payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باقی مانده است. این نام تا قرن نوزدهم میلادی به واژهwitch (جادوگر) که از گونه گویشی "wick" به معنای quick و نام‌هایی مانند wicken-tree, wich-tree, wicky و wiggan-tree گرفته شده است، مرتبط دانسته می‌شود و نام‌هایی مانند witch-hazel (فندق افسون‌گر) و witch-tree را به وجود آورد. این درخت در زبان ولزی دو نام دارد، "cerdinen" و "criafol". کریافول را به عنوان «میوه سوگواری» ترجمه کرده‌اند، که احتمالاً از سنت ولزی گرفته شده است که صلیب مسیح از چوب این درخت تراشیده شده است. همچنین بین میوه قرمز روان با خون مسیح
شده است. همچنین بین میوه قرمز روان با خون مسیح پیوند برقرار می‌شود. نام ایرلندی باستان این درخت "cairtheand" است که در ایرلندی مدرن به شکل "caorthann" تغییر کرده است. "بریاثاروگام" "درختی" در "کتاب بالیموت،" سمان کوهی را با حرف "luis" مرتبط می‌کند، با این توضیح که "لذت‌بخش چشم ("li sula") "luis" است، یعنی سمان کوهی ("caertheand") به دلیل زیبایی توت‌هایش". به همین دلیل، برخی از مفسران "لذت چشم" (vel sim.) را به عنوان "نام سمان کوهی" گزارش کرده‌اند. [ "" ] رایج‌ترین نام گالیک اسکاتلندی، "کائوران (caorann")
نام گالیک اسکاتلندی، "کائوران (caorann") است که در نام‌های متعدد مکان‌های کوهستانی مانند بین آ' چائورین و لوچ آ' چائورین دیده می‌شود. روان همچنین نشان قبیله‌ای مالکوم‌ها و مک‌لاکلان‌ها بود. در مکان‌های کوهستانی تابوهای شدیدی علیه استفاده از هر بخش از درخت (به جز توت‌ها) برای هدفی جز اهداف آیینی، وجود داشت. به عنوان مثال، یک ابزار خرمن‌کوبی گالیکی ساخته شده از روان و به نام بوآیتئان برای غلاتی که برای مراسم و جشن‌ها در نظر گرفته شده بود، استفاده می‌شد. [ "" ] در استان‌های کانادایی نیوفاندلند و لابرادور و
] در استان‌های کانادایی نیوفاندلند و لابرادور و نوا اسکوشیا، این گونه معمولاً به عنوان درخت «توت سگ» شناخته می‌شود. در زبان آلمانی، "Sorbus aucuparia" با نام "Vogelbeerbaum" ("درخت توت پرنده") یا به عنوان "Eberesche" شناخته می‌شود. واژه دوم ترکیبی از نام درخت زبان گنجشک ("Esche") با نام معاصر گراز ("Eber") است، اما در واقع ادامه یک نام گالیسی، "eburo-" (همچنین نامی برای رنگ قهوه‌ای مایل به قرمز تیره، هم‌ریشه با "orphnos" یونانی و "iarpr" نورس باستان "قهوه‌ای") است؛ مانند "sorbus" , "eburo-." به نظر می‌رسد
است؛ مانند "sorbus" , "eburo-." به نظر می‌رسد این نام به رنگ توت‌ها اشاره داشته است. همچنین به عنوان یک نام گالیسی برای سرخدار (که توت‌های قرمز نیز دارد) ثبت شده است. گیاه‌شناسی. روان‌ها عمدتاً درختان برگ‌ریز کوچکی با ارتفاع هستند. اگرچه تعداد کمی از آنها هم درختچه هستند. درختان روان با درختان زبان گنجشک واقعی از جنس "سرده زبان‌گنجشک"، خانواده زیتون، ارتباطی ندارند. اگرچه برگ‌های آنها از نظر ظاهری مشابه هستند، برگ‌های "Sorbus" متناوب و برگ‌های "سرده زبان‌گنشجک" برعکس است. برگ‌های روان به صورت متناوب چیده
برعکس است. برگ‌های روان به صورت متناوب چیده شده‌اند و به شکل پر هستند و دارای (۷-)۱۱–۳۵ برگچه هستند. همیشه یک برگچه انتهایی وجود دارد. گل‌ها در کوریمب‌های متراکم قرار دارند؛ هر گل به رنگ سفید مایل به کرم و عرض با پنج گلبرگ است. میوه یک سیبی کوچک قطر دارد. در بیشتر گونه‌ها نارنجی روشن یا قرمز، اما در برخی گونه‌های آسیایی صورتی، زرد یا سفید است. میوه‌ها نرم و آبدار هستند، که آنها را به غذای بسیار خوبی برای پرندگان، به ویژه واکس‌بال‌ها و توکاها تبدیل می‌کند، که سپس دانه‌های روان را در مدفوع خود پخش می‌کنند.
که سپس دانه‌های روان را در مدفوع خود پخش می‌کنند. میوه‌ها به دلیل اندازه کوچکشان، اغلب به عنوان توت شناخته می‌شوند، اما یک توت واقعی یک میوه ساده است که از یک تخمدان واحد تولید می‌شود، در حالی که سیبی یک میوه فرعی است. لارو برخی از گونه‌های پروانه‌سانان از روان به عنوان خوراکی استفاده می‌کنند. شناخته‌شده‌ترین گونه، سمان کوهی اروپایی "Sorbus aucuparia" است، درختی کوچک که معمولاً ارتفاع دارد و در زیستگاه‌های متنوعی در سراسر شمال اروپا و در کوهستان‌های جنوب اروپا و جنوب غربی آسیا رشد می‌کند. میوه‌های این گونه
و جنوب غربی آسیا رشد می‌کند. میوه‌های این گونه غذای مورد علاقه بسیاری از پرندگان است و به عنوان غذای وحشی سنتی در بریتانیا و اسکاندیناوی جمع‌آوری می‌شود. این درخت یکی از مقاوم‌ترین درختان اروپایی است که حتی در ۷۱ درجه شمالی در شهرداری واردو در شمال نروژ قطبی هم یافت می‌شود. همچنین این درخت به‌طور گسترده در شمال آمریکای شمالی نیز بومی‌سازی شده است. بیشترین تنوع شکلی و همچنین بیشترین تعداد گونه‌های روان در آسیا است. گونه‌های بسیار متمایزی از روان در این منطقه وجود دارد. مانند روان "سارجنت (Sorbus
این منطقه وجود دارد. مانند روان "سارجنت (Sorbus sargentiana)" با برگ‌های بزرگ به طول و پهنای و کوریمب‌های پهن و بسیار بزرگ با ۲۰۰ تا ۵۰۰ گل. در سوی دیگر، روان برگ‌ریز "Sorbus microphylla" با برگ‌هایی به طول و عرض . بیشتر آنها درخت هستند اما روان کوتوله "Sorbus reducta" درختچه‌ای کوتاه با قدی تا است. چندین گونه آسیایی به‌طور گسترده به عنوان درختان زینتی کشت می‌شوند. گونه‌های بومی آمریکای شمالی جنس "سوربوس" شامل گونه خاکستر کوهی آمریکایی "Sorbus americana" و خاکستر کوهی نمایشی "Sorbus decora" در شرق و خاکستر
کوهی نمایشی "Sorbus decora" در شرق و خاکستر کوهی سیتکا "Sorbus sitchensis" در غرب هستند. دورگه‌های متعددی، که عمدتاً مانند گونه‌های واقعی رفتار می‌کنند و از طریق نامیختگی تولید مثل می‌کنند، بین درختان بارانک و درختان بلوط سفید وجود دارند؛ این گیاهان به‌طور متغیری حد واسط والدین خود هستند اما معمولاً بیشتر شبیه درختان بلوط سفید هستند و معمولاً با آنها گروه‌بندی می‌شوند (qv). موارد استفاده. روان‌ها درختان زینتی کوچک بسیار خوبی برای پارک‌ها، باغ‌ها و مناطق حیات وحش هستند. چندین گونه آسیایی، مانند روان میوه
وحش هستند. چندین گونه آسیایی، مانند روان میوه سفید ("Sorbus oligodonta") به دلیل رنگ غیرمعمول میوه و روان سارجنت ("Sorbus sargentiana") به دلیل خوشه‌های فوق‌العاده بزرگ میوه‌اش محبوب هستند. ارقام متعددی نیز برای استفاده در باغ انتخاب شده‌اند که چندین مورد از آنها، مانند "سوربوس" 'جوزف راک' با میوه زرد، منشأ ترکیبی دارند. این گیاهان برای پرندگان میوه‌خوار بسیار جذاب هستند. این جذابیت در نام قدیمی آن ("گیرنده پرنده") منعکس شده است. چوب این درخت متراکم است و برای کنده‌کاری و خراطی و همچنین برای دسته ابزار و
برای کنده‌کاری و خراطی و همچنین برای دسته ابزار و عصا استفاده می‌شود. میوه روان منبع سنتی جوهر مازو برای رنگ‌های گیاهی خورنده است. در فنلاند، این چوب به‌طور سنتی برای ساخت میله‌های سورتمه اسب و میخ‌های چنگک استفاده می‌شده است. میوه روان اروپایی ("Sorbus aucuparia") قابلیت تبدیل به ژله‌ای کمی تلخ را دارد و در بریتانیا به‌طور سنتی به عنوان همراه شکار خورده می‌شود. همچنین به تنهایی یا با میوه‌های دیگر در مربا و سایر مرباها استفاده می‌شود. این میوه همچنین می‌تواند جایگزینی برای دانه‌های قهوه باشد و کاربردهای
جایگزینی برای دانه‌های قهوه باشد و کاربردهای زیادی در نوشیدنی‌های الکلی دارد: برای طعم دادن به لیکورها و نوشیدنی‌های الکلی، تولید شراب روستایی و طعم دادن به آبجو. در اتریش، اشنپس شفاف روان تقطیر می‌شود که با نام آلمانی آن "Vogelbeerschnaps" نامیده می‌شود. چک‌ها همچنین یک مشروب روان به نام "jeřabinka" درست می‌کنند. Jarzębiak لهستانی ودکای طعم روان است و ولزی‌ها از آن برای تهیه شراب روان به نام "diodgriafel" استفاده می‌کردند. ارقام روان با میوه‌های برتر برای مصرف خوراکی انسان هم موجود است اما چندان رایج
مصرف خوراکی انسان هم موجود است اما چندان رایج نیست؛ بیشتر میوه‌ها از درختان وحشی که در زمین‌های عمومی می‌رویند، جمع‌آوری می‌شوند. [ "" ] میوه روان حاوی اسید سوربیک است و در حالت خام حاوی اسید پاراسوربیک (حدود ۰٫۴٪ تا ۰٫۷٪ در روان اروپایی) هم هست که باعث سوء هاضمه شده و می‌تواند به آسیب کلیه منجر شود، اما عملیات حرارتی (پختن، خشک کردن با حرارت و غیره) و تا حد کمتری، انجماد، با تبدیل آن به اسید سوربیک بی‌خطر، می‌تواند آن را از حالت سمی خارج کند. این میوه همچنین معمولاً بیش از حد قابض است که در حالت خام قابل
معمولاً بیش از حد قابض است که در حالت خام قابل خوردن نباشد. جمع‌آوری این میوه پس از اولین یخبندان (یا قرار دادن در فریزر) طعم تلخ آن را هم کاهش می‌دهد. [ "" ] اسطوره‌شناسی و فولکلور. اسطوره‌شناسی. در اساطیر سامی، الهه راودنا به عنوان همسر خدای رعد و برق، هوراگالس، شناخته می‌شود. توت‌های قرمز روان برای راودنا مقدس بودند و نام "راودنا" شبیه کلمات شمال ژرمنی برای این درخت است (به عنوان مثال، "رینیر -reynir-" در نورس باستان). [ "" ] در اساطیر اسکاندیناوی، الهه سیف همسر ثور (خدای رعد و برق) است و با راودنا
سیف همسر ثور (خدای رعد و برق) است و با راودنا مرتبط دانسته شده است. به گفته "اسکالدسکاپارمال"، سمان کوهی «نجات ثور» نامیده می‌شود زیرا ثور زمانی با چسبیدن به آن خود را نجات داد. این فرضیه مطرح شده است که سیف زمانی به شکل سمان کوهی به وجود آمده که ثور به آن چسبیده است. در چرخه فنیان در اسطوره‌های ایرلندی، در تعقیب دیارموید و گرین، این زوج در حال فرار از خانه هستند و سعی می‌کنند از انتقام رهبر افسانه‌ای فیون مک کامهیل، که گرین او را طرد کرده بود، فرار کنند. این زوج به جنگلی می‌رسند که غول سیربان از آن محافظت
زوج به جنگلی می‌رسند که غول سیربان از آن محافظت می‌کند. سیربان به این زوج اجازه می‌دهد تا در جنگل او استراحت و شکار کنند، به شرطی که از توت‌های درخت جادویی روان او نخورند. گرین باردار هوس توت‌ها را می‌کند و دیارموید مجبور می‌شود سیربان را بکشد تا این میوه‌ها را به دست آورد. سلاح‌های فانی او در برابر سیربان ناتوان هستند، بنابراین از چماق آهنی غول برای کشتن او استفاده می‌کند. این زوج از درخت روان بالا می‌روند تا شیرین‌ترین توت‌ها را بخورند و پس از آن روی درخت استراحت می‌کنند. این برخلاف توصیهٔ آنگوس، خدای
استراحت می‌کنند. این برخلاف توصیهٔ آنگوس، خدای عشق، است که به این زوج هشدار داده بود که «نباید در غاری با یک دهانه، یا خانه‌ای با یک در، یا درختی با یک شاخه بخوابند، و هرگز نباید در جایی که غذا می‌پزند غذا بخورند، یا در جایی که غذا می‌خورند بخوابند.» فیون مک کویم‌هیل این زوج را تا درخت روان دنبال می‌کند و دیارموید را فریب داد تا از طریق بازی شطرنج خود را نشان دهد. آنگوس گرین را فراری داد و دیارموید به جای امنی می‌پرد و تعقیب ادامه می‌یابد. جادوی عامیانه. روان اروپایی ("Sorbus aucuparia") سابقه‌ای طولانی در
اروپایی ("Sorbus aucuparia") سابقه‌ای طولانی در اساطیر و فولکلور اروپایی دارد. مردم تصور می‌کردند که این درخت جادویی است و در برابر موجودات بدخواه از آن‌ها محافظت می‌کند. این درخت همچنین «درخت رهگذر» یا «درخت مسافر» نامیده می‌شد چون ظاهراً مانع از گم شدن کسانی می‌شود که در سفر هستند. در انگلستان گفته می‌شد که این درختی است که شیطان مادربزرگش را بر آن به دار آویخت. فولکلورشناسان بریتانیایی دوران ویکتوریا، اعتقاد عامیانه به قدرت‌های تعویذ درخت روان، به ویژه در دفع جادوگران را گزارش کرده‌اند. چنین گزارشی را
در دفع جادوگران را گزارش کرده‌اند. چنین گزارشی را ادوین لیز (۱۸۵۶) برای جنگل وایر در غرب میدلندز انگلستان ارائه کرده است. سر جیمز فریزر (۱۸۹۰) چنین سنتی را در اسکاتلند گزارش کرده است که این درخت اغلب در نزدیکی دروازه یا درب ورودی کاشته می‌شد. به گفته فریزر، فضولات پرندگان اغلب حاوی دانه‌های سمان کوهی است و اگر چنین فضولاتی در چنگال یا سوراخی که برگ‌های قدیمی روی درخت بزرگتری مانند بلوط یا افرا جمع شده‌اند، قرار گیرند، ممکن است منجر به رشد سمان کوهی به صورت گیاه هوازی روی درخت بزرگتر شوند. چنین سمانی "سمان
گیاه هوازی روی درخت بزرگتر شوند. چنین سمانی "سمان کوهی پرنده" نامیده می‌شود و به عنوان گیاهی بسیار قوی در برابر جادوگران و جادوی سیاه و به عنوان یک طلسم متقابل در برابر جادوگری در نظر گرفته می‌شد. در سال ۱۸۹۱، چارلز گادفری للاند نیز با استناد به "رساله‌های دنهام" (جمع‌آوری شده بین سال‌های ۱۸۴۶ تا ۱۸۵۹) روایاتی از قدرت‌های آپوتروپیک سمان کوهی در برابر جادوگران در فرهنگ عامه انگلیسی ارائه کرد. سمان کوهی همچنین به عنوان محافظی در برابر پری‌ها عمل می‌کند. به عنوان مثال، به گفته توماس کیتلی، انسان‌های فانی اگر
مثال، به گفته توماس کیتلی، انسان‌های فانی اگر شاخه‌ای از سمان کوهی را روی درهای خود قرار دهند، می‌توانند با خیال راحت شاهد جشن‌های پری (دسته‌های سوارکاری که هر ساله در آغاز تابستان توسط پری‌ها برگزار می‌شود) باشند. احیای بت‌پرستی. در دروئید امروزی، روان به عنوان "درخت دروازه" شناخته می‌شود. این درخت، آستانه‌ای بین این جهان و جهان دیگر، یا بین اینجا و هر جای دیگری که ممکن است کسی به آنجا برود، در نظر گرفته می‌شود. برای مثال، این درخت را در دروازه یک ملک قرار می‌دادند که نشان‌دهنده عبور از آستانه بین مسیر یا
می‌دادند که نشان‌دهنده عبور از آستانه بین مسیر یا خیابان و ملک کسی است. به گفته الن سنتیر، "آستانه هم محل "ورود" (راه ورود) و هم "محل خروج" (راه خروج) است. روان یک درخت دروازه و آستانه است که به شما فرصت "رفتن به جایی … و ترک جایی" را می‌دهد. هواشناسی. در نیوفاندلند، باور عامیانه این است که برداشت زیاد میوه به معنای زمستانی سخت یا دشوار است. به‌طور مشابه، در فنلاند و سوئد، تعداد میوه روی درختان به عنوان پیش‌بینی‌کننده پوشش برف در طول زمستان استفاده می‌شد، اما در فنلاند مردم معتقد بودند درخت روان «در یک سال
در فنلاند مردم معتقد بودند درخت روان «در یک سال بار سنگین میوه و بار سنگین برف را تحمل نمی‌کند»، یعنی برداشت زیاد میوه، زمستانی با برف کم را پیش‌بینی می‌کرد. [ "" ] با این حال، از نظر علمی چون تولید میوه برای تابستانی مشخص به شرایط آب و هوایی تابستان قبل مربوط می‌شود، و تابستان‌های گرم و خشک میزان قندهای ذخیره شده موجود برای تولید گل و میوه بعدی را افزایش می‌دهند، هیچ رابطه پیش‌بینی‌کننده‌ای با آب و هوای زمستان بعدی ندارد. در مالاکس فنلاند، عکس این باور وجود داشت: اگر گل‌های روان فراوان باشند، برداشت
وجود داشت: اگر گل‌های روان فراوان باشند، برداشت چاودار نیز فراوان خواهد بود. [ ' ] به همین ترتیب، اگر درخت روان دو بار در سال گل می‌داد، پاییز آن سال امکان برداشت سیب‌زمینی‌های زیادی وجود داشت و عروسی‌های زیادی برگزار می‌شد. [ ' ] در سیپو، مردم گفته‌اند که زمستان زمانی آغاز شده است که پروانه‌های بال‌زن ("بال‌لاکی بوهمی") آخرین میوه‌های روان را خورده‌اند. در سوئد هم معتقد بودند اگر درختان روان رنگ‌پریده و بی‌رنگ شوند، پاییز و زمستان بیماری‌های زیادی را به همراه خواهد داشت. فرهنگ عامه. اشاره به رنگ قرمز میوه
خواهد داشت. فرهنگ عامه. اشاره به رنگ قرمز میوه روان و زیبایی گل‌های آن در موسیقی سلتی رایج است؛ مثلاً آهنگ «عروسی ماری» شامل این بیت است:&lt;poem&gt;گونه‌هایش سرخ چون درختان روآن، چشمانش درخشان چون ستارگان، از همه زیباتر، ماری عزیزمان است.&lt;/poem&gt;رمان «"دو برج»" نوشتهٔ جی. آر. آر. تالکین، از درخت روان به عنوان درخت شاخص برای انت، کوئیک‌بیم، استفاده می‌کند. جنگل فنگورن، جایی که کوئیک‌بیم و دیگر انت‌ها زندگی می‌کنند، مملو از درختان روان است که گفته می‌شود توسط انت‌های نر برای خشنود کردن همسران انت‌های
توسط انت‌های نر برای خشنود کردن همسران انت‌های ماده کاشته شده‌اند. کوئیک‌بیم علاقهٔ خود را به این درخت با گفتن اینکه هیچ «مردم رز… برای من به این زیبایی نیستند» اعلام می‌کند که اشاره‌ای به این است که درخت روان از خانوادهٔ گل‌سرخیان است. در مجموعه هری پاتر هم چوب روان انتخابی محبوب برای چوبدستی جادویی است.
کامرشیال آپیول ()، یک روزنامه روزانه ممفیس (تنسی) و منطقه شهری اطراف آن است. متعلق به شرکت گانیت است.
دن آف گیک ()، یک وب‌سایت مستقر در بریتانیا و ایالات متحده است که به پوشش سرگرمی با تمرکز بر فرهنگ مردمی می‌پردازد. این وب‌سایت همچنین یک مجله دوسالانه منتشر می‌کند.
پروازهای فضایی انسان از دهه ۱۹۶۰ آغاز شد. جنگ سرد معروف میان ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی باعث شد هر دو کشور تلاش زیادی برای کشف فضا انجام دهند. در سال ۱۹۶۱، یوری گاگارین از شوروی اولین انسانی بود که به فضا رفت. یک ماه بعد، آلن شپارد نخستین آمریکایی شد که وارد فضا شد. آمریکا سه برنامه بزرگ فضایی راه‌اندازی کرد: مرکوری، جمینای و آپولو. این برنامه‌ها به فضانوردان کمک کردند تا یاد بگیرند چگونه در فضا زندگی و حرکت کنند. در سال ۱۹۶۹، مأموریت آپولو ۱۱ نخستین فرود بر ماه را انجام داد. نیل آرمسترانگ و
نخستین فرود بر ماه را انجام داد. نیل آرمسترانگ و باز آلدرین روی سطح ماه قدم زدند، و این لحظه تاریخی توسط میلیون‌ها نفر در سراسر جهان دیده شد. بعدها، هر دو کشور ایستگاه‌های فضایی ساختند تا بررسی کنند انسان چگونه می‌تواند برای مدت طولانی در فضا زندگی کند. ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) با همکاری چندین کشور ساخته شد. فضانوردان در آنجا آزمایش‌های علمی انجام می‌دهند و بررسی می‌کنند بدن انسان در فضا چگونه تغییر می‌کند. چین نیز وارد عرصه سفرهای فضایی شد. در سال ۲۰۰۳، یانگ لی‌وی نخستین فضانورد چینی بود که به فضا
یانگ لی‌وی نخستین فضانورد چینی بود که به فضا رفت. اکنون چین در حال برنامه‌ریزی برای ساخت ایستگاه فضایی خود است. امروزه شرکت‌های نوآور مانند اسپیس‌اکس کمک می‌کنند افراد بیشتری به فضا سفر کنند. شاید در آینده برخی افراد بتوانند بلیت سفر به فضا را خریداری کنند. سفرهای فضایی انسان یک پروژه بلندمدت است. این مسیر با برنامه‌های دولتی آغاز شد، اما اکنون شرکت‌های خصوصی نیز به آن پیوسته‌اند. آینده ممکن است سفرهای فضایی را برای مردم عادی نیز فراهم کند. امروزه فضانوردانی از کشورهای مختلف در مأموریت‌های ایستگاه فضایی
از کشورهای مختلف در مأموریت‌های ایستگاه فضایی بین‌المللی شرکت می‌کنند. آن‌ها از ایستگاه مراقبت می‌کنند، آزمایش‌های علمی انجام می‌دهند و نتایج را ثبت می‌کنند تا به دانشمندان روی زمین کمک کنند. این مأموریت‌ها معمولاً طولانی‌مدت هستند و فضانوردان باید در فضا سالم و قوی باقی بمانند. ایده‌های نو در حال تغییر دادن سفرهای فضایی هستند. شرکت‌های خصوصی اکنون موشک‌ها و وسایل نقلیه فضایی جدیدی طراحی می‌کنند. این طرح‌های مقرون‌به‌صرفه به کاهش هزینه‌های سفر به فضا کمک می‌کنند. برخی موشک‌ها می‌توانند دوباره به زمین
می‌کنند. برخی موشک‌ها می‌توانند دوباره به زمین بازگردند و مجدداً استفاده شوند. این روش، زمان‌بر اما کارآمد برای کشف فضاست.
هالیوود وایرتپ ()، یک وب‌سایت خبری سرگرمی است که توسط توماس تپ، سردبیر سابق مجله ورایتی، تأسیس و در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد.هالیوود وایرتپ یک پورتال خبری است که از نظر سبکی شبیه به دراج ریپورت است و شامل لینک‌های متنی تیتر به اخبار فوری و همچنین مطالب اختصاصی سایت است. این سایت صرفاً بر داستان‌هایی دربارهٔ فیلم، تلویزیون، افراد مشهور و رسانه‌ها تمرکز دارد. تحلیل‌های اصلی و قطعات رنگی و «ترکیبی» از برداشت‌های مختلف از اخبار مهم نیز به‌طور منظم در این سایت ظاهر می‌شوند.
پنج‌گنج نظامی (تبریز، ۱۴۸۱) نسخه‌ای خطی از "پنج‌گنج نظامی" است که عمدتاً به سفارش یعقوب بیگ، حاکم آق قویونلو، در سال ۱۴۸۱، در شهر تبریز نوشته شده است. نگارش این نسخه خطی بسیار قبل از آن، در سال‌های ۱۴۴۹–۵۷ در دربار تیموریان هرات آغاز شد و در طول قرن‌های ۱۵ و ۱۶ بارها دست به دست شد. در طول این جابجایی سبک‌های مختلفی در این کتاب به کار گرفته شدند تا اینکه در نهایت شاه اسماعیل حاکم جدید صفوی، در سال ۱۵۰۵ به آن اضافه کرد. بخش عمده‌ای از این نسخه خطی اکنون در کتابخانه موزه کاخ توپکاپی در استانبول قرار دارد، اما
موزه کاخ توپکاپی در استانبول قرار دارد، اما چند برگ دیگر جدا شده و اکنون در لندن هستند. این نسخه خطی در ترکیب نهایی خود در کتابخانه موزه کاخ توپکاپی، از ۳۱۷ برگ (ارتفاع ۰٫۳۰۰ × عرض ۰٫۱۹۵) تشکیل شده است. دو تکمیل روی برگ‌های ۱۴۸ و ۳۱۶ نشان می‌دهد که عبدالرحیم بن عبدالرحمن خوارزمی ("متعلق به سلطان یعقوب بیگ ") آن را خوشنویسی کرده و در ماه محرم ۸۸۶ هجری (مارس ۱۴۸۱) در محله "دارالسلطنه" تبریز تکمیل کرده است. علاوه بر این، این نسخه خطی دارای تذهیب و ۱۹ نقاشی است. همچنین سه نقاشی دیگر از این نسخه خطی شناخته شده
همچنین سه نقاشی دیگر از این نسخه خطی شناخته شده است که برداشته شده‌اند و اکنون در مجموعه کییر در لندن هستند. گاه‌شناسی. آغاز حکومت تیموریان (۱۴۴۹–۵۷). این نسخه خطی در ابتدا به سفارش شاهزاده تیموری ابوالقاسم بابر (حکومت: ۱۴۴۹–۱۴۵۷) در پایتخت تیموریان، هرات، نوشته شد که برای نوشتن آن به خوشنویس ازهر تکیه داشت. اما این کار با مرگ حاکم در سال ۱۵۵۷ ناتمام ماند. تصرف قراقویونلوها. یک سال بعد، جهان شاه، حاکم قراقویونلو، هرات را (۱۴۵۸) از تیموریان گرفت و شش ماه شهر را در اشغال خود داشت. پسر جهانشاه، پیر بداق،
شهر را در اشغال خود داشت. پسر جهانشاه، پیر بداق، هنگام عقب‌نشینی آنها از شهر هرات، این نسخه خطی را با خود به شیراز برد. تصرف آق قویونلو (۱۴۶۷–۱۴۸۱). پس از آنکه آق‌قویونلوها در سال ۱۴۶۷ میلادی قراقویونلوها را شکست دادند، شهر شیراز را سلطان خلیل اداره می‌کرد که او نیز علاقه زیادی به این کتاب داشت و به خوشنویس عبدالرحمن خوارزمی، معروف به انیسی، مأموریت داد تا نسخه‌برداری از متن را به پایان برساند و دو مینیاتوریست، شیخی و درویش محمد، را برای تصاویر به کار گمارد. سلطان خلیل در سال ۱۴۷۸ میلادی تاج و تخت را به
سلطان خلیل در سال ۱۴۷۸ میلادی تاج و تخت را به ارث برد، هنرمندان کارگاه "کتاب‌خانه" شیراز خود را با خود به پایتخت آق‌قویونلوها، تبریز، برد و راه را برای تبدیل تبریز به بهترین کارگاه سلطنتی آق‌قویونلوها هموار کرد. او همچنین نسخه‌های خطی، از جمله "پنج‌گنج را" با خود برد. اما سلطان خلیل در همان سال توسط برادرش یعقوب ترور شد و نسخه خطی ناتمام ماند. سپس یعقوب بیگ با همکاری دو مینیاتوریست شیخی و درویش محمد، تلاش‌هایی را برای تکمیل نسخه خطی و به ویژه برنامه مینیاتورسازی انجام داد. طبق نوشته روی جلد، او این نسخه
انجام داد. طبق نوشته روی جلد، او این نسخه خطی را در سال ۱۴۸۱ میلادی تکمیل کرد. این نسخه به عنوان «برترین و نهایی‌ترین ثمره حمایت هنری او» در نظر گرفته می‌شود. سبک تصویری آن به عنوان «شدت وجدآور» توصیف شده است. مینیاتورهایی که در زمان یعقوب بیگ خلق شده‌اند و اکنون در کتابخانه موزه کاخ توپکاپی نگهداری می‌شوند و عبارتند از: یکی از مشهورترین مینیاتورهایی که یعقوب بیگ اضافه کرده است، «"بهرام گور در غرفه سبز»" است که هنرمند هرات، شیخی، آن را نقاشی کرده است. در مقایسه با سبک متعادل هرات بهزاد، به عنوان مثال، این
با سبک متعادل هرات بهزاد، به عنوان مثال، این سبک مینیاتور از پالت رنگی بسیار شدیدتری استفاده می‌کند، با سبزهای اسیدی و آبی‌های زنده و پوشش گیاهی فراوان که به نظر می‌رسد قهرمانان داستان را در خود فرو می‌برد. تصور می‌شود که خود یعقوب بیگ در چندین مینیاتور، مانند "بازدید بهرام گور از کاخ سبز" و "بهرام گور در کاخ زرد"، در نقش بهرام گور به تصویر کشیده شده است. یکی دیگر از نقاشی‌های معروف یعقوب بیگ که اکنون در مجموعه کییر در لندن نگهداری می‌شود، نقاشی کاخ "هشت بهشت" در تبریز است، کاخی که اوزون حسن ساخت آن را
بهشت" در تبریز است، کاخی که اوزون حسن ساخت آن را آغاز و پسرش یعقوب بیگ آن را تکمیل کرد. در اینجا، کاخ یعقوب در تبریز به عنوان صحنه‌ای برای ترکیب‌بندی صحنه عاشقانه "خسرو زیر پنجره‌های شیرین" استفاده شده است. "پنج‌گنج نظامی (تبریز، ۱۴۸۱)" نمایانگر برخی از بهترین سبک‌های درباری است و باید آن را از بسیاری از نسخه‌های خطی هم‌زمان با آن که متعلق به سبک تجاری ترکمن‌ها با محوریت شهر شیراز بودند، متمایز کرد. الحاقات صفوی (حدود ۱۵۰۵ میلادی). این نسخه خطی را اسماعیل اول (حکومت ۱۵۰۱–۱۵۲۴)، که تازه تبریز را در
اول (حکومت ۱۵۰۱–۱۵۲۴)، که تازه تبریز را در ۱۵۰۱–۱۵۰۲ فتح کرده بود و سلسله صفوی را تأسیس می‌کرد، تکمیل کرد. او یازده مینیاتور جدید به این نسخه خطی اضافه کرد. شاه اسماعیل تصویرگری این یازده مینیاتور را به نقاش جوان ، سلطان محمد، که بعدها به هنرمند کلیدی مکتب صفوی تبدیل شد، سپرد. مینیاتورهایی که در زمان شاه اسماعیل خلق شده‌اند و اکنون در کتابخانه موزه کاخ توپکاپی قرار دارند، شامل هستند. معیاری که برای تمایز مینیاتورهای صفوی از مینیاتورهای آق‌قویونلو به کار می‌رود، تا حد زیادی بر اساس شمایل‌نگاری است؛ زیرا
می‌رود، تا حد زیادی بر اساس شمایل‌نگاری است؛ زیرا قهرمانان نقاشی‌های شاه اسماعیل عموماً عمامه مخصوص او، "تاج حیدری"، را که هنگام اشغال تبریز در سال‌های ۱۵۰۱–۱۵۰۲ معرفی کرد، بر سر دارند. برخی از نقاشی‌های سلطان محمد برای این نسخه خطی، بسیار بدیع تلقی می‌شوند، مانند "" (که اکنون در مجموعه کییر در لندن قرار دارد). در این اثر می‌توان پیامبر اسلام را در حال طلوع بر فراز مسجد جامع مکه، کعبه و مقبره‌اش، سوار بر توده‌ای از ابرهای آسمانی به همراه فرشتگان فراوان، دید. آسمان با یک "اکولوس"، وسیله‌ای هنری با منشأ
دید. آسمان با یک "اکولوس"، وسیله‌ای هنری با منشأ احتمالی اروپایی، تزئین شده است. کتیبه‌ای کوچک با حروف طلایی بر روی سردر ساختمانی کوچک روی تراس، تاریخ ایجاد این تصویر را ۱۵۰۵ میلادی نشان می‌دهد.
سبک ترکمنی سبکی در نقاشی مینیاتور ایرانی است که در اواخر قرن پانزدهم میلادی ظهور کرد. باسیل ویلیام رابینسون، محقق هنر بریتانیایی، این اصطلاح را در دهه ۱۹۵۰ ابداع کرد تا این سبک را از سبکی آراسته‌تر که در دربارهای حاکمان تیموری و ترکمن ساخته می‌شد، متمایز کند. به این سبک به علت حکومت قره‌قویونلو و آق قویونلو، معروف به ترکمن‌ها، در نیمه دوم قرن پانزدهم بر غرب ایران این نام را داده‌اند. در آن زمان سبک ترکمنی در غرب ایران متمرکز بود. مورخان غربی در تلاش برای تمایز قائل شدن بین سبک نقاشی خاصی که در قرن پانزدهم
قائل شدن بین سبک نقاشی خاصی که در قرن پانزدهم میلادی در ایران در نقاشی‌های ایجادشده در دوران امپراتوری تیموری شکوفا شد، مفهوم سبک ترکمن را در اواسط قرن بیستم ابداع کردند. وقتی نقاشی مینیاتور ایرانی برای اولین بار در دهه ۱۹۳۰ دوره‌بندی شد، تلاش‌های اولیه‌ای برای شناسایی نقاشی‌های ترکمن صورت گرفت. ارنست کوهنل، محقق هنر آلمانی، از نمونه‌های منتشر شده از مجموعه‌های قابل توجه نسخه‌های خطی نقاشی شده ایرانی برای دسته‌بندی نقاشی‌های هر دوره استفاده کرد. او نقاشی‌های خلق‌شده در دوران قراقویونلوها را در بخش «مکتب
خلق‌شده در دوران قراقویونلوها را در بخش «مکتب تبریز» قرار داد و آنها را به عنوان تکامل سبک‌هایی که در دوران پیشینیان خود، به ویژه جلایری‌ها، توسعه یافته بودند، در مقاله خود در کتاب "«بررسی هنر ایرانی» نوشته پوپ و اکرمن" (۱۹۳۸–۱۹۳۹) در نظر گرفت. با انتشار مطالعه‌ای در سال ۱۹۵۴ توسط باسیل ویلیام رابینسون که معیارهای سبکی را برای شناسایی آنچه او «تجارت ترکمن» می‌نامید ارائه می‌داد و تکامل آن را تا سال ۱۵۰۵ توصیف می‌کرد، این اصطلاح کاملاً تثبیت شد. بین دهه‌های ۱۴۸۰ و ۱۴۹۰، سبک ترکمن رونق گرفت. این سبک پس از
۱۴۸۰ و ۱۴۹۰، سبک ترکمن رونق گرفت. این سبک پس از سرنگونی آق‌قویونلوها به دست سلسله صفوی در آغاز قرن شانزدهم، تقریباً از بین رفت و پس از آن سبک نقاشی جدیدی به سرعت ظهور کرد و جای آن را گرفت. با این حال، نسخه‌های خطی مصور صفوی مانند "شاهنامه شاه اسماعیل" (تبریز، ۱۵۴۱) با سبک زنده خود، تداوم قابل توجه عنصر ترکمن را در آثار تبریز در آن دوران نشان می‌دهند.
شیخی، همچنین استاد شیخی نقاش یا شیخی (الیعقوبی) («شیخی یعقوب»)، نقاش اواخر قرن پانزدهم میلادی بود که در تبریز در دربار یعقوب بیگ، حاکم آق قویونلو، فعالیت می‌کرد. شیخی را ابتدا سلطان خلیل، حاکم آق قویونلو، به همراه درویش محمد استخدام کرد تا مینیاتورهایی برای "پنج‌گنج نظامی" (تبریز، ۱۴۸۱) خلق کنند. سلطان خلیل هنگامی که در سال ۱۴۷۸ به سلطنت رسید، این نسخه خطی را به پایتخت، تبریز، برد، اما در همان سال توسط برادرش یعقوب ترور شد و این نسخه خطی ناتمام ماند. پس از آن یعقوب بیگ به همراه دو مینیاتوریست شیخی و درویش