payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پارشی جایگزین او شد. او متعاقباً خود را وقف تهیه پیش‌نویس «راهنمای زراعت‌شناس» (۱۹۴۱) کرد و در سال بعد مدرک افتخاری از دانشگاه برلین دریافت کرد. او همچنین مقالاتی برای روزنامه کوریره دلا سرا نوشت. پس از آتش‌بس کاسیبیله، او به جمهوری سوسیال ایتالیا پیوست، اما در آنجا هیچ پست مهمی نداشت، زیرا وظیفه مدیریت وزارت کشاورزی به ادواردو مورونی سپرده شده بود. هاینریش هیملر و به ویژه اوگن دولمن در واقع تاسیناری را به عنوان فرد مناسب برای رهبری دولت حزب سوسیالیست انقلابی ایتالیا (RSI) در نظر گرفته بودند، اما تردیدهای
ایتالیا (RSI) در نظر گرفته بودند، اما تردیدهای او در رفتن به آلمان و تأثیر بدی که در دیدار ۱۳ سپتامبرشان بر هیتلر گذاشت و به دنبال آن آزادی موسولینی در حمله گران ساسوُ این برنامه‌ها را خنثی کرد. تاسیناری بعداً به دِزنزانو دل گاردا نقل مکان کرد، اما کمی قبل از کریسمس ۱۹۴۴ در سالو بر اثر حمله هوایی متفقین درگذشت..
فردریک هریسون (۲ ژوئیه ۱۸۸۰ - ۲۱ نوامبر ۱۹۶۹) یک بازیکن فوتبال حرفه‌ای انگلیسی بود که در دهه‌های ۱۹۰۰ و ۱۹۱۰ به عنوان مهاجم برای باشگاه‌های مختلف بازی می‌کرد. افتخارات. ساوت‌همپتون
گوئرینو بواتو (؛ زادهٔ ۵ مارس ۱۹۴۶ – درگذشتهٔ ۲۲ آوریل ۲۰۱۸) نقاش، طراح و مدرس هنرهای تجسمی اهل ایتالیا بود. آثار بواتو به دلیل تلفیق سنت‌های نقاشی ایتالیایی با سبک‌های مدرن و نوآورانه شناخته شده‌اند و او یکی از هنرمندان برجستهٔ ایتالیا در حوزهٔ نقاشی معاصر به شمار می‌رفت. زندگی و تحصیلات. گوئرینو بواتو در کودروایپو، شهری کوچک در شمال ایتالیا، متولد شد. او از دوران کودکی به نقاشی و طراحی علاقه‌مند بود و تحت تعلیم هنرمندان محلی به فراگیری مهارت‌های پایه در طراحی و رنگ‌آمیزی پرداخت. بواتو تحصیلات خود را در
طراحی و رنگ‌آمیزی پرداخت. بواتو تحصیلات خود را در رشتهٔ هنرهای تجسمی ادامه داد و با گذراندن دوره‌های تخصصی نقاشی و طراحی در آکادمی هنرهای زیبای ونیز، توانست به سبک‌های کلاسیک و معاصر تسلط یابد. آثار و سبک هنری. سبک هنری بواتو ترکیبی از سنت‌های کلاسیک ایتالیایی و تکنیک‌های نوین مدرن بود. او در آثار خود از رنگ‌های زنده، ترکیب‌بندی‌های خلاقانه و بازی با نور و سایه برای ایجاد اثرات بصری منحصر به فرد بهره می‌برد. برخی از شاخص‌ترین ویژگی‌های آثار بواتو عبارتند از: بواتو علاوه بر فعالیت‌های اجرایی، به نوشتن
از: بواتو علاوه بر فعالیت‌های اجرایی، به نوشتن مقالات و پژوهش‌هایی در زمینهٔ هنر معاصر و تکنیک‌های نقاشی پرداخت. او معتقد بود که هنر باید با زندگی روزمره مردم ارتباط برقرار کند و تجربهٔ بصری و احساسی مخاطب را تحت تأثیر قرار دهد. آموزش و تدریس. گوئرینو بواتو سال‌ها به تدریس هنر در آکادمی‌های هنری و دانشگاه‌های ایتالیا پرداخت. او دوره‌های آموزشی ویژه‌ای در زمینهٔ نقاشی معاصر، تکنیک‌های رنگ‌آمیزی و طراحی سه‌بعدی برگزار می‌کرد و شاگردان بسیاری را تربیت نمود که بعدها خود به هنرمندان موفقی تبدیل شدند. آثار و
که بعدها خود به هنرمندان موفقی تبدیل شدند. آثار و روش‌های آموزشی او نقش مهمی در توسعهٔ هنر مدرن ایتالیا داشت.
بالبینو جولیانو (Balbino Giuliano) (فوسانو؛ ۴ ژانویه ۱۸۷۹ - رم، ۱۳ ژوئن ۱۹۵۸) تاریخدان و سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۲ به عنوان وزیر آموزش ملی پادشاهی ایتالیا خدمت کرد. زندگینامه. پس از فارغ‌التحصیلی در رشته ادبیات و فلسفه از دانشگاه تورین، سال‌ها به عنوان معلم دبیرستان در تورین کار کرد (از جمله شاگردان او در این دوره، پیرو گوبتی بود که در سال‌های اولیه زندگی‌اش به شدت تحت تأثیر او قرار گرفت). جولیانو که در جوانی سوسیالیست بود، بعدها به یک لیبرال نزدیک به مواضع گائتانو سالومینی و در
به یک لیبرال نزدیک به مواضع گائتانو سالومینی و در طول جنگ جهانی اول به یک طرفدار مداخله‌ در جنگ تبدیل شد و به عنوان ستوان دوم توپخانه خدمت کرد. پس از جنگ، او در اشغال فیومه توسط گابریل دانونزیو شرکت کرد.. در سال ۱۹۲۵ او فعالیت دانشگاهی خود را آغاز کرد و از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۰ در دانشگاه فلورانس فلسفه و تاریخ فلسفه، از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۲ در دانشگاه بولونیا اخلاق، از سال ۱۹۳۲ در دانشگاه رم اخلاق و از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵ فلسفه اخلاق در دانشگاه رم تدریس کرد. از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۰ رئیس دانشکده ادبیات و فلسفه دانشگاه رم
تا ۱۹۴۰ رئیس دانشکده ادبیات و فلسفه دانشگاه رم بود. او به عنوان یک فیلسوف، منتقد هگل بود. او که به طور فزاینده‌ای به ناسیونالیسم و ​​فاشیسم نزدیک شده بود، به عضویت انجمن ملی ایتالیا درآمد و سپس در سال ۱۹۲۳ به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست و در سال ۱۹۲۴ و بار دیگر در سال ۱۹۲۹ به عنوان معاون این حزب انتخاب شد. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۵ به عنوان معاون وزیر امور خارجه در وزارت آموزش عمومی خدمت کرد و در سال ۱۹۲۹ به عنوان وزیر آموزش ملی کابینه موسولینی منصوب شد، پستی که به مدت سه سال در اختیار داشت. در دوران تصدی خود به
مدت سه سال در اختیار داشت. در دوران تصدی خود به عنوان وزیر، سوگند وفاداری به رژیم را بر اساتید دانشگاه تحمیل کرد که به جز دوازده استاد، همه آنها آن را امضا کردند. در سال ۱۹۳۴ به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا منصوب شد. پس از سقوط فاشیسم، او به زندگی خصوصی روی آورد. پس از جنگ جهانی دوم، برای تحریم فاشیست‌ها به دیوان عالی دادگستری ارجاع داده شد، اما به دلیل عفو عمومی تولیاتی محکوم نشد. وی در ۱۳ ژوئن ۱۹۵۸ در رم درگذشت.
ماریا لوئیزا گابریلا اپیفانی، که بیشتر با نام موزی اپیفانی شناخته می‌شود (۱۸ مارس ۱۹۳۵–۱۲ فوریه ۱۹۸۴)، نویسنده و شاعر ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. موزی اپیفانی در بنغازی، لیبی متولد شد. او در دانشگاه هایدلبرگ و دانشگاه لا ساپینزا رم، ادبیات و فلسفه خواند و در آنجا مدرک زیبایی‌شناسی خود را زیر نظر دریافت کرد. او به ویژه تحت تأثیر هرمنوتیک هانس-گئورگ گادامر و اندیشه انسان‌شناسی ارنستو د مارتینو قرار گرفت، که در مأموریت‌های او در لوکانیا و سالنتو کار می‌کرد. در طول تحصیل در لا ساپینزا، با الکس دوران (که رمان
طول تحصیل در لا ساپینزا، با الکس دوران (که رمان خود، "پاتزی و مخلوق"، را به او تقدیم کرد)، گابریل جیانانتونی، انزو سیسیلیانو و فرانکو ولتاجیو آشنا شد. اپیفانی یکی از اولین نویسندگان ایتالیایی بود که در کنار ناتالیا گینزبورگ، لوس دِ ارامو، داچیا ماراینی، ، گابریلا سوبرینو و آنجیولا ساکریپانته، سبکی متمایز از نوشته‌های زنانه را توسعه داد. او خوانندهٔ بسیار دقیقی از نویسندگان زن انگلیسی مانند کاترین منسفیلد و مهم‌تر از همه، ویرجینیا وولف بود. او با روزنامه‌های مختلفی مانند «وحدت»، «آوانتی! (روزنامه)»، «پائسه
مختلفی مانند «وحدت»، «آوانتی! (روزنامه)»، «پائسه سرا» همکاری داشت. او یک فعال محیط زیست محسوب می‌شد و ستون نوآورانه خود را در مورد حفاظت از مناظر و محیط زیست ایتالیا با عنوان «ماده ۹» منتشر می‌کرد که به قانون اساسی جمهوری ایتالیا اشاره داشت («جمهوری توسعه فرهنگ و تحقیقات علمی و فناوری را ترویج می‌دهد و از مناظر و میراث تاریخی و هنری ملت محافظت می‌کند»). اپیفانی همچنین به عنوان روزنامه‌نگار برای رای (شبکه رادیو تلویزیونی)، شرکت پخش عمومی ملی ایتالیا، در زمینه‌های تئاتر و ادبیات کار می‌کرد. گابریلا سوبرینو
تئاتر و ادبیات کار می‌کرد. گابریلا سوبرینو در کتاب «ایل پرمیو ویارجیو؟ لا میا ویتا» موزی اپیفانی را اینگونه توصیف می‌کند: «همیشه در محاصرهٔ بچه‌هایش بود». آنها شب‌ها با هم کار می‌کردند «وقتی بالاخره موفق می‌شدیم بچه‌ها را بخوابانیم، بچه‌هایی که مثل توله سگ با پیژامه‌های رنگارنگشان دور ما جمع می‌شدند.» در سال ۱۹۷۶، کمدی او با عنوان «فرار» برنده جایزه «تئاتر جوان» شد. در این نمایشنامه طنز، اپیفانی یک ماجرای شخصی را با بحث سیاسی جاری در مورد قانون سقط جنین در ایتالیا در هم آمیخت. این نویسنده، ریاکاری
جنین در ایتالیا در هم آمیخت. این نویسنده، ریاکاری ایتالیایی افرادی را که سقط جنین را در حوزه خصوصی مجاز می‌دانند و در عین حال آن را در ملاء عام مورد انتقاد قرار می‌دهند، افشا کرد. این نمایشنامه در سال ۲۰۱۵ دوباره منتشر شده است. نسخه جدید، که توسط نویسنده و کارگردان ایتالیایی، کریستینا کومنچینی، معرفی شده است، در خانه ادبیات در رم (۲۹ مه ۲۰۱۵) توسط کریستینا کومنچینی، بیانکاماریا فرابوتا، لوسیانا دی للو و فرانکو ولتاجیو، با خوانش‌هایی از بازیگر ایتالیایی، پیرا دلی اسپوستی، ارائه شده است. اپیفانی مادر
پیرا دلی اسپوستی، ارائه شده است. اپیفانی مادر فرانچسکا آرچیبوگی، کارگردان فیلم، لوکا آرچیبوگی، نمایشنامه‌نویس و دانیله آرچیبوگی، اقتصاددان و استاد کالج بیرکبک، دانشگاه لندن است. او در رم درگذشت.
پائولا ("با نام خانوادگی قبلی" بیانچتی) دریگو (۴ ژانویه ۱۸۷۶–۴ ژانویه ۱۹۳۸) نویسنده ایتالیایی داستان‌های کوتاه، رمان‌های کوتاه و رمان‌های بلند بود. اولین مجموعه داستان‌های کوتاه او، "«بخت و اقبال"»، در سال ۱۹۱۳ منتشر شد و توجه منتقدان ادبی و عموم مردم را به خود جلب کرد. آخرین آثار مهم او دو رمان به "نام‌های «خوب سال»" و "«ماریا زف»" بودند که هر دو در سال ۱۹۳۶ منتشر شدند. او با سبکی ریشه در رئالیسم ایتالیایی قرن نوزدهم، به خاطر تحلیل روانشناختی دقیق شخصیت‌هایش و توصیفاتش از زندگی روستایی در منطقه ونتو،
و توصیفاتش از زندگی روستایی در منطقه ونتو، زادگاهش، مورد تحسین قرار گرفت. قهرمانان داستان‌های او (معمولاً زنان) افرادی با اصالت فروتن یا کسانی بودند که «تقدیر سرنوشت» را پذیرفته بودند. زندگی. دریگو با نام پائولینا والریا ماریا بیانچتی در کاستلفرانکو ونتو متولد شد. پدرش کنت جوزپه والریو بیانچتی بود که با گاریبالدی جنگیده بود و بعدها به یک چهره ادبی و سیاسی کم‌اهمیت تبدیل شد. مادرش، لوئیجیا آنا لورو بیانچتی، دختر یک وکیل و عضو پارلمان ایتالیا بود. پائولینو ابتدا در لیسئو کانووا در ترویزو تحصیل کرد، جایی که
در لیسئو کانووا در ترویزو تحصیل کرد، جایی که او اولین دانش‌آموز زن در تاریخ مدرسه بود و تحصیلات خود را در پادوا به پایان رساند. در سال ۱۸۹۸، او با مهندس و متخصص کشاورزی، جولیو جیووانی دریگو، ازدواج کرد. اولین و تنها فرزند بازمانده‌اش، پسرشان پائولو، یک سال بعد به دنیا آمد. دختری به زودی به دنیا آمد، اما تنها چند روز پس از تولدش درگذشت، اتفاقی که بعداً در رمان زندگینامه‌ای دریگو، "«خوب سال»" به آن اشاره شده است. این زوج در ابتدا در کاخی در میدان دل سانتو در پادوا زندگی می‌کردند، اما در سال ۱۹۰۰ به موسولنته
پادوا زندگی می‌کردند، اما در سال ۱۹۰۰ به موسولنته نقل مکان کردند، جایی که جولیو، کا سودرینی، یک ویلا و مزرعه بزرگ با یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین پارک‌های منطقه ونتو را خریداری کرده بود. تا آغاز جنگ جهانی اول، پائولا دریگو فصل‌های زمستان را در رم می‌گذراند و در چندین سالن ادبی فعالیت می‌کرد. تا سال ۱۹۱۲، داستان‌ها و رمان‌های کوتاه او در "مجله «لا لتورا»" (منتشر شده توسط "روزنامه کوریره دلا سرا") منتشر می‌شدند. اولین مجموعه داستان‌های او، "«بخت و اقبال"»، توسط امیلیو ترِوِس در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. واکنش مطلوب
امیلیو ترِوِس در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. واکنش مطلوب منتقدان و عموم مردم منجر به همکاری‌های منظم او با دو مجله ادبی ایتالیایی دیگر، "«آنتولوژی نو»" و "«تصویرسازی ایتالیایی»" شد. با شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، او به موسولنته بازگشت. مجموعه داستان دیگری با "نام «کودینو"» در سال ۱۹۱۸ منتشر شد. اگرچه او به نوشتن داستان‌ها و مقالات برای چندین نشریه ایتالیایی ادامه داد، اما تا سال ۱۹۳۲ کتاب دیگری منتشر نکرد. سال‌های میانی با رابطه‌ای پرتنش با پسرش و بیماری طولانی و ناتوان‌کننده شوهرش همراه بود. پس از مرگ شوهرش در
ناتوان‌کننده شوهرش همراه بود. پس از مرگ شوهرش در سال ۱۹۲۲، او اداره املاک آنها را بر عهده گرفت و سفرهای مکرری به رم، میلان و پادوا انجام داد. سومین مجموعه داستان او "با نام «آنای سینیورینا»" در سال ۱۹۳۲ منتشر شد و پس از آن در سال ۱۹۳۶ تنها رمان‌های او با نام‌های "«سال خوب»" و "«ماریا زف»" منتشر شدند. او سرانجام در پادوا اقامت گزید و سال آخر عمرش را در آنجا گذراند. او که از افسردگی و زخم معده شدید که باعث خونریزی‌های مکرر و شدید می‌شد، رنج می‌برد، عمدتاً در تخت خود در اتاقی مشرف به رودخانه باکیلیونه محبوس
تخت خود در اتاقی مشرف به رودخانه باکیلیونه محبوس بود. آخرین اثر او، «پنجره‌هایی روی رودخانه» که در ۱۸ اوت ۱۹۳۷ در "روزنامه کوریره دلا سرا" منتشر شد، از روی تخت بیمارستان نوشته شده بود. شخصیت اصلی داستان در مورد بیماری و مرگ قریب‌الوقوع خود تأمل می‌کند. این اثر با این جمله به پایان می‌رسد:نه، من هنوز آماده نیستم. خدای من، بگذار کمی بیشتر اینجا بمانم. پائولا دریگو شش ماه بعد در شصت و دومین سالگرد تولدش در پادوا درگذشت. او در نزدیکی ویلایش در موسولنته به خاک سپرده شد و چند نفر از اقوام و دوست صمیمی‌اش، شاعر و
شد و چند نفر از اقوام و دوست صمیمی‌اش، شاعر و نویسنده، مانارا والگیمیگلی، در مراسم خاکسپاری او شرکت داشتند. والگیمیگلی پس از مراسم خاکسپاری به دوست مشترکشان پیترو پانکرازی نوشت: این روزها اغلب به مرگ تلخ دوستمان و اراده قوی‌اش برای زندگی فکر کرده‌ام. اگر مطمئن بودم که این تعریف و تمجید است، می‌گفتم که او زنی بود که واقعاً مرد بود. آثار. مجموعه داستان‌های کوتاه رمان‌ها غیرداستانی نسخه‌های مدرن و منتخب از داستان‌های دریگو پیوند به بیرون. متن کامل داستان‌های کوتاه مصور اولیهٔ دریگو به زبان اصلی ایتالیایی
کوتاه مصور اولیهٔ دریگو به زبان اصلی ایتالیایی (اسکن شده توسط کتابخانه ملی برایدنسه):
(لا) کامپیوتا دونزلا، که با نام دی فلورانس یا فیورنتینا نیز شناخته می‌شود، ممکن است اولین شاعر زن زبان ایتالیایی باشد که در نیمه دوم قرن سیزدهم فعالیت می‌کرد. سه غزل از او در یک نسخه خطی واحد باقی مانده است و یکی از آنها نیمی از یک "تنزونه" است. "کامپیوتا" ممکن است نام کوچک او باشد، اما به احتمال زیاد یک "سنهال" (اسم رمز) است. نام کامل او به معنای "بانوی جوان موفق اهل فلورانس " است. وجود او زمانی مورد تردید بود و او را ساخته و پرداخته شاعران می‌دانستند، اما این دیدگاه رد شده است. در «در فصلی که جهان برگ و
این دیدگاه رد شده است. در «در فصلی که جهان برگ و گل می‌ریزد»، کامپیوتا از انتخاب پدرش برای شوهر شکایت می‌کند و انزجار خود را از ازدواج از پیش تعیین‌شده توصیف می‌کند. او در "بهار"، زمانی که دیگر عاشقان در حال شادی هستند، غمگین است. در «دوست دارم دنیا را ترک کنم تا به خدا خدمت کنم» او از وضعیت جهان ناله می‌کند: فقدان شرافت، پستی روح و بی‌صداقتی. او آرزو دارد وارد صومعه شود، اما پدرش به او اجازه نمی‌دهد. در تنها "شعرش"، با مردی تحسین‌برانگیز که مایل به ملاقات اوست، با علاقه‌ای دلپذیر پاسخ می‌دهد. شاعر مشهور
اوست، با علاقه‌ای دلپذیر پاسخ می‌دهد. شاعر مشهور ایتالیایی، گیتون دآرتزو، که در نامه پنجم خود از او به نام یاد می‌کند، ممکن است این شعر را خطاب به او سروده باشد. واژگان کومپیوتا تحت تأثیر دانش او از ادبیات اکسیتان و آثار تروبادورها قرار گرفته بود؛ بنابراین، او "کورتزیا" (درباری بودن) را در مقابل "ویلانیا" (شرارت) قرار می‌دهد، اصطلاحاتی که از فضای دربار اشرافی وام گرفته شده‌اند. "فین پرجیو" (فضیلت درباری) و "فین‌آمانتی" (عاشقان درباری) در سنت عشق درباری قرار دارند. کومپیوتا ممکن است به اشعار "تروبایریتز"
دارند. کومپیوتا ممکن است به اشعار "تروبایریتز" دسترسی داشته باشد. جایگاه او به عنوان یک شاعر بومی بسیار اولیه توسط معاصران نادیده گرفته نشد. ماسترو توریجیانو دو غزل دربارهٔ او نوشت: یکی در مورد اینکه آیا او غیرطبیعی (برای جنسیتش) یا معجزه‌آسا ("یک سیبیل الهی") است، دومی او را به خاطر فراتر رفتن از هنجارهای جنسیتش ستایش می‌کند.
ماریا کورتی (۷ سپتامبر ۱۹۱۵–۲۲ فوریه ۲۰۰۲) زبان‌شناس ، منتقد ادبی و رمان‌نویس ایتالیایی بود. او که یکی از محققان برجسته ادبی ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم محسوب می‌شود، جوایز متعددی از جمله جایزه کامپیلو را برای کل مجموعه آثارش دریافت کرده است. آثار داستانی او تحت تأثیر دانش ادبی او قرار گرفته‌اند، اما همچنین رگه‌هایی از زندگینامه شخصی نیز دارند، به ویژه "«صدای شمال»" (۱۹۸۶) و "«دو آواز دل سیرن»" (۱۹۸۹). او بیشتر دوران حرفه‌ای خود را در دانشگاه پاویا گذراند و در آنجا «"فوندو مانوسکریتی دی اتوری مدرن و معاصر»
در آنجا «"فوندو مانوسکریتی دی اتوری مدرن و معاصر» را" تأسیس کرد، که یک بایگانی گسترده و گردآوری‌شده از مطالب مربوط به نویسندگان مدرن ایتالیایی است. زندگی و حرفه. کورتی در میلان به دنیا آمد و تنها فرزند امیلیو و سلستینا ("با نام خانوادگی" گولدونی) کورتی بود. مادرش نوازنده پیانو بود و وقتی کورتی ده ساله بود، درگذشت. پس از مرگ مادرش، پدرش، مهندسی که اغلب به دلیل کار در جنوب ایتالیا از میلان غایب بود، او را در یک مدرسه شبانه‌روزی که توسط خواهران سنت مارسلینا اداره می‌شد، گذاشت. او پنج سال بعدی را در آنجا ماند.
می‌شد، گذاشت. او پنج سال بعدی را در آنجا ماند. پس از ترک مدرسه شبانه‌روزی، در یک مدرسه شبانه‌روزی در میلان تحصیل کرد و جدا از تعطیلات تابستانی که با پدرش در آپولیا می‌گذراند، عمدتاً به تنهایی زندگی می‌کرد. سپس به دانشگاه میلان رفت و در نهایت دو مدرک کارشناسی ارشد گرفت. اولین مدرک در سال ۱۹۳۶ در رشته ادبیات با پایان‌نامه‌ای در مورد لاتین قرون وسطی با راهنمایی بنونوتو تراچینی بود. مدرک دوم در رشته فلسفه با پایان‌نامه‌ای در مورد روح آفریقایی با راهنمایی آنتونیو بانفی بود. دوران اولیه تحصیلی کورتی با فاشیسم
بانفی بود. دوران اولیه تحصیلی کورتی با فاشیسم ایتالیا همزمان شد و قوانینی که زنان را از تصدی سمت‌های تدریس در دانشگاه یا لیسئو منع می‌کرد، آن را محدود کرد. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۵۰ او به عنوان معلم در یک مدرسه راهنمایی (مدرسه متوسطه برای دانش‌آموزان ۱۱ تا ۱۶ سال) در برشا کار کرد، خود را وقف مطالعه و نوشتن خصوصی کرد و در محافل ضد فاشیستی فعال بود. از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۲ در مدرسه الساندرو ولتا لیسئو در کومو و سپس در مدرسه چزاره بکاریا لیسئو در میلان تدریس کرد. او همچنین از سال ۱۹۵۵ به صورت پاره وقت در دانشگاه پاویا
از سال ۱۹۵۵ به صورت پاره وقت در دانشگاه پاویا تدریس می‌کرد که آن را با تدریس در لیسئو در میلان ترکیب کرد. پس از بازگشت استادش بنونوتو تراچینی از تبعید در سال ۱۹۴۷، او همکاری تحقیقاتی خود را با او از سر گرفت و با دیگر شاگردانش - چزاره سگره، جیان لوئیجی بکاریا و بیسه مورتارا گاراولی - روابط شخصی و فکری نزدیکی برقرار کرد. این پیوندها تا آخر عمر ادامه داشت و کورتی (که هرگز ازدواج نکرد) اغلب از این محققان به عنوان «خانواده» خود یاد می‌کرد. اولین پست دانشگاهی مهم او در سال ۱۹۶۲ به او رسید، زمانی که به کرسی تاریخ
او در سال ۱۹۶۲ به او رسید، زمانی که به کرسی تاریخ زبان ایتالیایی در دانشگاه لچه منصوب شد. در همان سال، او اولین اثر داستانی خود، "«زمان همه است»"، رمانی تاریخی که در اوترانتو اتفاق می‌افتد را منتشر کرد. او در سال ۱۹۴۷ دو رمان دیگر نوشته بود. اولین رمان از این دو، که در ابتدا با عنوان "«قطار صبر»" و بر اساس تجربیات او دررفت و آمد با قطار بین شغل تدریسش در برشا و خانه‌اش در میلان بود، در نسخه‌ای اصلاح‌شده در سال ۱۹۸۱ با عنوان "«آواز خواندن در تاریکی»" منتشر شد. دومی، "«افسانه فردا"»، پس از مرگش در سال ۲۰۰۷
شد. دومی، "«افسانه فردا"»، پس از مرگش در سال ۲۰۰۷ با مقدمه‌ای از چزاره سگره منتشر شد. این رمان که در آپولیا اتفاق می‌افتد، داستان دختر یتیم جوانی از میلان را روایت می‌کند که به خانواده یک ماهیگیر در سانتا ماریا دی لوکا پناه می‌برد. در سال ۱۹۶۴، کورتی به دانشگاه پاویا بازگشت، جایی که به او یک انتصاب دائمی به عنوان استاد تاریخ زبان ایتالیایی داده شد. او تا پایان دوران حرفه‌ای خود در پاویا ماند، جایی که بورسیه تحصیلی او، به همراه بورسیه تحصیلی چزاره سگره، دارکو سیلویو آواله و دانته ایزلا، به اصطلاح «مکتب
دارکو سیلویو آواله و دانته ایزلا، به اصطلاح «مکتب پاویا» در زبان‌شناسی و نشانه‌شناسی را ایجاد کرد. او در پاویا، همچنین مجموعه نسخ خطی نویسندگان مدرن و معاصر را تأسیس کرد، یک بایگانی گسترده از نسخه‌های خطی دست‌نویس و سایر اسناد نویسندگان ایتالیایی قرن ۱۹ و ۲۰. او مجله دستخط را تأسیس و ویرایش کرد که آثار علمی را بر اساس مطالب موجود در بایگانی منتشر می‌کرد، و همچنین دو مجله دیگر به "آلفابتا (مجله)" و ابزارهای حیاتی. داستان تخیلی
لائودومیا بونانی (۸ دسامبر ۱۹۰۷ – ۲۱ فوریه ۲۰۰۲) نویسنده و روزنامه‌نگار ایتالیایی بود. اگرچه او از نوجوانی شروع به انتشار آثارش کرد، اما فعالیت ادبی او در سال ۱۹۴۸، زمانی که در یک مسابقه ملی برنده شد، اوج گرفت. او به نویسنده‌ای پرکار و برنده جوایز مختلف تبدیل شد. یوجینو مونتاله، برنده جایزه نوبل، رئالیسم او را با "دوبلینی‌های" جیمز جویس مقایسه می‌کرد و دیگر منتقدان برجسته، او را یکی از مهم‌ترین و اصیل‌ترین صداها در ادبیات پس از جنگ جهانی دوم ایتالیا می‌دانستند. زندگی‌نامه. لائودومیا بونانی در سال ۱۹۰۷ در
زندگی‌نامه. لائودومیا بونانی در سال ۱۹۰۷ در لاکیلا، پایتخت منطقه کوهستانی آبروتزو در مرکز ایتالیا، واقع در حدود ۶۰ مایلی شمال شرقی رم، متولد شد. والدین او جیووانی، موسیقیدانی که به تجارت زغال‌سنگ روی آورد، و آملیا پریلی، معلم مدرسه ابتدایی بودند. آنها نام او را از روی شخصیتی در رمان تاریخی "نیکولو دِ لاپی" (۱۸۴۱)، نوشته ماسیمو دازگلیو ، انتخاب کردند. بونانی پس از فارغ‌التحصیلی از مؤسسه آموزش عالی در سال ۱۹۲۴، در چندین مدرسه روستایی در کوهستان‌های اطراف لاکویلا تدریس کرد. او پیش از بازگشت به لاکویلا در سال
تدریس کرد. او پیش از بازگشت به لاکویلا در سال ۱۹۳۰، از نزدیک شاهد سختی‌های زندگی روستایی بود. در سال ۱۹۲۷، بونانی اولین مجموعه داستان خود "با عنوان" «"داستان‌های غم‌انگیز از کوهستان: رمان‌های ابروتزو"» و چند کتاب کودک را منتشر کرد. او به انتشار منظم داستان و برخی آثار جمع‌آوری‌شده ادامه داد، اما تا سال‌های پس از جنگ جهانی دوم، جایزه ملی را برای آثارش دریافت نکرد. در سال ۱۹۲۷، بونانی همچنین شروع به کار در مجلات و روزنامه‌های ادبی کرد. او تا سال ۱۹۸۳ به کار روزنامه‌نگاری ادامه داد و بیش از ۱۳۰۰ مقاله منتشر
روزنامه‌نگاری ادامه داد و بیش از ۱۳۰۰ مقاله منتشر کرد. او نگاهی فوق‌العاده به جامعه معاصر ارائه داد که حساسیت غیرمعمولی نسبت به مشکلات طبقات پایین جامعه نشان می‌داد. این نوشته‌ها نشان دهنده تجربه گسترده‌ای است که او در طول سال‌ها کار به عنوان مشاور در دادگاه نوجوانان در لاکوئیلا، جایی که او به مدت نزدیک به ۲۰ سال، بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۴، به عنوان قاضی غیر روحانی خدمت کرد، به دست آورده است. آثار ادبی. آثار ادبی بونانی حول دو مضمون اصلی می‌چرخند: یکی اجتماعی-سیاسی (با تمرکز بر حاشیه‌نشینان و ستمدیدگان
(با تمرکز بر حاشیه‌نشینان و ستمدیدگان جامعه) و دیگری درون‌نگرانه‌تر (کاوش در تناقضات اخلاق بورژوازی). ماهیت رادیکال تحقیقات او به بونانی سبکی منحصر به فرد و بدیع می‌دهد که صدای او را از دیگر نویسندگان قرن بیستم متمایز می‌کند. او همچنین «از دست دادن معصومیت دوران کودکی؛ احترام ایتالیایی‌ها به قدرت مادری و دوگانگی نسبت به آن؛ پیچیدگی پیوندهای انسانی حتی در کوچک‌ترین جوامع؛ مبارزه علیه احتمالات در منطقه کوهستانی فقیرنشینی که زادگاهش بود» را بررسی کرد. لادومیا بونانی در سال ۱۹۴۸ با دو داستان کوتاه که تحت عنوان
در سال ۱۹۴۸ با دو داستان کوتاه که تحت عنوان "«گودال»"گردآوری شده بودند، در مسابقه ادبی ملی برای اثری منتشر نشده که توسط انجمن ادبی رم حمایت مالی می‌شد، برنده شد. این مسابقه توسط منتقد برجسته گوفردو بلونچی برگزار شد. اثر او توسط کمیته‌ای متشکل از اعضای برجسته نخبگان فرهنگی معاصر ایتالیا انتخاب شد. شاعر و منتقد ، اوژنیو مونتاله، دربارهٔ دو داستان او که برنده این مسابقه شدند، نوشت: «... این لادومیا واقعاً شایسته آن است که از سایه‌ها بیرون آورده شود. او قدرت روایی را آشکار می‌کند که نباید در اینجا به پایان
روایی را آشکار می‌کند که نباید در اینجا به پایان برسد. او مطمئناً راه درازی در پیش خواهد داشت.» با اضافه شدن داستان‌های «مراسم تشییع جنازه» و «بذر»، مجموعه‌ای از چهار داستان در سال ۱۹۴۹ با عنوان "«ایل فوسو»" توسط انتشارات معتبر موندادوری منتشر شد. سال بعد، "ایل فوسو" جایزه دیگری به نام «پریمیو باگوتا اپرا پریما» را برای اولین کتاب خود دریافت کرد: این اولین باری بود که چنین جایزه‌ای به یک زن اهدا می‌شد. بونانی مورد تحسین منتقدان قرار گرفت؛ از جمله بزرگ‌ترین تحسین‌کنندگان او، منتقدان ادبی برجسته‌ای مانند
تحسین‌کنندگان او، منتقدان ادبی برجسته‌ای مانند امیلیو چکی، جوزپه د روبرتیس و انریکو فالکی بودند. در سال ۱۹۵۴، رمان "پالما" "و خواهران" اثر لائودومیا بونانی رمان‌های بعدی او، "متهم" و "زن زناکار"، که هر دو با همکاری بومپیانی منتشر شدند، دو جایزه ادبی مهم، به ترتیب جایزه ویارجو (۱۹۶۰) و جایزه انتخاب کامپیلو (۱۹۶۴) را دریافت کردند. هر دو اثر به زبان‌های فرانسوی و اسپانیایی ترجمه شدند. در سال ۱۹۶۶، بوآنی از تدریس بازنشسته شد و سرانجام به رم نقل مکان کرد، جایی که قصد داشت به محافل ادبی مانند سالوتو بلونچی
که قصد داشت به محافل ادبی مانند سالوتو بلونچی بپیوندد. اما علاقه به آثارش کم شد و او به افسردگی و انزوا روی آورد. پس از سکوتی طولانی، در اواخر دهه ۱۹۷۰، او «شهر تنباکو» را در سال ۱۹۷۷ منتشر کرد و پس از آن دو رمان نوشت: «"بچه سنگی"» در سال ۱۹۷۹ و «"مواد مخدر"» در سال ۱۹۸۲. او همچنین داستان‌های کوتاهی را که از تجربیاتش در دادگاه نوجوانان الهام گرفته بود، جمع‌آوری کرد و آنها را با عنوان «"ممنوع برای خردسالان"» در سال ۱۹۷۴ منتشر کرد. بونانی سه بار (در سال‌های ۱۹۶۰، ۱۹۷۴ و ۱۹۷۹) نامزد نهایی جایزه استرگا شد. او
۱۹۷۴ و ۱۹۷۹) نامزد نهایی جایزه استرگا شد. او رمان «"تلافی"» را در سال ۱۹۸۵ به پایان رساند. وقتی ناشر بومپیانی از او خواست که آخرین نسخه خطی‌اش را ویرایش کند، او امتناع کرد و به تنهایی پناه برد. بونانی در ۹۴ سالگی درگذشت، تقریباً فراموش شده. انتشار پس از مرگ "رمان «تلافی"» (نوشتهٔ تکستوس، لاکیلا، در سال ۲۰۰۳) توجه‌ها را به خود جلب کرد، زیرا به مقاومت و پارتیزان‌های جنگ جهانی دوم در ابروتزو می‌پرداخت و در روایتی بسیار ساختاریافته قاب‌بندی شده بود. بونانی ممکن است بیشتر رمان را دهه‌ها قبل نوشته و در مدت زمان
است بیشتر رمان را دهه‌ها قبل نوشته و در مدت زمان طولانی آن را اصلاح کرده باشد. «آن دوره طولانی و مبهم تکوین و همبستگی‌های به همان اندازه مبهم اما دلالت‌کننده بین رمان و تجربه شخصی بونانی در جنگ جهانی دوم» به جذابیت آن افزوده است. همزمان، "«جن‌زده»" و "«تحریف‌شده»" تجدید چاپ شدند و علاقهٔ علمی به آثار او، از جمله دیدگاه‌های جدید از فمینیسم و ادبیات پس از جنگ، دوباره زنده شد. "«تلافی»" اولین اثر بونانی است که به انگلیسی ترجمه شده است؛ این کتاب در سال ۲۰۱۳ توسط انتشارات دانشگاه شیکاگو در ایالات متحده منتشر
انتشارات دانشگاه شیکاگو در ایالات متحده منتشر شد. به گفتهٔ استیو هیمر ، منتقد، «تعادل ناخوشایند و حل‌نشدنی آن، "«تلافی» را" به اثری چالش‌برانگیز، غم‌انگیز و دلهره‌آور - و در عین حال حیاتی - تبدیل می‌کند.»
ریکاردو بوسکارینی (؛ زادهٔ ۴ ژوئیه ۱۹۸۵) هنرمند، رقصنده و کارگردان هنری اهل ایتالیا است که آثار او در زمینهٔ هنرهای معاصر و پرفورمنس آرت بین‌المللی شناخته شده‌اند. بوسکارینی طی بیش از یک دهه فعالیت حرفه‌ای، به اجرای نمایش‌های چندرسانه‌ای، همکاری با هنرمندان بین‌المللی و توسعهٔ پروژه‌های خلاقانه در زمینهٔ حرکت و فضا پرداخته است. زندگی و تحصیلات. ریکاردو بوسکارینی در سال ۱۹۸۵ در ایتالیا متولد شد و از دوران نوجوانی به هنرهای اجرایی و رقص علاقه‌مند بود. او تحصیلات خود را در زمینهٔ هنر و رقص معاصر در مدارس و
خود را در زمینهٔ هنر و رقص معاصر در مدارس و آکادمی‌های معتبر ایتالیا گذراند و همچنین در کارگاه‌های بین‌المللی رقص و هنرهای نمایشی شرکت کرد تا مهارت‌های خود را در طراحی حرکت و اجرای پرفورمنس توسعه دهد. آثار و سبک هنری. سبک هنری بوسکارینی بر ترکیب رقص، پرفورمنس و هنرهای بصری تمرکز دارد. او از فضا، نور و صدا برای ایجاد تجربه‌های چندحسی برای مخاطبان استفاده می‌کند و تلاش دارد بین حرکت انسانی و محیط پیرامونش ارتباطی معنایی برقرار کند. آثار او در جشنواره‌ها و گالری‌های هنری اروپا و آسیا اجرا شده‌اند و به‌خاطر