payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سنت جورج هامبورگ، او را به جرم ایراد صدمه بدنی خطرناک و سرقت به یک سال و یک هفته حبس محکوم کرد. اگرچه ابراهیم آ. نسبت به این حکم درخواست تجدیدنظر داد، اما در نهایت از ۲۱ ژانویه ۲۰۲۲ تا ۱۹ ژانویه ۲۰۲۳ در زندان بیلوردر (Billwerder) دوره حبس خود را گذراند. در زندان، کارکنان به مشکلات روانی او مشکوک بودند و به طور منظم به او متادون می‌دادند. رفتار مجرم در بازداشت. در دوران بازداشت، ابراهیم آ. رفتارهای قابل توجهی از خود نشان داد. او به زندانیان و کارکنان دادگاه توهین می‌کرد و باعث درگیری‌های فیزیکی می‌شد. او
توهین می‌کرد و باعث درگیری‌های فیزیکی می‌شد. او همچنین شروع به نشان دادن رفتارهای عجیبی کرد، از جمله خراشیدن دیوارها با قاشق و ادعای اینکه شیطان با او صحبت می‌کند. در ۶ اوآگوست۲۰۲۲، یک افسر زندان متوجه شد که ابراهیم آ. مکرراً عبارت «ماشین بزرگ، برلین، حقیقت» را تکرار می‌کند. او همچنین دو بار از یکی دیگر از کارکنان پرسید که آیا آن‌ها هم می‌خواهند «زیر چرخ‌ها بروند». در یک برگه ثبت مشاهدات در پرونده پرسنلی این زندانی، در آگوست ۲۰۲۲ ثبت شده بود که او خود را با انیس عمری، مهاجم حمله با کامیون در برلین در سال
انیس عمری، مهاجم حمله با کامیون در برلین در سال ۲۰۱۶، مقایسه کرده و گفته بود: «تنها یک انیس عامری وجود ندارد، بلکه چندین نفر هستند و من یکی از آن‌ها هستم». با این حال، او پیشتر در لیست نظارتی افراط‌گرایان شناخته شده‌ قرار نداشت. رفتار مجرم پس از آزادی. در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۳، ابراهیم آ. آزاد شد، زیرا دوره محکومیت یک ساله خود را به پایان رسانده بود و انتظار نمی‌رفت که تصمیمی درباره تجدید نظر در آینده قابل پیش‌بینی صادر شود. با این حال، پرونده‌های قضایی دیگری به دلیل ضرب و جرح همچنان علیه او در جریان بود. شش روز
ضرب و جرح همچنان علیه او در جریان بود. شش روز پس از آزادی، حمله با چاقو در بروک‌اشتت رخ داد. او چاقوی آشپزخانه‌ای را که در حمله از آن استفاده کرده بود، از یک سوپرمارکت در شهر کیل دزدیده بود. ابراهیم آ. در حالی که پس از دستگیری هنوز در بیمارستان تحت درمان بود، از پلیس پرسید که به چند نفر چاقو زده و ملیت قربانیان چیست. او در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۳ به زندان منتقل شد و پس از چندین ماه مشاوره سلامت روان، روانشناسان این گمان را مطرح کردند که وی تحت تأثیر روان‌پریشی (psychosis) قرار دارد. بنا بر گزارش‌ها، او ادعا کرده
قرار دارد. بنا بر گزارش‌ها، او ادعا کرده است که «سرویس مخفی فلسطینی» او را تعقیب می‌کند، فضای داخلی سلولش از تلویزیون عمومی پخش می‌شود و شیطان به او دستور می‌دهد که خودکشی کند. با این حال، خود ابراهیم آ. بیماری روانی خود را انکار کرد.
قایق سنت پیتر (به (یک سنت روستایی محبوب است که در شمال ایتالیا، به ویژه در منطقه جغرافیایی فریولی-ونیز جولیا ، ونتو، ترنتینو، لومباردی، لیگوریا و پیمونت رایج است. این سنت همچنین در دره‌ها و سرزمین‌های خاصی از شمال غربی توسکانی رواج دارد: گارفانیانا و وال دی لیما (استان لوکا)، والریانا (استان پیستویا) و گالسیانا (استان پراتو). این سنت به فرقه سنت پیتر برمی‌گردد که از قرن ۱۸ به لطف راهبان بندیکتی در شمال ایتالیا رواج یافت. در برخی مناطق و در گونه‌های دیگر، همین سنت برای ۲۴ ژوئن، جشن سنت جان باپتیست، نیز رواج
سنت برای ۲۴ ژوئن، جشن سنت جان باپتیست، نیز رواج داشته است. ریشه این باور به پدیده‌های جوی مرتبط است، زیرا آنها برای محصولات کشاورزی یا ماهیگیری مهم هستند. تاریخچه. در شامگاه بیست‌وهشتم ژوئن، که مصادف با شب پیش از روز بزرگداشت قدیسان پطرس و پولس است، آیینی سنتی و شاعرانه در برخی مناطق اروپا، به‌ویژه در ایتالیا، برگزار می‌شود که ریشه در باورهای عامیانه و نمادهای مذهبی دارد. در این رسم، مردم سفیدهٔ تخم‌مرغ را با دقت درون بطری یا ظرف شیشه‌ای شفافی می‌ریزند و آن را در فضای باز—معمولاً روی لبهٔ پنجره یا
و آن را در فضای باز—معمولاً روی لبهٔ پنجره یا بالکن—قرار می‌دهند تا در طول شب در معرض هوای آزاد و تغییرات دمایی قرار گیرد. با گذشت ساعات شب، و تحت تأثیر اختلاف دمای روز و شب، سفیدهٔ تخم‌مرغ شروع به انعقاد می‌کند و رشته‌هایی نازک و شفاف درون بطری شکل می‌گیرد. این رشته‌ها، که به‌نظر می‌رسد به‌طور تصادفی درون ظرف پخش شده‌اند، در واقع ساختاری شبیه به دکل‌ها، بادبان‌ها و خطوط یک قایق را تداعی می‌کنند—و همین شباهت باعث شده که این پدیده در فرهنگ عامه به «قایق سنت پطرس» شهرت یابد. بر اساس افسانه‌ای زیبا و قدیمی،
پطرس» شهرت یابد. بر اساس افسانه‌ای زیبا و قدیمی، مردم باور دارند که این شکل‌گیری جادویی حاصل دمیدن نفس سنت پطرس درون بطری است؛ گویی او با نفس خود، سفیدهٔ تخم‌مرغ را به قایقی نمادین تبدیل می‌کند که حامل پیام‌هایی از آسمان یا نشانه‌ای از سرنوشت سال پیش‌روست. در برخی روایت‌ها، تأکید شده که بطری باید حتماً در فضای باز باقی بماند تا شبنم شبانه را جذب کند؛ چرا که شبنم، به‌عنوان عنصری لطیف و آسمانی، در شکل‌گیری کامل قایق نقش دارد. این آیین نه‌تنها جلوه‌ای از پیوند انسان با طبیعت و باورهای مذهبی است، بلکه نوعی
انسان با طبیعت و باورهای مذهبی است، بلکه نوعی پیش‌بینی نمادین نیز به‌شمار می‌رود. برخی مردم با نگاه به شکل قایق در صبح روز بعد، تلاش می‌کنند آیندهٔ خود را تعبیر کنند—آیا بادبان‌ها باز هستند؟ آیا قایق متعادل است؟ آیا نشانه‌ای از سفر، آرامش یا طوفان در پیش است؟ در مجموع، «قایق سنت پطرس» ترکیبی است از علم سادهٔ فیزیک (تغییرات دما و انعقاد آلبومین)، تخیل شاعرانه، و ایمان مردمی که در دل شب، به امید نشانه‌ای از آسمان، به بطری شیشه‌ای خیره می‌شوند. با مشاهدهٔ شکل «بادبان‌ها»، اگر خیلی تنگ یا بسته باشند، طبق
شکل «بادبان‌ها»، اگر خیلی تنگ یا بسته باشند، طبق افسانه، می‌توان اطلاعات خوب یا بدی در مورد سال زراعی یا سرنوشت خود دریافت کرد. در گارفانیانا و درهٔ سرچیو میانی، در طول سال‌های مهاجرت، نتیجهٔ این سنت به عنوان پاسخی برای سفر دریایی کسانی که برای عزیمت به قارهٔ آمریکا آماده می‌شدند، نیز تفسیر می‌شد. در فیزیک. این پدیده به‌دلیل تفاوت‌های دمایی میان روز و شب رخ می‌دهد، به‌ویژه در مقایسه با دمای سطح زمینی که بطری روی آن قرار گرفته است. این شرایط معمولاً در آغاز فصل تابستان دیده می‌شود، زمانی که زمین از روز قبل
فصل تابستان دیده می‌شود، زمانی که زمین از روز قبل گرم شده باشد و محیط برای شکل‌گیری رشته‌های سفیدهٔ تخم‌مرغ مناسب باشد. در واقع، این رسم را می‌توان در شب‌ها و روزهای دیگر همین دورهٔ زمانی نیز انجام داد، نه فقط در شب قدیسان پطرس و پولس. شرایط محیطی—مانند گرمای روز قبل و خنکی شب—نقش مهمی در شکل‌گیری این پدیده دارند. رطوبت سرد در شب باید چگالی آلبومین را کمی تغییر دهد که مشابه آب، باید کمی افزایش یابد، بنابراین به آرامی در کف ظرف شیشه‌ای می‌ریزد. به همین ترتیب، کف ظرف، در تماس با گرمای زمینی که روی آن قرار
کف ظرف، در تماس با گرمای زمینی که روی آن قرار دارد، باید مولکول‌های آب را با حرکات همرفتی کوچک به سمت بالا بالا ببرد و اثر حجاب‌های سفیده تخم مرغ را ایجاد کند. به این رویداد، تأثیر ساعات اولیه صبح نیز اضافه می‌شود: در اینجا، آلبومین باید دوباره گرم شود، بنابراین چگالی آن به‌طور قابل توجهی کاهش می‌یابد و بنابراین سعی می‌کند بالا برود و به اصطلاح، بادبان‌ها را بالا ببرد. ضرب‌المثل‌ها. برخی از ضرب‌المثل‌های ونیزی مربوط به جشن سنت پیتر و پولس است (ترجمه‌های انگلیسی در پرانتز آمده است):
روز سنت اوبالدو یا جشن چری رویدادی است که در ۱۵ مه در شهر ایتالیایی گوبیو برگزار می‌شود. این روز به افتخار زندگی اسقف اوبالدو بالداسینی که به عنوان محافظ گوبیو تقدیس شد، برگزار می‌شود. جالب است بدانید که این جشن نه‌تنها در ایتالیا، بلکه در شهر "جساپ" در ایالت پنسیلوانیای آمریکا نیز برگزار می‌شود. مهاجران ایتالیایی که از گوبیو به جساپ آمده‌اند، این سنت را با خود به آن‌جا برده‌اند و آن را با همان شور و احترام ادامه داده‌اند—نمونه‌ای زیبا از حفظ میراث فرهنگی در مهاجرت. شب پیش از سالگرد درگذشت سنت اوبالدو، یعنی
مهاجرت. شب پیش از سالگرد درگذشت سنت اوبالدو، یعنی ۱۵ مه، در شهر "گوبیو" ایتالیا با مراسمی باشکوه به نام Corsa dei Ceri (دوِ چِری‌ها) گرامی داشته می‌شود. این آیین، که ریشه در قرون وسطی دارد، یکی از نمادین‌ترین و پرشورترین جشن‌های مذهبی و فرهنگی ایتالیاست. در این مراسم، سه سازهٔ چوبی بلند به نام "چری"—که هر یک نمایندهٔ یکی از قدیسان محافظ شهر هستند: سنت اوبالدو، سنت جورج، و سنت آنتونی—توسط گروه‌هایی از مردان محلی با لباس‌های سنتی حمل می‌شوند. حرکت این سازه‌ها از میدان اصلی شهر آغاز می‌شود و با سرعت و هیجان
از میدان اصلی شهر آغاز می‌شود و با سرعت و هیجان به سمت کوه ادامه می‌یابد، جایی که کلیسای سنت اوبالدو قرار دارد. این دو نمادین نه‌تنها نمایش قدرت و هماهنگی، بلکه تجلی ایمان، افتخار و هویت مردم گوبیو است. این راهپیمایی در خیابان‌ها، به ترتیب شامل مجسمه‌های کوچکی از سنت اوبالدو، سنت جورج و سنت آنتونی است. این مجسمه‌ها بر روی پایه‌های چوبی عظیمی نصب شده‌اند که هر کدام توسط تیمی از «سرایولی‌ها» (دوندگان) که به ترتیب لباس‌های زرد، آبی یا مشکی پوشیده‌اند، بالا برده می‌شوند. در گوبیو، ایتالیا. در شهر گوبیو، مراسم
می‌شوند. در گوبیو، ایتالیا. در شهر گوبیو، مراسم پرشور با صحنه‌ای نمادین و رقابتی به پایان می‌رسد: سه سازهٔ چوبی بلند به نام چری—که هر یک حامل مجسمهٔ یکی از قدیسان محافظ شهر هستند—در پایان مسیر طولانی و نفس‌گیر، به سوی کلیسای سنت اوبالدو در بالای کوه اینجینو حمل می‌شوند. در این لحظهٔ پایانی، رقابتی نمادین و پرهیجان میان حاملان چری‌ها شکل می‌گیرد. گروه حامل چری سنت اوبالدو، که نماد افتخار و هویت گوبیو است، تلاش می‌کند تا پیش از رسیدن چری‌های سنت جورج و سنت آنتونی، درهای کلیسا را ببندد. این اقدام نه‌تنها
آنتونی، درهای کلیسا را ببندد. این اقدام نه‌تنها نمایش سرعت و هماهنگی گروه‌هاست، بلکه بازتابی از جایگاه ویژهٔ سنت اوبالدو در دل مردم گوبیو است—قدیسی که نه‌تنها محافظ شهر، بلکه نماد پیروزی ایمان و سنت بر رقابت و آشوب است. این رقابت پایانی، با وجود شور و هیجانش، در نهایت با احترام و وحدت پایان می‌پذیرد؛ چرا که هدف اصلی جشن، بزرگداشت قدیسان و تقویت پیوندهای اجتماعی و مذهبی مردم است. این رویداد در گوبیو از بسیاری جهات بزرگتر است: مسیر طولانی‌تر، شرکت‌کنندگان و هزاران تماشاگر بیشتر، و سطح بالاتری از هیجان و شدت.
تماشاگر بیشتر، و سطح بالاتری از هیجان و شدت. این رویداد در گوبیو ممکن است بازمانده‌ای از آیین مشابهی باشد که در الواح ایگووین پیش از مسیحیت شرح داده شده است. در جساپ، پنسیلوانیا. مبدأ. بخش جساپ، حومه‌ای از اسکرانتون، که در دسامبر ۱۸۷۶ سازماندهی و برای ثبت به دادگاه شهرستان لوزرن ارائه شد، در دهه‌های بعدی همراه با صنعت زغال سنگ آنتراسیت رشد کرد. تقاضا برای معدنچیان، بسیاری از مهاجران اروپایی را به دره لاکاوانا آورد. ایتالیایی‌ها عمدتاً از گوبیو و سایر جوامع استان پروجا در منطقه اومبریا به جساپ آمدند. منطقه
استان پروجا در منطقه اومبریا به جساپ آمدند. منطقه جدید و قابل توجه پروجیایی جساپ، سنت «لا فستا دی سری» را در سال ۱۹۰۹ به این منطقه پیوند داد. این سنت تنها تا سال ۱۹۵۲ ادامه یافت، اما ۲۴ سال بعد، برای جشن صدمین سالگرد این منطقه احیا شد. از آن زمان، در برخی سال‌ها، تا ۳۰۰۰۰ تماشاگر به جمعیت کمتر از ۵۰۰۰ نفری جساپ برای این رویداد می‌پیوستند و رسانه‌های خبری ملی را به خود جذب می‌کردند. امروزه، این مراسم توسط انجمن سنت اوبالدو اداره می‌شود و با کارناوال و پیک‌نیک آخر هفته شرکت شماره ۲ جساپ هوز همراه است.
پیک‌نیک آخر هفته شرکت شماره ۲ جساپ هوز همراه است. اتفاقاً گوبیو «شهر خواهرخوانده» جسوپ است که حاصل فرآیندی است که در ماه مه ۱۹۷۸ آغاز شد و رسماً در ماه مه ۲۰۰۴ تکمیل شد. طبق رسم ایتالیا، گوبیو از جسوپ به عنوان «شهر خواهرخوانده» یا «شهر خواهرخوانده» خود یاد می‌کند. سال ۲۰۰۹ به عنوان صدمین سالگرد روز سنت اوبالدو در جسوپ جشن گرفته خواهد شد و انجمن سنت اوبالدو جشن‌های یادبود متعددی را برای بزرگداشت این مناسبت برنامه‌ریزی کرده است. رویدادها. روز سنت اوبالدو صبح زود با اجرای نوازندگان سیار دبیرستان ولی ویو در
زود با اجرای نوازندگان سیار دبیرستان ولی ویو در شهر و مراسمی خودمانی در گورستان کاتولیک ایتالیایی سنت جان آغاز می‌شود. سپس اعضای هر سه خانواده، سنت اوبالدو، سن جورجیو و سنت آنتونیو، برای صرف صبحانه فریتاتا دور هم جمع می‌شوند. سپس شرکت‌کنندگان برای مراسم عشای ربانی ویژه و به دنبال آن «ل'آلزاتا» به کلیسای سنت مری می‌روند. در مراسم آلزاتا، سه «استانگا» (سکوهای Hشکل که روی شانه‌های تیم‌ها قرار می‌گیرند) به‌صورت عمودی برپا می‌شوند و «چری» های بزرگ (پایه‌های بزرگ) با استفاده از میخ‌های چوبی به‌صورت عمود بر آن‌ها
با استفاده از میخ‌های چوبی به‌صورت عمود بر آن‌ها متصل می‌شوند. این سازه‌ها هر کدام حدود ۴۰۰ تا ۴۵۰ پوند (در گوببیو ۹۰۰ پوند) وزن دارند و یادآور تابوتی هستند که خود سنت اوبالدو را در گوببیو حمل می‌کرد تا شجاعت او را اعلام کند. پس از آن، مجسمه‌های قدیسان نصب می‌شوند، زمانی که «کاپودیِچی» (سرپرستان تیم‌ها) بر روی تیرهای عرضی بالا می‌روند و سازه‌ها را با آب مقدس از «بروکا» (کوزه‌های سرامیکی که مستقیماً از گوببیو فرستاده شده‌اند) تبرک می‌کنند. بعدازظهر به معاشرت با همسایگان می‌گذرد. بسیاری از خانواده‌ها در
با همسایگان می‌گذرد. بسیاری از خانواده‌ها در حیاط‌ها و پیاده‌روهایشان جمع می‌شوند تا غذاها و نوشیدنی‌های خانگی را به رهگذران تعارف کنند. در این ساعات، مجسمه‌های قدیسان به‌آرامی در سراسر جسوپ حمل می‌شوند تا به نمایش گذاشته شوند و برای تمرین آماده گردند. این رژه، رویداد اصلی است و بیشتر به خاطر سرعت بالا و سطح هیجانش تا جنبه رقابتی‌اش، «مسابقه» نامیده می‌شود. این مسابقه از بخش بالای شهر جساپ شروع می‌شود و قبل از رسیدن به منطقه تجاری خیابان چرچ، از میان بلوک‌های مسکونی عبور می‌کند. این مسیر سرازیری در پارک
مسکونی عبور می‌کند. این مسیر سرازیری در پارک استیشن در انتهای دیگر شهر به پایان می‌رسد. مسیر برعکس می‌شود و قبل از پیچیدن به سمت استادیوم یادبود کهنه سربازان جساپ، دوباره از خیابان چرچ بالا می‌رود. تیم‌ها در نمایشی به نام «ای تره‌گیری» سه بار دور زمین می‌چرخند. سنت اوبالدو همیشه «برنده» می‌شود، اگرچه جورج و آنتونی می‌توانند با برداشتن سریع‌تر سری‌هایشان، در حالی که تیم‌ها استانگا را در حالت استراحت قرار می‌دهند و میخ‌های چوبی را با چکش بیرون می‌آورند، امتیاز بیشتری کسب کنند.
مسابقات دوی ۲۰۰ متر مردان در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در ورزشگاه ملی ژاپن توکیو در تاریخ ۱۷، ۱۸ و ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵ برگزار شد. رکورد ها. قبل از مسابقه رکوردها در رشته ۱۰۰ متر به شرح زیر بود: مسابقه نهایی. مسابقه نهایی در تاریخ ۱۹ سپتامبر برگزار شد.
جشن گل‌آرایی اسپلو (Infiorate di Spello) رسمی است که هر ساله در شهر امبریایی اسپلو (ایتالیا) در جشن یادبود شام آخر مسیح برگزار می‌شود. در آن شب، تقریباً هزار نفر بی‌وقفه برای خلق فرش‌ها و تصاویر ساخته شده از گل در امتداد خیابان‌های باریک شهر کار می‌کنند. گل‌آرایی‌ها، خیابان‌های سراسر مرکز تاریخی را می‌پوشانند تا برای عبور قربانی مقدس که صبح یکشنبه توسط اسقف حمل می‌شود، آماده شوند. نتیجه، مسیری به طول یک مایل از گل‌آرایی‌ها است. تاریخچه. در شهر اسپلو، آیین سنتی فرش‌گل‌ها که امروزه به‌عنوان یکی از زیباترین
سنتی فرش‌گل‌ها که امروزه به‌عنوان یکی از زیباترین جلوه‌های هنر مذهبی شناخته می‌شود، در ابتدا به‌صورت ساده‌ای برگزار می‌شد: مردم گل‌ها را در مسیر عبور مراسم مذهبی می‌پاشیدند. اما به‌مرور زمان، این سنت تکامل یافت و گل‌ها به‌جای پاشیده شدن، به شکل آثار هنری پیچیده و نمادین روی سنگ‌فرش خیابان‌ها چیده شدند. نخستین سند رسمی مربوط به این آیین در آرشیو شهرداری اسپلو به سال ۱۸۳۱ بازمی‌گردد. در آن سال، به مناسبت سفر اسقف ایگناتسیو کادولینی در تاریخ ۱۹ اکتبر ۱۸۳۱، شهردار وقت، فرانچسکو نیکولتی، از همهٔ شهروندانی که
وقت، فرانچسکو نیکولتی، از همهٔ شهروندانی که خانه‌شان رو به خیابان اصلی بود درخواست کرد که: «محوطهٔ اطراف خانه‌های خود را تمیز و عاری از هرگونه زباله نگه دارند و آن را با گل‌ها و سبزه‌ها بیارایند» تا مسیر عبور مراسم مذهبی آراسته و شایستهٔ حضور اسقف باشد. شواهد تصویری و هنری مربوط به این آیین نیز به اوایل قرن نوزدهم بازمی‌گردد. یکی از برجسته‌ترین آن‌ها، نقاشی‌ای از بنوِنو کریسپولدی(۱۸۸۶–۱۹۲۳)، نقاش و شهردار اسپلو، است که در آن جشن جسم و خون مسیح را در حال عبور بر روی فرش‌های گلین به تصویر کشیده است. این سنت،
بر روی فرش‌های گلین به تصویر کشیده است. این سنت، که از یک آیین ساده به یک نمایش هنری و مذهبی باشکوه تبدیل شده، امروز نه‌تنها جلوه‌ای از ایمان و زیبایی، بلکه نمادی از پیوند مردم با تاریخ، طبیعت و هنر است. با گذشت زمان و تحول در شیوه‌های اجرا، آنچه در ابتدا به‌صورت فرشی پیوسته و ساده از گل‌ها بر سطح خیابان‌ها گسترده می‌شد، به مجموعه‌هایی جداگانه و پیچیده‌تر از ترکیب‌های بزرگ و هنری تبدیل شد. در این روند، گروه‌های خلاق و متمایزی شکل گرفتند که تمرکز خود را بر ارتقای کیفیت هنری آثار و پرداختن به پیام‌های دینی و
کیفیت هنری آثار و پرداختن به پیام‌های دینی و اجتماعی عمیق‌تر گذاشتند. تا پیش از دههٔ ۱۹۶۰، طراحی فرش‌گل‌های اسپلو عمدتاً بر پایهٔ الگوهای هندسی و نمادهای مذهبی مرتبط با جشن "جسم و خون مسیح" استوار بود. اما از میانهٔ دههٔ ۶۰ به بعد، این سنت دستخوش تحولاتی مستمر شد. هنرمندان شروع به استفاده از تکنیک‌های پیچیده‌تر، رنگ‌پردازی دقیق‌تر، و مضامین گسترده‌تری کردند—از جمله موضوعات اخلاقی، اجتماعی، و حتی سیاسی. فرش‌های گل، که خود نوعی نقاشی واقعی با گلبرگ‌های گل هستند، در طول زمان به سطوح بالایی از پیچیدگی فنی
هستند، در طول زمان به سطوح بالایی از پیچیدگی فنی رسیده‌اند که همراه با بیان و تفسیر مضامین اجتماعی-مذهبیِ پیچیده و اغلب انتزاعی، هنرمندان اینفیورات را مجبور کرده است تا زمان بیشتری را به مرحلهٔ مفهوم‌سازی و طراحی و همچنین مطالعهٔ عمیق مضامین فلسفی و تاریخی اختصاص دهند. در دهه ۶۰ میلادی، ایجاد مسابقه‌ای برای تقدیر از بهترین "هنرمندان،" رقابت را بین گروه‌های هنرمندان برانگیخت و منجر به توسعه و بهبود سریع کیفیت آثار شد. اولین مسابقات غیررسمی توسط اسقف‌های دو کلیسای اصلی اسپلو: سنت ماریا ماجیوره و سنت لورنزو
کلیسای اصلی اسپلو: سنت ماریا ماجیوره و سنت لورنزو مارتیره برگزار شد. این جایزه شامل حق مالکیت یک مجسمه برنزی از سستو پروپرتزیو (حدود ۴۷ تا ۱۴) به مدت یک سال است. پیش از میلاد)، شاعر لاتین که زادگاهش بین اسپلو و آسیزی مورد مناقشه است. در سال‌های اخیر، شهرت دیوان اسپلو از مرزهای منطقه‌ای و ملی فراتر رفته است. از خالقان آنها خواسته می‌شود تا برای مناسبت‌های خاص یا برای بزرگداشت شخصیت‌های نهادی مانند پاپ ژان پل دوم و روسای جمهور جمهوری ایتالیا، ساندرو پرتینی و اسکار لوئیجی اسکالفارو، فرش‌های گل ببافند. آنها
و اسکار لوئیجی اسکالفارو، فرش‌های گل ببافند. آنها همچنین افتخار داشته‌اند که هنر خود را به مکان‌هایی مانند لورد و بیت‌لحم ببرند. از سال ۲۰۰۲، هنرمندان آیین فرش‌گل‌های اسپلو به‌صورت مستقل در قالب انجمنی سازمان‌دهی شده‌اند. هدف این انجمن، ترویج این آیین فرهنگی، حفظ کیفیت هنری ترکیب‌ها، و پاسداری از تداوم سنتی است که ریشه در قرون گذشته دارد. در طول ده سال گذشته، این انجمن رشد چشمگیری داشته و شمار اعضای آن به حدود ۱۰۰۰ نفر رسیده است؛ اعضایی که نمایندهٔ بیش از ۴۰ گروه هنری هستند و هر یک با سبک، دیدگاه و
از ۴۰ گروه هنری هستند و هر یک با سبک، دیدگاه و مهارت‌های خاص خود در خلق فرش‌های گلین مشارکت دارند. این سازمان نه‌تنها به حفظ جنبه‌های مذهبی و زیبایی‌شناختی این آیین کمک کرده، بلکه بستری فراهم آورده برای نوآوری، آموزش نسل‌های جدید، و گسترش پیام‌های اجتماعی و فرهنگی از طریق هنر گل. تکنیک‌ها. برخلاف سایر مظاهر مشابه، سازندگان فرش‌های باشکوه اسپلو، فرش‌های باشکوه خود را با استفاده از گل‌های جمع‌آوری‌شده از طبیعت می‌سازند. در حالی که استفاده از سایر قسمت‌های گیاهان، مانند برگ‌ها و انواع توت‌ها مجاز است، ترجیحاً
مانند برگ‌ها و انواع توت‌ها مجاز است، ترجیحاً فقط از گلبرگ‌ها، چه تازه و چه خشک، استفاده می‌شود. استفاده از چوب و هر نوع ماده مصنوعی به شدت ممنوع است. خشک کردن گل‌ها باید به‌طور طبیعی در زیر نور خورشید انجام شود. گلبرگ‌های خشک گاهی اوقات به آرامی خرد می‌شوند تا جزئیات با وضوح بالا و عناصر طراحی ظریف آنها بهبود یابد. با این حال، نمی‌توان آنها را به پودر تبدیل کرد زیرا ماهیت گل و ظاهر مواد باید همیشه حفظ شود. جمع‌آوری، جمع‌آوری دقیق و پردازش این مواد طبیعی چند ماه قبل از استفاده واقعی آنها آغاز می‌شود و اغلب
ماه قبل از استفاده واقعی آنها آغاز می‌شود و اغلب به یک سال تلاش برای بهره‌برداری از انواع گونه‌های گل فصلی تبدیل می‌شود. طرح‌ها یا با استفاده از گچ و تکنیک تقسیم به مربع روی خیابان‌ها ترسیم می‌شوند، یا روی کاغذ کشیده شده و سپس به زمین چسبانده می‌شوند، که به این ترتیب امکان طراحی‌های بزرگتر و پیچیده‌تر را فراهم می‌کند. این طرح‌ها که همیشه از مضامین مذهبی الهام گرفته شده‌اند، اغلب حاوی جلوه‌های سه‌بعدی پیچیده‌ای هستند که معمولاً با استفاده از پرسپکتیو، سایه‌زنی و لایه‌بندی گل‌ها و بدون استفاده از چسب به دست
و لایه‌بندی گل‌ها و بدون استفاده از چسب به دست می‌آیند. هر نمایش گل باید حداقل ۱۲ طول داشته باشد. متر، یا سطحی حداقل ۲۴ را پوشش دهد متر مربع، بسته به ماهیت ترکیب‌بندی: کوادرو (تصویر تک‌صحنه) در مقابل تاپتو (فرش گلدار با الگوهای هندسی تکراری).
مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در رشته ۴۰۰ متر مردان در ورزشگاه ملی ژاپن توکیو در تاریخ‌های ۱۴، ۱۶ و فینال در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۵ برگزار شد. رکوردها. قبل از شروع مسابقات رکوردهای رشته ۴۰۰ متر مردان به شرح زیر بود:
ریموند توماس هارفورد (۱ ژوئن ۱۹۴۵ - ۹ اوت ۲۰۰۳) بازیکن فوتبال انگلیسی بود که بیشتر به خاطر موفقیت‌هایش به عنوان مربی و سرمربی شناخته می‌شود تا به عنوان بازیکن. او به عنوان یکی از مربیان برتر نسل خود شناخته می‌شود.. در دوران بازیگری‌اش، او یک مدافع میانی بود و در یازده سال فعالیت حرفه‌ای خود در لیگ فوتبال، ۳۵۴ بازی در لیگ انجام داد. او در سال ۱۹۶۰ به عنوان بازیکن جوان در چارلتون اتلتیک شروع به کار کرد. با این حال، او قبل از جدایی‌اش در سال ۱۹۶۶، زمانی که به اکستر سیتی پیوست، تنها سه بازی در لیگ انجام داد.
اکستر سیتی پیوست، تنها سه بازی در لیگ انجام داد. سپس به لینکولن سیتی رفت و قبل از جدایی‌اش به منزفیلد تاون، ۱۶۱ بازی در لیگ برای این باشگاه انجام داد. او در دسامبر ۱۹۷۱ توسط پورت ویل با مبلغ ۵۰۰۰£ پوند خریداری شد و سپس در فوریه ۱۹۷۳ با مبلغ ۱۷۵۰ پوند به کولچستر یونایتد فروخته شد. او به کولچستر کمک کرد تا در فصل ۷۴–۱۹۷۳ از دسته چهارم صعود کند و سپس در سال ۱۹۷۵ به تیم غیر لیگی رومفورد منتقل شد، پیش از آنکه به دلیل مصدومیت زانو بازنشسته شود. او در آوریل ۱۹۸۴ به عنوان سرمربی فولام منصوب شد، اگرچه در ژوئن ۱۹۸۶
عنوان سرمربی فولام منصوب شد، اگرچه در ژوئن ۱۹۸۶ پس از بحران مالی که منجر به سقوط تیمش شد، استعفا داد. او در ژوئن ۱۹۸۷ هدایت لوتون تاون را بر عهده گرفت و این باشگاه را در سال‌های ۱۹۸۸ و ۱۹۸۹ به فینال جام اتحادیه رساند و در سال ۱۹۸۸ جام را برد و در سال ۱۹۸۹ طعم شکست را چشید. او که در ژانویه ۱۹۹۰ اخراج شده بود، در تابستان به عنوان سرمربی ویمبلدون منصوب شد و در اکتبر ۱۹۹۱ استعفا داد. پس از چهار سال دستیاری کنی دالگلیش، در ژوئن ۱۹۹۵ به عنوان سرمربی بلکبرن روورز ارتقا یافت. با این حال، در اکتبر ۱۹۹۶ پس از فروش
ارتقا یافت. با این حال، در اکتبر ۱۹۹۶ پس از فروش مهاجم ستاره تیمش، آلن شیرر، استعفا داد. او که در فوریه ۱۹۹۷ هدایت وست برومویچ آلبیون را بر عهده گرفت، ده ماه بعد باشگاه خود را به کویینز پارک رنجرز تغییر داد. او در سپتامبر ۱۹۹۸ اخراج شد و متعاقباً به عنوان مربی در میلوال مشغول به کار شد؛ او تا زمان مرگش همچنان در کادر مربیگری این باشگاه بود. بازنشستگی و فوت. در اکتبر ۲۰۰۲، هارفورد به سرطان ریه مبتلا شد و بقیه فصل را دور از شغلش در میلوال گذراند و تحت درمان بیماری‌اش قرار گرفت. صبح زود ۹ اوت ۲۰۰۳، ری هارفورد
قرار گرفت. صبح زود ۹ اوت ۲۰۰۳، ری هارفورد در حالی که هنوز رسماً عضو کادر مربیگری میلوال تحت نظر مارک مک‌گی بود، درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در کلیسای آل سینتز، بانستد، ساری، با حضور بسیاری از اعضای جامعه فوتبال برگزار شد. همسرش، مورین، و پسرش، پل، از بازماندگان او بودند. پل همچنین به یک فوتبالیست حرفه‌ای تبدیل شد و در فهرست بازیکنان آرسنال و بلکبرن روورز قرار گرفت، اما برای هیچ یک از دو تیم بازی نکرد. با این حال، او در دوره‌های بعدی و قبل از شروع دوران حرفه‌ای فعال‌تر در سطح غیر لیگ، چند بازی در رده
حرفه‌ای فعال‌تر در سطح غیر لیگ، چند بازی در رده بزرگسالان ویگان اتلتیک و شروزبری تاون انجام داد. افتخارات. به عنوان بازیکن در تیم کولچستر یونایتد به عنوان سرمربی لوتون تاون
سکونت مسلمانان در لوسرا نتیجه تصمیم پادشاه سیسیل، فردریک دوم از سلسله اشتاوفر (۱۱۹۴–۱۲۵۰) برای انتقال ۲۰٬۰۰۰ مسلمان سیسیلی به لوچرا، سکونتگاهی در آپولیا در جنوب ایتالیا بود. این سکونتگاه حدود ۷۵ سال رونق داشت. در سال ۱۳۰۰، توسط نیروهای مسیحی چارلز دوم ناپل تصرف شد و ساکنان مسلمان آن تبعید شدند. پیشینه‌ها. سرزمین‌های سیسیل که فردریک دوم از مادرش کنستانس سیسیلی به ارث برده بود، نه تنها بر اکثریت کاتولیک رومی جزیره، بلکه بر تعداد قابل توجهی از یونانیان، یهودیان و مسلمانان نیز تسلط داشت. مسلمانان این "منطقه"،
و مسلمانان نیز تسلط داشت. مسلمانان این "منطقه"، جامعه‌ای ناهمگن بودند که شامل اعراب (به ویژه در مثلثی که توسط مازارا دل والو - مونرئاله - کورلئونه ایجاد شده بود)، بربرها (که عمدتاً در جنوب-مرکز سیسیل ساکن بودند)، گروه‌های کوچکی از ایرانیان (که در میان آنها، به ویژه جامعه خوارزمی پالرمو)، جامعه‌ای از اعراب، بربرها، ایرانیان و همچنین سایر خاورمیانه‌ای‌ها که عمدتاً در شهرهای بندری و روستاهای اطراف، به ویژه در استان آگریجنتو، ساکن بودند و تعداد قابل توجهی از مردم محلی که در طول حکومت مسلمانان در سیسیل به اسلام
محلی که در طول حکومت مسلمانان در سیسیل به اسلام گرویده بودند، می‌شد. به‌دنبال به‌قدرت رسیدن فردریک، صلح اجتماعی و مذهبی در سیسیل برقرار نشد. در واقع، جغرافیای کوهستانی و ناهموار جزیره زمینه‌ای مناسب برای مقاومت گروه‌هایی از مسلمانان فراهم کرد—گروه‌هایی که امیدوار بودند سلطهٔ اسلام را در سرزمینی که در آغاز به زبان عربی «الأرض الکبیرة» (سرزمین بزرگ) و سپس به‌سادگی «سِقِلّیه» نامیده می‌شد، احیا کنند. این تلاش‌ها نه‌تنها بازتابی از مقاومت فرهنگی و دینی در برابر قدرت جدید بودند، بلکه نشان‌دهندهٔ پیوند عمیق
قدرت جدید بودند، بلکه نشان‌دهندهٔ پیوند عمیق تاریخی مسلمانان با این سرزمین بود—سرزمینی که زمانی مرکز شکوفایی تمدن اسلامی در مدیترانه به‌شمار می‌رفت. برخی از گروه‌های مسلمان در سیسیل مرکزی و غربی، اطراف یاتو و انتلا، پایگاه‌هایی برای مقاومت پیدا کرده بودند. در انتلا، مقاومت توسط یک زن مسلمان رهبری می‌شد که در وقایع‌نگاری‌های مسیحی معاصر به عنوان «ویراگو» ثبت شده است. در نتیجه، پس از بازگشت اکثر مسلمانان ثروتمند و قدرتمند به شمال آفریقا، در سال ۱۲۲۰ فردریک دوم تصمیم گرفت مسلمانان باقی‌مانده را از سیسیل بیرون
تصمیم گرفت مسلمانان باقی‌مانده را از سیسیل بیرون کند، یا حداقل گروه‌های کمتر مطیع در میان آنها را که رهبری اساسی باقی‌مانده جامعه مسلمانان، شامل اشراف، دانشمندان و جنگجویان را به همراه خانواده‌هایشان تشکیل می‌دادند، اخراج کند و آنها را در سرزمین اصلی جنوب ایتالیا اسکان دهد. مناطق لوچرا (در آپولیا، قدمت آن به سال ۱۲۲۴ میلادی برمی‌گردد)، گیروفالکو (که اکنون جیریفالکو در کالابریا است) و آسرنزا (در لوکانیا) برای اسکان مجدد انتخاب شدند. گروه‌های کوچک‌تری از مسلمانان سیسیلی نیز به مناطق استورنارا، کاسال مونته