payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فلفل سرانو () نوعی فلفل تند از گونه فلفل گلدانی است که خاستگاه آن مناطق کوهستانی پوئبلا و ایدالگو در مکزیک است. تندی این فلفل در مقیاس اسکویل بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۲۵٬۰۰۰ است. نام این فلفل برگرفته از کوه‌های سیرا در این مناطق است. از این فلفل عموماً برای تهیه سس‌های تند استفاده می‌شود و تندی آن بیشتر از هالاپینو است. سرانو دومین فلفل تند پر مصرف در آشپزی مکزیکی است و ایالت‌های وراکروز، سینالوآ، نایاریت و تامائولیپاس هر سال ۱۸۰٬۰۰۰ تن از آن را تولید می‌کنند.
کوش پیل دندان در کوش نامه ایرانشان برادر زاده ضحاک ماردوش است و سرگذشتی ۱۵۰۰ ساله دارد. در کوش نامه پدر او کوش نام دارد و مادرش دختری از قبیله پیلگوشان در چین است. پس از تولد او، پدرش از دیدن چهره زشت و اهریمنی فرزندش خشمگین می‌شود و مادرش را به قتل می‌رساند و کوش نوزاد را در جنگلی رها می‌کند، آبتین این کودک را در جنگل پیدا می‌کند و او را بزرگ می‌کند. کوش پیل دندان در سپاه آبتین با پدرش می‌جنگد اما زمانی که از گذشته خود آگاه می‌شود به آبتین خیانت می‌کند. بر طبق داستان‌های کوش نامه ایرانشان، کنعان و انوشین
طبق داستان‌های کوش نامه ایرانشان، کنعان و انوشین حاصل ازدواج کوش پیل دندان و نگارین دختر وزیرش نوشان هستند؛ همچنین نمرود و کوش نیز نوه‌های کوش پیل دندان و پسران کنعان هستند. به نظر می‌رسد کوش پیل دندان در کوش نامه همان کوش پسر حام در تورات باشد. ایرانشان در کتاب کوش نامه عناصر سامی را به ضحاک مرتبط کرده است. در کوش نامه. ضحاک پس از کشتن جمشید و نشستن بر تخت پادشاهی او برای اجتناب از پیشگویی به زیر کشیده شدنش از تخت پادشاهی به دست فرزندی از نوادگان جمشید، برادرش کوش را به چین می‌فرستد تا فرزندان جمشید را از
کوش را به چین می‌فرستد تا فرزندان جمشید را از بین ببرد. نوادگان جمشید برای رهایی از چنگال کوش در میان جنگل‌ها سرگردان شدند. کوش در حین جستجوی نوادگان جمشید با قبیله پیلگوشان درگیر جنگ شد و پس از مبارزه با این قبیله و پیروزی بر آن‌ها، دختری زیباروی از قبیله را به عنوان همسر خود می‌گیرد. این دختر، پسری زشت‌روی با دندان‌هایی شبیه به دندان خوک و گوش‌هایی شبیه به گوش فیل به دنیا می‌آورد. کوش از این اتفاق خشمگین شده و به دلیل به دنیا آوردن فرزندی اهریمنی سر از تن آن دختر جدا می‌کند و پسرش را در جنگلی که خانواده
آن دختر جدا می‌کند و پسرش را در جنگلی که خانواده جمشید در آنجا پنهان شده بودند رها می‌کند. آبتین سومین نسل از تبار جمشید، کوش پیل دندان را در جنگل پیدا می‌کند و او را مانند فرزند خود بزرگ می‌کند. کوش پیل دندان در کودکی توانایی رزمی فوق‌العاده ای از خود نشان می‌دهد و مدتی در سپاه آبتین با پدرش کوش می‌جنگد. اما در ۳۵ سالگی پدر حقیقی خودش را می‌شناسد؛ زمانی که کوش و پسرش یکدیگر را می‌بینند، با هم متحد می‌شوند تا با آبتین مبارزه کنند و کوش پیل دندان نیز با بریدن سر یکی از پسران آبتین، آن را به پدر واقعی خود
سر یکی از پسران آبتین، آن را به پدر واقعی خود تقدیم می‌کند. در ادامه آبتین به شیلا گریخته و به طیهور، شاه آنجا پناه می‌برد. آبتین مورد استقبال گرم طیهور قرار می‌گیرد و با فرانک دختر طیهور ازدواج می‌کند و شبی در خواب، جمشید او را به بازگشت به ایران فرا می‌خواند. در همین زمان کوش می‌میرد و کوش پیل دندان از طرف ضحاک به ریاست بر چین ادامه می‌دهد. در نهایت آبتین و فرانک با تأیید طیهور با کمک دریانوردان مجرب ۱۵ ماه دریانوردی می‌کنند و ابتدا به سقلاب و بلغار می رسند و سپس به گیلان و آمل می‌روند. فرانک در ایران
رسند و سپس به گیلان و آمل می‌روند. فرانک در ایران فریدون را به دنیا می‌آورد. هنگامی که فریدون چهار ساله بود در خواب به آبتین الهام می‌شود تا فریدون را به سلکت بسپارد. سلکت فرمانده قلعه دماوند بود که ضحاک هرگز نتوانست آن را تصرف کند. پس از آن افراد ضحاک آبتین را دستگیر و اعدام می‌کنند و مغزش را خوراک مار‌های ضحاک می‌کنند. وقتی کوش پیل دندان متوجه می‌شود که آبتین از شیلا رفته و به ایران بازگشته است، نقشه‌ای می‌کشد تا شیلا را تصرف کند. با وجود اینکه شیلا تحت حاکمیت طیهور ۳۰۰۰ سال بود که فتح نشده بود، او با
حاکمیت طیهور ۳۰۰۰ سال بود که فتح نشده بود، او با روشی هوشمندانه این کشور را تصرف کرد. پس از آن، او کل شیلا را نابود کرد. در این هنگام خبر شکست ضحاک از فریدون به کوش پیل دندان می‌رسد و کوش به چین بازمی‌گردد. فریدون دست و پای ضحاک را می‌بندد و یوغی بر گردن او می‌اندازد و در کوه دماوند زندانی می‌کند. کوش پیل دندان شهری به نام کوشان را در سرزمینی آن سوی رود اکسوس تأسیس می‌کند و دستور می‌دهد مجسمه ای از خود در شهر برپا کنند و ساکنان را مجبور به پرستش می‌کند. سرانجام فریدون تصمیم می‌گیرد تا به ظلم و ستم کوش پیل
فریدون تصمیم می‌گیرد تا به ظلم و ستم کوش پیل دندان بر چین پایان دهد. او در نهایت قارن را با لشکری عظیم به سرزمین چین می‌فرستد. نیروهای فریدون پیروز می‌شوند و قارن در نبرد تن به تن کوش را شکست می‌دهد و به ایران می‌فرستد و در کنار ضحاک در دماوند زندانی می‌کند. کوش به مدت ۴۰ سال در زندان بود تا اینکه لشکری از سیاهان آفریقایی در حبشه و نوبه به شمال آفریقا حمله کردند و تا مصر به راه افتادند. در این هنگام اهالی آن مناطق از فریدون کمک خواستند. فریدون نیروهای ایرانی را برای شکست دادن دشمن به آنجا می‌فرستد و لشکر
را برای شکست دادن دشمن به آنجا می‌فرستد و لشکر سیاهان را شکست می‌دهد اما با بازگشت ارتش ایران، دوباره سیاهان به مردم شمال آفریقا و مصر حمله کردند. فریدون با مشاوران و وزیران خود مشورت کرد و به این نتیجه رسید که ظالمی خشن به غرب فرستاده شود. کوش به اتفاق آرا انتخاب می‌شود و او را از زنجیر رها می‌کنند و به حضور فریدون می‌آورند. کوش از فریدون طلب بخشش می‌کند و قسم می‌خورد که تابع وفادار پادشاه ایران شود. سپس کوش در راس یک ارتش به مصر و شمال آفریقا فرستاده می‌شود. او دشمن را شکست می‌دهد و غنایم را برای فریدون
او دشمن را شکست می‌دهد و غنایم را برای فریدون می‌فرستد. کوش همچنین چندین شهر جدید در منطقه ایجاد می‌کند. با این حال، کوش سوگند خود را به فریدون می‌شکند و آشکارا شورش می‌کند. او ایرانیان را در لشکر خود می‌کشد. کوش پادشاهی جدیدی بر پا می‌کند و امپراتوری گسترده‌ای در آفریقا تا حدود اندلس می‌سازد و دستور می‌دهد که تصویر او را در هر خانه بگذارند و هر روز عبادت کنند. فریدون برای تسلط بر کوش، پسرش سلم را می‌فرستد تا کوش را شکست دهد. سلم بر ارتش کوش پیروز می‌شود اما کوش به غرب می‌گریزد. در این هنگام سه پسر فریدون
کوش به غرب می‌گریزد. در این هنگام سه پسر فریدون با یکدیگر درگیر جنگ می‌شوند. سلم و تور با کوش متحد می‌شوند و بردار ناتنی خود ایرج را به قتل می‌رسانند و جهان را با کوش تقسیم می‌کنند. منوچهر نوه ایرج به انتقام خون پدربزرگ خود لشکری بزرگ را برای جنگ با تور و سلم و کوش رهبری می‌کند. تور و سلم در جنگ کشته می‌شوند و منوچهر با گرز گاوسر کوش را زخمی می‌کند و کوش مجروح به کوه طارق می‌گریزد. چندین سال پس از این جنگ و در زمان پادشاهی کی کاووس، سیاهان آفریقایی دوباره تحت فرماندهی سنجه و ارندو به سرزمین های تحت فرمان
تحت فرماندهی سنجه و ارندو به سرزمین های تحت فرمان کوش حمله می برند و شروع به غارت و تاراج سرزمین های کوش می کنند. در نهایت کوش پیل دندان لشکر خود را فرا می خواند و به جنگ با سیاهان می رود، اما از دیو سپید شکست سختی می خورد. کوش که توانایی مقابله با سیاهان را نداشت با پنهان کردن هویتش به نزد کی کاووس پادشاه ایران می رود و او را فریب می دهد تا به جنگ با سیاهان مازندران برود. کی کاووس در نهایت در جنگ مازندران اسیر می شود و رستم دستان پس از گذر از هفت خان، دیو سپید را می کشد و پادشاه ایران را آزاد می کند. مدتی
را می کشد و پادشاه ایران را آزاد می کند. مدتی پس از آن، کوش در حین شکار از گروه خود جدا می‌شود و گم می‌شود. در راه، در خانه ای توقف می‌کند، صاحب خانه که مردی وارسته و خردمند از نسل جمشید است او را دعوت می‌کند و با او به مباحثه می‌پردازد، در نهایت آن مرد کوش را از گمراهی نجات می‌دهد و کوش از ادعای الوهیت خود دست می‌کشد. در مقابل، آن مرد نیز که پزشک ماهری بود، با عمل جراحی صورت کوش را به شکل انسان برمی‌گرداند و کوش را به راه خدا هدایت می‌کند و کوش ۴۶ سال آینده را صرف یادگیری موضوعات مختلف می‌کند. پس از آن
را صرف یادگیری موضوعات مختلف می‌کند. پس از آن مرد خردمند کوش را متقاعد می‌کند که به زادگاهش بازگردد. کوش به زادگاهش بازمی‌گردد و همه را به پرستش خدای خود تشویق می‌کند. سایر کتاب‌ها. در شاهنامه فردوسی صریحاً به نام کوش اشاره نمی‌شود؛ اما عده ای پژوهشگران برآنند که ترکیب پیل دندان در بیت زیر از داستان خاقان چین در شاهنامه تلویحاً اشاره به کوش پیل دندان دارد: در کتاب مجمل التواریخ و القصص هم مانند کوش نامه به حکومت کوش پیل دندان و نبردهای او با ایران اشاره شده است. با توجه به پایان باز کوش نامه و زنده ماندن
است. با توجه به پایان باز کوش نامه و زنده ماندن کوش پیل دندان در پایان داستان، ممکن است او حتی در زمان پادشاهی کی خسرو نیز زنده بوده باشد. در کتاب‌های شاهنامه کردی، هفت لشکر، مشکین نامه و سایر طومارهای نقالی سرنوشت متفاوتی را برای کوش پیل دندان ذکر کرده‌اند و کوش خبیث در دوران پادشاهی کی خسرو به دست افراد مختلفی مانند رستم دستان، رستم یکدست، کوهکش (فرامرز) کشته می‌شود. بر پایه قراین کوش نامه و نیز برخی اشارات تاریخی، به نظر می‌رسد که کوش پیل دندان به مرگ طبیعی از دنیا رفت، اما ظاهراً چون این امر خوشایند
طبیعی از دنیا رفت، اما ظاهراً چون این امر خوشایند توده مردم نبود، بعدها نقالان و داستان گزاران در اصل داستان دست بردند و روایت‌های گوناگونی دربارهٔ مرگ کوش ساختند.
آب کراوت (؛ ) که در کشورهای حوزهٔ بالکان به آن «راسول»، «راسوی» و «راسولوک» هم می‌گویند نوعی نوشیدنی است که از آب کلم‌ترش پرورده تهیه می‌شود. آب کراوت در واقع عصارهٔ خود سبزی و شورآبهٔ آن است. آب کراوت به‌طور گسترده در بسیاری از کشورهای اروپای مرکزی و شرقی، به‌ویژه آلمان، و همچنین در بخش‌هایی از شمال‌شرقی ایالات متحده و ایالت‌های غرب میانه آمریکا که مهاجران آلمانی در آن ساکن شده‌اند، مانند پنسیلوانیای مرکزی و غربی در دسترس است. مصرف. آب کرات ممکن است به تنهایی نوشیده شود یا به عنوان افزودنی در نوشیدنی‌های
نوشیده شود یا به عنوان افزودنی در نوشیدنی‌های مخلوط استفاده شود. آب کرات یکی از موادی است که در رومانی برای دادنِ طعمِ ترش به سوپ‌های سنتی شوربا استفاده می‌شود. ارزش غذایی. آب کراوت ممکن است به عنوان یک مکمل‌های غذایی طبیعی مصرف شود، زیرا منبع غنی ویتامین ث، ویتامین‌های گروه ب، ویتامین ئی، ویتامین کا، پتاسیم (۴۷۵ میلی‌گرم)، کلسیم، فسفر، گوگرد، آهن، مس، روی، منیزیم و اسید لاکتیک است.
فیلوش جورجیای جنوبی ، همچنین به‌طور گمراه‌کننده به‌عنوان خوتکای جورجیای جنوبی نیز شناخته می‌شود، زیرگونه‌ای نمادین از فیلوش نوک‌زرد ("Anas georgica")، مرغابی از زیرتیرهٔ مرغابیان روآبچر (Anatinae) است. این زیرگونه بومی به بزرگی ۳۷۵۶ کیلومتر مربع و در جزیره زیرقطبی جنوب جورجیای جنوبی و مجمع‌الجزایر همراه آن و سرگردان به جزایر ساندویچ جنوبی است. این یکی از پرندگانی بود که جیمز کوک در ژانویه ۱۷۷۵ به مناسبت نخستین فرود ثبت‌شده در جنوب جورجیا به آن اشاره کرد و در گذشته یک گونه کامل در نظر گرفته می‌شد. برخلاف
در گذشته یک گونه کامل در نظر گرفته می‌شد. برخلاف دیگر فیلوش‌ها، نرها از نظر ظاهری شبیه به ماده‌ها، هرچند بزرگ‌تر هستند. این اردک‌ها ۴۵ تا ۶۵ سانتی‌متر طول دارند، وزن نرها ۶۱۰ تا ۶۶۰ گرم و ماده‌ها ۴۶۰ تا ۶۱۰ گرم است. تفاوت‌های جزئی این است که نر دارای پوشش‌های رویه‌ای به رنگ خاکستری مایل به قهوه‌ای یکنواخت و آیینهٔ بالی سبز مایل به سیاه براق است، در حالی که ماده دارای پوشش‌های بالای خالدار و آیینهٔ بالی قهوه‌ای مات است.
رمه‌گردانی آلپی ، رمه‌گردانی است که در کوه‌های آلپ انجام می‌شود، یعنی راندن فصلی دام‌های در حال چرا بین دره‌ها در زمستان و چراگاه کوهستانی در تابستان از اصطلاح «چراغ کوهستانی فصلی»، ""Transhumance یک عمل سنتی است که بسیاری از منظره‌های آلپ را شکل داده است، زیرا بدون آن، بیشتر مناطق زیر جنگل خواهد بود. در حالی که امروزه گردشگری و صنعت سهم زیادی در اقتصاد آلپ دارند، مهاجرت فصلی به مراتع مرتفع هنوز در باواریا، اتریش، اسلوونی، ایتالیا، فرانسه و سوئیس، به جز در مراکز توریستی پرتردد آنها انجام می‌شود. در برخی
مراکز توریستی پرتردد آنها انجام می‌شود. در برخی مکان‌ها، دام‌ها توسط خانواده‌های کشاورز محلی که به مکان‌های بالاتر نقل مکان می‌کنند، نگهداری می‌شوند. در برخی دیگر، این شغل برای دامدارانی است که کارمندان تعاونی مالک مراتع هستند. بیشتر چراگاه آلپی زیر است؛ همه زیر هستند. مناطق مرتفعی که برای جابجایی انسان مناسب نیستند، به عنوان کوه‌های آلپ بلند شناخته می‌شوند. در سال ۲۰۱۱، یونسکو رمه‌گردانی آلپی در جنگل برگنتس را به عنوان میراث فرهنگی ناملموس اعلام کرد.
مرغزار آمیخته یا مرغزار مخلوط یک اکوتون است که بین مرغزارهای بلند و مرغزارهای کوتاه قرار دارد. مرغزار آمیخته از نظر تنوع گیاهی غنی‌تر از مرغزار بلند یا کوتاه است. مرغزار آمیخته در بخش دشت‌های مرکزی دشت‌های بزرگ رخ می‌دهد، و عرض آن از مرکز تگزاس در ایالات متحده تا جنوب شرقی منیتوبا، آلبرتا و ساسکاچوان در علفزارهای آمیخته شمالی کانادا متفاوت است.
سیسیلیا ( ; ; ) اولین استانی بود که جمهوری روم به تصرف خود درآورد و جزیره سیسیل را در بر می‌گرفت. بخش غربی جزیره در سال ۲۴۱ پیش از میلاد در پایان اولین جنگ پونیک با کارتاژ تحت کنترل روم قرار گرفت. یک پریتور به طور منظم از پادشاهی سیراکوز تحت فرمان هیرون دوم تا زمان شکست آن در سال ۲۱۲ پیش از میلاد در جریان جنگ دوم پونیک، متحد مستقل رم باقی ماند. پس از آن این استان شامل کل جزیره سیسیل، جزیره مالت، و گروه های جزیره کوچکتر ( جزایر اگادی ، جزایر لیپاری ، اوستیکا و پانتلریا ) بود. در دوران جمهوری روم ، این جزیره
و پانتلریا ) بود. در دوران جمهوری روم ، این جزیره منبع اصلی غلات شهر رم بود. استخراج سنگین بود و قیام‌های مسلحانه ای را برانگیخت که به عنوان جنگ های نوکرانه اول و دوم در قرن دوم قبل از میلاد شناخته می شدند. در قرن اول، فرماندار رومی، کایوس ورس، به دلیل فساد خود توسط سیسرون مورد تعقیب قرار گرفت. در جنگ‌های داخلی که منجر به پایان جمهوری روم شد، سیسیل توسط سکستوس پومپه در مخالفت با سه‌گانه دوم کنترل شد. هنگامی که این جزیره سرانجام در سال ۳۶ پیش از میلاد تحت کنترل آگوستوس قرار گرفت، به طور قابل توجهی سازماندهی
آگوستوس قرار گرفت، به طور قابل توجهی سازماندهی شد و مستعمرات بزرگ رومی در چندین شهر بزرگ ایجاد شد. در بیشتر دوره امپراتوری، این استان سرزمینی آرام و ارضی بود. در نتیجه، به ندرت در منابع ادبی از آن نام برده شده است، اما باستان‌شناسی و کتیبه‌نگاری چندین شهر پررونق مانند لیلیبائوم و پانورموس در غرب، و سیراکوز و کاتانیا در شرق را نشان می‌دهند. این جوامع به روشی مشابه سایر شهرهای امپراتوری روم سازماندهی شده بودند و عمدتاً خودگردان بودند. یونانی و لاتین زبان‌های اصلی جزیره بودند، اما پونیک، عبری و احتمالاً
اصلی جزیره بودند، اما پونیک، عبری و احتمالاً زبان‌های دیگر نیز صحبت می‌شدند. چندین اجتماع یهودی در این جزیره وجود داشت و از حدود سال ۲۰۰ پس از میلاد نیز شواهدی از جوامع مسیحی قابل توجهی وجود دارد. این استان مدت کوتاهی قبل از فروپاشی امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶ تحت کنترل پادشاهی وندال شمال آفریقا قرار گرفت، اما به زودی به پادشاهی ایتالیا بازگردانده شد و تحت کنترل امپراتور شرقی در قسطنطنیه به روم بازگردانده شد. تا قرن ۹ باقی مانده است.
تالاب کورونی (یا خلیج، خلیج کوچک؛ به پروسی: "Kursjanmari", , ) یک تالاب آب شیرین است که توسط زبانۀ کورونی از دریای بالتیک جدا شده است. مساحت سطحی آن برابر با است. رودخانه نمان () حدود ۹۰ درصد جریان ورودی آن را تأمین می‌کند؛ حوزه آبریز آن حدود ۱۰۰٬۴۵۰ کیلومتر مربع وسعت دارد که در لیتوانی و استان کالینینگراد روسیه واقع شده است. تاریخچه انسانی. در سده ۱۳ (میلادی), منطقه اطراف تالاب بخشی از سرزمین‌های اجدادی کورونی‌ها و پروسی‌های باستان بود. بعدها این منطقه در مرزهای منطقه تاریخی لیتوانی صغیر قرار گرفت. در
در مرزهای منطقه تاریخی لیتوانی صغیر قرار گرفت. در انتهای شمالی زبانهٔ کورونی، تنگه کلایپدا تالاب را به دریای بالتیک متصل می‌کند. این مکان در سال ۱۲۵۲ توسط شوالیه‌های تتونیک برای ساخت قلعه مملبورگ و شهر کلایپدا انتخاب شد. در سال ۱۴۵۴، شاه کازیمیر چهارم یاگیلون منطقه را بنا به درخواست کنفدراسیون پروس ضد تتونیک، به پادشاهی لهستان ضمیمه کرد. پس از معاهده دوم تورون در سال ۱۴۶۶، تالاب به‌عنوان بخشی از لهستان تحت تیول (اروپا) شوالیه‌های تتونیک قرار گرفت و در چارچوب اتحاد لهستان–لیتوانی و سپس مشترک‌المنافع
چارچوب اتحاد لهستان–لیتوانی و سپس مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی قرار گرفت. از قرن هجدهم، این منطقه بخشی از پادشاهی پروس شد و از سال ۱۸۷۱ نیز به امپراتوری آلمان تعلق یافت. پس از سال ۱۹۲۳، منطقه کلایپدا در شمال به لیتوانی واگذار شد (در سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ توسط آلمان اشغال شد) و باقی‌مانده منطقه پس از جنگ جهانی دوم به اتحاد جماهیر شوروی پیوست. به‌عنوان مرز جدید در دوره میان‌دوجنگ، رودخانه‌ای که در نزدیکی روسنه به تالاب کورونی می‌ریزد، انتخاب شد. بخش پایینی این رودخانه به طول ۱۲۰ کیلومتر در آلمان به نام "دی
رودخانه به طول ۱۲۰ کیلومتر در آلمان به نام "دی ممل" توسط آلمانی‌ها شناخته می‌شد، در حالی که بخش بالایی آن در لیتوانی نمان نام داشت. این مرز همچنین شبه‌جزیره‌ای نزدیک به تفرجگاه کوچک نیدا (لیتوانی) را جدا می‌کرد. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵، بخش لیتوانیایی توسط آلمان اشغال شد و بخش جنوبی زبانهٔ کورونی و تالاب تا سال ۱۹۴۵ در قلمرو آلمان باقی ماند. این مرز اکنون مرز میان لیتوانی و روسیه است، چرا که پس از جنگ جهانی دوم، انتهای جنوبی زبانه و منطقه آلمانی جنوب رودخانه به بخشی از یک درون‌بوم و برون‌بوم روسیه به نام استان
بخشی از یک درون‌بوم و برون‌بوم روسیه به نام استان کالینینگراد تبدیل شد. گروه قومی تقریباً منقرض‌شده کورسینیکی در مناطق اطراف این تالاب زندگی می‌کردند.
موری اوگای ؛ (زاده درگذشت ) نویسنده، منتقد، مترجم، معلم، پزشک نظامی (با رتبه معادل ژنرال نیروی زمینی) و کارمند عالی‌رتبه دولتی ژاپن در دوران میجی و تایشو بود. اوگای در منطقه ایوامی تسووانو (که امروزه به شهر تسووانو در استان شیمانه تعلق دارد) متولد شد و نام اصلی‌اش موری رینتارو (森林太郎) بود. او در خانواده‌ای با پیشینه پزشکی متولد شد. خانواده موری به عنوان پزشکان درباری خاندان تسووانو خدمت می‌کردند. اوگای فرزند ارشد خانواده بود و دو برادر و یک خواهر داشت. او دارای القاب و افتخاراتی همچون «نشان درجه یک» و «نشان
القاب و افتخاراتی همچون «نشان درجه یک» و «نشان خدمات درجه سه»بود، و همچنین مدرک دکترای پزشکی و دکترای ادبیات را نیز دریافت کرده بود. او پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکده پزشکی دانشگاه توکیو، به‌عنوان پزشک نظامی ارتش مشغول به کار شد و در ادامه به عنوان دانشجوی اعزامی از سوی وزارت ارتش، چهار سال را در آلمان به فعالیت در حوزه پزشکی نظامی سپری کرد. این پیشینه علمی و تجربی او، به همراه نقش او به عنوان یک روشنفکر و نویسنده، موری اوگای را به یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های فرهنگی ژاپن در دوران مدرن تبدیل کرد. سرگذشت.
فرهنگی ژاپن در دوران مدرن تبدیل کرد. سرگذشت. کودکی و پیشینه. موری رینتارو، که بعدها با نام ادبی موری اوگای شناخته شد، در تاریخ ۱۷ فوریه ۱۸۶۲ در منطقه تسووانو، استان ایوامی (که امروزه به شهر تسووانو در استان شیمانه تعلق دارد) متولد شد. خانواده موری نسل‌ها پزشکان رسمی خاندان تسووانو بودند. از آنجایی که پدربزرگ و پدر موری دامادان خانواده بودند، تولد او به‌عنوان وارث مستقیم این خانواده پس از مدت‌ها، برای آن‌ها اهمیت ویژه‌ای داشت. به عنوان پسر ارشد خانواده پزشکان، موری از کودکی تحت آموزش‌های دقیقی قرار گرفت و
موری از کودکی تحت آموزش‌های دقیقی قرار گرفت و آثاری چون «منتخبات کنفوسیوس» (the Analects) و «منسیوس» (Mencius) از متون کلاسیک چینی را مطالعه کرد. همچنین به یادگیری زبان هلندی زیر نظر پدرش پرداخت. او همچنین در مدرسه محلی «یوروکان» به بازخوانی متون کلاسیک چینی مانند «چهار کتاب و پنج کلاسیک» مشغول بود. در ۹ سالگی او از نظر سطح علمی، دانشی معادل یک نوجوان ۱۵ ساله داشت و در این دوره پرآشوب اصلاحات میجی، خانواده و اطرافیان او انتظارات بالایی از آینده‌اش داشتند. مهاجرت به توکیو. در سال ۱۸۷۲ (میجی ۵)، به دنبال
مهاجرت به توکیو. در سال ۱۸۷۲ (میجی ۵)، به دنبال اصلاحاتی مانند لغو نظام فئودالی و ایجاد استان‌ها، موری اوگای که در آن زمان ۱۰ سال داشت، همراه با پدرش به توکیو مهاجرت کرد. آنها در منطقه‌ای که امروزه به هیگاشی موکوجیما در سومیدا معروف است، سکونت یافتند. در توکیو، برای آماده شدن جهت ورود به مدرسه پزشکی دولتی (که در آن استادان آلمانی به زبان آلمانی تدریس می‌کردند)، در اکتبر همان سال به مدرسه خصوصی «شین بونگاکوشا»وارد شد تا زبان آلمانی بیاموزد. به منظور سهولت دررفت وآمد، اوگای مدتی را به‌طور موقت در خانه یکی از
وآمد، اوگای مدتی را به‌طور موقت در خانه یکی از بستگان مقامات دولتی به نام نیشی آمانه اقامت داشت. سال بعد، باقی اعضای خانواده موری نیز پس از فروش خانه و املاک خود، تسووانو را ترک کردند و به سنجو، جایی که پدر او کلینیک پزشکی خود را اداره می‌کرد، نقل مکان کردند. تحصیل در مدرسه پزشکی توکیو. در نوامبر ۱۸۷۳ (میجی ۶)، موری اوگای با شرکت در آزمون ورودی در دوره پیش دانشگاهی پزشکی مدرسه پزشکی توکیو (با ظرفیت حدود ۶۰ نفر و مدت تحصیل سه سال) پذیرفته شد. او سن واقعی خود را دو سال بیشتر اعلام کرد و در حالی که تنها ۱۱
را دو سال بیشتر اعلام کرد و در حالی که تنها ۱۱ سال و ۱۰ ماه داشت، وارد این مدرسه شد. در آن زمان، سیستم آموزشی ژاپن در حال گذار بود و تغییرات مکرری در نام و ساختار مدارس ایجاد می‌شد. سن پذیرش معمولاً بین ۱۴ تا ۱۷ سال بود. با این حال، به دلیل نرسیدن تعداد متقاضیان به حد نصاب (حداکثر ۱۰۰ نفر)، پذیرش همچنان ادامه یافت و علاوه بر اوگای، افرادی با سن بالاتر از حد مجاز (۱۸ و ۱۹ سال) نیز پذیرفته شدند. در نهایت، تعداد دانشجویان جدید به ۷۱ نفر رسید، اما از این تعداد تنها ۳۰ نفر موفق به ادامه تحصیل در دوره اصلی شدند.
۳۰ نفر موفق به ادامه تحصیل در دوره اصلی شدند. رقابت در این مدرسه بسیار شدید بود. از ۲۴ دانشجوی کلاس سطح متوسط زبان آلمانی، تنها ۱۱ نفر بدون افت تحصیلی فارغ‌التحصیل شدند، درحالی که در کلاس پایین‌تر، از ۴۱ نفر فقط ۲ نفر توانستند فارغ‌التحصیل شوند. اوگای به دوره اصلی پزشکی (با ظرفیت حدود ۳۰ نفر و مدت تحصیل پنج سال) راه یافت و تحت آموزش استادان آلمانی قرار گرفت. در کنار دروس اصلی، او همچنین از ساتو گِنچوو، استاد طب شرقی، متون کالسیک چینی و پزشکی سنتی را فرا گرفت. او علاوه بر این، تحت راهنمایی اساتیدی مانند
گرفت. او علاوه بر این، تحت راهنمایی اساتیدی مانند گاککای یودا و ایتو ماتسوتان به یادگیری ادبیات چینی و سرودن شعر چینی و ژاپنی پرداخت. در خودزندگینامه‌اش، «ویتا سکشوالیس»، اوگای روش یادگیری خود را اینگونه شرح می‌دهد: «در خوابگاه، فقط اصطلاحات تخصصی‌ای که در همان روز تدریس می‌شدند را پیدا می‌کردم، ریشه‌های یونانی و لاتین آن‌ها را جستجو کرده و با جوهر قرمز در حاشیه صفحات می‌نوشتم. خارج از کلاس، تقریباً تمام وقتم به همین کار اختصاص داشت. وقتی دیگران شکایت می‌کردند که حفظ این اصطلاحات دشوار است، برایم خنده‌دار
که حفظ این اصطلاحات دشوار است، برایم خنده‌دار بود. دوست داشتم به آن‌ها بگویم چرا به جای حفظ کردن مکانیکی، ریشه کلمات را جستجو نمی‌کنند؟» با این حال دوران تحصیل او بدون چالش نبود. خاطرات خواهرش حاکی از نگرانی مادربزرگشان است که با اوگای در خوابگاه زندگی می‌کرد و او را غرق در مطالعه آثار ادبی پیش از امتحانات نهایی می‌دید. همچنین، در اواسط امتحانات نهایی، یادداشت‌های او به دلیل آتش‌سوزی در خوابگاه از بین رفت. از سوی دیگر زمانی که یکی از استادان آلمانی رشته جراحی، پروفسور شولتز، متوجه نوشته‌های ادبی به زبان
پروفسور شولتز، متوجه نوشته‌های ادبی به زبان چینی در دفتر یادداشت اوگای شد، نسبت به او واکنش منفی نشان داد. با وجود این مشکلات، موری اوگای در ۴ ژانویه ۱۸۸۱ (میجی ۱۴) در حالی که ۱۹ سال داشت، با رتبه هشتم از مدرسه پزشکی توکیو فارغ‌التحصیل شد. هم‌دوره‌ای برجسته او، میورا موری‌هارا(که بعدها استاد دانشگاه امپراتوری توکیو شد) در مورد او و یکی دیگر از هم دوره‌ای‌هایش چنین گفت: اوگای دانشجویی بسیار برجسته و بااستعداد بود، طوری که در میان ۱۰ نفر فارغ‌التحصیل شده ۵ تا ۷ سال از دیگر رقبا جوان‌تر بود. آغاز خدمت به
۵ تا ۷ سال از دیگر رقبا جوان‌تر بود. آغاز خدمت به عنوان پزشک نظامی. پس از فارغ‌التحصیلی، موری اوگای ابتدا قصد نداشت پزشک، کارمند دولت، معلم، یا حتی نظامی شود. او رؤیای نویسندگی را در سر داشت و امیدوار بود به عنوان دانشجوی اعزامی وزارت آموزش به آلمان برود. در این مدت، او مشغول به کمک در بیمارستان پدرش بود. اما در حالی که مسیر آینده او همچنان نامشخص بود، یکی از هم‌دوره‌ای‌هایش به نام کوئیکه ماسانائو (که بعدها مدیر بخش پزشکی وزارت ارتش شد)، طی نامه‌ای طولانی و با شور و اشتیاق، اوگای را به معاون بخش پزشکی
و با شور و اشتیاق، اوگای را به معاون بخش پزشکی ارتش، ایشیگورو تادانوری، معرفی کرد. همچنین یکی از دوستان نزدیک او، کاکو تسورودو (که بعدها به عنوان «پدر علوم گوش و حلق و بینی ژاپن» شناخته شد)، اوگای را به پیوستن به وزارت ارتش تشویق کرد. در نهایت، اوگای در ۱۶ دسامبر همان سال(۱۸۸۱) به عنوان پزشک نظامی درجه پایین (معادل ستوان) وارد ارتش شد و در بیمارستان ارتش توکیو مشغول به کار شد. طبق خاطرات خواهرش، اوگای در جوانی به فعالیت‌هایی مانند طراحی چهار گیاه اشرافی(آلو، بامبو، ارکیده و داوودی) و طراحی مناظر باغ
بامبو، ارکیده و داوودی) و طراحی مناظر باغ می‌پرداخت. همچنین، پس از ساعات کاری، اغلب به نمایش‌های یوسه (نوعی سالن نمایش سنتی در ژاپن است که در آن هنرمندان به اجرای نمایش‌های کمدی، داستان‌گویی (مانند راکوگو)، تقلید صدا، نمایش‌های عروسکی، موسیقی سنتی، و سایر هنرهای نمایشی می‌پردازند) می‌رفت. تحصیل در آلمان. در ماه مه سال ۱۸۸۲ (۱۵ میجی)، شش ماه پس از ورود به وزارت ارتش، موری اوگای از میان هشت هم دوره‌ای فارغ‌التحصیل از دانشکده پزشکی دانشگاه توکیو، نخستین کسی بود که به عنوان پزشک وابسته به ستاد پزشکی ارتش منصوب
که به عنوان پزشک وابسته به ستاد پزشکی ارتش منصوب شد و وظیفه بررسی منابع مرتبط با نظام سلامت و بهداشت ارتش پروس را برعهده گرفت. در مارس سال بعد، مجموعه ۱۲ جلدی پیش نویس «کتاب جامع پزشکی» را به مقامات تحویل داد. در ژوئن ۱۸۸۴ (۱۷ میجی)، او مأمور شد تا برای تکمیل تحصیلات در زمینه بهداشت عمومی و بررسی نظام سلامت ارتش آلمان، به این کشور اعزام شود. او در حضور امپراتور میجی شرفیاب شد و پس از زیارت معبد کاشیکودوکورو، در ۲۴ اوت به‌عنوان دانشجوی اعزامی وزارت ارتش، از بندر یوکوهاما ژاپن را ترک کرد. وی در ۷ اکتبر به
بندر یوکوهاما ژاپن را ترک کرد. وی در ۷ اکتبر به بندر مارسی در جنوب فرانسه رسید و در ۱۱ اکتبر وارد پایتخت امپراتوری آلمان، برلین، شد. در مسیر سفر از یوکوهاما به مارسی، اوگای خاطرات خود را در اثری به نام «خاطرات سفر به غرب» ثبت کرد. او سال نخست اقامت خود را در شهر لایپزیگ (از ۲۲ نوامبر ۱۸۸۴ تا ۱۱ اکتبر سال بعد) گذراند. در این مدت، خانواده فوگل که او نزد آنها وعده‌های ناهار و شام خود را صرف می‌کرد، در سازگاری او با زندگی جدید نقش بسزایی داشتند. محل اقامت بعدی، درسدن (از ۱۱ اکتبر ۱۸۸۵ تا ۷ مارس سال بعد) بود که
درسدن (از ۱۱ اکتبر ۱۸۸۵ تا ۷ مارس سال بعد) بود که اوگای ۵ ماه را برای شرکت در کلاس‌های آموزشی پزشکی نظامی در آنجا گذراند. او در این مدت با اعضای خاندان سلطنتی و نظامیان ارتباط نزدیکی برقرار کرد و در مراسمی همچون رقص‌های سلطنتی، شب‌نشینی‌های اشرافی و نمایش‌های تئاتر در دربار شرکت می‌کرد. او در این دوره، دو دوست ارزشمند پیدا کرد، یکی ویلهم روث، پزشک ارشد ارتش پادشاهی زاکسن، و دیگری همکار پزشک و مسلط به زبان‌های خارجی ویلکه بود. روز پیش از ترک درسدن، اوگای در یکی از سخنرانی‌های ناومان شرکت کرد و با ارائه یک