payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است، اما نیمی از حقوق آهنگ را در ازای یک گیتار به تیلور واگذار کرده است و افزود که از انتخاب خود پشیمان نیست. این آهنگ در اواخر سال ۱۹۷۸ در استودیوی فونوپرِینت ضبط شد، با نوازندگی مقدمه پیانو توسط گائتانو کورری، نوازندگی گیتار توسط مائوریتزیو سولیری و نوازندگی درام توسط جیووانی پتزولی. میراث. محبوبیت این آهنگ در طول زمان همچنان پابرجاست. از دهه ۱۹۸۰، پس از آنکه روسی سعی کرد آن را با «سیامو سولو نوی» جایگزین کند، در پایان هر کنسرت او اجرا می‌شود، چرا که متوجه شد مردم بدون شنیدن «آلباچیارا» به عنوان آخرین
شد مردم بدون شنیدن «آلباچیارا» به عنوان آخرین آهنگ، کنسرت را ترک نمی‌کنند. این تک‌آهنگ ۴۵ دور در دقیقه در سال ۲۰۱۷ برای روز فروشگاه موسیقی دوباره منتشر شد. در ژوئن ۲۰۱۹، انجمن نویسندگان و ناشران ایتالیا با نصب پلاکی که سند ثبت حقوق این آهنگ را چهل سال پیش برای اولین بار نشان می‌داد، به این آهنگ ادای احترام کرد. در فوریه ۲۰۲۰، شهر زوکا، زادگاه روسی، با نورپردازی‌هایی که اشعار آهنگ «آلباچیارا» را بازتولید می‌کردند، به محبوب‌ترین شهروند او ادای احترام کرد. این چیدمان هنری که در ابتدا به عنوان یک جشن موقت تولد
چیدمان هنری که در ابتدا به عنوان یک جشن موقت تولد روسی در نظر گرفته شده بود، بعداً دائمی شد. در سال ۲۰۰۸، استفانو سالواتی فیلم «"آلباکیارا – ایل فیلم»" را کارگردانی کرد که نام آن از آهنگ واسکو روسی گرفته شده بود و در موسیقی متن آن نیز گنجانده شده است. رپر ایتالیایی، فابری فیبرا، در آهنگ‌های خود «لی زنان» (۲۰۱۱) و «از اشتباهاتت درس می‌گیری» که با صدای الیسا خوانده می‌شود، از این آهنگ استفاده کرد. خواننده ایتالیایی، نوئمی، این آهنگ را در طول سری دوم برنامه "ایکس فاکتور"، با تنظیم جدیدی که توسط مربی‌اش مورگان
فاکتور"، با تنظیم جدیدی که توسط مربی‌اش مورگان نوشته شده بود، اجرا کرد. این آهنگ در دو نسخه کمی متفاوت، برای آلبوم تلفیقی این برنامه تلویزیونی - با عنوان "«پیش نمایش مجموعه ایکس فاکتور ۲۰۰۹»" - و برای اولین آلبوم چندآهنگه نوئمی که با همین نام منتشر شد، ضبط شد. در سال ۲۰۲۰، در طول مسابقه «من عاشق رادیویم هستم»، «آلباچیارا» در بین ۴۵ آهنگ پرطرفدار، به عنوان آهنگ مورد علاقه مردم انتخاب شد و توسط ایستگاه‌های رادیویی ایتالیا در میان آهنگ‌هایی که در طول ۴۵ سال فعالیت ایستگاه‌های رادیویی خصوصی ایتالیا بیشترین پخش
ایستگاه‌های رادیویی خصوصی ایتالیا بیشترین پخش را داشته‌اند، قرار گرفت.
هیباکوشا ()، یک فیلم کوتاه پویانمایی آمریکایی محصول ۲۰۱۲ به کارگردانی چوز بلن و استیو نگوین است. داستان فیلم دربارهٔ کاز سوییشی، زنی در اواخر دهه پنجاه زندگی‌اش است که شروع به یادآوری خاطرات سال‌های اولیه زندگی‌اش در هیروشیما، ژاپن (⎘ استان هیروشیما) در دوران پس از بمباران اتمی می‌کند. این فیلم با الهام از داستان او ساخته شده است. فیلمسازان برای تولید فیلم زندگینامه خانم سوییشی با استفاده از انیمیشن کامپیوتری و تکنیک‌های طراحی دستی با او تماس گرفتند.
خلافت شریفی یا شریفیان (عربی: الخلافة الشریفیة) خلافتی بود که توسط رهبران شریفیان حجاز در سال ۱۹۲۴ اعلام شد و جایگزین خلافت عثمانی شد که توسط مصطفی کمال آتاتورک منحل شده بود. اگرچه بنی هاشم در مقاطع مختلفی از تاریخ خلافت را در دست داشتند، شریف حسین بن علی، شریف مکه، اولین و آخرین خلیفه از این دودمان بود. در جهان عرب، این خلافت اوج مبارزه‌ای طولانی برای بازپس‌گیری خلافت از دست عثمانی‌ها بود. اولین شورش‌های عربی که اعتبار خلافت عثمانی را به چالش کشیدند و خواستار انتخاب یک سید عرب به عنوان خلیفه شدند، به سال
انتخاب یک سید عرب به عنوان خلیفه شدند، به سال ۱۸۸۳ برمی‌گردد، زمانی که شیخ حمة الدین صنعا را تصرف کرد و خواستار خلافت به عنوان یک سید شد. با این حال، تا پایان خلافت عثمانی که توسط کمالیست‌ها لغو شد، حسین بن علی در مارس ۱۹۲۴ به عنوان خلیفه اعلام نشد. موضع او نسبت به خلافت عثمانی چندوجهی بود؛ در حالی که او با آن خصمانه بود، ترجیح داد قبل از تصاحب این عنوان، منتظر لغو رسمی آن بماند تا با ایجاد خلیفه دوم در کنار خلیفه عثمانی، امت را از هم نپاشد. او همچنین از سلسله عثمانی در تبعید حمایت مالی کرد تا از نابودی
سلسله عثمانی در تبعید حمایت مالی کرد تا از نابودی آنها جلوگیری کند. خلافت او با مخالفت امپراتوری‌های بریتانیا و فرانسه، صهیونیست‌ها و وهابی‌ها مواجه شد، اما او از بخش بزرگی از جمعیت مسلمان آن زمان و همچنین از محمد ششم حمایت دریافت کرد. اگرچه او حجاز را از دست داد و تبعید شد و سپس توسط بریتانیایی‌ها در قبرس زندانی شد، حسین تا زمان مرگش در سال ۱۹۳۱ از این عنوان استفاده کرد.
کمیته عالی حقوقی در سویدا () یک مرجع قانونی-اداری دفاکتو است که به صورت یکجانبه اعلام شده و در استان سویدا در جنوب سوریه فعالیت می‌کند. این مرجع در ۲۵ ژوئیه ۲۰۲۵، تحت نظارت رهبری معنوی دروزی‌های موحد، به رهبری شیخ حکمت هجری، پس از درگیری‌ها در منطقه و عقب‌نشینی جزئی از نهادهای دولت مرکزی تأسیس شد. تشکیل. این کمیته در بحبوحه بی‌ثباتی فزاینده و خلاء قدرت در سویدا تشکیل شد. این کمیته متشکل از شش قاضی، از جمله چهار مشاور قضایی، و سه وکیل است. تشکیل این کمیته توسط رهبری معنوی دروزی‌ها، به ریاست شیخ حکمت هجری،
رهبری معنوی دروزی‌ها، به ریاست شیخ حکمت هجری، اعلام شد. این کمیته همچنین از تشکیل یک دفتر اجرایی موقت برای نظارت بر خدمات ضروری در این استان خبر داد. وظایف و اختیارات. کمیته عالی حقوقی در مجموعه‌ای از بیانیه‌های رسمی، مسئولیت‌های خود را به عنوان مدیریت امور عمومی در تمام بخش‌های سویدا، از جمله امور اداری، امنیتی و خدماتی، تشریح کرد. اهداف اعلام شده آن عبارتند از: این کمیته اقدامات خود را با استناد به «شرایط اضطراری در سویدا و لزوم تضمین خدمات‌رسانی سریع به مردم» توجیه کرد. انتصابات رهبری. در ۶ اوت ۲۰۲۵،
مردم» توجیه کرد. انتصابات رهبری. در ۶ اوت ۲۰۲۵، کمیته انتصاب افراد زیر را اعلام کرد: نصر پیش از این به عنوان یک مقام ارشد در اداره امنیت سیاسی در رژیم بعث خدمت می‌کرد. چند هفته بعد، نصر از پذیرفتن این سمت عذرخواهی کرد، کناره‌گیری کرد و شادی فایز مرشد جایگزین او شد. وضعیت حقوقی. در ۷ اوت ۲۰۲۵، وزارت دادگستری سوریه قضات دخیل در این کمیته را برای تحقیقات به اداره بازرسی قضایی ارجاع داد. به گفته یک منبع دولتی که خبرگزاری دولتی سوریه، "سانا"، به آن استناد کرد، قضات قوانین رفتار قضایی مندرج در قانون مرجع قضایی
قضات قوانین رفتار قضایی مندرج در قانون مرجع قضایی را نقض کردند. این منبع اظهار داشت که قضات مورد بحث فعالیت‌هایی را انجام داده‌اند که با مسئولیت‌های قضایی آنها ناسازگار است؛ به ویژه، مشارکت در کار سیاسی خارج از اختیارات شورای عالی قضایی. مواد ۷۸ و فراتر از قانون مرجع قضایی، قضات را از ترکیب وظایف خود با سایر مشاغل یا مشارکت سیاسی، چه مستقیم و چه غیرمستقیم، منع می‌کند. این وزارتخانه اعلام کرد که اقدامات این قضات ماهیت سیاسی داشته، مغایر با منافع ملی بوده و باعث تفرقه شده است.
یازده سپتامبر ()، یک فیلم گلچین بین‌المللی محصول سال ۲۰۰۲ است که با مشارکت ۱۱ فیلمساز از کشورهای مختلف ساخته شده است. هر یک از آنها دیدگاه خود را از وقایع شهر نیویورک در طول حملات ۱۱ سپتامبر، در یک فیلم کوتاه ۱۱ دقیقه و ۹ ثانیه و یک فریم، ارائه داده‌اند. ایده اصلی و تولید این فیلم توسط تهیه‌کننده فرانسوی، آلن بریگاند، بوده است. این فیلم بسته به زبان، با عناوین مختلفی در سطح بین‌المللی منتشر شده است. این فیلم در پایگاه داده اینترنتی فیلم‌ها با عنوان ۱۱′۰۹″۰۱–۱۱ سپتامبر فهرست شده است، در حالی که در زبان
سپتامبر فهرست شده است، در حالی که در زبان فرانسوی به عنوان ۱۱ دقیقه و ۹ ثانیه و ۱ تصویر و در فارسی به عنوان یازده سپتامبر شناخته می‌شود.
گروه ساکورا پرپر شدند ، یک فیلم مستند ژاپنی و مستند درام محصول 1988 ژاپن است که توسط کانتون شیندو نوشته و کارگردانی شده است. بر اساس ناداستان اثر هاگی ازو، سرنوشت گروه تئاتر ساکورا (شکوفه‌های گیلاس) را به تصویر می کشد که تعدادی از اعضای آن در بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی کشته شدند. طرح داستان. در مصاحبه با ۳۰ نفر از همکاران و دوستان و بازسازی وقایع، کارگردان شیندو تاریخچه گروه تئاتر ساکورا را که از بقایای گروه‌های چپ‌گرا که توسط رژیم نظامی مجبور به انحلال شده بودند، تشکیل شده بود، و پایان آن در هیروشیما
شده بودند، تشکیل شده بود، و پایان آن در هیروشیما را بازگو می‌کند. در حالی که پنج نفر از اعضا فوراً جان باختند، بازماندگان انفجار، از جمله رهبر گروه، سادائو مارویاما و بازیگران زن، کیکو سونوئی و میدوری ناکا، در طول هفته‌های بعد بر اثر جراحات وارده جان باختند. تنها دو عضو، که در زمان بمباران در هیروشیما حضور نداشتند، زنده ماندند.
جمهوری ونزوئلا که گاهی اوقات به عنوان جمهوری چهارم ونزوئلا نیز شناخته می‌شود، یک جمهوری دوحزبی دموکراتیک بود که برای اولین بار در سال ۱۹۵۳ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۹ توسط جمهوری بولیواری ونزوئلا جایگزین شد. ونزوئلا از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۸ ده سال دیکتاتوری نظامی را تجربه کرد. پس از کودتای ونزوئلا در سال ۱۹۴۸ که به یک آزمایش سه ساله در دموکراسی پایان داد، یک گروه سه‌نفره از پرسنل نظامی تا سال ۱۹۵۲ که انتخابات ریاست جمهوری برگزار شد، دولت را کنترل کردند. این انتخابات به اندازه کافی آزاد بودند که نتایجی غیرقابل قبول
به اندازه کافی آزاد بودند که نتایجی غیرقابل قبول برای دولت به بار آورند و منجر به تحریف آنها و به دست گرفتن ریاست جمهوری توسط یکی از سه رهبر، مارکوس پرز خیمنز، شد. دولت او با کودتای ونزوئلا در سال ۱۹۵۸ که شاهد ظهور دموکراسی با یک دولت انتقالی به رهبری دریاسالار ولفگانگ لارازابال تا انتخابات دسامبر ۱۹۵۸ بود، پایان یافت. پیش از انتخابات، سه حزب سیاسی اصلی، به استثنای قابل توجه حزب کمونیست ونزوئلا، توافقنامه تقسیم قدرت پیمان پونتوفیخو را امضا کردند. این دوره به‌طور تحقیرآمیزی به عنوان دوره «آدکو» شناخته
به‌طور تحقیرآمیزی به عنوان دوره «آدکو» شناخته می‌شود. این دوره با تناوب قدرت سیاسی که در پیمان پونتو فیجو برقرار شد؛ ملی شدن صنعت نفت در سال ۱۹۷۶ و ایجاد پترولئوس دی ونزوئلا، شرکت ملی نفت و گاز؛ و ظهور نخبگان اجتماعی جدید مشخص شد. در سطح بین‌المللی، ونزوئلا به یکی از اعضای بنیانگذار اوپک تبدیل شد. دهه ۱۹۸۰ به ویژه با شکوفایی هنر و فرهنگ و توسعه هنری ملت، به ویژه در تلویزیون، مشخص شد. رسانه‌های پیشگامی مانند آرسی‌تی‌وی ونزوئلا را با سریال‌های آبکی مانند "کاساندرا" مشهور کردند. نام. دوره پس از انحلال کلمبیای
مشهور کردند. نام. دوره پس از انحلال کلمبیای بزرگ در سال ۱۸۳۰ (و در نتیجه جانشینی جمهوری سوم ونزوئلا) تا تأسیس «جمهوری بولیواری» توسط هوگو چاوز در ۵ اوت ۱۹۹۹، توسط تاریخ‌نگاری رسمی "ونزوئلا به عنوان جمهوری چهارم ونزوئلا" شناخته می‌شود. این اصطلاح توسط چاوز برای تعریف دوره ۱۶۹ ساله ابداع شد. با این حال، این اصطلاح مورد پذیرش جهانی مورخان ونزوئلایی نیست، زیرا الیاس پینو ایتوریتا استدلال می‌کند که هیچ «جمهوری پنجمی» در سال ۱۹۹۹ تأسیس نشده است، در حالی که دیه‌گو باتیستا اوربانیا گاه‌شماری متفاوتی را برای کل
باتیستا اوربانیا گاه‌شماری متفاوتی را برای کل تاریخ جمهوری ونزوئلا پیشنهاد می‌کند: «جمهوری اول» از ۱۸۳۰ تا ۱۸۵۷، «جمهوری دوم» از ۱۸۷۰ تا ۱۸۹۹، «جمهوری سوم» از ۱۹۰۹ تا ۱۹۴۵، «جمهوری چهارم» از ۱۹۵۸ تا ۱۹۹۹ و «جمهوری پنجم» از ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۳ که با مرگ هوگو چاوز پایان یافت (و بنابراین «جمهوری ششم» به رهبری نیکلاس مادورو را پیشنهاد می‌کند) تاریخچه. دولت بتانکور (۱۹۵۹–۱۹۶۴). پس از "کودتای" نظامی در ۲۳ ژانویه ۱۹۵۸ که ژنرال مارکوس پرز خیمنز را به تبعید فرستاد، سه حزب سیاسی اصلی ونزوئلا پیمان پونتو فیجو را امضا کردند.
اصلی ونزوئلا پیمان پونتو فیجو را امضا کردند. انتخابات پس از آن، حزب اکسیون دموکراتیکا، که از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ حزب حاکم بود، را به رهبری رومولو بتانکورت به قدرت بازگرداند. دولت بتانکورت کمک‌های مالی به شرکت‌های نفتی چندملیتی را متوقف کرد، یک شرکت نفتی ونزوئلا ایجاد کرد و در سال ۱۹۶۰ به تأسیس اوپک کمک کرد، ابتکاری که توسط وزیر توسعه، خوان پابلو پرز آلفونسو، رهبری می‌شد. دولت همچنین در سال ۱۹۶۱ قانون اساسی جدیدی را معرفی کرد که دولت را به سه قوه مجریه، مقننه و قضاییه تقسیم می‌کرد؛ اصلاحات کشاورزی را دنبال
و قضاییه تقسیم می‌کرد؛ اصلاحات کشاورزی را دنبال کرد؛ و یک دکترین بین‌المللی را ترویج داد که در آن ونزوئلا فقط دولت‌های منتخب با رأی مردم را به رسمیت می‌شناخت. این نظم جدید مخالفانی هم داشت. در ۲۴ ژوئن ۱۹۶۰، بتانکور در یک سوءقصد به رهبری دیکتاتور دومینیکن، رافائل لئونیداس تروخیو، زخمی شد. تقریباً در همان زمان، چپ‌گرایانی که از پیمان پونتو فیجو (جنبش چپ انقلابی و نیروهای مسلح آزادی‌بخش ملی) کنار گذاشته شده بودند، شورشی را آغاز کردند که توسط حزب کمونیست کوبا و رهبر آن، فیدل کاسترو، حمایت می‌شد. لئونی و اولین
رهبر آن، فیدل کاسترو، حمایت می‌شد. لئونی و اولین دوره کالدرا (۱۹۶۴–۱۹۷۴). در سال ۱۹۶۳، رائول لئونی به عنوان جانشین بتانکور به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. دولت لئونی به خاطر کارهای عام‌المنفعه و توسعه فرهنگی شناخته شد، اما با جنگ‌های چریکی مداوم روبرو بود. رافائل کالدرا در انتخابات بعدی پیروز شد. قبل از اینکه او در سال ۱۹۶۹ به قدرت برسد، قیام روپونونی در کشور همسایه، گویان، آغاز شد. اختلاف مرزی با پروتکل بندر اسپانیا در سال ۱۹۷۰ حل و فصل شد. علاوه بر این، آتش‌بس با چریک‌ها به آنها اجازه داد تا دوباره به
آتش‌بس با چریک‌ها به آنها اجازه داد تا دوباره به زندگی سیاسی بازگردند. اولین دوره کارلوس آندرس پرز (۱۹۷۴–۱۹۷۹). کارلوس آندرس پرز در سال ۱۹۷۴، در بحبوحه بحران نفتی که از سال قبل آغاز شده بود و قیمت جهانی نفت را از ۳ دلار در هر بشکه به تقریباً ۱۲ دلار در هر بشکه افزایش داده بود، به قدرت رسید. ونزوئلا صنعت آهن خود را در سال ۱۹۷۵ و صنعت نفت خود را سال بعد ملی کرد. دولت‌های هررا کمپینز و لوسینچی (۱۹۷۹–۱۹۸۹). لوئیس اررا کامپینس در سال ۱۹۷۹، در حالی که کشور بدهی‌های سنگینی داشت و درگیر مطالبات صندوق بین‌المللی
سنگینی داشت و درگیر مطالبات صندوق بین‌المللی پول بود، به ریاست جمهوری انتخاب شد. در سال ۱۹۸۳، ارزش پول ونزوئلا، بولیوار، در رویدادی که به جمعه سیاه معروف شد، کاهش یافت و بحران اقتصادی را به راه انداخت. دولت بعدی، جیم لوسینچی، کار چندانی برای مقابله با این بحران انجام نداد. فساد افزایش یافت و بحران کالداس کوروتس در سال ۱۹۸۷، که ناشی از اختلاف بر سر حاکمیت در خلیج ونزوئلا بود، یکی از بزرگ‌ترین لحظات تنش بین ونزوئلا و کلمبیا را ایجاد کرد. دوره دوم کارلوس آندرس پرز (۱۹۸۹–۱۹۹۳). پرز در سال ۱۹۸۸ دوباره انتخاب شد
پرز (۱۹۸۹–۱۹۹۳). پرز در سال ۱۹۸۸ دوباره انتخاب شد و با هدف حل رکود اقتصادی، اقدامات اقتصادی را اتخاذ کرد که اعتراضات بزرگی را برانگیخت، که بزرگ‌ترین آنها موج کاراکازو در سال ۱۹۸۹ بود. در همان سال، ونزوئلا اولین انتخابات مستقیم فرمانداران و شهرداران منطقه‌ای را برگزار کرد. در فوریه و نوامبر ۱۹۹۲، هوگو چاوز دو "کودتای ناموفق" را رهبری کرد و در سال ۱۹۹۳، کنگره پرز را برکنار کرد. اکتاویو لپاگ حدود دو هفته به عنوان رئیس‌جمهور موقت خدمت کرد و در این زمان، رامون خوزه ولاسکوئز، مورخ و نماینده مجلس، این نقش موقت را
ولاسکوئز، مورخ و نماینده مجلس، این نقش موقت را به عهده گرفت. علیرغم رد اولیه سیاست‌های آزادسازی، دستور کار اقتصادی او بعداً بر کاهش یارانه‌ها، خصوصی‌سازی و وضع قوانین برای جذب سرمایه‌گذاری خارجی متمرکز شد. نعیم در پایین‌ترین سطح آزادسازی اقتصادی، یعنی برداشتن کنترل قیمت‌ها و افزایش ده درصدی قیمت بنزین، که در ونزوئلا به طرز مقدسی بسیار پایین است، شروع کرد. افزایش قیمت بنزین منجر به افزایش ۳۰ درصدی کرایه حمل و نقل عمومی شد در فوریه ۱۹۸۹، درست در آغاز دوره دوم ریاست جمهوری‌اش، پرز با مجموعه‌ای از اعتراضات و
ریاست جمهوری‌اش، پرز با مجموعه‌ای از اعتراضات و غارت‌های گسترده مواجه شد که از گوارناها شروع شد و بعداً به کاراکاس، معروف به ال کاراکازو، گسترش یافت. این واکنش منجر به اعلام وضعیت اضطراری و مرگ تعداد زیادی از مردم، از تخمین رسمی ۲۷۷ کشته تا بیش از ۲۰۰۰ نفر، شد.[ "" ] تلاش برای کودتای ۱۹۹۲. افسران ام‌بی‌آر-۲۰۰ به‌طور جدی شروع به توطئه کردند و در ۴ فوریه ۱۹۹۲ به کودتا دست زدند. هوگو چاوز سرهنگ دوم بود، اما ژنرال‌های دیگری نیز در این کودتا دست داشتند. این طرح شامل تصرف مکان‌های نظامی و تأسیسات ارتباطی توسط
شامل تصرف مکان‌های نظامی و تأسیسات ارتباطی توسط اعضای ارتش و سپس به قدرت رساندن رافائل کالدرا پس از دستگیری و ترور پرز بود. آنها تقریباً او را در کاخ ریاست جمهوری به دام انداختند، اما او موفق به فرار به اقامتگاه ریاست جمهوری شد و از آنجا، نیروهای وفادار چاوز را محاصره و دستگیر کردند. در ازای وادار کردن همدستان خود به زمین گذاشتن سلاح، چاوز با لباس فرم کامل و بدون تسلیم، اجازه یافت در لحظه‌ای که به او جایگاهی در صحنه سیاسی کشور می‌داد، در تلویزیون با تمام ملت صحبت کند. در ۲۷ نوامبر ۱۹۹۲، افسران ارشد سعی
ملت صحبت کند. در ۲۷ نوامبر ۱۹۹۲، افسران ارشد سعی کردند پرز را سرنگون کنند، اما این توطئه به راحتی سرکوب شد. استیضاح و گذار. سقوط پرز زمانی اتفاق افتاد که یک روند قانونی برای افشای چگونگی استفاده مخفی اما قانونی از بودجه ریاست جمهوری آغاز شد، که او قاطعانه در برابر آن مقاومت کرد. با مخالفت دیوان عالی و کنگره، پرز زندانی شد، مدتی در بازداشتگاه و سپس در حصر خانگی قرار گرفت. او در سال ۱۹۹۳ ریاست جمهوری را به رامون خوزه ولاسکوئز، سیاستمداری از حزب خود و مورخی که منشی ریاست جمهوری او بود، واگذار کرد. ولاسکوئز بر
منشی ریاست جمهوری او بود، واگذار کرد. ولاسکوئز بر انتخابات سال ۱۹۹۳ نظارت داشت. دومین دولت کالدرا (۱۹۹۴–۱۹۹۹). رافائل کالدرا برای ریاست‌جمهوری و جنبش سیاسی نام کاملاً جدیدی انتخاباتی کرد. پتکوف بیهودگی تلاش دوباره را دیده بود و از کالدرا حمایت کرد. کالدرا برنده شد. آرای ممتنع به رکورد ۴۰٪ رسید.[ "" ] کالدرا در سال ۱۹۹۴ برای دومین بار ریاست‌جمهوری را بر عهده گرفت و مجبور شد با بحران بانکی ونزوئلا در سال ۱۹۹۴ مقابله کند. او کنترل‌های ارزی را که دولت پرز به عنوان بخشی از آزادسازی مالی عمومی (بدون همراهی با
عنوان بخشی از آزادسازی مالی عمومی (بدون همراهی با مقررات مؤثر که به بحران بانکی کمک کرد) لغو کرده بود، دوباره اعمال کرد. اقتصاد تحت تأثیر کاهش قیمت نفت قرار گرفته بود که منجر به سقوط درآمدهای دولت شد. شرکت فولاد سیدور خصوصی شد و اقتصاد همچنان در حال سقوط بود. کالدرا با عمل به وعده انتخاباتی، چاوز را آزاد کرد و تمام توطئه‌گران نظامی و غیرنظامی را در دوران دولت آندرس پرز عفو کرد. بحران اقتصادی ادامه یافت و تا انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۸، احزاب سیاسی سنتی محبوبیت خود را از دست داده بودند. یکی از نامزدهای اصلی
خود را از دست داده بودند. یکی از نامزدهای اصلی ریاست جمهوری در اواخر سال ۱۹۹۷، ایرنه سائز بود. چاوز در بحبوحه آشفتگی مالی محبوبیت پیدا کرد و در سال ۱۹۹۸ به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. دولت او قانون اساسی جدیدی را تدوین کرد که در دسامبر ۱۹۹۹ با همه‌پرسی تصویب شد. تصویب قانون اساسی جدید در سال ۱۹۹۹ به دو حزبی بودن پایان داد و جمهوری بولیواری ونزوئلا را تأسیس کرد. سازماندهی سرزمینی. قانون اساسی سال ۱۹۶۱، ونزوئلا را به ایالت‌ها، یک منطقه پایتختی، سرزمین‌های فدرال و مناطق فدرال وابسته تقسیم کرد. در طول سال‌ها،
و مناطق فدرال وابسته تقسیم کرد. در طول سال‌ها، برخی از سرزمین‌ها به وضعیت ایالت ارتقا یافته‌اند، از جمله دلتا آماکورو در سال ۱۹۹۱ و آمازوناس در سال ۱۹۹۲. هر ایالت دارای یک فرماندار و یک مجلس قانونگذاری است. علم و فناوری. پیشرفت‌های چشمگیری در علوم پزشکی در دوره پیمان پونتو فیجو رخ داد. جاسینتو کانویت واکسن‌هایی علیه جذام و لیشمانیاز ایجاد کرد، و باروخ بن الصراف در سال ۱۹۸۰ به دلیل ایمنی‌شناسی خود، جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را به‌طور مشترک دریافت کرد. در زمینه فناوری، هومبرتو فرناندز موران چاقوی الماس
زمینه فناوری، هومبرتو فرناندز موران چاقوی الماس را اختراع کرد و در توسعه میکروسکوپ الکترونی نقش داشت.
محراب‌نگاره زکریای مقدس که با عنوان مریم تاج‌دار با کودک و قدیسان نیز شناخته می‌شود، اثری از جووانی بلینی است که در سال ۱۵۰۵ میلادی خلق شد و هم‌اکنون در کلیسای زکریای مقدس در شهر ونیز نگهداری می‌شود. سفارش‌دهنده و تاریخ خلق اثر. نام سفارش‌دهنده این محراب‌نگاره مشخص نیست. این اثر نخستین نمونه از آثار بلینی است که در آن تأثیرپذیری وی از جورجونه به‌وضوح دیده می‌شود و آغازگر مرحله پایانی فعالیت هنری او به‌شمار می‌رود. آثار او در این مرحله با گرایش‌های تونالیستی همراه بودند. این نقاشی از زمان خلق خود تا به امروز
بودند. این نقاشی از زمان خلق خود تا به امروز در کلیسای زکریای مقدس باقی مانده است. در سال ۱۶۴۸ میلادی، کارلو ریدولفی (نویسنده و نقاش) با اشاره به این نقاشی، آن را یک تابلوی بزرگ توصیف کرده که به یاد پیترو کاپلو، سیاستمدار و دیپلمات ونیزی، سفارش داده شده بود. او این اثر را «یکی از زیباترین و لطیف‌ترین آثار هنرمند» نامیده است. با این حال، روایت دیگری که بعدها با این اثر گره خورد و در منابع مختلف تکرار شد، با واقعیت‌های تاریخی هم‌خوانی ندارد. پیترو کاپلو در سال ۱۵۲۳ میلادی درگذشت؛ یعنی مدت‌ها پس از تکمیل این
۱۵۲۳ میلادی درگذشت؛ یعنی مدت‌ها پس از تکمیل این محراب‌نگاره. او در کلیسای زکریای مقدس به خاک سپردند و بالای آرامگاهش تابلویی نصب کردند که حدود سال ۱۵۰۰ میلادی در کارگاه بلینی خلق شده بود. آن اثر که هم‌اکنون در نگارخانه ملی لندن نگهداری می‌شود، نه تصویر مریم تاج‌دار و کودک، بلکه صحنه‌ای از ارائه عیسی در معبد را — که با عنوان ختنه نیز شناخته می‌شود — نشان می‌داد. در این نقاشی، فرشته‌ای که در حال نواختن موسیقی است که سمت چپ او، لوح کوچکی با عنوان "کارتلینو" دیده می‌شود. بلینی در همین بخش، اثر خود را امضا و
دیده می‌شود. بلینی در همین بخش، اثر خود را امضا و تاریخ آن را درج کرده است: "IOANNES BELLIVUS / MCCCCCV" (جیوانی بلینی، ۱۵۰۵). این اثر روی طاقچه‌ای بزرگ قرار گرفته و صحنه‌ای از گفت‌وگوی مقدس را به تصویر می‌کشد: مریم مقدس و مسیح نوزاد بر تخت نشسته‌اند، فرشته‌ای نوازنده روی پله‌ای قرار دارد و چهار قدیس به‌صورت متقارن در دو طرف تصویر جای گرفته‌اند. این قدیسان عبارت‌اند از: پطرس رسول، سنت کاترین اسکندریه، سنت لوسی و سنت جروم. اگرچه ترکیب کلی این اثر تفاوت چندانی با آثار پیشین بلینی ندارد — مثل محراب‌نگاره جوبه
با آثار پیشین بلینی ندارد — مثل محراب‌نگاره جوبه مقدس که در آن نیز از طاق‌نما و موزاییک استفاده شده — ولی او نوآوری در اثرش وارد کرده است؛ از جمله گشودگی‌های جانبی با چشم‌انداز طبیعی که از محراب‌نگاره باتوتی اثر آلوویزه ویوارینی الهام گرفته شده (اثری که اکنون مفقود است). رنگ‌ها و نورپردازی این اثر نشان‌دهنده گرایش تازه بلینی به سبک رنگ‌پردازی و فضای احساسی جورجونه است. تخم‌مرغی که بالای سر مریم قرار دارد، نمادی از آفرینش است و احتمالاً اشاره‌ای است به محراب‌نگاره بررا اثر پیرو دلا فرانچسکا. چراغ روغنی
بررا اثر پیرو دلا فرانچسکا. چراغ روغنی (لوسرن) در پایین تصویر نیز یادآور محراب‌نگاره سان زنو اثر آندره‌آ مانتنیا است. مواد. این محراب‌نگاره با استفاده از چسب‌رنگ و رنگ روغن روی چوب اجرا شده است. چسب‌رنگ ماده‌ای حاوی تخم‌مرغ است که به‌سرعت خشک می‌شود و امکان اجرای لایه‌های متعدد را فراهم می‌سازد؛ به همین دلیل، این ماده در میان هنرمندان آن دوره بسیار محبوب بود. بلینی همچنین از رنگ روغن بهره گرفت تا عمق بیشتری ایجاد کند، لبه‌ها را نرم‌تر نشان دهد، گذارهای رنگی را دقیق‌تر اجرا کند و از رنگ‌دانه‌های باکیفیت‌تری
را دقیق‌تر اجرا کند و از رنگ‌دانه‌های باکیفیت‌تری استفاده نماید. بخش بالای این نقاشی ناقص است؛ درست در زیر قوس، آثار آسیب‌دیدگی ناشی از جابجایی نقاشی توسط نیروهای فرانسوی در دوران ناپلئون همچنان دیده می‌شود. با انتقال این اثر به فرانسه، تغییرات فیزیکی عمده‌ای در آن صورت گرفت: سطح نقاشی از صفحه چوبی جدا شد و با استفاده از چسب به روی بوم منتقل گردید. امروزه، نسخه روی بوم این اثر در کلیسا نصب شده؛ اما نه بر محراب اصلی، بلکه بر محرابی دیگر. همچنین، بخش پایین نقاشی بریده شده تا با فضای جدید تطابق پیدا کند. با
بریده شده تا با فضای جدید تطابق پیدا کند. با توجه به شباهت ستون‌های سنگی حجاری‌شده و سرستون‌ها با آنچه در نقاشی بلینی دیده می‌شود، ممکن است به‌اشتباه تصور شود که این محراب همان محل اولیه نصب اثر بوده. سبک. محراب‌نگاره زکریای مقدس یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار جووانی بلینی به‌شمار می‌رود که وی آن را در سن هفتاد و چهار سالگی به پایان رساند. مهارت‌های چشمگیر وی در نقاشی و مشاهدات دقیق، با وجود داشتن سن بالا در زمان خلق این اثر، همچنان پابرجاست و هیچ‌گونه کاهش یا ضعف در کیفیت کار او دیده نمی‌شود. این اثر یک
یا ضعف در کیفیت کار او دیده نمی‌شود. این اثر یک نمونه برجسته از کاوش‌های بلینی در زمینه تأثیر نور و رنگ است؛ کاوشی که با واقع‌گرایی و تلفیق آن با عناصر معماری کلاسیک به اوج سبک شخصی او رسید. اگرچه بلینی از رنگ‌های روشن و پرشدت استفاده کرده، اما فضای کلی محراب‌نگاره زکریای مقدس آرام و معنوی است. این اثر خاص به‌دلیل فضای مقدس و شاعرانه‌اش، مخاطب را به تأمل و درون‌نگری دعوت می‌کند. جورجونه یکی از شاگردان بلینی بود. در همان دوره که بلینی مشغول خلق محراب‌نگاره زکریای مقدس بود، جورجونه نیز اثر مریم مقدس
زکریای مقدس بود، جورجونه نیز اثر مریم مقدس کاستلفرانکو را تکمیل می‌کرد. هرچند مشخص نیست که کدام‌یک از این دو هنرمند بر دیگری تأثیر گذاشته، اما آثار هر دو نشان‌دهنده رویکرد مشابه آنها در ترکیب‌بندی فیگورهاست: کاهش تعداد شخصیت‌ها، قرار دادن آن‌ها در پس‌زمینه و میانه تصویر، پایین انداختن نگاه یا ایجاد سایه بر چهره‌ها به‌منظور ایجاد نوعی پوشیدگی و رمزآلودگی. معماری. معماری اطراف محراب‌نگاره زکریای مقدس چشمگیر است. ساختار معماری پیرامون این اثر به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که گویی نقاشی، یک بخش طبیعی و هم‌پیوند با
شده‌اند که گویی نقاشی، یک بخش طبیعی و هم‌پیوند با خودِ بناست؛ به‌طوری‌که هنر و معماری در هماهنگی کامل با یکدیگر قرار گرفته‌اند. عمق بصری نقاشی که با استفاده از ژرفانمایی خطی ایجاد شده، در کنار ستون‌های حجاری‌شده اطراف آن، قاب اثر را همچون ورودی تصویر جلوه می‌دهد. بلینی با دقت فراوان توانسته تزئینات ظریف، رنگ‌های زنده و مصالح فاخر را در اثر بگنجاند که با گرایش‌های همیشگی وی به خلق فضاهای داخلی نرم و عمیق هم‌راستاست. هدف او از این کار، ادای احترام به ماورو کودوسی، معمار کلیسای زکریای مقدس بود. نور و
ماورو کودوسی، معمار کلیسای زکریای مقدس بود. نور و خیال‌پردازی بصری. بلینی در دو طرف محراب‌نگاره، صحنه‌هایی از طبیعت را اضافه کرده. این اثر نخستین محراب‌نگاره‌ای است که در آن از نور طبیعی در فضایی معماری بهره گرفته شده. تابش نور خورشید، درخشش رنگ‌های زنده اثر را دوچندان کرده و سایه‌هایی که پشت شخصیت‌ها افتاده‌اند، به ایجاد حجم و سه‌بعدی شدن آن کمک می‌کنند. با این حال، افزودن چشم‌اندازهای بیرونی در دو طرف محراب‌نگاره، تا حدی از تداوم خیال‌پردازانه فضای داخلی کلیسا می‌کاهد. چیدمان شخصیت‌ها نیز به عمق بصری اثر
می‌کاهد. چیدمان شخصیت‌ها نیز به عمق بصری اثر افزوده است. نحوه قرارگیری قدیسان به‌گونه‌ای است که گویی راهرویی به سمت مرکز تصویر ایجاد شده؛ جایی که مریم مقدس، مسیح نوزاد را در آغوش دارد. بلینی همچنین برای برجسته‌سازی بخش‌هایی از اثر از خطوط فلزی و لعاب‌کاری استفاده کرده است. خطوط پیرامون اشیاء و شخصیت‌ها در نور و سایه محو شده‌اند؛ اما هر چهره و عنصر همچنان وضوح و استحکام خود را حفظ کرده است. این محراب‌نگاره از نظر ترکیب چشم‌اندازهای داخلی و خارجی، با نقاشی سه‌لتی کلیسای سانتا ماریا گلوریوزا شباهت دارد. سرقت
کلیسای سانتا ماریا گلوریوزا شباهت دارد. سرقت و بازیابی. زمانی که ناپلئون شهر ونیز را در سال ۱۷۸۷ غارت کرد، محراب‌نگاره زکریای مقدس را از قاب آن جدا کردند و به فرانسه بردند؛ اما این اثر بعدها به کلیسای زکریای مقدس بازگردانده شد.