payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آورد. مامبرو، همراه با فیوراونتی، مسئولیت اخلاقی اقدامات NAR را پذیرفت اما مشارکت در بمب‌گذاری بولونیا و به‌طور خاص کشتن آلکسندرو کاراویلانی، دانش‌آموز ۱۷ ساله‌ای که در ۵ مارس ۱۹۸۲ کشته شد، رد کرد. در سال ۲۰۰۰، مامبرو موظف به پرداخت بیش از جریمه شد. هرچند قرار بود این مبلغ به ریاست شورای وزیران ایتالیا و وزارت کشور ایتالیا پرداخت شود، مفسران گمان کردند که مامبرو هیچ‌گاه این مبلغ را نخواهد پرداخت زیرا منابع مالی کافی ندارد. آزادی از زندان. مامبرو در سال ۲۰۱۳ به مرخصی مشروط رسید و حکم او پنج سال بعد به‌طور
به مرخصی مشروط رسید و حکم او پنج سال بعد به‌طور رسمی پایان یافت. در سال ۲۰۱۵، کوزیمو ماریا فرّی اظهار داشت که مامبرو در طول مدت محکومیت تحت نظارت بوده و این دولت را متقاعد کرده که او «نوعی پشیمانی» نشان داده است. او همراه با فیوراونتی از اوایل دههٔ نود با Hands Off Cain، انجمنی علیه حکم اعدام مرتبط با حزب رادیکال ترانس‌ملی همکاری داشته است.
پائولو سینورلی (; – ) مؤلف، کنشگری، سیاستمدار پیرو سیاست‌های راست تندرو اهل ایتالیا بود. زندگی اولیه و تحصیلات. سینورلی در ۱۴ مارس ۱۹۳۴ در رم به دنیا آمد. مادرش اهل چیوچاریا بود. پدرش که در ویتربو به دنیا آمده بود، در جنگ جهانی اول خدمت کرده و در نبرد نبرد ایزونزو در سال ۱۹۱۶ به شدت زخمی شد و به خانه بازگشت و ناتوان شد. سینورلی تحصیلات دبیرستانی خود را در "لیچئو آگوستو" در رم به پایان رساند و سپس از دانشگاه ساپینزا رم با مدرک دکترای علوم سیاسی فارغ‌التحصیل شد. پایان‌نامه او دربارهٔ سندیکالیسم انقلابی بود.
شد. پایان‌نامه او دربارهٔ سندیکالیسم انقلابی بود. فعالیت سیاسی. سینورلی از سنین نوجوانی وارد فعالیت‌های سیاسی شد و نسبت به اهداف و کهنه‌سربازان جمهوری اجتماعی ایتالیا همدل بود و شروع به درگیری با دانشجویان چپ‌گرا کرد. در سن ۱۴ سالگی، به RGSL ("Raggruppamento giovanile studenti e lavoratori", «تشکل دانشجویان و کارگران جوان») از MSI پیوست. در سال ۱۹۵۰، او برای مجلهٔ "سنت‌گرا" "امپریوم" کار کرد که آثار جولیوس اولا را منتشر می‌کرد. به عنوان دانشجو، او شاخهٔ "کاراولا"، بخش سازمان دانشجویی FUAN ("جبههٔ دانشگاهی
بخش سازمان دانشجویی FUAN ("جبههٔ دانشگاهی اقدام ملی") در دانشگاه ساپینزا را رهبری می‌کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، در دبیرستان کلاسیک د سنتیس در پایتخت مشغول تدریس تاریخ و فلسفه شد. در دههٔ ۱۹۵۰، او با چهره‌های برجستهٔ راست افراطی خارج از پارلمان ایتالیا مانند کلمنت گرازیانی و رهبران MSI مانند جورجیو آلمیرانته، آگوستو د مارسانیک و آرتورو میکلینی در تماس بود. تروریسم مسلحانه. در دههٔ ۱۹۷۰، رهبران MSI به دنبال تشکیل جبههٔ "راست ملی" بودند. در سال ۱۹۷۵، سینورلی و بوانتمپو جناح "مبارزهٔ مردمی" را تشکیل دادند که در
جناح "مبارزهٔ مردمی" را تشکیل دادند که در حدود پانزده بخش MSI نفوذ داشت و اعضایی که خواهان فعالیت مسلحانه بیشتر بودند را گرد هم می‌آورد. بمب‌گذاری ایستگاه قطار بولونیا. در ساعت ۱۰:۲۵ صبح به وقت محلی ۲ اوت ۱۹۸۰، یک بمب زمانی مخفی در یک چمدان بدون سرپرست در سالن انتظار تهویه مطبوع ایستگاه قطار بولونیا منفجر شد. تلفات نهایی ۸۵ نفر کشته و بیش از ۲۰۰ نفر زخمی بود. در ۲۸ اوت ۱۹۸۰، دفتر دادستان بولونیا دستور بازداشت حدود هشتاد عضو سازمان‌های راست افراطی "هسته‌های مسلح انقلابی"، "ترزا پوزیزیونه" و "حرکت انقلابی
مسلح انقلابی"، "ترزا پوزیزیونه" و "حرکت انقلابی مردم" را صادر کرد که از جملهٔ آن‌ها پاولو سینورلی بود. ترور آماتو. در ۲۳ ژوئن ۱۹۸۰، قاضی ماریو آماتو که مأمور شده بود تحقیقات مربوط به قاضی مقتول ویتوریو اوکورسیو را از سر بگیرد، در رم توسط اعضای هسته‌های مسلح انقلابی (ایتالیا) (NAR) ترور شد. در پی این قتل، بازداشت‌هایی علیه افراد مختلف از جمله پائولو سینورلی صادر شد. در دادگاه برگزارشده در سال ۱۹۸۶، جوسوا فیوراوانتی، فرانچسکا مامبرو و گیلبرتو کاوالینی به جرم قتل محکوم شده و به حبس ابد محکوم شدند، در حالی که
قتل محکوم شده و به حبس ابد محکوم شدند، در حالی که سینورلی تبرئه گشت. قتل آماتو به عنوان یکی از نقطه‌های عطف در تاریخ تروریسم سیاسی ایتالیا شناخته می‌شود، زیرا پس از آن نهادهای قضایی در رم تشکیل یک پولِ تحقیقاتی ضدتروریسم دادند که تحولات مهمی در روند دادگاه‌ها و تحقیقات بعدی ایجاد کرد. زندانی شدن. پس از بازداشت اولیه، سینورلی در زندان باقی ماند. در نهایت در سال ۱۹۸۷ تحت رژیم حبس خانگی اجازه بازگشت به خانه خود را یافت. ایدئولوژی. سینورلی خود، موضع ایدئولوژیک خود را «نوفاشیست» رد کرد. او در دوره‌ای دربارهٔ
خود را «نوفاشیست» رد کرد. او در دوره‌ای دربارهٔ فعالیت مسلحانه اظهار تردید کرد و گفت: «بله، دربارهٔ [تصرف] زمین صحبت می‌کنیم اما ساختارهای [جنبش] ایجاد می‌شوند: به سمت عمل تمایل داریم، ولی این به زودی از مبارزهٔ سیاسی به رویهٔ [درگیری مسلحانه] تبدیل می‌شود.» در ۱۹۹۶، سینورلی کتابی به نام "متهم به حرفه" ("Di professione imputato") منتشر کرد که در آن زمان خود در زندان و برخی مشاهدات سیاسی‌اش را بازگو کرد. زندگی شخصی. سینورلی با کلودیا، همسر آیندهٔ خود، در دانشگاه آشنا شد و در ۱۹۵۹ ازدواج کردند و صاحب دو
دانشگاه آشنا شد و در ۱۹۵۹ ازدواج کردند و صاحب دو فرزند، لوکا و سیلویا شدند. طبق گفتهٔ نوه‌شان که او هم پاولو نام دارد، سینورلی طرفدار باشگاه فوتبال لاتزیو بود. برادر بزرگ‌تر پائولو، جراح فردیناندو «ناندو» سینورلی که در دههٔ ۱۹۸۰ در سنای ایتالیا با MSI انتخاب شده بود و در کمیتهٔ دائمی سنای بهداشت و سلامت خدمت کرده بود، در ۱۴ مه ۲۰۲۲ در ویتربو در خانهٔ سالمندان Nuova Santa Teresa درگذشت. مرگ و میراث. سینورلی در ۱ دسامبر ۲۰۱۰ در رم بر اثر سرطان درگذشت. در اکتبر ۲۰۱۹، بازرس ایستگاه پلیس رم با دستور دادستان
۲۰۱۹، بازرس ایستگاه پلیس رم با دستور دادستان بولونیا با همسر ۸۵ سالهٔ سینورلی، کلودیا، تماس گرفت و از او خواست به ایستگاه بیاید زیرا او یک «شخص مورد توجه» در پرونده بمب‌گذاری بولونیا بود.
مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۰ از ۱۰ فوریه تا ۴ دسامبر ۲۰۲۰ برگزار شد. در مجموع ۳۲ تیم در مرحله گروهی برای تعیین ۱۶ تیم راه یافته به مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۰ به رقابت پرداختند. این رقابت‌ها به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ در آسیا پس از هفته سوم در ۴ مارس ۲۰۲۰ به حالت تعلیق درآمد. در ۹ ژوئیه ۲۰۲۰، ای‌اف‌سی اعلام کرد که این مسابقات از ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۰ از سر گرفته خواهد شد. تمام مسابقات پس از شروع مجدد در قطر برگزار شد. قرعه‌کشی. قرعه‌کشی مرحله گروهی در تاریخ ۲۲ نوامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۶:۳۰ به وقت مالزی ()،
تاریخ ۲۲ نوامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۶:۳۰ به وقت مالزی ()، در ساختمان ای‌اف‌سی در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۳۲ تیم در هشت گروه چهار تیمی قرار گرفتند: چهار گروه در منطقه غرب (گروه‌های A تا D) و چهار گروه در منطقه شرق (گروه‌های E تا H). تیم‌های یک فدراسیون نمی‌توانستند در یک گروه قرار بگیرند. نحوه قرعه‌کشی به شرح زیر بود: ۳۲ تیم زیر در قرعه‌کشی مرحله گروهی شرکت کردند که شامل ۲۴ تیم راه‌یافته مستقیم به مرحله بعدی و هشت تیم برنده مرحله پلی‌آف از مرحله مقدماتی بود که هویت آنها در زمان قرعه‌کشی مشخص نبود. فرمت. در
که هویت آنها در زمان قرعه‌کشی مشخص نبود. فرمت. در مرحله گروهی، هر گروه به صورت نوبت‌گردشی برگزار شد، به طوری که قبل از تعلیق به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹، مسابقات به صورت رفت و برگشت برگزار می‌شد، اما پس از شروع مجدد مسابقات، مسابقات به مکان‌های متمرکز منتقل شد. تیم‌های اول و دوم هر گروه به یک‌هشتم نهایی مرحله حذفی راه یافتند. معیارهای تساوی‌شکن. تیم‌ها بر اساس امتیاز رتبه‌بندی می‌شوند (۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی، ۰ امتیاز برای باخت). در صورت تساوی امتیازها، معیارهای تساوی‌شکن به ترتیب زیر اعمال
امتیازها، معیارهای تساوی‌شکن به ترتیب زیر اعمال می‌شود: برنامه. برنامه اصلی هر هفته، همانطور که قبل از دنیاگیری کووید-۱۹ برنامه‌ریزی شده بود، به شرح زیر بود. اثرات دنیاگیری کووید-۱۹. با توجه به دنیاگیری کووید-۱۹ در آسیا، دولت فدرال استرالیا سفر خارجی‌ها از چین را ممنوع کرد و فدراسیون فوتبال استرالیا به ای‌اف‌سی اعلام کرد که استرالیا دیگر نمی‌تواند میزبان مسابقات مقابل تیم‌های چینی باشد. ای‌اف‌سی در ۴ فوریه ۲۰۲۰ جلسه اضطراری برگزار کرد تا برنامه‌های این مسابقات، از جمله اما نه محدود به تغییر زمان مسابقات در
از جمله اما نه محدود به تغییر زمان مسابقات در منطقه شرق، را تعیین کند. پس از جلسه، ای‌اف‌سی تصمیم گرفت مسابقات باشگاه‌های چینی را از سه روز اول مسابقات به جز چیانگرای یونایتد مقابل بیجینگ به تعویق بیندازد: مسابقات زیر قبل از اعلام ای‌اف‌سی مبنی بر تعویق همه مسابقات، به تاریخ دیگری بین اواخر فوریه و اوایل مارس موکول شدند: پس از جلساتی که با نمایندگان فدراسیون‌های عضو منطقه غرب در تاریخ ۷ و ۸ مارس ۲۰۲۰ برگزار شد، توافق شد که تمام مسابقات مرحله گروهی منطقه غرب در روزهای ۴ تا ۶ به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ در
غرب در روزهای ۴ تا ۶ به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ در آسیا به تاریخ‌های جدیدی که هنوز تأیید نشده‌اند، موکول شوند. پس از جلسه‌ای که با نمایندگان فدراسیون‌های عضو منطقه شرق در تاریخ ۲ مارس ۲۰۲۰ برگزار شد، توافق شد که مسابقات مرحله گروهی در روزهای ۳ تا ۶ که امکان برگزاری ندارند، به تاریخ‌های ۱۹ و ۲۰ مه، ۲۶ و ۲۷ مه، ۱۶ و ۱۷ ژوئن و ۲۳ و ۲۴ ژوئن منتقل شوند. ای‌اف‌سی در ۱۴ آوریل ۲۰۲۰ اعلام کرد که تمام مسابقات برنامه‌ریزی شده برای ماه‌های مه و ژوئن تا اطلاع ثانوی به تعویق خواهند افتاد. تا آن زمان، تنها ۲۷ مسابقه مرحله
خواهند افتاد. تا آن زمان، تنها ۲۷ مسابقه مرحله گروهی از ۹۶ مسابقه برنامه‌ریزی شده انجام شده بود. در ۹ ژوئیه ۲۰۲۰، ای‌اف‌سی برنامه جدید مسابقات باقی مانده را اعلام کرد که تمام مسابقات در مکان‌های متمرکز برگزار می‌شوند. مسابقات منطقه غرب که از هفته‌های ۳ تا ۶ به تعویق افتاده بودند، در تاریخ‌های ۱۴ تا ۱۵، ۱۷ تا ۱۸، ۲۰ تا ۲۱ و ۲۳ تا ۲۴ سپتامبر برگزار خواهند شد و مسابقات منطقه شرق که از هفته‌های ۱ تا ۶ به تعویق افتاده بودند، در تاریخ‌های ۱۶ تا ۱۷، ۱۹ تا ۲۰، ۲۲ تا ۲۳، ۲۵ تا ۲۶، ۲۸ تا ۲۹ اکتبر و ۳۱ اکتبر تا ۱
تا ۲۳، ۲۵ تا ۲۶، ۲۸ تا ۲۹ اکتبر و ۳۱ اکتبر تا ۱ نوامبر برگزار خواهند شد. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۰، ای‌اف‌سی اعلام کرد که مسابقات مرحله گروهی منطقه شرق به تاریخ‌های ۱۸ تا ۱۹، ۲۱ تا ۲۲، ۲۴ تا ۲۵، ۲۷ تا ۲۸ نوامبر، ۳۰ نوامبر تا ۱ دسامبر و ۳ تا ۴ دسامبر موکول شده‌اند. مکان‌های متمرکز پس از شروع مجدد. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۰، ای‌اف‌سی اعلام کرد که قطر پس از شروع مجدد مسابقات، میزبان تمام مسابقات منطقه غرب خواهد بود. در ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۰، ای‌اف‌سی اعلام کرد که مالزی پس از شروع مجدد مسابقات منطقه شرق در گروه‌های G و H را میزبانی
مسابقات منطقه شرق در گروه‌های G و H را میزبانی خواهد کرد. با این حال، در ۹ اکتبر ۲۰۲۰، ای‌اف‌سی اعلام کرد که پس از توافق با اتحادیه فوتبال قطر، تمام مسابقات منطقه شرق پس از شروع مجدد مسابقات نیز در قطر برگزار خواهد شد. مکان‌های متمرکز زیر در قطر مورد استفاده قرار گرفتند: گروه‌ها. گروه A. ---- ---- ---- گروه B. ---- ---- ---- گروه C. ---- ---- ---- گروه D. ---- ---- ---- گروه E. ---- ---- گروه F. ---- ---- گروه G. ---- گروه H. ----
در اپرا، اصطلاح Verismo (در معنای «رئالیسم»)، یک سنت اپرایی پسا-رمانتیک مرتبط با آهنگسازان ایتالیایی سده نوزدهم مانند پیترو ماسکانی، روجرو لئونکاوالو، اومبرتو جوردانو، فرانچسکو چیلئا و جاکومو پوچینی بود. «وریسمو» به عنوان یک ژانر اپرایی، ریشه در جنبش ادبی ایتالیایی به همین نام دارد. این جنبش به نوبه خود با جنبش ادبی بین‌المللی «ناتورالیسم (ادبیات)» که توسط امیل زولا و دیگران رواج داشت، مرتبط بود. جنبش ادبی «وریسمو» نیز مانند «ناتورالیسم (ادبیات)» در پی به تصویر کشیدن جهان با واقع‌گرایی بیشتر بود. در این
تصویر کشیدن جهان با واقع‌گرایی بیشتر بود. در این راستا، نویسندگان ایتالیایی «وریسمو» مانند «جووانی ورگا» درباره موضوعاتی مانند زندگی روستایی و مردم عادی، به ویژه زندگی فقرا نوشتند که عموماً به عنوان موضوع مناسبی برای ادبیات تلقی نمی‌شدند. طرح‌های ملودراماتیک و اغلب خشونت‌آمیز، شخصیت‌هایی برگرفته از زندگی روزمره، و ابزارهای موسیقیایی شامل دکلمه‌های پرشور توسط تک‌خوان‌ها و هارمونی‌ها و ملودی‌های احساسی مشخصه وریسموی اپرایی است. ریشه‌شناسی. واژه Verismo در اصل واژه‌ای ایتالیایی در معنای «رئالیسم» است، مشتق از
واژه‌ای ایتالیایی در معنای «رئالیسم» است، مشتق از دو جز واژه ایتالیایی ، به معنای «واقعی» و پسوند «-ایسم» (سازنده مکاتب فکری و هنری). شکل ایتالیایی واژه، به خوبی نمایانگر رواج آن در ایتالیا و توسط هنرمندان ایتالیایی است. تاریخچه. داستان کوتاهی از ورگا به نام «غیرت روستایی (به ایتالیایی Cavalleria rusticana)، و سپس به نمایشنامه‌ای به همین نام از خود نویسنده، معممولاً منبع نخستین اپرای وریسمو در نظر گرفته می‌شود: «غیرت روستایی» اثر ماسکانی، که در ۱۷ مه ۱۸۹۰ در تئاتر کستانزی در رم به نمایش درآمد. بدین ترتیب،
تئاتر کستانزی در رم به نمایش درآمد. بدین ترتیب، ژانر اپرایی وریسمو آثار قابل توجهی مانند پالیاچی، که در ۲۱ مه ۱۸۹۲ در تئاتر دال ورمه در میلان به نمایش درآمد، و توسکا (Tosca) اثر پوچینی (که در ۱۴ ژانویه ۱۹۰۰ در تئاتر کستانتزی در رم به نمایش درآمد) را به وجود آورد. این ژانر در اوایل دهه ۱۹۰۰ به اوج خود رسید و تا دهه ۱۹۲۰ ادامه یافت. مشخصات. از نظر موضوع، عموماً «اپراهای وریسمو نه بر خدایان، چهره‌های اسطوره‌ای، یا پادشاهان و ملکه‌ها، بلکه بر مردان و زنان معاصر و مشکلات آنها، عموماً از نوع جنسی، عاشقانه یا
و مشکلات آنها، عموماً از نوع جنسی، عاشقانه یا خشونت‌آمیز، متمرکز بودند.» با این حال، سه مورد از معدود اپراهای وریسمو که هنوز هم اجرا می‌شوند، موضوعات تاریخی دارند: توسکا اثر پوچینی، آندره‌آ شنیه اثر جوردانو و آدریانا لکوورور اثر سیلئا. "امیلی ریچموند پولاک"، مورخ موسیقی، در کتاب «"اپرا پس از ساعت صفر: مسئله سنت و امکان تجدید در آلمان غربی پس از جنگ"»، می‌نویسد که زبان موسیقی وریسمو منعکس‌کننده زیبایی‌شناسی است که بر «قدرت بیان عاطفی لحظه به لحظه که نیازمند انعطاف‌پذیری هارمونیک و رسمی، خطوط آوازی قدرتمند
انعطاف‌پذیری هارمونیک و رسمی، خطوط آوازی قدرتمند اما نسبتاً بدون تزئینات و ارکستراسیون کاملاً توسعه‌یافته و پر از طنین‌های با کنتراست بالا است» تأکید می‌کند. «از نظر موسیقی، آهنگسازان وریسمو آگاهانه برای ادغام درام زیربنایی اپرا با موسیقی آن تلاش کردند.» این آهنگسازان «ساختار رسیتاتیو و قطعه‌بندی» اپراهای اولیه ایتالیایی را کنار گذاشتند. در عوض، اپراها «به صورت کامل» ساخته می‌شدند، با وقفه‌های اندک در متن آوازی یکپارچه. در حالی که اپراهای وریسمو ممکن است شامل آریاهایی باشند که می‌توانند به عنوان قطعات
شامل آریاهایی باشند که می‌توانند به عنوان قطعات مستقل خوانده شوند، اما عموماً به گونه‌ای نوشته می‌شوند که به طور طبیعی از محیط دراماتیک خود ناشی شوند و ساختار آنها متغیر است و بر اساس متنی است که معمولاً از یک قالب استروفیک منظم پیروی نمی‌کند. آثار. مشهورترین آهنگسازانی که آثاری به سبک وریسمو خلق کردند عبارتند از: جاکومو پوچینی، پیترو ماسکانی، روجرو لئونکاوالو، اومبرتو جوردانو و فرانچسکو چیلئا. با این حال، آهنگسازان وریسمو بسیار دیگری نیز وجود داشتند: فرانکو آلفانو، آلفردو کاتالانی، گوستاو شارپنتیه (خالق
آلفانو، آلفردو کاتالانی، گوستاو شارپنتیه (خالق اپرای لوئیز ("Louise"))، یوجین دآلبرت (خالق اپرای تیفلند ("Tiefland"))، ایگناتز واگالتر (خالق اپراهای Teufelsweg و Jugend)، آلبرتو فرانچتی، فرانکو لئونی، ژول ماسنه (La Navarraise)،‌ لیچینیو رفیچه،‌ اسپیریدون ساماراس،‌ ارمانو ولف-فراری (خالق اپرای «جواهرات مدونا»‌ (I gioielli della Madonna)) و ریکاردو زاندونای. سردرگمی سبکی. مدت‌هاست که در مورد معنای اصطلاح وریسمو ابهام وجود دارد. وریسمو علاوه بر اشاره به اپراهایی که به سبک واقع‌گرایانه نوشته شده‌اند، می‌تواند
که به سبک واقع‌گرایانه نوشته شده‌اند، می‌تواند به طور گسترده‌تری برای اشاره به کل آثار آهنگسازان «مکتب جوان» (Giovane Scuola) نیز به کار رود، نسلی از آهنگسازان ایتالیایی که در دوره‌ای که سبک وریسمو ایجاد شد، فعال بودند. آلن مالاک، اصطلاح «اپرای عوامانه» (plebeian opera) را برای اشاره به اپراهایی پیشنهاد کرده است که به موضوع معاصر و واقع‌گرایانه‌ای که اصطلاح وریسمو در ابتدا برای آن ابداع شده بود، پایبند هستند. در عین حال، مالاک ارزش استفاده از اصطلاحی مانند وریسمو را که ظاهراً توصیفی از موضوع و سبک آثار
وریسمو را که ظاهراً توصیفی از موضوع و سبک آثار است، صرفاً برای شناسایی خروجی موسیقی-دراماتیک یک نسل کامل، زیر سوال می‌برد. برای اکثر آهنگسازان مرتبط با وریسمو، موضوعات سنتی وریسمو تنها برخی از اپراهای آنها را تشکیل می‌دادند. برای نمونه، ماسکانی یک کمدی روستایی به نام «رفیق فریتز» (L'amico Fritz)، یک اثر نمادگرایانه که در ژاپن اتفاق می‌افتد (اپرا Iris) و چند عاشقانه قرون وسطایی (اپراهای «ایزابو» و «پاریسینا» (Isabeau and Parisina)) نوشت. این آثار از موضوعات معمول وریسمو فاصله زیادی دارند، با این حال به همان
وریسمو فاصله زیادی دارند، با این حال به همان سبک موسیقی کلی که موضوعات وریسموی اصلی را تشکیل می‌دهند نوشته شده‌اند. افزون بر این، در مورد اینکه کدام اپراها وریسمو هستند و کدام‌ها نیستند، بین موسیقی‌شناسان اختلاف نظر وجود دارد. (اپراهای غیر ایتالیایی عموماً مستثنی هستند). آندره‌آ شنیه اثر جوردانو، آدریانا لکوورور اثر چیلئا، غیرت روستایی اثر ماسکانی، پالیاچی اثر لئونکاوالو و توسکا و ایل تابارو اثر پوچینی، اپراهایی هستند که اصطلاح وریسمو با اختلاف کم یا بدون اختلاف به آنها اطلاق می‌شود. این اصطلاح گاهی اوقات
به آنها اطلاق می‌شود. این اصطلاح گاهی اوقات به مادام باترفلای و دختر غرب (La fanciulla del West) اثر پوچانی نیز اطلاق می‌شود. از آنجا که تنها چهار اثر وریسمو غیر از آثار پوچینی همچنان به طور منظم روی صحنه ظاهر می‌شوند (غیرت روستایی، پالیاچی، آندره‌آ شنیه و آدریانا لکوورور که قبلاً به آنها اشاره شد)، سهم پوچینی اهمیت ماندگاری برای این ژانر داشته است. برخی از نویسندگان تلاش کرده‌اند تا ریشه‌های اپرای وریسمو را به آثاری که پیش از غیرت روستایی بوده‌اند، مانند کارمن اثر ژرژ بیزه یا لا تراویاتا اثر جوزپه وردی،
کارمن اثر ژرژ بیزه یا لا تراویاتا اثر جوزپه وردی، ردیابی کنند. در واقع، بخش زیادی از سبک وردی به عنوان تأثیرگذار بر اپرای به سبک وریسمو شناخته می‌شود. استفاده او از تعلیق، نشان‌دهنده‌ی حرکتی به سمت شدت بیشتر در اوج آریاها است. نباید بوریس گودونوف اثر مودست موسورگسکی را به عنوان پیشگام وریسمو نادیده گرفت، به ویژه به دلیل تمرکز موسورگسکی بر دهقانان، در کنار شاهزادگان و دیگر اشراف و رهبران کلیسا، و ارتباط عمدی او با لحن طبیعی گفتار در لیبرتو با ریتم‌های موسیقی آوازی، که برای مثال با استفاده چایکوفسکی از اشعار
آوازی، که برای مثال با استفاده چایکوفسکی از اشعار پوشکین به عنوان لیبرتو متفاوت است. "خوانندگان ورسیمو". سبک اپرای وِریسمو، موسیقی‌ای را به نمایش می‌گذاشت که نشانه‌هایی از آواز دکلمه‌گونه‌تر را نشان می‌داد، برخلاف اصول سنتی آوازخوانی زیبا و بل کانتو قرن نوزدهم که پیش از این جنبش وجود داشت و صرفاً مبتنی بر نشانه‌های موسیقی نوشتاری نویسندگان پیش از این «دوره» بود. خوانندگان اپرا خود را با الزامات سبک «جدید» وفق دادند. افراطی‌ترین طرفداران آواز وِریسمو معمولاً با صدایی بلند آواز می‌خواندند و بر جنبه پرشور
با صدایی بلند آواز می‌خواندند و بر جنبه پرشور موسیقی تمرکز داشتند. آنها طنین صدای خود را «تقویت» می‌کردند، از حجم بیشتری از تارهای صوتی در نت‌های بالای خود استفاده می‌کردند و اغلب از ویبراتوی آشکار برای برجسته کردن احساسات‌گرایی تفسیرهای پرشور خود استفاده می‌کردند. برخی از نوازندگان برجسته آواز وریسمو در طول حیات ایتالیایی این جنبش (۱۸۹۰ تا حدود ۱۹۳۰) شامل سوپرانوهایی مانند اوژنیا بورتزیو، لینا برونا راسا و بیانکا اسکاچاتی، خوانندگان تنور مانند اورلیانو پرتیله، چزار وتزانی و آمادئو باسی، و خوانندگان
پرتیله، چزار وتزانی و آمادئو باسی، و خوانندگان باریتون مانند ماریو سامارکو و اوجینیو گیرالدونی هستند. روش آوازخوانی آنها را می‌توان در ضبط‌های متعدد گرامافون ۷۸ دور در دقیقه نمونه‌برداری کرد. ستارگان بزرگ بین‌المللی اپرا در اوایل قرن بیستم، انریکو کاروزو، رزا پونسل و تیتا روفو، تکنیک‌های آوازی را توسعه دادند که به طور هماهنگ توانستند اصول اساسی بل کانتو را با شیوه‌ای «مدرن‌تر» و سرراست‌تر از آواز پخته و با لحنی پخته ترکیب کنند، و نمونه آنها تا به امروز بر اجراکنندگان اپرا تأثیر گذاشته است. مطالب مرتبط.
اجراکنندگان اپرا تأثیر گذاشته است. مطالب مرتبط. وریسمو (ادبیات) وریسمو (نقاشی) وریسمو آمریکایی
نَجاة مکّی (۱۹۵۶) هنرمند تجسمی اماراتی است. او عضو شورای فرهنگی دبی است و از پیشگامان هنر معاصر امارات به‌شمار می‌آید. آثار او تحت تأثیر محیط اطراف، فرهنگ و طبیعت امارات، از جمله صحرا، دریا و فولکلور محلی شکل گرفته‌اند. او فعالیت خود را در مؤسسات و انجمن‌های هنری متعددی مانند انجمن هنرهای تجسمی امارات و گروه دوستان هنر خلیج ادامه می‌دهد. تحصیلات. نجاة مکی نخستین زن اماراتی بود که در سال ۱۹۷۷ موفق به دریافت بورسیهٔ دولتی برای تحصیل هنر در خارج از کشور شد. او مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ
او مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ نقش‌برجسته و فلز از دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه قاهره دریافت کرد و در سال ۲۰۰۱ نیز دکتری فلسفهٔ هنر را از همان دانشکده اخذ نمود. پیشه. نجاة مکی تحت تأثیر هنرمندان پیشگام مصری همچون محمود مختار، محمد سعید، حامد ندا، برادران وانلی، السجینی و سعید الصدر قرار گرفت. خلاقیت او همچنین از محیط بومی امارات، از جمله صحرا، دریا و فولکلور محلی الهام گرفته است. این نگرش نقش پررنگی دربرداشت‌های هنری او در گذر زمان داشته است. آثار مکی طیف گسترده‌ای از سبک‌ها از رئالیسم
است. آثار مکی طیف گسترده‌ای از سبک‌ها از رئالیسم گرفته تا اکسپرسیونیسم انتزاعی را دربرمی‌گیرد.هنر و خلاقیت نجاة مکی تحت تأثیر عوامل محیطی متعددی شکل گرفت، اما دغدغهٔ اصلی او همواره وطنش بود؛ این تمرکز بر فرهنگ و طبیعت امارات در آثارش منعکس شده و مناظر صحرا، دریا و فولکلور محلی را به تصویر می‌کشد. نجاة مکی دربارهٔ پیوند عمیق خود با رنگ چنین گفته است: «همه‌چیز برای من رنگ دارد. در کودکی، پدرم دکان عطاری داشت که پر بود از جعبه‌های گیاهان دارویی گوناگون، همچنین رنگ نیلی و سنگ زاج. من از همهٔ آن‌ها برای نقاشی
رنگ نیلی و سنگ زاج. من از همهٔ آن‌ها برای نقاشی روی کیسه‌های کاغذی استفاده می‌کردم و همان‌جا بود که علاقه‌ام به رنگ شکل گرفت. در خانه نیز می‌دیدم خواهرانم از پارچه‌های رنگارنگ، کوسن و پرده می‌دوختند. از مادرم هم وقتی لباس‌هایمان را تا می‌کرد، نور و سایه را می‌آموختم. رابطهٔ من با رنگ یک‌باره به وجود نیامد، بلکه آن را با یادگیری از هرآنچه در اطرافم می‌دیدم، پروراندم.»
ماریو آماتو، معاون دادستان عمومی رم، توسط دو نفر از اعضای سازمان راست افراطی هسته‌های مسلح انقلابی که نو فاشیست بودند، ترور شد. او مسئول تمامی تحقیقات مربوط به تروریسم سیاه در منطقه لاتزیو بود. زندگی‌نامه. حرفه و تحقیقات تروریسم سیاه. پس از خدمت به عنوان معاون دادستان در دادستانی روورِتو از سپتامبر ۱۹۷۱ تا تابستان ۱۹۷۷، در ۳۰ ژوئن ۱۹۷۷ ماریو آماتو با همان سمت به دادستانی رم منتقل شد. وی مأمور شد تا تحقیقات آغاز شده توسط قاضی ویتوریو اوکورسیو، که هنگام بررسی گروه راست افراطی NAR و نو فاشیست پیرلوئیجی
بررسی گروه راست افراطی NAR و نو فاشیست پیرلوئیجی کونکوتلی کشته شده بود، را ادامه دهد. تحقیقات بعدی نشان داد که کونکوتلی عامل قتل اوکورسیو بوده است. آماتو وعده همراهی توسط یک یا دو همکار دیگر را داشت که هیچگاه عملی نشد. او همراه با ویتوریو اوکورسیو، نخستین قاضی بود که سعی کرد یک «دیدگاه کلی» نسبت به تروریسم سیاه ارائه دهد. او در ۱۳ ژوئن ۱۹۸۰، ده روز قبل از کشته شدنش، در CSM اظهار داشت: «در حال رسیدن به تصویری کلی از حقیقت هستم، شامل مسئولیت‌های بسیار سنگین تر از مسئولیت‌های مجریان مستقیم اعمال مجرمانه.»
تر از مسئولیت‌های مجریان مستقیم اعمال مجرمانه.» آماتو توانست ارتباطات میان راست افراطی و باند ماجلیانا را بازسازی کند و ارتباطات میان شبکه مالی، اقتصادی و قدرت عمومی را درک کرد. او همچنین دریافت که گروه NAR به دنبال اتحاد «تاکتیکی» با افراطی‌های چپ هستند. وی اما در انجام تحقیقات تنها رها شد و توسط همکارش، قاضی آنتونیو آلیبراندی، مورد حمله و بی مهری قرار گرفت. ترور. او تا صبح ۲۳ ژوئن ۱۹۸۰ در تحقیقات تروریسم سیاه تنها بود، تنها چند هفته پیش از بمب‌گذاری بولونیا. پس از رد درخواست استفاده از خودرو زره پوش،
پس از رد درخواست استفاده از خودرو زره پوش، آماتو هنگام انتظار برای اتوبوس در تقاطع ویاله جونیو و ویا مونته روکتا توسط گیلبرتو کاوالینی از پشت هدف قرار گرفت و کشته شد، در حالی که موتورسیکلت حامل لوئیجی چیاوردینی، دیگر عضو NAR، منتظر بود. پس از قتل، جوزوا فیوراوانتی و فرانچسکا مامبرو طبق گفته‌های خود جشن گرفتند و اعلام کردند: «امروز آماتو زندگی حقیر خود را با گلوله پایان داد.» پس از مرگ. پس از مرگ آماتو، یک "پول" در دادستانی رم تشکیل شد که با استفاده از تحقیقات و بینش‌های آماتو، نتایج قابل توجهی در زمینه
و بینش‌های آماتو، نتایج قابل توجهی در زمینه تحقیقات تروریسم سیاسی و جرم سازمان یافته به دست آمد. دیوان کیفری بولونیا، در حکم شماره ۱/۲۰۲۰، گیلبرتو کاوالینی را به حبس ابد محکوم کرد. یادبود. در ۱۹۸۱، تالار جلسات کیفری دادگاه روورِتو به احترام او نام گذاری شد. در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۲، شهرداری روورِتو خیابانی را به نام او اختصاص داد و شهرداری رم نیز خیابانی نزدیک پیازاله کلودیو را به او اختصاص داد. سی و سه سال پس از مرگ او، شهرداری III یادبودی در محل حمله ساخت. در چهل امین سالگرد مرگ، تمبری به ارزش ۱٫۱۰ یورو از سری
امین سالگرد مرگ، تمبری به ارزش ۱٫۱۰ یورو از سری تماتیک «حس مدنی» به او اختصاص یافت.
نیروهای مسلح انقلابی ()، مخفف NAR، یک سازمان مسلح نئو فاشیست ایتالیایی بود که در دورهٔ سال‌های سرب از ۱۹۷۷ تا نوامبر ۱۹۸۱ فعال بود. این گروه در چهار سال بیش از ۱۰۰ قتل انجام داد و قصد ترور سیاستمدارانی مانند فرانچسکو کسیگا، جیان‌فرانکو فینی و آدولفو اورسو را داشت. این گروه روابط نزدیکی با "باندلا دلا ماگیانا" داشت که حمایت‌های لجستیکی مانند محل اقامت، مدارک جعلی، اسلحه و بمب‌ها را برای NAR فراهم می‌کرد. در نوامبر ۱۹۸۱ کشف شد که NAR سلاح‌هایی را در زیرزمین وزارت بهداشت مخفی کرده بود. اولین دادگاه علیه آن‌ها
بهداشت مخفی کرده بود. اولین دادگاه علیه آن‌ها در مه ۱۹۸۵، ۵۳ نفر را به اتهام فعالیت‌های تروریستی محکوم کرد. ایدئولوژی. اواخر دههٔ هفتاد میلادی دوره‌ای از خشونت سیاسی بود که شامل بمب‌گذاری‌ها، ترورها و درگیری‌های خیابانی میان جناح‌های رقیب مسلح بود. نئو فاشیست‌های جوان، حزب سیاسی راست افراطی قانونی MSI را به دلیل بی‌عملی در برابر حملات مخالفان سیاسی و پلیس، مانند کشتار آکا لارنتیا، خیانت‌کار می‌دانستند. تحت تأثیر جنبش‌های چپ‌گرا، گروه بزرگی از جوانان راست افراطی، از جمله فیوروانتی و همکاران نزدیک او، از
افراطی، از جمله فیوروانتی و همکاران نزدیک او، از درگیری خیابانی به تروریسم روی آوردند. بر خلاف همتایان چپ‌گرای خود، آن‌ها بر ویژگی‌های فردی مانند خودانگیختگی و تمایل به مبارزه حتی در یک مأموریت شکست‌خورده، بیش از اهداف سیاسی تأکید داشتند. فیوروانتی گفته است: «در مورد شکست هرگز اهمیتی ندادیم، ما نسل بازنده‌ایم، همیشه در کنار بازندگان.» اعضا. NAR توسط بازیگر کودک سابق شبکه RAI، والریو فیوروانتی، برادرش کریستیانو فیوروانتی، داریو پدرتی، فرانچسکا مامبرو و الساندرو آلیبراندی که قبلاً عضو جنبش اجتماعی ایتالیا
آلیبراندی که قبلاً عضو جنبش اجتماعی ایتالیا بودند، هدایت می‌شد. سایر افراد مهم مرتبط با NAR شامل لوئیجی چیواردینی، گیلبرتو کاوالینی، استفانو سودرینی، فرانکو انسلمی، جورجو والی، ماسیمو کارمیناتی، کلودیو براچی، استفانو براچی، ماریو کورسی با نام مستعار «ماریونه» ("Big Mario"), استفانو تیرابوشی، لینو لای، پائولو پیتزونیا، پاتریزیو تروکی، والتر سوردی، مارکو ماریو ماسیمی، پاسکواله بلزیتو، فیورنزو ترینکاناتو، آندریا ویان، ماسیمیلیانو فاکینی بودند. در سال ۱۹۸۰، عضو NAR، جورجو والی رهبر "موقعیت سوم" شد که به عنوان