payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روز بعد، در نهایت موافقت کرد و دستور عقب‌نشینی از رودخانه تالیامنتو، محل درخواستی اولیه کاپلو، را صادر کرد. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم، ارتش دوم، یگان بزرگ ایتالیایی بود که از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ مسئول فعالیت‌های کنترل و پادگان سرزمین‌های اشغالی یا ضمیمه شده پادشاهی یوگسلاوی بود. واحدهای وابسته ارتش دوم ایتالیا در جنگ جهانی دوم: در ابتدا ۲۵۰٬۰۰۰ نفر در ۱۵ لشکر، ۴ سپاه وابسته بلافاصله به ۲۳۰٬۰۰۰ نفر در ۱۳ لشکر کاهش یافتند. ارتش دوم، نیروی خط دوم با اکثر مردانی در اواخر دهه ۳۰ و اوایل دهه ۴۰ زندگی خود
مردانی در اواخر دهه ۳۰ و اوایل دهه ۴۰ زندگی خود بود. تنها واحد بزرگ (گردان) که واقعاً تا حد زیادی آماده نبرد و مؤثر بود، جزء تعیین‌شده از لشکر آلپاین جولیا بود که تنها بخشی از آن در صحنه عملیات یوگسلاوی به عنوان یک واحد کامل مستقر شده بود. در اکتبر ۱۹۴۲، ارتش دوم به اجرای عملیات آلفا کمک کرد و از نیروهای چتنیک نیز پشتیبانی نمود. پس از آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ و اعلام جنگ ایتالیا علیه آلمان، تمام فعالیت‌ها متوقف شد و ارتش دوم در ۱۱ سپتامبر در مالی لوشینج منحل شد. بخش‌هایی از ارتش دوم ایتالیا به
لوشینج منحل شد. بخش‌هایی از ارتش دوم ایتالیا به کوه‌های دالماتیا عقب‌نشینی کردند و به پارتیزان‌های یوگسلاوی، تحت فرماندهی یوسیپ بروز تیتو، که لشکر پارتیزان ایتالیایی «گاریبالدی» را تشکیل می‌دادند، پیوستند. بخش‌های دیگری از ارتش دوم نیز در کنار پارتیزان‌های یوگسلاوی در لشکر ایتالیا (یوگسلاوی) در طول سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ به مبارزه علیه آلمانی‌ها ادامه دادند. آنها به ارتش شوروی و بلغارستان در جنگ علیه ارتش آلمان در کرواسی، مجارستان و اتریش کمک کردند.
سنت فیلیپ نری (; – ) کشیش کاتولیک ایتالیایی بود که جامعه خطابه را تأسیس کرد، جامعه‌ای از روحانیون سکولار که به مراقبت‌های روحانی و کارهای خیریه اختصاص داشت. او گاهی به عنوان "رسول دوم روم" پس از پطرس و گاهی به عنوان "رسول سوم روم" پس از پطرس و پولس شناخته می‌شود. دستورهای معنوی نری بر تقدس شخصی و خدمت مستقیم به دیگران، به ویژه از طریق آموزش جوانان و مراقبت از فقرا و بیماران تأکید داشت. کار او نقش مهمی در اصلاحات کاتولیک به ویژه در شهر رم ایفا کرد. زندگی اولیه نری در فلورانس و سپس نقل مکان او به رم در سال
نری در فلورانس و سپس نقل مکان او به رم در سال ۱۵۳۳ و آغاز تعهد او به کار تبلیغی بود. او در ابتدا به خاطر مراقبت‌های روحانی و تلاش‌هایش برای خدمت به جوامع حاشیه‌نشین، از جمله فاحشه‌ها و بی‌بضاعتان، شهرت یافت. اشتیاق او به اصلاحات و تقدس شخصی، پیروان زیادی را به خود جلب کرد و منجر به تشکیل کلیسای تثلیث مقدس زائران و جماعت خطابه شد. این جماعت به مرکزی برای تجدید حیات معنوی و نوآوری‌های روحانی تبدیل شد که بر دعا، موسیقی و گردهمایی‌های معنوی غیررسمی که آموزش مذهبی را با تأمل شخصی ترکیب می‌کردند، تمرکز داشت. نری
را با تأمل شخصی ترکیب می‌کردند، تمرکز داشت. نری به عنوان یک رهبر معنوی به خاطر فروتنی، شوخ‌طبعی، تقوا و توانایی‌اش در الهام بخشیدن به فداکاری عمیق در میان روحانیون و مردم عادی شناخته می‌شد. دوستی او با چهره‌هایی مانند ایگناتیوس لویولا و نفوذش بر یعوسی‌ها نقشی در جنبش گسترده‌تر اصلاحات کلیسا ایفا کرد. نری همچنین در فعالیت‌های سیاسی محدودی مشارکت داشت، به ویژه زمانی که برای آشتی هانری چهارم فرانسه با کلیسا مداخله کرد. فیلیپ نری که در سال ۱۶۱۵ توسط پل پنجم متبرک و در سال ۱۶۲۲ توسط پاپ گریگوری پانزدهم به مقام
و در سال ۱۶۲۲ توسط پاپ گریگوری پانزدهم به مقام قدیسی رسید. همچنان چهره‌ای مهم در سنت کاتولیک است. روز نام گذاری شده او در ۲۶ مه جشن گرفته می‌شود و او به خاطر مشارکت‌هایش در معنویت شخصی و کلیسای کاتولیک مورد احترام است. میراث او با پیاده‌روی هفت کلیسا، زیارتی که او آغاز کرد، و ترویج فرم‌های موسیقی مانند «لاود» و اوراتوریو که تأثیرات ماندگاری بر موسیقی مقدس داشتند، مرتبط است. زندگینامه. فیلیپ پسر فرانچسکو دی نری و همسرش لوکرزیا دا موسکیانو بود که خانواده‌شان از اشراف و خدمتگزاران دولت بودند. او با دقت بزرگ
از اشراف و خدمتگزاران دولت بودند. او با دقت بزرگ شد و آموزه‌های اولیه خود را از راهبان سن مارکو، صومعه معروف دومینیکن در فلورانس دریافت کرد. او در اواخر عمر عادت داشت که بیشتر پیشرفت خود را به آموزه‌های دو نفر از آنها، زنوبیو د مدیچی و سروانزیو مینی نسبت دهد. فیلیپ در سن ۱۸ سالگی در سال ۱۵۳۳ نزد عمویش رومولو، تاجر ثروتمندی در سن ژرمانو (که اکنون کاسینو نام دارد) فرستاده شد تا در تجارت به او کمک کند و به این امید که فیلیپ بتواند ثروت رومولو را به ارث ببرد. فیلیپ اعتماد و محبت رومولو را به دست آورد، اما در
فیلیپ اعتماد و محبت رومولو را به دست آورد، اما در طول اقامتش، تغییر مذهب را نیز تجربه کرد. از آن زمان به بعد، فیلیپ دیگر به چیزهای این دنیا اهمیتی نمی‌داد. در سال ۱۵۳۳ او سن ژرمنو را به قصد زندگی در رم ترک کرد. فیلیپ نری تجسم چندین رفتار بود، ترکیبی از احترام عمومی و تقوای شدید فردی. او در حالی که به دنبال اصلاح روم فاسد و روحانیت بی‌تفاوت بود، عمیقاً با کلیسا درگیر شد. فیلیپ شوخ‌طبعی داشت که با بذله‌گویی زیرکانه‌ای همراه بود. او خلق و خوی شادی را در تمام زندگی خود به کار برد و این سخن او در این باره است:
خود به کار برد و این سخن او در این باره است: «یک قلب شاد راحت‌تر از یک قلب افسرده کامل می‌شود.» این راز محبوبیت نری و جایگاه او در فولکلور فقرای رومی بود. فیلیپ نری حوالی پایان روز ۲۵ مه ۱۵۹۵، که مصادف با جشن یادبود شام آخر مسیح در آن سال بود، پس از گذراندن روز در گوش دادن به اعتراف‌ها و پذیرایی از بازدیدکنندگان درگذشت. فیلیپ نری یکی از چهره‌های تأثیرگذار جنبش ضد اصلاحات کلیسا است و به خاطر سوق دادن بسیاری از افراد تأثیرگذار در خود کلیسا به تقدس شخصی شناخته می‌شود. در کتاب اصول عقاید کلیسای کاتولیک، از
می‌شود. در کتاب اصول عقاید کلیسای کاتولیک، از نگرش او نسبت به حیوانات به عنوان الگویی برای پیروی یاد شده است، در کنار ملایمتی که فرانسیس آسیزی نسبت به حیوانات نشان داده است. کلیسای انگلستان در ۲۶ مه با برگزاری مراسم یادبودی از فیلیپ یاد او را گرامی می‌دارد. انجمن برادری تثلیث مقدس. فیلیپ در سال ۱۵۴۸ به همراه کشیش پرشیانو روسا، انجمن برادری تثلیث مقدس زائران و بهبود یافتگان () را تأسیس کرد. که هدف اصلی آنها رسیدگی به نیازهای هزاران زائر فقیری بود که به ویژه در سال‌های جشن به رم هجوم می‌آوردند، و همچنین
در سال‌های جشن به رم هجوم می‌آوردند، و همچنین تسکین بیمارانی که بضاعت درمانی نداشتند.اعضا برای دعا در کلیسای سن سالواتوره در کامپو گرد هم می‌آمدند، و در همان جا بود که برای اولین بار مراسم چهل ساعت شرح راز مقدس به رم معرفی شد. فعالیت سیاسی. اگر چه فیلیپ از دخالت در امور سیاسی خودداری می‌کرد، اما در سال‌های ۱۵۹۳-۱۵۹۵ این قانون را زیر پا گذاشت، زمانی که پاپ کلمنت هشتم را متقاعد کرد تا تکفیر و لعن اعلام شده علیه هانری چهارم فرانسه و امتناع از پذیرش سفیر او را لغو کند، حتی با اینکه پادشاه رسماً از کالوینیسم
لغو کند، حتی با اینکه پادشاه رسماً از کالوینیسم دست کشیده بود. فیلیپ دید که نگرش پاپ بیش از حد محتمل است که هانری را به بازگشت و شعله‌ور شدن مجدد جنگ داخلی در فرانسه سوق دهد، و به سزار بارونیوس یکی از اعضای انجمن سخنوری که در آن زمان اعتراف‌گیرنده پاپ بود، دستور داد تا از عفو پاپ خودداری کند، اگرچه تمام کالج کاردینال‌ها از سیاست او حمایت کرده بودند. و هانری که تا چند سال بعد از واقعیت‌ها مطلع نشد، از مداخله به موقع و سیاسی قدردانی کرد. فیلیپ تا زمان مرگش در اداره انجمن سخنوری ادامه داد و بعد از او بارونیوس
اداره انجمن سخنوری ادامه داد و بعد از او بارونیوس جانشینش شد.
سپاه سوم ایتالیا () یکی از سه سپاهی بود که نیروی زمینی ایتالیا در طول جنگ سرد در میدان نبرد داشت. این سپاه که در مناطق لومباردی و پیه‌مونته مستقر بود، نیروی ذخیره عملیاتی ارتش بود، در حالی که سپاه چهارم ارتش آلپ و سپاه پنجم، که هر دو در شمال شرقی ایتالیا مستقر بودند، واحدهای خط مقدم ارتش بودند. پس از پایان جنگ سرد، اندازه این سپاه کاهش یافت و در ۱ دسامبر ۲۰۰۰ آخرین تیپ‌های خود را به فرماندهی نیروهای دفاعی اول واگذار کرد. پرسنل سپاه سوم ارتش برای تشکیل سپاه استقرار سریع ناتو - ایتالیا در ژانویه ۲۰۰۱ مورد
استقرار سریع ناتو - ایتالیا در ژانویه ۲۰۰۱ مورد استفاده قرار گرفت. تاریخ سپاه سوم ارتش پس از دومین جنگ استقلال ایتالیا آغاز می‌شود. پس از پیروزی ایتالیا و فرانسه بر امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردینیا، سفارتخانه‌های پاپ در امیلیا رومانیای امروزی را ضمیمه خود کرد؛ بنابراین در ۱ آوریل ۱۸۶۰، فرماندهی عالی نظامی سوم به عنوان یک فرماندهی منطقه‌ای در پارما فعال شد و وظیفه دفاع از قلمرو تازه به دست آمده بین رودخانه‌های تربیا و پانارو، منطقه‌ای که تقریباً با منطقه تاریخی امیلیا مطابقت دارد، را بر عهده گرفت. این
تاریخی امیلیا مطابقت دارد، را بر عهده گرفت. این فرماندهی شامل لشکرهای پنجم، هشتم و دوازدهم بود. تاریخچه. تاریخ سپاه سوم ارتش پس از دومین جنگ استقلال ایتالیا آغاز می‌شود. پس از پیروزی ایتالیا و فرانسه بر امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردینیا، سفارتخانه‌های پاپ را در امیلیا رومانیای امروزی ضمیمه خود کرد؛ بنابراین در ۱ آوریل ۱۸۶۰، فرماندهی عالی نظامی سوم به عنوان یک فرماندهی منطقه‌ای در پارما فعال شد و وظیفه دفاع از قلمرو تازه به دست آمده بین رودخانه‌های تربیا و پانارو، منطقه‌ای که تقریباً با منطقه تاریخی امیلیا
منطقه‌ای که تقریباً با منطقه تاریخی امیلیا مطابقت دارد، را بر عهده گرفت. این فرماندهی شامل لشکرهای پنجم، هشتم و دوازدهم خط بود. در آغاز سومین جنگ استقلال ایتالیا، این فرماندهی به سپاه سوم ارتش تغییر نام داد و تحت فرماندهی انریکو موروزو دلا روکا در لشکرکشی مینچیو ایتالیا با هدف حمله به دژهای کوادریلاترو اتریشی با لشکرهای هفتم، هشتم، نهم و شانزدهم خط شرکت کرد. در ۲۴ ژوئن ۱۸۶۶، این سپاه یکی از دو سپاهی بود که در نبرد کاستوزا شرکت داشتند. در اوت ۱۸۶۷، سپاه سوم ارتش منحل شد. با این حال، در ۱۴ ژوئن ۱۸۶۹، سپاه
ارتش منحل شد. با این حال، در ۱۴ ژوئن ۱۸۶۹، سپاه سوم ارتش دوباره در ناپل تشکیل شد و وظایف منطقه‌ای به آن واگذار شد. تا آغاز جنگ جهانی اول، این سپاه به عنوان یک فرماندهی منطقه‌ای در ایتالیا باقی ماند. جنگ جهانی اول. پس از اعلام جنگ ایتالیا علیه امپراتوری اتریش در ۲۳ مه ۱۹۱۵، سپاه سوم ارتش تحت فرماندهی سپهبد ویتوریو کامرانا در جناح چپ ارتش ایتالیا از طریق دره‌های والتلینا، کامونیکا ترومپیا و کیزه و در امتداد ساحل غربی دریاچه گاردا به سمت ترنتینو پیشروی کرد. اگرچه از نظر عددی برتر بودند، اما سپاه نتوانست از
اگرچه از نظر عددی برتر بودند، اما سپاه نتوانست از گذرگاه استلویو و توناله عبور کند و تنها تا ریوا دل گاردا و تیونه پیشروی کرد، اما نتوانست هیچ‌یک از این دو شهر را تصرف کند. این سپاه شامل لشکرهای پنجم و ششم خط (پیاده‌نظام)، لشکر سی و پنجم منطقه‌ای، هنگ هفتم برساگلیری و هنگ پنجم آلپینی بود. تمام سربازان هنگ پنجم آلپینی در دره‌های مذکور استخدام شده بودند و بنابراین در سرزمینی می‌جنگیدند که کاملاً آن را می‌شناختند. با این حال، هنگ پنجم آلپینی هرگز به‌طور کامل به کار گرفته نشد، بلکه به هر گروهان یا گردان،
به کار گرفته نشد، بلکه به هر گروهان یا گردان، قله‌ها، یال‌ها یا گذرگاه‌های کوهستانی خاصی برای فتح و نگهداری داده شد. پس از آنکه پیشروی اولیه توسط ارتش اتریش-مجارستان متوقف شد، سپاه به سنگربندی پرداخت و اگرچه نبردهای شدید - به ویژه در یخچال‌های آداملو - ادامه یافت، اما جبهه در بخش سپاه تقریباً تا پایان جنگ بدون تغییر باقی ماند. جبهه چنان راکد شد که لشکر ۳۵ سرزمینی برای شرکت در تلاش‌های جنگی متفقین در مقدونیه اعزام شد. پس از شکست ایتالیا در نبرد کاپورتو، سپاه سوم از جبهه خارج شد و به سپاه ذخیره ارتش تبدیل شد
سوم از جبهه خارج شد و به سپاه ذخیره ارتش تبدیل شد و وظیفه مقابله با هرگونه نفوذ دشمن در جبهه پیاوه در زمستان ۱۹۱۷/۱۸ را بر عهده داشت. در بهار ۱۹۱۸، سپاه به منطقه اصلی استقرار خود بازگشت. پس از امضای آتش‌بس ویلا جیوستی توسط اتریش، سپاه سوم سرانجام به ترنتینو پیشروی کرد. جنگ جهانی دوم. پس از بازگشت به میلان، به این سپاه وظیفه دفاع از ایتالیا در امتداد مرز سوئیس و ایتالیا داده شد. برای کمک به انجام این وظیفه، فرماندهی استحکامات دیوار آلپ در منطقه عملیاتی به این سپاه واگذار شد. هنگامی که ایتالیا در ۱۰ ژوئن
این سپاه واگذار شد. هنگامی که ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ به فرانسه اعلام جنگ کرد، این سپاه در نزدیکی مرز فرانسه و ایتالیا در لیمونه پیمونته قرار داشت. ارتش ایتالیا تنها گشت‌های محدودی انجام داد و تا پس از درخواست آتش‌بس فرانسه در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۰ در مواضع خود باقی ماند. روز بعد، لشکرهای ایتالیایی با قدرت از مرز عبور کردند، اما مقاومت شدید فرانسه آنها را در طول کل جبهه پس از چند کیلومتر متوقف کرد. در طول این عملیات، این سپاه فرماندهی لشکر سوم پیاده‌نظام کوهستانی راونا، لشکر ششم پیاده‌نظام کونئو و یک واحد مختلط از
لشکر ششم پیاده‌نظام کونئو و یک واحد مختلط از چهار گردان آلپینی و دو گردان توپخانه کوهستانی را بر عهده داشت. پس از آنکه حمله ایتالیا به یونان در اکتبر ۱۹۴۰ در زیر مقاومت سرسختانه یونان متوقف شد، سپاه سوم ارتش برای تقویت نیروهای ایتالیایی در امتداد جبهه مقدونیه به آلبانی اعزام شد. این سپاه فرماندهی لشکر نوزدهم پیاده‌نظام ونزیا، لشکر سی و ششم پیاده‌نظام کوهستانی فورلی، لشکر چهل و هشتم پیاده‌نظام تارو و لشکر پنجاه و سوم پیاده‌نظام آرتزو و هنگ چهارم برساگلیری را به عنوان ذخیره سپاه بر عهده داشت. تمام حملات
را به عنوان ذخیره سپاه بر عهده داشت. تمام حملات ایتالیا توسط یونانیان دفع شد تا اینکه نیروهای آلمانی از طریق بلغارستان به یونان حمله کردند و ارتش یونان را در جبهه آلبانی قطع کردند. پس از آن، سپاه سوم ارتش به تبس پیشروی کرد و تا سپتامبر ۱۹۴۳ در آنجا مستقر بود تا اینکه پس از آتش‌بس ایتالیا و متفقین، تسلیم نیروهای آلمانی شد.
رالی ایتالیا ساردینیا ۲۰۲۵ (همچنین با نام رالی دی ساردینیا ۲۰۲۵ شناخته می‌شود) یک رویداد اتومبیل‌رانی برای خودروهای رالی بود که به مدت چهار روز از ۵ تا ۸ ژوئن ۲۰۲۵ در کشور ایتالیا برگزار شد. این بیست و دومین دوره رالی ایتالیا ساردینیا و ششمین مسابقه از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۵، مسابقات قهرمانی رالی ۲ ۲۰۲۶ و مسابقات قهرمانی رالی ۳ ۲۰۲۵ بود. این رویداد در البیا در استان ساساری برگزار شد و رانندگان در شانزده مرحله ویژه به رقابت پرداختند که مسافت رقابتی کلی را پوشش می‌داد. اوت تاناک و مارتین جروئوجا
کلی را پوشش می‌داد. اوت تاناک و مارتین جروئوجا مدافعان عنوان برد این رالی بودند و تیم آنها، هیوندای شل موبیس دبلیو ار تی، مدافعان عنوان برد سازندگان بودند. سامی پاجاری و اننی مالکونن مدافعان عنوان قهرمانی رالی در کلاس رالی ۲ بودند، آنها به دلیل ارتقا به کلاس برتر مسابقات در این کلاس حاضر نبودند. دیگو دومینگز جونیور و روجلیو پناته مدافعان عنوان برد رالی در کلاس رالی ۳ بودند. سباستین اوژیه و وینسنت لندایس در این رالی به پیروزی رسیدند و تیم آنها، تویوتا گازو ریسینگ دبلیوآرتی، با موفقیت از عناوین خود دفاع کرد.
دبلیوآرتی، با موفقیت از عناوین خود دفاع کرد. روبرتو داپرا و لوکا گوگلیلمتی برندگان کلاس رالی ۲ بودند. ماتئو فونتانا و الساندرو آرنابولدی نیز برندگان کلاس رالی ۳ بودند. پیش‌زمینه. فهرست شرکت‌کنندگان. تیم های زیر در این رالی حضور پیدا کردند. این رویداد برای تیم‌هایی که در مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۵ و دسته‌های پشتیبانی آن، رالی قهرمانی جهان ۲، رالی قهرمانی جهان ۳ و همچنین تیم‌های خصوصی که برای کسب امتیاز در هیچ یک از این مسابقات ثبت‌نام نکرده بودند، باز بود. دوازده تیم تحت قوانین گروه رالی۱، سی و چهار تیم
دوازده تیم تحت قوانین گروه رالی۱، سی و چهار تیم در کلاس گروه رالی۲ و هشت تیم در کلاس گروه رالی۳ ثبت‌نام کردند.
رئیس ستاد نیروی هوایی ایتالیا () بالاترین مقام در مجموعه نیروی هوایی ایتالیا است، که فرماندهی و کنترل کلیه یگان‌ها و عزل و نصب فرماندهان این نیرو را برعهده دارد. رئیس ستاد نیروی هوایی ایتالیا بطور مستقیم به رئیس ستاد دفاع ایتالیا گزارش می‌دهد، که مسئولیت سازماندهی و آماده‌سازی نیروهای مسلح ایتالیا را برعهده دارد و فرماندهی کامل آنها را بر عهده دارد. رئیس نیروی هوایی از همه پرسنل نظامی نیروهای مسلح، به جز رئیس ستاد دفاع، معاون رئیس ستاد دفاع و دبیرکل دفاع (مدیر تسلیحات ملی)، در صورتی که دومی از نیروی هوایی
تسلیحات ملی)، در صورتی که دومی از نیروی هوایی باشند، رتبه بالاتری دارد. رئیس ستاد نیروی هوایی با حکم رئیس‌جمهور ایتالیا، پس از مصوبه شورای وزیران، به پیشنهاد وزیر دفاع، پس از مشورت با رئیس ستاد دفاع منصوب می‌شود. او مستقیماً به ستاد کل نیروی هوایی، به ریاست معاون رئیس ستاد کل نیروی هوایی، گزارش می‌دهد. جایگاه رئیس ستاد نیروی هوایی ایتالیا نخستین بار در سال ۱۹۲۶ تعریف شد و اولین رئیس ستاد نیروی هوایی ژنرال پیر روگرو پیکیو بود. رئیس ستاد نیروی هوایی ایتالیا به روسای ستاد نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا از سال
به روسای ستاد نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۶ و ​​نیروی هوایی ایتالیا از سال ۱۹۴۶ تاکنون اشاره دارد. از اکتبر ۲۰۲۱ ژنرال لوکا گورتی ریاست ستاد نیروی هوایی ایتالیا را برعهده دارد. وظایف. ساختار دفتر رئیس ستاد نیروی هوایی و مسئولیت‌های مرتبط مشترک با روسای ستاد نیروهای مسلح عبارتند از: مسئولیت مالی. در بخش مالی، رئیس ستاد نیروی هوایی، بر اساس دستورالعمل‌های صادر شده توسط رئیس ستاد دفاع، موارد زیر را اعمال می‌کند: وظایف پرسنلی. در خصوص استقرار پرسنل، رئیس ستاد نیروی هوایی:
خوسه مانوئل کوپته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال ویارئال بی، باشگاه ورزشی رئال مایورکا، و باشگاه فوتبال پونفرادینا اشاره کرد.
تمام زندگیت پیش روی توست () فیلم کمدی درام ایتالیایی محصول سال ۲۰۰۸ به کارگردانی پائولو ویردزی و نویسندگی پائولو ویردزی و فرانچسکو برونی است. این فیلم وقایع یک زن جوان تازه فارغ‌التحصیل شده‌ای به نام مارتا را روایت می‌کند که می‌خواهد پس از اتمام درس وارد دنیای کار شود اما درگیر کارهای نامطمئن شده و با مشکلات بزرگی رو به رو می‌شود.
جاسوسِ سه‌جانبه فیلمی به کارگردانیِ ترنس یانگ از سالِ ۱۹۶۶ میلادی است.
یی کانگ (; – ) سیاستمدار اهل کره جنوبی بود. دومین پسر گوجونگ، امپراتور کره و کنیزش، لیدی جانگ، که یک ندیمه دربار بود. زندگی‌نامه. تحصیلات و اوایل زندگی. با وجود اینکه او به عنوان پسر گوجونگ، امپراتور کره متولد شد، اما اطلاعات رسمی زیادی در مورد اوایل زندگی او وجود ندارد، که ممکن است به دلیل به دنیا آمدن او توسط بانو جانگ، ندیمه دربار پادشاه گوجونگ، اما نه همسر یا صیغه رسمی پادشاه در طول زندگی‌اش، باشد. بانو جانگ از خاندان دئوکسو جانگ بود و ملکه این سون (هیوجونگ چوسان، همسر ملکه) از اقوام دور او بود. ref
چوسان، همسر ملکه) از اقوام دور او بود. ref name="j1974"&gt;덕수장씨족보 德水張氏族譜 (Page 548-550)&lt;/ref&gt;
سپاه پنجم ایتالیا () یکی از سه سپاهی بود که نیروی زمینی ایتالیا در طول جنگ سرد در میدان نبرد قرار داد. این سپاه که در مناطق ونتو و فریولی-ونیزیا-جولیا قرار داشت، نیروی رزمی اصلی ارتش بود. سپاه پنجم ایتالیا در نزدیکی مرز یوگسلاوی مستقر بود و وظیفه مقابله با هر نیروی پیمان ورشو که از مرز عبور می‌کرد را بر عهده داشت. در جناح چپ سپاه، سپاه چهارم آلپ وظیفه مسدود کردن گذرگاه‌های آلپ را بر عهده داشت و در پشت این سپاه، سپاه سوم به عنوان نیروی ذخیره عملیاتی خدمت می‌کرد. پس از پایان جنگ سرد، اندازه این سپاه کاهش یافت
پس از پایان جنگ سرد، اندازه این سپاه کاهش یافت و در ۱ اکتبر ۱۹۹۷ به فرماندهی اول نیروهای دفاعی تبدیل شد. در سال ۲۰۱۳، فرماندهی اول نیروهای دفاعی منحل شد و تیپ‌های آن تحت امر لشکر ۲۰ پیاده فریولی در فلورانس قرار گرفت. تاریخ سپاه پنجم ارتش با لشکرکشی هزار نفری گاریبالدی آغاز می‌شود. پس از آنکه گاریبالدی در فتح پادشاهی دو سیسیل پیروزی‌های پی در پی کسب کرد، ویکتور امانوئل دوم ساردینیا تصمیم گرفت برای حفظ قلمرو فتح شده برای خود و در نتیجه متحد کردن ایتالیا، به سمت جنوب لشکرکشی کند. سپاه پنجم تشکیل شد و به همراه
جنوب لشکرکشی کند. سپاه پنجم تشکیل شد و به همراه ارتش اصلی به سمت جنوب لشکرکشی کرد، جایی که در نبردهای سن جولیانو در ۲۶ اکتبر ۱۸۶۰ و گاریگلیانو در ۲۹ اکتبر ۱۸۶۰ جنگید و در محاصره گائتا شرکت کرد. تاریخچه. تاریخچه سپاه پنجم ارتش با لشکرکشی هزارنفره گاریبالدیس آغاز می‌شود. پس از آنکه گاریبالدی در فتح پادشاهی دو سیسیلی پیروزی‌های پی در پی کسب کرد، ویکتور امانوئل دوم ساردینیا تصمیم گرفت برای حفظ قلمرو فتح شده برای خود و در نتیجه متحد کردن ایتالیا، به سمت جنوب لشکرکشی کند. سپاه پنجم ارتش تشکیل شد و به همراه ارتش
کند. سپاه پنجم ارتش تشکیل شد و به همراه ارتش اصلی به سمت جنوب لشکرکشی کرد، جایی که در نبردهای سن جولیانو در ۲۶ اکتبر ۱۸۶۰ و گاریگلیانو در ۲۹ اکتبر ۱۸۶۰ جنگید و در محاصره گائتا شرکت کرد. جنگ جهانی اول. پس از جنگ، این سپاه در فلورانس، پایتخت ایتالیای تازه متحد شده، مستقر شد. این سپاه فرماندهی دو لشکر نخبه را بر عهده داشت: لشکر اول خط مقدم در فلورانس و لشکر پانزدهم خط مقدم در پروجا. هر دو لشکر از هنگ‌های گرنادیر تشکیل شده بودند. در آغاز سومین جنگ استقلال ایتالیا، سپاه پنجم ابتدا در فلورانس باقی ماند، اما
سپاه پنجم ابتدا در فلورانس باقی ماند، اما هنگامی که ارتش اصلی ایتالیا در نبرد کاستوزا نتوانست از سد دژهای کوادریلاترو اتریش در جنوب دریاچه گاردا عبور کند، این سپاه شش لشکر از کوه‌های آپنین عبور کرد، به ژنرال انریکو چیالدینیس، هشت لشکر از سپاه چهارم ارتش، در رومانیا پیوست و در ۱۱ ژوئیه ۱۸۶۶ با قدرت از رودخانه‌های پو و آدیجه سفلی عبور کرد. چیالدینی با دور زدن دژهای اتریش و ارتش اصلی در جناح چپ خود، ارتش خود را از طریق ونتو عبور داد و یک لشکر به فرماندهی جیاکومو مدیچی را برای حمله به ترنتینو و قطع خط
جیاکومو مدیچی را برای حمله به ترنتینو و قطع خط عقب‌نشینی اتریش و سه لشکر به فرماندهی رافائله کادورنا را برای پیشروی سریع به سمت شهر تریسته اعزام کرد. ارتش سیالدینیس در ۲۴ ژوئیه ۱۸۶۶ به رودخانه ایسونزو رسید. پس از اعلام جنگ ایتالیا علیه امپراتوری اتریش در ۲۳ مه ۱۹۱۵، سپاه پنجم ارتش به فرماندهی سپهبد فلورنزیو آلیپراندی به عنوان بخشی از ارتش اول به ترنتینو پیشروی کرد. در جناح چپ سپاه، سپاه سوم ارتش از طریق دره‌های والتلینا، کامونیکا ترومپیا و کیزه و در امتداد ساحل غربی دریاچه گاردا پیشروی کرد. هدف نهایی ارتش
ساحل غربی دریاچه گاردا پیشروی کرد. هدف نهایی ارتش اول رسیدن به شهر ترنتو بود. اگرچه از نظر عددی برتر بودند، اما سپاه نتوانست به شهر ترنتو برسد و پیشروی آن از طریق دره‌های آدیجه و والسوگانا و بر فراز فلات آسیاگو به زودی در مقاومت مصمم اتریشی‌ها متوقف شد. این سپاه شامل لشکرهای نهم و پانزدهم خط (پیاده‌نظام)، لشکر ۳۴ سرزمینی، هنگ‌های دوم، چهارم و هشتم برساگلیری و هنگ ششم آلپینی بود. تمام سربازان هنگ ششم آلپینی از دره‌های منطقه عملیات استخدام شده بودند و بنابراین در منطقه‌ای که کاملاً می‌شناختند، می‌جنگیدند. با
در منطقه‌ای که کاملاً می‌شناختند، می‌جنگیدند. با این حال، هنگ ششم آلپینی هرگز به‌طور کامل به کار گرفته نشد، بلکه به گروهان‌ها یا گردان‌های منفرد، قله‌ها، یال‌ها یا گذرگاه‌های کوهستانی خاصی برای فتح و نگهداری داده شد. پس از آنکه پیشروی اولیه توسط ارتش اتریش-مجارستان متوقف شد، سپاه به سنگربندی پرداخت و اگرچه نبردهای شدیدی ادامه یافت، اما جبهه در بخش سپاه تقریباً بدون تغییر باقی ماند تا اینکه در ۱۵ مه ۱۹۱۶ اتریش اولین حمله بزرگ خود را در جبهه ایتالیا در فلات آسیاگو آغاز کرد. سپاه پنجم به شدت از برتری
فلات آسیاگو آغاز کرد. سپاه پنجم به شدت از برتری اتریشی‌ها از نظر نفرات و تجهیزات آسیب دید، اما از هم نپاشید. همزمان با آغاز حمله بروسیلوف توسط روس‌ها، در ۴ ژوئن فرماندهی عالی اتریش-مجارستان تصمیم گرفت عملیات تهاجمی خود را در ایتالیا قبل از دستیابی به هدف استراتژیک خود - نفوذ به دشت‌های ونیز در پشت ارتش اصلی ایتالیا - پایان دهد. پس از پایان حمله اتریش، سپاه تا پایان جنگ در همان منطقه عملیاتی باقی ماند. جنگ جهانی دوم. پس از جنگ، سپاه پنجم ارتش در تریسته مستقر شد و شامل لشکر دوازدهم پیاده‌نظام «تیماوو» در
شد و شامل لشکر دوازدهم پیاده‌نظام «تیماوو» در تریسته و لشکر پانزدهم پیاده‌نظام «برگامو» در پولا بود. در آغاز جنگ جهانی دوم، این سپاه از مرز با یوگسلاوی محافظت می‌کرد. مقر آن در پیوکا بود و شامل لشکر دوازدهم پیاده‌نظام «ساساری»، لشکر پانزدهم پیاده‌نظام «برگامو» و لشکر پنجاه و هفتم پیاده‌نظام «لومباردیا» بود. در ۶ آوریل ۱۹۴۱، تحت فرماندهی ریکاردو بالوکو، در حمله نیروهای محور به یوگسلاوی شرکت کرد. پس از پایان عملیات جنگی، این سپاه وظایف پادگانی را در امتداد ساحل دالماتیا بر عهده گرفت، اما به سرعت خود را درگیر
دالماتیا بر عهده گرفت، اما به سرعت خود را درگیر جنگ با پارتیزان‌های یوگسلاوی یافت. این سپاه (به فرماندهی ژنرال رناتو کوتوری، ژنرال الساندرو گلوریا از ژانویه ۱۹۴۳ و ژنرال آنتونیو اسکوئرو از مه ۱۹۴۳) در آن زمان در کریکونیتسا مستقر بود و شامل لشکر ۱۵۳ پیاده‌نظام «ماچراتا» در دلنیس، لشکر ۱۵۴ پیاده‌نظام «مورگه» در سینج و تیپ چهاردهم ساحلی در کریکونیتسا می‌شد. پس از حمله آلمان به ایتالیا پس از آتش‌بس ایتالیا و متفقین در سپتامبر ۱۹۴۳، این سپاه توسط آلمانی‌ها منحل شد. جنگ سرد. در سال ۱۹۴۵، فرماندهی نظامی منطقه‌ای
شد. جنگ سرد. در سال ۱۹۴۵، فرماندهی نظامی منطقه‌ای پنجم در پادووا فعال شد که در آن زمان فقط هنگ پنجم آلپینی را کنترل می‌کرد. اما تا سال ۱۹۴۷، این فرماندهی گسترش یافته بود و شامل لشکر پیاده‌نظام «فولگوره» در ترویزو و لشکر پیاده‌نظام «مانتووا» در گوریزیا می‌شد. هر دو لشکر، واحدهایی از ارتش متفقین ایتالیا بودند و در طول نبرد ایتالیا در کنار متفقین خدمت کرده بودند. در سال ۱۹۴۸، این فرماندهی با تیپ زرهی «آریته» در پوردنونه و در سال ۱۹۴۹ با تیپ آلپین «جولیا» در سیویداله دل فریولی تقویت شد. وظیفه این فرماندهی دفاع
دل فریولی تقویت شد. وظیفه این فرماندهی دفاع از مرزهای شرقی ایتالیا بود: مانتووا قرار بود از شهر گوریزیا دفاع کند، در حالی که جولیا جناح چپ فرماندهی در کوه‌های آلپ کارنیک را پوشش می‌داد. ناو موتوری فولگور وظیفه داشت تا به منطقه آزاد تریسته پیشروی کند و از نیروهای ایالات متحده تریسته پشتیبانی کند، در حالی که ناو آریته با تانک‌های ام۴ شرمن، تانک‌های نیمه‌شناور ام۳ و تانک‌های ام۷ پریست خود به عنوان نیروی ذخیره متحرک فرماندهی عمل می‌کرد. برای پوشش جناح راست خود در برابر حملات آبی-خاکی دشمن، این فرماندهی در ۱۵
در برابر حملات آبی-خاکی دشمن، این فرماندهی در ۱۵ ژانویه ۱۹۵۱ نیروهای لاگوناری را در ونیز مستقر کرد. در ۱ مه ۱۹۵۲، فرماندهی نظامی منطقه‌ای پنجم به سپاه پنجم ارتش تغییر نام داد و با وخیم‌تر شدن رویارویی غرب-شرق، اندازه آریته سه برابر شد و در ۱ اکتبر ۱۹۵۲ به لشکر زرهی «آریته» تبدیل شد. این لشکر همچنین تانک‌های شرمن خود را با تانک‌های قدرتمندتر ام۲۶ پرشینگ تعویض کرد. در ۳۰ سپتامبر، سپاه ۱۹۵۳ به ویتوریو ونتو نقل مکان کرد و فرماندهی جولیا را به فرماندهی جدید نیروهای کارنیا-کادور واگذار کرد که جناح چپ سپاه پنجم
کارنیا-کادور واگذار کرد که جناح چپ سپاه پنجم ارتش را پوشش می‌داد. در طول سال‌های بعد، سپاه واحدهای بیشتری را برای همگام شدن با وضعیت ژئوپلیتیکی جنگ سرد اضافه کرد: نیروی دریایی آریته بیشتر افزایش یافت و تانک‌های ام۴۷ پاتون و نفربرهای زرهی ام۱۱۳ و همچنین یک گروه توپخانه مسلح به هویتزرهای خودکششی ام۴۴ و یک گروه توپخانه مسلح به هویتزرهای خودکششی ام۱۱۰ را دریافت کرد. لشکرهای پیاده‌نظام مانتووا و فولگور هر کدام یک هنگ پیاده‌نظام افزایش یافتند و هر دو یک گردان تانک با تانک‌های ام۴۷ پاتون دریافت کردند. در تریسته،