payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شناخته شود. تحریم‌های شدیدتر علیه جمهوری اسلامی اعمال شود. سفارت‌ها و کنسولگری‌های جمهوری اسلامی در کشورهای اروپایی تعطیل شوند مستند و حضور در رسانه‌های فارسی‌زبان. شبکه منوتو مستندی به نام “چشم برای آزادی” درباره زندگی و مبارزات عرفان تولید کرد. این مستند به روایت داستان او و دیگر آسیب‌دیدگان اعتراضات ایران می‌پردازد. عرفان همچنین در شبکه‌های فارسی‌زبان از جمله ایران اینترنشنال، صدای آمریکا، بی‌بی‌سی فارسی و ایران‌وایر حضور یافته و درباره جنایات جمهوری اسلامی و نیاز به اتحاد برای آزادی ایران سخن گفته است.
و نیاز به اتحاد برای آزادی ایران سخن گفته است. حضور در پارلمان اروپا. در سال ۲۰۲۴، عرفان رمیزی‌پور به همراه فعال حقوق بشر بهروز اسدی در پارلمان اروپا حضور یافت. او در مراسم ۷۵‌مین سالگرد تأسیس کمیته حقوق بشر سخنرانی کرد و مستندات جنایات جمهوری اسلامی را به اعضای کمیته حقیقت‌یاب ارائه داد. عرفان در این جلسات از کشورهای اروپایی خواست تا با حمایت از مردم ایران، مسیر رسیدن به آزادی و دموکراسی را هموار کنند. چشم‌انداز و فعالیت‌های آینده. عرفان رمیزی‌پور همچنان به عنوان یک فعال حقوق بشری و سیاسی به فعالیت‌های
به عنوان یک فعال حقوق بشری و سیاسی به فعالیت‌های خود ادامه می‌دهد. او هدف اصلی خود را آزادی ایران از ظلم و استبداد جمهوری اسلامی و دستیابی به حقوق برابر برای تمام مردم ایران می‌داند. پیام او به جامعه بین‌المللی و مردم ایران اتحاد، مقاومت و تلاش برای برقراری عدالت و آزادی است
اینگالاکتا یک مکان باستانی ماندگار از اینکاها در مرکز بولیوی است. این مکان در دپارتمان کوچابامبا، استان کارراسکو، شهرداری پوکونا، تقریباً ۱۳۰ کیلومتری شرق کوچابامبا قرار دارد. این مکان اخیراً توسط لری کوبن کاوش شده است.او معتقد است که این مکان برای اجرای مناسبت تقویمی استفاده می‌شده است. این مجموعه شامل چندین سازه مهم مانند کالانکا می‌باشد. کالانکا بزرگ‌ترین تالار سقف‌دار در نیم‌کره غربی بوده و ابعاد آن ۷۸ در ۲۵ متر است. همچنین در این مجموعه یک اوشنو یا سکوی آئینی وجود دارد. تورئون اینکاللاقتا نیز در همین
آئینی وجود دارد. تورئون اینکاللاقتا نیز در همین سایت قرار دارد. این سازه شش‌ضلعی که در سمت غربی مجموعه قرار دارد، احتمالاً دارای اهمیت تقویمی یا نجومی بوده است. در شمال مجموعه یک دیوار زیگزاگ قرار دارد که برای علامت‌گذاری و محافظت از این مکان ساخته شده است.
تپهٔ دایناسور () یک بستر فسیلی در بولیوی است. این مکان در یک معدن تقریباً ۴٫۴ کیلومتری شمال غربی سوکره (استان چوکیساکا)، بولیوی، در کوردیلرا اورینتال (آلتپلانوی کوردیلرا اورینتال) و در کنار ال مولینو (ماستریختین میانی) قرار دارد. این بستر از آهک فسیل‌دار اوالیتی تشکیل شده است و با استروماتولیت‌های بزرگ آب شیرین همراه است. این بستر محیطی دریاچه‌ای باز را به نمایش می‌گذارد و دارای نه لایه از ردپای دایناسور‌ها (فسیل‌های ردی) است.
بازمحمد یا موتور بازمحمد، روستایی در دهستان تهلاب بخش ریگ ملک شهرستان میرجاوه در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۶۱ نفر (۶۷ خانوار) بوده‌است.
داستان بدروم یک مجموعه تلویزیونی ترکی با بازی تیموچین اسن، شوال سام و مراد آیگن است. پخش این مجموعه از ۱۸ اوت ۲۰۱۶ از کانال د شروع و در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۷ به پایان رسید.
معابد سکوربا بقایای خرسنگ‌هایی در لبه شمالی ذبیغ، در منطقه شمالی جزیرهٔ مالت هستند که بینش دقیق و آموزنده ای را در مورد دوره‌های اولیه فرهنگ نوسنگی مالت ارائه می‌کنند. این سایت نخست در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی حفاری شد و در مقایسه با سایر مکان‌های خرسنگ، که برخی از آنها از اوایل قرن ۱۹ مورد مطالعه قرار گرفته بودند، بسیار دیرتر کشف شد. اهمیت این سایت منجر به ثبت آن در فهرست میراث جهانی مالت شده است. این حفاری‌های متأخر امکان استفاده از روش‌های مدرن تاریخ گذاری و تجزیه و تحلیل را فراهم کردند. خود معبد، به خصوص
و تجزیه و تحلیل را فراهم کردند. خود معبد، به خصوص در مقایسه با معابد کامل تر حجر قیم و تارشین، در وضعیت خوبی قرار ندارد. با این حال، اهمیت این سایت در بقایای واقعی نیست، بلکه در آنچه از حفاری آنها به دست آمده است، می‌باشد. توضیحات. منطقه ذبیغ در اطراف سکوربا به نظر می‌رسد که در اوایل دوره نوسنگی مسکونی بوده است. زمانی که مورخ برجسته مالتی، سر تمی زمیت، معابد نزدیک تاع حجرات را کاوش کرد، تنها یک تخته عمودی از تپه کوچکی از آوار در سایت سکوربا بیرون زده بود. اگرچه در فهرست آثار باستانی ۱۹۲۵ گنجانده شد، باستان
در فهرست آثار باستانی ۱۹۲۵ گنجانده شد، باستان شناسان این تپه را نادیده گرفتند تا اینکه دیوید اچ. ترامپ بین سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۶۳ آن را حفاری کرد. بقایای این سایت مجموعه‌ای از میل‌های خرسنگی (یکی از آنها به ارتفاع ۳٫۴ متر)، پایین‌ترین مسیر پایه‌های معابد، سنگ‌فرش‌هایی با حفره‌های شمرده‌شده در گذرگاه ورودی، و کف "تُربا" (ماده‌ای سیمانی مانند) از یک محراب سه قسمتی است. دیوار شمالی وضعیت بهتری دارد. در ابتدا، ورودی معبد به سوی یک بارگاه باز می‌شد، اما در اضافات بعدی در مرحله تارشین، درگاه معبد بسته شد و
اضافات بعدی در مرحله تارشین، درگاه معبد بسته شد و محراب‌هایی در گوشه‌های آن قرار گرفتند که در اثر بسته شدن درگاه ایجاد شده بودند. در شرق این معبد، بنای دوم در فاز تارشین با چهار محراب و یک طاق مرکزی اضافه شده. برای یک دوره تقریباً دوازده قرنی قبل از ساخته شدن معابد، دهکده ای در این مکان وجود داشت. قدیمی‌ترین بنای موجود از آن، دیوار مستقیم یازده متری در غرب اولین ورودی معابد است. بقایای آن در پی بنا، حاوی قدیمی‌ترین موادی است که گواه از حضور بشر در جزیره می‌دهند، یعنی فاز قر دالام؛ از جمله زغال چوب که تجزیه
یعنی فاز قر دالام؛ از جمله زغال چوب که تجزیه و تحلیل کربن آن را به ۴۸۵۰ سال قبل از میلاد برمی‌گرداند. سفال. سفال‌های یافت شده در این سایت به دو سبک تقسیم می‌شوند، فاز سکوربای خاکستری که با سفال‌های خاکستری رنگ بدون نقوش متمایز می‌شود و فاز سکوربای قرمز که دقیقاً مانند سکوربای خاکستری است اما با اُخرای قرمز رنگ‌شده است.
تاع حجرات (به زبان مالتی: Ta' Ħaġrat، تلفظ: ) تعدادی معابد باستانی در مجار، مالت هستند که به عنوان میراث جهانی یونسکو، همراه با چندین معبد خرسنگی مشابه دیگر به ثبت جهانی رسیده‌اند. این خرسنگ‌ها از قدیمی‌ترین مکان‌های مذهبی جهان به‌شمار می‌روند. معبد بزرگترِ تاع حجرات مربوط به مرحله جگانتیا (۳۶۰۰–۳۲۰۰ قبل از میلاد) است. معبد کوچکتر آن نیز مربوط به مرحله سافلینی (۳۳۰۰–۳۰۰۰ قبل از میلاد) است. مکان. تاع حجرات در حومه شرقی روستای مجار، تقریباً در فاصلهٔ یک کیلومتری از معابد تاع سکوربا است که در سال ۱۹۶۳ حفاری
از معابد تاع سکوربا است که در سال ۱۹۶۳ حفاری شده است. ویژگی‌های نمای تاع حجرات شبیه به ویژگی‌های مجموعه تاع سکوربا است. مجموعه معبد. حفاری نهشته‌های سفال نشان می‌دهد که روستایی در این مکان قرار داشته و قدمت آن به پیش از خود معابد می‌رسد. قدمت این سفال‌های اولیه به فاز مجار (۳۸۰۰–۳۶۰۰ قبل از میلاد) می‌رسند. تاع حجرات از سنگ آهک مرجانی لایهٔ پایینی ساخته شده است، که قدیمی‌ترین سنگ در جزایر مالت است. این مجموعه شامل دو معبد مجاور است. معبد کوچکتر در ضلع شمالیِ معبد اصلی است. این دو بخش نسبت به بسیاری از معابد
معبد اصلی است. این دو بخش نسبت به بسیاری از معابد نوسنگی دیگر در مالتا برنامه‌ریزی کمتری داشتند و از نظر اندازه کوچکتر هستند. بر خلاف دیگر معابد خرسنگی در مالت، هیچ بلوک تزئینی کشف نشد. با این حال تعدادی از آثار پیدا شدند. شاید جالب‌ترین مدل معبدی باشد که با سنگ آهک گلوبیگرینا حجاری شده است. این مدل مسقف است و ساختار معمولی یک معبد مالتی را نشان می‌دهد که شامل نمای سه‌سنگی، تکنیک دیوارکشی باریک و پهن و لایه‌های فوقانی پتکانهٔ افقی است. حفاری. این سایت بین سال‌های ۱۹۲۳ و ۱۹۲۶ توسط سر تمی زامیت، مدیر وقت
سال‌های ۱۹۲۳ و ۱۹۲۶ توسط سر تمی زامیت، مدیر وقت موزه‌ها کاوش شد. این سایت بار دیگر توسط جان دیویس ایوانز در سال ۱۹۵۴ کاوش شد و باستان‌شناس بریتانیایی دیوید اچ. ترامپ در کاوش‌های سال ۱۹۶۱ به‌طور دقیق تاریخ این مجموعه را مشخص کرد. این معبد در فهرست آثار باستانی ۱۹۲۵ گنجانده شد. مرمت. بخش‌هایی از نما و سردر در سال ۱۹۳۷ بازسازی شدند.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; مؤسسهٔ بین‌المللی علوم اعصاب ایران یا آی‌ان‌آی ایران یک مرکز تحقیقاتی و بیمارستان بین‌المللی است که در تهران واقع شده است. این مؤسسه بزرگ‌ترین مرکز تحقیقات علوم اعصاب در جهان است و سومین نسخه از آی‌ان‌آی‌هایی است که توسط مجید سمیعی تأسیس شد. اولین آی‌ان‌آی در هانوفر آلمان قرار دارد. این مرکز تحقیقاتی در ۱۱ طبقه در حال ساخت است.
معابد خرسنگی مالت (به ) چندین معبد ماقبل تاریخ هستند که برخی از آنها جزء میراث جهانی یونسکو هستند، در سه دوره متمایز تقریباً بین ۳۶۰۰ قبل از میلاد و ۲۵۰۰ قبل از میلاد در کشور جزیره‌ای مالت ساخته شده‌اند. این معابد تا زمان کشف گوبکلی تپه در ترکیه به عنوان قدیمی‌ترین سازه‌های مستقل روی زمین شناخته می‌شدند. باستان شناسان بر این باورند که این مجموعه‌های خرسنگی نتیجه نوآوری‌های محلی در یک فرایند تکامل فرهنگی بوده‌اند. این روند منجر به ساخت چندین معبد در فاز جگانتیا (۳۶۰۰–۳۰۰۰ قبل از میلاد) شد که در مجموعه معبد
(۳۶۰۰–۳۰۰۰ قبل از میلاد) شد که در مجموعه معبد بزرگ تارشین به اوج خود رسیده و تا ۲۵۰۰ قبل از میلاد مورد استفاده قرار می‌گرفت. پس از این تاریخ، فرهنگ معبدسازی در مالت از بین رفت. معابد جگانتیا در سال ۱۹۸۰ به عنوان میراث جهانی ثبت شدند در سال ۱۹۹۲، کمیته یونسکو فهرست موجود را گسترش داد تا شامل پنج مکان دیگر از این نوع معبدهای بزرگ سنگی شود. اینها عبارتند از حجر قیم (در قرندی)، منایدرا (در قرندی)، معابد تاع حجرات (در مجار)، معابد سکوربا (در ذبیغ) و معابد تارشین (در تارشین). امروزه، سایت‌ها توسط میراث مالت
(در تارشین). امروزه، سایت‌ها توسط میراث مالت مدیریت می‌شوند، در حالی که مالکیت زمین‌های اطراف از سایتی به سایت دیگر متفاوت است. جدای از این‌ها، معابد بزرگ سنگی دیگری در مالت وجود دارد که در فهرست میراث جهانی یونسکو گنجانده نشده است. وجه تسمیه. بسیاری از نام‌هایی که برای اشاره به سایت‌های مختلف استفاده می‌شوند، پیوندی با سنگ‌های مورد استفاده در بنای خود دارند. کلمه مالتی معادل «تخته سنگ»، "ħaġar" (حجر) است که در نام "Ta' Ħaġrat" و "Ħaġar Qim" مشترکاً آمده است. در حالی که اولی این کلمه را همراه با نشانگر
است. در حالی که اولی این کلمه را همراه با نشانگر مالکیت به کار می‌برد، دومی کلمه "Qim" را با حجر ترکیب می‌کند که یا شکلی از کلمه مالتی برای "عبادت" است یا شکلی قدیمی از کلمه به معنای "ایستادن" است. "" فولکلور مالتی غول‌ها را به عنوان سازنده معابد توصیف می‌کند که نام جگانتیا به معنای برج غول‌ها از این تعبیر برآمده است. زبان‌شناس مالتی جوزف آکیلینا معتقد بود که منایدرا (به عربی: منیدرة) مخفف «ماندرا» (عربی: مندرة) است، به معنای قطعه زمین کاشته شده با درختان زراعی (همان کاربرد امروزی این واژه در عربی مصری).
زراعی (همان کاربرد امروزی این واژه در عربی مصری). اشتقاقی با احتمالی کمتر از ریشه عربی «منظرة» (عربی: منظرة) به معنای «مکانی با چشم‌اندازها» نیز حدس زده شده. معابد تارشین (ریشهٔ این واژه از "تیریکس" به معنی سنگ بزرگ است) و همچنین بقایای حفاری شده در سکوربا نام خود را مدیون محلی هستند که در آن یافت شده‌اند. تاریخچه. سال‌ها. ساخت معابد حاصل چندین مرحله، از ۵۰۰۰ تا ۲۲۰۰ قبل از میلاد بوده است. شواهدی از فعالیت‌های انسانی در جزایر از دوره نوسنگی اولیه () وجود دارد، که توسط خرده‌های سفال، شواهد آتش‌سوزی و
دارد، که توسط خرده‌های سفال، شواهد آتش‌سوزی و استخوان‌ها تأیید شده است. تاریخ گذاری و درک مراحل مختلف فعالیت در معابد آسان نیست. مشکل اصلی یافت شده این است که خود مکان‌ها طبیعتاً تکاملی هستند، زیرا هر معبد همراه با توسعه معماری، مدام در حال تغییر و بهتر شدن می‌بود. علاوه بر این، در برخی موارد، مردم عصر برنز پسین، سکونت‌گاه‌های خود را بر روی معابد نوسنگی ساختند، بنابراین عنصر سردرگمی را به محققان اولیه که از فناوری مدرن تاریخ‌گذاری برخوردار نبودند، اضافه کردند. سر تمی زامیت، باستان‌شناس برجسته مالتی در
کردند. سر تمی زامیت، باستان‌شناس برجسته مالتی در اواخر قرن نوزدهم، معابد نوسنگی را به ۲۸۰۰ سال قبل از میلاد و فرهنگ عصر برنز تارشین را با قدمت ۲۰۰۰ قبل از میلاد تخمین زده بود. این تاریخ‌ها توسط محققان «بسیار بزرگ» در نظر گرفته شد، که کاهش نیم هزاره را برای هر کدام پیشنهاد کردند. با این حال، آزمایش رادیوکربن به لطف ذامیت، به این تاریخ‌گذاری‌ها کمک کرد. نظریه ای مبنی بر اینکه هنر معابد با فرهنگ نشأت گرفته از تمدن دریای اژه مرتبط است، با اثبات منشأ قدیمی‌تر معابد از بین رفت. مراحل معبد. توسعه مراحل زمانی، بر
از بین رفت. مراحل معبد. توسعه مراحل زمانی، بر اساس تاریخ‌گذاری رادیوکربن مجدد تنظیم شده است و دوره‌های آن تا عصر برنز به چند مرحله جزئی‌تر تقسیم شده است. اولین شواهد از سکونت انسان در دوران نوسنگی در فاز قر دالام، در حدود سال ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد آغاز شده.
فیلفلا () جزیره‌ای کوچک، عمدتاً بی‌حاصل و غیرمسکونی است که در فاصله جنوب جزیره مالت قرار دارد و جنوبی‌ترین نقطه جغرافیای مالت محسوب می‌شود. فیلفلو (یا فیلفلوو)، یک جزیره صخره‌ای در فاصله حدود جنوب غربی فیلفلا جنوبی‌ترین نقطه مالت را در خود جای داده است. نام. نام این جزیره احتمالاً از واژه عربی "فلفل" (اشاره به فلفل سیاه) گرفته شده است. محیط زیست. جزیره فیلفلا مساحتی برابر با و خط ساحلی به طول دارد. این جزیره یک فلات سنگ آهکی مسطح و فرسوده است که با صخره‌هایی به ارتفاع احاطه شده است. سه گونه پرنده دریایی در
به ارتفاع احاطه شده است. سه گونه پرنده دریایی در این جزیره تولیدمثل می‌کنند: مرغ طوفان اروپایی (با تخمین ۵۰۰۰ تا ۸۰۰۰ جفت)، کبوتردریایی کوری (حدود ۲۰۰ جفت) و کاکایی پازرد اروپایی (حدود ۱۳۰ جفت). این جزیره به دلیل وجود کلونی مرغ طوفان، به عنوان یک منطقه مهم پرندگان (IBA) توسط انجمن جهانی پرندگان شناسایی شده است. مارمولک فیلفلا و حلزون‌های کرکره‌دار ("Lampedusa imitatrix gattoi") به‌طور بومی در این جزیره زندگی می‌کنند. همچنین یک گونه پیاز وحشی بزرگ که ارتفاع آن تا می‌رسد، در این جزیره یافت می‌شود. دسترسی به
آن تا می‌رسد، در این جزیره یافت می‌شود. دسترسی به فیلفلا تنها برای اهداف آموزشی یا علمی ممکن است و نیاز به مجوز قبلی از سازمان محیط‌زیست و منابع طبیعی دارد. تاریخچه. جزیره‌ای به نام Lone Island، که به جزیره فیلفلا نیز معروف است، احتمالاً برای ساکنان نوسنگی مالت مقدس بوده است. این مردمان معابد حجر قیم و منایدرا را در ساحل مالت، مقابل این جزیره کوچک، بنا کردند. تنها سازه دائمی شناخته‌شده در جزیره فیلفلا، یک نمازخانه بود که در سال ۱۳۴۳ میلادی درون یک غار ساخته شده بود. این نمازخانه در زمین‌لرزه سال ۱۸۵۶ تخریب
شده بود. این نمازخانه در زمین‌لرزه سال ۱۸۵۶ تخریب شد که بخشی از جزیره نیز در اثر آن به زیر آب رفت. نقشه‌ای از مالت که به سال ۱۷۹۸ بازمی‌گردد، وجود یک قلعه، یک فانوس دریایی و یک صومعه همراه با نمازخانه‌ای در فیلفلا را نشان می‌دهد. تا سال ۱۹۷۱، نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا از جزیره برای تمرین‌های هدف‌گیری استفاده می‌کردند و پوکه‌های گلوله‌های این بمباران‌ها همچنان در فیلفلا یافت می‌شود. این جزیره در سال ۱۹۸۰ به عنوان ذخیره‌گاه پرندگان اعلام شد. با تصویب قانون «ذخیره‌گاه طبیعی
پرندگان اعلام شد. با تصویب قانون «ذخیره‌گاه طبیعی فیلفلا» در سال ۱۹۸۸، محدودیت‌های بیشتری از جمله ممنوعیت ماهیگیری در فاصله یک مایل دریایی (۱٫۹ کیلومتر) اطراف جزیره به دلیل احتمال وجود مهمات عمل‌نکرده برای دسترسی و استفاده از جزیره اعمال شد. بااین‌حال، اطلاعیه دولتی شماره ۱۷۳ مالت در سال ۱۹۹۰ بار دیگر ماهیگیری در محدوده یک مایلی را مجاز اعلام کرد. جزیره فیلفلا همچنین موضوع یک اختلاف سرزمینی بر سر فلات قاره بین لیبی و مالت بود. این پرونده در سال ۱۹۸۵ توسط دیوان بین‌المللی دادگستری بررسی شد و این جزیره کوچک
بین‌المللی دادگستری بررسی شد و این جزیره کوچک عملاً از محاسبات کنار گذاشته شد. افسانه‌ها. داستان پیدایش فیلفلا به افسانه‌هایی دربارهٔ شکل‌گیری المقلوبه مرتبط است. افسانه‌ای مالتی روایت می‌کند که منطقه‌ای که اکنون المقلوبه را تشکیل می‌دهد، زمانی محل زندگی مردمی بود که به سبک زندگی گناه‌آلود و بی‌بندوبار مشغول بودند. همسایه‌ای خردمند آن‌ها را از رفتارهای گناه‌آلودشان بر حذر داشت، اما آن‌ها به هشدارهای او توجهی نکردند. ازاین‌رو، خداوند تصمیم گرفت آن جماعت گناهکار را مجازات کند و روستا را در زمین فرو برد،
گناهکار را مجازات کند و روستا را در زمین فرو برد، درحالی‌که تنها آن همسایه خردمند نجات یافت. گفته می‌شود فرشتگان تکه‌ای از روستا را به دریا پرتاب کردند و به این ترتیب جزیره فیلفلا شکل گرفت. در فیلم‌ها. فیلفلا به‌عنوان محل فیلم‌برداری جزیره اسکب در فیلم "پاپای" در سال ۱۹۸۰ مورد استفاده قرار گرفت.
مجموعه ماقبل تاریخ حل تارشیِن ( ،) یک مجموعه باستان‌شناسی در تارشین (ترزین) در منطقه بندری مالت است. قدمت این معابد به ۳۴۰۰ سال قبل از میلاد می‌رسد. این مکان در سال ۱۹۹۲ میلادی به همراه سایر معابد خرسنگی در جزیره مالت به عنوان میراث جهانی یونسکو پذیرفته شد.
صدف زبر گونه‌ای از صدف آب شور، نرم‌تنان دریایی دوکفه‌ای از تیرهٔ Cardiidae است. سردهٔ صدف‌های راه‌راه خاردار از الیگوسن بالایی تا اکنون وجود دارد. نگارخانه. دریچه راست و چپ از یک نمونه:
تئاتر مانوئل () یک تئاتر و مکان مهم برای هنرهای نمایشی در مالت است. این تئاتر که معمولاً به سادگی «مانوئل» نامیده می‌شود، به نام استاد اعظم نظم شوالیه‌های مهمان‌نواز، فرا آنتونیو مانوئل د ویلنا، نام‌گذاری شده است که دستور ساخت آن را در سال ۱۷۳۱ صادر کرد. این تئاتر به‌عنوان سومین تئاتر فعال قدیمی اروپا شهرت دارد (قدیمی‌تر از تئاتر سان کارلو در ناپل) و قدیمی‌ترین تئاتری است که همچنان در اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع فعال است. تئاتر مانوئل در خیابان تئاتر قدیمی () در شهر والتا واقع شده است. این تئاتر به‌عنوان
() در شهر والتا واقع شده است. این تئاتر به‌عنوان تئاتر ملی مالت و خانهٔ ارکستر فیلارمونیک مالت () شناخته می‌شود. در ابتدا با نام شناخته می‌شد، اما در سال ۱۸۱۲ به (تئاتر رویال) تغییر نام یافت و در سال ۱۸۶۶ نام برای آن انتخاب شد. نخستین نمایشی که در این مکان اجرا شد، نمایشنامهٔ مروپ اثر فرانچسکو شیپیونه، مارکیز دی مافئی بود. این تئاتر کوچک دارای ظرفیت ۶۲۳ نفر، یک آدیتوریوم بیضی‌شکل، سه ردیف بالکن چوبی با تزئینات ورق طلا و سقفی با طراحی فریب چشم است که مانند گنبدی گرد به نظر می‌رسد. ساختمان این تئاتر به‌عنوان
گرد به نظر می‌رسد. ساختمان این تئاتر به‌عنوان یک بنای فهرست‌شده درجه ۱ توسط اداره میراث فرهنگی مالت ثبت شده و همچنین تحت حفاظت سازمان محیط زیست و برنامه‌ریزی مالت (MEPA) قرار دارد. تاریخچه. پیش از ساخت تئاتر، نمایش‌ها و اجراهای تئاتری آماتور در سالن‌ها و طبقات اشرافی خوابگاه‌های شوالیه‌ها برگزار می‌شد. این خوابگاه‌ها کاخ‌هایی بودند که برای شاخه‌های شوالیه‌ها ساخته شده بودند. شاخهٔ ایتالیایی اغلب این نوع سرگرمی‌ها را در خوابگاه خود اجرا می‌کرد. اسناد این شاخه نشان می‌دهد که در ۲ فوریه ۱۶۹۷، چند اشراف‌زاده
نشان می‌دهد که در ۲ فوریه ۱۶۹۷، چند اشراف‌زاده مالتی نمایشنامه‌ای را در خوابگاه ایتالیایی‌ها اجرا کردند. زنان به دلیل اتفاقات پیش‌آمده در جشن‌های کارناوال سال ۱۶۳۹، از حضور در این رویدادها منع شده بودند. در سال ۱۷۳۱، آنتونیو مانوئل د ویلنا ساخت این ساختمان را به‌عنوان تئاتری عمومی «برای تفریح سالم مردم» سفارش داد و هزینه آن را شخصاً تأمین کرد. استاد اعظم دو خانه را از اولویت ناوارا خریداری کرد که در خیابانی که اکنون خیابان تئاتر قدیمی نامیده می‌شود، واقع بود و مبلغ ۲٬۱۸۶ "اسکودی" پرداخت کرد. نمای بیرونی
بود و مبلغ ۲٬۱۸۶ "اسکودی" پرداخت کرد. نمای بیرونی این ساختمان که به سبک تکلف‌گرایی والتا است، ساده طراحی شده و شامل سه طبقه به همراه یک نیم‌طبقه است. نمای آن دارای یک درب ورودی با یک بالکن سنگی باز و نرده‌دار است که توسط سه کنسول بزرگ پشتیبانی می‌شود. فضای داخلی تئاتر با سبک روکوکو تزئین شده است. این تئاتر احتمالاً توسط رومانو کاراپکیا طراحی و توسط فرانچسکو زرافا و آنتونیو آزوپاردی ساخته شده است. ساخت تئاتر مانوئل تنها در مدت ده ماه به پایان رسید. این سرعت ساخت ممکن است به دلیل تغییراتی باشد که در ساختار
ساخت ممکن است به دلیل تغییراتی باشد که در ساختار سه خانهٔ مجاور ایجاد شد تا به‌عنوان بخشی از تئاتر ادغام شوند. این ساختمان مساحتی برابر با ۹۴½ کین مربع داشت، که بعداً به ۹۳ کین مربع و ۲½ کف دست تغییر یافت. گفته می‌شود طراحی این تئاتر از تئاتر معاصر پالرمو الهام گرفته شده است. آدیتوریوم آن در ابتدا به شکل نیم‌دایره یا نعل اسبی بود و کف روشن آن به‌عنوان یک پیست کوچک رقص استفاده می‌شد. اولین اجرای تئاتری که در "Teatro Pubblico" برگزار شد، نمایشنامهٔ تراژدی کلاسیک "Merope" اثر شیپیونه مافئی در ۹ ژانویه ۱۷۳۲
"Merope" اثر شیپیونه مافئی در ۹ ژانویه ۱۷۳۲ بود. بازیگران این اجرا خود شوالیه‌ها بودند و صحنه‌آرایی نیز توسط معمار ارشد نظامی شوالیه‌ها، فرانسوا موندیون، طراحی شده بود. در ۲۶ ژانویه ۱۷۳۲، نمایشنامه‌ای طنز و ضدروحانی به نام "Il bacchettiere falso" اثر جیرولامو جیلی اجرا شد. در ۱۸ ژانویه ۱۷۶۹، نمایش "Il trionfo di Minerva" نوشتهٔ لنتیسکو آدراستئو به مناسبت جشن تولد مانوئل پینتو دا فونسه‌کا، استاد اعظم، اجرا شد. به مناسبت مشابهی، از فردیناند فون هامپش تسو بولهایم در زمان ارتقای وی به مقام استاد اعظم تقدیر شد.
در زمان ارتقای وی به مقام استاد اعظم تقدیر شد. در این رویداد، هامپش در بالکن ظاهر شد و با پرتاب مشت‌هایی از سکه‌های طلا به جمعیتی که برای تشویق او آمده بودند، از آن‌ها قدردانی کرد. در نیمه اول قرن بعد، این تئاتر محلی برای اجرای گستردهٔ اپراهای لیریک توسط گروه‌های حرفه‌ای بازدیدکننده یا گروه‌های آماتور شوالیه‌ها و همچنین تراژدی‌های فرانسوی یا کمدی‌های ایتالیایی بود. آثار یوهان آدولف هاسه، نیکولو پیچینی و بالداساره گالوپی در سال‌های اولیهٔ تئاتر بسیار محبوب بودند. در آغاز فعالیت، مدیریت تئاتر و سانسور اجراها
در آغاز فعالیت، مدیریت تئاتر و سانسور اجراها بر عهدهٔ یک شوالیه ارشد، با عنوان "Protettore" بود. اولین مدیر ثبت‌شدهٔ تئاتر، ملکیوره پرووست لانارلی در سال ۱۷۳۶ بود و آخرین مدیر، جووانی له برون در سال ۱۸۶۶. از ۱۷۶۸ تا ۱۷۷۰، مدیریت توسط یک زن به نام ناتالا فاروژیا انجام شد. در تأسیس تئاتر، استاد اعظم د ویلنا اجارهٔ سالانهٔ مدیر را ۳۲۰ "اسکودی" تعیین کرد که شامل ۸۰ اسکودی برای اجاره از عید پاک تا اوت، ۱۲۰ اسکودی برای پاییز، و ۱۲۰ اسکودی دیگر از کریسمس تا کارناوال بود. زمانی که رقص یا "veglioni" (بالماسکه) در
بود. زمانی که رقص یا "veglioni" (بالماسکه) در تئاتر برگزار می‌شد، گودال نمایش با استفاده از داربست به سطح صحنه بالا برده می‌شد. در ۲۲ اوت ۱۷۷۸، مقرراتی برای روشنایی تئاتر و راهروها در چنین مناسبت‌هایی تصویب شد که در آن پوشاندن چراغ‌ها به هر شکلی ممنوع بود. در همان سال، به‌منظور جلوگیری از ایجاد رسوایی، گروه‌های تئاتری از خوابیدن در جعبه‌های تئاتر منع شدند، عملی که در آن زمان رایج بود. چند سال بعد، در ۱۷۸۳، "Teatro Pubblico" تحت بازسازی و تزئینات گسترده‌ای قرار گرفت که بر اساس طرح معمار رومی، ناتاله مارینی
گرفت که بر اساس طرح معمار رومی، ناتاله مارینی انجام شد. یک مدل از طرح پیش از اجرا به تفتیش عقاید و بسیاری از شوالیه‌ها نشان داده شد. این مدل چنان مورد تحسین قرار گرفت که کمیسیونرهای بنیاد تئاتر تصمیم گرفتند دو "لویی" دیگر به‌عنوان پاداش به فاکتور مارینی که ۴۹ "اسکودی" بود، اضافه کنند.در سال ۱۷۹۲ اولین اپرای شناخته شده نیکولا ایزوآرد به نام «کاساچلو در حال تعقیب توسط یک جادوگر» در این تئاتر به نمایش درآمد، و ایزوآرد در سال ۱۷۹۸ پس از اشغال مالت توسط فرانسوی‌ها، مدیر این تئاتر شد و به اجرای اپراهای دیگر
مدیر این تئاتر شد و به اجرای اپراهای دیگر ادامه داد. چندین اثر از ایزوآرد از جمله «آویزو آی ماراتاتی» و «آرتاسرس» در این تئاتر به اجرا درآمدند. سلطنت فرانسوی‌ها در مالت کوتاه مدت بود و پس از دو سال، این جزایر به تصرف پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند درآمد. یکی از افسرانی که در سال ۱۸۰۱ در نبرد اسکندریه همراه ابرکومبی به مصر رفت، نوشت: «لاوالتا دارای یک اپرا است که کوچک است اما مرتب است، هرچند که خیلی نیاز به تعمیر دارد. ایتالیا و سیسیل آن را با هنرمندان آواز مناسب تأمین می‌کنند و این یک سرگرمی بسیار
آواز مناسب تأمین می‌کنند و این یک سرگرمی بسیار دلپذیر برای نیروهای گارد است. هر شب توسط افسران لشگر که آن را بسیار لذت‌بخش می‌دانستند، شلوغ بود. قیمت بلیط یک شیلینگ است.» در دوران ابتدایی دوره مستعمرات تاج‌وتخت مالت، «تئاتر پوبلیکو» به «تئاترو رئاله» تغییر نام یافت و در طول قرن نوزدهم تغییرات و گسترش‌هایی را تجربه کرد، به ویژه در سال ۱۸۱۲، زمانی که جرج ویت‌مور پروژنیوم و گالری فعلی را اضافه کرد، سقف را به اندازه یک طبقه بالا برد و هشت جعبه دیگر به آن اضافه کرد، که تعداد کل به ۶۷ رسید. همچنین، ویت‌مور سالن
کرد، که تعداد کل به ۶۷ رسید. همچنین، ویت‌مور سالن تئاتر را به شکل بیضی که امروزه وجود دارد، تغییر داد. تغییرات دیگری در سال ۱۸۴۴ انجام شد، زمانی که طراح صحنه تئاتر، ارکولانی، پنل‌های جعبه‌های چوبی را دوباره رنگ‌آمیزی کرده و آن‌ها را طلاکاری کرد. لایه دیگری از ورق نقره در پنل‌ها و سقف در سال ۱۹۰۶ اضافه شد. در طول این زمان، تئاترو رئاله به اجاره حرفه‌ای‌های اپرا داده می‌شد که فصل‌های اپرا نه‌ماهه برگزار می‌کردند. این تئاتر توسط بسیاری از شخصیت‌های خارجی، از جمله والتر اسکات و آدلاید ساکس-ماینینگن، بیوه
از جمله والتر اسکات و آدلاید ساکس-ماینینگن، بیوه ویلیام چهارم از بریتانیا، که به تماشای اجراهای «الیسیر د آمو» و «جما دی ورگی» در این تئاتر آمد، بازدید شد. «لوچیا دی لامرمور» به عنوان یک شب گالا به افتخار ملکه بیوه برگزار شد، که در آن سوپرانو کاملاً داربویس به اجرا پرداخت. اپرا و اپرته‌های انگلیسی و ایتالیایی در طول قرن نوزدهم محبوب‌ترین تولیدات در «تئاترو رئاله» بودند؛ اما مردم مالت به ویژه از اپراهای جواکینو روسینی، وینچنتزو بلینی، گائتانو دونیزتی و جوزپه وردی حمایت می‌کردند. در سال ۱۸۶۱، تئاترو رئاله به
وردی حمایت می‌کردند. در سال ۱۸۶۱، تئاترو رئاله به صورت اجاره مادام‌العمر به دکتر سالواتوره میفسود و آنکلتو کانتی به اجاره داده شد و در سال ۱۸۶۲، مالکیت مستقیم آن به اممانوئل اسکیکلونا به مبلغ ۷۸۳۳٫۶ پوند فروخته شد. مالکان بعدی شامل کارملو آرپا، شیمیدان (۱۸۸۹) و خانواده گولچر (۱۹۰۶–۷) بودند. این تئاتر در سال ۱۸۶۶ به دلیل ساخت خانه اوپرا سلطنتی والتا به تملک مالت، که توسط ادوارد میدلتون بری طراحی شده بود، دیگر مورد استفاده قرار نگرفت. تئاتر به خوابگاه بی‌خانمان‌ها تبدیل شد، که برای هر شب با اجاره ارزان‌قیمت
تبدیل شد، که برای هر شب با اجاره ارزان‌قیمت صندلی‌ها را اجاره می‌دادند. با این حال، در سال ۱۸۷۳، «تئاترو رئاله» به‌طور رسمی به «تئاتر مانوئل» تغییر نام یافت و زمانی که خانه اپرای سلطنتی آتش گرفت، دوباره زندگی جدیدی به خود گرفت. اما تا سال ۱۸۷۷، خانه اپرای سلطنتی دوباره ساخته شد و تئاتر مانوئل دوباره تحت‌الشعاع قرار گرفت و به فراموشی سپرده شد. در ۲۷ دسامبر ۱۹۲۲، ۶ ژانویه ۱۹۲۳ و ۳ فوریه ۱۹۲۳، تئاترو مانوئل اولین پخش عمومی سرود ملی مالت را برگزار کرد. در دوران جنگ جهانی دوم، تئاتر مانوئل به عنوان مسکن اضطراری
جنگ جهانی دوم، تئاتر مانوئل به عنوان مسکن اضطراری برای قربانیان بمباران‌های مداوم لوفت‌وافه و رژیا ایروناتیکا استفاده شد. در اوایل قرن بیستم، این تئاتر به‌طور متناوب به عنوان محل برگزاری جشن‌های کارناوالی و برای مدتی به عنوان سالن سینما مورد استفاده قرار گرفت. این تئاتر در فهرست آثار باستانی سال ۱۹۲۵ گنجانده شد.