payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موسولینی داشتند که یادآور تجربه فاشیسم است، که «آلترناتیوا اجتماعی» درک دموکراتیک آن بود. این فهرست انتخاباتی ۱.۲ درصد آرا را به دست آورد و به الساندرا موسولینی اجازه داد تا در پارلمان اروپا کرسی کسب کند. در دوران تصدی او در استراسبورگ، موسولینی و دیگران با پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا مخالفت کردند. تنها بعداً، در سال ۲۰۰۸، این کرسی به روبرتو فیوره رسید. جنجال امضاهای جعلی و اعتصاب غذا. آلترناتیوا اجتماعی با دلگرمی از ایجاد جای پایی در میان رأی‌دهندگان ایتالیایی، به فعالیت سیاسی خود ادامه داد و انتخابات
به فعالیت سیاسی خود ادامه داد و انتخابات منطقه‌ای ۲۰۰۵ را از دست نداد، جایی که تلاش کرد انتخاب برخی از نمایندگان خود را در مجالس منطقه‌ای تضمین کند، اما در این تلاش شکست خورد. در هر ۱۴ منطقه‌ای که برای رأی‌گیری فراخوانده شدند، حزب آلترناتیوا اجتماعی فهرست‌های خود را به عنوان جایگزینی برای دو قطب و با نامزدهای ریاست جمهوری خود ارائه داد. نمونه بارز آن منطقه لاتزیو است که در آن موسولینی شخصاً برای ریاست جمهوری نامزد شد و با سیاست‌های فرانچسکو استوراچ، همکار سابق حزبی خود و رئیس جمهور فعلی، مخالفت کرد. فهرست
حزبی خود و رئیس جمهور فعلی، مخالفت کرد. فهرست آلترناتیوا اجتماعی در ابتدا به دلیل اتهامات بی‌نظمی در جمع‌آوری امضاهای مورد نیاز برای ارائه آن، از انتخابات کنار گذاشته شد. به طور خاص، مشخص شد که امضاها از افراد ناموجود یا فوت شده هستند که اغلب توسط اعضای شورای شهر چپ‌گرا تأیید شده‌اند، افرادی که - به گفته استوراچ - با راست افراطی توطئه کرده بودند تا شکست کاسا دله لیبرتا و فتح مجدد منطقه را تسهیل کنند. این پرونده به دادگاه اداری منطقه‌ای لاتزیو (TAR) ارجاع داده شد و الساندرا موسولینی با ادعای اینکه خودش
داده شد و الساندرا موسولینی با ادعای اینکه خودش قربانی این توطئه بوده است، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. او در یک کمپ در مقابل دفتر مرکزی TAR در رم مستقر شد و در حالی که منتظر حکم نهایی بود، اعتصاب غذا را آغاز کرد. حکمی که در نهایت به نفع بازگرداندن فهرست او بود، زیرا در هر صورت، تعداد امضاهای «غیرمشکوک» از حداقل مورد نیاز فراتر رفته بود. یک سال بعد، در مارس ۲۰۰۶، رسوایی لاتزیوگیت آشکار شد و استوراچ (که از آن زمان به عنوان وزیر منصوب شده بود) به اتهام دست داشتن در فعالیت‌های غیرقانونی «جاسوسی» علیه
دست داشتن در فعالیت‌های غیرقانونی «جاسوسی» علیه موسولینی در طول مبارزات انتخاباتی منطقه‌ای، متهم شد. استوراچ در سال ۲۰۱۲ در دادگاه تجدیدنظر از تمام اتهامات تبرئه شد، اما به دلیل ادامه محاکمه، از سمت‌های دولتی استعفا داد. نتایج انتخابات آلترناتیوا اجتماعی، در مقایسه با میانگین ملی، حدود ۱٪ بود و در کامپانیا و لاتزیو، جایی که موسولینی برای ریاست جمهوری نامزد شده بود، به ۲٪ رسید. در این مورد، AS با «شعله سه رنگ»، به رهبری لوکا رومانیولی که در فهرست‌های «غیرقطبی» شرکت داشت، همکاری کرد. در انتخابات عمومی
شرکت داشت، همکاری کرد. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۲۰۰۶، این ائتلاف عضوی از حزب شکست خورده «خانه آزادی‌ها» بود و هیچ کرسی به دست نیاورد. پس از شکست در انتخابات عمومی ۲۰۰۶، این ائتلاف منحل شد. متعاقباً، فهرست الساندرا موسولینی - آزادی عمل، نام «اقدام اجتماعی» را به خود گرفت و مخفف «AS» ائتلاف منحل شده را حفظ کرد.
آربی راسوخانوف ( (۱۹۵۳ – ۲۰۰۰) نقاش رئالیست که یکی از نقاشان برجسته روسیه و جمهوری چچن بود. زندگینامه. این هنرمند در ۱۹ اکتبر ۱۹۵۳ در روستای اوتنای تالدی، اتحاد جماهیر شوروی، قزاقستان متولد شد. او در گروزنی زندگی و کار می‌کرد. از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۴ 'آربی راسوخانوف در موسسه هنری ایلیا رپین در پترزبورگ تحصیل کرد. از سال ۱۹۹۰ او عضو اتحادیه صنفی هنرمندان روسیه بود. نقاشی‌های او در گالری دولتی کادیروف و موزه ملی جمهوری چچن به نمایش گذاشته شده‌اند.
حمله خیابان رازلا () اقدامی بود که توسط جنبش مقاومت ایتالیا علیه نیروهای اشغالگر آلمان نازی در رم، ایتالیا، در ۲۳ مارس ۱۹۴۴ انجام شد. هرچند انجام این عملیات به فاجعه قتل‌عام آردئاتینانجامید،‌ ولی بسیاری به موفقیت خود این عملیات در شکستن روحیه آلمان‌ها اذعان دارند. مکان. خیابان رازلا در مرکز شهر رم، در منطقه تروی واقع شده است؛ این خیابان، خیابان دله کواترو فونتانه (در کنار کاخ باربرینی) را به خیابان دل ترافورو متصل می‌کند و نام خود را از ملک خانواده رازلی که در آنجا قرار داشت، گرفته است.. تاریخچه. این حمله
در آنجا قرار داشت، گرفته است.. تاریخچه. این حمله توسط «گروه‌های اقدام میهن‌پرستانه» (Gruppi di Azione Patriottica ) علیه گروهان یازدهم از گردان سوم هنگ اس اس بوزن (SS-Polizeiregiment "Bozen،‌ هنگ پلیس "Bozen" از بولتسانو)، صورت گرفت. این هنگ آلمانی،‌ واحدی نظامی از «پلیس نظم» (Ordnungspolizei) آلمان بود که از منطقه عمدتاً آلمانی‌نزاد آلتو آدیجه در شمال شرقی ایتالیا، در طول الحاق بالفعل منطقه به آلمان (OZAV) استخدام شده بودند. در زمان حمله، این هنگ در اختیار فرماندهی نظامی آلمان در شهر رم، به ریاست ژنرال
فرماندهی نظامی آلمان در شهر رم، به ریاست ژنرال کورت مالتزر از لوفت‌وافه، بود.[ این حمله در حالی انجام شد که متفقین در حال نبرد سوم مونته کازینو، در ۱۱۸ کیلومتری از خیابان رازلا، برای نفوذ به رم بودند. آلبرت کسلرینگ، فرمانده نظامی نازی، اظهار داشت: رم سرانجام در ۵ ژوئن ۱۹۴۴ آزاد شد. حمله. حمله ۲۳ مارس ۱۹۴۴ بزرگترین حمله پارتیزانی ایتالیا علیه نیروهای آلمانی بود. اعضای GAP، به دستور کارلو سالیناری (اسپارتاکوس) و فرانکو کالاماندری (کولا)، در خیابان رازلا در جریان عبور یک گروهان از هنگ پلیس "بوزن"، متشکل از
جریان عبور یک گروهان از هنگ پلیس "بوزن"، متشکل از ۱۵۶ نفر، بودند. این اقدام با انفجار بمبی که توسط روزاریو بنتیوگنا کار گذاشته شده بود آغاز شد. یازده پارتیزان دیگر نیز در آن شرکت داشتند: خیابان دل بوکاچو: فرانکو کالاماندری، واقع در گوشه خیابان، کارلو سالیرا در نزدیکی تونل، و سیلویو سرا. خیابان رازلا: کارلا کاپونی، رائول فالسیونی، فرناندو ویتاگلیانو، پاسکواله بالسامو، فرانچسکو کورلی، گوگلیلمو بلاسی، ماریو فیورنتینی و ماریسا موسو که با استفاده از خمپاره پوششی برای آتش فراهم کردند. سایر اعضای گروه به دلایل
برای آتش فراهم کردند. سایر اعضای گروه به دلایل مختلف غایب بودند: لوچا اتوبرینی بیمار بود و ماریا ترزا ریگارد با انتخاب محل حمله مخالف بود. این حمله منجر به نابودی گروهان یازدهم و مرگ ۳۳ نفر در ۲۳ مارس ۱۹۴۴ و حدود ۱۱۰ زخمی (۶۰ آلمانی، حدود ۵۰ غیرنظامی) و همچنین پنج غیرنظامی (از جمله پیرو زوکرتی ۱۳ ساله) شد، در حالی که پارتیزان‌ها هیچ تلفاتی نداشتند. سی و چهارمین آلمانی در ۲۴ مارس ۱۹۴۴ درگذشت و هشت نفر دیگر نیز در دو هفته بعد بر اثر جراحات وارده جان باختند. تلافی‌جویی آلمان. قتل‌عام آردئاتین. در تلافی،
تلافی‌جویی آلمان. قتل‌عام آردئاتین. در تلافی، نیروهای آلمانی ۳۳۵ نفر، شامل زندانیان و رهگذران دستگیر شده، که تقریباً همه آنها غیرنظامی بودند را در قتل عام آردیاتین که توسط سرهنگ دوم هربرت کاپلر، رئیس پلیس امنیتی و سرویس امنیتی در رم، سازماندهی و اجرا شد، کشتند.
پاییز داغ (به ) از سال‌های ۱۹۶۹–۱۹۷۰ اصطلاحی است که برای مجموعه‌ای از اعتصابات بزرگ در کارخانه‌ها و مراکز صنعتی شمال ایتالیا به کار می‌رود که در آن کارگران خواستار دستمزد بهتر و شرایط بهتر بودند. در طول سال‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰ بیش از ۴۴۰ ساعت اعتصاب در این منطقه رخ داد. کاهش جریان مهاجرت نیروی کار از جنوب ایتالیا منجر به تقریباً سطح اشتغال کامل در بخش شمالی کشور شده بود، به این معنی که نیروی کار آنجا اکنون از اهرم لازم برای اعمال نفوذ خود برخوردار بود. نمای کلی. با توجه به افزایش سطح سواد به‌طور کلی و به ویژه
با توجه به افزایش سطح سواد به‌طور کلی و به ویژه در میان کارگران، پس از موجی از اعتراضات دانشجویی که تحت تأثیر رویدادهای مشابه در ماه مه ۱۹۶۸ در فرانسه قرار داشت، دانشجویان چپ‌گرا شروع به تحریک برای اصلاحات اجتماعی و افزایش آگاهی طبقاتی کردند. کارگران به این اعتراضات پیوستند و خواستار افزایش دستمزد شدند. بسیاری از آنها به دلیل افزایش بهره‌وری در کارخانه‌ها اخراج می‌شدند. همه خواسته‌های کارگران برای کنترل جمعی محقق نشد، اما خواسته‌های اساسی‌تری مانند هفته کاری ۴۰ ساعته و افزایش دستمزد محقق شد. [ "" ] دلایل
۴۰ ساعته و افزایش دستمزد محقق شد. [ "" ] دلایل نارضایتی کارگران بسیار متنوع بود—اگرچه خواسته‌های رایج مانند افزایش دستمزد و بهبود شرایط کاری نقش مهمی داشتند، اما تنش‌ها با واقعیتی عمیق‌تر تشدید می‌شد: بخش قابل‌توجهی از نیروی کار از مناطق بسیار فقیر جنوب کشور مهاجرت کرده بودند. این کارگران، که ناچار شده بودند خانه و زادگاه خود را ترک کنند تا در جستجوی کار به شمال بیایند، از جامعه‌ای که آنان را به این مهاجرت اجباری واداشته بود، احساس ناخشنودی و بی‌عدالتی داشتند. آن‌ها در برابر کارفرمایانی که به‌زعم خودشان
آن‌ها در برابر کارفرمایانی که به‌زعم خودشان سال‌ها با پرداخت دستمزدهایی پایین‌تر از میانگین، از نیروی کارشان سوءاستفاده کرده بودند، احساس خشم و انتقام‌جویی داشتند. این احساسات، در کنار محرومیت‌های اقتصادی و اجتماعی، به بستری برای اعتراضات گسترده و گاه خشونت‌آمیز تبدیل شد—اعتراضاتی که نه‌تنها خواهان اصلاحات اقتصادی بودند، بلکه بازتابی از شکاف‌های تاریخی و منطقه‌ای در ساختار اجتماعی کشور نیز به‌شمار می‌رفتند. عبارت "پاییز داغ" از آن زمان به بعد در مطبوعات ایتالیا برای اشاره به دوره‌هایی به‌کار رفته است که با
برای اشاره به دوره‌هایی به‌کار رفته است که با اعتصابات گسترده و ناآرامی‌های اجتماعی همراه بوده‌اند. این اصطلاح، که نخستین‌بار برای توصیف موج اعتراضات کارگری در پاییز سال ۱۹۶۹ به‌کار رفت، به نمادی از تنش‌های فصلی در فضای سیاسی و اقتصادی کشور تبدیل شد. در دهه‌های بعد، اعتصابات پاییزی بیشتر به مخالفت با برنامه‌های بودجه‌ای دولت معطوف شدند—برنامه‌هایی که معمولاً در ماه‌های پاییز تدوین و به‌صورت عمومی مورد بحث قرار می‌گیرند. این اعتراضات، که گاه با تظاهرات خیابانی و اعتصابات سراسری همراه بودند، بازتابی از
خیابانی و اعتصابات سراسری همراه بودند، بازتابی از نارضایتی عمومی نسبت به سیاست‌های ریاضتی، کاهش خدمات اجتماعی، یا اصلاحات مالیاتی بودند؛ بنابراین، "پاییز داغ" نه‌تنها یک اصطلاح تاریخی، بلکه یک الگوی تکرارشونده در سیاست معاصر ایتالیا است—فصلی که در آن شکاف‌های اجتماعی و اقتصادی به سطح می‌آیند و صدای اعتراضات جمعی بلندتر از همیشه شنیده می‌شود. ریشه‌ها. دوره‌ای که در تاریخ ایتالیا با عنوان "پاییز داغ" شناخته می‌شود، در تابستان سال ۱۹۶۸ آغاز شد—دوره‌ای که با موجی از اعتصابات کارگری همراه بود، به‌ویژه با مطالبه
از اعتصابات کارگری همراه بود، به‌ویژه با مطالبه افزایش دستمزد به‌صورت نرخ ثابت. با این حال، ریشه‌های ناآرامی‌های اجتماعی این دوره به سال ۱۹۶۶ بازمی‌گردد و تا سال ۱۹۷۲ ادامه یافت؛ آغازگر این جنبش‌ها نه کارگران، بلکه دانشجویان بودند. جنبش‌های دانشجویی ابتدا در دانشگاه‌ها شکل گرفتند و با استفاده از شیوه‌های اعتراضی نوآورانه مانند اعتصاب، تظاهرات، و اشغال ساختمان‌های دانشگاهی، الگویی جدید از مقاومت مدنی را به‌وجود آوردند. آن‌ها در قالب مجامع عمومی گرد هم می‌آمدند—مجامعی که صرفاً نشست‌های جمعی نبودند، بلکه نقش
که صرفاً نشست‌های جمعی نبودند، بلکه نقش نهاد تصمیم‌گیرنده را ایفا می‌کردند و تصمیمات الزام‌آور اتخاذ می‌نمودند. به‌تدریج، تمرکز این جنبش‌ها از مسائل آموزشی و دانشگاهی فراتر رفت و به عرصه مبارزات صنعتی کشیده شد. نمونه بارز این تحول را می‌توان در اعتراضات گسترده‌ای دید که در سال ۱۹۶۹ در کارخانه‌های خودروسازی تورین رخ دادند—اعتراضاتی که نشان‌دهنده پیوند میان دانشجویان و کارگران، و شکل‌گیری جبهه‌ای متحد علیه ساختارهای قدرت اقتصادی و سیاسی آن زمان بود. این دوره، نقطه عطفی در تاریخ اجتماعی ایتالیا به‌شمار
دوره، نقطه عطفی در تاریخ اجتماعی ایتالیا به‌شمار می‌رود؛ دوره‌ای که در آن نسل جوان، با جسارت و خلاقیت، مسیر اعتراضات را از دانشگاه به کارخانه کشاند و زمینه‌ساز تغییرات عمیق در روابط کار، سیاست‌گذاری عمومی، و فرهنگ مشارکت اجتماعی شد. تورین مرکز کارخانه‌های فیات بود و به کانون اعتصابات خودجوش مداوم تبدیل شد. کارگران توسط دانشجویان چپ نو حمایت می‌شدند و خواستار افزایش دستمزد و شرایط مشابه کارگران یقه سفید در شرکت بودند. این اعتراضات همچنین صحنه خشونت‌های بزرگی بود زیرا برخی از اعتراضات خصومت پلیس را به دنبال
بود زیرا برخی از اعتراضات خصومت پلیس را به دنبال داشت. اعتصابی علیه اجاره‌های بالا در خارج از دروازه‌های کارخانه در کورسو ترایانو توسط پلیس مورد حمله قرار گرفت و حوادثی از این دست منجر به درگیری شدید با پلیس شد. این اعتراضات همچنین تحت تأثیر حزب کمونیست ایتالیا (PCI) قرار گرفتند و اغلب از لنینیست به خودمختارگرایی و "کارگرگرایی" یا از احزاب به شبکه‌های فعال تغییر یافتند. پس از «پاییز داغ»، «سال‌های سرب» آغاز شد که دوره‌ای از خشونت‌های راست افراطی و چپ افراطی از جمله بمب‌گذاری، تیراندازی و آدم‌ربایی بود.
از جمله بمب‌گذاری، تیراندازی و آدم‌ربایی بود. زمینه. پاییز داغ در زمانی رخ داد که دولت ایتالیا دچار ضعف اساسی بود. حزب دموکرات مسیحی به مدت ۲۰ سال در قدرت بود. در مراحل پایانی آن دوره، یک انحطاط کلی وجود داشت، زیرا مردم به دنبال رأی دادن به سیاستمدارانی بودند که می‌توانستند به آنها لطف کنند، زیرا حزب نمی‌توانست با رأی دادن کنار گذاشته شود. این حامی‌گرایی کلی در دولت ایتالیا منجر به فساد و حکومت ناکارآمد شد. مسائل «پاییز داغ» را می‌توان به کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ایتالیا (CISL) نیز مرتبط دانست. CISL
کارگری ایتالیا (CISL) نیز مرتبط دانست. CISL بر دو اصل استوار بود که عبارت بودند از اهمیت فعالیت اتحادیه در سطح بنگاه و حرفه‌ای شدن فعالان اتحادیه. تا دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ایتالیا ("CISL") به نهادی تبدیل شده بود که بیش از آن‌که نماینده واقعی مطالبات کارگران باشد، درگیر بوروکراسی و وابستگی‌های سیاسی بود. این سازمان پیوندی تنگاتنگ با جناح‌هایی از حزب دموکرات مسیحی داشت—حزبی که در ساختار قدرت ایتالیا نقش محوری ایفا می‌کرد و اداره کشور را بر پایه تبادل امتیازات، روابط شخصی و منافع
را بر پایه تبادل امتیازات، روابط شخصی و منافع جناحی پیش می‌برد. در چنین فضایی، بسیاری از تصمیمات اقتصادی و اجتماعی نه بر اساس عدالت و کارآمدی، بلکه در چارچوب بده‌بستان‌های سیاسی اتخاذ می‌شدند. در کنار این ساختار سیاسی ناکارآمد، مشکلات اقتصادی نیز به‌شدت بر فضای اجتماعی کشور سایه افکنده بودند. دورهٔ "پاییز داغ"، که با اعتراضات گسترده دانشجویی و کارگری همراه بود، نه‌تنها پیامد نارضایتی‌های سیاسی بلکه نتیجهٔ بحران‌های اقتصادی نیز بود. در شش سال پس از ۱۹۶۹، بازتوزیع عظیمی در درآمد ملی صورت گرفت؛ سهم نیروی کار
عظیمی در درآمد ملی صورت گرفت؛ سهم نیروی کار وابسته از تولید ناخالص ملی از ۵۷ درصد به ۷۳ درصد افزایش یافت. این تغییر، در ظاهر به سود طبقه کارگر بود، اما در عمل موجب افزایش مصرف و کاهش پس‌انداز شد—و این در شرایطی رخ داد که اقتصاد کشور از پیش با بدهی‌های سنگین و ساختار مالی شکننده مواجه بود. افزایش مصرف بدون پشتوانه تولیدی و کاهش ذخایر مالی، فشار مضاعفی بر دولت وارد کرد و توانایی آن را در اجرای سیاست‌های پایدار اقتصادی کاهش داد. این وضعیت، همراه با ناتوانی دولت در پاسخ‌گویی به مطالبات اجتماعی، موجب شد که
دولت در پاسخ‌گویی به مطالبات اجتماعی، موجب شد که اعتراضات از دانشگاه‌ها به کارخانه‌ها کشیده شود. جنبش دانشجویی، که ابتدا در فضای آموزشی شکل گرفته بود، به‌تدریج با طبقه کارگر یقه‌آبی پیوند خورد و جبهه‌ای متحد علیه ساختارهای قدرت سیاسی و اقتصادی تشکیل داد. این گذار از اعتراضات دانشگاهی به مبارزات صنعتی، ضعف‌های بنیادین جمهوری اول ایتالیا را آشکار ساخت. سیاست‌های اقتصادی دولت نه‌تنها ناکارآمد بودند، بلکه خود به‌عنوان عامل محرک نارضایتی‌ها عمل می‌کردند. طبقه کارگر، که سال‌ها با دستمزدهای پایین و شرایط کاری
کارگر، که سال‌ها با دستمزدهای پایین و شرایط کاری دشوار مواجه بود، اکنون با حمایت جنبش‌های دانشجویی، صدای خود را بلندتر از همیشه به گوش دولت رساند. دوره "پاییز داغ" نه‌تنها یک فصل از اعتراضات، بلکه نقطه عطفی در تاریخ اجتماعی و سیاسی ایتالیا بود—دوره‌ای که در آن شکاف‌های منطقه‌ای، طبقاتی و نهادی به سطح آمدند و جامعه را به بازاندیشی در ساختارهای قدرت، عدالت اقتصادی و مشارکت اجتماعی واداشتند. دوره‌های مشابه در کشورهای دیگر تقریباً همزمان:
آندره‌آ کوستا (۲۹ نوامبر ۱۸۵۱ - ۱۹ ژانویه ۱۹۱۰) سیاستمدار سوسیالیست ایتالیایی بود. او در میان بنیانگذاران جنبش سوسیالیستی ایتالیا، و نخستین نماینده سوسیالیست در تاریخ ایتالیا بود. زندگینامه. آندره‌آ کوستا در ۲۹ نوامبر ۱۸۵۱ در شهر ایمولا در رومانیا، در یک خانواده فقیر کاتولیک متولد شد. در سال ۱۸۷۰، از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد و به پایتخت منطقه‌ای بولونیا نقل مکان کرد، جایی که به عنوان کارمند برای تأمین هزینه تحصیل خود در دانشگاه بولونیا مشغول به کار شد. فعالیتهای آنارشیستی. در طول سال‌های دانشجویی، او به
آنارشیستی. در طول سال‌های دانشجویی، او به انجمن بین‌المللی کارگران (IWA) پیوست، پیرو میخائیل باکونین، آنارشیست روسی، شد و فلسفه سوسیالیسم انقلابی را پذیرفت. در اوت ۱۸۷۲، کاستا ریاست کنگره ایتالیایی IWA در ریمینی را بر عهده داشت، جایی که نمایندگان به جدایی از مارکسیست‌ها و پیوستن به بین‌الملل ضد استبدادی رأی دادند. بعداً در همان سال، کاستا به عنوان نماینده ایتالیا در کنگره سنت ایمیه شرکت کرد. در این دوره، کاستا نشریات آنارشیستی Fascio Operaio و Il Martello را تأسیس کرد. تحت تأثیر کاستا، آنارشیسم به سرعت در
تأسیس کرد. تحت تأثیر کاستا، آنارشیسم به سرعت در سراسر منطقه رومانیا گسترش یافت. وحشت سال ۱۸۷۳ منجر به دوره‌ای از رکود اقتصادی و افزایش درگیری‌های اجتماعی در ایتالیا شد. در پاسخ به بحران فزاینده اجتماعی-اقتصادی، کاستا شورش بولونیا در سال ۱۸۷۴ را سازماندهی کرد. این شورش قرار بود از رومانیا آغاز شود و به سراسر کشور گسترش یابد، اما به سرعت فرو پاشید. مقامات ایتالیایی که از قیام برنامه‌ریزی‌شده آگاه بودند، کاستا را قبل از اینکه شورشیان حتی بسیج شوند، دستگیر کردند او متعاقباً به دلیل نقشش در این قیام نافرجام
او متعاقباً به دلیل نقشش در این قیام نافرجام زندانی شد. پس از ۱۸ ماه زندان، از اتهامات علیه خود تبرئه و آزاد شد. پس از شکست قیام ۱۸۷۴، کوستا شروع به ارزیابی مجدد ایدئولوژی سیاسی خود کرد. بسیاری از رفقایش او را به دلیل «خوش‌بینی بیش از حد» در انقلاب به شدت مورد انتقاد قرار دادند، که باعث شد او از چشم‌انداز تغییر انقلابی از طریق توطئه و قیام ناامید شود و از تدریجی‌گرایی حمایت کند. در سال ۱۸۷۷، هنگامی که کارلو کافیرو برنامه‌هایی برای قیام در جنوب ایتالیا ترتیب داد، کوستا از حمایت از آن خودداری کرد، زیرا معتقد
داد، کوستا از حمایت از آن خودداری کرد، زیرا معتقد بود که شرایط مناسب نیست و طرح به درستی تدوین نشده است. او در عوض در رومانیا ماند و منتظر ماند تا ببیند آیا قبل از اقدام، موفق خواهد شد یا خیر. پس از سرکوب قیام، کاستا برای فرار از سرکوب سیاسی که به دنبال آن آمد، به سوئیس گریخت. در این زمان، او کاملاً ایمان خود را به تغییر انقلابی از دست داده بود، اما در برابر اتخاذ کامل یک دیدگاه قانونی مقاومت کرد و در عوض به دنبال راهی میانه بین سوسیالیسم انقلابی و اصلاح‌طلبانه بود. در طول تبعید، او با آنا کولیسکف، انقلابی
بود. در طول تبعید، او با آنا کولیسکف، انقلابی روس، آشنا شد و ازدواج کرد، که بر او تأثیر گذاشت تا حرکت خود را از آنارشیسم به سمت سوسیالیسم اصلاح‌طلبانه تکمیل کند. در اوت ۱۸۷۹، کاستا نامه سرگشاده «به دوستانم در رومانیا» را در روزنامه سوسیالیستی «لا پلبه» منتشر کرد. در این نامه، او علناً تغییر ایدئولوژیک خود را اعلام کرد که بسیاری از آنارشیست‌های دیگر منطقه رومانیا را تحت تأثیر قرار داد تا سوسیالیسم اصلاح‌طلب را بپذیرند. این امر انتقاد شدید کارلو کافیرو، که همچنان یک طرفدار سرسخت آنارشیسم شورشی بود، را
که همچنان یک طرفدار سرسخت آنارشیسم شورشی بود، را برانگیخت. او حمایت کاستا از مشارکت در سیاست‌های پارلمانی را محکوم کرد و آن را با کنار گذاشتن سوسیالیسم و ​​حمایت از وضع موجود سرمایه‌داری برابر دانست. سال بعد، کافیرو آشکارا کاستا را به عنوان یک «مرتد» که برای پیشرفت شغلی خود باورهای سیاسی خود را تغییر داده بود، محکوم کرد و او را به مرگ تهدید کرد. حرفه سیاسی سوسیالیستی. در سال ۱۸۸۰، کاستا به ایتالیا بازگشت و Rivista Internazionale del Socialismo را تأسیس کرد. سال بعد، او روزنامه هفتگی Avanti! را تأسیس کرد.
سال بعد، او روزنامه هفتگی Avanti! را تأسیس کرد. در اوت ۱۸۸۱، کاستا حزب سوسیالیست انقلابی رومانیا (PSRR) را در ریمینی تأسیس کرد. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۸۸۲، کاستا به عنوان نماینده راونا به مجلس نمایندگان انتخاب شد. این امر او را به نخستین سوسیالیستی تبدیل کرد که به مجلس ایتالیا راه یافت. کوستا در دوران حضورش در مجلس، برای پیشرفت قوانین اجتماعی تلاش کرد و علیه ظهور استعمار ایتالیا مبارزه کرد. او در حالی که از پارلمان به عنوان بستری برای ایده‌های سوسیالیستی استفاده می‌کرد، به حمایت از فعالیت‌های
سوسیالیستی استفاده می‌کرد، به حمایت از فعالیت‌های فراپارلمانی مانند اعتصاب نیز متعهد ماند. او بر سازماندهی مجدد جنبش کارگری رومانول نظارت داشت و توسعه اتحادیه‌های کارگری و تعاونی‌های کارگری را تشویق می‌کرد. کوستا در پی متحد کردن گروه‌های منطقه‌ای پراکنده جنبش سوسیالیستی ایتالیا در قالب یک حزب سیاسی ملی بود، اما تلاش‌های او توسط کارگران میلان که اصرار داشتند عضویت در حزب به طبقه کارگر محدود شود، خنثی شد. اگرچه کوستا سرانجام در سال ۱۸۸۴ حزب سوسیالیست انقلابی ایتالیا (PSRR) را به حزب سوسیالیست انقلابی ایتالیا
(PSRR) را به حزب سوسیالیست انقلابی ایتالیا (PSRI) گسترش داد، اما هنوز چیزی بیش از یک حزب منطقه‌ای مستقر در رومانیا نبود. تقریباً در همین زمان، کولیسیوف، کوستا را بخاطر فیلیپو توراتی ترک کرد. در سال ۱۸۸۶، کوستا از تأسیس حزب سوسیالیست ایتالیا توسط آنتونیو لانتزونی حمایت کرد. در سال ۱۸۹۲، کاستا در کنگره جنوا شرکت کرد که منجر به تأسیس حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) شد. اگرچه او در دسامبر ۱۸۹۳ به حزب پیوست، اما متوجه شد که سوسیالیسم بشردوستانه او با سیاستمداران طبقه متوسط ​​عمدتاً مارکسیست و سوسیال دموکرات حزب
طبقه متوسط ​​عمدتاً مارکسیست و سوسیال دموکرات حزب جدید، ناهماهنگ است. او همچنان به نمایندگی از حزب سخنرانی می‌کرد و بارها به عنوان رهبر در کنگره‌های آن شناخته می‌شد، اما با سقوط حزب به ورطه اختلافات جناحی، او به آرامی از سایر اعضای آن فاصله گرفت. در سال ۱۹۰۶، کاستا ریاست کنگره رم حزب را بر عهده داشت، جایی که مجبور شد بارها در طول سخنرانی آرتورو لابریولا، سندیکالیست انقلابی، خواستار رعایت نظم شود. در سال ۱۹۰۹، کاستا به عنوان معاون رئیس مجلس نمایندگان انتخاب شد. مرگ و میراث. در ۱۹ ژانویه ۱۹۱۰، کوستا در
شد. مرگ و میراث. در ۱۹ ژانویه ۱۹۱۰، کوستا در زادگاهش ایمولا درگذشت. الساندرو موسولینی، سوسیالیست ایتالیایی، به شدت تحت تأثیر کوستا قرار گرفت و همین امر باعث شد تا یکی از نام‌های میانی پسرش بنیتو موسولینی را «آندره‌آ» و نام میانی دیگرش «آمیلکاره» را به افتخار دیگر سوسیالیست ایتالیایی، آمیلکاره چیپریانی، انتخاب کند.
کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ایتالیا (به , CISL) یک مرکز ملی سندیکایی در ایتالیا است که نماینده گروه‌های مختلف الهام گرفته از کاتولیک مرتبط با حزب دموکراسی مسیحی است. این اتحادیه در ۳۰ آوریل ۱۹۵۰ تأسیس شد، زمانی که کاتولیک‌های کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا (CGIL) پس از درگیری با حزب کمونیست ایتالیا بر سر موضوع اعتصاب عمومی که توسط حزب کمونیست برانگیخته شده بود، از آن جدا شدند. این اتحادیه مانند اتحادیه "نیروی کارگری" فرانسه (FO)، از ایروینگ براون، رهبر روابط بین‌الملل AFL-CIO ایالات متحده و یک پیمانکار سیا،
بین‌الملل AFL-CIO ایالات متحده و یک پیمانکار سیا، حمایت مالی دریافت می‌کرد. ساختار. کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ایتالیا دارای دو سطح سازمانی است: سطح عمودی که در آن کارگران بر اساس نوع اشتغال‌شان دسته‌بندی می‌شوند، مانند بخش‌های حمل‌ونقل، بانکداری، آموزش و سایر حوزه‌های تخصصی؛ و سطح کنفدرالی که نماینده تمامی دسته‌های شغلی است. پایه ساختار کنفدرالی را ناحیه‌ها یا اتحادیه‌های منطقه‌ای تشکیل می‌دهند که در قالب مناطق بزرگ‌تر سازمان‌دهی شده‌اند. در سطح ملی، کنفدراسیون هماهنگی میان بخش‌های مختلف را در چارچوب
هماهنگی میان بخش‌های مختلف را در چارچوب سلسله‌مراتب منطقه‌ای تضمین می‌کند و نقش مهمی در تدوین سیاست‌های کلان، مذاکره با دولت، و سازمان‌دهی فعالیت‌های صنفی ایفا می‌نماید. این نهاد به‌طور منظم کنگره‌هایی برگزار می‌کند که در آن‌ها اعضای رهبری انتخاب می‌شوند و در کنار جنبه انتخاباتی، این کنگره‌ها بستری برای بازنگری در سیاست‌ها، تعیین اولویت‌ها و تقویت انسجام درونی سازمان فراهم می‌سازند. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ایتالیا به نهادی بوروکراتیک و سیاسی تبدیل شده بود که پیوند نزدیکی با
و سیاسی تبدیل شده بود که پیوند نزدیکی با جناح‌هایی از حزب دموکرات مسیحی داشت. در این ساختار، تبادل امتیازات و منافع میان سیاستمداران و نهادهای دولتی به شیوه‌ای رایج در اداره کشور بدل شده بود. در کنار این مسائل ساختاری، مشکلات اقتصادی نیز به‌شدت بر فضای اجتماعی کشور سایه افکنده بودند. در شش سال پس از ۱۹۶۹، بازتوزیع عظیمی در درآمد ملی صورت گرفت و سهم نیروی کار وابسته از تولید ناخالص ملی از ۵۷ درصد به ۷۳ درصد افزایش یافت. این تغییر موجب افزایش مصرف و کاهش پس‌انداز شد، در حالی‌که اقتصاد کشور از پیش با بدهی‌های
شد، در حالی‌که اقتصاد کشور از پیش با بدهی‌های سنگین مواجه بود. افزایش مصرف بدون پشتوانه تولیدی و کاهش ذخایر مالی فشار مضاعفی بر دولت وارد کرد و توانایی آن را در اجرای سیاست‌های پایدار اقتصادی کاهش داد. این وضعیت، همراه با ناتوانی دولت در پاسخ‌گویی به مطالبات اجتماعی، موجب شد که اعتراضات از دانشگاه‌ها به کارخانه‌ها کشیده شود. جنبش دانشجویی، که ابتدا در فضای آموزشی شکل گرفته بود، به‌تدریج با طبقه کارگر یقه‌آبی پیوند خورد و جبهه‌ای متحد علیه ساختارهای قدرت سیاسی و اقتصادی تشکیل داد. این گذار از اعتراضات
سیاسی و اقتصادی تشکیل داد. این گذار از اعتراضات دانشگاهی به مبارزات صنعتی، ضعف‌های بنیادین جمهوری اول ایتالیا را آشکار ساخت و نشان داد که سیاست‌های اقتصادی دولت نه‌تنها ناکارآمد بودند، بلکه خود به‌عنوان عامل محرک نارضایتی‌ها عمل می‌کردند. دوره پاییز داغ در تابستان ۱۹۶۸ آغاز شد، زمانی که موجی از اعتصابات کارگری با مطالبه افزایش دستمزد به‌صورت نرخ ثابت شکل گرفت. با این حال، ریشه‌های ناآرامی‌های اجتماعی این دوره به سال ۱۹۶۶ بازمی‌گردد و تا سال ۱۹۷۲ ادامه یافت. آغازگر این جنبش‌ها نه کارگران، بلکه دانشجویان
آغازگر این جنبش‌ها نه کارگران، بلکه دانشجویان بودند. جنبش‌های دانشجویی ابتدا در دانشگاه‌ها شکل گرفتند و با استفاده از شیوه‌های اعتراضی نوآورانه مانند اعتصاب، تظاهرات و اشغال ساختمان‌های دانشگاهی، الگویی جدید از مقاومت مدنی را به‌وجود آوردند. آن‌ها در قالب مجامع عمومی گرد هم می‌آمدند که نقش نهاد تصمیم‌گیرنده را ایفا می‌کردند و تصمیمات الزام‌آور اتخاذ می‌نمودند. به‌تدریج، تمرکز این جنبش‌ها از مسائل آموزشی فراتر رفت و به عرصه مبارزات صنعتی کشیده شد. نمونه بارز این تحول را می‌توان در اعتراضات گسترده‌ای دید که
این تحول را می‌توان در اعتراضات گسترده‌ای دید که در سال ۱۹۶۹ در کارخانه‌های خودروسازی تورین رخ دادند. این دوره، نقطه عطفی در تاریخ اجتماعی ایتالیا به‌شمار می‌رود، دوره‌ای که در آن نسل جوان مسیر اعتراضات را از دانشگاه به کارخانه کشاند و زمینه‌ساز تغییرات عمیق در روابط کار، سیاست‌گذاری عمومی و فرهنگ مشارکت اجتماعی شد. عبارت پاییز داغ از آن زمان به بعد در مطبوعات ایتالیا برای اشاره به دوره‌هایی به‌کار رفته است که با اعتصابات گسترده و ناآرامی‌های اجتماعی همراه بوده‌اند. در دهه‌های بعد، اعتصابات پاییزی بیشتر به