payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سابق آلفا رومئو آرزه قرار دارد. تولید خودروها در سال ۲۰۰۲ و تولید موتور در سال ۲۰۰۶ در مجموعه کارخانه آرزه پایان یافت. اوایل سال ۲۰۰۹ موزه برای اولین بار به دلیل بازسازی تعطیل شد و در پایان همان سال، به مناسبت صدمین سالگرد آلفا رومئو در ۲۰۱۰ دوباره باز شد. این موزه بار دیگر در فوریه ۲۰۱۱ به دلیل کارهای بازسازی بسته شد. پروژه بازسازی در پایان ۲۰۱۳ تعیین شد و کارهای مرمت فقط از تابستان ۲۰۱۴ آغاز شد. مرکز ساختار تازه شده سقف‌های قرمز آلفا است که به ساختمان اصلی دهه ۱۹۷۰ اضافه شده‌اند. پس از چهار سال، موزه
اصلی دهه ۱۹۷۰ اضافه شده‌اند. پس از چهار سال، موزه رسماً در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۵ دوباره افتتاح شد و در این مراسم پرده‌برداری از خودروی کاملاً جدید آلفا رومئو جیولیا (۹۵۲) و لوگوی آلفا رومئو انجام شد، که هر دو گام‌های مهمی در احیای برند بودند. در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۵ موزه برای عموم باز شد. این موزه به بیش از ۱۰۰ سال تاریخ برند آلفا رومئو اختصاص دارد، که تولیدات آن شامل خودروها، وسایل نقلیه تجاری، لوکوموتیوهای ریلی، تراکتورها، اتوبوس‌ها، ترامواها و موتورهای دریایی و هواپیما بوده است. موزه در مساحتی برابر گسترده شده است. شش
بوده است. موزه در مساحتی برابر گسترده شده است. شش طبقه آن به چهار بخش موضوعی تقسیم شده‌اند، از جمله مرور تاریخی تمامی خودروهای جاده‌ای آلفا رومئو تولید شده از سال ۱۹۱۰، نمونه‌های اولیه و خودروی مفهومیها، پروژه‌های هواگرد و هوافضا، و مدل‌های مقیاس و جوایز. مجموعه موزه بیش از ۲۵۰ خودرو و ۱۵۰ موتور دارد که تقریباً نیمی از آن‌ها به نمایش گذاشته شده‌اند. این مجموعه شامل حداقل یک نمونه از هر مدل تولید شده، به همراه نمونه‌های اولیه و خودروهای مسابقه‌ای است. برخی از خودروهای موزه به‌طور منظم برای جشنواره‌ها و
از خودروهای موزه به‌طور منظم برای جشنواره‌ها و رویدادهای تاریخی به امانت داده می‌شوند، مانند پبل بیچ کانکورز دلیگانس، جشنواره سرعت گودوود و Mille Miglia. موزه لامبورگینی ('موزه لامبورگینی') یک موزه اتومبیل است که توسط شرکت لامبورگینی در سانتاگاتا بولونیزه، امیلیا-رومانیا، ایتالیا مالکیت و اداره می‌شود. این موزه دو طبقه در سال ۲۰۰۱ افتتاح شد و در ژوئن ۲۰۱۶ بازسازی شد تا فضای نمایشگاهی برای مدل‌های بیشتری فراهم شود. هدف موزه پوشش تمام نقاط عطف مهم در تاریخ لامبورگینی است. برای این منظور، موزه یک درخت
لامبورگینی است. برای این منظور، موزه یک درخت خانوادگی را نمایش می‌دهد که تمامی مدل‌های تولید شده توسط شرکت را نشان می‌دهد. گالری فعلی شامل سوپراسپرت‌هایی مانند لامبورگینی ۳۵۰جی‌تی و لامبورگینی سستو المنتو، و خودروهای تک نمونه و مفهومی مانند لامبورگینی وننو و مفهومی لامبورگینی میورا است. موزه میل میگلیا یک موزه اتومبیل است که در ۱۰ نوامبر ۲۰۰۴ به ابتکار باشگاه اتومبیل برشا و برخی علاقه‌مندان خصوصی مسابقه معروف میل میگلیا تأسیس شد. این موزه در صومعه قدیمی سنت یوفیمیا در خیابان ویای دله ریممبرانزه در برشا
سنت یوفیمیا در خیابان ویای دله ریممبرانزه در برشا واقع شده و دقیق‌تر، در خارج از محله سنت یوفیمیا قرار دارد. مسیر موزه به نه بخش زمانی تقسیم شده است، هفت بخش به مسابقات میل میگلیا از ۱۹۲۷ تا ۱۹۵۷، یک بخش به میل میگلیا از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ و یک بخش به میل میگلیا معاصر اختصاص دارد و در هر یک از این بخش‌ها خودروهای تاریخی قرار دارند که به‌طور دوره‌ای تعویض می‌شوند تا امکان شرکت آن‌ها در مسابقات مختلف خودروهای تاریخی، از جمله میل میگلیا فراهم شود. موزه لانچیا (به زبان ایتالیایی: Museo Vincenzo Lancia) موزه‌ای است
ایتالیایی: Museo Vincenzo Lancia) موزه‌ای است متعلق به خانواده لانچیا و برند خودرو لانچیا. موزه در فوبلو، ایتالیا واقع شده است. این موزه در ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۹ افتتاح شد و نمایشگاه در طبقه دوم پالازو جوزپه لانچیا قرار دارد که خود وینچنزو لانچیا آن را به عنوان ساختمان مدرسه ساخته بود. موزه به افتخار مهندس بزرگ وینچنزو لانچیا تأسیس شده است. در این خانه عکس‌ها، درخت‌های خانوادگی و اسنادی مرتبط با خانواده وجود دارد. موزه به چهار اتاق تقسیم شده است که هر یک به نام یک مدل مشهور لانچیا نام‌گذاری شده‌اند: لانچیا
نام یک مدل مشهور لانچیا نام‌گذاری شده‌اند: لانچیا آگوستا، لانچیا آرتنا، لانچیا آسترا و لانچیا آپریلیا. موزه خانه انزو فراری یک موزه در مودنا است که به زندگی و آثار انزو فراری، بنیان‌گذار برند فراری خودروهای اسپورت اختصاص دارد. مجموعه موزه شامل دو ساختمان جداگانه است: یک خانه و کارگاه سابق که متعلق به پدر انزو فراری بوده و یک ساختمان جدید که توسط دفتر معماری Future Systems طراحی شده است. ساختمان جدید با مساحت در یک گالری بزرگ، نمایشگاهی دائمی از برخی خودروهای برجسته فراری را به نمایش می‌گذارد، از جمله
برجسته فراری را به نمایش می‌گذارد، از جمله خودروهای کمیاب دهه ۱۹۵۰، خودروهای مسابقه‌ای فرمول یک و خودروهای اسپورت جدیدتر. گالری نمایشگاهی موزه در فوریه ۲۰۱۴ به‌طور اساسی بازسازی و به‌روز شد. نمایشگاه‌ها شامل خودروهای فراری، آلفا رومئو و مازراتی و همچنین یک ویدئوی بزرگ از زندگی انزو فراری هستند. موزه فروچو لامبورگینی یک موزه ایتالیایی در آرگلاتو، چند کیلومتر از مرکز بولونیا، امیلیا-رومانیا است که به زندگی و آثار فروچو لامبورگینی، بنیان‌گذار برند لامبورگینی خودروهای اسپورت اختصاص دارد. این موزه اخیراً از محل
اسپورت اختصاص دارد. این موزه اخیراً از محل اولیه خود در فِرّاره (Dosso di سانت آگوستینو (امیلیا–رومانیا)) به یک سایت جدید در کارخانه سابق لامبورگینی در آرگلاتو منتقل شده است. در سال ۱۹۹۵، اولین موزه فروچو لامبورگینی در کنار کارخانه لامبورگینی کالور افتتاح شد، واقع در زادگاه روستایی فرارا، محل تولد فروچو لامبورگینی. پس از ۱۹ سال و هزاران بازدیدکننده از سراسر جهان، پسر او، آنتونیو (تونی‌نو) لامبورگینی، با روحیه کارآفرینی و شخصیت پیشرو که مشخصه هر پروژه اوست، تصمیم گرفت موزه را به شهر بولونیا نزدیک‌تر کند و
تصمیم گرفت موزه را به شهر بولونیا نزدیک‌تر کند و بر تاریخچه پدرش، نابغه مکانیک و Cavaliere del Lavoro تأکید بیشتری داشته باشد و یک فضای نمایشگاهی جدید به او اختصاص دهد. این موزه تمام تولیدات صنعتی دکتر مهندسی (افتخاری) لامبورگینی را جمع‌آوری می‌کند، از تراکتور اول کریوکا که شرکتش را در سال ۱۹۴۷ آغاز کرد تا خودروهای اسپورت دهه‌های ۱۹۵۰، ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰. مجموعه شخصی فروچو لامبورگینی در موزه شامل لامبورگینی میورا، فیات بارچتا اسپورت که برای شرکت در مسابقه Mille Miglia سال ۱۹۴۸ تغییر یافته بود، لامبورگینی کونتاش،
سال ۱۹۴۸ تغییر یافته بود، لامبورگینی کونتاش، مدل‌های لامبورگینی جارما، لامبورگینی اوراکو و لامبورگینی اسپادا است. آمار تولید. تولید وسایل نقلیه موتوری در ایتالیا: تولیدکنندگان فعلی. تولیدکنندگان فعلی خودرو در ایتالیا شامل موارد زیر هستند: تولیدکنندگان منحل‌شده. تولیدکنندگان منحل‌شده:
تراست‌های ونیزی (به ایتالیایی: "Fiducie Veneziane"؛ به انگلیسی: "Venetian Trusts") سازوکارهای حقوقی–مالی در جمهوری ونیز بودند که از سده‌های چهاردهم تا هفدهم میلادی برای مدیریت دارایی‌ها، انتقال ثروت خانوادگی و حمایت از فعالیت‌های تجاری به‌کار می‌رفتند. این تراست‌ها معمولاً توسط خانواده‌های بازرگان و اشراف ونیزی ایجاد می‌شدند و به کمک آن‌ها دارایی‌های منقول و غیرمنقول تحت نظارت حقوقی مشخصی قرار می‌گرفتند تا از اختلافات خانوادگی و سیاسی جلوگیری شود. مقایسه با ایران. برخی پژوهشگران تراست‌های ونیزی را مشابه
با ایران. برخی پژوهشگران تراست‌های ونیزی را مشابه وقف‌نامه‌های ایرانی دانسته‌اند. همان‌طور که وقف در ایران برای حفاظت از دارایی‌ها و توسعهٔ نهادهای مذهبی و خیریه به‌کار می‌رفت، تراست‌های ونیزی نیز اهدافی مشابه در بستر حقوقی اروپایی داشتند.
بانک‌های مونته (به ایتالیایی: "Monte di Pietà"؛ به انگلیسی: "Mount of Piety") مؤسسات مالی عام‌المنفعه‌ای بودند که در سدهٔ پانزدهم میلادی در ایتالیا تأسیس شدند. هدف اصلی آن‌ها اعطای وام‌های خرد به طبقات فرودست جامعه با بهرهٔ بسیار پایین یا بدون بهره بود. این بانک‌ها نخستین بار به ابتکار راهبان فرانسیسکنی در شهر پروجا (Perugia) شکل گرفتند و سپس در سراسر ایتالیا گسترش یافتند. مقایسه با ایران. برخی پژوهشگران، بانک‌های مونته را مشابه صندوق‌های قرض‌الحسنه در ایران دانسته‌اند. هر دو نهاد با هدف حمایت از اقشار ضعیف
دانسته‌اند. هر دو نهاد با هدف حمایت از اقشار ضعیف جامعه، ارائهٔ وام‌های خرد و کاهش وابستگی مردم به وام‌دهندگان خصوصی شکل گرفته‌اند.
در ۳ سپتامبر ۲۰۲۵، قطار شهری کابلی تراموای گلوریا که خیابان بایرو آلتو و میدان رستائورادورِس را در لیسبون پرتغال به هم متصل می‌کرد، در ابتدای ساعت شلوغی عصر از ریل خارج شد و با ساختمانی برخورد کرد که منجر به مرگ ۱۶ نفر و جراحت ۲۳ نفر شد. گزارش‌ها حاکی از آن است که قطار هنگام خروج از ریل در بالای تپه بوده و با سرعت غیرقابل کنترلی به سمت پایین تپه حرکت کرده و سپس به ساختمانی در نزدیکی پایین تپه برخورد کرده است. تحقیقات در مورد این حادثه توسط دفتر پیشگیری و بررسی حوادث در هواپیمایی کشوری و راه‌آهن و کاریس،
بررسی حوادث در هواپیمایی کشوری و راه‌آهن و کاریس، اپراتور حمل و نقل عمومی لیسبون، آغاز شد. در پی این حادثه، یک روز عزای عمومی در کشور پرتغال اعلام شد. پیشینه سانحه. مسیر تراموای گلوریا یکی از سه مسیر اصلی قطار کابلی خیابانی فعال در لیسبون پرتغال است. این قطار، با ظرفیت ۴۳ نفر در هر واگن، مسیر بین بایرو آلتو و میدان رستائورادورِس را پوشش می‌دهد. دو واگن که توسط یک کابل حمل و نقل به هم متصل شده‌اند، برای تأمین نیروی محرکه به موتورهای الکتریکی متکی هستند. این مسیر حدود طول دارد. و روی یک سطح شیب‌دار حرکت
این مسیر حدود طول دارد. و روی یک سطح شیب‌دار حرکت می‌کند. این قطار در سال ۲۰۰۲ به‌عنوان یک بنای ملی ثبت شد و یک وسیلهٔ حمل و نقل محبوب برای گردشگران و مردم محلی است انتخاب شد. خروج از ریل. خروج قطار کابلی از ریل حدود ساعت ۱۸:۰۵ در آغاز ساعت شلوغی عصر رخ داد. طبق گزارش روزنامه لوکزامبورگی پرتغالی زبان "Contacto"، واگن بالایی، واگن شماره ۱ به یک ساختمان برخورد کرد و باعث تخریب ساختمان شد. شاهدان گفتند واگن دیگر که از پایین شیب بالا می‌رفت، ابتدا تکان خورد و به پیاده‌رو برخورد کرد. در حالی که شاهدان سعی
و به پیاده‌رو برخورد کرد. در حالی که شاهدان سعی می‌کردند مسافران را از واگن ثابت آزاد کنند، واگن شماره ۲، دیگر از بالای شیب، قبل از برخورد به ساختمانی در پیچ در امتداد Calçada da Glória به‌طور غیرقابل کنترلی پایین آمد. گزارش شده است که یک نفر در پیاده‌رو هنگام واژگونی قطار با او برخورد کرده است. قطار دوم در پایین تپه آسیبی ندید، اما سرنشینان آن هنگام برخورد از پنجره‌ها به بیرون پرتاب شدند. فیلم‌های منتشر شده در رسانه‌های اجتماعی، قطار تکه‌تکه شده را پس از سانحه به پهلو افتاده و همچنین بقایای پراکنده انسان
به پهلو افتاده و همچنین بقایای پراکنده انسان را نشان می‌داد. طبق گزارش رادیو و تلویزیون پرتغال، به نقل از مقامات محلی، این راه‌آهن در زمان برخورد بیش از ۴۰ نفر را حمل می‌کرد. روزنامه پرتغالی "اُبسِروادور" و اداره آتش‌نشانی لیسبون اعلام کردند که یک کابل شل باعث از خارج شدن وسیله نقلیه و برخورد آن به ساختمان شده است. پس از تصادف، ۶۲ پرسنل نجات و ۲۲ خودروهای اورژانس در محل حادثه حاضر اعزام شدند. ویدئوهای پس از سانحه که اندکی پس از آن منتشر شد، عابران پیاده را نشان می‌داد که برای کمک به قربانیان بودند.
در ایتالیا سه نوع اصلی مؤسسه اعتباری و بانک وجود دارد. بانک تجاری که شامل سه بانک ملی، بانک‌های موسسه‌ای، بانک‌های تعاونی و بانک‌های خصوصی در سراسر کشور می‌شوند، رایج‌ترین نوع هستند. با این حال، بانک‌های پس‌انداز که به صورت استانی یا منطقه‌ای سازمان‌دهی شده‌اند، علاوه بر موسسات سرمایه‌گذاری که اوراق قرضه صادر می‌کنند و اعتبار کوتاه‌مدت و بلندمدت برای پروژه‌های عمومی و کشاورزی فراهم می‌کنند، خدمات مالی اضافی ارائه می‌دهند. یونی‌کردیت یکی از بزرگ‌ترین بانک‌های اروپا از نظر سرمایه‌گذاری است و جنرالی هفتمین
اروپا از نظر سرمایه‌گذاری است و جنرالی هفتمین بانک بزرگ جهان در فهرست بزرگ‌ترین بانک‌ها محسوب می‌شود. تاریخچه. تمدن اتروسک و رومیان اولیه برای قرن‌ها سکه ضرب‌شده نداشتند. با این حال، بدهی و بدهی برده‌وار احتمالاً شایع بود. مالکان ثروتمند زمین، «وام پیش‌پرداخت» شامل بذر، مواد غذایی یا مایحتاج دیگر به مستاجران، مشتریان و کشاورزان کوچک ارائه می‌کردند و در عوض وعده خدمت کاری یا سهم قابل توجهی از محصول را دریافت می‌کردند. شرایط این «وام‌ها» متخلفان را مجبور می‌کرد تا خود یا وابستگانشان را به طلبکار بفروشند یا
تا خود یا وابستگانشان را به طلبکار بفروشند یا اگر کشاورزان کوچک بودند، زمین خود را تسلیم کنند. مالکان اشرافی اتروسک و رومی با این شیوه، زمین‌ها و خدمات اضافی با هزینه بسیار کم به دست آوردند. گفته شده است که این سیستم وام‌دهی می‌تواند نسخه اولیه بانکداری در دوران باستان محسوب شود. با گسترش پولی‌سازی رومیان، مقامات مختلفی با بانکداری در روم باستان مرتبط شدند. این افراد شامل "argentarii", "mensarii", "coactores" و "nummulari" بودند که بسیاری از این نقش‌ها از شیوه‌های اتروسک اقتباس شده بود. "argentarii" صراف
شیوه‌های اتروسک اقتباس شده بود. "argentarii" صراف بودند. نقش "mensarii" کمک به مردم در بحران‌های اقتصادی بود، "coactores" برای جمع‌آوری پول و تحویل آن به کارفرما استخدام می‌شدند و "nummulari" سکه ضرب و آزمایش می‌کردند. آن‌ها اعتبار و وام ارائه می‌کردند. بین سال‌های ۲۶۰ تا قرن چهارم میلادی، بانکداران رومی از منابع تاریخی ناپدید شدند که احتمالاً به دلیل مشکلات اقتصادی ناشی از کاهش ارزش پول بود. ریشه‌های بانکداری مدرن را می‌توان به قرون وسطی و آغاز رنسانس ایتالیا، به شهرهای ثروتمند شمال مانند فلورانس، لوکا,
به شهرهای ثروتمند شمال مانند فلورانس، لوکا, سیه‌نا، ونیز و جنوآ نسبت داد. خانواده‌های بردی و Peruzzi در فلورانس قرن چهاردهم بانکداری را در دست داشتند و شعبه‌هایی در دیگر نقاط اروپا تأسیس کردند. یکی از معروف‌ترین بانک‌های ایتالیایی، بانک مدیچی بود که توسط جووانی دی بیچی د مدیچی در سال ۱۳۹۷ تأسیس شد. نخستین بانک دولتی و سپرده‌ای شناخته‌شده، Banco di San Giorgio (بانک سنت جورج) در سال ۱۴۰۷ در جنوآ، ایتالیا تأسیس شد، در حالی که مونته دی پاسکی دی سیه‌نا، تأسیس ۱۴۷۲، قدیمی‌ترین بانک فعال در جهان است. در سال ۱۸۹۳
قدیمی‌ترین بانک فعال در جهان است. در سال ۱۸۹۳ و پس از رسوایی Banca Romana scandal، دولت ایتالیا بانک ایتالیا، نخستین بانک مرکزی کشور را در قالب اصلاحات گسترده در بخش بانکداری تأسیس کرد.
جاده‌ها در ایتالیا نقش مهمی در حمل‌ونقل در ایتالیا دارند. طبقه‌بندی جاده‌های ایتالیا از نظر فنی و اداری توسط آیین‌نامه رانندگی ایتالیا تنظیم می‌شود. نام‌گذاری خیابان‌ها معمولاً منعکس‌کننده طبقه‌بندی اداری است. ایتالیا یکی از کشورهایی است که بیشترین تعداد وسایل نقلیه به ازای هر نفر را دارد، به طوری که در سال ۲۰۱۰، ۶۹۰ وسیله نقلیه به ازای هر ۱۰۰۰ نفر وجود داشت. ایتالیا در مجموع جاده آسفالت شده دارد که از این مقدار، آن آزادراه‌ها یا "autostrade" هستند که محدودیت سرعت عمومی آن‌ها است و از سال ۲۰۰۹ در شرایط خاص
سرعت عمومی آن‌ها است و از سال ۲۰۰۹ در شرایط خاص می‌توان آن را به افزایش داد. حدود جاده‌های دولتی (زبان ایتالیایی برای "state highways") هستند که شبکه ملی بزرگراه ایالتی را تشکیل می‌دهند. بزرگراه‌های ایالتی می‌توانند از جاده‌های دوطرفه نزدیک به سطح آزادراه تا جاده‌های یکطرفه دو خطه متغیر باشند و به همین دلیل محدودیت سرعت آن‌ها از تا تغییر می‌کند. این موضوع در مورد جاده‌های منطقه‌ای و استانی نیز صدق می‌کند. مسیر برخی از بزرگراه‌های فعلی از جاده‌های رومی قدیمی نشأت گرفته است، مانند Strada statale 7 Via Appia
نشأت گرفته است، مانند Strada statale 7 Via Appia که مسیر جاده آپیا را به‌طور کلی دنبال می‌کند. جاده‌های منطقه‌ای (زبان ایتالیایی برای "regional road") نوعی از جاده‌های ایتالیا هستند که توسط ناحیه‌های ایتالیا نگهداری می‌شوند. اکثر جاده‌های منطقه‌ای، بزرگراه‌های سابقی هستند که برای مدیریت بهتر توسط دولت به مناطق واگذار شده‌اند. یک جاده منطقه‌ای اهمیت کمتری نسبت به بزرگراه ایالتی دارد اما اهمیت بیشتری نسبت به جاده استانی (زبان ایتالیایی برای "provincial road") دارد. جاده استانی، جاده‌ای است که توسط استان‌های
دارد. جاده استانی، جاده‌ای است که توسط استان‌های ایتالیا یا شهرهای کلان‌شهری نگهداری می‌شود و مشابه جاده‌های منطقه‌ای، معمولاً بزرگراه‌های سابق واگذار شده به استان‌ها هستند. یک جاده استانی اهمیت کمتری نسبت به جاده منطقه‌ای دارد اما اهمیت بیشتری نسبت به جاده شهری (زبان ایتالیایی برای "municipal road") دارد. جاده‌های شهری توسط کومونه نگهداری می‌شوند. این جاده‌ها می‌توانند متعلق به "comune" (داخل مناطق مسکونی) یا تحت مدیریت "comune" (خارج از مناطق مسکونی) باشند. محدودیت سرعت عمومی جاده‌های شهری است، اما
باشند. محدودیت سرعت عمومی جاده‌های شهری است، اما بسیاری از شهرداری‌ها برای افزایش ایمنی عابران و دوچرخه‌سواران آن را به کاهش داده‌اند. ایتالیا نخستین کشوری در جهان بود که آزادراه ساخت، جاده‌ای که فقط برای ترافیک سریع و وسایل نقلیه موتوری اختصاص یافته بود. "Autostrada dei Laghi" ("آزادراه دریاچه‌ها") نخستین آزادراه ساخته‌شده در جهان بود که میلان را به دریاچه کومو و دریاچه ماجیوره متصل می‌کرد. این طرح توسط Piero Puricelli طراحی شد و در سال ۱۹۲۴ افتتاح گردید. پیرو پورچیلی، مهندس عمران و کارآفرین، در سال ۱۹۲۱
پیرو پورچیلی، مهندس عمران و کارآفرین، در سال ۱۹۲۱ نخستین مجوز ساخت جاده سریع‌السیر عمومی را دریافت کرد و بین سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ ساخت آن (یک خط در هر جهت) را تکمیل کرد. او تصمیم گرفت هزینه‌ها را از طریق معرفی جاده عوارضی تأمین کند. آزادراه دریاچه‌ها اکنون بخشی از آزادراه A8 و آزادراه A9 است.
گردشگری در ایتالیا یکی از بزرگ‌ترین بخش‌های اقتصاد ایتالیا است. با ۶۰ میلیون گردشگر در سال ۲۰۲۴، ایتالیا در رتبه‌بندی گردشگری جهان در تعداد ورود گردشگران بین‌المللی در رتبه نخست قرار دارد. طبق برآوردهای ۲۰۱۸ بانک ایتالیا، بخش گردشگری مستقیماً بیش از پنج درصد از تولید ناخالص داخلی ملی را ایجاد می‌کند (۱۳ درصد هنگام در نظر گرفتن تولید ناخالص داخلی غیرمستقیم) و بیش از شش درصد از اشتغال را تشکیل می‌دهد. مردم قرن‌هاست که به ایتالیا سفر می‌کنند، اما نخستین گردشگران شبه‌جزیره، اشراف بودند که در دوران گرند تور، از
شبه‌جزیره، اشراف بودند که در دوران گرند تور، از قرن هفدهم آغاز و در قرن هجدهم و نوزدهم رونق یافت. در این دوره، اشراف اروپایی، بسیاری از بریتانیایی‌ها و فرانسوی‌ها، بخش‌هایی از اروپا را بازدید می‌کردند و ایتالیا به عنوان مقصد اصلی انتخاب می‌شد. هدف از سفر به ایتالیا، مطالعه معماری باستانی، فرهنگ محلی و تحسین زیبایی‌های طبیعی بود. امروزه عوامل جاذبه گردشگری در ایتالیا عمدتاً شامل فرهنگ در ایتالیا، آشپزی ایتالیایی، تاریخ ایتالیا، مد ایتالیایی، معماری ایتالیایی، هنر ایتالیایی، مکان‌ها و مسیرهای مذهبی،
هنر ایتالیایی، مکان‌ها و مسیرهای مذهبی، زیبایی‌های طبیعی، زندگی شبانه، سایت‌های زیرآبی و چشمه‌های آب گرم هستند. گردشگری زمستانی و تابستانی در بسیاری از مناطق آلپ و کوهستان آپنینی وجود دارد و گردشگری ساحلی در مناطق ساحلی در طول دریای مدیترانه گسترده است. روستاهای کوچک، تاریخی و هنری ایتالیا از طریق انجمن "I Borghi più belli d'Italia" ("زیباترین روستاهای ایتالیا") معرفی می‌شوند. ایتالیا از جمله کشورهای پر بازدید جهان توسط گردشگران در کریسمس و تعطیلات است. رم سومین شهر پر بازدید اروپا و دوازدهمین شهر پر
رم سومین شهر پر بازدید اروپا و دوازدهمین شهر پر بازدید جهان است، با ۹٫۴ میلیون ورود در سال ۲۰۱۷ در حالی که میلان پنجمین شهر پر بازدید اروپا و شانزدهمین جهان است، با ۸٫۸۱ میلیون گردشگر. علاوه بر این، ونیز و فلورانس نیز جزو ۱۰۰ مقصد برتر جهان هستند. ایتالیا همچنین میراث جهانی بر پایه کشور با ۶۱ سایت میراث جهانی در جهان دارد. از میان ۶۱ سایت میراث ایتالیا، فهرست میراث جهانی در ایتالیا وجود دارد. امپراتوری روم، ایتالیا در قرون وسطی، رنسانس ایتالیا و قرون بعدی تاریخ ایتالیا آثار فرهنگی بسیاری به جا گذاشته‌اند
تاریخ ایتالیا آثار فرهنگی بسیاری به جا گذاشته‌اند که گردشگران را جذب می‌کنند. به‌طور کلی، میراث فرهنگی ایتالیا بزرگ‌ترین میراث فرهنگی جهان است زیرا شامل ۶۰ تا ۷۵ درصد از تمام دارایی‌های هنری موجود در هر قاره می‌شود، با بیش از ۴۰۰۰ موزه، ۶۰۰۰ سایت باستان‌شناسی، ۸۵۰۰۰ کلیسای تاریخی و ۴۰۰۰۰ کاخ تاریخی، که همگی تحت حفاظت وزارت فرهنگ ایتالیا هستند. تا سال ۲۰۱۸، تعداد مکان‌های فرهنگی ایتالیا (شامل موزه‌ها، جاذبه‌ها، پارک‌ها، آرشیوها و کتابخانه‌ها) به رسید. ایتالیا مقصد اصلی گردشگری دریایی در دریای مدیترانه است.
مقصد اصلی گردشگری دریایی در دریای مدیترانه است. در ایتالیا، انواع مختلفی از هتل‌ها وجود دارد که از ۱ تا ۵ ستاره متغیر هستند. طبق آمار مرکز ملی آمار, در سال ۲۰۱۷، ۳۲٬۹۸۸ هتل با ۱٬۱۳۳٬۴۵۲ اتاق و ۲٬۲۳۹٬۴۴۶ تخت وجود داشت. همچنین در مورد تأسیسات غیرهتلی (کمپ‌ها، روستاهای گردشگری، اقامتگاه‌های اجاره‌ای، گردشگری کشاورزی و غیره) در سال ۲۰۱۷، تعداد آن‌ها ۱۷۱٬۹۱۵ با ۲٬۷۹۸٬۳۵۲ تخت بود. جریان گردشگری به مقاصد ساحلی ۵۳ درصد است؛ بهترین شهرها از نظر امکانات، گروستو برای گردشگری کشاورزی (۲۱۷)، ویسته برای کمپ‌ها و
برای گردشگری کشاورزی (۲۱۷)، ویسته برای کمپ‌ها و روستاهای گردشگری (۸۴) و کورتینا دامپتزو برای پناهگاه‌های کوهستانی (۲۰) هستند. تاریخ. آغازها. مردم قرن‌هاست که به ایتالیا سفر می‌کنند، اما نخستین کسانی که برای اهداف گردشگری به شبه‌جزیره آمدند، اشراف بودند که در دوران گرند تور از قرن هفدهم آغاز شد و در قرن هجدهم و نوزدهم رونق گرفت. رم، به عنوان پایتخت امپراتوری روم، هزاران نفر را از سراسر امپراتوری، که بخش بزرگی از اروپا، غرب آسیا و شمال آفریقا را شامل می‌شد، به شهر و کشور جذب کرد. بازرگانان و تاجران از نقاط
به شهر و کشور جذب کرد. بازرگانان و تاجران از نقاط مختلف جهان به ایتالیا آمدند. زمانی که امپراتوری در سال ۴۷۶ میلادی سقوط کرد، رم دیگر مرکز سیاست و فرهنگ اروپایی نبود؛ اما به پایگاه پاپ تبدیل شد، که آن زمان اداره دین رو به رشد مسیحیت را بر عهده داشت، به این معنا که رم یکی از مهم‌ترین مکان‌های زیارتی اروپا باقی ماند. زائران، برای قرن‌ها و حتی امروز، به این شهر می‌آمدند و این نخستین شکل گردشگری یا گردشگری مذهبی بود. امپراتوری‌های تجاری ونیز، پیزا و جنوآ باعث شدند که تاجران، بازرگانان و صاحبان کسب‌وکار از
شدند که تاجران، بازرگانان و صاحبان کسب‌وکار از سراسر جهان نیز به‌طور منظم به ایتالیا بیایند. در قرن ۱۶ و اوایل قرن ۱۷، در اوج دوران رنسانس، چندین دانشجو برای مطالعه معماری ایتالیا به این کشور آمدند. گرند تور. گردشگری واقعی تنها از نیمه دوم قرن هفدهم و با آغاز گرند تور به ایتالیا رسید. این دوره زمانی بود که اشراف اروپا، بسیاری از آن‌ها بریتانیایی بودند، به بخش‌هایی از اروپا سفر می‌کردند و ایتالیا به عنوان مقصدی کلیدی مطرح بود. برای ایتالیا، هدف مطالعه معماری باستانی، فرهنگ محلی و تحسین زیبایی‌های طبیعی بود.
باستانی، فرهنگ محلی و تحسین زیبایی‌های طبیعی بود. گرند تور اساساً با کتاب "Voyage to Italy" نوشته کشیش کاتولیک رومی ریچارد لاسلز که در سال ۱۶۷۰ منتشر شد، آغاز شد. به دلیل گرند تور، گردشگری بیشتر رایج شد و ایتالیا به یکی از مقاصد محبوب میلیون‌ها نفر تبدیل شد. پس از ورود به آنچه امروز ایتالیا است، این گردشگران ابتدا تورین را برای مدتی کوتاه بازدید می‌کردند. در مسیر، میلان نیز توقف محبوبی بود، اما سفر به این شهر ضروری نبود و بسیاری از آن عبور می‌کردند یا برای مدت کوتاهی می‌ماندند. اگر شخصی با کشتی می‌آمد، چند
کوتاهی می‌ماندند. اگر شخصی با کشتی می‌آمد، چند روزی در جنوا می‌ماند. با این حال، مقصد اصلی در شمال ایتالیا ونیز بود که توقفی حیاتی محسوب می‌شد و همچنین شهرهای اطراف آن مانند ورونا، ویتشنزا و پادووا. در ادامه تور، شهرهای توسکانی نیز توقف‌های مهمی در برنامه سفر بودند. فلورانس جذابیت اصلی بود و سایر شهرهای توسکانی مانند سیه‌نا، پیزا، لوکا و سن جیمینیانو نیز به عنوان مقصد مهم در نظر گرفته می‌شدند. با این حال، برجسته‌ترین توقف در مرکز ایتالیا، رم بود که مرکز مهم هنر و فرهنگ و شهری ضروری برای گردشگران گرند تور
هنر و فرهنگ و شهری ضروری برای گردشگران گرند تور محسوب می‌شد. سپس گردشگران به خلیج ناپل می‌رفتند و پس از کشف آن در ۱۷۱۰، پمپئی و هرکولانیوم نیز محبوب شدند. سیسیل بخشی مهم از مسیر محسوب می‌شد و افراد بسیاری مانند یوهان ولفگانگ فون گوته از این جزیره بازدید کردند. گردشگری انبوه. در طول قرن‌های هفدهم تا هجدهم، گرند تور عمدتاً مختص دانشگاهیان یا نخبگان بود. با این حال، حدود سال ۱۸۴۰ حمل‌ونقل ریلی معرفی شد و گرند تور تا حدودی از مد افتاد؛ بنابراین نخستین شکل گردشگری انبوه پدید آمد. دهه ۱۸۴۰ دوره‌ای بود که طبقات
انبوه پدید آمد. دهه ۱۸۴۰ دوره‌ای بود که طبقات متوسط ویکتوریایی در کشور گردش می‌کردند. چندین آمریکایی نیز توانستند از ایتالیا بازدید کنند و گردشگران بیشتری به شبه‌جزیره آمدند. شهرهایی مانند ونیز، فلورانس، رم، ناپل و سیسیل همچنان جذاب‌ترین مقاصد بودند. مانند بسیاری از اروپایی‌ها، ایتالیایی‌ها به شدت به حمل‌ونقل عمومی وابسته هستند. ایتالیا کشور نسبتاً کوچکی است و فواصل کوتاه هستند. با پیشرفت قرن، بازدیدهای فرهنگی کاهش یافت و گردشگرانی که به خاطر طبیعت و آب‌وهوای ایتالیا می‌آمدند، افزایش یافتند. نخستین
آب‌وهوای ایتالیا می‌آمدند، افزایش یافتند. نخستین شهرک‌های ساحلی، مانند شهرک‌های ساحل لیگوریا، اطراف ونیز، توسکانی ساحلی و آمالفی، محبوب شدند. این روند تعطیلات تابستانی در دوره فرجام قرن شدت یافت، زمانی که چندین «هتل بزرگ» ساخته شد (شامل مکان‌هایی مانند سانرمو، لیدو، ویارجو و فورته دی مارمی). جزایری مانند کاپری، ایشیا، پروچیدا و البا محبوبیت یافتند و دریاچه‌های شمالی، مانند کومو، ماجیوره و گاردا، بیشتر مورد بازدید قرار گرفتند. گردشگری به ایتالیا تا اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ بسیار محبوب باقی ماند، اما
۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ بسیار محبوب باقی ماند، اما با رکود بزرگ و بحران اقتصادی، بسیاری توان مالی سفر به کشور را از دست دادند؛ بی‌ثباتی سیاسی رو به افزایش باعث شد گردشگران کمتری به کشور بیایند. تنها گروه‌های گردشگری قدیمی، مانند چای با موسولینی باقی ماندند. پس از رکود شدید گردشگری که از حدود سال ۱۹۲۹ آغاز شد و پس از جنگ جهانی دوم ادامه یافت، ایتالیا دوباره به وضعیت یک مقصد محبوب بازگشت، با معجزه اقتصادی ایتالیا و ارتقای سطح زندگی؛ فیلم‌هایی مانند "زندگی شیرین" در خارج از کشور موفق شدند و نمایش زندگی ایده‌آل
در خارج از کشور موفق شدند و نمایش زندگی ایده‌آل کشور، باعث افزایش شهرت بین‌المللی ایتالیا شد. در این زمان، با درآمدهای بالاتر، ایتالیایی‌ها نیز توان مالی سفر به تعطیلات را داشتند؛ شهرک‌های ساحلی شاهد افزایش بازدیدکنندگان بودند، به ویژه در Romagna. در دهه ۱۹۶۰، هتل‌های ارزان و «پانسیون‌ها» (هاستل‌ها) ساخته شدند و با افزایش ثروت، حتی خانواده‌های طبقه کارگر ایتالیا نیز قادر به گذراندن تعطیلات در سواحل بودند. اواخر دهه ۱۹۶۰ همچنین تعطیلات کوهستانی و اسکی را برای عموم محبوب کرد؛ در پایتوم و دره آوستا، چندین
برای عموم محبوب کرد؛ در پایتوم و دره آوستا، چندین پیست اسکی و کلبه ساخته شدند. دهه ۱۹۷۰ نیز موجی از گردشگران خارجی را به ایتالیا جذب کرد، که به دنبال سفرهای احساسی بودند، زیرا مقاصد مدیترانه‌ای شاهد افزایش بازدیدکنندگان جهانی بودند. با این حال، تا اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰، بحران‌های اقتصادی و بی‌ثباتی سیاسی باعث رکود قابل توجهی در صنعت گردشگری ایتالیا شد، زیرا مقاصد شرق دور یا آمریکای جنوبی محبوبیت یافتند. با این وجود، تا اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰، گردشگری دوباره محبوب شد و شهرهایی مانند میلان