payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کشته شد. سارفاتی، دوست شخصی و کلکسیونر خصوصیِ اومبرتو بوچونی، از رهبران راست‌گرای پیشرو، در سال ۱۹۱۱ با بنیتو موسولینی (سه سال از خودش کوچک‌تر) آشنا شد و با او رابطه‌ای را آغاز کرد. در این مدت، او به عنوان منتقد هنری در روزنامه سوسیالیستی آوانتی! که در آن زمان توسط موسولینی اداره می‌شد، کار می‌کرد. پس از از دست دادن همسرش در سال ۱۹۲۴، او زندگینامه‌ای از موسولینی نوشت. این کتاب اولین بار در سال ۱۹۲۵ در بریتانیا با عنوان "«زندگی بنیتو موسولینی»" منتشر شد؛ سال بعد در ایتالیا با عنوان "«دوکس»" منتشر شد. به
سال بعد در ایتالیا با عنوان "«دوکس»" منتشر شد. به دلیل شهرت موسولینی و آشنایی نویسنده با دیکتاتور، این کتاب با موفقیت روبرو شد. هفده نسخه از آن چاپ و به ۱۸ زبان ترجمه شد. سارفاتی در نقاشی‌های دیواری گویدو کادورین در (که اکنون گراند هتل پالاس نامیده می‌شود) واقع در خیابان ونتو شماره ۷۰، رم، به یادگار مانده است. او با اشاره به دخترش که در نقاشی‌های دیواری با او به تصویر کشیده شده است، اظهار داشت: «من و فیامتا می‌خواستیم در نقاشی‌های دیواری سالن به جاودانگی برسیم.» سارفاتی از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۸، زمانی که
برسیم.» سارفاتی از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۸، زمانی که موسولینی تسلیم فشار آلمان شد و از طریق «مانیفست نژاد» قوانین نژادی را وضع کرد، بر سیاست‌های موسولینی تأثیر داشت؛ تا آن زمان، سیاست‌های دولت فاشیستی یهودستیزانه نبود و فهرست‌های عضویت حزب برای یهودیان باز بود. از سال ۱۹۲۷ او با مجله "ایتالیایی" مستقر در هایدلبرگ که با حمایت موسولینی تأسیس شده بود، همکاری می‌کرد. در سال ۱۹۲۲، گروه نووچنتو به آنسلمو بوچی، لئوناردو دودرویل، آشیل فونی، جیان امیلیو مالربا، پیترو ماروسیگ، اوبالدو اوپی و ماریو سیرونی گسترش یافت. او با
اوبالدو اوپی و ماریو سیرونی گسترش یافت. او با نمایندگان بیشتری از فراماسونری ایتالیا ارتباط و آشنایی شخصی داشت، که موسولینی تأیید می‌کرد که به شدت با آنها مدارا می‌کند. تا سال ۱۹۳۰، سارفاتی به کاتولیک گروید و متوجه شد که موسولینی با زنان جوان‌تر به او خیانت می‌کند و او را از هرگونه نفوذی که داشت، محروم کرد. تا سال ۱۹۳۸، با اعمال قوانین نژادی، او ایتالیا را ابتدا به سوئیس و سپس به تنهایی به آرژانتین و اروگوئه ترک کرد. او ۱۲۷۲ نامه از موسولینی را با خود برد. او به عنوان روزنامه‌نگار برای روزنامه "ال دیاریو"
او به عنوان روزنامه‌نگار برای روزنامه "ال دیاریو" مونته‌ویدئو کار کرد. پس از جنگ، در سال ۱۹۴۷، سارفاتی به کشور خود بازگشت و بار دیگر به نیرویی تأثیرگذار در هنر ایتالیا تبدیل شد. فرزندانش که در ایتالیا باقی مانده بودند، از جنگ جان سالم به در بردند، اما خواهرش به همراه همسرش به نیروهای فاشیست تحویل داده شدند و در راه آشویتس جان باختند. در فرهنگ عامه. سوزان ساراندون، بازیگر، نقش سارفاتی را در فیلم "«گهواره تکان خواهد خورد»" محصول ۱۹۹۹ به نویسندگی و کارگردانی تیم رابینز، همراه قدیمی ساراندون در آن زمان، بازی
تیم رابینز، همراه قدیمی ساراندون در آن زمان، بازی کرد. مارگریتا سارفاتی توسط باربارا چیچیارلی در درام تاریخی ۲۰۲۵ موسولینی: پسر قرن تفسیر شده است.
ویرجینیا اولدوینی راپالینی، کنتس کاستیلیونه (۲۳ مارس ۱۸۳۷–۲۸ نوامبر ۱۸۹۹)، که بیشتر با نام لا کاستیلیونه شناخته می‌شود، یک اشراف‌زاده ایتالیایی بود که به عنوان معشوقه امپراتور ناپلئون سوم فرانسه به شهرت رسید. او همچنین چهره‌ای مهم در تاریخ اولیه عکاسی بود. اوایل زندگی. ویرجینیا الیزابتا لوئیزا کارلوتا آنتونیتا ترزا ماریا اولدوینی راپالینی در ۲۲ مارس ۱۸۳۷ در فلورانس، توسکانی، از مارکی فیلیپو اولدوینی راپالینی و ایزابلا لامپورچی، از اعضای اشراف کوچک توسکانی، متولد شد. او اغلب با لقب «نیکیا» شناخته می‌شد. پدرش
شد. او اغلب با لقب «نیکیا» شناخته می‌شد. پدرش او را نادیده گرفت و پدربزرگش رانیری لامپورچی به او آموزش داد. او در سن ۱۷ سالگی با فرانچسکو وراسیس، کنت کاستیلیونه، ازدواج کرد. او دوازده سال از او بزرگتر بود. آنها صاحب یک پسر به نام جورجو شدند. پسرعمویش، کامیلو، کنت کاوور، نخست‌وزیر ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ساردینیا (که شامل پیمونت، وال دائوستا، لیگوریا و ساووی نیز می‌شد) و بعدها نخست‌وزیر ایتالیای متحد بود. هنگامی که کنت و کنتس در سال ۱۸۵۵ به پاریس سفر کردند، کنتس تحت دستور پسرعمویش بود تا از اتحاد ایتالیا
کنتس تحت دستور پسرعمویش بود تا از اتحاد ایتالیا با ناپلئون سوم فرانسه دفاع کند. او با تبدیل شدن به معشوقه ناپلئون سوم، رسوایی‌ای که باعث شد شوهرش خواستار جدایی زناشویی شود، بدنام شد. در سال ۱۸۵۵، او رابطه کوتاهی با پادشاه ویکتور امانوئل دوم ایتالیا داشت که به او لقب «نینی» داده بود. در سال‌های ۱۸۵۶–۱۸۵۷، او وارد حلقه اجتماعی خانواده سلطنتی اروپا شد. در طول رابطه‌اش با امپراتور فرانسه، با آگوستا از ساکس-وایمار، اتو فون بیسمارک و آدولف تیر آشنا شد. او معشوقه‌های زیادی داشت، از جمله یک بانکدار از خانواده
زیادی داشت، از جمله یک بانکدار از خانواده روچیلد و مدیر وقت موزه لوور. این کنتس به خاطر زیبایی و ورودهای پر زرق و برقش با لباس‌های فاخر به دربار امپراتوری شناخته می‌شد. یکی از بدنام‌ترین لباس‌های او، لباس «ملکه قلب‌ها» بود. جورج فردریک واتس در سال ۱۸۵۷ پرتره او را نقاشی کرد او با موهای بلند و بور موج‌دار، چهره‌ای روشن، صورتی بیضی‌شکل و ظریف و چشمانی که دائماً رنگشان از سبز به آبی-بنفش فوق‌العاده‌ای تغییر می‌کرد، توصیف شده است. اتحاد ایتالیا. کنتس در سال ۱۸۵۷، زمانی که رابطه‌اش با ناپلئون سوم تمام شد، به
زمانی که رابطه‌اش با ناپلئون سوم تمام شد، به ایتالیا بازگشت. چهار سال بعد، پادشاهی ایتالیا اعلام شد، که احتمالاً تا حدودی به دلیل نفوذی بود که کنتس بر ناپلئون سوم اعمال کرده بود. در همان سال، او به فرانسه بازگشت و در پاسی اقامت گزید. در سال ۱۸۷۱، درست پس از شکست فرانسه در جنگ فرانسه و پروس، او به یک جلسه مخفی با اتو فون بیسمارک فراخوانده شد تا برای او توضیح دهد که چگونه اشغال پاریس توسط آلمان می‌تواند برای منافعش کشنده باشد. او ممکن است به این دلیل متقاعد شده باشد که پاریس از اشغال پروس در امان ماند.
شده باشد که پاریس از اشغال پروس در امان ماند. هنرمند عکاس. در سال ۱۸۵۶، او شروع به عکاسی برای مایر و پیرسون، عکاسان مورد علاقه دربار امپراتوری، کرد. در طول چهار دهه بعد، او از پیر-لویی پیرسون خواست تا به او در خلق ۷۰۰ عکس مختلف کمک کند که در آنها لحظات خاص زندگی‌اش را برای دوربین بازسازی می‌کرد. او بخش زیادی از ثروت شخصی خود را خرج کرد و حتی برای اجرای این پروژه بدهکار شد. بیشتر عکس‌ها، کنتس را با لباس‌های نمایشی، مانند لباس ملکه قلب‌ها، به تصویر می‌کشند. تعدادی از عکس‌ها او را در ژست‌هایی نشان می‌دهند که
از عکس‌ها او را در ژست‌هایی نشان می‌دهند که برای آن دوران، ریاکارانه بودند - به ویژه تصاویری که پاهای برهنه او را نشان می‌دهند. در این عکس‌ها، سر او بریده شده است. روبر دو مونتسکیو، شاعر نمادگرا، شیک‌پوش و مجموعه‌دار مشتاق آثار هنری، مجذوب کنتس دی کاستیلیونه شد. او سیزده سال را صرف نوشتن زندگینامه‌ای با "عنوان «کنتس الهی»" کرد که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. پس از مرگ او، او ۴۳۳ عکس از او را جمع‌آوری کرد که همگی وارد مجموعه موزه هنر متروپولیتن شدند. سال‌های بعد. ویرجینیا سال‌های پایانی عمر خود را در آپارتمانی در
سال‌های پایانی عمر خود را در آپارتمانی در میدان واندوم گذراند، جایی که اتاق‌هایش را با رنگ مشکی مخصوص مراسم تشییع جنازه تزئین کرده بودند، پرده‌ها را کشیده بودند و آینه‌ها را از دید پنهان کرده بودند - ظاهراً برای اینکه مجبور نباشد با افزایش سن و از دست دادن زیبایی‌اش روبرو شود. او فقط شب‌ها از آپارتمان خارج می‌شد. در دهه ۱۸۹۰، او دوباره همکاری کوتاهی با پیرسون آغاز کرد، اگرچه عکس‌های بعدی‌اش به وضوح نشان می‌دهد که او قضاوت انتقادی خود را از دست داده است، احتمالاً به دلیل بی‌ثباتی روانی فزاینده‌اش. او آرزو
به دلیل بی‌ثباتی روانی فزاینده‌اش. او آرزو داشت نمایشگاهی از عکس‌هایش را در نمایشگاه جهانی (۱۹۰۰) برپا کند، اما این اتفاق نیفتاد. او در ۲۸ نوامبر ۱۸۹۹، در سن شصت و دو سالگی، درگذشت و در گورستان پرلاشز در پاریس به خاک سپرده شد. میراث. گابریل دانونزیو، قدردانی از کنتس را نوشت که به عنوان مقدمه‌ای بر اثر مونتسکیو منتشر شد. این کتاب همچنین به‌طور مستقل در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. زندگی کنتس در یک فیلم ایتالیایی محصول ۱۹۴۲ به "نام «کنتس کاستیلیونه"» و یک فیلم ایتالیایی-فرانسوی محصول ۱۹۵۴ به نام "«راز کنتس»" با بازی
محصول ۱۹۵۴ به نام "«راز کنتس»" با بازی ایوان دِ کارلو به تصویر کشیده شد. نقاشی کنتس پس از مرگش توسط هنرمند ژاک-امیل بلانش کشیده شد. کنتس همچنین در رمان "«ملکه شب"» نوشته الکساندر چی به تصویر کشیده شده است. او الهام‌بخش رمان "«نمایشنامه»" نوشته ناتالی لژه بود.
روابط ایتالیا و سوئیس () همواره نزدیک بوده و امروزه با مجموعه‌ای پیچیده از معاهدات (از جمله معاهدات با اتحادیه اروپا (EU) که ایتالیا عضو آن است) اداره می‌شود. این دو کشور یک مرز طولانی مشترک دارند، سه زبان رسمی مشترک (زبان ایتالیایی یکی از چهار زبان رسمی سوئیس است، در ایتالیا زبان‌های آلمانی و فرانسوی به‌عنوان زبان‌های اقلیت به رسمیت شناخته می‌شوند؛ همچنین زبان رومانش به لادین و زبان فریولی در شمال ایتالیا نزدیک است) و یک زبان منطقه‌ای (زبان لومباردی که در کانتون تیچینو سوئیس و لمباردی ایتالیا رایج است).
کانتون تیچینو سوئیس و لمباردی ایتالیا رایج است). دره والتلینا در منطقه لمباردی از سال ۱۵۱۲ تا ۱۷۹۷ بخشی از سوئیس بود. حدود ۴۸٬۰۰۰ سوئیسی در ایتالیا زندگی می‌کنند و شهروندان ایتالیا بزرگ‌ترین گروه خارجی در سوئیس هستند: ۵۰۰٬۰۰۰ نفر شامل دارندگان تابعیت مضاعف. سوئیس در قرن نوزدهم مقصد محبوب مهاجران ایتالیایی بود و بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ نیمی از جمعیت خارجی سوئیس ایتالیایی بودند. همچنین مدارس سوئیسی در ایتالیا بیشتر از هر کشور دیگری در جهان هستند. روابط میان این دو کشور در حوزه‌های تجاری، فرهنگی و فناوری نیز
دو کشور در حوزه‌های تجاری، فرهنگی و فناوری نیز نمایان است. ایتالیا نه تنها دومین شریک تجاری بزرگ اروپا محسوب می‌شود، بلکه در زمینه مهاجرت نیز با کنفدراسیون همکاری نزدیکی دارد. این همکاری با اجرای بهتر قانون دوبلین، به‌ویژه در زمینه بازپذیری، تقویت شده است. گام دیگری نیز با توافق‌نامه همکاری‌های گمرکی و پلیسی در زمینه کنترل و امنیت مرزی برداشته شد. تاریخچه. پیش از شکل‌گیری دولت ایتالیا در سال ۱۸۶۱، روابط میان واحدهای سیاسی ایتالیا و سرزمین‌های سوئیس ماهیت اقتصادی و مذهبی داشت. به‌عنوان نمونه، در سده‌های
اقتصادی و مذهبی داشت. به‌عنوان نمونه، در سده‌های ۱۳۰۰ و ۱۴۰۰ میلادی بازرگانان و بانکداران ایتالیایی در نمایشگاه‌های ژنو شرکت کرده و به رونق آن‌ها کمک می‌کردند. سوئیس میلان را بین سال‌های ۱۵۱۲ تا ۱۵۱۵ به‌عنوان تحت‌الحمایه کنفدراسیون اداره می‌کرد. در سال ۱۵۱۵، سوئیسی‌ها در دفاع از دوک‌نشین میلان در برابر حمله فرانسه شرکت کردند. در دوره بازسازی (۱۸۱۵–۱۸۴۸) جنبش روشنفکری لمباردی تأثیر مهمی بر سرزمین‌های سوئیس داشت و شهر میلان به مرکزی آموزشی برای مردم تیچینو تبدیل شد. در جریان انقلاب‌های ۱۸۴۸ در دولت‌شهرهای
تبدیل شد. در جریان انقلاب‌های ۱۸۴۸ در دولت‌شهرهای ایتالیا بسیاری از سوئیسی‌ها از جنبش ایتالیایی‌ها حمایت کردند. به‌ویژه در پنج روز میلان، داوطلبان سوئیسی در کنار لومباردی–ونیزیا علیه اتریشی‌ها جنگیدند. پس از سقوط میلان در اوت ۱۸۴۸، شماری از انقلابیون ایتالیایی به سوئیس پناه بردند. در دوران وحدت ایتالیا، شماری از میهن‌پرستان ایتالیایی از جمله کامیلو دی کاوور، نخست‌وزیر پادشاهی پیمونت–ساردینیا، به تصرف کانتون تیچینو و دره‌های ایتالیایی‌زبان گراوبوندن علاقه‌مند شدند. اعلام پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱ با
شدند. اعلام پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱ با آسودگی خاطر از سوی سوئیس پذیرفته شد، چرا که امنیت بی‌طرفی کشور را تضمین می‌کرد. بین سال‌های ۱۸۷۰ تا ۱۹۱۴ موج بزرگی از مهاجرت ایتالیایی‌ها به سوئیس رخ داد. این روند با معاهده اقامت و کنسولی ۱۸۶۸ که آزادی ورود و اقامت در دو کشور را تضمین می‌کرد، تسهیل شد. مهاجران ایتالیایی بیشتر کارگران غیرماهر بودند که عمدتاً در ساخت راه‌آهن به‌کار گرفته شدند. در جنگ جهانی اول، دولت ایتالیا به احترام بی‌طرفی سوئیس پایبند بود و پس از جنگ و ظهور فاشیسم، روابط دوجانبه بر پایه دوستی
از جنگ و ظهور فاشیسم، روابط دوجانبه بر پایه دوستی گسترش یافت. دو کشور معاهده جدیدی در زمینه تجارت (۱۹۲۳) و همچنین معاهده آشتی و داوری قضایی (۱۹۲۴) امضا کردند. همچون جنگ جهانی اول، در جنگ جهانی دوم نیز ایتالیا در سال ۱۹۳۸ بی‌طرفی سوئیس را به رسمیت شناخت. با این حال، در طرح‌های توسعه‌طلبانه‌ای که بنیتو موسولینی در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۸ به شورای عالی فاشیسم ارائه داد، کانتون تیچینو نیز گنجانده شده بود. با پایان جنگ جهانی دوم موجی از مهاجرت به سوئیس آغاز شد که عمدتاً به این دلیل بود که نظام تولیدی سوئیس از خسارات جنگ
این دلیل بود که نظام تولیدی سوئیس از خسارات جنگ آسیب ندیده بود و کارآفرینان سوئیسی به‌دنبال نیروی کار ارزان ایتالیایی بودند. با این حال، دولت سوئیس تلاش کرد مهاجرت را به کارهای فصلی محدود کند و در سال ۱۹۴۸ توافق‌نامه‌ای امضا شد. این توافق بیان می‌کرد که کارگران نمی‌توانند آزادانه در قلمرو سوئیس جابه‌جا شوند و باید در خدمت کارفرمایانی باقی بمانند که آن‌ها را استخدام کرده‌اند. علاوه بر این، پیوستن خانواده‌ها نیز مجاز نبود. این توافق موجب تنش‌هایی میان دو کشور شد و به همین دلیل، توافق‌نامه دیگری در سال ۱۹۶۴
شد و به همین دلیل، توافق‌نامه دیگری در سال ۱۹۶۴ امضا شد که اجازه اتحاد خانواده‌ها را صادر می‌کرد. پس از بحران نفتی ۱۹۷۳، بسیاری از کارگران ایتالیایی در سوئیس به ایتالیا بازگشتند. روابط تجاری. ایتالیا دومین شریک تجاری بزرگ سوئیس است و سوئیس هشتمین سرمایه‌گذار بزرگ در ایتالیا (۲۲ میلیارد فرانک سوئیس) به‌شمار می‌آید که ۷۸٬۰۰۰ شغل ایجاد کرده است. منطقه لمباردی ۹۰٪ از کل تجارت سوئیس با ایتالیا را دربر می‌گیرد، بنا بر گفته اولی ماورر، عضو پیشین شورای فدرال. ایتالیا ۶ میلیارد فرانک در سوئیس سرمایه‌گذاری کرده و
۶ میلیارد فرانک در سوئیس سرمایه‌گذاری کرده و ۱۳٬۰۰۰ شغل ایجاد کرده است. دو کشور از طریق معاهدات اتحادیه اروپا با سوئیس به‌طور گسترده یکپارچه شده‌اند و سوئیس همچنین عضو منطقه شنگن است. تاریخچه روابط اقتصادی. روابط تجاری میان دو کشور به دلیل نزدیکی جغرافیایی و عضویت در اتحادیه پولی لاتین تقویت شد. افتتاح تونل گوتهارد و بندر ژنو نیز به این روابط کمک کرد. چرخش حمایتی ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ موجب کندی نسبی روابط تجاری شد که زمینه بازنگری در معاهدات تجاری را فراهم آورد. با وجود انجام بازنگری، تراز تجاری همچنان
آورد. با وجود انجام بازنگری، تراز تجاری همچنان به‌طور آشکار به سود ایتالیا باقی ماند. تا سال ۱۹۷۰، بازار سوئیس تنها بازاری بود که ایتالیا از آن سود تجاری مستمر به‌دست می‌آورد. از آغاز قرن بیستم، سرمایه‌گذاران و شرکت‌های سوئیسی نقش مهمی در توسعه شبه‌جزیره ایفا کردند. تجارت دوجانبه به‌طور محسوسی از مشارکت ایتالیا در جنگ‌ها آسیب ندید. نمونه آشکار آن افتتاح اتاق بازرگانی سوئیس در ایتالیا در سال ۱۹۱۹ بود. این دوره همچنین با کاهش نسبی واردات سوئیس از ایتالیا همراه بود، هرچند صادرات ثابت ماند و این موضوع منجر به
بود، هرچند صادرات ثابت ماند و این موضوع منجر به کاهش تراز تجاری مطلوب ایتالیا شد. پس از جنگ اتیوپی، مرکز مالی سوئیس و به‌ویژه مؤسسات اعتباری نقش کلیدی در انتقال اعتبارات به ایتالیا ایفا کردند. پایان جنگ جهانی دوم آغازی دوباره برای تجارت دوجانبه بود: در سال ۱۹۵۰ هر دو کشور به اتحادیه پرداخت‌های اروپایی پیوستند. در نتیجه، معاهدات تجاری و روش‌های پرداخت جدید، دوره‌ای تازه از آزادسازی تجارت دوجانبه و ثبات در حجم مبادلات بازرگانی را به همراه داشت.
روابط ایتالیا و سوئد () از قرن نوزدهم روابط دوجانبه‌ای پایدار داشته‌اند. ایتالیا دارای سفارت در استکهلم و سوئد دارای سفارت سوئد در رم است؛ همچنین هر دو کشور چندین کنسولگری دارند. زمانی که ایتالیا در دسامبر ۱۹۳۵ آمبولانس سوئدی را در امپراتوری اتیوپی بمباران کرد، اعتراضاتی آغاز شد. امروزه (تا سال ۲۰۱۲) روابط میان دو کشور قوی توصیف می‌شود، به‌ویژه به دلیل مهاجران ایتالیایی که پس از جنگ جهانی دوم در سوئد مستقر شدند و همچنین افزایش تعداد گردشگران سوئدی که به ایتالیا سفر می‌کنند. از اواخر دهه ۱۹۴۰، بسیاری از
ایتالیا سفر می‌کنند. از اواخر دهه ۱۹۴۰، بسیاری از بازیکنان فوتبال سوئدی در تیم‌های باشگاهی ایتالیا موفق بودند. هر دو کشور عضو کامل شورای اروپا، ناتو و اتحادیه اروپا هستند. تاریخچه. شواهد تاریخی نشان می‌دهد که در طول سال‌ها دیدارهایی رسمی بین رؤسای دولت دو کشور انجام شده است. در دهه ۱۸۹۰، ولیعهد سوئد و نروژ، گوستاو برنادوت، از ایتالیا بازدید کرد تا با اومبرتو یکم دیدار کند. در سال ۱۹۳۳، ویکتور امانوئل سوم با گوستاو پنجم ملاقات کرد. در سال ۱۹۶۶ پادشاه گوستاو آدولف ششم سوئد و رئیس‌جمهور ایتالیا، جوزپه
گوستاو آدولف ششم سوئد و رئیس‌جمهور ایتالیا، جوزپه ساراگات، در یک کالسکه عکاسی شدند. ایتالیا و سوئد هر دو عضو اتحادیه اروپا هستند. ایتالیا یکی از شش کشوری بود که در سال ۱۹۵۱ با امضای معاهده پاریس (۱۹۵۱)، سازمان زغال‌سنگ و فولاد اروپا را بنیان نهادند. سوئد در ۱ ژانویه ۱۹۹۵ به اتحادیه اروپا پیوست. این کشور در آن زمان به اتحادیه اقتصادی اروپا ملحق شد. سوئد و ایتالیا به ترتیب در سال‌های ۱۹۴۶ و ۱۹۵۵ به سازمان ملل متحد پیوستند. ایتالیا و سوئد هر دو در ائتلاف جنگ خلیج فارس شامل ۳۵ کشور که علیه عراق در جنگ خلیج
خلیج فارس شامل ۳۵ کشور که علیه عراق در جنگ خلیج فارس (۱۹۹۰–۱۹۹۱) جنگیدند، شرکت داشتند. این ائتلاف توسط سازمان ملل و به‌طور مشخص توسط ایالات متحده آمریکا هدایت شد. جنگ خلیج فارس با اشغال منطقه کویت توسط عراق و تحریم اعلام‌شده توسط شورای امنیت سازمان ملل متحد علیه عراق آغاز شد. ایتالیا با نیروی هوایی ایتالیا در این درگیری شرکت داشت و ۲۲۵ مأموریت انجام‌شده تحت عنوان عملیات لوکستا ثبت شدند. سوئد یک بیمارستان صحرایی داشت و در خلع سلاح عراق پس از جنگ (۱۹۹۱–۲۰۰۳) نقش داشت. در ۱۸ مه ۲۰۲۲، نخست‌وزیر پیشین ایتالیا،
نقش داشت. در ۱۸ مه ۲۰۲۲، نخست‌وزیر پیشین ایتالیا، ماریو دراگی اعلام کرد که ایتالیا از درخواست‌های عضویت فنلاند و سوئد در ناتو به‌طور کامل حمایت خواهد کرد. ایتالیا در ماه مه ۲۰۲۲ از درخواست سوئد برای عضویت در ناتو حمایت کرد. در اوت ۲۰۲۲، ایتالیا به‌طور کامل درخواست عضویت سوئد در ناتو را تصویب کرد. همکاری اقتصادی. ایتالیا و سوئد شرکای تجاری یکدیگر هستند. ایتالیا دوازدهمین شریک تجاری مهم سوئد است. صادرات سوئد به ایتالیا در سال ۲۰۲۰ معادل ۴٫۲۴ میلیارد دلار بود که ۲٫۷۸٪ از کل صادرات این کشور را تشکیل می‌داد. در
۲٫۷۸٪ از کل صادرات این کشور را تشکیل می‌داد. در همان سال، ایتالیا ۳٫۷۱٪ از کل واردات سوئد را به ارزش ۵٫۱۹ میلیارد دلار به خود اختصاص داد. در سال ۲۰۲۰، سوئد ۱٫۰۸٪ از کل صادرات ایتالیا را به ارزش ۵٫۱۹ میلیارد دلار و ۰٫۹۹٪ از کل واردات ایتالیا را به ارزش ۴٫۲۴ میلیارد دلار تشکیل می‌داد. در سال ۲۰۲۱، سوئد هجدهمین شریک تجاری ایتالیا از نظر صادرات و بیست و سومین از نظر واردات بود. بخش‌های اصلی واردات سوئد از ایتالیا شامل ماشین‌آلات، وسایل نقلیه موتوری و تریلرها، مواد غذایی و متالورژی است. مهم‌ترین بخش‌های واردات
غذایی و متالورژی است. مهم‌ترین بخش‌های واردات ایتالیا از سوئد در سال ۲۰۱۸ محصولات کاغذی و مشتقات آن بودند. تا سال ۲۰۱۶، ۱۴۵ شرکت ایتالیایی در سوئد فعالیت می‌کردند که ۵۱۵۳ نفر را استخدام می‌کردند. این شرکت‌ها عمدتاً شعبه‌های تجاری هستند. برخی از شرکت‌های ایتالیایی نیز علاقه‌مند به زیرساخت، مانند راه‌آهن سوئد بودند. در همان سال، ۳۰۰ شرکت سوئدی در خاک ایتالیا فعالیت می‌کردند و نزدیک به ۳۶٬۰۰۰ نفر را استخدام کردند. این شرکت‌ها شامل اریکسون، ولوو، اچ اند ام و ایکه‌آ هستند. تعهدات بین‌المللی. در سال ۱۹۸۰، سوئد و
هستند. تعهدات بین‌المللی. در سال ۱۹۸۰، سوئد و ایتالیا معاهده‌ای برای جلوگیری از مالیات مضاعف و پیشگیری از فرار مالیاتی در مورد مالیات بر درآمد و سرمایه منعقد کردند. ایتالیا این معاهده را در ۶ مارس ۱۹۸۰ امضا و در ۴ ژوئن ۱۹۸۲ تصویب کرد. در ایتالیا، این معاهده از ۵ ژوئیه ۱۹۸۳ لازم‌الاجرا شد. همکاری فرهنگی. روابط فرهنگی میان ایتالیا و سوئد عمدتاً در حوزه آموزش و هنرها توسعه یافته است. در سال ۱۹۴۱، پس از انعقاد یک توافق‌نامه دوجانبه بین دو کشور، اولین مؤسسه ایتالیایی برای توسعه زبان ایتالیایی در استکهلم تأسیس
برای توسعه زبان ایتالیایی در استکهلم تأسیس شد. در سال ۱۹۵۴ این مؤسسه به «موسسه فرهنگی ایتالیا» تبدیل شد تا انتقال و تبادل فرهنگ‌های دو کشور را تسهیل کند. ایجاد این مؤسسه نقطه شروعی برای همکاری‌های هنری و فرهنگی آینده بود. ایتالیا و سوئد برنامه‌های تبادل آموزشی از سطح دبیرستان تا سطح پسادکترا و بورس‌های تحصیلی دارند. مؤسسه فرهنگی ایتالیا و روابط فرهنگی بین سازمان‌ها و فرهنگ‌های ایتالیا و سوئد را ترویج و تسهیل می‌کنند. همکاری فرهنگی همچنین از طریق رویدادهایی در سوئد و ایتالیا، مانند نمایشگاه‌های هنری، توسعه
در سوئد و ایتالیا، مانند نمایشگاه‌های هنری، توسعه یافته است. سوئد آثار هنری خود را در Nordic pavilion در دوسالانه ونیز که در سال ۱۹۶۲ ساخته شد، به نمایش می‌گذارد. همکاری علمی. در سال ۲۰۱۴، کمیته مشترک ایتالیا-سوئد برنامه اجرایی همکاری علمی و فناوری ۲۰۱۴–۲۰۱۷ را امضا کرد که به مشارکت ایتالیایی-سوئدی در علوم و فناوری در رابطه با اقتصاد، جامعه و فرهنگ دو کشور مربوط می‌شود. این کمیته پنج پروژه تأمین مالی‌شده در زمینه‌های مورد علاقه مشترک مانند میراث فرهنگی، نانوفناوری و علوم اعصاب را تصویب کرد. در سال ۲۰۱۷،
و علوم اعصاب را تصویب کرد. در سال ۲۰۱۷، وزارت امور خارجه ایتالیا به‌همراه MIUR فراخوانی برای پروژه‌های تحقیقاتی مشترک بین ایتالیا و سوئد به‌عنوان بخشی از توافق همکاری علمی و فناوری ۲۰۱۸–۲۰۲۰ صادر کرد. از میان حوزه‌های تحقیقاتی اولویت‌دار، موضوعاتی مانند بلایای طبیعی، فناوری کاربردی در نانوفناوری، علوم اعصاب و سرطان‌شناسی، انرژی تجدیدپذیر، کارخانه هوشمند و امنیت رایانه، و همچنین فناوری و پژوهش مرتبط با میراث فرهنگی قرار داشتند.
روابط ایتالیا و صربستان () روابط دیپلماتیک خود را که در سال ۱۸۷۹ برقرار شد، حفظ کرده‌اند. از سال ۱۹۱۸ تا ۲۰۰۶، ایتالیا روابط خود را با پادشاهی یوگسلاوی، جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی (SFRY) و جمهوری فدرال یوگسلاوی (FRY) (که بعدها به صربستان و مونته‌نگرو تبدیل شد) حفظ کرد، که صربستان به عنوان جانشین مشترک (SFRY) یا تنها (FRY) قانونی آن محسوب می‌شود. تاریخ. تعاملات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی میان شبه‌جزیره ایتالیا و بالکان تاریخ طولانی داشته و از زمان تسخیر منطقه توسط امپراتوری روم شدید بوده است. تاجگذاری
منطقه توسط امپراتوری روم شدید بوده است. تاجگذاری استفان اول تاج‌گذاری‌شده، شاهزاده بزرگ صربستان (۱۱۶۵–۱۲۲۸) توسط نماینده‌ای از پاپ اوربان دوم انجام شد که برخی تاریخ‌نگاران صرب معتقدند استفان هم تاجگذاری کاتولیک و هم ارتدکس را تجربه کرده است، اما پژوهشگران معاصر بر این باورند که تنها تاجگذاری پاپی رخ داده است. سومین همسر استفان، آنا داندولو، نجیب‌زاده ونیزی، ملکه صربستان شد و مادر استفان اوروش اول بود. افسانه عامیانه ادعا می‌کند که صومعه ژیچا، مقر کلیسای ارتدکس صربی بین سال‌های ۱۲۱۹ تا ۱۲۵۳، عمداً در نقطه
صربی بین سال‌های ۱۲۱۹ تا ۱۲۵۳، عمداً در نقطه میانی بین رم و قسطنطنیه ساخته شده است. دوک‌نشین صربستان روابط دوستانه‌ای با پادشاهی ساردنی داشت و از وحدت ایتالیا که پادشاهی ساردنی نقش مهمی در آن داشت، برای وحدت صربستان الهام گرفت. جنبش ایتالیایی الگوی اصلی برای جوانان متحد صرب شد که از جوزپه ماتزینی و ایتالیای جوان الهام گرفته بود. تا دهه ۱۸۶۰، صربستان و ایتالیا هر دو سیاست ضد اتریشی را دنبال می‌کردند که موجب نزدیکی دو کشور شد. پس از سازش اتریشی-مجار ۱۸۶۷، ایتالیا از رهبری صرب‌ها به عنوان پیه‌مونته اسلاوهای
از رهبری صرب‌ها به عنوان پیه‌مونته اسلاوهای جنوبی با شاهزاده میهایلو اوبرنوویچ حمایت کرد. در طول کنگره برلین ایتالیا از درخواست استقلال صربستان حمایت کرد اما از دیگر درخواست‌های رهبری صربستان حمایت نکرد. با آغاز جنگ جهانی اول، وزیر امور خارجه ایتالیا آنتونینو پاترنو کاستلو، مارکیز دی سان جولینو سیاستی محتاطانه پیش گرفت و حضور بیشتر ایتالیا در منطقه را از طریق سرمایه‌گذاری‌ها و ساخت راه‌آهن دنبال کرد. وزیر بعدی امور خارجه سیدنی سونینو این سیاست‌ها را دنبال نکرد و قصد داشت قلمرو ایتالیا را در دریای آدریاتیک
و قصد داشت قلمرو ایتالیا را در دریای آدریاتیک (به‌ویژه مونته‌نگرو، دالماسی و آلبانی) گسترش دهد، که با سیاست وحدت صرب‌ها مغایرت داشت. دوره یوگسلاوی. در سال ۱۹۱۵، پادشاهی ایتالیا پیمان لندن (۱۹۱۵) محرمانه‌ای با اعضای تفاهم سه‌گانه امضا کرد. طبق این پیمان، ایتالیا قرار بود به اتحاد سه‌گانه اعلان جنگ دهد؛ در عوض، قرار بود جولیان مارچ، شمال دالماسی و حاکمیت بر آلبانی را دریافت کند. در سال ۱۹۱۸، آنته ترومبیچ از کمیته یوگسلاوی و نماینده ایتالیا، آندره تور، توافقی امضا کردند که به‌وضوح اعلام می‌کرد مرز آینده بین
امضا کردند که به‌وضوح اعلام می‌کرد مرز آینده بین پادشاهی یوگسلاوی (اتحاد پادشاهی صربستان و دولت اسلوونی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها) به‌صورت دموکراتیک تعیین شود. در سال ۱۹۱۸، پس از تسلیم اتریش-مجارستان و آتش‌بس ویلا جوییستی، ایتالیا به‌طور نظامی جولیان مارچ، ایستریا، خلیج کوارنر و دالماسی را اشغال کرد که همگی مناطق اتریش-مجارستان بودند. در سواحل دالماسی، ایتالیا استانداری دالماسی را تأسیس کرد که هدف موقت آن آماده‌سازی منطقه برای ادغام کامل در پادشاهی ایتالیا و جایگزینی تدریجی قوانین ملی به جای قوانین پیشین بود.
تدریجی قوانین ملی به جای قوانین پیشین بود. با این حال، پیمان لندن در پیمان ورسای به دلیل اعتراض رئیس‌جمهور آمریکا وودرو ویلسون لغو شد. ایتالیا تنها جولیان مارچ، شهر دالماسی زادار و جزایر کرس (کرواسی), لوشینی و لاگوستا (لاستوو) را دریافت کرد. تعداد زیادی از ایتالیایی‌های دالماسی (حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر) از مناطق دالماسی که به یوگسلاوی واگذار شده بودند، به پادشاهی ایتالیا مهاجرت کردند (عمدتاً به زادار). پس از پیامدهای جنگ جهانی اول و پیمان سن-ژرمن، دالماسی بخشی از پادشاهی یوگسلاوی تازه‌تشکیل‌شده شد (که بعدها نام آن
یوگسلاوی تازه‌تشکیل‌شده شد (که بعدها نام آن به پادشاهی یوگسلاوی تغییر یافت). پس از شکست توافق مرزی در کنفرانس صلح پاریس، مذاکرات بین پادشاهی ایتالیا و پادشاهی یوگسلاوی ادامه یافت. در طول سال ۱۹۲۰، دولت ایتالیا تحت فشار داخلی برای گسترش مرزهای خود به عنوان غرامت منصفانه برای قربانیان جنگ و بدهی‌های جنگی قرار داشت. نمونه‌ای از این فشار انتشار نامه‌ای جعل اسناد به نام آبراهام لینکلن به ماچدونیو ملونی بود که در آن لینکلن ظاهراً تمام ساحل بین ونیز و کوتور را به عنوان قلمرو ملی ایتالیا به رسمیت شناخته بود. به
عنوان قلمرو ملی ایتالیا به رسمیت شناخته بود. به نظر می‌رسید روابط با امضای معاهده راپالو، الحاق دولت آزاد فیومه توسط ایتالیا و تخلیه استانداری دالماسی بهبود یابد. روابط با پادشاهی یوگسلاوی شدیداً تحت تأثیر قرار گرفت و به‌طور مداوم تنش‌آلود باقی ماند، به دلیل اختلاف بر سر دالماسی و بندر-شهر رییکا. این منطقه طبق جامعه ملل به عنوان دولت آزاد تعیین شده بود، اما توسط برخی شورشیان ایتالیایی به رهبری نویسنده گابریله دآنونزیو اشغال شد. در سال ۱۹۲۴، شهر بین ایتالیا و یوگسلاوی تقسیم شد (معاهده راپالو). با آمدن
و یوگسلاوی تقسیم شد (معاهده راپالو). با آمدن فاشیسم به ایتالیا در سال ۱۹۲۲، سیاست‌های ملی‌گرایانه شامل دوره‌های ایتالیایی‌سازی و محدود کردن حقوق اقلیت‌ها به شدت اجرا شد. تهاجم به یوگسلاوی در جنگ جهانی دوم، حمله نیروهای محور به پادشاهی یوگسلاوی بود که در ۶ آوریل ۱۹۴۱ آغاز شد. این تهاجم با تسلیم بدون قید و شرط ارتش سلطنتی یوگسلاوی در ۱۷ آوریل ۱۹۴۱ به پایان رسید، مناطق اشغال و الحاق شد و دولت مستقل کرواسی ("Nezavisna Država Hrvatska", NDH) ایجاد گردید. ایتالیا منطقه‌ای را که استان لیوبلیانا را تشکیل می‌داد،