payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او حتی پس از استعفا از سمت خود به عنوان مدیر، برای هدایت یک گروه دائمی در تئاتر مانزونی در میلان، همچنان با این انجمن در ارتباط ماند. از سال ۱۹۱۹، او منتقد تئاتر برای مجله «تصویرسازی ایتالیایی» (Illustrazione Italiana) بود و وقایع‌نامه‌های او در ده جلد (Cronache teatrali - 1920-1929) گردآوری شد. او همچنین رمانی به نام «بیوندینا» (بِلوندک) (La biondina) (۱۸۹۳) و چندین داستان کوتاه نوشت. او که دچار بحران افسردگی شدیدی شده بود، در وارزه خودکشی کرد. تحلیل آثار. کمدی‌های او، تحت تأثیر آموزه‌های هنری بک، تصویری
کمدی‌های او، تحت تأثیر آموزه‌های هنری بک، تصویری بی‌طرفانه از اخلاق را ترسیم می‌کنند و با روحیه‌ای علمی (هرچند گاهی با ابزارهای بیانی نامشخص) به تحقیقات روانشناختی نزدیک می‌شوند. «زن ایده‌آل»،‌ طبق گزارش‌ها یکی از نقش‌های بزرگ الئونورا دوزه در دوران فعالیتش بوده است. اجراهای تئاتر آثار. «زن ایده‌آل»، نخستین اجرا در تئاتر ژربینو تورین، 11 نوامبر 1890 (با بازی الئونورا دوزه، فلاویو آندو، ویتوریو زامپیری و آنتونیو گالیانی) «وارث» (L'erede): نخستین اجرا در تئاتر ژربینو تورین، 4 دسامبر 1893 توسط گروه کمپانی
ژربینو تورین، 4 دسامبر 1893 توسط گروه کمپانی (Compagnia) (به کارگردانی فرانچسکو پاستا، و با تینا دی لورنسو در نقش اول) «بحران»: نخستین اجرا در تئاتر آلفیری تورین در 14 اکتبر 1904 (با بازی ویرجینیا رایتر، لوئیجی کارینی و اوگو پیپرنو). «درِ بسته»: نخستین اجرا در تئاتر مانزونی میلان در 24 ژانویه 1913. با بازی تینا دی لورنزو، جوله پیانو، اگلوگ کالیندری، فبو ماری، جوزپه استرنی، آرماندو فالکونی، کامیلو پیلوتو و آنتونیو والنتی.
قتل عام ویا کارینی یک حمله کوزا نوسترا بود که در آن در ۳ سپتامبر ۱۹۸۲ در پالرمو از طریق ایسیدورو کارینی، بخشدار پالرمو کارلو آلبرتو دالا کیزا، همسرش امانولا ستی کارارو و افسر پلیس اسکورت دومنیکو روسو به قتل رسیدند. جزئیات قتل عام. ژنرال دالا کیزا با یک اتوبیانچی آتوبیانکی ای۱۱۲ بژ رنگ که همسرش امانوئلا ستی کارارو او را می‌راند، در حال ترک استان برای صرف شام در رستورانی در موندلو بود. اتوبیانچی آتوبیانکی ای۱۱۲ توسط یک آلفتا که افسر پلیس، دومنیکو روسو، آن را می‌راند، تعقیب می‌شد. ساعت ۹:۱۵ شب، هنگام عبور از
می‌راند، تعقیب می‌شد. ساعت ۹:۱۵ شب، هنگام عبور از ایزیدورو کارینی، یک موتورسیکلت هوندا سی‌بی که جوزپه لوچزه آن را می‌راند و جوزپه گرکو (معروف به "اسکارپوتزددا") پشت سرش نشسته بود، از پهلو به آلفتا نزدیک شد و گرکو با یک تفنگ کلاشینکف به او شلیک کرد. در همان زمان، یک بی‌ام‌و ۵۲۰ که کالوگرو گانچی و آنتونینو مادونیا رانندگی آن را بر عهده داشتند، به آتوبیانکی ای۱۱۲ رسید و مادونیا با یک کلاشینکف به سمت ماشین آتش گشود. دالا کیزا و همسرش در حالی که ماشین به صندوق عقب یک فیات ریتمو پارک شده برخورد کرد، سی گلوله به
یک فیات ریتمو پارک شده برخورد کرد، سی گلوله به آنها اصابت کرد (ژنرال سعی کرد با بدن خود از زن محافظت کند). گرکو از موتورسیکلت پیاده شد و در حالی که نتیجه مرگبار حادثه را بررسی می‌کرد، در جاده آتوبیانکی ای۱۱۲ دور زد. بلافاصله پس از آن، ماشین و موتورسیکلت مورد استفاده در جنایت به مکانی خلوت منتقل و آتش زده شدند. همسر دالا کیزا فوراً درگذشت، در حالی که افسر دومنیکو روسو دوازده روز بعد، در ۱۵ سپتامبر، درگذشت. انگیزه‌ها. این ژنرال به عنوان رئیس مرکز ویژه ضد تروریسم کارابینیری، از سپتامبر ۱۹۷۸، ضدحمله دولت علیه
کارابینیری، از سپتامبر ۱۹۷۸، ضدحمله دولت علیه گروه‌های چپ افراطی، به ویژه بریگادهای سرخ را با نتایج قابل توجه رهبری کرده بود. او روند فروپاشی پدیده تروریسم در ایتالیا را آغاز کرده بود که پس از مرگ او به‌طور قطعی به پایان رسید. به دلیل دستاوردهایش و اعتبار بالایی که در میدان به دست آورده بود، پس از قتل پیو لا توره، سیاستمدار اتحادیه‌گرا و کمونیست، به عنوان بخشدار شهر به پالرمو فرستاده شد. در سه سال قبل از تأسیس او، مافیا، از جمله کارآگاهان ماهر، قضات و دیگر مقامات دولتی، از جمله بوریس جولیانو، چزاره
و دیگر مقامات دولتی، از جمله بوریس جولیانو، چزاره ترانووا، پیرسانتی ماتارلا و گائتانو کوستا را به قتل رسانده بود. اگرچه دالا کیزا در بحبوحه جنگ دوم مافیا بیش از صد روز به عنوان بخشدار پالرمو خدمت کرد، اما به او «اختیارات ویژه» وعده داده شده (و مبهم تعریف شده) دولت داده نشد و او در مصاحبه‌ای معروف و جنجالی با جورجیو بوکا از "روزنامه لا رپوبلیکا" در اوت ۱۹۸۲ از این موضوع شکایت کرد. این قتل عام همچنین به دلیل سبک «نظامی» اجرای آن، عموم مردم را شگفت زده کرد: دالا چیزا و همسرش توسط یک کلاشینکف، یک تفنگ تهاجمی
چیزا و همسرش توسط یک کلاشینکف، یک تفنگ تهاجمی نظامی، مورد اصابت قرار گرفتند. ترور دالا چیزا همچنین باعث بحث در محافل روزنامه‌نگاری، دانشگاهی و قضایی شده است که ترور او با خاطراتی که آلدو مورو در طول آدم‌ربایی اش در سال ۱۹۷۸ نوشته بود، مرتبط است. به‌طور خاص، اعتقاد بر این بود که دالا چیزا به نسخه کامل و غیر عمومی خاطرات مورو دسترسی داشته است که ممکن است حاوی افشاگری‌هایی در مورد دخالت دولت در آدم‌ربایی او باشد. تحقیقات. قاتل اصلی جوزپه گرکو بود که بعداً در دادگاه ماکسی به جرم قتل "غیابی" محکوم شد، در حالی
دادگاه ماکسی به جرم قتل "غیابی" محکوم شد، در حالی که او دیگر مرده بود و قضات از این موضوع خبر نداشتند. تعدادی از افراد مسلح دیگر نیز در این جنایت دست داشتند، از جمله جوزپه لوچسه که او نیز در دادگاه ماکسی به جرم قتل به حبس ابد محکوم شد. برناردو پروونزانو، سالواتوره رینا، جوزپه کالو، برناردو بروسکا، فرانچسکو مادونیا، ننه گراچی و فرانچسکو اسپادارو نیز بعداً به جرم صدور دستور قتل به حبس ابد غیابی محکوم شدند.
بمب‌گذاری قطار ۹۰۴ (ایتالیایی: "Strage del Rapido 904" یا کشتار کریسمس (قتل‌عام کریسمس) یک حمله تروریستی بود که در ۲۳ دسامبر ۱۹۸۴ در "تونل پایه آپنین" رخ داد. بمبی در قطار سریع‌السیر ۹۰۴ از ناپل به میلان منفجر شد و ۱۶ کشته و ۲۶۶ زخمی بر جای گذاشت. محل بمب‌گذاری در نزدیکی محل بمب‌گذاری قطار سریع‌السیر ایتالیکوس ده سال پیش بود. انگیزه پشت این حمله بمب‌گذاری، منحرف کردن نیروهای امنیتی ایتالیا از تحقیقات در مورد مافیای سیسیل بود، چرا که شهادت توماسو بوشتا، جاسوس مافیا، نزد جیووانی فالکونه، دادستان ضد مافیا،
مافیا، نزد جیووانی فالکونه، دادستان ضد مافیا، منجر به صدور مجموعه‌ای از احکام بازداشت در سپتامبر ۱۹۸۴ شد که متعاقباً به محاکمه ماکسی علیه ۴۷۵ متهم مافیا منجر شد. جوزپه کالو، رئیس مافیا، که با نام «پیپو» نیز شناخته می‌شود، در فوریه ۱۹۸۹ به جرم دستور دادن و سازماندهی این حمله محکوم شد. در آوریل ۲۰۱۱، سالواتوره ریینا، «رئیس رؤسا»، مافیا، به جرم دستور دادن بمب‌گذاری متهم شد. بمب‌گذاری. روز یکشنبه، ۲۳ دسامبر ۱۹۸۴، قطار سریع ۹۰۴ در حال سرویس‌دهی منظم بین ناپل و میلان بود. این قطار به سمت شمال در حرکت بود و ۷۰۰
میلان بود. این قطار به سمت شمال در حرکت بود و ۷۰۰ مسافر تعطیلات که به خانه برمی‌گشتند یا به دلیل تعطیلات کریسمس پیش رو به دیدار اقوام خود می‌رفتند، در آن ازدحام زیادی ایجاد کرده بودند. ساعت ۱۹:۰۸ بمبی در واگن نهم، یک واگن درجه دو در وسط قطار، منفجر شد. قطار در ۸ کیلومتری تونل آپنین بیس، در خط فلورانس - بولونیا در نزدیکی ورنیو، در یک مسیر مستقیم طولانی با محدودیت سرعت تا ۱۶۰ کیلومتر، قرار داشت. کیلومتر در ساعت در آن زمان، و با سرعت ۱۵۰ در حال حرکت بود کیلومتر بر ساعت. این بمب در حالی که قطار در ایستگاه
بر ساعت. این بمب در حالی که قطار در ایستگاه راه‌آهن فلورانس سانتا ماریا نوولا بود، روی یک قفسه چمدان قرار داده شده بود. برخلاف بمب‌گذاری‌های قطار در دهه‌های گذشته که با آشفتگی‌های سیاسی همراه بود، این بمب از راه دور کنترل می‌شد و در حالی که قطار کاملاً وارد تونل شده بود، منفجر شد تا خسارت را به حداکثر برساند. بمب طبق برنامه منفجر شد. موج شوک آن که توسط دیواره‌های تونل منعکس می‌شد، تمام شیشه‌های پنجره و درهای داخلی را شکست و تکه‌های ترکش مانندی را به داخل محفظه‌ها پرتاب کرد. ۱۵ نفر در اثر انفجار مستقیم جان
پرتاب کرد. ۱۵ نفر در اثر انفجار مستقیم جان باختند و یک نفر دیگر نیز بعداً به دلیل جراحات وارده جان خود را از دست داد. ترمز اضطراری کشیده شد و قطار در فاصله حدود هزار متری از محل انفجار، ۸ کیلومتر از ورودی شمالی و ۱۰ کیلومتر از ورودی جنوبی، متوقف شد. جیان کلودیو بیانکونچینی، هادی قطار - در آخرین سفر خود قبل از بازنشستگی - از ناحیه گردن زخمی شد، اما توانست با یک تلفن خدماتی تماس بگیرد و درخواست کمک کند. مسافران ترسیده و در زمستان سرد آپنین سرگردان بودند. استعلام. ظرف چند ساعت پس از انفجار، تعدادی از گروه‌های
ظرف چند ساعت پس از انفجار، تعدادی از گروه‌های چپ و راست مسئولیت آن را بر عهده گرفتند. سوءظن رسمی بر تروریست‌های نئوفاشیست متمرکز بود، زیرا این حمله در همان مسیر راه‌آهن رخ داد که افراط‌گرایان راست‌گرا در سال ۱۹۷۴ قطار ایتالیکوس را بمب‌گذاری کردند و دوازده نفر را کشتند و ۴۸ نفر را زخمی کردند. دفتر دادستانی عمومی به سرعت تحقیقاتی را آغاز کرد. یک بررسی شیمیایی و بالستیک برای یافتن نوع ماده منفجره مورد استفاده و دینامیک فاجعه انجام شد. یک شاهد پیدا شد: او دو نفر را دید که دو کیسه را در قفسه بار واگن نهم در
نفر را دید که دو کیسه را در قفسه بار واگن نهم در ایستگاه فلورانس قرار می‌دادند، بنابراین تحقیقات به دادستان‌های فلورانس واگذار شد. در ۹ ژانویه ۱۹۸۶، دادستان پیرلوئیجی ویگنا، کالو و سرکولا را به این قتل‌عام متهم کرد. طبق تحقیقات، این بمب‌گذاری با هدف منحرف کردن نیروهای امنیتی دولتی از تحقیقات در مورد مافیای سیسیل انجام شده بود، پس از آنکه شهادت توماسو بوشتا، جاسوس مافیا، به قاضی جیووانی فالکونه، قاضی تحقیقات ضد مافیا، منجر به صدور مجموعه‌ای از احکام بازداشت در سپتامبر ۱۹۸۴ شد که متعاقباً به محاکمه ماکسی
در سپتامبر ۱۹۸۴ شد که متعاقباً به محاکمه ماکسی علیه ۴۷۴ متهم مافیا منجر شد. محاکمات. دادگاه عالی فلورانس در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۲ این احکام را تأیید کرد و رسماً «دست هماهنگ مافیا» را در این فاجعه به رسمیت شناخت. در ۱۸ فوریه ۱۹۹۴، دادگاه فلورانس ماسیمو آباتانجلو، عضو پارلمان ام اس ای، را از اتهام قتل‌عام تبرئه کرد، اما او را به جرم دادن مواد منفجره به میسو در اوایل سال ۱۹۸۴ مجرم شناخت. آباتانجلو به ۶ سال زندان محکوم شد. بستگان قربانیان خواستار مجازات شدیدتری شدند، اما در فرجام‌خواهی شکست خوردند و مجبور به پرداخت
اما در فرجام‌خواهی شکست خوردند و مجبور به پرداخت هزینه‌های دادرسی شدند. در ۲۷ آوریل ۲۰۱۱، دفتر مبارزه با مافیای ناپل حکم بازداشت توتو رینا، رئیس کمیسیون مافیای سیسیل و «رئیس رؤسا»، را صادر کرد و او را مغز متفکر این قتل‌عام دانست. دادستان‌ها اعلام کردند که مواد منفجره‌ای که برای انجام حمله قطار ۹۰۴ استفاده شده، همان موادی است که برای کشتن قاضی مبارزه با مافیا، پائولو بورسلینو، و همراهش از طریق دی آملیو در ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۲ استفاده شده است. فهرست تلفات. منبع: از طبقه‌بندی خارج کردن اعمال. با دستورالعمل ۲۲ آوریل
طبقه‌بندی خارج کردن اعمال. با دستورالعمل ۲۲ آوریل ۲۰۱۴، تمام پرونده‌های مربوط به این قتل‌عام دیگر مشمول طبقه‌بندی‌های محرمانه نیستند و بنابراین آزادانه در دسترس هستند.
بمب‌گذاری پیزولونگو یک حمله با بمب خودرو در ۲ آوریل ۱۹۸۵ بود که توسط مافیای سیسیلی به منظور کشتن کارلو پالرمو، قاضی پیزولونگو، سیسیل، انجام شد. پالرمو در حال تحقیق در مورد یک شبکه بین‌المللی قاچاق مواد مخدر و اسلحه بود که احتمالاً سیاستمداران ایتالیایی در آن دخیل بوده‌اند. پالرمو در این حمله زخمی شد و سه رهگذر کشته شدند: باربارا ریزو و پسران دوقلوی خردسالش، سالواتوره و جوزپه آستا. حمله. صبح روز ۲ آوریل ۱۹۸۵، یک خودروی بمب‌گذاری شده حاوی تی‌ان‌تی در کنار بزرگراهی در پیزولونگو منفجر شد. این خودرو قرار بود
در پیزولونگو منفجر شد. این خودرو قرار بود زمانی منفجر شود که کارلو پالرمو، معاون دادستان، با یک فیات ۱۳۲ زرهی و به دنبال آن یک فیات ریتمو غیر زرهی از خانه‌اش در بوناگیا به سمت کاخ دادگستری در تراپانی در حرکت بود. درست قبل از انفجار بمب، یک فولکس واگن شیروکو به رانندگی باربارا ریزو ۳۰ ساله که دوقلوهای شش ساله‌اش جوزپه و سالواتوره آستا را به مدرسه می‌برد، از خودروی پالرمو سبقت گرفت. خودروی او بین خودروی بمب‌گذاری شده و فیات ۱۳۲ گیر کرد. صدای انفجار از کیلومترها دورتر شنیده شد. پالرمو زخمی شد، اما خودروی
دورتر شنیده شد. پالرمو زخمی شد، اما خودروی سیروکو بیشترین آسیب انفجار را متحمل شد و سرنشینان آن کشته شدند. باربارا ریزو از ماشین به بیرون پرتاب شد در حالی که اجساد کودکان بسیار دورتر پراکنده شده بودند. یک جسد روی دیوار ساختمانی در فاصله ۲۰۰ یاردی (۱۸۰ متری) فرود آمد و به طرز غیرقابل تشخیصی متلاشی شد. در میان اولین امدادگران، همسر زن، نونزیو آستا، و برادرش بودند. اما وسیله نقلیه او به حدی تخریب شده بود که نونزیو و برادرش گمان نمی‌کردند که خانواده در انفجار دست داشته باشند. پس از رسیدن پلیس و خدمات اورژانس،
داشته باشند. پس از رسیدن پلیس و خدمات اورژانس، نونزیو به خانه رفت و سپس با ماشین به کارگاه خود رفت. کمی بعد، پلیس تماس گرفت تا شماره پلاک ماشین را بپرسد و نونزیو متوجه شد که یکی از کارمندانش قبلاً متوجه شده بود که فرزندانش هرگز به مدرسه نرفته‌اند. از چهار محافظی که در ماشین فیات عقب بودند، دو نفر به‌طور جزئی مجروح شدند در حالی که دو نفر دیگر به شدت مورد اصابت ترکش قرار گرفتند: آنتونی روجیرو از ناحیه چشم و سالواتوره لاپورتا از ناحیه سر و سایر قسمت‌های بدن مورد اصابت قرار گرفتند. پیامدها. دادستان این پرونده
اصابت قرار گرفتند. پیامدها. دادستان این پرونده سباستیانو پاتانه بود. در میان بازماندگان، رافائله دی مرکوریو، که در زمان قتل‌عام ۳۶ سال داشت، در سال ۱۹۹۳ به دلیل بیماری قلبی درگذشت. در همان سال، نونزیو آستا به دلیل مشکلات قلبی درگذشت (در زمان حمله، او قبلاً تحت عمل جراحی بای پس قلب قرار گرفته بود). دختر بزرگ او، مارگاریتا، که در زمان بمب گذاری ۱۱ سال داشت، به عنوان یک بزرگسال در جنبش ضد مافیایی لیبرا در استان تراپانی فعال شد. جیواچینو کالابرو به تروریسم و توطئه با دیگران برای ارتکاب قتل‌عام برای این حمله
توطئه با دیگران برای ارتکاب قتل‌عام برای این حمله متهم شد. اما این اتهامات در سال ۱۹۹۱ پس از آنکه قضات حکم دادند که متهمان مرتکب جرم نشده‌اند، لغو شد. در میان این قضات، کورادو کارناواله نیز حضور داشت. در سال ۲۰۰۲، مافیوزی بالدوچیو دی ماجیو وینچنزو ویرگا و سالواتوره رینا به دلیل دستور قتل‌عام محکوم شدند که دوباره در سال ۲۰۰۴ تأیید شد. یادبود. بنای یادبودی در محل حمله ساخته شده است. نقل قولی بر روی بنای یادبود نوشته شده است: پس از برنده شدن گروه ال جی"=ام سی" (جیووانی لوسنتینی، مارچلو کالا)، کار ساخت یک پارک
(جیووانی لوسنتینی، مارچلو کالا)، کار ساخت یک پارک یادبود در محل حمله در آوریل ۲۰۱۱ آغاز شد.
قتل عام ویا داملیو یک حمله تروریستی توسط مافیای سیسیلی بود که در ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۲ در پالرمو، سیسیل، ایتالیا رخ داد. در این حمله پائولو بورسلینو، قاضی ضد مافیای ایتالیایی، و پنج نفر از اعضای اسکورت پلیس او کشته شدند: آگوستینو کاتالانو، امانوئلا لوی (اولین زن ایتالیایی عضو اسکورت پلیس و اولین کسی که در حین انجام وظیفه کشته شد)، وینچنزو لی مولی، والتر ادی کوزینا و کلودیو ترینا. دفترچه قرمز موسوم به "«دستور کار روسا»"، دفترچه قرمزی که بورسلینو از آن برای نوشتن جزئیات تحقیقات خود استفاده می‌کرد و همیشه همراه خود
تحقیقات خود استفاده می‌کرد و همیشه همراه خود داشت، لحظاتی پس از انفجار از محل ناپدید شد. یک افسر "کارابینیری" که هنگام وقوع انفجار حضور داشت، گزارش داد که دفترچه را به جوزپه آیالا، اولین قاضی پالرمو که به محل حادثه رسید، تحویل داده است. آیالا که گفت از دریافت آن خودداری کرده است، بعداً به دلیل اینکه گفته بود اسکورت قضات ضد مافیا باید کاهش یابد، مورد انتقاد قرار گرفت، علیرغم شواهدی از تلاش‌های ناموفق بیشتر برای کشتن آنها در سال‌های بعد. بمب‌گذاری. این بمب‌گذاری در ساعت ۱۶:۵۸ روز ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۲، ۵۷ روز پس از
در ساعت ۱۶:۵۸ روز ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۲، ۵۷ روز پس از بمب‌گذاری کاپاچی، رخ داد که در آن دوست بورسلینو، قاضی ضد مافیا، جیووانی فالکونه، به همراه همسر و اسکورت پلیسش کشته شدند. تنها بازمانده اسکورت بورسلینو در این بمب‌گذاری، آنتونینو وولو، گفت که قاضی از ساعت ۱۳:۳۰ تا حدود ساعت ۱۶:۰۰ در اقامتگاه تابستانی خود در خارج از پالرمو اقامت داشت، زمانی که او و اسکورت به سمت ویا داملیو در پایتخت سیسیل رانندگی می‌کردند، جایی که قرار بود با مادرش ملاقات کند. وقتی آنها رسیدند، وولو و سایر مأموران متوجه هیچ چیز غیرعادی به جز چند
و سایر مأموران متوجه هیچ چیز غیرعادی به جز چند ماشین پارک شده نشدند. ماشینی که بورسلینو در آن سفر می‌کرد، به همراه یکی از ماشین‌های اسکورت، در حالی که وولو در ماشین سوم نشسته بود، منفجر شد. این بمب، حاوی حدود تی‌ان‌تی، در یک فیات ۱۲۶ جاسازی شده بود. روال عادی هنگام سفر بورسلینو این بود که قبل از ورودش جاده را از ماشین‌ها خالی کنند، اما همان‌طور که یکی دیگر از قاضی‌های ضد مافیا، آنتونینو کاپونتو، گزارش داد، این کار توسط اداره "کمون" پالرمو مجاز نبود. گاسپاره اسپاتوزا، یک "مافیایی" که بعداً به یک "پنتیتو"
اسپاتوزا، یک "مافیایی" که بعداً به یک "پنتیتو" تبدیل شد، سرانجام فاش کرد که فیات ۱۲۶ را به دستور قبایل مافیایی گراویانو و برانکاچو دزدیده است. حمام خون خشم عمومی را برانگیخت. شب بعد، معترضان به‌طور مسالمت‌آمیزی بخشداری پالرمو را محاصره کردند. مراسم تشییع جنازه بورسلینو شاهد اعتراضات شدید جمعیت علیه شرکت‌کنندگان بود؛ آرتورو پاریسی، رئیس پلیس ملی، هنگام تلاش برای فرار مورد اصابت گلوله قرار گرفت. چند روز بعد، "ویتو" پلانتونه، فرمانده پلیس محلی و ماریو جووین، "رئیس پلیس" ، منتقل شدند. پیترو جیامانکو، دادستان
"رئیس پلیس" ، منتقل شدند. پیترو جیامانکو، دادستان کل پالرمو، استعفا داد. در همین حال، ۷۰۰۰ سرباز برای گشت‌زنی در جاده‌ها و مکان‌های احتمالی حملات به سیسیل اعزام شدند. پیامدها. بورسلینو معمولاً یک دفترچه یادداشت قرمز رنگ، به اصطلاح "«دستور کار روسا» (accendament rossa") همراه داشت که جزئیات تحقیقات خود را قبل از ثبت رسمی در گزارش‌های قضایی در آن یادداشت می‌کرد. به همکارانش اجازه دسترسی به «"دستور کار روسا»" داده نشد. [ "" ] روزاریو فارینلا، افسر کارابینیری، بعداً گفت که پس از بیرون آوردن "آجندای روسا" از
بعداً گفت که پس از بیرون آوردن "آجندای روسا" از ماشین، آن را به آیالا داده است. [ '] ' که در هتلی در همان نزدیکی اقامت داشته و پس از شنیدن صدای انفجار به سرعت به محل حادثه رفته است. او در ابتدا بدون اینکه جسد بورسلینو را بشناسد، روی جسد او افتاد، زیرا جسد قاضی کشته شده بدون دست و پا بود. آیالا گفت که "یک افسر با لباس فرم" دفترچه یادداشت را به او پیشنهاد داده است، اما او به دلیل نداشتن اختیار آن را رد کرده است. کاپیتان کارابینیری، آرکانیولی، گفت که در محل حادثه لباس فرم نپوشیده بوده است. در سپتامبر ۲۰۰۵،
حادثه لباس فرم نپوشیده بوده است. در سپتامبر ۲۰۰۵، آیالا روایت خود را تغییر داد و گفت که هنگام بررسی ماشین منهدم شده، "دستور کار راساً را" گرفته و بعداً آن را به یک افسر کارابینیری که در آنجا بوده داده است. اظهارات بعدی آیالا از یک مأمور صحبت می‌کند که به‌طور متناوب لباس فرم به تن داشته و لباس فرم به تن نداشته است. در ۱ ژوئیه ۱۹۹۲، بورسلینو جلسه‌ای با نیکولا مانچینو، که در آن زمان تازه به عنوان وزیر کشور منصوب شده بود، برگزار کرد. جزئیات این جلسه هرگز فاش نشده است، اما احتمالاً بورسلینو آنها را در دستور کار
است، اما احتمالاً بورسلینو آنها را در دستور کار خود یادداشت کرده است. با این حال، مانچینو همیشه ملاقات با بورسلینو را انکار می‌کرد. آیالا در یک مصاحبه تلویزیونی در ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۹ گفت: «مانچینو خودش به من گفت که در ۱ ژوئیه ۱۹۹۲ با بورسلینو ملاقات کرده است. علاوه بر این، مانچینو دفترچه قرار ملاقات‌هایش را که نام بورسلینو روی آن بود به من نشان داد.» آیالا این روایت را در مصاحبه‌ای در مجله هفت رد کرد. ویدئویی که نشان می‌داد آرکانیولی در حال بازرسی از منطقه بمب‌گذاری، "دستور کار روسا را" در دست دارد، در سال ۲۰۰۶
"دستور کار روسا را" در دست دارد، در سال ۲۰۰۶ در اخبار کانال دولتی رای ۱ ایتالیا پخش شد. یک دفتر خاطرات شخصی که در اختیار خانواده بورسلینو است، حاشیه‌ای از قاضی دارد که می‌گوید: «۱ ژوئیه ساعت ۱۹:۳۰: مانچینو". ویتوریو آلیکو، یکی دیگر از قضات، بعداً گفت که بورسلینو را «تا آستانه دفتر وزیر» همراهی کرده است.
مدرسهٔ مطالعات فرهنگی بیرمنگام () که به طور رسمی با نام مرکز مطالعات فرهنگی معاصر ( یا CCCS) شناخته می‌شود، یک گروه تحقیقاتی آکادمیک بسیار تأثیرگذار در دانشگاه بیرمنگام بود که بین سال‌های ۱۹۶۴ و ۲۰۰۲ فعالیت می‌کرد. این مرکز به عنوان زادگاه و کانون اصلی توسعهٔ رشتهٔ مطالعات فرهنگی به عنوان یک حوزهٔ آکادمیک مستقل و بینارشته‌ای شناخته می‌شود. رویکرد CCCS که اغلب در تقابل با سنت‌های فکری مسلط قرار می‌گرفت، بر تحلیل انتقادی فرهنگ عامه‌پسند، شیوه‌های زندگی روزمره، و رابطهٔ پیچیدهٔ بین فرهنگ، قدرت، ایدئولوژی و
و رابطهٔ پیچیدهٔ بین فرهنگ، قدرت، ایدئولوژی و هویت‌های طبقاتی، نژادی و جنسیتی متمرکز بود. تاریخچه و بنیان‌گذاری. این مرکز در سال ۱۹۶۴ توسط ریچارد هاگارت، منتقد ادبی و نظریه‌پرداز فرهنگی، تأسیس شد. هاگارت که خود از خانوادهای کارگری برخاسته بود، با الهام از کتاب پیشگامانه‌اش، "سودمندی بیکاری" (The Uses of Literacy، ۱۹۵۷)، این مرکز را بنیان نهاد تا به مطالعهٔ انتقادی فرهنگ معاصر، به ویژه فرهنگ طبقهٔ کارگر و فرهنگ عامه‌پسند، در بافت گسترده‌تر تغییرات اجتماعی و سیاسی بپردازد. در سال ۱۹۶۸، استوارت هال،
و سیاسی بپردازد. در سال ۱۹۶۸، استوارت هال، نظریه‌پرداز فرهنگی جامائیکایی-بریتانیایی، رهبری مرکز را به عهده گرفت و تا سال ۱۹۷۹ در این سمت باقی ماند. دوران ریاست هال، اوج نفوذ فکری و تولید نظری CCCS بود. تحت رهبری او، مرکز به سمت تلفیق مارکسیسم، فمینیسم، ساختارگرایی و نظریه پسااستعماری با مطالعهٔ فرهنگ حرکت کرد و چارچوب‌های نظری پیچیده‌تری را توسعه داد. پس از هال، محققان برجسته‌ای مانند ریچارد جانسون، جورجیتا وایس و آن گری هدایت مرکز را بر عهده گرفتند. این مرکز در نهایت در سال ۲۰۰۲ به دلایل اداری و مالی منحل
در نهایت در سال ۲۰۰۲ به دلایل اداری و مالی منحل شد، اما میراث فکری آن تا به امروز ادامه دارد. رویکردهای نظری و روش‌شناسی. مدرسه بیرمنگام یک رویکرد مشخصاً بینارشته‌ای (interdisciplinary) داشت و از رشته‌هایی چون ادبیات، تاریخ، جامعه‌شناسی، انسان‌شناسی، و نظریه رسانه بهره می‌برد. برخلاف مکتب فرانکفورت که مخاطب را منفعل می‌دید، محققان CCCS بر فعالیت مخاطب و مقاومت فرهنگی در برابر پیام‌های مسلط تأکید داشتند. روش‌شناسی آن‌ها اغلب کیفی بود و بر قوم‌نگاری، تحلیل متون و تاریخ شفاهی تکیه داشت. آن‌ها علاقه‌مند بودند
و تاریخ شفاهی تکیه داشت. آن‌ها علاقه‌مند بودند که بفهمند مردم چگونه در زندگی روزمره‌ی خود با محصولات فرهنگی (مانند موسیقی، مد، برنامه‌های تلویزیونی) interaction داشته و از آن‌ها برای ساختن معنا و هویت استفاده می‌کنند. مفاهیم و دستاوردهای کلیدی. مدرسه بیرمنگام برخی از تأثیرگذارترین مفاهیم در مطالعات فرهنگی و رسانه را توسعه داد: رمزگذاری/رمزگشایی (Encoding/Decoding). مدل معروف استوارت هال که ارتباط رسانه‌ای را یک فرآیند یک‌طرفه نمی‌دید، بلکه آن را به عنوان یک چرخه شامل مراحل تولید (رمزگذاری)، متن و مصرف
یک چرخه شامل مراحل تولید (رمزگذاری)، متن و مصرف (رمزگشایی) تحلیل می‌کرد. هال استدلال کرد که مخاطبان می‌توانند یک پیام را به سه شکل مختلف "رمزگشایی" کنند: این مدل، بنیان‌های مطالعات مخاطب (Audience Studies) را متحول کرد. زیرسیاست (Subculture). یکی از مشهورترین پروژه‌های CCCS مطالعهٔ زیرفرهنگ‌های جوانان بود. محققانی مانند دیک هبدیج، پل ویلیس و آنجلا مک‌روبی به تحلیل این پرداختند که چگونه گروه‌های جوانان (مانند هیپی‌ها، پانک‌ها، مود‌ها، راست‌ها) از طریق سبک (Style) — که شامل موسیقی، پوشش، زبان و رفتار می‌شد —
— که شامل موسیقی، پوشش، زبان و رفتار می‌شد — در برابر هنجارهای مسلط جامعه «مقاومت نمادین» (symbolic resistance) می‌کنند. کتاب هبدیج، "زیرفرهنگ: معنا و سبک" (۱۹۷۹)، به یک اثر کلاسیک تبدیل شد. عامه‌پسند به مثابه عرصهٔ مبارزه. CCCS فرهنگ عامه‌پسند را نه صرفاً به عنوان یک صنعت فریب‌دهنده (نگاه فرانکفورتی) و نه به عنوان یک بیان اصیل و خودجوش مردم (نگاه پاپولیستی)، بلکه به عنوان یک عرصهٔ مبارزه (a field of struggle) بین نیروهای مسلط (برای تحمیل هژمونی) و نیروهای توده‌ای (برای مقاومت و ایجاد معناهای خود) می‌دید.
توده‌ای (برای مقاومت و ایجاد معناهای خود) می‌دید. انتقادات وارده. اگرچه تأثیر CCCS غیرقابل انکار است، اما از چند جنبه مورد نقد قرار گرفته است: میراث و تأثیر. میراث مدرسه بیرمنگام عظیم است. این مرکز:
توبیاس و فرشته عنوانی سنتی برای تصاویر هنری بخشی از کتاب توبیت است که در آن توبیاس، پسر توبیت، با رافائل، فرشته مقرب دیدار می‌کند؛ بدون اینکه بداند او فرشته است (۵٫۵–۶). توبیاس همراه با رافائل سفر می‌کند و سپس رافائل به او یاد می‌دهد که با ماهی غول‌پیکری که گرفته است چه کند (۶٫۲–۹). مسیحیان کاتولیک و ارتدکس شرقی کتاب توبیت را به عنوان بخشی از کتاب مقدس پذیرفته‌اند، اما یهودیان و اکثر مسیحیان پروتستان آن را به عنوان بخشی از کتاب مقدس نپذیرفته‌اند. پروتستان‌ها کتاب توبیت را بخشی از آپوکریفاها می‌دانند. در این
کتاب توبیت را بخشی از آپوکریفاها می‌دانند. در این گونه تصاویر، معمولاً رافائل و توبیاس کوچک در حال قدم‌زدن در دل یک منظره دیده می‌شوند، در حالی که سگ توبیاس نیز آنها را همراهی می‌کند. توبیاس اغلب یک ماهی (یا گاهی دو ماهی) را در دست دارد که معمولاً با نخ بسته شده است، یا ظرفی برای نگهداری اعضای بدن ماهی که بعداً در درمان پدرش به کار می‌رود. در بسیاری از نمونه‌ها، این وظیفه به رافائل سپرده می‌شود و او جعبه‌ای کوچک شامل همین اعضا را حمل می‌کند. رافائل تقریباً همیشه با بال‌های بزرگ به تصویر کشیده می‌شود؛
همیشه با بال‌های بزرگ به تصویر کشیده می‌شود؛ بال‌هایی که باید آن‌ها را به‌عنوان نمادی هنری در نظر گرفت، چرا که در روایت کتاب مقدس، توبیاس از فرشته بودن همراهش آگاه نیست. در واقع، هنگام نگارش داستان، فرشتگان بال‌دار تصور نمی‌شدند. این رسم در دوره‌های بعد پدید آمد و از تصویرسازی ویکتوریای بالدار رومی اقتباس شد. یک روایت تصویری دیگر، که تا دوره باروک در قرن هفدهم چندان رایج نبود، توبیاس را در حال صید ماهی بسیار بزرگی از رودخانه دجله نشان می‌دهد. در این نوع تصویر، او معمولاً بر روی زمین یا گاهی درون آب دیده
او معمولاً بر روی زمین یا گاهی درون آب دیده می‌شود، در حالی که رافائل پشت سرش ایستاده و او را به گرفتن ماهی تشویق می‌کند. ماهی‌ای که توبیاس در طول سفر همراه خود دارد، برخلاف آن، اندازه‌ای بسیار معمولی‌تر دارد و مانند سگ همراه و بال‌های رافائل، به‌عنوان نشانه‌ای برای شناسایی موضوع به کار می‌رود. در برخی ترکیب‌بندی‌ها، هر دو صحنه در کنار هم نمایش داده می‌شوند. گفته می‌شود که روایت اصلی داستان ــ که نسخه‌های آن در متون عبری، آرامی و یونانی باقی مانده ــ احتمالاً به‌جای ماهی، تمساحی را شامل می‌شده است. در هنر
به‌جای ماهی، تمساحی را شامل می‌شده است. در هنر مذهبی مسیحی، حضور سگ‌ها پدیده‌ای غیرمعمول به‌شمار می‌آید، اما در دو روایت کتاب مقدس یعنی «جن‌گیری دختر زن سیروفینیایی» در عهد جدید و «توبیاس و فرشته» در عهد عتیق، استثنایی وجود دارد؛ زیرا در متون به سگ اشاره شده و به همین دلیل در آثار تصویری نیز جایگاهی یافته است. در روایت کتاب مقدسی، به نظر می‌رسد که سگ توسط پدر به توبیاس داده شده بود تا هنگام سفر، که با حمل مقدار قابل توجهی نقره همراه بود، امنیت او را تضمین کند. با این حال، هنرمندان بیشتر ترجیح داده‌اند