payamvha/North_RAG huggingface dataset:
https://www.tabnakrazavi.ir/fa/news/513852/%D9%BE%D9%84%D8%A7%DA%A9-%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D8%B1-%D8%B3%D8%B1-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%86%D8%B2%D9%84-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D9%88%D8%AA-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA%D9%87-%D8%AE%D8%B1%D8%A7%D8%B3%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D8%B6%D9%88%DB%8C
فالون آبایگیل تولیس-جویس (زادهٔ ۱۹ اکتبر ۱۹۹۶) یک بازیکن حرفه‌ای فوتبال اهل آمریکا است که به عنوان "دروازه‌بان" برای باشگاه انگلیسی "منچستر یونایتد" در "سوپر لیگ زنان" بازی می‌کند. او قبلاً در فوتبال دانشگاهی برای "میامی هرکینز" و به صورت حرفه‌ای برای باشگاه فرانسوی "استاد رنس" در "دویژن ۱ فمینین" و "باشگاه فوتبال رین" در "لیگ ملی زنان" بازی کرده است. زندگی اولیه و تحصیلات. تولیس-جویس که در "لانگ آیلند" نیویورک به دنیا آمد و بزرگ شد، به دبیرستان "لانگ‌وود" رفت. او پنج سال به عنوان بازیکن تیم مدرسه فعالیت
رفت. او پنج سال به عنوان بازیکن تیم مدرسه فعالیت کرد و عنوان ارزشمندترین بازیکن (MVP) را به خود اختصاص داد. او که برنده چندین جایزه شده بود، در سه فصل آخر حضورش به عنوان بهترین بازیکن "لیگ"، "کنفرانس" و "استان" انتخاب شد و در سال ۲۰۱۲ به عنوان بهترین بازیکن "لیگ ۱" شناخته شد. او همچنین در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ به تیم ایالتی دعوت شد. تولیس-جویس در تیم باشگاهی "مچ فیت کالچسترز" بازی کرد و به این تیم کمک کرد تا در سال ۲۰۱۳ قهرمان "لیگ ملی جوانان آمریکا" شود. او قبلاً برای تیم‌های "فارمینگدیل یونایتد" و "وپسل
قبلاً برای تیم‌های "فارمینگدیل یونایتد" و "وپسل وستچستر الیت" بازی کرده بود. همچنین در برنامه "توسعه المپیک شرق نیویورک" و تیم "منطقه‌ای" این برنامه نیز حضور داشت. او به دانشگاه "میامی" رفت و در آنجا برای تیم فوتبال زنان "میامی هرکینز" بازی کرد. در سال اول حضورش، او در ۹ بازی به عنوان دروازه‌بان اصلی به میدان رفت، ۲۴ مهار انجام داد و ۱۳ گل دریافت کرد، و در پنج مسابقه کمتر از یک گل دریافت کرد. او در "کنفرانس ساحل اقیانوس اطلس" (ACC) در رده نهم میانگین "کلین‌شیت" در هر بازی (۰٫۲۲) قرار گرفت. در سال دوم، او
در هر بازی (۰٫۲۲) قرار گرفت. در سال دوم، او به عنوان دروازه‌بان اصلی انتخاب شد و به تیم آکادمیک برتر "کنفرانس ساحل اقیانوس اطلس" دعوت شد. همچنین در سپتامبر ۲۰۱۶، عنوان بهترین بازیکن دفاعی "کنفرانس ساحل اقیانوس اطلس" و عنوان بازیکن هفته را به خود اختصاص داد. دوران باشگاهی. رنس، ۲۰۱۹–۲۰۲۱. تولیس-جویس برای رفتن به تیم‌های باشگاهی در سال "۲۰۱۹ لیگ ملی زنان" اعلام آمادگی کرد، اما از سوی هیچ تیمی انتخاب نشد. او در تاریخ ۱۹ ژانویه ۲۰۱۹ با باشگاه فرانسوی "استاد رنس" در "دویژن ۲" قرارداد امضا کرد. او اولین بازی خود
در "دویژن ۲" قرارداد امضا کرد. او اولین بازی خود را در ۱۴ آوریل ۲۰۱۹ در پیروزی ۴–۰ مقابل تیم "برست" انجام داد. این تیم در پایان فصل به عنوان قهرمان به "دویژن ۱" صعود کرد. در فصل ۲۰۱۹–۲۰، او در ۱۶ مسابقه به عنوان دروازه‌بان اصلی حضور داشت. تیم رنس با رکورد ۴ برد، ۹ شکست و ۳ مساوی در رده هشتم جدول قرار گرفت. در فصل ۲۰۲۰–۲۱، او در تمام ۲۲ مسابقه لیگ به عنوان دروازه‌بان اصلی حضور داشت. تیم رنس با رکورد ۹ برد، ۱۰ باخت و ۳ مساوی در جایگاه ششم فصل را به پایان رساند. باشگاه فوتبال رین، ۲۰۲۱–۲۰۲۳. در تاریخ هشتم
باشگاه فوتبال رین، ۲۰۲۱–۲۰۲۳. در تاریخ هشتم آوریل ۲۰۲۱، "فالن تولیس-جویس" قراردادی یک و نیم ساله با باشگاه آمریکایی "رین" امضا کرد. در طول "فصل ۲۰۲۱"، او دروازه‌بان ذخیره بود و تنها یک بار در این فصل به میدان رفت. "رین" در پایان فصل با رکورد ۱۳ برد، ۸ باخت و ۳ مساوی در جایگاه دوم قرار گرفت. پس از صعود به پلی‌آف، آنها توسط قهرمانان نهایی، "واشینگتن اسپیریت"، حذف شدند. پس از جدایی دروازه‌بان اصلی تیم رین، "تولیس-جویس" در "فصل ۲۰۲۲" دروازه‌بان اصلی شد و در تمامی ۳۰ مسابقه به میدان رفت. او پنج بار برنده «"سیو
۳۰ مسابقه به میدان رفت. او پنج بار برنده «"سیو هفته»" شد و به عنوان بازیکن تیم منتخب ماه در ماه مه انتخاب گردید و جوایز "تیم منتخب چالش کاپ" را نیز کسب کرد. او همچنین برای عنوان "دروازه‌بان سال" لیگ نامزد شد. در سال ۲۰۲۲، او قراردادی جدید تا "فصل ۲۰۲۴" با "رین" امضا کرد. منچستریونایتد، ۲۰۲۳–اکنون. در تاریخ ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، "تولیس-جویس" به "منچستریونایتد" پیوست. باشگاه مبلغ ۱۶۰٬۰۰۰ دلار به عنوان حق ترانسفر پرداخت کرد که رکوردی برای دروازه‌بانان زن محسوب می‌شود. او در تاریخ ۱۸ آبان ۱۴۰۲، در یک بازی که با
او در تاریخ ۱۸ آبان ۱۴۰۲، در یک بازی که با نتیجه ۷–۰ در "مرحله گروهی اف‌ای کاپ زنان" برگزار شد، به میدان رفت و در این بازی دروازه‌اش را بسته نگه داشت. "تولیس-جویس" در تمامی چهار بازی مرحله گروهی بازی کرد. "منچستریونایتد" به عنوان نایب قهرمان گروه قرار گرفت اما نتوانست به مرحله حذفی صعود کند. کارنامه بین‌المللی. در ژوئن ۲۰۲۲، "تولیس-جویس" در فهرست ۵۹ نفره بازیکنان موقت "تیم ملی فوتبال زنان ایالات متحده" قرار گرفت. زندگی شخصی. "تولیس-جویس" در رشته "زیست‌شناسی دریایی" تحصیل کرده و یک غواص علمی دارای گواهینامه
دریایی" تحصیل کرده و یک غواص علمی دارای گواهینامه است.
«طفره رو» ترانه‌ای نوشته و خوانده شده توسط خواننده-ترانه‌پرداز آلترناتیو آمریکایی فیونا اپل می‌باشد که در ۱ ژوئیهٔ سال ۱۹۹۶ از سوی ورک رکوردز و کلمبیا رکوردز به‌عنوان نخستین تک‌آهنگ از نخستین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "کشندی" منتشر گردید.
تمرین چندجانبه () به فرایند انجام چندین تمرین ورزشی از دسته‌های مختلف گفته می‌شود. هدف از این نوع تمرین‌ها، بهبود عملکرد کلی است. در این روش از اثربخشی یک تمرین برای پوشش کاستی‌های تمرین‌های دیگر استفاده می‌شود.
«هر شب» ترانه‌ای نوشته و ضبط شده توسط خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی فیونا اپل می‌باشد که در ۲۴ آوریل سال ۲۰۱۲ از سوی اپیک رکوردز به‌عنوان تنها تک‌آهنگ از چهارمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "چرخ هرزگرد…" منتشر گردید.
«تا جایی که می‌توانی سریع» ترانه‌ای سروده‌شده توسط فیونا اپل و به تهیه‌کنندگی جان براین می‌باشد که در دومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "وقتی که مهره پیاده…" قرار دارد؛ این ترانه در ۵ اکتبر سال ۱۹۹۹ در ایالات متحده و در ۱۴ فوریهٔ سال ۲۰۰۰ در بریتانیا به‌عنوان تک‎‌آهنگ اصلی این آلبوم منتشر شده‌است.
«پاکت کاغذی» ترانه‌ای خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی فیونا اپل می‌باشد که به‌عنوان سومین تک‌آهنگ از دومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "وقتی که مهره پیاده…" (۱۹۹۹) منتشر شده‌است.
قایق‌های بسته، در قرن ۱۸ و ۱۹ قایق‌هایی با اندازه متوسط برای حمل و نقل پستی داخلی، مسافر و بار در کشورهای اروپایی و در رودخانه‌ها و کانال‌های آمریکای شمالی طراحی شده بودند. برخی از این قایق‌ها با نیروی محرکه بخار حرکت می‌کردند. این قایق‌ها در طی قرن ۱۸ و ۱۹ به‌طور گسترده برای خدمات منظم برنامه‌ریزی شده مورد استفاده قرار می‌گرفتند. در قرن نوزده قایق‌های بسته با محرکه بخار در رودخانه‌های می‌سی‌سی‌پی و میسوری در ایالات متحده به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفتند این قایق‌ها وظیفه تأمین مراسل و پرسنل دژها و
این قایق‌ها وظیفه تأمین مراسل و پرسنل دژها و پست‌های تجاری را بر عهده داشتند. کشتی‌های بسته‌ در قرن هجدهم در اقیانوس اطلس بین بریتانیای کبیر و مستعمرات آن مورد استفاده قرار گرفتند و این خدمات تجارت بسته نامیده می‌شد. تاریخچه. از قرن هفدهم کشتی‌های بسته به‌طور گسترده در خدمات پستی ساحلی اروپا مورد استفاده قرار گرفت و به تدریج محل اقامت مسافران نیز به این قایق‌ها اضافه شد. خدمات حمل و نقل مسافران با این قایق‌ها بسیار محدود بود: حمل و نقل، «آتش دادن» (یعنی مکانی برای پخت و پز)، آب آشامیدنی (اغلب طعم نیل یا
برای پخت و پز)، آب آشامیدنی (اغلب طعم نیل یا تنباکو، که چلیک‌های آب قبلاً نگه داشته بودند)، و مکانی برای خواب. بعدها، این قایق‌ها خدمات منظم و برنامه‌ریزی شده‌تری ارائه دادند با این‌حال سفرها بستگی زیادی به آب و هوا داشت. در سال ۱۷۲۴، دانیل دفو در رمان خود "رکسانا: معشوقه خوش شانس" دربارهٔ آنها نوشت. در اواسط قرن هجدهم انگلستان، پادشاه با استفاده از ۱۵ کشتی بسته خدمات هفتگی را با قاره اروپا و ایرلند انجام می‌داد. اهمیت آنها را می‌توان از این که قایق‌های بسته اولین کشتی ساخته شده در مستعمره نیو ساوت ولز (در
اولین کشتی ساخته شده در مستعمره نیو ساوت ولز (در سال ۱۷۸۹) "روزهیل پکت" بودند دریافت.&lt;/link&gt;[ "" ] در طول دو قرن توسعه کشتی‌های بسته قایقرانی، آنها با پیکربندی دکل‌های مختلفی شاخته شدند که عبارتند از: کرکره‌ها، کالسکه‌ها، بریگ‌ها، کاترها، بریگ‌ها، بریگانتین‌ها، لوگرها، فلوکاها، گالی‌ها، زیبک‌ها، توسعه‌های بارکی و زیبک‌ها. کشتی‌ها. قبلاً آنها به عنوان قایق‌های اعزام نیز شناخته می‌شدند، اما این خدمات توسط افراد خصوصی در زمان جنگ ارائه می‌شد و گاهی اوقات قایق‌های خصوصی اجاره می‌کردند. اخبار مربوط به
قایق‌های خصوصی اجاره می‌کردند. اخبار مربوط به "قطعات ضبط" مشتاقانه در انتظار عموم بود و ناخدا و خدمه کشتی اغلب در مطبوعات مورد تجلیل قرار می‌گرفتند. با این حال، در پس این جستجو برای دریانوردی سریعتر از باد، پایه‌های توسعه در معماری دریایی و علم آن قرار دارد که تا ظهور کشتی‌های بخار کار می‌کند.&lt;/link&gt;[ "" ] در سال ۱۸۶۳، در طول جنگ داخلی آمریکا، قایق بسته "مارشال" جسد ژنرال استون وال جکسون را برای تدفین از لینچبورگ به خانه اش در لکسینگتون، ویرجینیا حمل کرد. قایق‌های بسته بندی کانال. قایق‌های بسته کانال
قایق‌های بسته بندی کانال. قایق‌های بسته کانال آمریکایی معمولاً باریک بودند، با پهنای حدود برای امکان استفاده در کانال‌ها، و طول آن‌ها ممکن بود برسد. در زمان افتتاح کانال ایری در سال ۱۸۲۵ در ایالت نیویورک در کنار رودخانه موهاک، تقاضا برای اسکان مسافران به سرعت افزایش یافت. قایق‌های بسته کانال دارای فضای کابین برای حداکثر ۶۰ مسافر بودند. برخلاف کشتی‌های بادبانی اروپایی و آمریکایی، که به دنبال دستیابی به سرعت بیشتر در زیر بادبان بودند، قایق‌های بسته کانال توسط تیم‌های دو یا سه اسب یا قاطر از کانال ایری کشیده
تیم‌های دو یا سه اسب یا قاطر از کانال ایری کشیده می‌شدند. این قایق‌ها زمان مسافرت را در مقایسه با سفرهای زمینی، به نصف کاهش دادند و مسافرت با این قایق‌ها بسیار آسان بودند.&lt;/link&gt;[ "" ] مسافران می‌توانستند با ترکیبی از قایق‌های بادبانی و بسته‌بندی، ظرف ده روز از نیویورک به بوفالو برسند. برخی از مسافران برای دیدن کانال ایری و مناظر طبیعی سوار قایق می‌شدند. هزاران نفر دیگر از قایق‌های بسته برای مهاجرت به اوهایو و سایر بخش‌های غرب میانه استفاده کردند. این قایق‌ها همچنین در استقرار و سفر در داخل ایالت
این قایق‌ها همچنین در استقرار و سفر در داخل ایالت نیویورک از طریق کانال‌های شاخه ای مانند کانال چنانگو نقش مهمی داشتند. قایق‌های بسته در امتداد رودخانه جیمز و کانال کاناوها در ویرجینیا محبوب بودند و امکان سفر به فراتر از آبشار بالای رودخانه را فراهم می‌کردند.&lt;/link&gt;[ "" ] کشتی‌های بسته اقیانوس اطلس. کشتی‌های بسته پیشینیان کشتی‌های اقیانوس پیمای قرن بیستم بودند و اولین بار بودند که بین بنادر آمریکا و اروپا طبق برنامه منظم حرکت کردند. اولین شرکت، بلک بال لاین (بعدها "خط قدیمی") در اول ژانویه ۱۸۱۸ شروع
لاین (بعدها "خط قدیمی") در اول ژانویه ۱۸۱۸ شروع به کار کرد و سرویس ماهانه‌ای بین نیویورک و لیورپول با چهار کشتی ارائه کرد. در سال ۱۸۲۱، بایرنز گریمبل و شرکا. خط ستاره قرمز بسته‌های لیورپول را با چهار کشتی پنتر، هرکولز، منهتن، و میتیور ا"فتتاح کردند." در سال ۱۸۲۲، فیش، گرینل و شرکا، خط دم سوالوتیل را آغاز نمودند، که به عنوان "خط چهارم بسته‌ها برای نیویورک" شناخته می‌شود، اولین کشتی‌های آنها "سیلاس ریچاردز، ناپلئون، جورج" و "یورک" بودند که به زودی به دو منطقه منتقل شدند. سرویس هفتگی در سال ۱۸۲۵، کشتی‌هایی که
منتقل شدند. سرویس هفتگی در سال ۱۸۲۵، کشتی‌هایی که نیویورک را در ۸ ام و لیورپول را در ۲۴ام هر ماه ترک می‌کردند، تبلیغ می‌شد. در واقعیت اما برنامه‌های آنها در نهایت به دلیل آب و هوا و سایر شرایط، گاهی اوقات به شدت متفاوت بود. بخار پستی. "کشتی‌های بخار پستی" کشتی‌های بخاری بودند که مراسلات را از طریق آبراه‌ها، مانند اقیانوس یا بین جزایر، عمدتاً در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم حمل می‌کردند، گاهی هزینه ارسال نامه به حدی کم بود که حتی افراد عادی توانایی پرداخت هزینه ارسال نامه در فواصل دور را داشتند. علاوه بر
هزینه ارسال نامه در فواصل دور را داشتند. علاوه بر حمل پست، بیشتر کشتی‌های بخار پستی مسافران یا محموله را حمل می‌کردند، زیرا درآمد حاصل از خدمات پستی، در صورت وجود، به خودی خود برای پرداخت هزینه سفر کافی نبود.&lt;/link&gt;[ "" ] با این حال، مزیت کشتی بخار حامل مراسلات این بود که ورود آن از قبل در روزنامه‌ها تبلیغ می‌شد، بنابراین "تبلیغ رایگان" به عنوان گزینه سفر برای مسافران یا بار به آن ارائه می‌شد. در بیشتر موارد، نامه‌ای که توسط کشتی‌های بخار پستی حمل می‌شد، به اداره پستی که آدرس آن ارسال می‌شد، تحویل
به اداره پستی که آدرس آن ارسال می‌شد، تحویل داده می‌شد. در برخی موارد، نامه دریافتی در روزنامه محلی برای تحویل در اداره پست یا در دفتر کشتی بخار برای دریافت هزینه، اگر قبلاً هزینه ای پرداخت نشده باشد، تبلیغ می‌شود.&lt;/link&gt;[ "" ] گاهی اوقات، به دلیل بی‌ثباتی سیاسی زمانی که یک اداره پست نمی‌تواند خدمات عادی را ارائه دهد، نامه‌های دریافتی از یک کشتی بخار پستی به یک سرویس محلی تحویل داده می‌شد، که پست را تحویل می‌دهد و هزینه اضافی برای سرویس از مخاطب دریافت می‌کند. هنگامی که این اتفاق می‌افتاد، سرویس
می‌کند. هنگامی که این اتفاق می‌افتاد، سرویس تحویل محلی هنگام پرداخت هزینه اضافی، مهر یا علامت خدمات محلی خود را روی پاکت مهر می‌کرد.&lt;/link&gt;[ "" ] مقررات اتحادیه جهانی پست. نامه‌های حمل شده توسط این کشتی‌های بخار - که گاهی اوقات به عنوان پست پاکتبوت شناخته می‌شوند - تابع مقررات مختلفی از سوی دولت‌های درگیر و همچنین مقررات اتحادیه جهانی پست (UPU) که در کنفرانس یوپی‌یو وین در سال ۱۷۸۱ بیان شد بود. همنام هواپیما. هواپیمای باری دو موتوره و دو بوم فیرچایلد سی-۸۲ پکت توسط فیرچایلد ایرکرفت طراحی و ساخته شده
سی-۸۲ پکت توسط فیرچایلد ایرکرفت طراحی و ساخته شده است به عنوان ادای احترام به قایق بسته نامگذاری شد.&lt;/link&gt;[ "" ] این هواپیماها پس از جنگ جهانی دوم توسط نیروی هوایی ارتش ایالات متحده و جانشین آن نیروی هوایی ایالات متحده استفاده شد.&lt;/link&gt; تجارت و روزنامه‌نگاری. دریافت اطلاعات در سریع‌ترین زمان ممکن - چه در مورد جزئیات تجارت، بازارهای خارجی، تصمیم‌گیری، مشارکت‌های حرفه ای، اسناد تجاری، قراردادهای حقوقی، نامه‌های شخصی و اخبار سیاسی، دولتی و نظامی- برای تجارت قرن ۱۹ اهمیت فوری داشت. صنعت و تجارت
برای تجارت قرن ۱۹ اهمیت فوری داشت. صنعت و تجارت تمهیدات ویژه‌ای برای شکست دادن رقبای خود انجام دادند تا کشتی‌های بادبانی، به‌ویژه کشتی‌های بسته‌بندی که در تجارت بسته‌بندی فعالیت می‌کردند، به‌عنوان بزرگراه اطلاعاتی مرکزی عصر ظهور کنند و همچنین برای توسعه روزنامه‌نگاری. به عنوان مثال، در اواخر ژانویه ۱۸۴۰، کشتی آمریکایی "هنری" زودتر از موعد مقرر وارد شد و برای رساندن اخبار از قاره برای خوانندگان مشتاق آمریکایی، رقابت را شکست داد. "مورنینگ هرالد (نیویورک)"، اول فوریه، در صفحه اول، گزارش داد: «اخبار خارجی که
فوریه، در صفحه اول، گزارش داد: «اخبار خارجی که امروز داده می‌شود بسیار مهم است. دیروز بعد از ظهر، حدود سه و نیم، در این دفتر یک ساعت کامل قبل از هر روزنامه دیگری از روزنامه‌های وال استریت، اخبار را دریافت کردیم. - و تا ساعت پنج ما یک ضمیمه صادر کردیم، تا جمعیت عظیمی را که دفتر ما را احاطه کرده بودند راضی کنیم، یکی از کلیپرهای ما ساعت ۱۰ شهر را ترک کرد و ساعت حدود یک سوار بر "پاتریک هنری" خارج از بار شد.»&lt;/link&gt; این خبر با عنوان «ده روز بعد از انگلستان—بسیار مهم» تبلیغ می‌شد و شامل مقالاتی دربارهٔ
مهم» تبلیغ می‌شد و شامل مقالاتی دربارهٔ آمادگی‌های جنگ توسط روسیه، ازدواج ملکه ویکتوریا در آن ماه، جلسات پارلمان و اتاق فرانسه و سخنرانی پادشاه فرانسه بود. «با ورود پاتریک هانری، کاپیتان دلانو، ما فایل‌های زیادی از روزنامه‌ها و نشریات انگلیسی دریافت کردیم، به دلیل اینکه ۲۵ لندن، ۲۶ از لیورپول و ۲۳ از پاریس… نه "کمبریج" و نه "استقلال" در ۲۶ ام منتشر شده بودند. دسامبر، "پاتریک هنری" یک دویدن خوب از ۹ روز تا ۳۸ را پشت سر گذاشت، جایی که در ۴مین بار، بادهای قوی غربی را تجربه کرد، که از آن زمان بدون تغییر غالب
غربی را تجربه کرد، که از آن زمان بدون تغییر غالب شد.» بهبود در سرعت این ارتباطات برای بسیاری از فعالیت‌های تجاری، مالی و کشتیرانی حیاتی بود - اطلاعات سریع‌تر باعث شد سرمایه سریع‌تر حرکت کند و مستقیماً بر تجارت جهانی تأثیر بگذارد. در سال ۱۸۴۰، "پاتریک هنری" در میان بیست کشتی بسته قایقرانی در مسیر نیویورک-لیورپول، و به ویژه یکی از سریع‌ترین کشتی‌ها بود. با این حال، سفرهای رفت و برگشت کوتاه به سرعت بستگی نداشت، بلکه به تغییر برنامه بستگی داشت. کارایی ممکن است با سخت‌تر کردن برنامه‌ها بهبود یافته باشد، اما
با سخت‌تر کردن برنامه‌ها بهبود یافته باشد، اما همین ممکن است تاخیرها و اشتباهات قضاوت را تشدید کند. برای کشتیرانی به سمت غرب، خطر فاجعه بالا بود. نزدیک به یک بسته از هر شش بسته در سرویس از بین رفته است. این بدان معناست که از هر۶۰۰۰ عبور، حدود ۲۲ مورد به چنین شکسته‌هایی ختم شده است. بیش از ۶۰۰ کشتی بریتانیایی، از همه نوع، هر ساله در بین سال‌های ۱۸۳۳ و ۱۸۳۵ و ۱۸۴۱ و ۱۸۴۲ مفقود شدند. تلفات جانی این حوادث بین ۱۴۵۰ تا ۱۵۶۰ متغیر بود. در زمان اولین سفر کشتی "پاتریک هنری"، در سال ۱۸۳۹، کاپیتان‌های بسته خطرات
هنری"، در سال ۱۸۳۹، کاپیتان‌های بسته خطرات بیشتری را علیه رقبای خود به عنوان کشتی‌های بخار شروع کردند. در واقع بیشتر کشتی‌های غرق شده در دوره ای اتفاق افتاد که رقابت بین بادبان و بخار سخت‌ترین بود. از نقطه نظر انتقال پست، تجارت و روزنامه‌نگاری، این روند بسیار نگران کننده بود.بین سال‌های ۱۸۳۸ و ۱۸۴۷ کمتر از ۲۱ کشتی حامل پست در مسیر اقیانوس اطلس شمالی گم می‌شدند - به‌طور متوسط هر سال دو کشتی. دو تا از کشتی‌ها بسته‌های فالموث و دو کشتی بخار و ۱۷ کشتی بسته‌های قایقرانی آمریکایی بودند. هشت کشتی در مسیر
قایقرانی آمریکایی بودند. هشت کشتی در مسیر نیویورک-لیورپول، دو کشتی در مسیر بوستون-لیورپول، دو کشتی در مسیر نیویورک-لندن، و پنج کشتی در مسیر نیویورک-هاور بودند. شش تا از کشتی‌ها ناپدید شدند و با تمام افراد گم شدند. قابل توجه است که از هر سه غرق دو کشتی در ماه‌های نوامبر تا فوریه رخ می‌دهد، که نشان می‌دهد کاپیتان‌های بسته خطرات بسیار سنگینی را انجام داده‌اند، به خصوص در طول کشتیرانی سخت زمستانی. تنها اقدام پیشگیرانه برای اطمینان از انتقال اطلاعات تجاری محکم در سراسر اقیانوس اطلس، ارسال موارد تکراری بود. این
سراسر اقیانوس اطلس، ارسال موارد تکراری بود. این در دوره شیفت بسیار معمولی بود. کپی‌ها همچنین ارسال سریع‌ترین اطلاعات ممکن را تضمین کردند.در دهه اول پس از ظهور سرویس کشتی بخار ماوراء اقیانوس اطلس، بیشتر نامه‌ها - به ویژه به سمت شرق - هنوز توسط کشتی‌های بادبانی حمل می‌شد. حتی اگر اندازه بسته‌های قایقرانی به‌طور قابل توجهی افزایش یابد، سرعت سرویس آنها از روند پس از معرفی کشتی‌های بخار در این مسیر در اواخر دهه ۱۸۳۰ پیروی نکرد. پس از سال ۱۸۳۵، به نظر می‌رسد هیچ نشانه ای از بهبود سرعت وجود ندارد.پدیده دیگری که
نشانه ای از بهبود سرعت وجود ندارد.پدیده دیگری که نشان می‌دهد بسته‌های قایقرانی در حال از دست دادن قدرت خود در تجارت درجه یک - پست، حمل و نقل خوب و مسافران کابین - بودند، این بود که آنها دیگر مانند دهه ۱۸۳۰ به وقت‌شناسی تاریخ‌های قایقرانی اهمیت نمی‌دادند. اگر قابلیت اطمینان یک سرویس کشتی پستی با منظم بودن دریانوردی و سوابق ایمنی سنجیده شود، عملکرد بسته‌های قایقرانی آمریکایی در اواسط دهه ۱۸۴۰ به‌طور قابل توجهی کمتر از چنین انتظاراتی بود.
«اوه ملوان» ترانه‌ای نوشته و ضبط‌شده توسط فیونا اپل می‌باشد که در ۱۵ اوت سال ۲۰۰۵ منتشر گردید و در سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "ماشین شگفت‌انگیز" (۲۰۰۵) قرار دارد.
«عاشقانه نیست» ترانه‌ای سروده شده توسط خواننده و ترانه‌پرداز آمریکایی فیونا اپل و به تهیه‌کنندگی مایک الیزوندو و برایان کهیو که در سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "ماشین شگفت‌انگیز" (۲۰۰۵) قرار دارد. این ترانه در ژانویهٔ سال ۲۰۰۶ به‌عنوان سومین تک‌آهنگ منتشر گردید.
«یادگاری» ترانه‌ای سروده‌شده و خوانندهٔ آمریکایی فیونا اپل که در سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "ماشین شگفت‌انگیز" (۲۰۰۵) منتشر گردید.
پیر ویگنی (; – ) رزمی‌کار اهل فرانسه بود. او در زمینه های ساواته و کن فعالیت می‌کرد؛ او همچنین تغییرات گسترده‌ای در هنر رزمی کن ایجاد کرد تا برای دفاع شخصی مناسب شود.
کیکو فوکودا (; – ) جودوکا و نویسنده ژاپنی-آمریکایی بود. او دارای بیشترین درجه (دان ۱۰ در فدراسیون جودو ایالات متحده آمریکا و دان ۹ در کودوکان) در میان جودوکاهای زن در تاریخ است. او همچنین آخرین شاگرد بازمانده بنیان‌گذار جودو، کانو جیگورو بود. اوایل زندگی. فوکودا در ۱۲ آوریل ۱۹۱۳ در توکیو به دنیا آمد. پدرش زمانی که او خیلی جوان بود فوت کرد. در جوانی، کارهای مرسوم برای یک زن ژاپنی شامل هنرهای خوشنویسی، گل‌آرایی و مراسم چایخوری را آموخت. فوکودا از طریق خاطرات پدربزرگش احساس نزدیکی به جودو کرد و یک روز با مادرش
احساس نزدیکی به جودو کرد و یک روز با مادرش برای تماشای یک جلسه تمرین جودو رفت. چند ماه بعد تصمیم گرفت برای خودش تمرین کند. مادر و برادرش از این تصمیم حمایت کردند، اما عمویش مخالف بود. مادر و برادرش فکر می‌کردند که فوکودا در نهایت با یکی از جودوکاران ازدواج خواهد کرد، اما او هرگز ازدواج نکرد، بلکه خودش یک متخصص جودو شد. پدربزرگ فوکودا، فوکودا هاچینوسوکه، یک سامورایی و استاد سبک تنجین شینیو-ریو در جوجیتسو بود و این سبک را به کانو جیگورو، بنیانگذار جودو و رئیس کودوکان آموزش داده بود. کانو قبل از بنیان‌گذاری
کودوکان آموزش داده بود. کانو قبل از بنیان‌گذاری جودو زیر نظر سه استاد جوجیتسو تحصیل کرده بود و پدربزرگ فوکودا اولین نفر از این افراد بود. کانو در اوایل سال ۱۸۹۳ به شاگردان مؤنث، آموزش رزمی داده بود و در سال ۱۹۲۶ به‌طور رسمی بخش زنان کودوکان را افتتاح کرد. او شخصاً فوکودای جوان را به یادگیری جودو دعوت کرد. فوکودا در سال ۱۹۳۵ تمرینات جودو را به عنوان یکی از تنها ۲۴ زن آموزش دیده در کودوکان آغاز کرد. فوکودا علاوه بر آموزش‌های کانو، زیر نظر فرد دیگری به نام کیوزو میفونه نیز تمرین می‌کرد. جودو. فوکودا با قد و
میفونه نیز تمرین می‌کرد. جودو. فوکودا با قد و وزنی کمتر از ، در سال ۱۹۳۷ مربی جودو شد او همچنین مدرک ادبیات ژاپنی را از دانشگاه زنان شووا گرفت. در سال ۱۹۵۳ در جودو به رتبه دان پنج ارتقا یافت. او اواخر همان سال به دعوت یک باشگاه جودو در اوکلند کالیفرنیا به ایالات متحده آمریکا سفر کرد و تقریباً دو سال در آنجا ماند و بعد از آن به ژاپن بازگشت. فوکودا دوباره در سال ۱۹۶۶ به ایالات متحده سفر کرد و سمینارهایی در کالیفرنیا برگزار کرد. در آن زمان، او یکی از تنها چهار زن جهان دارای درجه دان پنج در جودو بود، او همچنین
زن جهان دارای درجه دان پنج در جودو بود، او همچنین و یکی از تنها دو مربی زن در کودوکان بود. در سال ۱۹۶۶، کالج میلز به او پیشنهاد تدریس داد؛ فوکودا این پیشنهاد را پذیرفت و از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۸ در آنجا تدریس کرد. در طول این مدت، فوکودا در خانه یکی از شاگردانش، زندگی می‌کرد و علاوه بر تدریس در کالج، در آنجا جودو نیز تدریس می‌کرد. هنگامی که اندازه کلاس‌ها افزایش یافت، او کلاس‌ها را به معبد بودایی سوکوجی ذن در محله ژاپنی‌ها در سان فرانسیسکو منتقل کرد. او نام مدرسه خود را باشگاه جودو سوکو جوشی گذاشت. فوکودا پس از
خود را باشگاه جودو سوکو جوشی گذاشت. فوکودا پس از اقامت در منطقه خلیج سانفرانسیسکو، تابعیت ژاپنی خود را رها کرد تا شهروند ایالات متحده شود. مرگ. فوکودا در ۹ فوریه ۲۰۱۳ در خانه خود در سانفرانسیسکو درگذشت.
تونی مارینو (; – ) بوکسور آمریکایی بود که در ۲۹ ژوئن ۱۹۳۶ با شکست دادن بالتاسار سانگچیلی در راند چهاردهم در نیویورک قهرمان رده سبک‌وزن در جهان شد. او در ۱ فوریه ۱۹۳۷ بر اثر جراحات وارده در مسابقه دو روز قبل، در بروکلین درگذشت. در ۳ فوریه ۱۹۳۷، کمیسیون ورزش ایالت نیویورک، با استناد به مرگ مارینو، قانون سه ناک داون را ایجاد کرد. اوایل زندگی. تونی مارینو در ۱۸ می ۱۹۱۰ در یک خانواده بزرگ ایتالیایی در دوکوئن پنسیلوانیا، در حومه پیتسبورگ به دنیا آمد. اکثر منابع سال تولد او را ۱۹۱۲ ذکر کرده‌اند، اما سنگ قبر او آن
تولد او را ۱۹۱۲ ذکر کرده‌اند، اما سنگ قبر او آن را ۱۹۱۰ ذکر کرده است. از آنجایی که برادرش، رالف مارینو، در سپتامبر ۱۹۱۲ به دنیا آمد، امکان نداشت که تونی مارینو در ماه می همان سال به دنیا آمده باشد. والدین او، آنتونی و مری، سرانجام صاحب ده فرزند شدند و تونی در مجموع شش خواهر و سه برادر داشت. برادر بزرگترش چارلز نام مستعار مسابقاتی تامی رایان را برگزید و خود به یک بوکسور کارکشته تبدیل شد و در سال ۱۹۲۴ برای عنوان قهرمانی وزن سبک جهانی رقابت کرد. مارینو قبل از فعالیت حرفه ای هشتاد مبارزه انجام داد، هرچند که
فعالیت حرفه ای هشتاد مبارزه انجام داد، هرچند که بسیاری از آنها به کوتاهی سه دور رقابت بودند. به عنوان یک آماتور، مارینو به همراه هم تیمی خود تدی یاروسز، که او نیز در منطقه پیتسبورگ بزرگ شده بود، در مسابقات ملی در بوستون به عنوان نماینده پیتسبورگ، شرکت کرد. یاروسز در سال ۱۹۳۴ مقام قهرمانی رده میان‌وزن کمیسیون ورزش ایالت نیویورک را برنده شد. در ۱۴ مارس ۱۹۳۲، او جوی راس را با تصمیم داوران بعد از ۸ دور رقابت در پیتسبورگ شکست داد. مارینو بخش زیادی از مبارزه را با ترکیبی فوق‌العاده از هوک‌های چپ و راست انجام
با ترکیبی فوق‌العاده از هوک‌های چپ و راست انجام داد. در ۲۱ ژانویه ۱۹۳۲، او مارتی گلد را در مک کیسپورت، پنسیلوانیا با تصمیم داوران بعد از ۱۰ دور شکست داد. به عنوان یکی از اولین مبارزات او با یک بوکسور با تجربه‌تر، "پیتسبورگ پست،" نوشت که مارینو «سخت‌ترین امتحان خود را انجام داده و از آن جان سالم به در برده است». او در این مسابقه مهم و پرمخاطب با تصمیم تمامی داوران پیروز شد. در راند ششم، مارینو با یک هوک چپ، موفق شد گلد را گیج کند. آخرین مبارزه و درگذشت. در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۷، مارینو با بوکسور پانامایی کارلوس
۳۰ ژانویه ۱۹۳۷، مارینو با بوکسور پانامایی کارلوس ایندیان کوئینتانا در بروکلین نیویورک مبارزه کرد. او ضربات وحشتناکی خورد و پنج بار زمین‌خورد. این مبارزه مسافت برنامه‌ریزی شده ۸ راند را طی کرد. درست زمانی که داور دست حریف مارینو، کوئینتانا را برای نشان دادن پیروزی او بالا برد، مارینو در مرکز رینگ به زمین افتاد. او توسط پزشک مسابقات، یوجین کنی، مورد معاینه قرار گرفت؛ او ضربه مغزی را تشخیص داد. مارینو را به رختکن خود بردند. مدت کوتاهی پس از آن، او به سرعت به بیمارستان ویکوف هایتس در بروکلین منتقل شد. او هرگز
ویکوف هایتس در بروکلین منتقل شد. او هرگز به هوش نیامد و در ۱ فوریه، دو روز پس از مسابقه بوکس درگذشت. قانونی جدید با مرگ مارینو. دو روز پس از مرگ او، کمیسیون ورزش ایالت نیویورک برای تنظیم یک قانون جدید تشکیل جلسه داد. با استناد به مرگ مارینو، آنها تشخیص دادند که هر جنگنده ای که در یک راند سه بار ناک داون شود، وضعیت "اوت‌کلاس" اعلام می‌شود و مبارزه متوقف می‌شود. در زمان ایجاد، این قانون در مسابقات قهرمانی اجرا نمی‌شد. با گذشت سالها، قانون سه ناک داون فراتر از مرزهای نیویورک گسترش یافت و در بسیاری از مسابقات
مرزهای نیویورک گسترش یافت و در بسیاری از مسابقات ایالت‌ها و کشورهای دیگر مورد استفاده قرار گرفت.
آلبرت اتکینز (۲۶ مارس ۱۸۶۷ – ۱۷ اوت ۱۹۴۳) بازیکن کریکت استرالیایی بود. او دوازده مسابقه درجه یک برای نیو ساوت ولز و کوئینزلند بین سال‌های ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۶ و ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۶ انجام داد. اتکینز یک چوب‌زن متوسط و یک میدان‌بان عالی در بیرون زمین بازی بود که در سال ۱۸۹۶ به دلیل «حرکات گربه مانند» خود مورد ستایش قرار گرفت. او در چندین موقعیت کاپیتان کوئینزلند بود؛ از جمله بازی‌ای در برابر نیو ساوت ولز در سیدنی در سال ۱۹۰۲–۱۹۰۳ که توانست دو امتیاز ۸۲ و ۶۰ را به دست آورد. او و همسرش امیلی سه فرزند داشتند.