payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باشگاه فوتبال اگناتیا روگوژین () یک باشگاه فوتبال مستقر در روگوژین، آلبانی است که در حال حاضر در سوپر لیگ فوتبال آلبانی، بالاترین رده لیگ فوتبال در این کشور، به رقابت می‌پردازد. تاریخچه. شور و اشتیاق برای بازی فوتبال از سال‌های اولیه جنگ جهانی اول در قلب شهروندان محلی و میهن‌پرستان جای گرفت. روگوژین که همسایه کاوایه، شهری با سنت دیرینه در فوتبال در سطح ملی بود، توانست از این تجربه به نفع خود استفاده کند و در ابتدا یک تیم در سطح آماتور تشکیل داد که بعدها در دسته دوم فوتبال آلبانی به رقابت پرداخت. اولین
در دسته دوم فوتبال آلبانی به رقابت پرداخت. اولین مسابقه تاریخ باشگاه یک دیدار دوستانه با بسا در سال ۱۹۳۴ بود که با شکست ۷–۱ به پایان رسید. مصطفی کارا، دانشجوی رشته زراعت در باری ایتالیا که برای تعطیلات به خانه بازگشته بود (او در آن زمان بازیکن باشگاه فوتبال فیدلیس آندریا، باشگاهی از سری بی ایتالیا بود)، ۵ گل برای بسا به ثمر رساند. پس از آزادی کشور بعد از جنگ جهانی دوم، ساختار لیگ تغییر کرد و تنها به تیم‌های سطح ناحیه‌ای اجازه داده شد در دو دسته برتر رقابت کنند. این امر باعث شد برای روگوژین، که در آن زمان
کنند. این امر باعث شد برای روگوژین، که در آن زمان یک منطقه کوچک بود، رقابت در سطح ملی دشوار شود. اگناتیا پس از کسب صعود در تابستان ۲۰۰۴، یک فصل در بالاترین سطح فوتبال آلبانی حضور داشت. آن‌ها تنها در همان تلاش نخست سقوط کردند، و در طول فصل آلفرد فرکو جانشین هیسن ددیا و پتریت حاجیا به‌عنوان سرمربی تیم اصلی شد. سال‌های اخیر. اگناتیا در ۲ مه ۲۰۲۱ برای دومین بار در تاریخ خود، پس از پیروزی ۱–۰ برابر رقیب محلی بسا کاوایه در دور پلی‌آف لیگ دسته اول فوتبال آلبانی ۲۱–۲۰۲۰، به سطح نخست فوتبال آلبانی یعنی سوپر لیگ
۲۱–۲۰۲۰، به سطح نخست فوتبال آلبانی یعنی سوپر لیگ فوتبال آلبانی صعود کرد. تحت هدایت سرمربی گوگاش ماگانی، آن‌ها فصل عادی را با صدرنشینی در گروه ب به پایان رساندند و به دور پلی‌آف راه یافتند، جایی که باز هم صدرنشین شدند و جایگاه خود را در فینال قهرمانی که در ۲۱ مه ۲۰۲۱ برابر قهرمان گروه الف، دینامو تیرانا برگزار شد، تثبیت کردند. در این دیدار با گل دیرهنگام ندریچیم شتوبینا ۱–۰ به پیروزی رسیدند. در ۲۶ مه ۲۰۲۴، اگناتیا نخستین عنوان قهرمانی خود در سوپر لیگ فوتبال آلبانی را با پیروزی برابر پارتیزانی در فینال به
آلبانی را با پیروزی برابر پارتیزانی در فینال به دست آورد.
ارانا جیمز (؛ زادهٔ ۱۷ فوریه ۱۹۹۹) بازیگر اهل نیوزیلند است. او بیشتر برای نقش تونی شالیفو در مجموعهٔ تلویزیونی "وحشی‌ها" (۲۰۲۰–۲۰۲۲) شناخته می‌شود. اوایل زندگی. ارانا جیمز در وانگاری، نیوزیلند، در یک خانوادهٔ مائوری به دنیا آمد و در یک مزرعه بزرگ شد. او تا سن ۱۰ سالگی همراه با خانواده‌اش در همان‌جا زندگی کرد و سپس به ولینگتون نقل مکان کرد. جیمز اکنون در ملبورن، استرالیا اقامت دارد. تبار قبیله‌ای او به نگاتی فاتوآ اوراکی و وایکاتو تاینوی بازمی‌گردد.
آدارش گوراو بهاگاواتولا (؛ زادهٔ ۸ ژوئیهٔ ۱۹۹۴) بازیگر هندی است که به‌خاطر فعالیت‌هایش در فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی به زبان‌های هندی و انگلیسی شناخته می‌شود. او بازیگری را با فیلم درام "من خان هستم" (۲۰۱۰) آغاز کرد. گوراو با ایفای نقش راننده، بالرام هالوی، در فیلم "ببر سفید" (۲۰۲۱) به شهرت بین‌المللی رسید؛ نقشی که برای او نامزدی جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد و جایزهٔ ایندیپندنت اسپیریت برای بهترین بازیگر مرد را به همراه داشت. آدارش همچنین در مجموعه کمدی نوجوانانه "هاستل دِیز" (۲۰۱۹–۲۰۲۱)،
مجموعه کمدی نوجوانانه "هاستل دِیز" (۲۰۱۹–۲۰۲۱)، مجموعه کمدی جنایی "اسلحه‌ها و گل‌ها" و فیلم درام "کجا خودمان را گم کردیم" (هر دو در سال ۲۰۲۳) نقش‌آفرینی کرده است. اوایل زندگی و پیشینه. آدارش گوراو بهاگاواتولا در خانواده‌ای تلوگو زبان در شهر جمشیدپور، ایالت جارکند، هند به دنیا آمد. پدرش، ساتیش‌نارایانا بهاگاواتولا، اهل بخش سریکاکولم و مادرش، پادماواتی بهاگاواتولا، اهل ویزیاناگارام در ایالت آندرا پرادش هستند. گوراو در جمشیدپور بزرگ شد و در مدرسهٔ لویولا، جمشیدپور تحصیل کرد. او بعدها به بمبئی نقل مکان کرد و
تحصیل کرد. او بعدها به بمبئی نقل مکان کرد و در کالج نارسی موندجی ادامه تحصیل داد. در سال ۲۰۰۷، زمانی که پدر گوراو که کارمند سنترال بنک ایندیا بود به بمبئی منتقل شد، خانواده تصمیم گرفتند به این شهر نقل مکان کنند. او در دبیرستان لیلَوَتیبای پودار درس خواند. در همان سال، هنگام اجرای آواز در جشنواره هنرهای کالا غودا ۲۰۰۷ مورد توجه قرار گرفت و از او پرسیدند آیا علاقه‌ای به امتحان کردن بازیگری دارد یا نه. او تنها به این دلیل پذیرفت که هیجان‌زده بود روی صفحه تلویزیون ظاهر شود. پس از یک سال آزمون بازیگری، برای نقش
ظاهر شود. پس از یک سال آزمون بازیگری، برای نقش شاهرخ خان جوان در فیلم "من خان هستم" انتخاب شد. او بعدها در مدرسهٔ تئاتر بمبئی تحصیل کرد. گوراو به مدت ۹ سال موسیقی کلاسیک هندوستانی را نزد استادان مختلف آموخت. او در دوران کالج مقدماتی به موسیقی غربی علاقه‌مند شد و در گروه موسیقی کالج به نام Steepsky خوانندگی می‌کرد. این گروه یک تک‌آهنگ با عنوان «Good guys finish last» ضبط کردند. در دانشگاه نیز او خوانندهٔ گروه راک پیشرو Oak Island بود؛ گروهی که در برنامه MTV Indies – Never Hide Sounds نیز معرفی شد.
کالوم نیل (به انگلیسی: Calum Neill) استاد روان‌کاوی و فلسفه قاره‌ای در دانشگاه نپیر ادینبرو در ادینبرو، اسکاتلند است. او ویراستار مجموعه آثار لکان انتشارات پالگریو و نویسندهٔ کتاب‌های «بدون زمینه: اخلاق لکانی و فرض سوبژکتیویته»، «اخلاق و روان‌شناسی: فراتر از قواعد عمل» و «ژاک لکان: مبانی» است. او به همراه درک هوک و استین وانهوئل، چهار جلد از مجموعه «خواندن نوشته‌های لکان» را ویرایش کرده است.
فولکلور هزارگی گنجینه‌ای از فرهنگ عامهٔ مردم هزاره است که در قالب ادبیات شفاهی، موسیقی، آیین‌ها، ضرب المثل‌ها و باورهای سنتی تجلی یافته‌است. این میراث فرهنگی بازتابی از تاریخ، هویت و مقاومت این قوم در برابر چالش‌های تاریخی است. ادبیات شفاهی. دوبیتی‌ها: شعرهای عامیانه‌ای هستند که با زبان ساده و احساسات عمیق، موضوعاتی مانند عشق، رنج و زندگی روزمره را بیان می‌کنند. این اشعار، بخش مهمی از ادبیات فولکلوریک هزارگی را تشکیل می‌دهند و در کتاب‌هایی مانند ترانه‌های غرجستان گردآوری شده‌اند. مخته: نوعی نوحه‌خوانی است
گردآوری شده‌اند. مخته: نوعی نوحه‌خوانی است که مردمان هزاره در مراسم سوگواری اجرا می‌کنند. مخته‌ها، غم و اندوه ناشی از فقدان عزیزان را بازتاب می‌دهند و به‌ویژه در دوران جنگ‌های هزاره‌ها با عبدالرحمان خان شکل گرفته‌اند. لالایی‌ها (لَلی): مادران هزاره برای خواباندن کودکان خود، لالایی‌هایی می‌خوانند که آرزوهایشان برای آیندهٔ فرزندان را بیان می‌کند. برای مثال، آرزوی والی شدن فرزند در بامیان، در لالایی‌ها تکرار می‌شود.«"لُورلَی لُورلَی باچِه‌مَه - اُو نُورِ دُو دیدِه‌مَه"» «"باچِه ازمو کلان شوَه - والی‌یِی
دُو دیدِه‌مَه"» «"باچِه ازمو کلان شوَه - والی‌یِی بامیان شوَه"» موسیقی سنتی. دمبوره: ساز اصلی موسیقی هزارگی است که در جشن‌ها و مراسم مختلف نواخته می‌شود. این ساز، نقش مهمی در حفظ و انتقال موسیقی سنتی هزاره‌ها دارد. دیدوی یا بولبی: آوازهایی هستند که چوپان‌ها و مردم در عروسی‌ها و جشن‌ها می‌خوانند. این آوازها، احساسات عاشقانه و لحظات شادی را بیان می‌کنند. ضرب‌المثل‌ها و باورهای عامه. ضرب‌المثل‌های هزارگی، بخش مهمی از فرهنگ شفاهی این قوم را تشکیل می‌دهند و در انتقال ارزش‌ها و تجربیات نسل‌ها نقش دارند. این
در انتقال ارزش‌ها و تجربیات نسل‌ها نقش دارند. این ضرب‌المثل‌ها، در موقعیت‌های مختلف زندگی روزمره به کار می‌روند و نشان‌دهندهٔ خرد جمعی مردم هزاره هستند. منابع و پژوهش‌ها. ترانه‌های غرجستان: اثر دکتر اسدالله شعور، شامل ۸۱۱ دوبیتی هزارگی است که از هفت ولایت گردآوری شده‌اند. نمونه‌هایی از فرهنگ شفاهی هزارگی: تألیف شاه علی‌اکبر شهرستانی، که به بررسی جنبه‌های مختلف فرهنگ عامهٔ هزاره‌ها می‌پردازد. موسیقی اصیل هزاره: کتابی که به معرفی سازها و سبک‌های موسیقی هزارگی می‌پردازد و نقش آن‌ها در حفظ فرهنگ هزاره‌ها را
می‌پردازد و نقش آن‌ها در حفظ فرهنگ هزاره‌ها را بررسی می‌کند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-21T15:58:57Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Massol1360&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;Massol1360 صفحهٔ خنیاگرعاشق را به خنیاگر عاشق منتقل کرد: — فاصله&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42458376&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
لورنتسیو پوپسکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل رومانی است که در حال حاضر برای باشگاه ورزشی یونیورسیتاتئا کرایووا بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال پولیتکنیک یاش و باشگاه ورزشی یونیورسیتاتئا کرایووا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال و زیر ۱۹ سال رومانی بازی کرده است.
یاکوف آلکساندروویچ مالیک (۱۹ دسامبر ۱۹۰۶ – ۱۱ فوریهٔ ۱۹۸۰) دیپلمات شوروی بود. مالیک، در طول سالیان، سمت‌هایی همچون معاون وزیر خارجه و نمایندهٔ دائم اتحاد شوروی در سازمان ملل متحد را بر عهده داشت. یاکوف مالیک در روستایی در فرمانداری خارکف در یک خانوادهٔ دهقانی به دنیا آمد و در سال ۱۹۳۷ به دستگاه دیپلماسی پیوست. او زمانی که تنها ۳۶ سال داشت، در سال ۱۹۴۲، به عنوان سفیر کشورش در ژاپن منصوب شد و تا سال ۱۹۴۵ در این مقام باقی ماند. در سال ۱۹۵۳ نیز به سفارت اتحاد شوروی در بریتانیا گماشته شد و این سمت را تا سال ۱۹۶۰
در بریتانیا گماشته شد و این سمت را تا سال ۱۹۶۰ بر عهده داشت. او در سازمان ملل متحد در دو دورهٔ متوالی نمایندگی کشورش را بر عهده گرفت: از ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۲ و از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۶. در فوریهٔ ۱۹۵۰، جلسات شورای امنیت سازمان ملل را تحریم کرد و ایالات متحده از این فرصت بهره گرفت تا قطعنامه‌ای را برای مداخلهٔ سازمان ملل در کره، بدون مواجهه با وتوی شوروی، به تصویب برساند. همچنین جاکوب مالیک دو بار پیاپی به سمت معاون وزیر خارجه منصوب شد: بار نخست از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۳ و بار دوم از ۱۹۶۰ تا زمان مرگش. زندگی و پیشه. مالیک در روستای
۱۹۶۰ تا زمان مرگش. زندگی و پیشه. مالیک در روستای اُستروورخیفکا، در فرمانداری خارکف، امپراتوری روسیه، در یک خانوادهٔ دهقانی به دنیا آمد. او ابتدا اقتصاد خواند و در سال ۱۹۳۰ از مؤسسهٔ اقتصاد ملی خارکف فارغ‌التحصیل شد. در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ در اوکراین سمت‌های اقتصادی داشت. به‌عنوان اقتصاددان و همچنین کارگزار حزب کمونیست در خارکف کار کرد و از سال ۱۹۳۷ به خدمت وزارت خارجه در مسکو پیوست. او از سال ۱۹۴۲ تا ۹ اوت ۱۹۴۵، زمانی که دولت شوروی به امپراتوری ژاپن اعلام جنگ کرد، سفیر شوروی در ژاپن بود؛ پس از نخستین مأموریتش
سفیر شوروی در ژاپن بود؛ پس از نخستین مأموریتش در سازمان ملل، در دههٔ ۱۹۵۰ سفارت شوروی در بریتانیا را بر عهده داشت. از سال ۱۹۶۰، مالیک معاون وزیر خارجه شد و مسئولیت آفریقا و خاورمیانه را بر عهده داشت. برخلاف بسیاری از دیپلمات‌های شوروی در سمت‌های کلیدی، او در آن زمان عضو کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست نبود. در دههٔ ۱۹۵۰ عضو علی‌البدل بود، اما در سال ۱۹۶۱ حذف شد. در زمان تصویب قطعنامه ۸۲ شورای امنیت در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰، مالیک در اعتراض به حضور نمایندهٔ چین ملی‌گرا جلسات شورا را تحریم کرده بود. غیبت او سبب شد که
جلسات شورا را تحریم کرده بود. غیبت او سبب شد که قطعنامه به اتفاق آرا با ۹ رأی موافق تصویب شود. در ۲۳ ژوئن ۱۹۵۱، در صحن سازمان ملل، او پیشنهاد آتش‌بس در جنگ کره را مطرح کرد؛ میان چین سرخ و کره شمالی از یک سو، و کره جنوبی، ایالات متحده و دیگر نیروهای سازمان ملل از سوی دیگر. مالیک همچنین به‌خاطر ارائهٔ توجیهات اتحاد شوروی در شورای امنیت دربارهٔ اشغال چکسلواکی در اوت ۱۹۶۸ شناخته می‌شود. او دو قطعنامهٔ مربوط به این موضوع را وتو کرد: یکی درخواست آزادی سیاستمداران بازداشت‌شدهٔ چکسلواکی و خروج ارتش‌های کمونیست از
بازداشت‌شدهٔ چکسلواکی و خروج ارتش‌های کمونیست از این کشور، و دیگری لزوم انتخاب فرستادهٔ ویژهٔ سازمان ملل برای چکسلواکی. در سال ۱۹۵۵، زمانی که سفیر شوروی در بریتانیا بود، چراغ‌های معروف بلکپول را روشن کرد. از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۱، او ریاست ادارهٔ آفریقای وزارت خارجهٔ شوروی را بر عهده داشت. مالیک دو بار پیاپی به سمت معاون وزیر خارجه منصوب شد: بار نخست از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۳ و بار دوم از ۱۹۶۰ تا زمان مرگش. یاکوف مالیک در ۱۱ فوریهٔ ۱۹۸۰ پس از یک دورۀ بیماری در مسکو درگذشت. زندگی شخصی. مالیک به عنوان فردی خوش‌پوش شناخته
زندگی شخصی. مالیک به عنوان فردی خوش‌پوش شناخته می‌شد. سال‌ها از ناراحتی قلبی روماتیسمی رنج می‌برد که گاه فعالیت‌هایش را محدود می‌کرد. پیش از آن، گفته می‌شد که به پیاده‌روی، تنیس، شنا و قایقرانی علاقه‌مند بوده است.
ایران در جنگ: تعامل با جهان مدرن و کشاکش با امپراتوری روسیه نام کتابی از مازیار بهروز است. ایران در جنگ، به موضوع برآمدن ایل قاجار و تشکیل حکومت در ایران توسط آنها و در ادامه، جنگ‌های ایران قاجاری با امپراتوری روسیه بر سر کنترل بر منطقه قفقاز می‌پردازد. این کتاب در سال ۲۰۲۳ میلادی در انگلستان توسط انتشارات بلومزبری و ترجمه آن در ۱۴۰۳ خورشیدی توسط نشر اختران در ایران عرضه شده است. فصل‌بندی. این کتاب با پیشگفتار و درآمد نویسنده آغاز شده و در ادامه در چهار فصل به گسترش موضوع می‌پردازد. در متن، پی‌نوشت‌هایی
به گسترش موضوع می‌پردازد. در متن، پی‌نوشت‌هایی هستند که ارجاع به بخش انتهایی کتاب دارند. در پایان فصل چهارم، تکمله‌ای در با ذکر هفت نکته نویسنده آمده است.در پایان، یک روزشمار وقایع جنگ‌های ایران و روسیه، گزیده‌ای از شخصیت‌های سرشناس ایرانی و روس در آن برهه، کتاب‌نامهٔ فارسی و انگلیسی و نمایه آمده است. سرفصل‌ها، به شرح «وحدت مجدد در نظام قاجار»، «ایران: حکومت و جامعه در اوایل قرن نوزدهم»، «دیپلماسی و جنگ: نخستین جنگ روسیه و ایران ۱۸۰۴-۱۸۱۳» و «سال‌های بین دو جنگ و جنگ دوم روسیه و ایران» هستند. نقدها. جواد
جنگ و جنگ دوم روسیه و ایران» هستند. نقدها. جواد مرشدلو (استادیار رشته تاریخ در دانشگاه تربیت مدرس)، معتقد است که «کتاب ایران در جنگ تلاش دارد روایت‌های "شاه‌محور" و اغلب "ستایش‌گرانه" را کنار بزند و نگاهی "تحلیلی" مبتنی بر اسناد ارائه دهد». او بر این باور است که «تاریخ‌نگاری رسمی ایران از دوره پهلوی به بعد، متاثر از نگاه‌های سیاسی آن زمان، تصویر منفی‌ای از قاجار ترسیم کرده که آثار آن همچنان در ذهنیت جمعی باقی مانده است.» این استاد دانشگاه، استفادهٔ گسترده نویسنده از اسناد بین‌المللی مانند آرشیو دیوان هند و
از اسناد بین‌المللی مانند آرشیو دیوان هند و وزارت خارجه بریتانیا را از نقاط قوت کتاب دانسته و گفته «برای درک تصمیماتی چون امضای عهدنامه گلستان، نمی‌توان تنها به منابع فارسی بسنده کرد». وی همچنین عدم توجه به شخصیت‌هایی همچون میرزا عیسی قائم‌مقام و میرزا عبدالوهاب نشاط با وجود نقش مهمشان در دیپلماسی قاجار را از کاستی‌های کتاب بهروز می‌داند. در تایید روایت کتاب ایران در جنگ، روزنامه شرق نوشت: «در روایت بهروز، ایران در اوایل قرن نوزدهم در میان شبکه‌ای از دسیسه و دیپلماسی اروپایی گرفتار آمده بود که رهایی از آن
و دیپلماسی اروپایی گرفتار آمده بود که رهایی از آن اگر نه ناممکن، دست‌کم دشوار بود. از طرف دیگر، قراردادها و پیمان‌ها و وعده‌های قدرت‌های امپریالیستی تنها تا زمانی اعتبار و ارزش داشت که به سود این قدرت‌ها بود و وقتی دیگر به سودشان نبود و برای ازسرگیری مخاصمات آمادگی داشتند، دوباره راه جنگ را در پیش می‌گرفتند. این روند در دوران قاجار نیز به‌خوبی آشکار شد؛ زمانی که ناپلئون با تزار٬ از در صلح درآمد، وعده‌ حمایت فرانسه نقش بر آب شد. وعده‌ حمایت انگلیس در ۱۸۰۹/۱۱۸۸ نیز سخاوتمندانه می‌نمود و امید بسیاری را در
نیز سخاوتمندانه می‌نمود و امید بسیاری را در ایران برانگیخت، اما برای زمانی بود که بریتانیا با روسیه و فرانسه در جنگ بود. در ۱۸۱۴ که فرانسه شکست خورد، بریتانیا در قرارداد بازنگری و دادن کمک مالی و نظامی به ایران را منوط به آن کرد که ایران آغازگر جنگ نباشد. زمانی که روسیه درگیری‌ها را در ۱۸۲۵/۱۲۰۴ آغاز کرد -و هنری ویلوک، دیپلمات انگلیسی بر آن گواهی داد- بریتانیا ایران را مقصر دانست و از دادن کمک خودداری کرد».
لوئیس روبرتو کانریکز ماگدالنو (؛ زادهٔ ) خواننده، رپر و ترانه‌پرداز اهل مکزیک است. وی از سال ۲۰۱۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. لوئیس روبرتو کانریکز در ۲۸ فوریه ۱۹۹۶ در کابورکا سونورای مکزیک متولد شد. در سال ۲۰۱۸، پس از ترک شغل تمام وقت خود در یک جایگاه سوخت، بر نوشتن آهنگ تمرکز کرد، و با لیبل Kartel Music قرارداد بست و اولین آلبوم خود را با نام "Mis Inicios" منتشر نمود، که شامل آهنگ مشترک "Mi Apodo El 20" با لوس مینی‌ درکابورکا بود. کانریکز در سال ۲۰۱۹، تک‌آهنگ «El Buho» را منتشر کرد
در سال ۲۰۱۹، تک‌آهنگ «El Buho» را منتشر کرد که در نهایت به جمع ۱۰ آهنگ برتر جدول پخش منطقه‌ای مکزیک در ایالات متحده رسید. او همچنین در آن سال سه آلبوم منتشر کرد؛ دومین و سومین آلبوم استودیویی او با نام‌های "Pocos Pero Locos" و "Aquí Sequimos de Pie" بود و همچنین یک آلبوم تلفیقی با نام "Corridos 2019, Vol." "2." وی در سال ۲۰۲۲، با گروه La Adictiva در آهنگ "JGL" همکاری کرد که در هفته چهارم خود در صدر جدول پخش منطقه‌ای مکزیک در ایالات متحده قرار گرفت. از نظر ترانه، این آهنگ به ستایش سلطان مواد مخدر خواکین
ترانه، این آهنگ به ستایش سلطان مواد مخدر خواکین گوزمن می‌پردازد. در اوت ۲۰۲۲، با پسو پلوما در آهنگ "Siempre Pendientes" همکاری کرد که از نظر تجاری موفقیت‌آمیز بود. این آهنگ و موزیک ویدیوی همراه آن جنجال‌برانگیز شد؛ اشعار آهنگ عمدتاً خواکین گوزمن را ستایش می‌کرد، در حالی که موزیک ویدیوی آن، به کارگردانی سزار آکوستا، سه روز بعد به دلیل خشم عمومی از یوتیوب حذف شد، در حالی که در ۲۴ ساعت اول خود در این پلتفرم بیش از ۲ میلیون بازدید داشت. پس از انتشار این تک آهنگ، کانریکز با مارکا رجیسترادا در آهنگ "Puro
تک آهنگ، کانریکز با مارکا رجیسترادا در آهنگ "Puro Campeón" همکاری کرد. او در آغاز سال ۲۰۲۳، آهنگ "Si Tú Te Fueras de Mí" اثر مارکو آنتونیو سولیس را بازخوانی کرد. و در فوریه ۲۰۲۳ با گروه فیرمه در آهنگ "Un Amor Como Este" همکاری کرد. او سرانجام با خواننده آمریکایی نیکی جم در آهنگ "Como el Viento" همکاری نمود که در مارس ۲۰۲۳ منتشر شد و در هفته جشنواره موسیقی پریمیو لو نوئسترو در میامی ضبط شد. در طول تابستان ۲۰۲۳، چندین آهنگ با دیگر هنرمندان منتشر کرد، از جمله "Viejo Lobo" با ناتانائیل کانو "Su Casa" با پزو
"Viejo Lobo" با ناتانائیل کانو "Su Casa" با پزو پلوما "La 701" با تیتو دابل پی و "Dembow Bélico" با تیتو دابل پی و جوئل د لا پی. در اکتبر ۲۰۲۳، در مهمانی پس از کنسرت سائول آلوارس به همراه جی بالوین دیده شد. در همان ماه، او اولین آلبوم خود را از سال ۲۰۲۲ اعلام کرد که در آن پزو پلوما و ناتانائیل کانو حضور خواهند داشت. او با انتشار تک‌آهنگ "Sin Tanto Royo" به همراه Tito Double P، آلبوم را تبلیغ کرد. در نوامبر ۲۰۲۳، او با لس دارئیس د لا سیرا و ادگاردو نونز در آهنگ De Fresa y Coco همکاری کرد. او همچنین در همان
De Fresa y Coco همکاری کرد. او همچنین در همان ماه با خواننده کلمبیایی، رایان کاسترو آهنگی با عنوان "Plebita" منتشر کرد. در دسامبر، او "Te Quiero Así" را منتشر کرد که ادای احترامی به والنتین الیزالده بود. او همچنین فهرست آهنگ‌های "Corridos Bélicos،" "نسخه چهارم" را اعلام کرد. پس از انتشار آلبوم "Corridos Bélicos" در اوایل سال ۲۰۲۴، که شامل حضور مهمانانی از گابیتو بالستروس و دیگران بود، کونریکز تک‌آهنگ‌های بیشتری منتشر کرد و در نهایت تک‌آهنگ موفق " Si No Quieres No" را با همکاری نتون وگا منتشر کرد.
سوندو (هانجا: 順道) راهبی از قرن چهارم میلادی بود که در سال ۳۷۲ (دومین سال سلطنت پادشاه سوسوریم از گوگوریو) توسط پادشاه فو جیان از سلسله چین سابق، برای گسترش بودیسم به گوگوریو فرستاده شد . فو جیان در ازای اعزام یکی از دشمنان سیاسی سلسله چین سابق، فرستاده‌ای به گوگوریو فرستاد. این نخستین سند از معرفی رسمی بودیسم به گوگوریو است. البته، سابقه‌هایی از برخورد با بودیسم پیش از این وجود داشته است، اما این نخستین باری است که به‌طور جدی و رسمی مورد پذیرش قرار می‌گیرد. به‌طور خاص، بکجه حدود یک دهه بعد از ورود
می‌گیرد. به‌طور خاص، بکجه حدود یک دهه بعد از ورود مارانانتا، بودیسم را به‌طور رسمی به رسمیت شناخت و شیلا نیز سال‌ها بعد، در سال ۵۲۷، با شهادت ایچادون به این مسیر پیوست و این مکتب را به‌طور رسمی تأیید کرد. البته، شواهدی از مواجهه با بودیسم از سوی هر سه این پادشاهی‌ها، حتی به‌طور غیررسمی، در زمان‌های قبلی نیز وجود دارد. این نشان می‌دهد که ارتباطات فرهنگی و مذهبی در آن دوران، به‌طور طبیعی و تدریجی شکل می‌گرفته و این پذیرش رسمی تنها نتیجه‌ی یک روند طولانی بوده است. نقل شده که سوندو با و کتب مقدس بودایی به
است. نقل شده که سوندو با و کتب مقدس بودایی به گوگوریو آمد و پادشاه و اتباع گوگوریو از او به عنوان یک فرد شریف استقبال کردند. گفته می‌شود که سوندو در چومونسا یا سونگمونسا، اولین معبد گوگوریو، اقامت گزید و بودیسم را گسترش داد. ریشه‌های سوندوی آن زمان نامشخص است. به دلیل فقدان سوابق روشن، دیدگاه‌های مختلفی از جمله دودمان جین شرقی، هند و راهبان منطقه غربی وجود دارد. با این حال، از آنجایی که او توسط فو جیانِ دون‌پایه فرستاده شده بود، این احتمال نیز وجود دارد که او کاملاً اهل منطقه دیگری بوده باشد.
زنجیرشکمیان () گروهی از کرم‌های خاکی بومی جنوب و شرق آسیا است که شامل حدود ۲۰۰ گونه و پنج جنس می‌شود.
پلازای ایستگاه مترو میدان جهاد یک سازه‌ی معماری در ورودی ایستگاه متروی میدان جهاد تهران است. این پروژه طراحی شده تا ورودی مرسوم مترو را به فضایی متفاوت و دارای نماد شهری تبدیل کند. پلازا در تقاطع ولیعصر – فاطمی واقع شده و در اردیبهشت ۱۴۰۲ به بهره‌برداری رسید. طراحی و معماری. طراحی معماری: پروژه توسط یک استودیو معماری ایرانی ( استودیو معماری کا به سرپرستی محمد خاوریان) انجام شده است. هدف تبدیل ورودی مترو به یک «فضای رویداد شهری سرپوشیده» با سقفی آزاد و قابل استفاده در تمام طول روز بوده است. مصالح بومی: بیش
استفاده در تمام طول روز بوده است. مصالح بومی: بیش از ۳۰۰ هزار آجر قزاقی ساخته‌شده با خاک محلی به صورت قائم و قوسی و در کارگاه‌های سنتی اطراف تهران استفاده شده است. همچنین ۶۰ تن اسکلت فلزی و ۲۰۰ متر مکعب بتن در این پروژه استفاده شده است. اقلیمی و عملکردی: سقف طراحی‌شده، عابران را از آفتاب شدید تهران محافظت می‌کند؛ فضا به دو زون اصلی تقسیم شده — یکی برای مکث و نشستن، و دیگری برای عبور، گفت‌وگو و رویدادهای شهری. هزینه: این پروژه با بودجه ۱۵۰ هزار پوندی در نوامبر سال ۲۰۲۲ تکمیل شد. مساحت داخلی پلازای ایستگاه
سال ۲۰۲۲ تکمیل شد. مساحت داخلی پلازای ایستگاه مترو جهاد تهران حدود ۸۰۰ متر مربع در یک عرصه ۲۵۰۰ ساخته شده است. جوایز و افتخارات. این پروژه در سال ۲۰۲۴ / ۱۴۰۳ از سوی مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیا (RIBA) به‌عنوان یکی از پروژه‌های برتر معماری جهان انتخاب و جایزه دریافت کرده است. ریبا آن را پروژه‌ای فریبنده در سادگی و نماد یک تغییر فرهنگی در طراحی شهری توصیف کرده است. در سال ۲۰۲۳ این پروژه در رویداد سالانه مجله معماری دزین در بخش پروژه‌های زیرساختی و حمل‌ونقل برگزیده شد. همچنین این پروژه به عنوان نامزد جایزه
برگزیده شد. همچنین این پروژه به عنوان نامزد جایزه معماری آقاخان در سال ۲۰۲۵ معرفی شده است.
بزرگ‌کرم کم‌تار () نوعی کرم است از زیرگروه کم‌تاران هستند که عمدتا خشکی‌زی به‌شمار می‌آید. بزرگ‌کرم‌های کم‌تار در ابرراسته‌ی «بزرگ‌کرم‌های خاکی» قرار دارند و شامل گروه‌های زنجیرشکمیان و کرم خاکی (یا طبق طبقه‌بندی ایستون، راسته‌ی هاپلوتاکسیده) می‌شوند.
پس‌منفذیان یا پس‌روزنان با نام علمی اوپیستوپورا () راسته‌ای از کرم‌های عمدتاً خشکی‌زی است. این راسته به زیررده کم‌تاران تعلق دارد، که ویژگی آن داشتن مگانیفریدیوستوم (منافذ بزرگ دفعی) و منافذ تناسلی نر است که در پشتِ آخرین بند بیضه‌ای باز می‌شوند. این راسته شامل خانواده‌های بزرگ‌کرم‌های کم‌تار از کرم‌های خاکی واقعیِ عمدتاً خشکی‌زی است. در حال حاضر، هشت خانواده شناخته‌شده در این راسته وجود دارد کرم‌های مگاسکولسیده متعلق به این راسته است.
کگاشبک شمشیویچ اورونبایف (; متولد ۱۹۶۲)، معروف به ایولگینسکی ریپر ()، یک قاتل زنجیره‌ای، متجاوز، مرده‌پرست و آدمخوار قرقیزستانی - روسی است که بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۲۰۱۲ شش زن را در سرزمین آلتایی و بوریاتیا به قتل رساند و پس از آن به اجساد آنها تجاوز جنسی کرد. او به جرم این قتل‌ها مجرم شناخته شد و به حبس ابد محکوم شد که در زندان دلفین سیاه در حال گذراندن آن است. زندگی‌نامه. اطلاعات کمی در مورد زندگی اولیه اورونبایف در دسترس است. مشخص است که او در سال ۱۹۶۲ در جمهوری شوروی قرقیزستان متولد شد و در اوایل دهه ۱۹۹۰
شوروی قرقیزستان متولد شد و در اوایل دهه ۱۹۹۰ به روسیه مهاجرت کرد. اولین قتل شناخته شده او در مارس ۱۹۹۱ در نووالتایسک، سرزمین آلتایی رخ داد، جایی که او در خانه‌ای اجاره‌ای با صاحبخانه ۷۶ ساله خود زندگی می‌کرد. یک شب، هنگام صرف شام با او، اورونبایف پیشنهاد رابطه جنسی با او را داد، اما اورونبایف امتناع کرد. او از روی عصبانیت، او را با نوک تیز تبر تا سر حد مرگ کتک زد و به جسدش تجاوز کرد. روز بعد، او خانه را با نفت سفید پوشاند و آن را به آتش کشید و بیشتر آن را از بین برد. جسد قربانی پس از خاموش شدن آتش کشف شد و
بین برد. جسد قربانی پس از خاموش شدن آتش کشف شد و مشخص شد که او به قتل رسیده است، اما این جنایت تا نوامبر ۲۰۲۲، زمانی که اورونبایف به قاتل بودن اعتراف کرد، یک پرونده باز ماند. بین این دوره و سال ۱۹۹۷، مشخص است که او مرتکب دو قتل شده و به خاطر آنها چندین سال در زندان بوده است. در حالی که هیچ چیز در مورد قتل اول، از جمله مکان و تاریخ آن، مشخص نیست، قتل دوم در سال ۱۹۹۷ در نیژنیایا ایولگا رخ داده است که به خاطر آن ۸ سال در زندان بوده است. در سال ۲۰۰۶، او آزاد شد و به بوریاتیا بازگشت. از آنجایی که او فاقد هرگونه
و به بوریاتیا بازگشت. از آنجایی که او فاقد هرگونه درآمدی بود، با آشنایان خودجوش در شهرک‌های مختلف اطراف منطقه زندگی می‌کرد و با انجام کارهای متفرقه امرار معاش می‌کرد. پس از حدود یک سال پنهان‌کاری، در ژوئیه ۲۰۰۷، او در خیابان‌های اولان-اوده با دختر جوانی آشنا شد. پس از آشنایی اتفاقی با یکدیگر، این دو با تاکسی به روستای میاسوکومبینات رفتند و در آنجا در کنار رودخانه اودا نشستند و مشروبات الکلی نوشیدند. او در حالت مستی به دختر پیشنهاد رابطه جنسی داد، اما دختر پیشنهاد او را رد کرد. اورونبایف که عصبانی شده بود،
او را رد کرد. اورونبایف که عصبانی شده بود، دختر را خفه کرد و سپس با جسد رابطه جنسی برقرار کرد و آن را در کنار رودخانه رها کرد. روز بعد، او به صحنه جرم بازگشت، بقایای جسد را تکه‌تکه کرد و سپس آنها را به رودخانه انداخت. آنها هرگز پیدا نشدند و هویت قربانی همچنان ناشناخته است. در سال‌های بعد، هیچ قتل یا جرم ثبت‌شدهٔ دیگری که بتوان آن را به کگاشبک نسبت داد، وجود ندارد. او در کار ساخت و ساز و تعمیرات بود و عمدتاً از طریق قراردادهای خصوصی درآمد کسب می‌کرد. پس از اتمام یکی از این کارها در ژوئیه ۲۰۱۲، او اتاقی را
اتمام یکی از این کارها در ژوئیه ۲۰۱۲، او اتاقی را در هتل خوتوروک در اولان-اوده اجاره کرد و در آنجا چند ساعت الکل نوشید. عصر یازدهم ژوئیه، او برای جستجوی یک رابطهٔ غیررسمی بیرون رفت و با زنی روبرو شد که او را برای نوشیدن به اتاق هتل خود دعوت کرد. پس از مدتی، اورونبایف فکر کرد که آن زن پولش را دزدیده است. او که خشمگین شده بود، او را با بند کفش خفه کرد و جسد را زیر تخت پنهان کرد و رفت تا از بازار نزدیک چاقویی بخرد که با آن جسد را تکه‌تکه کند. با این حال، تقریباً در نیمه راه سفر بازگشت، نظرش عوض شد و به جای آن