات **وصل و بست (mortise and tenon)** برای ساخت خانه‌های چوبی استفاده می‌شد (قدیمی‌ترین نمونه‌ها در **محوطه
استفاده می‌شد (قدیمی‌ترین نمونه‌ها در **محوطه هِموُدو (Hemudu)** یافت شده‌اند). بیش از هزار سایت از این نوع شناسایی شده‌اند که معمولاً با شکل‌های دایره‌ای، مربع یا مستطیلی. در فرهنگ یانگ‌شائو در دوره نوسنگی میانی، سازه‌های نیمه‌زیرزمینی دایره‌ای و مستطیلی با تیرها و ستون‌های چوبی یافت می‌شوند و سقف‌ها معمولاً توسط تیرهای چوبی یا خاک پشتیبانی می‌شدند و احتمالاً سقف‌ها پوشش کاه داشتند. با رشد روستاها و شهرها، تقارن در طرح‌بندی خانه‌ها، قربانگاه‌ها و روستاها اهمیت پیدا کرد. سقف و کاذب‌بام. در معماری سنتی چین،
پیدا کرد. سقف و کاذب‌بام. در معماری سنتی چین، هر جزء ساختمان با استفاده از مواد و تکنیک‌های مختلف تزئین می‌شد. تزئینات ساده سقف در ساختمان‌های معمولی از نوارهای چوبی ساخته و با کاغذ پوشانده می‌شد. تزئینات پیچیده‌تر شامل سقف‌های مشبک ساخته شده از نوارهای چوبی یا ساقه‌های **سورگوم (sorghum)** بود که به تیرها متصل می‌شدند. به دلیل ظرافت تزئینات، گنبدهای پیچیده معمولاً برای سقف مهم‌ترین سازه‌ها مانند گورها و قربانگاه‌ها استفاده می‌شدند. در معماری سنتی چین، قطعات لایه‌ای سقف با استفاده از مجموعه‌های قفل‌شونده
لایه‌ای سقف با استفاده از مجموعه‌های قفل‌شونده **تکیه‌گاه (براکت)** به هم متصل می‌شدند. کلاف‌های چوبی تزئینی (藻井 "zǎojǐng") با قاب‌های گرد، مربع یا چندضلعی و تکیه‌گاه‌های بیرون‌زده از پایه، در حدود قرن ۷ میلادی مورد استفاده قرار گرفتند. پانل‌های توخالی شکل چاه (مربع در پایه با سقف گرد) در چارچوب سقف چوبی جای گرفتند و پانل مرکزی با نیلوفر آبی یا گیاهان آبزی تزئین شد. ارتباط این نام با آب به ترس قدیمی از آتش‌سوزی سازه‌های چوبی و اعتقاد به اینکه آب از "zǎojǐng" از شعله‌ها جلوگیری می‌کند، مرتبط است. گور
از شعله‌ها جلوگیری می‌کند، مرتبط است. گور امپراتریس ونمینگ از حکومت شمالی وی دارای یک کلاف در سقف تخت و قوسی در اتاق پشتی خود است. معبد باوگوو در یویاو دارای سه گنبد در سقف است که در میان نمونه‌های باقی‌مانده معماری سونگ منحصر به فرد است. تالار سان‌چینگ (تالار سه پاکی) تنها سازه از دوره یوآن است که سه گنبد در سقف دارد.
رزا دیلتا روسی (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "خوش‌شانس"، "واحد ضد مافیا" و "پدر ماتئو" اشاره کرد. زندگی و حرفه. رزا دیلتا روسی در سال ۱۹۸۸ در رم از والدینی با اصالتا پولیایی متولد شد او سه برادر دارد. علاوه بر ایتالیایی، به زبان انگلیسی مسلط است و به لهجه‌های رمی، پولیایی، ونیزی و سیسیلی نیز صحبت می‌کند. اولین حضور سینمایی او، پس از چند فیلم کوتاه، در سال ۲۰۱۲ با "فیلم «خانه‌ی شیرین» به کارگردانی" سیمون اسپادا رقم خورد که در
شیرین» به کارگردانی" سیمون اسپادا رقم خورد که در آن نقش شخصیت اصلی داستان را بازی کرد. او بعداً در یک دوره مقدماتی در تئاتر استابیل در جنوآ و مدرسه تخصصی بازیگری به مدیریت یوری فرینی در تورین شرکت کرد. اولین حضور تلویزیونی او در سال ۲۰۱۰ با مینی‌سریال "«مادر من»" ساخته ریکی توگناتزی بود که در آن نقش لوسیا، دختر زوج قهرمان داستان را بازی کرد. در سال ۲۰۱۳، در فصل دوم مجموعه "«چه کسی» نقش" کیارا را بازی کرد؛ سپس در مجموعه "«سوبورا: خون بر رم»" (۲۰۱۷–۲۰۲۰) در نقش آلیس، همسر آمدئو فیلیپو نیگرو؛ در مجموعه
در نقش آلیس، همسر آمدئو فیلیپو نیگرو؛ در مجموعه "«کارلو و مالک»" در نقش آلبا دختر کمیسر کارلو گوئریری، در سال ۲۰۲۳، نقش شخصیت اصلی داستان، ماریا کورلئونه، در مجموعه‌ای به همین نام را بازی کرد. در همان سال، نقش ایرنه را در مینی‌سریال "«به خاطر الیسا»" بازی کرد.
هنگ ۳ آلپینی () یک هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که ستاد فرماندهی آن در پینرولو، پیه‌مونته قرار دارد. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپاین تائوریننس اختصاص دارد. در ۱ نوامبر ۱۸۸۲، ارتش سلطنتی ایتالیا هنگ سوم آلپینی را تشکیل داد که منطقه جذب نیرو در آلپ کوتیان و آلپ گراین داشت. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ۱۳ گردان گسترش یافت که به‌طور جداگانه در مناطق آلپین جبهه ایتالیا جنگیدند. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر اول آلپین «تائوریننس» اختصاص یافت که در طول
لشکر اول آلپین «تائوریننس» اختصاص یافت که در طول جنگ جهانی دوم در حمله ایتالیا به فرانسه حضور داشت. در سال ۱۹۴۲، این لشکر به مونته‌نگرو منتقل شد و تا زمان اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، در آنجا به عنوان نیروی اشغالگر فعالیت کرد. پس از اعلام این خبر، لشکر فوراً شروع به جنگ با نیروهای آلمانی کرد. تا اوایل اکتبر، بقایای لشکر و هنگ‌های آن مجبور به تسلیم شدن به آلمانی‌ها شدند. با آلپینی، که از مونته‌نگرو فرار کرده بود، ارتش هم‌پیمان ایتالیا که در پاییز ۱۹۴۳ تشکیل شد، گردان آلپینی «پیه‌مونته» را تشکیل
۱۹۴۳ تشکیل شد، گردان آلپینی «پیه‌مونته» را تشکیل داد که در جبهه متفقین در نبرد ایتالیا جنگید. از ژوئن تا سپتامبر ۱۹۴۴، گردان‌های آلپینی «پیه‌مونته» و «مونته گرانرو» که توسط انبار هنگ سوم آلپینی در فوریه ۱۹۴۳ بازسازی شده بودند، به هنگ سوم آلپینی که اصلاح شده بود، اختصاص داده شدند. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۴، هنگ سوم آلپینی منحل شد و گردان آلپینی «پیه‌مونته» به هنگ ویژه پیاده‌نظام «لگنانو» اختصاص داده شد. در سال ۱۹۴۶، گردان آلپینی «سوسا» اصلاح و به هنگ ۴ آلپینی واگذار شد. در سال ۱۹۷۵، هنگ چهارم آلپینی و گردان آلپینی
شد. در سال ۱۹۷۵، هنگ چهارم آلپینی و گردان آلپینی «سوسا» به یک واحد مستقل تبدیل شدند. این گردان به تیپ آلپینی «توریننسه» واگذار شد و در سال ۱۹۷۶ پرچم و سنت‌های هنگ سوم آلپینی به آن واگذار شد. در سال ۱۹۹۳، این هنگ اصلاح شد. سالگرد تأسیس این هنگ در ۱۶ ژوئن ۱۹۱۵، روزی که این هنگ به همراه گردان‌های «پینرولو»، «فنسترل»، «تبعیدیان» و «سوسا» در یک حمله شبانه قله کوه کرن را فتح کردند، جشن گرفته می‌شود.
کشاورزی در ایتالیا که بخشی از اقتصاد ایتالیا است، از هزاره پنجم توسعه یافته است. در قرن بیستم، ایتالیا از کشوری عمدتاً کشاورزی به کشوری صنعتی تبدیل شد. در نتیجه، بخش کشاورزی (شامل جنگل‌ورزی و ماهیگیری) با کاهش شدید اشتغال روبرو شد، از ۴۳٪ (در سال ۱۸۶۰) به ۳٫۸٪ (در سال ۲۰۰۰) از کل جمعیت شاغل که درصد ناچیزی در ساختار اقتصادی کشور است. براساس آخرین سرشماری ملی کشاورزی، در سال ۲۰۱۰، ۸۹۱٬۰۰۰ نفر در بخش کشاورزی مشغول به کار بودند که بیشتر آن‌ها مردان (۷۱٫۳٪ از کل) و ساکن جنوب ایتالیا (۴۶٫۸٪ از کل) بودند. در سال
و ساکن جنوب ایتالیا (۴۶٫۸٪ از کل) بودند. در سال ۲۰۱۰، مساحت کشاورزی ایتالیا برابر با بود که از این مقدار زیر کشت قرار داشت و عمدتاً در جنوب ایتالیا (۶۳٪) متمرکز بود. توضیحات. طبق آخرین سرشماری ملی کشاورزی، در سال ۲۰۱۰، ۱٫۶ میلیون مزرعه وجود داشت (کاهش ۳۲٫۴٪ نسبت به سال ۲۰۰۰) که مساحتی برابر را پوشش می‌داد (۶۳٪ از آن در جنوب ایتالیا قرار داشت). اکثریت قریب به اتفاق آن‌ها (۹۹٪) خانوادگی و کوچک بوده و میانگین مساحت آن‌ها تنها است. از کل سطح زیر کشت کشاورزی (جنگل‌کاری مستثنی)، زمین‌های غلات ۳۱٪، باغ‌های زیتون
مستثنی)، زمین‌های غلات ۳۱٪، باغ‌های زیتون ۸٫۲٪، تاکستانها ۵٫۴٪، باغ‌های مرکبات ۳٫۸٪، مزارع چغندر قند ۱٫۷٪ و باغبانی ۲٫۴٪ را تشکیل می‌دهند. باقی‌مانده عمدتاً به مراتع (۲۵٫۹٪) و غلات علوفه‌ای (۱۱٫۶٪) اختصاص دارد. بخش شمالی ایتالیا عمدتاً ذرت، برنج، چغندر قند، سویا، گوشت، میوه و فراورده لبنی تولید می‌کند، در حالی که جنوب در گندم و مرکبات تخصص دارد. دامداری شامل ۶ میلیون رأس گاو، ۸٫۶ میلیون رأس گرازسانیان، ۶٫۸ میلیون رأس گوسفند و ۰٫۹ میلیون رأس بز است. تولید سالانه کل صنعت ماهیگیری بر پایه کشور از صید و
سالانه کل صنعت ماهیگیری بر پایه کشور از صید و آبزی‌پروری، شامل سخت‌پوستان و نرم‌تنان، حدود ۴۸۰٬۰۰۰ تن است. ایتالیا یکی از فهرست کشورهای تولیدکننده شراب جهان است و از پیشگامان تولید روغن زیتون، میوه‌ها (سیب، زیتون، انگور، پرتقال، لیمو، گلابی، زردآلو، فندق، هلو، گیلاس، آلو، توت‌فرنگی و کیوی) و سبزیجات (به ویژه کنگر فرنگی و گوجه‌فرنگی) محسوب می‌شود. معروف‌ترین شراب ایتالیاییها احتمالاً توسکانی Chianti و پیمونتی Barolo هستند. سایر شراب‌های مشهور شامل Barbaresco, Barbera d'Asti, Brunello di Montalcino,
Barbera d'Asti, Brunello di Montalcino, Frascati, Montepulciano d'Abruzzo, Morellino di Scansano, Amarone della Valpolicella DOCG و شراب گازدار Franciacorta و پروسکو هستند. محصولات باکیفیت که ایتالیا در آن تخصص دارد، به ویژه شراب‌ها و پنیرهای منطقه‌ای، اغلب تحت نشان‌های تضمین کیفیت DOC/DOP محافظت می‌شوند. این نشان‌های جغرافیایی و خوراک‌های سنتی در اتحادیه اروپا که توسط اتحادیه اروپا اعطا می‌شود، اهمیت دارد تا از اشتباه با محصولات کم‌کیفیت و انبوه جلوگیری شود. در واقع، آشپزی ایتالیایی یکی از محبوب‌ترین و
شود. در واقع، آشپزی ایتالیایی یکی از محبوب‌ترین و کپی‌شده‌ترین غذاها در جهان است. کمبود یا نبود کامل برخی از شناخته‌شده‌ترین مواد اولیه آن خارج از ایتالیا، به‌ویژه به دلیل جعل یا تقلب غذایی، منجر به تغییر کامل ماهیت مواد ایتالیایی می‌شود. این پدیده که در همه قاره‌ها گسترده است، بیشتر با عنوان "Italian Sounding" شناخته می‌شود و شامل استفاده از کلمات، تصاویر، ترکیب رنگ‌ها (مانند پرچم ایتالیا), مراجع جغرافیایی و برندهای تداعی‌کننده ایتالیا برای تبلیغ و بازاریابی محصولات غذایی است که در واقع هیچ ارتباطی با
محصولات غذایی است که در واقع هیچ ارتباطی با آشپزی ایتالیا ندارند. تاریخ. پیشاتاریخ. چندین یافته باستان‌شناسی نشان می‌دهد که اولین سکونتگاه‌های کشاورزی در ایتالیا حدود هزاره پنجم شکل گرفته‌اند. باستان‌شناسان مسیرهایی که اولین دهقانان آناتولی طی کرده و انقلاب نوسنگی را در اروپا، عمدتاً در امتداد دریای مدیترانه و دانوب گسترش داده‌اند، به‌وضوح شناسایی کرده‌اند. در ابتدا آن‌ها از طریق دریا به سیسیل رسیدند و روستاهای کشاورزی مشابه با روستاهای هلال حاصلخیز (آناتولی، سوریه، سرزمین فلسطین، دره‌های دجله و فرات)
سوریه، سرزمین فلسطین، دره‌های دجله و فرات) تأسیس کردند. بعدها، پس از عبور از آلپ، دهقانانی که از منطقه دانوب آمده بودند، روستاهایی با همان ویژگی‌های دوران نوسنگی در بالکان ساختند که در طول یک هزاره شاهد توسعه‌های قابل توجهی بود. تاریخ باستان. در عصر برنز، کل دشت پو به لطف سکونتگاه‌های موسوم به «تراماره» که شبیه خانه‌های پایه‌دار بودند، مستعمره‌نشین شد. این ساکنان روش‌های کشاورزی و دامپروری پذیرفته‌شده در دوران نوسنگی را به‌کمال رسانده بودند که تا قرون وسطی تقریباً بدون تغییر باقی ماند. همچنین در مرکز
وسطی تقریباً بدون تغییر باقی ماند. همچنین در مرکز ایتالیا، دوره آغاز جامعه دهقانی با تنوع کشاورزی در حال افزایش بود. اما سکونتگاه‌ها عمدتاً در مناطق تپه‌ای واقع بودند و از روش بریدن و سوزاندن استفاده می‌کردند. از گاوآهن‌های مدیترانه‌ای با تیغه‌های چوبی قابل تبدیل استفاده می‌شد. در جنوب ایتالیا، اولین شواهد کشت زیتون در این دوره مشاهده می‌شود. عصر آهن شاهد ظهور خانه‌های آجری در مناطق روستایی، پرورش دام، کشت باقلاییان، انباشت اشیاء برنزی، صنایع دستی، تجارت و فردگرایی بود. دوران جمهوری روم با انقلاب آهن در
و فردگرایی بود. دوران جمهوری روم با انقلاب آهن در کشاورزی همراه بود: تیغه‌های گاوآهن، کلنگ در مزارع (برای کشت زمین‌های سنگین)، داس و تبر برای جنگل‌زدایی و همچنین ابزارهای آهنی برای برداشت و هرس انگور. این دوران منجر به ایجاد چشم‌اندازی با فرهنگ‌های مختلط و برنامه‌ریزی سیستماتیک زمین‌های اطراف شهرها شد. توسعه فناوری کشاورزی شامل تهیه علوفه، خواباندن زمین‌ها و کارهای هیدرولیکی (تونل‌ها) به‌طور گسترده‌ای پیشرفت کرد و فرهنگ تجاری انگور و زیتون توسعه یافت. جهان شرق امپراتوری‌های بزرگی بر پایه کشت غلات، عمدتاً
شرق امپراتوری‌های بزرگی بر پایه کشت غلات، عمدتاً گندم و جو، توسعه داده بود: روم که در مرکز شبه‌جزیره ایتالیا مستقر شد، بسیاری از دشت‌های بزرگ جهان شناخته‌شده را فتح کرد و برای هر یک، عملکرد مشخصی بر اساس برنامه‌های اقتصاد ایتالیا و تاریخچه نظامی ایتالیا تعیین نمود. کشورهایی که مرزهای آن‌ها توسط دشمنان قدرتمند تهدید نمی‌شد، برای تغذیه تاریخ شهر رم، «رحم» امپراتوری روم، مورد بهره‌برداری قرار می‌گرفتند، جایی که صدها هزار دهقان جنگجوی سابق، که زمین‌هایشان توسط اشراف و طبقه تجاری از آن‌ها گرفته شده بود، حق خود
اشراف و طبقه تجاری از آن‌ها گرفته شده بود، حق خود برای دریافت نان و سیرکها ("panem et circences") به‌عنوان شهروندان دولت را مطالبه می‌کردند. کشورهایی که نزدیک به مرزهای تهدیدشده بودند، مانند راین و دانوب، مسئول تولید غلات لازم برای تغذیه لژیون‌های مستقر در مرزها بودند، همانند مورد فرانسه. برای پاسخ به تقاضای بالای غذا از مناطق مرکزی امپراتوری و خود روم، به‌ویژه از طبقات ثروتمند، اولین تکنیک‌های کشت، میوه و سبزیجات، پرورش خوک، گوسفند و طیور توسعه یافت که ماهیت پیشاصنعتی داشت. با تحلیل ویژگی‌های این کشاورزی،
پیشاصنعتی داشت. با تحلیل ویژگی‌های این کشاورزی، طراحی شده برای تأمین تقاضای زیاد هم از نظر کمیت و هم کیفیت، اسپانیایی کولوملا، مالک تاکستان‌های بین "Castelli Romani"، اولین رساله علمی دربارهٔ تکنیک‌های کشاورزی در دنیای غرب را نوشت. تاریخ میانه. پس از پایان امپراتوری و به مدت تقریباً هزار سال، کشاورزی و اقتصاد دچار بازگشت تکنولوژیکی شدند، نزدیک به سطح عصر برنز در یونان و مناطق ایتالیای رومی. بهره‌وری کاهش یافت، اما جمعیت روستایی که در روستاهای کوچک پراکنده در میان جنگل‌ها و باتلاق‌ها زندگی می‌کردند، همچنان
میان جنگل‌ها و باتلاق‌ها زندگی می‌کردند، همچنان توانستند بخش قابل توجهی از معیشت خود را از منابع طبیعی مانند مراتع و باتلاق‌ها به‌دست آورند: گوشت، ماهی، عسل، پوست، و پارچه. نزدیک به پایان قرون وسطی، زمانی که اولین شرکت‌های صنعت و تجارت در اروپا شکل گرفتند، سیستم‌های کشاورزی جدید در فلاندر، دره پو و دشت‌های کوچک‌تر مرکز ایتالیا پدید آمدند. در دشت پو، توسعه نظام جدیدی از روابط انسان با منابع طبیعی و کشاورزی مبتنی بر آبیاری رخ داد. البته، در خاورمیانه، هزاران سال پیش آبیاری امکان تولید انبوه گندم را در
سال پیش آبیاری امکان تولید انبوه گندم را در زمین‌هایی که به دلایل اقلیمی اکنون متروک شده‌اند، فراهم کرد. کشاورزی ایتالیا در اواخر قرون وسطی بر کشاورزی فشرده و تولید گسترده منسوجات، میوه و سبزیجات استوار بود. تاریخ مدرن. با توجه به فراوانی غذا، فهرست شهرهای ایتالیا به منطقه‌ای برای بیشترین صادرات محصولات مورد تقاضا تبدیل شد: پشم، سلاح، شیشه، پنیر با کیفیت بی‌نظیر و قابل نگهداری طولانی. متأسفانه این ثروت فوق‌العاده شهرهای ایتالیا توسط ساختار سیاسی و نیروهای مسلح ایتالیا متناسب با شکوه آن‌ها محافظت نشد و موجب
ایتالیا متناسب با شکوه آن‌ها محافظت نشد و موجب تحریک حسادت دو قدرت بزرگ آن زمان، فرانسه و اسپانیا، شد که ارتش‌های خود را اعزام کردند. به مدت دو قرن، زمین‌های حاصلخیز شبه‌جزیره یکی از ثروتمندترین کشورهای اروپا را به سرزمین فقر اقتصادی و مدنی تبدیل کرد که اسناد تاریخی قرن هفدهم شاهد آن هستند. در دوران روشن‌گری، کشاورزی لمباردی با افزایش ثروت روستاهای اطراف میلان رشد دوباره یافت و محصولاتی مانند پنیر و ابریشم تولید شد، که این شهر را به یکی از ثروتمندترین شهرهای اروپا و یکی از پایتخت‌های فرهنگی این دوره
شهرهای اروپا و یکی از پایتخت‌های فرهنگی این دوره استثنایی تاریخ اروپا تبدیل کرد. تاریخ معاصر. قرن نوزدهم دوره «وحدت ایتالیا» بود، حرکتی که طبقات دهقانی در آن شرکت نداشتند. این حرکت منجر به نوعی حکومت شد که در آن مالکان زمین، بهره‌برداران کشاورزی عقب‌مانده، اکثریت را تشکیل می‌دادند و از وضعیت دهقانان برای تقویت امتیازات خود بهره‌برداری کردند. در پایان قرن، می‌توان گفت که انتقال هزینه‌های بحران کشاورزی به دهقانان تنها دغدغه نخستین پارلمان‌های واحد بود. دوره استثنایی که در پایان قرن با دولت‌های جووانی جولیتی
که در پایان قرن با دولت‌های جووانی جولیتی آغاز شد، ایتالیا را به افق‌های جدید پیشرفت اقتصادی و اجتماعی باز کرد، پیشرفتی که خیلی زود توسط جنگ جهانی اول متوقف شد و پس از آن دوره طولانی رکود سیاسی آغاز شد. این امر خانواده‌های قدرتمند مالک زمین را واداشت تا به فاشیسم روی آورند، با سیاست کشاورزی متمرکز بر افزایش تولید گندم برای تأمین انرژی لازم جهت احیای شکوه روم باستان. سایر جنبه‌های پیشرفت کشاورزی کاملاً نادیده گرفته شد. در پایان جنگ جهانی دوم، تولید غذا در کشور تنها بر کشاورزی عقب‌مانده تکیه داشت که آسیب‌های
تنها بر کشاورزی عقب‌مانده تکیه داشت که آسیب‌های ناشی از جنگ نیز آن را محدود کرده بود. در این دوره جوزپه مدیچینی، کشاورز و دولتمرد مشهور بین‌المللی، به سمت وزیر کشاورزی منصوب شد. همچنین با مداخلات او، ایتالیا نخستین کشور میزبان یک کنفرانس بین‌المللی پژوهشگران کشاورزی شد، کنفرانسی که امکان ایجاد ارتباط بین برنامه‌های پژوهشی و افزایش تعاملات و تبادلات را فراهم کرد تا بهره‌وری تولید در کشاورزی افزایش یابد. در سی سال پس از جنگ، نسلی از کشاورزان بزرگ و دانشمندانی که خارج از طرح‌های سنتی در سرزمین فعالیت
که خارج از طرح‌های سنتی در سرزمین فعالیت می‌کردند، در شبه‌جزیره شکل گرفتند. در اروپا، تکنیک‌های کشاورزی به‌طور کامل بازسازی شد و نخستین مزرعه‌های دامداری در کشاورزی در ایالات متحده آمریکا ایجاد گردید، بر پایه کشت ذرت هیبریدی، و چارچوب تولیدی کاملاً جدیدی در بخش میوه و تاکستان شکل گرفت که در دهه‌های بعد توانست با اقتصاد فرانسه رقابت کند. این «عصر طلایی» به‌طور ناگهانی در سال ۱۹۸۰ به پایان رسید: تغییرات اساسی در سیاست کشاورزی اتحادیه اقتصادی اروپا نخستین ضربه را وارد کرد. پس از آن، نیمی از زمین‌های کشاورزی
را وارد کرد. پس از آن، نیمی از زمین‌های کشاورزی به دلیل ساخت و ساز رها شد و پتانسیل تولید یکی از حاصلخیزترین دشت‌های قاره به‌طور چشمگیری کاهش یافت. اخیراً، جنبش محیط زیست، که رادیکال‌ترین در اروپا است، از طبقه سیاسی خواست تا تحقیقات پیشرفته کشاورزی متوقف شود. ایتالیا مجبور شد در مساحت کوچک و با ابزارهای رو به کهنگی تولید کند. در رم، بحث دربارهٔ آینده کشاورزی ملی به موضوعی پیچیده و غیرقابل فهم تبدیل شد. آمار. داده‌های مربوط به سطح مالکیت‌های کشاورزی برای ناحیه‌های ایتالیا و ابرمنطقه‌ها در زیر نشان داده شده
ایتالیا و ابرمنطقه‌ها در زیر نشان داده شده است.
اوراق قرضه ونیزی (به انگلیسی: "Venetian Bonds") ابزارهای مالی‌ای بودند که در جمهوری ونیز از سدهٔ سیزدهم میلادی به بعد برای تأمین هزینه‌های نظامی و پروژه‌های عمومی صادر می‌شدند. این اوراق به‌عنوان یکی از نخستین نمونه‌های اوراق قرضه دولتی در اروپا شناخته می‌شوند و پایه‌های شکل‌گیری بازار سرمایه و نظام بانکداری مدرن را در ایتالیا و سپس دیگر کشورهای اروپایی فراهم کردند. ارتباط با ایران. از طریق بازار مدیترانه‌ای و مسیرهای تجاری جاده ابریشم، بازرگانان ایرانی نیز به‌طور غیرمستقیم با نظام مالی ونیز در ارتباط
نیز به‌طور غیرمستقیم با نظام مالی ونیز در ارتباط بودند. کالاهایی مانند ابریشم و فرش ایرانی که از ایران صادر می‌شدند، بخشی از پشتوانهٔ تجاری برای اوراق قرضه ونیزی محسوب می‌شدند.
طاعون ناپل () یک همه‌گیری طاعون در پادشاهی ناپولی بود که بین سال‌های ۱۶۵۶ تا ۱۶۵۸ ادامه‌یافت. این همه‌گیری عمدتاً نواحی مرکز ایتالیا و جنوب ایتالیا را دربر گرفت و بنا بر برخی برآوردها، تا ۱٬۲۵۰٬۰۰۰ نفر را در سراسر پادشاهی ناپولی به کام مرگ کشاند. در شهر ناپولی، حدود ۱۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ نفر در سال ۱۶۵۶ بر اثر طاعون جان باختند که این رقم بیش‌از نیمی از جمعیت شهر را تشکیل می‌داد. این همه‌گیری تأثیر شدیدی بر ساختار اقتصادی و اجتماعی ناپولی و برخی دیگر از مناطق مبتلا بر جای گذاشت.
پیاستر ونیزی (به ایتالیایی: "Piastre Veneziane"؛ به انگلیسی: "Venetian Piastre") واحدی از سکه‌های نقره‌ای بود که در جمهوری ونیز در سده‌های شانزدهم و هفدهم میلادی ضرب می‌شد. این سکه یکی از مهم‌ترین پول‌های رایج در بازار مدیترانه‌ای بود و در تجارت میان اروپا، ایران و امپراتوری عثمانی کاربرد داشت. ارتباط با ایران. در دوران صفویان، پیاستر ونیزی در مبادلات تجاری میان بازرگانان ایرانی و ایتالیایی پذیرفته می‌شد. این سکه به‌ویژه در بازارهای تبریز و اصفهان رواج داشت و به‌عنوان یکی از مهم‌ترین پول‌های خارجی در اقتصاد
به‌عنوان یکی از مهم‌ترین پول‌های خارجی در اقتصاد ایران شناخته می‌شد.
صنعت خودروسازی در ایتالیا یکی از بخش‌های بزرگ اشتغال در کشور است و در سال ۲۰۰۶ بیش از ۲٬۱۳۱ شرکت فعال داشته و تقریباً ۲۵۰٬۰۰۰ نفر را به کار گرفته بود. صنعت خودروسازی ایتالیا بیشتر به خاطر طراحی خودروها، خودروهای شهری کوچک، خودروهای اسپرت و سوپرکارها شناخته می‌شود. این صنعت ۸٫۵٪ به تولید ناخالص داخلی ایتالیا کمک می‌کند. ایتالیا یکی از کشورهای برتر در فهرست تولید خودرو در اروپا و جهان است. امروزه صنعت خودروسازی ایتالیا تقریباً به‌طور کامل تحت سلطه شرکت استلانتیس (که پیش‌تر فیات نام داشت) است؛ در سال ۲۰۰۱ بیش
(که پیش‌تر فیات نام داشت) است؛ در سال ۲۰۰۱ بیش از ۹۰٪ خودروها توسط این شرکت تولید می‌شد. استلانتیس علاوه بر محدوده مدل‌های خود که عمدتاً برای بازار انبوه است، مالک برندهای اصلی فیات اتومبیلز، برند لوکس آلفا رومئو و لانچیا و برند خاص مازراتی نیز می‌باشد. پیشینه. موتور بارسانتی-ماتوچی نخستین موتور درون‌سوز اختراع‌شده بود که از اصل پیستون آزاد در یک موتور دوزمانه جوی استفاده می‌کرد. در اواخر سال ۱۸۵۱ یا اوایل ۱۸۵۲، اوگنیو بارسانتی، استاد ریاضیات، و فلیس ماتئوچی، مهندس و متخصص در مکانیک و هیدرولیک، پروژه‌ای را