payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تامین کرد و به ساخت تأسیساتی مانند کارخانه غنی‌سازی اورانیوم در نزدیکی اصفهان کمک کرد. دو پروتکل همکاری هسته ای در سال های ۱۳۶۴ و ۱۳۶۹ امضا شد. قراردادهای پنهان. در سال ۱۳۶۹، یک توافقنامه هسته ای پنهان بین چین و ایران فاش شد و پس از آن توافق نامه همکاری هسته ای گسترده تری در سال ۱۳۷۱ امضا شد. علیرغم مخالفت‌های ایالات متحده، این توافق‌ها ادامه یافت و نگرانی‌هایی را در مورد توسعه احتمالی هسته‌ای مرتبط با تسلیحات ایجاد کرد. تغییر در سیاست. تا سال ۱۳۷۶، تحت فشار ایالات متحده، چین کمک های مستقیم هسته ای به
فشار ایالات متحده، چین کمک های مستقیم هسته ای به ایران را متوقف کرد. این شامل توقف فروش راکتورهای هسته ای و فناوری غنی سازی بود. با این حال، گزارش ها نشان می دهد که حمایت غیرمستقیم از طریق فناوری های دو منظوره و انتقال تخصص ادامه یافته است. میانجیگری و پشتیبانی. به گفته میلافایزا، چین نقش مهمی در مذاکرات منتهی به برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) در سال ۱۳۹۴ ایفا کرد. این کشور از حق ایران برای غنی‌سازی صلح‌آمیز هسته‌ای تحت مفاد آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) حمایت کرد و در عین حال از یک راه‌حل دیپلماتیک
حمایت کرد و در عین حال از یک راه‌حل دیپلماتیک حمایت کرد. کمک فنی. به عنوان بخشی از چارچوب برجام، چین موافقت کرد به نوسازی رآکتور آب سنگین اراک ایران کمک کند. به گفته میلافایزا، این همکاری با هدف کاهش پتانسیل راکتور برای تولید پلوتونیوم با درجه تسلیحاتی و تضمین عملکرد آن در راستای اهداف صلح آمیز هسته ای انجام شد. پشتیبانی از احیای برجام. از زمان خروج آمریکا از برجام در سال ۱۳۹۷، چین خواستار احیای آن شده است. این کشور با تحریم های یکجانبه علیه ایران مخالفت کرده و خواستار دیپلماسی به عنوان ابزار اصلی برای حل
و خواستار دیپلماسی به عنوان ابزار اصلی برای حل و فصل اختلافات هسته ای شده است.
زندانی زندا فیلمی محصول سال ۱۹۷۹ و به کارگردانی ریچارد کواین است. در این فیلم بازیگرانی همچون پیتر سلرز، لین فردریک، لایونل جفریس، الکه زومر، گرگوری سیرا، سیمون ویلیامز، جرمی کمپ، کاترین شل، استوارت ویلسون، جان لوری و گراهام استارک ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم بر پایه زندانی زندا، نوشته آنتونی هوپ ساخته شده است.
مگس‌گیر اندوهگین گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ ژیان‌مرغان و بومی جامائیکا است. زیستگاه‌های طبیعی آن جنگل‌های جلگه‌ای نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری، جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری و جنگل‌های پیشین به شدت دگرگون‌شده است.
رئیس کمیسیون اتحادیه آفریقا رئیس این اتحادیه (AUC) است. مسئولیت رئیس‌ کمیسیون شامل مدیر اجرایی، نماینده قانونی اتحادیه آفریقا (AU)، و مدیر ارشد مالی کمیسیون است. این کمیسیون برای یک دوره چهار ساله که یک بار قابل تمدید است توسط مجمع اتحادیه آفریقا انتخاب می‌شوند. پیش از این منصب، دبیرکل اتحادیه آفریقا بود و با تشکیل اتحادیه AU این نقش قدرتمندتر شد. رئیس مسئول امور مالی و اداری کمیسیون، ارتقای اهداف آن، برخورد با سهامداران کلیدی (کشورهای عضو، شرکای توسعه، بلوک های منطقه ای و غیره)، انتصاب و مدیریت کارکنان
های منطقه ای و غیره)، انتصاب و مدیریت کارکنان کمیسیون، و ذخیره معاهدات و اسناد حقوقی اتحادیه AU و سازمان وحدت آفریقا را بر عهده دارد.
سئویول، سویول و حتی سویل در موارد زیر مورد ابهام بوده و نیاز به دقت بیشتری دارد؛ همچنین در مواردی که مستقیم جستجو شود معمولا مورد اشتباه قرار می‌گیرند:
مگس‌گیر ابرولیمویی گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ ژیان‌مرغان است که در بولیوی، کلمبیا، اکوادور، پرو و ونزوئلا یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-02-19T10:22:01Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Behnam mancini&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;تغییرمسیر به گم‌شده در آمریکا&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41203923&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
پرواز ۲۱۷ راکی مونتین ایرویز، که در رسانه‌ها به عنوان " معجزه شهر بوفالو " شناخته می‌شود، یک پرواز مسافربری داخلی در آمریکا برنامه‌ریزی شده از استیمبوت اسپرینگز، کلرادو به دنور بود که در بوفالو سقوط کرد. این هواپیما که یک دی هاویلند کانادا دی‌اچ‌سی-۶ توئین اوتر بود، در شیب ملایمی به زمین برخورد کرد و تا حدی در برف مدفون شد. همه ۲۲ مسافر و خدمه از این برخورد جان سالم به در بردند، اما یک مسافر زن قبل از رسیدن امداد جان خود را از دست داد و کاپیتان نیز ۳ روز پس از حادثه بر اثر جراحات در بیمارستان جان باخت.
پس از حادثه بر اثر جراحات در بیمارستان جان باخت. بررسی‌های کمیته حمل نقل آمریکا نشان داد که این حادثه به دلیل تشکیل یخ روی بال‌ها همراه با جریان‌های عمودی مرتبط با موج کوهستانی منجر به از دست دادن کنترل هواپیما و برخورد با زمین شده است. حادثه. این هواپیما به دلیل تشکیل یخ زدگی بال سقوط کرد و تمای مسافر ها از برخورد اولیه جان سالم بدربردند آنها یک تجربه جدید از بقا در یخبندان شدید مواجه شدند ولی یک زن قبل از رسیدن نیروهای کمک جان باخت . بعد از اینکه محل سقوط ردیابی شد آنها نجات پیدا کردند اما خلبان سه روز
ردیابی شد آنها نجات پیدا کردند اما خلبان سه روز بعد در بیمارستان درگذشت.
زبان خارگی یک زبان ایرانی جنوب غربی است که در جزیرۀ خارگ در خلیج فارس در ایران تکلم می‌شود. طبقه‌بندی. خارگی با زبان‌های ایرانی استان فارس و زبان‌های ساحلی تا تنگۀ هرمز ارتباط دارد. این زبان اولین بار در اواخر دهۀ ۱۹۵۰ توسط جلال آل احمد، نویسنده، مستندسازی شد که در قوم‌نگاری خود از ۱۲۰ خانوار ساکن که در آن زمان در جزیره سکونت داشته‌اند گزارش داده، که بیشتر آن‌ها از نواحی ساحلی تنگستان مهاجرت کرده بودند و تنها اقلیتی از مردم آن بومی بوده‌اند. گویشوران بومی زبان خارگی در آن زمان این زبان را گویشی نزدیک به
زبان خارگی در آن زمان این زبان را گویشی نزدیک به تنگستان و بوشهر دانسته‌اند. وضعیت. در چند دهه بعد، زمانی که خارگ از یک جامعۀ روستایی منزوی به قطب صادرات نفت تبدیل شد، تغییرات اجتماعی و جمعیتی گسترده‌ای رخ داد و زبان فارسی به زبان غالب در همه عرصه‌های زندگی تبدیل شد. در سال ۲۰۱۶ تحقیقات میدانی در خارگ توسط حبیب برجیان زبان‌شناس نشان داد که خارگی هنوز "در حد چند خانواده صحبت می‌شود و حتی در آنجا نیز به‌درستی به نسل بعدی منتقل نشده است". برجیان می افزاید که "بقیۀ جمعیت محلی جزیره یا خارگی‌های بومی‌ای بودند
"بقیۀ جمعیت محلی جزیره یا خارگی‌های بومی‌ای بودند که زبان مادری خود را از دست داده بودند، و یا مهاجرانی از سکونتگاه‌های ساحلی مجاور بودند که به گویش‌های خویشاوندی خود صحبت می‌کردند". با این حال، خارگی‌زبانان بومی که نگران انقراض آن هستند، مطالب جدیدی ازجمله شعر و ضرب‌المثل در مورد زبان خارگی منتشر کرده‌اند. تاریخچه. برجیان توضیح می‌دهد که تداوم حیات انسان در خارگ به‌طور عمده به‌دلیل تأمین مداوم آب امکان‌پذیر شده است. اما به‌دلیل میزان کم بارندگی، مردم آب زیر زمین را از سفره‌های زیرزمینی در کوهپایه‌های
زیر زمین را از سفره‌های زیرزمینی در کوهپایه‌های مرکزی جزایر با استفاده از کانال‌های زیرزمینی دست‌ساز به نام "کاریز" به مزارع پایین آورده‌اند. برجیان با توجه به این‌که از نظر تاریخی کشاورزی پایدار در خارگ تنها با استفاده از کاریز امکان‌پذیر بوده، خاطرنشان می‌کند که استقرار دائمی انسان در جزیره "نمی‌تواند پیش از گسترش کاریزها بوده باشد که تحت حکومت هخامنشیان در خاور نزدیک (۵۵۰ تا ۳۳۰ پیش از میلاد) به وجود آمده‌اند". در سال ۱۳۸۶ کتیبه‌ای با نوشته‌ای کوتاه به خط میخی فارسی باستان در خارگ کشف شد. بر اساس
به خط میخی فارسی باستان در خارگ کشف شد. بر اساس رمزگشایی اولیه در این کتیبه به زبان پارسی باستان نوشته شده: «زمین آبیاری‌نشده [از] بیرون آوردن [از آب] توسط من خوشحال شد». برجیان توضیح می‌دهد که اگرچه این قرائت توسط سایر کارشناسان نه تأیید و نه مورد مناقشه قرار گرفته است، "با آغاز احتمالی استقرار دائمی انسان در جزیرۀ خارگ مطابقت کامل دارد". برجیان نقل می‌کند که اگر کتیبه معتبر باشد، می‌توان گفت که خارگ در زمان حاکمان ایرانی هخامنشی تحت استعمار پارسیان قرار گرفته است. برجیان می‌افزاید که زبان شهروندان پارسی
است. برجیان می‌افزاید که زبان شهروندان پارسی دورۀ هخامنشی به خوبی می‌تواند جد زبان خارگی باشد و خاطرنشان می‌کند که "هیچ مدرک متناقضی برای غیرقابل قبول کردن این فرضیه وجود ندارد". اما همزمان، با توجه به مطابقت‌های نحوی چندجهتۀ خارگی با زبان‌های ایرانی جنوبی مختلف، چندزایی بودن (polygenesis) نیز مصداق دارد. برجیان نتیجه می‌گیرد که:
ابوالولید اسماعیل اول بن فرج (به عربی: أبو الوليد إسماعيل الأول بن فرج) (زادهٔ ۳ مارس ۱۲۷۹ – درگذشتهٔ ۸ ژوئیه ۱۳۲۵) پنجمین حاکم نصری امارت غرناطه در شبه جزیره ایبری از سال ۱۳۱۴ تا ۱۳۲۵ بود. او نوهٔ محمد دوم از طرف مادرش فاطمه بود و اولین فرد از سلسله سلاطینی است که اکنون به نام دودمان نصریان شناخته میشود. مورخان او را حاکمی مؤثر توصیف کرده اند که موقعیت امارت را با پیروزیهای نظامی در دوران حکومتش بهبود بخشید. اسماعیل پس از شورشی که توسط پدرش ابوسعید فرج آغاز شد، در دوران حکومت دایی خود، سلطان نصر، ادعای تاج
شد، در دوران حکومت دایی خود، سلطان نصر، ادعای تاج و تخت کرد. نیروهای آنها نصر، که محبوبیت چندانی نداشت، را شکست دادند و اسماعیل در فوریه ۱۳۱۴ در الحمرا به عنوان سلطان منصوب شد. او سالهای اولیه حکومت خود را م درگیر جنگ با نصر بود . نصر تلاش میکرد از پایگاه خود در گوادیکس، که در ابتدا به عنوان فرماندار در آنجام حکومت میکرد، تاج و تخت را بازپس بگیرد. نصر از کاستیا که بعدا مجوز پاپی برای یک جنگ صلیبی علیه اسماعیل دریافت کرد، کمک گرفت، جنگ با وقفه هایی ادامه یافت و به اوج خود رسید سرانجام در نبرد وگا در ۲۵ ژوئن
و به اوج خود رسید سرانجام در نبرد وگا در ۲۵ ژوئن ۱۳۱۹، که به پیروزی کامل نیروهای اسماعیل به رهبری عثمان بن ابی العلا بر کاستیا انجامید. مرگ اینفانته پدرو و اینفانته خوان، دو نایب السلطنه برای پادشاه خردسال آلفونسو یازدهم، در این نبرد، کاستیل را بدون رهبر گذاشت و آنها را مجبور به قطع حمایت از نصر کرد. پس از یک آتش بس اولیه، اسماعیل پیروزی خود را با تصرف قلعه های مرزی کاستیل در سالهای ۱۳۲۴ و ۱۳۲۵، از جمله بازا، اورسی، هوئسکار، گالرا و مارتس، ادامه داد. این لشکرکشی شامل اولین استفاده از توپ در محاصره در شبه
شامل اولین استفاده از توپ در محاصره در شبه جزیره ایبری و جنایاتی در جریان حمله به مارتس بود که در تواریخ مسلمانان مایه ی بدنامی وی شد. او در ۸ ژوئیه ۱۳۲۵ توسط یکی از بستگانش، محمد بن اسماعیل، به دلایل شخصی به قتل رسید. اسماعیل در طول زندگی خود ساختمانهایی به مجموعه کاخ الحمرا، کاخ جنرالیفه و کاخ القصر جنیل اضافه کرد.
مغالطه کامل نامیسر یا مغالطه نیروانا () نوعی مغالطه غیرصوری است که در آن اشیاء واقعی با جایگزین‌های غیرواقعی و دست‌نیافتنی مقایسه شوند. این مغالطه غالباً در مقام نقد صورت می‌گیرد و در آن اگر گوینده تمام شقوق ارائه شده را رد کند و راه حل و انتخاب بدون نقص را نشان ندهد مرتکب این مغالطه شده است. برای مثال: یا این مغالطه به دوگانه جعلی و اسکاتلندی واقعی نیز نزدیک است. نام «نیروانا» را اقتصاددان آمریکایی هرولد دمستز در سال ۱۹۶۹ به این مغالطه داد.
وات پرا ماهاتات () معبد اصلی بودیسم (وت) در استان ناکون سی تاممارات در جنوب تایلند است. استوپای اصلی این معبد، پرا بورومماتات چدی ('استوپای بزرگ و شریف آثار مقدس')، توسط شاه سری دهاماسوکاراجا در اوایل قرن سیزدهم میلادی ساخته شد تا نمادی برای فرقه ترواده بودیسم در این استان باشد. باور بر این است که این معبد میزبان یکی از دندان‌های گوتاما بودا است. تاریخچه. بر اساس افسانه‌ها، و اثر بودا را به هات سای کائو آوردند و در سال ۲۹۱ میلادی پاگودای کوچکی ساختند. هنگامی که شاه سی-تهاما سوکرات شهر ناکون سی تاممارات را
که شاه سی-تهاما سوکرات شهر ناکون سی تاممارات را تأسیس کرد، معبد جدیدی به نام وات پرا بوروم تات را در همان مکان و به سبک مهایانهی امپراتوری سریویجایا بنا نهاد. شهر ناکون سی تاممارات یکی از شهرهای مهم پادشاهی باستانی تامبرالینگا بود و تا اوایل قرن سیزدهم میلادی بخشی از امپراتوری سریویجایا به‌شمار می‌رفت. تاریخ‌نگاران بر این باورند که این شهر بر اثر جنگ‌ها و بیماری‌ها تقریباً خالی از سکنه شده بود و پادشاه تصمیم گرفت استوپای بزرگی به سبک سریلانکایی با مشارکت عمومی بسازد تا به بازسازی جامعه شهری کمک کند. سایر
بسازد تا به بازسازی جامعه شهری کمک کند. سایر بناهای مذهبی میان قرن سیزدهم تا هجدهم ساخته شدند، از جمله ویهان-بودی لانکا، یک راهروی مسقف در اطراف درخت بودا که گفته می‌شود شاخه‌ای از درخت مهابودی در پرستشگاه ماهابودی در بوده گایا، هند است. نام تایلندی این معبد، "پرا ماهاتات وورamahawihan"، از زبان پالی مشتق شده و "vara maha dhatu vara maha vihara" به معنای 'معبد بزرگ و شریف استوپای آثار مقدس' است. این استوپای زنگ‌شکل تحت تأثیر هنر بودایی سریلانکایی ساخته شده که باور انتقال سنت استوپا از هند به سریلانکا توسط
که باور انتقال سنت استوپا از هند به سریلانکا توسط آشوکا را منعکس می‌کند. فرمانروای ناکون سی تاممارات که این استوپا را ساخت، خود را "سری دهاماسوکاراجا" نامید که به معنای 'آشوکای بزرگ' است. نام شهر ناکون سی تاممارات نیز از پالی، "Nagara Sri Dhammaraja"، گرفته شده که به معنای 'شهر دهاماراجا' است. ساخت این استوپا موجب شد که ناکون سی تاممارات به مرکز بودیسم ترواده تبدیل شود. کتیبه‌هایی از پادشاهی سوکوتای، نشان‌دهنده تأثیر این شهر و استوپا در ترویج و تقویت بودیسم ترواده در این پادشاهی هستند. این معبد همچنین مورد
ترواده در این پادشاهی هستند. این معبد همچنین مورد حمایت پادشاهی آیوتایا قرار داشت که میان قرن‌های چهاردهم تا هفدهم بر سراسر تایلند امروزی حکومت می‌کرد. استوپا و دیگر بناهای مذهبی بیش از ۱۰۰ سال پس از آغاز ساخت استوپای اصلی بنا شدند. این بنا در سال‌های ۱۶۱۲–۱۶۱۶، ۱۶۴۷، ۱۷۳۲–۱۷۵۸، ۱۷۶۹، ۱۸۹۵–۱۸۹۸، ۱۹۱۴، ۱۹۷۲–۱۹۷۴، ۱۹۸۷، ۱۹۹۴–۱۹۹۵ و ۲۰۰۹ تحت بازسازی‌های گسترده قرار گرفت. این معبد در سال ۲۰۱۲ در فهرست آزمایشی میراث جهانی یونسکو نامزد شد.
شهر قدیمی کاسرس یک شهر تاریخی محصور در کاسرس، اسپانیا است. کاسرس در سال ۱۹۸۶ توسط یونسکو به عنوان شهر میراث جهانی اعلام شد به دلیل ترکیبی از رومی، موری، معماری گوتیک و معماری رنسانس. سی برج از دوره اندلس هنوز در کاسرس باقی مانده‌اند که برج توره دل بوجاکو معروف‌ترین آن‌ها است.
وات پرا تات پانوم () معبدی بودایی در ناحیه تات پانوم در جنوب استان ناکون پانوم، واقع در منطقه ایسان (تایلند) در تایلند و نزدیک به مرز لائوس است. بر اساس افسانه‌ای محلی، این معبد در پاگودای خود فرآ اورانگاتات (Phra Ura (พระอุระ)) یا استخوان‌های سینه بودا را در خود جای داده است. از این رو، این معبد یکی از مهم‌ترین سازه‌های ترواده و مقدس‌ترین مکان بودایی در استان محسوب می‌شود. هر سال، یک جشنواره یک‌هفته‌ای در شهر تات پانوم برای گرامی‌داشت این معبد برگزار می‌شود که هزاران زائر را به این مکان مقدس جذب می‌کند. در
که هزاران زائر را به این مکان مقدس جذب می‌کند. در بودیسم عامیانه تایلندی، وات فرا تات پانوم مقصدی محبوب برای افرادی است که در میمون (منطقةالبروج) متولد شده‌اند. این معبد شامل مجموعه‌ای از نقاشی‌هایی است که امثال و حکم سنتی تایلندی را به تصویر می‌کشند. تاریخچه. بر اساس "وقایع‌نامه تات پانوم"، استوپای فرا تات پانوم نخستین بار هشت سال پس از درگذشت بودا، توسط پنج پادشاه از پادشاهی مون، معروف به "سی گوتوپورا" ساخته شد. با این حال، یافته‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد که قدیمی‌ترین سازه‌های کشف‌شده در این مکان به
که قدیمی‌ترین سازه‌های کشف‌شده در این مکان به قرون ۷ یا ۸ میلادی بازمی‌گردند. طبق افسانه‌ای محلی، بودا به مهاکاشیه‌په، یکی از شاگردان اصلی خود، گفت که پس از مرگش، مهاکاشیه‌په باید استخوان‌های سینه او را به "فو کامپرا" بیاورد تا بودیسم ادامه یابد. در سال ۵۲۵ پیش از میلاد، مهاکاشیه‌په تصمیم گرفت معبدی بر روی فو کامپرا بسازد. او به همراه ۵۰۰ ارهات و ۵ فرایا استوپای فرا تات پانوم را عمدتاً از خاک رس بنا کردند. پس از تکمیل آن، استخوان‌های سینه بودا از هند آورده شده و درون استوپا قرار داده شد. پاگودا احتمالاً
شده و درون استوپا قرار داده شد. پاگودا احتمالاً پیش از سال ۱۱۰۰ میلادی و با طراحی اولیه خمر ساخته شده بود، اما سال‌ها تحت تأثیر پادشاهی‌های لائو قرار داشت که باعث تغییراتی در سبک معماری آن شد و شکل امروزی آن به سبک لائو درآمد. در سال ۱۶۹۰، پاگودا بازسازی و ارتفاع آن به حدود ۴۷ متر افزایش یافت و سپس در سال ۱۹۴۰، ۱۰ متر دیگر به ارتفاع آن افزوده شد. در سال ۱۹۳۵، این مجموعه به‌عنوان یک اثر باستانی برای حفاظت، توسط اداره هنرهای زیبا در تایلند ثبت شد. در مارس ۱۹۷۵، زلزله‌ای باعث ایجاد ترک‌هایی در پاگودا شد. در
زلزله‌ای باعث ایجاد ترک‌هایی در پاگودا شد. در ۱۱ اوت ۱۹۷۵، ساعت ۱۹:۳۸، کل پاگودا در اثر بارش شدید چندروزه فرو ریخت. این سازه با کمک‌های مالی عمومی و کمک دولت سلطنتی تایلند بازسازی شد و در ۲۳ مارس ۱۹۷۹ تکمیل گردید. در زمان بازسازی، شاه بومیپول آدولیاده و سیریکیت همراه با سایر اعضای خاندان سلطنتی از این مکان بازدید کردند و بقایای مقدس بودا را مجدداً در آن قرار دادند. بسیاری از اشیای ارزشمند، از جمله یک کره طلایی ۱۱۰ کیلوگرمی، در زمان بازسازی در داخل پاگودا قرار گرفت. همچنین، زائرانی از لائوس نیز در این
قرار گرفت. همچنین، زائرانی از لائوس نیز در این فرایند مشارکت کردند و اشیای ارزشمندی از وینتیان مانند یک چتر هفت‌طبقه‌ای طلایی به سبک لان زانگ را در معبد نهادند. برای حفاظت از معبد، حدود ۴ هکتار از زمین‌های جلوی آن در فهرست حفاظتی ثبت شد. این منطقه به "ناحیه بودا" معروف است.
پارک تاریخی فانوم رونگ () یک محوطه باستانی در تایلند است که شامل ویرانه‌های پراسات فانوم رونگ (, ) می‌شود. این مجموعه معبدی هندو متعلق به امپراتوری خمر است که بر لبه یک آتشفشان خاموش در ارتفاع قرار دارد. این مجموعه در استان بوریرام در منطقه ایسان (تایلند) از تایلند واقع شده و در دورانی ساخته شده که تأثیرات اجتماعی-سیاسی خمرها در استان سیساکت بسیار چشمگیر بود. این معبد از ماسه‌سنگ و لاتریت بین قرون دهم تا سیزدهم میلادی ساخته شده است. فانوم رونگ به عنوان یک پرستشگاه هندو اختصاص داده شده به شیوا، نمادی از کوه
هندو اختصاص داده شده به شیوا، نمادی از کوه کایلاش، اقامتگاه آسمانی او است. مجموعه فانوم رونگ در چندین مرحله ساخته شد که تاریخ‌گذاری آن بر اساس نمادشناسی هنر و سبک‌های معماری آن همراه با کتیبه‌های موجود انجام شده است. این مجموعه شامل دو بنای آجری مقدس مربوط به قرن دهم میلادی، پرستشگاه کوچک قرن یازدهم، پرستشگاه مرکزی ساخته‌شده توسط شاه سوریه‌ورمان دوم در قرن دوازدهم و دو کتابخانه (بَنالای) از قرن سیزدهم است. همچنین، در دوران حکومت شاه جیه‌ورمان هفتم در قرن سیزدهم، ساختمان‌های مقدس دیگری از جمله غرفه تعویض
سیزدهم، ساختمان‌های مقدس دیگری از جمله غرفه تعویض لباس سلطنتی، کودی ریشی‌های نونگ بوآ رای، مرکز پزشکی یا بیمارستان (آروکایاسالا) و پراسات بان بو ساخته شدند. همچنین، یک مهمانسرا با آتش (دهرماسالا) برای پناه گرفتن مسافران در دشت پای کوه فانوم رونگ، در امتداد جاده‌ای که آنگکور را به فیمای متصل می‌کرد، احداث شد. این شواهد نشان‌دهنده یک مرکز مهم نایب‌السلطنه‌ای در اطراف این کوه از قرن دهم تا سیزدهم میلادی است. اداره هنرهای زیبای تایلند طی ۱۷ سال، از ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۸، این مجموعه را مرمت و به حالت اولیه بازگرداند. در
این مجموعه را مرمت و به حالت اولیه بازگرداند. در ۲۱ مه ۱۹۸۸، این پارک به‌طور رسمی توسط شاهدخت ماها چاکری سیریندهورن افتتاح شد. در سال ۲۰۰۵، این پرستشگاه برای بررسی به یونسکو جهت ثبت در فهرست میراث جهانی پیشنهاد شد. موقعیت. فانوم رونگ یک آتشفشان خاموش با ارتفاع در زیرمجموعه ناحیه تا پک، ناحیه چالوم فرا کیات، بوریرام است. نام آن از گرفته شده که به معنی «کوه بزرگ» است. معماری. پس از پلکان سه‌سطحی پایینی، نخستین سکو صلیبی‌شکل قرار دارد که اولین نمای معبد اصلی را به نمایش می‌گذارد. در سمت راست، به سمت شمال،
را به نمایش می‌گذارد. در سمت راست، به سمت شمال، پاویون «فلب فلا» یا «خانه فیل سفید» قرار دارد. این پاویون احتمالاً مکانی بوده که شاهان و خانواده سلطنتی پوشاک خود را پیش از آیینها تعویض می‌کردند. سپس، آن‌ها وارد مسیر دسته‌روی می‌شدند که یکی از چشمگیرترین بخش‌های این پارک است. این مسیر ۱۶۰ متر طول دارد و با هفتاد ستون ماسه‌سنگی که سرهایشان به شکل جوانه‌های لاله مردابی است، احاطه شده است. مسیر سنگ‌فرش‌شده با بلوک‌های لاتریتی ساخته شده است. این مسیر به اولین پل ناگا از سه پل مجموعه منتهی می‌شود. مارهای پنج‌سر
ناگا از سه پل مجموعه منتهی می‌شود. مارهای پنج‌سر در چهار جهت قرار گرفته‌اند و متعلق به قرن دوازدهم میلادی هستند. این پل، ارتباط میان زمین و آسمان را نشان می‌دهد. پل ناگا به پلکان بالایی منتهی می‌شود که به پنج بخش تقسیم شده است. هر بخش دارای تراسهایی در دو طرف خود است. آخرین تراس پهن بوده و از بلوک‌های لاتریتی ساخته شده است. این تراس دارای سکو صلیبی‌شکل و چهار حوض کوچک است. چند پله دیگر، پل ناگا دوم را به نمایش می‌گذارد که مشابه پل اول اما کوچک‌تر است. در مرکز آن، بقایای حجاری یک نیلوفر هشت‌پر دیده می‌شود.
آن، بقایای حجاری یک نیلوفر هشت‌پر دیده می‌شود. این تراس نهایی به رواق بیرونی منتهی می‌شود. احتمال دارد که این رواق در گذشته یک سازه چوبی با سقف کاشی‌کاری‌شده بوده باشد، اما اکنون تنها کف مرتفعی از جنس لاتریت از آن باقی مانده است. پس از رواق بیرونی، به رواق درونی می‌رسیم که شامل اتاق‌هایی باریک و طولانی است. این رواق به عنوان دیواری پیرامون برج اصلی عمل می‌کرده است. این رواق در نهایت به سومین و آخرین پل ناگا منتهی می‌شود که نسخه‌ای کوچک از پل اول است. این پل مستقیماً به بست اصلی منتهی می‌شود. پس از عبور از
مستقیماً به بست اصلی منتهی می‌شود. پس از عبور از هشتی و بنای الحاقی، برج اصلی نمایان می‌شود. ایوان‌های دوتایی از تمامی جهات به بیرون گشوده می‌شوند. در محراب درونی، قبلاً «لینگام»، نماد الهی شیوا، قرار داشت. در حال حاضر، تنها «سوماسوترا» باقی مانده است که برای خروج آب در مراسم مذهبی به کار می‌رفت. ورودی‌های این برج دارای نعل درگاهها و تمثالهای مختلفی است که داستان‌های مذهبی هندو مانند «شیوای رقصان» و پنج یوگی (هندوئیسم) را به تصویر می‌کشد. ورودی جنوبی نیز توسط یک مجسمه ماسه‌سنگی نگهبانی می‌شود.
دریاچه سونگخلا () بزرگ‌ترین دریاچه طبیعی در تایلند است. این دریاچه در شبه‌جزیره مالایی در جنوب کشور قرار دارد. با مساحت ۱٬۰۴۰ کیلومتر مربع، این دریاچه با استان‌های استان سونگکلا و استان پاتالونگ هم‌مرز است. با وجود نام «دریاچه»، این پهنه آبی در واقع یک مجموعه تالابی است. این دریاچه به سه بخش مجزا تقسیم شده است. بخش جنوبی آن از طریق تنگه‌ای به عرض ۳۸۰ متر در نزدیکی شهر سونگکلا به خلیج تایلند متصل می‌شود. در این منطقه، آب لب‌شور بوده و تقریباً نیمی از شوری آب دریا را دارد. در بخش میانی، پس از یک باریکه با عرض
را دارد. در بخش میانی، پس از یک باریکه با عرض ۶ کیلومتر، دریاچه "Thale Luang" با وسعت ۷۸۲٫۸۰ کیلومتر مربع قرار دارد. در شمالی‌ترین بخش، میان جنگل مانگروها، "Thale Noi" با وسعت ۲۸ کیلومتر مربع در استان پاتالونگ واقع شده است. مشخصه بارز این دریاچه، زبانه ساحلی ۷۵ کیلومتری آن است که دریاچه را از دریا جدا می‌کند. برخلاف بیشتر زبانه‌های ساحلی که از رسوبات دریایی شکل می‌گیرند، احتمالاً این زبانه از اتصال جزایر کوچک اولیه به یکدیگر و انباشته شدن رسوبات از پیشینه دریاچه‌ای آن پدید آمده است. تالاب‌های کنوانسیون
دریاچه‌ای آن پدید آمده است. تالاب‌های کنوانسیون رامسر. تالاب‌های "فو خوان خی سیان" در نزدیکی دریاچه "تاله نوی" از سال ۱۹۹۸ به عنوان تالاب‌های رامسر حفاظت شده‌اند. این منطقه بخشی از منطقه شکار ممنوع تاله نوی است که در سال ۱۹۷۵ ایجاد شد. "خوان خی سیان" در منطقه غیرشکاری تاله نوی، در مختصات ۰۷º۵۰’N ۱۰۰º۰۸’E، در استان پاتالونگ قرار دارد. این منطقه در شمال دریاچه بزرگ "تاله لوانگ"، یکی از معدود تالابهای آب شیرین باقی‌مانده و سالم در تایلند است. انواع مختلف تالاب در این منطقه شامل دریاچه، مرداب، باتلاق جنگل
در این منطقه شامل دریاچه، مرداب، باتلاق جنگل پوست‌کاغذی، شالیزار و علفزار باتلاقی هستند. «Kuan» ها جزایری هستند که در بیشتر سال از آب بیرون می‌مانند و در جنگل‌های باتلاقی پوست‌کاغذی قرار دارند. کوان کی سیان یک تپه کم‌ارتفاع با ارتفاع ۰ تا ۲ متر بالاتر از سطح دریای آزاد در منطقه تاله نوی است. در این منطقه بیش از ۵٬۰۰۰ خانواده زندگی می‌کنند که تقریباً همگی وابسته به منابع طبیعی یا سایر کاربری‌های سرزمین موجود در منطقه هستند. فعالیت‌های عمده شامل ماهیگیری، پرورش گاو، خاک‌ورزی، تولید پادری و گردشگری است.
پرورش گاو، خاک‌ورزی، تولید پادری و گردشگری است. سالانه بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ گردشگر از این منطقه بازدید می‌کنند. دلفین نهنگی پوزه‌کوتاه. یک جمعیت کوچک از دلفین نهنگی پوزه‌کوتاهها در دریاچه تاله لوانگ، در نزدیکی جزایر سی‌ها در استان پاتالونگ یافت می‌شوند. این دلفین‌ها به دلیل صیادی بیش از حد و آلودگی در معرض خطر انقراض قرار دارند. در فهرست سرخ اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت، جمعیت‌هایی از این گونه از جمله در رودخانه ماهاکام و Malampaya Sound به عنوان در معرض خطر بحرانی فهرست شده‌اند. تا مارس ۲۰۲۴، تخمین زده
خطر بحرانی فهرست شده‌اند. تا مارس ۲۰۲۴، تخمین زده می‌شود که تنها ۱۴ فرد از این گونه در این دریاچه باقی مانده باشد.
The Blederija () یک اثر طبیعی در شرق صربستان است. تحت حفاظت دولت به عنوان پدیده زمین‌شناسی قرار گرفت و شامل تشکیلات زمین‌شناسی مختلف (چشمه‌های کارستی، غارها، آبشار) در حوزه آبخیز رودخانه بلدریا، در کوه میروک است. مکان. این ذخیره‌گاه در دامنه‌های مرکزی شرقی کوه میروک واقع شده است. آبشار، به عنوان ویژگی مرکزی منطقه، دور از نزدیکترین روستا است، رکا، از برزا پالانکا و از مقر شهرداری کلادووا فاصله دارد. جغرافیا. رودخانه بلدریا از چهار چشمه کارستی در میروک در ارتفاع ، زیر قله توپلا بارا سرچشمه می‌گیرد. چشمه‌ها از
، زیر قله توپلا بارا سرچشمه می‌گیرد. چشمه‌ها از یکدیگر فاصله دارند. برخی از آنها سرد یخی هستند، در حالی که برخی دیگر زیر حرارت هستند - دمای آب یکی حدود و دیگری دارای ثابت است. این رودخانه پس از طی جریان آبشار بلدریا با ارتفاع را تشکیل داده و قبل از رسیدن به آن چندین آبشار دیگ را در منطقه جنگلی تشکیل می‌دهد. آب به سبک پرده بر روی نوار توفا می‌ریزد و حوضچه ای را به شکل وان توفا تشکیل می‌دهد. دریاچه ای کوچکی با آب فیروزه ای رنگ را در خود جای داده است. در پایین دست دریاچه دیگری و حتی کم عمق تر وجود دارد. از
دست دریاچه دیگری و حتی کم عمق تر وجود دارد. از آنجا پس از چندین آبشار رود به دره می‌رسد. چندین غار باقی مانده از آبشار و منظره خوش‌منظر در محل شهر قرون وسطایی سابق باقی مانده است. بزرگ‌ترین غار سوکولوویکا است که از آن نهری به همین نام سرچشمه می‌گیرد که دور از آبشار، پایین دست شهر سابق است. غار آماده‌سازی نشده و برای بازدیدکنندگان باز نشده است. چشمه در غار منقطع و به شکل چاه آب ("ورلو") است. گردشگری. تا سال ۲۰۱۹، بلدریا برای مردم غیر محلی تقریباً ناشناخته بود و لقب: بهترین راز نگه‌داشته شده جرداپ را داشت.
و لقب: بهترین راز نگه‌داشته شده جرداپ را داشت. از زمانی که به لطف ایجاد ذخیره‌گاه طبیعی مورد توجه قرار گرفت، تعداد بازدیدکنندگان افزایش یافت. برنامه‌ریزی‌هایی برای احداث جاده مناسب به داخل ذخیره‌گاه، مسیر دسترسی مستقیم به آبشار، تابلوهای گردشگری، نگهبانی و غیره انجام می‌شود. با این حال، دوستداران محیط‌زیست خاطرنشان کردند که حتی بازدیدکنندگانی که هنوز تعداد اندکی هستند، در منطقه زباله می‌ریزند و بطری‌ها و کیسه‌های پلاستیکی را به جا می‌گذارند و شاید باید دسترسی به منطقه محدود شود.