payamvha/North_RAG huggingface dataset:
معروف به ناوگان بریتانیایی اقیانوس آرام، قرار بود همراه با رزمناوها و ناوشکن‌های استرالیایی (۴۹) در المپیک شرکت کنند. علاوه بر این، یک نیروی بمب افکن سنگین مشترک المنافع با ۱۰ اسکادران متشکل از دو گروه (یک نیروی هوایی سلطنتی کانادا و یک نیروی هوایی سلطنتی-نیروی هوایی سلطنتی استرالیا-نیروی هوایی سلطنتی بریتانیای استرالیا-نیروی هوایی سلطنتی سلطنتی استرالیا-نیروی هوایی سلطنتی ایالات متحده، تحت نام رمز [نیروی هوایی سلطنتی نیوزیلند]) در اروپا و نام [نیروی هوایی سلطنتی نیوزیلند]، تحت نام رمز نیروی هوایی سلطنتی
سلطنتی نیوزیلند]، تحت نام رمز نیروی هوایی سلطنتی کانادا بود. (هوایی)| نیروی ببر]]». اسکادران ۱۲ تایی نیروی هوایی تاکتیکی اول استرالیا ممکن است از جنوب غربی اقیانوس آرام منتقل شده باشد، همان‌طور که ممکن است بمب افکن‌های سنگین گروه شماره ۱۱ نیروی هوایی سلطنتی استرالیا. در اواسط سال ۱۹۴۵، رهبران بریتانیا پیشنهاد کردند که مشترک المنافع سپاه متشکل از پنج [لشکر]] در راج بریتانیا جمع شود، و آنها را به کمپین در عملیات سقوط معرفی کنند – فرود آمدن در هونشو، نزدیک خلیج توکیو، در طول ۶ مارس در زمان کنفرانس پوتسدام، با
توکیو، در طول ۶ مارس در زمان کنفرانس پوتسدام، با این حال، مک آرتور اصرار داشت که تنها سه لشکر باید بخشی از سپاه مشترک المنافع باشند، به عنوان بخشی از تشکیلات سطح ارتش میدانی ایالات متحده. مک آرتور همچنین پیشنهاد کرد که: سپاه باید به جای شرکت در فرود اولیه، در ذخیره نگه داشته شود. به دلیل «پیچیدگی‌های زبانی و اداری» نباید شامل واحدهای ارتش هند بریتانیا باشد. به منظور منطقی‌سازی مدیریت زنجیره تأمین نظامی، لشکرهای کشورهای مشترک‌المنافع باید مجدداً سازماندهی شوند تا شبیه لشکرهای آمریکایی شوند، و همچنین آموزش
تا شبیه لشکرهای آمریکایی شوند، و همچنین آموزش ببینند و به سلاح‌ها، وسایل نقلیه و سایر تجهیزات کلیدی آمریکایی مجهز شوند. علاوه بر مسائل مربوط به اعتبار ملی آمریکا، که بدون شک اهمیت زیادی داشت، در پشت این شرایط، تمایلی به ساده‌سازی خطوط ارتباطی و ترتیبات پشتیبانی لجستیکی نیروی مهاجم وجود داشت. در واقع، پس از استقرار در ژاپن، مک‌آرتور قصد داشت خطوط ارتباطی استراتژیک خود را مستقیماً به آمریکا تغییر دهد. در ۸ آگوست، رئیس ستاد کل بریتانیا (CIGS)، فیلد مارشال آلن اغلب بروک، پیشنهاد داد که این سپاه شامل یک لشکر
اغلب بروک، پیشنهاد داد که این سپاه شامل یک لشکر استرالیایی، یک لشکر بریتانیایی و یک لشکر کانادایی و همچنین دو لشکر نیوزیلندی باشد. قرار بود این سپاه در ایالات متحده تشکیل شود و قبل از اعزام به مدت شش ماه در آنجا آموزش ببیند و همچنین مانند یک سپاه آمریکایی سازماندهی شده و از تجهیزات آمریکایی استفاده کند. به‌طور کلی تصور می‌شود که این سپاه شامل لشکر از پیش تأسیس شده لشکر ۳ پیاده (بریتانیا)، و دو لشکر استرالیایی و کانادایی که برای هدف تهاجم مجدداً تشکیل شده بودند، می‌شد: لشکر دهم پیاده‌نظام استرالیا، و لشکر ۶
می‌شد: لشکر دهم پیاده‌نظام استرالیا، و لشکر ۶ کانادا. رهبران بریتانیا پیشنهاد می‌کردند که این سپاه توسط سپهبد سر چارلز فردریک کیتلی، یک افسر بریتانیایی، رهبری شود. دولت استرالیا با انتصاب افسری که هیچ تجربه‌ای در جنگ با ژاپنی‌ها نداشت، مخالفت کرد و در عوض سپهبد سر لزلی مرشد را برای فرماندهی پیشنهاد داد. جزئیات استقرار سپاه هنوز در حال بحث بود که جنگ توسط بمباران شامل هیروشیما و ناگاساکی پایان یافت، اگرچه به نظر می‌رسد که نیروهای زمینی کشورهای مشترک‌المنافع در فرودهای اولیه در کیوشو تحت عملیات سقوط استفاده
در فرودهای اولیه در کیوشو تحت عملیات سقوط استفاده نشده‌اند. در عوض، به احتمال زیاد از آنها در طول فرود در هونشو، نزدیک توکیو، که قرار بود در ۱ مارس ۱۹۴۶ تحت عملیات سقوط آغاز شود، و شامل یک سپاه فرانسوی نیز می‌شد، استفاده می‌شد. صرف نظر از این، برخی منابع اظهار می‌کنند که مک‌آرتور پیشنهاد کاهش بیشتر نیروهای زمینی کشورهای مشترک‌المنافع به یک لشکر ویژه را داده بود. با این حال، با توجه به احتمال تلفات بسیار بالا در هرگونه تهاجمی از این دست، باید محتمل دانست که تعداد بسیار بیشتری از نیروهای کشورهای
دانست که تعداد بسیار بیشتری از نیروهای کشورهای مشترک‌المنافع پس از فرود نیروها درگیر می‌شدند. ترکیب. کانادایی. نیروی اقیانوس آرام ارتش کانادا بر اساس یک لشکر پیاده‌نظام استاندارد، با نه گردان پیاده‌نظام، سازماندهی شده بود. با این حال، برای کاهش نگرانی‌های لجستیکی، قرار بود تجهیزات نظامی ایالات متحده و همچنین سازماندهی ارتش ایالات متحده اتخاذ شود؛ بنابراین، سه گردان به جای تیپ، در قالب «هنگ» تشکیل شدند و «گروهان‌های توپ» به جای واحدهای ضد تانک تشکیل شدند. گردان‌ها به سبک کانادایی نامگذاری شدند، نه
شدند. گردان‌ها به سبک کانادایی نامگذاری شدند، نه شماره‌گذاری، و این لشکر از لشکر ۱ کانادا الگوبرداری شد.
باز-کوکوی ماداگاسکاری که با نام‌های باز ماداگاسکاری یا شاهین-کوکوی ماداگاسکاری نیز شناخته می‌شود، گونه‌ای پرنده شکاری از تیرهٔ بازان (Accipitridae) است. این گونه بومی ماداگاسکار است.
باز-کوکوی آفریقایی یا بازک آفریقایی یک پرنده شکاری متوسط‌جثه از تیرهٔ بازان (Accipitridae) است که به دلیل شباهتش به کوکوی معمولی به این نام خوانده می‌شود. این پرنده در کشورهای جنوب صحرای آفریقا و در امتداد بخش‌های شرقی آفریقای جنوبی یافت می‌شود و جنگل‌های انبوه و درختان بومی یا غیربومی را ترجیح می‌دهد.
مایک پندرس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال خنک و باشگاه فوتبال چلسی اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال بلژیک و زیر ۱۹ سال بلژیک بازی کرده است. افتخارات. چلسی
پادشاهی‌های موسی، گروهی از پادشاهی‌ها در بورکینافاسوی امروزی بودند که صدها سال بر منطقه رودخانه ولتای علیا تسلط داشتند. بزرگ‌ترین پادشاهی موسی، پادشاهی اوآگادوگو بود. پادشاه اوآگادوگو، معروف به موگو ناآبا یا پادشاه تمام جهان، به‌عنوان امپراتور تمام موسی‌ها خدمت می‌کرد. اولین پادشاهی زمانی تأسیس شد که جنگجویانی از پادشاهی باستانی بزرگ ناآ گبوا در منطقه غنای امروزی و جنگجویان مانده به این منطقه نقل‌مکان کردند و با مردم محلی ازدواج کردند. تثبیت قدرت سیاسی و نظامی پادشاهی‌های مختلف در قرن سیزدهم آغاز شد و منجر
پادشاهی‌های مختلف در قرن سیزدهم آغاز شد و منجر به درگیری بین پادشاهی‌های موسی و سایر کشورهای قدرتمند مجاور شد. در سال ۱۸۹۶، فرانسوی‌ها پادشاهی‌ها را به‌دست گرفتند و مستعمره ولتای علیای فرانسه را ایجاد کردند که برای چندین دهه عمدتاً با استفاده از ساختار اداری موسی اداره می‌شد. برخی از پادشاهی‌های موسی هنوز هم به‌عنوان سلطنت غیرمستقل در بورکینافاسو وجود دارند. برجسته‌ترین آنها، نعبا بائونگو دوم است که درحال‌حاضر به‌عنوان موگو نعابا از وگودوگو (واگادوگو) سلطنت می‌کند. پادشاهی‌های بوسوما، فادا نگورما، تنکودوگو
می‌کند. پادشاهی‌های بوسوما، فادا نگورما، تنکودوگو و یاتنگا درحال‌حاضر به شیوه‌ای مشابه، هر کدام با پادشاهان خود، در کنار هم زندگی می‌کنند. درحالی که آنها دیگر حاکمیت ندارند، همچنان برخی از نفوذ فرهنگی و سیاسی خود را حفظ کرده‌اند. تاریخچه. مبدأ. روایت‌ها از خاستگاه پادشاهی‌های موسی و بخش‌هایی از تاریخ آنها دقیق نیست و روایت‌های شفاهی متناقضی در مورد جنبه‌های خاصی از داستان با هم اختلاف نظر دارند. داستان خاستگاه از این نظر منحصربه‌فرد است که یک زن نقش کلیدی به‌عنوان جد دودمان سلطنتی ایفا می‌کند. یک روایت
به‌عنوان جد دودمان سلطنتی ایفا می‌کند. یک روایت شفاهی برجسته ادعا می‌کند که ریشه‌های موسی به زمانی برمی‌گردد که یک شاهزاده‌خانم مور-داگبامبا، به نام یننگا، به‌دلیل اختلاف با پدرش، نا گبوا، بنیان‌گذار پادشاهی سه پادشاهی فعلی مامپروگو، داگبان و نامومبا، خانه را ترک کرد. گروه قومی داگبامبا شامل مردم مامپروسی، داگومبا، نانومبا و موسی است. این چهار زیرگروه از سه پسر و دختر پادشاه بزرگ، نا گبوا، منشعب شدند. نا گبوا پادشاهی خود را از پوسیگا، نزدیک باوکو، که تقریباً در تمام شمال غنا، بورکینافاسو و بخش‌هایی از شمال
در تمام شمال غنا، بورکینافاسو و بخش‌هایی از شمال توگو امتداد داشت، تأسیس کرد. شاخه موسی از یننگا، خواهر سه برادر است. بزرگ‌ترین پسر، نایری، پادشاه مامپروگو است که در نالریگو ساکن است. برادر کوچکتر او یا ناآ، پادشاه داگون است که در یندی ساکن است. سومین و کوچک‌ترین برادر، پادشاه نانومبا است که در بیمبیا ساکن است. نوه‌های یننگا، پادشاهان تنکودوگو، فادا نگورما، استان زوندوما، بوسوما هستند و در سراسر بورکینافاسو حکومت می‌کنند. داستان یننگا در تاریخ‌های شفاهی مختلف، به زمانی بین قرن‌های یازدهم تا پانزدهم میلادی
به زمانی بین قرن‌های یازدهم تا پانزدهم میلادی برمی‌گردد. طبق این داستان، شاهزاده‌خانم یننگا با لباس مردانه فرار کرد. سپس به خانه یک شکارچی فیل ماندی به نام ریاله آمد. آنها پسری به نام اودرائوگو داشتند که این نام را از اسبی که یننگا برای فرار از آن استفاده کرده بود، گرفته بود. اودرائوگو در سن پانزده سالگی به دیدار پدربزرگش، نایری، پادشاه مامپروگو، در گامباگا رفت و چهار اسب و ۵۰ گاو به او داده شد. تعدادی سوارکار به نیروهای او پیوستند و اودرائوگو با آنها مردم محلی را فتح کرد، با زنی به نام پوئیریکتا ازدواج
محلی را فتح کرد، با زنی به نام پوئیریکتا ازدواج کرد که برای او سه پسر به دنیا آورد و شهر تنکودوگو را ساخت. پسر بزرگتر، دیابا لومپو بود که شهر فادا نگورما را تأسیس کرد. پسر دوم، راوا، حاکم استان زوندوما شد. پسر سوم او، زونگرانا، پس‌از مرگ اودرائوگو، حاکم تنکودوگو شد. زونگرانا با پویتنگا، زنی که ازطرف پادشاه قوم نینیسی فرستاده شده بود، ازدواج کرد و ازدواج‌های حاصل بین داگبامبا - مامپروسی، داگومبا، و نامومبا، مانده، نینیسی و مردم محلی، قوم موسی را تشکیل داد. زونگرانا و پویتنگا پسری به نام اوبری داشتند که با
زونگرانا و پویتنگا پسری به نام اوبری داشتند که با فتح کیبیسی و برخی از مردم گورونسی، پادشاهی را گسترش داد. اوبری که از حدود ۱۰۵۰ تا ۱۰۹۰ میلادی حکومت می‌کرد، اغلب به‌عنوان بنیان‌گذار سلسله وگادوگو شناخته می‌شود که از پایتخت وگادوگو حکومت می‌کرد. ظهور و تمرکزگرایی. پس‌از سلطنت اوبری، تمرکزگرایی و گسترش در مقیاس کوچک پادشاهی‌ها از وظایف اصلی حاکمان بود. سلسله واگادوگو کنترل خود را در واگادوگو حفظ کرد، سایر پادشاهی‌های تأسیس‌شده توسط پسران اوئدرائوگو استقلال خود را در تنکودوگو، فادا نگورما و زوندوما حفظ
خود را در تنکودوگو، فادا نگورما و زوندوما حفظ کردند. در زمان پنجمین حاکم، کومدیمیه (حدود ۱۱۷۰)، دو انقلاب توسط اعضای سلسله واگادوگو آغاز شد که پادشاهی یاتنگا را در شمال و پادشاهی ریزیم را تأسیس کرد. جنگ بین کومدیمیه و یاتنگا سال‌ها طول کشید و یاتنگا سرانجام ایالت مستقل موسی زوندوما را به‌دست گرفت. در همان زمان، کومدیمیه سطح جدیدی از تسلط را برای پسران خود به‌عنوان "دیما" در استان‌های جداگانه ایجاد کرد. آنها تا حدودی خودمختاری داشتند اما حاکمیت سلسله واگادوگو را به رسمیت شناختند. این سیستم تصرف قلمرو و
را به رسمیت شناختند. این سیستم تصرف قلمرو و انتصاب پسران به‌عنوان "دیما" توسط بسیاری از حاکمان آینده ادامه یافت. قدرت روزافزون پادشاهی‌های موسی منجر به درگیری‌های بزرگتری با قدرت‌های منطقه‌ای، به‌ویژه با امپراتوری‌های مالی و سونگای شد. در قرن پانزدهم، موسی‌ها تیمبوکتو را تصرف کردند و مرکز تجاری مهم والاتا را غارت کردند، اگرچه بسیاری از مورخان معتقدند که مسئول «موسی» این حملات، گروهی متفاوت از کسانی بودند که ادعا می‌کنند از نسل یننگا هستند. هنگامی که آسکیا محمد اول رهبر امپراتوری سونگای شد و قصد گسترش اسلام
اول رهبر امپراتوری سونگای شد و قصد گسترش اسلام را داشت، در سال ۱۴۹۷ جنگی «مقدس» علیه پادشاهی‌های موسی به راه انداخت. اگرچه نیروهای موسی در این حمله‌ها شکست خوردند، اما در برابر تلاش‌ها برای اسلام‌آوردن مقاومت کردند. با فتح سونگای توسط مراکشی‌های سلسله سعدی در سال ۱۵۹۱، ایالت‌های موسی استقلال خود را دوباره برقرار کردند. تا قرن هجدهم، قدرت اقتصادی و نظامی پادشاهی‌های موسی به‌طور قابل توجهی افزایش یافته بود. روابط تجاری خارجی در سراسر آفریقا گسترش یافت و ارتباطات مهمی با پادشاهی‌های فولا و امپراتوری مالی
مهمی با پادشاهی‌های فولا و امپراتوری مالی برقرار شد. در این مدت، موسی‌ها توسط نیروهای مختلف آفریقایی مورد حمله قرار گرفتند. اگرچه تعدادی از دولت‌های جهادی در منطقه وجود داشتند که سعی در گسترش اجباری اسلام داشتند، یعنی امپراتوری ماسینا و خلافت سوکوتو، پادشاهی‌های موسی تا حد زیادی آداب و رسوم مذهبی و سنتی خود را حفظ کردند. فتح توسط فرانسه. اولین کاوشگر اروپایی که در سال ۱۸۸۸ وارد منطقه شد، گوتلوب کراوز آلمانی بود. پس‌از آن، یک هیئت اعزامی بریتانیایی در سال ۱۸۹۴ به رهبری جورج اکم فرگوسن، رهبران موسی را متقاعد
به رهبری جورج اکم فرگوسن، رهبران موسی را متقاعد کرد که پیمان حفاظت را امضا کنند. با وجود این، فرانسوی‌ها در سال ۱۸۹۶ وارد منطقه شدند و پیمان حفاظت را نادیده گرفتند و پادشاهی موسی را فتح کردند و آن را به بخشی از مستعمره ولتای علیا تبدیل کردند. فرانسوی‌ها پیش‌از این تمام پادشاهی‌های اطراف را فتح کرده یا به تصرف خود درآورده بودند که پادشاهی‌های موسی را منزوی کرده بود. به آخرین پادشاه واگادوگو، به نام ووبگو، یک روز قبل از حمله نیروهای فرانسوی هشدار داده شد. او هنگام فرار از شهر، نیرویی را برای مقابله با آنها
هنگام فرار از شهر، نیرویی را برای مقابله با آنها فرستاد. سپس برادر ووبگو، کوکا، پادشاه واگادوگو شد و با فرانسوی‌ها و یاتنگا متحد شد تا ووبگو را بگیرد. وقتی فرانسوی‌ها و بریتانیایی‌ها بر سر مرز بین مستعمراتشان به توافق رسیدند، ووبگو حمایت اصلی خود را از دست داد و با مستمری بریتانیا به زونگوییری در ساحل طلا رفت و در سال ۱۹۰۴ در همان‌جا درگذشت در نتیجه انسجام قابل توجه پادشاهی‌های موسی، فرانسوی‌ها تا حد زیادی تشکیلات اداری را در جای خود نگه داشتند. آنها موگو نااوا در واگادوگو را به‌عنوان رهبر اصلی منطقه منصوب
در واگادوگو را به‌عنوان رهبر اصلی منطقه منصوب کردند و پنج وزیر تحت‌نظر او ایجاد کردند که بر مناطق مختلف (که عمدتاً به مرزهای پادشاهی موسی پایبند بودند) حکومت می‌کردند. سازمان. پادشاهی‌های موسی حول پنج پادشاهی مختلف سازماندهی شده بودند: وگادوگو، تنکودوگو، فادا نگورما، زوندوما (که بعدها یاتنگا جایگزین آن شد) و بوسوما. بااین‌حال، ۱۹ پادشاهی موسی کوچک‌تر دیگر نیز وجود داشتند که ارتباط خود را با یکی از چهار پادشاهی اصلی حفظ کرده بودند. هر یک از این پادشاهی‌ها استقلال و خودمختاری داخلی قابل توجهی را حفظ کردند،
و خودمختاری داخلی قابل توجهی را حفظ کردند، اما پیوندهای خویشاوندی، نظامی و آیینی با یکدیگر داشتند. هر پادشاهی ساختارهای داخلی مشابهی با پادشاهان، وزرا و سایر مقامات و درجه بالایی از تمرکز اداری داشت. رقابت بزرگی بین پادشاهی‌های مختلف، یعنی بین یاتنگا و واگادوگو، وجود داشت. واگادوگو اغلب به‌عنوان پادشاهی اصلی موسی در نظر گرفته می‌شد که توسط موگو نعبا اداره می‌شد، اما پایتخت پادشاهی‌های موسی نبود زیرا هر یک خودمختاری خود را حفظ کردند. در داخل کشور، پادشاهی‌های موسی بین "ناکومبسه" و "تنگبیسه" تمایز قائل
موسی بین "ناکومبسه" و "تنگبیسه" تمایز قائل می‌شدند. "ناکومبسه" مدعی ارتباط تباری با بنیانگذاران پادشاهی‌های موسی و قدرت «"نام» بودند" که به آنها حق الهی حکومت می‌داد. در مقابل، "تنگبیسه‌ها" افرادی بودند که در پادشاهی‌ها جذب شده بودند و هرگز به "نام" دسترسی نداشتند. بااین‌حال، به‌دلیل ارتباطشان با منطقه، آنها «"تنگا»" داشتند که به آنها اجازه می‌داد در مورد مسائل مربوط به زمین تصمیم بگیرند. حاکمان نام و حامیان "تنگا" به هم متصل بودند و تعادل قدرت دو طرفه را در جامعه ایجاد می‌کردند. دین. پادشاهی‌های موسی که
در جامعه ایجاد می‌کردند. دین. پادشاهی‌های موسی که در نزدیکی بسیاری از کشورهای اصلی اسلامی غرب آفریقا قرار داشتند، یک نظام مذهبی مختلط ایجاد کردند و درعین‌حال که مذهب بومی موسی خود را حفظ می‌کردند، برخی از اختیارات اسلام را به رسمیت می‌شناختند. پادشاه در دو جشنواره بزرگ شرکت می‌کرد، یکی بر شجره‌نامه دودمان سلطنتی (به منظور افزایش «"نام»" خود) و دیگری قربانی برای "تنگا". اگرچه آنها در ابتدا در برابر اسلام‌آوردن مقاومت کرده و استقلال خود را از کشورهای اصلی اسلامی غرب آفریقا حفظ کرده بودند، اما تعداد قابل
اسلامی غرب آفریقا حفظ کرده بودند، اما تعداد قابل توجهی از مسلمانان در این پادشاهی زندگی می‌کردند. در واگادوگو، موگو نعبا، امامی را منصوب کرد که در ازای به رسمیت شناختن قدرت نسب‌شناسی پادشاه، اجازه داشت قرائت قرآن را برای خاندان سلطنتی ایراد کند.
دویچه بابکوک آگ (نام کامل: "Deutsche Babcock &amp; Wilcox Dampfkessel Werke Aktien-Gesellschaft") یک شرکت تولیدی آلمانی مستقر در اوبرهاوزن در منطقه رور، آلمان بود. این شرکت در سال ۱۸۹۸ به‌عنوان یک شرکت تابعه آلمانی از شرکت بویلرسازی بریتانیایی باب‌کوک اینترنشنال تأسیس شد. در آغاز قرن بیستم و دوره میان‌دوجنگ، دویچه بابکوک تجارت خود را در سراسر امپراتوری آلمان و کشورهای اروپای شرقی و تا حد کمتری، کشورهای اسکاندیناوی گسترش داد. موفقیت مالی و درگیری‌های نظامی میان آلمان و بریتانیا منجر به استقلال دوفاکتو دویچه
آلمان و بریتانیا منجر به استقلال دوفاکتو دویچه بابکوک از شرکت مادر بریتانیایی‌اش شد، اگرچه بریتانیایی‌ها تا سال ۱۹۷۵ سهام کنترل‌کننده دویچه بابکوک را در اختیار داشتند. پس از جنگ جهانی دوم، دویچه بابکوک بازار آلمان غربی را برای دیگ‌های بخار صنعتی و تجهیزات انرژی هسته‌ای کنترل می‌کرد. این شرکت به تجهیزات حرارتی نفت‌وگاز، سوخت هسته‌ای، اجزای بازفرآوری، سامانه‌های تهویه مطبوع، تجهیزات تبرید، تجهیزات فولادی و سیم‌های مخصوص، لوله‌های مسی، اتصالات چدنی، سامانه‌های گوگردزدایی و تصفیه‌خانه‌های آب گسترش یافت. در سال
گوگردزدایی و تصفیه‌خانه‌های آب گسترش یافت. در سال ۱۹۹۶، این شرکت با بحران شدیدی مواجه شد و به بابکوک بورسیگ تغییرنام داد. در سال ۲۰۰۲، بحران دوم باعث انحلال شرکت بابکوک بورسیگ و فروش دارایی‌های صنعتی آن به خریداران مستقل شد. در زمان ورشکستگی این شرکت، ۱۳۰۰۰ کارمند در آلمان و ۹۰۰۰ کارمند در کشورهای دیگر داشت. از ژوئیه ۲۰۱۰، شرکت بابکوک بورسیگ هنوز به‌عنوان یک شرکت صوری وجود دارد.
دیوانه اسم توست فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۷ و به کارگردانی دیپاک بحری است. در این فیلم بازیگرانی همچون میتون چاکرابورتی، ویجایتا پاندیت، دنی دنزونگپا و شارات ساکسنا ایفای نقش کرده‌اند.
سویسه باوی، روستایی در دهستان سویسه بخش سویسه شهرستان کارون در استان خوزستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا ۳۶۳ نفر (۹۰ خانوار) بوده است.
جمهوری آلبانی نامی بود که پس از تصویب قانون اساسی سال ۱۹۲۵ آلبانی، به این کشور اطلاق می‌شد. در این دوره آلبانی با پادشاهی ایتالیا هم‌پیمان شد و ایتالیا امتیاز انحصاری کشتی‌رانی و بازرگانی آلبانی را از آن خود کرد. این جمهوری تا اعلام پادشاهی مشروطهٔ سال ۱۹۲۸ دوام آورد. منابع. Wikipedia contributors, "Albanian Republic (1925–1928)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Albanian_Republic_(1925%E2%80%931928)&amp;oldid=1269111691 (accessed July 24, 2025).
امام حسین، روستایی در دهستان سویسه بخش سویسه شهرستان کارون در استان خوزستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا ۲۳۲ نفر (۷۸ خانوار) بوده است.
سنگال علیا و نیجر (به ) مستعمره‌ای در غرب آفریقا فرانسه بود که در ۲۱ اکتبر ۱۹۰۴ از استعمار سنگامبیا و نیجر با فرمان «سازماندهی مجدد دولت عمومی غرب آفریقا فرانسه» ایجاد شد. در زمان تأسیس، «مستعمره سنگال علیا و نیجر» شامل سرزمین‌های قدیمی سنگال علیا، نیجر میانی و قلمرو نظامی نیجر بود. پایتخت آن نیز باماکو بود. تاریخچه. از همان ابتدا، سنگال علیا و نیجر در مواجهه با سازماندهی مجدد استعماری و مالیات‌بندی، دستخوش خشونت بودند. قابل توجه‌ترین آنها شورش کوبکیتاندا به رهبری روحانی نابینا، آلفا سایبو، و شورش کارما
به رهبری روحانی نابینا، آلفا سایبو، و شورش کارما (دسامبر ۱۹۰۵ - مارس ۱۹۰۶) به رهبری اومارو کارما بود. شورش کارما بخش عمده‌ای از دره نیجر را فرا گرفت و توسط چهار سپاه فرانسوی که از دوری، گائو، تاهوا و زیندر رسیده بودند، سرکوب شد. فرمانی در ۲ مارس ۱۹۰۷، "مناطق" فادا نگورما و سای را که بخشی از مستعمره داهومی فرانسه (بنین امروزی) بودند، به این مستعمره اضافه کرد. در ۱ ژانویه ۱۹۱۲، قلمرو نظامی نیجر از سنگال علیا و نیجر جدا شد، و در سال ۱۹۲۲ به یک مستعمره دیگر تبدیل شد. بین نوامبر ۱۹۱۵ و فوریه ۱۹۱۷، مستعمره سنگال
شد. بین نوامبر ۱۹۱۵ و فوریه ۱۹۱۷، مستعمره سنگال علیا و نیجر شاهد مخالفت مسلحانه مردمی، موقتاً موفق و پایدار با دولت استعماری در منطقه ولتای غربی خود بود که از آن به‌عنوان جنگ ولتا-بانی یاد می‌شود. این جنگ بیش از یک سال تسلط دولت استعماری را در منطقه‌ای از کودوگو (در بورکینافاسوی امروزی) در شرق تا سواحل رودخانه بانی (مالی امروزی) در غرب به چالش کشید. این مهم‌ترین مخالفت مسلحانه با استعماری بود که در دوره قبل از جنگ جهانی دوم در جنوب صحرای آفریقا سازماندهی شده بود. تقسیم. پس از پایان جنگ جهانی اول، موفقیت
شده بود. تقسیم. پس از پایان جنگ جهانی اول، موفقیت این مقاومت باعث شد مقامات فرانسوی فرمان مربوط به «تقسیم مستعمره سنگال علیا و نیجر و ایجاد مستعمره ولتای علیا» را در اول مارس ۱۹۱۹ صادر کنند که این مستعمره را به دو واحد مجزا تقسیم می‌کرد: پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
آیلا اردوران (; – ) نوازنده ویولن اهل ترکیه بود. او در استانبول، پاریس، آمریکا و مسکو تحصیل کرد. کسب جایزه پنجم در مسابقه ویولن هنریک وینیفسکی در سال ۱۹۵۷، مسیر یک حرفه بین‌المللی را برای او هموار کرد. او به طور گسترده‌ای تور کنسرت داشت، مانند تور در خاورمیانه با ارکستر سمفونیک ریاست جمهوری و در سال ۱۹۶۸ در آفریقا همراه با پیانیست وردا ارمن. از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۰ در لوزان سوئیس به تدریس ویولن پرداخت.
جیووانی باتیستا سامارتینی (; – ) آهنگساز، رهبر (موسیقی)، مربی موسیقی، و کاپل‌مایستر اهل دوک‌نشین میلان بود. او گلُک را از شاگردان خود به شمار می‌آورد و توسط آهنگسازان جوان‌تر از جمله یوهان کریستین باخ بسیار مورد احترام بود. همچنین ذکر شده است که بسیاری از سبک‌ها در آثار یوزف هایدن شباهت‌هایی با سبک سامارتینی دارند، اگرچه هایدن هرگونه چنین تأثیری را انکار کرده است. سامارتینی به‌ویژه با شکل‌گیری سمفونی کنسرت مرتبط است، هم از طریق تغییر از سبک اپرای کوتاه به یک سبک جدی‌تر و استفاده از توسعه تماتیک که
به یک سبک جدی‌تر و استفاده از توسعه تماتیک که پیش‌زمینه‌های هایدن و موتسارت را فراهم می‌کند. برخی از آثار او به سبک گالان مربوط می‌شوند، سبکی که با ایده‌آل‌های روشنگری مرتبط است، در حالی که «برداشت غالبی که از آثار سامارتینی باقی می‌ماند... این است که او سهم بزرگی در توسعه سبک کلاسیک داشته است که در زمان پایان عمر طولانی و فعالش به اوج وضوح خود رسید».
سیستم موشکی تاکتیکی ارتش ام‌جی‌ام-۱۴۰ (اتکمز)MGM-140 Army Tactical Missile System (ATACMS ) یک موشک بالستیک تاکتیکی فراصوت است که توسط شرکت دفاعی آمریکایی لینگ-تمکو-ووت (LTV) طراحی و ساخته شده و پس از انجام خریدها و ادغام‌ها، تحت مالکیت شرکت لاکهید مارتین قرار گرفته است. این موشک از سوخت جامد استفاده می‌کند و طول آن ۴ متر و قطرش ۶۱۰ میلی‌متر است. مدل‌های با برد بلندتر آن قادرند تا ۳۰۰ کیلومتر پرواز کنند. این موشک‌ها می‌توانند از سامانه پرتاب راکت چندگانه زنجیری M270 (MLRS) و سامانه راکت‌های توپخانه‌ای متحرک
M270 (MLRS) و سامانه راکت‌های توپخانه‌ای متحرک چرخ‌دار M142 (HIMARS) شلیک شوند. کانتینر پرتاب ATACMS (پاد) شامل یک موشک است، اما در آن با الگویی شش‌دایره‌ای مشابه در موشک‌های استاندارد MLRS طراحی شده تا دشمن نتواند نوع موشک بارگذاری‌شده را تشخیص دهد. تاریخچه. پیش توسعه. مفهوم موشک بالستیک تاکتیکی متعارف با تغییرات دکترین در اواخر دوران جنگ سرد ممکن شد، زمانی که ایده‌ی ضرورت حمله هسته‌ای اولیه به نیروهای پیمان ورشو در صورت آغاز جنگ داغ رد شد. دکترین‌های نبرد هوابرد-زمینی (AirLand Battle) و حمله به نیروهای
هوابرد-زمینی (AirLand Battle) و حمله به نیروهای پی‌درپی (Follow-on Forces Attack) که در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ شکل گرفتند، نیازمند موشکی مجهز به تسلیحات متعارف و در نتیجه بسیار دقیق‌تر برای هدف قرار دادن ذخایر دشمن بودند. از این رو، فرماندهی هوانوردی و موشکی ارتش ایالات متحده برنامه‌ای به نام «نمایشگر ساده‌شده هدایت اینرسی» (SIG-D) را حمایت کرد. در چارچوب این برنامه، شرکت لینگ-تمکو-ووت (LTV) نمونه‌ای با سوخت جامد از موشک MGM-52 Lance را توسعه داد که با نام T-22 شناخته می‌شد. این موشک مجهز به
داد که با نام T-22 شناخته می‌شد. این موشک مجهز به سامانه هدایت اینرسی مبتنی بر ژیروسکوپ حلقه‌ای نوری (RLG) بود که دقت بی‌سابقه‌ای را نشان داد. در سال ۱۹۷۸، آژانس پروژه‌های پژوهشی پیشرفته دفاعی آمریکا (DARPA) برنامه نمایشی فناوری Assault Breaker را برای حمله به زره‌پوش‌های دشمن با هدف‌های سخت متحرک در بردهای دور راه‌اندازی کرد. این برنامه از موشک T-22 و همچنین موشک T-16 ساخت مارتین ماری‌تا مبتنی بر سامانه پاتریوت با کلاهک‌های خوشه‌ای استفاده می‌کرد. در مارس ۱۹۸۰، ارتش ایالات متحده تصمیم گرفت موشک Lance را
۱۹۸۰، ارتش ایالات متحده تصمیم گرفت موشک Lance را با موشکی مشابه جایگزین کند که علاوه بر کلاهک هسته‌ای، قابلیت استفاده از کلاهک شیمیایی یا بیولوژیکی را نیز داشته باشد و سوخت جامد بوده و استفاده از آن ساده‌تر باشد. این پروژه با نام «سیستم تسلیحاتی پشتیبانی نیروی زمینی» (Corps Support Weapon System – CSWS) شناخته شد. یک سال بعد، به دلیل نگرانی از اینکه ارتش در حال توسعه این سلاح با اهداف مشابه برنامه «سلاح دوربرد متعارف» (Conventional Standoff Weapon – CSW) نیروی هوایی ایالات متحده است — که تنها تفاوتشان در
هوایی ایالات متحده است — که تنها تفاوتشان در نحوه پرتاب (سطحی/هوایی) بود و هر دو بخشی از برنامه نیروهای هسته‌ای کوتاه‌برد غیر راهبردی به شمار می‌رفتند — وزارت دفاع مدیریت پروژه CSWS را به دفتر سیستم‌های توسعه (System Development Office) واگذار کرد که زیرمجموعه MICOM بود و پیش‌تر به نام دفتر پروژه CSWS (موقت) شناخته می‌شد. این دفتر جدید، مسئولیت برنامه Assault Breaker را نیز بر عهده گرفت و از این طریق مدیریت تلاش‌های Assault Breaker و CSWS را به‌صورت یکپارچه انجام داد. به این ترتیب، توسعه سلاح به آرامی پیش
انجام داد. به این ترتیب، توسعه سلاح به آرامی پیش رفت تا برنامه JTACMS (موشک‌های تاکتیکی ارتش) شکل گیرد. توسعه. توسعه موشکی که امروزه با نام ATACMS شناخته می‌شود، از سال ۱۹۸۰ آغاز شد؛ زمانی که ارتش ایالات متحده تصمیم گرفت موشک Lance را با موشکی مشابه جایگزین کند که علاوه بر کلاهک هسته‌ای، قابلیت استفاده از کلاهک شیمیایی یا بیولوژیکی را نیز داشته باشد و از سوخت جامد بهره ببرد. این پروژه با نام «سیستم تسلیحاتی پشتیبانی نیروی زمینی» (Corps Support Weapon System – CSWS) شناخته شد. وزارت دفاع به این نگرانی رسید
– CSWS) شناخته شد. وزارت دفاع به این نگرانی رسید که دو شاخه مختلف نیروهای مسلح در حال توسعه تعداد زیادی موشک مشابه با کلاهک‌های متفاوت هستند؛ بنابراین در سال ۱۹۸۱ برنامه CSWS را با پروژه Assault Breaker آژانس پروژه‌های پژوهشی پیشرفته دفاعی (DARPA) ادغام کرد و سپس در سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳ آن را با برنامه «سلاح دوربرد متعارف» (Conventional Standoff Weapon – CSW) نیروی هوایی ایالات متحده نیز یکی نمود. سامانه موشکی جدید که با نام «سیستم موشکی تاکتیکی مشترک» (Joint Tactical Missile System – JTACMS) شناخته می‌شد،