payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روسیه در ساختمان‌های میدان لوبیانسکا مستقر بود که بنیان‌گذار و اولین رئیس آن فلیکس ژرژینسکی بود، که بعدها ریاست سایر آژانس‌های پلیس مخفی امنیتی دولتی مستقر در آنجا را بر عهده گرفت. در پاییز ۱۹۲۶، اندکی پس از مرگ دزرژینسکی، میدان لوبیانکا با تصمیم هیئت رئیسه شورای شهر مسکو به میدان دزرژینسکی تغییر نام داد. در سال ۱۹۴۰، مسابقه‌ای برای پروژه بنای یادبود ژرژینسکی اعلام شد که سارا لبدوا، که یک پرتره مجسمه‌ای در اندازه واقعی از دزرژینسکی خلق کرده بود، برنده آن شد، اما پروژه او اجرا نشد. ساخت این بنای یادبود در
اما پروژه او اجرا نشد. ساخت این بنای یادبود در ژوئیه ۱۹۵۸ آغاز شد، مجسمه توسط یوگنی ووچتیچ تراشیده شد و طراحی کلی آن انجام شده. این بنای یادبود در سال ۱۹۵۸، بیرون ساختمان لوبیانکا، که مقر سرویس‌های امنیتی شوروی، او جی پی یو، کمیساریای خلق در امور داخلی (مسئول کشتارهای ناشی از پاکسازی‌های استالین در دهه سی)، کمیساریای خلق در امور امنیت کشور، ام جی بی و کاگ‌ب بود، برای بازدید عموم افتتاح شد. کودتای اوت و جابجایی پارک موزئون. عصر روز ۲۲ اوت ۱۹۹۱، اندکی پس از شکست کودتای کمیته اضطراری دولتی، هزاران نفر در
از شکست کودتای کمیته اضطراری دولتی، هزاران نفر در اطراف ساختمان کا گ ب در میدان لوبیانکا جمع شدند و به دنبال سرنگونی مجسمه ژرژینسکی بودند، چرا که آن را نمادی از گذشته وحشیانه شوروی می‌دانستند. مردم کلمات «جلاد»، «دجال»، «فلیکس تمام شد» و نماد کلیسای ارتدکس روسیه را روی پایه مجسمه اسپری کردند. عصر همان روز، مردم از مجسمه بالا رفتند و طناب‌هایی را که به یک کامیون متصل بود، به آن وصل کردند. سرنگون کردن این بنای یادبود به این شکل، خطر آسیب رساندن به ایستگاه متروی لوبیانکا در مجاورت آن را به همراه داشت. برای
لوبیانکا در مجاورت آن را به همراه داشت. برای جلوگیری از این امر، معاون رئیس شورای شهر مسکو،... خطاب به جمعیت سخنرانی کرد و قطعنامه‌ای را به شورای شهر مسکو ارائه داد تا این بنای یادبود برداشته شود. سپس این بنا با یک جرثقیل ساختمانی برچیده شد و به زمین بایر نزدیک ساختمان جدید گالری ترتیاکوف منتقل شد. در سال ۱۹۹۲، این بنای یادبود بدون هیچ مراسمی به پارک یادبود سقوط کرده، جایی که سایر بناهای تاریخی دوران شوروی جمع‌آوری شده بودند، انداخته شد. نصب مجدد در سال ۲۰۲۳. در طول سال‌ها، بحث‌هایی در مورد بازگرداندن یا
در طول سال‌ها، بحث‌هایی در مورد بازگرداندن یا عدم بازگرداندن بنای یادبود دزرژینسکی به میدان لوبیانکا وجود داشته است، به خصوص پس از آنکه ولادیمیر پوتین، که خود مأمور سابق کا گ ب بود، در سال ۲۰۰۰ رئیس‌جمهور روسیه شد. سرانجام این بنای یادبود در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۳ دوباره برپا شد، اما این بار در مقابل دفتر مرکزی سرویس اطلاعات خارجی روسیه در خارج از مسکو.
بنای یادبود کارل مارکس (روسی: Памятник Карлу Марксу) در مسکو، بنایی است که در سال ۱۹۶۱ توسط مجسمه‌ساز شوروی، لف کربل، تکمیل شد. این بنا در نزدیکی تئاتر بولشوی در میدان تئاتر واقع شده است. این بنای یادبود، با وزن ۱۶۰ تن، از یک بلوک یکپارچه گرانیت خاکستری ساخته شده است که در نزدیکی دنیپروپتروسک (اکنون دنیپرو، اوکراین) در معدن کوداشفسکی استخراج شده است. مارکس به عنوان سخنران ایستاده بر روی تریبون به تصویر کشیده شده است، گویی که برای مردم زحمتکش سخنرانی می‌کند. این بنای یادبود با شعار اتحاد جماهیر شوروی "
این بنای یادبود با شعار اتحاد جماهیر شوروی " پرولتاریای همه کشورها، متحد شوید! " در جلو تزئین شده است. ترکیب مجسمه‌سازی با دو ستون گرانیتی در دو طرف بنای یادبود تکمیل می‌شود. یکی از آنها با سخنان فریدریش انگلس، که در مراسم تشییع جنازه مارکس گفت، حک شده است: "نام و کردار او قرن‌ها زنده خواهد ماند"؛ در دیگری - عبارت لنین "آموزه‌های مارکس قادر مطلق است زیرا حقیقت دارد." تاریخچه. در آغاز سال ۱۹۵۷، یک مسابقه آزاد سراسری جدید برای بهترین پروژه بنای یادبود مارکس برگزار شد؛ برنده آن یک تیم خلاق به رهبری مجسمه‌ساز
شد؛ برنده آن یک تیم خلاق به رهبری مجسمه‌ساز لِو کِربل و معماران روبن بگونتس، نیکولای کووالچوک، وادیم ماکارویچ و ولادیمیر مورگولیس بود. طرح پیشنهادی این گروه با استقبال گسترده‌ای از سوی کمیته مرکزی حزب کمونیست مواجه شد و به‌عنوان نمادی از اندیشه‌های مارکس و میراث انقلابی او در قلب مسکو انتخاب گردید. مراحل ساخت بنا چندین سال به طول انجامید و با دقت بالا در جزئیات هنری و معماری همراه بود. در اکتبر ۱۹۶۱، نیکیتا خروشچف این بنای یادبود را افتتاح کرد. مراسم افتتاح با حضور مقامات بلندپایه حزب کمونیست، هنرمندان
با حضور مقامات بلندپایه حزب کمونیست، هنرمندان برجسته، و نمایندگان کشورهای سوسیالیستی برگزار شد و به‌عنوان یکی از نمادهای برجسته تجلیل از میراث مارکس در دوران اتحاد جماهیر شوروی شناخته شد. خروشچف در سخنرانی خود، بر اهمیت اندیشه‌های مارکس در شکل‌گیری نظام سوسیالیستی تأکید کرد و این بنا را نمادی از وفاداری به اصول مارکسیسم دانست. پس از افتتاح، بنای یادبود به یکی از نقاط مهم فرهنگی و سیاسی مسکو تبدیل شد و در مراسم‌های رسمی و سالگردهای ایدئولوژیک مورد توجه قرار گرفت. این بنای تاریخی در سال ۱۹۷۴ توسط دولت جمهوری
این بنای تاریخی در سال ۱۹۷۴ توسط دولت جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی به عنوان یک اثر با اهمیت فرهنگی، وضعیت حفاظت‌شده دریافت کرد و از سال ۲۰۱۶ با سطح حفاظت فدرال در فهرست میراث فرهنگی روسیه قرار گرفته است. این تغییر وضعیت، امکان تخصیص بودجه دولتی برای مرمت و نگهداری بنا را فراهم کرد و موجب شد نظارت‌های تخصصی‌تری از سوی وزارت فرهنگ روسیه بر آن اعمال شود. همچنین، هرگونه تغییر در ساختار یا محیط اطراف بنا نیازمند تأیید رسمی نهادهای میراث فرهنگی است. در فرهنگ عامه. در تیتراژ آغازین فیلم اکشن "داغ سرخ"
فرهنگ عامه. در تیتراژ آغازین فیلم اکشن "داغ سرخ" محصول ۱۹۸۸، این بنای یادبود در زمستان نشان داده می‌شود، در حالی که برف جلوی پایه‌های آن را پوشانده است. فاینا رانوسکایا، بازیگر اتحاد جماهیر شوروی، به‌طور قابل توجهی این بنای یادبود را به عنوان «یخچالی با ریش» توصیف کرد. این اظهار نظر طنزآمیز، بازتابی از نگاه انتقادی برخی هنرمندان به سبک واقع‌گرایانه و عظمت اغراق‌آمیز مجسمه بود.
یادبود بزرگ دوک سرگئی الکساندرویچ () بنای یادبودی است که به سرگئی الکساندروویچ تقدیم شده است و در ۲ آوریل ۱۹۰۸، دقیقاً در محل ترور او، تقدیس شد. پس از انقلاب بلشویکی، این بنای یادبود در سال ۱۹۱۸ تخریب شد، اما در سال ۱۹۹۸ در صومعه نوواسپاسکی، جایی که بقایای سرگئی دفن شده است، مرمت شد. دومین بنای یادبود مرمت شده در سال ۲۰۱۷ در کرملین مسکو، جایی که بنای یادبود اصلی زمانی قرار داشت، تقدیس شد. تاریخچه. در سال ۱۹۰۵، دوک بزرگ سرگئی الکساندروویچ پریخودکو درست در کنار سنای کرملین و برج نیکلسکایا ترور شد. این واقعه
سنای کرملین و برج نیکلسکایا ترور شد. این واقعه توسط ایوان کالیايف، عضو جناح مبارز حزب سوسیالیست انقلابی، با پرتاب یک بمب دستی به کالسکه سلطنتی رخ داد و منجر به مرگ فوری دوک بزرگ شد. ترور او در بحبوحه ناآرامی‌های سیاسی و اجتماعی روسیه تزاری صورت گرفت و به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین اقدامات تروریستی آن دوره شناخته می‌شود. این حادثه واکنش‌های شدیدی در دربار، کلیسا و محافل عمومی برانگیخت و موجب تشدید تدابیر امنیتی در مسکو و افزایش فشار بر گروه‌های انقلابی شد، و موجب تشدید تدابیر امنیتی در مسکو و افزایش فشار بر
موجب تشدید تدابیر امنیتی در مسکو و افزایش فشار بر گروه‌های انقلابی شد. این واقعه همچنین زمینه‌ساز تقویت گفتمان ضدتروریستی در مطبوعات سلطنتی و تصویب قوانین سخت‌گیرانه‌تر در حوزه امنیت داخلی گردید.زمانی که یک تروریست یک بمب نیتروگلیسیرین را مستقیماً به دامان سرگئی پرتاب کرد و او را فوراً کشت. بعداً در سال ۱۹۰۸ بنای یادبودی دقیقاً در محل ترور او ساخته شد و بعداً در سال ۱۹۱۸ توسط بلشویک‌ها تخریب شد. در سال ۲۰۱۷، ولادیمیر پوتین در مراسم رونمایی از بنای یادبود بازسازی‌شده به یادبود ترور سرگئی الکساندروویچ
بازسازی‌شده به یادبود ترور سرگئی الکساندروویچ سخنرانی کرد. پوتین سپس به تاریخچه پشت این بنای یادبود و تمایل مردم روسیه، به ویژه از هنرمند روسی ویکتور واسنتسوف، طراح اصلی این بنای یادبود، پرداخت. ویژگی‌های هنری. بنای برنزی اصلی، که بر روی پایه‌ای پلکانی از جنس لابرادور سبز تیره قرار داشت، نمونه‌ای از «هنر نو کلیسایی» بود. نمونه اولیه آن صلیب‌های ترحیم شمال روسیه بود. این سبک با ترکیب عناصر بیزانسی و روسی، جلوه‌ای معنوی و نمادین به اثر می‌بخشید و اغلب در بناهای یادبود مذهبی و ارتدکس به‌کار می‌رفت. در روی
یادبود مذهبی و ارتدکس به‌کار می‌رفت. در روی مجسمه، درج‌های میناکاری شده وجود داشت. بالای صلیب زیر سقف موج‌دار منحنی، تصویر مادر خدا در حال سوگواری و دو کروبی قرار داشت. در پشت آن تصاویری از منجی ساخته نشده به دست، سرگیوس ارجمند رادونژ قرار داشت. چراغ خاموش نشدنی در جلوی بنای یادبود قرار داده شده بود. یادبودهای بازسازی‌شده‌ای که در صومعه نوواسپاسکی و در محل قتل دوک بزرگ در کرملین برپا شده‌اند، مطابق با طرح‌های باقی‌مانده از ویکتور واسنتسوف ساخته شده‌اند و کپی‌های دقیقی از نمونه اصلی هستند. این طرح‌ها که در
دقیقی از نمونه اصلی هستند. این طرح‌ها که در آرشیوهای دولتی و کلیسایی نگهداری می‌شدند، شامل نقشه‌های دقیق، مطالعات رنگ‌شناسی، و یادداشت‌های هنری واسنتسوف بودند. فرآیند بازسازی با همکاری متخصصان مرمت، مورخان هنر، و استادان معماری مذهبی انجام شد و تلاش شد تا اصالت تاریخی و زیبایی‌شناسی آثار حفظ شود. این یادبودها اکنون بخشی از میراث فرهنگی روسیه محسوب می‌شوند و مورد احترام زائران و گردشگران قرار دارند.
"ما خواستار صلح هستیم!" ( یک مجسمه چند پیکره است که در مسکو، در پارک " موزئون " قرار دارد. این اثر در سال ۱۹۵۰ در واکنش به وقوع جنگ کره، توسط مجسمه‌ساز ورا موخینا به همراه اس وی کازاکوف، و ای ام سرگئیف ساخته شد. تاریخچه. ورا موخینا در سال ۱۹۵۰، پس از اطلاع از جنگ کره، تصمیم به ساخت مجسمه «ما خواهان صلح هستیم!» گرفت. به همراه او، تیم خلاق روی این بنای یادبود کار کردند: نینا زلنسکایا، زینیدا ایوانوا، سرگئی کوزاکوف و الکساندر سرگیف. ورا موخینا اثر خود را «مجسمه‌سازی تحریک‌آمیز» نامید. این اثر به‌طور ویژه با
تحریک‌آمیز» نامید. این اثر به‌طور ویژه با روش گالوانو از فلز سبک ساخته شده بود تا حمل و نقل آن به کنفرانس‌های مختلف بین‌المللی اختصاص داده شده به جهان تسهیل شود. در سال ۱۹۵۱، برای آهنگسازی «ما خواهان صلح هستیم!» به گروه مجسمه‌سازان جایزه استالین درجه دو اهدا شد. دو نسخه مشابه از این بنای یادبود ساخته شد. یکی از آنها در مسکو باقی ماند و در VDNH نزدیک خیابان میرا نصب شد و دومی به پیونگ یانگ فرستاده شد. بنای یادبود مسکو تا سال ۱۹۹۴ در VDNKh قرار داشت و پس از آن «موزون» به آنجا منتقل شد. مجسمه به شکل ناقص در
آن «موزون» به آنجا منتقل شد. مجسمه به شکل ناقص در آنجا قرار داشت: فقط سه نفر از شش چهره به تصویر کشیده شده بودند، بقیه در انبارهای موزه نگهداری می‌شدند. در آغاز دهه ۲۰۱۰، این بنای یادبود در وضعیت بدی قرار داشت و تعدادی قطعه از آن باقی مانده بود. در سال‌های ۲۰۱۲–۲۰۱۳، مرمت مجسمه انجام شد و قطعات گمشده مطابق با اصل گچی که در موزه روسیه نگهداری می‌شود، مرمت شدند. توضیحات. ترکیب مجسمه‌سازی «صلح را مطالبه کنید» شامل شش پیکر است که در یک جهت حرکت می‌کنند. سه پیکر در وسط - یک مرد سیاه‌پوست، یک چینی و یک روسی - با
در وسط - یک مرد سیاه‌پوست، یک چینی و یک روسی - با دستان گره کرده در پشت پرچم‌های شکست‌خورده ارتش آلمان حرکت می‌کنند. آنها نماد ملت‌هایی هستند که برای صلح تلاش می‌کنند. در سمت چپ، یک معلول نابینای جنگ با لباس سرباز اروپایی مندرس، و در سمت راست - یک مادر کره‌ای که فرزند مرده‌ای را بزرگ می‌کند، قرار دارد. این پیکره‌ها یادآور قربانیان جنگ هستند. در مقابل همه، یک زن جوان زیبا با فرزندی دیده می‌شود. از دستان دراز شده او کبوتری پرواز می‌کند - نمادی از صلح. ظاهراً این پیکره، آینده‌ای روشن و صلح‌آمیز را نشان می‌دهد
پیکره، آینده‌ای روشن و صلح‌آمیز را نشان می‌دهد که بشریت آرزوی آن را دارد. منتقدان، اصلی‌ترین ایراد ترکیب مجسمه‌سازی را ناهماهنگی آن می‌دانستند، زیرا شبیه یک کل واحد نیست. منتقد هنری، اس.اس. والریوس، نیز به ابهام در تفسیر اثر، به‌ویژه پیکره زنی با کبوتر، اشاره کرد. از میان شش چهره، ورا موخینا خودش تنها یکی را به‌طور کامل اجرا کرد - یک زن کره‌ای با فرزندی مرده. ثروت و قدرت پلاستیکی او، این مجسمه را به وضوح از کل ترکیب متمایز می‌کند. برای پایه‌گذاری آن، طرحی از «مادر با فرزندی مرده» گرفته شده است که توسط ورا
«مادر با فرزندی مرده» گرفته شده است که توسط ورا موخینا در سال ۱۹۴۱ تحت تأثیر روزهای اول جنگ بزرگ میهنی ساخته شده است. مجسمه‌ساز در مورد قهرمان خود چنین گفته است: «او به پارتیزان‌ها خواهد رفت - هیچ جای بحثی برای التماس و التماس وجود ندارد.»
وزارت کشور ترکیه () یکی از وزارتخانه‌های دولت ترکیه است که مسئول امور امنیت داخلی در ترکیه می‌باشد. وزیر کشور فعلی علی یرلیکایا است. این وزارتخانه در سال ۱۹۲۰ تحت عنوان وزارت داخله امپراتوری عثمانی تأسیس شد. این وزارتخانه مسئول مدیریت بحران و فوریت‌های پزشکی، مهاجرت، بازرسی از دولت محلی، ژاندارمری و گارد ساحلی (در زمان صلح) و پلیس است. وزارت کشور ترکیه به مبارزه با قاچاق انسان، قاچاق و مشروبات الکلی قاچاق کمک می‌کند.
دیوار غم ( که گاهی به عنوان دیوار غم ترجمه می‌شود) بنای یادبودی در مسکو برای قربانیان آزار و اذیت سیاسی توسط جوزف استالین در دوران اتحاد جماهیر شوروی این کشور است. این بنای یادبود ملی توسط ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه و پاتریارک کریل مسکو در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۷، روز سالانه یادبود قربانیان سرکوب‌های سیاسی، رونمایی شد. پیشینه. از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۵۰، تحت حکومت استالین در اتحاد جماهیر شوروی، تخمین زده می‌شود که ۷۵۰۰۰۰ نفر اعدام شدند، علاوه بر میلیون‌ها قربانی که در نتیجه قحطی، شرایط اردوگاه‌های کار اجباری و سایر
نتیجه قحطی، شرایط اردوگاه‌های کار اجباری و سایر جنایات انجام شده توسط دولت جان باختند. ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، در سال ۲۰۱۴ دستور ساخت این بنای یادبود را صادر کرد شهر مسکو تقریباً ۶ میلیون دلار از هزینه را پرداخت کرد و تقریباً ۸۰۰۰۰۰ دلار دیگر توسط اهداکنندگان فردی و شرکتی کمک شد. پوتین پس از دیدار با شورای حقوق بشر و جامعه مدنی کشور، در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۷ در مراسم افتتاحیه اظهار داشت که این فاجعه نباید فراموش یا توجیه شود، زیرا «ارزیابی صریح و روشن از سرکوب به جلوگیری از تکرار آن کمک خواهد کرد». حدود
سرکوب به جلوگیری از تکرار آن کمک خواهد کرد». حدود ۱۰۰ نفر در این مراسم حضور داشتند که بسیاری از آنها شهروندان ارشد، فعالان حقوق بشر و مقامات دولتی مسکو بودند. این بنای یادبود اولین در نوع خود نیست، اما اولین بنایی است که با فرمان ریاست جمهوری ساخته شده است. بنای یادبود دیگری به نام سنگ سولووتسکی در سال ۱۹۹۰ ساخته شد و روبروی دفتر مرکزی کا گ ب در میدان لوبیانکا، مسکو واقع شده است. ساختار و طراحی. دیوار غم در یک پارکینگ قدیمی در تقاطع شلوغ جاده گاردن رینگ و خیابان آکادمیسین ساخاروف در مرکز مسکو ساخته شده
و خیابان آکادمیسین ساخاروف در مرکز مسکو ساخته شده است. گئورگی فرانگولیان، طراح این بنای یادبود که دو سال روی ساخت آن کار کرده است، خاطرنشان کرد که دیوار غم «بیانگر احساسات، ترس و هشدار» است، نه یک اثر هنری «نماینده». او توضیح داد که محل قرارگیری مجسمه به این منظور است که تأکید کند «سرکوب می‌تواند در هر جایی اتفاق بیفتد». این بنای یادبود از برنز ساخته شده و شکل آن قوس یک داس را منعکس می‌کند. دیواری تیره و منحنی که تقریباً طول دارد. طول و ارتفاع به عنوان بخش اصلی بنای یادبود عمل می‌کند که بر روی آن چهره‌های
اصلی بنای یادبود عمل می‌کند که بر روی آن چهره‌های انسانی بی‌شماری وجود دارد. به گفته فرانگولیان، شکل داس مانند دیوار نمایانگر فرشته مرگ است، در حالی که چهره‌های انسانی غیرقابل تشخیص، «گمنامی قربانیان» را برجسته می‌کنند. پذیرش. رونمایی از این بنای یادبود بلافاصله جنجال به پا کرد، زیرا برخی از مخالفان استدلال کردند که دیوار غم نمادی از «ریاکاری» است و فعالیت‌های اخیر دولت روسیه هیچ تفاوتی با سرکوب‌های سیاسی که ادعا می‌کنند با آنها مخالف هستند، ندارد. حدود ۴۰ منتقد و مخالف، از جمله الکساندر پودرابینک، پاول
منتقد و مخالف، از جمله الکساندر پودرابینک، پاول لیتوینوف، ولادیمیر بوکوفسکی و مصطفی ژمیلف، طوماری منتشر کردند که دولت را به «تلاش برای سفیدنمایی حال» متهم می‌کرد. آنها در این طومار اظهار داشتند که کرملین از این بنای یادبود حمایت مالی کرده است تا «وانمود کند که سرکوب سیاسی چیزی است که مدت‌هاست گذشته است»، در حالی که زندانیان سیاسی در روسیه معاصر به شدت به «کمک و توجه» نیاز دارند. در همین حال، برخی این بنای یادبود را «گامی مهم» برای کشور دانستند. النا بی. ژمکووا، مدیر ارشد اجرایی یادبود، سازمانی که سوابق
ژمکووا، مدیر ارشد اجرایی یادبود، سازمانی که سوابق افراد سرکوب‌شده را بایگانی می‌کند، گفت که معرفی این بنای یادبود توسط رهبری دولت، نمادی از به رسمیت شناختن ترور و قتل توسط کشور است. رومن رومانوف، مدیر موزه تاریخ گولاگ در مسکو، گفت که حمایت از این بنای یادبود از سوی رئیس‌جمهور و شهروندان عادی نشان دهنده «یک نقطه تسویه حساب جدید» است. در فوریه ۲۰۲۴، پلیس مسکو افرادی را که پس از مرگ الکسی ناوالنی، سیاستمدار مخالف و زندانی سیاسی، در حال گذاشتن گل در بنای یادبود بودند، دستگیر کرد.
بنای یادبود مینین و پوژارسکی ( مجسمه برنزی است که توسط ایوان مارتوس طراحی شده و در میدان سرخ مسکو، روسیه، روبروی کلیسای جامع سنت باسیل قرار دارد. این مجسمه یادبود دو قهرمان ملی روسیه، شاهزاده دیمیتری پوژارسکی و کوزما مینین، است که در سال ۱۶۱۲ قیامی مردمی را سازماندهی کردند که در نهایت منجر به پایان اشغال مسکو توسط لهستان در جریان مداخله لهستان در روسیه شد و بدین ترتیب به دوران مشکلات پایان داد. پارامترها. ارتفاع این بنای یادبود (با پایه) ۸٫۷۵ متر و وزن مجسمه برنزی ۱۸ تن است. تاریخچه. این بنای یادبود توسط
برنزی ۱۸ تن است. تاریخچه. این بنای یادبود توسط انجمن آزاد دوستداران ادبیات، علم و هنر برای بزرگداشت دویستمین سالگرد آن وقایع طراحی شد. هزینه ساخت آن از محل خدمت سربازی عمومی در نیژنی نووگورود، شهری که مینین و پوژارسکی از آنجا برای نجات مسکو آمده بودند، تأمین شد. با این حال، تزار الکساندر اول تصمیم گرفت که این بنای یادبود به جای نیژنی نووگورود، در میدان سرخ در کنار کرملین مسکو نصب شود. در سال ۱۸۰۸، مجسمه‌ساز مشهور، ایوان مارتوس، در مسابقه بهترین طراحی برنده شد. مارتوس ماکتی را تکمیل کرد که در سال ۱۸۱۳ توسط
شد. مارتوس ماکتی را تکمیل کرد که در سال ۱۸۱۳ توسط ملکه ماریا فئودوروونا و آکادمی هنرهای زیبای روسیه تأیید شد. کار ریخته‌گری با استفاده از مس در سال ۱۸۱۶ در سن پترزبورگ ساخته شد. پایه مجسمه که از سه بلوک عظیم گرانیت از فنلاند ساخته شده بود، نیز در سن پترزبورگ تراشیده شد. انتقال مجسمه و پایه آن به مسکو چالش‌های لجستیکی را به همراه داشت و در زمستان با استفاده از آبراه‌های یخ‌زده انجام شد. با این حال، در پی حمله ناپلئون به روسیه، رونمایی از این بنای یادبود تا سال ۱۸۱۸ امکان‌پذیر نبود. در جلوی پایه، یک پلاک
سال ۱۸۱۸ امکان‌پذیر نبود. در جلوی پایه، یک پلاک برنزی قرار دارد که صحنه‌ای از شهروندان میهن‌پرست را نشان می‌دهد که دارایی خود را برای منافع سرزمین مادری فدا می‌کنند. در سمت چپ، تصویری از مجسمه‌ساز مارتوس قرار دارد که دو پسرش را (که یکی از آنها در سال ۱۸۱۳ کشته شد) به خاک می‌سپارد. روی پلاک نوشته شده است: «Граждану Минину и Князю Пожарскому благодарная Россія. ЛѣЂа» یا به انگلیسی «به یاد شهروند مینین و گراند دوک پوژارسکی، در سال ۱۸۱۸ توسط روس‌های سپاسگزار». در ابتدا، این مجسمه در مرکز میدان سرخ قرار داشت و
در ابتدا، این مجسمه در مرکز میدان سرخ قرار داشت و مینین دستش را به سمت کرملین مسکو دراز کرده بود. با این حال، پس از انقلاب ۱۹۱۷، مقامات کمونیست دریافتند که این بنای یادبود مانع رژه در میدان می‌شود و در مورد تخریب یا انتقال آن به یک موزه سرپوشیده بحث کردند. در سال ۱۹۳۶، مجسمه به کلیسای جامع نزدیک‌تر شد و تا به امروز در آنجا باقی مانده است. همان‌طور که در ابتدا توسط مجسمه‌ساز مارتوس تصور شده بود، شاهزاده پوژارسکی و مینین کنار هم ایستاده بودند. اما اشراف با این ایده مخالفت کردند. مناسب نبود که افراد از طبقات
ایده مخالفت کردند. مناسب نبود که افراد از طبقات مختلف در شرایط برابر به تصویر کشیده شوند. مارتوس این ایده را دوباره طراحی کرد. او قهرمانان مقاومت قرن هفدهم را به شخصیت‌های تاریخ باستان تبدیل کرده است. نابرابری با لباس برجسته شده است. شاهزاده نجیب ردا پوشیده و مینین پیراهن و شلوار پوشیده است. در اولین جشن روز وحدت، ۴ نوامبر ۲۰۰۵، یک کپی تقریباً دقیق از این بنای یادبود توسط زوراب تسرتلی در نیژنی نووگورود نصب شد. این کپی کوتاه‌تر از نسخه اصلی مسکو. در سال‌های ۲۰۲۱–۲۰۲۲، این بنای تاریخی تحت مرمت گسترده‌ای قرار
این بنای تاریخی تحت مرمت گسترده‌ای قرار گرفت که بدون جابجایی یا جابه‌جایی بنای تاریخی انجام شد. این مرمت توسط اداره بین منطقه‌ای علمی و مرمت هنر (MNRHU) و کارگاه مرمت میراث انجام شد. این اقدام توسط ولادیمیر ماشکوف، گریگوری لپس، ایگور اوگولنیکوف، اوکسانا فدورووا، فیوکلا تولستایا و دیگران پشتیبانی شد. بزرگ‌ترین کمک خصوصی توسط ولادیمیر گروزدف انجام شد.
بنای یادبود فردریش انگلس () در سال ۱۹۷۶ در مسکو در نزدیکی ایستگاه مترو «کروپوتکینسکایا» نصب شد. سازندگان این بنای یادبود، مجسمه‌ساز دوم کوزلوفسکی، معماران آ.ا. زوارزین و آ.آ. اوساچف هستند.این بنای یادبود دارای وضعیت یک مکان میراث فرهنگی شناسایی شده است. تاریخچه و توضیحات. در سال ۱۹۷۲، به مناسبت سفر ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور ایالات متحده، به اتحاد جماهیر شوروی، خیابان‌های «ویرانه» اوستوژنکا و پرچیستنکا با خانه‌های مخروبه تخریب شدند و به جای آنها یک میدان ساخته شد. در ابتدا، میدان باید بزرگتر می‌بود، اما از
شد. در ابتدا، میدان باید بزرگتر می‌بود، اما از آنجایی که ساختمان‌های «ویرانه» در محل میدان از ارزش تاریخی آشکاری برخوردار بودند، رسوایی محلی در میان روشنفکران مسکو به وجود آمد که منجر به رضایت مقامات برای کاهش مساحت میدان و بازسازی تالارهای سفید و قرمز بلافاصله پشت آن شد. در نتیجه، میدان بیش از حد کوچک شد و پس از آن، طبق تصمیم کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی و شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی، تصمیم گرفته شد که بنای یادبودی برای فریدریش انگلس، فیلسوف آلمانی و یکی از بنیانگذاران مارکسیسم، برپا
فیلسوف آلمانی و یکی از بنیانگذاران مارکسیسم، برپا شود. در ۲ نوامبر ۱۹۷۶، در آستانه پنجاه و نهمین سالگرد انقلاب اکتبر، این بنای یادبود با حضور جمعیت زیادی از مردم افتتاح شد. در این مراسم، دبیر اول هیئت مدیره حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، وی.وی. گریشین، دبیر کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، میخائیل وی. زیمیانین، رئیس شورای شهر مسکو، وی.اف. پرومیسلف، معاون وزیر فرهنگ اتحاد جماهیر شوروی، وی.وی. ورونکوف، سفیر جمهوری دموکراتیک آلمان در اتحاد جماهیر شوروی، جی. اوت (آلمانی) روسی و دیگر مقامات حضور
شوروی، جی. اوت (آلمانی) روسی و دیگر مقامات حضور داشتند. وی.وی. گریشین روبان قرمز را برید، پس از آن یک روتختی از بنای یادبود افتاد و سرود اتحاد جماهیر شوروی به صدا درآمد. در این جلسه، مدیر مؤسسه مارکسیسم-لنینیسم کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، آکادمیسین آ.گ. یگوروف، قهرمان کار سوسیالیستی، متروستروویتس پی.ای. نووژیلوف و دانشجوی دانشگاه ایالتی مسکو، تی.یو. زویکووا، حضور داشتند. از آنجایی که این بنای یادبود در کنار ایستگاه متروی «کروپوتکینسکایا» در میدان سابق کروپوتکینسکایا (که اکنون منطقه
در میدان سابق کروپوتکینسکایا (که اکنون منطقه پرهچیستنسکیه وروتا است) واقع شده است، بسیاری از اهالی مسکو آن را با بنای یادبود کروپوتکین اشتباه می‌گیرند. مجسمه برنزی فریدریش انگلس به ارتفاع ۶ متر بر روی یک پایه مکعبی یکپارچه از گرانیت قرمز نصب شده است. این بنای یادبود در مرکز محوطه دایره‌ای شکل قرار دارد که با تخته سنگ‌های تراشیده شده و توسط یک حصار گرانیتی کوتاه قاب گرفته شده است و با نیمکت‌های نیم دایره‌ای تکمیل شده است. از منطقه دروازه‌های پرشیستنسکی تا بنای یادبود، یک راه پله جلویی نیم دایره‌ای وجود
بنای یادبود، یک راه پله جلویی نیم دایره‌ای وجود دارد. فریدریش انگلس در حالی که کاملاً بالغ شده و دست به سینه ایستاده، نشان داده شده است. این مجسمه‌ساز در پی انتقال تصویر انگلس در دهه ۱۸۷۰ بوده است، زمانی که او به همراه کارل مارکس، جنبش بین‌المللی طبقه کارگر را رهبری می‌کردند. این بنای یادبود و زمین بازی اطراف آن عملاً پارک را به‌طور کامل در خود جذب کرد، در نتیجه پارک به ویژه در نقشه‌های مسکو مشخص نشده و نام خاص خود را ندارد.
یادبود شتیکی (، روشن شد. "سرنیزه‌ها") که بنای یادبود مدافعان مسکو را نیز نامیده‌اند ()، یک مجموعه یادبود به افتخار کسانی است که در نبرد مسکو از روسیه دفاع کردند. در این مکان یک گور مشترک و یک مجموعه معماری وجود دارد. این مجموعه در کیلومتر ۴۰ بزرگراه لنینگراد، در ورودی دوم شهر زلنوگراد به سمت جنوب و جاده مندلیوو به سمت شمال واقع شده است. این مجموعه یادبود نام خود را به دلیل ابلیسک مرکزی گرفته است که نمایانگر تصویر سه سرنیزه است که در کنار هم قرار گرفته‌اند. اولین تدفین‌ها در گور مشترک در زمستان ۱۹۴۱ انجام
اولین تدفین‌ها در گور مشترک در زمستان ۱۹۴۱ انجام شد. ویژگی‌های معماری در ۲۴ ژوئن ۱۹۷۴ تکمیل شد. معماران این پروژه آی.ای. پوکروفسکی و یا.ای. سوردلوفسکی، و مجسمه‌سازان ای جی شتیمان و ای.ای. شتمان-درویانکو بودند. قطعات. این مجموعه از یک کورگان، ابلیسک شتیکی و یک نقش برجسته سه لتی با کتیبه تشکیل شده است. کورگان شامل یک گور عمومی است که به عنوان تپه افتخار ( شناخته می‌شود) که تا ارتفاع ۲۷ متر بالا می‌رود. ستون هرمی شکل شتیکی از سه سرنیزه سبک‌سازی شده تشکیل شده است که نماد دسته‌های تفنگ، تانک و سواره نظام هستند.
که نماد دسته‌های تفنگ، تانک و سواره نظام هستند. این ستون از بتن مسلح ساخته شده و ارتفاع آن از نوک بارو ۴۲ متر است. سه‌لتی نقش برجسته در ضلع جنوب غربی کورگان قرار دارد. نقش برجسته‌هایی که در سه استیل بتنی مجسمه‌سازی شده‌اند، سربازی را با کلاه ایمنی، شاخه‌ای از کتیبه: ""۱۹۴۱" مسکو وطن، جاودانه بمان.» زیر تاج گل برنزی خاکستر صدها سرباز شوروی قرار دارد. بر روی تاج گل نوشته شده است: "Никогда Родина-мать не забудет своих сыновей" به انگلیسی: «هرگز سرزمین مادری پسرانش را فراموش نخواهد کرد». ارتباط با بناهای
پسرانش را فراموش نخواهد کرد». ارتباط با بناهای تاریخی دیگر. یادبود شتیکی با بناهای تاریخی دیگری، به ویژه مقبره سرباز گمنام در دیوار کرملین مسکو و در مینسک مرتبط است. در ۳ دسامبر ۱۹۶۶، در بزرگداشت بیست و پنجمین سالگرد تابستانی شکست نیروهای هیتلر در اطراف مسکو، خاکستر سربازان به کرملین منتقل شد. مجموعه شتیکی گاهی اوقات به دلیل شباهت‌هایشان با مجموعه کورگان افتخار بلاروس اشتباه گرفته می‌شود. هر دو مجموعه‌های یادبودی هستند که بر روی کورگان‌ها ساخته شده‌اند. یادبود زلنوگراد دارای ۳ «سرنیزه» و یادبود بلاروس
یادبود زلنوگراد دارای ۳ «سرنیزه» و یادبود بلاروس دارای ۴ «سرنیزه» است. نام تپه‌های یادبود نیز مشابه است، جایی که زلنوگراد نام «تپه افتخار» و بلاروسی «کورگان افتخار» را دارد. پرچم و نشان رسمی زلنوگراد. این بنای یادبود به عنصری از پرچم شهر زلنوگراد تبدیل شده است که در نشان ملی شهر گنجانده شده است. طرحی از این بنای یادبود به رنگ نقره‌ای یا سفید روی پرچم نمایش داده شده است که به نوبه خود روی سپر مرکزی نشان ملی نمایش داده می‌شود. این طرح روی یک پس‌زمینه قرمز در قسمت پایین سمت راست پرچم قرار دارد که توسط یک مورب
پایین سمت راست پرچم قرار دارد که توسط یک مورب طلایی و نقره‌ای به دو قسمت تقسیم شده است. این دو نماد، نماد مرز مهم در دفاع از پایتخت و آغاز شکست نیروهای هیتلر در اطراف مسکو در سال ۱۹۴۱ هستند. روبروی بنای یادبود روی پرچم، یک تصویر طلایی از یک میکروچیپ به شکل یک صلیب متساوی‌الاضلاع قرار دارد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;