payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سرعت تقریبی حرکت کرد. در دقیقه یا ، به تماشاگران اجازه می‌دهد تا از طریق یک صفحه شیشه‌ای منحنی پیوسته به سمت مدل نگاه کنند. مزیت این موقعیت مرتفع به تماشاگران این امکان را می‌داد که همزمان چندین مقیاس را ببینند، بلوک‌های شهری را در تناسب با یک سیستم بزرگراهی و همچنین درختان کنترل‌شده مصنوعی در گنبدهای شیشه‌ای مشاهده کنند. این مقیاس بر اساس عکس‌های هوایی مناطق مختلف ایالات متحده که توسط شرکت شرکت هواپیمایی فیرچایلد لیمیتد تهیه شده بود، از روی ۴۰۸ مقطع توپوگرافی مدل‌سازی شد. پذیرش. پیش از آنکه جنرال موتورز
مدل‌سازی شد. پذیرش. پیش از آنکه جنرال موتورز از بل گدس دعوت کند تا پیشنهادی برای این نمایشگاه ارائه دهد، آنها قصد داشتند خط تولید دیگری را همان‌طور که در نمایشگاه قرن پیشرفت در سال ۱۹۳۳ در شیکاگو به نمایش گذاشته شده بود، راه‌اندازی کنند. با این حال، پس از اینکه طرح بل گدس را شنیدند، تمام برنامه‌های دیگر کنار گذاشته شدند، زیرا طرح او را به دلیل جذابیتش برای مخاطبان گسترده‌تر ترجیح دادند. نمایشگاه فوتوراما متعاقباً به عنوان یکی از جاذبه‌های اصلی نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۳۹ ارائه شد، زیرا «نمایشگاه
نیویورک در سال ۱۹۳۹ ارائه شد، زیرا «نمایشگاه شماره یک» بود. این اثر از نظر عموم و منتقدان بسیار جالب توجه بود، و روزنامه‌نگاران برای یافتن کلمات مناسب برای بیان «نبوغ»، «جسارت»، «هنر نمایش» و «نبوغ» بل گدس با هم رقابت می‌کردند. یک نظرسنجی خنثی از ۱۰۰۰ بازدیدکننده در حال خروج از نمایشگاه، به نمایشگاه جنرال موتورز ۳۹٫۴ امتیاز داد و تنها ۸٫۵ امتیاز به فورد داد که در جایگاه دوم قرار گرفت و جالب‌ترین نمایشگاه بود. "بیزینس ویک" صحنه را اینگونه توصیف کرد: ایده‌های او دربارهٔ آینده، به ویژه برای مخاطبان آمریکایی
او دربارهٔ آینده، به ویژه برای مخاطبان آمریکایی که به آرامی از رکود بزرگ بهبود می‌یافتند و مشتاق رفاه بودند، از درجه قابل توجهی از واقع‌گرایی و بی‌واسطگی برخوردار بودند. چشم‌انداز خیالی فوتوراما در سال ۱۹۶۰، در آن زمان، نه تنها به عنوان یک فضای فیزیکی بدیع، بلکه به عنوان نگاهی اجمالی به آینده دیده می‌شد. میراث. لوایح متعدد قانون بزرگراه فدرال-اید، که منجر به سامانه بزرگراه‌های میان ایالتی شد، تحت تأثیر حضور گسترده در فوتوراما قرار گرفت که به محبوبیت مفهوم بزرگراه‌های بین ایالتی مدرن کمک کرد. غرفه جنرال
بزرگراه‌های بین ایالتی مدرن کمک کرد. غرفه جنرال موتورز در نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۶۴ شامل یک دستگاه بازی به نام فوتوراما ۲ بود که با نام «فوتورامای جدید» نیز شناخته می‌شد. نسخه ۱۹۶۴ دارای نمای جلویی به ارتفاع ۱۱۰ فوت بود که با نزدیک شدن بیننده به جلوی ساختمان، به سمت او کج می‌شد. در داخل، صندلی‌های متحرک سینما، بازدیدکنندگان را در یک سفر چندرسانه‌ای به آینده در سراسر جهان می‌بردند که با شرح تمام سناریوهای آینده روایت می‌شد. پس از ۱۵ دقیقه سواری، بازدیدکنندگان وارد نمایشگاهی از مدل‌های آینده‌نگرانه
وارد نمایشگاهی از مدل‌های آینده‌نگرانه و محصولات فعلی جنرال موتورز شدند. آمار حضور بازدیدکنندگان در اکتبر ۱۹۶۵، رکورد قدیمی مربوط به سال ۱۹۳۹ را برای دوره دو ساله، حدود پنج میلیون بازدیدکننده شکست، که بزرگ‌ترین تعداد بازدیدکننده در هر نمایشگاهی در جهان است. این نام همنام سریال تلویزیونی "فوتوراما" است.
ایکدا ماسازومی ; – ) سیاستمدار و دایمیو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
نیروی دریایی آب‌های سبز () گونه‌ای نیروی دریایی است که قادر به عملیات در مناطق ساحلی خود است و صلاحیت محدودی برای عملیات در دریاهای حاشیه‌ای اطراف دارد. این اصطلاح جدیدی است و برای تمایز بهتر و افزودن ظرافت بین دو توصیف قدیمی شامل؛ نیروی دریایی آب‌های آبی (آب‌های عمیق اقیانوس‌های آزاد) و نیروی دریایی آب‌های قهوه‌ای (آب‌های داخلی، پهنه ساحلی و دریاهای کم‌عمق) ایجاد شده است. نیروی دریایی آب‌های سبز یک اصطلاح خارج از دکترین نظامی است، که بدون تعریف مشخص قانونی یا سیاسی، می‌توان از آن به روش‌های مختلفی استفاده
یا سیاسی، می‌توان از آن به روش‌های مختلفی استفاده کرد. این اصطلاح از نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا سرچشمه گرفته است که از آن برای اشاره به بخشی از ناوگان خود که در عملیات تهاجمی در آب‌های ساحلی تخصص دارد، استفاده می‌کنند. امروزه چنین کشتی‌هایی برای جلوگیری از نابودی توسط قایق‌های تندرو ساحلی یا هواپیماهای زمینی به پنهان‌کاری یا سرعت متکی هستند. نیروی دریایی ایالات متحده همچنین از این اصطلاح برای اشاره به مرحله اول گسترش نیروی دریایی چین به یک نیروی دریایی کامل آب‌های آبی استفاده کرده است. متعاقباً،
کامل آب‌های آبی استفاده کرده است. متعاقباً، نویسندگان دیگر آن را برای سایر نیروهای دریایی ملی که می‌توانند قدرت را به صورت محلی اعمال کنند اما نمی‌توانند بدون کمک سایر کشورها عملیات را در برده‌ای مختلف حفظ کنند، به کار برده‌اند. چنین نیروی دریایی معمولاً دارای کشتی‌های آبی-خاکی و گاهی اوقات ناوهای هواپیمابر کوچک است که می‌توانند توسط ناوشکن‌ها و ناوچه‌ها با پشتیبانی لجستیکی از تانکرها و سایر نیروهای کمکی اسکورت شوند.
عملیات تاننبام ("«درخت کاج»")، که پیش‌تر با عنوان عملیات گرون ("«سبز»") شناخته می‌شد، یک تهاجم وسیع برنامه‌ریزی‌شده به سوئیس و لیختن‌اشتاین توسط قدرت‌های محور در جریان جنگ جهانی دوم بود. رهبران سیاسی و نظامی سوئیس که شانسی در قبال پیروزی مقابل ماشین جنگی آلمان نازی و ایتالیا نمی‌دیدند در تدارک نابودسازی کلیه زیرساخت‌های خود در صورت حمله نیروهای محور بودند. اما تاننبام هیچ‌گاه عملیاتی نشد و سوئیس در جریان جنگ جهانی دوم دست نخورده باقی ماند. دلایل لغو عملیات تاننبام چند وجهی بود و به عوامل نظامی، سیاسی،
تاننبام چند وجهی بود و به عوامل نظامی، سیاسی، اقتصادی و استراتژیک بازمی‌گشت. ساختار نظامی سوئیس. تاریخ سوئیس در به‌کارگیری نیروهای شبه‌نظامی (میلیشیا) بسیار کهن، ساختارمند و متفاوت از بیشتر کشورهای اروپایی است. این کشور با پیروی از سیستم میلیشیایی، یکی از معدود کشورهای دنیاست که دفاع ملی‌اش عمدتاً بر پایه مردم مسلح آموزش‌دیده است، نه ارتش حرفه‌ای تمام‌وقت. هستهٔ ارتش سوئیس در قرون وسطی، دهقانان مسلح و کشاورزان ایالتی بودند که در قالب اتحادیه‌های کانتون‌ها برای دفاع از خود در برابر امپراتوری روم مقدس،
برای دفاع از خود در برابر امپراتوری روم مقدس، بورگوندی‌ها و هاپسبورگ‌های اتریش جنگیدند. سوئیس در جنگ جهانی دوم. سوئیس دو روز پیش از تهاجم آلمان به لهستان اعلام بسیج عمومی کرد و تدارک گسترده‌ای برای محافظت از مرزهای خود در قبال تهاجم خارجی ترتیب داد. سوئیس اگرچه اعلام بی‌طرفی کرده بود اما با ساخت هزاران سنگر در دل کوه‌ها و آموزش‌های نظامی به کلیه شهروندان، آمادگی سطح بالایی در مقابل تهاجم خارجی ترتیب دید. بعضی سنگرها (بانکرها) تا ده‌ها متر در دل کوه ساخته شدند و می‌توانستند برای هفته‌ها مقاومت کنند. نیروهای
و می‌توانستند برای هفته‌ها مقاومت کنند. نیروهای محور که با جغرافیای سخت سوئیس و ساختار نظامی‌گری آن آشنا بودند رغبتی به اجرای این عملیات نشان ندادند. هیتلر ترجیح داد از همکاری منفعت‌طلبانهٔ سوئیس در اقتصاد جنگی نازی‌ها بهره ببرد تا اینکه با اشغال آن، منابع و انرژی نظامی خود را هدر دهد.
در قوانین دریانوردی، شناورهای شناور "،" جتسام "،" لاگان "و" متروکه اصطلاحاتی برای انواع مختلف اموال گمشده یا رها شده در دریا هستند. این کلمات معانی دریایی خاصی دارند و پیامدهای حقوقی آنها در حقوق دریانوردی و نجات (دریانوردی) مشهود است. کشتی غرق‌شده به بقایای یک کشتی که غرق شده است، چه غرق شده باشد و چه روی سطح آب شناور باشد، گفته می‌شود. نمای کلی. لاشه کشتی به عنوان اموالی متعلق به هیچ مالک مشخصی طبقه‌بندی می‌شود که یا در بستر دریا فرومی‌رود یا روی سطح آب شناور است، چه عمداً به دریا انداخته شده باشد و چه در
است، چه عمداً به دریا انداخته شده باشد و چه در نتیجه یک حادثه. این اصطلاح شامل بدنه کشتی و متعلقات آن و همچنین هر نوع شیء دیگری در کشتی، مانند بار و خواربار، و وسایل شخصی خدمه و مسافران می‌شود. این همچنین شامل تعریف محدودتر نجات، یعنی اموالی که از لاشه کشتی بازیابی شده‌اند یا بازیابی خود کشتی، می‌شود. عوامل متعددی در شکل‌گیری یک کشتی غرق‌شده نقش دارند که می‌توان آنها را به فرآیندهای فیزیکی و فرهنگی تقسیم کرد. یک مکان می‌تواند تحت تأثیر فرآیندهای فیزیکی، یعنی فرآیندهای طبیعی، مانند خوردگی ناشی از شوری و
یعنی فرآیندهای طبیعی، مانند خوردگی ناشی از شوری و جریان‌های اقیانوسی یا رشد موجودات دریایی بومی و خارجی قرار گیرد. همچنین می‌تواند تحت تأثیر فرآیندهای فرهنگی، یعنی تعاملات انسانی، مانند اضافه کردن یا حذف مواد از محل لاشه کشتی، قرار گیرد. هرگونه فعالیت باستان‌شناسی، مانند حفاری، نیز می‌تواند تهاجمی و دستکاری تلقی شود. در حقوق دریایی، معانی مختلفی به این اصطلاحات نسبت داده می‌شود که بستگی به صلاحیت قضایی و همچنین زمینه دارد. برای مثال، بین کالاهایی که به ساحل می‌رسند و کالاهایی که به دلایلی قابل نجات نیستند
می‌رسند و کالاهایی که به دلایلی قابل نجات نیستند و/یا در دریا گم می‌شوند، تمایز قائل می‌شوند. قانون نجات. مالکیت لاشه کشتی موضوعی بسیار بحث‌برانگیز است، زیرا هیچ مرز مشخصی برای تعریف آن وجود ندارد. ممکن است از طرق مختلفی از ارث تا مصادره به دست آید. همچنین باید بین مالکیت خود بدنه و محمولهٔ آن تمایز قائل شد، زیرا ممکن است بدنه عمداً رها شود، در حالی که محموله ممکن است از روی ضرورت (در موارد اضطراری یا نیاز به کاهش وزن کشتی) رها شود. در این پارامترها، ترک کشتی توسط مسافران آن به منزله از دست دادن مالکیت
کشتی توسط مسافران آن به منزله از دست دادن مالکیت است، اما برای انصراف از ادعای مالکیت، قصد ترک آن لازم است. این امر با محدود کردن آنچه که «متروکه» تلقی می‌شود، بر لاشه کشتی‌ها تأثیر می‌گذارد. به‌طور کلی، یک کشتی در صورتی «رها شده» تعریف می‌شود که هیچ امیدی به بازیابی آن وجود نداشته باشد، که از نظر قانونی به عنوان (که عبارت لاتین به معنای «بدون امید به بازیابی» است) شناخته می‌شود، و این واقعیت باید به وضوح توسط طرف نجات‌دهنده اثبات شود. همچنین باید در آب‌های قابل کشتیرانی رخ دهد. اصطلاح «نجات» برای اشاره به
قابل کشتیرانی رخ دهد. اصطلاح «نجات» برای اشاره به عملیات نجات و همچنین غرامت اعطا شده پس از آن به کار می‌رود. این یک خدمت داوطلبانه محسوب می‌شود که در مواردی مانند خطر برای لاشه کشتی یا آب‌های قابل کشتیرانی اطراف آن ارائه می‌شود. از نظر غرامت، به هر کسی که داوطلبانه در بازیابی لاشه کشتی کمک کرده باشد، چه از خطر قریب‌الوقوع نجات یافته باشد و چه از خسارت، غرامت تعلق می‌گیرد. قانون نجات، ریشه در رسم رومیِ دارد که مقرر می‌داشت کسی که از مال دیگری نگهداری یا آن را بهبود بخشد، از مالک غرامت دریافت می‌کند، حتی
را بهبود بخشد، از مالک غرامت دریافت می‌کند، حتی اگر این خدمت توسط مالک درخواست نشده باشد. این قانون در مورد مقررات دریایی اعمال نمی‌شد، اما مبنایی برای پیروی از احکام بود، مانند حکم دریایی ترانی که بیان می‌کرد به «یابنده» پاداش داده می‌شود، چه مالک کالا را مطالبه کند و چه نکند. این قوانین از زمان "قانون «مذاکره»" تکامل یافته‌اند و امروزه در ایالات متحده، نجات‌دهنده‌ای که داوطلبانه کالاها را به بندر بازگرداند، می‌تواند از نظر قانونی ادعای مالکیت آنها را داشته باشد یا در ازای دریافت پاداش، آنها را به یک
داشته باشد یا در ازای دریافت پاداش، آنها را به یک مارشال تحویل دهد. فلوتسام. فلوتسام (همچنین به عنوان "flotsan" شناخته می‌شود) به کالاهایی از یک کشتی غرق شده که به سطح دریا شناور شده‌اند، یا هر محموله شناوری که به دریا انداخته می‌شود، اشاره دارد. در حقوق دریایی، کالاهای شناور به کالاهایی اطلاق می‌شود که در اثر غرق شدن کشتی یا تصادف، روی سطح آب شناور می‌مانند. کسی که اشیاء آب‌گرفته را کشف می‌کند، مجاز به ادعای مالکیت آن است، مگر اینکه شخص دیگری مالکیت خود را بر آن ثابت کند. حتی زمانی که منبع مشخص است، ممکن
بر آن ثابت کند. حتی زمانی که منبع مشخص است، ممکن است یابنده اقلام را به عنوان اشیاء آب‌گرفته و قابل مطالبه در نظر بگیرد. این اتفاق با گم شدن حداکثر ۱۱۰ کانتینر بار توسط کشتی "ام‌اس‌سی زو" در دریاهای مواج در ژانویه ۲۰۱۹ در ساحل بورکوم آلمان رخ داد؛ کالاهای گم‌شده‌ای که در ساحل هلند پیدا شدند، به عنوان کالاهای شناور در آب در نظر گرفته شدند. جتسام. جتسام به هر محموله‌ای اطلاق می‌شود که عمداً از کشتی یا لاشه کشتی دور ریخته می‌شود. از نظر قانونی، جتسام (jetsam) نیز شناور است، اگرچه شناور بودن بخشی از معنای لغوی
شناور است، اگرچه شناور بودن بخشی از معنای لغوی آن نیست. به‌طور کلی، «به دریا انداختن» به عمل پرتاب کالاها به دریا برای سبک کردن بار کشتی در معرض خطر غرق شدن اشاره دارد. طبق قانون دریانوردی، کسی که این آثار باستانی را کشف می‌کند، ملزم به بازگرداندن آنها به صاحب اصلی‌شان نیست، مگر در مواردی که صاحب اصلی ادعای درستی داشته باشد. با این حال، طبق گفته اداره ملی اقیانوسی و جوی ایالات متحده، «ممکن است مالک اصلی ادعای مالکیت اشیاء شناور را داشته باشد، در حالی که اشیاء شناور می‌توانند به عنوان دارایی هر کسی که آن را
شناور می‌توانند به عنوان دارایی هر کسی که آن را کشف می‌کند، ادعا شوند.» لاگان. لاگان (که به آن «لیگان» نیز گفته می‌شود) کالاهایی هستند که به دریا انداخته می‌شوند و به اندازه کافی سنگین هستند که به کف اقیانوس فرو بروند، اما به یک نشانگر شناور مانند یک شناور یا چوب پنبه متصل هستند تا شخصی که کالا را علامت‌گذاری کرده است بتواند دوباره آنها را پیدا کند. همچنین اجسام بزرگی که در داخل کشتی در حال غرق شدن گیر افتاده‌اند می‌توانند لاگان نامیده شوند. طبق قانون دریانوردی، یک بویه یا هر شیء شناور دیگر، دلیل کافی برای
یک بویه یا هر شیء شناور دیگر، دلیل کافی برای ادعای مالکیت یک اثر باستانی است. لگن باید به صاحب اصلی‌اش برگردانده شود. متروکه. متروکه می‌تواند به کالاهایی اشاره داشته باشد که به کف اقیانوس فرورفته‌اند، توسط مالکشان با میل یا اجبار رها شده‌اند و بنابراین رها شده‌اند، اما هیچ‌کس امیدی به بازیابی آنها ندارد. از نظر حقوق دریایی، متروکه به اموالی اطلاق می‌شود که در آب‌های قابل کشتیرانی رها شده‌اند و هیچ امیدی به بازیابی آنها، یا "به عبارت دیگر، بازیابی مجدد آنها"، و هیچ انتظاری برای بازگرداندن آنها به صاحبشان،
و هیچ انتظاری برای بازگرداندن آنها به صاحبشان، یا "به عبارت دیگر، بازگشت آنها وجود ندارد".
مودی سنتر () یک سالن سرپوشیده ورزشی در شهر آستین، ایالات متحده آمریکا است. این ورزشگاه که در سال ۲۰۲۲ افتتاح شده دارای ۱۶٬۲۲۳ نفر ظرفیت است و برای مسابقات بسکتبال و کنسرت‌های موسیقی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
امپیری ؛ یک گروه راک ارمنستانی در سبک‌های هوی راک و هارد راک فعالیت می‌کند. آثار این گروه با آوازهای گیرا، انتقال‌های ملودی غافلگیرکننده، اشعار متفکرانه به زبان‌های ارمنی و انگلیسی و فرم‌های موسیقی کامل و هارمونیک شناخته می‌شود. تاریخچه. این گروه در سال ۱۹۹۳ میلادی به ابتکار سارگیس مانوکیان و کارن آرزومانیان تشکیل شد و از آن زمان تا کنون حدود ۵۰ کنسرت برگزار نموده است، اما تنها در سال ۲۰۰۵ به‌طور گسترده‌ای مورد توجه قرار گرفت. در سال ۲۰۰۶، امپیری زمانی که اولین آلبوم سی‌دی خویش را با ۱۳ قطعه در استودیوی
اولین آلبوم سی‌دی خویش را با ۱۳ قطعه در استودیوی شخصی گروه ضبط کرد، اولین کنسرت انفرادی خویش را نیز برگزار کرد، جوایز ملی موسیقی ارمنستان را در بخش «بهترین گروه راک» از آن خود کرد. این گروه در سال ۲۰۰۷ در مراسم اهدای جوایز موسیقی ارمنستان، جایزه بهترین آلبوم راک را از آن خود کرد. ریشه‌نام عنوان گروه. واژه «امپیری» برگردان انگلیسی کلمه эмпирей می‌باشد و نسخه اسلاوی کلمه یونانی empuros (لاتین، empyreus، انگلیسی empyrean)، به معنی بلندترین بخش آسمان‌ها است، که ظاهراً کروی‌‎شکل است و در دوران باستان تصور می‌شد
ظاهراً کروی‌‎شکل است و در دوران باستان تصور می‌شد که حاوی عنصر خالص آتش است و توسط مسیحیان اولیه منزلگاه خدا و فرشتگان بوده است.
لیکنولوژیست یک نشریه علمی داوری‌شده و دوماهنامه در زمینهٔ شاخه‌شناسی گلسنگ است که موضوعاتی همچون رده‌بندی، سیستماتیک، بوم‌شناسی، زیست‌جغرافیا و حفاظت را در بر می‌گیرد. این نشریه به‌وسیلهٔ انتشارات دانشگاه کمبریج و به نمایندگی از انجمن گلسنگ بریتانیا منتشر می‌شود و سردبیران آن کریستوفر جی. الیس (از باغ گیاه‌شناسی سلطنتی ادینبرو) و لینا میلوس (از موزه تاریخ طبیعی فنلاند) هستند. تاریخچه. این نشریه در نوامبر ۱۹۵۸ پایه‌گذاری شد. آغاز به کار آن در پی تأسیس انجمن گلسنگ بریتانیا در ۱ فوریه ۱۹۵۸ صورت گرفت. این نشریه
بریتانیا در ۱ فوریه ۱۹۵۸ صورت گرفت. این نشریه به‌عنوان یکی از انتشارات انجمن گلسنگ بریتانیا و با سردبیری پیتر ویلفرد جیمز بنیان نهاده شد. در سال‌های آغازین، این نشریه دامنه‌ای محدود داشت و سالانه حدود پنجاه صفحه را در بر می‌گرفت. دو جلد نخست آن به‌صورت دست‌نویس با دستگاه سیکلوستایل منتشر شدند و متن‌ها توسط منشی سوینسکو نوشته می‌شدند. در نخستین سرمقاله، اهداف اصلی نشریه ترسیم شدند که تمرکز آن‌ها بر پیشبرد مطالعات شاخه‌شناسی گلسنگ و اهمیت حفاظت از طبیعت بود. این نشریه در پی آن بود که کمبود منابع نوین در
این نشریه در پی آن بود که کمبود منابع نوین در زمینهٔ رده‌بندی گلسنگ‌های بریتانیا را جبران کند و با ارائهٔ مقاله‌های دقیق، به گیاه‌شناسان در شناسایی گونه‌های محلی کمک کند. همچنین، نشریه قصد داشت تا مشارکت در زمینهٔ پراکنش و بوم‌شناسی گلسنگ‌ها در بریتانیا را افزایش دهد؛ حوزه‌هایی که در آن زمان کمتر مورد توجه قرار گرفته بودند. با تأکید بر توازن میان پژوهش و تأثیرات زیست‌محیطی نمونه‌برداری علمی، نشریه از روش‌های مطالعهٔ محتاطانه و مسئولانه دفاع می‌کرد تا به این موجودات کندرشد آسیبی نرسد. در سال‌های آغازین،
این موجودات کندرشد آسیبی نرسد. در سال‌های آغازین، نشریه طرح‌های مختلفی برای جلد خود آزمود تا آن‌که در سال ۱۹۵۹ به جلدی با رنگ سبز بهاری رسید که تا سال ۲۰۰۰ مورد استفاده قرار گرفت. همچنین، نشریه که به صورت نامنظم چاپ می‌شد، توانست چاپ خود را به صورت سالانه و منظم تغییر دهد و از جلد ۶ در سال ۱۹۷۴، شمارش متوالی جلدها آغاز شد که با سال تقویمی نیز هم‌زمان بود. با وجود آن‌که نشریه در سال ۱۹۵۸ بنیان‌گذاری شده بود اما در سال ۲۰۱۸ به جلد پنجاهم رسید. در طول دهه‌ها، این نشریه از نظر اندازه، گسترهٔ موضوعی و اهمیت
این نشریه از نظر اندازه، گسترهٔ موضوعی و اهمیت بین‌المللی رشد یافت. برای مدتی طولانی، این نشریه تنها نشریهٔ علمی جهان بود که به‌طور کامل به گلسنگ‌ها اختصاص داشت و از این رو به منبعی ضروری برای پژوهش در این حوزه تبدیل شد. با گسترش دامنهٔ خود، احترام بین‌المللی بیشتری به دست آورد، در حالی که همچنان نشریهٔ اصلی انجمن گلسنگ بریتانیا باقی ماند. در دوران سردبیری کریتندن از ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۹، این نشریه دگرگونی‌های مهمی را تجربه کرد که به روزرسانی و افزایش تأثیرگذاری آن را در پی داشت. در سال ۲۰۰۱، کریتندن بازنگری کامل
را در پی داشت. در سال ۲۰۰۱، کریتندن بازنگری کامل در طرح و چاپ نشریه را آغاز کرد و اندازهٔ صفحه‌ها افزایش یافت و طرح جلد جدیدی جایگزین جلد سبز بهاری قدیمی شد که از سال ۱۹۵۹ استفاده می‌شد. این نوسازی ظاهری با تلاش‌هایی برای گسترش محتوای نشریه و جذب بیشتر مخاطبان همراه شد. کریتندن همچنین شماره‌هایی با موضوعات خاص در زمینهٔ شاخه‌شناسی گلسنگ معرفی کرد که به تمرکز پژوهش‌ها در حوزه‌های خاص و افزایش تعامل خوانندگان کمک کرد. او همچنین نگارش مقاله‌های طولانی‌تر و جامع‌تر را رونق داد، به‌طوری‌که پرداخت عمیق‌تر به
جامع‌تر را رونق داد، به‌طوری‌که پرداخت عمیق‌تر به موضوعات پیچیده امکان‌پذیر شد. این تغییر به سوی مطالب پرمحتواتر، با افزایش میانگین تعداد صفحات مقاله‌ها در طول سال‌ها بازتاب یافت. در دوران مدیریت کریتندن، نشریه با تغییرات در رویه‌های انتشارات دانشگاهی نیز سازگار شد و انتشار الکترونیکی مؤثری را به اجرا گذاشت. در پاسخ به الزامات نوظهور قوانین جهانی نام‌گذاری برای جلبک‌ها، قارچ‌ها و گیاهان، ثبت اجباری نام‌های جدید قارچی معرفی شد تا اطمینان حاصل شود که مشارکت‌های رده‌بندی با جدیدترین استانداردهای این حوزه
رده‌بندی با جدیدترین استانداردهای این حوزه هم‌خوانی دارند. شاید یکی از چشمگیرترین تغییرات در سال ۲۰۱۶ رخ داد، زمانی که کریتندن سیاستی را برای رد «توصیف‌های مجزای بدون زمینه» اجرایی کرد. این تصمیم، نویسندگان را تشویق کرد تا توصیف گونه‌های جدید را در چارچوب‌های گسترده‌تری از رده‌بندی یا بوم‌شناسی ارائه دهند و بدین ترتیب، تأثیر و سودمندی کلی چنین مقالاتی افزایش یافت. با وجود نگرانی‌های اولیه، این تغییر سیاست به کاهش تعداد گونه‌های جدید توصیف‌شده در نشریه منجر نشد؛ بلکه در عوض، به ارائهٔ مقالات جامع‌تر
منجر نشد؛ بلکه در عوض، به ارائهٔ مقالات جامع‌تر انجامید.
سوداگران تردید یک فیلم مستند آمریکایی محصول سال ۲۰۱۴ به کارگردانی رابرت کنر است که با الهام از کتابی با همین نام نوشتهٔ نائومی اورسکس و اریک ام. کانوی ساخته شده است. این فیلم، استفادهٔ تولیدکنندگان صنعت دخانیات را از تاکتیک‌های روابط عمومی برای محافظت از کسب‌وکارشان در برابر تحقیقاتی که خطرات سلامتی ناشی از سیگار کشیدن را نشان می‌دادند، دنبال می‌کند. برجسته‌ترین این تاکتیک‌ها، پرورش دانشمندان و دیگرانی است که با موفقیت در نتایج علمی تردید ایجاد می‌کنند. این فیلم کمک یک شعبده‌باز حرفه‌ای، به بررسی شباهت بین
فیلم کمک یک شعبده‌باز حرفه‌ای، به بررسی شباهت بین این تاکتیک‌ها و روش‌هایی می‌پردازد که شعبده‌بازان برای پرت کردن حواس مخاطبان خود از مشاهدهٔ نحوهٔ اجرای شعبده‌بازی‌ها به کار می‌برند. این تاکتیک‌ها برای صنعت دخانیات، با موفقیت مقررات دولتی را تا مدت‌ها پس از ایجاد اجماع علمی در مورد خطرات سلامتی ناشی از سیگار کشیدن به تأخیر انداختند. به عنوان مثال دوم، این فیلم شرح می‌دهد که چگونه تولیدکنندگان مواد ضدحریق پس از گزارش اثرات سمی این مواد در مقالات علمی، برای محافظت از فروش خود تلاش کردند. دغدغه اصلی فیلم،
محافظت از فروش خود تلاش کردند. دغدغه اصلی فیلم، استفاده مداوم از این تاکتیک‌ها برای جلوگیری از اقدامات دولتی برای تنظیم انتشار گازهای گلخانه‌ای در پاسخ به خطرات تغییرات اقلیمی جهانی است. تولید. موضوعات مصاحبه. سازندگان این فیلم با بیش از دوازده نفر مصاحبه کردند که هرکدام با مجموعه‌ای از درگیری‌ها، از تنظیم مقررات محصولات دخانی گرفته تا تغییرات اقلیمی جهانی، مرتبط بوده‌اند. سوژه‌های مصاحبه به ترتیب حضور در فیلم عبارتند از:
باشگاه اتوبوس پیل سوختی متشکل از شرکت‌کنندگان سه پروژه نمایشی برای اتوبوس‌های پیل سوختی در نه شهر اروپایی و دو شهر دیگر در سراسر جهان بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۷ بود. باشگاه اتوبوس پیل سوختی به انجمنی برای به اشتراک گذاشتن تجربیات و اطلاعات بین شهرها و محققان تبدیل شد. شهرهای دیگری مانند پکن نیز اتوبوس‌های کنسرسیوم پشت این پروژه را آزمایش کردند. هر سه پروژه از اتوبوس‌های مرسدس-بنز سیتارو با پیل‌های سوختی هیدروژنی ساخت شرکت بالارد استفاده کردند. وقتی در سال ۲۰۰۷ تکمیل شد، هر سه پروژه از نظر محققان موفقیت‌آمیز
تکمیل شد، هر سه پروژه از نظر محققان موفقیت‌آمیز تلقی شدند. با این حال، این اتوبوس‌ها به دلیل هزینه بالای عملیاتی در مقایسه با اتوبوس‌های دیزلی توسط برخی از اپراتورها مورد انتقاد قرار گرفتند، به طوری که مادرید گزارش داد که هزینه سوخت آنها حدود ده برابر بیشتر است. دیگران به قیمت بالای خرید اتوبوس‌های هیدروژنی اشاره کردند، و نیاز به ساخت جایگاه‌های سوخت‌گیری اختصاصی هیدروژن مطرح کردند. پروژه‌ها. ناز. از سال ۲۰۰۱، پروژه تحقیقاتی حمل و نقل شهری پاک برای اروپا (CUTE) که توسط اتحادیه اروپا حمایت می‌شد، شروع به
(CUTE) که توسط اتحادیه اروپا حمایت می‌شد، شروع به استفاده از اتوبوس‌های پیل سوختی هیدروژنی در نه شهر اروپایی - آمستردام، بارسلونا، هامبورگ، لندن، لوکزامبورگ، مادرید، پورتو، استکهلم و اشتوتگارت - کرد. این پروژه توسط کنسرسیومی از اپراتورهای حمل و نقل، توسعه‌دهندگان زیرساخت‌های هیدروژن و پیل سوختی، دانشگاه‌ها و مقامات شهری پشتیبانی شد. در پایان پروژه در سال ۲۰۰۶، محققان این پروژه را موفقیت‌آمیز ارزیابی کردند. پروژه بعدی از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ با استفاده از اتوبوس‌های پیل سوختی هیدروژنی موجود و همچنین اتوبوس‌های
پیل سوختی هیدروژنی موجود و همچنین اتوبوس‌های جدید اجرا شد. اکتوس. اکتوس مخفف "سیستم حمل و نقل شهری اکولوژیکی" است. شرکت انرژی نو ایسلند مسئول این پروژه بود که هدف آن نشان دادن فناوری پیشرفته هیدروژن با راه‌اندازی بخشی از سیستم حمل و نقل عمومی با اتوبوس‌های پیل سوختی در شهر ریکیاویک، پایتخت ایسلند، بود. هیدروژن از منابع انرژی زمین‌گرمایی و برق‌آبی خانگی با استفاده از الکترولیز تولید شد. این پروژه از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ اجرا شد. مرحله. استپ برای انرژی حمل و نقل پایدار برای پرت. این ابتکار وزارت برنامه‌ریزی و
پایدار برای پرت. این ابتکار وزارت برنامه‌ریزی و زیرساخت‌های دولت استرالیای غربی، اگرچه توسط اپراتور قراردادی پث ترانزیت اداره می‌شد، اما مسئولیت آن بر عهده ترنسپرت بود. سه اتوبوس سلول سوختی هیدروژنی مرسدس بنز که در پرت فعالیت می‌کردند، «اکوباس» نامیده می‌شدند. پروژه استپ از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ اجرا شد و اولین اتوبوس‌ها در سپتامبر ۲۰۰۴ به بهره‌برداری رسیدند. این اتوبوس‌ها در سال ۲۰۰۷ از رده خارج شدند، و متعاقباً یک اتوبوس (البته بدون سلول‌های سوخت هیدروژنی) حفظ شد. طرح آزمایشی پرت، بودجه‌ای معادل ۲٫۵ میلیون
شد. طرح آزمایشی پرت، بودجه‌ای معادل ۲٫۵ میلیون دلار استرالیا از وزارت محیط زیست و میراث و دفتر گلخانه‌های استرالیا دریافت کرد. این طرح توسط برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد و سازمان توسعه صنعتی سازمان ملل متحد تأیید شد. شرکت بی‌پی هیدروژن را به عنوان یک محصول جانبی در پالایشگاه نفت کوینانا ( تولید کرد. جنوب پرت). سپس هیدروژن از طریق جاده و با تانکرهای مخصوص حمل و نقل جاده‌ای به یک ایستگاه اتوبوس در حومه شمالی پرت منتقل شد. اتوبوس‌های پرت در این آزمایش، نسبت به سایر شهرهای مورد آزمایش، به قابلیت اطمینان
به سایر شهرهای مورد آزمایش، به قابلیت اطمینان بیشتر و مصرف سوخت کمتری دست یافتند. تا ژوئن ۲۰۰۵، اتوبوس‌های پرت بیش از طی کرده بودند. و تقریباً ۳۰۰۰ ساعت عملیاتی را به پایان رساند و تقریباً ۶۰۰۰۰ مسافر از این سرویس استفاده کردند. چین. در سال ۲۰۰۵، پکن با استفاده از کمک‌های مالی برنامه توسعه سازمان ملل متحد، سه اتوبوس پیل سوختی هیدروژنی از این کنسرسیوم خریداری کرد. این اتوبوس‌ها به عنوان اولین اتوبوس‌های پیل سوختی در چین، در ژوئن ۲۰۰۶ وارد خدمت شدند. دانشمندان و محققان امیدوار بودند نشان دهند که چگونه
و محققان امیدوار بودند نشان دهند که چگونه می‌توان به حمل و نقل بدون انتشار گازهای گلخانه‌ای در چین دست یافت. در آن زمان، سوخت‌های فسیلی مانند زغال سنگ و نفت ۹۰ درصد از کل مصرف انرژی چین را تشکیل می‌دادند. با این حال، اتوبوس‌ها پس از یک سال از رده خارج شدند، زیرا آلودگی هوا باعث کاهش راندمان و عمر عملیاتی سلول‌های سوختی شده بود. وسایل نقلیه و شرکا. در تمام پروژه‌ها از اتوبوس‌های مرسدس-بنز سیتارو از شرکت دایملر کرایسلر استفاده شد. آنها از پیل‌های سوختی هیدروژنی استفاده می‌کردند که اکنون بخشی از شرکت بالارد
استفاده می‌کردند که اکنون بخشی از شرکت بالارد است، تولید می‌شدند و به عنوان اتحادی و شرکت فورد موتور توسعه داده شده بودند. در بسیاری از شهرها، سوخت هیدروژن توسط شرکت بی‌پی تأمین می‌شد. در آن زمان، آنها ادعا می‌کردند که با ۳۳ اتوبوس پیل سوختی که به‌طور منظم در حال سرویس‌دهی هستند، بزرگ‌ترین ناوگان اتوبوس‌های پیل سوختی در جهان را دارند. تخمین زده می‌شد که هر اتوبوس ۱٫۲ میلیون دلار آمریکا هزینه داشته باشد و برد آن بود. و حدود ۷۰ مسافر را حمل کرد.
رکورد دمای ۲۰۰۰ سال گذشته با استفاده از داده‌های رکوردهای پروکسی (اقلیم) در کنار رکورد دمای ابزاری مدرن که تنها ۱۷۰ سال گذشته را در مقیاس جهانی پوشش می‌دهد، بازسازی شده است. بازسازی‌های در مقیاس بزرگ که بخشی یا تمام هزاره اول و دوم را پوشش می‌دهند، نشان داده‌اند که دمای اخیر استثنایی است: گزارش ارزیابی چهارم هیئت بین دولتی تغییرات اقلیمی در سال ۲۰۰۷ به این نتیجه رسید که «میانگین دمای نیمکره شمالی در نیمه دوم قرن بیستم "به احتمال زیاد" بالاتر از هر دوره ۵۰ ساله دیگری در ۵۰۰ سال گذشته بوده و "احتمالاً"