payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انگلیسی توسط جان و آن تدسکی انجام شد، زوجی که پیش از این ترجمه انگلیسی کتاب "«پنیر و کرم‌ها: کیهان آسیابان قرن شانزدهم»" نوشته گینزبورگ در سال ۱۹۷۶ را انجام داده بودند. آنها در یادداشت مترجم خود بر نسخه انگلیسی، اعلام کردند که از فرصت ترجمه کتاب «بسیار خرسند» هستند و اظهار داشتند که دو اثر گینزبورگ «تنها بخش کوچکی از بهترین‌های تاریخ اجتماعی، فرهنگی و مذهبی جدید را که امروزه توسط جمعی از محققان برجسته ایتالیایی نوشته می‌شود، نشان می‌دهند.» تدسکی‌ها در ادامه خاطرنشان کردند که در ترجمه "«نبردهای شبانه»"،
خاطرنشان کردند که در ترجمه "«نبردهای شبانه»"، تصمیم گرفته‌اند اصطلاحات ایتالیایی "benandante" و "benandanti" (به ترتیب مفرد و جمع) را به جای تلاش برای ترجمه چنین اصطلاحاتی به انگلیسی، اقتباس کنند. همان‌طور که آنها اشاره کردند، «ترجمه تحت‌اللفظی» این کلمات می‌توانست «کسانی که خوب پیش می‌روند» یا «نیکوکاران» باشد، اصطلاحاتی که به نظر آنها طنین اصلی "benandanti" را در بر نمی‌گیرد. آنها همچنین خاطرنشان کردند که در ترجمه خود از اصطلاح «جادوگر» به معنای وسیع‌تر برای اشاره به هر دو جنس مذکر و مؤنث استفاده
برای اشاره به هر دو جنس مذکر و مؤنث استفاده کرده‌اند، اما وقتی متن ایتالیایی به‌طور خاص از "strega" و "stregone" نام برده است، آنها را به صورت «جادوگر» و «جادوگر» ترجمه کرده‌اند. ترجمه انگلیسی شامل پیشگفتاری از مورخ برجسته انگلیسی ، اریک هابزبام (–) بود که در آن استدلال کرد که «علاقه واقعی به کتاب بسیار جالب [گینزبورگ]» نه در بحث آن در مورد سنت‌های رؤیایی شمنی، بلکه در مطالعه آن در مورد چگونگی مداخله کلیسای کاتولیک روم در «شیوه‌های سنتی دهقانان» و تحریف آنها برای تطبیق با ایده‌های خود در مورد جادوگری نهفته
برای تطبیق با ایده‌های خود در مورد جادوگری نهفته است. او در ادامه خاطرنشان کرد که "نبردهای شبانه" باید «همه مورخان ذهن عامه را مجذوب و تحریک کند.» خلاصه داستان. "«نبردهای شبانه»" به چهار فصل تقسیم شده است که پیش از آن مقدمه‌ای از گینزبورگ نوشته شده است. در این مقدمه، گینزبورگ رویکردهای علمی مختلفی را که برای مطالعه جادوگری در اوایل دوران مدرن اتخاذ شده است، از جمله تفسیر عقل‌گرایانه‌ای که در قرن هجدهم ظهور کرد و فرضیه فرقه جادوگری که توسط مارگارت موری ارائه شد، مورد بحث قرار می‌دهد. او در ادامه مقدمه‌ای بر
شد، مورد بحث قرار می‌دهد. او در ادامه مقدمه‌ای بر فرقه جادوگران ارائه می‌دهد و سپس از کسانی که در انجام مطالعه به او کمک کرده‌اند، تشکر می‌کند. بخش اول: نبردهای شبانه. «من بِناندانته هستم، زیرا همراه دیگران سالی چهار بار برای نبرد می‌روم، یعنی در ایام روزه‌های چهارگانه، آن هم در شب. من ناپیدا و در قالب روح می‌روم، در حالی‌که جسمم در جای خود باقی می‌ماند. ما به خدمت مسیح رهسپار می‌شویم و در برابر جادوگرانِ شیطان می‌ایستیم؛ ما با دسته‌های رازیانه می‌جنگیم و آنان با ساقه‌های سورگوم.»بخش اول "«نبردهای شبانه»"
با ساقه‌های سورگوم.»بخش اول "«نبردهای شبانه»" عمدتاً به روایت‌های دو نفر از "اعضای فرقهٔ «بناندانتی»" می‌پردازد که بین سال‌های ۱۵۷۵ تا ۱۵۸۲ توسط دادگاه تفتیش عقاید روم مورد بازجویی و محکومیت به جرم ارتداد قرار گرفتند. این دو شخصیت، پائولو گاسپوروتو از روستای یاساکو و باتیستا مودوکو از شهر سیویدال، اولین بار در سال ۱۵۷۵ توسط کشیش دان بارتولومئو سگاباریزا تحت بازجویی قرار گرفتند. اگرچه سگاباریزا بعداً تحقیقات خود را رها کرد، اما در سال ۱۵۸۰ پرونده توسط بازپرس فرا فلیچه دا مونته‌فالکو دوباره گشوده شد و او از
فرا فلیچه دا مونته‌فالکو دوباره گشوده شد و او از گاسپوروتو و مودوکو بازجویی کرد تا اینکه آنها اعتراف کردند که توسط شیطان فریب خورده‌اند تا به سفرهای شبانهٔ روحی خود بروند. در سال ۱۵۸۱ آنها به جرم ارتداد به شش ماه زندان محکوم شدند، مجازاتی که بعداً بخشیده شد. کارلو گینزبورگ در ادامه پژوهش خود، به بررسی دقیق‌تر ادعاهای پائولو گاسپاراتو و مودوکو می‌پردازد و بر اساس شواهد تاریخی، نتیجه می‌گیرد که بناندانتی‌ها در واقع «فرقه‌ای واقعی و منسجم» بودند که اعضای آن با ویژگی خاصی به دنیا می‌آمدند: داشتن پرده‌ای نازک
ویژگی خاصی به دنیا می‌آمدند: داشتن پرده‌ای نازک بر سر هنگام تولد. این ویژگی، که در فرهنگ محلی نشانه‌ای از قدرت‌های فراطبیعی تلقی می‌شد، عامل پیوند میان اعضای این گروه بود و آنان را از دیگران متمایز می‌کرد. گینزبورگ سپس به بررسی حالت‌های خلسه و رؤیایی می‌پردازد که بناندانتی‌ها در آن فرومی‌رفتند تا سفرهای شبانه روحانی خود را آغاز کنند. این سفرها، که در قالب نبرد با نیروهای شرور و شرکت در ضیافت‌های آیینی انجام می‌شدند، از نظر روان‌شناختی و فرهنگی بسیار پیچیده بودند. او در این بخش از پژوهش، فرضیه‌هایی را مطرح
بودند. او در این بخش از پژوهش، فرضیه‌هایی را مطرح می‌کند که در آن‌ها منشأ این رؤیاها و تجربه‌های خلسه‌آمیز مورد بررسی قرار می‌گیرد. برخی نظریه‌ها، از جمله استفاده از پمادهای روان‌گردان یا ابتلا به بیماری‌هایی چون صرع، به‌عنوان دلایل احتمالی برای این حالت‌های خلسه پیشنهاد شده‌اند. گینزبورگ با دقت این فرضیه‌ها را تحلیل می‌کند، اما در نهایت به این نتیجه می‌رسد که هیچ‌یک از آن‌ها با شواهد تاریخی موجود هم‌خوانی ندارد. نه استفاده از مواد روان‌گردان در منابع ثبت شده است، و نه نشانه‌های پزشکی مرتبط با صرع در
ثبت شده است، و نه نشانه‌های پزشکی مرتبط با صرع در گزارش‌های مربوط به بناندانتی‌ها دیده می‌شود. از نظر گینزبورگ، تجربه‌های بناندانتی‌ها باید در بستر فرهنگی و آیینی خاص خود فهمیده شود—بستری که در آن، رؤیا، حافظه جمعی، و باورهای محلی نقش تعیین‌کننده‌ای دارند. او این تجربه‌ها را نه به‌عنوان اختلالات روانی یا تأثیر مواد، بلکه به‌عنوان بازتابی از سنت‌های دیرینه و ساختارهای معنایی کهن تحلیل می‌کند؛ سنت‌هایی که در قالب آیین‌های کشاورزی، سفرهای روحی، و نبردهای نمادین با نیروهای شرور، در حافظه فرهنگی منطقه فریولی
با نیروهای شرور، در حافظه فرهنگی منطقه فریولی حفظ شده‌اند. گینزبورگ به عناصر کشاورزی نبردهای بناندانتی‌ها با مخالفان شیطانی‌شان می‌پردازد و استدلال می‌کند که درگیری‌های آنها نمایانگر یک «آیین کشاورزی» است که نماد نبرد نیروهای قحطی با نیروهای فراوانی است. او گمان می‌کرد که این آیین، بازمانده‌ای از یک «آیین باروری قدیمی‌تر» است که در اروپای پیش از مسیحیت سرچشمه گرفته اما متعاقباً مسیحی شده است. او سپس به بررسی روایت‌های اوایل دوران مدرن از جنبه‌هایی از باورهای عامه در سراسر اروپا که مشابه باورهای
از باورهای عامه در سراسر اروپا که مشابه باورهای بناندانتی‌ها بودند، می‌پردازد. او به‌طور خاص، فرقه ادعایی الهه دیانا را که در اواخر قرن پانزدهم در مودنا ثبت شده و مورد گرگینه لیوونیایی که در سال ۱۶۹۲ رخ داده است، برجسته می‌کند. گینزبورگ در نهایت استدلال کرد که این سنت‌های رؤیایی پراکنده، نمایانگر عناصر بازمانده از یک فرقه کشاورزی پان-مرکزی اروپایی هستند که پیش از مسیحیت وجود داشته‌اند. بخش دوم: مراسم تشییع جنازه. در بخش دوم کتاب "«نبردهای شبانه»"، گینزبورگ توجه خود را به سنت‌های اوایل دوران مدرن آلپ که به
توجه خود را به سنت‌های اوایل دوران مدرن آلپ که به راهپیمایی‌های شبانه مردگان می‌پردازند، معطوف می‌کند. او ابتدا در مورد بازجویی از آنا لا روسا، زنی که خود را واسطه روح می‌دانست و در سال ۱۵۸۲ در فریولی به دادگاه تفتیش عقاید روم آورده شد، بحث می‌کند و سپس به جزئیات دو مورد مشابه که بعداً در همان سال اتفاق افتاد، یعنی دونا آکویلینا و کاترینا لا گوئرسیا، می‌پردازد. دومی از این زنان ادعا کرد که شوهر متوفی‌اش یک «"بِناندانت»" بوده و در «پیاده‌روی با مردگان» شرکت داشته است، اما هیچ‌کدام از آنها خود را
شرکت داشته است، اما هیچ‌کدام از آنها خود را "«بِناندانت»" توصیف نکردند. گینزبورگ سپس به "«اسقف اعظم»" نگاه می‌کند، سندی مربوط به قرن نهم که زنانی را که معتقد بودند با الهه دیانا در مراسم شبانه شرکت می‌کنند، محکوم می‌کند. نویسندهٔ «"اسقف اعظم»" ادعا کرده بود که آنها توسط شیطان فریب خورده‌اند، اما گینزبورگ استدلال می‌کند که این نشان دهندهٔ یک باور عامیانهٔ اصیل آن دوره است. او این روایت را با بسیاری از اسطوره‌های اروپایی دیگر پیرامون «وایلد هانت» یا «اردوی خشمگین» مرتبط می‌کند و خاطرنشان می‌کند که در
خشمگین» مرتبط می‌کند و خاطرنشان می‌کند که در اسطوره‌های اروپای مرکزی، نام دیانا با نام «هولدا» یا «پرچتا» جایگزین شده است. گینزبورگ سپس روایت قرن یازدهمی را که توسط اسقف فرانسوی ویلیام از اوورنی تولید شده است، برجسته می‌کند، که در آن او یک باور عامیانه پیرامون یک الههٔ زن به نام «آبوندیا» یا «ساتیا» را توصیف کرده بود، که به نظر ویلیام یک شیطان مبدل بود. طبق روایت ویلیام، این موجود شب‌ها به همراه پیروانش در خانه‌ها و انبارها سفر می‌کرد و در آنجا هر چه را که می‌یافتند می‌خوردند یا می‌نوشیدند. گینزبورگ به
که می‌یافتند می‌خوردند یا می‌نوشیدند. گینزبورگ به شباهت‌هایی با باور "بناندانتی" مبنی بر اینکه جادوگران تمام آب خانه را می‌نوشند، اشاره کرد. گینزبورگ شواهد بیشتری از مضمون عامیانه شکار وحشی را در روایت‌های اواخر قرون وسطی از راهب دومینیکن، یوهانس نیدر، برجسته می‌کند. نادر نقل می‌کند که برخی از زنان معتقد بودند که در روزهای امبر به صومعه‌های الهه هرودیاس منتقل می‌شوند، چیزی که راهب آن را به حیله شیطان نسبت داد. گینزبورگ در ادامه استدلال خود، روایتی از کشیش ماتیاس فون کمنات را شرح می‌دهد که آزار و اذیت یک
ماتیاس فون کمنات را شرح می‌دهد که آزار و اذیت یک فرقه در هایدلبرگ را در حدود سال ۱۴۷۵ ثبت کرده است. به گفته کمنات، این فرقه شامل زنانی بود که معتقد بودند در روزهای امبر «سفر» می‌کنند و طلسم‌های غیرکشنده‌ای را بر مردان اجرا می‌کنند. گینزبورگ سپس توجه خود را به اثری از اوایل قرن شانزدهم، نوشته واعظ سوئیسی یوهان گیلر فون کایزرسبرگ، معطوف می‌کند. در این روایت، گایلر به افرادی اشاره می‌کند که برای دیدن فرا فنوس (زهره) به سفرهای شبانه می‌رفتند، از جمله زنانی که در روزهای امبر دچار غش می‌شدند و پس از بیدار شدن،
در روزهای امبر دچار غش می‌شدند و پس از بیدار شدن، دیداری از بهشت را توصیف می‌کردند. گینزبورگ در جستجوی بیشتر منابع مربوط به دسته‌های مردگان در اواخر قرون وسطی و اوایل اروپای مدرن، سپس به محاکمه جولیانو وردانا، بافنده، در سال ۱۴۸۹ که در مانتوا برگزار شد و محاکمه زنی به نام ویپرات موسین در سال ۱۵۲۵ در بورسربرگ اشاره می‌کند که در هر دو مورد، متهم ادعا کرد که دسته‌ای از ارواح مردگان را به رهبری یک زن دیده است. سپس به پرونده چوپان آلمانی چونراد استوکلین پرداخته می‌شود که تجربیات رؤیایی خود را در سال ۱۵۸۷ قبل از
که تجربیات رؤیایی خود را در سال ۱۵۸۷ قبل از محکومیت به عنوان جادوگر بازگو کرد. در ادامه، گینزبورگ از وجود "روحانیون ولگرد" که در سال ۱۵۴۴ در حومه سوابیا سفر می‌کردند، جادوی عامیانه انجام می‌دادند و ادعا می‌کردند که می‌توانند گروه خشمگین را احضار کنند، بحث می‌کند. گینزبورگ سپس پرونده دیل برول، جادوگر آلمانی را که در سال ۱۶۳۰ در هسن محاکمه شد، مورد بحث قرار می‌دهد. برول ادعا کرده بود که در یک سفر رؤیایی با فراو هولت روبرو شده است، که فاش کرده است که عضوی از گروه شبانه اوست.
گومر ()، همسر هوشع نبی (قرن هشتم پیش از میلاد) بود که در کتاب هوشع (۱:۳) از کتاب مقدس عبری از او یاد شده است. ترجمه‌های انگلیسی هوشع ۱:۲ به او به عنوان «زن هرزه» (NIV)، «فاحشه» (NASB) و «تن‌فروش» (KJV) اشاره می‌کنند، اما به هوشع گفته شده است که طبق قرار الهی با او ازدواج کند. او همچنین به عنوان دختر دبلایم توصیف شده است. فرزندان. هوشع ۱ شرح می‌دهد که چگونه هوشع سه فرزند دارد، یک پسر به نام یزرعیل، یک دختر به نام لو-روحامه و یک پسر دیگر به نام لو-عمی. همه نام‌ها در متن به عنوان معانی نمادین توصیف شده‌اند که
در متن به عنوان معانی نمادین توصیف شده‌اند که منعکس کننده رابطه بین خدا و پادشاهی اسرائیل (سامره) است. یزرعیل به نام مرج ابن عامر نامگذاری شده است. لو-روحامه به وضعیت ویران شده پادشاهی اسرائیل اشاره دارد و لو-عمی به نشانه طرد قومش توسط خدا نامگذاری شده است.
جنگ سوریه و افرایم ()، درگیری بود که در قرن هشتم قبل از میلاد بین پادشاهی یهودا و اتحادپادشاهی آرام-دمشق و پادشاهی شمالی اسرائیل مستقر در سامره رخ داد.
شمال شرقی ایتالیا (به یا فقط ) یکی از پنج منطقه آماری رسمی ایتالیا است که توسط مؤسسه ملی آمار (ISTAT)، یک منطقه سطح اول کد جغرافیایی اتحادیه اروپا و یک حوزه انتخابیه پارلمان اروپا استفاده می‌شود. شمال شرقی شامل چهار منطقه از ۲۰ منطقه کشور است: نام‌های تاریخی. منطقه تاریخی تری‌ونه‌تو، به معنای «ونتو سه‌گانه»، یکی از نواحی مهم و پیچیده در تاریخ ایتالیاست. این منطقه از سه بخش تاریخی تشکیل شده: ونتسیا اوگانه‌آ، ونتسیا جولیا، و ونتسیا تریدنتینا. در سال ۱۸۶۳، کل این منطقه تحت سلطه امپراتوری اتریش قرار داشت. در
این منطقه تحت سلطه امپراتوری اتریش قرار داشت. در سال ۱۸۶۶، پس از جنگ سوم استقلال ایتالیا و برگزاری یک همه‌پرسی بحث‌برانگیز، ونتسیا اوگانه‌آ به ایتالیا ملحق شد. این الحاق بخشی از روند ملی‌گرایی و وحدت ایتالیا بود. دو بخش دیگر، یعنی ونتسیا جولیا و ونتسیا تریدنتینا، پس از پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۹ به ایتالیا پیوستند، که نتیجه فروپاشی امپراتوری اتریش-مجارستان و توافقات صلح پس از جنگ بود. پس از جنگ جهانی دوم، ایتالیا توانست بخش عمده‌ای از منطقه تری‌ونه‌تو را حفظ کند، اما برخی نواحی با اکثریت جمعیت
را حفظ کند، اما برخی نواحی با اکثریت جمعیت اسلوونیایی و کروات را از دست داد. این مناطق شامل دره بالایی ایزونتسو، بخش شرقی گوریتسیا که امروزه نوا گوریتسا نام دارد، شهر فیومه که امروزه رییکا نامیده می‌شود، بیشتر بخش‌های منطقه کارسو و بخش اعظم شبه‌جزیره ایستریا بودند. این مناطق به یوگسلاوی واگذار شدند. همچنین منطقه تریسته به دو بخش تقسیم شد: منطقه A که در سال ۱۹۵۴ به ایتالیا بازگردانده شد، و منطقه B که به یوگسلاوی واگذار گردید. امروزه، نام تری‌ونه‌تو به سه منطقه اداری اشاره دارد: ونتو، فریولی ونتسیا جولیا، و
اداری اشاره دارد: ونتو، فریولی ونتسیا جولیا، و ترنتینو آلتو آدیجه. این منطقه با تنوع فرهنگی، زبانی و تاریخی خود، نقش مهمی در شکل‌گیری هویت ملی ایتالیا و تعاملات مرزی با کشورهای همسایه ایفا کرده است. ونتیا و ایستریا، منطقه‌ای تاریخی در ایتالیا در دوران امپراتوری روم بود که شامل نواحی ونتو، ترنتینو، فریولی-ونتسیا جولیا، شرق لمباردی و شبه‌جزیره ایستریا می‌شد. این منطقه نام خود را از قوم ونِتی گرفته بود که در آن سکونت داشتند و هنوز هم بخش عمده‌ای از جمعیت این ناحیه را تشکیل می‌دهند. در کنار ونِتی‌ها، گروه‌های
را تشکیل می‌دهند. در کنار ونِتی‌ها، گروه‌های قومی دیگری نیز در این منطقه حضور دارند، از جمله فریولانی‌ها در شرق، به‌ویژه در استان اودینه؛ لادین‌ها در ناحیه کوهستانی دولومیت بین ونتو و ترنتینو-آلتو آدیجه/سودتی‌رول؛ آلمانی‌زبان‌ها در تیرول جنوبی؛ و اقلیت‌های اسلوونیایی در مرز با کشور اسلوونی و شهر تریسته. پس از سال ۱۹۴۷، ایتالیایی‌های ونتی و ایستریایی در بخش‌های اسلوونیایی و کرواسی ایستریا به اقلیت تبدیل شدند. منطقه رومی ونتیا و ایستریا در سال ۷ میلادی توسط امپراتور آگوستوس به‌عنوان دهمین ناحیه در کنار
امپراتور آگوستوس به‌عنوان دهمین ناحیه در کنار ایتالیای رومی تأسیس شد. این منطقه یکی از آخرین بخش‌های ایتالیا بود که به امپراتوری روم پیوست. در قرن سوم میلادی، امپراتور دیوکلتیان نام آن را به استان هشتم ونتیا و ایستریا تغییر داد. پایتخت این منطقه شهر آکوئیلیا بود و از نظر جغرافیایی از رودخانه آرسیا در شرق، که امروزه در کشور کرواسی قرار دارد، تا رود آبدوآ در ناحیه لمباردی کنونی ایتالیا امتداد داشت و از رشته‌کوه‌های آلپ تا دریای آدریاتیک را در بر می‌گرفت. ونتیا همچنین به منطقه‌ای اشاره دارد که در گذشته قلمرو
همچنین به منطقه‌ای اشاره دارد که در گذشته قلمرو جمهوری ونیز را تشکیل می‌داد و از رودخانه آدا تا رودخانه سوچا گسترده بود. این نام گاه هنوز هم برای اشاره به این قلمرو تاریخی، همراه با ترنتینو و تریسته، به‌کار می‌رود. این منطقه، با تنوع قومی و تاریخی‌اش، نقش مهمی در شکل‌گیری هویت فرهنگی و سیاسی شمال‌شرقی ایتالیا ایفا کرده است. جغرافیا. این کشور از شمال با اتریش و سوئیس، از شرق با اسلوونی، از جنوب با لیگوریا، توسکانی، مارکه و ایالت کوچک سن مارینو، از غرب با لومباردی و برای مدت کوتاهی با پیمونت هم‌مرز است.
لومباردی و برای مدت کوتاهی با پیمونت هم‌مرز است. امیلیا-رومانیا، فریولی-ونتسیا جولیا و ونتو توسط دریای آدریاتیک شسته می‌شوند. شمال شرقی ایتالیا شامل بیشتر دره پو است که رودخانه پو، طولانی‌ترین رودخانه ایتالیا، از آن می‌گذرد و شامل مناطق بسیار صنعتی با فعالیت گردشگری بالا است. جمعیت‌شناسی. شمال شرقی ایتالیا تا سال ۲۰۲۵، ۱۱٬۵۹۷٬۷۱۹ نفر جمعیت دارد. پرجمعیت‌ترین شهرداری‌ها. در زیر فهرست پرجمعیت‌ترین شهرداری‌ها با بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت آمده است. زبان‌ها. ایتالیایی زبان اصلی است. زبان‌های دیگر شامل ونیزی است
زبان اصلی است. زبان‌های دیگر شامل ونیزی است که به‌طور گسترده در ونتو و در امتداد ساحل تا تریسته و ایستریا، و همچنین در شهرهای پوردنونه و گوریزیا در فریولی و در بیشتر ترنتینو صحبت می‌شود، اما فقط توسط منطقه ونتو به رسمیت شناخته شده است؛ فریولیایی که در بیشتر فریولی صحبت می‌شود و به‌طور ملی شناخته شده است، و لادین که توسط چند هزار نفر در دولومیت‌ها صحبت می‌شود. زبان‌های دیگر عبارتند از آلمانی، زبان اصلی تیرول جنوبی، که حدود دو سوم ساکنان آن به زبان ایتالیایی صحبت می‌کنند، و اسلوونیایی که توسط ایتالیا به
صحبت می‌کنند، و اسلوونیایی که توسط ایتالیا به رسمیت شناخته شده و در مرز ایتالیا و ایستریا صحبت می‌شود، جایی که زبان اصلی امروز کرواتی است، اما ایتالیایی به دلیل حضور ایتالیایی‌های ایستریا به عنوان زبان اقلیت شناخته می‌شود. اقتصاد. تولید ناخالص داخلی (GDP) این منطقه در سال ۲۰۱۸، ۴۰۷٫۹ میلیارد یورو بود که ۲۳٫۱٪ از تولید اقتصادی ایتالیا را تشکیل می‌دهد. سرانه تولید ناخالص داخلی تعدیل‌شده بر اساس قدرت خرید، ۳۴۹۰۰ یورو یا ۱۱۶٪ از میانگین ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا در همان سال بود.
خانواده سکه‌های جنگ اجتماعی شامل تمام سکه‌هایی است که توسط متحدان ایتالیایی کنفدراسیون مارسیک، مارسی، پلیگنی، پیکنی، وستینی، سامنیت‌ها، فرنتانی، مارروچینی و لوکانی، در طول جنگ اجتماعی (۹۱–۸۸ پیش از میلاد) علیه روم ضرب شده است. با الهام از دناریوس رومی، گردش (و شاید آزادسازی) آنها حتی پس از پایان درگیری، همزمان و به‌طور نامنظم با مدل‌های جمهوری‌خواهانه‌شان، ادامه یافت. مسائل. انواع. سکه‌های ضرب‌شده در طول جنگ اجتماعی عمدتاً از سکه‌های نقره‌ای به وزن دناریوس رومی معاصر تشکیل شده‌اند و گمان می‌رود که از
رومی معاصر تشکیل شده‌اند و گمان می‌رود که از ضرابخانه‌های کورفینیوم و آسرنیا ضرب شده‌اند. این سکه متعلق به سال‌های حیاتی شورش علیه روم (۹۰–۸۹ پیش از میلاد) است. سکه‌های مشابه از همان خانواده ممکن است بعداً ضرب شده باشند، اگرچه هیچ مدرک محکمی در این مورد وجود ندارد. آنها به موازات و آشکارا با دناری‌های رومی با همان وزن در گردش بودند. علاوه بر این، برخی از نمونه‌های منفرد از زمینه‌های لایه‌نگاری بسیار جدیدتر از شورش علیه روم آمده‌اند. نمونه‌هایی از دینار نقره. یکی از سکه‌هایی که در جریان جنگ‌های اجتماعی رایج
یکی از سکه‌هایی که در جریان جنگ‌های اجتماعی رایج بود، یک دیناریوس نقره‌ای بود. در روی سکه تصویر باکوس با تاجی از شاخه‌ها نقش بسته بود و در پشت آن، گاو ایتالیایی در حال شاخ زدن به گرگ رومی به تصویر کشیده شده بود. در هر دو سوی سکه، نوشته‌ای به زبان اوسکان (Oscan) حک شده بود. نمونه دیگری از سکه نقره دناریوس، ایتالیا را در یک طرف و هشت جنگجو را در حال سوگند خوردن نشان می‌دهد. استاتر طلایی منحصر به فرد. همچنین در مجموعه پاریس یک سکه تک استاتر طلایی به وزن آتیک 8.47 گرم که به خوبی حفظ شده است، وجود دارد (تصویری
گرم که به خوبی حفظ شده است، وجود دارد (تصویری از این سکه را می‌توانید اینجا ببینید. نقاشی آن در موجود است) و اولین ظهور آن به سال ۱۸۲۷ برمی‌گردد، اگرچه جولیوس فریدلندر در سال ۱۸۳۰ گزارش داده است: اصالت این سکه مورد بحث است. اصالت این قطعه توسط جولیوس فریدلندر در اثر بنیادی خود در مورد سکه‌های اوسکایی با استدلالی مبتنی بر دقت کامل این نوشته در مقایسه با دانش ضعیف از الفبا و زبان اوسکایی در زمان ظهور سکه قبل از آثار پیشگام کلنزه (۱۸۳۹)، مومسن (۱۸۴۵) و لپسیوس (۱۸۴۱) پشتیبانی شده است. این سکه، به ویژه، تمایز
(۱۸۴۱) پشتیبانی شده است. این سکه، به ویژه، تمایز کاملی بین و برجسته نشان می‌دهد (تفاوت، در خط اوسکایی، وجود یک خط کوچک است)، تمایزی که هیچ‌کس قبل از کار کلنزه از آن آگاه نبود. استدلال‌هایی علیه اصالت سکه از سوی سکندینا لورنزا چزانو و آلبرتو کامپانا مطرح می‌شود که بسیار از استدلال چزانو پیروی می‌کنند. شمایل نگاری. برخی از موضوعات تصویری (شمایل‌نگاری) اصیل بودند، در حالی که برخی دیگر از سکه‌های رومی اقتباس شده بودند. وقتی این مضامین قرض گرفته می‌شدند، معانی یا طنین‌های جدیدی پیدا می‌کردند. برای مثال، سرهای
یا طنین‌های جدیدی پیدا می‌کردند. برای مثال، سرهای روی سکه معمولاً تجسمی از ایتالیا بودند که به صورت الهه‌ای با کلاهخود به تصویر کشیده می‌شدند که جایگزین سر روم می‌شد و با افسانه‌ای همراه بود که نام او، ، را با الفبای لاتین یا ( = ایتالیا) را با الفبای ایتالیایی باستان بازتولید می‌کرد. کتیبه‌ها. کتیبه‌ها بخشی به خط اوسکی و بخشی به الفبای زبان لاتین بودند. این قطعات توسط یک ضرابخانه مرکزی با دو نسخه متفاوت و همزمان ضرب می‌شدند، یکی برای اهالی اوسکی زبان و دیگری برای شهروندان لاتین زبان. نوشته‌های روی سکه‌ها
برای شهروندان لاتین زبان. نوشته‌های روی سکه‌ها اغلب نام رهبران اصلی قیام را ثبت می‌کنند: کوینتوس پاپادیوس سیلو، گایوس پاپیوس موتیلو با عنوان امپراتور، نومریوس لوسیوس ناشناخته (؟) و دیگران.
ماده ۴۸ قانون اساسی وایمار (به آلمانی: Artikel 48 der Weimarer Verfassung) یک ماده در قانون اساسی جمهوری وایمار بود که به رئیس‌جمهور آلمان اجازه می‌داد در مواقعی که «نظم و امنیت عمومی به طور جدی مختل یا به خطر افتاده باشد»، بدون رضایت رایشستاگ (پارلمان)، از طریق «فرمان‌های اضطراری» ("Notverordnungen") حکومت کند. این ماده که به عنوان یک سازوکار حفاظتی برای دفاع از دموکراسی در برابر بحران‌ها طراحی شده بود، در عمل به ابزاری برای دور زدن پارلمان، تضعیف و نهایتاً نابودی دموکراسی تبدیل شد و نقشی حیاتی در به قدرت
نابودی دموکراسی تبدیل شد و نقشی حیاتی در به قدرت رسیدن آدولف هیتلر ایفا کرد. متن و اختیارات. متن ماده ۴۸ به رئیس‌جمهور ("Reichspräsident") اختیارات گسترده‌ای تفویض می‌کرد. بخش کلیدی آن بیان می‌داشت که رئیس‌جمهور می‌تواند «اقدامات لازم» را برای احیای نظم و امنیت عمومی به عمل آورد و در این راستا از نیروهای مسلح استفاده کند. مهم‌ترین بخش این ماده، به رئیس‌جمهور اجازه می‌داد تا هفت حق اساسی شهروندی را به طور موقت به حالت تعلیق درآورد: طبق قانون، رئیس‌جمهور موظف بود بلافاصله رایشستاگ را از اقدامات خود مطلع کند
بود بلافاصله رایشستاگ را از اقدامات خود مطلع کند و رایشستاگ می‌توانست با رأی اکثریت، لغو فرمان اضطراری را خواستار شود. با این حال، این اهرم کنترلی در عمل به دلیل بی‌ثباتی سیاسی و انحلال‌های مکرر پارلمان، کارایی خود را از دست داد. تاریخچه استفاده. در دوران فریدریش ابرت (۱۹۱۹–۱۹۲۵). نخستین رئیس‌جمهور جمهوری وایمار، فریدریش ابرت که یک سوسیال دموکرات بود، بارها (بیش از ۱۳۰ بار) از ماده ۴۸ استفاده کرد. با این حال، استفاده او عمدتاً در راستای اهداف اولیه این ماده، یعنی سرکوب شورش‌های افراطی از سوی گروه‌های چپ
یعنی سرکوب شورش‌های افراطی از سوی گروه‌های چپ (مانند کمونیست‌ها) و راست (مانند کودتای کاپ و کودتای آبجوفروشی هیتلر) و مدیریت بحران شدید ابرتورم در جمهوری وایمار بود. می‌توان استدلال کرد که ابرت از این ماده برای نجات و حفظ جمهوری استفاده کرد. در دوران پاول فون هیندنبورگ (۱۹۲۵–۱۹۳۴). با روی کار آمدن پاول فون هیندنبورگ، ماهیت استفاده از ماده ۴۸ به کلی تغییر کرد. از سال ۱۹۳۰ و با صدراعظمی هاینریش برونینگ، هیندنبورگ شروع به استفاده از این ماده برای تصویب قوانین عادی و بودجه‌های دولتی کرد که موفق به کسب رأی
عادی و بودجه‌های دولتی کرد که موفق به کسب رأی اکثریت در رایشستاگ نشده بودند. این امر به شکل‌گیری یک «دیکتاتوری ریاستی» منجر شد که در آن صدراعظم نه به پارلمان، بلکه تنها به رئیس‌جمهور پاسخگو بود. اوج سوءاستفاده از این ماده پیش از به قدرت رسیدن هیتلر، در جریان کودتای پروس در ژوئیه ۱۹۳۲ رخ داد. هیندنبورگ با استناد به ماده ۴۸، دولت قانونی و دموکراتیک ایالت پروس را برکنار کرد و کنترل آن را مستقیماً در دست دولت فدرال قرار داد. نقش در به قدرت رسیدن هیتلر. نقش نهایی و مرگبار ماده ۴۸ پس از انتصاب هیتلر به صدراعظمی
و مرگبار ماده ۴۸ پس از انتصاب هیتلر به صدراعظمی در ژانویه ۱۹۳۳ ایفا شد. پس از وقوع آتش‌سوزی رایشستاگ در ۲۷ فوریه ۱۹۳۳، هیتلر، هیندنبورگ را متقاعد کرد تا «فرمان آتش‌سوزی رایشستاگ» را بر اساس ماده ۴۸ صادر کند. این فرمان اضطراری، تقریباً تمام حقوق اساسی شهروندی را که در قانون اساسی تضمین شده بود، برای مدتی نامحدود به حالت تعلیق درآورد. این فرمان به مبنای قانونی برای سرکوب گسترده مخالفان سیاسی، دستگیری کمونیست‌ها و سوسیال دموکرات‌ها، ایجاد اولین اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی و برقراری یک حکومت پلیسی تبدیل
اجباری آلمان نازی و برقراری یک حکومت پلیسی تبدیل شد. این فرمان هرگز لغو نشد و تا پایان رایش سوم در سال ۱۹۴۵، مبنای قانونی دیکتاتوری نازی‌ها باقی ماند. تحلیل و میراث. ماده ۴۸ نمونه‌ای کلاسیک از یک «بند خودکشی» در یک قانون اساسی دموکراتیک است. بندی که با نیت خیر برای حفاظت از دولت طراحی شده بود، اما به دلیل ابهام در تعریف «وضعیت اضطراری» و تمرکز بیش از حد قدرت در دست یک شخص، به ابزاری برای نابودی همان دولت تبدیل شد. تجربه تلخ ماده ۴۸ تأثیر عمیقی بر تدوین‌کنندگان قانون اساسی آلمان پس از جنگ جهانی دوم داشت. در
قانون اساسی آلمان پس از جنگ جهانی دوم داشت. در قانون اساسی آلمان ("Grundgesetz")، اختیارات اضطراری به شدت محدود شده، بین نهادهای مختلف تقسیم شده و امکان تعلیق حقوق اساسی شهروندی به شیوه دوره وایمار به طور کامل از بین رفته است.
جوئل آرمل چامی نگالاها (به انگلیسی: Joël Armel Tchami Ngalaha؛ زادهٔ ۲۵ مارس ۱۹۸۲) بازیکن سابق فوتبال اهل کامرون است که در پست مهاجم بازی می‌کرد. دوران بازی. چامی در بافانگ متولد شد. او برای تیم استاد لاوالوا در لیگ ۲ فرانسه بازی می‌کرد. در ژانویه، او پس از گذراندن دوره آزمایشی با باشگاه هاپوئل کفار سابا در سوپر لیگ دانمارک به باشگاه هورسنس پیوست. او قراردادی یک و نیم ساله امضا کرد. زندگی شخصی. چامی در یک خانواده کاملاً فوتبالی زاده شد. یکی از برادران بزرگتر او آلفونس چامی، بازیکن سابق تیم ملی کامرون، دیگری
او آلفونس چامی، بازیکن سابق تیم ملی کامرون، دیگری برتراند، بازیکن سابق تیم‌های گرونوبل فوت ۳۸ و استاد رنس است و برادر کوچکتر جوئل، هروه چامی، نیز فوتبالیست است.
گالری ساووی () یک مجموعه هنری در شهر تورین ایتالیا است که شامل مجموعه‌های هنری سلطنتی است که توسط دودمان ساووی در طول قرن‌ها جمع‌آوری شده است. این موزه که اولین مدیران آن روبرتو و ماسیمو دازگلیو بودند، مجموعه هنری اوژن ساووی را که پس از مرگش توسط پسر عمویش، پادشاه ساردینیا، به دست آمد، با آثاری از کاخ سلطنتی تورین، گالری تصاویر ساووی-کاریگنانو و آثار هنری از کاخ دوراتزو در جنوا که در سال ۱۸۲۴ به دست آمد، متحد می‌کند. در ۲ اکتبر ۱۸۳۲ (روز تولدش)، شاه چارلز آلبرت ساووی گالری سلطنتی را در کاخ ماداما، شامل ۳۶۵
ساووی گالری سلطنتی را در کاخ ماداما، شامل ۳۶۵ نقاشی، افتتاح کرد. در سال ۱۸۶۵، ماسیمو دازگلیو این مجموعه را به کاخ آکادمی علوم گوارینو گوارینی (۱۶۷۹) منتقل کرد و تا سال ۲۰۱۲ در آنجا ماند و سپس به مکان فعلی منتقل شد. در ۴ دسامبر ۲۰۱۴، با حضور وزیر فرهنگ ایتالیا، «مانیکا نووا» ی کاخ رئاله (بخش جدید کاخ سلطنتی) رسماً افتتاح شد. این مجموعه اکنون مکان نهایی خود را برای نمایش پیدا کرده است. این گالری بر اساس یک پروژه موزه کاملاً جدید ساخته شده است که توسط سرپرست ادیت گابریلی (برای بخش علمی) به همراه استودیو