payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ساموئل اوهانیان (؛ ) یک بازیگر اهل ارمنستان است. وی از سال ۱۹۷۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۲۷ سپتامبر ۱۹۵۵ در ایروان به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان (۱۹۷۴) فارغ‌التحصیل شد. وی در تئاتر مخاطبان نوجوان ایروان فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان (۹۲۰۱) شده است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به وروگایت (فصل ۲)، ماه کامل اشاره کرد.
ویلیام جوزف مک کورمک جونیور (زاده ۱۳ ژانویه ۱۹۷۴) بازیگر، تهیه‌کننده اجرایی، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان آمریکایی است. او بیشتر برای فیلم کوتاهش هر اتفاقی رخ دهد، دوستتان دارم شهرت دارد که جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه را برای او به ارمغان آورد. مک کورمک همچنین به خاطر نوشتن فیلمنامه سلست و جس برای همیشه و داستان داستان اسباب‌بازی ۴ شناخته شده است، که اولی نامزدی جوایز ایندیپندنت اسپیریت برای بهترین فیلمنامه اول و جایزه بلک ریل برای فیلمنامه برجسته، اقتباسی یا اصلی را به همراه داشت. او در خانواده
اقتباسی یا اصلی را به همراه داشت. او در خانواده سوپرانو، برادران و خواهران، و در چشم ساده، و همچنین در فیلم های قانون شکنان آمریکایی، سوریها، و چین و چروک در زمان ظاهر شد.
متیو ای. چری متولد ۱۴ دسامبر، ۱۹۸۱ کارگردان، نویسنده، تهیه‌کننده و بازیکن سابق فوتبال آمریکایی است. او دو فیلم مستقل را نوشت و کارگردانی کرد، آخرین پاییز و ۹ سواری. او بیشتر برای فیلم کوتاه انیمیشن عشق مو که در نود و یکمین دوره جوایز اسکار برنده جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه شد، شناخته شده است. کمپین Kickstarter برای Hair Love نزدیک به ۳۰۰۰۰۰ دلار جمع آوری کرد و رکورد بالاترین مبلغ جمع آوری شده برای هر فیلم کوتاه روی پلتفرم را شکست.
رادیومیکس یا پرتوگان‌شناسی عبارتست از داده‌کاوی تصاویر پزشکی. ویژگی‌های حاصل، که ویژگی‌های رادیومیکسی نامیده می‌شوند، قابلیت بازشناخت الگو و استخراج ویژگی‌های نئوپلاسمهایی را دارند که با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شوند. فرضیه رادیومیکس این است که ویژگی‌هایی که در انواع تظاهرات یک بیماری خاص مشترک هستند، ممکن است برای پیش‌بینی، پیش آگهی و پاسخ درمانی برای انواع مختلف سرطان مفید باشد، بنابراین اطلاعات ارزشمندی را برای درمان تخصصی فراهم می‌کند. رادیومیکس دانشی میان رشته‌های پرتوشناسی و سرطان‌شناسی است و پیشرفته‌ترین
پرتوشناسی و سرطان‌شناسی است و پیشرفته‌ترین کاربرد در این رشته‌ها است. با این حال، از این فناوری برای هر تخصص پزشکی که در آن بتوان یک فرایند آسیب‌شناسی را تصویرسازی کرد، می‌توان استفاده کرد.
ادا جعفری (اردو: ادؔا جعفری)، (۲۲ اوت ۱۹۲۴ – ۱۲ مارس ۲۰۱۵)، شاعر و نویسنده زن پاکستانی بود که به عنوان اولین شاعر زن اردو زبانی که آثارش منتشر شده، شناخته می‌شود و از او به عنوان "بانوی اول شعر اردو" یاد می‌شود. او همچنین به عنوان نویسنده یکی از چهره‌های برجسته در ادبیات معاصر اردو شناخته می‌شود. او جوایز متعددی از دولت پاکستان، اتحادیه نویسندگان پاکستان و انجمن‌های ادبی آمریکای شمالی و اروپا به پاس تلاش‌هایش دریافت کرد. زندگی. ابتدای زندگی. ادا جعفری در ۲۲ اوت ۱۹۲۴ در بادایون، ایالت اوتار پرادش هند به دنیا
۱۹۲۴ در بادایون، ایالت اوتار پرادش هند به دنیا آمد. نام اصلی او عزیز جهان بود. پدرش، مولوی بدرالحسن، زمانی که او سه ساله بود، درگذشت و مادرش او را بزرگ کرد. او از دوازده سالگی شروع به سرودن شعر کرد و از تخلص "ادا بادایونی" استفاده می‌کرد. او سال‌های اولیه زندگی خود را در محدودیت‌های اجتماعی سخت گذراند. زندگی زناشویی. او در ۲۹ ژانویه ۱۹۴۷ در لکهنو، هند با نورالحسن جعفری ازدواج کرد. پس از ازدواج، تخلص ادا جعفری را برای خود انتخاب کرد. همسرش، نورالحسن، یک کارمند عالی‌رتبه دولت فدرال هند بود. ادا جعفری پس از
عالی‌رتبه دولت فدرال هند بود. ادا جعفری پس از استقلال پاکستان در سال ۱۹۴۷ به همراه همسرش به کراچی نقل مکان کرد. همسرش نیز ادیب بود و برای روزنامه‌های انگلیسی و اردو ستون می‌نوشت. او همچنین به عنوان رئیس انجمن ترقی اردو خدمت کرد. نورالحسن، که الهام‌بخش بزرگی برای نوشته‌های او بود، در ۳ دسامبر ۱۹۹۵ درگذشت. سال‌های بعدی زندگی. او در کراچی، پاکستان زندگی می‌کرد و به طور مکرر بین کراچی و تورنتو سفر می‌کرد و نقش فعالی در ترویج زبان اردو داشت. خانواده. ادا جعفری و نورالحسن جعفری سه فرزند داشتند: صبیحه، عظمی و
و نورالحسن جعفری سه فرزند داشتند: صبیحه، عظمی و عامر. صبیحه جعفری با زبیر اقبال ازدواج کرد و در ایالات متحده ساکن است. آن‌ها سه فرزند دارند: صباح اقبال، یوسف اقبال و سمیر اقبال. عظمی جعفری و همسرش شعی جعفری اکنون در اندوور، ماساچوست، ایالات متحده ساکن هستند و دو پسر به نام‌های فائز جعفری و عاظم جعفری دارند. ادا جعفری تا زمان مرگش در کراچی با پسرش عامر جعفری، همسرش مها جعفری و دخترشان اسرا جعفری زندگی می‌کرد. ادا جعفری دو نتیجه به نام‌های صابین رانا و رضوان رانا داشت که فرزندان صباح اقبال رانا و همسرش فواد
رانا داشت که فرزندان صباح اقبال رانا و همسرش فواد رانا بودند. مرگ. ادا جعفری در عصر روز ۱۲ مارس ۲۰۱۵ در بیمارستانی در کراچی در سن ۹۰ سالگی درگذشت. وزیر اطلاعات و میراث ملی پاکستان، فرماندار سند، دکتر عشرت العباد خان، نخست‌وزیر پاکستان، رئیس آکادمی ادبیات پاکستان (PAL) درگذشت او را تسلیت گفتند و از کارهای او در زمینه شعر اردو قدردانی کردند. مراسم تشییع جنازه او در مسجد الهلال کراچی برگزار شد و او در گورستان PECHS، شهر جمشید، کراچی به خاک سپرده شد. فعالیت ادبی. اولین شاعر زن. ادا جعفری بخشی از یک جامعه سنتی
اولین شاعر زن. ادا جعفری بخشی از یک جامعه سنتی و محافظه‌کار بود که در آن زنان اجازه نداشتند به طور مستقل فکر کنند و بیان کنند. اما او جسارت کافی برای بیان خود داشت. با وجود ریشه‌های سنتی در شخصیتش، او در هنر مدرن مشارکت کرد. از اوایل سال ۱۹۵۰، او به عنوان بانوی اول شعر اردو شناخته شد. مادرش و همسرش نورالحسن جعفری او را تشویق کردند تا فعالیت‌های ادبی خود را علیرغم مشکلات اجتماعی ادامه دهد. او شاگرد شاعران بزرگی مانند اختر شیرانی و جعفر علی خان اثر لکھنوی بود و شعرهایش را توسط آن‌ها بررسی و اصلاح می‌کرد.
بود و شعرهایش را توسط آن‌ها بررسی و اصلاح می‌کرد. سبک. ادا جعفری به شیوه‌ای جنسیت‌خنثی می‌نوشت، اگرچه آثارش شامل مضامین فمینیستی مانند تبعیض و بی‌ارزش‌سازی زنان و نگاه به آن‌ها به عنوان ابژه‌های جنسی بود. شخصیت او در شعرهایش غایب به نظر می‌رسد. او از تجربیات خود به عنوان یک همسر و مادر در قالب اصطلاحات سنتی تعدیل‌شده نوشت، اما همچنین به کمبود رضایت زن در این نقش‌ها اشاره کرد. ژانر. آثار ادا جعفری بیشتر غزل هستند، اما او شعر آزاد و هایکوهای اردو را نیز تجربه کرد. او در هر دو ژانر شعر اردو، یعنی نظم و غزل،
کرد. او در هر دو ژانر شعر اردو، یعنی نظم و غزل، مهارت داشت. در غزل‌هایش از تخلص "ادا" استفاده می‌کرد. او همچنین چندین مقاله نوشته است. آثار. اولین غزل ادا جعفری در سال ۱۹۴۵ در مجله اختر شیرانی، منتشر شد. او اولین مجموعه شعر خود، ""من ساز ڈھونڈتی رہی"، را در سال ۱۹۵۰ منتشر کرد. کتاب او، "غزل نما"، که شامل مقالات کوتاه با زندگینامه‌ها و تفسیرهای کوتاه درباره آثار شاعران پیشین اردو بود، در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. علاوه بر این، او پنج مجموعه شعر اردو ("شہر درد"، "غزالاں"، "تم تو واقف ہو!"، "حرف شناسائی"، "سفر
"غزالاں"، "تم تو واقف ہو!"، "حرف شناسائی"، "سفر باقی"، و "موسم، موسم")، یک زندگینامه ("جو رہی سو بےخبری رہی")، و چهل مقاله تحقیقی منتشر کرد. او همچنین مجموعه هایکوهای اردو خود، "ساز سخن بہانا ہے"، را منتشر کرد. یکی از غزل‌های معروف او، "ہونٹوں پہ کبھی ان کے میرا نام ہی آئے""، توسط استاد امانت علی خان خوانده و محبوب شد. جوایز. در سال ۱۹۵۵، بنیاد حمدرد، دهلی نو، او را به عنوان "شاعر زن برجسته قرن" شناخت. بعدها، او در سال ۱۹۶۷ جایزه ادبی آدم‌جی را از اتحادیه نویسندگان پاکستان برای دومین مجموعه شعرش، "شہر
نویسندگان پاکستان برای دومین مجموعه شعرش، "شہر درد"، دریافت کرد. دولت پاکستان در سال ۱۹۸۱ به او مدال افتخار اعطا کرد. او در سال ۱۹۹۴ جایزه بابائے اردو، دکتر مولوی عبدالحق، را از آکادمی ادبیات پاکستان دریافت کرد و در سال ۱۹۹۷ جایزه ادبی قائد اعظم را به دست آورد. او همچنین گواهی تقدیر از بنیاد حمدرد پاکستان را دریافت کرد. او برنده جوایز مختلف بین‌المللی از انجمن‌های ادبی آمریکای شمالی و اروپا بود. دولت پاکستان در سال ۲۰۰۳ (جوایز در ۱۴ اوت ۲۰۰۲ اعلام شد) به او جایزه افتخار عملکرد در ادبیات اعطا کرد. او اولین
جایزه افتخار عملکرد در ادبیات اعطا کرد. او اولین زنی بود که جایزه کمال فن را برای دستاوردهای مادام‌العمر در ادبیات از آکادمی ادبیات پاکستان در سال ۲۰۰۳ دریافت کرد. دیدگاه‌های فمینیستی. ادا جعفری حامی فمینیسم بود. او دیدگاه‌های خود را این‌گونه بیان کرد: دیدگاه منتقدان. منتقدان مختلف می‌گویند که شعر جعفری بسیار ادیبانه است. او افکار قدیم و جدید را به شیوه‌ای هنرمندانه و منحصر به فرد در شعرهایش ترکیب می‌کند. قاضی عبدالغفار، در مقدمه‌ای بر مجموعه اشعار ادا جعفری، به تاثیر او در زمینه بیان فمینیستی اشاره کرد.
به تاثیر او در زمینه بیان فمینیستی اشاره کرد. شاعر و منتقد اردو، جذاب قریشی، گفت:"ادا جعفری اولین و تنها شاعر زنی است که در شعرهایش احساسات زنانه را بروز می‌دهد.."
این لیستی از باشگاه های فوتبال در کشور امارات است. در حال حاضر به طور رسمی ۴۹ باشگاه فوتبال در کشور امارات وجود دارد. از این تعداد ۱۴ نفر در دسته برتر، ۱۵ نفر در دسته ۲، ۱۲ نفر در دسته سوم و هشت نفر از آنها در حال حاضر در وقفه هستند. چهار باشگاه منحل شده وجود دارد که به این معنی است که در کل ۵۳ باشگاه در تاریخ فوتبال امارات وجود دارد.
کایلا بارون (؛ زادهٔ ) مهندس و فضانورد ناسا اهل ایالات متحده آمریکا است. بارون در ژوئن ۲۰۱۷ به عنوان عضوی از گروهی متشکل ۲۲ فضانورد توسط ناسا انتخاب شد و بعداً در سال ۲۰۲۰ به عنوان فضانورد واجد شرایط شناخته شد. بارون در اولین پرواز فضایی خود، اسپیس‌اکس کرو-۳، به عنوان بخشی از خدمه اعزامی بلند مدت به ایستگاه فضایی بین‌المللی (Expedition 66/67) شرکت کرد. او پنجمین زن فارغ‌التحصیل آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده بود که به عنوان کاندیدای فضانوردی انتخاب می‌شد. بارون قبل از پیوستن به ناسا، افسر جنگ‌افزار
بارون قبل از پیوستن به ناسا، افسر جنگ‌افزار زیردریایی و دستیار پرچم سرپرست آکادمی نیروی دریایی آمریکا بود. زندگی اولیه و تحصیلات. کایلا بارون در ۱۹ سپتامبر ۱۹۸۷ در پوکاتلو (آیداهو) از والدین خود به نام لوری و اسکات ساکس به دنیا آمد. خانواده او بعداً به ریچلند، واشینگتن، جایی که در سال ۲۰۰۶ از دبیرستان ریچلند فارغ‌التحصیل شد، نقل مکان کردند. پس از دبیرستان، بارون در آکادمی نیروی دریایی آمریکا حضور یافت، جایی که در سال ۲۰۱۰ با مدرک کارشناسی علوم در رشته مهندسی سامانه‌ها فارغ‌التحصیل شد. زمانی که در آکادمی
سامانه‌ها فارغ‌التحصیل شد. زمانی که در آکادمی نیروی دریایی بود، بارون عضو تیم‌های ورزشی بود. پس از فارغ‌التحصیلی، بارون در پیترهاوس در دانشگاه کمبریج بورسیه شد؛ و مدرک کارشناسی ارشد فلسفه در رشته مهندسی هسته‌ای را در سال ۲۰۱۱ دریافت کرد. تحقیقات فارغ‌التحصیلی او با انگیزه پرداختن به تغییرات آب و هوایی انسانی، بر مدلسازی چرخه سوخت برای یک مفهوم راکتور هسته ای نسل بعدی با سوخت توریم که به عنوان راکتور زیربحرانی مبتنی بر شتاب‌دهنده شناخته می‌شود، متمرکز شد. خدمت نظامی. بارون پس از اخذ مدرک کارشناسی ارشد جزء
نظامی. بارون پس از اخذ مدرک کارشناسی ارشد جزء اولین گروه زنانی بود که به عنوان افسران جنگ‌افزار زیردریایی برگزیده شدند. او در برنامه آموزش افسران نیروی هسته‌ای و زیردریایی نیروی دریایی شرکت کرد و در زیردریایی کلاس اوهایو یواس‌اس مین (اس‌اس‌بی‌ان-۷۴۱) مشغول به خدمت شد. بارون در حین خدمت در یواس‌اس مین، سه مأموریت گشت‌زنی را به عنوان افسر بخش انجام داد. بارون پس از مأموریت زیردریایی خود، تا زمان انتخاب او به عنوان فضانورد، دستیار سرپرست آکادمی نیروی دریایی آمریکا بود. فعالیت در ناسا. در ژوئن ۲۰۱۷، بارون به
بود. فعالیت در ناسا. در ژوئن ۲۰۱۷، بارون به عنوان عضوی از گروه متشکل از ۲۲ فضانورد ناسا انتخاب شد تا آموزش دو ساله خود را آغاز کند. او پنجمین زن فارغ‌التحصیل آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده بود که به عنوان کاندیدای فضانوردی انتخاب می‌شد. او برای مأموریت اسپیس‌اکس کرو-۳ آموزش دید و طی آن در ایستگاه فضایی بین‌المللی به عنوان متخصص مأموریت کار کرد. او در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۱ کپسول اسپیس‌اکس دراگون به فضا پرتاب شد و به عنوان بخشی از مأموریت طولانی مدت Expedition 67 در ایستگاه فضایی بین‌المللی خدمت کرد. کرو-۳ در
67 در ایستگاه فضایی بین‌المللی خدمت کرد. کرو-۳ در تاریخ ۶ می ۲۰۲۲ پس از ۱۷۶ روز مأموریت در فضا در خلیج مکزیک فرود آمد. زندگی شخصی. بارون با تام بارون، افسر نیروهای ویژه ارتش ایالات متحده ازدواج کرده است. افتخارات. بارون یک محقق ترایدنت و فارغ‌التحصیل ممتاز در آکادمی نیروی دریایی و یک محقق گیتس کمبریج در دانشگاه کمبریج است.
بروس دبلیو اسمیت (زاده ۶ سپتامبر ۱۹۶۱) تهیه کننده، انیماتور، طراح شخصیت و کارگردان فیلم آمریکایی است. او بیشتر به عنوان خالق انیمیشن عشق مو شناخته می شود. اسمیت که از سال ۱۹۹۶ توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی استخدام شده است، به عنوان انیماتور ناظر برای کرچاک و بابون ها و بچه بابون در تارزان، پاچا در شیار جدید امپراتور، دکتر فاسیلیه در شاهزاده خانم و قورباغه و خوکچه، کانگا و رو در وینی پو خدمت کرده است.
آن ویتنی (۲ سپتامبر ۱۸۲۱ – ۲۳ ژانویه ۱۹۱۵) مجسمه‌ساز و شاعر آمریکایی بود. او مجسمه‌های تمام‌قد و نیم‌تنه‌ای از شخصیت‌های برجسته سیاسی و تاریخی خلق کرد و آثار ارزشمندش امروزه در موزه‌های معتبر ایالات متحده نگهداری می‌شوند. ویتنی سفارش‌های برجسته‌ای برای ساخت بناهای یادبود دریافت نمود. دو مجسمه از ساموئل آدامز که توسط ویتنی ساخته شدند، در مجموعه تالار مجسمه‌سازی ملی واشینگتن دی.سی. و مقابل فنل هال در بوستون قرار دارند. افزون بر این، او دو یادبود از لیف اریکسون را نیز خلق کرد. از طریق هنر خود، آن ویتنی
اریکسون را نیز خلق کرد. از طریق هنر خود، آن ویتنی دیدگاه‌های لیبرال خود را دربارهٔ لغو برده‌داری، حقوق زنان و مسائل اجتماعی دیگر به تصویر کشید. در مجسمه‌های او، چهره‌های برجسته تاریخی همچون هریت بیچر استو به‌نحوی تأثیرگذار نمایان شده‌اند. او همچنین زنانی را تجسم بخشید که زندگی‌های پیشرو داشتند—زنانی که به‌عنوان حق‌خواه، هنرمندان حرفه‌ای و فعال در جایگاه‌های غیرمعمول برای زنان آن دوران فعالیت می‌کردند، از جمله اقتصاددان برجسته و رئیس کالج ولزلی، آلیس فریمن پالمر. در عصری که او می‌زیست، انتخاب سبک زندگی
پالمر. در عصری که او می‌زیست، انتخاب سبک زندگی غیرسنتی و مستقل امری نادر بود. بااین‌حال، او زندگی خود را به این شیوه گذراند و رابطه‌ای بلندمدت با هنرمند همکار خود، ابی آدلین منینگ، داشت که با او زندگی می‌کرد و به اروپا سفر کرد. اوایل زندگی. آن ویتنی در تاریخ ۲ سپتامبر ۱۸۲۱ در واترتاون، ماساچوست دیده به جهان گشود. او کوچک‌ترین فرزند ناتانیل راگلز ویتنی جونیور، قاضی صلح، و سالی یا سارا استون ویتنی بود که هر دو از نسل مهاجران نخستین واترتاون در سال ۱۶۳۵ به‌شمار می‌رفتند. او یک خواهر و پنج برادر داشت.
به‌شمار می‌رفتند. او یک خواهر و پنج برادر داشت. خانواده‌اش زمانی که ویتنی ۱۲ ساله بود، به ایست کمبریج نقل مکان کردند و در نهایت در سال ۱۸۵۰ به واترتاون بازگشتند. خانواده اویونیتارینیسم و طرفداران لغو برده‌داری بودند. آن‌ها برای حقوق زنان، حق آموزش و همچنین لغو برده‌داری مبارزه می‌کردند. اوایل حرفه. به‌جز سال تحصیلی ۱۸۳۴–۱۸۳۵ که آن ویتنی در مدرسه‌ای خصوصی تحت مدیریت خانم ساموئل لیتل در باکس‌پورت، مِین تحصیل کرد، آموزش‌های خود را از معلمان خصوصی دریافت نمود. سال حضور او در مدرسه خصوصی به او امکان داد تا به
سال حضور او در مدرسه خصوصی به او امکان داد تا به تدریس بپردازد. ویتنی از همان اوایل به شعر و مجسمه‌سازی علاقه نشان داد. از سال ۱۸۴۷ تا ۱۸۴۹، آن ویتنی یک مدرسه کوچک خصوصی را در سیلم، ماساچوست مدیریت کرد. پس از آن، او از دسامبر ۱۸۵۰ تا مه ۱۸۵۱ با کشتی برای دیدار با اقوام خود به نیواورلئان سفر کرد و در مسیر از کوبا عبور نمود."/&gt; او حوالی سال ۱۸۵۵ شروع به ساخت نیم‌تنه‌های پرتره از اعضای خانواده خود کرد. در زمانی که ویتنی مطالعه هنر را آغاز نمود، فرصت‌های آموزشی برای زنان بسیار محدود بود. برخلاف دانشجویان
برای زنان بسیار محدود بود. برخلاف دانشجویان مرد، زنان اجازه شرکت در کلاس‌های طراحی از بدن زنده را نداشتند. بازدید از گالری‌های هنری مستلزم آن بود که مجسمه‌های مردان برهنه پیش از ورود زنان پوشانده شوند. همچنین، قالب‌های گچی از بدن انسان در کلاس‌های مختلط قابل استفاده نبودند. ویتنی به نیویورک نقل مکان کرد تا از سال ۱۸۵۹ تا ۱۸۶۰ در بیمارستانی در بروکلین آناتومی مطالعه کند. سپس، او در آکادمی هنرهای زیبای پنسیلوانیا در فیلادلفیا به تحصیل طراحی و مدل‌سازی پرداخت. ویتنی در صف مقدم جنبش زن نوین قرار داشت. به‌جای
ویتنی در صف مقدم جنبش زن نوین قرار داشت. به‌جای پیروی از مسیری که در آن دوران برای زنان مقبول‌تر تلقی می‌شد—یعنی پرداختن به علایق خود از طریق شعر—او تصمیم گرفت دیدگاه‌های خود را دربارهٔ مسائل اجتماعی از طریق هنر به‌طور کامل و بی‌پرده بیان کند.
آلیس ژانت هرتس (؛ – ) فمینیست، ضدفاشیست و فعال صلح‌طلب آلمانی بود. او نخستین فرد در ایالات متحده آمریکا بود که خود را در اعتراض به جنگ رو به گسترش در ویتنام به آتش کشید که پیروی از کاری مشابه توسط راهب بودایی، تچ کوانگ دوک بود که خود را در اعتراض به سرکوب بودائیان تحت دولت کاتولیک رئیس‌جمهور نگو دین دیم در ویتنام جنوبی سوزاند. اوایل زندگی. آلیس ژانِت اشتراوس اولین فرزند روزالی کِرامر (۱۸۵۸–۱۹۴۳) و موریس اشتراوس (۱۸۵۰–۱۹۲۰) بود، که هر دو از تبار یهودی-آلمانی بودند. او شش خواهر و برادر داشت، پنج خواهر کوچک‌تر
او شش خواهر و برادر داشت، پنج خواهر کوچک‌تر از خود به‌علاوهٔ یک برادر کوچک‌تر که در سن دو سالگی درگذشت. او تحصیلات متوسطه را در آلمان به اتمام رساند و تحصیلات عالی را جهت معلم شدن پی گرفت، اما یک اختلال چشمی مانع از اتمام دوره‌های آموزشی او شد و به جای آن به عنوان منشی در دفتر یک وکیل مشغول به کار شد. در سال ۱۹۰۷، هرتس از یهودیت به پروتستانتیسم گروید و تغییر دین داد. کنشگری در آلمان. در اوایل دهه ۱۹۰۰، هرتس به جنبش فمینیستی پیوست و مدافع حقوق زنان شد، به ویژه برای حق رأی همگانی و هم‌باشی زنان. او با پل
ویژه برای حق رأی همگانی و هم‌باشی زنان. او با پل هرتس، شیمی‌دان و برادر مارگارتیه هرتس، یکی از فعالان برجسته حق رأی زنان، ازدواج کرد. این زوج به گوتزرو در ایالت مکلنبورگ-فورپومرن نقل مکان کردند و دو فرزند به نام‌های هلگا (۱۹۱۲–۲۰۱۰) و کنراد (۱۹۱۵–۱۹۲۹) به دنیا آوردند. کنراد به‌طور جسمی ضعیف به دنیا آمد و تقریباً نابینا بود. بلافاصله پس از آغاز جنگ جهانی اول، شوهر آلیس هرتس به ارتش فراخوانده شد و او انتظار پیروزی آلمان و بازگشت همسرش را در عرض چند ماه داشت. در سال ۱۹۱۸، بدون امید فوری به پایان جنگ، هرتس به
در سال ۱۹۱۸، بدون امید فوری به پایان جنگ، هرتس به حمایت آشکار از دموکراتیزه کردن آلمان به همراه دیگر فعالان طرفدار دموکراسی و فمینیست‌ها پرداخت، که به دنبال اجرای حق رأی برای زنان بودند. این جنبش سعی کرد از وزیر دولتی هانس سیوکویچ درخواست «حق رأی عمومی، مساوی، مخفی و مستقیم» کند و با پایان جنگ جهانی اول در نوامبر همان سال، حقوق رأی با تأسیس جمهوری وایمار محقق شد. در سال ۱۹۱۹، خانواده هرتس به برلین-مالسدورف نقل مکان کردند، که شوهرش در آن شغلی در یک کارخانه لاستیک پیدا کرد. احتمالاً به دلیل قرار گرفتن منظم
لاستیک پیدا کرد. احتمالاً به دلیل قرار گرفتن منظم در معرض مواد شیمیایی خطرناک، پل در ۳۰ دسامبر ۱۹۲۸ به دلیل نارسایی کلیه درگذشت، در حالی که تنها ۴۵ سال سن داشت. پسرشان کنراد تنها چند هفته بعد به دلیل مشکلات سلامت درگذشت. در ۱۳ مارس ۱۹۳۳، هرتس و دخترش هلگا به سوئیس مهاجرت کردند، تصمیمی که در چند سال اخیر به دلیل نگرانی از افزایش یهودی‌ستیزی و قدرت سیاسی رو به رشد احزاب راست‌گرا در جمهوری وایمار در ذهن داشت. او تصمیم خود را با انتصاب آدولف هیتلر به عنوان صدراعظم آلمان قطعی کرد. هرتس به درستی پیش‌بینی کرده
آلمان قطعی کرد. هرتس به درستی پیش‌بینی کرده بود که یهودیان و مخالفان سیاسی، به ویژه چپ‌گراها، تحت نظارت شدید قرار خواهند گرفت، به ویژه پس از آتش‌سوزی رایشس‌تاگ. آلیس و هلگا سپس به فرانسه نقل مکان کردند، و در آنجا آلیس زبان فرانسوی و اسپرانتو آموخت. هر دو مادر و دختر به فعالیت‌های سیاسی خود ادامه دادند و از طریق مشارکت در اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی آلیس نازیسم را در مقالاتی که به نشریات حزب سوسیال دموکرات آلمان ارائه می‌کرد، مورد انتقاد قرار داد. پس از انحلال اجباری این سازمان توسط دولت نازی
پس از انحلال اجباری این سازمان توسط دولت نازی در تابستان ۱۹۳۳، او نویسنده یک مجله سوسیالیست مسیحی سوئیسی به نام «"نوِیه وِگه"» (راه‌های جدید) شد. پس از تهاجم به فرانسه، هرتس و دخترش مدتی را در اردوگاه توقیفی گورس نزدیک مرز اسپانیا گذراندند و هر دو در نهایت در سال ۱۹۴۲ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کردند. زندگی در ایالات متحده و فعالیت‌های ضد جنگ. آلیس و هلگا در دیترویت میشیگان ساکن شدند. در آنجا هلگا به عنوان کتابدار در کتابخانه عمومی دیترویت مشغول به کار شد و آلیس مدتی به عنوان مدرس کمکی زبان آلمانی در
شد و آلیس مدتی به عنوان مدرس کمکی زبان آلمانی در دانشگاه ایالتی وین فعالیت کرد. این دو برای دریافت تابعیت ایالات متحده درخواست کردند، اما به دلیل عدم تمایل به سوگند به دفاع از کشور با اسلحه، درخواست آنها رد شد. هلگا بعداً دوباره درخواست داد و در سال ۱۹۵۴ تابعیت ایالات متحده را دریافت کرد، اما مشخص نیست که آیا آلیس چنین درخواستی کرده بود یا خیر. آلیس و هلگا به جمع یونیتارین‌ها پیوستند و هر دو در فعالیت‌های چندین گروه صلح‌طلب مشارکت کردند. هرتس یک نامه سرگشاده نوشت که قبل از مرگ خود آن را به چندین دوست و
نوشت که قبل از مرگ خود آن را به چندین دوست و همکار فعال خود داد. در این نامه، او رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون را به استفاده از قدرت نظامی خود برای «از بین بردن کشورهای کشورهای مورد نظرش» متهم کرد. او از مردم آمریکا خواست تا «بیدار شوند و علیه جنگ اقدام کنند» و خودسوزی‌اش را تلاشی برای «شنیده شدن صدایش» توصیف کرد. خودسوزی. هرتس در ۱۶ مارس ۱۹۶۵ در سن ۸۲ سالگی در خیابانی در دیترویت خود را به آتش کشید. یک راننده خودرو به همراه دو پسرش در حال رانندگی بودند که او را در حال سوختن دیدند و شعله‌های آتش را خاموش
او را در حال سوختن دیدند و شعله‌های آتش را خاموش کردند. او ده روز بعد بر اثر جراحات درگذشت. مطابق کتاب «"در آستانهٔ سرزمین موعود"» (۲۰۰۶) به قلم تیلور برنچ، این سخنرانی رئیس‌جمهور جانسون در کنگره آمریکا در حمایت از لایحه حقوق رأی‌گیری ۱۹۶۵ بود که او را به این باور رساند که این لحظه برای اعتراض به جنگ ویتنام و خودسوزی مناسب است. میراث. هرتس که پیش از مرگش به یکی از دوستانش نزدیکش در این باره صحبت کرده بود، خاطرنشان کرد که از همه روش‌های اعتراضی پذیرفته‌شده در دسترس فعالان - از جمله راهپیمایی، اعتراض و نوشتن
دسترس فعالان - از جمله راهپیمایی، اعتراض و نوشتن مقالات و نامه‌های بی‌شماری - استفاده کرده است و از خود می‌پرسید که چه کار دیگری می‌تواند انجام دهد. شینگو شیباتا، نویسنده و فیلسوف ژاپنی، اندکی پس از مرگش، صندوق صلح آلیس هرتس را تأسیس کرد. میدانی در برلین (آلیس هرتس پلاتس) در سال ۲۰۰۳ به افتخار او نامگذاری شد.
امور هنری یک فیلم کوتاه پویانمایی سنتی بریتانیایی-کانادایی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی جوانا کوین و نویسندگی لس میلز است. کوین در نقش صداپیشگی بورلی نیز نقش آفرینی می کند. این فیلم از فوریه ۲۰۲۱ در جشنواره‌های جهانی فیلم از جمله جشنواره کوتاه پالم اسپرینگز در ایالات متحده به نمایش درآمده است و برنده ۲۶ جایزه بین‌المللی از جمله جوایز جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه کلرمون فران و جشنواره بین‌المللی فیلم انیمیشن انسی شده است. این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه برای نود و چهارمین دوره جوایز اسکار و
کوتاه برای نود و چهارمین دوره جوایز اسکار و نامزد جایزه بفتا برای بهترین انیمیشن کوتاه شده است.
کریستینا گارمندیا وای مندیزابال (زادهٔ ۱۹۶۲ در سان سباستین) زیست‌شناس و تاجر برجسته اسپانیایی است. او، بی‌آنکه پیشینه‌ای در سیاست داشته باشد، در آوریل ۲۰۰۸ به‌دست رئیس دولت اسپانیا، خوزه لوئیز رودریگز ساپاترو، به‌عنوان وزیر علوم و نوآوری منصوب گردید. کریستینا گارمندیا دارای دکترای زیست‌شناسی از دانشگاه مستقل مادریداست. پیش از انتخاب به‌عنوان وزیر، او رئیس بنیاد اینبیومد و انجمن اسپانیایی شرکت‌های زیست‌فناوری بود. در سال ۲۰۰۰، او شرکت زیست‌فناوری ژنتریکس را تأسیس کرد، و در سال ۲۰۰۸ شرکت یسیوس را که یک شرکت
تأسیس کرد، و در سال ۲۰۰۸ شرکت یسیوس را که یک شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیر تخصصی در حوزه سلامت و زیست‌فناوری است، بنیان نهاد. او همچنین عضوی از هیئت‌مدیره کنفدراسیون اسپانیایی سازمان‌های کارفرمایی (CEOE) بود. پس از اتمام دوره وزارتی‌اش، گارمندیا مجدداً به فعالیت مدیریتی بازگشت و به‌عنوان عضو یسیوس فعالیت خود را ادامه داد. او سهام‌دار شرک تژنتریکس است و عضوی از هیئت‌های علمی یا مشاوره‌ای بسیاری از سازمان‌ها، از جمله بنیاد زنان برای آفریقا و هیئت مشاور بین‌المللی برنامه تحول تولیدی دولت کلمبیا می‌باشد. او همچنین
برنامه تحول تولیدی دولت کلمبیا می‌باشد. او همچنین به‌عنوان عضوی فعال در هیئت‌مدیره چندین شرکت اسپانیایی، سازمان‌های شاخه‌ای و یک مدرسه عالی تجارت فعالیت می‌کند. اوایل زندگی و تحصیلات. گارمندیا در سال ۱۹۶۲ در سان سباستین (سرزمین باسک) چشم به جهان گشود. در ۱۸ سالگی، در رشته زیست‌شناسی در دانشگاه سبیا تحصیل کرد و در زمینه ژنتیک فارغ‌التحصیل شد. پس از آن، به مادرید نقل مکان کرد، جایی که از دهه ۱۹۸۰ تاکنون در آن زندگی کرده است. در مادرید، او تحصیل در مقطع دکترا در CSIC در مرکز زیست‌شناسی مولکولی سورئو اوچوا را
در CSIC در مرکز زیست‌شناسی مولکولی سورئو اوچوا را با تجربیاتش به‌عنوان استادیار در بخش ژنتیک و زیست‌شناسی مولکولی دانشگاه خودمختار مادرید تلفیق کرد. او زیر نظر پروفسور مارگاریتا سالاس، دکترای خود را از مرکز زیست‌شناسی مولکولی سورئو اوچوا در دانشگاه خودمختار مادرید دریافت نمود. گارمندیا همچنین تحصیلات خود را با برنامه کارشناسی ارشد مدیریت کسب‌وکار/بازرگانی در دانشگاه نابارا، تکمیل کرد. در نتیجه تکمیل دوره مدیریت اجرایی MBA، کریستینا گارمندیا توانست تجربه خود در زیست‌شناسی را با فعالیت‌های مدیریتی پیوند دهد.
در زیست‌شناسی را با فعالیت‌های مدیریتی پیوند دهد. در سال ۱۹۹۲، به‌عنوان معاون رئیس و مدیر مالی (CFO)، مسئولیت‌های گوناگونی در ارتباط با توسعه تجاری گروه آماسوا که در صنعت ماهیگیری فعالیت داشت، بر عهده گرفت. او این سمت را تا سال ۲۰۰۱ حفظ کرد. حرفه تجاری، ۱۹۹۲–۲۰۰۸. فعالیت گارمندیا در این زمینه پیشگامانه بود و به ایجاد پایه‌های صنعت زیست‌فناوری در اسپانیا کمک کرد و تحقیقات را به بخش خصوصی منتقل نمود. او سمت‌هایی چون مدیرعامل و مدیر اجرایی ژنتریکس را بر عهده داشت و هم‌زمان پروژه‌های تجاری دیگری مانند سلریکس
داشت و هم‌زمان پروژه‌های تجاری دیگری مانند سلریکس (Cellerix)، بیوتراپیکس (Biotherapix)، سنسیا (Sensia)، ایمبیوسیس (Imbiosis)، بیوباید (Biobide)، بیوآلما (BioAlma) و کوروتراپیکس (Coretherapix) را نیز پیش برد. پس از انجام عملیات و ادغام‌های متعدد شرکتی، گروه ژنتریکس اکنون دارای سهام‌هایی در شرکت‌هایی مانند اکس‌پل (Xpol)، بیوباید (Biobide)، کوروتراپیکس (Corotherapix)، اکسونتراپیکس (Axontherapix)، فنیکس بیوتک (Fenix Biotech) و تیجنیکس (Tigenix) است. از سال ۲۰۱۲، اکس‌پل پس از توافق با شرکت اسایگنیس (SYGNIS)