payamvha/North_RAG huggingface dataset:
"درگیری فرهنگی" از درگیری‌های سیاسی و نظامی به عنوان بزرگترین تهدیدها برای حاکمیت دولت پیشی گرفته است. او نوشت که درگیری‌های "قدرت سخت" کاهش یافته و با "قدرت نرم" جایگزین شده‌اند، از جمله قدرتی که "ضد هژمونیک" است، با کشورهای غیر غربی علیه "هژمونی فرهنگی" غرب، و همچنین ظهور ناسیونالیسم بین یا درون کشورها. او می‌نویسد: "کشورهای غربی به طور فزاینده‌ای از قدرت فرهنگی خود برای محدود کردن یا تأثیرگذاری بر امور جهانی و روند تحولات داخلی کشورهای در حال توسعه استفاده می‌کنند". او می‌نویسد که به عنوان یک واکنش،
می‌کنند". او می‌نویسد که به عنوان یک واکنش، "حاکمیت فرهنگی" پدیدار شد. او می‌گوید مبارزه بر سر فرهنگ نوعی "مبارزه سیاسی" است، به این معنی که برای دفاع از نظام سیاسی چین ضروری بود. او می‌نویسد که اگرچه چین باید از حاکمیت فرهنگی خود محافظت کند، اما می‌گوید این نباید به معنای اتخاذ «انزوای فرهنگی» باشد، که به گفته او «ناگزیر کهنه و منسوخ می‌شود». ایالات متحده. در سال ۱۹۹۱، پس از سفرش به ایالات متحده، وانگ کتاب «آمریکا علیه آمریکا» را نوشت. این کتاب در مورد چالش‌های فزاینده‌ای که او در ایالات متحده می‌دید،
چالش‌های فزاینده‌ای که او در ایالات متحده می‌دید، مانند نابرابری، درگیری‌های اقتصادی، زوال ارزش‌های اجتماعی و کالایی شدن صحبت می‌کرد. او همچنین نقاط قوت ایالات متحده، مانند مدرنیته آن را ستود و توسط «اکونومیست» به عنوان «دیدن نقاط ضعف در سیستم آمریکا، اما نه اغراق در آنها» توصیف شد. به گفته خود وانگ: قصد من با این عنوان این است که نشان دهم آمریکا حاوی تناقضاتی است که نمی‌توان با یک جمله آنها را رد کرد. در گذشته، مردم دیدگاهی جزمی نسبت به جامعه آمریکا داشتند که صرفاً «استثمار ارزش اضافی»، «دیکتاتوری
داشتند که صرفاً «استثمار ارزش اضافی»، «دیکتاتوری بورژوازی» و نه چیز دیگری بود. اکنون یک افراط دیگر وجود دارد، برخی ایالات متحده را بهشتی غنی و بدون نقص تصور می‌کنند. در واقع جامعه آمریکا با هیچ یک از این توصیفات مطابقت ندارد و اغلب خود را در تضاد اساسی با آنها می‌یابد. نقاط قوت و ضعف وجود دارد و هر جا که قدرتی یافت شود، ضعفی نیز می‌توان یافت. آمریکا یک تناقض است، شامل انبوهی از افراد است. منظور من از «آمریکا علیه آمریکا» همین است.
آمریکا علیه آمریکا (، ) کتابی غیرداستانی است که توسط دانشمند علوم سیاسی چینی وانگ هونینگ در مورد تجربیاتش به عنوان محقق مهمان در ایالات متحده در سال ۱۹۸۸ نوشته شده است. خلاصه. این کتاب تجربیات وانگ را به عنوان یک محقق مهمان شش ماهه در ایالات متحده مورد بحث قرار می‌دهد. سه ماه اول در دانشگاه آیووا، سه هفته در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، سپس بازدید از حدود ۲۰ دانشگاه در ۳۰ شهر. این کتاب در مورد چالش‌های فزاینده‌ای که او در ایالات متحده دیده است، مانند نابرابری، درگیری‌های اقتصادی، زوال ارزش‌های اجتماعی و
درگیری‌های اقتصادی، زوال ارزش‌های اجتماعی و کالایی‌سازی صحبت می‌کند. او همچنین نقاط قوت ایالات متحده، مانند مدرنیته آن، و انتقال مسالمت‌آمیز قدرت را ستود و توسط «اکونومیست» به عنوان «دیدن نقاط ضعف در سیستم آمریکا، اما نه اغراق در آنها» توصیف شد. به قول خود وانگ:قصد من با این عنوان این است که نشان دهم آمریکا حاوی تناقضاتی است که نمی‌توان با یک جمله آنها را رد کرد. در گذشته، مردم دیدگاهی جزمی نسبت به جامعه آمریکا داشتند که صرفاً «استثمار ارزش اضافی»، «دیکتاتوری بورژوازی» و نه چیز دیگری بود. اکنون یک افراط
بورژوازی» و نه چیز دیگری بود. اکنون یک افراط دیگر وجود دارد، برخی ایالات متحده را بهشتی غنی و بدون نقص تصور می‌کنند. در واقع جامعه آمریکا با هیچ یک از این توصیفات مطابقت ندارد و اغلب خود را در تضاد اساسی با آنها می‌یابد. نقاط قوت و ضعف وجود دارد و هر جا که قدرتی یافت شود، ضعف نیز یافت می‌شود. آمریکا یک تناقض است، شامل انبوهی از افراد است. منظور من از «آمریکا علیه آمریکا» همین است. استقبال. در سال ۲۰۲۱، این کتاب پس از حمله ۶ ژانویه به ساختمان کنگره ایالات متحده آمریکا، دوباره مورد توجه قرار گرفت و قیمت برخی
آمریکا، دوباره مورد توجه قرار گرفت و قیمت برخی از نسخه‌های دست دوم آن در سایت‌های عتیقه‌فروشی به ۱۶۶۰۰ یوان (۲۵۰۰ دلار) رسید.
آکادمی نظامی مودنا () یک دانشگاه نظامی در مودنا، شمال ایتالیا است. این دانشگاه که در کاخ دوک‌نشین مودنا در مرکز تاریخی شهر واقع شده است، اولین مؤسسه نظامی از این نوع بود که در جهان ایجاد شد. ثبت‌نام در این آکادمی برای هر دو جنس آزاد است و بر آموزش اولیه و انتخاب افسران نظامی آینده در نیروی زمینی ایتالیا یا در کارابینیری تمرکز دارد. یک دوره تحصیلی معمول حداقل دو سال طول می‌کشد. پس از اتمام موفقیت‌آمیز برنامه درسی، کارآموز می‌تواند سه سال دیگر در مؤسسه تحقیقات نظامی تورین یا در مدرسه داوطلبان افسری کارابینیری
نظامی تورین یا در مدرسه داوطلبان افسری کارابینیری در رم تحصیل کند. تاریخچه. این آکادمی در سال ۱۶۷۸ در تورین، که در آن زمان بخشی از دوک‌نشین ساووی بود، تأسیس شد. در سال ۱۶۶۹، دوک چارلز امانوئل دوم طرح ایجاد یک آکادمی را برای تربیت رهبران نظامی شایسته‌ای که به خاندان ساووی وفادار باشند، ارائه داد. او متعاقباً شروع به طراحی طرح و جمع‌آوری کارکنان و بودجه لازم برای ساخت چنین آکادمی کرد. این مؤسسه سال‌ها بعد به دلیل مرگ زودهنگام دوک تکمیل شد. در اول ژانویه ۱۶۷۸، دوشس ماری ژان باپتیست از ساووی-نِمور،
۱۶۷۸، دوشس ماری ژان باپتیست از ساووی-نِمور، نایب‌السلطنه ایالت، آکادمی سلطنتی را افتتاح کرد. به این ترتیب، این اولین مؤسسه نظامی از نوع خود در جهان است که پیش از مدرسه توپخانه در سن پترزبورگ (۱۷۱۷)، آکادمی نظامی سلطنتی وولویچ (۱۷۴۱) در لندن، مدرسه نظامی پاریس (۱۷۵۰) و آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت (۱۸۰۲) ساخته شده است. طراحی و ساخت آکادمی سلطنتی تورین به معمار دربار، آمادئو دی کاستلامونته، سپرده شد که طراحی او تا سال ۱۹۴۳ محل آکادمی بود. بمباران‌های هوایی جنگ جهانی دوم کل مجموعه را ویران کرد. بخشی
هوایی جنگ جهانی دوم کل مجموعه را ویران کرد. بخشی از ستون‌ها در سال ۱۹۶۰ جمع‌آوری و به مودنا منتقل شد، جایی که در حیاط کاخ دوکاله دوباره مونتاژ شد، که به این ترتیب به «حیاط آکادمی نظامی تورین» تغییر نام داد. ریشه‌های این آکادمی در مودنا به «آکادمی و کنفرانس معماری نظامی» که توسط دوک فرانچسکو سوم دِسته در سال ۱۷۵۶ تأسیس شد، برمی‌گردد. در سال ۱۷۹۸، ناپلئون بناپارت برنامه درسی آکادمی را گسترش داد تا شامل یک مدرسه مهندسی نظامی و مدرسه توپخانه شود و تا سال ۱۸۱۴ تمام افسران ارتش در ایتالیا را آموزش می‌داد. پس از
افسران ارتش در ایتالیا را آموزش می‌داد. پس از بازگشت سلطنت، دوک فرانسیس چهارم اتریش-استه، توسعه دیگری به نام آکادمی نظامی اشرافیت را تأسیس کرد که بعداً برای جوانان بدون عناوین اشرافی افتتاح شد. به ابتکار ژنرال مانفردو فانتی، در سال ۱۸۵۹ یک مدرسه نظامی مرکزی تأسیس شد که در سال ۱۸۶۰، در آستانه اعلام پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱، به مدرسه نظامی پیاده‌نظام تبدیل شد. مدارس دیگری در سال‌های بعد اضافه و دوباره ادغام شدند: پیاده‌نظام و سواره نظام نظامی در سال ۱۸۶۵ و آکادمی نظامی توپخانه و مهندسی در اوایل دهه ۱۹۰۰،
آکادمی نظامی توپخانه و مهندسی در اوایل دهه ۱۹۰۰، بر اساس مدرسه اصلی طراحی شده توسط ناپلئون. در سال ۱۹۲۳، این دو مدرسه به عنوان آکادمی نظامی پیاده‌نظام و سواره نظام (مودنا) و آکادمی نظامی توپخانه و مهندسی (تورینو) سازماندهی مجدد شدند و در سال ۱۹۲۸ عنوان آکادمی‌های سلطنتی را به دست آوردند. از سال ۱۹۳۷، آکادمی نظامی مودنا همچنین میزبان دوره‌هایی برای آموزش افسران کارابینیری بوده است، از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۶، دوره‌های ۳۷ و ۳۸ افسری گارد سلطنتی نیز در آن برگزار شد. در سال ۱۹۴۳، این دو مؤسسه به حالت تعلیق درآمدند و
در سال ۱۹۴۳، این دو مؤسسه به حالت تعلیق درآمدند و در ماه مه ۱۹۴۴ در پادگان پیکو لچه به عنوان یک آکادمی نظامی سلطنتی کماندویی ویژه، فعالیت خود را از سر گرفتند. پس از پایان جنگ و سقوط سلطنت، آکادمی نظامی مودنا (۱۹۴۷) با تصمیم رئیس ستاد وقت ارتش ایتالیا، رافائل کادورنا، متحد شد. در میان فارغ التحصیلان برجسته این آکادمی، ۳۱ وزیر، ۶ نخست‌وزیر و ۳۳ سناتور وجود دارند.
حزب کمونیست چین (CCP) ایدئولوژی خود را به عنوان مارکسیسم-لنینیسم که با زمینه تاریخی چین سازگار شده است، قالب‌بندی می‌کند و اغلب آن را به عنوان سوسیالیسم با مشخصات چینی بیان می‌کند. سهم عمده ایدئولوژیک رهبری CCP به عنوان "اندیشه" یا "نظریه" در نظر گرفته می‌شود که "اندیشه" وزن بیشتری دارد. مفاهیم تأثیرگذار شامل اندیشه مائو تسه‌تونگ، اندیشه‌های دنگ شیائوپینگ و اندیشه شی جین‌پینگ هستند. از دیگر مفاهیم مهم می‌توان به اقتصاد بازار سوسیالیستی، ایده سه نماینده جیانگ زمین و چشم‌انداز علمی توسعه هو جینتائو اشاره کرد.
زمین و چشم‌انداز علمی توسعه هو جینتائو اشاره کرد. تعریف. در روزهای اولیه حزب کمونیست چین، ملی‌گرایی و عوام‌گرایی غالب در دهه ۱۹۱۰ چین نقش مهمی در ایدئولوژی کمونیست‌های اولیه مانند لی داژائو و مائو تسه‌تونگ ایفا کردند. از یک سو، مارکسیسم برای کمونیست‌های اولیه یک آرمان‌شهر معنوی بود، در حالی که از سوی دیگر، آنها برخی از آموزه‌های ایدئولوژی کمونیستی را به شیوه‌ای واقع‌گرایانه و ملی‌گرایانه اصلاح یا "چینی‌سازی" کردند تا از انقلاب خود در چین حمایت کنند. در فرآیند استقرار، اصلاحات ارضی و اشتراکی‌سازی، این
فرآیند استقرار، اصلاحات ارضی و اشتراکی‌سازی، این سنتزهای ایدئولوژیک منجر به ظهور جنبش معروف جهش بزرگ به جلو و انقلاب فرهنگی شد. در سال‌های اخیر، عمدتاً توسط مفسران خارجی، استدلال شده است که حزب کمونیست چین ایدئولوژی ندارد و سازمان حزب عمل‌گرا است و تنها به آنچه که مؤثر است علاقه‌مند است. حزب کمونیست چین خلاف این را ادعا می‌کند. برای مثال، دبیر کل حزب کمونیست چین هو جینتائو در سال ۲۰۱۲ اظهار داشت که جهان غرب «ما را تهدید به تفرقه می‌کند» و «فرهنگ بین‌المللی غرب قوی است در حالی که ما ضعیف هستیم... زمینه‌های
غرب قوی است در حالی که ما ضعیف هستیم... زمینه‌های ایدئولوژیک و فرهنگی اهداف اصلی ما هستند». حزب کمونیست چین تلاش زیادی برای مدارس حزبی و تدوین پیام ایدئولوژیک خود نکرد. قبل از کمپین «عمل تنها معیار حقیقت است»، رابطه بین ایدئولوژی و تصمیم‌گیری قیاسی بود، به این معنی که سیاست‌گذاری از دانش ایدئولوژیک مشتق می‌شد. در زمان دنگ، این رابطه وارونه شد، به طوری که تصمیم‌گیری، ایدئولوژی را توجیه می‌کرد و نه برعکس. در نهایت، سیاست‌گذاران چینی معتقدند که یکی از دلایل انحلال اتحاد جماهیر شوروی، راکد بودن ایدئولوژی حزب
اتحاد جماهیر شوروی، راکد بودن ایدئولوژی حزب آن بود. بنابراین، آنها معتقدند که ایدئولوژی حزب آنها باید پویا باشد تا از حکومت حزب محافظت کند، برخلاف حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی که ایدئولوژی آن "سفت و سخت، بدون خلاقیت، متحجر و جدا از واقعیت" شد. چارچوب ایدئولوژیک حزب کمونیست چین بین ایده‌های سیاسی که به عنوان "اندیشه" (مانند اندیشه مائو تسه تونگ) یا "نظریه" (مانند اندیشه‌های دنگ شیائوپینگ) توصیف می‌شوند، تمایز قائل می‌شود. اندیشه وزن بیشتری نسبت به نظریه دارد و اهمیت نسبی بیشتری از نفوذ ایدئولوژیک و تاریخی
و اهمیت نسبی بیشتری از نفوذ ایدئولوژیک و تاریخی یک رهبر را منتقل می‌کند. فرآیند رسمیت بخشیدن به تفکر سیاسی یک رهبر در سنت مارکسیستی در تثبیت مشروعیت ایدئولوژیک یک رهبر اهمیت دارد.
محافظه‌کاری در چین () بر اقتدار و شایسته سالاری ناشی از ارزش‌های کنفوسیوس‌گرایی تأکید دارد و از نظر اقتصادی، به جای بازار آزاد، سرمایه‌داری دولتی را هدف قرار می‌دهد. بسیاری از محافظه‌کاران چینی اصول فردگرایی یا لیبرالیسم کلاسیک را رد می‌کنند و به دلیل عنصر قوی اجتماع‌گرایی این ایدئولوژی، با محافظه‌کاری مدرن غربی تفاوت دارند. یکی از دغدغه‌های اصلی محافظه‌کاری مدرن چینی، حفظ فرهنگ چینی است. تاریخ. چین امپراتوری. محافظه‌کاری چینی را می‌توان به کنفوسیوس نسبت داد، که فلسفه او مبتنی بر ارزش‌های وفاداری، وظیفه و
که فلسفه او مبتنی بر ارزش‌های وفاداری، وظیفه و احترام است. او به یک جامعه سلسله مراتبی سازمان‌یافته، الگوبرداری شده از خانواده پدرسالار و به ریاست حاکم مطلق اعتقاد داشت. با این حال، کنفوسیوس همچنین معتقد بود که دولت باید یک طبقه شایسته‌سالار از مدیران و مشاوران را که توسط آزمون‌های خدمات ملکی استخدام می‌شوند، استخدام کند. یک مکتب فکری جایگزین به نام قانون‌گرایی استدلال می‌کرد که نظم اداری، نه فضیلت کنفوسیوسی، برای حکومتداری دولت بسیار مهم است. برای هزاران سال، چین توسط پادشاهان سلسله‌های مختلف امپراتوری
سال، چین توسط پادشاهان سلسله‌های مختلف امپراتوری اداره می‌شد. نظریه فرمان آسمان برای مشروعیت بخشیدن به اقتدار مطلق امپراتور مورد استفاده قرار گرفت. در قرن نوزدهم، حکومت امپراتوری از درون و بیرون به چالش کشیده شد. شورش تایپینگ (1849-1861) یک جنبش مردمی عظیم بود که هدف آن انقلاب اجتماعی و سیاسی بود، اما احیای تونگژی (1861-1872) با ترکیبی از نوآوری نظامی و نظم اجتماعی، رژیم را احیا کرد. مورخ مری سی. رایت این را "آخرین مقاومت محافظه‌کاری چینی" می‌نامد، اگرچه مورخان بعدی دیدگاه‌های متفاوتی دارند. جمهوری چین.
مورخان بعدی دیدگاه‌های متفاوتی دارند. جمهوری چین. انقلاب انقلاب شین‌های در سال ۱۹۱۱، پویی، آخرین امپراتور چین را سرنگون کرد و جمهوری چین را آغاز کرد. حزب ملی‌گرای چین کومینتانگ (KMT) در ابتدا یک حزب سوسیال دموکرات بود که در دوره سون یات سن از غربی‌سازی حمایت می‌کرد. چیانگ کای‌شک که جانشین سان به عنوان رهبر کومینتانگ شد، در ابتدا به عنوان "میانه‌رو" طبقه‌بندی می‌شد، با "راست‌گرا"ی سنتی و محافظه‌کارتر بودایی گروه تپه‌های غربی و "چپ‌گرا" گروه سازماندهی مجدد به رهبری وانگ جینگوی. حزب ملی‌گرای کومینتانگ (KMT)
رهبری وانگ جینگوی. حزب ملی‌گرای کومینتانگ (KMT) یک حزب ملی‌گرای چینی بود که از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۹ بر سرزمین اصلی چین حکومت می‌کرد و پس از قتل عام شانگهای ضد کمونیستی در سال ۱۹۲۷، چیانگ با عناصر راست‌گرا و محافظه‌کار (مانند ارزش‌های سنتی) تقویت شد. انقلاب ملی‌گرای چیانگ در رد حمله کمونیست‌ها به سلسله مراتب و نابرابری‌های اجتماعی «محافظه‌کار» شد، اما در حمله حزب-دولت به نظم «مادی‌گرایانه» و بسیج توده‌ها برای جلوگیری از مدرنیته سرمایه‌داری به سبک غربی، انقلابی باقی ماند. جنبش زندگی نوین یک کمپین مدنی به رهبری
باقی ماند. جنبش زندگی نوین یک کمپین مدنی به رهبری دولت در دهه ۱۹۳۰ برای ترویج اصلاحات فرهنگی و اخلاق اجتماعی نئو کنفوسیوسی بود. هدف، متحد کردن چین تحت یک ایدئولوژی متمرکز پس از ظهور چالش‌های ایدئولوژیک برای وضع موجود بود. این جنبش در آن زمان به کمپین ضد کمونیستی چیانگ کای-شک مرتبط بود، اما امروزه الهام‌بخش محافظه‌کارانی مانند شی جین‌پینگ از حزب کمونیست چین نیز هست. پس از شکست او در جنگ داخلی چین توسط حزب کمونیست چین (CCP)، چیانگ تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۵ به حکومت اقتدارگرایانه راست‌گرایانه خود بر جزیره
به حکومت اقتدارگرایانه راست‌گرایانه خود بر جزیره تایوان ادامه داد. دوران مائو. در سرزمین اصلی، محافظه‌کاری چینی به شدت توسط حزب کمونیست چین مورد مخالفت و سرکوب قرار گرفت، به ویژه در طول انقلاب فرهنگی. اعضای "پنج دسته سیاه" - زمین‌داران، کشاورزان ثروتمند، ضدانقلابیون، افراد بانفوذ بد و راست‌گرایان - به شدت مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. جوانان کادرهای گاردهای سرخ را در سراسر کشور تشکیل دادند و به دنبال نابودی چهار عنصر قدیمی بودند: ایده‌های قدیمی، فرهنگ قدیمی، آداب و رسوم قدیمی و عادات قدیمی - که منجر به
آداب و رسوم قدیمی و عادات قدیمی - که منجر به نابودی بخش بزرگی از میراث فرهنگی چین، از جمله آثار تاریخی و اماکن مذهبی شد. در میان آنها، برخی از گاردهای سرخ که مقامات محلی را پذیرفته بودند، به طور تحقیرآمیزی "محافظه‌کاران" نامیده می‌شدند. پس از اصلاحات اقتصادی چین. پس از دوران مائو، محافظه‌کاری فرهنگی به عنوان یک گروه‌بندی سست از گرایش‌های فکری متمرکز بر منابع بومی نوسازی توسعه یافت. در دهه‌های اخیر، محافظه‌کاری چینی احیای ملی را تجربه کرده است. تأثیر نومحافظه‌کاری در سیاست و در محافل روشنفکری پس از سال ۱۹۸۹
در سیاست و در محافل روشنفکری پس از سال ۱۹۸۹ افزایش یافتند. این گرایش نومحافظه‌کاری، از یک «پاسخ واقع‌بینانه» دولت‌محور به آنچه که آنها شکست رویکرد سوسیالیستی دوران مائو و پیشرفت هژمونی غرب می‌دانستند، حمایت می‌کرد. پیروان این دیدگاه معتقدند که دموکراسی لیبرال یک مدل نیهیلیستی و اروپامحور است که با سنت فرهنگی و سیاسی چین سازگار نیست. محافظه‌کاران خواستار یک آگاهی مذهبی جدید شده‌اند و با نظم سکولاری که توسط طرفداران روشنگری جدید تصور می‌شود، مخالفت کرده‌اند. کنفوسیوس‌گرایی حضور خود را در تفکر جریان اصلی چین
کنفوسیوس‌گرایی حضور خود را در تفکر جریان اصلی چین افزایش داده است. علاوه بر کنفوسیوس‌گرایی جدید، برخی از محافظه‌کاران جنبش الهیات مسیحی چینی را نیز پذیرفته‌اند. دبیر کل شی جین پینگ فرهنگ سنتی چین را روح ملت و پایه و اساس حزب کمونیست چین نامیده است. از زمانی که شی در نوامبر ۲۰۱۲ به عنوان دبیر کل حزب کمونیست چین به قدرت رسید، محافظه‌کاری اجتماعی تقویت شده است، از جمله نقش جنسیتی سنتی برای زنان.
حمله ایتالیا به فرانسه () (۱۰ تا ۲۵ ژوئن ۱۹۴۰) که نبرد آلپ نیز نامیده می‌شود، اولین نبرد بزرگ ایتالیا در جنگ جهانی دوم و آخرین حمله بزرگ نبرد فرانسه بود. ورود ایتالیا به جنگ، دامنه آن را در آفریقا و دریای مدیترانه به طور قابل توجهی گسترش داد. هدف رهبر ایتالیا، بنیتو موسولینی، از بین بردن سلطه انگلیس و فرانسه در مدیترانه، احیای قلمرو تاریخی ایتالیا و گسترش نفوذ ایتالیا بر بالکان و آفریقا بود. فرانسه و بریتانیا در دهه ۱۹۳۰ تلاش کردند تا موسولینی را از اتحاد با آلمان منصرف کنند، اما موفقیت‌های سریع آلمان از
با آلمان منصرف کنند، اما موفقیت‌های سریع آلمان از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰، مداخله ایتالیا به نفع آلمان را تا مه ۱۹۴۰ اجتناب‌ناپذیر کرد. ایتالیا در شامگاه ۱۰ ژوئن به فرانسه و بریتانیا اعلام جنگ کرد که قرار بود درست بعد از نیمه‌شب به اجرا درآید. دو طرف در روز اول جنگ حملات هوایی خود را رد و بدل کردند، اما در جبهه آلپ اتفاقات چندانی رخ نداد، زیرا فرانسه و ایتالیا استراتژی‌های دفاعی داشتند. بین گشتی‌ها درگیری‌هایی رخ داد و دژهای فرانسوی لیگن آلپین با همتایان ایتالیایی خود در والو آلپینو تبادل آتش کردند. در ۱۷ ژوئن،
خود در والو آلپینو تبادل آتش کردند. در ۱۷ ژوئن، فرانسه اعلام کرد که به دنبال آتش‌بس با آلمان خواهد بود. در ۲۱ ژوئن، با نزدیک شدن به امضای آتش‌بس فرانسه-آلمان، ایتالیایی‌ها یک حمله عمومی در امتداد جبهه آلپین آغاز کردند که حمله اصلی در بخش شمالی و پیشروی ثانویه در امتداد ساحل بود. حمله ایتالیا با وجود مقاومت شدید، چند کیلومتر در خاک فرانسه نفوذ کرد، اما قبل از دستیابی به اهداف اصلی خود متوقف شد. شهر ساحلی منتون، که مستقیماً در مرز ایتالیا واقع شده بود، مهم‌ترین فتح بود. عصر ۲۴ ژوئن، آتش‌بس در رم امضا شد. این
فتح بود. عصر ۲۴ ژوئن، آتش‌بس در رم امضا شد. این آتش‌بس درست پس از نیمه‌شب ۲۵ ژوئن، همزمان با پیمان آتش‌بس ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ با آلمان (امضا شده در ۲۲ ژوئن)، به اجرا درآمد. به ایتالیا اجازه داده شد تا سرزمینی را که در نبرد کوتاه تصرف کرده بود، اشغال کند، یک منطقه غیرنظامی در سمت فرانسوی مرز ایجاد شد، کنترل اقتصادی ایتالیا به جنوب شرقی فرانسه تا رود رون گسترش یافت و ایتالیا در برخی از مستعمرات فرانسه حقوق و امتیازات خاصی به دست‌آورد. یک کمیسیون کنترل آتش‌بس، کمیسیون ایتالیایی آتش‌بس با فرانسه، در تورین تشکیل شد تا
ایتالیایی آتش‌بس با فرانسه، در تورین تشکیل شد تا بر پایبندی فرانسه به تعهداتش نظارت کند. پیشینه. در اواخر دهه ۱۹۲۰، بنیتو موسولینی، نخست‌وزیر ایتالیا، با فوریت فزاینده‌ای دربارهٔ گسترش امپراتوری صحبت می‌کرد و استدلال می‌کرد که ایتالیا به جایی برای «جمعیت مازاد» خود نیاز دارد و بنابراین به نفع سایر کشورها است که به این گسترش کمک کنند. آرمان فوری رژیم، «هژمونی سیاسی در منطقه مدیترانه-دانوب-بالکان» بود، موسولینی با شکوه‌تر، فتح «امپراتوری‌ای که از تنگه جبل الطارق تا تنگه هرمز امتداد دارد» را تصور می‌کرد.
الطارق تا تنگه هرمز امتداد دارد» را تصور می‌کرد. هژمونی بالکان و مدیترانه ناشی از تسلط روم باستان در همان مناطق بود. طرح‌هایی برای تحت‌الحمایه قرار دادن آلبانی و الحاق دالماتیا و همچنین کنترل اقتصادی و نظامی یوگسلاوی و یونان وجود داشت. رژیم همچنین به دنبال ایجاد روابط حامی-پیرو با اتریش، مجارستان، رومانی و بلغارستان بود که همگی در حاشیه بیرونی حوزه نفوذ اروپایی آن قرار داشتند. اگرچه این جزو اهداف اعلام‌شدهٔ علنی او نبود، اما موسولینی آرزو داشت برتری بریتانیا و فرانسه را در دریای مدیترانه که از نظر
بریتانیا و فرانسه را در دریای مدیترانه که از نظر استراتژیک حیاتی تلقی می‌شد، به چالش بکشد، زیرا مدیترانه تنها مجرای ایتالیا به اقیانوس اطلس و هند بود. در سال ۱۹۳۵، ایتالیا جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی را آغاز کرد، «یک کارزار استعماری قرن نوزدهم که خارج از موعد مقرر انجام شد». این کارزار باعث صحبت‌های خوش‌بینانه‌ای در مورد ایجاد یک ارتش بومی اتیوپی «برای کمک به فتح» سودان انگلیسی-مصری شد. این جنگ همچنین نشان‌دهندهٔ تغییر به سمت سیاست خارجی تهاجمی‌تر ایتالیا بود و همچنین «آسیب‌پذیری‌های» بریتانیا و فرانسه را آشکار
«آسیب‌پذیری‌های» بریتانیا و فرانسه را آشکار کرد. این به نوبه خود فرصتی را ایجاد کرد که موسولینی برای شروع تحقق اهداف امپراتوری خود به آن نیاز داشت. در سال ۱۹۳۶، جنگ داخلی اسپانیا آغاز شد. از همان ابتدا، ایتالیا نقش مهمی در این درگیری ایفا کرد. سهم نظامی آنها چنان گسترده بود که نقش تعیین‌کننده‌ای در پیروزی نیروهای ملی‌گرا به رهبری فرانسیسکو فرانکو ایفا کرد. موسولینی به دلیل القای وابستگی آینده اسپانیا به امپراتوری ایتالیا و به عنوان راهی برای قرار دادن کشور در موقعیت جنگی و ایجاد «فرهنگ جنگجو» درگیر «یک جنگ
موقعیت جنگی و ایجاد «فرهنگ جنگجو» درگیر «یک جنگ خارجی تمام عیار» شده بود. پیامدهای جنگ در اتیوپی، آشتی روابط آلمان و ایتالیا پس از سال‌ها رابطه پرتنش قبلی را به دنبال داشت که منجر به امضای پیمان منافع متقابل در اکتبر ۱۹۳۶ شد. موسولینی از این پیمان به عنوان ایجاد محور برلین-رم یاد کرد که اروپا حول آن می‌چرخید. این پیمان نتیجه افزایش وابستگی به زغال سنگ آلمان پس از تحریم‌های جامعه ملل، سیاست‌های مشابه بین دو کشور بر سر درگیری در اسپانیا و همدردی آلمان با ایتالیا پس از واکنش شدید اروپا به جنگ اتیوپی بود.
ایتالیا پس از واکنش شدید اروپا به جنگ اتیوپی بود. پیامدهای این پیمان، افزایش روابط بین ایتالیا و آلمان و قرار گرفتن موسولینی تحت تأثیر آدولف هیتلر بود که «او هرگز از آن رهایی نیافت». در اکتبر ۱۹۳۸، پس از توافق مونیخ، ایتالیا از فرانسه امتیازاتی را درخواست کرد. این امتیازات شامل یک بندر آزاد در جیبوتی، کنترل راه‌آهن آدیس آبابا-جیبوتی، مشارکت ایتالیا در مدیریت شرکت کانال سوئز، نوعی مالکیت مشترک فرانسوی-ایتالیایی بر تونس فرانسه و حفظ فرهنگ ایتالیایی در جزیره کرس بدون جذب مردم توسط فرانسوی‌ها بود. فرانسوی‌ها
کرس بدون جذب مردم توسط فرانسوی‌ها بود. فرانسوی‌ها این خواسته‌ها را رد کردند و معتقد بودند که قصد واقعی ایتالیا تصاحب ارضی نیس، کرس، تونس و جیبوتی است. در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۸، وزیر امور خارجه گالئاتزو چیانو در مجلس نمایندگان در مورد «آرزوهای طبیعی مردم ایتالیا» سخنرانی کرد و با فریادهای «نیس! کرس! ساووی! تونس! جیبوتی! مالت!» مواجه شد. بعداً در همان روز، موسولینی در شورای عالی فاشیست «در مورد آنچه که او اهداف فوری «پویایی فاشیستی» می‌نامید» سخنرانی کرد. این اهداف عبارت بودند از آلبانی؛ تونس؛ کرس، بخش جدایی‌ناپذیر
بودند از آلبانی؛ تونس؛ کرس، بخش جدایی‌ناپذیر فرانسه؛ تیچینو، کانتون سوئیس؛ و تمام «قلمرو فرانسه در شرق رودخانه وار»، از جمله نیس، اما نه ساووی. از سال ۱۹۳۹، موسولینی اغلب این استدلال خود را مطرح می‌کرد که ایتالیا برای تضمین حاکمیت ملی خود به دسترسی بی‌چون و چرا به اقیانوس‌های جهان و خطوط کشتیرانی نیاز دارد. در ۴ فوریه ۱۹۳۹، موسولینی در یک جلسه غیرعلنی در شورای عالی سخنرانی کرد. او سخنرانی طولانی در مورد امور بین‌الملل و اهداف سیاست خارجی خود ایراد کرد، «که با خلق و خوی بدنام هیتلر که توسط سرهنگ هوسباخ
«که با خلق و خوی بدنام هیتلر که توسط سرهنگ هوسباخ تدوین شده بود، قابل مقایسه است». او با این ادعا شروع کرد که آزادی یک کشور متناسب با قدرت نیروی دریایی آن است. پس از آن «ناله آشنایی مبنی بر اینکه ایتالیا زندانی در مدیترانه است». او کرس، تونس، مالت و قبرس را «میله‌های این زندان» نامید و جبل الطارق و سوئز را نگهبانان زندان توصیف کرد. برای شکستن کنترل بریتانیا، پایگاه‌های آن در قبرس، جبل الطارق، مالت و مصر (که کانال سوئز را کنترل می‌کردند) باید خنثی می‌شدند. در ۳۱ مارس، موسولینی اظهار داشت که «ایتالیا تا
در ۳۱ مارس، موسولینی اظهار داشت که «ایتالیا تا زمانی که کورسیکا، بیزرت و مالت را به عنوان میله‌های زندان مدیترانه‌ای خود و جبل الطارق و سوئز را به عنوان دیوارها داشته باشد، واقعاً یک ملت مستقل نخواهد بود.» سیاست خارجی فاشیستی این را بدیهی می‌دانست که روزی دموکراسی‌ها - بریتانیا و فرانسه - باید سرنگون شوند. از طریق فتح مسلحانه، آفریقای شمالی ایتالیا و آفریقای شرقی ایتالیا - که توسط سودان انگلیسی-مصری از هم جدا شده بودند - به هم متصل می‌شدند و زندان مدیترانه نابود می‌شد. سپس، ایتالیا می‌توانست «یا از طریق
نابود می‌شد. سپس، ایتالیا می‌توانست «یا از طریق سودان و حبشه به اقیانوس هند یا از طریق آفریقای شمالی فرانسه به اقیانوس اطلس» لشکرکشی کند. از اوایل سپتامبر ۱۹۳۸، ارتش ایتالیا نقشه‌هایی برای حمله به آلبانی کشیده بود. در ۷ آوریل ۱۹۳۹، نیروهای ایتالیایی در این کشور پیاده شدند و ظرف سه روز اکثر کشور را اشغال کردند. آلبانی سرزمینی بود که ایتالیا می‌توانست برای «'فضای زندگی' برای کاهش جمعیت بیش از حد خود' و همچنین جای پایی که برای شروع سایر درگیری‌های توسعه‌طلبانه در بالکان نیاز داشت، به دست‌آورد. در ۲۲ مه ۱۹۳۹،
در بالکان نیاز داشت، به دست‌آورد. در ۲۲ مه ۱۹۳۹، ایتالیا و آلمان پیمان فولاد را امضا کردند که هر دو کشور را در یک اتحاد نظامی متحد می‌کرد. این پیمان اوج روابط آلمان و ایتالیا از سال ۱۹۳۶ بود و ماهیت دفاعی نداشت. بلکه، این پیمان برای «جنگ مشترک علیه فرانسه و بریتانیا» طراحی شده بود، اگرچه سلسله مراتب ایتالیایی این درک را داشتند که چنین جنگی تا چند سال دیگر رخ نخواهد داد. با این حال، علیرغم تصور ایتالیایی‌ها، این پیمان هیچ اشاره‌ای به چنین دوره صلحی نداشت و آلمانی‌ها برنامه‌های خود را برای حمله به لهستان
و آلمانی‌ها برنامه‌های خود را برای حمله به لهستان ادامه دادند. در سپتامبر ۱۹۳۹، بریتانیا محاصره‌ای گزینشی بر ایتالیا اعمال کرد. زغال سنگ آلمان که از روتردام ارسال می‌شد، قاچاق اعلام شد. آلمانی‌ها قول دادند که حمل و نقل را با قطار و از طریق آلپ ادامه دهند و بریتانیا پیشنهاد داد که در ازای تسلیحات ایتالیا، تمام نیازهای ایتالیا را تأمین کند. ایتالیایی‌ها نمی‌توانستند بدون از بین رفتن اتحادشان با آلمان، با شرایط اخیر موافقت کنند. با این حال، در ۲ فوریه ۱۹۴۰، موسولینی پیش‌نویس قراردادی با نیروی هوایی سلطنتی
موسولینی پیش‌نویس قراردادی با نیروی هوایی سلطنتی برای تأمین ۴۰۰ هواپیمای کاپرونی را تصویب کرد؛ با این حال، او این قرارداد را در ۸ فوریه لغو کرد. فرانسیس راد، افسر اطلاعاتی بریتانیا، معتقد بود که موسولینی در هفته ۲ تا ۸ فوریه تحت فشار آلمان متقاعد به تغییر سیاست شده است، دیدگاهی که پرسی لورن، سفیر بریتانیا در رم، نیز با آن موافق بود. در ۱ مارس، بریتانیایی‌ها اعلام کردند که تمام صادرات زغال سنگ از روتردام به ایتالیا را مسدود خواهند کرد. زغال سنگ ایتالیا یکی از موضوعات مورد بحث در محافل دیپلماتیک در بهار ۱۹۴۰
موضوعات مورد بحث در محافل دیپلماتیک در بهار ۱۹۴۰ بود. در ماه آوریل، بریتانیا شروع به تقویت ناوگان مدیترانه‌ای خود برای اجرای محاصره کرد. علیرغم تردیدهای فرانسه، بریتانیا امتیازات به ایتالیا را رد کرد تا «احساس ضعف ایجاد نکند». آلمان از بهار ۱۹۴۰ ماهانه حدود یک میلیون تن زغال سنگ به ایتالیا عرضه می‌کرد، مقداری که حتی از درخواست موسولینی در اوت ۱۹۳۹ مبنی بر دریافت شش میلیون تن زغال سنگ برای دوازده ماه اول جنگ توسط ایتالیا نیز فراتر رفت. نبرد فرانسه. در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹، آلمان به لهستان حمله کرد. پس از یک ماه