payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رفته خود را بازیابی کند. تحول قدرت از پاپ به سوی امپراتور، پیامدهای ماندگاری برای ساختار کلیسای کاتولیک به همراه داشت. پس از اطلاع از غارت رم، امپراتور شارل اظهار شرمندگی کرد که نیروهایش پاپ کلمنت را زندانی کرده‌اند. او بعدها بخش قابل توجهی از غنایم غارت، به ارزش بیش از چهار میلیون دوکات، را به واتیکان بازگرداند. با این حال، هرچند شارل مایل نبود رم ویران شود و اعتبارش آسیب ببیند، خود دستور اعزام نیروها به ایتالیا را داده بود تا پاپ را تحت کنترل درآورد. در نهایت، شارل با پاپ به توافق رسید؛ ابتدا در پیمان
نهایت، شارل با پاپ به توافق رسید؛ ابتدا در پیمان بارسلونا در سال ۱۵۲۹، و سپس در مراسم تاج‌گذاری در بولونیا. پس از این توافق، شارل کلیسا را مطابق با خواست و تصویر خود شکل داد. کلمنت، که دیگر هرگز مستقیماً با امپراتور مخالفت نکرد، خواسته‌های شارل را بی‌چون‌وچرا تأیید کرد؛ از جمله انتصاب کاردینال‌هایی که شارل معرفی کرده بود، تاج‌گذاری شارل به‌عنوان امپراتور مقدس روم و پادشاه ایتالیا در سال ۱۵۳۰، و امتناع از لغو ازدواج عمه محبوب شارل، کاترین آراگون، با پادشاه انگلستان، هنری هشتم؛ اقدامی که به آغاز اصلاحات
انگلستان، هنری هشتم؛ اقدامی که به آغاز اصلاحات مذهبی در انگلستان انجامید.. مجموع این اقدامات، چهره کلیسای کاتولیک را دگرگون کرد و آن را از فضای آزاداندیشی رنسانسی که پاپ‌های خاندان مدیچی نماینده آن بودند، به سوی سخت‌گیری‌های دینی و اصول‌گرایی سوق داد؛ روندی که بعدها در نهضت ضد اصلاحات تثبیت شد. پس از مرگ کلمنت در سال ۱۵۳۴، تحت نفوذ شارل و سپس پسرش، شاه فیلیپ دوم اسپانیا (۱۵۵۶–۱۵۹۸)، دادگاه‌های تفتیش عقاید به‌طور گسترده در سراسر قلمرو کاتولیکی گسترش یافتند، و انسان‌گرایی رنسانسی به‌عنوان جریانی مغایر با
و انسان‌گرایی رنسانسی به‌عنوان جریانی مغایر با آموزه‌های کلیسا تلقی شد. این دگرگونی، نه‌تنها ساختار دینی، بلکه مسیر فرهنگی و فکری اروپا را نیز برای قرن‌ها تحت تأثیر قرار داد. این غارت همچنین به دائمی شدن شکاف بین کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها کمک کرد. پیش از این، چارلز و کلمنت بر سر چگونگی برخورد با مارتین لوتر و اصلاحات پروتستانی که در سراسر آلمان در حال گسترش بود، اختلاف نظر داشتند. چارلز از تشکیل شورای کلیسا برای حل و فصل این موضوع حمایت می‌کرد. کلمنت با این امر مخالفت کرد و معتقد بود که پادشاهان نباید سیاست
مخالفت کرد و معتقد بود که پادشاهان نباید سیاست کلیسا را دیکته کنند؛ و همچنین از احیای شورایی که در قرن‌های ۱۴ و ۱۵ باعث تشدید تفرقه غربی شده بود و پاپ‌های متعددی را عزل کرده بود، می‌ترسید. کلمنت از یک جنگ مقدس برای متحد کردن مسیحیت حمایت کرد. چارلز با این امر مخالفت کرد زیرا ارتش‌ها و خزانه‌اش درگیر جنگ‌های دیگر بودند. پس از غارت، کلمنت به خواسته‌های چارلز تن داد و با تشکیل شورای کلیسا موافقت کرد و شهر ترنت، ایتالیا را به عنوان محل آن نامگذاری کرد. او در طول عمر خود شورای ترنت را تشکیل نداد، زیرا می‌ترسید
عمر خود شورای ترنت را تشکیل نداد، زیرا می‌ترسید که این رویداد یک بازی قدرت خطرناک باشد. در سال ۱۵۴۵، یازده سال پس از مرگ کلمنت، جانشین او ، پاپ پل سوم، شورای ترنت را تشکیل داد. همانطور که چارلز پیش‌بینی کرده بود، این [جنگ] فساد موجود در برخی از فرقه‌های کلیسای کاتولیک را اصلاح کرد. با این حال، تا سال ۱۵۴۵، زمان آشتی بین کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها - که مسلماً با توجه به همکاری بین پاپ و امپراتور در دهه ۱۵۲۰ امکان‌پذیر بود - سپری شده بود. مارتین لوتر در ارزیابی تأثیرات غارت رم اظهار داشت: «مسیح به گونه‌ای
تأثیرات غارت رم اظهار داشت: «مسیح به گونه‌ای سلطنت می‌کند که امپراتوری که لوتر را به خاطر پاپ آزار می‌دهد، مجبور می‌شود پاپ را به خاطر لوتر نابود کند» (LW 49:169). به یادبود شجاعت گارد سوئیسی در دفاع از پاپ کلمنت هفتم در جریان غارت رم، هر ساله در تاریخ ۶ مه، سوگند وفاداری به گارد سوئیسی ادا می‌شود. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
ساختمان چانین (به انگلیسی: Chanin Building، )، که با نام خیابان چهل و دوم شرقی ۱۲۲ نیز شناخته می‌شود، یک آسمان‌خراش اداری ۵۶ طبقه در مرکز منهتن در شهر نیویورک، ایالات متحده است. این ساختمان در گوشه جنوب غربی خیابان چهل و دوم و خیابان لکسینگتون، نزدیک ترمینال گرند سنترال در شمال و مجاور خیابان چهل و دوم شرقی ۱۱۰ در غرب قرار دارد. این ساختمان به نام اروین اس. چانین، سازنده آن، نام‌گذاری شده است. این سازه به سبک آرت دکو توسط جان اسلون و تی. مارکو رابرتسون از شرکت اسلون و رابرتسون، با کمک معمار چانین، ژاک
از شرکت اسلون و رابرتسون، با کمک معمار چانین، ژاک دلامار، طراحی شده است. این بنا شامل مجسمه‌های معماری رنه پل چمبلان و همچنین نمای آجری و سفالی است. ارتفاع این آسمان‌خراش به ۲۱۰ متر می‌رسد و سقف آن ۱۹۸ متر ارتفاع دارد و یک مناره ۹.۴ متری بر فراز آن قرار گرفته است. ساختمان چانین شامل عقب‌نشینی‌های متعددی برای مطابقت با قطعنامه منطقه‌بندی ۱۹۱۶ است. ساختمان چانین در سال‌های ۱۹۲۷-۱۹۲۹ در محل یک انبار، یکی از آخرین مکان‌های توسعه نیافته باقی مانده در اطراف ترمینال گرند سنترال، ساخته شد. پس از افتتاح، ساختمان
گرند سنترال، ساخته شد. پس از افتتاح، ساختمان تقریباً به طور کامل اجاره داده شد و سومین ساختمان بلند در شهر نیویورک بود. در طول سال‌ها، طبقات بالایی شامل یک سینما، عرشه رصد و ایستگاه پخش رادیویی بوده‌اند، در حالی که طبقات پایینی به عنوان دفاتر و ترمینال اتوبوس مورد استفاده قرار می‌گرفتند. این ساختمان در سال ۱۹۷۸ به‌عنوان یکی از بناهای تاریخی شهر نیویورک تعیین شد و در سال ۱۹۸۰ به فهرست ملی اماکن تاریخی اضافه شد. مکان. این ساختمان در خیابان چهل و دوم شرقی، پلاک ۱۲۲، در محله‌های میدتاون و موری هیل منهتن در شهر
۱۲۲، در محله‌های میدتاون و موری هیل منهتن در شهر نیویورک، ایالت نیویورک، ایالات متحده آمریکا واقع شده است. این ساختمان از شرق به خیابان لکسینگتون، از شمال به خیابان چهل و دوم و از جنوب به خیابان چهل و یکم محدود می‌شود. این قطعه زمین در امتداد خیابان چهل و دوم، ۳۸ متر (۱۲۵ فوت)، در امتداد خیابان چهل و یکم، ۵۳ متر (۱۷۵ فوت) و در امتداد خیابان لکسینگتون، ۶۰.۲ متر (۱۹۷.۵ فوت) طول دارد. این ساختمان دارای کد پستی مخصوص به خود، ۱۰۱۶۸، است؛ این ساختمان یکی از ۴۱ ساختمان در منهتن است که تا سال ۲۰۱۹ کد پستی مخصوص به
در منهتن است که تا سال ۲۰۱۹ کد پستی مخصوص به خود را داشت. ساختمان چانین بخشی از منطقه ترمینال سیتی در اطراف ترمینال گرند سنترال است؛ مستقیماً در غرب آن، خیابان چهل و دوم شرقی، پلاک ۱۱۰ و ساختمان پرشینگ اسکوئر قرار دارند. هتل هایت گرند سنترال نیویورک روبروی خیابان چهل و دوم واقع شده است. در حالی که ساختمان سوکونی-موبیل در آن سوی خیابان لکسینگتون واقع شده و ساختمان کرایسلر به صورت مورب در هر دو خیابان قرار دارد.
نبرد کاپو دورسو، که گاهی با نام‌های نبرد کاوا و نبرد آمالفی نیز شناخته می‌شود، یک درگیری دریایی بود که از ساعت ۵ بعد از ظهر تا ۹ شب در ۲۸ آوریل ۱۵۲۸، در جریان جنگ اتحادیه کنیاک، رخ داد. یک ناوگان فرانسوی شکست سختی را بر ناوگان پادشاهی ناپل تحت فرماندهی اسپانیا در خلیج سالرنو وارد کرد، جایی که نیروهای اسپانیایی در تلاش برای شکستن محاصره شهر توسط فرانسه با ناوگان فرانسوی روبرو شدند. این نبرد به فرانسوی‌ها تسلط کامل بر دریا را داد. از نظر تاکتیکی، این نبرد برتری کشتی‌های گالی منتخب جنوایی را بر کشتی‌های
برتری کشتی‌های گالی منتخب جنوایی را بر کشتی‌های اسپانیایی کندتر و کم‌چالش‌تر نشان داد، با وجود اینکه گروه بزرگی از سربازان کهنه‌کار اسپانیایی در آن حضور داشتند. همان‌طور که پائولو جوویو، شاهد عینی، اشاره کرد، «پیروزی از مهارت دریانوردی ناشی شد، نه از نیروی وحشیانه». پیشینه. فرانسوای اول، پادشاه فرانسه، پس از شکست تحقیرآمیز خود در پاویا در سال ۱۵۲۵، بار دیگر آتش جنگ در ایتالیا را شعله‌ور ساخت. این‌بار، او با حمایت پاپ کلمنت هفتم، جمهوری ونیز، پادشاهی انگلستان، دوک‌نشین میلان و جمهوری فلورانس وارد میدان شد؛
دوک‌نشین میلان و جمهوری فلورانس وارد میدان شد؛ همگی اعضای اتحاد کوگناک بودند و از قدرت‌گیری شارل پنجم در ایتالیا و سراسر اروپا نگران بودند. این اتحاد، که با هدف مهار نفوذ امپراتور شکل گرفته بود، در سال ۱۵۲۶ آغاز به درگیری کرد. جنگ جدید نه‌تنها ادامه‌ای بر رقابت‌های سیاسی و نظامی میان فرانسه و امپراتوری مقدس روم بود، بلکه بازتابی از نگرانی‌های عمیق‌تر در مورد توازن قدرت در اروپا و آینده استقلال دولت‌شهرهای ایتالیایی محسوب می‌شد. اتحاد کوگناک، با وجود تنوع اعضا و اهداف مشترک، در عمل با چالش‌های نظامی، مالی و
و اهداف مشترک، در عمل با چالش‌های نظامی، مالی و سیاسی روبه‌رو شد که در نهایت به غارت رم و تحولات گسترده در ساختار کلیسا و سیاست اروپا انجامید. با وجود برخی موفقیت‌های اولیه مهم، از جمله غارت رم در سال ۱۵۲۷، ارتش اسپانیا به‌سرعت دچار فروپاشی شد؛ علت اصلی آن کمبود شدید منابع مالی بود. تا پایان همان سال، ارتش فرانسه به فرماندهی ویسکونت لوترک از مرکز ایتالیا به‌سوی جنوب حرکت کرد و شهرها را یکی پس از دیگری تصرف نمود. این پیشروی سریع، نیروهای اسپانیایی را از مهم‌ترین دارایی‌شان در منطقه، یعنی پادشاهی ناپل، عقب
دارایی‌شان در منطقه، یعنی پادشاهی ناپل، عقب راند. اگر شهر ناپل به دست فرانسوی‌ها می‌افتاد، شارل پنجم آخرین پایگاه خود را در شبه‌جزیره از دست می‌داد و فرانسه به قدرت غالب در مدیترانه مرکزی تبدیل می‌شد. این تهدید، نه‌تنها توازن سیاسی اروپا را به‌طور جدی به چالش می‌کشید، بلکه پیامدهای راهبردی گسترده‌ای برای امپراتوری مقدس روم و نفوذ اسپانیا در منطقه به همراه داشت. در این مرحله از جنگ اتحاد کوگناک، رقابت میان دو قدرت بزرگ اروپایی به نقطه‌ای حساس و تعیین‌کننده رسیده بود. محاصره ناپل. در اواسط فروردین، نیروهای
رسیده بود. محاصره ناپل. در اواسط فروردین، نیروهای فرانسوی به فرماندهی ویسکونت لوترک به دیوارهای شهر ناپل رسیدند. شهر به‌خوبی مستحکم شده بود و تلاش‌ها برای تصرف آن از راه خشکی و دریا با شکست مواجه شد، و در نتیجه، محاصره‌ای واقعی آغاز گردید. فرانسوی‌ها قنات‌هایی را که آب آشامیدنی به ناپل می‌رساند قطع کردند، و از آن‌جا که شهر تنها چند چاه در اختیار داشت، تشنگی به‌سرعت به مشکلی جدی برای ساکنان محاصره‌شده تبدیل شد. ذخایر غذایی نیز بسیار محدود بود. نیروهای اسپانیایی تنها برای بیست روز گوشت و شراب در اختیار
تنها برای بیست روز گوشت و شراب در اختیار داشتند و بین سه تا پنج ماه غله ذخیره کرده بودند. فرانسوی‌ها همچنین آسیاب‌های اصلی منطقه را تصرف کرده بودند، و چون در خود شهر ناپل هیچ آسیابی وجود نداشت، اسپانیایی‌ها مجبور شدند از آسیاب‌های دستی استفاده کنند که بسیار وقت‌گیر و طاقت‌فرسا بود. در همین حال، جاسوسان گزارش‌هایی به جمهوری ونیز رساندند که نشان می‌داد در ارتش محاصره‌شده شورش‌هایی میان واحدهای آلمانی، ایتالیایی و حتی اسپانیایی در حال شکل‌گیری است. این نشانه‌ها از ضعف درونی ارتش مدافع، فشار شدید ناشی از
از ضعف درونی ارتش مدافع، فشار شدید ناشی از محاصره، و احتمال فروپاشی نظم نظامی درون شهر حکایت داشتند. ناپل همچنین می‌توانست از طریق دریا تأمین شود، زیرا سیسیل سرشار از غلات بود و هنوز در دست اسپانیایی‌ها بود. فرانسوی‌ها بخشی از ناوگان خود، یعنی یک اسکادران از کشتی‌های پارویی متعلق به مزدوران مالک کشتی، آندره‌آ دوریا و آنتونیو دوریا که از سال ۱۵۲۲ توسط فرانسوی‌ها استخدام شده بودند، را به ناپل اعزام کردند. این اسکادران تحت فرماندهی برادرزاده آندره‌آ دوریا، فیلیپینو، و نجیب‌زاده جنوایی، نیکولو لوملینو، به
فیلیپینو، و نجیب‌زاده جنوایی، نیکولو لوملینو، به عنوان فرمانده دوم بود. گشت‌های نیروی دریایی فرانسه مانع از ورود تدارکات از سیسیل شدند - دو کشتی حامل گندم برای ناپلی‌های محاصره شده توسط فیلیپینو دوریا در اواسط آوریل رهگیری شدند. ناوگان همچنین چندین نقطه در امتداد خط ساحلی (کاپری، پوزولی، کاستلاماره و پروچیدا) را تصرف کرد. با این حال، تعداد کشتی‌های ناوگان فرانسه برای حفظ محاصره کامل کافی نبود، زیرا در آن زمان، گالی‌ها نمی‌توانستند بیش از چند ساعت در دریا بمانند و گالی‌های فرانسوی باید هر شب به پایگاه خود
و گالی‌های فرانسوی باید هر شب به پایگاه خود در نزدیکی سالرنو بازمی‌گشتند. فرانسوی‌ها از دادن اجازه به آندره‌آ دوریا برای ارسال گالی‌های بیشتر به جنوب ایتالیا خودداری کردند، زیرا انتظار داشتند ناوگان ونیزی که در آن زمان در اطراف آپولیا حرکت می‌کرد، به سرعت شهر را محاصره کند. اما ونیزی‌ها به دلیل وضعیت وخیم گالی‌های خود و چندین عملیات علیه دژهای اسپانیایی در آپولیا مانند مونوپولی، اوترانتو و لچه، با تأخیر مواجه شدند. درون شهر، نیروهای اسپانیایی در انتظار رسیدن نیروی دریایی کمکی از سیسیل بودند، اما این کمک
نیروی دریایی کمکی از سیسیل بودند، اما این کمک هرگز نرسید. ناوگان ناپل ناچار شد به‌تنهایی با فرانسوی‌ها روبه‌رو شود. این ناوگان از کشتی‌های جنگی بزرگی تشکیل شده بود که از مالکان کشتی در کاستیل، کاتالونیا و مناطق ایتالیایی اجاره شده بودند و به‌صورت داوطلبانه در خدمت تاج اسپانیا قرار داشتند. با تنها شش کشتی بزرگ، این ناوگان از نظر تعداد و قدرت آتش نسبت به هشت کشتی فرانسوی در موقعیت ضعیف‌تری قرار داشت. فرماندهان اسپانیایی معمولاً از درگیری مستقیم با دشمن پرهیز می‌کردند و برای عملیات خارج از بندر به روش‌های
می‌کردند و برای عملیات خارج از بندر به روش‌های پنهانی متکی بودند. برای نمونه، در صبح روز هفتم اردیبهشت، ناوگان اسپانیایی با امید آن‌که دیده نشود و بتواند در بندرگاه‌هایی مانند گائتا یا کاستلاماره دی استابیا پهلو بگیرد تا از آسیاب‌های بادی آن‌جا برای تبدیل غله به آرد استفاده کند، به دریا رفت. اما ناوگان ناپلی به‌سرعت توسط فرانسوی‌ها شناسایی شد و آنان با مانورهای دریایی برای رهگیری کشتی‌های اسپانیایی اقدام کردند. ناوگان اسپانیایی که آمادگی نبرد نداشت، تصمیم گرفت به‌سرعت عقب‌نشینی کرده و به بندرگاه بازگردد تا
به‌سرعت عقب‌نشینی کرده و به بندرگاه بازگردد تا از امنیت آن بهره‌مند شود. این عقب‌نشینی، نشانه‌ای از ضعف لجستیکی و تاکتیکی نیروهای اسپانیایی در برابر فشار فزاینده فرانسوی‌ها بود، و نشان می‌داد که حتی در دریا نیز برتری با مهاجمان است. چنین رویدادهایی، در کنار محاصره زمینی، ناپل را در موقعیتی شکننده قرار داده بود و آینده سلطه اسپانیا بر جنوب ایتالیا را به‌شدت تهدید می‌کرد. طرح اقدام اسپانیا. با وجود ضعفشان، فرماندهی اسپانیا تصمیم به حمله به ناوگان فرانسه گرفت. مورخ مائوریتزیو آرفایولی این فرضیه را مطرح می‌کند
مورخ مائوریتزیو آرفایولی این فرضیه را مطرح می‌کند که این انتخاب ممکن است نتیجه یک بازی قدرت در میان فرماندهی عالی اسپانیا بوده باشد، زیرا هوگو د مونکادا، کهنه سرباز بسیاری از لشکرکشی‌ها در مدیترانه، یک عملیات دریایی را بهترین فرصت برای مقابله با برجستگی فیلیبرت جوان از شالون، شاهزاده اورانژ، ژنرالی درخشان اما هرگز در دریا نجنگیده بود، می‌دید. اختلاف ژنرال‌های اسپانیایی منجر به تعیین نفر سومی به عنوان رئیس ناوگان شد: آلفونسو د آوالوس، فرمانده واستو، اما با این وجود، دون هوگو به ناوگان پیوست، البته نه به
این وجود، دون هوگو به ناوگان پیوست، البته نه به عنوان فرمانده اصلی آن، در حالی که فیلیپرت د شالون در ناپل ماند. اسپانیایی‌ها که از مهارت دریانوردی بیشتر جنوایی‌ها آگاه بودند، تصمیم گرفتند کشتی‌های خود را با «نیروهای برگزیده» پر کنند تا برتری خود را در مرحله نبرد تن به تن تضمین کنند، زمانی که کشتی‌ها با یکدیگر درگیر می‌شدند و گروه‌های سوار بر کشتی‌ها به کشتی‌های دشمن اعزام می‌شدند. حدود ۷۰۰ سرباز کهنه‌کار اسپانیایی و ۲۰۰ لندسکنشت آلمانی تحت فرماندهی کنراد گلورن برای تکمیل نیروی دریایی اسپانیا سوار بر
گلورن برای تکمیل نیروی دریایی اسپانیا سوار بر کشتی‌های گالی شدند. برای اینکه ناوگان اسپانیا بزرگتر از آنچه واقعاً بود به نظر برسد، تصمیم گرفته شد که ده‌ها کشتی کوچک‌تر به کشتی‌های گالی بپیوندند. همچنین اقداماتی برای تضمین وفاداری افسران و ملوانان نیروی دریایی جنوایی که در اسکادران ناپلی خدمت می‌کردند، انجام شد، زیرا اسپانیایی‌ها قرار بود با ناوگانی فرانسوی که به شدت توسط هموطنانشان اداره می‌شد، روبرو شوند. به ویژه فرمانده اسکادران ناپلی، فابریزیو جیوستینیانی، مورد سوءظن قرار گرفت، زیرا او پدرزن آنتونیو
مورد سوءظن قرار گرفت، زیرا او پدرزن آنتونیو دوریا، یکی از مزدوران اصلی که در سمت فرانسوی خدمت می‌کرد، بود. نبرد. رویکرد. عصر روز ۲۷ آوریل، ناوگان اسپانیا دوباره از بندر ناپل خارج شد و به سمت غرب، یک و نیم مایل دریایی به سمت پوسیلیپو، درست در بیرون دیوارهای شهر، حرکت کرد و شب را در آنجا گذراند. در ساعات اولیه صبح روز ۲۸ آوریل، ناوگان اسپانیا به سمت جنوب، به سمت کاپری، ۱۷ مایل دریایی دورتر از ناپل، حرکت کرد. این بار، ناوگان اسپانیا دیر توسط دیده‌بانان فرانسوی شناسایی شده بود و ناوگان فیلیپینو دوریا هنوز در
شناسایی شده بود و ناوگان فیلیپینو دوریا هنوز در سالرنو پهلو گرفته بود. اسپانیایی‌ها می‌توانستند بدون هیچ مانعی در خلیج ناپل حرکت کنند و به‌طور بالقوه ناوگان فرانسوی را که هنوز لنگر انداخته و قادر به جنگ با آنها نبود، بگیرند. فیلیپینو دوریا درخواست فوری برای نیروی کمکی به فرمانده فرانسوی، ویسکونت لوترک، ارسال کرد، اما اردوگاه فرانسوی‌ها بسیار دور بود و هیچ کمکی پیش از بعدازظهر نمی‌توانست به ناوگان برسد. چندین نویسنده هم‌عصر گزارش کرده‌اند که در جزیره کاپری، افسران ناوگان اسپانیایی با آسودگی ناهار خوردند
افسران ناوگان اسپانیایی با آسودگی ناهار خوردند (هوگو د مونکادا ظاهراً نوازندگانی نیز همراه خود آورده بود) و سربازان به موعظه‌ای طولانی از زاهد پرتغالی، گونسالو بارتا، گوش سپردند؛ کسی که آنان را به جنگ با جنوایی‌ها، که «مورهای سفید» نامیده بودند، تشویق کرد. ناوگان اسپانیایی در بعدازظهر کاپری را ترک کرد، از دماغه کامپانلا گذشت و به‌سوی شرق، به‌سمت آمالفی حرکت کرد. تأخیر ناشی از ناهار و موعظه زاهد، زمان کافی در اختیار نیروهای کمکی فرانسوی قرار داد تا به ناوگان برسند. در ساعت چهار بعدازظهر، حدود سیصد تفنگ‌دار
برسند. در ساعت چهار بعدازظهر، حدود سیصد تفنگ‌دار گاسکونی تحت فرماندهی ژیلبر دو کروک به ویتری رسیدند و با شتاب بر روی کشتی‌ها سوار شدند تا نیروی دریایی جنوایی را تقویت کنند. ناوگان فرانسوی سپس به‌سوی شرق حرکت کرد تا با ناوگان اسپانیایی روبه‌رو شود. موفقیت اولیه اسپانیایی. با ده‌ها کشتی، ناوگان‌های اسپانیایی بسیار چشمگیر به نظر می‌رسیدند و سه کشتی فرانسوی - "نتونا"، "سگونورا" و "مورا" - آرایش خود را شکستند و به سمت جنوب فرار کردند. با کشتی‌های باقی‌مانده‌اش، فیلیپینو دوریا تا حد زیادی از نظر تعداد نفرات
فیلیپینو دوریا تا حد زیادی از نظر تعداد نفرات برتری داشت. ملوانان جنوایی، که از این نقطه ضعف آگاه بودند، خود را تقریباً مرده می‌دانستند. با این وجود، کاپیتان جنوایی حدود ساعت ۵ بعد از ظهر با دشمن درگیر شد. ناوگان فرانسوی ابتدا با توپ‌های بزرگ کمان آتش گشود. یکی از شلیک‌های "باسیلیسکوی" اصلی "کاپیتانا" فیلیپینو دوریا، ۳۲ سرباز و افسر اسپانیایی را در کشتی "کاپیتانا" داوالوس کشت. از سوی دیگر، توپخانه اسپانیا تا حد زیادی بی‌اثر بود. پیاده‌نظام اسپانیایی که در گالی‌ها مستقر بودند، همچنین در معرض آتش سنگین
در گالی‌ها مستقر بودند، همچنین در معرض آتش سنگین تفنگداران گاسکوونی که توسط نرده‌های روی کشتی‌های فرانسوی محافظت می‌شدند، قرار داشتند. اما خدمه اسپانیایی موفق شدند کشتی پرچمدار فرانسه را بگیرند و سربازان اسپانیایی سوار بر کشتی دشمن شدند. با وجود تلفات اولیه، باقی‌مانده ناوگان اسپانیایی توانست با مانورهای دقیق، سه کشتی از چهار کشتی باقی‌مانده فرانسوی را هدف قرار دهد و عملیات سوار شدن بر آن‌ها را آغاز کند. در جناح شمالی، کشتی‌های ناپلی گوبّا، سکانا و سانت‌آندره کشتی‌های فرانسوی پلگرینا و دونزلا را محاصره
کشتی‌های فرانسوی پلگرینا و دونزلا را محاصره کردند. گروه‌های حمله به فرماندهی سزار فیِراموسکا و گارسیا مانریکه دِ لارا هدایت می‌شدند. هر دو کشتی فرانسوی در شرایط دشواری قرار داشتند و در آستانه تسلیم یا تصرف بودند. در جناح جنوبی، سربازان آلمانی لاندسکنشت که بر کشتی‌های اسپانیایی پرپیگنّا و کالابریزا مستقر بودند، نیز وارد نبرد تن‌به‌تن با کشتی‌های فرانسوی فورچونا و سی‌رِنا شدند. کشتی سی‌رِنا که از دیگران جدا افتاده بود، به‌طور کامل تصرف شد. این مرحله از درگیری دریایی نشان‌دهنده توانایی تاکتیکی نیروهای
درگیری دریایی نشان‌دهنده توانایی تاکتیکی نیروهای اسپانیایی در بازسازی موقعیت خود پس از شکست‌های اولیه بود و نقش مهمی در تغییر موازنه قدرت در نبرد ایفا کرد. ضد حمله فرانسوی‌ها. فرانسوی‌ها که به شدت از نظر تعداد نفرات ضعیف بودند، بعید بود که بتوانند مدت زیادی دوام بیاورند. اما در حالی که نبرد در حال شدت گرفتن بود، سه کشتی فرانسوی که قبلاً آرایش جنگی خود را شکسته بودند، مسیر خود را تغییر دادند و به نبرد بازگشتند. این حیله‌ای از فیلیپینو دوریا بود که توسط معاون فرمانده خود، مزدور و نجیب‌زاده جنوایی، نیکولو
فرمانده خود، مزدور و نجیب‌زاده جنوایی، نیکولو لوملینو، انجام شد. این سه کشتی که در اواخر بعد از ظهر به سمت شمال شرقی حرکت می‌کردند، ممکن است با غروب آفتاب از دید پنهان شده و توسط ناوگان اسپانیایی شناسایی نشده باشند. سه کشتی تحت فرمان نیکولو لوملینو از پشت به کشتی فرماندهی اسپانیایی، کاپیتانا، حمله کردند. پس از اصابت گلوله‌های توپ، کشتی اسپانیایی توسط کشتی نتونا، متعلق به لوملینو، مورد ضربه مستقیم قرار گرفت. نبرد تن‌به‌تن که در پی این برخورد آغاز شد، به‌ویژه خونین بود. چندین افسر اسپانیایی کشته شدند، از
خونین بود. چندین افسر اسپانیایی کشته شدند، از جمله دون هوگو د مونکادا که با دو گلوله از تفنگ‌های فتیله‌ای هدف قرار گرفت و در حالی که فریاد می‌زد «بجنگید برادران، پیروزی از آنِ ماست» جان باخت. سربازان جنوایی مهارت چشمگیری در نبرد از خود نشان دادند؛ چنان‌که یکی از شاهدان بعداً نوشت، «مانند پلنگ‌هایی که از یک کشتی به کشتی دیگر می‌جهند». تلفات در هر دو طرف رو به افزایش بود؛ گاسکونی‌ها بیش از نیمی از نیروهای خود را از دست داده بودند و فرانسوی‌ها با وجود شجاعت، همچنان از نظر عددی در ضعف بودند و در شرایط دشواری
همچنان از نظر عددی در ضعف بودند و در شرایط دشواری قرار داشتند. برای تغییر موازنه به نفع خود، فیلیپینو دوریا تصمیم گرفت پاروزنان کشتی‌ها، موسوم به چورما، را از زنجیر آزاد کند. این افراد شامل بزهکاران، مجرمان و اسیران مسلمان بودند. دوریا به آنان وعده آزادی داد اگر در نبرد شرکت کنند. آنان این پیشنهاد را پذیرفتند و به کشتی‌های اسپانیایی حمله بردند. در نهایت، با شکست کامل، معدود بازماندگان اسپانیایی ناچار به تسلیم شدند. این لحظه، نقطه اوج نبردی بود که نه‌تنها با تاکتیک‌های دریایی بلکه با تصمیمات غیرمتعارف و
با تاکتیک‌های دریایی بلکه با تصمیمات غیرمتعارف و استفاده از نیروهای حاشیه‌ای رقم خورد؛ و نشان داد که در جنگ‌های آن دوره، مرز میان نظم نظامی و بی‌رحمی سیاسی تا چه اندازه باریک بود. سه ناوچه لوملینو سپس به سه ناوچه دیگر اسپانیایی، "پلگرینا"، "دونزلا" و "گوبا"، روی آوردند. با نزدیک شدن آنها، کشتی‌های فرانسوی «طوفانی از گلوله‌های توپ به ضخامت تگرگ» را رها کردند. فابریتزیو جیوستینیانی، «ایل گوبو» زخمی و از نبرد خارج شد و کاپیتان ناپلی چزاره فیراموسکا، مسئول پیاده‌نظام، با اصابت مستقیم به دریا پرتاب شد. ناوچه
با اصابت مستقیم به دریا پرتاب شد. ناوچه اسپانیایی "گوبا" سوار بر کشتی شد و مجبور به تسلیم شد. نیروهای اسپانیایی در دو ناوچه دیگر، با وجود پشتیبانی دو بریگانتین و دو قایق بادبانی باسک، به وضوح از نظر تعداد کمتر بودند. پاروهای آنها شکسته بود و شروع به غرق شدن کرده بودند، بنابراین نمی‌توانستند از کشتی جدا شوند و فرار کنند. اسپانیایی‌ها نیز مجبور شدند با غرق شدن دو ناوچه، از جنگ دست بکشند و تسلیم شوند. کاپیتان و ملوان اسپانیایی، برناردو ویلامارینو، افسر آسکانیو کولونا، و برادرش کامیلو کولونا، به اسارت درآمدند.
کولونا، و برادرش کامیلو کولونا، به اسارت درآمدند. دو کشتی که از آنها حمایت می‌کردند نیز اسیر شدند. آخرین دو کشتی جنگی اسپانیایی، کالابریزا و پرپیگنّا، همچنان درگیر نبرد با باقی ناوگان فرانسوی بودند. گروهی از نیروهای فرانسوی به فرماندهی فرانسوا دو سپو دو وی‌یِل‌ویل موفق شده بودند بخشی از کشتی پرپیگنّا را تصرف کنند. با این حال، هنگامی که مشخص شد روز از دست رفته است، خدمه کشتی‌های اسپانیایی توانستند طناب‌های اتصال به کشتی‌های فرانسوی را قطع کرده و از صحنه نبرد بگریزند. در حالی که گروه فرانسوی حاضر در کشتی،
بگریزند. در حالی که گروه فرانسوی حاضر در کشتی، خود به اسارت درآمده بودند. زمان حدود ساعت ۹ شب بود و نبرد چهار ساعت به طول انجامیده بود. این عقب‌نشینی، هرچند دیرهنگام، نشان‌دهنده انعطاف‌پذیری و مهارت دریانوردی اسپانیایی‌ها در شرایط بحرانی بود؛ اما در مجموع، نبرد نشان داد که برتری تاکتیکی و روحیه هجومی در آن روز از آنِ فرانسوی‌ها بود. این درگیری دریایی، با تمام پیچیدگی‌ها و فراز و نشیب‌هایش، یکی از نقاط عطف در مرحله پایانی جنگ اتحاد کوگناک محسوب می‌شود. تحولات بعدی. "کشتی کالابرسا" اولین کشتی‌ای بود که به
بعدی. "کشتی کالابرسا" اولین کشتی‌ای بود که به ناپل بازگشت. شاهزاده اورانژ که از آنچه بزدلی می‌دانست خشمگین بود، دستور داد تمام افسران کشتی، از جمله کاپیتان آن، فرانسس د لوریای کاتالان، فوراً در مقابل دیدگان بندر به دار آویخته شوند. اورازیو، کاپیتان کشتی دوم، با درک آنچه در انتظارش بود، تصمیم گرفت به ناپل بازنگردد و با اسرای فرانسوی خود به سمت غرب حرکت کرد و در تاریکی ناپدید شد. روز بعد، شاهزاده اورنج، کشتی "کالابرسا را" که بازسازی شده بود و کاپیتان جدیدی بر آن سوار شده بود، به تعقیب اوراتزیو برد. او در
بر آن سوار شده بود، به تعقیب اوراتزیو برد. او در نزدیکی کاپری با او روبرو شد که یک کشتی فرانسوی را که ظاهراً در طول شب تصرف شده بود، یدک می‌کشید. اما با نزدیک شدن "کالابرسا"، اوراتزیو به کشتی اسپانیایی آتش گشود. او در طول شب تغییر جهت داده بود و به همراه سربازان فرانسوی کشتی که یدک می‌کشید، سوار کشتی اسپانیایی شد. کاپیتان جدید "کالابرسا"، آلفونسو کاراچیولی، مجبور به تسلیم شد. پیامدها. ناوگان ناپلی در جریان نبرد و پیامدهای آن به‌طور کامل نابود شد و اسپانیایی‌ها دیگر امیدی به شکستن محاصره فرانسوی‌ها نداشتند.
دیگر امیدی به شکستن محاصره فرانسوی‌ها نداشتند. زنان ناپل که نگران سرنوشت همسران خود بودند، پائولو جوویو را مأمور کردند تا دربارهٔ تلفات تحقیق کند. او گزارش داد که بین ۷۰۰ تا ۸۰۰ نفر از نیروهای اسپانیایی کشته شده‌اند و تقریباً همین تعداد نیز به اسارت فرانسوی‌ها درآمده‌اند. در میان کشته‌شدگان و اسیران، شمار زیادی از اشراف، افسران بلندپایه و مدیران نظامی حضور داشتند، از جمله فرمانده ناوگان، آلفونسو د آوالوس. در سطح سربازان، تلفات به‌طرز هولناکی بالا بود: در کشتی فرماندهی اسپانیایی، کاپیتانا، تمام ۱۵۰ سرباز
کشتی فرماندهی اسپانیایی، کاپیتانا، تمام ۱۵۰ سرباز کشته شدند، و در کشتی گوبّا، ۱۰۳ نفر از مجموع ۱۰۸ سرباز جان باختند. پائولو جوویو در توصیف کشتی‌ها پس از نبرد، تصویری بسیار دلخراش ارائه داد؛ صحنه‌هایی از اجساد انباشته، خون‌ریزی، و ویرانی که نه‌تنها نشانه‌ای از شکست نظامی، بلکه نمادی از فروپاشی روحیه و امید در میان مدافعان اسپانیایی بود. این شکست دریایی، نقطه پایانی بر تلاش‌های اسپانیا برای حفظ سلطه بر جنوب ایتالیا در چارچوب جنگ اتحاد کوگناک محسوب می‌شود. از طرف فرانسه، تلفات نیز بسیار سنگین بود، زیرا اکثر
طرف فرانسه، تلفات نیز بسیار سنگین بود، زیرا اکثر تفنگداران گاسکو و تعداد زیادی از تفنگداران جنوایی جان خود را از دست داده بودند. حدود ۵۰۰ نفر از مردان فیلیپینو دوریا کشته شده بودند. در برخی از کشتی‌های پارویی، فرانسوی‌ها ۷۵٪ از سربازان خود را از دست داده بودند. کاردینال پومپئو کولونا اندکی پس از آن خاطرنشان کرد که «این بی‌رحمانه‌ترین و خونین‌ترین نبردی بود که در دریا در دوران ما انجام شد». پاپ کلمنت شکست اسپانیا را مجازاتی عادلانه برای کسانی دانست که یک سال قبل شهر مقدس را غارت کرده بودند و اعلام کرد: