payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اسطوره‌شناسی هوپی مربوط به سنت مذهبی و اسطوره‌ای پیچیده هوپی‌ها است که قدمت آن به قرن‌ها پیش برمی‌گردد. این‌که قطعاً همه هوپی‌ها به‌عنوان یک گروه به آن اعتقاد دارند یا نه دشوار است. مانند فرهنگ شفاهی بسیاری از جوامع دیگر، اسطوره‌شناسی هوپی به‌طور یکسان و یک‌دست روایت نمی‌شود و هر تخت‌تپه هوپی یا حتی هر روستا ممکن است روایت خاص خود را از یک داستان خاص داشته باشد، اما «در اصل، انواع اسطوره‌های هوپی شباهت‌های زیادی با یکدیگر دارند.» همچنین مشخص نیست که داستان‌هایی که به غیر هوپی‌ها توسط انسان‌شناسان و
داستان‌هایی که به غیر هوپی‌ها توسط انسان‌شناسان و قوم‌نگاران گفته می‌شود، نمایانگر باورهای اصیل هوپی هستند یا صرفاً داستان‌هایی هستند که برای افراد کنجکاو گفته می‌شوند که آموزه‌های مقدس هوپی را حفظ می‌کنند. هارولد کورلندر متخصص فرهنگ عامه می‌گوید: «نوعی بی‌میلی در هوپی‌ها درباره بحث در مورد موضوعاتی که می‌توانند اسرار آیینی یا سنت‌های دین‌محور تلقی شوند، وجود دارد.» خدایان اصلی. بیشتر داستان‌های آفرینش هوپی حول محور تاوا، روح خورشید، می‌چرخد. تاوا خالق است و او بود که «جهان اول» را از توکپلا یا فضای
است و او بود که «جهان اول» را از توکپلا یا فضای بی‌پایان و همچنین ساکنان اولیه آن شکل داد. هنوز هم رسم است که مادران هوپی برای نوزادان خود از خورشید طلب برکت کنند. روایت‌های دیگر می‌گویند که تاوا یا تایووا، ابتدا سوتوکنانگ را که او را برادرزاده خود می‌نامید، آفرید و او را فرستاد تا نه جهان را طبق نقشه خود خلق کند. سوتوکنگ همچنین «زن عنکبوتی» را خلق کرد که پیام‌آور خالق و واسطه‌ای بین خدا و مردم باشد. در برخی از نسخه‌های اسطوره آفرینش هوپی، او تمام حیات را تحت هدایت سوتوکنانگ می‌آفریند. داستان‌های دیگری
تحت هدایت سوتوکنانگ می‌آفریند. داستان‌های دیگری می‌گویند که زندگی توسط زن سرسخت غرب و زن سرسخت شرق خلق شده است، در حالی که خورشید صرفاً این روند را مشاهده کرده است. ماساوو (Maasaw، Mausauu)، مرد اسکلتی، روح مرگ، خدای زمین، دروازه‌بان جهان پنجم و نگهبان آتش بود. او همچنین استاد جهان بالا یا جهان چهارم بود و زمانی که مردمان نیک از شر جهان سوم به سوی وعده جهان چهارم گریختند، آن‌جا بود. ماساوو کسی توصیف شده که ماسکی زشت بر صورت داشته است، اما باز هم با نشان دادن تنوع اسطوره‌ها در میان هوپی‌ها، ماساوو به‌طور
تنوع اسطوره‌ها در میان هوپی‌ها، ماساوو به‌طور متناوب مردی خوش‌قیافه و جواهرنشان در زیر ماسکش یا موجودی خونین و ترسناک توصیف شده است. همچنین به او صفات خیرخواهانه نیز نسبت داده شده است. از دیگر خدایان مهم می‌توان به خدایان دوقلوی جنگ، کچینا و کایوتِی حیله‌گر اشاره کرد. ذرت برای معیشت و مذهب هوپی حیاتی است. «برای هوپی‌های سنتی، ذرت پیوند اصلی است. جوهره آن از نظر فیزیکی، معنوی و نمادین، در وجودشان نفوذ می‌کند. برای مردم مساس، ذرت به خودی‌خود، معاش، شیء تشریفاتی، پیشکش دعا، نماد و موجودی ذی‌شعور است. ذرت
پیشکش دعا، نماد و موجودی ذی‌شعور است. ذرت به‌معنای واقعی کلمه مادر است، که مردم ذرت را دریافت می‌کنند و به گوشت آن‌ها تبدیل می‌شود، همان‌طور که شیر مادر به گوشت کودک تبدیل می‌شود.» چهار جهان. بری پریتزکر می‌نویسد: «طبق افسانه هوپی، وقتی زمان و مکان آغاز شد، روح خورشید (تاوا) جهان اول را آفرید، که در آن موجودات حشره‌مانند در غارها زندگی می‌کردند. تاوا با هدف بهبود، روحی به نام مادربزرگ عنکبوتی را به جهان زیرین فرستاد. مادربزرگ عنکبوتی اولین موجودات را در سفری طولانی به جهان دوم هدایت کرد، که در آن ظاهر گرگ
طولانی به جهان دوم هدایت کرد، که در آن ظاهر گرگ و خرس به خود گرفتند. از آن‌جایی که این حیوانات از حیوانات قبلی شادتر نبودند، تاوا جهان سوم را جدید ساخت و دوباره مادربزرگ عنکبوتی را فرستاد تا گرگ‌ها و خرس‌ها را به آن‌جا منتقل کند. زمانی که به آ‌جا رسیدند تبدیل به انسان شده بودند.» مادربزرگ عنکبوتی به آن‌ها بافندگی و سفالگری آموخت و یک مرغ مگس‌خوار برایشان یک مته کمانی آورد. ورود به جهان چهارم. دو روایت اصلی در مورد ظهور هوپی‌ها در جهان چهارم وجود دارد. در یک نسخه، پس از آن‌که شر در میان مردم جهان سوم شیوع
نسخه، پس از آن‌که شر در میان مردم جهان سوم شیوع یافت، با کمک مادربزرگ عنکبوتی یا ارواح پرندگان، یک نی بامبوی توخالی در بدو ورود جهان سوم به جهان چهارم رشد کرد. این ورودی "سیپاپو" گرند کنیون است. به گفته بری پریتزکر، «مردمی که قلب‌های خوبی (مهربانی) داشتند، به جهان چهارم راه یافتند.» روایت دیگر می‌گوید که تاوا جهان سوم را در یک سیل بزرگ نابود کرد. قبل از نابودی، مادربزرگ عنکبوتی افراد درستکارتر را در نی‌های توخالی که به‌عنوان قایق استفاده می‌شدند مهر و موم می‌کرد. وقتی به قطعه کوچکی از زمین خشک رسیدند، مردم
وقتی به قطعه کوچکی از زمین خشک رسیدند، مردم چیزی جز آب در اطراف خود ندیدند، حتی پس از کاشتن یک جوانه بزرگ بامبو، بالا رفتن از آن و نگاه کردن به اطراف. سپس مادربزرگ عنکبوتی به مردم گفت که با نی‌های بیشتری قایق بسازند و با استفاده از «سنگ‌های پله» جزیره در طول مسیر، مردم به سمت شرق حرکت کردند تا به سواحل کوهستانی جهان چهارم رسیدند. اگرچه ممکن است نتوان به‌طور قطعی مشخص کرد که کدام داستان اصلی یا «صحیح‌تر» است، هارولد کورلندر می‌نویسد، حداقل در اورایبی (قدیمی‌ترین روستای هوپی) داستان "سیپاپو" به بچه‌های کوچک
روستای هوپی) داستان "سیپاپو" به بچه‌های کوچک گفته می‌شود و داستان سفر دریایی به آن‌ها مربوط می‌شود. او بیان می‌کند که حتی نام قبیله آب هوپی (پاتکینیامو) به معنای «سکونتگاه روی آب» یا «خانه قایقی» است. او اشاره می‌کند که داستان "سیپاپو" بر والپی متمرکز است و به‌طور کلی در بین هوپی‌ها پذیرفته‌تر است. به گفته بری پریتزکر، «در جهان چهارم، مردم درس‌های زیادی در مورد شیوه صحیح زندگی آموختند. آن‌ها یاد گرفتند که ماساوو را پرستش کنند، کسی که تضمین می‌کرد مردگان به سلامت به جهان زیرین بازگردند و چهار لوح مقدس را به
به جهان زیرین بازگردند و چهار لوح مقدس را به آنها داد که به شکل نمادین، سرگردانی‌ها و رفتار صحیح آن‌ها را در جهان چهارم ترسیم می‌کرد. ماساوو همچنین به مردم گفت که مراقب "پاهانا"، برادر سفید گمشده، باشند.» مهاجرت‌ها. هوپی‌ها به محض ورودشان به جهان چهارم، تقسیم شدند و به مجموعه‌ای از مهاجرت‌های بزرگ در سراسر سرزمین روی آوردند. گاهی اوقات توقف می‌کردند و شهری می‌ساختند، سپس آن را رها می‌کردند تا به مهاجرت ادامه دهند. آن‌ها نمادهای خود را روی صخره‌ها باقی می‌گذاشتند تا نشان دهند که هوپی آن‌جا بوده است. مدت‌ها
تا نشان دهند که هوپی آن‌جا بوده است. مدت‌ها مردم متفرق در گروه‌هایی از خانواده‌ها سرگردان بودند و سرانجام قبیله‌هایی را تشکیل دادند که به نام رویداد یا نشانه‌ای که یک گروه خاص در سفر خود دریافت کرده بود، نام‌گذاری شدمی‌شدند. این طوایف برای مدتی به‌عنوان یک جامعه متحد سفر می‌کردند، اما به ناچار اختلاف نظر پیش می‌آمد، طایفه از هم می‌پاشید و هر بخش راه جداگانه‌ای را در پیش می‌گرفت. همچنان که قبایل سفر می‌کردند، اغلب به هم می‌پیوندند و گروه‌های بزرگی تشکیل می‌دهند، اما این انجمن‌ها منحل می‌شوند و سپس با قبایل
اما این انجمن‌ها منحل می‌شوند و سپس با قبایل دیگر تشکیل می‌شوند. این دوره‌های متناوب زندگی هماهنگ که با شرارت، نزاع و جدایی دنبال شدند، بخش مهمی از اسطوره‌های هوپی را تشکیل می‌دهند. این الگو ظاهراً در جهان اول آغاز شده و حتی تا تاریخ معاصر نیز ادامه دارد. هر طایفه هوپی در مسیر مهاجرتشان می‌بایست از هر جهت به دورترین نقطه زمین می‌رفت. در دوردست‌های شمال، سرزمینی پوشیده از برف و یخ وجود داشت که «درب پشتی» نامیده می‌شد، اما این در به روی هوپی‌ها بسته بود. هوپی‌ها می‌گویند که مردمان دیگری از طریق درب پشتی به
می‌گویند که مردمان دیگری از طریق درب پشتی به جهان چهارم آمده‌اند. درب پشتی می‌تواند به پل برینگا اشاره داشته باشد که آسیا را به آمریکای شمالی متصل می‌کرد. هوپی‌ها در مهاجرت‌هایشان توسط نشانه‌های مختلف هدایت می‌شدند، یا توسط مادربزرگ عنکبوتی کمک می‌شدند. سرانجام، قبایل هوپی مهاجرت‌های خود را به پایان رساندند و به مکان فعلی خود در شمال شرقی آریزونا هدایت شدند. بیشتر روایت‌های هوپی حاکی از آن است که ماساوو، روح مرگ و ارباب جهان چهارم، سرزمین خود را به آن‌ها بخشیده است. لوح‌های هوپی مقدس. سنت هوپی از لوح‌های
است. لوح‌های هوپی مقدس. سنت هوپی از لوح‌های مقدسی می‌گوید که توسط خدایان مختلف به هوپی‌ها داده شده است. مانند بیشتر اساطیر هوپی، روایت‌ها در مورد زمان و نحوه‌ دقیق اهدای لوح‌ها متفاوت است. شاید گفته شود که مهم‌ترین آن‌ها در اختیار قبیله آتش است و مربوط به بازگشت پاهانا است. در یک روایت، یکی از بزرگان قبیله آتش نگران بود که مردمش هنگام بازگشت از شرق، پاهانا را نشناسند. بنابراین او طرح‌های مختلفی از جمله یک پیکره انسانی را روی سنگ حکاکی کرد و سپس بخشی از سنگ را که شامل سر پیکره بود، جدا کرد. این بخش به
سنگ را که شامل سر پیکره بود، جدا کرد. این بخش به پاهانا داده شد و به او گفته شد که آن را با خود برگرداند تا هوپی‌ها فریب جادوگر یا ساحره را نخورند. کچینا. یکی از انجمن‌های مذهبی هوپی، انجمن "کاتسینا" است. به گفته بری پریتزکر، «ارواح با انعکاس ارتباط نزدیک بین دنیای زندگان و مردگان، نقش اساسی در سرزمین زندگان ایفا می‌کنند. آن‌ها با ابرها و موجودات فراطبیعی خیرخواه به نام "کچینا" (جمع کاتسینا) مرتبط هستند که در قله‌های سانفرانسیسکو درست در شمال فلگستف، آریزونا ساکن هستند.» به گفته سوزان و جیک پیج، کاتسینام
ساکن هستند.» به گفته سوزان و جیک پیج، کاتسینام «ارواح همه چیزهای جهان، سنگ‌ها، ستارگان، حیوانات، گیاهان و اجدادی هستند که زندگی خوبی داشته‌اند.» حدود ۱۳۲۵ ماسک کچینا و رقصندگان کچینا به‌عنوان هنر صخره‌ای وجود دارند. هوپی‌ها می‌گویند که در طول یک خشکسالی بزرگ، صدای آواز و رقص از قله‌های سانفرانسیسکو به گوششان رسید. پس از بررسی با کچیناها ملاقات کردند که به همراه هوپی‌ها به روستاهایشان بازگشتند و اشکال مختلف کشاورزی را به آن‌ها آموختند. هوپی‌ها معتقدند که شش ماه از سال، ارواح کچینا در روستاهای هوپی زندگی
شش ماه از سال، ارواح کچینا در روستاهای هوپی زندگی می‌کنند. مراسم نه روزه "نیمان" یا بازگشت به خانه، فصل کچینا را با رقص کچینا در فضای باز به پایان می‌رساند، که در آن صف کچیناها هدایای برداشت محصول را برای تماشاگران و عروسک‌های کچینا را برای دختران جوان می‌آورند. هر ساله گروه‌های مختلفی از کچیناها اجرا دارند. محبوب‌ترین آن‌ها گروه همیس ازهستند که با همراهی انواع ماناهای کچینا اجرا می‌کنند. پس از رقص بازگشت به خانه در اواخر ژوئیه یا اوایل اوت، کچیناها به مدت شش ماه به قله‌های سانفرانسیسکو بازمی‌گردند.
مدت شش ماه به قله‌های سانفرانسیسکو بازمی‌گردند. هوپی‌ها معتقدند که این رقص‌ها برای حفظ هماهنگی و تعادل جهان حیاتی هستند. این کار هدف حیاتی و مهم دیگری هم دارد و آن آوردن باران به سرزمین خشک هوپی‌ها است. در فرهنگ عامه. او این دو، یعنی زمین و آب را به مکان‌هایی تقسیم کرد که حیات می‌توانست از آن‌ها سرچشمه بگیرد. کوه‌ها و دره‌ها و آب‌ها، همه سر جای خودشان بودند. سپس سوتوکنانگ نزد تایووا رفت و گفت: «می‌خواهم ببینی چه کار کرده‌ام. و خوب عمل کرده‌ام.» و تایووا نگاهی انداخت و گفت: «خیلی خوب است. اما هنوز کار تو
انداخت و گفت: «خیلی خوب است. اما هنوز کار تو تمام نشده. حالا باید انواع حیات را خلق کنی و آن را طبق نقشه من به حرکت درآوری.»... و به فضا رفت و ماده‌ای جمع‌آوری کرد تا یاور خود، پیرزن عنکبوتی را بیافریند. سوتوکنگ گفت: «زن عنکبوتی به همه جایت نگاه کن.» «این‌جا اکنون فضای بی‌پایانی است، اما در جهان هیچ حرکت شادی‌بخشی وجود ندارد. جهان...» [سپس برق قطع می‌شود.]دهه‌ها بعد وقتی ادیِ بالغ به همراه همسر و فرزندانش به همان پیاده‌رویی که مأموریت رؤیایی شمن در آن بود برمی‌گردند، آن مکان جنگل مرلین نامیده می‌شود.
محاصره ایله () در سال ۱۱۷۰، نبردی میان نیروهای صلاح‌الدین ایوبی و نیروهای صلیبی در ایله (عقبه امروزی) بود که با پیروزی صلاح‌الدین و نیروهایش و فتح عقبه توسط او همراه بود. ایله که در عهد بالدوین یکم پادشاه اورشلیم توسط نیروهای اورشلیم فتح شد تا سال ۱۱۷۰ جنوبی‌ترین بخش و قلمروی پادشاهی اورشلیم به شمار می‌رفت. این منطقه همچنین نقطه‌ای کلیدی در مسیر زائران مسلمان از مصر به سمت مکه بود.
روستای اسپیتزینگ‌زه در ایالت بایرن آلمان یک روستای کوچک کوهستانی در جنوب ایالت بایرن آلمان است که به‌خاطر دریاچهٔ زیبای اسپیتزینگ‌زه و طبیعت بکر آلپی اطراف آن شهرت دارد. این روستا با حدود ۲۰۰ نفر جمعیت دائمی، بخشی از شهر شلیرزی در ناحیهٔ میزباخ است. به دلیل چشم‌اندازهای کم‌نظیر کوهستانی و دسترسی نسبتاً آسان از مونیخ، اسپیتزینگ‌زه یکی از مقاصد محبوب گردشگری در تمام فصول سال به‌شمار می‌رود. موقعیت جغرافیایی و مشخصات طبیعی. روستای کوهستانی اسپیتزینگ‌زه در ارتفاع حدود ۱۰۸۴ متر از سطح دریا در بخش آلپ باواریای
حدود ۱۰۸۴ متر از سطح دریا در بخش آلپ باواریای شمالی (رشته‌کوه‌های منگفال) واقع شده است. این آبادی در ساحل شرقی دریاچهٔ اسپیتزینگ‌زه قرار دارد و زیرمجموعهٔ اداری شهر شلیرزی (بازار-شهری در ناحیهٔ میزباخ) محسوب می‌شود. اسپیتزینگ‌زه در حدود ۵ کیلومتری جنوب دریاچهٔ شلیرزی و حدود ۸۰ کیلومتری جنوب‌شرقی شهر مونیخ واقع شده است. پیرامون این روستا را جنگل‌های انبوه کوهستانی و قله‌های آلپی فرا گرفته‌اند که چشم‌اندازی تماشایی به روستا و دریاچه بخشیده‌اند. آب‌وهوای منطقه کوهستانی و مرطوب است و زمستان‌هایی سرد همراه با
کوهستانی و مرطوب است و زمستان‌هایی سرد همراه با بارش برف قابل توجه دارد. تاریخچه و پیشینه تاریخی. سکونت انسانی در ناحیه اسپیتزینگ‌زه تا پیش از توسعه گردشگری بسیار محدود بود و این منطقه عمدتاً به‌عنوان مرتع تابستانی دامداران و شکارگاه اشراف مورد استفاده قرار می‌گرفت. یکی از قدیمی‌ترین بناهای منطقه کلبه‌ای به نام آلته وورتس‌هوتّه است که در سال ۱۷۲۰ میلادی تأسیس شد و در آن مشروب گیاهی حاصل از ریشه ژنتیان تقطیر می‌شد. این کلبه به مرور به یک اقامتگاه روستایی مهم تبدیل گردید و نشان می‌دهد که حتی در قرون گذشته
تبدیل گردید و نشان می‌دهد که حتی در قرون گذشته نیز رفت‌وآمدهایی به این دره صورت می‌گرفته است. جاذبه‌های گردشگری. دریاچهٔ اسپیتزینگ‌زه مهم‌ترین جاذبهٔ طبیعی این روستاست که با آب زلال و مناظر کوهستانی اطراف، گردشگران بسیاری را به خود جذب می‌کند. مسیری به طول حدود ۳ کیلومتر گرداگرد دریاچه احداث شده که برای پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری مناسب است. در حاشیهٔ دریاچه مکان‌هایی برای استراحت و لذت‌بردن از چشم‌انداز وجود دارد؛ از جمله کافه‌رستوران‌های سنتی که در آن‌ها می‌توان خوراکی‌ها و شیرینی‌های محلی باواریایی مانند
خوراکی‌ها و شیرینی‌های محلی باواریایی مانند «کایزرشمارن» و اشتریدل سیب را صرف کرد. در مرکز روستا کلیسای کوچک سنت برنهارد قرار دارد که در سال ۱۹۳۸ افتتاح شده و عنوان مرتفع‌ترین کلیسای پاریشی آلمان را دارد. این کلیسا که وقف سنت برنهارد (قدیس حامی کوه‌نوردان و اسکی‌بازان) است، خود به یکی از دیدنی‌های فرهنگی روستا بدل شده و بازدید از آن برای علاقه‌مندان خالی از لطف نیست. مسیرهای دسترسی و حمل‌ونقل. مسیر دسترسی اصلی به اسپیتزینگ‌زه یک جاده کوهستانی فرعی (جاده اسپیتزینگ‌زه) است که از جادهٔ B307 بین شهرهای شلیرزی
است که از جادهٔ B307 بین شهرهای شلیرزی و بایریش‌تسل منشعب می‌شود. فاصله این روستا از شهر مونیخ حدود ۸۰ کیلومتر است که با خودرو در حدود یک ساعت طی می‌شود. در ماه‌های زمستان ممکن است استفاده از زنجیر چرخ برای خودروها توصیه شود، هرچند معمولاً این جاده به‌خوبی برف‌روبی و باز نگاه داشته می‌شود. نزدیک‌ترین ایستگاه قطار به اسپیتزینگ‌زه، ایستگاه فیش‌هاوزن-نوهاوز (واقع در بخش شلیرزی) است که حدود ۷ کیلومتر با روستا فاصله دارد.
محاصره اسکندریه () در سال ۱۱۷۴، محاصره‌ای کوتاه‌مدت و ناموفق از جانب نیروهای نورمن از پادشاهی سیسیل به رهبری تانکرد، پادشاه این کشور به قصد مقابله با حکومت صلاح‌الدین ایوبی در مصر و حمایت از قلمروهای صلیبی به‌خصوص پادشاهی اورشلیم پس از مرگ امالریک پادشاه اورشلیم بود.
نبرد حماة () در اوت ۱۱۷۸ به وقوع پیوست زمانی که نیروهای پادشاهی اورشلیم حمله و یورشی به حومه شهر حماة ترتیب دادند اما نیروهای ایوبی موفق شدند حمله نیروهای صلیبی را دفع کرده و بسیاری را اسیر کنند که بعدها اعدام شدند.
نبرد بانیاس ()، نبردی در سال ۱۱۷۹ میلادی میان نیروهای پادشاهی اورشلیم به رهبری بالدوین چهارم پادشاه اورشلیم و صلاح‌الدین ایوبی بود که با پیروزی ایوبیان و عقب‌نشینی نیروهای پادشاهی همراه بود.
حمله به عکا () در سال ۱۱۷۹ به وقوع پیوست زمانی که ناوگان ایوبیان به دستور صلاح‌الدین ایوبی به سمت بندر عکا حمله کرد. ناوگان ایوبی طی این حمله دریایی موفق شدند ضمن آسیب زدن به دژ و بندر عکا، کشتی‌های بسیاری را غرق و به تصرف خود دربیاورند.
محاصره کرک ()، تلاشی از جانب نیروهای ایوبی برای تصرف این کرک در قلمروی ماورای اردن بود که پس از یک سال و نیم محاصره قلعه، سرانجام نیروهای مدافع قلعه را به نیروهای ایوبیان تسلیم کردند.
محاصره کوکب الهوا () در اواخر سال ۱۱۸۷ به وقوع پیوست که نیروهای صلاح‌الدین قلعه و دژ شوالیه‌های مهمان‌نواز، کوکب الهوا، به محاصره خود درآوردند و در نهایت پس از یکسال موفق به مسخر کردن قلعه شدند.
محاصره لاذقیه () در ژوئیه ۱۱۸۸ میان نیروهای ایوبیان به رهبری صلاح‌الدین ایوبی و نیروهای شاهزاده‌نشین انطاکیه به رهبری بوهموند سوم در نزدیک بندر لاذقیه به وقوع پیوست که با پیروزی نیروهای ایوبی و صلاح‌الدین ایوبی همراه بود.
محاصره قلعه صهیون () در ژوئیه ۱۱۸۸ میلادی میان نیروهای ایوبی به رهبری صلاح‌الدین ایوبی و شوالیه‌های مهمان‌نواز مستقر در قلعه صهیون به وقوع پیوست که پس از چند روز محاصره، قلعه تسلیم نیروهای ایوبی شد.
محاصره شغور () در اوت ۱۱۸۸ میان نیروهای ایوبیان به رهبری صلاح‌الدین ایوبی و نیروهای شاهزاده‌نشین انطاکیه در نزدیکی جسرالشغور امروزی به وقوع پیوست که در نهایت با پیروزی صلاح‌الدین و تصرف دژهای آن ناحیه به پایان رسید.
محاصره قلعه برزی () در سال ۱۱۸۸ توسط نیروهای ایوبی به رهبری صلاح‌الدین ایوبی آغاز شد که در نهایت ایوبیان موفق شدند پس از سه روز محاصره قلعه برزی که در کنترل شاهزاده‌نشین انطاکیه بود، را تصرف کنند.
محاصره صفد () در نوامبر و دسامبر ۱۱۸۸ میان توسط نیروهای صلاح‌الدین ایوبی و برادرش سیف‌الدین العادل در برابر نیروهای مدافع صفد، شوالیه‌های معبد و مهمان‌نواز، به وقوع پیوست که با پیروزی نیروهای ایوبی همراه بود.
نبرد یافا () در سال ۱۱۹۷ میان نیروهای ایوبی به رهبری سیف‌الدین العادل و نیروهای پادشاهی اورشلیم در نزدیکی یافا به وقوع پیوست که با پیروزی نیروهای مسیحی و سقوط یافا به پایان سید.
آشمانوو () یک شهرک در شهرستان ایلیشفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
بازا-کویانوو () یک شهرک در شهرستان ایلیشفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
بازی‌تاماک () یک شهرک در شهرستان ایلیشفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
بورالی () یک شهرک در شهرستان ایلیشفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
بیشکورایوو () یک شهرک در شهرستان ایلیشفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
چوی-آتاسوو () یک شهرک در شهرستان ایلیشفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
دیومیه‌وو () یک شهرک در شهرستان ایلیشفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
محاصره تورون () میان نیروهای مشترک پادشاهی اورشلیم و امپراتوری مقدس روم و نیروهای ایوبی مدافع قلعه تورون به وقوع پیوست که پس چند ماه محاصره، نیروهای متحد صلیبی شکست خورده و مجبور به عقب‌نشینی شدند.
متون اوگاریتی مجموعه‌ای از متون کهن خط میخی هستند که در سال ۱۹۲۸ در اوگاریت (راس شمرا) و راس ابن هانی در سوریه کشف شدند و به زبان اوگاریتی نوشته شده‌اند، زبانی که در غیر این صورت ناشناخته و از زبان‌های سامی شمال‌غربی است. تاکنون حدود ۱۵۰۰ متن و قطعه کشف شده است. این متون در سده‌های سیزدهم و دوازدهم پیش از میلاد نوشته شده‌اند. مشهورترین متون اوگاریتی شامل حدود پنجاه حماسه هستند. سه متن ادبی اصلی این مجموعه عبارتند از: چرخه بعل، افسانه کرت، و داستان اقحت. سایر متون شامل ۱۵۰ لوح دربارهٔ آیین‌ها و مناسک
سایر متون شامل ۱۵۰ لوح دربارهٔ آیین‌ها و مناسک اوگاریتی، ۱۰۰ نامهٔ مکاتبات، تعداد بسیار کمی متن حقوقی (که زبان اکدی به‌عنوان زبان حقوقی زمان آن‌ها محسوب می‌شود)، و صدها متن اداری یا اقتصادی هستند. در میان متون اوگاریتی، فهرست‌های حروف الفبایی (الفبایی) منحصر به فردی یافت شده‌اند که نخستین نمونه‌های شناخته‌شده از این نوع هستند. این فهرست‌ها شامل فهرست حروف به‌صورت میخی الفبایی هستند که نه تنها ترتیب متعارف الفبای فنیقی بعدی را نشان می‌دهند، بلکه نام‌های سنتی حروف را نیز بیان می‌کنند. سایر لوح‌های یافت‌شده
حروف را نیز بیان می‌کنند. سایر لوح‌های یافت‌شده در همان منطقه به زبان‌های میخی دیگر (زبان سومری، زبان هوری و زبان اکدی)، همچنین زبان مصری و زبان لووی با خط هیروگلیف و زبان اتیوکرتی (کیپرو-مینویی) نوشته شده‌اند. اکتشافات. اکتشاف اولیه. در جریان کاوش شهر اوگاریت، که به‌طور تصادفی در سال‌های ۱۹۲۸–۱۹۲۹ در راس شمرا، سوریه، کشف شد، چندین پیکره متنی از لوح‌های گلی با خط میخی پیدا شد که همگی به دورهٔ پایانی اوگاریت، حدود ۱۲۰۰ پیش از میلاد، مربوط می‌شوند. این متون به زبانی نوشته شده بودند که در غیر این صورت
متون به زبانی نوشته شده بودند که در غیر این صورت ناشناخته و از زبان‌های سامی شمال‌غربی بود. لوح‌های دیگری که در همان منطقه پیدا شدند، به زبان‌های دیگر مانند زبان سومری، زبان هوری، زبان اکدی، و همچنین هیروگلیف‌های مصری و زبان لووی و زبان اتیوکرتی (کیپرو-مینویی) نوشته شده بودند. این لوح‌ها در کتابخانهٔ خصوصی کاخ دیپلماتیک (کاخ رپانو) و کتابخانهٔ معبد او یافت شدند. این کتابخانه‌ها در زمان خود نادر بودند و شامل مجموعه‌های متنی دیپلماتیک، حقوقی، اقتصادی، اداری، علمی، ادبی و مذهبی بودند. کاوش‌های ۱۹۵۸. در جریان
علمی، ادبی و مذهبی بودند. کاوش‌های ۱۹۵۸. در جریان کاوش‌های سال ۱۹۵۸، کتابخانهٔ دیگری از لوح‌ها کشف شد. این لوح‌ها اما در بازار سیاه فروخته شدند و بلافاصله بازیابی نشدند. این مجموعه که به نام «لوح‌های راس شمرا کلرمونت» شناخته می‌شود، اکنون در مؤسسهٔ باستان‌شناسی و مسیحیت دانشگاه کلرمونت، کلرمونت (کالیفرنیا)، نگهداری می‌شود و در سال ۱۹۷۱ توسط لوران آر. فیشر ویرایش شد. کاوش‌های ۱۹۷۳. پس از سال ۱۹۷۰، کلود شفر را آنری دو کونتنسیون، سپس ژان مارگرون، مارگریت یون، ایو کالوت و بسام جاموس دنبال کردند که از سال ۲۰۰۵
ایو کالوت و بسام جاموس دنبال کردند که از سال ۲۰۰۵ به‌عنوان مدیرکل باستان‌شناسی و موزه‌ها منصوب شد. در سال ۱۹۷۳، بایگانی حاوی حدود ۱۲۰ لوح در جریان کاوش‌های نجات کشف شد. کاوش‌های ۱۹۹۴. در سال ۱۹۹۴، بیش از ۳۰۰ لوح دیگر مربوط به پایان عصر برنز متأخر درون یک سنگ‌نمای بزرگ کشف شد. متون برجسته. تاکنون حدود ۱۵۰۰ متن و قطعه کشف شده که همگی به سده‌های سیزدهم و دوازدهم پیش از میلاد برمی‌گردند. مشهورترین آن‌ها حدود پنجاه حماسه هستند، از جمله چرخه بعل، افسانه کرت و داستان اقحت. این متون پایه‌های آیین و اسطوره‌های بعل
اقحت. این متون پایه‌های آیین و اسطوره‌های بعل را در کنعان شرح می‌دهند. سایر متون شامل لوح‌های آیینی، نامه‌های مکاتبات، متون حقوقی، و متون اقتصادی و اداری هستند.
افسانهٔ کرت (Keret)، که به نام حماسهٔ کرت نیز شناخته می‌شود، یک حماسهٔ کهن اوگاریتی است، که به [[عصر برنز]]، حدود ۱۵۰۰ تا ۱۲۰۰ پیش از میلاد، برمی‌گردد. این حماسه داستان اسطوره‌ای شاه [[کرت (شاه)|کرت]] از [[هوبور]] را روایت می‌کند و یکی از [[متون اوگاریتی]] است. در این افسانه، کرت فرزند خدای بزرگ [[ال (خدا)|ال]] است، اما فردی بدبخت به‌شمار می‌رود. او هفت بار بیوه شده و هیچ فرزند بازمانده‌ای ندارد. همهٔ برادرانش را از دست داده و آخرین عضو بازمانده از خانوادهٔ خود است. او از پدرش درخواست [[ارث]] می‌کند، و ال
خود است. او از پدرش درخواست [[ارث]] می‌کند، و ال به او فرمان می‌دهد که به یک پادشاهی دیگر حمله کند و [[شاهدخت]] آن سرزمین را به‌عنوان همسرش مطالبه کند. کرت در جنگ پیروز می‌شود و از همسر جدیدش چندین فرزند به دنیا می‌آورد. اما او با زیر پا گذاشتن وعده‌ای به [[ایزدبانو]] [[اشیره]]، خشم او را برمی‌انگیزد و به بیماری دچار می‌شود. ال برای درمان پسرش مداخله می‌کند. سپس کرت با بزرگ‌ترین پسرش، که می‌خواهد او از سلطنت کناره‌گیری کند، روبه‌رو می‌شود. کرت پسرش را نفرین می‌کند، اما پایان داستان در لوح‌های بازیافته گم
می‌کند، اما پایان داستان در لوح‌های بازیافته گم شده است. این داستان به‌نظر می‌رسد شباهت‌هایی با افسانهٔ [[هلن]] در "[[ایلیاد]]" دارد. همچنین شباهت‌هایی با رابطهٔ میان [[یهوه]]/ال و [[ابراهیم]] در [[سفر پیدایش]] دارد، به‌ویژه در بخش‌هایی که خدای بزرگ خود شخصاً به مردی بی‌فرزند وعدهٔ فرزندی می‌دهد و در جنگ به او یاری می‌رساند. تاریخچه. این حماسه بر روی سه لوح گلی مستطیل‌شکل ثبت شده که توسط تیمی از باستان‌شناسان فرانسوی در [[اوگاریت]]، [[جمهوری نخست سوریه]]، در سال‌های ۱۹۳۰–۱۹۳۱ کشف شد. این متن به [[خط میخی
در سال‌های ۱۹۳۰–۱۹۳۱ کشف شد. این متن به [[خط میخی اوگاریتی]]، یک [[خط میخی]] [[ابجدی]] نوشته شده است. (هرچند این خط ظاهری مشابه خط میخی بین‌النهرینی دارد، اما هیچ ارتباط مستقیمی با آن ندارد) همهٔ لوح‌های بازیافته در وضعیت خوبی نبودند و برخی از آن‌ها، که شامل پایان داستان بودند، آسیب دیده یا گم شده‌اند. این لوح‌ها توسط [[ایلیمیلکو]]، یک کاهن بزرگ و کاتب، نوشته شده‌اند. او همچنین نویسندهٔ [[اسطورهٔ بعل-علیان]] (بخشی از [[چرخه بعل]]) و [[داستان اقحت]]، دو حماسهٔ مشهور دیگر اوگاریتی کشف‌شده در راس شمرا، بوده
مشهور دیگر اوگاریتی کشف‌شده در راس شمرا، بوده است. ترجمه‌ها. ترجمهٔ اولیهٔ فرانسوی این لوح‌ها توسط باستان‌شناس فرانسوی [[شارل وی‌رولو]] در قالب یک تک‌نگاری در سال ۱۹۳۶ منتشر شد. و سپس در مجلهٔ "Syria" چاپ شد. تعداد زیادی ترجمهٔ دیگر به زبان‌های مختلف نیز پس از آن منتشر شد. از جمله، ترجمه‌های [[هارولد لوئیس گینزبرگ]] (۱۹۴۶)، [[آندری هردنر]] (۱۹۶۳)، [[سایروس اچ. گوردون]] (۱۹۷۷)، [[جی. سی. ال. گیبسون]] (۱۹۷۸)، [[مایکل کوگان]] (۱۹۷۸)، و [[ادوارد گرینشتاین]] (۱۹۹۷). لوح‌های حماسهٔ کرت در [[موزه ملی حلب]]،
(۱۹۹۷). لوح‌های حماسهٔ کرت در [[موزه ملی حلب]]، [[سوریه]]، نگهداری می‌شوند. درون‌مایهٔ افسانهٔ کرت در الواح. در افسانهٔ کرت، شاه کرت از سرزمین هوبور، با آنکه فرزند خدای بزرگ، ال، خوانده می‌شد، سرنوشتی اندوه‌بار و تیره داشت. او هفت همسر داشت، اما همهٔ آنان یا در زایش جان باختند، یا به بیماری گرفتار آمدند، یا او را ترک کردند، و کرت را هیچ فرزندی نماند. مادرش هشت پسر زاده بود، اما تنها کرت از میان آنان زنده ماند و هیچ خویشاوندی نداشت تا جای او را بگیرد. او خاندان خویش را در آستانهٔ ویرانی می‌دید. کرت در درگاه
خویش را در آستانهٔ ویرانی می‌دید. کرت در درگاه خدایان نیایش کرد و بر بخت سیاه خویش زاری سر داد. در خواب، خدای بزرگ ال بر او پدیدار شد و کرت از او خواست که فرزندی برایش بخشد. ال به او فرمان داد که به جنگ با پادشاهی اودوم برخیزد و دختر شاه پوبالا از آن دیار را به همسری طلب کند، و از گرفتن سیم و زر به‌جای صلح خودداری ورزد. کرت سخن ال را پذیرفت و با سپاهی بزرگ رهسپار اودوم شد. در راه، در پیشگاه پرستشگاه ایزدبانوی دریا، اشیره، ایستاد و به او نیایش کرد و پیمان بست که اگر در این کارزار پیروز شود، هدایای فراوانی
که اگر در این کارزار پیروز شود، هدایای فراوانی از زر و سیم به او پیشکش کند. کرت شهر اودوم را در محاصره گرفت و سرانجام پیروز شد و شاه پوبالا را واداشت که دخترش، و در برخی روایت‌ها، نواده‌اش هاریا را به او به زنی دهد. کرت و هاریا با یکدیگر پیوند زناشویی بستند و دو پسر و شش دختر یافتند. اما کرت پس از آن، پیمانی را که با اشیره بسته بود، فراموش کرد و هدایای زر و سیم را به او نداد. اشیره، که از شکستن پیمانش به خشم آمده بود، او را به بیماری مرگباری گرفتار ساخت. خاندان کرت بر بالین او زاری کردند و برای نجاتش به