payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است؛برخی وجه تسمی آن را به دودمان قرمطیان یا گرمتیان منسوب میکنند.اهالی آن مهاجرت کرده و ساکنان فعلی گرمت حدود ۱۰ خانوار هستند که بیشتر آنها به ایذه، دهدز ، اردل، شاهین شهر ،گناوه و تهران کوچ کرده اند کری چهاربنیچه، روستایی از توابع دهستان دیناران، شهرستان اردل در استان چهارمحال و بختیاری است. بنیچه به معنای ریشه است و چهار بنیچه یعنی گرفته شده از چهار ریشه. منطقهٔ کری چهار بنیچه نام چهار طایفه وابسته به هم در چهار روستای نزدیک به هم است. روستاهای لیرابی، نوترکی، ده کری، آبسرده ،اَرجُل و دره توت از
نوترکی، ده کری، آبسرده ،اَرجُل و دره توت از روستاهای وابسته به منطقهٔ چهاربنیچه هستند. روستای نوترکی قدیم یکی از روستا های سردسیر چهاربنیجه.این روستا در شهرستان اردل, دهستان دیناران قرار دارد. نوترکی به گفته ی ساکنین بمعنای روستای ترک شده ای که بعد از مدتی مجدد وارد آن شده اند می باشد.ساکنان این روستا از تش کلبعلی لالی هستند.در حال حاضر ساکنین روستا عده ی اندکی مهاجرت به شهر کرده و باقی در شهرک نوترکی نو ساکن شده اند. روستای اشگفت بابامیر. در 35کیلومتری جاده ایذه باغملک قرار دارد. در گفتگوی بومیان منطقه
ایذه باغملک قرار دارد. در گفتگوی بومیان منطقه اشگفت بامیر تلفظ می شود.این روستا متعلق به مردم چهاربنیچه می باشد که در گذشته یکی از مکان های گرمسیری آنها بودِ و هم اکنون اکثر ساکنین آن اسکان دائم یافته اند.در دامنهِ کوه نزدیک روستاغار(اشگفت)بزرگی قرار دارد که گنجایش صدها راس دام را دارد و مورد استفاده دامداران روستا می باشد. اکبرآباد سکونتگاه گرمسیری چهاربنیچه واقع در استان خوزستان منطقه رمه چر شهرستان ایذه. ارجل نشان خانوادگي ساكنين اين ابادي (كياني/پوركيان/ ازادي/ابزاده/اذربايگان/ آشیانی) مي باشد ، تمامي
خواهان بختياري مي باشد. مردمداري و رشادتهاي ايشان دردفاع و نگهداري از ملك طايفه چهاربنيچه در خوزستان (تخت كبود اسماري) با گذشت ساليان زياد كماكان نقل محافل بزرگان قوم مي باشد. از دیگر بزرگان و نامداران اين ديار سردار سرلشكر شهيد مهندس محمدرضا پوركيان اولين سردار شهيد دفاع مقدس مي باشد كه اوازه ي نامشان بر پهنه ي سرزمين ايران گسترانيده شده است.
یک موش هدایت‌شده از راه دور که به‌طور عامیانه موش‌بات یا موش‌رباتیک نیز نامیده می‌شود، موشی است که الکترودهایی در باند میانی پیش‌مغز (MFB) و قشر حسی‌ـ‌حرکتی مغزش کار گذاشته شده‌است. این روش در سال ۲۰۰۲ توسط «سانجیف تالوار» و «جان چاپین» در دانشگاه ایالتی نیویورک در داون‌استیت توسعه یافت. موش‌ها یک کوله‌پشتی کوچک الکترونیکی همراه دارند که شامل یک گیرندهٔ رادیویی و تحریک‌کنندهٔ الکتریکی است. موش از طریق این کوله‌پشتی تحریک از راه دور در قشر حسی‌ـ‌حرکتی دریافت می‌کند که باعث می‌شود در سبیلک‌های چپ یا راست خود
می‌کند که باعث می‌شود در سبیلک‌های چپ یا راست خود حسی داشته باشد، و تحریک در MFB که به‌صورت پاداش یا لذت درک می‌شود. پس از یک دوره آموزش، شرطی‌سازی و تمرین با استفاده از تحریک MFB به‌عنوان پاداش، موش‌ها می‌توانند به‌طور از راه دور برای حرکت به چپ، راست و جلو در پاسخ به سیگنال‌های تحریک سبیلک هدایت شوند. این امکان وجود دارد که حیوان به‌طور تقریبی در یک مسیر پرمانع هدایت شود، از شکاف‌های کوچک بپرد و از موانع بالا برود. ملاحظات اخلاقی. گروه‌های مدافع حقوق حیوانات نگرانی‌هایی را دربارهٔ استفاده از حیوانات در
نگرانی‌هایی را دربارهٔ استفاده از حیوانات در این زمینه مطرح کرده‌اند، به‌ویژه به دلیل نگرانی از سلب خودمختاری از یک موجود مستقل. برای نمونه، سخنگوی بنیاد دکتر هادوِن که یک گروه پشتیبان جایگزین‌های پژوهش‌های حیوانی در پزشکی است، این آزمایش‌ها را «نمونه‌ای هولناک از این‌که چگونه گونهٔ انسانی گونه‌های دیگر را ابزارگونه می‌سازد» توصیف کرده‌است. پژوهشگران سازوکار آموزشی موش‌ربات را به روش‌های استاندارد شرطی‌سازی کنشی شبیه می‌دانند. خود تالوار به مسائل اخلاقی آشکار در توسعهٔ موش‌ربات اذعان کرده، اما یادآور
آشکار در توسعهٔ موش‌ربات اذعان کرده، اما یادآور می‌شود که این پژوهش با معیارهای تعیین‌شده برای رفتار با حیوانات از سوی مؤسسه ملی سلامت ایالات متحده هم‌خوانی دارد. افزون بر این، پژوهشگران تأکید می‌کنند که حیوانات آموزش می‌بینند و وادار به رفتار خاصی نمی‌شوند. چون موش‌ها با لذت به‌عنوان پاداش ترغیب می‌شوند و نه با اجبار عضلانی، رفتار آن‌ها تحت تحریک MFB بیشتر به مدل «چماق و هویج» برای تشویق رفتار شبیه است تا به سامانه‌ای از کنترل ذهن. بعید به نظر می‌رسد که موش‌ها حتی با این تحریک آگاهانه حاضر باشند جان خود
حتی با این تحریک آگاهانه حاضر باشند جان خود را به خطر بیندازند. تالوار اظهار داشت: «حیوانات ما کاملاً شاد و به‌خوبی مراقبت می‌شدند.» این فناوری یادآور آزمایش‌هایی است که در سال ۱۹۶۵ توسط خوزه دلگادو، دانشمندی جنجالی، انجام شد؛ او توانست گاوی مهاجم را با الکترودهای کار گذاشته‌شده در مغزش آرام کند. همچنین گفته شده بود که او توانسته‌است گربه‌ها و میمون‌ها را همچون «اسباب‌بازی‌های الکترونیکی» کنترل کند. پزشک رابرت گالبریت هیث نیز الکترودهایی را در عمق مغز بیماران کار گذاشت و صدها مقالهٔ پزشکی در این زمینه
کار گذاشت و صدها مقالهٔ پزشکی در این زمینه منتشر کرد.
محمودرضا افتخارزاده(زادهٔ ۲۰ اکتبر ۱۹۵۴ در بیرجند، استان خراسان جنوبی – درگذشتهٔ ۲۲ اوت ۲۰۲۱ در تهران، ایران)[1]، نویسنده، پژوهشگر و مترجم ایرانی بود او نزدیک به ۱۰۰ کتاب، مقاله و نوشته در زمینه‌های ایران‌شناسی، اسلام‌شناسی و عرفان ایرانی تألیف کرد. برخی از این آثار، کتاب‌های درسی نیز هستند و بسیاری از آن‌ها از زبان عربی ترجمه شده‌اند. او پژوهشگری در زمینهٔ تاریخ ایران باستان و ایران پس از اسلام بود. تحقیقات او در این حوزه شامل موارد زیر بود: ایران؛ دین و فرهنگ، اسلام و ایران؛ دین و ملیت و شوبیه؛ و جنبش
فرهنگ، اسلام و ایران؛ دین و ملیت و شوبیه؛ و جنبش مقاومت ملی ایران. همچنین بیش از ۴۰ مقاله و مطالعه انتقادی دربارهٔ زمینه‌های فرهنگی، تاریخی و تمدنی ایران نوشت. او همچنین یک اسلام‌شناس و پژوهشگر تاریخ اسلام بود. او معتقد بود که برای ایرانیان، اسلام جدا از فرهنگ ایرانی نیست و با ویژگی خاص خود، کاملاً قابل تمایز از سبک زندگی معمول عرب‌هاست که در عربستان سعودی، امارات، مصر، سوریه و حتی عراق مشاهده می‌شود؛ بنابراین او تأکید زیادی بر اسلام ایرانی داشت. در سال ۱۹۹۲، او رسالهٔ دکترای خود (دکترای فلسفه در مطالعات
او رسالهٔ دکترای خود (دکترای فلسفه در مطالعات اسلامی شیعه) را با موضوع: «تقیه در شیعه امامیه از قرن اول تا پایان قرن پنجم» نوشت. همزمان برای مدرک M.Phil/Ph.D در دانشگاه منچستر پذیرفته شد. او همچنین متون اصلی عرفان اسلامی ایرانی را ترجمه کرد، از جمله: • الموقف و المخاطبات (میراث قرن چهارم، نوشتهٔ النفاری، ۳۵۴ میلادی) • منارات السائرین نوشتهٔ نجم‌الدین رازی، صوفی ایرانی، ۶۵۴ میلادی • الریایه لحقوق‌الله نوشتهٔ حارث محاسبی، ۲۴۳ میلادی • ترتیب السلوک نوشتهٔ ابوالقاسم قوشیری، ۴۵۰ میلادی
در ۴ مه ۲۰۲۵، جنبش حوثی‌ها در یمن یک موشک بالستیک به سمت تل‌آویو، اسرائیل، شلیک کرد که به محوطه ترمینال اصلی فرودگاه بن گوریون برخورد کرد و در حالی که دهانه‌ای ایجاد کرد و به یک جاده و یک وسیله نقلیه آسیب رساند، سیستم دفاعی اسرائیل با وجود چندین تلاش برای رهگیری موشک، نتوانست آن را سرنگون کند. در نتیجه، هشت نفر زخمی شدند - دو نفر از آنها در مسیر رفتن به پناهگاه زخمی شدند. این حمله باعث توقف ترافیک هوایی و لغو پروازهای چندین شرکت هواپیمایی بزرگ برای چند روز شد. اسرائیل ایرپورتس اعلام کرد که این حمله اولین
شد. اسرائیل ایرپورتس اعلام کرد که این حمله اولین باری بود که موشکی تا این حد نزدیک به فرودگاه اصلی اسرائیل فرود آمد. پیشینه. از اکتبر ۲۰۲۳، حوثی‌ها در همبستگی با فلسطینی‌ها در طول جنگ غزه، کشتیرانی در دریای سرخ را هدف قرار داده و حملات موشکی بالستیک و پهپادی به شهرهای اسرائیل - از جمله حمله پهپادی موفق به تل‌آویو در ژوئیه ۲۰۲۴ - انجام داده‌اند. این گروه پس از آتش‌بس ۲۰۲۵ حملات خود را متوقف کرد، اما به محض اینکه اسرائیل آتش‌بس را نقض کرد، آنها را از سر گرفت. در مارس ۲۰۲۵، آمریکا، تحت دولت ترامپ، حملات هوایی
در مارس ۲۰۲۵، آمریکا، تحت دولت ترامپ، حملات هوایی و دریایی گسترده‌ای را به اهداف حوثی‌ها در یمن آغاز کرد. حمله. صبح روز ۴ مه، حدود ساعت ۹:۳۰ صبح به‌وقت اسرائیل، یک موشک بالستیک مافوق صوت حوثی‌ها - که حوثی‌ها ادعا می‌کنند دارای فناوری رادارگریزی است - با برد و با سرعتی شانزده برابر سرعت صوت - به سمت تل آویو پرتاب شد. با وجود چندین تلاش اسرائیل برای رهگیری آن با استفاده از سامانه پیشرفته تاد ساخت آمریکا و سامانه دفاعی ختس، در نهایت نتوانست موشک را سرنگون کند. این موشک در نزدیکی ترمینال اصلی فرودگاه بن گوریون
این موشک در نزدیکی ترمینال اصلی فرودگاه بن گوریون فرود آمد و ضمن آسیب رساندن به یک جاده و یک وسیله نقلیه، گودال بزرگی بر جای گذاشت. هشت اسرائیلی زخمی شدند. فیلم نشان می‌دهد که رانندگان در جاده‌ای در حال توقف هستند و موشک هنگام فرود آمدن، ستونی از دود سیاه در نزدیکی فرودگاه ایجاد می‌کند. نیروهای دفاعی اسرائیل «مشکل فنی در رهگیر پرتاب شده به سمت موشک» را عامل موفقیت‌آمیز موشک حوثی‌ها دانستند، اگرچه اظهار داشتند که در روند شناسایی «هیچ نقصی» پیدا نکرده‌اند. این حمله منجر به تعلیق کوتاه مدت پروازها در فرودگاه
حمله منجر به تعلیق کوتاه مدت پروازها در فرودگاه شد و برخی از آنها مجبور به تغییر مسیر شدند. تمام ورودی‌های فرودگاه به‌طور موقت بسته شدند و سفرهای قطار متوقف شد. چندین شرکت هواپیمایی بزرگ اعلام کردند که پروازهای خود را برای چند روز لغو می‌کنند، از جمله بریتیش ایرویز، لوفت‌هانزا، ایر اروپا، ایر فرانس، سوئیس اینترنشنال ایرلاینز، اتریش ایرلاینز، بروکسل ایرلاینز، رایان‌ایر و ویز ایر. تحلیل. امیر بار شالوم، تحلیلگر امور نظامی رادیو ارتش اسرائیل، گفت که حمله موشکی «بسیار دقیق بود اگر از فاصله ۲۰۰۰ کیلومتری شلیک
«بسیار دقیق بود اگر از فاصله ۲۰۰۰ کیلومتری شلیک شود، چشمگیر است» و «باید این تهدید را جدی گرفت.» پیامدها. روز پس از حمله، نیروی هوایی اسرائیل بمباران اهدافی در حدیده را با بیش از ۳۰ هواپیما آغاز کرد و با استفاده از تقریباً ۵۰ مهمات به نه هدف حوثی حمله کرد. از جمله اهداف حمله، کارخانه سیمان باجیل در شرق شهر بود. گزارش‌ها از یمن حاکی از کشته و زخمی شدن افراد در کارخانه سیمان بود. رسانه‌های مرتبط با حوثی‌ها گزارش دادند که دو نفر کشته و ۴۲ نفر دیگر زخمی شده‌اند. به گفته یک منبع امنیتی اسرائیل: «ما بندر حدیده و
به گفته یک منبع امنیتی اسرائیل: «ما بندر حدیده و کارخانه‌های بتنی که برای ساخت سلاح استفاده می‌شدند را نابود کردیم.» روز بعد، اسرائیل فرودگاه بین‌المللی صنعا را بمباران کرد و عملاً آن را از کار انداخت.
سینما نووو یک مجله سینمایی چپ‌گرای ایتالیایی بود که بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۹۶ فعالیت می‌کرد. دفتر مرکزی آن در میلان، ایتالیا قرار داشت. تاریخچه و مشخصات. "سینما نووو" توسط منتقد فیلم، گویدو آریستارو، در سال ۱۹۵۲ تأسیس شد. اولین شماره در ۱۵ دسامبر ۱۹۵۲ در میلان منتشر شد شرکت تأسیس‌کننده، لا اسکولا، آرزیگلیانو بود. گویدو آریستارو همچنین مدیر این مجله بود که ابتدا به صورت دوهفته‌نامه منتشر می‌شد و از شماره ژوئیه-اوت ۱۹۵۸ به دوماهنامه تبدیل شد. این مجله در رم، پاریس، نیویورک، مکزیکوسیتی و پراگ دفاتری داشت.
پاریس، نیویورک، مکزیکوسیتی و پراگ دفاتری داشت. "سینما نووو (Cinema Nuovo)" موضعی مارکسیستی داشت و مانند سایر نشریات چپ‌گرا، یکی از اهداف دولت ایتالیا بود. گویدو آریستارو (Guido Aristarco) از طریق مقالات منتشر شده در این مجله، از سینمای نئورئالیستی ایتالیا حمایت می‌کرد. جوزف گریکو (Joseph Grieco) از سردبیران و رودی برگر (Rudi Berger) از نویسندگان آن بودند. از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۶ چزاره زاواتینی مقاله‌های تصویری در "سینما نووو (Cinema Nuovo)" منتشر می‌کرد. این مجله در سال ۱۹۹۶ منحل شد. مجله فیلم اسپانیایی سینمای
در سال ۱۹۹۶ منحل شد. مجله فیلم اسپانیایی سینمای ما با الگوبرداری از "سینما نووو" و پیروی از رویکرد گویدو آریستارو منتشر شد. دیگر مجله فیلم اسپانیایی که از "سینما نووو" و بنیان‌گذار آن گویدو آریستارو الهام گرفته بود، هدف بود.
کاندیدو یک مجله طنز بود که بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۱ در میلان، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله توسط جووانینو گوارسکی تأسیس و سردبیری می‌شد. تاریخچه و مشخصات. "کاندیدو" در سال ۱۹۴۵ به عنوان جانشین یک مجله طنز دیگر "به نام برتولدو" آغاز به کار کرد. این مجله به درخواست ناشر ایتالیایی آنجلو ریتزولی توسط جووانینو گوارسکی، جیاچی مونداینی و جووانی موسکا تأسیس شد. این مجله به صورت هفتگی منتشر می‌شد، و دفتر مرکزی آن در میلان بود. جووانینو گوارسکی همچنین به عنوان سردبیر مجله فعالیت می‌کرد و در سال ۱۹۵۷ از این سمت استعفا
فعالیت می‌کرد و در سال ۱۹۵۷ از این سمت استعفا داد. با این حال، او همچنان به همکاری با این هفته‌نامه ادامه داد. در دوره ۱۹۵۲–۱۹۵۳ "کاندیدو" ۱۸۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ نسخه فروخت. بعدها تیراژ آن به ۲۲۵۰۰۰ نسخه رسید. این مجله موضعی سلطنت‌طلبانه و نسبتاً محافظه‌کارانه داشت. برای سردبیران مجله، کاتولیک‌ها و کمونیست‌ها در مخالفت مداوم و انعطاف‌ناپذیری بودند. این مجله اغلب کارتون‌هایی با چهره‌های سیاسی اصلی آن دوره، از جمله دموکرات مسیحی آلسید د گاسپری و کمونیست پالمیرو تولیاتی، منتشر می‌کرد. انتشار "کاندیدو" در سال ۱۹۶۱
منتشر می‌کرد. انتشار "کاندیدو" در سال ۱۹۶۱ متوقف شد.
کامپو دی مارته (به ایتالیایی: "Campo di Marte") یک مجله ادبی بود که به‌طور خلاصه از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۳۹ در فلورانس ایتالیا منتشر می‌شد. تاریخچه و مشخصات. "کامپو دی مارته" پراتولینی و آلفونسو گاتو در اوت "کامپو دی مارته" هدف خود را «آموزش مردم» در مورد هنر اعلام کرد. این مجله رویکردی شکاکانه نسبت به آوانگارد و تجربه مدرنیستی اروپایی و همچنین فرهنگ توده داشت. این مجله گرایش سیاسی ضد فاشیستی داشت. آشکارا چندین جنبه از رژیم فاشیستی در ایتالیا را زیر سؤال می‌برد. این مجله در معرض سانسور قرار گرفت و در اوت ۱۹۳۹ پس
مجله در معرض سانسور قرار گرفت و در اوت ۱۹۳۹ پس از تنها دوازده شماره توسط رژیم تعطیل شد.
ایل کافه (به ایتالیایی، Il Caffè) یک مجله ایتالیایی ضد فاشیست بود که برای مدت کوتاهی بین سال‌های ۱۹۲۴ و ۱۹۲۵ در میلان در دوران حکومت فاشیست‌ها در ایتالیا منتشر می‌شد. عنوان آن اشاره‌ای به یک نشریه روشنگرانه با همین نام، "ایل کافه"، بود که آن هم در میلان مستقر بود و توسط الساندرو و پیترو وری از سال ۱۷۶۴ تا ۱۷۶۶ تأسیس و ویرایش می‌شد تاریخچه و مشخصات. اولین شماره "ایل کافه" در ۱ ژوئیه ۱۹۲۴ منتشر شد. این مجله از یک مجله ضد فاشیستی دیگر به "نام «انقلاب لیبرال»" الهام گرفته شده بود که توسط پیرو گوبتی منتشر و
الهام گرفته شده بود که توسط پیرو گوبتی منتشر و سردبیری می‌شد. "ایل کافه" در ابتدا به عنوان یک نشریه دوهفته‌نامه‌ای آغاز به کار کرد، اما از دسامبر ۱۹۲۴ به صورت هفتگی منتشر شد. بنیان‌گذار و سردبیر این مجله که در میلان مستقر بود، ریکاردو باوئر بود. حامیان مالی آن گروهی از روشنفکران بودند که به اصول حاکمیت دموکراتیک و کنترل مشروطه دولت پایبند بودند. اتوره مارگادونا و فروچیو پاری دو تن از نویسندگان اصلی "ایل کافه" بودند. به دلیل موضع ضد فاشیستی، این مجله دائماً تحت سانسور مقامات فاشیستی بود و در ماه مه ۱۹۲۵
تحت سانسور مقامات فاشیستی بود و در ماه مه ۱۹۲۵ تعطیل شد.
ایل کافه (به ایتالیایی، «قهوه‌خانه») مجله‌ای بود که دفتر مرکزی آن بین سال‌های ۱۷۶۴ تا ۱۷۶۶ در میلان قرار داشت. این مجله مهم‌ترین نشریه دوره روشنگری در کشور بود. یکی از نویسندگان برجسته "ایل کافه" ، فیلسوف و اقتصاددان ، چزاره بکاریا، نویسنده رساله تأثیرگذار "«" دربارهٔ جرایم و مجازات‌ها» (۱۷۶۴) بود. تاریخچه و مشخصات. "«ایل کافه»" اولین بار در ژوئن ۱۷۶۴ منتشر شد. برای فرار از سانسور اتریش، این مجله در برشا (که در آن زمان متعلق به جمهوری ونیز بود) چاپ می‌شد. نسخه اصلی شامل ۷۴ شماره بود. این شماره‌ها در دو جلد
اصلی شامل ۷۴ شماره بود. این شماره‌ها در دو جلد جمع‌آوری شدند. "«ایل کافه»" که توسط برادران پیترو و الساندرو وری تأسیس شده بود، از ژوئن ۱۷۶۴ تا مه ۱۷۶۶ هر ده روز یکبار منتشر می‌شد. این مجله تحت تأثیر اندیشه‌های "فیلسوفان" فرانسوی قرار داشت و تأثیر قابل توجهی بر فرهنگ و زندگی سیاسی معاصر ایتالیا گذاشت. این مجله که آگاهانه یادآور «"اسپکتیتور"» آدیسون و استیل بود، با روزنامه انگلیسی در استفاده از طنز به عنوان سلاحی علیه اخلاق و آداب و رسوم معاصر مشترک بود، اما هدف سیاسی فوری‌تری را دنبال می‌کرد. مقالات به طیف
هدف سیاسی فوری‌تری را دنبال می‌کرد. مقالات به طیف گسترده‌ای از موضوعات، از تاریخ طبیعی گرفته تا پزشکی، فلسفه، موسیقی، اخلاق، حقوق و ادبیات، می‌پرداختند و همگی یک مضمون را شرح می‌دادند: نیاز به اصلاحات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی. مقالات به شکل بحث‌های گزارش‌شده بین مشتریان فرهیختهٔ دیمیتریو، مالک یونانی یک قهوه‌خانه در میلان، منتشر می‌شدند. هدف، به چالش کشیدن خواننده بود. در مورد مسائل اجتماعی و اقتصادی، این مجله استدلال‌ها و پیشنهادهایی برای اصلاحات را منعکس می‌کرد که از مباحث اعضای آکادمیا دی پوگنی، نامی که
که از مباحث اعضای آکادمیا دی پوگنی، نامی که به گروهی از روشنفکران داده شده بود که تحت الهام پیترو وری گرد هم می‌آمدند، ناشی می‌شد. در زمینه‌های دیگر، این مجله شامل نوشته‌هایی از بکاریا در مورد زیبایی‌شناسی، دفاع پیترو وری از تئاتر گولدونی در برابر حملات بارتی، مقالهٔ جیان رینالدو کارلی در مورد وحدت فرهنگی ایتالیایی‌ها و استدلال‌های ضد ناب‌گرایانه‌ی برادران وری برای زبانی ایتالیایی نزدیک‌تر به کاربرد رایج بود. از دیگر نویسندگان آن می‌توان به کارلو سباستیانو فرانچی و آلفونسو لونگو، پائولو فریسی ریاضیدان،
فرانچی و آلفونسو لونگو، پائولو فریسی ریاضیدان، راجر جوزف بوسکوویچ دانشمند همه‌چیزدان و فرانسوا دو بایلو عینک‌ساز اشاره کرد. "کافه ایل" توسط بارتی مورد انتقاد قرار گرفت، اما در سراسر اروپا مورد توجه قرار گرفت. این مجله در ماه مه ۱۷۶۶ به دلیل اختلافات بین وری و بکاریا تعطیل شد.
بوسکادرو یک مجله موسیقی ماهانه است که توسط آخرین نسخه‌های بوسکادرو اس آر ال در ایتالیا منتشر می‌شود. این مجله به موسیقی راک کلاسیک می‌پردازد و در سال ۱۹۸۰ توسط آلدو پدرون، پائولو کارو و دیگران پس از جدایی از هیئت تحریریه مجله توده وحشی تأسیس شد. آلدو پدرون از زمان تأسیس تا سال ۱۹۹۲ سردبیر "بوسکادرو" بود. این مجله در شهر گالاراته میلان منتشر می‌شود. این مجله یکی از قدیمی‌ترین نشریات موسیقی ایتالیایی است که هنوز منتشر می‌شود و منبع اصلی علاقه‌مندان به موسیقی آمریکایی در ایتالیا نامیده می‌شود. این نام ادای
آمریکایی در ایتالیا نامیده می‌شود. این نام ادای احترامی به فیلم سام پکینپا، "جونیور بونر"، است که در ایتالیایی با نام آخرین بوسکادرو شناخته می‌شود. در اولین شماره ، بروس اسپرینگستین حضور داشت. از جمله نویسندگانی که در طول این سال‌ها در این مجله حضور داشته‌اند، می‌توان به گویدو کیه‌سا، چیکو کاسارتلی، آلفردو مارزیانو، استفانو بیانکی، پیرو تارانتولا، مارکو گرومپی، آدلمو کوادریو، جیانکارلو سوزانا، رافائله گالی و داویده ساپینزا اشاره کرد. اصطلاح «بوسکادرو» در اصل به معنای «کسی که جستجو می‌کند» بود و برای
در اصل به معنای «کسی که جستجو می‌کند» بود و برای مأموران قانون و سپس برای یاغی‌هایی که به دنبالشان می‌گشتند، به کار می‌رفت. هالیوود یک قدم فراتر رفت و این اصطلاح را برای کمربند اسلحه و غلاف اسلحه به کار برد. در ایتالیا، این اصطلاح به مظهر فرهنگ کابویی غرب آمریکا تبدیل شد و بنابراین فیلم پکینپا برای اکران در ایتالیا به آخرین "بوسکادرو" تغییر نام داد.
غلتک نقاشی ابزاری برای رنگ‌آمیزی است که برای پوشش سریع و کارآمد سطوح بزرگ و صاف به کار می‌رود. غلتک نقاشی معمولاً از دو بخش تشکیل شده است: «قاب غلتک» و «رویه غلتک». رویه غلتک رنگ را جذب کرده و به سطح مورد نظر منتقل می‌کند، در حالی که قاب غلتک به رویه متصل می‌شود. نقاش غلتک را از قسمت دسته آن در دست می‌گیرد. قاب غلتک قابل استفاده مجدد است. رویه غلتک را می‌توان تمیز کرده و دوباره استفاده کرد، اما معمولاً پس از استفاده دور انداخته می‌شود. رویه غلتک از یک هسته استوانه‌ای تشکیل شده که با پارچه پرزدار پوشانده شده
تشکیل شده که با پارچه پرزدار پوشانده شده و به هسته استوانه‌ای محکم متصل است. غلتک‌های ساخته شده از فوم لاستیکی نیز وجود دارند. هم رویه‌های فومی و هم پارچه‌ای را می‌توان بدون قاب خریداری کرد تا جایگزین رویه‌های فرسوده شوند؛ پس از برداشتن رویه قدیمی، رویه جدید روی قاب غلتک نصب شده و قابل استفاده است. نوآوری در طراحی هسته استوانه‌ای باعث شده است تا رنگ داخل هسته قرار گیرد و رویه با جذب رنگ از داخل، آن را به صورت طبیعی (از طریق جذب مویرگی) به سطح خارجی خود منتقل کند و سپس هنگام غلتاندن، رنگ را به سطح مورد نظر
کند و سپس هنگام غلتاندن، رنگ را به سطح مورد نظر منتقل نماید. تاریخچه. نورمن جیمز بریکی در کانادا، نورمن جیمز برِیکی در سال ۱۹۴۰ غلتک رنگ را اختراع کرد، آن را در کانادا به ثبت رساند و در یک کارگاه خانگی تولیدش را آغاز نمود. پس از پایان جنگ جهانی دوم، او دست‌کم پنجاه هزار عدد از این غلتک‌ها را با نام کوتون کوتور به فروش رساند. این محصول با نام غلتک تکو نیز از طریق فروشگاه‌های ایتون عرضه می‌شد.
جونگ کیونگ سون نویسنده سریال‌های تلویزیونی اهل کره جنوبی است. او همسر جانگ یونگ چول فیلمنامه‌نویس معروف کره‌ای است.
شرکت فرگوسن-براون یک شرکت ایرلندی تولیدکننده ماشین‌آلات کشاورزی بود که توسط هری فرگوسن با همکاری دیوید براون تأسیس شد. شرکت فرگوسن-براون تراکتور مدل A خود را تولید کرد که به سیستم اتصال سه نقطه‌ای هیدرولیکی طراحی شده توسط فرگوسن مجهز بود. از میان یک هزار و سیصد و پنجاه و شش دستگاه تولید شده، چهارصد دستگاه به نروژ صادر شد که تنها بازار صادراتی این تراکتور بود. تراکتورهای اولیه با موتور مدل E شرکت کاونتری کلیمکس مجهز شده بودند، موتوری که از موتور آمریکایی هرکولس الهام گرفته شده بود و در نمونه آزمایشی معروف به
الهام گرفته شده بود و در نمونه آزمایشی معروف به «تراکتور سیاه» استفاده شده بود. بعداً تولید موتور توسط شرکت دیوید براون محدود شد و آن‌ها چند بهبود مانند کارتل عمیق‌تر ایجاد کردند، زیرا برخی از تراکتورهای اولیه در کار روی زمین‌های شیب‌دار با کمبود روغن مواجه می‌شدند. بر اساس نمونه‌های موجود مشخص شد که تغییر موتور از کاونتری کلیمکس به دیوید براون تقریباً در شماره سریال‌های تراکتور بین ۵۲۵ تا ۵۲۸ رخ داده است. هری فرگوسن معتقد بود که سیستم اتصال تراکتور کلید داشتن یک شخم بهتر است و برای آن یک اتصال ساده‌تر
داشتن یک شخم بهتر است و برای آن یک اتصال ساده‌تر طراحی کرد. شرکت فرگوسن-براون تراکتور مدل A خود را تولید کرد که به سیستم اتصال سه نقطه‌ای هیدرولیکی طراحی شده توسط فرگوسن مجهز بود. از میان یک هزار و سیصد و پنجاه و شش دستگاه تولید شده، چهارصد دستگاه به نروژ صادر شد که تنها بازار صادراتی این تراکتور بود. تراکتورهای اولیه با موتور مدل E شرکت کاونتری کلیمکس مجهز شده بودند، موتوری که از موتور آمریکایی هرکولس الهام گرفته شده بود و در نمونه آزمایشی معروف به «تراکتور سیاه» استفاده شده بود. بعداً تولید موتور توسط
سیاه» استفاده شده بود. بعداً تولید موتور توسط شرکت دیوید براون محدود شد و آن‌ها چند بهبود مانند کارتل عمیق‌تر ایجاد کردند، زیرا برخی از تراکتورهای اولیه در کار روی زمین‌های شیب‌دار با کمبود روغن مواجه می‌شدند. بر اساس نمونه‌های موجود مشخص شد که تغییر موتور از کاونتری کلیمکس به دیوید براون تقریباً در شماره سریال‌های تراکتور بین ۵۲۵ تا ۵۲۸ رخ داده است. هری فرگوسن معتقد بود که سیستم اتصال تراکتور کلید داشتن یک شخم بهتر است و برای آن یک اتصال ساده‌تر طراحی کرد. توافق با استاندارد. در دسامبر ۱۹۴۵، شرکت
کرد. توافق با استاندارد. در دسامبر ۱۹۴۵، شرکت استاندارد موتور اعلام کرد که توافقی برای تولید تراکتورهای فرگوسن صورت گرفته است. کارخانه تازه‌خریداری‌شده‌ی این شرکت در بنر لین، کاونتری برای این پروژه اختصاص یافت. قرار بود تراکتورهای تولیدی در این کارخانه برای بازار نیمکره شرقی عرضه شوند، در حالی که تراکتورهای فرگوسن تولیدشده توسط فورد در آمریکا به بازار نیمکره غربی می‌رفتند.تولید از سال ۱۹۴۶، پس از تغییر کاربری کارخانه‌ی قدیمی هواپیماسازی جنگ جهانی دوم، آغاز می‌شد. ابزارها و تجهیزات جانبی نیز به‌طور جداگانه
می‌شد. ابزارها و تجهیزات جانبی نیز به‌طور جداگانه توسط فرگوسن تهیه و عرضه می‌شدند.
هری آلونزو لانگاباو (۲۴ مه ۱۸۶۷ – ۷ نوامبر ۱۹۰۸) که بیشتر با نام ساندنس کید شناخته می‌شود، یاغی و عضو گروه بوچ کسیدی در غرب وحشی آمریکا بود. او احتمالاً در یک سفر شکار در سال ۱۸۸۳ یا قبل از آن با بوچ کسیدی (با نام واقعی رابرت لروی پارکر) آشنا شد. این باند طولانی‌ترین رشته سرقت‌های موفق قطار و بانک را در تاریخ آمریکا انجام داد. لانگاباو به همراه همسرش اتا پلیس و بوچ کسیدی از ایالات متحده گریخت تا از تعقیب و گریز سرسختانه آژانس کارآگاهی پینکرتون فرار کند. این سه نفر ابتدا به آرژانتین و سپس به بولیوی گریختند،
سه نفر ابتدا به آرژانتین و سپس به بولیوی گریختند، جایی که اکثر مورخان معتقدند پارکر (کسیدی) و لانگاباو در نوامبر ۱۹۰۸ در یک تیراندازی کشته شدند. زندگی‌نامه. لانگاباو در سال ۱۸۶۷ در مونت کلر، پنسیلوانیا، از جوزیا و آنی جی. (با نام خانوادگی قبلی پلیس) لانگاباو، بومی پنسیلوانیا، به دنیا آمد. او کوچک‌ترین فرزند از پنج فرزند بود. در سن ۱۵ سالگی، او به همراه پسر عمویش جورج، با یک واگن سرپوشیده به غرب سفر کرد تا به جورج در ساخت خانه‌اش در نزدیکی کورتز، کلرادو کمک کند. در آنجا، او به عنوان یک کارگر مزرعه در
کمک کند. در آنجا، او به عنوان یک کارگر مزرعه در مزرعه‌ای در همسایگی کار پیدا کرد و خرید و پرورش اسب را آموخت. او در سال ۱۸۸۶ کورتز را ترک کرد و به تنهایی شروع به کار کرد، به سمت شمال رفت و در مزارع کار کرد. او در مزرعه N Bar N در قلمرو مونتانا کاری پیدا کرد، اما زمستان سخت ۱۸۸۶–۱۸۸۷ مزرعه دار را مجبور کرد که کارگران مزرعه، از جمله لانگاباو را اخراج کند. لانگاباو قبل از بازگشت به بلک هیلز، برای یافتن کار دوباره در مزرعه N Bar N، به آنجا رفت. در سال ۱۸۸۷، هنگام سفر در مزرعه Three V در نزدیکی ساندنس،
هنگام سفر در مزرعه Three V در نزدیکی ساندنس، وایومینگ، او یک اسلحه، اسب و زین از یک کابوی دزدید. او توسط مقامات در مایلز سیتی، مونتانا دستگیر شد و توسط قاضی ویلیام ال. مگینیس به ۱۸ ماه زندان محکوم شد. او در این مدت در زندان لقب «ساندنس کید» را برای خود برگزید، که از شهری به همین نام در وایومینگ و این واقعیت که در سن ۱۵ سالگی خانه را ترک کرده بود، گرفته شده بود. پس از آزادی، او به عنوان کارگر مزرعه به کار خود بازگشت و در سال ۱۸۹۱ در بار یو رانچ در آلبرتا، کانادا، که یکی از بزرگ‌ترین مزارع تجاری آن زمان بود،
که یکی از بزرگ‌ترین مزارع تجاری آن زمان بود، کار کرد. او مالک مشترک یک سالن در هتل گرند سنترال در کلگری شد، اما پس از مشاجره با شریک زندگی خود، که تقریباً منجر به تیراندازی شد، دوباره به جنوب به مونتانا رفت. در آنجا، او شغل دیگری در n bar n گرفت و شروع به گله‌داری گاو و اسب در مونتانا و کانادا کرد. لانگاباو مظنون به شرکت در یک سرقت قطار در سال ۱۸۹۲ و یک سرقت بانک در سال ۱۸۹۷ به همراه پنج مرد دیگر بود. او با گروهی به نام «گروه وحشی» مرتبط شد که شامل رابرت لروی پارکر، معروف به بوچ کسیدی، نیز می‌شد. بنا به
لروی پارکر، معروف به بوچ کسیدی، نیز می‌شد. بنا به گزارش‌ها، لانگاباو در استفاده از اسلحه سریع بود و اغلب به عنوان یک تیرانداز شناخته می‌شد. او بیشتر از کید کوری، یکی از اعضای باند که نام واقعی‌اش هاروی لوگان بود، شناخته شد. کوری در طول عضویت در باند، مردان زیادی را کشت بود. لانگاباو در یک تیراندازی با مأموران قانون، باند به رهبری جورج کوری را تا مخفیگاه هول این د وال در وایومینگ تعقیب می‌کردند، شرکت کرد و تصور می‌شود که او در آن تیراندازی دو مرد را زخمی کرده است. چندین نفر توسط اعضای باند کشته شدند، از