payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رشد اقتصادی را می‌گیرد. آن‌ها باور دارند که تعریف «ربات» هم خیلی سخت است، چون الان بیشتر دستگاه‌ها هوشمند شده‌اند و نمی‌توان به آسانی تصمیم گرفت کدام ربات است و کدام نه. برخی کشورها هم نمونه‌هایی از این کار را انجام داده‌اند. برای نمونه کرهٔ جنوبی در سال ۲۰۱۷ بخشی از تخفیف‌های مالیاتی برای سرمایه‌گذاری در ربات‌ها را حذف کرد که شبیه یک نوع مالیات ربات بود. مالیات ربات یک راهبرد قانون‌گذاری است برای بی‌انگیزه کردن بیکاری فناورانه و تقویت تور ایمنی اجتماعی برای کسانی که از کار برکنار می‌شوند. هرچند خودکارسازی
کسانی که از کار برکنار می‌شوند. هرچند خودکارسازی کارهای دستی از پیش از انقلاب صنعتی مورد بحث بوده است، این موضوع در سدهٔ بیست‌ویکم به دلیل پیشرفت‌های تازه‌ای مانند یادگیری ماشین بحث‌های بیشتری برانگیخته است. برآوردها از خطر بیکاری ناشی از خودکارسازی بسیار متفاوت است. یک پژوهش نشان داد که ۴۷٪ نیروی کار در ایالات متحده قابل خودکارسازی است، در حالی‌که پژوهشی دیگر این رقم را در ۲۱ کشور عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی تنها ۹٪ برآورد کرد. ایدهٔ گرفتن مالیات از شرکت‌ها برای استفاده از ربات‌ها بحث‌برانگیز است.
شرکت‌ها برای استفاده از ربات‌ها بحث‌برانگیز است. مخالفان می‌گویند چنین اقدامی نوآوری را خفه کرده و رشد اقتصادی‌ای را که فناوری در گذشته به همراه داشته متوقف می‌کند. طرفداران اما به پدیدهٔ «قطبی‌شدن درآمدها» اشاره می‌کنند که مشاغل کارگران کم‌درآمد را تهدید می‌کند، زیرا این افراد امکان ورود به حوزه‌های دانشیِ پرتقاضا را ندارند. استدلال‌های موافق. حمایت سیاستمداران آمریکایی از مالیات بر خودکارسازی به سال ۱۹۴۰ بازمی‌گردد، زمانی‌که جوزف سی. اوماهونی لایحه‌ای در این زمینه به سنا برد. در سال ۲۰۱۷، ناظر
در این زمینه به سنا برد. در سال ۲۰۱۷، ناظر سان‌فرانسیسکو Jane Kim این موضوع را در دستور کار یک کارگروه قرار داد و گفت که نابرابری درآمدی ناشی از ربات‌ها در حوزهٔ انتخاباتی او آشکار است. در ۲۰۱۹، شهردار نیویورک بیل دی بلازیو در جریان کارزار انتخاباتی و پس از آن از مالیات رباتی حمایت کرد. او با قدردانی از اندرو ینگ برای جلب توجه به موضوع، گفت سیاست‌های متفاوتی دارد و پیشنهاد داد شرکت‌های بزرگ پنج سال مالیات بر درآمدِ مشاغلِ خودکارشده را بپردازند. در بریتانیا، رهبر حزب کارگر جرمی کوربین نیز در سال ۲۰۱۷
رهبر حزب کارگر جرمی کوربین نیز در سال ۲۰۱۷ خواستار مالیات رباتی شد. فرانسیسکو اوسَندون استدلال می‌کند که در این مرحله از توسعه، می‌توان دربارهٔ نوعی مالیات رباتی محدود اندیشید اگر شرایطی مانند: (۱) پرداخت فقط توسط شرکت‌های بزرگ استفاده‌کننده از ربات‌ها، (۲) محدود بودن به برخی فعالیت‌ها مانند صنعت یا مالی، (۳) تعریف محدود ربات‌ها (ماشین‌های هوشمند فیزیکی یا نرم‌افزارهای هوشمند در بخش مالی)، و (۴) پایین بودن نرخ مالیات رعایت شود. او اما دلیلی برای مالیات رباتی عمومی نمی‌بیند. در یک گفت‌وگوی ردیت در ۲۰۱۵،
عمومی نمی‌بیند. در یک گفت‌وگوی ردیت در ۲۰۱۵، استیون هاوکینگ مالکان ماشین‌ها را به راه‌اندازی «لابی علیه بازتوزیع ثروت» متهم کرد. پس از آنکه ایلان ماسک گفت درآمد پایه همگانی باید اثر بیکاری ناشی از ربات‌ها را جبران کند، بیل گیتس در مصاحبه‌ای از مالیات رباتی حمایت کرد. مارک کیوبن نیز در ۲۰۱۷ حمایت خود از مالیات رباتی را اعلام کرد و به مقاله‌ای از Quincy Larson دربارهٔ شتاب گرفتن بیکاری فناورانه استناد نمود. زاویر اوبرسون، استاد حقوق مالیاتی، خواستار آن شده است که ربات‌ها مشمول مالیات شوند تا هزینه‌های دولت
که ربات‌ها مشمول مالیات شوند تا هزینه‌های دولت در شرایط کاهش مالیات بر درآمد کارگران انسانی ادامه یابد. پیشنهادهای او مالیات‌ستانی از مالکان ربات‌ها را دربرمی‌گیرد تا زمانی‌که خود ربات‌ها با پیشرفت هوش مصنوعی توان پرداخت مالیات پیدا کنند. استدلال‌های مخالف. منتقدانی از جمله جیم استنفورد و Tshilidzi Marwala بی‌فایده بودن مالیات ربات را مطرح کرده‌اند، زیرا تعریف «ربات» بسیار انعطاف‌پذیر است. به‌ویژه، عناصر خودکار در بسیاری از دستگاه‌های سدهٔ بیست‌ویکم وجود دارند که معمولاً ربات محسوب نمی‌شوند. اقتصاددان
دارند که معمولاً ربات محسوب نمی‌شوند. اقتصاددان یانیس واروفاکیس نیز به مشکل مضاعف تعیین درآمد فرضی یک کارگر انسانی در بخشی اشاره کرده که دهه‌هاست تحت سلطهٔ ربات‌هاست. او در عوض گونه‌ای از درآمد پایه همگانی را به نام «سود پایه همگانی» پیشنهاد کرده تا با قطبی‌شدن درآمد مقابله کند. شرکت‌های رباتیک از جمله Savioke و گروه Advancing Automation با مالیات رباتی مخالفت کرده و آن را «جریمهٔ نوآوری» نامیده‌اند. گروه آب‌ب، مدیرعامل اولریش اشپیس‌هوفر، مقایسه کرد که مالیات رباتی همان‌قدر «عاقلانه» است که مالیات بر
مالیات رباتی همان‌قدر «عاقلانه» است که مالیات بر نرم‌افزار و گفت کشورهایی که نرخ بیکاری پایین دارند، در واقع بیشترین نرخ خودکارسازی را هم دارند. آندروس آنسیپ، کمیسر اتحادیه اروپا، نیز این ایده را رد کرده و گفت هر کشوری که آن را اجرا کند، از نظر رقابتی عقب خواهد افتاد، زیرا شرکت‌های فناوری ترجیح می‌دهند به کشورهای دیگر بروند. گزارش توسعه جهانی ۲۰۱۹ که توسط Simeon Djankov و فدریکا سالیولا از گروه بانک جهانی تهیه شد، نیز با مالیات رباتی مخالفت کرد و استدلال نمود این کار بهره‌وری را کاهش داده و فرار مالیاتی
نمود این کار بهره‌وری را کاهش داده و فرار مالیاتی شرکت‌های بزرگ و سهام‌دارانشان را افزایش می‌دهد. قوانین موجود. در ۶ اوت ۲۰۱۷، کره‌جنوبی تحت ریاست‌جمهوری «مون» آنچه را «نخستین مالیات رباتی جهان» نامیده شد، تصویب کرد. این قانون به جای مالیات‌گیری مستقیم، کاهش معافیت‌های مالیاتی‌ای بود که پیش‌تر به سرمایه‌گذاری در رباتیک داده می‌شد. پیش‌تر، مالیات رباتی بخشی از لایحهٔ Mady Delvaux برای تحمیل استانداردهای اخلاقی بر ربات‌ها در اتحادیه اروپا بود، اما پارلمان اروپا هنگام رأی‌گیری این بخش را رد کرد.
لاوسونیت (نام انگلیسی Lawsonite) با فرمول شیمیایی Ca­2Al2(Si2O7)(OH)2,(H2O) یک کانی سیلیکات از گروه سوروسیلیکات است که نام آن به افتخار اندرو لاوسون گذاشته شده است. محل پیدایش لاوسونیت:. از تجزیه آنورتیت در گابرو ها و دولریت ها و از دگرگونی کانی ها رسی تشکیل میشود. همچنین در شیست های آبی به همراه گلاکوفان پیدا می شود.
رَزمَک (به زبان پشتو و ) یکی از سه بخش اداری وزیرستان شمالی در ایالت خیبر پختونخوا پاکستان است. دو بخش دیگر آن میرعلی و میران‌شاه هستند. ساکنان این منطقه عمدتاً از قبیله وزیر پشتون‌ها هستند، همراه با شماری از افراد قبیله محسود. شهر رزمک درست در شمال مکین، پاکستان در وزیرستان جنوبی قرار دارد. بخش رزمک در وزیرستان شمالی به سه تحصیل تقسیم می‌شود: رزمک، دوسالی و گاریوم. دوسالی منطقه‌ای پست با آب‌وهوای گرم و خشک است. گاریوم منطقه‌ای کوهستانی با آب‌وهوای سرد است. تحصیل رزمک به دلیل ارتفاع بالاتر، سردترین و
است. تحصیل رزمک به دلیل ارتفاع بالاتر، سردترین و پرباران‌ترین این سه تحصیل است. این منطقه در تابستان خوش‌آب‌وهواست اما در زمستان پوشیده از برف می‌شود. شهر رزمک مرکز اصلی بخش رزمک است. ارتفاع آن از سطح دریا ۲۰۱۰ متر است. رزمک به دلیل زیبایی طبیعی‌اش به «لندن کوچک» شهرت دارد. دره رزمک یکی از مقاصد اصلی گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. رهبر مشهور قبیله‌ای پشتون میرزالی‌خان (معروف به فقیر ایپی) در گرویک مستقر بود اما مدتی طولانی در رزمک پنهان می‌شد. گرویک روستایی دورافتاده در وزیرستان و در مرز افغانستان است.
دورافتاده در وزیرستان و در مرز افغانستان است. تاریخچه. ارتش بریتانیا. یک اردوگاه ارتش هند بریتانیا در ژانویه ۱۹۲۳ در رزمک ایجاد شد تا پادگان اصلی بریتانیا در وزیرستان در موقعیتی راهبردی در سرحد شمال غربی مستقر شود. این اقدام پس از کارزار وزیرستان (۱۹۱۹–۱۹۲۰) و کارزار وزیرستان (۱۹۲۱–۱۹۲۴) صورت گرفت. این پادگان خودکفا ظرفیت ۱۰ هزار نفر را داشت و در نهایت دارای باغ‌ها، زمین‌های ورزشی، سینما و بازار شد. جاده‌های تازه‌ای نیز برای اتصال پادگان‌ها و اردوگاه‌های منطقه ساخته شد تا جابه‌جایی نیروها سریع‌تر انجام
منطقه ساخته شد تا جابه‌جایی نیروها سریع‌تر انجام گیرد. این اردوگاه برای بریتانیایی‌ها در آرام‌سازی منطقه پیرامون اهمیت زیادی داشت و در کارزار وزیرستان (۱۹۳۶–۱۹۳۹) نیز نقشی کلیدی ایفا کرد. در سال ۱۹۳۹، این مکان به پایگاه تیپ رزمک تبدیل شد. میرزاعلی‌خان. داستان‌هایی دربارهٔ حاجی میرزاعلی خان (فقیر ایپی) بخشی از فرهنگ عامیانهٔ این منطقه است. او یک رهبر قبیله‌ای در وزیرستان بود که علیه راج بریتانیا شورش کرد و جنگ چریکی را علیه نیروهای بریتانیا آغاز نمود. پایگاه اصلی جنبش او در گرویک، روستایی دورافتاده در
اصلی جنبش او در گرویک، روستایی دورافتاده در وزیرستان و در مرز افغانستان قرار داشت. گفته می‌شود زمانی‌که نیروها به سوی او تیراندازی کردند، گلوله‌ها در میانهٔ راه ذوب شده و به زمین افتادند. گفته می‌شود منشأ سنگریزه‌های سخت خاکستری‌رنگی که بر تپه‌های رزمک پراکنده‌اند، همان تیراندازی‌ها در محل اختفای میرزالی‌خان بوده است. پس از تشکیل پاکستان در اوت ۱۹۴۷، میرزاعلی‌خان و پیروانش پاکستان را به رسمیت نشناختند و کارزاری علیه این کشور آغاز کردند. او جنگ چریکی خود را علیه دولت تازه‌تأسیس ادامه داد. در سال ۱۹۵۰، او
علیه دولت تازه‌تأسیس ادامه داد. در سال ۱۹۵۰، او تشکیل [[پشتونستان]] را به‌عنوان یک کشور مستقل اعلام کرد. یک [[جرگه]]ٔ قبیله‌ای پشتون که در رزمک برگزار شد، میرزالی‌خان را به‌عنوان رئیس مجلس ملی پشتونستان برگزید. با این حال، بعدها فقیر ایپی در یک گردهمایی در رزمک گفت که [[دولت امارت اسلامی افغانستان]] او را فریب داده و به نام [[اسلام]] گمراه کرده است. او به پیروانش دستور داد اگر دولت افغانستان در آینده برنامه‌ای علیه پاکستان به نام او طرح‌ریزی کرد، هرگز از آن حمایت نکنند. مردم. جمعیت این منطقه کوچ‌رو هستند و
حمایت نکنند. مردم. جمعیت این منطقه کوچ‌رو هستند و در بخش‌های دیگر وزیرستان شمالی نیز زمین دارند که هنگام سردی هوا به آنجا مهاجرت می‌کنند. قبایل اصلی ساکن در بخش رزمک شامل طوری [[قبیله‌های پشتون|پشتون]]، بورا خیل و دیردونی هستند. ساختار اجتماعی این منطقه بر پایهٔ الیگارشی (حکومت بزرگان) است و ریش‌سفیدان قبایل و خانواده‌ها رهبران غیرانتخابی‌اند. بزرگان اصلی منطقه عبارتند از نور بقی جان، زُمان علی‌خیل، نواز شاخی‌مار در طوری‌خیل، شهزاده و سَودال در بوراخیل، و حکیم‌جان در دیردونی. طوری‌خیل. قبیلهٔ طوری‌خیل در
حکیم‌جان در دیردونی. طوری‌خیل. قبیلهٔ طوری‌خیل در کوهستان‌های رزمک زندگی می‌کنند. آنان به دلیل عادت به کوه‌پیمایی سخت‌کوش و جنگجویان نیرومندی هستند. طوری‌خیل به زیرقبیله‌های خوشالی، علی‌خیل و شوگی تقسیم می‌شوند. خوشالی بزرگ‌ترین شاخهٔ طوری‌خیل است و خود به نه زیرقبیله تقسیم می‌شود. طبق "نیکات"، تقسیم‌بندی سنتی قبیله‌ای، همه چیز در [[تحصیل رزمک]] به‌طور برابر میان این قبایل تقسیم می‌شود. [[کالج کادت رزمک]] نیز در اینجا قرار دارد. بورا خیل. بورا خیل‌ها در تجارت و بازرگانی فعال‌اند و بسیاری از آن‌ها رانندهٔ
و بازرگانی فعال‌اند و بسیاری از آن‌ها رانندهٔ کامیون و اتوبوس در دیگر نقاط پاکستان هستند. آن‌ها در دامنه‌های رزمک باغ‌های سیب دارند. مهمان‌نوازی‌شان در میان قبیلهٔ وزیر بسیار مشهور است. دوسالی. مردم تحصیل دوسالی به داشتن سطح آموزش خوب شناخته می‌شوند. ماندی‌خیل بخشی از تحصیل دوسالی است. مهمان‌نوازی آنان در میان قبیلهٔ وزیر شهرت دارد. آن‌ها مردمانی صلح‌جو هستند که معمولاً با دولت همکاری کرده و انضباط سخت قبیله‌ای را رعایت می‌کنند. دیردونی. تحصیل دتاکیل در تصرف تیرهٔ دیردونی است. آن‌ها مردمانی صلح‌جو هستند که
تیرهٔ دیردونی است. آن‌ها مردمانی صلح‌جو هستند که معمولاً با دولت همکاری کرده و انضباط قبیله‌ای سختی دارند. مهسود. [[مهسود]]ها در بخش جنوبی رزمک، نزدیک به شوی‌دار غر و همچنین در [[وزیرستان جنوبی]] همسایه زندگی می‌کنند. تحصیل گاریوم. گاریوم احتمالاً کم‌توسعه‌یافته‌ترینِ سه تحصیل است و تنها چند جاده و مدرسه دارد. بیشتر ساکنان آن از زیرقبیله‌های مادی‌خیل و شوگی هستند. ترابری. وسیلهٔ اصلی جابه‌جایی در این منطقه پیاده‌روی یا خودروهای چهارچرخ متحرک (۴x۴) است. دین. دین مردم این منطقه [[اسلام]] است. آموزش. مدارس
دین مردم این منطقه [[اسلام]] است. آموزش. مدارس بسیاری در این منطقه وجود دارند، اما نرخ باسوادی پایین است. مدارس معمولاً در اختیار و مدیریت بزرگان محلی هستند که از سوی دولت به آن‌ها واگذار و تأمین مالی شده‌اند. علاقهٔ عمومی به آموزش آشکار است و بیشتر جوانان اهمیت آن را درک می‌کنند. پیوند به بیرون. [[رده:مناطق مسکونی در وزیرستان شمالی]] [[رده:وزیرستان]]
میرزاعلی خان وزیر، مشهور به «فقیر ایپی»، (حدود ۱۸۹۷ – ۱۶ آوریل ۱۹۶۰) یکی از برجسته‌ترین رهبران قبیله‌ای وزیرستان بود که هم در برابر راج بریتانیا و هم بعدها در برابر دولت تازه‌تأسیس پاکستان ایستادگی کرد. او در سال ۱۸۹۷ در وزیرستان شمالی زاده شد و پس از تحصیل مقدماتی و دینی، به چهره‌ای مذهبی و اجتماعی در منطقه بدل شد. در دههٔ ۱۹۲۰، پس از بازگشت از حج، در روستای ایپی ساکن شد و در پی ماجرای «اسلام بی‌بی» ــ دختری هندو که به اسلام گرویده بود و حکم دادگاه بریتانیا او را مجبور به بازگشت کرد ــ علیه بریتانیا جنگ
او را مجبور به بازگشت کرد ــ علیه بریتانیا جنگ چریکی به‌راه انداخت. او با گردآوردن قبایل وزیر، داور، مهسود، ختک و دیگران، شورشی بزرگ را سازمان داد. مبارزهٔ او با بریتانیا در سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ به اوج رسید؛ اگرچه بریتانیایی‌ها با لشکرکشی‌های سنگین و بمباران هوایی مقاومت را در هم شکستند، اما نتوانستند او را از میان بردارند. فقیر ایپی پایگاه اصلی خود را در گرویک، روستایی دورافتاده در مرز افغانستان، بنا کرد و از آنجا ایدهٔ تشکیل «پشتونستان» را تبلیغ می‌کرد. گفته می‌شود او از آلمان نازی و ایتالیا نیز
گفته می‌شود او از آلمان نازی و ایتالیا نیز پشتیبانی‌هایی دریافت کرد. در ۱۹۴۷، در گردهمایی معروف «قطعنامه بنو»، او و متحدانش خواستار تشکیل کشوری مستقل برای پشتون‌ها شدند، اما بریتانیا این خواسته را رد کرد. پس از استقلال پاکستان، او این کشور را به رسمیت نشناخت و شورش تازه‌ای علیه دولت آغاز کرد که با بمباران ارتش پاکستان و کاهش حمایت عمومی، در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ رو به افول گذاشت. با این حال، همچنان در سیاست افغانستان نقش ایفا می‌کرد و تا سال‌های پایانی عمرش به‌عنوان نماد مقاومت پشتون‌ها شناخته می‌شد. فقیر ایپی
نماد مقاومت پشتون‌ها شناخته می‌شد. فقیر ایپی سرانجام در ۱۶ آوریل ۱۹۶۰ در گرویک درگذشت. او که سال‌ها از بیماری آسم رنج می‌برد، در واپسین روزهای زندگی ناتوان شده بود، اما همچنان مردم برای دیدارش از دور و نزدیک می‌آمدند. نماز جنازه‌اش با حضور هزاران نفر برگزار شد و در همان گرویک به خاک سپرده شد. امروز یکی از جاده‌های اصلی اسلام‌آباد، «جاده فقیر ایپی»، به یاد او نام‌گذاری شده است. او در حافظهٔ جمعی پشتون‌ها به‌عنوان «سپاهی تنها» ی جنگ آزادی و نماد مقاومت قبیله‌ای باقی مانده است.
وزیرستانی ()، که همچنین با نام‌های وزیروَله (، به معنای «وابسته به وزیرها») و وزیری شناخته می‌شود، یکی از گویش‌های پشتوی مرکزی است که در وزیرستان شمالی و وزیرستان جنوبی تکلم می‌شود. وزیرستانی از نظر آواشناسی و تا حد بسیار کمتری از نظر دستور زبان، با دیگر گونه‌های پشتو تفاوت دارد. گویش وزیرستانی به گویش مورد استفاده در اطراف ارگون در شرق ولایت پکتیکا و نیز گویش بنوچی در بنو، پاکستان شباهت دارد. جان گوردن لوریمر می‌نویسد: پشتوی وزیرستانی توسط قبایل گوناگون تکلم می‌شود و مهسودها آن را "مسیدوله" و داورها‌ آن را
می‌شود و مهسودها آن را "مسیدوله" و داورها‌ آن را "داوړوله" می‌نامند. در گونهٔ داوریِ وزیرستانی، واژهٔ «هګی» [haɡəɪ] به صورت «ییه» [jije] گفته می‌شود. واژهٔ معیار پشتو برای «پسر»، یعنی «هلک» [halək]، در وزیرستانی به ندرت شنیده می‌شود و به جای آن «ویړکی» [weṛkai] به معنای «کوچک» به‌کار می‌رود [از شکل معیار: وړوکی -waṛúkai]. همچنین واژهٔ «لشکی» [ləʃki] به جای واژهٔ معیار «لږ» [ləʐ]، به معنای «اندکی» استفاده می‌شود.
آمادیسِ گُل (به انگلیسی: "Amadis of Gaul، به" اسپانیایی: Amadís de Gaula، و در لهجه پرتغالی ) یک رمانسِ شوالیه‌ایِ برجسته‌ی اسپانیایی یا پرتغالی است. این روایت محتملا در سبکِ اواخر دوران پساآرتوری و مُلهِم از منابع فرانسوی نوشته شده بوده باشد. قدیمی‌ترین نسخه یا نُسَخِ این اثر ممکن است در مکانی ناشناس در شبه‌جزیره‌ی ایبری در اوایل سده چهاردهم میلادی نوشته شده باشد، چرا که مطمئناً برای پِرو لُپِزِ آیلایایی (Pero López de Aylaya)، دولتمرد، شاعر و صدراعظم کاستیلیایی و همچنین پِرو فِروس (Pero Ferrús)، شاعر
و همچنین پِرو فِروس (Pero Ferrús)، شاعر کاستیلیایی، شناخته‌شده بوده است. "نام «آمادیس»" توسط کشیشی اسپانیایی و اِقرارنیوش در سندی مربوط به سال‌های ۱۳۴۲ تا ۱۳۴۸، به ماریای پرتغالی، ملکه‌ی کاستیا، خوان گارسیایِ کاستْروخِریزی (Juan García de Castrojeriz)، اطلاق شده است. قدیمی‌ترین نسخه چاپی باقی‌مانده از این متن توسط گارسی رودریگز د مونتالوو به زبان اسپانیایی گردآوری و در سال ۱۵۰۸ در چهار جلد در ساراگوسایِ اسپانیا منتشر شد. احتمالاً نسخه‌های چاپی قدیمی‌تری وجود داشته که اکنون از بین رفته‌اند. قطعاتی از یک
وجود داشته که اکنون از بین رفته‌اند. قطعاتی از یک نسخه خطی از دفترِ سوم که قدمت آن به ربع نخستِ سده‌ی پانزدهم میلادی برمی‌گردد و در یک جلد کتاب (که اکنون در کتابخانه بنکرافتِ دانشگاه کالیفرنیا در برکلی نگهداری می‌شود) کشف شده است، می‌نمایانند که مونتالوو افزون بر ایجاد اصلاحات، اختصاری نیز برای متن قدیمی‌تر نوشته بوده است. مونتالوو در مقدمه‌ی اثر خود توضیح می‌دهد که سه دفتر نخست را از متون موجودِ از سده‌ی چهاردهم ویرایش کرده و دفتر چهارمی که پیشتر به صورت کتاب منتشر نشده بود را به آن افزوده است. او بعدها
کتاب منتشر نشده بود را به آن افزوده است. او بعدها دنباله‌ای بر این رمانس با عنوان "«سرگذشت‌های اسپانیا»" منتشر کرد که به ادعای او در صندوقچه‌ای مدفون در قسطنطنیه کشف و توسط یک تاجر مجارستانی به اسپانیا منتقل شده بوده است. در "وقایع‌نگاری" پرتغالی نوشته گومز ایانسِ زورارایی (Gomes Eanes de Zurara، ۱۴۵۴)، "آمادیس" به واسکویِ لوبیرایی (Vasco de Lobeira، متوفی در سال ۱۴۰۳)، نویسنده پرتغالی، نسبت داده شده است. سایر منابع سنتی ادعا می‌کنند که این اثر برای نخستین بار توسط ژائویِ لوبیرایی (João de Lobeira، ۱۲۳۳ –
بار توسط ژائویِ لوبیرایی (João de Lobeira، ۱۲۳۳ – ۱۲۸۵) به نثر وارد شد. هیچ نسخه اصلی چاپ شده‌ای به زبان پرتغالی شناخته نشده است. منبع جدیدتری، بر اساس پیوندهای فرضیِ میان زندگینامه‌ی نویسنده و برخی وقایع در "آمادیس"، "آمادیس را" به هنری کاستیل (Henry of Castile the Senator) نسبت می‌دهد. الهام‌بخش این داستان عاشقانه ممکن است ازدواج ممنوعه‌ی اینفانتا کُنستانزای آراگونی (Infanta Constanza of Aragon) با هِنری در سال ۱۲۶۰ بوده باشد و در پیرنگ داستانی، ازدواج ممنوعه بین اوریانا و آمادیس منعکس شده باشد.
ممنوعه بین اوریانا و آمادیس منعکس شده باشد. ترجمه‌های بسیاری از آمادیس گل در همان سده‌ی نخست انتشارش، از جمله به زبان‌های عبری، فرانسوی، ایتالیایی، هلندی، آلمانی و انگلیسی، منتشر شده بودند و برای چندین سده در اروپا به عنوان یک مرجع مهم در امورِ درباری، فرهنگی و اجتماعی باقی ماندند. این کتاب، کتاب مورد علاقه‌ی شخصیت اصلی داستان دن کیشوت اثر میگل د سروانتس بود.
عملیات راه نجات یکی از بزرگ‌ترین عملیات‌های ارتش پاکستان علیه تحریک طالبان پاکستان در وزیرستان جنوبی بود که در سال ۲۰۰۹ میلادی انجام گرفت. این عملیات پس از موفقیت ارتش در عملیات راه راست در سوات، برای بازپس‌گیری مناطق تحت کنترل طالبان در وزیرستان جنوبی آغاز شد. زمینه. در سال‌های پس از ۲۰۰۴، وزیرستان جنوبی به پایگاه اصلی طالبان پاکستانی و گروه‌های متحد آنان تبدیل شده بود. حملات انتحاری و درگیری‌های مرزی، دولت پاکستان را بر آن داشت تا برای تثبیت اقتدار خود در این منطقه دست به اقدام نظامی گسترده بزند. ارتش پیش
منطقه دست به اقدام نظامی گسترده بزند. ارتش پیش از آغاز عملیات اصلی، در تابستان ۲۰۰۹ محاصره‌ای سه‌ماهه را بر منطقه اعمال کرد و مسیرهای کمک‌رسانی به طالبان را مسدود نمود. جریان عملیات. مرحلهٔ اصلی عملیات در اکتبر ۲۰۰۹ با مشارکت ۲۰ تا ۳۰ هزار نیروی پیاده‌نظام و کماندو آغاز شد. نیروها از سه محور به وزیرستان جنوبی یورش بردند: از شمال (رزمک)، از شرق (جاندولا) و از غرب (شَکی). هم‌زمان، نیروی هوایی پاکستان با استفاده از جنگنده‌های اف-۱۶ و JF-17 مواضع طالبان را هدف قرار داد. در ۲۴ اکتبر، شهر کتکای ــ یکی از مراکز
قرار داد. در ۲۴ اکتبر، شهر کتکای ــ یکی از مراکز اصلی طالبان ــ به تصرف ارتش درآمد. در هفته‌های بعد، مناطق مهم دیگری از جمله کانی‌گرام نیز سقوط کرد. عملیات تا ماه دسامبر ادامه یافت و نهایتاً در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۹ ارتش پاکستان اعلام کرد که کنترل کامل وزیرستان جنوبی را به دست گرفته است. تلفات. طبق آمار رسمی، در جریان عملیات بیش از ۸۰۰ جنگجوی طالبان کشته و ۸۳ نفر اسیر شدند. ارتش پاکستان نیز ۸۳ کشته و ۲۴ زخمی داد. هرچند رهبران اصلی طالبان توانستند از محاصره بگریزند و به افغانستان منتقل شوند، ساختار نظامی این گروه
و به افغانستان منتقل شوند، ساختار نظامی این گروه در وزیرستان جنوبی به شدت تضعیف شد. نتیجه. عملیات راه نجات به‌عنوان نقطهٔ عطفی در مبارزهٔ پاکستان با شبه‌نظامیان شناخته می‌شود. این عملیات توانست پایگاه‌های مهم طالبان در وزیرستان جنوبی را نابود سازد و حضور دولت پاکستان را در منطقه بازگرداند. با این حال، به دلیل فرار رهبران طالبان و حمایت‌های فرامرزی، شورش طالبان در سال‌های بعد در دیگر مناطق پاکستان ادامه یافت.
ربات پیوستاری () یا ربات خم‌پذیر پیوسته گونه‌ای از ربات است که به‌جای داشتن مفصل‌ها و قطعات صُلبِ جداگانه، از ساختاری یکپارچه و انعطاف‌پذیر تشکیل شده است. این ویژگی باعث می‌شود که چنین رباتی در تمام طول خود بتواند خم شود و شکل بگیرد و در نتیجه در فضاهای تنگ یا محیط‌های پیچیده‌ای کار کند که ربات‌های معمولیِ مفصل‌دار قادر به فعالیت در آن‌ها نیستند. به بیان ساده، ربات پیوستاری ساختاری دارد که می‌تواند به‌طور پیوسته خم شود و خمیدگی آن، همانند خمیدگی اندام‌های طبیعی، بدون شکستگی یا زاویه‌های ناگهانی است. همین
طبیعی، بدون شکستگی یا زاویه‌های ناگهانی است. همین ویژگی باعث می‌شود این ربات‌ها با بازوهای مارمانند یا بازوهای چندمفصلیِ بیش‌ازحد متفاوت باشند؛ چراکه آن‌ها تنها می‌توانند به‌طور تقریبی چنین خمیدگی‌هایی ایجاد کنند. طراحی ربات‌های پیوستاری الهام‌گرفته از اندام‌های زیستی مانند خرطوم، مار و بازوچهٔ هشت‌پا است. امروز نمونه‌های گوناگونی از این ربات‌ها ساخته و تجاری‌سازی شده‌اند که در حوزه‌های مختلف، از پزشکی و جراحی‌های کم‌تهاجمی گرفته تا کاوش‌های زیر دریا، کاربرد دارند. رده‌بندی. ربات‌های پیوستاری را می‌توان بر
دارند. رده‌بندی. ربات‌های پیوستاری را می‌توان بر پایهٔ دو معیار دسته‌بندی کرد: یکی نوعِ ساختار و دیگری روشِ به‌کارانداختن (عملگر). ساختار. ویژگی اصلی طراحی ربات‌های پیوستاری داشتن یک ستون یا بخش مرکزی خم‌پذیر است که به آن «ستون فقرات» (backbone) می‌گویند. این ستون باید هم قابل کنترل باشد و هم انعطاف‌پذیر، یعنی وقتی نیرویی به آن وارد شود، به‌طور طبیعی و نرم تغییر شکل دهد. بر اساس نوع طراحی، سه گونهٔ اصلی از این ربات‌ها وجود دارد: عملگر (Actuation). شیوهٔ حرکت دادن ربات‌های پیوستاری می‌تواند «بیرونی» یا
حرکت دادن ربات‌های پیوستاری می‌تواند «بیرونی» یا «درونی» باشد: مزایا. طراحی ربات‌های پیوستاری چند برتری مهم نسبت به ربات‌های صُلب دارد. نخست این‌که در محیط‌های تنگ و دشوار به‌خوبی کار می‌کنند، چون قابلیت انعطاف و سازگاری بالایی دارند. دوم این‌که ساختار سادهٔ آن‌ها اجازهٔ کوچک‌سازی و مینیاتوری‌شدن می‌دهد. همین ویژگی‌ها زمینهٔ رشد رباتیک نرم را هم فراهم کرده‌اند. این ربات‌ها از مواد انعطاف‌پذیر ساخته می‌شوند و به همین دلیل در تماس با انسان ایمنی بیشتری دارند. معایب. این طراحی خاص، چالش‌هایی هم دارد. برای
معایب. این طراحی خاص، چالش‌هایی هم دارد. برای استفادهٔ درست و ایمن، لازم است نیروی وارد بر ربات و شکل دقیق آن در هر لحظه سنجیده شود. معمولاً این کار با دوربین یا حسگرهای مغناطیسی انجام می‌شود که محدودیت‌هایی دارند. برای حل این مشکل، در سال‌های اخیر از حسگرهای توری براگ فیبری استفاده شده که نتایج امیدوارکننده‌ای نشان داده‌اند. همچنین برخلاف ربات‌های صُلب که ویژگی‌های مکانیکی‌شان کاملاً شناخته شده است، رفتار ربات‌های پیوستاری هنوز به‌طور کامل روشن نیست و همین باعث دشواری در ساخت مدل‌ها و الگوریتم‌های کنترلی
باعث دشواری در ساخت مدل‌ها و الگوریتم‌های کنترلی دقیق می‌شود. مدل‌سازی. برای آن‌که بتوان ربات پیوستاری را درست کنترل کرد، باید مدلی دقیق از آن ساخته شود تا بتوان شکل و خمیدگی بازو را پیش‌بینی کرد. سه روش اصلی برای مدل‌سازی این ربات‌ها وجود دارد:
رمانس شوالیه‌ای به عنوان یک سبک ادبی، نوعی روایت منثور و منظوم است که در دربارهای اشراف قرون وسطی و اوایل دوران مدرن اروپا رواج داشت. این رمانس‌ها داستان‌های خارق‌العاده‌ای درباره ماجراجویی‌های پُرشگفتی بودند که اغلب درباره یک شوالیه جوانمرد و ماجراجو بودند که با ویژگی‌های قهرمانانه به تصویر کشیده می‌شد و پیش به سوی یک چالش می‌رفت. با گذشت زمان، این سبک از حماسه‌ها بیشتر توسعه یافتند؛ به ویژه، «تأکید بر عشق و رفتارهای درباری، آن را از "اشعار حماسی فرانسوی باستان" و سایر انواع حماسه که در آن‌ها قهرمانی نظامی
و سایر انواع حماسه که در آن‌ها قهرمانی نظامی و مردانه غالب است، متمایز می‌کند.» ادبیات عامه‌پسند نیز از مضامین رمانتیک بهره می‌برد، اما با نیت تَهَکُّم، طنز و کنایه یا هجو. رمانس‌ها، افسانه‌ها، قصه‌های پریان و تاریخ را برای تطبیق با سلیقه خوانندگان و شنوندگانشانشان بازسازی می‌کردند و در حدود ۱۶۰۰ میلادی از مد افتاند. میگل د سروانتس، رمانس‌های شوالیه‌ای را به طرز مشهوری در رمان خود، "دن کیشوت،" به صورت مضحکی به تصویر می‌کشید. با این حال، تصور مدرن از «قرون وسطیٰ» و چیزهای قرون وسطایی، بیش از هر ژانر قرون
وسطیٰ» و چیزهای قرون وسطایی، بیش از هر ژانر قرون وسطاییِ دیگری تحت تأثیر این رمانس‌ها شکل گرفته است و کلمه »"قرون وسطایی»،" شوالیه‌ها، دوشیزگان رنج‌دیده، اژدها و اینگونه استعاره‌های رمانتیک را تداعی می‌کند. در اصل، سبک رمانس به زبان‌های فرانسوی باستان (از جمله آنگلو-نورمن)، اکسیتان باستان و فرانسوی-پرووانسال نخستین و بعدها به زبان‌های پرتغالی باستان، اسپانیایی باستان، انگلیسی میانه، ایتالیایی باستان (شعر سیسیلی) و آلمانی علیای میانه نوشته می‌شد. در اوایل شده سیزدهم میلای، رمانس‌ها )رمان‌های عاشقانه) به طور
سیزدهم میلای، رمانس‌ها )رمان‌های عاشقانه) به طور فزاینده‌ای به صورت نثر نوشته می‌شدند. در رمانس‌های بعدی، به ویژه آن‌هایی که ریشه فرانسوی داشتند، تمایلِ چشمگیری به تأکید بر مضامین عشق درباری مانند وفاداری در سختی‌ها، وجود داشت.
یک دنباله دودویی شبه‌تصادفی (PRBS)، کد دودویی شبه‌تصادفی یا جریان بیت شبه‌تصادفی، یک دنباله دودویی است که اگرچه با یک الگوریتم قطعی تولید می‌شود، پیش‌بینی آن دشوار است و رفتاری آماری مشابه یک دنباله واقعاً تصادفی از خود نشان می‌دهد. مولدهای PRBS در زمینه‌های مختلفی از جمله مخابرات، رمزنگاری، شبیه‌سازی و اندازه‌گیری‌های علمی کاربرد دارند. این دنباله‌ها به دلیل ویژگی‌های آماری منحصربه‌فرد خود، ابزاری قدرتمند برای آزمایش و مدل‌سازی سیستم‌های دیجیتال محسوب می‌شوند. رایج‌ترین مثال از PRBS، دنباله با طول بیشینه
رایج‌ترین مثال از PRBS، دنباله با طول بیشینه (m-sequence) است که توسط یک ثبات انتقال بازخورد خطی (LFSR) با چندجمله‌ای فیدبک اولیه (primitive polynomial) تولید می‌شود. مثال‌های دیگر شامل دنباله‌های گلد (مورد استفاده در CDMA و GPS) و دنباله‌های کاسامی هستند که همگی بر پایه LFSR ساخته می‌شوند. در مخابرات، این دنباله‌ها به دلیل کاربردشان به عنوان نویز شبه‌تصادفی، با نام کدهای نویز شبه‌تصادفی (PN یا PRN) نیز شناخته می‌شوند. ویژگی‌های آماری. یک دنباله دودویی (BS) برای آنکه شبه‌تصادفی در نظر گرفته شود، باید دارای