payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گالیاکبروو () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ایرگیزلی () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ایشداولتوو () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
اسلام‌بایوو () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کیلدی‌گولوو () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کیک‌بایوو () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کولگانینو () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کورگاشلی () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کوتانوو () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
مرادیموو () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
عبدلمامبتوو () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
عسکروو () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
میراث جهانی در زیلاند نو شامل سه اثر ثبت شده در کشور قلمرو همسود نیوزیلند (زیلاند نو) است که توسط میراث جهانی ثبت شده است. سایت‌های سازمان میراث جهانی آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو، مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. زیلاند نو این پیمان‌نامه را در ۲۲ نوامبر ۱۹۸۴ پذیرفت و از آن هنگام، مکان‌های طبیعی و فرهنگی زلاند نو واجد شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. زیلاند نو سه میراث
در فهرست میراث جهانی هستند. زیلاند نو سه میراث ثبت شده و ۸ نامزد در فهرست آزمایشی ثبت جهانی دارد. دو سایت اول در سال ۱۹۹۰ و مورد سوم در سال ۱۹۹۸ ثبت شده است. پارک ملی تونگاریرو به دلیل اهمیت فرهنگی و طبیعی آن ذکر شده است در حالی که دو سایت دیگر طبیعی هستند. نیوزیلند یک بار در کمیته میراث جهانی میزبانی کرده است. میراث جهانی. یونسکو سایت‌ها را با ده معیار فهرست می‌کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. افزون بر سایت‌های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی
فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت پیش‌تر در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. زلاند نو ۸ نامزد در این فهرست دارد.
شفیقه گاسپیرالی()(۱۴ اکتبر ۱۸۸۶ – ۳۱ اوت ۱۹۷۵) رهبر فمینیست تاتار کریمه که سردبیر و ناشر نخستین نشریه زنان در آنجا، عضو شورای ریاست کورولتای و دو دوره معاون در جمهوری خلق کریمه بود. او همچنین آموزگار مهدکودک بود. سال‌های آغازین زندگی. شفیقه گاسپیرالی در خانواده اسماعیل گاسپرینسکی (۱۸۵۱–۱۹۱۴)، اندیشمند، ناشر، آموزگار، سیاستمدار و از اصلاح‌گران تاتار کریمه، و یکی از رهبران بیداری فرهنگی و سیاسی ترکی در اوایل قرن بیستم، در باغچه‌سرای کریمه (استان تائوریدا روسیه) در ۱۴ اکتبر ۱۸۸۶، بود. مادرش زهره گاسپیرالی از
در ۱۴ اکتبر ۱۸۸۶، بود. مادرش زهره گاسپیرالی از خاندان آک‌چورا بود. شفیقه چهار برادر به نام‌های رفعت، دانیال، منصور، حیدر و سه خواهر به نام‌های بهیه، لیلا و نگار داشت. گاسپیرالی خواندن و نوشتن را از پدرش آموخت. سپس تحصیلات خود را در مدرسه پدرش، روش تازه «Usûl-ü Cedit» در کریمه ادامه داد. پدرش او را از میان خواهر و برادرانش انتخاب و تربیت کرد و به تحصیل او اهمیت ویژه ای داد. مادرش هنگامی که او ۱۷ سال سن داشت فوت کرد. او مسئولیت خانه را بر عهده گرفت. حرفه خبرنگاری. او با وجود مسوولیت خانه‌داری، مهم‌ترین
خبرنگاری. او با وجود مسوولیت خانه‌داری، مهم‌ترین دستیار پدرش در مدیریت نشریات روزنامه ("ترجمان - Terciman)"، نامه‌نگاری و واگردانی از زبان روسی و همچنین امور پستی و پخشی شد. در سال ۱۹۰۳، او نخستین مقاله خود را در "ترجمان" نوشت. او در این مدت با نصیب بیگ یوسف بیگلی از گنجه، جوان آذربایجانی آشنا شد که اغلب به دیدار پدرش می‌رفت. نامه‌نگاری‌های او در مورد مسائل سیاسی با یوسف‌بیگلی به صمیمیت تبدیل شد که در سال ۱۹۰۶ ازدواج کردند. اسماعیل گاسپیرالی مجله ("Alem-i Nisvan" - دنیای زنان) را در سال ۱۹۰۶ پس از اینکه پی
- دنیای زنان) را در سال ۱۹۰۶ پس از اینکه پی برد ترجمان در زمینه بهبود وضعیت اجتماعی ضعیف زنان در روسیه، تحصیل و اشتغال زنان ناکافی است را پایه‌گذاری کرد. شفیقه به ریاست نشریه گمارده شد. مقالات منتشر شده به آگاهی‌رسانی، راهنمایی، تشویق و سازماندهی زنان ترک، ارائه دانستنی‌های دقیق در مورد زن و جنبش‌های زنان در جهان ترک و اسلام می‌پرداخت. او در سال ۱۹۰۸ یک دختر بنام زهره و یک سال بعد یک پسر بنام نیازی به دنیا آورد. در این دوره، او به‌همراه همسرش و برادر بزرگترش رفعت، همهٔ مسوولیت "ترجمان" را بر عهده گرفتند.
رفعت، همهٔ مسوولیت "ترجمان" را بر عهده گرفتند. در سال ۱۹۱۲ شفیقه و همسرش نصیب یوسف‌بیلی به گنجه آذربایجان رفتند و پس از بسته شدن مجله "عالم نسوان" در آنجا ساکن شدند. در پایان آن سال، چونکه برای رسیدگی به روزنامه "ترجمان کسی را پیدا نکرد، به خانه بازگشت." پدرش اسماعیل گاسپیرالی در ۱۱ سپتامبر ۱۹۱۴ درگذشت. کنشگر حقوق زنان و سیاستمدار. زنان ترک ساکن و باشنده امپراتوری روسیه از زندگی اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی کنار گذاشته شدند، مورد بی‌توجهی قرار گرفتند و از تحصیل ناکام ماندند. شفیقه یکی از پیشگامانی بود
از تحصیل ناکام ماندند. شفیقه یکی از پیشگامانی بود که در این شرایط نامطلوب جنبش زنان را راه اندازی کرد. شفیقه گاسپیرالی در تمام زندگی خود از راه مدارس، سازمان‌ها و تشویق به همکاری سیاسی برای بیداری زنان ترک مبارزه کرد، که بسیاری از مردم به آن اهمیت نمی‌دادند. شفیقه با شناخته شدن در سردبیری نشریه "دنیای زنان، به یکی" از اولین معاونان نخستین کنگره کریمه، جمهوری خلق کریمه در سال ۱۹۱۷ به کار گرفته شد که عمر کوتاهی داشت. وی همچنین در کنگره همه مسلمانان روسیه در چارچوب هیئت کریمه که در مسکو تشکیل شده بود، شرکت
چارچوب هیئت کریمه که در مسکو تشکیل شده بود، شرکت کرد. هدف شفیقه گاسپیرالی برابری زنان ترک از نگاه قانونی، اجتماعی و فرهنگی در یک بینش مردسالار از اداره و گردانندگی جامعه در همه جهات بود. کریمه برای توسعه اجتماعی- فرهنگی و سیاسی زنان ترک دو برتری نسبت به سایر مناطق داشت: نخست اینکه زادگاه جنبش نوآوری و نوسازی بود که توسط اسماعیل گاسپیرالی آغاز شد. دوم در سنجش با قفقاز و ترکستان، زنان کریمه کمتر از چندهمسری و حجاب و پوشش رنج می‌بردند. با این حال، هنگامی که انقلاب ۱۹۱۷ آغاز شد، به دلیل عدم وجود یک رهبر زن
انقلاب ۱۹۱۷ آغاز شد، به دلیل عدم وجود یک رهبر زن متحدکننده، به جز(" "Taze Hayat Cemiyet-" انجمن زندگی نوین")مستقر در یالتا هیچ سازمان زنان دیگری وجود نداشت. تلاش اسماعیل گاسپیرالی دربرابر مردم تنگ نظر که مخالف مشارکت همه‌جانبه و برابری زنان در زندگی اجتماعی و سیاسی بودند، هرچند به کندی نتیجه داد، اما برای رسیدن به موفقیت راستین با حمایت جامعه، او نیاز به یک رهبر زن و حتی رهبرانی داشت که بتواند بر توده‌ها در راه «سازمان زنان» تأثیر بگذارد. زنان روشنفکر و آموزگاران در سازمان مرکزی کمیته‌های زنان فعالیت
و آموزگاران در سازمان مرکزی کمیته‌های زنان فعالیت می‌کردند و شفیقه گاسپیرالی در رأس آن‌ها قرار داشت. او تلاش می‌کرد با برقراری ارتباطات، زنان را به افزایش فعالیت‌هایشان تشویق کند. علاوه بر او، به‌ویژه الهامیه طقتار، عایشه اسحاق و خدیجه آوجی از افرادی بودند که در این مسیر فعالیت می‌کردند. شفیقه گاسپیرالی شخصاً شعبات این کمیته‌ها را در باغچه‌سرای و آق‌مسجد(سیمفروپل)رهبری می‌کرد. یکی دیگر از وظایف او، عضویت در شورای شهر باغچه‌سرای بود، انتخاب شد. اما در این دوره، به دلیل مشغله کاری زیاد، این نامزدی را
این دوره، به دلیل مشغله کاری زیاد، این نامزدی را نپذیرفت. مهاجرت از کریمه به جمهوری آذربایجان. در سال ۱۹۱۹، شفیقه گاسپیرالی با تهدید مرگ از کریمه به همراه دو فرزند خردسالش به آذربایجان گریخت. پس از دو سال، جمهوری دموکراتیک آذربایجان توسط ارتش سرخ اشغال شد. همسر او، نصیب‌بیگ یوسف‌بیگلی، نخست‌وزیر آذربایجان (۱۴ آوریل ۱۹۱۹ – ۱ آوریل ۱۹۲۰)، در ۳۱ می۱۹۲۰ به ضرب گلوله کشته شد. ممدوح شوکت (اسندال)، نماینده مجلس ملی کبیر ترکیه در باکو، برای دومین بار به شفیقه گاسپیرالی که مجبور به فرار از مرگ شده بود، کمک کرد.
که مجبور به فرار از مرگ شده بود، کمک کرد. مهاجرت به ترکیه. با مدارک شناسایی و گذرنامه جعلی عثمانی که برای او تهیه شده بود، شفیقه گاسپیرالی برای آخرین بار همراه با دو فرزندش با قطاری که ممدوح شوکت فراهم کرده بود و اسیران جنگی ترک و مهمات کمکی را به ترکیه جابجا می‌کرد، مهاجرت کرد. او ۵۴ سال در ترکیه زندگی کرد؛ کشوری که در ۳۵ سالگی به آن مهاجرت کرده بود، و در این مدت آرشیو خود را با اسنادی که همراه داشت، گسترش داد. برای تأمین معاش در ترکیه، شفیقه گاسپیرالی ابتدا چند قطعه از جواهرات موروثی مادرش را فروخت. سپس،
چند قطعه از جواهرات موروثی مادرش را فروخت. سپس، برای مدت کوتاهی در یک بیمارستان به کار گرفته شد. پس از ترک آنجا، مدتی به خیاطی پرداخت و همچنین در دوره‌های ماشین‌نویسی شرکت کرد. در ادامه، به‌عنوان مدیر در مؤسسه (Daru’l-eytam -یتیم‌خانه)سازمان حمایت از کودکان فعالیت کرد. پس از بسته شدن یتیم‌خانه، او دوباره بیکار شد و حتی به دلیل تنگ‌دستی، مجبور شد ساعت مچی خود را بفروشد. سرانجام، موفق شد شغلی موقت با حقوق ماهانه ۴۰ لیر پیدا کند. سه خواهر و برادر گاسپیرالی نیز در استانبول بودند. برادرش جودت منصور، که دانشجوی
در استانبول بودند. برادرش جودت منصور، که دانشجوی دارالفنون (دانشگاه استانبول) بود، برای اینکه سربار خواهرش نباشد، در خوابگاه دانشجویی اقامت داشت. برادر دیگرش، حیدرعلی، که در مدرسه پزشکی تحصیل می‌کرد، تا زمان فارغ‌التحصیلی نزد شفیقه زندگی کرد. خواهر کوچکش نگار با سلیمان، که مباشر (پیشکار) بود، ازدواج کرده بود. برادر بزرگ‌ترش، رفعت، در دسامبر ۱۹۲۵ در کریمه درگذشت. شفیقه گاسپیرالی برای کمک به دختر و دامادش درمانده و ناتوان بود. شفیقه گاسپیرالی کنش‌های اجتماعی و فرهنگی خود را در ترکیه ادامه داد. پس از کار
و فرهنگی خود را در ترکیه ادامه داد. پس از کار به‌عنوان مدیر یتیم‌خانه و ایفای نقش فعال در انجمن آورگان تاتارهای کریمه، در سال ۱۹۳۰ «اتحادیه زنان تاتار کریمه» (Kırım Tatar Kadınlar Birliği) را پایه‌گذاری کرد و ریاست آن را بر عهده گرفت. او همچنین سال‌ها در هلال سرخ ترکیه (Kızılay) خدمت کرد. او همچنین برای نشریه کریمه و نشریه امل مقاله می‌نوشت. گاسپیرالی با زندگی خود، هدف داشت که حرکت زنان ترک در روسیه را به‌صورت کتاب منتشر کند. شفیقه گاسپیرالی در ۳۱ اگوست ۱۹۷۵ در استانبول درگذشت. او پس از مراسم مذهبی که در
در استانبول درگذشت. او پس از مراسم مذهبی که در مسجد شیشلی برگزار شد، در قبرستان زنجیرلی‌کویو به خاک سپرده شد.
میا ساشا مک‌کنا بروس (; زادهٔ ۳ ژوئیه ۱۹۹۷) بازیگر اهل انگلستان است. او به خاطر ایفای نقش در "بازگشت تریسی بیکر" و "مکانی برای رها کردن" به شهرت رسید. او در فیلم‌های "آخرین قطار برای کریسمس" و "ترغیب" ایفای نقش کرده است. اوایل زندگی. مک‌کنا بروس در ۳ ژوئیه ۱۹۹۷ در لندن به دنیا آمد و در چیزلهرست، بروملی بزرگ شد. او در مرکز هنرهای نمایشی لیز بورویل در بکسلی کلاس‌های رقص را گذراند و داش آموز آکادمی بل‌کانتو لندن بود. او همچنین در آکادمی رقص سفایر در بکسلی‌هیث و مدرسه گرامر دخترانه میدستون تحصیل کرده است. زندگی
مدرسه گرامر دخترانه میدستون تحصیل کرده است. زندگی شخصی. در فوریه ۲۰۲۲، مک‌کنا بروس با بازیگر تام لیچ نامزد کرد. در اوت ۲۰۲۳، اولین فرزند خود، که یک پسر بود را به آورد. این زوج در اوت ۲۰۲۴ ازدواج کردند.
نامه‌ای به خوک (به عبری: מכתב לחזיר) یک فیلم انیمیشن کوتاه اسرائیلی- فرانسوی محصول ۲۰۲۲ به نویسندگی و کارگردانی تال کانتور است. این فیلم پویانمایی ۱۷ دقیقه‌ای درباره آسیب‌های نسلی در جشنواره‌های بین‌المللی مختلف، از جمله جشنواره فیلم اورشلیم، جشنواره بین‌المللی انیمیشن اتاوا، جشنواره بین‌المللی فیلم انیمیشن انسی و جشنواره بین‌المللی فیلم کودکان شیکاگو، جوایز دریافت کرده است. این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه شد. داستان. در «روز یادبود»، یک بازمانده از هولوکاست نامه‌ای را می‌خواند که به خوکی
از هولوکاست نامه‌ای را می‌خواند که به خوکی که جانش را نجات داده بود، به کلاس درس پر از نوجوانان می‌خواند. در حالی که به شهادت او گوش می دهد، یک دختر دانش آموز جوان در رویای پیچیده ای فرو می رود که در آن با سؤالاتی در مورد آسیب جمعی، حافظه و هویت روبرو می شود.
سید عبدالحسین رئیس‌السادات (زادهٔ فروردین ۱۳۳۲ در ارسنجان، استان فارس – درگذشتهٔ ۱۸ اسفند ۱۴۰۳) پژوهشگر، مترجم و فعال فرهنگی ایرانی بود که عمده فعالیت‌هایش در حوزه آموزش، تبلیغ فرهنگ ایرانی و شیعی، ترجمه و پژوهش در زمینه معارف اسلامی متمرکز بود. ایشان دانش‌آموخته کارشناسی زبان انگلیسی و کارشناسی ارشد تاریخ از دانشگاه تهران بود. وی به مدت ۷ سال در کشور پاکستان به‌عنوان کاردار فرهنگی ایران فعالیت کرد و ضمن تبلیغ مبانی دینی و مکتب تشیع، در رفع شبهات ضد شیعی تلاش کرد و نقش مؤثری در تقویت پیوندهای فرهنگی بین
تلاش کرد و نقش مؤثری در تقویت پیوندهای فرهنگی بین ایران و پاکستان و ارتباط میان نخبگان علمی و مذهبی دو کشور ایفا نمود. او در این دوره بارها از سوی گروه‌های تکفیری مورد سوءقصد قرار گرفت، اما به فعالیت‌های فرهنگی خود ادامه داد. از جمله اقدامات مهم و برجستهٔ سید عبدالحسین رئیس‌السادات، تلاش مؤثر او برای بازگشایی و احیای مدارس ایرانی در کشورهای شبه‌قاره هند بود. مدارس ایرانی در این منطقه که پیشینه‌ای طولانی در ترویج زبان فارسی، فرهنگ ایرانی و آموزش معارف اسلامی داشتند، پس از انقلاب اسلامی ایران به دلایل مختلفی
داشتند، پس از انقلاب اسلامی ایران به دلایل مختلفی از جمله تحولات سیاسی و اجتماعی تعطیل شده بودند. ایشان در دوران حضور خود به‌عنوان کاردار فرهنگی ایران در پاکستان، با رایزنی‌های مستمر با نهادهای آموزشی و مسئولان فرهنگی در این منطقه، توانست زمینه را برای بازگشایی و احیای مجدد مدارس ایرانی فراهم سازد و نقش ارزنده‌ای در گسترش و ترویج فرهنگ غنی ایرانی و زبان فارسی در این شبه‌قاره ایفا کند. وی همچنین چندین سال از سوی بعثه مقام معظم رهبری به مأموریت حج اعزام شد تا مذهب تشیع را برای زائران و مسلمانان دیگر کشورها
مذهب تشیع را برای زائران و مسلمانان دیگر کشورها معرفی کرده و به رفع شبهات دینی بپردازد. علاوه بر این به مدت ۱۴ سال به‌عنوان دبیر تاریخ، معارف و زبان انگلیسی در شهرستان شهرکرد و دیگر مناطق محروم استان چهارمحال و بختیاری فعالیت کرد و در این مدت نقش قابل‌توجهی در تربیت نسل‌های مختلف دانش‌آموزان و پژوهشگران داشت. در کنار سایر فعالیت‌های فرهنگی و آموزشی، ایشان به مدت ۲ سال به‌عنوان مدیرکل آموزش‌وپرورش این استان نیز خدمت کرد. وی در کنار تدریس، آثار متعددی را از زبان‌های انگلیسی و اردو به فارسی ترجمه کرد و چند
زبان‌های انگلیسی و اردو به فارسی ترجمه کرد و چند اثر نیز تألیف نمود. آثار. برخی از مهم‌ترین آثار منتشرشده توسط سید عبدالحسین رئیس‌السادات عبارت‌اند از: ۱. شناسنامه فرهنگی پاکستان (تألیف): بررسی جامع تاریخ، فرهنگ و ساختار اجتماعی پاکستان و روابط فرهنگی با ایران ۲. گزارشی از دربار ایران (۱۸۰۷-۱۸۱۱) (ترجمه): پژوهشی تاریخی درباره دربار ایران در قرن نوزدهم ۳. استغاثه و جایگاه شرعی آن (ترجمه): بررسی فقهی و عقیدتی استغاثه در مکتب تشیع ۴. عقیده شفاعت (ترجمه): تحلیل مفهوم شفاعت در آموزه‌های شیعی ۵. جامعیت و فراگیری
مفهوم شفاعت در آموزه‌های شیعی ۵. جامعیت و فراگیری در هدف بعثت انبیاء (ترجمه): پژوهش درباره اهداف بعثت پیامبران ۶. ذبح عظیم؛ از ذبح اسماعیل تا ذبح حسین (ع) (ترجمه): بررسی جایگاه والای امام حسین(ع) در میان پیروان اهل تسنن و دیگر ادیان ۷. غدیر و ولایت علی (ع) در کلام رسول خدا(ص) (ترجمه): تحلیل روایات مربوط به ولایت امام علی (ع) ۸. مناقب زهرای مرضیه (س) در کلام نبی اکرم(ص) (ترجمه): شرح فضائل حضرت زهرا (س) از دیدگاه پیامبر (ص) ۹. ظهور و فضایل امام مهدی(عج) در کلام رسول خدا (ص) (ترجمه): بررسی احادیث نبوی درباره
رسول خدا (ص) (ترجمه): بررسی احادیث نبوی درباره امام زمان (عج) ۱۰. سخنان رسول اکرم(ص) در مناقب حسنین (ع) (ترجمه): بررسی روایات نبوی درباره فضایل امام حسن و امام حسین (ع) ۱۱. فتوا پیرامون تروریسم (ترجمه): بررسی فقهی درباره حکم تروریسم در اسلام ۱۲. سرباز مکتب (ترجمه): بررسی زندگی حاج قاسم سلیمانی ۱۳. شهرها و تجارت ایران در دوره قاجار (ترجمه): گزارش کنسول ابوت درباره اقتصاد و جامعه ایران ۱۴. خاطرات روزانه افغانستان (ترجمه): گزارشی مستند از شرایط زندگی مردم افغانستان ۱۵. زندگی‌نامه پروفسور دکتر محمد طاهر
افغانستان ۱۵. زندگی‌نامه پروفسور دکتر محمد طاهر القادری (ترجمه): زندگی‌نامه‌ای از متفکر پاکستانی محمد طاهر القادری
عبارت "سیب طلایی اختلاف اریس" به افسانهای یونانی اشاره دارد که در آن اریس (الههٔ نزاع و اختلاف در اساطیر یونان) یک سیب طلایی را در میان جمعی از خدایان پرتاب کرد و روی آن نوشت: «به زیباترین تقدیم میشود». این سیب طلایی باعث اختلاف بین هرا، آتنا و آفرودیت (الهه های المپ) شد، زیرا هر یک خود را شایستهٔ دریافت آن میدانستند. این نزاع به «داوری پاریس» انجامید و در نهایت یکی از عوامل جنگ تروا شد. نکات کلیدی. اریس. الههٔ نزاع و هرج ومرج در اساطیر یونان. سیب طلایی. نماد رقابت، زیبایی، و فریب. اختلاف سه الهه. هرا (قدرت
رقابت، زیبایی، و فریب. اختلاف سه الهه. هرا (قدرت و سلطنت)، آتنا (خرد و جنگاوری)، آفرودیت (عشق و زیبایی). پیامدها. پاریس، شاهزادهٔ تروا، آفرودیت را برگزید و در ازای آن هلن (زیباترین زن جهان) را به دست آورد که این موضوع جرقهٔ جنگ تروا را زد. این داستان نمادین اغلب به عنوان استعاره ای برای علتهای به ظاهر کوچک ولی اثرگذار در بروز اختلافات بزرگ استفاده میشود.
پیکادلی جیم فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی جان مک‌کی است. در این فیلم بازیگرانی همچون سم راکول، فرانسیس اوکانر، تام ویلکینسون، برندا بلتین، هیو بونه‌ویل، الیسون جنی، آستین پندلتن، تام هالندر، جفری پالمر، پم فریس و سیا ایفای نقش کرده‌اند.
حس نود و پنج (به انگلیسی: Ninety-Five Senses) یک فیلم انیمیشن کوتاه مستقل محصول ۲۰۲۲ توسط جرد و جروشا هس است. داستان. یک زندانی محکوم به اعدام (تیم بلیک نلسون) اشتباهات خود را در هنگام مواجهه با مرگ و میر خود منعکس می کند. تولید. یک تیم تولید متشکل از انیماتورهای ایالات متحده و آمریکای لاتین این فیلم ۱۳ دقیقه ای را در شش سبک مختلف ساختند. جوایز. نود و ششمین دوره جوایز اسکار: نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه
نادژدا پتروویچ (؛ ۱۱/۱۲ اکتبر ۱۸۷۳ – ۳ آوریل ۱۹۱۵) نقاش صربستانی و یکی از پیشگامان عکاسی جنگی زنان در منطقه بود. او که به‌عنوان برجسته‌ترین نقاش زن صربستان در آن دوره شناخته می‌شود، از مهم‌ترین نمایندگان اکسپرسیونیسم و فوویسم در این کشور بود. پتروویچ که در شهر چاچاک زاده شد، در جوانی به بلگراد نقل مکان کرد و در مدرسه عالی زنان تحصیل نمود. او در سال ۱۸۹۱ فارغ‌التحصیل شد و از سال ۱۸۹۳ در همان مدرسه تدریس کرد تا اینکه برای ادامه تحصیل به مونیخ رفت و در آنجا زیر نظر هنرمند اسلوونیایی آنتون آشبه آموزش دید. بین
نظر هنرمند اسلوونیایی آنتون آشبه آموزش دید. بین سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۲، آثارش را در شهرهای مختلف اروپا به نمایش گذاشت. در سال‌های پایانی عمر، پتروویچ زمان کمی برای نقاشی داشت و آثار اندکی خلق کرد. با آغاز جنگ‌های بالکان در سال ۱۹۱۲، او داوطلبانه به‌عنوان پرستار به خدمت درآمد و تا سال ۱۹۱۳ که به تیفوس و وبا مبتلا شد، از سربازان صربستانی پرستاری کرد. به پاس خدماتش، مدال شجاعت (۱۹۱۲) و نشان صلیب سرخ را دریافت نمود. با آغاز جنگ جهانی اول، مجدداً به‌عنوان پرستار در ارتش سلطنتی صربستان داوطلب شد و در نهایت در ۳
در ارتش سلطنتی صربستان داوطلب شد و در نهایت در ۳ آوریل ۱۹۱۵ بر اثر تیفوس درگذشت. آثار او شامل نزدیک به سیصد نقاشی رنگ روغن، حدود صد طرح، مطالعه و اسکچ، و همچنین چند آبرنگ است. آثارش به جریان‌های سسیسیون، سمبولیسم، امپرسیونیسم و فوویسم تعلق دارند. زندگی‌نامه. نادژدا پتروویچ در ۱۱ یا ۱۲ اکتبر ۱۸۷۳ در چاچاک، شاهزاده‌نشین صربستان، در خانواده‌ای فرهنگی زاده شد. پدر و مادرش، دیمیتریه و میلووا پتروویچ، ده فرزند داشتند، که یکی از آن‌ها، راستکو پتروویچ، بعدها به‌عنوان نویسنده و دیپلمات شناخته شد. مادرش، میلووا،
نویسنده و دیپلمات شناخته شد. مادرش، میلووا، معلم مدرسه و از خویشاوندان سیاستمدار برجسته صرب، سوتوزار میلیتیچ، بود. پدرش که معلم هنر و ادبیات بود و به گردآوری آثار هنری علاقه داشت، بعدها به‌عنوان مأمور مالیات مشغول به کار شد و دربارهٔ نقاشی نوشت. او در اواخر دهه ۱۸۷۰ بیمار شد و خانواده را مجبور کرد به شهر کارانوواک (امروزه کرالیفو) نقل مکان کنند و در نهایت در سال ۱۸۸۴ به بلگراد بروند. خانه آن‌ها بعدها در جریان جنگ جهانی دوم توسط لوفت‌وافه نابود شد. پتروویچ که از کودکی استعداد هنری خود را نشان داده بود، تحت
از کودکی استعداد هنری خود را نشان داده بود، تحت آموزش جورجه کرستیچ قرار گرفت و در مدرسه عالی زنان تحصیل کرد. او در سال ۱۸۹۱ از این مدرسه فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۸۹۳، او به عنوان معلم هنر در مدرسه مشغول به کار شد و بعدها در دانشگاه زنان بلگراد تدریس کرد. پس از آن، او مجوزی از وزارت آموزش و پرورش صربستان برای تحصیل هنر در مدرسه خصوصی آنتون آشبه در مونیخ دریافت کرد. در اینجا، او با نقاشانی همچون ریهارد یاکوپیک، ایوان گروهار، ماتیجا یاما، میلان میلوانوویچ، کوستا میلیچویچ و بوریویه استوانوویچ آشنا شد. او
کوستا میلیچویچ و بوریویه استوانوویچ آشنا شد. او همچنین با پیشگامان هنر نوگرا مانند واسیلی کاندینسکی، آلکسی فون یاولنسکی، یولیوس اکستر و پاول کله روبرو شد و از آثار آنها به شدت تحت تأثیر قرار گرفت. در مدت اقامتش در مونیخ، او به‌طور مرتب نامه‌هایی به والدینش در صربستان ارسال می‌کرد و همیشه از آنها می‌خواست که روزنامه‌ها و کتاب‌هایی در مورد تازه‌ترین رویدادهای کشور برایش بفرستند. تعهد او به هنر خود تأثیر زیادی بر زندگی شخصی‌اش گذاشت و در سال ۱۸۹۸، او نامزدی‌اش را با یک کارمند دولتی به دلیل درخواست جهیزیه
را با یک کارمند دولتی به دلیل درخواست جهیزیه غیرقابل قبول از طرف مادر او لغو کرد. پتروویچ در سال ۱۹۰۰ به صربستان بازگشت و به‌طور مرتب از موزه‌ها و گالری‌ها بازدید می‌کرد و در کنسرت‌ها و تولیدات تئاتری شرکت می‌کرد. او همچنین بخش زیادی از وقت خود را به یادگیری زبان‌های خارجی اختصاص داد. اولین نمایشگاه انفرادی او همان سال در بلگراد برگزار شد. او همچنین در سازماندهی اولین نمایشگاه هنر یوگسلاوی و اولین کلونی هنر یوگسلاوی مشارکت داشت. در سال ۱۹۰۲، پتروویچ تدریس در مدرسه عالی زنان را آغاز کرد. سال بعد، او
تدریس در مدرسه عالی زنان را آغاز کرد. سال بعد، او بنیان‌گذار حلقه خواهران صرب، یک سازمان خیریه برای کمک به صرب‌های قومی در مناطق تحت کنترل عثمانی مانند کوزوو و مقدونیه (ناحیه) بود. در سال ۱۹۰۴، پتروویچ به خانه خانوادگی خود در رسنیک رفت و بر روی نقاشی‌های خود متمرکز شد. یکی از معروف‌ترین آثار او، "Resnik"، در همین مدت تکمیل شد. در سال‌های بعد، او وارد محافل میهن‌پرستانه صربستان شد. او کمک‌های مالی برای فقرا در صربستان قدیم جمع‌آوری کرد و علیه بحران بوسنی اعتراض نمود. در سال ۱۹۱۰، او به پاریس سفر کرد تا از
نمود. در سال ۱۹۱۰، او به پاریس سفر کرد تا از دوست خود، مجسمه‌ساز ایوان مِشتروویچ دیدن کند. او در فرانسه ماند تا زمانی که خبر فوت پدرش را شنید و سپس در آوریل ۱۹۱۱ به صربستان بازگشت. پس از بازگشت، او تدریس در مدرسه عالی زنان را از سر گرفت. او آثار هنری خود را در پادشاهی صربستان در پاویون در نمایشگاه بین‌المللی هنر ۱۹۱۱ به نمایش گذاشت.
مینا کانت (؛؛ ۱۹ مارس ۱۸۴۴ – ) با نام اصلی اولریکا ویلهلمینا جانسون؛ ۱۹ مارس ۱۸۴۴ – ۱۲ مه ۱۸۹۷) نویسنده و کنشگر مردم فنلاند بود. کانت در حالی که فروشگاه پارچه‌فروشی خانواده‌اش را اداره می‌کرد و به‌عنوان بیوه‌ای که هفت فرزند را بزرگ می‌کرد، نوشتن را آغاز کرد. آثار او به مسائل حقوق زنان، به‌ویژه در زمینه فرهنگی که او آن را مخالف ابراز و تحقق آرمان‌های زنان می‌دانست، می‌پردازد. نمایشنامه‌های "همسر کارگر" و "خانواده کشیش" از معروف‌ترین آثار او هستند، اما نمایشنامه "آنا لیسا" بیش از همه برای فیلم‌ها و اپراها
"آنا لیسا" بیش از همه برای فیلم‌ها و اپراها اقتباس شده است. در زمان خود، او به دلیل ناهماهنگی بین ایده‌هایش و عقاید رایج زمانه‌اش، و همچنین به دلیل حمایت شدیدش از دیدگاه‌های خود، چهره‌ای بحث‌برانگیز بود. مینا کانت نخستین نمایشنامه‌نویس و نویسنده منثور بزرگ فنلاندی‌زبان پس از آلکسیس کیوی، نویسنده ملی فنلاند، و نخستین زن روزنامه‌نگار به زبان فنلاندی بود. او همچنین نخستین زنی بود که روز پرچم‌داری در فنلاند به نام او اختصاص یافت، که از ۱۹ مارس ۲۰۰۷ آغاز شد. این روز همچنین به‌عنوان روز برابری اجتماعی در فنلاند
روز همچنین به‌عنوان روز برابری اجتماعی در فنلاند شناخته می‌شود. زندگی و حرفه. کانت در تامپره متولد شد. پدرش، گوستاف ویلهلم جانسون (۱۸۱۶–۱۸۷۷)، ابتدا به‌عنوان کارگر و سپس سرکارگر در کارخانه نساجی جیمز فینلیسون کار می‌کرد. مادرش اولریکا (۱۸۱۱–۱۸۹۳) بود. گوستاف و اولریکا چهار فرزند داشتند که یکی از آن‌ها، آدولف، در نوزادی درگذشت. خواهر و برادرهای مینا، گوستاف (۱۸۵۰–۱۸۹۴) و آگوستا (۱۸۵۲–۱۸۷۷) بودند. در سال ۱۸۵۳، پدرش مدیریت فروشگاه نساجی فینلیسون را در کوئوپیو بر عهده گرفت و خانواده به آنجا نقل مکان کرد. کانت
بر عهده گرفت و خانواده به آنجا نقل مکان کرد. کانت تحصیلاتی استثنایی برای یک زن طبقه کارگر در آن زمان داشت. پیش از نقل مکان به کوئوپیو، در مدرسه کارخانه فینلیسون تحصیل می‌کرد که برای فرزندان کارگران در نظر گرفته شده بود. پس از آن، در مدارس دخترانه مختلف کوئوپیو ادامه تحصیل داد. موفقیت پدرش در کسب‌وکار باعث شد که او حتی در مدرسه‌ای برای فرزندان طبقه بالا پذیرفته شود. در سال ۱۸۶۳، او در دانشگاه یووسکوله، نخستین مؤسسه آموزش عالی فنلاند که زنان را نیز می‌پذیرفت، شروع به تحصیل کرد. در سال ۱۸۶۵، با معلم علوم
شروع به تحصیل کرد. در سال ۱۸۶۵، با معلم علوم طبیعی خود، یوهان فردیناند کانت (۱۸۳۵–۱۸۷۹) ازدواج کرد و تحصیل در دانشسرای عالی را رها کرد. بین سال‌های ۱۸۶۶ تا ۱۸۸۰، هفت فرزند به دنیا آورد: آنی (۱۸۶۶–۱۹۱۱)، الی (۱۸۶۸–۱۹۴۴)، هانا (۱۸۷۰–۱۸۸۹)، مایجو (۱۸۷۲–۱۹۴۳)، یوسی (۱۸۷۴–۱۹۲۹)، پکا (۱۸۷۶–۱۹۵۹) و لیولی (۱۸۸۰–۱۹۶۹). همسرش یوهان در سال ۱۸۷۹، اندکی پیش از تولد فرزند هفتمشان، درگذشت. او حرفه نویسندگی خود را در روزنامه "کسکی-سومی"، جایی که همسرش به‌عنوان سردبیر کار می‌کرد، آغاز کرد. کانت دربارهٔ مسائل زنان نوشت و از
آغاز کرد. کانت دربارهٔ مسائل زنان نوشت و از اعتدال‌گرایی حمایت کرد. در سال ۱۸۷۶، به دلیل اعتراضاتی که مقالات او برانگیخته بود، خانواده کانت مجبور به ترک روزنامه شدند، اما سال بعد در روزنامه رقیب، "پای‌یَنِه"، مشغول به کار شدند. مینا نخستین آثار داستانی خود را در صفحات "پای‌یَنِه" منتشر کرد، از جمله مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه که در سال ۱۸۷۸ با عنوان "داستان‌ها و روایت‌ها" منتشر شد.&lt; کانت در ۱۲ مه ۱۸۹۷، در ۵۳ سالگی، در خانه‌اش در کوئوپیو بر اثر سکته قلبی درگذشت. او در مقبره خانوادگی در گورستان کوئوپیو
درگذشت. او در مقبره خانوادگی در گورستان کوئوپیو به خاک سپرده شد. بحث. مینا کانت در مباحث عمومی پیرامون حقوق زنان برجسته بود. در سال ۱۸۸۵، اسقفی استدلال کرد که نظم الهی ایجاب می‌کند که زنان از رهایی برخوردار نباشند. سپس نویسنده گوستاف گیجرشتام استدلال کرد که مردان تنها می‌توانند آرزو داشته باشند که روزی به پاکی زنان برسند، زیرا اساساً با یکدیگر متفاوت هستند و این تفاوت دلیل فحشا و سایر ناهنجاری‌های اخلاقی است. کانت به شدت به این استدلال اعتراض کرد، زیرا به این معنا بود که مردان می‌توانند اخلاق ضعیف خود را