payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جام ملت‌های فوتسال مردان آسیا ۲۰۲۶ هجدهمین دوره مسابقات جام ملت‌های فوتسال آسیا که توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا (اِی‌اِف‌سی) از ۲۷ ژانویه تا ۷ فوریه ۲۰۲۶ در اندونزی برگزار می شود. در مجموع ۱۶ تیم در این مسابقات به رقابت می پردازند. انتخاب میزبان. اندونزی و هند در ابتدا برای میزبانی این مسابقات ابراز آمادگی کردند بعدها در ۸ نوامبر ۲۰۲۴ کنفدراسیون فوتبال آسیا اندونزی را به عنوان میزبان مسابقات انتخاب کرد.
وسام ابوحسین فرحات (زاده ۱۹۷۴ – درگذشته ۲ دسامبر ۲۰۲۳) فرمانده گردان شجاعیه حماس بود. او مغز متفکر حملات مختلفی مانند حمله آتزمونا، حمله نهال عوز و موارد دیگر بود.[ "" ] زندگی‌نامه. وسام فرحات در سال ۱۹۷۴ از ام نضال متولد شد. سه تن از برادرانش - نضال، محمد و رواد - به دلیل فعالیت‌هایشان در حماس کشته شدند. فرحات در ۲۰ مارس ۱۹۹۵ به اتهام حمل ۶ کیسه مواد منفجره به داخل اسرائیل، که اسرائیل آن را تلاشی برای انجام حمله انتحاری در اسرائیل خواند، دستگیر شد. او تقریباً ۱۱ سال را در زندان اسرائیل گذراند، از جمله ۲
۱۱ سال را در زندان اسرائیل گذراند، از جمله ۲ سال در اشکلون، ۶ سال در نفحه و ۲ سال و نیم در هداریم. او در نوامبر ۲۰۰۵، سه هفته پس از کشته شدن برادرش راواد توسط اسرائیل، از زندان اسرائیل آزاد شد. فرحات در زندان از مشارکت برادر کوچکترش محمد در حمله آتزمونا مطلع شد، حمله‌ای که در آن محمد ۵ غیرنظامی اسرائیلی را کشته و ۱۲ نفر دیگر را زخمی کرد. برادر دیگرشان، نضال، قبلاً کشته شده بود. مرگ. در ۲ دسامبر ۲۰۲۳، ارتش اسرائیل، فرحات را در یک حمله هوایی در طول جنگ غزه به قتل رساندند. ارتش اسرائیل فرحات را به عنوان
به قتل رساندند. ارتش اسرائیل فرحات را به عنوان فرمانده گردان شجاعیه حماس که مسئول رهبری حمله به نهال عوز در طول حملات ۷ اکتبر و حادثه‌ای در طول کشتار شجاعیه در سال ۲۰۱۴ بود که در آن ۷ سرباز ارتش اسرائیل، از جمله اورون شائول، کشته شدند، شناسایی کرد. در ۸ دسامبر ۲۰۲۳، شاخه نظامی حماس، گردان‌های عزالدین قسام، ویدئویی منتشر کرد که صحنه‌هایی از نبردهای نزدیک در شجاعیه را نشان می‌داد که منجر به انهدام یک تانک ارتش اسرائیل شد و صدای یکی از شبه‌نظامیان قسام شنیده می‌شود که با اشاره به فرحات فریاد می‌زند: «به خاطر
که با اشاره به فرحات فریاد می‌زند: «به خاطر تو، ابوحسین!».
سنگ یادبود پسنحور که با نام سنگ یادبود هارپسون نیز شناخته می‌شود یک سنگ یادبود آهکی در مصر باستان است که قدمت آن به سال ۳۷ سلطنت فرعون شوشنق پنجم از دودمان بیست و دوم (حدود ۷۳۰ پیش از میلاد) برمی‌گردد. این سنگ یادبود توسط آگوست ماریت در سراپیوم سقاره پیدا شد و بعداً به موزه لوور منتقل شد، جایی که هنوز هم در آنجا قرار دارد. این سنگ یادبود برای بزرگداشت مرگ گاو نر آپیس که در این سال رخ داد، در نظر گرفته شده بود و نویسنده آن کاهن پتاح و مبلغ نیث بود و پسنحور (B) مجری مراسم تشییع جنازه بود. با وجود ماهیت
(B) مجری مراسم تشییع جنازه بود. با وجود ماهیت یادبودی این سنگ یادبود، پسنحور از فرصت استفاده کرد تا شجره‌نامه خود را بر روی آن حک کند. بخش اول این سنگ یادبود، هدف اصلی آن را منعکس می‌کند:"این خدا (یعنی آپیس) در سال دوازدهم، ماه چهارم از فصل دوم، روز چهارم، پادشاه آخپره" "شیشنق پنجم به پدرش پتاح (یعنی «بر تخت نشانده شد») معرفی شد و به او زندگی بخشید. او در سال یازدهم سلطنت او متولد شد؛ او در سال سی و هفتم، ماه سوم از فصل اول، روز بیست و هفتم سلطنت او، در تازوسر (یعنی در گورستان دفن شد) در جای خود آرمید.
تازوسر (یعنی در گورستان دفن شد) در جای خود آرمید. باشد که او به پسر محبوبش، مبلغ نیث، پاسنهور، زندگی، رفاه، سلامتی و شادی قلب عطا کند."پس از آن، پسنحور شروع به نوشتن شجره‌نامه خود تا شانزده نسل، تا حدود پایان دودمان بیستم، می‌کند: شجره‌نامه پسنحور بسیار مهم است زیرا او عضوی از خانواده سلطنتی بود و می‌توانست ادعا کند که اجداد مشترکی با بسیاری از فراعنه‌ی دودمان بیست و دوم دارد. به لطف این سنگ یادبود، ما اطلاعات بیشتری در مورد منشأ و گاهشمار این دودمان و همچنین نام برخی از همسران سلطنتی که در غیر این صورت
نام برخی از همسران سلطنتی که در غیر این صورت تأیید نشده‌اند مانند کاروماما، تاشدخونسو و کاپس می‌دانیم.
سمیه رشیدی مهرآبادی (۱۷ بهمن ۱۳۶۲ – ۳ مهر ۱۴۰۴)، زندانی سیاسی ایرانی بود. وی در ۴ اردیبهشت ۱۴۰۴ و در حال شعارنویسی علیه جمهوری اسلامی ایران در محله جوادیه تهران بازداشت و ابتدا به مدت دو روز در «بازداشتگاه آگاهی ۱۵ خرداد» نگهداری شد و سپس به بند زنان زندان اوین منتقل شد. پس از حمله ۲ تیر ۱۴۰۴ به زندان اوین، سمیه رشیدی به همراه سایر زندانیان به زندان زنان قرچک منتقل شد. اتهام وی «تبلیغ علیه نظام» بود و مأموران در زمان بازداشت او را به شدت مورد ضرب‌وشتم قرار داده‌اند؛ به نحوی که ضرباتی به سر، صورت، پاها و شکم
به نحوی که ضرباتی به سر، صورت، پاها و شکم او وارد شده و حتی در اقدامی خشونت‌بار، سرش به دیوار کوبیده شده و یکی از مأموران بر سینه‌اش نشسته بود. سمیه رشیدی در مورد این رفتار خشونت‌آمیز از مأموران شکایت کرده بود. سمیه رشیدی پس از انتقال به زندان قرچک چندین‌بار به بهداری زندان مراجعه کرد اما هر بار پزشک زندان به او گفتند که تمارض می‌کند و قرص‌های اعصاب به او می‌دادند و از اعزام‌اش به بیمارستان جلوگیری کردند. او نهایتاً از ۲۳ شهریور ۱۴۰۴ چند بار دچار تشنج شد و هر چه می‌خورد را بالا می‌آورد و مسئولان زندان
و هر چه می‌خورد را بالا می‌آورد و مسئولان زندان ناچار شدند سه‌شنبه ۲۵ شهریور ۱۴۰۳ او را به بیمارستان مفتح ورامین منتقل کنند. سمیه رشیدی در شرایطی بحرانی و به‌صورت اورژانس به بیمارستان مفتح ورامین منتقل شد و پزشکان از امکان نجات جان او ناامید بودند. سطح هوشیاری او به عدد ۵ رسیده بود که نشان‌دهنده وضعیت جسمانی بسیار وخیم و خطرناک بود. سمیه رشیدی در سال‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ نیز به دلایل مشابه و با اتهام اقدام علیه امنیت ملی بازداشت و آذر ۱۴۰۳ به صورت مشروط آزاد شده بود. براساس اسناد قوه قضائیه منتشر شده توسط گروه
بود. براساس اسناد قوه قضائیه منتشر شده توسط گروه هکری عدالت علی، وزارت اطلاعات به دادسرای مقدس تهران گزارش داده است که سمیه رشیدی در تمام فراخوان‌های اعتراضات سال ۱۴۰۱ حضور فعال داشته و در محدوده خیابان ستارخان تهران در حال شعار نویسی بازداشت شده بود. همچنین وزارت اطلاعات تصاویری از وی در نازی‌آباد، ستارخان و خیابان ولیعصر تهران در اختیار دادگاه انقلاب قرار داده بود. (پرونده شماره ۱۴۰۱۶۸۹۲۰۰۰۴۹۲۵۶۶۳). سمیه رشیدی پیش از بازداشت کارگر برشکار در یک خیاطی و قبل از آن نیز در تولیدی لوستر کار می‌کرد. وی از
و قبل از آن نیز در تولیدی لوستر کار می‌کرد. وی از بیماری صرع رنج می‌برد و در مدت بازداشتش هم در زندان اوین و هم در زندان قرچک، بارها تشنج کرده بود که مورد درمان قرار نگرفته و داروهای مورد نیاز در اختیار او قرار نگرفته بود. سرانجام سمیه رشیدی در ۳ مهر ۱۴۰۴ در بیمارستان مفتح ورامین درگذشت. پس از فوت سمیه رشیدی رسانه‌های نزدیک به سپاه پاسداران او را عامل سازمان مجاهدین خلق معرفی کردند.آن‌چنان‌که مهسا امینی را نیز همین رسانه‌ها عامل حزب کومله معرفی کرده بودند. این ادعا در حالی مطرح می‌شود که براساس اسناد منتشر
ادعا در حالی مطرح می‌شود که براساس اسناد منتشر شده توسط گروه هکری عدالت علی، در هیچ قسمت از پرونده‌های سمیه رشیدی در دادگاه انقلاب اشاره‌ای به هواداری یا ارتباط او با این سازمان مطرح نشده است (حتی در گزارش‌های وزارت اطلاعات در مورد وی) و سمیه رشیدی مشمول عفو نیز شده بود.
ایلیریدا ( آلبانیایی : "Ilirida" ؛ مقدونی : Илирида ، "Ilirida" ) یا جمهوری ایلریدا (به آلبانیایی: "Republika e Iliridës" ؛ مقدونی: Република Илирида ، "Republika Ilirida" ) یک ایالت پیشنهادی در مناطق غربی مقدونیه شمالی (در آن زمان، دو بار توسط جمهوری 19 مقدونیه شمالی اعلام شد) و دوباره در سال 2014. این پیشنهاد توسط دولت مقدونیه خلاف قانون اساسی اعلام شده است. مفهوم جدایی طلب ایلیریدا در اوایل دهه 1990 ظهور کرد و توسط برخی از سیاستمداران آلبانیایی به عنوان راه حلی برای نگرانی ها و اختلافات جامعه آلبانیایی
راه حلی برای نگرانی ها و اختلافات جامعه آلبانیایی در مورد به رسمیت شناختن قانون اساسی و حقوق اقلیت ها در مقدونیه مورد حمایت قرار گرفت. ریشه‌شناسی. نام "ایلیریدا" ترکیبی از کلمات ایلیری (Illyri) و دا (Da) است که نام مناطقی باستانی هستند که بخش‌هایی از مقدونیه شمالی امروزی را پوشش می‌دادند. تاریخچه. اعلامیه جمهوری (۱۹۹۲). پس از فروپاشی یوگسلاوی ، جایگاه آلبانیایی‌های قومی در سال‌های اولیه جمهوری جدید مقدونیه نامشخص بود. احزاب سیاسی مختلف آلبانیایی ظهور کردند که حزب رفاه دموکراتیک (PDP) بزرگترین و برجسته‌ترین
حزب رفاه دموکراتیک (PDP) بزرگترین و برجسته‌ترین آنها بود. حزب رفاه دموکراتیک خواستار بهبود وضعیت آلبانیایی‌ها در مقدونیه، مانند گسترش حقوق آموزشی و استفاده از زبان آلبانیایی، تغییرات قانون اساسی، آزادی زندانیان سیاسی، سیستم رأی‌گیری تناسبی و پایان دادن به تبعیض شد. نارضایتی از عدم به رسمیت شناختن حقوق جمعی آلبانیایی‌ها در قانون اساسی منجر به این شد که نوزات خلیلی، رهبر PDP، اعلام کند که حزبش قانون اساسی را نامعتبر می‌داند و به سمت خودمختاری حرکت خواهد کرد. بعداً، در ژانویه 1992، همه‌پرسی در مورد وضعیت
بعداً، در ژانویه 1992، همه‌پرسی در مورد وضعیت آلبانیایی‌های مقدونیه، که توسط دولت مقدونیه غیرقانونی اعلام شده بود، برگزار شد. 74٪ از 92٪ واجدین شرایط رأی دادن، به خودمختاری آلبانیایی‌ها رأی دادند. در 31 مارس 1992، حدود 40،000 آلبانیایی‌تبار در خیابان‌های اسکوپیه تظاهرات کردند و درخواست کردند که مقدونیه تا زمانی که مناطقی با اکثریت آلبانیایی خودمختار نشوند، به عنوان یک کشور به رسمیت شناخته نشده باقی بماند. در 6 آوریل 1992، جمهوری ایلیریدا توسط فعالان آلبانیایی در استروگا ، در مقابل جمعیتی بالغ بر 2500 نفر
در استروگا ، در مقابل جمعیتی بالغ بر 2500 نفر اعلام شد. سازمان‌دهنده اصلی این مراسم، رهبر حزب دموکراتیک خلق، نوزات خلیلی، بود. جمهوری پیشنهادی تقریباً نیمی از خاک مقدونیه را پوشش می‌داد، عمدتاً جایی که آلبانیایی‌ها تمرکز و اکثریت زیادی در غرب و شمال غربی کشور دارند. این جمهوری قصد داشت همه آلبانیایی‌های ساکن یوگسلاوی را متحد کند. بعداً، هدف فعالان، طرفداری از فدرالی شدن مقدونیه بود. در 6 نوامبر 1992، پلیس مقدونیه برای متفرق کردن آلبانیایی‌های قومی که برای آزادی یک قاچاقچی سیگار اعتراض می‌کردند، از زور
آزادی یک قاچاقچی سیگار اعتراض می‌کردند، از زور استفاده کرد. درگیری با پلیس منجر به کشته شدن 4 آلبانیایی و زخمی شدن 36 نفر شد. پلیس 2000 بروشور امضا شده توسط جنبش جوانان آلبانیایی ایلیریده را که از آلبانیایی‌های مقدونیه می‌خواست برای حق تعیین سرنوشت خود جنگ کنند، توقیف کرد . رهبری مقدونیه با این خواسته‌ها مخالفت کرد، زیرا آنها را « اسب تروا » می‌دانست که می‌توانست به جدایی منجر شود و بخشی از کمپینی شود که با هدف ایجاد آلبانی بزرگ با متحد کردن سایر مناطق بالکان با آلبانی، در پیش گرفته شده بود. پرونده
بالکان با آلبانی، در پیش گرفته شده بود. پرونده شبه‌نظامی (۱۹۹۳–۱۹۹۵). در طول دوره کسب استقلال و قبل از خروج ارتش یوگسلاوی از کشور، کیرو گلیگوروف، رئیس جمهور مقدونیه ، به شهروندان مقدونی و آلبانیایی تبار گفته بود که نیروهای شبه نظامی تشکیل دهند. خروج مسالمت آمیز ارتش یوگسلاوی به تشویق رسمی برای تشکیل نیروهای شبه نظامی پایان داد. در آن زمان، سلاح برای "دفاع از خود جمعی" ذخیره شده بود. هر دوی این رویدادها بعداً منجر به کشف چیزی شد که به عنوان "توطئه تسلیحات"، "توطئه تسلیحات" یا "رسوایی تسلیحات" (نوامبر 1993)
"توطئه تسلیحات" یا "رسوایی تسلیحات" (نوامبر 1993) شناخته شد و چندین مقام حزب دموکراتیک خلق، مانند معاون وزیر دفاع، را درگیر کرد که در آنچه رسانه‌های مقدونی آن را "سازمان شبه نظامی آلبانیایی" می‌نامیدند، دست داشتند. مقامات مقدونی گروهی از سیاستمداران حزب دموکراتیک خلق (PDP) را دستگیر کردند. به گفته مقامات دولتی، متهمان 300 مسلسل در اختیار داشتند و قصد داشتند یک قیام مسلحانه با 20000 آلبانیایی برای ایجاد جمهوری ایلیریدا ایجاد کنند. گلیگوروف در تلاشی برای جلب رضایت سیاستمداران آلبانیایی اظهار داشت که هیچ
جلب رضایت سیاستمداران آلبانیایی اظهار داشت که هیچ ارتباطی بین متهمان و رهبران حزب دموکراتیک خلق وجود ندارد، در حالی که رهبری آلبانی خواستار وحدت و وفاداری به دولت شد. مرگ یکی از متهمان در بازداشت، تنش‌ها را افزایش داد. به گفته منابع دولتی، هماهنگی بین فعالان آلبانیایی مقدونی، برخی از آلبانیایی‌های کوزوو و جمهوری آلبانی وجود داشت. دولت آلبانی این اتهامات را رد کرد و ابراهیم روگووا ، رئیس جمهور وقت جمهوری کوزوو ، نیز این اتهامات را رد کرد . آلبانی ادعا کرد که این توطئه و درخواست‌های قبلی برای ایلیریدا،
که این توطئه و درخواست‌های قبلی برای ایلیریدا، ساختگی توسط جمهوری فدرال یوگسلاوی بوده است . حزب دموکراتیک خلق (PDP) در ابتدا پاسخی خاموش به وقایع داد. آنها اظهار داشتند که قاچاق سلاح به دلیل احساس ناامنی شهروندان در هنگام خروج ارتش یوگسلاوی صورت گرفته است، احساسی که با تأسیس ارتش مقدونیه از بین رفته بود. در سال ۱۹۹۳، حلیلی به جرم تجزیه‌طلبی «شبه نظامی» محاکمه شد، اما زندانی نشد. حلیلی سپس از صحنه سیاسی ناپدید شد. در طول محاکمه، سایر اعضای متهم حزب دموکراتیک خلق ادعا کردند که در زمانی که ارتش مقدونیه تشکیل
خلق ادعا کردند که در زمانی که ارتش مقدونیه تشکیل نشده بود، در دفاع از خود عمل کرده‌اند. در کیفرخواست آمده است که متهمان قصد داشتند از طریق یک شبکه پیچیده شبه‌نظامی و ارتباطی مستقر در شهرهای شمال و غرب کشور، دولت را سرنگون کنند. متهمان طبق قانون دوره یوگسلاوی سابق محاکمه شدند. در ابتدا، اعضای دولت مقدونیه به سیاستمداران متهم حزب دموکراتیک خلق گفته بودند که به احکام کوتاه مدت تا حداکثر ۱۸ ماه محکوم خواهند شد. بعداً دادگاه اسکوپیه احکامی از 5 تا 8 سال زندان برای 10 سیاستمدار حزب دموکراتیک خلق صادر کرد:
برای 10 سیاستمدار حزب دموکراتیک خلق صادر کرد: عبدالسلیم ارسلانی، میتات امینی، حسن آگوشی، عقیف دمیری، بوریم مرتضانی، رسمی اجوپی، هیسن هاسکاج، سلام المازی، اوگن کامی و شیناسی رکسپی. هیئت سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) در مقدونیه، بی‌نظمی‌های متعددی را در روند محاکمه و نقض حقوق متهمان مشاهده کرد. در ژانویه 1995، دو سال از احکام هر 10 مرد توسط دادگاه تجدیدنظر حذف شد. در 1 آگوست 1995، همه این مردان آزاد شدند و 8 نفر از آنها فقط یک سوم از دوران زندان خود را گذراندند. امینی و آگوشی هر دو عفو دریافت کردند.
گذراندند. امینی و آگوشی هر دو عفو دریافت کردند. منابع متعددی در میان نظامیان غربی، مسئولیت دامن زدن به رسوایی تسلیحاتی را متوجه ریچارد تاملینسون ، مأمور سرویس اطلاعات مخفی بریتانیا ( MI6 ) که با رهبری حزب دموکراتیک خلق (PDP) در ایفای نقش مهم، به همراه سرویس اطلاعات بریتانیا و فرانسه، ارتباط داشت، دانستند. اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم. جناح ملی‌گرای حزب دموکراتیک خلق (PDP) در سپتامبر 1993 در کنگره حزب با خلیلی روبرو شد و رهبری آن به عدم موفقیت در «کسب خودمختاری یا جایگاه مردمی یک دولت» متهم شد. تا
خودمختاری یا جایگاه مردمی یک دولت» متهم شد. تا سال 1994، حزب دچار انشعاب شد و جناح ملی‌گرا به حزب دموکراتیک آلبانیایی‌ها (DPA) به رهبری آربن ژافری و مندو تاچی تبدیل شد، در حالی که شاخه‌ای از PDP به رهبری عبدالمن خلیلی به وجود آمد. محمد خلیلی، هماهنگ‌کننده سابق حزب رفاه دموکراتیک (PDP) که اکنون منشعب شده است، در سال 1994 به یک روزنامه بلغاری اعلام کرد که این حزب هنوز خواهان دستیابی به خودمختاری است و خودمختاری آلبانیایی‌ها در مقدونیه «مرحله اول دولت دو ملتی» است. سایر رهبران آلبانی در مورد این موضوع سکوت
است. سایر رهبران آلبانی در مورد این موضوع سکوت کردند، اما در ژوئن 1994 حزب ملی آلبانی (NPD) تصمیم گرفت که «خودمختاری ایلیریدا حداقل چیزی است که آلبانیایی‌های مقدونیه باید به آن دست یابند»، و عبدالرحمان هالیتی، رئیس حزب دموکراتیک خلق، هشدار داد که «کسانی که فکر می‌کنند گزینه خودمختاری برای آلبانیایی‌های مقدونیه وجود ندارد، اشتباه می‌کنند». در طول دوره جنگ‌های یوگسلاوی (دهه 1990)، جامعه بین‌المللی مصمم به حفظ تمامیت ارضی در منطقه بود و این امر منجر به تعدیل خواسته‌های سیاستمداران آلبانیایی و بعداً ارتش
خواسته‌های سیاستمداران آلبانیایی و بعداً ارتش آزادی‌بخش ملی (NLA) در درگیری سال 2001 شد. نهادی به نام گروه کاری جوامع و اقلیت‌های قومی و ملی (1991-1996) برای رسیدگی به فروپاشی یوگسلاوی تأسیس شد. این گروه کاری در میانجیگری در مورد مجموعه‌ای از خواسته‌های اقلیت‌ها موفق بود و آلبانیایی‌ها را متقاعد کرد که پس از سال 1992 به دنبال خودمختاری در مقدونیه نباشند . تا اواسط دهه، رهبری سیاسی آلبانی مواضع خود را از تلاش اولیه برای خودمختاری در مقدونیه به «خودمختاری داخلی» برای اقلیت آلبانیایی تغییر داد که به جای اهداف
برای اقلیت آلبانیایی تغییر داد که به جای اهداف ارضی، خودمختاری فرهنگی را مد نظر داشت. تا سال ۱۹۹۹، شبه‌نظامیان آلبانیایی جمهوری ایلیریدا ایجاد شده بودند و توسط دولت مقدونیه غیرقانونی اعلام شدند. با این حال، آنها تحمل شدند. تا سال 2001، در جریان درگیری بین ارتش آزادی‌بخش ملی و ارتش مقدونیه، تمایل به تغییرات ارضی در میان آلبانیایی‌های مقدونیه بسیار کم بود . در یک نظرسنجی سراسری که توسط دفتر تحقیقات وزارت امور خارجه ایالات متحده در آوریل/مه 2001 انجام شد، اکثریت (69٪) آلبانیایی‌ها با خواسته‌های ارتش آزادی‌بخش
(69٪) آلبانیایی‌ها با خواسته‌های ارتش آزادی‌بخش ملی ابراز همدردی کردند، با این حال اکثر (87٪) از وحدت کشور حمایت کردند و 71٪ ترجیح دادند در مقدونیه چند قومیتی زندگی کنند، نه در آلبانی بزرگ . در سال 2002، یک گروه شبه‌نظامی به نام ارتش جمهوری ایلیریدا ایجاد شد. هدف این گروه، الحاق مقدونیه غربی به آلبانی یا کوزوو بود. ظاهراً این گروه از 200 عضو تشکیل شده بود و شایعه شده بود که اعضای این گروه به لکا زوگو ، مدعی عنوان ولیعهد آلبانی، سوگند یاد کرده‌اند. با این حال، لکا زوگو این ادعاها را رد کرد. اگرچه به نظر
حال، لکا زوگو این ادعاها را رد کرد. اگرچه به نظر می‌رسید ایده جمهوری ایلیریدا توسط طرفدارانش کنار گذاشته شده است، در 18 سپتامبر 2014، چند ده آلبانیایی در اسکوپیه گرد هم آمدند تا دوباره ایجاد جمهوری ایلیریدا را اعلام کنند. به گفته نوزات خلیلی، رئیس جمهور خودخوانده، حق آلبانیایی‌های مقدونیه برای تعیین سرنوشت و اعلام ایلیریدا به عنوان یک منطقه خودمختار بر اساس قانون اساسی ایالات متحده است . خلیلی تهدید کرد که اگر برنامه‌هایش توسط دولت نادیده گرفته شود، همه‌پرسی برگزار خواهد کرد. ملی‌گرایان در محافل سیاسی
برگزار خواهد کرد. ملی‌گرایان در محافل سیاسی مقدونیه و صربستان، مفهوم آلبانی بزرگ را به عنوان یک تاکتیک ترسناک برای جلب حمایت به کار می‌برند.
ماریا ترزا گورتی (زاده ۱۶ اکتبر ۱۸۹۰ - درگذشته ۶ ژوئیه ۱۹۰۲) یک باکره شهید ایتالیایی کلیسای کاتولیک و یکی از جوان‌ترین قدیسان بود که به مقام قدیسی رسید. او در یک خانواده کشاورز متولد شد. پدرش وقتی او نه ساله بود درگذشت و خانواده مجبور شدند خانه‌ای را با خانواده دیگری به نام سرنلی‌ها به اشتراک بگذارند. او در حالی که مادر و خواهر و برادرانش در مزارع کار می‌کردند، وظایف خانه را بر عهده گرفت. یک بعد از ظهر، الساندرو، پسر ۲۰ ساله خانواده سرنلی، به او پیشنهاد رابطه جنسی داد. وقتی او از تسلیم شدن در برابر او
رابطه جنسی داد. وقتی او از تسلیم شدن در برابر او امتناع کرد، او ۱۴ ضربه چاقو به او زد. او را به بیمارستان بردند، اما در حالی که او را می‌بخشید، درگذشت. او دستگیر، محکوم و زندانی شد. در طول حبس، توبه کرد. پس از ۲۷ سال، از زندان آزاد شد و برای طلب بخشش به دیدار مادرش رفت که مادرش نیز او را بخشید. او بعداً به عضویت یک برادر غیرروحانی در یک صومعه کاپوچین درآمد و در سال ۱۹۷۰ درگذشت. ماریا در سال ۱۹۴۷ متبرک و در سال ۱۹۵۰ قدیس اعلام شد. او به ویژه در جماعت مصائب (مصائب) مورد احترام است. زندگی. ماریا در ۱۶ اکتبر
(مصائب) مورد احترام است. زندگی. ماریا در ۱۶ اکتبر ۱۸۹۰ در کورینالدو، در استان آنکونا، سپس در پادشاهی ایتالیا، در خانواده لوئیجی گورتی و آسونتا کارلینی، سومین فرزند از هفت فرزند: آنتونیو (که در دوران نوزادی درگذشت)، آنجلو، ماریا، ماریانو (مارینو)، الساندرو (ساندرینو، ترزا ارسیل) به دنیا آمد. زمانی که ماریا پنج ساله شد، خانواده‌اش آنقدر فقیر شده بودند که مجبور شدند مزرعه خود را رها کنند، نقل مکان کنند و برای کشاورزان دیگر کار کنند. در سال ۱۸۹۶، آنها به کوله جیانتورکو، نزدیک پالیانو و فروزینونه، حدود هشتاد
جیانتورکو، نزدیک پالیانو و فروزینونه، حدود هشتاد کیلومتر خارج از رم نقل مکان کردند؛ و سپس در سال ۱۸۹۹ به لو فریره، نزدیک لاتینا و نتونوی امروزی در لاتزیو نقل مکان کردند، جایی که در ساختمانی به نام «لا کاسینا آنتیکا» زندگی می‌کردند و آن را با خانواده دیگری که شامل جیووانی سرنلی و پسرش، الساندرو، بود، به اشتراک گذاشتند خیلی زود، پدرش به شدت به مالاریا مبتلا شد و وقتی او تنها نه سال داشت، درگذشت. در حالی که مادر و خواهر و برادرانش در مزارع کار می‌کردند، او آشپزی می‌کرد، خیاطی می‌کرد، از ترزا مراقبت می‌کرد و
می‌کرد، خیاطی می‌کرد، از ترزا مراقبت می‌کرد و خانه را تمیز نگه می‌داشت. مرگ. در ۵ ژوئیه ۱۹۰۲، ماریای یازده ساله روی پله‌های بیرونی خانه‌اش نشسته بود، یکی از پیراهن‌های سرنلی را می‌دوخت و ترزا را تماشا می‌کرد، در حالی که سرنلی در حال کوبیدن لوبیا در حیاط بود.الساندرو که می‌دانست تنها خواهد بود، به خانه برگشت و او را تهدید کرد که اگر کاری را که می‌گوید انجام ندهد، با درفش او را خواهد کشت؛ الساندرو قصد تجاوز به او را داشت. با این حال، الساندرو تسلیم نشد و اعتراض کرد که کاری که او می‌خواهد انجام دهد گناه کبیره
کرد که کاری که او می‌خواهد انجام دهد گناه کبیره است و به او هشدار داد که به جهنم خواهد رفت. او ناامیدانه مبارزه می‌کرد و مدام از گناه‌آلود بودن نیات آلساندرو فریاد می‌زد. آلساندرو ماریا را خفه کرد، سپس چهارده ضربه چاقو به او زد، وقتی ماریا اصرار داشت که ترجیح می‌دهد بمیرد تا اینکه تسلیم او شود؛سپس از صحنه فرار کرد، اما قبل از فرار، وقتی ماریا سعی کرد به در برسد، سه بار دیگر با چاقو به او ضربه زد. ترزا با شنیدن آن صدا از خواب پرید و شروع به گریه کرد و وقتی آسونتا و جیووانی برای معاینه او آمدند، ماریا را در
و جیووانی برای معاینه او آمدند، ماریا را در حالی که خونریزی داشت، روی زمین پیدا کردند و او را به نزدیکترین بیمارستان در نتونو بردند. او بدون بیهوشی تحت عمل جراحی قرار گرفت، اما جراحاتش فراتر از کمک پزشکان بود. در نیمه‌های عمل جراحی، او به هوش آمد. داروساز به او گفت که به او در بهشت فکر کند. او به او نگاه کرد و گفت: «خب، چه کسی می‌داند، کدام یک از ما اول آنجا خواهیم بود؟» وقتی داروساز پاسخ داد که او اول آنجا خواهد بود، ماریا به او گفت که «با کمال میل» به او فکر خواهد کرد. او همچنین نگرانی خود را برای رفاه
فکر خواهد کرد. او همچنین نگرانی خود را برای رفاه مادرش ابراز کرد. روز بعد از حمله، ماریا در حالی که الساندرو را بخشیده و گفته بود که می‌خواهد او را در بهشت با خود داشته باشد، بر اثر جراحات وارده درگذشت.
کامیلا راورا (۱۸ ژوئن ۱۸۸۹–۱۴ آوریل ۱۹۸۸) سیاستمدار ایتالیایی و اولین سناتور مادام‌العمر زن بود. او همچنین از نیروهای محرکه فمینیسم ایتالیایی بود. راورا در تأسیس حزب کمونیست ایتالیا در سال ۱۹۲۱ شرکت داشت. او از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۰ پس از دستگیری آنتونیو گرامشی، دبیرکل حزب بود. راورا در کنگره‌های مختلف کمینترن شرکت کرد و شخصاً با ولادیمیر لنین و ژوزف استالین ملاقات کرد. او در سال ۱۹۳۰ دستگیر و به ۱۵ سال زندان محکوم شد. پس از دستگیری، پالمیرو تولیاتی به عنوان دبیرکل جانشین او شد. او به همراه اومبرتو تراچینی، به
جانشین او شد. او به همراه اومبرتو تراچینی، به دلیل مخالفت با پیمان مولوتوف-ریبنتروپ در سال ۱۹۳۹ از حزب کمونیست ایتالیا اخراج شد و تا سال ۱۹۴۵ اجازه بازگشت به حزب را نیافت. اوایل زندگی. راورا اولین بار پس از تحویل حق عضویت برادرش چزاره به حزب سوسیالیست ایتالیا، که بعدها عضو آن شد، وارد محافل سوسیالیستی شد. راورا شروع به نوشتن مقالاتی در ترویج سوسیالیسم کرد و بعداً برای معلمی به تورین نقل مکان کرد. نوشته‌های او توجه آنتونیو گرامشی را جلب کرد، که از او دعوت کرد تا ستون‌هایی برای روزنامه‌اش، لوردینه نووو،
کرد تا ستون‌هایی برای روزنامه‌اش، لوردینه نووو، بنویسد. در ژوئیه ۱۹۲۱، او به هیئت تحریریه روزنامه پیوست. حرفه سیاسی. حزب کمونیست ایتالیا. در نوامبر ۱۹۲۲، راورا به عنوان نماینده حزب کمونیست ایتالیا در چهارمین کنگره کمینترن شرکت کرد. در اینجا او با چهره‌های مهمی در جنبش کمونیستی، از جمله کلارا زتکین، کریستو کاباکچیف، جوزف استالین و ولادیمیر لنین، ملاقات کرد. پس از راهپیمایی به سوی رم، حزب کمونیست مجبور به فعالیت زیرزمینی شد و راورا در رژیم موسولینی به یک چهره تحت تعقیب تبدیل شد. او در سال ۱۹۲۷ دبیرکل حزب شد.
تحت تعقیب تبدیل شد. او در سال ۱۹۲۷ دبیرکل حزب شد. او در ششمین کنگره کمینترن در سال ۱۹۲۸ در مسکو شرکت کرد و به او اقامت دائم در این شهر پیشنهاد شد که آن را رد کرد. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۳۰، در دریاچه ماجیوره، راورا دستگیر شد. حزب کمونیست ایتالیا. پس از جنگ جهانی دوم، راورا به عضویت حزب کمونیست ایتالیا، جانشین حزب کمونیست ایتالیا، درآمد. او به عنوان عضوی از این حزب به پارلمان ایتالیا راه یافت و در آنجا لوایحی را امضا کرد، از جمله لوایحی که بر حمایت از مادران و دستمزد برابر برای زنان متمرکز بودند. راورا در سال ۱۹۵۸
برابر برای زنان متمرکز بودند. راورا در سال ۱۹۵۸ از این سمت بازنشسته شد. افتخارات. در سال ۱۹۸۲، رئیس‌جمهور ایتالیا ، ساندرو پرتینی، کامیلا راورا را به عنوان سناتور مادام العمر انتخاب کرد.
کارلو بو (۲۵ ژانویه ۱۹۱۱–۲۱ ژوئیه ۲۰۰۱) شاعر، منتقد ادبی، انسان‌گرای برجسته، استاد دانشگاه و سناتور مادام‌العمر ایتالیایی از سال ۱۹۸۴ بود. زندگی‌نامه. بو در ۲۵ ژانویه ۱۹۱۱ در سستری لوانته، ایتالیا متولد شد. از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴، او در دانشکده علوم انسانی دانشگاه فلورانس تحصیل کرد. اگرچه او تحصیل در رشته ادبیات کلاسیک را آغاز کرد، اما خیلی زود به ادبیات مدرن روی آورد و در سال ۱۹۳۴ جایزه نوبل خود را در این رشته دریافت کرد. بو اولین کتاب خود را در سال ۱۹۳۵ نوشت، تک‌نگاری‌ای دربارهٔ ژاک ریویر. پیش از جنگ جهانی
تک‌نگاری‌ای دربارهٔ ژاک ریویر. پیش از جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۳۶، مقاله‌ای در مجله ادبی "ایل فرونتسپیزیو" منتشر کرد که شاعران مطرحی مانند ماریو لوزی و هنرمندان معاصر از اوتون روزای گرفته تا جورجو موراندی و کوینتو مارتینی را گرد هم آورده بود. مقاله او با عنوان «ادبیات به مثابه شیوه زندگی» منتشر شد که شامل مبانی نظری-روش‌شناختی شعر هرمسی بود. در سال ۱۹۳۹ او تدریس ادبیات فرانسه را در دانشگاه اوربینو آغاز کرد. بو از سال ۱۹۴۷ تا زمان مرگش، به مدت بیش از ۵۰ سال، رئیس دانشگاه اوربینو بود. بو در ۱۸ ژوئیه ۱۹۸۴ به
رئیس دانشگاه اوربینو بود. بو در ۱۸ ژوئیه ۱۹۸۴ به عنوان سناتور مادام‌العمر منصوب شد و عضو چندین حزب بوده است. او از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۴ در حزب دموکرات مسیحی؛ از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱ در حزب مردم ایتالیا؛ و از سال ۲۰۰۱ تا زمان مرگش در همان سال در حزب گل آفتاب گردان خدمت کرد. بو در ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۱ در جنوا درگذشت. میراث. تمرکز او بر شعر هرمسی به یک جنبش شعری قوی تبدیل شد که شاعران مهمی مانند سالواتوره کازیمودو و اوژنیو مونتاله را در بر می‌گرفت، که هر دو در سال‌های ۱۹۵۹ و ۱۹۷۵ موفق به دریافت جایزه نوبل ادبیات شدند. با
و ۱۹۷۵ موفق به دریافت جایزه نوبل ادبیات شدند. با این حال، خود کارلو بو هرگز این کار را نکرد و در سن ۸۶ سالگی، از درک دریافت جایزه نوبل ادبیات توسط داریو فو در سال ۱۹۹۷ ناتوان شد و گفت: «من باید برای فهمیدن خیلی پیر باشم. این یعنی چه؟ اینکه همه چیز تغییر می‌کند، حتی ادبیات هم تغییر کرده است.» بو به خاطر نوشتن تقریباً ۴۰ کتاب شناخته می‌شود و همچنین جایزه ملی جنتیله دا فابریانو را نیز بنیان نهاد.