payamvha/North_RAG huggingface dataset:
امانوئل دوم، پسرعموی لویی چهاردهم، پادشاه فرانسه، از سیاست‌های او حمایت کرد و در جنگ‌های انحطاط (۱۶۶۷–۱۶۶۸) و جنگ‌های هلند (۱۶۷۲–۱۶۷۸) به او کمک کرد، زیرا طبیعت ملایم شاهزاده، تسلیم او در برابر قدرت آن سوی آلپ را مطلوب می‌ساخت. او همچنین در آنچه که بعدها به عنوان جنگ کرت شناخته شد، به ونیزی‌ها کمک کرد و دو هنگ خود را به کرت فرستاد. مارکی جانفرانکو ویلا، رهبر این لشکرکشی، اجازه دوک‌نشینی برای خدمت در خدمت سرنیسیما را دریافت کرد. تنها تلاش برای گسترش دوک‌نشین زمانی رخ داد که شارل امانوئل دوم اشغال جنوا را در
زمانی رخ داد که شارل امانوئل دوم اشغال جنوا را در سال ۱۶۷۲ برنامه‌ریزی کرد. کودتا توسط رافائله دلا توره، یک مهاجر جنوایی، برنامه‌ریزی شده بود که با این حال، لو رفت. جنگ متعاقب آن، هرچند کوتاه، با مداخله لویی چهاردهم که طرفین را مجبور به صلح در ۱۸ ژانویه ۱۶۷۳ کرد، متوقف شد. مرگ. در طول سلطنت او، اختلافات جدی با کالوینیست‌های ژنو وجود داشت، حتی تا مرز جنگ مذهبی، اما با مرگ ناگهانی دوک، همه چیز فروکش کرد. شارل امانوئل دوم در کلیسای کوچک کفن تورین به خاک سپرده شد.
باشگاه فوتبال هوگانگ یونایتد یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مستقر در هوگانگ، سنگاپور است. این باشگاه در لیگ برتر سنگاپور، بالاترین سطح فوتبال سنگاپور رقابت می‌کند. این باشگاه که در سال ۱۹۹۸ با نام مارین‌کاسل یونایتد تأسیس شد، در سال ۲۰۱۱ نام خود را به هوگانگ یونایتد تغییر داد. هوگانگ یونایتد که با نام مستعار یوزپلنگ‌ها شناخته می‌شود، از زمان تأسیس خود بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه هوگانگ برگزار کرده است. در حال حاضر، این باشگاه بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه جالان بسار برگزار می‌کند، زیرا ورزشگاه هوگانگ در
جالان بسار برگزار می‌کند، زیرا ورزشگاه هوگانگ در حال بازسازی است.
ویتوریو امانوئل (; – ) تنها پسر اومبرتو دوم، آخرین پادشاه ایتالیا، و ماری خوزه بلژیک بود. ویتوریو امانوئله همچنین از عنوان دوک ساووی استفاده می‌کرد و ادعای ریاست خاندان ساووی را داشت. این ادعاها توسط هواداران پسرعموی سوم او، شاهزاده آمدئو، دوک آئوستا، و بعداً توسط پسر آمدئو، آیمونه، مورد مناقشه قرار گرفت. ویتوریو امانوئله بیشتر عمر خود را در تبعید گذراند، پس از همه‌پرسی قانون اساسی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ که لغو سلطنت و ایجاد جمهوری ایتالیا را تأیید کرد. در چندین مورد، او به دلیل مجموعه‌ای از حوادث، از جمله
مورد، او به دلیل مجموعه‌ای از حوادث، از جمله اظهاراتی که توسط برخی یهودستیزانه تلقی می‌شد، در مرکز جنجال در ایتالیا و خارج از کشور قرار گرفت. مشخص شد که او عضو پروپاگاندا دو، دولتی در درون یک دولت مسئول فساد سطح بالا و دستکاری سیاسی است. در فرانسه، او به اتهام قتل محاکمه شد، که از اتهام قتل غیرقانونی تبرئه شد اما به جرم حمل سلاح گرم محکوم شد. ویتوریو امانوئله در سال ۲۰۰۶ به اتهام ارتباط با مجرمان، اخاذی، توطئه، فساد و سوءاستفاده از فحشا دستگیر شد. او در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۰ از تمام اتهامات تبرئه شد. اوایل
۲۰۰۷ و ۲۰۱۰ از تمام اتهامات تبرئه شد. اوایل زندگی و خانواده. ویتوریو امانوئله در ۱۲ فوریه ۱۹۳۷ در ناپل از اومبرتو، شاهزاده پیمونت، که بعدها با نام اومبرتو دوم آخرین پادشاه ایتالیا شد، و پرنسس ماری-خوزه بلژیک به دنیا آمد. خانواده سلطنتی ایتالیا زمانی که او نه ساله بود از ایتالیا تبعید شدند. او از زمان تبعید تا لغو همه‌پرسی در سال ۲۰۰۲ در سوئیس زندگی می‌کرد. ویتوریو امانوئله سه خواهر داشت، یک خواهر بزرگتر، پرنسس ماریا پیا و دو خواهر کوچکتر، پرنسس ماریا گابریلا و پرنسس ماریا بئاتریس. پرنسس ماریا پیا در سال
و پرنسس ماریا بئاتریس. پرنسس ماریا پیا در سال ۱۹۵۵ با شاهزاده الکساندر یوگسلاوی، پسر شاهزاده پاول یوگسلاوی و پرنسس اولگا یونان و دانمارک، ازدواج کرد. در سال ۲۰۰۳، او دوباره با شاهزاده میشل بوربون-پارما، پسر شاهزاده رنه بوربون-پارما و پرنسس مارگارت دانمارک و برادر کوچکتر ملکه آن رومانی، ازدواج کرد. ویتوریو امانوئل همچنین پسرعموی درجه یک پادشاه بودوئن بلژیک، پادشاه سابق آلبرت دوم بلژیک، دوشس بزرگ ژوزفین-شارلوت لوکزامبورگ، موریتز، لندگراف هسن و تزار سیمئون دوم بلغارستان بود. پس از یازده سال رابطه، ویتوریو
دوم بلغارستان بود. پس از یازده سال رابطه، ویتوریو امانوئل در ۷ اکتبر ۱۹۷۱ در تهران، ایران با مارینا دوریا، وارث بیسکویت سوئیسی و اسکی‌باز روی آب رتبه جهانی، ازدواج کرد. ازدواج آنها به مناسبت جشن ۲۵۰۰ ساله امپراتوری ایران اعلام شد. تصادفاً، ویتوریو امانوئل و همسرش مارینا در یک روز (۱۲ فوریه) متولد شده‌اند، اما ویتوریو امانوئل دو سال از مارینا کوچکتر بود (مارینا در سال ۱۹۳۵ متولد شد). ویتوریو امانوئل به عنوان بانکدار و فروشنده هواپیما و سپس فروشنده اسلحه کار می‌کرد. ویتوریو امانوئل، شاهزاده ناپل، پسری به نام
ویتوریو امانوئل، شاهزاده ناپل، پسری به نام شاهزاده امانوئل فیلیبرتو از ساووی، شاهزاده ونیز، داشت که در ۲۲ ژوئن ۱۹۷۲ متولد شد. امانوئل فیلیبرتو در سال ۲۰۰۳ با کلوتیلد کورو ازدواج کرد و آنها دو دختر دارند. دوک ساووی. در ۷ ژوئیه ۲۰۰۶، آمدئو، پنجمین دوک آئوستا، خویشاوند و رقیب ویتوریو امانوئل، خود را رئیس خاندان ساووی و دوک ساووی اعلام کرد و ادعا کرد که ویتوریو امانوئله هنگام ازدواج بدون اجازه امبرتو دوم در سال ۱۹۷۱، حقوق سلطنتی خود را از دست داده است. آمدئو از حمایت رئیس شورای سناتورهای پادشاهی، آلدو الساندرو
حمایت رئیس شورای سناتورهای پادشاهی، آلدو الساندرو مولا، و خواهر ویتوریو امانوئله، ماریا گابریلا، برخوردار شد. ویتوریو امانوئل و پسرش درخواست حکم قضایی برای منع آمدئو از استفاده از عنوان «دوک ساووی» را کردند. در فوریه ۲۰۱۰، دادگاه آرتزو[ حکم داد که دوک آئوستا و پسرش باید در مجموع ۵۰٬۰۰۰ یورو به پسرعموهای خود غرامت بپردازند و استفاده از نام خانوادگی ساووی به جای ساووی-آئوستا را متوقف کنند. با این حال، این حکم در دادگاه تجدیدنظر لغو شد و دادگاه تجدیدنظر دوم به آمدئو اجازه داد از نام خانوادگی کوتاه، به شکل دی
آمدئو اجازه داد از نام خانوادگی کوتاه، به شکل دی ساوویا، استفاده کند و علاوه بر این، جریمه مالی که در ابتدا برای او تعیین شده بود را نیز لغو کرد. تبعید از ایتالیا و بازگشت به آن. همسو با برخی دیگر از کشورهایی که قبلاً پادشاهی بودند (مانند فرانسه یا رومانی)، قانون اساسی ایتالیا همه اعضای مرد خاندان ساووی را ملزم به ترک ایتالیا و منع بازگشت آنها به خاک ایتالیا می‌کرد. این قانون به عنوان یک «وضعیت موقت» که هنگام اعلام قانون اساسی در سال ۱۹۴۸ تصویب شد، تصویب شد. قانون اساسی همچنین هرگونه اصلاحیه‌ای را که شکل
قانون اساسی همچنین هرگونه اصلاحیه‌ای را که شکل جمهوری حکومت را تغییر دهد، ممنوع کرد و عملاً هرگونه تلاشی برای بازگرداندن سلطنت بدون تصویب قانون اساسی جدید را مسدود کرد. درخواست‌های بازگشت. ویتوریو امانوئل در طول سال‌های اجرای قانون منع بازگشتش، پارلمان ایتالیا را تحت فشار قرار داد تا پس از ۵۶ سال تبعید، اجازه بازگشت به وطن خود را داشته باشد. در سال ۱۹۹۹، او در دادگاه حقوق بشر اروپا پرونده‌ای را مطرح کرد که در آن شاهزاده، تبعید طولانی مدت خود را ناقض حقوق بشر خود دانست. در سپتامبر ۲۰۰۱، دادگاه تصمیم گرفت
بشر خود دانست. در سپتامبر ۲۰۰۱، دادگاه تصمیم گرفت جلسه‌ای برای رسیدگی به این پرونده در تاریخی که بعداً تعیین می‌شود، برگزار کند. قبل از بازگشت به وطن، او هرگونه ادعایی نسبت به جواهرات سلطنتی ایتالیا که در صندوق امانات بانک ایتالیا نگهداری می‌شدند را رد کرد. او علناً اظهار داشت که جواهرات سلطنتی «دیگر متعلق به ما نیستند»، که به خاندان ساووی اشاره داشت. در آن زمان، او امیدوار بود که جواهرات سلطنتی به‌طور عمومی نمایش داده شوند. با این حال، خانواده سلطنتی در سال ۲۰۲۱ خواستار بازگرداندن جواهرات شدند و در سال
سال ۲۰۲۱ خواستار بازگرداندن جواهرات شدند و در سال ۲۰۲۲ از دولت ایتالیا و بانک ایتالیا شکایت کردند، زیرا آنها بازگردانده نشدند. در فوریه ۲۰۰۲، ویتوریو امانوئل و پسرش امانوئل فیلیبرتو نامه‌ای امضا شده نوشتند که از طریق یک شرکت حقوقی منتشر شد و در آن رسماً وفاداری خود را به قانون اساسی ایتالیا ابراز کردند. بازگشت به ایتالیا. در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۲، بندی در قانون اساسی که اعضای مرد خاندان سلطنتی سابق را از بازگشت به ایتالیا منع می‌کرد، لغو شد. ویتوریو امانوئله به عنوان بخشی از توافق با دولت، توافقنامه‌ای را امضا کرد
بخشی از توافق با دولت، توافقنامه‌ای را امضا کرد که تمام ادعاهای مربوط به تاج و تخت از بین رفته را کنار می‌گذاشت و جمهوری را به عنوان تنها دولت قانونی ایتالیا به رسمیت می‌شناخت. ویتوریو امانوئله در ۱۰ نوامبر ۲۰۰۲ اجازه ورود مجدد به کشور را یافت. در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۲، او اولین سفر خود را به خانه پس از بیش از نیم قرن انجام داد. در این سفر یک روزه، او، همسر و پسرش به مدت ۲۰ دقیقه با پاپ ژان پل دوم در واتیکان دیدار کردند. در اولین سفر آنها در سال ۲۰۰۳ به ناپل، جایی که ویتوریو امانوئله متولد شده بود و خانواده‌اش در
که ویتوریو امانوئله متولد شده بود و خانواده‌اش در سال ۱۹۴۶ از آنجا به تبعید رفتند، استقبال از خانواده ساووی متفاوت بود؛ بیشتر مردم نسبت به آنها بی‌تفاوت بودند، برخی خصمانه و برخی دیگر حمایت می‌کردند. رسانه‌ها گزارش دادند که بسیاری در ناپل از بازگشت خانواده خوشحال نبودند، زیرا صدها تظاهرکننده پر سر و صدا در حالی که در شهر پیشروی می‌کردند، شعارهای منفی سر می‌دادند. تظاهرات توسط دو جناح سنتی مخالف برگزار شد: ضد سلطنت‌طلبان از یک سو، و هواداران خاندان بوربون-دو سیسیل، خاندان سلطنتی که هنگام اتحاد ایتالیا در
سیسیل، خاندان سلطنتی که هنگام اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱ تحت سلطنت خاندان ساووی سرنگون شد. مرگ. ویتوریو امانوئله در ۳ فوریه ۲۰۲۴ در بیمارستان کانتونال ژنو، سوئیس، در سن ۸۶ سالگی درگذشت. بیانیه‌ای از خاندان سلطنتی ساووی زمان مرگ او را ساعت ۰۷:۰۵ (به وقت اروپای مرکزی) اعلام کرد. مراسم تشییع جنازه او در ۱۰ فوریه ۲۰۲۴ در کلیسای جامع تورین برگزار شد و پس از آن، جسد او سوزانده شد. شرکت‌کنندگان در مراسم تشییع جنازه او شامل بیوه‌اش مارینا، پرنسس ناپل، پسرش شاهزاده امانوئل فیلیبرتو، شاهزاده ونیز، عروسش پرنسس
امانوئل فیلیبرتو، شاهزاده ونیز، عروسش پرنسس کلوتیلد، پرنسس ونیز، نوه‌اش پرنسس ویتوریا، پرنسس کارینیانو، خواهرش پرنسس ماریا پیا از بوربون-پارما، برادرزاده‌اش شاهزاده دیمیتری یوگسلاوی، شاهزاده آیمونه، دوک آئوستا، و پرنسس اولگا، دوشس آئوستا، شاهزاده ژان لوکزامبورگ، شاهزاده موناکو، ملکه سوفیا اسپانیا، لکا، شاهزاده آلبانی، بوریس، شاهزاده تورنوو، فؤاد دوم مصر، شاهزاده فیلیپوس یونان و دانمارک، آفونسو، شاهزاده بیرا، شاهزاده کارلو، دوک کاسترو، جان تی. دانلپ و دانیل مک‌ویکار بودند. خاکستر متعاقباً در سردابه سلطنتی
مک‌ویکار بودند. خاکستر متعاقباً در سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا دفن شد.
صومعه مریم مقدس (باریدزور) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر خیزان، استان بتلیس ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
تیم فوتبال ماست سی‌پی‌کی که به اختصار ماست سی‌پی‌کی نامیده می‌شود، یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای ماکائویی است که در حال حاضر در لیگ نخبگان ماکائو رقابت می‌کند.
شوغری کارمیر وانک (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر استان آدانا ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه نشان مقدس (سرخو) (؛ Սուրբ Մարինոսի վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گورپینار، استان وان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده‌های ۱۰-۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه فرشته مقرب مقدس (؛ Կամախի Սուրբ Հրեշտակապետի վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کاماخ، استان ارزنجان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه هاکوب مقدس (هاچن) (؛ Սուրբ Հակոբ Մծբնա վանք, Հաճնո վանք, Հաջնո վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هاچن، استان آدانا ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه صلیب مقدس (شهرستان خیزان) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان بیتلیس ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
دادگاه نظارت بر آب‌های ونیز یا یک دستگاه حکومتی جمعی در جمهوری ونیز بود که مسئولیت مدیریت منابع آب در تالاب ونتزیا را بر عهده داشت. این نهاد شامل مجموعه‌ای از هیئت‌های قضات و مأموران حکومتی بود که در اوایل سدهٔ شانزدهم میلادی تأسیس شد و تا سقوط جمهوری ونیز در سال ۱۷۹۷ میلادی به فعالیت خود ادامه داد. در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۰۷ تا ۲۰۱۴، این نهاد دوباره توسط دولت ایتالیا احیا شد، با این تفاوت که وظایف آن از محدودهٔ تالاب ونیزی فراتر رفت و سراسر ناحیهٔ ونتو و استان منتووا را نیز دربر گرفت. تأسیس و تاریخ در جمهوری
منتووا را نیز دربر گرفت. تأسیس و تاریخ در جمهوری ونیز. در تالاب ونتزیا، آب هم برای شهر و هم برای دولت ونیز اهمیتی حیاتی داشت: تالاب و شبکهٔ آبراه‌های آن نه‌تنها شریان‌های اصلی بازرگانی بودند، بلکه بهترین ابزار دفاعی برای شهر ونیز به‌شمار می‌آمدند و استقلال آن را تضمین می‌کردند. در قرون وسطی، ادارهٔ تالاب بر عهدهٔ نهادی به نام کوریا پابلیکوروم بود که بیشتر با عنوان پوویه‌گو شناخته می‌شد. این نهاد در سال ۱۲۸۲ با ادغام هیئت‌هایی که پیش‌تر مسئول نگهداری و مرمت کانال‌های شهر بودند، تأسیس شد. پوویه‌گو این وظیفه
کانال‌های شهر بودند، تأسیس شد. پوویه‌گو این وظیفه را با پروودیتوری دی کومون سهیم بود و در سدهٔ پانزدهم میلادی، بالاترین نهادهای حکومتی ونیز یعنی شورای ده‌نفره و سنای ونیز نیز در این حوزه دخالت داشتند. تا سدهٔ پانزدهم، رشد پیوستهٔ شهر سبب می‌شد که ادارهٔ تالاب ونیزی بیشتر از منظر توسعهٔ شهری و مدیریت فضا انجام گیرد؛ اما با کند شدن روند این رشد، دیدگاه تازه‌ای پدید آمد که بر ضرورت حفاظت از تالاب تأکید داشت. در نتیجه، در سال ۱۵۰۱ نهادی سه‌نفره به نام ساوی آل آکوئه به‌معنای خردمندان آب‌ها به فرمان شورای
آل آکوئه به‌معنای خردمندان آب‌ها به فرمان شورای ده‌نفره تأسیس شد که وظیفهٔ نگهداری از آبراه‌ها و خود تالاب را بر عهده داشت. همان‌طور که نجیب‌زادهٔ ونیزی، جیورالامو پریولی با اندکی اغراق یادآور شده، مهم‌ترین وظیفهٔ آنان این بود که «مانع شوند تالاب به خشکی بدل شود». ساوی‌ها (خردمندان) یک شورای اجرایی بودند و در سال ۱۵۰۵ نهادی گسترده‌تر به نام کولّجو دله آکوئه (انجمن آب‌ها) به وجود آمد که مسئولیت تصمیم‌گیری در امور مهندسی آب را از شورای ده‌نفره و سنا گرفت. این شورا، علاوه بر ساوی‌ها، خود دوژ ونیز و گروهی
این شورا، علاوه بر ساوی‌ها، خود دوژ ونیز و گروهی نزدیک به پنجاه نفر از مقامات بلندپایه و کهنه‌کار حکومت ونیز را در بر می‌گرفت. در سال ۱۵۲۱، هیئت سه‌نفرهٔ دیگری با عنوان اِسِکوتوری آل آکوئه (اجراکنندگان آب‌ها) تأسیس شد. و سرانجام در سال ۱۶۷۸، منصب تازه‌ای با عنوان اینوکیزیتوره ایجاد گردید. همانند بیشتر نهادهای حکومتی در جمهوری ونیز، اعضای این شوراها از میان اشراف ونیزی و صرفاً از طریق انتخابات برای دوره‌های محدود زمانی برگزیده می‌شدند. برای پشتیبانی تخصصی، این نهاد شماری از کارکنان حرفه‌ای را به خدمت
این نهاد شماری از کارکنان حرفه‌ای را به خدمت می‌گرفت که شامل کادر دبیرخانه و فنی‌کاران هیدرولیک می‌شد. این افراد که با عنوان پِریتی یا پروتی (مفرد: پروتو) شناخته می‌شدند، از میان بورژواها انتخاب می‌گشتند و مقام خود را مادام‌العمر حفظ می‌کردند. از سال ۱۵۴۲ نیز منصبی تازه با عنوان ماتِماتیکو پوبلیکو (ریاضی‌دان عمومی) ایجاد شد تا مشاورهٔ علمی و تخصصی ارائه کند. علاوه بر این، در یک رویه نیمه آیینی، از مشاوره هشت ماهیگیر باتجربه که از اصناف ماهیگیری سکونتگاه‌های اصلی تالاب معرفی شده بودند، استفاده می‌کرد. وظایف
اصلی تالاب معرفی شده بودند، استفاده می‌کرد. وظایف قاضی عبارت بود از جلوگیری از گل و لای گرفتن تالاب، باز نگه داشتن ورودی‌های تالاب برای کشتیرانی، سالم نگه داشتن تپه‌های شنی و تنظیم جریان رودخانه‌هایی که به تالاب می‌ریختند. علاوه بر این، قاضی جنبه مالی نیز داشت، زیرا مسئول جمع‌آوری پنج درصد مالیات بر ارث بود که از طریق آن هزینه‌های کار خود را تأمین می‌کرد. اهمیت تالاب برای ونیز همچنین به این معنی بود که اداره کشاورزی و دامداری ونیز از اقتدار و اولویت بالاتری نسبت به سایر آژانس‌های رقیب، به ویژه اداره
نسبت به سایر آژانس‌های رقیب، به ویژه اداره کشاورزی و دامداری و کشاورزی ونیز، که در سال ۱۵۵۶ برای ترویج کشت زمین در متصرفات سرزمین اصلی ونیز در ونتو تأسیس شد، برخوردار بود: در مورد مسائل مربوط به مدیریت رودخانه‌هایی که تالاب را تغذیه می‌کردند، همواره حرف آخر را می‌زد و منجر به درخواست‌های بی‌نتیجه برای آبیاری یا کانال‌کشی رودخانه‌های سیله، برنتا و پیاوه به روش‌هایی که تأمین بی‌وقفه تالاب را تضمین می‌کرد، اما محیط اطراف آنها را در معرض سیل مکرر قرار می‌داد، می‌شد. دادگاه نظارت بر آب‌های ونیز در ایتالیای
می‌شد. دادگاه نظارت بر آب‌های ونیز در ایتالیای مدرن. دادگاه نظارت بر آب‌های ونیز با سقوط جمهوری ونیز در سال ۱۷۹۷ از بین رفت، اما در سال ۱۹۰۷، این دیوان توسط دولت ایتالیا به عنوان یک نهاد عمومی دوباره تأسیس شد. این نهاد توسط مسئولی که از طرف رئیس‌جمهور ایتالیا با توافق شورای وزیران منصوب می‌شد، اداره می‌شد. مقر آن در کاخ دیچی ساوی ونیز بود و کل حوضه تری ونتو را اداره می‌کرد. اختیارات این نهاد در درجهٔ اول بر منطقه ونتو و همچنین استان منتووا تمرکز دارد و این محدودهٔ جغرافیایی حوزهٔ اصلی فعالیت و نظارت آن
محدودهٔ جغرافیایی حوزهٔ اصلی فعالیت و نظارت آن به‌شمار می‌رود. با این حال، چارچوب اختیارات آن محدود به این مناطق نیست و در مواردی که پروژه‌های خارجی یا فعالیت‌هایی خارج از مرزهای اصلی آن ممکن است تأثیری بر منطقهٔ مورد علاقه یا منابع طبیعی تحت نظارتش داشته باشند، این نهاد می‌تواند دامنهٔ اختیارات خود را گسترش دهد. این گسترش شامل منطقه خودمختار ترنتینو-آلتو آدیجه و همچنین منطقه فریولی-ونیز جولیا می‌شود، مناطقی که به‌طور بالقوه در اثر پروژه‌ها یا اقدامات مدیریتی، تحت تأثیر تصمیمات و سیاست‌های نهاد قرار
مدیریتی، تحت تأثیر تصمیمات و سیاست‌های نهاد قرار می‌گیرند. هرچند هستهٔ اصلی فعالیت این نهاد همچنان بر نظارت و حفاظت از منطقه تالاب استوار است، اما اختیارات آن امروزه شامل مدیریت و هدایت عملیات نمک‌زدایی، بهبود و احیای اکوسیستم تالاب، و تنظیم، نگهداری و مدیریت فعالیت‌های بندری نیز می‌شود. این امر نشان می‌دهد که نهاد علاوه بر نقش حفاظتی، نقشی فعال در توسعهٔ پایدار و مدیریت زیرساخت‌های حیاتی ایفا می‌کند. به عبارت دیگر، نهاد همزمان مسئول حفاظت محیط زیست، مدیریت منابع طبیعی و هدایت فعالیت‌های اقتصادی و زیرساختی
منابع طبیعی و هدایت فعالیت‌های اقتصادی و زیرساختی است و می‌تواند اقدامات خود را به گونه‌ای هماهنگ کند که منافع زیست‌محیطی، اجتماعی و اقتصادی در گسترهٔ وسیع‌تری تأمین شوند. این انعطاف‌پذیری و گسترهٔ عمل وسیع، اهمیت نهاد را به عنوان یک بازیگر کلیدی در مدیریت محیط زیست و توسعهٔ پایدار در شمال ایتالیا برجسته می‌سازد. این قانون در سال ۲۰۱۴ و در پی رسوایی فساد در پروژه MOSE لغو شد.
چهار رود بهشت به چهار رودی اشاره دارد که در کتاب پیدایش (۲: ۱۰–۱۴) توصیف شده‌اند. در این روایت، جویباری بی‌نام از باغ عدن سرچشمه گرفته و به چهار شاخه تقسیم می‌شود: پیشون، گیهون، هِدَّقَل (دجله) و فرات. این چهار رودخانه از ویژگی‌های مهم باغ عدن به‌شمار می‌آیند و در سنت‌های دینی ابراهیمی جایگاه ویژه‌ای یافته‌اند. جغرافیا. برخی از مفسران به‌طور کلی هرگونه ارتباط جغرافیایی برای باغ عدن را رد می‌کنند. با این حال، پژوهش‌های گسترده‌ای در تلاش برای تطبیق رودخانه‌های ذکرشده در سفر پیدایش با رودخانه‌های واقعی انجام
ذکرشده در سفر پیدایش با رودخانه‌های واقعی انجام شده است. این تلاش‌ها بر این پیش‌فرض استوارند که برای نویسنده کتاب پیدایش (و منبع او)، وجود باغ و رودخانه‌های آن «بدیهی است که واقعیتی جغرافیایی» بوده است؛ بنابراین، حذف موقعیت فیزیکی رودخانه‌ها را باید حاصل تفسیر مفسران دانست. در میان پژوهشگرانی که به شناسایی جغرافیایی باور دارند، فرات بدون تردید پذیرفته شده است و دربارهٔ دجله (هِدَّقَل) نیز اجماع نظر وجود دارد، اما شناسایی پیشون و گیهون همچنان مبهم و محل اختلاف باقی مانده است. در ترجمه هفتادگانی به زبان
اختلاف باقی مانده است. در ترجمه هفتادگانی به زبان یونانی کوینه، کهن‌ترین برگردان یونانی عهد عتیق، چهار رودخانه سفر پیدایش به این صورت ذکر شده‌اند: Φισῶν برای سیحون (پیشون)، Γεῶν برای جیحون، Τίγρις برای هدَّقَل (دجله) و Εὐφράτης برای فرات. برای پژوهشگران دینی، این پرسش به‌طور طبیعی مطرح می‌شود که «رودهای بهشتی چگونه به زمین راه یافته‌اند؟» در طول تاریخ، دیدگاه‌ها و پاسخ‌های گوناگونی به این پرسش ارائه شده است. مسیحیت. بر اساس سنتی که به امبروس بازمی‌گردد (هرچند به گفته کوهن، این برداشت پیش‌تر در نامه‌ای از
به گفته کوهن، این برداشت پیش‌تر در نامه‌ای از سیپریان در سال ۲۵۶ میلادی مطرح شده بود)، چهار رودخانه عدن به‌عنوان نمادی از چهار بشارت‌دهنده (انجیل) تفسیر شدند؛ رودهایی که همچون آب حیات از کلام مسیح، سرچشمهٔ حیات، جاری می‌شوند تا رستگاری را به جهان ارزانی دارند. این ارتباط در نسخه‌های خطی انجیل یا به‌صورت متنی در تیتولی (برای نمونه در انجیل‌های سنت گوزلین و انجیل‌های لوتار) یا به‌شکل تصویری (همچون کتاب مقدس ویوین) بازنمایی شده است. تا سده یازدهم (کتاب مقدس اوتا)، و در پی زنجیره‌ای طولانی از تفسیرها، هر یک از
و در پی زنجیره‌ای طولانی از تفسیرها، هر یک از رودها با یکی از انجیل‌نویسان و یک ویژگی خاص پیوند داده شده بود: گیهون با متی (نماد خوشبختی)، دجله با مرقس (سرعت)، فرات با لوقا (باروری) و پیشون با یوحنا (الهام). تفسیر منسوب به شبه‌جروم بر انجیل‌ها (قرن هفتم) نیز علاوه بر این پیوندها، ارتباطاتی میان رودها و دیگر چهارگانه‌ها، از جمله چهار عنصر و فضایل اصلی، برقرار کرده است. چهار رودخانهٔ بهشت در هنر مسیحی، به‌ویژه میان قرون چهارم تا ششم میلادی و سپس در قرون وسطی ـ به‌ویژه در دوره کارولنژی ـ حضوری پررنگ یافتند و
ـ به‌ویژه در دوره کارولنژی ـ حضوری پررنگ یافتند و اغلب با معانی تمثیلی گوناگون به‌کار گرفته می‌شدند. در هنرهای تجسمی، چهار رودخانه معمولاً در زیر پای مسیح یا از تخت او جاری به تصویر کشیده می‌شوند (برای نمونه در موزاییک‌های محراب کلیساهایی همچون سانتا کاستانزا، سانتی کوسماس و دامیان، سانتا پراسده، سانتا پودنزیانا، سن کلمنته ال لاترانو، بازیلیکای سنت جان لاتران و کلیسای سن ویتاله). گاهی نیز دو گوزن نر در حال نوشیدن از این نهرها دیده می‌شوند که به آیه‌ای از مزمور ۴۲ اشاره دارد: «چنان‌که آهو مشتاق نهرهای روان
۴۲ اشاره دارد: «چنان‌که آهو مشتاق نهرهای روان است، جان من نیز مشتاق توست، ای خدا». در ورودی شمالی کلیسای جامع شارتر، این رودخانه‌ها به صورت پیکره‌هایی از مردان جوان بازنمایی شده‌اند که کوزه‌هایی پر از آب روان در دست دارند. یهودیت. سنت خاخامی رودخانه‌های بهشت را به معنای ظاهری تفسیر نمی‌کند، بلکه آن‌ها را نماد موادی ارزشمند همچون عسل، شیر، بلسان و شراب می‌داند. در کتاب "پیدایش خاخام"، این رودخانه‌ها به عنوان نمادی از چهار گوشه جهان معرفی شده‌اند: پیشون نماینده بابل، گیهون نماینده ماد، هدقل (دجله) نماینده
بابل، گیهون نماینده ماد، هدقل (دجله) نماینده یونان و فرات نماینده روم. همچنین در این متن آمده است که تمام آب‌های جهان از پای درخت زندگی سرچشمه می‌گیرند. اسلام. مشابه یهودیت، در اسلام نیز رودخانه‌های بهشت ("انحار الجنه") به‌عنوان حامل موادی مانند عسل، شیر، آب و شراب توصیف شده‌اند (ر.ک. ۴۷:۱۵). با این حال، حسینی‌زاده تصریح می‌کند که این رودخانه‌ها همان رودخانه‌های کتاب مقدس نیستند، زیرا در این آیه چهار "نوع" رودخانه ذکر شده است، نه چهار "رودخانه" مشخص. علاوه بر این، انواع بیشتری از رودخانه‌ها در سایر آیات
بر این، انواع بیشتری از رودخانه‌ها در سایر آیات قرآن مطرح شده‌اند (ر.ک. ۷۶:۵–۶ و سلسبیل در ۷۶:۱۷–۱۸)، بنابراین هیچ ارتباط معناداری میان رودخانه‌های بهشت در کتاب مقدس و رودخانه‌های قرآن وجود ندارد. قرآن از عبارت «در زیر آنها» استفاده می‌کند، که به‌صورت نهرهایی تعبیر شده است که زیر درختان باغ‌ها و سایبان‌های بهشتیان جریان دارند. چهار رودخانه‌ای مشابه آنچه در سفر پیدایش ذکر شده، در برخی احادیث اسلامی نیز ظاهر می‌شوند. در یکی از این احادیث از پیامبر اسلام نقل شده است که چهار رودخانه از بهشت جاری می‌شوند: فرات،
است که چهار رودخانه از بهشت جاری می‌شوند: فرات، نیل، سیحان و جیحان. با این حال، حسینی‌زاده تأکید می‌کند که دو رودخانه آخر الزاماً همان سیحون (سیردریا) و جیحون (آمودریا) نیستند. در حدیثی دیگر که توسط ابن‌عباس روایت شده است، دجله نیز جزو این رودخانه‌ها شمرده می‌شود و سیحان به سند و جیحان به بلخاب نسبت داده شده‌اند. در حدیث معراج، نقل شده است که پیامبر اسلام، محمد، چهار نهر شامل آب، شیر، شراب و عسل را از پایه درخت سدرة المنتهی مشاهده کرده است. هانت شباهت‌هایی میان رودخانه‌های بهشت و طرح باغ "چهارباغ" ایرانی
میان رودخانه‌های بهشت و طرح باغ "چهارباغ" ایرانی قائل شده است.
حسام بدران (زاده ۱۱ ژانویه ۱۹۶۶) رهبر سابق شاخه نظامی حماس در شمال کرانه باختری است. او طراح چندین بمب‌گذاری انتحاری در طول انتفاضه دوم با بیشترین تعداد تلفات، از جمله بمب‌گذاری سال ۲۰۰۱ بود که منجر به کشتار دیسکوتک دلفیناریوم در تل‌آویو شد و ۲۱ نفر را کشت. در حال حاضر بدران به عنوان سخنگوی بین‌المللی حماس با استفاده از توییتر، فیس‌بوک و رسانه‌های خبری، شبه‌نظامیان حماس را به ارتکاب اعمال خشونت سیاسی علیه اسرائیلی‌ها و دولت اسرائیل تشویق می‌کند. او در دوحه، قطر زندگی می‌کند.[ "" ] بدران اصالتاً اهل نابلس،
قطر زندگی می‌کند.[ "" ] بدران اصالتاً اهل نابلس، در کرانه باختری است. بدران و انتفاضه دوم. انتفاضه دوم یا قیام فلسطینی‌ها علیه اسرائیل، با خشونت گسترده‌ای که در جمعه، ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۰ آغاز شد و تا سال ۲۰۰۵ ادامه یافت، همراه بود. اعتراضات زمانی آغاز شد که آریل شارون به همراه ۱۰۰۰ پلیس اسرائیلی از کوه معبد در شهر قدیم اورشلیم بازدید کرد، اقدامی که فلسطینی‌ها آن را تلاشی آشکار برای تحریک آنها می‌دانستند. اعتراضات به سرعت به تروریسم تبدیل شد و غیرنظامیان اسرائیلی را در اتوبوس‌ها، رستوران‌ها و خیابان‌های شهر هدف
را در اتوبوس‌ها، رستوران‌ها و خیابان‌های شهر هدف قرار داد. در این دوره، حسام بدران فرمانده شاخه نظامی حماس در منطقه سامره بود و در سازماندهی بمب‌گذاری انتحاری در پیتزای اسبارو، کشتار دیسکوتک دلفیناریوم، بمب‌گذاری در مراسم عید فصح در هتل پارک و بمب‌گذاری در رستوران ماتزا در حیفا به عنوان بخشی از حملات انتفاضه دوم دست داشت. بیش از ۱۰۰ نفر در حملات تروریستی انتفاضه دوم به دستور بدران کشته شدند. بدران در سال ۲۰۰۲ در جریان عملیات «دیوار دفاعی»، یک عملیات نظامی گسترده که توسط نیروهای دفاعی اسرائیل علیه
نظامی گسترده که توسط نیروهای دفاعی اسرائیل علیه شبه‌نظامیان فلسطینی در کرانه باختری آغاز شد، دستگیر شد. در سال ۲۰۰۴، او به دلیل نقشش در انتفاضه دوم به ۱۷ سال زندان محکوم شد. اما او در سال ۲۰۱۱ در جریان تبادل اسرای گیلعاد شالیت آزاد و به قطر تبعید شد.[ "" ] بمب‌گذاری ۲۰۰۱ در پیتزای اسبارو در اورشلیم. بدران در بمب‌گذاری سال ۲۰۰۱ در رستوران «اسبارو پیتزا» در اورشلیم، که منجر به مرگ ۱۵ اسرائیلی و زخمی شدن ۱۳۰ نفر دیگر شد، شرکت داشت. این حمله که در ساعت ۲ بعد از ظهر ۹ آگوست رخ داد، توسط یک بمب‌گذار انتحاری تنها
ظهر ۹ آگوست رخ داد، توسط یک بمب‌گذار انتحاری تنها انجام شد که یک وسیله انفجاری، که با پیچ و میخ تقویت شده بود، را در یک جعبه گیتار حمل کرد و وارد رستوران شلوغی شد که پر از مادران و کودکان بود. بمب‌گذاری ۲۰۰۲ در دیسکو دلفیناریوم تل‌آویو. درست قبل از نیمه‌شب جمعه ۱ ژوئن، یک بمب‌گذار انتحاری در صفی ایستاده بود که گروه بزرگی از نوجوانان منتظر ورود به یک دیسکو بودند. در حالی که در صف بود، بمب‌گذار مواد منفجره متصل به بدنش را منفجر کرد و ۲۱ نفر را کشت و ۱۲۰ نفر دیگر را زخمی کرد. این مواد منفجره حاوی پیچ و میخ