payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رفتند، جایی که دوترتر تصاویری از ویرانه‌های زمین‌لرزه ۱۹۰۶ سان فرانسیسکو را ثبت کرد. در ۱ دسامبر، این دو سوار بر یک کشتی بخار به یوکوهاما در ژاپن رفتند. در مسیر، آنها نوزده ساعت را در توقفی در هونولولو گذراندند. آنها در ۱۲ دسامبر از خط روزگردان عبور کردند و شش روز بعد به یوکوهاما رسیدند. پس از ژاپن، سفر آنها در آسیا آنها را از طریق چین، سنگاپور و سری‌لانکا طی کرد. کان وقتی به فرانسه بازگشت، دو عکاس حرفه‌ای به نام‌های استفان پاسه و آگوست لئون را استخدام کرد که احتمالاً دومی در سال ۱۹۰۹ در سفری به آمریکای
که احتمالاً دومی در سال ۱۹۰۹ در سفری به آمریکای جنوبی با کان همراه بوده است که در آن از ریو دو ژانیرو و پتروپولیس به صورت رنگی عکس‌برداری شد. از دیگر سفرهای اکتشافی اولیه می‌توان به بازدید لئون از مناطق روستایی نروژ و سوئد در سال ۱۹۱۰ اشاره کرد. «آرشیو سیاره» رسماً در سال ۱۹۱۲ آغاز شد، زمانی که کان، جغرافیدان ژان برونه را در ازای دریافت یک کرسی در کالج فرانسه که توسط کان اعطا شده بود، برای مدیریت این پروژه منصوب کرد. استریوگرافی با فرآیند اتوکروم جایگزین شد که منجر به عکس‌های رنگی می‌شد اما به زمان نوردهی
که منجر به عکس‌های رنگی می‌شد اما به زمان نوردهی طولانی نیاز داشت و فیلمها اضافه شدند. کان این پروژه را به عنوان "فهرستی از سطح کره زمین که توسط انسان ساکن و توسعه یافته است، همانطور که در آغاز قرن بیستم خود را نشان می‌دهد" تصور می‌کرد، و امیدوار بود که این پروژه آرمان‌های بین‌الملل‌گرایانه و صلح‌طلبانه او را پیش ببرد و همچنین فرهنگ‌های در حال ناپدید شدن را مستند کند. فیلسوف هنری برگسون، دوست نزدیک کان، تأثیر زیادی بر پروژ] داشت. در سال ۱۹۱۲، پاسه به چین (اولین مأموریت رسمی پروژه) و مراکش اعزام شد، در حالی
مأموریت رسمی پروژه) و مراکش اعزام شد، در حالی که برونه به همراه لئون به بوسنی-هرزگوین و سپس در سال ۱۹۱۳ به مقدونیه رفت. این سفر اکتشافی با جنگ دوم بالکان قطع شد. هنگامی که جنگ پایان یافت، پاسه برای مستندسازی پیامدهای آن به این منطقه سفر کرد. لئون، عکاس باسابقه این پروژه، در سال ۱۹۱۳ دو سفر به بریتانیای کبیر داشت و از لندن مکان‌های دیدنی مانند کاخ باکینگهام و کلیسای جامع سنت پل و همچنین صحنه‌هایی در مناطق روستایی کورن‌وال عکاسی کرد. در همان سال، مارگریت مسپوله، تنها زنی که به عنوان عکاس برای آرشیو خدمت
مسپوله، تنها زنی که به عنوان عکاس برای آرشیو خدمت می‌کرد، به غرب ایرلند سفر کرد. پس از بریتانیا، لئون به همراه برونه به ایتالیا رفت. در همان سال، پاسه به آسیا بازگشت. او ابتدا به مغولستان و سپس به هند رفت، جایی که در ژانویه ۱۹۱۴ مقامات بریتانیایی به او اجازه عبور از تنگه خیبر به افغانستان را ندادند، جایی که او می‌خواست از مردم آفریدی عکس بگیرد. بعداً در همان سال، افسر ارتش و عکاس داوطلب، لئون بوسی، به هندوچین فرانسه رسید، جایی که تا سال ۱۹۱۷ در آنجا ماند. شروع جنگ جهانی اول باعث تغییر در تمرکز پروژه شد؛
شروع جنگ جهانی اول باعث تغییر در تمرکز پروژه شد؛ کان، یک میهن‌پرست فرانسوی با وجود گرایش‌های بین‌المللی‌اش، عکاسان خود را برای ثبت تأثیرات جنگ بر فرانسه فرستاد و اجازه داد که از عکس‌ها به عنوان پروپاگاندا استفاده شود،{ اگرچه بیشتر عکاسان از خط مقدم دور نگه داشته شدند. کان در سال ۱۹۱۷ با ارتش برای دو نفر از عکاسان آنها برای کمک به ثبت تصاویر برای آرشیو خود مذاکره کرد. عکس‌های جنگ در نهایت ۲۰٪ از مجموعه را تشکیل می‌دهند. در دهه ۱۹۲۰، عکاسان به لبنان، فلسطین و ترکیه در خاورمیانه فرستاده شدند، جایی که آنها
و ترکیه در خاورمیانه فرستاده شدند، جایی که آنها اشغال لبنان توسط فرانسه و جنگ استقلال ترکیه را مستند کردند. فردریک گادمر در سال ۱۹۲۳ به جمهوری وایمار فرستاده شد؛ از جمله صحنه‌هایی که او عکاسی کرد، پیامدهای شورش جدایی‌طلب شکست‌خورده در کرفلد بود. آخرین سفر به هند در سال ۱۹۲۷ انجام شد، جایی که عکاس راجر دوما از جشن طلایی جاگاتجیت سینگ، حاکم ایالت کاپورتالا، عکس گرفت. دسامبر قبل، دوما برای مراسم تشییع جنازه امپراتور تایشو در ژاپن بود. عکاسان کان چندین بار در دهه ۱۹۲۰ به قاره آمریکا بازگشتند. لوسین لو سنت در
دهه ۱۹۲۰ به قاره آمریکا بازگشتند. لوسین لو سنت در سال ۱۹۲۳ فیلم‌هایی از ماهیگیران فرانسوی در اقیانوس اطلس ساخت و برونه و گادمر در سال ۱۹۲۶ به مدت سه ماه در سراسر کانادا سفر کردند و از مونرئال، وینیپگ، کلگری، ادمونتون و ونکوور و سایر مکان‌ها بازدید کردند. در سال ۱۹۳۰، گادمر اولین و تنها سفر اکتشافی بزرگ این پروژه را به آفریقای جنوب صحرا، به مستعمره فرانسوی داهومی (بنین امروزی) انجام داد. تا زمانی که این پروژه در سال ۱۹۳۱ متوقف شد، پس از سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹ که کان را ورشکست کرد، فیلمبرداران کان از ۵۰
۱۹۲۹ که کان را ورشکست کرد، فیلمبرداران کان از ۵۰ کشور بازدید کرده و ۱۸۳۰۰۰ متر فیلم، ۷۲۰۰۰ عکس رنگی اتوکروم، ۴۰۰۰ برجسته‌نمایی و ۴۰۰۰ عکس سیاه و سفید جمع‌آوری کرده بودند. محتوا. دیوید اوکوئفونا این آرشیو را به عنوان «تلاشی بلندپروازانه و ماندگار برای تولید یک رکورد عکاسی از زندگی انسان بر روی زمین» توصیف می‌کند، و محتوای آرشیو از نظر موضوعی بسیار متنوع است. در سفرهای اولیه به اروپا، برونه به عکاسان دستور داد تا جغرافیا، معماری و فرهنگ محلی مکان‌هایی را که بازدید می‌کنند، ثبت کنند، اما به آنها آزادی عکاسی
بازدید می‌کنند، ثبت کنند، اما به آنها آزادی عکاسی از چیزهای دیگری را که توجهشان را جلب می‌کرد، نیز داد. تصاویر موجود در آرشیو شامل بناهای تاریخی مانند ایفل، هرم بزرگ جیزه، انگکور وات و تاج محل و همچنین پرتره‌های متعددی از طبقه کارگر مردم در اروپا و اعضای جوامع سنتی در آسیا و آفریقا. در بسیاری از موارد، اپراتورهای کان برخی از اولین عکس‌های رنگی از مقاصدشان را ثبت کرده‌اند. با توجه به زمان نوردهی طولانی مورد نیاز برای فرآیند اتوکروم، عکاسان تا حد زیادی محدود به عکاسی از سوژه‌های ثابت یا ژست‌گرفته بودند. حدود
عکاسی از سوژه‌های ثابت یا ژست‌گرفته بودند. حدود یک پنجم عکس‌های موجود در آرشیو مربوط به جنگ جهانی اول بودند. این عکس‌ها شامل تصاویری از جبهه خانگی، فناوری نظامی مانند توپخانه و کشتی، پرتره‌هایی از سربازان (از جمله برخی از امپراتوری استعماری فرانسه) و ساختمان‌های آسیب‌دیده از گلوله‌باران بودند. فقط تعداد انگشت‌شماری از تصاویر به صراحت اجساد سربازان کشته‌شده را به تصویر می‌کشند. برخی از محتوای آرشیو بحث‌برانگیز بود، به‌ویژه فیلمی که توسط لئون بیزی از یک دختر نوجوان ویتنامی در حال درآوردن لباس گرفته شده بود.
نوجوان ویتنامی در حال درآوردن لباس گرفته شده بود. بیزی به دختر دستور داده بود که مراسم لباس پوشیدن روزانه خود را انجام دهد؛ او فیلم را خارج از فوکوس فیلمبرداری کرد تا برهنگی او را پنهان کند. فیلم‌های دیگری که در کازابلانکا در سال ۱۹۲۶ فیلمبرداری شده بودند، تن‌فروشی فاحشه‌ها را در حال برهنه کردن سینه‌هایشان نشان می‌دادند. این آرشیو همچنین شامل هزاران عکس پرتره است که عمدتاً در ملک کان در بولونی-بیانکور گرفته شده‌اند. موضوعات شامل دولتمردانی مانند نخست وزیر بریتانیا رمزی مک‌دونالد و نخست وزیر فرانسه لئون
بریتانیا رمزی مک‌دونالد و نخست وزیر فرانسه لئون بورژوآ، فیزیکدان بریتانیایی جوزف جان تامسون، نویسندگان فرانسوی کولت و آناتول فرانس، شاعر بنگالی رابیندرانات تاگور و خلبان آمریکایی ویلبر رایت و بسیاری دیگر می‌شود. این مجموعه از سال ۱۹۹۰ توسط موزه آلبر-کان اداره می‌شود که بیشتر تصاویر را به صورت آنلاین در دسترس عموم قرار داده است.
آن بتل اسپنسر (زاده ۶ فوریه ۱۸۸۲ – درگذشته ۲۷ ژوئیه ۱۹۷۵) شاعر، معلم، فعال حقوق مدنی، کتابدار و باغبان آمریکایی بود. او یکی از چهره‌های برجسته رنسانس هارلم بود که با نام جنبش سیاهپوستان جدید نیز شناخته می‌شود، با توجه به اینکه بیشتر عمرش را در ویرجینیا گذراند و دور از مرکز این جنبش در نیویورک زندگی می‌کرد، تأثیر زیادی در آن داشت، او هنگام حضور در مدرسه علمیه ویرجینیا در لینچبرگ، ویرجینیا با ادوارد اسپنسر آشنا شد. آنها پس از ازدواج در سال ۱۹۰۱، به خانه‌ای در خیابان پیرس شماره ۱۳۱۳ نقل مکان کردند و در آنجا
خیابان پیرس شماره ۱۳۱۳ نقل مکان کردند و در آنجا تشکیل خانواده داده و تا پایان عمر با یکدیگر زندگی کردند. زندگی. اوایل زندگی. آن بتل بنیستر در شهرستان هنری، ویرجینیا، از جوئل سیفوس بنیستر و سارا لوئیز اسکیلز، آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار، متولد شد. والدین او پس از ازدواج در یک مزرعه کار می‌کردند. اگرچه پدرش جوئل در سال ۱۸۶۲ برده به دنیا آمد، والدین آن جزو اولین نسل آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار بودند که دوران کودکی‌شان پس از لغو برده‌داری سپری شد. آن بتل به عنوان تنها فرزند خانواده، مورد توجه خاص و محبت والدینش
تنها فرزند خانواده، مورد توجه خاص و محبت والدینش قرار داشت، البته والدینش به دلیل تفاوت در ایده‌های مربوط به تربیت فرزند از هم جدا شدند. آن بنیستر پس از جدایی آنها از یکدیگر، با نام مادرش به آن اسکالس معروف شد. وی با مادرش به ویرجینیای غربی نقل مکان کردند و در برمول ساکن شدند، شهری که پذیرش آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار و مهاجران در آن زمان غیرعادی بود. آن در خانواده دیکسی اقامت کرد در حالی که مادرش به عنوان آشپز در مسافرخانه محلی کار می‌کرد. ویلیام تی دیکسی، صاحب آرایشگاه بود و همسرش، ویلی بل، و پنج
دیکسی، صاحب آرایشگاه بود و همسرش، ویلی بل، و پنج فرزندشان، اعضای برجسته جامعه آفریقایی آمریکایی بودند. زندگی ادبی. زندگی ادبی آن اسپنسر از زمانی آغاز شد که او در مدرسه علمیه ویرجینیا دانشجو بود، جایی که اولین شعر خود با عنوان «شکاک» را سرود. او در تمام طول زندگی‌اش به سرودن شعر ادامه داد و از هر تکه کاغذ یا صفحه کاتالوگ باغبانی که برای ثبت افکارش در دسترس بود، استفاده می‌کرد. اشعار اسپنسر از نژاد، طبیعت و واقعیت‌های تلخ جهانی که در آن زندگی می‌کرد، سخن می‌گفت. آثار او به‌طور گسترده در گلچین‌ها گردآوری شد.
آثار او به‌طور گسترده در گلچین‌ها گردآوری شد. حرفه شاعری اسپنسر از سال ۱۹۱۹ آغاز شد، اولین شعر آن با عنوان «پیش از جشن در شوشان» در شماره فوریه ۱۹۲۰ "مجله «کرایس»" منتشر شد. او در زمان انتشار اولین شعرش چهل ساله بود.
در مارس ۲۰۲۲، همزمان با حمله روسیه به اوکراین، مقام‌های روسیه به‌دروغ ادعا کردند که تأسیسات بهداشت عمومی در اوکراین، در واقع «آزمایشگاه‌های مخفی‌ای هستند که با بودجه آمریکا» تأسیس شده‌اند و ظاهراً در حال توسعه سلاح‌های بیولوژیکی هستند. این ادعا توسط رسانه‌های معتبر، نهادهای علمی، و سازمان‌های بین‌المللی به‌عنوان دروغ‌رسانی رد شد. وزارت امور خارجه جمهوری خلق چین و رسانه‌های دولتی چین نیز این ادعا را تکرار و تقویت کردند. همچنین طرفداران نظریه توطئه کیوانان در آمریکا آن را تبلیغ کرده و گروه‌های راست‌افراطی
در آمریکا آن را تبلیغ کرده و گروه‌های راست‌افراطی دیگر در آمریکا نیز بعداً از آن حمایت کردند. برخی دانشمندان روسی—چه در داخل و چه در خارج از روسیه—علناً دولت روسیه را متهم به دروغ‌گویی در مورد شواهد مربوط به این «آزمایشگاه‌های سلاح بیولوژیکی» کردند و گفتند اسنادی که وزارت دفاع روسیه ارائه داده، مربوط به نمونه‌برداری از عوامل بیماری‌زا برای تحقیقات سلامت عمومی است، نه ساخت سلاح. این ادعا درباره «آزمایشگاه‌های سلاح بیولوژیکی» توسط ایالات متحده، اوکراین، سازمان ملل متحد و نشریه علمی "Bulletin of the Atomic
ملل متحد و نشریه علمی "Bulletin of the Atomic Scientists" نیز به‌کلی رد شده است. هم ایالات متحده و هم اوکراین پیمان بین‌المللی منع سلاح‌های بیولوژیکی (Biological Weapons Convention) را امضا کرده‌اند که توسعه، تولید، به‌دست‌آوردن، انتقال، انبار و استفاده از سلاح‌های بیولوژیکی و سمی را ممنوع می‌کند.
در ۱۸ تیر ۱۴۰۴ اعتراضات در مقابل بورس تهران در اعتراض به مداخلهٔ دولت در بازار سرمایه و همچنین ضررهای سنگینی که به سهامداران وارد می‌شود، برگزار شد. زمینه. بورس تهران با بحران چندساله‌ای شدید در پی عوامل ساختاری و سیاسی متعددی روبه‌رو است. اقتصاد ایران در سال ۱۴۰۴ با بحران‌های ساختاری عمیقی مواجه است که نتیجهٔ دهه‌ها سوء مدیریت، تحریم‌های بین‌المللی، فساد سیستماتیک و عدم تعادل گسترده در بخش‌های مختلف اقتصادی است. جنگ بین ایران و اسرائیل در خرداد ۱۴۰۴ تأثیر شدیدی بر وضعیت اقتصادی ایران و بورس تهران گذاشت.
شدیدی بر وضعیت اقتصادی ایران و بورس تهران گذاشت. بورس در طول جنگ برای چندین روز تعطیل شد و از زمان بازگشایی مجدد، کاهش‌های قابل توجهی در بورس ثبت شده و همچنین گزارش‌هایی از سرمایه‌گذاران زیادی که پول‌های خود را از بورس خارج می‌کنند، منتشر شده است. در اولین روز معاملات پس از جنگ ۱۲ روزه با سقوط شدیدی بازگشایی شد، به‌طوری که بیش از ۹۹ درصد سهام معامله‌شده افت کردند و باعث فروش بی‌سابقهٔ ۳۵۰ تریلیون ریالی شدند. در طول ماه گذشته، شاخص اصلی ۱۲٫۴۲ درصد کاهش یافت، که نشان‌دهندهٔ بی‌ثباتی مداوم در بازار سرمایهٔ
که نشان‌دهندهٔ بی‌ثباتی مداوم در بازار سرمایهٔ ایران است. اعتراضات. در ۱۸ تیر ۱۴۰۴ اعتراضات در مقابل بورس تهران در اعتراض به مداخلهٔ دولت در بازار سرمایه و همچنین ضررهای سنگینی که به سهامداران وارد می‌شود، برگزار شد. در مستندات این اعتراض می‌توان دید که بخشی از تظاهرکنندگان وارد ساختمان بورس شده‌اند و در محل درگیری‌هایی با مقامات سازمان بورس رخ داده است. علی‌رغم مستنداتی که در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی از اعتراضات منتشر شد، سازمان بورس وجود آن را تکذیب کرد.
آواز جغد شاخدار و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی مانجو بورا است. در این فیلم بازیگرانی همچون رشما مشاهری، عالیا دایماری و نیتا بسومتری ایفای نقش کرده‌اند.
ثروت فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۲ و به کارگردانی موهان سگال است. در این فیلم بازیگرانی همچون وینود کانا، راج بابار، زینت امان، امجد خان، دون ورما و ساریکا ایفای نقش کرده‌اند.
گریگوری پالاماس (به یونانی: Γρηγόριος Παλαμᾶς؛ حدود ۱۲۹۶ – ۱۳۵۷/۱۳۵۹) یک الهی‌دان یونانی بیزانسی و روحانی ارتدوکس شرقی در اواخر دوره بیزانس بود. او که راهبی از کوه آتوس (یونان امروزی) و بعدها اسقف اعظم تسالونیکی بود، به خاطر دفاعش از معنویت هسیخاستی، غیرمخلوق بودن نور تجلی، و تمایز بین جوهر و انرژی‌های خدا (یعنی اراده الهی، فیض الهی و غیره) مشهور است. آموزه‌های او در طول سه جدال مهم مطرح شد: (۱) با بارلام ایتالیایی-یونانی بین سال‌های ۱۳۳۶ و ۱۴۴۱، (۲) با راهب گریگوری آکیندینوس بین سال‌های ۱۴۴۱ و ۱۴۴۷، و (۳)
گریگوری آکیندینوس بین سال‌های ۱۴۴۱ و ۱۴۴۷، و (۳) با فیلسوف گرگوراس، از سال ۱۴۴۸ تا ۱۴۵۵. مشارکت‌های الهیاتی او گاهی اوقات به عنوان پالامیسم و پیروانش به عنوان پالامیت‌ها شناخته می‌شوند. گریگوری از سال ۱۳۶۸ در کلیسای ارتدوکس شرقی به عنوان قدیس مورد احترام بوده است. در کلیسای کاتولیک پس از شورای دوم واتیکان نیز او را قدیس نامیده‌اند؛ پاپ ژان پل دوم بارها گریگوری را یک نویسنده الهیاتی بزرگ خواند. از سال ۱۹۷۱، کلیسای کاتولیک یونانی ملکیت گریگوری را به عنوان قدیس مورد احترام قرار داده است. برخی از نوشته‌های او
مورد احترام قرار داده است. برخی از نوشته‌های او در فیلکالیا گردآوری شده است، و از دوره عثمانی، یکشنبه دوم روزه بزرگ در بیشتر شاخه‌های ارتدوکس شرقی به یاد گریگوری پالاماس اختصاص داده شده است، در حالی که در برخی دیگر و در کلیساهای کاتولیک شرقی، این مسئله مورد بحث است. اوان زندگی. گریگوری پالاماس در حدود سال ۱۲۹۶ در قسطنطنیه به دنیا آمد. پدرش، کنستانتین، درباری امپراتور بیزانس آندرونیکوس دوم پالایولوگوس (۱۲۸۲–۱۳۲۸) بود، اما زمانی که گریگوری هنوز جوان بود، درگذشت. خود امپراتور در تربیت و آموزش این پسر یتیم نقش
خود امپراتور در تربیت و آموزش این پسر یتیم نقش داشت و امیدوار بود که گریگوری با استعداد به خدمت دولتی بپردازد، اما پالاماس زندگی رهبانی در کوه آتوس را برگزید. مادر گریگوری (کالونی) و خواهر و برادرانش (تئودوسیوس، ماکاریوس، اپیچاریس و تئودوتی) نیز به رهبانیت روی آوردند و کل خانواده در سال ۲۰۰۹ توسط پاتریارک جهانی قسطنطنیه تقدیس شدند. پیش از رفتن به کوه آتوس، گریگوری تحصیلات گسترده‌ای را در دانشگاه قسطنطنیه دریافت کرد، از جمله مطالعه ارسطو که آن را در حضور تئودور متوخیتس و امپراتور به نمایش گذاشت. زندگی
تئودور متوخیتس و امپراتور به نمایش گذاشت. زندگی رهبانی. علی‌رغم جاه‌طلبی‌های امپراتور برای او، گریگوری، که در آن زمان به سختی ۲۱ سال داشت، در سال ۱۳۱۶ به کوه آتوس رفت و در آنجا در صومعه واتوپدی تحت هدایت راهب بزرگ قدیس نیکودیموس واتوپدی مبتدی شد. سرانجام، او به کسوت راهبی درآمد و زندگی ریاضت‌کشی خود را ادامه داد. پس از درگذشت راهب نیکودیموس، گریگوری هشت سال مبارزه روحانی را تحت هدایت یک راهب بزرگ جدید، نیکفوروس، گذراند. پس از درگذشت این راهب بزرگ، گریگوری به لورای بزرگ قدیس آتاناسیوس آتوسی در کوه آتوس
به لورای بزرگ قدیس آتاناسیوس آتوسی در کوه آتوس منتقل شد، جایی که به عنوان سرپرست غذاخوری و قاری کلیسا به برادران خدمت می‌کرد. او با آرزوی وقف بیشتر خود به دعا و ریاضت، وارد یک اسکیت (سکونتگاه رهبانی کوچک) به نام گلوسیا شد، جایی که تمرین باستانی دعای ذهنی معروف به «دعای قلب» یا هسیخاسم را آموزش می‌داد. در سال ۱۳۲۶، به دلیل تهدید حملات ترک‌ها، او و برادران به شهر دفاع‌شده تسالونیکی عقب‌نشینی کردند، جایی که او سپس به مقام کشیشی منصوب شد. او با تقسیم وقت خود بین خدمت به مردم و پیگیری کمال روحانی، یک جامعه کوچک
خدمت به مردم و پیگیری کمال روحانی، یک جامعه کوچک از زاهدان را در نزدیکی تسالونیکی در محلی به نام وریا تأسیس کرد. او برای مدت کوتاهی به عنوان رئیس دیر اسفیگمنو خدمت کرد، اما در سال ۱۳۳۵ به دلیل نارضایتی از شدت ریاضت‌کشی در اداره رهبانی خود مجبور به استعفا شد. مناقشه هسیخاست. هسیخاسم توجه بارلام را جلب کرد؛ مردی که یا به ارتدوکس گرویده بود یا تعمید ارتدوکس یافته بود و در بازدید از کوه آتوس با هسیخاست‌ها مواجه شد و توصیفاتی از اعمال آن‌ها شنید؛ او همچنین نوشته‌های پالاماس، که خود راهبی آتوسی بود، را خوانده
پالاماس، که خود راهبی آتوسی بود، را خوانده بود. بارلام که در الهیات اسکولاستیک غربی آموزش دیده بود، از هسیخاسم شوکه شد و شروع به مبارزه با آن هم به صورت شفاهی و هم در نوشته‌هایش کرد. بارلام به عنوان معلم خصوصی الهیات به سبک اسکولاستیک غربی، رویکردی عقلانی‌تر و گزاره‌ای‌تر به شناخت خدا را نسبت به آنچه هسیخاست‌ها آموزش می‌دادند، ترویج کرد. در سوی هسیخاستی، پالاماس این بحث را بر عهده گرفت، که از سوی راهبان همکارش در کوه آتوس خواسته شده بود تا از هسیخاسم در برابر حملات بارلام دفاع کند. پالاماس در فلسفه یونان
حملات بارلام دفاع کند. پالاماس در فلسفه یونان به خوبی تحصیل کرده بود. گریگوری تعدادی اثر در دفاع از آن نوشت و از هسیخاسم در شش شورای مختلف در قسطنطنیه دفاع کرد و در نهایت در شورای سال ۱۳۵۱ بر مهاجمان خود پیروز شد. نزاع اولیه بین بارلام و پالاماس. اگرچه بارلام اهل جنوب ایتالیا بود، اما تبار یونانی داشت و ارتدکس شرقی را به عنوان ایمان مسیحی خود اعلام کرد. بارلام که در حدود سال ۱۳۳۰ به قسطنطنیه رسید، تحت حمایت ژان ششم کانتاکوزنوس مشغول نگارش تفاسیری بر پسودو-دیونیسیوس آریوپاژی بود. در حدود سال ۱۳۳۶، گریگوری
آریوپاژی بود. در حدود سال ۱۳۳۶، گریگوری نسخه‌هایی از رساله‌های نوشته شده توسط بارلام علیه لاتین‌ها را دریافت کرد که درج فلیوکه در اعتقادنامه نیقیه توسط آن‌ها را محکوم می‌کرد. اگرچه این محکومیت یک الهیات ارتدوکس محکم بود، اما پالاماس با استدلال بارلام در حمایت از آن مخالفت کرد؛ یعنی اینکه تلاش‌ها برای اثبات ماهیت خدا (به ویژه، ماهیت روح‌القدس) باید کنار گذاشته شود، زیرا خدا در نهایت برای انسان‌ها ناشناختنی و غیرقابل اثبات است؛ بنابراین، بارلام اظهار داشت که تعیین اینکه روح‌القدس از چه کسی صادر می‌شود،
که تعیین اینکه روح‌القدس از چه کسی صادر می‌شود، غیرممکن است. به گفته سارا جی. دنینگ-بول، پالاماس استدلال بارلام را «خطرناکاً لاادری» می‌دانست. پالاماس در پاسخ خود با عنوان «رساله‌های اثباتی» اصرار داشت که در واقع قابل اثبات است که روح‌القدس از پدر صادر می‌شود اما نه از پسر. مجموعه‌ای از نامه‌ها بین آن دو رد و بدل شد، اما آن‌ها نتوانستند اختلافات خود را دوستانه حل کنند. سه‌گانه‌ها. در پاسخ به حملات بارلام، پالاماس نُه رساله با عنوان «سه‌گانه‌ها در دفاع از کسانی که سکون مقدس را تمرین می‌کنند» نوشت. این
از کسانی که سکون مقدس را تمرین می‌کنند» نوشت. این رساله‌ها «سه‌گانه» نامیده می‌شوند زیرا به صورت سه مجموعه از سه رساله سازماندهی شده بودند. سه‌گانه‌ها در سه مرحله نوشته شدند. سه‌گانه اول در نیمه دوم دهه ۱۳۳۰ نوشته شد و بر اساس بحث‌های شخصی بین پالاماس و بارلام است، اگرچه نام بارلام هرگز در آن ذکر نشده است. آموزه گریگوری توسط سرپرستان و راهبان اصلی کوه آتوس، که در شورای سال‌های ۱۴۴۰–۱۴۴۱ تشکیل جلسه دادند، تأیید شد. در اوایل سال ۱۴۴۱، جوامع رهبانی کوه آتوس توم هاگیوریتی را تحت نظارت و الهام پالاماس نوشتند.
هاگیوریتی را تحت نظارت و الهام پالاماس نوشتند. اگرچه این توم نام بارلام را ذکر نمی‌کند، اما این اثر به وضوح دیدگاه‌های بارلام را هدف قرار می‌دهد. این توم یک ارائه سیستماتیک از آموزه پالاماس را فراهم می‌کند و به کتاب درسی بنیادی برای عرفان بیزانسی تبدیل شد. در پاسخ، بارلام «علیه مسالیان» را نوشت که برای اولین بار به‌طور مستقیم به گریگوری حمله کرد. بارلام با تمسخر هسیخاست‌ها را اومفالوپسیخوی (مردان با روح در ناف خود) نامید و آن‌ها را متهم به بدعت مسالیانیسم، که در شرق با نام بوگومیلیسم نیز شناخته می‌شود،
که در شرق با نام بوگومیلیسم نیز شناخته می‌شود، کرد. به گفته میندورف (Meyendorff)، بارلام «هر ادعایی از تجربه واقعی و آگاهانه خدا را به عنوان مسالیانیسم» می‌دید. بارلام همچنین با آموزه هسیخاست‌ها در مورد ماهیت غیرمخلوق نور که گفته می‌شد هدف عمل هسیخاستی است، مخالفت کرد و آن را بدعتی و کفرآمیز می‌دانست. هسیخاست‌ها معتقد بودند که این نور منشأ الهی دارد و با نوری که در کوه تبور در تجلی یسوع مسیح به شاگردان یسوع ظاهر شد، یکسان است. بارلام این آموزه «نور غیرمخلوق» را چندخدایی می‌دانست زیرا دو جوهر ابدی، یک خدای
را چندخدایی می‌دانست زیرا دو جوهر ابدی، یک خدای دیدنی و یک خدای نادیدنی، را فرض می‌کرد. بارلام استفاده از دعای یسوع را به عنوان عملی از بوگومیلیسم متهم می‌کند. سه‌گانه دوم برخی از نوشته‌های بارلام را مستقیماً نقل می‌کند. در پاسخ به این سه‌گانه دوم، بارلام رساله «علیه مسالیان» را نوشت که هسیخاست‌ها را به مسالیان ربط می‌دهد و بدین ترتیب آن‌ها را به بدعت متهم می‌کند. در سه‌گانه سوم، پالاماس اتهام بارلام مبنی بر مسالیانیسم را با نشان دادن اینکه هسیخاست‌ها نه با ضد-اسرارگرایی مسالیان اشتراکی داشتند و نه ادعا
با ضد-اسرارگرایی مسالیان اشتراکی داشتند و نه ادعا می‌کردند که جوهر خدا را با چشمان خود می‌بینند، رد کرد. به گفته پدر جان میندورف، «گریگوری پالاماس تمام بحث خود را علیه بارلام کالابریایی بر سر مسئله حکمت هلنی متمرکز می‌کند، که آن را منبع اصلی خطاهای بارلام می‌داند.» نقش در جنگ داخلی بیزانس. اگرچه جنگ داخلی بین حامیان ژان ششم کانتاکوزنوس و نایب‌السلطنه‌های ژان پنجم پالایولوگوس عمدتاً یک درگیری مذهبی نبود، اما اختلاف الهیاتی بین حامیان و مخالفان پالاماس در این درگیری نقش داشت. استیون رانسی‌من اشاره می‌کند که
درگیری نقش داشت. استیون رانسی‌من اشاره می‌کند که «در حالی که اختلاف الهیاتی باعث تشدید درگیری شد، احزاب مذهبی و سیاسی با هم منطبق نبودند.» اشراف از پالاماس حمایت کردند عمدتاً به دلیل تمایلات محافظه‌کارانه و ضد غربی و همچنین ارتباطاتشان با صومعه‌های سرسخت ارتدوکس. اگرچه چندین استثناء قابل توجه این مسئله را بازمی‌گذارد، اما در اذهان عمومی (و تاریخ‌نگاری سنتی)، حامیان «پالامیسم» و «کانتاکوزنیسم» معمولاً برابر فرض می‌شوند؛ بنابراین، پیروزی نهایی کانتاکوزنوس در سال ۱۳۴۷ همچنین پیروزی قاطع پالامیست‌ها را بر
در سال ۱۳۴۷ همچنین پیروزی قاطع پالامیست‌ها را بر ضد-پالامیست‌ها به همراه آورد. شورای پنجم قسطنطنیه. روشن شد که اختلاف بین بارلام و پالاماس غیرقابل حل است و به قضاوت یک شورای اسقفی نیاز دارد. مجموعه‌ای از شش شورای پاتریارکی در قسطنطنیه در تاریخ‌های ۱۰ ژوئن ۱۳۴۱، اوت ۱۳۴۱، ۴ نوامبر ۱۳۴۴، ۱ فوریه ۱۳۴۷، ۸ فوریه ۱۳۴۷ و ۲۸ می ۱۳۵۱ برای بررسی این مسائل برگزار شد. به‌طور جمعی، این شوراها توسط مسیحیان ارتدوکس از نظر مسکونی (جهانی) پذیرفته شده‌اند، برخی از آن‌ها این شوراها را شورای پنجم قسطنطنیه و نهمین شورای جهانی
شوراها را شورای پنجم قسطنطنیه و نهمین شورای جهانی می‌نامند. بحث بر سر هسیخاسم در شورایی که در ماه می ۱۳۴۱ در قسطنطنیه به ریاست امپراتور آندرونیکوس سوم برگزار شد، مطرح شد. این مجمع، تحت تأثیر احترامی که نوشته‌های پسودو-دیونیسیوس در کلیسای شرقی داشت، بارلام را محکوم کرد و او اظهار ندامت کرد. پاتریارک جهانی اصرار داشت که تمام نوشته‌های بارلام نابود شود، و بدین ترتیب، هیچ نسخه کاملی از رساله بارلام «علیه مسالیانیسم» باقی نمانده است. حامی اصلی بارلام، امپراتور آندرونیکوس سوم، تنها پنج روز پس از پایان شورا
آندرونیکوس سوم، تنها پنج روز پس از پایان شورا درگذشت. اگرچه بارلام در ابتدا به فرصت دومی برای ارائه پرونده خود علیه پالاماس امیدوار بود، اما به زودی به بی‌فایدگی پیگیری هدف خود پی برد و به کالابریا رفت، جایی که به کلیسای روم گروید و به عنوان اسقف گراچه منصوب شد. پس از خروج بارلام، گریگوری آکیندینوس منتقد اصلی پالاماس شد. شورای دومی که در اوت ۱۳۴۱ در قسطنطنیه برگزار شد، آکیندینوس را محکوم کرد و یافته‌های شورای قبلی را تأیید کرد. آکیندینوس و حامیانش در شورایی که در سال ۱۳۴۴ برگزار شد، پیروزی کوتاهی به دست
که در سال ۱۳۴۴ برگزار شد، پیروزی کوتاهی به دست آوردند که پالاماس را تکفیر کرد. با این حال، آخرین این شوراها، که در می ۱۳۵۱ برگزار شد، به‌طور قطعی پالاماس را تبرئه و مخالفان او را محکوم کرد. این شورا دستور داد که متروپولیتن‌های افسس و گانوس خلع لباس شده و زندانی شوند. همه کسانی که حاضر به تسلیم در برابر دیدگاه ارتدوکس نبودند، باید تکفیر شده و تحت نظارت در اقامتگاه‌های خود نگهداری می‌شدند. مجموعه‌ای از نفرین‌نامه‌ها علیه بارلام، آکیندینوس و پیروانشان صادر شد؛ در عین حال، مجموعه‌ای از تحسین‌نامه‌ها نیز به نفع
در عین حال، مجموعه‌ای از تحسین‌نامه‌ها نیز به نفع گریگوری پالاماس و پیروان آموزه او اعلام شد. یکی از مخالفان برجسته پالامیسم نیکفوروس گرگوراس بود که از تسلیم در برابر احکام شورا سر باز زد و عملاً به مدت دو سال در یک صومعه زندانی شد. پذیرش تدریجی آموزه پالامایی. کالیستوس اول و پاتریارک‌های جهانی که پس از او آمدند، مبارزه شدیدی را برای پذیرش آموزه‌های پالامایی توسط سایر پاتریارک‌نشین‌های شرقی و همچنین همه اسقف‌نشین‌های متروپولیتن تحت صلاحیت آن‌ها آغاز کردند. با این حال، غلبه بر مقاومت اولیه در برابر
کردند. با این حال، غلبه بر مقاومت اولیه در برابر آموزه‌های او زمان برد. به عنوان مثال، متروپولیتن کیف، پس از دریافت توم‌هایی از کالیستوس که آموزه پالامایی را توضیح می‌دادند، آن را به شدت رد کرد و پاسخی در رد آن نوشت. به همین ترتیب، پاتریارک‌نشین انطاکیه به شدت مخالف چیزی بود که آن را یک نوآوری می‌دانست؛ با این حال، تا پایان قرن چهاردهم، پالامیسم در آنجا پذیرفته شد. اعمال مشابهی از مقاومت در اسقف‌نشین‌های متروپولیتن که توسط لاتین‌ها اداره می‌شدند و همچنین در برخی مناطق خودمختار کلیسایی، مانند کلیسای قبرس،
برخی مناطق خودمختار کلیسایی، مانند کلیسای قبرس، دیده شد. یکی از نمونه‌های قابل توجه کمپین برای اعمال ارتدوکس بودن آموزه پالامایی، اقدام پاتریارک فیلوتئوس اول برای سرکوب پروخوروس کیدونیس، یک راهب و کشیش در کوه آتوس بود که مخالف پالامیست‌ها بود. کیدونیس تعدادی رساله ضد پالامایی نوشته بود و حتی زمانی که در حضور پاتریارک آورده شد و به او دستور داده شد که به آموزه ارتدوکس پایبند باشد، به شدت علیه پالامیسم استدلال می‌کرد. سرانجام، فیلوتئوس با ناامیدی، در آوریل ۱۳۶۸ شورایی را علیه کیدونیس تشکیل داد. با این حال،