payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در قوه مجریه را پذیرفت و رهبری سیاسی کمون را به مجموعه‌ای از نهادهای دانشگاهی تحت سلطه هوگوکارلیستاها سپرد؛ این اقدام، پیروزی نهایی آنها در مبارزه برای کنترل سازمان را رقم زد. در سال ۱۹۶۸، کارلوس هوگو از اسپانیا اخراج شد؛ چند روز بعد، دون خاویر به نشانه حمایت، به مادرید پرواز کرد و به سرعت - برای پنجمین بار - اخراج شد. این ماجرا پایان گفتگویی به شدت تلخ با رژیم و تغییر موضع کارلیست‌ها به مخالفت بی‌قید و شرط را رقم زد. در سال ۱۹۶۹، شاهزاده آلفونیست، خوان کارلوس دو بوربون، رسماً به عنوان پادشاه آینده و
کارلوس دو بوربون، رسماً به عنوان پادشاه آینده و جانشین فرانکو، با عنوان شاهزاده اسپانیا، معرفی شد؛ این مراسم، سقوط نهایی امیدهای بوربون-پارما برای تاج و تخت را رقم زد. هنگامی که فرانکو در سال ۱۹۷۵ درگذشت، خوان کارلوس واقعاً پادشاه اسپانیا شد. پادشاه پیر، پادشاه سابق. دون خاویر که عمدتاً در لینیه اقامت داشت، کناره‌گیری کرد و بیانیه‌های پراکنده‌ای صادر کرد که توسط پسرش در گردهمایی‌های کارلیست‌ها خوانده می‌شد. در سال ۱۹۷۲، دون خاویر در اثر یک تصادف رانندگی دچار جراحات تهدیدکننده زندگی شد و رسماً تمام قدرت
دچار جراحات تهدیدکننده زندگی شد و رسماً تمام قدرت سیاسی را به کارلوس هوگو واگذار کرد. در سال ۱۹۷۴، پس از مرگ بدون فرزند برادرزاده ناتنی‌اش، پرنس رابرت، دوک پارما، دون خاویر به عنوان رئیس بوربون-پارما منصوب شد و عنوان دوک پارما را به خود اختصاص داد. از یک سو، او در موقعیتی بود که از زندگی خانوادگی لذت ببرد؛ اگرچه چهار فرزند کوچکترش ازدواج نکردند، دو فرزند بزرگتر ازدواج کردند و این ازدواج‌ها هشت نوه (متولد بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۴) به همراه داشت. از سوی دیگر، روابط خانوادگی به‌طور فزاینده‌ای در معرض تنش
روابط خانوادگی به‌طور فزاینده‌ای در معرض تنش سیاسی قرار گرفت. در حالی که کارلوس هوگو، ماری ترز، سیسیل و ماری دِ نِیژ تیمی را تشکیل می‌دادند که برنامهٔ مترقی را پیش می‌برد، دختر بزرگ، فرانسوا ماری، پسر کوچک، سیکست، و مادرشان، مادلین، با این پیشنهاد مخالفت کردند. سیکست، که در اسپانیا با نام دون سیکست شناخته می‌شود، آشکارا برادرش را به چالش کشید؛ او خود را پرچمدار سنت‌گرایی اعلام کرد و شروع به ساختن سازمان خود نمود. در سال ۱۹۷۵، دون خاویر به نفع کارلوس هوگو از سلطنت کناره‌گیری کرد و طبق یک منبع، او به دلیل
از سلطنت کناره‌گیری کرد و طبق یک منبع، او به دلیل امتناع از به رسمیت شناختن این تصمیم، سیکستو را از کارلیسم اخراج می‌کرد. مشخص نیست که دیدگاه او در مورد آغاز انتقال اسپانیا چه بوده است؛ پس از وقایع مونته‌جورا در سال ۱۹۷۶، او برای کشته‌شدگان سوگواری کرد، رسماً دیدگاه‌های سیاسی دون سیکستو را رد کرد و خواستار وحدت کارلیسم شد. با این حال، دون خاویر در نامه‌ای خصوصی ادعا کرد که در مونته‌جورا «کارلیست‌ها با انقلابیون مقابله کرده‌اند»، که به این صورت تفسیر شده است که پیروان دون سیکستو، کارلیست‌های واقعی به گفته
که پیروان دون سیکستو، کارلیست‌های واقعی به گفته دون خاویر هستند. اوایل مارس ۱۹۷۷ متشنج بود. در روز جمعه، چهارم، به همراه پسرش سیکستو، با مطبوعات اسپانیا مصاحبه‌ای انجام داد و پاسخ‌های او نشان از ارتدکس بودن کارلیسم داشت. در همان روز، او اعلامیه‌ای را که توسط یک دفتردار پاریسی تأیید شده بود، صادر کرد و در آن به استفاده از نامش برای مشروعیت بخشیدن به یک «خطای عقیدتی بزرگ در کارلیسم» اعتراض کرد و تلویحاً خط سیاسی ترویج‌شده توسط کارلوس هوگو را رد کرد. کارلوس هوگو برای توجیه این اعلامیه، به پلیس اطلاع داد که
هوگو برای توجیه این اعلامیه، به پلیس اطلاع داد که پدرش توسط سیکستو ربوده شده است، اتهامی که توسط خود دون خاویر، که به شدت تحت تأثیر رسوایی ایجاد شده قرار گرفته بود، علناً رد شد. اندکی پس از آن، دون خاویر اعلامیه دیگری را که توسط یک دفتردار دیگر پاریسی تأیید شده بود، صادر کرد و پسر بزرگش را به عنوان «تنها جانشین سیاسی من و رئیس کارلیسم» تأیید کرد. سپس دونا مادالنا بود که اعلام کرد شوهرش توسط کارلوس هوگو برخلاف توصیه پزشکی و خواست خودش از بیمارستان برده شده است و کارلوس هوگو پدرش را تهدید کرده بود که امضای
است و کارلوس هوگو پدرش را تهدید کرده بود که امضای او را در اعلامیه دوم بگیرد. در نهایت، دون خاویر به سوئیس منتقل شد و در آنجا به زودی درگذشت. بیوه، پسر بزرگ و سه دخترش را مسئول مرگ او دانست. میراث. دون خاویر که تا زمان جنگ داخلی اسپانیا به ندرت مورد توجه قرار می‌گرفت، پس از آن نیز چهره‌ای کمتر شناخته شده باقی ماند، که تا حدودی نتیجه سانسور بود؛ فرانکو او را یک شاهزاده خارجی می‌دانست. در میان خانواده سلطنتی اروپا مورد احترام بود اما از نظر سیاسی منزوی بود. در قلمرو کارلیست‌ها، او از گمنامی به جایگاه نمادین
قلمرو کارلیست‌ها، او از گمنامی به جایگاه نمادین رسید، اما از اواخر دهه ۱۹۵۰ توسط گروه‌های متوالی که از سیاست او ناامید شده بودند، رها شد. فروپاشی کارلیست‌ها پس از مرگ دون خاویر تسریع شد؛ حزب کارلیست هیچ کرسی در انتخابات عمومی به دست نیاورد و در سال ۱۹۷۹ کارلوس هوگو سیاست را رها کرد. این مورد در مورد سه خواهر او نیز صدق می‌کرد، اگرچه ماری ترز محقق علوم سیاسی و مشاور سیاستمداران جهان سوم شد. سیکست رهبری اتحادیه سنتی، یکی از دو گروه کوچک سنت‌گرا در اسپانیا، را بر عهده دارد و خود را به عنوان پرچمدار کارلیست‌ها
بر عهده دارد و خود را به عنوان پرچمدار کارلیست‌ها معرفی می‌کند. چارلز-خاویر، پیرترین نوه زنده دان خاویر، به طرز عجیبی خود را رئیس سلسله کارلیست‌ها می‌داند، بدون اینکه ادعای تاج و تخت اسپانیا را داشته باشد. در فرانسه، گروهی به نام لیس نوآر در سال ۲۰۱۵ او را «پادشاه فرانسه برای فردا» نامید. این گروه توسط برخی به عنوان راست افراطی و برخی مرتبط با تروتسکی، مائو و قذافی طبقه‌بندی می‌شوند. در گفتمان حزبی، دان خاویر عموماً از احترام بالایی برخوردار است، اگرچه شبه‌نظامیان چپ‌گرای حزب کارلیست و سنت‌گرایان راست‌گرا
چپ‌گرای حزب کارلیست و سنت‌گرایان راست‌گرا تصاویر کاملاً متفاوتی از او ارائه می‌دهند. نویسندگانی که به تبار هوگوکارلیستای خود اذعان می‌کنند، ادعا می‌کنند که دان خاویر از جوانی ایده‌های دموکراتیک و مترقی را پرورش داده است و در دهه ۱۹۶۰ از نوسازی اندیشه کارلیست‌ها کاملاً حمایت کرد. نویسندگانی که در ارتدکس سنت‌گرا باقی مانده‌اند، معتقدند که اگرچه دان خاویر عموماً محافظه‌کار بود، اما در دهه هفتاد زندگی‌اش به دلیل کهولت سن، سردرگمی واتیکان دوم، گمراهی و احتمالاً ناتوانی فرزندانش، بر نابودی کارلیسم نظارت داشتند.
ناتوانی فرزندانش، بر نابودی کارلیسم نظارت داشتند. برخی پا را فراتر گذاشته و ادعا می‌کنند که شواهد نشان می‌دهد دان خاویر کاملاً از مسیری که پسرش حمایت می‌کرد، حمایت می‌کرد. آنها یا از «ناتوانی در دینداری» صحبت می‌کنند یا - با کمی تردید - به خیانت اشاره می‌کنند. برخی، که بسیار محترم هستند، هرچند از بی‌کفایتی و تردید دان خاویر به عنوان یک رهبر ناامید شده‌اند، او را به جای پادشاهی، کاندیدای قدیسی می‌دانند. در تاریخ‌نگاری، شاهزاده خاویر هنوز هیچ تک‌نگاری دانشگاهی کسب نکرده است؛ کتاب‌های منتشر شده بیشتر در حوزه
کسب نکرده است؛ کتاب‌های منتشر شده بیشتر در حوزه شرح حال‌نویسی قرار می‌گیرند. جدا از قطعات کوچک مربوط به ماجرای سیکستوس، دعاوی شامبورد و مذاکرات هالیفاکس-شوالیه، او به عنوان یک شخصیت اصلی در آثار مختلفی که به کارلیسم در دوران فرانکو می‌پردازند، مورد بحث قرار گرفته است. چهار رساله دکترا وجود دارد که در مورد کارلیسم پس از جنگ داخلی بحث می‌کنند، اما نتایج متناقضی ارائه می‌دهند. یکی دان خاویر را به عنوان فردی تا حدودی مردد معرفی می‌کند که در نهایت تغییراتی را که قرار بود توسط کارلوس هوگو اعمال شود، تأیید کرد.
قرار بود توسط کارلوس هوگو اعمال شود، تأیید کرد. یکی با دقت به «موضع عجیب» او اشاره می‌کند، اما با احتیاط ادعا می‌کند که او همچنان از این تحول حمایت می‌کرد. دو نفر به «شخصیت متناقض» او اشاره می‌کنند و اذعان می‌کنند که موضع او «ممکن است گیج‌کننده به نظر برسد»، اگرچه ادعا می‌کنند که او عموماً محافظه‌کار و به اصول سنت‌گرایی وفادار بود، دان خاویر گمراه و فریب خورده بود، ناخواسته تغییری را که واقعاً از آن حمایت نمی‌کرد، مشروعیت بخشید. برخی اشارات نشان می‌دهد که او هرگز به‌طور جدی به پیشنهاد سلطنتی خود فکر نکرده
هرگز به‌طور جدی به پیشنهاد سلطنتی خود فکر نکرده بود و کارلیسم را به عنوان یک جنبش فرهنگی-معنوی، شاید با الگوبرداری از مشروعیت فرانسوی، رهبری می‌کرد.
رابرت اول، دوک پارما (; – ) آخرین دوک حاکم پارما و پیاچنزا از سال ۱۸۵۴ تا ۱۸۵۹ بود، زمانی که این دوک‌نشین در طول ریزورجیمنتو به ساردینیا-پیمونت ضمیمه شد. او عضوی از خاندان بوربون-پارما بود و از نوادگان فیلیپ، دوک پارما، پسر سوم پادشاه فیلیپ پنجم اسپانیا و ملکه الیزابت فارنیز بود. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. روبرت که در فلورانس متولد شد، پسر بزرگ چارلز سوم، دوک پارما و لوئیز ماری ترز دارتوا، دختر چارلز فردیناند، دوک دو بری و نوه چارلز دهم پادشاه فرانسه بود. او در سال ۱۸۵۴ پس از ترور پدرش، زمانی که تنها شش سال
در سال ۱۸۵۴ پس از ترور پدرش، زمانی که تنها شش سال داشت، جانشین او شد، در حالی که مادرش به عنوان نایب‌السلطنه فعالیت می‌کرد. دوشس در ابتدا برخی از مرتجع‌ترین مشاوران شوهر نامحبوب خود را برکنار کرد، اما از قیام‌های مازینی در ژوئیه ۱۸۵۴ غافلگیر شد و سپس به سیاست سرکوبگرانه شدیدی بازگشت که تا جنگ دوم استقلال ایتالیا ادامه یافت. وقتی رابرت یازده ساله بود، با الحاق سایر ایالت‌های ایتالیا توسط نیروهای پیدمونت و در نهایت تشکیل پادشاهی ایتالیا، از سلطنت خلع شد. با وجود از دست دادن تاج و تخت، رابرت و خانواده‌اش از
وجود از دست دادن تاج و تخت، رابرت و خانواده‌اش از ثروت قابل توجهی برخوردار بودند و با قطار خصوصی بیش از دوازده واگن از قلعه‌هایش در شوارتزاو آم استاینفلد در نزدیکی وین، به ویلا پیانور در شمال غربی ایتالیا و کاخ باشکوه چمبورد در فرانسه سفر می‌کردند. ظهور. او تنها شش سال داشت و بنابراین تحت سرپرستی مادرش، لوئیز ماری بوربون-فرانسه، خواهر کنت شامبور، سلطنت کرد. دوشس برخی از مرتجع‌ترین همدستان شوهرش را برکنار کرد، اما از قیام‌های مازینی در ژوئیه ۱۸۵۴ غافلگیر شد و به سیاست سرکوبگرانه شدیدی روی آورد که تا جنگ دوم
به سیاست سرکوبگرانه شدیدی روی آورد که تا جنگ دوم استقلال ادامه یافت. روبرت در سال ۱۸۵۹، در سن یازده سالگی، از سلطنت خلع شد، زمانی که با شروع جنگ دوم استقلال، مادرش تصمیم گرفت به پادشاهی لومباردی-ونیز پناه ببرد و منتظر نتیجه جنگ بماند. پس از آتش‌بس ویلافرانکا و پس از همه‌پرسی که در سال ۱۸۶۰ برگزار شد، کل دوک‌نشین، به همراه مودنا و توسکانی، به پادشاهی ساردینیا ضمیمه شد که بعداً پادشاهی ایتالیا را تشکیل داد. سال‌های پایانی. در ۵ آوریل ۱۸۶۹، رابرت با پرنسس ماریا پیا از بوربون، دختر شاه فردیناند اول از دو
ماریا پیا از بوربون، دختر شاه فردیناند اول از دو سیسیل، در رم ازدواج کرد. او که بیوه شده بود، در ۱۵ اکتبر ۱۸۸۴ دوباره با پرنسس و اینفانتا ماریا آنتونیا از براگانزا اسپانیا ازدواج کرد. حاصل این دو ازدواج، بیست فرزند بود. در نوامبر ۱۸۷۴، دوک پارما به عنوان سرهنگ به ارتش کارلیست شمال، به رهبری چارلز هفتم، پیوست. در نبرد لومبیر، به او نشان صلیب لیاقت نظامی اعطا شد، به دلیل شایستگی‌های جنگی‌اش به درجه سرتیپ ارتقا یافت و در پایان جنگ کارلیست مهاجرت کرد. او تا زمان مرگش با خانواده‌اش در املاک خود در ایتالیا و
زمان مرگش با خانواده‌اش در املاک خود در ایتالیا و سوئیس زندگی کرد. با وجود از دست دادن تاج و تخت، رابرت و خانواده‌اش از ثروت قابل توجهی برخوردار بودند و با قطارهای خصوصی با بیش از دوازده واگن از قلعه خود در شوارتزاو آم اشتاینفلد، نزدیک وین، به ویلا پیانور در استان لوکا و قلعه باشکوه شامبورد در فرانسه سفر می‌کردند. روبرتو در ۱۶ نوامبر ۱۹۰۷ در ویلا پیانور، در محله مونته‌جیوری، درگذشت و در کلیسای بوربون در ویارجو به خاک سپرده شد. مرگ و میراث. کمتر از چهار ماه پس از مرگ رابرت در نوامبر ۱۹۰۷، مارشال بزرگ دربار
پس از مرگ رابرت در نوامبر ۱۹۰۷، مارشال بزرگ دربار اتریش به دستور بیوه‌اش، ماریا آنتونیا، شش نفر از فرزندان ازدواج اول او را از نظر قانونی فاقد صلاحیت اعلام کرد (آنها دارای معلولیت‌های شدید ذهنی بودند). با این وجود، وارث اصلی رابرت پسرش الیاس بود، کوچک‌ترین پسر از ازدواج اولش و تنها پسر او از آن ازدواج که صاحب فرزند شد. الیاس همچنین قیم قانونی شش خواهر و برادر بزرگتر خود شد. در حالی که الیاس هشت فرزند داشت که هفت نفر از آنها تا سن پیری زنده ماندند، تنها یکی از آنها ازدواج کرد؛ او سه فرزند داشت. دو پسر
یکی از آنها ازدواج کرد؛ او سه فرزند داشت. دو پسر بزرگتر از ازدواج دوم رابرت، سیکست و خاویر، سرانجام از برادر ناتنی بزرگتر خود، الیاس، به دلیل تلاش برای به دست آوردن سهم بیشتری از ثروت دوک شکایت کردند. آنها در دادگاه‌های فرانسه شکست خوردند و فرزندان ازدواج دوم رابرت را با ثروت بسیار کمی و نیاز به امرار معاش تنها گذاشتند. برخی از پسران کوچکتر او در نیروهای مسلح اتریش خدمت کردند. با این وجود، دو نفر از فرزندان حاصل از ازدواج دوم ازدواج‌های خارق‌العاده‌ای انجام دادند: فلیکس اندکی پس از به سلطنت رسیدن دوشس بزرگ
دادند: فلیکس اندکی پس از به سلطنت رسیدن دوشس بزرگ لوکزامبورگ با او ازدواج کرد و پدربزرگ دوک فعلی است. زیتا با آخرین امپراتور اتریش ازدواج کرد. مدعی فعلی نوه اوست. ازدواج‌ها و فرزندان. در ۵ آوریل ۱۸۶۹، در حالی که در رم در تبعید بود، با پرنسس ماریا پیا از بوربون-دو سیسیلی (۱۸۴۹–۱۸۸۲)، دختر شاه فردیناند دوم از دو سیسیلی، ازدواج کرد. او پسرعموی ناتنی او بود، زیرا پدرش (فردیناند دوم) و مادربزرگ مادری رابرت (کارولین، دوشس بری) خواهر و برادر ناتنی بودند و هر دو فرزندان فرانسیس اول از دو همسر مختلف او بودند. ماریا
فرانسیس اول از دو همسر مختلف او بودند. ماریا پیا به خانواده سلطنتی مخلوع پادشاهی دو سیسیلی تعلق داشت و بنابراین مانند شوهرش یک بوربون بود. او ۱۲ فرزند به دنیا آورد که بسیاری از آنها دارای معلولیت ذهنی بودند و قبل از مرگ در هنگام زایمان، از دنیا رفتند. پس از مرگ همسر اولش در هنگام زایمان، او در ۱۵ اکتبر ۱۸۸۴ با اینفانتا ماریا آنتونیا از پرتغال، دختر شاه مخلوع میگل اول پرتغال و آدلاید لوونشتاین-ورتهایم-روزنبرگ، ازدواج کرد. ماریا آنتونیا دخترعموی دوم او بود که از مادربزرگ پدری‌اش (شارلوت اسپانیا) و مادربزرگ
از مادربزرگ پدری‌اش (شارلوت اسپانیا) و مادربزرگ بزرگ رابرت (ماریا لوئیزا اسپانیا) خواهر و برادر بودند و هر دو دختران چارلز چهارم اسپانیا و ماریا لوئیزا پارما بودند. او ۱۲ فرزند دیگر نیز داشت.
مقدمه. آلرژی در کودکان به واکنش‌های ایمنی غیرطبیعی بدن نسبت به مواد بی‌ضرر اطلاق می‌شود. این واکنش‌ها می‌توانند منجر به بروز علائمی مانند عطسه، کهیر، تنگی نفس و اسهال شوند. آلرژی‌ها در کودکان می‌توانند به‌صورت فصلی یا دائمی ظاهر شوند و ممکن است با سایر بیماری‌های ایمنی مانند آسم و اگزما همراه باشند. انواع آلرژی در کودکان. آلرژی غذایی. آلرژی غذایی در کودکان به واکنش‌های ایمنی نسبت به مواد غذایی خاص اطلاق می‌شود. شایع‌ترین آلرژن‌های غذایی در کودکان شامل شیر، تخم‌مرغ، بادام‌زمینی، ماهی و صدف‌داران هستند. این
تخم‌مرغ، بادام‌زمینی، ماهی و صدف‌داران هستند. این واکنش‌ها می‌توانند از خفیف تا شدید متغیر باشند و در برخی موارد منجر به آنافیلاکسی شوند. آلرژی تنفسی. آلرژی تنفسی شامل رینیت آلرژیک (تب یونجه) و آسم آلرژیک است. رینیت آلرژیک با علائمی مانند عطسه، گرفتگی بینی و ترشحات آبکی همراه است. آسم آلرژیک نیز با تنگی نفس، خس‌خس سینه و سرفه مشخص می‌شود. آلرژی پوستی. اگزما یا درماتیت آتوپیک یک بیماری پوستی آلرژیک است که با خشکی، خارش و التهاب پوست همراه است. این بیماری معمولاً در نوزادان و کودکان خردسال مشاهده می‌شود و
در نوزادان و کودکان خردسال مشاهده می‌شود و ممکن است با آلرژی‌های غذایی یا تنفسی همراه باشد. شیوع آلرژی در کودکان. مطالعات مختلف نشان داده‌اند که شیوع آلرژی در کودکان در حال افزایش است. در ایران، شیوع رینیت آلرژیک در کودکان و نوجوانان به‌ترتیب ۱۸٪ و ۲۵٪ گزارش شده است. همچنین، شیوع آسم در کودکان ۶–۷ ساله حدود ۲.۷٪ و در نوجوانان ۱۳–۱۴ ساله ۳.۵٪ است. عوامل خطر. عوامل مختلفی می‌توانند خطر ابتلا به آلرژی در کودکان را افزایش دهند. این عوامل شامل سابقه خانوادگی آلرژی، تماس با آلرژن‌ها در دوران کودکی، آلودگی هوا،
تماس با آلرژن‌ها در دوران کودکی، آلودگی هوا، تغذیه نامناسب و عدم شیردهی به مدت کافی هستند. تشخیص آلرژی. تشخیص آلرژی در کودکان بر اساس تاریخچه پزشکی، معاینه بالینی و انجام آزمایش‌های تخصصی مانند تست‌های پوستی و آزمایش‌های خون انجام می‌شود. در برخی موارد، پزشک ممکن است از چالش‌های خوراکی یا استنشاقی برای تشخیص دقیق‌تر استفاده کند. درمان آلرژی. درمان آلرژی در کودکان به نوع آلرژی و شدت علائم بستگی دارد. درمان‌های رایج شامل استفاده از آنتی‌هیستامین‌ها، کورتیکواستروئیدهای موضعی یا سیستمیک، ایمونوتراپی و در موارد
موضعی یا سیستمیک، ایمونوتراپی و در موارد شدید، استفاده از اپی‌نفرین خودتزریقی است. پیشگیری. پیشگیری از آلرژی در کودکان شامل اجتناب از تماس با آلرژن‌های شناخته‌شده، تغذیه مناسب، تقویت سیستم ایمنی از طریق فعالیت بدنی و خواب کافی، و مشاوره با پزشک متخصص است.
آزمون موش‌کشی در پژوهش‌های زیستی به‌کار می‌رود. نام آن از واژهٔ لاتین به‌معنای «کشتن موش‌ها» گرفته شده‌است. این آزمون گرایش موش‌های صحرایی به حمله به موش‌های خانگی را که به قفس آن‌ها یا محیط دیگری وارد می‌شوند، اندازه‌گیری می‌کند. در کاربرد آزمایشگاهی این آزمون، لزوماً کشتن واقعی موش اتفاق نمی‌افتد. این آزمون گاهی برای غربالگری داروهای ضدافسردگی، بررسی پرخاشگری و همچنین بررسی دیگر داروهای روان‌گردان به‌کار می‌رود. این آزمون ممکن است در شناسایی داروهای ضدافسردگی مفید باشد، زیرا بسیاری از داروهای ضدافسردگی با
مفید باشد، زیرا بسیاری از داروهای ضدافسردگی با سازوکار سروتونرژیک رفتار موش‌کشی را مهار می‌کنند. لیتیم دارای خواص ضدافسردگی است، اما رفتار موش‌کشی را مهار نمی‌کند، که این موضوع نشان‌دهندهٔ محدودیت احتمالی در استفاده از این آزمون به‌عنوان غربالگری داروهای ضدافسردگی است.
چارلز سوم، دوک پارما (; – ) از سال ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۴ دوک پارما بود. او پسر دوک چارلز دوم پارما بود و در ساکسونی و وین تحصیل کرد. او در جوانی بی‌قرار بزرگ شد و در حالی که شاهزاده موروثی لوکا بود، سفرهای زیادی کرد. مدتی با درجه کاپیتانی در ارتش پیدمونت خدمت کرد. در سال ۱۸۴۵، پدرش ازدواج او را با پرنسس لوئیز دارتوا، وارث ثروتمندی که چهار فرزند برایش به دنیا آورد، ترتیب داد. در دسامبر ۱۸۴۷، پس از مرگ ملکه ماری لوئیز، پدرش دوک پارما شد، اما در ۲۴ مارس ۱۸۴۹ از سلطنت کناره‌گیری کرد. چارلز سوم دوک پارما، پیاچنزا و
کناره‌گیری کرد. چارلز سوم دوک پارما، پیاچنزا و ایالات ضمیمه شد. چارلز سوم تاج و تخت خود را مدیون حمایت نیروهای اتریشی بود. او پارما را تحت حکومت نظامی قرار داد، مجازات‌های سنگینی را بر اعضای دولت موقت متأخر اعمال کرد، دانشگاه را تعطیل کرد و سیاست منظمی برای آزار و اذیت برقرار کرد. سیاست‌های استبدادی او را منفور کرد. پس از تنها پنج سال سلطنت، در مارس ۱۸۵۴ ترور شد. اوایل زندگی. شارل سوم در ۱۴ ژانویه ۱۸۲۳ در ویلا دله پیانوره نزدیک لوکا، پسر چارلز لویی، شاهزاده لوکا (که بعدها دوک لوکا و دوک پارما شد) و همسرش
لوکا (که بعدها دوک لوکا و دوک پارما شد) و همسرش پرنسس ماریا ترزا از ساووی (دختر پادشاه ویکتور امانوئل اول ساردینیا) متولد شد. نام غسل تعمید او فردیناندو کارلو ویتوریو جوزپه ماریا بالداساره بود. تا زمان رسیدن به مقام دوک پارما در سال ۱۸۴۹، او را فردیناندو کارلو یا فردیناندو صدا می‌زدند. خانواده‌اش او را داندوچیو صدا می‌زدند. پس از مرگ مادربزرگش، ماریا لوئیزای اسپانیا، دوشس لوکا، در ۱۳ مارس ۱۸۲۴، فردیناندو شاهزاده موروثی لوکا شد. فردیناندو کارلو بخش عمده‌ای از ده سال اول زندگی خود را در سفرهای مکرر والدینش
از ده سال اول زندگی خود را در سفرهای مکرر والدینش به قلعه‌های اورشندورف و ویستروپ، نزدیک درسدن، و دربار وین گذراند. وقتی چهار ساله بود، مسئولیت آموزش او به یک کشیش مجارستانی، زیگموند دکی، سپرده شد. او توسط لازارو پاپی، مدیر کتابخانه لوکا، تاریخ و زبان ایتالیایی را آموخت. او اسپانیایی، فرانسوی، مجارستانی، آلمانی و انگلیسی را آموخت. تا سال ۱۸۳۳، زمانی که ده ساله بود و دربار به لوکا بازگشت، فردیناندو کارلو تحت مراقبت مادرش در فضایی سخت و مذهبی بود. فردیناندو کارلو به عنوان تنها فرزند، بسیار مورد علاقه والدینش
به عنوان تنها فرزند، بسیار مورد علاقه والدینش بود، اما آنها زوجی ناهماهنگ با شخصیت‌های متضاد بودند: مادر فردیناندو بسیار پرهیزگار بود و به‌طور فزاینده‌ای به سمت دین گرایش پیدا می‌کرد. فردیناندو از دوران نوجوانی، او را کم می‌دید. ماریا-ترزا کاملاً از دربار لوکا کناره‌گیری کرد و در انزوای دائمی زندگی کرد، ابتدا در ویلا دی ماریلیا و بعداً در ویلای خود در پیانور، جایی که توسط کشیش‌ها و راهبه‌ها احاطه شده بود، زندگی خود را وقف دین کرد. فردیناندو اشتراکات بیشتری با پدرش داشت: مهارت در زبان‌ها، اشتیاق به سفر، حس
با پدرش داشت: مهارت در زبان‌ها، اشتیاق به سفر، حس شوخ‌طبعی خشن و طبیعتی بی‌قرار. با این حال، چارلز لویی مردی لذت‌گرا بود که نمی‌توانست پسرش را اغلب یا برای مدت طولانی به عنوان همراه داشته باشد. در نتیجه، فردیناندو بی‌قرار و بسیار لوس بزرگ شد. معلمان او نه می‌توانستند طبیعت سرکش او را کنترل کنند و نه بی‌مسئولیتی لجام‌گسیخته‌اش را. فردیناندو کارلو در نوجوانی به زندگی نظامی علاقه پیدا کرد. او در لوکا به عنوان یک سرباز ساده وارد ارتش شد و زندگی در پادگان‌ها، ساعت‌ها در زمین‌های تمرین و تمرینات طولانی در میان
در زمین‌های تمرین و تمرینات طولانی در میان کوهپایه‌های آپنین را تجربه کرد. او مورد توجه سربازانش قرار گرفت. پدر فردیناندو برای تنظیم آموزش نظامی خود و با امید به اینکه ارتش شخصیت او را بهبود بخشد، از چارلز آلبرت ساردینیا اجازه گرفت تا او را در ارتش پیدمونته بپذیرد. در سال ۱۸۴۱، در سن هجده سالگی، فردیناندو کارلو به مدرسه نظامی تورین فرستاده شد. او با درجه کاپیتانی در سواره نظام نووارا به ارتش پیدمونته پیوست. با این حال، پس از یک سال خدمت، با روابط بدی با پادشاه چارلز آلبرت ساردینیا و حتی بیشتر از آن با پسر
چارلز آلبرت ساردینیا و حتی بیشتر از آن با پسر پادشاه، ویکتور امانوئل، که زمان زیادی را با او گذرانده بود، به خانه بازگشت. ویکتور امانوئل نوشت: «فردیناندو لوکا تابستان گذشته اینجا را با عصبانیت از من ترک کرد و از آن زمان تاکنون خبرش را به من نداده است. اما برای او آرزوی خوشبختی و همچنین عقل سلیم دارم، که البته قاطعانه معتقدم هرگز به آن دست نخواهد یافت.» ازدواج و فرزندان. در سال ۱۸۴۵، از آنجایی که دوک‌نشین لوکا به شدت نیازمند مالی بود، پدر فردیناندو تصمیم گرفت او را با یک شاهزاده خانم با جهیزیه هنگفت ازدواج
او را با یک شاهزاده خانم با جهیزیه هنگفت ازدواج دهد. عروس انتخاب شده پرنسس لوئیز دارتوا (۱۸۱۹–۱۸۶۴)، تنها خواهر مدعی تاج و تخت فرانسه، کنت دو شامبور، بود. او دختر شارل فردیناند، دوک بری و نوه پادشاه شارل دهم فرانسه بود. فردیناندو کارلو که در آن زمان ۲۲ سال داشت، در ابتدا تمایلی به ازدواج با او نداشت. او چهار سال از او بزرگتر بود؛ از خویشاوندان نزدیک او بود؛ و از ایدئولوژی اطرافیانش، حزب مشروع، بیزار بود. او ترجیح می‌داد سه سال دیگر برای ازدواج صبر کند و در آن زمان عروس مورد علاقه‌اش را پیدا کند. با این
در آن زمان عروس مورد علاقه‌اش را پیدا کند. با این حال، وقتی پدرش تهدید کرد که بودجه خصوصی او را قطع می‌کند و او را کاملاً بی‌بضاعت گذاشت، فردیناندو در نهایت با این ایده موافقت کرد. فردیناندو کارلو و لوئیز پسرعمو بودند و از کودکی در وین یکدیگر را می‌شناختند. عروسی آنها در ۱۰ نوامبر ۱۸۴۵ در اشلوس فروسدورف، خانه شامبورد در تبعید، در نزدیکی لانزنکیرشن در اتریش، حدود ۳۰ مایل خارج از وین برگزار شد. ماه عسل آنها را به قلعه اورشندورف در اتریش و پس از آن به انگلستان، کشوری که فردیناند کارلو در آن احساس راحتی بیشتری
کشوری که فردیناند کارلو در آن احساس راحتی بیشتری می‌کرد، برد. زندگی زناشویی این زوج برای چند سال شاد بود. اولین فرزند آنها سیزده ماه پس از عروسی به دنیا آمد و سه فرزند دیگر نیز به سرعت به دنیا آمدند: شاهزاده خانم مارگارت از بوربن-پارما (۱ ژانویه ۱۸۴۷–۲۹ ژانویه ۱۸۹۳): او در ۴ فوریه ۱۸۶۷ با کارلوس، دوک مادرید، ازدواج کرد. آنها پنج فرزند داشتند. رابرت اول، دوک پارما (۹ ژوئیه ۱۸۴۸–۱۶ نوامبر ۱۹۰۷): او در ۵ آوریل ۱۸۶۹ با پرنسس ماریا پیا از بوربن-دو سیسیل ازدواج کرد. آنها صاحب دوازده فرزند شدند. او در ۱۵ اکتبر
کرد. آنها صاحب دوازده فرزند شدند. او در ۱۵ اکتبر ۱۸۸۴ با اینفانتا ماریا آنتونیا از پرتغال ازدواج کرد. آنها صاحب دوازده فرزند شدند. لوئیز در آن زمان به عنوان زنی بور، زیبا، با پوستی روشن، موهای طلایی و چشمان آبی توصیف می‌شد، اما نه خیلی بلند قد. او کم‌حرف، سرد، بی‌احساس و فاقد جذابیت بود. مانند اکثر طرفداران مشروعیت، ایده‌های سیاسی او متعلق به قرن قبل بود. با این حال، فردیناندو در سال‌های اول زندگی زناشویی‌شان از او راضی بود. تا زمانی که فردیناندو دوک پارما شد، به ایل دوچینو، دوک کوچک، معروف بود، اشاره‌ای
شد، به ایل دوچینو، دوک کوچک، معروف بود، اشاره‌ای به قد و قامت و جایگاهش به عنوان وارث پدرش. اگرچه قد بلند بود، اما اندامی لاغر داشت. موهایش ضخیم و تیره بود و چشمانی بزرگ و برجسته داشت. بینی بزرگ، گردنی دراز و چانه‌ای عقب رفته، چهره‌اش را کامل می‌کرد. او اندامی تراشیده و متناسب داشت که به آن بسیار افتخار می‌کرد. او شیک‌پوش بود و شیک‌پوش لباس می‌پوشید و در مورد لباس‌هایش بسیار وسواس داشت. فردیناندو کارلو سفرهای زیادی کرد. در خارج از ایتالیا، او اغلب از عنوان مارچس دی کاستیلیونه استفاده می‌کرد؛ در ایتالیا، او
دی کاستیلیونه استفاده می‌کرد؛ در ایتالیا، او اغلب از عنوان «کنته دی مولاتزو» استفاده می‌کرد. تصرف پارما. در ۱۷ دسامبر ۱۸۴۷، ملکه ماری لوئیز درگذشت و پدر فردیناندو کارلو به عنوان دوک چارلز دوم پارما جانشین او شد. دوک‌نشین لوکا در دوک‌نشین بزرگ توسکانی ادغام شد و فردیناندو کارلو دیگر شاهزاده موروثی لوکا نبود و به جای آن شاهزاده موروثی پارما شد. چارلز دوم تنها چند ماه در پارما سلطنت کرد. در مارس ۱۸۴۸، انقلابی در پارما با حمایت شاه چارلز آلبرت ساردینیا آغاز شد. فردیناندو کارلو از پارما فرار کرد، اما در کرمونا
فردیناندو کارلو از پارما فرار کرد، اما در کرمونا دستگیر شد و به عنوان زندانی در میلان زندانی شد و چند ماه در آنجا ماند تا اینکه دولت بریتانیا برای آزادی او مذاکره کرد. در این زمان، یکی از معاصران او را اینگونه توصیف کرد: «قد بلند و لاغر اندام با چهره‌ای گشاده و شاد، جوانی شاد، سبک‌سر و بی‌خیال». پس از اقامتی کوتاه در جزیره مالت، او به ناپل و سپس لیورنو سفر کرد و در آنجا همسرش لوئیز که به تازگی پسر اولشان را در تبعید در فلورانس به دنیا آورده بود، به او پیوست. سپس خانواده به انگلستان پناه بردند. آنها در
سپس خانواده به انگلستان پناه بردند. آنها در کلبه‌ای در سوربیتون، جنوب غربی لندن، ساکن شدند. دیزرائیلی که در این زمان با او ملاقات کرد، فردیناندو را اینگونه توصیف کرد: «مردی بسیار شوخ، بسیار سرگرم‌کننده و باهوش - مثل جغجغه، تقلیدکننده و با ذهن و بدن پر جنب و جوش. او یک غلتان عالی و ماهر در تمام فنون بود. برای اولین بار که با ملکه در ویندزور قدم می‌زدم، فکر کردم که او ناگهان در تمام مسیری که اعلیحضرت راه می‌رفت، در مقابل او غلتید. او با خنده و حیرت درگذشت. او کمتر از هر کسی که تا به حال دیده‌ام، شبیه یک
او کمتر از هر کسی که تا به حال دیده‌ام، شبیه یک مستبد بود؛ پر از شوخ‌طبعی و طنز». در ۵ آوریل ۱۸۴۹، ارتش اتریش وارد پارما شد و چارلز دوم را که در زاکسن در تبعید بود، رسماً به سلطنت بازگرداند. با این حال، فردیناندو کارلو و خانواده‌اش در انگلستان ماندند، زیرا خصومت‌ها بین ارتش‌های اتریش و پیدمونت ادامه داشت. چارلز دوم چندین سال بود که به کناره‌گیری به نفع فردیناندو کارلو فکر می‌کرد، اما آن را به تأخیر انداخت به این امید که وقتی این کار را انجام دهد، اوضاع برای پسرش امن‌تر خواهد بود. دوک حاکم. در ۲۴ مارس ۱۸۴۹،