payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با تجربه‌ای که در لیژ به دست آمده بود، ارتش دوم آلمان محاصره نامور را در دو روز تکمیل کرد.
تغییر وفاداری، به حالتی گفته می‌شود که در آن، فرد، پیوند یا تعهد خود را نسبت به یک کشور، گروه، آیین یا جناح، ترک کرده و به طرف مقابل، می‌پیوندد. این اصطلاح، به‌ویژه در سیاست به‌کار می‌رود و به موقعیتی اشاره دارد که شخصی، وفاداری خود را نسبت به یک دولت کنار می‌گذارد و در برابر آن، به دولت یا نظام سیاسی رقیب، ابراز وفاداری می‌کند. چنین عملی، معمولاً از سوی دولت نخست، اقدامی نامشروع یا غیرقانونی، تلقی می‌شود. در معنای گسترده‌تر، تغییر وفاداری، شامل ترک یک شخص، آرمان یا مکتبی است که فرد، به‌گونه‌ای به آن،
شخص، آرمان یا مکتبی است که فرد، به‌گونه‌ای به آن، وابسته بوده است؛ چه از منظر وفاداری، چه از منظر وظیفه یا تعهد اخلاقی. این اصطلاح همچنین، غالباً با بار منفی، در زمینه‌هایی مانند دین، ورزش، سیاست حزبی یا جناحی نیز به‌کار می‌رود؛ برای مثال، دربارهٔ فردی که دین خود را تغییر می‌دهد، از یک تیم ورزشی به تیم رقیب می‌پیوندد، یا جناح یا حزب سیاسی خود را ترک کرده و به مخالفان آن، ملحق می‌شود. در چنین مواردی، فرد، ممکن است از سوی گروه یا طرف پیشین، به عنوان «خائن»، تلقی شود.
ضد محیط زیست‌گرایی مجموعه‌ای از ایده‌ها و اقدامات است که با کلیت محیط زیست‌گرایی یا با برخی سیاست‌ها و ابتکارات محیط‌زیستی خاص مخالفت می‌ورزد. انتقاد از محیط‌زیست‌گرایی می‌تواند هم از بیرون این جنبش و هم از درون آن صورت گیرد، چرا که این جنبش نمایانگر طیفی از ایده‌ها و مواضع سیاسی است. مخالفت‌های بیرونی ممکن است به صورت یک جنبش مقابله‌ای سازمان‌یافته ظاهر شود که هدف آن مخالفت با ایده‌ها، سیاست‌ها و مقررات محیط‌زیستی ـ چه در سطح ملی و چه بین‌المللی ـ است. مخالفان ممکن است شامل کارگران صنایعی باشند که توسط
ممکن است شامل کارگران صنایعی باشند که توسط سیاست‌های محیط‌زیستی تهدید می‌شوند، شرکت‌هایی که از این سیاست‌ها حمایت می‌کنند، و اتاق‌های فکر ضدمحیط‌زیست‌گرا. دلایل مخالفت، همگن و یکسان نیستند؛ این دلایل دامنه‌ای گسترده دارند: از منافع اقتصادی گرفته تا مواضع ایدئولوژیک و سیاسی‌ای که با تغییرات اجتماعی و سیاسیِ حامی محیط‌زیست دشمنی دارند، تا دیدگاه‌های انتقادی‌ای که محیط‌زیست‌گرایان را به تأمل و اتخاذ رویکردهایی فراگیرتر در مسیر پایایی ترغیب می‌کنند. تاریخچه. انتقاد از محیط‌زیست‌گرایی در دوره‌های تاریخی مختلف
از محیط‌زیست‌گرایی در دوره‌های تاریخی مختلف اشکال گوناگونی به خود گرفته است. بسیاری از مخالفت‌ها با محیط‌زیست‌گرایی از درون خود جنبش محیط‌زیستی و از دل تضادها و مباحثات درونی آن برآمده‌اند. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، محیط‌زیست‌گرایی تحت تأثیر نگرانی‌هایی دربارهٔ کمبود منابع و بهره‌برداری بیش از حد از آن‌ها شکل گرفت؛ این نگرانی‌ها ناشی از ترسی بود که آینده رفاه بشر و توازن سیاره را در معرض تهدید می‌دید. این مفهوم به مالتوس‌گرایی شهرت دارد. این دیدگاه‌ها از سوی اقتصاد نئوکلاسیک مورد انتقاد قرار گرفت، چرا که
اقتصاد نئوکلاسیک مورد انتقاد قرار گرفت، چرا که آن‌ها معتقد بودند نقش نوآوری‌های علمی و فناورانه در تأمین منابع بیشتر نادیده گرفته شده است. برخی نیز اعتبار مدل‌های ریاضی، از جمله گزارش مشهور مرزهای رشد باشگاه رم را زیر سؤال بردند و استدلال کردند که این مدل‌ها بازخوردها و تأثیر تصمیمات انسانی را به‌درستی لحاظ نکرده‌اند. انتقادهایی از جناح چپ نیز مطرح شد؛ برای مثال، متفکرانی مانند ماری بوکچین، ریشه مشکلات زیست‌محیطی را نه در کمبود منابع طبیعی، بلکه در علل سیاسی و اجتماعی می‌دانستند. منتقدان مارکسیسم نیز
سیاسی و اجتماعی می‌دانستند. منتقدان مارکسیسم نیز استدلال می‌کردند که ایده‌های محیط‌زیستیِ متأثر از نئومالتوسیانیسم، دارای لحن نژادپرستانه، نخبه‌گرایانه و امپریالیستی بوده و آن‌ها را ارتجاعی تلقی می‌کردند. جنبش‌ها و ایدئولوژی‌های ضد محیط‌زیست. ضدمحیط‌زیست‌گرایی از عوامل اجتماعی و اقتصادی و همچنین مواضع ایدئولوژیک تغذیه می‌شود. بنیان‌های ایدئولوژیک ضدمحیط‌زیست‌گرایی می‌توانند بسیار متنوع و گاه متضاد با یکدیگر باشند؛ از ایدئولوژی‌های نئولیبرالیسم گرفته تا سرمایه‌داری‌ستیزی. در برخی زمینه‌ها، به‌ویژه در ایالات
در برخی زمینه‌ها، به‌ویژه در ایالات متحده آمریکا، جنبش‌ها و ابتکارات ضدمحیط‌زیستی اغلب از ایدئولوژی‌های سیاسی محافظه‌کارانه یا نولیبرال الهام می‌گیرند؛ این دیدگاه‌ها اقتصاد بازار آزاد را بر تنظیم‌گری دولتی ترجیح می‌دهند. چنین مواضع سیاسی‌ای از سوی منافع شرکتی‌ای حمایت می‌شوند که دغدغه‌های محیط‌زیستی یا مقررات زیست‌محیطی را تهدیدی برای خود می‌دانند. هرچند بسیاری از ناظران ضدمحیط‌زیست‌گرایی به ارتباط مکرر این ابتکارات با منافع تجاری خاصی که تحت تأثیر سیاست‌های محیط‌زیستی قرار می‌گیرند اشاره می‌کنند، برخی
محیط‌زیستی قرار می‌گیرند اشاره می‌کنند، برخی دیگر بر این باورند که در برخی گروه‌های اجتماعی، عوامل فرهنگی خاصی وجود دارد که زیربنای گرایش آن‌ها به ضدمحیط‌زیست‌گرایی را تشکیل می‌دهد. در همین حال، منافع تجاری که تحت تأثیر قوانین زیست‌محیطیِ به سرعت در حال گسترش قرار گرفته بودند، برای مقابله با آن اتحادهایی تشکیل دادند. گاهی اوقات آنها از همان روش‌های جنبش‌های اجتماعی و زیست‌محیطی استفاده می‌کردند: بسیج در سطح جامعه و مشارکت‌های جمعی، و همچنین کمپین‌های آگاهی‌بخشی عمومی، مشارکت رسانه‌ای، انتشارات تحقیقاتی و
عمومی، مشارکت رسانه‌ای، انتشارات تحقیقاتی و ارائه شهادت در جلسات دادرسی.
ید بیضاء، یکی از ۹ معجزه‌ای است که به یکی از رسولان خدا، موسی نسبت داده شده‌است. در این معجزه، موسی برای هدایت قومش، دستش را در گریبان خود می‌کند و وقتی که آن را بیرون می‌آورد و به مردم نشان می‌دهد، دستش نورانی و درخشان گردیده. این معجزه هم در تورات و هم در قرآن ذکر شده‌است. طبق آیات قرآن، این معجزه یکبار در حضور فرعون؛ و یکبار قبل از ملاقات با فرعون (برای آمادگی موسی) انجام شده‌است. آیات مهم در رابطه با معجزۀ ید بیضاء، عبارتند از: نقد ها. اختلاف مفسران بر درخشانی یا سفیدی دست موسی. در میان مفسران قرآن، بر
یا سفیدی دست موسی. در میان مفسران قرآن، بر سر درخشان شدن یا سفید شدن دست موسی، اختلاف است. برخی از مفسران می‌گویند که پوست موسی گندم‌گون بوده‌است؛ و بعد از خارج کردن دست خود از گریبانش، پوست دست موسی کاملاََ سفید گشته و همین سبب تعجب دیگران شده‌بود. اما برخی دیگر بر این باورند که این معجزه، به نحوی بود که دست موسی نورانی و درخشان گشته و از آن نور پراکنده می‌گشت؛ به‌گونه‌ای که این نور، برای تمامی بینندگان و فرعون قابل دیدن بود.برخی از منابع بر درستی این فرضیه حکایت دارند. تفاوت روایت در تورات و قرآن. در
حکایت دارند. تفاوت روایت در تورات و قرآن. در آیات قرآن، معجزۀ ید بیضاء، همیشه با کلمۀ «من غیر سوء» همراه بوده، که نشانه از این است که سفیدی (یا درخشانی) پوست موسی بخاطر هیچ‌گونه بیماری نبوده‌است؛ بلکه بخاطر معجزه از طرف خدا است. اما متن تورات برخلاف این است و در آن از بیماری بَرَص (پیسی) ذکر شده است:
وونو شان (به چینی: 五女山 و به کره‌ای: 오녀산 - Onyeosan) که به معنای «کوه پنج زن» است، کوهی مهم از نظر تاریخی و فرهنگی می‌باشد. این کوه در شمال شهر هوارن، واقع در شهرستان خودمختار مانچوی هوارن، در استان لیائونینگ چین قرار دارد. این منطقه در شمال غربی رودخانه هون جیانگ واقع شده است. بلندترین نقطه این کوه که با نام قله ۸۲۱ شناخته می‌شود، ارتفاعی برابر با ۱۵۰۰ متر دارد و ابعاد اصلی آن ۳۰۰ متر عرض و ۱۵۰۰ متر طول است. کوه وونو در منطقه جولبون، زادگاه امپراتوری باستانی گوگوریو و نخستین پایتخت این سلسله از سال ۳۷ پیش
گوگوریو و نخستین پایتخت این سلسله از سال ۳۷ پیش از میلاد تا سال ۳ میلادی بوده است. به واسطه اهمیت تاریخی این منطقه برای امپراتوری گوگوریو و معماری منحصربه‌فرد آن، و همچنین شهرسازی استثنایی جولبون، کوه وونو به همراه شهرهای باستانی گونگ نه و هواندو که در نزدیکی آن قرار دارند، تحت عنوان «پایتخت‌ها و آرامگاه‌های امپراتوری باستانی گوگوریو» در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. تاریخچه. وونو از دیرباز جایگاهی ویژه در تاریخ بشر داشته است. طی سال‌های اخیر، آثار تاریخی و بقایای باستانی ارزشمندی توسط
اخیر، آثار تاریخی و بقایای باستانی ارزشمندی توسط باستان‌شناسان در این منطقه کشف شده که برخی از آن‌ها به اواخر عصر نوسنگی، یعنی بیش از ۴۵۰۰ سال پیش، مربوط می‌شوند. این آثار شامل ابزارها و سلاح‌هایی با قدمت هزاران سال نیز هستند. طبق سامگوک ساگی، امپراتوری گوگوریو در سال ۳۷ قبل از میلاد بر فراز این کوه بنا نهاده شد. این شهر کوهستانی تا سال ۳ میلادی، زمانی که پادشاه یوری تصمیم به انتقال پایتخت به دژ گونگنائه گرفت، مرکز حکومت بود. در منابع جدید، این شهر تحت عنوان دژ هولبون در ستون یادبود امپراتور گوانگ‌گه‌تو
دژ هولبون در ستون یادبود امپراتور گوانگ‌گه‌تو بزرگ، و به نام دژ هولسونگگول در کتاب وی ذکر شده است. همچنین، در دوره ایالات شمالی-جنوبی تحت حکومت شیلای متحد، این محل به نام دژ جولبون ثبت گردیده است. با این حال، این ایراد مطرح است که کوه وونو در واقع جولبون نبوده و در دوره سلطنت یوری به قلعه گونگنه منتقل شده است. این موضوع بر اساس توپوگرافی قلعه در زمان امپراتور تموشین که در سامگوک ساگی ثبت شده، مورد تأیید قرار می‌گیرد، جابجایی به جی‌آن احتمالاً در دوران سلطنت پادشاه سانسانگ رخ داده است، زمانی که او به هواندو
پادشاه سانسانگ رخ داده است، زمانی که او به هواندو نقل مکان کرد. در این نظریه، «گونگنه» به عنوان «سرزمینی با پایتخت» تعبیر می‌شود و گونگ نه که در زمان سلطنت یوری به پایتخت منتقل شد و دژ گونگنه در جی آن، دژهای متفاوتی در نظر گرفته می‌شوند، و جولبون به عنوان دژ نهاپ در محل تلاقی رودخانه فوئر و رودخانه هون تعریف می‌شود. در کتاب سامگوک ساگی، تاریخ گوگوریو، فصل اول ذکر شده است که جومونگ به دلیل عدم توانایی در تأمین هزینه‌های ساخت کاخ، در خانه‌ای کاهگلی نزدیک رودخانه زندگی می‌کرد،اما این دیدگاه کاملا مورد تایید
زندگی می‌کرد،اما این دیدگاه کاملا مورد تایید نیست و باید بررسی های بیشتری روی آن انجام گردد. نام کنونی کوه وونو ریشه در یک افسانه چینی دارد که روایت می‌کند پنج زن از سلسله تانگ در برابر مهاجمان خارجی از این کوه دفاع کرده‌اند. قلعه کنونی که روی کوه قرار دارد، به سال ۱۴۲۴ بازمی‌گردد؛ زمانی که لی مانژو، سومین رهبر جیانژو جورچن‌ها، اقدام به ساخت استحکامات دفاعی در بخش جنوبی کوه کرد. وونو شان در منطقه‌ای با آب‌وهوای معتدل در نیمکره شمالی قرار گرفته و به همین دلیل دارای چهار فصل متمایز است. این منطقه بیش از ۶۰
دارای چهار فصل متمایز است. این منطقه بیش از ۶۰ جاذبه طبیعی گردشگری را در خود جای داده است. در بهار و تابستان، شکوفه‌ها، درختان سرسبز، پروانه‌ها و پرندگان رنگارنگ جلوه‌ای متفاوت به آن می‌بخشند و کشتی‌های گردشگری نیز بر روی رودخانه‌های اطراف حرکت می‌کنند. پاییز این ناحیه با درختان صمغ شیرین که به رنگ قرمز درمی‌آیند، زیبایی خاصی دارد. همچنین در زمستان، این کوه با بارش برف چهره‌ای زیبا و سفیدپوش پیدا می‌کند. وونو شان تمامی اجزای یک دیوار دفاعی شامل شهر، معبد، کاخ، انبار، سربازخانه، منبع آب و دیواری با ارتفاع
کاخ، انبار، سربازخانه، منبع آب و دیواری با ارتفاع بیش از ۲۰۰ متر از سطح دریا را داراست. به همین دلیل، امپراتوری گوگوریو قادر بود در دوران سلاح سرد، به مدت طولانی در این کوه مستقر بماند.
مرکز خرید اسپن () که قبلاً مرکز اچ‌اس () نام داشت، یک مرکز خرید واقع در مرکز واسا در فنلاند است. این مرکز خرید روبروی مرکز خرید رِوِل قرار دارد. مرکز خرید اسپن دارای فروشگاه‌های تخصصی مد، لباس و زیبایی، سه بانک، یک جواهرفروشی، یک کافه، یک داروخانه و یک سینما است. اسپن متعلق به شرکت املاک و مستغلات تِرویان فنلاند ( (مانداتوم لایف: ) است، تا ۱۴ فوریه ۲۰۲۰، مالک آن بنیاد هری شومانز () بود. خدمات و فروشگاه‌ها. خدمات و فروشگاه‌های موجود در این مرکز خرید عبارتند از:
منطقهٔ بایر توتیای دریایی یا بایر خارپشت دریایی معمولاً به منطقه‌ای گفته می‌شود که تحت سلطهٔ خارپشت است و جلبک دریایی کمی دارد یا اصلاً ندارد. فشار چرای توتیای دریایی بر جلبک‌های دریایی، علت مستقیم و قابل مشاهدهٔ ایجاد یک منطقهٔ «بایر» است. با این حال، تعیین اینکه کدام عوامل در تغییر بستر جلبک‌ها به مکانی بی‌آب و علف برای توتیاها نقش دارند، یک مشکل پیچیده است و همچنان مورد بحث دانشمندان است. از دست دادن شکارچیان «برتر»، به ویژه شکار تاریخی سمورهای دریایی، اغلب به عنوان یکی از دلایل این بیابان‌ها ذکر شده
اغلب به عنوان یکی از دلایل این بیابان‌ها ذکر شده است. وقتی جوجه تیغی‌ها «بدون کنترل» رها می‌شوند، جمعیت آنها افزایش می‌یابد و این امر تأثیرات بیشتری بر تولید اولیه در اکوسیستم دارد. این نوع تغییر، آبشار تغذیه‌ای نامیده می‌شود. چنین نظریه‌هایی بر فشارهای «از بالا به پایین» توسط شکارچیان، از جمله سایر شکارچیان توتیا، که در مراحل مختلف زندگی (از جمله در مرحله لاروی پلانکتونی) فشار وارد می‌کنند، تأکید کرده‌اند. نظریه‌های دیگر بر عوامل «از پایین به بالا»، از جمله متغیرهای محیطی غیرزیستی مؤثر بر جذب جوجه تیغی و
متغیرهای محیطی غیرزیستی مؤثر بر جذب جوجه تیغی و فراوانی و تاب‌آوری جلبک دریایی (از جمله دمای آب، مواد مغذی، آلودگی و سایر عوامل) تأکید کرده‌اند. امروزه، بسیاری از دانشمندان اذعان دارند که ترکیبی از عوامل بالا به پایین و پایین به بالا وجود دارد که بر زمان، چگونگی و مکان تغییر این اکوسیستم‌ها بین بستر جلبک دریایی و برهوت توتیا تأثیر می‌گذارد. فرایند. جوجه تیغی‌های دریایی می‌توانند به صورت غیرفعال از جلبک‌های دریایی تغذیه کنند و به‌طور فعال از ساقه‌ها و سایر قسمت‌های گیاه جلبک دریایی تغذیه کنند. اگر جمعیت
قسمت‌های گیاه جلبک دریایی تغذیه کنند. اگر جمعیت جوجه تیغی‌ها به چرای فعال جلبک دریایی روی آورد، می‌توانند از بستر جلبک تغذیه کنند و تعداد کمی یا هیچ جوجه تیغی زنده‌ای باقی نگذارند. تغییر شرایط می‌تواند سال‌ها یا دهه‌ها طول بکشد. سپس جوجه تیغی‌های بالغ مجبور می‌شوند برای یافتن منابع دیگر، مانند گونه‌های جلبکی «چمنی»، به جستجوی غذا روی آورند. نظریه‌های تغییر. منطقه‌ای از زیر جزر و مد که در آن رشد جمعیت توتیای دریایی بدون کنترل مانده است، باعث چرای مخرب بسترهای جلبک دریایی یا جنگل‌های جلبک دریایی به ویژه جلبک
جلبک دریایی یا جنگل‌های جلبک دریایی به ویژه جلبک دریایی کیسه‌دار قهوه‌ای غول‌پیکر، می‌شود. گذار از جنگل‌های اشنه دریایی به مناطق بایر با تغییر فازهایی تعریف می‌شود که در آن‌ها یک حالت پایدار جامعه به حالت پایدار دیگری منتقل می‌شود. تغییر فاز پیوسته به‌طور گسترده پذیرفته شده است. این حالت، گذار از یک حالت اکوسیستم به حالت دیگر را توصیف می‌کند که در آن آستانهٔ تغییر رو به جلو با آستانهٔ تغییر معکوس به حالت قبلی یکسان است. به عبارت دیگر، یک بستر جلبک دریایی می‌تواند زمانی که شدت چرای جوجه تیغی‌ها به تراکم
می‌تواند زمانی که شدت چرای جوجه تیغی‌ها به تراکم آستانه‌ای که باعث تغییر اولیه می‌شود، کاهش می‌یابد، خود را دوباره برقرار کند. از طرف دیگر، نظریه دیگری بیان می‌کند که هم زمین‌های بی‌ثمر برای توتیای دریایی و هم بسترهای جلبک دریایی، حالت‌های پایدار جایگزین را نشان می‌دهند، به این معنی که یک اکوسیستم می‌تواند در چندین حالت وجود داشته باشد، که هر کدام مجموعه‌ای از شرایط زیستی و غیرزیستی منحصر به فرد را دارند (یعنی بی‌ثمر به جز برای توتیاها یا شکوفا با جلبک دریایی). کسانی که از این نظریه دفاع می‌کنند، چندین
کسانی که از این نظریه دفاع می‌کنند، چندین معیار را مطرح می‌کنند: اینکه جوامع خودجایگزین مختلف بر محل تسلط دارند؛ هر حالت بیش از یک دوره کامل جایگزینی جامعه یا گونه غالب وجود دارد؛ و اینکه پس از یک اختلال (مثلاً طوفان)، سیستم به حالت قبلی بازمی‌گردد. مناطق آسیب‌دیده. در سال ۲۰۱۲، گزارش شد که طی چهار دهه گذشته، زمین‌های بایر در امتداد خطوط ساحلی در سراسر جهان، از نوا اسکوشیا گرفته تا شیلی، گزارش شده‌اند. این بیابان‌ها می‌توانند بیش از هزار کیلومتر از خط ساحلی را در بر بگیرند یا فقط در تکه‌های کوچکی یافت
را در بر بگیرند یا فقط در تکه‌های کوچکی یافت شوند.
دژ هوانگنیونگ ()، یک دژ سنگی باستانی متعلق به امپراتوری گوگوریو است که در موقعیت فعلی شهرستان ریونگگانگ، واقع در شهر نامپو، کره شمالی، قرار گرفته است. این اثر تاریخی به عنوان «گنجینه ملی شماره ۳۷ کره شمالی» شناخته شده است. ابعاد دژ شامل ارتفاعی بین ۱۰ تا ۱۱ متر، عرض ۶ تا ۸ متر و محیطی به طول ۶٫۶ کیلومتر است. تاریخچه. این قلعه در زمان حکمرانی امپراتوری گوگوریو در سمت غرب، وظیفه حفاظت پیونگ‌یانگ از پایتخت گوگوریو را بر عهده داشت. دیوارهای این دژ شامل ۸ قله اصلی و ناحیه کوهستانی اوسوک است که به هم متصل
قله اصلی و ناحیه کوهستانی اوسوک است که به هم متصل می‌شوند. مطابق با تاریخ‌نگاری سامگوک ساگی، این دژ از اوایل سده پنجم میلادی چندین بار گسترش یافته و در دوران حکومت امپراتور گوانگ‌گه‌تو بزرگ، تغییرات و بهبودهای بیشتری در ساختار آن صورت گرفت. با گذشت زمان، امپراتور جانگسو به‌طور رسمی پایتخت را به پیونگ‌یانگ منتقل کرد و در این دوره، مجموعه‌ای از دژهای دیگری نیز ساخته شدند که بر اهمیت نظامی و استراتژیک این منطقه افزوده است. این دژها نه تنها به عنوان نقاط دفاعی، بلکه به عنوان نماد قدرت و شکوه امپراتوری نیز
بلکه به عنوان نماد قدرت و شکوه امپراتوری نیز به‌شمار می‌رفتند و نقش مهمی در تاریخ منطقه ایفا کردند. این مکان به دلیل اهمیت بالا در دفاع از شمال شبه‌جزیره کره، همواره مورد توجه پادشاهان قرار داشته است. در سال ۱۶۷۵، پادشاه سوکجونگ تصمیم به بازسازی بخش شمالی این دژ گرفت تا بتواند قدرت دفاعی کشور را تقویت کند. این بازسازی شامل ایجاد دیوارهای بیرونی در اطراف سه دروازه اصلی دژ بود، به جز ضلع شرقی که از این اقدام مستثنی شد. همچنین، دروازه‌ای به نام دروازه عید پاک نیز وجود دارد که فاقد دیوارهای جلو است. این
پاک نیز وجود دارد که فاقد دیوارهای جلو است. این اقدامات نشان‌دهنده اهمیت استراتژیک این دژ در تاریخ کره است و تلاش برای حفظ امنیت و دفاع از سرزمین را به تصویر می‌کشد. این دژ نه تنها به عنوان یک ساختار دفاعی، بلکه به عنوان نمادی از تاریخ و فرهنگ کره نیز شناخته می‌شود.
اقتصاد اکوسیستم‌ها و تنوع زیستی (TEEB) مطالعه‌ای بود که توسط پاوان سوخدف از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ رهبری می‌شد. این یک ابتکار بین‌المللی برای جلب توجه به مزایای اقتصادی جهانی تنوع زیستی است. هدف آن برجسته کردن هزینه‌های فزاینده از دست رفتن تنوع زیستی و تخریب اکوسیستم و گردآوری تخصص‌ها از حوزه‌های علمی، اقتصادی و سیاسی برای انجام اقدامات عملی است. هدف TEEB ارزیابی، اطلاع‌رسانی و اطالع‌رسانی فوری به اقدامات از طریق پنج هدف قابل دستیابی آن است مبانی علمی و اقتصادی، هزینه‌های سیاست‌گذاری و هزینه‌های عدم اقدام،
هزینه‌های سیاست‌گذاری و هزینه‌های عدم اقدام، فرصت‌های سیاست‌گذاری برای سیاست‌گذاران ملی و بین‌المللی، پشتیبانی از تصمیم‌گیری برای مدیران محلی، ریسک‌های تجاری، فرصت‌ها و معیارها و مالکیت شهروندان و مصرف‌کنندگان. یکی از انگیزه‌های این مطالعه، ایجاد یک مبنای استاندارد جهانی بی‌طرف برای حسابداری سرمایه‌های طبیعی بود. برآوردها نشان می‌دهد که هزینه تنوع زیستی و آسیب به اکوسیستم تا سال ۲۰۵۰، ۱۸ درصد از تولید اقتصادی جهانی را تشکیل می‌دهد و در حال حاضر بیش از ۲ تریلیون دلار آمریکا برای ۳۰۰۰ شرکت بزرگ طبق گزارش
تریلیون دلار آمریکا برای ۳۰۰۰ شرکت بزرگ طبق گزارش است، و برخی تخمین‌ها تا ۶ تریلیون دلار آمریکا در سال نیز می‌رسد. بانک جهانی به‌طور خاص تلاش‌های اخیر را برای گنجاندن هزینه تنوع زیستی و آسیب‌های اقلیمی در حساب‌های ملی هدایت کرده است. حامیان مالی آن اعلام کردند که TEEB یک «ابتکار بزرگ بین‌المللی برای جلب توجه به مزایای اقتصادی جهانی تنوع زیستی، برجسته کردن هزینه‌های رو به رشد از دست رفتن تنوع زیستی و تخریب اکوسیستم، و گردآوری تخصص از حوزه‌های علم، اقتصاد و سیاست برای امکان‌پذیر کردن اقدامات عملی در آینده»
سیاست برای امکان‌پذیر کردن اقدامات عملی در آینده» است. در اکتبر ۲۰۱۰، این نهاد گزارش خود را با عنوان «جریان‌سازی اقتصاد طبیعت: ترکیبی از رویکرد، نتیجه‌گیری‌ها و توصیه‌های TEEB" منتشر کرد و بانک سرمایه طبیعی را برای ارائه یافته‌های خود به عموم مردم راه‌اندازی کرد. تاریخچه. مطالعه TEEB توسط آلمان و کمیسیون اروپا در پاسخ به پیشنهاد وزرای محیط زیست در پوتسدام آلمان در سال ۲۰۰۷، برای توسعه یک مطالعه جهانی در مورد اقتصاد از دست رفتن تنوع زیستی، آغاز شد. مرحله دوم مطالعه TEEB توسط برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد
مطالعه TEEB توسط برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP) با حمایت تعدادی از سازمان‌ها، از جمله کمیسیون اروپا، وزارت محیط زیست، حفاظت از طبیعت و ایمنی هسته‌ای فدرال آلمان و وزارت محیط زیست، غذا و امور روستایی بریتانیا برگزار می‌شود. پاوان سوکدیو، بانکدار ارشد دویچه بانک، و بنیانگذار-مدیر پروژه حسابداری سبز (صندوق ایالت‌های سبز هند) در هند. هیئت مشاوره TEEB شامل متخصصانی از حوزه‌های علوم و اقتصاد است. گزارش موقت TEEB در ماه مه ۲۰۰۸ تحت فاز اول منتشر شد. این گزارش شواهدی از خسارات اقتصادی قابل توجه جهانی و
گزارش شواهدی از خسارات اقتصادی قابل توجه جهانی و محلی و تأثیرات رفاه انسانی ناشی از خسارات مداوم تنوع زیستی و تخریب اکوسیستم‌ها ارائه داد. این مطالعه عمدتاً بر جنگل‌ها متمرکز بود و میزان تلفات سرمایه طبیعی را که در نتیجه جنگل‌زدایی و تخریب رخ می‌دهد، بررسی کرد. TEEB تخمین می‌زند که این رقم سالانه بین ۲ تا ۴٫۵ تریلیون دلار آمریکا باشد. مرحله دوم مطالعه، به منظور گسترش کار آغاز شده در مرحله اول انجام شد. این مطالعه در سال ۲۰۱۰ تکمیل و در دهمین کنفرانس طرفین کنوانسیون تنوع زیستی در اکتبر ۲۰۱۰ در ناگویا، ژاپن
تنوع زیستی در اکتبر ۲۰۱۰ در ناگویا، ژاپن ارائه شد. جلدهای پایانی TEEB توسط اسکن زمین در حال انتشار است. جلد اول در اکتبر ۲۰۱۰ منتشر شد: اقتصاد اکوسیستم‌ها و تنوع زیستی: مبانی اکولوژیکی و اقتصادی. جلدهای دوم، سوم و چهارم در طول سال ۲۰۱۱ منتشر خواهند شد. مرحله اول: پیام‌های کلیدی. جهان در حال حاضر بخش زیادی از تنوع زیستی خود را از دست داده است. TEEB نشان می‌دهد که فشار بر قیمت کالاها و مواد غذایی، پیامدهای این ضرر را برای جامعه نشان می‌دهد. TEEB توصیه می‌کند که اقدامات اصلاحی فوری ضروری است زیرا از بین رفتن
که اقدامات اصلاحی فوری ضروری است زیرا از بین رفتن گونه‌ها و تخریب اکوسیستم به‌طور جدایی‌ناپذیری با رفاه انسان مرتبط است. پیش‌بینی می‌شود که رشد اقتصادی و تبدیل اکوسیستم‌های طبیعی به تولیدات کشاورزی ادامه یابد، اما TEEB احساس می‌کند که ضروری است اطمینان حاصل شود که چنین توسعه‌ای، ارزش واقعی اکوسیستم‌های طبیعی را به درستی در نظر می‌گیرد. این امر هم برای مدیریت اقتصادی و هم برای مدیریت زیست‌محیطی اهمیت اساسی دارد. یافته‌های TEEB (گزارش موقت) عمدتاً در سه حوزه بود — اندازه اقتصادی و تأثیر رفاهی از دست رفتن
بود — اندازه اقتصادی و تأثیر رفاهی از دست رفتن اکوسیستم‌ها و تنوع زیستی، پیوندهای قوی بین حفاظت از تنوع زیستی و سلامت اکوسیستم از یک سو و ریشه‌کنی فقر و دستیابی به اهداف توسعه هزاره از سوی دیگر، و انتخاب‌های اخلاقی مربوط به انتخاب نرخ تنزیل اجتماعی برای تنزیل مزایای اکوسیستم‌ها و تنوع زیستی. یافته‌های اصلی. TEEB دریافته است که مدیریت صحیح اکوسیستم و تنوع زیستی و گنجاندن سرمایه طبیعی در حسابداری دولتی و تجاری می‌تواند شروعی برای جبران بی‌تحرکی و کاهش هزینه‌های خسارات آینده باشد. مرحله دوم. مرحله دوم TEEB که
خسارات آینده باشد. مرحله دوم. مرحله دوم TEEB که در حال حاضر در حال انجام است، رویکردی اقتصادی اتخاذ می‌کند که از نظر مکانی خاص است و بر دانش چگونگی عملکرد و ارائه خدمات اکوسیستم‌ها بنا شده است. این بررسی می‌کند که چگونه اکوسیستم‌ها و خدمات مرتبط با آنها احتمالاً به اقدامات خاص سیاستی پاسخ می‌دهند. تمرکز اساسی TEEB بر توسعه یک معیار اقتصادی است که برای ارزیابی عملکرد یک اقتصاد، مؤثرتر از تولید ناخالص داخلی باشد. TEEB توصیه می‌کند که سیستم‌های حسابداری ملی باید فراگیرتر باشند تا بتوانند مزایای قابل توجه رفاه
فراگیرتر باشند تا بتوانند مزایای قابل توجه رفاه انسانی که اکوسیستم‌ها و تنوع زیستی فراهم می‌کنند را اندازه‌گیری کنند. چنین سیستم‌هایی می‌توانند به سیاست‌گذاران کمک کنند تا اقدامات صحیح را اتخاذ کرده و سازوکارهای تأمین مالی مناسبی را برای حفاظت از محیط زیست طراحی کنند. به‌روزرسانی مسائل اقلیمی. در گزارش به‌روزرسانی اقلیمی TEEB آمده است که توافق بر سر تأمین بودجه برای جنگل‌ها، اولویت اصلی دولت‌های شرکت‌کننده در کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد در کپنهاگ در سال ۲۰۰۹ بود. تخمین زده می‌شود که سالانه ۵
در سال ۲۰۰۹ بود. تخمین زده می‌شود که سالانه ۵ گیگاتن یا ۱۵ درصد از انتشار دی‌اکسید کربن در سراسر جهان توسط جنگل‌ها جذب یا «ترسیب» می‌شود و آنها را به «موتور کاهش» جهان طبیعی تبدیل می‌کند. TEEB دریافته است که سرمایه‌گذاری در اقدامات مبتنی بر اکوسیستم مانند تأمین مالی طرح کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از جنگل‌زدایی و تخریب جنگل‌ها (REDD) می‌تواند به مبارزه با تغییرات اقلیمی کمک کند و همچنین می‌تواند یک اقدام کلیدی ضد فقر و سازگاری باشد. این به‌روزرسانی همچنین بر «وضعیت اضطراری صخره‌های مرجانی» تأکید
همچنین بر «وضعیت اضطراری صخره‌های مرجانی» تأکید می‌کند که در نتیجهٔ افزایش فعلی گازهای گلخانه‌ای، از قبل وجود داشته است. دانشمندانی که در فرایند TEEB مشارکت دارند، نشان می‌دهند که غلظت دی‌اکسید کربن اتمسفری بیش از ۳۵۰ قسمت در میلیون (ppm) می‌تواند آسیب‌های جبران‌ناپذیری به صخره‌های مرجانی وارد کند. این با افزایش دما و اسیدی شدن اقیانوس‌ها مرتبط است. غلظت‌ها بالاتر از این آستانه و در حال افزایش هستند. این موضوع نگرانی‌هایی را ایجاد می‌کند که تثبیت سطح CO2 در ۴۵۰ ppm یا حدود ۱۶٪ بالاتر از سطح فعلی، ممکن است
۴۵۰ ppm یا حدود ۱۶٪ بالاتر از سطح فعلی، ممکن است این اکوسیستم حیاتی و چند میلیارد دلاری را به انقراض محکوم کند و معیشت ۵۰۰ میلیون نفر را در عرض چند دهه با خود ببرد. طرح اقتصاد سبز. طرح اقتصاد سبز برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP) پروژه‌ای است که برای انتقال این پیام طراحی شده است که سبز شدن اقتصادها باری بر دوش رشد نیست، بلکه موتور جدیدی برای رشد، اشتغال و کاهش فقر مداوم جهانی است. گزارش اقتصاد سبز که در فوریه ۲۰۱۱ منتشر شد، از تحلیل اقتصادی و رویکردهای مدل‌سازی برای ارائه ارزیابی عمیق از بخش‌های
مدل‌سازی برای ارائه ارزیابی عمیق از بخش‌های اقتصادی شناسایی‌شده‌ای استفاده کرد که «سبز شدن» در آنها می‌تواند به رونق و ایجاد شغل (یعنی رشد اقتصادی سنتی) منجر شود. این امر بخش‌هایی را که برای اقتصاد سبز ضروری تلقی می‌شوند، مانند کشاورزی، ساختمان‌ها، شهرها، شیلات، جنگل‌ها، صنعت، انرژی‌های تجدیدپذیر، حمل و نقل، گردشگری، مدیریت پسماند و آب، و همچنین شرایط مساعد در امور مالی، معماری سیاست‌های داخلی و بین‌المللی، ارتقا می‌دهد. انتقاد. رویکرد ارزش‌گذاری اکوسیستم‌ها که توسط پروژه TEEB ارائه شده، مورد انتقاد قرار
که توسط پروژه TEEB ارائه شده، مورد انتقاد قرار گرفته و در معرض همان مشکلاتی است که بر همه نظریه‌های ارزش اقتصادی جریان اصلی تأثیر می‌گذارد. به‌طور خاص‌تر، استدلال این است که قیمت‌ها باید به دلیل شکست بازار اصلاح شوند و می‌توان با انجام تنظیمات ساده، سیستم قیمت‌گذاری را اصلاح کرد تا منابع به‌طور کارآمد تخصیص یابند. اساس این محاسبه مجدد، ترجیحات انسان برای طبیعت، اکوسیستم‌ها، حشرات و گیاهان است. یکی از انتقادات مربوط به بی‌ربط بودن ترجیحات انسانی در تعیین آنچه از نظر اکولوژیکی برای حفظ سیستم‌های پشتیبانی از
از نظر اکولوژیکی برای حفظ سیستم‌های پشتیبانی از حیات ضروری است، می‌باشد. ترجیحات انسان ممکن است راهنمای خوبی برای انتخاب طعم بستنی باشد، اما نه ترکیبی از گونه‌ها یا گازهای موجود در جو که برای حفظ حیات ضروری است. فراتر از انتقاد از محاسبات واقعی مورد استفاده در این مطالعات TEEB و کارهای مرتبط، پیامدهای نهادی نیز وجود دارد. پاوان سوکدِف طرفدار واکنشی از سوی بخش مالی و بانکی است که «ارزش‌ها را به خود جلب کند». این اساساً به معنای کسب سود برای کسانی است که آماده توسعه و معامله ابزارهای مالی جدید و تأمین مالی