payamvha/North_RAG huggingface dataset:
طبیعی برپایه دستورالعمل‌های IUCN، می‌تواند شامل ویژگی‌های زمین‌شناسی یا ژئومورفولوژیکی طبیعی، ویژگی‌های طبیعی متأثر از فرهنگ، مکان‌های فرهنگی طبیعی، یا مکان‌های فرهنگی با بوم‌شناسی مرتبط باشد. سپس این طبقه‌بندی به دو دسته تقسیم می‌شود: دسته‌بندی‌هایی که در آنها تنوع زیستی به‌طور منحصربه‌فردی با شرایط ویژگی طبیعی مرتبط است، و مواردی که در آنها سطوح فعلی تنوع زیستی به حضور مکان‌های خاصی وابسته است که این مکان‌ها یک اکوسیستم اساساً تغییریافته ایجاد کرده‌اند. آثار یا یادمان‌های طبیعی اغلب نقش بوم‌شناختی
آثار یا یادمان‌های طبیعی اغلب نقش بوم‌شناختی کوچک‌تر اما کلیدی را در عملیات اهداف حفاظتی گسترده‌تر ایفا می‌کنند. این پدیده‌ها دارای ارزش فرهنگی یا معنوی بالایی هستند که می‌توان از آنها برای جلب حمایت از چالش‌های حفاظتی با اجازه دادن حق بازدید یا تفریح بالاتر استفاده کرد، بنابراین انگیزه ای برای حفظ آن محل ارائه می‌دهند. رده IV – منطقه مدیریت زیستگاه یا گونه‌ها. منطقه مدیریت زیستگاه یا گونه‌ها (رده IV دسته‌بندی IUCN)، به پدیده یا یادمان طبیعی شباهت دارد، اما بر مناطق خاص حفاظتی متمرکز است (اگرچه اندازه
اما بر مناطق خاص حفاظتی متمرکز است (اگرچه اندازه لزوماً یک ویژگی متمایز نیست)، مانند یک گونه یا زیستگاه قابل شناسایی که به جای حفاظت از یک پدیده یا یادمان طبیعی، نیاز به حفاظت مداوم دارد. این نوع مناطق حفاظت‌شده به اندازه کافی کنترل خواهند شد تا از نگهداری، حفاظت و احیای گونه‌ها و زیستگاه‌های خاص —احتمالاً از طریق ابزارها و روش‌های سنتی — اطمینان حاصل شود. آموزش عمومی چنین مناطقی به‌طور گسترده به عنوان بخشی از اهداف مدیریت تشویق می‌شود. مناطق مدیریت زیستگاه یا گونه‌ها ممکن است به عنوان بخشی از یک اکوسیستم
یا گونه‌ها ممکن است به عنوان بخشی از یک اکوسیستم گسترده‌تر یا منطقه حفاظت‌شده وجود داشته باشند و ممکن است به سطوح مختلف حفاظت فعال نیاز داشته باشند. اقدامات مدیریتی ممکن است شامل (اما نه محدود به) پیشگیری از شکار غیرقانونی، ایجاد زیستگاه‌های مصنوعی، توقف جانشینی طبیعی و شیوه‌های تغذیه تکمیلی باشد. رده V – چشم‌انداز خشکی یا دریایی حفاظت‌شده. چشم‌انداز خشکی یا دریایی حفاظت‌شده (رده V دسته‌بندی IUCN)، پهنه‌ای از زمین یا اقیانوس را با یک طرح آشکار حفاظت طبیعی پوشش می‌دهد، اما معمولاً طیف وسیعی از فعالیت‌های
پوشش می‌دهد، اما معمولاً طیف وسیعی از فعالیت‌های انتفاعی را نیز در خود جای می‌دهد. هدف اصلی حفاظت از مناطقی است که ویژگی‌های بوم‌شناختی، زیست‌شناختی، فرهنگی یا چشم‌اندازی متمایز و ارزشمند ایجاد کرده‌اند. برخلاف دسته‌های قبلی، رده V به جوامع اطراف اجازه می‌دهد تا با این منطقه تعامل بیشتری داشته باشند و به مدیریت پایدار منطقه و درگیر شدن با میراث طبیعی و فرهنگی آن کمک کنند. چشم‌اندازهای خشکی و دریایی که در این دسته قرار می‌گیرند باید یک تعادل یکپارچه بین مردم و طبیعت را نشان دهند و می‌توانند فعالیت‌هایی
مردم و طبیعت را نشان دهند و می‌توانند فعالیت‌هایی مانند سامانه‌های کشاورزی و جنگل‌داری سنتی را در شرایطی حفظ کند که حفاظت مستمر یا بازسازی بوم‌شناختی منطقه را تضمین کنند. رده V یکی از طبقه‌بندی‌های انعطاف پذیرتر مناطق حفاظت‌شده است. در نتیجه، چشم‌اندازهای خشکی یا دریایی حفاظت‌شده ممکن است بتوانند با تحولات امروزی مانند طبیعت‌گردی خود را تطبیق دهند، همزمان با حفظ شیوه‌های مدیریت تاریخی که می‌تواند پایداری تنوع‌زیستی کشاورزی و تنوع زیستی آبزی را فراهم کند. رده VI – منطقه حفاظت‌شده با استفاده پایدار از منابع
VI – منطقه حفاظت‌شده با استفاده پایدار از منابع طبیعی. اگرچه دخالت انسان عامل بزرگی در مدیریت این مناطق حفاظت‌شده است، هدف از تحولات این نیست که اجازه تولید صنعتی در مقیاس وسیع را بدهد. اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) توصیه می‌کند که بخشی از توده زمین در شرایط طبیعی خود باقی بماند، تصمیمی که معمولاً با توجه به هر منطقه حفاظت‌شده باید در سطح ملی گرفته شود. حکمرانی باید برای سازگاری و انطباق با طیفی متنوع —و احتمالاً در حال رشد— از منافع ناشی از تولید منابع طبیعی پایدار توسعه یابد. رده VI ممکن است
منابع طبیعی پایدار توسعه یابد. رده VI ممکن است به‌ویژه برای مناطق وسیعی که سطح اشتغال انسانی پایینی دارند یا در آن دسته از جوامع محلی که شیوه‌های سنتی آنها تأثیر دائمی کمی بر سلامت محیط زیست منطقه داشته، مناسب باشد. این نکته با رده V تفاوت دارد، زیرا نتیجه تعامل طولانی‌مدت انسانی نیست که تأثیر دگرگون‌کننده‌ای بر اکوسیستم‌های اطراف داشته باشد.
آموزش تاب آوری ذهنیت ها و رفتارهای مفیدی را برای غلبه بر موقعیت های چالش برانگیز آموزش می دهد و آن را به ابزاری مؤثر برای بهبود رفاه، بهره‌وری و پشتکار کارکنان تبدیل می کند. سازمان‌هایی که نیروی کار تاب آور ایجاد می‌کنند، می‌توانند در برابر پیچ و خم‌های یک چشم‌انداز تجاری پیچیده مقاومت کنند. تاب آوری در محیط کار چیست؟. تاب آوری در محیط کار به معنای توانایی کارکنان برای مقابله با فشارها، تغییرات و چالش‌های محیط کار است.این مفهوم به کارکنان کمک می‌کند تا با ناملایمات و چالش‌های روزمره سازگار شوند و از آنها
ناملایمات و چالش‌های روزمره سازگار شوند و از آنها عبور کنند.تاب آوری محیط کار به توانایی کارکنان و سازمان ها برای سازگاری و پیشرفت در مواجهه با چالش ها، استرس و ناملایمات گفته میشود. تاب آوری محیط کار انعطاف پذیری ذهنی، عاطفی و رفتاری را در بر می گیرد و به افراد اجازه می دهد استرس را به طور مؤثر مدیریت کنند و بهره وری را در مواقع سخت حفظ کنند. تاب آوری توانایی عبور از ناملایمات و سازگاری با تغییرات است. در محل کار، تاب آوری به این معناست که کارکنان به خوبی به فشارها پاسخ می دهند، بر چالش ها غلبه می کنند،
به فشارها پاسخ می دهند، بر چالش ها غلبه می کنند، گزینه ها و راه حل ها را تشخیص می دهند و موانع یا اشتباهات را به فرصت های یادگیری تبدیل می کنند. افراد تاب آور دارای ویژگی های خاصی هستند، مانند: احساس کنترل بر انتخاب ها و واکنش ها با در نظر گرفتن احساسات. ذهنیت بازمانده برای استقامت بدون احساس قربانی شدن. توانایی تعیین اهداف واقع بینانه و پیگیری آنها. ذهنیت حل مسئله در هنگام بروز شرایط دشوار. توانایی به کارگیری خِرد از تجربیات گذشته در موقعیت های فعلی. اعتماد به نفس و عادات مداوم مراقبت از خود. انگیزه ای
به نفس و عادات مداوم مراقبت از خود. انگیزه ای برای جستجوی جامعه و توسعه یک شبکه پشتیبانی. مدیریت چالش های پیش بینی نشده در محیط کار نیازمند نیروی کار تاب آور است و بسیاری از سازمان ها ممکن است با کمبود تاب آوری مواجه شوند. یک ارزیابی جهانی از زندگی کارکنان توسط گالوپ نشان داد که: 55٪ از کارمندان نشان دادند که در حال مبارزه هستند، 11٪ در رنج بودند و تنها 31٪ احساس می کردند که در حال پیشرفت هستند. چرا تاب آوری در سازمان ها مهم است؟. رفاه کارکنان بر بهره وری تأثیر می گذارد. وقتی افراد مهارت های مقابله ای
تأثیر می گذارد. وقتی افراد مهارت های مقابله ای سالمی نداشته باشند، احساس غرق شدن می کنند. آنها روی مشکلات متمرکز می شوند، به درگیری واکنش بیش از حد نشان می دهند و اضطراب و استرس بیشتری را تجربه می کنند. یک گزارش بهداشت روانی در آمریکا نشان داد که 71 درصد از کارمندان در تلاش برای تمرکز هستند. ارائه آموزش های تاب آوری می تواند کارکنان را در موقعیت بهتری برای خوش بین بودن و داشتن اعتماد به نفس و انرژی برای مقابله با چالش ها و مبارزه با استرس شغلی و فرسودگی شغلی قرار دهد. اثرات ارائه آموزش های تاب آوری به
شغلی قرار دهد. اثرات ارائه آموزش های تاب آوری به کارکنان. این موضوع می تواند به طُرق مختلف از جمله موارد زیر نتیجه دهد: محیط کار و فرهنگ: به جای مواجهه با چالش ها همراه با ترس، کارکنان تاب آور احساس می کنند برای پرورش نگرش مثبت و ایجاد فضای سالم تری برای حل مشکلات و انجام کار مجهز هستند. نوآوری: کارکنان تاب آور چالش ها را فرصت های یادگیری می دانند. آنها تمایل بیشتری به اشتراک گذاری ایده ها و ریسک پذیری دارند بدون اینکه ترس از شکست بر آنها غالب شود. ارتباط: تاب آوری شامل پذیرش بازخورد و باز بودن برای روش
تاب آوری شامل پذیرش بازخورد و باز بودن برای روش های جدید تفکر و تعامل برای حل تعارض است. بهره وری: افراد بیشتر بر کار تیمی و نتایج تمرکز می کنند تا کارآمدتر و سازنده تر باشند. توسعه رهبری: رهبران قوی نیاز به تاب آوری نیاز دارند تا از سختی ها عقب نشینی کنند، از شکست ها درس بگیرند و نمونه ای از اعتماد به نفس برای بقیه سازمان باشند. ایجاد این ویژگی ها در تیم ها، مخزن استعداد رهبری را گسترش می دهد. چابکی: تاب‌آوری تیم‌ها را تشویق می‌کند تا تغییرات را در آغوش بگیرند و به آن‌ها مهارت‌هایی می‌دهد که به آنها کمک
و به آن‌ها مهارت‌هایی می‌دهد که به آنها کمک می‌کند تا به موقعیت‌های جدید انتقال یابند. به عنوان مثال، کارکنان تاب آور می توانند بهره وری خود را در محل و از راه دور در یک مُدل کار ترکیبی حفظ کنند. مشارکت و حفظ کارمندان: روش‌های ایجاد تاب آوری به افراد کمک می‌کند تا از تمرکز بر موارد منفی خودداری کنند و احساس کنترل و اعتماد به نفس بیشتری نسبت به وظایف خود ایجاد نمایند. آنها همچنین در شرایط چالش برانگیز راحت تر به دنبال حمایت از همکاران هستند. این نوع محیط افراد را بهتر درگیر می کند و آنها را برای ماندن در
را بهتر درگیر می کند و آنها را برای ماندن در شرکت ترغیب می نماید. یک گزارش (ص 26) توسط انجمن قلب آمریکا نشان می دهد که 94٪ از کارکنان مورد بررسی که در برنامه های آموزشی تاب آوری شرکت کردند، درک مثبت و تعهد بیشتری نسبت به کارفرمای خود داشتند. انواع آموزش تاب آوری در محیط کار. دسته های مختلفی از تاب آوری وجود دارد که باید برای اهداف آموزشی در نظر گرفت. اکثر برنامه ها بیش از یک نوع را برای پشتیبانی از تاب آوری کلی ترکیب می کنند. انتخاب انواعی از آموزش تاب آوری کارکنان (که در جهت منافع سازمان باشد) بستگی به
کارکنان (که در جهت منافع سازمان باشد) بستگی به این دارد که مهم ترین نیاز کجاست. به مشکلاتی که ممکن است کارمندان با آن مواجه شوند فکر کنید. به عنوان مثال، آیا اخراج یا تغییر ساختار در راه است؟ آیا ساعات طولانی در زمان های خاصی مورد نیاز است؟ آیا تیم ها باید منسجم کار کنند؟ آیا برخی مشاغل نیازهای فیزیکی جدیدی خواهند داشت؟ توجه به این نکته مهم است که برنامه های آموزشی رسمی تنها کانال موجود برای تقویت تاب آوری در محیط کار نیستند. فرهنگ سازمانی همچنین می‌تواند این امر را از طریق منابع سلامتی یا نحوه مدیریت
این امر را از طریق منابع سلامتی یا نحوه مدیریت رویه‌های کاری و فرآیندهای مدیریتی ارتقا دهد. موضوعات متداول آموزش تاب آوری. در اینجا یک مرور کلی از چهار موضوع متداول آموزش تاب آوری آورده شده است: آموزش تاب آوری عاطفی تاب آوری عاطفی توانایی تنظیم احساسات خود در طول تجربیات منفی یا استرس زا است. فرد می تواند آرامش خود را حفظ کند و بدون اینکه تحت فشار قرار گیرد، وضعیت را حل نماید. آموزش تاب آوری عاطفی شامل راه هایی برای ایجاد ویژگی های زیر است: آموزش تاب آوری ذهنی تاب آوری ذهنی استعدادی برای سازگاری با شرایط
ذهنی تاب آوری ذهنی استعدادی برای سازگاری با شرایط عدم اطمینان و تغییر است. قدرت ذهنی به افراد کمک می‌کند در بحران‌ها آرام باشند، امیدوار بمانند و آگاهانه در مورد نحوه واکنش به مشکلات، تصمیمات یا راه حال هایی را اتخاذ نمایند. آموزش تاب آوری ذهنی به افراد کمک می کند تا رویکردهای جدیدی را از طریق: آموزش تاب آوری اجتماعی تاب آوری اجتماعی ظرفیت یک گروه برای سازماندهی مجدد و سازگاری در شرایط مخرب است. افراد یکدیگر را می پذیرند و در روابط معنادار برای همکاری و حل مشکلاتی که گروه را تحت تأثیر قرار می دهند، به هم
مشکلاتی که گروه را تحت تأثیر قرار می دهند، به هم متصل می شوند. آموزش تاب آوری اجتماعی شامل روش هایی برای ایجاد اعتماد، احترام، توانمندسازی و احساس جامعه در سازمان است. روش ها ممکن است شامل موارد زیر باشد: آموزش تاب آوری بدنی تاب آوری فیزیکی توانایی بدن برای برآوردن نیازهای فیزیکی و مدیریت تغییرات است. وضعیت جسمانی یک فرد می تواند با انرژی لازم برای تاب آوری بیشتر در مناطق دیگر مرتبط باشد. آموزش تاب آوری بدنی بسته به نوع سازمان متفاوت است. این موضوع می تواند شامل تمرینات خاصی باشد که توانایی فرد را برای
شامل تمرینات خاصی باشد که توانایی فرد را برای انجام جنبه های فیزیکی کار خود تقویت می کند. همچنین می‌تواند برنامه‌های سلامتی باشد که کارکنان را تشویق به انتخاب سبک زندگی سالم با ترویج تغذیه مغذی، ورزش، خواب کافی یا روش‌های آرامش‌بخش می‌کند.
بیشتر انرژی در اسرائیل از سوخت‌های فسیلی تأمین می‌شود. مجموع تقاضای انرژی اولیه این کشور به‌طور قابل توجهی بیشتر از مجموع تولید انرژی اولیه است و برای تأمین نیازهای انرژی خود به شدت به واردات آن، متکی است. مجموع مصرف انرژی اولیه در سال ۲۰۱۶، ۳۰۴ تراوات‌ساعت (۱٫۰۳۷ کوآد) بود. در سال ۲۰۱۷ مصرف برق در اسرائیل ۵۷٬۱۴۹ گیگاوات ساعت بود، در حالی که تولید برق معادل ۶۴٬۶۷۵ گیگاوات‌ساعت بود که با صادرات خالص ۴٫۹۴ تراوات‌ساعت همراه بود. ظرفیت تولید نصب شده در سال ۲۰۱۴، حدود ۱۶٫۲۵ گیگاوات بود که تقریباً تمام آن از طریق
حدود ۱۶٫۲۵ گیگاوات بود که تقریباً تمام آن از طریق نیروگاه‌های سوخت فسیلی می‌باشد و به‌طور عمده با سوخت ذغال سنگ و گاز به فعالیت می‌پرداختند. انرژی تجدیدپذیر با ظرفیت نصب شده فتوولتائی خورشیدی کم، سهم کوچکی از تولید برق را به خود اختصاص داده است. با این حال، در مجموع بیش از ۱٫۳ میلیون آب گرم کن خورشیدی، در پیامد آیین‌نامه الزامی آب گرم کن خورشیدی، نصب شده است. در سال ۲۰۱۸، ۷۰ درصد برق از گاز طبیعی و ۴ درصد از انرژی‌های تجدیدپذیر تأمین گردید که ۹۵ درصد از سهم تولید برق توسط انرژی‌های تجدیدپذیر، از طریق
سهم تولید برق توسط انرژی‌های تجدیدپذیر، از طریق فتوولتایی خورشیدی بود. در سال ۲۰۲۰، دولت متعهد شد که تا سال ۲۰۳۰، سهم انرژی‌های تجدیدپذیر را به ۳۰ درصد برساند. این هدف در نظر گرفته شده، زمانی که اسرائیل در کنفرانس تغییرات آب و هوایی سازمان ملل متحد (COP26) به منظور حذف تدریجی ذغال سنگ به عنوان سوخت در تولید انرژی تا سال ۲۰۲۵ تعهد داد و اینکه انتشار گاز گلخانه‌ای را تا سال ۲۰۵۰ به صفر برساند، در سال ۲۰۲۱ مورد تجدید نظر قرار گرفت. بخش حمل و نقل از لحاظ تاریخی تقریباً به‌طور کامل به سوخت‌های مشتق شده از نفت
تقریباً به‌طور کامل به سوخت‌های مشتق شده از نفت متکی بوده است، زیرا هم خودروهای شخصی و هم اتوبوس‌های حمل‌ونقل عمومی عمدتاً به بنزین یا گازوئیل متکی بودند، و علی‌رغم تلاش‌ها برای تغییر این موضوع هنوز هم به این سوخت‌ها متکی هستند. با این حال، اسرائیل ملتزم به گذار تحرک (mobility transition) است که شامل برقی‌سازی شبکه راه‌آهن اسرائیل (با راه‌آهن تل‌آویو-اورشلیم در سال ۲۰۱۸ شروع شد) و ساخت قطار سبک اورشلیم، تله‌کابین‌های حمل و نقل عمومی در حیفا و قطار سبک تل‌آویو است. در سال ۲۰۱۸، اسرائیل تاریخ در نظر گرفته
است. در سال ۲۰۱۸، اسرائیل تاریخ در نظر گرفته شده برای حذف تدریجی وسایل نقلیه با سوخت فسیلی (یعنی پایان دادن به فروش آتی خودروهای جدید با سوخت فسیلی) را برای سال ۲۰۳۰ تعیین کرد. تاریخچه. در طول تاریخ اسرائیل، تأمین منابع انرژی همواره یکی از نگرانی‌های اصلی سیاست‌گذاران این کشور بوده است. شرکت برق اسرائیل (Israel Electric Corporation) که تاریخچه‌ی آن به سال ۱۹۲۳ و تأسیس نخستین نیروگاه آبی رود اردن بازمی‌گردد، اصلی‌ترین تولیدکننده و توزیع‌کننده برق در اسرائیل به شمار می‌رود. اکتشاف نفت در سال ۱۹۴۷ در یک
به شمار می‌رود. اکتشاف نفت در سال ۱۹۴۷ در یک ساختار سطحی در منطقه حلتز در دشت ساحلی جنوبی آغاز شد. نخستین کشف، چاه حلتز-۱، در سال ۱۹۵۵ تکمیل شد و پس از آن در سال ۱۹۵۷ چند چاه کوچک دیگر در مناطق کوخاف، برو، اشدود و زوک تمرور کشف و توسعه یافتند. میدان مشترک حلتز–برو–کوخاف در مجموع ۱۷.۲ میلیون بشکه نفت تولید کرد که در مقایسه با مصرف ملی، مقدار ناچیزی به‌شمار می‌رود. از اوایل دهه ۱۹۵۰ تاکنون، حدود ۴۸۰ چاه نفت و گاز، چه در خشکی و چه در دریا، در اسرائیل حفاری شده‌اند که بیشتر آن‌ها موفقیت تجاری نداشته‌اند. در
که بیشتر آن‌ها موفقیت تجاری نداشته‌اند. در سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱، چند میدان گاز کوچک در صحرای جنوبی یهودا کشف شدند. از زمان جنگ شش‌روزه تا معاهده جداسازی با مصر در سال ۱۹۷۵، اسرائیل مقادیر زیادی نفت از میدان نفتی ابو رودس در صحرای سینا استخراج می‌کرد. در سال ۱۹۵۱، کشورهای عربی شرکت‌های نفتی آمریکایی فعال در عربستان سعودی را متهم کردند به اینکه نفت را به دولت‌های آمریکای مرکزی می‌فروشند؛ کشورهایی که با دور زدن محاصره عربی علیه اسرائیل، این نفت را دوباره به پالایشگاه حیفا می‌فروختند. انرژی خورشیدی در اسرائیل
حیفا می‌فروختند. انرژی خورشیدی در اسرائیل از دهه ۱۹۵۰ تاکنون به‌عنوان اصلی‌ترین منبع انرژی تجدیدپذیر مورد استفاده قرار گرفته است؛ در ابتدا عمدتاً برای گرم‌کننده‌های خورشیدی آب. استفاده تجاری از فناوری فتوولتائیک (تولید برق از نور خورشید) تنها در قرن بیست و یکم در اسرائیل آغاز شد، اما از آن زمان تاکنون رشد سریعی داشته است. در سال ۲۰۲۱، نخست‌وزیر نفتالی بنت در کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل (COP26) تعهد داد که اسرائیل تا سال ۲۰۲۵ استفاده از زغال‌سنگ برای تولید انرژی را متوقف کند و تا سال ۲۰۵۰ به سطح خالص
انرژی را متوقف کند و تا سال ۲۰۵۰ به سطح خالص صفر در انتشار گازهای گلخانه‌ای برسد. انرژی اولیه. گاز طبیعی. از زمان تأسیس اسرائیل در سال ۱۹۴۸، این کشور به واردات انرژی از سایر کشورها وابسته بوده است. به‌طور مشخص، اسرائیل در سال ۲۰۱۳ حدود ۷ میلیارد متر مکعب گاز طبیعی تولید کرد و در سال ۲۰۱۱ حدود ۷۲۰ میلیون متر مکعب وارد نمود. به‌طور تاریخی، اسرائیل گاز طبیعی را از طریق خط لوله العریش–اشکلون از مصر وارد کرده است. مصر دومین تولیدکننده بزرگ گاز طبیعی در شمال آفریقا به‌شمار می‌رود. در سال ۲۰۰۵، مصر قراردادی به
به‌شمار می‌رود. در سال ۲۰۰۵، مصر قراردادی به ارزش ۲.۵ میلیارد دلار با اسرائیل امضا کرد تا سالانه ۵۷ میلیارد فوت مکعب گاز به مدت پانزده سال تأمین کند. طبق این توافق، مصر حدود ۴۰ درصد از تقاضای گاز طبیعی اسرائیل را تأمین می‌کرد. شرکت برق اسرائیل (IEC) بیش از ۹۵ درصد از بخش برق این کشور را در اختیار دارد و مسئول تولید، توزیع و انتقال برق است. این شرکت دارای قانونی برای توزیع گاز طبیعی است که هدف آن تنظیم مقررات مربوط به توزیع گاز طبیعی در اسرائیل و ایجاد رقابت در بازار است. اکتشاف میدان گازی تمر (Tamar) در
در بازار است. اکتشاف میدان گازی تمر (Tamar) در سال ۲۰۰۹ و میدان گازی لویاتان (Leviathan) در سال ۲۰۱۰ در سواحل اسرائیل بسیار مهم بود. ذخایر گاز طبیعی در این دو میدان — که میدان لویاتان حدود ۱۹ تریلیون فوت مکعب گاز در خود دارد — می‌تواند موجب افزایش امنیت انرژی اسرائیل شود. اسرائیل در سال ۲۰۱۳ تولید تجاری گاز طبیعی از میدان تمر را آغاز کرد و در سال ۲۰۱۹ نیز تولید از میدان لویاتان را شروع نمود. طبق برآوردهای محافظه‌کارانه، تا سال ۲۰۱۷ میدان لویاتان به‌تنهایی آن‌قدر گاز دارد که می‌تواند نیازهای داخلی اسرائیل
آن‌قدر گاز دارد که می‌تواند نیازهای داخلی اسرائیل را به مدت ۴۰ سال تأمین کند. علاوه بر این، میدان گازی کاریش در سال ۲۰۲۲ پس از توافق اسرائیل با لبنان که مناقشه مرزی دریایی بین دو کشور را حل کرد، شروع به تولید کرد. برق. بخش برق اسرائیل عمدتاً متکی به سوخت‌های فسیلی است. در سال ۲۰۱۵، مصرف انرژی در اسرائیل ۵۲.۸۶ تراوات‌ساعت (TWh) بود که معادل ۶۵۶۲ کیلووات‌ساعت به ازای هر نفر است. شرکت برق اسرائیل (IEC) که متعلق به دولت است، بیشترین تولید برق در اسرائیل را بر عهده دارد و ظرفیت تولید آن در سال ۲۰۱۶ برابر با
عهده دارد و ظرفیت تولید آن در سال ۲۰۱۶ برابر با ۱۱,۹۰۰ مگاوات بود. در همان سال، سهم IEC از بازار برق حدود ۷۱ درصد بوده است. سوخت های هیدروکربنی. بیشتر برق در اسرائیل از سوخت‌های هیدروکربنی تولید می‌شود. پادگاهایی که از سوخت ذغال سنگ بهره میبرند: آورت رابین، و روتنبرگ. پادگاهایی که از سوخت دیزل بهره میبرند: آورت رابین، روتنبرگ، اشکول، حیفا، ایلات، ایتان، آلون تبور،حرتوب، کیناروت، آتاروت، تسافیت، سزاریا و رعنانا. پادگاهایی که از سوخت گاز طبیعی بهره میبرند: اشکول، ردینگ، حیفا، آلون تبور، گزر، حگیت، تسافیت و
ردینگ، حیفا، آلون تبور، گزر، حگیت، تسافیت و رمت حوبب. انرژی‌های تجدیدپذیر. تا سال ۲۰۱۹، ظرفیت تولید انرژی‌های تجدیدپذیر در اسرائیل به ۱۵۰۰ مگاوات رسید که تقریباً همه آن از انرژی خورشیدی بود و ظرفیت آن ۱۴۳۸ مگاوات بود. منابع دیگر شامل انرژی بادی با ظرفیت ۲۷ مگاوات، بیوگاز با ۲۵ مگاوات، نیروگاه‌های آبی با ۷ مگاوات و سایر انرژی‌های زیستی با ۳ مگاوات بودند. از میان انرژی خورشیدی، فناوری فتوولتائیک با ظرفیت ۱۱۹۰ مگاوات بیشترین سهم را داشت و انرژی خورشیدی متمرکز نیز ۲۴۸ مگاوات از طریق نیروگاه آشلایم تأمین کرد.
نیز ۲۴۸ مگاوات از طریق نیروگاه آشلایم تأمین کرد. در همان سال، ۴.۷٪ از کل مصرف برق اسرائیل از طریق پنل‌های خورشیدی فتوولتائیک تأمین شد. ظرفیت تولید حدود ۰.۵۶ گیگاوات در سال ۲۰۱۹ نصب گردید. علاوه بر انرژی‌های تجدیدپذیر، اسرائیل چندین نیروگاه برق آبی ذخیره‌ای با پمپاژ آب در دست ساخت دارد که مجموع ظرفیت آن‌ها به ۸۰۰ مگاوات می‌رسد. در سال ۲۰۲۲، ۱۱.۸٪ از ترکیب انرژی اسرائیل از منابع انرژی تجدیدپذیر تأمین شد که مجموع ظرفیت تولید انرژی تجدیدپذیر در این سال به ۴,۷۶۵ مگاوات رسید. اکثریت قاطع منابع تجدیدپذیر اسرائیل
مگاوات رسید. اکثریت قاطع منابع تجدیدپذیر اسرائیل از انرژی خورشیدی تأمین می‌شود، از جمله نیروگاه‌های تزیلیم، کیتورا سان، نیروگاه آشلایم، پارک خورشیدی دیمونا با ظرفیت ۳۳۰ مگاوات و پارک خورشیدی تاناخ با ظرفیت ۲۵۰ مگاوات. مقامات دولت اسرائیل و سازمان برق این کشور هدف‌گذاری کرده‌اند که تا سال ۲۰۳۰، ۳۰٪ از انرژی کشور از منابع تجدیدپذیر تأمین شود. با وجود این هدف، گزارشی از سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) در مه ۲۰۲۳ هشدار داد که اسرائیل در رسیدن به اهداف کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای خود عقب‌مانده است که این
انتشار گازهای گلخانه‌ای خود عقب‌مانده است که این تا حد زیادی به دلیل استخراج گاز طبیعی است. در ژوئن ۲۰۲۳، بزرگ‌ترین پروژه انرژی تجدیدپذیر اسرائیل، پروژه بادهای جنسیس شرکت Enlight Renewable Energy، در نزدیکی روستاهای کشِت و یوناتان در بلندی‌های جولان آغاز به کار کرد. این مزرعه بادی با ظرفیت ۲۰۷ مگاوات، انرژی پاک مورد نیاز ۷۰,۰۰۰ خانوار را تأمین می‌کند، دارای کابل زیرزمینی فشار قوی ۱۶۱ کیلوولت به طول ۲۷ کیلومتر است و سالانه حدود ۱۸۰,۰۰۰ تن از انتشار دی‌اکسید کربن جلوگیری می‌کند. در سال ۲۰۲۳، با اشاره به
کربن جلوگیری می‌کند. در سال ۲۰۲۳، با اشاره به کمبود زمین برای پارک‌های خورشیدی فتوولتائیک زمینی، اسرائیل قانون‌گذاری کرد که همه ساختمان‌های تجاری جدید باید پنل‌های خورشیدی فتوولتائیک روی بام نصب کنند. در سپتامبر ۲۰۲۳، اسرائیل بیش از ۲ گیگاوات به شبکه ملی انرژی خود اضافه کرد تا پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر، به‌ویژه انرژی خورشیدی، به شبکه متصل شوند. انرژی‌ اتمی. تا سال ۲۰۱۳، اسرائیل هیچ تولید برق هسته‌ای نداشته است، اگرچه یک راکتور هسته‌ای آب سنگین در مرکز تحقیقات هسته‌ای نقب (Negev Nuclear Research Center)
هسته‌ای نقب (Negev Nuclear Research Center) دارد. در ژانویه ۲۰۰۷، بنیامین بن‌الیزر، وزیر زیرساخت‌های اسرائیل، اظهار داشت که کشورش باید تولید انرژی هسته‌ای برای مصارف غیرنظامی را بررسی کند. با این حال، در پی حادثه هسته‌ای فوکوشیما، نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو در ۱۷ مارس ۲۰۱۱ گفت: «فکر نمی‌کنم در سال‌های آینده به دنبال توسعه انرژی هسته‌ای غیرنظامی باشیم.» آبگرمکن خورشیدی. اسرائیل یکی از پیشقراولان استفاده از انرژی حرارتی خورشیدی سرانه در جهان است. از اوایل دهه ۱۹۹۰، تمام ساختمان‌های مسکونی جدید توسط دولت ملزم
۱۹۹۰، تمام ساختمان‌های مسکونی جدید توسط دولت ملزم به نصب سیستم‌های آب گرم کن خورشیدی شده‌اند، وزارت زیرساخت ملی اسرائیل برآورد کرده است که پنل‌های خورشیدی برای گرم کردن آب، ۴ درصد از کل نیاز انرژی کشور را تأمین می‌کند. اسرائیل و قبرس پیشقراولان سرانه استفاده از سیستم‌های آب گرم خورشیدی هستند که بیش از ۹۰ درصد خانه‌ها از آن استفاده می‌کنند.وزارت زیرساخت‌های ملی تخمین می‌زند که آب گرم کن خورشیدی باعث صرفه جویی ۲ میلیون بشکه نفت در سال می‌شود.
ناتاشا لوئیز بیکر (دارنده نشان امپراتوری بریتانیا) (زاده ۳۰ دسامبر ۱۹۸۹) یک پاراسوارکار بریتانیایی است که ۲ مدال طلا در پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۲، ۳ مدال در پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۶ و ۱ مدال دیگر در پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۰ کسب کرد. اوایل زندگی. بیکر در ۳۰ دسامبر ۱۹۸۹ در همرسمیت، لندن، انگلستان به دنیا آمد. هنگامی که ناتاشا ۱۴ ماهه بود، به میلیت عرضی مبتلا شد، التهابی در ستون فقرات او که بر انتهای عصبی او تأثیر گذاشت. او ضعیف شده بود، حفظ تعادل خود را از دست داه بود و هیچ احساسی نیز در پاهایش باقی نمانده بود.
بود و هیچ احساسی نیز در پاهایش باقی نمانده بود. سوارکاری. ناتاشا بیکر اسب سواری را به این دلیل شروع کرد که فیزیوتراپیست‌ها به او گفته بودند این کار به تقویت عضلات او کمک می‌کند. او سوارکاری رقابتی را در سن نه سالگی در انجمن سوارکاری برای معلولان محلی خود در باکینگهام‌شر آغاز کرد. یک سال بعد، در حالی که بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۰ را تماشا می‌کرد، در سن ده سالگی تصمیم گرفت که در پارالمپیک شرکت کند. از آنجایی که او قدرتی در پاهایش نداشت، اسب‌هایش را برای پاسخ به صدای او و حرکاتی که می‌تواند روی زین
برای پاسخ به صدای او و حرکاتی که می‌تواند روی زین انجام دهد، آموزش داد. او در رده‌بندی پارالمپیک درجه سوم رقابت می‌کند. در سال ۲۰۱۱، او اولین حضور خود را در مسابقات قهرمانی بزرگسالان انجام داد و در مسابقات قهرمانی اروپا که در وول‌جم، بلژیک برگزار شد، شرکت کرد، جایی که او مدال طلا را در مسابقات انفرادی و آزاد درجه دوم کسب کرد. او در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۲ در لندن، بریتانیا، به عنوان بخشی از تیم درساژ برای بریتانیا انتخاب شد. در مسابقات قهرمانی انفرادی درجه دو، بیکر، سوار بر کابرال، یک ژلینگ ۱۱
درجه دو، بیکر، سوار بر کابرال، یک ژلینگ ۱۱ ساله، امتیاز ۷۶٫۸۵۷ درصد را به دست آورد تا رکورد جدیدی در پارالمپیک برای رده‌بندی درجه دو به ثبت برساند. او در این مسابقات در مقابله با بریتا ناپل بازیکن آلمانی که با امتیاز ۷۶٫۰۰۰ برنده نقره شد، مدال طلا را به دست آورد. او دومین مدال طلای بازی‌ها را در آزمون آزاد انفرادی درجه دوم کسب کرد. وی رکورد جدید پارالمپیک ۸۲٫۸۰۰ درصد را به نام خود ثبت کرد زیرا ناپل را که مقام دوم داشت، با اختلاف حدود ۵ درصد شکست داد. ناتاشا در سال ۲۰۲۰ به عنوان بخشی از تیم بریتانیایی برای
در سال ۲۰۲۰ به عنوان بخشی از تیم بریتانیایی برای بازی‌های پارالمپیک توکیو، با سواری جوآنا جنسن، کریستین لندولت، فیل بیکر و مادیان ۱۰ ساله خود کیستون داون کورس ("لُوتی") انتخاب شد. این اولین قهرمانی مادیان برای بزرگسالان بود و به خاطر سه پیروزی پی‌درپی در هارتپوری سی‌پی‌ای‌دی‌آی، آخرین رقابت بین‌المللی قبل از توکیو، به بازی‌ها رفت. بیکر در افتخارات سال نو ۲۰۱۳ به دلیل خدمات به سوارکاری و افسر نشان امپراتوری بریتانیا (ام‌بی‌ای) در افتخارات سال نوی ۲۰۲۲، همچنین برای خدمات به سوارکاری منصوب شد. او در سپتامبر
برای خدمات به سوارکاری منصوب شد. او در سپتامبر ۲۰۱۲ نشان آزادی شهرهیلینگدون را دریافت کرد. گزارشگری در تلویزیون. بیکر در مسابقات قهرمانی اروپا اف‌ای‌آی ۲۰۱۸ در گوتنبرگ در کنار روپرت بل دربارهٔ پارا درساژ گزارشگری کرد. او سپس در اواخر همان سال در مورد جام جهانی درساژ لیگ اروپای غربی گزارشگری کرد و به عنوان گزارشگر ورزشی این کار را ادامه داد. او همچنین بخشی از تیم گزارشگری بازی‌های سوارکاری جهانی اف‌ای‌آی ۲۰۱۷ و مسابقات قهرمانی اروپا اف‌ای‌آی ۲۰۱۹ برای پارا درساژ و فینال جام جهانی درساژ در سال‌های ۲۰۱۸ و
درساژ و فینال جام جهانی درساژ در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ بود. زندگی شخصی. بیکر در ژوئن ۲۰۲۲ ازدواج کرد و یک فرزند دارد.