payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اربرتو پاپینی)، سه لشکر ساحلی - لشکر ۲۰۸ (ژنرال جیووانی مارسیانی)، لشکر ۲۰۲ (ژنرال جینو فیکالبی) و لشکر ۲۰۷ (ژنرال اوتورینو شرایبر) - به علاوه هنگ ساحلی خودمختار ۱۳۶ می‌شد. سپاه شانزدهم ژنرال کارلو روسی، که از شرق سیسیل دفاع می‌کرد، شامل لشکر ۵۴ پیاده‌نظام «ناپل» (ژنرال جولیو چزاره گوتی پورچیناری)، لشکر چهارم پیاده‌نظام «لیورنو» (ژنرال دومنیکو چیریلیسون)، دو لشکر ساحلی - لشکر ۲۰۶ (ژنرال آشیل داوه) و ۲۱۳ (ژنرال کارلو گوتی) - به علاوه دو تیپ ساحلی بود. ارتش توسط دو لشکر آلمانی تکمیل می‌شد که بخشی از آنها از
دو لشکر آلمانی تکمیل می‌شد که بخشی از آنها از واحدهایی تشکیل شده بود که در ابتدا به لشکرکشی تونس اختصاص داده شده بودند و هنوز در حال سازماندهی بودند: لشکر ۱ زرهی فالشیرم-پانزر ژنرال پل کنرات به نام «هرمان گورینگ» و لشکر ۱۵ زرهی-گرانادیر به فرماندهی ژنرال ابرهارد رودت، که در مجموع تقریباً ۳۰۰۰۰ سرباز بودند. سپاه‌های دوازدهم و شانزدهم ارتش در بخش شرقی جزیره سرسختانه با عملیات پیاده شدن از دریا و هوا که توسط نیروهای انگلیسی-آمریکایی در ۱۰ ژوئیه انجام شد، مخالفت کردند. اقدامات خشونت‌آمیزی که در نوار ساحلی برای
کردند. اقدامات خشونت‌آمیزی که در نوار ساحلی برای دفع تهاجم انجام شد، با نبردهای دفاعی شدید و به دنبال آن ضدحمله‌ها، به ویژه در امتداد مسیرهای نفوذ در بخش سپاه شانزدهم ارتش، دنبال شد. مقاومت در آخرین روزهای ژوئیه همچنان زنده ماند و درگیری‌های خونینی در امتداد ساحل نزدیک لیکاتا، گلا، پاچینو، سیراکوز و آگریجنتو و به سمت مرکز جزیره در رگالبوتو و سنتوریپ ثبت شد. در ۲ اوت، تمام نیروهای محور کاملاً تحت فرماندهی سپاه چهاردهم قرار گرفتند. سپاه پانزر به فرماندهی سپهبد هانس-والنتین هوبه، که با وجود برتری هوایی متفقین
هانس-والنتین هوبه، که با وجود برتری هوایی متفقین و برتری قابل توجه نیروهای محور در سیسیل، توانست نبرد دفاعی را با مهارت قابل توجهی انجام دهد و موقتاً اوضاع را تثبیت کند. این ژنرال آلمانی با اتخاذ تاکتیک‌های دفاعی ماهرانه، ابتدا پیشروی نیروهای بریتانیایی ژنرال برنارد لا مونتگومری را در خط اتنا متوقف کرد، سپس مواضع خود را به سمت شمال گسترش داد و همچنین پیشروی سریع نیروهای آمریکایی ژنرال جورج پاتون را در خط موسوم به سن فراتلو که در اطراف دژهای تروینا و سانتو استفانو دی کاماسترا متمرکز شده بود، متوقف کرد. در
استفانو دی کاماسترا متمرکز شده بود، متوقف کرد. در روزهای اول ماه اوت، برتری مبرم و رو به رشد نیروهای انگلیسی-آمریکایی، هوبه را بر آن داشت تا با توافق فیلد مارشال آلبرت کسلرینگ، برای سازماندهی تخلیه کامل نیروهای آلمانی و ایتالیایی از سیسیل آماده شود. هوبه مجموعه‌ای از خطوط دفاعی رو به عقب را برای کند کردن پیشروی انگلیسی-آمریکایی سازماندهی کرد و از ۱۰ اوت ۱۹۴۳ شخصاً عملیات موسوم به «عملیات لهرگنگ»، تخلیه سیسیل، را هدایت کرد. آتش توپخانه ضدهوایی کارآمد باعث شد تلفات ایتالیایی-آلمانی به چند واحد از کشتی‌های
شد تلفات ایتالیایی-آلمانی به چند واحد از کشتی‌های کوچک دریایی محدود شود، و از نیروهای ایتالیایی-آلمانی که توانستند به همراه بخش بزرگی از سلاح‌های سنگین و مواد به کالابریا عقب‌نشینی کنند، محافظت کند. تقریباً ۴۰۰۰۰ سرباز آلمانی با ۵۱ تانک، ۹۷۸۹ وسیله نقلیه و ۱۶۳ توپ موفق به تخلیه جزیره و حرکت به سرزمین اصلی شدند. ۶۲۰۰۰ سرباز ایتالیایی با ۲۲۷ وسیله نقلیه و ۴۱ توپ نیز به کالابریا منتقل شدند. هانس هوبه، پس از نظارت بر کل عملیات، با آخرین کشتی آلمانی از تنگه مسینا عبور کرد. این عملیات در عرض یک هفته تکمیل شد و
عبور کرد. این عملیات در عرض یک هفته تکمیل شد و در ۱۷ اوت، ارتش ششم، پس از عقب‌نشینی به آن سوی تنگه مسینا، برای سازماندهی مجدد به مونته‌بلو ویسنتینو اعزام شد، جایی که در ۱۱ سپتامبر در نتیجه وقایع پس از آتش‌بس ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، پس از مقاومت پرشور در برابر نیروهای آلمانی منحل شد.
پیترو پینا (; – ) کنشگر اهل ایتالیا بود. زندگی. او در فینال لیگور، از ساردینیا متولد شد. پینا در فرارا زندگی می‌کرد وقتی که در پایان ۱۹۴۸ فراخوانده شد. پس از تجربه وحشت‌های جنگ جهانی دوم به شدت ضد نظامی‌گری شد و تحت تأثیر اندیشه آلدو کاپیتینی، تصمیم گرفت خدمت نظامی را نپذیرد و به عنوان نخستین معترض به خدمت نظامی سیاسی ایتالیا در تاریخ ثبت شد. پس از محاکمه به دلیل نافرمانی (ماده ۱۷۳ قانون جزایی نظامی صلح)، برای نخستین بار به ده ماه زندان محکوم شد و سپس برای هشت ماه دیگر. در جریان محاکمه توسط وکیل برونو سگره
ماه دیگر. در جریان محاکمه توسط وکیل برونو سگره دفاع شد، کسی که بعدها به یکی از مشهورترین مدافعان ایتالیا در زمینه اعتراض وجدان تبدیل شد. به لطف انعکاسی که کاپیتینی به نافرمانی او داد، این پرونده از اهمیت بین‌المللی برخوردار شد. پینا تلگرام حمایتی از نخستین بانوی ویلسون دریافت کرد و دختر لئون تولستوی، تاتیانا تولستوی سوخوتین، نوشت که «با شادی گریه کرده است وقتی که می‌خواند این جوانان شجاع چه می‌کنند». علاوه بر این، بیست و سه پارلمان بریتانیایی به ریاست کشیش کارگر رجینالد دبلیو. سورنسن نامه‌ای خطاب به
کشیش کارگر رجینالد دبلیو. سورنسن نامه‌ای خطاب به نخست‌وزیر د گاسپری برای میانجیگری به نفع او امضا کردند. پینا بعدها یکی از نزدیک‌ترین همکاران کاپیتینی شد و با او نخستین راهپیمایی پرودجا-آسیزی برای صلح در ۱۹۶۱ را سازمان داد. او در طول زندگی خود در جنبش غیرخشونت‌آمیز فعالیت کرد و از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۶ دبیر ملی شد. او سردبیر مجله "اکشن غیرخشونت‌آمیز" تا زمان مرگش بود که در ۱۳ آوریل ۲۰۱۶ رخ داد. او به خاطر اقدامات غیرخشونت‌آمیز خود در معرض زندان بود. در ۱۷ ژانویه ۱۹۷۳، دبیر سابق جنبش غیرخشونت‌آمیز، پس از انتشار
۱۹۷۳، دبیر سابق جنبش غیرخشونت‌آمیز، پس از انتشار مطلبی علیه جشن نیروهای مسلح در ۴ نوامبر («جشن نیست بلکه سوگواری است»)، در پرودجا دستگیر شد و به دلیل تحقیر مستقیم نیروهای مسلح محکوم شد. پس از تظاهراتی که در حمایت از او در شهرهای مختلف انجام شد، چهار هفته بعد به درخواست عفو رئیس‌جمهور جیووانی لئون آزاد شد. در آوریل ۱۹۷۹ توسط دادگاه تجدیدنظر تریسته به هشت ماه زندان به دلیل ایجاد انسداد جاده محکوم شد، حکمی که بعداً بخشوده شد. او از جمله سازمان‌دهندگان راهپیمایی کاتانیا-کومیزو (۲۴ دسامبر ۱۹۸۲ - ۳ ژانویه ۱۹۸۳)
کاتانیا-کومیزو (۲۴ دسامبر ۱۹۸۲ - ۳ ژانویه ۱۹۸۳) بود که برای اعتراض به استقرار پایگاه موشکی آمریکا انجام شد، نخستین اقدام ملموس مبارزه غیرخشونت‌آمیز علیه تأسیسات نظامی در ایتالیا. در ۲۰۰۸ جایزه غیرخشونت ملی به او اهدا شد. در ۲۰۱۲ دانشکده حقوق دانشگاه پیزا درجه افتخاری در علوم صلح به او اعطا کرد. پیترو پینا در ۱۳ آوریل ۲۰۱۶ در فلورانس درگذشت.
ارتش هفتم ایتالیا () ارتش میدانی زیرمجموعه ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم بود. تاریخچه. ارتش هفتم جودیکاری در ۲۵ فوریه ۱۹۱۸ در برشا تحت فرماندهی سپهبد جولیو چزاره تاسونی و تحت فرماندهی سپاه سوم ارتش به فرماندهی سپهبد ویتوریو کامرانا و سپاه بیست و پنجم ارتش به فرماندهی سپهبد ادواردو راوازا تشکیل شد؛ ارتش هفتم که از استلویو به گاردا اعزام شده بود، به ویژه اقدامات تهاجمی را در بخش گذرگاه مونتیچلی-توناله انجام داد. پس از عقب‌نشینی در نبرد دوم پیاوه، ارتش جودیکاری نقش اساسی در نبرد ویتوریو
پیاوه، ارتش جودیکاری نقش اساسی در نبرد ویتوریو ونتو ایفا کرد، به طوری که سرتیپ فدریکو بایستروچی فرمانده توپخانه ارتش و سرهنگ للیو گاویلیو فرمانده نیروی هوایی ارتش بودند. فرماندهی ارتش هفتم در ۱۸ نوامبر ۱۹۱۸ منحل شد و چند روز بعد، فرماندهی آن به ارتش نهم واگذار شد. جنگ جهانی اول. پس از شکست فاجعه‌بار در نبرد کاپورتو (نوامبر ۱۹۱۷)، ارتش ایتالیا توسط آرماندو دیاز به‌طور کامل سازماندهی مجدد شد و ارتش هفتم جدید ایتالیا تحت فرماندهی جولیو چزاره تاسونی تشکیل شد. این ارتش در نبرد موفقیت‌آمیز رودخانه پیاوه (ژوئن
این ارتش در نبرد موفقیت‌آمیز رودخانه پیاوه (ژوئن ۱۹۱۸) و نبرد ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸) شرکت کرد. ارتش هفتم جودیکاری در 25 فوریه 1918 در برشا تحت فرماندهی سپهبد جولیو چزاره تاسونی و تحت فرماندهی سپاه سوم ارتش به فرماندهی سپهبد ویتوریو کامرانا و سپاه بیست و پنجم ارتش به فرماندهی سپهبد ادواردو راوازا تشکیل شد؛ ارتش هفتم که از استلویو به گاردا اعزام شده بود، به ویژه اقدامات تهاجمی را در بخش گذرگاه مونتیچلی-توناله انجام داد. پس از عقب‌نشینی در نبرد دوم پیاوه، ارتش جودیکاری نقش اساسی در نبرد ویتوریو ونتو
ارتش جودیکاری نقش اساسی در نبرد ویتوریو ونتو ایفا کرد، به طوری که سرتیپ فدریکو بایستروچی فرمانده توپخانه ارتش و سرهنگ للیو گاویلیو فرمانده نیروی هوایی ارتش بودند. فرماندهی ارتش هفتم در ۱۸ نوامبر ۱۹۱۸ منحل شد و چند روز بعد، فرماندهی آن به ارتش نهم واگذار شد. جنگ جهانی دوم. ارتش هفتم در چندین دوره از جنگ جهانی دوم تشکیل شد، اما همیشه در حالت ذخیره نگه داشته می‌شد. عملیات کمی را شاهد بود. ارتش هفتم ابتدا بین سپتامبر و دسامبر ۱۹۳۹ و بعداً بین ژوئن و اکتبر ۱۹۴۰، به‌عنوان ذخیره برای حمله ایتالیا به فرانسه تشکیل
به‌عنوان ذخیره برای حمله ایتالیا به فرانسه تشکیل شد. در سپتامبر ۱۹۳۹، فرماندهی ارتش هفتم بازسازی و در ۱۴ دسامبر همان سال دوباره منحل شد. ارتش هفتم در ۱۲ ژوئن ۱۹۴۰، دو روز پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، تحت فرماندهی والاحضرت ژنرال منصوب فیلیبرتو دی ساوویا-جنوا، با ادغام سپاه‌های ارتش هفتم و هشتم، بازسازی شد. این ارتش در ۱۷ ژوئن به تورین منتقل شد تا به مرز غربی اعزام شود، جایی که در ۲۴ ژوئن با تجهیزات کامل به آنجا رسید. به دلیل آتش‌بس با فرانسه، در هیچ عملیاتی شرکت نکرد و منحصراً به عنوان یک نیروی
هیچ عملیاتی شرکت نکرد و منحصراً به عنوان یک نیروی ذخیره عمومی خدمت کرد. این ارتش در ۳۱ اکتبر ۱۹۴۰ منحل شد. ارتش هفتم در ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۱ با وظیفه دفاع از سواحل ساردینیا، پولیا، کامپانیا و لاتزیو بازسازی شد و طبق دستورالعمل‌ها، به ترتیب سپاه‌های سیزدهم، نهم، سی‌ام و هفدهم ارتش را به کار گرفت. فرماندهی این واحد بزرگ نظامی به والاحضرت ژنرال آدالبرتو از ساووی-جنوا، برادر فیلیبرتو از ساووی-جنوا، واگذار شد. در ۱۰ آوریل، ارتش هفتم سپاه‌های سیزدهم و هفدهم ارتش را به ارتش پنجم واگذار کرد و به همراه آنها مسئولیت
به ارتش پنجم واگذار کرد و به همراه آنها مسئولیت سرزمین‌های تحت اختیارشان را به آنها واگذار کرد و سپاه سی و یکم ارتش را که وظیفه دفاع از کالابریا را بر عهده داشت، و در ۱ مه سپاه نوزدهم ارتش را تحت فرماندهی خود قرار داد، در حالی که سپاه‌های نهم و سی‌ام ارتش تحت فرماندهی واحد بزرگ نظامی باقی ماندند؛ دومی در دسامبر ۱۹۴۲ تحت فرماندهی ژنرال ویتوریو سوگنو به تونس منتقل شد، جایی که او مسئولیت نیروهای تیپ ۵۰ پیاده‌نظام ویژه و لشکر «سوپرگا» را که در بخش ساحلی بین سوسه و صفاقس مستقر بودند، بر عهده گرفت و تحت فرماندهی
و صفاقس مستقر بودند، بر عهده گرفت و تحت فرماندهی ارتش زرهی پنجم آلمان قرار گرفت. در طول سال ۱۹۴۳، ارتش هفتم به عملیات خود در جنوب ایتالیا ادامه داد. در ۱ آگوست ۱۹۴۳، آدالبرتو دی ساوویا-جنوا به عنوان فرمانده ارتش هفتم جایگزین ژنرال ماریو آریسیو شد که در ۲۰ آگوست به عنوان ژنرال منصوب شد. از ۳ سپتامبر، واحدهای سپاه پانزدهم ارتش، که برای دفاع از سواحل کالابریا مستقر شده بودند، با پیاده شدن نیروهای انگلیسی-آمریکایی در مناطق رجیو کالابریا، پالمی و باگنارا کالابرا مقابله کردند و پیشروی آنها را کند کرده و آنها را
مقابله کردند و پیشروی آنها را کند کرده و آنها را در نبردهای شدید مکرر در امتداد دامنه‌های آسپرومونته درگیر کردند. در نتیجه وقایع پس از آتش‌بس ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، در ۹ سپتامبر، فرماندهی ارتش هفتم مقر خود در پوتنزا را ترک کرد و با بخش عمده‌ای از ستاد خود به فرانکاویلا فونتانا در استان بریندیسی نقل مکان کرد. سپس در ۱ اکتبر ۱۹۴۳ به مونترونی دی لچه نقل مکان کرد. در ۱۱ سپتامبر، ارتش هفتم سپاه نوزدهم ارتش را از دست داد، که در نتیجه وقایع پس از آتش‌بس در سانتا ماریا کاپوا وتره منحل شد و به فرماندهی نیروهای مسلح
کاپوا وتره منحل شد و به فرماندهی نیروهای مسلح کامپانیا تبدیل شد، و ارتش هفتم به سپاه‌های نهم، سی و یکم و یکم ارتش که در ۱۴ سپتامبر تشکیل شده بودند، تقسیم شد. ارتش هفتم در ۲۴ نوامبر ۱۹۴۳ به‌طور قطعی منحل شد. در سپتامبر ۱۹۴۱، این ارتش دوباره تشکیل شد تا از جنوب ایتالیا (آپولیا، کامپانیا، لاتزیو و کالابریا) دفاع کند. در سپتامبر ۱۹۴۳، پس از آتش‌بس کاسیبیل، آنها مقاومت کمی در برابر حمله متفقین به ایتالیا نشان دادند و تسلیم آلمانی‌ها شدند. فرماندهان ارتش هفتم در جنگ جهانی دوم:
«کاکاسیاه‌ها در پاریس» (به ؛ با سانسور به صورت «Ni**as in Paris») ترانه‌ای از دو رپر آمریکایی جی-زی و کانیه وست می‌باشد که در آلبوم مشترک آن‌ها تحت عنوان "تاج و تخت را بنگر" (۲۰۱۱) قرار دارد. این ترانه توسط هیت-بوی با همکاری وست و مایک دین تهیه و تولید شد و آنتونی کیلهوفر نیز در بخشی از تولیدات اضافی مشارکت داشت. تهیه‌کنندگان به‌همراهٔ جی-زی و ریورند دبلیو.ای. دانلدسون (که به دلیل استفاده از نمونه‌ای از آثارش نامش در شناسنامهٔ ترانه درج شد) این ترانه را نوشته‌اند. جی-زی کانسپت اصلی ترانه این بود که نشان دهد
جی-زی کانسپت اصلی ترانه این بود که نشان دهد آن‌ها چگونه ثروت خود را به‌دست آورده‌اند، نه این‌که صرفاً آن را به رخ بکشند. در ابتدا بیت این ترانه به پوشا تی پیشنهاد شد، اما او به دلیل فضای بازیگوشانهٔ آن، آن را نپذیرفت. این بیت توسط هیت-بوی ساخته شده بود و تا زمانی که دان سی با او تماس گرفت بلااستفاده باقی ماند؛ سپس برای این ترانه ارائه شد. در ۱۳ سپتامبر سال ۲۰۱۱، این قطعه به‌عنوان چهارمین تک‌آهنگ آلبوم از سوی دف جم، راک نیشن و راک-ا-فلا به رادیوهای ریتمیک و اربن معاصر آمریکا معرفی شد.
ارتش دهم ایتالیا () یک ارتش میدانی از ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در جنگ جهانی اول و در شمال آفریقای ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم جنگید. جنگ جهانی اول. پس از نبرد کاپورتو (نوامبر ۱۹۱۷)، ارتش ایتالیا توسط آرماندو دیاز سازماندهی مجدد شد. در تابستان ۱۹۱۸ (پس از نبرد انقلاب) فرماندهی به اصلاح این تغییرات ادامه داد و در آماده‌سازی برای حمله ایتالیا که برای اکتبر ۱۹۱۸ برنامه‌ریزی شده بود، دهمین ارتش جدید ایتالیا در ۱۴ اکتبر تشکیل شد. این ارتش، ارتشی بریتانیایی-ایتالیایی تحت فرماندهی ارل کاوان بود. ارتش دهم تازه
تحت فرماندهی ارل کاوان بود. ارتش دهم تازه تأسیس در پیروزی نبرد ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸) شرکت کرد. این ارتش در رودخانه پیاوه بین ارتش هشتم و ارتش سوم ایتالیا قرار گرفت. قرار بود ارتش هشتم از رودخانه پیاوه عبور کند و به سمت ویتوریو پیشروی کند تا ارتش ترنتینو اتریش-مجارستان را از ارتش‌های مدافع پیاوه جدا کند. قرار بود ارتش دهم از جناح راست خود محافظت کند. همچنین انتظار می‌رفت که آنها با شکستن خطوط دفاعی اتریش-مجارستان در گراو دی پاپادوپولی، جزیره‌ای بزرگ در رودخانه، از پیاوه عبور کنند. ارتش دهم قبل از
در رودخانه، از پیاوه عبور کنند. ارتش دهم قبل از نبرد با اضافه شدن یک اسکادران سواره‌نظام، سه گردان مهندسی: دو واحد پل‌سازی و یک واحد حفاری، ۲ هنگ توپخانه و اسکادران‌های زرهی دهم و چهاردهم، همچنین گروهان ۵۰ پونتیری تقویت شد. پونتیری با انتقال گروهی از سربازان بریتانیایی با قایق به جزیره برای غافلگیر کردن پادگان اتریش-مجارستان در آنجا و به دست گرفتن کنترل جزیره قبل از شروع نبرد، نقش مهمی در آماده‌سازی ایفا کرد. ارتش دهم با ایجاد یک سرپل در ساحل چپ رودخانه، علیرغم آب‌های خروشان و سیل در رودخانه، یکی از
علیرغم آب‌های خروشان و سیل در رودخانه، یکی از موفقیت‌های اولیه در نبرد را رقم زد. در واقع، عناصری از ارتش هشتم مجبور بودند برای عبور اولیه از رودخانه و سپس تصرف ویتوریو، از گذرگاه‌های ارتش دهم به صورت بداهه استفاده کنند. ارتش دهم با سرعت از میان روستاهای ایتالیا عبور کرد و از رودخانه تالیامنتو به سمت ۱) تولمز (سپاه چهاردهم) و ۲) اودین (سپاه یازدهم) پیشروی کرد، در حالی که ارتش اتریش-مجارستان به سرعت عقب‌نشینی کرد و سپس فروپاشید. ارتش دهم متعاقباً در نبرد به هنگ ۳۳۲ پیاده (ایالات متحده) به عنوان بخشی از سپاه
۳۳۲ پیاده (ایالات متحده) به عنوان بخشی از سپاه چهاردهم بریتانیا پیوست؛ هنگ آمریکایی گارد پیشرو سپاه را تشکیل می‌داد. در ۴ نوامبر، هنگامی که آتش‌بس ایتالیا به اجرا درآمد، خط ارتش دهم باساگلیاپنتا-مرتتو دی تومبا-کوزانو-اس. دانیله-پینزانو بود. جنگ جهانی دوم. در سال ۱۹۴۰، ارتش دهم در سیرنایکا (شرق لیبی) مستقر بود و در پادشاهی مصر، متحد بریتانیا، با بریتانیا روبرو بود. ارتش پنجم در طرابلس (غرب لیبی) روبروی تونس فرانسه مستقر بود. هنگامی که ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ اعلام جنگ کرد، ارتش دهم از پنج لشکر و ارتش پنجم
اعلام جنگ کرد، ارتش دهم از پنج لشکر و ارتش پنجم از نه لشکر تشکیل شده بود. پس از سقوط فرانسه در پایان ژوئن، چندین لشکر از ارتش پنجم برای تقویت ارتش دهم که به ده لشکر افزایش یافته بود، منتقل شدند.
یک لطف ساده یک رمان درسبک داستان جنایی و دلهره‌آور نوشتهٔ دارسی بل است. این رمان اولین بار در ۲۱ مارس ۲۰۱۷ توسط انتشارات هارپر منتشر شد. این رمان حول محور استفانی، یک مادر وبلاگ‌نویس می‌چرخد که به دنبال کشف حقیقت ناپدید شدن ناگهانی بهترین دوستش امیلی از شهر کوچکشان در کنتیکت است. داستان با استفاده از تکنیک راوی غیرقابل اعتماد، از طریق استفانی، امیلی و شوهر امیلی، شان، روایت می‌شود. خلاصه داستان. روزی بهترین دوستش، امیلی نلسون، از استفانی وارد، وبلاگ‌نویس مادر، درخواست می‌کند که به او کمک کند تا بعد از
مادر، درخواست می‌کند که به او کمک کند تا بعد از مدرسه، پسر امیلی را تحویل بگیرد. با این حال، امیلی هرگز برای تحویل گرفتن پسرش از استفانی حاضر نمی‌شود و پس از روزها جستجو، گمان می‌رود که او مرده پیدا شده است. استفانی در حالی که به دنبال کشف حقیقت است، شروع به کاوش عمیق‌تر در اسرار امیلی می‌کند. اقتباس سینمایی. شرکت فاکس قرن بیستم در ژانویه ۲۰۱۶ پیش از موعد، حق ساخت فیلم این رمان را به دست آورد. در ژوئن ۲۰۱۷، پال فیگ برای کارگردانی اقتباس سینمایی آن قرارداد امضا کرد که در آن آنا کندریک، بلیک لایولی و هنری
امضا کرد که در آن آنا کندریک، بلیک لایولی و هنری گلدینگ بازی می‌کنند. این فیلم با همین نام در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۸ در ایالات متحده اکران شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42572614&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-24T06:24:09Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;EmausBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: انتقال 1 پیوند میان‌ویکی به در &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42760137&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; نهادگرایی جامعه‌شناختی (که با نام‌های "نئونهادگرایی جامعه‌شناختی"، "نهادگرایی فرهنگی" و
"نئونهادگرایی جامعه‌شناختی"، "نهادگرایی فرهنگی" و "نظریه جامعه جهانی" نیز شناخته می‌شود) شکلی از نهادگرایی نوین است که به «شیوه معناآفرینی نهادها برای افراد» می‌پردازد. تشریح آن ماهیتی برساخت‌گرایانه دارد. براساس گفته رونالد ال. جپرسون و جان دبلیو. مایر، نهادگرایی جامعه‌شناختی «کنشگری» افراد و سازمان‌های مدرن را به عنوان خودِ ساخته شده از مواد فرهنگی در نظر می‌گیرد - و نظام‌های نهادی معاصر را به عنوان نظام‌هایی در نظر می‌گیرد که عمدتاً با ایجاد و مشروعیت بخشیدن به کنشگران عامل با دیدگاه‌ها، انگیزه‌ها و
بخشیدن به کنشگران عامل با دیدگاه‌ها، انگیزه‌ها و برنامه‌های مناسب عمل می‌کنند. دانشمندانی که این دیدگاه را توسعه داده‌اند، کمتر تمایل به تأکید بر استفاده کنشگران از نهادها داشته‌اند و بیشتر تمایل داشته‌اند نیروهای نهادی را به عنوان تولید کننده و استفاده کننده از کنشگران تصور کنند. با تمرکز بر ساخت و بازسازی در حال تکامل کنشگران جامعه مدرن، نهادگرایان می‌توانند تغییرات اجتماعی چشمگیر دوره معاصر را بهتر توضیح دهند - اینکه چرا این تغییرات در بافت‌های اجتماعی و محیط‌های عملکردی رخ می‌دهد و چرا اغلب ماهیتی
و محیط‌های عملکردی رخ می‌دهد و چرا اغلب ماهیتی جهانی پیدا می‌کنند. نهادگرایان جامعه‌شناس تأکید می‌کنند که چگونه کارکردها و ساختارهای سازمان‌ها لزوماً منعکس‌کننده اهداف عملکردی نیستند، بلکه بیشتر منعکس‌کننده مراسم و آیین‌ها هستند. کنشگران از قوانین و هنجارهای نهادی پیروی می‌کنند زیرا انواع دیگر رفتار غیرقابل تصور است؛ کنشگران از روال‌ها پیروی می‌کنند زیرا آنها کیفیتی بدیهی را در نظر می‌گیرند. دیدگاه نهادگرایی جامعه‌شناختی در تضاد با دیدگاه‌های عقل‌گرایانه و ابزاری در مورد کنشگران و عاملیت است. دومی کنشگران
ابزاری در مورد کنشگران و عاملیت است. دومی کنشگران را عقلانی، آگاه و با هدف مشخص می‌بیند، در حالی که اولی‌ها بر این نکته تأکید می‌کنند که چگونه رفتار کنشگران منعکس‌کننده عادات، خرافات و احساسات است. اولی فرهنگ را به عنوان یک عامل غیرمنطقی باقیمانده در توضیح رفتار می‌بیند، در حالی که دومی فرهنگ را در توضیح رفتار ضروری می‌داند. برخی از نهادگرایان جامعه‌شناس باورمندند که نهادها در سازمان‌ها به گونه‌ای توسعه یافته‌اند که شبیه به هم شده‌اند (که نشان‌دهنده‌ی یک‌ریختی‌گرایی) حتی با وجود اینکه به روش‌های مختلفی
حتی با وجود اینکه به روش‌های مختلفی تکامل یافته‌اند. بنابراین، نهادها در تثبیت و انتشار هنجارهای فرهنگی مهم تلقی می‌شوند. این اصطلاح در اثر جامعه‌شناس جان دبلیو. مایر که در سال ۱۹۷۷ منتشر شد، ریشه دارد. نهادگرایان جامعه‌شناس باورمندند که «منطق تناسب» رفتار کنشگران درون یک نهاد را هدایت می‌کند. این منطق پیش‌بینی می‌کند که هنجارها و قوانین رسمی نهادها، اعمال کسانی را که در درون آنها عمل می‌کنند، شکل می‌دهند. به گفته جیمز مارچ، منطق تناسب به این معنی است که اعمال «به وسیله قوانینی که در قالب هویت‌ها سازماندهی
«به وسیله قوانینی که در قالب هویت‌ها سازماندهی شده‌اند، با موقعیت‌ها مطابقت دارند.» بنابراین، نهادگرایی هنجاری معتقد است که بخش عمده‌ای از رفتار کنشگران نهادی مبتنی بر موقعیت شناخته‌شده‌ای است که کنشگران با آن مواجه می‌شوند، هویت کنشگران در موقعیت، و تحلیل کنشگر از قوانینی که عموماً رفتار آن کنشگر را در آن موقعیت خاص کنترل می‌کنند. به گفته جک نایت، نهادگرایی جامعه‌شناختی در توضیح رفتاری که اعضای یک نهاد در آن از ایفای نقش‌های نهادی تعریف‌شده خود ناتوانند، شکست می‌خورد. او استدلال می‌کند که برای نهادگرایی
شکست می‌خورد. او استدلال می‌کند که برای نهادگرایی جامعه‌شناختی توضیح تغییر نهادی دشوار است.
«سخت مثل الماس» ترانه‌ای از خوانندهٔ استونیایی کرلی می‌باشد که در ۲۷ ژوئیهٔ سال ۲۰۱۶ به‌عنوان یکی از تک‌آهنگ‌های سومین آلبوم چندآهنگهٔ کرلی تحت عنوان "عمیق‌ترین ریشه‌ها" (۲۰۱۶) منتشر گردید. این ترانه دربارهٔ تاب‌آوری و خودتوانمندسازی است. یک ئی‌پی حاوی چهار ریمیکس از این ترانه در ۱۶ نوامبر سال ۲۰۱۶ بر روی آی‌تیونز در دسترس قرار گرفت. موزیک ویدئو. موزیک ویدئوی این اثر نخستین تجربهٔ کارگردانی کرلی محسوب می‌شود. همچنین ویدئو در همان روز انتشار تک‌آهنگ منتشر شد.
ایلاریا سالیس (؛ زادهٔ ۱۷ ژوئن ۱۹۸۴) سیاستمدار، فعال اجتماعی، نویسنده و آموزگار اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای پارلمان اروپا فعالیت می‌کند و در سال ۲۰۲۴ به نمایندگی از سبزها و چپ انتخاب شد. زندگی شخصی. سالیس در ۱۷ ژوئن ۱۹۸۴ در مونزا، ایتالیا به دنیا آمد. او مدرک کارشناسی در رشتهٔ تاریخ از دانشگاه میلان دریافت کرد و در دسامبر ۲۰۰۵ فارغ‌التحصیل شد. پس از پایان کارشناسی، به عنوان معلم دبستان مشغول به کار شد. در سال ۲۰۲۱ مدرک کارشناسی ارشد در رشته‌های فیلولوژی، ادبیات و تاریخ باستان از دانشگاه میلان دریافت
ادبیات و تاریخ باستان از دانشگاه میلان دریافت کرد. بازداشت و حبس. در ۱۱ فوریه ۲۰۲۳، سالیس در بوداپست، مجارستان، پس از اتهاماتی مبنی بر حمله به نئونازی‌ها در یک رویداد راست افراطی بازداشت شد. او با سه اتهام تلاش برای حمله مواجه شد و متهم به عضویت در یک سازمان چپ افراطی گردید. او اتهامات را رد کرد و قربانیان ادعایی گزارش رسمی به پلیس ارائه ندادند. رسانه‌های ایتالیایی نیز گزارش کردند که پلیس مجارستان شواهد مستقیمی از ارتباط او با گروه‌های مسلح پیدا نکرد. با افزایش اعتراضات عمومی در کشورش، دولت ایتالیا به دست
اعتراضات عمومی در کشورش، دولت ایتالیا به دست و پای زنجیرشدهٔ سالیس در هنگام حضور در دادگاه اعتراض کرد. تصاویر او در دادگاه با زنجیرهای آهنین بازتاب گسترده‌ای در اروپا داشت و بحث دربارهٔ وضعیت حقوق بشر در مجارستان را دوباره مطرح کرد. در ۱۹ دسامبر ۲۰۲۳، هفت عضو پارلمان اروپا از ائتلاف پیشرو سوسیالیست‌ها و دموکرات‌ها از دولت مجارستان به دلیل نگه‌داشتن او "با زنجیر به گردن در سلولی با موش و سوسک" انتقاد کردند و بیان داشتند که "صدمات دو فرد مورد حمله که گزارش دادند تنها جزئی بود". سالیس در نامه‌ای به حامیانش
دادند تنها جزئی بود". سالیس در نامه‌ای به حامیانش نوشت که "۲۳ ساعت از ۲۴ ساعت را در یک سلول کاملاً بسته گذراندم" و شرایط را «غیرانسانی» توصیف کرد. در می ۲۰۲۴، کمی قبل از انتخابات اروپایی، او از زندان آزاد و به حصر خانگی در بوداپست منتقل شد. آزادی مشروط او پس از فشارهای دیپلماتیک مکرر دولت ایتالیا و کارزارهای عمومی در داخل و خارج از کشور صورت گرفت. تحلیل‌گران بین‌المللی تأکید کردند که نامزدی او در انتخابات پارلمان اروپا و محبوبیت روزافزونش در ایتالیا به افزایش فشار بر دولت بوداپست برای تعدیل موضع خود کمک
فشار بر دولت بوداپست برای تعدیل موضع خود کمک کرد. انتخاب به پارلمان اروپا. در ژوئن ۲۰۲۴، سالیس به عنوان عضو پارلمان اروپا برای ائتلاف سبز و چپ انتخاب شد و بیش از ۱۷۰٬۰۰۰ رأی کسب کرد. با کسب موقعیت در پارلمان، او از حصر خانگی آزاد شد و سرانجام به ایتالیا بازگشت. او قصد دارد از نقش خود برای حمایت از حقوق زندانیان، رسیدگی به کمبود مسکن و مقابله با هزینه‌های بالای اجاره استفاده کند. در فرهنگ عامه. در ژانویه ۲۰۲۴، زروکالکار رمان گرافیکی خود "At the bottom of the well. A story of Nazis, prison and
bottom of the well. A story of Nazis, prison and responsibility" را که ابتدا در هفته‌نامه منتشر شده بود به ایلاریا سالیس اختصاص داد. سپس بخش‌های دیگری از داستان در شماره‌های بعدی منتشر شد. در ژوئن همان سال، کمیک‌های زروکالکار دربارهٔ پروندهٔ سالیس جمع‌آوری و همراه با برخی کمیک‌های منتشرنشده در جلد "This night will not be short" (این شب کوتاه نخواهد بود) منتشر شدند.
ماکسیم (Maxim's, ) رستورانی در پاریس، فرانسه است. این رستوران در منطقه ۸، خیابان رویال، پلاک ۳ قرار دارد. ماکسیم به خاطر دکوراسیون داخلی خود به سبک هنر نو شناخته شده است. در میانه سدهٔ بیستم، رستوران ماکسیم به عنوان مشهورترین رستوران جهان شناخته می‌شد. تاریخچه. آغاز کار. رستوران ماکسیم در ۱۸۹۳ توسط ماکسیم گیلارد، پیشخدمت پیشین، به عنوان یک بیسترو در خیابان رویال، پلاک ۳ پاریس تأسیس شد. آن مکان پیشتر یک بستنی‌فروشی بود. در ۱۸۹۹، دکوراسیونی کنونی آن به پیشواز نمایشگاه پاریس ۱۹۰۰ رفت؛ سقف‌ها با شیشه‌های رنگی و
پاریس ۱۹۰۰ رفت؛ سقف‌ها با شیشه‌های رنگی و دیوارها با نقاشی‌های دیواری از فرشتگان طراحی شدند. در ۱۹۳۲ پس از گذشت مدتی کسادی کار، اکتاو وودابل، صاحب رستوران نوئل پیترز، رستوران ماکسیم را خریداری کرد. او از همان آغاز، به انتخاب مشتریان خود دست زد. وودابل، مشتریان دائمی، ترجیحاً مشهور یا ثروتمند را به دیگران ترجیح می‌داد. دوره جدیدی از پذیرایی، تحت نظر خانواده او آغاز شد که بیش از نیم سده دوام آورد. مهمانان مشهور دههٔ ۱۹۳۰ ماکسیم، شامل ادوارد هشتم، ژوزفین بیکر و ژان کوکتو (دوست نزدیک و همسایه وودابل‌ها) بودند.
ژان کوکتو (دوست نزدیک و همسایه وودابل‌ها) بودند. جنگ جهانی دوم و میانه سده بیستم. در جریان اشغال پاریس توسط آلمانی‌ها، اتو هورچر به عنوان مدیر رستوران منصوب شد. ماکسیم همچنان به فعالیت خود ادامه داد. رستوران ماکسیم، محبوب‌ترین رستوران پاریس برای فرماندهان عالی‌رتبه آلمانی و فرانسویان همدست با آلمان بود. هرمان گورینگ، اتو آبتز و ارنست یونگر در زمان حضور در پاریس، به ماکسیم می‌آمدند. به دلیل حمایت مقامات، ماکسیم در طول اشغال از حمایت‌ برخوردار بود؛ کارمندان آن تبعید نشدند و از محدودیت‌های غذایی معاف بود. پس