payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تا نابودی نهایی توسط تیمور لنگ» انتخاب شد. اگرچه اشمیت علاقه کمتری به دوره‌های بعدی مانند دوره اسلامی داشت، اما زمانی را نیز به بررسی آن‌ها اختصاص داد. دوره نوسنگی. در این منطقه وسیع باستان‌شناسی، دو تپه به‌طور واضح شناسایی شدند: چشمه علی و کوه سورسورا. (تصویر) فاصله بین این دو تپه حدود ۳۰۰ متر است. تپه چشمه علی که امروزه تقریباً کاملاً از بین رفته است، نخستین محلی بود که اشمیت در آن حفاری کرد. این مکان به دلیل منبع آبی که داشت (که در دوره‌ای بعد به‌عنوان یک زیارتگاه محلی مورد احترام قرار گرفت) و تپه‌اش از
زیارتگاه محلی مورد احترام قرار گرفت) و تپه‌اش از اهمیت بالایی برخوردار بود. در این نخستین حفاری او نتایج مهمی به‌دست‌آورد که به بازسازی نخستین سکونت‌های فلات ایران کمک کرد. لایه‌های باستانی‌تر اولین سکونت را که اشمیت آن را به دوره "آناو I" نسبت داده بود، نشان داد. با این حال، تحقیقات اخیر "وایگت" و "دایسون" (۱۹۹۲)، که همچنین توسط "فاضلی" (۲۰۰۱) تأیید شده است، اکنون افق سفالین چشمه علی را به حدود ۵۵۰۰–۵۲۰۰ پیش از میلاد تعریف می‌کنند، بنابراین این دوره پیش از آناو I قرار دارد. عمده‌ترین سفال‌های پیش از تاریخ
آناو I قرار دارد. عمده‌ترین سفال‌های پیش از تاریخ که در چشمه علی در این دوره پیدا شد، سفال‌های خاکی-قرمز با نقوش سیاه رنگ بود. الگوهای تزئینی آن‌ها از هندسی (اغلب زیگزاگ) تا الگوهای زومورفیک متفاوت بود. این ظروف به‌صورت دست‌ساز تهیه شده بودند و جنس سفال‌ها از ظروف نازک به‌صورت «پوسته تخم‌مرغ» تا ظروف ذخیره ضخیم متغیر بود. در میان تکه‌های مختلف این دوره، همچنین یک کاسه یافت شد که نشان‌دهنده یک الگوی غیرمعمول از سرهای جداشده بز کوهی است. دوره‌های پی‌درپی سکونت در دوران پیشاتاریخ از حدود ۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰ پیش از
در دوران پیشاتاریخ از حدود ۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰ پیش از میلاد ادامه داشته‌اند. سفال‌ها رنگی قهوه‌ای-قرمز روشن دارند و الگوهای تزئینی اغلب شامل پیچ‌وخم‌های گل‌مانند یا "پالمت‌ها" با چندین شاخه است. ویژگی شاخص، کوزه‌ای با پایه‌ای بلند است که با رنگ قهوه‌ای تیره نقاشی شده و بدنه آن با نقش‌های هندسی و گیاهی تزئین شده است. این نوع با سفال‌های ابتدایی کشف‌شده در تپه‌حصار مطابقت دارد. نتایج حفاری در دژ ری و شواهد سکونت در دوران‌های مختلف. حفاری در دژ ری نتایج جالبی را برای اشمیت به ارمغان آورد. در سال ۱۹۳۵ او حفاری‌ای به
اشمیت به ارمغان آورد. در سال ۱۹۳۵ او حفاری‌ای به مساحت ۴۰۰ متر مربع در تراس جنوبی دژ آغاز کرد، در حالی که بخش شمالی آن قبلاً توسط کارخانه سیمان ری آسیب دیده بود. لایه‌های پایین‌تر شامل نوعی سفال خاکستری بودند که نشان‌دهنده سکونت در دوران آهن اولیه (حدود ۱۰۰۰ پیش از میلاد) بود. لایه‌های زیر این‌ها تعدادی تکه سفال نقاشی‌شده از حصار IB را نشان می‌دهند که به هزاره سوم پیش از میلاد تعلق دارند؛ بنابراین، تپه دژ پس از چشمه علی مسکونی بوده است. حفاری‌های جدیدتر در سال ۲۰۰۷ در ری که در آن لایه ضخیمی از رسوبات
در سال ۲۰۰۷ در ری که در آن لایه ضخیمی از رسوبات آبرفتی (۲٫۶۰ متر) بدون هیچ‌گونه آثار انسانی پوشیده شده است، شامل خاک فشرده قرمز تیره و شن ریزه‌های ریز بود. در لایه‌های پایین‌تر این حفاری تعداد بسیار کمی از تکه‌های سفال خاکستری تیره یافت شد که برخی از آن‌ها با خطوط برش خورده و الگوهای تزئینی اعمال شده زینت داده شده بودند. در حالی که وضعیت فعلی پژوهش‌ها در مورد این لایه‌های پایین هنوز تمام نشده است، اما ممکن است این احتمال وجود داشته باشد که ناحیه درست زیر آن‌ها نیز در این زمان مسکونی بوده باشد، اگر دژ در
آن‌ها نیز در این زمان مسکونی بوده باشد، اگر دژ در دوران آهن اولیه دارای سکنه بوده باشد. دوره اشکانی در چشمه علی. لایه‌های بالاتر از نخستین سکونت نوسنگی، حضور یک سازه مهم از آجر خشتی را آشکار کرد. این بخش از یک مجموعه منحصر به فرد بود که اشمیت آن را معبد توصیف کرد و به سکه‌هایی که تاریخ‌گذاری شده‌ بودند و به دوره پارتی تعلق داشتند، دست یافت. بنابراین نشان‌دهنده یک فاصله سکونتی ۳۰۰۰ ساله است. این مجموعه معماری شامل یک حیاط مرکزی بود که توسط اتاق‌ها احاطه شده بود. در داخل این ساختمان، سکه‌هایی مربوط به مهرداد
در داخل این ساختمان، سکه‌هایی مربوط به مهرداد یکم (۱۷۱–۱۳۸ پیش از میلاد) و پاکور دوم (۷۸–۱۰۵ پیش از میلاد) پیدا شد. خارج از مجموعه، در همان سطح ساخت‌وساز، ۵۰۰ سکه مسی یافت شد که متعلق به مهرداد دوم (۱۲۳–۸۸ پیش از میلاد)، ارد یکم (۵۷–۳۷ پیش از میلاد)، فرهاد دوم و ونون یکم (۸–۱۲ میلادی) بود. همچنین تکه‌های سفال لعاب‌دار سبز مایل به آبی نیز یافت شد. کاسه‌های خاکستری مربوط به این منطقه امروز در موزه ملی ایران نگهداری می‌شوند. برخی از این کاسه‌ها که مکان عمودی آن‌ها با توجه به یادداشت‌های حفاری اشمیت مشخص شده
آن‌ها با توجه به یادداشت‌های حفاری اشمیت مشخص شده است، به ساختمان اشکانی تعلق دارند، خاکستری روشن هستند، با بافتی بسیار ریز و به نوع سفال «کلینکی وار» تعلق دارند (که معادل سرامیک سونور در اصطلاح هارینک است، که در حفاری‌های اخیر پیدا شده و به دوره اشکانی اولیه تعلق دارند. دژ ری و شواهد نخستین سکونت اشکانی. کاوش‌های انجام‌شده در مجموعهٔ شهرستان و دیوارهٔ حفاظتی سایت نشان داد که بنیان‌گذاری این بخش به اوایل شاهنشاهی اشکانی بازمی‌گردد. دیوارهٔ حفاظتی روی خط‌الراس صخره‌ای، حدود ۶ متر بالاتر از دشت، ساخته شده
صخره‌ای، حدود ۶ متر بالاتر از دشت، ساخته شده است. این دیوار در یک مرحله، اما به دو شیوهٔ متفاوت بنا شده: در بخش بیرونی (به ضخامت حدود ۱٫۵ متر در ارتفاع خط‌الراس صخره)، از خشت‌های گِلی به ابعاد ۴۵×۴۵×۱۵ سانتی‌متر استفاده شده و در سایر بخش‌ها (به ضخامت حدود ۴٫۵ متر در همان ارتفاع)، خشت‌ها ابعادی برابر با ۳۸×۳۸×۱۰/۱۲ سانتی‌متر داشته‌اند. این نوع ساخت‌وساز با استفاده از خشت‌هایی با ابعاد مشابه، در سایت بکتریه (بلخ؛ Balḵ)، به ویژه در دورهٔ Bactres IA، نیز مشاهده شده است. دیوارهٔ حفاظتی شامل پنج برج است که دو
شده است. دیوارهٔ حفاظتی شامل پنج برج است که دو برج شرقی‌تر به شکل مربع ساخته شده‌اند (که یکی از آن‌ها به دلیل مرمت‌های بعدی، اکنون ظاهری گرد یافته است). برج میانی که بعدها افزوده شده، به شکل گرد است، و دو برج دیگر به دلیل آسیب‌های شدید، قابل توصیف دقیق نیستند. میان برج گرد و برج بعدی در سمت غرب، در جایی که ارتفاع خط‌الراس صخره تقریباً با ارتفاع دشت برابر است، یک ورودی (پورتال) به عرض حدود ۶ متر در پایه شناسایی شده است. شکستگی‌های سفالی خاکستری‌رنگ با صدای خفیف (اصطلاحاً "clinky ware") که در حین کاوش در
خفیف (اصطلاحاً "clinky ware") که در حین کاوش در دیواره و نیز در پی‌های آن یافت شد ـ برخی از آن‌ها در میان خشت‌ها و ملات قرار داشتند ـ شواهدی از ساخت اولیه در دورهٔ اشکانی ارائه می‌دهند. افزون بر این، در لایه‌هایی بالاتر از کف گمانهٔ حفاری در شهرستان نیز تعداد زیادی از این سفال‌های خاکستری‌رنگ "clinky ware" مشاهده شد که تأییدی بر حضور و استقرار در دورهٔ اشکانی است. ارگ در دوران اشکانی. احتمالاً ارگ نیز شاهد یک دورهٔ مهم از اشغال در دوران اشکانی بوده است. کاوش‌های اخیر در بخش غربی ارگ، دیوارهٔ دفاعی آن را
اخیر در بخش غربی ارگ، دیوارهٔ دفاعی آن را آشکار کرد که از خشت‌های گلی به ابعاد ۴۵×۴۵×۱۵ سانتی‌متر ساخته شده و توسط دژ کوچکی از سنگ‌های ریز در بخش غربی تپهٔ ارگ، که به دوران اسلامی تعلق دارد، پوشانده شده است. باستان‌شناس ایرانی، قدیر آف‌روند، بخش‌هایی از این دیوارهٔ مهم را کشف کرد و نشان داد که ارگ نیز با دیواری مستحکم، که احتمالاً در دورهٔ اشکانی ساخته شده، محافظت می‌شده است. (۲۰۰۶ میلادی) در جریان کاوش‌ها، چندین سکهٔ کوچک مفرغی اشکانی نیز به صورت اتفاقی بر روی پلکان خشتی که از دژ کوچک به بالای تپه می‌رفت،
روی پلکان خشتی که از دژ کوچک به بالای تپه می‌رفت، یافت شد. لایه‌نگاری کاوش در ارگ به سطوح پیش از اسلام نرسید. با این حال، اشمیت در دههٔ ۱۹۳۰ در بخش شرقی تپه به پایهٔ آن رسید و نشان داد که لایه‌های اسلامی مستقیماً بر روی یک لایهٔ مهم از عصر آهن اولیه قرار گرفته‌اند. دوره ساسانی. در دوره ساسانی، تپه (چشمه علی) مسکونی نبود، اشمیت در یادداشت‌های حفاری خود در دهه ۱۹۳۰ نوشت. این باستان‌شناس سایت‌های دیگری در نزدیکی چشمه علی حفاری کرد و سکونتگاه‌های مهم ساسانی را پیدا کرد. مهم‌ترین سایت مربوط به این دوره در تپه
پیدا کرد. مهم‌ترین سایت مربوط به این دوره در تپه میل قرار دارد، جایی که معبد آتش عظیمی در مرکز یک تپه کوچک دیگر قرار دارد. دو تپه کوچکتر در طرف شرقی معبد توسط اشمیت حفاری شد که دو اقامتگاه کوچک از همان دوره را به نمایش گذاشت که به‌طور متوالی مورد استفاده مجدد و مرمت قرار گرفته بودند. این دو اقامتگاه و به‌ویژه معبد آتش با گچبری‌های کنده‌کاری شده تزئین شده بودند که امروز هنوز داخل بنا و بخشی از آن‌ها در یک موزه کوچک نزدیک به آن نگهداری می‌شود. موتیف‌های گچبری متعلق به پانورامای سنتی تزئینات ساسانی است و شامل
متعلق به پانورامای سنتی تزئینات ساسانی است و شامل عناصر زومورفیک، هندسی و گیاهی است (مراجعه کنید به تامپسون). بعدها، تپه بزرگ معبد آتش توسط یک هیئت ایرانی به رهبری زرین‌تاج شیبانی حفاری شد. دیگر سکونت‌گاه‌ها. در نزدیکی معبد آتش، به سوی غرب و جنوب غرب، سکونت گاه‌های ساسانی دیگری قرار داشتند، مانند چال تلخان، عشق آباد و نظام آباد، که چند کیلومتر جنوب غربی تپه میل قرار دارند. این مکان‌ها نیز مواد گچبری مهمی به همراه داشتند که همواره با تم‌های ساسانی همخوانی دارند، اما به‌طور کافی مطالعه نشده‌اند. یک سایت
دارند، اما به‌طور کافی مطالعه نشده‌اند. یک سایت ساسانی دیگر که اشمیت در آن یک ترنچ آزمایشی حفاری کرد، قلعه گبر بود، که چند متر جنوب دژ و شهر fortified (شهرستان) قرار دارد. در دوره اسلامی، این «قلعه» کوچک به دیوار شهر جدیدتر جذب شد و به دروازه تبدیل گردید (باب‌الصین، «دروازه به چین»). سفال‌های ساسانی. کاوش‌ها در شهرستان (Šahrestān) توالی جالبی از لایه‌ها را فراهم کرده است که شامل نمونه‌هایی از شکسته‌های سفالی ساسانی می‌باشد. لایه‌های بالای مراحل نخستین سکونت در شهرستان و لایه‌های زیر اولین سکونت اسلامی، که
در شهرستان و لایه‌های زیر اولین سکونت اسلامی، که در آن‌ها لعاب‌های سفید کدر دورهٔ اسلامی به وضوح شناسایی شد، نوعی سفال با بافتی متفاوت از دورهٔ پیشین را به نمایش می‌گذارند. بافت این سفال‌ها دیگر خاکستری ریز نیست، بلکه از رنگ نارنجی تا نارنجی-زرد با دانه‌های روشن کوچک است. برخی از شکسته‌ها زردترند و شامل دانه‌های آتشفشانی هستند، و بافت آن‌ها کمی شکننده است. کاوش در دیوارهٔ حفاظتی نشان داد که در این دوره، نمای خارجی دیوار مرمت شده است. یک سکه که به انتهای قرن پنجم (پیروز یا قباد اول؟) تعلق دارد، در پای
قرن پنجم (پیروز یا قباد اول؟) تعلق دارد، در پای دیوارهٔ مرمت‌شده پیدا شده است. کاوش در نمای داخلی تعداد زیادی کوزه با تزیینات خطوط مایل چاپی روی بدنه را آشکار ساخت. همان نوع تزیینات، با همان بافت زرد-کرم و زرد-سبز، در مرو نیز پیدا شده و به دورهٔ ساسانی اولیه و میانه نسبت داده شده است. شکل کوزه کوچک از مرو همچنین در ری رایج بوده و به دورهٔ ساسانی اولیه و میانه تعلق دارد. فرضیه اشغال. ارگ احتمالاً در دورهٔ ساسانی نیز مسکونی بوده است، هرچند که هیچ اثری برای تأیید این موضوع وجود ندارد. در جریان کاوش داخل دژ
تأیید این موضوع وجود ندارد. در جریان کاوش داخل دژ کوچک در بخش غربی تپه، چند شکسته سفالی مشابه با توالی لایه‌شناسی مشاهده شد. طبری (صفحات ۲۶۵۴–۲۶۵۵) گزارش می‌دهد که فرمانده اسلامی، نعیم بن مقرن، برای سرکوب شورشی که توسط سیاوخش بن مهران بن بهرام چوبین (۶۴۲–۶۴۳ میلادی) سازماندهی شده بود، به ری اعزام شد. پس از سرکوب شورش، این فرمانده دستور داد تا ارگ قدیمی تخریب و بازسازی شود. منابع اسلامی دیگر از اشغال پیشین ساسانی در شهر مستحکم ری یاد می‌کنند. با این حال، هیچ گمانه‌زنی باستان‌شناسی تاکنون توالی ساسانی روشنی
گمانه‌زنی باستان‌شناسی تاکنون توالی ساسانی روشنی را برای تعیین چنین اشغالی در این مکان پیدا نکرده است. از طرفی، مطالعهٔ مواد حفظ‌شده در انبار موزه ملی ایران در تهران، همراه با منبع‌شناسی کلی از سایت، گروه‌های سرامیکی با نوع‌شناسی ساسانی را شناسایی کرده است که مشابه نمونه‌های یافت‌شده در تپه میل، چال ترخان و دیگر مکان‌های ساسانی است. این موضوع حضور قوی ساسانی در ری را تأیید می‌کند، نه تنها در داخل و اطراف معبد آتش، بلکه در تمام منطقهٔ باستان‌شناسی آن. دوره‌های اسلامی. دوره‌های اسلامی در ری نشان‌دهندهٔ
اسلامی. دوره‌های اسلامی در ری نشان‌دهندهٔ مهم‌ترین و گسترده‌ترین اشغال در این سایت است و تنها در این دوره است که می‌توان یک نقشهٔ کامل از شهر را بازسازی کرد. در چشمه علی، پیش از اتصال لایه‌های اشکانی و نوسنگی، اشمیت یک لایهٔ عمیق (۲ متر) از دورهٔ اسلامی را کاوش کرد. در مقاله‌ای که در سال ۱۹۳۶ منتشر شد، اشمیت نوشت: «در چشمه علی از لایه‌های دورهٔ اسلامی خسته شده بودیم چرا که تنها مانع و کندکنندهٔ کاوش‌ها بودند». «چند شیء بسیار کم» که در این لایه‌های اسلامی پیدا شد، شامل تعداد زیادی دفن، مقبره‌های کوچک، چند
شد، شامل تعداد زیادی دفن، مقبره‌های کوچک، چند قبر (که حاوی اسکلت‌های به‌دقت حفظ نشده بودند) و یک سنگ قبر از سنگ مرمر سفید با کتیبه‌های کوفی و مذهبی بود. لایه‌های اسلامی مربوط به اشغالات «اسلام میانه» (آل بویه/سلجوقی) و همچنین «اسلام اولیه» (اموی/عباسی) بودند. علاوه بر این، ۱۰۷ دینار سکه (تاریخ‌گذاری ۱۱۱۶–۱۱۶۱ میلادی)، که بخشی از مطالعهٔ گستردهٔ نومیستیک مایلز (۱۹۳۸) است، و تعداد زیادی «دستگاه‌های انفجاری» در این سایت پیدا شد. کاوش‌ها در تپهٔ ارگ. کاوش‌ها در تپهٔ ارگ نشان می‌دهد که ارگ در دورهٔ اسلامی اولیه
تپهٔ ارگ نشان می‌دهد که ارگ در دورهٔ اسلامی اولیه مسکونی بوده و از سازه‌های قبلی استفاده شده است. در سال‌های اولیهٔ سلطهٔ مسلمانان، ری به عنوان یک پایگاه نظامی برای فتح و کنترل استان‌های شرقی امپراتوری اسلامی بود. بر این اساس، این سایت سیاسی-نظامی عمده توسط یک فرماندار و گروهی از ارتش او اشغال شده بود. در همین دوران اشغال نظامی بود که ری به‌طور جزئی بازسازی شد. این بازسازی با استفاده از سنگ و ملات انجام شد و نه با آجر گل‌پزی که پیش از آن استفاده می‌شد؛ برخی از بقایا هنوز هم امروز قابل مشاهده هستند. این روش
از بقایا هنوز هم امروز قابل مشاهده هستند. این روش ساخت و ساز به پایه‌های مسجد احتمالی پیدا شده در شهرستان مربوط می‌شود. در کاوش‌های اخیر، لایه‌های اولیه شامل سرامیک‌های بدون لعاب فراوان و برخی از شکسته‌های سرامیک لعاب سبز تک‌رنگ بودند. لایه‌های بالاتر سرامیک‌های لعاب‌دار قرن ۸–۹ را به نمایش گذاشتند، هنوز هم شکسته‌های لعاب سبز تک‌رنگ در آن‌ها مشاهده می‌شد. همچنین تعداد زیادی سفال‌های رنگ‌آمیزی شده روی لایه‌ای از گل، تحت لعابی شفاف و متفاوت از سفال‌های رنگ‌آمیزی شدهٔ معمول و شناخته‌شده پیدا شد. در گمانهٔ ۴۰۰
شدهٔ معمول و شناخته‌شده پیدا شد. در گمانهٔ ۴۰۰ مترمربعی خود در بخش شرقی ایوان جنوبی تپه، اشمیت سکه‌ای پیدا کرد که به نیمهٔ اول قرن ۱۱ تعلق داشت و به وضوح به لایه‌های بالاتر مربوط می‌شود. علاوه بر این، پس از یک وقفهٔ چهار قرنی، اشغال بسیار بعدی با برخی مواد تیموری در لایه‌ای که به سکه‌ای از شاهروخ تاریخ‌گذاری شده در ۱۴۳۲–۱۴۳۳ اشاره دارد، نشان داده شد. دیگر اکتشافات. «محلهٔ دولتی»، یا شهرستان (Šahrestān)، برای اولین بار در سال ۱۹۳۴ توسط اشمیت کاوش شد. او بر روی دو تپه متمرکز شد که سازه‌های معماری را پوشانده
دو تپه متمرکز شد که سازه‌های معماری را پوشانده و بین دامنهٔ جنوبی ارگ و دیوارهٔ جنوبی شهرستان قرار داشتند. کاوش در تپهٔ شرقی سری از پی‌های سنگی مربعی‌شکل را نمایان ساخت که جهت‌گیری آن‌ها به سمت مکه نشان می‌دهد که احتمالاً برای پایه‌های یک مسجد بوده‌اند. گرچه اشمیت در این ساختمان محراب پیدا نکرد، و کیل بیان می‌کند که، همان‌طور که در سیراف نیز ممکن است، این بنا می‌توانست «انبار» باشد اما این مجموعه هرگز به‌طور کامل کاوش نشد. امروزه، محلی که احتمالاً محراب در آن قرار داشته است، توسط یک کارخانهٔ گلیسرین پوشیده
قرار داشته است، توسط یک کارخانهٔ گلیسرین پوشیده شده است. با این حال، جهت‌گیری قبلهٔ اجزای باقی‌مانده از بنا و موقعیت آن در داخل شهرستان، عملکرد مهمی را پیشنهاد می‌دهد. این ساختمان، که احتمالاً یک مسجد بوده، به دورهٔ اولیهٔ عباسیان تاریخ‌گذاری شده است، به دلیل یافتن برخی سکه‌های عباسی اولیه در کف بنا، که برخی از آن‌ها به سال ۷۷۵ میلادی تعلق دارند. زیر کف، اشمیت برخی سکه‌های اموی نیز کشف کرد. تپهٔ غربی شهرستان، شمال کارخانهٔ گلیسرین، به عنوان یک مدرسه (مدرسهٔ سنتی) شناسایی شد به دلیل کشف ایوان‌هایی که از یک
سنتی) شناسایی شد به دلیل کشف ایوان‌هایی که از یک حیاط مرکزی باز می‌شدند و اتاق‌های کوچکی که در کنار آن‌ها قرار داشتند. این مدرسه به دورهٔ سلجوقی تاریخ‌گذاری شده است. مدرسهٔ دیگری که به دورهٔ سلجوقی تعلق دارد نیز بعدها توسط باستان‌شناسان ایران کشف شد. آخرین کاوش‌ها در شهرستان اطلاعات اضافی در مورد اشغال اسلامی ارائه داده است. در عمق تقریبی ۱.۵ متر از سطح، دو پی سنگی کشف شد. این دو پی از لایه‌های احتمالی ساسانی و اموی کاوش شده بودند، جایی که تکه‌های سفالی بدون لعاب و سبز تک‌رنگ جمع‌آوری شده است. این پی‌ها
لعاب و سبز تک‌رنگ جمع‌آوری شده است. این پی‌ها مانند کاوش اشمیت به سمت شمال‌شرقی/جنوب‌غربی جهت‌گیری داشتند. گروهی از تکه‌های سفال سفید کدر، که بافت آن‌ها تفاوت کمی با تولیدات سفید کدر مشخص بصره داشت، در پایه‌ی پی سنگی غربی پیدا شد. یکی از این تکه‌ها، که پایه‌ی یک کاسه است. منابع. Ch. Adle, “Constructions funéraires à Rey circa Xe-XIIe siècles,” Akten des VII. Internationalen Kongresses für Iranische Kunst und* Archäologie München, 7. -10. September 1976, Berlin, 1979, pp. 511-15. Idem, “Notes sur les
Berlin, 1979, pp. 511-15. Idem, “Notes sur les première et seconde campagnes archéologiques à Rey, Automne-hiver 1354-1355/1976-77,” in F. Vallat, ed. , Contribution à* l’histoire de l’Iran, Mélanges offerts à Jean Perrot, Recherche sur les civilisations, Paris, 1990, pp. 295-307. اداره کل باستان‌شناسی، ص ۱۱۷) به قلم علی‌اصغر مصطفوی، شماره ۶۹۹؛
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; حادثه رادیولوژیک لیا در ۲ دسامبر ۲۰۰۱ با کشف دو منبع تشعشع رها شده در نزدیکی سد انگوری در ناحیه تسالنجیخا در کشور گرجستان آغاز شد. سه روستایی اهل لیا ناخودآگاه در اثر این حادثه مسموم شدند که یکی از آنها در نهایت جان باخت. این حادثه در نتیجه تشعشعات حاصل از ژنراتور ترموالکتریک (RTG) و بدون برچسب رادیو ایزوتوپ رخ داد که به‌طور نامناسبی رها شده و از دوران حاکمیت شوروی به جا مانده بود. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) عملیات
بود. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) عملیات بازیابی و مراقبت‌های پزشکی پس از حادثه را سازمان دهی کرد. منبع مواد رادیواکتیو. در اوایل دهه ۱۹۸۰، یک سری رله رادیویی برای اتصال سد انگوری به سد هودونی که در آن زمان در حال احداث بود ایجاد شدند. رله‌ها در قلمروی دورافتاده و بدون دسترسی قابل اعتماد به برق قرار داشتند و با یک سری هشتایی ژنراتور ترموالکتریک رادیوایزوتوپ (RTG) تولید شده در سال ۱۹۸۳ تغذیه می‌شدند. هر RTG از نوع Beta-M بود که از استرانسیوم-۹۰ نیرو می‌گرفت و حاوی ۱۲۹۵ ۱۴۸۰ ترابایت رادیواکتیویته بود.
و حاوی ۱۲۹۵ ۱۴۸۰ ترابایت رادیواکتیویته بود. ساخت سد هودونی با نزدیک شدن به استقلال گرجستان از اتحاد جماهیر شوروی متوقف شد. ایستگاه‌ها و RTGهای آن در همان مکان رها و در نهایت برچیده شدند. برخی از RTGها نیز در آن زمان گم شدند. دو مورد در سال ۱۹۹۸ دوباره کشف شدند که منجر به هیچ آسیبی نشدند. دو مورد دیگر هم در سال ۱۹۹۹ یافت شد و که آنها هم منجر به آسیب دیدگی یا قرار گرفتن در معرض پرتوهای قابل توجهی نشدند. دو مورد دیگر در سال ۲۰۰۱ کشف شدند که منجر به حادثه شد. دو منبع دیگر هنوز نامشخص و مفقود هستند. منابع
شد. دو منبع دیگر هنوز نامشخص و مفقود هستند. منابع هیچ‌یک علامت گذاری نشده بودند و از محفظه ژنراتور هم جدا شده و رها شده بودند. هریک از این منابع نسبت به اندازه خود سنگین بودند، وزن آنها بود با وجود اینکه ابعادشان فقط بود. پس از بازیابی، مشخص شد که تشعشعات ساطع شده از سطح منابع ۴٫۶ سیورت (Sv) در ساعت است. دوز 5 Sv کاملاً جذب کل بدن می‌شود و ۵۰ درصد احتمال مسمومیت کشنده را به دنبال دارد. خروجی دوز اولیه در زمان ساخت آنها بسیار بیشتر بود، اما این خروجی از زمان ساخت تا زمان کشف آنها به دلیل واپاشی رادیواکتیو
ساخت تا زمان کشف آنها به دلیل واپاشی رادیواکتیو ۴۰ درصد کاهش یافته بود؛ بنابراین دوز واقعی دریافتی در هر ساعت کمتر از آنچه برای مسمویت حاد تشعشعی لازم است سنجیده شد مگر اینکه فرد به طور فیزیکی منبع را لمس کند، زیرا طبق قانون مربع معکوس، تابش با افزایش فاصله در هوا رقیق شده و کاهش می‌یابد. تصادف. سه مرد از لیا (که بعداً توسط آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به عنوان بیماران (2-DN-1، MG-3 ،MB) کد شدند. رانندگی کرده بودند. به جنگلی مشرف به مخزن سد انگوری رسیده و برای جمع‌آوری هیزم و ایجاد کمپ در طبیعت تلاش
و برای جمع‌آوری هیزم و ایجاد کمپ در طبیعت تلاش می‌کردند. آنها در یک جاده تقریباً صعب العبور و در هوای برفی زمستانی رانندگی و سپس پیاده‌روی کرده و حدود ساعت ۶ بعد از ظهر دو منبع را کشف کردند. در اطراف منبع‌ها به شعاع حدود برف دیده نمی‌شد و از زمین بخار برمی‌خاست. بیمار DN-1 یکی از آنها را برداشت و بلافاصله آن را انداخت، زیرا بسیار گرم بود. گردشگران تصمیم گرفتند از منطقه عقب‌نشینی کنند اما خیلی دیر شده بود و مجبور به ایجاد کمپ شبانه بودند. به همین علت آنها متوجه فایده ظاهری دستگاه‌ها به عنوان منابع گرما برای
فایده ظاهری دستگاه‌ها به عنوان منابع گرما برای کمپ شبانه خود شدند، تصمیم گرفتند منابع را به فاصله کوتاهی جابجا کنند و در اطراف آنها اردو بزنند. بیمار MB-3 از یک سیم محکم برای برداشتن یک منبع استفاده کرد و آن را به یک مکان صخره‌ای برد که بتواند در کنار صخره سرپناهی ایجاد کند. دو بیمار دیگر آتش روشن کردند و سپس 3-MB و 2-MG با همکاری منبع دیگر را نیز به زیر همان صخره ای که در آنجا سرپناه به پا کرده بودند منتقل کردند. آنها باهم شام خوردند و مقدار کمی ودکا نوشیدند، برای شب در نزدیکی منابع ماندند. علیرغم مصرف
برای شب در نزدیکی منابع ماندند. علیرغم مصرف مقدار کمی الکل، همه آنها بلافاصله پس از مصرف آن استفراغ کردند، اولین علامت سندرم تشعشع حاد (ARS) حدود سه ساعت پس از اولین قرار گرفتن در معرض تابش. حالت تهوع و استفراغ شدید بود و در طول شب ادامه داشت و منجر به کم خوابی آنها شد. گردشگران از منابع برای گرم نگه داشتن کمپ در طول شب استفاده کردند و آنها را در پشت جانپناهشان قرار داده بودند بطوری که فاصله آنها از منابع تا تخمین زده شد. روز بعد،1-DN و 2-MG منابع را از پشت کوله خودشان آویزان کردند تا پس از جمع‌آوری چوب
کوله خودشان آویزان کردند تا پس از جمع‌آوری چوب آنها را نیز در کامیونشان بار بزنند و با خود ببرند. همه آنها بیان کردند، از آنجایی که صبح بسیار خسته و دچار ضعف بودند، توانستند فقط نیمی از چوبی را که در نظر داشتند بار کنند. عصر همان روز به خانه برگشتند. عواقب. پزشکی. دو روز پس از قرار گرفتن در معرض، در ۴ دسامبر، بیمار 2-MG به یک پزشک محلی مراجعه کرد اما چیزی در مورد منبع گرمایش مرموز ذکر نکرد و پزشک تصور کرد که او دچار مسمویت متانول شده است و بهمین علت درمان به دست آمده علائم را برطرف نکرد. در ۱۵ دسامبر،
به دست آمده علائم را برطرف نکرد. در ۱۵ دسامبر، بیماران 1-DN و 2-MG دچار سوزش و خارش در قسمت پشت خود شدند، یعنی نزدیکترین نقطه ای که در معرض منبع تشعشع قرار گرفته بود. تا آن روز بیمار 1-DN صدای خود را نیز از دست داده بود اما با تصور سرماخوردگی به دنبال مراقبت پزشکی نرفته بود. همسر بیمار 3-MB و برادر بیمار 2-MG متوجه شدند که هر سه مرد با علائم مشابه، از جمله پوسته پوسته شدن بدن در ناحیه کمر بیمار شده‌اند. آنها به پلیس مراجعه کردند و پلیس پیشنهاد کرد که هر سه مرد به دنبال مراقبت‌های پزشکی باشند. هر سه بیمار
مرد به دنبال مراقبت‌های پزشکی باشند. هر سه بیمار در نهایت در ۲۲ دسامبر در بیمارستان بستری شدند و مشخص شد که به ARS مبتلا هستند. بیمار 3-MB در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۲ مرخص شد، زیرا مسمومیت او خفیف بود. وضعیت دو بیمار دیگر وخیم شد و دولت گرجستان از آژانس بین‌المللی انرژی اتمی برای درمان آنها درخواست کمک کرد. با مداخله آژانس بیمار 1-DN به مرکز بیوفیزیک پزشکی فدرال Burnasyan در مسکو و بیمار 2-MG به بیمارستان نظامی پرسی در پاریس فرستاده شدند. بیمار 2-MG بیش از یک سال در بیمارستان بستری بود و به پیوندهای پوستی گسترده
در بیمارستان بستری بود و به پیوندهای پوستی گسترده نیاز داشت، اما زنده ماند و در ۱۸ مارس ۲۰۰۳ مرخص شد. جراحات بیمار 1-DN باقی ماند. او بیشترین تابش را در کمر، قلب و اندام‌های حیاتیش دریافت کرده بود. یک زخم تشعشعی بزرگ در قسمت بالای کمر و سمت چپ او ایجاد شد، همچنین در کف دستش یک سوختگی تشعشعی حاد داشت. با وجود مراقبت‌های ویژه، آنتی‌بیوتیک‌های مکرر، جراحی‌های متعدد و تلاش برای پیوند پوست، زخم بهبود نیافت. وضعیت او به دلیل پنومونی پیچیده‌تر شد و درمان نتوانست از آسیب بیشتر ریه جلوگیری کند. او همچنین به سپسیس
از آسیب بیشتر ریه جلوگیری کند. او همچنین به سپسیس نیز مبتلا شد و در ۱۳ مه ۲۰۰۴، ۸۹۳ روز پس از اولین تماس، بر اثر نارسایی‌های گسترده قلبی، ریوی و کبدی درگذشت. دوزها. دوزهای پرتو به روش‌های مختلف تخمین زده شد، اما واضح بود که بیمار 2-MG بیشترین دوز را دریافت کرده. توضیح اینکه دوز ۱۰ گری برای کل بدن ۹۹٪، دوز ۶ گری ۵۰٪ و دوز ۲ گری ۵٪ حتی با وجود درمان منظم کشنده خواهند بود. دوزهای موضعی، به ویژه در مواردی که بیماران از زخم تشعشع رنج می‌برند، ممکن است با درصد بسیار بالا کشنده باشد. بیمار 1-DN، با دریافت دوز
بسیار بالا کشنده باشد. بیمار 1-DN، با دریافت دوز تابش قابل توجه موضعی (از ناحیه دستی که با آن منبع را برداشته بود) و همچنین دوز تخمینی بین ۲٫۸ تا ۵٫۴ گری برای کل بدن و ۲۱–۳۷ گری برای پشت کتف در نهایت در اثر این حادثه فوت کرد. در جدول زیر، مقداری عدم قطعیت در اندازه‌گیری‌ها وجود دارد. این مقادیر نزدیک به دوزهای تعیین شده توسط اندازه‌گیری انحرافات کروموزومی است که از نمونه‌های خون آنالیز شده توسط آزمایشگاه سیتوژنتیک جورجیا به دست آمده. همچنین شامل دوزهای محاسبه شده با آشکارساز است. هیچ فرد دیگری در منطقه
شده با آشکارساز است. هیچ فرد دیگری در منطقه پیدا نشد که در معرض قرار گرفته باشد. بازیابی منبع. یک روز پس از بستری شدن بیماران در بیمارستان، مقامات گرجستان تلاش کردند منابع مشکوک تشعشع را پیدا کنند، اما هوای بد مانع از رسیدن آنها به محل شد. در ۲۹ دسامبر آنها جستجو را دوباره آغاز کردند و مکان دقیق منابع مشخص و از منطقه فیلمبرداری شد. در ۴ ژانویه ۲۰۰۲، دولت گرجستان از آژانس بین‌المللی انرژی اتمی درخواست کمک کرد. اولین تلاش برای بازیابی منابع دو روز بعد انجام شد، اما دوباره به دلیل مشکلات آب و هوایی عملیات
شد، اما دوباره به دلیل مشکلات آب و هوایی عملیات متوقف شد. سپس یک تیم از کارشناسان آژانس برای تعیین بهترین روش بازیابی و حقیقت یابی در مورد ماهیت آنها تشکیل و دوباره مأموریت بازیابی را آغاز کردند. کانتینری با حداکثر ایمنی تجهیز شد که از نشر پرتو و مواد رادیواکتیو در همه شرایط جلوگیری می‌کرد. پس از بررسی منابع مشخص شد که بیش از یک دهه پس از رها شدن در جنگل پوشش آنها همچنان سالم است و هیچ ماده رادیواکتیوی از آنها منتشر نشده و تنها تشعشع تشعشعات یونیزان به صورت موضعی از آنها ساطع می‌گردد. به همین دلیل، آژانس
موضعی از آنها ساطع می‌گردد. به همین دلیل، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی برای بازیابی منابع در نظر داشت تا آب شدن برفها و فرا رسیدن بهاره صبر کند، اما نگرانی ساکنان منطقه و دولت گرجستان، کارشناسان آژانس را بر آن داشت تا برای احیای زودهنگام منابع تلاش کند. یک مأموریت بازیابی تاکتیکی دشوار در ۲ ۳ فوریه ۲۰۰۲ با موفقیت انجام گرفت. در این مأموریت بازیابی با چالش‌های متعددی روبرو بود که آب و هوای زمستانی بزرگ‌ترین چالش به نظر می‌رسید. روستای پوتسخو اتسری به عنوان پایگاه عملیات مورد استفاده قرار گرفت. کانتینر مخصوص