payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متحرک را ببیند، اگرچه قادر به تشخیص افراد نبود. توماس گزارش داد که «قبل از مرگش موهای او کاملاً سفید شد و آخرین دندان‌هایش سالم از دهانش افتاد، در حالی که ۱۱۶ سال داشت». او در سال ۱۸۰۲ در بریستول، پنسیلوانیا درگذشت. در سال‌های اخیر تلاش‌هایی برای روایت داستان آلیس و شناخت میراث برده‌داری انجام شده است، از جمله توسط کلیسای مسیح، فیلادلفیا، که او یک عمر برای عبادت بدانجا می‌رفت. گفته می‌شود آلیس هر یکشنبه در سن ۹۵ سالگی با اسب به کلیسای مسیح می‌رفت. امروزه، یک یادبود گرانیتی در محل کار او در دانکز فری، یکی
یک یادبود گرانیتی در محل کار او در دانکز فری، یکی از نخستین مکان‌های عبور کشتی‌های باری در ایالات متحده، را نصب شده است. دکتر آدری هنری، عضو انجمن تاریخ محلی، در سال ۲۰۱۵ گفت که: او همچنین برای فعالیت‌های کارآفرینانه‌اش که عمدتاً نادیده گرفته شده است، مانند تأسیس صنایع شیلاتی، جمع‌آوری شاه‌ماهی‌های گودآبه برای نمک‌سود شدن در بشکه‌ها و فروش در فیلادلفیا و کشتی‌هایی که به سفرهای اکتشافی می‌رفتند، مورد ستایش قرار گرفته است.
آیلین مِـی اَش (؛ – ) با نام‌خانوادگی دوشیزگی ویلان بازیکن حرفه‌ای کریکت و یک زن ابرصدساله اهل بریتانیا بود که در زمین بازی در پُست پرتاب‌کننده میانه راست‌دست بازی می‌کرد. او با نام آیلین ویلان، بین سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۴۸/۴۹ در هفت مسابقه تست کریکت زنان برای تیم انگلستان بازی کرد. اَش طولانی‌ترین عمر را به عنوان یک بازیکن بین‌المللی کریکت داشت و تا سن ۱۱۰ سال و ۳۴ روز زندگی کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. آیلین مِـی ویلان در هایبری میدلسکس به دنیا آمد. او در مدرسه اُرسولین کانونت در ایلفورد در شرق لندن تحصیل کرد،
اُرسولین کانونت در ایلفورد در شرق لندن تحصیل کرد، و در آنجا کاپیتان تیم هاکی «فرست ایلون» بود و همچنین تنیس و نت‌بال هم بازی می‌کرد. دوران کریکت. اَش در کریکت باشگاهی برای تیم‌های ایلفورد واندررز و واگتیلز و در کریکت حرفه‌ای برای تیم‌های سیویل سرویس، میدلسکس و تیم منتخب جنوب انگلستان بازی کرد. او همچنین پیش و پس از جنگ جهانی دوم در تیم تست کریکت بازی کرد. اولین بازی او را در برابر استرالیا در نورتهمپتون در ژوئن ۱۹۳۷ انجام داد و آخرین بازی خود را در برابر نیوزیلند در اوکلند در مارس ۱۹۴۹ انجام داد. اش به
نیوزیلند در اوکلند در مارس ۱۹۴۹ انجام داد. اش به عنوان یک پرتاب‌کننده متخصص، ده ویکت در تست کریکت با میانگین ۲۳٫۰۰ گرفت. بهترین عملکرد حرفه‌ای اش در برابر تیم «ویکتوریا کانتری یازده» در یک بازی تور در ۱۹۴۹ بود که با نمایش عالی خود صد گل زد و پنج ویکت گرفت که باعث پیروزی راحت ۱۷۰ تایی انگلستان شد. او در سال ۱۹۴۹، بازیکن نامدار کریکت استرالیایی دونالد برادمن در یک رستوران فرانسوی در سیدنی ملاقات کرد و یک چوب کریکت امضا شده از او دریافت کرد. زندگی شغلی و بازنشستگی. اَش از سن ۱۸ سالگی در سازمان خدمات مدنی
اَش از سن ۱۸ سالگی در سازمان خدمات مدنی مشغول به کار شد. او در طول جنگ جهانی دوم برای خدمت در ام‌آی۶ اعزام شد و به مدت یازده سال با این سازمان همکاری کرد. اَش و همسرش در نهایت در نوریچ بازنشسته شدند. او در اواخر زندگی‌اش بازی گلف را آغاز کرد و تا سن ۹۸ سالگی آن را ادامه داد. ابرصدساله. اَش در سال ۲۰۱۱، نخستین بازیکن زن تست کریکت شد که به ۱۰۰ سالگی رسید. به مناسبت این رویداد، او به عنوان عضو افتخاری مادام‌العمر باشگاه کریکت مریلبون (MCC) شد. در فوریه ۲۰۱۷، هدر نایت، کاپیتان تیم ملی انگلستان، در مقاله‌ای
هدر نایت، کاپیتان تیم ملی انگلستان، در مقاله‌ای برای بی‌بی‌سی نوشت: من افتخار بی‌نظیری داشتم که با آیلین اَش، مسن‌ترین بازیکن تست کریکت زنده (چه مرد و چه زن)، پیش از سفرم به استرالیا برای فیلم‌برداری، دیدار کردم و او قطعاً یکی از خارق‌العاده‌ترین زنانی است که تاکنون ملاقات کرده‌ام. او ۱۰۵ سال دارد، هر هفته یوگا می‌کند و من با نوجوانانی ملاقات کرده‌ام که انرژی کمتری از او دارند! بسیار شگفت‌انگیز بود که برخی از تجربیات او از بازی کریکت برای انگلستان را بشنوم، به ویژه سفرهای دریایی که برای بازی در استرالیا
به ویژه سفرهای دریایی که برای بازی در استرالیا انجام می‌دادند، و او همچنین مرا با روتین یوگای خود آشنا کرد. از شدت شرمندگی در مقابل این بانوی ۱۰۵ ساله، تمام عضلاتم به‌علاوه غرورم درهم شکسته است. در ژوئیه ۲۰۱۷، اش در سن ۱۰۵ سالگی زنگ آغاز شروع بازی در فینال جام جهانی کریکت زنان ۲۰۱۷ را در زمین کریکت لورد به صدا درآورد که انگلستان در برابر هند پیروز شد. او به مدت پنج دقیقه زنگ را در زمین کریکت لورد به صدا درآورد تا ۸۰مین سالگرد نخستین حضور بین‌المللی‌اش را گرامی بدارد. برای جشن تولد ۱۰۶ سالگی خود، او سوار یک
بدارد. برای جشن تولد ۱۰۶ سالگی خود، او سوار یک دی هاویلند تایگر موث شد. در نوامبر ۲۰۱۸، او سالن ورزشی‌ای را که به افتخار او در آکادمی هیوت در نوریچ ساخته شده بود، افتتاح کرد. در سال ۲۰۱۹، باشگاه کریکت مریلبون از پرتره‌ای از او در زمین کریکت لورد پرده‌برداری کرد. در ژانویه ۲۰۲۱، در سن ۱۰۹ سالگی، او یکی از مسن‌ترین افراد در بریتانیا بود که واکسن کووید ۱۹ دریافت کرد. اَش در ۳۰ اکتبر ۲۰۲۱، ۱۱۰ سالگی خود را در یک خانه سالمندان در نورویچ که در آن اقامت داشت، جشن گرفت. او کمتر از پنج هفته بعد، در ۳ دسامبر ۲۰۲۱
گرفت. او کمتر از پنج هفته بعد، در ۳ دسامبر ۲۰۲۱ درگذشت.
لوبیا قرمز و برنج یکی از غذاهای نمادین آشپزی در اصلی متعلق به آشپزی کاجون نیست) که به‌طور سنتی در روزهای دوشنبه با لوبیاهای قرمز کوچک، سبزیجات (فلفل دلمه‌ای، پیاز و کرفس)، ادویه‌ها (آویشن، فلفل کاین و برگ بو) و استخوان‌های گوشت خوک که از شام روز یکشنبه باقی مانده، تهیه می‌شود. این مواد به آرامی در یک قابلمه پخته شده و روی برنج سرو می‌شوند. گوشت‌هایی مانند ژامبون، سوسیس (معمولاً اندویی) و ژامبون تاسو نیز در این غذا استفاده می‌شوند. این غذا به‌عنوان یک عادت شناخته می‌شود – ژامبون به‌طور سنتی یک وعده غذایی روز
می‌شود – ژامبون به‌طور سنتی یک وعده غذایی روز یکشنبه بوده و دوشنبه روز شستشو بوده است. یک قابلمه لوبیا می‌توانست روی اجاق بماند، در حالی که زنان مشغول شستن لباس‌ها بودند، تا به آرامی بپزد. این غذا نوعی برنج و لوبیا است و اکنون در سراسر جنوب شرقی ایالات متحده نسبتاً رایج است. غذاهای مشابهی در سراسر آمریکای مرکزی، بخش‌هایی از آمریکای جنوبی و کارائیب پخته می‌شوند و جزء اصلی رژیم غذایی هستند. نمونه‌هایی از این غذاها شامل گالو پینتو، مورس و کریستینوس، فیجوآدا، کاسامنتو و آروز کون هاویچولاس هستند. یک غذای مشابه
و آروز کون هاویچولاس هستند. یک غذای مشابه گیاهی به نام راجما چاول (که به‌طور لغوی به لوبیا قرمز و برنج ترجمه می‌شود) در شمال هند محبوب است. زمانی که انقلاب هائیتی پایان یافت و امپراتوری اول هائیتی در سال ۱۸۰۴ تأسیس شد، هزاران پناهنده از این انقلاب، چه سفیدپوست‌ها و چه افراد آزاد رنگین‌پوست، به نیواورلئان گریختند و اغلب برده‌های آفریقایی را نیز با خود آوردند که جمعیت شهر را دو برابر کرد. آن‌ها همچنین غذای‌های هائیتی مانند لوبیا قرمز و برنج و چایوت (که به آن میرتیون نیز گفته می‌شود؛ یک سبزی گلابی شکل) را به
میرتیون نیز گفته می‌شود؛ یک سبزی گلابی شکل) را به آشپزی کریدولوزیانا معرفی کردند. لوبیا قرمز و برنج یکی از معدود غذاهای سبک نیواورلئان است که به‌طور معمول هم در خانه‌ها و هم در رستوران‌ها سرو می‌شود. بسیاری از رستوران‌های محلی و حتی مدارس همچنان آن را به‌عنوان ناهار یا شام ویژه روز دوشنبه سرو می‌کنند، معمولاً در کنارش نان ذرت یا سوسیس دودی یا یک برش گوشت خوک قرار می‌دهند. در حالی که روزهای شستشوی دوشنبه عمدتاً به تاریخ پیوسته‌اند، لوبیا قرمز همچنان یک غذای اصلی برای تجمعات بزرگ مانند مهمانی‌های سوپر باول و
برای تجمعات بزرگ مانند مهمانی‌های سوپر باول و ماردی گرا است. غذای مورد علاقه موسیقیدان نیواورلئانی، لوئیس آرمسترانگ، لوبیا قرمز و برنج بود و او نامه‌ها را با امضای "Red Beans and Ricely Yours, Louis Armstrong" امضا می‌کرد. در سال ۱۹۶۵، گروه موسیقی R&amp;B به نام بوکر تی و ام.جی. ز آهنگی به نام "Red Beans and Rice" نوشت و ضبط کرد که در ابتدا یک B-side بود اما بعدها محبوب شد.
الیزابت ویلیامز بری (؛ – ) که پس از سال ۱۹۰۰ به نام مادر بری شناخته شد، یک چابک‌سوار زاده استرالیا بود که در چندین کشور به صورت مبدل و در قالب یک مرد، با نام جک ویلیامز در مسابقات سوارکاری شرکت کرد. پس از مهاجرت به ایالات متحده آمریکا در حدود سال ۱۹۰۰، او ازدواج کرد و لقب «مادر» را پس از قبول سرپرستی یک پسر فراری از آنِ خود کرد. او پس از بازنشستگی از سوارکاری، مربی تربیت اسب شد. بری و همسرش در هلنا سکونت گزیدند، و در آنجا بود که وی در سن ۱۱۱ سالگی به‌عنوان مسن‌ترین فرد مونتانا اعلام شد. او تا سال ۱۹۶۹ زندگی
فرد مونتانا اعلام شد. او تا سال ۱۹۶۹ زندگی کرد و شاهد بود که زنان به‌طور علنی و آزاد چابک‌سواری کنند. او در سن ۱۱۴ سالگی درگذشت. زندگی‌نامه. خانواده بری اهل ولز بودند که به استرالیا مهاجرت و در آنجا سکنا گزیدند. او در ۲۱ ژوئن ۱۸۵۴ در ملبورن به دنیا آمد. بری از شش سالگی سواری‌کاری و مسابقه با اسب را آغاز کرد. پدرش معلمان خصوصی را برای آموزش او به خانه می‌فرستاد و دو بار در هفته درس می‌گرفت. اولین پیروزی او در مسابقات سوارکاری در سن ۱۰ سالگی بود که در «پیست مسابقات موونی ولی» در صدر قرار گرفت. او سوارکاری
مسابقات موونی ولی» در صدر قرار گرفت. او سوارکاری حرفه‌ای را با نام مستعار جک ویلیامز در سن ۱۳ سالگی آغاز کرد. برای اینکه به نظر پسر برسد، او در پیست مسابقه لباس‌های سنتی سوارکاری می‌پوشید و خارج از پیست کلاه بولر می‌گذاشت و سیگار می‌کشید. او به مدت بیش از ۲۴ سال با سر و شکلی مردانه در استرالیا، انگلستان، فرانسه، ایتالیا، نیوزیلند و آفریقای جنوبی به عنوان چابک‌سوار در مسابقات سوارکاری شرکت کرد. در طول دوران سوارکاری خود، قد او ۱٫۵۷ متر و وزنش ۴۴ کیلوگرم بود. او به روزنامه "ایندپندنت-رکورد" گفته بود که در
او به روزنامه "ایندپندنت-رکورد" گفته بود که در طول حرفه‌اش حدود ۴٬۲۰۰ مسابقه را برده است. دوران حرفه‌ای در آمریکا. بری حدود سال ۱۹۰۰ به ایالات متحده آمریکا آمد و ابتدا در کالیفرنیای شمالی در مسابقات سوارکاری شرکت کرد. او در سیاتل با همسر آینده‌اش، دکتر ج.بی. «داک» بری که دامپزشک بود، آشنا شد و شش هفته بعد در ۲۱ ژوئن ۱۹۰۳ ازدواج کردند. یک قاضی در کلرادو به او لقب «مادر» را داد چرا که او سرپرستی پسری فراری را بر عهده گرفت و به او مهارت‌های سوارکاری را آموخت. بری در سال ۱۹۱۱ از سوارکاری بازنشسته شد. پس از
بری در سال ۱۹۱۱ از سوارکاری بازنشسته شد. پس از پایان دوران سوارکاری خود، او همچنان با اسب‌های مسابقه به عنوان مربی سر و کار داشت. بری و همسرش در سال ۱۹۱۳ به هلنا (مونتانا) نقل مکان کردند و آنجا خانه دائمی خود را ساختند. بری در مسابقات سوارکاری مونتانا شرکت کرد و چندین اسب را به نام همسرش نام‌گذاری کرد. دکتر بری در سال ۱۹۲۷ درگذشت. در هلنا، «مادر بری» در خانه‌ای در زمین‌های نمایشگاه ایالتی مونتانا زندگی می‌کرد تا اینکه در ۲۷ آوریل ۱۹۳۷ خانه‌اش در یک آتش‌سوزی از بین رفت. پس از آن، او چند سال در خانه‌ای در
از بین رفت. پس از آن، او چند سال در خانه‌ای در زمین قبرستان محلی زندگی کرد. در سال ۱۹۵۶، او به «پروژه استوارت هومز» در هلنا نقل مکان کرد و باقی‌مانده عمرش را در آنجا سپری کرد و همچنان استقلال خود را حفظ کرد. او در سال ۱۹۶۵، در سن ۱۱۱ سالگی، مسن‌ترین فرد در مونتانا بود. در سال ۱۹۶۶، او به عنوان عضو افتخاری انجمن سوارکاری شهر پایتخت منصوب شد. در فوریه ۱۹۶۹، چند روز قبل از اولین حضور دایان کرامپ به عنوان اولین زن در آمریکا که به‌طور علنی به عنوان چابک‌سوار زن مجاز در یک مسابقه اسب‌دوانی پاریموتل (شرط‌بندی
زن مجاز در یک مسابقه اسب‌دوانی پاریموتل (شرط‌بندی مشترک) شرکت می‌کرد، روزنامه "لکسینگتون هرالد لیدر" تاریخچه سوارکاری زنان را مرور کرد و بری را «احتمالاً تنها چابک‌سوار زن دانست که برای مدت زمانی طولانی در مقابل مردان سوارکار و به‌طور موفقیت‌آمیز رقابت کرده است.» بری در ۲۶ مارس ۱۹۶۹ در خانه‌اش در هلنا درگذشت. او در قبرستان رزورکشن به خاک سپرده شد. در هلنا، یک مسابقه اسب‌دوانی به نام «یادبود مادر بری» در دهه ۱۹۷۰ برگزار می‌شد.
راجما&lt;ref name="jug alba diaries M's/Rajma"&gt;&lt;/ref&gt; ( , ، ) راجمه، رزما یا لال لوبیا نیز شناخته می‌شود، یک غذای گیاهی است که از شبه قاره هند منشأ گرفته و شامل لوبیا قرمز در یک سس غلیظ با بسیاری از ادویه‌های کامل هندی است و معمولاً با برنج سرو می‌شود. این غذا بخشی از رژیم غذایی معمول در شمال هند، نپال و ایالت پنجاب پاکستان است. این غذا پس از ورود لوبیا قرمز از مکزیک به شبه قاره هند رواج یافت. راجما چاول لوبیا قرمزی است که با برنج آب‌پز سرو می‌شود. تنوع منطقه ای. راجما یک غذای محبوب در ایالت‌های
تنوع منطقه ای. راجما یک غذای محبوب در ایالت‌های شمالی هند و همچنین در پاکستان و نپال است. گفته می‌شود که برخی از بهترین راجماها در ایالت‌های شمالی هند، هیماچال پرادش، اوتاراکند و منطقه جامو در جامو و کشمیر تهیه می‌شود. "راجما چاول" که با چتنی آناردانا (انار) سرو می‌شود، غذای معروفی در پیراه، شهری در ناحیه رامبن جامو و کشمیر و آسر/بگر در منطقه دوده جامو و کشمیر است. راجما در دره چنتا در منطقه دوده، که فاصله کمی از شهر بادرواه در استان جامو دارد، گفته می‌شود که یکی از محبوب‌ترین‌ها است. این لوبیاها از نظر
که یکی از محبوب‌ترین‌ها است. این لوبیاها از نظر اندازه کوچکتر از اکثر راجماهایی هستند که در دشت‌ها کشت می‌شوند و طعم شان شیرین کمتری دارد. ترکیب راجما و برنج به‌طور کلی به عنوان محبوب‌ترین غذای مورد علاقه هندی‌های شمالی و نپالی‌ها ذکر شده است. راجما در هند با پیاز، سیر و بسیاری از ادویه‌ها تهیه می‌شود و یکی از غذاهای اصلی در نپال است. راجما ماسالا یک غذای محبوب در ایالت‌های شمالی هند و همچنین در پاکستان است. روش پخت پنجابی راجما ماسالا این است که لوبیا را یک شب در آب خیس می‌کنند، آن‌ها را در زودپز می‌پزند
شب در آب خیس می‌کنند، آن‌ها را در زودپز می‌پزند و سپس در بونا با ماسالا تهیه شده از پیاز، گوجه‌فرنگی خرد شده، زنجبیل، سیر و ترکیبی از ادویه‌ها از جمله زیره سبز، گشنیز، زردچوبه، پودر گارام ماسالا و چیلی مخلوط می‌کنند. ارزش غذایی. یک وعده ۱۰۰ گرمی (۳٫۵ اونس) از لوبیاهای راجما پخته شده حدود ۱۴۰ کالری، ۵٫۷ گرم (۰٫۲۰ اونس) پروتئین، ۵٫۹ گرم (۰٫۲۱ اونس) چربی و ۱۸ گرم (۰٫۶۳ اونس) کربوهیدرات دارد.
انزو تراورسو (به ایتالیایی: Enzo Traverso)، زادۀ ۱۹۶۷ در پیه‌مونت، تاریخ‌نگار و آکادمیسین ایتالیایی در حوزۀ تاریخ اندیشۀ اروپا است. او پس از ۲۵ سال تحصیل و تدریس در فرانسه، اکنون استاد «کرسی علوم انسانی سوزان و بارتون وینُکُر» در دانشگاه کرنل (ایتاکا، نیویورک) است. آموزش. تراورسو در سال ۱۹۵۷ در ایتالیا به دنیا آمد، در نوجوانی به چپ گرایش یافت، که برای نسل او در ایتالیا در طول دهه ۷۰ امری رایج بود. پدرش شهردار کمونیستی بود در یک شهر کوچک. تراورسو نیز با پیوستن به حزب کمونیست، در جناح چپ آن قرار گرفت. بیداری
به حزب کمونیست، در جناح چپ آن قرار گرفت. بیداری سیاسی او درست پس از کودتای شیلی در سپتامبر ۱۹۷۳ رخ داد. او در دانشگاه جنوا تاریخ خواند و در سال ۱۹۸۹ دکترای خود را در پاریس گرفت. قبل از آمدن به کرنل در سال ۲۰۱۳، بیست سال در فرانسه به تدریس علوم سیاسی پرداخت. او همچنین استاد مدعو در چندین دانشگاه اروپایی و آمریکای لاتین بوده است. کتاب‌های تالیفی او به بیش از پانزده زبان ترجمه شده‌اند و او در جمع‌آوری آثار بسیاری مشارکت داشته است. افزون بر کتاب‌هایی که از او منتشر شده، مقالات و نقدهایش نیز در نشریاتی متفاوت
منتشر شده، مقالات و نقدهایش نیز در نشریاتی متفاوت در کشورهای مختلف چاپ شده‌اند. او جوایز متعددی را برای مقالات تاریخی خود دریافت کرده است. آثار. از زمینه‌های تخصصی او تاریخ یهود، به‌ویژه در دوران نازیسم، است که کتاب‌های متعددی در این باره منتشر کرده است؛ مانند: برخی آثار تراورسو اقبال عمومی بالایی داشته و به بیش از ۱۵ زبان ترجمه شده‌اند، از جمله: او نویسندۀ کتاب‌های مهمی چون "گذشته‌های منحصربه‌فرد" (۲۰۰۵) و "مالیخولیای چپ" (۲۰۱۶) نیز هست که کتاب آخر به فارسی نیز ترجمه شده است. آخرین کتاب تراورسو به نام
نیز ترجمه شده است. آخرین کتاب تراورسو به نام "غزه در پیشگاه تاریخ" (Gaza devant l’histoire) اکتبر ۲۰۲۴ به فرانسوی و انگلیسی منتشر شده است. ترجمه به فارسی. از بین آثار تراورسو این کتاب‌ها به فارسی ترجمه شده‌اند:
اومولارا اوگون‌دیپ-لسلی (۲۷ دسامبر ۱۹۴۰ – ۱۸ ژوئن ۲۰۱۹)، که به نام مولارا اوگون‌دیپ نیز شناخته می‌شود، شاعر، منتقد، ویراستار، فمینیست و فعال نیجریه‌ای بود. او به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین نویسندگان در زمینه فمینیسم آفریقا، مطالعات جنسیتی و نظریه ادبی شناخته می‌شود و به‌عنوان یک منتقد اجتماعی، به عنوان مرجعی معتبر دربارهٔ زنان آفریقایی در میان فمینیست‌های سیاه‌پوست و فمینیست‌های عمومی مطرح بود. وی مقاله‌ای به نام "چرخش نکردن بر محوریت مردانگی" را به آنتولوژی "" در سال ۱۹۸۴، که توسط رابین مورگان ویرایش شده
"" در سال ۱۹۸۴، که توسط رابین مورگان ویرایش شده بود، اهدا کرد. او بیشتر به خاطر ابداع اصطلاح STIWA یا تحول اجتماعی در آفریقا با مشارکت زنان شناخته می‌شود. زندگی. ابیودون اومولارا اوگون‌دیپ در لاگوس، نیجریه، در خانواده‌ای از آموزگاران و روحانیون دیده به جهان گشود. او دوران تحصیلات اولیه خود را در مدرسه ملکه، اده گذراند و سپس افتخار یافت که به‌عنوان اولین بانویی، مدرک افتخاری درجه یک در رشته زبان انگلیسی را از کالج دانشگاه ایبادان، که در آن زمان بخشی از دانشگاه لندن بود، کسب کند. وی بعدها موفق به اخذ درجه
لندن بود، کسب کند. وی بعدها موفق به اخذ درجه دکترای روایت‌شناسی (نظریه روایت) از دانشگاه لیدن، یکی از دیرینه‌ترین دانشگاه‌های اروپا شد. او در جایگاه یک استاد برجسته، به تدریس زبان و ادبیات انگلیسی، نگارش، ادبیات تطبیقی و مباحث جنسیتی از دیدگاه مطالعات فرهنگی و توسعه در دانشگاه‌های متعددی در سراسر جهان پرداخت. همچنین، او به‌عنوان استاد زبان انگلیسی و ادبیات تطبیقی در دانشگاه پورت هارکورت، واقع در ایالت ریورز، نیجریه، ایفای نقش کرد. وی از همان آغاز حرفه‌اش، در میان فضای مردانه‌ای که به بررسی مشکلات زنان و
در میان فضای مردانه‌ای که به بررسی مشکلات زنان و مردان آفریقایی می‌پرداخت، چهره‌ای شناخته‌شده و ستوده‌شده به‌شمار می‌رفت. مولارا اوگون‌دیپ به‌عنوان یکی از پیشروان پویایی نظری در حال ظهور در زمینه فمینیسم آفریقایی توصیف شده است. او درک فرهنگی عمیق و نهادینه‌شده‌ای از پویایی روابط جنسیتی در جامعه یوروبای پیشااستعماری و استعماری داشت و این امر به‌عنوان محوری برای نظریه‌پردازی او شناخته می‌شد. او در طول سال‌ها به‌عنوان منتقد سرسخت سرکوب زنان شناخته شد و استدلال می‌کرد که زنان آفریقایی در جایگاه و نقش‌های خود
می‌کرد که زنان آفریقایی در جایگاه و نقش‌های خود به‌عنوان همسر، بیش از پیش تحت فشار قرار دارند. با وجود هویت‌های چندگانه‌شان، برخی از این هویت‌ها برای آنان جایگاه، امتیاز، شناخته‌شدن و عاملیت به ارمغان می‌آورد. او وضعیت دشوار زنان آفریقایی را نتیجه تأثیر ساختارهای استعماری و نواستعماری تحمیل‌شده می‌دانست که اغلب مردان آفریقایی را در رأس لایه‌های اجتماعی قرار می‌دهد. افزون بر این، او معتقد بود که وضعیت نامطلوب زنان به دلیل درونی‌سازی مردسالاری توسط خود زنان آفریقایی نیز هست. با این حال، او تأکید داشت که برای
نیز هست. با این حال، او تأکید داشت که برای هر بحث یا مطالعه مفید در مورد زنان آفریقایی، درک پیچیدگی وضعیت زنان در فرهنگ‌های بومی و پیشااستعماری ضروری است.اوگون‌دیپ برای دهه‌ها در رهبری فعالیت‌های فمینیستی و مطالعات جنسیتی در آفریقا پیشتاز بود. او بنیان‌گذار و مدیر «بنیاد آموزش و راهنمایی بین‌المللی» بود، بنیادی که به آموزش دکترین و فضایل نظریه‌های فمینیستی و برابری جنسیتی به زنان جوان اختصاص دارد. او در غرب آفریقا زندگی و کار می‌کرد، جایی که در کنار فعالیت‌هایش در زمینه ادبیات، جنسیت و فیلم، مراکز نویسندگی
در زمینه ادبیات، جنسیت و فیلم، مراکز نویسندگی در دانشگاه‌ها تأسیس کرد. این تلاش‌ها بخشی از تعهد او به آموزش و راهنمایی بین‌نسلی بود که نقش اساسی در زندگی حرفه‌ای او داشت. او در ژوئن ۲۰۱۹، در سن ۷۸ سالگی، در خانه‌اش در ایجبو-ایگبو، ایالت اوگون، نیجریه، درگذشت.
اتاق روی جارو (به انگلیسی: Room on the Broom) یک فیلم تلویزیونی پویانمایی کامپیوتری استاپ موشن محصول ۲۰۱۲ است که بر اساس کتاب تصویری نوشته جولیا دونالدسون و تصویرگری اکسل شفلر ساخته شده است. این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در هشتاد و ششمین دوره جوایز اسکار شد. همچنین در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه کودکان آکادمی بریتانیا برای انیمیشن شد.
بی بی سرو سنگری همسر حبیب‌الله کلکانی پادشاه سابق افغانستان بود. زندگی. بی‌بی سرو، مشهور به بی‌بی سنگری، همسر حبیب‌الله کلکانی، یکی از شخصیت‌های برجسته تاریخ معاصر افغانستان بود. پس از اعدام شوهرش در سال ۱۳۰۹ خورشیدی (۱۹۳۰ میلادی)، بی‌بی سری به مدت بیست سال در زندان دهمزنگ کابل زندانی بود. اکنون یک لیسه به نام بی بی سرو سنگری در کابل وجود دارد. بی‌بی سرور، مشهور به بی‌بی سنگری، در عصر امیر حبیب‌الله بود. او به فرمان نادر غدار همراه با دو دختر خردسالش، سلطان‌جان و شاه‌سلطان، و پسر خردسالش اسدالله، به مدت
و شاه‌سلطان، و پسر خردسالش اسدالله، به مدت بیست سال در زندان دهمزنگ محبوس شد. در این دوران، اسدالله که هنوز کودک بود، توسط عمال نادری در زندان مسموم و به شهادت رسید. با این حال، ظاهر، از نسل یحیی انگلیسی، نه‌تنها مدت حبس بی‌بی سرور و دختران بی‌گناهش را کاهش نداد، بلکه پس از بیست سال زندان، آن‌ها را از خانه و دیارشان تبعید کرده و به دشت‌های بلخ آواره ساخت. بی‌بی سرور، دختر محمد حیدر، از اهالی صوفیان قلعه مراد بیگ حسین‌کوت، در سال ۱۹۲۳ میلادی، در روزگاری که شاه حبیب‌الله عیار در قطعه نمونه خدمت می‌کرد، با او
حبیب‌الله عیار در قطعه نمونه خدمت می‌کرد، با او ازدواج نمود. او از زنان دلیر و مبارز سرزمین خورشید بود و به دلیل همراهی با حبیب‌الله در میدان‌های نبرد، زندان و تبعید، لقب "سنگری" را دریافت کرد. هنگامی که شاه حبیب‌الله عیار به قدرت رسید، خواهران امان‌الله و نادر را در ارگ با عزت و احترام نگاه داشت و نگذاشت حتی آسیبی به تار موی آنان برسد. اما نادر این کار را نکرد. بی‌بی سرور را به حبس محکوم کرد، پسر خردسالش را مسموم ساخت، ملکه بی‌نظیر (دیگر همسر شاه حبیب‌الله) را پس از مجازات، مجبور به ازدواج با فردی به نام
را پس از مجازات، مجبور به ازدواج با فردی به نام عبدالرشید کندهاری نمود. از زندگی بی بی سرو سنگری، اطلاعات موثق و دقیقی در دست نیست. اما از خلال گفته‌ها و خاطرات باقی مانده از هم‌نسلان ایشان، می‌توان چند و چونی در باره زندگی ایشان به دست آورد.
شیر، کمد و جادوگر مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۹۸۸ و به کارگردانی مارلین فاکس است. در این مجموعه تلویزیونی بازیگرانی همچون ریچارد دمپسی، سوفی کوک، جاناتان اسکات، سوفی ویلکاکس، مایکل آلدریج، جفری پری، کری شیل، لزلی نیکل، کیت هودیاک و کن کیتسون ایفای نقش کرده‌اند. این مجموعه از کتاب شیر، کمد و جادوگر، نوشته سی. اس. لوئیس است و بخشی از مجموعه سرگذشت نارنیا است.
شاهزاده کاسپین و سفر سفر کشتی سپیده‌پیما مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی الکس کیربی است. در این مجموعه تلویزیونی بازیگرانی همچون ریچارد دمپسی، سوفی کوک، جاناتان اسکات، سوفی ویلکاکس، دیوید توایتس، واریک دیویس، ساموئل وست، جان هلم، پرستون لاک‌وود، کریستوفر گودوین، گابریل انور و جفری بیلدون ایفای نقش کرده‌اند. این مجموعه بر اساس شاهزاده کاسپین و سفر کشتی سپیده‌پیما نوشته سی. اس. لوئیس و بخشی از مجموعه سرگذشت نارنیا است.
ایرما استرن (; – ) نقاش اهل آفریقای جنوبی بود. زندگی. ایرما استرن در شهر کوچک شویزر-رنکه، واقع در ترانسوال، در خانواده‌ای یهودی-آلمانی به دنیا آمد. در جریان جنگ دوم بوئر، پدر او به دلیل تمایلات طرفدارانه‌اش نسبت به بوئرها توسط نیروهای بریتانیایی در اردوگاهی بازداشت شد. به همین دلیل، ایرما و برادر کوچکترش، رودی، به همراه مادرشان به کیپ‌تاون نقل مکان کردند. در سال ۱۹۰۱، خانواده به آلمان بازگشتند، اما همچنان بین آفریقای جنوبی و آلمان در سفر بودند. این سفرهای مداوم تأثیر شگرفی بر توسعه هنری ایرما گذاشت و آثار
تأثیر شگرفی بر توسعه هنری ایرما گذاشت و آثار او را شکل داد. در سال ۱۹۱۳، ایرما استرن هنر را در آلمان، در آکادمی وایمار آغاز کرد و در سال ۱۹۱۴ در استودیو لوین-فونکه تحصیل خود را ادامه داد. از سال ۱۹۱۷، او به شاگردی ماکس پششتاین، یکی از بنیان‌گذاران گروه نوامبر، پرداخت. استرن در این دوره با نقاشان اکسپرسیونیست آلمانی همکاری داشت. نخستین نمایشگاه خود را در سال ۱۹۱۹ در برلین برگزار کرد. در سال ۱۹۲۰، استرن به همراه خانواده‌اش به کیپ‌تاون بازگشت. در آنجا، ابتدا به عنوان هنرمندی جدی مورد تمسخر و انکار قرار گرفت،
عنوان هنرمندی جدی مورد تمسخر و انکار قرار گرفت، اما تا دهه ۱۹۴۰ به یکی از هنرمندان برجسته تبدیل شد. در سال ۱۹۲۶، ایرما استرن با یوهانس پرینز، استاد سابق خود که بعدها به‌عنوان استاد زبان آلمانی در دانشگاه کیپ‌تاون فعالیت می‌کرد، ازدواج کرد. این ازدواج در سال ۱۹۳۴ به طلاق ختم شد. ایرما استرن سفرهای گسترده‌ای به اروپا و نواحی جنوبی آفریقا، زنگبار و منطقه کنگو داشت. این سفرها موضوعات متنوعی برای نقاشی‌هایش فراهم کردند و همچنین به او فرصت دادند تا مجموعه‌ای از اشیای هنری و فرهنگی گردآوری کند. استرن هدف داشت که
هنری و فرهنگی گردآوری کند. استرن هدف داشت که در طول زندگی‌اش سفرهای بسیاری انجام دهد: در سال ۱۹۳۱ به مادیرا، در ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ به داکار، سنگال، ۱۹۳۹ و ۱۹۴۵ به زنگبار، به منطقه کنگو در ۱۹۴۲، ۱۹۴۶ و ۱۹۵۵، ۱۹۵۲ به مادیرا، ۱۹۵۲ به اسرائیل، ۱۹۵۵ به ترکیه، ۱۹۶۰ به اسپانیا و ۱۹۶۳ به فرانسه. همچنین، استرن در داخل آفریقای جنوبی نیز سفرهای بسیاری داشت، از جمله در ۱۹۲۶ به سوازیلند و پوندولند، در ۱۹۳۳ به ناماکوآلند، در ۱۹۳۶ به‌طور کلی و در ۱۹۴۱ به کیپ شرقی. استرن در دوره رژیم نازی از ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ از سفر یا نمایش آثار خود
نازی از ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ از سفر یا نمایش آثار خود در آلمان خودداری کرد. این سفرها منجر به ثروتی از خلاقیت هنری و انرژی شد و همچنین انتشار دو مجله تصویری به نام‌های "کنگو" در سال ۱۹۴۳ و "زنگبار" در سال ۱۹۴۸ را به همراه داشت. پذیرش. ایرما استرن در طول زندگی‌اش نزدیک به صد نمایشگاه انفرادی برگزار کرد، هم در آفریقای جنوبی و هم در اروپا، از جمله در آلمان، فرانسه، ایتالیا و انگلستان. اگرچه در اروپا مورد پذیرش قرار گرفت، در آفریقای جنوبی ابتدا منتقدان نمایشگاه‌هایش را تمسخر می‌کردند و نقدهایی با عناوینی مانند «هنر
را تمسخر می‌کردند و نقدهایی با عناوینی مانند «هنر دوشیزه ایرما استرن - زشتی به‌عنوان یک فرقه» منتشر می‌کردند. موزه ایرما استرن در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد و خانه‌ای است که این هنرمند برای نزدیک به چهار دهه در آن زندگی کرد. او در سال ۱۹۲۷ به خانه‌ای به نام «فیرز» در روندبوش نقل مکان کرد و تا زمان مرگش در آنجا زندگی می‌کرد. چند اتاق این خانه همان‌گونه که او چیده بود باقی مانده‌اند و طبقه بالای آن به‌عنوان یک گالری تجاری برای هنرمندان معاصر آفریقای جنوبی استفاده می‌شود. در ۸ مه ۲۰۰۰، یکی از آثار ایرما استرن در
می‌شود. در ۸ مه ۲۰۰۰، یکی از آثار ایرما استرن در ساتبیز آفریقای جنوبی در ژوهانسبورگ با رکورد ۱.۷ میلیون راند به فروش رسید. اما این رکورد دیری نپایید و در مارس ۲۰۰۷، اثر "پرتره یک زن هندی" که در سال ۱۹۳۶ خلق شده بود، به قیمت ۶.۶ میلیون راند فروخته شد. اثر معروف "گلادیولی" در اکتبر ۲۰۱۰ به مبلغ بی‌سابقه ۱۳.۳ میلیون راند به فروش رسید. سپس در همان ماه، با فروش "دختر باهورا" به قیمت ۲۶.۷ میلیون راند، رکورد جدیدی در فروش آثار آفریقای جنوبی به ثبت رسید. در مارس ۲۰۱۱، رکورد دیگری در فروش آثار استرن شکسته شد؛ نقاشی
رکورد دیگری در فروش آثار استرن شکسته شد؛ نقاشی او به قیمت ۳۴ میلیون راند در بونهامز لندن فروخته شد. همچنین، در ژوئن ۲۰۲۴، در یکی از حراج‌های Aspire Art، یکی دیگر از آثار او به قیمت ۵.۶ میلیون راند به فروش رسید، اگرچه پیش‌بینی می‌شد بین ۶ تا ۸ میلیون راند قیمت‌گذاری شود.