payamvha/North_RAG huggingface dataset:
وارطان مامیکونیان پیانیست ارمنی و همچنین شهروند پذیرفته‌شده فرانسوی است. وارطان مامیکونیان در ارمنستان در خانواده‌ای موسیقی‌دان متولد شد. او آموزش پیانو را در سن ۶ سالگی در مدرسه موسیقی ایروان آغاز کرد. او تحصیلات خود را در کنسرواتوار چایکوفسکی مسکو ادامه داد، جایی که دانشجوی والری کاستلوسکی، آخرین شاگرد معلم افسانه‌ای هاینریش نویهاوس، شد. تحصیلات او با استاد روسی لازار برمن ادامه یافت و در سال ۱۹۸۱ او توانست جایزه اول مسابقه پیانو بالیس دواریوناس در ویلنیوس را به دست آورد. او همچنین جوایز دیگری دریافت کرد.
را به دست آورد. او همچنین جوایز دیگری دریافت کرد. در سال ۱۹۹۰ در مسابقه لفبور در سن-ژرمن-آن-له و در سال ۱۹۹۲ در مسابقه استادان موسیقی جهان در موناکو که به‌طور انحصاری برای برندگان مسابقات بین‌المللی برگزار می‌شد جوایزی را به‌دست آورد. در سال ۱۹۹۱ مامیکونیان به فرانسه مهاجرت کرد و در پاریس اقامت دارد. وارطان مامیکونیان با تکنیک ظریف و دانش موسیقی‌اش توجه عموم بین‌المللی را به خود جلب کرده است. در ایالات متحده، او با ربرت اسپانو و ارکستر سمفونی آتلانتا آثار کنسرتو شماره ۱ سرگئی راخمانینف؛ با ارکستر سمفونیک
کنسرتو شماره ۱ سرگئی راخمانینف؛ با ارکستر سمفونیک سان‌فرانسیسکو (کنسرتو شماره ۱ چایکوفسکی)، ارکستر سمفونی دیترویت (واریاسیون‌های پاگانینی راخمانینف و واریاسیون‌های پاگانینی لوتوسلاوسکی)، ارکستر سمفونیک پاسیفیک (کنسرتو شماره ۱ چایکوفسکی) و ارکستر سمفونیک ملی (کنسرتو شماره ۴ راخمانینف) و با ارکستر فیلارمونیک لس‌آنجلس در هالیوود بول (کنسرتو شماره ۱ و ۴ راخمانینف) به اجرا پرداخته است. نکات برجسته فصل‌های اخیر کارهای او شامل رسیتال در سری بین‌المللی پیانو در تالار جشنواره رویال لندن؛ اجراهایی از کنسرتو شماره ۱
جشنواره رویال لندن؛ اجراهایی از کنسرتو شماره ۱ فرانتس لیست در تورین با الیاهو اینبال، با سمفونیکر برلین، و با ارکستر سمفونی چارلستون و دیوید اشتال؛ دو کنسرت در جشنواره سنت موریتز در سوئیس؛ کنسرت‌های افتتاحیه و اختتامیه جشنواره دانتیب؛ کنسرت‌ها در مونترال با «آی موزیچی د مونترال»؛ و رسیتال در لس‌آنجلس، در دیویس سیمفونی هال در سانفرانسیسکو، در سیاتل و در مرکز کِنِدی؛ بازدید مجدد از تالار ویگمور لندن و تور با سمفونیکر پراگ با اجرای کنسرتوهای راخمانینف و شوپن. برنامه‌های آینده شامل اجرای‌های اضافی از
و شوپن. برنامه‌های آینده شامل اجرای‌های اضافی از واریاسیون‌های پاگانینی راخمانینف و کنسرتوهای پیانوی شوپن شماره ۱ و ۲ با ارکسترهایی در ایتالیا، آلمان و سوئد است. وارطان مامیکونیان توانسته اجراهای موفقی در موسیقی ویرین وین، در سالن کارنگی نیویورک، تئاتر شانزه‌لیزه پاریس، تالار هرکول در مونیخ، تالار ویگمور لندن، تون‌هاله زوریخ، در دیویس سمفونی هال سان‌فرانسیسکو و در مرکز کِنِدی واشینگتن دی.سی. و دیگر مکان‌ها داشته است. برنامه‌های دیگری شامل اجرا به عنوان تکنوازی در آلمان و هلند با ارکسترکیروف، اجرا در تئاتر
در آلمان و هلند با ارکسترکیروف، اجرا در تئاتر بزرگ شانگهای، گواند هاوس لایپزیگ، سالن پله در پاریس، فیلارمونی مونیخ، آلته‌اُپر فرانکفورت، تحت هدایت رهبرانی چون والری گِرگیف، آندری بوریکو، ولادیمیر فدوسیف، ربرت اسپانو، میگوئل هارث-بدویا، الیاهو اینبال و لئونارد اسلاتکین بوده است. وارطان مامیکونیان همچنین ضبط‌های بسیار گسترده‌ای برای رادیو و تلویزیون در این سال‌ها داشته و ازطرفی ضبط‌های بسیار متعددی برای برچسب آلمانی Orfeo انجام داده است که تعدادی از این ضبط‌ها جوایزی از مطبوعات بین‌المللی دریافت کرده‌اند. در
جوایزی از مطبوعات بین‌المللی دریافت کرده‌اند. در فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۶ وارطان مامیکونیان در سری کنسرت‌های معتبری در فرانسه، ایتالیا، سوئد، سوئیس و آلمان حاضر شد و در آن‌ها اجراهای موفقی را انجام داد. منابع. دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، فرزنو - برنامه مطالعات ارمنی.
فوروهاشی سوزائمون ؛ یک سامورایی ژاپنی در اوایل دوره ادو بود. به دلیل مهارتش در شمشیرزنی مشهور است. سوزائمون، همراه با ترائو ماگونوجو، و برادر کوچکترش ترائو موتومنوسوکه، سه جانشین میاموتو موساشی افسانه‌ای بود. پس از مرگ اربابشان، سوزائمون "گورین نو شو" ("کتاب پنج حلقه") ماگونوجو (که توسط موساشی داده شده بود) را برای چند روز به امانت گرفت و در آن نسخه ای از این کتاب تهیه کرد و به دستور او به دایمیو هوسوکاوا میتسوهیسا داد. خود فوروهاشی نیز نسخه دیگری از این کتاب را تهیه کرد که بعداً به شاگردانش منتقل شد که به
را تهیه کرد که بعداً به شاگردانش منتقل شد که به نام "ایهون گورین نو شو" نامگذاری شد. نسخه زیر با این اعلان به پایان می‌رسد: به‌طور کلی، در پایان، می‌دانیم که اگر سوزائمون آن را به دستور استادش کپی نمی‌کرد، تا امروز مردم توانایی خواندن "گورین نو شو" را نداشتند. با توجه به این واقعیت، سوزائمون تا حد زیادی مسئول شهرت کار موساشی است.
حقوق ارمنستان (به ارمنی:Հայ իրավունք)، که همان سیستم حقوقی ارمنستان (به ارمنی:Հայաստանի իրավական համակարգ) است، سیستمی از حقوق است که در ارمنستان اعمال می‌شود. تاریخچه حقوق در ارمنستان. سیستم حقوقی مدرن ارمنستان در ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۱ و پس از همه‌پرسی استقلال ارمنستان ۱۹۹۱ و اعلام استقلال کشور در ۲۳ سپتامبر ۱۹۹۱ بنیان‌گذاری شد. برای تکامل حقوق ارمنستان، این مرحله نقطه عطفی در توسعه تاریخی ملت ارمنستان بود، زیرا آغاز شکل‌گیری یک سیستم حقوقی مستقل و پایدار را نشان می‌دهد که حقوق بشر، آزادی‌ها، منافع قانونی و رفاه
می‌دهد که حقوق بشر، آزادی‌ها، منافع قانونی و رفاه شهروندان را تضمین می‌کند. بالاترین سند حقوقی دولت و جامعه ارمنستان – قانون اساسی ارمنستان – پس از همه‌پرسی ۵ ژوئیه ۱۹۹۵ تصویب شد. سیستم حقوقی ارمنستان ویژگی‌ها و الگوهایی را دارد که سیستم‌های حقوقی سایر کشورهای دارای حقوق مدنی متعارف را بازتاب می‌کند. قانون اساسی ارمنستان بر اساس مدل قانون اساسی فرانسه است و جنبه‌های اصلی قانون مدنی ارمنستان مدل متن حقوق مدنی طراحی‌شده برای کشورهای مشترک‌المنافع را به تصویر می‌کشد. در سال‌های گذشته، تأثیر قانون‌گذاری اداری
می‌کشد. در سال‌های گذشته، تأثیر قانون‌گذاری اداری آلمان در توسعه چارچوب حقوقی مربوط در ارمنستان قابل توجه بوده است. سیستم حقوقی که بر اساس شایستگی‌های ایدئولوژیک و نهادی جدید ساخته می‌شود، همچنان بر شیوه‌های مختلف مربوط به فرآیندهای حقوقی جمهوری‌های پیشین جمهوری‌های اتحاد جماهیر شوروی تأثیر می‌گذارد. عدالت اساسی در ارمنستان توسط دیوان قانون اساسی ارمنستان انجام می‌شود و طبق ماده ۹۲ قانون اساسی و ماده ۱۵ قانون قضائی، دیوان عالی ارمنستان مسئول شکل‌دهی به اجتهادات قضائی پیش‌بینی‌شده و سازگار است. ارمنستان یک
قضائی پیش‌بینی‌شده و سازگار است. ارمنستان یک دولت سکولار است که به‌معنای تنظیم روابط عمومی صرفاً بر اساس مقررات قانونی تصویب‌شده توسط دولت است. با این حال، کلیسای ارمنستان نقشی اساسی در حفاظت از ارزش‌های انسانی ایفا کرده و همچنان در این زمینه فعال است و بخشی جدایی‌ناپذیر از مبانی اخلاقی-فیزیولوژیکی سیستم حقوقی ارمنستان محسوب می‌شود. به همین دلیل، متن ماده ۸٫۱ قانون اساسی ارمنستان بیان می‌کند: «جمهوری ارمنستان مأموریت تاریخی منحصر به فرد کلیسای ارمنستان به‌عنوان یک کلیسای ملی را در زندگی روحانی، توسعه فرهنگ
یک کلیسای ملی را در زندگی روحانی، توسعه فرهنگ ملی و حفظ هویت ملی مردم ارمنستان به رسمیت می‌شناسد.» سیستم حقوقی ارمنستان و همکاری‌های بین‌المللی. ارمنستان در تعدادی از پیمان‌های بین‌المللی دوجانبه و چندجانبه مشارکت دارد. پیمان‌های بین‌المللی زمانی که توسط مقامات ملی مربوط تصویب یا قبول شوند، جزئی از سیستم حقوقی ارمنستان می‌شوند. علاوه بر این، متن ماده ۶ قانون اساسی بیان می‌کند: «اگر یک پیمان بین‌المللی تصویب‌شده، مقرراتی غیر از آنچه در قوانین مقرر شده است، تعیین کند، مقررات آن پیمان اولویت دارند. پیمان‌های
کند، مقررات آن پیمان اولویت دارند. پیمان‌های بین‌المللی که با قانون اساسی مغایرت دارند، نمی‌توانند تصویب شوند.» ارمنستان عضو چندین پیمان بین‌المللی در زمینه حقوق بشر و آزادی‌های بنیادی است. از جمله موارد زیر: ارمنستان همچنین به عنوان یک طرف قرارداد در دیوان حقوق بشر اروپا و دیوان بین‌المللی دادگستری است. فهرستی جامع از پیمان‌های بین‌المللی که جمهوری ارمنستان به آن‌ها پیوسته یا تصویب کرده است، می‌تواند در ویرایش سوم کتاب "حقوق بشر" یافت شود. سیستم حقوقی. سیستم حقوقی ارمنستان یکی دیگر از اجزای سیستم حقوقی
حقوقی ارمنستان یکی دیگر از اجزای سیستم حقوقی است. این سیستم شامل عناصر ساختاری مانند مقررات، مؤسسه‌ها و شاخه‌هایی است که بر اساس معیارهای مختلف دسته‌بندی می‌شوند؛ بنابراین شاخه‌های حقوق معمولاً به حقوق عمومی و خصوصی یا حقوق ماهوی و شکلی تقسیم می‌شوند. شاخه‌های حقوق ارمنستان تحت معیارهای طبقه‌بندی حقوق ماهوی و شکلی به شرح زیر تقسیم می‌شوند: سیستم قانون‌گذاری. سیستم قانون‌گذاری شامل تمامی اعمال قانونی مربوط به روابط عمومی و خصوصی در آن سیستم حقوقی است. عبارت «سیستم قانون‌گذاری» به‌طور وسیع به اعمال قانونی
«سیستم قانون‌گذاری» به‌طور وسیع به اعمال قانونی مختلف ارمنستان اطلاق می‌شود و در معنای محدود به قوانینی که توسط مجلس ملی ارمنستان تصویب شده است، اشاره دارد. تمامی اعمال سیستم حقوقی ارمنستان در "ارلیس" موجود است. قوانین طبقه‌بندی‌شده به صورت الفبایی از طریق وب‌سایت مجلس ملی ارمنستان قابل دسترسی هستند. قوانین تصویب‌شده قبل از سال ۲۰۰۱ به زبان‌های انگلیسی و روسی موجود هستند. تصمیمات دیوان قانون اساسی در دیوان قانون اساسی ارمنستان در دسترس است. تحولات اخیر. در تاریخ ۲۴ نوامبر ۲۰۱۷، ارمنستان و اتحادیه اروپا
در تاریخ ۲۴ نوامبر ۲۰۱۷، ارمنستان و اتحادیه اروپا توافق‌نامه مشارکت جامع و تقویت‌شده ارمنستان–اتحادیه اروپا را نهایی کردند. این توافق‌نامه روابط دوجانبه بین اتحادیه اروپا و ارمنستان را به سطحی جدید از مشارکت ارتقا می‌دهد و همکاری در بخش‌های سیاسی و اقتصادی را تنظیم می‌کند. توافق‌نامه همچنین به‌منظور هم‌راستاسازی تدریجی قوانین و مقررات ارمنستان با آکوی کومونوتر طراحی شده است. این توافق‌نامه حاوی مفاد حمایتی از اصلاحات سیاستی و قانونی است، در حالی که حاکمیت قانون و دموکراسی را در ارمنستان تقویت می‌کند. در
قانون و دموکراسی را در ارمنستان تقویت می‌کند. در تاریخ ۵ آوریل ۲۰۲۴، ارمنستان یک توافق‌نامه همکاری با یوروجاست امضا کرد.
راه‌آهن کودکان ایروان (به ارمنی: Երևանի մանկական երկաթուղի) یک خط راه‌آهن ۲.۱ کیلومتری باریک است که از دره هرازدان در ایروان، ارمنستان می‌گذرد. این راه‌آهن یکی از راه‌آهن کودکانی است که در اتحاد جماهیر شوروی وجود داشت و پس از فروپاشی آن به کار خود ادامه داد. طرح کلی و ساختمان چوبی قدیمی توسط معمار میکائیل مَزمانیان در سال ۱۹۳۷ طراحی شد. ساختمان فعلی ایستگاه اصلی توسط معماران گوار گریگوریان و بابکن سدرک هاگوپیان در اواخر دهه ۱۹۴۰ ساخته شد. راه‌آهن در ۹ ژوئن ۱۹۳۷ افتتاح شد و تا سال ۲۰۲۴ فعال بود. این راه‌آهن
افتتاح شد و تا سال ۲۰۲۴ فعال بود. این راه‌آهن امروزه دیگر به عنوان یک مؤسسه آموزشی نیست بلکه قرار بود به عنوان «راه‌آهن پارک» که توسط بزرگ‌سالان اداره می‌شود، به کار خود ادامه می‌دهد اما در ژوئیه ۲۰۲۴ تصمیم گرفته شد که این راه‌آهن برای همیشه تعطیل شود. از سال ۲۰۲۴، راه‌آهن غیر فعال است، لوکوموتیوها غیر قابل استفاده هستند و ایستگاه‌ها بسته شده‌اند. تاریخ. در سال ۱۹۳۵، آغاسی خانجیان، نخستین دبیر حزب کمونیست ارمنستان، پیشنهاد ساخت راه‌آهن کودکان در ایروان را داد. در دسامبر ۱۹۳۵، ساخت راه‌آهن کودکان ایروان
داد. در دسامبر ۱۹۳۵، ساخت راه‌آهن کودکان ایروان توسط کمیته برنامه‌ریزی دولتی اتحاد جماهیر شوروی در برنامه اقتصادی سالانه برای سال ۱۹۳۶ گنجانده شد. طبق پروژه، قرار بود که این راه‌آهن به یک پل که روی رودخانه هرازدان ساخته می‌شد، امتداد یابد و به طول ۱.۵ کیلومتر کشیده شود و به بالای یادمان نسل‌کشی به صورت یک فنیکولار برسد اما این برنامه‌ها هرگز به اجرا درنیامدند. در ۲۲ آوریل ۱۹۳۶، در جریان سابوتنیکی در پارک شهر در ساحل چپ رودخانه هرازدان که بیش از ۱۰ هزار عضو کومسومول در آن حضور داشتند، مراسمی برگزار شد که در
در آن حضور داشتند، مراسمی برگزار شد که در آن خانجیان و وزیر راه‌آهن ارمنستان بابکن آماتونی سنگ بنای ایستگاه اصلی را گذاشتند. مهلت برای اتمام پروژه برای ۷ نوامبر ۱۹۳۷ تعیین شده بود، اما ساخت راه‌آهن چهار ماه زودتر از زمان مقرر به اتمام رسید. در ۹ ژوئیه ۱۹۳۷، قطاری متشکل از لوکوموتیو ۱۵۹-۴۳۴ که از سوی کارخانه لوهانسک لوکوموتیو اهدا شده بود و سه واگن مسافری ساخته شده در داخل کشور، برای اولین بار به حرکت درآمد. در ابتدا یک ساختمان چوبی برای ایستگاه اصلی ساخته شد، اما در اواخر دهه ۱۹۴۰ یک ساختمان جدید از توف به
اما در اواخر دهه ۱۹۴۰ یک ساختمان جدید از توف به جای آن ساخته شد. در مارس ۱۹۵۹، راه‌آهن دو واگن مسافری فلزی دریافت کرد. در سال ۱۹۷۱، یک لوکوموتیو دیزلی به راه‌آهن افزوده شد. در دهه ۱۹۹۰، پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، راه‌آهن دیگر به عنوان راه‌آهن کودکان فعالیت نمی‌کرد. این راه‌آهن توسط بزرگ‌سالان سرویس‌دهی می‌شد و تنها در تعطیلات آخر هفته که پارک تفریحی مجاور باز بود، فعالیت می‌کرد. قطار (که گاهی شامل یک واگن می‌شد) بدون توقف از ایستگاه اوراکسوتیون عبور می‌کرد و نزدیک ایستگاه پیونراکان توقف می‌کرد. از
می‌کرد و نزدیک ایستگاه پیونراکان توقف می‌کرد. از آنجایی که تقریباً هیچ‌چیز از ایستگاه باقی نمانده بود، مسافران از واگن پیاده نمی‌شدند و قطار بی توقف به ابتدای مسیر بازمی‌گشت. در سال ۲۰۱۲، راه‌آهن قفقاز جنوبی تعمیرات زیرساخت‌های راه‌آهن را انجام داد. در آوریل ۲۰۲۴، هلدینگ روسی "آر‌آی‌دی" که مسئول بازسازی راه‌آهن بود، تصمیم خود را برای کنار گذاشتن این پروژه اعلام کرد و دلیل آن را عدم همکاری مقامات محلی عنوان کرد. این راه‌آهن در ژوئیه همان سال تعطیل شد. امکانات. راه‌آهن کودکان دارای دو ایستگاه ترمینالی -
راه‌آهن کودکان دارای دو ایستگاه ترمینالی - هایرنیگ (اصلی) و پیونراکان و یک ایستگاه میانه - اوراکسوتیون و همچنین یک تونل به طول ۴۵ متر است. در آخرین دهه‌های فعالیت، تنها ایستگاه هایرنیگ مورد استفاده قرار می‌گرفت. این راه‌آهن از خط آهنی با عرض ۷۵۰ میلی‌متر استفاده می‌کند. طول کل مسیر ۲.۱ کیلومتر است. دو تونل ۴۰۰ متری بلااستفاده، پارک راه‌آهن را به مرکز شهر متصل می‌کنند. از اواسط دهه ۱۹۸۰، دستگاه‌های سیگنال‌دهی و مسدودسازی در راه‌آهن استفاده نمی‌شدند، اگرچه پایه‌های سیگنال‌های سیستم سمفور حفظ شده‌اند. به دلیل
سیگنال‌های سیستم سمفور حفظ شده‌اند. به دلیل عدم وجود ریل دوم، قطار با واگن‌های خود به سمت جلو برمی‌گشت. به همین دلیل، مسیر عبوری در ایستگاه هایرنیگ تنها برای پارکینگ تجهیزات متحرک استفاده می‌شد.
کلیسای سنت استپانوس () یک سازه سه شبستانی متعلق به قرن هفدهم است که در استان سیونیک در جنوب شرقی کشور ارمنستان واقع شده است. این کلیسا در ۱٫۷ کیلومتری جنوب شرقی روستای شینوحیر و در مرکز روستای قدیم شینوحیر قرار دارد. این کلیسا درحال حاضر فعالیت رسمی ندارد و اکنون به عنوان موزه در دسترس و قابل بازدید است. تاریخچه. در داخل دیوار، در جنوب و شمال مجموعه اصلی، آثاری از سازه‌های دیگر، در خارج از دیوارها، گورستان‌های وسیعی از جنوب به شمال در دفتر خاطرات وجود دارد که کاتولیکوس اسناد ساختمانی کلیسا را در آنجا کپی
که کاتولیکوس اسناد ساختمانی کلیسا را در آنجا کپی کرده است. این کلیسا در سال ۱۲۲۹ توسط شاهزاده حسن جلال خاچنی در رابطه با «ظهور» بقایای قدیس استفانوس در اینجا ساخته شده است و نمازخانه بالای مقبره توسط همسرش ممکان در سال ۱۲۵۱ ساخته شد. بر اساس گزارش‌های محلی، این کلیسا در قرن چهارم ساخته شده است. در قرن دوازدهم، فعالیت‌های لرزه ای آن را تخریب کرد و تا قرن هفدهم بازسازی نشد. داویت بیک در قرن ۱۸ میلادی این مکان را به عنوان دفتر کار و محل سکونت خود برگزید. داویت پیک یکی از افسران نظامی اهل ارمنستان بود. این
پیک یکی از افسران نظامی اهل ارمنستان بود. این کلیسا که تا سال ۱۹۲۰ فعال بود اما در دوره شوروی دستخوش دگرگونی شد و جای خود را به یک فروشگاه مواد غذایی داد، تا قبل از آنکه نقل مکان به دهکده اتفاق بیافتد. کلیسای سه شبستانی و گورستان مجاور آن به نام خاچ (صلیب) در مرکز روستا قرار دارد. یک خانه تحریر در مجاورت کلیسا قرار داشت. لازار، مارگاریت، استواتساتور و دیگران در دست نوشته‌های مرتبط با کلیسا مشارکت داشتند. تفسیر. در اواخر قرن نوزدهم، یرواند لالایان باستان‌شناس و نژادشناس اهل ارمنستان از شینوحیر دیدن کرد و از
و نژادشناس اهل ارمنستان از شینوحیر دیدن کرد و از مشاهدات خود در سفرنامهٔ خود نوشت: در مرکز دهکده کلیسای سنت استپانوس قرار دارد، یک سازه بزرگ و زیبا که بر روی چهار ستون ساخته شده و با گنبدی به شکل صلیب تزئین شده است. در شرق کلیسا، بر روی چهار ستون، برج ناقوس بلند و زیبایی که با سقف مخروطی مزین شده است، قرار دارد. درگاه‌های کلیسا به اندازه متوسط و بدون تزئین است، در حالی که داخل آن با سنگ‌های صلیب و پنج شمعدان تزئین شده است. اطراف کلیسا دارای سنگ قبرهای باستانی و جدید است که به میراث غنی تاریخی و فرهنگی مکان
و جدید است که به میراث غنی تاریخی و فرهنگی مکان کلیسایی کمک می‌کند. بر روی خاچکار ساخته شده در دیوار شرقی کلیسای سنت استپانوس در مرکز روستای شینوهایری حکاکی شده است: و من ارزور این خاچکار را برای پروردگارم و پسرم و روح القدس برپا کردم. قووند علیشان (۱۸۲۰–۱۹۰۱) شهادت می‌دهد: «صدها» تاریخ شکسته شده است: اکنون کتیبه کاملاً تحریف شده است. (Թվականի հարյուրավորը ջարդված է․ այժմ արձանագրությունը բոլորովին եղծված է). یرواند لالایان در سال ۱۹۳۱ در سن ۶۱ سالگی در ایروان درگذشت و در همان مکان به خاک سپرده شد.
کریستینه گریگوریان (ارمنی: Քրիստինե Գրիգորյան، متولد ۲۷ اوت ۱۹۸۱) یک وکیل حقوق بشر و افسر اطلاعات ارمنی است که به عنوان رئیس سرویس اطلاعات خارجی ارمنستان (FIS) فعالیت می‌کند. او پیش از این به عنوان معاون وزیر دادگستری و مدافع حقوق بشر ارمنستان خدمت کرده است. زندگی‌نامه. کریستینه گریگوریان در ۲۷ اوت ۱۹۸۱ در شهر سوان، استان گغارکونیک به دنیا آمد و در سال‌های پایانی جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان و اتحاد جماهیر شوروی بزرگ شد. در ۱۹۹۸، وارد دانشگاه دولتی ایروان شد و در سال ۲۰۰۲ توانست با مدرک کارشناسی در
شد و در سال ۲۰۰۲ توانست با مدرک کارشناسی در مطالعات عربی از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شود و در همان رشته و همان دانشگاه در سال ۲۰۰۶ مدرک کارشناسی ارشد دریافت کرد. در سال ۲۰۰۸ از دانشکده حقوق دانشگاه شمالی در ایروان فارغ‌التحصیل شد. حرفه. از سال ۲۰۰۴ تا تکمیل تحصیلات کارشناسی‌اش در سال ۲۰۰۹، گریگوریان به عنوان عضو قانون‌گذاری در مجلس ملی (NA) ارمنستان در دپارتمان تحلیل قانون‌گذاری و توسعه کار می‌کرد. از مارس تا اکتبر سال ۲۰۰۹، او به عنوان مترجم-وکیل برای دپارتمان روابط خارجی مجلس کار می‌کرد. بین سال‌های ۲۰۰۹
روابط خارجی مجلس کار می‌کرد. بین سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱، گریگوریان به عنوان دستیار حقوقی رئیس دفتر مجلس ملی خدمت کرد. او به عنوان دستیار عضو پارلمان (۲۰۱۱–۲۰۱۴) و دستیار رئیس NA در امور حقوقی (۲۰۱۲–۲۰۱۴)، تیمی را به عنوان بخشی از برنامهٔ «حمایت از توسعه ظرفیت‌های نهادی مجلس ملی ارمنستان» که توسط آژانس ایالات متحده برای توسعه بین‌المللی (USAID) حمایت مالی می‌شد، در بین سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ رهبری کرد. از سال ۲۰۱۵ تا سال ۲۰۱۸، گریگوریان ریاست دپارتمان همکاری حقوقی بین‌المللی در کارکنان وزارت دادگستری را بر عهده
بین‌المللی در کارکنان وزارت دادگستری را بر عهده داشت. پس از انقلاب مخملی ارمنستان ۲۰۱۸، او به عنوان مشاور آرارات میرزویان، معاون اول نخست‌وزیر در آن زمان، خدمت کرد. در ۳ ژوئیه ۲۰۱۸، گریگوریان توسط نخست‌وزیر به عنوان معاون وزیر دادگستری ارمنستان منصوب شد. در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۲، مجلس ملی او را به عنوان مدافع حقوق بشر ارمنستان انتخاب کرد. او در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۳ از این مقام کناره‌گیری کرد و دلیل این تصمیم خود را ارتقاء به مقام جدید اعلام کرد. حرفه اطلاعاتی. در ۴ اکتبر ۲۰۲۳، کریستین گریگوریان به عنوان اولین رئیس
اکتبر ۲۰۲۳، کریستین گریگوریان به عنوان اولین رئیس سرویس اطلاعات خارجی ارمنستان به‌طور رسمی توسط نخست‌وزیر نیکول پاشینیان منصوب شد. شایعات بسیاری مبنی بر این وجود دارد که او پیش از تصدی این سمت، در زمینه رهبری و فنون اطلاعاتی در غرب، مخصوصاً با CIA و MI6 بریتانیا آموزش دیده است. مقامات عالی‌رتبه از هر دو سرویس، از جمله رؤسای آژانس‌های مربوط یعنی ویلیام ج. برنز و ریچارد مور، در زمان تأسیس این آژانس در سال ۲۰۲۲، به‌طور مکرر به ایروان سفر کرده‌اند. برنز و معاون او دیوید اس. کوهن از آن زمان به بعد در سال ۲۰۲۴
او دیوید اس. کوهن از آن زمان به بعد در سال ۲۰۲۴ دوباره به ایروان سفر کردند و مور در سال ۲۰۲۳ در کنفرانس امنیتی مونیخ با نخست‌وزیر پاشینیان به‌طور خصوصی دیدار کردند. زندگی شخصی. کریستینه گریگوریان یک عضو غیر حزبی خدمات ملکی است. او یک زبان‌شناس ماهر است و به شش زبان زنده دنیا صحبت می‌کند: ارمنی، روسی، انگلیسی، فرانسوی، آلمانی و عربی. او مجرد است.
پیت ناجاریان (متولد ۱۹۴۰) یک رمان‌نویس، داستان کوتاه و نویسنده غیر داستانی آمریکایی است. او همچنین نقاش و مجسمه‌ساز است و پسر عموی نقاش آرت پیناجیان می‌باشد. زندگی‌نامه. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه راتگرز در سال ۱۹۵۸، جایی که با شاعر رابرت پینسکی هم‌اتاقی بود، ناجاریان به عنوان محقق اجتماعی برای دپارتمان رفاه شهر نیویورک کار می‌کرد، جایی که پرونده‌های او در هارلم بود. او سپس به مدت سه سال در لندن زندگی کرد و در کالج روزانه کینگزوی به تدریس مطالعات انگلیسی و در دپارتمان آموزش مؤسسه فیلم بریتانیا به تدریس
و در دپارتمان آموزش مؤسسه فیلم بریتانیا به تدریس مطالعات فیلم پرداخت. او به ایالات متحده بازگشت زمانی که برای سال تحصیلی ۱۹۶۷–۱۹۶۸ بورسیه استگنر در دانشگاه استنفورد بود را دریافت کرد. وی کارشناسی ارشد خود را در نویسندگی خلاقانه در دانشگاه ایالتی سانفرانسیسکو در سال ۱۹۷۰ کسب کرد، جایی که با دوستش، رمان‌نویس لئو لیتواک تحصیل می‌کرد. او به عنوان یک مدرس فولبرایت در ارمنستان شوروی در سال تحصیلی ۱۹۸۸–۱۹۸۹ فعالیت داشت. در زمان حضور در ارمنستان به بازماندگان زلزله کمک کرد و اثر کوتاه «دختر» در مجموعه‌اش «تنهایی
کمک کرد و اثر کوتاه «دختر» در مجموعه‌اش «تنهایی بزرگ آمریکایی» دربارهٔ تجربیات او در آنجا است. او نویسندگی خلاق را در دانشگاه ایالتی سانفرانسیسکو، دانشگاه ایالتی وین، کالج اسکریپس برای زنان، دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، دانشگاه هاوایی، دانشگاه کالیفرنیا، دیویس و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تدریس کرده است. او همچنین به مجله ادبی هنری هاوس سرویس و به کتابی به نام "دهه شصت" با ویرایش پیت استاین و منتشر شده از سوی ویلیام استیت یونیورسیتی پرسد کمک کرده است. او در سال ۲۰۰۰ یک بورس برای کتاب‌های غیرداستانی خلاقانه از
۲۰۰۰ یک بورس برای کتاب‌های غیرداستانی خلاقانه از موقوفه ملی برای هنرها دریافت کرد. آثار او در جریان بحثی دربارهٔ ادبیات ارمنی آمریکایی در سمپوزیومی به مناسبت چهلمین سالگرد جامعه مطالعات ارمنی مطرح شد. ناجاریان همچنین یک نقاش ماهر و مجسمه‌ساز است و کارهای او در اتحادیه هنرمندان ایروان، ارمنستان؛ در گالری هرست در کالج سنت ماری کالیفرنیا؛ در موزه دره ناپا در کالیفرنیا؛ و در کتابخانه عمومی برکلی به نمایش درآمده‌اند. چهار کتاب اخیر او نیز با نقاشی‌ها و طراحی‌های او مصور شده‌اند. نقاشی‌های آرت پیناجیان، یک
او مصور شده‌اند. نقاشی‌های آرت پیناجیان، یک داستان خانوادگی. "نقاشی‌های آرت پیناجیان، یک داستان خانوادگی"، یک رمان غیرداستانی مصور نوشته پیت ناجاریان دربارهٔ پسر عمویش، آرتور پیناجیان است. همان‌طور که ناجاریان داستان را تعریف می‌کند، پیناجیان شفاهی نقاشی‌هایش را به او سپرده بود اما هیچ وصیت‌نامه مکتوبی باقی نگذاشت. کتاب او روایت می‌کند که چگونه این نقاشی‌ها پس از مرگ پیناجیان از او گرفته شدند و بعدها به لارنس ای. جوزف فروخته شدند که سپس پیت هیستینگز فالک را برای تبلیغ آنها استخدام کرد. این کتاب تلاش می‌کند
برای تبلیغ آنها استخدام کرد. این کتاب تلاش می‌کند تا ثابت کند پیناجیان هرگز نمی‌خواست کارهایش «به زباله‌ها انداخته شوند» همان‌طور که توسط فالک در کتاب تبلیغاتی‌اش "پیانیجیان، استاد کشف شده انتزاع" آمده است، که در آن آمده: «پیناجیان دستورالعمل‌هایی برای دور انداختن مجموعه‌اش در زباله‌دان شهر گذاشت.» کتاب ناجاریان همچنین تلاش می‌کند تا در طول نامه‌های پیناجیان به او ثابت کند که پسرعمویش در واقع یک «انسان بسیار عاقل» بود که «مردی محبوب و جذاب و شوخ و برون‌گرا و مسئول اجتماعی بود و انزوای او در سال‌های پایانی
و مسئول اجتماعی بود و انزوای او در سال‌های پایانی فقط به دلیل فقرش بود.» از نامه‌های آرت به پسرعمویش پیت: «اکنون بین من و خودم کار می‌کنم… کار من بازتابی از چیزی است که می‌خواهم زندگی‌ام باشد… برای درک کلیت هنر باید به خلاقیت آن رسید… اگر به کلیت آگاه باشید، زمان همه چیز را در یک جا مجتمع می‌کند… جستجو برای اشکال درمانی فوق‌العاده است و به‌من احساس خوبی و تازگی می‌دهد… البته هیچ‌کس متوجه نمی‌شود جز خالق و گاهی حتی او هم نه.» هنر پیناجیان بعدها به ارزش ۳۰ میلیون دلار رسید. برهنه و لخت. «پیت ناجاریان در سنتی
دلار رسید. برهنه و لخت. «پیت ناجاریان در سنتی بسیار خاص از نثر آمریکایی می‌نویسد که شامل توماس ولف، ویلیام سارویان و جک کرواک می‌باشد. "برهنه و لخت" به‌شمار من، هفتمین جلد از روایت حماسی او به صورت خودزندگی‌نامه‌ای است که قلمروی میان خودزندگی‌نامه و رمان را کاوش می‌کند تا داستان خود و نسلش را بازگو کند. موضوع این داستان ناجاریان —مانند ولف، سارویان، کرواک— هنرمند مرد و راه غیرقابل تفکیک ترکیب شهوت جنسی و آروزی ادبی، ثبات‌طلبی برای خانه و باور به نیروی تحول‌آفرین هنر است که هم زخم و هم همراهی در جهان
تحول‌آفرین هنر است که هم زخم و هم همراهی در جهان می‌شود. برای ناجاریان این داستان پایه‌ای است برای ارمنستان، داستان نسل‌کشی آغاز قرن بیستم، زندگی مهاجرتی در آمریکا و جریان شدید آسیب و عشقی که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود. در مورد هنر- نیز مهم است که ناجاریان یک نقاش قابل‌توجه است که "برهنه و لخت" را به اندازه‌ای که کتابی دربارهٔ هنر گرافیکی و ساختن است، کتابی دربارهٔ مسائل جنسی است. نقاشی‌ها و طراحی‌های ویژه و بسیار زنده‌ای که در اینجا بازتولید شده‌اند، دلیلی کافی برای داشتن کتاب در قفسه‌تان است.»
دلیلی کافی برای داشتن کتاب در قفسه‌تان است.» —رابرت هاس
سنگ‌نبشته کوکورا یا بنای یادبود کوکورا; بنای یادبود حک شده در سنگ طبیعی، که توسط پسر خوانده میاموتو موساشی، میاموتو ایوری، در قله کوه تاموکه در قلمرو کوکورا، ولایت بوزن در سال ۱۶۵۴ است که برای سوگواری جسد موساشی برپا شد. معمولاً به عنوان «بنای یادبود کوکورا» شناخته می‌شود. این بنای تاریخی توسط ایوری میاموتو، پسر خوانده میاموتو موساشی، نه سال پس از مرگ پدر خوانده‌اش ساخته شده است و از بیش از ۱۱۰۰ نویسه چینی تشکیل شده است. در میان دوئل‌های میاموتو موساشی که بارها به آن اشاره شده است، مشخص‌ترین مبارزه او با
بارها به آن اشاره شده است، مشخص‌ترین مبارزه او با کوجیرو ساساکی است.
هاگوپ پانوسیان (؛ زادهٔ ) یک مهندس هوافضا، دانشگاهی و بشردوست ارمنی با بیش از ۳۰ سال تجربه در کنترل و مدل‌سازی موتور موشک، سازه‌های فضایی بزرگ، سیستم‌های تحریک، تشخیص شکست، سیستم‌های تصادفی، میرایی ارتعاش و کنترل بهینه و تطبیقی است. از زمان تأسیس مؤسسه ای‌ارپی‌ای در سال ۱۹۹۲، او به عنوان رئیس آن خدمت کرده است و همچنان فعالانه در طیف گسترده‌ای از ابتکارات آن شرکت را بر عهده دارد. دوران اولیه زندگی و تحصیل. پانوسیان در انجار، لبنان به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را از مدرسه متوسطه انجیلی ارمنی
و متوسطه خود را از مدرسه متوسطه انجیلی ارمنی انجار دریافت کرد. در سال ۱۹۶۹ با مدرک لیسانس ریاضیات از دانشگاه آمریکایی بیروت فارغ‌التحصیل شد. پانوسیان به مدت پنج سال در مدرسه راهنمایی کالوسد گلبنگیان به تدریس ریاضیات و علوم پرداخت و سپس در سن ۲۸ سالگی به ایالات متحده نقل مکان کرد. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در ریاضیات کاربردی از دانشگاه کارولینای جنوبی در سال ۱۹۷۴ و دکترای مهندسی از دانشگاه کالیفرنیا در سال ۱۹۸۱ به دست آورد. کار در مهندسی هوافضا. از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۷، پانوسیان در تکستران کار کرد و از سال