payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فرانسه نوشته شده است. تاکید داستان بر عقل (و نه فقط زیبایی) برای زنان جوان، بازتابی از ارزش‌های فرهنگی آن دوران فرانسه است، زمانی که افراد فرهیخته باید دارای "هُنِته" (honneteté) باشند؛ یعنی شرافت، درک، گفتار سنجیده و دانش ادبی کلاسیک. پیام اخلاقی در نسخهٔ پرو این است که «عشق ظاهر را دگرگون می‌کند»، اما نسخهٔ برنار پیام تلخی دارد: ازدواج در نهایت آزادی زن را می‌رباید و همهٔ عاشقان سرانجام به شوهر تبدیل می‌شوند.
فدراسیون امپراتوری () مجموعه‌ای از پیشنهادهایی است که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم برای ایجاد یک اتحادیهٔ فدرال (فدراسیون) برای جایگزینی امپراتوری بریتانیا موجود بود و آن را به عنوان جایگزینی برای امپریالیسم استعماری معرفی می‌کرد. چنین پیشنهادی هرگز پذیرفته نشد، اما طرح‌های مختلفی در استرالیا، کانادا، نیوزیلند و دیگر مناطق استعماری رایج بود. این پروژه توسط اتحادیه گرایان مانند جوزف چمبرلین به عنوان جایگزینی برای پیشنهادهای ویلیام گلادستون برای حاکمیت محلی در ایرلند حمایت شد. پیشنهادهای زیادی ارائه
محلی در ایرلند حمایت شد. پیشنهادهای زیادی ارائه شد، اما هیچ‌یک از آنها حمایت اکثریت را نداشت. لیگ فدراسیون امپراتوری، گروه اصلی مدافع، در سال ۱۸۹۳ به دو دسته تقسیم شد که یک گروه دفاع امپریالیستی و گروه دیگر تجارت امپراتوری را تشویق می‌کرد. پیشنهادهای مختلفی ارائه شد که بیشتر آنها خواستار تشکیل ایالت واحد با پارلمان امپراتوری مستقر در لندن بودند. چنین پیشنهادهایی نیز هرگز اجرا نشدند و استعمارزدایی در نهایت برای اکثریت قریب به اتفاق مستعمرات بریتانیا از اواسط قرن بیستم اتفاق افتاد. مجلس جدید قرار بود با
قرن بیستم اتفاق افتاد. مجلس جدید قرار بود با همکاری با تجارت داخلی، روابط خارجی، دفاع و سایر مسائلی که کل فدراسیون را تحت تأثیر قرار می‌دهد، برخورد کند. پارلمان جدید نمایندگانی از هند خواهد داشت که مستقیماً بر هند حکومت می‌کنند، در حالی که قلمروهایی مانند استرالیا، کانادا، نیوزلند، نیوفاندلند و آفریقای جنوبی و همچنین مستعمره‌های سلطنتی مانند قبرس، جبل‌الطارق، مالت و سنگاپور دارای خودمختاری داخلی خواهند بود، هرچند هنوز در برابر این پارلمان جدید در لندن پاسخگو هستند، مشابه با اعطای اختیارات به والند شمالی در
هستند، مشابه با اعطای اختیارات به والند شمالی در زمان والند. اواخر قرن بیستم در فدراسیون امپراتوری، ایرلند همچنین دارای حکومت خودگردان بود که انتظار می‌رفت تقاضا برای استقلال در ایرلند را کاهش دهد.
اِکاترینا «کاتو» سیمیونونا سوانیدزه (؛ ؛ – ) نخستین همسر ژوزف استالین و مادر نخستین پسر او یاکوف جوگاشویلی بود. کاتو سوانیدزه در راچا در غرب گرجستان به دنیا آمد و بعداً به همراه دو خواهر و برادرش به تفلیس نقل مکان کرد و به عنوان خیاط مشغول به کار شد. برادرش، الکساندر سوانیدزه از نزدیکان استالین بود، زمانی که هنوز او با نام تولدی‌اش یُسِب جوغاشویلی شناخته می‌شد، و الکساندر در سال ۱۹۰۵ او را به کاتو سوانیدزه معرفی کرد. آنها در سال ۱۹۰۶ ازدواج کردند و چند ماه بعد سوانیدزه فرزندشان یاکوف را به دنیا آورد. این
بعد سوانیدزه فرزندشان یاکوف را به دنیا آورد. این خانواده برای جلوگیری از دستگیری به باکو نقل مکان کردند، ولی سوانیدزه در آنجا دچار بیماری شد و پس از بازگشت به تفلیس در سال ۱۹۰۷، به احتمال زیاد بر اثر حصبه یا سل درگذشت. مرگ او تأثیر عمیقی بر استالین گذاشت که به شدت به سوانیدزه علاقه داشت. او یاکوف را رها کرد تا توسط خانواده سوانیدزه بزرگ شود و دیگر به ندرت آنها را دید، و تمام وقت خود را صرف فعالیت‌های انقلابی‌اش کرد. خانواده. اِکاترینا سوانیدزه در باجی، یک روستای کوچک در منطقه راچا، واقع در گرجستان به دنیا
کوچک در منطقه راچا، واقع در گرجستان به دنیا آمد. این منطقه در آن زمان بخشی از استان کوتایس در امپراتوری روسیه بود. والدین او، سویمان، یک کارگر راه‌آهن و مالک زمین، و سفورا دِوالی بودند که هر دو از نسل اقلیت اشرافی فقرزدهٔ گرجی بودند. او دو خواهر به نام‌های الکساندرا (ساشیکو؛ حدود ۱۸۷۸–۱۹۳۶) و ماریا (ماریوکا؛ ۱۸۸۸–۱۹۴۲)، و یک برادر کوچکتر به نام الکساندر (آلیوشا؛ ۱۸۸۶–۱۹۴۱) داشت. زندگی اولیه در تفلیس. در حالی که والدینشان به کوتایسی نقل مکان کردند، چهار خواهر و برادر سوانیدزه به تفلیس رفتند و در خانه‌ای
و برادر سوانیدزه به تفلیس رفتند و در خانه‌ای نزدیک میدان ایروان (که اکنون میدان آزادی نام دارد) و پشت ستاد ناحیه نظامی قفقاز جنوبی فرار داشت، مستقر شدند. آلیوشا عضو حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه (بلشویک‌ها) در گرجستان بود و دوست مورد اعتماد و رازدار یُسِب جوغاشویلی (که بعدها به نام ژوزف استالین شناخته شد) بود. سه خواهر در یک آتلیه برای یک خیاط فرانسوی، مادام هرویو، مشغول به کار شدند و لباس‌های فرم و لباس‌های زنانه برای افسران نظامی و همسرانشان می‌دوختند. ساشیکو با میخائیل مونسلیلدزه ازدواج کرد که یکی
ساشیکو با میخائیل مونسلیلدزه ازدواج کرد که یکی دیگر از بلشویک‌ها بود که جوغاشویلی را زمانی که آنها دانش‌آموزان مدرسه علوم دینی تفلیس بودند، می‌شناخت. در سال ۱۹۰۵، آلیوشا، یُسِب جوغاشویلی را دعوت کرد تا با او، سه خواهرش و دامادشان، میخائیل مونسلیلدزه زندگی کند. آتلیه خیاطی توسط مشتریان باکلاس خواهرانشان بازدید می‌شد، که با توجه به موقعیت کلیدی و خاصش، آن مکانی ایده‌آل برای پنهان شدن می‌کرد. میخائیل مونسلیلدزه بعدها نوشت: «محل اقامت ما مورد ظن پلیس نبود. در حالی که همکارانم کارهای غیرقانونی در یکی از اتاق‌ها
که همکارانم کارهای غیرقانونی در یکی از اتاق‌ها انجام می‌دادند، همسرم در اتاق کناری لباس‌های همسران ژنرال‌ها را اندازه می‌گرفت.» احتمالاً جوغاشویلی برای اولین بار در این زمان با سوانیدزه آشنا شده باشد، هرچند ممکن است قبلاً با والدین او پنهان شده باشد. دیری نپائید که جوغاشویلی به کاتو سوانیدزه علاقه‌مند شد؛ او بعدها برای دخترش، سوتلانا استالین او را با عبارت «بسیار دلچسب و زیبا؛ او قلبم را ذوب کرد» توصیف کرد. طبق گفته ایریماشویلی، کاتو سوانیدزه خود «جوغاشویلی را همچون یک‌نیمه‌خدا می‌پرستید و در عین حال او را
را همچون یک‌نیمه‌خدا می‌پرستید و در عین حال او را درک می‌کرد. او جذب [جوغاشویلی] شد و افسون ایده‌های او شده بود» و او را جذاب می‌یافت. اما او همچنین، همان‌طور که مونته‌فیوره اشاره می‌کند، زن تحصیلکرده‌ای بود که خود به‌طور فعال به بلشویک‌ها علاقه‌مند بود، برای سوسیال دموکرات‌ها جمع‌آوری کمک‌های مالی را سازماندهی می‌کرد و به مجروحان انقلابی کمک می‌کرد. ازدواج. با فرا رسیدن تابستان ۱۹۰۶، سوانیدزه و جوغاشویلی تصمیم به ازدواج گرفتند. در آن زمان، کاتا باردار شده بود و اگرچه مشخص نیست که آیا خودش از این موضوع
بود و اگرچه مشخص نیست که آیا خودش از این موضوع آگاه بوده است یا نه، تاریخ‌نگار استیفن کاتکین پیشنهاد کرده که این موضوع انگیزه‌ای برای برگزاری عروسی بوده است. همچون مادر جوغاشویلی، ککه گلادزه سوانیدزه بسیار مذهبی بود و بر ازدواج مذهبی در یک کلیسا اصرار داشت که جوغاشویلیِ بی‌خدا آن را پذیرفت. در ابتدا مشکل پیدا کردن یک کشیش برای برگزاری مراسم وجود داشت، زیرا جوغاشویلی از اسناد جعلی با نام «گالیاشویلی» استفاده می‌کرد، یکی از نام‌های مستعاری که در آن زمان استفاده می‌کرد. مونسلیزه در نهایت کشیشی به نام کیتا
می‌کرد. مونسلیزه در نهایت کشیشی به نام کیتا تخینواللی پیدا کرد که همچنین همکلاسی جوغاشویلی در همان مدرسه علوم دینی تفلیس درس خوانده بود. با این حال، تکینواللی تنها به شرطی موافقت کرد که مراسم عروسی، شب دیرهنگام برگزار شود. عروسی در حدود ساعت ۲ صبح ۱۶ ژوئیه ۱۹۰۶ در کلیسایی در نزدیکی منزل سوانیدزه برگزار شد. بعد از مراسم، یک مهمانی شام کوچک با ده مهمان برگزار شد، و میخائیل تسخاکایا، یک مربی بلشویک برای جوغاشویلی، به عنوان "تامادا" (سورچرخان یا سرمهماندار؛ فردی مهم در جشن‌های گرجی) خدمت می‌کرد. جوغاشویلی
فردی مهم در جشن‌های گرجی) خدمت می‌کرد. جوغاشویلی مادرش را به عروسی دعوت نکرد و حتی پیش از آن نیز چیزی به او نگفت. بعد از مراسم، یک افسر پلیس به خانه آمد، هرچند چون جوغاشویلی به او پول (رشوه) می‌داد، هیچ‌گونه دستگیری صورت نگرفت. با اینکه قانون ایجاب می‌کرد که ازدواج‌ها در شناسنامه داخلی ثبت شوند، سوانیدزه این کار را نکرد، ظاهراً برای حفاظت از جوغاشویلی که توسط پلیس مخفی تزار تحت نظر بود. او همچنین به کمک به بلشویک‌ها ادامه داد و در نوامبر ۱۹۰۶ میزبان یک فرد از مسکو بود. این فرد یک جاسوس دوجانبه بود و پس از
از مسکو بود. این فرد یک جاسوس دوجانبه بود و پس از رفتن او، سوانیدزه و پسرعمویش، اسپیریدن دوالی، در ۱۳ نوامبر دستگیر شدند. سوانیدزه زندانی شد در حالی که دوالی که به ساخت بمب‌ها متهم شده بود، به اعدام محکوم شد. پس از شش هفته زندان، سوانیدزه آزاد شد؛ او به دلیل شرایطش (چهارماهه باردار بود) و درخواست ساشیکو از مشتریاننش برای ادامه کار در آتلیه آزاد شد؛ حکم دوالی نیز تخفیف یافت و به مجازاتی خفیف‌تر محکوم شد. اگرچه از زندان آزاد شد، سوانیدزه اجازه بازگشت به خانه‌اش را نیافت، بلکه به مدت دو ماه در خانه رئیس پلیس
را نیافت، بلکه به مدت دو ماه در خانه رئیس پلیس نگهداری شد. جوغاشویلی به‌طور مرتب از او دیدن می‌کرد، زیرا افسران چهره او را نمی‌شناختند. در ۱۸ مارس ۱۹۰۷، سوانیدزه یک پسر به نام یاکوب به دنیا آورد و هم جوغاشویلی و هم مادرش در هنگام تولد حضور داشتند. جوغاشویلی پس از تولد یاکو، به کار خود ادامه داد، هرچند گاهی با او بازی می‌کرد و کودک را «پاتسان» (پسرک) می‌نامید. چند ماه پس از تولد یاکوب، جوغاشویلی در سرقت از بانک تفلیس ۱۹۰۷ که بسیار پر جنجال شد، مشارکت کرد و آن سه نفر به باکو فرار کردند تا از خطر دستگیری در
آن سه نفر به باکو فرار کردند تا از خطر دستگیری در امان باشند. آنها یک «خانه تاتاری با سقف کوتاه در شبه‌جزیره بایل» درست خارج از شهر و کنار دریا اجاره کردند. سوانیدزه سعی کرد کاری پیدا کند، اما با داشتن یک نوزاد کوچک، انجام این کار غیرممکن بود. بیماری و مرگ. جوغاشویلی اغلب از خانه دور بود و سوانیدزه را تنها در جایی که افراد زیادی را نمی‌شناخت، رها می‌کرد. استرس و نگرانی در مورد جوغاشویلی، همچنین انزوا و هوای گرم، به سلامتی کاتو آسیب زد و دیری نگذشت که بیمار شد. خانواده‌اش از او دعوت کردند که به راچا، که آب
شد. خانواده‌اش از او دعوت کردند که به راچا، که آب و هوای معتدل‌تری دارد، بازگردد تا استراحت کند و در کنار افرادی باشد که او را می‌شناختند، اما سوانیدزه از ترک شوهرش امتناع کرد. تا اکتبر، وضعیت او بدتر شد و جوغاشویلی به اندازه‌ای نگران شد که او را به تفلیس بازگرداند، هرچند به زودی خودش دوباره به باکو برگشت. اما در طول سفر ۱۳ ساعته به گرجستان، سوانیدزه آب آلوده‌ای نوشید و احتمالاً به حصبه مبتلا شد. در نتیجه در تفلیس، او دچار خونریزی از روده شد. جوغاشویلی یک بار به ملاقات او رفت و او در ۲۲ نوامبر ۱۹۰۷، سه
بار به ملاقات او رفت و او در ۲۲ نوامبر ۱۹۰۷، سه هفته پس از بازگشتش به تفلیس، درگذشت. مرگ او در روزنامه‌ای به نام «"تسغارو"» (წყარო، به معنای «منبع») اعلام شد و مراسم خاکسپاری در ساعت ۹:۰۰ صبح ۲۵ نوامبر در همان کلیسایی که جوغاشویلی در آن با او ازدواج کرده بود، برگزار گردید. سپس سوانیدزه در یک کلیسا در منطقه کوکیا در تفلیس به خاک سپرده شد. به گفته یُسِب ایمرشویلی، منشویک گرجی، جوغاشویلی بسیار ناراحت از مرگ همسرش بود و در مراسم خاکسپاری به‌طور ظاهری گفت: «این موجود قلب سنگی من را نرم کرد. او مُرد و با او
موجود قلب سنگی من را نرم کرد. او مُرد و با او آخرین احساسات گرم من نسبت به بشریت نیز مُرد.» او همچنین بعداً به یکی از دوست‌دخترهایش گفت که «چنان تحت تأثیر غم و اندوه قرار گرفته بود که رفقایم تفنگم را از دستم گرفتند.» در طول مراسم خاکسپاری، گزارش شده است که جوغاشویلی خود را به داخل قبر او انداخت و مجبور شدند او را بیرون بکشند. از آنجایی که او تحت تعقیب مأموران پلیس مخفی تزار بود، مجبور شد پیش از پایان مراسم فرار کند. جوغاشویلی تفلیس را ترک کرده و به باکو برگشت و پسر ۸ ماهه‌اش، یاکوب، را به خانواده سوانیدزه
و پسر ۸ ماهه‌اش، یاکوب، را به خانواده سوانیدزه سپرد تا او را بزرگ کنند. جوغاشویلی تا چندین سال برای دیدار پسرش بازنگشت. پیامدها. یاکوب چهارده سال بعدی را تحت سرپرستی خانواده سوانیدزه‌ها سپری کرد. در سال ۱۹۲۱، او به مسکو آورده شد تا با پدرش زندگی کند؛ این انتقال برای یاکوب سخت بود، زیرا او تنها به زبان گرجی صحبت می‌کرد و روسی نمی‌فهمید و پدرش رفتار بدی با او می‌کرد. دیگر اعضای خانواده سوانیدزه نیز به مسکو نقل‌مکان کردند و جوغاشویلی که حالا به عنوان ژوزف استالین شناخته می‌شد، گهگاه به دیدار آنها می‌آمد.
استالین شناخته می‌شد، گهگاه به دیدار آنها می‌آمد. برادر سوانیدزه، آلیوشا بعدها با یک خواننده اپرا به نام ماریا آنیسی‌موونا کُرونا ازدواج کرد و در رده سازمانی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی بالا رفت. خواهرش ماریکو نیز به مسکو نقل‌مکان کرد و به عنوان منشی اول انوکی‌دزه مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۷، در جریان پاکسازی بزرگ، ماریکو به عنوان بخشی از اتهامات علیه انوکی‌دزه دستگیر شد که او پس از مدت کوتاهی اعدام شد. در سال ۱۹۳۸، استالین دستور داد آلیوشا و همسرش ماریا دستگیر شوند. او از آلیوشا خواست تا اعتراف
ماریا دستگیر شوند. او از آلیوشا خواست تا اعتراف کند که جاسوس آلمان است، اما آلیوشا این درخواست را رد کرد. آلیوشا در سال ۱۹۴۱ اعدام شد، در حالی که ماریکو و ماریا در سال ۱۹۴۲ به ضرب گلوله کشته شدند. پسر آلیوشا و ماریا، ایوان سوانیدزه، مدتی کوتاه همسر تنها دختر استالین، سوتلانا استالین شد. او در سال ۱۹۵۹ درخواست طلاق کرد؛ طبق قانون شوروی، حکم طلاق باید در روزنامه چاپ می‌شد و آدرس‌های خانه آنها نیز در کنار آن درج می‌شد.
داماد راهزن (به آلمانی: "Der Räuberbräutigam") یک افسانه آلمانی است که یکی از افسانه‌های برادران گریم است و در فهرست آن‌ها به‌عنوان افسانهٔ شمارهٔ ۴۰ ثبت شده‌است. این داستان در گروه شاخص آرنه-تامپسون با کد ATU ۹۵۵ دسته‌بندی می‌شود و با داستان‌هایی چون "ریش آبی"، عروس شیطان و پرنده فیتچر نزدیکی مضمونی دارد. این افسانه داستان زنی جوان است که نامزدش مردی ثروتمند و ظاهراً محترم است، اما در واقع رهبر گروهی از راهزنان و آدم‌خواران است. دختر جوان با زیرکی و شجاعت، حقیقت را کشف کرده و جان خود را نجات می‌دهد. داستان
را کشف کرده و جان خود را نجات می‌دهد. داستان کامل. روزی روزگاری آسیابانی بود که دختری زیبا داشت. مرد آرزو داشت دخترش را به مردی ثروتمند شوهر دهد. روزی خواستگاری نزد آسیابان آمد؛ مردی ثروتمند و خوش‌ظاهر که خود را تاجر معرفی می‌کرد. آسیابان، بدون دانستن حقیقت، دخترش را به او وعده داد. اما دختر جوان، دل‌نگران و مردد بود. چیزی در وجود آن مرد، اعتماد او را جلب نمی‌کرد. با این حال، مرد نامزدش را قانع کرد که به خانه‌اش در جنگل برود و از او دیدن کند. او گفت که مسیر خانه‌اش را با خاکستر علامت‌گذاری خواهد کرد تا
خانه‌اش را با خاکستر علامت‌گذاری خواهد کرد تا دختر بتواند راه را پیدا کند. دختر هنگام حرکت، نخود و عدس در جیب‌هایش ریخت و آن‌ها را در طول راه پراکند تا بتواند راه برگشت را بیابد، چراکه به خاکستر اعتماد نداشت. وقتی به خانه رسید، خانه‌ای تاریک و ساکت در دل جنگل دید. پرنده‌ای در قفسی آواز می‌خواند: «بازگرد، بازگرد ای عروس زیبای من! در این خانهٔ مرگ مکث مکن!» دختر با ترسی عمیق وارد خانه شد. در زیرزمین، پیرزنی پیدا کرد که به او هشدار داد: «اگر بمانی، تو را می‌کشند و می‌خورند. من تو را پنهان می‌کنم، پشت بشکه‌ای
و می‌خورند. من تو را پنهان می‌کنم، پشت بشکه‌ای بزرگ. ساکت بمان!» به‌زودی دسته‌ای از راهزنان، به رهبری همان داماد، وارد خانه شدند و دختری جوان و ناشناس را با خود آوردند. او را برهنه کرده، با شمشیر پاره‌پاره کردند، گوشتش را با نمک پوشاندند و آمادهٔ طبخ کردند. یکی از آن‌ها، هنگام بریدن انگشت دختر برای گرفتن انگشتر طلایی‌اش، انگشت را برید اما انگشتر با انگشت از دستش در رفت و دقیقاً در دامان دختر مخفی‌شده افتاد. پیرزن گفت: «نگران نباشید، انگشت و انگشتر که فرار نمی‌کنند! فردا صبح پیدایشان می‌کنید.» سپس شراب
نمی‌کنند! فردا صبح پیدایشان می‌کنید.» سپس شراب مسموم به راهزنان داد. وقتی همه به خواب رفتند، دختر جوان و پیرزن ساکت از خانه گریختند. خاکسترها با باد پراکنده شده بودند، اما نخودها و عدس‌ها در طول مسیر جوانه زده بودند و راه برگشت را به خانه نشان دادند. وقتی روز عروسی فرا رسید، میهمانان جمع شدند و شوهر آینده از عروس خواست تا داستانی بگوید. دختر گفت: «خوابی دیده‌ام...» و داستان خانهٔ قاتلان را بازگو کرد. هر بار که حقیقتی می‌گفت، اضافه می‌کرد: «اما این فقط یک خواب بود، عزیزم!» وقتی به آن‌جایی رسید که انگشت در
بود، عزیزم!» وقتی به آن‌جایی رسید که انگشت در دامانش افتاده بود، انگشتِ بریده‌شده با انگشتر را بیرون آورد و به همه نشان داد. داماد و همراهانش فوراً بازداشت شدند و دادگاه آنان را به مجازات رساند. مقایسه با دیگر داستان‌ها. این افسانه، شباهت‌هایی با دیگر افسانه‌های گریم و داستان‌های عامیانهٔ جهان دارد: جستارهای وابسته. برادران گریم
بررسی دامنه عمومی یک مجله آنلاین است که آثاری را که وارد دامنه عمومی شده اند به نمایش می گذارد. این شرکت توسط جاناتان گری و آدام گرین بنیان‌گذاری شد. در 1 ژانویه 2011، همزمان با روز دامنه عمومی راه اندازی شد.
چکاوک آوازخوان و جهنده یا دختر و شیر یا لیلی و شیر () یک افسانه آلمانی است که توسط برادران گریم گردآوری شده‌است و در مجموعهٔ «قصه‌های کودکان و خانه» با شمارهٔ ۸۸ آمده است. این داستان در گروه رده‌بندی آرنه-تامپسون با شمارهٔ 425C و همچنین شامل عناصر نوع 425A قرار دارد. این افسانه در کنار داستان‌هایی چون «دیو و دلبر» و «شرق خورشید و غرب ماه» یکی از نمونه‌های معروف گونهٔ «ازدواج با داماد حیوان‌نما» و «جستجوی شوهر گمشده» در ادبیات فولکلور اروپایی به‌شمار می‌رود. خلاصهٔ داستان. مردی دارای سه دختر است. هنگامی که
خلاصهٔ داستان. مردی دارای سه دختر است. هنگامی که قصد سفر دارد، از آن‌ها می‌پرسد که چه چیزی برایشان بیاورد. دختر بزرگ‌تر الماس می‌خواهد، دختر دوم مروارید، و دختر کوچک‌تر که عزیزترین دختر پدر است، تقاضای یک بلبل آوازخوان و جهنده (در برخی نسخه‌ها یک گل رز) می‌کند. مرد در راه بازگشت الماس و مروارید را پیدا می‌کند، اما برای یافتن بلبل دچار مشکل می‌شود. تا اینکه بلبلی را روی درختی بلند می‌بیند و از خدمتکارش می‌خواهد آن را بگیرد. ناگهان شیری از پشت درخت بیرون می‌جهد و آن‌ها را تهدید به مرگ می‌کند، چرا که
می‌جهد و آن‌ها را تهدید به مرگ می‌کند، چرا که می‌خواهند بدون اجازه پرنده‌اش را بربایند. شیر قول می‌دهد اگر مرد در ازای نجات جانش، موجودی را که نخستین‌بار در بازگشت به خانه به استقبالش بیاید، به او بسپارد، هم بلبل را می‌گیرد و هم نجات می‌یابد. مرد با نگرانی به خانه بازمی‌گردد و درست همان‌طور که ترسیده بود، دختر کوچک‌ترش نخستین کسی است که به استقبالش می‌آید. مرد موضوع را با اندوه تعریف می‌کند، اما دخترش او را دلداری می‌دهد و فردای آن روز به‌سوی قلعهٔ شیر روانه می‌شود. در قلعه، او با شیرهایی روبه‌رو می‌شود که
می‌شود. در قلعه، او با شیرهایی روبه‌رو می‌شود که شب‌ها به انسان تبدیل می‌شوند. دختر با شیری که پدرش پرنده‌اش را گرفته بود ازدواج می‌کند و روزها در خواب، و شب‌ها در کنار او زندگی می‌کند. با فرا رسیدن عروسی خواهر بزرگ‌تر، شیر پیشنهاد می‌دهد که او به جشن برود. دختر می‌رود و خانواده‌اش از دیدن او خوشحال می‌شوند. بعدها با عروسی خواهر دوم، دختر اصرار دارد که این‌بار شوهر و فرزندشان نیز با او بیایند. شیر هشدار می‌دهد که اگر بر او نور شمع بیفتد، به مدت هفت سال به کبوتر تبدیل می‌شود. اتاقی خاص ساخته می‌شود تا از
کبوتر تبدیل می‌شود. اتاقی خاص ساخته می‌شود تا از نور در امان باشد، اما چون در از چوب سبز ساخته شده، ترک می‌خورد و نور از آن عبور می‌کند. شیر به کبوتر تبدیل می‌شود و پرواز می‌کند. پیش از رفتن، او به همسرش می‌گوید که در هر هفت قدم، قطره‌ای خون و یک پر از خود بر جای خواهد گذاشت، و بدین‌گونه شاید بتواند او را پیدا کند. دختر به دنبال کبوتر می‌رود و تا نزدیکی پایان هفت سال، با همین نشانه‌ها مسیر را می‌یابد. اما ناگهان پرها و قطره‌های خون دیگر دیده نمی‌شوند. او از خورشید، ماه و باد شب می‌پرسد که کبوتر کجاست.
از خورشید، ماه و باد شب می‌پرسد که کبوتر کجاست. خورشید و ماه نمی‌دانند، ولی به او یک جعبه و یک تخم‌مرغ جادویی می‌دهند. باد شب می‌گوید که کبوتر دوباره به شیر تبدیل شده و در کنار دریای سرخ در حال نبرد با اژدهایی است که خود شاهدختی افسون‌شده است. باد شب به دختر توصیه می‌کند که با نی جادویی که در کنار دریا رشد کرده، به هر دو ضربه بزند تا هر دو به حالت اصلی بازگردند و شیر پیروز شود. دختر موفق می‌شود، اما شاهدخت نیز آزاد می‌شود و با نیرنگ، شیر را بر پشت شیردال (مرغ‌اژدهایی افسانه‌ای) سوار کرده و با خود می‌برد.
افسانه‌ای) سوار کرده و با خود می‌برد. دختر به دنبال آن‌ها می‌رود و به قلعه‌ای می‌رسد که در آن عروسی شیر و شاهدخت در حال تدارک است. او جعبهٔ جادویی را باز می‌کند و پیراهنی باشکوه در آن می‌یابد. شاهدخت آن را می‌بیند و می‌خواهد آن را برای شب عروسی‌اش بخرد. دختر در ازای آن تقاضا می‌کند که یک شب در اتاق خواب شیر بماند. اما شاهدخت به شیر نوشیدنی خواب‌آور می‌دهد و او دختر را نمی‌شناسد. شب دوم، دختر تخم‌مرغ را باز می‌کند، و از آن مرغی با دوازده جوجهٔ طلایی بیرون می‌آید. شاهدخت نیز آن‌ها را می‌خواهد و به همان قیمت
شاهدخت نیز آن‌ها را می‌خواهد و به همان قیمت قبلی با دختر معامله می‌کند. این بار نوکر شیر به او می‌گوید که شب گذشته کسی آمده و حرف‌هایی زده. شیر مشکوک می‌شود و نوشیدنی خواب‌آور نمی‌نوشد. او همسر واقعی‌اش را می‌شناسد و با هم بر پشت گریفین فرار کرده و به خانه نزد فرزندشان بازمی‌گردند. تحلیل داستان. در این افسانه، شخصیت زن برخلاف بسیاری از افسانه‌های مشابه، نقشی فعال و قهرمان‌گونه دارد. او نه تنها قربانی تقدیر نمی‌شود، بلکه خود برای نجات همسرش وارد عمل می‌شود و خطرات را یکی پس از دیگری پشت سر می‌گذارد. این در
خطرات را یکی پس از دیگری پشت سر می‌گذارد. این در تضاد با داستان‌هایی چون «شرق خورشید و غرب ماه» است، که در آن دختر از روی بی‌توجهی باعث مصیبت می‌شود، اما در اینجا از ابتدا با شجاعت و مسئولیت‌پذیری پا پیش می‌گذارد. افسانه همچنین نمادهای زیادی از ناخودآگاه جمعی دارد: شیر که نماد قدرت و حیوانیت است؛ کبوتر که استعاره‌ای از روح و پاکی است؛ اژدها که نمایندهٔ نیروهای منفی یا تمنیات مهارنشده است؛ و هدیه‌هایی چون تخم‌مرغ و جعبه که نماد تحول هستند.
کوتوله (به آلمانی: "Dat Erdmänneken") یک افسانه آلمانی است که توسط برادران گریم گردآوری شده و در مجموعهٔ "داستان های گریم" به عنوان افسانهٔ شمارهٔ ۹۱ منتشر شده‌است. این داستان با گویش پایین آلمانی نوشته شده و در دستهٔ افسانه‌های طبقه‌بندی آرن-تامپسون-اوتر با شمارهٔ ATU 301A قرار دارد که معمولاً با عنوان «جستجوی شاهزاده‌خانم‌های ناپدیدشده» شناخته می‌شود. خلاصه داستان. در سرزمینی دور، پادشاهی زندگی می‌کرد که در باغ قصر خود درختی جادویی داشت. میوه‌های این درخت سمی بودند و هرکس از آن می‌خورد، ناپدید می‌شد و در
سمی بودند و هرکس از آن می‌خورد، ناپدید می‌شد و در دل زمین فرو می‌رفت. روزی سه دختر پادشاه تصمیم گرفتند که حقیقت این داستان را آزمایش کنند. کوچک‌ترین آن‌ها گفت پدرش آن‌ها را به این سرنوشت دچار نخواهد کرد. هر سه میوه‌ای خوردند و فوراً در زمین فرو رفتند. پادشاه نگران و غمگین شد و اعلام کرد که هرکس دخترانش را بازگرداند، می‌تواند با یکی از آن‌ها ازدواج کند. سه شکارچی جوان برای یافتن شاهزاده‌خانم‌ها راهی شدند. آن‌ها به قصری خالی رسیدند که در آن غذاهای آماده روی میز چیده شده بود. تصمیم گرفتند که قرعه‌کشی کنند تا
چیده شده بود. تصمیم گرفتند که قرعه‌کشی کنند تا یکی از آن‌ها در قصر بماند و دو نفر دیگر به جستجو ادامه دهند. اولین نفر در قصر ماند و هنگام خوردن نان با یک کوتوله روبه‌رو شد که تکه‌ای نان خواست. شکارچی با بی‌میلی تکه‌ای نان داد، ولی کوتوله تمام نان را خواست. وقتی شکارچی امتناع کرد، کوتوله او را تا سرحد بی‌هوشی کتک زد. همان اتفاق برای نفر دوم هم افتاد. اما سومین شکارچی که جوان‌ترین بود، باهوش‌تر و شجاع‌تر از آن دو بود. او به کوتوله اجازه نداد فریبش دهد و با او درگیر شد. کوتوله که مغلوب شده بود، از شکارچی
او درگیر شد. کوتوله که مغلوب شده بود، از شکارچی خواست که او را ببخشد و در عوض، راه نجات شاهزاده‌خانم‌ها را به او نشان داد. او به جوان چاهی خشک را نشان داد و هشدار داد که دو برادرش به او خیانت خواهند کرد. سپس ناپدید شد. سه برادر به چاه رسیدند. اولی و دومی برای پایین رفتن تلاش کردند، اما ترسیدند و بالا آمدند. سومین برادر پایین رفت و در آن‌جا سه شاهزاده‌خانم را یافت که هر کدام توسط اژدهایی نگه‌داری می‌شدند: یکی توسط اژدهایی با ۹ سر، یکی با ۵ سر، و دیگری با ۴ سر. جوان اژدهاها را کشت و شاهزاده‌خانم‌ها را
با ۴ سر. جوان اژدهاها را کشت و شاهزاده‌خانم‌ها را یکی‌یکی با سبدی به بالا فرستاد. وقتی نوبت خودش رسید، سنگی بزرگ را در سبد گذاشت تا برادرانش را امتحان کند. آن‌ها طناب را بریدند و او را در زیرزمین رها کردند و نزد پادشاه بازگشتند و ادعا کردند که شاهزاده‌خانم‌ها را خودشان نجات داده‌اند. جوان‌ترین شکارچی در زیرزمین پرسه زد تا اینکه نی‌لبکی یافت. با نواختن آن، کوتوله‌ها یا جن‌هایی ظاهر شدند که او را با خود به سطح زمین آوردند. او به قصر بازگشت و شاهزاده‌خانم‌ها با دیدنش بی‌هوش شدند. پادشاه به آن‌ها اجازه داد تا
دیدنش بی‌هوش شدند. پادشاه به آن‌ها اجازه داد تا راز ماجرا را نزد اجاق بگویند، اما خودش مخفیانه گوش می‌داد. حقیقت آشکار شد و پادشاه دو برادر بزرگ‌تر را اعدام کرد و دختر کوچک‌تر را به همسری پسر جوان‌تر درآورد. تحلیل داستان. این افسانه نمونه‌ای از «افسانه‌ی سه برادر» است که در آن کوچک‌ترین برادر که معمولاً نادیده گرفته می‌شود، با شجاعت، هوش و اخلاق‌مداری قهرمان می‌شود. عناصر نمادین متعددی در این داستان وجود دارد: نسخه‌های مشابه. این افسانه نسخه‌ها و نمونه‌های متعددی در فرهنگ‌های مختلف دارد. مثلاً در افسانه‌ی
متعددی در فرهنگ‌های مختلف دارد. مثلاً در افسانه‌ی اسلاوی "هانس و کوتوله"، قهرمان با کمک همان کوتوله‌ای که قبلاً او و برادرانش را کتک زده بود، شاهزاده‌خانم‌ها را نجات می‌دهد. در مجارستان، اسلواکی و اسپانیا نیز نسخه‌هایی از این داستان با تفاوت‌هایی روایت شده است که معمولاً شامل سه خواهر ناپدید شده، یک قهرمان فداکار، هیولاهای نگهبان، و خیانت همراهان است.
هیلدبراند پیر (به آلمانی: "Der alte Hildebrand" ) یک افسانه طنزآمیز فولکلور اتریش است که توسط برادران گریم در مجموعهٔ "افسانه های گریم" با شماره ۹۵ (KHM 95) گردآوری شده و به زبان گویشی اتریشی نوشته شده است. این داستان در رده‌بندی افسانه‌های عامیانهٔ آرنه–تامپسون تحت شمارهٔ ATU 1360C جای می‌گیرد که به داستان‌هایی دربارهٔ "شوهر فریب‌خورده‌ای که نهایتاً بر موقعیت مسلط می‌شود" تعلق دارد. خلاصه داستان. یک کشاورز ساده‌دل به نام هیلدبراند با زنی حیله‌گر ازدواج کرده است. روزی، کشیش دهکده که شیفتهٔ زن کشاورز شده،
است. روزی، کشیش دهکده که شیفتهٔ زن کشاورز شده، نقشه‌ای می‌کشد تا به خانهٔ او راه یابد. کشیش به زن پیشنهاد می‌دهد که خود را به بیماری بزند. سپس، در خطبهٔ کلیسا، اعلام می‌کند که هر کس خویشاوند بیماری دارد، می‌تواند به «کوه فاخته» در ایتالیا سفر کند و با آوردن برگ درخت غار (Laurel) مریض را شفا دهد. هیلدبراند ساده‌دل، با باور به گفته‌های کشیش، برای نجات همسرش راهی سفر به ایتالیا می‌شود. اما در راه، با پسرعمو یا پدرخوانده‌اش – که تاجر تخم‌مرغ است – روبه‌رو می‌شود. مرد تخم‌مرغ‌فروش متوجه نیرنگ می‌شود و ماجرا را
مرد تخم‌مرغ‌فروش متوجه نیرنگ می‌شود و ماجرا را برای هیلدبراند بازگو می‌کند. آن‌گاه هیلدبراند را در سبد تخم‌مرغ خود مخفی کرده و به خانه بازمی‌گرداند. در خانه، زن و کشیش به شادی و آوازخوانی مشغول‌اند. در همین هنگام، تاجر تخم‌مرغ هم آهنگی می‌خواند، و سرانجام خود هیلدبراند از درون سبد با صدای بلند آواز می‌خواند که دیگر بس است! سپس از سبد بیرون می‌پرد و کشیش را از خانه بیرون می‌اندازد. نسخه‌های دیگر و روایت‌های مشابه. در نسخه‌ای آلمانی-بوهمی (بوهِمیا)، شوهر درون سبدی پنهان می‌شود که بر دیوار آویزان شده است.