payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بدون کاکس استرالیا با لوسی استفان، مولی گودمن و کاترینا وری پیوست. این تیم در جام‌های جهانی قایقرانی II و III شرکت کرد و در تمامی مسابقات بین‌المللی فصل بدون شکست بود. در مسابقات قهرمانی قایقرانی جهان ۲۰۱۷ در ساراتسا، فلوریدا، تیم استرالیا بعد از پیروزی در دور مقدماتی، در فینال با شروعی کند و قرار گرفتن در مقام ششم در ۵۰۰ متر و پنجم در ۱۰۰۰ متر آغاز کرد. در ۵۰۰ متر سوم، آن‌ها شروع به پیشروی کردند و به تیم‌های هلند، لهستان و روسیه که به دنبال مدال بودند، پیوستند. در آخرین اسپرت، استفان از گودمن خواست تا
پیوستند. در آخرین اسپرت، استفان از گودمن خواست تا سرعت را افزایش دهد و با ۴۳ ضربه در دقیقه، تیم استرالیا به پیشتازی رسید و مدال طلا و عنوان قهرمانی جهان را از آن خود کرد. در سال ۲۰۱۸، با تغییر کاترینا وری به رز ماری پاپا، تیم چهار نفره قهرمان جهان به کار خود ادامه داد و با پیروزی در جام جهانی قایقرانی II در لینز، اتریش، فصل بین‌المللی ۲۰۱۸ را آغاز کرد. در دومین حضور رقابتی خود در فصل ۲۰۱۸، با تیم انتخابی استرالیا به نام «مرکز ملی آموزش جورجینا هوب رینهارت»، به پیروزی در جام رمینهم چالشی در مسابقات هنلی
به پیروزی در جام رمینهم چالشی در مسابقات هنلی رویال رگاتا دست یافت. هفته بعد، با بازگشت به تیم چهار نفره بدون کاکس، هاو مدال طلای دیگری را در جام جهانی قایقرانی III در لوزرن کسب کرد. در مسابقات قهرمانی قایقرانی جهان ۲۰۱۸، پاپا به دلیل مصدومیت از تیم کنار رفت و کاترینا وری دوباره به تیم برگشت. تیم استرالیا در دور مقدماتی پیروز شد، اما در نیمه‌نهایی با ترکیب جدیدی از تیم آمریکا غافلگیر شد و در نهایت در فینال به مقام دوم و مدال نقره رسید. در سال ۲۰۱۹، هاو دوباره به تیم قایقرانی زنان استرالیا برای فصل
هاو دوباره به تیم قایقرانی زنان استرالیا برای فصل بین‌المللی دعوت شد. در دو جام جهانی قایقرانی در اروپا، هاو در جایگاه سوم تیم چهار نفره بدون کاکس استرالیا نشسته بود و به مدال برنز در جام جهانی II در پوزنان و مدال طلا در جام جهانی III در روتردام دست یافت. هاو، آلدرسکی، وری و استفان برای مسابقات قهرمانی قایقرانی جهان ۲۰۱۹ در لینز، اتریش انتخاب شدند. این تیم به دنبال کسب جایگاهی در بین هشت تیم برتر در قهرمانی‌های جهانی ۲۰۱۹ و در نتیجه کسب سهمیه المپیک توکیو بود. آن‌ها در دور مقدماتی و نیمه‌نهایی پیروز شدند و
آن‌ها در دور مقدماتی و نیمه‌نهایی پیروز شدند و با کسب مدال طلا در فینال، عنوان قهرمانی جهان را دوباره از آن خود کردند. در المپیک توکیو ۲۰۲۰، جفت قوی استرالیایی، جسی موریسون و آنابل مک‌اینتایر، برای شرکت در هر دو رشته دو نفره و چهار نفره دعوت شدند. سارا هاو به تیم هشت نفره زنان استرالیا پیوست که در دور مقدماتی در مقام سوم، در مرحله بازگشت در مقام چهارم و در فینال المپیک در مقام پنجم قرار گرفت. اگر آن‌ها زمان ۵:۵۷:۱۵ که در مرحله بازگشت به دست آورده بودند را حفظ می‌کردند، می‌توانستند برنده مدال طلا شوند و
حفظ می‌کردند، می‌توانستند برنده مدال طلا شوند و برندگان، کانادا، را با فاصله نزدیک به دو ثانیه شکست دهند. در سال ۲۰۲۳، هاو دوباره به همراه هم‌تیمی‌های قهرمان جهان خود، کاترینا وری و لوسی استفان، با اضافه شدن جدید، جیورجیا پاتن، به تیم چهار نفره بدون کاکس زنان استرالیا پیوست. در جام جهانی قایقرانی II در واره‌سه، ایتالیا، این تیم به فینال A راه یافت و مدال برنز کسب کرد. در جام جهانی قایقرانی III در لوزرن، تیم چهار نفره بدون تغییر دوباره در رده چهار نفره بدون کاکس به مسابقه پرداخت و در فینال A تا ۱۸۰۰ متر
کاکس به مسابقه پرداخت و در فینال A تا ۱۸۰۰ متر پیشتاز بود، اما توسط رومانی تحت فشار قرار گرفت و در نهایت با مدال نقره به پایان رسید. با دو مدال کسب شده در جام جهانی II و III، این تیم برنده جایزه امتیاز جام جهانی ۲۰۲۳ برای چهار نفره بدون کاکس شد. این تیم به عنوان تیم چهار نفره بدون کاکس استرالیا برای مسابقات قهرمانی قایقرانی جهان ۲۰۲۳ در بلگراد، صربستان انتخاب شد و در دور مقدماتی در مقام دوم و در نیمه‌نهایی A/B در مقام سوم قرار گرفت و با این نتیجه سهمیه تیم چهار نفره بدون کاکس استرالیا برای المپیک پاریس
چهار نفره بدون کاکس استرالیا برای المپیک پاریس ۲۰۲۴ را کسب کرد. در فینال A، این تیم در مقام پنجم قرار گرفت و از این مسابقات رتبه پنجم جهانی را به دست آورد.
ابرپیچ دی‌ان‌ای به میزان پیچش در یک رشته دی‌ان‌ای خاص اشاره دارد که میزان فشار روی آن را تعیین می‌کند. یک رشته داده‌شده ممکن است «به طور مثبت ابرپیچ» یا «به طور منفی ابرپیچ» (کم و بیش محکم زخمی شود). مقدار ابرپیچ رشته‌ای بر تعدادی از فرآیندهای زیست‌شناختی، مانند فشرده‌سازی دی‌ان‌ای و تنظیم دسترسی به کد ژنتیکی (که به شدت بر سازوکار دی‌ان‌ای و احتمالاً بیان ژن) تأثیر می‌گذارد. آنزیم‌های خاصی مانند توپوایزومرازها، مقدار ابرپیچ‌شدن دی‌ان‌ای را تغییر می‌دهند تا عملکردهایی مانند همانندسازی و رونویسی دی‌ان‌ای را
عملکردهایی مانند همانندسازی و رونویسی دی‌ان‌ای را آسان کنند. مقدار ابرپیچ در یک رشته معین با یک فرمول ریاضی توصیف می‌شود که آن را با یک حالت مرجع به نام دی‌ان‌ای «شکل B آرام» مقایسه می‌کند. در یک بخش دومارپیچ "آرام" از B-DNA، دو رشته در هر ۱۰٫۴–۱۰٫۵ جفت‌باز دنباله‌ای یک بار به دور محور مارپیچ می‌پیچند. اضافه کردن یا کم کردن پیچ و تاب‌ها، مانند برخی از آنزیم‌ها، سبب ایجاد فشار می‌شود. اگر یک قطعه دی‌ان‌ای تحت کرنش پیچشی با به هم پیوستن دو انتهای آن به یک دایره بسته شود و سپس اجازه داده شود تا آزادانه حرکت
بسته شود و سپس اجازه داده شود تا آزادانه حرکت کند، شکل متفاوتی مانند شکل هشت به خود می‌گیرد. به این شکل ابرپیچ گفته می‌شود. (شکل اسمی "supercoil" اغلب هنگام توصیف پیکرشناسی دی‌ان‌ای به کار می‌رود)
ورنا بنتله (زاده ۲۸ فوریه ۱۹۸۲ در لینداو) ورزشکار نابینای آلمانی در رشته‌های ورزش دوگانه و اسکی صحرانوردی پارالمپیکی است. او در مدرسه کارل‌اشترهل، مدرسه‌ای مخصوص نابینایان و کم‌بینایان در ماربورگ، آلمان تحصیل کرد. بنتله بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۱ چهار بار قهرمان جهان و دوازده بار قهرمان پارالمپیک شد و اولین مدال‌های پارالمپیکی خود را در بازی‌های پارالمپیک زمستانی ۱۹۹۸ کسب کرد (یک طلا، دو نقره و یک برنز). او سپس چهار مدال طلا در بازی‌های پارالمپیک زمستانی ۲۰۰۲ و دو مدال طلا و یک برنز در بازی‌های پارالمپیک
و دو مدال طلا و یک برنز در بازی‌های پارالمپیک زمستانی ۲۰۰۶ به دست آورد. در سال ۲۰۰۶، او برنده جام جهانی ترکیبی در ورزش دوگانه و اسکی صحرانوردی شد. به خاطر کسب پنج مدال طلای تنها در پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۰، کمیته بین‌المللی پارالمپیک او را در مراسم جوایز ورزشی پارالمپیک به عنوان «بهترین ورزشکار زن» معرفی کرد. بنتله پیش از پایان دوران ورزشی خود، فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی خود را در سطح بالا آغاز کرد. از ژانویه ۲۰۱۴ تا مه ۲۰۱۸، او مسئول امور معلولان در دولت فدرال آلمان بود. از مه ۲۰۱۸، او به عنوان رئیس
فدرال آلمان بود. از مه ۲۰۱۸، او به عنوان رئیس بزرگ‌ترین انجمن اجتماعی آلمان، ، فعالیت می‌کند. از سال ۲۰۱۲، بنتله عضو حزب سوسیال دموکرات آلمان است. اصالت و تحصیلات. ورنا بنتله که از بدو تولد نابینا بود، در تتنانگ، واقع در ناحیه بودنزه‌کرایس در بادن-وورتمبرگ، در مزرعهٔ ارگانیک والدینش، پیتر و مونیکا، بزرگ شد. یکی از دو برادرش، میشائل بنتله، نیز ورزشکار زمستانی و شرکت‌کننده در پارالمپیک بود. هر دوی آن‌ها به دلیل یک نقص ژنتیکی ارثی دچار اختلالات بینایی هستند. ورنا بنتله از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴ به مدرسه ابتدایی و
ورنا بنتله از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴ به مدرسه ابتدایی و راهنمایی نابینایان در هایلیگنبرون در جنگل سیاه رفت. سپس از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ در مدرسه نابینایان ایالتی در مونیخ تحصیل کرد و از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ در مدرسه کارل-اشترل، یک مدرسه ویژه نابینایان و کم‌بینایان در ماربورگ، به تحصیل پرداخت، جایی که مدرک دیپلم خود را با تمرکز بر اقتصاد دریافت کرد. در سال ۲۰۱۱، او دوره کارشناسی ارشد خود را با نمره عالی در رشته ادبیات آلمانی معاصر و با رشته‌های فرعی زبان‌شناسی و علوم تربیتی در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ به پایان رساند.
دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ به پایان رساند. باشگاه ورزشی او «PSV مونیخ» است. دوران ورزشی. ورنا بنتله در سال ۱۹۹۵ به تیم ملی جوانان بیاتلون آلمان پیوست و در سال ۱۹۹۶ برای اولین بار در مسابقات جهانی شرکت کرد. او تا سال ۲۰۰۶ با همراهی دونده همراه خود، فرانتس لانکس، مسابقه می‌داد. پس از آن، مدت زیادی به دنبال یک همراه جدید گشت و حتی از طریق آگهی در روزنامه نیز تلاش کرد، اما موفقیت چندانی نداشت. پس از چندین تجربه ناموفق با همراهان مختلف و یک حادثه سنگین در طول مسابقات قهرمانی آلمان در سال ۲۰۰۹ در
سنگین در طول مسابقات قهرمانی آلمان در سال ۲۰۰۹ در ایزنی/نسلوَنگ، بنتله تصمیم به یک شروع جدید گرفت و با توماس فریدریش، دونده همراهی که تجربه زیادی داشت و اهل اسکاتلند بود، همکاری کرد. این دو به سرعت با یکدیگر هماهنگ شدند و در سال ۲۰۱۰ موفق به کسب پیروزی در جام جهانی در اسکی صحرانوردی و بیاتلون شدند. در سال ۲۰۰۹، ورنا بنتله در مسابقات قهرمانی اسکی نابینایان آلمان دچار یک حادثه جدی شد. راهنمای بینای او نتوانست به درستی او را هدایت کند و بنتله از یک سراشیبی به سمت یک رودخانه خشک سقوط کرد. در این حادثه، رباط
سمت یک رودخانه خشک سقوط کرد. در این حادثه، رباط صلیبی زانوی او پاره شد، انگشتانش و کبد او آسیب دید و یکی از کلیه‌هایش به قدری آسیب دید که مجبور به خارج کردن آن شدند. با این وجود، بنتله تنها یک سال بعد بهترین نتیجه المپیکی خود را کسب کرد و پنج مدال طلا در بازی‌های پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۰ در ونکوور به دست آورد. به دلیل عملکرد برجسته‌اش در این مسابقات، بنتله به عنوان بهترین ورزشکار زن در جوایز ورزشی پارالمپیک انتخاب شد. او همچنین در سال ۲۰۱۱ جایزه جهانی لوریوس برای ورزشکار معلول سال را دریافت کرد. اواخر سال
برای ورزشکار معلول سال را دریافت کرد. اواخر سال ۲۰۱۱، بنتله در سن ۲۹ سالگی بازنشستگی خود را اعلام کرد. در سال ۲۰۱۳، بنتله به قله کلیمانجارو، بلندترین کوه آفریقا، صعود کرد و به عنوان اولین فرد نابینا همچنین به قله کوه مِرو که در همان رشته‌کوه واقع شده است، دست یافت. در سال ۲۰۱۴، بنتله به تالار مشاهیر پارالمپیک معرفی شد. فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی. از سال ۲۰۰۸، ورنا بنتله به عنوان سفیر برای سازمان بین‌المللی «مأموریت کریستوفل برای نابینایان» فعالیت می‌کند. همچنین، او سفیر ورزشی کمیته بین‌المللی پارالمپیک
همچنین، او سفیر ورزشی کمیته بین‌المللی پارالمپیک (IPC) است و عضوی از هیئت امنای پروژه «لیست سفید» نیز می‌باشد. بنتله توسط حزب سوسیال دموکرات آلمان به عنوان نماینده‌ای برای انتخابات ریاست‌جمهوری آلمان در سال‌های ۲۰۱۰، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۷ معرفی شد. او در سال ۲۰۱۲ به این حزب پیوست. در سال ۲۰۱۰، حزب سوسیال دموکرات بادن-وورتمبرگ بنتله را به عنوان یکی از انتخاب‌کنندگان ریاست‌جمهوری برای چهاردهمین مجمع فدرال معرفی کرد که در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۰ رئیس‌جمهور جدید آلمان را انتخاب کرد. بنتله در ۶ ژوئیه ۲۰۱۱ عضو تیم ارائه دهنده شهر
بنتله در ۶ ژوئیه ۲۰۱۱ عضو تیم ارائه دهنده شهر مونیخ برای میزبانی المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در دوربان، آفریقای جنوبی بود. به دلیل این تلاش، او مدال «مونیخ می‌درخشد» را دریافت کرد. در ۷ نوامبر ۲۰۱۱، او پایان دوران ورزشی خود را اعلام کرد و از آن پس به عنوان سخنران در حوزه‌های انگیزش و کار تیمی برای شرکت‌ها فعالیت می‌کند. بنتله همچنین عضو بود که در ۱۸ مارس ۲۰۱۲ رئیس‌جمهور جدید آلمان را انتخاب کرد. در ماه مه ۲۰۱۲، او به حزب سوسیال دموکرات آلمان پیوست و در نیز به عنوان نماینده شرکت کرد و رئیس‌جمهور جدید را انتخاب کرد.
نماینده شرکت کرد و رئیس‌جمهور جدید را انتخاب کرد. در اکتبر ۲۰۱۲، (از حزب سوسیال دموکرات آلمان) او را به عنوان کارشناس در زمینه‌های ورزش و فراگیری () در تیم انتخاباتی خود برای معرفی کرد. از سال ۲۰۱۷، بنتله عضو هیئت مدیره دانشگاه ورزشی آلمان در کلن است و همچنین سفیر انجمن «ورزشکاران برای اوکراین» بوده است. کمیسر دولت فدرال در امور مرتبط با افراد دارای معلولیت، ۲۰۱۴–۲۰۱۸. در ۱۵ ژانویه ۲۰۱۴، به پیشنهاد آندریا نالس، وزیر کار فدرال، ورنا بنتله به عنوان مسئول جدید امور معلولان در دولت آنگلا مرکل منصوب شد. او
جدید امور معلولان در دولت آنگلا مرکل منصوب شد. او اولین کسی بود که خود دارای معلولیت بود و به این سمت منصوب شد. در این نقش، وی به عنوان یکی از اعضای وزارت کار و امور اجتماعی تحت رهبری وزیر آندریا نالس فعالیت می‌کرد و مسئولیت نقطه کانونی دولت را برای نظارت بر اجرای کنوانسیون حقوق افراد دارای ناتوانی بر عهده داشت. او تا سال ۲۰۱۸ در این سمت خدمت کرد. در انتخابات محلی بایرن در ۱۶ مارس ۲۰۱۴، بنتله از طرف حزب سوسیال دموکرات به عنوان عضو شورای شهر مونیخ انتخاب شد. اما به دلیل فشار کاری ناشی از مسئولیت‌های دوگانه،
اما به دلیل فشار کاری ناشی از مسئولیت‌های دوگانه، در فوریه ۲۰۱۵ از سمت خود در شورای شهر استعفا داد. در سال ۲۰۱۷، او در مصاحبه‌ای با "اشپیگل" نظر متفاوتی دربارهٔ معرفی کارت شناسایی جدید برای افراد دارای معلولیت (به نام ) ارائه داد. بنتله در ۹ مه ۲۰۱۸، وظایف خود را به عنوان مسئول امور معلولان به ، مسئول سابق امور معلولان ایالت براندنبورگ، واگذار کرد، زیرا خود او به عنوان رئیس جدید انجمن اجتماعی VdK آلمان نامزد شده بود و قرار بود جایگزین اولریکه ماشر شود. ریاست انجمن اجتماعی VdK آلمان. از ۱۶ مه ۲۰۱۸، ورنا
انجمن اجتماعی VdK آلمان. از ۱۶ مه ۲۰۱۸، ورنا بنتله به عنوان رئیس انجمن غیرانتفاعی انتخاب شد که بزرگ‌ترین انجمن اجتماعی در آلمان محسوب می‌شود. کاندیداتوری بنتله بدون انتقاد نبود، زیرا برخلاف پیشینیان خود، او برای این سمت حقوق مالی دریافت می‌کند. رولاند سینگ، رئیس منطقه بادن-وورتمبرگ، این موضوع را به عنوان تهدیدی برای ساختار داوطلبانه انجمن می‌دانست. با این حال، بنتله با اکثریت ۹۰٫۱ درصدی انتخاب شد.
سیگنال‌دهی تفاضلی با ولتاژ کم یا سیگنال‌دهی تفاضلی ولتاژ پایین که با نام TIA/EIA-644 نیز شناخته می‌شود، یک استاندارد فنی است که ویژگی‌های الکتریکی یک استاندارد سیگنال‌دهی سریال و تفاضلی را مشخص می‌کند. ال‌وی‌دی‌اس با توان کم کار می‌کند و با استفاده از کابل‌های مسی ارزان قیمت می‌تواند با سرعت‌های بسیار بالا کار کند. ال‌وی‌دی‌اس فقط یک مشخصات لایه فیزیکی است. بسیاری از استانداردها و کاربردهای ارتباطی داده از آن استفاده می‌کنند و یک لایه پیوند داده همان‌طور که در مدل اواس‌آی تعریف شده است در بالای آن اضافه
که در مدل اواس‌آی تعریف شده است در بالای آن اضافه می‌کنند. ال‌وی‌دی‌اس در سال ۱۹۹۴ معرفی شد و در محصولاتی مانند تلویزیون‌های ال‌سی‌دی، سامانه‌های سرگرمی داخل خودرو، دوربین‌های صنعتی و بینایی ماشین، رایانه‌های نوت‌بوک و تبلت و سامانه‌های ارتباطی محبوب شده است. کاربردهای معمولی عبارتند از ویدیوهای پرسرعت، گرافیک، انتقال داده‌های دوربین فیلمبرداری و گذرگاه‌های کامپیوتری با هدف عمومی. در اوایل، فروشندگان کامپیوترهای نوت‌بوک و نمایشگرهای ال‌سی‌دی معمولاً در هنگام اشاره به پروتکل خود از عبارت ال‌وی‌دی‌اس به جای
اشاره به پروتکل خود از عبارت ال‌وی‌دی‌اس به جای اف‌پی‌دی-لینک استفاده می‌کردند و اصطلاح "ال‌وی‌دی‌اس" به اشتباه مترادف با "پیوند صفحه نمایش تخت" در واژگان مهندسی نمایشگر-ویدئویی شده است. ال‌وی‌دی‌اس یک سامانه سیگنال‌دهی تفاضلی است، به این معنی که اطلاعات را به عنوان اختلاف بین ولتاژهای یک جفت سیم انتقال می‌دهد. دو ولتاژ سیم در گیرنده مقایسه می‌شوند. در یک پیاده‌سازی معمولی، فرستنده جریان ثابت ۳٫۵ میلی‌آمپر را به سیم‌ها تزریق می‌کند، با جهت جریان سطح منطق دیجیتال را تعیین می‌کند. جریان از یک مقاومت پایانشی
را تعیین می‌کند. جریان از یک مقاومت پایانشی در حدود ۱۰۰ تا ۱۲۰ اهم (مطابق با امپدانس مشخصه کابل برای کاهش بازتاب) در انتهای گیرنده عبور می‌کند و سپس از طریق سیم دیگر در جهت مخالف بازمی‌گردد. بر اساس قانون اهم، اختلاف ولتاژ در مقاومت در حدود ۳۵۰ میلی‌ولت است. گیرنده برای تعیین سطح منطقی، قطبیت این ولتاژ را حس می‌کند. ولتاژ تفاضلی پایین، حدود ۳۵۰ میلی‌ولت، باعث می‌شود که ال‌وی‌دی‌اس در مقایسه با سایر فناوری‌های سیگنال‌دهی، توان بسیار کمی مصرف کند. در ولتاژ منبع تغذیه ۲٫۵ ولت توان راه‌انداز ۳٫۵ میلی‌آمپری
منبع تغذیه ۲٫۵ ولت توان راه‌انداز ۳٫۵ میلی‌آمپری ۸٫۷۵ میلی‌وات می‌شود، در مقایسه با ۹۰ میلی‌وات که با مقاومت بار برای سیگنال RS-422 تلف می‌شود. سطوح منطقی: کاربردها. در سال ۱۹۹۴، نشنال سمیکنداکتور ال‌وی‌دی‌اس را معرفی کرد که بعداً به یک استاندارد واقعی برای انتقال داده با سرعت بالا تبدیل شد. اینتل و ای‌ام‌دی در دسامبر ۲۰۱۰ یک بیانیه مطبوعاتی منتشر کردند که در آن اعلام کردند تا سال ۲۰۱۳ دیگر از رابط پنل ال‌سی‌دی ال‌وی‌دی‌اس در خطوط تولید خود پشتیبانی نخواهند کرد. آنها در حال تبلیغ دیسپلی‌پورت جاسازی‌شده و
کرد. آنها در حال تبلیغ دیسپلی‌پورت جاسازی‌شده و درگاه‌صفحه‌نمایش داخلی به‌عنوان راه‌حل ترجیحی خود هستند. با این حال، ثابت شده است که رابط پنل ال‌سی‌دی ال‌وی‌دی‌اس کم‌هزینه‌ترین روش برای انتقال جریان ویدئو از یک واحد پردازش ویدیو به کنترل‌کننده زمان‌بندی پنل ال‌سی‌دی در تلویزیون یا نوت‌بوک است و در فوریه ۲۰۱۸، تولیدکنندگان تلویزیون‌های ال‌سی‌دی و نوت‌بوک محصولات جدید با استفاده از رابط ال‌وی‌دی‌اس همچنان به معرفی آن‌ها ادامه می‌دهند. ال‌وی‌دی‌اس در ابتدا به عنوان یک استاندارد ۳٫۳ ولت معرفی شد. سیگنال‌دهی
عنوان یک استاندارد ۳٫۳ ولت معرفی شد. سیگنال‌دهی ولتاژ پایین مقیاس‌پذیر (اس‌ال‌وی‌اس) دارای ولتاژ حالت‌مشترک کمتر ۲۰۰ میلی ولت و نوسان پیک تا پیک کاهش یافته است، اما در غیر این صورت مانند ال‌وی‌دی‌اس است.
پرتیا مودیسی (زادهٔ ۲۰ ژوئن ۱۹۸۳) یک فوتبالیست زن اهل آفریقای جنوبی است که در سال ۲۰۰۶ به عنوان بهترین بازیکن مسابقات قهرمانی فوتبال زنان آفریقا معرفی شد. او نماینده تیم ملی فوتبال زنان آفریقای جنوبی در الماسیک‌های ۲۰۱۲ لندن بود و اولین بازیکن آفریقایی است که ۱۰۰ گل بین‌المللی به ثمر رسانده است. دوران حرفه‌ای در باشگاه. مودیسی در سوهتو (مدولندز) به دنیا آمد و بازی فوتبال را با پسران محله خود آغاز کرد. او فوتبال را به جای نتبال در مدرسه انتخاب کرد و از سطح زیر ۱۰ سال با تیم سوهتو رنجرز بازی کرد. پس از بازی
۱۰ سال با تیم سوهتو رنجرز بازی کرد. پس از بازی برای رنجرز و بخش زنان تیم جومو کازموس، مودیسی در سال ۱۹۹۶ به تیم سوهتو لیدی‌ها پیوست. او دو برادر دارد. مودیسی که در نقش‌های هافبک یا مهاجم راحت است، به دلیل شباهتش به فوتبالیست مرد آلبرت «باشین» مهلوانگو، لقب «باشین» را به خود گرفت. در فصل ۲۰۰۱–۰۲، مودیسی ۵۱ گل برای سوهتو لیدی‌ها به ثمر رساند، و دو گل دیگر در پیروزی ۴–۰ در فینال قهرمانی ملی مقابل کاپ تاون پایراتس. در سال ۲۰۰۳، مودیسی برای تست‌های باشگاه آرسنال لیدی‌ها دعوت شد. اختلاف بر سر اسپانسرینگ و تأمین
لیدی‌ها دعوت شد. اختلاف بر سر اسپانسرینگ و تأمین مالی باعث شد تا مودیسی و هموطنانش تونی کارلس و ورونیکا پوا نتوانند با این باشگاه انگلیسی قرارداد امضا کنند، علیرغم اینکه در تست‌ها مدیر ویک آکرز را تحت تأثیر قرار داده بودند. در فصل ۲۰۰۵–۰۶، مودیسی به عنوان مربی آکادمی توسط اورلاندو پایراتس استخدام شد. او پس از هفت ماه در فوریه ۲۰۰۶ به دلیل اختلاف با رئیسش آگوستو پالاچیو باشگاه را ترک کرد. در ژوئن ۲۰۰۷، مودیسی با فورتونا هورینگ در لیگ الیت دیویژن دانمارک قراردادی دو ساله امضا کرد، پس از آنکه در طول قرارداد
دو ساله امضا کرد، پس از آنکه در طول قرارداد اولیه یک‌ماهه به خوبی درخشید. در سال ۲۰۰۹، او قراردادی شش‌ماهه با تیم پالاس سوپر فالکونز در آفریقای جنوبی امضا کرد. او همچنین در سال ۲۰۱۲ در این تیم بازی کرد. او بخشی از کمپ تمرینی اولیه برای تیم ملی زنان آفریقای جنوبی در مسابقات قهرمانی زنان آفریقا ۲۰۱۴ نبود، زیرا در آن زمان در خارج از آفریقای جنوبی و در واقع در یک تیم مردان بازی می‌کرد. پس از اینکه مربی جدید از حضور او آگاه شد، او تیمش را تغییر داد و دوباره برای تیم کروسس لیدی‌ها در آفریقای جنوبی بازی کرد. حرفه
تیم کروسس لیدی‌ها در آفریقای جنوبی بازی کرد. حرفه ملی. مودیسی به عنوان کاپیتان تیم ملی زیر ۱۹ سال زنان آفریقای جنوبی (باسِتسانِ باسِتسان) به تیم بزرگسالان (بانیانا بانیانا) دعوت شد. در مسابقات قهرمانی فوتبال زنان آفریقا ۲۰۰۰، او در تمامی مسابقات تیم آفریقای جنوبی شرکت کرد و نخستین گل خود را در برابر زیمبابوه به ثمر رساند و همچنین در فینال این مسابقات که با شکست تیم آفریقای جنوبی در برابر نیجریه همراه بود، بازی کرد. این مسابقه به دلیل خشونت‌های تماشاگران تحت تأثیر قرار گرفت. در سال ۲۰۰۵، مودیسی یکی از دو
تأثیر قرار گرفت. در سال ۲۰۰۵، مودیسی یکی از دو بازیکن فوتبال آفریقایی بود که به همراه پرپتوآ نکوچا، نامزد دریافت جایزه بهترین بازیکن زن سال فیفا شد که این جایزه به بیریت پرینز رسید. در مسابقات قهرمانی فوتبال زنان آفریقا ۲۰۰۶، مودیسی در بازی رده‌بندی سوم با تیم آفریقای جنوبی در برابر دورفان گلزنی کرد و به عنوان بازیکن برتر مسابقات انتخاب شد. او همچنین به جمع سه نفر نهایی برای دریافت جایزه بهترین بازیکن زن CAF ۲۰۰۶ راه یافت و به تیم All-Stars دعوت شد تا در مسابقه‌ای که پیش از قرعه‌کشی رسمی جام جهانی زنان
مسابقه‌ای که پیش از قرعه‌کشی رسمی جام جهانی زنان ۲۰۰۷ برگزار شد، شرکت کند. در نوامبر ۲۰۰۸، مودیسی اعلام کرد که دیگر برای آفریقای جنوبی بازی نخواهد کرد، پس از اینکه رابطه کاری او با مربی آگوست ماکالاکالانه دچار بحران شد. او در آوریل ۲۰۱۲ توسط مربی جدید ملی، جوزف مخونزا، که پس از برکناری ماکالاکالانه به دلیل اتهامات تعرض جنسی و همجنس‌گرایی منصوب شده بود، دوباره به تیم ملی دعوت شد. مودیسی با ۷۱ گل در ۹۲ بازی بین‌المللی به رقابت‌های فوتبال المپیک ۲۰۱۲ وارد شد. در نخستین بازی آفریقای جنوبی در این رقابت‌ها، که
در نخستین بازی آفریقای جنوبی در این رقابت‌ها، که با شکست ۴–۱ برابر سوئد در کافنتری همراه بود، مودیسی گلزنی کرد و این گل از داخل مرکز میدان به ثمر رسید. سایت فیفا گزارش داد که این گل «شگفت‌انگیز» توسط تمامی تماشاگران، از جمله طرفداران سوئدی، تحسین شد. در اکتبر ۲۰۱۲، مودیسی در تیم ملی آفریقای جنوبی برای مسابقات قهرمانی زنان آفریقا ۲۰۱۲ انتخاب شد. گزارش‌ها حاکی از آن بود که او ممکن است در این مسابقات به صد بازی ملی خود برسد، اگر تیم بانیانا بانیانا به نیمه‌نهایی راه یابد. مودیسی نقش کلیدی در صعود آفریقای
راه یابد. مودیسی نقش کلیدی در صعود آفریقای جنوبی به فینال ایفا کرد، جایی که تیم باخت و قهرمان این مسابقات تیم گینه استوایی شد. در اکتبر ۲۰۱۴، پرتیا مودیسی به اولین بازیکن آفریقایی تبدیل شد که به مرز ۱۰۰ گل در فوتبال بین‌المللی رسید، زمانی که در پیروزی ۵–۱ آفریقای جنوبی در برابر الجزایر در مسابقات قهرمانی زنان آفریقا گل‌های ۹۹ و ۱۰۰ خود را به ثمر رساند. در ۱۹ مه ۲۰۱۵، او اعلام کرد که از فوتبال بین‌المللی خداحافظی کرده است، پس از اینکه ۱۲۴ بازی انجام داده و ۱۰۱ گل برای آفریقای جنوبی به ثمر رسانده بود.
رینالدو "دیندو" کاپلو (زاده ۱۷ ژوئن ۱۹۶۴) یک راننده حرفه ای اتومبیلرانی اهل ایتالیا است. او سه بار با بنتلی در سال ۲۰۰۳ و آئودی در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۸ برنده مسابقه ۲۴ ساعته لمانز شده است. کاپلو دو بار قهرمان سری مسابقات لمانز آمریکایی، پنج بار برنده مسابقات ۱۲ ساعته سبرینگ ، و رکورددار بیشترین برد در پتی لومان است که پنج بار برنده این مسابقه شده است. کاپلو همچنین در جام بین قاره ای لمانز، مسابقات جهانی استقامتی ، دی‌تی‌ام، مسابقات قهرمانی جی‌تی ایتالیا نیز شرکت کرده است. حرفه ورزشی. کاپلو که در آسته به دنیا
کرده است. حرفه ورزشی. کاپلو که در آسته به دنیا آمد، حرفه مسابقه‌ای خود را در سال ۱۹۷۶ با رانندگی در کارتینگ گوکارت آغاز کرد، اما تا سال ۱۹۸۳ به سمت اتومبیل‌های تک‌نفره نرفت و در فرمول فیات آبارت شروع به کار کرد. در سال ۱۹۹۰ اولین قهرمانی مهم کاپلو در مسابقات قهرمانی، با کسب قهرمانی سوپرتوریسمو ایتالیا با خودرو فولکس‌واگن فولکس‌واگن گلف اتفاق افتاد. او در سال ۱۹۹۶ دوباره قهرمان این مسابقات شد، اما این بار با یک آئودی ای۴. سال ۱۹۹۷ شاهد اولین پیروزی بزرگ کاپلو در مسابقات استقامتی بودیم، در مسابقه ۶ ساعته
در مسابقات استقامتی بودیم، در مسابقه ۶ ساعته واللونگا، که با یک فولکس‌واگن گلف دوباره رانندگی میکرد بودیم. کاپلو برای مسابقه لمانز ۲۴ ساعته فصل ۲۰۰۰ توسط تیم آئودی اسپورت جوئست انتخاب شد و با آئودی آر۸ را رانندگی کرد، این تیم در آن مسابقه در جایگاه سوم قرار گرفت. کاپلو یکی از شش راننده آئودی برای اولین مسابقه آن تحت اسم تیم جوئست برای مسابقه ۱۲ ساعته سیبرینگ در سال ۱۹۹۹ بود. در کنار هموطن خود میشل آلبورتو و استفان یوهانسون، اولین سکو را برای آئودی در مسابقات جهانی استقامتی به دست آوردند و با آئودی آر۸آر به
جهانی استقامتی به دست آوردند و با آئودی آر۸آر به مقام سومی دست یافتند. با بازگشت به پیست در سال ۲۰۰۰، کاپلو در مجموع رتبه دوم را به خود اختصاص داد و تنها توسط خودرو دیگر آئودی شکست خورد. کاپلو دو سال بعد، در سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲، در این مسابقه به پیروزی رسید. کاپلو در مسابقه دیگر نیز به مسابقات بازگشت، هر دو با بنتلی و آئودی، چهار سکوی کلی و سه پیروزی، در سال های ۲۰۰۶، ۲۰۰۹ و ۲۰۱۳ کسب کرد. کاپلو در حال حاضر با ۵ پیروزی در مسابقه ۱۲ ساعته سیبرینگ در سکوی دوم در کنار تام کریستنسن از نظر بردهای کلی در این
دوم در کنار تام کریستنسن از نظر بردهای کلی در این مسابقه قرار دارد. او تنها راننده آئودی است که با هر چهار نسل از نمونه های پروتوتایپ اسپرت این کمپانی برنده حداقل یک مسابقه شده است. آر۸، آر۱۰، آر۱۵ و آئودی آر۱۸. به دلیل تغییر تمرکز برای تیم جوئست، کاپلو در سال ۲۰۰۳ به تیم بنتلی رفت و برای این تیم رانندگی کرد. در کنار هم تیمی دیرینه خود تام کریستنسن و دیگر هم تیمی انگلیسی خود گای اسمیت، آنها برنده مسابقات ۲۴ ساعته لو مان شدند و اولین پیروزی را برای بنتلی را بعد از ۷۳ سال در پیست فرانسه رقم زدند. با پایان
بعد از ۷۳ سال در پیست فرانسه رقم زدند. با پایان پروژه بنتلی و خروج این تیم از مسابقات جهانی استقامتی، کاپلو به تیم آئودی و به طور خاص به تیم گوه برای مسابقه لمانز ۲۴ ساعته ۲۰۰۴ بازگشت. در کنار راننده ژاپنی سیجی آرا و تام کریستنسن، کاپلو بار دیگر در روی سکو این مسابقه قرار گرفت و برنده این مسابقه شدند. این سومین بار در پنج سال گذشته بود که آئودی هر سه جایگاه اول را در مسابقات ۲۴ ساعته لو مان در اختیار می‌گرفت و این مسابقه را به پایان می رساند. کاپلو تا سال ۲۰۰۶ به مسابقات ۲۴ ساعته لو مان بازنگشت. در سال
۲۰۰۶ به مسابقات ۲۴ ساعته لو مان بازنگشت. در سال ۲۰۰۷، این سه نفر در مسابقه ۲۴ ساعته لمانز به مدت طولانی پیشتاز بودند، اما مشکل چرخ عقب چپ در هفدهمین ساعت از مسابقه باعث شد که کاپلو کنترل خود را در رانندگی در پیچ ایندیاناپولیس از دست بدهد و به موانع برخورد کند و از مسابقه کنار برود. کاپلو همچنین در سال های ۲۰۰۲ و ۲۰۱۲ برنده مسابقه ۱۲ ساعته سیبرینگ شده است. او رکورد بیشترین پیروزی در پتی لمان را با پنج پیروزی در مجموع دارد که در سال های ۲۰۰۲، ۲۰۰۲، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ پیروز شده است، همه این پیروزی ها با تیم
و ۲۰۰۸ پیروز شده است، همه این پیروزی ها با تیم های آئودی اسپورت آمریکای شمالی و تیم جوئست به دست آمده است. کاپلو نایب قهرمان سری مسابقات لمانز آمریکایی در سال ۲۰۰۰ نیز شد و در ۶ مسابقه از فصل به پیروزی رسید. در هر دو سال ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ کاپلو به عنوان قهرمانی در کنار آلن مک‌نیش بریتانیایی با آئودی اسپرت آر۱۰ آمریکای شمالی را به دست آورد. کاپلو در سال ۲۰۱۲ رسماً از مسابقات قهرمانی بازنشسته شد.
هلیودوروس اسکندریه (به ؛ به انگلیسی: Heliodorus of Alexandria) فیلسوف نوافلاطونی بود که در قرن پنجم میلادی می‌زیست. او پسر هرمیاس و آدزیا و برادر کوچکتر آمونیوس بود. پدرش هرمیاس در جوانی درگذشت و مادرش او و برادرش را در شهر زادگاه‌شان اسکندریه بزرگ کرد، تا بزرگ شدند و به مدرسه فلسفه رفتند. آدزیا آن‌ها را به آتن برد و در آن‌جا زیر نظر پروکلس لیکایوس تحصیل کردند. سرانجام به اسکندریه بازگشتند و به تدریس فلسفه پرداختند. دماشیوس که توسط هلیودوروس تعلیم دیده بود، او را نسبت به برادر بزرگترش کم‌استعدادتر و در
او را نسبت به برادر بزرگترش کم‌استعدادتر و در شخصیت و مطالعاتش سطحی‌تر توصیف می‌کند. او نویسنده تفسیری بر "طالع‌بینی" پائولوس الکساندرینوس که پس از سال ۵۶۴ نوشته شده است، نیست و این اثر به هلیودوروس دیگری نسبت داده شده است.