payamvha/North_RAG huggingface dataset:
علیه مقامات ایتالیایی و زمین‌داران، بلکه علیه مردم عادی نیز حملاتی را آغاز کردند، که اغلب روستاها، شهرها و مزارع را غارت می‌کردند و مرتکب سرقت‌های مسلحانه علیه افراد و گروه‌ها، از جمله کشاورزان، مردم شهر و گروه‌های راهزن رقیب می‌شدند. سرقت‌های گروه‌های راهزن اغلب با سایر اقدامات خشونت‌آمیز و خرابکاری، مانند آتش‌سوزی عمدی، قتل، تجاوز، آدم‌ربایی، اخاذی و سوزاندن محصولات کشاورزی همراه بود. سرکوب بسیار شدید راهزنان توسط مقامات ایتالیایی در سال ۱۸۶۳ آغاز شد، به ویژه پس از تصویب "قوانین پیکا" که دستگیری بستگان و
پس از تصویب "قوانین پیکا" که دستگیری بستگان و افراد مظنون به همکاری یا کمک به یک راهزن را مجاز می‌دانست. روستاهای پونتلاندولفو و کاسالدونی در استان بنونتو به محل قتل‌عام ۱۳ راهزن توسط برساگلیری به عنوان انتقام قتل‌عام ۴۵ سرباز ایتالیایی توسط راهزنان محلی تبدیل شد. در مجموع، چندین هزار راهزن دستگیر و اعدام شدند، در حالی که بسیاری دیگر تبعید یا از کشور فرار کردند (به دیاسپورای ایتالیایی مراجعه کنید). در پالرمو در سال ۱۸۶۶، ۴۰۰۰۰ سرباز ایتالیایی برای سرکوب شورش هفت و نیم روزه مورد نیاز بود. نشانه ای از تعداد
هفت و نیم روزه مورد نیاز بود. نشانه ای از تعداد کشته شدگان در طول درگیری، از جمله قتل‌ها و سایر خسارات ناشی از راهزنی، را می‌توان در «نتیجه عملیات»، امضا شده توسط سرهنگ باریولا از اداره ششم نظامی در ناپل، برای نه ماه اول سال ۱۸۶۳ یافت: ۴۲۱ راهزن در نبرد کشته شدند، ۳۲۲ نفر توسط جوخه آتش تیرباران شدند، ۵۰۴ نفر دستگیر و ۲۵۰ نفر تسلیم شدند. در همین دوره، راهزنان ۲۲۸ سرباز را کشتند و ۹۴ نفر را زخمی کردند، ۳۷۹ نفر دیگر را کشتند و ۳۳۱ نفر را ربودند و ۱۸۲۱ راس گاو را کشتند یا دزدیدند. در حالی که راهزنی در
راس گاو را کشتند یا دزدیدند. در حالی که راهزنی در ایالت‌های ضمیمه‌شدهٔ شمال و مرکز ایتالیا پس از اتحاد در سال ۱۸۶۱، مانند پادشاهی لومباردی-ونیز، دوک‌نشین پارما، دوک‌نشین مودنا، دوک‌نشین بزرگ توسکانی و ایالت‌های پاپ، عملاً وجود نداشت، وضعیت در جنوب ایتالیا به دلیل قرن‌های گذشتهٔ تاریخ بسیار متفاوت بود. فرانچسکو ساوریو نیتی، مورخ و سیاستمدار ایتالیایی، در کتاب خود با عنوان «قهرمانان و "راهزنان"»، توضیح می‌دهد که چگونه راهزنی در جنوب ایتالیا قبل از سال ۱۸۶۰ بومی بوده است:«"... هر بخشی از اروپا راهزنان و
بومی بوده است:«"... هر بخشی از اروپا راهزنان و جنایتکارانی داشته است که در طول جنگ‌ها و بدبختی‌ها بر حومه شهر تسلط یافته و خود را خارج از قانون قرار داده‌اند اما تنها یک کشور در اروپا وجود داشته است که می‌توان گفت راهزنی همیشه در آن وجود داشته است کشوری که راهزنی در آن برای قرن‌ها می‌تواند مانند رودخانه‌ای عظیم از خون و نفرت به نظر برسد کشوری که در آن سلطنت برای قرن‌ها خود را بر راهزنی بنا کرده است که مانند یک عامل تاریخی شده است: این کشور نیمروز است.»» ".نظریه‌ای وجود دارد که می‌گوید راهزنی در جنوب
".نظریه‌ای وجود دارد که می‌گوید راهزنی در جنوب ایتالیا یک شورش مردمی علیه اتحاد ایتالیا و خاندان ساووی بوده است، اما پس از ۱۸۶۵–۱۸۷۰، جنبش راهزنی هرگز با هیچ جنبش ضد ساووی یا ضد اتحاد دنبال نشد. بسیاری از ایتالیایی‌های جنوبی، مانند یازدهمین نخست‌وزیر ایتالیا، فرانچسکو کریسپی، مناصب بالایی در دولت جدید ایتالیا داشتند. ایتالیایی‌های جنوب ایتالیا نیز نقش کلیدی در جنبش فاشیستی فوق ملی‌گرا ایفا کردند، به ویژه جیووانی جنتیله، که به عنوان «فیلسوف فاشیسم» شناخته می‌شود. [ "" ] این تز که جنوب ایتالیا پس از اتحاد با
[ "" ] این تز که جنوب ایتالیا پس از اتحاد با ساووی خصومت داشت، این واقعیت را نیز توضیح نمی‌دهد که در همه‌پرسی ۲ ژوئن ۱۹۴۶، در مورد ایجاد جمهوری ایتالیا، جنوب با اکثریت قاطع به سلطنت ساووی رأی داد، در حالی که شمال به جمهوری رأی داد، و از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۷۲ احزاب سلطنت‌طلب (که در حزب دموکراتیک اتحاد سلطنت‌طلب ایتالیا ادغام شدند) به ویژه در جنوب و در ناپل (شهری که تقریباً ۸۰٪ از سلطنت ساووی حمایت می‌کردند) قوی بودند. راهزنی در جنوب ایتالیا پس از دهه ۱۸۷۰ به صورت پراکنده ادامه یافت. راهزنانی مانند جوزپه موسولینو
پراکنده ادامه یافت. راهزنانی مانند جوزپه موسولینو و فرانچسکو پائولو وارسالونا، که هر دو در آغاز قرن بیستم فعالیت می‌کردند، و همچنین سالواتوره جولیانو و گاسپاره پیسیوتا که از دهه ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ در سیسیل فعالیت داشتند، همگی گروه‌های راهزنی در جنوب ایتالیا تشکیل دادند و به عنوان قهرمانان محلی جایگاه مهمی کسب کردند. راهزنان ساردینی و آنونیما ساردا نیز تا قرن بیستم به انواع راهزنی ادامه دادند. در فرهنگ عامه. در سال ۲۰۲۴، نتفلیکس سریالی دربارهٔ راهزنی ایتالیایی با عنوان "«راهزنان: در جستجوی طلا»" منتشر کرد.
نظم نوین (، یا به اختصار NOR) یک حزب سیاسی ملی‌گرای ونزوئلایی بود که گرایش‌های ضدکمونیستی و فاشیستی داشت. این حزب از یک جنبش دانشجویی شکل گرفت که تحت تأثیر اندیشه‌های اقتدارگرای مارکوس اوانجلیستا پرز خیمنز، رئیس‌جمهور پیشین ونزوئلا قرار داشت. این جنبش از دانشگاه مرکزی ونزوئلا سرچشمه گرفت و در ابتدا با نام «جبهه ملی‌گرا» ("Frente Nacionalista") شناخته می‌شد، اما بعدها در سال ۱۹۷۳ با «جبهه متحد ملی‌گرا» ("Frente Unido Nacionalista") ادغام شد و چند سال پیش از برگزاری انتخابات همان سال، از آن جدا گردید. این حزب
انتخابات همان سال، از آن جدا گردید. این حزب به‌عنوان یک حزب ملی در تاریخ ۱۲ ژانویه ۱۹۷۴ در کاراکاس بنیان‌گذاری شد و نام «نظم نوین» (Nuevo Orden) را برای خود برگزید. رهبری اولیه آن بر عهده میگوئل سِوِدو مارین بود، اما در سال ۱۹۷۸ فلیکس دیاز اورتگا به رهبری سازمان رسید و حزب را بیشتر به سمت گرایش‌های نئونا‌زی سوق داد. تاریخچه. انتخابات. دفتر مرکزی ملی حزب «نظم نوین» در خیابان شافر، در منطقه بوئِنا ویستا در پتاره در کاراکاس قرار داشت. این دفتر در پروژه‌های متنوع دانشجویی، اتحادیه‌ای، اجتماعی و بشردوستانه فعال
دانشجویی، اتحادیه‌ای، اجتماعی و بشردوستانه فعال بود و به‌ویژه به کمک سالمندان مبتلا به دیابت می‌پرداخت. این حزب در بیش از ۱۵ ایالت ونزوئلا حضور داشت و قوی‌ترین پایگاه‌های آن در کاراکاس، میراندا، دلتا آماکورو، یاراکوی، فالکون، کارابوبو و لارا متمرکز بود. این حزب بلافاصله پس از جدا شدن از «جبهه متحد ملی‌گرا» در چندین انتخابات ملی و منطقه‌ای شرکت کرد و سعی داشت جایگاه خود را در صحنه سیاسی ونزوئلا تثبیت کند. از سال ۱۹۷۳، حزب خود را به‌عنوان یک حزب ملی معرفی کرد و ساختار و برنامه‌هایش را برای فعالیت گسترده‌تر
و ساختار و برنامه‌هایش را برای فعالیت گسترده‌تر در سطح کشور آماده ساخت، اما از آنجایی که تأسیس رسمی آن پس از پایان فرآیند نامزدی‌های ریاست‌جمهوری صورت گرفته بود، نتوانست در انتخابات همان سال شرکت کند. اگرچه حزب در سال ۱۹۷۳ تنها چند صد رأی به‌دست آورد و نتایج چندان چشمگیری نداشت، اما در سال ۱۹۷۴ در انتخابات منطقه‌ای موفق شد و بیش از ۱۰٬۰۰۰ رأی کسب کرد؛ این بیشترین میزان آرا در کل تاریخ حزب به شمار می‌آید و نشان‌دهنده رشد آهسته اما محبوبیت پایدار آن در میان مردم بود. این موفقیت اولیه، انگیزه‌ای برای حزب
مردم بود. این موفقیت اولیه، انگیزه‌ای برای حزب ایجاد کرد تا برنامه‌ها و فعالیت‌های خود را در ایالت‌های مختلف گسترش دهد و حضورش را در صحنه سیاسی محلی مستحکم کند. در سال ۱۹۷۸، فلیکس دیاز اورتگا، که در آن زمان عضو رسمی حزب نبود، نقش مهمی در تغییر مسیر حمایت حزب ایفا کرد و باعث شد حمایت حزب به سمت حزب دوحزبی دیگری به نام «کوپِی» (Copei) تغییر یابد؛ این اقدام موجب بروز اختلافات داخلی و بازنگری در راهبردهای حزب شد. پیش از این، حزب به رهبری میگوئل سِوِدو مارین کاندیدای ریاست‌جمهوری خود را برای حزب دوحزبی «اکسیون
ریاست‌جمهوری خود را برای حزب دوحزبی «اکسیون دموکراتیکا» (Acción Democrática) معرفی کرده بود؛ اقدامی که نشان‌دهنده تمایل حزب به همکاری با جریان‌های سیاسی بزرگ‌تر و تلاش برای تأثیرگذاری در سیاست ملی بود. اما به‌زودی، فلیکس دیاز اورتگا به رهبری حزب رسید و نقش محوری در جهت‌دهی دوباره فعالیت‌ها و سیاست‌های حزب ایفا کرد؛ روندی که تأثیر قابل توجهی بر مسیر آینده حزب «نظم نوین» داشت و پایه‌های سیاست‌های بعدی آن را شکل داد. در انتخابات سال ۱۹۸۸، حزب «نظم نوین» خوزه دِ لا ترینیداد روخاس کونترِراس را به‌عنوان نامزد
دِ لا ترینیداد روخاس کونترِراس را به‌عنوان نامزد ریاست‌جمهوری معرفی کرد. این اقدام تحت ائتلاف Coalición Nacional para el Cambio (ائتلاف ملی برای تغییر) و همراه با جنبش مستقل آراگوانی انجام شد. در سال ۱۹۹۲، حزب توانست آرای کافی برای دستیابی به حقوق در شهرداری تازه تأسیس چاکائو در کاراکاس کسب کند، اما دولت وقت این حقوق را نادیده گرفت. از انتخابات سال ۱۹۹۳ و در سال‌های پس از آن، فلیکس دیاز اورتگا خود را به‌عنوان نامزد ریاست‌جمهوری معرفی کرد. با این حال، او همواره نتایج ضعیفی کسب می‌نمود. در سال ۲۰۰۱، فلیکس
نتایج ضعیفی کسب می‌نمود. در سال ۲۰۰۱، فلیکس دیاز اورتگا همراه با دیگر جنبش‌های مخالف دولت هوگو چاوز، تظاهرات و پلاکاردهایی با مضمون «کمونیسم را از پادگان‌ها بیرون کنید!» برگزار کردند. در سال ۲۰۰۲، با تصمیم و تصویب شورای ملی انتخابات، حزب منحل شد و رسما وجود آن خاتمه یافت. انجمن. حزب «نظم نوین» همواره روابط خود را با حزب فاشیستی اسپانیاییِ FET y de las JONs تقویت کرده بود. همچنین این حزب روابط خود را با حزب اسپانیایی Fuerza Nueva مستحکم کرد، به ویژه در دوران گذار اسپانیا به دموکراسی. در سال ۱۹۹۵، زمانی که
گذار اسپانیا به دموکراسی. در سال ۱۹۹۵، زمانی که سیاستمدار فرانسوی و رهبر حزب جبهه ملی، ژان-ماری لوپن، توانست به سومین نیروی سیاسی کشور تبدیل شود، حزب «نظم نوین» روابط خود را با جبهه ملی فرانسه نیز تقویت کرد. پایگاه‌های شبه‌نظامی این حزب متنوع بودند و شامل طرفداران نوستالژیک رئیس‌جمهور سابق مارکوس پرز خیمنز، حامیان جناح راست نوین و نئونا‌زی‌ها می‌شدند. دانشگاه تل‌آویو در سال ۱۹۹۷ حزب «نظم نوین» را به انتشار تبلیغات ضدیهودی در کاراکاس متهم کرد؛ این اتهام به دلیل گرافیتی‌هایی بود که روی دیوارها نوشته شده
به دلیل گرافیتی‌هایی بود که روی دیوارها نوشته شده بودند، مانند: «من یک کوره آدم‌سوزی در جیبم دارم» و «مرگ بر یهودیان». برنامه. اهداف حزب در قالب ۲۵ نکته عملی مشخص شده بودند که با هدف طراحی و توسعه یک دولت فرضی تدوین شده بودند. این نکات چارچوب کلی دیدگاه‌ها و برنامه‌های حزب را برای مدیریت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ارائه می‌کرد و نشان‌دهنده جهت‌گیری ایدئولوژیک و سیاست‌های مورد نظر حزب در صورت به قدرت رسیدن بود.جاه‌طلبی‌های حزب در ۲۵ نکته عملی با هدف توسعه یک دولت فرضی خلاصه می‌شد:
روابط مصر و فلسطین، روابط دوجانبه بین جمهوری عربی مصر و دولت فلسطین است. جمال عبدالناصر، رئیس‌جمهور مصر، از حامیان سرسخت آرمان فلسطین بود و از حق تعیین سرنوشت فلسطینی‌ها حمایت می‌کرد. اگرچه دولت مصر از زمان پیمان کمپ دیوید رابطه خوبی با اسرائیل داشته است، اما اکثر مصری‌ها به شدت از اسرائیل متنفرند و از رابطه نزدیک بین دولت‌های اسرائیل و مصر ناراضی هستند. روابط تاریخی. پیش از قرن بیستم. هیکسوس‌ها، یک گروه شامی باستانی، به مصر باستان حمله کردند و سلسله خود را در مصر تأسیس کردند. مصر بعداً هیکسوس‌ها را بیرون
در مصر تأسیس کردند. مصر بعداً هیکسوس‌ها را بیرون راند و در طول پادشاهی نوین مصر بر فلسطین حکومت کرد. مصر و فلسطین تا زمان جنگ محمدعلی پاشا علیه امپراتوری عثمانی توسط پادشاهی‌های خارجی اداره می‌شدند. پس از جنگ، مصر بر شام، از جمله فلسطین، حکومت می‌کرد، اما مالیات‌های بالا و خدمت اجباری منجر به شورش علیه حکومت مصر شد. مصر بعداً پس از جنگ دوم مصر و عثمانی از شام عقب‌نشینی کرد و وارد حوزه نفوذ بریتانیا شد، در حالی که عثمانی‌ها کنترل فلسطین را حفظ کردند. روابط مدرن. در طول جنگ جهانی اول، مصر در کنار بریتانیا
مدرن. در طول جنگ جهانی اول، مصر در کنار بریتانیا قرار گرفت و با امپراتوری عثمانی در سینا و فلسطین جنگید. در طول جنگ، بیانیه بالفور حمایت بریتانیا از صهیونیسم، یک جنبش سیاسی برای ایجاد یک دولت یهودی در فلسطین، را اعلام کرد. صهیونیسم با ملی‌گرایی فلسطینی وارد درگیری شد و درگیری فلسطین و اسرائیل را آغاز کرد. مصر تحت سلطنت خاندان محمد علی در این درگیری از فلسطینی‌ها حمایت کرد. شورش فلسطین در سال ۱۹۳۶ توسط حزب سیاسی اسلام‌گرای مصری، اخوان‌المسلمین، حمایت شد و اعضای اخوان المسلمین به فدائیان فلسطین کمک کردند.
اعضای اخوان المسلمین به فدائیان فلسطین کمک کردند. مصر همچنین در سال ۱۹۴۸ به حمله اتحادیه عرب به اسرائیل پیوست و غزه را تصرف کرد. در حالی که کرانه باختری توسط اردن الحاق شد، مصر در عوض، تحت‌الحمایه سراسری فلسطین را در غزه ایجاد کرد که ادعای حاکمیت بر تمام فلسطین را داشت و توسط دولت سراسری فلسطین اداره می‌شد. مقامات مصری کنترل سیاسی دقیقی بر غزه داشتند. پس از انقلاب ۱۹۵۲ مصر، بسیاری از فلسطینی‌ها ناصر را تنها فرد واقعی می‌دانستند که می‌توانست اسرائیلی‌ها را شکست دهد و بسیاری از آنها با او همدردی کرده و از او
دهد و بسیاری از آنها با او همدردی کرده و از او حمایت می‌کردند. مصر به حمایت از فلسطینی‌ها ادامه داد و در طول بحران سوئز، اسرائیل به غزه و سینا حمله کرد. تهاجم اسرائیل منجر به کشتار خان یونس شد، جایی که نیروهای دفاعی اسرائیل دویست فلسطینی را در خان یونس و رفح، که هر دو در غزه واقع شده بودند، به ضرب گلوله کشتند. در سال ۱۹۵۹، نوار غزه رسماً در جمهوری متحد عربی، یک اتحادیه سیاسی کوتاه مدت بین مصر و سوریه، ادغام شد. در سال ۱۹۶۲، دولت جمهوری متحد عربی یک شورای قانونگذاری فلسطین برای اداره غزه تأسیس کرد. در جریان
فلسطین برای اداره غزه تأسیس کرد. در جریان اجلاس اتحادیه عرب در ژانویه ۱۹۶۴ در قاهره، سازمان آزادی‌بخش فلسطین یا ساف تأسیس شد. این سازمان شامل جناح‌های مختلف فلسطینی بود و اولین رهبر آن احمد الشقیری بود که مورد حمایت ناصر بود. هنگامی که سازمان آزادی‌بخش فلسطین در سال ۱۹۶۴ تأسیس شد، ناصر اعلام کرد که این سازمان بر غزه حکومت خواهد کرد، اما این قدرت هرگز در عمل اعطا نشد. یک سال بعد، خدمت سربازی برای ارتش آزادی‌بخش فلسطین برقرار شد. اما پس از شکست مصر در جنگ شش‌روزه در ژوئن ۱۹۶۷، ناصر خواستار صلح با اسرائیل
شش‌روزه در ژوئن ۱۹۶۷، ناصر خواستار صلح با اسرائیل شد.[ "" ] اما متحدان سنتی او (سوریه، عراق، الجزایر و سازمان آزادیبخش فلسطین) با اقدامات اخیر او مخالفت کردند و یک «جبهه طرد» تشکیل دادند. در ژانویه ۱۹۶۸، ناصر جنگ فرسایشی علیه اسرائیل را آغاز کرد و به نیروهای خود دستور داد تا حمله به مواضع اسرائیل در شرق کانال سوئز که اکنون مسدود شده بود را آغاز کنند. در همان ماه، او به شوروی‌ها اجازه داد تا تأسیسات دریایی را در پورت‌سعید، مرسی مطروح و اسکندریه بسازند. سپس در ماه مارس، حزب سیاسی فلسطینی فتح به رهبری یاسر
در ماه مارس، حزب سیاسی فلسطینی فتح به رهبری یاسر عرفات، در اردن در نبردی که به نبرد کرامه معروف شد، با اسرائیل روبرو شد. ارتش اردن در نهایت از جنگجویان فتح حمایت کرد و اسرائیل را مجبور کرد تا بدون دستیابی به هدف استراتژیک خود - نابودی پایگاه فداییان فلسطینی - نیروهای خود را عقب بکشد؛ بنابراین، این نبرد به عنوان یک پیروزی اعراب بر اسرائیل تلقی شد و ناصر بلافاصله محمد حسنین هیکل را برای دعوت از عرفات به قاهره فرستاد. در آنجا، ناصر به جنبش فتح پیشنهاد کمک تسلیحاتی و مالی داد، اما به عرفات توصیه کرد که به صلح
و مالی داد، اما به عرفات توصیه کرد که به صلح با اسرائیل و ایجاد یک کشور فلسطینی متشکل از کرانه باختری و نوار غزه فکر کند. ناصر عملاً رهبری «مسئله فلسطین» را به عرفات واگذار می‌کرد. در نهایت یاسر عرفات بعداً به عنوان رئیس سازمان آزادی‌بخش فلسطین انتخاب شد. ناصر در سال ۱۹۶۹ به مذاکره در مورد توافق قاهره بین سازمان آزادی‌بخش فلسطین و دولت لبنان کمک کرد. ساعاتی پیش از مرگ، ناصر در نشست ۱۹۷۰ اتحادیه عرب که در قاهره برگزار شد، پس از سپتامبر سیاه، میانجیگری برای انعقاد قرارداد صلح بین سازمان آزادیبخش فلسطین و
انعقاد قرارداد صلح بین سازمان آزادیبخش فلسطین و اردن را بر عهده گرفت، اما پس از مرگ او، جانشینش انور سادات، پیمان کمپ دیوید را امضا کرد. این امر خشم جهان عرب را برانگیخت و منجر به اخراج مصر از اتحادیه عرب تا سال ۱۹۸۹ شد. عرفات از پیمان صلح انتقاد کرد و گفت: «بگذارید هر چه می‌خواهند امضا کنند. صلح دروغین دوام نخواهد داشت.» پس از ترور سادات، حسنی مبارک روند صلح را ادامه داد و روابط خود را با اسرائیل حفظ کرد. با این وجود، مصر یکی از اولین کشورهایی بود که از بیانیه استقلال فلسطین حمایت کرد و در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۸
استقلال فلسطین حمایت کرد و در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۸ رسماً فلسطین را به رسمیت شناخت. در طول جنگ غزه، مصر از طریق گذرگاه مرزی رفح کمک‌های بشردوستانه قابل توجهی به فلسطینی‌ها ارائه داده است. در اول نوامبر ۲۰۲۳، مصر همچنین به برخی از فلسطینی‌های مجروح اجازه داده است تا برای مراقبت‌های پزشکی وارد مصر شوند. در جریان این رویدادها، اسرائیل پیشنهاد داده بود که مصر باید از فلسطینی‌های آواره بیشتری استقبال کند، اما مصر از تحمل بار مهاجرت دسته جمعی از فلسطین برای اسکان میلیون‌ها فلسطینی در کشور خود خودداری کرده است. رهبری
فلسطینی در کشور خود خودداری کرده است. رهبری مصر پیشنهاد داده بود که به جای آن، اسرائیل پناهندگان فلسطینی را در نگب اسکان دهد. مصر در حال حاضر ۹ میلیون پناهنده از بسیاری از کشورهای دیگر را در خود جای داده است و اقتصاد آن قادر به تحمل چنین باری نخواهد بود. عبدالفتاح سیسی، رئیس‌جمهور مصر، تأکید کرده است که چاره دوکشوری برای حل مناقشه در درازمدت بسیار مهم است. مصر در جریان روند صلح. پس از ترور سادات، حسنی مبارک، رئیس‌جمهور مصر شد و سیاست آشتی با کشورهای عربی را آغاز کرد و در عین حال روابط مصر با ایالات متحده و
آغاز کرد و در عین حال روابط مصر با ایالات متحده و اسرائیل را متعادل ساخت. عرفات در سال ۱۹۸۳ در قاهره با مبارک ملاقات کرد. مصر یکی از اولین کشورهایی بود که از بیانیه استقلال فلسطین حمایت کرد و در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۸ رسماً فلسطین را به رسمیت شناخت مبارک نقش مهمی در فرایند صلح اسرائیل و فلسطین داشت. در سال ۱۹۹۳، مبارک میزبان اجلاس قاهره با حضور اسحاق رابین، نخست‌وزیر اسرائیل، و عرفات بود. سال بعد، مصر میزبان توافق غزه-اریحا بود. در سال ۲۰۰۱، مصر میزبان اجلاس طابا بود که یکی از نزدیک‌ترین لحظاتی بود که صلح
طابا بود که یکی از نزدیک‌ترین لحظاتی بود که صلح می‌توانست محقق شود. در سال ۲۰۰۵، مصر میزبان اجلاس شرم الشیخ بود، نشستی بین آریل شارون، نخست‌وزیر اسرائیل، محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، حسنی مبارک، رئیس‌جمهور مصر، و عبدالله دوم، پادشاه اردن، برای بزرگداشت پایان انتفاضه دوم. در ۱۹ ژوئن ۲۰۰۸، «آرامش» یا توقف خصومت‌ها بین اسرائیل و حماس که با میانجیگری مصر برقرار شده بود، به اجرا درآمد. اصطلاح «آرامش» ترجمه اصطلاح عربی "«تحادیه»" است. این توافق، حماس را ملزم به پایان دادن به حملات موشکی به اسرائیل و
را ملزم به پایان دادن به حملات موشکی به اسرائیل و اجرای آرامش در سراسر غزه می‌کرد. در عوض، حماس انتظار داشت که محاصره پایان یابد، تجارت در غزه از سر گرفته شود و حمل و نقل کامیون‌ها به سطح سال ۲۰۰۵، که بین ۵۰۰ تا ۶۰۰ کامیون در روز بود، بازگردد. اسرائیل محدودیت‌های محاصره را تا حد کاهش شلیک موشک کاهش داد و به تدریج خطوط تدارکاتی را بازگشایی کرد و اجازه داد حدود ۹۰ محموله کامیون روزانه وارد غزه شوند، که از حدود ۷۰ کامیون در روز افزایش یافته بود. حماس از اسرائیل به دلیل ادامه محاصره انتقاد کرد در حالی که
به دلیل ادامه محاصره انتقاد کرد در حالی که اسرائیل حماس را به ادامه قاچاق سلاح از طریق تونل‌ها به مصر متهم کرد و به ادامه حملات موشکی اشاره کرد. در طول جنگ غزه (۲۰۰۸–۲۰۰۹)، مصر حملات اسرائیل را محکوم کرد، اما احمد ابوالغیط، وزیر امور خارجه مصر، گفت که مصر مدت‌هاست به حماس هشدار داده است که در صورت ادامه آتش‌بس با قسام، این واکنش اسرائیل خواهد بود. در نتیجه اعتراضات فراوان، مصر گذرگاه مرزی رفح را باز کرد تا مجروحان به بیمارستان‌های مصر منتقل شوند. وزارت بهداشت مصر ۳۰ اتوبوس را برای کمک به انتقال فلسطینی‌های
مصر ۳۰ اتوبوس را برای کمک به انتقال فلسطینی‌های مجروح به شمال سینا فرستاد. وزیر امور خارجه مصر گفت که حماس اجازه نمی‌دهد مجروحان غزه از مرز به مصر عبور کنند. مصر همچنین ۵۰۰ پلیس ضد شورش نیروهای امنیتی مرکزی مصر را در امتداد مرز مستقر کرد. در شصت و ششمین جلسه شورای امنیت سازمان ملل، نماینده مصر اظهار داشت که «محاصره فلج‌کننده اعمال شده توسط اسرائیل» «نقض آشکار» مسئولیت‌های اسرائیل تحت قوانین بین‌المللی، قوانین بشردوستانه بین‌المللی و تعهدات خاص آن به عنوان یک «قدرت اشغالگر» است. پس از حمله اسرائیل به کاروان
«قدرت اشغالگر» است. پس از حمله اسرائیل به کاروان کمک‌رسانی غزه، حسنی مبارک، رئیس‌جمهور مصر، استفاده اسرائیل از «زور بیش از حد و غیرقابل توجیه» را محکوم کرد و وزارت امور خارجه سفیر اسرائیل را برای ابراز محکومیت خود احضار کرد. رئیس‌جمهور مصر همچنین روز سه‌شنبه دستور باز شدن مرز مصر با غزه را برای ورود کمک‌های بشردوستانه و پزشکی به نوار غزه صادر کرد. در ۱۳ فوریه ۲۰۱۱، ایمن نور، رهبر مخالفان مصر، اظهار داشت که «دوران کمپ دیوید به پایان رسیده است» و او پیمان صلح مصر با اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسد. از ۲۳ ژوئیه
مصر با اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسد. از ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۲، مصر اکنون به فلسطینی‌ها اجازه می‌دهد بدون ویزا آزادانه وارد شوند. در طول جنگ ۲۰۱۲ غزه، مصر به شدت از عملیات نظامی اسرائیل انتقاد کرد. سفیر مصر به قاهره فراخوانده شد و سفیر اسرائیل اعتراض رسمی دریافت کرد. محمد مرسی، رئیس‌جمهور مصر، اظهار داشت که «اسرائیلی‌ها باید درک کنند که این تجاوز غیرقابل قبول است و فقط منجر به بی‌ثباتی در منطقه خواهد شد». او از اتحادیه عرب خواست تا جلسه فوری وزرای امور خارجه عرب را برای بحث در مورد «تجاوز جنایتکارانه اسرائیل» به
برای بحث در مورد «تجاوز جنایتکارانه اسرائیل» به غزه برگزار کند و خواستار تشکیل جلسه فوری شورای امنیت سازمان ملل شد. وزارت امور خارجه مصر این عملیات را محکوم کرد و از اسرائیل خواست حملات خود را متوقف کند. به گزارش "گاردین"، سعد الکتاتنی، رئیس حزب آزادی و عدالت، گفت: «مردم مصر علیه بی‌عدالتی قیام کردند و حمله به غزه را نخواهند پذیرفت. تجاوز وحشیانه به غزه ثابت می‌کند که اسرائیل هنوز نفهمیده است که مصر تغییر کرده است.» یک مقام مصری گزارش داد که بیمارستان‌های مصر آماده پذیرش فلسطینی‌های مجروح هستند و گذرگاه
مصر آماده پذیرش فلسطینی‌های مجروح هستند و گذرگاه رفح همچنان باز خواهد ماند. هشام قندیل، نخست‌وزیر مصر، روز جمعه، ۱۶ نوامبر، از غزه بازدید کرد. در ۱۷ نوامبر، اتحادیه پزشکی عرب هیئتی از پزشکان مصری را با کمک‌های خود از مرز رفح عبور داد. در ۱۹ نوامبر، گروهی از غیرنظامیان مصری برای کمک به همسایگان فلسطینی خود در شرایط دشوار فعلی، عازم غزه شدند. در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲، مصر با رأی مثبت به قطعنامه ۶۷/۱۹ مجمع عمومی سازمان ملل متحد، به انتقاد مداوم خود از اسرائیل ادامه داد و فلسطین را به عنوان جدیدترین عضو سازمان ملل
داد و فلسطین را به عنوان جدیدترین عضو سازمان ملل متحد پذیرفت. این قطعنامه، فلسطین را درست مانند واتیکان به یک کشور ناظر غیر عضو تبدیل کرد. در جریان جنگ ۲۰۱۴ غزه، وزارت امور خارجه مصر از طریق صفحه فیسبوک خود بیانیه‌ای منتشر کرد که در آن «نگرانی عمیق» خود را در مورد آخرین وضعیت نوار غزه ابراز کرده و خواستار خویشتنداری و همچنین توقف خشونت متقابل شد. یکی از مقامات حماس اظهار داشت که مصر در تلاش است تا بین دو طرف میانجیگری کند و مقامات مصری برای این منظور با حماس تماس گرفته‌اند. سامح شکری، وزیر امور خارجه مصر،
تماس گرفته‌اند. سامح شکری، وزیر امور خارجه مصر، پس از دیدار با همتای اردنی خود، اظهاراتی ایراد کرد و گفت که رسیدگی به بحران به شیوه‌ای که از فلسطینیان و منافع آنها محافظت کند، مهم است. در ۱۱ ژوئیه، وزارت امور خارجه سپس عملیات ارتش اسرائیل در غزه را به عنوان «سیاست‌های سرکوبگرانه مجازات جمعی» مورد انتقاد قرار داد. مصر تشدید غیرمسئولانه تنش‌ها در سرزمین‌های اشغالی فلسطین را که به شکل استفاده بیش از حد و غیرضروری از نیروی نظامی منجر به مرگ غیرنظامیان بی‌گناه می‌شود، رد می‌کند. همچنین از اسرائیل خواست که
می‌شود، رد می‌کند. همچنین از اسرائیل خواست که خویشتن‌داری کند و به خاطر داشته باشد که به عنوان یک «نیروی اشغالگر»، وظیفه قانونی و اخلاقی برای محافظت از جان غیرنظامیان دارد. دولت مصر با اعلام اینکه تلاش‌های آتش‌بس آن با «لجاجت و سرسختی» مواجه شده است، از قدرت‌های جهانی خواست تا مداخله کرده و بحران را متوقف کنند. در همان روز، مصر به مقامات غزه اطلاع داد که گذرگاه مرزی رفح را بسته است در حالی که روز قبل آن را برای پذیرش فلسطینی‌های مجروح جهت درمان در بیمارستان‌های مصر بازگشایی کرده بود. این اتفاق پس از آن رخ
مصر بازگشایی کرده بود. این اتفاق پس از آن رخ داد که نیروهای مصری پس از درگیری با شبه‌نظامیان در رفح مصر، ۲۰ موشک گراد را که از غزه به سینا قاچاق می‌شد، توقیف کردند. با این حال، اندکی پس از بسته شدن، رئیس‌جمهور عبدالفتاح سیسی به ارتش مصر دستور داد تا ۵۰۰ تن کمک، شامل مواد غذایی و دارویی، را به فلسطینیان در نوار غزه منتقل کند. ارتش همچنین بیانیه‌ای منتشر کرد که می‌گوید مصر تلاش‌های خود را برای «متوقف کردن تجاوز اسرائیل به نوار غزه» تحت نظارت رئیس‌جمهور دنبال می‌کند. روابط غیررسمی. علاوه بر آن ارتباط رسمی،
می‌کند. روابط غیررسمی. علاوه بر آن ارتباط رسمی، چندین عنصر قابل مشاهده وجود دارد که می‌تواند به درک روابط بین فلسطین و مصر کمک کند. یک نمونه، دیوار حائل مصر و غزه است، دیواری که مصر برای جلوگیری از عبور فلسطینی‌ها ساخته است. نقطه عبور منحصر به فرد، در رفح، اغلب بسته است. تصاویر ماهواره‌ای از فوریه ۲۰۲۴، ساخت یک منطقه حائل در سمت مصری مرز با فلسطین را نشان می‌دهد.
کیم جون سوک (؛ زادهٔ ۳۱ مارس ۱۹۷۴) آهنگساز و کارگردان موسیقی اهل کره جنوبی است. او رهبر گروه مووی کلوزر است. از جمله آثار او می‌توان به موسیقی فیلم‌های "یک گل یخ‌زده" (۲۰۰۸)، "بچه‌های تاب" (۲۰۰۸) و "لیفتینگ کینگ کونگ" (۲۰۰۹) اشاره کرد. همچنین او برای مجموعه‌های تلویزیونی "غریبه" (۲۰۱۷)، "آجوشی من" (۲۰۱۸)، "" (۲۰۲۰)، "گل شیطان" (۲۰۲۰)، "کلاس ایته‌‌وون" (۲۰۲۰) و "افتخار" (۲۰۲۲) موسیقی ساخته است. زندگی شخصی. کیم با جونگ سه رین ازدواج کرده است؛ او یکی از اعضای گروه کیم و کارگردان موسیقی اوست. جونگ در حساب
گروه کیم و کارگردان موسیقی اوست. جونگ در حساب اینستاگرام خود خبر ازدواجشان را منتشر کرد و تصاویری را به اشتراک گذاشت که توسط بازیگر مون چه وون گرفته شده بود؛ این سه نفر در هنگام صرف شام با یکدیگر بودند که حاصل همکاری‌شان در ساخت موسیقی مجموعه تلویزیونی "گل شیطان"، که مون چه وون در آن نقش‌آفرینی داشت، بود.
میشلینا دی چزاره (۱۸۴۱–۱۸۶۸)، که با نام "لا بریگانتسا" نیز شناخته می‌شود، عضو و شاید رهبر راهزنان در جنوب ایتالیا بود که پس از اتحاد ایتالیا علیه اقتدار ایتالیا جنگیدند. زندگی‌نامه. میشلینا در خانواده‌ای بسیار فقیر در کاسپولی، دهکده‌ای از میگنانو مونته لونگو، در استان ترا دی لاورو، که امروزه در استان کازرتا قرار دارد، به دنیا آمد. برادر و والدینش، دومنیکو آنتونیو دی چزاره و جوزپا دیوداتی، کارگر بودند. به گفته شهردار میگنانو، میشلینا حتی در کودکی نیز در اطراف کاسپولی سرقت‌های کوچکی انجام می‌داد. در سال ۱۸۶۱،
کاسپولی سرقت‌های کوچکی انجام می‌داد. در سال ۱۸۶۱، او با روکو تنگا ازدواج کرد، که سال بعد درگذشت و او را در سن ۲۰ سالگی بیوه گذاشت. در سال ۱۸۶۲، او با فرانچسکو گوئرا، سرباز سابق بوربون و فراری، آشنا شد که به گروه رافانیلو پیوست و خیلی زود رهبر آن شد. میشلینا و گوئرا با هم شریک شدند و اولی در خفا به دومی پیوست؛ این موضوع توسط راهزن ارکولینو راستی در سال ۱۸۶۳، که تحت بازجویی بود، شرح داده شد. گمانه‌زنی‌هایی وجود داشت مبنی بر اینکه دی چزاره و گوئرا در کلیسای گالوچیو ازدواج کرده‌اند، حتی اگر هیچ سابقه‌ای از