payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ناشر آن Edizioni di Solaria بود و مجله به صورت ماهانه منتشر می‌شد. از سال ۱۹۲۹، جیانسیرو فراتا به عنوان سردبیر مشترک مجله فعالیت می‌کرد. الساندرو بونسانتی در سال ۱۹۳۰ جایگزین او در این پست شد و تا سال ۱۹۳۳ این سمت را بر عهده داشت. هدف اصلی "سولاریا" اروپایی کردن فرهنگ ایتالیایی و تأکید بر سهم نویسندگان مدرنیست ایتالیایی مانند اسوو و فدریگو توتزی در مدرنیسم اروپایی بود. این مجله رویکردی مدرنیستی اتخاذ کرد. این مجله موضعی ضد فاشیستی داشت. نویسندگان آن عمدتاً نویسندگان داستان کوتاه بودند. آنها شامل آلبرتو
نویسندگان داستان کوتاه بودند. آنها شامل آلبرتو کاروچی، اوژنیو مونتاله ، الیو ویتورینی ، کارلو امیلیو گادا بودند. و رناتو پوجیولی . رمان الیو ویتورینی، "ایل گاروفانو روسو" ، برای اولین بار در این مجله منتشر شد. این مجله همچنین اشعاری از هنرمندان جوان ایتالیایی، از جمله ساندرو پنا، را منتشر می‌کرد. جیانا مانزینی اولین داستان‌های کوتاه خود را در این مجله منتشر کرد. همچنین ترجمه‌هایی از نویسندگان مدرنیست، از جمله ویرجینیا وولف ، ارنست همینگوی ، ویلیام فاکنر ، جیمز جویس ، تی. اس. الیوت ، مارسل پروست ، راینر
، جیمز جویس ، تی. اس. الیوت ، مارسل پروست ، راینر ماریا ریلکه ، فرانتس کافکا و توماس مان را در بر می‌گرفت. "سولاریا" به دلیل پوشش مکرر آثار نویسندگان یهودی ، به شدت توسط سایر محافل و مجلات ادبی ایتالیایی، از جمله "ایل سلواجو" ، "ایل بارگلو" و "ایل فرونتسپیتزیو" ، مورد انتقاد قرار گرفت. پس از تولید مجموعاً چهل و یک جلد، انتشار "مجله سولاریا" در سال ۱۹۳۶ متوقف شد آخرین شماره آن در سال ۱۹۳۴ منتشر شد، اگرچه در سال ۱۹۳۶ منتشر شد. در واقع، این مجله تا حدودی به دلیل انتشار سریالی رمان الیو ویتورینی، "«قایق سرخ" »
انتشار سریالی رمان الیو ویتورینی، "«قایق سرخ" » در مجله، توسط مقامات فاشیست سانسور شد.
استفانو پتیتی (زادهٔ ۲ سپتامبر ۱۹۵۳) قاضی ایتالیایی است. او از ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا است. زندگی‌نامه. پتیتی پس از سال‌ها خدمت در قوه قضاییه، مدتی ریاست شعبه ششم کیفری دیوان عالی تمییز ایتالیا و همچنین عضویت در دادگاه عالی آب‌های عمومی را برعهده داشت. او سپس به عنوان رئیس شعبه دوم مدنی و نیز یکی از اعضای شعبه‌های متحد مدنی منصوب شد و در این جایگاه نقش مهمی در هدایت رویه‌های قضایی مدنی ایفا کرد. در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۹، قضات دیوان عالی تمییز او را به عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی برگزیدند.
او را به عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی برگزیدند. او در دور دوم انتخابات در برابر وکیل کل، لوئیجی سالواتو، پیروز شد. در زمان انتخاب، پتیتی ریاست شعبه دوم مدنی دیوان عالی را برعهده داشت و از نظر حرفه‌ای به عنوان یکی از برجسته‌ترین متخصصان حقوق مدنی شناخته می‌شد. وی در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ طی مراسمی رسمی در حضور رئیس‌جمهور ایتالیا سرجیو ماتارلا سوگند یاد کرد و بدین ترتیب جانشین قاضی جورجو لاتانزی شد که دوره مأموریتش به پایان رسیده بود.
داستان زانتی (به ) یک فیلم مستند ایتالیایی محصول ۲۰۱۵ به کارگردانی سیمونه اسکافیدی و کارلو آ. سیگون است که زندگی خاویر زانتی، فوتبالیست آرژانتینی را روایت می‌کند. خلاصه داستان. این فیلم، زندگی خاویر زانتی فوتبالیست را از طریق تصاویر آرشیوی و روایت‌های همسرش پائولا، هم‌تیمی‌ها، مربیان، رؤسای باشگاه‌ها، روزنامه‌نگاران و شخصیت‌های هنری که او را می‌شناختند و از طرفدارانش بودند مانند لیونل مسی، روبرتو باجو، استبان کامبیاسو، ایوان کوردوبا، جوزپه برگومی، ژوزه مورینیو، ماسیمو موراتی، ساندرو ماتزولا، رزاریو فیورلو،
ماسیمو موراتی، ساندرو ماتزولا، رزاریو فیورلو، بپه سورنینی، میکله سرا و گاد لرنر روایت می‌کند. این مصاحبه‌ها با روایت آلبینو گوارون، رمان‌نویس تخیلی آرژانتینی که آخرین کتاب خود را به این فوتبالیست تقدیم کرده است، در هم آمیخته شده است. انتشار. این فیلم که توسط «Nexo Digital» به صورت سینمایی توزیع شده بود، در ۱۸۰ سینمای ایتالیا در تاریخ ۲۷ فوریه ۲۰۱۵، با دو اجرای تکراری به نمایش درآمد و به رتبه اول در گیشه رسید. در مراسم رونمایی میلان، مهمانانی از جمله خود خاویر زانتی، روبرتو باجو، ایوان کوردوبا، لوکا فاکتی،
زانتی، روبرتو باجو، ایوان کوردوبا، لوکا فاکتی، ماسیمو موراتی، مارکو ترونکتی پروورا و اریک توهیر نیز حضور داشتند.
دیوان عالی تمییز (به ایتالیایی: ) عالی‌ترین مرجع قضایی و دادگاه فرجام در ایتالیا است. این دیوان در کاخ دادگستری، رم مستقر است. وظیفه اصلی آن تضمین اجرای صحیح قانون در دادگاه‌های بدوی و تجدیدنظر و حل اختلاف صلاحیت میان دادگاه‌های کیفری، مدنی، اداری و نظامی است. روند رسیدگی. دیوان عالی تمییز بالاترین مرجع قضایی در ایتالیا به‌شمار می‌رود. فرجام‌خواهی نزد این دیوان معمولاً از دادگاه استیناف انجام می‌شود، اما در برخی موارد طرفین می‌توانند مستقیماً از دادگاه بدوی نیز فرجام‌خواهی کنند. دیوان می‌تواند رأی دادگاه
نیز فرجام‌خواهی کنند. دیوان می‌تواند رأی دادگاه پایین‌تر را تأیید یا رد کند. در صورت رد رأی، یا پرونده برای رسیدگی دوباره به همان دادگاه بازگردانده می‌شود یا حکم به‌طور کامل باطل می‌گردد. رأیی که توسط دیوان عالی تمییز تأیید شود قطعی است و قابل فرجام‌خواهی مجدد به همان دلیل نخواهد بود. دیوان اگرچه نمی‌تواند تفسیر دادگاه بدوی از "دلایل و مدارک" را نقض کند، اما اختیار اصلاح تفسیر یا کاربرد "قانون" را دارد. نظام حقوقی. نظام حقوقی ایتالیا مبتنی بر حقوق مدنی و متأثر از حقوق روم است و بر خلاف کامن لا، اصل stare
از حقوق روم است و بر خلاف کامن لا، اصل stare decisis (الزام به پیروی از رویه قضایی) در آن اعمال نمی‌شود. با این حال، آرای دیوان عالی تمییز معمولاً مرجع بسیار مهمی در jurisprudence constante به شمار می‌رود. این دیوان دو هدف اصلی دارد: تضمین تبعیت دادگاه‌های پایین‌تر از رویه قانونی و ایجاد وحدت در تفسیر قوانین در سراسر نظام قضایی. ترکیب و سازمان. دیوان عالی تمییز به دو بخش کیفری و مدنی تقسیم می‌شود. ریاست کل دیوان با «رئیس اول» است و هر بخش نیز رئیس خود را دارد. پرونده‌ها معمولاً توسط هیئتی پنج‌نفره رسیدگی
پرونده‌ها معمولاً توسط هیئتی پنج‌نفره رسیدگی می‌شوند، اما در پرونده‌های مهم‌تر یا دارای ابهام در تفسیر قانون، هیئت موسع نه‌نفره موسوم به «شعب متحد» تشکیل می‌شود. در همه پرونده‌ها نیز دادستان کل موظف است نظر مشورتی خود درباره قانون قابل اجرا را ارائه دهد. تاریخچه. ایده تشکیل چنین نهادی در اروپا با بحران‌های رژیم کهن و نیاز به ایجاد یگانگی در تفسیر قوانین پدید آمد. نخستین نمونه‌ها در دوران انقلاب فرانسه شکل گرفتند و ناپلئون با فتوحات خود نظریه‌های حقوقی فرانسه را به ایتالیا منتقل کرد. دیوان عالی تمییز در
را به ایتالیا منتقل کرد. دیوان عالی تمییز در قانون مدنی ایتالیا ۱۸۶۵ پیش‌بینی شد و سپس با فرمان سلطنتی ۳۰ ژانویه ۱۹۴۱ سازمان‌دهی مجدد یافت. در ۱ مارس ۲۰۲۳، شورای عالی قضایی ایتالیا به‌طور اجماعی قاضی مارگریتا کاسانو را به عنوان نخستین رئیس زن دیوان عالی تمییز برگزید.
جورجیو لاتانزی (زادهٔ ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۳۹) یک قاضی ایتالیایی است. او از ۹ دسامبر ۲۰۱۰ تا ۹ دسامبر ۲۰۱۹ قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا و از ۸ مارس ۲۰۱۸ تا پایان مأموریتش رئیس این دادگاه بود. دوران حرفه‌ای. لاتانزی در رم متولد شد. پیش از انتصاب به دادگاه قانون اساسی، او به‌عنوان رئیس یکی از شعب دیوان کشور ایتالیا فعالیت می‌کرد. وی در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۰ توسط دیوان کشور به‌عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی انتخاب شد و در ۹ دسامبر همان سال سوگند یاد کرد. او در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۴ به‌عنوان نایب رئیس دادگاه برگزیده شد. در ۸ مارس
به‌عنوان نایب رئیس دادگاه برگزیده شد. در ۸ مارس ۲۰۱۸، لاتانزی با کسب ۱۲ رأی موافق و یک رأی سفید به‌عنوان رئیس دادگاه قانون اساسی انتخاب شد. در اکتبر ۲۰۱۹، دادگاه قانون اساسی به‌دلیل حکمی دربارهٔ حقوق محکومان مرتبط با مافیا با انتقاد شدید رهبران سیاسی مانند ماتئو سالوینی و نیکولا زینگارتتی روبه‌رو شد. لاتانزی این انتقادها را در سطحی «غیرقابل‌قبول» دانست و تأکید کرد که «انتقاد یک چیز است، حمله چیز دیگری». در ۹ دسامبر ۲۰۱۹، دورهٔ مأموریت لاتانزی در دادگاه قانون اساسی پایان یافت و او جای خود را به مارتا
قانون اساسی پایان یافت و او جای خود را به مارتا کارتابیا داد. لاتانزی در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۱ نشان شوالیه صلیب بزرگ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا را دریافت کرد.
مارتا کارتابیا (زادهٔ ۱۴ مهٔ ۱۹۶۳) حقوق‌دان و استاد دانشگاه ایتالیایی است که به‌عنوان وزیر دادگستری ایتالیا در دولت ماریو دراگی فعالیت داشت. کارتابیا پیش‌تر از ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰ قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا، از ۱۲ نوامبر ۲۰۱۴ تا ۱۱ دسامبر ۲۰۱۹ نایب رئیس و از ۱۱ دسامبر ۲۰۱۹ تا ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۰ رئیس این دادگاه بود. او استاد حقوق اساسی است و نخستین زنی محسوب می‌شود که ریاست دادگاه قانون اساسی ایتالیا را برعهده گرفت. زندگی اولیه و تحصیلات. کارتابیا در سال ۱۹۶۳ در سان جورجو سو لگنانو نزدیک میلان به دنیا آمد. در سال
جورجو سو لگنانو نزدیک میلان به دنیا آمد. در سال ۱۹۸۷ با درجهٔ ممتاز از دانشگاه میلان فارغ‌التحصیل شد و پایان‌نامهٔ خود را با موضوع «آیا قانون اساسی اروپا وجود دارد؟» زیر نظر والریو اونیدا نوشت. در سال ۱۹۹۳ دکترای حقوق خود را از مؤسسه دانشگاهی اروپا در فلورانس دریافت کرد. دوران حرفه‌ای. کارتابیا از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۶ به‌عنوان دستیار در دادگاه قانون اساسی ایتالیا فعالیت داشت. در ۲۰۰۵ استاد حقوق اساسی اروپا در دانشگاه میلان-بیکوکا شد. او بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ به‌عنوان کارشناس مستقل برای آژانس اتحادیه اروپا برای
کارشناس مستقل برای آژانس اتحادیه اروپا برای حقوق بنیادین در وین کار کرد. در سال تحصیلی ۲۰۰۹–۲۰۱۰ هم به‌عنوان پژوهشگر در «مؤسسه استراوس برای مطالعات پیشرفته حقوق و عدالت» در نیویورک فعالیت داشت. قاضی دادگاه قانون اساسی. کارتابیا در ۲ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط رئیس‌جمهور ایتالیا جورجو ناپولیتانو به‌عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی منصوب و در ۱۳ سپتامبر سوگند یاد کرد. او در زمان انتصاب یکی از جوان‌ترین قضات و سومین زن تاریخ دادگاه بود. او جانشین ماریا ریتا ساوله شد که در زمان خدمت درگذشته بود. او در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۴
که در زمان خدمت درگذشته بود. او در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۴ به‌عنوان نایب رئیس دادگاه انتخاب شد. در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۹، کارتابیا جانشین جورجو لاتانزی شد و به نخستین زن در تاریخ دادگاه قانون اساسی که به ریاست رسید تبدیل شد. او با ۱۴ رأی کامل انتخاب شد. دورهٔ او در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۰ پایان یافت و ماریو روزاریو مورلی به‌عنوان رئیس و امانوئلا ناوارِتا به‌عنوان قاضی جایگزینش شدند. وزیر دادگستری. در ۱۳ فوریه ۲۰۲۱، کارتابیا به‌عنوان وزیر دادگستری ایتالیا در دولت ماریو دراگی برگزیده شد و جانشین آلفونسو بونافده گردید. او سومین زنی
شد و جانشین آلفونسو بونافده گردید. او سومین زنی بود که این سمت را به دست آورد. در دوران وزارت او، اصلاحات اساسی در نظام دادرسی کیفری و دادرسی مدنی تصویب شد که هدف آن تسریع رسیدگی‌ها و جلب منابع مالی اتحادیه اروپا برای بازسازی پساکرونا بود. او همچنین از اجرای جایگزین‌های زندان مانند آزادی نیمه‌وقت، حبس خانگی، خدمات اجتماعی و جریمه نقدی برای محکومیت‌های کمتر از چهار سال حمایت کرد.
امین (پیمان) فرح آور گیساوندانی زندانی سیاسی و شاعر گیلک متولد دوم دیماه ۱۳۶۷ است. وی ۲۷ مرداد ۱۴۰۳ توسط نیروهای امنیتی در رشت بازداشت شد و ابتدا ۲۶ روز در اداره اطلاعات نگهداری و پس از آن به بند «میثاق» زندان لاکان رشت منتقل شد. فرح‌آور در اردیبهشت ۱۴۰۴ و پس از ماه‌ها بازداشت موقت سرانجام به اتهام «بغی» و «محاربه» به اعدام و به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به سه ماه زندان محکوم شد. فرح‌آور در جوانی طلبه بود و در اعتراض به سیاست‌های جمهوری اسلامی‌ لباس روحانیت از تن درآورد. و پیش از این‌که بازداشت شود، با برادرش
تن درآورد. و پیش از این‌که بازداشت شود، با برادرش کنار خیابان میوه دست‌فروشی می‌کرده است. او پیش‌تر تحت عمل جراحی کیسه صفرا قرار گرفته بود و پس از آن دچار عارضه‌ای به نام حساسیت لنفاوی شد. این بیماری باعث بروز دمل‌های متعدد در بدن او شده که در ناحیه جراحی، شدت بیشتری دارد و موجب درد شدید و مداوم برای وی گردیده است. با وجود این شرایط بحرانی، هیچ اقدام موثری برای درمان این زندانی سیاسی انجام نشده و او از خدمات درمانی و انتقال به بیمارستان محروم مانده بود. اتهامات مطرح‌شده علیه فرح آور به‌طور مستقیم با
اتهامات مطرح‌شده علیه فرح آور به‌طور مستقیم با فعالیت‌های ادبی و فرهنگی او در ارتباط است. او در اشعار و نوشته‌های خود، به انتقاد از وضعیت کشاورزی، محیط‌زیست در گیلان و مشکلات اقتصادی پرداخته بود. در تاریخ دوم مهر ۱۴۰۴ شعبه ۳۹ دیوان عالی حکم اعدام وی را تایید کرد. فرح‌آور نخستین‌بار، اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۱ بازداشت و پس از یک ماه آزاد شده بود. دلیل بازداشت اولیه او، «مخالفت با تخریب‌های محیط زیست، سوءاستفاده از منابع محیط زیستی گیلان توسط شرکت‌های ساخت‌و‌ساز» و «اعتراض به فروش گسترده زمین‌های کشاورزان گیلانی به
به فروش گسترده زمین‌های کشاورزان گیلانی به غیربومیان» بوده است.
جان جورج پیرت (۳ اکتبر ۱۸۸۸ - ۳ سپتامبر ۱۹۴۸) یک بازیکن فوتبال انگلیسی بود که در طول دوران حرفه‌ای خود که جنگ جهانی اول را در بر می‌گرفت، برای ۱۳ تیم مختلف به عنوان مهاجم نوک بازی کرد. پس از بازنشستگی، تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۸ به عنوان مربی فوتبال مشغول به کار شد. پیرت یک مهاجم نوک بود که دوران حرفه‌ای پر فراز و نشیبی داشت. او در طول دوران حرفه‌ای خود که ۱۹ سال طول کشید، برای هشت باشگاه لیگ و در تمام دسته‌های لیگ فوتبال انگلیس بازی کرد. او همچنین برای تیم‌های غیر-لیگی در لیگ‌های فوتبال جنوب و ولز و همچنین
غیر-لیگی در لیگ‌های فوتبال جنوب و ولز و همچنین در طول جنگ جهانی اول به عنوان بازیکن مهمان برای باشگاه‌های دیگر بازی کرد. پیرت به عنوان «مصدوم‌ترین مرد فوتبال» شناخته می‌شد، بدترین مصدومیت او شکستگی پا در سال ۱۹۱۰ در استوک بود که او را به مدت دو فصل از فوتبال دور نگه داشت. او به عنوان مربی، ۲۵ سال بعد را در لیگ فوتبال گذراند و در تیم‌های روچدیل، برادفورد سیتی و فولام مربیگری کرد. او دو عنوان قهرمانی لیگ دسته دوم را با استوک سیتی به دست آورد، در فصل ۱۴–۱۹۱۳ با نوتس کانتی قهرمان لیگ دسته دوم شد و در فصل‌های
با نوتس کانتی قهرمان لیگ دسته دوم شد و در فصل‌های ۱۹۲۳–۱۹۲۴ و ۱۹۲۶–۱۹۲۷ تیم روچدیل را به مقام دوم لیگ دسته سوم شمال رساند. افتخارات. استوک سیتی نوتس کانتی
مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲ از ۱۸ اوت ۲۰۲۲ تا ۶ مه ۲۰۲۳ برگزار شد. در مجموع ۱۶ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲ به رقابت پرداختند. تیم‌های راه یافته. تیم‌های اول هر گروه و سه تیم دوم برتر مرحله گروهی از هر منطقه به مرحله یک‌هشتم نهایی راه یافتند، که در این مرحله، منطقه غرب (گروه‌های A تا E) و منطقه شرق (گروه‌های F تا J) هشت تیم واجد شرایط داشتند. فرمت. در مرحله حذفی، ۱۶ تیم به صورت تک‌حذفی به رقابت پرداختند. هر مسابقه به صورت نوبت‌گردشی و رفت و برگشت برگزار شد. در صورت لزوم،
نوبت‌گردشی و رفت و برگشت برگزار شد. در صورت لزوم، از قانون گل زده در خانه حریف، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه لحاظ نمی‌شود) و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده شد. برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. یک‌هشتم نهایی. جدول ترکیبی. &lt;section begin=Combination West/&gt; &lt;section end=Combination West/&gt; &lt;section begin=Combination East/&gt; &lt;section end=Combination East/&gt; خلاصه. مرحله یک‌هشتم نهایی به صورت تک‌حذفی برگزار شد و بازی‌های تیم‌های راه یافته بر اساس جدول‌های ترکیبی
تیم‌های راه یافته بر اساس جدول‌های ترکیبی تیم‌های دوم مشخص شدند. یک‌چهارم نهایی. مرحله یک‌چهارم نهایی به صورت تک‌حذفی برگزار شد. نیمه نهایی. خلاصه. مرحله نیمه نهایی به صورت تک‌حذفی برگزار شد. فینال. فینال در دو بازی رفت و برگشت برگزار شد. "اوراوا رد دایموندز در مجموع ۲–۱ برنده شد."
دونالد اسکریمجور مک‌کی (زاده ۱۹ مارس ۱۹۴۰) بازیکن و مربی سابق فوتبال اهل اسکاتلند است. افتخارات. بلکبرن روورز
توافق‌نامه‌های آنگلو–ایتالیایی سال ۱۹۳۸، که در منابع انگلیسی به Easter Pact یا Easter Accords (به معنای «پیمان/توافقات عید پاک») و در(ایتالیایی به نام Patto di Pasqua یا Accordi di Pasqua) شناخته می‌شوند، مجموعه‌ای از اسناد دیپلماتیک و توافقات سیاسی بودند که در تاریخ ۱۶ آوریل ۱۹۳۸ میان دولت‌های بریتانیا و ایتالیا در شهر رم به امضا رسیدند. این توافق‌ها در بستر اوضاع پرتنش سیاسی دههٔ ۱۹۳۰ و در آستانهٔ جنگ جهانی دوم شکل گرفتند. از یک سو، بریتانیا که درگیر نگرانی از گسترش نفوذ آلمان نازی و افزایش همگرایی آن
از گسترش نفوذ آلمان نازی و افزایش همگرایی آن کشور با ایتالیا تحت رهبری بنیتو موسولینی بود، تلاش داشت با امضای این پیمان، سیاست مماشات خود را پیش برده و ایتالیا را به حفظ وضع موجود در اروپا و مدیترانه متعهد کند. از سوی دیگر، دولت فاشیستی ایتالیا در پی به رسمیت شناساندن دستاوردهای نظامی و سیاسی خود ــ به‌ویژه اشغال اتیوپی (حبشه) در ۱۹۳۶ ــ بود و از طریق این توافق امیدوار بود مشروعیت بین‌المللی بیشتری برای امپراتوری استعماری تازه‌تأسیس خود به دست آورد. این توافق‌نامه‌ها در ۱۵ مارس ۱۹۳۹ در "مجموعه معاهدات"
توافق‌نامه‌ها در ۱۵ مارس ۱۹۳۹ در "مجموعه معاهدات" جامعه ملل ثبت شدند. اگرچه این توافقات در کوتاه‌مدت موجب بهبود روابط دو کشور شدند، اما در بلندمدت نتوانستند مانع نزدیکی استراتژیک موسولینی به هیتلر شوند. تنها یک سال بعد، در ۱۹۳۹، ایتالیا با آلمان «پیمان فولاد» را امضا کرد و عملاً در جبههٔ متحدین قرار گرفت؛ امری که ناکارآمدی و بی‌ثمر بودن سیاست‌های بریتانیا در قالب توافقات عید پاک را آشکار ساخت. پیشینه. از سال ۱۹۳۵ به بعد، دولت‌های بریتانیا و فرانسه کوشیدند با جلب نظر دولت موسولینی و بهبود روابط با ایتالیا،
جلب نظر دولت موسولینی و بهبود روابط با ایتالیا، مانع شکل‌گیری یک اتحاد رسمی و استراتژیک میان ایتالیا فاشیستی و آلمان نازی شوند. این نگرانی بخش مهمی از سیاست خارجی لندن و پاریس را در نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۳۰ تشکیل می‌داد. همین دغدغه سبب شد که واکنش‌های دو قدرت غربی در برابر اقدامات تهاجمی و توسعه‌طلبانهٔ ایتالیا بسیار ضعیف و غیرمؤثر باشد: هنگامی که ایتالیا در سال ۱۹۳۵–۱۹۳۶ به اتیوپی (حبشه) حمله کرد و این کشور آفریقایی را به اشغال درآورد، پاسخ بریتانیا و فرانسه محدود و فاقد قاطعیت بود. سازمان ملل (جامعهٔ ملل) نیز
و فاقد قاطعیت بود. سازمان ملل (جامعهٔ ملل) نیز با وجود محکوم کردن تجاوز، نتوانست تحریم‌هایی جدی و مؤثر اعمال کند، زیرا لندن و پاریس عملاً تمایلی به رویارویی مستقیم با موسولینی نداشتند. در جریان جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹) نیز، با آنکه نقش ایتالیا در حمایت از ژنرال فرانسیسکو فرانکو و مداخلهٔ آشکار در صحنهٔ نبرد برای همگان روشن بود، واکنش بریتانیا و فرانسه در عمل بسیار محتاطانه و ناکافی بود. آن‌ها به جای مقابله با این دخالت آشکار، به سیاست «بی‌طرفی» و تشکیل کمیته‌های نمایشی بسنده کردند. این سیاست
و تشکیل کمیته‌های نمایشی بسنده کردند. این سیاست نرمش‌آمیز، که بخشی از راهبرد کلان «مماشات» به‌شمار می‌رفت، بیش از آنکه موسولینی را از نزدیکی به هیتلر بازدارد، به او فرصت داد تا بدون هراس از تبعات بین‌المللی، به گسترش نفوذ ایتالیا در آفریقا و مدیترانه ادامه دهد. علاوه بر این، ایتالیا تبلیغات ضد بریتانیایی پخش می‌کرد و به شورشیان عرب در فلسطین تحت سلطه بریتانیا سلاح می‌داد. در همین حال، ایتالیا تلاش کرد تا بریتانیا را از فرانسه دور کند تا زمانی که ایتالیا تصمیم به حمله به فرانسه گرفت، بریتانیا بی‌طرف بماند.
به حمله به فرانسه گرفت، بریتانیا بی‌طرف بماند. این سیاست تا زمان ورود ایتالیایی‌ها به جنگ جهانی دوم در ژوئن ۱۹۴۰ ادامه یافت. شرایط. در مجموعه توافقاتی که همگی در همان روز (۱۶ آوریل ۱۹۳۸) میان دولت‌های بریتانیا و ایتالیا به امضا رسید، دو طرف تعهدات متقابلی را پذیرفتند که بیش از هر چیز به اوضاع مدیترانه و دریای سرخ، و همچنین به مستعمرات آفریقایی آنان مربوط می‌شد. مطابق این اسناد: دولت‌های بریتانیا و ایتالیا توافق کردند نظم موجود در دریای مدیترانه را رعایت کرده و از هرگونه اقدامی که تمامیت ارضی و حاکمیت
کرده و از هرگونه اقدامی که تمامیت ارضی و حاکمیت پادشاهی‌های عربستان سعودی و یمن را تهدید کند، خودداری نمایند. اهمیت این تعهد از آن جهت بود که بریتانیا در منطقهٔ عدن (یمن جنوبی کنونی) پایگاه مستحکمی داشت و ایتالیا در کرانهٔ مقابل یعنی سومالی ایتالیایی، بر شاخ آفریقا مسلط بود. آزادی کشتیرانی در کانال سوئز، که شاهراه حیاتی ارتباطی امپراتوری بریتانیا با هند و شرق آسیا محسوب می‌شد، باید تضمین می‌شد. دو طرف پذیرفتند صلح و آرامش میان مستعمرات آفریقایی‌شان در شرق قاره حفظ شود تا از هرگونه برخورد مرزی و منازعهٔ
قاره حفظ شود تا از هرگونه برخورد مرزی و منازعهٔ مستقیم جلوگیری شود. نکتهٔ مهم این بود که در متن توافقات نامی از اتیوپی (حبشه) آورده نشد؛ اما در عمل روشن بود که دولت بریتانیا با این سکوت، سلطهٔ نظامی و اداری ایتالیا بر اتیوپی (اشغال‌شده در ۱۹۳۶) را نادیده گرفته و عملاً به رسمیت شناخته است. این موضوع یکی از مهم‌ترین امتیازاتی بود که موسولینی از پیمان‌های عید پاک به دست آورد. از سوی دیگر، دولت ایتالیا متعهد شد برای تسهیل برقراری صلح داخلی در اسپانیا، نیروهای نظامی خود را از جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹) خارج
خود را از جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹) خارج کند. این تعهد در ظاهر گامی به سود سیاست «بی‌طرفی» و «عدم مداخله» در جنگ اسپانیا تلقی می‌شد، هرچند در عمل حضور و نفوذ ایتالیایی‌ها در حمایت از جناح فرانکو همچنان محسوس باقی ماند. پیامدها. از منظر ایتالیا، موسولینی امیدوار بود که با امضای «توافقات عید پاک»، بتواند میان فرانسه و بریتانیا شکاف ایجاد کند و از انزوای بین‌المللی رژیم فاشیستی خود بکاهد. اما در عمل چنین اتفاقی رخ نداد و روابط پاریس و لندن همچنان نزدیک باقی ماند. از سوی دیگر، سیاست مماشات بریتانیا که هدفش
ماند. از سوی دیگر، سیاست مماشات بریتانیا که هدفش جلب همکاری ایتالیا و جلوگیری از همگرایی آن کشور با آلمان بود، ناکام ماند. تنها یک سال پس از این توافقات، در ماه مه ۱۹۳۹، ایتالیا و آلمان نازی پیمان موسوم به «اتحاد فولاد» را امضا کردند و عملاً اتحاد نظامی و سیاسی خود را علنی ساختند. این تحول نشان داد که توافقات ۱۹۳۸ رم نتوانسته‌اند مسیر سیاست خارجی ایتالیا را تغییر دهند یا از نزدیکی آن به بلوک هیتلری جلوگیری کنند.
اردوگاه بورگو سان دالمازو (Borgo San Dalmazzo) یکی از اردوگاه‌های موقت بازداشت و انتقال بود که در جریان جنگ جهانی دوم توسط آلمان نازی در شهر بورگو سان دالماتزو واقع در ناحیهٔ پیه‌مونته در شمال‌غربی ایتالیا اداره می‌شد. این اردوگاه از سپتامبر تا نوامبر ۱۹۴۳ تحت کنترل آلمان و پس از آن، از دسامبر ۱۹۴۳ تا فوریه ۱۹۴۴ تحت کنترل جمهوری اجتماعی ایتالیا فعالیت می‌کرد. تقریباً ۳۷۵ ایتالیایی یهودی و ۳۴۹ پناهنده از کشورهای دیگر (۱۱۹ نفر از لهستان و همچنین پناهندگانی از فرانسه، اتحاد جماهیر شوروی، آلمان، اتریش، رومانی،
فرانسه، اتحاد جماهیر شوروی، آلمان، اتریش، رومانی، مجارستان، کرواسی و یونان) در بورگو سن دالمازو نگهداری می‌شدند تا اینکه به آشویتس و سایر اردوگاه‌های آلمان تبعید شدند، جایی که همه به جز تعداد کمی به قتل رسیدند. تاریخچه اردوگاه. دوره آلمانی. این اردوگاه در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۳، ده روز پس از تسلیم ایتالیا به متفقین، در یک پادگان سابق ارتش سلطنتی ایتالیا در آلپینی، نزدیک ایستگاه راه‌آهن بورگو، تأسیس شد. تا زمان تسلیم ایتالیا، یهودیان با ملیت ایتالیایی و پناهندگان از سایر کشورهای اروپایی در ایتالیا و بخش‌هایی از
از سایر کشورهای اروپایی در ایتالیا و بخش‌هایی از جنوب فرانسه که توسط ایتالیا اشغال شده بود، در امنیت نسبی زندگی می‌کردند. پس از تسلیم ایتالیا، نیروهای آلمانی که از قبل در این کشور بودند، اشغال را آغاز کردند و به همه اتباع غیر ایتالیایی در منطقه دستور دادند تا خود را به مقامات اشغالگر معرفی کنند. با کمک محلی، تعداد زیادی از پناهندگان یهودی موفق به پنهان شدن شدند، اما ۳۴۹ نفر (۲۰۱ مرد و ۱۴۸ زن) یا خود را به مقامات معرفی کردند یا دستگیر و به اردوگاه کار اجباری بورگو سان دالمازو منتقل شدند. بسیاری از آنها
بورگو سان دالمازو منتقل شدند. بسیاری از آنها هنگام تلاش برای عبور از مرز فرانسه به ایتالیا در ونتیمیلیا، توسط لشکر یکم زرهی اس‌اس دستگیر شدند. شرایط در اردوگاه بورگو سان دالمازو در مقایسه با بسیاری از اردوگاه‌های مشابه نازی‌ها به‌مراتب خفیف‌تر بود. زندانیان امکان دریافت کمک‌های پزشکی داشتند و در صورت نیاز می‌توانستند به بیمارستان شهر بورگو مراجعه کنند؛ در موارد حادتر نیز بیماران به بیمارستان شهر کونه‌ئو (Cuneo) منتقل می‌شدند. این امر موجب شد که سطح رنج و مرگ‌ومیر در اردوگاه نسبت به دیگر مراکز بازداشت
و مرگ‌ومیر در اردوگاه نسبت به دیگر مراکز بازداشت پایین‌تر باشد. با وجود چندین مورد فرار موفق زندانیان، شرایط عمومی اردوگاه به‌طور محسوسی بدتر نشد. با این حال، سرنوشت اکثر بازداشت‌شدگان همچنان با تهدید جدی همراه بود. در ۹ نوامبر ۱۹۴۳، بیشتر یهودیان دارای تابعیت ایتالیایی به دلایل نامشخص آزاد شدند. اما مدت کوتاهی بعد، در ۲۱ نوامبر ۱۹۴۳، بنا بر دستور دفتر گشتاپو در شهر نیس فرانسه، ۳۲۸ یهودی غیرایتالیایی که همچنان در اردوگاه باقی مانده بودند، از جمله ۴۱ بیماری که در بیمارستان بورگو بستری بودند، به ایستگاه قطار
در بیمارستان بورگو بستری بودند، به ایستگاه قطار نزدیک اردوگاه برده شدند. آنان در واگن‌های باری جای داده شدند و به اردوگاه‌های انتقالی بزرگ‌تر، یعنی فوسولی دی کارپی در ایتالیا یا اردوگاه درانسی اعزام شدند؛ اردوگاه‌هایی که نقش مهمی در انتقال زندانیان به مراکز کشتار همچون آشویتس داشتند. تنها گروه کوچکی از زندانیان که در آن زمان در بیمارستان کونه‌ئو بستری بودند، از این انتقال اجباری جان به در بردند؛ زیرا پزشکان و پرستاران محلی با پنهان‌سازی و حمایت از آنان مانع دسترسی نیروهای نازی شدند. این اقدام انسان‌دوستانه
دسترسی نیروهای نازی شدند. این اقدام انسان‌دوستانه موجب نجات جان چندین یهودی شد و به‌عنوان نمونه‌ای از مقاومت مدنی محلی در برابر سیاست‌های نازی‌ها ثبت گردیده است. بسیاری از کسانی که از تبعید نجات یافتند، توسط یک کشیش کاتولیک محلی، دان ریموندو ویاله، که غذا، سرپناه و در نهایت فرصتی برای فرار به سوئیس فراهم کرد، یاری شدند. تلاش‌های او زمانی مورد تقدیر قرار گرفت که در اوت ۲۰۰۰ توسط ید وشم به عنوان یکی از نیکوکاران در میان ملل نامگذاری شد. در سه مرحله، در ۷ دسامبر، ۱۷ دسامبر و ۲۷ ژانویه، زندانیان فوسولی دی
دسامبر، ۱۷ دسامبر و ۲۷ ژانویه، زندانیان فوسولی دی کارپی و درانسی به اردوگاه کار اجباری آشویتس تبعید شدند. تخمین زده می‌شود که بیش از دوازده نفر از افرادی که قبلاً در اردوگاه نگهداری می‌شدند، زنده نماندند تا در پایان جنگ شاهد آزادی باشند. پس از تبعیدهای ۲۱ نوامبر، اردوگاه برای مدت کوتاهی تعطیل شد. دوره ایتالیایی. چند روز پس از بسته شدن اردوگاه توسط آلمانی‌ها، محل پیشین بازداشتگاه بورگو سان دالمازو به دست ادارهٔ پلیس کونه‌ئو افتاد. با این حال، مقامات محلی همچنان تحت اوامر مستقیم نیروهای آلمانی عمل می‌کردند و
تحت اوامر مستقیم نیروهای آلمانی عمل می‌کردند و به بازداشت پناهندگان یهودی در منطقه ادامه دادند. در این دوره، در مجموع ۲۶ نفر ـ عمدتاً زنان ـ دستگیر و در اردوگاه نگهداری شدند. در ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۴۴، این گروه از زندانیان به اردوگاه فوسولی دی کارپی منتقل شدند. چندی بعد، در ۲۲ فوریهٔ ۱۹۴۴، آنان از طریق همین اردوگاه به مقصدهای مختلف، عمدتاً به آشوویتس، تبعید شدند. این واقعه به‌عنوان آخرین اعزام دسته‌جمعی از بورگو سان دالمازو شناخته می‌شود و پس از آن، اردوگاه برای همیشه تعطیل شد. با وجود تعطیلی رسمی، سرنوشت یهودیان
تعطیل شد. با وجود تعطیلی رسمی، سرنوشت یهودیان منطقه همچنان خطرناک باقی ماند. در سال‌های پایانی جنگ، دستگیری و حتی اعدام یهودیان ادامه یافت: یهودیانی که پس از تعطیلی اردوگاه دستگیر می‌شدند، غالباً در زندان تورین بازداشت و سپس از طریق فوسولی دی کارپی به اردوگاه‌های مرگ فرستاده می‌شدند. در مارس و آوریل ۱۹۴۵، شش پناهجوی یهودی در حوالی کونه‌ئو دستگیر شدند. آنان در ۲۵ آوریل ۱۹۴۵، تنها ساعاتی پیش از آزادسازی شهر به دست نیروهای پارتیزانی، به دست سربازان بریگادهای سیاه فاشیست ایتالیایی تیرباران و اعدام شدند. این