payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که بیماری آلزایمر شایع‌ترین علت زوال عقل به‌شمار می‌رود. برای توصیف زوال عقل زودرس، اصطلاحات گوناگونی به کار می‌رود. واژه‌هایی مانند دمانس با شروع در سن کم (young onset dementia) به‌منظور تمایز قائل شدن بین زوال عقلی که در افراد زیر ۶۵ سال (زودرس) و زیر ۴۵ سال (شروع در سن کم) رخ می‌دهد، ابداع شده‌اند. از نظر طبقه‌بندی، زوال عقل زودرس به دو نوع اصلی تقسیم می‌شود: نکته مهم این است که بیماری آلزایمر به‌مراتب شایع‌تر از سایر علل زوال عقل است و به همین دلیل، هم در افراد بالای ۶۵ سال و هم در افراد بین ۵۰ تا ۶۵
در افراد بالای ۶۵ سال و هم در افراد بین ۵۰ تا ۶۵ سال، شایع‌ترین علت زوال عقل محسوب می‌شود. علائم و نشانه‌ها. در مقایسه با زوال با شروع در سنین بالا، افراد مبتلا به زوال عقل زودرس بیشتر احتمال دارد به انواعی از زوال عقل غیر از بیماری آلزایمر دچار باشند، هرچند که آلزایمر همچنان شایع‌ترین علت در هر دو گروه محسوب می‌شود. به طور کلی، زوال عقل زودرس، سیر پیشرونده و سریع‌تری دارد و معمولاً با آسیب‌های عصبی گسترده‌تری همراه است. علائم اولیه اغلب شامل تغییرات رفتاری، افسردگی یا روان‌پریشی (سایکوز) هستند که سپس به
افسردگی یا روان‌پریشی (سایکوز) هستند که سپس به نقص‌های شناختی آشکار تبدیل می‌شوند. یک فرضیه مطرح شده این است که به دلیل ذخیره شناختی کمتر در زوال عقل دیررس، میزان آسیب‌های پاتولوژیک مشابه در این افراد ممکن است عوارض بالینی کمتری ایجاد کند، در حالی‌که در زوال عقل زودرس این آسیب‌ها سریع‌تر بروز می‌یابند. تحقیقات نشان داده‌اند که ناحیه‌های شناختی درگیر نیز بین دمانس زوال عقل زودرس و دیررس تفاوت دارند. از نظر علائم رفتاری، زوال عقل زودرس بیشتر با اختلال در تمرکز و توجه همراه است، اما کمتر باعث سردرگمی، توهم،
و توجه همراه است، اما کمتر باعث سردرگمی، توهم، هذیان، بی‌قراری یا بی‌بندوباری رفتاری می‌شود. از نظر علائم حرکتی، زوال عقل زودرس در مقایسه با دمانس دیررسِ کمتر روی «سیالی کلامی» یا «روان‌زبانی» (verbal fluency) و عملکرد اجرایی حرکتی تأثیر می‌گذارد. علل زوال عقل زودرس زوال عقل زودرس می‌تواند به دلایل مختلفی ایجاد شود. علل اصلی آن عبارت‌اند از: همچنین، زوال عقل زودرس ممکن است ناشی از بیماری‌های تحلیل‌برنده عصبی دوران کودکی باشد که در سنین بالاتر ادامه می‌یابند یا آشکار می‌شوند. این بیماری‌ها مانند اختلالات
یا آشکار می‌شوند. این بیماری‌ها مانند اختلالات میتوکندریایی یا بیماری‌های ذخیره‌ای لیزوزومی هستند و در افراد زیر ۳۵ سال از شایع‌ترین علل زوال عقل به‌شمار می‌روند. در برخی موارد، زوال عقل زودرس ممکن است قابل برگشت باشد و در اثر عواملی مانند بیماری‌های التهابی (مانند ام‌اس یا سارکوئیدوز عصبی)، عفونت‌ها یا سموم ایجاد شود. عوامل خطر. عوامل خطر رایج برای زوال عقل زودرس مانند دیابت، فشار خون بالا و چاقی در زوال عقل زودرس نیز به‌عنوان عوامل خطر مؤثر شناسایی شده‌اند. اخیراً مشخص شده است که برخی بیماری‌های مزمن
اخیراً مشخص شده است که برخی بیماری‌های مزمن دیگر نیز با زوال عقل زودرس ارتباط دارند، از جمله بیماری‌های قلبی‌عروقی، بیماری‌های تنفسی و بیماری‌های گوارشی. وجود یک یا چند بیماری مزمن در یک فرد، احتمال بروز زوال عقل زودرس را بیشتر از دمانس دیررس افزایش می‌دهد. همچنین، پایین بودن وضعیت اجتماعی-اقتصادی رابطه قوی‌تری با زوال عقل زودرس نسبت به زوال عقل دیررس دارد. از طرفی، سابقه خانوادگی به‌ویژه در موارد بیماری آلزایمر با شروع زودهنگام، می‌تواند نقش مهمی به‌عنوان عامل خطر ایفا کند. از نظر جنسیت نیز زنان بیشتر در
عامل خطر ایفا کند. از نظر جنسیت نیز زنان بیشتر در معرض ابتلا به بیماری آلزایمر هستند در حالی‌که در مردان زوال عقل عروقی شایع‌تر است. مطالعات نشان داده‌اند که مردان کمتر از زنان به بیماری آلزایمر مبتلا می‌شوند. سیر بیماری و پیش‌آگهی. برآورد نرخ بقا در زوال عقل زودرس برای پیش‌بینی روند بیماری، مدیریت و درمان اهمیت زیادی دارد. به‌طور کلی، شروع بیماری در سنین پایین‌تر با پیش‌آگهی بهتر همراه است. میانگین زمان بقا پس از تشخیص، برای مردان و زنان تقریباً ۶ تا ۱۰ سال است، البته این عدد بسته به نوع زوال عقل متغیر
سال است، البته این عدد بسته به نوع زوال عقل متغیر است. شایع‌ترین علت مرگ در بیماران مبتلا به زوال عقل زودرس، بیماری‌های تنفسی مانند سینه‌پهلو (پنومونی) است. سایر علل شامل بیماری‌های قلبی‌عروقی و درگیری‌های عروقی مغز (سکته‌های مغزی) هستند. همه‌گیرشناسی. زوال عقل زودرس کمتر از زوال عقل دیررس شایع است و تقریباً ۱۰٪ از کل موارد زوال عقل در سطح جهان را تشکیل می‌دهد. بر اساس مطالعات جدید: افزایش مداوم شیوع با افزایش سن، به‌ویژه در دو نوع زیر بارزتر است: (۱) آلزایمر نوع فراموشی‌زا (۲) نوعِ رفتاریِ زوال عقل پیشانی
نوع فراموشی‌زا (۲) نوعِ رفتاریِ زوال عقل پیشانی گیجگاهی. این دو، شایع‌ترین زیرگونه‌های علل اصلی زوال عقل زودرس هستند و نقش مهمی در روند افزایش شیوع دارند. پژوهش‌ها. پژوهش‌های اخیر بر گروه‌های سنی مختلف دمانس و چگونگی تفاوت آن‌ها با یکدیگر تمرکز کرده‌اند. مطالعات نشان داده‌اند که تنوع بیشتری در میان افراد جوان مبتلا به دمانس نسبت به بیماران مسن‌تر وجود دارد. شواهدی در مورد علل بیماری آلزایمر در مغز افراد جوان یافت شده است که می‌تواند منجر به انواع فنوتیپی متفاوت در مقایسه با افراد مسن شود. این موضوع توضیح
در مقایسه با افراد مسن شود. این موضوع توضیح می‌دهد که چرا افراد جوان مبتلا به بیماری آلزایمر آگاهی بیشتری نسبت به افراد مسن دارند.
زوال عقل پیش‌رس یا جنون زودرس (؛ به‌معنای «زوال عقل زودهنگام» یا «جنون نابهنگام») یک تشخیص روان‌پزشکی منسوخ‌شده است که در ابتدا برای توصیف اختلال روان‌پریشی مزمن و رو به زوال به‌کار می‌رفت؛ اختلالی که با فروپاشی سریع عملکرد شناختی همراه بود و معمولاً در اواخر نوجوانی یا اوایل بزرگسالی آغاز می‌شد. در گذر زمان، اصطلاح زوال عقل پیش‌رس به تدریج با اصطلاح "اسکیزوفرنی" جایگزین شد. در ابتدا، مفهوم اسکیزوفرنی شامل مواردی بود که امروزه در طیف اوتیسم نیز قرار می‌گیرند. اصطلاح زوال عقل پیش‌رس نخستین بار توسط روان‌پزشک
اصطلاح زوال عقل پیش‌رس نخستین بار توسط روان‌پزشک آلمانی هاینریش شوله در سال ۱۸۸۰ استفاده شد. این اصطلاح همچنین در سال ۱۸۹۱ توسط آرنولد پیک (۱۸۵۱–۱۹۲۴)، استاد روان‌پزشکی دانشگاه کارل پراگ، به‌کار رفت. او در گزارشی بالینی کوتاه، فردی را با روان‌پریشی شبیه به هِـبفرنی (نوعی روان‌پریشی با شروع در نوجوانی) توصیف کرد. روان‌پزشک آلمانی امیل کرپلین (۱۸۵۶–۱۹۲۶) توصیف دقیق اصطلاح زوال عقل پیش‌رس را در کتاب‌های درسی خود رواج داد. اختلالی که او توصیف کرد، بعدها به عنوان بیماری‌ای مجزا شناخته شد و نام آن به اسکیزوفرنی
بیماری‌ای مجزا شناخته شد و نام آن به اسکیزوفرنی تغییر یافت. کرپلین طبقه‌بندی پیچیده روان‌پزشکی قرن نوزدهم را ساده کرد و آن را به دو دسته کلی تقسیم نمود: روان‌پریشی شیدایی–افسردگی (که اکنون اختلال دوقطبی نامیده می‌شود) و زوال عقل پیش‌رس. این تقسیم‌بندی که به آن دوگانگی کرپلینی (Kraepelinian dichotomy) می‌گویند، تأثیر عمیقی بر روان‌پزشکی قرن بیستم گذاشت، گرچه بعدها مورد نقد قرار گرفت. در زوال عقل پیش‌رس، اختلال اصلی، نقص در عملکرد شناختی یا ذهنی، مانند توجه، حافظه و رفتار هدفمند در نظر گرفته می‌شد. کرپلین
حافظه و رفتار هدفمند در نظر گرفته می‌شد. کرپلین این وضعیت را در مقابل روان‌پریشی شیدایی–افسردگی (که اکنون اختلال دوقطبی نامیده می‌شود) و سایر اختلالات خلقی مانند اختلال افسردگی عمده قرار داد. اما در نهایت نتیجه گرفت که نمی‌توان فقط بر اساس علائم مقطعی، این دسته‌ها را به‌وضوح از هم متمایز کرد. کرپلین زوال عقل پیش‌رس را بیماری‌ای رو به وخامت و غیرقابل درمان می‌دانست که هیچ بهبودی در آن رخ نمی‌دهد. با این حال، تا سال ۱۹۱۳ و به‌ویژه تا ۱۹۲۰، او اذعان کرد که هرچند ممکن است نقص شناختی پایداری در بیشتر موارد باقی
ممکن است نقص شناختی پایداری در بیشتر موارد باقی بماند، اما پیش‌آگهی آن به آن بدی که در دهه ۱۸۹۰ توصیف کرده بود، نیست. با این وجود، او همچنان این اختلال را به عنوان یک بیماری مشخص و جدی در نظر می‌گرفت که نشان‌دهنده جنونی غیرقابل درمان و غیرقابل توضیح بود. آدولف مایر دربارهٔ این بیماری گفته است: «تاریخچه زوال عقل پیش‌رس، در واقع همان تاریخ روان‌پزشکی به‌طور کامل است.»
معبد کونکایکومیو ، یک معبد بودایی در کیوتو، ژاپن است. این یکی از معبد سران فرقه جودو ( بوداگرایی پاک‌بوم) بودیسم است. سامورایی‌های آیزو به خاطر این جمله‌شان معروف هستند: «حتی اگر برای عدالت بمیریم، برای گناه زندگی نمی‌کنیم .» قبر سامورایی‌های آیزو که برای این کلمات جان باختند، در معبد کونکای-کومیوجی واقع شده است، جایی که مقر شوگوشوکو کیوتو (محافظ کیوتو) در آن قرار داشت.
مؤسسه علم و فناوری پیشرفته کنیا یک دانشگاه دولتی است که فقط برای مقاطع تحصیلات تکمیلی در نظر گرفته شده است و در سال ۲۰۲۱ تأسیس گردید. هدف از تأسیس این دانشگاه، برطرف سازی کمبود مهندسان ماهر مورد نیاز برای کشور و منطقه است، و همچنین برای تبدیل کنیا به یک کشور صنعتی تا سال ۲۰۳۰ است. ساخت‌وساز و تأمین مالی. هزینه ساخت این مؤسسه با دریافت وام ۱۰ میلیارد شیلینگ کنیا (۷۲ میلیون دلار آمریکا) توسط دولت کنیا از بانک صادرات-واردات کره تأمین گردید. آکادمی‌ها. این دانشگاه در ابتدا با شش دپارتمان شروع به فعالیت خواهد
در ابتدا با شش دپارتمان شروع به فعالیت خواهد کرد:
آیین‌های عزاداری محرم در شیراز، از جمله غنی‌ترین و کهن‌ترین نمودهای فرهنگ شیعی در جنوب ایران به‌شمار می‌روند. این مراسم که از قرون گذشته تاکنون با شور و شعوری خاص برگزار می‌شوند، تلفیقی از سوگواری مذهبی، هنر آیینی و هویت محلی مردم فارس هستند. وجود بارگاه احمد بن موسی (شاهچراغ) نیز در تقویت معنویت و شکوه عزاداری‌های شیراز نقش بی‌بدیلی ایفا کرده و این شهر را به یکی از مهم‌ترین مراکز سوگواری محرم در جنوب کشور تبدیل کرده است. در طول سالیان، آیین‌های عزاداری شیراز با تأثیر از فضای مذهبی، تاریخ محلی، و فرهنگ
شیراز با تأثیر از فضای مذهبی، تاریخ محلی، و فرهنگ شفاهی مردم فارس، به تدریج ساختاری متمایز و با هویت پیدا کرده‌اند. تاریخچه آیین عزاداری محرم در شیراز. سابقه عزاداری محرم در شهر شیراز به قرون نخستین گسترش تشیع در ایران بازمی‌گردد. با تثبیت حکومت‌های شیعی، به‌ویژه از دوره صفویه به بعد، عزاداری امام حسین (ع) در ساختار اجتماعی و مذهبی این شهر نهادینه شد. در متون تاریخی از برگزاری مجالس روضه‌خوانی، تعزیه، و حمل علم در دوره‌های زندیه و قاجاریه در شیراز یاد شده است. بسیاری از محله‌های قدیمی نظیر سنگ‌سیاه، درب
است. بسیاری از محله‌های قدیمی نظیر سنگ‌سیاه، درب شاهزاده و لب‌آب در ایام محرم فعال بوده‌اند و تکایا و حسینیه‌های سنتی آن‌ها به‌عنوان پایگاه‌های عزاداری عمل می‌کرده‌اند. آیین‌های عزاداری شیراز در گذر زمان نه‌تنها تضعیف نشده‌اند، بلکه با ورود نسل‌های جوان و گسترش رسانه‌ها، فرم‌های جدیدی از حضور مردمی و هنری به خود گرفته‌اند. ترکیب سنت‌های بومی با جلوه‌های نمایشی و آیینی، این مراسم را به پدیده‌ای فرهنگی و پویا بدل کرده است که همچنان شایسته ثبت، پژوهش و حفاظت است. آیین‌های شاخص عزاداری محرم در شیراز. سینه‌زنی
آیین‌های شاخص عزاداری محرم در شیراز. سینه‌زنی قطاری. یکی از برجسته‌ترین آیین‌های محرم در شیراز، «سینه‌زنی قطاری» یا «سینه‌زنی حلزونی» است که با نظم هندسی خاصی برگزار می‌شود. در این آیین، عزاداران با لباس سیاه، به‌صورت دایره‌های متداخل پشت سر هم قرار گرفته و هم‌زمان با نوحه‌خوانی، به سینه‌زنی می‌پردازند. این حرکت شبیه مارپیچ حلزونی است و شکلی نمادین از وحدت و هماهنگی را به نمایش می‌گذارد. این سنت در مسجد تاریخی بغدادی شیراز ریشه دارد و طبق اسناد رسمی، قدمتی بیش از ۱۵۰ سال دارد. در سال ۱۳۹۹، این آیین
قدمتی بیش از ۱۵۰ سال دارد. در سال ۱۳۹۹، این آیین به‌عنوان میراث معنوی ثبت ملی ایران به ثبت رسید. چاووش‌خوانی. آیین چاووش‌خوانی یکی دیگر از سنت‌های آغازین محرم در شیراز است. این رسم قدیمی معمولاً با ورود ماه محرم برگزار می‌شود و طی آن، یک یا چند نفر از چاووش‌خوانان با صدای بلند، همراه با کوبیدن بر طبل یا زنجیر، ورود ایام عزا را اعلام می‌کنند. در محله‌های قدیمی، چاووش‌خوانان با گشت‌زنی در کوچه‌ها، مردم را برای حضور در مجالس سوگواری دعوت می‌کردند. این آیین به‌ویژه در مناطق سنگ‌سیاه و درب شاهزاده بسیار رایج
در مناطق سنگ‌سیاه و درب شاهزاده بسیار رایج بوده و امروزه نیز در برخی هیئت‌ها با شکل‌های تازه‌تری برگزار می‌شود. حمل طبق چراغ و آینه. در برخی مناطق شیراز، به‌ویژه در شب‌های تاسوعا و عاشورا، آیینی با عنوان حمل طبق چراغ و آینه برگزار می‌شود. در این مراسم، نوجوانان یا جوانان، طبق‌هایی حاوی شمع، آینه، گل و پارچه سیاه را به عنوان نذر و نماد عزاداری حمل کرده و با نوحه‌خوانی وارد جمع عزاداران می‌شوند. این طبق‌ها به‌صورت سنتی تزیین می‌شوند و در بعضی مناطق، اعتقاد بر این است که روشن کردن شمع‌ها و انعکاس نور آن در
بر این است که روشن کردن شمع‌ها و انعکاس نور آن در آینه، نشانه پاکی نیت و سوگواری بی‌ریا است. تعزیه‌خوانی. تعزیه‌خوانی یکی از آیین‌های نمایشی عاشورایی در شیراز است که سابقه‌ای دیرینه دارد. در مناطق مختلف شهر، به‌ویژه در اطراف حرم شاهچراغ، گروه‌های تعزیه‌خوان به بازنمایی وقایع کربلا می‌پردازند. این تعزیه‌ها در ایام تاسوعا، عاشورا و اربعین برگزار می‌شود و مخاطبان فراوانی از میان زائران و مردم محلی دارد. لباس‌های خاص، دیالوگ‌های حفظ‌شده، و ترکیب شعر و نثر از ویژگی‌های اصلی این آیین هستند. برخی منابع تاریخی نیز
اصلی این آیین هستند. برخی منابع تاریخی نیز اشاره دارند که تعزیه در دوران قاجار و پهلوی در شیراز با حمایت بزرگان محلی برگزار می‌شده است. آیین‌های عزاداری محرم در شهر شیراز، تلفیقی از باورهای دینی، سنت‌های تاریخی و هویت فرهنگی مردم این منطقه هستند. این آیین‌ها با تکیه بر ساختار منسجم، ریتم خاص، نمادهای بصری و مشارکت مردمی، جایگاهی ممتاز در میان سوگواری‌های عاشورایی در ایران دارند. با توجه به قدمت تاریخی، تنوع آیینی، و حضور مستمر این آیین‌ها در بافت اجتماعی شهر، مستندسازی، آموزش، و ثبت گسترده‌تر آن‌ها در
شهر، مستندسازی، آموزش، و ثبت گسترده‌تر آن‌ها در فهرست‌های ملی و جهانی میراث معنوی می‌تواند گامی مؤثر در حفاظت از هویت فرهنگی جنوب ایران باشد.
ذخیره شناختی یا اندوختهٔ شناختی () به معنای مقاومت ذهن و مغز در برابر آسیب‌های مغزی است. تاب‌آوری ذهن از طریق رفتار ارزیابی می‌شود، در حالی‌که آسیب‌های عصبی-پاتولوژیک معمولاً به‌صورت هیستولوژیک (بافت‌شناسی) ارزیابی می‌شوند، اگرچه آسیب‌ها ممکن است با استفاده از نشانگرهای خونی و روش‌های تصویربرداری تخمین زده شوند. برای بررسی مفهوم «ذخیره»، دو مدل وجود دارد: ذخیره مغزی و ذخیره شناختی. این اصطلاحات، هرچند اغلب به‌طور مترادف در نوشتارهای علمی به‌کار می‌روند، اما روشی مفید برای بحث در مورد این مدل‌ها فراهم
اما روشی مفید برای بحث در مورد این مدل‌ها فراهم می‌آورند. با استفاده از یک تشبیه رایانه‌ای، می‌توان ذخیره مغزی را سخت‌افزار و ذخیره شناختی را نرم‌افزار در نظر گرفت. تمام این عوامل در حال حاضر به‌عنوان عوامل مؤثر در ذخیره جهانی شناخته می‌شوند. اصطلاح ذخیره شناختی معمولاً برای اشاره به هر دو نوع ذخیره (مغزی و شناختی) در نوشتارها و مقاله‌های علمی به کار می‌رود. در سال ۱۹۸۸، مطالعه‌ای که در مجله "سالنامه مغز و اعصاب" منتشر شد، یافته‌هایی از کالبدشکافی پس از مرگ بر روی ۱۳۷ فرد مسن را گزارش کرد که به‌طور
از مرگ بر روی ۱۳۷ فرد مسن را گزارش کرد که به‌طور غیرمنتظره‌ای نشان داد که تفاوتی بین شدت آسیب پاتولوژیک بیماری آلزایمر و بروز بالینی این بیماری وجود دارد: برخی از شرکت‌کنندگان که مغزهایشان آسیب شدید ناشی از آلزایمر داشت، هیچ علائم بالینی از بیماری را نداشتند، یا اگر علامتی داشتند، اندک بود. علاوه بر این، مطالعه نشان داد که این افراد دارای وزن مغز بیشتر و تعداد بیشتری از نورون‌ها نسبت به گروه‌های کنترل هم‌سن بودند. محققان دو توضیح ممکن برای این پدیده ارائه کردند: ممکن است این افراد، آلزایمرشان در مراحل
کردند: ممکن است این افراد، آلزایمرشان در مراحل ابتدایی و تکوین اولیه بوده اما به طریقی از صدمه یا اتلاف تعداد زیادی نورون‌ها جلوگیری کرده باشند، یا به احتمال دیگر، با مغزهای بزرگ‌تر و نورون‌های بیشتری داشته‌اند و بنابراین ممکن است گفته شود که دارای «ذخیره مغزی» بیشتر بوده‌اند. این نخستین باری است که این اصطلاح در ادبیات علمی در این زمینه استفاده می‌شد. این مطالعه باعث جلب توجه به این زمینه شد و برای تأیید بیشتر این یافته‌های اولیه، مطالعات بیشتری انجام شد. ذخیره بیشتر به آستانه تحمل و مقاومت بالاتری پیش از
بیشتر به آستانه تحمل و مقاومت بالاتری پیش از بروز بیماری و علائمش منجر می‌شود. علاوه بر این، افرادی که ظرفیت و ذخیرهٔ بیشتری داشتند، پس از بروز اختلال بالینی، افت سریع‌تری را نشان دادند، که احتمالاً نشان‌دهنده شکست تمامی سیستم‌ها و استراتژی‌های جبرانی است که فرد با ذخیره بیشتر برای مقابله با آسیب‌های عصبی-پاتولوژیک فزاینده به‌کار برده بود. ذخیره مغزی. ذخیره مغزی را می‌توان به‌عنوان تاب‌آوری مغز تعریف کرد، یعنی توانایی مغز برای مقابله با آسیب‌های فزاینده در حالی که همچنان به‌طور مناسب عمل می‌کند. این الگوی
حالی که همچنان به‌طور مناسب عمل می‌کند. این الگوی کنش‌پذیر و آستانه‌ای فرض می‌کند که یک سرحد ثابت وجود دارد که به محض رسیدن به آن، به‌طور اجتناب‌ناپذیر منجر به بروز علائم بالینی زوال عقل می‌شود. اندازه مغز. مطالعه‌ای در ۱۹۹۷ نشان داد که آسیب پاتولوژیک بیماری آلزایمر در مغزهای بزرگ لزوماً منجر به زوال عقل بالینی نمی‌شود. مطالعه دیگری گزارش کرد که محیط سر به‌طور مستقل با کاهش خطر زوال عقل بالینی آلزایمر مرتبط است. در حالی که برخی از مطالعات، مانند مطالعات ذکر شده، ارتباطی را نشان می‌دهند، برخی دیگر این
ذکر شده، ارتباطی را نشان می‌دهند، برخی دیگر این ارتباط را تأیید نمی‌کنند. به‌نظر می‌رسد این تفاوت به این دلیل است که محیط سر و دیگر برآوردها، اندازه‌گیری‌های غیرمستقیم هستند. تعداد اتصالات نورونی. مقدار از دست دادن سیناپس‌ها در زوال عقل زودرس بیشتر از زوال عقل دیررس است. این ممکن است نشان‌دهنده آسیب‌پذیری در برابر بروز اختلال شناختی بالینی باشد، هرچند ممکن است توضیحات دیگری نیز برای این پدیده وجود داشته باشد. ساختارهایی مانند مخچه به ذخیره مغزی کمک می‌کنند. مخچه حاوی بیشترین تعداد نورون‌ها در مغز است و در
مخچه حاوی بیشترین تعداد نورون‌ها در مغز است و در هر دو عملکردِ شناختی و حرکتی مشارکت دارد. مدارهای مخچه‌ای محل انواع مختلفی از انعطاف‌پذیری نورونی هستند، عاملی که نقش عمده‌ای در ذخیره مغزی ایفا می‌کند. مؤلفه ژنتیکی ذخیره شناختی. شواهد حاصل از یک مطالعه دوقلوها نشان می‌دهد که مؤلفه ژنتیکی در عملکردهای شناختی وجود دارد. تخمین‌های وراثت‌پذیری برای عملکردهای شناختی عمومی بالا اما برای حافظه خود پایین بوده است. با تنظیم اثرات آموزش، ۷۹٪ از کارکردهای اجرایی را می‌توان به مؤلفه ژنتیکی نسبت داد. مطالعه‌ای که
را می‌توان به مؤلفه ژنتیکی نسبت داد. مطالعه‌ای که دوقلوها و مطالعات فرزندخواندگی را ترکیب کرده است، نشان داد که همه توانایی‌های شناختی وراثتی هستند. «سرعت پردازش مغز» در این مطالعهٔ خاص بیشترین وراثت‌پذیری را نشان داد. ذخیره شناختی. ذخیره شناختی همچنین نشان‌دهنده تاب‌آوری در برابر آسیب‌های عصبی-پاتولوژیک است، اما تأکید در اینجا بر نحوه استفاده مغز از منابع آسیب‌دیده‌اش است. این موضوع می‌تواند به‌عنوان توانایی بهینه‌سازی یا حداکثر کردن عملکرد از طریق به‌کارگیری متفاوت شبکه‌های مغزی و/یا استراتژی‌های شناختی
متفاوت شبکه‌های مغزی و/یا استراتژی‌های شناختی جایگزین تعریف شود. این یک مدل کارایی است، نه یک مدل آستانه‌ای و این بدان معناست که یک وظیفه یا عمل مشخص، با استفاده از منابع کمتری یا با استفاده بهینه‌تر از منابع عصبی پردازش می‌شود، که در نتیجه به عملکرد شناختی بهتر منجر می‌شود. مطالعات از عواملی مانند تحصیلات، شغل و سبک زندگی به‌عنوان شاخص‌هایی برای ذخیره شناختی استفاده می‌کنند، زیرا این عوامل معمولاً با ذخیره شناختی بالاتر همبستگی مثبت دارند. تحصیلات و شغل. تحصیلات بیشتر و شغل‌های پیچیده شناختی از جمله
تحصیلات بیشتر و شغل‌های پیچیده شناختی از جمله عواملی هستند که پیش‌بینی‌کننده توانایی‌های شناختی بالاتر در سنین پیری می‌باشند؛ بنابراین، دو شاخص رایج برای مطالعه ذخیره شناختی، تحصیلات و شغل هستند. مشخص شده است که تحصیلات در کاهش شناختی در پیری طبیعی، همچنین در بیماری‌های تحلیل‌برنده یا آسیب‌های مغزی تروماتیک نقش دارد. افزایش شیوع زوال عقل در افرادی که سال‌های کمتری تحصیل کرده‌اند، نشان‌دهنده این است که تحصیلات ممکن است در برابر بیماری آلزایمر محافظت کند. علاوه بر این، سطح تحصیلات تأثیر زیادی بر سبک زندگی
بر این، سطح تحصیلات تأثیر زیادی بر سبک زندگی بزرگسالان دارد. سطح تحصیلات از طریق تعداد سال‌هایی که فرد در مدرسه گذرانده یا به‌طور جایگزین، میزان سواد اندازه‌گیری می‌شود. احتمالاً سطح تحصیلات خود مجموعه‌ای از ابزارهای شناختی فراهم می‌آورد که به فرد اجازه می‌دهد تا تغییرات پاتولوژیک را جبران کند. پرسش‌نامه شاخص ذخیره شناختی (CRIq) که برای ارزیابی سطح ذخیره شناختی طراحی شده است، برای ارائه تشخیص و درمان بهتر، به سال‌های تحصیل و دوره‌های آموزشی که حداقل شش ماه به طول انجامیده‌اند، توجه می‌کند تا بار تحصیلی روی
طول انجامیده‌اند، توجه می‌کند تا بار تحصیلی روی ذخیره شناختی را ارزیابی کند. از نظر بالینی، تحصیلات با شدت زوال عقل همبستگی منفی دارد، اما با آتروفی ماده خاکستری، حجم داخل جمجمه‌ای و عملکرد شناختی کلی، همبستگی مثبت دارد. از نظر عصبی، تحصیلات با اتصال عملکردی بیشتر بین نواحی فرونتوپاریتال و ضخامت قشری بیشتر در شکاف تمپورال تحتانی چپ همبستگی دارد. علاوه بر سطح تحصیلات، نشان داده شده است که دوزبانگی توجه و کنترل شناختی را هم در کودکان و هم در بزرگسالان مسن‌تر تقویت می‌کند و شروع زوال عقل را به تعویق
مسن‌تر تقویت می‌کند و شروع زوال عقل را به تعویق می‌اندازد. این امر به مغز کمک می‌کند که بهتر با پاتولوژی‌های زیربنایی کنار بیاید و می‌تواند به‌عنوان یک عامل محافظتی که به ذخیره شناختی کمک می‌کند، در نظر گرفته شود. شاخص دیگر برای ذخیره شناختی، شغل است. مطالعات نشان می‌دهند که شغل ممکن است منبعی اضافی و مستقل برای ذخیره شناختی در طول زندگی فرد فراهم کند. معمولاً آخرین یا طولانی‌ترین شغل در نظر گرفته می‌شود. ارزش‌های شغلی ممکن است از نظر بار شناختی که درگیر است، متفاوت باشد. برخی شاخص‌های دیگر مانند موقعیت
است، متفاوت باشد. برخی شاخص‌های دیگر مانند موقعیت اجتماعی یا حقوق نیز می‌توانند در نظر گرفته شوند. فعالیت شغلی که توسط پرسش‌نامه CRIq اندازه‌گیری می‌شود، مشاغل بزرگسالی را ارزیابی می‌کند. پنج سطح مختلف از فعالیت‌های شغلی وجود دارد که از نظر درگیری فکری و مسئولیت شخصی تفاوت دارند. فعالیت شغلی به‌عنوان تعداد سال‌ها در هر حرفه در طول زندگی ثبت شده است. شغل به‌عنوان یک شاخص برای ذخیره شناختی با کارایی محلی و اتصال عملکردی در لوب تمپورال داخلی راست همبستگی مثبت دارد. شغل‌هایی که از نظر شناختی بیشتر تحریک‌کننده
دارد. شغل‌هایی که از نظر شناختی بیشتر تحریک‌کننده هستند، ارتباط ضعیفی با حافظه بهتر دارند، اما همبستگی قوی‌تری با عملکرد اجرایی بهتر دارند. این دو شاخص معمولاً با هم اندازه‌گیری می‌شوند و معمولاً با یکدیگر همبستگی بالایی دارند. یک مطالعه ژنتیکی که از تحلیل تصادفی‌سازی مندلی استفاده کرده است، نشان داد که سطوح بالای شغلی با کاهش خطر ابتلا به بیماری آلزایمر مرتبط است. علاوه بر این، این مطالعه تأیید کرد که تحقق شغلی اثر مستقلی بر خطر ابتلا به بیماری آلزایمر دارد، حتی پس از در نظر گرفتن تحصیلات. هوش پیش از
دارد، حتی پس از در نظر گرفتن تحصیلات. هوش پیش از ابتلا. ضریب هوشی که از آزمون‌های روان‌سنجی استخراج می‌شود، به‌عنوان شاخص‌های ارزشمندی برای ذخیره شناختی شناخته شده است، به‌طوری‌که نمرات بالاتر نسبت به میانگین با کاهش شناختی کندتر مرتبط است. با این حال، نرخ کاهش در برخی زیرحوزه‌های شناختی، مانند سرعت پردازش، ممکن است کمتر تحت تأثیر ضریب هوشی پیش از ابتلا قرار گیرد. درجه همبستگی بین ضریب هوشی و ذخیره شناختی ممکن است بین انواع مختلف زوال عقل متفاوت باشد. سبک زندگی. برای هر سطح خاص از نقص بالینی، تغییرات
سبک زندگی. برای هر سطح خاص از نقص بالینی، تغییرات آسیب‌شناختی بیشتری در مغز افرادی که مبتلا به بیماری آلزایمر هستند و در تعداد بیشتری از فعالیت‌ها مشارکت دارند، مشاهده می‌شود. این مسئله حتی زمانی که تحصیلات و بهره هوشی کنترل شده باشند، همچنان صادق است. این نشان می‌دهد که تفاوت‌های سبک زندگی ممکن است با افزایش ذخیره شناختی، فرد را مقاوم‌تر کند. به عبارت دیگر، تجربه‌های روزمره‌ای که بر شناخت تأثیر می‌گذارند، مشابه با تأثیر تمرینات بدنی بر عملکرد عضلانی و قلبی-عروقی هستند. با استفاده از جریان خون مغزی به
قلبی-عروقی هستند. با استفاده از جریان خون مغزی به عنوان یک شاخص غیرمستقیم از آسیب‌شناسی عصبی، که جریان خون مغزی پایین نشان‌دهنده آسیب بیشتر است، مشخص شد که در سطح خاصی از نقص بالینی، نمره فعالیت اوقات فراغت با جریان خون مغزی ارتباط منفی دارد. به عبارت دیگر، افرادی که نمره فعالیت بالاتری داشتند، قادر بودند آسیب بیشتری به مغز را تحمل کنند و بنابراین می‌توان گفت که ذخیره بیشتری دارند. مورتیمِر و همکاران در سال ۱۹۹۷ آزمون‌های شناختی را روی جمعیتی از ۶۷۸ راهبه انجام دادند و نشان دادند که سطوح مختلفی از فعالیت و
دادند و نشان دادند که سطوح مختلفی از فعالیت و عملکرد شناختی در بیماران مبتلا به آلزایمر ممکن است وجود داشته باشد. یکی از شرکت‌کنندگان که پلاک‌های نئوکورتیکال کمتری داشت، باوجود (یا به دلیل) وزن مغزی کم، با نقص‌های خفیف ادامه زندگی داد. عوامل سبک زندگی. مطالعات اخیر چهار عامل قابل تغییر در سبک زندگی را شناسایی کرده‌اند که بر سلامت شناختی در دوران پیری تأثیر می‌گذارند و پتانسیل کاهش ریسک کاهش شناختی و زوال عقل را دارند. بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳، مطالعه عملکرد شناختی و پیری ولز (CFAS-Wales) داده‌هایی را از
شناختی و پیری ولز (CFAS-Wales) داده‌هایی را از گروهی متشکل از ۲٬۳۱۵ شرکت‌کننده سالم از نظر شناختی و بالای ۶۵ سال جمع‌آوری کرد که نه تنها نظریه تأثیر عوامل سبک زندگی را تأیید کرد بلکه تأثیر واسطه‌ای ذخیره شناختی را بر ارتباط مقطعی بین عوامل سبک زندگی و عملکرد شناختی در دوران پیری شناسایی کرد. یافته‌ها. فعالیت‌های شناختی و اجتماعی: افرادی که فعالیت‌های تفریحی ذهنی زیادی دارند (خواندن مجلات یا روزنامه‌ها یا کتاب‌ها، بازی‌های کارتی، بازی‌ها یا بینگو، شرکت در کلاس‌ها و غیره)، فعالیت‌های اجتماعی (بازدید از
در کلاس‌ها و غیره)، فعالیت‌های اجتماعی (بازدید از دوستان یا بستگان یا دیدار با آنها و غیره) و فعالیت‌های مشغول‌کننده (کمک به دیگران در انجام کارهای روزمره، کارهای پولی و داوطلبانه) انجام می‌دهند، خطر کمتری برای ابتلا به زوال عقل دارند. فعالیت بدنی: تأثیر قوی بر کاهش شناختی یا زوال عقل دارد. رژیم غذایی سالم: تحقیقات در مورد رژیم‌های غذایی سالم، بر فواید پیروی از رژیم غذایی به سبک مدیترانه‌ای به‌عنوان یک حفاظت برای سلامت شناختی تأکید می‌کنند. مصرف الکل: مطالعات نشان می‌دهند که مصرف الکل به میزان کم تا متوسط
نشان می‌دهند که مصرف الکل به میزان کم تا متوسط با ریسک کمتری برای ابتلا به زوال عقل همراه است (یک یا دو بار در هفته یا سه یا چهار بار در هفته)، در حالی که نوشیدن مکرر الکل در دوره‌های قبلی زندگی به‌عنوان یک عامل خطر برای کاهش شناختی در دوران پیری شناخته شده است. به دلیل تنوع در چهار عامل سبک زندگی، مقیاس‌های خودگزارشی مختلفی برای مشخص کردن شدت هر شاخص استفاده می‌شوند. بیماری پارکینسون. بیماری پارکینسون مثالی از یک وضعیت است که با نقش ذخیره شناختی و اختلال شناختی مرتبط است. پژوهش‌های قبلی در مورد بیماری
شناختی مرتبط است. پژوهش‌های قبلی در مورد بیماری پارکینسون نشان می‌دهند که ممکن است ذخیره شناختی در مغز انسان تأثیرگذار باشد. بر اساس برخی مطالعات، سبک زندگی شناختی به‌عنوان یک عامل محافظ کلی در نظر گرفته می‌شود که می‌تواند از طریق چندین مکانیسم مختلف میانجی‌گری شود. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۵ شامل تأثیرات سبک زندگی (شناختی) بر اندازه‌گیری‌های مقطعی و طولی بود. ۵۲۵ شرکت‌کننده با بیماری پارکینسون ارزیابی‌های اولیه مختلفی از عملکرد شناختی انجام دادند و داده‌های بالینی، اجتماعی و جمعیتی را ارائه کردند. پس از چهار