payamvha/North_RAG huggingface dataset:
غار لوماس ریشی هیچ گونه کتیبه‌ای از آشوکا در خود ندارد، شاید به خاطر این بوده که غار به علت مخاطرات لغزش ساختار صخره هیچگاه تکمیل نشده است. هر چند به‌طور کلی نظر بر این است که به دلیل شباهت ساختار داخلی و میزان صیقل‌کاری سطوح سنگی، همچون دیگر غارها در حدود سال ۲۶۰ قبل از میلاد ایجاد شده باشد، دیوارها به جز طاق که در کنده‌کاری آن وقفه ایجاد شد، به‌طور کامل صیقل‌کاری شده‌اند. کتیبه‌ای از آنانتاوارمان که مربوط به قرن پنجم بعد از میلاد است در بالای درگاه ورودی قرار دارد. طبق اظهارات گوپتا، این فرضیه که غار
قرار دارد. طبق اظهارات گوپتا، این فرضیه که غار لوماس ریشی به دلیل وضعیت عدم اتمام کار ساخت غار موفق به دریافت کتیبه آشوکا نگردیده است با در نظر گرفتن این واقعیت که غار ویسواکارما هر چند هنوز تکمیل نشده بود ولی توسط آشوکا تقدیس سازی (وقف کردن) برای آن صورت گرفته بود، باعث تضعیف این فرضیه می‌شود.بنابراین تقدیس سازی (وقف کردن) یک غار می‌تواند در طی ساخت آن صورت پذیرد. این می‌تواند بر این امر دلالت کند که غار لوماس ریشی به همراه نقوش برجسته‌اش، در واقع به دوران بعد از حکمرانی آشوکا بازمی‌گردد. در واقع گوپتا
بعد از حکمرانی آشوکا بازمی‌گردد. در واقع گوپتا اعتقاد دارد که قدمت غار لوماس ریشی به بعد از دوران حکمرانی آشوکا و نوه‌اش داشاراتا بازمی‌گردد و در انتهای دوره امپراطوری مائوریا، آخرین حکمران این امپراطوری، امپراتور بریهادراتا ساخته شد و در پی قتل بریهادراتا طی کودتای پوشیامیترا، بنیانگذار سلسله شونگا، در سال ۱۸۵ قبل از میلاد ادامه ساخت غار به‌طور غیرمنتظره متوقف گردید. همچنین پوشیامیترا شونگا به آزار و اذیت بودایی‌ها و آجیویکاها معروف است که همین امر بر توقف فوری و عدم ادامه ساخت غار دلالت دارد. پرسمانی
فوری و عدم ادامه ساخت غار دلالت دارد. پرسمانی پیرامون تاریخ و وابستگی مذهبی آشوکا در دوازدهمین سال سلطنت خود، هنگامی که هنوز سیر تکاملی مذهب خود به سمت بودایی را به اتمام نرسانده بود، غارهای سوداما و ویسواکارما را به زاهدانی به نام آجیواکا اختصاص داد. هویت دقیق آجیواکاها هنوز به خوبی شناخته نشده است، و حتی مشخص نیست که آنها انشعابی از بودیست یا جین بوده باشند. همان‌طور که از احکام آشوکا مشخص است، آشوکا غارهای لوماس ریشی و کارنا چوپار را در زمانی که هوادار راسخ بودیسم شده بود، ساخته است. در ابتدا، بر اساس
راسخ بودیسم شده بود، ساخته است. در ابتدا، بر اساس خواندن متنی از کتیبه‌ای در درگاه غار که پیش از این انجام شده بود، تصور بر این بود که غار کارنا چوپار ممکن است به بودایی‌ها اختصاص داده شده باشد ولی این مطلب توسط هری فالک در سال ۲۰۰۷ تصحیح گردید: مطالب خوانده شده جدید نشان می‌دهد که غار کارنا چوپار هم به آجیویکاها اختصاص داده شده بود. از آنجایی که به غار لوماس ریشی هیچ کتیبه‌ای وقف نگردیده است می‌توان این تصور را در پیش گرفت که شاید این غار به بودایی‌ها اختصاص داده شده باشد. وابستگی غار لوماس ریشی به بودیسم
داده شده باشد. وابستگی غار لوماس ریشی به بودیسم هر چند به اثبات نرسیده است، ولی با توجه به این واقعیت که معماری درگاه ورودی غار لوماس ریشی به مرجعی برای گسترش قوس طاق چایتیا در معماری غار بودایی در چند قرن بعد گردید، دارای نتیجه منطقی است، با توجه با این نکته که غارهای مربوط به آیین جین یا هندوها، در اصل از این مدل معماری دنباله‌روی نمی‌کنند. این امر هم چنین بدین مفهوم است که تزئینات درگاه غار لوماس ریشی یک نوآفرینی بودایی بود که طی قرن‌های بعد در معماری بودایی سرمشق قرار گرفت. بعد از غارهای بارابار، قدمت
سرمشق قرار گرفت. بعد از غارهای بارابار، قدمت قدیمی‌ترین رهبانگاه سنگ‌تراشیده بودایی به قرن اول قبل از میلاد در گهات غربی در غرب هند، همچون غارهای کوندیویت در گهات شرقی و غارهای گوندوپالی، بازمی‌گردد. غار سوداما غار سوداما در ضلع جنوبی تپه گرانیتی بارابار قرار دارد. این غار نزدیک غار لوماس ریشی و سمت چپ آن قرار دارد. این غار شامل دو اتاق است که یک اتاق مستطیلی شکل به ابعاد ۹٫۹۸x۵٫۹۴متر بوده و دیگری اتاق نیم‌کره‌ای به قطر ۶ متر است که از طریق یک راه گذر باریک مستطیلی از اتاق مستطیلی شکل در دسترس قرار
باریک مستطیلی از اتاق مستطیلی شکل در دسترس قرار می‌گیرد. ممکن است این غار اولین غار از این مجموعه باشد که حفر گردیده است. همانگونه که از کتیبه یافت شده در درگاه ورودی غار، به خط براهمی و با به‌کارگیری رویه نام او (پریادارسین، «کسی که با خود شادمانی می‌آورد») مشهود است، این غار توسط امپراتور آشوکا در سال ۲۵۷ قبل از میلاد (دوازدهمین شال حکمرانی او) اهداء گردیده است در حالی که به غار لوماس ریشی از سوی امپراتور هیچ کتیبه‌ای اختصاص داده نشده بود: سقف غار قوسی شکل است. غار از یک اتاقک مدور طاقدار و یک اتاق
شکل است. غار از یک اتاقک مدور طاقدار و یک اتاق طاقدار مستطیلی به فرم مانداپا تشکیل شده است. دیواره‌های درونی غار نمایانگر شاهکار حرفه‌ای است: سطوح گرانیتی کاملاً صاف و صیقل کاری شده که بازتاب آئینه‌ای به وجود می‌آورند.از سوی دیگر، سطوح تخت و صاف، صدا را منعکس کرده، پدیده پژواک خیلی چشمگیر ایجاد می‌کند. این ویژگی در همه غارهای بارابار مشترک است و با تقویت ارتعاش و هارمونی، به نظر می‌رسد برای آواز و وردهای راهبان مطلوب است. تمام غارهای بارابار، کم و بیش از این نمود داخلی صیقل‌کاری شده برخوردار هستند، به جز
نمود داخلی صیقل‌کاری شده برخوردار هستند، به جز غار لوماس ریشی که بر همان اصول طراحی گردیده بود ولی تکمیل فضای داخلی آن نیمه کاره باقی مانده است. غار کاران چاوپار کاران چاوپار که نیز با نام کارنا چاوپار هم معروف است در ضلع شمالی تپه گرانیتی بارابار قرار دارد. این غار تک اتاق مستطیلی شکل به ابعاد ۱۰٫۲x۴٫۲۷متر و با سطوح صیقل‌کاری شده است. این غار دارای یک کتیبه از آشوکا مربوط به نوزدهمین سال حکمرانی او، حدود ۲۵۰ سال قبل از میلاد است که در سمت بیرون غار و سمت راست درگاه ورودی قرار دارد. در ابتدا با استناد به
راست درگاه ورودی قرار دارد. در ابتدا با استناد به ترجمه سال ۱۹۲۵ یی. هولچ (E. Hultzsch) گمان بر این بود که کتیبه آشوکا در غار کارنا چاوپار اشاره‌ای به آجیویکا ندارد و بیشتر به خلوت‌گزینی ممارست بودایی در فصل باران مربوط باشد. اضافه بر این، نشان صلیب شکسته وارونه و فلش رو به بالا در انتهای نوشته‌های کتیبه ( ) بیشتر مربوط به کارکتر بودایی است. تمام این موارد نمایانگر این است که غار برای راهبان بودایی طراحی شده بود. هرچند، هری فالک در سالیان اخیر با برداشت جدیدی نشان داد که در واقع غار به آجیویکاها تخصیص داده
نشان داد که در واقع غار به آجیویکاها تخصیص داده شده بود. برگردان قدیمی متن کتیبه به انگلیسی برگردان تصحیح شده متن کتیبه به انگلیسی توسط هری فالک در سال ۲۰۰۷ که بعد از تمیز کردن سنگ و بازبینی آن انجام گرفت. به ویژه، فالک خط آخر متن کتیبه را به این نحو معادل سازی کرد، 𑀲𑀼𑀧𑀺𑀬𑁂𑀔𑀆𑀚𑀺𑀯𑀺𑀓𑁂𑀳𑀺𑀤𑀺𑀦𑀸 ("Su[p]i[y]ekha (Ajivikehi) dinā") که ترجمه آن به انگلیسی معادل "Supriyekṣā was given to the Ājivikas" است. در انتهای یک طرف غار، نیمکت سنگ‌تراشی شده وجود دارد که ممکن است برای نشستن یا خوابیدن باشد. در راهرو ورودی یک کتیبه
نشستن یا خوابیدن باشد. در راهرو ورودی یک کتیبه مربوط به دوره گوپتا وجود دارد که به واژه «Daridra Kantara» (غار تهیدستان) اشاره کرده است.یک خرپشته که با تندیس‌هایی از بودا زینت آرایی شده در نزدیکی درگاه ورودی قرار دارد، این خرپشته مولفه دیگری است که نمایانگر تعلق این غار به بودایی‌ها می‌باشد. غار ویسواکارما غار ویسواکارما که به نام ویسوا میترا هم معروف است از طریق «راه‌پله آشوکا» که بر روی صخره کنده‌کاری شده، در دسترس است. این غار شامل یک اتاق مستطیلی شکل است که از یک سمت در حد وسیعی به سمت بیرون روباز بوده
که از یک سمت در حد وسیعی به سمت بیرون روباز بوده و به نوعی ایوان دراز تلقی می‌شود، و یک اتاق نیم کره تکمیل نشده است: ابعاد اتاق مستطیلی شکل ۴٫۲۷x۲٫۵۴متر و قطر اتاق مدور ۲٫۸ متر است. اتاق مستطیلی شکل از طریق راه‌گذر باریک ذوزنقه‌ای شکل به اتاق مدور مرتبط می‌شود. آشوکا این غار را در دوازدهمین سال حکمرانی خود، حدود سال ۲۶۱ قبل از میلاد به فرقه آجیویکا تخصیص داد: غار ویسواکارما، بادر نظر گرفتن این واقعیت که ساخت آن تکمیل نشده بود، با این وجود توسط آشوکا به فرقه آجیویکا تخصیص داده شد. این امر، این نظریه را که
آجیویکا تخصیص داده شد. این امر، این نظریه را که غار لوماس ریشی به خاطر عدم تکمیل، هیچ کتیبه‌ای توسط آشوکا به آن اختصاص داده نشده است، تا حدودی با چالش مواجه می‌سازد. این نظریه مبنی بر اینکه غار لوماس ریشی همراه با نقوش برجسته‌اش، در واقع بعد از آشوکا و در سال ۱۸۵ قبل از میلاد ساخته شده است، توجیه‌پذیر می‌باشد. هر چند این ابهام را مرتفع نمی‌کند که به چه دلیل به خاطر عدم وجود مشکل مشخصی، ساخت غار ویسواکارما که دچار وقفه شده بود در سال ۲۶۰ قبل از میلاد تخصیص داده شد، نظر به اینکه ۷ سال بعد، آشوکا غار کاران
داده شد، نظر به اینکه ۷ سال بعد، آشوکا غار کاران چاوپار را که ساخت آن به پایان رسیده بود به فاصله زمانی کمی از آنجا وقف کرد. ویسواکارما تنها غار از این مجموعه است که هیچ گونه کتیبه «تاریخی»، بعد از دوره آشوکا در خود ندارد. غارهای ناگارجونی. غارهای تپه ناگارجونی چند دهه بعد از غارهای بارابار ساخته شدند و توسط داشاراتا مائوریا، نوه و جانشین آشوکا، هر کدام به فرقه آجیویکا تخصیص داده شدند. این غارها به فاصله ۱٫۶ کیلومتر در سمت شرق غارهای بارابار قرار دادند. سه عدد از غارها در ذیل آمده‌اند: غار گوپیکا این غار
عدد از غارها در ذیل آمده‌اند: غار گوپیکا این غار که به نام گوپی یا گوپی-کا-کوبها یا به‌طور ساده‌تر به نام ناگارجونی هم نام برده می‌شود، در میان تمام غارهای مجموعه بارابار، از همه بزرگتر است. () این غار شامل تک اتاق مستطیلی شکل به ابعاد ۱۳٫۹۵x۵٫۸۴متر است. دو سمت انتهایی اتاق برخلاف بقیه غارها، دایره‌ای شکل است. غار در کرانه جنوبی تپه قرار دارد و طبق کتیبه‌ای که بالای درگاه حک شده است به فرمان پادشاه داشاراتا، نوه امپراتور آشوکا کنده‌کاری شده است: این غار همچنین در کریدور ورودی دارای کتیبه‌ای متعلق به قرن
در کریدور ورودی دارای کتیبه‌ای متعلق به قرن ۵–۶ میلادی است که «کتیبه غار گوپیکا» نام دارد. غارهای وادیتیکا و واپیاکا این دو غار در سمت شمال تپه و اندکی در ارتفاع بالاتر قرار دارند. () هر چند غارهای کوچکی هستند ولی بسیار زیبا بوده و تمام و کمال تراشیده شده‌اند. این غار همچنین دارای یک کتیبه هندو به فاصله زمانی دورتری به نام کتیبه غار واداتیکا است. فناوری. غارها در صخره‌ای بسیار سخت از جنس گرانیت کنده‌کاری شده و بعد با انجام صیقل‌کاری عالی روی سطوح داخلی دیوارها، که بازتاب آئینه‌ای بسیار خوب و پژواک ایجاد
که بازتاب آئینه‌ای بسیار خوب و پژواک ایجاد می‌کنند، تکمیل شدند. صیقل‌کاری درمقیاس زیاد، یادآور صیقل‌کاری روی سطوح کوچکتر تندیس مائوریا است که به‌طور ویژه روی ستونها و سرستونهای ستونهای آشوکا قابل مشاهده است. جان مارشال یک بار در مورد تندیس مائوریایی نظر داد که «دقت و ریزه‌کاری شگفت‌آور که مشخصه تمام آثار مائوریایی است با اینکه هرگز جسارت نمی‌کنیم عنوان کنیم که حتی از عالی‌ترین کیفیت بناهای آتنی پیشی گرفته است.» کتیبه‌های آشوکا (حدود ۲۵۰ سال قبل از میلاد). کتیبه‌های آشوکا در غارهای بارابار در طی دوازدهمین و
آشوکا در غارهای بارابار در طی دوازدهمین و نوزدهمین سال حکمرانی آشوکا (به ترتیب در حدود ۲۵۸ سال قبل از میلاد و ۲۵۱ سال قبل از میلاد) در جهت وقف در تعدادی از غارها برای فرقه آجیویکاها، فرقه‌ای از زاهدان که در دوره بودیسم و جینیسم جلوه‌گر شدند، حکاکی گردیدند. مدتی بعد واژه «Ajivikas» در کتیبه توسط اسکنه، شاید توسط رقیبان مذهبی، مخدوش شده‌اند در دوره‌ای که خط براهمی هنوز قابل فهم بود (ممکن است قبل از قرن ۵ میلادی بوده باشد). با این حال کتیبه‌های اصلی با عمق زیاد حکاکی شده و به آسانی قابل رمزگشایی هستند.
زیاد حکاکی شده و به آسانی قابل رمزگشایی هستند. کتیبه‌های آشوکا در غارهای بارابار، بخشی از «احکام صخره‌ای جزئی» آشوکا بوده که درون سه غار به نام سوداما، ویسواکارما و کارنا چوپار به چشم می‌خورند. در حالی که در غار لوماس ریشی هیچ کتیبه‌ای از آشوکا موجود نیست که شاید به خاطر این بوده باشد که این غار به علت مخاطرات ساختاری لغزش صخره هیچگاه تکمیل نگردید. آشوکا و ساخت غارها افزون بر اینکه کتیبه‌های درون غارها مشخص می‌سازد که آنها در طی دوازدهمین سال حکمرانی آشوکا (۲۵۰ سال قبل از میلاد) ساخته شده‌اند، نظر عموم بر
(۲۵۰ سال قبل از میلاد) ساخته شده‌اند، نظر عموم بر این است که ساخت غارها به دوره حکمرانی او بازمی‌گردد. با توجه به این واقعیت که غار ویسواکارما در دوازدهمین سال حکمرانی او وقف نگردید، فرضیه ساخت تدریجی غارها در دوره آشوکا را ثابت می‌کند. به‌طور مشابه با در نظر گرفتن این واقعیت که غارهای تپه ناگارجونی توسط آشوکا وقف نگردیده است بلکه توسط جانشین او داشاراتا اختصاص داده شد، حاکی از این است که این غارها بعد از حکمرانی آشوکا ساخته شده‌اند. کتیبه‌های داشاراتا مائوریا (حدود ۲۳۰ سال قبل از میلاد). داشاراتا مائوریا،
(حدود ۲۳۰ سال قبل از میلاد). داشاراتا مائوریا، نوه و جانشین سلطنت آشوکا، کتیبه وقفی را درون سه غار دیگر درج کرد و گروه غارهای ناگارجونی (غارهای گوپیکا، واداتی و واپیا) را در تپه‌های بارابار شکل داد. نظر کلی بر این است که قدمت ساخت این غارها به دوران حکمرانی او بازمی‌گردد. در پی دست گرفتن سلطنت توسط داشاراتا، سه غار به فرقه آجیویکا پیشکش گردید و تأیید می‌کند که این سه غار در حدود ۲۳۰ سال قبل از میلاد در حال استفاده توسط فرقه آجیویکا بودند و بودیسم، تنها مذهب منحصر به فرد مائوریا در آن دوره نبود. این سه غار،
منحصر به فرد مائوریا در آن دوره نبود. این سه غار، همچنین با صیقل‌کاری بسیار پیشرفته درون دیوارهای گرانیتی غارها توصیف می‌شوند که دوباره بر این نکته تأکید دارد که تکنیک صیقل‌کاری مائوریایی بعد از سلطنت آشوکا از بین نرفته بود. کتیبه‌های هندو متعلق به قرن پنجم _ ششم میلادی. تعدادی کتیبه هندو از پادشاه آنانتاوارمان متعلق به قرن پنجم _ ششم میلادی، در گروه غارهای ناگارجونی، همان غارهایی که کتیبه‌های وقفی داشاراتا قرار دارند، وجود دارد که کتیبه غار گوپیکا، کتیبه غار واداتیکا و همچنین کتیبه‌ای از آنانتاوارمان در
غار واداتیکا و همچنین کتیبه‌ای از آنانتاوارمان در بالای ورودی غار لوماس ریشی هستند. همچنین تعدادی کتیبه دارای متن کوتاه از دوره امپراتوری گوپتا وجود دارد که به‌طور کلی در دالان‌های ورودی حک شده و تقریباً در تمام غارها پخش هستند. فقط غار ویواسکارما بعد از کتیبه وقفی آشوکا هیچ کتیبه‌ای در خود ندارد. غارهای وابسته. غار دیگری با ساختار و کیفیت صیقل‌کاری مشابه غارهای بارابار وجود دارد که هیچگونه کتیبه‌ای در آن موجود نیست. این غار که قدمتش به دوره امپراطوری مائوریا بازمی‌گردد غار سیتاماری نام داشته که در فاصله
بازمی‌گردد غار سیتاماری نام داشته که در فاصله ۲۰ کیلومتری از راجگیر و ۱۰ کیلومتری جنوب‌غربی هیسوا (Hisua) قرار دارد. این غار کوچکتر از غارهای بارابار بوده و ابعاد آن ۴٫۹۱x۳٫۴۳ متر است و ارتفاع سقف آن ۲٫۰۱ متر می‌باشد. مقطع درگاه آن ذوزنقه‌ای شکل است. در نهایت، غارهای سان بهاندار آیین جین در راجگیر که به‌طور کلی قدمت آنها به قرن دوم _ چهارم میلادی میلادی بازمی‌گردد، با این حال از ساختار جامعی بهره برده‌اند که یادآور غارهای بارابار و برخی نواحی کوچک صیقل‌کاری نامنظم است، این امر منجر شده که مؤلفان این نکته
نامنظم است، این امر منجر شده که مؤلفان این نکته را مطرح نمایند که در واقع، قدمت این غارها ممکن است هم دوره با غارهای بارابار یا حتی قدیمی‌تر از قدمت آنها باشد و به آسانی یک سابقه و سیر تکاملی را برای غارهای بارابار به وجود آورد. تندیس هندو. بیرون غارهای بالای تپه، به فاصله ۶۰۰ متری از آنها ()، معبد واناوار شیو ماندیر (Vanavar Shiv Mandir) و نمونه‌های زیادی از تندیس‌های کوچک هندو قرار دارند.
جان کالینز یک نوشیدنی طولانی(به دلیل بلند بودن لیوان نوشیدنی) از جین خشک لندن ، آب لیمو ، شکر و آب گازدار است که در سال ۱۸۶۸ ساخته شد، اما ممکن است قدیمی‌تر باشد. اعتقاد بر این است که منشأ نام آن از یک پیشخدمت به این نام که در خانه قدیمی لیمر در خیابان کاندویت در مایفر کار می کرد، که یک هتل و قهوه خانه محبوب لندن در حدود ۱۷۹۰-۱۸۱۷ بود گرفته شده است. جان کالینز یک کوکتل طولانی است (به دلیل بلند بودن لیوان نوشیدنی) این نوشیدنی با یخ هم زده شده و روی آن نوشابه ریخته می‌شود. از جین خشک لندن ، آب لیمو ، شکر و آب
می‌شود. از جین خشک لندن ، آب لیمو ، شکر و آب گازدار تهیه شده است. دستور العملی برای ساخت این کوکتل‌ در "کتاب راهنمای مباشر و بارکیپر" در سال ۱۸۶۹ آمده است.
اسطوره سده بیستم ( ) کتابی است در سال ۱۹۳۰ توسط آلفرد روزنبرگ ،نویسنده و نظریه پرداز ناسیونال‌سوسیالیست نوشته شد. که یکی از باورشناس‌ های اصلی حزب نازی و سردبیر روزنامه ناسیونال‌سوسیالیست(نازی) فولکیشِر بئوباختِر بود.
آدیون یک لامپ خلاء آشکارساز یا تقویت‌کننده الکترونیکی بود که توسط مهندس برق آمریکایی لی دفارست به‌صورت یک دیود در سال ۱۹۰۶ اختراع شد. بهبودیافته، به عنوان اولین ترایود در سال ۱۹۰۸ ثبت اختراع شد، شامل یک لوله شیشه‌ای تخلیه‌شده حاوی سه الکترود: یک رشته گرم شده (کاتد، ساخته شده از تانتالیوم)، یک شبکه و یک صفحه (آند). در تاریخ فناوری اهمیت دارد زیرا اولین وسیله الکترونیکی پرکاربردی بود که می‌توانست تقویت کند. یک سیگنال توان کم در شبکه لامپ می‌تواند توان بسیار بیشتری را در مدار صفحه کنترل کند. آدیون‌ها گاز باقی
را در مدار صفحه کنترل کند. آدیون‌ها گاز باقی مانده بیشتری نسبت به لامپ‌های خلاء بعدی داشتند. گاز باقیمانده محدوده دینامیکی را محدود می‌کند و مشخصه‌های غیرخطی و عملکرد نامنظم را به آدیون می‌دهد. در ابتدا به عنوان آشکارساز گیرنده رادیویی با افزودن یک الکترود شبکه به لامپ فلمینگ توسعه یافت، تا زمانی که توانایی تقویت‌سازی آن در حدود سال ۱۹۱۲ توسط چندین محقق شناسایی شد، که از آن برای ساخت اولین گیرنده‌های رادیویی و نوسان‌سازهای الکترونیکی استفاده کردند، کاربرد چندانی نداشت. کاربردهای عملی فراوانی برای تقویت
چندانی نداشت. کاربردهای عملی فراوانی برای تقویت انگیزه توسعه سریع آن شد و آدیون اصلی ظرف چند سال با نسخه‌های بهبود یافته با خلاء بالاتر جایگزین شد. ثبت اختراع و اختلافات. دی فارست برای نسخه اولیه دیود دو الکترودی آدیون در ۱۳ نوامبر ۱۹۰۶ ()، و نسخه «تریود» (سه الکترود) در سال ۱۹۰۸ ثبت اختراع شد (). دفارست به ادعای خود ادامه داد که او آدیون را مستقل از تحقیقات قبلی جان آمبروز فلمینگ در مورد لامپ ترمیونیک (که فلمینگ برای آن حق اختراع بریتانیای کبیر ۲۴۸۵۰ و ثبت اختراع لامپ فلمینگ ثبت‌اختراع آمریکایی دریافت
ثبت اختراع لامپ فلمینگ ثبت‌اختراع آمریکایی دریافت کرد) توسعه داد و دفارست درگیر بسیاری از اختلافات مربوط به حق اختراع مرتبط با رادیو شد. دفارست به این دلیل معروف بود که می‌گفت «نمی‌دانست چرا کار می‌کند، فقط انجام می‌دهد». در سال ۱۹۱۴، دانشجوی دانشگاه کلمبیا، ادوین هاوارد آرمسترانگ با پروفسور جان هارولد مورکرافت برای مستندسازی اصول الکتریکی آدیون کار کرد. آرمسترانگ در دسامبر ۱۹۱۴ توضیح خود را دربارهٔ آدیون در "دنیای الکتریکی" همراه با نمودارهای مدار و نمودارهای اسیلوسکوپ منتشر کرد. در مارس و آوریل ۱۹۱۵،
اسیلوسکوپ منتشر کرد. در مارس و آوریل ۱۹۱۵، آرمسترانگ به ترتیب با مؤسسه مهندسان رادیو در نیویورک و بوستون صحبت کرد و مقاله خود را با عنوان «برخی پیشرفت‌های اخیر در گیرنده آدیون» که در سپتامبر منتشر شد، ارائه کرد. ترکیبی از این دو مقاله در مجلات دیگری مانند "سالنامه آکادمی علوم نیویورک" تجدید چاپ شد. زمانی که آرمسترانگ و دفارست بعداً در اختلاف بر سر حق ثبت اختراع بازتولیدکننده با یکدیگر روبرو شدند، آرمسترانگ توانست به‌طور قطعی نشان دهد که دفارست هنوز هیچ ایده ای از نحوه کار آن نداشت. کاربردها و استفاده.
ایده ای از نحوه کار آن نداشت. کاربردها و استفاده. دفارست تا اوایل دهه ۱۹۲۰ به تولید و عرضه آدیون‌ها به نیروی دریایی ایالات متحده برای تعمیر و نگهداری تجهیزات موجود ادامه داد، اما در جاهای دیگر آنها نیز تا آن زمان منسوخ شده بودند. این لامپ تریود بود که پخش‌همگانی رادیویی عملی را به واقعیت تبدیل کرد. قبل از معرفی آدیون، گیرنده‌های رادیویی از انواع آشکارسازها از جمله هم‌چسبیده، سنجاقی و آشکارسازهای کریستالی استفاده می‌کردند. آدیون پیشرفت قابل توجهی در این زمینه داشت، اما افزاره‌های اصلی نمی‌توانستند هیچ تقویت
داشت، اما افزاره‌های اصلی نمی‌توانستند هیچ تقویت بعدی برای آنچه در فرایند آشکارسازی سیگنال تولید می‌شد، ارائه دهند. از لامپ‌های خلاء نیز می‌توان برای ساخت فرستنده‌های رادیویی برتر استفاده کرد. ترکیب فرستنده‌های بسیار کارآمدتر و گیرنده‌های بسیار حساس تر مخابرات رادیویی را در طول جنگ جهانی اول متحول کرد. در اواخر دهه ۱۹۲۰، چنین «رادیوهای لامپی» شروع به تبدیل شدن به یکی از وسایل ثابت اکثر خانواده‌های جهان غرب کردند و تا مدت‌ها پس از معرفی رادیوهای ترانزیستوری در اواسط دهه ۱۹۵۰ به همین شکل باقی ماندند. در
در اواسط دهه ۱۹۵۰ به همین شکل باقی ماندند. در الکترونیک نوین، لامپ خلاء تا حد زیادی توسط افزاره‌های حالت جامد مانند ترانزیستور جایگزین شده است که در سال ۱۹۴۷ اختراع شد و در سال ۱۹۵۹ در مدارهای مجتمع پیاده‌سازی شد، اگرچه لامپ‌های خلاء تا به امروز در کاربردهایی مانند فرستنده‌های پرقدرت، تقویت‌کننده‌های گیتار و برخی از تجهیزات صوتی با کیفیت بالا باقی مانده‌اند.
پایداری آریایی سفید(انگلیسی:White Aryan Resistance) که کوتاه شده آن (WAR) میباشد، سازمان برتری نژاد سفید و نئونازی در ایالات متحده آمریکا است که به دست تام متزگر اژدهای بزرگ پیشین کوکلاکس‌کلان پایه‌گذاری و همچنین رهبری می شد. این شرکت در ورشو، ایندیانا جای گرفته بود و همچنین به عنوان یک تجارت ثبت شد. در سال ۱۹۹۳، این گروه نفوذ خود را به کانادا گسترش داد. در سال 1988، رهبر آن سازمان را به عنوان یک سازمان "نژادپرست آشکار سفیدپوست" توصیف کرد.
هرلینده کولبل (زادهٔ ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹) هنرمند عکاس، نویسنده و مستندساز آلمانی است. مشخصه کار جامع او بیش از همه با پروژه های طولانی مدت عکاسی است که اغلب با مصاحبه های عمیق تکمیل می شود. او به خصوص به خلق پرتره هایی از محیط ها و افراد علاقه مند است. هرلینده کولبل جوایز زیادی را برای کارهای عکاسی خود دریافت کرده است، به عنوان مثال جایزه دکتر اریش سالومون در سال ۲۰۰۱. از سال ۲۰۰۹، او به طور منظم به عنوان نویسنده و عکاس برای مجله دی تسایت، در ستون "چه چیزی مرا نجات داد" کار کرده است. زندگینامه. هرلینده کولبل در
داد" کار کرده است. زندگینامه. هرلینده کولبل در سال ۱۹۳۹ در لینداو در دریاچه کنستانس آلمان زاده شد و در آنجا بزرگ شد. او در مونیخ در رشته طراحی مد تحصیل کرد و در این زمینه کار کرد و در عین حال مادر چهار فرزند شد. در سال ۱۹۷۵، او عشق خود را به عکاسی کشف کرد و تمام ترفند های لازم را آموزش دید.
خارجی () یک فیلم اکشن فرانسوی به کارگردانی گزاویه ژان است که در سال ۲۰۲۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به نسیم لیِس، الیویه گورمه و ویتایا پانسینگام اشاره کرد. این فیلم در فرانسه (در زندان فِرِن پاریس) و همچنین در شهرهای فوکت، چانتابوری، بانکوک و روستای «بانگ چان» در تایلند فیلم‌برداری شد.
انجمن بین المللی بارمن ها ( IBA ) یک سازمان بین المللی است که به منظور نمایندگی از ماهرترین بارمن های جهان تأسیس شده است این موسسه در ۲۴ فوریه ۱۹۵۱ تأسیس شد در یک رویداد سالانه، مسابقه جهانی کوکتل شناسی (WCC) و مسابقات جهانی با طعم و مزه (WFC) توسط ارائه و سازماندهی می‌شود. این موسسه همچنین فهرستی از کوکتل های رسمی را ارائه می کند. هر سال این رویدادها در مقاصد مختلف جهان برگزار می شود. در سال ۲۰۰۶ از ۶ اکتبر (برای سی و دومین رویداد سالانه) تا ۷ اکتبر ۲۰۰۶ مسابقات در هتل ملیتون پورتو کاراس، هالکیدیکی، یونان
در هتل ملیتون پورتو کاراس، هالکیدیکی، یونان برگزار شد.
کاروان المپیکی اسرائیل متشکل از ورزشکارانی از اسرائیل بود که جواز حضور در المپیک را کسب کردند. این مسابقات از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) تحت عنوان بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ در پاریس برگزار شد. این هجدهمین حضور این کشور در بازی‌های المپیک تابستانی است. از زمان نخستین حضور اسرائیل در سال ۱۹۵۲، ورزشکاران اسرائیلی در همه دوره‌های بازی‌های المپیک تابستانی به غیر از بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ در مسکو، که به دلیل حمایت این کشور از بایکوت تحت رهبری ایالات متحده، شرکت در آن را رد
بایکوت تحت رهبری ایالات متحده، شرکت در آن را رد کردند، حضور داشته‌اند. شرکت ورزشکاران اسرائیلی در المپیک ۲۰۲۴ باعث درخواست بیست و شش قانونگذار فرانسوی، فلسطینی و برخی سازمان ورزشی جهانی دیگر برای تحریم اسرائیل و جلوگیری از شرکت آن‌ها به دلیل درگیری در جنگ اسرائیل و حماس و حمایت از ورزشکاران فلسطینی شد. با این وجود اما توماس باخ، رئیس کمیته جهانی المپیک تأیید کرد که این موضوع هرگز برای این کمیته مطرح نبوده و به ورزشکاران دربارهٔ تحریم و تبعیض هشدار داد. رئیس کمیته المپیک اسرائیل، یائل آراد، اطمینان داد که
کمیته المپیک اسرائیل، یائل آراد، اطمینان داد که ورزشکاران اسرائیلی «۱۰۰ درصد» با رعایت تدابیر ایمنی (با توجه به کشتار المپیک مونیخ) حضور خواهند داشت. پیتر پالچیک جودوکار و آندریا مورز شناگر به عنوان پرچمداران این کشور در مراسم افتتاحیه المپیک انتخاب شدند و پرچم در دست، رژه رفتند. رقابت‌ها. در زیر فهرست تعداد شرکت کنندگان اسرائیلی در رقابت‌های این دوره از المپیک آمده است. توجه داشته باشید که ورزشکاران ذخیره (رزرو) در این فهرست محاسبه نمی‌شوند. در مجموع ۸۸ ورزشکار اسرائیلی در این مسابقات شرکت می‌کنند. این
ورزشکار اسرائیلی در این مسابقات شرکت می‌کنند. این درحالیست که تعداد ورزشکاران اعزامی ایران فقط ۴۲ ورزشکار است. تیراندازی با کمان. اسرائیل از طریق انتشار نهایی رده‌بندی مخصوص المپیک پاریس ۲۰۲۴، دو کماندار (یک ورزشکار از هر جنسیت) در مسابقات انفرادی و ترکیبی تیمی را به دست آورد شنای هنری. اسراییل به دلیل کسب رتبه بالا در مسابقات جهانی شنای هنری (موزون) سال ۲۰۲۴ در دوحه قطر، اجازه معرفی دو ورزشکار را برای رقابت در دونفره زنان کسب کرد. دو و میدانی. ورزشکاران دو و میدانی اسرائیلی استانداردهای ورود به پاریس ۲۰۲۴
و میدانی اسرائیلی استانداردهای ورود به پاریس ۲۰۲۴ را یا با گذراندن علامت مقدماتی مستقیم (یا زمان مسابقات دو و میدانی) یا با رتبه جهانی در رویدادهای زیر (حداکثر ۳ ورزشکار در هر کدام) به دست آوردند: بدمینتون. اسرائیل یک بازیکن بدمینتون را بر اساس رتبه‌بندی BWF Race to Paris وارد مسابقات المپیک کرد. دوچرخه‌سواری. جاده. اسرائیل یک دوچرخه‌سوار مرد را با کسب رتبه ۳۹ در رده‌بندی UCI Nation و یک دوچرخه‌سوار زن با کسب رتبه ۴۴ در رده‌بندی UCI Nation به دست آورد. مسیر. اسرائیل پس از انتشار آخرین رده‌بندی المپیک UCI،
اسرائیل پس از انتشار آخرین رده‌بندی المپیک UCI، دو دوچرخه‌سوار را برای مسابقات دوی سرعت و کایرین مردان واجد شرایط کرد، اما در نهایت تصمیم گرفت تنها یک دوچرخه‌سوار را برای هر دو رشته مسابقه اعزام کند. دوچرخه سواری در کوهستان. اسرائیل به دلیل تخصیص مجدد مکان‌های سهمیه استفاده نشده، بر اساس رتبه‌بندی مسابقات المپیک دوچرخه‌سواری کوهستانی UCI، به دوچرخه‌سواری کوهستان یک‌نفره واجد شرایط شد. سوارکاری. اسرائیل تیمی متشکل از سه سوارکار را با پیروزی در مسابقات انتخابی پرش المپیک تعیین شده از سوی فدراسیون بین‌المللی
پرش المپیک تعیین شده از سوی فدراسیون بین‌المللی سوارکاری برای گروه C (اروپا مرکزی و شرقی) در پراگ، جمهوری چک، وارد مسابقات پرش تیمی کرد. ایزابلا روسکف در C Vier 2 بازیکن ذخیره اسرائیل برای مسابقات تیمی بود. اما او نیز در مسابقات انفرادی شرکت کرد. شمشیربازی. برای نخستین بار از سال ۲۰۰۸، یک شمشیرباز اسرائیلی توانست مسیر راهیابی به المپیک را با موفقیت طی کند و در این مسابقات حاضر باشد. یووال فریلیش سهمیه خود را در مسابقات اپه مردان به عنوان یکی از دو شمشیرباز انفرادی بالاترین رتبه در منطقه اروپا در رده‌بندی