payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فعالی داشت. پدرش خزانه‌دار و عضو هیئت امنای مؤسسه توسکیگی بود و نخستین عضو هیئت علمیای بود که توسط بوکر تی. واشینگتن انتخاب شد. تحصیلات ابتدایی او در مدرسه آزمایشگاهی توسکیگی، معروف به خانه کودکان، انجام شد. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان توسکیگی، وارد دانشگاه تاریخی سیاه‌پوستان، دانشگاه آتلانتا شد و در سال ۱۹۲۷ به‌عنوان شاگرد اول کلاس فارغ‌التحصیل شد. سپس به نیویورک رفت و در دانشگاه کلمبیا، مدرک کارشناسی ارشد روان‌شناسی گرفت. چند سال در انجمن زنان جوان مسیحی (YWCA) در ایالت کنتیکت کار کرد تا اینکه مسیر
(YWCA) در ایالت کنتیکت کار کرد تا اینکه مسیر پزشکی را در پیش گرفت. لوگان موفق شد «اولین بورس تحصیلی چهار ساله والتر گری کرامپ به مبلغ ۱۰٬۰۰۰ دلار» را دریافت کند که منحصراً برای حمایت از دانشجویان پزشکی آفریقایی‌تبار جهت تحصیل در کالج پزشکی نیویورک طراحی شده بود. او در سال ۱۹۳۳ از دانشکده پزشکی فارغ‌التحصیل شد. لوگان دومین زن سیاه‌پوستی بود که در بیمارستان هارلم نیویورک به‌عنوان کارآموز پزشکی پذیرفته شد و دوره تخصص جراحی را نیز در همان‌جا گذراند. لوگان در زمان کار در بیمارستان هارلم، با نقاشی به‌نام «چارلز
کار در بیمارستان هارلم، با نقاشی به‌نام «چارلز آلستون» آشنا شد و در ۸ آوریل ۱۹۴۴ با او ازدواج کرد. آلستون روی پروژه طراحی دیوارنگاره‌ای در بیمارستان کار می‌کرد و از لوگان به‌عنوان مدل برای اثر خود به‌نام پزشکی نوین استفاده کرد. در این نقاشی روغنی، لوگان به‌عنوان پرستاری که کودکی در آغوش دارد، به تصویر کشیده شده است. هدف این پروژه، نشان‌دادن کمبود پزشکان آفریقایی‌تبار در آن زمان و در عین حال اشاره به نقش مادری که معمولاً به زنان داده می‌شد، بود. آلستون در این اثر، لوگان را در کنار دکتر لوئیس رایت (نخستین
این اثر، لوگان را در کنار دکتر لوئیس رایت (نخستین پزشک سیاه‌پوست در بیمارستان هارلم) و لویی پاستور به تصویر کشید تا پیشرفت پزشکی غربی را با همکاری حرفه‌ای پزشکان آفریقایی‌تبار و سفیدپوست به نمایش بگذارد. این دیوارنگاره اکنون بازسازی شده و در «گالری بیمارستان هارلم» قابل بازدید است. جراحی. لوگان بخش اعظم حرفه خود را به‌عنوان جراح همکار در بیمارستان هارلم گذراند. او حتی پس از پایان دوره رسمی خدمت خود، به‌عنوان جراح در آنجا باقی ماند. همچنین به‌عنوان جراح بازدیدکننده در بیمارستان سیدنهام فعالیت داشت و در عین
در بیمارستان سیدنهام فعالیت داشت و در عین حال، مطب خصوصی خود را نیز اداره می‌کرد. در سال ۱۹۴۳، لوگان «نخستین زنی بود که عمل جراحی بای‌پس (جراحی قلب باز)» را انجام داد؛ عملی که نهمین مورد از این نوع در جهان بود. از آن زمان، او حرفه خود را وقف جراحی قلب کودکان کرد. سال‌های بعد از زندگی. لوگان خارج از دنیای پزشکی، یک پیانیست کلاسیک برجسته بود. پس از بازنشستگی در سال ۱۹۷۰، در «هیئت جبران خسارت کاری ایالت نیویورک» فعالیت کرد. در ۱۳ ژانویه ۱۹۷۷، او در سن ۶۸ سالگی بر اثر سرطان ریه در بیمارستان مونت ساینای درگذشت.
کارولینا بندیکس-بروس (; – ) مجسمه‌ساز، نقاش، حامی هنر و فمینیست اهل سوئد بود. او از جمله نخستین زنانی بود که در آکادمی سلطنتی هنرهای سوئد پذیرفته شد. بندیکس پس از تحصیل در این آکادمی، به فرانسه رفت؛ ابتدا برای ادامهٔ تحصیل و سپس برای زندگی و کار در مستعمرهٔ هنرمندان در گره-سور-لوئن که در آنجا با همسر آینده‌اش، نقاش کانادایی ویلیام بلر بروس، آشنا شد. او پس از ازدواج، به همراه همسرش به سوئد بازگشت و در جزیرهٔ گوتلاند ملک هنرمندان بروس‌بو را بنیان نهادند؛ ملکی که بعدها به عنوان منطقه‌ای حفاظت‌شده شناخته شد.
که بعدها به عنوان منطقه‌ای حفاظت‌شده شناخته شد. بندیکس-بروس همچنین در زمینهٔ حفاظت از میراث فرهنگی، حق رأی زنان، و تأسیس سازمان داوطلبانهٔ دفاعی زنان سوئد فعالیت داشت. زندگی و تحصیلات. کارولینا بندیکس در ۲۸ اکتبر ۱۸۵۶ در استکهلم به دنیا آمد. پدرش ادوارد اتو بندیکس، مالک کارخانهٔ آهن‌سازی گیسینگ در ساندویکن بود و مادرش کارولینا شارلوتا کانتسلر نام داشت. برادرش گوستاو بندیکس کارخانه را به ارث برد و عضو ریکسداگ شد. او همچنین چند خواهر و برادر ناتنی داشت، از جمله کارل بندیکس که فیزیک‌دان مشهوری شد. کارولینا در
کارل بندیکس که فیزیک‌دان مشهوری شد. کارولینا در خانواده‌ای با گرایش‌های هنری رشد یافت؛ مادر بزرگ و دایی‌هایش از جمله اکسل لئوپولد کانتسلر و یوهان اسکار کانتسلر، هنرمند بودند. او ابتدا در مدرسهٔ زنان آکادمی هنر با راهنمایی آگوست مالمستروم آموزش دید، سپس در ۱۸۸۱ وارد آکادمی سلطنتی هنرهای سوئد شد و تا ۱۸۸۵ در آنجا تحصیل کرد. او نخستین زنی بود که در رشتهٔ مجسمه‌سازی این آکادمی پذیرفته شد. فرانسه. در دوران تحصیل، بندیکس با هیلما آف کلینت و گردا ریدبرگ آشنا شد و در ۱۸۸۳ با آنان به فرانسه رفت. آن‌ها مدتی در پاریس
۱۸۸۳ با آنان به فرانسه رفت. آن‌ها مدتی در پاریس ماندند و سپس به مستعمرهٔ هنری گره-سور-لوئن رفتند. پس از بازگشت به سوئد و اتمام تحصیل، بندیکس دوباره به فرانسه رفت و زیر نظر الکساندر فالگی‌یر آموزش مجسمه‌سازی دید. در مستعمرهٔ گره، او با هنرمندان بزرگی چون کارین برگئو لارشون، کارل لارشون، برونو لیلفورس، کریستیان کروگ و پدر سورن کرویر آشنا شد و در نمایشگاهی به نام Le Salon des Opposants شرکت کرد. او به عنوان زنی مستقل، تحصیل‌کرده و ثروتمند، در میان هنرمندان مرد جوان از طبقات اجتماعی پایین‌تر جایگاه ویژه‌ای
مرد جوان از طبقات اجتماعی پایین‌تر جایگاه ویژه‌ای داشت. زندگی در سوئد. کارولینا بندیکس در سال ۱۸۸۵ با ویلیام بلر بروس ازدواج کرد و پس از مدتی اقامت در فرانسه، به سوئد بازگشتند. در گوتلاند، آن‌ها ملک «بروس‌بو» را تأسیس کردند که هم اقامتگاه شخصی‌شان و هم محلی برای گردهمایی هنرمندان بود. بروس‌بو بعدها به عنوان منطقه‌ای فرهنگی و طبیعی حفاظت‌شده شناخته شد. پس از مرگ شوهرش در سال ۱۹۰۶، بندیکس برای حفاظت از میراث او تلاش فراوانی کرد و مدیریت املاک را نیز بر عهده گرفت. آثار هنری. از جمله آثار برجستهٔ بندیکس
عهده گرفت. آثار هنری. از جمله آثار برجستهٔ بندیکس می‌توان به مجسمه‌ها و پرتره‌هایی اشاره کرد که در دوران اقامت در فرانسه و سوئد خلق کرد. آثار او بارها در سالن پاریس، نمایشگاه‌های استکهلم و هنسکا گالرین به نمایش گذاشته شدند. او پرتره‌هایی از کودکان، زنان محلی و مناظر طبیعی خلق کرد که تأثیراتی از امپرسیونیسم در آن‌ها دیده می‌شود. فعالیت‌های اجتماعی. بندیکس-بروس از فعالان برجستهٔ جنبش حق رأی زنان در سوئد بود و در تأسیس سازمان داوطلبانهٔ دفاعی زنان سوئد مشارکت داشت. او همچنین به حفظ بناهای تاریخی ویسبی و
داشت. او همچنین به حفظ بناهای تاریخی ویسبی و چشم‌اندازهای طبیعی گوتلاند علاقه‌مند بود. بندیکس از حامیان آموزش هنری برای زنان بود و از هنرمندان جوان حمایت می‌کرد. درگذشت و میراث. کارولینا بندیکس-بروس در ۱۶ فوریهٔ ۱۹۳۵ در گوتلاند درگذشت. او در ملک بروس‌بو به خاک سپرده شد. میراث او شامل آثار هنری، نوشته‌ها، و فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی گسترده‌ای است که نقش مهمی در پیشرفت هنر و حقوق زنان در سوئد ایفا کرد. ملک بروس‌بو امروزه به عنوان یک مرکز فرهنگی، گالری هنری و موزه مورد بازدید قرار می‌گیرد.
لیگ دسته اول فوتبال مالی () بالاترین سطح مسابقات فوتبال در کشور مالی است که توسط فدراسیون فوتبال مالی از سال ۱۹۶۶ برگزار می‌شود. باشگاه ورزشی جولیبا با ۲۴ قهرمانی و باشگاه فوتبال استاد مالی با ۲۳ قهرمانی پرافتخارترین تیم‌های این مسابقات محسوب می‌شوند.
الن برگمن (; – ) موسیقی‌دان، آموزگار، حقوق زنان اهل سوئد بود. زندگی‌نامه. الئونورا (الن) ماگدالنا برگمن در شهر سترنگنس سوئد به دنیا آمد. در سال ۱۸۶۴، تحصیلات خود را در آکادمی سلطنتی موسیقی سوئد ("Kungliga Musikaliska Akademien") واقع در استکهلم آغاز کرد. او در رشته‌های ویولنسل، ارگ، هارمونی و آواز سولو آموزش دید و در سال ۱۸۶۷ فارغ‌التحصیل شد. افزون بر این، برگمن نزد استاد آواز آلمانی، ماتیلده مارکزی، به تحصیل پرداخت. برگمن از سال ۱۸۶۸ تا ۱۸۹۹ به عنوان معلم آواز در مدرسهٔ عالی تربیت معلم زنان ("Högre
معلم آواز در مدرسهٔ عالی تربیت معلم زنان ("Högre lärarinneseminariet") و کالج سلطنتی موسیقی استکهلم ("Kungliga Musikhögskolan") فعالیت داشت. در سال ۱۸۷۶، به دلیل دستاوردهایش در زمینهٔ آموزش موسیقی، به عضویت آکادمی سلطنتی موسیقی سوئد انتخاب شد. در میان شاگردان برجستهٔ او می‌توان به سوِن شولاندر، سلما اک، و داگمار مولر اشاره کرد. از اوایل دههٔ ۱۸۸۰، برگمن به عنوان یکی از اعضای برجستهٔ فدراسیون سوئد ("Svenska Federationen") شناخته می‌شد. این انجمن، شاخه‌ای از انجمن ملی زنان برای لغو قانون بیماری‌های مسری بود
انجمن ملی زنان برای لغو قانون بیماری‌های مسری بود که در سال ۱۸۶۹ در بریتانیا توسط الیزابت وولستن‌هولم و جوزفین باتلر تأسیس شده بود. هدف این فدراسیون، مبارزه با فحشا و به‌ویژه معاینه‌های تحقیرآمیز جنسی از زنان ثبت‌شده به عنوان روسپی بود. این سازمان نظام وقت سوئد در زمینهٔ مقررات‌گذاری ("Reglementeringssystemet") را تحقیرآمیز و انگ‌زننده می‌دانست. برگمن نویسنده و سخنران فعالی بود که در نتیجهٔ دیدگاه‌های پیشروانه‌اش در زمینهٔ جنسیت، وارد مجادله‌ای علنی با نمایشنامه‌نویس مشهور آگوست استریندبرگ شد. استریندبرگ
مشهور آگوست استریندبرگ شد. استریندبرگ در نامه‌ای در سال ۱۸۸۴، او را با عبارت (معادل «مارهٔ لعنتی الن برگمن») خطاب قرار داد. برگمن در سال ۱۸۹۱ به عضویت نیا ایدون، یکی از انجمن‌های زنان پیشرو سوئد، درآمد و همچنین عضو انجمن فردریکا برمر نیز بود. در اوایل قرن بیستم، او در ایالات متحده به تدریس آواز پرداخت و در «کنسرواتوار موسیقی ایزیس» در ایالت کالیفرنیا مشغول به کار شد. افزون بر تدریس، در برخی کنسرت‌ها نیز به‌عنوان نوازنده و رهبر گروه موسیقی زنانه شرکت کرد. همچنین در طول اقامتش در آمریکا، مجموعه‌ای از سرودهای
در طول اقامتش در آمریکا، مجموعه‌ای از سرودهای آموزشی برای کودکان منتشر کرد که در مدارس سوئدی‌تبار در غرب آمریکا مورد استفاده قرار گرفت. برگمن در سال ۱۸۹۹، نشان افتخار ایلیس کواروم را دریافت کرد؛ این نشان به زنانی اعطا می‌شود که در راه تعالی زنان و بهبود وضعیت اجتماعی آنان تلاش کرده‌اند. برگمن یکی از نخستین معلمانی بود که روش‌های جدید آموزش آواز را با تأکید بر سلامت صدا و فنون تنفسی علمی به‌کار می‌برد. افزون بر آن، او با سازمان‌های خیریه نیز همکاری داشت و در دهه‌های پایانی عمرش، در کمپین‌های کمک به زنان
در دهه‌های پایانی عمرش، در کمپین‌های کمک به زنان بی‌سرپرست و دختران جوان نیازمند در استکهلم مشارکت می‌کرد. او به‌ویژه در حوزهٔ توانمندسازی زنان طبقهٔ کارگر، کنفرانس‌هایی برگزار می‌کرد و بر اهمیت آموزش موسیقی در ارتقای اعتمادبه‌نفس دختران تأکید داشت. گفته می‌شود که در سال‌های پایانی فعالیت حرفه‌ای، چندین نوازندهٔ زن مهاجر که به سوئد آمده بودند، با کمک مستقیم الن برگمن توانستند وارد عرصهٔ حرفه‌ای شوند. برگمن در سال ۱۹۲۱ در استکهلم درگذشت و در گورستان شمالی ("Norra begravningsplatsen") به خاک سپرده شد.
الا بیلینگ (؛ ۲۶ مارس ۱۸۶۹ – ۲۲ دسامبر ۱۹۲۱) سافرجت، نویسنده، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. او بعداً به طور گسترده در سراسر سوئد، حتی به شمال دور سفر کرد و انجمن‌های حق رأی را تأسیس کرد. بیلینگ مقالاتی در مورد حق رأی برای مجله انجمن Rösträtt för kvinnor (رای برای زنان) نوشت. او ثابت کرد که یک سخنران قانع کننده در شعبه استکهلم انجمن ملی حق رأی زنان است. زندگی‌نامه. الا بیلینگ با نام کامل «اِلنا وولف» در ۲۶ مارس ۱۸۶۹ در فرلو واقع در استان اسکونه سوئد زاده شد. او دختر کشاورزی به نام نیلس اوردسون وولف و همسرش
او دختر کشاورزی به نام نیلس اوردسون وولف و همسرش یوهانا کارلس‌دوتر بود. الا در خانواده‌ای پرجمعیت و نسبتاً فقیر بزرگ شد، جایی که محیط ساده و فروتنانهٔ زندگی، نقش مهمی در شکل‌گیری شخصیت اجتماعی و حس مسئولیت‌پذیری او ایفا کرد. او در دوران جوانی به حرفهٔ آموزگاری در مقطع ابتدایی در شهر کریستیان‌ستاد روی آورد و مدتی در این شهر به تدریس پرداخت. حضور او در کریستیان‌ستاد نقطهٔ آغاز مشارکتش در فعالیت‌های اجتماعی بود. او به عضویت هیئت رفاه فقرا (Fattigvårdsstyrelsen) در این شهر درآمد؛ جایی که به‌واسطهٔ دلسوزی و
در این شهر درآمد؛ جایی که به‌واسطهٔ دلسوزی و تعهد به امور کودکان و نوجوانان نیازمند مورد تحسین قرار گرفت. الا بیلینگ در سال ۱۸۹۷ با یوهان آلبرت بیلینگ (۱۸۶۳–۱۹۱۸) ازدواج کرد و حاصل این ازدواج دو فرزند بود. خانوادهٔ بیلینگ تا سال ۱۹۱۲ در کریستیان‌ستاد سکونت داشتند و سپس به استکهلم نقل مکان کردند. این جابه‌جایی، فصل تازه‌ای در زندگی الا بیلینگ گشود. او پس از ورود به پایتخت، تمرکز بیشتری بر فعالیت‌های جنبش حق رأی زنان گذاشت و به یکی از فعالترین چهره‌های این جنبش در سوئد بدل شد. بیلینگ با سفر به مناطق مختلف
جنبش در سوئد بدل شد. بیلینگ با سفر به مناطق مختلف کشور، از جمله نقاط دورافتاده در شمال سوئد، به جمع‌آوری امضا برای درخواست حق رأی زنان و نیز تأسیس شاخه‌های محلی انجمن‌های حق رأی زنان پرداخت. این سفرها که در سال ۱۹۱۳ انجام گرفت، توجهات زیادی را در رسانه‌ها و میان فعالان جلب کرد. گزارش‌ها از سفرهای او نشان می‌دهد که او با پشتکاری مثال‌زدنی، برای آگاهی‌بخشی در خصوص حقوق زنان تلاش می‌کرد. بیلینگ نه‌تنها در عمل بلکه در حوزهٔ نوشتار نیز فعالیت داشت. او از نویسندگان مجلهٔ «"رسترَت فور کوینور"» (حق رأی برای زنان)
مجلهٔ «"رسترَت فور کوینور"» (حق رأی برای زنان) بود و مقاله‌هایی در ستایش زنان پیشگام این جنبش نگاشت. از جمله، او گزارشی تحسین‌آمیز دربارهٔ انجمن حق رأی زنان در شهر لولئو منتشر کرد و در آن تلاش‌های مرتـا بوشت، رئیس انجمن را به‌گرمی ستود. این مقاله با زبانی الهام‌بخش، دستاوردهای زنان شمال سوئد را در زمینهٔ دستیابی به حقوق شهروندی برجسته کرد و امید به پیشرفت جنبش را افزایش داد. از سال ۱۹۱۵، الا بیلینگ برای مدت کوتاهی به عضویت شورای شهر استکهلم درآمد. این حضور در عرصهٔ سیاست محلی، فرصتی بود تا او با دیدگاه‌های
عرصهٔ سیاست محلی، فرصتی بود تا او با دیدگاه‌های مترقی خود، بر تصمیم‌گیری‌های شهری تأثیر بگذارد. افزون بر این، او ریاست شاخهٔ استکهلم «انجمن زنان شهروند سوئد» (Svenska Kvinnors Medborgarförbund) را برعهده داشت و از این جایگاه نیز برای ترویج برابری جنسیتی بهره برد. بیلینگ باور داشت که مشارکت سیاسی زنان تنها از راه قانون‌گذاری ممکن نمی‌شود، بلکه نیازمند دگرگونی نگرش‌ها و ایجاد شبکه‌های حمایت اجتماعی است. او همچنین در سازماندهی همایش‌ها، گردهمایی‌ها و پویش‌های گوناگون، نقشی فعال داشت. این فعالیت‌ها در دورانی
گوناگون، نقشی فعال داشت. این فعالیت‌ها در دورانی انجام می‌شد که زنان سوئدی هنوز از حقوق سیاسی برابر برخوردار نبودند. تلاش‌های بی‌وقفهٔ الا بیلینگ و هم‌رزمانش در نهایت مسیر را برای تصویب قانون حق رأی زنان در سال ۱۹۲۱ هموار ساخت. هرچند او عمر خود را در راه این آرمان گذراند، تنها چند ماه پس از تحقق آن، چشم از جهان فروبست. الا بیلینگ در ۲۲ دسامبر ۱۹۲۱ در استکهلم درگذشت. پیکر او در گورستان شرقی شهر کریستیان‌ستاد به خاک سپرده شد، همان شهری که نخستین قدم‌هایش در راه کنشگری اجتماعی را در آنجا برداشته بود. میراث او
کنشگری اجتماعی را در آنجا برداشته بود. میراث او به عنوان زنی پیشگام در جنبش حقوق زنان سوئد، همچنان الهام‌بخش کنشگران معاصر است. تلاش‌هایش برای تحقق برابری، نمادی از اراده، شجاعت و ایثار در راه عدالت اجتماعی است.
هیلما بورلیوس (; – ) فعال حق رأی اهل سوئد بود. در سال ۱۹۳۱، او اثری به زبان آلمانی در زمینهٔ تاریخ ادبیات اسکاندیناوی با عنوان ادبیات نوردیک راهنمای مطالعات ادبی منتشر کرد. هیلما بورلیوس که از حامیان پرشور جنبش حق رأی زنان بود، ریاست انجمن زنان لوند، یعنی "انجمن حق رای سیاسی زنان در لوند" (شاخهٔ محلی انجمن ملی حق رأی زنان) را از بدو تأسیس آن در سال ۱۹۰۳ تا سال ۱۹۰۸ بر عهده داشت. او مرتباً در نشریات مربوط به حق رأی زنان، از جمله "داگنی" و "هرتا"، مقاله‌هایی دربارهٔ نویسندگان زن منتشر می‌کرد. در تمام طول
دربارهٔ نویسندگان زن منتشر می‌کرد. در تمام طول زندگی خود، هیلما بورلیوس تلاش فراوانی برای تقویت جایگاه زنان در دانشگاه‌های سوئد انجام داد. اوایل زندگی و تحصیلات. هیلما بورلیوس در ۱۸ دسامبر ۱۸۶۹ در لوند زاده شد. او دختر فیلسوف معروف یوهان یاکوب بورلیوس (۱۸۲۳–۱۹۰۹) و همسرش هدویک آگوستا ویلهلمینا لونبوم (۱۸۳۹–۱۹۱۷) بود. وی در خانواده‌ای مرفه و سرشار از کتاب بزرگ شد و مادرش او را به علاقه‌مندی به ادبیات ترغیب می‌کرد. هنگامی که ۱۲ ساله بود، وارد دبیرستان دخترانهٔ لوند شد و مدرک پایان تحصیلات متوسطه را به‌عنوان
لوند شد و مدرک پایان تحصیلات متوسطه را به‌عنوان دانش‌آموز داوطلب از مدرسهٔ جامع کلیسای جامع لوند در سال ۱۸۹۱ دریافت کرد. همان سال وارد دانشگاه لوند شد. در ابتدا فلسفه را نزد پدرش آموخت و سپس به تحصیل در زمینه‌های تاریخ هنر و ادبیات و همچنین زبان‌های رومی پرداخت و در نهایت در سال ۱۸۹۵ مدرک کارشناسی گرفت. در سال ۱۸۹۳، او به انجمن تازه‌تأسیس دانشجویان زن در اوپسالا پیوست و دوستی نزدیکی با رئیس آن، مورخ لیدیا والستروم که از فعالان برجستهٔ حقوق زنان بود، پیدا کرد. در سال ۱۹۰۰، بورلیوس انجمن دانشجویان زن لوند با
در سال ۱۹۰۰، بورلیوس انجمن دانشجویان زن لوند با نام Lunds Kvinnliga Studentförening را بنیان گذاشت و ریاست آن را برعهده گرفت. در نشست‌های این انجمن، شخصیت‌هایی چون آمالیا فون هلویک، شارلوت گیلمن، روزا مایردر و ویکتوریا بندیکتسون سخنرانی کردند. برخی از این سخنرانی‌ها در مجله "داگنی" که بعدها به "هرتا" تبدیل شد، منتشر گردید. پس از فارغ‌التحصیلی، هیلما به همراه مادرش به پاریس سفر کرد و در آن‌جا به یادگیری زبان فرانسوی پرداخت. در سال ۱۸۹۸ به‌عنوان معلم جانشین زبان فرانسوی و سوئدی در مدرسهٔ عالی دخترانهٔ
زبان فرانسوی و سوئدی در مدرسهٔ عالی دخترانهٔ ماریستاد مشغول به کار شد. تا سال ۱۹۰۱ به تحصیل در لوند ادامه داد و در نهایت در سال ۱۹۰۹ با ارائهٔ رساله‌ای در زمینهٔ نمایش‌نامه‌نویسی سوئدی قرن هفدهم، مدرک لیسانس در زیبایی‌شناسی و تاریخ هنر و ادبیات دریافت کرد. به تشویق لیدیا والستروم، تحصیلات خود را ادامه داد و در ماه مه ۱۹۱۰ با نگارش رساله‌ای دربارهٔ نویسنده و آهنگ‌ساز اریک گوستاو یِیِر موفق به اخذ درجهٔ دکتری شد. حرفه. در سال ۱۹۱۰، او نخستین زنی شد که در دانشگاه لوند عنوان «دوچنت» (docent) را در حوزهٔ تاریخ
لوند عنوان «دوچنت» (docent) را در حوزهٔ تاریخ ادبیات معاصر دریافت کرد. این عنوان نشانه‌ای از صلاحیت علمی بود اما شامل حقوق یا جایگاه رسمی نبود. به همین سبب، بورلیوس پژوهش‌های خود را در خانه ادامه داد و زندگی خود را وقف نوشتن مقالات و زندگینامه‌هایی در حوزهٔ ادبیات کرد. از جمله، زندگینامه‌ای از کارل گوستاو فون برینکمان نوشت و مقالات متعددی در مجلات تخصصی منتشر کرد. در سال ۱۹۲۲، او با خوشحالی به‌عنوان استاد جایگزین با حقوق در دانشگاه لوند منصوب شد؛ در آن زمان تنها زن میان هفتاد استاد دانشگاه بود. در سال
زمان تنها زن میان هفتاد استاد دانشگاه بود. در سال ۱۹۲۵، به توصیهٔ استاد ادبیات آلمانی، اسکار والدزل، به نوشتن تاریخ ادبیات اسکاندیناوی به زبان آلمانی پرداخت که در سال ۱۹۳۱ با عنوان Die Nordischen Literaturen. Handbuch der Literaturwissenschaft منتشر شد و نقدهای گوناگونی دریافت کرد. حقوق زنان. در تمام دوران فعالیتش در دانشگاه لوند، هیلما بورلیوس از فعالان جدی حقوق زنان باقی ماند و نقش مهمی در جنبش حق رأی زنان ایفا کرد. او مقاله‌های زیادی دربارهٔ نویسندگان زن نگاشت و مقالاتی دربارهٔ فردریکا برمر منتشر کرد.
نگاشت و مقالاتی دربارهٔ فردریکا برمر منتشر کرد. در مجموعهٔ "Svenska Kvinnor"، زندگینامه‌ای پرطرفدار از شاعر هیدویگ شارلوتا نوردنفلیشت به چاپ رساند. افزون بر بنیان‌گذاری و ریاست انجمن دانشجویان زن لوند، در انجمن زنان دانشگاهی استکهلم به نام Akademiskt bildade kvinnors förening نیز فعال بود. او ۵۰٬۰۰۰ کرون سوئد را برای ایجاد بورسیه‌هایی ویژهٔ دانشجویان مستعد زن به دانشگاه لوند اهدا کرد. هیلما بورلیوس در ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۳۲ در شهر لوند درگذشت و در گورستان Östra kyrkogården این شهر به خاک سپرده شد.
کریستینا برگ (; – ) روزنامه‌نگار، سیاستمدار، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. در سال ۱۸۶۹، او با فردریک بورگ، سردبیر روزنامهٔ "Öresundsposten" که روزانه در این شهر منتشر می‌شد، ازدواج کرد. هنگامی که همسرش در سال ۱۸۹۵ درگذشت، کریستینا بورگ مالکیت روزنامه را به دست آورد و در سال ۱۹۱۳ به‌طور رسمی ناشر آن شد. بورگ افزون بر موفقیت چشمگیر در زمینهٔ روزنامه‌نگاری، ریاست شاخهٔ انجمن ملی حق رأی زنان در هلسینگبوری را برعهده داشت و همچنین عضو هیئت‌مدیرهٔ سازمان سراسری این انجمن بود. او از طرفداران اولیهٔ جنبش صلح بود و
انجمن بود. او از طرفداران اولیهٔ جنبش صلح بود و عضویت Sveriges Kvinnliga Fredsförening، انجمن زنان سوئد برای صلح، را نیز داشت. در سال ۱۹۰۶، او یکی از دو نمایندهٔ سوئدی بود که در کنگرهٔ صلح در میلان شرکت کرد. زندگی‌نامه. کریستینا یونزدوتتر در تاریخ ۳ سپتامبر ۱۸۴۴ در وسترا بروبی در نزدیکی هلسینگبوری به دنیا آمد. پدرش یونس آندشسون، کشاورز، و مادرش النا با نام پیشین پِرشدوتتر بود. او ششمین فرزند از هشت فرزند خانواده بود. در دههٔ ۱۸۶۰، در حالی که به‌عنوان منشی در روزنامهٔ روزانهٔ "Öresunds-Posten" کار می‌کرد،
در روزنامهٔ روزانهٔ "Öresunds-Posten" کار می‌کرد، با فردریک تئودور بورگ آشنا شد؛ صاحب و سردبیر روزنامه، که در نهایت در سال ۱۸۶۹ با او ازدواج کرد. پس از مرگ همسرش در سال ۱۸۹۵، کریستینا بورگ مالک روزنامه شد و در سال ۱۹۱۳ رسماً به‌عنوان ناشر و سردبیر آن منصوب گردید. از سال ۱۹۰۶، او ضمیمهٔ هفتگی با عنوان "Våra hem" (خانه‌های ما) را که دربارهٔ موضوعات خانوادگی بود، ویرایش می‌کرد. در سال ۱۹۱۹، به مناسبت هفتاد و پنجمین سالگرد تولدش، کارولینا ویدرستروم در مقاله‌ای در نشریهٔ "رسترت فر کوینور" (حق رأی برای زنان)، از
نشریهٔ "رسترت فر کوینور" (حق رأی برای زنان)، از «توانایی اقتصادی و استعداد روزنامه‌نگاری» او تمجید کرد. بورگ تا مدت کوتاهی پیش از مرگش، زمانی که در ۸۴ سالگی و در مواجهه با افزایش رقابت تصمیم به فروش روزنامه گرفت، به ادارهٔ آن ادامه داد. در کنار موفقیت‌های برجسته در حوزهٔ روزنامه‌نگاری، کریستینا بورگ نقش فعالی در جنبش‌های اجتماعی و سیاسی زنان ایفا کرد. او ریاست شاخهٔ محلی انجمن ملی حق رأی زنان (سوئد) در هلسینگبوری را برعهده داشت و در سطح ملی نیز عضو هیئت‌مدیرهٔ انجمن بود. تعهد او به مسائل اجتماعی تنها به
انجمن بود. تعهد او به مسائل اجتماعی تنها به حوزهٔ حق رأی محدود نمی‌شد؛ او از مدافعان اولیهٔ صلح جهانی بود و در Sveriges Kvinnliga Fredsförening، انجمن زنان سوئدی برای صلح، عضویت داشت. شرکت او در کنگرهٔ صلح ۱۹۰۶ در میلان به‌عنوان یکی از دو نمایندهٔ سوئد، گواهی بر اهمیت جایگاهش در این جنبش بود. او همچنین در کنار فعالیت‌های حرفه‌ای و اجتماعی‌اش، با افراد برجسته‌ای از جمله کارولینا ویدرستروم و دیگر فعالان جنبش زنان در ارتباط بود. مقالاتی که دربارهٔ او نوشته می‌شد، اغلب بر توانایی‌های مدیریتی، دقت در نگارش و
اغلب بر توانایی‌های مدیریتی، دقت در نگارش و سبک خاص روزنامه‌نگاری‌اش تأکید داشتند. بورگ با وجود چالش‌های متعدد در دوران خود، توانست در عرصه‌ای که عمدتاً در سلطهٔ مردان بود، جایگاهی مستقل و تأثیرگذار به دست آورد. کریستینا بورگ سرانجام در تاریخ ۹ سپتامبر ۱۹۲۸ در شهر هلسینگبوری درگذشت.
نینا بنر-اندرسون (; – ) پرستار، سیاستمدار، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. در سال ۱۹۰۶، نینا بنر-اندرسون شاخهٔ وابسته به انجمن ملی حق رأی زنان را در شهر وستروس بنیان نهاد. او در سال ۱۹۰۹ به عضویت هیئت‌مدیرهٔ این شاخه انتخاب شد. در سال ۱۹۱۲، بنر-اندرسون به‌عنوان نخستین زن، به عضویت شورای شهر وستروس درآمد. او در سال ۱۹۱۵ یکی از نمایندگان سوئد در کنفرانس صلح زنان در لاهه بود و در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ نیز به حمایت از آرمان صلح ادامه داد. همچنین، او در انجمن ملی آزادی‌خواهان فعالیت سیاسی داشت و برای مدتی عضو اتحادیه
فعالیت سیاسی داشت و برای مدتی عضو اتحادیه زنان آزادی‌خواه (Frisinnade Kvinnors Riksförbund) نیز بود. زندگی‌نامه. نینا آماندا کنستانتیا بنر-اندرسون در ۳۰ مهٔ ۱۸۶۵ در شهر لاندسکرونا متولد شد. پدرش کارل مگنوس آولاندر و مادرش یوهانا کارولینا نیلسون نام داشت. او بزرگ‌ترین فرزند از میان چهار خواهر و برادر بود. وقتی ده‌ساله بود، پدرش درگذشت و خانواده به لوند نقل مکان کرد. در آنجا، نینا در یک مدرسهٔ خصوصی تحصیل کرد. پس از درگذشت مادرش در هجده‌سالگی، او مسئولیت سرپرستی خواهران و برادران کوچکترش را به‌مدت سه سال
خواهران و برادران کوچکترش را به‌مدت سه سال برعهده گرفت. سپس به استکهلم رفت تا در مدرسهٔ پرستاری دروتنینگنس شوک‌شوکرشسکولا در فاصلهٔ ۱۸۸۶ تا ۱۸۸۷ تحصیل کند. پس از دریافت دیپلم، به‌مدت پنج سال به‌عنوان پرستار در همان مدرسه کار کرد که دو سال از آن را در کارخانهٔ «دومناروتس یِرن‌ورک» خدمت نمود. در جریان تحصیل، نینا با مهندس گوستاف آندرسون آشنا شد و در سال ۱۸۸۳ با او ازدواج کرد. حاصل این ازدواج چهار فرزند بود. حدود سال ۱۹۰۵، این خانواده در شهر وستروس مستقر شد و نینا بنر-اندرسون به فعالیت‌های اجتماعی در حوزه‌های
بنر-اندرسون به فعالیت‌های اجتماعی در حوزه‌های گوناگون از جمله جنبش حقوق زنان، پرهیز از الکل و صلح‌طلبی پیوست. در سال ۱۹۰۶، او از بنیان‌گذاران انجمن محلی حق رأی زنان (FKPR) در وستروس بود. در سال ۱۹۰۹ به عضویت هیئت‌مدیرهٔ انجمن درآمد و در سال ۱۹۱۲ به ریاست آن برگزیده شد. همان سال، او به‌عنوان نامزد اصلی زنان برای شورای شهر معرفی شد و با موفقیت به‌عنوان نخستین زن عضو شورا انتخاب گردید. در سال ۱۹۱۶، برای دور دوم نیز انتخاب شد و در همان سال به‌عنوان رئیس شاخهٔ محلی اتحادیه ملی حق رأی زنان (LKPR) برگزیده شد. پس
اتحادیه ملی حق رأی زنان (LKPR) برگزیده شد. پس از مرگ شوهرش در سال ۱۹۱۸، او به‌همراه فرزندانش به منطقهٔ برومّا در استکهلم نقل مکان کرد. نینا بنر-اندرسون عمیقاً به آرمان صلح پایبند بود. او ضمن مشارکت در جنبش پرهیز از الکل «نوار سفید»، در سال ۱۹۱۲ شاخه‌ای ویژه برای فعالیت‌های صلح‌طلبانه در این چارچوب ایجاد کرد. در سال ۱۹۱۵، از سوی سوئد به کنگره صلح زنان در لاهه اعزام شد. پس از آن، به عضویت هیئت‌مدیرهٔ شاخهٔ سوئدی لیگ بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی درآمد و تا سال ۱۹۲۲ در این جایگاه خدمت کرد. او در سال ۱۹۲۹
سال ۱۹۲۲ در این جایگاه خدمت کرد. او در سال ۱۹۲۹ در کنفرانسی در فرانکفورت دربارهٔ روش‌های جنگ مدرن شرکت کرد و در سال ۱۹۳۵ از جنبش اول سپتامبر سوئد (Första September-Rörelsen) حمایت نمود. او علاوه بر فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی، به آموزش و آگاه‌سازی عمومی نیز اهمیت می‌داد. بنر-اندرسون در جریان سخنرانی‌ها و نشست‌های محلی و ملی، زنان را به مشارکت در امور اجتماعی و مطالبهٔ حقوقشان تشویق می‌کرد. او از جمله نخستین زنانی بود که توانستند از طریق حضور در نهادهای رسمی، دیدگاه‌های فمینیستی و صلح‌طلبانه را در بطن سیاست
دیدگاه‌های فمینیستی و صلح‌طلبانه را در بطن سیاست سوئد مطرح و نهادینه سازند. نینا بنر-اندرسون در ۲۶ مارس ۱۹۴۷ در شهر وستروس درگذشت. او در آرامستان شرقی این شهر (Östra kyrkogården) به‌خاک سپرده شد.
سوفیا الیزابت برنر (؛ ۲۹ آوریل ۱۶۵۹ – ۱۴ سپتامبر ۱۷۳۰) شاعر، صاحب محفل ادبی، و نویسنده اهل سوئد بود. زندگینامه. سوفیا الیزابت برنر فرزند نیکلاس وبر، سازنده‌ای آلمانی‌تبار و مهاجر به سوئد، و کریستینا سپور بود. او در زمانه‌ای که آموزش عالی برای زنان غیرمعمول بود، تحصیلاتی فراتر از حد معمول برای زنان قرن هفدهم سوئد دریافت کرد. از آن‌جا که فرزند مهاجری آلمانی بود، به دو زبان آلمانی و سوئدی تسلط داشت و همچنین به مطالعهٔ زبان لاتین پرداخت. او در مدرسهٔ پسرانهٔ آلمانی در استکهلم ثبت‌نام کرد؛ گرچه از سال ۱۵۷۵ حضور
در استکهلم ثبت‌نام کرد؛ گرچه از سال ۱۵۷۵ حضور دختران در کلاس‌های ابتدایی مدارس سوئد مجاز بود، اما همچنان امری نادر به شمار می‌رفت و گفته می‌شود که او تنها دختر مدرسه‌اش بود. پس از آن نیز آموزش‌های خصوصی در خانه با راهنمایی آموزگاران مرد ادامه یافت. یکی از معلمان او ک. آ. تسلینیوس بود که برنر در سال ۱۶۷۶ شعری در رثای مرگ او سرود. او شش زبان را چنان آموخته بود که می‌توانست به همهٔ آن‌ها شعر بسراید. در سال ۱۶۸۰ با الیاس برنر، نقاش مینیاتوریست و هنرمند رسمی دربار، ازدواج کرد. سوفیا صاحب پانزده فرزند شد، اما