payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به دلیل هزینهٔ زیاد رایج نیستند. برخی طعم‌هایی که بلوط تازه می‌افزاید شامل چوب، وانیل، شوید، ادویه و برشتگی است. تاریخچه. آبجوهای لمبیک از سدهٔ سیزدهم در درهٔ زنه و پایوتن‌لاند در بلژیک فرآوری می‌شوند. در سال ۱۹۰۰ دست‌کم ۳۰۰ سازندهٔ لمبیک در این منطقه وجود داشت، هم در بروکسل و هم در روستاها. تیمِرمَنس یکی از قدیمی‌ترین آبجوسازی‌های موجود است که به سال ۱۷۰۲ بازمی‌گردد و باور بر این است که تولید مشتق ترکیبی لمبیک، یعنی گوزه، نیز در همان سال آغاز شده باشد. اوژن رودنباخ در سدهٔ نوزدهم پس از یادگیری «کهنه‌سازی»
رودنباخ در سدهٔ نوزدهم پس از یادگیری «کهنه‌سازی» آبجو در بشکه‌های بلوط در انگلستان، فرآوری ال سرخ فلاندری را آغاز کرد. رودنباخ کلاسیک ترکیبی از آبجوی جوان با آبجویی است که دو سال در بشکهٔ بلوط کهنه شده، در حالی که رودنباخ وینتِج کاملاً از آبجویی تشکیل شده است که دو سال در یک برگزیده کهنه شده باشد. سبک دیگر آبجوی ترش بلژیکی، اود بروین معمولاً در بشکه کهنه نمی‌شود، هرچند نمونه‌هایی هم در بلژیک و هم در آمریکای شمالی وجود دارد. در شهر آلمانی بامبرگ، آبجوی دودی یا «راوخبیر» از سدهٔ پانزدهم در میخانهٔ شلنکرلا
یا «راوخبیر» از سدهٔ پانزدهم در میخانهٔ شلنکرلا مستقیماً از بشکه‌های چوب بلوط کشیده می‌شود. گرین کینگ استرانگ سافک ال نمونه‌ای از «آبجوی روستایی» سدهٔ هجدهم است. این آبجو ترکیبی از «اولد 5X» است که دو سال در خمره‌های بلوطی کهنه می‌شود. خمره‌های بزرگ بلوطی زمانی شیوهٔ رایج برای تخمیر و نگهداری آبجو در انگلستان بودند، که این موضوع در سال ۱۸۱۴ با ترکیدن یکی از آن‌ها در لندن و کشته شدن هشت نفر بدنام شد. در ایالات متحده، آبجوسازی تاریخی بالنتاین آبجوی خود را تا یک سال در خمره‌های چوبی کهنه می‌کرد. این خمره‌ها
یک سال در خمره‌های چوبی کهنه می‌کرد. این خمره‌ها در آغاز از بلوط ساخته می‌شدند و بعدها از چوب سرو مدیترانه‌ای. نویسندهٔ آبجوی سدهٔ بیستم مایکل جکسون، بالنتاین آی.پی. ای را چنین توصیف کرد: «شگفت‌انگیزانه متمایز، یک ال برجستهٔ آمریکایی که در وفاداری‌اش به سنت آبجوهای استعماری سواحل شرقی بی‌همتاست». در دوران آبجوی دست‌ساز، برخی آبجوسازی‌ها به‌طور انحصاری آبجوهای بشکه‌ای تولید می‌کنند، به‌ویژه تولیدکنندهٔ لمبیک بلژیکی کانتیلون و شرکت آبجوی ترش دِ رِیر بَرِل. برخی دیگر نیز در بشکه‌ای‌کردن سبک‌های خاص آبجو تخصص
دیگر نیز در بشکه‌ای‌کردن سبک‌های خاص آبجو تخصص دارند، مانند پوهیالا که تمرکزش بر پورترهاست و جِستِر کینگ با روش سنتی. آبجوساز بین‌المللی میکلر یک مرکز ویژهٔ بشکه‌ای‌کردن در یک کشتی‌سازی قدیمی در کپنهاگ، دانمارک اداره می‌کند. در سال ۲۰۱۶، نشریهٔ "کرافت بیر اَند بروینگ" نوشت که «آبجوهای بشکه‌ای آن‌قدر پرطرفدار شده‌اند که تقریباً هر میخانه و فروشگاه آبجو بخشی از آن‌ها را دارد». در سال ۲۰۱۸ "فود اَند واین" نوشت: «فرایندی که زمانی خاص و محدود بود، نه تنها به جریان اصلی بلکه به پدیده‌ای همه‌جاگیر تبدیل شده است».
اصلی بلکه به پدیده‌ای همه‌جاگیر تبدیل شده است». در سال ۲۰۲۳ "بوستون گلوب" گزارش داد که تقاضا برای آبجوهای بشکه‌ای کاهش یافته و یافتن آن‌ها بسیار دشوارتر شده است. آبجوهای لمبیک بلژیک. آبجوهای لمبیک در بشکه‌های چوبی تخمیر و کهنه می‌شوند، مشابه بشکه‌هایی که برای تخمیر شراب به کار می‌روند. میکروبیوتای موجود در چوب به فرایند آبجوسازی کمک می‌کند و فرآوری آبجو در ماه‌های سرد سال متمرکز بود تا از فساد جلوگیری شود. بشکه‌هایی که توسط آبجوسازی‌های سنتی بلژیکی لمبیک استفاده می‌شوند می‌توانند تا ۱۵۰ سال عمر داشته باشند
می‌شوند می‌توانند تا ۱۵۰ سال عمر داشته باشند و فرایند کهنه‌سازی لمبیک معمولاً یک تا سه سال طول می‌کشد. ویلم فان هِرِوِخِن از تیمِرمَنس گفت: «ما بشکه‌های بلوط و شاه‌بلوط داریم. شاه‌بلوط خنثی است و هیچ طعمی به لمبیک نمی‌دهد. بلوط طعمی وانیلی‌مانند می‌دهد که معمولاً به‌عنوان «بلوطی» توصیف می‌شود و البته این رایج‌ترین نوع چوبی است که سازندگان لمبیک به کار می‌برند». بشکه‌های تازه به‌ندرت توسط سازندگان لمبیک استفاده می‌شوند – در عوض بشکه‌های دست‌دوم از مناطق شراب‌سازی اسپانیا، پرتغال، یونان و به‌ویژه فرانسه تهیه
اسپانیا، پرتغال، یونان و به‌ویژه فرانسه تهیه می‌شوند. بشکه‌های چوبی در سه اندازهٔ متفاوت وجود دارند: خمره‌های بروکسل (حدود ۲۵۰ لیتر)، پایپ‌ها (حدود ۶۰۰ لیتر) و فودرها (در فرانسه: فودر) با ظرفیتی تا ۱۰٬۰۰۰ لیتر یا حتی بیشتر. بیشتر پایپ‌ها بشکه‌های شراب پورت هستند که پس از جنگ جهانی اول، زمانی که پورت نوشیدنی محبوبی در بلژیک شد، به‌طور گسترده در تولید لمبیک به کار گرفته شدند. هر آبجوسازی همچنین بشکه‌هایی را از همکارانی خریده است که تولید را متوقف کرده‌اند، که نشانه‌های روی آن‌ها گواه این موضوع است. برخی از
نشانه‌های روی آن‌ها گواه این موضوع است. برخی از آبجوی دست‌ساز آمریکایی شروع به تولید نسخه‌های خود از گوزهٔ سنتی بلژیکی بشکه‌ای کرده‌اند. در سال ۲۰۱۶ آبجوسازی جِستِر کینگ یک آبجوی ترکیبی و خودبه‌خودی تخمیرشده عرضه کرد که آن را «روش گوز» نامید. با این حال، شورای عالی آبجوهای لمبیک دست‌ساز (HORAL) به این نام اعتراض کرد و دو طرف جلسه‌ای در بلژیک برگزار کردند. توافق شد که در آینده آبجوسازان آمریکایی از نام «روش سنتی» استفاده کنند. کهنه‌سازی در بشکهٔ بوربن. بسیاری از آبجوها در بشکه‌هایی که پیش‌تر برای کهنه‌سازی
از آبجوها در بشکه‌هایی که پیش‌تر برای کهنه‌سازی نوشیدنی الکلی تقطیری استفاده شده بودند کهنه می‌شوند. استوت امپریالها اغلب در بشکه‌های بوربن کهنه می‌شوند، که طعم‌هایی از بلوط آمریکایی (نارگیل، شوید، ادویه‌های شیرین) می‌دهند، که با زغال کردن داخل بشکه تقویت می‌شود. بشکه‌های بوربن به‌مراتب رایج‌ترین بشکه‌های بلوطی هستند که آبجوسازان در ایالات متحده استفاده می‌کنند. هر تقطیرخانه ترکیب خاصی از بلوط و میزان زغال‌کردن مخصوص به خود را دارد که منجر به تفاوت‌های چشمگیر در انواع طعم‌هایی می‌شود که آبجوسازان می‌توانند
در انواع طعم‌هایی می‌شود که آبجوسازان می‌توانند از بشکه‌های دست‌دوم استخراج کنند. طبق قانون ایالات متحده، «بوربن خالص» باید در بشکه‌های تازهٔ بلوط سفید آمریکایی کهنه شود. این بدان معناست که یک بشکه فقط یک بار می‌تواند برای کهنه‌کردن ویسکی بوربن اصیل استفاده شود، و همین امر بشکهٔ استفاده‌شده را به یک کالای مازاد برای تقطیرخانهٔ بوربن تبدیل می‌کند. گوس آیلند استوت بوربن کانتی را تولید کرد که یکی از نخستین آبجوهای بشکه‌ای بوربن بود. این آبجو نخستین‌بار در سال ۱۹۹۲ توسط گرگ هال در شیکاگو تولید شد، زمانی که جیم
توسط گرگ هال در شیکاگو تولید شد، زمانی که جیم بیم چند بشکهٔ دست‌دوم در اختیار او گذاشت. برت پورتر از گوس آیلند گفت: «ما اجازه دادیم انبار به دمای شیکاگو برسد — زمستان‌های سرد و تابستان‌های گرم و مرطوب — که باعث می‌شود تخته‌های بشکهٔ بوربن ما مایع را به داخل بکشند و سپس بیرون دهند، و همین‌جاست که طعم ایجاد می‌شود». شیکاگو همچنین میزبان جشنوارهٔ سالانهٔ آبجوی چوبی و بشکه‌ای است، بزرگ‌ترین جشنواره و رقابت آبجو در نوع خود در جهان. دیگر آبجوسازی‌ها شروع به پیروی از الگوی گوس آیلند کردند و معمولاً استوت‌های
از الگوی گوس آیلند کردند و معمولاً استوت‌های امپریال غلیظ را کهنه می‌کردند. برخی از موفقیت‌های اولیه شامل کی.بی. اس از فاوندرز، بلک تیوزدی از دِ بروئری و آنجلز شیر (شراب جو) از لاست ابی بودند. شور و شوق آمریکا برای کهنه‌سازی در بشکهٔ بوربن هارویستون در اسکاتلند را برانگیخت تا با تقطیرخانهٔ ویسکی اسکاتلندی هایلند پارک همکاری کند. نتیجه، مجموعهٔ اولا دوب از ال‌های سیاه بشکه‌ای بود که در بشکه‌های ویسکی با سن‌های مختلف تا ۴۰ سال کهنه شدند. کریس پیلکینگتن از پوهیالا گفت: «ما یادگرفته‌ایم که بهترین بشکه‌ها نتایج
گفت: «ما یادگرفته‌ایم که بهترین بشکه‌ها نتایج به‌طور محسوسی بهتری می‌دهند». از آن‌جا که بشکه‌های بوربن فقط یک‌بار استفاده می‌شوند، آن‌ها اغلب به تولیدکنندگان دیگر نوشیدنی‌های الکلی فروخته می‌شوند و سپس دوباره به آبجوسازی‌ها می‌رسند تا برای کهنه‌سازی آبجو استفاده شوند. دِ بروئری که در آبجوهای آزمایشی بشکه‌ای و ترش تخصص دارد، از بشکه‌های بوربن، چاودار، کنیاک، رام، تکیلا، ویسکی اسکاتلندی و بسیاری دیگر از بشکه‌های نوشیدنی‌های الکلی برای کهنه‌سازی آبجو به مدت شش تا هجده ماه استفاده کرده است. کهنه‌سازی در بشکهٔ
تا هجده ماه استفاده کرده است. کهنه‌سازی در بشکهٔ شراب. برخلاف بشکه‌های بوربن که میزان الکل بالای آن‌ها باکتری‌هایی مانند لاکتوباسیلوس و پدیوکوکوس و مخمر وحشی برتانوماس را از بین می‌برد، بشکه‌های خالی شراب اغلب به محیطی برای رشد آن‌ها تبدیل می‌شوند. در حالی که این میکروفلورا برای بیشتر آبجوسازان و شراب‌سازان مشکل‌ساز به حساب می‌آیند، برای خلق بسیاری از سبک‌های آبجوی ترش که از سنت ال‌های ترش بلژیکی الهام گرفته‌اند، ضروری‌اند. در نتیجه، بیشتر آبجوهای کهنه‌شده در بشکهٔ شراب در نهایت به سیزون‌ها، ال‌های وحشی و
در بشکهٔ شراب در نهایت به سیزون‌ها، ال‌های وحشی و دیگر سبک‌های اسیدی آبجو تبدیل می‌شوند. نخستین آبجوسازی‌های آمریکایی که به کهنه‌سازی در بشکهٔ شراب روی آوردند در کالیفرنیا بودند و شرکت آبجوسازی رِشِن ریور در شهرستان سونوما پیشگام آن بود. در سال ۱۹۹۷، استاد آبجوساز وینی سیلورزو ساخت مجموعه‌ای از آبجوهای شدیداً متأثر از شراب را آغاز کرد، مانند تمپتیشن (بشکه‌های شاردونه)، ساپلیکیشن (پینو نوآر) و کانسِکریشن (کابِرنه سووینیون). در منطقهٔ شراب دیگری در ویرجینیا، برایان نلسون، سرآبجوساز آبجوسازی هاردیوود پارک
برایان نلسون، سرآبجوساز آبجوسازی هاردیوود پارک گفت: «هدف ما از آبجوی کهنه‌شده در بشکهٔ شراب این است که ویژگی واقعی شراب را برجسته کنیم تا به طعم‌ها و عطرهای پیچیدهٔ موجود در آبجو افزوده شود. ما به دنبال بشکه‌های تازهٔ شراب هستیم که با سبک آبجویی که می‌خواهیم کهنه کنیم هماهنگ باشند». مجموعهٔ کولشیپ الاگش شامل آبجوهایی است که به‌طور خودبه‌خود تخمیر و برای یک تا سه سال در بشکه‌های شراب بلوط فرانسوی کهنه می‌شوند. «کولشیپ سِریز» پس از شش ماه کهنه‌سازی بر روی گیلاس‌ها، به رنگ قرمز کم‌رنگ درمی‌آید. بشکه‌های شراب
به رنگ قرمز کم‌رنگ درمی‌آید. بشکه‌های شراب معمولاً از بلوط فرانسوی، آمریکایی یا گاهی مجارستانی ساخته می‌شوند. بلوط فرانسوی متراکم‌تر، با طعمی ملایم‌تر و بسیار گران‌تر از بلوط آمریکایی است، زیرا تصور می‌شود که تأثیر طعمی متعادل‌تری دارد. تا دههٔ ۲۰۲۰، کهنه‌سازی سنتی آبجوهای ترش در بشکه تا حدی جای خود را به «کِتِل ساورینگ» داده بود؛ فرایندی سریع که در آن لاکتوباسیلوس در حین فرایند تولید به آبجو افزوده می‌شود. کهنه‌سازی با چوب. کهنه‌سازی با چوب گزینه‌ای قابل‌کنترل‌تر از کهنه‌سازی در بشکه برای آبجوسازی خانگی
از کهنه‌سازی در بشکه برای آبجوسازی خانگی است. آن‌ها گاهی مکعب‌ها، تراشه‌ها یا مارپیچ‌های چوب را مستقیماً به آبجوی خود اضافه می‌کنند تا تلخی و شخصیت به آن ببخشند. این محصولات همچنین برای آبجوسازی‌های تجاری که به دنبال طعم‌های تازهٔ چوب هستند مفیدند و آبجوهایشان اغلب با عنوان «بلوطی» برچسب‌گذاری می‌شوند. نمونه‌ای از این دست گریت دیواید است که استوت امپریال یتی بلوطی را با ترکیبی از تراشه‌های بلوط فرانسوی و بلوط برشته‌شده کهنه می‌کند. برند پرچمدار انهایزر-بوش، یعنی بادویزر، با مارپیچ‌های راش آمریکایی که
یعنی بادویزر، با مارپیچ‌های راش آمریکایی که فرایند تخمیر را تقویت و فرایند کهنه‌سازی را سرعت می‌بخشند، کهنه می‌شود. در سال ۲۰۱۷ اینیس و گان تصمیم گرفت که کهنه‌سازی در بشکه لزوماً نباید در یک بشکه انجام شود و می‌تواند تنها در پنج روز صورت گیرد. آن‌ها تلاش کردند تا این اصطلاح را بازتعریف کنند و شامل یک فرایند اجباری طعم‌دهی با چوب کنند که تنها خودشان از آن استفاده می‌کنند و بقیهٔ صنعت آن را به‌عنوان کهنه‌سازی در بشکه به رسمیت نمی‌شناسد. واکنش منفی سایر آبجوسازان که از این اصطلاح در معنای سنتی آن استفاده
که از این اصطلاح در معنای سنتی آن استفاده می‌کردند به دنبال آمد و این موضوع تاکنون حل‌نشده باقی مانده است. برنامهٔ گواهی داور آبجو (BJCP) یک دسته‌بندی برای آبجوهای کهنه‌شده با چوب دارد که بیان می‌کند:
در فرایند تولید صدا، یک اِستِم () مجموعه‌ای گسسته یا گروه‌بندی‌شده از منابع صوتی است که معمولاً توسط یک نفر با هم میکس می‌شوند تا در ادامه به‌عنوان یک واحد به آن‌ها رسیدگی شود. یک استم واحد ممکن است به صورت مونو، استریو یا در چندین قطعه برای تولید صدای فراگیر ارائه شود. میکس برای فیلم‌ها. در میکس صدا برای فیلم، تهیهٔ استم‌ها یک ترفند رایج برای تسهیل میکس نهایی است. دیالوگ، موسیقی و جلوه‌های صوتی، که DME نامیده می‌شوند، به صورت استم‌های جداگانه به میکس نهایی آورده می‌شوند. با استفاده از میکس استم، دیالوگ را
آورده می‌شوند. با استفاده از میکس استم، دیالوگ را می‌توان به راحتی با یک نسخه به زبان خارجی جایگزین کرد، جلوه‌ها را می‌توان به راحتی با سیستم‌های مختلف مونو، استریو و فراگیر تطبیق داد و موسیقی را می‌توان به‌گونه‌ای تغییر داد که با پاسخ عاطفی مورد نظر تناسب داشته باشد. اگر استم‌های موسیقی و جلوه‌ها برای جایگزینی دیالوگ خارجی به یک مرکز تولید دیگر ارسال شوند، این استم‌های غیر دیالوگی را M&amp;E می‌نامند. استم دیالوگ به خودی خود هنگام تدوین صحنه‌های مختلف برای ساخت تریلر فیلم استفاده می‌شود. پس از این، مقداری
ساخت تریلر فیلم استفاده می‌شود. پس از این، مقداری موسیقی و جلوه‌ها با هم میکس می‌شوند تا یک سکانس منسجم را تشکیل دهند. میکس زنده صدا. هنگام میکس موسیقی برای ضبط و صدای زنده، یک استم شامل گروهی از منابع صوتی می‌شود. وقتی بیش از یک نفر در یک پروژهٔ بزرگ میکس به کار گرفته می‌شوند، استم‌ها می‌توانند کار مهندس میکس نهایی را تسهیل کنند. چنین استم‌هایی می‌توانند شامل تمام سازهای زهی، یک ارکستر کامل، فقط آوازهای پس‌زمینه، فقط سازهای کوبه‌ای، یک ست درام یا هر گروه‌بندی دیگری باشند که ممکن است کار میکس نهایی را
دیگری باشند که ممکن است کار میکس نهایی را تسهیل کنند. استم‌هایی که به این روش تهیه می‌شوند، می‌توانند بعداً با یکدیگر ترکیب شوند، مانند یک پروژهٔ ضبط یا برای ارائه به مخاطب، یا این که ممکن است همزمان میکس شوند، مانند یک اجرای زندهٔ صدا با عناصر متعدد. به‌عنوان مثال، هنگامی که باربارا استرایسند در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ یک تور کنسرت برگزار کرد، گروه تولید صدا از سه نفر برای ادارهٔ سه کنسول میکس استفاده کرد: یکی برای میکس سازهای زهی، یکی برای میکس سازهای برنجی، نی و کوبه‌ای، و یکی تحت کنترل مهندس اصلی بروس
نی و کوبه‌ای، و یکی تحت کنترل مهندس اصلی بروس جکسون در میان تماشاگران، که شامل ورودی‌های میکروفون استرایسند و استم‌های دو کنسول دیگر بود. استم‌های ساخته‌شده برای فروش در صنعت تولید موسیقی. در سدهٔ بیست و یکم، تهیه‌کنندگان موسیقی معمولاً مجوزهای موسیقی بی‌کلام را به رپر یا خواننده می‌فروشند تا ترانهٔ خود را روی آن اجرا و ضبط کنند. یکی از رایج‌ترین انواع مجوز برای ارائهٔ این نوع استم‌ها «مجوز ممتاز موسیقی بی‌کلام» است که در آن مشتری فایل‌های موسیقی بی‌کلام را دریافت می‌کند. این امر به هنرمندان اجازه می‌دهد
دریافت می‌کند. این امر به هنرمندان اجازه می‌دهد تا کنترل بیشتری بر میکس نهایی ترانهٔ خود داشته باشند. جداسازی استم‌ها. اگر موسیقی مورد نظر در قالب استم موجود نباشد، می‌توان از یک نرم‌افزار برای جدا کردن عناصر قطعهٔ موسیقی مانند صدای خواننده، سازها و درام‌ها در قالب استم استفاده کرد. سپس می‌توان از این استم‌ها برای ریمیکس آهنگ‌ها، ساخت نسخه‌های سازی یا آکاپلا و ایجاد مش‌آپ، حتی بدون کسب اجازه از صاحب حق تکثیر اثر، استفاده کرد. نرم‌افزارهایی که قابلیت جداسازی استم را دارند شامل برخی از محیط‌های کار صوتی
استم را دارند شامل برخی از محیط‌های کار صوتی دیجیتال (مانند اف‌ال استودیو)، افزونه‌های وی‌اس‌تی، نرم‌افزارهای دی‌جی و برنامه‌های مستقل تخصصی (مانند آیزوتوپ آرایکس و اسپلیتر) می‌شوند. صنعت دی‌جی. از استم‌ها می‌توان برای میکس در اجراهای زنده دی‌جی استفاده کرد. دی‌جی‌ها می‌توانند عناصر قطعه مانند سازها، آوازها و درام‌ها را از چندین ترانه به صورت انتخابی در حین اجرای زنده با یکدیگر میکس کنند. میکس زندهٔ استم‌ها می‌تواند با موسیقی منتشرشده در قالب استم یا با موسیقی پردازش‌شده از طریق جداسازی استم انجام شود.
موسیقی پردازش‌شده از طریق جداسازی استم انجام شود. نرم‌افزار دی‌جی با قابلیت جداسازی استم می‌تواند استم‌ها را در پرونده‌های صوتی گسسته (قابل پخش در هر کدام از تجهیزات دی‌جی) یا در قالب فایل اختصاصی (قابل پخش فقط در سخت‌افزار و نرم‌افزار سازگار) ذخیره کند. برخی از نرم‌افزارهای دی‌جی قادر به جداسازی استم به‌صورت بی‌درنگ هستند و امکان میکس استم با فایل‌های موسیقی استاندارد یا حتی با موسیقی در حال پخش را فراهم می‌کنند. با این حال، به‌دلیل قدرت پردازش مورد نیاز، تا سال ۲۰۲۵ جداسازی استم در زمان واقعی روی
نیاز، تا سال ۲۰۲۵ جداسازی استم در زمان واقعی روی سخت‌افزار اختصاصی هنوز به‌طور گسترده در دسترس نیست. اگرچه دنون یک میان‌افزار آزمایشی برای جداسازی استم در زمان واقعی روی کنترلر سخت‌افزاری اختصاصی پرایم ۴+ خود منتشر کرده است، اما کیفیت صدای آن ضعیف بوده و این قابلیت بعداً حذف و با قابلیت میکس استم جایگزین شد که نیاز به فایل‌های استم خروجی از نرم‌افزار انجین دی‌جی نصب‌شده بر روی یک رایانه داشت. برخی از سرویس‌های پخش موسیقی، جداسازی استم را برای موسیقی جاری محدود یا غیرفعال می‌کنند. در اکتبر ۲۰۲۳، تیدال
محدود یا غیرفعال می‌کنند. در اکتبر ۲۰۲۳، تیدال قابلیت جداسازی استم را برای دی‌جی‌ها غیرفعال کرد؛ تیدال از آن زمان این قابلیت را دوباره فعال کرده است، اما استفاده از آن مشروط به پرداخت هزینهٔ اشتراک اضافی است. جداسازی استم برای اپل میوزیک غیرفعال است. بیت‌پورت نیز امکان جداسازی استم را در نرم‌افزارهای سازگار، مانند سراتو دی‌جی، فراهم می‌کند. نرم‌افزارهای دی‌جی با قابلیت جداسازی استم شامل رکوردباکس، سراتو دی‌جی، ویرچوآل دی‌جی، دجی، ترکتور و انجین دی‌جی می‌شوند.
یِفسِی گریگوریویچ لیبِرمَن (۲ اکتبر ۱۸۹۷ – ۱۱ نوامبر ۱۹۸۱) اقتصاددان شوروی بود. او به‌عنوان طرّاح اصلی اصلاحات اقتصادی شوروی در سال ۱۹۶۵ شناخته می‌شود؛ اصلاحاتی که به نام «لیبِرمَنیسم» شهرت یافت. او روش‌های جدیدی برای برنامه‌ریزی اقتصادی پیشنهاد داد که بر اصول تمرکزگرایی دموکراتیک نوین مبتنی بود. رسالهٔ او به شکل مقاله‌ای با عنوان «طرح، سود، پاداش» در روزنامهٔ "پراودا" در سال ۱۹۶۲ منتشر شد. این مقاله بعدها به پایه و اساس اصلاحات اقتصادی شوروی در سال ۱۹۶۵ تبدیل شد. این مقاله که در دوران حکومت نیکیتا خروشچف
شد. این مقاله که در دوران حکومت نیکیتا خروشچف منتشر شد، پیشنهاد می‌کرد سودآوری به‌جای معیارهای سادهٔ تولید به‌عنوان پایهٔ سنجش کارایی کارخانه‌ها مورد استفاده قرار گیرد و پرداخت پاداش به کارگران و مدیران برای اجرای بیش از حد برنامه‌های سود انجام شود. زندگی و اندیشه. یِفسِی لیبِرمَن در شهر سلاوتا در امپراتوری روسیه و در خانواده‌ای یهودی و مرفه به دنیا آمد. او در سال ۱۹۲۰ از دانشگاه کیف، دانشکدۀ حقوق، فارغ‌التحصیل شد و سپس در سال ۱۹۳۳ از مؤسسهٔ خارکوف مهندسی و اقتصاد، دانشکدۀ ماشین‌سازی فارغ‌التحصیل گردید. در
اقتصاد، دانشکدۀ ماشین‌سازی فارغ‌التحصیل گردید. در دههٔ ۱۹۲۰، او به‌عنوان پژوهشگر در مؤسسهٔ کار خارکوف فعالیت می‌کرد. همچنین در دههٔ ۱۹۲۰ در مؤسسهٔ اقتصاد ملی خارکوف، در دهه‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ در مؤسسهٔ مهندسی و اقتصاد خارکوف، و نیز در پلی‌تکنیک و. ای. لنین خارکوف و دانشگاه خارکوف به تدریس پرداخت. یفسی لیبرمن، پس از ارائه و سپس اجرای مجموعه‌ای از اصلاحات اقتصادی در اتحاد شوروی شهرت فراوانی به‌دست آورد. او به‌ویژه از ایدهٔ تکیه بر سود به‌عنوان شاخص اصلی در سنجش کارایی و اثربخشی مؤسسات اقتصادی دفاع می‌کرد و
کارایی و اثربخشی مؤسسات اقتصادی دفاع می‌کرد و همچنین از ایدهٔ پذیرش اصل پاداش‌های مادی برای کارگران کوشا حمایت می‌نمود. وی در سال ۱۹۴۷ به ریاست دانشکدهٔ اقتصاد و هیئت صنعت ماشین‌سازی در مؤسسهٔ خارکوف مهندسی و اقتصاد رسید و در سال ۱۹۶۳ استاد اقتصاد مهندسی شد. دفاع او از ایدهٔ اتکا به معیار سود برای ترغیب به کارایی و اثربخشی و توسعهٔ اقتصادی دست‌کم به سال ۱۹۴۶ بازمی‌گردد. او در سال ۱۹۵۷ رسالهٔ دکترای خود را در این موضوع نوشت، اما توجه رسمی به پیشنهادهایش تنها در سال ۱۹۶۲ نمایان شد، زمانی که مقاله‌ای با عنوان
در سال ۱۹۶۲ نمایان شد، زمانی که مقاله‌ای با عنوان «برنامه، سود و پاداش» در روزنامهٔ "پراودا" شمارۀ ۹ سپتامبر ۱۹۶۲ منتشر کرد. پیشنهادهای او سپس با شیوه‌ای نظام‌مندتر صورت‌بندی شد و تحت عنوان «نظام خارکوف» مورد آزمایش قرار گرفت. پس از چند سال آزمون، دولت شوروی در سال ۱۹۶۵ تصمیم گرفت سود را یکی از شاخص‌های کارایی و اثربخشی مؤسسات اقتصادی و یکی از مبانی پاداش‌های مادی کار قرار دهد؛ البته اندیشه‌های لیبرمن به‌طور کامل و دقیق اجرا نشدند. لیبرمن به‌ویژه در جهان سرمایه‌داری به‌عنوان یکی از نمادهای گرایش
در جهان سرمایه‌داری به‌عنوان یکی از نمادهای گرایش اصلاح‌طلبانه در اقتصاد شوروی شناخته شد. با این حال خود او تصویری را که از وی ساخته بودند، نفی کرد و تأکید نمود که تکیه بر برنامهٔ او به‌معنای کنار گذاشتن برنامه‌ریزی نیست و البته به بازگشت به سرمایه‌داری نیز نخواهد انجامید، چرا که سود در نظام سوسیالیستی تفاوتی بنیادی با سود در نظام سرمایه‌داری دارد. پس از بازنشستگی رسمی در سال ۱۹۶۳، لیبرمن همچنان به تدریس و گسترش ایده‌های اقتصادی خود در دانشگاه خارکف پرداخت، با این حال تا پایان عمرش از توجه گستردهٔ جامعهٔ
با این حال تا پایان عمرش از توجه گستردهٔ جامعهٔ بین‌المللی دور ماند. بوروکراسی حزبی در شوروی نسبت به او بی‌اعتنا بود و حتی اجازهٔ عضویت در آکادمی علوم شوروی را به او نداد. مرگ او در سال ۱۹۸۳ عمدتاً توسط یک نشریهٔ شوروی به نام EKO بازتاب یافت؛ نشریه‌ای که در آگهی یادبودش، لیبرمن را به‌عنوان «دانشمند برجستهٔ شوروی» معرفی کرد و نوشته بود پیشنهادهای او تجسم «خرد جمعی حزب» بوده است.
عثمان دیالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای بروسیا دورتموند زیر ۱۹ سال در پست مهاجم بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال اسپانیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. دیالو در لاس پالماس، اسپانیا به دنیا آمد و اصالتاً از والدینی سنگالی برخوردار است. او اصالتاً اهل گرن کاناریا است. او ابتدا در مدرسه به عنوان دروازه‌بان فوتبال بازی می‌کرد. او نیمار، ملی‌پوش برزیلی را به عنوان الگوی فوتبالی خود می‌داند. به عنوان بازیکن جوان، دیالو به آکادمی
می‌داند. به عنوان بازیکن جوان، دیالو به آکادمی نوجوانان لاس پالماس پیوست. در سال ۲۰۲۰، او به آکادمی نوجوانان آلاوس ملحق شد. در سال ۲۰۲۳، او به آکادمی نوجوانان باشگاه آلمانی بورسیا دورتموند پیوست و در لیگ جوانان یوفا برای این باشگاه بازی کرد. دوران ملی. دیالو بازیکن تیم‌های ملی جوانان اسپانیا است. او برای زیر ۱۵ سال پنج بازی انجام داده و یک گل به ثمر رسانده است. همچنین برای زیر ۱۶ سال سه بازی انجام داده و گلی به ثمر نرسانده است و برای زیر ۱۷ سال اسپانیا نیز بازی کرده است. سبک بازی. دیالو عمدتاً به عنوان
بازی کرده است. سبک بازی. دیالو عمدتاً به عنوان هافبک کناری بازی می‌کند و می‌تواند به عنوان وینگر چپ یا راست نیز فعالیت کند. او به عنوان بازیکنی توصیف شده که «برای توانایی‌اش در عبور از مدافعان حریف و ایجاد موقعیت‌های خطرناک متمایز است. علاوه بر این، او در ضربات آزاد مهارت بالایی دارد و سبک بازی او بسیار فنی و نمایشی است».
قانون سوئد یک نظام قانون مدنی است که جوهره آن در وابستگی آن به قانون وضعی آشکار می‌شود. سنت حقوق مدنی سوئد، مانند سایر نقاط اروپا، بر اساس قانون روم تدوین شده در "بدنه قانون مدنی" بنا شده است، اما درون قانون آلمان توسعه یافته است، نه بر اساس کد ناپلئون. اما، با گذشت زمان، سوئد به همراه سایر کشورهای اسکاندیناوی به طور قابل توجهی از مدل‌های کلاسیک رومی و آلمانی خود منحرف شده‌اند. در عوض، می‌توان گفت کشورهای اسکاندیناوی (سوئد، نروژ و دانمارک) به همراه فنلاند، جزایر فارو، گرینلند، جزایر الند (خودمختار) و ایسلند
فارو، گرینلند، جزایر الند (خودمختار) و ایسلند یک نسخه ویژه «نوردیک» از رویه قضایی دارند که نه یک سیستم حقوق مدنی واقعی است و نه بخشی از سیستم حقوقی مرسوم (common law) مشتق شده از بریتانیا. پیش از پذیرش قانون رومی-ژرمنی، کشورهای نوردیک سنت عمیقی از حقوق عرفی خود داشتند، از جمله هیئت منصفه (، ) که احکام را با ریاست یک حقوقدان صادر می‌کردند، مجامع عمومی مشورتی () تحت نظر یک سخنگوی قانون () و قوانین کاملاً ثابت برای شرایط پادشاهی که قبل از سال ۱۵۴۴ انتخاب می‌شد. ویژگی‌های معاصر که از سیستم‌های حقوق مدنی عمومی
ویژگی‌های معاصر که از سیستم‌های حقوق مدنی عمومی منحرف می‌شوند شامل عدم وجود قانون اساسی مدون، عدم وجود قانون مدنی و وابستگی قابل توجه به رویه قضایی است. به عنوان مثال، تخصیص دارایی تحت قانون ورشکستگی سوئد به شدت به یک پرونده سابقه از سال ۱۹۸۲ متکی است، نه به قانون اساسی. حقوق قراردادها نیز عمدتاً غیر مدون یا غیر الزام‌آور است و به جز شرایط حمایت از مصرف‌کننده، آزادی عمل قابل توجهی به طرفین داده می‌شود. هنوز هم از نوعی هیئت منصفه در پرونده‌های مدنی و کیفری - به‌ویژه در دادگاه‌های بخش - استفاده می‌شود، اگرچه
به‌ویژه در دادگاه‌های بخش - استفاده می‌شود، اگرچه انتصاب آنها امروزه یک موضوع سیاسی حزبی است، و قضات سیاسی () نه با قرعه‌کشی انتخاب می‌شوند و نه قضات حرفه‌ای. قانون اساسی. سوئد دارای یک قانون اساسی مکتوب متشکل از چهار قانون اساسی است. بین قوانین اساسی و سایر قوانین تمایز قائل می‌شوند. تفاوت این است که هرگونه اصلاح قوانین اساسی مستلزم دو تصمیم یکسان توسط ریکسداگ (مجلس قانونگذاری ملی سوئد) است که با یک انتخابات از هم جدا می‌شوند. قوانین. مجموعه قوانین سوئد (SFS) مجموعه رسمی و زمانی تمام قوانین ملی جدید تصویب
مجموعه رسمی و زمانی تمام قوانین ملی جدید تصویب شده توسط پارلمان و احکام صادر شده توسط دولت است. یک کتاب قانون سوئد است که سالانه به صورت خصوصی منتشر می‌شود و شامل گزیده‌ای از قوانین و سایر قوانین موجود در SFS است که مورد توجه عموم قرار می‌گیرند. قوانین سوئد شامل حقوق جزا، آیین دادرسی کیفری، مقررات دولتی، اطلاعات حقوقی، حقوق مدنی، کشاورزی و بسیاری از حوزه‌ها و موضوعات اصلی دیگر است که برای توسعه و جامعه سوئد مهم هستند. این قانون به حقوق موضوعه، با ترکیبی از حقوق موضوعه و قانون مدنی، تبدیل شده و هرازگاهی
از حقوق موضوعه و قانون مدنی، تبدیل شده و هرازگاهی اصلاح می‌شود. همچنین شامل قانون اساسی سوئد است. با این حال، برخلاف اکثر کشورهای اروپای قاره‌ای، قوانین مدون سوئد شامل یک قانون مدنی جامع قابل مقایسه با BGB آلمان یا قانون مدنی فرانسه نیستند و در عوض، قانون موضوعه را به صورت جزئی بیان می‌کنند. به عنوان مثال، سوئد به جای پرداختن به قانون تعهدات در یک عنوان اصلی از یک قانون مدنی جامع، به زیرمجموعه‌ای از قانون تعهدات مربوط به مسئولیت‌های مدنی در یک قانون جداگانه که در سال ۱۹۷۲ به صورت جزئی تصویب شد، می‌پردازد
که در سال ۱۹۷۲ به صورت جزئی تصویب شد، می‌پردازد که خود جامع یا کامل نیست. به همین ترتیب، قانون قراردادهای سوئد فقط به موضوعات منتخب در حقوق قراردادها می‌پردازد و بقیه را به رویه قضایی واگذار می‌کند، به جای اینکه به طور جامع به تمام جنبه‌های حقوق قراردادها بپردازد، همانطور که یک قانون مدنی در این موضوع انجام می‌دهد. به عبارت دیگر، قوانین سوئد از نظر ماهیت بیشتر شبیه به قوانین ایالات متحده و سایر کشورهای همسود هستند تا به قوانین مدنی جامعی که در سیستم‌های حقوق مدنی اروپای قاره‌ای و سیستم‌های مشابه در آسیا و
مدنی اروپای قاره‌ای و سیستم‌های مشابه در آسیا و آمریکای لاتین مبتنی بر سیستم‌های حقوق مدنی اروپای قاره‌ای غالب هستند. در دوران پس از جنگ جهانی دوم، تلاش‌های قابل توجهی توسط وزرای دادگستری اسکاندیناوی برای هماهنگ‌سازی حقوق خصوصی کشورهای شمال اروپا با یکدیگر انجام شده است. رویه قضایی. برخلاف سایر سیستم‌های حقوق مدنی قاره‌ای، که در آنها قانون رویه‌ای عموماً مرجع الزام‌آوری نیست، حتی اگر بتواند به تصمیم قاضی اطلاع دهد، و بسیار شبیه به سیستم‌های حقوقی عرفی کشورهای مشترک‌المنافع بریتانیا و کشورهای وابسته سابق