payamvha/North_RAG huggingface dataset:
المپیک زمستانی ۲۰۲۲ تاریخ چین را در ورزش‌هایی با ورزشکارانی از دهه‌های مختلف (از دهه ۱۹۵۰) منعکس کردند، آتشدان توسط دو اسکی‌باز چینی روشن شد. بر اساس قوانین کمیته بین‌المللی المپیک، هنگام روشن شدن آتشدان المپیک باید افرادی که در مراسم افتتاحیه شرکت می‌کنند شاهد آن باشند، به این معنی که باید در محلی که مراسم در آن برگزار می‌شود روشن شود. یکی دیگر از قوانین IOC بیان می‌کند که ساکنان کل شهر میزبان باید بتوانند مجمر را در خارج از خانه خود ببینند. این قانون برای اولین بار در مراسم افتتاحیه المپیک زمستانی ۲۰۱۰
اولین بار در مراسم افتتاحیه المپیک زمستانی ۲۰۱۰ در ونکوور آشکار شد؛ جایی که اولین بار در یک مکان بسته برگزار می‌شد: BC Place - سپس یک استادیوم گنبدی و سرپوشیده. در حالی که یک آتشدان خوش منظره به‌طور مشترک توسط نانسی گرین راین، استیو نش و وین گرتزکی در مراسم افتتاحیه روشن شد (به دلیل نقص، بازوی چهارمی که قرار بود توسط کاتریونا لو می دوان روشن شود، بلند نشد). در طول بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن، مجمر داخل استادیوم المپیک از بیرون ورزشگاه قابل مشاهده نبود. تصویر مجمر روشن در هفته اول مسابقات و زمانی که
تصویر مجمر روشن در هفته اول مسابقات و زمانی که مسابقات دو و میدانی در هفته دوم به پایان رسید، روی صفحه‌های پشت بام ورزشگاه پخش می‌شد. و یک فیلم زنده از آن در اختیار پخش کنندگان قرار می‌گرفت. کبوترها. با شروع بازی‌های المپیک تابستانی پس از جنگ جهانی اول در سال ۱۹۲۰، روشن کردن شعله المپیک با رهاسازی کبوترها که نماد صلح بود، همراه شد. (ورزشکاران باتجربه به دلیل مدفوع پرندگان روزنامه می‌آوردند تا پوشش خود را بپوشانند) این مراسم پس از نشستن چند کبوتر در لبه آتشدان متوقف شد؛ چنان‌که در مراسم افتتاحیه بازی‌های
متوقف شد؛ چنان‌که در مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ کبوترهایی در شعله المپیک زنده زنده سوزانده شدند. این رسم بعداً با رهاسازی نمادین کبوترها پس از روشن شدن شعله جایگزین شد. پس از آن، از شکلهای نمادین و جایگزین‌های مختلفی برای کبوترهای واقعی استفاده کرده‌اند. توزیع مدال. پس از اتمام هر رویداد المپیک، مراسم توزیع مدال برگزار می‌شود. در بازی‌های تابستانی معمولاً بلافاصله پس از رویداد در مکان‌های مربوطه مراسم مدال برگزار می‌کنند. با این حال، نسخه‌های زمستانی، مدال‌ها را در مراسم پیروزی شبانه که
زمستانی، مدال‌ها را در مراسم پیروزی شبانه که در میدان مدال برگزار می‌شود، ارائه می‌کنند، به استثنای رویدادهای داخلی و خاص؛ زیرا به دلیل ارتفاع برخی از رویدادهای زمستانی، ارائه مدال در محیط‌های مذکور ممکن است دشوار باشد. یک تریبون سه پله برای سه برنده مدال استفاده می‌شود که برنده مدال طلا به بالاترین سکو در مرکز صعود می‌کند و مدال آوران نقره و برنز در کنار او قرار دارند. مدال‌ها توسط یکی از اعضای IOC اهدا می‌شود. عضو IOC معمولاً توسط فردی از فدراسیون ورزشی حاکم بر ورزش (مانند دو و میدانی جهانی در دو و
حاکم بر ورزش (مانند دو و میدانی جهانی در دو و میدانی یا ورزش‌های آبی جهانی در شنا) همراهی می‌شود که به هر ورزشکار یک دسته گل کوچک هدیه می‌دهد. شهروندان کشور میزبان نیز به عنوان میزبان در مراسم مدال، نقش پرچم داران را ایفا می‌کنند و به مقامات اهدا کننده مدال کمک می‌کنند. زمانی که بازی‌ها در سال ۲۰۰۴ در آتن برگزار شد، برندگان مدال همچنین تاج‌های زیتون را به افتخار سنت در المپیک باستان دریافت می‌کردند. در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶، برای اولین بار در تاریخ، گل‌ها با یک مدل سه بعدی کوچک از لوگوی بازی‌ها
گل‌ها با یک مدل سه بعدی کوچک از لوگوی بازی‌ها جایگزین شدند. در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۸، گل‌ها با نسخه خاصی از اسباب‌بازی شگون‌دار با لباس‌های تاریخی کره‌ای جایگزین شدند. پس از توزیع مدال‌ها، پرچم کشورهای سه مدال آور برافراشته می‌شود. پرچم کشور دارنده مدال طلا در مرکز و بالاترین برافراشته است در حالی که پرچم کشور دارنده مدال نقره در سمت چپ رو به پرچم‌ها و پرچم کشور دارنده مدال برنز در سمت راست هر دو در ارتفاعات پایین‌تر از پرچم ورزشکار قهرمان قرار دارد. پرچم‌ها در حالی برافراشته می‌شوند که سرود ملی
پرچم‌ها در حالی برافراشته می‌شوند که سرود ملی کشور دارنده مدال طلا پخش می‌شود. اگر چندین ورزشکار برای کسب مدال طلا برابر شدند (همان‌طور که برای نمونه‌هایی مانند دو دارنده مدال طلا برای پرش ارتفاع مردان در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ وجود داشت)، سرودهای ملی (اگر از چندین NOC باشند) با توجه به نام خانوادگی مدال آوران، به ترتیب حروف الفبا پخش می‌شود. قوانین سختگیرانه ای بر رفتار ورزشکاران در طول مراسم مدال حاکم است. به عنوان مثال، آنها ملزم به پوشیدن لباس‌های از پیش تأیید شده هستند که برای تیم ملی المپیک
از پیش تأیید شده هستند که برای تیم ملی المپیک ورزشکار استاندارد است. آنها مجاز به نمایش هیچ گونه وابستگی سیاسی یا بیانیه سیاسی در هنگام حضور در جایگاه مدال نیستند. معروف‌ترین نقض این قانون، سلام قدرت سیاه توسط تامی اسمیت و جان کارلوس در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ در مکزیکو سیتی بود. اوری براندیج، رئیس کمیته بین‌المللی المپیک، به خاطر این اقدام خواستار اخراج آنها از المپیک شد. پس از اینکه کمیته المپیک ایالات متحده (USOC) از انجام این کار خودداری کرد، براندیج تهدید کرد که کل تیم دو و میدانی ایالات متحده
تهدید کرد که کل تیم دو و میدانی ایالات متحده را از المپیک حذف خواهد کرد. به دنبال آن، USOC موافقت کرد و اسمیت و کارلوس اخراج شدند. همان‌طور که مرسوم است، از المپیک تابستانی ۲۰۲۰ مدال‌های ماراتن مردان و زنان (در بازی‌های المپیک تابستانی) و از بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۴، مدال‌های اسکی کراس کانتری ۵۰ ک‌م مردان و ۳۰ ک‌م بانوان (در بازی‌های المپیک زمستانی) به عنوان بخشی از مراسم اختتامیه اهدا می‌شود که در روزهای ماقبل آخر و روزهای آخر در استادیوم المپیک برگزار می‌شوند و به‌طور سنتی آخرین مسابقات بازی‌ها
می‌شوند و به‌طور سنتی آخرین مسابقات بازی‌ها هستند. اختتامیه. بسیاری از عناصر مراسم اختتامیه به‌جای قوانین و رویه‌های رسمی، از نظر تاریخی با تکامل سنت‌ها بهبود یافتند. مراسم اختتامیه باید در عصر یکشنبه برگزار شود. روال مراسم اختتامیه فعلی با تغییراتی که توسط IOC طی یکصد و دوازدهمین اجلاس آن در سال ۲۰۰۱ در مسکو برگزار شد، آغاز شد و در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۰۲ برای بار نخست اجرایی شد. بین سال‌های ۱۸۹۶ تا ۲۰۰۰، علاوه بر سرود کشور میزبان، سرود یونان و سرود کشور میزبان بعدی در این بخش پخش می‌شد. با توجه به
کشور میزبان بعدی در این بخش پخش می‌شد. با توجه به تغییرات اعمال شده در سال ۲۰۰۵، معمولاً مراسم اختتامیه با ورود رئیس کمیته بین‌المللی المپیک و رئیس دولت یا نماینده کشور میزبان آغاز می‌شود و پس از آن پرچم کشور میزبان به اهتزاز در می‌آید و سرود ملی آن کشور برگزار می‌شود و سپس یک برنامه هنری به نمایش گذاشته می‌شود. به دلیل انعطاف‌پذیری اختتامیه، معمول است که مدت زمان کمتری نسبت به مراسم افتتاحیه داشته باشد. معمولاً بخش تشریفاتی مراسم اختتامیه با «رژه ملل» آغاز می‌شود که در آن پرچمداران هر کشور شرکت‌کننده در
می‌شود که در آن پرچمداران هر کشور شرکت‌کننده در ورودی اصلی زمین ورزشگاه وارد می‌شوند. از زمان المپیک زمستانی ۲۰۰۲، تصمیم‌گیری در مورد اینکه آیا ورزشکاران به ترتیب پروتکلی که در مراسم افتتاحیه استفاده می‌شود وارد شوند یا خیر، بر عهده کمیته سازماندهی است. تنها شرط این است که پرچم یونان رهبری رژه را بر عهده بگیرد و پرچم کشور میزبان آخرین باشد. نمونه ای از انعطاف‌پذیری در این قانون در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ رخ داد که در زمان اختتامیه، پرچم‌های بریتانیا به عنوان کشور میزبان و برزیل به عنوان میزبان بعدی
به عنوان کشور میزبان و برزیل به عنوان میزبان بعدی با هم در پایان این بخش وارد شدند. اگر شرایط اجازه دهد، همه ورزشکاران بدون هیچ گونه تمایز یا گروه‌بندی بر اساس ملیت راهپیمایی می‌کنند. این «رژه ورزشکاران»، ترکیبی از همه ورزشکاران، سنتی است که در طول بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ به پیشنهاد جان یان وینگ، دانش‌آموز مدرسه‌ای ملبورن، که فکر می‌کرد این راهی برای آوردن ورزشکاران جهان با هم به عنوان «یک ملت» است، آغاز شد. قبل از بازی‌های تابستانی ۱۹۵۶، هیچ تیم المپیکی هرگز در مراسم اختتامیه بازی‌های مدرن یا
المپیکی هرگز در مراسم اختتامیه بازی‌های مدرن یا باستانی راهپیمایی نکرده بود. این اولین راهپیمایی صلح بین‌المللی بود که تا به حال برگزار می‌شد. از بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰، پس از ورود همه پرچم‌ها و ورزشکاران به ورزشگاه، مراسم نهایی مدال بازی‌ها برگزار می‌شود. کمیته سازماندهی شهر میزبان مربوطه می‌تواند با مشورت IOC تعیین کند که مدال‌های آن در کدام رویداد ارائه می‌شود. در طول بازی‌های المپیک تابستانی، این مکان برای مراسم اهدای جوایز ماراتن مردان در نظر گرفته شده است (از بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰،
گرفته شده است (از بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰، ماراتن زنان باید مراسم اهدای جوایز آنها نیز در زمان اختتامیه باشد). به‌طور سنتی، ماراتن مردان در آخرین روز مسابقات برگزار می‌شود و مسابقه چند ساعت قبل از شروع مراسم اختتامیه به پایان می‌رسد. با این حال، در المپیادهای تابستانی اخیر در آتلانتا، پکن، ریو و توکیو (اگرچه ماراتن‌های سال ۲۰۲۰ در ساپورو، دورتر برگزار شد) با توجه به شرایط آب و هوایی شهر میزبان، مسابقات ماراتن مردان و زنان را در ساعات اولیه صبح برگزار شدند. یکی دیگر از لحظات واجب زمانی است که اعضای
شدند. یکی دیگر از لحظات واجب زمانی است که اعضای تازه منتخب کمیسیون ورزشکاران IOC دسته گلی را به نماینده داوطلبان اهدا می‌کنند تا از آنها به خاطر کارهایشان در طول بازی‌ها تشکر کنند. پس از تغییراتی که در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۰۶ انجام شد، مراسم آنتورپ با برافراشتن دو پرچم ملی دیگر بر روی میله‌های پرچم در یک زمان شروع می‌شود و سرودهای ملی مربوطه نواخته می‌شوند: اول، روی یکی از دکل‌های واقع در نوک تریبون، پرچم یونان. برای گرامیداشت زادگاه بازی‌های المپیک و دوم، پرچم کشور میزبان بازی‌های المپیک تابستانی یا
دوم، پرچم کشور میزبان بازی‌های المپیک تابستانی یا زمستانی بعدی. " سرودی برای آزادی "، سرود ملی یونان، از زمان تصویب قوانین فعلی در هر مراسم اختتامیه بازی‌های المپیک اجرا شده است. این بخش پروتکل در مراسم اختتامیه بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ برجسته تر شد، زیرا ایالات متحده قرار بود میزبان بازی‌های المپیک تابستانی بود و در زمان پخش سرود ایالات متحده در حالی که زمان اهتزاز پرچم میزبان بود، پرچم لس آنجلس برافراشته شد. پس از نواختن سرود المپیک به جای پرچم میزبان دورهٔ بعدی، سرود پرچم پرستاره پخش شد زیرا به
دورهٔ بعدی، سرود پرچم پرستاره پخش شد زیرا به دلیل اختلاف‌هایی که میان آمریکا و شوروی وجود داشت، آمریکا خواهان تحریم بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ بود. در سیدنی و آتن، دو پرچم یونان برافراشته شد؛ زیرا یونان میزبان بازی‌های سال ۲۰۰۴ بود. سپس در حالی که سرود المپیک نواخته می‌شود، پرچم المپیک که در مراسم افتتاحیه برافراشته شده بود از میله پرچم پایین آمده و از استادیوم خارج می‌شود. در مراسمی که به آن مراسم آنتورپ معروف است (چون این سنت از بازی‌های آنتورپ شروع شد)، شهردار فعلی شهر که بازی‌ها را برگزار می‌کرد،
شد)، شهردار فعلی شهر که بازی‌ها را برگزار می‌کرد، پرچم رسمی المپیک را به رئیس کمیته بین‌المللی المپیک می‌دهد و او نیز پرچم را به شهردار میزبان بازی‌های المپیک بعدی منتقل می‌کند. سپس شهردار دریافت کننده پرچم، آن را هشت بار به اهتزاز درمی‌آورد. در طول مراسم، شهردار شهر میزبان پیشین در سمت چپ، رئیس IOC در وسط و شهردار شهر میزبان بعدی در سمت راست ایستاده‌اند. تا بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴، این مراسم در مراسم افتتاحیه برگزار می‌شد. در طول تاریخ المپیک مدرن، از پنج پرچم پروتکلی استفاده شده است:
جام مالیوف مانی یک مسابقه سالانه اسکیت‌برد برای اسکیت‌برد سواران آماتور و حرفه‌ای بود که توسط جو و گاوین مالیوف از خانواده مالیوف تأسیس شد. هدف مسابقه افزایش آگاهی از اسکیت‌برد و تشویق به شرکت در رویدادها و فعالیت‌های اسکیت‌برد بود. برگزارکنندگان همچنین به دنبال ایجاد زیرساخت‌های جدید برای اسکیت‌برد و تقویت فعالیت‌های تجاری در مناطقی بودند که رویدادها در آنجا برگزار می‌شد. این رویدادها در چهار شهر برگزار شد: تاریخچه. اولین رویداد در سال ۲۰۰۸ در مرکز نمایشگاه و رویدادهای OC در اورنج کانتی، کالیفرنیا با حضور
و رویدادهای OC در اورنج کانتی، کالیفرنیا با حضور حدود ۲۵۰۰۰ نفر برگزار شد. در سال ۲۰۱۰، مسابقه به نیویورک گسترش یافت. در سال ۲۰۱۱، رویدادها در نیویورک، واشینگتن دی‌سی و آفریقای جنوبی برگزار شد، جایی که اولین «مسابقات جهانی اسکیت‌برد مالیوف» در کیمبرلی برگزار شد. این رویداد بزرگ‌ترین جایزه نقدی را برای هر مسابقه یا رویداد اسکیت‌برد تا آن زمان ارائه داد. شرکت‌کنندگان تا ۱۶۰۰۰۰ دلار برای پیروزی در یک رویداد کسب کردند. یک جایزه یک میلیون دلاری به هر شرکت‌کننده‌ای که چهار تورنمنت متوالی را ببرد، ارائه شد. هر سه
که چهار تورنمنت متوالی را ببرد، ارائه شد. هر سه پارک اسکیت ساخته شده برای این رویداد همکاری بین برگزارکنندگان، اسکیت‌برد سواران و شهرهای میزبان بودند، با این هدف که تسهیلات به عنوان پارک‌های دائمی در این جوامع پس از اتمام رویدادها باقی بمانند. پارک‌های اسکیت با سطح جهانی در نیویورک، واشینگتن دی‌سی و کیمبرلی، آفریقای جنوبی باقی مانده‌اند. از نوامبر ۲۰۱۳ به بعد رویدادی از جام مالیوف مانی برگزار نشده است، اما برنامه‌هایی برای برگزاری رویدادهای آینده در ایالات متحده و دیگر نقاط جهان وجود دارد. موسیقی در جام
متحده و دیگر نقاط جهان وجود دارد. موسیقی در جام مالیوف. رویدادهای جام مالیوف مانی همچنین شامل اجراهای موسیقی با حضور هنرمندان متنوع از ژانرهای هیپ-هاپ، پاپ و راک بود. برخی از هنرمندان برجسته شامل لوداکریس، اسنوپ داگ، لیل جان و نلی بودند. نتایج. در سال ۲۰۰۸، در بخش خیابانی حرفه‌ای، پل رودریگز به مقام اول رسید و پی‌یر-لوک گانیون در بخش ورت برنده شد. در بخش آماتور، داستین بلاولت مقام اول را به دست آورد و لِیسی بیکر برنده بخش بانوان شد. در سال ۲۰۰۹، کریس کول در بخش خیابانی مقام اول را کسب کرد، الکس پرلسون
در بخش خیابانی مقام اول را کسب کرد، الکس پرلسون برنده بخش ورت شد و لتیشیا بوفونی در بخش بانوان به مقام اول رسید. در سال ۲۰۱۰، در رقابت کالیفرنیا، کریس کول دوباره در فینال خیابانی حرفه‌ای پیروز شد، بخش آماتور به ایشاد ویر رسید، و بخش بانوان به لتیشیا بوفونی اختصاص یافت. در رقابت نیویورک، کریس کول در فینال خیابانی حرفه‌ای پیروز شد و در بخش آماتور، فلیپه گوستاو به مقام اول رسید. در سال ۲۰۱۱، در رویداد نیویورک، گرگ لوتسکا مقام اول را در فینال خیابانی حرفه‌ای به دست آورد و اوان اسمیت در بخش آماتور پیروز شد. در
دست آورد و اوان اسمیت در بخش آماتور پیروز شد. در واشینگتن دی‌سی، مقام اول فینال خیابانی حرفه‌ای به اندرو رینولدز رسید و مقام اول بخش آماتور به ایشاد ویر تعلق گرفت. در رقابت آفریقای جنوبی، مقام اول خیابانی حرفه‌ای به ایشاد ویر رسید و مقام اول آماتور به جاستوس کاتزه تعلق گرفت. بنیاد مالیوف. بنیاد کمک به اسکیت‌برد سواران مالیوف یک سازمان غیرانتفاعی است که توسط جو و گاوین مالیوف تأسیس شده است. فکر تأسیس این بنیاد از زمانی به وجود آمد که جیک براون، یک اسکیت‌باز حرفه‌ای، در مسابقات ایکس گیمز در سال ۲۰۰۷ از
حرفه‌ای، در مسابقات ایکس گیمز در سال ۲۰۰۷ از ارتفاع ۵۰ فوتی سقوط کرد. با این که او آسیبی بسیاری ندید اما باعث شد افراد متوجه خطراتی که جان ورزشکاران را تهدید می‌کنند بشوند.
باشگاه ورزشی آلکویانو () یک باشگاه فوتبال مستقر در آلکوی، بخش خودمختار والنسیا، اسپانیا است که در حال حاضر در پریمرا فدراسیون، سومین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می‌پردازد. این باشگاه بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه ال‌کویائو انجام می‌دهد که ۴۸۵۰ صندلی گنجایش دارد. تاریخچه. شهر آلکوی دارای یک باشگاه بسیار مهم به نام باشگاه ورزشی آلکویانو بود که عمدتاً در رشته بوکس فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۲۷، بخش فوتبال آن بازی‌های بسیاری را در برابر باشگاه‌های بزرگ برد که منجر به تشکیل باشگاه فوتبال شد. "باشگاه
برد که منجر به تشکیل باشگاه فوتبال شد. "باشگاه ورزشی آلکویانو" در سال ۱۹۲۸، پس از ادغام دو باشگاه در شهر، لوانته و راسینگ، تأسیس شد. با این وجود، این باشگاه چهار سال بعد به فدراسیون فوتبال سلطنتی اسپانیا پیوست. در سال ۱۹۴۲، این باشگاه برای اولین بار به "سگوندا دیویسیون" رسید و در سال‌های بعد به‌طور متناوب بین این سطح و لا لیگا جابه‌جا می‌شد. برای اولین بار در تاریخ، آلکویانو در سال ۱۹۴۵ با قهرمانی در سگوندا دیویسیون به لا لیگا، اولین دسته اسپانیا، رسید. اولین حضور آن‌ها در لا لیگا با شکست ۲–۳ در خانه مقابل
حضور آن‌ها در لا لیگا با شکست ۲–۳ در خانه مقابل باشگاه فوتبال رئال مورسیا همراه بود. در انتهای فصل ۱۹۴۶–۱۹۴۵ به آن‌ها به عنوان دومین تیم از انتهای جدول، به یک دسته پایین‌تر سقوط کردند. در آن فصل، باشگاه تنها ۸ امتیاز کسب کرد و ۲۸ گل در ۱۴ بازی دریافت کرد که بدترین نتیجه بین ۸ تیم بود. در فصل ۱۹۴۸–۱۹۴۷، آلکویانو برای اولین و آخرین بار در تاریخ خود توانست خود را در لا لیگا حفظ کند و مجدداً به دسته پایین‌تر سقوط نکند. حتی در آن سال، بالاتر از رئال مادرید قرار گرفتند. آن فصل بهترین فصل در تاریخ آلکویانو بود –
گرفتند. آن فصل بهترین فصل در تاریخ آلکویانو بود – این باشگاه در جایگاه دهم لا لیگا قرار گرفت. با این حال، چهل سال بعدی عمدتاً در سگوندا دیویسیون بی و ترسرا دیویسیون گذرانده شد و البته در این بین مدت زمان‌های کوتاهی را نیز در لا لیگا ۲ پشت سر گذاشتند.. در فصل ۱۹۵۴–۱۹۵۳، آلکویانو برای اولین بار در تاریخ خود به ترسرا دیویسیون سقوط کرد. در فصل ۱۹۵۵–۱۹۵۴، این باشگاه به مقام اول در گروه ۱۰ ترسرا دیویسیون دست یافت، اما نتوانست به سگوندا دیویسیون بی صعود کند. آلکویانو در پایان فصل ۲۰۰۵–۲۰۰۴ به سگوندا دیویسیون بی
در پایان فصل ۲۰۰۵–۲۰۰۴ به سگوندا دیویسیون بی بازگشت و به‌طور مداوم به سهمیه پلی‌آف‌های صعود می‌رسید اما هرگز نتوانست صعود کند. در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵، تیم همچنین در جام حذفی فوتبال اسپانیا عملکرد خوبی داشت و باشگاه فوتبال رئال مایورکا را ۴–۱ شکست داد و تنها با یک گل (۰–۱) در دور چهارم مقابل باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید باخت. در ژوئن ۲۰۱۱، ۴۲ سال پس از آخرین حضور، آلکویانو بالاخره به لا لیگا ۲ بازگشت، آن‌ها در آن فصل توانستند در سگوندا دیویسیون بی مقام سوم را کسب کنند در یک فصل عادی و حذف باشگاه فوتبال رئال
کسب کنند در یک فصل عادی و حذف باشگاه فوتبال رئال مادرید کاستیا، باشگاه فوتبال ایبار و باشگاه ورزشی لوگو در پلی‌آف‌های صعود به لا لیگا ۲ بازگردند. با این حال، این باشگاه تنها یک فصل در لا لیگا ۲ سپری کرد و مجدداً به سگوندا دیویسیون بی سقوط کرد. در ۱ اوت ۲۰۱۴، این باشگاه روند تبدیل شدن به «شرکت سهامی ورزشی» (Sociedad Anónima Deportiva) را تکمیل کرد. در فصل ۲۰۱۸–۱۹، باشگاه آلکویانو در جایگاه ۱۶ در سگوندا دیویسیون بی، گروه ۳، نزدیک به منطقه سقوط قرار گرفت. در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۱، آلکویانو با حذف غول‌های اسپانیایی و
ژانویه ۲۰۲۱، آلکویانو با حذف غول‌های اسپانیایی و قهرمانان آن فصل لا لیگا، باشگاه فوتبال رئال مادرید، در کوپا دل ری تاریخ‌ساز شد. آن‌ها موفق شدند رئال مادرید را ۲–۱ در خانه شکست دهند.
جام حذفی فوتبال ایران ۰۴–۱۴۰۳ سی و هشتمین دوره جام حذفی فوتبال ایران که توسط فدراسیون فوتبال ایران برگزار می‌شود. در مجموع ۶۷ تیم در این رقابت‌ها شرکت خواهند کرد. تیم استقلال تهران با غلبه بر تیم ملوان بندر انزلی در فینال مسابقات برای هشتمین بار قهرمان این دوره از رقابت‌ها شد و به مسابقات سوپر جام فوتبال ایران ۱۴۰۴ و مسابقات لیگ قهرمانان آسیا ۲ ۲۶–۲۰۲۵ راه پیدا کرد. مرحله اول. قرعه‌کشی این مرحله ۲۸ شهریور ۱۴۰۳ برگزار شد. از ۱۶ تیم حاضر در این مرحله ۶ تیم با قرعه استراحت به مرحله بعد صعود کردند و ۱۰ تیم دیگر
استراحت به مرحله بعد صعود کردند و ۱۰ تیم دیگر در روزهای ۸ و ۹ مهر به مصاف هم رفتند. مرحله دوم. قرعه‌کشی این مرحله نیز همزمان با قرعه‌کشی مرحله اول انجام شد. از این مرحله تیم‌های دسته دوم وارد رقابت شدند. دیدارهای این مرحله از ۱۶ تا ۱۸ مهر برگزار شد. مرحله سوم. قرعه‌کشی این مرحله ۲۲ مهر ۱۴۰۳ انجام شد. از این مرحله تیم‌های لیگ آزادگان وارد رقابت خواهند شد. دیدارهای این مرحله از ۱۳ تا ۱۵ آبان برگزار خواهد شد. مرحله یک‌شانزدهم نهایی. قرعه‌کشی این مرحله ۱۶ آبان ۱۴۰۳ انجام شد. از این مرحله تیم‌های لیگ برتر وارد
۱۴۰۳ انجام شد. از این مرحله تیم‌های لیگ برتر وارد رقابت شدند و بازی‌های این مرحله از ۱ تا ۴ آذر ۱۴۰۴ برگزار شد که بازی استقلال و مس کرمان به تاریخ ۲۲ آذر به تعویق افتاد. یک‌هشتم نهایی. قرعه‌کشی این مرحله ۳ دی ۱۴۰۳ انجام شد. بازی‌های این مرحله نیز از ۲۴ تا ۲۶ بهمن برگزار شد. فینال. فینال جام حذفی در تاریخ ۸ خرداد ۱۴۰۴ در ورزشگاه امام خمینی، اراک برگزار شد.
خندق‌های تهران نام مجموعه خندقی‌هایی است که از زمان شاه تهماسب یکم صفوی برای حفاظت از شهر تهران به دور این شهر کشیده شدند. لغت‌شناسی. خندق به جویی گفته می‌شود که برای جلوگیری از سیل یا دشمن به دور لشکرگاه یا شهر کشیده می‌شود. دوران صفوی. در سال ۹۱۶ هجری قمری هنگامی که شاه تهماسب از تهران می‌گذشت و باغ‌های داخل شهر را پسندید و تصمیم گرفت خندقی به دور ارگ تهران حفر کند تا جلوی ورود دشمنان به این شهر را بگیرد. او همچنین دستور داد حصار و ۱۱۴ برج و بارو به نیت تعداد سوره‌های قرآن دور خندق بنا کنند. کار ساخت و
تعداد سوره‌های قرآن دور خندق بنا کنند. کار ساخت و ساز این خندق و برج و باروها تا دوران شاه عباس صفوی به طول انجامید. در آن زمان محدودهٔ تهران در مساحتی ۴۴۰ هکتاری قرار می‌گیرد که هنوز هم این بافت تاریخی تهران را محدودهٔ حصار شاه تهماسبی می‌نامند. شاه عباس علاوه‌بر تکمیل خندق و برج و باروها بیرون خندق کاروانسرایی بنا می‌کند که به کاروانسرای خانات معروف می‌شود. خندق شاه تهماسب از شمال به میدان توپخانه و خیابان سپه (امام خمینی کنونی)، از جنوب به خیابان مولوی، از شرق به خیابان‌های ری و مصطفی خمینی و از غرب به
از شرق به خیابان‌های ری و مصطفی خمینی و از غرب به خیابان شاپور (وحدت اسلامی کنونی) می‌رسید دوران قاجار. ناصرالدین‌شاه قاجار تصمیم به گسترش تهران گرفت. او در سال ۱۲۸۲ یا ۱۲۸۴ هجری قمری به دو نفر مأموریت داد تا نقشهٔ تهران جدید را برایش ترسیم کنند. در این پروژه خندق‌ها و حصار قدیمی از بین رفتند. آن خندق‌ها را پر کردند، حصار طهماسبی را هم خراب کردند، جای آنان گذرگاه‌هایی بنا کردند که به نسبت کوچه باغ‌های قدیمی وسیع‌تر و نسبتاً مستقیم بودند. نام این گذرگاه‌ها را خیابان گذاشتند و از آنجا بود که نام خیابان وارد
خیابان گذاشتند و از آنجا بود که نام خیابان وارد تاریخ تهران شد. خیابان ناصرخسرو کنونی یکی از این خیابان‌ها بود که از خندق شرقی پدید آمد و در آن زمان خیابان ناصریه خوانده شد. ناصرالدین‌شاه دستور داد خندقی جدید، عمیق‌تر و عریض‌تر از خندق شاه تهماسب به دور تهران ایجاد کنند. عرض خندق‌های حفر شده ۲۰ متر و عمق آنان ۶ متر بود. خندق‌ها به شرح زیر بودند: معضلات. با اینکه هیچ وقت در این خندق‌ها آب نیفتاد و به علت شیب داشتن نمی‌توانستند آبگیر شوند و برای دفاع به کار روند؛ در ابتدا با وضع بسامانی حفر شده بودند و از
روند؛ در ابتدا با وضع بسامانی حفر شده بودند و از آنان مواظبت می‌شد؛ اما رفته رفته از حالت اولیهٔ آنان اثری باقی نماند و دیوارهای آنان به علت برف، باران، سیلاب، خاک‌برداری و بازی کودکان از بین رفته بودند، کفشان بالا آمده و شکاف‌هایی که معبر مردم شده بودند در آنها پدید آمدند. کاروانیان، چاپارداران و… برای فرار از مزاحمت دروازه‌بانان و نواقلیان (مأموران اخذ عوارض) اموال و بارهای خود را شبانه از طریق همین شکاف‌ها وارد شهر می‌کردند. خندق‌نشینان. خندق‌ها محل اجتماع و سکونت الواط، اراذل، فقرا، غریب‌ها، کولی‌ها،
و سکونت الواط، اراذل، فقرا، غریب‌ها، کولی‌ها، شترداران، دزدان، روسپی‌ها، درویش‌ها، قلندرها و امثال آن که بدون مزاحمت می‌توانستند در خندق رفت‌وآمد و زندگی کنند تبدیل شده بودند. درویش‌ها. درویش‌ها خندق‌های نزدیک به دروازه‌ها را برای زندگی انتخاب می‌کردند. هر دروازه برای مدتی محل استقرار و خانقاه درویشی می‌شد و بعد از این که آن درویش از آنجا رفت درویش یا قلندر دیگری آنجا را از آن خود می‌کرد. درویش‌ها با چادر، حصیر، گونی و پارچه اتاقکی برای حفاظت در برابر سرما و گرما برای خود می‌ساختند و با عده‌ای مرید مشغول
و گرما برای خود می‌ساختند و با عده‌ای مرید مشغول مصرف حشیش می‌شدند. مهم‌ترین اینان خانقاه درویش کوتوال در حوالی خندق دروازه دولاب بود که قلیان‌های حشیش و دوغ‌های وحدتش معروف بودند. میراث این خانقاه بعدها در کوچهٔ خرابات که نامش را از آن گرفته بود و قهوه‌خانه‌ای که بعد از آن نزدیک خندق پدید آمد و مدت‌ها مشتریانش را با چپق‌های بنگ (چپقی که از بنگ پر شده باشد) پذیرایی می‌کرد برقرار بود. به جز اینان که عملاً تنها ساقی مریدانشان بودند بعضی دیگر ادعای مکاشفات، کرامات، گره‌گشایی و شفای بیماران می‌کردند.
کرامات، گره‌گشایی و شفای بیماران می‌کردند. کفن‌دزدها. دسته‌ای از دزدان ساکن خندق کفن‌دزد بودند که روزها در قبرستان‌ها گردش و قبرهای تازه را نشان می‌کردند. سپس شب‌ها کفن‌های آنان را می‌دزدیدند. بعد از آنکه مورد لعن و نفرین مردم و روحانیان واقع شدند به جای کفن‌دزدی کفن‌پوشی را پیشه کردند. به این صورت که شب‌ها چیزی مانند کفن می‌پوشیدند و در گورها و گودال‌های معابر می‌خوابیدند و مخفی می‌شدند، سپس وقتی که عابری از کنارشان می‌گذشت بلند می‌شدند و بی‌حرکت در مقابلش می‌ایستادند. بعد از این‌که عابر می‌ترسید جیبش را
می‌ایستادند. بعد از این‌که عابر می‌ترسید جیبش را خالی و لباس‌هایش را می‌دزدیدند. از آنجا که افراد زیادی چنین پنداشتند که آنان مرده‌های متحرکی هستند که به دلیل عذاب الهی به این شکل درآمده‌اند؛ این رفتار چنان ترسی در دل مردم تهران پدید آورد که بعد از غروب کمتر کسی از خانه بیرون می‌آمد. تا حدی که خیلی از مأموران حفاظتی نیز از وظیفهٔ مقابله با آنان شانه خالی می‌کردند. وضعیت به این صورت بود تا آنکه گروهی از دزدان شبروی قدرتمندتر آنان را برانداختند. گمان می‌رود ضرب‌المثل «باز کفن‌دزد اولی» به همین ماجرا برگردد
ضرب‌المثل «باز کفن‌دزد اولی» به همین ماجرا برگردد چراکه کفن‌دزد اول فقط کفن مُرده را می‌برد، دوم علاوه‌بر کفن به مُرده تجاوز هم می‌کرد و سوم به بعضی تجاوز و لباس‌های بعضی را می‌برد و دزدی هم می‌کرد. روسپی‌ها. نام روسپی‌هایی مانند «زینت قداره‌کش»، «مونس گیس بلند» و «زینب کور» که در خندق اتراق کرده بودند در منابع آمده است. در مورد نفر آخر گفته‌اند که دامن بلند قرمز رنگی به تن داشته، چشمانش تنگ و بی‌مژه بودند و به ده شاهی خودفروشی می‌کرده است. او روزهای کسادی بالای خاکریز خندق دروازه غار رو به آفتاب
کسادی بالای خاکریز خندق دروازه غار رو به آفتاب می‌ایستاد، دامن خود را بالا می‌زد و می‌گفت: «ایهاالناس ببینید و بخرید من بازاری نیستم که توی تاریکی قالب بکنم» و مردم را دور خود جمع می‌کرد. غار بخواب‌ها. از جملهٔ‌اینان قنبر سیاه بود که مردی زشت، سیاه‌چرده با موهایی ژولیده و درهم گرویده مانند سیاهان آفریقایی بود. او تابستان‌ها مصالح‌دزدی و زمستان‌ها از روستاهای اطراف گندم دزدی و جو دزدی می‌کرد. جعفر شهری روایت جالبی در مورد او نقل می‌کند که از زنی حامله و بی‌پناه نگهداری کرد و تا آخر عمر از او و پسرش مراقبت
نگهداری کرد و تا آخر عمر از او و پسرش مراقبت نمود. بعد از مرگ جنازه قنبر سیاه با فرد متمول اما حریصی عوض می‌شود و قبری مجاور حرم عبد العظیم نصیب او می‌گردد. بازار کنار خندق. بازار کنار خندق که دیگر اثری از آن باقی نمانده است؛ بازاری بود از سه‌راه مسجد شاه تا میدان شمس‌العماره (که سابقاً تا میدان توپخانه هم امتداد داشته است). دوران پهلوی. در اوایل حکومت پهلوی نظم بر تهران حاکم شد و گروه‌های نامبرده از خندق رانده شدند. خندق‌ها روزها محل بازی و دوچرخه‌سواری کودکان و شب‌ها محل خوشگذرانی جوانان و تمرین ساز و