payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به ماساژت‌ها باشند. مکان ماساژت‌ها (یک شاخه از سکا‌ها، به معنی سکاهای تیزخود) همان‌طور که در منابع یونانی ذکر شده، در شمال و شمال غربی هند زندگی می‌کردند، که با توصیف «مگاها در غرب» در تضاد نیست. ماساژت‌ها بیشتر به خاطر کشتن کوروش بزرگ، توسط ملکه‌شان تهم‌رییش شهرت دارند. به نظر می‌رسد که بی‌بند و باری در زندگی جنسی ماساژت‌ها یک رسم رایج بوده است. هرودوت می‌نویسد که آنچه یونانیان در مورد سکاها می‌گویند در واقع آداب و رسوم ماساژت‌ها است. در بین این قوم کسی در اثر بیماری مرده، دفن می‌شود یا غذای جانوران وحشی
اثر بیماری مرده، دفن می‌شود یا غذای جانوران وحشی اما کسانی که بیش از حد پیر می‌شوند، قربانی می‌شوند و همراه با گوشت سایر حیوانات قربانی پخته شده و خورده می‌شوند. آنها فقط خدای خورشید را می‌پرستند. پاکستان. به‌طور سنتی معبد ساخته شده با شهر مولتان و معبد با معبد خورشید مولتان (در پاکستان امروزی) شناخته می‌شود، اما شواهد کمی در تأیید وجود دارد و هاینریش فون استیتنکرون این ایده را رد می‌کند. زمان مهاجرت. «وی.سی. سریواستاوا» (V. C. Srivastava)، پژوهشگری که زیر نظر راجندرا چاندرا هازرا تحصیل کرده است، مطالعات
نظر راجندرا چاندرا هازرا تحصیل کرده است، مطالعات زیادی در مورد خورشیدپرستی هندی منتشر کرده است، از جمله یکی از آن‌ها به موضوع مغان برهمن می‌پردازد، و این دیدگاه را ارائه کرده است که مغان، از مگوس‌های (مغ به زبان یونانی) ایرانی منشأ گرفتند. آن‌ها پس از اینکه ایران توسط امپراتوری هخامنشی فتح شد، به شمال غربی هند مهاجرت کردند. مطالعه مهم دیگر در مورد مغان برهمن، تحقیق یوهانس برونخورست (۲۰۱۶) است که بر تغییر وضعیت برهمن‌ها در جامعه هند تمرکز دارد و تحولات تاریخی «مگوس» (یونانی مغ) را بررسی می‌کند. برونخورست
«مگوس» (یونانی مغ) را بررسی می‌کند. برونخورست همچنین می‌نویسد: این کاهنان و آیین خورشیدی آن‌ها ممکن است در زمان شاهنشاهی کوشانی یا اندکی قبل از آن‌ها به شبه قاره هند راه یافته باشند. ترجمه منابع هندی و انتقال به منابع دیگر. جفری کوتیک می‌نویسد: این آداب و رسوم ادعایی مربوط به زنا با محارم در میان مردم در غرب هند عملاً به عنوان نمادهای تکرار شونده در ابهیدارما عمل می‌کرد که به نوبه خود به جهان‌بینی بوداگرایی چینی منتقل شدند. دیدگاه‌های بودایی چینی در مورد ایران و دین ایرانی عمدتاً بر اساس تعصب‌ها و تفکری
ایران و دین ایرانی عمدتاً بر اساس تعصب‌ها و تفکری قالبی بود که از بودیسم هندی به بودیسم چینی وارد شده بودند. به این ترتیب، ایران و فرهنگ‌های اطراف به‌عنوان یک گروه جمعی از ملیکجه (بیگانه‌ها) به‌عنوان نوعی کاریکاتور از آنچه بودایی نباید باشد، عمل می‌کرد، اما در عین حال، این دیدگاه‌ها از دیدگاهی قوم‌گرا و تعصب‌آمیز نشأت می‌گرفت که ظاهراً در متن‌های بودایی در هند رایج بود. بیشتر متون تاریخی چین از دودمان هان (از ۲۰۶ قبل از میلاد تا ۲۲۰ میلادی) تا دودمان تانگ (از سال ۶۱۸ تا ۹۰۷ میلادی) حاوی گزارش‌هایی حاوی
(از سال ۶۱۸ تا ۹۰۷ میلادی) حاوی گزارش‌هایی حاوی اوضاع جغرافیایی و اجتماعی ایران باستان هستند. این نکته وجود دارد که هیچ مورخ چینی شخصاً از داخل ایران دیدن نکرده است و حتی کاهنان بودایی چینی، هیون تسیانگ و هه‌چو که اطلاعاتی از ایران می‌دهند خود به ایران نیامده اند بلکه گزارش‌های خود را از همسایگان ایران کسب کرده‌اند. از آنجائیکه نویسندگان تاریخ‌نویس چینی به علت دوری مسافت و عدم دسترسی به شواهد و منابع بیشتر قادر به بررسی صحت و سقم گزارش‌های مربوط به ایران نبودند، مجموع اطلاعات جمع‌آوری شده خود را عیناً در
مجموع اطلاعات جمع‌آوری شده خود را عیناً در بخشی تحت عنوان «بخش غربی» در متون تاریخ رسمی چین درج کرده‌اند. ادبیات بودایی هند در واقع حاوی ارجاعاتی به اعمال محارم در میان جامعه خاصی از بیگانگان است. برخی از متون مربوط به چینی ترجمه شده است، مانند "ابهیدرما مهاویبهاشا شسترا"، رساله ای حجیم از دویست داستان که بین سال‌های ۶۵۶ و ۶۵۹ میلادی توسط زائر چینی هیون تسیانگ ترجمه شده است. اگرچه در این متن به صراحت از ایرانیان نام برده نشده است، اما می‌توان فرض کرد که در ذهنیت خوانندگان چینی «غرب» (یعنی غرب هند) اشاره به
خوانندگان چینی «غرب» (یعنی غرب هند) اشاره به ایرانی‌ها داشت. جاناتان سیلک در مطالعه مفصل خود در مورد "در مورد ازدواج نزدیک در بین ایرانیان در منابع بودایی" (۲۰۰۸) از یافته‌های پژوهشی در مورد مغان برهمن استفاده کرده است. جایگاه مگاها در جامعه هند. ویجی پراکاش شارما نویسندهٔ هندی در مورد مگاها نوشته است: مگاها حداقل سه موج مهاجرت به هند وارد شدند. اولین موج در قرن پنجم پیش از میلاد در شمال غربی هند، موج دوم در قرن اول پیش از میلاد و موج سوم با مهاجرت پارسیان هند در قرن هفتم میلادی رخ داد. معمولاً پذیرفته شده
در قرن هفتم میلادی رخ داد. معمولاً پذیرفته شده است که مگاها جامعه‌ای مهاجر از کاهنان قوم ماد در شرق ایران بزرگ بودند. مگاها در «سامبپورا» که امروزه بنا بر فرضیه‌ها به عنوان مولتان در ایالت پنجاب (پاکستان) شناخته می‌شود، محدود نشدند. آن‌ها به زودی به سایر مناطق هند مهاجرت کردند. مهم‌ترین مشارکت این کاهنان معرفی شکل خاصی از پرستش خورشید بود که با شکل باستانی آن در هند متفاوت است. از روایت‌های تاریخی مختلف کاملاً مشخص است که این برهمن‌ها نه تنها در معرفی پرستش خورشید، بلکه در ساخت معابد خورشیدی در نقاط مختلف
خورشید، بلکه در ساخت معابد خورشیدی در نقاط مختلف کشور هند نقش داشته‌اند. ساکادویپاها حتی امروزه نیز از محترم‌ترین برهمن‌ها در بیهار هستند. آنها از طریق اصل و نسب و نام خانوادگی و مذهب خود شناسایی می‌شوند. اعضای جامعه هنوز در معابد خورشید در هند به کاهنی اشتغال دارند. آن‌ها همچنین در چندین معبد جین (دین) در گجرات و راجستان کاهنان موروثی هستند. نوادگان مگاها در جاهای مختلف به نام‌های مختلفی شناخته می‌شوند. در «راجپوتانا» (امروزه با نام راجستان) به آن‌ها «بوجاکا» می‌گویند. عده زیادی هم از آنان هستند که به
می‌گویند. عده زیادی هم از آنان هستند که به حرفه‌های دیگری به غیر از راهبی پرداختند. برخی از گروه‌های کاست‌ها در هند درون‌همسر هستند، اما مغان برهمن به برون‌همسری در ازدواج مقید هستند. آن‌ها تا زمان حکومت بریتانیا در هند، راهبان بسیاری از پادشاهی‌های هند بودند و انجمن‌های خود را به نام «برهمن‌های ساکادویپا ماهاسابها» تقریباً در همه مکان‌های زیستگاه خود در هند را دارند. ۷۲ قلمروی روستایی از آنان در هند شناسایی شده است. این جامعه اخترشناسان، متخصصان آیورودا (طب جایگزینی هندی)، شاعران، کاهنان و رمان‌نویسان
(طب جایگزینی هندی)، شاعران، کاهنان و رمان‌نویسان زیادی را در این کشور پرورش داده است که می‌توان از جمله به آریابهاتا (ریاضیدان-منجم ۴۷۶–۵۵۰ میلادی)، واراهامیهیرا ‏ (اخترشناس ۵۰۵–۵۸۷ میلادی) و واگبهاتا (نویسنده و پزشک ۶۰۰ – ۶۵۰ میلادی) اشاره کرد.
چناربیابان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۵۲ نفر (۱۶ خانوار) بوده‌است.
جوردن، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.
بشنان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن 90 نفر (25 خانوار) بوده‌است.
خرمشاهی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۴۲ نفر (۱۳ خانوار) بوده‌است.
هنگوییه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.
لئونید کاراخانی هورونتس (آوانسوف) ( زادهٔ - درگذشته )، نویسنده و نثرنویس اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۷ ژانویهٔ ۱۹۱۳ در نورشن به دنیا آمد و در سال ۱۹۴۱ از دانشگاه دولتی باکو فارغ‌التحصیل شد. وی از سال ۱۹۳۹ عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار و مدال دفاع از قفقاز شده‌است. وی در ۲۱ نوامبر ۱۹۸۹ در سن ۷۶ سالگی در ایروان درگذشت.
رُزا همایاکی پاشینیان (؛ ؛ زادهٔ - ) تاریخ‌نگار و سیاستمدار اهل ارمنستان بود. وی نماینده دوره دوم شورای عالی جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان (۵۲-۱۹۴۷) بود. زندگی‌نامه. وی در ۷ ژانویه ۱۹۲۴ در قاراکیلیسا به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۴۶) فارغ‌التحصیل گشت. برادر وی بود. وی در دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۲۰۰۹–۱۹۵۶) فعالیت می‌کرد. وی برنده جوایزی همچون نشان برجسته افتخار ()، مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی () و مدال دفاع از قفقاز () شد. وی در
بزرگ میهنی () و مدال دفاع از قفقاز () شد. وی در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۷ در سن ۹۳ سالگی در ایروان درگذشت.
روبن هامبارتسومی بابایانتس (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک پزشک و متخصص بهداشت اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۸۸۹ در شوشی به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی سن پترزبورگ (۱۹۱۶) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان پرچم سرخ کار، مدال شجاعت کار و روبان مدال دفاع از لنینگراد شده است. وی در ۱۹۶۲ در سن سالگی در لنینگراد درگذشت.
سورن تیگرانی کالتاخچیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فیلسوف و هیئت علمی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۵ مارس ۱۹۱۸ در آچاجور به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی مسکو فارغ‌التحصیل شد. وی استاد دانشگاه دولتی مسکو بود. وی همچنین برنده نشان جنگ میهنی (درجه دو) و مدال دفاع از لنینگراد شده است. وی در ۵ نوامبر ۱۹۹۲ در سن ۷۴ سالگی در مسکو درگذشت و در آرامستان واگانکوفسکوی به خاک سپرده شد.
هوهانس مسروپی دیلانیان (؛ زادهٔ - درگذشته نامشخص ) کارشناسی علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۱۶ در شرونانتز به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. وی در جنگ جهانی دوم مشارکت نمود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان جنگ میهنی (درجه دو)، نشان ستاره سرخ، نشان پرچم سرخ کار و مدال کارگر ممتاز شده است.
نرسس اوسکانی کاگرامانوف (قاهرامانیان) (؛ زاده - درگذشته ) تئاترشناس، روزنامه‌نگار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۳ مارس ۱۹۱۰ در باکو در به دنیا آمد . وی در و تئاتر روسی استانیسلاوسکی ایروان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۰) و نشان جنگ میهنی (درجه دو) () شد. وی در ۳۰ نوامبر ۱۹۸۷ در سن ۷۷ سالگی در ایروان درگذشت.
پاول روبنی آرزومانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک باغبان، برزشناس و دانشمند زراعت اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۱ دسامبر ۱۹۲۳ در ترکمن‌آباد به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی کشاورزی روسیه (۱۹۵۲) فارغ‌التحصیل شد. وی عضو بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان جنگ میهنی (درجه دو)، نشان برجسته افتخار، نشان پرچم سرخ کار، مدال نقره نمایشگاه دستاوردهای اقتصاد ملی و مدال طلای نمایشگاه دستاوردهای اقتصاد ملی شده است. وی در ۲۹ مه ۲۰۱۰ در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
مکرتیچ سِروبی آصلانیان (؛ زادهٔ - درگذشته )، روزنامه‌نگار، نثرنویس اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۵ مهٔ ۱۹۰۶ در روستای در نزدیکی بولانک شمال‌غرب دریاچه وان در ارمنستان غربی به دنیا آمد و در سال ۱۹۱۴ به ارمنستان مهاجرت کرد و بعد از آن در تفلیس سکنی گزید. از دانشگاه دولتی تفلیس فارغ‌التحصیل شد. دو مرتبه بین سال‌های (۴۱–۱۹۳۵) و (۷۲–۱۹۵۶) ریاست برنامه رادیویی ارمنی در تفلیس را برعهده داشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره سرخ () و نشان جنگ میهنی (درجه دو) () شده است. وی در ۱۰ فوریهٔ ۱۹۸۶ در سن ۷۹
دو) () شده است. وی در ۱۰ فوریهٔ ۱۹۸۶ در سن ۷۹ سالگی در تفلیس درگذشت.
جانیبک یگوری یغیازاریان (؛ زادهٔ – درگذشته ) یک اقتصاددان اهل ارمنستان بود زندگی‌نامه. در ۱۹ آوریل ۱۹۱۸ در واردنیس به دنیا آمد و از انستیتو مالی مسکو (۱۹۵۰) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان جنگ میهنی درجه دو (۱۹۸۵) و اقتصاددان شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۸) شده است. وی در ۱ دسامبر ۲۰۰۰ در سن ۸۲ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان کاناکر به خاک سپرده شد.
وارطان هوهانسی گولکانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) نسل‌شناس، اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در در برداوان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۲۸) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان برجسته افتخار و مدال دفاع از قفقاز شده است. وی در ۱۸ نوامبر ۱۹۷۶ در سن ۷۴ سالگی در ایروان درگذشت.
آندرانیک آصلانی استپانیان ( زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم ) کارشناس علوم پرورشی، اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۱۴ در شوانیدزور به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان جنگ میهنی (درجه دو) شده است. تاریخ و محل درگذشت وی نامعلوم است.
بارسام هونانی سیمونیان (؛ زاده - درگذشته ) نقاش اهل ارمنستان بود زندگی‌نامه. وی در ۱۹۱۱ در واغارشاپات به دنیا آمد و از آکادمی امپریال هنر (۱۹۳۵) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو (۱۹۳۹) و اتحادیه نقاشان ارمنستان (۱۹۳۶) بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال دفاع از قفقاز، مدال دفاع از استالینگراد، مدال شجاعت و چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۷۰) شد. وی در ۱۹۸۵ در سن ۷۴ سالگی درگذشت.
واهان مارگاری آرتسرونی (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک پزشک گوش و حلق و بینی و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در در نور بایزید از پدر به نام به دنیا آمد و از و دانشگاه پاریس (۱۸۸۵) فارغ‌التحصیل شد. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برنده نشان پرچم سرخ کار، مدال شجاعت کار و دانشمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۴۷ در سن ۹۰ سالگی در ایروان درگذشت.
ده‌نو ۱، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.
گایانه مکرتچیان (؛ ؛ ) یک بازیگر اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. زندگی‌نامه. وی در ۲۴ ژانویه ۱۹۵۲ در ایروان به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۷۵) فارغ‌التحصیل شد. از سال ۱۹۷۱ عضو بود. وی در فرهنگستان دولتی تئاتر سوندوکیان (۱۹۹۷) فعالیت می‌کند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال شجاعت کار و هنرمند افتخاری جمهوری ارمنستان (۲۰۱۲) شده است.
آزات آرمناکی هایدیان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۱۹ در متس پارنی به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان جنگ میهنی درجه دو، نشان پرچم سرخ کار، نشان برجسته افتخار و آموزگار شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۵۷) و مدال خاچاطور آبوویان شده است. تاریخ درگذشت وی ناملعوم است.
ویکتور لوونی ایسرائیلیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) دیپلمات، تاریخ‌نگار استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱ سپتامبر ۱۹۱۹ در تفلیس به دنیا آمد و نخستین دانشگاه دولتی پزشکی ای‌ام سچنوف مسکو (۱۹۴۱) و آکادمی دیپلماتیک وزارت امور خارجه روسیه (۱۹۴۶) فارغ‌التحصیل گشت. وی در دانشگاه دولتی ایروان و آکادمی دیپلماتیک وزارت امور خارجه روسیه فعالیت می‌کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان جنگ میهنی درجه دو، نشان پرچم سرخ کار، نشان دوستی خلق و جایزه دولتی اتحاد شوروی شده است. وی در ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۵ در سن ۸۵ سالگی درگذشت.
آرتاشس یرواندی آتومیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک مهندس طراح و مخترع متخصص در توپ دریایی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۵ ژوئن ۱۹۰۳ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک پتر کبیر سن پترزبورگ فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان برجسته افتخار (۱۹۳۹)، مدال دفاع از لنینگراد (۱۹۴۲) و جایزه استالین (۱۹۴۳) شده است. وی در ۱۹۷۹ در سن ۷۶ سالگی در مسکو درگذشت و در به خاک سپرده شد.
کامسار نرسسی گریگوریان، تر-گریگوریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) نویسنده، تاریخ‌نگار ادبی و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۳۱) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو بود وی در ، دانشگاه دولتی سن پترزبورگ و کتابخانه ملی روسیه فعالیت می‌کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره سرخ، نشان جنگ میهنی (درجه دو)، نشان دوستی خلق (۱۹۸۱)، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال شجاعت کار، مدال دفاع از لنینگراد مدال به خاطر
شجاعت کار، مدال دفاع از لنینگراد مدال به خاطر پیروزی مقابل ژاپن شده است. وی در ۱۶ ژوئن ۲۰۰۴ در سن ۹۳ سالگی در سن پترزبورگ درگذشت.
صحرای سینا که بخشی از مصر است، از زمان آغاز درگیری اعراب و اسرائیل دو بار توسط اسرائیل اشغال شده است: اولین اشغال از اکتبر ۱۹۵۶ تا مارس ۱۹۵۷ ادامه داشت و دومین اشغال از ژوئن ۱۹۶۷ تا آوریل ۱۹۸۲ به طول انجامید. اسرائیل ابتدا در جریان بحران سوئز، سینا را تصرف کرد، هنگامی که در واکنش به محاصره محاصره اسرائیل توسط مصر از طریق کانال سوئز و تنگه تیران به مصر حمله کرد. مصری‌ها از سال ۱۹۴۹ آزادی ناوبری اسرائیل را در این مسیرها محدود کرده بودند که بر توانایی این کشور در واردات و صادرات کالاها در طول دوره ریاضت
کشور در واردات و صادرات کالاها در طول دوره ریاضت اقتصادی در اسرائیل تأثیر گذاشته بود. اگرچه این اشغال به اسرائیل اجازه داد تا تنگه تیران را دوباره باز کند، اما کانال سوئز تا سال ۱۹۵۷ بسته ماند، زمانی که نیروهای اسرائیلی از مصر عقب‌نشینی کردند. در اواسط دهه ۱۹۶۰، با وجود هشدارهای مقامات اسرائیلی مبنی بر اینکه محاصره مجدد به منزله جنگ خواهد بود، مصر دوباره محاصره را اعمال کرد و در نتیجه سینا را در جنگ ۱۹۶۷ اعراب و اسرائیل از دست داد. مشابه قبل، اشغال اسرائیل باعث شد که تنگه تیران دوباره باز شود، اما این بار
باعث شد که تنگه تیران دوباره باز شود، اما این بار نیز کانال سوئز تا سال ۱۹۷۵ بسته ماند. در طول سه سال بعد، مصر برای بازپس‌گیری سرزمین از دست‌رفته، جنگ ناموفق جنگ فرسایشی را علیه اسرائیل به راه انداخت. بعدها، حمله گسترده نظامی مصر علیه اسرائیل، معروف به عملیات بدر، موجب جنگ ۱۹۷۳ اعراب و اسرائیل شد که با تسلط مصر بر بیشتر ساحل شرقی کانال سوئز پایان یافت. تا سال ۱۹۷۹، ایالات متحده با موفقیت معاهده صلح مصر و اسرائیل را میانجی‌گری کرد: مصری‌ها اسرائیل را به‌عنوان یک کشور مستقل به رسمیت شناختند، تنگه تیران و
یک کشور مستقل به رسمیت شناختند، تنگه تیران و خلیج عقبه را به‌عنوان آبراه‌های بین‌المللی پذیرفتند و موافقت کردند که در امتداد مرز اسرائیل منطقه را غیرنظامی کنند. در مقابل، اسرائیل موافقت کرد که تمام غیرنظامیان و سربازان خود را از صحرای سینا خارج کرده و آن را به مصر بازگرداند. در ۲۵ آوریل ۱۹۸۲، عقب‌نشینی اسرائیل به پایان رسید و از آن زمان مصر سینا را غیرنظامی نگه داشته است که این اولین نمونه از صلح میان اسرائیل و یک کشور عربی محسوب می‌شود. بین سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۸۲، در مجموع ۱۸ شهرک اسرائیلی در سراسر صحرای
و ۱۹۸۲، در مجموع ۱۸ شهرک اسرائیلی در سراسر صحرای سینا ساخته شد که عمدتاً در امتداد خلیج عقبه و مناطق جنوب نوار غزه اشغالی مصر قرار داشتند. علاوه بر این، اسرائیل دو پایگاه نیروی هوایی اسرائیل، یک پایگاه نیروی دریایی اسرائیل و تعدادی دیگر از تأسیسات دولتی و نظامی از جمله بیشتر منابع نفتی تحت کنترل اسرائیل را تخریب کرد. پیش‌زمینه. بحران سوئز (۱۹۵۶). نیروهای اسرائیل برای نخستین بار شبه‌جزیره سینای مصر را در جریان بحران سوئز در اکتبر تا نوامبر ۱۹۵۶ تصرف کردند. تحت فشار شدید بین‌المللی، نیروهای اسرائیلی در مارس
فشار شدید بین‌المللی، نیروهای اسرائیلی در مارس ۱۹۵۷ عقب‌نشینی کردند، اما پیش از خروج، نقشه‌برداری گسترده‌ای از منطقه انجام دادند و مخفیگاه‌های تأمین تدارکات برای جنگ بعدی ایجاد کردند. به عنوان بخشی از شرایط عقب‌نشینی اسرائیل، شبه‌جزیره سینا غیرنظامی شد و نیروی پاسدار صلح یوان‌ای‌اف برای نظارت بر مرز میان اسرائیل و مصر در آنجا مستقر شد. جنگ شش‌روزه تا عقب‌نشینی اسرائیل (۱۹۶۷–۱۹۸۲). در مه ۱۹۶۷، رئیس‌جمهور مصر، جمال عبدالناصر، دستور خروج نیروهای سازمان ملل را صادر کرد و نیروهای مصری را به این منطقه اعزام کرد.
کرد و نیروهای مصری را به این منطقه اعزام کرد. اسرائیل که وقوع جنگ را قریب‌الوقوع می‌دانست، در نهایت یک حمله پیشگیرانه علیه مصر انجام داد که به آغاز جنگ شش‌روزه انجامید. ظرف سه روز، اسرائیل بیشتر شبه‌جزیره سینا را اشغال کرد. پس از تصرف و اشغال سینا توسط اسرائیل، مصر جنگ فرسایشی (۱۹۷۰–۱۹۶۷) را با هدف وادار کردن اسرائیل به عقب‌نشینی از شبه‌جزیره سینا آغاز کرد. این جنگ شامل درگیری‌های گسترده‌ای در منطقه کانال سوئز بود که از نبردهای محدود تا درگیری‌های وسیع متغیر بود. گلوله‌باران اسرائیل علیه شهرهای پورت‌سعید،
بود. گلوله‌باران اسرائیل علیه شهرهای پورت‌سعید، اسماعیلیه و سوئز در ساحل غربی کانال، تلفات غیرنظامی بسیاری به همراه داشت (از جمله ویرانی تقریباً کامل شهر سوئز) و باعث آوارگی ۷۰۰٬۰۰۰ نفر از مردم مصر شد. در نهایت، این جنگ در سال ۱۹۷۰ بدون تغییری در خط مقدم به پایان رسید. در ۶ اکتبر ۱۹۷۳، مصر «عملیات بدر» را برای بازپس‌گیری شبه‌جزیره سینا آغاز کرد، در حالی که سوریه همزمان عملیاتی برای بازپس‌گیری بلندی‌های جولان اجرا کرد و این آغاز جنگ یوم کیپور (که در مصر و بیشتر کشورهای اروپایی به عنوان «جنگ اکتبر» شناخته
بیشتر کشورهای اروپایی به عنوان «جنگ اکتبر» شناخته می‌شود) بود. کانال سوئز در سال ۱۹۷۵ بازگشایی شد و انور سادات، رئیس‌جمهور مصر، نخستین کاروان را سوار بر یک ناوشکن مصری از کانال عبور داد. در سال ۱۹۷۹، مصر و اسرائیل یک معاهده صلح امضا کردند که بر اساس آن اسرائیل موافقت کرد که از کل شبه‌جزیره سینا عقب‌نشینی کند. اسرائیل در چندین مرحله از این منطقه خارج شد و روند خروج در ۲۶ آوریل ۱۹۸۲ به پایان رسید. شهرک‌های اسرائیلی. شهرک‌های اسرائیلی در شبه‌جزیره سینا به دو منطقه تقسیم شده بودند: یکی در امتداد سواحل دریای
منطقه تقسیم شده بودند: یکی در امتداد سواحل دریای مدیترانه و دیگری در امتداد خلیج عقبه. اسرائیل برنامه‌هایی برای توسعه شهرک یامیت به شهری با جمعیت حداکثر ۲۰۰٬۰۰۰ نفر داشت. جمعیت واقعی یامیت هرگز از ۳٬۰۰۰ نفر فراتر نرفت. شهرک‌های منطقه یامیت پیش از عقب‌نشینی توسط اسرائیل تخریب شدند، اما شهرک‌های واقع در امتداد خلیج عقبه شامل عوفیرا (شرم‌الشیخ)، دی زهاو (دهب) و نویوت (نویبع) دست‌نخورده باقی ماندند و پس از عقب‌نشینی اسرائیل، مصر این مناطق را بیشتر توسعه داد.
قهرمانی وزنه‌برداری جهان ۲۰۲۷ نود و دومین (مردان) و سی و پنجمین (زنان) دوره از رقابت‌های قهرمانی جهان می‌باشد که در ایروان، ارمنستان برگزار خواهد شد.
فرمان (به انگلیسی: The Order) یک فیلم سرقت و درام-جنایی محصول سال ۲۰۲۴ سینمای کانادا به کارگردانی جاستین کرزل و نویسندگی زک بیلین است که بر اساس کتاب غیرداستانی اخوت خاموش: داستان دلخراش جنبش شبه نظامیان خشونت‌آمیز، ضد دولتی آمریکا نوشته کوین فلین و گری گرهارت در سال ۱۹۸۹ ساخته شده است. داستان فیلم حول محور یک مأمور اف‌بی‌آی است که به دنبال یک گروه تروریستی برتری‌طلب سفیدپوست معروف به فرمان می‌رود که در دهه ۱۹۸۰ در ایالات متحده فعال بودند. جود لا، نیکلاس هولت، تای شرایدن، جرنی اسمالت، آلیسون الیور و مارک
تای شرایدن، جرنی اسمالت، آلیسون الیور و مارک مارون در این فیلم ایفای نقش می‌کنند. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در هشتاد و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در ۳۱ اوت ۲۰۲۴ انجام داد و در آنجا برای گرفتن جایزه شیر طلایی رقابت کرد. این فیلم قرار است بعداً به صورت دیجیتالی در سطح بین‌المللی در پرایم ویدئو منتشر شود. خلاصه داستان. در فیلم فرمان، مجموعه‌ای از سرقت‌های بانکی و سرقت خودرو، جوامع را در شمال غربی اقیانوس آرام ترساند. یک مأمور اف‌بی‌آی تنها معتقد است که این جنایات کار جنایتکارانی با انگیزه مالی
است که این جنایات کار جنایتکارانی با انگیزه مالی نبوده، بلکه گروهی از تروریست‌های خطرناک داخلی بوده‌اند و … ساخت. فیلمبرداری در می ۲۰۲۳ در آلبرتا کانادا آغاز شد.
پارلمان سلطنتی لیختن‌اشتاین ( ) پارلمان تک‌مجلسی لیختن‌اشتاین است. صلاحیت ها. شهروندانی که دارای ۱۸ سال سن و اقامت دائم در کشور بوده و حداقل یک ماه قبل از انتخابات در کشور زندگی کرده باشند، واجد شرایط رای دادن هستند و همه واجدین شرایط می توانند برای انتخابات شرکت کنند. گروهی متشکل از حداقل ۳۰ رای دهنده در هر حوزه حق دارند فهرستی از نامزدها را معرفی کنند. با این حال، رای دهندگان فقط می‌توانند از کاندید یک لیست حمایت کنند. انتخابات. بر اساس قانون اساسی ۱۹۲۱ ، میزان ۱۵ عضو برای مجلس تعیین شد. اصلاحیه قانون
، میزان ۱۵ عضو برای مجلس تعیین شد. اصلاحیه قانون اساسی که در همه پرسی سال ۱۹۸۸ تصویب شد، این تعداد را با شروع انتخابات ۱۹۸۹ به ۲۵ عضو افزایش داد. هر یک از ۲۵ عضو برای یک دوره چهار ساله از طریق لیست باز نمایندگی تناسبی از دو حوزه انتخابیه، اوبرلند با ۱۵ کرسی و آنترلند با ۱۰ کرسی انتخاب می‌شوند. در آستانه انتخابات ۸ درصد (که برابر با ۲ کرسی است). آنترلند شامل اشن (لیختن‌اشتاین), گمپرین, ماورن, روگل و شلنبرگ می‌باشد . اوبرلند متشکل از بالزرس، پلانکن ، شان، تریزن، تریزنبرگ و فادوتس است. به شیوه لیست باز مورد
تریزنبرگ و فادوتس است. به شیوه لیست باز مورد استفاده قرار می‌گیرد، نوعی ادغام است که به رای دهندگان اجازه می‌دهد تا به تعداد نامزدهایی که باید تامین شود، رای دهند، همچنین نام ها را از یک لیست حذف و به لیست دیگری اضافه کنند.
تپه دانسینان () تپه ای در پرتشر، اسکاتلند است. این تپه ۳۱۰ متر ارتفاع دارد.
بیرنام () روستایی در پرت و کینروس، اسکاتلند است. نام ابن روستا در نمایشنامه مکبث مورد اشاره قرار گرفته است.
گردنه هیراب منطقه ای کوهستانی در شهرستان بروجرد در شمال شرقی استان لرستان است که بزرگراه بروجرد-اراک از آن گذر می کند. با توجه به این که این جاده، بخشی از شاهراه تهران-جنوب است، تردد زیادی در آن صورت می گیرد. گردنه هیراب گاه با نام گردنه زالیان هم شناخته می شود اما در اصل، گردنه هیراب همراه با گردنه زالیان، دو منطقه کوهستانی متوالی بین بروجرد و توره هستند. این منطقه مرتفع، سردسیر و برفگیر است و در موقع بارش برف، گاه مسدود می شود . مسیر بزرگراه بروجرد-اراک در محدوده گردنه هیراب از سمت غرب از روستای دهکرد
در محدوده گردنه هیراب از سمت غرب از روستای دهکرد شروع می شود و در سمت شرق به ورودی استان مرکزی در روستای کله جوب ختم می شود. بلندترین نقطه این جاده، در نزدیکی راهدارخانه جانبازان (هیراب) و پایگاه امداد جاده ای هیراب قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا ۲۴۰۰ متر است. دو روستای هیراب و قلعه ثمورخان مرتفع ترین روستاهای مجاور این گردنه هستند و قهوه خانه عسلی نیز در این منطقه قرار دارد.
لباس ساده فیلمی محصول سال ۱۹۸۸ و به کارگردانی مارتا کولیج است. در این فیلم بازیگرانی همچون آرلیس هاوارد، سوزی آمیس، جورج ونت، داین لد، سیمور کاسل، ایب ویگودا، رابرت استاک، لری پاین، جکی گیل، الکساندرا پاورز، پیتر دابسن لورن دین، هری شیرر، مکس پرلیچ و رجینالد ول‌جانسون ایفای نقش کرده‌اند.
تام شیپی (; – ) زبان‌شناس، نویسنده، استاد دانشگاه، مؤلف (پدیدآور)، منتقد ادبی، و نویسنده علمی-تخیلی اهل بریتانیا است.
جان دورینگتون آپتورپ (به انگلیسی: John Dorrington Apthorp؛ ۲۵ آوریل ۱۹۳۵ – ۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴) تاجر و بشر دوست بریتانیایی بود. آپتورپ در ۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
گردباد فیلمی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی مایکل آلمریدا است. در این فیلم بازیگرانی همچون هری دین استنتون، سوزی آمیس، کریسپین گلاور، دیلان مک‌درموت، جنی رایت، لیندزی کریستمن، لویس چیلیز، چارلین وودارد و تیم رابینز ایفای نقش کرده‌اند.