payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مشترک و رفاه عمومی - جلد ۲، ۱۸۷۹–۱۹۰۴"، رابیت توضیح می‌دهد که چگونه توسعه زمین‌های عمومی، سیاست‌های نقشه‌برداری، و توسعه منابع معدنی در ایالات متحده باعث رشد و پیشرفت حوزه زمین‌شناسی شد. جلد ۳ علاقه USGS به بازبینی تحقیقات بنیادی از جنبش حفاظت در سال ۱۹۰۴ برای مطالعات استراتژیک مواد معدنی را توصیف می‌کند. او مشکلاتی را که پژوهشگران طی مداخله دولت فدرال در طبقه‌بندی زمین‌های عمومی و حفاظت با آن مواجه بودند، توضیح می‌دهد و به تأثیر رکود اقتصادی پس از جنگ جهانی اول در سال ۱۹۲۹ بر این مطالعات اشاره می‌کند.
اول در سال ۱۹۲۹ بر این مطالعات اشاره می‌کند. رابیت همچنین به تغییر اقتصاد زغال‌سنگ و کشاورزی و نیاز به مطالعه آب و مواد معدنی، که فشار زیادی بر این سازمان وارد کرد، می‌پردازد. حرفه. در سال ۱۹۳۷، پس از اخذ مدرک کارشناسی هنر در علوم زمین‌شناسی از Radcliffe، مری سی. رابیت به‌عنوان دستیار پژوهشی در دانشگاه کالیفرنیا با پری بایرلی همکاری کرد. او به حرفه خود به‌عنوان دستیار پژوهشی ادامه داد و به Radcliffe بازگشت تا با کرتلی ماتر همکاری کند. در طول جنگ جهانی دوم، او به تنسی نقل مکان کرد تا در رصدخانه اوک ریج خدمت
به تنسی نقل مکان کرد تا در رصدخانه اوک ریج خدمت کند و با دفتر پژوهش و توسعه علمی در زمینه لرزه‌شناسی انفجار کار کرد. پس از جنگ، رابیت به گروه‌های متحد کمک کرد و برای این منظور به ژاپن رفت. مری بعداً در سال ۱۹۴۹ به USGS پیوست و مدیریت واحد چکیده‌های ژئوفیزیکی را بر عهده گرفت. در ۹ اوت ۱۹۵۰، رابیت به یک کمیته منصوب شد که بخشی از انجمن لرزه‌شناسی آمریکا بود. وظیفه آن‌ها معرفی نامزدهای هیئت مدیره و انتخابات شورای علمی بود. او تنها عضو زن این گروه بود. او در سال‌های ۱۹۵۰–۱۹۵۷ به‌عنوان معاون رئیس شاخه فعالیت
سال‌های ۱۹۵۰–۱۹۵۷ به‌عنوان معاون رئیس شاخه فعالیت کرد. در این دوران و حتی بعد از آن، او در کنار رئیس شاخه جیمز بالسلی به‌عنوان دستیارش در پروژه‌های بسیاری همکاری کرد. این دو نفر برای شرح بهتر مفاهیم تکتونیک، مقیاس زمانی زمین‌شناسی، و تأثیر عواملی مانند تنش و گرما بر چینه‌بندی تلاش کردند. این منجر به درک بهتر موضوعات مختلف، از جمله ذخایر معدنی مغناطیسی، تکتونیک جهانی، و رفتار سنگ‌ها و خاک‌ها تحت دماها و فشارهای مختلف شد. در سال ۱۹۵۴، مری سی. رابیت اولین کتاب خود را با عنوان "خلاصه‌های ژئوفیزیکی ۱۵۷:
کتاب خود را با عنوان "خلاصه‌های ژئوفیزیکی ۱۵۷: آوریل-ژوئن ۱۹۵۴: خلاصه‌های ادبیات جاری مربوط به فیزیک زمین جامد و اکتشافات ژئوفیزیکی"، همراه با دوروتی بی. ویتالینو، اس.تی. وسلوسکی و دیگران منتشر کرد. اندکی بعد، در سال ۱۹۵۶، او کتاب "خلاصه‌های ژئوفیزیکی، ۱۶۶: ژوئیه-سپتامبر ۱۹۵۶" را منتشر کرد. پس از بازنشستگی در سال ۱۹۷۸، مری سی. رابیت به علاقه خود به زمین‌شناسی ادامه داد و یک تاریخچه سه‌جلدی و ارزیابی از سیاست‌های علمی زمین و نقشه‌برداری فدرال منتشر کرد. جلد اول کتاب "مواد معدنی، زمین‌ها، و زمین‌شناسی برای
اول کتاب "مواد معدنی، زمین‌ها، و زمین‌شناسی برای دفاع مشترک و رفاه عمومی" در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. در سال ۱۹۸۰، او جلد دوم "مواد معدنی، زمین‌ها، و زمین‌شناسی برای دفاع مشترک و رفاه عمومی" و همچنین کتاب "جان وسلی پاول: سرباز، کاوشگر، دانشمند" را منتشر کرد. "جلد ۳: ۱۹۰۴‒۱۹۳۹" در سال ۱۹۸۶ منتشر شد. در همان سال، رابیت همچنین کتاب "تاریخچه مختصر سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده" را منتشر کرد. در سال ۱۹۹۵، مری سی. رابیت کتاب "کاوش جان وسلی پاول در رودخانه کلرادو" را منتشر کرد. این اثر آخرین کار منتشرشده او بود، پیش
منتشر کرد. این اثر آخرین کار منتشرشده او بود، پیش از انتشار جلد چهارم در سال ۲۰۱۵. رابیت نگارش این جلد را آغاز کرده بود، اما توسط کلیفورد ام. نلسون، زمین‌شناس USGS که نویسنده مشترک کتاب بود، به پایان رسید. این متون موضوعات اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ را از منظر تاریخ زمین‌شناسی، مواد معدنی و استخراج معدن بررسی می‌کنند. رابیت همچنین اطلاعاتی دربارهٔ جغرافیا، توپوگرافی و دیرین‌شناسی ارائه می‌دهد. آثار او بر تعدادی از زمین‌شناسان، از جمله جرج دبلیو. وایت و جیمز آر. فلمینگ، تأثیر گذاشته‌اند. مشارکت‌های او در
آر. فلمینگ، تأثیر گذاشته‌اند. مشارکت‌های او در مقاله وایت، "منطقه رودخانه کلرادو و جان وسلی پاول" و همچنین "جان وسلی پاول و مردم‌شناسی منطقه دره" توسط اد.دی. مک‌کی، دان دی. فاولر، رابرت سی. اویلر، و کاترین اس. فاولر و "مواد معدنی، زمین‌ها، و زمین‌شناسی برای دفاع مشترک و رفاه عمومی - جلد سوم: ۱۹۰۴–۱۹۳۹" توسط جیمز آر. فلمینگ مورد ارجاع قرار گرفته‌اند.
الیزابت دی.ای. مگنوس کوهن (; – ) نخستین زنی بود که مجوز طبابت در ایالت لوئیزیاناِ آمریکا را دریافت کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. کوهن در ۲۲ فوریه ۱۸۲۰ در شماره ۲۰۵ خیابان هادسون، نیویورک سیتی، از فوبی (نام خانوادگی اصلی: مگنوس) و دیوید کوهن از انگلستان زاده شد. او بعدها با آرون کوهن در نیویورک ازدواج کرد و از این ازدواج صاحب پنج فرزند شد. پس از مرگ نخستین پسرش بر اثر بیماری سرخک، کوهن زندگی خود را وقف پزشکی کرد و اظهار داشت که باید کارهای بیشتری برای نجات پسرش انجام می‌شد.بنابراین تصمیم گرفت «خودش پزشک شود و
انجام می‌شد.بنابراین تصمیم گرفت «خودش پزشک شود و به مادران کمک کند تا کودکانشان را سالم نگه دارند.» او با کلیشه رایج یهودی آن زمان مبنی بر اینکه پسران باید کسانی باشند که به دنبال دستاوردهای حرف‌های مانند پزشک شدن هستند، به چالش برخاست. دانشکده پزشکی. در سال ۱۸۵۳، کوهن در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا در فیلادلفیا ثبتنام کرد. او در سال ۱۸۵۴ برای ورود به دانشکده پزشکی در فیلادلفیا اقدام کرد و در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا پذیرفته شد که در سال ۱۸۶۷ به کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا تغییر نام داد. او در سال ۱۸۵۷ با
زنان پنسیلوانیا تغییر نام داد. او در سال ۱۸۵۷ با رتبه پنجم در میان ۳۶ نفر از کلاس خود فارغالتحصیل شد. عنوان پایاننامه او «بیرون‌زدگی رحم» بود. مذهب. کوهن در طول زندگی خود تظاهرات آشکاری به یهودیت نداشت، اما تعهد او به ایمانش در بیانیه مکتوبی که در سال ۱۹۰۲ به برادرش داد، آشکار شد: «من مطمئن نیستم در جهان پس از مرگ چه خواهم داشت، بنابراین سعی می‌کنم از آنچه اینجا به من داده شده لذت ببرم… من… نهایت تلاشم را می‌کنم تا بر اساس تصور خودم از خوبی خوب باشم - یعنی در ترس از خدا زندگی کنم و ده فرمان او را نگه
یعنی در ترس از خدا زندگی کنم و ده فرمان او را نگه دارم.» انتخاب او برای آسایشگاه پس از بازنشستگی در سال ۱۸۸۷، تعهدش به یهودیت را تثبیت کرد. حرفه و زندگی. در سال ۱۸۵۷، پس از اخذ مدرک پزشکی، کوهن به همسرش در نیواورلئان پیوست. او بلافاصله توجه انجمن پزشکی شهر را جلب کرد و با اشتیاق مورد استقبال قرار گرفت. به مدت سی سال از ۱۸۵۷ تا ۱۸۸۷، او از مردم محله فرانسوی نیواورلئان در دورهای مراقبت کرد که با همه‌گیری‌های دورهای تب زرد و آبله مشخص می‌شد. در طول بیشتر دوران خدمتش، او عمدتاً زنان و کودکان را در یک مطب خصوصی
خدمتش، او عمدتاً زنان و کودکان را در یک مطب خصوصی درمان می‌کرد. او این دوران را اینگونه توصیف کرد: «مراقبت از خانواده‌ها در طول نسل‌ها». همچنین در مصاحبهای با تایمز-پیکایون نقل قول شد که گفته است: «وقتی به اینجا آمدم، به من نیاز داشتند.» با وجود این دستاوردها، او هنوز با تبعیض شدیدی مواجه بود و در نتیجه در سال ۱۸۶۷ در دایرکتوری شهر به عنوان قابله فهرست شد. سپس در سال ۱۸۶۹ به عنوان پزشک زن ذکر شد. تا سال ۱۸۷۶ بود که سرانجام عنوان پزشکی، به عنوان خانم الیزابت کوهن، پزشک را دریافت کرد. او در سال ۱۸۸۷ از طبابت
کوهن، پزشک را دریافت کرد. او در سال ۱۸۸۷ از طبابت بازنشسته شد. در مصاحبه خود با نیواورلئان تایمز-پیکایون، او به خاطر آورد که هنگام پذیرش به عنوان ساکن بخش «سالخوردگان و ناتوانان» آسایشگاه تورو در سال ۱۸۸۸، مجبور شد از مسئول ثبت بخواهد که «M.D. را بعد از نامش» اضافه کند. در طول اقامتش در آنجا، او در اتاق خیاطی و لباس داوطلبانه کار می‌کرد. در مصاحبهای در فوریه ۱۹۲۰ به مناسبت صدسالگیاش، کوهن اظهار داشت که هنوز به رویدادهای جاری علاقه‌مند است. او به ویژه به متمم نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا که قرار
نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا که قرار بود همان سال اجرا شود و به زنان آمریکایی حق رأی می‌داد، علاقه داشت. او نقل قول شد که گفته است: «خوشحالم که می‌بینم دختران امروز در حال تحصیل هستند،» «در جوانی من مجبور بودی برای آن بجنگی… و من نیز به حق رأی اعتقاد دارم - وقتی زنان بتوانند رأی دهند و از اموال و فرزندان خود محافظت کنند، اوضاع بهتر خواهد شد. حتی اگر صد ساله هم باشم، من طرفدار حق رأی برای زنان هستم.»
وندی هانت (به انگلیسی: Wendy Hunt) (زاده ۸ سپتامبر ۱۹۵۲ – درگذشته ۷ اوت ۲۰۱۷) یک دی‌جی باشگاه دیسکو آمریکایی مستقر در فلوریدا و ماساچوست بود. دوران اولیه زندگی و تحصیل. هانت در گلندیل، کالیفرنیا به دنیا آمد و در ماربلهد، ماساچوست بزرگ شد. او دختر دونالد ادگار هانت و ایوان ادوینا ریدل بود. او در سال ۱۹۷۰ از دبیرستان ماربلهد فارغ‌التحصیل شد و در دانشگاه نورث ایسترن تحصیل کرد و در آنجا شروع به آموزش برای حرفه پرستاری کرد. حرفه. هانت کار خود را به عنوان دی‌جی در سال ۱۹۷۴ در کلاب ۱۲۷۰ در بوستون آغاز کرد. به
در سال ۱۹۷۴ در کلاب ۱۲۷۰ در بوستون آغاز کرد. به عنوان «یکی از معدود دی‌جی‌های زن بوستون» در آن زمان، او به سرعت طرفدارانی پیدا کرد و به عنوان دی‌جی در کلاب‌های دیسکو و رویدادهای جامعه LGBTQ در شهرهای مختلف، از جمله جشنواره زمستانی در ساحل جنوبی میامی، جشنواره سفید در پام اسپرینگز، جشنواره بنفش در دالاس و جشنواره صعود در آتش جزیره پاینز، مورد تقاضا بود.او همچنین در کروزهای دریایی و رویدادهای جمع‌آوری کمک مالی فعالیت داشت، موسیقی برای برنامه‌های رادیویی میکس کرد، و رکوردهایی تولید کرد. در اوایل سال ۲۰۱۷، او
کرد، و رکوردهایی تولید کرد. در اوایل سال ۲۰۱۷، او در «اولین جشنواره پراید فورت لادردیل در دوران ترامپ» سخنرانی کرد. زندگی شخصی. هانت تصدیق کرد که با اعتیاد و اختلال دوقطبی مبارزه می‌کند. او داوطلب نجات لابرادور رتریور فلوریدا بود. هانت در تابستان ۲۰۱۷ در سن ۶۴ سالگی در ویلتون مانورس، فلوریدا در اثر خودکشی درگذشت.
مَیار محمّد الغِیطی (۷ ژوئن ۱۹۹۲) بازیگر مصری است. بازیگری را از کودکی در ۵ سالگی در سریال الحصیده در سال ۱۹۹۷ آغاز کرد. در سال ۲۰۰۸ با فیلم «کاپیتان هیما» با هنرمندی تامر حسنی به هنرپیشه حرفه‌ای تبدیل شد و در همان سال سریال‌های «قلب مرده» و «ادهم الشرقاوی» را ارائه کرد که از این طریق برنده جایزهٔ بهترین چهره در حال ظهور شد. پیشتر در سال ۲۰۰۳ در سریال «لبهٔ چاقو» نقش آفریده بود. زندگی و پیشه. میار الغیطی در ۷ ژوئن ۱۹۹۲ در قاهره به دنیا آمد. او دختر بزرگ محمد الغیطی فیلمنامه‌نویس و مادرش منی بارومه شخصیت
الغیطی فیلمنامه‌نویس و مادرش منی بارومه شخصیت رسانه‌ای است. خواهرش می الغیطی زادهٔ ۱۹۹۸ نیز بازیگر است. اولین حضور او در دنیای بازیگری در سریال الحصیده در سال ۱۹۹۷ بود که در آن زمان کودکی ۵ ساله بود. از کودکی عاشق بازیگری بود، اما پدرش اصرار داشت که تا پایان تحصیل از این عرصه دوری کند. او در دانشکدهٔ ارتباطات جمعی در دانشگاه کانادایی الاهرام ثبت نام کرد و سعی کرد تحصیلات خود را با استعداد بازیگری خود هماهنگ کند. او همچنین در سال ۲۰۰۲ در سریال «ذبح‌کننده» و در ۲۰۰۳ در ۱۱ سالگی با هدی سلطان، عبله کامل و هشام
۲۰۰۳ در ۱۱ سالگی با هدی سلطان، عبله کامل و هشام در سریال «حد السکین» شرکت کرد. اولین حضور هنری او در فیلم «کاپیتان هیما» با تامر حسنی و طلعت زکریا به کارگردانی نصر محروس در سال ۲۰۰۸ بود. در همان سال در سریال‌های «روزها» ، «وحشت و عشق» ، «دختر این زمان» ، «ادهم الشرقاوی» و «قلب مرده» شرکت کرد.در سال ۲۰۰۹ در نمایش «چاقو و سیب (زنان و خون)» ، سریال «فرار از غرب» و سریال کمدی «سیت کوم-حرمت یا بابا» شرکت کرد. در سال ۲۰۱۰ در قسمت دوم کمدی «حرمت یا بابا»، فیلم «هر سه روی آن کار می‌کنند» و فیلم «زندگی در لحظه»
«هر سه روی آن کار می‌کنند» و فیلم «زندگی در لحظه» شرکت کرد. در سال ۲۰۱۱ در دو سریال «خیابان‌های پشتی» و «لحظهٔ میلاد» و نمایش «گل سرخ باغ‌ها» شرکت کرد. او در سال ۲۰۱۲ به عنوان مجری در برنامهٔ «ملکهٔ طبخ» شرکت کرد. در سریال ما با سوءنیت به همراه غاده عبدالرزاق، ماجد المصری و طارق لطفی به کارگردانی محمد سامی شرکت کرد. در ابتدای سال ۲۰۱۳ در فیلم «فوریهٔ سیاه» به همراه خالد صالح و احمد ظاهر به کارگردانی محمد امین شرکت کرد. در همان سال در سریال «آدم و جمیله» و نمایش «بدر البدور و البیر المسحور» نقش آفرید. در
نمایش «بدر البدور و البیر المسحور» نقش آفرید. در سال ۲۰۱۴ در سریال «سرایا عابدین»، سریال و فیلم «یک صعیدی» ظاهر شد.سپس در سال ۲۰۱۵ در سریال‌های «وِش تانی» و «یک مرد می‌خواهم» شرکت کرد. در سال ۲۰۱۶ در سریال «گرند هتل» و «جراب حواء» و نمایش «عشق در بالا» شرکت کرد. در سال ۲۰۱۷، او در قسمت سوم «داستان دختران» و سریال‌های «نُه پسران» و «السرایا» ظاهر شد. در ۲۰۱۸، در سریال‌های «درهای شک» و «دیوای مرده را رها کنید» شرکت کرد. او در سال ۲۰۱۹ در سریال‌های «پادشاهی کولیان» و «سوپر میرو» شرکت کرد. در سال ۲۰۲۲ در سریال
و «سوپر میرو» شرکت کرد. در سال ۲۰۲۲ در سریال «جزیرهٔ غمام» و فیلم «در ۲ طلعت حرب اتفاق افتاد» ظاهر شد و آخرین کارهایش در سال ۲۰۲۴ سریال «شکار عقرب‌ها» و «اتفاقی» در فصل درام رمضان بود. در سال ۲۰۲۵ در سریال «جنایت نیمه شب» در نقش ميسون ظاهر شد. زندگی شخصی. میار الغیطی جشن نامزدی خود را با شریف العالمی در ژوئیه ۲۰۱۹ اعلام کرد.او در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۰ ازدواج خود را اعلام کرد. مراسم ازدواج با حضور خانواده، دوستان نزدیک و تعدادی از ستارگان هنر برگزار شد. میار جزئیات زیادی از زندگی زناشویی خود را فاش نکرد و ترجیح
زیادی از زندگی زناشویی خود را فاش نکرد و ترجیح می‌دهد حریم خصوصی خود را به دور از توجهات حفظ کند. در نوامبر ۲۰۲۴، او تولد اولین دخترش را اعلام کرد.
رابطه جنسی خشک به عمل جنسی اشاره دارد که در آن نزدیکی جنسی بدون روانکاری واژنی انجام می‌شود. روانکاری واژنی می‌تواند با استفاده از داروهای گیاهی، مواد شوینده خانگی، ضدعفونی‌کننده‌ها، با پاک کردن واژن، یا با قرار دادن برگ‌ها در واژن و دیگر روش‌ها انجام شود. رابطه جنسی با افزایش خطرات بهداشتی مرتبط است. حذف یا جلوگیری از روانکاری واژنی از طریق روش‌های مرتبط با رابطه جنسی خشک باعث افزایش اصطکاک در حین نزدیکی می‌شود، که ممکن است به عنوان افزایش تنگی واژن تلقی شود و برخی بر این باورند که این امر لذت جنسی را برای
و برخی بر این باورند که این امر لذت جنسی را برای شریک مرد افزایش می‌دهد. برخی از مردانی که بر این نوع رابطه اصرار دارند، زنان «خیس» را به عنوان بی‌عفت می‌دانند. رابطه جنسی خشک می‌تواند برای زنان و مردان دردناک باشد. این نوع از رابطه در آفریقای جنوب صحرا رایج است و همچنین در سورینام در میان زنان آفرو-سورینامی گزارش شده است. خطرات سلامتی. این عمل به شیوع بالای ایدز در آفریقا مرتبط است. این عمل به عنوان عاملی که خطر انتقال بیماری‌های مقاربتی (STDs) را برای هر دو شریک، از جمله HIV، افزایش می‌دهد، شناخته می‌شود
شریک، از جمله HIV، افزایش می‌دهد، شناخته می‌شود و به چندین روش این خطر را افزایش می‌دهد. افزایش اصطکاک در حین نزدیکی می‌تواند باعث بریدگی در بافت واژن شود. خشک کردن واژن همچنین ضدعفونی‌کننده طبیعی لاکتوباسیل را که می‌تواند با بیماری‌های مقاربتی مقابله کند، از بین می‌برد. علاوه بر این، رابطه جنسی خشک خطر پاره‌شدن کاندوم را به دلیل افزایش اصطکاک افزایش می‌دهد. این عمل همچنین می‌تواند منجر به التهاب واژن یا زخم‌های تروماتیک شود که به نوبه خود ممکن است انتقال بیماری‌های مقاربتی را به روش‌های دیگر افزایش دهد.
سِفری خاتون (درگذشته پس از ۴۸۵ هـ. ق) شاهدخت سلجوقی و همسر خلیفه عباسی، المقتدی بالله، از زنان درباری اثرگذار سدهٔ پنجم هجری قمری بود. او دختر آلپ ارسلان، دومین سلطان بزرگ سلجوقی، و خواهر ملکشاه یکم بود. ازدواج او با خلیفه عباسی بخشی از سیاست هم‌پیمانی میان خلافت عباسی و دولت نوپای سلجوقی بود که در نیمه دوم قرن پنجم هجری قمری به‌طور فزاینده‌ای شکل گرفت. زندگی‌نامه. تبار و خانواده. سفری خاتون در خاندان سلجوقی زاده شد، پدرش آلپ ارسلان (حکومت: ۴۵۵–۴۶۵ هجری قمری) از فاتحان نامدار این دودمان بود و بر بخش‌های
از فاتحان نامدار این دودمان بود و بر بخش‌های وسیعی از جهان اسلام از آسیای مرکزی تا خراسان و بین‌النهرین حکومت می‌کرد. مادر او، سَفَریه خاتون، در سال ۴۶۶ هـ. ق در اصفهان درگذشت. پس از درگذشت آلپ ارسلان، سلطنت به پسرش ملکشاه رسید و سفری خاتون به‌عنوان خواهر سلطان، جایگاهی ویژه در روابط سیاسی ایفا کرد. زمینهٔ ازدواج با المقتدی. در حدود سال ۴۸۰ هجری قمری، المقتدی بالله، خلیفه عباسی، از طریق سفیر و وزیرش عمیدالدین ابن جهیر، از سلطان ملکشاه درخواست کرد تا با یکی از دختران خاندان او ازدواج کند. ملکشاه، با مشورت
از دختران خاندان او ازدواج کند. ملکشاه، با مشورت همسرش ترکان خاتون، سفری خاتون را برای این وصلت برگزید. به گفته ابن اثیر، شرایطی سخت‌گیرانه برای این ازدواج تعیین شد؛ از جمله اینکه خلیفه باید تمامی همسران دیگرش را طلاق دهد و تا زمانی که سفری خاتون زنده است، همسر دیگری اختیار نکند، و همچنین مهریه‌ای گزاف پرداخت کند. این شرایط نشان از اقتدار سیاسی سلطان سلجوقی و خانواده سلطنتی او دارد. در واقع، خلیفه عباسی که در این دوره در سایه حمایت نظامی سلجوقیان قدرت داشت، برای استمرار اتحاد با دولت سلجوقی تن به این شرایط
برای استمرار اتحاد با دولت سلجوقی تن به این شرایط داد. ازدواج در بغداد برگزار شد و سفری خاتون وارد دارالخلافه شد. نقش سفری خاتون در سیاست سلجوقی–عباسی. در دورهٔ سلجوقی و عباسی، زنان خاندان‌های سلطنتی و خلافتی، اگرچه اغلب از قدرت رسمی محروم بودند، اما در پشت پردهٔ تحولات سیاسی و دیپلماتیک نقش مؤثری ایفا می‌کردند. این نقش‌ها معمولاً از طریق ازدواج‌های سیاسی، مادری شاهزادگان، مدیریت حرم‌سراها، و نفوذ غیررسمی بر پادشاهان و خلفا اعمال می‌شد. ازدواج‌های سیاسی یکی از ابزارهای رایج برای تثبیت اتحادها یا کاهش
یکی از ابزارهای رایج برای تثبیت اتحادها یا کاهش تنش‌ها میان قدرت‌های رقیب بود. در این بستر، زنان به‌عنوان واسطه‌های اتحاد میان دو دستگاه سیاسی عمل می‌کردند. نمونه‌ای برجسته از این فرایند، ازدواج سفری خاتون، دختر آلپ ارسلان و خواهر ملکشاه سلجوقی، با خلیفه عباسی المقتدی بالله است. این ازدواج، که به‌دنبال مذاکرات سیاسی میان دو دربار انجام شد، گواهی بر جایگاه دیپلماتیک زنان در نظام‌های قدرت آن دوره است. لمبتون معتقد است که سفری خاتون نه‌تنها شاهدختی از دودمانی مقتدر بود، بلکه شرایط ازدواجش نیز نشان از اقتدار
مقتدر بود، بلکه شرایط ازدواجش نیز نشان از اقتدار خانوادهٔ او دارد: خلیفه عباسی مجبور شد تمامی همسران دیگر خود را طلاق دهد و شرط وفاداری انحصاری به او را بپذیرد. چنین شروطی در یک جامعه مردسالار و مذهبی کم‌سابقه بوده و تنها در سایه قدرت فوق‌العادهٔ خاندان سلجوقی و حمایت ترکان خاتون، مادر ملکشاه، ممکن شد. این نمونه بیانگر آن است که زنان دربار، به‌ویژه مادران و دختران شاهان، می‌توانستند در تصمیم‌گیری‌های کلان سیاسی و تعیین مناسبات خلافت و سلطنت نقش‌آفرین باشند. فرزند و جدایی. از این پیوند پسری زاده شد، که برخی
فرزند و جدایی. از این پیوند پسری زاده شد، که برخی منابع او را جعفر نامیده‌اند. با این حال، پس از درگذشت ملکشاه در سال ۴۸۵ هـ. ق و آغاز رقابت‌های سیاسی میان جانشینان او، شرایط برای خلیفه دگرگون شد. خلیفه که دیگر خود را ناگزیر به حفظ اتحاد نمی‌دید، سفری خاتون را طلاق داد. پسر او نیز، علیرغم داشتن تبار سلجوقی، از جانشینی در خلافت محروم شد. گفته شده که خلیفه از آغاز این ازدواج رضایت کامل نداشته و شرایط تحمیلی آن را توهین‌آمیز می‌دانسته است.
امیلی دانینگ بارینجر (؛ ۲۷ سپتامبر ۱۸۷۶ – ۸ آوریل ۱۹۶۱ (در سن ۸۴ سالگی)) نخستین جراح آمبولانس زن در جهان و اولین زنی بود که دوره رزیدنتی جراحی را گذراند. زندگی اولیه و تحصیل. امیلی دانینگ در اسکارسدیل، نیویورک، از ادوین جیمز دانینگ و فرانسیس گور لانگ زاده شد. این خانواده مرفه نیویورکی زمانی که او حدود ده سال داشت، با مشکلات مالی مواجه شدند و پدرش برای بازیابی ثروت خانوادگی به اروپا رفت و مادرش را با پنج فرزند تنها گذاشت. وقتی یکی از دوستان مادر دانینگ پیشنهاد داد که دخترشان می‌تواند شاگرد کلاهدوز شود، مادرش
داد که دخترشان می‌تواند شاگرد کلاهدوز شود، مادرش گفت: «این مسئله را حل می‌کند. تو به دانشگاه خواهی رفت.» دکتر ماری کورینا پاتنام جاکوبی، دوست خانواده، دوره آمادگی پزشکی دانشگاه کرنل را توصیه کرد و عموی او، هنری دبلیو. سیج، یکی از بنیانگذاران کرنل، موافقت کرد که شهریه‌اش را بپردازد. دوستان دیگر خانواده نیز در هزینه‌ها کمک کردند. امیلی دانینگ در سال ۱۸۹۷ فارغ‌التحصیل شد و تصمیم گرفت در کالج پزشکی بیمارستان زنان نیویورک تحصیل کند. در سال دوم تحصیل او، این کالج با دانشکده پزشکی جدید دانشگاه کرنل ادغام شد.
کالج با دانشکده پزشکی جدید دانشگاه کرنل ادغام شد. علیرغم اخذ مدرک پزشکی در سال ۱۹۰۱ و کسب دومین نمره برتر در آزمون صلاحیت، بیمارستان گاورنر در نیویورک سیتی از اعطای دوره انترنی به او خودداری کرد. سال بعد او دوباره درخواست داد، این بار با حمایت شخصیت‌های سیاسی و مذهبی، و بیمارستان او را پذیرفت—نخستین زنی که تا آن زمان برای آموزش تکمیلی جراحی در خدمت به یک بیمارستان پذیرفته شده بود. دوره رزیدنتی. بر اساس وبسایت کتابخانه ملی پزشکی، «همکاران مرد برینجر در دوره رزیدنتی، برنامه‌های دشوار شیفت‌های اورژانس و وظایف
برنامه‌های دشوار شیفت‌های اورژانس و وظایف بخش را به او محول می‌کردند و از راه‌های دیگر او را آزار می‌دادند.» او دربارهٔ این آزارها در زندگینامه خود نوشته است که «ارزش حمایت مربیان، خانواده، دوستان، کادر پرستاری و عموم مردم را نشان می‌دهد.» به عنوان یکی از نخستین پزشکان زن در جامعه خود، حضور او با کنجکاوی و توجه رسانه‌های محلی مواجه شد. او یک روز پس از اتمام دوره رزیدنتی در سال ۱۹۰۴ با بنجامین برینجر، همکار پزشک خود، ازدواج کرد. این زوج دو فرزند به نام‌های بنجامین لانگ برینجر و ولونا برینجر استیور داشتند.
بنجامین لانگ برینجر و ولونا برینجر استیور داشتند. در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان معاون رئیس کمیته خدمات جنگی بیمارستان‌های زنان آمریکا در انجمن پزشکی زنان ملی (که بعدها به انجمن پزشکی زنان آمریکا تغییر نام یافت) خدمت کرد و کمپینی برای جمع‌آوری پول جهت ارسال آمبولانس به اروپا رهبری کرد. حرفه متأخر. پس از جنگ جهانی اول، برینجر در چندین بیمارستان نیویورک، از جمله بیمارستان پلی‌کلینیک نیویورک، بیمارستان زنان و کودکان نیویورک، بیمارستان کینگستون اونیو در بروکلین، و بیمارستان زایمانی مارگارت هاگ کار کرد. او
و بیمارستان زایمانی مارگارت هاگ کار کرد. او در مطالعه و درمان بیماری‌های مقاربتی تخصص داشت و همچنین در چندین از این بیمارستان‌ها سمت‌های رهبری را بر عهده گرفت. برینجر حامی حق رأی زنان بود و برای بهبود آموزش پزشکی زنان، بهداشت عمومی و اصلاحات در درمان زنان زندانی تلاش می‌کرد. او در سال ۱۹۴۲ رئیس انجمن پزشکی زنان آمریکا بود. در مقام هم‌رئیس کمیته خدمات جنگی این انجمن، او بیمارستان زنان آمریکا در اروپا را سازماندهی کرد که در طول و پس از جنگ مراقبت‌های پزشکی و جراحی ارائه می‌داد. در طول جنگ جهانی دوم، برینجر
جراحی ارائه می‌داد. در طول جنگ جهانی دوم، برینجر برای اعطای درجه افسری به پزشکان زن در سپاه ذخیره پزشکی ارتش تلاش کرد. فعالیت‌های لابیگری برینجر منجر به تصویب قانون اسپارکمن در سال ۱۹۴۳ توسط کنگره شد که به زنان اجازه می‌داد به عنوان افسر جزء در سپاه ذخیره پزشکی ارتش، و همچنین نیروی دریایی و خدمات بهداشت عمومی خدمت کنند. او بعدها در دریِن و نیو کانان، کنتیکت زندگی کرد. در سال ۲۰۰۰ به تالار مشاهیر زنان کنتیکت راه یافت و در سال ۱۹۶۱ درگذشت. زندگینامه او با عنوان از بولوری تا بلویو: داستان نخستین جراح زن
عنوان از بولوری تا بلویو: داستان نخستین جراح زن آمبولانس نیویورک، در سال ۱۹۵۲ توسط ام‌جی‌ام به فیلم دختر سفیدپوش تبدیل شد.
وَشَق (به انگلیسی: Lynx) سرده‌ای از گربه‌ایان است که شامل چهار گونهٔ وشق اوراسیایی، وشق کانادایی، وشق ایبری و گربه دم‌کوتاه است. این گربه‌سانان متعلق به زیرخانواده گربه‌ایان کوچک هستند. زیستگاه وشق، جنگل‌های کوهستانی با تراکم بالای بته و درختچه و علف است. وشق‌ها، گربه‌سانانی با رنگ خاکستری و خال‌های سیاه هستند و شباهت زیادی به گربه‌سانان دیگری به‌نام کاراکال دارند که در سردهٔ دیگری قرار دارند.
ژانا آقامیریان (؛ ) زاده - درگذشته ) هنرمند، منتقد هنری، معلم، نقاش اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۵ میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۶ دسامبر ۱۹۳۶ در باتومی به دنیا آمد . وی اولین مؤسس و مدیر گالری کودکان ایروان، اولین موزه هنر کودکان جهان (و اتحاد جماهیر شوروی) بود. فعالیت وی در این موزه باعث ایجاد آموزش هنری برای بسیاری از هنرمندان، مانند سرگئی روبنیان شد. این گالری در سال ۱۹۷۰ توسط آقامیریان و همسرش هنریک ایگیتیان تأسیس شد و در سال ۱۹۷۸ به موزه هنر کودکان تغییر نام داد. این موزه
۱۹۷۸ به موزه هنر کودکان تغییر نام داد. این موزه بعدها بخشی از مرکز ملی زیبایی‌شناسی شد. وی همچنین برنده جوایزی همچون شهروند افتخاری ایروان شد. وی در ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۷۵ در سن ۳۸ سالگی در یک سانحه هوایی در مسیر ایروان-باتومی جان باخت. وی در آرمستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
دوروتی جین فیلیپس (با نام خانوادگی پیشین: وینگفیلد) (زادهٔ ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۵) یک شیمیدان آمریکایی و رئیس منتخب انجمن شیمی آمریکا است. او در زمینهٔ دوپاشی دایره‌ای و جداسازی زیستی فعالیت داشته است. در سال ۱۹۶۷، فیلیپس نخستین زن آفریقایی‌تبار بود که مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه وندربیلت دریافت کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. فیلیپس در دوران جداسازی نژادی در جنوب ایالات متحده بزرگ شد. او یکی از هشت فرزند خانواده بود. پدرش، کشیش رابرت کَم وینگفیلد، پیش از آن‌که در "مدرسه الهیات باپتیست آمریکایی" برای کشیش شدن در
"مدرسه الهیات باپتیست آمریکایی" برای کشیش شدن در کلیسای باپتیست تحصیل کند، به عنوان باربر در ایستگاه اتوبوس "گری‌هاوند" کار می‌کرد. مادرش، ربکا کوپر وینگفیلد، گه‌گاه کار خانگی انجام می‌داد. فیلیپس در دوران کودکی فقط سفیدپوستانی را می‌شناخت که مادرش برایشان کار می‌کرد. والدین او اهمیت زیادی برای تحصیلش قائل بودند و در نشست‌های محلی "انجمن اولیاء و مربیان سیاه‌پوستان" شرکت می‌کردند. خانوادهٔ وینگفیلد پس از تحریم اتوبوس‌رانی توسط رزا پارکس در سال ۱۹۵۶ فعال‌تر در جنبش حقوق مدنی شرکت کردند. برادرش در "تحصن‌های
در جنبش حقوق مدنی شرکت کردند. برادرش در "تحصن‌های نشویل" شرکت داشت و خانواده‌اش از نخستین خانواده‌هایی بودند که به نشویل، تنسی یکپارچه شدند. فیلیپس در یک دورهٔ تابستانی بنیاد ملی علوم ویژهٔ دانش‌آموزان آفریقایی‌تبار شرکت کرد که علاقه‌اش به مطالعهٔ شیمی را برانگیخت. او و دوست‌پسرش در یک رقابت ریاضی ایالتی «برای دانش‌آموزان رنگین‌پوست» شرکت کردند. فیلیپس در نهایت رشتهٔ شیمی را در دانشگاه ایالتی تنسی انتخاب کرد، اما در سال ۱۹۶۶ به دانشگاه وندربیلت منتقل شد. در ابتدا قصد داشت پزشکی بخواند، اما مشاورش او را از
ابتدا قصد داشت پزشکی بخواند، اما مشاورش او را از این کار منصرف کرد، چراکه معتقد بود او نمی‌تواند هم خانواده داشته باشد و هم به دانشکده پزشکی برود. فیلیپس به انجمن خواهری آلفا کاپا آلفا پیوست. او در دانشگاه وندربیلت شیمی خواند و در سال ۱۹۶۷، نخستین زن آفریقایی‌تباری شد که مدرک کارشناسی هنرها را از این دانشگاه دریافت کرد. تحصیل در دانشگاه وندربیلت نخستین تجربهٔ فیلیپس از حضور در کلاس‌هایی با هم‌کلاسی‌ها و استادان سفیدپوست بود. پس از فارغ‌التحصیلی، در زمینهٔ پژوهش‌های داروشناسی روانی فعالیت کرد. او دورهٔ
پژوهش‌های داروشناسی روانی فعالیت کرد. او دورهٔ دکترای خود را در دانشگاه سینسینتی به پایان رساند و بار دیگر، نخستین زن آفریقایی‌تباری شد که در سینسینتی مدرک دکترای زیست‌شیمی گرفت. فیلیپس در سال ۱۹۷۳ به انجمن شیمی آمریکا پیوست. او روی ویروس R17 کار کرد و از دوپاشی دایره‌ای و تشدید پارامغناطیسی الکترونی برای درک ساختار پروتئین ویروسی استفاده نمود. در حین تحقیق روی ویروس R17، فیلیپس با کارهای "پاتریک آوریل" در شرکت داو کمیکال آشنا شد و تصمیم گرفت برای کار در آنجا درخواست بدهد. حرفه. پس از فارغ‌التحصیلی، فیلیپس