payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آنجا منتقل شده بودند. ارتش اسرائیل همچنین اظهار داشت که سربازان «در جنوب سوریه مستقر شده‌اند و آماده‌اند تا از ورود نیروهای متخاصم به منطقه و روستاهای دروزی جلوگیری کنند». چند هفته بعد، شبکه تلویزیونی اسرائیلی "آی۲۴نیوز" گزارش داد که هلیکوپتر اسرائیلی که در تاریخ ۲ مه در سویدا فرود آمد، اسناد، عکس‌ها و وسایل شخصی مرتبط با جاسوس اسرائیلی الی کوهن، که در سال ۱۹۶۵ در دمشق اعدام شد، را بازیابی کرده است. در حالی که مقامات اسرائیلی پیش از این تأیید کرده بودند که مأموران موساد با یک سرویس اطلاعاتی خارجی ناشناس
مأموران موساد با یک سرویس اطلاعاتی خارجی ناشناس برای دستیابی به این اطلاعات همکاری کرده‌اند، "آی۲۴نیوز" اعلام کرد که یک مقام عالی‌رتبه امنیتی سوریه در منطقه این عملیات را تسهیل کرده است. بر اساس این گزارش، انتقال این آرشیو به اسرائیل توسط احمد الشرع، رهبر سوریه، به عنوان اقدامی عمدی برای نشان دادن حسن نیت نسبت به اسرائیل و ایالات متحده، مجاز بوده است. پیش از این، "رویترز" تأیید کرده بود که تحویل وسایل کوهن با تأیید رهبری سوریه انجام شده است. در بحبوحه موج حملات هوایی اسرائیل در شامگاه ۲ مه و ساعات اولیه ۳
هوایی اسرائیل در شامگاه ۲ مه و ساعات اولیه ۳ مه، بنا به گزارش‌ها، جت‌های جنگنده ترکیه سیگنال‌های هشدار الکترونیکی صادر کردند و سیستم‌های هواپیماهای اسرائیلی را که در حریم هوایی سوریه فعالیت می‌کردند، مختل کردند و تلاش کردند آنها را بیرون برانند. حملات اسرائیل چندین مکان را در استان‌های درعا، ریف دمشق و حماة هدف قرار داد که منجر به تلفات غیرنظامی شد - یک نفر کشته و چندین نفر دیگر در نزدیکی حرستا و التل زخمی شدند. ترکیه به‌طور فزاینده‌ای نگرانی خود را در مورد عملیات نظامی اسرائیل در سوریه ابراز کرده و آنها
عملیات نظامی اسرائیل در سوریه ابراز کرده و آنها را تهدیدی برای ثبات منطقه‌ای و منافع ملی خود می‌داند. تنها چند روز پیش، وزارت امور خارجه ترکیه خواستار پایان حملات اسرائیل شده و بر تمرکز بر امنیت و وحدت سوریه تأکید کرده بود. حوادث پس از توافق. گروه‌های ناشناس در ۴ مه ۲۰۲۵ به روستای الثعله حمله کردند که مردان کرامت به آن پاسخ دادند. در ۶ مه ۲۰۲۵، کمین در روستای الدور، واقع در غرب استان سویدا، منجر به کشته شدن دو نفر از نیروهای امنیت عمومی و زخمی شدن چهار نفر دیگر شد. این حادثه زمانی رخ داد که پرسنل امنیتی در
شد. این حادثه زمانی رخ داد که پرسنل امنیتی در حال انتقال دو نفر از ساکنان مجروح سویدا بودند که قبلاً در درگیری‌های بزرگراه سویدا-دمشق زخمی شده و در استان درعا تحت درمان پزشکی قرار گرفته بودند. به گفته رسانه‌های دولتی سوریه، این کمین توسط شورای نظامی سویدا انجام شده است. با این حال، شورای نظامی هرگونه نقشی را در این ماجرا انکار کرد و این ادعاها را بخشی از یک کارزار رسانه‌ای بدنام‌کننده خواند. در ۲۱ مه ۲۰۲۵، یک گروه مسلح «به رهبری فادی نصر، با حمایت طارق الناقوش»، مصطفی البکور، استاندار سویدا، را در ساختمان
مصطفی البکور، استاندار سویدا، را در ساختمان شهرداری گروگان گرفتند و خواستار آزادی راغب قرقوط، که یک سارق خودرو محکوم است، شدند. جنبش مردان کرامت بسیج شد و مسیر خروج استاندار از ساختمان را ایمن کرد، در حالی که تیپ الجبل با افراد مسلح درگیر شد. البکور دو روز بعد استعفای خود را ارائه داد. دخالت داعش و سایر خشونت‌ها، اواخر مه. در اواخر ماه مه، دو حمله توسط داعش در منطقه الصفا در استان سویدا در جنوب سوریه انجام شد. اولین بمب‌گذاری در ۲۲ مه نیروهای دولتی سوریه را هدف قرار داد، در حالی که دومین بمب‌گذاری، در ۲۸
هدف قرار داد، در حالی که دومین بمب‌گذاری، در ۲۸ مه، جنگجویان ارتش سوریه آزاد تحت حمایت ایالات متحده را هدف قرار داد. اگرچه داعش تا سال ۲۰۱۹ بیشتر قلمرو خود را در سوریه از دست داده بود، اما همچنان در مناطق بیابانی دورافتاده مانند جنوب سوریه به فعالیت خود ادامه داده بود. تا ماه مه ۲۰۲۵، داعش عمدتاً به نیروهای کرد در شمال شرقی حمله می‌کرد. بمب‌گذاری‌ها در الصفا اولین حملات شناخته شده این گروه علیه دولت جدید و متحدانش بود که نشان می‌دهد داعش هنوز یک تهدید جدی محسوب می‌شود. در ۲۲ مه ۲۰۲۵، داعش یک خودروی
جدی محسوب می‌شود. در ۲۲ مه ۲۰۲۵، داعش یک خودروی بمب‌گذاری‌شده را در منطقه الصفا در استان سویدا - منطقه‌ای بیابانی و دورافتاده در جنوب سوریه - منفجر کرد که هدف آن یک خودروی متعلق به نیروهای مسلح سوریه بود. این گروه ادعا کرد که این بمب‌گذاری منجر به کشته یا زخمی شدن هفت سرباز شده است، با این حال، دیدبان حقوق بشر سوریه مستقر در بریتانیا اعلام کرد که حمله به نیروهای دولتی تنها منجر به کشته شدن یک غیرنظامی و زخمی شدن سه سرباز شده است. این اولین حمله از این نوع است که داعش علیه دولت انتقالی سوریه از زمان سقوط
است که داعش علیه دولت انتقالی سوریه از زمان سقوط حکومت ۵۴ ساله خانواده اسد در ماه دسامبر، مسئولیت آن را بر عهده می‌گیرد. در ۲۸ مه ۲۰۲۵، داعش بمبی را در منطقه الصفا در استان سویدا انجام داد و جنگجویان ارتش سوریه آزاد، تحت حمایت آمریکا، را هدف قرار داد. این گروه از یک بمب دست‌ساز برای حمله به یک وسیله نقلیه ارتش آزاد سوریه استفاده کرد و ادعا کرد که یک جنگجو را کشته و سه نفر دیگر را زخمی کرده است. همچنین در ۲۸ مه ۲۰۲۵، یک فرمانده سابق تیپ هشتم منحل شده پس از اصابت گلوله به پهلو، در نزدیکی بیمارستانی در ازرع
اصابت گلوله به پهلو، در نزدیکی بیمارستانی در ازرع در وضعیت بحرانی پیدا شد که نشان می‌دهد آدم‌ربایان قصد اعدام او را داشته‌اند، اما ساکنان محلی او را نجات داده و برای درمان فوری بردند. پیش از این در همان روز، افراد مسلح ناشناس در خودرویی با پنجره‌های سایه‌دار به سمت یکی دیگر از فرماندهان سابق تیپ هشتم در بصری، حومه شرقی درعا، آتش گشودند و او را ربودند. هنوز مشخص نیست که آیا او زخمی شده یا کشته شده است و سرنوشت او هنوز نامعلوم است. در ۲۹ مه ۲۰۲۵، یک بمب کار گذاشته شده در کنار جاده اریقه-نجران در حومه غربی
گذاشته شده در کنار جاده اریقه-نجران در حومه غربی استان سویدا، هنگام عبور یک آمبولانس متعلق به اداره بهداشت سویدا منفجر شد. این انفجار منجر به زخمی شدن شش غیرنظامی، از جمله دو زن و دو نفر از خدمه آمبولانس (راننده و یک امدادگر) شد. این وسیله نقلیه همچنین تقریباً به‌طور کامل منهدم شد و از سرویس خارج گردید. قتل‌های فراقضایی دروزی‌ها. در ۲۹ آوریل، گزارش شد که گروه‌های مسلحی که گفته می‌شود وابسته به وزارت دفاع هستند، غیرنظامیان را در یک مرغداری در حومه صحنایا اعدام کرده‌اند. در ۱ مه، تعداد اعدام‌های صحرایی گزارش
کرده‌اند. در ۱ مه، تعداد اعدام‌های صحرایی گزارش شده در اشرفیه صحنایا به نه مورد افزایش یافت. هشت مورد از اعدام‌ها در داخل مرغداری انجام شد، در حالی که دیگری مردی را در خانه‌اش هدف قرار داد. در تاریخ ۲ مه، آخرین تعداد گزارش‌شده از غیرنظامیان دروزی که به صورت فراقضایی اعدام شده‌اند، ۱۰ نفر بوده است. دیدبان حقوق بشر سوریه ادعا کرد که آنها توسط نیروهای وابسته به وزارتخانه‌های دفاع و کشور سوریه در صحنایا و اشرفیه صحنایا کشته شده‌اند. جنگجویان مسلح دروزی برای تقویت دروزی‌های آنجا به سمت صحنایا در حرکت بودند، اما
دروزی‌های آنجا به سمت صحنایا در حرکت بودند، اما در بُراق در بزرگراه دمشق-سویداء به دام افتادند. برخی از اجساد جنگجویان مسلح دروزی که در کمین افتاده بودند، سوزانده و برخی دیگر مثله شدند، در حالی که طبق گزارش‌ها، عاملان شعارهای ضد دروزی سر می‌دادند.
مسابقات کشتی ۹۲ کیلوگرم آزاد مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۵ بود، در ۲۳ و ۲۴ شهریور (۱۴ و ۱۵ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.
پرنسس هلن اورلئان (; – ) او عضوی از خانواده سلطنتی مخلوع اورلئان فرانسه بود که در پی ازدواج با رئیس شاخه فرعی خانواده سلطنتی ایتالیا، عنوان دوشس آئوستا را کسب کرده بود. اگرچه در زمان‌های مختلف برای وارثان تاج و تخت بریتانیا، اتریش و امپراتوری روسیه به دنبال ازدواج با او بودند، اما چنین ازدواج یا اتحادی محقق نشد. زندگی‌نامه. پدرش شاهزاده فیلیپ، کنت پاریس، پسر فردیناند فیلیپ اورلئان و هلنا مکلنبورگ-شورین بود؛ مادرش ماریا ایزابلا اورلئان، اینفانتا اسپانیا، دختر آنتوان دو اورلئان و لوئیز فردیناند بوربن-اسپانیا
آنتوان دو اورلئان و لوئیز فردیناند بوربن-اسپانیا بود. پرنسس هلنا دوران کودکی خود را در انگلستان گذراند، جایی که در آن متولد شد و تمام خانواده‌اش پس از انقلاب فرانسه در سال ۱۸۴۸ در تبعید زندگی می‌کردند. تنها پس از سال ۱۸۷۱ خانواده اورلئان توانستند به فرانسه بازگردند. خواهر و برادرهای او شامل آملی، ملکه پرتغال، ایزابلا، دوشس گیز و فردیناند، دوک مونپانسیه بودند. پدرش نوه لویی فیلیپ فرانسه بود و از سال ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۸ وارث تاج و تخت بود. مدعیان تاج و تخت. والدین هنری امیدوار بودند که او مانند برخی از برادرانش با
امیدوار بودند که او مانند برخی از برادرانش با وارث تاج و تخت ازدواج کند. شایعاتی نیز در مورد خواستگاران مختلف و احتمال ازدواج او در سال ۱۸۹۰ منتشر شد. خواستگاران او بدون شک از این واقعیت که هلنا توسط معاصرانش دختری بسیار زیبا در نظر گرفته می‌شد، تشویق می‌شدند. یکی از منابع معاصر اعلام کرد که او «تجسم سلامت و زیبایی زنانه، به عنوان یک ورزشکار برازنده و زبان‌شناس جذاب» شناخته می‌شد. هلنا عاشق شاهزاده آلبرت ویکتور، دوک کلارنس و آوندیل، پسر ارشد ادوارد هفتم آینده بریتانیا و نوه ملکه ویکتوریای حاکم آن زمان شد،
بریتانیا و نوه ملکه ویکتوریای حاکم آن زمان شد، اما به دلیل عدم رضایت طرف‌های مختلف درگیر، آنها مجبور به پایان دادن به رابطه خود شدند. در ابتدا، ملکه ویکتوریا با این نامزدی مخالفت کرد زیرا هلنا کاتولیک بود. او حتی به برادرزاده‌اش نامه نوشت و یکی دیگر از خواهرزاده‌هایش، مارگارت پروس، را به عنوان جایگزین مناسب پیشنهاد کرد، اما آلبرت ویکتور متقاعد نشد. سرانجام، پس از اینکه این زوج به عشق خود اعتراف کردند، ملکه کوتاه آمد و از ازدواج حمایت کرد. هلنا پیشنهاد داد که به کلیسای آنگلیکان بپیوندد و آلبرت ویکتور
داد که به کلیسای آنگلیکان بپیوندد و آلبرت ویکتور پیشنهاد داد که از حق جانشینی خود صرف نظر کند تا با او ازدواج کند. مادر شاهزاده، الکساندرا، با وضعیت اسفناک آنها همدردی کرد و رابطه آنها را تأیید کرد. با این حال، پدر هلنا از دادن رضایت خودداری کرد. او اصرار داشت که دخترش مذهب کاتولیک را رها نکند. هلنا شخصاً برای شفاعت نزد پاپ لئو سیزدهم رفت، اما او اعلام کرد که گرویدن هلنا به آنگلیکانیسم منجر به تکفیر او خواهد شد. آلبرت ویکتور بعداً با پرنسس ماری از تک نامزد شد، اما قبل از برگزاری عروسی درگذشت. پس از آن،
شد، اما قبل از برگزاری عروسی درگذشت. پس از آن، تزار الکساندر سوم روسیه، هلنا را به عنوان همسر احتمالی پسرش نیکلاس معرفی کرد، اما او قبلاً عاشق پرنسس آلیس از هسن و راین بود و امتناع کرد. متعاقباً امیدهای زیادی وجود داشت که هلنا با پسر و وارث اومبرتو اول ایتالیا، شاهزاده ناپل، ازدواج کند. چند سال قبل از ازدواجش با دوک آئوستا، النا به ناپل سفر کرد، به این امید که توجه پادشاه و ملکه را جلب کند. با این حال، این سفر ناموفق بود و ویکتور امانوئل در سال ۱۸۹۶ با پرنسس النا از مونته‌نگرو نامزد شد. میراث النا از
پرنسس النا از مونته‌نگرو نامزد شد. میراث النا از آئوستا (سوغات، یادگاری‌های سفر، جوایز، عکس‌های قوم‌شناسی آفریقایی و غیره) به همراه کتاب‌هایش در کتابخانه ملی ناپل نگهداری می‌شود. بخشی از این کتابخانه که زمانی در اختیار سرهنگ اتو کامپینی بود، اکنون در کتابخانه تاریخ و فرهنگ «جوزپه گروسو» در پیمونت در تورین نگهداری می‌شود. خانواده. هلن سومین فرزند از هشت فرزند شاهزاده فیلیپ، کنت پاریس، و اینفانتا ماریا ایزابل اسپانیا بود. پدرش نوه لویی فیلیپ اول، پادشاه فرانسه بود و از سال ۱۸۴۲ تا زمان تبعید سلسله در سال
بود و از سال ۱۸۴۲ تا زمان تبعید سلسله در سال ۱۸۴۸ وارث تاج و تخت بود. او نیز مانند دو خواهر و برادر بزرگترش، در تبعید در خانه یورک، تویکنهام، کمی قبل از لغو قانون تبعید علیه سلسله به دنیا آمد. خانواده پس از بازگشت به فرانسه در پایان ژوئن ۱۸۷۱، در هتل فولد در خیابان فوبورگ سنت اونوره، به عنوان مهمان عمویشان، هنری، دوک اومال، اقامت گزیدند. ثروت و دارایی‌های او در فرانسه در سال ۱۸۵۲، برخلاف سایر شاهزاده‌های اورلئان، مصادره نشده بود. در ۲۱ دسامبر ۱۸۷۲، مجلس ملی قانون استرداد را تصویب کرد که اجازه می‌داد
ملی قانون استرداد را تصویب کرد که اجازه می‌داد تقریباً ۴۰ میلیون از هشتاد میلیون فرانک اموالی که قبلاً متعلق به خاندان اورلئان بود، بازگردانده شود، اگرچه بازپس‌گیری واقعی این ثروت چندین سال طول می‌کشید. در همین حال، یکی از دوستان نزدیک کنت و کنتس پاریس، ماریا برینول سیل دو فراری، طبقه همکف و باغ‌های هتل ماتینیون در خیابان وارن در پاریس را در اختیار آنها قرار داد. در امتداد خیابان مجاور بابل، دوشس یک خانه شهری دو طبقه برای اسکان فرزندان اورلئان، معلم‌های خصوصی و مربیان آنها ساخت که از سال ۱۸۷۶ تا زمان تبعید
و مربیان آنها ساخت که از سال ۱۸۷۶ تا زمان تبعید مجدد پدرش، به عنوان خانه هلن مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۸۸۳، آخرین شاهزاده مشروع از نسل پسران لویی پانزدهم، هنری، کنت شامبور، بدون فرزند درگذشت و از نظر سلطنت‌طلبان فرانسوی، به جز مشروعه‌خواهان سرکش، کنت پاریس را به عنوان وارث تاج بوربون فرانسه ترک کرد. با این حال، جشن‌هایی که در بهار ۱۸۸۶ در پاریس، پیش از ازدواج آملی، خواهر بزرگتر هلن، با کارلوس براگانزا-کوبورگ، شاهزاده سلطنتی پرتغال، در لیسبون برگزار شد، چنان حمایت آشکاری از سلطنت‌طلبان از خاندان
شد، چنان حمایت آشکاری از سلطنت‌طلبان از خاندان اورلئان را برانگیخت که در ۲۲ ژوئیه، جمهوری فرانسه با احتیاط، سران سلسله‌های حاکم سابق فرانسه، اورلئان‌ها و بناپارت‌ها، را از کشور تبعید کرد. تقریباً همه اورلئان‌ها فوراً فرانسه را ترک کردند و هلن و والدینش به تانبریج ولز در انگلستان رفتند و سپس قبل از اقامت در ماه اکتبر در خانه شین در ایست شین انگلستان، به اسکاتلند سفر کردند. در سال ۱۸۹۰ آنها به خانه استو در باکینگهام انگلستان نقل مکان کردند. ازدواج‌های احتمالی. بیشتر خواهر و برادرهای هلن ازدواج‌های خوبی
بیشتر خواهر و برادرهای هلن ازدواج‌های خوبی داشتند، از جمله آملی، ملکه پرتغال، فیلیپ، دوک اورلئان (که با آرشیدوشس ماریا دوروتیا از اتریش ازدواج کرد) و ایزابل، دوشس گیز، و والدین هلن امیدوار بودند که او با وارث تاج و تخت ازدواج کند. این امیدها با این واقعیت تقویت می‌شد که هلن در آن زمان زیبایی زیادی داشت و یکی از منابع معاصر اظهار داشت که او «تجسم سلامت و زیبایی زنانه بود، به عنوان یک ورزشکار برازنده و یک زبان‌شناس جذاب شناخته می‌شد». رابطه با دوک کلارنس. شاهزاده آلبرت ویکتور، دوک کلارنس و آوندیل ("ادی") پسر
آلبرت ویکتور، دوک کلارنس و آوندیل ("ادی") پسر ارشد ادوارد هفتم آینده و نوه ملکه ویکتوریای حاکم آن زمان بود. در طول بهار و تابستان ۱۸۹۰، ادی و هلن اجازه یافتند در خانه‌های خواهر کلارنس، پرنسس لوئیز، دوشس فایف، در شین و اسکاتلند با هم آشنا شوند، و با تشویق مادرانشان، هلن و ادی عاشق هم شدند. در ۲۹ اوت، کلارنس اجازه ملاقات با مادربزرگش را به تنهایی در قلعه بالمورال در اسکاتلند دریافت کرد و هلن را نیز با خود آورد. ازدواج با یک کاتولیک، طبق قانون حل و فصل، مستلزم سلب حق قانونی ادی برای تاج و تخت بریتانیا بود،
سلب حق قانونی ادی برای تاج و تخت بریتانیا بود، اما هلن پیشنهاد داد که به کلیسای آنگلیکان بپیوندد. وقتی ملکه ویکتوریا از پیشنهاد هلن ابراز تعجب کرد، هلن گریه کرد و اصرار داشت که تمایل او برای انجام این کار به خاطر عشق است. ویکتوریا که تحت تأثیر درخواست ناامیدانه این زوج برای کمک قرار گرفته بود، موافقت کرد که از آنها حمایت کند، اما هشدار داد که فکر می‌کند موانع زیادی وجود دارد که احتمالاً موفقیت را بعید می‌کند. این شامل انتظار او از اینکه پدر هلن با تغییر مذهب دخترش موافقت نکند، نیز می‌شد. کلارنس پیشنهاد داد
دخترش موافقت نکند، نیز می‌شد. کلارنس پیشنهاد داد که در صورت لزوم از حقوق جانشینی خود صرف نظر کند و به برادرش نوشت: «شما نمی‌دانید که من اکنون چقدر این دختر شیرین را دوست دارم و احساس می‌کنم هرگز نمی‌توانم بدون او خوشحال باشم». مادرش و پدرش نیز با این ازدواج موافق بودند. با این حال، ترس ملکه ویکتوریا از مخالفت‌های غیرقابل عبور از منابع مختلف درست از آب درآمد. نخست‌وزیر او، لرد سالزبری، در ۹ سپتامبر به‌طور کتبی و مفصل مخالفت خود را با این اتحاد به ملکه ابراز کرد. پدر هلن از پذیرش این ازدواج خودداری کرد،
کرد. پدر هلن از پذیرش این ازدواج خودداری کرد، اصرار داشت که هلن نمی‌تواند تغییر مذهب دهد و ملکه را از تصمیم خود مطلع کرد. با این وجود، او به هلن اجازه داد تا شخصاً از پاپ لئو سیزدهم درخواست اجازه ازدواج با کلارنس را داشته باشد، اما پاپ حکم پدرش را تأیید کرد و رابطه عاشقانه آنها پایان یافت. کلارنس هرگز از احساساتش نسبت به هلن دست نکشید و رابطه آنها در مقبره او در قلعه ویندزور با یک تاج گل مهره‌ای که روی آن کلمه «هلن» نوشته شده است، گرامی داشته می‌شود. ملکه ویکتوریا به نوه‌اش نامه‌ای نوشت و یکی دیگر از
ویکتوریا به نوه‌اش نامه‌ای نوشت و یکی دیگر از نوه‌هایش، پرنسس مارگارت پروس، را به عنوان جایگزین توصیه کرد، اما این پیشنهاد هیچ نتیجه‌ای نداشت، و کلارنس به مادربزرگش گفت که عشق او به یکی دیگر از پسرعموهایش، آلیکس هسه (همسرایی که ملکه مدت‌ها به او امیدوار بود) بی‌پاسخ مانده است. بعداً نامزدی با پرنسس مری تک ترتیب داده شد، اما کلارنس قبل از برگزاری عروسی آنها درگذشت. دیگر خواستگاران بالقوه. اگرچه تزار آینده نیکلاس دوم روسیه (پسرعموی کلارنس) در دفتر خاطرات خود به تمایل والدینش برای اتحاد با فرانسه اذعان کرده
به تمایل والدینش برای اتحاد با فرانسه اذعان کرده است، اما هرگز گزینه مورد نظر آنها، هلن، را دنبال نکرد، زیرا او از قبل عاشق آلیکس هسن بود و در سال ۱۸۹۴ اجازه ازدواج با او را از آنها گرفت. در سال ۱۸۹۲، هلن هنگام سفر به مصر با برادرش فیلیپ، با ارنست گونتر، دوک شلسویگ-هولشتاین، ملاقات کرد که تصمیم گرفت با او ازدواج کند، که این امر خشم خواهرش، ملکه آگوستا ویکتوریای آلمان، را برانگیخت. فشار دیپلماتیک آلمان به امیدهای ارنست گونتر پایان داد، که احتمالاً در هر صورت بی‌ثمر بود زیرا هلن هیچ علاقه‌ای به پیشنهادهای او
بی‌ثمر بود زیرا هلن هیچ علاقه‌ای به پیشنهادهای او نشان نداد. بعداً، اعضای خانواده برای ازدواج با آرشیدوک فرانتس فردیناند اتریشی تلاش کردند. اگرچه امپراتور فرانتس ژوزف از این ازدواج حمایت نکرد، اما گفت که با آن مخالفت نخواهد کرد و خود فرانتس فردیناند نه نگفت، بلکه تصمیم را به تعویق انداخت. در این میان، او با همسر آینده‌اش، کنتس سوفی چوتک، آشنا شد و دیگر هرگز هلن را در نظر نگرفت. ازدواج و فرزندان. در ۲۵ ژوئن ۱۸۹۵، در کلیسای سنت رافائل در کینگستون آپون تیمز، هلن با شاهزاده امانوئل فیلیبرتو از ساووی، دومین دوک
با شاهزاده امانوئل فیلیبرتو از ساووی، دومین دوک آئوستا (۱۸۶۹–۱۹۳۱) ازدواج کرد. او در آن زمان نفر دوم در صف تاج و تخت ایتالیا بود. در این عروسی، ولیعهد ویکتور امانوئل از ایتالیا، شاهزاده و پرنسس ولز و دیگر اعضای خانواده سلطنتی بریتانیا حضور داشتند. صبحانه عروسی در خانه اورلئان برگزار شد. این زوج صاحب دو پسر شدند: شاهزاده هلن که در سال ۱۹۳۱ بیوه شده بود، در سال ۱۹۳۶ برای دومین بار با سرهنگ اتو کامپینی ازدواج کرد. سال‌های پایانی و مرگ. او مدت زیادی را با همسرش در کاخ کاپودیمونته در ناپل گذراند و تأثیر قابل
در کاخ کاپودیمونته در ناپل گذراند و تأثیر قابل توجهی بر زندگی فکری شهر گذاشت. او که بیوه شده بود، در کاپودیمونته در خلوتگاه خود زندگی می‌کرد و در آنجا فواره‌ای برپا کرده بود. او حتی پس از سقوط سلطنت در سال ۱۹۴۶، که نمونه‌ای بی‌نظیر برای خاندان ساووی بود، با اجازه اومبرتو دوم در آنجا ماند. او در سال ۱۹۵۱ در کاستلاماره دی استابیا درگذشت. او در کلیسای جامع مادره دل بوئون کونسیگلیو در ناپل در کنار عروسش، آنا د اورلئان، همسر پسر بزرگش، آمدئو، نایب‌السلطنه اتیوپی که در ۳ مارس ۱۹۴۲ در کنیا زندانی شد، به خاک سپرده
که در ۳ مارس ۱۹۴۲ در کنیا زندانی شد، به خاک سپرده شده است. مراسم تشییع جنازه او که با استقبال گسترده مردم ناپل روبرو شد، به یک پیروزی مردمی تبدیل شد. سرگرمی‌ها. در سال ۱۸۹۲، هلن به همراه برادرش فیلیپ به مصر و فلسطین سفر کرد، که اولین سفر از سفرهای متعدد او به خارج از اروپا بود. پس از فروپاشی سلامتی و ازدواجش، هلن سفرهای مکرری را به آفریقا آغاز کرد که هر بار تا ده ماه طول می‌کشید. او از نیل به کنگو و بخش زیادی از شرق آفریقا سفر کرد و همچنین از صحرای بزرگ آفریقا عبور کرد. در طول این سفرها، او به عنوان یک
آفریقا عبور کرد. در طول این سفرها، او به عنوان یک شکارچی حیوانات بزرگ شناخته شد، شهرتی که با مقالاتی که برای هفته‌نامه هارپر نوشت و بعدها کتاب‌های سفر کاملی که با عکس‌هایی که گرفته بود مصور شده بودند، تقویت شد. در سال‌های ۱۹۱۳–۱۹۱۴، هلن سفری به دور دنیا انجام داد که آن را در کتاب سفر دیگری ثبت کرد. پرستار دوران جنگ. هنگامی که جنگ ایتالیا و ترکیه آغاز شد، هلن به عنوان پرستار آموزش دید و به کشتی بیمارستانی ممفی رفت، جایی که از سربازان زخمی و بیماران مراقبت می‌کرد. در طول جنگ جهانی اول، هلن رئیس پرستاران صلیب
در طول جنگ جهانی اول، هلن رئیس پرستاران صلیب سرخ ایتالیا شد و بیشتر وقت خود را در خطوط مقدم یا نزدیک آنها گذراند. او به خاطر بهبود چشمگیر شرایط بهداشتی در بیمارستان‌های نظامی و ارتقاء و حرفه‌ای‌سازی نقش پرستاران زن به یاد آورده می‌شود. به خاطر خدماتش، هلن مدال نقره شجاعت ایتالیا، صلیب رجینا ماریا رومانیایی، صلیب جنگ فرانسه و نشان صلیب بزرگ بانوی نشان امپراتوری بریتانیا را دریافت کرد. دفتر خاطرات دوران جنگ او بعداً با مقدمه‌ای از بنیتو موسولینی برای کمک به صلیب سرخ ایتالیا منتشر شد. میراث. او در خاطرات سال
سرخ ایتالیا منتشر شد. میراث. او در خاطرات سال ۱۹۱۵ اسپانیا، اینفانتا یولالیا، اینگونه توصیف شده است: او زنی تا حدودی مردانه است و بخش زیادی از وقت خود را در حبشه می‌گذراند. او همسر و دو پسرش را ترک می‌کند و بدون همراهی جز یک زن مسن انگلیسی، به یک سفر شکار می‌رود. او ماه‌ها در قلب آفریقا گم می‌شود و سپس ناگهان دوباره ظاهر می‌شود و به زندگی یکنواخت کاخ خود می‌پردازد. اما خیلی زود دوباره صدای طبیعت را می‌شنود و دوباره دور می‌شود. هیچ‌کس نمی‌داند که او در حبشه چه می‌کند، مگر زن مسن انگلیسی. به نظر می‌رسد که
چه می‌کند، مگر زن مسن انگلیسی. به نظر می‌رسد که این کشور او را طلسم کرده است و او نمی‌تواند در برابر جذابیت آن مقاومت کند.
مایک انگلند (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل ولز بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال بلکبرن روورز، باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر، باشگاه فوتبال سیاتل ساندرز (۱۹۷۴–۱۹۸۳)، و باشگاه فوتبال کاردیف سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ولز بازی کرده است.
تری یورات (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل ولز بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال کاونتری سیتی، باشگاه فوتبال سوانزی سیتی، باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر، باشگاه فوتبال لیدز یونایتد، و باشگاه فوتبال برادفورد سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ولز بازی کرده است.
برایان فلین (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل ولز است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال بری، باشگاه فوتبال برنلی، باشگاه فوتبال دونکستر راورز، باشگاه فوتبال ورکسام، باشگاه فوتبال لیدز یونایتد، و باشگاه فوتبال کاردیف سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ولز بازی کرده است.
مسابقات کشتی ۹۷ کیلوگرم آزاد مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۵ بود، در ۲۴ و ۲۵ شهریور (۱۵ و ۱۶ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.
آمادئوس نهم، دوک ساووی (؛ ۱ فوریه ۱۴۳۵ – ) از سال ۱۴۶۵ تا ۱۴۷۲ دوک ساووی بود. او که به خاطر تقوا، نیکوکاری و طبیعت مهربانش شناخته می‌شود، توسط کلیسای کاتولیک با برگزاری جشن مذهبی در ۳۰ مارس مورد احترام است. او در سال ۱۶۷۷ توسط پاپ اینوسنت یازدهم متبرک اعلام شد. زندگی. آمادئوس در تونون-له-بن، پسر لویی، دوک ساووی، و آن دو لوزینیان، دختر یانوس قبرسی، پادشاه قبرس، متولد شد. در سال ۱۴۵۲، مادرش ترتیب ازدواج سیاسی با یولاند والوا (۱۴۳۴–۱۴۷۸)، خواهر لویی یازدهم فرانسه و دختر شارل هفتم فرانسه، را داد. به دلیل صرع و
و دختر شارل هفتم فرانسه، را داد. به دلیل صرع و بازنشستگی آمادئوس، کنترل ایالت به او سپرده شد. فرانسه و امپراتوری مقدس روم برای به دست گرفتن کنترل گذرگاه‌های کوهستانی آلپ و مسیرهای تجاری مهم و استراتژیک ساووی با هم رقابت می‌کردند. خواهرش، شارلوت ساووی، همسر دوم لویی یازدهم فرانسه شد. نفوذ فرانسه در ساووی افزایش یافت و این کشور را درگیر جنگ‌های بین فرانسه و امپراتوران کرد. قلعه مونکالری در پیمونت ایتالیا حدود سال ۱۱۰۰ به عنوان یک دژ تپه‌ای ساخته شده بود تا دسترسی اصلی جنوبی از تورین را کنترل کند. در اواسط
دسترسی اصلی جنوبی از تورین را کنترل کند. در اواسط قرن پانزدهم، یولاند آن را به یک کاخ سلطنتی رنسانس تبدیل کرد. آمادئوس حامی ویژه راهبان فرانسیسکن بود. او همچنین خانه‌های مذهبی دیگری و همچنین خانه‌هایی را برای مراقبت از فقرا و رنج‌دیدگان وقف کرد. او در سال ۱۴۷۱ به زیارت سنت کلود رفت. او سال بعد درگذشت. آمادئوس یک گردآورنده مشتاق نسخه‌های خطی بود و بیش از شصت مورد را به کتابخانه دوک که توسط پدربزرگش آمادئوس هفتم، کنت ساووی، تأسیس شده بود، اضافه کرد. ظهور و دخالت فرانسه. او که علاقه‌ای به حکومت نداشت، از نظر
فرانسه. او که علاقه‌ای به حکومت نداشت، از نظر سیاسی بی‌اهمیت بود، به خصوص زمانی که با ویولانته والوا (همچنین معروف به یولاند فرانسه)، خواهر شاه لویی یازدهم، که از سال‌های اولیه زندگی‌اش با او نامزد بود، ازدواج کرد. پادشاه فرانسه به شدت در امور پیدمونت دخالت می‌کرد، حتی خواهرش، بونا ساووی، را به عقد گالئاتزو ماریا اسفورتزا درآورد (ازدواجی که علاوه بر این، از طریق صلح گِمِه مقرر شده بود)، بدون اینکه حتی به اعتراضات دوک جوان توجه کند. این وابستگی به فرانسه را می‌توان در اتحادهایی که آمادئوس در جنگ بین لویی
می‌توان در اتحادهایی که آمادئوس در جنگ بین لویی یازدهم و شارل جسور، دوک بورگوندی، حفظ کرد نیز مشاهده کرد: ساووی از شاه لویی حمایت کرد، که در عوض از حمله‌ای که توسط برادرش فیلیپ ساووی (معروف به بی‌زمین‌ها) علیه مارکی ویلیام هشتم مونتفرات طراحی شده بود، حمایت کرد. بیماری جدی دوک (تشنج صرع) تسلط برادران و پسرعموهایش را که از اوضاع آگاه بودند، بر قلمرو دوک بیشتر کرد. آمادئوس نهم با درک وخامت اوضاع، در سال ۱۴۶۹ شورای عمومی املاک پیدمونت را تشکیل داد و قصد خود را برای بازنشستگی و رفتن به زندگی خصوصی و ترک شورای
برای بازنشستگی و رفتن به زندگی خصوصی و ترک شورای نیابت سلطنت به ریاست همسرش ویولانته اعلام کرد. آمادئوس نهم. برادرش فیلیپو، که کینه‌های شدیدی نسبت به آمادئوس داشت، خشم خانواده را علیه دوک برانگیخت و از تصمیم واگذاری نیابت سلطنت به همسرش ویولانته به عنوان بهانه‌ای استفاده کرد. او به همراه برادرانش جیاکومو و لوئیجی، شورشی تمام عیار علیه آمادئوس نهم رهبری کرد که زندانی و تنها به دستور پادشاه فرانسه آزاد شد. دوشس ویولانته، با حمایت پیدمونت‌ها و فرانسوی‌ها، در نهایت پیروز شد و نیابت سلطنت را بر ایالات ساووی حفظ
پیروز شد و نیابت سلطنت را بر ایالات ساووی حفظ کرد. سال‌های پایانی و مرگ. آمادئوس نهم، که از جنگ داخلی خسته شده بود، به ورچلی، شهری که بسیار دوستش داشت و میراث‌های فراوانی برای آن به جا گذاشته بود، نقل مکان کرد. در اینجا، او تا زمان مرگش در سال ۱۴۷۲، صرفاً بر حمایت از فقرا تمرکز کرد. بقایای او در کلیسای جامع ورچلی به خاک سپرده شد. تقدیس. شهرت معجزات پیرامون نقاشی سال ۱۴۷۴ از آمادئوس که در کلیسای دومینیکن در تورین نگهداری می‌شد، شروع به رشد کرد. میشل مرل معتقد است که فرقه آمادئوس بخشی از تلاش چند دهه‌ای
معتقد است که فرقه آمادئوس بخشی از تلاش چند دهه‌ای خاندان ساووی برای ارتقای جایگاه سیاسی خود بوده است. در سال ۱۶۱۲، متن کوتاهی در ستایش آمادئوس توسط جیرولامو کوردیری، کشیش بخش کلیسای جامع موندوی، در تورین منتشر شد. کوردیری بعداً به عنوان متکلم چارلز امانوئل اول، دوک ساووی، منصوب شد. همچنین در سال ۱۶۱۲، کشیشی از ورچلی خلاصه‌ای از معجزات منتسب به شفاعت آمادئوس را منتشر کرد. در سال ۱۶۱۳، یک کتاب با عنوان «تاریخچه آمادئوس، دوک ساووی» توسط پدر پیترو-فرانسیسکو مالتا تألیف شد. شش سال بعد، دوک ساووی سکه‌های نه