payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عملیات مورد استفاده قرار گرفت. کانتینر مخصوص با روکش سرب و وزن برای این منظور استفاده گردید. یک کامیون نظامی قدیمی برای حمل کانتینر به منطقه آورده و ابزارهای مخصوص حمل و نقل برای جابجایی منبع و قرار دادن آن در پالت‌های ویژه ایجاد شد. گروهی متشکل از ۴۱ نفر سازماندهی شدند تا به نوبت پالت را حرکت داده و آنرا کنترل کنند و هر نفر با لباس‌های زد تشعشع بیش از ۴۰ ثانیه در نزدیکی پالت سپری نکرد. در نهایت، تنها به ۲۴ نفر نیاز بود تا بیشتر از ۴۰ ثانیه در نزدیکی منابع قرار گیرند و تنها آن ۲۴ نفر علیرقم استفاده از تمام
گیرند و تنها آن ۲۴ نفر علیرقم استفاده از تمام حفاظت قابل دستیابی با لباس‌های ویژه دوزهای قابل توجهی از پرتو یونیزان دریافت کردند. دوز تشعشع دریافتی کارگران تحت نظارت قرار داشت و بالاترین دوز بیش از ۱٫۱۶ mSv، کمتر از ۱۰٪ از دوز سی تی اسکن تمام بدن بود. منابع بازیابی شده و با نظارت پلیس به محل نگهداری دائمی بازگشتند. تنها در بین قرار دادن منابع در کامیون و بستن درب، به دلیل وجود برزنت بر روی کامیون بازتابش پرتو بیشتر از حد انتظار بود. آب و هوای نامساعد مانع از حذف برزنت شد و این پوشش برروی صقف کانتینر تابش
از حذف برزنت شد و این پوشش برروی صقف کانتینر تابش را به سمت کارگران منعکس و پراکنده کرد. آژانس همچنین خاطرنشان کرد که طراحی ابزار بهتر و همچنین استفاده از کارگران بیشتر به صورت نوبت کاری این فرایند را سریع‌تر و ایمن‌تر می‌کرد. در مجموع، آژانس بازیابی را موفقیت‌آمیز و بدون هیچ گونه مشکل ایمنی عمده ارزیابی کرد. تجزیه و تحلیل. گزارش نهایی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به این نتیجه رسید که علت تقریبی این سانحه این بوده است که منابع بدون علامت و بدون برچسب بوده‌اند و حتی باوجود برچسب هم افراد زیادی ممکن است معنای
و حتی باوجود برچسب هم افراد زیادی ممکن است معنای برچسب را درک نکنند لذا رها کردن این منابع آن هم در یک منطقه عمومی و حفاظت نشده از هر لحاظ محکوم است. این گزارش بر اهمیت کسب دانش اولیه آسیب‌شناسی تشعشع توسط پزشکان تأکید می‌کند و خواستار افزایش برنامه‌هایی برای آگاه کردن آنها از نشانه‌های بلقوه مسمومیت پرتوی است. پزشک اولیه که بیمار 2-MG را درمان کرد، آسیب را به‌طور دقیق ارزیابی نکرده بود و تا حدی به دلیل عدم برخورداری از دانش کافی در خصوص مسمومیت تشعشعی نتوانست درمان مناسب در نظر گرفته و همین امر باعث شد
درمان مناسب در نظر گرفته و همین امر باعث شد درمان برای تقریباً سه هفته به تأخیر بیوفتد. بین فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۶، آژانس حدود ۳۰۰ منبع رها شده در گرجستان را بازیابی کرده که بسیاری از آنها در سایت‌های صنعتی و نظامی سابق که در فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بحال خود رها شده بودند، قرار داشت و بسیاری دیگر نیز در مناطق عمومی رها شده یا گم شده بودند. منابع. __نمایه__
کاوال (Kaval) یک نوع نی است که به‌صورت مایل نواخته می‌شود و به‌طور سنتی در سراسر بالکان (در آلبانی، رومانی، بلغارستان، جنوب صربستان، کوزوو، مقدونیه شمالی، شمال یونان و دیگر مناطق) و آناتولی (از جمله ترکیه و ارمنستان) نواخته می‌شود. کاوال در اصل با چوپان‌های کوهستانی پیوند دارد. کاوال از نوع نای سَردَمِشی کروماتیکی است. برخلاف نای کناردمشی، کاوال از دو طرف باز است و با دمیدن در لبهٔ تیز یکی از سرها نواخته می‌شود. این ساز هشت سوراخ برای نواختن دارد (هفت در جلو و یکی در پشت برای انگشت شست) و معمولاً چهار سوراخ
و یکی در پشت برای انگشت شست) و معمولاً چهار سوراخ دیگر نیز نزدیک انتهای ساز قرار دارد که برای تنظیم زیروبمی هستند. به‌عنوان نای لبی چوبی، کاوال به «کوالا» در جهان عرب و «نی» در خاورمیانه شباهت دارد. ساختار. کاوال معمولاً از چوب ساخته می‌شود (زغال‌اخته، زردآلو، آلو، شمشاد، ون کوهی و دیگر گونه‌ها)، ولی نمونه‌هایی از شاخ گاومیش، «قمیش» Linnaeus 1753 (نی ایرانی)، فلز و پلاستیک هم وجود دارد. کاوال‌هایی که یک‌تکه ساخته می‌شوند، معمولاً در پایهٔ چوبی نصب می‌شوند تا از پیچ‌خوردگی محافظت شده و دیواره‌های درونی
تا از پیچ‌خوردگی محافظت شده و دیواره‌های درونی روغن‌کاری بمانند. بسته به کوک، کاوال می‌تواند در محدودهٔ زیر (C، C#)، میانه (D، H) یا بم (A، B) باشد. این ساز دو اکتاو و یک پنجم را در گام کروماتیک اجرا می‌کند. صدای آن گرم، اندوهگین و خوش‌نواز است. تاریخچه. کاوال در اصل با چوپان‌های کوهستانی در بالکان و آناتولی مرتبط است. گفته شده است که کاوال همراه یوروک‌ها از رشته‌کوه توروس در جنوب آناتولی به بالکان جنوبی در جنوب‌شرق اروپا گسترش یافته است. هرچند در گذشته تقریباً منحصراً ساز چوپانان بود، امروزه در موسیقی
تقریباً منحصراً ساز چوپانان بود، امروزه در موسیقی فولک معاصر و رقص‌ها، هم به‌صورت تک‌نوازی و هم در گروه‌ها، رواج یافته است. نواختن. برخلاف نای کناردمشی، کاوال از دو طرف باز است و با دمیدن در لبهٔ تیز یکی از سرها نواخته می‌شود. این ساز هشت سوراخ برای نواختن دارد (هفت در جلو و یکی در پشت برای انگشت شست) و معمولاً چهار سوراخ دیگر نیز در نزدیکی انتهای ساز وجود دارند. این سوراخ‌ها برای نواختن به کار نمی‌روند بلکه برای تعیین زیرترین تُن و رنگ صوتی ساز هستند و قرار است رنگ و زیروبمی را بهبود ببخشند. در بلغارستان
است رنگ و زیروبمی را بهبود ببخشند. در بلغارستان این سوراخ‌ها را «سوراخ‌های شیطان» می‌نامند، براساس فولکلوری که در آن شیطان می‌کوشد در نبردی موسیقایی چوپانی را شکست دهد. هنگامی که چوپان خوابیده بود، شیطان در کاوال او سوراخ‌هایی ایجاد می‌کند، اما به‌جای خراب‌کردن ساز، صدای آن بهتر می‌شود و در نتیجه شیطان ناکام می‌ماند. در مقدونیه شمالی این سوراخ‌ها را «گلاسنیچی» (гласници) می‌نامند، به‌معنای «صدا دهنده». هنگام نواختن، کاوال با هر دو دست در زاویه‌ای حدود ۴۵ درجه به طرفین گرفته می‌شود، به‌گونه‌ای که چهار انگشت
به طرفین گرفته می‌شود، به‌گونه‌ای که چهار انگشت یک دست سوراخ‌های پایین را می‌پوشاند و سه انگشت دیگر و انگشت شست دست دیگر سوراخ‌های بالا را می‌پوشانند. دهان حدود سه‌چهارم انتهای کاوال را می‌پوشاند. با تغییر فشار اتمسفری تنفس، زیروبمی صدا نیز تغییر می‌کند. گونه‌ها. بلغارستان. کاوالی که در بلغارستان بیشتر رایج است، از نوع کوک میانه (D) است. کاوال در کوک بم‌تر (C) نیز در این کشور چندان نادر نیست. آنچه در سبک بلغاری نواختن کاوال شاخص است، تنوع رنگ‌های صوتی و فنون اجرایی آن است. در کاوال بلغاری چهار محدودهٔ
فنون اجرایی آن است. در کاوال بلغاری چهار محدودهٔ زیروبمی مختلف وجود دارد که با جریان هوا و تا حدی با نحوهٔ قرارگیری لب‌ها و دهان بر انتهای ساز کنترل می‌شود. صدای ویژه‌ای در بم‌ترین محدودهٔ کاوال ایجاد می‌شود؛ اگر به‌آرامی دمیده شود، صدایی نرم و ملایم حاصل می‌شود، ولی با تغییر جریان هوا، صدایی عمیق (مانند فلژوله) تولید می‌شود. این صدا چنان شاخص است که برخی آن را محدوده‌ای جداگانه می‌دانند و آن را «کابا» می‌نامند. همچنین جالب است که فن «تنفس دَوَرانی» نیز به‌خوبی در نواختن کاوال به‌کار می‌رود. این فن به
به‌خوبی در نواختن کاوال به‌کار می‌رود. این فن به نوازنده امکان می‌دهد بدون قطع جریان هوا، هنگام دم کشیدن از بینی، نواختن را ادامه دهد. در گذشته این کار مهارتی خارق‌العاده به‌شمار می‌رفت، اما امروزه بسیاری از نوازندگان جوان آن را به‌کار می‌گیرند. کاوال بلغاری که در گذشته یک‌تکه از چوب ساخته می‌شد، اکنون از سه بخش جداگانه ساخته می‌شود (از چوب زغال‌اخته، گردو، آلو یا شمشاد)، با طولی در حدود ۶۰ تا ۹۰ سانتی‌متر. حلقه‌های استخوانی محل اتصال‌ها را پوشش می‌دهند تا از ترک‌خوردن چوب جلوگیری شود. تزیینات فلزی نیز بر
از ترک‌خوردن چوب جلوگیری شود. تزیینات فلزی نیز بر آن افزوده می‌شود. سوراخ‌های انگشت در بخش میانی ساز قرار دارند، در حالی که بخش پایینی (کوتاه‌تر) چهار سوراخ اضافی به نام‌های «دوشنیتسی» یا «دیولسکی دوپکی» («سوراخ‌های شیطان») دارد که در هنگام نواختن پوشیده نمی‌شوند. در رشته‌کوه‌های ردوپه در جنوب‌غرب بلغارستان، دو کاوال با کوک یکسان (که «چیفته کاوالی» نامیده می‌شود) به‌صورت همزمان نواخته می‌شوند؛ یکی ملودی را اجرا می‌کند و دیگری «دِرون» یا صدای پایدار زمینه را. این نوع کاوال از یک‌تکه چوب ساخته می‌شود. کاربرد
این نوع کاوال از یک‌تکه چوب ساخته می‌شود. کاربرد مشابهی از کاوال در مقدونیه و کوزوو نیز دیده می‌شود، جایی که یکی از دو کاوال (معمولاً بم‌تر و در کوک یکسان) «نر» و دیگری «ماده» خوانده می‌شود. رومانی و مولداوی. در رومانی و مولداوی سه نوع کاوال وجود دارد: کاوال‌های مولداوی (با ۶ سوراخ)، کاوال‌های اولتنیا (با ۵ سوراخ) و کاوال‌های دوبروجا (که به کاوال‌های بلغاری شباهت دارند). صدای پایهٔ این سازها ممکن است نت «لا» (A) باشد، اما در برخی سازها پایین‌ترین صدایی که می‌توان نواخت، ممکن است بین «سل» (G) تا «دو» (C)
می‌توان نواخت، ممکن است بین «سل» (G) تا «دو» (C) متغیر باشد. کاوال‌های رومانیایی، سازهای قومی هستند که توسط صنعتگران ساخته می‌شوند (معمولاً از دو تکه، اگرچه مدل‌های قدیمی‌تری نیز وجود دارند که یک‌تکه‌اند) و به همین دلیل هر ساز به‌نوعی منحصربه‌فرد است. کاوال رومانیایی در کوک «لا» دارای دامنهٔ اجرایی برابر با دو اکتاو است (که برخی نت‌ها در آن وجود ندارند). پنج نت نخست متعلق به یک گام مینور هستند که درجهٔ چهارم آن به‌صورت کروماتیک بالا می‌رود. این پنج نت به‌عنوان محدودهٔ بم ساز دسته‌بندی می‌شوند. همین پنج نت،
محدودهٔ بم ساز دسته‌بندی می‌شوند. همین پنج نت، یک اکتاو بالاتر نیز تکرار می‌شوند و با نت‌های فا دیز (F#)، سل (G) و لا (A) کامل می‌گردند که نیمهٔ بالایی یک مُد با ریشهٔ مینور-ملودیک در «لا» را شکل می‌دهند. نت‌های بم بین «می» (E) تا «لا» (A) در کاوال رومانیاییِ کوک A قابل اجرا نیستند، و این ویژگی باعث می‌شود که ساز دارای دامنه‌ای بیضی‌شکل یا ناقص (elliptic ambitus) تلقی شود. اکتاو آخر و پرکاربردترین اکتاو بدون نیاز به پوشاندن سوراخ با لب‌ها نواخته می‌شود. بخش بالایی دامنهٔ اجرایی به افزایش فشار هوا نیاز
بخش بالایی دامنهٔ اجرایی به افزایش فشار هوا نیاز دارد. چهار نت نهایی نیز نیازمند فشار بیشتری هستند. در میانهٔ اکتاو بالا، نت «می۲» (E2) را می‌توان با دو تکنیک فشاری متفاوت نواخت که هر یک، رنگ صوتی خاصی تولید می‌کند. ترکیه. در ترکیه واژهٔ «کاوال» به‌طور کلی به همهٔ نی‌های چوپانی اطلاق می‌شود و به‌طور خاص‌تر (اما نه همیشه) به نای بدون مجرا گفته می‌شود. وجود یا نبود مجرا گاهی با افزودن واژهٔ توصیفی مشخص می‌شود: «دیل‌سیز کاوال» (کاوال بدون زبان)، «دیلی کاوال» (کاوال دارای زبان). همچنین از صفت‌های دیگر برای
(کاوال دارای زبان). همچنین از صفت‌های دیگر برای اشاره به جنس، اندازه یا ویژگی‌های ساخت استفاده می‌شود: «قَمیش کاوالی» (کاوال نیی)، «چام کاوالی» (کاوال کاجی)، «معدنی کاوالی» (کاوال فلزی)، «جورا کاوالی» (کاوال کوچک)، «چوبان کاوالی» (کاوال چوپانی یا کاوال بلند)، «اوچ پارچالی کاوالی» (کاوال سه‌تکه). کاوال ترکی ممکن است از چوب، نی، استخوان یا فلز (معمولاً برنج) ساخته شود و دارای پنج یا تعداد بیشتری سوراخ انگشت، یک سوراخ شست و گاه سوراخ‌های اضافی بدون انگشت‌گذاری مانند ساز بلغاری باشد. یونان. در تراکیه و برخی از
مانند ساز بلغاری باشد. یونان. در تراکیه و برخی از جزایر اژه، واژهٔ «کاوالی» به نای انتهایی از خانوادهٔ «فلوجرا» اطلاق می‌شود. این ساز دارای هفت سوراخ انگشت و گاه یک سوراخ اضافی برای شست است. در مقدونیه واژهٔ «کاوالی» همچنین برای اشاره به «سوراولی» به‌کار می‌رود. در اپیروس، کاوال انتهایی با نام «جامارا» شناخته می‌شود. مقدونیه شمالی. در مقدونیه شمالی پنج نوع کاوال وجود دارد، که بر پایهٔ طول و دامنهٔ صدایی دسته‌بندی می‌شوند: در سنت‌های موسیقایی مقدونیه شمالی، رایج‌ترین گونه‌ها «کوچک‌ترین» و «بی‌نام» هستند.
رایج‌ترین گونه‌ها «کوچک‌ترین» و «بی‌نام» هستند. «شوپلکا» (šupelka) در مقدونیه شمالی، شبیه کاوال است (در هر دو طرف باز است)، ولی کوتاه‌تر است (۲۴۰ تا ۳۵۰ میلی‌متر). از چوب گردو، زرشک، ون، افرا یا دیگر چوب‌ها ساخته می‌شود. شوپلکا می‌تواند گام کروماتیک را در دو اکتاو اجرا کند، به‌جز نخستین نت از اکتاو پایین. صدای آن در محدودهٔ بم، نرم و خوش‌آهنگ است، ولی در محدودهٔ زیر، تیز و نافذ می‌شود. صربستان. کاوال (در این‌جا با نام «چوارا» cevara) در سنت‌های موسیقایی جنوب، جنوب‌شرق و شرق صربستان بسیار رایج است. تصاویر
جنوب‌شرق و شرق صربستان بسیار رایج است. تصاویر نوازندگان روی فرسک‌های کلیساها و صومعه‌های قرون وسطای این بخش از بالکان، نشان می‌دهد که کاوال پیشینه‌ای قرون وسطایی دارد. در سمتی که نواخته می‌شود، یک نوک تیز پرنده‌مانند قرار دارد که به تولید آسان‌تر صدا کمک می‌کند. صدا زمانی تولید می‌شود که کاوال به‌صورت نیمه‌افقی یا در زاویهٔ ۴۵ درجه روی لب‌ها گذاشته شود و نوازنده مستقیم در آن بدمد. مولداوی. کاوال مولداوی دارای پنج و گاه شش سوراخ است و به‌طور گسترده‌ای در موسیقی فولکلور سنتی رومانی و مولداوی به‌کار می‌رود.
فولکلور سنتی رومانی و مولداوی به‌کار می‌رود. آلبانی و کوزوو. کاوال آلبانیایی به‌طور معمول در میان آلبانیایی‌های گگ‌ها در شمال آلبانی، کوزوو، مونته‌نگرو و مقدونیه شمالی، و همچنین در میان توسک‌ها در جنوب آلبانی، به‌ویژه در منطقهٔ گرَمش، نواخته می‌شود. کاوال به‌طور سنتی از چوب ساخته می‌شود، اما در سال‌های اخیر از مس یا حتی برنز نیز استفاده شده است. در آلبانی، این ساز را «فی‌یل» (Fyell) می‌نامند. بیشتر ملودی‌های آن «کابا» و «وای» نام دارند که هرچند غم‌انگیزند، اما زیبا تلقی می‌شوند. گفته شده است که چوپانان
اما زیبا تلقی می‌شوند. گفته شده است که چوپانان هنگام مواجهه با دزدان یا برای رساندن پیام‌های عاشقانه به محبوب خود، با کاوال پیام می‌فرستادند. نی‌های مرتبط. سویرکا. «سویرکا» (svirka) یا «تسافارا»، «سورچه» یا «کاوال کوچک»، نی چوپانی بلغاری است که از یک لولهٔ چوبی ۲۵ تا ۵۰ سانتی‌متری با شش یا هفت سوراخ انگشت و یک لبهٔ استخوانی تشکیل شده است و مانند کاوال نواخته می‌شود. ارمنستان. بلول () نای انتهایی باز چوپانی است که به‌طور سنتی در ارمنستان نواخته می‌شود و از نظر ساختاری شبیه به کاوال است. این ساز از نی یا چوب
ساختاری شبیه به کاوال است. این ساز از نی یا چوب زردآلو ساخته می‌شود و هشت سوراخ دارد: هفت سوراخ انگشت و یک سوراخ شست. صدای حاصل از آن دیاتونیک است و رنگ صوتی آن نرم و مخمل‌گون توصیف شده است. «بلول» با ساز «سرینگ» ارتباط دارد و گاهی مترادف آن دانسته می‌شود، که واژه‌ای رایج برای نی‌های انتهایی در فرهنگ ارمنی است. باشقیرها و قفقاز. در میان باشقیرها و مردم قفقاز نیز نای انتهایی بازی مشابه کاوال رواج دارد که با نام‌هایی چون «خوبیراخ»، «قورای» و «چور» یا «شور» شناخته می‌شود. «خوبیراخ» معمولاً لوله‌ای صاف، توخالی
می‌شود. «خوبیراخ» معمولاً لوله‌ای صاف، توخالی و به عرض ۷۰ سانتی‌متر است که از ساقهٔ توخالی یک چترگیاه بزرگ یا چوب ساخته می‌شود و سه یا گاه شش سوراخ انگشت دارد. امروزه این ساز از پلاستیک نیز ساخته می‌شود.
هند عبود قبوات (زاده ۱۹۷۴م دمشق) سیاستمدار، پژوهشگر، مشاور بین‌الملل و فعال سوری-کانادایی است. قبوات، پس از سقوط بشار اسد رئیس جمهور پیشین سوریه در دسامبر ۲۰۲۴، در فوریه ۲۰۲۵م به عنوان عضو کمیته مقدماتی کنفرانس گفت‌وگوی ملی سوریه منصوب شد. همچنین وی در ۲۹ مارس ۲۰۲۵ با حکم احمد شرع مشهور به ابومحمد الجولانی رئیس دولت موقت سوریه به عنوان وزیر امور اجتماعی و کار سوریه منصوب شده است. هند قبوات پیش‌تر به عنوان بخش «مرکز صلح بین ادیان» در مرکز ادیان جهان، دیپلماسی و حل منازعات دانشگاه جورج میسون فعالیت داشته است.
مترو ووهان () سیستم قطار شهری زیرزمینی در شهر ووهان، هوبئی، چین است. این مترو که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شده دارای ۱۲ خط، ۳۱۲ ایستگاه و ۵۱۸ کیلومتر طول است.
«مدت‌های طولانی» () ترانه‌ای است که توسط گری وایت نوشته شده و در سال ۱۹۷۰ به یک موفقیت بزرگ برای لیندا رانستد تبدیل شد. «مدت‌های طولانی» دربارهٔ یک عشق ماندگار به فردی است که هرگز به معشوق تبدیل نشده است. ورژن لیندا رانستد. در سال ۱۹۷۰، لیندا رانستد این ترانه را به عنوان تک‌آهنگ و در آلبوم "Silk Purse" منتشر کرد. این تک‌آهنگ ۱۲ هفته در جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ حضور داشت و در جایگاه شماره ۲۵ قرار گرفت. این ترانه همچنین به جایگاه شماره ۱۵ در جدول "آرپی‌ام" ۱۰۰ کانادا (اولین تک‌آهنگ او در آنجا)، شماره ۸ در جدول
(اولین تک‌آهنگ او در آنجا)، شماره ۸ در جدول چوم ۳۰ کانادا و شماره ۲۰ در جدول ایزی لیسنینگ "بیلبورد" رسید. در سال ۱۹۷۱، رانستد برای اجرای ورژن خود از «مدت‌های طولانی» نامزد دریافت جایزه گرمی در بخش بهترین اجرای آواز زنانه معاصر شد. در فرهنگ عامه. این ترانه در قسمت سوم از فصل اول مجموعه تلویزیونی "آخرین بازمانده از ما" محصول سال ۲۰۲۳ پخش می‌شود؛ عنوان این قسمت با نام ترانه یکسان است، با این تفاوت که در عنوان قسمت، ویرگولی اضافه شده که در عنوان اصلی ترانه وجود ندارد. این ترانه به عنوان بن‌مایه‌ای برای رابطهٔ
ندارد. این ترانه به عنوان بن‌مایه‌ای برای رابطهٔ میان بیل و فرانک به‌کار می‌رود. پس از پخش این قسمت، اسپاتیفای اعلام کرد که میزان پخش ترانه نسبت به هفتهٔ پیش از آن، ۴۹۰۰ درصد افزایش یافته است؛ چندین رسانه این افزایش محبوبیت را با بازگشت دوبارهٔ ترانهٔ «بالا رفتن از آن تپه» اثر کیت بوش در سال ۲۰۲۲، پس از پخش آن در فصل چهارم مجموعه تلویزیونی "چیزهای عجیب"، مقایسه کردند. در بازهٔ زمانی پس از پخش قسمت، این ترانه پس از بیش از پنجاه سال از زمان انتشار اولیه، در سه جدول مختلف بیلبورد صدرنشین شد و در رتبهٔ نخست
سه جدول مختلف بیلبورد صدرنشین شد و در رتبهٔ نخست جدول فروش دیجیتال ترانه‌های راک در ۱۱ فوریه ۲۰۲۳ قرار گرفت.
آلیس کاپلانجیان (؛ زادهٔ ) بازیگر سینما و تلویزیون اهل ارمنستان است. وی از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۱۹ میلادی مشغول فعالیت بود. زندگی‌نامه. وی در ۱ دسامبر ۱۹۵۱ در ایروان به دنیا آمد و از :انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی با آلکساندر خاچاتریان ازدواج نموده است. وی بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۱ در فرهنگستان دولتی تئاتر سوندوکیان فعالیت می‌کرد. در آن دوران نقش‌های زیادی در تئاتر و همزمان در بیش از ۱۰ فیلم در استودیوهای فیلم بازی کرد. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش
فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به ستاره امید اشاره کرد.
جیمز مینگوس (؛ زادهٔ ۱۹۶۴) ژنرال نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که از سال ۲۰۲۴ به‌عنوان جانشین رئیس ستاد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کند. مینگوس فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۱ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ معاون راهبردی، برنامه‌ها و سیاست‌گذاری فرماندهی مرکزی ایالات متحده آمریکا بود و از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ به‌عنوان جانشین فرمانده لشکر ۴ پیاده فعالیت می‌کرد. وی در فاصله سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ مدیر مرکز عالی فرماندهی مأموریت مرکز تسلیحات ترکیبی ارتش ایالات متحده بود، از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰
ترکیبی ارتش ایالات متحده بود، از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ فرماندهی لشکر ۸۲ام هوابرد را برعهده داشت و از ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ به‌عنوان مدیر ستاد مشترک نیروهای مسلح آمریکا فعالیت می‌کرد.
خاندان عتبی یا اُتبی، خاندانی ایرانیبودند که در دستگاه اداری سامانیان خدمت می‌کردند. نخستین چهره شناخته‌شده از این خاندان، ابوجعفر عتبی بود که در دوران نوح یکم (۹۴۳–۹۵۴ میلادی) و منصور یکم (۹۶۱–۹۷۶ میلادی) منصب وزارت داشت. از دیگر چهره‌های برجستهٔ این خاندان می‌توان از ابوالحسین عتبی یاد کرد که وزیر نوح دوم سامانی (۹۷۶–۹۹۷ میلادی) بود. ابونصر محمد عتبی نيز از نويسندگان سرشناس روزگار خود بود.
مترو شیجیاژوانگ () سیستم قطار شهری زیرزمینی در شهر شیجیاژوانگ، هه‌بئی، چین است. این مترو که در سال ۲۰۱۷ تأسیس شده دارای ۳ خط، ۶۳ ایستگاه و ۷۶ کیلومتر طول است.
شیر ترش شده به مجموعه ای از محصولات غذایی اشاره می‌کند که که از اسیدی شدن شیر تولید می‌شود. اسیدی شدن که باعث می‌شود شیر طعم ترش و بوی نامطبوعی بگیرد، یا از طریق تخمیر باکتریایی یا از طریق افزودن ماده اسیدی مانند آب لیمو یا سرکه حاصل می‌شود. اسید باعث انعقاد و غلیظ شدن شیر می‌شود و از رشد باکتری‌های مضر جلوگیری می‌کند و ماندگاری محصول را بهبود می‌بخشد. شیر ترش شده‌ای که از طریق تخمیر تولید می‌شود، به‌طور خاص شیر تخمیری یا شیر کشت داده شده نامیده می‌شود. به‌طور سنتی، شیر ترش، شیر تازه ای بود که با نگه داشتن
سنتی، شیر ترش، شیر تازه ای بود که با نگه داشتن آن به مدت یک روز نزدیک اجاق گاز یا در یک مکان گرم، تخمیر و ترش می‌شد. ممکن است شیر ترش تجاری مدرن با شیری که به‌طور طبیعی ترش شده است متفاوت باشد. [ "" ] شیر ترش که با افزودن یک اسید، با یا بدون افزودن موجودات میکروبی تولید می‌شود، به‌طور خاص شیر اسیدی نامیده می‌شود. در ایالات متحده، اسیدهای مورد استفاده برای تولید شیر اسیدی شامل اسید استیک (معمولاً در سرکه)، اسید آدیپیک، اسید سیتریک (که معمولاً در آب لیمو یافت می‌شود)، اسید فوماریک، گلوکونو-دلتا-لاکتون، اسید
می‌شود)، اسید فوماریک، گلوکونو-دلتا-لاکتون، اسید کلریدریک، اسید لاکتیک، اسید مالیک، اسید فسفریک، سوکسینیک اسید، و اسید تارتاریک می‌باشد. شیر ترش معمولاً در خانه تهیه می‌شود یا در اروپای شرقی، بالکان، کشورهای بالتیک و اسکاندیناوی فروخته و مصرف می‌شود.
مسوکو (به ایتالیایی: Mesocco) شهری در کانتون گراوبوندن سوئیس است که در منطقه موئزا واقع شده است. این شهر با مساحتی حدود ۱۶۴٫۹ کیلومتر مربع، در دره میسولچینا در شمال سوئیس قرار دارد و از شمال به ایتالیا محدود می‌شود. مسوکو به‌عنوان بزرگ‌ترین شهر در این منطقه، شامل چندین روستا از جمله روستای کوهستانی سن برناردینو می‌شود. این شهر دارای تاریخچه‌ای غنی است که به دوران مس‌سنگی می‌رسد و آثار سکونت‌های انسانی از حدود ۶۰۰۰ سال پیش در بخش سیلکس آن کشف شده است. از جمله جاذبه‌های تاریخی مسوکو، قلعه مسوکو است که در قرن
جاذبه‌های تاریخی مسوکو، قلعه مسوکو است که در قرن دوازدهم ساخته شده و به‌عنوان یک سایت میراثی ملی سوئیس شناخته می‌شود.
مرکز هوافضای سلطنتی هلند ( رویال NLR ؛ ، که قبلاً به عنوان آزمایشگاه ملی هوافضا ( NLR ؛ شناخته می شد. ) یک سازمان تحقیقاتی هوافضا هلند است و یکی از مؤسسات فناوری بزرگ آن است. این مؤسسات بخش بزرگی از تحقیقات کاربردی را در هلند انجام می دهند که هر کدام در حوزه فناوری خاص خود هستند. به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی مستقل، NLR یک شرکت دانش هوافضا در هلند است و پشتیبانی فنی را برای بخش هوافضا ارائه می دهد. مرکز هوانوردی و فضایی سلطنتی هلند ( یا به اختصار NLR) یک سازمان تحقیقاتی مستقل و غیرانتفاعی است که در سال ۱۹۱۹
تحقیقاتی مستقل و غیرانتفاعی است که در سال ۱۹۱۹ با نام «سرویس مطالعات هوانوردی ملی» (RSL) تأسیس شد و در سال ۲۰۱۹ به‌عنوان «سلطنتی» شناخته شد. این مرکز با هدف توسعه فناوری‌های نوین در حوزه‌های هوانوردی و فضانوردی، به‌ویژه در زمینه‌های سیستم‌های هوانوردی، حمل‌ونقل هوایی و وسایل فضایی، فعالیت می‌کند. NLR با بیش از ۸۰۰ کارشناس در دو شعبه اصلی در آمستردام و مارکنس، آزمایشگاه‌ها، تونل‌های باد، شبیه‌سازها و تجهیزات پیشرفته‌ای را برای تحقیق و توسعه در اختیار دارد. این مرکز به‌عنوان شریک استراتژیک دولت و دفاع هلند،
مرکز به‌عنوان شریک استراتژیک دولت و دفاع هلند، به صنایع بزرگ و کوچک، سازمان‌های هوانوردی، فضایی و دفاعی، و نهادهای بین‌المللی خدمات فنی و مشاوره‌ای ارائه می‌دهد.
مترو دالیان () سیستم قطار شهری زیرزمینی در شهر دالیان، لیاونینگ، چین است. این مترو که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شده دارای ۶ خط، ۱۰۷ ایستگاه و ۲۱۳ کیلومتر طول است.
در ۲۴ تیر ۱۳۱۴ (۱۶ جولای ۱۹۳۵) یک هواپیمای داگلاس دی‌سی-۲ متعلق به شرکت کی‌ال‌ام با رجیستر PH-AKM که از مبدا باتاویا، هند شرقی هلند (اندونزی کنونی) با چند توقف در مسیر به مقصد فرودگاه اسخیپول آمستردام پرواز می‌کرد مجبور به فرود اضطراری در فرودگاه بوشهر شد. یک روز بعد هواپیما پس از برخاستن دچار سانحه شد و دچار آتش‌سوزی شد. هرچند این سانحه تلفات جانی نداشت اما این حادثه یکی از سه سانحه بزرگ پروازهای شرکت کی‌ال‌ام در آن هفته بود که به «هفته سیاه» مشهور شد. در آن زمان این سوانح باعث شد که شرکت کی‌ال‌ام سه
در آن زمان این سوانح باعث شد که شرکت کی‌ال‌ام سه هواپیما را از دست بدهد و با کمبود خدمه مواجه شود. پرواز و سانحه. هواپیمای داگلاس دی‌سی-۲ با رجیستر PH-AKM (با نام: مارابو) که توسط شرکت هواپیمایی هلندی کی‌ال‌ام اداره می‌شد، در روز شنبه ۱۳ جولای ۱۹۳۵ از شهر باتاویا در هند شرقی هلند به سوی شهر آمستردام پرواز کرد. این هواپیما قرار بود پس از چند توقف در مدانگ، رنگون، جودپور و بغداد راهی آمستردام شود. اما به دلیل نامساعد بودن وضعیت جوی در شامگاه ۱۶ جولای ۱۹۳۵ اقدام به فرود اضطراری در بوشهر کرد. روز بعد (ساعت
اقدام به فرود اضطراری در بوشهر کرد. روز بعد (ساعت ۱۲:۳۰ به وقت گرینویچ) هواپیما در تاریکی بامداد برای ادامه سفر خود به مقصد بعدی در بغداد به پرواز درآمد. در این زمان باند فرودگاه بوشهر یک باند بی‌کیفیت بود. به‌طوری که آن را یک زمین خاکی با پستی و بلندی توصیف کرده‌اند که با فانوس‌های ثابت روشن شده بود. به همین دلیل این فرودگاه به طور معمول توسط شرکت‌ کی‌ال‌ام انتخاب نمی‌شد. هواپیما پس از طی ۳۰۰ متر با سرعت حدود ۱۲۰ کیلومتر در ساعت در چاله‌ای می‌افتد و در نتیجه آن سه متر به هوا پرتاب می‌شود. به گفته یکی از
آن سه متر به هوا پرتاب می‌شود. به گفته یکی از شاهدان عینی، هواپیما در این زمان سرعت کافی برای ماندن در هوا را داشت اما با این حال، به شدت به باند فرودگاه برخورد کرد. این ضربه باعث جمع‌شدن ارابه فرود سمت راست و آسیب‌دیدن قسمت‌هایی از بال از جمله مخزن سوخت شد. هواپیما که کمی به سمت راست متمایل شده بود متوقف شد. پس از این ضربه هواپیما دچار حریق شد. ممکن است این آتش‌سوزی به دلیل سوختی که به بیرون ریخته شده بود رخ داده باشد و یا این‌که به دلیل فشار معکوس موتور ایجاد شده باشد. در این زمان مسافران و خدمه هواپیما
شده باشد. در این زمان مسافران و خدمه هواپیما توانستند بدون هیچ آسیبی هواپیما را ترک کنند اما از آن‌جا که خلبان موتورها را خاموش نکرده بود و شیر سوخت را نیز باز نبسته بود، بخش عقبی هواپیما به طور کامل در آتش سوخت و بیشتر چمدان‌ها و محموله‌های پستی از بین رفت. عواقب. سوءتفاهم در تلگرام. از آنجایی که تلگراف در شهر بوشهر قطع بود، هوندونگ، خلبان هواپیما برای گزارش حادثه از ریشهر، شهری کوچکی در چند مایلی ساحل خلیج فارس، تلگرافی به هلند فرستاد. اینکه تلگرام از ریشهر آمده بود باعث سوء‌تفاهم در شرکت کی‌ال‌ام شد و
آمده بود باعث سوء‌تفاهم در شرکت کی‌ال‌ام شد و شرکت فکر کرد که هواپیما در ساحل ریشهر فرود آمده است. بازگشت خدمه و مسافران. هواپیمای داگلاس دی‌سی-۲ با رجیستر PH-AKR و نام «ریتفینک»، به خلبانی کوئنه دیرک پارمنتیر، از فرودگاه اسخیپول پرواز کرد تا هوندوک و مسافران را سوار کرده و آنها را به آمستردام منتقل کند. پس از بازگشت ریتفینک به اسخیپول، استقبال گرمی از هواپیما شد. اما این هیجان دوامی نداشت. چرا که در آن لحظه اعلام شد که حادثه سقوط هواپیمای داگلاس دی‌سی-۲ در سان جاکومو رخ داده است. بازیابی پستی. مجموعاً ۲۵
سان جاکومو رخ داده است. بازیابی پستی. مجموعاً ۲۵ کیلوگرم از ۱۱۶ کیلوگرم نامه‌ای که در هواپیما وجود داشت، نجات یافت. بخشی از این نامه‌ها توسط پست هلند (PTT) در پاکت‌های خدماتی با متن حکاکی شده تحویل داده شد. امروزه این پاکت‌ها برای مجموعه‌داران تمبر بسیار ارزشمند شده‌اند. هواپیما. هواپیمای داگلاس دی‌سی-۲ ساخت آمریکا با نام «مارابو» (PH-AKM) در ۲۲ آوریل ۱۹۳۵ توسط شرکت داگلاس به هواپیمایی کی‌ال‌ام تحویل داده شد و از نیویورک به شربور حمل شد. این هواپیما در ۱۰ مه ۱۹۳۵ به شربور رسید و چهار روز بعد، در ۱۴ مه، به
۱۹۳۵ به شربور رسید و چهار روز بعد، در ۱۴ مه، به آمستردام رسید. در ۴ مه ۱۹۳۵، این هواپیما در سیستم ثبت هوانوردی غیرنظامی هلند به ثبت رسید و هشتمین هواپیما از مجموع ۱۶ هواپیمای دی‌سی-۲ بود که شرکت کی‌ال‌ام در اختیار داشت. از تاریخ ۳۰ مه ۱۹۳۵، این هواپیما تنها یک پرواز بازگشتی به هند شرقی هلند انجام داده بود. سرنشینان. چهار خدمه و هشت مسافر در هواپیما بودند. که خدمه‌ٔ پرواز به شرح زیر ثبت شده‌اند: هفته سیاه و پیامدهای آن. این حادثه دومین حادثه از سه حادثه مهم هواپیمایی در یک هفته پس از سقوط هواپیمای