payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کمونیست بود و به جناح استالینیستی حزب کمونیست ایتالیا تعلق داشت. به روایت کورادو دِ روزا در کتاب «ذهن سیاه»، او در دوران اقامتش در مارتینا فرانکا تصویری شبه‌چریکی از خود ساخته بود: کلاه‌پوستی، ژاکت چرمی، ستارهٔ سرخ و غلاف تپانچه از جمله پوشش‌های معمول او بودند. سمراری عضو گروهی بود که بمبی در خانهٔ یکی از نمایندگان دموکرات مسیحی مجلس مؤسسان کار گذاشتند، و به همین دلیل در سال ۱۹۴۶ مدتی کوتاه زندانی شد، اما با بهره‌مندی از عفو عمومی آزاد گردید. پس از آن، مدتی را در پراگ گذراند و به‌عنوان کادر حزبی آموزش دید،
را در پراگ گذراند و به‌عنوان کادر حزبی آموزش دید، سفری که به‌طور خاص خود او درخواست کرده بود. با این حال، در سال ۱۹۵۴ به‌طور ناگهانی مسیر سیاسی‌اش را تغییر داد و به ناسیونال‌سوسیالیسم گرایش یافت. گزارش‌هایی از رسانه‌ها منتشر شد که نشان می‌داد خانهٔ او مجموعه‌ای قابل‌توجه از یادگارهای نازی و فاشیستی را در خود جای داده بود، از جمله یونیفورم‌های نظامی و عکس‌هایی از هیتلر و موسولینی. دوستان و آشنایانش این مجموعه را در محافل عمومی صرفاً یک سرگرمی توصیف کردند. اگرچه هرگز چهره‌ای برجسته در جنبش نوفاشیستی محسوب
اگرچه هرگز چهره‌ای برجسته در جنبش نوفاشیستی محسوب نمی‌شد، تا اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به یکی از رهبران گروه کوچکی از روشنفکران و تحریک‌کنندگان راست افراطی تبدیل شد که با عنوان «بیایید اقدام کنیم» شناخته می‌شدند. او همچنین عضو لژ فراماسونری تبلیغات دو بود و گفته می‌شد که با سازمان اطلاعات نظامی ایتالیا ارتباطاتی داشت. به‌گفتهٔ جان دیکی، اهمیت اصلی سمراری در جایگاه او در نقطهٔ تلاقی میان فعالیت‌های سیاسی براندازانه و جنایت سازمان‌یافته نهفته بود. او بر این باور بود که ایجاد پیوند با باندهای جنایی می‌تواند روند
بود که ایجاد پیوند با باندهای جنایی می‌تواند روند «استراتژی تنش» را تسریع کند—فرایندی که در آن فعالیت‌های به‌ظاهر انقلابی موجب تشدید نارضایتی عمومی و در نهایت سقوط دولت دموکراتیک می‌شود. در همین راستا، تا اواخر دههٔ ۱۹۷۰، سمراری روابط نزدیکی با سندیکای جنایی تازه‌تأسیس رم، معروف به باند دلا ماگلیانا، برقرار کرده بود. جلسات این گروه اغلب در ویلای تابستانی او در رییتی برگزار می‌شد. در همان دوره، سمراری همراه با فابیو دِ فلیچه، نمایندهٔ پیشین جنبش اجتماعی ایتالیا، و پائولو سیگنوریلی، معلم تاریخ، میزبان
ایتالیا، و پائولو سیگنوریلی، معلم تاریخ، میزبان مجموعه‌ای از سمینارها با حضور شبه‌نظامیان راست افراطی بود. به‌گفتهٔ جفری بیل، هدف این نشست‌ها بررسی راهبردی جدید برای تروریسم غیرمتمرکز و خودتأمین بود—مدلی الهام‌گرفته از فعالیت‌های بریگادهای سرخ—که می‌توانست بقایای گروه‌های افراطی را در برابر سرکوب دولتی و فرار رهبران نوفاشیست به پناهگاه‌های امن خارجی، یکپارچه کند. بیل خاطرنشان می‌کند که شرکت‌کنندگان این سمینارها اغلب دربارهٔ بهترین مسیر برای تحقق اهداف خود اختلاف نظر داشتند. در این میان، سمراری و دِ فلیچه
اختلاف نظر داشتند. در این میان، سمراری و دِ فلیچه به‌عنوان رهبران جناح سنت‌گرایانه شناخته شدند. در ازای دریافت حمایت مالی برای سازمان خود، سمراری به اعضای گروه‌های جنایی مختلف کمک می‌کرد تا از زندان گریخته یا از مجازات سنگین رهایی یابند. او برای این منظور، راهبردهایی برای مقابله با بازجویی پلیس طراحی می‌کرد و گزارش‌هایی می‌نوشت که هدفشان اثبات بی‌گناهی یا عدم مسئولیت کیفری بود—گزارش‌هایی که معمولاً با تشخیص ساختگی اختلال روانی پشتیبانی می‌شدند. علاوه بر همکاری با باند دلا ماگلیانا، سمراری توافق‌های مشابهی
با باند دلا ماگلیانا، سمراری توافق‌های مشابهی با گروه کامورا سازمان‌یافته به رهبری رافائله کوتولو و همچنین با رقیب اصلی او، گروه خانوادهٔ نو به رهبری کارمینه آلفیری برقرار کرده بود. به‌گفتهٔ فرانکو فرارزی، تلاش‌های سمراری در دور نگه‌داشتن مجرمان از مجازات‌های شدید نتیجه‌بخش بود، چرا که تشخیص‌های او نقش تعیین‌کننده‌ای در دریافت احکام سبک‌تر برای بسیاری از آن‌ها ایفا کرد. در ماه اوت سال ۱۹۸۰، سمراری به‌همراه دو چهرهٔ دیگر از آموزگاران راست افراطی—پائولو سیگنوریلی و کلائودیو موتی—به ظن دست داشتن در بمب‌گذاری
و کلائودیو موتی—به ظن دست داشتن در بمب‌گذاری ایستگاه مرکزی بولونیا که جان ۸۵ نفر را گرفت و بیش از ۲۰۰ تن را مجروح کرد، بازداشت شد. بنا بر گزارش روزنامهٔ آبزرور، پلیس او را در خانه‌اش در رییتی دستگیر کرد و برای بازجویی بیشتر به زندانی با تدابیر امنیتی شدید منتقل نمود. پینو رائوتی، از چهره‌های برجستهٔ جریان نوفاشیستی و دوست نزدیک سیگنوریلی، در بیانیه‌ای مطبوعاتی اعلام کرد که این اتهامات ساختگی هستند و توسط اعضای سرویس‌های مخفی ایتالیا برای بی‌اعتبار کردن جناح راست سیاسی طراحی شده‌اند. سمراری به‌مدت هفت ماه
راست سیاسی طراحی شده‌اند. سمراری به‌مدت هفت ماه دیگر در زندان باقی ماند و با اتهاماتی چون عضویت در تشکیلات برانداز و تشکیل گروه‌های مسلح روبه‌رو بود، اما در آوریل ۱۹۸۱ به‌دلیل نبود مدارک کافی آزاد شد. در طول دوران بازداشت، به‌گفتهٔ فرانکو فرارزی، سمراری دچار فروپاشی روانی شد و پس از آزادی نیز به‌عنوان بیمار در بیمارستان سان کامیلو در رم و سپس در کلینیک شخصی‌اش، ویلا مافالدا، تحت مراقبت باقی ماند. مقاله‌ای در روزنامهٔ لا رپوبلیکا در سال ۱۹۸۵ گزارش داد که سمراری—که در زندان مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته بود—از آن
در زندان مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته بود—از آن زمان به بعد در ترس زندگی می‌کرد، زیرا باور داشت که همراهان سابقش او را متهم به افشای عاملان بمب‌گذاری بولونیا کرده‌اند تا آزادی زودهنگام خود را تضمین کند، و اکنون در پی انتقام‌گیری از او هستند. قتل. در ۲۳ مارس ۱۹۸۲، سمراری به ناپل سفر کرد، ظاهراً برای دیدار با یکی از رهبران محلی کامورا به نام اومبرتو آماتورو که تحت تعقیب پلیس بود و درخواست گواهی روان‌پزشکی کرده بود. آماتورو پیش‌تر نیز از مشاوره‌های سمراری بهره برده و با تظاهر به بیماری روانی در بازجویی‌های پلیس،
و با تظاهر به بیماری روانی در بازجویی‌های پلیس، از صدور حکم زندان گریخته بود. آخرین بار، طبق گزارش روزنامهٔ آیریش تایمز، سمراری در ۲۶ مارس هنگام خروج از هتل رویال ناپل در همراهی با سه نفر از اعضای کامورا دیده شد. سه روز بعد، دفتر روزنامهٔ کمونیستی ل‌اونی‌تا نامه‌ای دریافت کرد که به امضای خود سمراری بود و در آن ادعا شده بود که او نویسندهٔ سند جعلی مشهوری بوده که مدعی می‌شد وینچنزو اسکوتی، وزیر دولت، در سال گذشته به زندان آسکولی پیچنو رفته تا از رافائله کوتولو برای نجات سیاستمدار دموکرات مسیحی، چیرو چیریلو،
برای نجات سیاستمدار دموکرات مسیحی، چیرو چیریلو، که چندین ماه در اسارت بریگادهای سرخ بود، درخواست کمک کند. در اول آوریل، جسد بی‌سر سمراری در یک خودروی فیات ۱۲۸ سرقتی، پارک‌شده در نزدیکی ساختمان شهرداری اوتاویانو در منطقهٔ کامپانیا، نزدیک مقر گروه کامورای سازمان‌یافته نو، کشف شد. به‌گفتهٔ خبرنگار الساندرو سیلج، جسد او «چند روزی» در آن محل رها شده بود. شرایط پیرامون قتل سمراری سال‌ها پس از آن موضوع گمانه‌زنی‌های شدیدی بود. در مارس ۱۹۸۵، طی تحقیقات دادستان عمومی بولونیا در مورد بمب‌گذاری ایستگاه راه‌آهن در سال
بولونیا در مورد بمب‌گذاری ایستگاه راه‌آهن در سال ۱۹۸۰، یک مقام سابق SISMI به نام دمتریو کوگلیاندرو (که بعداً رئیس عملیات ضداطلاعات شد و با نام رمز «کاپموئرتو» شناخته می‌شد) ادعا کرد که سمراری روز قبل از ربوده شدنش از سرویس‌های امنیتی درخواست کمک کرده بود. کوگلیاندرو در شهادت خود که در دفتر دادستانی ارائه شد، یادآوری کرد که: کوگلیاندرو به دادستان گفت که سپس با جوزپه سانتوویتو، مدیر اخیراً بازنشسته SISMI (و عضو P2)، تماس گرفته تا این اطلاعات را گزارش دهد. او گفت که سانتوویتو «بدون تعجب» به جزئیات گوش داده و
گفت که سانتوویتو «بدون تعجب» به جزئیات گوش داده و به او گفته است: «من به آن رسیدگی می‌کنم، اخبار را برای خودت نگه دار.» گزارش‌های مطبوعاتی معاصر در مورد این افشاگری منتشر شد و برخی آشکارا اظهار داشتند که SISMI ممکن است در مرگ سمراری دست داشته باشد. با این حال، علیرغم تأیید ادعاهای کوگلیاندرو توسط خود ارا در طول تحقیقات، هیچ مدرکی متعاقباً برای اثبات آنها بدون شک ارائه نشد. در واقع، سمراری به دستور آماتورو، یکی از همدستان جبهه ملی کارمینه آلفیری، به قتل رسید. او پس از کشف اینکه دشمنش، رافائله کوتولو، نیز در
او پس از کشف اینکه دشمنش، رافائله کوتولو، نیز در زندان از خدمات سمراری استفاده کرده بود، قصد انتقام داشت. آماتورو و معشوقه‌اش، پوپتا مارسکا، بعداً دستگیر و به قتل سمراری متهم شدند، اگرچه اولی موفق شد با فرار به آفریقا و سپس به آمریکای جنوبی از عدالت فرار کند. مارسکا که برای مواجهه با اتهامات در ایتالیا مانده بود، چهار سال را در زندان گذراند تا اینکه او و آماتورو در سال ۱۹۸۹ به دلیل کمبود شواهد در دادگاه تجدیدنظر تبرئه شدند. اگرچه مارسکا همچنان هرگونه نقشی در قتل را انکار می‌کرد، آماتورو متعاقباً در ژوئن
در قتل را انکار می‌کرد، آماتورو متعاقباً در ژوئن ۱۹۹۳، زمانی که تصمیم گرفت به عنوان "پنتیتو" (شاهد دولتی یا " سوپرگراس ") فعالیت کند، به دخالت خود اعتراف کرد. در ماه مه ۲۰۱۰، پس از آزادی و دریافت هویت جدید در ازای شهادتش، در مصاحبه‌ای با "لا رپوبلیکا" به بریدن سر سمراری اعتراف کرد. آماتورو اظهار داشت: "من سر [سمراری] را بریدم… زیرا او خود را در خانواده جدید به ما متعهد کرده بود تا از "مافیا" پیروی کند و شخصاً از من پول خوبی دریافت می‌کرد، اما کوتولو کسی را در اتاق‌های امنیتی دادگاه به قتل رساند و سمراری
در اتاق‌های امنیتی دادگاه به قتل رساند و سمراری گزارش دروغینی به او داد تا او را تبرئه کند… او یک خائن بود، هر کسی که معامله‌ای می‌کند و به آن عمل نمی‌کند، خائن است." زندگی شخصی. علاوه بر مجموعهٔ گسترده‌ای از یادگارهای فاشیستی، سمراری به‌خاطر علاقهٔ شدیدش به شراب‌های مرغوب و موسیقی کلاسیک نیز شناخته می‌شد. او در پرورش سگ‌های دوبرمن فعالیت داشت و بنا بر گزارش‌ها، تنها به زبان آلمانی با آن‌ها ارتباط برقرار می‌کرد. این جزئیات، تصویری پیچیده و چندلایه از شخصیتی ارائه می‌دهند که در مرز میان روشنفکری افراطی،
ارائه می‌دهند که در مرز میان روشنفکری افراطی، جنایت سازمان‌یافته، و سبک زندگی اشرافی حرکت می‌کرد. دستیار سمراری، فیورلا کارارا، اندکی پس از کشف جسد بی‌سر او، در آپارتمانش در رم با آثار جراحات ناشی از گلوله پیدا شد و جان باخت. پلیس مرگ او را خودکشی اعلام کرد، اما به‌دنبال آن، شایعاتی دربارهٔ احتمال قتل عمد مطرح شد، زیرا خانهٔ او به‌سرعت پس از مرگش توسط افراد ناشناس مورد سرقت و جست‌وجو قرار گرفت. این وقایع، در کنار مرگ خشونت‌آمیز سمراری، فضایی از ابهام و سوءظن پیرامون شبکه‌های پنهان و روابط پشت‌پرده‌ای که هر
پیرامون شبکه‌های پنهان و روابط پشت‌پرده‌ای که هر دو درگیر آن بودند، ایجاد کرد. سمراری با الدا کولاسانتی ازدواج کرد که از او به یادگار ماند. پسر او آنتونیو سمراری، روان‌پزشک است.
فالیشی‌ها مردمی باستانی بودند که در منطقهٔ آگر فالیسکوس در کنارهٔ راست رود تیبر در ایتالیا زندگی می‌کردند. نام آن‌ها از شهر اصلی‌شان فالری (Falerii) گرفته شده است. این قوم با اتروسک‌ها ارتباط فرهنگی و سیاسی داشتند و زبانشان از شاخهٔ ایتالیایی بوده و به لاتین نزدیک بود. ریشهٔ نام. نام «فالیشی» احتمالاً از نام شهر اصلی‌شان، فالری، گرفته شده است. اووید می‌نویسد که این نام ممکن است به بنیان‌گذار افسانه‌ای شهر، آلسو (Aleso)، مربوط باشد. در لاتین، این نام Haleso خوانده می‌شد و تغییر حرف «H» به «F» در زبان‌های
خوانده می‌شد و تغییر حرف «H» به «F» در زبان‌های باستانی این منطقه معمول بود. اولین مدارک این نام در سنگ‌نبشته‌ای متعلق به قرن هفتم پیش از میلاد در وِتولونیا یافت شده است که در آن از feluskeś یاد شده است. فرم‌های بعدی شامل Feleskenas و Veluske بودند. تاریخ. فالیشی‌ها در تاریخ باستان عمدتاً در ارتباط با اتروسک‌ها و روم ذکر شده‌اند. قرن پنجم پیش از میلاد. فالیشی‌ها همراه با ساکنان کاپنا و وینتی‌ها علیه روم شورش کردند. نبرد مهمی در کنار رود آنینه رخ داد که در آن روم به پیروزی رسید، اما تلفات سنگینی متحمل شد.
آن روم به پیروزی رسید، اما تلفات سنگینی متحمل شد. قرن چهارم پیش از میلاد. فالیشی‌ها هنوز تا حدودی استقلال داشتند، اما فشار روم افزایش یافت. آن‌ها مجبور شدند بعضی از سرزمین‌های خود را واگذار کنند. قرن سوم پیش از میلاد. فالیشی‌ها سرانجام توسط روم فتح شدند و شهرهایشان تحت کنترل رومی‌ها درآمد. برخی شهرها، از جمله Falerii Novi، دوباره بازسازی شدند. جغرافیا و قلمرو. فالیشی‌ها در آگر فالیسکوس, منطقه‌ای بین Grotta Porciosa در شمال و کاپنا در جنوب سکونت داشتند. کوه مونته سوراته مرز طبیعی میان قلمرو آن‌ها و کاپنا
مونته سوراته مرز طبیعی میان قلمرو آن‌ها و کاپنا بود. فرهنگ و زبان. زبان فالیشی‌ها از خانوادهٔ زبان‌های ایتالیایی بود و به لاتین نزدیک بود. صدها سنگ‌نبشته از قرن هفتم تا دوم پیش از میلاد به جای مانده است. خط آن‌ها شباهت زیادی به خط لاتین دارد. مذهب فالیشی‌ها با آئین اتروسکی همخوانی داشت و در معابد محلی و Fanum Voltumnae انجام می‌شد.
در ۷ مهر ۱۴۰۴، رئیس‌جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ، در یک کنفرانس خبری در کاخ سفید همراه با نخست‌وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، طرح جدیدی را برای حل بحران جاری غزه و بحران وسیع‌تر خاورمیانه اعلام کرد. این طرح با پیشنهاد قبلی ترامپ برای نوار غزه که در بهمن ۱۴۰۳ ارائه شده بود، متفاوت است. این طرح شامل ۲۰ بند خاص است که هدف آن دستیابی به آتش‌بس، بازگشت گروگان‌های اسرائیلی، از بین بردن توان نظامی حماس و برقراری ساختار حکومتی موقت در نوار غزه می‌باشد. ترامپ اظهار داشت که این توافق به تصویب حماس وابسته است. پس
داشت که این توافق به تصویب حماس وابسته است. پس از تسلط حماس بر غزه در سال ۲۰۰۷، درگیری‌های مکرر با اسرائیل به درگیری‌های عمده تبدیل شد که اوج آن در حملات ۷ اکتبر ۲۰۲۳ بود، که منجر به آغاز یک کارزار نظامی وسیع اسرائیل شد. تلاش‌ها برای برقراری آتش‌بس در اواخر ۲۰۲۳ و اوایل ۲۰۲۵ شکست خورد و درگیری‌ها با حمله غافلگیرانه اسرائیل در مارس ۲۰۲۵ از سر گرفته شد. این طرح خواستار آتش‌بس فوری، بازگشت گروگان‌ها، مبادله اسرا، غیرنظامی‌سازی غزه، استقرار نیروی تثبیت بین‌المللی، حکومت‌داری موقت توسط تکنوکرات‌های فلسطینی تحت
حکومت‌داری موقت توسط تکنوکرات‌های فلسطینی تحت نظارت بین‌المللی، بازسازی وسیع و یک مسیر مشروط به سوی استقلال فلسطین است. حماس شرایط غیرنظامی‌سازی را رد کرد و واکنش‌های بین‌المللی مختلط بود، اما به طور کلی حمایتی، به طوری که فرانسه، مصر، امارات متحده عربی و چندین کشور عربی و اسلامی ابتکار ترامپ را خوش‌آمد گفتند. پس‌زمینه. پس از خروج اسرائیل از نوار غزه در سال ۲۰۰۵، کنترل این منطقه به تشکیلات خودگردان فلسطین منتقل شد. با این حال، دو سال بعد، حماس، گروه شبه‌نظامی اسلامی فلسطینی، کنترل منطقه را به زور به دست
اسلامی فلسطینی، کنترل منطقه را به زور به دست گرفت و خود را به عنوان مقام حاکم مستقر کرد. از آن زمان، حماس که پیشتر مسئول بمب‌گذاری‌های انتحاری در داخل اسرائیل بود، به یک دولت در عمل تبدیل شد و حملات راکتی به سرزمین اسرائیل آغاز کرد. تصرف غزه توسط حماس باعث شد اسرائیل و مصر محاصره‌ای بر غزه اعمال کنند. در طول سال‌ها، دو طرف در چندین درگیری شرکت کرده‌اند، به طوری که حماس حملات راکتی خود را تشدید کرده و اسرائیل برای پاسخ به آن، حملات هوایی و عملیات‌های نظامی را هدف قرار دادن زیرساخت‌های حماس انجام داده است.
را هدف قرار دادن زیرساخت‌های حماس انجام داده است. در اکتبر ۲۰۲۳، حماس حملات ۷ اکتبر را آغاز کرد: یک حمله غافلگیرانه و وسیع به سرزمین اسرائیل که بیش از ۳۰۰۰ نفر از شبه‌نظامیان در آن شرکت داشتند و از طریق چندین مسیر از جمله موتورسیکلت‌ها، کامیون‌ها و پاراگلایدها از غزه به اسرائیل نفوذ کردند. این حمله با پرتاب هزاران موشک به سمت اسرائیل آغاز شد و پس از آن کشتارهایی در چندین شهر مرزی و کیبوتص‌ها صورت گرفت، از جمله کشتاری در جشنواره موسیقی نووا که بیش از ۳۰۰ نفر در آن کشته شدند. شبه‌نظامیان حماس همچنین حدود ۲۵۱
در آن کشته شدند. شبه‌نظامیان حماس همچنین حدود ۲۵۱ نفر از جمله بسیاری از غیرنظامیان، زنان، کودکان، نوزادان و سالمندان را به گروگان گرفتند. این حمله مرگبارترین حمله در تاریخ اسرائیل بود. طبق گفته حماس، این حمله در پاسخ به سرکوب ادعایی اسرائیل، محاصره غزه و اقدامات در اطراف مسجد الاقصی انجام شد. این حمله هم اسرائیل و هم جامعه بین‌المللی را شوکه کرد و منجر به یک عملیات نظامی وسیع اسرائیلی شد. این عملیات به جنگ غزه منجر شد که شامل حمله و بمباران وسیع نوار غزه توسط ارتش اسرائیل (IDF) بود. طبق گفته وزارت بهداشت
ارتش اسرائیل (IDF) بود. طبق گفته وزارت بهداشت غزه تحت کنترل حماس، حدود ۶۵,۰۰۰ نفر در این درگیری‌ها کشته شده‌اند. در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، پس از دوره‌ای طولانی از درگیری‌ها بین اسرائیل و حماس، آتش‌بس به دلیل تلاش‌های قطر، مصر و ایالات متحده به دست آمد. در ابتدا قرار بود آتش‌بس ۴ روز ادامه یابد که شامل آزادی ۵۰ گروگان اسرائیلی و ۱۵۰ زندانی فلسطینی بود، در حالی که کمک‌های بشردوستانه بیشتری به غزه ارسال شد. آتش‌بس دو بار دیگر بر اساس آزادی بیشتر گروگان‌ها تمدید شد، اما در نهایت در ۱ دسامبر پس از اینکه هر دو طرف
اما در نهایت در ۱ دسامبر پس از اینکه هر دو طرف یکدیگر را به نقض آتش‌بس متهم کردند، پایان یافت. در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۵، آتش‌بس دیگری بین اسرائیل و حماس آغاز شد، پس از توافقی که در ۱۵ ژانویه به دست آمد و پس از ماه‌ها مذاکره که دوباره توسط ایالات متحده، قطر و مصر میانجی‌گری شد. آتش‌بس شامل سه مرحله بود؛ در مرحله اول، ۳۳ گروگان اسرائیلی در ازای حدود ۱,۹۰۰ زندانی فلسطینی آزاد شدند. در این زمان، نیروهای اسرائیلی از مناطق مسکونی در غزه عقب‌نشینی کردند، در حالی که کمک‌های بشردوستانه ارسال شد و فلسطینی‌های آواره به
بشردوستانه ارسال شد و فلسطینی‌های آواره به خانه‌های خود بازگشتند. مراحل دوم و سوم به منظور دستیابی به آتش‌بس دائمی طراحی شده بودند، که در آن حماس گروگان‌های بیشتری را آزاد می‌کرد و اسرائیل زندانیان بیشتری را آزاد می‌کرد. اسرائیل نیروهای خود را کاملاً از غزه خارج می‌کرد و غزه بازسازی می‌شد. در ۱۸ مارچ ۲۰۲۵، اسرائیل حمله غافلگیرانه‌ای به نوار غزه انجام داد که باعث شد درگیری‌ها از سر گرفته شود. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵، در سخنرانی‌ای که در یک کنفرانس خبری در کاخ سفید ایراد کرد، دونالد ترامپ اعلام کرد که اسرائیل با
ایراد کرد، دونالد ترامپ اعلام کرد که اسرائیل با طرح صلح ۲۱ ماده‌ای غزه ترامپ موافقت کرده است و اظهار داشت که توافق‌های ابراهیمی ممکن است به کشورهای بیشتری از جمله ایران گسترش یابد. اظهارات دونالد ترامپ. در کنفرانس خبری کاخ سفید در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵، رئیس‌جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ، اعلام کرد که ایالات متحده نقش فعالی در تضمین امنیت اسرائیل پس از توافق آتش‌بس ایفا خواهد کرد. او تأکید کرد که اگر حماس با این توافق موافقت کند، همه گروگان‌ها، چه زنده و چه کشته، تقریباً بلافاصله آزاد خواهند شد. ترامپ همچنین
تقریباً بلافاصله آزاد خواهند شد. ترامپ همچنین تمایل خود را برای پایان دادن به جنگ ابراز کرد و اشاره کرد که "می‌شنوم که حماس می‌خواهد این کار را انجام دهد." ترامپ همچنین اشاره کرد که در دیدار خود با نخست‌وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، نتانیاهو به طور واضح مخالف تأسیس یک دولت فلسطینی بوده و سایر کشورهایی را که "احمقانه" چنین دولتی را به رسمیت شناخته‌اند، مورد انتقاد قرار داده است. او افزود که اسرائیل و سایر کشورها "بسیار نزدیک" به رسیدن به توافقی برای پایان دادن به جنگ هستند و از تلاش‌های نتانیاهو قدردانی
دادن به جنگ هستند و از تلاش‌های نتانیاهو قدردانی کرد. ترامپ دوباره تأکید کرد که این توافق شامل کشورهای عربی خواهد بود و ممکن است به صلح وسیع‌تری در خاورمیانه منجر شود. ترامپ طرح ۲۰ ماده‌ای را یک "پیشنهاد بسیار منصفانه" خواند و از حماس خواست تا آن را بپذیرد، اعتماد خود را به این مسئله که پاسخ مثبتی در پی خواهد داشت ابراز کرد، هرچند او حق اسرائیل برای اقدام در صورت رد توافق توسط حماس را تأکید کرد. جزییات پشنهاد. آتش‌بس فوری و اقدامات انسان‌دوستانه. این طرح به توقف فوری دشمنی‌ها دستور می‌دهد، به‌طوری که تمامی
توقف فوری دشمنی‌ها دستور می‌دهد، به‌طوری که تمامی عملیات‌های نظامی معلق و خطوط جبهه ثابت خواهد شد. تمامی گروگان‌های اسرائیلی، چه زنده و چه فوت شده، ظرف ۷۲ ساعت بازگردانده خواهند شد. زندانیان فلسطینی آزاد خواهند شد، از جمله ۲۵۰ زندانی با حکم ابد و ۱,۷۰۰ فردی که از آغاز جنگ بازداشت شده‌اند. به ازای هر گروگان اسرائیلی که بقایای آن آزاد می‌شود، اسرائیل بقایای ۱۵ فلسطینی غزه‌ای فوت شده را آزاد خواهد کرد. غیرنظامی‌سازی و تدابیر امنیتی. استراتژی پیشنهادی شامل نابودی تسلیحات تهاجمی حماس، مانند تونل‌ها و
شامل نابودی تسلیحات تهاجمی حماس، مانند تونل‌ها و زیرساخت‌های نظامی، برای بی‌اثر کردن ظرفیت آن‌ها در انجام خشونت‌های بیشتر است. در این بیانیه آمده است که غزه به‌عنوان "منطقه‌ای بدون تروریسم و ضد رادیکالیزه‌شده که تهدیدی برای همسایگان خود ایجاد نمی‌کند" معرفی خواهد شد. همچنین، عفو به اعضای حماس که به همزیستی مسالمت‌آمیز پایبند باشند، پیشنهاد می‌شود و برای کسانی که خواهان تبعید هستند، مسیر ایمن فراهم خواهد شد. علاوه بر این، یک نیروی موقت تثبیت بین‌المللی متشکل از پرسنل ایالات متحده، کشورهای عربی و اروپایی
از پرسنل ایالات متحده، کشورهای عربی و اروپایی برای نظارت بر امنیت و تسهیل آموزش نیروهای پلیس فلسطینی مستقر خواهد شد تا ثبات و صلح بلندمدت را تضمین کند. حاکمیت و بازسازی. یک اداره انتقالی، که توسط تکنوکرات‌های فلسطینی هدایت و تحت نظارت یک نهاد بین‌المللی قرار دارد، برای مدیریت امور روزمره حکومتی و نظارت بر بازسازی زیرساخت‌ها تأسیس خواهد شد. کمک‌های انسان‌دوستانه بدون مداخله به غزه ارسال خواهد شد و سازمان‌های بین‌المللی مانند سازمان ملل و هلال احمر نظارت بر توزیع آن‌ها را بر عهده خواهند داشت تا از انصاف و
توزیع آن‌ها را بر عهده خواهند داشت تا از انصاف و کارآمدی اطمینان حاصل شود. علاوه بر این، تلاش‌هایی برای تشویق فلسطینی‌ها به ماندن در غزه صورت خواهد گرفت و به افرادی که تصمیم به ماندن و بازسازی جوامع خود می‌گیرند، حمایت ارائه خواهد شد. مسیر به سوی دولت فلسطین. استراتژی شامل پذیرش احتمال تشکیل یک دولت فلسطین در آینده است، که مشروط به تلاش‌های موفقیت‌آمیز بازسازی و اصلاحات لازم در داخل تشکیلات خودگردان فلسطین می‌باشد. برای هموار کردن مسیر صلح بلندمدت، گفت‌وگویی بین اسرائیل و فلسطینی‌ها آغاز خواهد شد تا چارچوب
بین اسرائیل و فلسطینی‌ها آغاز خواهد شد تا چارچوب سیاسی‌ای ایجاد کنند که همزیستی مسالمت‌آمیز و تفاهم متقابل را ترویج دهد. اگرچه این طرح احتمال تشکیل یک دولت فلسطینی را به‌عنوان "آرزو و خواسته مردم فلسطین" به رسمیت می‌شناسد، اما اشاره‌ای به اینکه ایالات متحده چنین دولتی را به رسمیت خواهد شناخت ندارد.
اومبرتو ورونزی، پزشک و دارنده نشان شوالیه بزرگ صلیب OMRI (۲۸ نوامبر ۱۹۲۵ – ۸ نوامبر ۲۰۱۶)، یک انکولوژیست، پزشک، دانشمند و سیاستمدار ایتالیایی بود که به‌طور بین‌المللی به‌خاطر دستاوردهایش در پیشگیری و درمان سرطان پستان شناخته می‌شد. حرفه او بیش از پنجاه سال طول کشید و در طول این مدت نقش مهمی در ارتقای دانش و روش‌های درمانی سرطان داشت. او مؤسس و رئیس بنیاد اومبرتو ورونزی بود و همچنین مؤسس و مدیر علمی و مدیر علمی افتخاری مؤسسه اروپایی انکولوژی محسوب می‌شد. در طول زندگی و فعالیت حرفه‌ای خود، ورونزی به دلیل
در طول زندگی و فعالیت حرفه‌ای خود، ورونزی به دلیل خدمات و دستاوردهای علمی‌اش جوایز متعددی دریافت کرد. ورونزی از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۴ مدیر علمی مؤسسه ملی سرطان در میلان بود. فعالیت‌های بالینی و تحقیقاتی او بر پیشگیری و درمان سرطان متمرکز بود. به‌طور خاص، او با سرطان سینه، علت اصلی مرگ و میر ناشی از سرطان در زنان، سروکار داشت و اولین نظریه‌پرداز و طرفدار سرسخت کوادرانتکتومی بود. او نشان داد که چگونه در اکثر موارد، منحنی‌های بقای این تکنیک، در صورت ترکیب با رادیوتراپی، مشابه منحنی‌های ماستکتومی هستند، اما با
مشابه منحنی‌های ماستکتومی هستند، اما با تأثیر زیبایی‌شناختی و روانی-جنسی بهتر. ورونزی به عنوان یک سیاستمدار، از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ وزیر بهداشت و عضو مجلس سنای جمهوری بود. او همچنین از حقوق مدنی، گیاهخواری و حقوق حیوانات حمایت می‌کرد. اوایل زندگی، خانواده و تحصیلات. اومبرتو ورونزی در ۲۸ نوامبر ۱۹۲۵ در شهر میلان به دنیا آمد. دوران کودکی خود را در خیابان والاتسه، در محلهٔ کازورتو، در حومهٔ کشاورزی آن زمان میلان، همراه با چهار برادر بزرگ‌تر و یک خواهر کوچک‌تر سپری کرد. او دو بار در دوران دبیرستان مردود شد. پس از
کرد. او دو بار در دوران دبیرستان مردود شد. پس از مرگ زودهنگام پدرش، نقش مادرش، ارمینیا ورگانتی، در زندگی او بسیار تعیین‌کننده بود؛ تا جایی که کتابی با عنوان «از عشق و درد زنان» را به او تقدیم کرد. ورونزی در خانواده‌ای کاتولیک به دنیا آمد و در ابتدا نیز به‌طور عملی دین‌دار بود، اما در چهارده‌سالگی از دین فاصله گرفت و به دیدگاه‌های اگنوستیک گرایش یافت. بعدها اظهار داشت که پس از آشنایی با اردوگاه آشویتس و در جریان مطالعاتش در زمینهٔ سرطان‌شناسی، بیش‌ازپیش به این باور رسیده که خدایی وجود ندارد. در سال ۲۰۱۰
این باور رسیده که خدایی وجود ندارد. در سال ۲۰۱۰ گفته بود: «دین، بنا به تعریف، بنیادگراست، در حالی که علم در شک و جست‌وجوی حقیقت زندگی می‌کند.» او در سال ۱۹۵۱ مدرک حرفه‌ای خود را در رشتهٔ پزشکی و جراحی از دانشگاه میلان دریافت کرد و در سال ۱۹۵۶ در دانشگاه پاویا در رشتهٔ جراحی تخصص گرفت. ورونزی تمام زندگی حرفه‌ای خود را وقف مطالعه و درمان بیماری سرطان کرد. حرفه علمی. پس از گذراندن دوره‌هایی کوتاه در انگلستان و فرانسه، ورونزی به‌عنوان داوطلب به مؤسسهٔ سرطان ایتالیا در میلان پیوست و در سال ۱۹۷۵ به سمت مدیر این
در میلان پیوست و در سال ۱۹۷۵ به سمت مدیر این مؤسسه منصوب شد. او با دیدگاه غالب در میان جراحان که درمان سرطان را تنها از طریق جراحی‌های تهاجمی ممکن می‌دانستند، مخالفت کرد و به‌جای آن، الگوی درمانی تازه‌ای را مطرح ساخت که بر پایهٔ اصل «حداقل مؤثر» به‌جای «حداکثر قابل تحمل» بنا شده بود. در سال ۱۹۶۵ در بنیان‌گذاری انجمن تحقیقات سرطان ایتالیا مشارکت داشت و در سال ۱۹۸۲ مدرسهٔ اروپایی سرطان‌شناسی را تأسیس کرد. همچنین از اعضای بنیان‌گذار انجمن پزشکی سرطان ایتالیا بود. از جمله مسئولیت‌های مهم او، ریاست سازمان
بود. از جمله مسئولیت‌های مهم او، ریاست سازمان اروپایی تحقیقات و درمان سرطان بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ بود. در سال ۱۹۹۱، مؤسسهٔ اروپایی سرطان‌شناسی را بنیان نهاد و خود به‌عنوان مدیر علمی آن فعالیت کرد. این مؤسسه، الگویی نوآورانه در بیمارستان‌داری سرطان بود که بر سه اصل استوار بود: محوریت بیمار، پیوند میان پژوهش آزمایشگاهی و تحقیق بالینی، و پیشگیری. در سال ۲۰۰۳، بنیاد اومبرتو ورونزی برای پیشرفت علم تأسیس شد؛ بنیادی با هدف حمایت از پژوهش‌های علمی در سطح ملی در حوزه‌های سرطان، قلب‌وعروق، و علوم اعصاب، و همچنین
حوزه‌های سرطان، قلب‌وعروق، و علوم اعصاب، و همچنین ترویج دانش علمی در جامعه. نام ورونزی با دستاوردهای علمی و فرهنگی‌ای گره خورده که در سراسر جهان مورد تقدیر قرار گرفته‌اند، و مهم‌ترین آن‌ها به ابداع جراحی محافظه‌کارانه برای درمان تومورهای پستان مربوط می‌شود. او پیشگام جراحی حفظ پستان در مراحل اولیهٔ سرطان بود و به‌جای برداشت کامل پستان، روش «کواترانتکتومی» را توسعه داد که تنها یک‌چهارم آسیب‌دیدهٔ بافت پستان را خارج می‌کرد. بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۰، ورونزی نخستین کارآزمایی بالینی تصادفی و آینده‌نگر را در
نخستین کارآزمایی بالینی تصادفی و آینده‌نگر را در زمینهٔ جراحی محافظه‌کارانهٔ پستان هدایت کرد که با عنوان «مطالعهٔ میلان یک» شناخته می‌شود. این مطالعه، نتایج جراحی رادیکال برداشت کامل پستان را با روش کواترانتکتومی مقایسه کرد. یافته‌های آن در سال ۱۹۸۱ منتشر شد و در سال ۲۰۰۲ با پیگیری بیست‌ساله تأیید گردید. این نتایج، در کنار مطالعات مشابهی که توسط جراح آمریکایی، برنارد فیشر، در زمینهٔ لامپکتومی انجام شده بود، نقش تعیین‌کننده‌ای در تثبیت جراحی محافظه‌کارانه به‌عنوان استاندارد درمانی برای بیماران مبتلا به