payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و اتیوپی بسیج شد و در ۵ مارس ۱۹۳۵ به سومالی اعزام شد. این لشکر در ابتدا وظیفه دفاع از شهرهای ساحلی موگادیشو، مرکا و کیسمایو را بر عهده داشت. این لشکر در مارس ۱۹۳۶ وارد نبرد شد و هرار در کنار رودخانه ارر را تصرف کرد. در آخرین پیشروی ایتالیا در آوریل ۱۹۳۶، این لشکر به وظایف خط دوم تنزل یافت. پس از پایان جنگ، پلوریتانا در هرار ماند و قبل از بازگشت به ایتالیا، با بقایای نیروهای اتیوپی و مبارزان مقاومت در شهرهای جیجیگا، دیره داوا، کومبولچا و منطقه امهارا جنگید. در ۱۵ آوریل ۱۹۳۹، هنگ ۷۵ پیاده‌نظام «ناپولی» به
در ۱۵ آوریل ۱۹۳۹، هنگ ۷۵ پیاده‌نظام «ناپولی» به لشکر ۵۴ پیاده‌نظام تازه فعال شده «ناپولی» منتقل شد و در همان تاریخ، تیپ ۲۹ پیاده‌نظام منحل شد و دو هنگ پیاده‌نظام باقی مانده تحت فرماندهی مستقیم این لشکر قرار گرفتند که نام خود را به لشکر ۲۹ پیاده‌نظام «پیمونته» تغییر داد. جنگ جهانی دوم. در سپتامبر ۱۹۴۰، در آماده‌سازی برای جنگ یونان و ایتالیا، پیمونته از سیسیل به آلبانی منتقل شد. این هنگ بخشی از ذخیره استراتژیک نیروهای ایتالیایی در کورچه و منطقه پوگرادتس بود. در ۱۳ نوامبر ۱۹۴۰، چهار گردان از این لشکر وارد خط
در ۱۳ نوامبر ۱۹۴۰، چهار گردان از این لشکر وارد خط مقدم علیه نیروهای یونانی در نزدیکی قافا ای قریت شدند، درست زمانی که جبهه ایتالیا شروع به فروپاشی کرد. اکثر واحدهای لشکر تا مارس ۱۹۴۱، ناحیه پوگرادتس را ترک نکردند، زمانی که لشکر به کلسی‌یره منتقل شد و در دره توموریکا پشت لشکر چهارم آلپ «کونینس» موضع گرفت. لشکر پیمونته در نبردهای دفاعی در برگاس شرکت کرد. در ۱۳ آوریل ۱۹۴۱، لشکر پیمونته شروع به پیشروی کرد و پس از درگیری با عقبه‌های یونانی به ارسکه در مرز یونان رسید. پس از جنگ، لشکر به‌طور موقت در کورچه مستقر
رسید. پس از جنگ، لشکر به‌طور موقت در کورچه مستقر شد و در ژوئن ۱۹۴۱ به شبه جزیره پلوپونز، در امتداد کانال کورینت نقل مکان کرد. این لشکر در پاتراس، آیجیو، پارالیا پلاتانوس و پیرگوس مستقر بود، در حالی که دسته‌های گردان در جزیره زاکینتوس و نافپلیو بودند. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، این لشکر با حمله نیروهای آلمانی در ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۳ منحل شد.
لشکر ۳۷ مودنا () لشکر پیاده‌نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. لشکر مودنا به عنوان یک لشکر پیاده‌نظام کوهستانی طبقه‌بندی می‌شد، به این معنی که توپخانه این لشکر به جای کالسکه‌های اسبی لشکرهای پیاده‌نظام خطی، توسط قاطرهای بارکش جابجا می‌شد. لشکرهای واقعی جنگ کوهستانی ایتالیا، شش لشکر آلپاین بودند که توسط نیروهای کوهستانی آلپینی اداره می‌شدند. این لشکر در ۲۵ مارس ۱۹۳۹ با واحدهایی از لشکر ۵ سرزمینی ایمپریا تشکیل شد و به نام شهر مودنا نامگذاری شد. این لشکر کاملاً از مردانی از شهر جنوا و منطقه
شد. این لشکر کاملاً از مردانی از شهر جنوا و منطقه لیگوریای اطراف تشکیل شده بود. انبارهای هنگ این لشکر با لشکر ۶۳ پیاده سیرنه که در بنغازی لیبی مستقر بود و افراد خود را از لیگوریا استخدام و آموزش می‌داد، مشترک بود. تاریخچه این لشکر با تیپ «مودنا» آغاز می‌شود که در ۱ اوت ۱۸۵۹ با هنگ اول «کاچیاتوری دلا مگرا» و هنگ دوم «کاچیاتوری دلا مگرا» از ارتش استان‌های متحد ایتالیای مرکزی تأسیس شد. در ۲۵ مارس ۱۸۶۰، تیپ «مودنا» سه روز پس از الحاق استان‌های متحد ایتالیای مرکزی به پادشاهی ساردینیا، وارد ارتش سلطنتی ساردینیا
به پادشاهی ساردینیا، وارد ارتش سلطنتی ساردینیا شد. پیش از ورود به ارتش سلطنتی ساردینیا، دو هنگ پیاده‌نظام این تیپ در ۳۰ دسامبر ۱۸۵۹ به عنوان هنگ ۴۱ پیاده‌نظام و هنگ ۴۲ پیاده‌نظام شماره‌گذاری مجدد شده بودند.
لشکر ۴۹ پارما () لشکر پیاده‌نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. پارما در ۱۲ سپتامبر ۱۹۳۹ در ماچراتا فعال شد و به نام شهر پارما نامگذاری شد. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، این لشکر توسط نیروهای آلمانی در ولوره در آلبانی منحل شد. تاریخچه. اصل و نسب این لشکر با تیپ «پارما» آغاز می‌شود که در ۱۷ اکتبر ۱۸۵۹ با هنگ‌های پنجم و ششم پیاده‌نظام ارتش استان‌های متحد ایتالیای مرکزی تأسیس شد. در ۲۵ مارس ۱۸۶۰، تیپ «پارما» سه روز پس از الحاق استان‌های متحد ایتالیای مرکزی به پادشاهی ساردینیا،
متحد ایتالیای مرکزی به پادشاهی ساردینیا، وارد ارتش سلطنتی ساردینیا شد. پیش از ورود به ارتش سلطنتی ساردینیا، دو هنگ پیاده‌نظام این تیپ در ۳۰ دسامبر ۱۸۵۹ به عنوان هنگ ۴۹ پیاده‌نظام و هنگ ۵۰ پیاده‌نظام شماره گذاری شده بودند. جنگ جهانی اول. این تیپ در جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا جنگید. در ۳۱ دسامبر ۱۹۲۶ فرماندهی تیپ منحل شد و دو هنگ آن به تیپ‌های دیگر واگذار شدند: هنگ ۴۹ پیاده‌نظام «پارما» به تیپ نهم پیاده‌نظام و هنگ ۵۰ پیاده‌نظام «پارما» به تیپ هفتم پیاده‌نظام واگذار شد. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۳۹، لشکر ۴۹
پیاده‌نظام واگذار شد. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۳۹، لشکر ۴۹ پیاده‌نظام «پارما» در ماچراتا فعال شد و دو هنگ پیاده‌نظام همنام خود و هنگ توپخانه ۴۹ تازه تأسیس «پارما» را دریافت کرد. پارما تا حدی در پادگان لشکر ۵۳ پیاده‌نظام «آرتزو» که در ژوئن ۱۹۴۰ به آلبانی منتقل شده بود، مستقر شد. جنگ جهانی دوم. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، ایتالیا با حمله به فرانسه وارد جنگ جهانی دوم شد. پارما تا اکتبر ۱۹۴۰ در ماچراتا باقی ماند تا اینکه برای جنگ قریب‌الوقوع یونان و ایتالیا به آلبانی اعزام شد. با شروع جنگ در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۰، پارما در مرز یونان و
شروع جنگ در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۰، پارما در مرز یونان و آلبانی در جنوب دریاچه پرسپا، از ماجا کالوگجریت تا دوبرانژ، به عنوان بخشی از سپاه بیست و ششم ارتش مستقر شد. در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۰، حملات یونانیان، پارما را مجبور به عقب‌نشینی از دره بالایی رودخانه دوول کرد و در ۳۱ اکتبر ۱۹۴۰، این لشکر مجبور به ترک شهر بیتینک و روستاهای ترن و ورنیک شد. در ۱ نوامبر ۱۹۴۰، پارما حمله یونانیان به پونچاره و در ۲ نوامبر ۱۹۴۰ حمله‌ای به یک موضع کوهستانی در جناح جنوبی لشکر را دفع کرد. در حالی که پونچاره در ۳ نوامبر ۱۹۴۰ به‌طور منظم تخلیه
که پونچاره در ۳ نوامبر ۱۹۴۰ به‌طور منظم تخلیه شد، پیشروی یونانی‌ها در ماجا کالوگجریت در همان روز منجر به از دست دادن شهر سرجه و فروپاشی استحکامات ایتالیایی‌ها در رودخانه دوول شد. از ۶ نوامبر، نیروهای یونانی شروع به بهره‌برداری از پیشروی خود کردند و ابتدا در بیلیشت با ایتالیایی‌ها درگیر شدند. در ۱۴ نوامبر ۱۹۴۰ درگیری‌های شدیدی در منکولاس و کوشنیچه، در ۱۵ نوامبر ۱۹۴۰ در گیراس، و در ۱۶ نوامبر در درنووه در جنوب کورچه ثبت شد. از ۱۷ تا ۱۹ نوامبر ۱۹۴۰، نبردهای شدیدی در گذرگاه کوهستانی منتهی به بوبوشتیچه درگرفت.
در گذرگاه کوهستانی منتهی به بوبوشتیچه درگرفت. این گذرگاه چندین بار دست به دست شد. در ۲۱ نوامبر ۱۹۴۰، پارما از وظایف خط مقدم برکنار و با لشکر دوم آلپ «تریدنتینا» جایگزین شد. در ۱۲ دسامبر ۱۹۴۰، پارما به خط مقدم در بخش مجته - ملوه - ماخا و کولماکس بازگشت. بلافاصله یونانی‌ها حمله‌ای را به ملوه و سپس به زالوشنیه آغاز کردند. پارما با نظم و ترتیب به سمت دره رودخانه توموریسا عقب‌نشینی کرد و در ۱۵ دسامبر ۱۹۴۰ موفق شد پیشروی یونانی‌ها را متوقف کند. حملات شدید بیشتر یونانی‌ها در ۳۰ و ۳۱ دسامبر ۱۹۴۰، پارما را مجبور به
در ۳۰ و ۳۱ دسامبر ۱۹۴۰، پارما را مجبور به عقب‌نشینی به خط لمنوشه - مال تومور کرد. سپس ابتکار عمل به پارما سپرده شد که در ۲۴ ژانویه ۱۹۴۱ موفق به تصرف و حفظ دوبرنیه شد. در حالی که پارما مواضع قله کوه را تثبیت کرد، حمله ایتالیایی‌ها از طریق دره بین دوبرنیه و رودخانه توموریسا با شکست مواجه شد و متوقف شد. با شروع نبرد یونان و عقب‌نشینی یونان، پارما در ۱۴ آوریل ۱۹۴۱ به مالی و کولماکس پیشروی کرد و در آن زمان ارتباط با ارتش در حال عقب‌نشینی یونان از بین رفت. برای جبران عقب‌ماندگی، پارما در ۱۵ آوریل ۱۹۴۱ به دره
جبران عقب‌ماندگی، پارما در ۱۵ آوریل ۱۹۴۱ به دره اوسوم در نزدیکی کلسی‌یره نقل مکان کرد. تا ۱۹ آوریل ۱۹۴۱، این لشکر کنترل محکمی بر راه‌آهن کورچه-ارسکه داشت. پس از غلبه بر برخی مقاومت‌های یونانیان در ایکیناس و بورووه، پارما در ۳۰ آوریل ۱۹۴۱ به مرز یونان و آلبانی در پراتی رسید. پس از پایان جنگ، پارما در آلبانی برای انجام وظایف ضد پارتیزانی و دفاع ساحلی در منطقه تپلنه-جیروکاستر-هیمار-ولوره باقی ماند. در حالی که پارما در آلبانی در حال انجام وظیفه بود، انبارهای هنگ این لشکر در ایتالیا در سپتامبر ۱۹۴۱ لشکر ۱۵۲
هنگ این لشکر در ایتالیا در سپتامبر ۱۹۴۱ لشکر ۱۵۲ پیاده‌نظام «پیچنو» را تشکیل دادند: انبار هنگ ۴۹ پیاده‌نظام «پارما» هنگ ۲۳۵ پیاده‌نظام «پیچنو» را تشکیل داد، انبار هنگ ۵۰ پیاده‌نظام «پارما» هنگ ۲۳۶ پیاده‌نظام «پیچنو» را تشکیل داد و انبار هنگ ۴۷ توپخانه «پارما» هنگ ۱۵۲ توپخانه «پیچنو» را تشکیل داد. در نوامبر ۱۹۴۱، انبار هنگ ۵۰ پیاده‌نظام «پارما» همچنین هنگ ۳۱۳ پیاده‌نظام «پینرولو» را برای لشکر ۲۴ پیاده‌نظام «پینرولو» تشکیل داد. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، بخش عمده‌ای از لشکر توسط نیروهای
۸ سپتامبر ۱۹۴۳، بخش عمده‌ای از لشکر توسط نیروهای آلمانی در نزدیکی ولوره در آلبانی منحل شد، در حالی که فرماندهی هنگ ۴۹ پیاده‌نظام «پارما» و گردان اول این هنگ در حال انتقال به کورفو بودند. در آنجا، گردان اول به همراه هنگ ۱۸ پیاده‌نظام «آکی» از لشکر ۳۳ پیاده‌نظام «آکی» تا ۲۵ سپتامبر ۱۹۴۳ در برابر نیروهای آلمانی مقاومت کردند. پس از تسلیم ایتالیا در کورفو، آلمانی‌ها افسران دو هنگ را اعدام کردند. گردان دوم از هنگ ۴۹ پیاده‌نظام «پارما» از دستور آلمان برای تسلیم شدن سرپیچی کرد و در مسیر پیشروی خود به سمت سارانده
سرپیچی کرد و در مسیر پیشروی خود به سمت سارانده به لشکر ۱۵۱ پیاده‌نظام «پروجا» پیوست. در آنجا، پروجا و گردان دوم تا ۵ اکتبر ۱۹۴۳ در برابر نیروهای آلمانی مقاومت کردند. پس از تسلیم ایتالیا در سارانده، آلمانی‌ها تمام افسران اسیر ایتالیایی را اعدام کردند.
لشکر ۶۲ مارماریکا () یک لشکر پیاده‌نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. این لشکر در ۹ مه ۱۹۳۷ در درنا در لیبی ایتالیا تشکیل شد و مارماریکا نام گرفت که برگرفته از نام باستانی منطقه اطراف آن بود. انبارهای هنگ این لشکر در سرزمین اصلی ایتالیا در آبروتزو قرار داشت و با لشکر ۲۴ پیاده‌نظام "پینرولو" مشترک بود، و هر دو لشکر نیروهای خود را از آنجا جذب و آموزش می‌دادند. مارماریکا به عنوان یک لشکر قابل حمل با خودرو طبقه‌بندی می‌شد، به این معنی که مقداری حمل و نقل موتوری داشت، اما برای جابجایی کل لشکر
حمل و نقل موتوری داشت، اما برای جابجایی کل لشکر به‌طور همزمان کافی نبود. این لشکر در ۵ ژانویه ۱۹۴۱ در طول نبرد باردیا نابود شد. این لشکر با تیپ «ترویزو» که در مارس ۱۹۱۵ با هنگ‌های پیاده‌نظام ۱۱۵ام و ۱۱۶ام تأسیس شد، آغاز می‌شود. این تیپ در جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا جنگید. این تیپ و هنگ‌های آن در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۷ پس از نابودی در نبرد کاپورتو منحل شدند.
لشکر ۵۳ آرتزو () یک لشکر پیاده‌نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. لشکر آرتزو به عنوان یک لشکر پیاده‌نظام کوهستانی طبقه‌بندی می‌شد، به این معنی که توپخانه این لشکر به جای کالسکه‌های اسبی لشکرهای پیاده‌نظام خطی، توسط قاطرهای بارکش جابجا می‌شد. لشکرهای واقعی جنگ کوهستانی ایتالیا، شش لشکر آلپاین بودند که توسط نیروهای کوهستانی آلپینی اداره می‌شدند. این لشکر در ۲۴ مه ۱۹۳۹ تشکیل شد و به نام شهر آرتزو نامگذاری شد. این لشکر در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳ پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله بین ایتالیا و متفقین، از هم
اعلام آتش‌بس کاسیبیله بین ایتالیا و متفقین، از هم پاشید. آرتزو هیچ ارتباطی با لشکر پارتیزانی «آرتزو» که در سال ۱۹۴۳ در منطقه کورتونا در توسکانی فعالیت می‌کرد، ندارد. اصل و نسب این لشکر با تیپ «آرتزو» که در طول جنگ جهانی اول در کاستلفرانکو ونتو در ۱۸ مه ۱۹۱۶ تأسیس شد، آغاز می‌شود. این تیپ شامل هنگ ۲۲۵ پیاده‌نظام و هنگ ۲۲۶ پیاده‌نظام بود که توسط نیروهای ذخیره اداره می‌شدند. این تیپ در جبهه ایتالیا جنگید و به خاطر رفتارشان، به دو هنگ پیاده‌نظام تیپ بالاترین نشان نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا
نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. پس از جنگ، هنگ‌هایی که در طول جنگ ایجاد شده بودند، به استثنای آنهایی که مدال طلای شجاعت نظامی دریافت کرده بودند، منحل شدند.
والنتین آتانگانا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که در حال حاضر برای الاهلی عربستان سعودی در پست هافبک بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸ سال، زیر ۱۹ سال، زیر ۲۰ سال و زیر ۲۱ سال فرانسه بازی کرده است.
چینیکو آنجلینی (; ۱۲ نوامبر ۱۹۰۱ - ۷ ژوئیه ۱۹۸۳) رهبر ارکستر، آهنگساز، تنظیم کننده و نوازنده ویولن اهل ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۲۰۲۱ میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی و حرفه. آنجلینی پس از تحصیل در کنسرواتوار جوزپه وردی در تورین، فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان نوازنده ویولن جاز در گروه‌های مختلف آغاز کرد. در سال ۱۹۲۵ به ونزوئلا نقل مکان کرد، ۵ سال در آنجا ماند و به عنوان رهبر ارکستر مشغول شد. در سال ۱۹۳۰ به ایتالیا بازگشت و با سالن رقص بزرگ آن زمان به نام سالا گی در تورین قراردادی امضا کرد و آنقدر
به نام سالا گی در تورین قراردادی امضا کرد و آنقدر مشهور شد که به عنوان رهبر ارکستر آژانس تست رادیویی ایتالیا استخدام شد و اغلب از او خواسته می‌شد که برای شاهزاده اومبرتوی دوم اجرا کند. در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ میلادی با چندین خواننده سرشناس ایتالیا از جمله نیلا پیزی، آکیله تولیانی، جانی راورا همکاری داشت. در طول این سال‌ها، مطبوعات اغلب او را در مقابل پیپو بارتزیتزا قرار می‌دادند، او ارکستر را در هشت دوره اول جشنواره موسیقی سانرمو رهبری کرد. و در اوایل دهه ۶۰ میلادی بازنشسته شد.
ناسیونالیسم سیسیلی یا سیسیلی‌گرایی ، جنبشی در منطقه خودمختار سیسیل ایتالیا و همچنین دیاسپورای سیسیلی است که به دنبال خودمختاری بیشتر یا استقلال کامل از ایتالیا است و یا شمول بیشتر هویت، فرهنگ، تاریخ و تنوع زبانی سیسیلی را ترویج می‌دهد . جنبش‌های مختلف جدایی‌طلب و خودمختار در سیسیل، عمدتاً از سوی چپ سیاسی، و تا حد کمتری از سوی راست و میانه‌رو، حمایت شده‌اند. از نظر تاریخی، قابل توجه‌ترین حزب با خط‌مشی ملی‌گرایانه سیسیلی، جنبش جدایی‌طلب استقلال سیسیل بود که در اوج خود در اواسط دهه 1940، چهار کرسی در سنای
در اوج خود در اواسط دهه 1940، چهار کرسی در سنای ایتالیا و نه کرسی در مجلس نمایندگان ایتالیا داشت. در سیسیل معاصر، بزرگترین حزب منطقه‌ای حزب خودمختار سیسیلی‌ها ، بخشی از جنبش بزرگتر برای خودمختاری‌ها ، بوده است که از سال 2008 تا 2012 تحت ریاست رافائله لومباردو بر سیسیل حکومت می‌کرد . سیسیلیسم چپ‌گرا، که زمانی از طریق برخی سوسیالیست‌های سیسیلی، جنبش استقلال "دموکراتیک جمهوری‌خواه سیسیلی" (MISDR) به رهبری آنتونینو وارو و حزب کمونیست سیسیل فعال بود، اکنون تنها توسط حزب سوسیالیست سیسیلی ، بخش منطقه‌ای سابق حزب
توسط حزب سوسیالیست سیسیلی ، بخش منطقه‌ای سابق حزب سوسیالیست ایتالیا ، نمایندگی می‌شود . تاریخچه. پیشینه. ایده "استقلال،" به معنای مدرن این اصطلاح، بارها در تاریخ باستانی سیسیل ظاهر شده است. در دوران پیش از تاریخ سیسیل، ملت‌های قبیله‌ای ( سیکانی ، سیکولی ، الیمیایی ) همگی اشکال خاص خود از هویت سیسیلی را داشتند. با این حال، جزیره به سه منطقه تقسیم شده بود. وقتی صحبت از هویت ملی یکپارچه سیسیلی می‌شود، برخی از معاصران دو تجربه را به عنوان پیش درآمد ذکر می‌کنند، نه تنها رهایی جزیره، بلکه بیش از همه آگاهی
نه تنها رهایی جزیره، بلکه بیش از همه آگاهی سیسیلی‌ها از تعلق به یک ملت مستقل. نمونه‌ای از تجربه اول، شورش سیسیلی‌های دوکِتیوس و به عنوان تحقق تجربه دوم، کنگره بعدی گلا (جایی که اصل "نه یون‌ها ، نه دوری‌ها ، بلکه سیسیلی‌ها") و در نتیجه تولد یک دولت سیسیلی ، کم و بیش واحد ، با دیونیسیوس اول، که با آگاتوکلس و جانشینانش به یک پادشاهی واقعی تبدیل شد، که از قرن پنجم تا پایان قرن سوم پیش از میلاد ادامه یافت. به همین ترتیب، سیاست‌های هیرونیموس سیراکوز، باسیلئوس بسیار جوان سیسیلی، را می‌توان در نظر گرفت، زیرا در
جوان سیسیلی، را می‌توان در نظر گرفت، زیرا در طول جنگ دوم پونیک ، برای جلوگیری از سقوط سیسیل تحت یوغ روم، او اتحاد با رومیان (که سال‌ها قبل توسط پدربزرگش هیرو دوم منعقد شده و توسط پدرش گلو تأیید شده بود ) را در نزدیکی کارتاژ شکست. هیرونیموس در ابتدا از هانیبال تضمین حفظ استقلال پادشاهی سیسیلی را که محدود به نیمه شرقی سیسیل واقع در شرق رودخانه ایمرا جنوبی بود، گرفته بود. بعدها، با احساس ضعف خاصی از سوی هانیبال، پادشاه جوان سیسیلی قول گرفت که در صورت پیروزی کامل علیه رومیان، بر تمام سیسیل حکومت کند. در نهایت،
علیه رومیان، بر تمام سیسیل حکومت کند. در نهایت، در طول دوره روم، یادآوری شورش بردگان یونوس به عنوان تلاشی از سوی سیسیلی‌ها برای رهایی خود از یوغ سنگین رومی‌ها ارزشمند است. بعدها، در دوران امارت سیسیل ، شکل جدیدی از هویت و ملی‌گرایی سیسیلی متولد شد . در این دوره، بسیاری از تأثیرات فرهنگی جدید با جزیره درآمیختند، با این حال، به دلیل ایجاد زبان عربی سیسیلی به عنوان زبان میانجی در جزیره، حس یکی بودن با مردم سیسیل حتی بیشتر وجود داشت. حاکمان بعدی نورمن با اصرار بر زبان سیسیلی بعدی، این ایده را توسعه دادند .
بر زبان سیسیلی بعدی، این ایده را توسعه دادند . وسپرس. مراسم وسپرس سیسیلی، پیشگام استقلال مدرن محسوب می‌شود، در واقع این مراسم، جنبشی برای جدایی از بیگانه‌ای بود که در آن زمان آنژون فرانسوی بود . جنبش‌های ۱۸۲۰. این امر در سال ۱۸۲۰ منجر به انقلابی در پالرمو شد که به تأسیس یک دولت موقت و آشکارا جدایی‌طلب انجامید. با این حال، عدم هماهنگی نیروهای شهرهای مختلف سیسیل منجر به تضعیف قدرت دولت موقت شد ( مسینا و کاتانیا با ادعای پالرمو مبنی بر تمایل به حکومت بر جزیره مخالفت کردند )، که به زودی تحت فشارهای سرکوب
مخالفت کردند )، که به زودی تحت فشارهای سرکوب بوربون‌ها که قربانی آن گائتانو آبلا، میهن‌پرست اهل کاربونارو، نیز بود، از بین رفت. با این حال، شکست این انقلاب اول، نیروهای سیاسی سیسیل را که حدود ۲۰ سال بعد دوباره تلاش کردند، منصرف نکرد. ارتش داوطلبانه برای استقلال سیسیل (۱۹۴۳ - ۱۹۵۱). استقلال سیسیل از حدود سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۵۰، با تولد جنبش استقلال سیسیل، دوره دیگری از تولد دوباره را پشت سر گذاشت ". در ۱۲" ژوئن ۱۹۴۳، به مناسبت سقوط پانتلریا ، اعلامیه جدایی‌طلبانه‌ای توسط "کمیته اقدام" موقت صادر شد که در هفته‌های
توسط "کمیته اقدام" موقت صادر شد که در هفته‌های بعد به "کمیته استقلال سیسیل" تبدیل شد . پس از فرود متفقین در جزیره ، جنبش جدایی‌طلبی با گسترش اجماع در میان توده‌ها بیشتر تقویت شد. پایان فاشیسم با انحلال فوری وحدت ایتالیا مرتبط بود. مروج اصلی این ابتکار، آندره‌آ فینوکیارو آوریل بود که پدر جدایی‌طلبی سیسیل معاصر محسوب می‌شود. نکات اصلی عبارتند از: خودمختاری و جمهوری مستقل سیسیل با یک سیستم اقتصادی سوسیالیستی . یکی دیگر از چهره‌های برجسته، آنتونیو کانپا ، با ایده‌های سوسیالیستی انقلابی ، استاد دانشگاه سلطنتی
سوسیالیستی انقلابی ، استاد دانشگاه سلطنتی کاتانیا ، ضد فاشیست ، مأمور سرویس‌های مخفی بریتانیا و از قبل حزبی بود. کانپا بنیانگذار EVIS، ارتش داوطلب برای استقلال سیسیل است که فعالیت خود را در فوریه 1945 در پاسخ به "بازگشت" سیسیل اشغال شده توسط متفقین به ایتالیا آغاز کرد. تولد این سازمان، که وجود آن به طور علنی توسط MIS حمایت نمی‌شد (در واقع برخی از رهبران آن مانند آنتونینو واروارو ، که او نیز چپ‌گرا بود ، با آن مخالف بودند )، به عنوان پاسخی به " سرکوب استعماری" رو به رشد ایتالیا انگیزه داده شد . خود کانپا،
رو به رشد ایتالیا انگیزه داده شد . خود کانپا، به همراه دو مبارز جوان روسانو و لو جودیس، در صبح 17 ژوئن 1945 در نزدیکی راندازو در یک درگیری مسلحانه با کارابینیری‌ها در شرایطی که هنوز کاملاً مشخص نیست، کشته شدند. پس از مرگ ماریو توری (نام جنگی کانپا)، صفوف ارتش - که توسط سالواتوره جولیانو و روزاریو آویلا پر شده بود - به فرماندهی کونچتو گالو منتقل شد . اقدام دو راهزن، پلیس را با حمله به کاروان‌ها ، کامیون‌ها ، سربازخانه‌ها و ایستگاه‌ها ، در معرض آزمایش قرار می‌دهد و منجر به تلفات زیادی می‌شود. دولت با اعزام
و منجر به تلفات زیادی می‌شود. دولت با اعزام لشکر «آئوستا» - در حمایت از «ساووی» - و تیپ گاریبالدی واکنش نشان داد . نبرد مسلحانه اصلی در سن مائورو دی کالتاجیرونه در 29 دسامبر 1945 رخ داد. نیروهای ایتالیاییموفق به دستگیری گالو شد و «عملیات پلیسی با سبک» بیشتر، اویس را عقب راند و به دولت اجازه داد تا پیشنهاد مذاکره با جدایی‌طلبان را بدهد و این منجر به قانونی شد که در سال ۱۹۴۶ به سیسیل خودمختاری ویژه به عنوان منطقه‌ای در ایتالیا اعطا کرد. MIS به عنوان یک حزب کوچک به حیات خود ادامه داد اما از برخی از محتویات و
به حیات خود ادامه داد اما از برخی از محتویات و اعضای خود خالی شد، زیرا برای بسیاری از مردم خودمختاری کافی بود و سرانجام در سال ۱۹۵۱ منحل شد. احزاب دیگری در سیسیل وجود داشتند و تا به امروز نیز حضور دارند که در جستجوی استقلال سیسیل هستند، اما هیچ‌کس هرگز نتوانست به همان نتایجی که MIS در طول جنگ جهانی دوم به دست آورد، دست یابد. حمایت سیاسی و خودمختاری. پس از دولت خودمختار لومباردو، از سال 2008 تا 2012، بزرگترین ائتلاف عمدتاً متشکل از مریدینالیست‌ها و سیسیلی‌ها در انتخابات منطقه‌ای 2012 ، به رهبری جانفرانکو
در انتخابات منطقه‌ای 2012 ، به رهبری جانفرانکو میچیچه، از جناح راست میانه ، 19.98 درصد آرا را به دست آورد و دیگر ائتلاف حاکم نشد. از آن زمان به بعد، آنها در مجلس منطقه‌ای سیسیل به عنوان اپوزیسیون خدمت کردند . تقلب در انتخابات کاملاً رایج است؛ ارتباطات نزدیکی بین سیاستمداران مختلف سیسیلی از احزاب ملی ایتالیا و مافیا وجود دارد. همچنین ارتباطات نزدیکی بین مافیا و سنگ‌تراشی وجود دارد. روبرتو لا روزا ، نامزد ملی‌گرای سیسیلی از حزب « سیسیلی‌های آزاد »، که در انتخابات منطقه‌ای 2017 شرکت کرد ، 0.70 درصد آرا را به
منطقه‌ای 2017 شرکت کرد ، 0.70 درصد آرا را به دست آورد. یک نظرسنجی که در سال ۲۰۱۴ توسط "روزنامه لا رپوبلیکا" به "آژانس دموز" سفارش داده شد ، نشان داد که ۴۴ درصد از نمونه آماری از استقلال احتمالی سیسیل، پس از ونتو و ساردینیا، حمایت می‌کنند. الیانا اسپوزیتو، نامزد سیسیلی از "حزب سیسیلی‌های آزاد" ، در انتخابات منطقه‌ای سیسیل در سال ۲۰۲۲، ۰.۵۲ درصد آرا را به دست آورد، اما حزب جدید خودمختار « جنوب، شمال را فرا می‌خواند» ۱۳.۶۱ درصد آرا را به دست آورد. احزاب جدید در طول همه‌گیری کووید-19 ، به ویژه در دوران دولت
در طول همه‌گیری کووید-19 ، به ویژه در دوران دولت دراگی ، به دلیل محدودیت‌های شدیدی که توسط دولت اعمال شده بود، مانند آنچه که به اصطلاح «گذرگاه سبز فوق‌العاده» نامیده می‌شود، ظهور کردند.
اسکار کاربنی (; ۹ سپتامبر ۱۹۱۴ - ۲۹ مارس ۱۹۹۳) خواننده اهل ایتالیا بود. که عمدتاً در دهه ۴۰ میلادی فعالیت داشت. زندگی و حرفه. کاربونی در فرارا متولد شد و در دهه ۳۰ میلادی در سالن‌های رقص امیلیا-رومانیا شروع به اجرا کرد. او فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۴۰، پس از برنده شدن در مسابقه آژانس تست رادیویی ایتالیا آغاز کرد. پس از یک سال خوانندگی در ارکستر پیپو بارزیزا، وارد ارکستری به رهبری چینیکو آنجلینی شد و در عرض دو سال با او به برخی از موفقیت‌های بزرگ خود دست یافت. در اوج موفقیتش، با شروع جنگ جهانی دوم به
یافت. در اوج موفقیتش، با شروع جنگ جهانی دوم به خدمت سربازی فراخوانده شد، هرچند به او اجازه داده شد به جای رفتن به میدان جنگ، برای سربازان اجرا کند. پس از جنگ، شروع به برگزاری تور با ارکسترهای مختلف کرد و در نیمه دوم دهه ۴۰ میلادی با آهنگ شاخص به نام Serenata celeste و آهنگ‌های موفقی مانند Serenata serena ،Cuore napoletano و Acquarello napoletano به موفقیت بازگشت. در سال ۱۹۴۸، برای یک تور طولانی و موفق در آمریکای لاتین به برزیل نقل مکان کرد و تا سال ۱۹۵۱ در آنجا ماند. در این مدت، محبوبیت داخلی و رپرتوار او
آنجا ماند. در این مدت، محبوبیت داخلی و رپرتوار او به خوانندگان دیگری، یعنی کلاودیو ویلا، لوچیانو تایولی و جورجیو کونسولینی به ارث رسید. پس از بازگشت به ایتالیا، دوباره به ارکستر آنجلینی پیوست و در سال ۱۹۵۲ آخرین موفقیت‌های خود را با مادونا دله رز و وارکا لوسنته به دست آورد. در سال ۱۹۶۰، ارکستر آنجلینی را ترک کرد و تا دهه ۸۰ میلادی به اجرا در سالن‌های رقص لیسیو ادامه داد و همچنین به عنوان مدیر اجرایی آن فعالیت کرد. او با خواننده و رقصنده جورجیا والری ازدواج کرد.
شبانه محمود (زاده ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۰) سیاستمدار و وکیل بریتانیایی است که از سال ۲۰۲۵ به عنوان وزیر کشور خدمت کرده است. او پیش از این از سال ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ به عنوان وزیر دادگستری و لرد چانسلر خدمت کرده بود. او که عضو حزب کارگر است، از سال ۲۰۱۰ نماینده پارلمان از حوزه انتخابیه بیرمنگام لیدی‌وود بوده و از نظر ایدئولوژیکی خود را یک محافظه‌کار اجتماعی کوچک و متعلق به جناح محافظه‌کار اجتماعی حزب کارگر، یعنی حزب کارگر آبی، می‌داند. محمود در سال ۲۰۰۲ با مدرک حقوق از کالج لینکلن، آکسفورد فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۲۰۰۳
لینکلن، آکسفورد فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۲۰۰۳ دوره حرفه‌ای وکالت را در دانشکده حقوق اینز آف کورت به پایان رساند. به عنوان یک وکیل دادگستری، تخصص او جبران خسارت حرفه‌ای است. انتخاب او به عنوان کاندیدای حزب کارگر برای حوزه انتخابیه بیرمنگام لیدی‌وود در انتخابات عمومی سال ۲۰۱۰ باعث ایجاد برخی مخالفت‌ها در حزب حوزه انتخابیه شد، اما با تحقیقی که به رهبری یکی از اعضای کمیته اجرایی ملی انجام شد، این انتخاب قانونی تشخیص داده شد. او به همراه روشنارا علی و یاسمین قریشی به یکی از اولین نمایندگان زن مسلمان مجلس
قریشی به یکی از اولین نمایندگان زن مسلمان مجلس تبدیل شد. بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴، در حالی که حزب کارگر اپوزیسیون رسمی بود، او سمت‌های مختلفی در کابینه سایه داشت، از جمله وزیر مالی سایه خزانه‌داری از ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵. پس از انتخابات عمومی ۲۰۱۵، محمود به کابینه سایه راه یافت و به عنوان دبیر ارشد سایه خزانه‌داری در کابینه سایه موقت هریت هارمن خدمت کرد. پس از انتخاب جرمی کوربین به عنوان رهبر حزب کارگر، محمود از این سمت استعفا داد و از عضویت در کابینه سایه کوربین خودداری کرد. او در انتخابات رهبری سال ۲۰۱۶ از اوون
کرد. او در انتخابات رهبری سال ۲۰۱۶ از اوون اسمیت در تلاش برای جایگزینی کوربین حمایت کرد. محمود پس از خدمت در پست‌های پایین‌دستی بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۱، در ترمیم کابینه سایه بریتانیا در ماه مه ۲۰۲۱ به رهبری کی‌یر استارمر به عنوان هماهنگ‌کننده کمپین ملی به کابینه سایه بازگشت. استارمر در تغییر کابینه سایه خود در سپتامبر ۲۰۲۳، محمود را به عنوان وزیر دادگستری سایه و لرد صدراعظم سایه منصوب کرد. پس از پیروزی حزب کارگر در انتخابات عمومی ۲۰۲۴، محمود به عنوان لرد صدراعظم و وزیر دادگستری منصوب شد. او طرح آزادی
صدراعظم و وزیر دادگستری منصوب شد. او طرح آزادی زودهنگام هزاران زندانی را برای کاهش ازدحام زندان‌ها اجرا کرد. در تغییر کابینه بریتانیا در سال ۲۰۲۵، او به سمت وزیر کشور ارتقا یافت.
جاش اَپِلبام () فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. اپلبام از یک خانواده یهودی است. او در دبیرستان ریوردیل کانتری درس خواند و در آنجا با شریک دیرینه‌اش در نویسندگی و تهیه‌کنندگی، آندره نمک، آشنا شد. سپس به دانشگاه کالیفرنیای جنوبی رفت. اپلبام برای سریال‌هایی مانند "زندگی در مریخ"، "جاده اکتبر"، "شهر شاد" و "سیتادل" نویسندگی کرده است. او همچنین نویسنده یا تهیه‌کننده فیلم‌هایی مانند '، "لاک‌پشت‌های نینجا"، "پروژه
فیلم‌هایی مانند '، "لاک‌پشت‌های نینجا"، "پروژه آلمناک"، '، "پارک شگفت‌انگیز" و "بدون پشیمانی" بوده است. او اغلب با گروهی از حرفه‌ای‌های نزدیک در صنعت فیلم همکاری می‌کند که شامل جی. جی. آبرامز، دیمون لیندلوف، آدام هوروویتس، الکس کورتزمن، روبرتو ارسی، ادوارد کیتسیز، آندره نمیک، جف پینکنر، اسکات روزنبرگ و برایان بورک هستند. در مارس ۲۰۲۵ اعلام شد که اپلبام و روزنبرگ تهیه‌کنندگی یک مجموعه هشت قسمتی لایو اکشن از اسکوبی دو را برای نتفلیکس بر عهده خواهند داشت.
باشگاه ورزشی ریومیونگ یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مستقر در پیونگ‌یانگ، کره شمالی است که با لباس خانگی قرمز بازی می‌کند. «ریومیونگ» در زبان کره‌ای به معنای نور سپیده دم است.