payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که آلمان در جنگ شکست خورد و آتش‌بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ را امضا کرد، این امر تغییر کرد. لیتوانی به زودی سازماندهی نهادهای اساسی را آغاز کرد و نخستین دولت خود را به رهبری آگوستیناس ولدماراس بنیان نهاد. در ۱۳ نوامبر ۱۹۱۸، دولت روسیه شوروی پیمان برست-لیتوفسک که تضمین‌دهندهٔ استقلال لیتوانی بود را منحل کرد. ارتش غربی بلشویک سربازان در حال عقب‌نشینی آلمان را دنبال کرد و میان دو ارتش فاصله‌ای حدود حفظ می‌شد. سربازان سرخوردهٔ آلمانی معمولاً جنگ‌ابزار باارزش و دیگر تجهیزات را برای شوروی‌ها رها می‌کردند. شوروی‌ها به
را برای شوروی‌ها رها می‌کردند. شوروی‌ها به دنبال گسترش انقلاب جهانی پرولتری و بنیان‌گذاری جمهوری‌های شوروی در منطقه بدند. آن‌ها به کشورهای بالتیک به چشم دروازه یا پلی به اروپای غربی می‌نگریدند، جایی که می‌توانستند به انقلاب‌های آلمان و مجارستان بپیوندند. تا دسامبر ۱۹۱۸، نیروهای بلشویک به لیتوانی خاوری رسیدند. طرف‌های مقابل. دولت لیتوانی. آگوستیناس ولدماراس، نخستین نخست‌وزیر لیتوانی، بر این باور بود که تشکیل ارتش در اولویت نیست و حامی بی‌طرفی لیتوانی بود. او اطمینان داشت که مزدوران آلمانی تا زمان برقراری
او اطمینان داشت که مزدوران آلمانی تا زمان برقراری صلح در کنفرانس صلح پاریس که در پیش بود، از لیتوانی محافظت خواهند کرد. ساکنان محلی، واحدهای دفاع شخصی را برای دفاع از خود در برابر آلمانی‌های در حال عقب‌نشینی سازماندهی کردند. نخستین قوانین دربارهٔ ارتش تا ۲۳ نوامبر ۱۹۱۸ صادر نشدند. برخی لیتوانیایی‌ها که در جنگ جهانی اول در ارتش روسیه خدمت کردند، به لیتوانی برگشتند و در کاوناس، گاردیناس و الیتاس گردان‌های نظامی تشکیل دادند. آنها فاقد اسلحه، مهمات و افسرها بودند. در پایان دسامبر، با حضور بلشویک‌ها در کشور،
در پایان دسامبر، با حضور بلشویک‌ها در کشور، لیتوانی بدون رهبر ماند. آگوستیناس ولدماراس، آنتاناس اسمتونا، رئیس شورای لیتوانی و مارتیناس یچاس، وزیر دارایی، برای درخواست کمک مالی به آلمان رفتند. ژنرال کیپریوناس کوندراتاویچیوس معاون وزیر دفاع، پیشنهاد عقب‌نشینی به گاردیناس را داد و از فرماندهی دفاع لیتوانی خودداری کرد. نخستین کابینهٔ وزیران در ۲۶ دسامبر ۱۹۱۸ استعفا دادند. میکولاس اسلژویچیوس دولت تازه‌ای تشکیل داد. در ۲۹ دسامبر، او نخستین فراخوان عمومی را به چهار زبان منتشر کرد و خواهان داوطلبان برای ارتش
چهار زبان منتشر کرد و خواهان داوطلبان برای ارتش لیتوانی شد. داوطلبان ساکسون. در برلین، اسموتنا و یچاس یک قرارداد به ارزش ۱۰۰ میلیون مارک با آلمان امضا کردند. از این پول عمدتاً برای ساخت و تجهیز ارتش استفاده شد. ماده ۱۲ آتش‌بس کومپین، آلمان را ملزم به حفاظت از لیتوانی در برابر حملات احتمالی لیتوانی می‌دانست اما آلمان همچنین به حفظ نفوذ خود در منطقه و ناتوان‌سازی روسیه علاقه‌مند بود. ابتدا آن‌ها تلاش کردند با سربازان در حال عقب‌نشینی از ارتش دهم آلمان به رهبری اریش فون فالکنهاین، داوطلبان را سازماندهی کنند.
اریش فون فالکنهاین، داوطلبان را سازماندهی کنند. با وجود این، سربازان خسته بودند و روحیه‌شان را از دست داده بودند و می‌خواستند در زودترین زمان ممکن به خانه برگردند. سربازگیری در آلمان و به‌ویژه در زاکسن ادامه یافت. به داوطلبان ماهانه ۳۰ مارک و افزون بر آن ۵ مارک برای هر روز داده می‌شد و باید برای سه ماه نام‌نویسی می‌کردند. نخستین داوطلبان ساکسون، در آغاز ژانویه به کاوناس رسیدند اما شمار کمی از آنان برای انجام وظیفه نامناسب شناخته شدند و برگردانده شدند. تا پایان ژانویه، شمار داوطلبان آلمانی ۴٬۰۰۰ تن بود.
پایان ژانویه، شمار داوطلبان آلمانی ۴٬۰۰۰ تن بود. آن‌ها غیرقابل‌اعتماد بودند، زیرا انقلاب آلمان مردم‌پسندی جرگه اسپارتاکوس و آرمان‌های شوروی رو افزایش داد. چندین تلاش برای کودتا علیه دولت لیتوانی صورت گرفت. این داوطلبان در کاوناس و اطراف آن از جمله الیتاس، یوناوا، کداینیای و بایسوگالا مستقر بودند. دولت شوروی. در ۸ دسامبر ۱۹۱۸، یک دولت انقلابی از اعضای حزب کمونیست لیتوانی به ریاست وینکاس میکویچیوس-کاپسوکاس تشکیل شد. در ۱۶ دسامبر، دولت انقلابی تأسیس جمهوری سوسیالیستی شوروی لیتوانی را اعلام کرد. بین ۳۱ دسامبر
شوروی لیتوانی را اعلام کرد. بین ۳۱ دسامبر ۱۹۱۸ و ۱ ژانویه ۱۹۱۹، پادگان آلمان از ویلنیوس عقب‌نشینی کرد و برخلاف درخواست‌های دولت لیتوانی، اختیار شهر را به یک کمیته محلی لهستانی واگذار کرد. نیروهای دفاع از خود لیتوانی و بلاروس که خود را با لهستان متحد کرده بودند، این پست‌ها را به دست گرفتند. دولت لیتوانی به کاوناس، پایتخت موقت لیتوانی، عقب‌نشینی کرد. در ۵ ژانویه ۱۹۱۹، ویلنیوس پس از یک نبرد پنج روزه با دسته‌های شبه‌نظامی لهستانی به رهبری ژنرال ولادیسلاو ویتکو، توسط شوروی‌ها تصرف شد. کاپسوکاس و دولتش در ۷
توسط شوروی‌ها تصرف شد. کاپسوکاس و دولتش در ۷ ژانویه از دوگوپیلس به ویلنیوس رسیدند. در ۲۷ فوریه، جمهوری سوسیالیستی شوروی لیتوانی در جمهوری سوسیالیستی لیتوانی-بلاروس یا «لیتبِل» ادغام شد. پیمان صلح. نخستین تلاش لیتوانی و شوروی برای مذاکره در ۱۱ سپتامبر ۱۹۱۹، پس از آنکه کمیسار خلق امور خارجه روسیه شوروی، گئورگی چیچرین، یادداشتی حاوی پیشنهاد پیمان صلح ارسال کرد، صورت گرفت. با این حال، لیتوانی مذاکرات را به تأخیر انداخت زیرا بیم داشت که مذاکرات با روسیه کمونیست که از سیاست اروپا منزوی شده بود، به روابطش با
که از سیاست اروپا منزوی شده بود، به روابطش با قدرت‌های متفقین که هنوز لیتوانی را به رسمیت نشناخته بودند، آسیب برساند. مذاکرات تنها در ماه مه ۱۹۲۰ آغاز شد و به شدت تحت تأثیر وقایع جنگ شوروی و لهستان قرار گرفت. پیمان صلح شوروی و لیتوانی در ۱۲ ژوئیه منعقد شد. روسیه استقلال لیتوانی و حق آن بر منطقه ویلنیوس را به رسمیت شناخت. در عوض، لیتوانی به نیروهای شوروی اجازه حرکت نامحدود در طول جنگ علیه لهستان را داد. این امر بی‌طرفی اعلام شده لیتوانی را به خطر انداخت و بحران میان لهستان و لیتوانی را عمیق‌تر کرد. در ۱۴
بحران میان لهستان و لیتوانی را عمیق‌تر کرد. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۲۰، شوروی‌ها ویلنیوس را اشغال کردند اما شهر را طبق توافق‌نامه صلح به دولت لیتوانی واگذار نکردند. در عوض، شوروی‌ها کودتایی را برای سرنگونی دولت لیتوانی و بنیان‌گذاری جمهوری شوروی برنامه‌ریزی کردند. با این حال، شوروی‌ها در نبرد ورشو شکست خوردند و به‌دست لهستانی‌ها به عقب رانده شدند. برخی از مورخان این پیروزی را عامل نجات استقلال لیتوانی از کودتای شوروی می‌دانند. در ۲۶ اوت، ارتش سرخ ویلنیوس را ترک کرد و لیتوانیایی‌ها آماده دفاع از مرزهای خود شدند. از
و لیتوانیایی‌ها آماده دفاع از مرزهای خود شدند. از آنجایی که لهستان این پیمان را به رسمیت نشناخت، این امر منجر به خصومت‌های بیشتر شد. در نهایت، لیتوانی منطقه ویلنیوس را در جریان شورش ژلیگوفسکی به لهستان واگذار کرد. هنگامی که میانجیگری جامعه ملل نتوانست وضعیت را تغییر دهد، لیتوانی و لهستان تا زمان اولتیماتوم لهستان در سال ۱۹۳۸ در وضعیت «نه جنگ، نه صلح» به حالت تعلیق درآمدند. در تمام این مدت، روسیه شوروی به قوی‌ترین متحد لیتوانی علیه لهستان تبدیل شد.
واحد عملیات ویژه صربستان () یک واحد ویژه پلیس زبده از نیروهای ویژه اداره امنیت دولتی صربستان بود. واحد عملیات ویژه در سال ۱۹۹۶ با ادغام واحدهای شبه‌نظامی تحت فرماندهی ژلیکو راژناتوویچ "آرکان" و فرانکو سیماتوویچ و ادغام آنها در سیستم امنیتی صربستان تحت نظارت یوویچا استانیشیچ، رئیس اداره امنیت دولتی، ایجاد شد. از سال ۱۹۹۶ تا نوامبر ۲۰۰۱، این واحد رسماً تحت صلاحیت اداره امنیت دولتی صربستان بود. این واحد سرانجام در مارس ۲۰۰۳، پس از ترور نخست وزیر صربستان، زوران جینجیچ، در نتیجه توطئه‌ای که برخی از اعضای این
جینجیچ، در نتیجه توطئه‌ای که برخی از اعضای این واحد در آن دخیل بودند، منحل شد. سرپرستان و بسیاری از اعضای این واحد و اسلاف آن به دلیل جنایات جنگی در طول جنگ‌های یوگسلاوی و همچنین فعالیت‌های مجرمانه، متهم و برخی از آنها محکوم شده‌اند. فرمانده رسمی این واحد، فرانکو سیماتوویچ، و عضو ارشد خاکستری آن، جوویکا استانیشیچ (رئیس اداره امنیت دولتی صربستان در نیمه اول حکومت اسلوبودان میلوشویچ) در دادگاه بین‌المللی کیفری برای یوگسلاوی سابق به جرم جنایات جنگی مختلف محکوم شدند. اعضای مختلف دیگری نیز به جرم تلاش برای ترور
شدند. اعضای مختلف دیگری نیز به جرم تلاش برای ترور در بزرگراه ایبار و قتل ایوان استامبولیچ و اسلاوکو چوروویجا محکوم یا در حال محاکمه هستند. طبق گزارش‌ها، واحد عملیات ویژه صربستان همچنین در مواردی از جنایات جنگی در جنگ کوزوو دست داشته است.
شیما کورکماز (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به مرا ببخش، کمی روشنایی روز و خواهر و برادرانم اشاره کرد.
توری قرمز (Red Tory)، در مقابل توری آبی، به کسی گفته می‌شود که در طیف سیاسی راست میانه قرار می‌گیرد، و احیاناً از محافظه‌کاری پدرسالارانه حمایت می‌کند. چنین شخصی از سیاست‌های جماعت‌گرایانه طرفداری می‌کند، طوری که درجه‌ای از انضباط مالی و احترام به نظم اجتماعی و سیاسی حفظ شود. این اصطلاح عمدتاً در سیاست کانادا و بعضاً در بریتانیا مورداستفاده قرار می‌گیرد. توری‌های قرمز گاهی با توری‌های صورتی اشتباه گرفته می‌شوند. یک توری صورتی و یک توری قرمز، به خاطر گرایش شدیدتر توری صورتی به لیبرالیسم و گرایش شدیدتر توری
توری صورتی به لیبرالیسم و گرایش شدیدتر توری قرمز به سوسیالیسم، از یکدیگر متمایز می‌شوند. فلسفه. از نظر تاریخی، محافظه‌کاری کانادایی از سنت تورییسم نشأت گرفته است، اما همواره دغدغه‌ای متمایز از توری‌های بریتانیایی داشته، که شامل ایجاد تعادل بین حقوق فردی و جمع‌گرایی؛ چیزی که هرگز در همتایان آمریکایی این محافظه‌کاران به این اندازه آشکار نبوده است. تورییسم قرمز عمدتاً از یک سنت محافظه‌کارانۀ کلاسیک ناشی می‌شود که معتقد بود تقسیم نابرابر ثروت و امتیاز سیاسی بین طبقات اجتماعی در صورتی قابل توجیه است که اعضای
طبقات اجتماعی در صورتی قابل توجیه است که اعضای طبقه ممتاز، "وظیفۀ اشرافی" خود را انجام دهند و به خیر عمومی کمک کنند. توری‌های قرمز مانند دیگر توری‌ها از نهادهای سنتی‌ای مانند دین، سلطنت و حفظ نظم اجتماعی حمایت می‌کردند. این موضع بعدها در حمایت آنها از برخی جنبه‌های دولت رفاه آشکار شد. این باور به خیر عمومی، همانطور که در "کتاب احزاب و ایدئولوژی‌های سیاسی در کانادا نوشته" کالین کمپبل و ویلیام کریستین به تفصیل شرح داده شده است، ریشۀ اصلی تورییسم قرمز است. صفت «قرمز» به ماهیت چپ‌گرایانه اقتصادی آن‌ها در
صفت «قرمز» به ماهیت چپ‌گرایانه اقتصادی آن‌ها در مقایسه با توری‌های آبی اشاره دارد، زیرا احزاب سوسیالیست و دیگر احزاب چپ‌گرا به طور سنتی از رنگ قرمز استفاده کرده‌اند. با این حال، امروزه در کانادا، رنگ قرمز معمولاً با حزب لیبرال مرتبط است. این اصطلاح نشان دهنده طیف گسترده ایدئولوژیکی است که به طور سنتی در حزب محافظه‌کار کانادا یافت می‌شود. ریشه. برخلاف آمریکا که در آن شکاف طبقاتی پدیده‌ای غیردموکراتیک تلقی می‌شد، محافظه‌کاران کانادایی، دیدگاه پدرسالارانه‌تری نسبت به حکومت اتخاذ کردند: سلطنت، نظم عمومی و
نسبت به حکومت اتخاذ کردند: سلطنت، نظم عمومی و حکومت خوب- به عنوان فداکاری‌ای از طرف شهروندان برای خیر عمومی درک و پذیرفته شد، و بر حقوق و آزادی‌های فردی اولویت پیدا کرد. آنتونی هال استدلال کرده است که تورییسم قرمز در کانادا به طور خاص در مخالفت با انقلاب آمریکا و ایدئولوژی آن توسعه یافت. کانادا. دولت‌های توری قرمز در کانادا، مانند دولت‌های جان ای. مک‌دونالد، رابرت بوردن و جان دیفن‌بیکر، به خاطر حمایت از دخالت فعال دولت در اقتصاد شناخته شده بودند. این شامل ایجاد شرکت‌های سلطنتی متعلق به دولت یا تحت مدیریت
ایجاد شرکت‌های سلطنتی متعلق به دولت یا تحت مدیریت دولت می‌شد؛ مانند راه‌آهن ملی کانادا و توسعه و حمایت از صنایع. بریتانیا. در سال ۲۰۰۹، فیلیپ بلوند با کتابی با عنوان "«توری قرمز: چگونه چپ و راست بریتانیا را ویران کرده‌اند و چگونه می‌توانیم آن را اصلاح کنیم"» و با ایجاد اندیشکده «رس‌پوبلیکا»، ایده‌های محافظه‌کاران سنتی جماعت‌گرا را در حزب محافظه‌کار ترویج کرد. دیوید کامرون، رهبر سابق حزب محافظه‌کار، در مراسم رونمایی از رس‌پابلیکا سخنرانی کرد و گفته می‌شود ایده‌های تورییسم قرمز تأثیر زیادی بر او داشته‌اند.
تورییسم قرمز تأثیر زیادی بر او داشته‌اند. در اسکاتلند، اصطلاح توری قرمز برای توصیف حزب کارگر اسکاتلند استفاده شده است، که برخی آن را در حال کمک به برخی سیاست‌های اجتماعی محافظه‌کاران یا لااقل عدم مخالفت با آن‌ها می‌دانند. پس از اینکه در جریان همه‌پرسی استقلال اسکاتلند در سال 2014، حزب کارگر، با لیبرال‌دموکرات‌ها و اعضای حزب محافظه‌کار، در کمپین «بهتر است با هم باشیم» که کمپینی در مخالفت با استقلال اسکاتلند از بریتانیا بود، استقلال‌طلبان اسکاتلندی شروع به استفاده از این لقب برای اعضای حزب کارگر اسکاتلند
استفاده از این لقب برای اعضای حزب کارگر اسکاتلند کردند. همچنین آن دسته از اعضای حزب کارگر که از دولت کی‌یر استارمر راضی نبودند، و او را علت دورشدن حزب از ارزش‌های چپ‌گرایانۀ سنتی‌اش می‌دانستند، به شکل تمسخرآمیزی او را توری قرمز می‌خوانند.
افسر جزء () یا افسر جوان به پایین‌ترین رده افسران عملیاتی درجه‌دار در یک سازمان نظامی یا شبه‌نظامی اشاره دارد که بالاتر از افسران درجه‌دار و پایین‌تر از افسران ارشد قرار می‌گیرد. افسران جزء مسئول فرماندهی گروه‌های کوچکی از پرسنل داوطلب هستند. بسته به شاخه و تخصص خود، افسران جزء ممکن است سیستم‌های پیچیده‌ای مانند انواع سلاح‌ها، وسایل نقلیه، سیستم‌های ارتباطی یا هواپیما و هواگردها را اداره و نگهداری کنند. این افسران، تیم‌ها را مدیریت می‌کنند، بر عملیات روزانه نظارت دارند و رفاه و نظم زیردستان خود را تضمین
نظارت دارند و رفاه و نظم زیردستان خود را تضمین می‌کنند. افسران جزء اغلب وظیفه برنامه‌ریزی، هماهنگی و نظارت بر وظایف یا مأموریت‌ها را بر عهده دارند. این وظایف ممکن است شامل تدارکات، نظارت تاکتیکی یا وظایف اداری باشد. از آنجایی که افسران جزء در مراحل اولیه شغلی خود هستند، انتظار می‌رود که از طریق تجربه و آموزش رسمی، رهبری، تفکر استراتژیک و تخصص عملیاتی را توسعه دهند.
اعمال کثیف فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی دیو کندال است. در این فیلم بازیگرانی همچون میلو ونتیمیگلیا، لیسی چابرت، تام آماندس، متیو کری، زوئی سالدانا، مارک دروین، چارلز دارنینگ و آریل کبل ایفای نقش کرده‌اند.
اعمال کثیف فیلمی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی دیو کندال است. در این فیلم بازیگرانی همچون دوریان میسیسک، زوئی سالدانا، هیل هارپر، ایوا مارسل، فرانکی فیزن، ویلیام سدلر، تونیا پینکینز و شان نلسون ایفای نقش کرده‌اند.
رسمیو یک پلتفرم ایرانی برای جست‌وجو و تحلیل اطلاعات ثبتی شرکت‌ها است که داده‌ها را از منابع عمومی مانند روزنامه رسمی گردآوری و ساختاردهی می‌کند. توقیف دسترسی و بازداشت موقت مدیران. ۳ روز پس از پایان جنگ ایران و اسرائیل، در پی انتشار یک پیام اینستاگرامی در ۹ تیر ۱۴۰۴، دسترسی به وب‌سایت رسمیو متوقف و سرورهای آن ضبط شد. به‌گفتهٔ وکیل شرکت، هم‌زمان دو مدیر و یک مسئول فنی بازداشت موقت شدند. در بازداشت موقت و سرورها در توقیف؛ پای سوءتفاهمی در میان است؟ بازداشت‌شدگان در ۲۱ تیر ۱۴۰۴ با قرار وثیقه آزاد شدند؛ بنا بر
در ۲۱ تیر ۱۴۰۴ با قرار وثیقه آزاد شدند؛ بنا بر مصاحبهٔ پس از آزادی، بخشی از تجهیزات الکترونیکی همچنان در اختیار مرجع قضایی باقی مانده بود. وب‌سایت رسمیو در ۶ مرداد ۱۴۰۴ پس از حدود ۲۷ روز وقفه، دوباره در دسترس قرار گرفت.
Parthenium hysterophorus که در فارسی معمولاً با نام «علف هرز پارتنیوم» شناخته می‌شود، گونه‌ای گیاه یک‌ساله از تیرهٔ کاسنیان است. این گونه بومی نواحی گرمسیری قارهٔ آمریکا است و امروزه در بسیاری از مناطق آسیا، آفریقا و اقیانوسیه به‌عنوان یکی از مهم‌ترین گونه‌های مهاجم شناخته می‌شود. پارتنیوم به دلیل رشد سریع، تولید بذر فراوان، توان آللوپاتی و اثرات زیان‌بار بر سلامت انسان، دام، کشاورزی و تنوع زیستی اهمیت زیادی دارد. این گونه در استرالیا در فهرست «علف‌های هرز دارای اهمیت ملی» قرار دارد. نام‌ها. در متون انگلیسی
اهمیت ملی» قرار دارد. نام‌ها. در متون انگلیسی این گونه با نام‌های رایج «parthenium weed»، «congress grass» و «Santa Maria feverfew» نیز شناخته می‌شود. ریخت‌شناسی. پارتنیوم گیاهی یک‌ساله، قائم و به‌شدت منشعب است که معمولاً ۳۰ تا ۱۵۰ سانتی‌متر ارتفاع می‌گیرد. برگ‌ها متناوب، به‌طور عمیق بریدگی‌دار و کرک‌دار هستند. گل‌آذین به صورت سبدچه‌های بسیار کوچک و سفیدرنگ است که به صورت خوشه‌ای فراوان تولید می‌شوند. میوه فندقه‌ای تیره‌رنگ و سبک است که به آسانی پراکنده می‌شود. زیست‌شناسی و چرخهٔ زندگی. این گونه تنها از
زیست‌شناسی و چرخهٔ زندگی. این گونه تنها از طریق بذر تکثیر می‌شود و در شرایط مناسب می‌تواند در طول سال چندین نسل ایجاد کند. بذرها پس از رسیدن به سرعت از بوته جدا شده و با باد، آب، دام، علوفهٔ آلوده و ماشین‌آلات منتقل می‌شوند. دوام بذر در خاک نسبتاً بالاست و مدیریت بانک بذر را دشوار می‌کند. زیستگاه و پراکنش. موطن بومی پارتنیوم بخش‌هایی از مکزیک، آمریکای مرکزی، جزایر کارائیب و آمریکای جنوبی است. این گونه از نیمهٔ دوم قرن بیستم به‌طور ناخواسته (اغلب همراه با بذر و غلات یا علوفهٔ آلوده) به آسیا، آفریقا و
با بذر و غلات یا علوفهٔ آلوده) به آسیا، آفریقا و اقیانوسیه راه یافت و در هند، پاکستان، نپال، سری‌لانکا، بنگلادش، بخش‌هایی از چین و استرالیا گسترش قابل توجهی پیدا کرده‌است. زیستگاه‌های معمول شامل حاشیهٔ جاده‌ها، اراضی بایر، چراگاه‌ها، کشتزارهای کم‌مدیریت و حاشیهٔ آبراهه‌ها است. ترکیبات و آللوپاتی. پارتنیوم دارای لاکتون‌های سزکوئی‌ترپنی (از جمله «پارتنین») و ترکیبات فنولی است که می‌توانند جوانه‌زنی و رشد گونه‌های گیاهی دیگر را مهار کنند و در نتیجه بر ساختار اجتماعات گیاهی و عملکرد اکوسیستم اثر بگذارند.
اجتماعات گیاهی و عملکرد اکوسیستم اثر بگذارند. پیامدها. بر سلامت انسان و دام. تماس پوستی با پارتنیوم می‌تواند موجب درماتیت تماسی، کهیر و التهاب پوستی مزمن شود. گردهٔ این گونه نیز می‌تواند آلرژی تنفسی، رینیت آلرژیک و تشدید آسم را در افراد حساس به‌دنبال داشته باشد. برای دام نیز کاهش پذیرش چرا، تحریکات گوارشی و افت کیفیت شیر گزارش شده‌است. بر کشاورزی و تنوع زیستی. پارتنیوم می‌تواند با رقابت برای نور، آب و مواد غذایی و نیز از طریق آللوپاتی، عملکرد محصولات کشاورزی و کیفیت چراگاه‌ها را کاهش دهد و با جایگزینی
و کیفیت چراگاه‌ها را کاهش دهد و با جایگزینی گونه‌های بومی، ساختار و کارکرد اکوسیستم‌ها را دگرگون کند. مدیریت و کنترل. مدیریت پارتنیوم معمولاً به‌صورت «مدیریت تلفیقی علف‌های هرز» انجام می‌شود که ترکیبی از پیشگیری، کنترل مکانیکی/زراعی، شیمیایی و زیستی است:
مؤسسه راکفلر موسسه دولتی راکفلر، شاخه تحقیقاتی سیاست عمومی دانشگاه ایالتی نیویورک است. این موسسه تحقیقات و تحلیل‌های بی‌طرفانه‌ای در مورد دولت و امور مالی ایالتی و محلی، فدرالیسم آمریکایی، مدیریت عمومی و مسائل ایالت نیویورک انجام می‌دهد. این موسسه در آلبانی، نیویورک، ایالات متحده واقع شده است. پیشینه. موسسه راکفلر در سال ۱۹۸۱، همزمان با کالج امور عمومی و سیاست نلسون ای. راکفلر در دانشگاه آلبانی، به پیشنهاد کلیفتون وارتون، رئیس وقت دانشگاه ایالتی نیویورک، برای قدردانی از نقشی که فرماندار راکفلر در گسترش
برای قدردانی از نقشی که فرماندار راکفلر در گسترش دانشگاه‌های ایالتی و شهری ایفا کرده بود، تأسیس شد. وارن ایلچمن تا سال ۱۹۸۷ اولین مدیر موسسه بود، در آن زمان دیوید اندرسن به عنوان مدیر موقت منصوب شد. در سال ۱۹۸۹، ریچارد پی. ناتان دومین مدیر موسسه شد. ناتان پیش از آمدن به آلبانی، استاد دانشگاه پرینستون بود، در موسسه بروکینگز کار می‌کرد و در اولین دولت نیکسون خدمت می‌کرد. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹، این موسسه دو مدیر مشترک داشت، ریچارد ناتان و توماس گیس. در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۹، ریچارد ناتان پس از ۲۰ سال رهبری موسسه
اکتبر ۲۰۰۹، ریچارد ناتان پس از ۲۰ سال رهبری موسسه بازنشسته شد. در ۱ ژوئیه ۲۰۱۰، توماس گیس سومین مدیر شد. تحقیق و پروژه. حوزه‌های تحقیقاتی اصلی موسسه راکفلر شامل توسعه اقتصادی، آموزش، فدرالیسم، سیاست مالی و سیاست سلامت است. این موسسه برنامه بورسیه تحصیلی امپایر استیت را برای آماده‌سازی شرکت‌کنندگان برای کارهای آینده در دولت ایالتی نیویورک اجرا می‌کند.
حشیش در روسیه غیرقانونی است. داشتن حداکثر ۶ گرم (یا دو گرم حشیش) یک جرم اداری است که با جریمه نقدی یا بازداشت ۱۵ روزه مجازات می‌شود. داشتن مقادیر بیشتر جرم کیفری است. تاریخچه. کنف صنعتی. در پایان قرن نوزدهم، کشت حشیش برای الیاف یکی از منابع اصلی درآمد دهقانان استان‌های اورل، کالوگا، کورسک، چرنیگوف، موگیلف و تا حدی مینسک امپراتوری روسیه بود. طبق "فرهنگنامه دائره المعارف روسی بروکهاوس و افرون"، سالانه حدود ۱۴۰ هزار تن کنف در بخش اروپایی امپراتوری روسیه در پایان قرن نوزدهم تولید می‌شد که حدود ۴۰٪ از تولید کنف
قرن نوزدهم تولید می‌شد که حدود ۴۰٪ از تولید کنف در اروپا را تشکیل می‌داد. در طول دوره کولاک‌زدایی، مزارع بزرگ کشت حشیش به قطعات کوچک (۰٫۱–۰٫۱۵ هکتار) تقسیم شدند که قابلیت کشت و تأمین نیازهای داخلی را داشتند. گزارشی در آغاز دهه ۱۹۳۰ بیان کرد: «صنعت کشاورزی حشیش در منطقه ولگای میانی، و همچنین در سایر مناطق حشیش اتحاد جماهیر شوروی، در حال افول است» که در «کاهش سطح زیر کشت، بازده پایین، و کاهش سهم کالا از درآمد ناخالص» مشاهده می‌شود. دایرةالمعارف بزرگ شوروی در سال ۱۹۳۷ گزارش داد:بازسازی سوسیالیستی کشاورزی،
در سال ۱۹۳۷ گزارش داد:بازسازی سوسیالیستی کشاورزی، چهره کشت عقب‌مانده کانابیس در اتحاد جماهیر شوروی را به طرز چشمگیری تغییر داده است. جنبش رو به رشد استاخانوف در کشاورزی، به ویژه در میان پرورش‌دهندگان کانابیس، بازده بالاتری از کانابیس را فراهم کرد. ۱۴٫۰۳. در سال ۱۹۳۶، جلسه ویژه‌ای از رهبران حزب و دولت با رهبران کتان و کنف برگزار شد. به تعدادی از فرش‌بافان استاخانوف نشان اتحادیه اعطا شد. پس از سال ۱۹۳۴، محصولات کانابیس شروع به بهبود کردند و اگر در سال ۱۹۳۴، مساحت زیر کشت کانابیس ۵۹۸۰۰۰ هکتار بود، در سال
مساحت زیر کشت کانابیس ۵۹۸۰۰۰ هکتار بود، در سال ۱۹۳۶، محصولات آن ۶۸۰۰۰۰ هکتار را اشغال کرد که معادل ۴/۵ از کل مساحت زیر کشت کانابیس جهان است. فرمانی از شورای کمیسرهای خلق اتحاد جماهیر شوروی و کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی (متولد) (مارس ۱۹۳۴) امتیازات و مزایای ویژه‌ای را برای محصولات کنف در مزارع، حیاط خلوت‌ها و دشت‌های سیلابی اعطا کرد. تولید الیاف کنف از کانابیس در اتحاد جماهیر شوروی در سال‌های ۱۹۳۳–۱۹۳۴ به ۳۹٫۴ هزار تن و در سال‌های ۱۹۳۴–۱۹۳۵ به ۴۴٫۹ هزار تن رسید؛ تولید روغن کنف (از دانه‌ها) در
۴۴٫۹ هزار تن رسید؛ تولید روغن کنف (از دانه‌ها) در اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۳۳ به ۵٫۰ هزار تن و در سال ۱۹۳۴ به ۶٫۳ هزار تن رسید. مصرف دارو. با ورود به قرن بیستم، استفاده از کانابیس (عمدتاً به صورت حشیش) به تصرفات استعماری روسیه در آسیای مرکزی محدود شد. در سال ۱۹۰۹، آی.اس. لویتوف بر اساس مطالعات خود در آن منطقه، جزوه‌ای تهیه کرد و خاطرنشان کرد که مردم محلی شش قرن یا بیشتر از کانابیس استفاده می‌کردند و استعمارگران و قزاق‌های روسی این عادت را از مردم محلی آموخته بودند. در سال‌های ۱۹۲۶ و ۱۹۲۸، اتحاد جماهیر
بودند. در سال‌های ۱۹۲۶ و ۱۹۲۸، اتحاد جماهیر شوروی برخی از اولین مقررات خود را برای جلوگیری از «جنون مواد مخدر» با تمرکز بر کوکائین و مورفین وضع کرد، اما در سال ۱۹۳۴ بود که کشت غیرمجاز حشیش و خشخاش تریاک را ممنوع کرد. ممنوعیت مستقیم کاشت یا کشت غیرقانونی کنف هندی توسط ماده ۲۲۵ قانون جزای جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی مصوب ۱۹۶۰ وضع شد، در حالی که کنف همچنان جایگاه قابل توجهی در کل حجم تولید کشاورزی داشت. در حالی که کانابیس مدت‌ها در آسیای مرکزی مورد استفاده قرار می‌گرفت، تا دهه ۱۹۶۰ به دلیل افزایش
استفاده قرار می‌گرفت، تا دهه ۱۹۶۰ به دلیل افزایش پوشش مطبوعاتی مصرف مواد مخدر، این موضوع توجه زیادی از سوی دولت شوروی به خود جلب نکرد. در روسیه مدرن، طبق اعلام وزارت کشور، ۹۳٪ از ماری‌جوانای این کشور از قزاقستان می‌آید. کشت. در گزارش وزارت کشاورزی ایالات متحده در سال ۱۹۱۴ آمده است: جریمه‌ها. در سال ۲۰۰۴، سیاست مواد مخدر روسیه آزاد شد. برای مواد مخدر مختلف، میزانی که افراد می‌توانستند بدون مواجهه با اتهامات جنایی داشته باشند، افزایش یافت. به‌طور خاص، محدودیت نگهداری کانابیس ۲۰ گرم تعیین شد، به طوری که کمتر
نگهداری کانابیس ۲۰ گرم تعیین شد، به طوری که کمتر از این مقدار فقط یک جرم اداری محسوب می‌شد و تهدیدی برای زندان نداشت. پیش از این، داشتن حتی یک بسته کانابیس جرم محسوب می‌شد. در سال ۲۰۰۶، سیاست روسیه دوباره معکوس شد و محدودیت‌های حمل مواد مخدر مختلف را کاهش داد، به طوری که محدودیت کیفری برای حشیش از ۲۰ گرم به ۶ گرم افزایش یافت. کمتر از ۶ گرم به عنوان یک جرم اداری محسوب می‌شود که با جریمه ۵۰۰۰ روبلی یا ۱۵ روز بازداشت مجازات می‌شود. مجازات‌های زیر برای محکومیت به جرم نگهداری در مقیاس بزرگ اعمال می‌شود: در اوت
به جرم نگهداری در مقیاس بزرگ اعمال می‌شود: در اوت ۲۰۲۲، بریتنی گرینر، بازیکن بسکتبال آمریکایی، به جرم قاچاق ۰٫۷ گرم روغن حشیش به روسیه در چمدانش در فوریه ۲۰۲۲ به نه سال زندان محکوم شد. او در دسامبر ۲۰۲۲ در ازای ویکتور بوت، دلال اسلحه روسی، آزاد شد. یک شهروند آمریکایی دیگر، مارک فوگل، در ژوئن ۲۰۲۲ به جرم قاچاق ۱۴ کارتریج ویپ و مقدار کمی گل حشیش به روسیه در اوت ۲۰۲۱ به ۱۴ سال زندان محکوم شد. در سال ۲۰۲۴، یک آلمانی در فرودگاه پولکوو سن پترزبورگ پس از آنکه گمرک روسیه شیرینی‌های پاستیل خرسی حاوی کانابیس را در
روسیه شیرینی‌های پاستیل خرسی حاوی کانابیس را در چمدانش پیدا کرد، دستگیر شد. حتی مقادیر کم کانابیس در این مورد می‌تواند تا ۷ سال زندان به همراه داشته باشد.
ساوینسکی () یک شهرک در بخش پلستسکی استان آرخانگلسک کشور روسیه است.
اوردوما () یک شهرک در بخش لنسکی استان آرخانگلسک کشور روسیه است.
وی ژیانگژین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای میزهو هاکا در پست مهاجم بازی می‌کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال چین بازی کرده است. زندگی‌نامه. وی در میزهو در استان چینی گوانگ‌دونگ به دنیا آمد و توسط پدربزرگ و مادربزرگش بزرگ شد زیرا والدینش در گوانگژو و شنژن کار می‌کردند. دوران باشگاهی. وی نخستین علاقه‌اش به فوتبال را در کلاس سوم ابراز کرد و سپس به مدرسه ورزشی در شهرستان ووهوآ پیوست. او به آکادمی میزهو هاکا ملحق شد و در رده‌های سنی زیر ۱۰ و زیر ۱۱ بازی کرد، سپس نماینده گوانگدونگ
زیر ۱۰ و زیر ۱۱ بازی کرد، سپس نماینده گوانگدونگ مینگتو در رقابت‌های فوتبال در بازی‌های ملی چین بود. او در فصل ۲۰۲۴ لیگ قهرمانان چین برای گوانگدونگ مینگتو بازی کرد و به تیم در کسب صعود به لیگ دسته دوم چین کمک کرد. در اول مارس ۲۰۲۵، وی برای میزهو هاکا در سوپر لیگ فوتبال چین نخستین بازی خود را انجام داد و به عنوان بازیکن جانشین در اواخر بازی به جای یانگ چائوشنگ در برتری ۲–۱ مقابل هنان وارد زمین شد. با این کار، او نخستین بازیکنی شد که در سال ۲۰۰۸ به دنیا آمده بود و در این لیگ بازی کرد. در دومین بازی حرفه‌ای
بود و در این لیگ بازی کرد. در دومین بازی حرفه‌ای خود، در شانزدهم آوریل نخستین گل خود را برای تیم از روی نقطه پنالتی در تساوی ۲–۲ مقابل ژجیانگ پروفشنال به ثمر رساند. در همان ماه، او به آزمایش در باشگاه فرانسوی دارای سرمایه چینی اوكسير دعوت شد. دوران ملی. وی نماینده تیم زیر ۱۶ سال چین در جام صلح بود که در اوت ۲۰۲۴ در شنیانگ برگزار شد و در آنجا دو گل مقابل تیم زیر ۱۶ سال ویتنام زد سپس در پیروزی ۲–۱ مقابل تیم زیر ۱۷ سال ازبکستان گلزنی کرد و به تیمش در قهرمانی کمک کرد. وی برای نخستین بار در مسابقات انتخابی جام
کرد. وی برای نخستین بار در مسابقات انتخابی جام ملت‌های آسیا زیر ۱۷ سال ۲۰۲۵ به شهرت رسید و با چهار گل در پنج بازی به چین کمک کرد تا به مرحله اصلی مسابقات صعود کند. در جام ملت‌های آسیا زیر ۱۷ سال ۲۰۲۵، وی در شکست ۲–۱ تیمش مقابل تیم زیر ۱۷ سال عربستان سعودی گل تسلی‌بخش را به ثمر رساند. پس از حذف چین از رقابت‌ها در مرحله گروهی، وی در مصاحبه‌ای با "خبرگزاری شینهوا" اظهار داشت که این تجربه به او کمک کرده است تا «واقعاً تفاوت» بین چین و دیگر کشورهای آسیایی را احساس کند و چین نیاز دارد بیشتر با کشورهای قدرتمند