payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حشیش در لسوتو یکی از محصولات سنتی این کشور به‌شمار می‌رود. با آنکه مصرف و کشت آن همچنان از نظر قانونی ممنوع است، اما در بسیاری از مناطق به‌طور گسترده تحمل می‌شود. این گیاه در زبان سوتو با نام‌های «ماتکوآنه» ("matekoane")، «خوما ئه فاتسه» ("khomo ea fatše")، «لیکاتا» ("likata") یا «کاکانا» ("kakana") شناخته می‌شود.لسوتو یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان حشیش در منطقه است، و این محصول مهم‌ترین محصول نقدی این کشور محسوب می‌شود. در دههٔ ۲۰۰۰ میلادی برآورد شده بود که حدود ۷۰٪ از حشیش مصرفی آفریقای جنوبی از لسوتو
که حدود ۷۰٪ از حشیش مصرفی آفریقای جنوبی از لسوتو منشأ می‌گیرد.در سال ۲۰۱۷، لسوتو نخستین کشور آفریقایی بود که مجوز رسمی برای کشت حشیش دارویی صادر کرد، اقدامی که موجب جذب سرمایه‌گذاری خارجی به‌ویژه از سوی شرکت‌های دارویی بین‌المللی شد. تاریخچه و فرهنگ. استفاده از حشیش در لسوتو دست‌کم به سدهٔ شانزدهم میلادی بازمی‌گردد. در حدود سال ۱۵۵۰ میلادی، قوم کوئنا (Koena) در ازای دریافت زمین از قبایل بومی سان، به آن‌ها حشیش می‌دادند. تا سدهٔ نوزدهم، حشیش به یکی از محصولات اصلی پادشاهی لسوتو تبدیل شده بود. تا به امروز،
اصلی پادشاهی لسوتو تبدیل شده بود. تا به امروز، گیاه حشیش تقریباً در تمام مناطق لسوتو، حتی در پایتخت، کشت می‌شود، اما مناطق اصلی کشت آن در ارتفاعات مرکزی و دامنه‌های غربی کوهستان قرار دارد. قانون‌گذاری. در سال ۲۰۰۸، قانون «مواد سوءمصرف» جایگزین قانون «داروهای خطرناک» سال ۱۹۷۳ شد و لسوتو را با استانداردهای بین‌المللی از جمله کنوانسیون ۱۹۶۱ هماهنگ کرد. آخرین اصلاحیه، «قانون مقررات حشیش پزشکی» در سال ۲۰۱۸ بود. اجرای قانون. در یک عملیات مشترک آفریقای جنوبی و لسوتو در سال ۲۰۰۶، ۴۷ تُن حشیش کشف و ضبط شد. با
و لسوتو در سال ۲۰۰۶، ۴۷ تُن حشیش کشف و ضبط شد. با این‌حال، به دلیل فقر گسترده در کشور و وابستگی اقتصادی به این محصول، کشت آن تا حد زیادی نادیده گرفته می‌شود. اصلاحات مربوط به حشیش پزشکی. در سال ۲۰۱۷، وزارت بهداشت لسوتو به یک شرکت آفریقای جنوبی مجوز کشت حشیش برای اهداف پزشکی و علمی اعطا کرد که نخستین مورد قانونی در آفریقا بود. تا اوایل سال ۲۰۱۸، دولت لسوتو به شش شرکت مجوز تولید حشیش پزشکی اعطا کرد که سه شرکت از آن‌ها به‌طور کامل یا بخشی توسط سرمایه‌گذاران بین‌المللی خریداری شدند: این اصلاحات به دلیل عدم
بین‌المللی خریداری شدند: این اصلاحات به دلیل عدم ایجاد فرصت برای کسب‌وکارهای کوچک و متوسط مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. پژوهشگران نیز معتقدند که "نامشخص است آیا دولت لسوتو با در نظر گرفتن منافع خانوارهای آسیب‌پذیر روستایی که سال‌ها به کشت حشیش وابسته بوده‌اند، عمل کرده است یا خیر." فعالان اجتماعی اظهار داشته‌اند که: جستجوی زیستی. مانند بسیاری دیگر از کشورهای آفریقایی، لسوتو نیز دارای گونه‌های سنتی گیاه حشیش ("Cannabis") است که نسل‌ به نسل کشت شده‌اند. از آن‌جا که این گونه‌ها اغلب مورد زیست‌دزدی قرار
از آن‌جا که این گونه‌ها اغلب مورد زیست‌دزدی قرار می‌گیرند، شکایاتی مطرح شده است مبنی بر اینکه «این ژنتیک‌های گیاهی اکنون به سراسر جهان صادر می‌شوند، بدون اینکه هیچ منفعتی برای جوامع محلی‌ای که نسل‌ها از آن‌ها مراقبت کرده‌اند فراهم شود.» این مسئله باعث شده است که گونه‌های محلی حشیش به‌عنوان یک ذخایر ژنتیکی در معرض خطر دزدی زیستی قرار گیرند.
انقلاب سودان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
اعتراضات سودان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
انجمن پیشاهنگی لسوتو سازمان ملی پیشاهنگی در کشور لسوتو است. این انجمن در سال ۱۹۳۶ تأسیس شد و در سال ۱۹۷۱ به عضویت سازمان جهانی جنبش پیشاهنگی درآمد. طبق آمار سال ۲۰۲۱، این انجمن دارای ۲٬۶۳۰ عضو است. لسوتو کشوری کوچک و کوهستانی با دسترسی دشوار ارتباطی است که همین امر باعث محدود شدن رشد جنبش پیشاهنگی در آن شده است. با این وجود، اعضای این انجمن در چندین گردهمایی جهانی پیشاهنگی حضور داشته‌اند. یک پیشاهنگ از لسوتو در نوزدهمین مجمع جهانی پیشاهنگی که در سال ۱۹۹۸ در شیلی برگزار شد، شرکت کرد. در ژانویهٔ ۲۰۱۶، انجمن
شیلی برگزار شد، شرکت کرد. در ژانویهٔ ۲۰۱۶، انجمن پیشاهنگی لسوتو با سازمان پیشاهنگی ایرلند تفاهم‌نامه‌ای امضا کرد. این همکاری با نام «لومِلا–فالشه» (Lumela-Fáilte) با هدف تبادل فرهنگی پایه‌گذاری شده‌است. این شراکت از سال ۲۰۱۰ آغاز شده و در چارچوب آن، پیشاهنگی ایرلند از حضور دو پیشاهنگ جوان باسوتو در مجمع جهانی پیشاهنگی ۲۰۱۵ در ژاپن حمایت کرده‌است. آرمان‌ها. قانون پیش‌آهنگی. پیش‌آهنگ فردی قابل اعتماد است. پیش‌آهنگ وفادار است. پیش‌آهنگ مهربان و با ملاحظه است. پیش‌آهنگ دوست همگان و برادرِ هر پیش‌آهنگ دیگر است.
دوست همگان و برادرِ هر پیش‌آهنگ دیگر است. پیش‌آهنگ شجاع است. پیش‌آهنگ از زمان به‌خوبی استفاده می‌کند و نسبت به اموال و دارایی‌ها مسئول است. پیش‌آهنگ برای خود و دیگران احترام قائل است.
رصدخانه ویز () با نام کامل رصدخانه فلورانس و جورج وایز (کد IAU 097) یک رصدخانه نجومی متعلق به دانشگاه تل‌آویو است که توسط آن دانشگاه اداره می‌شود.
اردوکشی‌های چُوشو ، این به حوادثی اشاره دارد که در آن شوگون‌سالاری ادو دو بار نیروهایی را به ولایت سوئو و ولایت ناگاتو فرستاد تا خاندان چوشو را به خاطر ایجاد حادثه کینمون در کیوتو، در سال‌های ۱۸۶۴ و ۱۸۶۶ (۲۴ اوت ۱۸۶۴–۲۴ ژانویه ۱۸۶۵) مجازات کند. این واقعه همچنین با نام‌های لشکرکشی چوشو، جنگ باکوفو-چوشو یا جنگ چوشو نیز شناخته می‌شود. نتیجه پیروزی نیروهای شوگون‌سالاری بود. سه نفر از بزرگان قلمرو چوشو مجبور به انجام سپوکو شدند، چهار افسر ستاد گردن زده شدند و قلعه یاماگوچی ویران شد. به‌طور خاص، دومین لشکرکشی
قلعه یاماگوچی ویران شد. به‌طور خاص، دومین لشکرکشی چوشو، که با عزیمت شوگون چهاردهم توکوگاوا ایه‌موچی در ۱۸ ژوئیه ۱۸۶۶ آغاز شد و در ۸ اکتبر ۱۸۶۷ پایان یافت، دومین لشکرکشی چوشو نیز نامیده شد و رویدادی مهم در تاریخ سیاسی باکوماتسو بود. با این حال، وقتی از دیدگاه تاریخی از جانب چوشو نگریسته شود، برخی از این رویداد به عنوان جنگ چهار مرز یاد می‌کنند. نتیجهٔ دومین لشکرکشی چوشو پیروزی قلمرو چوشو، عقب‌نشینی نیروهای شوگون‌سالاری بود. نخستین اردوکشی چوشو. نخستین اردوکشی چُوشو یک عملیات تنبیهی ارتش شوگون‌سالاری
اردوکشی چُوشو یک عملیات تنبیهی ارتش شوگون‌سالاری توکوگاوا در مقابل قلمرو چوشو در تلافی حمله چُوشو در نزدیکی کاخ سلطنتی در حادثه کینمون بود. قلعه یاماگوچی. در اکتبر ۱۸۶۲، تصمیم گرفته شد که پایگاه از قلعه هاگی به یاماگوچی منتقل شود و در اکتبر ۱۸۶۴، اقامتگاه جدیدی برای ارباب فئودال (یاکاتا/سیجیدو) تکمیل شد و موری یوشیچیکا به یاماگوچی نقل مکان کرد. با این حال، در نخستین لشکرکشی چوشو که در همان سال رخ داد، شوگون‌سالاری تخریب قلعه یاماگوچی را به عنوان شرطی برای خروج نیروها پیشنهاد داد. قلمرو چوشو تسلیم این
خروج نیروها پیشنهاد داد. قلمرو چوشو تسلیم این پیشنهاد شد و بخشی از قلعه را تخریب کرد و به قلعه هاگی بازگشت، اما در آوریل ۱۸۶۵، آنها دوباره به یاماگوچی بازگشتند. در دومین لشکرکشی چوشو در همان سال، این قلعه به عنوان یک پایگاه سیاسی و نظامی مورد استفاده قرار گرفت. دومین اردوکشی چوشو. دومین اردوکشی چوشو که با عزیمت شوگون توکوگاوا ایه‌موچی در ماه مه ۱۸۶۵ (نخستین سال کیئو (دوره)) آغاز شد و با انحلال ارتش در ۲۳ ژانویه ۱۸۶۷ (سومین سال کیئو (دوره)) پایان یافت، «دومین لشکرکشی چوشو» نیز نامیده می‌شد و رویدادی مهم در
لشکرکشی چوشو» نیز نامیده می‌شد و رویدادی مهم در تاریخ سیاسی اواخر دوره ادو بود، اما وقتی از منظر تاریخی از دیدگاه طرف چوشو نگریسته شود، گاهی جنگ چهار مرز نامیده می‌شود.
پل ششم اهواز، که به نام‌های «پل صنایع فولاد» و «پل اکباتان» نیز شناخته می‌شود، یکی از پل‌های نوین شهر اهواز است که بر روی رودخانهٔ کارون در جنوب این شهر ساخته و بهره‌برداری شده است. این پل نقش مهمی در پیوند مناطق صنعتی و مسکونی شرق و غرب اهواز ایفا می‌کند و به‌طور ویژه برای حمل‌ونقل محصولات فولادی بین کارخانه‌های مرتبط طراحی شده است. مشخصات فنی. عملیات ساخت این پل در خرداد ۱۳۸۳ آغاز شد و در شهریور ۱۳۸۶ به بهره‌برداری رسید. اهمیت اقتصادی و ترافیکی. پل ششم، با هدف کاهش مسیر انتقال شمش فولاد از کارخانه فولاد
هدف کاهش مسیر انتقال شمش فولاد از کارخانه فولاد خوزستان به کارخانه‌های فولاد کاویان، گروه ملی و نورد لوله طراحی شده است. این پل، مسیر ۳۵ کیلومتری انتقال شمش را به ۱۴ کیلومتر کاهش داده و نقش مهمی در بهبود زیرساخت‌های حمل‌ونقل شهری اهواز دارد. وضعیت. در آذر ۱۴۰۰، به‌دلیل سرقت برخی قطعات فلزی و بادبندهای پل، ایمنی آن کاهش یافت. به‌منظور پیشگیری از حوادث احتمالی، پل تا زمان انجام تعمیرات و مقاوم‌سازی مسدود شد. شهرداری اهواز اعلام کرد که ترمیم و ایمن‌سازی پل بر عهده شرکت‌های فولاد خوزستان و لوله‌سازی اهواز قرار
شرکت‌های فولاد خوزستان و لوله‌سازی اهواز قرار دارد.
مرحله گروهی جام لیگ‌ها ۲۰۲۴ شامل مجموع ۴۵ تیم بود که در ۱۵ گروه با هم رقابت کردند تا ۳۰ تیم از ۳۲ تیم حاضر در مرحله حذفی جام لیگ‌های ۲۰۲۴ مشخص شوند. فرمت. در هر یک از ۱۵ گروه، تیم‌ها به صورت نوبت‌گردشی با یکدیگر بازی کردند. دو تیم برتر هر گروه به مرحله یک‌شانزدهم نهایی راه یافتند. علاوه بر تیم‌هایی که به قرعه استراحت می‌خورند، ۱۵ تیم برتر باقی‌مانده از هر لیگ بر اساس رتبه بندی و به ترتیب معکوس در گروه‌ها قرار می‌گیرند. تیم‌های باقی‌مانده (۱۳ تیم از ام‌ال‌اس و ۲ تیم از لیگ مکزیک) با توجه به مناطق جغرافیایی،
و ۲ تیم از لیگ مکزیک) با توجه به مناطق جغرافیایی، گروه‌بندی می‌شوند. تیم‌ها بر اساس امتیازات (۳ امتیاز برای برد در وقت قانونی، ۲ امتیاز برای برد در ضربات پنالتی، ۱ امتیاز برای باخت در ضربات پنالتی، ۰ امتیاز برای باخت در وقت قانونی) رتبه بندی می‌شوند. اگر در پایان مرحله گروهی، دو یا چند باشگاه از نظر امتیازی مساوی باشند، جایگاه آنها در جدول بر اساس مجموعه‌ای از معیارهای تساوی مشخص می‌شود. گروه‌ها. این مسابقات در تاریخ‌های ۲۶ تا ۲۸ جولای، ۳۰ جولای تا ۱ اوت و ۳ تا ۶ اوت ۲۰۲۴ برگزار شدند. تمامی زمان‌ها براساس
۳ تا ۶ اوت ۲۰۲۴ برگزار شدند. تمامی زمان‌ها براساس منطقه زمانی شرقی محاسبه می‌شوند. شرق ۱. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt; شرق ۲. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; شرق ۳. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; شرق ۴. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; شرق ۵. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; شرق ۶. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; شرق ۷. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; غرب ۱. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; غرب ۲. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; غرب
۲. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; غرب ۳. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; غرب ۴. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; غرب ۵. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; غرب ۶. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; غرب ۷. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; غرب ۸. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt;
تاسا دا لیگا ()، که در خارج از پرتغال به عنوان جام اتحادیه پرتغال شناخته می‌شود، یک رقابت فوتبال باشگاهی سالانه است که توسط لیگ حرفه‌ای فوتبال پرتغال (LPFP) برای تیم هایی که در دو سطح برتر فوتبال پرتغال؛ لیگا پرتغال ۲ و لیگ برتر پرتغال برگزار می‌شود. برخلاف دیگر جام حذفی فوتبال پرتغال، قهرمان این جام واجد شرایط حضور در رقابت‌های اروپایی نیست. در ۲۸ نوامبر ۲۰۰۶، پیشنهاد اسپورتینگ و بوآویشتا توسط اعضای لیگ حرفه‌ای فوتبال پرتغال تایید و تاسا دا لیگا در فصل ۰۸–۲۰۰۷ تأسیس شد و به سومین رقابت رسمی برای باشگاه‌های
تأسیس شد و به سومین رقابت رسمی برای باشگاه‌های حرفه‌ای در پرتغال تبدیل شد، به دلایل حمایت مالی، در حال حاضر این رقابت‌ها با نام آلیانتس کاپ (با کلمه انگلیسی کاپ) شناخته می‌شود. بنفیکا با کسب هشت جام (که چهار تای آنها به طور متوالی بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ بوده است) موفق‌ترین تیم این رقابت‌ها است. آنها پس از شکست دادن رقیب دیرینه خود، اسپورتینگ لیسبون، در فینال ۲۰۲۵، مدافع عنوان قهرمانی فعلی هستند. قالب رقابت‌ها. فرمت مسابقات تاسا دا لیگا در طول تاریخ این رقابت‌ها تغییراتی داشته است تا تعداد مسابقات و
رقابت‌ها تغییراتی داشته است تا تعداد مسابقات و همچنین درآمد باشگاه‌ها و لیگ حرفه‌ای فوتبال پرتغال را افزایش دهد. از فصل ۲۲–۲۰۲۱، فرمت به شرح زیر است: دور اول – تک‌بازی بین تمام تیم‌های لیگا پرتغال ۲ (به جز تیم‌های ذخیره یا B)، ده تیم لیگ برتر که در فصل قبل رتبه‌های هفتم تا شانزدهم را کسب کرده‌اند و دو تیم صعود کرده از لیگ دسته دوم که برنده هر بازی به دور بعدی راه پیدا می‌کند. دور دوم – تک‌بازی بین برندگان دور اول و دو تیم لیگ برتر که در فصل قبل رتبه‌های پنجم و ششم را کسب کرده‌اند. برندگان به دور بعدی راه
و ششم را کسب کرده‌اند. برندگان به دور بعدی راه پیدا می‌کنند. دور سوم – چهار گروه سه تیمی در یک قالب گردشی بازی می‌کنند که هر کدام شامل دو تیم از برندگان دور دوم و یکی از چهار تیم برتر لیگ دسته اول در فصل قبل است. برندگان هر گروه به دور بعدی راه پیدا می‌کنند. مرحله حذفی - نیمه نهایی و فینال به صورت یک بازی رفت و برگشت در زمین بی‌طرف برگزار می‌شود. برای فصل ۲۳–۲۰۲۲، به دلیل فشردگی برنامه مسابقات جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲، تمام تیم‌های لیگ دسته دوم و لیگ دسته اول (به جز تیم‌های ذخیره یا B) در ۸ گروه (۶ گروه ۴
(به جز تیم‌های ذخیره یا B) در ۸ گروه (۶ گروه ۴ تیمی و ۲ گروه ۵ تیمی) قرار گرفتند و برندگان گروه‌ها به مرحله حذفی، شامل یک چهارم نهایی، نیمه نهایی و فینال، راه یافتند. تمام بازی‌های مرحله حذفی به صورت تک‌بازی برگزار شدند و نیمه نهایی و فینال همچنان در یک زمین بی‌طرف برگزار می‌شوند. تمام بازی‌های مرحله گروهی و یک چهارم نهایی در طول تعطیلات جام جهانی برگزار شد. حامیان مالی. از زمان آغاز به کار (به جز بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵) تاسا دا لیگا حامیان مالی زیر را داشته است، و این جام با نام‌های مختلفی شناخته شده
داشته است، و این جام با نام‌های مختلفی شناخته شده است: رکوردها. بیشترین گل زده (تیمی): ۱۴۳، بنفیکا جام مسابقات. از زمان تأسیس جام اتحادیه در سال ۲۰۰۷، این مسابقات ۵ جام رسمی داشته که به باشگاه‌های قهرمان اهدا شده است.
مرکز بین‌المللی توسعه یکپارچه کوهستان یک مرکز یادگیری و اشتراک دانش منطقه‌ای بین دولتی است که در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد و به هشت کشور عضو منطقه‌ای منطقه هندوکش هیمالیا - افغانستان، بنگلادش، بوتان، چین، هند، میانمار، نپال و پاکستان - خدمات ارائه می‌دهد. منطقه وسیعی است که رشته کوه‌هایی را در بر می‌گیرد که از رشته کوه هندوکش در شمال افغانستان تا رشته کوه آراکان در میانمار امتداد دارند و رشته کوه هیمالیا ستون فقرات آن است و همچنین فلات تبت را نیز شامل می‌شود. مأموریت، ارتقای مشارکت بین کشورهای عضو منطقه‌ای برای
ارتقای مشارکت بین کشورهای عضو منطقه‌ای برای تضمین آینده‌ای بهتر برای مردم و محیط زیست منطقه است. دفتر مرکزی در خومالتار در شهر لالیتپور، واقع در دره کاتماندو نپال، قرار دارد. در گوداواری در لالیتپور، یک پارک دانش دارد که برخی از کاربردهای تحقیقات نظری و میدانی را به نمایش می‌گذارد. علاوه بر این، دفاتر کشوری در افغانستان و پاکستان دارد. سازمان‌های همکار شامل مؤسسات علمی ملی و بین‌المللی، سازمان‌های دولتی، سازمان‌های اهداکننده و بخش خصوصی، چه در داخل منطقه و چه در خارج از آن، می‌شوند. تاریخچه. ریشه‌ها. در
و چه در خارج از آن، می‌شوند. تاریخچه. ریشه‌ها. در دسامبر ۱۹۷۴، ایده ایجاد نهادی برای ارتقای توسعه سازگار با محیط زیست مناطق کوهستانی در کارگاه بین‌المللی توسعه محیط کوهستان در مونیخ آلمان مورد بحث قرار گرفت. در سال ۱۹۷۹، در جریان نشست منطقه‌ای سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) در کاتماندو، در چارچوب برنامه انسان و زیست‌کره تعهدات مشخصی برای تأسیس این مرکز داده شد. سازمان ژاپنی «مؤسسه حفاظت از هیمالیا»، که توسط جیرو کاواکیتا تأسیس شده است، همچنین بیانیه‌ای مبنی بر تمایل خود برای تأسیس مرکز به
بیانیه‌ای مبنی بر تمایل خود برای تأسیس مرکز به دولت نپال و برنامه انسان و زیست‌کره یونسکو ارسال کرد. دولت نپال پیشنهاد میزبانی این نهاد جدید را داد و دولت‌های سوئیس و جمهوری فدرال آلمان و یونسکو موافقت کردند که به عنوان حامیان مالی بنیانگذار عمل کنند. دولت اعلیحضرت نپال و یونسکو توافق‌نامه‌ای را که مبنای قانونی تأسیس این مرکز را فراهم می‌کرد، در سپتامبر ۱۹۸۱ در پاریس امضا کردند. این مرکز سرانجام در ۵ دسامبر ۱۹۸۳ تأسیس و افتتاح شد و دفتر مرکزی آن در لالیتپور، نپال قرار گرفت و در همان سال از طریق قانون
نپال قرار گرفت و در همان سال از طریق قانون پارلمان نپال مشروعیت یافت. دفتر مرکزی. برای ۲۰ سال اول، یعنی از اواخر ۱۹۸۳ تا اواخر ۲۰۰۴، در یک مکان اجاره‌ای در جوالاخل، لالیتپور مستقر بود. در ۵ دسامبر ۲۰۰۴، بیست و یکمین سالگرد، دفتر مرکزی جدید توسط پادشاه گیانندرا نپال در خومالتار، لالیتپور افتتاح شد. ۱٫۵ هکتار زمین برای این پردیس مرکزی، به ارزش بیش از ۱ میلیون دلار آمریکا، توسط دولت نپال اهدا شده است. دولت‌های چین و هند هر کدام ۱۰۰ هزار دلار آمریکا برای ساخت دفتر مرکزی جدید کمک کردند. دولت پاکستان ۱۰۰ هزار
دفتر مرکزی جدید کمک کردند. دولت پاکستان ۱۰۰ هزار دلار آمریکا برای ساخت آن اختصاص داد. دولت بنگلادش مبلغ ۲۸۳۰۰ دلار آمریکا، از جمله یک غرفه بنگلادش در محوطه دانشگاه، کمک کرد. دولت بوتان به صورت غیرنقدی، به شکل غرفه بوتان در محوطه دانشگاه، کمک کرد. در زلزله ۲۵ آوریل ۲۰۱۵ در نپال، دفتر مرکزی خسارات جزئی دید، اما غرفه بوتان کاملاً فرو ریخت. این غرفه متعاقباً بازسازی و در سال ۲۰۱۶ مجدداً افتتاح شد. مدیران/مدیران. از زمان تأسیس، توسط یک مدیرکل مرد ریاست شده است. اولین رئیس، کنت کالین راسر، به عنوان «مدیر» منصوب
اولین رئیس، کنت کالین راسر، به عنوان «مدیر» منصوب شد و تمام روسای بعدی به عنوان «مدیران کل» منصوب شده‌اند. از سال ۱۹۸۴ تا ۲۰۲۰، این مدیران اهل کشوری خارج از منطقه هیمالیا بودند. در زیر فهرستی از مدیران کل منحصراً مرد تا به امروز آمده است: ساختار سازمانی. هیئت امنا. بالاترین نهاد حاکم بر مرکز، هیئت مدیره آن است که متشکل از یک مقام عالی‌رتبه دولتی از هر یک از هشت کشور عضو منطقه‌ای و اعضای مستقلی است که بر اساس تخصص و تجربه حرفه‌ای شناخته شده خود توسط گروه پشتیبانی نامزد می‌شوند. گروه پشتیبانی ICIMOD متشکل از
نامزد می‌شوند. گروه پشتیبانی ICIMOD متشکل از نمایندگانی از سازمان‌ها و مؤسساتی است که به مرکز کمک مالی می‌کنند. بودجه. برنامه‌ها و فعالیت‌های توسط حامیان مالی بلندمدت پشتیبانی می‌شوند که بودجه این مؤسسه را تأمین می‌کنند. این شامل دولت‌های هر هشت کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس و دولت‌های استرالیا، اتریش، نروژ، سوئد و سوئیس می‌شود. اهداکنندگان این برنامه شامل (اتریش)، وزارت همکاری‌های اقتصادی و توسعه (آلمان) و (آلمان)، دولت بریتانیا، اتحادیه اروپا، آژانس همکاری توسعه بین‌المللی سوئد (سوئد)، (کانادا)، صندوق
توسعه بین‌المللی سوئد (سوئد)، (کانادا)، صندوق بین‌المللی توسعه کشاورزی، وزارت امور خارجه نروژ و نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای انکشاف بین‌المللی هستند. برنامه‌های منطقه‌ای. علوم رصد زمین در مرکز بین‌المللی توسعه یکپارچه کوهستان. مرکز به‌طور فعال از علم رصد زمین و کاربردهای آن برای مدیریت محیط زیست، کاهش خطر بلایا و افزایش تاب‌آوری در منطقه استفاده می‌کند. چندین محقق در تحقیقات خود در موضوعات مختلف علوم رصد زمین مشارکت دارند. در میان کارهای مختلف سنجش از دور، سیستم پایش منطقه‌ای پوشش اراضی بیش از همه
از دور، سیستم پایش منطقه‌ای پوشش اراضی بیش از همه قابل ذکر است زیرا مجموعه‌ای از نقشه‌های پوشش اراضی سالانه با وضوح ۳۰ متر را با داده‌های پوشش اراضی هماهنگ برای سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۸ ارائه می‌دهد. این نقشه‌های پوشش اراضی منطقه‌ای بسیار سازگار هستند و برای برآورده کردن اهداف صریح تعریف‌شده توسط کاربر طراحی شده‌اند. علاوه بر این، در نقشه‌برداری سریع از طغیان سیل برای حوضه رودخانه کوشی، بنگلادش، نپال، فرسایش خاک و توزیع مکانی رسوب و بسیاری از فعالیت‌های نقشه‌برداری دیگر برای مناطق مشارکت دارد. پذیرش. بلافاصله
دیگر برای مناطق مشارکت دارد. پذیرش. بلافاصله پس از زلزله آوریل ۲۰۱۵ نپال، دانشمندان با نظارت دقیق بر رانش زمین، دریاچه‌های یخچالی و رودخانه‌های سد شده از طریق تجزیه و تحلیل تصاویر ماهواره‌ای و ارائه آخرین اطلاعات به دولت نپال و سازمان‌های امدادی، حمایت از تلاش‌های امداد و نجات را آغاز کردند. دانشمندان همچنین با ارائه کمک برای ارزیابی شرایط آب و هوایی و زمینی، با کنترل‌کنندگان ترافیک در فرودگاه بین‌المللی تریبهوان، کاتماندو، همکاری کردند. تیم‌هایی از داوطلبان برای کمک به تلاش‌های امدادی در روستاهای نزدیک و
برای کمک به تلاش‌های امدادی در روستاهای نزدیک و کاتماندو اعزام شدند. یک مطالعه موردی در سال ۲۰۲۱ از بانک جهانی در مورد نقش مرکز به عنوان یک پلتفرم بین دولتی غیرسیاسی اظهار نظر کرد:
استت‌کست (Statcast). استت‌کست یک سامانه تحلیل ورزشی و ردیابی داده‌محور است که در لیگ برتر بیسبال (MLB)، لیگ حرفه‌ای بیسبال در ایالات متحده آمریکا، مورد استفاده قرار می‌گیرد. این سیستم با بهره‌گیری از رادار و دوربین‌های سرعت بالا، داده‌هایی دقیق دربارهٔ عملکرد بازیکنان و توپ را به‌صورت لحظه‌ای جمع‌آوری می‌کند. استت‌کست در ۲۰۱۵ (میلادی) برای نخستین‌بار معرفی شد و انقلابی در تحلیل داده‌های ورزشی ایجاد کرد. فناوری به‌کاررفته. این سیستم ترکیبی از فناوری‌های رهیابی راداری مانند TrackMan و دوربین‌های نوری مانند
راداری مانند TrackMan و دوربین‌های نوری مانند OptiTrack است که حرکات سه‌بعدی و زمان‌بندی‌شده را ثبت می‌کنند. این فناوری‌ها قادرند سرعت پرتاب، زاویه پرتاب، مسیر توپ، زمان واکنش بازیکنان، سرعت دویدن و دقت پرتاب را با دقت میلی‌ثانیه‌ای اندازه‌گیری کنند. مزایا و نوآوری‌ها. استت‌کست دقت و عمق تحلیل در ورزش حرفه‌ای را به سطحی رسانده که پیش‌تر ممکن نبود. با استفاده از یادگیری ماشین، مدل‌سازی آماری و تحلیل پیش‌بینی‌کننده، تیم‌ها می‌توانند استراتژی‌هایی مبتنی بر داده اتخاذ کنند. همچنین این سامانه امکان مقایسه
داده اتخاذ کنند. همچنین این سامانه امکان مقایسه بازیکنان و ارزیابی قراردادها را فراهم کرده است.
ساتلیک () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروبدیوو () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروبیریوچوو () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروعیسی‌یوو () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروکولوو () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استاری بیاز () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اوراکلینو () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اوست-سالدیباش () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اویانکول () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اوستیه یامان-یلگی () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
پروومایسک () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ساروا () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نیکولسکویه () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
چوراشوو () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
بایکال () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کارگینو () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کراسنایا گورکا () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
پاولوفکا () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نور () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ووزنسنسکی () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اورمان () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یورماش () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کراسنی کلیوچ () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
تیفون روسا قدرتمندترین طوفانی بود که در ۴۳ سال گذشته کره جنوبی را درنوردید. سال‌ها. این بیست و یکمین طوفان گرمسیری، پانزدهمین طوفان نامگذاری شده و دهمین طوفان فصل طوفان‌های اقیانوس آرام در سال ۲۰۰۲ بود. در ماه اوت توسعه یافت ۲۲ از ناوه موسمی در شمال غربی اقیانوس آرام، تا جنوب شرقی ژاپن. برای چند روز، روسا به سمت شمال غربی حرکت کرد و در نهایت به یک طوفان قدرتمند تبدیل شد. در ماه اوت در ۲۶ دسامبر، طوفان از جزایر آمامی ژاپن عبور کرد، جایی که روسا ۲۰٬۰۰۰ نفر را جا گذاشت. مردم بدون برق و باعث دو مورد مرگ و میر
جا گذاشت. مردم بدون برق و باعث دو مورد مرگ و میر شد. این طوفان در سراسر ژاپن بارش‌های سیل‌آسا را به همراه داشت و میزان بارندگی به رسید. در استان توکوشیما. پس از تضعیف جزئی، طوفان روسا با بادهایی به قدرت ۱۴۰ ریشتر به گوهئونگ، کره جنوبی رسید. کیلومتر در ساعت (۸۵ مایل در ساعت). این طوفان به دلیل هوای گرم و ناپایداری ناشی از جبهه هوای سرد مجاور، توانست بخش زیادی از شدت خود را حفظ کند. طوفان روسا هنگام عبور از کشور ضعیف شد و بارش‌های شدیدی را به همراه داشت که به اوج خود یعنی رسید. در گانگ‌نئونگ. مجموع ۲۴ ساعته
اوج خود یعنی رسید. در گانگ‌نئونگ. مجموع ۲۴ ساعته در این شهر رکورد بیشترین بارندگی روزانه در کشور شکسته شد؛ با این حال، سنگین‌ترین بارندگی‌ها محلی بود. بیش از ۱۷۰۰۰ خانه‌ها آسیب دیدند و مناطق وسیعی از مزارع زیر آب رفتند. در کره جنوبی، روسا حداقل ۲۳۳ نفر را کشت مردم، و این را به مرگبارترین طوفان در بیش از ۴۳ سال گذشته تبدیل می‌کند. سال، و باعث ۴٫۲ دلار شد میلیارد خسارت وارد کرد. این طوفان همچنین باعث بارش شدید باران در کره شمالی، همسایه کره جنوبی، شد و ۲۶۰۰۰ نفر را آواره کرد. بی‌خانمان شدن مردم و کشته شدن سه
را آواره کرد. بی‌خانمان شدن مردم و کشته شدن سه نفر. روسا همچنین مناطق وسیعی از محصولات کشاورزی را در کشور که از قبل تحت تأثیر شرایط قحطی مداوم قرار داشتند، نابود کرد. این طوفان بعداً در ماه سپتامبر بر فراز شرق روسیه به چرخند برون‌حاره‌ای تبدیل شد. ۱، سه روز بعد از بین می‌رود. تاریخچه هواشناسی. فرورفتگی موسمی در ماه اوت باعث ایجاد یک رکود گرمسیری شد ۲۲ در شمال بیکینی آتول و جنوب غربی جزیره ویک. به سمت غرب-شمال غربی حرکت کرد، حرکتی که تا بخش زیادی از دوره خود ادامه داد. اوایل مرداد ماه ۲۳، این طوفان به طوفان
ادامه داد. اوایل مرداد ماه ۲۳، این طوفان به طوفان گرمسیری روسا حدود شدت گرفت. در شرق گوآم. در ساعت ۱۸۰۰ UTC در ماه اوت در تاریخ ۲۵ دسامبر، مرکز هواشناسی ژاپن در حالی که این سامانه در شمال شرقی جزایر ماریانای شمالی بود، طوفان روسا را به یک طوفان ارتقا داد. روز بعد، این آژانس تخمین زد که شدت بادهای این طوفان به ۱۵۰ درجه فارنهایت رسیده است. کیلومتر در ساعت (۹۰ مایل در ساعت). تقریباً در همان زمان، مرکز مشترک هشدار تیفون حداکثر سرعت باد را ۲۱۵ درجه تخمین زد. کیلومتر در ساعت (۱۳۵ مایل در ساعت). در اوج شدت، طوفان
در ساعت (۱۳۵ مایل در ساعت). در اوج شدت، طوفان روسا جزیره ژاپنی آمامی اوشیما را درنوردید. پس از حفظ اوج باد برای حدود ۱۲ ساعت‌ها، روسا با ادامه حرکت به سمت غرب-شمال غربی، کمی ضعیف شد، اما در ماه اوت در تاریخ ۲۸ دسامبر، انجمن پزشکی ژاپن دوباره گزارش داد که شدت بادهای این طوفان به ۱۵۰ درجه رسیده است. کیلومتر در ساعت (۹۰ مایل در ساعت). علیرغم پیش‌بینی‌ها مبنی بر تضعیف طوفان روسا، این طوفان هنگام عبور از جنوب ژاپن به دلیل حداقل برش باد و دمای گرم سطح دریا تا ، شدت خود را حفظ کرد. . طوفان دوباره در ماه اوت کمی