payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برُس (همچنین بروس, بروسس, بروس یا برُس نوشته می‌شود) یک تهیه پیدمونتی و لیگوریایی از پنیر و گراپا است که در قرن‌های گذشته، بخشی از آشپزی روستایی و غرب لیگوریا بوده است. طعم تند آن باعث شده مثلث ضرب‌المثل «تنها عشق قوی‌تر از برُس است» شکل بگیرد. گمان می‌رود نام آن از برسه گرفته شده باشد. تاریخچه. قدمت این تخصص مشخص نیست، اگرچه احتمالاً پیش از آغاز قرن نوزدهم کاملاً تثبیت شده بود، زمانی که ویتوریو دی سانت‌آلبینو آن را در دیکشنری ایتالیایی-پیدمونتی خود توصیف کرد. هدف اصلی جلوگیری از هدررفت بود: قطعات پنیر
کرد. هدف اصلی جلوگیری از هدررفت بود: قطعات پنیر کهنه، سفت و/یا کپک‌زده با گراپای خانگی (تقطیر باقیمانده از [پومیس] پس از شراب‌سازی) مخلوط می‌شد، شاید کمی کره و ادویه نیز اضافه می‌شد، و در ظرف سفالی گذاشته می‌شد تا تخمیر شود تا بافتی کرمی پیدا کند. سپس روی آن پوشانده می‌شد و می‌توانست به عنوان کنسرو نگهداری شود. برُس در سال‌های اخیر محبوبیت یافته و اغلب در رستوران‌های لنگه یافت می‌شود. با این حال، فرمول سنتی قوی عمدتاً با نسخه‌ای بر اساس پنیرهای تازه مانند روبیولا و شراب سفید جایگزین شده است. شباهت‌ها. برُس
و شراب سفید جایگزین شده است. شباهت‌ها. برُس از ریکوتا نسخه‌ای بدون شراب یا گراپا است که در بخش‌های مختلف پیدمونت تهیه می‌شود و شامل تخمیر پنیر ریکوتای گوسفندی به مدت یک ماه یا بیشتر است و با فلفل چیلی یا فلفل سیاه معطر می‌شود. این محصول توسط دولت منطقه‌ای به عنوان «محصول سنتی پیدمونتی» شناخته شده است. بروزو محصول غیرالکلی مشابهی است که این بار بر اساس ریکوتای شیر گوسفند و در کمون‌های تریورا، مولینی دی تریورا و کوزیو دی آرروشا در استان ایمپریا، غرب لیگوریا تولید می‌شود. این پنیر در بررسی دولتی کشاورزی به
تولید می‌شود. این پنیر در بررسی دولتی کشاورزی به ریاست استفانو یاکینی در سال‌های ۱۸۷۷–۱۸۸۲ ذکر شده و تا دهه ۱۹۹۰ محبوب باقی ماند. در دهه اول قرن بیست و یکم دوباره مورد توجه قرار گرفت و در فهرست آرک آف تیست محصولات میراث غذایی قرار گرفت. ریکوتا در قالب‌ها برای تخلیه قرار می‌گیرد و سپس برای تخمیر به وان‌های چوبی منتقل می‌شود، معمولاً با افزودن نمک. پنیرها پس از حدود یک هفته در زیرزمین آماده مصرف هستند. آن‌ها در اندازه‌های مختلف، با بافت کرمی و رنگ عاجی یا سفید مایل به قهوه‌ای عرضه می‌شوند.
آسیاگو یک پنیر از شیر گاو است که برای اولین بار در آسیاگو در ایتالیا تولید شد و بسته به مدت رسیدگی، بافت‌های متفاوتی دارد: آسیاگو تازه بافت نرم دارد و آسیاگو کهنه، بافتی خردشونده دارد. آسیاگو کهنه اغلب روی سالادها، سوپ‌ها، پاستاها و سس‌ها رنده می‌شود، در حالی که آسیگو تازه برای تهیه "ساندویچ" یا روی نان برش داده می‌شود و همچنین می‌توان آن را روی غذاهای مختلف و طالبی ذوب کرد. این پنیر به عنوان پنیر آلپینی یا نوع سوئیسی طبقه‌بندی می‌شود. آسیگو در کشورهای مختلفی از جمله ایتالیا، ایالات متحده و استرالیا تولید
از جمله ایتالیا، ایالات متحده و استرالیا تولید می‌شود. در ایتالیا، آسیگو دارای محصول با منشأ محافظت شده است، زیرا آسیگو در اصل در منطقه آلپینی فلات آسیگو، در ونتو و ترنتینو-آلتو آدیجه تولید می‌شد. آسیگو یکی از محصولات شاخص منطقه ونتو است و همچنان محبوب‌ترین پنیر در منطقه DOP است. منطقه تولید DOP از دشت‌های دره پو شروع و تا مراتع آلپ بین فلات آسیگو و ارتفاعات ترنتینو ادامه دارد. این منطقه شامل چهار استان شمال‌شرقی ایتالیا است: تمام مناطق ویچنزا و ترنتو و بخش‌هایی از استان‌های پادووا و ترویزو. آسیگو تولید
از استان‌های پادووا و ترویزو. آسیگو تولید شده و رسیدگی شده در گاوداری‌هایی که بیش از بالاتر از سطح دریا قرار دارند و با شیر مزارعی بیش از تولید می‌شوند، می‌توانند برچسب «محصول کوهستان» را داشته باشند. به مرور زمان، تولید آسیگو در کشورهای دیگر نیز آغاز شد، به ویژه کشورهایی که مهاجرت قابل توجهی از ایتالیا داشتند؛ بنابراین تولید این پنیر در سراسر جهان گسترش یافت و اصطلاح «آسیگو» به سبک پنیر اشاره دارد که می‌تواند در هر جایی تولید شود. تاریخچه. بین قرن‌های ۱۰ تا ۱۵، پرورش گوسفند فعالیت اصلی کشاورزی در فلات
تا ۱۵، پرورش گوسفند فعالیت اصلی کشاورزی در فلات آسیگو بود که به خاطر مراتعش مشهور بود و هدف از آن تولید پنیرهای خوش‌طعم (اصطلاحاً "پگورین") و تولید پشم برای کارخانه‌های نساجی در دره‌های مجاور بود. در قرن هفدهم تولید آسیگو به مناطق اطراف گسترش یافت؛ در قرون ۱۸ و ۱۹ آسیگو دآلِوو با رسیدگی طولانی تولید شد و آسیگو پرساتو با رسیدگی کوتاه در اوایل قرن بیستم آغاز شد. بارتولومئو پلاتینا نوشت «شیر بز عالی است، شیر میش در رده بعدی و شیر گاو در جایگاه سوم است». گوسفندان حدود توسط گاو جایگزین شدند، به دلیل مدرن شدن
حدود توسط گاو جایگزین شدند، به دلیل مدرن شدن روش‌های پرورش (به ویژه استفاده از چمنزارهای کوتاه به جای مراتع طبیعی)؛ تنها در قرن ۱۹ بود که شیر گاو جایگزین شیر گوسفند در پنیرهای این منطقه شد. در این دوره، تکنیک‌های سنتی پنیرسازی که هنوز در مزارع فلات حفظ شده بود، بهبود یافت و با فناوری مدرن به کارخانه‌های کوچک و متوسط آسیگو گسترش یافت. تولید آسیگو در فلات آسیگو تا قرن نوزدهم غالب بود و پس از آن به مناطق هموار و مزارع ترنتینو نیز رسید. یکی از دلایل مهم گسترش، جنگ‌ها و کاهش جمعیت منطقه بود. آسیگو در مرز
جنگ‌ها و کاهش جمعیت منطقه بود. آسیگو در مرز امپراتوری اتریش قرار داشت و منطقه‌ای استراتژیک با نبردهای گسترده در زمان کمپین ایتالیا توسط ناپلئون و دو جنگ جهانی بود. آسیگو در دهه ۱۹۲۰ توسط مهاجران ایتالیایی به ایالات متحده معرفی شد و در اواخر قرن ۲۰ و اوایل ۲۱ به عنوان پنیر رنده شده و تاپینگ روی «آسیاگو بیگل» مشهور شد. کنسرسیوم مستقر در ویچنزا در سال ۱۹۷۹ برای تضمین کیفیت آسیگو، نظارت بر برچسب‌ها و آگاهی‌رسانی دربارهٔ این پنیر تشکیل شد. این کنسرسیوم بیش از چهل تولیدکننده و مراکز رسیدگی پنیر را نمایندگی
از چهل تولیدکننده و مراکز رسیدگی پنیر را نمایندگی می‌کند. انواع و تولید. آسیاگو پرساتو. این نوع با شیر تازه کامل تولید می‌شود. ابتدا شیر تا گرم می‌شود. سپس آنزیم‌های خاص مانند مایه پنیر و لیپاز به صورت محلول مایع اضافه می‌شوند تا شیر منعقد شود. دلمه ورز داده شده و نیمه‌پخته می‌شود. دلمه به قطعات کوچک خرد می‌شود (به اندازه یک گردو) و دوباره در حدود پخته می‌شود. سپس مخلوط در قالب‌های سوراخ‌دار ریخته می‌شود؛ پس از آن، نمک‌زدایی اولیه انجام شده و قالب با پرس هیدرولیک به مدت حدود چهار ساعت فشرده می‌شود. سپس
هیدرولیک به مدت حدود چهار ساعت فشرده می‌شود. سپس پنیرها با نوار پلاستیکی پوشانده می‌شوند و برای ۲ تا ۳ روز در اتاقی به نام «فرسکورا» خشک می‌شوند. سپس نوارها برداشته شده و پنیر در حمام نمکی به مدت دو روز نگهداری می‌شود و بعد در محیط خشک به مدت ۲۰ تا ۴۰ روز استراحت می‌کند. پنیر نهایی استوانه‌ای با قطر و ارتفاع حدود است. وزن متوسط هر پنیر ۱۱ تا ۱۵ کیلوگرم است. پوسته نازک و انعطاف‌پذیر است؛ داخل آن نرم، کره‌ای و سفید یا کمی زرد است. آسیاگو دآلِوو. این نوع با ترکیب شیر کامل و کم‌چرب تولید می‌شود. ابتدا شیر خام
شیر کامل و کم‌چرب تولید می‌شود. ابتدا شیر خام تا گرم شده و مایه پنیر و آنزیم‌ها اضافه می‌شود تا شیر منعقد شود. دلمه بدست آمده ورز داده و نیمه‌پخته می‌شود و سپس به قطعات کوچک (به اندازه دانه برنج) تقسیم می‌شود. در این مرحله دو پخت دیگر در دمای و انجام می‌شود. سپس دلمه از حرارت برداشته شده و با همزن بزرگ هم زده می‌شود، بعد در قالب‌های پوشیده با پارچه پنیر قرار داده می‌شود، روی میز تخلیه چند ساعت استراحت می‌کند و چند بار چرخانده می‌شود. در مرحله پیش‌نمک، آخرین آب پنیر گرفته شده و لوگوی DOP روی پنیر ثبت
آخرین آب پنیر گرفته شده و لوگوی DOP روی پنیر ثبت می‌شود. این مرحله حداقل ۴۸ ساعت طول می‌کشد و پنیر چند بار چرخانده می‌شود. سپس نمک‌زدایی انجام می‌شود، یا با پاشیدن نمک روی سطح یا با غوطه‌ور کردن در آب نمک. مرحله آخر رسیدگی است که حداقل ۶۰ روز طول می‌کشد و باید در منطقه منشأ انجام شود، در انبارهایی با دما و رطوبت کنترل شده (بهینه و رطوبت ۸۰–۸۵٪). بر اساس مدت رسیدگی، آسیگو دآلِوو به سه نوع تقسیم می‌شود: محصول با منشأ محافظت شده. در اتحادیه اروپا، آسیاگو محصول D.O.P ایتالیایی است. این بدان معناست که محصول
D.O.P ایتالیایی است. این بدان معناست که محصول تنها در منطقه منشأ مشخص می‌تواند به عنوان «اصیل» شناخته شود. قوانین اتحادیه اروپا خارج از این اتحادیه اعمال نمی‌شود. قبلاً این پنیر در تعدادی از کشورهای اروپایی تحت توافق‌های دو جانبه محافظت می‌شد. ماهیت عمومی آسیاگو. اداره ثبت اختراعات و علائم تجاری آمریکا به وضوح اعلام کرده که "asiago" یک اصطلاح عمومی است و توسط شرکت‌های متعدد برای توصیف نوعی پنیر استفاده می‌شود، نه محصول منحصر به فرد ایتالیا. در سال ۲۰۱۹، کنسرسیوم محافظت از پنیر آسیاگو تلاش برای ثبت علامت
محافظت از پنیر آسیاگو تلاش برای ثبت علامت تجاری "asiago" در آمریکا را رها کرد. تلاش‌های مشابه در استرالیا توسط IP Australia در ۲۰۱۸ رد شد.
ارنستو چزارو (۱۲ مارس ۱۸۵۹ – ۱۲ سپتامبر ۱۹۰۶) ریاضیدان ایتالیایی بود که در زمینه هندسه دیفرانسیل فعالیت می‌کرد. او کتابی (ناپل، ۱۸۹۰) دربارهٔ این موضوع نوشت که در آن منحنی‌های فراکتال و منحنی پرکننده فضا را نیز توصیف می‌کند، که بخشی از دسته بزرگتری از منحنی د رَمها هستند، اما امروزه به افتخار او به نام منحنی‌های چزّارو شناخته می‌شوند. او همچنین به خاطر روش «میانگین‌گیری» خود برای «جمع‌بندی چزّارو» سری‌های سری واگرا معروف است که به نام میانگین چزّارو شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. پس از شروع نسبتاً ناموفق در
می‌شود. زندگی‌نامه. پس از شروع نسبتاً ناموفق در دوران تحصیل و سفری در اروپا—با مهم‌ترین توقف در لیژ، جایی که برادر بزرگ‌ترش جوزپه ریموندو پیو چزّارو در دانشگاه محلی به تدریس زمین‌شناسی مشغول بود—ارنستو چزّارو در سال ۱۸۸۷ از دانشگاه رم فارغ‌التحصیل شد، در حالی که پیش از آن به خاطر آثار متعددش، عضو انجمن سلطنتی علوم بلژیک شده بود. سال بعد، او کرسی ریاضیات را در دانشگاه پالرمو به دست آورد و تا سال ۱۸۹۱ در آنجا باقی ماند. سپس در رم مستقر شد و به عنوان استاد در دانشگاه ساپیِنتا رم فعالیت کرد تا زمان مرگ
در دانشگاه ساپیِنتا رم فعالیت کرد تا زمان مرگ تصادفی‌اش، هنگامی که در تلاش برای نجات پسر کوچک خود مانلیو از غرق شدن بود. فعالیت علمی. اصلی‌ترین مشارکت‌های چزّارو در زمینه هندسه دیفرانسیل است. کتاب "هندسه درونی"، نوشته ۱۸۹۴، به ویژه به ساخت منحنی فراکتال می‌پردازد. پس از آن، چزّارو منحنی «برف‌دانه» فون کوخ را که پیوسته اما در هیچ نقطه‌ای قابل مشتق‌گیری نبود، مطالعه کرد. از دیگر آثار او می‌توان به "مقدمه‌ای بر نظریه ریاضی حساب دیفرانسیل و انتگرال" (۱۸۹۳)، "تحلیل جبری" (۱۸۹۴) و "عناصر حساب دیفرانسیل و
"تحلیل جبری" (۱۸۹۴) و "عناصر حساب دیفرانسیل و انتگرال" (۱۸۹۷) اشاره کرد. او تعریف ممکن از حد یک دنباله واگرا را ارائه کرد، که امروزه به عنوان «جمع چزّارو» شناخته می‌شود و با حد دنباله میانگین جزئی جمع اعضای دنباله تعریف می‌شود.
در ریاضیات، مسئله مبل متحرک یا مسئله مبل، یک ایده‌آل‌سازی دوبعدی از مسائل جابجایی مبلمان در دنیای واقعی است و به دنبال شکل دوبعدی صلب از بزرگ‌ترین مساحتی است که بتوان از طریق یک ناحیه صفحه ای زاویه‌دار (به شکل L) با اضلاعی به پهنای عرض واحد حرکت داد. مساحتی که به این ترتیب به دست می‌آید، ثابت مبل نامیده می‌شود. مقدار دقیق ثابت مبل هنوز یک مسئله حل نشده است. بهترین پاسخ شناخته‌شده که توسط جوزف ال. گرور پیشنهاد شده است، مقداری تقریباً برابر ۲٫۲۱۹۵ است. در نوامبر ۲۰۲۴، جینئون بائک یک نسخه پیش‌چاپ در arXiv
نوامبر ۲۰۲۴، جینئون بائک یک نسخه پیش‌چاپ در arXiv منتشر کرد و ادعا کرد که مقدار گروِر، مقدار بهینه است، که اگر درست باشد، مسئله مبل متحرک را حل می‌کند. تاریخچه. اولین انتشار رسمی توسط ریاضیدان اتریشی-کانادایی لئو موزر در سال ۱۹۶۶ انجام شد، اگرچه قبل از آن تاریخ اشارات غیررسمی زیادی وجود داشته است. مرزها. کارهایی انجام شده است تا ثابت شود که ثابت مبل (A) نمی‌تواند کمتر یا بیشتر از مقادیر خاص (کران‌های پایین و کران‌های بالا) باشد. کران پایین. یک کران پایین برای ثابت مبل را می‌توان با یافتن شکلی مشخص با مساحت
ثابت مبل را می‌توان با یافتن شکلی مشخص با مساحت بالا و مسیری برای عبور آن از گوشه اثبات کرد. کران پایین بدیهی، عبارت است از: A ≥ π/۲ ≈ ۱٫۵۷. این نتیجه از مبلی به شکل نیم‌دایره با شعاع واحد به‌دست می‌آید که می‌تواند از یک راهرو وارد گوشه شود، درون گوشه حول مرکز دایره بچرخد و سپس از راهروی دیگر خارج گردد. در سال ۱۹۶۸، جان همرسلی حد پایینی را بیان کرد. formula_1 این امر را می‌توان با استفاده از شکلی شبیه به گوشی تلفن قدیمی، متشکل از دو ربع دیسک به شعاع ۱ در دو طرف یک صفحه ۱ در formula_2، محقق کرد. مستطیلی که
طرف یک صفحه ۱ در formula_2، محقق کرد. مستطیلی که از آن نیم قرصی به شعاع formula_3 حذف شده است. در سال ۱۹۹۲، جوزف ال. گرور از دانشگاه راتگرز، مبلی با ۱۸ بخش منحنی را توصیف کرد که هر کدام فرم تحلیلی همواری به خود می‌گرفتند. این امر، حد پایین ثابت مبل را تقریباً به ۲٫۲۱۹۵ افزایش داد . کران بالا. هامرزلِی یک کران بالای ثابت مبل را حداکثر برابر با 2formula_4https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/36a216749d0d8a2a79f25c1004224e394742548b بیان کرد. یواو کالوس و دن رومیک در سال ۲۰۱۸ کران بالای
کرد. یواو کالوس و دن رومیک در سال ۲۰۱۸ کران بالای جدیدی منتشر کردند و ثابت مبل را در مقدار ۲٫۳۷ محدود کردند. رویکرد آن‌ها شامل چرخاندن راهرو (به جای مبل) در یک دنباله متناهی از زوایای متمایز (به‌جای چرخش پیوسته) و به‌کارگیری جستجوی رایانه‌ای برای یافتن انتقال‌ها در هر نسخهٔ چرخیده است، به‌گونه‌ای که اشتراک تمام این نسخه‌ها یک مؤلفهٔ همبند با بیشترین مساحت ممکن داشته باشد. همان‌گونه که آن‌ها نشان دادند، این روش یک کران بالای معتبر برای مبل بهینه ارائه می‌دهد و با استفاده از تعداد بیشتری زاویهٔ چرخش می‌توان
و با استفاده از تعداد بیشتری زاویهٔ چرخش می‌توان آن را دقیق‌تر کرد. انتخاب پنج زاویهٔ چرخش به‌دقت انتخاب‌شده، منجر به کران بالای اعلام‌شده گردید. مبل راحتی دو طرفه. نوعی از مسئله مبل، شکل بزرگ‌ترین مساحتی را که می‌تواند در یک راهرو با عرض واحد، در هر دو گوشه ۹۰ درجه چپ و راست (جایی که گوشه‌های چپ و راست به اندازه کافی از هم فاصله دارند که یکی قبل از برخورد با دیگری کاملاً طی شود) احاطه کند، می‌پرسد. دن رومیک حد پایینی از مساحت تقریباً ۱٫۶۴۴۹۵۵۲۱ را شرح داده است. ۱۸ بخش منحنی نیز مبل او را توصیف می‌کنند.
پول‌شویی در ایران پس از دهه‌ها تحریم‌های بین‌المللی که ایران را از سیستم مالی رسمی جهانی جدا کرده، توسعه یافته است. این وضعیت تهران را وادار کرده تا شبکه‌های پیچیده پولشویی و دور زدن تحریم‌ها را برای حفظ اقتصادش و تأمین مالی فعالیت‌های منطقه‌ای خود ایجاد کند. از تحریم‌های اولیه آمریکا علیه تأمین مالی تروریسم در دهه ۱۹۸۰ تا تحریم‌های هسته‌ای سازمان ملل و غرب در دهه ۲۰۰۰، ایران با محدودیت‌های اقتصادی شدیدی مواجه بوده است. در پاسخ، نهادهای دولتی ایران و شرکای آنها به «تکنیک‌های جنایی پول‌شویی متوسل شدند و نفت
به «تکنیک‌های جنایی پول‌شویی متوسل شدند و نفت و پول ایران را با نام‌ها و بهانه‌های جعلی جابه‌جا کردند»، همان‌طور که یک مقام سابق وزارت خزانه‌داری آمریکا توصیف کرده است. در طول زمان، تهران یک سیستم مالی سایه جهانی، شبکه‌ای غیرقانونی از شرکت‌های کاغذی، بانک‌های واسطه، و صرافان ساخته که به آن کمک می‌کند تا کنترل‌های بانکی را دور بزند و وجوه را در سراسر جهان جابه‌جا کند. نهادهای نظارتی بین‌المللی مدت‌هاست که سیستم مالی ایران را به دلیل عدم شفافیت آن مورد هشدار قرار داده‌اند. گروه ویژه اقدام مالی (FATF) ایران
قرار داده‌اند. گروه ویژه اقدام مالی (FATF) ایران را حوزه قضایی «پرخطر» با «کمبودهای راهبردی قابل توجه» در مقابله با پول‌شویی و تأمین مالی تروریسم برچسب زده است. در واقع، از سال ۲۰۲۰ گروه اقدام مالی از کشورهای عضو خواسته تا اقدامات تشدیدشده احتیاط و حتی اقدامات متقابل علیه مالی غیرقانونی ایران اعمال کنند. مقامات آمریکایی نیز به طور مشابه کل حوزه قضایی ایران را به عنوان «نگرانی اصلی پولشویی» تعیین کرده‌اند. چنین تعیین‌هایی نشان‌دهنده این است که تاکتیک‌های دور زدن تحریم‌ها تا چه حد عمیقاً در عملیات مالی داخلی
زدن تحریم‌ها تا چه حد عمیقاً در عملیات مالی داخلی و بین‌المللی ایران جای گرفته‌اند. نهادهای کلیدی درگیر در دور زدن تحریم‌های ایران. دستگاه دور زدن تحریم‌های علیه ایران شامل ارگان‌های دولتی، نهادهای مالی وابسته به دولت، و گروه‌های واسطه می‌شود. بازیگران کلیدی عبارتند از: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (سپاه). سپاه، به‌ویژه نیروی مخفی قدس آن، در قلب شبکه مالی غیرقانونی ایران قرار دارد. این نهاد بر قاچاق جهانی، فروش نفت، و شبکه‌های انتقال نقد برای تأمین مالی برنامه‌های دفاعی ایران و شبه‌نظامیان متحد نظارت
برنامه‌های دفاعی ایران و شبه‌نظامیان متحد نظارت می‌کند. سپاه از شرکت‌های پوششی و صرافی‌ها برای دسترسی به ارز خارجی و پول‌شویی درآمدهای حاصل از معاملات نفت و اسلحه استفاده می‌کند و اغلب وجوه را به نیابت‌های تروریستی مانند حزب‌الله و حماس هدایت می‌کند. وزارت دفاع (وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح). وزارت دفاع ایران با سپاه همکاری می‌کند تا نفت تحریمی را نقد کند و درآمدها را به پروژه‌های نظامی هدایت کند. تحت یک طرح بودجه مخفی، وزارت دفاع محموله‌های نفتی دریافت می‌کند تا از طریق کانال‌های غیرقانونی بفروشد،
می‌کند تا از طریق کانال‌های غیرقانونی بفروشد، سپس از این پول برای توسعه تسلیحات (مانند موشک‌ها و پهپادها) و تأمین اسلحه برای نیابت‌ها مانند شبه‌نظامیان حوثی یمن استفاده می‌کند. وزارت دفاع و سپاه به‌طور مشترک شبکه «بانکداری سایه» ساخته‌اند که علی‌رغم تحریم‌ها، از سال ۲۰۲۰ میلیاردها دلار را پردازش کرده است. بانک مرکزی ایران. بانک مرکزی ایران در هماهنگی دور زدن تحریم‌ها نقش داشته است. تحقیقات ایرانی و آمریکایی نشان داد که مقامات ارشد بانک مرکزی مخفیانه ارز پر مبادله را به عملیات سپاه-قدس هدایت کرده‌اند. به
مبادله را به عملیات سپاه-قدس هدایت کرده‌اند. به عنوان مثال، در سال ۲۰۱۸ آمریکا طرحی را فاش کرد که بانک مرکزی از طریق واسطه‌ها، درهم امارات و دلار آمریکا تهیه کرد تا به سپاه-قدس و حتی حزب‌الله قاچاق کند و از سیستم بانکی رسمی دور بزند. بانک مرکزی همچنین با شرکت‌های دولتی تحریمی (مانند شرکت نفت ایران) همکاری کرده تا بی‌سر و صدا از طریق صرافی‌ها وجوه را انتقال دهد. بانک‌های دولتی. چندین بانک ایرانی تحریم شده یا به عنوان کانال معاملات غیرقانونی شناسایی شده‌اند. بانک صادرات، به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۶ پس از آن
بانک صادرات، به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۶ پس از آن که مشخص شد وجوهی را به حزب‌الله منتقل می‌کند، از سیستم مالی آمریکا قطع شد. بانک ملی (بزرگ‌ترین بانک ایران) و بانک ملت توسط آمریکا و اتحادیه اروپا به دلیل تسهیل پرداخت‌های تکثیر هسته‌ای و معاملات تجاری سپاه تحریم شده‌اند. بانک انصار مرتبط با سپاه، طرح شرکت‌های کاغذی چندکشوره‌ای را اجرا کرد تا میلیاردها ریال ایرانی را با دلار و یورو از طریق لایه‌هایی از شرکت‌های پوششی مبادله کند. شاخه ارزی بانک انصار از مناطق آزاد تجاری و واسطه‌ها در ترکیه و امارات متحده عربی
تجاری و واسطه‌ها در ترکیه و امارات متحده عربی برای به دست آوردن ارز سخت استفاده کرد و منشأ وجوه را پنهان ساخت. شرکت ملی نفت ایران و شرکت‌های وابسته. شرکت ملی نفت ایران به عنوان تولیدکننده نفت دولتی، در مرکز دور زدن تحریم‌ها قرار دارد. این شرکت نفتی را تولید می‌کند و از طریق کانال‌های مخفی فروخته می‌شود. شرکت‌های تابعه بازرگانی شرکت ملی نفت مانند شرکت بازرگانی نفت ایران (نیکو) (مستقر در سوئیس) برای بازاریابی نفت خام ایران تحت پرچم‌های جعلی استفاده شده‌اند. نیکو که به عنوان شرکت وابسته به سپاه شناسایی شده،
نیکو که به عنوان شرکت وابسته به سپاه شناسایی شده، با قاچاقچیان خصوصی برای پنهان کردن فروش نفت همکاری کرده است. در یک مورد، مخفیانه ۳۰۰ میلیون یورو را از طریق شبکه دلال غیرقانونی با کمک بانک مرکزی منتقل کرد. بازیگر مهم دیگر، شرکت صنایع پتروشیمی خلیج فارس و بازوی بازرگانی آن است. این شرکت‌های مرتبط با دولت از شرکت‌های پوششی و صرافی‌های مستقر در دبی برای فروش میلیاردها دلار پتروشیمی استفاده کردند در حالی که پنهان می‌ساختند که درآمدها برای ایران است. گروه‌های نیابتی و متحد. نیابت‌های منطقه‌ای ایران هم از طریق
و متحد. نیابت‌های منطقه‌ای ایران هم از طریق این شبکه‌های غیرقانونی بودجه دریافت می‌کنند و گاهی در طرح‌های مالی کمک می‌کنند. حزب‌الله در لبنان، حماس در غزه، و انصارالله (حوثی‌ها) در یمن همگی سازمان‌های تروریستی تعیین‌شده توسط آمریکا هستند که به شدت توسط تهران تأمین مالی می‌شوند. نیروی قدس ایران از کانال‌های مخفی برای تحویل نقد یا نفت به این گروه‌ها استفاده می‌کند. به عنوان مثال، عوامل ایرانی به رهبری سعید الجمال، حلقه پیچیده قاچاق نفت و پول‌شویی اداره می‌کردند که ده‌ها میلیون دلار برای تأمین مالی شورش حوثی
که ده‌ها میلیون دلار برای تأمین مالی شورش حوثی تولید کرد. حزب‌الله مدت‌هاست به عنوان تأمین‌کننده مالی نیابتی ایران عمل کرده و عوامل آن پول حاصل از بازارهای مواد مخدر آمریکای لاتین و کسب‌وکارهای آفریقایی را پول‌شویی می‌کنند که در نهایت هم از حزب‌الله و هم از اهداف ایران حمایت می‌کند. در مقابل، ایران بر این گروه‌ها حساب می‌کند تا کالاهای تحریمی (مانند اسلحه یا فناوری) تهیه کنند و به عنوان واسطه در معاملات مالی که نمی‌تواند آشکارا انجام دهد، خدمت کنند. فعالیت‌های دور زدن تحریم‌های بین‌المللی. شبکه دور زدن
دور زدن تحریم‌های بین‌المللی. شبکه دور زدن تحریم‌های ایران در مقیاس جهانی فعالیت می‌کند و از حوزه‌های قضایی با نظارت سُست سوءاستفاده کرده و از طرح‌های تجاری پیچیده بهره می‌برد. شرکت‌های کاغذی و حساب‌های فراساحلی منشأ ایرانی وجوه را پنهان می‌کنند، در حالی که تکنیک‌های پولشویی مبتنی بر تجارت، درآمدها را به صورت تجارت مشروع جلوه می‌دهند. در ادامه تاکتیک‌های عمده و عملیات بین‌المللی که ایران برای دور زدن تحریم‌ها استفاده می‌کند، آورده شده است: شرکت‌های واسط و شرکت‌های کاغذی خارجی. بازیگران ایرانی به طور مرتب
شرکت‌های کاغذی خارجی. بازیگران ایرانی به طور مرتب شرکت‌های واسط خارج از کشور راه‌اندازی می‌کنند که اغلب در کشورهایی مانند امارات متحده عربی، ترکیه، هنگ کنگ، سنگاپور یا چین ثبت می‌شوند تا به عنوان واسط برای تجارت ایرانی عمل کنند. این شرکت‌های کاغذی اجازه می‌دهند نفت یا کالاهای ایرانی تحت نام‌های اشخاص ثالث فروخته شوند. به عنوان مثال، تحقیقات خزانه‌داری آمریکا نشان داد که شبکه بانکداری سایه‌ای متشکل از دهها شرکت واسط و صرافی، که بسیاری از آنها در امارات متحده عربی قرار داشتند، میلیاردها دلار را از جانب رژیم
عربی قرار داشتند، میلیاردها دلار را از جانب رژیم ایران جابه‌جا می‌کردند. شرکت‌های تجاری مستقر در دبی پرداخت‌های مربوط به فروش پتروشیمی‌های ایرانی را پردازش کرده‌اند در حالی که مشارکت نهادهای تحریم‌شده ایرانی را پنهان می‌کردند. در یکی از موارد، یک تبعه هندی مجموعه‌ای از شرکت‌های واسط در هنگ کنگ را مدیریت می‌کرد که به کارگزار پتروشیمی ایرانی (شرکت پتروشیمی تریلاینس) در پولشویی درآمدها کمک می‌کرد، که نشان می‌دهد ایران چگونه از نامزدهای خارجی برای دور زدن محدودیت‌ها استفاده می‌کند. این واسط‌ها اغلب با یکدیگر
استفاده می‌کند. این واسط‌ها اغلب با یکدیگر معامله می‌کنند (مثلاً زنجیره‌ای از شرکت‌های کاغذی که کالا را «بازفروشی» می‌کنند) پیش از اینکه کالاها به خریدار واقعی برسند، و بدین ترتیب مسیر کاغذی بازگشت به ایران را مبهم می‌کنند. مقامات غربی این فرآیند را به بازی «ضربه زدن به موش» تشبیه می‌کنند، زیرا هر بار که یک شبکه افشا و تحریم می‌شود، شبکه دیگری با ظاهری جدید ظهور می‌کند تا تجارت را ادامه دهد. پولشویی مبتنی بر تجارت و معاملات پایاپای. شبکه‌های ایرانی به‌شدت به پولشویی مبتنی بر تجارت متکی‌اند و از پوشش
به پولشویی مبتنی بر تجارت متکی‌اند و از پوشش فعالیت‌های تجاری برای جابه‌جایی ارزش استفاده می‌کنند. این امر می‌تواند شامل فاکتورهای جعلی، قراردادهای ساختگی و مبادله کالا باشد. نمونه‌ای بدنام در این زمینه، طرح «گاز در برابر طلا» میان ایران و ترکیه در سال‌های ۲۰۱۲-۲۰۱۳ بود: ایران گاز طبیعی را به ترکیه فروخت و در ازای آن لیر ترکیه دریافت کرد؛ این لیرها سپس به طلا تبدیل شدند و به‌طور پنهانی به ایران (یا به حساب‌های ایرانی در خارج) منتقل شدند. بعدها بانک دولتی ترکیه بانک خلق (با کمک تاجر طلا رضا ضراب) در آمریکا
بانک خلق (با کمک تاجر طلا رضا ضراب) در آمریکا به دلیل تسهیل این طرح تحت پیگرد قرار گرفت؛ از جمله برای مستندسازی ارسال‌های غذایی جعلی به‌منظور پنهان کردن انتقال درآمدهای نفتی. به گفته دادستان‌های آمریکایی، بانک خلق به ایران کمک کرد تا به‌صورت محرمانه ۲۰ میلیارد دلار از وجوه محدودشده را با تبدیل عواید نفتی به طلا و پول نقد، از طریق شرکت‌های کاغذی در ترکیه، امارات و ایران جابه‌جا کند. در موارد دیگر، نفت ایران در ازای کالاهای خارجی یا ارزهای محلی مبادله می‌شود: برای نمونه، در دوران تحریم‌های پیشین، ایران روپیه
برای نمونه، در دوران تحریم‌های پیشین، ایران روپیه هند را در ازای فروش نفت به هند پذیرفت و تنها برای واردات کالاهای هندی از آن استفاده کرد (و به این ترتیب نیاز به تسویه با دلار را دور زد). در سال‌های اخیر، ایران به توافق‌های پایاپای با شرکای راهبردی روی آورده است (مانند مبادله نفت با واردات ضروری یا حتی سلاح از روسیه) تا از انجام تراکنش‌های بانکی مشمول تحریم اجتناب کند. هر یک از این معاملات در عمل نوعی پولشویی مبتنی بر تجارت به‌شمار می‌رود که اغلب شامل صدور فاکتورهای نادرست (برای بزرگ‌نمایی یا پنهان‌سازی
فاکتورهای نادرست (برای بزرگ‌نمایی یا پنهان‌سازی ارزش محموله‌ها) و استفاده از واسطه‌های پوششی برای مدیریت تدارکات است. قاچاق نفت از طریق «ناوگان مخفی». با وجود تحریم‌ها، صادرات نفت ایران از طریق روش‌های پنهانی حمل‌ونقل، دوباره افزایش یافته است. تهران یک «ناوگان مخفی» بزرگ از نفتکش‌های فرسوده تشکیل داده است که اغلب از طریق شرکت‌های پوششی، مالکیت آنها پنهان می‌شود و تحت پرچم کشورهای ثالث فعالیت می‌کنند تا نفت ایران را به‌طور مخفیانه حمل کنند. این نفتکش‌ها به‌طور معمول، سامانه‌های ردیاب خود را غیرفعال می‌کنند،
معمول، سامانه‌های ردیاب خود را غیرفعال می‌کنند، در دریا انتقال کشتی به کشتی انجام می‌دهند، نام کشتی‌ها را تغییر می‌دهند و حتی بدنه کشتی ها را دوباره رنگ می‌کنند تا هویت جدیدی برای آنها ایجاد کنند. یک گزارش تحقیقی که در سال ۲۰۲۵، بر اساس ایمیل‌های افشاشده از شرکت ایرانی Sahara Thunder تهیه شد، نشان داد که این شبکه چگونه عمل می‌کند: در یکی از مکاتبات اینطور آمده بود: «از هیچ نام ایرانی استفاده نشود... ما محموله تحریم‌شده را جابه‌جا می‌کنیم» و دستور داده شده بود که «اسناد جعل شوند و نام کشتی‌ها تغییر یابند تا
که «اسناد جعل شوند و نام کشتی‌ها تغییر یابند تا هیچ اثری از اسم ایران باقی نماند». .نفتکش‌ها، نفت ایران را به‌طور پنهانی با نفت دیگر کشورها مخلوط می‌کردند و یا گواهی‌نامه‌های جعلی صادر می‌کردند تا منشأ صدور نفت، غیرایرانی اعلام شود. این شیوه‌های فریبکارانه و غیرقانونی، به ایران امکان داده است تا نفت خود را به خریداران مایل، عمدتاً در کشور چین و یا دیگر کشورهای آسیایی، ارسال کند؛ آن هم در حجم‌هایی که تنها در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ ، درآمدی که برطبق برآوردی، بیش از ۵۰ میلیارد دلار در سال برای ایران به ارمغان
از ۵۰ میلیارد دلار در سال برای ایران به ارمغان آورده است. استفاده از صرافی‌ها و شبکه‌های حواله. با قطع ارتباط بانک‌های ایرانی از شبکه‌های جهانی مانند سوئیفت، رژیم به کانال‌های مالی غیررسمی یا جایگزین متکی است. صرافی‌ها در خاورمیانه و آسیای مرکزی، یک نقش کلیدی در تبادل ارز و بازگرداندن وجوه به ایران ایفا می‌کنند. برای نمونه، بانک انصار سپاه پاسداران و صرافی انصار وابسته به آن، یک طرح چند لایه‌ای‌ تبادل ارز را، با استفاده از دلالان پول در امارات و ترکیه ایجاد کردند تا ریال بی‌ارزش‌شده ایران را، برای سپاه و