payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در زمینه‌های هنر، فرهنگ و سیاست تأثیرگذار است. به دلیل میراث هنری و معماری فلورانس، "فوربز" آن را زیباترین شهر جهان معرفی کرده است. فلورانس نقش مهمی در مد ایتالیایی ایفا می‌کند و در فهرست ۱۵ پایتخت مد برتر جهان توسط رصد جهانی زبان قرار دارد؛ همچنین این شهر مرکز اقتصادی ملی و مرکز گردشگری و صنعت است. این چهارمین شهر ثروتمند ایتالیا محسوب می‌شود. ونیز. ونیز شهری در شمال شرقی ایتالیا و مرکز استان ونتو است. این شهر بر روی گروهی از ۱۱۸ جزیره کوچک ساخته شده است که با کانال‌ها از هم جدا شده و بیش از ۴۰۰ پل آن‌ها
با کانال‌ها از هم جدا شده و بیش از ۴۰۰ پل آن‌ها را به هم متصل می‌کند. این جزیره‌ها در تالاب ونتزیا واقع شده‌اند، خلیجی بسته بین دهانه‌های رودهای پو و پیاوه (دقیق‌تر بین رود برنتا و سیله) قرار دارند. در سال ۲۰۲۰، ۲۵۸٬۶۸۵ نفر در کومونه دی ونتزیا سکونت داشتند که حدود ۵۵٬۰۰۰ نفر در شهر تاریخی ونیز ("centro storico") زندگی می‌کردند. همراه با پادووا و ترویزو، این شهر در منطقه کلان‌شهری پادووا-ترویزو-ونیز (PATREVE) قرار دارد که منطقه‌ای کلان‌شهری با جمعیت کلی ۲٫۶ میلیون نفر محسوب می‌شود. نام شهر از مردم باستانی
میلیون نفر محسوب می‌شود. نام شهر از مردم باستانی ونت‌ها گرفته شده است که تا قرن دهم پیش از میلاد در این منطقه زندگی می‌کردند. این شهر به مدت بیش از هزار سال، از ۶۹۷ تا ۱۷۹۷، پایتخت جمهوری ونیز بود. ونیز قدرت مالی و دریایی عمده‌ای در قرون وسطی و رنسانس بود و پایگاهی برای جنگ‌های صلیبی و نبرد لپانتو محسوب می‌شد و مرکز مهمی برای تجارت—به ویژه ابریشم، غلات و ادویه‌جات—و هنر از قرن ۱۳ تا پایان قرن ۱۷ بود. دولت‌شهر ونیز نخستین مرکز مالی بین‌المللی واقعی شناخته می‌شود که در قرن ۹ ظهور کرد و در قرن ۱۴ به اوج شهرت
که در قرن ۹ ظهور کرد و در قرن ۱۴ به اوج شهرت رسید. این امر ونیز را در طول تاریخش به شهری ثروتمند تبدیل کرد. پس از جنگ‌های ناپلئونی و کنگره وین، جمهوری توسط امپراتوری اتریش ضمیمه شد و تا سال ۱۸۶۶ بخشی از پادشاهی ایتالیا گردید، پس از همه‌پرسی که در پی جنگ استقلال سوم ایتالیا برگزار شد. ونیز با نام‌های «لا دومینانت»، «لا سرنیسیما»، «ملکه دریای آدریاتیک»، «شهر آب‌ها»، «شهر ماسک‌ها»، «شهر پل‌ها»، «شهر شناور» و «شهر کانال‌ها» شناخته شده است. تالاب و بخشی از شهر به عنوان میراث جهانی ثبت شده است. بخش‌هایی از ونیز
عنوان میراث جهانی ثبت شده است. بخش‌هایی از ونیز به خاطر زیبایی محیط، معماری و آثار هنری مشهور هستند. ونیز به چند جنبش هنری مهم—به ویژه در دوره رنسانس ایتالیا—معروف است و نقش مهمی در تاریخ موسیقی ابزار و اپرا ایفا کرده و زادگاه آهنگسازان باروک توماسو آلبینونی و آنتونیو ویوالدی است. اگرچه شهر با چالش‌هایی مانند تعداد بیش از حد گردشگران و مشکلات ناشی از آلودگی، افزایش سطح جزر و مد و عبور کشتی‌های تفریحی نزدیک ساختمان‌ها مواجه است، ونیز همچنان مقصدی محبوب برای گردشگران است، مرکز فرهنگی مهمی محسوب می‌شود و
گردشگران است، مرکز فرهنگی مهمی محسوب می‌شود و بارها به عنوان زیباترین شهر جهان معرفی شده است. "تایمز" آن را یکی از رمانتیک‌ترین شهرهای اروپا توصیف کرده است و "نیویورک تایمز" آن را «بی‌شک زیباترین شهر ساخته شده توسط انسان» توصیف کرده است. سایر مقاصد محبوب. علاوه بر رم، میلان، ناپل، ونیز و فلورانس، این شهرها از مقاصد اصلی گردشگری در ایتالیا محسوب می‌شوند. دیگر مقاصد گردشگری مهم شامل تورین، ورونا، باری، پادووا، بولونیا، منتووا، مسینا، پروجا، پالرمو، جنوآ، سیسیل، ساردینیا و سالنتو هستند. دو عامل اصلی در هر یک
ساردینیا و سالنتو هستند. دو عامل اصلی در هر یک از این مکان‌ها، تاریخ و جغرافیا هستند. امپراتوری روم، ایتالیا در قرون وسطی، رنسانس ایتالیا و قرن‌های بعدی تاریخ ایتالیا آثار فرهنگی بسیاری به جا گذاشته‌اند که گردشگران را جذب می‌کند. گردشگری زمستانی و تابستانی در بسیاری از نقاط آلپ و کوهستان آپنینی وجود دارد، در حالی که گردشگری ساحلی در سواحل دریای مدیترانه گسترده است. ایتالیا میزبان فهرست‌های میراث جهانی یونسکو است، بیش از هر کشور دیگر، شامل شهرهای کامل مانند ورونا، سیه‌نا، ویچنزا، فرارا، سن جیمینیانو،
مانند ورونا، سیه‌نا، ویچنزا، فرارا، سن جیمینیانو، اوربینو، ماترا، شهر پومپئی، نوتو و سیراکوز است. راونا میزبان هشت سایت مختلف با اعتبار بین‌المللی بی‌سابقه است. ظرفیت اقامتی در ایتالیا. در ایتالیا انواع گسترده‌ای از هتلها وجود دارد که از ۱ تا ۵ ستاره متغیر هستند. طبق آمار مرکز ملی آمار, در سال ۲۰۱۷، ۳۲٬۹۸۸ هتل با ۱٬۱۳۳٬۴۵۲ اتاق و ۲٬۲۳۹٬۴۴۶ تخت وجود داشت. در زمینه امکانات خارج از هتل (کمپ‌ها، روستاهای گردشگری، اقامتگاه‌های اجاره‌ای، گردشگری کشاورزی و غیره)، در سال ۲۰۱۷، ۱۷۱٬۹۱۵ مکان با ۲٬۷۹۸٬۳۵۲ تخت وجود
در سال ۲۰۱۷، ۱۷۱٬۹۱۵ مکان با ۲٬۷۹۸٬۳۵۲ تخت وجود داشت. جریان گردشگری به تفرجگاه‌های ساحلی ۵۳ درصد است؛ شهرهای بهتر تجهیز شده عبارتند از گروستو برای گردشگری کشاورزی (۲۱۷)، ویسته برای کمپ‌ها و روستاهای گردشگری (۸۴) و کورتینا دامپتزو برای کلبه‌های کوهستانی (۲۰). تعداد هتل‌ها بر اساس رتبه‌بندی در سال ۲۰۱۷ به شرح زیر است:
حقوق ال‌جی‌بی‌تی در ایتالیا (همجنس‌گرایی زنانه، گی، دوجنس‌گرایی، تراجنسیتی و کوییر) در سدهٔ ۲۱ به‌طور چشمگیری پیشرفت کرده‌اند، هرچند افراد LGBTQ همچنان با چالش‌هایی مواجه هستند که ساکنان غیر ال‌جی‌بی‌تی تجربه نمی‌کنند، با وجود اینکه افکار عمومی هرچه بیشتر لیبرال شده و از حقوق ال‌جی‌بی‌تی حمایت می‌کند. بر اساس گزارش سال ۲۰۲۱، وضعیت حقوق ال‌جی‌بی‌تی در ایتالیا پایین‌تر از استانداردهای دیگر کشورهای غرب اروپا است ــ مانند همچنان به رسمیت نشناختن ازدواج با همجنس، نبود حمایت‌های ضد تبعیض ملی در زمینهٔ کالا و
نبود حمایت‌های ضد تبعیض ملی در زمینهٔ کالا و خدمات، و نیز اعطا نکردن کامل حقوق والدینی به زوج‌های همجنس، مانند فرزندخواندگی مشترک و لقاح مصنوعی. ایتالیا و ژاپن تنها کشورهای گروه هفت هستند که ازدواج همجنس‌ها در آن‌ها به رسمیت شناخته نشده است. در ایتالیا فعالیت جنسی همجنس‌گرایانهٔ مردانه و زنانه هر دو از سال ۱۸۹۰، زمانی که یک قانون کیفری جدید صادر شد، قانونی بوده است. یک قانون اتحاد مدنی در مه ۲۰۱۶ تصویب شد که به زوج‌های همجنس همهٔ حقوق ازدواج به‌جز حق فرزندخواندگی مشترک را اعطا کرد. این قانون همچنین زوج‌های
مشترک را اعطا کرد. این قانون همچنین زوج‌های همجنس را به‌عنوان یک خانواده به رسمیت می‌شناسد. فرزندخواندگی ناپسری از لایحه کنار گذاشته شد، اما در ژوئن ۲۰۱۶ دیوان عالی کشور کاساسیون اعلام کرد که دادگاه‌ها می‌توانند به یک زوج در اتحاد مدنی اجازه دهند فرزند ناپسری/ناپسری خود را به فرزندخواندگی بپذیرند. همین قانون به هر دو زوج همجنس و دگرجنس‌گرا که در یک هم‌باشی ثبت‌نشده زندگی می‌کنند چندین حق قانونی اعطا می‌کند. افراد ترنس‌جندر از سال ۱۹۸۲ اجازه داشته‌اند به‌طور قانونی جنسیت خود را تغییر دهند. ایتالیا ششمین
قانونی جنسیت خود را تغییر دهند. ایتالیا ششمین کشور در جهان شد که حق افراد برای تغییر جنسیت خود را به رسمیت شناخت. پیش از این تنها دانمارک (۱۹۲۹)، سوئد (۱۹۷۲)، شیلی (۱۹۷۴)، نروژ (۱۹۷۹) و آلمان غربی (۱۹۸۰) چنین شناسایی قانونی را معرفی کرده بودند. پیشنهاد این اصلاح قانونی با مخالفت اندکی روبه‌رو شد: هر دو مجلس پارلمان ایتالیا به‌طور اتفاق‌نظر موافقت کردند که مسئولیت نهایی‌سازی قانون را به کمیته‌های دائمی عدالت خود واگذار کنند. در نتیجه، هنگامی که کمیته‌ها پیش‌نویس را تصویب کردند، قانون بلافاصله اجرایی شد و
را تصویب کردند، قانون بلافاصله اجرایی شد و نیازی به رأی‌گیری‌های اضافی در پارلمان نبود. از سال ۲۰۱۵، انجام عمل جراحی دیگر برای تغییر جنسیت قانونی در ایتالیا الزامی نیست. در سال ۲۰۲۰، هورمون‌درمانی به‌طور کامل تحت پوشش نظام سلامت ملی قرار گرفت و رایگان در دسترس شد. اخیراً، در سال ۲۰۲۴، مجوز قضایی دیگر برای دسترسی به جراحی‌های تأیید جنسیت لازم نیست، مشروط بر اینکه تغییر جنسیت قانونی انجام شده باشد، که موانع قانونی و اداری را برای افراد ترنس در جستجوی گذار پزشکی بیشتر کاهش می‌دهد. اگرچه تبعیض مربوط به گرایش
بیشتر کاهش می‌دهد. اگرچه تبعیض مربوط به گرایش جنسی در اشتغال از سال ۲۰۰۳ ممنوع شده است، هیچ قانون ضدتبعیض دیگری در مورد گرایش جنسی یا هویت و بیان جنسیتی در سطح ملی تصویب نشده است، هرچند برخی ناحیه‌های ایتالیا قوانین ضد تبعیض بسیار جامع‌تری وضع کرده‌اند. یک نظرسنجی ایپسوس در سال ۲۰۲۵ نشان می‌دهد که ۸۰٪ از ایتالیایی‌ها از به رسمیت شناختن قانونی اتحادهای همجنس حمایت می‌کنند. در همین حال، یک نظرسنجی یوریسپس نشان می‌دهد که ۶۶٫۸٪ از ازدواج همجنس‌ها حمایت می‌کنند و ۶۳٪ نیز از فرزندخواندگی توسط زوج‌های همجنس
و ۶۳٪ نیز از فرزندخواندگی توسط زوج‌های همجنس پشتیبانی می‌کنند. قانونی بودن فعالیت جنسی همجنس‌گرایانه در ایتالیا. فعالیت جنسی همجنس‌گرایانه در سراسر کشور از سال ۱۸۹۰ قانونی بوده است. سن رضایت ۱۴ سال است، فارغ از جنسیت یا گرایش جنسی. ایتالیا در میان معدود کشورهای اروپایی است که پیش از سدهٔ ۲۰ میلادی دارای سن رضایت برابر برای روابط همجنس‌گرایانه و دگرجنس‌گرایانه بوده است. تنها کشورهایی که مدت بیشتری از ایتالیا سن رضایت برابر داشته‌اند ترکیه (که در ۱۸۵۸ برابر شد) و کشورهای خرد سان مارینو (که در ۱۸۶۴ برابر شد),
و کشورهای خرد سان مارینو (که در ۱۸۶۴ برابر شد), موناکو (که در ۱۷۹۳ برابر شد) و آندورا (که در ۱۷۹۱ برابر شد) هستند. در همین حال، در تقریباً تمام کشورهای اروپایی دیگر، قوانینی که یا سن رضایت بالاتری برای روابط همجنس‌گرایانه تعیین می‌کردند یا آن‌ها را به‌طور کامل ممنوع می‌کردند تا سدهٔ ۲۰ و گاه حتی اوایل سدهٔ ۲۱ همچنان برقرار بودند، هرچند همیشه به‌طور فعال اجرا نمی‌شدند.
کاروچیو () یک ارابهٔ بزرگ چهارچرخ بود که نشان‌های شهر بر روی آن قرار داشت. نیروهای شبه‌نظامی کمون‌های قرون وسطایی گرد آن جمع می‌شدند و در کنار آن می‌جنگیدند. این ارابه به‌ویژه در میان شهرهای لُمباردی، توسکانی و به‌طور کلی در نواحی شمالی ایتالیا رایج بود. بعدها استفاده از آن به خارج از ایتالیا نیز گسترش یافت. کاروتچو نماد خودمختاری شهری به‌شمار می‌آمد. کشیشان پیش‌از نبرد در محراب مراسم عشای‌ربانی برگزار می‌کردند و شیپورزنانی که کنارشان بودند، جنگجویان‌را برای نبرد تشویق می‌کردند. این وسیله توسط چند سرباز خاص
نبرد تشویق می‌کردند. این وسیله توسط چند سرباز خاص محافظت می‌شد و با نقوش و تزئینات مخصوص شهر زینت داده می‌شد. معمولاً گاوها آن را می‌کشیدند. روی آن چیزهایی مثل محراب، یک زنگ به نام «مارتینلا»، نشان شهر و یک میله با صلیب مسیحی گذاشته می‌شد. وقتی شهر در صلح بود، این وسیله را در کلیسای اصلی شهر نگه می‌داشتند.
خط کادورنا، که رسماً مرز شمالی نامیده می‌شود، () سیستم دفاعی ایتالیا در مرز شمالی رو به سوئیس بود که بین سال‌های ۱۸۹۹ تا ۱۹۱۸ طراحی و ساخته شد. هدف آن محافظت از دره پو و مراکز صنعتی اصلی آن در برابر حمله فرانسه، آلمان یا اتریش-مجارستان بود که بی‌طرفی سوئیس را نقض می‌کرد. پیشینه. در سال ۱۸۶۲، اندکی پس از تأسیس پادشاهی ایتالیا، ستاد کل ارتش ابتدا نیاز به تقویت مرزهای خود با سوئیس را برای جلوگیری از تهاجم از طریق گذرگاه‌های آلپ - سنت برنارد بزرگ، سیمپلون، گوتارد، اسپلوگا، مالوخا، برنینا، استلویو و توناله -
اسپلوگا، مالوخا، برنینا، استلویو و توناله - بررسی کرد. طرحی برای ساخت مجموعه‌ای از قلعه‌ها و توپخانه‌ها که دره اوسولا، دریاچه ماجیوره، سرسیو و دریاچه کومو را به هم متصل می‌کرد، تدوین شد. به دلیل هزینه‌های مربوط، این طرح برای چندین سال اجرا نشد. در سال ۱۸۷۱ تلاش مجددی برای گنجاندن این طرح در بودجه دفاعی ایتالیا صورت گرفت. با این حال، در سال ۱۸۸۲ کمیته ستاد کل مخالفت خود را با این ایده اعلام کرد و تجاوز اتریش به خاک سوئیس را بعید و حمله آلمان را غیرواقعی دانست. در این زمان، اتحاد سه‌گانه در هر صورت این
دانست. در این زمان، اتحاد سه‌گانه در هر صورت این تهدیدهای تهاجم را خنثی کرده بود. با این وجود، کار بر روی پروژه‌ها از سر گرفته شد و تا سال ۱۹۱۱، زمانی که دفتر دفاع ایالتی طرحی را در امتداد آلپ‌های برگاماسک و برجستگی تیچینو ارائه داد، به‌طور متوقف ادامه یافت. در ۱۸ آوریل ۱۹۱۱، ستاد کل این کار را به مدیریت مهندسی نظامی میلان سپرد که کار بر روی دیوار حائل مرا-آدا را با ساخت دژ مونته‌چیو-لوساردی آغاز کرد. کار به‌طور متناوب تا شروع جنگ جهانی اول ادامه یافت و با شروع خصومت‌ها به سرعت تکمیل شد. در سپتامبر ۱۹۱۵،
شروع خصومت‌ها به سرعت تکمیل شد. در سپتامبر ۱۹۱۵، اندکی پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، ژنرال به لوئیجی کادورنا، رئیس ستاد، هشدار داد که حمله به لومباردی توسط قدرت‌های محور، از طریق سوئیس بی‌طرف، می‌تواند منجر به حمله به منطقه میلان و در نتیجه حمله به قلب تولید صنعتی ایتالیا شود جدا از چند گارد مرزی، ایتالیا تنها هشت گردان از شبه‌نظامیان منطقه‌ای در این مرز داشت. این امر دولت ایتالیا را بر آن داشت تا ساخت و ساز کامل خط دفاعی را از سر بگیرد؛ بنابراین کادورنا تصمیم گرفت طرح ۱۸۸۲ را احیا کند و دستور ساخت
تصمیم گرفت طرح ۱۸۸۲ را احیا کند و دستور ساخت یک خط مستحکم و با ابهت از دره اوسولا تا کوه‌های آلپ برگامسک را داد. این خط شامل جاده‌ها، مسیرهای قاطر، مسیرها، سنگرها، مواضع توپخانه، رصدخانه‌ها، بیمارستان‌های صحرایی، مراکز فرماندهی و سازه‌های لجستیکی بود که همگی در ارتفاعات بالا از ۶۰۰ تا بیش از ۲۰۰۰ متر ساخته شده بودند. طرح پروژه برای ۷۲ مورد ارائه شده بود کیلومتر خندق، ۸۸ موضع توپخانه (از جمله ۱۱ موضع ساخته شده در غارها)، ۲۵۰۰۰ متر مربع سربازخانه، ۲۹۶ کیلومتر جاده و ۳۹۸ کیلومتر مسیر قاطر، با هزینه‌ای بیش از
جاده و ۳۹۸ کیلومتر مسیر قاطر، با هزینه‌ای بیش از ۱۰۵ میلیون لیر (حدود ۱۵۰ میلیون یوروی امروز)، که برای ساخت آن به ۴۰۰۰۰ نفر نیاز بود. این مجموعه کارها هرگز مورد استفاده قرار نگرفت. استحکامات در آغاز جنگ مستقر بودند اما پس از شکست در کاپورتو رها شدند. ساخت خط. این کار به چندین شرکت، از جمله بسیاری از شرکت‌های وارسه، واگذار شد که آنقدر خوب کار کردند که سفارش‌هایی برای استحکامات در منطقه ونتو نیز دریافت کردند. با اعلام جنگ علیه آلمان، ایتالیا کار را به پایان رسانده بود و یک فرماندهی ویژه برای آنها ایجاد کرده
بود و یک فرماندهی ویژه برای آنها ایجاد کرده بود. مرز ایتالیا و سوئیس به ۶ بخش تقسیم شد: وال دائوستا: دژ بارد قرن نوزدهمی با برخی مواضع در حوضه اتروبلز ادغام شد تا از عبور از گذرگاه بزرگ سنت برنارد جلوگیری شود، اما احتمال کم مانور دشمن در این بخش، کار را محدود می‌کرد. توس-وربانو: (گذرگاه سیمپلون به دریاچه ماجیوره) سد اورناواسو با ایجاد یک خط عقب‌نشینی نهایی در معادن کاندوگلیا تقویت شد تا از دفاع طبیعی کوه‌های وال گرانده بهره برده شود. سد راه‌آهن سیمپلون اصلاح نشد، زیرا فرض بر این بود که اشغال دشمن قطعی است.
نشد، زیرا فرض بر این بود که اشغال دشمن قطعی است. نیم ۷۵ یک واحد توپخانه میلی‌متری (دو توپ) به پست غار ایزل اختصاص داده شد تا در صورت اضطراری تونل را ببندد. وقتی خطر حمله برطرف شد، این پست تا پایان جنگ تنها پست فعال باقی ماند. وربانو-سرسیو: (لوئینو تا پورتو سرسیو) خط دفاعی در امتداد دو خط ساخته شده بود؛ در ابتدا مواضع اردوگاه مستحکم وارسه تجهیز شده بود و تنها بعداً تصمیم گرفته شد که به خط لوئینو-پونته ترسا منتقل شود. این بخش از خط کادورنا از پارک چینکوئه وته عبور می‌کند. سرسیو-لاریو: (ویجیو تا مناجیو) اهمیت
عبور می‌کند. سرسیو-لاریو: (ویجیو تا مناجیو) اهمیت این منطقه به حدی بود که تمام نقشه‌ها، به عنوان اولین هدف خود، اشغال کل ناحیه مندریسیو سوئیس تا کاپولاگو را در نظر گرفته بودند. به همین دلیل تصمیم گرفته شد که آتش بر روی پل سد ملیده، تنها راه ارتباطی با لوگانو، متمرکز شود. این اقدام می‌توانست اشغال آسان مونته گنروسو را برای محافظت و پشتیبانی از نقطه استراتژیک کل بخش، سیگیگنولا، فراهم کند. از پورلتزا تا مناجیو، رشته کوه عظیم جنوب دره، یک مانع طبیعی کافی ایجاد می‌کرد. س. لوچیو-س. جوریو: اشغال پادگان‌های مرزی
می‌کرد. س. لوچیو-س. جوریو: اشغال پادگان‌های مرزی فقط در صورت حمله برنامه‌ریزی شده بود. مرا-آدا: این بخش از رشته‌کوه‌های آلپ اوروبی به عنوان خط دفاعی نهایی استفاده می‌کرد. سد دفاعی کولیکو ناکافی تلقی می‌شد زیرا موقعیت آن، در سطح دریاچه، به دشمن اجازه می‌داد تا با توپخانه مستقر در تپه‌های مجاور، از زمین‌های مرتفع‌تر به مقابله بپردازد. سپس مواضع مرتفع‌تری در بالای . طراحی و ساخت. خط کادورنا نوآورانه بود - سازه‌های سنتی مانند پادگان‌های منزوی که در برابر توپخانه سنگین آسیب‌پذیر بودند، به نفع گنبدهای زرهی
سنگین آسیب‌پذیر بودند، به نفع گنبدهای زرهی فولادی، استحکامات میدانی نیمه دائمی، پست‌های باربیتی برای خمپاره‌اندازها، هویتزرها و توپ‌ها و مواضع غاری برای مسلسل‌ها و توپخانه‌های کالیبر متوسط کنار گذاشته شدند. آشیانه‌های مسلسل برای اطمینان از آتش پوششی هماهنگ طراحی شده بودند. طراحان بیشترین تکیه را بر سنگرها داشتند. این سنگرها با سازه‌های عمدتاً بداهه جبهه غربی بسیار متفاوت بودند. سنگرهای خط کادورنا با جزئیات بسیار زیادی طراحی شده و مجهز به جان‌پناه، روزنه و پناهگاه بودند. به دلیل کمبود سرباز، سدهای آتش در
پناهگاه بودند. به دلیل کمبود سرباز، سدهای آتش در امتداد خط عقبی ساخته شدند که از عوارض زمین در امتداد پشته‌ها و فرورفتگی‌های امتداد مرز بهره می‌برد. دکترین نظامی آن زمان هنوز به جای فناوری‌های جدید، بر تأثیر نیروهای انبوه متکی بود؛ بنابراین، خط مقدم عمدتاً با سنگرهای بتنی ساخته شد که با سکوها و طاقچه‌هایی به عنوان نقاط دید برای تیراندازی همراه بود. سنگرها به صورت متوالی از خطوط شکسته، اغلب با زوایای تیز برای تضمین بیشترین حفاظت ممکن در برابر انفجار نارنجک‌ها، ساخته شده بودند و در فواصل منظم، طاقچه‌های
ساخته شده بودند و در فواصل منظم، طاقچه‌های «زنگ» شکلی برای پناه گرفتن نگهبانان در صورت بدی آب و هوا داشتند. بخش‌های زیادی از سنگرها به دیوارهای کوچک و نردبان‌هایی مجهز شده بودند تا پیاده‌نظام در صورت ضدحمله بتواند از آنها خارج شود. همچنین مواضع مسلسل متعددی در زیر زمین وجود داشت. توپخانه‌های درون سنگرها از سه نوع بودند: باربت‌ها (مواضع روباز و نیمه مرتفع که توسط دیوار محافظت می‌شدند)، سنگرهای بتنی محافظت‌شده و غارهایی که توپخانه‌های کالیبر بزرگ در آنها قرار داشتند، به همراه خشاب‌ها و انبارهای توپخانه برای
داشتند، به همراه خشاب‌ها و انبارهای توپخانه برای پادگان. خط وارد سرویس می‌شود. این سیستم مستحکم به فرمانده ارتش پنجم از وارسه، سپهبد سپرده شد که وظیفه حفاظت از جناح چپ جبهه دفاعی ایتالیا را بر عهده داشت. به دلیل کمبود نیرو، که تقریباً به‌طور کامل در جبهه مشغول به کار بودند، پست‌ها و موانع در موقعیت‌های عقب‌تر ساخته شدند تا از عوارض زمین بهره‌برداری شود. ارتش پنجم دارای ۴ سپاه (هر کدام دو لشکر)، دو لشکر سواره نظام، یک لشکر مستقر در واله دائوستا و ۵۶ آتشبار کالیبر متوسط بود. در ۱۶ ژانویه ۱۹۱۷، «فرماندهی
کالیبر متوسط بود. در ۱۶ ژانویه ۱۹۱۷، «فرماندهی اشغال پیشرفته مرز شمالی» ( در وارسه، تحت ارتش پنجم، با هدف «نظارت بر شرایط محلی و مطالعه اجرای مشخص طرح‌های تدوین‌شده» تأسیس شد؛ این طرح‌ها، همان‌طور که در سومین کنفرانس شانتیلی در دسامبر ۱۹۱۶ تصمیم گرفته شده بود، با حمایت کشورهای متفق، طرح دفاع مرزی را فراهم می‌کردند. سه نقشه جنگی توسط فرماندهی ارتش پنجم تدوین شد. «نقشه الف» دفاعی بود و پشتیبانی فرانسه را در منطقه آرونا-گالاراته در نظر می‌گرفت. «نقشه ب» شامل یک «جهش» تهاجمی به سمت گذرگاه‌های مونته سنری و
یک «جهش» تهاجمی به سمت گذرگاه‌های مونته سنری و برنینا و اشغال خط الراس‌های مرزی شمالی رودخانه آدا (رود) بود. «نقشه ج» تهاجمی برای از بین بردن برجستگی تیچینو در سوئیس بود. پس از شایعاتی مبنی بر اینکه سوئیس برای حمله به ایتالیا پیمان مخفی با آلمان بسته است، نقشه‌ها اصلاح شدند تا سوئیس به جای یک کشور بی‌طرف که از شمال مورد حمله قرار گرفته است، دشمن فرض شود. در ماه‌های اول سال ۱۹۱۷ کارها تقریباً تکمیل شده بود، اما تا این زمان نیروهای پادگان آنها به همراه واحدهای شبه‌نظامی منطقه‌ای به ونتو اعزام شده بودند. سپس
شبه‌نظامی منطقه‌ای به ونتو اعزام شده بودند. سپس این سیستم مستحکم تحت کنترل ۶ گردان از گارد مالی سلطنتی قرار گرفت. پس از کاپورتو، این ۶ گردان نیز برای دفاع از خط پیاوه اعزام شدند و پس از آن خط کادورنا تا پایان درگیری بدون محافظ باقی ماند. ژنرال مامبرتی، که توسط کادورنا برکنار شده بود، در ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۷ به جای ژنرال لِکیو به فرماندهی نیروی هوایی ارتش سرخ منصوب شد. فرماندهی ارتش پنجم منحل شد زیرا فرماندهی ارتش بیش از حد کافی تشخیص داده شد. در ماه مه ۱۹۱۸، مامبرتی فرماندهی را به ژنرال نوولی واگذار کرد. در ۱۰
فرماندهی را به ژنرال نوولی واگذار کرد. در ۱۰ ژانویه ۱۹۱۹، منحل و خط کادورنا رها شد. پس از جنگ جهانی اول. در دهه سی، رژیم فاشیستی ساخت دیوار آلپ را آغاز کرد و کار تعمیر و نگهداری خط کادورنا را تصویب کرد. خط کادورنا برای مدت کوتاهی در سال ۱۹۳۸، زمانی که موسولینی به فکر حمله به سوئیس افتاد، مورد توجه قرار گرفت شاید برای قدرت‌نمایی در برابر آلمانی‌هایی که اخیراً اتریش را ضمیمه خاک خود کرده بودند. گردان «Camicie Nere Como» به مرز اعزام شد، اما این دستور لغو و حمله متوقف شد. تنها اقدام جنگی در این خط در ۱۳
و حمله متوقف شد. تنها اقدام جنگی در این خط در ۱۳ نوامبر ۱۹۴۳ بود، زمانی که اولین نبرد مقاومت در سنگرهای سن مارتینو در والکوویا رخ داد، زمانی که نیروهای دولت فاشیست به رهبری سرهنگ کارلو کروچه را شکست دادند. پس از جنگ جهانی دوم، این آثار به‌طور کامل رها شدند و عمدتاً مورد غفلت قرار گرفتند. به دلیل کیفیت عالی ساخت و ساز، بسیاری از ترانشه‌ها و سازه‌های خط کادورنا در شرایط فیزیکی خوبی باقی مانده‌اند. ترانشه‌های اورناواسو، کاسانو والکوویا و مونته مارزیو در استان وارسه به‌طور خاص در وضعیت خوبی قرار دارند. در
وارسه به‌طور خاص در وضعیت خوبی قرار دارند. در استان کومو، سازه‌های زیر مرمت شده‌اند و می‌توان از آنها بازدید کرد:
لوییجی فدرتزونی (زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۸۷۸- مرگ ۲۴ ژانویه ۱۹۶۷) روزنامه‌نگار،چهره ملی‌گرا و بعدها سیاستمدار فاشیست بود. وی در زمان حکومت فاشیست‌ها برای مدت دو سال وزیر کشور و برای یک مقطع ده ساله رییس مجلس سنا بود. زندگینامه. فدرتزونی در بولونیا متولد شد. او در دانشگاه آنجا تحصیل کرد، به روزنامه‌نگاری و ادبیات روی آورد و چندین سال در روزنامه «روزنامه ایتالیا» (Giornale d'Italia) در رم مشغول به کار بود. او همچنین از سردبیران هفته‌نامه «‌ایده ملّی» (L'Idea Nazionale) بود. او که از بنیانگذاران جنبش ملی‌گرایی بود‌
بود. او که از بنیانگذاران جنبش ملی‌گرایی بود‌ (که بعدها بخشی از فاشیسم ایتالیا شد)، در انتخابات سال ۱۹۱۳ به عنوان معاون یکی از بخش‌های رم انتخاب شد. در مجلس، او هیچ فرصتی را برای مبارزه با سوسیالیست‌ها، جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها از دست نمی‌داد. او از پیوستن ایتالیا به جنگ جهانی اول در کنار فرانسه و بریتانیا،‌علیه امپراتوری اتریش-مجارستان و آلمان حمایت کرد. به محض مداخله ایتالیا در جنگ، او به عنوان ستوان توپخانه به ارتش پیوست و برای دمات نظامی‌اش موفق به دریافت مدال شجاعت شد. فدرتزونی زمانی که بنیتو
به دریافت مدال شجاعت شد. فدرتزونی زمانی که بنیتو موسولینی دومین مانیفست خود را در ۲۶ اکتبر ۱۹۲۲ منتشر، و راهپیمایی به رم را اعلام کرد،‌ به حمایت از او پرداخت. در کابینه‌ای که موسولینی پنج روز بعد تشکیل داد، فدرتزونی به سمت وزیر مستعمرات منصوب شد. پس از قتل جاکومو ماتئوتی در ژوئن ۱۹۲۴، پیترو لانزا دی اسکالئا جانشین او شد و موسولینی، فدرتزونی را از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ به عنوان وزیر کشور انتخاب کرد. او از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۹ رئیس سنا بود. وی همچنین به ریاست آکادمی سلطنتی ایتالیا (که توسط موسولینی تأسیس شده بود) نیز
ایتالیا (که توسط موسولینی تأسیس شده بود) نیز منصوب شد. در جلسه تاریخی شورای عالی فاشیسم که در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، در زمان پایان رژیم فاشیستی، برگزار شد، او از جمله کسانی بود که به کتاب برنامه ("Ordine del giorno") دینو گراندی رأی مثبت داد،‌امری که منجر به سقوط موسولینی شد و به همین دلیل در دادگاه ورونا به صورت غیابی محکوم شد. در سال ۱۹۴۵، پس از اتمام جنگ دوم جهانی، فدرتزونی به جرم همکاری با دشمن به حبس ابد محکوم شد، هرچند در سال ۱۹۴۷ مورد عفو قرار گرفت. او در ۲۴ ژانویه ۱۹۶۷ در رم درگذشت. نقل‌قول‌ها. «ایتالیا از
ژانویه ۱۹۶۷ در رم درگذشت. نقل‌قول‌ها. «ایتالیا از سال ۱۸۶۶ منتظر این جنگ واقعاً ملی خود بوده است تا سرانجام احساس وحدت کند و با اقدام یکپارچه و فداکاری یکسان همه پسرانش تجدید حیات یابد. امروز، در حالی که ایتالیا هنوز در برابر ضرورت تحمیل شده توسط تاریخ مردد است، نام گاریبالدی، تقدیس شده با خون، برآمده است تا به او هشدار دهد که قادر به شکست انقلاب نخواهد بود، مگر با جنگیدن و پیروزی در جنگ ملی خود.» (فدرتزونی، ۱۹۱۵، در مراسم یادبودی که برای یکی از بستگان قهرمان ملی ایتالیا، جوزپه گاریبالدی‌-که به دلیل
قهرمان ملی ایتالیا، جوزپه گاریبالدی‌-که به دلیل اقدامات نظامی‌اش در برزیل، اروگوئه و اروپا «قهرمان دو جهان» نامیده می‌شد- برگزار شد.)‌
دزدی در جنوب ایتالیا () از دوران باستان به نوعی وجود داشته است. با این حال، ریشه‌های آن به عنوان یاغی‌هایی که مسافران تصادفی را هدف قرار می‌دادند، بعدها به شکلی از یک جنبش مقاومت سیاسی، به ویژه از قرن نوزدهم به بعد، تکامل یافت. در زمان فتح پادشاهی ناپل توسط ناپلئون، اولین نشانه‌های مقاومت سیاسی راهزنی آشکار شد، زیرا وفاداران بوربون کشور از پذیرش حاکمان جدید بناپارتیست خودداری کردند و تا زمان احیای سلطنت بوربون، به‌طور فعال علیه آنها جنگیدند. برخی ادعا می‌کنند که کلمه راهزنی، حسن تعبیری برای چیزی است که در
که کلمه راهزنی، حسن تعبیری برای چیزی است که در واقع یک جنگ داخلی بود. تاریخچه. پس از تحولات دوران گذار سیسیل از فئودالیسم در سال ۱۸۱۲، فقدان نیروی پلیس کارآمد، راهزنی را در قرن نوزدهم به یک مشکل جدی در بیشتر مناطق روستایی سیسیل تبدیل کرد. افزایش قیمت مواد غذایی، از دست دادن زمین‌های عمومی و کلیسا و از دست دادن حقوق مشترک فئودالی، بسیاری از دهقانان ناامید را به راهزنی سوق داد. نخبگان محلی در شهرهای روستایی، بدون نیاز به پلیس، مردان جوان را در «گروه‌های مسلح» استخدام می‌کردند تا سارقان را شکار کنند و در ازای
استخدام می‌کردند تا سارقان را شکار کنند و در ازای عفو سارقان و دریافت مبلغی از قربانیان، برای بازگرداندن اموال مسروقه مذاکره کنند - تحولی که اغلب به عنوان منشأ مافیا تلقی می‌شود. این گروه‌های مسلح اغلب از راهزنان و جنایتکاران سابق، معمولاً ماهرترین و خشن‌ترین آنها، تشکیل می‌شدند. اگرچه این امر جوامع را از دردسر حفظ پلیس خود نجات داد، اما ممکن است این گروه‌ها را بیشتر به تبانی با برادران سابق خود متمایل کرده باشد تا نابودی آنها. پس از سقوط پادشاهی دو سیسیلیِ خاندان بوربون و ادغام آن با پادشاهی ساردینیاِ
خاندان بوربون و ادغام آن با پادشاهی ساردینیاِ خاندان ساووی در سال ۱۸۶۱ که منجر به ایجاد پادشاهی ایتالیا شد، مشهورترین شکل راهزنی در جنوب ایتالیا پدیدار شد. به گفته نیکولا زیتارا، نظریه‌پرداز مارکسیست، جنوب ایتالیا به دلیل شرایط نامساعد و این واقعیت که اتحاد ایتالیا فقط به نفع بورژوازی زمین‌دار بود، ناآرامی‌های اجتماعی، به ویژه در میان طبقات پایین، را تجربه کرد. بنابراین بسیاری در کوه‌های باسیلیکاتا، کامپانیا، کالابریا و ابروتزو به راهزنی روی آوردند. با این حال، راهزنان یک گروه همگن نبودند و با هیچ آرمان
حال، راهزنان یک گروه همگن نبودند و با هیچ آرمان مشترکی فعالیت نمی‌کردند. راهزنان متشکل از ترکیبی از افراد با پیشینه‌ها و انگیزه‌های مختلف بودند. آنها شامل زندانیان سابق؛ راهزنان و افراد دیگری بودند که دولت ایتالیا آنها را جنایتکاران عادی می‌دانست؛ سربازان سابق و وفاداران از ارتش سابق بوربون؛ مزدوران خارجیِ مزدورِ پادشاه بوربون در تبعید؛ برخی از اشراف؛ کشاورزان فقیر؛ و دهقانانی که خواهان اصلاحات ارضی بودند. زن و مرد هر دو اسلحه به دست گرفتند. راهزنان نه تنها علیه مقامات ایتالیایی و زمین‌داران، بلکه علیه