payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که توسط برخی از ژاکوبن‌های ونیزی مطرح شده بود، پرداخت. این خواسته‌ها شامل کناره‌گیری از دولت به نفع شهرداری موقت ونیز، کاشت درخت آزادی در میدان سنت مارک، پیاده کردن یک گروه ۴۰۰۰ نفره از سربازان فرانسوی و تحویل برخی از قضاتی که از مقاومت حمایت کرده بودند، می‌شد. در طول جلسه، با شنیدن صدای شلیک گلوله از میدان سنت مارک، اعضای شورا به وحشت افتادند: "شیاوونی‌ها" قبل از سوار شدن به کشتی، به نشانه احترام به پرچم سنت مارک، تفنگ‌های خود را شلیک کردند، اما اشراف وحشت‌زده از این می‌ترسیدند که این نشانه شورش مردمی
از این می‌ترسیدند که این نشانه شورش مردمی باشد. رأی‌گیری بلافاصله انجام شد و با ۵۱۲ رأی موافق، ۵ رأی ممتنع و ۲۰ رأی مخالف، جمهوری لغو اعلام شد. وقتی جمعیت با عجله پراکنده شدند، دوج و قضات نشان‌های خود را از دست دادند و در بالکن کاخ دوج حاضر شدند تا تصمیم را به جمعیتی که در پایین جمع شده بودند اعلام کنند. در پایان اعلامیه، جمعیت به خروش آمدند؛ نه آنطور که پاتریسین‌ها از آن می‌ترسیدند، با فریادهای انقلاب، بلکه با فریادهای "«زنده باد سن مارکو!»" و "«زنده باد جمهوری!»". جمعیت پرچم سنت مارک را بر فراز سه دکل در
جمعیت پرچم سنت مارک را بر فراز سه دکل در میدان برافراشتند، تلاش کردند دوج را دوباره به قدرت برگردانند و به خانه‌ها و املاک ژاکوبن‌های ونیزی حمله کردند. قضات، از ترس اینکه مجبور به پاسخگویی به فرانسوی‌ها شوند، سعی کردند جمعیت را آرام کنند و گشت‌های مردانی از زرادخانه و شلیک توپخانه به سمت ریالتو، نظم را در شهر برقرار کرد. اشغال ونیز توسط فرانسوی‌ها. آخرین اعمال دوج. صبح روز ۱۳ مه، هنوز به نام شاهزادهٔ بسیار آرام و با نشان همیشگی سنت مارک، سه اعلامیه صادر شد که هر کسی را که جرأت قیام داشته باشد، تهدید به مرگ
هر کسی را که جرأت قیام داشته باشد، تهدید به مرگ می‌کرد، دستور می‌داد اشیاء قیمتی غارت شده به دادستانی بازگردانده شود، و سرانجام رهبران ژاکوبین را شایستهٔ سرزمین پدری می‌دانست. از آنجا که قرار بود روز بعد آخرین مهلت آتش‌بس اعطا شده توسط ناپلئون به پایان برسد و پس از آن فرانسوی‌ها به زور وارد شهر شوند، سرانجام توافق شد که وسایل نقلیه لازم برای حمل ۴۰۰۰ نفر به آنها ارسال شود که از این تعداد، ۱۲۰۰ نفر به ونیز و بقیه به جزایر و قلعه‌های اطراف آن اعزام شدند. در ۱۵ مه، دوج برای همیشه کاخ دوکال را ترک کرد و به محل
مه، دوج برای همیشه کاخ دوکال را ترک کرد و به محل اقامت خانواده‌اش رفت. در آخرین فرمان دولت قدیمی، او تولد شهرداری موقت ونیز را اعلام کرد. تأسیس شهرداری موقت. شهرداری موقت در کاخ دوکال، در تالاری که قبلاً شورای بزرگ در آن تشکیل جلسه می‌داد، مستقر شد. در ۱۶ مه، اعلامیه‌ای برای اعلام نظم جدید امور صادر کرد: در همان روز در میلان، پیمان صلحی امضا شد. به درخواست شهرداری، مطابق با مفاد پیمان، نیروهای فرانسوی وارد شهر شدند؛ این اولین نیروهای خارجی بودند که از زمان تأسیس ونیز، هزار سال پیش، پا به این شهر
از زمان تأسیس ونیز، هزار سال پیش، پا به این شهر می‌گذاشتند. در همان زمان، استان‌ها شروع به شورش علیه اقتدار شهرداری ونیز کردند و به دنبال ایجاد ادارات خود بودند، در حالی که افزایش بدهی عمومی، که دیگر با درآمد حاصل از دارایی‌های شهرداری پشتیبانی نمی‌شد، تعلیق بازده بانکی و سایر اقدامات مالی، بخشی از جمعیت را به سمت اشکال آشکارتری از بی‌کفایتی سوق داد. در ۴ ژوئن، در میدان سنت مارک، درخت آزادی برافراشته شد: در طول مراسم، گونفالونه جمهوری تکه‌تکه شد و "کتاب اشرافیت" سوزانده شد، در حالی که نماد جدید شیر بالدار
سوزانده شد، در حالی که نماد جدید شیر بالدار با کتیبه (" حقوق انسان و شهروند ") اهدا شد. یک ماه بعد، در ۱۱ ژوئیه، گتوی ونیز منحل شد و به یهودیان شهر آزادی رفت و آمد آزادانه داده شد. از دست دادن استاتو دا مار. در ۱۳ ژوئن، فرانسوی‌ها، از ترس اینکه شهرداری در حفظ کنترل کورفو موفق نشود، با ناوگانی از ونیز حرکت کردند، با این هدف که "فرماندار ونیزی" کورفو، کارلو اورلیو ویدمن، را که هنوز سرزمین‌های فرادریایی جمهوری را کنترل می‌کرد، برکنار کنند و یک رژیم دموکراتیک ایجاد کنند؛ بنابراین در ۲۷ ژوئن، شهرداری موقت جزایر
کنند؛ بنابراین در ۲۷ ژوئن، شهرداری موقت جزایر ایونی تأسیس شد. در همین حال، در ایستریا، دالماتیا و آلبانی ونیزی، قضات ونیزی و اشراف محلی از به رسمیت شناختن دولت جدید خودداری کردند. ناوگانی که "اسکیاوونی‌ها را" به وطن خود بازگردانده بود، بدون هیچ قصدی برای بازگشت به تالاب یا اعمال کنترل شهرداری، در آنجا لنگر انداخت. در ترائو، کالاهای طرفداران انقلاب غارت شد، در حالی که در سبنیکو (که اکنون سیبنیک، کرواسی است) نماینده کنسولی فرانسه ترور شد. انتشار اخبار مربوط به شرایط توافق شده در لئوبن، مردم را به سمت اشغال
به شرایط توافق شده در لئوبن، مردم را به سمت اشغال سریع توسط اتریشی‌ها سوق داد. در ۱ ژوئیه، اتریشی‌ها وارد زارا شدند و با به صدا درآوردن زنگ‌ها و شلیک توپخانه به نشانه سلام نظامی مورد استقبال قرار گرفتند. پرچم‌های جمهوری که تا آن زمان در اهتزاز بودند، به سمت کلیسای جامع هدایت شدند، جایی که مردم به آنها ادای احترام کردند. در پرستو (در مونته‌نگروی امروزی، که عنوان "فدلیسیما گونفالونیرا" ("وفادارترین پرچمدار") را داشت و آخرین شهرک ونیزی بود که تسلیم شد، پرچم به صورت نمادین در زیر محراب اصلی دفن شد و پس از آن،
صورت نمادین در زیر محراب اصلی دفن شد و پس از آن، جوزپه ویسکوویچ، کاپیتان پادگان، در ۲۳ اوت سخنرانی کرد. بدین ترتیب کل ساحل ایسترو-دالماسی به دست اتریشی‌ها افتاد و اعتراضات بی‌فایده شهرداری موقت ونیز را برانگیخت.
محاصره و تصرف میلان یکی از بخش‌های جنگ‌های هون‌ها در ایتالیا بود. این جنگ توسط آتیلا و هون‌هایش در سال ۴۵۲ میلادی انجام شد و منجر به پیروزی بربرها و نابودی میلان شد. میلان که در آن زمان "مدیولانوم" نامیده می‌شد، تا سال ۴۰۲ میلادی پایتخت امپراتوری روم غربی بود. پیشینه. آتیلا در سال ۴۵۲ میلادی برای تجدید ادعای ازدواج خود با هونوریا به ایتالیا حمله کرد. آتیلا حمله به ایتالیا را آغاز کرد و از طریق پانونیا به ونیز رسید، جایی که آکویلیا، شهری مستحکم با اهمیت استراتژیک بسیار زیاد را محاصره کرد: تصرف آن کنترل بخش
بسیار زیاد را محاصره کرد: تصرف آن کنترل بخش بزرگی از شمال ایتالیا را ممکن می‌ساخت. بر پایهٔ افسانه‌ای که در منابع محلی و سنت‌های شفاهی بازتاب یافته، آتیلا، فرمانروای هون‌ها، شهری را برای سه ماه محاصره کرد اما نتوانست آن را فتح کند. درست در لحظه‌ای که قصد عقب‌نشینی داشت، لک‌لکی سفید از برجی بر فراز دیوارهای شهر پرواز کرد و در حالی که جوجهٔ خود را بر پشت داشت، شهر را ترک گفت. آتیلا، که به نشانه‌ها و فال‌ها بسیار حساس و خرافی بود، این صحنه را به‌عنوان نشانه‌ای از ضعف و گشایش تلقی کرد و دستور داد ارتش در محل
از ضعف و گشایش تلقی کرد و دستور داد ارتش در محل باقی بماند. اندکی بعد، بخشی از دیوارهای شهر، دقیقاً همان‌جایی که برج لک‌لک قرار داشت، فروریخت. این رخداد به آتیلا امکان داد تا وارد شهر شود و آن را به‌طور کامل تصرف کند. او سپس شهر را چنان ویران کرد که هیچ اثری از آن باقی نماند—نه دیوار، نه بنا، نه نامی در نقشه‌ها. این روایت، هرچند افسانه‌آمیز، بازتابی از قدرت ویرانگر آتیلا و ترس نمادین از او در حافظهٔ تاریخی اروپاست. چنین داستان‌هایی، با ترکیب عناصر طبیعی، نشانه‌شناسی خرافی، و ویرانی تاریخی، اغلب در مرز میان
خرافی، و ویرانی تاریخی، اغلب در مرز میان تاریخ و اسطوره قرار می‌گیرند. سپس به سمت پادوا حرکت کرد و آن را به‌طور کامل غارت کرد. پیش از رسیدن او، بسیاری از ساکنان شهر به تالاب پناه بردند، جایی که بعدها ونیز را در آن یافتند. پس از تصرف آکویلیا، پیشروی آتیلا به سمت میلان بدون مشکل انجام شد، زیرا هیچ شهری مقاومت نکرد، بلکه همه از ترس درهای خود را به روی مهاجم گشودند. محاصره. هیچ تواریخی به دست ما نرسیده که وقایع را با جزئیات شرح داده باشد، اما از شهادت‌های غیرمستقیم، مانند نامه بعدی ، به میلانی‌ها، مشخص است که
مانند نامه بعدی ، به میلانی‌ها، مشخص است که نبرد خونین بوده و شهر تقریباً به‌طور کامل ویران شده است. شیوهٔ منحصربه‌فردی که آتیلا، فرمانروای هون‌ها، برای نمایش برتری خود بر روم به‌کار گرفت، در حافظهٔ تاریخی به‌عنوان نمادی از غرور و تحقیر سیاسی باقی مانده است. در کاخ امپراتوری میلان، نقاشی‌ای وجود داشت که در آن قیصرهای روم بر تخت نشسته بودند و شاهزادگان سکا در پای آن‌ها قرار داشتند. اما آتیلا، که از این تصویر برآشفته بود، دستور داد آن را تغییر دهند: در نسخهٔ اصلاح‌شده، قیصرها در حال خالی‌کردن کیسه‌های طلای
اصلاح‌شده، قیصرها در حال خالی‌کردن کیسه‌های طلای التماس‌آمیز در برابر تخت آتیلا به تصویر کشیده شدند. این بازآفرینی بصری، نه‌تنها تحقیر نمادین امپراتوری روم بود، بلکه بیانیه‌ای سیاسی و فرهنگی از سوی آتیلا به‌شمار می‌رفت—بیانیه‌ای که نشان می‌داد قدرت واقعی دیگر در دست روم نیست، بلکه در دستان مهاجمی است که نه‌تنها سرزمین‌ها را فتح می‌کند، بلکه روایت‌ها و نمادهای قدرت را نیز بازنویسی می‌نماید. این اقدام، در دل خود، نوعی جنگ نمادین بود: آتیلا با تغییر تصویر، تاریخ را از منظر خود بازتعریف کرد و نشان داد که سلطه،
را از منظر خود بازتعریف کرد و نشان داد که سلطه، تنها در میدان نبرد نیست، بلکه در کنترل حافظه و تصویر نیز تحقق می‌یابد. فلاویوس آتیوس، نظامی نظامی امپراتوری روم غربی، نتوانسته بود با آتیلا در نبرد ملاقات کند. در عوض، او نیروهای آتیلا را مورد آزار و اذیت قرار داد و توانست پیشروی هونیک‌ها را کند کند.
دوک نشین مودنا و رجیو (به ;به ) یک ایالت ایتالیایی بود که در سال ۱۴۵۲ تأسیس شد و در شمال غربی ایتالیا، در منطقه امروزی امیلیا-رومانیا واقع شده است. از زمان تأسیس، توسط خاندان اشرافی استه و از سال ۱۸۱۴ توسط شاخه اتریش-استه این خانواده اداره می‌شد. سلسله استه حامی بزرگ هنر بود و این دوک‌نشین را به مرجع فرهنگی در دوره‌های رنسانس و باروک تبدیل کرد. خاندان استه. در سال ۱۴۵۲، فردریک سوم، امپراتور مقدس روم، دوک‌نشین را به بورسو دِسته، که خانواده‌اش قرن‌ها بر شهر مودنا و رجیو امیلیا در نزدیکی آن حکومت کرده بودند،
و رجیو امیلیا در نزدیکی آن حکومت کرده بودند، پیشنهاد داد. بورسو در سال ۱۴۵۰ همچنین جانشین برادرش به عنوان مارگراف در دوک‌نشین پاپ فرارا شد، جایی که در سال ۱۴۷۱ عنوان دوک‌نشینی را دریافت کرد. سرزمین‌های استه در مرز جنوبی امپراتوری مقدس روم با ایالات پاپی، یک ایالت حائل تثبیت‌کننده به نفع هر دو تشکیل دادند. اراضی تحت فرمان خاندان استه، که در مرز جنوبی امپراتوری مقدس روم با ایالات پاپی قرار داشتند، نقشی حیاتی در حفظ تعادل سیاسی منطقه ایفا می‌کردند. این سرزمین‌ها به‌عنوان یک دولت حائل عمل می‌کردند. این موقعیت
به‌عنوان یک دولت حائل عمل می‌کردند. این موقعیت ژئوپولیتیکی، نه‌تنها به خاندان استه اعتبار و نفوذ سیاسی می‌بخشید، بلکه آن‌ها را به میانجیانی مؤثر در منازعات منطقه‌ای بدل می‌کرد. اولین دوک‌های استه به خوبی حکومت کردند و شهر به اوج اقتصادی و فرهنگی رسید: جانشین بورسو، دوک ارکوله اول، شهر مودنا را طبق نقشه‌های طراحی شده توسط بیاجو روستی بازسازی کرد، جانشینان او از حامیان هنرمندانی مانند تیتیان و لودوویکو آریوستو بودند. در جنگ اتحاد کامبره از سال ۱۵۰۸، سربازان مودنا در خدمت پاپ علیه جمهوری ونیز جنگیدند. پس از
مودنا در خدمت پاپ علیه جمهوری ونیز جنگیدند. پس از مرگ دوک آلفونسو دوم در سال ۱۵۹۷، سلسله دوک‌ها منقرض شد. زمین‌های استه به پسر عموی آلفونسو، چزاره دِسته، واگذار شد. با این حال، جانشینی توسط پاپ کلمنت هشتم به رسمیت شناخته نشد و فرارا سرانجام توسط دستگاه پاپی تصرف شد. چزاره توانست مودنا و رجیو را به عنوان تیول‌های امپراتوری حفظ کند. در جریان جنگ جانشینی مانتوا در سال ۱۶۲۸، دوک‌های مودنا جانب اسپانیای هابسبورگ را گرفتند و در ازای این حمایت، شهر کورجو را از امپراتور فردیناند دوم دریافت کردند—پاداشی سیاسی که
فردیناند دوم دریافت کردند—پاداشی سیاسی که جایگاه خاندان استه را در شمال ایتالیا تقویت نمود. این پیوند با امپراتوری، بخشی از سیاست سنتی خاندان استه برای حفظ تعادل میان قدرت‌های بزرگ اروپا بود. در جنگ جانشینی اسپانیا (۱۷۰۱–۱۷۱۴)، دوک رینالدو از سوی نیروهای فرانسوی تحت فرمان لویی ژوزف، دوک واندوم، از قلمرو خود بیرون رانده شد و تا سال ۱۷۰۷ نتوانست بازگردد. با این حال، در سال ۱۷۱۱، دوک‌نشین کوچک "میراندولا" به قلمرو خاندان استه افزوده شد. اما جانشین رینالدو، فرانچسکو سوم، در جنگ جانشینی اتریش (۱۷۴۰–۱۷۴۸) جانب
سوم، در جنگ جانشینی اتریش (۱۷۴۰–۱۷۴۸) جانب فرانسه را گرفت، تصمیمی که به تبعید او توسط نیروهای هابسبورگ انجامید. با وجود این شکست، دوک‌نشین او در سال ۱۷۴۸ و به‌موجب پیمان "Aix-la-Chapelle" بازگردانده شد—نمونه‌ای از دیپلماسی پساجنگ که در آن توازن قدرت و مصالحه میان امپراتوری‌ها، سرنوشت دولت‌های کوچک را رقم می‌زد. این فراز و نشیب‌ها، نشان‌دهندهٔ موقعیت شکننده اما استراتژیک خاندان استه در میان رقابت‌های فرانسه و اتریش بود. آن‌ها با تغییر اتحادها، بهره‌گیری از دیپلماسی، و جذب سرزمین‌های کوچک، توانستند بقای
از دیپلماسی، و جذب سرزمین‌های کوچک، توانستند بقای سیاسی خود را در قرن هفدهم و هجدهم حفظ کنند. در سال ۱۷۹۶، مودنا دوباره توسط ارتش فرانسه تحت فرمان ناپلئون اشغال شد. ناپلئون دوک ارکول سوم را برکنار و جمهوری سیسپادان را در قلمرو خود ایجاد کرد. طبق پیمان لونویل در سال ۱۸۰۱، آخرین دوک استه با منطقه بریسگاو از سرزمین‌های سابق اتریش بیشتر در جنوب غربی آلمان غرامت دریافت کرد و در سال ۱۸۰۳ درگذشت. پس از مرگ او، ادعاهای مربوط به تاج و تخت دوک‌نشین مودنا که دیگر وجود نداشت، به دامادش، آرشیدوک فردیناند از اتریش، عموی
نداشت، به دامادش، آرشیدوک فردیناند از اتریش، عموی امپراتور فرانسیس دوم، به ارث رسید. خاندان اتریش-استه. با انحلال پادشاهی ناپلئونی ایتالیا در سال ۱۸۱۴، پس از سقوط نهایی امپراتور ناپلئون اول پس از نبرد واترلو، پسر فردیناند، فرانسیس چهارم، دوباره به عنوان دوک مودنا حکومت را به دست گرفت. در دسامبر ۱۸۱۵، او از مادرش ماریا بئاتریس دِسته، انتقال تیول‌های امپراتوری سابق در لونیجیانا را که توسط کنگره وین بازسازی و به او اعطا نشده بود، به دست آورد و پس از مرگ او در سال ۱۸۲۹، سرزمین‌های دوک‌نشین ماسا و کارارا را که
سال ۱۸۲۹، سرزمین‌های دوک‌نشین ماسا و کارارا را که متعلق به او بود، نیز به ارث برد. در طول دوره وحدت ایتالیا در دهه‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۶۰، دوک‌های «استرالیا-استه» برای مدت کوتاهی در انقلاب‌های ۱۸۳۱ و ۱۸۴۸ برکنار شدند، اما خیلی زود بازگشتند. در طول دومین جنگ استقلال ایتالیا (آوریل تا ژوئیه ۱۸۵۹) پس از نبرد مگنتا، آخرین دوک فرانسیس پنجم دوباره مجبور به فرار شد، این بار برای همیشه. در ماه دسامبر، مودنا به همراه توسکانی و پارما «استان‌های متحد ایتالیای مرکزی» را تشکیل دادند که در مارس ۱۸۶۰ به پادشاهی رو به رشد
تشکیل دادند که در مارس ۱۸۶۰ به پادشاهی رو به رشد ساردینیا ضمیمه شدند، که رهبری جنبش اتحاد ایتالیا را بر عهده داشت و در نهایت منجر به اعلام پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱ شد. عناوین سنتی. دوک مودنا: نشان‌های شوالیه. دوک مودنا، از زمان فرانسیس پنجم، استاد اعظم بود.
نشان عقاب استه، نشان شوالیه‌ای از خاندان سلطنتی دوک‌نشین مودنا و رجیو، یک ایالت مستقل سابق پیش از اتحاد ایتالیا، است. نشان افتخار مورد نظر، در تاریخ ۲۷ دسامبر ۱۸۵۵ توسط فرانسیس پنجم، دوک مودنا و رجیو، بنیان‌گذاری شد. هدف از تأسیس این نشان، قدردانی از خدمات و شایستگی‌های شهروندان وفادار و افسران برجسته بود. اقدامی که در چارچوب سنت‌های اشرافی و دولتی خاندان استه قرار داشت. این نشان تحت حمایت معنوی "سنت کونتاردو استه" قرار گرفت؛ قدیسی که از نیاکان مادری فرانسیس پنجم و از اعضای برجستهٔ خاندان استه بود. سنت
پنجم و از اعضای برجستهٔ خاندان استه بود. سنت کونتاردو، که به‌عنوان حامی معنوی شهر مودنا شناخته می‌شد، نماد پیوند میان فضیلت دینی، میراث خانوادگی، و هویت شهری بود. انتخاب او به‌عنوان پشتیبان این نشان، نه‌تنها مشروعیت مذهبی به آن بخشید، بلکه ریشه‌های تاریخی خاندان استه را نیز برجسته کرد. این نشان، نمونه‌ای از چگونگی بهره‌گیری دولت‌های اشرافی از نمادهای دینی و خانوادگی برای تقویت وفاداری، نظم اجتماعی، و مشروعیت سیاسی است. اگر بخواهی، می‌توانیم بررسی کنیم که این نشان در چه مواردی اعطا می‌شد، چه درجاتی داشت، و
نشان در چه مواردی اعطا می‌شد، چه درجاتی داشت، و چگونه در کنار دیگر نشان‌های افتخار اروپایی جای می‌گرفت. رده‌ها. این رده‌بندی به سه دسته تقسیم می‌شود: نشان افتخار تأسیس‌شده توسط فرانسیس پنجم، دوک مودنا و رجیو، ساختاری دقیق و سلسله‌مراتبی داشت که جایگاه اعضا را به‌روشنی مشخص می‌کرد: اتباع خارجی که به این نشان منصوب می‌شدند، به‌عنوان شوالیه‌های فوق‌العاده شناخته می‌شدند؛ یعنی خارج از محدودیت‌های عددی فوق، و بدون تأثیر بر سهمیهٔ داخلی. این بند، انعطاف‌پذیری دیپلماتیک نشان را افزایش می‌داد و امکان اعطای افتخار
نشان را افزایش می‌داد و امکان اعطای افتخار به شخصیت‌های بین‌المللی را فراهم می‌کرد، بدون آنکه ساختار داخلی دچار اختلال شود. تمام کمک‌های مالی، به دریافت‌کننده جایگاه اشرافی شخصی می‌داد. اگر این موضوع در نامه‌های ثبت اختراع ذکر شده باشد، می‌تواند ارثی نیز باشد. «کلیسای سلطنتی دربار» به عنوان کلیسای فرقه خدمت می‌کرد. نشان‌ها. صلیب مینایی سفید با حاشیه آبی دریایی صلیب اصلی با لعاب سفید پوشیده شده و حاشیه‌ای به رنگ آبی دریایی دارد. هر یک از چهار بازوی صلیب به دو نقطه طلایی ختم می‌شود، که در مجموع هشت «گوی
به دو نقطه طلایی ختم می‌شود، که در مجموع هشت «گوی طلایی» را تشکیل می‌دهند. سپر مرکزی آبی با عقاب سفید در مرکز صلیب، سپری به رنگ آبی قرار دارد که عقاب سفید در آن نقش بسته. نماد کهن خاندان استه، بیانگر قدرت، نجابت، و میراث اشرافی. شعار و تاریخ تأسیس در بخش بالایی سپر، شعار لاتین به‌معنای «نزدیک‌ترین به خورشید» نقش بسته، که اشاره‌ای به تعالی، وفاداری، و افتخار دارد. در بخش پایینی، تاریخ تأسیس به‌صورت عدد رومی درج شده است. پشت مدال: تصویر سنت کونتاردو در پشت سپر، نقش برجسته‌ای از سنت کونتاردو استه دیده می‌شود،
نقش برجسته‌ای از سنت کونتاردو استه دیده می‌شود، همراه با نوشتهٔ قدیسی که حامی معنوی شهر مودنا و نیاکان مادری بنیان‌گذار نشان بود. حروف طلایی میان بازوهای صلیب میان چهار بازوی صلیب، چهار حرف طلایی به‌صورت خطی و تزئینی قرار گرفته‌اند که واژهٔ E S T E را تشکیل می‌دهند—نام خاندان بنیان‌گذار. این "روبان" به رنگ سفید است که با نوارهای آبی آسمانی حاشیه‌دار شده است. بنیانگذار، فرانسیس پنجم، حتی در سال‌های تبعید خود نیز به اعطای نشان ادامه داد.
کند. معرفی اثر کتاب «حجم یک جمجمه» با نگاهی شاعرانه و فلسفی، به تجربه‌های انسانی، روابط، و سکوت‌های درونی می‌پردازد. نویسنده در این اثر، از ساختارهای رمزآلود و پازل‌گونه استفاده کرده تا مخاطب را به کشف معنا دعوت کند. نویسنده. علی عظیمی شاعر، نویسنده و مترجم مستقل است که آثارش با دقت، وسواس، و دغدغهٔ ماندگاری خلق می‌شوند. او در این کتاب، بخشی از زیست شاعرانهٔ خود را ثبت کرده‌است. نقد و بررسی. در نقد منتشرشده در خبرگزاری مهر، این مجموعه به‌عنوان اثری «پر از داده‌های مفهومی» معرفی شده‌است که با زبان شاعرانه،
مفهومی» معرفی شده‌است که با زبان شاعرانه، به لایه‌های ذهنی و فلسفی انسان می‌پردازد. انتشار و استقبال. کتاب «حجم یک جمجمه» اثر علی عظیمی، توسط نشر چلچله منتشر شده و در پایگاه رسمی کتابخانهٔ ملی ایران ثبت گردیده‌است. این اثر در نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران جزو پرفروش‌ترین مجموعه‌های شعر قرار گرفت. همچنین در فروشگاه‌های معتبر از جمله کتابیوم نیز عرضه شده‌است.
رسوایی پان‌دورو یک رسوایی کلاهبرداری است که کیارا فرانی، اینفلوئنسر ایتالیایی، را در پی افشاگری‌هایی مبنی بر تبلیغ محصولاتی که ادعا می‌کردند درآمد حاصل از آنها به خیریه می‌رسد، در حالی که سود خود را به جیب می‌زد، احاطه کرده است. این رسوایی شامل تحقیقات متعدد در مورد مشارکت‌های خیریه فرانی با میلیون‌ها یورو سود ناعادلانه است که شناسایی شده‌اند. بیش از یک میلیون یورو جریمه برای او و شرکت‌هایش تعیین شده است، در حالی که در ژانویه ۲۰۲۵ کیفرخواستی به دلیل کلاهبرداری سنگین صادر شده و انتظار می‌رود محاکمه در
سنگین صادر شده و انتظار می‌رود محاکمه در سپتامبر ۲۰۲۵ برگزار شود. قانون موسوم به «قانون فراگنی» که نام خود را از رسوایی پر سر و صدای مربوط به اینفلوئنسر معروف ایتالیایی، کیارا فرراگنی، گرفته است، نقطهٔ عطفی در تنظیم مقررات مربوط به فعالیت‌های دیجیتال در ایتالیا به‌شمار می‌رود. پس از آنکه فرراگنی به دلیل تبلیغات گمراه‌کننده در یک کمپین خیریه با جریمه‌ای یک میلیون یورویی مواجه شد، نهاد نظارتی ارتباطات ایتالیا موسوم به AGCOM در ژوئیهٔ ۲۰۲۵ مجموعه‌ای از مقررات جدید را برای جلوگیری از تکرار چنین تخلفاتی تصویب
جدید را برای جلوگیری از تکرار چنین تخلفاتی تصویب کرد. بر اساس این قانون، اینفلوئنسرهایی که بیش از ۵۰۰ هزار دنبال‌کننده یا بیش از یک میلیون بازدید ماهانه در هر پلتفرمی دارند، به‌عنوان «اپراتور رسانه‌ای» شناخته می‌شوند و مسئولیت تحریریه‌ای بر محتوای خود دارند. این دسته از افراد، که به‌عنوان «اینفلوئنسرهای برجسته» طبقه‌بندی می‌شوند، موظف‌اند شفافیت کامل در تبلیغات خود داشته باشند. هرگونه محتوای تبلیغاتی باید به‌وضوح برچسب‌گذاری شود و در صورت عدم رعایت این اصل، جریمه‌هایی تا سقف ۶۰۰ هزار یورو در نظر گرفته شده
جریمه‌هایی تا سقف ۶۰۰ هزار یورو در نظر گرفته شده است. پیشینه. در دسامبر ۲۰۲۲، روزنامه‌نگار سلواگیا لوکارلی مقاله‌ای در "روزنامه دومانی" منتشر کرد و در آن تردید داشت که آیا فروش کیک‌های پاندورو که توسط فرانی برای حمایت از یک تبلیغ شده بود، واقعاً منجر به کمک مالی به بیمارستان شده است یا خیر. با وجود تبلیغاتی که نشان می‌داد خرید کیک‌ها منجر به حمایت از بیمارستان شده است، لوکارلی فاش کرد که در واقع هیچ کمکی از محل فروش آنها صورت نگرفته است. این افشاگری‌ها واکنش‌های شدیدی را در ایتالیا علیه فرانی ایجاد کرد.
شدیدی را در ایتالیا علیه فرانی ایجاد کرد. جریمه سازمان رقابت ایتالیا. در تابستان ۲۰۲۳، سازمان رقابت ایتالیا اعلام کرد که تحقیقاتی را علیه تولیدکننده کیک‌ها، فرانی، و شرکت‌هایش آغاز کرده است. تحقیقات نشان داد که کیارا فرانی و شرکت‌هایش بیش از یک میلیون یورو جمع‌آوری کرده‌اند و مصرف‌کنندگانی را که گمان می‌کردند با خرید کیک‌ها به بیمارستان کمک خیریه می‌کنند، فریب داده‌اند. این سازمان جریمه‌ای ۴۰۰۰۰۰ یورویی را برای خود فرانی و جریمه‌ای ۶۷۵۰۰۰ یورویی را برای شرکت‌های او تعیین کرد. در واکنش به انتقادات و
شرکت‌های او تعیین کرد. در واکنش به انتقادات و جریمه‌ای که به دلیل تبلیغات گمراه‌کننده در یک کمپین خیریه متوجه کیارا فرراگنی شد، او در صفحهٔ اینستاگرام خود بیانیه‌ای منتشر کرد و بابت اقداماتش عذرخواهی نمود. همچنین وعده داد که مبلغ یک میلیون یورو به بیمارستانی که موضوع کمپین بود اهدا خواهد کرد. با این حال، فرراگنی نسبت به حکم صادرشده از سوی نهاد رقابت تجاری ایتالیا اعتراض کرد و مدعی شد که این مجازات منصفانه نیست، زیرا بیمارستان از تبلیغات گسترده‌ای که کمپین او ایجاد کرده بود، بهره‌مند شده—even اگر کمک مالی
او ایجاد کرده بود، بهره‌مند شده—even اگر کمک مالی مستقیمی دریافت نکرده باشد. او استدلال کرد که ارزش رسانه‌ای و توجه عمومی حاصل از فعالیت‌هایش، نوعی سود غیرمستقیم برای بیمارستان محسوب می‌شود. با گذشت زمان و افزایش فشارهای عمومی و رسانه‌ای، فرراگنی از پیگیری این اعتراض صرف‌نظر کرد و رسماً از درخواست تجدیدنظر خود انصراف داد. این عقب‌نشینی، بخشی از تلاش او برای ترمیم وجههٔ عمومی‌اش پس از بحرانی بود که نه‌تنها اعتماد مخاطبان را خدشه‌دار کرد، بلکه زمینه‌ساز تدوین قانون جدیدی در ایتالیا برای نظارت بر فعالیت‌های
قانون جدیدی در ایتالیا برای نظارت بر فعالیت‌های اینفلوئنسرها شد. تحقیقات گسترده‌تر در مورد فراگنی. در دسامبر ۲۰۲۳، انجمن مصرف‌کنندگان ایتالیا گزارش‌هایی علیه فراگنی به همراه ۱۰۴ دادستان علیه این اینفلوئنسر ایتالیایی ارائه داد که او را به کلاهبرداری شدید در این حادثه متهم می‌کرد و از پلیس مالی خواست تا حساب‌های او را توقیف کند. در پاسخ، تأیید شد که تحقیقات توسط دادستان‌های ایالتی در میلان، کونئو، پراتو و ترنتو آغاز شده است. تحقیقات قضایی در شهر میلان گسترش یافت و اتهامات جدیدی تحت عنوان «کلاهبرداری
گسترش یافت و اتهامات جدیدی تحت عنوان «کلاهبرداری تشدیدشده» علیه کیارا فرراگنی مطرح شد. این اتهامات مربوط به دو کمپین خیریه‌ای بود که فرراگنی در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ تبلیغ کرده بود. در این کمپین‌ها، او اعلام کرده بود که بخشی از درآمد حاصل از فروش محصولات به مؤسسات خیریه اختصاص خواهد یافت. با این حال، مؤسسات خیریه‌ای که به‌عنوان دریافت‌کنندگان این کمک‌ها معرفی شده بودند، در جریان تحقیقات تأیید کردند که هیچ‌گونه وجهی از این کمپین‌ها دریافت نکرده‌اند. یکی از این مؤسسات حتی اظهار داشت که به‌کلی از این ابتکار
این مؤسسات حتی اظهار داشت که به‌کلی از این ابتکار بی‌اطلاع بوده و هیچ ارتباطی با آن نداشته است. این اظهارات، ابعاد جدیدی از ماجرا را آشکار کرد و نشان داد که تبلیغات صورت‌گرفته نه‌تنها گمراه‌کننده بوده، بلکه ممکن است مصداق کلاهبرداری سازمان‌یافته باشد. این تحولات، فشارهای حقوقی و رسانه‌ای علیه فرراگنی را افزایش داد و اعتبار حرفه‌ای او را بیش از پیش زیر سؤال برد. در کنار جریمه‌های مالی و واکنش‌های عمومی، این پرونده به یکی از نمادهای برجستهٔ چالش‌های اخلاقی و قانونی در حوزهٔ تبلیغات دیجیتال و فعالیت‌های
و قانونی در حوزهٔ تبلیغات دیجیتال و فعالیت‌های اینفلوئنسری تبدیل شد. تا ژانویه ۲۰۲۴، گزارش شد که پنج پرونده کلاهبرداری علیه فرانی در جریان است و دو مورد دیگر نیز توسط دادستان‌های کونئو کشف شده است. در آوریل ۲۰۲۴، سازمان رقابت، پرونده جدیدی علیه فرانی به دلیل تبلیغ تخم‌مرغ‌های عید پاک در سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ که ظاهراً بدون کمک‌های مالی مربوطه، برای خیریه پول جمع‌آوری می‌کرد، باز کرد. این سازمان خاطرنشان کرد که تحقیقات در مورد همسر سابق فرانی، فدز، را برای تبلیغ مشابه، پس از نتیجه‌گیری مبنی بر اینکه او به
تبلیغ مشابه، پس از نتیجه‌گیری مبنی بر اینکه او به درستی کمک‌های مالی مربوطه را برای فروش به خیریه انجام داده است، مختومه اعلام کرده است. در اکتبر ۲۰۲۴، دادستان‌های عمومی میلان به این نتیجه رسیدند که فرانی در دو پرونده‌ای که در حال بررسی آنها بود، سود ناعادلانه‌ای معادل ۲٬۲۲۵٬۰۰۰ یورو، بدون احتساب «سود غیرنقدی»، کسب کرده است و اعلام کردند که به دنبال کیفرخواست علیه او به جرم کلاهبرداری تشدید شده هستند. در دسامبر ۲۰۲۴، فرانی شکایتی را که توسط انجمن مصرف‌کنندگان ایتالیا علیه او مبنی بر موافقت با پرداخت ۱۵۰
ایتالیا علیه او مبنی بر موافقت با پرداخت ۱۵۰ یورو غرامت به هر مصرف‌کننده‌ای که با Codacons تماس گرفته بود و ۲۰۰۰۰۰ یورو کمک مالی به خیریه، مطرح شده بود، حل و فصل کرد. گزارش شده است که وکلای او امیدوار بودند که این توافق مانع از آن شود که دادستان‌های میلان برای او محکومیت کیفری درخواست کنند. کیفرخواست به جرم کلاهبرداری سنگین. در ژانویهٔ ۲۰۲۵، دادستان‌های شهر میلان اعلام کردند که کیارا فرراگنی، اینفلوئنسر مشهور ایتالیایی، به‌طور رسمی به اتهام «کلاهبرداری تشدیدشده» تحت پیگرد قانونی قرار گرفته و پروندهٔ او
تحت پیگرد قانونی قرار گرفته و پروندهٔ او برای رسیدگی قضایی به دادگاه ارجاع شده است. این تصمیم نتیجهٔ تحقیقات گسترده‌ای بود که در پی رسوایی‌های مربوط به تبلیغات خیریهٔ گمراه‌کننده در سال‌های گذشته صورت گرفت. بر اساس اعلام مقامات قضایی، دادگاه رسیدگی به این پرونده قرار است در سپتامبر ۲۰۲۵ آغاز شود. در صورت اثبات اتهامات، فرراگنی ممکن است با مجازات حبس تا سقف پنج سال مواجه شود. این پرونده، یکی از مهم‌ترین نمونه‌های برخورد قانونی با فعالیت‌های غیرشفاف در حوزهٔ تبلیغات دیجیتال و اینفلوئنسری در اروپا به‌شمار
تبلیغات دیجیتال و اینفلوئنسری در اروپا به‌شمار می‌رود و بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها و افکار عمومی داشته است.