payamvha/North_RAG huggingface dataset:
، عملکرد آن گسترش می‌یابد. نگاه دقیق‌تر همچنین نشان می‌دهد که Smalltalk تنوع کمی متفاوت از چند شکلی "ad hoc" را ارائه می‌دهد. از آنجایی که Smalltalk دارای یک مدل اجرای باند دیرهنگام است، و از آنجایی که اشیایی را برای مدیریت پیام‌هایی که درک نمی‌شوند، فراهم می‌کند، امکان پیاده‌سازی عملکرد با استفاده از چند شکلی بدون بارگذاری صریح یک پیام خاص وجود دارد. این ممکن است به طور کلی برای برنامه نویسی روزمره توصیه نشود، اما می تواند هنگام اجرای پروکسی ها بسیار مفید باشد. همچنین، در حالی که به طور کلی روش کلاس رایج
باشد. همچنین، در حالی که به طور کلی روش کلاس رایج و اضافه بار سازنده چند شکلی در نظر گرفته نمی شود، زبان های یکنواخت تری وجود دارند که در آن کلاس ها اشیاء منظم هستند. به عنوان مثال، در Smalltalk، کلاس ها اشیاء منظم هستند. به نوبه خود، این بدان معناست که پیام‌های ارسال شده به کلاس‌ها می‌توانند بیش از حد بارگذاری شوند، و همچنین می‌توان اشیایی را ایجاد کرد که مانند کلاس‌ها رفتار کنند بدون اینکه کلاس‌های آنها از سلسله مراتب کلاس‌ها به ارث ببرند. اینها تکنیک‌های مؤثری هستند که می‌توان از آنها برای بهره‌گیری از
مؤثری هستند که می‌توان از آنها برای بهره‌گیری از قابلیت‌های بازتابی قدرتمند اسمال‌تاک استفاده کرد. ترتیبات مشابه در زبانهایی مانند Self و Newspeak نیز امکان پذیر است. مثال. یک عملگر codice_3 را تصور کنید که ممکن است به روش های زیر استفاده شود: برای رسیدگی به این شش فراخوانی تابع، به چهار قطعه کد مختلف نیاز است (یا سه قطعه، اگر رشته ها به عنوان لیستی از کاراکترها در نظر گرفته شوند): بنابراین، نام codice_3 در واقع به سه یا چهار عملکرد کاملا متفاوت اشاره دارد. این نمونه ای از "اضافه بار" یا به طور خاص تر،
این نمونه ای از "اضافه بار" یا به طور خاص تر، "بارگذاری بیش از حد اپراتور" است. به ابهام در انواع رشته های مورد استفاده در مورد آخر توجه کنید. codice_11 را در نظر بگیرید که در آن برنامه نویس "به طور طبیعی" ممکن است به جای الحاق، جمع را فرض کند. آنها ممکن است انتظار codice_12 را به جای codice_13 داشته باشند. بنابراین بارگذاری بیش از حد می تواند معانی یا معنایی متفاوتی برای یک عملیات و همچنین پیاده سازی های متفاوت ارائه دهد.
در علوم کامپیوتر ، ترکیب تابع یک عمل یا مکانیزم برای ترکیب توابع ساده برای ساخت توابع پیچیده تر است. مانند ترکیب معمول توابع در ریاضیات ، نتیجه هر تابع به عنوان آرگومان تابع بعدی و حاصل آخرین تابع نتیجه کل است. برنامه نویسان اغلب توابعی را برای نتایج سایر توابع اعمال می کنند و تقریباً همه زبان های برنامه نویسی این امکان را دارند. در برخی موارد، ترکیب توابع به عنوان یک تابع در نوع خود جالب است که بعدا مورد استفاده قرار می گیرد. چنین تابعی همیشه قابل تعریف است، اما زبان هایی با توابع درجه یک آن را آسان تر می
اما زبان هایی با توابع درجه یک آن را آسان تر می کنند. توانایی نوشتن آسان توابع، توابع فاکتورگیری (تجزیه) را برای نگهداری و استفاده مجدد از کد تشویق می کند. به طور کلی، سیستم های بزرگ ممکن است با نوشتن برنامه های کامل ساخته شوند. به بیان محدود، ترکیب تابع برای توابعی اعمال می شود که بر روی مقدار محدودی از داده ها کار می کنند، هر مرحله قبل از تحویل به مرحله بعدی، آن را به صورت متوالی پردازش می کند. توابعی که بر روی داده‌های بالقوه بی‌نهایت کار می‌کنند (یک جریان یا دیگر داده‌های کد ) به عنوان فیلتر شناخته
جریان یا دیگر داده‌های کد ) به عنوان فیلتر شناخته می‌شوند و در عوض در یک خط لوله متصل می‌شوند که مشابه ترکیب تابع است و می‌تواند همزمان اجرا شود. تنظیم فراخوانی تابع. برای مثال، فرض کنید دو تابع ' و ' داریم، مانند و . نوشتن آنها به این معنی است که ابتدا را محاسبه می کنیم, و سپس "" برای محاسبه استفاده می کنیم . این مثال در زبان C است:foo←f∘gاگر به نتیجه میانی نامی ندهیم، مراحل را می توان ترکیب کرد: z = f(g(x)); با وجود تفاوت در طول، این دو پیاده سازی نتیجه یکسانی را محاسبه می کنند. اجرای دوم تنها به یک خط
یکسانی را محاسبه می کنند. اجرای دوم تنها به یک خط کد نیاز دارد و به صورت محاوره ای به عنوان فرم "خیلی ترکیب شده" نامیده می شود. خوانایی و در نتیجه قابلیت نگهداری یکی از مزیت‌های فرم‌های بسیار ترکیبی است، زیرا به خطوط کد کمتری نیاز دارند و «مساحت سطح» برنامه را به حداقل می‌رسانند. DeMarco و Lister به طور تجربی رابطه معکوس بین سطح و قابلیت نگهداری را تأیید می کنند. از سوی دیگر، ممکن است استفاده بیش از حد از فرم های با ترکیب بالا امکان پذیر باشد. تودرتویی از توابع بیش از حد ممکن است اثر معکوس داشته باشد و کد
بیش از حد ممکن است اثر معکوس داشته باشد و کد را کمتر قابل نگهداری کند. در یک زبان مبتنی بر پشته ، ترکیب عملکردی حتی طبیعی تر است: این ترکیب توسط الحاق انجام می شود و معمولاً روش اصلی طراحی برنامه است. مثال بالا در Forth : g f که هر آنچه قبلاً روی پشته بود را می گیرد، g و سپس f را اعمال کرده و نتیجه را روی پشته بگذارید. برای نماد ریاضی مربوطه، نماد ترکیب پسوند را ببینید. نامگذاری ترکیب توابع. حال فرض کنید ترکیب فراخوانی f() بر روی نتیجه g() اغلب مفید است و می‌خواهیم آن را foo() نامگذاری کنیم تا به تنهایی به
آن را foo() نامگذاری کنیم تا به تنهایی به عنوان یک تابع استفاده شود. در اکثر زبان ها، ما می توانیم یک تابع جدید را تعریف کنیم که توسط ترکیب پیاده سازی شده است. مثال در C : float foo(float x) { return f(g(x)); (شکل طولانی با واسطه ها نیز کار می کند.) مثال در Forth : در زبان هایی مانند C ، تنها راه برای ایجاد یک تابع جدید، تعریف آن در منبع برنامه است، به این معنی که توابع را نمی توان در زمان اجرا ترکیب کرد. با این حال، ارزیابی یک ترکیب دلخواه از توابع "از پیش تعریف شده" ممکن است: typedef int FXN(int); int
تعریف شده" ممکن است: typedef int FXN(int); int eval(FXN *fs[], int size, int x) for (int i=0; i&lt;size; i++) x = (*fs[i])(x); return x; int main() // ((6+1)*2)-3 = 11 FXN *arr[] = {f,g,h}; printf("%d\n", eval(arr, 3, 6)); // ((6-3)*2)+1 = 7 arr[2] = f; arr[0] = h; printf("%d\n", eval(arr, 3, 6)); ترکیب بندی درجه یک. در زبان های برنامه نویسی تابعی ، ترکیب تابع را می توان به طور طبیعی به عنوان یک تابع یا عملگر درجه بالاتر بیان کرد. در سایر زبان های برنامه نویسی می توانید مکانیسم های خود را برای انجام ترکیب
می توانید مکانیسم های خود را برای انجام ترکیب تابع بنویسید. هاسکل. در Haskell ، مثال داده شده در بالا تبدیل می شود: foo = f . g با استفاده از عملگر ترکیب داخلی (.) که می تواند به صورت "f بعد از g" یا "g تشکیل شده با f" خوانده شود. عملگر ترکیب خود را می توان در Haskell با استفاده از عبارت lambda تعریف کرد: (.) :: (b -&gt; c) -&gt; (a -&gt; b) -&gt; a -&gt; c f . g = \x -&gt; f (g x) خط اول نوع (.) را توصیف می کند - یک جفت تابع را می گیرد و یک تابع را برمی گرداند (عبارت لامبدا در خط دوم). توجه داشته باشید که
(عبارت لامبدا در خط دوم). توجه داشته باشید که Haskell نیازی به مشخصات دقیق انواع ورودی و خروجی f و g ندارد. a، b، c و x جایگاه‌بان‌ها هستند. فقط رابطه بین مهم است (f باید آنچه را که g برمی گرداند بپذیرد). این باعث می شود (.) یک عملگر چند شکلی باشد . لیسپ. انواع Lisp ، به ویژه Scheme ، قابلیت تعویض کد و داده به همراه پردازش توابع، خود را بسیار مناسب برای تعریف بازگشتی از یک عملگر ترکیبی متغیر می‌سازد. (if (null? fs) (lambda (x) x) ; if no argument is given, evaluates to the identity function (lambda (x)
evaluates to the identity function (lambda (x) ((car fs) ((apply compose (cdr fs)) x))))) (string-append str "!")) (define givebang (compose string-&gt;symbol add-a-bang symbol-&gt;string)) (givebang 'set) ; ===&gt; set! ((compose sqrt - sqr) 5) ; ===&gt; 0+5i APL. بسیاری از گویش‌های APL در ترکیب تابع با استفاده از نماد codice_1 ساخته شده‌اند. این تابع مرتبه بالاتر ترکیب تابع را به کاربرد دوتایی تابع سمت چپ گسترش می دهد به طوری که codice_2 codice_3 باشد. foo←f∘g علاوه بر این، می توانید ترکیب تابع را تعریف
علاوه بر این، می توانید ترکیب تابع را تعریف کنید: در لهجه ای که از تعریف درون خطی با استفاده از پرانتز پشتیبانی نمی کند، تعریف سنتی موجود است: ∇ r←(f o g)x r←f g x راکو. Raku مانند Haskell دارای یک عملگر ترکیب تابع داخلی است، تفاوت اصلی این است که به صورت codice_1 یا codice_5 نوشته می شود. my &amp;foo = &amp;f ∘ &amp;g; همچنین مانند Haskell شما می توانید اپراتور را خودتان تعریف کنید. در واقع کد Raku مورد استفاده برای تعریف آن در پیاده سازی Rakudo است. Nim. Nim از نحو فراخوانی تابع یکنواخت پشتیبانی می کند
Nim از نحو فراخوانی تابع یکنواخت پشتیبانی می کند که امکان ترکیب تابع دلخواه را از طریق نحو متد فراهم می کند codice_6 اپراتور &lt;ref&gt;&lt;/ref&gt;&lt;syntaxhighlight lang="nim"&gt; func foo(a: int): string = $a func bar(a: string, count: int): seq[string] = for i in 0 ..&lt; count: result.add(a) func baz(a: seq[string]) = for i in a: echo i echo foo(5).bar(6).baz() echo baz(bar(6, foo(5))) پایتون. در پایتون ، راهی برای تعریف ترکیب برای هر گروه از توابع، استفاده از تابع کاهش است (از functools.reduce در
استفاده از تابع کاهش است (از functools.reduce در پایتون استفاده کنید. 3): from functools import reduce from typing import Callable def compose(*funcs) -&gt; Callable[[int], int]: """Compose a group of functions (f(g(h(...)))) into a single composite func.""" return reduce(lambda f, g: lambda x: f(g(x)), funcs) f = lambda x: x + 1 g = lambda x: x * 2 h = lambda x: x - 3 print(compose(f, g, h)(10)) جاوا اسکریپت. در [[جاوااسکریپت|جاوا اسکریپت]] می توانیم آن را به عنوان تابعی تعریف کنیم که دو تابع f و g را می
به عنوان تابعی تعریف کنیم که دو تابع f و g را می گیرد و یک تابع تولید می کند: function o(f, g) { return function(x) { return f(g(x)); // Alternatively, using the rest operator and lambda expressions in ES2015 const compose = (...fs) =&gt; (x) =&gt; fs.reduceRight((acc, f) =&gt; f(acc), x) سی شارپ. در [[سی‌شارپ|سی شارپ]] می توانیم آن را به عنوان یک متد Extension تعریف کنیم که Funcs f و g را می گیرد و یک Func جدید تولید می کند: // Call example: // var c = f.ComposeWith(g); // Func&lt;int, bool&gt; g = _
f.ComposeWith(g); // Func&lt;int, bool&gt; g = _ =&gt; ... // Func&lt;bool, string&gt; f = _ =&gt; ... public static Func&lt;T1, T3&gt; ComposeWith&lt;T1, T2, T3&gt;(this Func&lt;T2, T3&gt; f, Func&lt;T1, T2&gt; g) =&gt; x =&gt; f(g(x)); روبی. زبان‌هایی مانند [[روبی (زبان برنامه‌نویسی)|Ruby]] به شما امکان می‌دهند خودتان یک عملگر باینری بسازید: class Proc def compose(other_fn) end alias_method :+, :compose end (f + g).call(12) # =&gt; 13824 با این حال، یک عملگر ترکیب تابع بومی در Ruby 2.6 معرفی شد: نظرسنجی
ترکیب تابع بومی در Ruby 2.6 معرفی شد: نظرسنجی پژوهشی. مفاهیم ترکیب، از جمله [[Principle of compositionality|اصل ترکیب‌پذیری]] و [[Composability|ترکیب‌پذیری]] ، آنقدر در همه جا وجود دارند که رشته‌های تحقیقاتی متعددی به طور جداگانه تکامل یافته‌اند. در زیر نمونه‌ای از پژوهش‌هایی است که مفهوم ترکیب در آن محوریت دارد. ترکیب در مقیاس بزرگ. کل برنامه‌ها یا سیستم‌ها را می‌توان به‌عنوان توابعی در نظر گرفت که در صورتی که ورودی‌ها و خروجی‌های آن‌ها به خوبی تعریف شده باشند، می‌توانند به راحتی ترکیب شوند. [[خط لوله
باشند، می‌توانند به راحتی ترکیب شوند. [[خط لوله (نرم‌افزار)|خطوط لوله ای]] که امکان ترکیب آسان [[Filter (software)|فیلترها را]] فراهم می کردند، چنان موفق بودند که به [[خط لوله (نرم‌افزار)|الگوی طراحی]] سیستم عامل تبدیل شدند. [[برنامه‌نویسی دستوری|رویه‌های ضروری]] با عوارض جانبی [[Referential transparency|شفافیت ارجاعی را]] نقض می‌کنند و بنابراین کاملاً قابل ترکیب نیستند. با این حال، اگر "وضعیت جهان" قبل و بعد از اجرای کد را به عنوان ورودی و خروجی آن در نظر بگیریم، یک تابع تمیز دریافت می‌کنیم. ترکیب چنین
بگیریم، یک تابع تمیز دریافت می‌کنیم. ترکیب چنین توابعی با اجرای رویه ها یکی پس از دیگری مطابقت دارد. فرمالیسم [[موناد]] از این ایده برای ترکیب عوارض جانبی و ورودی/خروجی (I/O) در زبان های کاربردی استفاده می کند.
شارون موشر یک زمین‌شناس آمریکایی است. او تحصیلات دوره کارشناسی خود را در دانشگاه ایلینوی در اربانا شمپین انجام داد. پس از دریافت کارشناسی ارشد از دانشگاه براون، به دانشگاه ایلینوی بازگشت و در سال ۱۹۷۸ دکترای خود را در رشته زمین‌شناسی دریافت کرد. از سال ۲۰۰۱، او صاحب کرسی ویلیام استامپس فریش در دانشگاه تگزاس است و از سال ۲۰۰۹ به عنوان رئیس مدرسه علوم زمین جکسون در تگزاس فعالیت کرده است. در سال ۲۰۱۳، او به عنوان رئیس مؤسسه علوم زمین آمریکا انتخاب شد. او یکی از بنیان‌گذاران "دنیای علوم زمین"، یک مجموعه
یکی از بنیان‌گذاران "دنیای علوم زمین"، یک مجموعه بین‌المللی ژورنال برای زمین‌شناسان است. در میان افتخارات و جوایز او، وی عضو انجمن زمین‌شناسی آمریکا است که از این انجمن جایزه خدمات برجسته در سال ۲۰۰۳ دریافت کرده، پس از اینکه در سال ۲۰۰۱ به عنوان رئیس آن خدمت کرده است. او همچنین عضو افتخاری انجمن زمین‌شناسی لندن است. در سال ۱۹۹۰، او به عنوان بهترین آموزگار از سوی انجمن زنان زمین‌شناس انتخاب شد. در سال ۲۰۲۰، او به عنوان دانشمند افسانه‌ای زمین‌شناسی مارکوس میلینگ شناخته شد. تحقیق. علاقه‌های پژوهشی اصلی او
میلینگ شناخته شد. تحقیق. علاقه‌های پژوهشی اصلی او شامل تکامل زمین‌های پیچیده تغییر شکل‌یافته، تحلیل تنش، مکانیزم‌های تغییر شکل، و تعامل بین فرآیندهای شیمیایی و فیزیکی در طول تغییر شکل است. تحقیقات موشر شامل پتروگرافی ساختاری و زمین‌شناسی ساختاری مبتنی بر میدانی است. او مدل جدیدی برای برخوردهای زمین‌ساختی در امتداد مرز جنوبی لورنتیا ایجاد و آزمایش کرده، با تأکید خاص بر دامنه‌های سیرا دیابلو در غرب تگزاس و برآمدگی لیانو در مرکز تگزاس. او در بررسی زمین‌ساخت صفحات مزوپروتروزوئیک، پیشرفت‌های بزرگی در مطالعه
صفحات مزوپروتروزوئیک، پیشرفت‌های بزرگی در مطالعه زمین‌ساخت صفحات به دست آورده و طرز تفکر بسیاری در این زمینه را تغییر داده است. به‌طور سنتی، کمربندهای کوهستانی مزوپروتروزوئیک به دلیل کمبود افیولیت‌ها و سنگ‌های با فشار بالا یا فوق‌العاده بالا شناخته شده بودند، اما از طریق تحقیقات خود، دکتر موشر نشان داده که این‌طور نیست. این کار از طریق مطالعه دگرگونی با فشار بالا، فروزمین‌شناسی و برخورد لایه‌های پوسته‌ای مختلف در مرز جنوبی لورنتیا و مقایسه آن‌ها با دانش فعلی در مورد تکامل زمین‌ساختی در دوران مزوپروتروزوئیک
در مورد تکامل زمین‌ساختی در دوران مزوپروتروزوئیک انجام شد. او همچنین تکامل مجموعه ریج مک‌کوآری، مرز صفحه اقیانوس آرام-استرالیا در جنوب نیوزلند را مطالعه کرده است و به بررسی نحوه تقسیم تنش در طول تکامل مرز، فرآیندهایی که اجازه تغییر شکل دادند و توقف ماگماتیسم پرداخته است. ریج مک‌کوآری منحصر به فرد است زیرا این رسوبات به راحتی قابل دسترسی و مطالعه هستند. از طریق این تحقیق، دکتر موشر کشف کرده که محیط زمین‌ساخت فعال عمدتاً از سنگ‌های خردشده، ماسه‌سنگ و سیلت‌استون تشکیل شده است و گسل‌ها، رسوب‌گذاری و آتشفشانی
تشکیل شده است و گسل‌ها، رسوب‌گذاری و آتشفشانی تنها بخش کوچکی از مرزهای صفحات هستند. یکی دیگر از پروژه‌های تحقیقاتی او به تقسیم‌بندی انواع مختلف تنش در طول تشکیل مناطق برشی غیرهم‌محور انعطاف‌پذیر در محیط‌های کششی و انقباضی پرداخته است، از جمله توسعه چین‌خوردگی در مجتمع‌های هسته دگرگونی و تشکیل میله‌ها و مولیون‌ها در توده‌های رانشی. تجربه آکادمیک. موشر در حال حاضر استاد مدرسه علوم زمین جکسون در دانشگاه تگزاس در آستین است و از سال ۱۹۷۸ عضو هیئت علمی این دانشگاه بوده است. او از سال ۱۹۹۰ به صورت تمام‌وقت به
بوده است. او از سال ۱۹۹۰ به صورت تمام‌وقت به عنوان استاد متخصص در زمین‌شناسی ساختاری، پتروگرافی ساختاری و زمین‌ساخت فعالیت کرده، به دانشجویان در مقاطع کارشناسی و تحصیلات تکمیلی تدریس کرده و بر ۱۹ دانشجوی دکترا و ۳۵ دانشجوی کارشناسی ارشد نظارت داشته است. زندگی شخصی. شارون موشر در کودکی در ایالت ایلینوی علاقه عمیقی به زمین‌شناسی داشت. او آزمایش‌های معدنی را روی سنگ‌ها در آزمایشگاه شیمی که پدرش در زیرزمین خانه‌شان برای او ساخته بود، انجام می‌داد. او تصمیم گرفت که زمین‌شناس شود، همان لحظه‌ای که فهمید کسی که
که زمین‌شناس شود، همان لحظه‌ای که فهمید کسی که سنگ‌ها را مطالعه می‌کند، زمین‌شناس نامیده می‌شود. پدر موشر او را در کودکی به سفرهای میدانی سرویس زمین‌شناسی ایالت ایلینوی می‌برد و هر وقت خانواده او به تعطیلات سالانه می‌رفتند، موشر مسیر را نقشه‌برداری می‌کرد و توقف‌هایی را در نظر می‌گرفت که او و خواهر بزرگ‌ترش بتوانند سنگ پیدا کنند. امروزه، موشر هنوز هم به دنبال سنگ‌ها می‌گردد و مسیرها را نقشه‌برداری می‌کند—فقط اکنون او مسیرهای آینده مدرسه علوم زمین جکسون در دانشگاه تگزاس در آستین را ترسیم می‌کند. از سال
در دانشگاه تگزاس در آستین را ترسیم می‌کند. از سال ۲۰۰۹، او رئیس این مدرسه بود که بزرگ‌ترین مؤسسه آکادمیک علوم زمین در کشور است، اما در فوریه ۲۰۲۰، کلودیا مورا جایگزین او شد. موشر همچنین در سطح جهانی برای تحقیقات خود در مورد تشکیل کوه‌ها میلیون‌ها سال پیش، زمانی که قاره‌ها به هم برخورد می‌کردند، شناخته شده است. او دو انجمن زمین‌شناسی بزرگ را به زندگی تازه‌ای آورد و به راه‌اندازی یک ابتکار ملی برای ارزیابی نیازهای دانشجویان کارشناسی زمین‌شناسی در سراسر کشور کمک کرد.
اندریا داتون، یکی از برندگان بورسیه برنامه بورسیه مک‌آرتور ۲۰۱۹, استاد زمین‌شناسی در دپارتمان علوم زمین دانشگاه ویسکانسین-مدیسون است که در زمینه دیرینه‌اقلیم‌شناسی، رسوب‌شناسی، ژئوشیمی کربناته و دیرینه‌اقیانوس‌شناسی تحقیق می‌کند. تحقیقات او بر تغییرات سطح دریا در دوره‌های بین‌یخچالی تمرکز دارد تا افزایش احتمالی سطح دریا در آینده را پیش‌بینی کند. زندگی و تحصیلات اولیه. اندریا داتون در فیرفکس، ویرجینیا به دنیا آمد و بیشتر دوران کودکی خود را در آتلانتا، جورجیا و وستپورت، کنتیکت گذراند. داتون در سال ۱۹۹۱ از
و وستپورت، کنتیکت گذراند. داتون در سال ۱۹۹۱ از دبیرستان استیپلز در وستپورت، کنتیکت فارغ‌التحصیل شد. از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵، داتون در کالج امهرست حضور یافت، جایی که در رشته موسیقی تحصیل کرد و تمرکز خود را بر روی کلاس‌هایی گذاشت که او را برای آزمون پذیرش دانشکده پزشکی آماده می‌کرد. داتون اولین کلاس زمین‌شناسی خود را در امهرست گرفت و بلافاصله به علوم زمین‌شناسی «علاقه‌مند شد». این علاقه مسیر حرفه‌ای او را به سمت زمین‌شناسی تغییر داد. او در سال ۱۹۹۵ با مدرک لیسانس هنر در موسیقی از کالج امهرست فارغ‌التحصیل شد. پس
هنر در موسیقی از کالج امهرست فارغ‌التحصیل شد. پس از حضور در امهرست، داتون به تدریس علوم کلاس‌های سوم، ششم، دهم، یازدهم و دوازدهم در مدرسه سنت آن در بروکلین هایتس، نیویورک پرداخت. در آنجا او دربارهٔ سخنرانی عمومی در موضوعات علمی اطلاعات بسیاری کسب کرد، که توجه او را به ارتباطات علمی در کارهای آینده‌اش تحریک کرد. در سال ۲۰۰۳، داتون به تحصیلات آکادمیک بازگشت و مدرک کارشناسی ارشد علوم (۲۰۰۰) و دکترای فلسفه (۲۰۰۳) خود را در علوم زمین‌شناسی از دانشگاه میشیگان کسب کرد. او تحقیقات خود را به عنوان پژوهشگر پسادکتری
کرد. او تحقیقات خود را به عنوان پژوهشگر پسادکتری (دو سال) و سپس پژوهشگر تحقیقاتی (چهار سال) در دانشگاه ملی استرالیا ادامه داد (ANU). حرفه و تحقیقات. اندریا داتون از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۹ به عنوان استاد کمکی و سپس دانشیار زمین‌شناسی در دانشگاه فلوریدا در گینزویل، فلوریدا فعالیت داشت و اکنون استاد کامل زمین‌شناسی در دانشگاه ویسکانسین-مدیسون است. او از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ یک گروه بین‌المللی را که از سوابق زمین‌شناسی برای درک افزایش سطح دریا استفاده می‌کرد، رهبری کرد. در دوران دکترای خود، داتون در مورد
رهبری کرد. در دوران دکترای خود، داتون در مورد دیرینه‌اقلیم‌شناسی در دوره‌های کرتاسه و ائوسن در شبه‌جزیره جنوبگان تحقیق کرد. در زمان فعالیت خود به عنوان پژوهشگر تحقیقاتی در ANU، داتون با کورت لامبک، ژئوفیزیک‌دان، همکاری کرد تا با استفاده از تاریخ‌نگاری پرتوزایی مرجان‌های فسیل‌شده، رویکردی میان‌رشته‌ای برای بازسازی سطح دریاهای گذشته توسعه دهد. داتون در دیرینه‌اقیانوس‌شناسی و دیرینه‌اقلیم‌شناسی تخصص دارد. شناخته‌شده‌ترین تحقیقات او بر بازسازی تغییرات گذشته سطح دریا برای پیش‌بینی تغییرات آینده متمرکز است. برای
دریا برای پیش‌بینی تغییرات آینده متمرکز است. برای درک نحوه نوسانات سطح دریا در آینده، داتون به آنچه که در سوابق سنگ‌ها حفظ شده است، نگاه می‌کند. به‌طور خاص، داتون از مرجان‌های فسیل‌شده و سنگ‌های آهکی برای درک چگونگی افزایش سطح دریا در طول آب‌وهوای گرم گذشته در تاریخ زمین استفاده می‌کند. چون مرجان‌ها در آب‌های کم‌عمق زندگی می‌کنند، می‌توان از آن‌ها به‌طور مؤثری برای ردیابی موقعیت‌های گذشته سطح دریا استفاده کرد. با مطالعه یک صخره کامل از جمله مجموعه‌ها، جلبک‌ها و سایر جنبه‌هایی که رشد مرجان را اطلاع می‌دهند،
و سایر جنبه‌هایی که رشد مرجان را اطلاع می‌دهند، داتون و سایر پژوهشگران می‌توانند درک جامعی از سطح دریا ارائه کنند. او همچنین از سایر آرشیوهای رسوبی برای تحلیل تغییرات زمین‌شناسی در طول تاریخ زمین استفاده می‌کند. در سال ۲۰۱۹، داتون جایزه فولبرایت را دریافت کرد تا با محققان نیوزیلند کار کند و سوابق افزایش سطح دریاهای گذشته را با مدل‌های دینامیک یخی جنوبگان ترکیب کند تا اثرات افزایش دما بر سطح دریاها بهتر درک شود. هنگام ارزیابی نوسانات سطح دریا، داتون ژئوشیمی، ژئوفیزیک و زیست‌شناسی هر صخره مرجانی را مطالعه
ژئوفیزیک و زیست‌شناسی هر صخره مرجانی را مطالعه می‌کند. در تحقیقات خود، داتون از تکنیک‌های شیمی برای تعیین سن مرجان‌ها استفاده می‌کند و این اطلاعات را با تغییرات ارتفاعی صخره در طول زمان ترکیب می‌کند تا تغییرات سطح دریا را درک کند. این تحقیق همچنین دانش جدیدی دربارهٔ نحوه ذوب شدن یخچال‌های طبیعی فراهم می‌کند که می‌تواند پیش‌بینی‌های بهتری دربارهٔ تغییرات یخچال‌ها در تغییرات اقلیمی آینده ارائه دهد. داتون عمدتاً بر افزایش سطح دریا از ۱۲۵٬۰۰۰ سال پیش تمرکز دارد، زمانی که دمای زمین مشابه دمای امروزی بود. او
زمانی که دمای زمین مشابه دمای امروزی بود. او افزایش سطح دریا را در سراسر جهان، از جمله در فلوریدا، جزایر سیشل و شبه‌جزیره یوکاتان مکزیک مطالعه می‌کند. یکی از اهداف تحقیقاتی او تعیین زمان فروپاشی صفحه یخی غرب جنوبگان در گذشته است تا کمک کند بفهمیم این اتفاق چه زمانی و چگونه ممکن است در آینده رخ دهد. یافته‌های کار داتون تأثیر بسیاری بر برنامه‌ریزی شهری دارد، زیرا جوامع ساحلی تلاش می‌کنند با افزایش سطح دریا سازگار شوند.
بریگیت ونسلند (۱۷ نوامبر ۱۹۱۳ – ۱۵ اکتبر ۲۰۰۱) یک زیست شیمی‌دان نروژی-آمریکایی بود. ونسلند بیشتر دوران حرفه‌ای خود را به‌عنوان عضو هیئت علمی در دانشگاه شیکاگو از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۶۸ گذراند. او در شیکاگو، آنزیم‌هایی را که جانوران در طی سوخت‌وساز استفاده می‌کنند با آنزیم‌هایی که گیاهان در فتوسنتز به کار می‌برند مقایسه کرد. پس از ترک شیکاگو و رفتن به آلمان، ونسلند از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ مدیر مؤسسه ماکس پلانک برای زیست‌شناسی سلولی بود. او سپس از سال ۱۹۷۰ تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۸۱، مدیر یک مرکز پژوهشی به‌نام
در سال ۱۹۸۱، مدیر یک مرکز پژوهشی به‌نام خودش زیر نظر انجمن ماکس پلانک شد. در طول فعالیت حرفه‌ای خود، ونسلند در سال ۱۹۵۰ جایزه «استفان هیلز» را از انجمن گیاه‌زیست‌شناسان آمریکا و در سال ۱۹۶۴ مدال «گاروان-اولین» را از انجمن شیمی آمریکا دریافت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. ونسلند در ۱۷ نوامبر ۱۹۱۳ در کریستیان‌ساند، نروژ به دنیا آمد. مادرش «سیگرید کریستینه» معلم و پدرش «گنوف اولاف» تاجر چوب بود. او در سال‌های نخست زندگی‌اش همراه با مادر و خواهر دوقلویش در نروژ بزرگ شد، در حالی‌که پدرش به ایالات متحده آمریکا
بزرگ شد، در حالی‌که پدرش به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرده بود. در چهار سالگی، ونسلند به همراه خانواده‌اش به شیکاگو، ایلینوی نقل مکان کرد تا با پدرش زندگی کنند. او تحصیلات کارشناسی خود را با بورس تحصیلی در دانشگاه شیکاگو آغاز کرد. ونسلند در سال ۱۹۳۴ مدرک کارشناسی علوم و در سال ۱۹۳۸ مدرک دکترای تخصصی در رشته زیست‌شیمی را از این دانشگاه دریافت کرد. حرفه. در دوران دانشگاه، ونسلند فعالیت حرفه‌ای خود را به‌عنوان یک تکنسین پژوهش در دانشکده پزشکی دانشگاه ایلینوی آغاز کرد. پس از دریافت مدارک دانشگاهی‌اش، ونسلند
آغاز کرد. پس از دریافت مدارک دانشگاهی‌اش، ونسلند به‌مدت یک سال به‌عنوان دستیار زیست‌شیمی‌دان در دانشگاه شیکاگو کار کرد و سپس در سال ۱۹۳۹ به دانشکده پزشکی هاروارد رفت. ونسلند برنامه داشت که پس از دریافت بورسیه از فدراسیون بین‌المللی زنان دانشگاه‌رفته، حرفه خود را در فرانسه ادامه دهد. با این حال، به‌دلیل وقوع جنگ جهانی دوم، او به‌جای فرانسه به هاروارد رفت. ونسلند در مقام همکار پژوهشی در هاروارد، عضو تیمی بود که بر روی نحوه تبدیل دی‌اکسید کربن به گلیکوژن پژوهش می‌کرد. او در سال ۱۹۴۱ به دانشگاه شیکاگو بازگشت و
می‌کرد. او در سال ۱۹۴۱ به دانشگاه شیکاگو بازگشت و تا سال ۱۹۶۸ در سمت‌های گوناگون آکادمیک، از مدرس گرفته تا استاد، فعالیت کرد. در این دوره، ونسلند آنزیم‌هایی را که حیوانات در هنگام سوخت‌وساز استفاده می‌کنند، بررسی و آن‌ها را با آنزیم‌هایی که گیاهان در طی فتوسنتز به کار می‌برند، مقایسه کرد. در سال ۱۹۵۳، ونسلند یکی از نویسندگان مقاله‌ای دربارهٔ دهیدروژناز با عنوان "انتقال آنزیمی هیدروژن" بود. او همچنین یکی از نویسندگان مقاله‌ای در سال ۱۹۶۲ دربارهٔ واکنش هیل و دی‌اکسید کربن بود. در دوران فعالیتش در شیکاگو،
و دی‌اکسید کربن بود. در دوران فعالیتش در شیکاگو، ونسلند همچنین با اداره پژوهش و توسعه علمی، خدمات بهداشت عمومی ایالات متحده و بنیاد ملی علوم همکاری داشت. پس از پایان فعالیتش در دانشگاه شیکاگو، ونسلند در سال ۱۹۶۸ به آلمان مهاجرت کرد تا به‌عنوان مدیر مؤسسه زیست‌شناسی یاخته ماکس پلانک منصوب شود. در آن‌جا، ونسلند اثرات نیترات بر کلروفیل را بررسی کرد. ونسلند همکاری خود را با انجمن ماکس پلانک ادامه داد و از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۱ مدیر مؤسسه پژوهشی ونسلند بود. پس از بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۸۱، ونسلند در سال ۱۹۸۷ استاد
در سال ۱۹۸۱، ونسلند در سال ۱۹۸۷ استاد وابسته دانشگاه هاوایی شد و به تدریس زیست‌فیزیک و زیست‌شیمی پرداخت. جوایز و افتخارات. در سال ۱۹۵۰، ونسلند به‌خاطر فعالیت‌هایش در زمینه زیست‌شیمی گیاهی، جایزه استیفن هِیلز را از انجمن گیاه‌زیست‌شناسان آمریکا دریافت کرد. چند سال بعد، در سال ۱۹۶۴، او مدال گاروَن-اولین را از انجمن شیمی آمریکا دریافت کرد. درگذشت. در ۱۵ اکتبر ۲۰۰۱، ونسلند در کانیوه، هاوایی درگذشت.
لورین لیسیکی یک دیرینه‌اقلیم‌شناس آمریکایی است. او استاد دپارتمان علوم زمین در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا است. او تحلیل جدیدی از مشکل ۱۰۰٬۰۰۰ ساله در نظریه میلانکوویچ تغییرات اقلیم ارائه کرده است. همچنین، لیسیکی نرم‌افزار تحلیلی LR04 را ایجاد کرده است، که «نمایش استانداردی از تاریخ اقلیم پنج میلیون سال گذشته» است. تحصیلات. لیسیکی در سال ۱۹۹۵ از دبیرستان علوم و ریاضیات فرماندار کارولینای جنوبی فارغ‌التحصیل شد. لیسیکی مدرک کارشناسی خود را در علوم زمین، جو و سیاره در سال ۱۹۹۹ و همچنین مدرک کارشناسی ارشد
و سیاره در سال ۱۹۹۹ و همچنین مدرک کارشناسی ارشد خود را در ژئوسیستم‌ها در سال ۲۰۰۰ از مؤسسه فناوری ماساچوست دریافت کرد. او مدرک کارشناسی ارشد و دکترای خود را در علوم زمین‌شناسی، هر دو از دانشگاه براون در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۵ زیر نظر تیموتی دی. هربرت دریافت کرد. پایان‌نامه دکترای لیسیکی تحت عنوان “"سری زمانی دیرینه‌اقلیم: تکنیک‌های جدید تنظیم و ترکیب، انباشت δ18O خمیده در ۵٫۳ میلیون سال و تحلیل انتقال‌های اقلیمی پلیوسن-پلیستوسن"” بود. تحقیقات جاری. تحقیقات کنونی لیسیکی بر دیرینه‌اقلیم‌شناسی متمرکز است. علاقه