payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پسماند مواد غذایی در نیوزیلند یکی از مسائل زیست‌محیطی متعددی است که توسط صنایع، افراد و دولت مورد توجه قرار گرفته است. حجم کل مواد غذایی هدر رفته در نیوزیلند مشخص نیست زیرا پسماند مواد غذایی در تمام مراحل زنجیره تأمین بررسی نشده است. با این حال، تحقیقاتی در مورد ضایعات مواد غذایی خانگی، ضایعات مواد غذایی سوپرمارکت‌ها و ضایعات مواد غذایی بخش مهمان‌نوازی انجام شده است. کمیته منتخب محیط زیست در سال ۲۰۱۸ جلسه‌ای در مورد ضایعات مواد غذایی برگزار کرد. پسماند مواد غذایی خانگی. در گزارشی به وزارت محیط زیست با عنوان
خانگی. در گزارشی به وزارت محیط زیست با عنوان «داده‌های زباله خانگی ۲۰۰۸» محاسبه شده است که در سال ۲۰۰۸، ۱٬۰۴۸٬۹۹۳ تن زباله توسط بخش مسکونی تولید شده است که به‌طور متوسط ۲۶۰ کیلوگرم به ازای هر نفر یا ۶۷۶ کیلوگرم به ازای هر خانوار در سال بیش از ۴۴٪ از این زباله‌های خانگی ارگانیک بودند که ۲۴٫۷٪ (یا ۲۵۸٬۸۸۶ تن) از کل آن زباله‌های آشپزخانه و ۱۹٫۶٪ (۲۰۵۵۲۶ تن) زباله‌های سبز بودند. تحقیقات دقیق‌تر در مورد زباله‌های غذایی تولیدشده توسط خانوارها که از طریق جمع‌آوری زباله‌های کنار خیابان دفع می‌شدند، در سال ۲۰۱۴ به
زباله‌های کنار خیابان دفع می‌شدند، در سال ۲۰۱۴ به نمایندگی از WasteMINZ انجام شد. سطل‌های زباله ۱۴۰۲ خانوار مورد مطالعه قرار گرفتند و زباله‌های غذایی آنها دسته‌بندی، وزن و هزینه آنها محاسبه شد. این مطالعه نشان داد که سالانه ۲۲۹٬۰۲۲ تن مواد غذایی توسط خانوارها به محل دفن زباله فرستاده می‌شود. از این مقدار تقریباً ۵۰٪ یا ۱۲۲٬۵۴۷ تن، ضایعات مواد غذایی قابل اجتناب است. هزینه ملی دفع زباله‌های غذایی خانگی قابل اجتناب در محل دفن زباله در سال‌های ۲۰۱۴/۲۰۱۵، ۸۷۲ میلیون دلار در سال بود. حذف این زباله‌های غذایی همان
دلار در سال بود. حذف این زباله‌های غذایی همان تأثیر کاهش انتشار به میزان ۳۲۵۹۷۵ تن را خواهد داشت - معادل کاشت ۱۳۰۳۹۰ درخت یا حذف ۱۱۸۱۰۷ خودرو از جاده‌ها به مدت یک سال. تحقیقات انجام‌شده توسط دانشگاهیان دانشگاه ماسی در سال ۲۰۱۵ نشان داد که برخی از خانوارها ضایعات غذایی بیشتری ایجاد می‌کنند. اینها خانوارهایی با تعداد جوانان بیشتر و خانوارهایی با تعداد نفرات بیشتر بودند. این تحقیق در سال ۲۰۱۸ با بررسی سطل‌های زباله ۶۰۰ خانوار تکرار شد. این مطالعه نشان داد که به‌طور متوسط، خانوارهای نیوزیلندی ۳٫۱۵ پوند (حدود
به‌طور متوسط، خانوارهای نیوزیلندی ۳٫۱۵ پوند (حدود ۱٫۵ کیلوگرم) را دور می‌ریزند. کیلوگرم غذا در هفته از طریق جمع‌آوری زباله‌های کنار خیابان خانگی خود. این مقدار از ۳٫۱۷ کاهش یافته است. کیلوگرم ضایعات مواد غذایی از ممیزی‌های سطل‌های زباله که در سال‌های ۲۰۱۴–۲۰۱۵ توسط انجام شده است. به دلیل رشد جمعیت در این دوره زمانی، سالانه ۱۵۷۳۹۸ تن زباله غذایی قابل اجتناب دفن می‌شود. هر خانوار نیوزیلندی در سال ۲۰۱۸ به‌طور متوسط ۶۴۴ دلار معادل تقریباً ۸۶ کیلوگرم مواد غذایی هدر داده است. ده ماده غذایی که بیشترین میزان
هدر داده است. ده ماده غذایی که بیشترین میزان هدررفت را در سال ۲۰۱۸ داشتند عبارتند از: آمار دقیقی از میزان دقیق هدررفت مواد غذایی خوراکی توسط خانوارها و تبدیل آنها به کمپوست، تغذیه حیوانات یا دفع آنها از طریق واحد دفع زباله آشپزخانه در دست نیست. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۴ از ۱۳۶۵ خانوار نشان داد که ۶۶٪ از افراد مورد بررسی، مقداری از غذای خود را از طریق جمع‌آوری زباله کنار خیابان توسط شورای شهر دفع می‌کنند، ۴۷٪ مقداری از غذای خود را از طریق کمپوست، ۳۵٪ از طریق تغذیه حیوانات و ۲۸٪ از طریق واحد دفع زباله آشپزخانه
حیوانات و ۲۸٪ از طریق واحد دفع زباله آشپزخانه دفع می‌کنند. کمپین «عشق به غذا، نفرت از اسراف» در ۱ ژوئن ۲۰۱۶ در نیوزیلند آغاز به کار کرد. این کمپین با تشویق خانواده‌ها به رفتارهایی برای کاهش ضایعات مواد غذایی مانند استفاده از غذاهای مانده و نگهداری صحیح مواد غذایی، از آنها برای کاهش ضایعات مواد غذایی حمایت می‌کند. ارزیابی این کمپین که در سال ۲۰۱۸ انجام شد، نشان داد خانوارهایی که از این کمپین مطلع شده بودند، میزان ضایعات مواد غذایی خود را که به محل دفن زباله می‌فرستادند، ۲۷٫۱ درصد کاهش داده‌اند. برداشت‌ها از
۲۷٫۱ درصد کاهش داده‌اند. برداشت‌ها از پسماند مواد غذایی در سال ۲۰۱۴، یک نظرسنجی از ۱۳۵۴ خانوار انجام داد و از مردم پرسیده شد که به نظرشان چقدر غذا هدر می‌دهند و هزینه خرید هفتگی‌شان چقدر می‌شود. مردم فکر می‌کردند که هفته‌ای ۱۴۰ دلار غذا از فروشگاه مواد غذایی خود می‌خرند و تخمین می‌زدند که ۵٪ آن را هدر می‌دهند؛ بنابراین کل مبلغی که آنها فکر می‌کردند هدر داده‌اند، ۳۹۰ دلار به ازای هر خانوار در سال بوده که معادل ۶۰۰ میلیون دلار در سال می‌شود. در سال ۲۰۱۷، مطالعه‌ای توسط رابوبانک با سوالات مشابهی انجام شد.
توسط رابوبانک با سوالات مشابهی انجام شد. مردم فکر می‌کردند که هفته‌ای ۱۸۰ دلار غذا از فروشگاه مواد غذایی خود می‌خرند و تخمین می‌زدند که ۱۲٪ آن را هدر می‌دهند؛ بنابراین کل مبلغی که آنها فکر می‌کردند هدر داده‌اند، ۱۰۷۱ دلار به ازای هر خانوار بوده که معادل ۱٫۸ میلیارد دلار در سال می‌شود. مشخص نیست که آیا این افزایش درک از میزان هدررفت، با افزایش واقعی میزان هدررفت مرتبط است یا خیر. نظرسنجی انجام شده در سال ۲۰۱۴ با استفاده از همان روش نظرسنجی تکرار شد. مردم فکر می‌کردند که هفته‌ای ۱۵۰ دلار غذا از فروشگاه مواد
می‌کردند که هفته‌ای ۱۵۰ دلار غذا از فروشگاه مواد غذایی خود می‌خرند که افزایشی ۱۰ دلاری را نشان می‌دهد و تخمین زدند که بدون تغییر نسبت به سال ۲۰۱۴، ۵٪ از آن را هدر داده‌اند. این نشان می‌دهد که افزایش تخمین ضایعات مواد غذایی توسط رابوبانک به دلیل تفاوت در روش بررسی است، نه افزایش واقعی. پسماند مواد غذایی سوپرمارکت. دانشگاه اوتاگو در نیوزیلند تحقیقاتی در مورد ضایعات مواد غذایی سوپرمارکت‌ها انجام داده است. ممیزی‌های ضایعات فیزیکی در سوپرمارکت‌های نیو وورد در سراسر نیوزیلند در سال ۲۰۱۷ انجام شد. در مجموع تخمین
نیوزیلند در سال ۲۰۱۷ انجام شد. در مجموع تخمین زده می‌شود که سالانه ۶۰۵۰۰ تن مواد غذایی توسط سوپرمارکت‌ها در نیوزیلند هدر می‌رود. این معادل تقریباً ۱۶۰ تن در هر فروشگاه در سال است. ۱۵٪ از زباله‌های غذایی سوپرمارکت‌ها به گروه‌های نجات غذا اهدا می‌شود و تنها ۲۳٪ به محل دفن زباله فرستاده می‌شود و مابقی آن به خوراک دام یا ۱۵٪ به فرآوری مجدد پروتئین اختصاص می‌یابد.
زباله‌های الکترونیکی در نیوزیلند یک مسئله زیست‌محیطی است که توسط ابتکارات جامعه و دولت مورد توجه قرار گرفته است. زباله‌های الکترونیکی سریع‌ترین رشد را در بین زباله‌های سمی در نیوزیلند دارند. هر ساله، از سال ۲۰۱۷، نیوزیلند تقریباً ۹۹۰۰۰ تن (۲۰٫۱) تولید می‌کند. کیلوگرم به ازای هر نفر) زباله الکترونیکی تولید می‌شود که ۹۷۰۰۰ تن از آن در محل‌های دفن زباله دفع می‌شود. نیوزیلند یکی از بالاترین حجم زباله‌های الکترونیکی را در جهان تولید می‌کند، در حالی که یکی از پایین‌ترین نرخ‌های بازیافت ثبت شده را دارد. تخمین زده
نرخ‌های بازیافت ثبت شده را دارد. تخمین زده می‌شود که تا سال ۲۰۳۰، نیوزیلند بدون بازیافت، ۲۸٫۷ کیلوگرم زباله الکترونیکی به ازای هر نفر و با طرح‌های بازیافت، ۲۷٫۱ کیلوگرم زباله الکترونیکی به ازای هر نفر تولید خواهد کرد. در گذشته، دو طرح بازپس‌گیری با بودجه دولتی وجود داشته است: جمع‌آوری‌های روز الکترونیکی و کمپین بازپس‌گیری تلویزیون. خدمات بازیافت زباله‌های الکترونیکی که توسط دولت محلی ارائه می‌شود، بسته به شورا متفاوت است، برخی خدمات بازیافت رایگان ارائه می‌دهند، در حالی که برخی دیگر از شوراها خدمات با
می‌دهند، در حالی که برخی دیگر از شوراها خدمات با هزینه کاربر ارائه می‌دهند یا به بخش خصوصی متکی هستند. نیوزیلند تنها کشور در OECD است که طرح ملی برای زباله‌های الکترونیکی ندارد. اگرچه نیوزیلند استانداردهای AS/NZS را برای شیوه‌های بازیافت زباله‌های الکترونیکی دارد، اما این استانداردها اجباری نیستند. ابتکارات بازیافت زباله‌های الکترونیکی به رهبری دولت، از نظر تاریخی به دلیل کمبود داده‌ها با مشکل مواجه بوده‌اند. در سال ۲۰۲۰، زباله‌های الکترونیکی به عنوان یک جریان زباله اولویت‌دار تعیین شدند که نیاز به نظارت
زباله اولویت‌دار تعیین شدند که نیاز به نظارت اجباری بر محصول دارد. پیشینه. در سال ۲۰۱۷، اتحادیه بین‌المللی مخابرات (ITU) خاطرنشان کرد که نیوزیلند و استرالیا بیشترین حجم سرانه زباله‌های الکترونیکی را در جهان تولید می‌کنند، در حالی که در میان پایین‌ترین نرخ‌های بازیافت ثبت شده قرار دارند. اگرچه تخمین‌ها بسته به روش‌شناسی متفاوت است، اما یک گزارش سازمان ملل در سال ۲۰۲۰ تخمین می‌زند که نیوزیلند به ازای هر نفر ۱۹٫۲ کیلوگرم زباله الکترونیکی تولید می‌کند. این مقدار بالاتر از میانگین ۱۷٫۱ کیلوگرم و بیش از ۲٫۵
مقدار بالاتر از میانگین ۱۷٫۱ کیلوگرم و بیش از ۲٫۵ برابر بیشتر از میانگین جهانی ۷٫۳ کیلوگرم است. تخمین زده می‌شود که ۲٪ از زباله‌های الکترونیکی تولید شده از محل دفن زباله دفع می‌شوند. تقریباً ۲۳٫۹ کیلوگرم لوازم الکترونیکی جدید به ازای هر نفر هر ساله وارد بازار نیوزیلند می‌شود. گزارشی که برای وزارت محیط زیست تهیه شده است، تخمین زده است که نیوزیلند تا سال ۲۰۳۰ بدون بازیافت، ۲۸٫۷ کیلوگرم و با بازیافت، ۲۷٫۱ کیلوگرم زباله الکترونیکی به ازای هر نفر تولید خواهد کرد. بزرگ‌ترین منابع پیش‌بینی‌شدهٔ زباله در سال ۲۰۳۰
بزرگ‌ترین منابع پیش‌بینی‌شدهٔ زباله در سال ۲۰۳۰ بدون بازیافت، لوازم خانگی بزرگ (۱۰٫۱ کیلوگرم)، تجهیزات فناوری اطلاعات و ارتباطات (۷٫۱ کیلوگرم)، ابزارهای برقی و الکترونیکی (۳٫۸ کیلوگرم)، تجهیزات مصرفی (۳٫۶ کیلوگرم) و لوازم خانگی کوچک (۳٫۱ کیلوگرم) هستند. واکنش عمومی. یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۶ نشان داد که دو سوم از پاسخ‌دهندگان حاضرند برای دفع ایمن زباله‌های الکترونیکی مانند تلویزیون و کامپیوتر هزینه کنند. بقیه حاضر به پرداخت هیچ مبلغی نبودند یا مطمئن نبودند. این نظرسنجی همچنین نشان داد که ۸۵٪ مایل بودند اقلام
نظرسنجی همچنین نشان داد که ۸۵٪ مایل بودند اقلام را به یک مرکز جمع‌آوری در محله ببرند. یک نظرسنجی که در سال ۲۰۰۸ در eDay انجام شد، نشان داد که ۲۶٪ از پاسخ‌دهندگان در رویداد بازیافت شرکت کردند زیرا به فضای اشغال شده توسط دستگاه‌های قدیمی خود نیاز داشتند. یک مطالعه موردی روی ۲۴۹ خانوار در وانگاری که در سال ۲۰۱۸ انجام شد، نشان داد که شرکت‌کنندگان در مورد اینکه چه کسی را باید برای مشکل زباله‌های الکترونیکی سرزنش کرد، اختلاف نظر داشتند. بخش کمی بزرگتری از خانوارهای مورد بررسی معتقد بودند که مصرف‌کنندگان مقصر
مورد بررسی معتقد بودند که مصرف‌کنندگان مقصر نیستند. ۵۷ درصد از پاسخ دهندگان رویکرد ملی فعلی در مورد زباله‌های الکترونیکی را ضعیف یا بسیار بد ارزیابی کردند. در یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۹ نشان داد که ۶۳٪ از نیوزیلندی‌های مورد بررسی ادعا کردند که نگران زباله‌های الکترونیکی هستند. ابتکارات بازپس‌گیری. در گذشته، تعدادی طرح بازیافت موقت و هدفمند از جمله eDay و برنامه بازپس‌گیری تلویزیون توسط دولت نیوزیلند حمایت شده است. در حال حاضر هیچ برنامه دولتی ملی از این دست در حال اجرا نیست، با این حال تعدادی طرح توسط دولت‌های
اجرا نیست، با این حال تعدادی طرح توسط دولت‌های محلی، جوامع و بخش خصوصی در حال اجرا است. ای دی. eDay یک برنامه جمع‌آوری زباله‌های الکترونیکی در سطح کشور بود که از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ در ۵۳ مکان مختلف اجرا می‌شد. تخمین زده می‌شود که در مجموع ۳۲۰۰ تن زباله الکترونیکی جمع‌آوری و بازیافت شده است. ۱۰۰۰ تن جمع‌آوری‌شده در سال ۲۰۰۸ معادل تقریباً ۱۰٪ از دستگاه‌های الکتریکی و الکترونیکی وارداتی در یک سال و کمتر از ۵٪ از زباله‌های الکترونیکی قدیمی است. این رویداد نه در سال ۲۰۱۱ و نه در سال‌های پس از آن برگزار نشد، زیرا
۲۰۱۱ و نه در سال‌های پس از آن برگزار نشد، زیرا دولت دیگر بودجه‌ای برای آن تأمین نکرد. روزهای الکترونیکی. از سال ۲۰۲۰، شرکت بازیافت زباله‌های الکترونیکی، هر ساله «روزهای بازیافت زباله‌های الکترونیکی» را در مکان‌های مختلف اجتماعی در اوکلند برگزار می‌کند. این‌ها رویدادهای بازیافت زباله‌های الکترونیکی از داخل خودرو هستند که به بازدیدکنندگان اجازه می‌دهند تجهیزات فنی یا الکترونیکی قدیمی، ناخواسته یا از کار افتاده را تخلیه و بازیافت کنند. به لطف مشارکت جامعه در شرکت توانسته است بیش از ۳۰۰۰۰۰ کیلوگرم زباله
در شرکت توانسته است بیش از ۳۰۰۰۰۰ کیلوگرم زباله الکترونیکی دور ریخته شده را که در غیر این صورت قرار بود به محل دفن زباله منتقل شوند، جمع‌آوری و هدایت کند.
شیور-وال () یکی از بخش‌ها در فرانسه است.
نابرابری در جنگل‌های شهری، که به عنوان نابرابری در سایه یا نابرابری در تاج درخت نیز شناخته می‌شود، به توزیع ناعادلانه درختان، همراه با مزایای مرتبط با آنها، در مناطق شهری اطلاق می‌شود. این پدیده اثرات بعدی متعددی دارد، از جمله اما نه محدود به تأثیرات قابل اندازه‌گیری بر تنوع زیستی جانوران و اثر جزیره گرمایی شهری. نابرابری گرمایی شهری زمانی رخ می‌دهد که جزایر گرمایی درون‌شهری، با پیامدهای منفی سلامت جسمی و عاطفی مرتبط با آنها، در جوامع کم‌درآمد شایع‌تر و شدیدتر باشند. راه‌حل‌های بالقوه برای نابرابری در
شدیدتر باشند. راه‌حل‌های بالقوه برای نابرابری در جنگل‌های شهری شامل سرمایه‌گذاری در جوامع حاشیه‌نشین، طرح‌های کاشت درخت و موارد دیگر می‌شود، اما محدود به این موارد نیست. نمونه‌هایی از نابرابری در جنگل‌های شهری را می‌توان در شهرهای مختلف جهان مشاهده کرد. تعاریف. جنگل‌های شهری. جنگل‌های شهری مناطقی از زمین هستند که توسط درختان یا سایر پوشش‌های گیاهی پوشیده شده‌اند و در داخل و اطراف مکان‌های تحت تأثیر شدید انسان، به ویژه مناطق شهری کلان‌شهری مانند شهرها، واقع شده‌اند. جنگل‌های شهری، اگرچه در زمین‌های عمومی و
شده‌اند. جنگل‌های شهری، اگرچه در زمین‌های عمومی و خصوصی وجود دارند، اما معمولاً به دلیل غلبه درختان خیابانی که توسط محقق استیون استروم ذکر شده است، در فضاهای عمومی یافت می‌شوند. جنگل‌های شهری به دلیل نقش مهم خود در کاهش اثرات تغییرات اقلیمی شناخته شده‌اند، که نمونه آن نقش آنها در کاهش خطرات گرما و سیل است و سهم آنها در زیرساخت‌های سبز به عنوان یک راه حل مبتنی بر طبیعت برای سازگاری و کاهش تغییرات اقلیمی در نظر گرفته می‌شود. درختان و پوشش گیاهی در هنگام بارندگی‌های شدید، آب باران را جذب و ذخیره می‌کنند و خطر
شدید، آب باران را جذب و ذخیره می‌کنند و خطر سیل را کاهش می‌دهند و به عنوان بخشی از تلاش‌های کاهش تغییرات اقلیمی، دی‌اکسید کربن را از جو جذب می‌کنند. علاوه بر این، جنگل‌های شهری در حفظ تنوع زیستی یک منطقه شهری، به ویژه پرندگان منطقه، نیز اهمیت دارند. این ویژگی‌های جنگل‌های شهری به ایجاد شهرهای سالم، تاب‌آور و پایدار به شیوه‌ای مقرون‌به‌صرفه کمک می‌کند. نابرابری در جنگل‌های شهری. نابرابری در جنگل‌های شهری پدیده‌ای است که در آن توزیع و دسترسی به درختان و طبیعت در مناطق شهری ناعادلانه است. تصور می‌شود که این
در مناطق شهری ناعادلانه است. تصور می‌شود که این نمونه‌ای از بی‌عدالتی زیست‌محیطی است، زیرا به‌طور نامتناسبی بر جوامع حاشیه‌نشین تأثیر می‌گذارد. مطالعات متعدد، از جمله متاآنالیزی که در سال ۲۰۱۷ توسط محققان اد گریش و شانون لیا واتکینز انجام شد، رابطه مثبتی بین درآمد و پوشش جنگل‌های شهری یافته‌اند. این موضوع مفهوم اثرات تجملاتی را مطرح می‌کند که توضیح می‌دهد چگونه نابرابری‌ها در پوشش جنگلی شهری با عوامل اجتماعی-اقتصادی و تاریخی همزمان می‌شوند. اثر تجمل نشان می‌دهد که چگونه مناطق ثروتمندتر تمایل به نمایش تنوع
که چگونه مناطق ثروتمندتر تمایل به نمایش تنوع زیستی بالاتری دارند، که نشان دهنده تأثیر عوامل اجتماعی-اقتصادی و سطح تحصیلات در شکل‌دهی به کمیت و کیفیت فضاهای سبز در یک منطقه معین است. علاوه بر این، توزیع ناعادلانه فضای سبز در مناطق شهری ممکن است توزیع برابر مزایای جنگل‌های شهری، از جمله کاهش استرس و اضطراب، ایجاد یک جامعه امن، رضایت عاطفی، کاهش اثرات گرمایش جهانی و موارد دیگر را محدود کند. برای مثال، مقدار پوشش تاجی در یک منطقه می‌تواند اثر جزیره گرمایی شهری را کاهش داده و جذب کربن از جو را افزایش دهد. عوامل
کاهش داده و جذب کربن از جو را افزایش دهد. عوامل تاریخی، فرهنگی و نهادی مختلفی در نابرابری‌های ادراک‌شده در مدیریت جنگلداری شهری و توزیع ناعادلانه فضای سبز شهری نقش دارند. مقاله‌ای که در سال ۲۰۲۲ در "مجله بین‌المللی تحقیقات محیطی و بهداشت عمومی" منتشر شد، نشان داد که ساکنان آسیب‌پذیر یک منطقه شهری، به ویژه ساکنان کم‌درآمد و کسانی که دورتر از جنگل‌ها و فضای سبز شهری زندگی می‌کنند، به‌طور خاص در معرض اثر جزیره گرمایی شهری هستند. نمونه‌هایی از نابرابری در جنگل‌های شهری در شهرهای جهان وجود دارد که برخی از آنها
شهری در شهرهای جهان وجود دارد که برخی از آنها در زیر فهرست شده‌اند.
زمین‌شناسی ساحل غربی جزیره جنوبی نیوزیلند توسط گسل آلپاین که در جهت شمال به جنوب از این منطقه عبور می‌کند، به دو قسمت تقسیم شده است. در غرب گسل، سنگ‌های پی سنگ پالئوزوئیک توسط پلوتون‌ها در هم آمیخته شده‌اند و هر دو به‌طور ناپیوسته در یک توالی رسوبی پوشیده شده‌اند. در شرق گسل آلپ، شیست‌های آلپی مزوزوئیک و گریوک‌های آلپ جنوبی قرار دارند. گسل‌های فعال متعددی در سراسر منطقه وجود دارد. ژئومورفولوژی و تکتونیک. منطقه ساحل غربی از مرز اصلی کوه‌های آلپ جنوبی تا ساحل غربی جزیره جنوبی امتداد دارد. رشته‌کوه‌های آلپ
غربی جزیره جنوبی امتداد دارد. رشته‌کوه‌های آلپ جنوبی به تدریج از ساحل دورتر می‌شوند، از جنوب منطقه‌ای که کوه‌ها به دریا می‌رسند، تا شمال جایی که چندین کوه‌نورد دیگر بین آلپ جنوبی و ساحل قرار دارند. در بخش مرکزی معمولاً دشتی بین کوه‌های آلپ و دریا وجود دارد که توسط یخ‌رفت‌های یخچالی و تپه‌های منفرد ساخته شده از گرانیت مقاوم‌تر، شکسته شده است. بالاآمدگی کوه‌های آلپ جنوبی روی گسل آلپ منجر به بارندگی بیشتر در منطقه ساحل غربی شده است. این امر فرسایش را افزایش داده است که به‌طور ایزواستاتیکی باعث افزایش
داده است که به‌طور ایزواستاتیکی باعث افزایش بالاآمدگی شده است. این بالاآمدگی در مرکز گسل، جایی که بلندترین کوه نیوزیلند، کوه کوک، قرار دارد، بیشترین مقدار را دارد. فرسایش شیمیایی سنگ آهک، توپوگرافی کارستی را در امتداد بخش ساحلی نیمه شمالی منطقه تشکیل می‌دهد. تراس‌های زیرزمینی در غرب گسل آلپ. تاکاکا ترنه. تاکاکا ترانه (Tākaka Terrane) شامل طیف گسترده‌ای از سنگ‌های رسوبی و آذرین مختلف است و سنی از کامبرین تا دونین را در بر می‌گیرد. در منطقه ساحل غربی، در شمال، در پارک ملی کاهورنگی رخنمون دارد. این تراس شامل
در پارک ملی کاهورنگی رخنمون دارد. این تراس شامل قدیمی‌ترین سنگ‌های نیوزیلند است. بولر تران. بولر تران از سنگ‌های خاکستری مربوط به اردوویسین تا دونین تشکیل شده است که به صورت محلی به گنیس دگرگون شده‌اند. این منطقه از گروه‌های خلیج طلایی، گرینلند و ریفتون تشکیل شده است. گروه گرینلند دگرگون شده و گنیس متاسدیمنتاری پکسنیف را تشکیل داده است. نام رایج این سنگ‌ها «گنیس چارلستون» است و در بیشتر قرن بیستم تصور می‌شد که این سنگ‌ها قدیمی‌ترین سنگ‌های کشور هستند. بولر تران، به ویژه گروه گرینلند، رایج‌ترین واحد پی‌سنگی
به ویژه گروه گرینلند، رایج‌ترین واحد پی‌سنگی در غرب گسل آلپاین در ساحل غربی است. منطقه تکتونیکی میانه. این مجموعه ای از پلوتون‌های مربوط به کربونیفر تا اوایل کرتاسه است که معمولاً مربوط به قوس‌های آتشفشانی هستند و در هر دو استان شرقی و غربی نفوذ کرده و در امتداد مرز این دو متمرکز شده‌اند. در امتداد ساحل غربی، توده‌های نفوذی مختلفی از جمله گرانیت کارامئا و سوئیت‌های راهو، نقطه جدایی و دارن دیده می‌شوند. این توده‌های نفوذی دو محدوده سنی متمایز دارند، دونین پسین تا کربنیفر و کرتاسه پیشین. تراس‌های زیرزمینی در
تا کربنیفر و کرتاسه پیشین. تراس‌های زیرزمینی در شرق گسل آلپ. شیست آلپی. شیست آلپی با نزدیک شدن به گسل آلپ از شرق، به تدریج درجه بالاتری پیدا می‌کند. در نزدیکی گسل آلپ ، پگماتیت‌ها و میلونیت‌های گرانیتی وجود دارند. سایر زمین‌های استان شرقی. در جنوبی‌ترین نقطه منطقه ساحل غربی، جنوب خلیج جکسون، تعدادی تراس زیرزمینی دیگر وجود دارد. از غرب به شرق عبارتند از درامدوآن، خیابان بروک، موریهیکو، کوه دان-مایتای، کاپلس و تراس‌های اسپایرینگ. در نزدیکی گسل آلپ، این لایه‌های زمین توسط شیست آلپی پوشانده شده‌اند. توالی
زمین توسط شیست آلپی پوشانده شده‌اند. توالی پوشش. در شرق گسل آلپ، تقریباً تمام توالی پوششی به دلیل نرخ بالای بالاآمدگی فرسایش یافته است. در غرب گسل آلپ، یک توالی رسوبی وجود دارد که نشان‌دهندهٔ یک پسروی دریایی است. برش‌های زمینی و زغال‌سنگ (کرتاسه تا ائوسن). یک توالی زمینی به‌طور ناهم‌تراز بر روی سنگ‌های پی سنگی در غرب گسل آلپ قرار دارد که نشان‌دهنده حرکت پیشرونده زلاندیا به سمت دور شدن از گندوانا است. برش صخره‌ای هاکس از فرسایش دیواره‌های گسلی تشکیل شده است. همچنین بهترین منبع اورانیوم نیوزیلند است. سپس
همچنین بهترین منبع اورانیوم نیوزیلند است. سپس این‌ها با رسوبات زغال‌سنگی که در باتلاق‌ها از ادامهٔ گسترش تشکیل شده‌اند، پوشانده می‌شوند. این شامل هر دو معدن زغال سنگ پاپاروآ و برونر می‌شود که به‌طور گسترده استخراج می‌شوند. رسوبات دریایی (الیگوسن تا میوسن). با ادامهٔ گسترش و فرونشست، منطقهٔ ساحل غربی در دورهٔ الیگوسن با رسوبات دریایی پوشیده شد. این شامل سنگ آهک و گل سنگ آهکی بود. در اوایل میوسن، گسل آلپ فعال شده بود و میزان کمی از بالاآمدگی منجر به تشکیل برخی از رسوبات زغال سنگ شد. آبرفت (کواترنری). از
برخی از رسوبات زغال سنگ شد. آبرفت (کواترنری). از بالاآمدگی مداوم کوه‌های آلپ جنوبی و فرسایش آن، یک توالی ضخیم از آبرفت ایجاد شد که دشت‌های ساحل غربی را تشکیل داد. اینها همچنین با مجموعه‌ای از رسوبات یخچالی مرتبط هستند. زمین‌شناسی اقتصادی. ساحل غربی هم سنگ سخت و هم طلای آبرفتی دارد. ذخایر قابل توجهی از زغال سنگ در شمال منطقه یافت می‌شود. یشم در منطقه مرکزی از شیست آلپ و در جنوب منطقه از زمین کوه دان-مایتای یافت می‌شود. خطرات طبیعی. گسل آلپ مهم‌ترین خطر را در ساحل غربی نشان می‌دهد و ۳۰ درصد احتمال دارد که در
ساحل غربی نشان می‌دهد و ۳۰ درصد احتمال دارد که در ۵۰ سال آینده زلزله‌ای با بزرگی ۸ ریشتر ایجاد کند. گردشگری. یخچال‌های طبیعی که به دلیل بارندگی زیاد در نزدیکی سطح دریا تشکیل شده‌اند و صخره‌های پنکیک و طاق‌های اوپارارا، از جمله عوارض فرسایشی کارست هستند که به جاذبه‌های گردشگری تبدیل شده‌اند.
کانتربری در نیوزیلند بخشی از جزیره جنوبی در شرق آلپ جنوبی (Kā Tiritiri o te Moana) است که از رودخانه وایائو اووا در شمال تا رودخانه وایتاکی در جنوب امتداد دارد (این منطقه کوچکتر از منطقه تحت مدیریت محیط زیست کانتربری است). در غرب آلپ جنوبی، گسل آلپ قرار دارد، یک مرز گسلی بزرگ که از جزیره جنوبی از فیوردلند در جنوب تا منطقه مارلبورو در شمال، جایی که به چندین گسل تقسیم می‌شود، عبور می‌کند. صفحه اقیانوس آرام در شرق گسل آلپ و صفحه استرالیا در غرب آن قرار دارد. صفحه اقیانوس آرام با سرعت حدود ۳۵ میلی‌متر در سال
صفحه اقیانوس آرام با سرعت حدود ۳۵ میلی‌متر در سال نسبت به صفحه استرالیا به سمت جنوب غربی (SSW) در حال لغزش و با سرعت ۱۰ میلی‌متر در سال در حال بالا آمدن است که منجر به تشکیل کوه‌های آلپ جنوبی شده است. گسل آلپ تا اوایل میوسن (۲۳ میلیون سال پیش) توسعه نیافته بود. ده میلیون سال پیش، آلپ جنوبی تپه‌های کم‌ارتفاعی بودند و تنها در حدود ۵ میلیون سال پیش به کوهستان تبدیل شدند. در شرق آلپ جنوبی، دشت‌های کانتربری قرار دارند که توسط رسوبات فرسایش یافته از آلپ جنوبی تشکیل شده‌اند. در ساحل، درست در جنوب شرقی کرایست‌چرچ،
شده‌اند. در ساحل، درست در جنوب شرقی کرایست‌چرچ، شبه‌جزیره بنکس قرار دارد که از دو آتشفشان بزرگ عمدتاً بازالتی مربوط به دوران میوسن تشکیل شده است. سنگ‌های زیرزمین. تمام سنگ‌های پی‌سنگ زیر منطقه کانتربری متعلق به تران کامپوزیت تورلس (راکایا و پاهائو) هستند. آنها عمدتاً از گری‌وک (ماسه سنگ و گل سنگ سخت شده) تشکیل شده‌اند که در یک محیط دریایی عمیق انباشته شده‌اند و قبل از باز شدن دریای تاسمان در اواخر کرتاسه (۸۰ میلیون سال پیش) به قاره گندوانا پیوسته‌اند. آنها در کوه‌های آلپ جنوبی و دامنه‌های کوه رخنمون دارند.
کوه‌های آلپ جنوبی و دامنه‌های کوه رخنمون دارند. سنگ‌های راکایا ترانه، با سن پرمین تا تریاس پسین (۳۰۰–۲۰۰ میلیون سال پیش)، در جنوب رنگیورا قرار دارند. سنگ‌های Pahau Terrane، با سن ژوراسیک پسین تا کرتاسه پیشین (۱۶۰ تا ۱۰۰ میلیون سال پیش)، در شمال رخنمون دارند و احتمالاً از Rakaia Terrane مشتق شده‌اند. در مرز بین این دو زمین، کمربند Esk Head، یک کمربند ۱۱ درجه‌ای قرار دارد. آمیزه‌ای از سنگ‌های شکسته و تغییر شکل یافته به عرض چند کیلومتر. سنگ‌های پی‌سنگ درست در شرق گسل آلپ و در جنوب تیمارو به شیست دگرگون
در شرق گسل آلپ و در جنوب تیمارو به شیست دگرگون شده‌اند. آلپ جنوبی. آلپ جنوبی بین ۲۳۰ تا ۱۷۰ میلیون سال پیش به عنوان رسوبات رسوبی آغاز شد. سازندهای عمدتاً گریوک بین ۱۴۰ تا ۱۲۰ میلیون سال پیش به رشته‌کوه‌ها تبدیل شدند. از حدود ۲۶ میلیون سال پیش، دومین دوره مداوم بالاآمدگی، آلپ جنوبی امروزی را تشکیل داد که ناشی از برخورد صفحه تکتونیکی اقیانوس آرام با صفحه استرالیا بود. مرز صفحه با گسل آلپ نشان داده می‌شود که کمی به سمت غرب از شکاف اصلی آلپ جنوبی امتداد دارد. آتشفشان‌های کوه سامرز. فعالیت‌های آتشفشانی در اطراف
کوه سامرز. فعالیت‌های آتشفشانی در اطراف منطقه کوه سامرز / ته کیکی و دامنه‌های نزدیک آن در اواخر کرتاسه (۱۰۰ تا ۶۶ میلیون سال پیش) رخ داده است. بقایای آن هنوز در دامنه تپه‌های مالورن و رودخانه رانگیتاتا وجود دارد. سنگ آهک. ماسه‌سنگ، گل‌سنگ و مقداری سنگ آهک از اواخر کرتاسه تا پلیوسن در بسیاری از مناطق رسوب کرده‌اند. رخنمون‌های سنگ آهک الیگوسن (۳۴ تا ۲۴ میلیون سال پیش) در جنوب کانتربری در اطراف منطقه رودخانه اوپیهی، و در شمال کانتربری در اطراف اومیهی، و در شمال‌تر در نزدیکی وایائو رخ داده‌اند. رخنمون‌هایی نیز
در نزدیکی وایائو رخ داده‌اند. رخنمون‌هایی نیز در جنوب تپه قلعه رخ داده‌اند. شبه جزیره بنکس. بندرهای لیتلتون/واکارائوپو و آکاروآ مربوط به دو آتشفشان بزرگ روی هم افتاده هستند که شبه جزیره بنکس را در اواخر میوسن (۱۱ تا ۶ میلیون سال پیش) ساخته‌اند. آتشفشان‌های پلیوسن. فوران‌های بازالت در نزدیکی تیمارو و جرالدین، حدود ۲٫۵ میلیون سال پیش رخ داد. دریاچه‌های یخچالی و مورین‌ها. دریاچه‌هایی مانند دریاچه پوکاکی و دریاچه تکاپو در منطقه مکنزی، بستر یخچال‌های طبیعی پیشین را نشان می‌دهند. کانسارهای کواترنری. بخش عمده‌ای
را نشان می‌دهند. کانسارهای کواترنری. بخش عمده‌ای از دشت‌های کانتربری پوشیده از رسوبات آبرفتی بسیاری از رودخانه‌های بزرگی است که از آلپ جنوبی سرچشمه می‌گیرند. زلزله‌ها. به‌طور کلی، زمین لرزه‌های کمی در منطقه کانتربری رخ می‌دهد. با این حال، گسل آلپ آخرین بار در سال ۱۷۱۷ میلادی دچار شکستگی شد و انتظار می‌رود هر ۲۰۰ تا ۳۰۰ سال یک زلزله بزرگ در گسل آلپ رخ دهد. روانگرایی زمین می‌تواند تا ۱۵۰ درجه سانتیگراد رخ دهد. کیلومتر از مرکز زلزله برای یک زلزله بزرگ. زلزله‌های قابل توجه عبارتند از: نقشه‌ها. نقشه‌های
زلزله‌های قابل توجه عبارتند از: نقشه‌ها. نقشه‌های زمین‌شناسی نیوزیلند را می‌توان از مؤسسه علوم زمین‌شناسی و هسته‌ای نیوزیلند (GNS Science)، یک مؤسسه تحقیقاتی دولتی نیوزیلند، تهیه کرد. جی آن اس نقشه‌ای از مبانی زمین‌شناسی نیوزیلند منتشر می‌کند. نقشه‌های اصلی ۱ هستند: مجموعه ۲۵۰۰۰۰ نقشه که به صورت مجموعه‌ای از ۲۱ نقشه و کتابچه در سال ۲۰۱۰ تکمیل خواهد شد. نسخه‌های با وضوح پایین این نقشه‌ها (بدون کتابچه مربوطه) را می‌توان به صورت رایگان از سایت جی آن اس دانلود کرد. نقشه منطقه کرایست‌چرچ در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، و
نقشه منطقه کرایست‌چرچ در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، و نقشه منطقه آئوراکی در سال ۲۰۰۷ منتشر شد.
منطقه ولینگتون نیوزیلند دارای پایه‌ای از سنگ‌های تورلس گریوک است که رشته‌کوه‌های تاراروآ و ریموتاکا را تشکیل می‌دهند و از ولینگتون در جنوب تا تنگه ماناواتو امتداد دارند، جایی که به رشته‌کوه‌های روآهین تغییر نام داده‌اند و از شمال به شمال شرقی، به سمت کیپ شرقی ادامه می‌یابند. در غرب رشته‌های تاراروآ، دشت‌های ساحلی قرار دارند. در شرق رشته‌کوه‌های روآهین، حوضه وایراراپا-مسترتون و سپس ارتفاعات شرقی قرار دارند که با ساحل شرقی جزیره شمالی از دماغه پالیسر تا ناپیر هم‌مرز هستند. در شرق جزیره شمالی، گودال هیکورنگی،