payamvha/North_RAG huggingface dataset:
راسته: کاپریمولگی‌سانانخانواده: Caprimulgidae شب‌چراغها پرندگان متوسط شب‌زی هستند که معمولاً روی زمین لانه می‌سازند. آن‌ها بال‌های بلند، پاهای کوتاه و منقارهای بسیار کوتاه دارند. بیشتر آن‌ها پاهای کوچکی دارند که برای راه رفتن مناسب نیست و بال‌های بلند و نوک‌تیز دارند. پرهای نرمشان با پوست درخت یا برگ‌ها استتار می‌کنند. پرستوهای دم‌تیز. راسته: کاپریمولگی‌سانانخانواده: Apodidae پرستوها پرندگان کوچکی هستند که بیشتر عمر خود را در پرواز سپری می‌کنند. این پرندگان پاهای بسیار کوتاهی دارند و هرگز داوطلبانه روی
پاهای بسیار کوتاهی دارند و هرگز داوطلبانه روی زمین نمی‌نشینند، بلکه فقط روی سطوح عمودی می‌نشینند. بسیاری از پرستوها بال‌های بلند و خمیده دارند که شبیه هلال هستند. کوکوها. راسته: Cuculiformesخانواده: Cuculidae خانواده Cuculidae شامل کوکوها و خویشاوندانشان است. این پرندگان اندازه‌های متغیری دارند، بدن باریک، دم بلند و پاهای قوی دارند. کوکوهای دنیای قدیم آلوده به لانه دیگران هستند. آبخیزان، مرغ‌های باتلاقی و فَولاها. خانواده Rallidae گروه بزرگی از پرندگان کوچک تا متوسط است که شامل ریلها، کریکها، فولاها و مرغ
تا متوسط است که شامل ریلها، کریکها، فولاها و مرغ باتلاقیها می‌شود. معمولاً در پوشش گیاهی انبوه مناطق مرطوب نزدیک دریاچه‌ها، تالاب‌ها یا رودخانه‌ها زندگی می‌کنند. عموماً پرندگان خجالتی و پنهان‌کار هستند، اما برخی جرات و دیده‌شدن دارند. اکثر گونه‌ها پاهای قوی و انگشتان بلند دارند که برای سطح نرم و ناپایدار مناسب است. بال‌ها کوتاه و گرد هستند و پرواز ضعیفی دارند، اما قادر به مهاجرت طولانی‌اند. جرّاح‌ها. راسته: Gruiformesخانواده: Gruidae جرّاح‌ها پرندگان بزرگ، با پاهای بلند و گردن دراز هستند. برخلاف مرغان
با پاهای بلند و گردن دراز هستند. برخلاف مرغان شباهت‌دار اما غیرمرتبط، جرّاح‌ها با گردن کشیده پرواز می‌کنند و آن را عقب نمی‌کشند. اکثر آن‌ها نمایش‌های عاشقانه پر سر و صدا و پیچیده دارند. سُرک‌ها. راسته: اوتیفورم‌هاخانواده: Otididae سُرک‌ها پرندگان بزرگ خشکی‌زی هستند که عمدتاً در مناطق خشک و دشت‌های دنیای قدیم یافت می‌شوند. همه‌چیزخوارند و روی زمین لانه می‌سازند. با پاهای قوی و انگشتان بزرگ قدم می‌زنند و هنگام حرکت به دنبال غذا نوک می‌زنند. بال‌های بلند و پهن با نوک‌های «انگشتی» دارند و هنگام پرواز الگوهای
با نوک‌های «انگشتی» دارند و هنگام پرواز الگوهای جالبی نشان می‌دهند. بسیاری نمایش‌های جالب جفت‌گیری دارند. غازماهی‌ها. راسته: غواص‌سانانخانواده: Gaviidae غازماهی‌ها که در اروپا به نام غواص شناخته می‌شوند، گروهی از پرندگان آبزی هستند که در بسیاری از مناطق آمریکای شمالی و شمال اروپا یافت می‌شوند. اندازه‌ای مشابه اردک بزرگ یا غاز کوچک دارند و هنگام شنا شباهتی ظاهری دارند، اما با آن‌ها ارتباطی ندارند. طوفان‌مرغان جنوبی. راسته: کبوتردریایی‌سانانخانواده: Oceanitidae طوفان‌مرغان جنوبی پرندگان دریایی کوچکی هستند از
طوفان‌مرغان جنوبی پرندگان دریایی کوچکی هستند از خانواده Oceanitidae، بخشی از راسته کبوتردریایی‌سانان. این پرندگان کوچک از سخت‌پوستان پلانکتونی و ماهیان کوچک که از سطح آب برداشت می‌کنند تغذیه می‌کنند و معمولاً هنگام شناور ماندن روی آب این کار را انجام می‌دهند. پرواز آن‌ها بال‌زنی و گاهی شبیه خفاش است. طوفان‌مرغان شمالی. راسته: کبوتردریایی‌سانانخانواده: Hydrobatidae طوفان‌مرغان شمالی خویشاوندان پترلها هستند و پرندگان دریایی بسیار کوچکی‌اند. آن‌ها از سخت‌پوستان پلانکتونی و ماهیان کوچک تغذیه می‌کنند و معمولاً
پلانکتونی و ماهیان کوچک تغذیه می‌کنند و معمولاً هنگام شناور ماندن روی سطح آب این کار را انجام می‌دهند. پروازشان بال‌زنی و گاهی شبیه خفاش است. آلباتروس‌ها. راسته: کبوتردریایی‌سانانخانواده: Diomedeidae آلباتروس‌ها از بزرگ‌ترین پرندگان پروازی هستند و بال‌های بلند و باریکی برای گلایدینگ دارند. اکثر آن‌ها در نیم‌کره جنوبی یافت می‌شوند و در اقیانوس اطلس شمالی فقط نمونه‌های سرگردان دیده می‌شوند. شیرواتورها و پترل‌ها. راسته: کبوتردریایی‌سانانخانواده: Procellariidae خانواده Procellariidae گروه اصلی پترل‌های متوسط
خانواده Procellariidae گروه اصلی پترل‌های متوسط است که با سوراخ‌های بینی متحد، سپتوم میانی و پر اولیهٔ بلند خارجی عملکردی مشخص می‌شوند. مرغ‌های دریایی، پرستوهای دریایی و ماهی‌های کف‌زی. خانوادهٔ لاریده (Laridae) خانواده‌ای از پرندگان دریایی متوسط تا بزرگ، از جمله مرغ‌های دریایی و چلچله‌های دریایی است. مرغ‌های دریایی معمولاً خاکستری یا سفید هستند، اغلب با لکه‌های سیاه روی سر یا بال‌ها. آنها منقارهای دراز و کلفت و پاهای پرده‌دار دارند. پرستوهای دریایی گروهی از پرندگان دریایی عموماً متوسط تا کوچک هستند که
از پرندگان دریایی عموماً متوسط تا کوچک هستند که معمولاً پرهای خاکستری یا سفید دارند، اغلب با لکه‌های سیاه روی سر، منقارهای باریک و پاهای پرده‌دار. اکثر چلچله‌ها با شیرجه زدن ماهی شکار می‌کنند، اما برخی از آنها حشرات را از سطح آب شیرین جمع می‌کنند. مرغ‌های دریایی و چلچله‌های دریایی عموماً پرندگانی با عمر طولانی هستند و چندین گونه از آنها بیش از ۳۰ سال عمر می‌کنند. کاکایی‌اقیانوسی. خانوادهٔ استرکوراریده عموماً پرندگانی با جثهٔ متوسط تا بزرگ هستند که معمولاً پرهای خاکستری یا قهوه‌ای دارند و اغلب دارای لکه‌های
خاکستری یا قهوه‌ای دارند و اغلب دارای لکه‌های سفید روی بال‌هایشان هستند. آن‌ها در مناطق معتدل و قطبی روی زمین لانه می‌سازند و مهاجرانی با مسافت طولانی هستند. طوطی دریایی، گیله‌موت‌ها و پافین‌ها. طوطی‌های دریایی به دلیل رنگ سیاه و سفید، حالت ایستاده و برخی از عاداتشان، از نظر ظاهری شبیه پنگوئن‌ها هستند، با این حال، آنها خویشاوندی با پنگوئن‌ها ندارند و در توانایی پرواز با آنها متفاوت هستند. آق‌ها در دریای آزاد زندگی می‌کنند و معمولاً فقط برای لانه‌سازی به ساحل می‌آیند. جغدهای انباری. جغدهای انباری جغدهایی با
می‌آیند. جغدهای انباری. جغدهای انباری جغدهایی با جثه متوسط تا بزرگ با سرهای بزرگ و صورت‌های قلبی شکل هستند. آن‌ها پاهای بلند و قوی با چنگال‌های قدرتمند دارند. جغدها. جغدان راستین معمولاً پرندگان شکاری شب‌زی و منزوی از کوچک تا بزرگ هستند. آن‌ها چشمان بزرگ و رو به جلو، منقاری شبیه شاهین و دایره‌ای آشکار از پر در اطراف هر چشم به نام دیسک صورت دارند. عقاب ماهی‌گیر. خانواده عقاب ماهی‌گیر تنها یک گونه دارد. عقاب ماهی‌گیر یک پرنده شکاری متوسط تا بزرگ است که در خوردن ماهی تخصص دارد و پراکندگی جهانی دارد. شاهین‌ها،
ماهی تخصص دارد و پراکندگی جهانی دارد. شاهین‌ها، عقاب‌ها و بادبادک‌ها. این دسته خانواده‌ای از پرندگان شکاری هستند که شامل شاهین‌ها، عقاب‌ها، بادبادک‌ها، سنقرها و کرکس‌های جهان قدیم می‌شوند. این پرندگان منقارهای قلاب‌دار قدرتمندی برای پاره کردن گوشت طعمه، پاهای قوی، چنگال‌های قدرتمند و بینایی تیزبین دارند. زنبورخوارها. زنبورخواران گروهی از پرندگان نزدیک به گنجشک سانان در خانواده Meropidae هستند. این گونه در آفریقا، جنوب اروپا، ماداگاسکار، استرالیا و گینه نو یافت می‌شود. آنها با پرهای رنگارنگ، بدن‌های باریک و
می‌شود. آنها با پرهای رنگارنگ، بدن‌های باریک و معمولاً پرهای دم مرکزی کشیده مشخص می‌شوند. همه آنها منقارهای بلند رو به پایین و بال‌های نوک‌تیز دارند که از دور به آنها ظاهری شبیه پرستو می‌دهد. سبزقباها. سبزقباها از نظر اندازه و ساختار بدنی شبیه زاغ هستند، اما بیشتر به ماهی‌خورک‌های رودخانه‌ای و زنبورخوارها خویشاوندی دارند. آن‌ها ظاهر رنگارنگ آن گروه‌ها را با رنگ‌های غالب آبی و قهوه‌ای به اشتراک می‌گذارند. دو انگشت جلویی داخلی به هم متصل هستند، اما انگشت بیرونی به هم متصل نیست.
اِبتِسام عبدالعزیز (۱۹۷۵) هنرمند تجسمی و نویسندهٔ اماراتی است.او با بهره‌گیری از هندسه و ریاضیات، از طریق چیدمان‌ها، هنر اجرا و دیگر رسانه‌ها، به مسائلی همچون تعلق و هویت می‌پردازد. او در سال ۲۰۱۳ در فهرست «۱۰۰ زن قدرتمند جهان عرب» مجلهٔ "اِرِیبین بیزنس" قرار گرفت. زندگی و پیشه. ابتسام عبدالعزیز زادهٔ ۱۹۷۵ در امارت شارجه، امارات متحده عربی است. هم‌اکنون میان ابوظبی و واشینگتن دی سی زندگی می‌کند. او دارای مدرک کارشناسی در علوم و ریاضیات از دانشگاه امارات متحده عربی در العین است. فعالیت هنری خود را از سال
عربی در العین است. فعالیت هنری خود را از سال ۲۰۰۰ آغاز کرد. او از نقاشی به سمت هنر مفهومی حرکت کرد و به‌کارگیری رسانه‌های گوناگون را تجربه نمود. اجرا (پرفورمنس) به‌عنوان رسانهٔ اصلی در کار او جایگاهی ویژه دارد. آثار ابتسام عبدالعزیز به عنوان بازتابی از نگاه خاص او به ریاضیات و ساختارهای نظام‌مند توصیف شده است. او با بهره‌گیری از چیدمان‌ها، اجراهای زنده، ویدیوها، نقاشی‌ها و آثار روی کاغذ، به کاوش در مسائل هویت و فرهنگ می‌پردازد. در کارهایش ترکیبی از رویکرد علمی و عناصر تصادفی دیده می‌شود؛ گاه این دو را در
علمی و عناصر تصادفی دیده می‌شود؛ گاه این دو را در تقابل قرار می‌دهد تا مخاطب را به بازنگری در قوانین طبیعی و نظام‌های قراردادی برانگیزد. عبدالعزیز از مواد و اشکال متنوعی استفاده می‌کند؛ برخی از آن‌ها برای ثبت لحظات زودگذر و برخی دیگر برای بازنمایی دگرگونی‌های شتابان محیط اطراف. موضوعات آثار او گستره‌ای وسیع را در بر می‌گیرد؛ از تجربه‌های روانی و انسانی همچون زندگی و مرگ، شادی و اندوه، عشق و نفرت گرفته تا مسائل اجتماعی نظیر عدالت، برابری، هویت قومی و دینی، حقوق زنان و مباحث سیاسی. عبدالعزیز آثار خود را در
حقوق زنان و مباحث سیاسی. عبدالعزیز آثار خود را در رویدادها و نهادهای معتبر بین‌المللی به نمایش گذاشته است؛ از جمله در پاویون‌های افتتاحیهٔ امارات متحده عربی و هیئت ابوظبی برای فرهنگ و میراث در پنجاه‌وسومین بینال ونیز، هفتمین و دهمین بینال شارجه، نمایشگاه «زبان‌های صحرا» در موزهٔ هنر معاصر بُن (آلمان)، «دبی نِکست» (بازل، ۲۰۰۸)، موزهٔ موری (توکیو)، مؤسسهٔ جهان عرب (پاریس)، بینال بنین ۲۰۱۲ در مرکز کُورا، و «بینال فوتوفست» (هیوستون، تگزاس). همچنین در نمایشگاه «گذشته و استمرار: هنر معاصر از امارات» در واشینگتن،
و استمرار: هنر معاصر از امارات» در واشینگتن، لس‌آنجلس، ایست لانْسینگ، فورت ورث، لکسینگتون، دالاس و اسپوکین حضور داشته است.دیگر نمایشگاه‌های او دربرگیرندهٔ «کارا» در گالری اسماک میلون (نیویورک)، گالری دانشگاه نیویورک – ابوظبی، گوگنهایم ابوظبی، موزهٔ دانشگاه آمریکایی در مرکز کاتزن (واشینگتن) و موزهٔ فلوریدا برای هنر عکاسی بوده‌اند. او همچنین نویسنده و پژوهشگری است که به هنر معاصر و مفاهیم جامعه‌شناسی و فلسفه علاقه دارد. در آثارش به موضوعاتی چون انزوا، بیگانگی و هویت دوگانه می‌پردازد و هنر را ابزاری برای بیان
و هویت دوگانه می‌پردازد و هنر را ابزاری برای بیان مسائل کلان به زبانی بصری، زنده و صادق می‌داند.
اوشکوانک (؛ ) یک مجموعه صومعه‌ای متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان ارزروم ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هووی (آنی) (؛ Նախրչու ժամ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آنی، ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه گئورگ مقدس (پوتکی) (؛ صومعه) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان وان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه گئورگ مقدس (گومک) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان بیتلیس ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
پیرو دی کوزیمو د مدیچی مشهور به پیرو نقرسی () (۱۴۱۶ – ۲ دسامبر ۱۴۶۹) از سال ۱۴۶۴ تا ۱۴۶۹، حاکم "دفاکتو" جمهوری فلورانس، در طول رنسانس ایتالیا بود. زندگی‌نامه. پیرو، پسر کوزیمو د مدیچی بزرگ و کنتسینا د باردی بود. او به دلیل ضعف جسمانی دائمی که داشت، که لقبش نیز از همین گرفته شده بود، در دوران حیات پدرش، نقش پررنگی در عرصه سیاست نداشت. با اینکه برادرش جیووانی به عنوان مجری وصیت‌نامه کوزیمو انتخاب شده بود، اما پیش از پدر درگذشت. در سال ۱۴۶۱، پیرو آخرین فرد از خاندان مدیچی بود که به مقام گونفالونیه رسید. بیماری
مدیچی بود که به مقام گونفالونیه رسید. بیماری نقرس اغلب او را به بستر می‌کشاند و در نتیجه، اتاق خوابش به محل انجام امور حکومتی بدل شد؛ جایی که جلسات سیاسی برگزار می‌کرد و همین موضوع کاخ مدیچی را به مرکز قدرت فلورانس تبدیل کرد. پیرو پس از به‌دست گرفتن مدیریت بانک مدیچی از پدرش، گزارشی جامع از وضعیت مالی تهیه کرد. نتایج این بررسی‌ها او را واداشت تا وام‌های معوقه بسیاری را، که اغلب به حامیان خاندان مدیچی تعلق داشت و پدرش آنها را بی‌سرانجام رها کرده بود، بازپس‌گیرد. این اقدام سبب شد شمار زیادی از بازرگانان
این اقدام سبب شد شمار زیادی از بازرگانان ورشکست شوند و بر مخالفان مدیچی افزوده شود. با وجود آنکه پیرو هرگز مهارت بانکی درخشانی همچون پدرش نداشت، در طول دوران ریاست خود توانست اداره بانک را در سطحی کارآمد حفظ کند. دوران رهبری پیرو بر فلورانس با کودتای نافرجامی روبه‌رو شد که توسط لوکا پیتی، نیکولو سودرینی، دیوتیسالوی نرونی، آنجلو آچیایولی و پسرعمویش پیرفرانچسکو د مدیچی طراحی شده بود. این شورش با پشتیبانی نیروهای بورسو دِسته، دوک مودنا و رجیو، و فرماندهی برادرش ارکول دِسته، برای ۲۶ اوت ۱۴۶۶ برنامه‌ریزی شد. با
ارکول دِسته، برای ۲۶ اوت ۱۴۶۶ برنامه‌ریزی شد. با این حال، پیرو پیش از وقوع حادثه توسط جیووانی دوم بنتیوولیو آگاه شد و توانست از دستگیری بگریزد. نجات او تا حدی مدیون پسرش لورنزو بود که در مسیر سفرش به ویلای مدیچی در کارجی، به‌طور اتفاقی مانعی را که توطئه‌گران برای دستگیری پیرو ایجاد کرده بودند، کشف کرد و توانست بدون شناسایی شدن به پدرش هشدار دهد. کودتا در نهایت شکست خورد؛ همان‌طور که تلاش دوم برای براندازی مدیچی با حمایت ونیز و به فرماندهی بارتولومئو کولئونی نیز ناکام ماند. برخی پژوهشگران بر این باورند که
نیز ناکام ماند. برخی پژوهشگران بر این باورند که این رخداد بیش از آنکه «کودتا» باشد، تلاشی مشروع برای محدود ساختن قدرت روزافزون خاندان مدیچی و بازگرداندن فلورانس به نظام سنتی جمهوری‌خواهی‌اش بود؛ بنابراین استفاده از واژگانی چون «کودتا» یا «توطئه»، در عمل موقعیت دفاکتو و موروثی ــ اما از دیدگاه قانون اساسی غیررسمی ــ پیرو را به‌عنوان رهبر شهر به رسمیت می‌شناسد. در سال ۱۴۶۷، پیرو با جنگی علیه جمهوری ونیز روبه‌رو شد؛ جنگی که به دلیل حمایت فلورانس از گالئاتزو ماریا اسفورزا، دوک تازه‌منصوب میلان، آغاز شده بود.
اسفورزا، دوک تازه‌منصوب میلان، آغاز شده بود. در این درگیری، ارتش ونیزی به فرماندهی بارتولومئو کولئونی وارد عمل شد، اما در نبرد مولینلا از ائتلافی متشکل از فلورانس، ناپل، ایالات پاپی و میلان شکست خورد. پیرو همچنین سنت خانوادگی مدیچی در حمایت از هنر را ادامه داد. از جمله می‌توان به نقاشی دیواری مشهور بنوتسو گوتزولی با عنوان "فرقه مغان" در کاخ مدیچی ریکاردی اشاره کرد، اثری که در آن خود پیرو و دو پسرش، لورنتسو و جولیانو، نیز به تصویر کشیده شده‌اند. در مقایسه با پدرش، سلیقه هنری پیرو گسترهٔ وسیع‌تری داشت و
با پدرش، سلیقه هنری پیرو گسترهٔ وسیع‌تری داشت و به‌ویژه به آثار هنری هلندی و فلاندری نیز علاقه نشان می‌داد. پیرو علاوه بر حمایت از هنر، به گردآوری کتاب‌های کمیاب نیز علاقه داشت و بسیاری از آن‌ها را به کتابخانهٔ خاندان مدیچی افزود. دلبستگی عمیق او به اومانیسم سبب شد که مارسیلیو فیچینو را مأمور ترجمه آثار افلاطون و دیگر نویسندگان کلاسیک کند. فیچینو در پاسخ به این حمایت، چندین اثر خود – از جمله "د سوله" – را به پیرو تقدیم کرد. پیرو در سال ۱۴۶۹ بر اثر نقرس و بیماری‌های ریوی درگذشت. او را در کلیسای سن لورنتسو
ریوی درگذشت. او را در کلیسای سن لورنتسو فلورانس، در کنار برادرش جیووانی به خاک سپردند. آرامگاه مشترک آن دو، به سفارش پسرانش لورنتسو و جولیانو، توسط مجسمه‌ساز نامدار رنسانس، آندره‌آ دل وروکیو ساخته شد. ازدواج. در ۳ ژوئن ۱۴۴۴، پیرو با لوکرتسیا تورنابوونی(۱۴۲۷–۱۴۸۲) ازدواج کرد. از این پیوند، فرزندانی به دنیا آمدند که مشهورترین آن‌ها لورنتسو د مدیچی و جولیانو د مدیچی بودند. گفته می‌شود که در یکی از نقاشی‌های شاخص ساندرو بوتیچلی، معروف به مدونا و سرود تجلیل، تمام اعضای خانواده پیرو حضور دارند و لوکرتسیا در قالب
اعضای خانواده پیرو حضور دارند و لوکرتسیا در قالب مریم مقدس به تصویر کشیده شده است. رسانه. در مجموعه تلویزیونی "مدیچی" محصول ۲۰۱۶، آلساندرو اسپردوتی نقش پیرو جوان را ایفا کرده است. در فصل دوم، جولیان سندز در دو قسمت نخست نقش پیرو مسن‌تر را بازی می‌کند.
بیانکا ماریا دی پیرو د مدیچی (۱۰ سپتامبر ۱۴۴۵ - ۲۰ ژوئیه ۱۵۰۵) عضوی از خانواده مدیچی، حاکمان "دفاکتو" فلورانس در اواخر قرن پانزدهم بود. او دختر پیرو دی کوزیمو د مدیچی، حاکم "دفاکتو" جمهوری فلورانس، و خواهر لورنتسو د مدیچی بود. او با گوگلیلمو د پاتزی، یکی از اعضای خانواده پاتزی، ازدواج کرد؛ پیوندی که دو خانواده رقیب فلورانسی را به‌طور نمادین به هم نزدیک ساخت. بیانکا علاوه بر جایگاه خانوادگی، به عنوان یک موسیقیدان توانا شناخته می‌شد. او در سال ۱۴۶۰ برای پاپ پیوس دوم و پاپ آینده الکساندر ششم ارگ
برای پاپ پیوس دوم و پاپ آینده الکساندر ششم ارگ می‌نواخت.همچنین به عنوان مالک زمین نیز فعالیت می‌کرد و بخشی از ثروت و قدرتش از این راه تأمین می‌شد. زندگی. بیانکا، دختر پیرو دی کوزیمو د مدیچی و لوکرتسیا تورنابوونی، در سال ۱۴۵۹ با گوگلیلمو د پاتزی ازدواج کرد؛ او دوست دوران کودکی برادرش لورنتسو د مدیچی بود. این ازدواج با هدف کاهش خصومت‌های میان خانواده‌ها انجام شد، هرچند همان‌طور که ماکیاولی در "تاریخ فلورانس" اشاره کرده، این تلاش کاملاً موفق نبود. اولین فرزند آن‌ها، آنتونیو، در سال ۱۴۶۰ به دنیا آمد و توافق
آن‌ها، آنتونیو، در سال ۱۴۶۰ به دنیا آمد و توافق ازدواج شامل کاهش قابل توجه مالیات‌های اعمال شده بر خانواده پاتزی نیز بود. پس از توطئه پاتزی در سال ۱۴۷۸، ازدواج بیانکا نقش مهمی در کاهش خشم لورنتسو نسبت به گوگلیلمو داشت؛ گوگلیلمو تنها مدتی در حبس خانگی باقی ماند، در حالی که دیگر مردان خانواده پاتزی تبعید یا اعدام شدند. همچنین، دختران بیانکا از ممنوعیت ازدواجی که بر سایر دختران پاتزی اعمال شده بود، معاف شدند. در سال ۱۴۶۰، از بیانکا خواسته شد تا در طول سفری به فلورانس، هنگامی که پاپ از شورای مانتوا بازمی‌گشت،
فلورانس، هنگامی که پاپ از شورای مانتوا بازمی‌گشت، برای پاپ پیوس دوم و همراهانش روی ارگ بنوازد. تئودورو مونته‌فلترو، یکی از اعضای کلیسای کاتولیک که پاپ را همراهی می‌کرد، در نامه‌ای به باربارا از براندنبورگ، مارکیز مانتوا، اجرای او را تحسین کرد. در همان سفر، به درخواست پاپ آینده، رودریگو بورجیا، بیانکا یک کنسرت دوم نیز اجرا کرد. او اغلب برای مقامات محلی و مهمانان برنامه اجرا می‌کرد که این امر به شهرت و افزایش نفوذ خانواده مدیچی کمک می‌کرد. در سال ۱۴۷۵، بیانکا از مادرش خواست تا زمین‌های کشاورزی را از دیگر
از مادرش خواست تا زمین‌های کشاورزی را از دیگر اعضای خانواده برای او خریداری کند، چرا که لوکرتسیا نفوذ بیشتری در خانواده داشت. اگرچه این زمین‌ها به نام بیانکا بود، مدیریت آن‌ها به دست کارمندانی سپرده شد که مادرش استخدام کرده بود. ازدواج. بیانکا و گوگلیلمو شانزده فرزند، نه پسر و هفت دختر، داشتند:
معاون امیر قطر یا معاون دولت قطر (به عربی: نائب دولة قطر) وارث فرضی امیر قطر است. قانون اساسی قطر که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد، تصریح می‌کند که حکومت موروثی و محدود به نوادگان حمد بن خلیفه آل ثانی است. ترتیب جانشینی در قطر توسط انتصابات در خاندان آل ثانی تعیین می‌شود. آنها اعضای خاندان آل ثانی هستند که ریشه‌هایشان به بنی تمیم، یکی از بزرگترین قبایل شبه جزیره عربستان، می‌رسد. حاکم فعلی تمیم بن حمد آل ثانی است که در ۲۵ ژوئن ۲۰۱۳ جانشین او شد. در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۴، تمیم بن حمد آل ثانی، برادرش عبدالله بن حمد آل ثانی را
بن حمد آل ثانی، برادرش عبدالله بن حمد آل ثانی را به سمت معاون امیر منصوب کرد و به طور غیررسمی او را وارث تاج و تخت قطر قرار داد. انتظار می‌رود امیر تمیم روزی یکی از پسران خود را به عنوان ولیعهد منصوب کند.
ماه عسل سیاه فیلمی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی دیوید اومالی است. در این فیلم بازیگرانی همچون لیندی بوت، نیک کورنیش، روی شایدر، تیا کریر، داریل هانا، اریک رابرتس و وس رمزی ایفای نقش کرده‌اند.
دوروتی گیل ()، یک شخصیت خیالی است که توسط نویسنده آمریکایی ال. فرانک بام (⎘ ال. فرانک بام) به عنوان قهرمان (داستان) در بسیاری از رمان های اوز خلق شده است. او اولین بار در رمان کلاسیک باوم در سال 1900، جادوگر شهر از (رمان) ظاهر شد و در بیشتر دنباله های آن دوباره ظاهر شد. او همچنین شخصیت اصلی اقتباس‌های مختلف است، به ویژه اقتباس سینمایی ۱۹۳۹ از رمان جادوگر شهر از (فیلم ۱۹۳۹). در رمان‌های بعدی، «سرزمین اُز» به طور پیوسته برای او آشناتر از سرزمین مادری‌اش، کانزاس، می‌شود.
یک کتاب بسته یا انتقام کور فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی رائول روئیز است. در این فیلم بازیگرانی همچون داریل هانا، تام کونتی، میریام مارگولیس، سایمن مک‌کورکیندل و ایلین پیج ایفای نقش کرده‌اند.
ابراهیم و اسحاق که با عنوان قربانی کردن اسحاق نیز شناخته می‌شود، اثری با رنگ روغن از تیسین، نقاش ونیزی دوره رنسانس ایتالیا است. این نقاشی در حدود سال‌های ۱۵۴۳ تا ۱۵۴۴ میلادی برای کلیسای سانتو اسپیریتو کشیده شد؛ اما هم‌اکنون در کلیسای جامع سنت ماریا دلا سلوته نگهداری می‌شود. موضوع. موضوع نقاشی برگرفته از یک داستان مذهبی است: خداوند به ابراهیم فرمان می‌دهد تا پسرش، اسحاق، را در کوه موریا قربانی کند. ابراهیم با ایمان کامل به فرمان الهی عمل می‌کند؛ اما درست در لحظه‌ای که قصد قربانی کردن پسرش را دارد، فرشته‌ای
لحظه‌ای که قصد قربانی کردن پسرش را دارد، فرشته‌ای ظاهر می‌شود و او را از این کار بازمی‌دارد. ابراهیم به جای اسحاق، قوچی را در همان نزدیکی پیدا و قربانی می‌کند. در نتیجه این اطاعت، خداوند وعده نسل طولانی و زندگی پربرکت به ابراهیم می‌دهد. پیشینه تاریخی. در آغاز دهه ۱۵۴۰ میلادی، تیسین سفارش‌های متعددی از برادران کلیسای سانتو اسپیریتو دریافت کرد. این کلیسا پیش‌تر نیز یکی از نخستین آثار او با عنوان سن "مارکو بر تخت" را نیز در مالکیت داشت. یکی از آثار مهم آن دوره، تصویری از نزول روح‌القدس بود که بعدها به دلیل
تصویری از نزول روح‌القدس بود که بعدها به دلیل آسیب‌دیدگی، توسط خود تیسین مرمت شد. نسخه‌ای دیگر با همین موضوع که اکنون در کلیسای سنت ماریا دلا سلوته نگهداری می‌شود، به دوره‌ای متفاوت از فعالیت هنری او تعلق دارد. در قرن هفدهم، مجموعه کامل آثار هنری کلیسای سانتو اسپیریتو به کلیسای سانتا ماریا دلا سالوته منتقل شد و تا به امروز در آنجا نگهداری می‌شود. در سقف اتاق محراب این کلیسا، درست بالای محراب اصلی، سه اثر برجسته از همین دوره دیده می‌شوند: قابیل و هابیل، ابراهیم و اسحاق و داوود و جالوت؛ هر سه نقاشی صحنه‌های
و اسحاق و داوود و جالوت؛ هر سه نقاشی صحنه‌های پرشوری از ایمان، نبرد و فداکاری را به تصویر می‌کشند. تحلیل. جورج گرونا (مورخ هنر) در نوشته‌های خود درباره سه نقاشی "قابیل و هابیل"، "ابراهیم و اسحاق" و "داوود و جالوت"، آن‌ها را به‌صورت مجموعه‌ای هماهنگ و هدفمند بررسی می‌کند:
حبیب یوسفی (به فارسی تاجیکی: Ҳабиб Юсуфӣ) شاعر، مترجم، منتقد ادبی تاجیک‌تبار اهل جمهوری سوسیالیستی ازبکستان شوروی بود. زندگی‌نامه. حبیب یوسفی در ۴ فوریه ۱۹۱۶ در ناحیه باغ میدان سمرقند متولد شد. او از دانشکده زبان‌شناسی دانشگاه دولتی ازبکستان به نام آ. نوایی فارغ‌التحصیل شد (۱۹۴۰). او معلم ادبیات یونان باستان و ادبیات روسی قرن نوزدهم در دانشگاه دولتی ازبکستان (۱۹۳۹–۱۹۴۰) و پژوهشگر و رئیس بخش مؤسسه تاریخ، زبان و ادبیات شاخه تاجیکستان آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۴۰–۱۹۴۲) بود. او در جریان جنگ جهانی دوم در
(۱۹۴۰–۱۹۴۲) بود. او در جریان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۲، داوطلبانه به جبهه رفت و در نبردهای لنینگراد، جمهوری‌های بالتیک و لهستان شرکت کرد. او در ۲۲ فوریه ۱۹۴۵ در روستای وسکو در نزدیکی ورشو، لهستان درگذشت.
جنگ داخلی برونئی (به مالایی: Perang Saudara Brunei و به تاگالوگ: Digmaang Sibil sa Brunay) یک جنگ داخلی در سلطنت برونئی از سال ۱۶۶۰ تا ۱۶۷۳. بین عبدالحق مبین و محی‌الدین بود. در زمان سلطنت سلطان محمد علی، اختلافی منجر به کشته شدن پنگیران مودا عالم توسط پنگیران مودا بونگسو شد. در تلافی، عبدالحق مبین محمد علی را کشت و خود را چهاردهمین سلطان اعلام کرد. جنگ داخلی درگرفت و عبدالحق مبین به کیناروت گریخت. سلطان محی‌الدین از سلطان سولو درخواست کمک کرد و قول داد که منطقه کیمانیس را به عنوان پاداش به او بدهد. اختلاف
کیمانیس را به عنوان پاداش به او بدهد. اختلاف بر سر صباح شرقی همچنان میراث این جنگ داخلی است. پیش زمینه. در زمان سلطنت سیزدهمین سلطان محمد علی، بین پسر سلطان، پنگیران مودا («شاهزاده») بونگسو و پنگیران مودا علم، پسر پنگیران عبدالمبین بر سر نتایج یک جنگ خروس که پنگیران مودا بونگسو شکست خورد، اختلاف نظر وجود داشت. شکست او توسط پنگیران مودا علم مورد تمسخر قرار گرفت. بونگسو در خشم خود پنگیران مودا علم را کشت و از صحنه گریخت. عبدالحق مبین و پیروانش در انتقام، سلطان محمد علی را خفه کردند. عبدالحق مبین سپس خود را
محمد علی را خفه کردند. عبدالحق مبین سپس خود را چهاردهمین سلطان نامید و عنوان «سلطان عبدالحق مبین» را برای خود برگزید. او با انتصاب نوهٔ محمد علی، محی‌الدین، به عنوان وزیر اعظم جدید، سعی کرد پیروان سلطان قبلی را آرام کند. با این حال، پس از مدتی، هواداران محمد علی با متقاعد کردن محی‌الدین به ایستادگی در برابر عبدالحق مبین، انتقام گرفتند. محی‌الدین در ابتدا امتناع کرد، اما بعداً موافقت کرد که این کار را انجام دهد. هواداران او شروع به نمایش اعتراض به شکل برافراشتن نیزه در کاخ‌ها و خانه‌ها کردند. سلطان عبدالحق
نیزه در کاخ‌ها و خانه‌ها کردند. سلطان عبدالحق مبین سپس به توصیه محی‌الدین، با هدف پایان دادن به بحران، کاخ خود را به جزیره چرمین منتقل کرد. با این حال، پس از رفتن او، محی‌الدین خود را پانزدهمین سلطان اعلام کرد. سپس نبردی بین دو سلطان رقیب درگرفت. بدین ترتیب، جنگ داخلی برونئی آغاز شد. آغاز جنگ. در طول جنگ داخلی، عبدالحق مبین به کیناروت (در پاپار امروزی، صباح، مالزی) گریخت و ده سال در آنجا ماند و حملات مکرر سلطان محی‌الدین را دفع کرد. آنها پس از حمله نهایی نیروهای محی‌الدین که در آن نتوانستند عبدالحق مبین را
محی‌الدین که در آن نتوانستند عبدالحق مبین را شکست دهند، به برونئی بازگشتند. همچنین اشاره شده است که محی‌الدین سرانجام عبدالحق مبین را در جزیره چرمین با استفاده از باروتی که خریداری کرده بودند، شکست داد. این باروت از سلطنت جامبی خریداریشده بود. محی‌الدین سرانجام در جنگ داخلی پیروز شد و عبدالحق مبین کشته و بعداً در گورستان سلطنتی جزیره به خاک سپرده شد. برای مورخان مشخص نیست که آیا محی‌الدین در جنگ داخلی از سولو درخواست کمک کرده است یا خیر. با این حال، سلطان سولو ادعا کرد که برونئی از او درخواست کمک کرده و به
ادعا کرد که برونئی از او درخواست کمک کرده و به او قول داده شده است که شرق صباح را به عنوان پاداش به او بدهد. سلطان سولو، شرق صباح را به عنوان هدیه‌ای از سلطان برونئی، به خاطر کمک تاوسوگ در طول جنگ داخلی (رویدادی که ریشه‌های اختلاف بورنئو شمالی بین مالزی و فیلیپین در دوران کنونی را ترسیم کرد) مطالبه کرد.
باروک سیسیلی ("Barocco siciliano") گونه‌ای متمایز از معماری باروک است که در سیسیل، عمدتاً طی سده‌های هفدهم و هجدهم و در دورهٔ فرمانروایی امپراتوری اسپانیا بر جزیره شکل گرفت. این سبک افزون بر خم‌ها، شکست‌ها و تزئیناتِ فراوانِ باروک اروپایی، با ماسک‌های خندان و پوتی‌ها، بالکن‌های مجسمه‌وار با نرده‌های آهن‌کوب و بازیِ اغراق‌آمیزِ نور و سایه ("کیاروسکورو") شناخته می‌شود؛ آمیزه‌ای که به سیسیل هویت معماریِ منحصربه‌فردی بخشیده است. نقطهٔ عطفِ تکوینِ باروک سیسیلی زلزله ۱۶۹۳ سیسیل بود که موجی از بازسازی پدید آورد.