payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ملل متحد دیوان بین‌المللی دادگستری ارمنستان عضو چندین کمیسیون سازمان ملل است، از جمله: کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد کمیسیون سازمان ملل متحد برای پیشگیری از جرم و عدالت کیفری کمیسیون سازمان ملل متحد در مورد وضعیت زنان کمیسیون توسعه اجتماعی سازمان ملل متحد کمیسیون جمعیت و توسعه سازمان ملل متحد کمیسیون حقوق تجارت بین‌الملل سازمان ملل متحد علاوه بر این، ارمنستان عضو کمیسیون مقدماتی سازمان معاهده منع جامع آزمایش هسته ای، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، سازمان منع سلاح‌های شیمیایی، سازمان بین‌المللی مهاجرت،
منع سلاح‌های شیمیایی، سازمان بین‌المللی مهاجرت، سازمان تجارت جهانی و عضو ناظر جنبش عدم تعهد است. تصویب کنوانسیون‌های سازمان ملل متحد. ارمنستان چندین کنوانسیون سازمان ملل را امضا و تصویب کرده است، از جمله: منشور سازمان ملل متحد کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه فساد کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه قاچاق غیرقانونی مواد مخدر و روانگردان کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه شکنجه کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه جرایم سازمان یافته فراملی کنوانسیون مبارزه با تبعیض در آموزش و پرورش کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد
آموزش و پرورش کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد قراردادهای فروش بین‌المللی کالا کنوانسیون رفع کلیه اشکال تبعیض علیه زنان کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد حقوق دریاها کنوانسیون حقوق کودک کنوانسیون مربوط به وضعیت پناهندگان کنوانسیون مربوط به وضعیت افراد بدون تابعیت کنوانسیون نسل‌کشی کنوانسیون لاهه برای حمایت از اموال فرهنگی در صورت درگیری مسلحانه میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی کنوانسیون وین در مورد حقوق معاهدات گروه‌های منطقه ای سازمان ملل متحد. ارمنستان یکی از اعضای گروه اروپای شرقی، یکی از پنج گروه
یکی از اعضای گروه اروپای شرقی، یکی از پنج گروه منطقه ای سازمان ملل متحد است. این گروه شش کرسی در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد دارد و ارمنستان از اول ژانویه ۲۰۲۰ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۲ یک کرسی دارد. شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد. ارمنستان از اول ژانویه ۲۰۱۹ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۱ در شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد کرسی داشت. اهداف توسعه هزاره. عضویت ارمنستان در سازمان ملل متحد به دستیابی به اهداف توسعه هزاره (MDGs) که در اعلامیه هزاره در اجلاس هزاره در سال ۲۰۰۰ تصویب شده بود، مربوط می‌شود. این
در سال ۲۰۰۰ تصویب شده بود، مربوط می‌شود. این اهداف، اقداماتی را به دنبال داشت که برای اولین بار به منظور رفع نیازهای فقیرترین کشورهای جهان به کار گرفته شد. با نزدیک شدن به تاریخ دستیابی به این اهداف در دسامبر ۲۰۱۵، یک مجموعه جدید از اهداف توسعه پایدار جهانی به مشورت‌های جهانی گذاشته شد و قرار بود در سپتامبر ۲۰۱۵ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد تصویب شود. ارمنستان در گروه اولیه ۵۰ کشوری قرار داشت که مشاوره‌های ملی را برای برنامه توسعه جهانی پس از سال ۲۰۱۵ برگزار کردند. چارچوب کمک به توسعه سازمان ملل متحد.
کردند. چارچوب کمک به توسعه سازمان ملل متحد. سیستم UNDAF ارمنستان را برای دستیابی به اولویت‌های توسعه ملی و مقابله با چالش‌های مختلف حقوق بشر راهنمایی می‌کند. UNDAF ارمنستان نشان دهنده همکاری بین سیستم سازمان ملل متحد و دولت ارمنستان است. این سازمان مجاز است چارچوبی را برای همه آژانس‌های سازمان ملل متحد تعیین کند و توسعه پروژه‌های آنها را در ارمنستان دنبال کند. چهار اولویت عمده همکاری بین سالهای ۲۰۱۰ و ۲۰۱۵ به شرح زیر بود: ارمنستان تلاش دارد تا با ارائه فرصت‌های اقتصادی به افراد نیازمند و کاهش نابرابری، رشد
اقتصادی به افراد نیازمند و کاهش نابرابری، رشد پایدار و همه‌جانبه را ترویج کند. این کشور با گسترش مشارکت اجتماعی، بهبود پاسخگویی و توسعه ظرفیت‌ها و نهادها، به تثبیت حکمرانی دموکراتیک کمک می‌کند. همچنین، بهبود دسترسی و کیفیت خدمات اجتماعی برای گروه‌های آسیب‌پذیر و کاهش خطرات زیست‌محیطی و بحران‌ها از جمله اولویت‌های ملی است که در برنامه‌های توسعه‌ای کشور گنجانده شده است. این اهداف با اهداف جهانی توسعه پایدار سازمان ملل متحد (SDGs) هم‌راستا هستند و نشان‌دهنده تعهد ارمنستان به کاهش نابرابری‌ها و تقویت حکمرانی
تعهد ارمنستان به کاهش نابرابری‌ها و تقویت حکمرانی دموکراتیک می‌باشند. سازمان خواربار و کشاورزی. سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) مأموریت دارد که گرسنگی را در سراسر جهان از بین ببرد و از این طریق اطمینان حاصل کند که مردم در سراسر دنیا به‌طور روزانه به غذاهای سالم دسترسی داشته باشند. این هدف اصلی عملکرد فائو است. ارمنستان از سال ۱۹۹۳ عضو فائو بوده است و دفتر این سازمان در ایروان در سال ۲۰۰۴ افتتاح شد. از آغاز همکاری با فائو، ارمنستان کمک‌هایی در راستای پروژه‌هایی دریافت کرده است که به توسعه بهره‌وری
پروژه‌هایی دریافت کرده است که به توسعه بهره‌وری کشاورزی و بهبود ایمنی غذایی کشور مربوط می‌شود. بین سالهای ۲۰۱۲ و ۲۰۱۵، دولت ارمنستان و فائو در شش زمینه زیر با یکدیگر همکاری کردند: برای پیشرفت‌های آتی در این برنامه میدانی، توافقات عملیاتی زیر صورت گرفت: برای بهبود همکاری و دستیابی به پیشرفت‌های قابل توجه، ارمنستان تحت هدایت هماهنگ‌کننده مقیم سازمان ملل، به رویکرد «عمل کردن به‌عنوان یک واحد» سازمان ملل می‌پردازد. این روش همکاری کارآمدتر میان آژانس‌ها را تقویت کرده و تأثیرگذاری را افزایش می‌دهد. همچنین
تقویت کرده و تأثیرگذاری را افزایش می‌دهد. همچنین تلاش‌هایی برای ایجاد روابط سودمند متقابل با نهادهای دولتی از طریق اقدامات تقویت ظرفیت و برنامه‌های آموزشی صورت می‌گیرد. علاوه بر این، ارمنستان به‌طور فعال در حال بررسی فرصت‌هایی برای ایجاد پلتفرم‌هایی برای شراکت‌های دوجانبه و چندجانبه است. این شامل توسعه پروژه‌های خط لوله‌ای است که هدف آن جذب اهداکنندگان جدید برای حمایت از رشد و توسعه بیشتر است. این استراتژی‌ها بخش مهمی از تقویت همکاری ارمنستان با جامعه بین‌المللی و اطمینان از موفقیت‌های توسعه‌ای در کشور
و اطمینان از موفقیت‌های توسعه‌ای در کشور است. سازمان بین‌المللی کار. سازمان بین‌المللی کار (ILO) در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد و در سال ۱۹۴۶ به سازمانی تخصصی تبدیل گردید. این سازمان نخستین سازمان تخصصی ملل متحد بود که برای ترویج عدالت اجتماعی و حقوق انسانی و کاری شناخته‌شده بین‌المللی ایجاد شد.
روابط ارمنستان و سازمان امنیت و همکاری اروپا () زمانی آغاز شد که ارمنستان در ۳۰ ژانویه ۱۹۹۲ به سلف سازمان امنیت و همکاری اروپا، کنفرانس امنیت و همکاری در اروپا (CSCE) پیوست. CSCE اندکی پس از آن در سال ۱۹۹۵ به سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) تبدیل شد. تاریخچه. ارمنستان با امضای توافقنامه کنفرانس خلع سلاح هلسینکی در ۸ ژوئیه ۱۹۹۲ و منشور پاریس در ۱۷ آوریل ۱۹۹۲ یکی از اعضای کامل سازمان امنیت و همکاری اروپا است. ارمنستان همچنین چندین کنوانسیون و معاهده سازمان امنیت و همکاری اروپا مانند منشور امنیت اروپا و
امنیت و همکاری اروپا مانند منشور امنیت اروپا و پیمان نیروهای مسلح متعارف اقتباس شده در اروپا را امضا کرده است که در سال ۱۹۹۹ امضا شد. دفتر سازمان امنیت و همکاری اروپا در ۱۶ فوریه ۲۰۰۰ برای آسان شدن بیشتر روابط با ارمنستان در ایروان تأسیس شد. در ۳۱ اوت ۲۰۱۷، دفتر سازمان امنیت و همکاری اروپا در ایروان به دنبال تصمیم جمهوری آذربایجان برای وتوی تمدید مأموریت این دفتر، فعالیت خود را متوقف کرد. پس از بسته شدن دفتر سازمان امنیت و همکاری اروپا در ایروان، ارمنستان و دبیرخانه سازمان امنیت و همکاری اروپا شروع به
و دبیرخانه سازمان امنیت و همکاری اروپا شروع به مذاکره در مورد چارچوب جدیدی از همکاری کردند. «برنامه همکاری ارمنستان» با هدف توسعه بیشتر روابط بین ارمنستان و سازمان امنیت و همکاری اروپا ایجاد شد. سازمان امنیت و همکاری اروپا به کمک ارمنستان با اصلاحات دموکراتیک، اجرای اقدامات ضد فساد و نظارت بر انتخابات در ارمنستان ادامه می‌دهد. نمایندگی. ارمنستان یک نماینده دائم در سازمان امنیت و همکاری اروپا مستقر در وین، اتریش دارد. از ۱۸ نوامبر ۲۰۲۴، رئیس هیئت دائمی ارمنستان در سازمان امنیت و همکاری اروپا، است که همچنین
در سازمان امنیت و همکاری اروپا، است که همچنین نماینده دائم ارمنستان در دفتر سازمان ملل در وین و سفیر ارمنستان در اتریش است. مجمع پارلمانی سازمان امنیت و همکاری اروپا. ارمنستان از طریق هیئت نمایندگی خود در مجمع پارلمانی سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE PA) که اغلب توسط نخست‌وزیر ارمنستان و مجلس ملی جمهوری ارمنستان معرفی می‌شود، نمایندگی می‌شود. رئیس کنونی هیئت ارمنستان در سازمان امنیت و همکاری اروپا ادوارد آقاجانیان است. گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا. از فوریه ۱۹۹۲، حل و فصل مسالمت آمیز و مذاکره
از فوریه ۱۹۹۲، حل و فصل مسالمت آمیز و مذاکره درگیری قره‌باغ کوهستانی تمرکز اصلی سازمان امنیت و همکاری اروپا مطابق با اصول این سازمان بوده است. برای این منظور، گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا در مارس ۱۹۹۲ برای تشویق گفتگو بین ارمنستان و جمهوری آذربایجان بر سر قره باغ کوهستانی ایجاد شد. ریاست گروه مینسک بر عهده یک ریاست مشترک متشکل از فرانسه، روسیه و ایالات متحده است. علاوه بر این، گروه مینسک شامل کشورهای بلاروس، فنلاند، آلمان، ایتالیا، سوئد، ترکیه و همچنین ارمنستان و آذربایجان است. تیم ارزیابی
و همچنین ارمنستان و آذربایجان است. تیم ارزیابی نیازهای سازمان امنیت و همکاری اروپا در ارمنستان. به دنبال بحران مرزی ارمنستان و جمهوری آذربایجان، سازمان امنیت و همکاری اروپا یک تیم نیازسنجی را بین ۲۱ تا ۲۷ اکتبر ۲۰۲۲ به ارمنستان فرستاد در پی درخواست دولت ارمنستان، سازمان امنیت و همکاری اروپا گروهی از کارشناسان بین‌المللی و نمایندگان دبیرخانه سازمان امنیت و همکاری اروپا را برای ارزیابی وضعیت در مناطق مرزی خاص در امتداد مرز ارمنستان–جمهوری آذربایجان فرستاد. تحولات اخیر. در ۱۱ مارس ۲۰۱۹، اتحادیه شهروندان آگاه
اخیر. در ۱۱ مارس ۲۰۱۹، اتحادیه شهروندان آگاه (UIC)، یک سازمان غیردولتی در ارمنستان برنده جایزه مدافع دموکراسی سازمان امنیت و همکاری اروپا شد. اتحادیه شهروندان آگاه به دنبال حمایت از شفافیت رسانه‌ها و روزنامه‌نگاری مستقل و پیشبرد دموکراسی و حقوق بشر در ارمنستان است. هیئت ایالات متحده در سازمان امنیت و همکاری اروپا طی مراسمی در وین، اتریش، به اتحادیه شهروندان آگاه جایزه اهدا کرد. در ۱ ژانویه ۲۰۲۲، نیکول پاشینیان، نخست‌وزیر ارمنستان با رئیس مشترک آمریکایی گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا دیدار کرد.
گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا دیدار کرد. طرفین در مورد ثبات منطقه ای در منطقه قفقاز گفتگو کردند.
ارمنستان و سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) از سال ۱۹۹۲، زمانی که ارمنستان به شورای همکاری آتلانتیک شمالی پیوست، روابط رسمی خود را حفظ کرده‌اند. ارمنستان در سال ۱۹۹۴ زمانی که به عضویت برنامه مشارکت برای صلح (PfP) ناتو درآمد، رسما روابط دوجانبه با ناتو برقرار کرد. در سال ۲۰۰۲، ارمنستان عضو وابسته مجمع پارلمانی ناتو شد. همکاری. ارمنستان در سال ۱۹۹۱ استقلال خود را از اتحاد جماهیر شوروی به دست آورد. از آن زمان، ارمنستان به دنبال توسعه روابط نزدیکتر یورو-آتلانتیک با کشورهای عضو ناتو بوده است. ارمنستان در سال
با کشورهای عضو ناتو بوده است. ارمنستان در سال ۱۹۹۲ به شورای همکاری آتلانتیک شمالی ملحق شد که در سال ۱۹۹۷ توسط شورای مشارکت یورو آتلانتیک (EAPC) جایگزین شد. شورای مشارکت یورو آتلانتیک متحدان ناتو و کشورهای شریک از منطقه یورو آتلانتیک را گرد هم می‌آورد. در ۵ اکتبر ۱۹۹۴، ارمنستان به عضویت برنامه مشارکت برای صلح درآمد. انجمن ارمنی آتلانتیک، که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد، به دنبال ارتقای روابط ارمنستان و ناتو است. این کشور عضو کامل انجمن پیمان آتلانتیک است. در سال ۲۰۰۲، ارمنستان عضو وابسته مجمع پارلمانی ناتو شد. در
ارمنستان عضو وابسته مجمع پارلمانی ناتو شد. در سال ۲۰۰۴، ارمنستان یک نمایندگی دائمی در ناتو مستقر در بروکسل، بلژیک ایجاد کرد. در سال ۲۰۰۷، مرکز اطلاعات ناتو در ایروان افتتاح شد. ارمنستان سالانه «هفته ناتو» را سازماندهی می‌کند که آگاهی از تعاملات این کشور با ناتو را افزایش می‌دهد. ارمنستان در ژوئیه ۲۰۲۴ در نشست ناتو ۲۰۲۴ واشینگتن شرکت کرد. طرح اقدام مشارکت. در ۱۶ دسامبر ۲۰۰۵، ارمنستان یک برنامه اقدام مشارکتی (IPAP) را با ناتو امضا کرد. برنامه اقدام مشارکتی برنامه‌هایی است که بین ناتو و کشورهای مختلف تدوین
برنامه‌هایی است که بین ناتو و کشورهای مختلف تدوین شده است که اهداف و چارچوب ارتباطی گفتگو و همکاری بین هر دو طرف را مشخص می‌کند. به عنوان بخشی از برنامه اقدام مشارکتی، ارمنستان و ناتو در حوزه دفاعی، بهبود استانداردهای دموکراتیک و حاکمیت قانون و مقابله با فساد همکاری می‌کنند. مرکز هماهنگی واکنش به بلایای اروپا-آتلانتیک. ارمنستان با مرکز هماهنگی واکنش به بلایای اروپا-آتلانتیک (EADRCC) همکاری می‌کند. ناتو و ارمنستان به‌طور مشترک مرکز ملی مدیریت بحران را در ایروان تأسیس کردند. بین ۱۱ و ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۰، با
ایروان تأسیس کردند. بین ۱۱ و ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۰، با همکاری مرکز هماهنگی واکنش به بلایای اروپا-آتلانتیک، ارمنستان میزبان مانور اضطراری مدنی "ارمنستان ۲۰۱۰" خود در نزدیکی ایروان بود که یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای ناتو برای واکنش به بلایا بود. تیم‌های امداد و نجات ارمنستان به‌طور فعال در فعالیت‌های مرکز هماهنگی واکنش به بلایای اروپا-آتلانتیک شرکت می‌کنند و در تمرینات مختلف اضطراری مدنی شرکت می‌کنند. علم برای صلح و امنیت. ارمنستان از سال ۱۹۹۳ در برنامه علم برای صلح و امنیت ناتو (SPS) مشارکت داشته است. زمینه‌های
و امنیت ناتو (SPS) مشارکت داشته است. زمینه‌های همکاری شامل دفاع در برابر عوامل شیمیایی، بیولوژیکی و هسته ای، مبارزه با تروریسم و جنگ سایبری است. عملیات حفظ صلح. ارمنستان در برخی عملیات‌های حفظ صلح ناتو شرکت کرده است، از جمله: افغانستان. در فوریه ۲۰۱۰، ارمنستان حدود ۱۳۰ سرباز را به عنوان بخشی از نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت (ISAF) به رهبری ناتو در افغانستان مستقر کرد. آنها تحت فرماندهی آلمان در حفاظت از یک فرودگاه در قندوز شهری در ولایت قندوز خدمت می‌کردند. عراق. پس از پایان حمله ۲۰۰۳ به عراق، ارمنستان
عراق. پس از پایان حمله ۲۰۰۳ به عراق، ارمنستان یگانی متشکل از ۴۶ نیروی حافظ صلح را تحت فرماندهی لهستان در عراق مستقر کرد. نیروهای حافظ صلح ارمنی در کوت، از پایتخت بغداد مستقر بودند. کوزوو. از سال ۲۰۰۴، ارمنستان مشارکت فعالی در عملیات ناتو در کوزوو داشته است و در حال حاضر حدود ۷۰ نیروی حافظ صلح را به عنوان بخشی از نیروی ناتو در کوزوو مستقر کرده است.
روابط دوجانبه بین ارمنستان و سازمان پیمان امنیت جمعی (CSTO) زمانی رسمی شد که ارمنستان در سال ۱۹۹۴ به عضویت کامل CSTO درآمد. در فوریه ۲۰۲۴، نیکول پاشینیان، نخست‌وزیر ارمنستان اعلام کرد که عضویت ارمنستان در CSTO متوقف شده است. تاریخچه. پس از آغاز درگیری سپتامبر ۲۰۲۲ ارمنستان و جمهوری آذربایجان در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲، ارمنستان ماده ۴ این معاهده را آغاز کرد و یک مأموریت سازمان پیمان امنیت جمعی شامل استانیسلاو زاس دبیرکل CSTO و آناتولی سیدوروف برای نظارت بر وضعیت در امتداد مرز اعزام شدند. پس از اتخاذ موضع نسبتاً
در امتداد مرز اعزام شدند. پس از اتخاذ موضع نسبتاً غیرمتعهد سازمان پیمان امنیت جمعی در مناقشه، انتقادها نسبت به عضویت در سازمان پیمان امنیت جمعی در محافل سیاسی ارمنستان افزایش یافت، به طوری که دبیر شورای امنیت ارمنستان، آرمن گریگوریان، حتی اظهار داشت که دیگر امیدی به سازمان پیمان امنیت جمعی نمی‌بیند. فقدان حمایت روسیه در طول درگیری باعث ایجاد یک بحث ملی در ارمنستان شد، زیرا درصد فزاینده ای از مردم در مورد سودمندی ادامه عضویت در سازمان پیمان امنیت جمعی تردید داشتند و در عوض خواستار همسویی مجدد این کشور با
داشتند و در عوض خواستار همسویی مجدد این کشور با ناتو شدند. این همزمان با سفر نانسی پلوسی رئیس مجلس نمایندگان ایالات متحده به ایروان در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۲ بود که عمدتاً به عنوان تلاشی برای تغییر جهت ساختار اتحاد امنیتی ارمنستان تلقی می‌شد. برای بحث در مورد نتایج عضویت سازمان پیمان امنیت جمعی ارسال شده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲، جلسه فوق‌العاده سازمان پیمان امنیت جمعی از طریق ویدئو کنفرانس در ۲۸ اکتبر ۲۰۲۲ برگزار شد. با حضور سران همه کشورهای عضو و استانیسلاو زاس دبیرکل سازمان پیمان امنیت جمعی، این نشست به ریاست نیکول
سازمان پیمان امنیت جمعی، این نشست به ریاست نیکول پاشینیان نخست‌وزیر ارمنستان برگزار شد که با گزارش ارائه شده توسط دبیرکل موافقت کرد و همچنین بر اهمیت ارزیابی سیاسی واضح از تجاوز جمهوری آذربایجان تأکید کرد. نشست منظم شورای امنیت جمعی در ۲۳ نوامبر ۲۰۲۲ با حضور رهبران همه اعضای سازمان پیمان امنیت جمعی برای بحث در مورد مسائل امنیت بین‌المللی و منطقه ای برگزار شد. پس از اینکه پاشینیان از امضای بیانیه مشترک خودداری کرد، زیرا «به تصمیمی در مورد پاسخ سازمان پیمان امنیت جمعی به تجاوز جمهوری آذربایجان به ارمنستان
امنیت جمعی به تجاوز جمهوری آذربایجان به ارمنستان نرسید»، گمانه زنی‌هایی در مورد تداوم عضویت به وجود آمد. دبیرکل استانیسلاس زاس خاطرنشان کرد که، اگرچه اقدامات متعددی در حوزه دیپلماتیک و همچنین نظامی به‌طور کلی مورد توافق قرار گرفت، هیچ اجماع در مورد وضعیت در مرز حاصل نشد. اصطکاک دیپلماتیک تا ژانویه ۲۰۲۳ ادامه یافت، پس از آن که پاشینیان از برگزاری مانورهای نظامی مشترک امتناع کرد، زیرا این سازمان به‌طور صریح جمهوری آذربایجان را به دلیل تجاوز احتمالی آن محکوم نکرد. در پاسخ، دیمیتری پسکوف، دبیر مطبوعاتی
محکوم نکرد. در پاسخ، دیمیتری پسکوف، دبیر مطبوعاتی رئیس‌جمهور روسیه، اعلام کرد که ارمنستان یک متحد بسیار نزدیک باقی می‌ماند و قول داد به گفت وگوها ادامه دهد. سرگئی لاوروف برای ترمیم روابط خود، پیشنهاد استقرار یک مأموریت CSTO در امتداد مرز ارمنستان و آذربایجان را در ۲ فوریه ۲۰۲۳ طی یک یا دو روز داد، «اگر متحدان ارمنی ما، دوستان همچنان مانند گذشته به آن علاقه مند هستند». در ماه مه ۲۰۲۳، پس از بحران مرزی ارمنستان و جمهوری آذربایجان، نیکول پاشینیان، نخست‌وزیر ارمنستان، گفت که ارمنستان می‌تواند به دلیل عدم حمایت
گفت که ارمنستان می‌تواند به دلیل عدم حمایت روسیه در درگیری، خروج از این معاهده را بررسی کند. در مصاحبه ای با سی ان آن که در ۱ ژوئن ۲۰۲۳ پخش شد، پاشینیان اظهار داشت که «ارمنستان متحد روسیه در جنگ اوکراین نیست». در ۳ سپتامبر ۲۰۲۳، نیکول پاشینیان، نخست‌وزیر ارمنستان، طی مصاحبه ای اظهار داشت که این یک اشتباه استراتژیک برای ارمنستان است که تنها به روسیه برای تضمین امنیت خود متکی باشد. پاشینیان اظهار داشت: "مسکو نتوانسته است نقش خود را در منطقه قفقاز جنوبی کاهش دهد" و "فدراسیون روسیه نمی‌تواند نیازهای امنیتی
دهد" و "فدراسیون روسیه نمی‌تواند نیازهای امنیتی ارمنستان را برآورده کند. این مثال باید به ما نشان دهد که وابستگی تنها به یک شریک است." در مسائل امنیتی یک اشتباه استراتژیک است." پاشینیان نیروهای حافظ صلح روسی را که برای حفظ توافق آتش‌بس اعزام شده بودند متهم کرد که وظیفه خود را انجام نداده‌اند. پاشینیان تأیید کرد که ارمنستان در تلاش است تا ترتیبات امنیتی خود را به ویژه با اتحادیه اروپا و ایالات متحده متنوع کند. در جریان اعتراضات ارمنستان در سال ۲۰۲۳ که پس از حمله سال ۲۰۲۳ آذربایجان به قره باغ کوهستانی آغاز
حمله سال ۲۰۲۳ آذربایجان به قره باغ کوهستانی آغاز شد، تظاهرکنندگان سفارت روسیه در ایروان را محاصره کردند و از خودداری روسیه از مداخله در این حمله انتقاد کردند. برخی از معترضان خواستار رد پروتکل آلما آتا و خروج ارمنستان از CSTO شدند. ارمنستان از شرکت در مانورهای نظامی و نشست سران کشورهای مستقل مشترک المنافع در قرقیزستان در اکتبر ۲۰۲۳ خودداری کرد و از نیروهای حافظ صلح روسیه خواست به روسیه بازگردند. نخست‌وزیر ارمنستان، نیکول پاشینیان، در اواخر اکتبر فراتر رفت و گفت که «هیچ مزیتی» در حضور نیروهای روسی در
رفت و گفت که «هیچ مزیتی» در حضور نیروهای روسی در ارمنستان نمی‌بیند. در حال حاضر حدود ۱۰۰۰۰ سرباز روسی در گیومری مستقر هستند. توقف عضویت. در ۲۳ فوریه ۲۰۲۴، نیکول پاشینیان، نخست‌وزیر ارمنستان، تأیید کرد که ارمنستان مشارکت خود را در CSTO متوقف کرده است. طی یک مصاحبه پخش زنده پاشینیان اظهار داشت: «ما اکنون از لحاظ عملی مشارکت خود را در این معاهده متوقف کرده‌ایم» و «عضویت در CSTO در دست بررسی بود». در ۲۸ فوریه ۲۰۲۴، پاشینیان طی یک سخنرانی در مجلس ملی اظهار داشت که سازمان پیمان امنیت جمعی تهدیدی برای امنیت ملی
که سازمان پیمان امنیت جمعی تهدیدی برای امنیت ملی ارمنستان است. دمیتری پسکوف در پاسخ به اظهارات پاشینیان اظهار داشت که منشور سازمان پیمان امنیت جمعی مقرراتی برای وضعیت «عضویت منجمد» ندارد. در ۱۲ مارس، پاشینیان گفت که سازمان پیمان امنیت جمعی باید شفاف سازی کند که «چه چیزی قلمرو مستقل ارمنستان را تشکیل می‌دهد»، زیرا این سازمان هنگام درخواست نیروهای آذربایجانی از مرز به ارمنستان به رسمیت شناخته شده ارمنستان دفاع نکرده است. پاشینیان گفت که اگر پاسخ سازمان پیمان امنیت جمعی با انتظارات ارمنستان مطابقت نداشته
امنیت جمعی با انتظارات ارمنستان مطابقت نداشته باشد، این کشور رسماً از این سازمان خارج خواهد شد. در ۸ مه ۲۰۲۴، ارمنستان اعلام کرد که کمک‌های مالی خود را به سازمان پیمان امنیت جمعی متوقف کرده است، که باعث شد روسیه اعلام کند که همچنان موظف به پرداخت حق عضویت خود است. در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، ارمنستان اعلام کرد که در تاریخ نامشخصی بعداً رسماً از ائتلاف خارج خواهد شد، با بیان پاشینیان، «ما ترک خواهیم کرد. تصمیم خواهیم گرفت که چه زمانی خارج شویم… نگران نباشید، ما خواهیم رفت.». در ۱۴ نوامبر ۲۰۲۴، سخنگوی وزارت امور خارجه
رفت.». در ۱۴ نوامبر ۲۰۲۴، سخنگوی وزارت امور خارجه ارمنستان، آنی بادالیان اعلام کرد که هیچ تغییری در موضع ارمنستان در مورد توقف مشارکت این کشور در سازمان پیمان امنیت جمعی ایجاد نشده است. در ۴ دسامبر ۲۰۲۴، در رابطه با وضعیت عضویت ارمنستان در این سازمان در جریان بحث‌های پارلمانی در مجلس ملی، نیکول پاشینیان، نخست‌وزیر ارمنستان، اظهار داشت که «ما خود را خارج از سازمان پیمان امنیت جمعی می‌دانیم» و «من معتقدم که از نقطه بی بازگشت عبور کرده‌ایم» نمایندگی. ارمنستان یک نمایندگی دائمی در CSTO در مسکو، روسیه دارد. از
یک نمایندگی دائمی در CSTO در مسکو، روسیه دارد. از نوامبر ۲۰۱۸، سفیر ویکتور بیاگوف رئیس فعلی نمایندگی دائم ارمنستان در سازمان پیمان امنیت جمعی است. در همین حال، مهر شیرینیان به عنوان نماینده نیروهای مسلح ارمنستان در مأموریت ارمنستان در سازمان پیمان امنیت جمعی منصوب شده است.
ماریو والدرمارین (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "من، من، من… و دیگران"، "در آخرین لحظه"، "آ.آ.آ. ماساژدهنده حرفه‌ای، زیبا، آماده ارائه خدمات…"، "ستارگان پائین را می‌نگردند"، "جنگ بزرگ"، "ساندوکان بزرگ" و "فیلم پایان شب" اشاره کرد. او در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۳ به‌دلیل عوارض ناشی از کووید ۱۹ در سن ۹۶ سالگی درگذشت.
جورجو پاستینا (؛ ۱۹۰۵ – ۱۹۵۶) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا بود. از کارهایی که او کارگردانی نمود، می‌توان "هنری چهارم" (۱۹۴۳) را که نسخه‌ای سینمایی از "هنری چهارم" اثر لوئیجی پیراندلو بود، نام برد.
کاسیوس یک تمساح نر آب شور بود که قبلاً توسط رکوردهای جهانی گینس به عنوان بزرگ‌ترین تمساح جهان که در اسارت زندگی می‌کرد در سال ۲۰۱۱ به رسمیت شناخته شده بود. اندازه این حیوان طول، تقریباً ) وزن داشت، و در پارک کروکودیل مارین‌لند، باغ وحشی در جزیره گرین، کوئینزلند، استرالیا نگهداری می‌شد. کاسیوس در سال ۲۰۱۱ به‌طور رسمی توسط گینس به رسمیت شناخته شد، اما در سال ۲۰۱۲ این عنوان را به لولونگ تمساح آب شور که در جنوب فیلیپین صید شده بود با باخت. کاسیوس پس از مرگ لولونگ در فوریه ۲۰۱۳ این عنوان را دوباره به دست آورد.
در فوریه ۲۰۱۳ این عنوان را دوباره به دست آورد. گریم وب، کروکودیل‌شناس، گفت که کاسیوس زمانی که در سال ۱۹۸۴ صید شد، «یک تمساح بزرگ و مسن» بود که بین ۳۰ تا ۸۰ سال سن داشت و احتمالاً در سال ۲۰۲۳ «شاید تا ۱۲۰ سال» سن داشت. کاسیوس در نوامبر ۲۰۲۴ درگذشت. کالبد شکافی علت خاصی برای مرگ پیدا نکرد که نشان می‌دهد او بخاطر کهولت سن مرده است. نمونه‌هایی از بدن کاسیوس برای تخمین سن او فرستاده شد و پوست و سر او نگهداری می‌شود. صید. کاسیوس به عنوان یک حیوان مشکل ساز که به قایق‌ها در رودخانه فینیس در قلمرو شمالی حمله می‌کرد
در رودخانه فینیس در قلمرو شمالی حمله می‌کرد شناخته می‌شد و در سال ۱۹۸۴ صید شد. سه سال بعد، جورج کریگ شکارچی کروکودیل که در سال 1969 Marineland Melanesia را افتتاح کرده بود، او را به جزیره گرین آورد. کاسیوس در زمان معرفی خود در باغ وحش اندازه داشت.
ارزش‌های سیاسی ژاپن () معمولاً با یک حس قوی اجتماع و همبستگی گروهی و اهمیت ارتباطات شخصی و تصمیم‌گیری بر اساسی اجماع مشخص می‌شوند. کلیشه‌ها و نقد آنها. در رابطه با ارزش‌های ژاپنی، سیاست در ژاپن عموماً عمل‌گرایانه توصیف می‌شوند که توسط وفاداری‌های خاص محدود می‌شود و بر اساس «روابط انسانی» به جای ایدئولوژی یا اصول استوار است. رهبر اصلی ژاپنی به جای تجسم کاریزما یا آرمان‌ها، یک شبکه‌ساز است. بیشتر شبیه بنیان‌گذار حیله‌گر ،شوگون، توکوگاوا ایه‌یاسو، تا ظالم اما قهرمان اودا نوبوناگا. چنین پویایی‌های سیاسی مشهود
قهرمان اودا نوبوناگا. چنین پویایی‌های سیاسی مشهود است، برای مثال، در عملکرد حزب لیبرال دموکرات (ژاپن) که با وجود از دست دادن سه سال کنترل اکثریت در اوایل دهه ۱۹۹۰، قوی‌ترین حزب از سال ۱۹۵۵ باقی مانده است. دیدگاه عمل‌گرایانه و شخصی‌گرایانه از سیاست نمی‌تواند نظامی‌گری ژاپن، بحران‌های سیاسی دهه ۱۹۶۰، جنجال‌های پیرامون امپراتور، اصل نهم قانون اساسی ژاپن یا عدم تمایل بسیاری در حزب سوسیال دموکرات (ژاپن)، با وجود یک سیاست عظیم هزینه، دست کشیدن از تعهد ضد جنگ و انقلابی خود در اوایل دهه ۱۹۹۰ را توضیح دهد. همچنین
خود در اوایل دهه ۱۹۹۰ را توضیح دهد. همچنین نمی‌تواند باورهای ایدئولوژیک ظاهراً صادقانه دوران جنگ را توضیح دهد. «نظم جدید در شرق آسیای بزرگ» بر اساس اصول جهانی مانند پان‌آسیایی‌گرایی، «عدالت بین‌المللی» و «صلح دائم» مشروعیت یافت، حتی اگر نتایج کاملاً برعکس باشد. ماهیت غیر ایدئولوژیک جریان اصلی سیاست ژاپن در دوره پس از جنگ بازتاب شکست در جنگ، شکست پس از ۱۹۴۵ در یافتن یک اجماع ایدئولوژیک ملی برای جایگزینی باورهای بی‌اعتبار دوران جنگ است، و تعهد نخبگان و ژاپنی‌های معمولی به گسترش اقتصاد و بالا بردن
و ژاپنی‌های معمولی به گسترش اقتصاد و بالا بردن استانداردهای زندگی. با دستیابی به این اهداف، یک «جامعه توده متوسط» راضی و عمدتاً غیرسیاسی (اصطلاحی که توسط اقتصاددان موراکامی یاسوسوکه ابداع شد) پدیدار شد، که در آن ۹۰ درصد مردم در نظرسنجی‌ها همواره خود را به عنوان «طبقه متوسط» طبقه‌بندی کردند. جامعه و رهبری. برخی از ویژگی‌های متمایز سیاست ژاپن را می‌توان شناسایی کرد، اگرچه این بدان معنا نیست که آنها منحصر به ژاپن هستند. در عوض، ویژگی‌هایی که در سایر نظام‌های سیاسی نیز یافت می‌شوند، مانند اهمیت ارتباطات شخصی و
نیز یافت می‌شوند، مانند اهمیت ارتباطات شخصی و ایجاد اجماع، نقش فوق‌العاده مهمی در سیاست ژاپن ایفا کردند. این ویژگی‌ها ریشه‌های تاریخی عمیقی دارند و ارزش‌هایی را نشان می‌دهند که کل جامعه را فراگرفته است. در هر دو دوره فئودالی و مدرن، یک مشکل عمده برای رهبران سیاسی ژاپن آشتی دادن اهداف بقای جامعه و رفاه و احترام به خود افراد در محیطی با کمبود شدید بوده است. در قرن‌های اخیر، ژاپن فاقد منابع طبیعی و فضای مناسب برای اسکان جمعیت خود بود. به استثنای هوکایدو و سرزمین‌های استعماری در آسیا بین سال‌های ۱۸۹۵ و ۱۹۴۵،
استعماری در آسیا بین سال‌های ۱۸۹۵ و ۱۹۴۵، هیچ مرزی برای جذب افراد اضافی وجود نداشت. یکی از راه حل‌ها نادیده گرفتن رفاه بخش بزرگی از مردم (دهقان (اروپا)ها و کارگران) و استفاده از زور در هنگام ابراز نارضایتی بود. چنین اقدامات اجباری، که در هر دو دوره دوره ادو و جنگ جهانی دوم رایج بود، تا حد زیادی، اگرچه نه به‌طور کامل، در «دولت رفاه» پس از جنگ ناپدید شدند (به عنوان مثال، اینکه کشاورزان از زمین خود بیرون رانده شوند تا یک فرودگاه جدید به نام فرودگاه بین‌المللی ناریتا در ناریتا سانریزوکا ساخته شود، در دهه ۱۹۷۰