payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بوچینتوروی ونیزی بین سال‌های ۱۷۲۹ تا ۱۷۳۱ به سفارش ویکتور آمادئوس دوم در ونیز ساخته شد. در میان کالسکه‌های به نمایش گذاشته شده، سدان طلایی گالا، سفارش ویکتور امانوئل دوم، سدان نقره‌ای ملکه مارگاریتا و برخی کالسکه‌های اومبرتو اول و ویکتور امانوئل سوم وجود دارد. علاوه بر این، کالسکه ناپلئون به‌طور موقت در معرض نمایش قرار گرفته است. کلیسای سنت اوبرتو. پس از مرگ گارو (۱۷۱۳)، ویکتور آمادئوس دوم به جووارا مأموریت داد تا کلیسایی وقف‌شده به سنت هوبرتوس، حامی شکارچیان، بسازد. این کلیسای باشکوه باروک بین سال‌های
بسازد. این کلیسای باشکوه باروک بین سال‌های ۱۷۱۶ تا ۱۷۲۹ ساخته شد و دارای نقشه‌ای صلیبی شکل یونانی با هسته هشت‌ضلعی است و یک محراب بلند بزرگ در داخل، دو محراب جانبی و چهار نمازخانه جانبی که به صورت مورب قرار گرفته‌اند را در خود جای داده است. به دلیل موقعیت کلیسا در مجموعه کاخ، ساخت گنبد غیرممکن بود. در عوض، گنبد با یک نقاشی روی طاق توسط جیووانی آنتونیو گالیاری شبیه‌سازی شد. جووارا تصمیم گرفت نما را نسبت به گالری بزرگ عقب ببرد تا یک ایوان در جلوی کلیسا ایجاد کند. در داخل، پیشانی کلیسا توسط ستون‌های بلند با
کند. در داخل، پیشانی کلیسا توسط ستون‌های بلند با سرستون‌های قرنتیایی پشتیبانی می‌شود. برنامه مجسمه‌سازی که بین سال‌های ۱۷۲۴ تا ۱۷۲۹ ساخته شده است، اثر جیووانی باراتا و برادرزاده‌اش جیووانی آنتونیو سیبی است. این بنا دارای تریبون‌هایی در طبقه بالا است که توسط پادشاه و دربار سلطنتی هنگام شرکت در مراسم عشای ربانی استفاده می‌شد. محراب بزرگ و مرتفع، تزئین شده با فرشتگان پرنده که از یک سیبوریوم به شکل یک معبد کوچک پشتیبانی می‌کنند، و چهار مجسمه از روحانیون کلیسا: سنت آگوستین، سنت آمبروز، سنت آتاناسیوس و سنت جان
سنت آگوستین، سنت آمبروز، سنت آتاناسیوس و سنت جان کریسوستوم در اطراف شبستان مرکزی. برنامه تصویری، که بر چهره مریم مقدس و قدیسان مرتبط متمرکز است، بر روی نقاشی‌های قرار گرفته در محراب‌های جانبی و در نمازخانه‌ها، آثار فرانچسکو ترویزانی، سباستیانو ریچی و سباستیانو کونکا، ارائه شده است. طبقه بالای کلیسا دارای تریبون‌ها است. حوض غسل تعمید در نمازخانه سمت چپ ورودی واقع شده است. اتصال کلیسا به کاخ سلطنتی در زمان چارلز امانوئل سوم توسط بندتو آلفیری تکمیل شد، که همچنین راه پله یادبودی را که به تریبون بالایی دسترسی
راه پله یادبودی را که به تریبون بالایی دسترسی می‌دهد و تونلی که نمازخانه را به سیترونیرا متصل می‌کند، طراحی کرد. پس از دوره متروکه شدن کاخ، این نمازخانه در سال ۱۹۶۱ به مناسبت نمایشگاه ایتالیا در سال ۱۹۶۱ تحت بازسازی جزئی قرار گرفت و سپس در سال ۱۹۹۹ به همراه بقیه کاخ، بازسازی کامل آن انجام شد. افتتاحیه آن برای عموم در ۳ سپتامبر ۲۰۰۶ با یک کنسرت جشن گرفته شد.
کاخ ماداما () کاخی در تورین، پیمونت است. این اولین مجلس سنای پادشاهی ایتالیا بود و نام سنتی خود را از تزئیناتی که در زمان دو ملکه (مادام) از خاندان ساووی دریافت کرد، گرفته است. در سال ۱۹۹۷، این بنا به همراه ۱۳ اقامتگاه دیگر خاندان ساووی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. تاریخچه. در آغاز قرن اول پیش از میلاد، محل کاخ توسط دروازه‌ای در دیوارهای رومی اشغال شده بود که دکومانوس ماکسیموس آگوستا تاورینوروم (نام باستانی تورین) از آن خارج می‌شد. دو برج، اگرچه مرمت شده‌اند، اما هنوز هم گواهی بر این هسته اصلی
مرمت شده‌اند، اما هنوز هم گواهی بر این هسته اصلی هستند. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، از این دروازه به عنوان دژی مستحکم در دفاع از شهر استفاده می‌شد. ستون‌های سنگی بر روی پایه‌های آجری از لایه رومی حفاری شده بیرون زده‌اند. بعدها این ساختمان به مالکیت ساوویا-آکاجا، شاخه‌ای فرعی از خاندان ساووی، درآمد؛ در اوایل قرن چهاردهم، آنها آن را به قلعه‌ای بزرگ تبدیل کردند. یک قرن بعد، لودوویکو از آکاجا آن را به شکل مربع، با یک حیاط داخلی و یک ایوان و چهار برج استوانه‌ای در هر گوشه، بازسازی کرد. شکل این بنا هنوز از
در هر گوشه، بازسازی کرد. شکل این بنا هنوز از قسمت پشتی کاخ به وضوح قابل تشخیص است. پس از انقراض خاندان آکاجا، این بنا به اقامتگاهی برای مهمانان خاندان ساووی تبدیل شد. در سال ۱۶۳۷، نایب‌السلطنه دوک شارل امانوئل دوم، کریستین فرانسه (عمه لویی چهاردهم)، آن را به عنوان اقامتگاه شخصی خود انتخاب کرد. او دستور داد تا حیاط را بپوشانند و آپارتمان‌های داخلی را بازسازی کنند. شصت سال بعد، نایب‌السلطنه دیگری، ماری ژان از ساووی، که به مادام رئاله معروف بود، در این کاخ زندگی کرد. او به‌طور قطعی لقب ماداما (به ایتالیایی
کرد. او به‌طور قطعی لقب ماداما (به ایتالیایی مادام) را به آن اعطا کرد. او از بسیاری از هنرمندان دعوت کرد تا ساختمانی را که دوشس می‌خواست به یک کاخ سلطنتی مجلل تبدیل کند، بازسازی کنند. هنرمند دومنیکو گویدوبونو به شخصیت اصلی بی‌چون و چرای تزئینات تالارهای طبقه اول کاخ ماداما، معروف به تالارهای گویدوبونو - اتاق ماداما رئاله، کابینت چینی و ایوان جنوبی - تبدیل شد. دوشس همچنین از معمار فیلیپو جووارا خواست تا یک کاخ جدید به سبک باروک با سنگ سفید طراحی کند، که او در سال ۱۷۱۶ این کار را انجام داد، اما کار در سال
در سال ۱۷۱۶ این کار را انجام داد، اما کار در سال ۱۷۲۱ پس از تکمیل تنها بخش جلویی متوقف شد. بعدها این کاخ کاربردهای مختلفی داشت و در طول جنگ‌های ناپلئونی، مقر دولت موقت فرانسه بود. در قرن نوزدهم، شاه چارلز آلبرت آن را به عنوان مقر پیناکوتکا رجیا، گالری هنری سلطنتی، و بعدها، سنای سوبالپین (پارلمان پادشاهی ساردینیا) و دادگاه عالی انتخاب کرد. از سال ۱۹۳۴، موزه هنرهای باستانی شهر در این مکان قرار دارد. بخشی که توسط جووارا (تصویر، سمت راست) ساخته شده و مشرف به میدان کاستلو است، امروزه یک نمای صحنه‌پردازی شده به
کاستلو است، امروزه یک نمای صحنه‌پردازی شده به عمق یک خلیج را تشکیل می‌دهد که قسمت پشتی بنا را که بدون تغییر باقی مانده است، پوشش می‌دهد (تصویر، بالا سمت راست). در نمای بیرونی، جووارا آنچه را که به عنوان مقدمه‌ای باشکوه برای معماری عمارتی که هرگز ساخته نشد، در نظر گرفته شده بود، به عنوان یک بنای پیانویی با سقف بلند و پنجره‌های قوسی شکل بیان کرد که توسط یک ردیف عظیم از ستون‌های مرکب به یک نیم طبقه در بالای آن متصل می‌شود. هر ستون بر روی یک پایه محکم و رسمی با زمینه کانالی و روستایی در مقابل سنگ‌تراشی سنگ‌های
زمینه کانالی و روستایی در مقابل سنگ‌تراشی سنگ‌های طبقه همکف قرار دارد. سه دهانه مرکزی با برجستگی جسورانه‌تر ستون‌های کامل متصل به نما، که به سمت داخل و پشت آنها برگشته است تا یک فضای داخلی مرکزی وسیع با نمای شیشه‌ای مانند یک ایوان سرپوشیده لعاب‌دار ایجاد کند، تأکید می‌شوند. برجستگی آنها توسط پایه‌های بلندی که روی آنها قرار دارند و با نقش برجسته‌های نشان‌های افتخار حک شده‌اند، تأکید می‌شود. در دهانه‌های سه‌گانه طرفین، هر دهانه مرکزی کمی به جلو شکسته شده است و به پنجره آن جلوه‌ای عمیق‌تر و سایه‌دارتر در عمق
و به پنجره آن جلوه‌ای عمیق‌تر و سایه‌دارتر در عمق دیوار داده است. دو ستون غول‌پیکر بیرونی آن با ستون اصلی همپوشانی دارند، گویی که آن ستون‌ها در پشت آنها ادامه دارند. در دو طرف، پنجره‌های طاقچه‌ها درون یک پنل کمی فرورفته کنار هم قرار گرفته‌اند، بنابراین سه صفحه لایه لایه در نما وجود دارد. قرنیز دندانه‌دار که بر روی کنسول‌های پررنگ در کتیبه قرار دارد، از بالای ستون‌های مرکزی و به‌طور نامحسوسی از بالای طاقچه‌های مرکزی بخش‌های جانبی نیز عبور می‌کند. یک نرده هم‌شکل که با گلدان‌ها و مجسمه‌هایی از جنس مرمر سفید
که با گلدان‌ها و مجسمه‌هایی از جنس مرمر سفید تزئین شده است، بر فراز نما قرار دارد. در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۲، قرعه‌کشی نیمه‌نهایی تخصیص و واگذاری شهر میزبان برای مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۲ تعیین و در این کاخ انجام شد. موزه هنر باستانی. کاخ ماداما، موزه هنر باستانی شهر تورین را در خود جای داده است. برخلاف نامش، این موزه مجموعه‌ای بزرگ از نقاشی‌ها، مجسمه‌ها، زیورآلات کلیسا، ظروف چینی و هنرهای تزئینی است که عمدتاً از اواخر قرون وسطی تا قرن ۱۸ میلادی به نمایش گذاشته شده‌اند. موزه هنر باستانی تورین، به نام موزه
شده‌اند. موزه هنر باستانی تورین، به نام موزه آنتیچیتا، در محوطه کاخ رئاله واقع شده است. عصر مدرن. بازگشت خانواده ساووی به تورین و پیمونت به کاخ اجازه داد تا جان تازه‌ای بگیرد: این کاخ که مقر فرماندهی نظامی بود، از سال ۱۸۲۲ به عنوان رصدخانه نجومی مورد استفاده قرار گرفت و در بیشتر قرن، گنبدی عجیب برای مشاهدات علمی در بالای ساختمان دیده می‌شد. بعداً به تپه منتقل شد. چارلز آلبرت ساختمان را مورد بازنگری قرار داد و آن را از سال ۱۸۳۲ تا ۱۸۶۵ به عنوان مقر گالری هنری سلطنتی (که بعدها گالری سابودا نام گرفت) و
هنری سلطنتی (که بعدها گالری سابودا نام گرفت) و متعاقباً از سال ۱۸۴۸ (تا زمان انتقال آن به فلورانس پس از کنوانسیون سپتامبر در سال ۱۸۶۵) و سپس به عنوان مقر دیوان عالی کشور منصوب کرد. سنا در ۸ مه ۱۸۴۸ افتتاح شد، در حالی که پادشاه در جنگ با اتریش بود. آخرین جلسه در ۹ دسامبر ۱۸۶۴ برگزار شد. سالن[۲] که تا سال ۱۹۲۷ هنوز دست نخورده بود، پس از بازسازی‌های داخلی ساختمان تخریب شد. مراسم تشییع جنازه گراند تورینو در ۶ مه ۱۹۴۹ برگزار شد. بقایای جسد در کاخ ماداما به خاک سپرده شد و سپس در میان جمعیتی بالغ بر ۵۰۰۰۰۰ نفر که
شد و سپس در میان جمعیتی بالغ بر ۵۰۰۰۰۰ نفر که برای وداع نهایی با یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های فوتبال تمام دوران جمع شده بودند، به بیرون از ساختمان حمل شد. در اواخر آن قرن، علاقه به تاریخ این کاخ آغاز شد و کاوش‌هایی در پایه‌ها و کشف آثاری در معماری ساختمان‌ها و نسخه‌های قبلی انجام شد. این قلعه که در سال ۱۹۳۴ به محل موزه هنرهای باستانی مدنی تبدیل شد، در طول قرن بیستم تحت مرمت‌ها و بازسازی‌های متعددی قرار گرفت که در اواخر سال ۲۰۰۶ تکمیل شد و «سند» مهمی از تاریخ دو هزار ساله شهر را به آن بازگرداند. از سال ۲۰۰۷،
دو هزار ساله شهر را به آن بازگرداند. از سال ۲۰۰۷، این موزه آثار هنری مهمی (مجسمه‌های باستانی، یک گالری هنری و یک مجموعه عظیم ظروف چینی) را در خود جای داده است. در سال ۲۰۱۰، نمای جووارا تحت مرمت اساسی قرار گرفت، در حالی که باغ‌های اطراف قلعه برای نگهداری گونه‌های گیاهی مربوط به دوره قرون وسطی سازماندهی مجدد شدند. علاوه بر این، به لطف بودجه بنیاد سی‌آرتی، سالن سنا سوبالپینو در ۱۸ مارس ۲۰۱۱، با حضور رئیس‌جمهور جورجیو ناپولیتانو، به عنوان بخشی از جشن‌های گسترده‌تر برای ۱۵۰مین سالگرد اتحاد ایتالیا، مرمت و
برای ۱۵۰مین سالگرد اتحاد ایتالیا، مرمت و افتتاح شد. در سال ۲۰۱۴، انتقال مالکیت کاخ ماداما از دولت ایتالیا به شهر تورین تصویب شد و سپس در سال ۲۰۱۶ تکمیل شد.
کاناپا فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی موکش کومار سینگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویشنو مانچو، پریتی موکوندان، موهان بابو، آر.ساراتکومار، مادهو، موکش ریشی، آیشواریا باسکران، ساپتاگیری، موهنلال، پرابهاس، آکشی کومار و کاجل آگروال ایفای نقش کرده‌اند.
مسابقات کشتی ۸۷ کیلوگرم فرنگی مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۵ بود، در ۲۹ و ۳۰ شهریور (۲۰ و ۲۱ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.
ایتالیای مرکزی () یکی از پنج منطقه آماری رسمی ایتالیا است که توسط مؤسسه ملی آمار، یک منطقه سطح اول NUTS با کد ITI و یک حوزه انتخابیه پارلمان اروپا استفاده می‌شود. این منطقه تا سال ۲۰۲۵، ۱۱٬۷۰۴٬۳۱۲ نفر جمعیت دارد. مناطق. ایتالیای مرکزی شامل چهار منطقه از ۲۰ منطقه این کشور است: شرقی‌ترین و جنوبی‌ترین بخش‌های لاتزیو (شهرستان‌های سیتادوکاله، آماتریس، سورا، کاسینو، ایسولا دل لیری، اسپرلونگا، فوندی، گائتا و فورمیا، و همچنین جزایر پونزا و ونتوتن) گاهی اوقات به دلایل فرهنگی و تاریخی به جنوب ایتالیا متصل می‌شوند،
فرهنگی و تاریخی به جنوب ایتالیا متصل می‌شوند، زیرا زمانی بخشی از پادشاهی دو سیسیل بودند و گویش‌های ایتالیایی جنوبی در آنها صحبت می‌شود. با این حال، به عنوان یک منطقه جغرافیایی، ایتالیای مرکزی ممکن است شامل مناطق آبروتزو و مولیس نیز باشد، که در غیر این صورت به دلایل اجتماعی-فرهنگی، زبانی و تاریخی بخشی از جنوب ایتالیا محسوب می‌شوند. جغرافیا. ایتالیای مرکزی توسط رشته‌کوه‌های آپنین شمالی و مرکزی عبور می‌کند و از شرق توسط دریای آدریاتیک، از غرب توسط دریای تیرنی و از غرب توسط دریای لیگوریا شسته می‌شود.
تیرنی و از غرب توسط دریای لیگوریا شسته می‌شود. رودخانه‌های اصلی این بخش از قلمرو، آرنو و تیبر با شاخه‌های آنها (مانند آنیین) و لیری-گاریگلیانو هستند. مهم‌ترین دریاچه‌ها عبارتند از دریاچه تراسیمنو، دریاچه مونته‌دوگلیو، دریاچه بولسنا، دریاچه براچانو، دریاچه ویکو، دریاچه آلبانو و دریاچه نمی. از دیدگاه ارتفاع‌سنجی، ایتالیای مرکزی دارای سرزمینی عمدتاً تپه‌ای (۶۸٫۹٪) است. مناطق کوهستانی و مسطح به ترتیب معادل ۲۶٫۹٪ و ۴٫۲٪ از توزیع ارضی هستند. تاریخچه. قرن‌ها پیش از اتحاد ایتالیا که در سال ۱۸۶۱ رخ داد، ایتالیای
از اتحاد ایتالیا که در سال ۱۸۶۱ رخ داد، ایتالیای مرکزی به دو ایالت تقسیم شده بود: ایالت‌های پاپ و دوک‌نشین بزرگ توسکانی. ایالت‌های پاپ. ایالت‌های پاپ، که رسماً ایالت کلیسا نامیده می‌شوند، مجموعه‌ای از سرزمین‌ها در شبه‌جزیره ایتالیا بودند که از سال ۷۵۶ تا ۱۸۷۰ تحت حکومت مستقیم پاپ قرار داشتند. آن‌ها از قرن هشتم تا زمان اتحاد ایتالیا، بین سال‌های ۱۸۵۹ تا ۱۸۷۰، جزو ایالت‌های اصلی ایتالیا بودند. ریشه‌های این ایالت به ظهور مسیحیت در سراسر ایتالیا و به همراه آن، افزایش نفوذ کلیسای مسیحی برمی‌گردد. در اواسط قرن
افزایش نفوذ کلیسای مسیحی برمی‌گردد. در اواسط قرن هشتم، با افول امپراتوری بیزانس در ایتالیا، دستگاه پاپ عملاً به یک حکومت مستقل تبدیل شد. چندین حاکم مسیحی، از جمله پادشاهان فرانکی، شارلمانی و پپین کوتاه، زمین‌های بیشتری را برای اداره توسط کلیسا اهدا کردند. در طول رنسانس، قلمرو پاپ به شدت گسترش یافت و پاپ به یکی از مهم‌ترین حاکمان سکولار ایتالیا و همچنین رئیس کلیسا تبدیل شد. در اوج خود، ایالت‌های پاپ بیشتر مناطق مدرن ایتالیا در لاتزیو را پوشش می‌دادند که شامل رم؛ مارکه؛ اومبریا؛ رومانیا؛ و بخش‌هایی از امیلیا
رم؛ مارکه؛ اومبریا؛ رومانیا؛ و بخش‌هایی از امیلیا می‌شود. این دارایی‌ها به عنوان مظهر قدرت دنیوی پاپ در نظر گرفته می‌شدند، برخلاف برتری کلیسایی او. تا سال ۱۸۶۱، بخش زیادی از قلمرو ایالت‌های پاپ توسط پادشاهی ایتالیا فتح شده بود. فقط لاتزیو، از جمله رم، تحت کنترل دنیوی پاپ باقی ماند. در سال ۱۸۷۰، پاپ لاتزیو و رم را از دست داد و هیچ قلمرو فیزیکی به جز شهر لئونین رم نداشت، که دولت جدید ایتالیا با وجود الحاق لاتزیو، آن را به صورت نظامی اشغال نکرد. در سال ۱۹۲۹، بنیتو موسولینی، رهبر فاشیست ایتالیا و رئیس دولت
بنیتو موسولینی، رهبر فاشیست ایتالیا و رئیس دولت ایتالیا، با مذاکره در مورد پیمان لاتران که توسط دو طرف امضا شد، به مشکل «زندانی در واتیکان» که ایتالیای متحد و واتیکان را درگیر می‌کرد، پایان داد. این پیمان، حاکمیت واتیکان را بر یک نهاد منطقه‌ای بین‌المللی تازه تأسیس، یک دولت-شهر در رم که محدود به یک قلمرو نمادین بود و شهر واتیکان شد، به رسمیت شناخت. دوک‌نشین بزرگ توسکانی. دوک‌نشین بزرگ توسکانی یک پادشاهی ایتالیایی بود که با وقفه‌هایی، از سال ۱۵۶۹ تا ۱۸۶۰ وجود داشت و جایگزین جمهوری فلورانس شد. پایتخت این
وجود داشت و جایگزین جمهوری فلورانس شد. پایتخت این دوک‌نشین بزرگ، فلورانس بود. در قرن نوزدهم، جمعیت این دوک‌نشین بزرگ حدود ۱٬۸۱۵٬۰۰۰ نفر بود. کوزیمو اول د مدیچی که پس از فتح جمهوری سینا تقریباً تمام توسکانی را تحت کنترل خود درآورده بود، در ۲۷ اوت ۱۵۶۹ توسط فرمان پاپ پیوس پنجم به دوک‌نشین بزرگ توسکانی ارتقا یافت. دوک‌نشین بزرگ تا زمان انقراض شاخه ارشد آن در سال ۱۷۳۷ توسط خاندان مدیچی اداره می‌شد. اگرچه این دوک‌نشین به اندازه جمهوری قدیم از شهرت بین‌المللی برخوردار نبود، اما در دوران مدیچی رونق داشت و شاهد
نبود، اما در دوران مدیچی رونق داشت و شاهد موفقیت‌های اقتصادی و نظامی بی‌سابقه‌ای در دوران کوزیمو اول و پسرانش بود تا زمان سلطنت فردیناندو دوم که شاهد آغاز افول اقتصادی طولانی مدت ایالت بود و در زمان کوزیمو سوم به اوج خود رسید. فرانسیس استفان اهل لورن، از نوادگان مدیچی، جانشین خانواده شد و بر تخت اجداد مدیچی خود نشست. توسکانی در تمام دوران حکومت خود توسط نایب‌السلطنه، مارک دو بوو-کرون، اداره می‌شد. نوادگان او تا پایان حکومت خود در سال ۱۸۵۹ در دوک‌نشین بزرگ حکومت و اقامت داشتند، به جز یک وقفه، زمانی که
حکومت و اقامت داشتند، به جز یک وقفه، زمانی که ناپلئون بناپارت توسکانی را به خاندان بوربون-پارما (پادشاهی اتروریا، ۱۸۰۱–۱۸۰۷) داد و بعداً آن را مستقیماً به امپراتوری اول فرانسه ضمیمه کرد. پس از فروپاشی ناپلئون در سال ۱۸۱۴، دوک‌نشین بزرگ احیا شد. استان‌های متحد ایتالیای مرکزی، که دولتی وابسته به پادشاهی ساردینیا بود، در سال ۱۸۵۹ توسکانی را ضمیمه خود کرد. توسکانی در سال ۱۸۶۰، پس از یک همه‌پرسی قاطع که در آن ۹۵٪ از رأی‌دهندگان رأی موافق دادند، رسماً به عنوان بخشی از اتحاد ایتالیا به ساردینیا ملحق شد. زبان‌ها.
از اتحاد ایتالیا به ساردینیا ملحق شد. زبان‌ها. ایتالیای مرکزی تحت سلطه ایتالیایی مرکزی و گویش توسکانی است. زبان‌های دیگری که صحبت می‌شوند عبارتند از گالو-پیسنو ("گالو-ایتالیک مارکه" یا "گال-مارکه")، یک زبان گالو-ایتالیک که در استان‌های پزارو و اوربینو و در بخش شمالی استان آنکونا، منطقه مارکه و ناپولی که در جنوب لاتزیو و در جنوب مارکه و همچنین حاشیه‌های شرقی اومبریا صحبت می‌شود. ایتالیایی مرکزی به گویش‌های ایتالیایی-رومانس که در منطقه به اصطلاح مدیانا صحبت می‌شود، اشاره دارد که بخشی از ایتالیای مرکزی را
می‌شود، اشاره دارد که بخشی از ایتالیای مرکزی را پوشش می‌دهد. مدیانا همچنین به معنای محدودتری برای توصیف بخش جنوبی استفاده می‌شود که در این صورت می‌توان از بخش شمالی به عنوان منطقه پری‌مدیانا یاد کرد، تمایزی که در سراسر این مقاله به آن اشاره خواهد شد. این دو منطقه در امتداد خطی که تقریباً از رم در جنوب غربی تا آنکونا در شمال شرقی امتداد دارد، تقسیم شده‌اند. در اوایل قرون وسطی، زبان ایتالیایی مرکزی به سمت شمال تا رومانیا گسترش یافت و تمام لاتزیو، ابروتزو و مولیزه امروزی را دربر گرفت. با این حال، از آن زمان،
امروزی را دربر گرفت. با این حال، از آن زمان، گویش‌های رایج در آن مناطق به ترتیب در گالو-ایتالیک و ایتالو-رومانس جنوبی ادغام شده‌اند. علاوه بر این، گویش روم از قرن پانزدهم به بعد دستخوش توسکانی شدن قابل توجهی شده است، به طوری که بسیاری از ویژگی‌های ایتالیایی مرکزی خود را از دست داده است. گویش توسکانی مجموعه‌ای از گونه‌های ایتالیایی-دالماتیایی زبان رومی است که در توسکانی، کورسیکا و ساردینیا صحبت می‌شود. ایتالیایی استاندارد بر اساس زبان توسکانی، به ویژه گویش فلورانسی آن است و به دلیل اعتبار آثار دانته
گویش فلورانسی آن است و به دلیل اعتبار آثار دانته آلیگیری، پترارچ، جووانی بوکاچیو، نیکولو ماکیاولی و فرانچسکو گوئیچاردینی، به زبان فرهنگ در سراسر ایتالیا تبدیل شد. این زبان بعدها به زبان رسمی تمام ایالت‌های ایتالیا و پادشاهی ایتالیا در زمان تشکیل آن تبدیل شد. زبان کورسی در جزیره کورسیکا و گونه‌های انتقالی کورسو-ساردینیایی که در شمال ساردینیا صحبت می‌شوند (گالوری و ساساری) توسط محققان به عنوان شاخه‌ای مستقیم از زبان توسکانی قرون وسطی طبقه‌بندی می‌شوند، اگرچه اکنون یک گروه زبانی مجزا را تشکیل می‌دهند. سیاست.
اکنون یک گروه زبانی مجزا را تشکیل می‌دهند. سیاست. مارکه، توسکانی و اومبریا، به همراه امیلیا-رومانیا، چپ‌گراترین مناطق ایتالیا محسوب می‌شوند و با هم به عنوان «کمربند قرمز» نیز شناخته می‌شوند. اقتصاد. تولید ناخالص داخلی این منطقه در سال ۲۰۱۸، ۳۸۰٫۹ میلیارد یورو بود که ۲۱٫۶٪ از تولید اقتصادی ایتالیا را تشکیل می‌دهد. سرانه تولید ناخالص داخلی تعدیل‌شده برای قدرت خرید، ۳۱۵۰۰ یورو یا ۱۰۵٪ از میانگین EU27 در همان سال بود. فرهنگ. مناطق مرکزی ایتالیا به دلیل سکونت اقوامی مانند سلت‌ها، اتروسک‌ها، پیکن‌های شمالی،
اقوامی مانند سلت‌ها، اتروسک‌ها، پیکن‌های شمالی، پیکن‌های جنوبی، اومبری‌ها، لاتین‌ها، رومی‌ها، بیزانسی‌ها و لومباردها، در معرض تأثیرات تاریخی مختلفی قرار گرفته‌اند. برخی از جنگل‌ها و کوه‌های آن در چندین پارک ملی حفظ شده‌اند؛ نمونه اصلی آن پارک ملی آبروتزو، لاتزیو و مولیس است که در آبروتزو واقع شده و بخش‌های کوچکتری در لاتزیو و مولیس قرار دارد. این پارک قدیمی‌ترین پارک در کوه‌های آپنین و دومین پارک قدیمی در ایتالیا است و نقش مهمی در حفظ گونه‌های بومی مانند گرگ ایتالیایی، بز کوهی آبروتزو و خرس قهوه‌ای
گرگ ایتالیایی، بز کوهی آبروتزو و خرس قهوه‌ای مارسیکان دارد. ایتالیای مرکزی جاذبه‌های گردشگری مهمی دارد که بسیاری از آنها توسط یونسکو محافظت می‌شوند. ایتالیای مرکزی احتمالاً پربازدیدترین منطقه در ایتالیا است و شامل جاذبه‌های محبوب و همچنین مناظر پرطرفدار بسیاری است. رم به شگفتی‌های باقی‌مانده از امپراتوری روم و برخی از شناخته‌شده‌ترین بناهای تاریخی جهان، مانند کولوسئوم، می‌بالد. فلورانس، که به عنوان زادگاه رنسانس ایتالیا شناخته می‌شود، پربازدیدترین شهر توسکانی است و شهرهای نزدیک مانند سینا، پیزا، آرتزو و
است و شهرهای نزدیک مانند سینا، پیزا، آرتزو و لوکا نیز دارای میراث فرهنگی غنی هستند. جمعیت اومبریا کم است، اما شهرهای مهم زیادی مانند پروجا و آسیزی دارد. به دلایل مشابه، لاتزیو و توسکانی از پربازدیدترین مناطق ایتالیا و اهداف اصلی اکوتوریسم هستند. این منطقه به خاطر مناظر زیبا شناخته شده است و گردشگرانی از سراسر جهان، از جمله خود ایتالیا را به خود جذب می‌کند. مناظر بکر به عنوان یکی از انگیزه‌های اصلی گردشگران برای بازدید از مرکز ایتالیا عمل می‌کنند، اگرچه موارد دیگری مانند تاریخ غنی هنر نیز وجود دارد. غذاهای
دیگری مانند تاریخ غنی هنر نیز وجود دارد. غذاهای رومی از شهر ایتالیایی رم می‌آیند. این غذاها شامل مواد اولیه تازه، فصلی و به سادگی تهیه شده از کامپانیای رومی هستند. سپس نخود فرنگی، کنگر فرنگی و باقلا، صدف، بره و بز شیرده و پنیرهایی مانند پکورینو رومانو و ریکوتا را در نظر بگیرید. روغن زیتون بیشتر برای طعم دادن به سبزیجات خام استفاده می‌شود و استروتو (چربی خوک) و چربی پروسکوتو برای سرخ کردن ترجیح داده می‌شوند. محبوب‌ترین شیرینی‌ها در رم، شیرینی‌های کوچک تک نفره به نام پاستیچینی، ژلاتو و شکلات‌ها و آب‌نبات‌های
به نام پاستیچینی، ژلاتو و شکلات‌ها و آب‌نبات‌های دست‌ساز هستند. غذاهای مخصوص اغلب برای روزهای مختلف هفته رزرو می‌شوند. به عنوان مثال، گنوچی پنجشنبه‌ها، باکالا (ماهی کاد نمک‌سود) جمعه‌ها و تریپا شنبه‌ها خورده می‌شود.
ایتالیای جزیره‌ای () یکی از پنج منطقه آماری رسمی ایتالیا است که توسط مؤسسه ملی آمار (ISTAT)، یک منطقه سطح اول NUTS و یک حوزه انتخابیه پارلمان اروپا استفاده می‌شود. ایتالیای جزیره‌ای شامل دو منطقه از ۲۰ منطقه این کشور است: جغرافیا. ایتالیای جزیره‌ای یک ششم از مساحت ملی را اشغال می‌کند. از نظر سرزمینی، سیسیل و ساردینیا شامل چندین جزیره کوچک و مجمع‌الجزایر هستند که از نظر اداری به جزایر مادر وابسته‌اند. سیسیل بزرگ‌ترین جزیره در مدیترانه (۲۵۷۰۸ کیلومتر مربع) و یکی از بزرگ‌ترین جزایر اروپا است، در حالی که
و یکی از بزرگ‌ترین جزایر اروپا است، در حالی که ساردینیا تنها کمی کمتر گسترده است (۲۴۰۹۰ کیلومتر مربع). زمین‌های پست عموماً در منطقه جغرافیایی محدود هستند و عموماً به صورت کمربندهای ساحلی باریک به نظر می‌رسند. تنها استثنائات، کامپیدانو و نورا در ساردینیا و دشت کاتانیا در سیسیل هستند که به ترتیب ۱۲۰۰ کیلومتر مربع و ۴۳۰ کیلومتر مربع امتداد دارند. بقیه منطقه عمدتاً تپه‌ای است و تپه‌ها ۷۰٪ از خاک را اشغال کرده‌اند. سیسیل محل کوه اتنا، بلندترین قله غیر آلپی ایتالیا و بزرگ‌ترین آتشفشان فعال اروپا است. ساردینیا
و بزرگ‌ترین آتشفشان فعال اروپا است. ساردینیا محل رشته کوه جنارگنتو است. جمعیت‌شناسی. جمعیت جزیره ایتالیا تا سال ۲۰۲۵، ۶٬۳۴۰٬۷۱۰ نفر بوده است که کمی بیش از یک دهم جمعیت ملی و تا حد زیادی کمترین میزان در بین تمام کلان‌منطقه‌های کشور است. اگرچه این منطقه کوچک‌ترین کلان‌منطقه از نظر مساحت است، اما کمترین تراکم جمعیت را نیز دارد. این به دلیل جمعیت کم ساردینیا است که یکی از کم‌جمعیت‌ترین مناطق ایتالیا با تنها حدود یک سوم میانگین تراکم جمعیت ایتالیا است. جزایر تقریباً به یک اندازه هستند، اما سه چهارم جمعیت منطقه
به یک اندازه هستند، اما سه چهارم جمعیت منطقه در سیسیل زندگی می‌کنند. اقتصاد. تولید ناخالص داخلی این منطقه در سال ۲۰۱۸، ۱۲۳٫۹ میلیارد یورو بود که ۷٪ از تولید اقتصادی ایتالیا را تشکیل می‌دهد. سرانه تولید ناخالص داخلی تعدیل‌شده بر اساس قدرت خرید، ۱۸۵۰۰ یورو یا ۶۲٪ از میانگین ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا در همان سال بود. وضعیت اجتماعی-اقتصادی. نرخ بیکاری سیسیل با ۱۱٫۹٪ بالاترین نرخ بیکاری در کشور است، در حالی که در ساردینیا بین سال‌های ۲۰۰۶–۲۰۰۷ برای اولین بار به زیر ۱۰٪ کاهش یافت و به ۸٫۶٪ رسید که پایین‌ترین نرخ
۱۰٪ کاهش یافت و به ۸٫۶٪ رسید که پایین‌ترین نرخ بیکاری در بین تمام مناطق مزوجیورنو، به استثنای مولیس و آبروتزو، است. سطح پایین کارآفرینی در سیسیل با فعالیت‌های مجرمانه سازمان‌یافته محلی مرتبط است و در ساردینیا، ناشی از هزینه‌های عملیاتی نسبتاً گران (برق، حمل و نقل و غیره) است که به دلیل موقعیت محیطی آن از سرزمین اصلی ایتالیا و عدم وجود پیوستگی ارضی مناسب، ۲۰ تا ۵۰ درصد بیشتر از سایر مناطق است. این وضعیت در ساردینیا با توسعه فناوری‌های اطلاعاتی مانند تیسکالی، شرکت‌های هواپیمایی کم‌هزینه مانند رایان ایر و
شرکت‌های هواپیمایی کم‌هزینه مانند رایان ایر و قوانین مربوط به کرایه‌ها و مسیرهای بین جزایر و سرزمین اصلی ایتالیا کاهش یافته است.
معاون رئیس امارات متحده عربی، معاون رئیس دولت امارات متحده عربی است. در غیاب رئیس به هر دلیلی، متصدی این سمت تمام مسئولیت‌های رئیس امارات متحده عربی را انجام خواهد داد. در حالی که طبق قانون اساسی امارات متحده عربی الزامی نیست، رویه این است که حاکم دبی همزمان به عنوان معاون رئیس امارات متحده عربی نیز خدمت می‌کند. معاون رئیس جمهور توسط شورای عالی فدرال برای دوره‌های پنج ساله قابل تمدید انتخاب می‌شود. نخستین معاون رئیس، راشد بن سعید آل مکتوم بود که در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ به این سمت منصوب شد. از سال ۱۹۷۹، هر
دسامبر ۱۹۷۱ به این سمت منصوب شد. از سال ۱۹۷۹، هر نخست‌وزیری عنوان معاون رئیس را نیز داشته است.
پناهگاه اروپا () گروهی از ساختمان‌ها و سازه‌های کاتولیک رومی در اوروپا، بخش شهرداری بیلا، ایتالیا است. این بنا در ارتفاع ۱۱۵۹ متری در دره‌ای کوچک در آلپی بیله‌سی واقع شده است. افسانه. طبق افسانه‌های مذهبی، یک مجسمه چوبی سیاه از مریم مقدس که توسط سنت لوک تراشیده شده بود، توسط اسقف یوسبیوس ورچلی در اورشلیم پیدا شد و در قرن چهارم میلادی به ورچلی آورده شد. این تصویر توسط سنت یوسبیوس ورچلی از خاورمیانه، احتمالاً از سوریه یا لبنان به اسقف‌نشین خود ورچلی آورده شد. در اواسط قرن چهارم، در جریان آزار و اذیت مسیحیان
در اواسط قرن چهارم، در جریان آزار و اذیت مسیحیان توسط بت‌پرستان محلی سلتیک، اوسبیوس به کوه‌های ساکرو مونته دی اوروپا، حدود ۹ مایلی بیلا، ایتالیا، عقب‌نشینی کرد و مجسمه مریم مقدس را در غاری پنهان کرد. وقتی بعداً سعی کردند تصویر را جابجا کنند، وزن آن به‌طور ماوراءالطبیعه افزایش یافت و مجبور شدند آن را در آنجا، در کوه‌ها، جایی که در حال حاضر بر یک زیارتگاه عظیم نظارت دارد، رها کنند. مؤمنان پرهیزگار، وزن ماوراءالطبیعه تصویر را نشانه‌ای از مریم مقدس می‌دانند که او وصیت کرده بود در آنجا یک پناهگاه ساخته شود.
که او وصیت کرده بود در آنجا یک پناهگاه ساخته شود. افسانه‌های محلی همچنین ادعا می‌کنند که قبل از ورود اوسبیوس، قبایل سلتیک خدای باروری سیاه‌پوستی را می‌پرستیدند که ظاهراً با تصویر فعلی مریم مقدس و کودک جایگزین شده است. مریم مقدس سیاه‌پوست همچنین به عنوان مدونا نرا دی اوروپا یا ماریا رینا د مونته اوروپا شناخته می‌شود و او حامی شهر لوماس دل میرادور، در لا ماتانزا پارتیدو، استان بوئنوس آیرس، آرژانتین است. تاریخ. این مجسمه از چوب سدر لبنان ساخته شده است، با صورت و دست‌هایی که به رنگ سیاه رنگ‌آمیزی شده‌اند و با