payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تلاش‌هایی را برای تأثیرگذاری بر سیاست‌های محلی و ترویج فاشیسم در میان فرزندان ایتالیایی‌ها در این کشور، عمدتاً از طریق ایجاد انجمن‌های اجتماعی و فرهنگی، انجام داد. سرافینو مازولینی، فرستاده ایتالیا به اروگوئه، اظهار داشت که موسولینی اروگوئه را به دلیل جمعیت قابل توجه ایتالیایی‌تبار آن، «ایتالیایی‌ترین» کشور در قاره آمریکا می‌دانست. در دوران حکومت گابریل ترا (۱۹۳۱–۱۹۳۸)، اروگوئه روابط نزدیک‌تری با ایتالیای فاشیست برقرار کرد، که عمدتاً توسط عناصر سنت‌گرا و صنفیِ حزبی ترا هدایت می‌شد. در طول جنگ دوم ایتالیا و
حزبی ترا هدایت می‌شد. در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، دولت اروگوئه تهاجم ایتالیا را محکوم نکرد و گروهی از داوطلبان اروگوئه‌ای برای جنگیدن در کنار نیروهای ایتالیایی به آنجا سفر کردند. در ژانویه ۱۹۴۲، در طول جنگ جهانی دوم، اروگوئه علیه قدرت‌های محور (که شامل ایتالیا نیز می‌شد) اعلام جنگ کرد. در آوریل ۱۹۴۶، هر دو کشور روابط دیپلماتیک خود را از سر گرفتند و در سال ۱۹۵۲، آنها یک توافقنامه مهاجرتی با هدف «افزایش و تنظیم» مهاجرت، با در نظر گرفتن تقاضای اروگوئه برای کارگران و عرضه نیروی کار موجود در ایتالیا، امضا
کارگران و عرضه نیروی کار موجود در ایتالیا، امضا کردند. چندین دیدار سطح بالا بین رهبران هر دو کشور انجام شده است. در اکتبر ۲۰۰۵، تاباره باسکس، رئیس‌جمهور اروگوئه، از ایتالیا بازدید کرد. در مارس ۲۰۱۷، سرجو ماتارلا، رئیس‌جمهور ایتالیا، از اروگوئه بازدید کرد. در سال ۲۰۱۹، ۱۲۵۰۰۰ اروگوئه‌ای (تقریباً ۳٫۵٪ از کل جمعیت این کشور) گذرنامه ایتالیایی داشتند که بسیاری از آنها تابعیت دوگانه ایتالیایی و اروگوئه‌ای داشتند. توافق‌نامه‌های دوجانبه. هر دو کشور چندین توافق‌نامه امضا کرده‌اند، از جمله پیمان دوستی، تجارت و
امضا کرده‌اند، از جمله پیمان دوستی، تجارت و دریانوردی (۱۸۴۳)؛ پیمان استرداد مجرمان (۱۸۸۱)؛ توافق‌نامه حمل و نقل دام بین دو کشور (۱۹۷۶)؛ توافق‌نامه تأمین اجتماعی (۱۹۸۵)؛ توافق‌نامه همکاری فنی (۱۹۸۸)؛ توافق‌نامه ترویج و حمایت از سرمایه‌گذاری (۱۹۹۰)؛ توافق‌نامه تولید مشترک سینمایی (۲۰۰۴)؛ توافق‌نامه همکاری دفاعی (۲۰۱۷)؛ توافق‌نامه در امور قضایی (۲۰۱۹)؛ توافق‌نامه حذف مالیات مضاعف در رابطه با مالیات بر درآمد و جلوگیری از فرار و اجتناب مالیاتی (۲۰۱۹) و توافق‌نامه همکاری فرهنگی و علمی (۲۰۱۹).
لشکر ۲ ایتالیا (به ایتالیایی: 2ª Divisione) یکی از یگان‌های ارتش سلطنتی ایتالیا در جریان جنگ جهانی اول بود و نقش مهمی در دفاع از مرزهای شرقی کشور ایفا کرد. این لشکر در سال ۱۹۱۵ و همزمان با ورود رسمی ایتالیا به جنگ علیه امپراتوری اتریش-مجارستان تشکیل شد. مأموریت اصلی آن شامل حفاظت از مناطق حساس جبهه شرقی و جلوگیری از نفوذ نیروهای دشمن به خاک ایتالیا بود. لشکر ۲ در طول جنگ در مناطق کوهستانی و دشوار جبهه شمال شرق ایتالیا مستقر شد و در نبردهای متعددی شرکت کرد که شرایط سخت طبیعی و شدت درگیری‌ها، آن را به یکی از
شرایط سخت طبیعی و شدت درگیری‌ها، آن را به یکی از یگان‌های کلیدی ارتش ایتالیا تبدیل کرد. این لشکر نه تنها در عملیات‌های دفاعی برای حفظ مواضع خود عمل می‌کرد، بلکه در حملات محدود و عملیات‌های پیشروی نیز مشارکت داشت و به عنوان یگان پشتیبان برای دیگر لشکرها عمل می‌کرد. از جمله وظایف لشکر ۲ می‌توان به پشتیبانی از خطوط مقدم، محافظت از مسیرهای تدارکاتی، و همکاری با واحدهای کوهستانی آلپینی (Alpini) و پیاده‌نظام سبک برشلری (Bersaglieri) اشاره کرد. حضور این لشکر در جبهه‌های ایزونو، استرافاکس و نبرد کاپورتو،
در جبهه‌های ایزونو، استرافاکس و نبرد کاپورتو، نشان‌دهنده اهمیت آن در استراتژی دفاعی و تهاجمی ارتش سلطنتی ایتالیا بود. فرماندهی لشکر ۲ طی جنگ تحت نظر چندین ژنرال برجسته بود که هر یک در برنامه‌ریزی عملیات‌ها و سازماندهی نیروها نقش مهمی ایفا کردند. حضور مستمر این لشکر در جبهه‌های پرتنش و توانایی آن در مقابله با شرایط سخت جنگ، باعث شد تا نقش کلیدی در شکل‌گیری موفقیت‌های نظامی ایتالیا در سال‌های پایانی جنگ ایفا کند. تاریخچه. لشکر ۲ ایتالیا در اکتبر ۱۹۱۴ از فرماندهی طراحی‌شده ارتش در تریسته تشکیل شد و در آغاز
طراحی‌شده ارتش در تریسته تشکیل شد و در آغاز جنگ جهانی اول تحت فرماندهی ژنرال پیرو کادورنا قرار گرفت. این لشکر با استقرار در تریسته، مسئولیت دفاع از جبهه‌ای به طول حدود ۱۵۰ کیلومتر از رودخانه ایزونو تا کوه‌های آلپ را بر عهده داشت. در آغاز جنگ، لشکر ۲ ایتالیا به همراه لشکرهای دیگر، عملیات‌های محدودی را برای تأمین امنیت مرزهای شرقی ایتالیا انجام داد. در اکتبر ۱۹۱۷، با توجه به تهدید حمله گسترده نیروهای اتریش-مجارستان، لشکر ۲ ایتالیا به همراه دیگر یگان‌ها در نبرد کاپورتو شرکت کرد. این نبرد یکی از بزرگ‌ترین
نبرد کاپورتو شرکت کرد. این نبرد یکی از بزرگ‌ترین درگیری‌های جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا بود که با مقاومت شدید نیروهای ایتالیایی مواجه شد. ساختار. لشکر ۲ ایتالیا از دو لشکر اصلی تشکیل شده بود: این لشکرها تحت فرماندهی ژنرال‌های مختلف در طول جنگ قرار داشتند و نقش‌های متفاوتی در عملیات‌های مختلف ایفا کردند. نبردها. لشکر ۲ ایتالیا در چندین نبرد مهم جنگ جهانی اول شرکت داشت: فرماندهان. فرماندهان برجسته لشکر ۲ ایتالیا عبارت بودند از: پایان جنگ. پس از پایان جنگ جهانی اول و امضای قرارداد صلح، لشکر ۲ ایتالیا به
جهانی اول و امضای قرارداد صلح، لشکر ۲ ایتالیا به عنوان یکی از یگان‌های مهم ارتش سلطنتی ایتالیا باقی ماند و در سال ۱۹۱۹ به فرماندهی منطقه تریسته تبدیل شد.
گریم مورتی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسکاتلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک، باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون، باشگاه فوتبال ردینگ، و باشگاه فوتبال یورک سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده است.
مایکل بیل (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل انگلستان است. وی مربی تیم‌هایی همچون باشگاه فوتبال کویینز پارک رنجرز، باشگاه فوتبال رنجرز و باشگاه فوتبال ساندرلند بوده است.
روابط ایتالیا و پرو (ایتالیایی: Relazioni Italia e Perù؛ اسپانیایی: Relaciones Italia y Perú) روابط خارجی و پیوندهای دیپلماتیک بین جمهوری ایتالیا و جمهوری پرو است که بر اساس مهاجرت ایتالیایی‌ها در قرن‌های گذشته از زمان تأسیس نایب‌الملک‌نشین پرو بنا شده است. بزرگ‌ترین جوامع ایتالیایی و فرزندان آنها در لیما، ارکیپا و تاکنا هستند. هر دو کشور عضو اتحادیه لاتین، سازمان تجارت جهانی و سازمان ملل متحد هستند. تاریخچه. تاریخ تا سال ۱۸۲۱. اولین ایتالیایی‌هایی که نامشان در پرو ثبت شده، سیمون جنووس و پدرو میلانس هستند
در پرو ثبت شده، سیمون جنووس و پدرو میلانس هستند که فرانسیسکو پیزارو را در فتح پرو همراهی کردند، و همچنین فرانسیسکو بوسو میلانی، یکی از بنیانگذاران شهر ارکیپا. دیگر ایتالیایی‌ها وقایع تاریخ اولیه پرو، مانند ترور پیزارو و شورش‌های اولیه را ثبت کرده‌اند. در دوران سلطنت کارل پنجم، مهاجرت ایتالیایی‌ها افزایش یافت تا آنها را به عنوان اتباع مطلوب در مقایسه با اروپایی‌های شمالی متمایز کند. ایتالیایی‌ها در نهایت حضور خود را در قلمروی نایب‌الملک‌نشین پرو در قرن هجدهم تثبیت کردند. رسیدن دودمان بوربون به تخت سلطنت
تثبیت کردند. رسیدن دودمان بوربون به تخت سلطنت اسپانیا در اوایل قرن هجدهم به معنای ادغام اشراف ایتالیایی در اشراف اسپانیایی، چه در شبه‌جزیره و چه در سرزمین‌های فرادریایی آن، از جمله قاره آمریکا، یعنی پروی اسپانیا، بود. تاریخ از ۱۸۲۱ تا ۱۸۷۰. پس از استقلال پرو، دولت جدید پرو در پی ایجاد هویت ملی و کسب شناخت بین‌المللی، به ویژه از سوی ایالات متحده و ایالت‌های شبه‌جزیره ایتالیا، بود. اخبار شورش‌ها در قاره آمریکا از سال ۱۸۰۶ به کشورهای آمریکای لاتین رسید و ایالات پاپی این وقایع را محکوم کرد، اما در عمل حمایت
پاپی این وقایع را محکوم کرد، اما در عمل حمایت چندانی از اسپانیا نکرد. پیش از وحدت ایتالیا، پرو رسماً در سال ۱۸۵۲ با واتیکان روابط برقرار کرد، و تماس‌های قبلی سه دهه قبل به دلیل اعزام هیئتی از رم به آمریکای جنوبی صورت گرفته بود. سیمون بولیوار نیز تلاش ناموفقی برای برقراری روابط با پادشاهی دو سیسیل و پادشاهی ساردنی انجام داد، زیرا این ایالت‌ها در ابتدا هیچ علاقه‌ای به به چالش کشیدن وضع موجود در اروپا نشان ندادند. با این حال، به دلیل منافع ساردینیا در تماس‌های تجاری خارج از کشور که توسط جمهوری سابق جنوا، که
تجاری خارج از کشور که توسط جمهوری سابق جنوا، که در سال ۱۸۱۵ به پادشاهی ایتالیا ضمیمه شد و در آن زمان وطن اکثر ایتالیایی‌های پرویی بود، ایجاد شده بود، نظر پرو به نفع پرو تغییر کرد و منجر به امضای پیمان دوستی، تجارت و دریانوردی در ۱۴ ژوئن ۱۸۵۳ شد. از سال ۱۸۴۱ تا ۱۸۴۶، لوئیس باراتا به عنوان اولین کنسول ساردینیا و ایالات پاپی در پرو فعالیت کرد. سپس در سال ۱۸۴۶، خوزه کانوارو جای او را در کنسولگری ساردینیا گرفت. تاریخ از ۱۸۷۰ تا ۱۹۰۶. پرو در ۷ آوریل ۱۸۶۲ پادشاهی ایتالیا را به رسمیت شناخت. در ۳ مه ۱۸۶۳، هر دو
ایتالیا را به رسمیت شناخت. در ۳ مه ۱۸۶۳، هر دو کشور یک توافقنامه کنسولی ۱۰ ساله امضا کردند و در سال ۱۸۶۴، سفارت ایتالیا در لیما افتتاح شد و جایگزین سفارت ساردینیا شد. در ۲۷ ژوئیه ۱۸۶۹، یک معاهده تجارت و دریانوردی امضا شد و در ۲۱ مه ۱۸۷۰، یک توافقنامه استرداد مجرمین امضا شد. معاهده اول در سال ۱۸۷۴ اصلاح و تصویب شد. روابط رسماً در ۲۳ دسامبر ۱۸۷۴ با امضای معاهده دوستی، تجارت و دریانوردی برقرار شد، اگرچه این معاهده تنها در سال ۱۸۷۸ توسط هر دو پارلمان تصویب شد. در طول جنگ اسپانیا و آمریکای جنوبی (۱۸۶۵–۱۸۷۹)،
در طول جنگ اسپانیا و آمریکای جنوبی (۱۸۶۵–۱۸۷۹)، کنسول ایتالیا، خوان آنتونیو میلیوراتی، با کنسول فرانسه، ام. لسپس، برای جلوگیری از جنگ بین دو کشور همکاری کرد و (تحت نظارت وزیر امور خارجه وقت، توریبیو پاچکو)، جلسه‌ای محرمانه در ماه مه ۱۸۶۶ با نمایندگان پرو، بولیوی و شیلی ترتیب داد که در آن پیشنهاد صلح به آنها ارائه شد، اما ناموفق بود. این کار علیرغم موضع رسمی بی‌طرفی کنسول و در تضاد با حمایت مستعمره ایتالیا از آرمان پرو و عدم تمایل به موضع کنسولگری انجام شد. تصرف رم در سال ۱۸۷۰ با مخالفت شدید جامعه پرو روبرو
رم در سال ۱۸۷۰ با مخالفت شدید جامعه پرو روبرو شد، چرا که معتقد بودند پاپ پیوس نهم توسط نیروهای اشغالگر ربوده شده است. با وجود بی‌طرفی رسمی دولت پرو، سفارت ایتالیا به ریاست "کاردار" و سرکنسول هیپولیتو گارو، به دلیل انتشار اعتراضی از سوی کاتولیک‌های برجسته پرو در روزنامه "لا سوسیداد"، که شامل اعضای دولت مانند وزیر دارایی نیکولاس دی پیرولا، وزیر دولت مانوئل سانتا ماریا و وزیر امور خارجه خوزه خورخه لوایزا بود، به وزارت امور خارجه شکایت کرد. این شکایت پس از آن حل شد که وزارت امور خارجه به رئیس "انجمن کاتولیک"،
شد که وزارت امور خارجه به رئیس "انجمن کاتولیک"، که نویسنده اعتراض بود، اطلاع داد که «مطابقت آن با اصول سند، اما عدم تطابق آن با زبانی که علیه دولت و مردم ایتالیا استفاده شده است.» از سال ۱۸۴۰ تا ۱۸۸۰، موجی از مهاجرت ایتالیایی‌ها به پرو رسید، به طوری که سرشماری سال ۱۸۵۷ لیما، تعداد این جامعه را ۳۴۶۹ نفر اعلام کرد. برخلاف سایر مستعمرات، ایتالیایی‌ها به راحتی در جامعه پرو جذب شدند و شعار محلی آنها «ایتالیایی‌ها در گوشه و کنار» بود که به ماهیت تجاری جامعه در لیما اشاره داشت. تلاش‌های استعماری پرو از سال ۱۸۷۲
اشاره داشت. تلاش‌های استعماری پرو از سال ۱۸۷۲ با تأسیس "انجمن مهاجرت اروپایی"، که تلاش‌های آن موفقیت‌های متفاوتی داشت، دوباره آغاز شد. پس از به تخت نشستن ویتوریو امانوئله دوم، منافع ایتالیا در قاره آمریکا افزایش یافت. پس از پایان دوران گوانو در پرو، منافع دولت پرو بر پتاسیم نیترات متمرکز شد. ملی شدن اکثر ذخایر در جنوب پرو، تأثیر منفی بر سرمایه‌گذاران خارجی، از جمله تعداد کمی از ایتالیایی‌ها، گذاشت که بعداً توانستند تعداد کمی از ذخایر را دوباره به دست آورند. این وقایع منجر به حمایت بریتانیا، فرانسه و
آورند. این وقایع منجر به حمایت بریتانیا، فرانسه و ایتالیا از شیلی در طول جنگ اقیانوس آرام شد. حمایت ایتالیا در مقایسه با سایر کشورها ضعیف بود. تلاش میانجیگری توسط کشورهای اروپایی که شامل ایتالیا نیز می‌شد، در اوایل جنگ انجام شد، اگرچه پس از ارائه خدمات ایالات متحده، این تلاش‌ها از رونق افتاد. این امر به دلیل پیشنهاد صلح بلوک سابق، از جمله واگذاری تاراپاکا به شیلی بود، در حالی که پیشنهاد آمریکا به این جنبه اشاره‌ای نکرده بود. ظاهراً قرار بود به مأموران کنسولی که حضور خود را اعلام می‌کردند، آسیبی نرسد، که
که حضور خود را اعلام می‌کردند، آسیبی نرسد، که منجر به پناه گرفتن ایتالیایی‌ها در ساختمان‌هایی شد که پرچم ایتالیا بر فراز آنها برافراشته شده بود. با این حال، این امر مورد احترام نیروهای شیلیایی قرار نگرفت. در تاکنا، خانه کنسول جیووانی رافو توسط نیروهای شیلیایی که به دنبال سربازان پرویی بودند اشغال شد. این امر منجر به اعتراض کتبی کنسول در ۳۰ مه ۱۸۸۰ شد. نامه‌های مشابهی از آریکا و لیما، که دومی در سال ۱۸۸۱ اشغال شده بود، ارسال شد. مستعمرات دیگر توسط کشتی‌های جنگی که توسط کشورهایشان به سواحل پرو فرستاده شده
جنگی که توسط کشورهایشان به سواحل پرو فرستاده شده بودند، محافظت می‌شدند. واکنش ضعیف دولت ایتالیا در قالب ورود سه کشتی کوچک، از جمله دو ناوچه قدیمی، باعث شد کمیته ایتالیایی در ۱۵ اوت ۱۸۸۱ مستقیماً به پادشاه نامه بنویسد یک ائتلاف بین‌المللی با نمایندگان شیلی ملاقات کرد و کشتی‌های آنها در خارج از پایتخت پهلو گرفتند تا از غارت و شورش، همان‌طور که در استان‌های جنوبی اتفاق افتاده بود، جلوگیری کنند. در این دوره، مستعمره ایتالیا از الگوی نمایندگان دیپلماتیک خود پیروی کرد، پرچم ایتالیا را بر فراز مشاغل خود برافراشته
کرد، پرچم ایتالیا را بر فراز مشاغل خود برافراشته و به دنبال اسنادی برای تأیید اصالت ایتالیایی خود بودند تا از اموال خود در برابر نیروهای شیلی محافظت کنند. یک نمونه آنتونیو ریموندی بود که برای محافظت از مجموعه‌های معدنی و گیاهی خود، اسناد خود را درخواست کرد. سایر اعضا تصمیم گرفتند در مکان‌هایی مانند بیمارستان‌ها از پرویی‌ها حمایت کنند. یکی از قابل توجه‌ترین کمک‌ها در این دوره، کمک آتش‌نشانان ایتالیایی بود که علاوه بر وظایف عادی خود، در طول اشغال به عنوان یک سازمان اجرای قانون عمل می‌کردند. به خاطر این
یک سازمان اجرای قانون عمل می‌کردند. به خاطر این حمایت، یازده آتش‌نشان توسط یک جوخه آتش شیلی اعدام شدند. این تلاش‌ها در سال ۱۸۹۲ توسط دولت پرو به رسمیت شناخته شد. پس از جنگ، روابط بین هر دو کشور حول اموال از دست رفته توسط مستعمره ایتالیا در طول درگیری و مبارزه برای قدرت بین آندرس آولینو کاسرس و نیکولاس د پیرولا می‌چرخید، و ایتالیایی‌ها تا سال ۱۸۹۳ که دولت پرو شروع به کار روی این موضوع کرد، به دنبال جبران خسارت بودند که موفقیت‌های مختلفی داشتند. در سال ۱۸۹۹، وزیر امور خارجه مانوئل ام. گالوز با فرستاده
۱۸۹۹، وزیر امور خارجه مانوئل ام. گالوز با فرستاده ایتالیا، جوزپه پیرونه، ملاقات کرد تا در مورد داوری نماینده اسپانیا، رامیرو گیل د اوریباری، برای حل نهایی این مسئله گفتگو کند. در این دوره، سرمایه‌گذاری ایتالیا افزایش یافت و دو معاهده در سال‌های ۱۸۸۹ و ۱۸۹۳ امضا شد. اولی در مورد تبادل سوابق زناشویی و دومی یک توافق کنسولی بود. همچنین در سال ۱۹۰۵ یک معاهده داوری بین وزیر امور خارجه امضا شد. و فرستاده ایتالیا، توماس کارلتی. با ورود به قرن بیستم، نماینده ایتالیا در لیما، جیووانی ویویانی، تلاش‌هایی را برای گسترش
در لیما، جیووانی ویویانی، تلاش‌هایی را برای گسترش روابط دیپلماتیک آغاز کرد. تاریخ از ۱۹۰۶ تا ۱۹۴۵. در طول جنگ جهانی اول، پرو از ایتالیا در برابر آلمان و اتریش-مجارستان حمایت کرد، که روابط با آنها در سال ۱۹۱۷ قطع شد و به دلیل غرق شدن کشتی پروئی "لورتون" توسط آلمان، وضعیت جنگی اعلام شد. پس از جنگ، تجارت ایتالیا و پرو افزایش یافت و دولت پرو مدال‌هایی را به رم فرستاد و دستاوردهای ارضی ایتالیا را تبریک گفت. در پاسخ، نماینده ایتالیا شخصاً از رئیس‌جمهور پرو تشکر کرد. در مورد معاهدات دوجانبه، یک وقفه ۲۰ ساله بین
کرد. در مورد معاهدات دوجانبه، یک وقفه ۲۰ ساله بین امضای توافق‌نامه پستی در سال ۱۹۱۲ و توافق‌نامه ناوبری در سال ۱۹۳۲ رخ داد. در این دوره دو حادثه دیپلماتیک رخ داد: ، دعوی حقوقی در مورد ملیت یک فرد که به دادگاه لاهه رسید، و پناهندگی سیاسی معاون رئیس‌جمهور روبرتو لگویا در سفارت ایتالیا در لیما به دلیل کودتای انجام شده توسط اسکار بناویدس دو روز قبل. هر دو موقعیت حاکی از ارتباط مداوم بین وزیر امور خارجه بود. و فرستاده ایتالیا روفیلو آگنولی. در طول دهه ۱۹۳۰، زمانی که ایتالیا تحت حکومت بنیتو موسولینی بود، روابط
که ایتالیا تحت حکومت بنیتو موسولینی بود، روابط بهبود یافت، زیرا دیگر دور یا غیرمستقیم نبودند و هر دو کشور به دلایل مختلف برای یکدیگر وقت می‌گذاشتند. فاشیسم، یک ایدئولوژی جدید در آن زمان، در محافل سیاسی، دانشگاهی و روزنامه‌نگاری پرو محبوبیت پیدا کرد. این پذیرش عمومی نیروی محرکه اصلی بهبود روابط بود. با این حال، شایان ذکر است که این ایدئولوژی نه از طریق خود ایتالیا، بلکه از طریق نوشته‌های خوزه آنتونیو پریمو دریورا به پرو رسید. رئیس‌جمهور لوئیز میگوئل سانچز سرو خود عضو اتحادیه انقلابی، یک حزب فاشیستی بود که
خود عضو اتحادیه انقلابی، یک حزب فاشیستی بود که پس از به ریاست جمهوری رسیدن لوئیس آ. فلورس، بیشتر شبیه همتای ایتالیایی خود شد. پس از مرگ سانچز سرو، اسکار آر. بناویدس توسط کنگره پرو برای دومین بار به عنوان رئیس‌جمهور منصوب شد. بناویدس پیش از این وزیر مختار در ایتالیا بود و همدردی صریح او با ایتالیا باعث شد که سفارت ایتالیا، که در آن زمان تحت نظر ویتوریو بیانکی بود، او را یک فاشیست بداند، علیرغم اینکه بناویدس صراحتاً از این جنبش حمایت نمی‌کرد. جوزپه تالامو، وزیر مختار بعدی ایتالیا، که از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸ در
مختار بعدی ایتالیا، که از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸ در این سمت بود، راه سلف خود را دنبال کرد، اگرچه بعداً به دلیل عدم پایبندی بناویدس به این جنبش، بیشتر به آن شک کرد. از دیگر چهره‌های اصلی فاشیست در پرو، خوزه د لا ریوا-آگوئرو ای اوسما و رائول فررو ربالیاتی بودند. مستعمره ایتالیا در لیما، بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷، نیز با فاشیسم ابراز همدردی کرد. در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، مطبوعات پرو حمایت خود را از آرمان ایتالیا نشان دادند و لیما بیشترین اشتیاق را برای دکترین ایتالیا نشان داد. با وجود این، پرو تحریم‌های اعمال
نشان داد. با وجود این، پرو تحریم‌های اعمال شده بر ایتالیا توسط جامعه ملل را تا سال ۱۹۳۶ اعمال کرد. ایتالیا، یکی از اعضای جامعه ملل، همچنین به عنوان میانجی در طول مناقشه لتیسیا شرکت کرد. کمیته‌ای از این سازمان به دلیل نقض معاهده سالومون–لوزانو، اعمال تحریم‌هایی را علیه پرو در نظر گرفته بود، اما این تلاش با مداخله ایتالیا که از بدتر شدن موقعیت پرو در صحنه بین‌المللی جلوگیری می‌کرد، مورد مخالفت قرار گرفت. در طول این درگیری، پرو به لطف همدردی و شناخت بناویدس از دولت اروپایی و عدم تمایل برخی از تأمین‌کنندگان
از دولت اروپایی و عدم تمایل برخی از تأمین‌کنندگان برای فروش اسلحه به دلیل اینکه کلمبیا کشور مورد تهاجم بود، از ایتالیا سلاح خریداری کرد. یک هیئت فنی در ۲۳ مه ۱۹۳۷ به پرو رسید و یک هیئت نظامی در ۲۱ نوامبر از راه رسید. این هیئت، نیروی هوایی پرو را آموزش داد که باعث نگرانی ایالات متحده شد. با شروع جنگ جهانی دوم، دولت پرو در ۵ سپتامبر ۱۹۳۹ فرمان بی‌طرفی صادر کرد. پس از حمله به پرل هاربر و اعلام جنگ آلمان و ایتالیا علیه ایالات متحده، جلسه‌ای بین وزرای امور خارجه کشورهای قاره آمریکا در ریو دو ژانیرو برگزار شد.
کشورهای قاره آمریکا در ریو دو ژانیرو برگزار شد. در نتیجه، پرو روابط خود را با ایتالیا در ۲۴ ژانویه ۱۹۴۲ قطع کرد. در نتیجه، هیئت نظامی در ژانویه ۱۹۴۲ اخراج شد و کارخانه هواپیماسازی کاپرونی، از جمله موارد دیگر، مصادره شد. در اکتبر ۱۹۴۴، پرو به همراه سایر کشورهای آمریکای لاتین، سندی را با هدف برقراری مجدد روابط با ایتالیا امضا کرد؛ بنابراین روابط در نوامبر ۱۹۴۴ از سر گرفته شد. پس از جنگ، موج جدیدی از مهاجرت ایتالیایی‌ها به پرو رسید. تاریخچه از سال ۱۹۴۵. ایتالیا در ابتدا پس از جنگ، روابط با پرو را در اولویت
در ابتدا پس از جنگ، روابط با پرو را در اولویت قرار نداد. با این حال، تا پایان دهه ۱۹۸۰، علاقه ایتالیا به پرو دومین اولویت مهم برای این کشور بود که تنها آرژانتین از آن پیشی گرفت. در نیمه دوم قرن بیستم، تعداد زیادی معاهده بین دو کشور امضا شد. پراکندگی. بین ۴۰۰۰۰۰ تا ۹۰۰۰۰۰ نفر با اصالت ایتالیایی در پرو زندگی می‌کنند. به همین ترتیب، جامعه پرویی در ایتالیا حدود ۱۳۰۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ناوگان جهانی صمود ؛ که گاهی با نام ناوگان آزادی جهانی نیز شناخته می‌شود، ناوگان دریایی بین‌المللی است که در اواسط سال ۲۰۲۵ با هدف شکستن محاصره نوار غزه به دست اسرائیل آغاز شد. نام آن از واژه عربی صُمود، به معنای «استواری» یا «مقاومت» گرفته شده است. این ابتکار در ژوئیه ۲۰۲۵، توسط ائتلاف ناوگان آزادی، جنبش جهانی غزه، ناوگان مغربی صمود و صمود نوسانتره، در طول جنگ غزه، سازماندهی شد. این ناوگان شامل بیش از ۵۰ کشتی با هزاران شرکت‌کننده از بیش از ۴۴ کشور است که آن را به بزرگ‌ترین کاروان غیرنظامی در نوع خود در
آن را به بزرگ‌ترین کاروان غیرنظامی در نوع خود در تاریخ تبدیل می‌کند. پیش از سال ۲۰۱۰، تلاش‌هایی موفقیت‌آمیز برای شکستن محاصره اسرائیل انجام شد، اما از آن زمان، کشتی‌ها توسط نیروهای اسرائیلی رهگیری یا مورد حمله قرار گرفته‌اند؛ اخیراً در ژوئن و ژوئیه، و یک کشتی دیگر در مه ۲۰۲۵ مورد حمله پهپادها قرار گرفت. تا سپتامبر ۲۰۲۵، کاروان‌های این ناوگان سه حمله پهپادی را گزارش کرده‌اند که در پاسخ به این حملات، سه کشتی نیروی دریایی برای ارائه کمک اعزام شده‌اند. این ناوگان در اواخر اوت ۲۰۲۵ با هیئت‌ها و کاروان‌هایی از
در اواخر اوت ۲۰۲۵ با هیئت‌ها و کاروان‌هایی از بندرهای ایتالیا و اسپانیا؛ اوترانتو، جنوآ و بارسلون حرکت خود را آغاز کرد و به دنبال آن در اوایل سپتامبر، به کاروان‌هایی از کاتانیا، سیروس و تونس ملحق شد. در ابتدا به دلیل بادهای شدید و طوفان، حرکت برخی از کاروان‌ها با تأخیر مواجه شد. در ۳ سپتامبر، کاروان ایتالیایی به سیسیل رسید و در تونس، کشتی‌های تونسی به هم ملحق شدند. چهار روز بعد در تاریخ ۹ سپتامبر، بخشی از کاروان اسپانیایی به شمال تونس رسید و در ساعات اولیه، یکی از کشتی‌های اصلی دچار آتش‌سوزی شد که گمان
یکی از کشتی‌های اصلی دچار آتش‌سوزی شد که گمان می‌رود حمله پهپادی بوده باشد. شب بعد، حمله دیگری به یکی از کشتی‌ها گزارش شد. در ۱۹ سپتامبر، کاروان‌های اسپانیایی و تونسی، پس از ادغام در سیلیسی، به سمت یونان حرکت کردند. در ۲۲ سپتامبر، کاروان یونانی از میلوس به سمت کرت حرکت کرد و روز بعد به مقصد رسید. در شب ۲۴ سپتامبر، یازده کشتی مورد حمله پهپادها قرار گرفتند. چهار روز پس از آن، با ادغام کاروان‌ها در کرت، این ناوگان برای ادامه سفر خود به سمت غزه حرکت کرد. بیش از دوازده وزیر امور خارجه، سیاستمداران و احزاب سیاسی
دوازده وزیر امور خارجه، سیاستمداران و احزاب سیاسی ایتالیا، نمایندگان مجلس اسپانیا و پرتغال، رئیس‌جمهور کلمبیا، گوستاوو پترو و گزارشگر ویژه سازمان ملل در سرزمین‌های اشغالی فلسطین، فرانچسکا آلبانزه، از این ابتکار عمل حمایت کرده‌اند. در مقابل، ایتامار بن گویر، وزیر امنیت ملی اسرائیل، ادعا کرده است که شرکت‌کنندگان باید به عنوان تروریست زندانی شوند و وزارت امور خارجه اسرائیل قسم خورد حرکت این ناوگان را متوقف کند. در پاسخ به حملات به این ناوگان، وزارت دفاع ایتالیا، کشتی‌های نیروی دریایی را برای کمک به این کاروان
کشتی‌های نیروی دریایی را برای کمک به این کاروان اعزام کرد. پدرو سانچز، نخست‌وزیر اسپانیا، متعاقباً یک کشتی نیروی دریایی را برای عملیات نجات اعزام کرد. کمیسیون اروپا اعلام کرد که از ناوگان‌های امدادی به غزه حمایت نمی‌کند. بر اساس اعلام ناوگان جهانی صمود، هیئت‌هایی از ۶ قاره جهان در این ناوگان حضور دارند. این شرکت‌کنندگان به هیچ دولت یا حزب سیاسی وابسته نیستند و هدف مشترک آن‌ها، شکستن محاصره دریایی غزه و رساندن کمک‌های حیاتی به مردم غزه است. این تلاش‌ها توسط چهار ائتلاف اصلی جنبش جهانی به غزه (GMTG)، ائتلاف
چهار ائتلاف اصلی جنبش جهانی به غزه (GMTG)، ائتلاف ناوگان آزادی (FFC)، ناوگان صمود مغرب و صمود نوسانتارا سازماندهی شده‌اند. در این کاروان طیف گسترده‌ای از افراد از جمله پزشکان، وکلا، هنرمندان و فعالان حضور دارند. افرادی مانند گرتا تونبرگ فعال سوئدی، ملانی شوایزر دانشمند علوم سیاسی و سیف ابوکشک فعال فلسطینی از جمله اعضای کمیته راهبری این ناوگان هستند. این سازمان‌دهندگان حتی مجبور به خرید کشتی‌ها شده‌اند، زیرا هیچ شرکتی حاضر به کرایه دادن کشتی نیست؛ چراکه می‌دانند در مقصد توسط رژیم‌صهیونیستی مصادره خواهند شد.
در مقصد توسط رژیم‌صهیونیستی مصادره خواهند شد. رووس ایکما، مؤسس و مدیر گروه حمایت از حقوق پناهندگان «MiGreat»، و مو کوتش از بنیاد جامعه فلسطینی هلند (PGNL) هدف اصلی ناوگان را شکستن محاصره غزه که از سال ۲۰۰۷ ادامه دارد، اعلام کردند. ایکما گفت: «اسرائیل عمداً مردم غزه را به گرسنگی محکوم می‌کند و هدف ما ایجاد یک مسیر انسانی است تا سازمان‌های غیردولتی و سازمان ملل بدون اجازه اسرائیل بتوانند کمک برسانند.» زمینه. از زمان تصرف غزه توسط حماس در سال ۲۰۰۷، اسرائیل محاصره دریایی نوار غزه را اعمال کرده است. در سال ۲۰۰۸
دریایی نوار غزه را اعمال کرده است. در سال ۲۰۰۸ به منظور شکستن این محاصره، اولین کشتی‌ها توسط جنبش غزه آزاد به آب انداخته شدند. در فاصله سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶، ۵ قایق از ۳۱ قایق به غزه رسیدند. در سال ۲۰۱۰، اولین ناوگان آزادی غزه متشکل از شش کشتی توسط نیروهای اسرائیلی مورد حمله قرار گرفت که در نتیجه آن ۱۰ نفر از شرکت کنندگان کشته و ده‌ها نفر توسط کماندوهای اسرائیلی زخمی شدند که خشم بین‌المللی را برانگیخت. از آن زمان، تلاش‌های انجام شده برای شکست محاصره غزه در سال‌های ۲۰۱۱، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۵ همگی توسط
سال‌های ۲۰۱۱، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۵ همگی توسط نیروهای اسرائیلی رهگیری شده یا مورد حمله قرار گرفته‌اند. از مارس تا ژوئیه ۲۰۲۴، یک کریدور دریایی موقت بین قبرس و غزه برای کمک‌رسانی باز بود که توسط قایق‌ها در عملیات سفینه و توسط ارتش ایالات متحده استفاده می‌شد. در مارس ۲۰۲۵، اسرائیل به مدت سه ماه محاصره کامل نوار غزه را اعمال کرد. در طول این محاصره، یک ناوگان کمک رسانی در ماه مه توسط هواپیماهای بدون سرنشین مورد حمله قرار گرفت و ناوگان‌های دیگر در ژوئن و ژوئیه توسط نیروهای اسرائیلی رهگیری شدند. شکل‌گیری.
توسط نیروهای اسرائیلی رهگیری شدند. شکل‌گیری. ناوگان جهانی صمود در ژوئیه ۲۰۲۵، در بحبوحه نسل‌کشی غزه، از طریق ادغام چندین جنبش فعال و بشردوستانه؛ یعنی ائتلاف ناوگان آزادی، جنبش جهانی به سوی غزه، ناوگان صمود مغرب و صمود نوسانتارا، پدیدار شد. در اوایل سپتامبر، سازمان اورژانس برای ارائه کمک‌های پزشکی با یک کشتی به این ناوگان پیوست. حمله به کشتی. ناوگان جهانی صمود تا به حال مورد حملات گسترده ای قرار گرفته است . موج اول : وائل نوار عضو کاروان آزادی «صمود» گفت یک پهپاد اسرائیل بزرگ‌ترین کشتی این کاروان را که در
پهپاد اسرائیل بزرگ‌ترین کشتی این کاروان را که در ورودی بندر تونس لنگر انداخته بود، هدف قرار داده است. در همین رابطه فرانچسکا آلبانیز گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در سرزمین‌های اشغالی فلسطین، از حمله به بزرگ‌ترین کشتی این کاروان در تونس خبر داد و گفت این حمله ظاهراً توسط یک پهپاد انجام شده است. فعالان کاروان صمود گفتند پس از حمله پهپادی، آتش‌سوزی در کشتی متعلق به این ناوگان در بندر سیدی بو سعید در تونس رخ داد. موج دوم : ناوگان جهانی «صمود» اعلام کرد دومین کشتی بزرگ این ناوگان با نام «ألما»
کرد دومین کشتی بزرگ این ناوگان با نام «ألما» بامداد چهارشنبه هدف حمله یک پهپاد قرار گرفته و آتش‌سوزی در آن رخ داده است. این حادثه در بندر سیدی بوسعید در حومه پایتخت تونس اتفاق افتاد. به گفته مسئولان ناوگان، کشتی «ألما» تحت پرچم انگلیس حرکت می‌کند و در زمان حمله 9 نفر از شرکت‌کنندگان در آن حضور داشتند که همگی در سلامت کامل هستند. موج سوم : بامداد چهارشنبه 2 مهر ماه 1404 شمسی در اطلاعیه‌ای، از پرواز چند پهپاد بر فراز کشتی‌ها خبر داد و گفت که یکی از آن‌ها ماده‌ای با بوی باروت بر روی یکی از کشتی‌ها رها کرد.