payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اسرائیل نمایندگان آفریقای جنوبی این لفاظی‌ها را به عنوان مدرکی دال بر نسل‌کشی غزه (نسل‌کشی فلسطینیان) در نوار غزه توسط اسرائیل ارائه کردند. متون کتاب مقدس. هنگامی که بنی‌اسرائیل به سرزمین موعود می‌رسند، به آنها دستور داده می‌شود که «هیتی‌ها و عموری‌ها، کنعانی‌ها و فرزی‌ها، حوی‌ها و یبوسی‌ها» را که از قبل در آنجا زندگی می‌کردند، نابود کنند تا از وسوسه شدن به بت‌پرستی جلوگیری کنند. تثنیه ۲۰: ۱۶–۱۷ می‌گوید: «از شهرهای این مردمان که یهوه شما خدا به عنوان میراث به شما می‌دهد، نگذارید هیچ زنده‌ای زنده بماند. شما
شما می‌دهد، نگذارید هیچ زنده‌ای زنده بماند. شما مطمئناً آنها را نابود خواهید کرد (haḥărēm taḥărîmēm) … همان‌طور که یهوه، خدای شما، به شما فرمان داده است که آنها شما را به انجام هیچ‌یک از کارهای زشتی که برای خدایان خود انجام می‌دهند، نیاموزند و بدین ترتیب شما علیه یهوه، خدای خود، گناه کنید.» یوشع در حال انجام این دستورها به تصویر کشیده شده است.
میخائیل یاکوشین (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی، نشان دوستی، و نشان پرچم سرخ کار شده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد.
والنتین نیکولایف (; ۱۶ اوت ۱۹۲۱ – ۹ اکتبر ۲۰۰۹) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره سرخ، مدال پنجاهمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، قهرمان ورزشی اتحاد شوروی، مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال دفاع از مسکو، مدال چهلمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، نشان شایستگی نبرد، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، مدال سی‌امین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال «برای پیروزی بر آلمان در
میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال «برای پیروزی بر آلمان در جنگ بزرگ میهنی ۱۹۴۱-۱۹۴۵»، روبان مدال بزرگداشت ۸۵۰مین سالگرد مسکو، مدال ژوکوف، نشان دوستی خلق، و مدال شصتمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) شده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
فردریخ ماریوتین (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی شده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
جنگ (عنوان اصلی: "Quando si comprende") داستان کوتاهی از نمایشنامه‌نویس و درام‌نویس ایتالیایی، لوئیجی پیراندلو، است که اولین بار در مجموعه داستان کوتاه "«کاوالو نِلا لونا»" در سال ۱۹۱۸ منتشر شد. این داستان، بحثی را بین والدین سربازان در جنگ جهانی اول در مورد چگونگی برخورد آنها با غم و اندوه دنبال می‌کند. این داستان به موضوعاتی مانند میهن‌پرستی، غم و اندوه و ماهیت مخرب جنگ می‌پردازد. برخی این داستان را به همراه «دیوار» ژان پل سارتر، یکی از بزرگ‌ترین داستان‌های کوتاه دوره بین دو جنگ جهانی می‌دانند. ترجمه
کوتاه دوره بین دو جنگ جهانی می‌دانند. ترجمه انگلیسی این داستان از آن زمان به یک اثر ادبی تبدیل شده است که اغلب در ایالات متحده، کانادا و آلمان تدریس می‌شود. خلاصه داستان. داستان با ورود یک مادر و پدر به قطار برای ترک رم و دیدار تنها پسرشان آغاز می‌شود، که پیش‌تر برای خدمت در جنگ جهانی اول اعزام شده بود. همسر در غم خود آرام نمی‌گیرد و شروع به گریه می‌کند. در این هنگام، سایر مسافران از همسر می‌پرسند که چه اتفاقی افتاده است و او به آن‌ها می‌گوید که تنها پسرشان تازه به جبهه اعزام شده است. بسیاری از مسافران با
تازه به جبهه اعزام شده است. بسیاری از مسافران با این موضوع همذات‌پنداری می‌کنند و زنی به آن‌ها می‌گوید که پسرش که از آغاز جنگ اعزام شده بود، دو بار زخمی بازگشته و دوباره به جبهه فرستاده شده است. زن دیگری می‌گوید که هر دو پسرش در حال جنگیدن هستند. سپس آن‌ها دربارهٔ این بحث می‌کنند که آیا فرستادن تنها پسر به جنگ بهتر است یا داشتن دو پسر که هر دو به جبهه فرستاده شوند. شوهر می‌گوید که اگر یکی از پسران شما بمیرد، هنوز پسر دیگر باقی است. اما مسافر دیگری استدلال می‌کند که داشتن یک پسر باقی‌مانده به معنای آن است
می‌کند که داشتن یک پسر باقی‌مانده به معنای آن است که پدر مجبور خواهد بود ادامه زندگی خود را در غم و رنج بگذراند. در این هنگام، مسافر دیگری که پیراندلو او را چاق و سرخ‌روی توصیف می‌کند، بحث را «مزخرف» می‌نامد و می‌گوید که فرزندان آن‌ها متعلق به کشورشان هستند و نه برای خودشان. او توضیح می‌دهد که پسرش در جنگ کشته شده است، اما پسرش برای او پیامی فرستاده بود که در لحظات آخر از کشته شدن در دفاع از کشورش خرسند بوده است، و به همین دلیل او از مرگ پسرش سوگواری نمی‌کند.[۲] این سخن، سایر مسافران را ساکت می‌کند، کسانی
این سخن، سایر مسافران را ساکت می‌کند، کسانی که از سخنان او تحت تأثیر قرار گرفته و همگی با احساس او موافقت می‌کنند. مادر داغ‌دیده نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد و شروع به اندیشیدن دربارهٔ خودخواهی غم خود می‌کند. اما اندکی بعد، او نسبت به استدلال او بی‌تفاوت می‌شود و پرسشی به ظاهر ساده می‌پرسد: «پس، پسرت واقعاً مرده است؟» داستان با این پرسش پایان می‌یابد که مرد چاق با شنیدن این کلمات، به این واقعیت پی می‌برد که پسرش واقعاً مرده است و شروع به گریه غیرقابل کنترل می‌کند، که باعث تعجب سایر مسافران می‌شود.
ولادیمیر نیکانوروف (; – ) بازیکن فوتبال و بازیکن هاکی روی یخ اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی شده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو اشاره کرد.
گیورگی آنتادزه (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال گرجی‌تبار اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی شده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو تفلیس اشاره کرد.
«سوختن خانه منفور» (عنوان ایتالیایی: "L'incendio della casa abominevole") داستان کوتاهی از رمان‌نویس ایتالیایی، ایتالو کالوینو است. این داستان را می‌توان آزمایشی از ادبیات به کمک رایانه دانست، جایی که تکنیک‌های ترکیبی و نوشتار مبتنی بر محدودیت که توسط نویسندگان فرانسوی اولیپو توسعه داده شده است، به جای صرفاً آرایش نحوی متن، در ساختار روایی به کار گرفته می‌شوند. داستان/طرح داستان. یک تحلیل‌گر و برنامه‌نویس کامپیوتر توسط یک شرکت بیمه استخدام می‌شود تا سوابق و شرایط یک مهمان‌خانه را که به‌طرز مرموزی در آتش
و شرایط یک مهمان‌خانه را که به‌طرز مرموزی در آتش سوخته است بازسازی کند. هر چهار مستأجر خانه در این حادثه جان خود را از دست داده‌اند: بیوه‌زن رزلر (مالک خانه)، دخترخوانده‌اش اوگیوا، جوان اینیگو و کشتی‌گیر ازبکی، بلندو کیند. در حالی که پلیس تحقیق را متوقف کرده است زیرا همه افراد دخیل فوت کرده‌اند، شرکت بیمه مصمم است که شرایط وقوع آتش‌سوزی را بررسی کند، زیرا هر یک از مستأجران بیمه عمر گرفته بودند. تنها سرنخ موجود، دفترچهٔ سوخته‌ای است که در خرابه‌های خانه پیدا شده و تنها جلد آن باقی مانده است. روی جلد جلو
شده و تنها جلد آن باقی مانده است. روی جلد جلو عنوانی نوشته شده است: «گزارشی از اعمال نفرت‌انگیزی که در این خانه انجام شده‌اند» و در پشت جلد، فهرستی شامل دوازده مورد به ترتیب الفبایی درج شده است: برای حل این معما، برنامه‌نویس کامپیوتر با اصطلاحات رسمی به آن می‌پردازد: هر یک از چهار کاراکتر می‌توانند همزمان مفعول و فاعل ۱۲ عمل ممکن ذکر شده در فهرست دفترچه یادداشت باشند. اگر هر بار دو کاراکتر در نظر گرفته شود، هر کدام می‌توانند ۱۲ رابطه متعدی و غیرانعکاسی مختلف را پیکربندی کنند که در مجموع ۱۲ توان ۱۲
مختلف را پیکربندی کنند که در مجموع ۱۲ توان ۱۲ (۸۷۴٫۲۹۶٫۶۷۲٫۲۵۶) رابطه ممکن ایجاد می‌کند. برای محدود کردن تعداد فرضیه‌های ممکن، برنامه‌نویس باید سیستمی از فیلترها و قوانین انتخاب را تعریف کند که به کامپیوتر اجازه دهد به‌طور خودکار فرضیه‌هایی را که از نظر فیزیکی یا منطقی غیرممکن به نظر می‌رسند، حذف کند. تاریخچه. پل برافورت، عضو گروه "اولیوپو" و بنیان‌گذار کارگاه ادبیات یاری‌شده با ریاضیات و کامپیوتر ("ALAMO")، توضیح داد که کالوینو در ابتدا نسخه کوتاه‌تری از این داستان را در نسخه ایتالیایی مجله "پلی‌بوی" در
این داستان را در نسخه ایتالیایی مجله "پلی‌بوی" در سال ۱۹۷۳ منتشر کرده بود. کالوینو بعداً متن را گسترش داد تا آن را به رمانی با عنوان «نظم در جرم» تبدیل کند. کالوینو از برافورت خواست برنامه‌ای برای ویرایش و پالایش متن بنویسد. این همکاری منجر به ارائه‌ای شد که در ۱۵ ژوئن ۱۹۷۷ در کارگاه تحقیقات پیشرفته در مرکز مرکز ملی هنر و فرهنگ ژرژ پمپیدو، مرکز هنر و فرهنگ پاریس، برگزار گردید.
الکساندر تنیاگین (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال دفاع از لنینگراد شده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
آوتاندیل گوگوبریدزه (؛ – ) بازیکن فوتبال گرجی‌تبار اهل گرجستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی، مدال شجاعت کار، و نشان پرچم سرخ کار شده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو تفلیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
انجمن سلطنتی عکاسی بریتانیای کبیر (), که به‌طور معمول با نام انجمن سلطنتی عکاسی () شناخته می‌شود، قدیمی‌ترین انجمن عکاسی جهان است که از سال ۱۸۵۳ تاکنون به‌طور پیوسته فعال بوده است. این انجمن در سال ۱۸۵۳ در لندن، انگلستان، با نام انجمن عکاسی لندن () و با هدف ترویج هنر و علم عکاسی بنیان‌گذاری شد و در همان سال، تحت حمایت سلطنتی از سوی ملکه ویکتوریا و شاهزاده آلبرت قرار گرفت. با این حال، تغییر نام انجمن برای بازتاب این حمایت در آن زمان مناسب تشخیص داده نشد. در سال ۱۸۷۴، نام آن به انجمن عکاسی بریتانیای کبیر ()
سال ۱۸۷۴، نام آن به انجمن عکاسی بریتانیای کبیر () تغییر یافت و تنها از سال ۱۸۹۴ بود که به نام «انجمن سلطنتی عکاسی بریتانیای کبیر» شناخته شد؛ عنوانی که تا امروز نیز به کار می‌رود. در ۲۵ ژوئن ۲۰۱۹، دوشس کمبریج، که اکنون کاترین، شاهدخت ولز است، به‌عنوان حامی انجمن منصوب شد و جای ملکه الیزابت دوم را گرفت که از سال ۱۹۵۲ حامی آن بود. این انجمن که از سال ۱۹۶۲ به‌عنوان یک خیریهٔ ثبت‌شده فعالیت می‌کند، در ژوئیهٔ ۲۰۰۴، منشور سلطنتی دریافت کرد که جایگاه برجستهٔ آن را به‌عنوان یک انجمن علمی در حوزهٔ عکاسی به رسمیت
را به‌عنوان یک انجمن علمی در حوزهٔ عکاسی به رسمیت شناخت. در بیشتر تاریخ خود، انجمن در مکان‌های مختلفی در لندن مستقر بود؛ در سال ۱۹۸۰ به شهر بث منتقل شد و از سال ۲۰۱۹ مقر آن در بریستول، انگلستان قرار دارد. عضویت در این انجمن همچنان بین‌المللی و برای همهٔ علاقه‌مندان به عکاسی آزاد است. انجمن برنامه‌ای از رویدادها را در سراسر بریتانیا و خارج از کشور، از طریق گروه‌های محلی و گروه‌های علاقهٔ ویژه برگزار می‌کند. این انجمن به‌عنوان صدای ملی عکاسان و عکاسی به‌طور کلی عمل کرده و این منافع را در طیف گسترده‌ای از
کلی عمل کرده و این منافع را در طیف گسترده‌ای از نهادهای دولتی و ملی که با موضوعاتی مانند حق تکثیر و حقوق عکاسان سروکار دارند، نمایندگی می‌کند.
ایل بکّو جالو (به انگلیسی: "منقار زرد") یک مجله طنز ضدفاشیستی در دهه ۱۹۲۰ در ایتالیا بود. این مجله بین سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ منتشر می‌شد. تاریخچه. "ایل بککو جالو" در سال ۱۹۲۴ توسط آلبرتو جانینی تأسیس شد، و اولین شماره در ۱۳ ژانویه همان سال منتشر شد. ستون سرمقاله اولین شماره به وضوح علیه فاشیسم موضع گرفته بود: "ایل بکو جالو" در رم مستقر بود. سردبیر این مجله که به صورت هفتگی منتشر می‌شد، آلبرتو سیانکا بود. از جمله همکاران او می‌توان به گابریل گالانتارا، بنیان‌گذار و سردبیر "لازینو"، و استفانو سیگلیئنتی اشاره
و سردبیر "لازینو"، و استفانو سیگلیئنتی اشاره کرد. لوئیجی پیراندلو، به دلیل ارادتش به بنیتو موسولینی، یکی از اهداف طنز "ایل بکو جالو" بود و قبلاً او را "پی. راندلو" صدا می‌زدند ("راندللو" در ایتالیایی به معنای «باشگاه (سلاح)» است). در سال ۱۹۲۶، رژیم فاشیستی جانینی را مجبور به تعطیلی آن و مهاجرت به فرانسه کرد. آلبرتو سیانکا، سردبیر، نیز به پاریس گریخت و در آنجا موفق شد به انتشار "ایل بکو جالو" ادامه دهد. در اول اوت ۱۹۲۷، سری جدید مخفیانه این مجله در پاریس، با سردبیری مشترک آلبرتو سیانکا ، منتشر شد. این
با سردبیری مشترک آلبرتو سیانکا ، منتشر شد. این انتشار به لطف یارانه‌های مالی جمع‌آوری‌شده در محافل (کانون تمرکز ضد فاشیست ایتالیا) از طریق مداخله فیلیپو توراتی و صنعتگر ایتالیایی-آرژانتینی، تورکواتو دی تلا، و بعداً با کمک جنبش عدالت و آزادی صورت گرفت. انتشار این مجله مخفی تا اوت ۱۹۳۱ (در مجموع ۷۷ شماره) ادامه یافت، تا اینکه به دلیل اختلافاتی که بین کارلو روسلی، که بودجه را تضمین می‌کرد، و جیانینی، که سردبیر مجله بود، پیش آمد، تعطیل شد. در همان دوره، دو مجله در ایتالیا ظهور کردند که به خاطر توسعه طنز سورئال
در ایتالیا ظهور کردند که به خاطر توسعه طنز سورئال نوآورانه‌شان شناخته می‌شدند، "برتولدو" و "مارک‌آئورلیو"؛ نویسندگان این مجلات مرتجعانی بودند که برای رعایت رژیم از طنز سیاسی اجتناب می‌کردند.
ایل بارِتی (Il Baretti) یک مجله ادبی ماهانه بود که یکی از نشریاتی بود که توسط پیرو گوبتی تأسیس و سردبیری می‌شد. این مجله بین سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۸ در تورین منتشر می‌شد. عنوان آن اشاره‌ای به جوزپه بارِتی، نویسنده‌ای در قرن هجدهم، یک تبعیدی و زائر پیش از دوران رمانتیک بود. تاریخچه و مشخصات. "ایل بارِتی (Il Baretti)" اولین بار در ۲۳ دسامبر ۱۹۲۴ در تورین منتشر شد. این سومین و آخرین نشریه‌ای بود که توسط پیرو گوبتی آغاز شد. این نشریه به عنوان یک ضمیمه ادبی چهار صفحه‌ای برای مجله دیگر گوبتی، "انقلاب لیبرال،" آغاز
برای مجله دیگر گوبتی، "انقلاب لیبرال،" آغاز به کار کرد. او پس از تعطیلی انقلاب لیبرال در سال ۱۹۲۵، از این مجله برای ادامه رویکرد انتقادی خود نسبت به فاشیسم استفاده کرد. گوبتی از آغاز به کار این مجله در سال ۱۹۲۴ تا زمان مرگش در فوریه ۱۹۲۶، آن را رهبری می‌کرد. آگوستو مونتی پس از مرگ گوبتی، مدیریت این مجله را بر عهده گرفت. پس از مونتی، سانتینو کاراملا و پیرو زانتی جانشین او شدند که تا زمان تعطیلی آن در دسامبر ۱۹۲۸، آن را اداره می‌کردند. "ایل بارِتی" ماهانه منتشر می‌شد و نقدها و مقالاتی را منتشر می‌کرد.
منتشر می‌شد و نقدها و مقالاتی را منتشر می‌کرد. نویسندگان اصلی آن لئون گینزبورگ، بندتو کروچه، اوژنیو مونتاله و گائتانو سالومینی بودند. ماسیمو میلا فعالیت خود را به عنوان منتقد موسیقی و مورخ در سال ۱۹۲۸ در این مجله آغاز کرد. "ایل بارِتی" همچنین ترجمه‌هایی از آثار سورئالیست‌ها و دادائیست‌های مشهور، از جمله جیمز جویس، راینر ماریا ریلکه، ویرجینیا وولف، آندره ژید، پل والری، استفان مالارمه، مارسل پروست و شارل بودلر را منتشر کرد. این مجله یکی از نشریاتی بود که در توسعه مفهوم اروپایی‌گرایی نقش داشت. "ایل بارِتی" در
مفهوم اروپایی‌گرایی نقش داشت. "ایل بارِتی" در طول حیات خود در مجموع ۵۳ شماره و همچنین شماره‌های ویژه‌ای در مورد ادبیات فرانسه و تئاتر آلمان منتشر کرد.
اوت اوت یک مجله فلسفی انتقادی و ادبی است که در میلان، ایتالیا منتشر می‌شود. نام آن ریشه لاتین دارد و به انتخاب وجودی و همچنین به مفهوم‌سازی سورن کیرکگور از "«یا این/یا آن»" اشاره دارد. تاریخچه و مشخصات. با عنوان فرعی مجله فلسفه و فرهنگ، "مجله اوت" در سال ۱۹۵۱ توسط انزو پاچی تأسیس شد. انزو پاچی همچنین تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۶ سردبیر این مجله بود. دفتر مرکزی این مجله در میلان است. "مجلهٔ اوت (Aut)" گرایش پدیدارشناختی و اگزیستانسیالیستی دارد. این مجله مقالاتی در زمینهٔ فلسفه، ادبیات، جامعه‌شناسی، زبان‌شناسی و
زمینهٔ فلسفه، ادبیات، جامعه‌شناسی، زبان‌شناسی و همچنین معماری و شهرسازی منتشر می‌کند. جیلو دورفلس از جمله نویسندگان مهم سابق این مجله است. روبرتو سانسی فعالیت خود را به عنوان منتقد در دهه ۱۹۵۰ در این مجله آغاز کرد. پیر آلدو رواتی بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ در هیئت تحریریه این مجله بود در طول این دوره، این مجله به یک انجمن مهم برای بحث‌های مارکسیسم و پساساختارگرایی تبدیل شد. پس از آن نیز به عنوان یک مجله انتقادی به انتشار خود ادامه داد.
آرتریبون یک مجله هنری ایتالیایی با توزیع سراسری است که دفتر مرکزی آن در رم قرار دارد. این مجله نمایشگاه‌های جاری، مصاحبه با هنرمندان، نقد و بررسی و تحلیل موضوعاتی مانند بازار هنر، معماری و طراحی را پوشش می‌دهد. این مجله در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد و هم به صورت آنلاین و هم به صورت چاپی، هر کدام با محتوای متفاوت، در دسترس است. این مجله هر دو ماه یکبار با تیراژ ۵۵۰۰۰ نسخه منتشر می‌شود و در بیش از ۶۵۰ مکان در سراسر ایتالیا توزیع می‌شود. تاریخچه. از زمان تأسیس در سال ۲۰۱۱، "آرتریبون" توسط بنیان‌گذار و سردبیر آن،
سال ۲۰۱۱، "آرتریبون" توسط بنیان‌گذار و سردبیر آن، ماسیمیلیانو تونلی، اداره می‌شود. ریاست این مجله بر عهده پائولو کوچیا، رئیس گامبرو روسو، است. پس از دو سال فعالیت، ایل جورناله، آرتریبون را به عنوان سخنگویی می‌دید که می‌تواند داستان بازار هنر را روایت کند و در عین حال به عنوان همتای آن عمل کند. در عرض چند سال، "آرتریبون" خود را «به عنوان پلتفرم اصلی بحث، اخبار و تحقیقات فرهنگ بصری در ایتالیا» قرار داد. در سال ۲۰۱۵، "آرتریبون" نقشه "هنر خیابانی رم" را برای اداره محلی رم تهیه کرد و وب‌سایت آن اخیراً با تأمین
محلی رم تهیه کرد و وب‌سایت آن اخیراً با تأمین مالی بخشی از بودجه اروپایی، بازسازی شد. به گفته بزرگ‌ترین روزنامه ایتالیا ، کوریره دلا سرا، "آرتریبون" اکنون به همراه "آرتزلایف" و '، یکی از شناخته‌شده‌ترین مجلات آنلاین، در مورد رویدادها و نمایشگاه‌های فرهنگی در ایتالیا و سراسر جهان اطلاع‌رسانی و بررسی می‌کند. در سال ۲۰۲۱، روزنامه پیشرو ایتالیا، لا رپوبلیکا، از اظهار نظر نژادپرستانه ماسیمیلیانو تونلی در مورد یک نمایشگاه هنر آفریقایی در لندن خبر داد که هیئت تحریریه "آرتریبون" از آن فاصله گرفت و سردبیر آن
تحریریه "آرتریبون" از آن فاصله گرفت و سردبیر آن عذرخواهی کرد. در بهار ۲۰۲۵، مجله هنری ' پس از توهین دفتر مطبوعاتی یک نمایشگاه به تونلی پس از انتشار یک مقاله انتقادی، همبستگی خود را با او ابراز کرد. طراحی. طراحی مجله "آرتریبون" یادآور مجله معروف "اینترنشنال هرالد تریبون" است و همچنین فونت گوتیک جلد آن را به خود گرفته است. یک ویرایش عمیق سرمقاله و گرافیک در پایان سال ۲۰۱۸ تکمیل شد اکثر جلدهای آن انتزاعی یا مفهومی هستند که با محتوا و سبک مجله مطابقت دارند. از سپتامبر ۲۰۲۲، مدرسه طراحی موسسه طراحی اروپایی
از سپتامبر ۲۰۲۲، مدرسه طراحی موسسه طراحی اروپایی جلدهای مجله را طراحی کرده است و «به بررسی مضامین معاصر مانند آلودگی بین هنر و فناوری، انسان و طبیعت، واقعیت و مجازی» می‌پردازد.
آوتاندیل چکواسلی (؛ – ) بازیکن فوتبال گرجی‌تبار اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو تفلیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
حمله معروف خرس‌ها به سیسیل () یک کتاب کودک ایتالیایی است که در سال ۱۹۴۵ توسط دینو بوتزاتی نوشته و تصویرگری شده است. این کتاب داستان درگیری مسلحانه بین خرس‌ها و انسان‌ها در سیسیل را روایت می‌کند. این کتاب در قالب رمان نوشته شده و دارای شعر و تصاویر زیادی نیز هست. خلاصه داستان. این کتاب داستان گروهی از خرس‌ها را روایت می‌کند که در کوه‌های سیسیل تحت فرماندهی شاه لئونزیو زندگی می‌کنند. در طول یک زمستان بسیار سخت، خرس‌ها خود را بدون غذا می‌یابند و سپس تصمیم می‌گیرند برای زنده ماندن به دوک‌نشین بزرگ سیسیل حمله
برای زنده ماندن به دوک‌نشین بزرگ سیسیل حمله کنند. لئونزیو همچنین امیدوار است پسرش تونیو را که چند سال قبل توسط شکارچیان ربوده شده بود، پیدا کند. دوک بزرگ ارتش خود را علیه خرس‌ها می‌فرستد، که ناتوانی آن‌ها آشکار است: حیوانات محکوم به شکست بودند اگر دخالت شجاع‌ترین و قوی‌ترین جنگجویشان، خرس بابونه، نبود که با پرتاب گلوله‌های عظیم برف سربازان دشمن را فراری می‌دهد. خرس‌ها در اردوگاه دشمن جشن می‌گیرند، جایی که با پروفسور د آمبروزیس ملاقات می‌کنند، جادوگر و ستاره‌شناس پیشین دوک بزرگ که او را به‌خاطر پیش‌بینی
پیشین دوک بزرگ که او را به‌خاطر پیش‌بینی سقوط قلمرو خود برکنار کرده بود. او عصای جادویی‌ای در اختیار دارد که تنها می‌توان دو بار از آن استفاده کرد و آن را برای درمان خودش در صورت بیماری نگه می‌دارد؛ با این حال، پروفسور د آمبروزیس مجبور می‌شود طلسمی انجام دهد تا خرس‌ها و خودش را از حمله ارتش گرازهای سیریه مولفتا، پسرعمو و متحد دوک بزرگ، نجات دهد: این طلسم باعث می‌شود گرازها باد کنند تا اینکه در آسمان منفجر شوند. پس از چند ماجراجویی، خرس‌ها به پایتخت دوک‌نشین می‌رسند، جایی که امیدوارند غذاهای فراوانی بیابند.
می‌رسند، جایی که امیدوارند غذاهای فراوانی بیابند. پس از روز اولی از نبردهای ناموفق، حیوانات به لطف اختراعات هوشمندانه خرس فرنجی‌پانه که به آن‌ها اجازه می‌دهد وارد شهر شوند، برتری پیدا می‌کنند. لئونزیو و برخی از همراهانش وارد تئاتر اکسلسیر می‌شوند، جایی که دوک بزرگ، که توسط همکارانش از وضعیت واقعی بی‌خبر نگه داشته شده، در حال تماشای نمایش نهایی شب است: تونیوی مجبور به اجرای نمایش آکروباتیک است. لئونزیو بلافاصله پسر خود را تشخیص می‌دهد و به سوی او می‌دود، اما دوک بزرگ به خرس عروسکی شلیک می‌کند و او را به‌شدت
دوک بزرگ به خرس عروسکی شلیک می‌کند و او را به‌شدت زخمی می‌کند. همراهان لئونزیو دوک بزرگ را می‌کشند، در حالی که پروفسور د آمبروزیس، هرچند با اکراه شدید، از دومین و آخرین طلسم عصای جادویی خود برای درمان تونیوی استفاده می‌کند. به این ترتیب، حکومت لئونزیو بر شهر آغاز می‌شود، به نام همزیستی مسالمت‌آمیز بین خرس‌ها و انسان‌ها. با این حال، در طول سال‌ها، خرس‌ها با تقلید از عادات انسانی مانند لباس پوشیدن و نوشیدن، شروع به فساد می‌کنند. پیشکار، خرس سالینیترو، در مرکز این فرایند قرار دارد: با ساختن بنای یادبودی به
این فرایند قرار دارد: با ساختن بنای یادبودی به افتخار لئونزیو، حواس او را پرت می‌کند، سالینیترو یک قمارخانه باز می‌کند (که در آن لئونزیو پسرش تونیو را غافلگیر می‌کند) و مهمانی‌های وحشیانه‌ای را در یک کاخ پنهان ترتیب می‌دهد، سپس از پروفسور د آمبروزیوس یک عصای جادویی دیگر که برای خودش ساخته بود را می‌دزدد. پیشکار، در عطش قدرت، لئونزیو را به شدت زخمی می‌کند، زمانی که او به همراه وفادارانش برای مبارزه با یک مار دریایی وحشتناک که شهر را تهدید می‌کند، به دریا می‌رود. اما سالینیترو بلافاصله توسط خرس یاسمین، تنها
اما سالینیترو بلافاصله توسط خرس یاسمین، تنها کسی که متوجه دسیسه‌های او شده است، کشته می‌شود. شاه لئونزیو در بستر مرگ از خرس‌ها می‌خواهد که شهر و ثروتی را که آنها را فاسد کرده است، ترک کنند و به کوهستان بازگردند، جایی که آرامش خاطر خواهند یافت؛ حیوانات به خواست او احترام می‌گذارند و انسان‌ها را برای همیشه رها می‌کنند. انتشار. این کتاب در سال ۱۹۴۵ توسط آرسی‌اس منتشر شد. در سال ۱۹۴۷ توسط فرانسیس لاب به انگلیسی ترجمه شد. در سال ۲۰۰۳، یک نسخه جدید آمریکایی با جلد سخت در مجموعه کودکان نیویورک ریویو منتشر شد و پس
سخت در مجموعه کودکان نیویورک ریویو منتشر شد و پس از آن در سال ۲۰۰۵ نسخه کاغذی آن توسط انتشارات هارپرکالینز منتشر شد. در نسخه هارپرکالینز، لمونی اسنیکت یک راهنمای خواننده نوشته است که خلاصه‌ای از هر فصل، سوالات جالبی برای تفکر خواننده و یک فعالیت جالب برای انجام هر فصل ارائه می‌دهد. پذیرش. "پابلیشرز ویکلی" در سال ۲۰۰۴ نوشت: «نقاشی‌های بوتزاتی حال و هوای سرگرم‌کننده و رترو-اروپایی را حفظ می‌کنند، در حالی که تصاویر رنگی گاه به گاه او بر پشت‌بام‌های قرمز شهر و معماری باشکوه آن تأکید دارند.» "کرکوس ریویوز" نوشت
باشکوه آن تأکید دارند.» "کرکوس ریویوز" نوشت که این کتاب «شاید به همان اندازه که برای بزرگسالی که آن را با کودکی ده ساله به بالا به اشتراک می‌گذارد، برای کودکی که ممکن است آن را صرفاً به عنوان یک فانتزی بخواند، جذاب باشد.» این منتقد همچنین نوشت که «جلوه اپرا-کمیک، طرح داستانی قابل توجه، نقاشی‌های طنزآمیز - و صفحات کامل رنگی - توسط نویسنده، آن را برای مخاطبان گزینشی جذاب می‌کند.» اقتباس سینمایی. این کتاب در فیلم انیمیشن فرانسوی-ایتالیایی "«تهاجم مشهور خرس‌ها به سیسیل"» به کارگردانی لورنزو ماتوتی اقتباس شده
به سیسیل"» به کارگردانی لورنزو ماتوتی اقتباس شده است که در سال ۲۰۱۹ برای اولین بار به نمایش درآمد.
ولادیمیر مارگانیا (؛ – ) بازیکن فوتبال گرجی‌تبار اهل شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی و مدال شجاعت کار شده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال شاختار دونتسک و باشگاه فوتبال دینامو تفلیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
نظام آموزشی ایران تا قرن نوزدهم عمدتاً بر پایه مکتب‌خانه‌ها استوار بود؛ نهادهایی سنتی که آموزش قرآن، خواندن و نوشتن، و اصول دینی را هدف قرار می‌دادند. این مراکز بیشتر بر تربیت معنوی تمرکز داشتند تا توسعه مادی زندگی. اما پس از شکست‌های نظامی ایران در جنگ‌های ایران و روس، نیاز به نهادهای آموزشی مدرن برای توسعه ملی و مقابله با عقب‌ماندگی احساس شد. این تحول با تأسیس مدارس جدید در دوران قاجار آغاز شد، مدارسی که برخلاف مکتب‌خانه‌ها، به آموزش علوم جدید، زبان‌های خارجی، و مهارت‌های زندگی مادی پرداختند. این تغییر،
و مهارت‌های زندگی مادی پرداختند. این تغییر، نقطه آغاز آموزش و پرورش نوین در ایران بود. در ایران پیش از دارالفنون، واژه «مدرسه» به حوزه‌های علمیه وابسته به مسجد اطلاق می‌شد که آموزش احکام و شریعت را با مشروعیت مدرس و مجتهد سامان می‌داد. در عصر قاجار، روحانیون دگراندیشی چون میرزا حسن رشدیه، با تحصیلات دینی در نجف و آشنایی با نظام آموزشی عثمانی، نخستین مدارس جدید را در ایران بنیان نهادند. پیشگامان. میرزا حسن رشدیه (۱۲۳۰–۱۳۲۳ هجری شمسی)، از پیشگامان تحول آموزش در ایران، بنیان‌گذار نخستین مدارس به سبک نوین و
در ایران، بنیان‌گذار نخستین مدارس به سبک نوین و مبدع روش‌های نوین تدریس بود. او در تبریز زاده شد و در خانواده‌ای روحانی پرورش یافت. رشدیه پس از سفر به بیروت و آشنایی با نظام آموزشی نوین، تصمیم گرفت شیوه‌های سنتی مکتب‌خانه را دگرگون کند. او نخستین مدرسه ابتدایی را در تبریز بنیان نهاد و با استفاده از الفبای صوتی، آموزش خواندن و نوشتن را برای کودکان ساده‌تر کرد. این اقدام با مخالفت‌های شدید سنت‌گرایان روبرو شد، اما رشدیه با پشتکار ادامه داد و مدارس متعددی در تبریز، مشهد و تهران تأسیس کرد. رشدیه را باید پدر
تبریز، مشهد و تهران تأسیس کرد. رشدیه را باید پدر فرهنگ نوین ایران دانست، زیرا او نه‌تنها مدارس جدید تأسیس کرد، بلکه کتاب‌های درسی ویژه کودکان نوآموز را نیز تألیف نمود. او معتقد بود آموزش باید با زندگی روزمره و نیازهای واقعی کودکان پیوند داشته باشد. در مقاله‌ای از فصلنامه تاریخ، دکتر سهراب یزدانی و ابراهیم بوچانی تأکید می‌کنند که رشدیه با حمایت امین‌الدوله و شیخ هادی نجم‌آبادی توانست نظام آموزشی ایران را متحول کند. او با تألیف کتاب‌هایی چون «تربیت‌الاطفال» و «الفبای صوتی»، روش‌های سنتی را کنار گذاشت و آموزش
«الفبای صوتی»، روش‌های سنتی را کنار گذاشت و آموزش را به شیوه‌ای علمی و کاربردی نزدیک کرد. مدرسه‌سازی در عصر قاجار. در دوران قاجار، با تأسیس دارالفنون در سال ۱۲۳۰ شمسی (۱۸۵۱ میلادی)، نخستین گام جدی در مسیر مدرسه‌سازی مدرن برداشته شد. دارالفنون با هدف آموزش علوم نظامی، مهندسی، پزشکی و زبان‌های خارجی تأسیس شد و الگویی برای مدارس بعدی شد. مدرسه‌سازی در عصر پهلوی. در دوره پهلوی، مدرسه‌سازی به سیاستی ملی تبدیل شد. دولت با تأسیس وزارت معارف و گسترش مدارس ابتدایی، متوسطه و عالی، آموزش را به ابزاری برای نوسازی