payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کودکان را نشان می‌دهند که شامل سوژه‌هایی است که ممکن است در طول یا پس از خلق آنها آسیب روانی دیده باشند. استورگز و همیلتون هر دو پس از محکومیت عمومی آثارشان توسط فعالان مسیحی از جمله رندال تری، مورد بازجویی قرار گرفتند. چندین تلاش برای پیگرد قانونی استورگز، بارنز اند نوبل، متوقف یا از دادگاه رد شده‌است و آثار استورگز در بسیاری از موزه‌ها، از جمله موزه هنر متروپولیتن نیویورک، به نمایش گذاشته شده‌است. مواردی وجود داشته است که در آنها عکس‌های فوری گرفته شده توسط والدین از نوزادان یا کودکان نوپای خود در حال
توسط والدین از نوزادان یا کودکان نوپای خود در حال حمام کردن یا به هر نحو دیگری برهنه، نابود شده یا به‌عنوان پورنوگرافی کودکان به نیروی انتظامی تحویل داده شده‌اند. چنین مواردی ممکن است نمونه‌هایی از ادعاهای دروغین سوءاستفاده جنسی از کودکان باشند. لین پاول، پیگرد قانونی چنین مواردی را از نظر پانیک اخلاقی پیرامون سوءاستفاده جنسی از کودکان و پورنوگرافی کودکان توصیف کرده‌است. استعمار. در قرن نوزدهم، خاورگرایی نمایانگر دیدگاه اروپایی‌ها نسبت به فرهنگ‌های مسلمانان شمال آفریقا و آسیا بود. به تصویر کشیدن زنان
شمال آفریقا و آسیا بود. به تصویر کشیدن زنان مسلمان برهنه شامل «کارت‌پستال‌های فرانسوی» که با قرار گرفتن در دسته قوم‌نگاری به جای پورنوگرافی برای عموم توزیع می‌شد، از مجازات‌های قانونی گریخت. در هنرهای زیبا، بسیاری از نقاشان از استعاره حرمسرا به‌عنوان زمینه‌ای قابل قبول برای زنان برهنه و نیمه‌برهنه استفاده می‌کردند.
"رز"'بونیکا ۸۲ (معروف به MEIdomonac)، یک رقم رز پرورشی است که در سال ۱۹۸۲ توسط ماری-لوییز میلان در فرانسه پرورش داده شد. این رقم در سال ۱۹۸۷ عنوان برگزیدهٔ گل رز سراسر آمریکا را به دست آورد. توضیحات. رز «بونیکا ۸۲» یک بوتهٔ متوسط و پرپشت است که ارتفاع آن بین ۹۰ تا ۱۵۰ سانتی‌متر (۳ تا ۵ فوت) و گستردگی آن بین ۱۲۱ تا ۱۸۲ سانتی‌متر (۴ تا ۶ فوت) است. قطر گل‌ها به‌طور متوسط ۵ تا ۷٫۵ سانتی‌متر (۲ تا ۳ اینچ) بوده و تعداد گلبرگ‌ها بین ۲۶ تا ۴۰ عدد است. این گیاه برای استفاده در باغ، گلدان، گل بریده، ایجاد حصار یا
استفاده در باغ، گلدان، گل بریده، ایجاد حصار یا طراحی منظر بسیار مناسب است.
جوئل هاپکینز (؛ زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۷۰) کارگردان فیلم مستقل، و فیلم‌نامه‌نویس اهل بریتانیا است که بیشتر به خاطر فیلم‌های "پرش به فردا" (۲۰۰۱) و "آخرین شانس هاروی" (۲۰۰۸) شناخته می‌شود. حرفه. هاپکینز در لندن، انگلستان به دنیا آمد و برای تحصیلات دانشگاهی به نیویورک نقل مکان کرد. اولین فیلم بلند او، "پرش به فردا" (۲۰۰۱)، بر اساس فیلم کوتاه او با نام «"خورخه"» (۱۹۹۸) ساخته شد که در دوران تحصیل در مدرسه هنر تیش دانشگاه نیویورک (NYU) در نیویورک فیلمبرداری کرده بود. او برای «"خورخه"» جایزه واسرمن مدرسهٔ هنر تیش
او برای «"خورخه"» جایزه واسرمن مدرسهٔ هنر تیش دانشگاه نیویورک را دریافت کرد—کمک‌هزینه‌ای ۱۰۰٬۰۰۰ دلاری برای تولید پروژه‌ای دیگر—که این بودجه صرف ساخت "پرش به فردا" شد. این فیلم مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، اما اکران محدودی داشت و هرگز به مخاطبان وسیع‌تر نرسید. هاپکینز برای این فیلم نامزد دو جایزه فیلم مستقل بریتانیا شد: جایزه داگلاس هیکاکس برای کارگردانان نوظهور و جایزه بهترین فیلمنامه. او همچنین در سال ۲۰۰۲ جایزه کارل فورمن از آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا (بفتا) را به‌عنوان بهترین تازه‌وارد
بریتانیا (بفتا) را به‌عنوان بهترین تازه‌وارد دریافت کرد و جوایز متعددی از جشنواره‌های فیلمی که این اثر در آن‌ها به نمایش درآمد، به دست آورد. پس از "پرش به فردا"، هاپکینز اظهار داشت: «در پروژه‌های سینمایی متعددی به‌عنوان کارگردان درگیر بودم که به نتیجه نرسیدند. فیلمنامه‌هایی نوشته بودم که تا آستانه تولید پیش رفتند، اما ساخته نشدند.» او برای کارگردانی فیلم کودکانه "ننی مک‌فی" (۲۰۰۵) در نظر گرفته شده بود، اما این پروژه در نهایت به او واگذار نشد. با این حال، در این فرایند با اما تامپسون، نویسنده فیلم‌نامه و
در این فرایند با اما تامپسون، نویسنده فیلم‌نامه و بازیگر نقش اصلی، آشنا شد. پس از تماشای بازی تامپسون و داستین هافمن در نمایشی در برادوی، هاپکینز تصمیم گرفت فیلمنامه‌ای بنویسد که جاذبه میان‌فردی میان این دو بازیگر را به تصویر بکشد. او گفته است که داستان "آخرین شانس هاروی" (۲۰۰۸) از یکی از دوستان والدینش الهام گرفته شده که در سنین بالا همچنان در پی یافتن جایگاه خود بود. این فیلم به‌طور کلی با استقبال مثبت منتقدان مواجه شد. فیلم "عشق پانچ" او برای نمایش در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۳ انتخاب شد. زندگی
بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۳ انتخاب شد. زندگی شخصی. همسر جوئل هاپکینز، نیکولا اوزبورن، تهیه‌کننده است و هر دو فیلم "پرش به فردا" و "آخرین شانس هاروی" را تهیه کرده است.
مؤسسه جغرافیای آکادمی علوم روسیه (; به اختصار IGRAN () یک مؤسسه جغرافیایی دانشگاهی آکادمی علوم روسیه، بخشی از گروه علوم زمین (بخش اقیانوس‌شناسی، فیزیک جو و جغرافیا) است. این مؤسسه در زمینه شناسایی الگوهای تعامل بین طبیعت و جامعه در زمینه تغییرات زیست‌محیطی جهانی فعالیت می‌کند. تحقیقات اولویت‌دار شامل موارد زیر است: دینامیک کرایوسفر، دینامیک طبیعی و انسانی زیست‌بوم، خاک‌ها، ناهمواری‌ها و مناظر، توسعه مبانی علمی برای حفاظت از طبیعت، ویژگی‌های منطقه‌ای توسعه پایدار، فناوری‌های اطلاعات جغرافیایی و نقشه‌برداری.
فناوری‌های اطلاعات جغرافیایی و نقشه‌برداری. تاریخچه. پیشینه. در سال ۱۹۱۸، دپارتمان مطالعات صنعتی و جغرافیایی روسیه مرکزی از کمیسیون مطالعه نیروهای مولد طبیعی کشور (KEPS) آکادمی علوم روسیه در پتروگراد تأسیس شد. مطالعات اقتصادی، اقتصادی-جغرافیایی و پیچیده (از سال ۱۹۲۱) انجام شد. در سال ۱۹۲۵، این اداره به دپارتمان مطالعات صنعتی و جغرافیایی روسیه مرکزی کمیسیون مطالعه نیروهای مولد طبیعی کشور آکادمی علوم شوروی تغییر نام داد. در سال ۱۹۲۶، دپارتمان جغرافیایی کمیسیون مطالعه نیروهای مولد طبیعی کشور (KEPS آکادمی علوم
مطالعه نیروهای مولد طبیعی کشور (KEPS آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی) ایجاد شد. تأسیس مؤسسه. در سال ۱۹۳۰، مؤسسه ژئومورفولوژی (GEOMIN) وابسته به شورای مطالعه نیروهای مولده ایجاد شد. در سال ۱۹۳۴ به مؤسسه جغرافیای فیزیکی (IFG SOPS آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی) تغییر نام داد. فرایندها و انواع محیط طبیعی مورد مطالعه قرار گرفت. در سال ۱۹۳۶، با ادغام آکادمی کمونیست با آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی، مؤسسه جغرافیای شورای مطالعه نیروهای تولیدی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی ایجاد شد. مطالعات روش‌شناختی انجام شد:
شوروی ایجاد شد. مطالعات روش‌شناختی انجام شد: مطالعات اقتصادی-جغرافیایی، منابع، منطقه‌ای و مطالعات منطقه‌ای بر اساس صنعت. نظری، علمی کاربردی (اعزامی و ثابت)؛ احیای همکاری علمی بین‌المللی. سفرهای اکتشافی به مناطقی با توسعه اقتصادی امیدوارکننده: شمال، سیبری غربی، سیبری مرکزی، ترانس بایکالیا، خاور دور، پامیر، آسیای میانه، قزاقستان. در طول جنگ بزرگ میهنی، این مؤسسه به جغرافیای نظامی و مطالعات منطقه‌ای مشغول بود. نقشه‌های جغرافیایی نظامی، شرح مناطق خط مقدم تهیه شد، مکان‌یابی بهینه شرکت‌های تخلیه شده توسعه یافت،
مکان‌یابی بهینه شرکت‌های تخلیه شده توسعه یافت، تحقیقاتی در مورد منابع کشاورزی-اقلیمی، زمین و نیروی کار انجام شد. نگهداری عملیات رزمی و اقتصاد عقب. اعزام نیرو به شرق و جنوب اتحاد جماهیر شوروی و سرزمین‌های موقتاً اشغالی. احیای اقتصاد و ایجاد مجتمع‌های تولیدی-سرزمینی جدید در اتحاد جماهیر شوروی - منابع کاربردی، مطالعات منطقه‌ای، تحقیقات نظری عمومی: طراحی مجتمع‌های تولیدی-سرزمینی؛ پهنه‌بندی طبیعی و اقتصادی-جغرافیایی؛ تحقیقات دانشگاهی صنعتی در ژئومورفولوژی، اقلیم‌شناسی، یخچال‌شناسی، زیست‌جغرافیایی؛ پهنه‌بندی
یخچال‌شناسی، زیست‌جغرافیایی؛ پهنه‌بندی طبیعی-تاریخی. تحقیقات نظری و کاربردی؛ سفرهای اکتشافی؛ سازماندهی ایستگاه‌های ثابت و شبکه‌ای از مؤسسات جغرافیایی در اتحاد جماهیر شوروی؛ آموزش پرسنل محلی. سفرهای اکتشافی به شرق و کشورهای سوسیالیستی. موسسه جغرافیای آکادمی علوم شوروی. در سال ۱۹۶۰، این مؤسسه به مؤسسه جغرافیای آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی تغییر نام داد. در دوره توسعه اقتصادی و دگرگونی طبیعت، جغرافیای سازنده شکل گرفت، تحقیقات بنیادی و کاربردی در صنعت انجام شد و پیوندهای علمی بین‌المللی جدیدی برقرار شد.
شد و پیوندهای علمی بین‌المللی جدیدی برقرار شد. تحقیقات در مورد محیط زیست، اقتصاد و منابع آغاز شد. هماهنگی علوم جغرافیایی در اتحاد جماهیر شوروی، همکاری بین‌المللی با کشورهای CMEA و سازماندهی کنگره‌ها انجام شد. از سال ۱۹۸۵، سازماندهی پیوندهای میان‌رشته‌ای و تخصصی‌سازی تحقیقات صنعتی تشریح شده است. فهرست منابع، تحقیقات زیست‌محیطی، مشارکت در برنامه‌های بین‌المللی. موسسه جغرافیای آکادمی علوم روسیه. در پایان دسامبر ۱۹۹۱، نام آن به مؤسسه مدرن جغرافیای آکادمی علوم روسیه (IGRAS) تغییر یافت. این مؤسسه در حال توسعه
روسیه (IGRAS) تغییر یافت. این مؤسسه در حال توسعه جغرافیای اطلاعات جغرافیایی است. تحقیقات در مورد توسعه سرزمینی، تنوع طبیعت و جامعه و تحقیقات کاربردی و بنیادی سریالی انجام می‌شود. همکاری با انجمن جغرافیای روسیه در حال گسترش است. در سال ۲۰۱۹، این مؤسسه دانشکده جغرافیا و فناوری‌های اطلاعات جغرافیایی را در مدرسه عالی اقتصاد افتتاح کرد.
مؤسسهٔ نسخه‌های خطی شرقی وابسته به آکادمی علوم روسیه، که پیش‌تر شعبهٔ سنت پترزبورگ مؤسسهٔ مطالعات شرقی آکادمی علوم روسیه بود، یک مؤسسهٔ پژوهشی در سنت پترزبورگ، روسیه است که مجموعه‌های گوناگونی از نسخه‌های خطی و متون چاپی اولیه به زبان‌های آسیایی، از جمله عربی، چینی، مغولی، تبتی و تانگوت را در خود جای داده است. تاریخچه. خاستگاه مؤسسهٔ نسخه‌های خطی شرقی به سال ۱۸۱۸ بازمی‌گردد، زمانی که آکادمی علوم روسیه دریافت که لوئی-ژاک روسو (۱۷۸۰–۱۸۳۱)، کنسول فرانسه در حلب و طرابلس (که در آن زمان هر دو بخشی از امپراتوری
و طرابلس (که در آن زمان هر دو بخشی از امپراتوری عثمانی بودند)، مجموعهٔ گسترده‌ای از نسخه‌های خطی نوشته‌شده به خط عربی را می‌فروشد. در نوامبر همان سال، رئیس آکادمی، کنت سرگئی اوواروف، به هیئت مدیرهٔ آکادمی نامه نوشت و درخواست کرد که اتاقی جداگانه در کابینت شگفتی‌های آکادمی برای نگهداری این مجموعهٔ نسخه‌های خطی (که در نهایت در دو مرحله در ۱۸۱۹ و ۱۸۲۵ به‌وسیلهٔ آکادمی خریداری شد) و همچنین دیگر مدال‌ها، نسخه‌های خطی و کتاب‌های با منشأ شرقی که پیش‌تر در موزهٔ آکادمی امپراتوری علوم قرار داشتند، اختصاص داده شود.
امپراتوری علوم قرار داشتند، اختصاص داده شود. نتیجهٔ این اقدام، تأسیس موزهٔ آسیایی () آکادمی علوم در سنت پترزبورگ بود. موزهٔ آسیایی به‌سرعت خود را به‌عنوان نهاد اصلی برای گردآوری و مطالعهٔ نسخه‌ها و کتاب‌های شرقی در روسیه تثبیت کرد و همچنین به یکی از مراکز بین‌المللی مهم در حوزهٔ مطالعات شرقی بدل شد. تا زمان انقلاب روسیه در ۱۹۱۷، تقریباً صد سال پس از تأسیس آن، موزه یکی از گسترده‌ترین مجموعه‌های نسخه‌های خطی و کتاب‌های چاپی شرقی در جهان را در خود جای داده بود. پس از انقلاب روسیه، موزهٔ آسیایی تا مهٔ ۱۹۳۰
بود. پس از انقلاب روسیه، موزهٔ آسیایی تا مهٔ ۱۹۳۰ همچنان با همان نام ادامه یافت، زمانی که مؤسسهٔ مطالعات شرقی آکادمی علوم اتحاد شوروی تأسیس شد و موزهٔ آسیایی در این مؤسسهٔ تازه ادغام گردید. مؤسسهٔ مطالعات شرقی در آغاز در کتابخانهٔ آکادمی علوم روسیه در لنینگراد (نام سنت پترزبورگ در دورهٔ اتحاد جماهیر شوروی) مستقر بود، اما در ۱۹۴۹ به ساختمان اختصاصی خود در یکی از بال‌های کاخ جدید مایکل منتقل شد (بال دیگر توسط مؤسسهٔ تاریخ فرهنگ مادی آکادمی علوم روسیه اشغال شده بود). سپس دو سال بعد، در ۱۹۵۱، مؤسسه به محل جدید
بود). سپس دو سال بعد، در ۱۹۵۱، مؤسسه به محل جدید خود در مسکو منتقل شد. بااین‌حال، به دلایل عملی، کتابخانهٔ اصلی مؤسسه و مجموعه‌های نسخه‌های خطی و کتاب‌های چاپی اولیه در کاخ جدید مایکل در لنینگراد باقی ماندند و به‌عنوان بخش نسخه‌های خطی شرقی مؤسسهٔ مطالعات شرقی فعالیت کردند. پنج سال پس از انتقال مؤسسهٔ مطالعات شرقی به مسکو، در فوریهٔ ۱۹۵۶، بخش نسخه‌های خطی شرقی در لنینگراد دوباره سازمان‌دهی شد و به شعبهٔ لنینگراد مؤسسهٔ مطالعات شرقی تبدیل شد. در حالی که شاخهٔ اصلی مسکو بر مطالعات مدرن متمرکز بود، شاخهٔ
شاخهٔ اصلی مسکو بر مطالعات مدرن متمرکز بود، شاخهٔ لنینگراد در مطالعهٔ تاریخ، ادبیات و زبان‌های باستانی و قرون وسطایی شرق تخصص داشت و همچنین به انتشار ویرایش‌های انتقادی متون موجود در مجموعه‌هایش می‌پرداخت. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۹۱، این نهاد همچنان به‌عنوان شاخه‌ای از مؤسسهٔ مطالعات شرقی ادامه یافت، هرچند اکنون با نام شعبهٔ سنت پترزبورگ مؤسسه مطالعات شرقی آکادمی علوم روسیه، تا سال ۲۰۰۷. در سال ۲۰۰۷ شعبهٔ سنت پترزبورگ از مؤسسهٔ مطالعات شرقی جدا شد و به مؤسسه‌ای مستقل تحت نظر آکادمی علوم روسیه
شد و به مؤسسه‌ای مستقل تحت نظر آکادمی علوم روسیه تبدیل شد. مؤسسهٔ جدید، که در اواخر ۲۰۰۹ عنوان «مؤسسه نسخه‌های خطی شرقی» را به خود گرفت، همچنان یک بال از کاخ جدید مایکل را اشغال می‌کند. مجموعه‌ها. مؤسسهٔ نسخه‌های خطی شرقی مجموعه‌ای شامل بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نسخهٔ خطی و کتاب‌های چاپی اولیه دارد که حدود ۶۵ زبان مختلف را دربر می‌گیرد، از جمله عربی، ارمنی، چینی، گعزی، گرجی، عبری، ژاپنی، کره‌ای، کردی، منچو، مغولی، فارسی، سانسکریت، سغدی، تاجیکی، تانگوت، تبتی، ترکی و اویغوری. مجموعهٔ عربی. بنیان مجموعهٔ نسخه‌های خطی در
مجموعهٔ عربی. بنیان مجموعهٔ نسخه‌های خطی در موزهٔ آسیایی حدود ۷۰۰ نسخهٔ خطی به خط عربی بود که متعلق به ژان-باپتیست لوئی-ژاک روسو بودند و در سال‌های ۱۸۱۹ (۵۰۰ نسخه) و ۱۸۲۶ (۲۰۰ نسخه) خریداری شدند. نخستین مدیر موزهٔ آسیایی، کریستین مارتین فران، نسخه‌های عربی موزه را گسترش داد و تا سال ۱۸۲۸، موزه حدود ۸۵۱ نسخهٔ عربی، فارسی و ترکی را در خود داشت. بااین‌حال، مجموعهٔ نسخه‌های عربی تا اوایل قرن بیستم به‌طور چشمگیری رشد نکرد. در سال ۱۹۱۵، ولادیمیر الکسیویچ ایوانف حدود ۱٬۰۵۷ نسخهٔ خطی از بخارا خرید و در سال‌های
حدود ۱٬۰۵۷ نسخهٔ خطی از بخارا خرید و در سال‌های ۱۹۱۶–۱۹۱۷، اس.و. تر-آوتیسیان، متصدی موزهٔ قفقاز در تفلیس، شمار زیادی از نسخه‌هایی را که گردآوری کرده بود به موزهٔ آسیایی فرستاد که بیش از هزار نسخهٔ خطی عربی را نیز دربرمی‌گرفت. مجموعهٔ تبتی. مؤسسهٔ نسخه‌های خطی شرقی یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های کتاب‌ها و نسخه‌های خطی تبتی در جهان را دارد که بیش از ۲۰٬۰۰۰ آیتم فهرست‌شده و همچنین شمار زیادی آیتمِ هنوز فهرست‌نشده را شامل می‌شود. تاریخ این مجموعه به دههٔ ۱۷۲۰ بازمی‌گردد، زمانی که متون تبتی از صومعه‌ای ویران‌شده
زمانی که متون تبتی از صومعه‌ای ویران‌شده در امتداد ایرتیش به سنت پترزبورگ آورده شدند. در طول سده‌های هجدهم و نوزدهم، کتاب‌های چاپ‌سنگی تبتی و تبتی–مغولی بیشتری از صومعه‌های بوریاتی در سیبری گردآوری شدند. دیگر کتاب‌های تبتی و مغولی نیز در طول سدهٔ نوزدهم توسط اعضای هیئت روحانی روسیه در چین به روسیه بازگردانده شدند. در آغاز سدهٔ بیستم، موزه آسیایی بزرگ‌ترین مجموعهٔ کتاب‌ها و نسخه‌های خطی تبتی در اروپا را داشت، هرچند همچنان در برخی حوزه‌ها کمبودهایی وجود داشت. این کمبودها توسط گومبوجاب تسیبیکوف و ب. بارادین
این کمبودها توسط گومبوجاب تسیبیکوف و ب. بارادین (۱۸۷۸–۱۹۳۷) که به‌ترتیب در سال‌های ۱۸۹۹–۱۹۰۲ و ۱۹۰۵–۱۹۰۷ به تبت سفر کردند، تکمیل شد. نسخه‌های خطی خارا-خوتو. مؤسسهٔ نسخه‌های خطی شرقی برجسته‌ترین مجموعهٔ جهانی نسخه‌های خطی به زبان تانگوت (که اکنون منقرض‌شده است) را در اختیار دارد؛ این نسخه‌ها توسط کاوشگر پیوتر کوزلوف از شهر دژ شیای باختری در خارا-خوتو در مغولستان داخلی طی سال‌های ۱۹۰۷–۱۹۰۹ گردآوری شد. این شهر در اواخر سدهٔ چهاردهم متروک شده بود و برای چندین سده تا حد زیادی زیر شن‌ها مدفون بود. کوزلوف هزاران
تا حد زیادی زیر شن‌ها مدفون بود. کوزلوف هزاران نسخهٔ خطی و چاپ‌های بلوکی را کشف کرد که بیشتر آن‌ها به خط تانگوت نوشته شده بودند و زیر شن‌های خارا-خوتو حفظ شده بودند. نسخه‌ها، کتاب‌ها و اشیای باستان‌شناسی‌ای که کوزلوف از خارا-خوتو بازگرداند، در آغاز در موزهٔ الکساندر سوم، امپراتور روسیه در سنت پترزبورگ نگهداری می‌شدند، اما نسخه‌های خطی و کتاب‌های چاپی در سال ۱۹۱۱ به موزه آسیایی منتقل شدند. افزون بر چندین هزار متن تانگوت، مجموعهٔ کوزلوف شامل حدود ۶۶۰ نسخهٔ خطی و کتاب چاپی به زبان چینی (عمدتاً متون بودایی) و
و کتاب چاپی به زبان چینی (عمدتاً متون بودایی) و همچنین حدود ۱۲۰ متن تبتی است. نسخه‌های خطی تورفان و دون‌هوانگ. سرگئی الدنبورگ، مدیر موزه آسیایی از ۱۹۱۶، دو سفر اکتشافی به آسیای مرکزی انجام داد (۱۹۰۹–۱۹۱۰ و ۱۹۱۴–۱۹۱۵). در نخستین سفر، الدنبورگ شماری از محوطه‌ها پیرامون تورفان (شهر در سطح ولایت)، از جمله شیکچین، یارخوتو و کوچا را بررسی کرد و نقاشی‌های دیواری، تابلوها، تندیس‌های سفالی و حدود صد نسخهٔ خطی — عمدتاً قطعاتی نوشته‌شده به خط برهمی — گردآوری کرد. در سفر دوم خود، الدنبورگ غار موگای در دون‌هوانگ را
سفر دوم خود، الدنبورگ غار موگای در دون‌هوانگ را بررسی کرد و برخی از محوطه‌های تورفان را که در سفر نخست دیده بود، دوباره بازدید کرد. او شمار زیادی آثار باستانی و قطعات نسخه‌های خطی (نزدیک به ۲۰٬۰۰۰ قطعه، برخی بسیار کوچک) در دون‌هوانگ یافت و همچنین حدود ۳۰۰ طومار را از مردم محلی خرید. مؤسسهٔ نسخه‌های خطی شرقی بیش از ۱۹٬۰۰۰ قطعه نسخهٔ خطی و ۳۶۵ طومار نسخهٔ خطی گردآوری‌شده از دون‌هوانگ توسط الدنبورگ را در اختیار دارد، و همچنین حدود سی نسخهٔ خطی گردآوری‌شده توسط سرگئی مالوف در جریان سفر به ختن در سال‌های
توسط سرگئی مالوف در جریان سفر به ختن در سال‌های ۱۹۰۹–۱۹۱۰، و حدود ۱۸۳ نسخهٔ خطی اویغوری گردآوری‌شده توسط ن.ن. کراتکوف، کنسول روسیه در اورومچی و قولجا.
استان فارس در جنوب ایران به واسطهٔ برداشت بی‌رویه از منابع آب زیرزمینی، توسعه کشاورزی پرآب‌بر و کاهش بارش‌ها، به یکی از نواحی بحرانی در زمینه فرونشست زمین تبدیل شده است. نقش برداشت نامناسب از سفره‌های زیرزمینی به‌عنوان عامل اصلی این پدیده توسط کارشناسان برجسته شده است. در بخش‌هایی از شرق استان به‌ویژه اطراف شهرستان فسا، میانگین نرخ فرونشست زمین در سال‌هایی به ۵۶ سانتی‌متر نیز رسیده است که حتی از تهران نیز بیشتر گزارش شده است. همچنین در دشت مرودشت میزان این فرونشست به‌طور متوسط بین ۱۵ تا ۳۰ سانتی‌متر در سال
به‌طور متوسط بین ۱۵ تا ۳۰ سانتی‌متر در سال برآورد شده است. این آمارها نشان می‌دهد که استان فارس در میان استان‌های ایران به‌شدت آسیب‌پذیر است و وضعیت فرونشست زمین در آن به‌مرز یک بحران زیست‌محیطی رسیده است. علل. فرونشست زمین در استان فارس عمدتاً ناشی از ترکیبی از عوامل طبیعی و انسان‌ساز است. در ادامه، مهم‌ترین علل را با استناد به پژوهش‌ها و گزارش‌های معتبر ذکر شده است: برداشت بی‌رویه از سفره‌های آب زیرزمینی. اصلی‌ترین عامل فرونشست در استان فارس، برداشت بی‌رویه از منابع آب زیرزمینی برای مصارف کشاورزی و صنعتی
از منابع آب زیرزمینی برای مصارف کشاورزی و صنعتی است. طی سال‌های اخیر، تعداد زیادی از چاه‌های مجاز و غیرمجاز بدون کنترل کافی به بهره‌برداری رسیده و به دلیل نبود مدیریت پایدار، بیلان منفی شدید در آبخوان‌های استان ایجاد شده است. این روند نه‌تنها باعث افت سطح ایستابی شده بلکه با کاهش توان تحمل لایه‌های خاک، شرایط برای فرونشست تشدید شده است. خشکسالی و کاهش بارندگی. در کنار برداشت‌های غیرمجاز، خشکسالی‌های مکرر و کاهش بارش‌های سالانه نیز تأثیر زیادی بر کاهش تغذیه سفره‌های زیرزمینی داشته است. افت بارندگی باعث شده
سفره‌های زیرزمینی داشته است. افت بارندگی باعث شده منابع آبی تجدیدپذیر به‌شدت محدود شود و روند افت سطح آب تسریع گردد. این شرایط در بلندمدت باعث کاهش ظرفیت نگهداری خاک و بروز فرونشست در گستره وسیعی از دشت‌های استان شده است. گسترش کشاورزی پرآب‌بر. الگوی کشت در استان فارس، به‌ویژه در دشت‌های مرودشت، فسا و داراب، متکی بر محصولات پرآب‌بر است. توسعهٔ بی‌رویه کشاورزی و حفر چاه‌های غیرمجاز برای تأمین نیاز آبی این محصولات، فشار مضاعفی بر منابع آب وارد کرده و موجب تسریع نرخ فرونشست شده است. بنا بر گزارش‌ها، حدود ۷۰
نرخ فرونشست شده است. بنا بر گزارش‌ها، حدود ۷۰ دشت استان فارس با نرخ‌های بالای فرونشست مواجه‌اند و برخی مناطق حتی در محدوده‌های شهری نیز آسیب دیده‌اند. تأثیر زمین‌شناسی و لرزه‌خیزی. هرچند نقش عوامل انسانی در فرونشست فارس پررنگ‌تر است، اما ویژگی‌های زمین‌شناسی منطقه نیز در شدت‌گیری این پدیده بی‌تأثیر نبوده است. خشک‌شدن قنات‌های قدیمی، وجود لایه‌های سست رسوبی و تأثیر زلزله‌های گذشته، مقاومت زمین را کاهش داده و زمینهٔ فرونشست را در برخی دشت‌ها فراهم کرده است. ضعف مدیریت منابع آبی. یکی از دلایل اصلی تشدید
ضعف مدیریت منابع آبی. یکی از دلایل اصلی تشدید فرونشست، نبود مدیریت جامع منابع آب و کنترل ناکافی بر برداشت‌های غیرمجاز است. صدور بی‌رویه پروانه‌های بهره‌برداری، عدم پایش مناسب و اجرای ناقص طرح‌های تعادل‌بخشی، موجب شده روند افت سطح آب و در نتیجه فرونشست به شکل بحران ادامه یابد. مناطق بحرانی و نرخ‌های فرونشست. استان فارس یکی از بحرانی‌ترین مناطق ایران از نظر فرونشست زمین به‌شمار می‌رود و در بسیاری از دشت‌های آن نرخ‌های بالای نشست گزارش شده است. دشت‌های فسا، داراب، مرودشت، زرقان و جهرم در زمرهٔ مناطق پرخطر
داراب، مرودشت، زرقان و جهرم در زمرهٔ مناطق پرخطر قرار دارند. در دشت مرودشت که آثار تاریخی مهمی همچون تخت جمشید و نقش رستم قرار دارند، نرخ فرونشست سالانه بین ۱۵ تا ۳۰ سانتی‌متر برآورد شده است، وضعیتی که می‌تواند تهدیدی جدی برای این میراث جهانی باشد. در شرق استان و به‌ویژه اطراف شهرستان فسا، شدت این پدیده حتی بیشتر گزارش شده و در برخی نقاط میانگین نرخ سالانه به ۵۶ سانتی‌متر نیز رسیده که از رکوردهای ثبت‌شده در تهران و اصفهان نیز بالاتر است. علاوه بر این، مطالعات سازمان زمین‌شناسی کشور نشان داده است که از ۷۶
سازمان زمین‌شناسی کشور نشان داده است که از ۷۶ دشت استان فارس، ۷۰ دشت درگیر فرونشست هستند و این وضعیت حتی به حریم برخی شهرها از جمله شیراز و زرقان نیز رسیده است، موضوعی که خطرات زیرساختی و امنیتی قابل‌توجهی را به دنبال دارد. پیامدها. فرونشست زمین در استان فارس پیامدهای گسترده‌ای بر زیرساخت‌ها، محیط‌زیست و میراث فرهنگی این منطقه گذاشته است. ترک‌خوردگی و آسیب به جاده‌ها، خطوط راه‌آهن، لوله‌های انتقال آب و گاز از نخستین آثار این پدیده است که هزینه‌های سنگینی برای نگهداری و بازسازی زیرساخت‌ها ایجاد می‌کند. در
نگهداری و بازسازی زیرساخت‌ها ایجاد می‌کند. در بخش کشاورزی، کاهش سطح آب و تغییر بافت خاک، بهره‌وری زمین‌های کشاورزی را کاهش داده و امنیت غذایی را تهدید می‌کند. افزون بر این، آثار تاریخی مهمی همچون تخت جمشید، نقش رستم و پاسارگاد در محدودهٔ دشت مرودشت به‌شدت در معرض خطر قرار دارند، به‌طوری که کارشناسان نسبت به ایجاد ترک در سازه‌های سنگی و نشست تدریجی بناها هشدار داده‌اند. همچنین خطر افزایش مهاجرت‌های روستایی، تشدید بیابان‌زایی و کاهش توان زیست‌پذیری مناطق مسکونی، از دیگر نتایج این بحران محسوب می‌شود.
آندرَه وینک تاریخ‌نگار هلندی و استاد بازنشسته تاریخ در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن است. او به‌ویژه برای پژوهش‌هایش دربارهٔ تاریخ هند، اقیانوس هند و گسترش اسلام در جنوب و جنوب‌شرقی آسیا در دوره‌های میانه و اوایل دوران مدرن (۷۰۰ تا ۱۸۰۰ میلادی) شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. متولد ۱۹۵۳ در هلند، گینه نو هلند (امروزه جایاپورا، اندونزی) دکترای تاریخ هند از دانشگاه لیدن در سال ۱۹۸۴، تحت راهنمایی هندشناس برجسته، J.C. Heesterman از سال ۱۹۸۹ استاد تاریخ در دانشگاه ویسکانسین مدیسن از سال ۲۰۰۹ پژوهشگر ارشد در مؤسسهٔ پژوهش در
مدیسن از سال ۲۰۰۹ پژوهشگر ارشد در مؤسسهٔ پژوهش در علوم انسانی می‌باشد. آثار برجسته. مجموعهٔ «Al-Hind: The Making of the Indo-Islamic World» این مجموعهٔ چند جلدی، تحلیل جامعی از شکل‌گیری جهان هند-اسلامی ارائه می‌دهد:
الکسی گنادیویچ نچایف ( (متولد ۳۰ اوت ۱۹۶۶) کارآفرین و سیاستمدار روسی، رئیس شرکت لوازم آرایشی روسی فابرلیک، عضو جبهه مردمی سراسری روسیه و رئیس حزب سیاسی مردم نو از ۸ اوت ۲۰۲۰ است. زندگی‌نامه. الکسی نچایف در ۳۰ اوت ۱۹۶۶ در مسکو متولد شد. او تنها فرزند خانواده است. مادرش یلنا واسیلیونا بینات (با ملیت یونانی) معلم مدرسه است. پدرش گنادی نیکولاویچ نچایف - مهندس اتمی با تحصیلات اولیه و فارغ‌التحصیل، در نیروگاه به عنوان رئیس آزمایشگاه روش‌های حفاظت و کنترل راکتورها کار می‌کرد. بعداً، از طریق خط حزبی، برای دومین
کار می‌کرد. بعداً، از طریق خط حزبی، برای دومین دوره آموزش عالی در آکادمی تجارت خارجی نامزد شد، به چندین زبان خارجی تسلط یافت و اغلب به خارج از کشور سفر می‌کرد. از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۸، الکسی نچایف در دانشکده حقوق دانشگاه دولتی مسکو تحصیل کرد و عضو کومسومول بود. او به خدمت سربازی فراخوانده نشد (برخلاف اکثر دانشجویان متولد نیمه دوم دهه ۱۹۶۰). پس از سال اول، او به عنوان مشاور در اردوی پیشگامان «جوانان» دانشگاه دولتی مسکو مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۵، او در ناوگان پیشگامان «کاراوللا» که توسط ولادیسلاو کراپوین
پیشگامان «کاراوللا» که توسط ولادیسلاو کراپوین سازماندهی شده بود، تمرین قایقرانی را گذراند. او جنبش گروه‌های سنی مختلف «سپیده دم» را تأسیس کرد که در آن کارهای فوق برنامه با کودکان انجام می‌شد. کودکان به سفرهای قایقرانی می‌رفتند و در نبردهای تن به تن و شمشیربازی شرکت می‌کردند. فعالیت کارآفرینی. در سال ۱۹۹۰، او شروع به تجارت کرد - ابتدا روزنامه و کتاب در پاساژهای مترو می‌فروخت. او به همراه شرکایش، انتشارات ادبیات کودکان "استاد" را تأسیس کرد. اولین نسخه روسی " وقایع‌نگاری نارنیا" توسط این انتشارات منتشر شد. از
نارنیا" توسط این انتشارات منتشر شد. از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷، او در بازار سهام اوکراین کار می‌کرد. در سال ۱۹۹۷، نچایف شرکتی را برای تولید و تجارت لوازم آرایشی «خط روسیه» تأسیس و رهبری کرد. در همان سال، نچایف و شریکش الکساندر داوانکوف حق ثبت اختراع استفاده از آکوافتم را به دست آوردند. این ماده اساس محصولات «خط روسیه» و متعاقباً فابرلیک شد. برای این پروژه، کار در قالب فروش مستقیم انتخاب شد. از زمان آغاز به کار، نچایف تنها رهبر شرکت بوده و هست. در مرحله اولیه، او ۲ میلیون دلار از بودجه شخصی خود را در این پروژه
۲ میلیون دلار از بودجه شخصی خود را در این پروژه سرمایه‌گذاری کرد و ۱ میلیون دلار دیگر برای توسعه شرکت از دوستانش دریافت کرد. در سال ۲۰۰۱، در ارتباط با ورود به بازارهای بین‌المللی، نام تجاری آن تغییر یافت و نام شرکت به فابرلیک تغییر یافت. کمی قبل‌تر، در سال ۲۰۰۰، به دلیل ورود به بازارهای خارجی، به ابتکار شرکا، خط تولید جدیدی از محصولات آغاز شد. سپس الکسی نچایف و الکساندر داوانکوف بازسازی اساسی سیستم توزیع را انجام دادند و شبکه‌ای از فروشگاه‌های تک برندی کافه زیبایی راه‌اندازی شد و آنها شروع به فروش محصولات
زیبایی راه‌اندازی شد و آنها شروع به فروش محصولات فابرلیک کردند. این شرکت پیشرو در صادرات و یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان لوازم بهداشتی و آرایشی در روسیه است. یکی از سه شرکت پیشرو در بازار در بین شرکت‌های متخصص در فروش مستقیم در روسیه، و یکی از پنج شرکت پیشرو در بازار عطر و لوازم آرایشی روسیه است. شبکه شرکای توزیع فابرلیک، یک میلیون نفر در روسیه را در بر می‌گیرد. علاوه بر روسیه، این شرکت در ۴۰ کشور دیگر در سراسر جهان فعالیت می‌کند و یکی از ۵۰ شرکت بزرگ جهانی متخصص در فروش مستقیم است. از سال ۲۰۰۶، فابرلیک در
متخصص در فروش مستقیم است. از سال ۲۰۰۶، فابرلیک در رتبه‌بندی جهانی بزرگ‌ترین شرکت‌های آرایشی و بهداشتی نشریه لباس زنانه روزانه قرار گرفته است، جایی که تنها نماینده روسیه است. در سال ۲۰۱۵، این شرکت در رتبه سوم فهرست سریع‌ترین شرکت‌های آرایشی و بهداشتی تهیه شده است، قرار گرفت. تا سال ۲۰۱۷، فابرلیک به بزرگ‌ترین شرکت روسی در بازار فروش مستقیم و یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان لوازم آرایشی روسیه تبدیل شده بود. الکسی نچایف تعدادی از پروژه‌های نوآورانه فابرلیک را راهنمایی می‌کند. فعالیت اجتماعی. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷