payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در کارولینای شمالی در مدرسه تعلیمات شهرستان کازول از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۰ به عنوان معلم-کتابدار آغاز کرد. او از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲ کاتالوگ‌نویس در کتابخانه کالج تالادگا در آلاباما بود. از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴، سمت کتابدار روزنامه‌نگاری را در دانشگاه لینکلن میسوری بر عهده داشت. او در دانشگاه آتلانتا دوره‌های کاتالوگ‌نویسی و طبقه‌بندی را از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۷ تدریس کرد. پس از خدمت به عنوان کاتالوگ‌نویس در دانشگاه ایلی‌نوی جنوبی (۱۹۵۷–۱۹۶۲)، به دانشگاه آتلانتا برگشت و به عنوان رئیس خدمات ویژه فعالیت کرد که شامل مدیریت
عنوان رئیس خدمات ویژه فعالیت کرد که شامل مدیریت مجموعه سیاه‌پوستان کتابخانه ترور آرنت بود – یک مرکز مشهور جهانی برای آفرینش‌های آمریکایی (۱۹۶۲–۱۹۶۷) – و دوباره به استادی در مدرسه خدمات کتابداری (۱۹۶۳–۱۹۶۹) بازگشت. در سال ۱۹۶۹، او به عنوان معاون مدیر مرکز کتابخانه‌های کالج‌های مشترک در آتلانتا منصوب شد. این مرکز یک خدمت وابسته به کتابخانه با هدف توسعه کتابخانه‌های کالج‌ها و دانشگاه‌های تاریخی سیاه‌پوست بود. فینازی در سال ۱۹۷۰ به عنوان دکترای مدرسه علم کتابداری دانشگاه مرکزی کارولینای شمالی منصوب شد. او در
دانشگاه مرکزی کارولینای شمالی منصوب شد. او در سال ۱۹۷۵ به عنوان نخستین زن سیاه‌پوست رئیس انجمن کتابخانه‌های کارولینای شمالی انتخاب شد. او به عنوان یک educator و مشاور به نسل‌های کتابداران سیاه‌پوست آمریکایی شناخته می‌شد و در سال ۱۹۷۸ از سوی کنگره سیاه‌پوستان انجمن کتابخانه‌های آمریکا افتخاراتی دریافت کرد. میراث. فینازی در ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۳ در دورهام، کارولینای شمالی درگذشت. دختر او، رمونا هوگ ادلین (متولد ۱۹۴۵)، به یک دانشگاهی و فعال تبدیل شد که به ترویج استفاده از اصطلاح «آفریقایی-آمریکایی» کمک کرد. در سال
از اصطلاح «آفریقایی-آمریکایی» کمک کرد. در سال ۱۹۸۴، جایزه آنت لوئیس فینازی در مدرسه علم کتابداری و اطلاعات دانشگاه مرکزی کارولینای شمالی تأسیس شد. این جایزه به عنوان یادبودی برای تلاش‌های او در بهبود دسترسی مردم کارولینای شمالی به ادبیات کودکان آفریقایی-آمریکایی طراحی شده و هر سال به فرد یا سازمانی که در این زمینه کار مشابهی انجام می‌دهد، اعطا می‌شود. او به‌طور پس از مرگ در سال ۱۹۸۹ جایزه خدمات برجسته انجمن کتابخانه‌های کارولینای شمالی را دریافت کرد.
آق () یک شهرک در شهرستان مخدوم‌قلی در استان بلخان کشور ترکمنستان است.
لیکوی شکم‌گندمی که در آثار قدیمی هندی با نام لیکوی شکم‌حنایی نیز شناخته می‌شود، یک لیکوی کوچک است که در گروه‌های کوچک در جنگل‌های بوته‌ای کوتاه غذایابی می‌کند. مانند دیگر اعضای تیرهٔ بزرگ لیکویان جهان قدیم، آنها پرندگانی هستند که با پرهای کرکی نرم مشخص می‌شوند. سه زیرگونه در شبه‌قاره هند وجود دارد. زیرگونهٔ نمادین "hyperythra" که در شمال و شرق هند یافت می‌شود، به‌طور یکنواخت در زیر قهوه‌ای است، در حالی که زیرگونهٔ "albogularis" در غرب شبه‌جزیره هند گلوی سفید دارد. جمعیت سریلانکا، "phillipsi" نیز گلوی سفید
دارد. جمعیت سریلانکا، "phillipsi" نیز گلوی سفید دارند، اما در زیر رنگ پریده‌تر هستند و منقار بزرگ‌تری دارند.
ورزشگاه شاه‌قدم () یک ورزشگاه در شهر ترکمن‌باشی کشور ترکمنستان است. این ورزشگاه هم‌اکنون میزبان بازی‌های باشگاه فوتبال شاه‌قدم ترکمن‌باشی در لیگ برتر ترکمنستان است و گنجایش ۱۵۰۰ نفری دارد. تاریخچه. این ورزشگاه میزبان فینال جام ترکمنستان سال ۲۰۰۶ و جام ترکمنستان ۲۰۲۱ بود.
آن ایزابلا نوئل بایرون، یازدهمین بارونس ونتورث و بارونس بایرون (؛ ۱۷ مه ۱۷۹۲ – ۱۶ مه ۱۸۶۰)، که با لقب آنابلا و معمولاً با نام بانو بایرون شناخته می‌شود، یک اصلاح‌گر آموزشی و نیکوکار بود که اولین مدرسه صنعتی در انگلستان را بنیان نهاد و یک فعال ضد برده‌داری برجسته بود. او با شاعر مشهور، جرج گوردون بایرون، که بیشتر با نام لرد بایرون شناخته می‌شود، ازدواج کرد و کمتر از یک سال بعد از او جدا شد و با وجود قوانینی که در آن زمان حضانت فرزندان را به‌طور انحصاری به پدران واگذار می‌کرد، حضانت دخترشان آدا لاولیس را نزد
واگذار می‌کرد، حضانت دخترشان آدا لاولیس را نزد خود نگه داشت. خاطرات بانو بایرون، که پس از مرگش توسط هریت بیچر استو منتشر شد، نگرانی‌های او دربارهٔ ادعای رابطه نامشروع میان لرد بایرون و خواهر ناتنی‌اش را آشکار کرد. این رسوایی ناشی از گمانه‌زنی‌های بانو بایرون باعث تسریع تصمیم لرد بایرون برای ترک انگلستان و بازگشت به مدیترانه شد، جایی که او در سال ۱۸۱۰ زندگی کرده بود. دخترشان، آدا، به‌عنوان یک ریاضیدان با چارلز ببیج، پیشگام علم رایانه، همکاری می‌کرد و به‌عنوان نخستین برنامه‌نویس در تاریخ شناخته می‌شود.
نخستین برنامه‌نویس در تاریخ شناخته می‌شود. نام‌ها و خانواده. بانو بایرون با نام اصلی آن ایزابلا میلبنک متولد شد و تنها فرزند سِر رالف میلبنک، ششمین بارونت و همسرش بانو جودیت نوئل (۱۷۵۱–۱۸۲۲) بود که خواهر توماس نوئل، وایکانت ونتورث محسوب می‌شد. تنها خواهر یا برادر بازمانده پدرش، الیزابت لمب، وایکانتس ملبورن بود که به‌عنوان یک میزبان سیاسی تأثیرگذار شناخته می‌شد. فرزندان او، که پسرعمو و دخترعموهای آن به‌شمار می‌رفتند، شامل موارد زیر بودند: تنها عموی بازمانده مادرش، فرزندی قانونی نداشت، اما پیش از ازدواج صاحب
فرزندی قانونی نداشت، اما پیش از ازدواج صاحب پسری شد که او را به نام خودش، توماس نوئل، نامگذاری کرد. این پسر بعدها به حرفه روحانیت روی آورد. چند ماه پس از ازدواج آن با لرد بایرون، دایی مادری او درگذشت. بانو میلبنک و پسرعمویش، لرد اسکارسدیل، به‌طور مشترک املاک او را به ارث بردند. خانواده پس از آن، نام خانوادگی نوئل را به جای میلبنک برگزیدند. لرد ونتورث هم مقام وایکانت داشت و هم عنوان بارون. پس از مرگ او، مقام وایکانتی از بین رفت و عنوان بارونی میان بانو میلبنک و لرد اسکارسدیل در حالت تعلیق قرار گرفت. پس از
و لرد اسکارسدیل در حالت تعلیق قرار گرفت. پس از درگذشت آن‌ها، این عنوان به بانو بایرون منتقل شد و او به‌طور مستقل به بارونس ونتورث تبدیل شد؛ بااین‌حال، او هرگز از این عنوان استفاده نکرد. او نامه‌هایش را با عنوان «اِی. آی. نوئل بایرون» امضا می‌کرد و وصیت‌نامه‌اش را با نام «بارونس نوئل-بایرون» نوشت. دنیا او را با نام «بانو بایرون» می‌شناخت و دوستان و خانواده‌اش او را با لقب «آنابلا» صدا می‌زدند. جوانی. او کودکی بسیار بااستعداد بود. برای پرورش هوش برجسته‌اش، والدینش معلمی خصوصی از دانشگاه کمبریج به نام ویلیام
معلمی خصوصی از دانشگاه کمبریج به نام ویلیام فرند استخدام کردند. تحت نظارت او، آموزش‌هایش به شیوه‌ای مشابه با دانشجویان کمبریج پیش رفت و موضوعاتی چون ادبیات کلاسیک، فلسفه، علوم و ریاضیات را شامل می‌شد. او علاقه‌ای خاص به ریاضیات داشت و این شیفتگی چنان برجسته بود که همسرش لقب «شاهزاده‌خانم متوازی‌الاضلاع‌ها» را به او داد. آنابلا به زنی خشک‌مزاج، مذهبی و پایبند به اصول اخلاقی سختگیرانه تبدیل شده بود. با وجود این، از هوش سرشار خود آگاهی داشت و از نمایش آن در محافل اجتماعی ابایی نداشت. او اغلب به عنوان فردی سرد
اجتماعی ابایی نداشت. او اغلب به عنوان فردی سرد و بیش از حد محتاط توصیف می‌شد و چنین ویژگی‌هایی او را برای مردی که بعدها به دلبستگی بزرگ زندگی‌اش تبدیل شد، انتخابی غیرمنتظره جلوه می‌داد—شاعری تاریک‌منش و «اخلاقاً گسسته» همچون لرد بایرون. نخستین دیدار آن‌ها در مارس ۱۸۱۲ رخ داد. آنابلا بعدها به مادرش گفت که هرچند جرئت نمی‌کند خود را به لرد بایرون معرفی کند، اما اگر او پیش‌قدم شود، حتماً معرفی‌اش را خواهد پذیرفت.
«ماهیگیر و دیو» یکی از داستان‌های شهرزاد در "هزار و یک شب" است. خلاصه داستان. ماهیگیر پیر و فقیری بود که هر روز چهار بار تور خود را به دریا می‌انداخت. یک روز که به ساحل رفت، اول یک الاغ مرده گرفت، بعد یک پارچ پر از خاک، بعد هم خرده‌های سفال و شیشه. برای چهارمین و آخرین تلاشش، خدا را صدا زد و تور را به دریا انداخت. وقتی آن را بالا کشید، خمره‌ای مسی با کلاهکی دید که مهر سلیمان روی آن نقش بسته بود. ماهیگیر بسیار خوشحال شد، چون می‌توانست خمره را بفروشد و از فروش آن پول خوبی بدست آورد. او کنجکاو بود که درون خمره
آن پول خوبی بدست آورد. او کنجکاو بود که درون خمره چیست به همین خاطر با چاقو درپوش خمره را برداشت. ناگهان توده‌ای عظیم از دود از خمره بیرون آمد و به یک عفریت تبدیل شد. ماهیگیر ترسید، اگرچه در ابتدا جن متوجه او نشد. جن که فکر می‌کرد که سلیمان برای کشتن او آمده، هنگامی که ماهیگیر به او گفت که سلیمان قرن‌هاست که مرده است، بسیار خوشحال شد و به ماهیگیر گفت تا نحوه مرگ خود را انتخاب کند. دیو خمره توضیح داد که در صد سال اول زندان خود سوگند یاد کرد که فردی را که او را آزاد می‌کند ثروتمند کند، اما هیچ‌کس او را آزاد
را آزاد می‌کند ثروتمند کند، اما هیچ‌کس او را آزاد نکرد. در صد سال دوم سوگند خورد به کسی که او را آزاد می‌کند، تمام گنجینه‌های زمین را بدهد، اما باز هم کسی او را آزاد نکرد. و در صد سال سوم قسم خورد که هر روز سه آرزوی کسی را که او را آزاد می‌کند، برآورده کند، اما هیچ‌کس او را آزاد نکرد. او هم به خشم آمد و قسم خورد کسی که او را آزاد می‌کند، بکشد. ماهیگیر به دیو خمره التماس می‌کند که جانش را نگیرد، اما او تسلیم نمی‌شود. ماهیگیر تصمیم می‌گیرد جن را فریب دهد. او از جن می‌پرسد که تو به این بزرگی چگونه توانستی در
از جن می‌پرسد که تو به این بزرگی چگونه توانستی در یک خمره جا شوی؟ دیو هم که مشتاق خودنمایی است، کوچک می‌شود و به درون خمره می‌رود تا توانایی‌های خود را نشان دهد. ماهیگیر به سرعت کلاهک را بر سر خمره می‌گذارد و دیو را تهدید می‌کند که او را دوباره به دریا خواهد انداخت. جن به ماهیگیر التماس می‌کند جانش را نگیرد و برایش داستان «حکیم دوبان» را روایت می‌کند تا ماهیگیر بداند او چرا باید زنده بماند. پس از روایت داستان، دیو سوگند می‌خورد که در ازای آزادی‌اش، به ماهیگیر کمک کند. ماهیگیر معامله را می‌پذیرد و دیو را
کمک کند. ماهیگیر معامله را می‌پذیرد و دیو را آزاد می‌کند. دیو برای قدردانی به ماهیگیر نشانی برکه‌ای را می‌دهد که ماهی‌های زیبایی در آن است؛ چهار نوع ماهی به رنگ‌های قرمز، آبی، زرد و سفید. دیو قبل از ناپدید شدنش به ماهیگیر می‌گوید از هر نوع ماهی یکی بگیرد و به سلطان بدهد. بررسی. این داستان در فهرست بین‌المللی آرنه-تامپسون-اوتر با نام «"دیو خمره"» از نوع ATU 331، طبقه‌بندی شده است. به گفته محققان اولریش مارزولف، ریچارد ون‌لیون و استیت تامپسون، داستان‌های مشابهی به این داستان با عنوان روش‌های ادبی در قرون
به این داستان با عنوان روش‌های ادبی در قرون وسطی (به‌طور خاص، از قرن سیزدهم) ظاهر شده‌اند، اگرچه مارزولف و ون‌لیون استدلال می‌کنند که این بررسی‌های ادبی از افسانه‌های مربوط به شاه سلیمان نشأت می‌گیرد.
دیوارهٔ مرجانی کالدونیای جدید () یک ردیف از آبسنگ مرجانی در کالدونیای جدید در اقیانوسیه است که به عنوان طولانی‌ترین دیوارهٔ مرجانی پیوسته در جهان شناخته می‌شود و پس از دیواره بزرگ مرجانی استرالیا و دیوارهٔ مرجانی آمریکای مرکزی، سومین دیوارهٔ مرجانی بزرگ جهان به‌شمار می‌آید. دیوارهٔ مرجانی کالدونیای جدید، جزیرهٔ گراند تِر، بزرگ‌ترین جزیرهٔ کالدونیای جدید، و همچنین جزیرهٔ ایل د پن و چندین جزیرهٔ کوچکتر را احاطه کرده و طول آن به می‌رسد. این آب‌سنگ یک کولاب به وسعت را دربرمی‌گیرد که عمق متوسط آن است. این دیواره
را دربرمی‌گیرد که عمق متوسط آن است. این دیواره تا فاصله‌ای حدود از ساحل امتداد دارد، اما در شمال غربی تا نزدیکی آبسنگ‌های انتراکاستو به طول تقریبی کشیده شده است. این گسترش شمال‌غربی، جزایر بِلِپ و دیگر جزیرک‌های شنی را دربرمی‌گیرد. چندین گذرگاه طبیعی از این دیواره به سوی اقیانوس باز می‌شود که یکی از آن‌ها گذرگاه بولاری است که به نومئا، پایتخت و بندر اصلی کالدونیای جدید، راه دارد و با فانوس دریایی آمده مشخص شده است. در سال ۲۰۰۸، این دیواره مرجانی و کولاب پیرامونی آن به دلیل زیبایی خیره‌کننده، ویژگی
پیرامونی آن به دلیل زیبایی خیره‌کننده، ویژگی جغرافیایی منحصربه‌فرد آن که به‌طور کامل گراند تر را احاطه کرده است، و همچنین تنوع زیستی استثنایی آن، به‌ویژه در زمینهٔ تنوع مرجان‌ها، در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. بوم‌شناسی. سامانه‌های آبسنگی کالدونیای جدید پس از دیوارهٔ بزرگ مرجانی استرالیا، به عنوان دومین مجموعهٔ مرجانی بزرگ جهان شناخته می‌شوند. این دیواره، طولانی‌ترین دیوارهٔ مرجانی پیوسته جهان با طول ۱۶۰۰ کیلومتر و دارای بزرگ‌ترین کولاب جهان با مساحت ۲۴٬۰۰۰ کیلومتر مربع است. این اکوسیستم، همراه
۲۴٬۰۰۰ کیلومتر مربع است. این اکوسیستم، همراه با فیجی، متنوع‌ترین مجموعه‌های آبسنگی جهان را در خود جای داده است که شامل ۱۴۶ نوع مختلف بر اساس یک سامانه رده‌بندی جهانی هستند و از نظر تنوع مرجان‌ها و ماهیان، با دیوارهٔ بزرگ مرجانی برابری کرده یا حتی از آن پیشی می‌گیرند. این دیواره، گونه‌های بسیار متنوعی را در خود جای داده و سطح بالایی از بوم‌زادگرایی را داراست. در مجموع، تاکنون ۲۳۲۸ گونه ماهی متعلق به ۲۴۸ خانواده در این منطقه شناسایی شده است. علاوه بر این، این دیواره میزبان سومین جمعیت بزرگ از فیل‌های دریایی
دیواره میزبان سومین جمعیت بزرگ از فیل‌های دریایی در معرض خطر انقراض "(Dugong dugon)" در جهان است و همچنین یک زیستگاه مهم برای تخم‌گذاری لاک‌پشت سبز دریایی محسوب می‌شود. در کولاب‌های کالدونیای جدید، گونه‌های دریایی متعددی از جمله بیش از ۲۰۰۰ گونه از نرم‌تنان دریایی و یک جمعیت پویای نهنگ گوژپشت زندگی می‌کنند. تهدیدات زیست‌محیطی. بیشتر آبسنگ‌ها به‌طور کلی در وضعیت خوبی قرار دارند. برخی از آبسنگ‌های شرقی بر اثر فاضلاب ناشی از استخراج نیکل در گراند تره آسیب دیده‌اند. رسوب‌گذاری ناشی از معدن‌کاری، کشاورزی و چرا
رسوب‌گذاری ناشی از معدن‌کاری، کشاورزی و چرا بر آبسنگ‌های نزدیک دهانه رودخانه‌ها تأثیر گذاشته و این وضعیت با تخریب جنگل‌های حَرّا که در حفظ رسوبات نقش دارند، تشدید شده است. برخی از آبسنگ‌ها زیر چندین متر لجن مدفون شده‌اند. در سال ۲۰۰۸، یک ارزیابی از آبسنگ‌های نزدیک به ساحل در شمال‌غربی نشان داد که بسیاری از آن‌ها، در صورت ادامه روند کنونی ورود رسوبات معدنی و روان‌آب‌های لجنی، در طی چند سال و در بهترین حالت طی چند دهه از بین خواهند رفت. در ژانویه ۲۰۰۲، دولت فرانسه پیشنهاد ثبت آبسنگ‌های کالدونیای جدید در
فرانسه پیشنهاد ثبت آبسنگ‌های کالدونیای جدید در فهرست یونسکو میراث جهانی را ارائه کرد. یونسکو در تاریخ ۷ ژوئیه ۲۰۰۸ دیوارهٔ مرجانی کالدونیای جدید را تحت عنوان "تالاب‌های کالدونیای جدید: تنوع آبسنگی و زیست‌بوم‌های مرتبط" در فهرست میراث جهانی ثبت کرد. ۱۳ کمیتهٔ مدیریتی محلی، شامل فعالان گردشگری، ماهیگیران، سیاستمداران و رؤسای قبایل محلی، با همکاری جامعه برای پایش وضعیت تالاب‌ها فعالیت می‌کنند. استفاده انسانی. غواصی اسکوبا در این منطقه رایج است و چندین سایت غواصی در داخل تالاب و اطراف دیواره مرجانی وجود دارد
در داخل تالاب و اطراف دیواره مرجانی وجود دارد که از جمله آن‌ها می‌توان به "سوزن پرونی"، "گودال کوسه" و "کلیسای جامع" اشاره کرد.
مسابقات قهرمانی جهانی فرمول یک فیا ۲۰۲۶ یک فصل قهرمانی مسابقات اتومبیلرانی برنامه ریزی شده برای اتومبیل های فرمول یک است، این فصل هفتاد و هفتمین دوره مسابقات قهرمانی جهان فرمول یک خواهد بود. فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی (فیا)، هیئت حاکمه ورزش‌های موتوری بین المللی، به عنوان بالاترین کلاس رقابت برای اتومبیل های مسابقه ای چرخ باز شناخته شده است و برگزار کننده این مسابقات خواهد بود. مسابقات قهرمانی در چندین جایزه بزرگ در سراسر جهان برگزار می شود. رانندگان و تیم ها قرار است به ترتیب برای عناوین قهرمانی
و تیم ها قرار است به ترتیب برای عناوین قهرمانی رانندگان جهان و قهرمانی سازندگان جهان به رقابت بپردازند. فهرست ورودی. سازندگان و رانندگان زیر برای شرکت در مسابقات قهرمانی جهان 2026 قرارداد دارند. همه تیم ها باید با لاستیک های عرضه شده توسط پیرلی رقابت کنند. هر تیم باید حداقل دو راننده را برای این مسابقات وارد کند. تغییرات تیمی. کادیلاک در فصل ۲۰۲۶ یازدهمین تیم فرمول یک خواهد شد که اولین حضور کادیلاک در این سری و اولین تیم جدید در مسابقات از زمان هاس در فصل است. این تیم از واحدهای قدرت و گیربکس فراری استفاده
این تیم از واحدهای قدرت و گیربکس فراری استفاده خواهد کرد. کادیلاک پیش از این تلاش کرده بود تا با آندرتی گلوبال وارد مسابقات فرمول یک شود که با مخالفت تیم و کمیته برگزاری مواجه شده بود. همزمان با تغییرات مقررات موتور، سه سازنده موتور جدید نیز وارد فرمول یک خواهند شد. آئودی با خرید تیم موجود ساوبر در فصل ، برای اولین بار وارد این ورزش خواهد شد. این تیم در فصول ۲۰۲۴ و با عنوان کیک سائوبر و با استفاده از موتورهای فراری قبل از تبدیل شدن به تیم کارخانه آئودی در سال ۲۰۲۶ مسابقه خواهد داد. در نتیجه هاس و کادیلاک
سال ۲۰۲۶ مسابقه خواهد داد. در نتیجه هاس و کادیلاک تازه وارد به دو تیم مشتریان فراری تبدیل خواهند شد. تقویم. تقویم فصل ۲۰۲۶ مسابقات فرمول یک، مانند دو فصل گذشته، شامل بیست و چهار جایزه بزرگ خواهد بود. جایزه بزرگ هلند ، به همراه پنج مسابقه دیگر که انتخاب خواهند شد، در قالب اسپرینت برگزار خواهد شد. تغییرات تقویم. جایزه بزرگ اسپانیا از پیست بارسلونا-کاتالونیا در مونتملو به یک پیست خیابانی جدید در مادرید که در اطراف IFEMA ساخته شده است، منتقل خواهد شد. پیست بارسلونا-کاتالونیا همچنان میزبان مسابقه‌ای با نام "
همچنان میزبان مسابقه‌ای با نام " جایزه بزرگ بارسلونا-کاتالونیا " خواهد بود. جایزه بزرگ هلند برای اولین بار پس از اعلام برگزارکنندگان مبنی بر اینکه سال ۲۰۲۶ آخرین دوره برگزاری گرند پری خواهد بود، در قالب اسپرینت برگزار خواهد شد. جایزه بزرگ امیلیا رومانیا در ایمولا پس از تمدید نشدن قراردادشان برای میزبانی مسابقه تا ، از تقویم کنار گذاشته شد. جایزه بزرگ آذربایجان به درخواست برگزارکننده و ذینفعان دولتی مربوطه برای برگزاری روز یادبودشان ، بر خلاف تقویم همیشگی مسابقات در روز شنبه برگزار خواهد شد. خلاصه فصل. پیش
در روز شنبه برگزار خواهد شد. خلاصه فصل. پیش فصل. سه تست در تست های پیش فصل برگزار خواهد شد؛ اولین تست خصوصی خواهد بود که در پیست بارسلون-کاتالونیا در تاریخ ۲۶ تا ۳۰ ژانویه برگزار می‌شود، دومین تست در پیست بین‌المللی بحرین در تاریخ ۱۱ تا ۱۳ فوریه برگزار می‌شود. آخرین تست نیز در همان پیست در تاریخ ۱۸ تا ۲۰ فوریه ۲۰۲۶ و قبل از شروع مسابقات برگزار می‌شود.
«باز شو سسمی» () وردی جادویی در داستان «علی‌بابا و چهل دزد» از کتاب "هزار و یک شب" نسخهٔ آنتوان گالان است. با گفتن این ورد، دهانهٔ غاری که چهل دزد در آن گنجی پنهان کرده‌اند، باز می‌شود. ریشه‌شناسی. این عبارت برای اولین بار در ترجمه فرانسوی "هزار و یک شب" آنتوان گالان (۱۷۰۴–۱۷۱۷) به صورت "Sésame, ouvre-toi" (به معنی"سسمی، خودت را باز کن") ظاهر می‌شود. در داستان، علی‌بابا صدای یکی از ۴۰ دزد را می‌شنود که می‌گوید سسمی، باز شو. برادرش هم که بعداً نمی‌تواند این عبارت را به خاطر بیاورد، آن را با نام غلاتی غیر از
را به خاطر بیاورد، آن را با نام غلاتی غیر از کنجد (سسمی) اشتباه می‌گیرد و در غار جادویی گیر می‌افتد. دانه‌های کنجد در یک غلاف بذر رشد می‌کنند که وقتی به بلوغ می‌رسد، شکافته می‌شود، و عبارت «سسمی، باز شو» برای پدیدار کردن گنج‌ها، احتمالاً از همین‌جا نشات می‌گیرد. در اعمال جادویی بابلی‌ها از روغن کنجد استفاده می‌شد. اما مشخص نیست که کلمه سسمی در واقع به گیاه یا دانه کنجد اشاره دارد. سسمی ممکن است تکراری از "«šem"» (به عبری یعنی خدا)، یا برگرفته از واژه کابالیستی «"šem-šāmayīm»"، «نام بهشت» در تلمود باشد.
«"šem-šāmayīm»"، «نام بهشت» در تلمود باشد. طبقه‌بندی. سسمی، باز شو توسط استیت تامپسون به عنوان عنصر موتیف D1552.2 طبقه‌بندی شده و در توضیحات آن آمده که: «کوه را به شکلی جادویی باز می‌کند».
ماریا انگلبرشت استوکنبک (به انگلیسی: Maria Engelbrecht Stokkenbech) (زادهٔ ۱۷۵۹ – درگذشته پس از سال ۱۸۰۶) خیاط، نویسنده و از نخستین فمینیست‌های دانمارکی بود که توانست به‌عنوان یک زن متأهل، از طریق تغییر هویت خود به مرد، امرار معاش کند. او در اوایل دههٔ ۱۷۸۰، حدود چهار سال در سراسر اروپا تا مالاگا سفر کرد و به‌عنوان خیاط کار کرد. این درحالی بود که تنها پس از بازگشت به کپنهاگ در سال ۱۷۸۴، جنسیت واقعی او آشکار شد. بااین‌حال، او موفق شد پادشاه را متقاعد کند که به او اجازه دهد حرفهٔ خود را به عنوان یک زن ادامه
به او اجازه دهد حرفهٔ خود را به عنوان یک زن ادامه دهد و مجوز خیاطی و آموزش شاگرد دریافت کند. او این تجربیات را در زندگی‌نامهٔ کوتاه خود با عنوان «زن مسافری که در لباس مردانه دوردست‌ها را پیمود، اِ.م. استوکنبک، به‌عنوان شاگرد خیاط، گاتفرید یاکوب آیشتد، رویدادهای شگفت‌انگیز در سفرهایش از راه زمین و دریا، در دانمارک، هلند، آلمان، بوهم، لهستان و اسپانیا، تا آخرین ورودش به کپنهاگ، جایی که جنسیتش فاش شد. منتشرشده به قلم خودش.» گزارش کرده است. زندگی. ماریا انگلبرشت در سال ۱۷۵۹ در هامبورگ به دنیا آمد و کوچک‌ترین
در سال ۱۷۵۹ در هامبورگ به دنیا آمد و کوچک‌ترین فرزند از میان ۱۰ فرزند بود. پس از درگذشت پدرش در حالی که تنها یک‌ساله بود، مادرش او را در جزیرهٔ "ارو" بزرگ کرد. در ۱۲سالگی، در یک میخانه در کیل پیشخدمت شد و سپس به کپنهاگ رفت و در خانهٔ یک دریانورد به‌عنوان خدمتکار کار کرد. پس از یک دوره بیماری، به خانهٔ زنی نقل مکان کرد که به او دوخت لباس‌های زنانه را آموخت. روزی، مردی که در یک کارخانهٔ آبجوسازی کار می‌کرد، او را در حال تعمیر لباس دید و او را متقاعد کرد که با او ازدواج کند. این ازدواج موفقیت‌آمیز نبود، زیرا
او ازدواج کند. این ازدواج موفقیت‌آمیز نبود، زیرا همسرش تمام درآمدش را صرف نوشیدن می‌کرد. او شوهرش را ترک کرد و به کیل رفت، اما به‌عنوان یک زن متأهل نمی‌توانست شغلی پیدا کند. او دریافت که یافتن کار به‌عنوان یک مرد آسان‌تر است، بنابراین از یک خیاط خواست تا یک دست لباس مردانه برایش بدوزد و به او گفت که این لباس برای برادرش است. در لباس مردانه، او خود را گاتفرید یاکوب آیشتد نامید و به‌عنوان شاگرد خیاط مشغول به کار شد. در ابتدا، دیگر کارگران به او می‌خندیدند، زیرا تنها دوخت لباس زنانه را بلد بود، اما او با
زیرا تنها دوخت لباس زنانه را بلد بود، اما او با پشتکار دوخت شلوار و کت مردانه را به‌خوبی آموخت. او همراه با همکاران مرد خود به میخانه‌ها می‌رفت، سیگار می‌کشید، مشروب می‌نوشید، ورق بازی می‌کرد و با استفاده از یک شیپور مانند یک مرد ادرار می‌کرد. مدتی در لهستان و سپس در آلمان کار کرد. پیدا کردن کار همیشه آسان نبود و مجبور شد به کشورهای مختلف سفر کند. سرانجام، در یک کشتی که او را تا جنوب اسپانیا، مالاگا، برد، به‌عنوان خیاط مشغول به کار شد. در سال ۱۷۸۴، او به کپنهاگ بازگشت، جایی که به‌عنوان زن شناخته و بازداشت
بازگشت، جایی که به‌عنوان زن شناخته و بازداشت شد. پس از توضیح مشکلاتش با همسرش در دادگاه، آزاد شد، به این شرط که لباس زنانه بپوشد. سپس از کریستیان هفتم، پادشاه دانمارک، درخواست کرد که به او اجازه دهد کسب‌وکار خود را راه‌اندازی کند و توضیح داد که سال‌ها با موفقیت کار کرده و می‌تواند به‌خوبی یک مرد خیاطی کند. پادشاه با او همدردی کرد و به او اجازه داد تا از طریق خیاطی لباس مردانه درآمد کسب کند و یک شاگرد استخدام کند. کتاب او نخستین‌بار در سال ۱۷۸۴ به زبان آلمانی در کپنهاگ منتشر شد. نسخه‌ای دانمارکی در سال ۱۷۸۷
در کپنهاگ منتشر شد. نسخه‌ای دانمارکی در سال ۱۷۸۷ در هادرسلف منتشر شد و با اصلاحات جزئی، در سال ۱۸۰۶ دوباره منتشر گردید. نسخه‌ای تقریباً مشابه نیز در همان سال در کپنهاگ منتشر شد. تنها نسخه‌های ۱۸۰۶ شامل جزئیاتی دربارهٔ مجوزی است که از پادشاه دریافت کرده بود.
فاطمه شریف (عربی: فاطمة الشریف) (۲ آوریل ۱۹۱۱ – ۳ اکتبر ۲۰۰۹) (۱۲ فروردین ۱۲۹۰ تا ۱۱ مهر ۱۳۸۸) که پس از ازدواج با ملک ادریس سنوسی، فاطمه السنوسی شناخته شد و از ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۹ (۱۳۳۰ تا ۱۳۴۸) ملکه لیبی بود. کودکی. فاطمه در ۱۹۱۱ (۱۲۹۰) در سیرنایکای ایتالیایی (مستعمره اولیه ایتالیا در شمال لیبی و کنار طرابلس) به دنیا آمد. او پنجمین دختر احمد شریف السنوسی، سومین رهبر طریقت سنوسی بود. پدرش در برابر نیروهای استعمارگر مقاومت می‌کرد. مادرش خدیجه، همسر دوم احمد شریف، دختر ژنرال احمد الریفی بود که در ۳ سپتامبر ۱۹۱۱ در
ژنرال احمد الریفی بود که در ۳ سپتامبر ۱۹۱۱ در کُفرا درگذشت. احمد الرفی یکی از بزرگان برجسته طریقت سنوسی و آخرین بازمانده از یاران سنوسی کبیر به‌شمار می‌رفت. فاطمه در ۱۹۲۹ (۱۳۰۸)، مجبور شد از دست مارشال رودولفو گرازیانی، از فرماندهان اصلی موسولینی در شمال آفریقا، سوار بر شتر به مصر فرار کند. فاطمه در ۱۹۳۱ (۱۳۰۹)، با پسر عموی خود ادریس از لیبی، امیر آن زمان سیرنایکا و جانشین پدرش در سیوه ازدواج کرد. تنها پسر آنها در ۱۹۵۳ (۱۳۳۲) یک روز پس از تولد درگذشت. دوران ملکه بودن. با به تخت نشستن ادریس به‌عنوان ملک
ملکه بودن. با به تخت نشستن ادریس به‌عنوان ملک لیبی در سال ۱۹۵۱ (۱۳۳۰)، فاطمه ملکه شد. در ۱۹۵۴ (۱۳۳۳)، برادرزاده‌اش ابراهیم الشلحی، مشاور ادریس را به قتل رساند، زیرا شایعه شده بود که مشاور، پادشاه را متقاعد کرده تا از فاطمه جدا شود و با دختر خودش ازدواج کند. ادریس دستور اعدام برادرزاده فاطمه را صادر کرد. صلاح بوصیر، که بعدها وزیر خارجه لیبی شد، از الیزابت دوم خواست تا ادریس را از این اعدام منصرف کند، اما موفق نشد. وقتی پادشاه تصمیم گرفت به‌خاطر داشتن وارث ازدواج کند، فاطمه دو زن را برای ازدواج معرفی کرد،
ازدواج کند، فاطمه دو زن را برای ازدواج معرفی کرد، اما ادریس هیچ‌کدام را انتخاب نکرد و در سال ۱۹۵۵ با عالیه عبدالقادر الملوم، زنی مصری که نخست‌وزیرش معرفی کرده بود، ازدواج کرد. با این حال، چون ادریس فاطمه را طلاق نداده بود، او حاضر نشد کاخ سلطنتی در طبرق را ترک کند. چند ماه بعد، او و ادریس آشتی کردند. رابطه بین ملکه فاطمه و شاه ادریس را رابطه‌ای شاد و صمیمی توصیف کرده‌اند. آن‌ها سرپرستی چندین کودک از اقوام خود را برعهده گرفتند و همچنین سلیمه، دختری الجزایری که پدرش در جنگ استقلال الجزایر کشته شده بود، را به
پدرش در جنگ استقلال الجزایر کشته شده بود، را به فرزندی پذیرفتند. فاطمه زنی شوخ‌طبع، باهوش و سیاستمدار توصیف شده که توانایی آرام کردن دیگران، به‌ویژه کودکان را داشت و همواره از ادریس حمایت می‌کرد. ملکه فاطمه الگوی زنان لیبی بود. در سال ۱۹۵۴، روزنامه‌نگار نل اسلیس با او در کاخ خصوصی‌اش در بنغازی مصاحبه کرد. او فاطمه را زنی شیک‌پوش و باوقار توصیف کرد که لباس‌های مدرن کریستین دیور می‌پوشید. با این حال، چون انگلیسی کمی می‌فهمید، سلمه دجانی، ندیمه‌اش، صحبت‌های او را ترجمه می‌کرد. در جوانی، فاطمه برخلاف بیشتر
او را ترجمه می‌کرد. در جوانی، فاطمه برخلاف بیشتر زنان لیبی، زندگی منزوی نداشت و می‌توانست با مردان معاشرت کند و حتی با لباس ورزشی کوتاه تنیس بازی کند، اما بعد از ملکه شدن، مجبور شد مانند ۹۹ درصد زنان لیبی در انزوا زندگی کند. در سفرهای خارجی، سبک زندگی او تغییر می‌کرد و مانند زنان غربی لباس می‌پوشید و از تماشای نمایش‌های مد در پاریس یا بازدید از سالن‌های نمایش مانند فولی برژر لذت می‌برد. فاطمه باور داشت که زنان لیبی در آینده به آزادی بیشتری دست خواهند یافت. او گفت: "دختران لیبی به‌شدت مشتاق یادگیری و کسب
او گفت: "دختران لیبی به‌شدت مشتاق یادگیری و کسب آزادی هستند، اما این روند، آهسته و تدریجی خواهد بود." پس از کودتا و پایان سلطنت. هنگام کودتای معمر قذافی در ۱۹۶۹ (۱۳۴۸)، فاطمه همراه همسرش برای درمان در ترکیه بود. با کمک دولت ترکیه، از شهر بورسا به کانمنا یورا در یونان رفتند. در ۱۳ سپتامبر (۲۲ شهریور)، او به دوست خانوادگی‌شان اریک آرمور والی دو کندول نوشت: "وقتی کودتا شد، من و همسرم تنها بودیم و هیچ پولی نداشتیم. تا زمانی که دولت ترکیه به کمک ما آمد، هزینه هتل را پرداخت کرد و سفر ما به یونان را ترتیب داد."
را پرداخت کرد و سفر ما به یونان را ترتیب داد." در ۲۶ اکتبر (۴ آبان) دوباره به او نوشت: "اینجا هوا سرد است و به‌زودی رمضان آغاز می‌شود، اما در هیچ کشور اروپایی نمی‌توانیم روزه بگیریم. این خواست خداست و شاید به نفع همه باشد. جمعه آینده به اسکندریه سفر می‌کنیم و همان روز به قاهره می‌رسیم." فاطمه از ۳ نوامبر ۱۹۶۹ (۱۲ آبان/عقرب ۱۳۴۸) تا زمان مرگش در قاهره زندگی کرد. در نوامبر ۱۹۷۱ (عقرب ۱۳۵۰)، دادگاه مردمی لیبی او را به‌صورت غیابی به پنج سال زندان و مصادره اموالش محکوم کرد. خانه‌اش در طرابلس در سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۶)