payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و مقابل باشکیمی شکودران در خانه ۱-۱) و شش شکست. جنگ جهانی دوم. در قهرمانی ۱۹۳۱ شوکریا اسپورتیو در گروه A مقابل تیرانا و باشکیمی شکودران قرار گرفت که یک پیروزی در خانه مقابل باشکیمی شکودران و سه شکست با تفاضل گل منفی ۴-۹ به دست آورد. قرار گرفتن در انتهای جدول باعث شد تا این تیم به کاتگوریا ای دوته سقوط کند. شوکریا اسپورتیو در فصل بعد در گروه C کاتگوریا ای دوته مقابل لکا ای مادی پرمت، نارتا و شکیپونیا گیروکاستر قرار گرفت. این قهرمانی با موفقیت به پایان رسید، زیرا تیم قهرمان گروه C شد و به فینال پلی‌آف مقابل
زیرا تیم قهرمان گروه C شد و به فینال پلی‌آف مقابل قهرمان گروه B، اسپورت کلوب کاواجه صعود کرد. این بازی تک‌حذفی ۳-۱ به سود اسپورت کلوب کاواجه به پایان رسید، که به این معنی بود که شوکریا اسپورتیو برای یک سال دیگر در لیگ دوم باقی بماند. در قهرمانی بعدی، نیمت ابازی دلوینه و وتتیما هیماره وارد رقابت شدند، در حالی که اسپورت کلوب نارتا کنار کشید. فصل دیگر نیز برتری تیم قرمز و سیاه را نسبت به حریفان لیگ دوم نشان داد، زیرا این تیم دوباره در صدر گروه C قرار گرفت و ارتقا یافت. در فینال دو بازی مقابل اسپورت کلوب
و ارتقا یافت. در فینال دو بازی مقابل اسپورت کلوب البسان که برنده لیگ دوم را مشخص می‌کرد، شوکریا اسپورتیو ۴-۳ در مجموع دو بازی شکست خورد و در نهایت به عنوان نایب‌قهرمان فصل بسنده کرد. قهرمانی ۱۹۳۴ با مشکلات بزرگی برای تیم آغاز شد و به بدترین شکل ممکن به پایان رسید، به طوری که "کوکزینته" یک تساوی و بقیه بازی‌ها را باختند و با تفاضل گل منفی ۳۲ به پایان رسیدند. یک انقلاب کامل لازم بود و این در سال ۱۹۳۵ اتفاق افتاد، زمانی که کریستاک استراتی به عنوان رئیس باشگاه انتخاب شد. او سریعاً کادر فنی را سازماندهی کرد و
انتخاب شد. او سریعاً کادر فنی را سازماندهی کرد و با تیم‌های آماتور محلی در ولوره ارتباط برقرار کرد تا بازیکنان جوان و با استعداد را تأمین کند. تیم روش بازی خود را تغییر داد و بیشتر بر تکنیک و سرعت تمرکز کرد و با کمک یک فعال اولیه تیم، بسیم کوری، سبک بازی خاص خود را ایجاد کرد. برای تکمیل انقلاب در تیم، هیئت مدیره تصمیم گرفت نام تیم را از "شوکریا اسپورتیو ولوره" به "شوکاتا اسپورتیو اسماعیل کمالی" تغییر دهد. فصل بعد مثبت‌تر از قبل بود و ش.اس. اسماعیل کمالی هفتم از هشت تیم شد، اما این بار با سه پیروزی، سه
هفتم از هشت تیم شد، اما این بار با سه پیروزی، سه تساوی و هشت شکست و تفاضل گل منفی ۲۱ (گل زده ۱۴ - گل خورده ۳۵). با وجود نتایج خوب در طول فصل، که مهم‌ترین آن‌ها پیروزی ۰-۲ در خارج مقابل باشکیمی البسانس بود، باز هم نتوانست از شکست رکوردی ۱۱-۰ مقابل رقیب تیرانا اجتناب کند. قهرمانی ۱۹۳۷ تقریباً مشابه فصل قبل بود و تیم در رده نهم از ده تیم قرار گرفت، فقط با برتری در تفاضل گل نسبت به تومری برات در انتها. در ۷ آوریل ۱۹۳۹، آلبانی توسط ایتالیا اشغال شد و به یک حمایت ایتالیایی تبدیل شد. با این حال، متجاوزان مراقب
ایتالیایی تبدیل شد. با این حال، متجاوزان مراقب بودند که فوتبال همچنان ادامه یابد و بنابراین قهرمانی ۱۹۳۹ در ۱ ژوئیه ۱۹۳۹ آغاز شد. هشت تیم در گروه‌های چهارتایی تقسیم شدند و در یک سیستم حذفی با بازی‌های رفت و برگشت برای صعود به نیمه‌نهایی رقابت کردند. "ش.اس. اسماعیل کمالی" برای بازی مقابل تئوتا قرعه خورد. بازی اول در کاواجه در ۲ ژوئیه با تساوی ۱-۱ به پایان رسید. بازی دوم در زمین "شالواره" در تیرانا در ۶ اوت ۱۹۳۹ با نتیجه ۳-۲ به سود تئوتا به پایان رسید. این بازی یکی از اولین بازی‌های فوتبال بود که از رادیو
بازی یکی از اولین بازی‌های فوتبال بود که از رادیو تیرانا توسط روزنامه‌نگار آلبانیایی آنتون مازرکو پخش شد. پس از پایان بازی، "ش.اس. اسماعیل کمالی" علیه نتیجه اعتراض کرد و ادعا کرد که دقایق پایانی بازی در تاریکی کامل انجام شده و نتیجه تحت تأثیر کمبود روشنایی قرار گرفته است. کمیسیون فنی تصمیم گرفت که بازی باید دوباره برگزار شود. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۹، دوباره در زمین "شالواره"، دو تیم سعی کردند یکدیگر را حذف کنند اما تئوتا برتر بود و با نتیجه سه بر یک پیروز شد. این به معنی حذف ش.اس. اسماعیل کمالی از این مسابقات
به معنی حذف ش.اس. اسماعیل کمالی از این مسابقات بود.
خوزه د آکوستا ، اس جی (۱۵۳۹ یا ۱۵۴۰ در مدینه دل کامپو، اسپانیا - ۱۵ فوریه ۱۶۰۰ در سالامانکا، اسپانیا) یک مبلغ مذهبی یسوعی اسپانیایی قرن شانزدهم و طبیعت‌گرا در آمریکای لاتین بود. استنباطات او در مورد اثرات سوء عبور از آند در ۱۵۷۰ مربوط به نازک بودن جو برای نیازهای انسان بود. امروزه به انواع بیماری ارتفاع به عنوان "بیماری آکوستا" گفته می‌شود. زندگی. خوزه د آکوستا در مدینا دل کامپو در اسپانیا به دنیا آمد، جایی که والدینش در این شهر دشت، حدود بیست و چهار مایلی وایادولید، در کاستیل قدیم، در ساحل چپ رودخانه
وایادولید، در کاستیل قدیم، در ساحل چپ رودخانه باتلاقی زاپاردیل، و مشرف به شهر قدیمی زندگی می‌کردند. قلعه لا موتا. او دارای پیشینهٔ متقابل بود. پدر و مادر او پنج پسر به نام‌های جرونیمو، کریستووال، خوزه، دیگو و برناردو داشتند. برادران آکوستا همشهریان سرباز قدیمی برنال دیاز بودند که داستان فتح مکزیک را تعریف می‌کرد، اما آنها سال‌ها از او کوچکتر بودند. در سال ۱۵۵۳، در سیزده سالگی، آکوستا در انجمن عیسی در مدینه دل کامپو مبتدی شد. چهار برادر آکوستا به این دستور پیوستند. خوزه قبل از ترک اسپانیا، مدرس الهیات در
پیوستند. خوزه قبل از ترک اسپانیا، مدرس الهیات در اوکانیا بود، و در آوریل ۱۵۶۹، قرار بود به لیما، پرو، جایی که یسوعیان در سال آینده تأسیس شده بودند، فرستاده شود. به گفته یکی از محققان، آکوستا «مردی سنگین با خلق و خوی نامطمئن و مالیخولیایی» بود. پاناما. در سن ۳۲ سالگی، آکوستا با چندین یسوعی دیگر در سال ۱۵۷۰ اسپانیا را ترک کرد و در کارتاخنا، کلمبیا و سرانجام در نابره د دیوس فرود آمد و سپس در ۱۸ لیگ - حدود لیگ سفر کرد) - جنگل گرمسیری. او تحت تأثیر مناظر، مناظر بدیع در هر نوبت قرار می‌گرفت، و در کاپیرا به
بدیع در هر نوبت قرار می‌گرفت، و در کاپیرا به شوخی‌های هوشمندانه لشکر میمون‌ها علاقه داشت. او از پاناما به پرو رفت تا کار تبلیغی را دنبال کند. او انتظار داشت در عبور از خط استوا گرمای شدید غیرقابل تحملی را تجربه کند، اما در ماه مارس آنقدر خنک بود که به ارسطو و فلسفه او خندید.
فِلتان (؛ ) یک کمون در دپارتمان کروز واقع در ناحیۀ نوول-آکیتن در مرکز فرانسه است. در این ناحیه که مملو از دریاچه ها و رودخانه است، جنگل‌داری و کشاورزی رواج دارد.
ژاک-ژوزف گرانشه (؛ ؛ – ) استاد دانشگاه و پزشک متخصص کودکان اهل فرانسه بود. وی پزشکی را در پاریس خواند و مدتی در چند بیمارستان از جمله بیمارستان پیتیه-سالپتریر دستیار پزشک بود. گرانشه بافت‌شناسی را از لویی آنتوان رانویه فرا گرفت و بعد به آسیب‌شناسی روی آورد. او در سال ۱۹۰۰ به عنوان نایب رئیس هیئت مدیره انستیتو پاستور انتخاب شد. گرانشه به سبب پژوهش‌هایش در زمینهٔ سل شهرت دارد. وی در ایجاد تدابیر پیشگیرانه در جلوگیری از سل در دوران کودکی پیشگام بود و از طرفداران قرنطینه و ضدعفونی در مبارزه با این بیماری بود.
قرنطینه و ضدعفونی در مبارزه با این بیماری بود. گرانشه در سال ۱۸۹۷ با همکاری ژول کومبی و آنتوان مارفان «"رساله‌ای در مورد بیماری‌های دوران کودکی"» را تألیف کرد. در سال ۱۸۸۵، گرانشه و آلفرد ولپیان در متقاعد کردن لوئی پاستور (۱۸۲۲–۱۸۹۵) برای انجام نخستین واکسیناسیون موفق علیه هاری بر روی ژوزف میستر، پسر ۹ ساله‌ای که سگی هار به وی حمله کرده بود، نقش مهمی داشتند. در سال ۱۸۸۷ به درخواست پاستور، گرانشه از واکسیناسیون هاری در جلسه‌ای در فرهنگستان ملی پزشکی دفاع کرد و به نرخ بقای موفق آن اشاره کرد.
اصطلاح عامیانهٔ فِم‌بوی () به مردانی (معمولا سیسجندر) اشاره دارد که خود را با رفتارهای اصولاً زنانه بیان می‌کنند. شکل املایی تغییریافتهٔ femboi به افراد ال‌جی‌بی‌تی‌کیو از هر جنسیتی اشاره دارد که ظاهر مردگونهٔ لطیفی دارد. به‌عنوان زیبایی‌شناسی اینترنتی می‌تواند از طریق استفاده از جواهرات، پوشیدن لباس و آرایش زنانه، یا بیان ویژگی‌های رفتاری زنانه ابراز شود. "فم‌بوی" می‌تواند هم به‌عنوان اصطلاح جنسی و هم غیرجنسی به کار رود. این کار نشان‌دهنده گرایش جنسی یا نقش جنسیتی خاص نیست. این اصطلاح در دههٔ ۱۹۹۰ پدید آمد
جنسیتی خاص نیست. این اصطلاح در دههٔ ۱۹۹۰ پدید آمد و از آن زمان، به‌وسیلهٔ انجمن‌های اینترنتی و رسانه‌های اجتماعی محبوبیت یافت. گسترش آن ابتدا از ۴چن آغاز شد و به سایت‌های دیگری مانند ردیت و تیک‌تاک سرایت کرد و هشتگ‌های ترندشده‌ای مانند «#femboyfriday» توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد. در مطالعات جنسیت، این اصطلاح به‌عنوان شناسه‌ای برای افراد تراجنسیتی به کار رفته است. در مطالعات پورن، این اصطلاح شناسه‌ای برای نقش فرد مطیع در آمیزش و یکی از عناصر نمایش‌دهندهٔ فانتزی جنسی در نظر گرفته شده است. مرد باید
فانتزی جنسی در نظر گرفته شده است. مرد باید تستوسترون خالص باشه کاربرد. ریشه‌شناسی. بر اساس "دیکشنری.کام"، اصطلاح "فم‌بوی" دست‌کم از دهه ۱۹۹۰ رواج یافته است. این واژه یک ترکیب زبانی است که از کلمات (کوته‌نوشت "فمینی" و "فم" به معنای زنانه) و "بوی" (به معنای پسر) تشکیل شده است. یکی از اولین کاربردهای این اصطلاح در نسخه ۱۹۸۱ "فرهنگ اختصارات" (Abbreviations Dictionary) به ویراستاری و عکاسی رالف دی سولا دیده می‌شود. گونه "femboi" از اصطلاح ال‌جی‌بی‌تی‌کیو "boi" استفاده می‌کند. تا سال ۲۰۰۰، اصطلاح «boi" برای
استفاده می‌کند. تا سال ۲۰۰۰، اصطلاح «boi" برای اشاره به «مرد گی جوان و جذاب» به کار می‌رفت. همچنین، اصطلاح «boi» به‌صورت مستقل از معانی مرتبط با جنسیت، به‌عنوان املای جایگزین برای پسر استفاده شده است. تعاریف. "فم‌بوی" ("Femboy") به فردی مذکر یا نان-باینری اشاره دارد که از عناصر زیبایی‌شناختی و فرهنگی زنانه برای بیان جنبه‌ای زنانه‌تر از ظاهر سنتی مردانه استفاده می‌کند. "فرهنگ انگلیسی کالینز" فم‌بوی را «مردی که ظاهر و رفتارش به‌صورت متعارف زنانه تلقی می‌شود» تعریف می‌کند. بر اساس "دیکشنری.کام"، گونه "femboi"
می‌کند. بر اساس "دیکشنری.کام"، گونه "femboi" ممکن است به افراد «ملایم‌تر»، مانند مردان جوان ترنس یا زنان بوچ لزبین اشاره داشته باشد. این اصطلاح در ابتدا به‌عنوان عبارت تحقیرآمیز علیه مردان غیرمردانه به کار می‌رفت، اما از آن زمان بازپس‌گیری شده است، هرچند هنوز ممکن است به‌عنوان توهینی علیه زنان ترنس استفاده شود. فم‌بوی اصطلاحی برای بیان جنسیت است و گرایش جنسی یا هویت جنسیتی فرد را تعریف نمی‌کند. همراه با اصطلاحاتی مانند "سیسی"، "فم‌بوی" صرفاً معنای پورنوگرافیک ندارد و ممکن است به مردی اشاره کند که در
ندارد و ممکن است به مردی اشاره کند که در فعالیت‌های غیرجنسی مانند مبدل‌پوشی یا فتیش مبدل‌پوشی شرکت دارد. برچسب "فم‌بوی" در پلتفرم‌هایی مانند تامبلر برای نشان دادن نقش جنسی همجنس‌گرا مشابه نقش زنانه در فرهنگ غربی استفاده می‌شود؛ این اصطلاح با واژگانی مانند و "پوسی‌بوی" مرتبط است و برای اشاره به «مردان خودشناس زنانه‌نما و آندروفیلیک که منحصراً به دنبال دخول از سوی مردان سلطه‌گر و مردانه هستند» به کار می‌رود. ریچارد ویتنیورگو می‌گوید این برچسب‌ها به افراد کمک می‌کند هویت جنسی و نقش‌های جنسی خود را به شکلی
می‌کند هویت جنسی و نقش‌های جنسی خود را به شکلی منسجم و قابل‌شناسایی برای دیگران تعریف کنند، و این هویت با تجربه‌های برخی همجنس‌گرایان در فرهنگ‌های غیرغربی اشتراکاتی دارد. فم‌بوی‌ها مورد فتیشیسم قرار گرفته‌اند و به‌عنوان یک شیء یا موضوع جذابیت جنسی خاص مورد توجه قرار می‌گیرند. برخی از گروه‌ها یا جوامع فم‌بوی در انتخاب افرادی که اجازه مشارکت در این گروه‌ها را دارند، گزینشی و محدودکننده عمل می‌کنند و این کار به ایجاد درون‌گروهی و برون‌گروهی منجر شده است.
آلفرد ولپیان (؛ – ) متخصص مغز و اعصاب، روان‌پزشک و کالبدشناس اهل فرانسه بود. او کاشف آدرنالین در مغز غده فوق کلیوی بود و نخستین کسی بود که از اصطلاح «فیبریلاسیون» برای توصیف یک ریتم نامنظم آشفته قلب استفاده کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) شده است.
جزایر برادر شمالی و جنوبی یک جفت جزیرهٔ کوچک هستند که در رودخانهٔ شرقی نیویورک، بین برانکس و جزیرهٔ ریکرز قرار دارند. جزیرهٔ برادر شمالی، زمانی محل بیمارستان ریورساید بود که برای قرنطینهٔ بیماران استفاده می‌شد؛ اما اکنون خالی از سکنه است. این جزایر مدت‌ها تحت مالکیت خصوصی بودند، اما در ۲۰۰۷ میلادی، توسط دولت فدرال و بودجهٔ شرکت (سازمانی غیرانتفاعی با مأموریت ایجاد پارک‌های عمومی و محافظت از زمین‌ها برای مردم) خریداری شد. هر دو جزیره به شهر نیویورک سپرده شدند، اما در حال‌حاضر به عنوان پناهگاهی برای پرندگان
اما در حال‌حاضر به عنوان پناهگاهی برای پرندگان آبی تعیین شده‌اند. بر اساس گزارش ادارهٔ بوستان‌ها و تفریح شهر نیویورک، که بر جزایر نظارت دارند، جزیرهٔ برادر شمالی حدود ۲۰ جریب (۸ هکتار) زمین، و جزیرهٔ برادر جنوبی حدود ۶ جریب (۲/۴ هکتار) زمین دارد. دسترسی عمومی به جزیره ممنوع است، اما گاهی به محققان و روزنامه‌نگاران اجازهٔ ورود به جزیره داده می‌شود. یکی از کارکنان ادارهٔ بوستان‌ها، بازدیدکنندگان را مشایعت و محافظت می‌کند. تاریخچه. هر دو جزیره در ۱۶۱۴ میلادی، تحت مالکیت کمپانی هند غربی هلند قرار داشتند و در
تحت مالکیت کمپانی هند غربی هلند قرار داشتند و در اصل نامیده می‌شدند که به انگلیسی، «برادران» ترجمه شده است. یک منبع بیان می‌کند که این جزایر، توسط دریانورد و کاشف هلندی آدریائن بلاک نام‌گذاری شده‌اند. در اواخر دههٔ ۱۶۰۰، جزایر متعلق به بریتانیایی‌هایی بود که این منطقه را اشغال کرده بودند. در ۱۶۹۵ دولت، هر دو جزیره را به جیمز گراهام اعطا کرد. اما گراهام تلاشی برای توسعهٔ جزایر نکرد. جزایر برادران شمالی و جنوبی، در ابتدا بخشی از شهرستان کویینز بودند. در ۸ ژوئن ۱۸۸۱، جزیرهٔ برادر شمالی به محلی که در آن زمان
۱۸۸۱، جزیرهٔ برادر شمالی به محلی که در آن زمان بخشی از کلان‌شهر نیویورک بود و بعدها به برانکس تبدیل شد، منتقل شد. در ۱۶ آوریل ۱۹۶۴ جزیرهٔ برادر جنوبی به برانکس منتقل شد. جزیرهٔ برادر شمالی. اگر در ۱۸۶۹ در شمال جزایر یک فانوس دریایی ساخته شد، اما این مکان تا سال ۱۸۸۵ خالی از سکنه بود. در اواسط دههٔ ۱۸۸۰ بیمارستان ریورساید از جزیرهٔ بلک‌ول که اکنون به عنوان جزیرهٔ روزولت شناخته می‌شود، به آنجا منتقل شد. بیمارستان ریورساید در دههٔ ۱۸۵۰ به عنوان مرکزی برای درمان آبله و ایزوله کردن قربانیان آن بیماری تأسیس شد.
آبله و ایزوله کردن قربانیان آن بیماری تأسیس شد. مأموریت آن در نهایت به سایر بیماری‌هایی که نیاز به قرنطینه داشتند، مانند حصبه و سل گسترش یافت. در طول همه‌گیری فلج اطفال سال ۱۹۱۶، ریورساید بیماران زیادی را درمان کرد. مانند دروازه ساحلی، قدیمی‌ترین ساختمان در ۱۸۸۵ ساخته شد. و آخرین ساختمانی که تأسیس شد، اقامتگاه بیماران سل بود که در ۱۹۴۳ افتتاح شد. به دلیل سهولت دسترسی به واکسن سل و افزایش استفاده از آن پس از ۱۹۴۵، این اقامتگاه طی یک دهه منسوخ شد. این جزیره محل غرق شدن کشتی بخار "ژنرال اسلوکام" بود که در ۱۵
غرق شدن کشتی بخار "ژنرال اسلوکام" بود که در ۱۵ ژوئن ۱۹۰۴ در آتش سوخت. ۱۰۲۱ نفر یا بر اثر آتش‌سوزی در کشتی یا غرق شدن، قبل از اینکه کشتی در سواحل جزیره بنشیند، جان باختند. مری مالون، که به عنوان مری حصبه هم شناخته می‌شود، بیش از دو دهه در جزیره محبوس بود تا اینکه در نوامبر ۱۹۳۸ به علت سکته مغزی در آنجا درگذشت. او اولین شخصی است که در ایالات متحده به عنوان حامل بیماری شناخته شد و به خاطر نقشش در همه‌گیری حصبه در شهر نیویورک در ۱۹۰۶، به «مری حصبه» معروف شد. محققان تخمین می‌زنند که مالون حداقل یکصد و بیست و دو
تخمین می‌زنند که مالون حداقل یکصد و بیست و دو نفر از جمله پنج کشته را آلوده کرده است. بر اساس مقاله‌ای در مجلهٔ اسمیتسونیان، نیاز به بیمارستانی برای قرنطینه در یک مکان دورافتاده، در دههٔ ۱۹۳۰ کاهش یافته بود؛ زیرا پیشرفت‌های بهداشت عمومی، نیاز به قرنطینهٔ تعداد زیادی از افراد را کاهش داد. پس از جنگ جهانی دوم، این جزیره جانبازان جنگی را که دانشجوی کالج‌های محلی بودند را در خود جای داد. پس ار کاهش "کمبود مسکن" در سراسر کشور، این جزیره دوباره تا دههٔ ۱۹۵۰ متروک شد. پس از آن، مرکزی برای درمان نوجوانان معتاد به
شد. پس از آن، مرکزی برای درمان نوجوانان معتاد به مواد مخدر، در جزیره افتتاح شد. این مرکز ادعا کرد که برایس اولین بار، امکانات درمانی، توانبخشی و آموزشی را به مجرمان جوان مواد مخدر ارائه می‌دهد. معتادان به هروئین را در این مرکز، تا زمانی که پاک شوند، در اتاقی حبس می‌کردند. بسیاری از آن‌ها مدعی بودند که برخلاف میل خود بازداشت شده‌اند. فساد کارکنان و هزینه‌ها باعث شد این مرکز در ۱۹۶۳ برای همیشه تعطیل شود. گفته می‌شود این مرکز، الهام‌بخش نمایشنامهٔ "آیا یک ببر کراوات می‌زند؟" بوده است که سال ۱۹۶۹ در برادوی
کراوات می‌زند؟" بوده است که سال ۱۹۶۹ در برادوی اجرا شد و به شناخته شدن آل پاچینو کمک کرد. از اواسط دهه ۱۹۶۰، شهرداران نیویورک کاربردهای مختلفی را برای این جزیره در نظر گرفتند و به عنوان مثال، "جان لیندسی" شهردار وقت نیویورک، پیشنهاد فروش آن را داد و اد کاچ، دیگر شهردار نیویورک، فکر کرد می‌توان آن را به مسکنی برای بی‌خانمان‌ها تبدیل کرد. همچنین در نظر داشتند، زندان واقع شده در جزیرهٔ ریکرز را، در این جزیره گسترش بدهند. اکنون این جزیره پناهگاهی برای حواصیل‌ها و دیگر پرندگان ساحلیِ در حال حرکت است. همچنین در
و دیگر پرندگان ساحلیِ در حال حرکت است. همچنین در حال‌حاضر متروکه و برای بازدید از آن برای عموم ممنوع است. بیشتر ۲۵ ساختمان اصلی هنوز پابرجا هستند و مراحل مختلف فرسودگی را طی می‌کنند. از این رو، مجوزهای بازدید فقط برای «اهداف علمی قانع کننده» صادر می‌شوند. برخی از ساختمان‌ها در معرض خطر ریزش قرار دارند. همچنین جنگل انبوهی، ساختمان‌های ویران شدهٔ بیمارستان را از نظر پنهان نگه داشته است. در اکتبر ۲۰۱۴، مارک لوین، عضو شورای شهر نیویورک و رئیس کمیته پارک‌های شورای شهر، هیئتی را برای بازدید از جزیره رهبری کرد. و
شهر، هیئتی را برای بازدید از جزیره رهبری کرد. و پس از آن، تمایل خود را برای "باز کردن جزیره به صورت محدود" اعلام کرد. در اکتبر ۲۰۱۶، مجله "نیویورک" گزارش داد که این شورا به دانشکدهٔ طراحی دانشگاه پنسیلوانیا، طرحی در مورد چگونگی تبدیل جزیره به پارک، با دسترسی کنترل شده توسط عموم، سفارش داده است. در ۲۰۱۶، مدیر اجرایی "خانه تاریخی تراست" هشدار داد که به دلیل خرابی ساختمان‌ها و سوراخ‌های ایجاد شده در آن‌ها، خطرات زیادی وجود دارد. علاوه بر حل آن مشکلات، نیاز به وجود یک اسکله هم احساس می‌شد. به‌طور کلی، به نظر
وجود یک اسکله هم احساس می‌شد. به‌طور کلی، به نظر می‌رسد که هزینهٔ بسیار زیادی می‌طلبد و به همین‌خاطر، تابحال هیچ گام واقعی و مؤثری تاکنون برداشته نشده است. در ۲۰۱۷، "جاش رابین"، گزارشگر کانال اجازه یافت از جزیرهٔ شمالی بازدید کند. او گزارشی ویدیویی منتشر کرد که شامل برخی از ساختمان‌های متروکه بود. همچنین در ۲۰۱۷، شبکه تلویزیونی ساینس یک قسمت از سریال را در این جزیره فیلمبرداری کرد. روزنامه‌نگار "دیو موشر"، خدمه را همراهی کرد و همچنین گزارش و عکس‌های ثابتی از ساختمان‌ها و محیط منتشر کرد. در این گزارش آمده
از ساختمان‌ها و محیط منتشر کرد. در این گزارش آمده است که جزیره هم «وهم‌آور» و هم «زیبا» است، اما افزود که بیشتر ساختمان‌ها ناامن هستند و پیچک سمی در همه‌جا مشکل‌ساز است. جزیرهٔ برادر جنوبی. در اواسط قرن ۱۹؛ "آلفرد وایت"، که مسئول بهداشت عمومی شهر بود، از جزیرهٔ برادر جنوبی به عنوان اولین زباله‌دان شهر استفاده کرد. به طوری که برای پاکسازی شهر (فقط منهتن و جزایر آن)، زباله، کود، احشام و لاشه را به آنجا می‌فرستادند. با اینحال، این جزیره تنها حدود نیم مایل از برانکس و املاک روستایی ثروتمندان شهر، مانند "ویلیام
و املاک روستایی ثروتمندان شهر، مانند "ویلیام لیگت" و "جیکوب لوریلارد"، که هر دو از تاجران تنباکو بودند، فاصله داشت. همچنین به اندازهٔ کافی به روستاهای ساحلی کویینز نزدیک بود که برای آن‌ها مضر باشد. سرانجام دادگاه عالی کویینز متقاعد شد که تخلیهٔ زباله در جزیره متوقف بشود. "جاکوب روپرت"، مالک اولیهٔ نیویورک یانکیز، خانه‌ای تابستانی در جزیره داشت که در ۱۹۰۹ در آتش سوخت. از آن زمان تاکنون هیچ‌کس در جزیره زندگی نکرده است و هیچ سازه‌ای نیز وجود ندارد. "راپرت" تا اواخر دهه ۱۹۳۰ مالک این جزیره بود و در ۱۹۴۴ نیز
اواخر دهه ۱۹۳۰ مالک این جزیره بود و در ۱۹۴۴ نیز توسط "جان گروسا"، رئیس شرکت «تأمین سقف شهری» خریداری شد. او گفت قصد دارد کلبه‌هایی برای کارمندان بسازد، اما هرگز ساخته نشدند. در ۱۹۷۵، شهردار نیویورک، جزیرهٔ برادر جنوبی را به قیمت ۱۰ دلار به "همپتون اسکاورز" (شرکت سرمایه‌گذاری در لانگ‌آیلند) فروخت. این شرکت هرسال مالیات املاک را می‌پرداخت، اما جزیره را توسعه نداد. در نوامبر ۲۰۰۷، جزیره در یک معاملهٔ پیچیده خریداری شد که طی آن، دو میلیون دلار کمک مالی فدرال از برنامهٔ حفاظت از زمین ساحلی و رودخانهٔ اداره ملی
برنامهٔ حفاظت از زمین ساحلی و رودخانهٔ اداره ملی اقیانوسی و جوی به انجمن حفاظت حیات وحش و شرکت توسعهٔ جامع POINT اختصاص یافت. سرانجام شرکت به نمایندگی از آن سازمان‌ها جزیره را تصاحب کرد و آن را به عنوان «پناهگاه حیات وحش» به ادارهٔ بوستان‌ها و تفریح شهر نیویورک اهدا کرد. جزیرهٔ برادر جنوبی، سیزدهمین جزیره‌ای بود که تحت صلاحیت ادارهٔ بوستان‌ها قرار گرفت. حیات وحش. هر دو جزیره، بخشی از یک پناهگاه تعیین شده حیات وحش هستند. از دههٔ ۱۹۸۰ تا اوایل دههٔ ۲۰۰۰، جزیرهٔ برادر شمالی، یکی از بزرگ‌ترین کلونی‌های تودرتوی
برادر شمالی، یکی از بزرگ‌ترین کلونی‌های تودرتوی حواصیل شب تاج‌سیاه در منطقه را پشتیبانی می‌کرد. با اینحال، تا ۲۰۰۸، این گونه، به دلایل نامعلوم جزیره را ترک کرد. پرستوهای خانگی از سازه‌های متروکه برای لانه‌سازی استفاده می‌کنند و می‌توان آن‌ها را در حال پرواز بر فراز جزیره دید. در فرهنگ عامه. در ژوئن ۲۰۰۹، جزیرهٔ برادر شمالی، در قسمت هشت (مسلح و بی‌دفاع) "زندگی پس از مردم" شبکه تلویزیونی هیستوری نمایش داده شد. در این برنامه، از جزیره به عنوان نمونه‌ای استفاده شد که بعد از چهل و پنج سال بدون حضور انسان، چه
شد که بعد از چهل و پنج سال بدون حضور انسان، چه اتفاقی برای سازه‌ها می‌افتد. در کمدی موقعیت "، قسمت «دختران کارگر» جزیره به نمایش درآمد و در قیمت «روز تواینینگ» هم به آن اشاره شد. همچنین در قسمت «جزیره» سریال تلویزیونی "، به نمایش درآمد و در رمان «تغییر» نوشتهٔ "ویکتور لاوال" در ۲۰۱۷، مکانی است که زنان و کودکان در آن زندگی می‌کنند.
فیوز (انگلیسی: Fuze) یک فیلم جنایی و دلهره‌آور در حال ساخت به کارگردانی دیوید مکنزی بر اساس فیلمنامه‌ای از بن هاپکینز است. در این فیلم آرون تیلور-جانسون، تئو جیمز، سم ورثینگتون، گوگو امبتا-را، الهام احساساس و آنر سوینتون برن ایفای نقش می‌کنند. داستان. پس از کشف یک بمب منفجر نشده از جنگ جهانی دوم در یک سایت ساختمانی در لندن، هرج و مرج ناشی از تخلیه و خلع سلاح بمب، پوششی عالی برای انجام یک سرقت بانک در آن نزدیکی فراهم می‌کند. تولید. فیلمبرداری در ۹ ژوئیه ۲۰۲۴ در لندن و مالت آغاز شد.
پوست در برابر آسیب‌های مکانیکی، خطر شیمیایی و تهاجم باکتری‌ها محافظت می‌کند، زیرا اپیدرم نسبتاً ضخیم و پوشیده از کراتین است. ترشحات غدد چربی و غدد عرق نیز از این سد محافظ سود می‌برند. در صورتی که آسیبی به سد محافظ پوست برسد، بدن پاسخی به نام بهبود زخم ایجاد می‌کند. پس از هموستاز، گلبول‌های سفید التهابی، از جمله ماکروفاژهای بیگانه‌خوار به محل آسیب می‌رسند. هنگامی که میکروارگانیسم‌های مهاجم تحت کنترل قرار گرفتند، پوست بهبود خود را آغاز می‌کند. توانایی پوست برای التیام حتی پس از آسیب قابل توجه به دلیل وجود
برای التیام حتی پس از آسیب قابل توجه به دلیل وجود سلول‌های بنیادی در پوست و سلول‌های لایه‌ای بنیادین اپیدرم است که همگی می‌توانند بافت جدیدی تولید کنند.
غده‌های عرق که به عنوان غده‌های سودوریفر (sudoriferous) یا سودوریزا (sudoriparous) نیز شناخته می‌شوند، , ساختارهای لوله‌ای کوچکی از پوست هستند که عرق تولید می‌کنند. غده‌های عرق نوعی غدد برون‌ریز هستند که موادی را از طریق مجرای روی سطح اپیتلیال تولید و ترشح می‌کنند. دو نوع اصلی غده عرق وجود دارد که از نظر ساختار، کارکرد، محصول ترشحی، سازوکار دفع، پراکندگی آناتومیک و پراکندگی در میان گونه‌ها متفاوت هستند. غدد سرومینوس (که موم گوش تولید می‌کنند)، غده شیری (که شیر تولید می‌کنند) و غدد مژگانی در پلک‌ها، غدد
شیر تولید می‌کنند) و غدد مژگانی در پلک‌ها، غدد تعریق آپوکرین اصلاح‌شده هستند.
در محاسبات، یک قطعه کد، همچنین به عنوان بخشی از متن یا به سادگی متن شناخته می شود، بخشی از یک فایل شی یا بخش مربوطه از فضای آدرس مجازی برنامه است که حاوی دستورالعمل های اجرایی است.[1] بخش اصطلاح "بخش" از بخش حافظه می آید، که یک رویکرد تاریخی برای مدیریت حافظه است که با صفحه بندی موفق شده است. هنگامی که یک برنامه در یک فایل شی ذخیره می شود، بخش کد بخشی از این فایل است. هنگامی که لودر یک برنامه را در حافظه قرار می دهد تا بتوان آن را اجرا کرد، مناطق مختلف حافظه (به ویژه به عنوان صفحات) تخصیص داده می شود که هم
(به ویژه به عنوان صفحات) تخصیص داده می شود که هم مربوط به بخش های موجود در فایل های شی و هم مربوط به بخش هایی است که فقط در زمان اجرا مورد نیاز هستند. به عنوان مثال، بخش کد یک فایل شی در یک قطعه کد مربوطه در حافظه بارگذاری می شود. بخش کد در حافظه معمولاً فقط خواندنی است و اندازه ثابتی دارد، بنابراین در سیستم های تعبیه شده معمولاً می توان آن را بدون نیاز به بارگذاری در حافظه فقط خواندنی (ROM) قرار داد. اگر بخش کد فقط خواندنی نباشد، معماری خاص اجازه می دهد تا کد خود را تغییر دهد. کد موقعیت ثابت یا مستقل از
کد خود را تغییر دهد. کد موقعیت ثابت یا مستقل از موقعیت ممکن است توسط چندین فرآیند در سیستم های حافظه قطعه بندی شده یا صفحه شده در حافظه به اشتراک گذاشته شود.[1][2] به عنوان یک منطقه حافظه، بخش کد ممکن است در زیر پشته یا پشته قرار گیرد تا از سرریز پشته و پشته از بازنویسی آن جلوگیری شود.
خطرهای شیمیایی خطرهایی هستند که در مواد شیمیایی و مواد خطرناک وجود دارند. قرار گرفتن در معرض برخی از مواد شیمیایی می‌تواند اثرات نامطلوب حاد یا درازمدت بر سلامتی داشته باشد. خطر شیمیایی معمولاً جدا از خطر زیست‌شناختی (خطرهای زیستی) طبقه‌بندی می‌شوند. خطرهای شیمیایی به گروه‌هایی طبقه‌بندی می‌شوند که شامل خفه‌کننده‌ها، خورنده‌ها، محرک‌ها، حساس‌کننده‌ها، مواد سرطان‌زا، جهش‌زاها، تراتوژن‌ها، واکنش‌دهنده‌ها و مواد اشتعال‌زا هستند. در محیط کار، قرار گرفتن در معرض خطر شیمیایی نوعی خطر شغلی است. استفاده از تجهیزات
خطر شیمیایی نوعی خطر شغلی است. استفاده از تجهیزات حفاظت فردی ممکن است به میزان قابل توجهی خطر اثرات نامطلوب بهداشتی ناشی از تماس با مواد خطرناک را کاهش دهد. قرار گرفتن درازمدت در معرض خطرهای شیمیایی مانند گرد و غبار سیلیس، اگزوز موتور، دود تنباکو و سرب (از جمله موارد دیگر) نشان داده است که خطر بیماری قلبی، سکته مغزی و فشار خون بالا را افزایش می‌دهد. نمادهای خطر شیمیایی. پیکتوگرام‌های خطر نوعی سیستم برچسب‌گذاری هستند که در یک نگاه به افراد هشدار می‌دهد که مواد شیمیایی خطرناکی در آن وجود دارد. این نمادها به
شیمیایی خطرناکی در آن وجود دارد. این نمادها به تشخیص اینکه آیا مواد شیمیایی که قرار است مورد استفاده قرار گیرند ممکن است به‌طور بالقوه باعث آسیب فیزیکی یا آسیب به محیط زیست شوند کمک می‌کند. نُه (۹) نماد عبارتند از:
لایه بنیادی (لایه پایه‌ای که گاهی به آن لایه جوانه‌ای نیز می‌گویند) عمیق‌ترین لایه از پنج لایه اپیدرم است که پوشش بیرونی پوست در پستانداران است. "لایه بنیادی" یک لایه منفرد از سلول‌های بنیادی ستونی یا مکعبی است. سلول‌ها توسط دسموزوم‌ها و همیدزموزوم‌ها به یکدیگر و به سلول‌های لایه خارهای پوشاننده متصل می‌شوند. هسته بزرگ، بیضی‌شکل است و بیشتر سلول را اشغال می‌کند. برخی از سلول‌های بنیادی می‌توانند مانند سلول‌های بنیادی با توانایی تقسیم و تولید سلول‌های جدید عمل کنند و گاهی به آنها سلول‌های بنیادی کراتینوسیت