payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مثبت سلیمان بازگشت و اولین گام‌های اتحاد فرانسه و عثمانی را آغاز کرد. او مذاکره‌کننده اصلی پیمان کامبره بین فرانسه و امپراتوری مقدس روم بود که در ۳ اوت ۱۵۲۹ منعقد شد. این پیمان که «صلح بانوان» نامیده می‌شد، به دومین جنگ ایتالیا بین فرانسیس اول، رئیس سلسله والوا، و چارلز پنجم، رئیس سلسله هابسبورگ، امپراتور مقدس روم، پایان داد. این پیمان به‌طور موقت هژمونی هابسبورگ را در ایتالیا تأیید کرد. این پیمان توسط لوئیز ساووی از فرانسه و خواهر شوهرش، مارگارت اتریش، از امپراتوری مقدس روم امضا شد. مرگ. لوئیز ساووی در ۲۲
مقدس روم امضا شد. مرگ. لوئیز ساووی در ۲۲ سپتامبر ۱۵۳۱، در گرز-سور-لوینگ بر اثر طاعون درگذشت. بقایای او در سنت دنیس در پاریس به خاک سپرده شد. پس از مرگ او، سرزمین‌های او، از جمله اوورن، در تاج و تخت ادغام شدند. او از طریق دخترش مارگریت (ملکه ناوار) و نوه‌اش ژان دالبرت، جد پادشاهان بوربون فرانسه است، زیرا نتیجه‌اش، هنری ناوار، با عنوان هنری چهارم پادشاه فرانسه جانشین او شد.
لوئیس، دوک ساووی (; – ) از سال ۱۴۴۰ تا زمان مرگش در سال ۱۴۶۵ دوک ساووی بود. زندگی. لویی در ژنو، پسر آمادئوس هشتم، دوک ساووی و ماری بورگوندی، متولد شد. او اولین کسی بود که عنوان شاهزاده پیمونت را به خود اختصاص داد. در ۱ نوامبر ۱۴۳۳ (یا ۱۲ فوریه ۱۴۳۴)، در شامبری، با پرنسس آن قبرس، وارث پادشاهی قبرس و پادشاهی از بین رفته اورشلیم، ازدواج کرد. خانواده در قلعه آلامان، در منطقه وو (سوئیس امروزی) ساکن بودند. به عنوان کنت وو، لویی تلاش کرد تا دوک‌نشین میلان را که در آن زمان توسط جمهوری کوتاه مدت آمبروزیانا اداره
در آن زمان توسط جمهوری کوتاه مدت آمبروزیانا اداره می‌شد، فتح کند، اما این لشکرکشی ناموفق بود. در سال ۱۴۵۲، او کفن تورین را از مارگارت دو چارنی دریافت کرد. این یادگار تا سال ۱۹۴۶، زمانی که پادشاهی ایتالیا به پایان رسید، در مالکیت خاندان ساووی باقی ماند. بعداً در سال ۱۹۸۳ به واتیکان واگذار شد. لویی در سال ۱۴۶۵ هنگام بازگشت از سفری به فرانسه در لیون درگذشت. دوران کودکی. او پسر آمادئوس هشتم ساووا (همچنین با نام آنتی‌پاپ فلیکس پنجم شناخته می‌شود) و ماری بورگوندی بود و سومین کسی بود که عنوان شاهزاده پیمونت را به
بود و سومین کسی بود که عنوان شاهزاده پیمونت را به خود اختصاص داد. ظهور. لودوویکو از سال ۱۴۳۴، زمانی که پدرش به زندگی رهبانی در قلعه ریپای روی آورد، بر این دوک‌نشین قدرت داشت. او تنها در سال ۱۴۴۰، زمانی که پدرش پس از انتخاب به عنوان آنتی‌پاپ رسماً از سلطنت کناره‌گیری کرد، به عنوان دومین دوک ساووا به تخت سلطنت نشست. ازدواج. در سال ۱۴۳۴، لویی با آن قبرسی، دختر یانوس دو لوزینیان، پادشاه قبرس و پادشاه اسمی اورشلیم و ارمنستان، ازدواج کرد. همسرش تأثیر زیادی بر سیاست او داشت. پادشاهی. خشونت لودوویکو اجازه درخشش به
او داشت. پادشاهی. خشونت لودوویکو اجازه درخشش به توانایی نظامی او نداد و ساووی‌ها در تلاش خود برای فتح دوک میلان شکست خوردند، چرا که تلاش می‌کردند آن را از چنگ فاتح فرانچسکو اسفورتسا که پس از مرگ فیلیپو ماریا ویسکونتی، که جانشینی نداشت، آن را به قیمت از دست دادن جمهوری کوتاه مدت آمبروزی تصرف کرده بود، بیرون بکشند. با این حال، پس از انعقاد پیمانی با دوک میلان در ۲۷ دسامبر ۱۴۵۰، در ۱۶ آوریل ۱۴۵۱، لودوویکو وارد اتحادیه‌ای شد که توسط جمهوری ونیز، آلفونسو پنجم آراگون، پادشاه ناپل، و ژان پنجم، مارکی مونتفرات
آراگون، پادشاه ناپل، و ژان پنجم، مارکی مونتفرات تشکیل شده بود. با این حال، این اتحادیه خود را در مواجهه با اتحاد اسفورتسا با پادشاهی فرانسه، شهر فلورانس و جمهوری جنوا یافت. امیدهای لودوویکو برای فتح حداقل شهر نووارا، زمانی که در ۹ آوریل ۱۴۵۴، فرانچسکو اسفورتزا با جمهوری ونیز در لودی صلح کرد، نقش بر آب شد. در نتیجه، جمهوری ونیز از اتحادیه خارج شد و آلفونسو پنجم آراگون نیز به دنبال او آمد. در همین حال، لودوویکو به دوفین فرانسه، پادشاه آینده لویی یازدهم، که در درگیری خشونت‌آمیز با پدرش شارل هفتم بود و به‌طور
درگیری خشونت‌آمیز با پدرش شارل هفتم بود و به‌طور موقت در دوک‌نشین ساووی پناه گرفته بود و در ۱۴ نوامبر ۱۴۵۱ با دختر لودوویکو، شارلوت ساووی، ازدواج کرده بود، پناهندگی داده بود. وضعیتی که دوک‌نشین و امور مالی آن، پس از شکست تلاش‌هایش برای گسترش در لومباردی، در آن قرار داشتند، لودوویکو را مجبور کرد تا با شارل هفتم کنار بیاید و در ۲۷ اکتبر ۱۴۵۲، پیمان صلحی را در قلعه کلپیه، نزدیک فورس، امضا کند. این توافق‌نامه رضایت پادشاه فرانسه را برای ازدواج پسرش با شارلوت امضا کرد، اما شرایط تحقیرآمیزی را برای لودوویکو وضع
کرد، اما شرایط تحقیرآمیزی را برای لودوویکو وضع کرد، مانند استقبال بدون تحریم از تبعیدیان ساووی که پس از توطئه علیه او به میلان و فرانسه گریخته بودند، و تضمین رعایت این توافق‌نامه‌ها توسط گروهی متشکل از دویست نفر از اشراف ساووی. مرگ. او در سال ۱۴۶۵ در لیون، پس از بازگشت از فرانسه، درگذشت و در کلیسای سنت فرانسیس در ژنو در کنار همسرش که پیش از این در ۱۱ دسامبر ۱۴۶۲ درگذشته بود، به خاک سپرده شد. عشای ربانی. در دوران سلطنت لویی ساووی بود که در سال ۱۴۵۳، پدیده‌ای شگفت‌انگیز در عشای ربانی در تورین رخ داد که به
شگفت‌انگیز در عشای ربانی در تورین رخ داد که به معجزه تورین معروف شد. محصولات لبنی. لودویکو ساووی چنان شیفته و مصرف‌کننده پنیر بود که درباری او، پزشک و استاد دانشگاه، پانتالئونه دا کانفیِنزا، تصمیم گرفت به عنوان ادای احترام به اربابش، متنی کاملاً مختص به محصولات لبنی با عنوان De Summa Lacticinorum بنویسد.
برج یونی‌پُل () که با نام برج یونی‌پل سای نیز شناخته می‌شود، یک آسمان‌خراش اداری در میلان، ایتالیا است. این برج که بین سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۳ ساخته شده است و دارای ارتفاع دارد در ۲۳ طبقه است، در حال حاضر دهمین ساختمان بلند میلان است. تاریخچه. معماری. این ساختمان در منطقهٔ پورتا نووا در تقاطع بین خیابان‌های ملکیوره جیویا و فراتلی کاستیگلیونی واقع شده است؛ جایی که قرار بود هتل گیلی در آنجا ساخته شود. عملیات ساخت این برج در سال ۲۰۱۷ با ستون‌بندی فونداسیون ساختمان آغاز شد و نخستین سنگ بنای ساختمان در بهار ۲۰۱۹
آغاز شد و نخستین سنگ بنای ساختمان در بهار ۲۰۱۹ گذاشته شد. انتظار می‌رفت که این عملیات ساخت این برج در نیمهٔ نخست ۲۰۲۴ پایان یابد، اما این عملیات در نهایت در دسامبر ۲۰۲۳ به پایان رسید. سازه. این برج شامل ۲۳ طبقه روی زمین و ۳ طبقه زیر زمین، مساحت کل ۳۳٬۰۰۰ متر مربع و ارتفاع کلی ۱۲۵ متر است. این آسمان‌خراش دارای پوششی به‌شکل حرف X است که تداعی‌کنندهٔ یک لانه است؛ در ساخت آن از مصالحی از جمله شیشه و فولاد استفاده شده است. این اثر با یک سالن اجتماعات با بیش از ۲۷۰ صندلی و یک گلخانه-باغ پانوراما روی پشت بام که
۲۷۰ صندلی و یک گلخانه-باغ پانوراما روی پشت بام که به رویدادهای عمومی و فرهنگی اختصاص داده شده است، تکمیل می‌شود. پوشش سازهٔ فولادی این برج توسط شرکت مائگ کاستروزیونی مستقر در ترویسو ساخته شده است. این ساختمان به گونه‌ای طراحی شده است که با استفاده از یک حفرهٔ دوتایی در امتداد دیوارهای خارجی که گرمای تابستان را کاهش داده و نیز ساختمان را در برابر سرمای زمستان عایق‌بندی می‌کند، بهره‌وری انرژی را به حداکثر برساند. در این ساختمان همچنین از پنل‌های خورشیدی برای تولید برق استفاده شده است. در تراس‌های امتداد محیط
برق استفاده شده است. در تراس‌های امتداد محیط خارجی و در تراس بالای ساختمان، باغ‌های زمستانی وجود دارد که با کاهش نیاز به سامانه‌های تهویهٔ مصنوعی در نزدیکی آتریوم، به تنظیم دمای داخلی ساختمان کمک می‌کنند. تراس پانوراما واقع در بالای ساختمان نیز برای میزبانی رویدادهای فرهنگی مانند نمایشگاه‌ها مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
موزیس (سرویس پیاده‌سازی نیم‌رسانا-اکسید-فلز) یک خدمات ویفر چندپروژه‌ای است که ابزارهای طراحی تراشه‌های نیمه‌رسانای اکسید فلز (MOS) و خدمات مرتبط را ارائه می‌دهد و دانشگاه‌ها، سازمان‌های دولتی، مؤسسات تحقیقاتی و کسب‌وکارها را قادر می‌سازد تا تراشه‌ها را به‌طور مؤثر و مقرون‌به‌صرفه نمونه‌سازی کنند. موزیس که توسط موسسه علوم اطلاعات دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (ISI) اداره می‌شود، سفارش‌های مشتریان را در ویفرهای چندپروژه‌ای مشترک ترکیب می‌کند که تولید را سرعت می‌بخشد و در مقایسه با ویفرهای تک‌پروژه‌ای کم‌استفاده،
و در مقایسه با ویفرهای تک‌پروژه‌ای کم‌استفاده، هزینه‌ها را کاهش می‌دهد. مشتریان می‌توانند طرح‌ها را اشکال‌زدایی و تنظیم کنند یا سفارش تولید در حجم کم را بدون‌نیاز به سرمایه‌گذاری‌های کلان تولید بدهند. هزینه‌های ساخت نیز با ترکیب چندین طرح از یک مشتری واحد در یک "مجموعه ماسک " یا الگوی ویفر، تقسیم می‌شود. طبق گفته موزیس، این سرویس بیش از ۶۰۰۰۰ طرح مدار مجتمع ارائه داده است. با بودجه دارپا، موزیس در سال ۱۹۸۰ توسط دنی کوهن از آی‌اِس‌آی، یکی از پیشگامان اینترنت که پروتکل صدا روی اینترنت و ویدئو روی پروتکل
که پروتکل صدا روی اینترنت و ویدئو روی پروتکل اینترنت را نیز توسعه داده بود، ایجاد شد. این پروژه بر اساس روش طراحی وی‌اِل‌اِس‌آی انقلابی کارور مید و لین کانوی بود که پیشگام و/یا رواج‌دهنده استفاده از قوانین طراحی مستقل از فناوری و طراحی سیستم سلسله‌مراتبی مبتنی‌بر سلول ماژولار بودند و این رویکرد جدید را برای نمونه‌سازی سریع و ساخت کوتاه‌مدت در زیراکس پارک آزمایش کردند. موزیس، یکی از اولین ارائه‌دهندگان تجارت الکترونیک، همچنین صنعت «ریخته‌گری بدون‌ساخت» را راه‌اندازی کرد که در آن فروشندگان، ساخت تراشه‌ها را
کرد که در آن فروشندگان، ساخت تراشه‌ها را به جای تولید داخلی، برون‌سپاری می‌کنند. هزاران دانشجو نیز طراحی تراشه را در برنامه‌های وابسته به موزیس آموخته‌اند. بسیاری از کاربران اولیه موزیس دانشجویانی بودند که فنون‌های جانمایی آی‌سی را از کتاب مهم "«مقدمه‌ای بر طراحی وی‌اِل‌اِس‌آی»" () که در سال ۱۹۸۰ توسط استاد دانشگاه کلتک، کارور مید و استاد دانشگاه ام‌آی‌تی، لین کانوی ، منتشر شد، امتحان می‌کردند. برخی از پردازنده‌های اولیه محاسبات مجموعه دستورالعمل کاهش‌یافته (RISC) مانند میپس (۱۹۸۴) و اسپارک (۱۹۸۷) در مراحل
(RISC) مانند میپس (۱۹۸۴) و اسپارک (۱۹۸۷) در مراحل اولیه طراحی و آزمایش خود از طریق موزیس اجرا شدند.
یو منگ‌لونگ (؛ ۱۵ ژوئن ۱۹۸۸ – ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۵) بازیگر اهل چین بود. او در اورومچی، سین‌کیانگ زاده شد و در دبیرستان وابسته به آکادمی موسیقی معاصر پکن تحصیل کرد و سپس از دانشکده آموزش هنرهای نمایشی پکن فارغ‌التحصیل شد. یو در سال ۲۰۰۷ در برنامهٔ تلویزیونی "نمایش من" از شبکهٔ دراگون تی‌وی شرکت کرد و به جمع ۱۶ نفر برتر بخش شی‌آن راه یافت. در سال ۲۰۱۰ نیز در مسابقهٔ "سوپر بوی ۲۰۱۰" شبکهٔ هونان تی‌وی حضور داشت و در بخش «عبور مستقیم آنلاین سوهو» جزو پنج نفر برتر شد. پس از آن به‌عنوان کارآموز به گروه پسرانهٔ هپی بوی
پس از آن به‌عنوان کارآموز به گروه پسرانهٔ هپی بوی گروپ ۸۰۹۰ پیوست. او بار دیگر در سال ۲۰۱۳ به رقابت‌های سوپر بوی بازگشت، قهرمان بخش پکن شد و در رتبهٔ دهم کشوری ایستاد؛ سپس با شرکت ئی‌ئی-مدیا قرارداد بست. از آثار شاخص او می‌توان به مجموعهٔ اینترنتی "برو شاهزاده برو" (۲۰۱۵) و درام تاریخی فانتزی "عشق ابدی" (۲۰۱۷) اشاره کرد. او همچنین چند پروژهٔ موسیقی منتشر کرد. مرگ. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۵، گزارش‌هایی در شبکه‌های اجتماعی چین منتشر شد مبنی بر این‌که مردی که گمان می‌رفت یو منگ‌لونگ باشد، صبح همان روز در یکی از
می‌رفت یو منگ‌لونگ باشد، صبح همان روز در یکی از مجتمع‌های مسکونی ناحیه چائویانگ، پکن سقوط کرده و جان باخته است. این خبر توجه و بحث‌های گستردهٔ عمومی را برانگیخت.در ابتدا چهره و هویت وی شناخته نشد. مدیریت ملک مجتمع بعدتر تأیید کرد که یک حادثهٔ سقوط مرگبار رخ داده، ساعت ۶:۴۴ عصر همان روز، استودیوی یو با انتشار بیانیه‌ای رسمی مرگ او را تأیید کرد و اعلام داشت که پلیس هرگونه دخالت جنایی را منتفی دانسته است.چرا که طبق گفته های کاربران,قاتلان دخیل در این مرگ تاسف بار و تراژیک,با پلیس همکاری داشته اند. پس از
تاسف بار و تراژیک,با پلیس همکاری داشته اند. پس از انتشار این خبر، بسیاری از سلبریتی‌ها، هواداران و کاربران اینترنتی پیام‌های تسلیت خود را به شکل‌های گوناگون ابراز کردند. شبکه‌های اجتماعی دویین و سینا ویبو نیز اقدام به مسدودسازی حساب‌هایی کردند که دربارهٔ جزئیات مرگ او منتشر کرده بودند و مدارکی درمورد جزعیات قتل و کشته شدن وی توسط گروهی از دوستان و همکاران و سیاست مداران منتشر کردند.به گفته ی کاربران و ویدیو ها و عکس های منتشر شده,این حادثه یک قتل نام برده میشود.گرچه پلیس دخالت هرگونه جرم شناسی را ممنوع
میشود.گرچه پلیس دخالت هرگونه جرم شناسی را ممنوع کرده است.ولی بسیاری از کابران و کارگردانان و بازیگران سرشناس هم از واقعیت قضیه مطلع شده اند. پخش نخستین قسمت یک برنامهٔ تلویزیونی از تلویزیون مرکزی چین که قرار بود در ۱۲ سپتامبر پخش شود و در آن یو نقش یک شاعر میانسال و جوان‌تر را ایفا می‌کرد، به دلیل این حادثه به تعویق افتاد.
سونگ یونگ گیو (؛ ۱۸ آوریل ۱۹۷۰ – ۴ اوت ۲۰۲۵) بازیگر اهل کره جنوبی بود. زندگی و حرفه. سونگ در ۱۸ آوریل ۱۹۷۰ زاده شد. او کارشناسی رشتهٔ تئاتر را از کالج هنر سئول دریافت کرد. وی در سال ۱۹۹۴ با نقشی در یک موزیکال کودکانه بر اساس انیمیشن "تائوئیست موتول" فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد و پس از آن به‌طور مستمر روی صحنهٔ تئاتر حضور یافت. تجربهٔ تئاتری به او در بهبود مهارت‌های بازیگری کمک کرد و در ادامه نخستین بار در سال ۲۰۰۲ با فیلم "ترن ایت آپ" وارد سینما شد. او در سال ۲۰۰۷ با مجموعه تلویزیونی "مری شاد" اولین
در سال ۲۰۰۷ با مجموعه تلویزیونی "مری شاد" اولین حضورش را در تلویزیون تجربه کرد. سونگ بیش از همه برای نقش مکمل خود به‌عنوان رئیس جدی گروه در فیلم پرفروش "شغل پرخطر" (۲۰۱۹) شناخته شد و در سطح بین‌المللی با نقش‌آفرینی مجموعه نتفلیکس، "نارکوی مقدس" و مجموعه دیزنی پلاس، "شرط‌بندی بزرگ" هر دو محصول ۲۰۲۲، شهرت یافت. او همچنین به‌عنوان استاد ویژه در دپارتمان هنرهای بازیگری دانشگاه سه‌میونگ فعالیت داشت. مرگ. در ۴ اوت ۲۰۲۵، بنا بر اعلام پلیس، جسد سونگ در داخل یک خودرو در حال توقف در یونگین، استان گیونگ‌گی، کره جنوبی
در حال توقف در یونگین، استان گیونگ‌گی، کره جنوبی پیدا شد. او ۵۵ سال داشت. مقامات اعلام کردند که نشانه‌ای از جنایت وجود ندارد. تحقیقات همچنان ادامه دارد و قرار است برای روشن‌شدن شرایط پیرامون مرگ او، از اعضای خانواده بازجویی شود.
رام چاندرا پودل (زاده ۶ اکتبر ۱۹۴۴) سیاستمدار نپالی است که از سال ۲۰۲۳ به‌عنوان سومین رئیس‌جمهور نپال خدمت می‌کند. پودل پیش‌تر رهبر ارشد کنگره نپال و رئیس مجلس نمایندگان نپال از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹ و معاون نخست‌وزیر و وزیر کشور از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ بود. او برای نخستین بار در انتخابات عمومی نپال ۱۹۹۱ به پارلمان انتخاب شد و در طول فعالیت سیاسی خود چندین سمت وزارتی و رهبری پارلمانی را بر عهده داشت و از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ رهبر اپوزیسیون بود. زندگی‌نامه. رام چاندرا پودل در ۶ اکتبر ۱۹۴۴ در یک خانوادهٔ برهمن کشاورز در روستای
اکتبر ۱۹۴۴ در یک خانوادهٔ برهمن کشاورز در روستای Satiswara، واقع در Vyas Municipality در ناحیهٔ Tanahun District به دنیا آمد. او تحصیلات متوسطه را از Nandi Ratri Secondary School در کاتماندو به پایان رساند و از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۷ در Nepal Sanskrit University به مطالعه ادبیات سانسکریت پرداخت. او همچنین مدرک MA در ادبیات نپالی را از Tribhuvan University در سال ۱۹۷۰ دریافت کرد، حتی در زمان زندانی بودن به‌دلیل فعالیت‌های ضد پانچایت، در امتحانات شرکت کرد. فعالیت سیاسی. سال‌های اولیه و سیاست دانشجویی (۱۹۶۰–۱۹۷۰). پودل
سال‌های اولیه و سیاست دانشجویی (۱۹۶۰–۱۹۷۰). پودل از ۱۶ سالگی وارد سیاست شد و در اعتراض به سرکوب دولت B.P. Koirala توسط شاه ماهندرا در ۱۹۶۰ شرکت کرد و در مبارزات مسلحانهٔ کنگره برای بازگرداندن دموکراسی فعال بود. او در جنبش دانشجویی نقش فعالی داشت و در ۱۹۶۷ رئیس اتحادیهٔ دانشجویی Saraswati Campus شد و در ۱۹۶۸ دبیر کل لیگ جوانان دموکراتیک سوسیالیست انتخاب شد. او همچنین در تشکیل Nepal Student Union، شاخه دانشجویی حزب کنگره در ۱۹۷۰، مشارکت داشت و عضو کمیته مرکزی بنیانگذار آن بود. سیاست حزبی (۱۹۷۰–۲۰۲۳). پودل در
بنیانگذار آن بود. سیاست حزبی (۱۹۷۰–۲۰۲۳). پودل در ۱۹۷۷ وارد سیاست اصلی حزبی شد و عضو کمیته ناحیه‌ای حزب کنگره نپال در تاناهون شد. او در ۱۹۷۹ معاون و در ۱۹۸۰ رئیس کمیته شد. در ۱۹۸۳ هماهنگ‌کننده کمیته تبلیغات مرکزی و در ۱۹۸۷ عضو کمیته مرکزی و رئیس دفتر تبلیغات حزب شد. او نخستین بار در انتخابات ۱۹۹۱ از تاناهون ۱ به پارلمان انتخاب شد و از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ وزیر توسعه محلی و کشاورزی بود. در انتخابات ۱۹۹۴ به تاناهون ۲ رفت و تا ۲۰۱۷ این حوزه را حفظ کرد. پس از انتخابات، رئیس مجلس شد و تا ۱۹۹۹ خدمت کرد. در ۱۹۹۹ معاون
رئیس مجلس شد و تا ۱۹۹۹ خدمت کرد. در ۱۹۹۹ معاون نخست‌وزیر و وزیر کشور شد و تا ۲۰۰۲ در این سمت‌ها باقی ماند. او پس از کنگرهٔ ۲۰۰۶ به دبیر کل حزب انتخاب شد و در روند صلح پس از پایان جنگ داخلی نقش مهمی ایفا کرد و وزیر صلح و بازسازی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ بود. پودل در ۲۰۰۸ معاون رئیس حزب شد و پس از انتخابات ۲۰۰۸ رهبر پارلمانی حزب شد. ریاست‌جمهوری (۲۰۲۳–اکنون). پودل نامزد حزب کنگره و ائتلاف ۱۰ حزبی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۳ بود و در ۹ مارس ۲۰۲۳ پیروز شد و Subas Chandra Nemwang از حزب کمونیست نپال را شکست داد. او پس از
Nemwang از حزب کمونیست نپال را شکست داد. او پس از انتخاب، از تمامی مسئولیت‌های حزبی کناره‌گیری کرد و به‌عنوان رئیس‌جمهور فعالیت خود را از ۱۳ مارس ۲۰۲۳ آغاز کرد. زندگی شخصی. پودل با ساویتا پودل ازدواج کرده و پنج فرزند دارد: چهار دختر و یک پسر.
رئیس‌جمهور نپال (به نپالی: )، رسماً «رئیس‌جمهور جمهوری فدرال دموکراتیک نپال»، بالاترین مقام کشور و فرمانده کل نیروهای مسلح نپال است. این مقام پس از لغو سلطنت و جمهوری شدن نپال در ۲۰۰۸ ایجاد شد. رئیس‌جمهور نقش عمدتاً تشریفاتی دارد و تصمیمات اجرایی با مشاوره نخست‌وزیر انجام می‌شود. از ۱۳ مارس ۲۰۲۳، رام چاندرا پودل رئیس‌جمهور فعلی نپال است. تاریخچه. در ژانویه ۲۰۰۷، قانون اساسی موقت نپال تمامی اختیارات سلطنت را لغو کرد و مجلس مؤسسان نپال در اولین جلسه خود تصمیم گرفت که کشور سلطنتی باقی بماند یا جمهوری شود. در
گرفت که کشور سلطنتی باقی بماند یا جمهوری شود. در دوران تعلیق سلطنت، گیریجا پرساد کوئیرال، نخست‌وزیر وقت، به عنوان رئیس کشور عمل می‌کرد. در ۲۸ مه ۲۰۰۸، مجلس مؤسسان رأی به لغو سلطنت داد و رام باران یادا نخستین رئیس‌جمهور نپال شد و مراسم تحلیف وی برگزار گردید. شرایط احراز. مطابق بخش ۶، ماده ۶۴ قانون اساسی نپال ۲۰۱۵، شرایط زیر برای نامزدی ریاست‌جمهوری لازم است: روند انتخاب. رئیس‌جمهور توسط مجمع انتخاباتی متشکل از اعضای پارلمان فدرال و اعضای مجالس استانی هفت استان نپال انتخاب می‌شود. وزن رأی اعضای پارلمان و
استان نپال انتخاب می‌شود. وزن رأی اعضای پارلمان و مجالس استانی با توجه به جمعیت استان‌ها تعیین می‌شود. در صورت عدم کسب اکثریت در دور اول، دورهای دوم و سوم برای تعیین رئیس‌جمهور برگزار می‌شود. این روند تضمین می‌کند که اقلیت‌ها و زنان نیز می‌توانند در این سمت نمایندگی داشته باشند. دوره و عزل. دوره ریاست‌جمهوری پنج سال است و امکان انتخاب مجدد تنها یک بار وجود دارد. رئیس‌جمهور ممکن است پس از پایان دوره‌اش به‌صورت موقت تا تعیین جانشین ادامه دهد. شرایط پایان خدمت شامل: اختیارات. رئیس‌جمهور نپال عمدتاً نقش
خدمت شامل: اختیارات. رئیس‌جمهور نپال عمدتاً نقش تشریفاتی دارد. مسئولیت اصلی وی محافظت و تضمین رعایت قانون اساسی است. تصمیمات اجرایی طبق قانون اساسی توسط شورای وزیران و با مشاوره نخست‌وزیر انجام می‌شود. سفر و حمل‌ونقل. برای سفرهای بین‌المللی از Airbus A330 نپال ایرلاین استفاده می‌شود و برای سفرهای داخلی از هلیکوپتر VIP AgustaWestland AW139 متعلق به ارتش نپال بهره می‌گیرد. فهرست روسای کشور. - پادشاهان نپال: از ۱۷۶۸ تا ۲۰۰۸ - رؤسای‌جمهور نپال: از ۲۰۰۸ تاکنون، با آغاز جمهوری - دوره انتقالی (۲۰۰۷–۲۰۰۸):
با آغاز جمهوری - دوره انتقالی (۲۰۰۷–۲۰۰۸): نخست‌وزیر وقت به عنوان رئیس کشور عمل می‌کرد
ریموندو فرانکتی (فلورانس، ۳۱ ژانویه ۱۸۹۱ - قاهره، ۷ اوت ۱۹۳۵) یک جهانگرد ایتالیایی و یکی از مهمترین جهانگردان قرن بیستم، به ویژه در آفریقا بود. زندگی. سال‌های اولیه. او فرزند آلبرتو فرانکتی، آهنگساز مشهور اپرا، و مارگاریتا دی آرنولدو لِوی، کنتس رجیو امیلیا بود. خانواده فرانکتی و لوی، دو خانواده ثروتمند یهودی بودند: خانواده اول از آبرامو فرانکتی اهل لیورنو (که توسط پادشاه ساردینیا، ویکتور امانوئل دوم، به مقام بارون مفتخر شد) بودند. آنها بین اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به دلیل علایق هنری متعدد و ثروت
و اوایل قرن بیستم به دلیل علایق هنری متعدد و ثروت قابل توجه خود، شامل سرمایه‌گذاری در املاک، املاک کشاورزی وسیع، مزارع دام و مشاغل صنعتی در سراسر ایتالیا، در اروپا مشهور شده بودند. خانواده دوم از چهره‌های برجسته در زندگی عمومی رجیو امیلیا بودند و عموی بزرگش اولدریکو لوی به عنوان سناتور منصوب شده بود. ریموندو که در این محیط بزرگ شده بود، از سنین پایین به نظر می‌رسید که ویژگی‌های بارز خانواده‌اش را در خود دارد: کنشگری قرن نوزدهم و بی‌قراری قرن بیستم. از همان سنین پایین، شخصیتی سرزنده، متهور و سرکش از خود
سنین پایین، شخصیتی سرزنده، متهور و سرکش از خود نشان داد. او عاشق طبیعت بود و آموزش آکادمیک مدارس شبانه‌روزی سختگیرانه‌ای که خانواده‌اش به عنوان پسر یک خانواده ثروتمند، او را به ناچار به آنجا می‌فرستادند، را تحمل نمی‌کرد. او از یک مدرسه شبانه‌روزی به مدرسه شبانه‌روزی دیگر نقل مکان می‌کرد و دائماً بین کاخ‌ها و ویلاهای مختلف متعلق به خانواده در حال جابجایی بود، به خصوص پس از طلاق والدینش در سال ۱۸۹۷، به پدرش آلبرتو سپرده شد که به دلیل تعهدات و ارتباطات موسیقیایی متعددش دائماً در سفر بود. ممکن است که در طول
متعددش دائماً در سفر بود. ممکن است که در طول این سال‌ها، پسر، که از فرهنگ سفت و سخت و سنتی مدرسه بیزار بود، خود را در آثار امیلیو سالگاری غرق کرده باشد، که در آن زمان نخستین آثار معروف خود را به صورت سریالی در روزنامه‌ها منتشر می‌کرد. به راحتی می‌توان تصور کرد که حس عجیب و غریب بودن، ماجراجویی و عدم انطباق این رمان‌ها چه تأثیراتی بر آموزش ریموندو جوان داشته است، که - شاید به همین دلیل - شکار و سفر را در میان فعالیت‌های مورد علاقه خود پرورش داد. نخستین سفرها و جنگ جهانی اول. به لطف منابع مالی عظیمی که پس از
و جنگ جهانی اول. به لطف منابع مالی عظیمی که پس از مرگ پدربزرگش (در سال ۱۹۰۵) به ارث برده بود، در سال ۱۹۰۷، در سن هجده سالگی، سفری اکتشافی به آمریکای شمالی را آغاز کرد و در آنجا از کوه‌های راکی، بین ایالات متحده و کانادا، عبور کرد. پس از خدمت سربازی، سفرهای خود را با نخستین ماجراجویی‌های واقعی خود به عنوان یک کاوشگر از سر گرفت و به هندوچین و مقاصد سالگاری مانند مالزی، آنام و مجمع‌الجزایر اندونزی روی آورد. در سال ۱۹۱۱، انقلاب شین‌های چین را مستند کرد و در سال ۱۹۱۲ از سودان بازدید کرد. بین سال‌های ۱۹۱۲ تا
سال ۱۹۱۲ از سودان بازدید کرد. بین سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۴، او بارها از قاره آفریقا، که در آن زمان نمادی از ماجراجویی و جذابیت اسرارآمیز در اروپا بود، بازدید کرد. او در سرزمین‌های از پیش کشف شده (اوگاندا، سودان، کنیا و غیره) به دنبال شکارهای عجیب و غریب گشت و در امتداد نیل قایقرانی کرد و وارد بحر الغزال، منطقه‌ای که در آن زمان تا حدی دست نخورده بود، شد. در یکی از این سفرها، او لوکا کومریو (عکاس رسمی خاندان ساووی و پیشگام مستندسازی و صنعت فیلم ایتالیا) را با خود برد و در طول سفرهای شکار، از بقایای حیوانات کشته
برد و در طول سفرهای شکار، از بقایای حیوانات کشته شده و در میان رقص‌های سنتی ساکنان محلی از خودش فیلم گرفت و توجه ویژه‌ای به رسانه‌ها نشان داد: سفرهای او همیشه با مواد شمایل‌نگاری فراوان مستند می‌شد و در نهایت به شهادت‌های مهمی تبدیل شد که در فیلم‌های کوتاه مختلف توسط کارگردانان معاصر نیز مورد استفاده مجدد قرار گرفت، مانند شهادت سینمایی-عکاسی او در مورد کاوش دانکالیا. یافته‌های قوم‌نگاری و تاکسیدرمی که در طول سفرها و شکارهای او در خاور دور و آفریقا جمع‌آوری شده بود، توسط ریموندو فرانکتی و پس از مرگ او توسط
شده بود، توسط ریموندو فرانکتی و پس از مرگ او توسط همسرش بیانکا به موزه‌های مدنی رجیو امیلیا اهدا شد. در طول جنگ جهانی اول، ریموندو، اگرچه در یک واحد سواره نظام آموزش دیده بود، اما در جبهه در سپاه مسلسل زرهی خدمت کرد، جایی که تجربه او به عنوان راننده، او را به یک دارایی ارزشمند تبدیل کرد و در آنجا اعمال قهرمانانه متعددی انجام داد، که به همین دلیل نامزد دریافت مدال نقره شد، اما او این پیشنهاد را رد کرد و از پیشنهاد دهنده اعاجزانه درخواست پس گرفتن پیشنهاد را کرد (برخی می‌گویند از ترس اینکه رفقایش در ارتش از
کرد (برخی می‌گویند از ترس اینکه رفقایش در ارتش از ریشه‌های ثروتمند او مطلع شوند و تصور کنند که با او به خوبی رفتار می‌شود). او از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۹ در جبهه ماند و حتی پس از پیمان‌های صلح، در اینسبروک با واحدهایی که از قلمرو محافظت می‌کردند، ماند. پس از ترخیص از خدمت سربازی، به خانه خود در ونیز بازگشت و در کاخ کاوالی-فرانکتی اقامت گزید. دوران پس از جنگ و اکتشافات. در سال ۱۹۲۰، در ونیز، او با کنتس بیانکا موچنیگا روکا، که از طرف مادری،‌ از نوادگان خانواده دوج موچنیگو بود، ازدواج کرد. آنها چهار فرزند پیدا
دوج موچنیگو بود، ازدواج کرد. آنها چهار فرزند پیدا کردند: لائورتانا )(Lauretana) (با نام عامیانه «سیمبا» (Simba)‌ در زبان سواحیلی به معنی "شیر"است)، لوریان، آفدرا (که نامش از آتشفشانی در کوه‌های داناکیل گرفته شده بود و همسر چهارم هنری فوندا شد)، و ریموندو نانوک (که نامش از یک خرس قطبی گرفته شده است). از سال ۱۹۲۱، سفرهای او عمدتاً بر آفریقا متمرکز شد و از آنجا آثار باستانی متعددی با ارزش‌های طبیعت‌گرایانه و قوم‌نگاری به ارمغان آورد. ظهور دولت فاشیستی موسولینی احتمالاً با استقبال ریموندو روبرو شد، اما حداقل
احتمالاً با استقبال ریموندو روبرو شد، اما حداقل تا زمانی که فاشیسم به موضوعی نزدیک به قلب او (یعنی گسترش ایتالیا در آفریقا) نپرداخت اشتیاق خاصی نشان نداد. "مرحله دوم" زندگی ریموندو به عنوان یک کاوشگر آغاز شد؛ او که دیگر از دنبال کردن مسیرهای شناخته‌شده راضی نبود، بین سال‌های ۱۹۲۸ و ۱۹۲۹ بلندپروازانه‌ترین کار خود را انجام داد: او داناکیل تقریباً ناشناخته را از شرق به غرب، از ساحل اریتره تا ارتفاعات اتیوپی، از عصب تا مای سو کاوش کرد، سپس به صحرای داناکیل بازگشت و آن را دوباره پیمود، جنوبی‌تر از برنامه سفر
و آن را دوباره پیمود، جنوبی‌تر از برنامه سفر قبلی، و سپس به ساحل بازگشت. در حالی که بیشتر همراهانش، که از خستگی و بیماری خسته شده بودند، پس از رسیدن به آکروکرو مجبور به قطع سفر شدند، ریموندو، مالیونة (Maglione) کانی‌شناس و کراوری (Craveri)‌ اپراتور، سفر خود را در سراسر زمین‌های پست به صورت معکوس از سر گرفتند و موفق شدند به یکی از اهداف اعلام‌شده فرانکتی دست یابند: یافتن بقایای کاوشگرانی مانند جوزپه ماریا جولیتی و بیلیری‌ (Biglieri) که نیم قرن قبل از آنها (در سال ۱۸۸۱) وارد آن مناطق شده بودند و دیگر هرگز
(در سال ۱۸۸۱) وارد آن مناطق شده بودند و دیگر هرگز دیده نشدند (آنها توسط مهاجمان مورد حمله قرار گرفته و نابود شده بودند). ریموندو با مردم و رهبران محلی دوست شد و ارتباط برقرار کرد؛ این امر زمانی مفید واقع شد که او در آماده‌سازی برای جنگ در آفریقا، خود را وقف کار اطلاعاتی در میان مردم حبشه از طرف دولت ایتالیا کرد. دوست او، ساوریو پاتریزی، متخصص شاخ آفریقا، نیز به این اقدام اضافه شد. سفر فرانکتی هرچند در سکوت نتایج سیاسی قابل توجهی داشت. این زمانی بود که ایتالیا روابط دوستانه خود را با اتیوپی، به رهبری
ایتالیا روابط دوستانه خود را با اتیوپی، به رهبری امپراتور جوان هایله سلاسی، حفظ کرد، به این امید که از طریق تجارت با ارتفاعات، حمایت آن را برای تقویت اقتصاد رو به زوال مستعمره اریتره به دست آورد. با این حال، از سوی دیگر، روابطی نیز، کم و بیش مخفیانه، با برخی از فئودال‌های ستیزه‌جوی اتیوپی، که همیشه با قدرت مرکزی مخالفت می‌کردند، برقرار می‌شد. یکی از قدرتمندترین این فئودال‌ها، راس هایلو (Ras Hailù)، ارباب قلمرو ثروتمند گججام (Goggiam)‌ بود که بخش بزرگی از دریاچه تانا، یکی از مخازن اصلی تغذیه‌کننده نیل، را