payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نشانه‌ای از یک اختلال عمومی‌تر انقباض عضله صاف اپیزودیک مانند میگرن، پدیده رینود یا آسم ناشی از آسپرین باشد. آنژین واریانت همچنین عارضه اصلی پری‌آرتریت کرونر ائوزینوفیلیک است که یک اختلال بسیار نادر ناشی از نفوذ گسترده ائوزینوفیل‌ها به آدونتیسیا و پری‌آدونتیسیا، یعنی بافت‌های نرم اطراف شریان‌های کرونر است. آنژین واریانت همچنین از سندرم کونیس (که به آن سندرم حاد کرونر آلرژیک نیز گفته می‌شود) متفاوت است، جایی که تنگی شریان کرونر و علائم ناشی از واکنش‌های آلرژیک یا واکنش‌های ایمنی قوی به یک دارو یا ماده دیگر
یا واکنش‌های ایمنی قوی به یک دارو یا ماده دیگر است. درمان سندرم کونیس به‌طور قابل توجهی با درمان آنژین واریانت متفاوت است.
ناو اطلاعاتی زاگرس نام یکی از ناوهای ایرانی است که توسط نیروی دریایی ارتش و وزارت دفاع ایران تولید شده و هم‌اکنون در حال خدمت در خلیج فارس و دریای عمان می‌باشد. این ناو در تاریخ ۲۶ دی ماه ۱۴۰۳ به نیروی دریایی ملحق شد زاگرس دارای پنج آنتن ماهواره‌ای است که داده‌ها را بر اساس آرایه‌های الگوریتمی و مدیریت یکپارچه و هوش مصنوعی دسته‌بندی می‌کند. مشخصات فنی. تجهیزات و امکانات ناو زاگرس: ۱. سامانه‌های جنگ الکترونیک (EW): - مجهز به سامانه‌های اخلالگر پیشرفته برای مختل کردن ارتباطات، رادارها و سیستم‌های هدایت موشکی
کردن ارتباطات، رادارها و سیستم‌های هدایت موشکی دشمن. - توانایی شناسایی و رهگیری سیگنال‌های دشمن در محدوده‌های فرکانسی مختلف. ۲. گردآوری اطلاعات سیگنالی (SIGINT): - استفاده از سامانه‌های شنود الکترونیک و تحلیل سیگنال‌ها برای جمع آوری اطلاعات از نیروهای دریایی منطقهای و فرامنطقه ای. - امکان ردیابی حرکت شناورها و هواگردهای دشمن از طریق امواج راداری و ارتباطی. ۳. سامانه‌های دفاع سایبری: - ادعا شده است که این ناوچه قابلیت مقابله با تهدیدات سایبری و عملیات روانی الکترونیک را داراست. ۴. تسلیحات همراه: - مسلح به
الکترونیک را داراست. ۴. تسلیحات همراه: - مسلح به موشک‌های ضدکشتی (مانند نصر و قادر) و توپ‌های دریایی برای دفاع نزدیک. - امکان استفاده از پهپادهای شناسایی برای گسترش دامنه نظارتی. ۵. پیشرانه و تحرک: - طراحی بدنه برای عملیات در آب‌های آزاد و اقیانوس - سرعت و مانورپذیری بالا برای واکنش سریع به تهدیدات.
سسیلیا بناویدس ده کاروالیو میرلیس (۷ نوامبر ۱۹۰۱ – ۹ نوامبر ۱۹۶۴) نویسنده و آموزگار برجستهٔ برزیلی بود که به‌طور ویژه به‌عنوان شاعر شناخته می‌شود. او یکی از نام‌های شاخص مدرنیسم برزیل و از برترین شاعران زن به زبان پرتغالی محسوب می‌شود. سسیلیا میرلیس در عرصه شعر به‌طور گسترده به‌عنوان بهترین شاعر زن برزیل شناخته می‌شود. هرچند او با استفاده از واژه «شاعر زن» به دلیل تبعیض جنسیتی مخالفت می‌کرد. در دهه ۱۹۴۰، سسیلیا میرلیس به سفر در قاره آمریکا پرداخت و از ایالات متحده، مکزیک، آرژانتین، اروگوئه و شیلی بازدید
متحده، مکزیک، آرژانتین، اروگوئه و شیلی بازدید کرد. در تابستان ۱۹۴۰، او سخنرانی‌هایی در دانشگاه تگزاس در آستین ارائه داد. او دو شعر دربارهٔ زمان حضورش در پایتخت تگزاس نوشت و یک شعر بلند (۸۰۰ خطی) به نام "آمریکا ۱۹۴۰" که بسیار اجتماعی و آگاهانه بود و پس از مرگش منتشر شد. به‌عنوان یک روزنامه‌نگار، ستون‌های او ("کرونیکاس" یا وقایع‌نگاری‌ها) اغلب بر موضوع آموزش متمرکز بودند، اما همچنین سفرهایش به نیمکره غربی، پرتغال، دیگر نقاط اروپا، اسرائیل و هند را شامل می‌شدند (جایی که او یک دکترای افتخاری دریافت کرد).
(جایی که او یک دکترای افتخاری دریافت کرد). به‌عنوان شاعر، سبک سسیلیا میرلیس عمدتاً نئوسیمبولیستی بود و درون‌مایه‌های آثار او شامل گذرای زمان و زندگی تأملی می‌شد. با اینکه او به رنگ و بوی محلی، گویش بومی یا آزمایش‌هایی در نحو (عامه‌پسند) توجهی نداشت، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین شاعران فاز دوم مدرنیسم برزیل شناخته می‌شود که با پیشرو بودن ملی‌گرایی ارتباط داشت. زندگی‌نامه. سسیلیا میرلیس در سه‌سالگی یتیم شد و تحت سرپرستی مادربزرگ مادری‌اش بزرگ شد. او به‌عنوان شاعر، نخستین اثر خود را در هجده‌سالگی با کتاب "اشباح"
نخستین اثر خود را در هجده‌سالگی با کتاب "اشباح" ("Espectros") منتشر کرد. این اثر به‌عنوان «شعری سبک و مبهم، سرشار از سیالیت و حالتی ملایم، در فضایی از سایه‌ها و رؤیاها» توصیف شده است. این مجموعه که شامل هفده سونات بود، به شخصیت‌های مختلف تاریخی می‌پرداخت. با اینکه آثار بعدی او شامل اشعار آزاد بود، اما میرلیس همچنان به اشکال سنتی و نمادگرایی علاقه‌مند بود. بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۷، او به انتشار مقالات در مجلات "درخت نو" ("Árvore Nova") و "سرزمین خورشید" ("Terra do Sol") پرداخت. میرلیس همچنین یکی از چهره‌های
do Sol") پرداخت. میرلیس همچنین یکی از چهره‌های کلیدی در مجله معنوی و متعالی "جشن" ("Festa") بود. شاعران "جشن" از بیان‌های سنتی‌تر و جهان‌شمولی بیشتری نسبت به آینده‌گرایی و نویسندگان پیشگام‌گرایی سائو پائولو حمایت می‌کردند؛ جریانی که هفته هنر مدرن آن‌ها در ۱۹۲۲ جنجال‌های زیادی به پا کرد. میرلیس همواره ویژگی‌های نمادگرایانه خود را حفظ کرد. او به‌ویژه به شعر پرتغالی علاقه‌مند بود. در سال ۱۹۳۴ به پرتغال سفر کرد و در دانشگاه‌های لیسبون و کویمبرا در مورد ادبیات برزیل سخنرانی کرد. پس از ۱۴ سال عدم انتشار کتابی در
سخنرانی کرد. پس از ۱۴ سال عدم انتشار کتابی در زمینه شعر، سسیلیا میرلیس یکی از برجسته‌ترین آثار خود، "سفر" ("Viagem") را در سال ۱۹۳۹ منتشر کرد که نشان‌دهنده بلوغ شعری او بود. این کتاب در سال ۱۹۳۸ جایزه سالانه شعر از سوی آکادمی ادبیات برزیل را دریافت کرده بود. عنوان این کتاب به سفری معنوی اشاره دارد که در آن زندگی و شعر با هم آمیخته می‌شوند. میرلیس کاتولیکی معتقد بود، اما تأکید زیادی بر مواضع دینی یا اجتماعی خود نداشت. در دهه ۱۹۴۰، او به‌طور گسترده سفر کرد و در این دوره، دریا به تصویری مهم در آثارش تبدیل شد.
این دوره، دریا به تصویری مهم در آثارش تبدیل شد. "دریای مطلق" ("Mar Absoluto") که در سال ۱۹۴۲ منتشر شد، اشعاری دربارهٔ دریا با ویژگی‌های اصطلاحاً «شعر خالص» بود. در سال ۱۹۵۳، میرلیس در سمپوزیومی دربارهٔ آثار مهاتما گاندی شرکت کرد و هند تأثیر بسیاری بر آثار او گذاشت. او زبان‌های هندی و سانسکریت را خودآموز یادگرفته بود. اثر "رمانس‌نامه خیانت" ("Romanceiro da Inconfidência") که در سال ۱۹۵۳ نوشته شد، به سبک بالادهای قرون وسطایی ایبریایی نوشته شده و موضوع آن از اولین تلاش استعماری برای استقلال برزیل در میناس
اولین تلاش استعماری برای استقلال برزیل در میناس گرایس در سال ۱۷۸۹ الهام گرفته است. این اثر بر رهبر این قیام، خواکیم ژوزه دا سیلوا ژاویر، که به‌عنوان یک مسیح دیگر شناخته می‌شد، تمرکز دارد. اثر "جیروفله، جیروفلا" ("Giroflê, Giroflá") در سال ۱۹۵۶ بر اساس سفرهای نویسنده به هند و ایتالیا نوشته شده است. سسیلیا میرلیس یکی از نویسندگان پرکار در نشریات برزیلی بود و مدتی به‌عنوان سردبیر بخش آموزش در روزنامه "اخبار روز" ("Diario de Noticías") در ریو فعالیت می‌کرد. او نویسندگان متنوعی از جمله ماترلینک، فدریکو گارسیا
نویسندگان متنوعی از جمله ماترلینک، فدریکو گارسیا لورکا، آنوی، ایبسن، تاگور، ریلکه، ویرجینیا وولف و پوشکین را به پرتغالی ترجمه کرد. آثار دیگر او شامل نمایشنامه‌ها و کتاب‌های کودکان می‌شود. سسیلیا میرلیس در ۹ نوامبر ۱۹۶۴، دو روز پس از تولد ۶۳ سالگی‌اش، بر اثر سرطان در ریو دو ژانیرو درگذشت. در طول دوران حرفه‌ای خود، او تحت تأثیر بسیاری از جنبش‌های ادبی زمان خود قرار گرفت. بااین‌حال، اشعار او همواره حالتی عمیقاً شخصی داشت. در اکتبر ۲۰۰۹، سسیلیا میرلیس یکی از سه نویسنده برجسته‌ای بود که در "اولین کنگره
از سه نویسنده برجسته‌ای بود که در "اولین کنگره نویسندگان زن برزیلی در نیویورک" ("Primeiro Congresso de Escritoras Brasileiras em Nova Iorque") شرکت کرد. این رویداد در مرکز فرهنگی برزیل / بنیاد هنرهای برزیلی در میدتاون منهتن برگزار شد.
تاتواسیدی (به انگلیسی: Tattvasiddhi، به هندی: ساتیاسیدی ساسترا Satyasiddhi-Śāstra، به چینی: 成實論، به ژاپنی: 成實論 Jōjitsu-ron) یک متن بودایی ابهیدارما هندی نوشته شده توسط شخصیتی به نام هاریوارمن (۲۵۰–۳۵۰) است. این متن در سال ۴۱۱، توسط کمارجیو به چینی ترجمه شد. این ترجمه ("شماره Taishō: T1646") تنها نسخه موجود است که در چین رایج شد. این متن توسط شخصی به نام «N.Aiyaswami Sastri» در سال ۱۹۷۸ به انگلیسی نیز ترجمه شد.
سیرسه مایا، (متولد ۲۹ ژوئن ۱۹۳۲ در مونته‌ویدئو)، شاعر، مقاله‌نویس، مترجم و معلم اهل اروگوئه است. زندگی‌نامه. سیرسه مایا در سال ۱۹۳۲ در مونته‌ویدئو، اروگوئه متولد شد. والدین او، ماریا ماگدالنا رودریگز و جولیو مایا، سردفتر اسناد رسمی، اصالتاً اهل شمال اروگوئه بودند. پدرش نخستین کتاب شعر او به نام "پرهای کوچک" را در سال ۱۹۴۴، وقتی که فقط ۱۲ سال داشت، منتشر کرد. مرگ ناگهانی مادرش در ۱۹سالگی، تأثیری تلخ بر نخستین کتاب شعر بالغ مایا گذاشت که در ۲۵سالگی با عنوان "در زمان" منتشر شد. او در سال ۱۹۵۷ با آریل فریرا، که
زمان" منتشر شد. او در سال ۱۹۵۷ با آریل فریرا، که پزشک بود، ازدواج کرد. در سال ۱۹۶۲، آن‌ها به‌همراه دو فرزند نخست خود به‌طور دائم به تاکوارمبو در شمال اروگوئه نقل مکان کردند. او فلسفه را در مؤسسه پروفسوران آرتیگاس و همچنین در دانشکده علوم انسانی و علوم دانشگاه جمهوری در مونته‌ویدئو آموخت. تدریس فلسفه را در یک دبیرستان در تاکوارمبو و در مؤسسه تربیت معلم تاکوارمبو، کالج محلی معلمان، آغاز کرد. او یکی از اعضای بنیان‌گذار اتحادیه دانشجویان (مرکز دانشجویان مؤسسه پروفسوران آرتیگاس) و همچنین یکی از اعضای فعال حزب
پروفسوران آرتیگاس) و همچنین یکی از اعضای فعال حزب سوسیالیست اروگوئه بود. سال‌های دیکتاتوری مدنی-نظامی اروگوئه برای سیرسه مایا و خانواده‌اش دشوار بود. در ساعت ۳ بامداد یکی از روزهای سال ۱۹۷۲، پلیس به خانه آن‌ها یورش برد تا آریل و سیرسه را دستگیر کند. با این حال، به دلیل مراقبت او از دختر چهارروزه‌شان، سیرسه اجازه یافت در خانه بماند. همسرش به دلیل ارتباط با جنبش آزادی‌بخش ملی توپاماروس به دو سال زندان محکوم شد. در سال ۱۹۷۳، دولت او را از سمت تدریس در دبیرستان برکنار کرد. با این حال، او تدریس خصوصی زبان‌های
برکنار کرد. با این حال، او تدریس خصوصی زبان‌های انگلیسی و فرانسوی را آغاز کرد. در سال ۱۹۸۲، پسر ۱۸ساله‌اش در یک سانحه رانندگی جان باخت. این تراژدی، همراه با فشارهای ناشی از دیکتاتوری، باعث شد که او نوشتن شعر را متوقف کند. با بازگشت دموکراسی در سال ۱۹۸۵، او به موقعیت خود در دبیرستان بازگشت و در سال ۱۹۸۷ دو کتاب منتشر کرد: "ویرانی‌ها"، کتابی کوچک از نثر تلخ، و "سفری به سالتو"، روایتی از یک واقعه در دوران زندانی بودن همسرش. بازگشت سیرسه مایا به شعر با انتشار کتاب "سطوح" در سال ۱۹۹۰ رقم خورد. این اثر پس از آن
"سطوح" در سال ۱۹۹۰ رقم خورد. این اثر پس از آن با انتشار دیگر مجموعه‌های شعری و ترجمه‌های او از زبان‌های انگلیسی، یونانی و دیگر زبان‌ها همراه شد. از نظر عموم خوانندگان، مهم‌ترین اثر او بازنشر مجموعه اشعاری از ۹ کتاب پیشین او تحت عنوان "سیرسه مایا: آثار شعری" بود که در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۰ منتشر شد و شامل بیش از ۴۰۰ صفحه بود. سیرسه مایا تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۲۰۰۱، فلسفه را در دبیرستان تدریس می‌کرد، اما همچنان به تدریس زبان انگلیسی در یک مؤسسه خصوصی ادامه داد و به کارگردانی تولیدات محلی تئاتر پرداخت. او
داد و به کارگردانی تولیدات محلی تئاتر پرداخت. او همچنین به فعالیت‌های خود به‌عنوان شاعر، مقاله‌نویس و مترجم ادامه داد. شعر. اولین کتاب خود به‌عنوان یک بزرگسال، "در زمان"، که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد، سیرسه مایا نوشت که ترجیح او زبانی شعری بود که «مستقیم، متین و باز باشد؛ زبانی که از نظر لحن با مکالمه تفاوت نداشته باشد، بلکه مکالمه‌ای باشد با کیفیت و شدت بیشتر… مأموریت این زبان آشکار کردن است، نه پنهان کردن؛ آشکار کردن ارزش و معنای وجود، نه کشاندن ما به جهانی جداگانه که نیازمند زبانی شعری انحصاری و بسته باشد.»
که نیازمند زبانی شعری انحصاری و بسته باشد.» سیرسه مایا در تمام دوران حرفه‌ای شعری خود به این باور وفادار مانده است. انسان‌ها، اشیاء، تراژدی‌های شخصی، هنر نقاشی و گذر زمان از جمله موضوعاتی هستند که او با کشف آن‌ها به بیان شرایط انسانی پرداخته است. او از تجربه شخصی خود برای درک ضربان بشریت استفاده می‌کند و آن را به‌گونه‌ای محاوره‌ای، همچون گفت‌وگویی با دوستی نزدیک، مورد بحث قرار می‌دهد. برای بیش از پنجاه سال، سیرسه مایا از تبدیل شدن شعرش به ادبیاتی بسته که به مونولوگ ختم می‌شود، پرهیز کرده است. او خود گفته
مونولوگ ختم می‌شود، پرهیز کرده است. او خود گفته است: «در تجربه زیستهٔ روزمره، یکی از اصیل‌ترین منابع شعر را می‌بینم.» شعر هوشمندانه و عمیق او بازتابی از حس‌ها است، به‌ویژه آنچه شنیده و دیده می‌شود.
برف قلابی، برف دروغین یا برف جعلی محصولی است که دارای ظاهر و بافتی همچون برف است اما از بلور منجمد آب ساخته نشده است. می‌توان از مواد مختلفی برای ساخت برف جعلی استفاده کرد. در اوایل دهه ۱۹۰۰، گاهی اوقات برف تزئینی از تکه‌های بوره و حتی آمونیاک ساخته می‌شد. قبل از اینکه خطرات پنبه نسوز شناخته شود، از آن برای تزئین درخت کریسمس فروخته می‌شد. از گچ نیز در فیلم‌هایی از جمله "جادوگر شهر اوز" و "شهروند کین" برای شبیه‌سازی برف استفاده شد. لان چینی بازیگر آمریکایی پس از رفتن برف جعلی در گلویش درگذشت. برف جعلی در
پس از رفتن برف جعلی در گلویش درگذشت. برف جعلی در قوطی‌های اسپری نیز فروخته می‌شود که می‌تواند روی پنجره‌ها و نمایشگرهای داخلی کرک‌پوشانی کند. فیلم و تئاتر. وقتی در تئاتر زنده به مناظر برفی نیاز است، موادی که استفاده می‌شود شامل پر، پنبه، کاغذ، غلات صبحانه و تکه‌های سیب‌زمینی است. بسیاری از سالن‌ها برای کاهش مشکل پاکسازی، از «مولد برف» استفاده می‌کنند. این مولدها حباب‌های سفید صابونی ایجاد می‌کنند که پس از مدت کوتاهی ناپدید می‌شوند. فرایند مشابهی در استودیوهای فیلمسازی و دکور صحنه استفاده شده است. "چه زندگی
فیلمسازی و دکور صحنه استفاده شده است. "چه زندگی شگفت‌انگیزی" یکی از نمونه‌های معروف این فیلم‌هاست. برای صحنه‌های بیرون از استودیو که نیاز به مقدار زیادی برف جعلی دارد، نمک گزینهٔ ارزان قیمتی بود، اما مشکلش این بود که به خاک و زندگی گیاهان آسیب می‌رساند. اغلب از سنگ گچ و تکه‌های کوچک سفید شده غلات استفاده شده است؛ اما سنگ گچ و غلات هم مشکلات خود را داشتند؛ وقتی به زمین برخورد می‌کردند، صدا تولید می‌کردند. کاغذ مشکلات هیچ‌کدام از سه گروه قبلی را نداشت؛ نه شور بود و نه صدا داشت. کاغذ توسط ماشین‌ها خرد و در
بود و نه صدا داشت. کاغذ توسط ماشین‌ها خرد و در محیط پخش می‌شد. فناوری جدیدتر ساخت برف جعلی زیست تخریب پذیر و سازگار با محیط زیست است. در این روش جدید از مواد غذایی استفاده می‌شود که در باران بدون برجای گذاشتن بقایایی، به راحتی حل می‌شوند. البته از این مواد زیست تخریب‌پذیر، سلولز و مواد دیگری هستند که پس از خیس شدن، آثار مضری بر جای می‌گذارند.
امپراتوری اشکانی، یک دولت بزرگ در ایران باستان، از ۲۴۷ پیش از میلاد تا ۲۲۴ میلادی دوام داشت و موسیقی نقش برجسته‌ای در آن ایفا می‌کرد. موسیقی در جشنواره‌ها، عروسی‌ها، آموزش، جنگ و دیگر گردهمایی‌های اجتماعی حضور داشت. پیشینه های هنری باقی‌مانده نشان می‌دهد که این هنر شامل مردان و زنان بود که می‌توانستند نوازنده یا خواننده باشند. به همراه موسیقی قدیمی‌تر دوران مادها، آشوری‌ها و به‌ویژه دوره هخامنشی، موسیقی اشکانی در ایجاد پایه‌های دوران طلایی موسیقی ساسانی نقش مهمی داشت. گوسان‌ها شاعران و موسیقیدانانی بودند که
داشت. گوسان‌ها شاعران و موسیقیدانانی بودند که احتمالاً از دوره هخامنشیان به صورت یک سنت محوری فعالیت داشتند. اطلاعات کمی دربارهٔ آن‌ها وجود دارد، اما نویسندگان یونانی به مضامین ستایش و مدح در آهنگ‌های آن‌ها اشاره کرده‌اند. انواع مختلفی از سازها استفاده می‌شد، که اغلب برای همراهی با گوسان به کار می‌رفتند. این سازها شامل سازهای بادی با لوله‌های تک‌تایی و دوتایی، مانند پان‌پایپ‌ها (سیرنکس)، فلوت‌های عرضی، ترومپت‌های کوچک و آولوس، و همچنین سازهای زهی مانند کیتارا، چنگ‌، لیر، لوت و تنبور بودند. حداقل برخی از
چنگ‌، لیر، لوت و تنبور بودند. حداقل برخی از این سازها، مانند چنگ‌ها، لوت‌ها و لیرها، در دوره‌های قبلی ریشه دارند. در مقایسه با رقیب غربی خود، امپراتوری روم، اطلاعات کمتری دربارهٔ اشکانیان وجود دارد، اما می‌توان اطلاعاتی دربارهٔ موسیقی از چند متن اشکانی، حساب‌های نویسندگان یونانی و رومی، برخی شواهد باستان‌شناسی و مجموعه‌ای از منابع بصری جمع‌آوری کرد. آخرین مورد معمولاً از سایت‌های باستان‌شناسی و سکونتگاه‌های سابق هترا یا نیسا به دست می‌آید و شامل پلاک‌های سرامیکی، نقش‌برجسته‌ها و تصاویری بر روی تکوک‌ها
سرامیکی، نقش‌برجسته‌ها و تصاویری بر روی تکوک‌ها هستند. دوره‌های اشکانی و ساسانی. چنگ‌های اشکانی معمولاً از نوع هلنیستی بودند و بنابراین دشوار است که تعیین کنیم آیا آنها از یک سنت بومی سرچشمه گرفته‌اند یا از سنت غربی (مصری و یونانی). چنگ هلنیستی دارای جعبه‌ای صاف بود که گاهی به سمت بالا گسترده می‌شد و میله‌ی آن دارای قطری پهن بود. تاریخچه. تا کنون دربارهٔ موسیقی و آلات مورد استفاده در دورهٔ اشکانی، پژوهش چندانی صورت نگرفته؛ حال آنکه منابع تاریخی و به ویژه داده‌های باستان شناختی موجود، اطلاعات ارزنده ای در
باستان شناختی موجود، اطلاعات ارزنده ای در این خصوص در اختیار محققان قرار می‌دهند. پیکرک‌ها، پلاک‌های سفالی، صحنه‌های حک شده بر روی ریتون‌ها و نقاشی‌های دیواری، از مهم‌ترین منابع موسیقی اشکانی به‌شمار می‌روند؛ به‌طور کلی سازهای این دوره در سه دستهٔ اصلی سازهای بادی (نی، دو نی و فلوت)، سازهای زهی (گیتار، تار، تنبور، چنگ و عود) و سازهای ضربی (دف، طبل و سنج) قابل بررسی هستند. این سازها به صورت انفرادی یا با سازهای دیگر به وسیلهٔ گروه‌های دو یا چند نفره نواخته می‌شدند. اشکانیان از موسیقی در رزم، مراسم مذهبی،
می‌شدند. اشکانیان از موسیقی در رزم، مراسم مذهبی، بزم و مراسم رسمی استفاده کرده و نمی‌توان از نقش مهم گوسان‌ها در این امر غافل بود؛ زیرا آنان در انتقال تاریخ شفاهی این دوره و روایات مختلف، نقش اساسی داشته و در اجتماع و دربار جایگاه مهمی داشته‌اند. به دلیل کمبود سوابق باقی‌مانده، ایجاد یک طرح جامع از موسیقی اولیه در ایران غیرممکن است. موسیقی از حداقل حدود ۳۳۰۰ تا ۳۱۰۰ قبل از میلاد در دوره تمدن ایلام وجود داشته است، که از آن زمان قدیمی‌ترین تصاویر هنری از چنگ‌های قوسی تاریخ‌گذاری شده‌اند؛ ممکن است این سازها
قوسی تاریخ‌گذاری شده‌اند؛ ممکن است این سازها مدت‌ها قبل از تصاویر بصری آن‌ها وجود داشته باشند. سازهای باقی‌مانده بعدی شامل لیرهای گاوی از حدود ۲۴۵۰ قبل از میلاد، ترومپت‌های کوچک اوکسی از حدود ۲۲۰۰ تا ۱۷۵۰ قبل از میلاد، و بسیار بعدتر، لوت‌ها از حدود ۱۳۰۰ قبل از میلاد هستند که به نظر می‌رسد در میان طبقه بالا محبوب بوده‌اند. نقش‌برجسته‌های سنگی کولِ فره از قرن اول قبل از میلاد شامل گروه‌های موسیقی دربار ایرانی پیشرفته‌ای است که در آن چنگ قوسی مرکزی است. در دوران شاهنشاهی هخامنشی (۵۵۰–۳۳۰ قبل از میلاد)، هنوز
شاهنشاهی هخامنشی (۵۵۰–۳۳۰ قبل از میلاد)، هنوز هم سوابق نسبتاً کمی باقی مانده است. برخی از حدس‌ها و شواهد روایتی وجود دارد که نشان‌دهنده حضور گروه‌های کُر زنانه و همچنین ظهور سنت گوسان، شاعران-موسیقیدانان، است که در موسیقی اشکانی مرکزی خواهد بود. شاهنشاهی اشکانی یک قدرت سیاسی و فرهنگی بزرگ در ایران باستان بود که از حدود ۲۴۷ قبل از میلاد تا ۲۲۴ میلادی وجود داشت. در اوج خود، قلمرو آن از سوریه مدرن تا هند و از دریای خزر تا خلیج فارس گسترش یافته بود. این شاهنشاهی معمولاً به خاطر رقابت با امپراتوری روم به یاد
معمولاً به خاطر رقابت با امپراتوری روم به یاد آورده می‌شود، اما در مقایسه با رقیب غربی خود، اطلاعات نسبتاً کمی در دسترس است. منابع متنی بومی اشکانی بسیار محدود است و تنها سوابق رسمی که هنوز وجود دارند، سکه‌های اشکانی هستند. چند متن شناخته شده اشکانی معمولاً از مناطق غربی‌تر آمده و به‌طور کلی به خط میخی با استفاده از زبان‌های آرامی یا یونانی نوشته شده‌اند و کمتر به زبان‌های لاتین، اشکانی یا عبری. اطلاعات زیادی دربارهٔ شاهنشاهی اشکانی از دیدگاه‌های خارجی، به ویژه یونانی‌ها و رومی‌ها به دست آمده است—هرچند که
ویژه یونانی‌ها و رومی‌ها به دست آمده است—هرچند که حساب‌هایی از تاریخ اشکانی قبل از ۱۴۱ قبل از میلاد وجود دارد، اما این اطلاعات بسیار محدود است. این حساب‌ها اغلب نادرست و به شدت مغرضانه هستند، که منجر به دیدگاهی طولانی‌مدت از اشکانی ها به عنوان غیرمتمدن و بربر شده است. چنین نگاهی مدت‌ها مانع از مطالعه جدی فرهنگ اشکانی شده است؛ تاریخ‌نگار لئوناردو گرگوراتی اشاره کرده است که "شاهنشاهی اشکانی ، دولتی که به مدت پنج قرن دوام آورد، به تازگی به آرامی از سایه تاریخ بیرون آمده تا هویت فرهنگی و تاریخی خود را دوباره
بیرون آمده تا هویت فرهنگی و تاریخی خود را دوباره به دست آورد. شواهدی برای موسیقی اشکانی نسبتاً محدود است، اما از طریق هنرهای بصری، شواهد باستان‌شناسی و همچنین متون اشکانی و خارجی، روندهای متعددی از این دوره قابل مشاهده است. نظر اجمالی. خاستگاه. اطلاعات درباره موسیقی اشکانی از چند متن اشکانی، بقایای باستان‌شناسی و نوشته‌های نویسندگان یونانی و رومی به دست آمده است. تصاویری که در هنرهای بصری آن زمان وجود دارد، اغلب سازهایی را که در متون بحث شده‌اند، به تصویر می‌کشند، اما همچنین سازهایی را نشان می‌دهند که
می‌کشند، اما همچنین سازهایی را نشان می‌دهند که به‌طور دیگری ناشناخته هستند. این تصاویر شامل تصاویری از سازها، موسیقیدانان و گروه‌های موسیقی بر روی پلاک‌های سرامیکی و نقش‌برجسته‌ها است. شاخ‌های نوشیدنی عاجی که به نام ریتون‌ها یا تکوک (تکوک: تکوک؛ همچنین به صورت رُوتاس نوشته می‌شود) شناخته می‌شوند، اطلاعات موسیقایی زیادی را که otherwise ناشناخته است، ارائه می‌دهند و با تصاویری که باستان‌شناس موسیقی بو لاورگرن آن‌ها را زیباترین تصاویری از موسیقی اشکانی توصیف کرده است، توصیف می‌شوند. این اشیاء معمولاً از
کرده است، توصیف می‌شوند. این اشیاء معمولاً از سایت‌های حاترا یا نیسا به دست آمده‌اند. این شواهد موجود نشان می‌دهد که موسیقی نقش برجسته‌ای در شاهنشاهی اشکانی ایفا می‌کرد و بخشی از جنبه‌های مختلف زندگی اشکانی ها بود و در جشنواره‌ها، عروسی‌ها و جنگ‌ها و دیگر گردهمایی‌های اجتماعی مورد استفاده قرار می‌گرفت. در دوره‌های پایانی شاهنشاهی ، نیمه اول قرن دوم شاهد افزایش حضور موسیقی مسیحی بود. به‌ویژه، لیتورژی شرق سوریه در بالای رودخانه دجله انجام می‌شد که از طریق ادسا، سوریه رومی (امروزه اورفا، ترکیه) به آنجا رسیده
سوریه رومی (امروزه اورفا، ترکیه) به آنجا رسیده بود. این موضوع همزمان با بسیاری از دیگر سنت‌های موسیقی اشکانی اتفاق افتاد. سازها و مناسبت‌ها. به‌طورکلی، بیشتر سازهای اشکانی به نظر می‌رسد که براساس سازهای یونان، روم و مصر طراحی شده‌اند. تصاویری که به‌دست آمده نشان می‌دهد که سازهایی مانند آولوس، کیتارا و سیرنکس (فلوت پان) در تئاتر، قربانی‌ها، رقص‌های دیونیزی و دیگر مراسم‌ها استفاده می‌شدند. به گفته تاریخ‌نگار رومی هرودیان، اشکانی‌ها به موسیقی فلوت‌ها و تپش طبل‌ها می‌رقصیدند. موسیقی در آموزش جوانان اشکانی
طبل‌ها می‌رقصیدند. موسیقی در آموزش جوانان اشکانی استاندارد بود. جغرافی‌دان یونانی استرابو اشاره کرده است که معلمان حتی پسران را قبل از سپیده‌دم با صدای سازهای برنجی بیدار می‌کردند. عناصر خاص. طبل‌ها. طبل رُوپترون یکی از سازهای شناخته‌شده‌تر اشکانی ها است. این طبل‌های بزرگ در جنگ‌ها استفاده می‌شدند و پلوتارک اشاره کرده است که اشکانی ها«به درستی قضاوت کرده بودند که از میان تمام حواس، شنوایی آن حسی است که بیشتر می‌تواند روح را گیج کند، سریع‌تر احساسات را برانگیزد و به‌طور مؤثرتری قضاوت را مختل کند.»
را برانگیزد و به‌طور مؤثرتری قضاوت را مختل کند.» موسیقی‌شناس توماس جی. ماتیسن اشاره می‌کند که اگرچه این ساز معمولاً به انگلیسی به عنوان طبلک (tambourine) ترجمه می‌شود، اما بیشتر شبیه به طبل سنجاقی (snare drum) است. او توضیح می‌دهد که یک گروه از طبلک‌ها نمی‌تواند همان ترس را مانند طبل‌های بزرگ سنجاقی ایجاد کند. رُوپترون به عنوان پیش‌درآمدی برای طبل‌های مدرن تیمپانی (Timpani) در نظر گرفته می‌شود. گوسان‌ها. بر اساس نمایه‌های متنی و هنری، سنت گوسان به نظر می‌رسد که در جامعه اشکانی برجسته بوده و احتمالاً از
که در جامعه اشکانی برجسته بوده و احتمالاً از دوره هخامنشیان پیشین نشأت گرفته است. یک گوسان شاعر و موسیقیدان بود، هرچند که تنوع زیادی در این سنت وجود داشت. آن‌ها در زمان صلح در بازارها می‌خواندند و احتمالاً با نوازندگان همراه بودند. به‌طور کلی، اطلاعات چندانی از آموزش آن‌ها در دست نیست و نمونه‌های بسیار کمی از آهنگ‌هایشان باقی مانده است. بر اساس شواهد بعدی، آهنگ‌های آن‌ها «شایستگی پادشاهان و قهرمانان قدیم را اعلام می‌کردند.» این موضوع توسط استرابو تأیید شده است که در کتاب جغرافیای خود (XV.3.18) اشاره می‌کند
که در کتاب جغرافیای خود (XV.3.18) اشاره می‌کند که جوانان دربارهٔ «کارهای خدایان و نیکوترین مردان» می‌خواندند. در «زندگی کراسوس» از مجموعه حیات مردان نامی (زندگی‌های موازی)، پلوتارک اشاره کرده است که گوسان‌ها همچنین رومی‌ها را مسخره می‌کردند، زیرا «آهنگ‌های بسیاری دربارهٔ نازک‌نویی و بزدلی کراسوس می‌خواندند.» تأثیرات بعدی. موسیقی اشکانی، به همراه موسیقی هخامنشیان، مادها و آشوری‌ها، پایه‌گذار موسیقی ساسانی (۲۲۴–۶۵۱ میلادی) بود. سنت گوسان در شاهنشاهی ساسانی ادامه یافت، جایی که موسیقی ایرانی به دوران طلایی
ادامه یافت، جایی که موسیقی ایرانی به دوران طلایی حمایت و شکوفایی رسید. احتمالاً آهنگ‌های اشکانی مدت‌ها پس از سقوط شاهنشاهی نیز خوانده می‌شدند، به‌ویژه در نواحی شمال‌شرقی ایران امروزی. این آهنگ‌ها ممکن است بر شاهنامه فردوسی تأثیر گذاشته یا در آن گنجانده شده باشند. سنت گوسان اشکانی تأثیر قابل توجهی بر موسیقی ارمنستان داشت، جایی که هنر گوسان مشابهی توسعه یافت. گوسان‌های ارمنی درباره موضوعات مشابهی از قهرمانی می‌خواندند که اغلب با همراهی سازهای موسیقایی اجرا می‌شدند.
رالی مونت کارلو ۲۰۲۰ (همچنین به عنوان ۸۸امین رالی اتومبیلرانی مونت کارلو شناخته می‌شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین ۲۳ و ۲۶ ژانویه ۲۰۲۰ برگزار شد. این رویداد هشتاد و هشتمین دوره رالی مونت کارلو را رقم زد و اولین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۰، مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲ و رالی قهرمانی جهان ۳ نیز بود. این رویداد در شهر گپ، اوت آلپ در بخش اتز-آلپ فرانسه برگزار شد و شامل شانزده مرحله ویژه بود. رالی در مجموع مسافت رقابتی طی کرد. سباستین اوژیه و جولین اینگراسیا
رقابتی طی کرد. سباستین اوژیه و جولین اینگراسیا مدافعان برد در این رالی بودند. تیم رالی جهانی سیتروئن، تیمی که در سال ۲۰۱۹ برای آن رانندگی کردند، برنده کلاس سازندگان بدد، اما پس از کناره‌گیری شرکت مادر سیتروئن از این ورزش، از عنوان خود دفاع نکردند. گاس گرین‌اسمیت و الیوت ادمونسن مدافعان برد در کلاس مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲ بودند، اما از عنوان خود دفاع نکردند زیرا در سال ۲۰۲۰ به کلاس برتر رالی قهرمانی جهان پیوستند. در رده مسابقات رالی قهرمانی جهان ۳، یوآن بوناتو و بنجامین بولود، خدمه فرانسوی، برندگان رالی
و بنجامین بولود، خدمه فرانسوی، برندگان رالی بودند. یادداشت‌ها:
درخشان‌ترین ستاره فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی مگی کیلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون کریس لوول، رز مک‌ایور، جسیکا کارن، کلارک گرگ، الیسون جنی و پیتر جکوبسن ایفای نقش کرده‌اند.
سوزان تنبل فیلمی محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی نیک پیت است. در این فیلم بازیگرانی همچون شان هایس، الیسون جنی، دارلین هانت، متیو برودریک، مارگو مارتیندال، جیم رش، اسکیپ سودات، متی کاردارپل و ماریا شرایور ایفای نقش کرده‌اند.
اتل ربکا بنجامین ( ؛ ۱۹ ژانویه ۱۸۷۵ – ۱۴ اکتبر ۱۹۴۳) اولین وکیل زن در نیوزیلند بود. در ۱۷ سپتامبر ۱۸۹۷، او اولین زن در امپراتوری بریتانیا شد که به عنوان وکیل در دادگاه حضور یافت و از موکلش برای بازپس‌گیری بدهی دفاع کرد. دو ماه پس از کلارا برت مارتین از کانادا، او دومین زن در امپراتوری بریتانیا بود که به‌عنوان وکیل و مشاور حقوقی پذیرفته شد. اوایل زندگی. بنجامین در شهر دنیدن به دنیا آمد. پدر و مادرش لیزی مارک و هنری بنجامین بودند. لیزی و هنری در اواخر دهه ۱۸۶۰ از انگلستان مهاجرت کرده بودند. هری به یک کارگزار