payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تا اکتبر ۱۹۹۱، در جریان برخی جلسات «کمیسیون بین‌استانی» کوزا نوسترا که در اننا یا حوالی آن برگزار شد و به رهبری رئیس مافیا، سالواتوره رئینا، اداره می‌شد، تصمیم گرفته شد که اقدامات تروریستی آغاز شود، زیرا ۴۷۵ نفر که مظنون به عضویت در مافیا بودند، دستگیر شده بودند. تروریسم مافیایی علیه دولت ایتالیا باید تحت نام «فالانژ آرماطا» اعلام می‌شد. بدین ترتیب، در دسامبر ۱۹۹۱، جلسهٔ دیگری از «کمیسیون بین‌استانی» برگزار شد که باز هم به رهبری رئینا بود و در آن تصمیم گرفته شد که به‌طور ویژه به قضات جووانی فالکونه، پائولو
شد که به‌طور ویژه به قضات جووانی فالکونه، پائولو بورسلینو و چندین سیاستمدار ضربه زده شود: نمایندهٔ سیسیل، سالوو لیما و دستیارش سباستیانو پورپورا، وزیر مداخلات فوق‌العادهٔ مناطق جنوب، کالوجرو مانینو، وزیر دادگستری، کلادیو مارتلی، وزیر ارتباطات، کارلو ویتزینی و وزیر دفاع ایتالیا، سالوو آندو. کلودیو مارتلی توسط روسای مافیا زیر نظر بود زیرا طبق گفته‌های پنتیتو آنجلو سینو، نینو جوفره و گاسپاره اسپاتوزا، او بین «آن چهار سوسیالیست "کراستی" (سیسیلی به معنای "بی‌غیرت") که ابتدا در سال ۱۹۸۷ آرای ما را گرفتند و سپس
که ابتدا در سال ۱۹۸۷ آرای ما را گرفتند و سپس علیه ما جنگ به راه انداختند» قرار داشت. به‌طور خاص، کلودیو مارتلی، جیووانی فالکونه را به عنوان رئیس اصلی امور کیفری در وزارتخانه فراخواند. در ۳۰ ژانویه ۱۹۹۲، دادگاه عالی ایتالیا حکم دادگاه ماکسی را که رینا و بسیاری دیگر از رؤسای مافیا را به حبس ابد محکوم کرده بود، تأیید کرد؛ پس از صدور حکم، رؤسای مافیا، کمیسیون مافیای سیسیل و کمیسیون بین ایالتی، تصمیم گرفتند فصل قتل‌عام‌هایی را که از قبل برنامه‌ریزی شده بود، آغاز کنند. فرضیه. در سال ۱۹۹۲، رئیس جیووانی بروسکا سعی
کنند. فرضیه. در سال ۱۹۹۲، رئیس جیووانی بروسکا سعی کرد اولین مذاکره را از طریق مافیایی آنتونیو جیوئه (که یکی از قاتلان بمب‌گذاری کاپاچی خواهد بود) آغاز کند، که توسط بلینی، یک قاچاقچی آثار هنری مرتبط با سرویس‌های مخفی، با او در تماس بود. بروسکا از طریق جیوئه به مارشال تمپستا، کارابینیری، اطلاع داد که در ازای بازیابی سایر آثار هنری گرانبها، خواستار توافق برای حبس خانگی پنج رئیس مافیایی، از جمله پدر برناردو بروسکا، است. مارشال تمپستا از مافوق‌های خود، سرهنگ ماریو موری و کاپیتان جوزپه د دونو، این درخواست را کرد
موری و کاپیتان جوزپه د دونو، این درخواست را کرد و پاسخ این بود که «این درخواست غیرقابل قبول است». سپس جیوئه با اشاره به حمله‌ای به برج کج پیزا، تهدید کرد که می‌توانستند به میراث هنری ایتالیا ضربه بزنند. حملات. در ۱۲ مارس ۱۹۹۲، سالوو لیما، نماینده مجلس سیسیل از حزب دموکراتیا کریستینا، چند روز قبل از انتخابات عمومی ایتالیا کشته شد، زیرا دیگر قادر به تضمین منافع باندهای مافیایی در درون دولت نبود: به ویژه، او نتوانست بر محاکمه ماکسی در دیوان عالی کشور تأثیر بگذارد. در واقع هدف واقعی جولیو آندرئوتی بود: کوزا
در واقع هدف واقعی جولیو آندرئوتی بود: کوزا نوسترا می‌توانست از نخست‌وزیر انتقام بگیرد، اما او بیش از حد محافظت شده و غیرقابل دسترسی بود؛ بنابراین انتخاب به شخص مرجع آندرئوتی در سیسیل افتاد، و قتل با برچسب " فالانژ آرماتا " انجام شد. پس از قتل لیما، معاون کالوگرو مانینو، که در آن زمان وزیر مداخلات فوق‌العاده متزوجورنو در کابینه آندرئوتی هفتم بود، (از طریق مارشال جولیانو گواتزلی) با آنتونیو سوبرانی، فرمانده وقت تماس گرفت، زیرا او با ارعاب مافیایی، تاج گل تشییع جنازه، تهدید آشکار به مرگ و ترس از کشته شدن
تشییع جنازه، تهدید آشکار به مرگ و ترس از کشته شدن مواجه شده بود. در ۴ آوریل ۱۹۹۲، مارشال گواتزلی در امتداد جاده آگریجنتو - پورتو امپدوکله کشته شد و این قتل دوباره با برچسب «فالانژ آرماتا» به ثبت رسید. گواتزلی به این دلیل کشته شد که روسای مافیا می‌خواستند سیگنال محکمی به مانینو و سوبرانی بدهند، اوضاع را بدتر کنند و یک معامله سطح بالا را تحمیل کنند. در ۲۳ مه، بمب‌گذاری ۱۹۹۲ کاپاچی رخ داد که در آن جیووانی فالکونه کشته شد، زیرا کمیسیون بین ایالتی و استانی کوزا نوسترا به رهبری رئیس، سالواتوره رینا، می‌خواست از
نوسترا به رهبری رئیس، سالواتوره رینا، می‌خواست از فعالیت‌های قاضی ضد مافیایی او انتقام بگیرد. در این قتل‌عام حتی همسرش فرانچسکا مورویلو و سه اسکورت پلیس (ویتو شیفانی، روکو دیچیلو و آنتونیو مونتینارو) جان خود را از دست دادند. همچنین این بار این حمله با برچسب «فالانژ آرماتا» انجام شد. در تاریخ ۸ ژوئن، کابینهٔ ایتالیا پس از بمب‌گذاری کاپاسی، قانون دیکره «اسکوتی-مارتلی» (که با نام «دیکره فالکونه» نیز شناخته می‌شود) را تصویب کرد. این قانون مادهٔ ۴۱-بیس را وارد نظام زندان کرد، یعنی «رژیم سخت زندان» که مختص
نظام زندان کرد، یعنی «رژیم سخت زندان» که مختص زندانیان مافیا بود؛ روز بعد، تماسی تلفنی ناشناس از طرف گروه «فالانژ آرماطا» دریافت شد که تهدید کرد نظام‌های زندان تغییر نخواهد کرد. هم‌زمان، کاپیتان کارابینیری، جوزپه دِ دونو، از طریق پسرش ماسیمو با ویتو چیانچیمینو تماس گرفت، به نمایندگی از سرهنگ ماریو موری (که در آن زمان معاون فرماندهٔ ROS بود) و موری این موضوع را به ژنرال سوبرانّی اطلاع داد؛ در ادامه، چیانچیمینو و پسرش از طریق آنتونینو سینا (پزشک و مافیای سان لورنزو در پالرمو) با رئینا تماس گرفتند. علاوه بر
لورنزو در پالرمو) با رئینا تماس گرفتند. علاوه بر این، گروهبان کارابینیری، روبرتو تمپستا، از طریق پائولو بلینی (تروریست سابق راست‌گرا و مأمور مخبر پلیس) با آنتونینو جویه (رئیس خانوادهٔ آلتفونته) تماس گرفت تا برخی آثار هنری ربوده‌شده را بازیابی کند؛ تمپستا این تماس‌ها را به موری اطلاع داد. در تاریخ ۱ ژوئیه، قاضی بورسلینو که برای بازجویی از پنتیتو گاسپارِ موتولو در رم حضور داشت، به وینی‌ماله دعوت شد تا با وزیر مانچینو دیدار کند؛ بر اساس گفتهٔ موتولو، بورسلینو پس از این ملاقات به‌طور آشکار ناراحت و پریشان
پس از این ملاقات به‌طور آشکار ناراحت و پریشان بازگشت. در همان دوره، جووانی بروسکا از سوی سالواتوره بیوندینو دستور دریافت کرد که آماده‌سازی حمله علیه مانینو را متوقف کند، زیرا «در حال کار بر امور مهم‌تری بودند». بر اساس گفتهٔ سالواتوره کانچمی، در آن روزها رئینا اصرار داشت که قتل بورسلینو تسریع شود و با شیوه‌ای تأثیرگذار اجرا گردد. در ۲۷ ژانویه ۱۹۹۴ در میلان، برادران گراویانو، که در سازماندهی تمام این سوءقصدها دست داشتند، دستگیر شدند: از آن لحظه به بعد، استراتژی قتل‌عام کوزا نوسترا متوقف شد.
sw-Xkr خِکِرت-نِسوت (Khekeret-nisut) عنوانی برای زنان مصر باستان بود که بسیار مورد بحث قرار گرفته است. زنان مصری با این عنوان در دوره میانی اول تا دوره دوم میانی و پادشاهی جدید شناخته شده هستند اما در دوره میانی اول، این عنوان کمتر به چشم می‌خورد. این عنوان اغلب به عنوان بانوی دربار یا زینت پادشاه ترجمه می‌شود. دارندگان این عنوان اغلب زنان متأهل از طبقه بالا و مرفه جامعه مصری بودند. در دودمان یازدهم، برخی از همسران منتوحتپ دوم این عنوان را داشتند. خِکِرت-نِسوت را به عنوان "زینت پادشاه" ترجمه کرد و زنانی را
را به عنوان "زینت پادشاه" ترجمه کرد و زنانی را که این عنوان را داشتند، بخشی از حرمسرای فرعون می‌دانست. هارکو ویلمز استدلال کرد که ترجمه صحیح «آراسته‌کننده پادشاه» است و استدلال کرد که آنها نقشی در آیین پرستش فرعون ایفا می‌کردند.
درمان استامینا (که با نام روش استامینا نیز شناخته می‌شود) یک روش بحث‌برانگیز و اثبات‌نشده بود که بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴ توسط داویده وانّونی در ایتالیا تبلیغ می‌شد. این روش که در درجه اول با هدف درمان زوال عصبی انجام می‌شد، بر اساس تبدیل ادعایی سلول‌های بنیادی مزانشیمی به نورون‌ها بود. با این حال، جزئیات این روش توسط طرفداران آن مخفی نگه داشته شد، و وانونی هرگز هیچ داده علمی پشتیبان این روش را در مجلات معتبر منتشر نکرد. در غیاب اعتبار علمی، ادعاهای مربوط به اثربخشی درمانی آن همچنان اثبات نشده است. در پاسخ
اثربخشی درمانی آن همچنان اثبات نشده است. در پاسخ به تظاهرات عمومی در حمایت از استامینا و فشار شدید رسانه‌ها، دولت ایتالیا در ماه مه ۲۰۱۳، با وجود اعتراضات شدید جوامع علمی ایتالیا و بین‌المللی، استفاده از استامینا درمانی را در بیمارستان‌های دولتی مجاز اعلام کرد. در نهایت، این درمان آزمایشی در اکتبر ۲۰۱۴ متوقف شد. داویده وانّونی در سال ۲۰۱۹ درگذشت و کسی برای ادامهٔ تبلیغ این روش بحث‌برانگیز باقی نماند. داویده وانونی. داویده وانونی (۱۹۶۷–۲۰۱۹) دانشیار دانشگاه اودینه بود، جایی که در برنامه ارتباطات در دانشکده
اودینه بود، جایی که در برنامه ارتباطات در دانشکده علوم انسانی تدریس می‌کرد. در سال ۲۰۰۹، او بنیاد استامینا را تأسیس کرد، یک سازمان خودخواندهٔ غیرانتفاعی که خود به‌عنوان رئیس آن فعالیت می‌کرد. او همچنین صاحب یک شرکت مطالعات بازار بازار بود. در سال ۲۰۱۵، وانّونی به‌دلیل اتهامات کیفری مرتبط با درمان استامینا محکوم شد و به پنج سال و شش ماه زندان محکوم گردید. او در تاریخ ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹، در سن ۵۲ سالگی و پس از یک بیماری طولانی درگذشت. درمان. روش پیشنهادی شامل تبدیل سلول‌های بنیادی مزانشیمی - که معمولاً برای
تبدیل سلول‌های بنیادی مزانشیمی - که معمولاً برای تبدیل شدن به بافت استخوان یا چربی تعیین شده‌اند - به نورون‌ها از طریق قرار دادن کوتاه مدت در معرض اسید رتینوئیک رقیق شده در اتانول بود. این روش شامل استخراج سلول‌ها از مغز استخوان بیمار، قرار دادن آنها در شرایط آزمایشگاهی در محلول ۱۸ میکرومولار اسید رتینوئیک به مدت دو ساعت و متعاقباً تزریق مجدد آنها به همان بیمار بود. داویده وانّونی، خالق این روش، بارها از ارائهٔ جزئیات فنی فراتر از آنچه در درخواست ثبت اختراع آمده بود، خودداری کرد. اثربخشی فرضی. وانونی هرگز
آمده بود، خودداری کرد. اثربخشی فرضی. وانونی هرگز شواهد علمی برای تأیید اثربخشی این روش ارائه نکرد، اما پیوسته مزایای آن را ادعا می‌کرد. این ادعاها از طریق ویدیوهای متعدد، که اغلب توسط خود او تولید شده و مرتباً از تلویزیون پخش می‌شدند - که بسیاری از آنها کودکان را نشان می‌دادند - تبلیغ می‌شدند. طبق تحقیقات انجام شده توسط دفتر دادستانی عمومی تورین، بهبودهای نشان داده شده در این ویدیوها فاقد تأیید عینی یا علمی بودند. این بهبودها یا به ادعاهای اغراق‌آمیز، درمان‌های کمکی همزمان یا رشد فیزیکی طبیعی غیرمرتبط با
کمکی همزمان یا رشد فیزیکی طبیعی غیرمرتبط با درمان نسبت داده شدند. تاریخچه. داویده وانونی ادعا کرد که منشأ پروژه استامینا از تجربه شخصی ناشی شده است: در سال ۲۰۰۷، او به دلیل فلج صورت در اوکراین بستری شد و تحت پیوند سلول‌های بنیادی قرار گرفت که به گفته او منجر به بهبود نسبی سلامتی‌اش شد. او بعداً تصمیم گرفت درمان مشابهی را در ایتالیا ارائه دهد و با دو زیست‌شناس اوکراینی، ویاچسلاو کلیمنکو و اولنا شچگلسکا، همکاری کرد. این گروه در ابتدا از آزمایشگاهی در زیرزمین شرکت وانونی در تورین فعالیت می‌کرد، قبل از اینکه
شرکت وانونی در تورین فعالیت می‌کرد، قبل از اینکه به یک مرکز زیبایی در سن مارینو نقل مکان کند. بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹، این درمان بدون نظارت یا تأیید مقامات بهداشت ملی ایتالیا انجام می‌شد. بروشورهای تبلیغاتی در بیمارستان‌ها توزیع شد که با افتخار از «بیش از هزار مورد درمان شده»، میزان بهبودی «۷۰ تا ۱۰۰ درصد» (از جمله ۷۲ مورد بهبودی از ۹۰ مورد سکته مغزی) و طیف گسترده‌ای از بیماری‌هایی که ادعا می‌شد درمان شده‌اند، یاد می‌کردند. ویدیوهایی که بهبودی‌های معجزه‌آسا را نشان می‌دادند نیز پخش شدند. در این دوره، ۶۸
را نشان می‌دادند نیز پخش شدند. در این دوره، ۶۸ نفر - از جمله سه کودک خردسال - تحت درمان قرار گرفتند و ۱۴ بیمار بین ۴۰۰۰ تا ۵۵۰۰۰ یورو پرداخت کردند. در سال ۲۰۰۹، پس از انتشار مقاله‌ای در روزنامه کوریره دلا سرا، قاضی رافائل گوارینیلو تحقیقاتی را برای بررسی قانونی بودن استفاده وانونی از سلول‌های بنیادی خارج از پروتکل‌های آزمایشی قانونی آغاز کرد. در همان سال، گزارش‌هایی منتشر شد مبنی بر اینکه وانونی درمان‌های اثبات نشده‌ای را برای بیماری‌های مختلف عصبی ارائه می‌دهد و از بیماران بین ۲۰٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ یورو دریافت
و از بیماران بین ۲۰٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ یورو دریافت می‌کند. روش‌های مورد استفاده مستندسازی ضعیفی داشتند و گاهی اوقات مضر بودند. مرکز زیبایی سن مارینو همچنین به دلیل انجام اقدامات پزشکی غیرمجاز مورد بررسی قرار گرفت. در حالی که کلیمنکو و شگلسکا در طول تحقیقات ایتالیا را ترک کردند، وانونی و همکارانش به درمان‌های خود در چندین شهر ایتالیا - از جمله تورین، کارماگنولا، تریسته، کومو و در نهایت برشا - ادامه دادند. مورد برشا نقطه عطفی را رقم زد: از طریق مارینو آندولینا ، متخصص اطفال - همکار وانونی و معاون رئیس بنیاد
، متخصص اطفال - همکار وانونی و معاون رئیس بنیاد استامینا - این درمان به عنوان دسترسی گسترده در بیمارستان‌های غیرنظامی برشا، دومین بیمارستان بزرگ ایتالیا، معرفی شد. چندین بیمار، از جمله کودکانی با بیماری‌های شدید عصبی، تحت درمان قرار گرفتند. در اوایل سال ۲۰۱۲، بازرسی‌های واحد مبارزه با تقلب کارابینیری و آژانس دارویی ایتالیا، موارد متعددی از نقض مقررات بهداشتی و ایمنی را آشکار کرد. مدارک قانونی ضروری مفقود بود و درمان‌ها فاقد غلظت مؤثر سلول‌های بنیادی مزانشیمی بودند. این سلول‌ها قادر به تمایز به نورون نبودند
بودند. این سلول‌ها قادر به تمایز به نورون نبودند و حاوی آلاینده‌های خطرناک بودند. بر اساس تجزیه و تحلیل سوابق پزشکی ۳۶ بیمار، هیچ بهبود بالینی مشاهده نشد - به جز سه مورد که صرفاً بر اساس ارزیابی‌های ذهنی قضاوت شدند. پس از این یافته‌ها، درمان‌های استامینا در بیمارستان برشا به حالت تعلیق درآمد. بازتاب‌های رسانه‌ای و سیاسی. روش استامینا پس از پخش برنامه تلویزیونی محبوب ایتالیایی "کفتارها" در فوریه ۲۰۱۳، که کاربرد آن را در کودکان مبتلا به بیماری‌های مختلف عصبی، از جمله آتروفی عضلانی نخاعی را نشان می‌داد، توجه
از جمله آتروفی عضلانی نخاعی را نشان می‌داد، توجه گسترده رسانه‌ها را به خود جلب کرد. این برنامه ادعا کرد که تزریق سلول‌های بنیادی منجر به بهبودهای قابل توجهی در عرض چند هفته می‌شود و بدون شواهد علمی، اظهار داشت که می‌تواند پیشرفت کشنده این بیماری‌ها را تغییر دهد. این برنامه به‌طور گسترده به انتشار اطلاعات نادرست علمی متهم شد. پرونده استامینا هم به یک پدیده رسانه‌ای و هم به یک جنجال علمی تبدیل شد و انتقادهایی را از سوی مؤسساتی مانند آکادمیا دی لینچی، مجله نیچر، و آژانس دارویی اروپا به دنبال داشت. در ماه مه
و آژانس دارویی اروپا به دنبال داشت. در ماه مه ۲۰۱۳، سیزده دانشمند یک تحلیل انتقادی منتشر کردند که نگرانی‌هایی را در مورد ناسازگاری شواهد علمی، کاستی‌های روش‌شناختی و فقدان داده‌های منتشر شده در حمایت از این روش برجسته می‌کرد. شینیا یاماناکا، برنده جایزه نوبل، علناً نگرانی خود را در مورد مجوز درمانی که ایمنی آن ناشناخته و اثربخشی آن اثبات نشده بود، ابراز کرد. انکولوژیست ایتالیایی، اومبرتو ورونسی، اعتراض به استامینا را با داستان روش دی بلا، یک درمان بی‌اثر سرطان که خارج از پروتکل‌های تعیین‌شده اجرا می‌شد،
سرطان که خارج از پروتکل‌های تعیین‌شده اجرا می‌شد، مقایسه کرد.
خوزه آگیلرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی است که برای کالچرال مایپو در لیگ دسته سوم شیلی B بازی می‌کند. وی در تیم ملی فوتبال زیر ۱۵ سال شیلی بازی کرده است.
الهام نامی (زادهٔ ۸ اردیبهشت ۱۳۶۵) بازیگر و دوبلور ایرانی است. او فعالیت هنری خود را از نوجوانی با تئاتر آغاز کرد و بعدها در تلویزیون، سینما و صحنه‌های نمایشی حضور یافت. نامی با بازی در مجموعه‌های تلویزیونی "شهرزاد" (۱۳۹۷) و "جیران" (۱۴۰۱) هر دو به کارگردانی حسن فتحی، شناخته شد. او برای بازی در نمایش "رهگذران موازی" برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر زن در سی‌وپنجمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر شد. زندگی و تحصیلات. نامی در ۸ اردیبهشت ۱۳۶۵ در مشهد زاده شد. او بین سال‌های ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۸ در دانشکده هنرهای زیبای
بین سال‌های ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۸ در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران ادبیات نمایشی خواند. وی همچنین در کارگاه‌های مختلفی از جمله رقص محلی ایرانی با فرزانه کابلی (۱۳۸۵)، طراحی رقص با رجانه دوآره (۱۳۸۶) و بازیگری با فابریس نیکو (۲۰۰۷، برنامه تهران–پاریس) شرکت کرد. فیلم‌شناسی. نویسندگی. نامی برای صحنه و سینما نیز نویسندگی کرده است. او فیلمنامهٔ "فصل انگور" را به‌طور مشترک نوشت که جایزه بهترین فیلمنامه را در سی‌ودومین جشنواره مدیاویو مجارستان دریافت کرد. سایر آثار او شامل فیلم کوتاه "بیرون" (۲۰۰۸) و "تکرار" (۲۰۱۹)
شامل فیلم کوتاه "بیرون" (۲۰۰۸) و "تکرار" (۲۰۱۹) است.
رسوایی فوتبال ایتالیا در سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۰ که با نام "کاسو پلاسوالنزه" نیز شناخته می‌شود، رسوایی مربوط به حسابداری نادرست در باشگاه‌های فوتبال ایتالیا بود. تحقیقات در سال ۲۰۰۴ آغاز شد و در سال ۲۰۱۰ به پایان رسید. پیشینه. در اوایل دهه ۲۰۰۰، باشگاه‌های مختلف فوتبال ایتالیا به دلیل قطع حمایت مالی از سوی حامیان مالی، اعلام ورشکستگی کردند. تحقیقات نشان داد که فرهنگ گسترده‌ای از فعالیت‌های غیرقانونی وجود دارد. باشگاه‌های فوتبال درگیر شامل آث فیورنتینا (۲۰۰۲)، مونزا (۲۰۰۴)، اس‌اس‌سی ناپولی (۲۰۰۴)، آنکونا کالچو
(۲۰۰۴)، اس‌اس‌سی ناپولی (۲۰۰۴)، آنکونا کالچو (۲۰۰۴)، تورینو کالچو (۲۰۰۵)، آث پروجا (۲۰۰۵)، کومو (۲۰۰۵)، رجیانا (۲۰۰۵)، سالرنیتانا اسپورت (۲۰۰۵) و آث ونزیا (۲۰۰۵) بودند. علاوه بر این، پارما دچار ورشکستگی شد و در سال ۲۰۰۴ به عنوان باشگاه فوتبال پارما (SpA) دوباره تأسیس شد. پیش‌تر، برخی از این باشگاه‌ها از طریق تبادل متقابل بازیکنان در بازار انتقال فوتبال سود می‌بردند، به‌طوری که چندین بازیکن بین باشگاه‌ها جابه‌جا می‌شد و معمولاً شامل پرداخت‌های مالی نیز بود. این روش معمولاً برای باشگاه‌ها سود کوتاه‌مدت به
این روش معمولاً برای باشگاه‌ها سود کوتاه‌مدت به همراه داشت، اما در بلندمدت باعث افزایش هزینه‌ها از طریق «استهلاک» ارزش مالی بازیکنان می‌شد (معادل دارایی‌های مشهود، کاهش ارزش). در فوریهٔ ۲۰۰۳، قانونی تصویب شد که به باشگاه‌ها اجازه می‌داد هزینه‌های استهلاک را به تأخیر بیندازند (قانون ایتالیا ۹۱/۱۹۸۱، ماده ۱۸ب) و از بازسرمایه‌گذاری از طریق حقوق صاحبان سهام منفی جلوگیری کنند. با وجود این قانون، بسیاری از باشگاه‌ها همچنان به تبادل متقابل بازیکنان ادامه دادند تا سود کوتاه‌مدت لازم برای رعایت معیارهای مالی فصل
سود کوتاه‌مدت لازم برای رعایت معیارهای مالی فصل ۲۰۰۳–۲۰۰۴ را تأمین کنند. این قانون در سال ۲۰۰۵ غیرقانونی اعلام شد، که باعث شد برخی باشگاه‌ها بازسرمایه‌گذاری کنند و صندوق استهلاک خود را تا ۳۰ ژوئن ۲۰۰۷ حذف نمایند. در نتیجه، باشگاه‌ها مجبور شدند کسری سرمایه دیگری را جبران کنند که بعدها هنگام بازارزیابی برند و وثایق بانکی آن‌ها باعث بروز جنجال شد. رسوایی‌ها همچنین شامل تاریخ‌گذاری نادرست سود حاصل از نقل و انتقال بازیکنان می‌شد. برای مثال، در ژوئیه ۲۰۰۱ ، رم هافبک بین‌المللی ژاپنی خود، هیدتوشی ناکاتا را به
هافبک بین‌المللی ژاپنی خود، هیدتوشی ناکاتا را به قیمت ۵۵ دلار فروخت. میلیارد لیر، اما باشگاه سود فصل ۲۰۰۰–۲۰۰۱ را در حساب‌های خود ثبت کرد، و ادعا کرد که این قرارداد قبل از پایان سال مالی، که برای اکثر باشگاه‌ها ۳۰ ژوئن ۲۰۰۱ بود، توافق شده است. قبل از سال ۲۰۰۳، زمانی که تجارت متقابل رایج بود، بی‌عدالتی‌های زیادی آشکار شد. به عنوان مثال می‌توان به معاملات مربوط به جوزپه کولوچی و آلبرتو ماریا فونتانا (رم-ورونا، هر دو با هزینه ۱۲٫۵ میلیارد لیر)؛ و مبادله‌ای که شامل آمدئو مانگون، پائولو پوگی و سرگئی گورنکو در
شامل آمدئو مانگون، پائولو پوگی و سرگئی گورنکو در ازای دیه‌گو فوزر، رافائله لونگو و سالیو لاسیسی (رم-پارما، هر دو با هزینه انتقال ۶۵ میلیارد لیر در مجموع) بود، اشاره کرد. تبادلات دیگر شامل موارد زیر بود: ماتوزالم و یک بازیکن ناشناس (پارما–ناپولی، هر دو ۱۴ میلیارد لیره)؛ مانوئله بلاسّی و جوزپه کاتیورا (رُم–پروجا، هر دو ۱۸ میلیارد لیره)؛ پائولو جینسترا و ماتئو بوگانی (میلان–اینتر)؛ جِمارکو فرتزا و آلِساندرو فرو (اینتر–رُم، هر دو ۸٫۸ میلیارد لیره) در سال ۲۰۰۱؛ وراتیسلاو گِرِشکو و ماتیا آلمِیدا (اینتر–پارما، هر
گِرِشکو و ماتیا آلمِیدا (اینتر–پارما، هر دو با مبلغ ۱۶ میلیون یورو)؛ لویجی سارتر و سباستیانو سیویلیا (پارما–رُم، هر دو حدود ۹ میلیون یورو)؛ فرانچسکو کوکو و کلارنس سیدورف (میلان–اینتر، هر دو ۲۹ میلیون یورو)؛ داویده بومباردینی و فرانکو بریِنزا (پالرمو–رُم، ۵۰٪ حقوق هر دو ۵٫۵ میلیون یورو)؛ گابریله پائولتی و لویجی پانارلی برای فُنتانا–فرتزا (تورینو–رُم، ۵۰٪ حقوق هر دو ۱۰٫۵ میلیون یورو) در سال ۲۰۰۲؛ و روبن مالدونادو و گونزالو مارتینز در ژانویهٔ ۲۰۰۳. این رسوایی اوج دوره‌ای بود که رسانه‌های ایتالیا آن را مدیریت
اوج دوره‌ای بود که رسانه‌های ایتالیا آن را مدیریت شبه‌دوپینگ، رسوایی ترازنامه، و سودهای ساختگی یا سودهای خودساخته می‌نامیدند. رئیس باشگاه بولونیا، جوزپه گاتزونی فراسکارا، بی‌گناهی خود را اعلام کرد و حسابداری نادرست را به فدراسیون فوتبال ایتالیا گزارش داد. با این حال، بولونیا نیز در تبادل متقابل بازیکنان دخیل بود، مانند زمانی که ۵۰٪ باقی‌مانده حقوق جاناتان بینوتو از یوونتوس خریداری شد، با فروش جیاکومو چیپریانی، آلِساندرو گامبرینی و الکس پدرزولی در سال ۲۰۰۰ با همان مجموع مبلغ انتقال، و سپس فروش بینوتو به
با همان مجموع مبلغ انتقال، و سپس فروش بینوتو به اینترمیلان در ازای فابیو ماسلاری در سال ۲۰۰۱. معاملات. از آنجایی که فدراسیون فوتبال ایتالیا نتوانست ثابت کند که باشگاه‌های فوتبال قصد «کاهش» قیمت بازیکنان بزرگسال را داشته‌اند، فقط معاملات مربوط به بازیکنان جوان مجازات شدند. [ "" ] تحقیقات. در سال ۲۰۰۴، رم و لاتزیو، و پس از آن میلان و اینترناسیونال، به دلیل حسابداری نادرست مورد بررسی قرار گرفتند. علاوه بر این، مدیر تصفیه کومو، شکست آن را به پرزیوسی (Preziosi) گوشزد کرد. این اتهام حاکی از آن بود که مالک،
گوشزد کرد. این اتهام حاکی از آن بود که مالک، دارایی‌های کومو را با قیمتی غیراقتصادی به جنوا منتقل کرده است. از طرف باشگاه فیورنتینا، مدیر تصفیه از دادگاه فلورانس دریافت که تاریخ سود بازیکنان و معاملات متقابل در ترازنامه اشتباه بوده است. شکست پروجا نیز در دست بررسی بود. سقوط اسپزیا کالچو نیز به مالک قبلی آن، اینترناسیونال، مرتبط بود. اتهام جداگانه‌ای مربوط به برونلی در سال ۲۰۰۷ افشا شد؛ برونلی ادعا کرد که سند انتقال حاوی امضای او نبوده و او هنگام انتقال از میلان به اینترناسیونال هیچ اطلاعی نداشته است.
از میلان به اینترناسیونال هیچ اطلاعی نداشته است. برونلی به مدت دو ماه از فوتبال محروم شد، اگرچه در آن زمان بازنشسته شده بود. مدیربرنامه‌های برونلی متهم و برکنار شد و برونلی از اینترناسیونال به دلیل سهل‌انگاری شکایت کرد و برونلی را مجبور به بازنشستگی کرد. این محاکمه نیز رد شد. لاتزیو در سال ۲۰۰۷ به همراه یوونتوس تبرئه شد. رم توسط دادگاه رم جریمه شد. در ژانویه ۲۰۰۷، دادستان، روایت کذب کرسپو (مبادله پول نقد به علاوه بازیکن) و دومنیکو مورفئو (شکست فیورنتینا) را افشا کرد. در جریان تحقیقات جاری در مورد پارما، یک
افشا کرد. در جریان تحقیقات جاری در مورد پارما، یک بازیکن فوتبال به نام آمائوری، به عنوان بازیکن آزاد از ناپولی توسط پارما جذب شد، اما مبلغ هنگفتی نیز به عنوان حق‌العمل پرداخت شد. آمائوری تابعیت اتحادیه اروپا نداشت و باشگاه‌های ایتالیایی معمولاً سهمیه ثبت نام غیر اتحادیه اروپا را از سایر باشگاه‌ها خریداری می‌کردند.
آتیلیو آگیره () بازیکن فوتبال اهل بولیوی بود. او عضوی از تیم ملی فوتبال بولیوی بود که در سال ۱۹۶۳ در خاک خود قهرمان آمریکای جنوبی شد. آگیره عضوی از تیم بولیوی برای مسابقات قهرمانی آمریکای جنوبی ۱۹۵۹ در آرژانتین بود. او در این مسابقات چهار بازی مقابل اروگوئه، آرژانتین، شیلی و پرو انجام داد، که بولیوی در نهایت به مقام آخر رسید. آگیره دوباره در ترکیب تیم بولیوی برای مسابقات قهرمانی آمریکای جنوبی ۱۹۶۳ که ​​در خاک خود این کشور برگزار شد، حضور داشت. او تنها یک بازی در این مسابقات مقابل تیم ملی فوتبال کلمبیا انجام
در این مسابقات مقابل تیم ملی فوتبال کلمبیا انجام داد. بولیوی قهرمان این رقابت‌ها شد که تنها عنوان قهرمانی این کشور تا به امروز است.
قتل عام کاسل ولترنو (به ایتالیایی: "Strage di Castel Volturno" یا "Strage di San Gennaro") نامی است که مطبوعات ایتالیا به تیراندازی جمعی که توسط قبیله کازالسی انجام شد و در آن هفت نفر در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۸ کشته شدند، داده‌اند. این قتل عام در بیرون مغازه خیاطی به‌طور گسترده به عنوان بخشی از درگیری رو به رشد بین بومیان کامورا و باندهای مواد مخدر مهاجر آفریقایی توصیف شد. آنتونیو سلینتو، صاحب یک پاساژ در کنار بایا ورده، و شش مهاجر آفریقایی به قتل رسیدند: ساموئل کواکو، ۲۶ ساله (توگو)؛ آلاج آبابا (توگو)؛ فرانسیس
کواکو، ۲۶ ساله (توگو)؛ آلاج آبابا (توگو)؛ فرانسیس آنتوی، ۳۱ ساله (غنا)؛ اریک آفوم یبوآ، ۲۵ ساله (غنا)؛ الکس گیمز، ۲۸ ساله (لیبریا) و کریستوفر آدامز، ۲۸ ساله (لیبریا). جوزف آییمبورا (غنا)، ۳۴ ساله، با تظاهر به مرگ جان سالم به در برد؛ او بعداً به شناسایی قاتلان کمک کرد. این قتل‌ها روز بعد، اعتراضات خشونت‌آمیز جامعهٔ مهاجرین کاستل ولترنو را برانگیخت که به امضای تدابیری توسط وزارت کشور و وزارت دفاع برای مقابله با جرم سازمان‌یافته و مهاجرت غیرقانونی به کازرتا انجامید. قاتلان آفریقایی‌ها آلفونسو سزارانو،
انجامید. قاتلان آفریقایی‌ها آلفونسو سزارانو، الساندرو سیریلو و اورسته اسپاگنوئولو شناسایی شدند. سه نفر دیگر به نام‌های فرانچسکو سیریلو، امیلیو دی کاترینو و جووانی لتیزیا مظنون به دست داشتن در قتل‌هایی هستند که به دستور جوزپه ستولا، وابسته به قبیله کاسالسی، انجام شده است. دستگیری‌ها. در تاریخ ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۸، نخستین بازداشت در ارتباط با این کشتارانجام شد. آلفونسو سزارانو، یکی از تیراندازان قتل قراردادی، در خانهٔ والدینش در بایا ورده بازداشت شد، جایی که به‌دلیل اتهامات مربوط به مواد مخدر تحت حبس خانگی بود و
اتهامات مربوط به مواد مخدر تحت حبس خانگی بود و در نزدیکی آرکاد که نخستین قربانی، چلیِنتو، در آنجا کشته شده بود، قرار داشت. دولت ایتالیا ۴۰۰ سرباز را به منطقه اعزام کرد. یک عملیات بزرگ ضد کامورا که در همان ماه توسط کارابینیری انجام شد، ضربه مهلکی به خاندان کاسالسی وارد کرد و منجر به دستگیری ۱۰۷ نفر از جمله اعضای برجسته این انجمن شد که برخی از آنها در فهرست ۳۰ فراری تحت تعقیب در ایتالیا قرار داشتند. در میان دستگیرشدگان، آلساندرو سیریلو و اورسته اسپانیولو، هماهنگ‌کنندگان اصلی حمله، نیز حضور داشتند. در ۱۴
هماهنگ‌کنندگان اصلی حمله، نیز حضور داشتند. در ۱۴ ژانویه ۲۰۰۹، ستولا پس از یک هفته فرار، سرانجام در میگنانو مونته لونگو دستگیر شد. در این دوره، او در فهرست ۳۰ فراری خطرناک در ایتالیا قرار گرفت و پس از محکومیت به اتهام دستور دادن به چندین قتل و کشتار، از جمله قتل عام در کاستل ولتورنو، به صورت غیابی به حبس ابد محکوم شد. محکومیت‌ها. در سال ۲۰۱۱، دادگاه سانتا ماریا کاپوا وتره (کاسرتا) جوزپه ستولا، داویده گراناتو، الساندرو سیریلو، جیووانی لتیزیا را به حبس ابد و آنتونیو آلوچه را به ۲۳ سال زندان محکوم کرد. دادگاه
آلوچه را به ۲۳ سال زندان محکوم کرد. دادگاه وجود شرایط تشدیدکننده مانند نفرت نژادی و اهداف تروریستی را به رسمیت شناخت.
مردم ایتالیا ،‌ یک روزنامه ایتالیایی بود که از ۱۵ نوامبر ۱۹۱۴ تا ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۳ منتشر می‌شد. این روزنامه توسط بنیتو موسولینی به عنوان یک روزنامه طرفدار جنگ در طول جنگ جهانی اول تأسیس شد تا صدای جناح خواهان ورود به جنگ در حزب سوسیالیست ایتالیا باشد. این روزنامه متعاقباً خط سیاسی خود را به موازات سردبیرش تغییر داد و سرانجام ه روزنامه اصلی جنبش فاشیستی در ایتالیا تبدیل شد. انتشار این روزنامه که پس از جنگ هر روز به جز دوشنبه‌ها منتشر می‌شد، در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳ به حالت تعلیق درآمد و بنا به درخواست صریح شخص موسولینی،