payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جوانی لوکرتسیا تورنابوونی را بازی کرد. سارا پریش نیز در فصل‌های دوم و سوم این مجموعه، نقش لوکرتسیا را در سنین پیری‌اش ایفا کرد. این سریال به جای تمرکز بر معاملات تجاری واقعی او، لوکرتسیا را نشان می‌دهد که در سال ۱۴۸۵، هفت سال پس از توطئه پازی، هنوز زنده است و بانک مدیچی را به جای پسرش اداره می‌کند.
نپتون و تریتون یکی از آثار اولیهٔ جان لورنتسو برنینی است که در حدود سال‌های ۱۶۲۲ تا ۱۶۲۳ میلادی ساخته شد. این مجسمه مرمری با ارتفاع ۱۸۲٫۲ سانتی‌متر، هم‌اکنون در موزه ویکتوریا و آلبرت شهر لندن نگهداری می‌شود. پیشینهٔ تاریخی. این مجسمه در ابتدا به سفارش کاردینال آلساندرو داماسنتی- پرتی مونتالتو در سال ۱۶۲۰ ساخته شد و از مارس ۱۶۲۲ تا فوریه ۱۶۲۳ اجرا گردید. هدف از ساخت آن، تزئین حوض باغ‌ویلای پرتی مونتالتو در تپه ویمینال شهر رم بود. مجسمه در استخری بیضی‌شکل نصب شد که پیش‌تر دومنیکو فونتانا در سال‌های ۱۵۷۹ تا
شد که پیش‌تر دومنیکو فونتانا در سال‌های ۱۵۷۹ تا ۱۵۸۱ طراحی کرده بود و با نام "پشیه‌را" یا "پشیه‌رونه" شناخته می‌شد. در سال ۱۷۸۶، این اثر توسط یک انگلیسی به نام توماس جنکینز خریداری شد و در همان سال به جاشوا رینولدز، نقاش مشهور، فروخته شد. بر اساس زندگینامه‌ای که فیلیپو بالدینوچی از برنینی نوشته بود، این مجسمه در ابتدا با عنوان «نپتون و گلاوْکوس» شناخته می‌شد. اما در نسخهٔ چاپی دومنیکو دِ روسی در سال ۱۷۰۴، نام آن به «نِتوونو و تریتونه» تغییر یافت و بعدها با یادداشت‌های رینولدز، عنوان رسمی آن به «نپتون و
با یادداشت‌های رینولدز، عنوان رسمی آن به «نپتون و تریتون» اصلاح شد. پس از درگذشت رینولدز در سال ۱۷۹۲، مجسمه به چارلز اندرسون- پلهام، نخستین بارون یاربرو، فروخته شد. او هم این مجسمع را در باغ خانه‌اش در چلسی لندن، موسوم به خانه والپول، نگهداری کرد. در سال ۱۹۰۶، نوادگان او مجسمه را به خانهٔ ییلاقی‌شان در بروکلسبی هال واقع در لینکلن‌شر منتقل کردند. در نهایت، موزهٔ ویکتوریا و آلبرت این اثر را در سال ۱۹۵۰ میلادی از آن خانواده خریداری کرد. مجسمه نپتون و تریتون پیش از آن هم در نمایشگاهی در فرهنگستان سلطنتی لندن
از آن هم در نمایشگاهی در فرهنگستان سلطنتی لندن در سال ۱۹۳۸ میلادی به نمایش درآمده بود. ارجاعات ادبی. به‌نظر می‌رسد که صحنهٔ این مجسمه اشاره‌های آزاد به داستان یاری‌رسانی نپتون و تریتون به کشتی‌های تروا داشته باشد. روایت این یاری‌رسانی در آثار ویرژیل، اووید یا ترکیب آنها همراه با منابع تکمیلی آمده است. در کتاب "دگرگونی‌ها" اثر اووید، نپتون از تریتون می‌خواهد که با دمیدن در صدف خود، امواج دریا را آرام کند. در کتاب "انئید" اثر ویرژیل، نپتون امواج را آرام می‌سازد و سپس، سیموتوئه (پری دریایی) و تریتون به کمک او
و سپس، سیموتوئه (پری دریایی) و تریتون به کمک او کشتی‌های آئنیاس را از خطر نجات می‌دهند. نپتون نیز با نیزه سه‌شاخه‌اش در این کمک‌رسانی نقش دارد. با این حال، هیچ‌یک از این روایت‌ها دقیقاً با صحنهٔ مجسمه مطابقت ندارند و به‌نظر می‌رسد که برنینی با تلفیق منابع مختلف، نسخه‌ای خاص از داستان را خلق کرده باشد. طبیعت‌گرایی. طبیعت‌گرایی در طراحی پیکره‌ها نشان‌دهندهٔ هدف هنرمند برای برانگیختن واکنش احساسی فوری در مخاطب است. اخم‌های نپتون، قدرت خشم‌آلود و الهی او را نمایان می‌سازد. حالت ایستادنش، که محکم و سنگ‌وار است،
می‌سازد. حالت ایستادنش، که محکم و سنگ‌وار است، اقتدار خدایی‌اش را تثبیت می‌کند. در مقابل، تریتون حالتی مطیع دارد و در حالی که ران نپتون را گرفته، چهره‌اش پر از اضطراب است؛ گویی می‌داند که باید بی‌چون‌وچرا از فرمان نپتون اطاعت کند. این تضاد میان خضوع تریتون و سلطه‌گری نپتون، واقعیت احساسات انسانی را بازتاب می‌دهد و هدف هنری برنینی را یادآوری می‌کند: جان بخشیدن به اسطوره‌ها. برنینی به مخاطب این فرصت را می‌دهد که خدایان را نه‌تنها در قالب تصویر، بلکه در حرکت و زندگی ببینند. این نخستین مجسمه‌ای بود که در آن،
و زندگی ببینند. این نخستین مجسمه‌ای بود که در آن، برنینی از شکل‌های شکسته، لحظهٔ اوج یک کنش گذرا و حرکاتی بهره گرفت که از مرزهای فیزیکی فراتر می‌روند. هدف این اثر آن است که مخاطب را با یک داستان اسطوره‌ای روبه‌رو کند که به‌واسطهٔ تنش در حرکات بدن و نشانه‌های ظریف از زندگی طبیعی، واقعی و باورپذیر جلوه کند. برنینی توانسته اسطوره‌ها، افسانه‌ها و شایعات را به فرصتی برای حقیقت بدل کند و از مخاطب بخواهد تا به واقعیت آن‌ها ایمان بیاورد.
پراتو دلا واله (به ونتی: "Prà de ła Vałe") میدانی بیضی‌شکل به وسعت ۹۰ هزار متر مربع در پادووا در شمال ایتالیا است. این میدان دومین میدان بزرگ ایتالیا و از بزرگ‌ترین میدان‌های قارهٔ اروپا به‌ شمار می‌رود. در مرکز میدان جزیره‌ای سبز به نام "ایزولا ممیا" قرار دارد که توسط کانالی کوچک و دو ردیف مجسّمه احاطه شده‌ است. تاریخچه. تا پیش از ۱۶۳۵ میلادی، این مکان باتلاقی و فاقد ساختار شهری بود. در ۱۶۳۶ گروهی از اشراف ونتو و ونیز در این محل تالاری موقت برای برگزاری نبردهای نمایشی ساختند که مقدمه‌ای برای نخستین اجراهای
نمایشی ساختند که مقدمه‌ای برای نخستین اجراهای عمومی اپرا در ونیز شد. در ۱۷۶۷ میلادی زمین‌های میدان که در اختیار صومعه سانتا جوستینا بود به مالکیت عمومی شهر درآمد. درسال ۱۷۷۵میلادی آندره‌آ ممّو تصمیم به احیای کامل این میدان گرفت. طرح او هرگز به‌طور کامل اجرا نشد، اما در سال ۱۷۸۵ فرانچسکو پیرا‌نزی آن را در قالب یک نقش‌برجسته مسی مستند کرد. در جریان خاک‌برداری‌ها بقایای یک تماشاخانه رومی کشف شد که بر اهمیت تاریخی این پروژه افزود. پراتو دلا واله امروز. این میدان که در میان مردم پادووا به «ایل پراتو» شهرت دارد،
که در میان مردم پادووا به «ایل پراتو» شهرت دارد، در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی دوره‌ای از فرسودگی و رهاشدگی را تجربه کرد اما با تلاش شهروندان بازسازی شد. امروزه در تابستان محل تجمع گردشگران، جوانان و برگزاری جشن‌ها است. همچنین در شب سال نو و جشن بشارت مراسم موسیقی و آتش‌ بازی در این میدان برگزار می‌شود. مجسمه‌ها. در میدان ۷۸ مجسمه (۴۰ مجسمه در حلقهٔ بیرونی و ۳۸ مجسمه در حلقهٔ درونی) قرار دارد. این مجسمه‌ها میان سال‌های ۱۷۷۵ تا ۱۸۸۳ توسط هنرمندان مختلف با سنگ ویچنزا ساخته شده‌اند. یکی از مجسمه‌ها به خود آندره‌آ ممّو
شده‌اند. یکی از مجسمه‌ها به خود آندره‌آ ممّو اختصاص دارد. در اصل قرار بود ۸۸ مجسمه نصب شود. کتاب‌شناسی. Stefano Zaggia. "Isoletta sacra al commercio ed all’arti: Andrea Memmo, Melchiorre Cesarotti e il Prato della Valle come esperimento di riforma del paesaggio urbano". In "Melchiorre Cesarotti e le trasformazioni del paesaggio europeo", Trieste, EUT, 2010.
کاستلو دی روکاسکالگنا (به ایتالیایی به معنای "قلعه Roccascalegna") یک قلعه قرون وسطایی در روکاسکالنیا، استان کیتی، آبروزو، جنوب ایتالیا است. تاریخچه. این قلعه عمدتاً در قرن‌های ۱۵ و ۱۶ میلادی، در زمان رقابت نظامی بین ارتش‌های آنژوین و آراگون ساخته شد. معماری. یک رشته پلکان شیب‌دار از دشت سن پیترو به ورودی منتهی می‌شود که بقایای پل متحرک در آن قرار دارد. در سمت راست، برجی به نام برج سنتینل وجود دارد. حیاط به برج‌های دیگر منتهی می‌شود: برج زندان و برج آنژوین و کلیسای کوچک با ناودانی برای جمع‌آوری آب باران که
کلیسای کوچک با ناودانی برای جمع‌آوری آب باران که به داخل مخزنی می‌ریزد. یک سطح شیب‌دار دیگر به برج دیده‌بانی ساخته شده با سنگ‌تراشی و آجر با دهانه‌هایی در هر چهار طرف منتهی می‌شود. دیوارهای قلعه، محوطه کوهستانی صخره‌ای و آویزان قلعه را احاطه کرده‌اند. این قلعه به عنوان مکان اصلی فیلم "«قصه قصه‌ها»" به تصویر کشیده شده است. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
قلعه روکا کالاسیو، دژی کوهستانی یا "روکا" در شهرداری کالاسیو، در استان لاکیلا، آبروتزو، ایتالیا است. در ارتفاع حدود این قلعه بلندترین قلعه در آپنین است. این قلعه که منحصراً برای مقاصد نظامی از سنگ و مصالح بنایی ساخته شده و صرفاً برای اسکان سربازان در نظر گرفته شده و هرگز محل اقامت اشراف نبوده است، در یکی از بلندترین نقاط بارون باستانی کاراپِل، مشرف به دشت ناولی است. ساخت این قلعه در قرن دهم به عنوان یک برج دیده‌بانی واحد آغاز شد. یک حیاط محصور با چهار برج استوانه‌ای در گوشه‌ها در اطراف یک برج داخلی بلندتر
در گوشه‌ها در اطراف یک برج داخلی بلندتر در قرن سیزدهم به آن اضافه شد. نیمه پایینی قلعه با سنگ‌های به‌طور مشخص بزرگتری نسبت به نیمه بالایی آن ساخته شده است. اعتقاد بر این است که این ویژگی برای نفوذناپذیر کردن پایه آن در برابر مهاجمان بوده است. این قلعه هرگز در جنگ مورد آزمایش قرار نگرفت. با این حال، در نوامبر ۱۴۶۱ در اثر زلزله لاکویلا در سال ۱۴۶۱ با بزرگی تخمینی ۷ تا ۸ ریشتر به شدت آسیب دید. در حالی که شهر کالاسیو، که در زیر قلعه قرار دارد، بازسازی شد، خود قلعه بازسازی نشد. قلعه روکا کالاسیو در پارک ملی
قلعه بازسازی نشد. قلعه روکا کالاسیو در پارک ملی کوه‌های گران ساسو و لاگا و در کنار دشت مرتفع کمپ امپراتور قرار دارد. سانتا ماریا دلا پیتا. در نزدیکی قلعه، در ارتفاعی کمی پایین‌تر، کلیسای هشت ضلعی سانتا ماریا دلا پیتا قرار دارد که در قرن هفدهم ساخته شده است. در رسانه‌ها. قلعه روکا کالاسیو محل فیلمبرداری چندین صحنه از فیلم "لیدی‌هاوک به کارگردانی" ریچارد دانر بود. سکانس‌هایی از فیلم‌های "نام گل سرخ" و "آمریکایی" نیز در اینجا فیلمبرداری شده‌اند.
دخمه‌های سن جنارو، مکان‌های دفن و عبادت زیرزمینی مربوط به دوران پالئومسیحی در ناپل ایتالیا هستند که از توف، سنگی متخلخل، تراشیده شده‌اند. این دخمه‌ها در بخش شمالی شهر، در شیبی که به کاپودیمونته منتهی می‌شود، واقع شده‌اند. متشکل از دو طبقه، سن جنارو سوپریوره و سن جنارو اینفریوره. این دخمه‌ها در زیر محله ریونه سانیتا در ناپل قرار دارند که گاهی «دره مردگان» نامیده می‌شود. این مکان اکنون به راحتی توسط کلیسای بزرگ مادره دل بوئون کونسیگلیو قابل شناسایی است. تاریخچه. در ابتدا، سه گورستان جداگانه وجود داشت که به
در ابتدا، سه گورستان جداگانه وجود داشت که به ترتیب به سنت گائودیوسوس ("سان گائودیوسو")، سنت سوروس ("سان سورو") و سنت ژانواریوس ("سان جنارو") اختصاص داده شده بودند. این دخمه‌ها در ناپل با نمونه‌های رومی خود متفاوت هستند، زیرا دارای راهروهای وسیع‌تری در دو طبقه هستند. طبقه پایین قدیمی‌ترین طبقه است که به قرن‌های ۳ و ۴ میلادی برمی‌گردد و در واقع ممکن است محل یک گورستان پیش از مسیحیت باشد که بعداً به فرقه جدید واگذار شده است. ظاهراً این مکان تنها پس از دفن اسقف آگریپینوس در آنجا به یک مکان دفن مذهبی مهم تبدیل
آگریپینوس در آنجا به یک مکان دفن مذهبی مهم تبدیل شد. طبقه دوم گسترش یافت تا دو گورستان مجاور دیگر را در بر بگیرد. بنای سن جنارو اکسترا موئنیا با دخمه‌های سن جنارو، بزرگ‌ترین مجموعه دخمه‌های مسیحی در جنوب ایتالیا، مرتبط است. اولین سازه احتمالاً حاصل ادغام دو مکان دفن باستانی بوده است، یکی از قرن دوم میلادی که بقایای سنت آگریپینوس ناپل، اولین قدیس حامی ناپل، در آن قرار داشته و دیگری از قرن چهارم میلادی که بقایای سنت ژانواریوس، قدیس حامی شهر، در آن قرار داشته است. این مکان در قرن پنجم به مناسبت تدفین بقایای
است. این مکان در قرن پنجم به مناسبت تدفین بقایای جسد جنارو (ژانواریوس) به او اختصاص داده شد، که بعداً در قرن نهم توسط اسقف جان چهارم (۸۴۲–۸۴۹) به کلیسای جامع ناپل منتقل شد. با گسترش مناطق تدفین در اطراف بقایای جنارو، مکان‌های عبادت زیرزمینی نیز برای رشد ایمان مسیحی ایجاد شدند. یک نمونه اولیه از استفاده مذهبی از دخمه‌ها ، کلیسای آگریپینوس مربوط به قرن چهارم است. یک محراب و صندلی از توف تراشیده شده و مکانی برای ملاقات عبادت‌کنندگان ایجاد کرده است. سایر فضاهای آیینی شامل یک حوض اعتراف، حوض غسل تعمید، یک میز
آیینی شامل یک حوض اعتراف، حوض غسل تعمید، یک میز توف تراشیده شده که به عنوان صندلی برای یک محفظه مخصوص (محل تأیید) یا میز «اولئوروم» برای روغن‌های مقدس استفاده می‌شد و احتمالاً سلول‌های رهبانی و زاهد. تا قرن یازدهم، دخمه‌ها محل دفن اسقف‌های ناپلی، از جمله کودولتدئوس، اسقف تبعیدی کارتاژ که در سال ۴۵۰ میلادی درگذشت، بودند. بین قرن‌های سیزدهم و هجدهم، دخمه‌ها قربانی غارت شدید شدند. مرمت دخمه‌ها تنها پس از انتقال بقایای اسکلت به گورستان دیگری امکان‌پذیر شد. در طول جنگ جهانی دوم، دخمه‌ها توسط مردم محلی به عنوان
جنگ جهانی دوم، دخمه‌ها توسط مردم محلی به عنوان پناهگاه مورد استفاده قرار می‌گرفتند. دخمه‌ها در سال ۱۹۶۹ توسط اسقف اعظم ناپل بازگشایی شدند و حفاری‌های مدرن در سال ۱۹۷۱ آغاز شد. انواع تدفین. انواع مقبره‌ها شامل لوکولی، آرکوسولی، گودال‌های حفر شده در زمین و در موارد کمتری، تابوت‌های ساخته شده از توف یا سنگ مرمر بازیافتی و سنگ از گورهای قدیمی‌تر است. لوکولی‌ها به صورت عمودی تراز شده‌اند و ساده‌ترین سبک تدفین یافت شده در دخمه‌ها هستند، اما نشان دهنده وضعیت متوفی نیستند. آرکوسولی‌ها که برای محل‌های تدفین
متوفی نیستند. آرکوسولی‌ها که برای محل‌های تدفین خانوادگی ساخته شده‌اند، در دیوارهای گالری‌ها و اتاقک‌ها ساخته می‌شوند و از لوکولی‌ها پیچیده‌تر هستند. گاهی با موزاییک یا نقاشی‌های دیواری تزئین می‌شوند، تدفین‌ها ممکن است به صورت افقی روی هم چیده شوند. این نوع تدفین اغلب در دخمه‌های سیسیلی نیز یافت می‌شود و می‌توان آن را تدفین «سیراکوزا» توصیف کرد و اغلب در مناطق یونانی دخمه‌ها یافت می‌شود. گاهی تدفین کودکان در دیوار پایینی لونت یافت می‌شود که نمونه دیگری از استفاده کارآمد از فضا در دخمه‌ها است. چراغ‌های
از استفاده کارآمد از فضا در دخمه‌ها است. چراغ‌های نفتی. تقریباً ۲۰۰ چراغ نفتی مربوط به اواخر دوران باستان تا قرون وسطی در این دخمه‌ها یافت شده است. ۵۴ چراغ نفتی قرمز آفریقایی نیز در این یافته‌ها وجود دارد. قدیمی‌ترین چراغ‌های نفتی یافت شده به نیمه دوم قرن سوم میلادی برمی‌گردند و در ناپل ساخته شده‌اند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
سورل فونتانا (به معنای واقعی "خواهران فونتانا"، همچنین با نام "سورل فونتانا، آلتا مدا " شناخته می‌شود) یک خانه مد ایتالیایی است که در زمینه تولید لباس‌های مد روز تخصص دارد. این خانه مد در سال ۱۹۴۳ توسط سه خواهر و طراح ایتالیایی به نام‌های زوئی فونتانا (۱۹۱۱-۱۹۷۹)، میکول فونتانا (۱۹۱۳-۲۰۱۵) و جیووانا فونتانا (۱۹۱۵-۲۰۰۴) در رم تأسیس شد. تاریخ. سه خواهر فونتانا که در تراورستولو، پارما متولد شدند، از سنین پایین همراه با مادرشان به عنوان خیاط شروع به کار کردند.آنها در سال 1933 به رم نقل مکان کردند و در آنجا به
در سال 1933 به رم نقل مکان کردند و در آنجا به عنوان شاگرد در خیاطی‌های دیگر کار کردند و در خانه لباس می‌دوختند. در سال 1907، خواهران آتلیه خیاطی مادربزرگشان را به ارث بردند. در سال 1943، این خواهران یک آتلیه مد سطح بالا در ویا لیگوریاتأسیس کردند که در ابتدا از طرح جدید کریستین دیور الهام گرفته شده بود. نقطه عطف حرفه آنها در سال 1949 اتفاق افتاد، زمانی که لیندا کریستین برای عروسی خود با تایرون پاور، یک لباس سورل فونتانا خرید. از آن به بعد، برند سورل فونتانا به تدریج در سطح بین‌المللی مشهور شد. این خواهران
به تدریج در سطح بین‌المللی مشهور شد. این خواهران برای بسیاری از افراد مشهور و چندین تن از سران کشورها، از جمله الیزابت تیلور، آدری هپبورن، آوا گاردنر، گریس کلی، ژاکلین کندی اوناسیس، ملکه ثریا، اینفانتا بئاتریس از اسپانیا، فردریکا از هانوفر، آنیتا اکبرگ و جوآن کالینز، لباس طراحی کردند. معروف‌ترین اثر آنها، لباس قبای تحریک‌آمیزی بود که آوا گاردنر با الهام از رداهای کشیشان کاتولیک رومی پوشید، که قبل از انتشار توسط واتیکان تأیید شده بود. آنها در سال 1953 سندیکای مد سطح بالای ایتالیا (S.I.A.M.) را به همراه
مد سطح بالای ایتالیا (S.I.A.M.) را به همراه بسیاری از طراحان مد مشهور مانند آلبرتو فابیانی، وینچنزو فردیناندی، امیلیو شوبرت، جوله ونزیانی، جیووانلی‌-سیارا، مینگولینی-گوگنهایم، النورا گارنت و سیمونتا کولونا دی سزار تأسیس کردند. در سال 1972، در حالی که به تولید خود ادامه می‌دادند، از رویدادهای رسمی مد سطح بالا کناره‌گیری کردند. پس از فروش شرکت و برند به یک گروه مالی ایتالیایی در سال 1992، میکول فونتانا بنیاد میکول فونتانا را در سال 1994 تأسیس کرد. یک مینی سریال تلویزیونی دو قسمتی بر اساس داستان خانه مد،
سریال تلویزیونی دو قسمتی بر اساس داستان خانه مد، Atelier Fontana - Le sorelle della moda، در سال 2011 از شبکه Rai 1 پخش شد. نقش خواهران را الساندرا ماستروناردی (Micol)، آنا واله (Zoe) و فدریکا د کولا (Giovanna) بازی کردند. در فرهنگ عامه. آوا گاردنر در بسیاری از فیلم‌هایش لباس‌های سورل فونتانا را پوشید. آدری هپبورن در فیلم «تعطیلات رومی» محصول ۱۹۵۳ لباس سورل فونتانا را پوشید. میکول فونتانا، طراح لباس عروسی مارگارت ترومن (دختر هری اس. ترومن، رئیس جمهور آمریکا)، به عنوان مهمان مخفی در قسمتی از سریال «خط من
به عنوان مهمان مخفی در قسمتی از سریال «خط من چیست؟» در ۱۵ آوریل ۱۹۵۶ در شهر نیویورک دعوت شد. عروسی ترومن چند روز بعد در ۲۱ آوریل ۱۹۵۶ در ایندیپندنس، میسوری برگزار شد. در فیلم «زندگی شیرین»، ردای کشیش که آنیتا اکبرگ در کلیسای سنت پیتر پوشیده بود، توسط سورل فونتانا طراحی شده بود.
کاچیوکاوالو (، ) نوعی پنیر ('پنیر کشک کشیده') است که از شیر گوسفند یا گاو تهیه می‌شود. این پنیر در سراسر جنوب ایتالیا، به ویژه در کوهستان آپنینی و در شبه جزیره گارگانو تولید می‌شود. این پنیر که شکلی شبیه اشک دارد، از نظر طعم شبیه به پنیر پروولون سنتی جنوب ایتالیا با پوست سفت و خوراکی است. ریشه‌شناسی. نام ایتالیایی پنیر به معنای واقعی کلمه به معنای «پنیر اسب» است و عموماً تصور می‌شود که این نام از این واقعیت گرفته شده است که دو نوع پنیر همیشه با طناب به هم بسته می‌شوند و سپس با قرار دادن آنها به صورت
هم بسته می‌شوند و سپس با قرار دادن آنها به صورت «کاوالو» (یعنی روی یک چوب یا شاخه افقی) برای رسیدن رها می‌شوند. تاریخچه. نوعی برای اولین بار حدود ۵۰۰ سال قبل از میلاد توسط بقراط ذکر شد که بر «هوش یونانیان در ساخت پنیر» تأکید داشت. کولوملا در رساله کلاسیک خود در مورد کشاورزی، «De re rustica» (۳۵-۴۵ میلادی)، روش‌های مورد استفاده در تهیه آن را به طور دقیق شرح داد و آن را به یکی از قدیمی‌ترین پنیرهای شناخته شده در جهان تبدیل کرد. انواع پنیر با نام‌هایی مشابه در سراسر بالکان و جنوب ایتالیا رایج است. در سیسیل،
سراسر بالکان و جنوب ایتالیا رایج است. در سیسیل، راگوسانو دی او پی (Ragusano DOP) که در محل با نام شناخته می‌شود، برای دریافت عنوان دی او پی (DOP) مجبور شد نام مستعار «» را حذف کند. انواع. انواع مختلفی از کاچیوکاوالو در ایتالیا وجود دارد و چندین مورد از آنها به عنوان محصولات غذایی کشاورزی سنتی ایتالیا (PAT) شناخته می‌شوند، مانند کاچیوکاوالو پودولیکو (که فقط با استفاده از شیر نژاد گاو پودولیکا تولید می‌شود)، کاچیوکاوالو دی کاستلفرانکو این میسکانو (از دره میسکانو در کوهستان آپنینی) یا کاچیوکاوالو دی گودرانو
در کوهستان آپنینی) یا کاچیوکاوالو دی گودرانو (که اغلب کاچیوکاوالو پالرمیتانو نامیده می‌شود). وضعیت جغرافیایی حفاظت‌شده (PDO). با شیر گاو در مناطق مشخص‌شده‌ای از جنوب ایتالیا، در مناطق باسیلیکاتا، کالابریا، کامپانیا، مولیزه و پولیا تهیه می‌شود و در سال ۱۹۹۳ نشان‌های جغرافیایی و خوراک‌های سنتی در اتحادیه اروپا را به دست آورد. در زبان‌های دیگر. بلغاری: ، ; &lt;br&gt; /; &lt;br&gt; /; &lt;br&gt; ، ; &lt;br&gt; ، ، ، ; &lt;br&gt; ، . &lt;br&gt; اگرچه نام ها مشابه است، اما هر یک از این پنیرهای مخصوص محلی با و
است، اما هر یک از این پنیرهای مخصوص محلی با و یکدیگر متفاوت است.
فرماجو دی فوسا (, ) یک پنیر ایتالیایی است که از سولیانو ال روبیکونه، در استان فورلی-چزنا، امیلیا-رومانیا سرچشمه می‌گیرد. فرایند تولید فوسا به قرن چهاردهم میلادی برمی‌گردد. این پنیر در گودال‌هایی که در توف حفر شده‌اند، به مدت سه ماه می‌رسد. این پنیر علاوه بر سولیانو، در تالاملو نیز تولید می‌شود، جایی که به عنوان Ambra di Talamello شناخته می‌شود، و ، یک (دهکده) از نوافلتریا، هر دو در استان ریمینی. در نوامبر ۲۰۰۹، فوسا وضعیت (DOP) را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۷، تخمین زده شد که سالانه حدود فوسا تولید می‌شود.
تخمین زده شد که سالانه حدود فوسا تولید می‌شود. تاریخچه. تولید فوسا به قرن ۱۴ میلادی برمی‌گردد. طبق افسانه، این پنیر به‌طور اتفاقی تاریخی پیدا شد: برای محافظت از آن در برابر حملات، مانند سارازن یا در طول جنگ اول ایتالیا، در توفا دفن می‌شد. در این گودال‌ها، پنیر به همراه سایر غذاها در فضایی که با کمبود هوا مشخص می‌شود و امکان تخمیر بی‌هوازی را فراهم می‌کند، بالغ می‌شد. به‌طور سنتی، فوسا در اواسط تا اواخر ماه اوت دفن می‌شد و در جشن کاترین مقدس (۲۵ نوامبر) از خاک بیرون آورده می‌شد، زمانی که گفته می‌شد «دوباره
بیرون آورده می‌شد، زمانی که گفته می‌شد «دوباره زنده» شده است. گودال‌های پنیرسازی همچنین به عنوان انبارهای مخفی، مخفیگاه‌های خلافکاران و پناهگاه‌هایی برای تثبیت قیمت‌ها استفاده می‌شدند. تولیدکنندگان پنیر شمالی تأکید می‌کنند که این پنیر از دید مأموران مالیات ایالات پاپی پنهان می‌ماند، در حالی که تولیدکنندگان پنیر جنوبی تأکید می‌کنند که این پنیر در طول محاصره‌ها غذای اصلی بوده است. از اوایل دهه ۱۹۸۰، این پنیر توسط آنتونیو مونتی، شهردار تالاملو که اهل سولیانو ال روبیکونه بود، رواج یافت. در نوامبر ۲۰۰۹، فوسا
ال روبیکونه بود، رواج یافت. در نوامبر ۲۰۰۹، فوسا وضعیت (DOP) را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۷، تخمین زده شد که سالانه حدود فوسا تولید می‌شود. فرایند تولید. مکان‌ها. تولید فوسا به ویژه با سوگلیانو، در استان فورلی-چزنا مرتبط است. این پنیر بین رودخانه‌های روبیکن و مارکیا، بین مناطق تاریخی رومانیا و مونته فلترو تولید می‌شود. توفای این پنیر در مثلثی بین سوگلیانو، تالاملو و سانت‌آجاتا فلتریا یافت می‌شود. در تالاملو، فوسا با نام () شناخته می‌شود؛ تونینو گوئرا نام این پنیر را به آن داده است. در ۲۵ اوت ۲۰۰۹، نوافلتریا،
را به آن داده است. در ۲۵ اوت ۲۰۰۹، نوافلتریا، سانت‌آجاتا فلتریا و تالاملو از استان پزارو و اوربینو در منطقه مارکه به استان ریمینی در امیلیا-رومانیا منتقل شدند، به این معنی که فوسا اکنون فقط در رومانیا تولید می‌شود، اگرچه اغلب هنوز به عنوان ذکر می‌شود. فرایند. فوسا از شیر گوسفند، شیر گاو، مخلوطی از این دو یا به ندرت شیر گاومیش تهیه می‌شود. شیر معمولاً بین آوریل و مه، زمانی که از نظر عطر و مواد غنی‌تر است، تهیه می‌شود. پس از رسیدن به مدت بیست تا سی روز، پنیر در کیسه‌های سفید پنبه‌ای، کتان یا کرباسی قرار
در کیسه‌های سفید پنبه‌ای، کتان یا کرباسی قرار می‌گیرد، با تقریباً ده چرخ در هر کیسه که هر کدام با نام صاحب آن مشخص شده‌اند. پس از اتمام کیسه‌بندی، پنیر را می‌توان به صورت لایه لایه در گودال‌ها قرار داد، که به‌طور سنتی در اواسط تا اواخر اوت انجام می‌شود. این گودال‌ها معمولاً به شکل فلاسک هستند، با عمق و قطر پایه . آن‌ها باید حداقل ده سال قدمت داشته باشند تا اطمینان حاصل شود که کلونی‌های مناسبی از باکتری‌ها در آن ساکن هستند. قبل از دفن آن‌ها، مقادیر زیادی کاه در گودال‌ها سوزانده می‌شوند تا ضدعفونی شوند و
کاه در گودال‌ها سوزانده می‌شوند تا ضدعفونی شوند و رطوبت آن‌ها از بین برود. سپس دیوارها با کاه خشک پوشانده می‌شوند، با نی‌ها پشتیبانی می‌شوند و تخته‌های چوبی در انتهای گودال قرار می‌گیرند. قرار دادن کیسه‌ها سعی می‌کند میزان هوای بین کیسه‌ها را به حداقل برساند. پس از قرار دادن پنیر در داخل، گودال‌ها با گچ، چوب و شن آب‌بندی می‌شوند. پنیر بین ۸۰ تا ۱۰۰ روز می‌رسد و در این مدت نرم می‌شود و مقداری از لاکتوز، آب و چربی خود را از دست می‌دهد که منجر به طعم تند و تیز متمایز آن می‌شود. کمبود هوا، تخمیر بی‌هوازی را
متمایز آن می‌شود. کمبود هوا، تخمیر بی‌هوازی را ممکن می‌سازد. در سوگلیانو، پنیر در روز سنت کاترین از زیر خاک بیرون آورده می‌شود؛ بیرون آوردن پنیر یک رویداد محلی قابل توجه است و نمایشگاه‌های فرهنگی در یکشنبه‌های نوامبر برگزار می‌شود. در , (دهکده‌ای) از نوافلتریا، پنیر در روز سنت مارتین (۱۱ نوامبر) از زیر خاک بیرون آورده می‌شود. از اسکنه و کوبه برای برداشتن در استفاده می‌شود تا بتوان آن را باز کرد. برخی از حفره‌ها در بهار تولید می‌شوند که تفاوت‌های قابل تشخیصی در طعم دارند. ارائه. حفره‌های کوچک به رنگ سفید
در طعم دارند. ارائه. حفره‌های کوچک به رنگ سفید کثیف است. تقریباً هیچ پوستی ندارد که تشکیل کپک روی سطح آن را تسهیل می‌کند. فوسا طعمی قوی و معطر دارد که مشخصاً گیاهی است و یادآور کاه درون گودال است. طعم آن در ابتدا شیرین و لطیف است و با افزایش تندی و گاهی تلخی تشدید می‌شود. هرچه پنیر در گودال بالاتر قرار گیرد، خامه‌ای‌تر می‌شود. آمبرا دی تالاملو شیرین‌تر از فوسا دی سولیانو است. آمبرا با شیر گوسفند، شیر بز یا مخلوطی از این دو تهیه می‌شود که در توسکانی تولید می‌شود. همان‌طور که از نامش پیداست، رنگ آمبرا به
می‌شود. همان‌طور که از نامش پیداست، رنگ آمبرا به کهربایی یا طلایی روشن می‌رسد و طعم آن بوی قارچ چتری و شاه‌بلوط بخارپز شده دارد. فوسا از پرتیکارا حتی شیرین‌تر از آمبرا دی تالاملو است. پکورینو رسیده در گودال، دارای رگه‌هایی از کپک و قارچ ترافل با ظاهری تقریباً مستطیلی است. اغلب برای حفظ تازگی، فوسا را در بسته‌بندی خلاء قرار می‌دهند. پس از باز شدن، فوسا بهتر است در یک پارچه نخی پیچیده و در یخچال نگهداری شود. بهتر است در دمای اتاق سرو شود و می‌توان آن را به عنوان پیش‌غذا یا دسر همراه با آکاسیا یا عسل
را به عنوان پیش‌غذا یا دسر همراه با آکاسیا یا عسل شاه‌بلوط، انجیر کاراملی‌شده، میوه تازه یا مربای میوه میل کرد. فوسا همچنین می‌تواند برای تهیه راویولی، ریزوتو، نوکی، "پاساتلی" یا کاپلتی استفاده شود. به عنوان یک جایگزین، می‌توان آن را رنده‌شده روی پاستا ریخت. این شراب به خوبی با شراب‌های محلی، مانند سانچوویزه یا والپولیسلا جفت می‌شود.
پروولون (، | ) یک پنیر ایتالیایی نیمه سخت است که از شیر گاو تهیه می شود. این یک پنیر قدیمی "pasta filata" ('کشک کشیده') است که منشأ آن منطقه‌ی کامپانیا، نزدیک وزوو است، جایی که هنوز هم به شکل‌های گلابی، سوسیسی یا مخروطی تولید می‌شود. پنیرهای نوع پروولون در کشورهای دیگر نیز تولید می‌شوند. مهمترین منطقه‌ی تولید پروولون امروزه شمال غربی ایتالیا و به ویژه شهر کرمونا است. پروولون، "provola" و "پروولتا" نسخه‌هایی از یک پنیر پایه هستند. برخی از نسخه‌های پروولون دودی هستند. تاریخچه و انواع. اصطلاح «پروولون» (به
دودی هستند. تاریخچه و انواع. اصطلاح «پروولون» (به معنی «پروولای بزرگ») در حدود اواخر قرن نوزدهم پدیدار شد، زمانی که تولید آن در مناطق جنوبی ایتالیا آغاز شد و اندازه بزرگ فعلی خود را به خود گرفت. نوع کوچک‌تر آن «پروولا» () نامیده می‌شود و در انواع ساده و دودی ("affumicata") موجود است. پروولون یک پنیر نیمه‌سخت است که طعم آن از «پروولون پیکانته» (تیز، تند) که حداقل چهار ماه کهنه شده و طعم بسیار تندی دارد تا «پروولون دولچه» (شیرین) با طعم بسیار ملایم، بسیار متغیر است. در «پروولون پیکانته»، طعم تند و تیز متمایز
است. در «پروولون پیکانته»، طعم تند و تیز متمایز آن با لیپاز (آنزیم) مشتق شده از بز تولید می‌شود. در نسخه «دولچه» به جای آن از لیپاز گوساله استفاده می‌شود. هر دو «پروولون والپادانا» و «پروولون دل موناکو» (به معنای «پروولون راهب»؛ از منطقه ناپل ایتالیا) از اتحادیه اروپا نام مبدا محافظت شده (PDO) دریافت کرده‌اند، به این معنی که هیچ کشوری به جز ایتالیا نمی‌تواند به طور قانونی پنیری به این نام تولید کند. در برزیل، آرژانتین، بولیوی و اروگوئه دیسک‌های کوچکی از کشک پروولون محلی با قطر و ارتفاع گاهی کباب می‌شوند تا
پروولون محلی با قطر و ارتفاع گاهی کباب می‌شوند تا زمانی که تا حدی ذوب شوند و به عنوان پیش‌غذا خورده می‌شوند، که اغلب با گیاهان طعم‌دار می‌شوند. پنیری که به این روش سرو می‌شود اغلب در اسپانیایی "provoleta" نامیده می‌شود. پروولون ۲٫۵٪ از پنیر تولید شده در ایالات متحده را تشکیل می‌دهد که پروولون تولید شده در سال ۲۰۲۳ است.