payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میراث جهانی در بلغارستان شامل دَه اثر ثبت شده در کشور جمهوری بلغارستان است که توسط میراث جهانی ثبت شده است. سایت‌های سازمان میراث جهانی آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو، مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. بلغارستان این پیمان‌نامه را در ۷ مارس ۱۹۷۴ پذیرفت و از آن هنگام، مکان‌های طبیعی و فرهنگی بلغارستان واجد شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. نخستین آثار بلغارستان در سال ۱۹۷۹ ثبت
هستند. نخستین آثار بلغارستان در سال ۱۹۷۹ ثبت شدند، که شامل کلیسای بویانا، سوارکار مادارا، کلیساهای سنگ‌تراش ایوانووو، و گورستان تراکیایی کازانلاک می‌شدند. چهار میراث دیگر در سال ۱۹۸۳, یکی در سال ۱۹۸۵ و جدیدترین آن‌ها در سال ۲۰۱۷ به فهرست افزون شدند. در این میان، هفت مورد از این سایت‌ها فرهنگی و سه مورد طبیعی هستند. یک سایت فراملی وجود دارد که جنگل‌های کهنسال راش کارپات و مناطق دیگر اروپا است و با هفده کشور اروپایی دیگر مشترک است. علاوه بر این‌ها، بلغارستان شانزده میراث آزمایشی نیز معرفی کرده است. میراث
شانزده میراث آزمایشی نیز معرفی کرده است. میراث جهانی. یونسکو سایت‌ها را با ده معیار فهرست می‌کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. افزون بر سایت‌های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت پیش‌تر در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. بلغارستان ۱۶ نامزد در این فهرست دارد.
کلیسا خودمختار () به کلیسای مسیحی گفته می‌شود که اسقف آن به هیچ‌کدام از کلیساهای بالادستی گزارش نمی‌دهد و به نوعی مستقل از کلیساهای دیگر است. این اصطلاح عمدتاً در کلیساهای ارتدکس شرقی و کلیساهای ارتدکس مشرقی استفاده می‌شود.
بتومین () یا قیر طبیعی، یک ماده گران‌روی بسیار چسبناک از نفت خام است که بسته به ترکیب دقیق آن، می‌تواند یک مایع چسبناک، سیاه یا یک توده به ظاهر جامد یا مایع باشد. در زبان انگلیسی آمریکایی این ماده معمولاً به عنوان آسفالت شناخته می‌شود. بتومین چه در ذخایر طبیعی یافت شود و چه از نفت تصفیه شده باشد، به عنوان یک ماه زمینی طبقه‌بندی می‌شود. در علوم مواد و مهندسی، واژه‌های بتومین و قیر اغلب به جای یکدیگر استفاده می‌شوند و به هر دو شکل طبیعی و تولیدی این ماده اشاره می‌کنند، اگرچه تفاوت‌های منطقه‌ای در مورد
اشاره می‌کنند، اگرچه تفاوت‌های منطقه‌ای در مورد رایج‌ترین اصطلاح وجود دارد. در سراسر جهان، زمین شناسان تمایل دارند که اصطلاح بتومین را برای مواد طبیعی ترجیح دهند ولی برای موادی که به دست انسان ساخته شده یا باقیمانده تصفیه شده از فرایند تقطیر باشد، واژه قیر به کار می‌رود. حدود ۷۰ درصد از تولید بتومین سالانه برای ساخت و ساز روسازی است. در این کاربرد از قیر برای چسباندن ذرات سنگدانه مانند شن استفاده می‌شود و ماده ای به نام بتن آسفالتی را تشکیل می‌دهد که در اصطلاح به آن آسفالت می‌گویند. کاربردهای اصلی دیگر آن
به آن آسفالت می‌گویند. کاربردهای اصلی دیگر آن در محصولات عایق رطوبتی قیری (ایزوگام) مانند نمد سقف (⎘ ایزوگام) و درزگیر سقف است.
لوان ساگیناشویلی (زادهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۸) ملقب به هالک گرجستانی؛ مچ‌انداز حرفه‌ای گرجستانی است که در رده‌بندی دست راست جهان، رتبه ۱ را در اختیار دارد. ساگیناشویلی برنده هفت بار قهرمانی مچ‌اندازی جهان، شش بار قهرمانی مچ‌اندازی اروپا، چهار بار قهرمان وندتا تاپ ۸، و دارنده فعلی عنوان قهرمانی مسابقات قهرمانی فوق سنگین شرق و غرب است و به‌طور گسترده به عنوان قوی‌ترین مچ‌انداز تاریخ شناخته می‌شود. سابقه. پس از کسب مدال طلای مچ‌اندازی در بازی‌های جهانی پلیس و آتش در سال ۲۰۱۳ در بلفاست، از وزارت امور داخله گرجستان به
۲۰۱۳ در بلفاست، از وزارت امور داخله گرجستان به وی نشان درجه یک اعطا شد. در سال ۲۰۱۸ او قهرمان یوروآرم، قهرمانی مچ‌اندازی جهان، و وندتا آل استارز شماره ۵۰ در رومیا، لهستان شد. لوان مچ‌اندازی را در سن ۲۰ سالگی، پس از اینکه در یک ورزشگاه آن را مشاهده کرد، شروع کرد. بلافاصله پس از آن قهرمان جهان شد. او تنها تا به حال توسط یکی دیگر از قهرمانان گرجستانی گنادی کویکوینیا به چالش کشیده شده است. در فرمت سوپرمچ مدرن، او یک سطح بالاتر از رقابت شدید باقی می‌ماند. لوان در سراسر جهان به عنوان قوی‌ترین مچ‌انداز در تاریخ
در سراسر جهان به عنوان قوی‌ترین مچ‌انداز در تاریخ این ورزش شناخته می‌شود. او هرگز در سوپرمچ حتی یک بار هم شکست نخورده است. در ۲۰ آوریل ۲۰۲۴، ساگیناشویلی پس از آسیب‌دیدگی شدید مچ دست بازگشت و دوون لارات را در مسابقات قهرمانی فوق سنگین‌وزن شرق و غرب شکست داد.
زلزله و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۳ و به کارگردانی گوتام آدیکاری است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیتندرا، راهول روی، مامتا کولکارنی، دیپا ساهی، روهینی هاتانگادی، سورش اوبروی، جانی لور و آنانت ماهادوان ایفای نقش کرده‌اند.
سمیر حبوباتی (زادهٔ ۱۵ بهمن ۱۳۸۴ - (تهران) بازیکن فوتبال اهل ایران است. حبوباتی که فوتبال را در آکادمی کیا آغاز کرده در ۹ شهریور ۱۴۰۳ برای اولین بار به عنوان بازیکن تعویضی با ۱۸ سال سن برای باشگاه فوتبال پرسپولیس به میدان رفت.
ساده‌لوح و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۸ و به کارگردانی وی. کی شارما است. در این فیلم بازیگرانی همچون موشومی چاترجی، ریکا، راجش خانا، دون ورما و ساتین کاپو ایفای نقش کرده‌اند.
اسکار براون (; – ) متخصص الهیات و متخصص زبان سریانی و کشیش کاتولیک بود. او در سال ۱۸۶۲ در دیلینگن آن در دوناو به دنیا آمد و در سال ۱۸۸۵ به عنوان کشیش منصوب شد و در کلیسای سانتا ماریا دل آنیما کشیش مسیحی شد. وی در رم نزد ایگنازیو می‌گوید زبان خواند و در سال ۱۸۹۰ از [دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ] مدرک دکترا گرفت. او به عنوان استاد زبان‌های سامی از ۱۸۹۴، در دانشگاه وورتسبورگ و پدرشناسی از ۱۹۰۷ تا زمان بازنشستگی در ۱۹۲۷ کار کرد. اثر او "Ausgewählte Akten Persischer Märtyrer" ("اعمال منتخب شهدای ایرانی") که
Märtyrer" ("اعمال منتخب شهدای ایرانی") که در سال ۱۹۱۵ منتشر شد. امروزه نیز توسط محققان استناد می‌شود. کتاب "Timothei Patriarchae I Epistulae"، جلد. ۱، نسخه و ترجمه نامه‌های تیموتای اول نیز باقی مانده است و در سال ۲۰۰۹ تجدید چاپ شد.
پلک‌های مرطوب یا مژه‌های خیس فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۲ و به کارگردانی سیسیر میشرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون راج بابار، اسمیتا پاتیل و لیلا میشرا ایفای نقش کرده‌اند.
کلیساهای شرقی کوچک ()، کتابی است از آدریان فورتسکیو که در لندن در سال ۱۹۱۳ منتشر شده است. این کتاب حاوی مطالب زندگی‌نامه ای مربوط به مقدسین زیر است:
پل ورازانو نروز () یک پل معلق است که دو شهر استتن آیلند و بروکلین را در نیویورک به هم متصل می‌کند. این پل تنها گذرگاه ثابت است. این پل دارای دهانه مرکزی ۴۲۶۰ فوت (۱٫۳۰ کیلومتر؛ ۰٫۸۱ مایل) است و طولانی‌ترین پل معلق در جهان بود تا اینکه در سال ۱۹۸۱ پل هامبر این رتبه را در اختیار گرفت.
بهیما فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی ان. لینگوسوآمی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویکرام، تریشا، پراکاش راج، راغوواران، اشیش ویدیارتی و لاکشمی گوپالاسوامی ایفای نقش کرده‌اند.
مسافرخانۀ آراگون یا آوبرژ د'آراگون (به به اسپانیایی: Auberge d'Aragon) یک مسافرخانه برای زائران در والتا, مالت است. این بنا در سال 1571 میلادی برای اقامت شوالیه‌های سنت جان ساخته شد که به دسته‌های آراگون ، ناوارا و کاتالونیا تعلق داشتند. این تنها مسافرخانۀ باقیمانده در والتا است که طرح تکلف‌گرای اصلی خود را که توسط معمار جیرولامو کاسار ساخته شد، حفظ کرده است. در اوایل قرن نوزدهم، این ساختمان توسط ارتش بریتانیا مورد استفاده قرار گرفت و در سال 1842 به اسقف جورج تاملینسون اجاره داده شد و به خانه جبل الطارق
جورج تاملینسون اجاره داده شد و به خانه جبل الطارق تغییر نام داد. در این مرحله، یک رواق نئوکلاسیک به نما اضافه شد که به نمای بیرونی افزوده شد. در قرن 19 و اوایل قرن 20، مسافرخانه به عنوان چاپخانه و مدرسه نیز استفاده می شد. در طول جنگ جهانی دوم به بیمارستان تبدیل شد. در سال‌های 1921-1933 و 1947-1972 دفتر نخست وزیری در آن قرار داشت. از آن زمان تاکنون وزارتخانه های مختلف دولتی در آن قرار گرفته است. از سال 2020 وزارت دادگستری را در خود جای داده است.
آبروژ دو باویر، اوبرژ د بایر یا مسافرخانه بایرن ( به فرانسوی: Auberge de Bavière) قصری در والتا در کشور مالت است. این بنا در سال ۱۶۹۶ به عنوان پلازو کارنیرو () ساخته شده بود. بعدها در اوایل قرن ۱۸ محل اقامت استاد اعظم مارک آنتونیو زوندداری بود. در سال ۱۷۸۴، آن را به مسافرخانه‌ای برای زائران و شوالیه‌های متعلق به گروه انگلیسی - باواریایی در شوالیه‌های مهمان‌نواز بدل کردند و تا زمان اشغال مالت توسط فرانسه در سال ۱۷۹۸ با این عنوان باقی ماند. ارتش بریتانیا در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم از آن استفاده کرد و
قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم از آن استفاده کرد و برای مدت کوتاهی یک بیمارستان نظامی در جنگ جهانی اول را در خود جای داد. پس از آن به عنوان یک مدرسه، یک خوابگاه برای افراد بمباران شده در جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت و همچنین توسط تعدادی از سازمان‌های دولتی مورد استفاده قرار گرفت. در حال حاضر اداره اراضی مالت را در خود جای داده است. این کاخ در بخش شمالی والتا، نزدیک پرده انگلیسی و بندر سالی یهودیان قرار دارد. مشرف به خلیج سنت المو و ورودی بندر مارسامکست است. محله اطراف به نام "il-Baviera" معروف است.
آوبرژ د پروونس یا مسافرخانهٔ پروونس (به مالتی: "Berġa ta' Provenza") یک مسافرخانه یا زائرسرا در والتا، کشور مالت است. این بنا در قرن شانزدهم میلادی برای اقامت شوالیه‌های سنت جان متعلق به دستهٔ پروونس بودند ساخته شد. در حال حاضر موزه ملی باستان‌شناسی را در خود جای داده است.
کنستانتین اول (به ؛ به ؛ زادهٔ ۱۳۶۹ – درگذشتهٔ ۱۴۱۲) از سال ۱۴۰۵، تا زمان مرگش در سال ۱۴۱۲ میلادی، پادشاه گرجستان بود. وی، جدّ مشترک همه شاخه‌های بازمانده از سلسلهٔ باگراتیونی می‌باشد.
زمین یا جهان فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی ان. کالیانکریشنان است. در این فیلم بازیگرانی همچون جایام راوی، ناتان جونز، پراکاش راج، تریشا، موکش ریشی، چامس و اوپندرا راو ایفای نقش کرده‌اند.
کوسماس ایندیکوپلوست (; – ) گردشگر، اخترشناس، نویسنده، و جغرافی‌دان اهل امپراتوری بیزانس بود. ] او مسافری قرن ششم بود که در زمان امپراتور ژوستینین یکم چندین سفر به هند انجام داد.
موزهٔ جنگ لتونی () یک موزهٔ نظامی در ریگا، پایتخت لتونی است. موزهٔ جنگ لتونی در اصل در ۱۵ اکتبر ۱۹۱۶ به عنوان موزهٔ گردان تفنگداران لتونیایی بنیان‌گذاری شد. این موزه، موارد مرتبط با تفنگداران لتونیایی و جنگ جهانی اول را جمع‌آوری می‌کرد. در سال ۱۹۱۷، به هنگام بمب‌گذاری ریگا، موزه تخلیه شد. این موزه در ژوئن ۱۹۲۱ برای عموم بازگشایی شد. از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۹۰، این موزه به توسط «موزهٔ انقلاب جمهوری شوروی سوسیالیستی لتونی» اشغال شده بود، که تاریخ سدهٔ بیستم لتونی را با دیدگاه ایدئولوژی شوروی به نمایش می‌گذاشت. با
با دیدگاه ایدئولوژی شوروی به نمایش می‌گذاشت. با وجود این، موزه در آن دوره اشیای ارزشمند و نمایندهٔ دوران شوروی را در مجموعهٔ خود جمع‌آوری کرد. در ۱۱ ژوئن ۱۹۹۰، دولت لتونی، موزهٔ جنگ لتونی را بازسازی کرد.
پورشه ۹۱۷ یک خودرو نمونه اولیه اسپرت مسابقه ای است که توسط کمپانی آلمانی پورشه برای استفاده از مقررات مربوط به ساخت خودروهای اسپرت ۵ لیتری ساخته و توسعه یافته است. موتور ۹۱۲ تخت ۱۲ سیلندر که به مرور زمان از ۴٫۵ به ۵٫۰ لیتر افزایش یافت، ۹۱۷ در سال ۱۹۶۹ معرفی شد، در ابتدا کمپانی به نتیجه غیرقابل راندن بودن خودرو در پیست‌های غیر حرفه‌ای رسید، اما با توسعه مداوم خودرو برای مسابقات آماده شد. در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۱ این خودرو در تمامی مسابقات استقامتی ورزش‌های موتوری تسلطی کاملی داشت. در سال ۱۹۷۰، پورشه اولین
موتوری تسلطی کاملی داشت. در سال ۱۹۷۰، پورشه اولین پیروزی کلی خود را در مسابقات ۲۴ ساعته لو مان کسب کرد، پورشه برد خود را در سال ۱۹۷۱ تکرار کرد. پورشه با کسب موفقیت در این مسابقات در سری مسابقات مسابقات جهانی خودروهای ورزشی در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۱ نیز موفق بود. پورشه در ادامه مسیر خود مدل ۹۱۷ را برای مسابقات Can-Am توسعه داد و در نهایت مدل توربوشارژ دوگانه با نام ۹۱۷/۳۰ را معرفی کرد که در مسابقات عملکردی به مراتب بهتری داشت. رانندگان پورشه موفق به کسب قهرمانی سری مسابقات کن-ام در سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۳ شدند.
سری مسابقات کن-ام در سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۳ شدند. رانندگان خودرو ۹۱۷ نیز از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۵ قهرمان مسابقات اینترسری شدند.
هیگوچی ناتسوکو شاعر و نویسنده دوران میجی با نام مستعار هیگوچی ایچی‌یو در دوم می ۱۸۷۲ در توکیو در خانواده‌ای کشاورز به دنیا آمد. او اولین نویسندهٔ زن حرفه‌ای ادبیات مدرن ژاپن بود و با وجود سختی‌هایی که زنان در دوره میجی داشتند، او موفق شد که به یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان ژاپن تبدیل شود. سال‌های آغازین. او فرزند چهارم و دومین دختر هیگوچی نوریوشی و آیامه تاکی بود. هرچند که نام اصلی‌اش هیگوچی ناتسوکو بود او اغلب از خودش به عنوان هیگوچی ناتسو یاد می‌کرد و لقب هیگوچی ایچی‌یو را برای خود برگزید. خانوادهٔ او از قشر
ایچی‌یو را برای خود برگزید. خانوادهٔ او از قشر ضعیف مردم به حساب می‌آمدند و به کار کشاورزی مشغول بودند. پدرش در سال ۱۸۶۲ به مقام یک سامورایی ارتقا یافت و اوضاع اقتصادی خانواده‌اش کمی بهتر شد اما تنها پس از مدت کوتاهی که پدرش از این مقام بهره‌مند بود، با اصلاحات میجی طبقه سامورایی منسوخ شد. با این وجود بزرگ شدن در یک خانواده سامورایی برای او تجربه‌ای تأثیرگذار بود. او از دوران کودکی باهوش و بااستعداد بود و زود زبان باز کرد و حافظه خوبی داشت. در سال ۱۸۷۷ (میجی، سال ۱۰)، در ۴ سال و ۱۰ ماهگی به مدرسه دولتی
سال ۱۰)، در ۴ سال و ۱۰ ماهگی به مدرسه دولتی هونگو وارد شد اما به دلیل سن کم به زودی انصراف داد و شش ماه بعد به مدرسه خصوصی یوشیکاوا که توسط توشی‌کی یوشیکاوا تأسیس شده بود رفت. با استناد به دفترچه یادداشتش، او در دوران کودکی به بازی‌های هم‌سن‌وسال‌هایش مانند توپ‌دستی علاقه‌ای نداشت و به خواندن کتاب علاقه‌مند بود و وقت خود را با خواندن کتاب‌های مصور پر می‌کرد. گفته می‌شود که او خواندن "نانسو ساتومی هاکن دن انسوری‌می هاهاکی‌دن" اثر کیوکوتی باکین" را در سه روز به پایان رسانده است. در سال ۱۸۸۱ (میجی، سال ۱۴)،
به پایان رسانده است. در سال ۱۸۸۱ (میجی، سال ۱۴)، برادر بزرگ‌ترش توری‌نوکه به دلیل رفتار بد و مشکلات مالی از خانواده جدا شد و به عنوان شاگرد سفالگری مشغول به کار شد. در همان سال به منطقه اوکاجی در توکیو منتقل شدند و در نوامبر به مدرسه خصوصی آوکی در منطقه اوئنورفت. در آن‌جا برای اولین بار شعرهای ژاپنی را یاد گرفت. در دسامبر ۱۸۸۳ (میجی، سال ۱۶)، او با رتبه اول از کلاس چهارم دبیرستان فارغ‌التحصیل شد اما تحصیلش را ادامه نداد؛ گفته می‌شود که مادرش، تاکی، معتقد بود که تحصیل برای زنان ضروری نیست. از سوی دیگر، پدرش
که تحصیل برای زنان ضروری نیست. از سوی دیگر، پدرش نوریوشی دختر مشتاق علمش را تحت آموزش وادا شیگه‌ئو قرار داد تا شعرهای ژاپنی را یاد بگیرد. در سال ۱۸۸۶ (میجی، سال ۱۹)، با معرفی پزشک آشنای پدرش، تواودا چوآن، به مدرسه شعر اوتاکو ناکاجیما به نام «هاگی نو یاشا» (هاگی نو یا) وارد شد. در آن‌جا علاوه بر شعر، خط چینی شین‌کای و مطالعه ادبیات دوران سلطنت را نیز فرا گرفت. او تحصیل در شعر واکا را در هاگی‌نویا، تحت نظارت اوتاکو ناکاجیما آغاز کرد و همچنین شعر و ادبیات کلاسیک ژاپنی را آموخت و از توسویی ناکارایداستان‌نویسی
ژاپنی را آموخت و از توسویی ناکارایداستان‌نویسی را یادگرفت. هاگی نو یا در آن زمان محلی برای رفت و آمد اشراف و خانواده‌های قدیمی، همسران و دختران سیاستمداران و نظامیان دولت میجی بود و تعداد شاگردان آن به بیش از هزار نفر می‌رسید. هیگوچی که دختر یک کارمند پایین‌رتبه دولتی بود، با دو دختر دیگر از طبقه متوسط دوست شد و آن‌ها را «سه دختر از طبقه متوسط» نامیدند. سال بعد از ورودش، با نزدیک شدن به مراسم سال نو که در فوریه برگزار می‌شد، موضوعاتی مانند لباس‌های مجلسی دختران اشرافی مطرح شد که برای دختر یک کارمند پایین
اشرافی مطرح شد که برای دختر یک کارمند پایین رتبه قابل رقابت نبود. هیگوچی با احساس خجالت با لباس‌های دست دومی که خانواده اش برایش تهیه کرده بودند در این مراسم حاضر شد. او در میان سایر دانش‌آموزان، که اکثریت آنها از طبقه بالا بودند، احساس حقارت می‌کرد و این خودکم‌بینی او را آزار می‌داد. ساساکی نوبوتسونادر خاطراتش به نام «مردم میجی، تای‌شو و شووا» در مورد جلسه شعر «هاگی نو یا» که در آن شرکت کرده بود، نوشت که ایچی‌یو در اتاق کناری روی صندلی نشسته بود و مشغول نوشتن اشعار رقابتی و تصحیح اشعار مربوط به مسابقه بود
اشعار رقابتی و تصحیح اشعار مربوط به مسابقه بود و از زمان شروع خواندن اشعار در صندلی خود حاضر شد و هیگوچی در این مراسم شعر بالاترین امتیاز را کسب کرد. این مسابقات شعر به صورت ماهانه برگزار می‌شد که در آن همه دانش‌آموزان، دعوت به شرکت می‌شدند. شعرهای تدریس شده در این مدرسه، شعرهای شاعران محافظه‌کار در دوره هی آن بودند. تمایل او به نوشتن از سال ۱۸۹۱ آشکار شد، زمانی که او خاطراتش را به صورت جدی در یک دفترچه ثبت کرد. این دفترچه به صدها صفحه رسید و پنج سال باقی‌مانده از زندگی‌اش را پوشش می‌داد. با احساس حقارت
از زندگی‌اش را پوشش می‌داد. با احساس حقارت اجتماعی، خجالت و فقر روزافزون خانواده‌اش، دفترچه یادداشت او مکانی بود که می‌توانست احساسات خود را به تصویر بکشد. دفترچه‌های او همچنین مکانی برای ابراز وجود او بودند و شامل نظرات او دربارهٔ هنر ادبی و همچنین نظرات دیگران دربارهٔ کارهایش بودند. نویسندگی. در سال ۱۸۸۹، دو سال پس از مرگ بزرگ‌ترین برادرش، پدرش درگذشت. پس از یک سرمایه‌گذاری ناموفق تجاری توسط پدرش، وضعیت مالی خانواده بسیار دشوار شد. نامزد او، سابورو شیبویا(که بعداً عنوان دادستان، قاضی و فرماندار استان
بعداً عنوان دادستان، قاضی و فرماندار استان آکیتا را به‌دست آورد) پس از مرگ پدر ایچی یو هیگوچی رابطه خود را با او تمام کرد. به پیشنهاد معلمش، او به عنوان کارآموز به هاگی‌نویا منتقل شد اما پس از چند ماه به دلیل نارضایتی از حجم زیاد کارهای خانه، آنجا را ترک کرد. او به همراه مادر و خواهر کوچکش، کونیکو، به منطقه هونگو نقل مکان کردند، جایی که زنان از طریق خیاطی و کار در لباسشویی، درآمد کسب می‌کردند. با دیدن موفقیت همکلاسی‌اش، کاهو میاکه، که رمانی به نام «یابو نو اوگوایسو» (به معنای «پرنده جنگلی در میان درختان»،
اوگوایسو» (به معنای «پرنده جنگلی در میان درختان»، ۱۸۸۸) نوشته و حق‌الزحمه زیادی دریافت کرده بود، هیگوچی تصمیم گرفت نویسنده شود تا بتواند از خانواده‌اش حمایت کند. تلاش‌های اولیه او در نوشتن داستان‌های تخیلی، به صورت یک داستان کوتاه بود. در سال ۱۸۹۱، توسط خواهرش با ناکارای توسوئی (یکی از نویسندگان روزنامه توکیو آساهی) آشنا شد که او تصور می‌کرد به او در ارتباط با ویراستاران کمک خواهد کرد و شاگرد او شد. ناکارای مجله ادبی «موساشینو» را ایجاد کرد که هیگوچی ایچی‌یو با انتشار داستان «یامی زاکورا»(گل‌های ساکورا در
با انتشار داستان «یامی زاکورا»(گل‌های ساکورا در غروب) که در شماره اول این مجله تحت نام مستعارش هیگوچی ایچی‌یو، نخستین بار استعداد ادبی خود را آشکار کرد. ناکارای او را به رئیس انتشارات روزنامه توکیو آساهی معرفی کرد ولی آثار او برای چاپ تأیید نشد و ناتوانی در به‌دست آوردن پول از طریق داستان‌هایش، هیگوچی را ناراحت و درمانده کرد. هیگوچی ایچی‌یو عاشق ناکارای، مردی 31 ساله شد که به هوس‌بازی معروف بود و به او دل بست. این مرد، جواب عشق هیگوچی را نداد و همچنین هیگوچی نمی‌دانست که او ادبیات عامه‌پسند می‌نویسد که
نمی‌دانست که او ادبیات عامه‌پسند می‌نویسد که هدفش جلب رضایت عموم مردم است و هیچ تمایلی به انجام کار در رابطه با ادبیات جدی ندارد. این شکست عشقی تأثیر زیادی بر هیگوچی گذاشت که این موضوع در آثار او قابل مشاهده است. متأسفانه ارتباط غیراخلاقی او با ناکارای تبدیل به رسوایی بزرگی شد و وی به ناچار برای مدتی از دنیای ادبیات فاصله گرفت و هم چنین ارتباط خود را با ناکارای قطع کرد و این موضوع او را به فقر و تنگدستی شدیدی سوق داد اگرچه گفته می‌شود که او نویسندگی را در سن ۲۲ سالگی در حالی که برای گذران زندگی از دیگران
سن ۲۲ سالگی در حالی که برای گذران زندگی از دیگران پول قرض می‌گرفت ادامه داد. پس از آن او به کتابخانهٔ اوئنو می‌رفت تا مستقلانه به مطالعاتش بپردازد و رمان واقع گرایانه "اومورگی " که مشابه با سبک کودا روهانبود را نوشت و آن را در مجله «می‌یاکو نو هانا» منتشر کرد. اولین حقوق او ۱۱ ین و ۵۰ سن بود که از این پول ۶ ین را برای پرداخت بدهی‌هایش صرف کرد. داستان «اومورگی» آغاز ورود او به دنیای نویسندگی حرفه ای بود و تنها نه ماه پس از اینکه او نوشتن را به‌طور جدی آغاز کرد، کار او مورد توجه قرار گرفت و به عنوان یک
کرد، کار او مورد توجه قرار گرفت و به عنوان یک نویسنده جدید و امیدوارکننده شناخته شد. کارهای او همچنین توسط موری اوگایو روهان کودا تحسین شدند. داستان‌های این دوره اولیه (۱۸۹۲–۱۸۹۴) تحت تأثیر زیاد شعرهای دوره هی آن بودند. هیگوچی احساس می‌کرد که باید آموزش‌های ادبی کلاسیک خود را نشان دهد. داستان‌ها ضعیف بودند، توسعه شخصیت کمی داشتند و به شدت تحت تأثیر احساسات قرار داشتند، به ویژه در مقایسه با آنچه او به‌طور همزمان در دفترچه‌اش می‌نوشت. با این حال، سبک او به سرعت توسعه یافت. سبک نوشتاری او بدین گونه بود: به
سرعت توسعه یافت. سبک نوشتاری او بدین گونه بود: به عنوان مثال، رابطه مثلثی میان یک زن جوان، زیبا و تنها که والدینش را از دست داده، یک مرد خوش‌چهره که او را ترک کرده (و در پس‌زمینه باقی مانده) و یک مرد بی‌خانمان و ناامید که عاشق او می‌شود. تم دیگری که هیگوچی تکرار می‌کرد، جاه‌طلبی و بی‌رحمی طبقه متوسط در دوره میجی بود. ۱۴ ماه معجزه آسا. هیگوچی ایچی‌یو عضو فعال نسل دوم مجلهٔ دنیای ادبیات بود توسط کیتامورا توکوکو تأسیس شده بود. او داستان «روز برفی» را در شماره نخست این مجله منتشر کرد. همچنین در پایان سال،
نخست این مجله منتشر کرد. همچنین در پایان سال، داستان «صدای کمان» را نیز در این مجله منتشر کرد. در دسامبر همان سال، داستان «اوتسوگوموری» را هم در نشریه «ادبیات» منتشر کرد. در سال ۱۸۹۳، هیگوچی برای رفع مشکلات مالی به همراه مادر و خواهرش خانه خود را ترک کرده و به یک محله فقیرنشین نقل مکان کردند، جایی که یک فروشگاه لوازم التحریر باز کردند که در ژانویه سال بعد، به دلیل افتتاح یک کسب‌وکار مشابه در نزدیکی، دچار مشکل شد و شکست خورد که این تجربه بعداً به موضوع رمان معروفش (تاکه کورابه)تبدیل شد. محل جدید آنها پنج
معروفش (تاکه کورابه)تبدیل شد. محل جدید آنها پنج دقیقه پیاده‌روی با منطقه چراغ قرمز توکیو، یوشیوارا فاصله داشت. تجربه او از زندگی در این محله به منبعی برای چندین داستان بعدی‌اش تبدیل شد، به ویژه داستان «تاکه کورابه» (به معنای «مقایسه ارتفاعات»؛ به عنوان «بازی کودکانه» در ترجمه رابرت لیونز دانلی و «رشد کردن» در ترجمه ادوارد سایدن‌استیکر) داستان‌های دوره بلوغ نویسندگی او (۱۸۹۴–۱۸۹۶) نه تنها تحت تأثیر تجربه زندگی در نزدیکی منطقه چراغ قرمز و نگرانی‌های بیشتر دربارهٔ شرایط زنان بودند، بلکه تحت تأثیر ایهارا
دربارهٔ شرایط زنان بودند، بلکه تحت تأثیر ایهارا سایکاکو،نویسنده‌ای از قرن هفدهم، که داستان‌های او در آن دوره کشف شده بود، نیز قرار داشتند. ویژگی بارز او در پذیرش شخصیت‌های معمولی به عنوان موضوعات ادبی باارزش نهفته بود. آنچه هیگوچی به این داستان‌ها اضافه کرد، آگاهی خاصی از رنج و حساسیت بود. داستان‌های «اوتسگو موری» (در آخرین روز سال)، «نیگوری»(آب‌های مشکل‌دار)، «جوسان یا» (شب سیزدهم)، «تاکه کورابه» و «واکاره‌میچی»(جدایی راه‌ها) به این دوره تعلق دارند. با این داستان‌ها شهرت او در میان نویسندگان توکیو گسترش
داستان‌ها شهرت او در میان نویسندگان توکیو گسترش یافت. او به خاطر سبک سنتی‌اش ستایش شد و به عنوان «آخرین زن دوران قدیم میجی» شناخته شد که بازتابی از یادآوری او از گذشته بود. در خانهٔ ساده‌اش، دیگر نویسندگان، دانشجویان شعر، طرفداران، منتقدان و ویراستاران برای همکاری به دیدنش می‌آمدند. مرگ. ایچی‌یو هیگوچی که با داستان اوتسوگوموری بسیار معروف شده بود از زمان انتشار اوتسوگوموری تا انتشار داستان (اورا موراساکی) در یک دوره ۱۴ ماهه آثار ارزشمند زیادی را به یادگار گذاشت، وی چنان برای آفرینش آثارش تلاش می‌کرد که
گذاشت، وی چنان برای آفرینش آثارش تلاش می‌کرد که گویی جانش را برای خلق آنها به آتش می‌کشید ولی متأسفانه به دلیل وقفه‌های مکرر و سردردهای مکرر، هیگوچی نوشتن را متوقف کرد و در سن ۲۴ سالگی (۲۳ نوامبر ۱۸۹۶) همانند پدر و برادرش بر اثر بیماری سل درگذشت. او در قبرستان تسوکی‌جی هونگان‌جی وادابوری در سوگینامی، توکیو به خاک سپرده شد. ترجمه آثار او. داستان‌های هیگوچی به زبان‌های مختلفی ترجمه شده‌اند. اولین ترجمه انگلیسی به سال ۱۹۰۳ بازمی‌گردد (اوتسگو موری، با عنوان «آخرین روز سال» توسط تئی فوجیو). در سال ۱۹۸۱،
«آخرین روز سال» توسط تئی فوجیو). در سال ۱۹۸۱، مجموعه‌ای از نه داستان او با ترجمه‌های جدید ارائه شده توسط رابرت لیونز دانلی منتشر شد. برخی از داستان‌ها نیز از زبان ژاپنی کلاسیک، که تمام آثار هیگوچی به آن نوشته شده‌اند، به ژاپنی مدرن ترجمه شده‌اند، مانند ترجمه «نیگوری» توسط هیرومی ایتو یا ترجمه «تاکه کورابه» توسط فومیکو انچی. داستان‌های او شامل «اوتسگو موری»، «نیگوری»، «جوسانیا» و «تاکه کورابه» به‌طور مکرر برای سینما و تلویزیون اقتباس شده‌اند، به‌ویژه فیلم «خلیجی از آب‌های گل‌آلود» (۱۹۵۳، به کارگردانی تاداشی
از آب‌های گل‌آلود» (۱۹۵۳، به کارگردانی تاداشی ایمای) و «تاکه کورابه» (۱۹۵۵، به کارگردانی هینوسوکه گوشو). فیلمی که بر اساس زندگی هیگوچی ساخته شده، با عنوان "هیگوچی ایچی‌یو"در سال ۱۹۳۹ منتشر شد که ایزو سوزو یامادا در آن بازی کرده و کیوتارو نامیکی که کارگردانی آن را بر عهده داشت. هیگوچی همچنین شخصیت اصلی نمایشی به قلم هیساشی اینوئه بود، با عنوان "زوتسو کاتاکوری هیگوچی ایچی‌یو " که اولین بار در سال ۱۹۸۴ اجرا شد. داستان تاکه کورابه. این داستان به کاوش در زندگی گروهی از کودکان و نوجوانان در محله یوشیوارا، معروف
از کودکان و نوجوانان در محله یوشیوارا، معروف به منطقه چراغ قرمز توکیو، می‌پردازد. این داستان به‌طور خاص به تحولات روحی و اجتماعی آن‌ها در دوران گذار از کودکی به بزرگسالی می‌پردازد. محوریت داستان. داستان با تمرکز بر زندگی روزمره این کودکان آغاز می‌شود و به تدریج نشان می‌دهد که چگونه هر یک از آن‌ها با چالش‌های فردی و اجتماعی خود روبرو می‌شوند. محیط محله یوشیوارا، با توجه به فضای خاص و قوانین نانوشته‌اش، تأثیرات عمیقی بر شخصیت‌ها و رفتارهای آن‌ها دارد. پایان داستان. پایان داستان به نوعی تلخ و در عین حال
داستان. پایان داستان به نوعی تلخ و در عین حال واقع‌گرایانه است. شخصیت‌ها، هر کدام به نوعی، با واقعیت‌های زندگی کنار می‌آیند و معصومیت کودکی خود را پشت سر می‌گذارند. این پایان نشان‌دهنده گذار طبیعی و دردناک کودکی به بزرگسالی است. داستان «تاکه کورابه» با نگاهی عمیق و حساس به تحولات روحی و اجتماعی کودکان، به یکی از آثار برجسته ادبیات ژاپن تبدیل شده است. ایچی یو هیگوچی با توانایی‌های بی‌نظیر خود در شخصیت‌پردازی و تصویرسازی، این داستان را به یک اثر جاودانه تبدیل کرده است. ایچی یو هیگوچی در این کتاب از اصطلاحات
کرده است. ایچی یو هیگوچی در این کتاب از اصطلاحات زیبای زیادی استفاده کرده است. این کتاب توسط سید شهاب الدین ساداتی و مریم طریقت بین با نام (پایان کودکی) به زبان فارسی ترجمه شد و در سال ۱۴۰۱ توسط نشر لوگوس منتشر شد. هم چنین رمان تاکه کورابه تحت عنوان (بازی کودکانه) توسط رابرت لایونز دنلی و (بزرگ شدن) توسط ادوارد سایدن استیکر به زبان انگلیسی ترجمه شده است. آثار ایچی‌یو هیگوچی. هیگوچی ایچی‌یو در زمان نخستین جنگ چین و ژاپن (۱۸۹۵–۱۸۹۴) به شدت فعال بود بسیاری از آثار ادبی او موضوعات تاریک و غم‌انگیزی داشتند به