payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرد و گفت: "ما به شدت اقدام تروریستی انجام شده در دفتر مجله "شارلی ابدو" در پاریس را محکوم می‌کنیم و افزود: «اقدامات افراط گرایان هیچ توجیهی ندارد و بار دیگر ضرورت همبستگی گسترده تر در مبارزه جامعه بین المللی علیه تروریسم را ثابت می‌کند.». دولت ارمنستان همچنین "تسلیت و حمایت خود را به مردم، مقامات فرانسه دوست، تحریریه مجله "شارلی ابدو" و بستگان قربانیان ابراز کرد. اگرچه ارمنستان جمعیت بسیار کمی فرانسوی زبان دارد، اما به دلیل روابط تاریخی اش با فرانسه، ارمنستان به عنوان میزبان اجلاس دوسالانه فرانکفونی در
به عنوان میزبان اجلاس دوسالانه فرانکفونی در سال ۲۰۱۸ انتخاب شد زبان فرانسه در Fondation Université Française en Arménie در ایروان تدریس می‌شود. روز جهانی فرانکفونی یا روز جهانی پاسداشت زبان فرانسه است که تاریخ آن(۲۰ مارس) مصادف با روز زبان فرانسه در سازمان ملل است و از سال ۲۰۱۰ توسط سازمان یونسکو به نام روز جهانی فرانکوفون نامگذاری شد. در اکتبر ۲۰۲۳، فرانسه فروش تجهیزات نظامی، به ویژه سیستم‌های دفاع هوایی، به ارمنستان را آغاز کرد، در حالی که نگرانی‌ها از درگیری بین ارمنستان و آذربایجان پس از حمله آذربایجان
بین ارمنستان و آذربایجان پس از حمله آذربایجان و متعاقب آن پاکسازی قومی در قره باغ کوهستانی افزایش یافت. نسل‌کشی ارمنی‌ها. در طول نسل‌کشی ارمنی‌ها، فرانسه ده‌ها هزار پناهنده ارمنی را پذیرفت که از نسل‌کشی فرار کردند فرانسه نیز یکی از معدود کشورهایی بود که قایق‌های نجات را برای ارمنی‌ها فرستاد. پس از مقاومت ۵۳ روزه شهروندان ارمنی در برابر حملات عثمانی، جمعیت موسی داغ توسط نیروی دریایی فرانسه نجات یافتند. جمعیتی که در نهایت در لبنان و عمدتاً در شهر انجار ساکن شدند. در سال ۱۹۹۸، قطعنامه‌ای از سوی مجمع ملی
شدند. در سال ۱۹۹۸، قطعنامه‌ای از سوی مجمع ملی فرانسه در مورد شناسایی نسل‌کشی ارمنی‌ها تصویب شد در سال ۲۰۰۱ فرانسه اولین کشور اروپایی بود که نسل‌کشی ارمنی‌ها را به رسمیت شناخت. در سال ۲۰۰۶، مجمع ملی فرانسه به نفع لایحه‌ای رأی داد که انکار نسل‌کشی ارمنی‌ها را غیرقانونی می‌سازد. ارمنی‌های در فرانسه. فرانسه پس از روسیه و ایالات متحده سومین جامعه بزرگ ارمنی در جهان را دارد که تعداد آنها بین 250000 تا ۷۵۰۰۰۰ تخمین زده می‌شود. جامعه ارمنی در فرانسه به ریشه‌های فرهنگی خود نزدیک بودند، در حالی که در همان زمان؛ آنها
خود نزدیک بودند، در حالی که در همان زمان؛ آنها در جامعه فرانسه ادغام شدند و کمک زیادی به فرهنگ فرانسوی زبان کردند. نمایندگی‌ها. ارمنستان یک سفارت در پاریس و سرکنسولگری در لیون و مارسی دارد و فرانسه در ایروان سفارت دارد.
روابط بین ارمنستان و آلمان همیشه با ثبات و مستحکم بوده و هر دو کشور به همکاری و پیشرفت در طی سالیان متمادی ادامه می‌دهند. رهبران هر دو کشور روابط دوجانبه را مورد بحث و بررسی قرار دادند و خاطرنشان کردند که این روابط در چند سال گذشته به‌طور قابل توجهی بهبود یافته است.
روابط خارجی دو جانبه بین ارمنستان و گرجستان وجود دارد. هر دو کشور از کشورهای جدا شده اتحاد جماهیر شوروی بودند. دولت‌های هر دو کشور به‌طور کلی روابط مثبتی داشته‌اند، اما مشکلاتی نیز وجود داشته است. هر دو کشور عضو شورای اروپا، جامعه سیاسی اروپا، و مجمع پارلمانی اتحادیه اروپا شراکت شرقی و یورونست هستند. گرجستان یکی از اعضای سازمان توسعه اقتصادی و دموکراسی گوآم است که ارمنستان را از پروژه‌های حمل و نقل و انرژی منطقه ای خارج می‌کند. روابط با گرجستان برای ارمنستان از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا تحت محاصره
از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا تحت محاصره مرزی اعمال شده علیه ارمنستان توسط ترکیه و آذربایجان به دلیل مناقشه قره باغ کوهستانی، گرجستان تنها ارتباط زمینی خود با اروپا را با دسترسی به بندرها دریای سیاه ارائه می‌دهد. با این حال، به دلیل اتکای ارمنستان به روسیه و گرجستان، که هر دو در جنگ روسیه و گرجستان در سال ۲۰۰۸ شرکت کردند و در نتیجه روابط دیپلماتیک و اقتصادی را قطع کردند. منطقه جاواختی در جنوب گرجستان دارای جمعیت زیادی ارمنی است و اگرچه سازمان‌های مدنی محلی مانند جاواخک متحد وجود داشته‌اند که برای
محلی مانند جاواخک متحد وجود داشته‌اند که برای خودمختاری تلاش می‌کنند، از زمان پایان جنگ گرجستان و ارمنستان در سال ۱۹۱۹ هیچ خشونتی بین ارمنی‌ها و گرجی‌ها در این منطقه وجود نداشته است. از زمان استقلال، روحانیون گرجستان کلیساهای ارمنی‌ها را اشغال کرده‌اند، و ارمنی‌ها در گرجستان و ارمنستان علیه تخریب تظاهرات کرده‌اند. در ۲۸ نوامبر ۲۰۰۸، تظاهرکنندگان ارمنی در مقابل سفارت گرجستان در ارمنستان از دولت گرجستان خواستند تا فوراً تجاوزات به کلیساهای ارمنی را متوقف کند و مجرمان را مجازات کند و اقدامات حزب گرجستان را
و مجرمان را مجازات کند و اقدامات حزب گرجستان را نسل‌کشی سفید خواندند. برخی از ارمنی‌ها بر این باورند که از زمانی که تعدادی از خانواده‌های گرجی در آنجا اسکان داده شده‌اند، قربانی سیاست تغییر توازن جمعیتی منطقه سامتسخه-جاواختی هستند. ارمنی‌ها نیز در دولت کمتر حضور دارند که این امر منجر به درک تبعیض و بی‌اعتمادی متقابل می‌شود. اعتراضات متعددی وجود داشت که برخی از آنها پس از درگیری با مأموران انتظامی به خشونت کشیده شدند. گرجستان همچنین در قطعنامه ۶۲/۲۴۳ مجمع عمومی سازمان ملل از جمهوری آذربایجان علیه ارمنستان
سازمان ملل از جمهوری آذربایجان علیه ارمنستان حمایت کرد و ارمنستان نیز به چندین قطعنامه سازمان ملل در مورد آبخازیا که بر حق بازگشت همه آوارگان و پناهندگان به مناطق جدا شده گرجستان تأکید می‌کند، رای منفی داده است. با وجود اختلافات اعلام شده و منافع متضاد، روابط دوجانبه بین دو کشور پایدار و در حال توسعه است. در سال ۲۰۱۹، برای اولین بار، ارمنستان در مورد حق گرجی‌ها برای بازگشت به خانه‌های خود در آبخازیا و اوستیای جنوبی از روسیه جدا شده بودند طی قطعنامه سازمان ملل متحد در ۴ ژوئن، ارمنستان علیه گرجستان در رابطه
متحد در ۴ ژوئن، ارمنستان علیه گرجستان در رابطه با بازگشت آوارگان رای نداد. این اقدام به عنوان نشانه ای از تلاش ارمنستان برای تقویت روابط با گرجستان مورد استقبال قرار گرفت. در ژوئن ۲۰۲۴، ارمنستان بار دیگر با رای مثبت به قطعنامه سازمان ملل که خواستار حق بازگشت گرجی‌ها به آبخازیا و اوستیای جنوبی بود، از گرجستان حمایت کرد. رای ارمنی‌ها توسط رسانه‌های گرجستان یک «لحظه تاریخی» اعلام شد. تاریخچه. ارمنستان و گرجستان سابقه ای طولانی از روابط فرهنگی و سیاسی دارند. این تعامل در قرون وسطی به اوج رسید، زمانی که هر دو
تعامل در قرون وسطی به اوج رسید، زمانی که هر دو کشور در گفتگوهای فرهنگی پر بهره ای شرکت کردند و خود را علیه امپراتوری‌های مسلمان همسایه متحد کردند. ازدواج‌های مکرر بین خانواده‌های سلطنتی و اشرافی ارمنی و گرجستان وجود داشت و هر دو قومی در چندین منطقه مرزی مخلوط شدند. فتح روم. این ارتباط نزدیک با ارمنستان باعث حمله (۶۵ قبل از میلاد) توسط ژنرال رومیان پومپای شد که در آن زمان در جنگ با مهرداد ششم، پادشاه پنتوس و ارمنستان بود؛ اما روم قدرت خود را به‌طور دائمی بر ایبریا برقرار نکرد. نوزده سال بعد، رومیان دوباره
ایبریا برقرار نکرد. نوزده سال بعد، رومیان دوباره (۳۶ قبل از میلاد) به ایبریا راه پیمودند و پادشاه فرنواز دوم را مجبور کردند تا به کمپین خود علیه آلبانی ملحق شود. در این مدت، ارمنستان و پونتوس به‌هزینه روم در حال گسترش بودند و متصرفات مدیترانه شرقی آن را تصرف کردند. با این حال، موفقیت اتحاد ضد رومی دیری نپایید. در نتیجه لشکرکشی‌های درخشان رومیان پومپه و لوکولوس از غرب، و حمله اشکانیان از جنوب، ارمنستان بخش قابل توجهی از فتوحات خود را تا سال ۶۵ قبل از میلاد از دست داد و به وابستگی رومی-اشکانی تبدیل شد. در
از دست داد و به وابستگی رومی-اشکانی تبدیل شد. در همان زمان، پادشاهی پونتوس به‌طور کامل توسط رومیان ویران شد و تمام قلمرو آن از جمله کلخیس به عنوان استان‌های خود در امپراتوری روم گنجانده شد. پادشاهی سابق کولخیس به استان رومی کولخیس تبدیل شد که توسط قانونگذاران رومی اداره می‌شد. ۶۰۰ سال بعد از تاریخ گرجستان با مبارزات روم و پرشیا (ایران) از جمله اشکانیان و ساسانیان که برای تسلط بر خاورمیانه از جمله سوریه، بین‌النهرین، ارمنستان، آلبانی و ایبریا جنگ‌های طولانی علیه یکدیگر داشتند، مشخص شد. در اواخر قرن چهارم،
علیه یکدیگر داشتند، مشخص شد. در اواخر قرن چهارم، روم مجبور شد آلبانی و بیشتر ارمنستان را به شاهنشاهی ساسانی واگذار کند. به استان لازیکوم درجه‌ای از خودمختاری داده شد که در پایان قرن با تشکیل پادشاهی جدید لازیکا-اگریسی در قلمروهای پادشاهی‌های کوچکتر زان‌ها، سوان‌ها، آپسیل‌ها و سانیق‌ها به استقلال کامل رسید. این ایالت جدید گرجستان غربی تا سال ۵۶۲ که توسط امپراتوری بیزانس جذب شد بیش از ۲۵۰ سال زنده ماند. در حالی که پادشاهی گرجستان کولخیس به عنوان یک استان رومی اداره می‌شد، ایبریای قفقاز آزادانه حمایت
رومی اداره می‌شد، ایبریای قفقاز آزادانه حمایت امپراتوری روم را پذیرفت. کتیبه‌ای سنگی کشف شده در متسختا از فرمانروای قرن اول میهدرات اول (۵۸–۱۰۶ پس از میلاد) به عنوان «دوست سزارها» و پادشاه «ایبری‌های روم‌دوست» صحبت می‌کند. امپراتور وسپاسیان در سال ۷۵ پس از میلاد، مکان باستانی متسختای آرزامی را برای پادشاهان ایبری مستحکم کرد. در قرن دوم پس از میلاد، ایبریا موقعیت خود را در این منطقه تقویت کرد، به ویژه در زمان پادشاهی پارسمان دوم که به استقلال کامل از روم دست یافت و برخی از مناطق از دست رفته قبلی را از
دست یافت و برخی از مناطق از دست رفته قبلی را از ارمنستان در حال انحطاط دوباره تسخیر کرد. در قرن سوم پس از میلاد، قبیله لازها بر بیشتر کولخیس تسلط یافت و پادشاهی لازستان را تأسیس کرد که در محلی به نام اگریسی شناخته می‌شود. کلخیس صحنه رقابت طولانی بین امپراتوری روم شرقی / بیزانس و ساسانی بود که در جنگ لازستان از ۵۴۲ تا ۵۶۲ به اوج خود رسید. اوایل قرون وسطی. اقتدار پادشاهان ارمنی با عنوان «شاه شاهان» ("شاهانشاه") به ایالات همسایه گرجستان، آلبانی قفقاز و چندین امارت عربی منتقل شد. اقلیت‌ها. نزدیک به ۱۶۸۱۰۲
امارت عربی منتقل شد. اقلیت‌ها. نزدیک به ۱۶۸۱۰۲ ارمنی در گرجستان زندگی می‌کنند که از این میان ۸۱۰۸۹ نفر در منطقه سامتسخه-جاواختی و ۵۳۴۰۹ نفر در تفلیس زندگی می‌کنند. اقلیت گرجی در ارمنستان طبق سرشماری سال ۲۰۱۱ در ارمنستان ۹۷۴ نفر است.
روابط کنونی و تاریخی بین ارمنستان و دانمارک وجود دارد. ارمنستان یک سفارت در کپنهاگ دارد، و دانمارک از طریق سفارت خود در کیف، اوکراین در ارمنستان نمایندگی دارد. روابط دیپلماتیک در ۱۴ ژانویه ۱۹۹۲ برقرار شد. در سال ۲۰۰۸، ادوارد نالباندیان، وزیر امور خارجه ارمنستان، روابط ارمنستان و دانمارک را «دوستانه» خواند. در سال ۲۰۱۳، Amstreamبه عنوان یک سازمان مستقل غیر سیاسی و غیرانتفاعی به منظور راه اندازی ابزارهای همکاری و مشارکت بین ارمنستان و اسکاندیناوی در زمینه تجارت، آموزش و فرهنگ تأسیس شد. هر دو کشور عضو شورای
آموزش و فرهنگ تأسیس شد. هر دو کشور عضو شورای اروپا هستند. تاریخچه. روابط تجاری بین ارمنستان و دانمارک به سال ۱۵۶۸ بازمی‌گردد، زمانی که مسافر و نویسنده ارمنی پیرزاده قاپانتسی از دانمارک دیدن کرد. ۱۸۰۰ میلادی در جریان کشتار حمیدیه شامل قتل‌عام و کشتار دسته‌جمعی ارمنی‌ها در امپراتوری عثمانی که در دههٔ ۱۸۹۰ میلادی به وقوع پیوست، دولت دانمارک این کشتارها را محکوم کرد و به شدت علیه امپراتوری عثمانی اعتراض کرد. گیورگ برندس محقق و منتقد معروف دانمارکی، در مورد کشتارها نظر داد و در سال ۱۹۰۳ کتابی دربارهٔ ارمنی‌ها
نظر داد و در سال ۱۹۰۳ کتابی دربارهٔ ارمنی‌ها نوشت. ۱۹۰۰ میلادی مبلغان دانمارکی حداقل از سده نوزدهم در ارمنستان فعال بودند. به گفته ماتیاس بیورنلوند، مورخ دانمارکی، مبلغ، کارن ژپه را می‌توان به عنوان اولین امدادگر دانمارک به حساب آورد. این حضور به این دلیل بود که او تا حد زیادی از موعظه دکترین پروتستان به ارمنی‌ها ارتدوکس خودداری کرد، در عوض بر دستیابی به اهداف توسعه بشردوستانه، مانند بهبود آموزش و انجام عملیات نجات برای آزادی زنان ارمنی اسیر شده تمرکز کرد. در آن زمان که برای کارگران اروپایی غیرمعمول بود،
در آن زمان که برای کارگران اروپایی غیرمعمول بود، در سال‌های منتهی به نسل‌کشی ارمنی‌ها، ژپه همراه با سایر افراد و سازمان‌های دانمارکی نیز برای به رسمیت شناختن بین‌المللی حق تعیین سرنوشت ارمنی‌ها تلاش کردند. ارمنستان اندکی پس از جنگ جهانی اول در معاهده سور، پیمانی میان نیروهای متفقین و امپراتوری عثمانی بود استقلال یافت. با این حال، ایالت جدید، ارمنستان ویلسون، به‌طور رسمی توسط ترکیه یا ایالات متحده به رسمیت شناخته نشد، زیرا رئیس‌جمهور وودرو ویلسون بیست و هشتمین رئیس‌جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا، که بر اثر سکته
رئیس‌جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا، که بر اثر سکته مغزی ضعیف شده بود و بدون معرف سیاسی خود ، سرهنگ هاوس، در مجلس سنا توسط هنری کابوت لاج سیاستمدار آمریکایی شکست خورد. در سال ۱۹۲۱ جمهوری موقت ارمنستان تحت فشار نظامی ترکان جوان که ائتلافی متشکل از چند گروه سیاسی تُرک‌گرا در امپراتوری عثمانی که در قتل‌عام‌های یونانی‌ها، ارمنی‌ها و آشوری‌ها در قرن بیستم دست داشت فروپاشید. ژپه و سایر دانمارکی‌ها از دانمارک به منطقه بازگشتند تا از طرف ارمنی‌ها به کار خود ادامه دهند. کار آنها شامل ایجاد اولین دهکده کشاورزی ارمنی‌ها
کار آنها شامل ایجاد اولین دهکده کشاورزی ارمنی‌ها در سوریه برای تأمین معیشت ارمنی‌ها آواره بود، سکونتگاه‌هایی که جپه و یارانش تأسیس کردند در مقایسه با اردوگاه‌های دیگر که ارمنی‌ها را اشغال کردند، به دلیل رونق و رفاه مورد توجه قرار گرفتند. در نوامبر ۱۹۲۰، دانمارک پیشنهاد جامعه ملل را پذیرفت تا به عنوان میانجی در جنگ بین جمهوری دموکراتیک ارمنستان و ملی گرایان ترک تحت رهبری مصطفی کمال عمل کند. پس از زلزله ۱۹۸۸ اسپیتاک در ارمنستان، دانمارک به ارمنستان کمک کرد. دوران کنونی. از زمانی که کشور مدرن ارمنستان در سال
کنونی. از زمانی که کشور مدرن ارمنستان در سال ۱۹۹۱ استقلال یافت، دو کشور برای ایجاد روابط با دولت و سازمان‌های غیردولتی در این زمینه تلاش کرده‌اند. به گفته وزارت امور خارجه دانمارک، نهادهای جامعه مدنی مانند "Mission Ost"، "نمایندگی ارمنی دانمارک" و "انجمن دانمارکی برای تحقیقات قفقاز" در توسعه روابط دوجانبه فعال بوده‌اند. در سال ۲۰۰۳، حدود ۱۰۰ مهاجر غیرقانونی ارمنی در دانمارک زندگی می‌کردند و در مذاکرات بین دو دولت موضوعی برای بازگشت به ارمنستان بود. در سال ۲۰۰۴، رئیس‌جمهور ارمنستان رابرت کوچاریان در مورد
۲۰۰۴، رئیس‌جمهور ارمنستان رابرت کوچاریان در مورد توسعه روابط با سفیر دانمارک گفتگو کرد و بیان کرد که کارهای زیادی برای انجام باقی مانده است. دو طرف بر اهمیت تقویت همکاری‌های اقتصادی تأکید کردند. سرژ سرکیسیان، رئیس‌جمهور ارمنستان در یک نشست دیپلماتیک در سال ۲۰۰۹ با سفیر جدید دانمارک، تمایل خود را برای گشترش بیشتر روابط دوجانبه ابراز کرد و زمینه‌های خاصی را برای افزایش همکاری مانند کشاورزی و بهره‌وری انرژی، که در آن دانمارک دارای تخصص قابل توجهی است، پیشنهاد کرد. هر دو کشور برای تقویت روابط اقتصادی توافقنامه
هر دو کشور برای تقویت روابط اقتصادی توافقنامه مالیات مضاعف امضا کردند. هر دو کشور قرارداد خدمات هوایی را در سال ۲۰۰۰ امضا کردند. ارمنستان و دانمارک در آوریل ۲۰۰۳ موافقتنامه "پذیرش مجدد افراد با اقامت غیرمجاز را" امضا کردند نسل‌کشی ارمنی‌ها. منابع مختلف از کارگران دانمارکی فعال در ارمنستان در اوایل قرن بیستم توسط ماتیاس بیورنلوند برای ارائه دیدگاه‌های جدید در مورد نسل‌کشی ارمنی‌ها استفاده شده است. با این حال، دولت دانمارک رسماً این موضوع را به رسمیت نمی‌شناسد که کشتار جمعی ارمنی‌ها باید به عنوان نسل‌کشی
که کشتار جمعی ارمنی‌ها باید به عنوان نسل‌کشی طبقه‌بندی شود، و می‌گوید که قضاوت در مورد انجام این کار به عهده مورخان است. مورخان توربن یورگنسن و ماتیاس بیورنلوند در نامه ای سرگشاده توسط «وزارت مطالعات هولوکاست و نسل کشی دانمارک و انکار و نسبی سازی نسل کشی ارمنی‌ها» نوشتند: وقتی صحبت از واقعیت تاریخی نسل‌کشی ارمنی‌ها به میان می‌آید، هیچ «طرف ارمنی» یا «طرف ترکی» در این «پرسش» وجود ندارد، درست همان‌طور که هیچ «طرف یهودی» یا «طرف آلمانی» در واقعیت تاریخی هولوکاست وجود ندارد: یک طرف علمی و یک طرف غیرعلمی وجود
وجود ندارد: یک طرف علمی و یک طرف غیرعلمی وجود دارد که شامل پذیرش یا انکار است. در مورد انکار نسل‌کشی ارمنی‌ها، این انکار بر اساس تلاش‌های وسیع جعل، تحریف، پاکسازی آرشیوها و تهدیدات مستقیم آغاز شده یا حمایت‌شده توسط دولت ترکیه بنا شده است که هرگونه «گفت‌وگو» با انکارکنندگان ترکی را به شدت مشکل‌ساز می‌کند. گسترش روابط. در مرحله دوم برنامه همسایگی، ارمنستان از اولویت بالایی برخوردار است. برنامه همسایگی به ارمنستان در توسعه روستایی و اقتصادی کمک می‌کند. در سال ۲۰۰۴، دانمارک توافقنامه ای را برای کمک به ارمنستان
دانمارک توافقنامه ای را برای کمک به ارمنستان در اجرای پروتکل مکانیسم توسعه پاک (CDM) و کمک به کاهش انتشار گازهای گلخانه ای امضا کرد. این قرارداد در مارس ۲۰۰۵ به اجرا درآمد. در سال ۲۰۰۶، دانمارک با ۱۰ میلیون کرون دانمارک به ارمنستان برای کودکان معلول ارمنی کمک کرد. دانمارک در سال ۲۰۰۷ ناظرانی را از طریق سازمان امنیت و همکاری اروپا به ارمنستان فرستاد و ۱۶ میلیون کرون به پروژه انرژی‌های تجدیدپذیر ارمنستان ارائه کرد. دانمارک نیز پس از عواقب انسانی جنگ اول قره باغ کوهستانی به ارمنستان کمک ارسال کرد. تجارت.
باغ کوهستانی به ارمنستان کمک ارسال کرد. تجارت. صادرات دانمارک به ارمنستان در سال ۲۰۰۸ حدود ۳۰٫۶ میلیون کرون دانمارک بود، در حالی که واردات دانمارک از ارمنستان ۵ میلیون کرون دانمارک بود. روابط دیپلماتیک. هیچ‌کدام از این کشورها سفیر مقیم ندارند.
روابط خارجی بین ارمنستان و بلغارستان وجود دارد. هر دو کشور عضو کامل سازمان همکاری اقتصادی دریای سیاه و شورای اروپا هستند. هر دو کشور سفارتخانه‌های خود را در پایتخت‌های مربوطه دارند.
روابط دوجانبه بین ارمنستان و کرواسی وجود دارد. روابط دیپلماتیک بین کشورها در ۸ ژوئیه ۱۹۹۶ برقرار شد. ارمنستان در کرواسی توسط سفارت خود در رم، ایتالیا نمایندگی دارد، در حالی که کرواسی در ارمنستان با سفارت خود در آتن، یونان نمایندگی دارد. در سال ۲۰۱۱، هر دو کشور کنسولگری‌های افتخاری ایجاد کردند که ارمنستان مقیم زاگرب است، در حالی که کرواسی در ایروان، پایتخت کشورهای مربوطه اقامت دارد.
روابط خارجی همیشه بین ارمنستان و قبرس قوی بوده است. قبرس در مبارزه ارمنستان برای به رسمیت شناختن نسل‌کشی ارمنی‌ها، ثبات اقتصادی و حل مناقشه قره‌باغ کوهستانی از حامیان ارمنستان بوده است. در مقابل، ارمنستان از قبرس باثبات پس از تهاجم ترکیه در سال ۱۹۷۴ حمایت کرد و از راه حلی پایدار برای مناقشه قبرس حمایت می‌کند. امروزه روابط ارمنستان و قبرس شامل همکاری در زمینه‌های تجاری، نظامی، خدمات اطلاعاتی، سیاست خارجی و هنر است. ارمنستان از سفارت خود در آتن، یونان و قبرس از سفارت خود در مسکو، روسیه و کنسولگری افتخاری در
از سفارت خود در مسکو، روسیه و کنسولگری افتخاری در ایروان به ارمنستان معتبر است. تاریخچه. مناقشه قره باغ کوهستانی. درگیری‌های قومیتی بین ارمنستان و جمهوری آذربایجان همسایه اندکی پس از آن که پارلمان قره باغ کوهستانی، یک استان خودمختار در جمهوری آذربایجان، به اتحاد منطقه با ارمنستان در ۲۰ فوریه ۱۹۸۸ رای داد آغاز شد. درخواست ارمنستان برای اتحاد قره باغ با ارمنستان، که در اواخر دهه ۱۹۸۰ افزایش یافت، به شیوه ای نسبتاً مسالمت آمیز آغاز شد. با این حال، با نزدیک شدن به فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، اختلاف به تدریج به
به فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، اختلاف به تدریج به یک درگیری خشونت‌آمیز بین گروه‌های قومی در قره باغ کوهستانی تبدیل شد که منجر به پاکسازی قومی توسط همه طرف‌ها شد. بیانیه مشترک قبرس و ارمنستان در ژانویه ۲۰۱۱ اشاره می‌کند که جمهوری قبرس حمایت خود را از تلاش‌های سازنده ارمنستان برای حل مناقشه قره باغ کوهستانی در چارچوب روند گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا از طریق مذاکرات بر اساس اصول منشور سازمان ملل متحد و قانون نهایی هلسینکی و عناصر پیشنهاد شده توسط روسای کشورهای عضو گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری
کشورهای عضو گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا، که شامل تعیین وضعیت نهایی است. در مقابل رئیس‌جمهور ارمنستان از موضع قبرس به عنوان عضو اتحادیه اروپا به دلیل موضع متوازن آن در قبال مسئله قره باغ استقبال کرد و توجه را به تعیین وضعیت نهایی قره باغ کوهستانی از نظر بیان آزاد الزام‌آور قانونی جلب کرد. به رسمیت شناختن نسل‌کشی ارمنی‌ها. قبرس یکی از کشورهای پیشگام در به رسمیت شناختن کشتار سیستماتیک ارمنی‌ها در امپراتوری عثمانی یا نسل‌کشی ارمنی‌ها بوده است، زمانی که در ۲۵ ژانویه ۱۹۶۵ وزیر امور خارجه اسپیروس
که در ۲۵ ژانویه ۱۹۶۵ وزیر امور خارجه اسپیروس کیپریانو برای اولین بار این موضوع را در مجمع عمومی سازمان ملل متحد مطرح کرد. قبل از سخنرانی قدرتمند خود، هیئتی متشکل از اعضای دفتر حزب ARF، پاپکن پاپازیان و برج میسیرلیا، و همچنین اعضای کمیته ملی ارمنی قبرس یادداشتی را به او تسلیم کردند که در آن از قبرس حمایت از طرح موضوع در جلسه خواستار شد. قبرس همچنین اولین کشور اروپایی (و دومین کشور در سراسر جهان پس از اروگوئه) بود که نسل‌کشی ارمنی‌ها را به رسمیت شناخت. در ۲۴ آوریل ۱۹۷۵، پس از تلاش‌های مصمم و ارائه توسط
۲۴ آوریل ۱۹۷۵، پس از تلاش‌های مصمم و ارائه توسط نماینده آنترانیک ال اشدجیان، قطعنامه ۳۶ به اتفاق آرا توسط مجلس نمایندگان به تصویب رسید. نماینده آرام کالایجیان در تصویب دو قطعنامه دیگر در مورد نسل‌کشی ارمنی‌ها به اتفاق آرا در مجلس نمایندگان نقش داشت: قطعنامه ۷۴/۲۹-۰۴-۱۹۸۲ ارائه شده توسط کمیته پارلمانی روابط خارجی و قطعنامه ۱۰۳/۱۹-۰۴-۱۹۹۰ توسط همه احزاب پارلمانی قطعنامه ۱۰۳ روز ۲۴ آوریل را به عنوان روز ملی یادبود نسل‌کشی ارمنی‌ها در قبرس اعلام کرد. از سال ۱۹۶۵، زمانی که مقامات دولتی قبرس شروع به شرکت در
۱۹۶۵، زمانی که مقامات دولتی قبرس شروع به شرکت در مراسم سالانه نسل‌کشی ارمنی‌ها کردند، رهبران سیاسی قبرس اغلب سخنرانان اصلی این مراسم هستند که برای بزرگداشت نسل‌کشی ارمنی‌ها برگزار می‌شود. در سالهای گذشته، معمولاً راهپیمایی از مرکز نیکوزیا شروع می‌شود و به کلیسای کلیسای جامع مریم مقدس در استروولوس ختم می‌شود، جایی که مراسم بزرگداشتی در مقابل بنای یادبود نسل‌کشی ارمنی‌ها برگزار می‌شود. رویدادهای دیگری مانند اهدای خون نیز ممکن است رخ دهد. قبرس به عنوان دومین کشور در جهان که نسل‌کشی ارمنی‌ها را به رسمیت شناخت،
در جهان که نسل‌کشی ارمنی‌ها را به رسمیت شناخت، سه بنای یادبود نسل‌کشی را به احترام قربانیان در این کشور ساخته است. یکی از یادبودها در نیکوزیا و بقیه در لارناکا و پافوس واقع شده‌اند. واکنش قبرس به آزادی رامیل صفروف. در بیانیه اراتو کوزاکو-مارکولیس، وزیر امور خارجه قبرس آمده است: «ما عمیقاً از این عفو رئیس‌جمهور و خسارات وارده به اقدامات پس از آزادی، با هدف تجلیل از این جنایت شنیع، به تلاش‌های آشتی با آذربایجان متأسف و ابراز تاسف می‌کنیم. همچنین از تأثیرات آن بر ثبات منطقه ای بسیار نگران هستم.» پس از آزادی
بر ثبات منطقه ای بسیار نگران هستم.» پس از آزادی رامیل صفروف، تظاهرات فوری در تمام شهرهای قبرس آغاز شد که بزرگ‌ترین آن در نیکوزیا در خارج از سفارت مجارستان برگزار شد. مطبوعات قبرس نسبت به نقش دولت مجارستان برای آزادی رامیل صفروف ابراز منفی کردند. زمینه‌های همکاری. مدارس ابتدایی ارمنی‌ها در قبرس در شهرهای لارناکا، لیماسول و نیکوزیا و یک ورزشگاه در نیکوزیا وجود دارد. مؤسسه آموزشی ملکونیان مشهورترین مؤسسه آموزشی مشترک ارمنی‌ها قبرسی بود. مؤسسه ملکونیان که در سال ۱۹۲۶ تأسیس شد، برای دانش آموزان ارمنی از سراسر
۱۹۲۶ تأسیس شد، برای دانش آموزان ارمنی از سراسر جهان باز بود و برنامه درسی جامع دوره متوسطه را ارائه می‌کرد. همه دروس، به جز زبان ارمنی، به زبان انگلیسی و زبان‌های خارجی ارائه شده شامل یونانی، فرانسوی، عربی، فارسی، روسی و بلغاری تدریس می‌شد. یک برنامه رادیویی ساعتی روزانه توسط شرکت پخش قبرس به زبان ارمنی شامل مصاحبه‌های گسترده، پوشش خبری، گزارش‌های فرهنگی و موسیقی است. دو ماهنامه ارمنی در جزیره تأسیس شده است که اخبار ملی و بین‌المللی را عمدتاً به زبان ارمنی و با ستون‌های خاصی به زبان یونانی و انگلیسی چاپ
و با ستون‌های خاصی به زبان یونانی و انگلیسی چاپ می‌کنند. هر ساله، همایش‌های تجاری قبرس-ارمنستان یا در نیکوزیا یا در ایروان با هدف تقویت تجارت و سرمایه‌گذاری بین دو کشور برگزار می‌شود. شرکت‌های ارمنی قادر خواهند بود با همکاری شرکت‌های قبرسی به‌طور موثرتری در بازارهای اتحادیه اروپا و خاورمیانه گسترش پیدا کنند. این همکاری می‌تواند و باید متقابل باشد و ارمنستان به عنوان مسیر دسترسی به کشورهای قفقاز برای دنیای تجارت قبرس عمل کند. همکاری فرهنگی. جامعه ارمنی قبرس بودجه سخاوتمندانه ای از دولت قبرس دریافت می‌کند که
سخاوتمندانه ای از دولت قبرس دریافت می‌کند که امکان سازماندهی کنسرت‌ها، نمایش‌های رقص، نمایشگاه‌های هنری و عکاسی و همچنین رویدادهای ادبی را فراهم می‌کند. اداره ارمنی قبرس برای تشویق رویدادهای فرهنگی مانند نمایشگاه سالانه کتاب پاییزی، فضایی را در محوطه خود (تالار اوتیدجیان) اختصاص داده است. مرکز تحقیقات ارمنی خاورمیانه/خاور نزدیک که در سال ۱۹۹۶ توسط وارتان مالیان تأسیس شد یک کتابخانه مرجع و مواد بایگانی را در محل خود در نیکوزیا نگهداری می‌کند.
روابط خارجی دوجانبه بین دو کشور ارمنستان و سنگاپور وجود دارد. هیچ‌کدام از این کشورها سفیر مقیم ندارند. سفارت ارمنستان در جاکارتا، اندونزی در سنگاپور است. سنگاپور در ارمنستان نمایندگی ندارد. تاریخچه. اولین حضور ارمنیان در شبه جزیره مالایا به سال ۱۶۶۹ برمی گردد. در آن زمان ۸۷ ارمنی در سنگاپور زندگی می‌کردند. برادران سارکیز مارتین (۱۸۵۲–۱۹۱۲)، تیگران (۱۸۶۱–۱۹۱۲)، آویت (۱۸۶۲–۱۹۲۳) و آرشاک (۱۸۶۸–۱۹۳۱) که در پایان قرن نوزدهم از پرشیا به سنگاپور نقل مکان کردند، در این کشور به خوبی شناخته شدند. تیگران ۲۳ ساله کار
این کشور به خوبی شناخته شدند. تیگران ۲۳ ساله کار هتلداری خود را آغاز کرد. پس از مدتی، او با مارتین و آوت متحد شد و با هم هتل ایسترن و اورینتال را در جورج تاون در سال ۱۸۸۴ تأسیس کردند. در سال ۱۸۸۷، برادران همچنین هتل رافلز را در سنگاپور تأسیس کردند. پرفروش‌ترین روزنامه کنونی در سنگاپور "استریتز تایمز" توسط یک ارمنی به نام کچیک موزس تأسیس شد. یکی دیگر از مشخصه‌های سنگاپور ارکیده هیبریدی "ارکیده سنگاپوری" است که توسط یک ارمنی سنگاپوری به نام اگنس جواکیم (اشخن هواکیمیان) پرورش یافته است. در سال ۱۹۸۱، "واندا
هواکیمیان) پرورش یافته است. در سال ۱۹۸۱، "واندا دوشیزه یواخیم" به عنوان گل ملی سنگاپور به دلیل نماد انعطاف‌پذیری، و توانایی مردم آن در تحمل روزهای سخت برای تولد دوباره و زندگی بهتر شناخته شد. اولین تاجر ارمنی آریستاکس سارکیس بود که در سال ۱۸۲۰ در سنگاپور ساکن شد. سایر بازرگانان نیز از این روند پیروی کردند. سپس ۱۱۳ شرکت ارمنی در این کشور به ثبت رسیدند که در میان آنها یک شرکت فروش آنتیموان و داروهای پزشکی، یک نمایندگی فروش جواهرات و الماس، شبکه ای از استودیوهای عکس، سالن‌های ساعت، دفاتر حقوقی، یک شرکت معدن،
عکس، سالن‌های ساعت، دفاتر حقوقی، یک شرکت معدن، صندوق‌های بیمه، و رستوران‌ها بودند. در طول جنگ جهانی دوم، سنگاپور توسط امپراتوری ژاپن اشغال شد. بسیاری از ارمنی‌ها از سنگاپور گریختند و برخی نیز پس از اسیر شدن توسط ژاپنی‌ها جان باختند. پس از پایان جنگ، جامعه ارمنی در سنگاپور بسیار کوچک شد، زیرا بیشر ارامنی‌ها مهاجرت به استرالیا یا نیوزیلند را انتخاب کردند. روابط امروزی. در سپتامبر ۲۰۰۹، اولین نخست‌وزیر جمهوری سنگاپور، لی کوان یو، از ارمنستان بازدید کرد و در آنجا مورد استقبال رئیس‌جمهور ارمنستان، سرژ سرکیسیان
مورد استقبال رئیس‌جمهور ارمنستان، سرژ سرکیسیان قرار گرفت. لی در این سفر به دلیل مشارکت در ایجاد و تعمیق روابط بین دو کشور، نشان افتخار ارمنستان را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۲، سرکیسیان، که در آن زمان رئیس‌جمهور ارمنستان بود، از سنگاپور دیدن کرد و اولین رئیس دولت ارمنستان شد که به سنگاپور سفر کرد. در این سفر سرکیسیان و لی هسین لونگ نخست‌وزیر سنگاپور بر روابط دوستانه دوجانبه تأکید و راه‌های تقویت همکاری‌های دو کشور را مورد بحث و بررسی قرار دادند. آنها همچنین در مورد تحولات منطقه خود تبادل نظر کردند. رئیس‌جمهور