payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کردند که در سه مرحله از ۱۸۸۱ تا ۱۸۹۴ منتشر شده بود. ویراستاران کنترل ویرایشی محدودی بر نویسندگان تفسیرهای فردی اعمال می‌کردند. پروون اظهار داشت که هدف او «رها کردن هر مشارکت‌کننده برای اعمال آزادانه قضاوت خودش» است.
برتون ویسوتزکی (؛ – ) ربی ، استاد اهل ایالات متحده آمریکا بود.
سیل زانکلی () یا سیلاب زانکلی (انگلیسی: Zanclean deluge) سیلی نظری است که ۵٫۳۳ میلیون سال پیش دریای مدیترانه را دوباره پر کرد. این سیل به بحران شوری مسینین پایان داد و دریای مدیترانه را دوباره به اقیانوس اطلس متصل کرد، هرچند ممکن است حتی پیش از سیل نیز ارتباطات جزئی با اقیانوس اطلس وجود داشته باشد. این اتصال دوباره، آغاز اشکوب زانکلی است که نام نخستین عصر در مقیاس زمانی زمین‌شناسی دور پلیوسن است. بر پایهٔ این الگو، آب از اقیانوس اطلس از راه تنگه جبل‌الطارق امروزی، حوضه بسته را دوباره پر کرد. نود درصد سیلاب
حوضه بسته را دوباره پر کرد. نود درصد سیلاب حوضه مدیترانه به‌طور ناگهانی در دوره‌ای که بین چند ماه تا دو سال برآورد می‌شود، پس از تخلیه‌های آبی کم که می‌توانست برای چندین هزار سال به درازا انجامیده باشد، رخ داد. افزایش سطح آب دریا در این حوضه ممکن است گاهی به نرخ‌های بیش از رسیده باشد. بر پایهٔ ویژگی‌های فرسایشی که تا دوران نوین در زیر رسوبات پلیوسن حفظ شده‌اند، گارسیا-کاستلانوس و همکارانش برآورد می‌کنند که آب با سرعتی بیش از و با حداکثر دبی حدود ، یعنی حدود ۱۰۰۰ برابر رود آمازون امروزی، به پایین سرازیر شده
۱۰۰۰ برابر رود آمازون امروزی، به پایین سرازیر شده است. مطالعات ساختارهای زیرزمینی در تنگهٔ جبل‌الطارق نشان می‌دهد که کانال سیلاب به‌جای ایجاد یک آبشار تند، به‌تدریج به سمت کف حوضه پایین می‌رفته است. پیش‌زمینه. تاریخچهٔ زمین‌شناختی دریای مدیترانه تحت تأثیر زمین‌ساخت صفحه‌ای شامل صفحه آفریقا، صفحه عربستان و صفحه اوراسیا است که اقیانوس تتیس پیشین را کوچک کرد تا بخش غربی آن به مدیترانهٔ امروزی تبدیل شود. به دلایلی که به روشنی مشخص نیست، در اواخر دور میوسن، مدیترانه از اقیانوس اطلس جدا شد. این دریا زمانی که
از اقیانوس اطلس جدا شد. این دریا زمانی که دالان‌های گوادالورثه و ریف که پیشتر مدیترانه را به اطلس متصل می‌کردند بسته شدند، تا اندازه‌ای خشک شد. این رویداد باعث بحران شوری مسینین و تشکیل رسوبات نمکی ضخیم در بستر دریای پیشین و فرسایش شیب‌های قاره‌ای شد. رودهای نیل و رون در این زمان ژرف‌دره‌های عمیقی را کندند. سطح آب در مدیترانه در این دوره کیلومترها کاهش یافت. اندازهٔ دقیق این کاهش و اینکه آیا بین مدیترانه غربی و مدیترانه شرقی متقارن بوده است یا نه، روشن نیست؛ ممکن است دریاهای به هم پیوسته‌ای در کف مدیترانه
ممکن است دریاهای به هم پیوسته‌ای در کف مدیترانه باقی مانده باشند. وجود ماهی‌های اقیانوس اطلس در رسوبات مسینین و حجم نمک رسوب‌کرده در دوران بحران شوری مسینین، نشان می‌دهد که حتی پیش از سیل زانکلی نیز جریان باقیمانده‌ای از اقیانوس اطلس به مدیترانه وجود داشته است. پیش از سیل زانکلی، افزایش بارش و رواناب سطحی، شوری دریای باقیمانده را کاهش داده بود، که به رسوب‌گذاری به اصطلاح رسوبات «لاگو ماره» (Lago Mare) انجامید، و گمان می‌رود بخشی از آب آن از دریای پاراتتیس در شمال مدیترانه سرچشمه گرفته باشد. رویداد. سیل
در شمال مدیترانه سرچشمه گرفته باشد. رویداد. سیل زانکلی زمانی رخ داد که تنگه جبل‌الطارق باز شد. فرونشست زمین‌ساختی ناحیهٔ جبل‌الطارق ممکن است آستانه را تا زمان شکاف برداشتن آن، پایین آورده باشد. رویداد محرک دقیق آن با قطعیت مشخص نیست؛ گسل‌سازی یا افزایش سطح آب دریاها مورد بحث است. پذیرفته‌شده‌ترین فرضیه این است که جریانی که به مدیترانه می‌ریخت، تنگهٔ جبل‌الطارق را فرسایش داد تا اینکه اقیانوس اطلس را تسخیر کرد و این تنگه پیش از این رویداد فرسایشی وجود نداشت. در هنگام سیل، کانالی در سراسر تنگهٔ جبل‌الطارق شکل
هنگام سیل، کانالی در سراسر تنگهٔ جبل‌الطارق شکل گرفت، که از آستانه کامارینال در تنگهٔ جبل‌الطارق آغاز می‌شود. این کانال در بستر دریای آلبوران فرسایش یافته، در پیرامون ارتفاعات ویسکونده دِ ازا در دریای آلبوران تقسیم می‌شود و در نهایت پیش از آنکه به چندین شاخه تقسیم شده و در حوضهٔ آلجرو-بالئار پایان یابد، به کانال آلبوران می‌پیوندد. این کانال در منطقهٔ آغازین خود شکلی U-مانند دارد که با شکل‌گیری آن در یک سیل غول‌آسا سازگار است. تشکیل این کانال حدود سنگ را جابجا کرد، که به شکل سدهای زیردریایی غول‌پیکر در
جابجا کرد، که به شکل سدهای زیردریایی غول‌پیکر در دریای آلبوران رسوب کرد. با این حال، بخشی از کانال زانکلی که از آستانهٔ کامارینال می‌گذرد، ممکن است منشأ متفاوتی داشته باشد. اینکه سیل زانکلی به‌تدریج یا به‌صورت یک رویداد فاجعه‌بار رخ داده، بحث‌برانگیز است، اما از دیدگاه معیارهای زمین‌شناختی، آنی بوده است. بزرگی یک سیل فاجعه‌بار با الگوسازی شبیه‌سازی شده است. یک الگوی تک‌بعدی، سیل فاجعه‌باری با بیش از ۱۰ تا ۱۰۰ سوِردروپ را فرض می‌کند. برآورد دیگری فرض می‌کند که پس از نخستین شکاف آستانه، آب روان، آستانه را
که پس از نخستین شکاف آستانه، آب روان، آستانه را فرسایش داده و کانالی را در سراسر تنگهٔ جبل‌الطارق ایجاد کرده است که جریان آب را افزایش داده و به نوبهٔ خود فرسایش را بیشتر کرده تا زمانی که سطح آب در مدیترانه به اندازه‌ای بالا آمده که سیل را کند کرده است. در چنین سناریویی، حداکثر دبی بیش از با سرعت آب بیش از رخ داده است؛ چنین نرخ‌های جریانی حدود هزار برابر دبی رود آمازون و ده برابر سیل‌های میسولا است. این سیل از یک شیب نسبتاً ملایم به حوضهٔ مدیترانه سرازیر شده است، نه به شکل یک آبشار غول‌پیکر. شبیه‌سازی‌های
است، نه به شکل یک آبشار غول‌پیکر. شبیه‌سازی‌های بعدی با استفاده از جغرافیای روشن‌تر، جریان را به حدود ۱۰۰ سوردروپ یا محدود می‌کنند. این شبیه‌سازی‌ها همچنین به تشکیل چرخاب‌های بزرگ در دریای آلبوران در هنگام سیلاب و فرسایش آستانهٔ کامارینال با نرخ اشاره دارند. اندازهٔ دقیق سیل به سطح آب پیش از سیل در مدیترانه بستگی دارد و سطح آب بالاتر در آنجا منجر به سیلی بسیار کوچک‌تر می‌شد. این سیل در ابتدا تنها مدیترانه غربی را تحت تأثیر قرار داد، زیرا پرتگاه مالت (واقع در تنگه سیسیل امروزی) مانعی را تشکیل می‌داد که
در تنگه سیسیل امروزی) مانعی را تشکیل می‌داد که حوضهٔ آن را از حوضهٔ مدیترانه شرقی جدا می‌کرد که احتمالاً از راه درهٔ نوتو در سراسر پرتگاه مالت سرریز شده است؛ افزون بر این، ممکن است در این زمان آستانه‌ای در شرق دریای آلبوران وجود داشته باشد. در هنگام سیلاب در سراسر درهٔ نوتو، گرداب‌ها و جریان‌های معکوس رخ داد، و مقادیر زیادی رسوب در دریای یونان جای گرفت. در حالی که در ابتدا تصور می‌شد پر شدن مدیترانهٔ شرقی هزاران سال به درازا می‌انجامد، برآوردهای بعدی از اندازهٔ کانال تنگهٔ جبل‌الطارق نشان داد که این فرایند
کانال تنگهٔ جبل‌الطارق نشان داد که این فرایند زمان بسیار کمتری، بالقوه کمتر از یک سال تا اتصال دوباره، به درازا انجامیده است. یک سیل بزرگ تنها توضیح برای اتصال دوباره مدیترانه به اقیانوس اطلس و دگرگونی‌های زیست‌محیطی همزمان آن نیست؛ بازپرشدن تدریجی‌تر مدیترانه، از جمله بازپرشدن از راه دیگر منابع آبی نیز ممکن است، یا یک تنگهٔ جبل‌الطارق پیوسته باز. نبودِ یک رویداد سیلابی فاجعه‌بار با شواهد زمین‌شناختی یافت‌شده در امتداد حاشیهٔ جنوبی دریای آلبوران پشتیبانی می‌شود. از سوی دیگر، رسوبات یافت‌شده در پیرامون
می‌شود. از سوی دیگر، رسوبات یافت‌شده در پیرامون دریای مدیترانه نشان می‌دهد که یک سیل شدید به اتصال دوباره از راه تنگهٔ سیسیل انجامیده است. باشه، این هم ترجمهٔ بخش‌های باقی‌مانده: زمان‌بندی. زمان‌بندی سیل زانکلی نامشخص است و یک احتمال، وقوع سیل در حدود ۵٫۳۳ میلیون سال پیش است؛ پایان مسینین/میوسن و آغاز زانکلی/پلیوسن معمولاً با این سیل مرتبط دانسته می‌شود. سیل اصلی زانکلی ممکن است با یک رویداد سیلابی کوچکتر و پیشین‌تر همراه بوده باشد، و وجود پادگانه‌های دریای عمیق برای استنباط این موضوع به کار رفته است که
عمیق برای استنباط این موضوع به کار رفته است که بازپرشدن مدیترانه در چندین پالس رخ داده است. بازپرشدن کامل مدیترانه ممکن است حدود یک دهه به درازا انجامیده باشد. پیامدها. سیل زانکلی تنگه جبل‌الطارق را ایجاد کرد؛ تردید وجود دارد که رویدادهای زمین‌ساختی یا آتشفشانی توانسته باشند این تنگه را ایجاد کنند، زیرا مرزهای اصلی صفحات از میان تنگه نمی‌گذرند و فعالیت لرزه‌ای کمی در این منطقه وجود دارد. ریخت‌شناسی کنونی تنگه با دو [آستانۀ آبی مشخص می‌شود: آستانه کامارینال، که در عمیق‌ترین نقطهٔ خود عمق دارد، و آستانه
که در عمیق‌ترین نقطهٔ خود عمق دارد، و آستانه اسپارتل که عمیق‌تر و در غرب آن قرار دارد. باریک‌ترین بخش تنگه در شرق هر دو آستانه واقع شده است و به‌طور قابل توجهی عمیق‌تر از آستانه‌ها است. ممکن است این آستانه‌ها پس از سیل در اثر حرکت گرانشی زمین‌های مجاور تشکیل شده باشند. سیل زانکلی باعث دگرگونی بزرگی در محیط زیست حوضهٔ مدیترانه شد؛ رخسارهٔ قاره‌ای «لاگو ماره» با رسوبات دریای عمیق زانکلی جایگزین شد. این سیل ممکن است بر آب‌وهوای جهانی تأثیر گذاشته باشد، با توجه به اینکه سیل بسیار کوچکتری که هنگام تخلیهٔ دریاچه
به اینکه سیل بسیار کوچکتری که هنگام تخلیهٔ دریاچه آگاسی رخ داد، منجر به یک دورهٔ سرد شد. اثرات دور از انتظار فرضی آن تا پشته لویالتی در کنار کالدونیای جدید در نیمکرهٔ جنوبی نیز رسیده است. بالا آمدن سطح دریا باعث شد که رود نیل که عمیقاً بریده شده بود، تا اسوان، در حدود بالادست ساحل امروزی، به یک خلیجک ساحلی تبدیل شود. سیل زانکلی به انزوای نهایی جزایر مدیترانه‌ای متعددی مانند کرت انجامید که منجر به گونه‌زایی جانوران یافت‌شده در آنجا شد. از سوی دیگر، تشکیل تنگهٔ جبل‌الطارق مانع از عبور جانوران خشکی‌زی بین
تنگهٔ جبل‌الطارق مانع از عبور جانوران خشکی‌زی بین آفریقا و اروپا شد. علاوه بر این، اتصال دوباره به جانوران دریایی مانند آب‌بازسانان و نیاکان آن‌ها و فک‌ها اجازه داد تا از اقیانوس اطلس به مدیترانه مهاجرت کنند. شواهد این سیلاب از رسوبات عصر زانکلی، هم در گودمَته‌ها‌ و هم در رسوباتی که متعاقباً بالا آمده و از سطح دریا فراتر رفته‌اند، به دست آمده است. یک سطح فرسایشی تیز، سطح پیش از سیل زانکلی را از رسوبات جوان‌تر که همواره منشأ دریایی دارند، جدا می‌کند. آب‌هایی که به مدیترانه غربی سرازیر شدند، احتمالاً از راه
که به مدیترانه غربی سرازیر شدند، احتمالاً از راه سیسیل و ژرف‌دره زیردریایی نوتو در نزدیکی آوولا به دریای یونان سرریز کردند؛ این سیل سرریزی، بزرگی قابل مقایسه‌ای با سیل تنگهٔ جبل‌الطارق داشت. نرخ‌هایی که مدیترانه در طول سیل با آن پر شد، برای ایجاد لرزه‌خیزی القایی قابل توجهی بیش از اندازه کافی بود. زمین‌لغزش‌های بزرگ ناشی از آن برای ایجاد سونامی‌های بزرگ با ارتفاع موجی که به می‌رسید کافی بود، که شواهد آن در حوضه آلخسیراس یافت شده است. پر شدن این حوضه تنش‌های زمین‌ساختی ایجاد کرد که بر توسعهٔ کوهستان آپنینی
زمین‌ساختی ایجاد کرد که بر توسعهٔ کوهستان آپنینی تأثیر گذاشته است. ابرسیلاب‌های همانند. سیل‌های همانندی در طول تاریخ در جاهای دیگر زمین رخ داده است؛ نمونه‌ها شامل سیل بونویل در آمریکای شمالی، که در طی آن دریاچه بونویل از راه گذرگاه رد راک به حوضه رود اسنیک سرریز شد، و فرضیه سیل دریای سیاه است که سیلی از مدیترانه به دریای سیاه از راه تنگه بسفر را فرض می‌کند. تاریخچهٔ پژوهش. پلینیوس در کتاب خود "تاریخ طبیعی"، به افسانه‌ای اشاره می‌کند که هرکول تنگهٔ جبل‌الطارق را بین مدیترانه و اقیانوس اطلس حفر کرده و این دو
را بین مدیترانه و اقیانوس اطلس حفر کرده و این دو را به هم متصل کرده است. با این حال، نظریهٔ واقعی سیل زانکلی تنها در دههٔ ۱۹۷۰ پدیدار شد، زمانی که مشخص شد رسوبات نمکی و یک سطح فرسایشی گسترده در مدیترانه در طی یک دورهٔ طولانی پایین‌بودن سطح دریا ایجاد شده‌اند، و اینکه بازپرشدن بعدی تنها در چند هزار سال یا کمتر رخ داده است.
مکعب بیتسون مدلی برای تحلیل سود–زیان در پژوهش بر روی جانوران است که توسط پاتریک بیتسون، استاد جانورشناسی و رئیس انجمن جانورشناسی لندن، ارائه شد. هدف. مکعب بیتسون با هدف کمک به داوری اخلاقی طراحی شد تا تصمیم‌گیری دربارهٔ انجام یا عدم انجام یک پژوهش بر روی جانوران روشن‌تر شود. این مدل جایگزین قانون روش‌های علمی بر روی جانوران ۱۹۸۶ نیست، بلکه ابزاری کمکی است و هیچ فرمول ریاضی دقیقی برای محاسبه ارائه نمی‌دهد. سه محور. مکعب دارای سه محور مستقل است: تفسیر. در مکعب بیتسون، محور قرمز نشان‌دهندهٔ میزان رنج جانور
بیتسون، محور قرمز نشان‌دهندهٔ میزان رنج جانور است. بیشتر طرح‌ها در موقعیت‌های میانی قرار می‌گیرند و داوری دربارهٔ آن‌ها نیازمند سنجش هم‌زمان هر سه محور است. اهمیت. اهمیت مکعب بیتسون در این است که سه معیار اصلی را هم‌زمان در نظر می‌گیرد. به‌ویژه، حتی اگر سودمندی بالقوه زیاد باشد، پژوهشی که کیفیت ضعیف یا رنج شدید داشته باشد، از نظر اخلاقی قابل دفاع نیست.
کالیدار گمشده و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی مادهومیتا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آبیشک باچان، محمد زیشان ایوب، دایویک باگلا و نیمرات کائور ایفای نقش کرده‌اند.
روابط ایتالیا و اوکراین، روابط دوجانبه بین ایتالیا و اوکراین است. ایتالیا در کی‌یف سفارت دارد. اوکراین در رم سفارت و در میلان و ناپل کنسولگری دارد. ایتالیا عضو ناتو و اتحادیه اروپا است که اوکراین در سال ۲۰۲۲ برای عضویت در آنها درخواست داده است. هر دو کشور عضو شورای اروپا هستند. تاریخچه. در قرون وسطی، جمهوری ایتالیایی جنوا بر بخش‌هایی از کریمه به همراه شهر فئودوسیا و شهر اولشیا در جنوب اوکراین امروزی حکومت می‌کرد. قلعه‌های جنوایی کافا (فئودوسیای امروزی)، چمبالو (بالاکلاوای امروزی) و سوداک همچنان از بناهای
(بالاکلاوای امروزی) و سوداک همچنان از بناهای دیدنی کریمه هستند. در طول جنگ جهانی دوم، شهر پوکرووسک اوکراین محل قتل‌عام بیش از ۵۰۰ اسیر جنگی از ملیت‌های مختلف، از جمله ۸۹ ایتالیایی، توسط شوروی بود. ایتالیا استقلال اوکراین را در ۲۸ دسامبر ۱۹۹۱ به رسمیت شناخت و روابط دیپلماتیک رسمی در ۲۹ ژانویه ۱۹۹۲ آغاز شد. روابط سیاسی و دیپلماتیک. در مارس ۲۰۱۲، معاونان وزرای امور خارجه دو کشور در رم برای بحث در مورد موضوعات سیاسی دیدار کردند. در ژوئن همان سال، کوستیانتین گریشچنکو، وزیر امور خارجه اوکراین، در چارچوب اجلاس
وزیر امور خارجه اوکراین، در چارچوب اجلاس ابتکار اروپای مرکزی، با مارتا داسو، معاون وقت وزیر امور خارجه ایتالیا، در تریسته دیدار کرد. از آغاز تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، روابط دوجانبه بین ایتالیا و اوکراین تغییر کرده است. دولت ایتالیا، از طریق وزارت امور خارجه، «محکومیت شدید تجاوز غیرقابل توجیه و بی‌دلیل روسیه علیه اوکراین» را اعلام کرد. ایتالیا همچنین بر نقض قوانین بین‌المللی توسط مقامات روسی تأکید کرده و حمایت کامل خود را از تمامیت ارضی اوکراین ابراز داشته است. ایتالیا مانند سایر کشورهای اروپایی و
داشته است. ایتالیا مانند سایر کشورهای اروپایی و خود کمیسیون اروپا، از اقدام اتحادیه اروپا برای منزوی کردن و اعمال فشار اقتصادی بر روسیه حمایت می‌کند. در ابتدا، دولت ایتالیا پس از شروع جنگ، آشکارا مصمم به اعمال تحریم‌های اقتصادی علیه روسیه به عنوان نوعی اقدام متقابل نبود. ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، از طریق حساب رسمی توییتر خود، از ماریو دراگی، نخست‌وزیر ایتالیا، به دلیل عدم تمایلش به اعمال تحریم‌های شدیدتر علیه روسیه انتقاد کرد. متعاقباً، حمایت ایتالیا از مقاومت اوکراین قوی‌تر شد: به عنوان مثال،
از مقاومت اوکراین قوی‌تر شد: به عنوان مثال، وزارت فرهنگ ایتالیا پیشنهاد بازسازی تئاتر درام منطقه‌ای دانشگاهی دونتسک در ماریوپل را داده است. ایتالیا از حامیان توافق‌نامه‌های مینسک برای توقف درگیری‌های مسلحانه و برقراری گفتگو با روسیه بود. بازدیدهای ایالتی. رئیس‌جمهور اوکراین چندین بار از جمهوری ایتالیا بازدید کرده است: در ماه مه ۱۹۹۵، در نوامبر ۲۰۰۲، در اکتبر ۲۰۰۸، در نوامبر ۲۰۱۵، فوریه ۲۰۲۰ و در مه ۲۰۲۳. رئیس‌جمهور ایتالیا در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۹ از اوکراین بازدید کرد، در حالی که نخست‌وزیر ایتالیا در اکتبر
بازدید کرد، در حالی که نخست‌وزیر ایتالیا در اکتبر ۲۰۰۳ و مارس ۲۰۱۵ به اوکراین رفت. روابط اقتصادی. طبق داده‌های سال ۲۰۲۱، ایتالیا با ۳۲۸۸ میلیون یورو ارزش صادرات، دومین بازار بزرگ صادرات اوکراین و با ۲۱۱۳ میلیون یورو ارزش صادرات، چهارمین صادرکننده بزرگ اتحادیه اروپا به اوکراین است. قوی‌ترین ارتباط در حوزه اقتصادی بین ایتالیا و اوکراین در تجارت محصولات متالورژی نهفته است: در سال ۲۰۲۱، ایتالیا کالاهای متالورژی را از اوکراین به ارزش کل ۱ میلیارد یورو وارد کرد. در بخش صنایع کشاورزی و غذایی، تبادل اقتصادی حدود
در بخش صنایع کشاورزی و غذایی، تبادل اقتصادی حدود ۳۰۰ میلیون یورو است که بیشتر آن در قالب مبادله گندم صورت می‌گیرد. ایتالیا عمدتاً ماشین‌آلات و تجهیزات، تنباکو، مواد شیمیایی، پوشاک و محصولات غذایی به اوکراین صادر می‌کند. طبق آخرین داده‌های موجود (۲۰۱۷)، ۱۷۵ شرکت ایتالیایی در اوکراین وجود دارد که ۶۶۹۲ کارمند و درآمد کل ۴۳۳ میلیون یورو در سال دارند. شرکت‌های اصلی ایتالیایی حاضر در اوکراین عبارتند از فریرو، اینتسا سانپائولو، انی، ماپی، سایپم و سلکس. یکی دیگر از پدیده‌های اجتماعی-اقتصادی مرتبط، مهاجرت زنان
از پدیده‌های اجتماعی-اقتصادی مرتبط، مهاجرت زنان اوکراینی در ایتالیا است. ۷۸٫۶٪ از کل جمعیت اوکراینی در ایتالیا را زنان تشکیل می‌دهند که بیشتر آنها در مراقبت از افراد مسن و معلول کار می‌کنند. برای ایتالیا، اوکراین به دلیل نقشش در توسعه مسیرهای واردات گاز نیز مهم است.
جریان مرزی () یا جریان کناره‌ای به نوعی جریان اقیانوسی گفته می‌شود که دینامیک و سازوکار فعالیت آن‌ها توسط کناره‌ها و خطوط ساحلی تعیین می‌شود. این جریان‌ها به دو دسته مجزای جریان‌های مرزی شرقی و جریان‌های مرزی غربی تقسیم می‌شوند. جریان‌های مرزی شرقی. جریان‌های مرزی شرقی نسبتاً کم‌عمق، پهن و با جریان آهسته هستند. این جریان‌ها در ضلع شرقی حوضه‌های اقیانوسی (مجاور سواحل غربی قاره‌ها) یافت می‌شوند. جریان‌های مرزی شرقی جنب‌مدارگانی به سمت استوا جریان دارند و آب سرد را از عرض‌های جغرافیایی بالاتر به عرض‌های
آب سرد را از عرض‌های جغرافیایی بالاتر به عرض‌های جغرافیایی پایین‌تر منتقل می‌کنند. جریان بنگوئلا، جریان قناری، جریان هامبالت و جریان کالیفرنیا نمونه‌هایی از جریان‌های مرزی شرقی به‌شمار می‌روند. فراچاهش ساحلی اغلب آب غنی از مواد مغذی را به محدوده جریان مرزی شرقی می‌آورد و این جریان‌ها را به پهنه‌های غنی اقیانوسی تبدیل می‌کند. جریان‌های مرزی غربی. جریان‌های مرزی غربی خود می‌توانند به جریان‌های مرزی غربی جنب‌مدارگانی (جنب‌حارّه‌ای) یا جریان‌های مرزی غربی عرض‌های جغرافیایی پایین تقسیم شوند. جریان‌های مرزی غربی
جغرافیایی پایین تقسیم شوند. جریان‌های مرزی غربی جنب‌مدارگانی، جریان‌های گرم، عمیق، باریک و سریعی هستند که به‌دلیل پدیده "تشدید غربی" در ضلع غربی حوضه‌های اقیانوسی تشکیل می‌شوند. این جریان‌ها آب‌های گرم را از مناطق مدارگان (حارّه‌ای) به سمت قطب‌ها حمل می‌کنند. گلف استریم، جریان اگالس و جریان کوروشیو نمونه‌هایی از جریان‌های مرزی غربی به‌شمار می‌روند. جریان‌های مرزی غربی عرض‌های جغرافیایی پایین شبیه جریان‌های مرزی غربی جنب‌مدارگانی هستند، اما آب سرد را از مناطق جنب‌حارّه‌ای به سمت استوا حمل می‌کنند. جریان
جنب‌حارّه‌ای به سمت استوا حمل می‌کنند. جریان میندانائو و جریان برزیل شمالی نمونه‌هایی از جریان‌های مرزی غربی عرض‌های جغرافیایی پایین هستند.
محاکمه جادوگران در ایالت‌های ایتالیای امروزی ، مسئله‌ای پیچیده است. محاکمه جادوگران می‌توانست توسط تعدادی از دادگاه‌های سکولار مختلف و همچنین توسط دادگاه تفتیش عقاید رومی مدیریت شود و اسناد در هر دو مورد تنها تا حدی حفظ شده است. پیچیدگی بیشتر این واقعیت است که ایتالیا در طول دوره زمانی که محاکمه جادوگران در آن رخ داده است، از نظر سیاسی بین تعدادی از ایالت‌های مختلف تقسیم شده بود؛ و اینکه تاریخ‌نگاری به‌طور سنتی تاریخ ایتالیای شمالی و ایتالیای جنوبی را از هم جدا کرده است. همه این مسائل، تحقیق در مورد محاکمه
جدا کرده است. همه این مسائل، تحقیق در مورد محاکمه جادوگران در ایتالیای امروزی را پیچیده می‌کند و تخمین شدت و تعداد اعدام‌ها بین صدها تا هزاران قربانی متغیر بوده است. تاریخچه. شدت. شمال ایتالیا از جمله نخستین مناطق اروپایی بود که موج دادگاه‌های مربوط به جادوگری را تجربه کرد، و برخلاف بسیاری از نقاط دیگر، اوج این محاکمات در دوران شکوفایی فرهنگی و هنری رنسانس ایتالیا رخ داد—دورانی که معمولاً با پیشرفت عقل‌گرایی و علم شناخته می‌شود، اما در عین حال، بستر مناسبی برای گسترش ترس‌های جمعی و باورهای خرافی نیز فراهم
برای گسترش ترس‌های جمعی و باورهای خرافی نیز فراهم آورد. آغاز این روند به پرونده‌ای پرسروصدا در شهر میلان در سال ۱۳۸۴ بازمی‌گردد؛ دادگاهی که توجه عمومی را به موضوع جادوگری جلب کرد و زمینه‌ساز سلسله‌ای از محاکمات مشابه در قرن پانزدهم شد. در طول این قرن، دادگاه‌های جادوگری در نقاط مختلف ایتالیا به‌طور چشمگیری افزایش یافتند و در برخی موارد به محاکمات دسته‌جمعی و اعدام‌های گسترده انجامیدند. از جمله این موارد می‌توان به محاکمات خونین در شهر کونئو در سال ۱۴۷۷، پاویا در ۱۴۷۹، و منطقه والتلینا در سال‌های ۱۴۶۰، ۱۴۸۳
در ۱۴۷۹، و منطقه والتلینا در سال‌های ۱۴۶۰، ۱۴۸۳ و ۱۴۸۵ اشاره کرد. همچنین در ناحیه کاناوزه، در سال‌های ۱۴۷۲ و ۱۴۷۵ تا ۱۴۷۶، و در شهرهای پِوِراگنو در سال‌های ۱۴۸۵ و ۱۴۸۹، و کارینیانو در فاصله سال‌های ۱۴۹۳ تا ۱۴۹۴، موجی از محاکمات و اعدام‌های مرتبط با جادوگری به وقوع پیوست. این دادگاه‌ها اغلب با شکنجه، اعترافات اجباری، و صدور احکام مرگ همراه بودند و فضای اجتماعی را با ترس، بی‌اعتمادی و خشونت آمیخته می‌کردند. اوج این محاکمات در دوران جنگ‌های ایتالیا رخ داد—دوره‌ای پرآشوب که از اواخر قرن پانزدهم آغاز شد و تا
پرآشوب که از اواخر قرن پانزدهم آغاز شد و تا میانه قرن شانزدهم ادامه یافت. در این دوران، درگیری‌های نظامی میان قدرت‌های اروپایی در خاک ایتالیا، همراه با بحران‌های سیاسی و مذهبی، زمینه را برای تشدید ترس‌های جمعی و گسترش اتهامات جادوگری فراهم کرد. جادوگران، به‌عنوان نماد شر و تهدید، قربانی فضای پرتنش و بی‌ثبات آن زمان شدند. با آغاز دهه ۱۵۳۰، روند اعدام‌های مرتبط با جادوگری در ایتالیا رو به کاهش گذاشت. در دهه‌های بعد، به‌جای صدور حکم اعدام، مجازات‌های سبک‌تری چون تبعید، زندان، یا توبه اجباری رایج شد. این
چون تبعید، زندان، یا توبه اجباری رایج شد. این تغییر، نشان‌دهنده تحول تدریجی در نگاه قضایی و اجتماعی به موضوع جادوگری بود—تحولی که از شدت خشونت کاست، اما همچنان ریشه‌های خرافی و ترس‌های تاریخی را در خود حفظ کرد. دادگاه‌های جادوگری در ایتالیا، با تمام خشونت و پیچیدگی‌شان، بخشی از تاریخ تاریک اروپا در مواجهه با ناشناخته‌ها و بحران‌های اجتماعی باقی مانده‌اند. ایالت‌های ایتالیا موج دوم اعدام‌های جادوگری را در دوران اصلاحات متقابل تجربه کردند و بین حدود ۱۵۸۰ تا ۱۶۶۰ به اوج خود رسیدند، قبل از اینکه سرانجام کاهش
۱۶۶۰ به اوج خود رسیدند، قبل از اینکه سرانجام کاهش یابند. محاکمات جادوگران در دوران تفتیش عقاید. در روند تاریخی محاکمات جادوگری در ایتالیا، نقش دادگاه تفتیش عقاید معمولاً محدود به مواردی بود که مقامات محلی یا افکار عمومی خواستار مداخله آن بودند. برخلاف تصور رایج که تفتیش عقاید را عامل اصلی در سرکوب جادوگران می‌داند، در عمل این نهاد مذهبی تنها در پاسخ به درخواست‌های رسمی یا فشارهای اجتماعی وارد عمل می‌شد و به‌ندرت به‌طور مستقل اقدام به برگزاری دادگاه می‌کرد. با این حال، در برخی موارد استثنایی، دادگاه تفتیش
با این حال، در برخی موارد استثنایی، دادگاه تفتیش عقاید خود رأساً محاکماتی بزرگ و گسترده را برگزار کرد. از جمله مهم‌ترین این موارد می‌توان به محاکمات مشهور در منطقه وال کامونیکا در فاصله سال‌های ۱۵۱۸ تا ۱۵۲۱ اشاره کرد، که با شمار بالایی از متهمان و احکام سنگین همراه بود. همچنین در سال ۱۵۲۳، در منطقه سوندریو، دادگاه تفتیش عقاید یکی دیگر از محاکمات گسترده جادوگری را برگزار کرد. این دو پرونده، به‌عنوان نمونه‌هایی نادر از مداخله مستقیم این نهاد در سطح ملی، در تاریخ حقوقی ایتالیا ثبت شده‌اند. در اغلب موارد،
تاریخ حقوقی ایتالیا ثبت شده‌اند. در اغلب موارد، دادگاه تفتیش عقاید نسبت به دادگاه‌های عرفی و سکولار، رویکردی منظم‌تر و قانون‌مندتر در رسیدگی به پرونده‌های جادوگری داشت. برخلاف دادگاه‌های محلی که گاه تحت تأثیر خرافات، فشارهای اجتماعی یا انگیزه‌های سیاسی، احکام سنگین و غیرمنصفانه صادر می‌کردند، تفتیش عقاید تلاش می‌کرد تا به اصول حقوقی زمان پایبند باشد. حتی در مواردی ثبت شده که این نهاد احکام صادرشده توسط دادگاه‌های سکولار را لغو کرده است، به‌ویژه زمانی که حقوق متهمان در روند دادرسی نقض شده بود یا شواهد کافی
متهمان در روند دادرسی نقض شده بود یا شواهد کافی برای اثبات جرم وجود نداشت. این رفتار، هرچند در تضاد با چهره تاریخی تفتیش عقاید در اروپا به‌نظر می‌رسد، نشان‌دهنده پیچیدگی‌های حقوقی و نهادی در ایتالیا قرون وسطی و رنسانس است. دادگاه تفتیش عقاید، در کنار نقش مذهبی‌اش، گاه به‌عنوان نهاد ناظر بر عدالت نیز عمل می‌کرد و در برخی موارد، از شدت خشونت و بی‌عدالتی در محاکمات جادوگری کاست. این واقعیت، بخشی از تاریخ چندلایه و متناقض برخورد با جادوگری در اروپا را آشکار می‌سازد. دادگاه تفتیش عقاید، جادوگری را در مقایسه با
دادگاه تفتیش عقاید، جادوگری را در مقایسه با بدعت، اولویتی نمی‌دانست، به ویژه پس از معرفی اصلاحات متقابل، این سیاست را حفظ کرد که سبت جادوگران توهمی ناشی از شیطان است نه واقعی، و اتهام جادوگری را صرفاً بر اساس شهادت فردی که از قبل متهم شده بود، نمی‌پذیرفت. همانند مورد بدعت، افرادی که توسط دادگاه تفتیش عقاید به جرم جادوگری محکوم شده و توبه می‌کردند، در اولین محکومیت اعدام نمی‌شدند، مگر اینکه دوباره مرتکب جرم شده و آن را تکرار می‌کردند، که این نیز با دادگاه‌های سکولار در تضاد بود. محاکمات جادوگران سکولار.
سکولار در تضاد بود. محاکمات جادوگران سکولار. به‌طور سنتی، تحقیقات در مورد محاکمات جادوگران در ایتالیا بر محاکمات جادوگران انجام شده توسط دادگاه‌های تفتیش عقاید متمرکز بوده است، که تصور نادرستی از مقیاس محاکمات جادوگران ارائه می‌دهد، زیرا بیشتر محاکمات جادوگران در ایتالیا توسط دادگاه‌های سکولار محلی و نه توسط دادگاه‌های تفتیش عقاید انجام می‌شد. در دوران اصلاحات ضدپروتستانی، معروف به ضداصلاحات، ایالت‌های ایتالیا وارد دومین موج گسترده از محاکمات و اعدام‌های مرتبط با جادوگری شدند—موجی که از حدود سال ۱۵۸۰ آغاز
با جادوگری شدند—موجی که از حدود سال ۱۵۸۰ آغاز شد و تا حدود سال ۱۶۶۰ به اوج خود رسید، پیش از آن‌که به‌تدریج فروکش کند. این دوره، برخلاف تصور رایج که آن را صرفاً دوران بازگشت اقتدار کلیسا می‌داند، در عمل شاهد افزایش شدید ترس‌های جمعی، خرافات، و خشونت قضایی علیه کسانی بود که به جادوگری متهم می‌شدند. در این موج دوم، برخلاف دوره‌های پیشین، بیشتر دادگاه‌های جادوگری توسط نهادهای عرفی و محلی برگزار می‌شدند، نه توسط دادگاه تفتیش عقاید. این نکته از اهمیت بالایی برخوردار است، زیرا نشان می‌دهد که ترس از جادوگری دیگر
است، زیرا نشان می‌دهد که ترس از جادوگری دیگر صرفاً مسئله‌ای مذهبی نبود، بلکه به دغدغه‌ای اجتماعی و سیاسی در سطح محلی تبدیل شده بود. دادگاه‌های سکولار، که اغلب تحت تأثیر فشارهای مردمی، رقابت‌های محلی، یا بحران‌های اقتصادی و اجتماعی عمل می‌کردند، نقش اصلی را در پیگیری و صدور احکام علیه متهمان ایفا کردند. در این دوره، چندین محاکمه دسته‌جمعی بزرگ با شمار بالایی از متهمان و اعدام‌ها ثبت شده است. از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به محاکمات گسترده در منطقه وال دی فاسا اشاره کرد که در سه مرحله در سال‌های ۱۵۷۳، ۱۶۲۷
اشاره کرد که در سه مرحله در سال‌های ۱۵۷۳، ۱۶۲۷ تا ۱۶۳۱، و سپس در ۱۶۴۳ تا ۱۶۴۴ برگزار شد. این منطقه، به‌دلیل موقعیت جغرافیایی و بافت فرهنگی خاص خود، یکی از کانون‌های اصلی ترس از جادوگری در شمال ایتالیا بود. همچنین در منطقه وال دی نون، بین سال‌های ۱۶۱۱ تا ۱۶۱۵، موجی از محاکمات و اعدام‌ها به وقوع پیوست. شهر تورینو در سال ۱۶۱۹، و منطقه نوگارِدو در فاصله سال‌های ۱۶۴۰ تا ۱۶۴۷، نیز شاهد محاکمات گسترده‌ای بودند که در آن ده‌ها نفر به جرم جادوگری محکوم شدند. در دهه ۱۶۷۰، منطقه والتلینا بار دیگر به صحنه محاکمات