payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در هند منصوب شد. او اولین افسر عمومی آمریکایی بود که از دهه ۱۹۶۰ به هند فرستاده شد. او همچنین اولین زنی بود که به این سمت رسید. در فوریه ۲۰۱۷، مایکل فلین، مشاور امنیت ملی آن زمان، فونتس، یکی از همکاران دوران تصدی خود به عنوان مدیر آژانس اطلاعات دفاعی را به عنوان مدیر ارشد بعدی برای امور هند، پاکستان و آسیای مرکزی در شورای امنیت ملی ایالات متحده (NSC) منصوب کرد. منابع ناشناس در دولت هند به "تلگراف هند" گفتند که امیدوارند انتصاب فونتس در کاخ سفید به انتقال نگرانی‌های دهلی نو کمک کند. مقامات ارشد آشنا به
نگرانی‌های دهلی نو کمک کند. مقامات ارشد آشنا به فونتس در مورد درک او از نگرانی‌های امنیتی هند در قبال چین و پاکستان اظهار نظر کردند. که او چهره‌ای دوستانه در میان کابینه دولت ترامپ خواهد بود که عمدتاً برای هند ناشناخته است. با برکناری متعاقب فلین، مأموریت فونتس در شورای امنیت ملی لغو شد و لیزا کورتیس (تحلیلگر سابق سیا و همکار در بنیاد هریتیج) به دستور جانشین فلین، اچ آر مک مستر، این سمت را پر کرد. در جولای ۲۰۱۷، فونتس به جای ریچارد کایزر، فرماندهی فرماندهی انتقال امنیت ترکیبی - افغانستان را به عهده گرفت.
انتقال امنیت ترکیبی - افغانستان را به عهده گرفت. همزمان، او همچنین به عنوان معاون رئیس ستاد و مسئول کمک‌های امنیتی برای ماموریت حمایت قاطع خدمت کرد. فونتس بالاترین مقام نظامی زن در افغانستان در دوران اشغال آن کشور توسط آمریکا بود. در نوامبر ۲۰۱۷ در پاسخ به سؤالی دربارهٔ ماموریتش، فونتس به "استارز اند استریپس" پاسخ داد که امیدوار است مردم عملکرد او را به عنوان یک افسر ارتش بدون توجه به جنسیتش قضاوت کنند. علی‌رغم سیل نظرات منفی که به "استارز اند استریپس" گزارش دادند، در پاسخ به انتصاب او در CSTC-A. فونتس
دادند، در پاسخ به انتصاب او در CSTC-A. فونتس اظهار داشت که تعجب نکرده است. او گفت: «اگر در این مورد نگران بودم، وقت انجام کار دیگری را نداشتم.» از ۸ ژوئن ۲۰۱۹، فونتس به عنوان یک مقام ارشد دفاعی و وابسته دفاعی، دفتر وابسته دفاعی ایالات متحده، هند خدمت می‌کرد. در ۹ ژوئن ۲۰۱۹، فونتس به عنوان مقام ارشد دفاعی و وابسته دفاعی دفتر وابسته دفاعی ایالات متحده در مصر معرفی شد. در دسامبر ۲۰۱۹، مأموریت بعدی او به معاونت فرمانده کل عملیات، فرماندهی سایبری ارتش ایالات متحده تغییر یافت. فونتس یکی از بنیانگذاران مادام
متحده تغییر یافت. فونتس یکی از بنیانگذاران مادام العمر انجمن افسران منطقه خارجی است. او در پایان دوران نظامی خود به لومن، آیداهو بازنشسته شد.
آیرینه ام. زاپی رودریگوز (زاده ۲۲ اوت ۱۹۶۶)، یک سرتیپ و دانشگاهی بازنشسته از نیروی ذخیره ارتش ایالات متحده است. او اولین زن پورتوریکویی بود که در ارتش ذخیره به این درجه دست یافت. آخرین مأموریت او معاون فرماندهی ژنرال ارتش ایالات متحده جنوبی به‌عنوان مدیر گروه درگیری نیروهای ذخیره ارتش برای تقویت کنندگان بسیج انفرادی بود. زاپی استادیار دانشگاه استرایر است. او به‌عنوان مربی برای دانشگاه اطلاعات ملی کار کرده است و در آنجا مرکز دانشگاهی دانشگاه را در آژانس امنیت ملی اداره می‌کند. اوایل زندگی و تحصیل. زاپی در
ملی اداره می‌کند. اوایل زندگی و تحصیل. زاپی در شهر کانوواناس، پورتوریکو به دنیا آمد و بزرگ شد. مادربزرگ و خاله‌هایش او را تشویق می‌کردند تا حرفه‌ای را دنبال کند. وقتی او در کلاس هشتم بود، پدربزرگ زاپی او را مجبور کرد تا تحصیل کند. او در دانشگاه پورتوریکو حضور یافت، به برنامه ROTC دانشگاه پیوست و آموزش خود را در سال ۱۹۸۵ در دانشگاه پورتوریکو در پردیس هومانکو آغاز کرد. زاپی پس از انتقال به آنجا، تمرینات خود را در پردیس ریو پیدراس ادامه داد. زاپی پس از یادگیری صحبت کردن به پنج زبان اسپانیایی، انگلیسی،
یادگیری صحبت کردن به پنج زبان اسپانیایی، انگلیسی، ایتالیایی، فرانسوی و آلمانی، مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۸۸ در زبان‌های مدرن از دانشگاه پورتوریکو به پایان رساند. او به عنوان ستوان دوم در ارتش ایالات متحده مأمور شد. او در سال ۲۰۰۰ مدرک کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی (MBA) را از دانشگاه جانز هاپکینز دریافت کرد. در همان سال در سیاست آموزشی، برنامه‌ریزی و مدیریت از دانشگاه مریلند دکترای خود را گرفت. در سال ۲۰۱۲، زاپی مدرک کارشناسی ارشد مطالعات استراتژیک را از کالج جنگ ارتش و در سال ۲۰۱۱ دوره برنامه ریزان
از کالج جنگ ارتش و در سال ۲۰۱۱ دوره برنامه ریزان امنیت داخلی را در دانشکده ستاد نیروهای مشترک دریافت کرد. زاپی به عنوان کلاس اول خصوصی در نیروهای ذخیره ارتش ایالات متحده آغاز شد و به سپاه پلیس نظامی در فورت مک کللان در آلاباما با وظایف زیر در گردان پلیس نظامی ۳۰۱، بایمون، روابط عمومی منصوب شد. و گردان ۳۹۰ حمل و نقل، ایستگاه نیروی دریایی جاده‌های روزولت، سیبا، روابط عمومی. نام مستعار او «رامبا»، کنایه‌ای از شخصیت فیلم رامبو، از آن گرفته شده است. او قبل از اعزام به خاورمیانه در طول جنگ خلیج فارس به عنوان
اعزام به خاورمیانه در طول جنگ خلیج فارس به عنوان بخشی از عملیات طوفان صحرا به خارج از کشور و به آلمان فرستاده شد. او با لشکر ۳ زرهی سر نیزه به عنوان افسر امنیتی ویژه خدمت کرد و با مراکز مخابراتی کار کرد. از جمله وظایف او به عنوان یک افسر امنیتی ویژه، به دست آوردن اطلاعات طبقه‌بندی شده از اینترنت، تفسیر اطلاعات، برچسب زدن و در دسترس قرار دادن آن در اختیار مافوق خود بود. او در منطقه ای به نام «دره مر» که در آن میدان‌ها نفتی در حال سوختن بود، مستقر بود. این یکی از مناطقی بود که عراقی‌ها در تلاش برای فرار از
از مناطقی بود که عراقی‌ها در تلاش برای فرار از کویت بودند. او این تجربه را یکی از شوک‌های فرهنگی توصیف کرد که در معرض آن قرار گرفت. شوک‌های فرهنگی قبلی در زندگی او شامل فرهنگ ایالات متحده و اروپا (به ویژه آلمان) بود. زاپی در جریان آزادسازی کویت حضور داشت و مدال ستاره برنز دریافت کرد. او همچنین در دوران اعزام خود در عراق و عربستان سعودی خدمت کرد. زاپی در سال ۱۹۹۵ به عنوان سروان جزء فعال ارتش ایالات متحده را ترک کرد و وارد نیروهای ذخیره ارتش ایالات متحده شد. در حین خدمت در نیروهای ذخیره، زاپی به درجه سرگرد و
حین خدمت در نیروهای ذخیره، زاپی به درجه سرگرد و بعداً به درجه سرهنگ ارتقا یافت. او به عنوان فرمانده گردان برای گردان ۱۱، تیپ ۳، لشکر ۱۰۴ (توسعه رهبری) خدمت کرد. او سپس دستیار J2/افسر اطلاعات ارشد نیروی عملیات مشترک منطقه پایتخت ملی تحت فرماندهی شمالی ایالات متحده شد. پس از آن، او فرمانده گردان گردان ۲۰۳ اطلاعات نظامی (اطلاعات فنی) بود، و به دنبال آن ارتقاء به سرهنگ و انتصاب به عنوان فرمانده گروه برای ۳۱۰۰ گروه اطلاعات استراتژیک بود. تا سال ۲۰۱۵، او به عنوان معاون فرمانده و رئیس ستاد فرماندهی پشتیبانی
عنوان معاون فرمانده و رئیس ستاد فرماندهی پشتیبانی مأموریت ۱، Ft. بوکانان، پورتوریکو او یکی از پانزده سرهنگ لاتین در نیروهای ذخیره ارتش بود. زاپی سپس به عنوان فرمانده عنصر ذخیره ارتش و J2 از ۷۶ امین فرماندهی واکنش عملیاتی با فرماندهی جنوبی ایالات متحده خدمت کرد. در سپتامبر ۲۰۱۷، زاپی به درجه سرتیپ ارتقا یافت. ترفیع او با انتصاب به عنوان معاون فرمانده کل ۲۰۰ فرماندهی پلیس نظامی صورت گرفت. او اولین زن پورتوریکویی است که به درجه ژنرال در نیروهای ذخیره ارتش ایالات متحده ارتقا یافت. در سال ۲۰۱۹، زاپی به عنوان
متحده ارتقا یافت. در سال ۲۰۱۹، زاپی به عنوان مدیر گروه درگیری نیروهای ذخیره ارتش و معاون ژنرال ارتش ایالات متحده جنوبی انتخاب شد. در ماه مه از هندوراس دیدن کرد تا آموزش پزشکی نیروهای ذخیره را در آنجا مشاهده کند. پیشه تحصیلی. زاپی به عنوان یک غیرنظامی در سیستم مدارس دولتی مریلند و همچنین در دانشگاه‌های مختلف تدریس کرده است. او یک استاد کمکی سابق، کالج نوتردام، و دانشیار سابق پژوهشی در مؤسسه دستاوردهای اقلیت و آموزش شهری مریلند، دانشگاه مریلند است. به عنوان استاد در بخش تجارت و آموزش در دانشگاه استرایر، او
استاد در بخش تجارت و آموزش در دانشگاه استرایر، او در سال ۲۰۱۲ به عنوان دانشکده سال دانشگاه استرایر انتخاب شد، و سخنران اصلی در کنفرانس سری کسب و کار لاتین استایل در سال ۲۰۱۳ بود، جایی که از زنان حمایت کرد تا فرهنگ آمریکای لاتین را در مدل‌های تجاری خود بگنجانند و از اهمیت فرهنگ جامعه به عنوان یک جامعه در شرکت‌ها یاد کرد. او به عنوان مربی برای دانشگاه اطلاعات ملی و مدیر مرکز علمی دانشگاه در آژانس امنیت ملی کار کرده است. او برای یک دوره چهار ساله از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ به هیئت آموزش ایالت مریلند منصوب شد. در سال
۲۰۲۱ به هیئت آموزش ایالت مریلند منصوب شد. در سال ۲۰۲۰، او به عنوان اولین معتمد اسپانیایی زبان کالج اجتماعی آن آروندل منصوب شد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۸۸ زاپی با توماس زاپی، کهنه سرباز تفنگداران دریایی ایالات متحده ازدواج کرد و اکنون به عنوان افسر اجرای قانون در پلیس شهرستان خدمت می‌کند. آنها سه فرزند و دو نوه دارند.
عفیفه محمدامین الحِصنی (۱۵ دسامبر ۱۹۱۸ – ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۳) شاعر سوری بود. در دمشق به دنیا آمد. لیسانس زبان و ادبیات عرب از دانشگاه عین شمس قاهره در سال ۱۹۴۰ گرفت. به عنوان معلم در دبیرستان‌های دمشق و سپس به عنوان مدیر کار کرد و تا زمان بازنشستگی به تدریس ادامه داد. او چندین مجموعه شعر منتشر کرده است که اولین آن‌ها «وفاء» در سال ۱۹۶۶ چاپ شد. عضو اتحادیهٔ نویسندگان عرب بود و در شمار بسیاری جشنواره شعر و کنفرانس‌های ادبی در کشورهای عربی شرکت کرد. برخی از شعرهای او به عنوان سرود رسمی مدارس برگزیده شد و برخی از
او به عنوان سرود رسمی مدارس برگزیده شد و برخی از آن‌ها در رادیو پخش شد. زندگی و پیشه. عفیفه محمدامین الحصنی در دمشق در روز ۱۵ دسامبر ۱۹۱۸ به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی، متوسطه و متوسطه را در دمشق ادامه داد. او اولین مدرک بکلوریای خود را در دو شاخهٔ ادبی و علمی در سال ۱۹۳۷ و دومین مدرک بکلوریا خود را در شاخهٔ فلسفه در سال ۱۹۳۸ دریافت کرد. او در سال ۱۹۴۱ از مؤسسه تعلیم و تربیت، گروه زبان عربی، قاهره، دیپلم گرفت. در آن سال این مؤسسه به دانشکدهٔ دخترانه دانشگاه عین شمس تبدیل شد. پس از دانش‌آموختگی از قاهره، او
عین شمس تبدیل شد. پس از دانش‌آموختگی از قاهره، او به عنوان معلم زبان عربی در مدارس متوسطه دمشق کار کرد. سپس مدیر یک مدرسهٔ راهنمایی و سپس دبیرستان شد. در دوران اتحاد مصر و سوریه، او به وزارت آموزش مرکزی قاهره منتقل شد. در آنجا به عنوان عضو فنی در معاونت برنامه‌ریزی مرکزی وزارت آموزش برای درس زبان و ادبیات عرب در مقاطع مقدماتی و متوسطه و کلاس ویژه بعد از متوسطه مشغول به کار شد و همچنین به مدیریت مدرسه‌ای منصوب شد. در آن زمان در نوشتن بسیاری از کتاب‌های درسی مشارکت داشت.سپس به دمشق بازگشت و دوباره به شغل
مشارکت داشت.سپس به دمشق بازگشت و دوباره به شغل معلمی پرداخت تا اینکه بازنشسته شد. عفیفه الحصنی عضو اتحادیهٔ نویسندگان عرب در دمشق بود. از دوران جوانی شعر می‌سرود و در سال ۱۹۴۶ اولین شعر خود را سرود و به مناسبت سالگرد خروج برای دانش‌آموزانش در مدرسهٔ مقدماتی دخترانه دمشق خواند. پس از آن اشعار زیادی دربارهٔ طبیعت، جامعه، شغل، ملی‌گرایی، انسانیت و به ویژه وحدت عربی سرود. چند قطعه از شعر او توسط دانش آموزان مدرسه‌ای در دمشق و قاهره سروده و خوانده شد و یکی از آنها از رادیو لبنان پخش شد که سرود «بله» بود.
از آنها از رادیو لبنان پخش شد که سرود «بله» بود. مسابقات جام جمهوری (جام رئیس‌جمهور جمال عبدالناصر) با اجرای موسیقایی ابیاتی از شعر «شهید ایثار» حصنی که به همین منظور سروده شده بود، برگزار شد. حصنی در برخی از همایش‌های ادبی و جشنواره‌های شعر در بلودان، اسکندریه، قاهره، بغداد و دمشق شرکت کرد و رسماً در سال ۱۹۶۹ به قاهره و در سال ۱۹۷۹ به بغداد دعوت شد. به سخنرانی و شعرخوانی ادامه داد و آثارش در مجلات و روزنامه‌های قاهره مانند «الرساله»، «الثقافه»، «صوت الشرق» و روزنامهٔ «الجمهوریه» به چاپ می‌رسید که برخی از
و روزنامهٔ «الجمهوریه» به چاپ می‌رسید که برخی از آن‌ها از برنامهٔ فرهنگی رادیو قاهره و رادیو فلسطین پخش شد. محمد التونجی او را شاعری احساساتی توصیف کرده که «سنت‌هایی را که زنان را به غل و زنجیر می‌کشند، رد می‌کند و شاعری میهن‌دوست با احساسات ظریف است.» در سال ۱۹۹۲، دیوان عزیزه هارون را گردآوری و چاپ کرد. عفیفه الحصنی در ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۳ به سن ۸۴ سالگی درگذشت. آثار. از جمله دیوان‌های شعرش: دیگر کتاب‌هایش:
سرگئی سارگسیان (؛ ؛ ) یک مجری تلویزیونی و مترجم اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۷ آوریل ۱۹۸۲ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی زبان‌ها و علوم اجتماعی بروسوف ایروان فارغ‌التحصیل شد. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به آرم‌کمدی اشاره کرد.
مارسلین () یک روستا در استان ساسکاچوان کانادا است. مارسلین در ۲۵ سپتامبر ۱۹۱۱ به عنوان یک روستا ثبت رسمی شد. این روستا در سال ۲۰۱۱ جمعیتی برابر با ۱۵۸ نفر داشته است.
مجلس ایالتی بلوچستان مجلسی تک مجلسی متشکل از نمایندگان منتخب ایالت بلوچستان پاکستان است که در شهر کویته مرکز استان واقع شده است . بر اساس ماده 106 قانون اساسی پاکستان با مجموع 65 کرسی، 51 کرسی عمومی، 11 کرسی برای زنان و 3 کرسی برای غیرمسلمانان تأسیس شد . مجمع دارای 51 عضو مستقیم منتخب مجلس استانی است که نماینده حوزه های انتخابیه از هر ناحیه هستند، همچنین 11 کرسی برای زنان و 3 کرسی برای غیرمسلمانان اختصاص داده شده است.
پادما بوشان (به هندی: पद्म भूषण، به انگلیسی: Padma Bhushan) سومین جایزه غیرنظامی عالی در جمهوری هند است که پس از بهارات راتنا و پادما ویبوشان و پیش از پادما شری قرار میگیرد. این جایزه در ۲ ژانویه ۱۹۵۴ تأسیس شد و به افرادی (بدون توجه به نژاد، شغل، مقام یا جنسیت) اعطا میشود که خدمات برجسته و ممتاز در هر زمینه ای ارائه داده باشند. معیارهای اعطای این جایزه شامل «خدمات در هر حوزه، از جمله خدمات ارائه شده توسط کارمندان دولت» مانند پزشکان و دانشمندان میشود، اما کارکنان مؤسسات بخش عمومی را شامل نمیشود. تا سال ۲۰۲۵،
مؤسسات بخش عمومی را شامل نمیشود. تا سال ۲۰۲۵، این جایزه به ۱۳۴۱ نفر اعطا شده است که شامل ۳۸ مورد پس از مرگ و ۱۰۱ نفر غیرهندی میشود.
مگس‌گیر دارچینی گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ ژیان‌مرغان و تنها عضو از سردهٔ "Pyrrhomyias" است. در ونزوئلا، کلمبیا، اکوادور، پرو، بولیوی و شمال غربی آرژانتین یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
مگس‌گیر کاکل‌نارنجی گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ ژیان‌مرغان (Tyrannidae) است که در کلمبیا، اکوادور و پرو یافت می‌شود.
مری گری‌آیز (; – ) یک نظامی زن کانادایی در جنگ جهانی دوم بود. او یکی از مردمان کری از قوم ماسکگ لیک کری در ساسکاچوان بود و به عنوان نخستین زن از اقوام اولیه کانادا در نیروهای مسلح این کشور ثبت نام کرد. پس از پیوستن به ارتش زنان کانادا (CWAC) در سال ۱۹۴۲، او سوژه یک عکس تبلیغاتی ارتش در سطح بین‌المللی شد و برای خدمت در لندن، انگلستان به خارج از کشور فرستاده شد و در آنجا به شخصیت‌های سرشناس مانند جورج ششم و دخترش الیزابت معرفی شد. گری‌آیز تا زمان ترخیص در سال ۱۹۴۶ در لندن ماند و پس از آن به کانادا بازگشت.
۱۹۴۶ در لندن ماند و پس از آن به کانادا بازگشت. اوایل زندگی. مری گری‌آیز در ۱۴ نوامبر ۱۹۲۰ در منطقه حفاظت شده ماسکگ لیک کری در مارسلین، ساسکاچوان به دنیا آمد. او مجموعاً ده خواهر و برادر داشت شامل شش خواهر و چهار برادر. او توسط مادربزرگ بیوه‌اش سارا گریز بزرگ شد. هنگامی که او پنج ساله بود، مری به مدرسه مسکونی سنت مایکل در داک لیک، ساسکاچوان فرستاده شد. مدرسه فقط تا مقطع هشتم به دانش‌آموزان آموزش می‌داد، اما گری‌آیز موفق شد در سال‌های بعد از طریق راهبه‌ای در مدرسه، آموزش‌های بیشتری دریافت کند. او در کلاس‌های
آموزش‌های بیشتری دریافت کند. او در کلاس‌های عصر شرکت می‌کرد و در طول روز به آشپزی و تمیز کردن کمک می‌کرد. او به خاطر اشتیاقش به کسب دانش معروف بود. پیوستن به نیروهای مسلح کانادا. ذخیره‌گاه ماسکگ لیک کری به‌شدت تحت‌تاثیر رکود بزرگ قرار گرفته بود و در اوایل دهه ۱۹۴۰ مشاغل کمی برای جوانان در این ذخیره‌گاه وجود داشت. برادر مورد علاقه مری، دیوید گری‌آیز، در جستجوی کار برای کمک به خانواده، ذخیره‌گاه را ترک کرد و در سال ۱۹۴۰ در ارتش کانادا نام‌نویسی کرد. مری متعاقباً تصمیم گرفت همین کار را انجام دهد و خدمت سربازی
تصمیم گرفت همین کار را انجام دهد و خدمت سربازی را فرصتی ارزشمند برای گسترش دانش و تجربه خود می‌دانست. پس از تکمیل مراحل آزمایشی، گری‌آیز تبدیل به اولین زن از اقوام اولیه کانادا شد که به نیروهای مسلح این کشور پیوست. در سال ۱۹۴۲، او سوژه یک عکس تبلیغاتی ارتش به نام «شاهزاده بومی» در سطح بین‌المللی شد و پس از آن برای خدمت در لندن، انگلستان به خارج از کشور فرستاده شد. او در آنجا به شخصیت‌های سرشناس مانند پادشاه جورج ششم و دخترش الیزابت معرفی شد. فعالیت پس از جنگ و مرگ. وقتی جنگ به پایان رسید، مری به کار خود در
و مرگ. وقتی جنگ به پایان رسید، مری به کار خود در لندن ادامه داد تا اینکه در سال ۱۹۴۶ مرخص شد. پس از آن، او به کانادا بازگشت و به ذخیره‌گاه دریاچه ماسکگ بازگشت تا زمانش را با خانواده بگذراند. او با همسر آینده‌اش، الکساندر رید، در وینیپگ، منیتوبا آشنا شد. آنها به ویکتوریا نقل مکان کردند و صاحب دو فرزند شدند. گری‌آیز به عنوان یک آشپز رستوران در ویکتوریا کار می‌کرد اما بعداً زمانی که خانواده در دهه ۱۹۶۰ به ونکوور نقل مکان کردند، به عنوان یک خیاط صنعتی مشغول به کار شد. گری‌آیز در ۳۱ مارس ۲۰۱۱ در ونکوور، بریتیش
کار شد. گری‌آیز در ۳۱ مارس ۲۰۱۱ در ونکوور، بریتیش کلمبیا درگذشت. او در زمان مرگ ۹۰ ساله بود. پیکر او در منطقه حفاظت شده زادگاهش ماسکگ لیک کری به خاک سپرده شد.
به نامِ من گردِ هم آیید کتابِ خاطراتی از مایا آنجلو، نویسنده و شاعر آمریکایی است که در سال ۱۹۷۴ میلادی منتشر شد. این اثر دومین کتاب از مجموعه‌ی هفت‌گانه‌ی زندگی‌نامه‌ای آنجلو است. روایت این کتاب، که سه سال پس از انتشار کتاب «": می‌دانم چرا پرنده در قفس می‌خواند»" نوشته شد، بلافاصله پس از وقایع آن کتاب آغاز می‌شود و آنجلو (با نام «ریتا» در داستان) را در سنین ۱۷ تا ۱۹ سالگی دنبال می‌کند. عنوان کتاب برگرفته از کتاب مقدس است، اما همچنین بازتابی از زندگی یک زن سیاه‌پوست در جامعه‌ی سفیدمحور آمریکا پس از جنگ جهانی
در جامعه‌ی سفیدمحور آمریکا پس از جنگ جهانی دوم به‌شمار می‌آید. مایا آنجلو در این کتاب بسیاری از موضوعاتی را که در نخستین زندگی‌نامه‌اش مطرح کرده، باز می‌کند؛ از جمله مادری و خانواده، نژادپرستی، هویت، آموزش و سوادآموزی. در این کتاب، ریتا (مایا آنجلو) به مادرش نزدیک‌تر می‌شود و برای تأمین معاش پسر خردسالش و یافتن جایگاه خود در جهان، مشاغل و روابط گوناگونی را تجربه می‌کند. آنجلوی در «"به نام من گرد هم آیید»" هم‌چنان به نژادپرستی می‌پردازد، اما به‌جای سخن گفتن از جانب تمامی زنان سیاه‌پوست، بر تجربه‌ی شخصی یک
از جانب تمامی زنان سیاه‌پوست، بر تجربه‌ی شخصی یک زن جوان متمرکز می‌شود. این کتاب در عین نمایش خودمحوری دوران جوانی، به کشف هویت شخصیت اصلی نیز می‌پردازد. همچون دیگر زندگی‌نامه‌های آنجلو، این اثر نیز بر فرآیند خودآموزی و رشد فکری او تأکید دارد. "به نام من گرد هم آیید" به اندازه‌ی نخستین زندگی‌نامه‌ی آنجلو مورد تحسین منتقدان قرار نگرفت، اما به‌طور کلی نقدهای مثبتی دریافت کرد و از نظر نگارش، اثری قوی‌تر از کتاب پیشین او شناخته شد. ساختار کتاب که شامل مجموعه‌ای از روایت‌های پراکنده اما مرتبط از نظر مضمون و
از روایت‌های پراکنده اما مرتبط از نظر مضمون و محتوا است، بازتابی از آشفتگی دوران نوجوانی محسوب می‌شود. برخی منتقدان این ویژگی را عاملی دانسته‌اند که آن را به دنباله‌ای نامنسجم برای "می‌دانم چرا پرنده در قفس می‌خواند" تبدیل می‌کند. جابه‌جایی‌های مکرر ریتا در سراسر کتاب، که بر ساختار و کیفیت آن تأثیر گذاشته است، باعث شده حداقل یک منتقد آن را در زمره‌ی آثار سفرنامه‌ای طبقه‌بندی کند. پس زمینه. "Gather Together in My Name" که در سال ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) منتشر شد، دومین کتاب مایا آنجلو در مجموعه هفت‌جلدی زندگی‌نامه‌های
کتاب مایا آنجلو در مجموعه هفت‌جلدی زندگی‌نامه‌های اوست و سه سال پس از نخستین زندگی‌نامه‌اش، "I Know Why the Caged Bird Sings : می‌دانم چرا پرنده در قفس می‌خواند"، نوشته شد. در سال ۱۹۷۱ (۱۳۵۰)، آنجلو نخستین مجموعه شعر خود را با عنوان «"Just Give Me a Cool Drink of Water 'fore I Diiie : تنها جرعه‌ای آب خنک، پیش از آنکه بمیرم»" منتشر کرد که پرفروش شد و نامزد جایزه پولیتزر گردید. آنجلو در ابتدای کار خود، به‌طور متناوب کتاب‌های نثر و شعر منتشر می‌کرد. در سال ۱۹۹۳ (۱۳۷۲)، او شعر «"On the Pulse of Morning: با نبض
(۱۳۷۲)، او شعر «"On the Pulse of Morning: با نبض بامداد»" را در مراسم تحلیف بیل کلینتون خواند و نخستین شاعری شد که پس از رابرت فراست در مراسم تحلیف ریاست‌جمهوری جان اف. کندی در سال ۱۹۶۱ (۱۳۴۰)، چنین کاری انجام داد. با نگارش این زندگی‌نامه و روایت داستان زندگی‌اش در کتاب‌های خود، آنجلو به‌عنوان سخن‌گویی برجسته برای سیاه‌پوستان و زنان شناخته شد. به گفته پژوهش‌گر، جوآن براکستون، او «بی‌تردید... مشهورترین زن سیاه‌پوست زندگی‌نامه‌نویس آمریکا» شد. عنوان. عنوان "«به‌نام من گرد هم آیید»" از آیه‌ای در انجیل متی
"«به‌نام من گرد هم آیید»" از آیه‌ای در انجیل متی (۱۸:۱۹–۲۰) الهام گرفته شده است: "باز به شما می‌گویم که اگر دو نفر از شما در زمین دربارهٔ هر چیزی که بخواهند توافق کنند، از جانب پدر من که در آسمان است برای آنان انجام خواهد شد. زیرا هر جا که دو یا سه نفر به نام من جمع شوند، من در میان آنان هستم." (نسخهٔ کینگ جیمز) مایا آنجلو ضمن تأیید این منشأ، بیان کرده است که این عنوان در برابر گرایش بسیاری از بزرگ‌سالان به پنهان‌کاری یا تحریف گذشته‌شان برای کودکان قرار می‌گیرد. پژوهشگر Sondra O'Neale ساندرا اُنیل معتقد
پژوهشگر Sondra O'Neale ساندرا اُنیل معتقد است که این عنوان اشاره‌ای به آموزه‌ای در عهد جدید است که روحِ در سفر را به دعا و ارتباط معنوی در انتظار رهایی فرامی‌خواند. Selwyn R. Cudjoe سلوین آر. کودجو، منتقد ادبی، نیز نظر مشابهی دارد و می‌گوید: "اتفاقات این کتاب صرفاً به نام مایا آنجلو گرد هم آورده شده‌اند." منتقد Hilton Als هیلتون آلس بر این باور است که عنوان "Gather Together in My Name" ممکن است بازتابی از مضمون کتاب باشد ـ اینکه چگونه یک زن سیاه‌پوست توانست در بستر گسترده‌تر آمریکا پس از جنگ زنده بماند،
در بستر گسترده‌تر آمریکا پس از جنگ زنده بماند، درحالی‌که هم‌زمان به نمایندگی از تمامی زنان سیاه‌پوست سخن می‌گوید و چگونگی بقای آنان را در جامعه‌ای تحت سلطهٔ سفیدپوستان روایت می‌کند. خلاصه طرح. کتاب در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم آغاز می‌شود. مایا آنجلو که هنوز با نام "مارگریت" یا "ریتا" شناخته می‌شود، به‌تازگی پسرش کلاید را به دنیا آورده و همراه با مادر و ناپدری‌اش در سان‌فرانسیسکو زندگی می‌کند. روایت، زندگی مارگریت را از ۱۷ تا ۱۹ سالگی دنبال می‌کند، از خلال مجموعه‌ای از روابط، شغل‌ها و شهرها، در تلاش برای
مجموعه‌ای از روابط، شغل‌ها و شهرها، در تلاش برای بزرگ کردن پسرش و یافتن جایگاه خود در دنیا. این کتاب مضامینی همچون انزوای آنجلو و تنهایی او را که در جلد نخست زندگی‌نامه‌اش مطرح شده بود، ادامه می‌دهد و به چگونگی مقابله او با نژادپرستی، تبعیض جنسیتی و قربانی شدن مداومش می‌پردازد. ریتا از یک شغل به شغل دیگر و از یک رابطه به رابطه‌ای دیگر می‌رود، درحالی‌که امید دارد شاهزاده‌ای از ناکجاآباد سر برسد و زندگی‌اش را متحول کند. آنجلو می‌نویسد: "خیالات من تفاوتی با دختران هم‌سن‌وسالم نداشت. او می‌آمد، می‌آمد... وارد
هم‌سن‌وسالم نداشت. او می‌آمد، می‌آمد... وارد زندگی‌ام می‌شد، مرا می‌دید و برای همیشه عاشقم می‌شد... منتظر همسری بودم که مرا روحانی و معنوی دوست داشته باشد و در مواقعی نادر (اما زیبا)، جسمانی". در طول داستان، ریتا در تلاش برای تأمین زندگی خود و پسرش با وقایع مهمی روبه‌رو می‌شود. در سن دیگو، او به مدیر غایب دو روسپی همجنس‌گرا تبدیل می‌شود. اما وقتی با خطر زندان و از دست دادن پسرش به دلیل فعالیت‌های غیرقانونی مواجه می‌شود، همراه کلاید به خانه مادربزرگش در "استمپز، آرکانزاس" پناه می‌برد. بااین‌حال، پس از آنکه
آرکانزاس" پناه می‌برد. بااین‌حال، پس از آنکه مادربزرگش او را به‌خاطر درگیری با دو زن سفیدپوست در یک فروشگاه مجازات فیزیکی می‌کند، تصمیم می‌گیرد برای امنیت و محافظت از ریتا و کلاید، آن‌ها را دوباره به سان‌فرانسیسکو بفرستد. در بازگشت به سان‌فرانسیسکو، ریتا تلاش می‌کند به ارتش بپیوندد اما در بحبوحهٔ هراس سرخ (کمونیست هراسی)، به دلیل تحصیل در مدرسه کارگری کالیفرنیا در نوجوانی رد صلاحیت می‌شود. از دیگر اتفاقات مهم در این دوره، حضور کوتاهش در دنیای رقص و نمایش است. باوجود عجیب‌ترین آزمون ورودی، او برای مدتی
است. باوجود عجیب‌ترین آزمون ورودی، او برای مدتی همراه با آر. ال. پول، همکار و معشوقش، رقص می‌آموزد. اما زمانی که پول به معشوقه سابقش بازمی‌گردد، دوران کوتاه حضور ریتا در دنیای نمایش به پایان می‌رسد. نقطهٔ عطف کتاب، عشق ریتا به یک قمارباز به نام "اِل. دی. تولبروک" است. او ریتا را فریب می‌دهد و به دنیای فحشا می‌کشاند. با بستری شدن مادرش در بیمارستان و مرگ همسر برادرش، بیلی، ریتا به خانه مادرش بازمی‌گردد. او پسرش را نزد پرستاری به نام "بیگ مری" می‌گذارد، اما وقتی برای بردنش بازمی‌گردد، متوجه می‌شود که بیگ مری
برای بردنش بازمی‌گردد، متوجه می‌شود که بیگ مری همراه با کلاید ناپدید شده است. ریتا از تولبروک درخواست کمک می‌کند، اما او با تحقیر و بی‌اعتنایی پاسخش را می‌دهد. ریتا تازه متوجه می‌شود که تولبروک تنها از او سوءاستفاده کرده است. بااین‌حال، موفق می‌شود بیگ مری و کلاید را در "بیکرزفیلد، کالیفرنیا" پیدا کند و با پسرش دیداری احساسی داشته باشد. آنجلو در این‌باره می‌نویسد: "در حیاط شخم‌خورده‌ای در بیکرزفیلد، تازه فهمیدم چقدر هر انسان موجودی یگانه و مستقل است. او سه‌ساله بود و من نوزده‌ساله، و از آن پس هرگز به او
بود و من نوزده‌ساله، و از آن پس هرگز به او به‌عنوان بخشی از خودم نگاه نکردم". در پایان، ریتا از زندگی شکست‌خورده و تسلیم شده است: "برای اولین بار بی‌دفاع نشستم تا ببینم زندگی چه ضربه‌ای به من خواهد زد". اما ملاقاتش با یک معتاد به مواد مخدر که تأثیر ویران‌گر اعتیاد را به او نشان می‌دهد، باعث می‌شود از مسیر اعتیاد فاصله بگیرد و تصمیم بگیرد زندگی خود و پسرش را تغییر دهد. زمینه‌ها. مادری و خانواده. از «"به نام من گرد هم آیید»"، مسائل مادری و خانواده به‌عنوان مضامینی کلیدی در سراسر زندگی‌نامه‌های مایا آنجلو
مضامینی کلیدی در سراسر زندگی‌نامه‌های مایا آنجلو مطرح می‌شوند. این کتاب به تغییر و اهمیت رابطهٔ ریتا با مادرش می‌پردازد—مادری که در کودکی او و برادرش را ترک کرده بود. این تحول در بازگشت ریتا به مادرش در پایان کتاب نمایان می‌شود؛ جایی که او درمی‌یابد چقدر به پرتگاه سقوط نزدیک شده است، هم به‌عنوان یک زن و هم به‌عنوان یک مادر. در این میان، ویوین بکستر (مادر ریتا) از پسر خردسال او مراقبت می‌کند، درحالی‌که ریتا تلاش دارد زندگی خود را سر و سامان دهد. منتقد Mary Jane Lupton مری جین لوپتون می‌گوید: "در سراسر این
Jane Lupton مری جین لوپتون می‌گوید: "در سراسر این کتاب، احساس وابستگی عمیق ریتا به مادرش آشکار است." در این کتاب، رابطهٔ آنجلو با مادرش اهمیت بیشتری می‌یابد و ویوین نقش پررنگ‌تری در شکل‌گیری نگرش‌های آنجلو ایفا می‌کند. لوپتون، ربوده‌شدن کلاید (پسر ریتا) را به‌عنوان "روایتی تأثیرگذار از تجربهٔ فقدان مادر" توصیف می‌کند و آن را به ربوده‌شدن پسر کلاید در دههٔ ۱۹۸۰ مرتبط می‌داند. مانند بسیاری از نویسندگان، آنجلو نیز فرایند نویسندگی و خلق آثارش را همچون فرزندآوری می‌دانست. این استعاره در مورد این کتاب کاملاً
می‌دانست. این استعاره در مورد این کتاب کاملاً معنادار است، چراکه داستان آن با تولد پسرش در پایان کتاب نخست، "من می‌دانم چرا پرنده در قفس می‌خواند"، پیوند می‌خورد. نژاد و نژادپرستی. مایا آنجلو از نخستین اثر خودزندگی‌نامه‌ای خود، هدف داشت که "حقیقت زندگی زنان سیاه‌پوست را روایت کند"، اما این هدف در جلدهای بعدی به مستندسازی فراز و نشیب‌های زندگی شخصی‌اش تغییر یافت. خودزندگی‌نامه‌های او ساختاری مشابه دارند: آنجلو نه‌تنها تصویری تاریخی از مکان‌هایی که در آن زندگی می‌کرد ارائه می‌دهد، بلکه نشان می‌دهد چگونه در