payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ونفو را به قتل رساند. هنگامی که فونیان به دادگاه تانگ آورده شد، بدون توجه به اینکه او نیروهایش را تسلیم کرد، اعدام شد. پی به آشینا قول داده بود که او را اعدام نکند، اما دادگاه به قول پی احترام گذاشت. پی در پی این حادثه خود را بازنشسته کرد و پشیمان شد. مرگ آشینا، طبق کتاب تاریخ جدید تانگ، نیرنگی علیه شینگجیان توسط طایفه خودش پی یان بود که نسبت به پیروزی های او در غرب حسادت می کرد. در سال ۶۸۲، پی دوباره مسئول آرام کردن شورش ترکان دیگر علیه امپراتوری چین بود. با این حال، او در ماه ژوئن قبل از اعزام نیروها بر
با این حال، او در ماه ژوئن قبل از اعزام نیروها بر اثر کهولت سن درگذشت. دربار امپراتوری به او نام پس از مرگ شیان (獻) که به معنای "تعهد" است، و همچنین عنوان عالی افتخاری نظامی تایوی (太尉) را به او اعطا کرد. خانواده. طبق نوشته ژانگ یوئه، پی ۲ همسر داشت. همسر اول او یک نجیب شیان بی از لویانگ بود. او پس از مرگ همسر دومش ازدواج کرد. همسر دوم او از قومیت ترک بود. پی ۵ پسر داشت: پی ژنیین، نیمی از ژیان بی و پسر بزرگتر، قبل از اینکه پدرش پسری به نام پی کانیوآن را ترک کند، درگذشت. پی چیچوان، یکی از پسران کوچکترش. پسری
درگذشت. پی چیچوان، یکی از پسران کوچکترش. پسری به نام پی گوانگدی داشت. پی یانکسیو، یکی از پسران کوچکترش. پی کینگ یوان، یکی از پسران کوچکترش. پی گوانگتینگ، نیمه ترک. کوچکترین پسر شینگجیان. بعداً صدراعظم تانگ شد.
دفتر معاون نخست‌وزیر لبنان در سال ۱۹۴۳ تشکیل شد. میثاق وطنی تصریح می‌کند که معاون نخست‌وزیر باید همیشه مسیحی ارتدوکس یونانی باشد. جستارهای وابسته. سیاست در لبنان
شش خدمتکار (به آلمانی: Die sechs Diener) یکی از افسانه‌های عامیانهٔ آلمانی است که توسط برادران گریم گردآوری شده و در مجموعهٔ افسانه‌های کودکانه و خانوادگی آن‌ها با شمارهٔ ۱۳۴ (KHM 134) منتشر شده است. این داستان در شاخص آرنه-تامپسون-اودر در دستهٔ ATU 513A با عنوان «شش نفر در سراسر جهان» قرار می‌گیرد. خلاصهٔ داستان. در سرزمینی دور، ملکه‌ای جادوگر و پلید زندگی می‌کرد که دختری بسیار زیبا داشت. ملکه اعلام کرده بود که هر کسی می‌خواهد با دخترش ازدواج کند، باید سه مأموریت سخت و غیرممکن را با موفقیت انجام دهد. اما
مأموریت سخت و غیرممکن را با موفقیت انجام دهد. اما هر خواستگاری که شکست می‌خورد، بلافاصله گردن زده می‌شد. روزی شاهزاده‌ای جوان دربارهٔ دختر ملکه شنید و تصمیم گرفت برای خواستگاری از او تلاش کند. پدرش از این تصمیم ممانعت کرد، اما شاهزاده آن‌چنان غمگین و بیمار شد که هفت سال بستری ماند. سرانجام، پدرش با رفتن او موافقت کرد و به‌محض آن، حالش خوب شد. شاهزاده در طول سفر خود شش خدمتکار با توانایی‌های خارق‌العاده پیدا کرد: مأموریت نخست. ملکه حلقه‌ای را به دریا انداخت و از شاهزاده خواست آن را بازگرداند. مرد با گردن
و از شاهزاده خواست آن را بازگرداند. مرد با گردن دراز مکان حلقه را دید، مرد چاق آب دریا را نوشید و مرد قدبلند به آسانی حلقه را از کف دریا برداشت. مأموریت دوم. شاهزاده باید ۳۰۰ گاو نر را با پوست و شاخ و استخوان و ۳۰۰ بشکه شراب را تا آخرین قطره می‌خورد. شاهزاده درخواست کرد تنها یک مهمان با خود داشته باشد و مرد چاق را با خود آورد. مرد چاق همه را در چشم‌برهم‌زدنی بلعید. مأموریت سوم. شاهزاده باید در اتاقی در کنار شاهدخت بخوابد و تا نیمه‌شب، باید دستانش دور او بماند. اگر هنگام بازگشت ملکه، دختر غایب می‌بود،
بماند. اگر هنگام بازگشت ملکه، دختر غایب می‌بود، شاهزاده کشته می‌شد. اما ملکه با جادو همه را به خواب برد و دختر را به غاری در فاصلهٔ ۳۰۰ فرسنگی برد. مرد شنوا صدای گریهٔ او را شنید، مرد قدبلند و مرد با نگاه مرگبار رفتند؛ مرد نگاهی به سنگ انداخت و آن را خرد کرد و دختر را بازگرداندند، درست پیش از نیمه‌شب. ملکه از موفقیت شاهزاده خشمگین شد. او در گوش دخترش گفت که باید از ازدواج با چنین مردان عامی‌پیشه‌ای بترسد. فردا، شاهدخت شرطی جدید گذاشت: اگر کسی می‌توانست در میان ۳۰۰ هیزم شعله‌ور زنده بماند، او را به همسری
میان ۳۰۰ هیزم شعله‌ور زنده بماند، او را به همسری می‌پذیرد. مردی که در آتش احساس سرما می‌کرد، در میان شعله‌ها ایستاد و همچنان می‌لرزید؛ و پیروز شد. پایان داستان. شاهدخت دیگر نمی‌توانست از ازدواج سر باز زند. هنگام بازگشت به کاخ، ملکه سربازانی فرستاد تا آنها را متوقف کنند. مرد شنوا نقشه را شنید، مرد چاق آب دریا را استفراغ کرد و سربازان را غرق کرد. دسته‌ای دیگر آمدند و مرد با نگاه کشنده، آنها را تکه‌تکه کرد. سرانجام شاهزاده و شاهدخت ازدواج کردند. اما شاهزاده تصمیم گرفت درس عبرتی به شاهدخت بدهد. به او گفت که یک
گرفت درس عبرتی به شاهدخت بدهد. به او گفت که یک خوک‌چران است و برای هشت روز او را در بدترین شرایط زندگی واداشت. سپس او را به قصر آورد و فاش کرد که خودش شاهزاده است. سپس ازدواج شاهانه‌شان برگزار شد و با شادی زندگی کردند. در فرهنگ عامه. در پارک تفریحی افسانه‌ای اِفتِلینگ در هلند، مجسمه‌ای عظیم از یکی از شخصیت‌های داستان (مرد گردن‌دراز) وجود دارد که این افسانه را به بازدیدکنندگان بازگو می‌کند. این مجسمه یکی از نمادهای محبوب پارک است و از سال ۱۹۵۲ در آنجا قرار دارد. گونه‌شناسی و تحلیل. این داستان از نوع ATU
دارد. گونه‌شناسی و تحلیل. این داستان از نوع ATU 513A است که با افسانه‌هایی چون شش نفر در سراسر جهان، کشتی پرنده، خیاط باهوش و شاهزاده‌ای با خدمتکاران عجیب مشابهت دارد. این داستان ساختار کلاسیک سفر قهرمان را دنبال می‌کند، جایی که شخصیت اصلی با کمک نیروهای درونی (در قالب خدمتکاران) بر آزمون‌ها پیروز شده و به بلوغ روانی و اجتماعی می‌رسد.
ملکه زنبورها (به آلمانی: "Die Bienenkönigin") یک افسانهٔ آلمانی است که توسط برادران گریم گردآوری و در شمارهٔ ۶۲ کتاب «افسانه‌های کودکان و خانه» منتشر شده‌است. این داستان در فهرست آنتی آرنه-تامپسون-اوتر در دسته‌بندی ATU 554، «جانوران سپاسگزار» قرار دارد. داستان. در روزگاری دور، پادشاهی سه پسر داشت. دو پسر بزرگ‌تر، مغرور و سرکش بودند و برای جستجوی شانس خود به سفر رفتند. اما به جای آن‌که کاری از پیش ببرند، در خوش‌گذرانی و هرج‌ومرج غرق شدند. برادر کوچک‌تر که «ساده‌دل» نام داشت، نیز پس از مدتی به دنبال آن‌ها
«ساده‌دل» نام داشت، نیز پس از مدتی به دنبال آن‌ها راهی سفر شد. دو برادر بزرگ‌تر او را مسخره کردند که تو با این سادگی‌ات می‌خواهی به موفقیت برسی، در حالی که ما دوتا که عاقل‌تریم، نتوانستیم؟ در راه، آن‌ها به یک تپه مورچه رسیدند. برادران بزرگ‌تر خواستند آن را خراب کنند، اما ساده‌دل آن‌ها را از این کار بازداشت و گفت: «بگذارید موجودات بیچاره در آرامش باشند!» کمی بعد، به دریاچه‌ای رسیدند و خواستند اردک‌هایی را شکار کنند، اما باز هم برادر کوچک‌تر اجازه نداد. سرانجام، به کندوی زنبوری رسیدند و دو برادر تصمیم داشتند
به کندوی زنبوری رسیدند و دو برادر تصمیم داشتند با دود زنبورها را فراری دهند و عسل را بردارند. اما ساده‌دل گفت: «نه! نباید خانه‌شان را نابود کنیم!» مدتی بعد، آن‌ها به قصری عجیب رسیدند. در اصطبل، اسب‌هایی سنگی قرار داشتند و هیچ انسانی دیده نمی‌شد. آن‌ها وارد قصر شدند و پیرمردی خاکستری آن‌ها را به اتاق غذا برد. صبح روز بعد، او پسر بزرگ‌تر را به سنگ‌نوشته‌ای رساند که روی آن سه مأموریت نوشته شده بود. هرکس بتواند این سه مأموریت را انجام دهد، طلسم قصر را باطل خواهد کرد. مأموریت اول. باید هزار مروارید شاهزاده‌خانم
کرد. مأموریت اول. باید هزار مروارید شاهزاده‌خانم را که در جنگل پخش شده، پیدا کند. اگر موفق نشود، به سنگ تبدیل خواهد شد. پسر اول رفت و تا شب فقط صد مروارید پیدا کرد و به سنگ تبدیل شد. پسر دوم نیز به همین سرنوشت دچار شد. ساده‌دل عازم شد، اما در میان راه، مورچه‌هایی که او پیش‌تر نجات داده بود، به کمکش آمدند و تمام مرواریدها را جمع کردند. مأموریت دوم. کلید اتاق خواب شاهزاده‌خانم در دریاچه افتاده بود. ساده‌دل نمی‌دانست چه کند، اما همان اردک‌هایی که قبلاً از مرگ نجاتشان داده بود، آمدند و کلید را از آب بیرون
مرگ نجاتشان داده بود، آمدند و کلید را از آب بیرون آوردند. مأموریت سوم. باید از میان سه شاهزاده‌خانم خفته، کوچک‌ترین را پیدا کند. آن‌ها کاملاً شبیه هم بودند، تنها تفاوت‌شان در چیزی بود که پیش از خواب خورده بودند: یکی شکر، یکی شربت، و یکی عسل. ناگهان زنبورملکه‌ای وارد شد و روی لبان شاهزاده‌ای نشست که عسل خورده بود؛ و بدین ترتیب ساده‌دل دختر درست را انتخاب کرد. پایان خوش. با انجام موفق مأموریت‌ها، طلسم باطل شد، شاهزاده‌خانم بیدار شد، و افراد سنگ‌شده نیز زنده شدند. ساده‌دل با شاهزاده‌خانم ازدواج کرد و برادرانش
ساده‌دل با شاهزاده‌خانم ازدواج کرد و برادرانش نیز با دو خواهر دیگر وصلت کردند. تحلیل داستان. «ملکه زنبورها» از دسته افسانه‌های «جانوران سپاسگزار» است که در آن موجودات کوچکی که مورد مهربانی قهرمان قرار می‌گیرند، بعداً در لحظات حیاتی به یاری‌اش می‌شتابند. سه جانور اصلی در این داستان (مورچه، اردک، زنبور) به ترتیب نمایندهٔ عناصر خاک، آب، و هوا هستند. شخصیت ساده‌دل نمایانگر شخصی است که از عقل خود کمتر استفاده می‌کند، اما از دل و حس همدلی بهره می‌برد. برادرانش، که نمایندهٔ عقل‌گرایی سرد و خودخواهی هستند، به دلیل
نمایندهٔ عقل‌گرایی سرد و خودخواهی هستند، به دلیل بی‌احترامی به طبیعت و نادیده گرفتن موجودات کوچکتر، شکست می‌خورند. در حالی که ساده‌دل، با مهربانی و فروتنی‌اش، شایستهٔ پاداش می‌شود. نسخه‌های مشابه. افسانه‌ای مشابه از لودویگ بشتاین با عنوان «شاهزادهٔ افسون‌شده» داستانی نزدیک به این روایت دارد. همچنین، در منطقه لانگداک، افسانه‌ای به نام «اردک‌ها، مورچه‌ها، و مگس‌ها» با موضوع مشابه وجود دارد. در آن‌جا نیز پسری به کمک جانوران، شاهزاده‌خانمی را نجات می‌دهد. در فرهنگ عامه. در سریال آمریکایی گریم، قسمت سوم فصل اول
عامه. در سریال آمریکایی گریم، قسمت سوم فصل اول با عنوان «Beeware» با الهام از این داستان ساخته شده‌است.
الیزابت بوهم (؛ ؛ ۲۰ ژانویه ۱۲۹۲ – ) شهبانوی پادشاهی بوهم بود. وی یک شاهدخت از دودمان پرژمیسل بوهم بود که به عنوان نخستین همسر یان، پادشاه بوهم (ملقب به یانِ نابینا) شهبانوی بوهم شد. او مادر امپراتور کارل چهارم پادشاه بوهم و دختر یودیت هابسبورگ، یکی از اعضای دودمان هابسبورگ بود. کودکی. الیزابت دختر واتسلاو دوم بوهم و یودیت هابسبورگ بود. مادرش زمانی که او پنج ساله بود، درگذشت و از ده فرزندش تنها چهار نفر از آنها به سن بزرگسالی رسیدند: واتسلاو سوم بوهم، آنا دوشس اتریش، الیزابت و مارگارت بوهم، دوشس باواریا.
دوشس اتریش، الیزابت و مارگارت بوهم، دوشس باواریا. الیزابت و خواهر و برادرش همچنین یک خواهر ناتنی به نام اَگنس داشتند. شش سال پس از مرگ مادرش، پدرش دوباره با یک شاهدخت لهستانی به نام الیزابت ریکزا از دودمان پیاست ازدواج کرد. پدر الیزابت سپس تاج لهستان را به دست آورد. وقایع قابل توجه بسیاری در دوران جوانی الیزابت به وقوع پیوست، از جمله آتش‌سوزی ویرانگر در قلعه پراگ در سال ۱۳۰۳ مرگ پدرش، [۸] و ترور برادرش واتسلاو سوم بوهم. الیزابت در سیزده سالگی یتیم شد و با خواهرش آنا زندگی می‌کرد. خواهر دیگر او، مارگارت، در
آنا زندگی می‌کرد. خواهر دیگر او، مارگارت، در سن هفت سالگی با بولسلاو سوم سخاوتمند، پس از اینکه او به همراه مادرش، الیزابت لهستان بزرگ به دربار بوهم آمده بودند، ازدواج کرد. الیزابت برای زندگی با عمه اش کونیگوند به صومعه ای نزدیک قلعه پراگ رفت. بدون مادر، الیزابت به شدت تحت تأثیر عمه اش بود. خواهر شوهرش، ویولای تشن، و نامادری اش، الیزابت ریکزا مدتی با با آن و الیزابت زندگی کردند تا هنگامی که رابطه بین خواهران بدتر شد. مبارزه برای تاج و تخت. در سال ۱۳۰۶، پس از قتل برادر برادرش واتسلاو سوم بوهم برادر زن
پس از قتل برادر برادرش واتسلاو سوم بوهم برادر زن الیزابت، هنری، پادشاه بوهم شد. الیزابت اکنون تنها شاهزاده خانم مجرد خانواده بود و چهارده سالگی سن مناسبی برای ازدواج به حساب می‌آمد و در نتیجه نقش مهمی در جنگ قدرت برای پادشاهی بوهم ایفا کرد. نزاع بر سر تاج و تخت بوهم بین هنری بوهم و رودلف هابسبورگ باعث شد که رودلف، بوهم را تصاحب کرده و با ملکه الیزابت ریکزا ازدواج کند. الیزابت با بیوه برادرش، ویولای تشن، برای زندگی به قلعه پراگ رفت. با این حال، با مرگ رودولف در سال ۱۳۰۷، تاج و تخت به برادر شوهر و خواهرش
در سال ۱۳۰۷، تاج و تخت به برادر شوهر و خواهرش بازگشت، که می‌خواستند الیزابت به دلایل سیاسی با ارباب برگوا (اتو لوبدابورگ) ازدواج کند. الیزابت از ازدواج با اتو امتناع کرد و بنابراین الیزابت و خواهرش با یکدیگر درگیر شدند. یک گروه مخالف علیه هنری و آنا شکل گرفت که سرکرده آنها الیزابت بود. سال‌های پایانی. الیزابت در انزوای کامل و رها شده توسط همه بوهم را ترک کرد و برای زندگی در تبعید به بایرن رفت. اقدامات او به عنوان یک اقدام خصمانه آشکار نسبت به یان، پادشاه بوهم و خاندان اشرافی در نظر گرفته شد. الیزابت در
بوهم و خاندان اشرافی در نظر گرفته شد. الیزابت در تبعید، آخرین فرزندان خود، دختران دوقلوی آن و الیزابت را به دنیا آورد. یان در دوران تبعید از الیزابت حمایت نکرد. الیزابت در سال ۱۳۲۵ با دخترش آنا به بوهم بازگشت چرا که قل دیگر (با نام الیزابت) چند ماه پیش از دنیا رفته بود. در هنگام بازگشت وی بیمار بود، اما پنج سال دیگر زنده ماند. سالهای پایانی او تحت تأثیر کمبود مالی و پول قرار گرفت که باعث شد او نتواند بارگاه خود را حفظ کند. الیزابت سرانجام در سال ۱۳۳۰ و در سن سی و هشت سالگی بر اثر بیماری سل درگذشت.
پوست‌خرسی () یک افسانه آلمانی است که توسط برادران گریم گردآوری شده و در شمارهٔ ۱۰۱ از کتاب «افسانه‌های کودکان و خانه» منتشر شده است. این داستان از نوع ATU 361 در نمایه آرن–تامپسون–اوتر طبقه‌بندی می‌شود؛ گونه‌ای از داستان‌های فولکلور که در آن قهرمان با شیطان معامله‌ای می‌کند و در ازای تحمل سختی، به ثروت و ازدواج با شاهزاده‌خانم می‌رسد. این داستان توسط اندرو لانگ در "کتاب پری صورتی" گنجانده شد. خلاصه داستان. در ابتدای داستان، یک سرباز جوان پس از پایان جنگ، به خانه بازمی‌گردد. والدینش درگذشته‌اند و برادرانش
خانه بازمی‌گردد. والدینش درگذشته‌اند و برادرانش نیز او را نمی‌پذیرند. او تنها، بی‌پول و ناامید در دشتی متروک قدم می‌زند تا اینکه با مردی با شنل سبز و سم اسبی به جای پا روبه‌رو می‌شود. آن مرد شیطان است. شیطان برای آزمودن او، خرسی وحشی به سویش می‌فرستد. سرباز آن را می‌کشد و پس از اثبات شجاعتش، شیطان پیشنهادی وسوسه‌انگیز می‌دهد: اگر هفت سال خود را نشوید، موهایش را کوتاه نکند، ناخن‌هایش را نگیرد، دعا نکند و در پوست همان خرس بخوابد، در عوض در جیب شنل سبزش همیشه پول خواهد بود. اگر موفق شود، آزاد و ثروتمند خواهد
پول خواهد بود. اگر موفق شود، آزاد و ثروتمند خواهد شد، ولی اگر بمیرد، روحش متعلق به شیطان خواهد بود. مرد که چاره‌ای ندارد، می‌پذیرد و به "پوست‌خرسی" معروف می‌شود. او در طول این هفت سال، با پولی که دارد به فقرا کمک می‌کند و از آنها می‌خواهد برای نجاتش دعا کنند. اما چهره و بوی زننده‌اش باعث می‌شود دیگران از او بیزار شوند. در سال چهارم، با پیرمردی مواجه می‌شود که توان پرداخت بدهی‌هایش را ندارد و باید دخترانش را نیز بی‌سرپناه رها کند. پوست‌خرسی بدهی‌اش را می‌پردازد و در عوض پیرمرد قول می‌دهد یکی از دخترانش را
و در عوض پیرمرد قول می‌دهد یکی از دخترانش را به همسری او بدهد. دختر بزرگ‌تر فرار می‌کند، دختر میانی می‌گوید از او بدتر فقط یک خرس واقعی است. اما دختر کوچک، با وجود ظاهر وحشتناک مرد، به قول پدر پایبند می‌ماند. پوست‌خرسی نیمی از انگشتری خود را به او می‌دهد و قول می‌دهد سه سال بعد بازگردد. پس از هفت سال، شیطان ظاهر می‌شود و به عهدش وفا می‌کند: او را شست‌وشو می‌دهد، موهایش را کوتاه می‌کند، ناخن‌هایش را می‌گیرد و اجازه می‌دهد نماز بخواند. سپس ناپدید می‌شود. مرد، اکنون آراسته و ثروتمند، نزد خانوادهٔ دختر می‌رود.
اکنون آراسته و ثروتمند، نزد خانوادهٔ دختر می‌رود. دخترها او را نمی‌شناسند. او نیمی از انگشتر را در جام شراب دختر کوچک می‌اندازد. او با دیدن انگشتر، عشق قدیمی‌اش را می‌شناسد و آن‌ها ازدواج می‌کنند. وقتی دو خواهر درمی‌یابند که چه شانس بزرگی را از دست داده‌اند، یکی خود را دار می‌زند و دیگری خود را در آب می‌اندازد. شب‌هنگام، شیطان ظاهر می‌شود و با خنده می‌گوید: «دیدی؟ دو روح به بهای یک روح گرفتم!» منشأ. نخستین نسخهٔ این داستان در چاپ اول جلد دوم افسانه‌های گریم (۱۸۱۵) با نام «شیطان سبزپوش» (Der Teufel
گریم (۱۸۱۵) با نام «شیطان سبزپوش» (Der Teufel Grünrock) منتشر شد. در چاپ پنجم (۱۸۴۳)، عنوان به «پوست‌خرسی» تغییر یافت. گریم‌ها این روایت را از خانوادهٔ فون هاکس‌تاوزن گرفته بودند. همچنین احتمال تأثیرپذیری آن از داستان «خاستگاه نام بئرنهویتر» اثر هانس یاکوب کریستوفل فن گریمِل‌هاوزن وجود دارد که در ۱۶۷۰ منتشر شده بود. نسخه‌های مشابه. داستان «پوست‌خرسی» در فرهنگ‌های مختلف اروپایی و حتی آسیایی، روایت‌های مشابهی دارد. از جمله: تحلیل داستان. داستان «پوست‌خرسی» ساختاری مشابه افسانه‌هایی چون «دیو و دلبر» دارد، اما
مشابه افسانه‌هایی چون «دیو و دلبر» دارد، اما تفاوت مهم اینجاست که قهرمان داستان خودش به هیئت هیولا درمی‌آید و عروسی، پایان تغییر ظاهر او نیست بلکه نتیجهٔ گذر از آزمونی دشوار است. در زمینهٔ اجتماعی، این افسانه در دوران پس از جنگ‌های ناپلئونی گردآوری شد؛ زمانی که سربازان زیادی پس از پایان خدمت، سرگردان بودند و جامعه نیز پذیرای آنان نبود. «پوست‌خرسی» نماد چنین سربازی است که با تحمل مشقت و اخلاق نیکو، سرنوشت خود را دگرگون می‌کند. همچنین اشاره به تقابل خیر و شر (سرباز و شیطان)، وفاداری (دختر کوچک)، آزمون‌های
(سرباز و شیطان)، وفاداری (دختر کوچک)، آزمون‌های اخلاقی و پاداش ایمان از مضامین مهم داستان هستند. اپراها. دو اپرا با الهام از این داستان ساخته شده‌اند:
ماری دو گورنه ( ; ۶ اکتبر ۱۵۶۵، پاریس – ۱۳ ژوئیه ۱۶۴۵) نویسنده‌ای فرانسوی بود که یک رمان و چندین اثر ادبی دیگر نوشت. از جمله آثار برجستهٔ او می‌توان به «برابری زنان و مردان» (Égalité des hommes et des femmes, 1622) و «شکایت بانوان» (Grief des dames, 1626) اشاره کرد. او بر این باور بود که زنان باید آموزش ببینند. گورنه همچنین ویراستار و مفسر آثار میشل دو مونتنی بود. او پس از مرگ مونتنی، مقالات وی را ویرایش و منتشر کرد. زندگی. ماری دو گورنه در سال ۱۵۶۵ در پاریس به دنیا آمد. پدرش، گیوم لو ژار، خزانه‌دار پادشاه
به دنیا آمد. پدرش، گیوم لو ژار، خزانه‌دار پادشاه هانری سوم فرانسه بود. در سال ۱۵۶۸ او حق فئودالی ملک گورنه در پیکاردی را به دست آورد و در سال ۱۵۷۳، پس از خرید ملک نوفوی، به مقام «ارباب نوفوی و گورنه» دست یافت. خانواده پس از مرگ ناگهانی پدرش در سال ۱۵۷۷ به گورنه-سور-آروند نقل مکان کردند. گورنه خودآموخته بود. او علوم انسانی را مطالعه کرد و زبان لاتین را به صورت خودآموز فراگرفت. مطالعاتش او را با آثار میشل دو مونتنی آشنا کرد. در سال ۱۵۸۸ پس از نوشتن نامه‌ای به مونتنی، در پاریس با او دیدار کرد و به‌عنوان
به مونتنی، در پاریس با او دیدار کرد و به‌عنوان «دخترخوانده» او پذیرفته شد. اولین کتابش را در سال ۱۵۹۴ با عنوان «گذرگاه آقای مونتنی» (Le Proumenoir de Monsieur de Montaigne) منتشر کرد. پس از مرگ مادرش در سال ۱۵۹۱، ماری به پاریس نقل مکان کرد و خانهٔ خانوادگی را به برادرش شارل سپرد که او نیز مجبور شد آن را در سال ۱۶۰۸ بفروشد. مونتنی سال بعد از دنیا رفت و همسرش فرانسواز دو لا شاسین، نسخه‌ای از «مقالات» او را به گورنه سپرد تا آنها را منتشر کند. گورنه نخستین نسخه پس از مرگ مونتنی از «مقالات» را در سال ۱۵۹۵ منتشر
پس از مرگ مونتنی از «مقالات» را در سال ۱۵۹۵ منتشر کرد و در سال ۱۵۹۸ نیز نسخه‌ای اصلاح‌شده را ارائه داد. او تصمیم گرفت در پاریس زندگی کند و از طریق نویسندگی امرار معاش کند. در سال ۱۶۰۸ اثر خود دربارهٔ آموزش کودکان با عنوان «خوشامد به شاهزاده دوک دانژو» (Bienvenue à Monseigneur le Duc d'Anjou) را منتشر کرد که باعث شهرت او در میان روشنفکران پاریس شد. اثر سال ۱۶۱۰ او، «وداع با روح پادشاه فرانسه و ناوار» (Adieu de l'ame du Roy de France et de Navarre)، جنجال‌آفرین شد زیرا از یسوعی‌ها دفاع می‌کرد که مظنون به
شد زیرا از یسوعی‌ها دفاع می‌کرد که مظنون به توطئه قتل شاه هانری چهارم بودند. گورنه در رسالهٔ طنزآمیزی به نام «آنتی‌گورنه» مورد تمسخر قرار گرفت و به صورت پیرزنی تندخو به تصویر کشیده شد. در پاریس، ماری دو گورنه با هانری لوئی آبر دو مونمور آشنا شد و دانشمند معروف یوستوس لیپسیوس او را به اروپا به‌عنوان یک زن ادیب معرفی کرد. گورنه حامیانی یافت و برای ملکه مارگو، هانری چهارم فرانسه، ماری مدیچی، لوئی سیزدهم، مارکیز دو گرشویل و وزرایی چون نیکلاس دو نفویل و پی‌یر ژانن نوشت.ملکه مارگو حامی مالی او شد و گورنه به سالن
نوشت.ملکه مارگو حامی مالی او شد و گورنه به سالن ادبی ملکه دعوت شد و کمک مالی منظمی دریافت می‌کرد. گورنه آثاری از سالوست، اووید، ویرژیل و تاسیت را ترجمه کرد. او همچنین شعرهایی دربارهٔ گربه‌اش لئونور (که نام دختر مونتنی نیز بود) و ژاندارک سرود، آثار رونسار را اقتباس کرد و دربارهٔ آموزش شاهزادگان نوشت و منتقد گروه «پرسیوسس» بود. در سال ۱۶۱۹ ترجمه‌ای با عنوان «ترجمه قطعاتی از ویرژیل، تاسیت و سالوست» منتشر کرد و در مقدمه آن با دیدگاه فرانسوا دو مالرب دربارهٔ پالایش زبان فرانسوی مخالفت کرد. به او لقب «مضحک»،
پالایش زبان فرانسوی مخالفت کرد. به او لقب «مضحک»، «گذشته‌گرا» و «پیردختر» دادند. گورنه نیز در پاسخ، در سال ۱۶۲۲ دفاعیه‌ای قاطع از حقوق زنان با عنوان «برابری زنان و مردان» نوشت و آن را به ملکه آن اتریش تقدیم کرد. در سال ۱۶۲۴ نیز بازنگری جسورانه‌ای بر شعری از پی‌یر دو رونسار منتشر کرد. در رمان سال ۱۶۲۶ خود «گذرگاه آقای مونتنی دربارهٔ عشق در آثار پلوتارک»، به خطراتی پرداخت که زنان در وابستگی به مردان با آن مواجه می‌شوند. مجموعه‌ای از آثارش نیز در همان سال با عنوان «سایهٔ دوشیزه گورنه» منتشر شد. او به
سال با عنوان «سایهٔ دوشیزه گورنه» منتشر شد. او به آپارتمانی در خیابان سن‌اونوره نقل مکان کرد و به تأسیس آکادمی فرانسه کمک کرد. مستمری کوچکی که از کاردینال ریشلیو دریافت می‌کرد، او را قادر ساخت تا نسخه‌ای دیگر از «مقالات» مونتنی را در سال ۱۶۳۵ منتشر کند. او در سال ۱۶۴۱ مجموعه دیگری از آثارش را با عنوان «توصیه‌ها یا هدایای دوشیزه گورنه» منتشر کرد. ماری دو گورنه در سال ۱۶۴۵ در ۷۹ سالگی درگذشت و در کلیسای سن‌اوستاش در پاریس به خاک سپرده شد. امروزه گورنه به عنوان اولین زن فرانسوی شناخته می‌شود که در نقد ادبی
اولین زن فرانسوی شناخته می‌شود که در نقد ادبی نقش داشت و یکی از نخستین مدافعان برجسته برابری زنان و مردان بود. آثار گردآوری‌شده نهایی او نزدیک به ۱۰۰۰ صفحه است. دیدگاه دربارهٔ تحصیلات زن‌ها. استدلال‌های گورنه در دفاع از حق تحصیل زنان دارای زمینه‌ای مذهبی بود. او کاتولیک رومی و از مخالفان شناخته‌شده جنبش پروتستان در دوران جنگ‌های مذهبی فرانسه بود. گورنه در دو رساله، «برابری زنان و مردان» (Égalité des Hommes et des Femmes، منتشرشده در ۱۶۲۲) و «شکایت بانوان» (Grief des Dames، منتشرشده در ۱۶۲۶)، به دفاع از
(Grief des Dames، منتشرشده در ۱۶۲۶)، به دفاع از آموزش زنان پرداخت. او استدلال می‌کرد که زنان و مردان برابرند، چراکه «فضیلت مردان و فضیلت زنان یکی است؛ زیرا خداوند آنها را به‌طور یکسان آفریده و به آنها شأن و منزلتی برابر اعطا کرده است.»«ای خواننده، خوشا به حال تو اگر از جنسی نیستی که تمامی نیکی‌ها بر او حرام شده است.»گورنه در رساله «برابری زنان و مردان» ساختار استدلال خود را مشابه کریستین دو پیزان طراحی کرد و بحث خود را با معرفی زنان برجسته در تاریخ آغاز کرد تا توانایی زنان در کسب دانش را نشان دهد. او با
تا توانایی زنان در کسب دانش را نشان دهد. او با تأکید بر برابری زن و مرد، از بحث دربارهٔ برتری یک جنس بر دیگری پرهیز کرد، اما این تصور را که زنان بزرگ صرفاً مشابه مردان بزرگ هستند به چالش کشید. به اعتقاد او، جای تعجب نبود که زنان را ناتوان، جاهل و متوجه جسم‌شان می‌دانند؛ زیرا فرصت‌های آموزشی بسیار کمی به آنان داده شده بود. گورنه تأکید داشت که اگر فرصت‌ها، امتیازات و آموزش‌های برابر به زنان داده شود، دستاوردهای زنان می‌تواند با مردان برابری کند. او در «شکایت بانوان» از این موضوع شکایت کرد که زنان حق مالکیت،
بانوان» از این موضوع شکایت کرد که زنان حق مالکیت، آزادی عمل و دسترسی به مناصب عمومی ندارند. گورنه معتقد بود زنان تحصیل‌کرده حق دارند صدایشان شنیده شود، درست همان‌طور که مردان تحصیل‌کرده این حق را دارند. او مانند رنه دکارت ذهن را از بدن جدا کرد و استدلال کرد که زنان از نظر توانایی ذهنی به اندازه مردان توانمند هستند.
تپه‌ی گور یا تل خاک‌سپاری () یک افسانه آلمانی گردآوری‌شده توسط برادران گریم است که در ویرایش ششم مجموعهٔ آن‌ها در جایگاه شمارهٔ ۱۹۵ (KHM 195) قرار دارد. این داستان در طبقه‌بندی آرن-تامپسون به شمارهٔ ۷۷۹ («پاداش و تنبیه الهی») تعلق دارد. داستان. روزی یک کشاورز ثروتمند در حال نظارهٔ زمین‌ها و باغ‌های حاصل‌خیز خود بود که صدایی از درون به او هشدار داد: «آیا تو تاکنون به فقرا و گرسنگان کمک کرده‌ای؟» ناگهان وجدانش بیدار شد و به یاد آورد که همیشه نیازمندان را از در خانه‌اش رانده و فقط در فکر ثروت‌اندوزی بوده است.
خانه‌اش رانده و فقط در فکر ثروت‌اندوزی بوده است. از ترس و پشیمانی زانوهایش سست شد. در همین لحظه، همسایهٔ فقیرش در را می‌زند. مرد فقیر آمده تا با شرمندگی برای سیر کردن فرزندانش، چهار پیمانه گندم طلب کند. اما کشاورز که تازه به گناهش پی برده، به او هشت پیمانه می‌دهد با این شرط که پس از مرگش، مرد فقیر به مدت سه شب از گورش نگهبانی کند. سه روز بعد، کشاورز می‌میرد و بی‌آنکه کسی بر او بگرید، دفن می‌شود. مرد فقیر به عهد خود وفا می‌کند. او دو شب در گورستان، در کنار قبر نگهبانی می‌دهد. در شب سوم، هنگامی که از ترس در
نگهبانی می‌دهد. در شب سوم، هنگامی که از ترس در خود جمع شده، یک سرباز کهنه‌کار با زخم‌های جنگی، به گورستان می‌رسد. سرباز می‌گوید: «من از چیزی نمی‌ترسم، بگذار من هم کنار تو بنشینم و نگهبانی بدهم.» در نیمه‌شب، سوتی تیز و وحشتناک فضا را می‌شکافد. شیطان با چهره‌ای فریبنده و کلاه‌خودی با پر قرمز ظاهر می‌شود تا روح مرد ثروتمند را با خود ببرد. اما سرباز و مرد فقیر راهش را سد می‌کنند. شیطان تهدیدشان می‌کند که اگر کنار نروند، گردنشان را خواهد شکست. ولی سرباز شجاعانه ایستادگی می‌کند. شیطان برای فریب دادن آن‌ها، وعدهٔ
می‌کند. شیطان برای فریب دادن آن‌ها، وعدهٔ ثروت می‌دهد و می‌گوید: «اگر از اینجا بروید، کیسه‌ای طلا به شما می‌دهم.» سرباز پاسخ می‌دهد: «اگر بتوانی چکمه‌ٔ مرا از طلا پر کنی، ما می‌رویم.» سپس چکمه‌اش را درمی‌آورد و کف آن را سوراخ می‌کند. شیطان بار اول کیسه‌ای طلا می‌آورد و درون چکمه می‌ریزد؛ اما طلا از سوراخ به زمین می‌ریزد. بار دوم و سوم هم همین‌طور می‌شود. شیطان خشمگین می‌خواهد چکمه را از دست سرباز بگیرد که ناگهان سپیده‌دم طلوع می‌کند. اولین پرتو خورشید به زمین می‌تابد و شیطان با فریادی بلند، نابود می‌شود.
می‌تابد و شیطان با فریادی بلند، نابود می‌شود. سرباز و مرد فقیر، با پیروزی بازمی‌گردند. آن‌ها گنجی که شیطان به جا گذاشته را میان خود تقسیم می‌کنند، ولی سرباز اعلام می‌کند که سهم او باید به فقرا برسد. سپس با مرد فقیر به کلبه‌اش می‌رود تا باقی عمرش را به نیکی و آرامش سپری کند. منشأ. نسخهٔ اصلی این داستان از اثری با عنوان «افسانه‌ای از شیطان احمق» نوشتهٔ فیلیپ هوف‌مایستر گرفته شده که در مجلهٔ «انجمن تاریخ و مردم‌شناسی ایالت هسن» در سال ۱۸۴۷ منتشر شد. برادران گریم، در نگارش نسخهٔ نهایی، توصیف‌های بیشتری به
گریم، در نگارش نسخهٔ نهایی، توصیف‌های بیشتری به مقدمه افزودند، از جمله گفت‌وگوی درونی کشاورز با وجدان خود. شیطان در این افسانه با عنوان «مردی با پر قرمز» معرفی شده است. حضور سرباز شجاع که از مرگ نمی‌ترسد، یادآور شخصیت معروف «جوانی که برای آموختن ترس راهی سفر شد» در افسانهٔ شماره ۴ گریم‌ها است. اقتباس‌ها. در سال ۱۹۸۷، در مجموعه انیمهٔ ژاپنی "افسانه‌های گریم" (Gurimu Meisaku Gekijō)، داستان «تل خاک‌سپاری» در قسمت ۳۱ بازآفرینی شد.