payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باراتیری که تا سال ۱۸۹۱ به درجه ژنرالی رسید، به عنوان فرمانده نیروهای ایتالیایی در آفریقای استعماری منصوب شد و سال بعد فرماندار اریتره شد. باراتیری چندین سال را از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۵ در امتداد مرز با نیروهای محلی اتیوپی جنگید و پیروزی‌های متعددی بر مهدیست‌ها، به ویژه در نبرد کاسالا در ۱۷ ژوئیه ۱۸۹۴، به دست آورد. پس از منلیک دوم، امپراتور اتیوپی و اختلاف ایتالیا بر سر پیمان ووچاله، ایتالیا حمله‌ای را به امپراتوری اتیوپی آغاز کرد. طبق گزارش‌ها، باراتیری پس از بازگشت کوتاه به ایتالیا، به جمعیت وعده داد که منلیک
کوتاه به ایتالیا، به جمعیت وعده داد که منلیک را در قفس بازگرداند. در اواخر سال ۱۸۹۵، باراتیری نیرویی متشکل از ۲۵۰۰۰ سرباز ایتالیایی و آسکاری اریتره‌ای را به اتیوپی هدایت کرد. با این حال، منلیک چندین سال را صرف تجهیز مجدد سربازان خود با سلاح‌ها و مهمات مدرن برای چنین درگیری - گاهی با کمک ایتالیا - کرده بود و ارتشی را فراخوانده بود که تعداد آنها بسیار بیشتر از نیروهای ایتالیایی بود. باراتیری تقریباً یک سال از جنگ اول ایتالیا و اتیوپی را صرف اجتناب از یک رویارویی قاطع کرد. با این حال، در فوریه ۱۸۹۶، دولت
قاطع کرد. با این حال، در فوریه ۱۸۹۶، دولت بی‌صبر ایتالیا به رهبری فرانچسکو کریسپی به باراتیری دستور داد تا با اتیوپیایی‌ها درگیر شود. باراتیری از تصمیم محرمانه کابینه برای جایگزینی او بی‌خبر بود و جانشین او، ژنرال بالدیسرا، در حال عزیمت به اریتره بود. عصر ۲۸ فوریه ۱۸۹۶، باراتیری در کنفرانسی با چهار فرمانده تیپ خود در سائوریا ملاقات کرد. خود ژنرال با اشاره به اینکه نیروهای اتیوپیایی تحت فرماندهی منلیک با کمبود آذوقه مواجه هستند و به زودی مجبور به پراکندگی خواهند شد، خواستار عقب‌نشینی جزئی شد. با این حال، هم
شد، خواستار عقب‌نشینی جزئی شد. با این حال، هم سرتیپ‌های او و هم فرماندهانش از رم بر پیشروی به سمت مناطق کوهستانی اصرار داشتند. در ۲۹ فوریه، باراتیری در چهار ستون جداگانه به سمت اتیوپیایی‌ها در آدوا پیشروی کرد، جایی که تعداد آنها بیش از ده به یک از فرماندهی فوری او، ۹۸۹۴ نفر، بیشتر بود. جنگ اندکی پس از ساعت ۵:۳۰ صبح ۱ مارس آغاز شد، زمانی که یک سوارکار با خبر پیشروی ایتالیایی‌ها وارد اردوگاه اتیوپی شد. نیروهای اتیوپیایی در موقعیت خوبی برای مقابله با ایتالیایی‌ها در یک آتش متقابل قرار داشتند و تا ظهر نبرد
در یک آتش متقابل قرار داشتند و تا ظهر نبرد عملاً پایان یافته بود. حدود ۱۴۶۶۰ سرباز ایتالیایی و آسکاریس اریتره‌ای در طول جنگ کشته شدند، در حالی که تخمین زده می‌شود ۷۰۰۰ اتیوپیایی کشته شده باشند. تلفات باراتیری دو سوم از نیروهای او بود. در نتیجه این فاجعه، ایتالیا مجبور شد پیمان تحقیرآمیز آدیس آبابا را که حاکمیت اتیوپی را تضمین می‌کرد، امضا کند. باراتیری در اسمره در دادگاه نظامی محاکمه شد. اگرچه او تبرئه شد، اما سال بعد مجبور به استعفا از سمت خود شد. او بقیه عمر خود را در دوران بازنشستگی در تیرول اتریش
بقیه عمر خود را در دوران بازنشستگی در تیرول اتریش گذراند تا اینکه در ۷ اوت ۱۹۰۱ در سن ۵۹ سالگی در استرزینگ درگذشت.
در اوایل پادشاهی کهن (حدود ۲۶۷۰ تا ۲۱۹۵ پیش از میلاد)، صنعتگران مصری، گردنبند اوسِخ (Usekh) که شامل تصاویری از خدایان، پادشاهان و انسان‌های عادی را از مهره‌های لوله‌ای و اشکی‌شکل قالب‌گیری شده بود را می‌ساختند. اوسخ یا وِسخ (Wesekh) یک زیور شخصی است، نوعی گردنبند پهن که به دلیل وجود آن در تصاویر افراد عالی‌رتبه مصر باستان برای بسیاری آشناست. خدایان، زنان و مردان با این جواهرات به تصویر کشیده شده‌اند. یک نمونه از آن را می‌توان در ماسک طلایی معروف توت‌عنخ‌آمون مشاهده کرد. کلمه باستانی wsẖ می‌تواند در زبان مصر
مشاهده کرد. کلمه باستانی wsẖ می‌تواند در زبان مصر باستان به معنای «پهنا» یا «عرض» باشد و بنابراین این زیور اغلب به عنوان گردنبند پهن شناخته می‌شود. گردنبند اوسخ دور گردن و شانه‌ها پیچیده و توسط آن نگه داشته می‌شد. این گردنبند معمولاً با ردیف‌های نزدیک به هم مهره‌های سنگی رنگی تزئین می‌شد، یا کاملاً از فلز ساخته می‌شد. گردنبندها با سگک‌های طلایی به هم متصل می‌شدند. با گذشت زمان، گردنبند اوسخ شکل‌های مختلفی به خود گرفت. این تغییرات را می‌توان به تغییر دیدگاه‌های اساطیری-دینی یا شاید به دلیل جابجایی جغرافیایی
اساطیری-دینی یا شاید به دلیل جابجایی جغرافیایی در سراسر مصر نسبت داد. صحنه‌ای در مقبره وپمنوفرت از دودمان چهارم در جیزه، گردنبند اوسخ را با کوتوله‌ها و پتاح مرتبط می‌کند. برند شیل استدلال کرده است که پتاح، که گاهی اوقات با گردنبند اوسخ به تصویر کشیده می‌شود، از طریق این گردنبند از متوفی محافظت می‌کند و افراد کوتاه‌قامت به دلیل کارشان در ساخت این نوع گردنبندها به آن جادوی محافظ، دسترسی داشته‌اند. در معبد کوچک آرامگاه دودمان پنجم آختوتپ (که در اصل در گورستان سقاره واقع شده بود، اما اکنون در موزه لوور است)،
سقاره واقع شده بود، اما اکنون در موزه لوور است)، در یک صحنه بین دو نوع اوسخ تمایز قائل می‌شود: اوسخ پهن و اوسخ شنو یا گردنبند اوسخ «گرد».
آتیلیو ایمولزی (؛ 1۱ اکتبر ۱۸۹۰ – 1۱ مارس ۱۹۱۸) خلبان تک‌خال ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول بود که شش پیروزی هوایی به نام خود ثبت کرد. زندگی‌نامه. آتیلیو ایمولزی در ۱۱ اکتبر ۱۸۹۰ در چزنا، پادشاهی ایتالیا متولد شد. تاریخ ورود او به خدمت سربازی مشخص نیست، اما او در ۳۱ دسامبر ۱۹۱۵ توسط مدرسه پرواز مالپنسا از شرکت هوانوردی نظامی پذیرفته شد. او در ۱ مه ۱۹۱۶ به عنوان خلبان با هواپیمای موریس فارمن ۱۲ واجد شرایط شد و در ۱ ژوئیه ۱۹۱۶ مجوز پیشرفته‌تری را با هواپیمای موریس فارمن ۱۴ دریافت کرد. مأموریت اصلی او به
موریس فارمن ۱۴ دریافت کرد. مأموریت اصلی او به عنوان خلبان در پرواز دفاعی ریمینی بود که در نزدیکی خانه‌اش بود. با این حال، او برای آموزش به عنوان خلبان جنگنده درخواست داد. او در ۲ سپتامبر برای آموزش با هواپیمای نیوپورت ۱۱ در کاسینا کوستا پذیرفته شد. او در ۲۵ نوامبر با هواپیمای نیوپورت واجد شرایط شد. در ۳۰ نوامبر ۱۹۱۶، او به اسکادران 79a با رتبه کاپوراله اعزام شد. ایمولزی اولین پرواز جنگی خود را در ۲۱ ژانویه ۱۹۱۷ انجام داد. او اولین ادعای پیروزی خود را در ۲ آوریل ۱۹۱۷ مطرح کرد، اما این ادعا تأیید نشد. در ۲۶
۱۹۱۷ مطرح کرد، اما این ادعا تأیید نشد. در ۲۶ آوریل، او به فرانچسکو باراکا و یک خلبان ایتالیایی دیگر در حمله‌ای پیروزمندانه به یک هواپیمای هانزا-براندنبورگ متعلق به اتریش-مجارستان پیوست؛ با این حال، ادعای پیروزی ایمولزی رد شد. در ماه مه، او به‌طور خلاصه به اسکادریلی ۴۳a اعزام شد تا با جنگنده نیوپورت ۱۷ خود، هواپیمای شناسایی آنها را اسکورت کند. تا ۲۶ آگوست طول کشید تا او یک پیروزی مشترک تأیید شده را به دست آورد. او در همان روز مدال برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد. او دومین پیروزی خود را در ۱۴ سپتامبر به دست
کرد. او دومین پیروزی خود را در ۱۴ سپتامبر به دست آورد. پس از یک پیروزی دوگانه در ۲۶ سپتامبر، مدال نقره شجاعت نظامی به او اهدا شد. پس از پنجمین پیروزی در ۱۳ دسامبر، ایمولزی سال ۱۹۱۷ را به عنوان یک تک خال به پایان رساند. ایمولزی به درجه سرژانت ارتقا یافت. او ششمین و آخرین پیروزی خود را در ۱۴ ژانویه ۱۹۱۸ به همراه آنتونیو رئالی به دست آورد. در ماه مارس، ایمولزی دچار جراحات جدی شد، هرچند مشخص نیست که علت آن مربوط به جنگ بوده یا تصادفی. در ۱۱ مارس ۱۹۱۸، آتیلیو ایمولزی در بیمارستان صحرایی ماروستیکا درگذشت.
"تلماسه" یک فرنچایز رسانه‌ای علمی تخیلی است که با رمانی به همین نام از سال ۱۹۶۵ توسط نویسنده آمریکایی فرانک هربرت آغاز شد. "تلماسه" اغلب به عنوان پرفروش‌ترین رمان علمی تخیلی تاریخ ذکر می‌شود، و برنده جایزه هوگو در سال ۱۹۶۶ و همچنین جایزه نبیولا برای بهترین رمان شده است. هربرت قبل از مرگش در سال ۱۹۸۶، پنج دنباله برای آن نوشت: "مسیحای تلماسه" (۱۹۶۹)، "فرزندان تلماسه" (۱۹۷۶)، "ایزدشاه تلماسه" (۱۹۸۱)، "مرتدان تلماسه" (۱۹۸۴) و "چپترهاوس: تلماسه" (۱۹۸۵). "تلماسه" "داستان" پل اتریدیز، فرزند خاندان آتریدز، را دنبال
پل اتریدیز، فرزند خاندان آتریدز، را دنبال می‌کند، که خانواده‌اش درگیر دسیسه‌های سیاسی خطرناکی می‌شوند که در سیاره بیابانی آراکیس، تنها منبع شناخته‌شده ادویه‌های ترکیبی وحیانی، مهم‌ترین و ارزشمندترین ماده در کیهان، متمرکز شده است. این مجموعه ۵۰۰۰ سال را در بر می‌گیرد و بر پل و سپس نوادگان مختلف او تمرکز دارد. "رمان تلماسه" در سال ۱۹۸۴ به عنوان یک فیلم، و دوباره در دو بخش، فیلم‌های "تلماسه" (۲۰۲۱) و "" (۲۰۲۴) اقتباس شد. علاوه بر این، این رمان در سال ۲۰۰۰ به عنوان یک مینی‌سریال تلویزیونی با عنوان "تلماسه
به عنوان یک مینی‌سریال تلویزیونی با عنوان "تلماسه فرانک هربرت"، اقتباس شد و دو دنباله اول آن نیز در سال ۲۰۰۳ به عنوان یک مینی‌سریال با "فرزندان تلماسه فرانک هربرت" اقتباس شدند. از سال ۱۹۹۹، برایان هربرت، پسر فرانک هربرت، و کوین جی. اندرسون، نویسنده داستان‌های علمی تخیلی، ۱۵ رمان پیش‌درآمد منتشر کرده‌اند که در مجموعه‌های "مقدمه‌ای بر تلماسه" (۱۹۹۹–۲۰۰۱)، "افسانه‌های تلماسه" (۲۰۰۲–۲۰۰۴)، "قهرمانان تلماسه" (۲۰۰۸–۲۰۲۳)، "مکاتب بزرگ تلماسه" (۲۰۱۲–۲۰۱۶) و "سه‌گانه کالادان" (۲۰۲۰–۲۰۲۲) گردآوری شده‌اند. آن‌ها
کالادان" (۲۰۲۰–۲۰۲۲) گردآوری شده‌اند. آن‌ها همچنین دو رمان دنباله شامل "شکارچیان تلماسه" (۲۰۰۶) و "کرم‌های شنی تلماسه" (۲۰۰۷) منتشر کرده‌اند که مجموعه اصلی را تکمیل می‌کنند. لتو اتریدیز یکم. دوک لتو اتریدیز یکم، فرماندار دنیای اقیانوسی کالادان است که به دستور امپراتور صدام چهارم، پادشاه اعظم، عملیات سودآور استخراج ادویه در سیاره بیابانی آراکیس را بر عهده می‌گیرد. لتو با وجود علم بر اینکه این نوعی تله است، نمی‌تواند از این مأموریت سر باز زند، و به‌طور فعال به دنبال اتحاد با فرمن‌های بومی است، مردمی که از
به دنبال اتحاد با فرمن‌های بومی است، مردمی که از شرایط سخت سیاره آسیب دیده‌اند و لتو متوجه می‌شود که آنها منابعی دست کم گرفته شده و بکر هستند. او توسط معشوقه خود جسیکا یکی از افراد بنی جزیرت، که عاشق اوست اما برای احتمال ازدواج سیاسی با او ازدواج نکرده است، و پسر و وارثش، پل، به آراکیس همراهی می‌شود. صدام که از نفوذ رو به رشد لتو در میان خانواده‌های اشرافی لندسراد احساس خطر می‌کند، خود را با دشمنِ لتو، یعنی بارون هارکونن، متحد کرده است. هارکونن‌ها، که مخفیانه توسط جنگجویان سرسخت ساردوکار صدام تقویت شده
توسط جنگجویان سرسخت ساردوکار صدام تقویت شده بودند و توسط پزشک شخصی لتو، ولینگتون یوه، یاری می‌شدند، حمله‌ای را آغاز می‌کنند که نیروهای آتریدس را نابود می‌کند. لتو توسط بارون اسیر می‌شود و در تلاش برای کشتن او می‌میرد. این شخصیت به عنوان «شاهانه و محکوم به فنا»، و «به گرمی محافظ اما بسیار آسیب‌پذیر» توصیف شده است. نقش لتو در فیلم محصول سال ۱۹۸۴ توسط یورگن پراخنو به تصویر کشیده شده است. بن شرلوک از "اسکرین رنت" پراخنو را در این نقش «مسحورکننده» توصیف کرد، با «حضوری مسلط بر پرده سینما» که «کمی جسارت بیشتر»
«حضوری مسلط بر پرده سینما» که «کمی جسارت بیشتر» نسبت به نقش‌آفرینی‌های بعدی به ارمغان آورد. ویلیام هرت نقش لتو را در مینی‌سریال سال ۲۰۰۰ بازی می‌کند. هرت اولین بازیگری بود که برای اقتباس سال ۲۰۰۰ انتخاب شد. او که از طرفداران این رمان بود، به "نیویورک تایمز" گفت: «من عاشق داستان‌های علمی تخیلی بودم… [ جان هریسون، کارگردان] بازتاب پیشگویانه هربرت از عصر ما را به تصویر کشید، عصری که در آن دولت-ملت‌ها با اقتصاد جهانی جدید و عناصر شرکتی آن رقابت می‌کنند.» امت اشر-پرین از "تور" نوشت که هرت «آرامش خاصی را به
اشر-پرین از "تور" نوشت که هرت «آرامش خاصی را به ارمغان می‌آورد که برای شخصیت مناسب است.» لتو در فیلم سال ۲۰۲۱ توسط اسکار آیزاک به تصویر کشیده شده است. چیم گارتنبرگ از "ورج" نوشت: «آیزاک حس شرافت و درستکاری را از خود نشان می‌دهد، و به راحتی می‌توان فهمید که چرا افرادش او را تا دنیای متروکهٔ بیابان دنبال می‌کنند و چرا او کاملاً در دام‌های سیاسی می‌افتد.»
کارولینا لوتساتو (؛ ۲۹ نوامبر ۱۸۳۷ – ۲۴ ژانویه ۱۹۱۹) نویسنده و روزنامه‌نگار اهل پادشاهی ایتالیا بود. او یکی از نخستین زنان مدیر روزنامه در ایتالیا به شمار می‌رفت و بخشی از روزنامه‌نگاران لیبرال-ملی‌گرای ایرردنتیست در آن دوره بود. زندگی‌نامه. او در ۲۹ نوامبر ۱۸۳۷ در تریسته در خانواده‌ای یهودی از شاخه یهودیان سفاردی و با نام خانوادگی سابادینی زاده شد. او فرزند بزرگ ایساک سابادینی و استلینا نورسا بود که اصالتاً اهل مانتووا بودند. فیلسوف کارلو میکلشتدر خواهرزادهٔ او بود. کارولینا توسط مارکو تدسکی، که از
او بود. کارولینا توسط مارکو تدسکی، که از خویشاوندانش و خاخام اعظم جامعه یهودیان تریسته بود، آموزش دید. او در سال ۱۸۵۶ با جیرولامو لوتساتو کوئن ازدواج کرد و به گوریتزیا نقل مکان نمود. فعالیت ادبی خود را در سال ۱۸۶۸ با انتشار کتاب‌های کودکان آغاز کرد و این فعالیت را تا سال ۱۸۷۵ ادامه داد. او بین سال‌های ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۰ روزنامه "L’Isonzo" را مدیریت می‌کرد و در سال ۱۸۸۰ به مدیریت روزنامه‌های "Il Raccoglitore" و "L’Imparziale" منصوب شد. همچنین بین سال‌های ۱۸۸۳ تا ۱۸۸۹ مدیر روزنامه "Il Corriere di Gorizia" و بین
۱۸۸۹ مدیر روزنامه "Il Corriere di Gorizia" و بین ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۴ مدیر روزنامه "Il Corriere Friulano" بود. او با نشریات گوناگون به‌عنوان خبرنگار در گوریتزیا همکاری داشت، از جمله "ایل پیکولو"، "Patria del Friuli" و "Le Pagine Friulane". از ۳۰ ژانویه ۱۸۷۰ نیز با مجله زنان "La Donna" همکاری می‌کرد. در سال ۱۹۱۵، لوتساتو به دلیل حمایت از آرمان ایرردنتیست در سن ۷۸ سالگی دستگیر شد. او ابتدا در گولرسدورف و سپس در اوبر هولابران زندانی شد. او در ۲۴ ژانویه ۱۹۱۹ در گوریتزیا اندکی پس از آزادی از زندان درگذشت. وی در قبرستان
اندکی پس از آزادی از زندان درگذشت. وی در قبرستان والدیروزه در نوا گوریتسا در حومه روژنا دولینا به خاک سپرده شد.
سپاه هوانوردی نظامی ایتالیا () سپاه نیروی هوایی ارتش سلطنتی ایتالیا بود. این سپاه در ۷ ژانویه ۱۹۱۵ به عنوان بخشی از ارتش سلطنتی تشکیل شد و شامل گردان‌های هوانوردان (هواپیماها)، متخصصان (کشتی‌های هوایی) و بالونیست‌ها بود. پیش از جنگ جهانی اول، ایتالیا در جنگ ایتالیا و ترکیه در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ پیشگام هوانوردی نظامی بود. ارتش این کشور همچنین یکی از برجسته‌ترین نظریه‌پردازان جهان در مورد آینده هوانوردی نظامی، جولیو دوهت، را در خود جای داده بود. دوهت همچنین جنبه عملی داشت، زیرا او تا حد زیادی مسئول توسعه
جنبه عملی داشت، زیرا او تا حد زیادی مسئول توسعه بمب‌افکن‌های کاپرونی ایتالیا از سال ۱۹۱۳ بود. ایتالیا همچنین از مزیت ورود دیرهنگام به جنگ جهانی اول برخوردار بود و تا ۲۴ مه ۱۹۱۵ جنگ را آغاز نکرد، اما از نظر هوانوردی از این مزیت استفاده نکرد. ایتالیا با نیروی هوایی وارد جنگ جهانی اول شد که از نظر فناوری با نیرویی در جبهه غربی در سال ۱۹۱۴ قابل مقایسه بود. در طول جنگ، ایتالیایی‌ها که فاقد هواپیماهای جنگنده بودند، عمدتاً به هواپیماهایی که مستقیماً توسط فرانسوی‌ها تأمین می‌شد یا تحت لیسانس ساخته می‌شدند، متوسل
تأمین می‌شد یا تحت لیسانس ساخته می‌شدند، متوسل شدند، اگرچه ایتالیا چندین هواپیما نیز طراحی کرد که در اواخر جنگ وارد خدمت شدند. نیروی هوایی اولیه نیز از نظر تاکتیکی به طرز اسفناکی ناقص بود. اساساً، هواپیماهای جنگنده آن فقط زمانی که هواپیماهای دشمن در بالای سرشان مشاهده می‌شدند، به هوا فرستاده می‌شدند. با این حال، بمب‌افکن‌های کاپرونی به وضعیت عملیاتی رسیدند و اولین پروازهای خود را در ۲۰ اوت ۱۹۱۵ انجام دادند. پس از جنگ، شرکت هوانوردی نظامی پایه و اساس نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا شد که در ۲۸ مارس ۱۹۲۳ به یک
هوایی سلطنتی ایتالیا شد که در ۲۸ مارس ۱۹۲۳ به یک نیروی هوایی مستقل از ارتش سلطنتی ایتالیا تبدیل شد.
نفتکش سنت نیکولاس () که قبلاً «سوئز راجان» نام داشت، در دو توقیف مهم ژئوپلیتیکی توسط ایالات متحده آمریکا و ایران دخیل بوده است. در آوریل ۲۰۲۳، نفتکش «سوئز راجان» که تحت مدیریت یونان و با پرچم جزایر مارشال اداره می‌شد، توسط مقامات آمریکایی به دلیل نقض تحریم‌های ایالات متحده علیه نفت ایران که به دلیل استفاده از خدمات مالی ایالات متحده تحت صلاحیت قضایی ایالات متحده قرار می‌گرفت، توقیف شد. سپس ایالات متحده نفت ایران حمل شده را مصادره و فروخت. در ژانویه ۲۰۲۴، در حالی که این کشتی از طریق خلیج عمان نفت از عراق به
حالی که این کشتی از طریق خلیج عمان نفت از عراق به ترکیه حمل می‌کرد، سربازان ایرانی طبق حکم دادگاه ایران وارد کشتی شده و آن را توقیف کردند. توقیف توسط آمریکا. کشتی «سوئز راجان» با پرچم جزایر مارشال، حامل نفت خام درجه یک ایران، در آوریل ۲۰۲۳ توسط وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا توقیف شد. «سوئز راجان» حدود ۸۰۰۰۰۰ بشکه نفت، محموله‌ای به ارزش حدود ۵۶ میلیون دلار، را حمل می‌کرد. توجیه ایالات متحده برای توقیف این کشتی، نقض تحریم‌های ایالات متحده بر صادرات نفت ایران بود و ایالات متحده گفت که طرح سوئز راجان
ایران بود و ایالات متحده گفت که طرح سوئز راجان «تلاش کرده است تا منشأ نفت را با استفاده از انتقال کشتی به کشتی پنهان کند». شرکت سوئز راجان لیمیتد، مالک کشتی، به جرم خود اعتراف کرد و ۲.۵ میلیون دلار جریمه شد. ایالات متحده ادعای مالکیت نفت مصادره شده را داشت. از آنجایی که پرداخت اولیه به ایران برای نفت ایران با استفاده از حواله‌های بانکی دلار آمریکا و بدون مجوز صادر شده توسط دفتر کنترل سرمایه‌های خارجی وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا انجام شده بود، ایالات متحده می‌توانست طبق قانون ایالات متحده ادعای
متحده می‌توانست طبق قانون ایالات متحده ادعای صلاحیت قضایی کند. تلاش ویژه برای مبهم کردن منشأ نفت ایران شامل ابتدا دریافت مقدار کمی نفت از نفتکش «CS Brillance» بود. و سپس چند روز بعد دریافت مقدار زیادی نفت از نفتکش «Virgo» اما جعل گزارش‌ها برای بیان اینکه تمام نفت موجود در کشتی از «CS Brillance» آمده است. در حالی که محاکمه ایالات متحده در جریان بود، «سوئز راجان» نزدیک به یک سال در نزدیکی سنگاپور لنگر انداخته بود. عملیات بارگیری از کشتی «CS Brillance» در بندر تانجونگ پلپاس مالزی در تاریخ ۴ فوریه ۲۰۲۲ انجام
تانجونگ پلپاس مالزی در تاریخ ۴ فوریه ۲۰۲۲ انجام شد، در حالی که عملیات بارگیری از کشتی «Virgo» در لنگرگاه EOPL در سنگاپور در حدود ۵ یا ۶ فوریه ۲۰۲۲ انجام شد. دستورالعمل‌های سفر نشان می‌داد که بندر نهایی تخلیه نفت خام «CHINA FOR ORDER» است. پس از پایان موفقیت‌آمیز دعوی مصادره مدنی در دادگاه منطقه‌ای ایالات متحده برای ناحیه کلمبیا، به کشتی «Suez Rajan» دستور داده شد که به سمت هوستون حرکت کند. در ۲۹ مه ۲۰۲۳، کشتی «Suez Rajan» به سواحل گالوستون رسید و در فاصله‌ای حدود ۷۰ مایل از بندر تگزاس لنگر انداخت. این کشتی
حدود ۷۰ مایل از بندر تگزاس لنگر انداخت. این کشتی یک مدیر مستقر در یونان داشت. شرکت‌های آمریکایی که مدیریت تخلیه نفتکش‌ها را بر عهده داشتند، بیش از حد نگران انتقام ایران بودند و نمی‌توانستند نفت توقیف شده در «سوئز راجان» را مدیریت کنند. شرکت‌های کشتیرانی می‌ترسند که هر کشتی که آن را تخلیه کند، باعث شود سایر خریداران نفت در سفرهای آینده از کشتی‌های آنها دوری کنند. پیامدها. علیرضا تنگسیری، فرمانده نیروی دریایی سپاه، تأکید کرد که تهران واشینگتن را مسئول اجازه تخلیه محتوای نفتکش خواهد دانست. او گفت که ایران
تخلیه محتوای نفتکش خواهد دانست. او گفت که ایران علیه هر شرکت نفتی که نفت ایران را از یک نفتکش توقیف شده تخلیه کند، تلافی خواهد کرد. در ۲۹ آوریل ۲۰۲۳، نیروی دریایی ایران یک نفتکش جزایر مارشال با پرچم سوئزگذر، به نام «ادونتج سوئیت»، را که حامل نفت از کویت و عازم هیوستون بود، در نزدیکی مسقط توقیف کرد. به نظر می‌رسید که مدیران کشتی ترک و مالک آن چینی بودند. این توقیف در پاسخ به توقیف محموله ایرانی در کشتی «سوئز راجان» در جنوب شرقی مالزی توسط ایالات متحده در اوایل ماه جاری بود که در آن زمان به سمت ایالات متحده
ماه جاری بود که در آن زمان به سمت ایالات متحده در حرکت بود. توقیف توسط ایران. در ۱۱ ژانویه ۲۰۲۴، چهار تا پنج نفر از اعضای نیروی دریایی ایران وارد نفتکش غیرنظامی «سوئز راجان» با پرچم جزایر مارشال و تحت مدیریت یونان (که از آن زمان به «سنت نیکولاس» تغییر نام داده است) شدند و کنترل آن را به دست گرفتند. پس از توقیف، مسیر نفتکش به سمت سواحل ایران تغییر یافت. گزارش شده است که این نفتکش در آن زمان حامل نفت خام از عراق به ترکیه بوده است. «سنت نیکولاس» ۱۸ خدمه فیلیپینی و یک تبعه یونانی داشت. دادگاهی در ایران دستور
و یک تبعه یونانی داشت. دادگاهی در ایران دستور توقیف این کشتی را برای جبران خسارات وارده به ایران در زمان مصادره نفت ایران توسط ایالات متحده در سال ۲۰۲۳ صادر کرده بود. ایران این کشتی را به عنوان یک «نفتکش آمریکایی» توصیف کرده است.
پروانه یک سریال تلویزیونی آمریکایی در ژانر جاسوسی و اکشن است که توسط استف چا و کن وودراف برای آمازون پرایم ویدئو ساخته شده است. این سریال بر اساس رمان گرافیکی با همین نام ساخته آرش عامل و نوشته مارگریت بنت ساخته شده است. ماجراهای سریال که عمدتاً در کره جنوبی اتفاق می‌افتد، داستان مأمور سابق اطلاعاتی، دیوید جونگ (دنیل دای کیم) و دختر جدا شده‌اش ربکا (رینا هاردستی) را دنبال می‌کند که توسط سازمان جاسوسی «کادیس» تحت تعقیب قرار می‌گیرند و تنش‌های خانوادگی و خیانت را در پس زمینه جاسوسی جهانی بررسی می‌کنند. سریال
را در پس زمینه جاسوسی جهانی بررسی می‌کنند. سریال پروانه در ۱۳ اوت ۲۰۲۵ در پرایم ویدیو به نمایش درآمد. این سریال در ۲۲ اوت ۲۰۲۵ در کره جنوبی از شبکه تی‌وی‌ان پخش شد و هر جمعه و شنبه ساعت ۲۲:۴۰ (به وقت کره جنوبی) پخش می‌شد. این سریال به‌طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد و از اکشن، بازی‌ها، صحنه‌آرایی و پویایی خانوادگی تمجید شد، اگرچه طرح داستان و نویسندگی آن با انتقاداتی روبرو شد.
اَمنه خالد القُبَیْسی (۲۸ مارس ۲۰۰۰) رانندهٔ اماراتی آمریکازاده است که هم‌اکنون در سری اروپایی لیگیه با تیم ویراژ در خودروی شماره ۸۸، همراه با خواهرش حَمده، رقابت می‌کند. در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۸، او نخستین زن خاورمیانه شد که در برنامهٔ آزمایشی موتوراسپرت فرمول ئی شرکت کرد، این آزمایش پس از مسابقهٔ درعیه ای بریکس در عربستان سعودی برگزار شد. زندگی شخصی و اولیه. امنه در واشینگتن، ویرجینیا، ایالات متحده آمریکا متولد شد. پدر او خالد القبیسی است که پیش‌تر مدیرعامل سرمایه‌گذاری در بخش املاک و زیرساخت در شرکت مبادله بود،
در بخش املاک و زیرساخت در شرکت مبادله بود، نخستین اماراتی است که در مسابقهٔ ۲۴ ساعت لمانز شرکت کرده و دو بار در کلاس خود روی سکوی قهرمانی ایستاده است.آمنه فعالیت حرفه‌ای خود را از کارتینگ آغاز کرد و با آکادمی سرعت دامان مسابقه می‌داد. امنه در دانشگاه سوربن ابوظبی تحصیل می‌کند و در حال تکمیل مدرک خود در مدیریت اسناد و علم بایگانی است.از جمله علاقه‌مندی‌های او می‌توان به کارتینگ، ژیمناستیک و جت‌اسکی اشاره کرد. پیشه. کارتینگ. امنه حرفهٔ کارتینگ خود را در سال ۲۰۱۴ و در سن ۱۴ سالگی آغاز کرد. او نخستین زن عرب
۲۰۱۴ و در سن ۱۴ سالگی آغاز کرد. او نخستین زن عرب بود که در فینال جهانی چالش روتاکس مکس شرکت کرد. دو سال بعد، فعالیت‌های بین‌المللی خود را آغاز کرد و چندین جایگاه در بین ده نفر اول را کسب نمود. در سال ۲۰۱۷، او نخستین دختر عرب شد که قهرمان رقابت‌های چالش روتاکس مکس امارات متحده عربی شد. همچنین او اولین زن بود که توسط شرکت کسپرسکی لب حمایت مالی شد و نخستین کسی بود که توسط باشگاه اتومبیلرانی و گردشگری امارات متحده عربی برای نمایندگی امارات در برنامهٔ آکادمی رانندگان جوان شورای همکاری خلیج انتخاب شد و در این
جوان شورای همکاری خلیج انتخاب شد و در این برنامه به پیروزی رسید. سری ایکس ۳۰ یورو واکرسدورف. امنه و خواهرش حَمده در سری اروپایی ایکس ۳۰ در واکرسدورف با تیم درایور شرکت کردند. این نخستین تجربهٔ امنه در رانندگی در واکرسدورف بود، اما او سرعت بسیار خوبی نشان داد و در یکی از مسابقات مقدماتی خود در میان پنج نفر برتر قرار گرفت. امنه در مجموع از میان ۵۴ راننده در رتبهٔ ۱۶ قرار گرفت و تنها زن شرکت‌کننده بود که به مرحلهٔ فینال راه یافت. فرمول ۴. امنه در مسابقات قهرمانی فرمول ۴ ۲۰۱۸ ایتالیا با تیم قهرمان پریما
قهرمانی فرمول ۴ ۲۰۱۸ ایتالیا با تیم قهرمان پریما پاورتیم شرکت کرد. او در شش دور از هفت دور مسابقات حضور داشت و بهترین جایگاهش در یک مسابقه، رتبهٔ دوازدهم بود. در فصل بعد نیز در این رقابت‌ها شرکت کرد و در نهایت در ردهٔ ۳۱ قرار گرفت، بدون کسب امتیاز. آزمایش فرمول ئی. امنه القبیسی یکی از نه زن راننده بود که در جلسهٔ آزمایشی فرمول ئی در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۸ شرکت کرد. این آزمایش پس از برگزاری دور اول فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۹ فرمول ئی در مسابقهٔ درعیه ای بریکس در مسیر خیابانی شهر درعیه، عربستان سعودی انجام شد. او برای تیم انویژن
درعیه، عربستان سعودی انجام شد. او برای تیم انویژن ریسینگ با خودروی فرمول ئی مجهز به موتور آئودی رانندگی کرد؛ این برنامه توسط کمیسیون زنان در موتوراسپرت فبا برگزار شد. این رویداد کمتر از شش ماه پس از آن رخ داد که برای نخستین بار زنان در عربستان سعودی اجازه قانونی رانندگی پیدا کردند. فرمول رِژیونال. امنه القبیسی جای خواهرش حمده را در دور بارسلونا با تیم پریما ریسینگ در قهرمانی اروپایی فرمول رِژیونال ۲۰۲۲ گرفت. آکادمی اف-۱. در سال ۲۰۲۳، امنه با تیم ام پی مورتواسپورت در فصل تازه تأسیس آکادمی اف۱ ۲۰۲۳ که مختص
در فصل تازه تأسیس آکادمی اف۱ ۲۰۲۳ که مختص زنان است، قرارداد بست. او فصل را با دو پیروزی به پایان رساند و در ردهٔ ششم قرار گرفت. برای فصل ۲۰۲۴، او مجدداً با تیم ام پی قرارداد بست و به برنامهٔ آکادمی ردبول پیوست تا نمایندهٔ تیم آربی فورمول وان باشد. امنه در پایان فصل در ردهٔ پانزدهم قرار گرفت. او فصل را با رتبه پانزدهم به پایان رساند.
تحریم‌های بین‌المللی علیه سوریه، مجموعه‌ای از تحریم‌ها و محدودیت‌های اقتصادی بود که از سال ۲۰۱۱ به بعد، توسط اتحادیه اروپا، ایالات متحده آمریکا، بریتانیا، کانادا، استرالیا، سوئیس و اتحادیه عرب، بر سوریه تحت دیکتاتوری بشار اسد، اعمال شد و عمدتاً به دلیل سرکوب غیرنظامیان در جنگ داخلی سوریه بود. تحریم‌های آمریکا علیه سوریه، شدیدترین تحریم‌ها بودند، زیرا بر اشخاص ثالث نیز تأثیر می‌گذاشتند. تحریم‌های ثانویه آمریکا تا سال ۲۰۲۰، زمانی که قانون سزار، لازم‌الاجرا شد، محدود بودند. هدف، این بود که از اعمال خشونت توسط
محدود بودند. هدف، این بود که از اعمال خشونت توسط دولت سوریه، علیه شهروندانش، جلوگیری شود و اصلاحات سیاسی، ایجاد شود که بتواند ریشه‌های درگیری را حل کند. در مه ۲۰۲۵، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، و اتحادیه اروپا، پس از سقوط رژیم اسد در دسامبر ۲۰۲۴، دستور لغو تحریم‌های سوریه را صادر کردند.
در ۹ سپتامبر ۲۰۲۵، تقریباً ساعت ۱۱:۳۰ شب به وقت اروپای مرکزی ()، حداقل ۱۹ پهپاد نظامی پس از پرتاب از فدراسیون روسیه و بلاروس وارد حریم هوایی لهستان شدند. حداقل هشت توسط نیروی هوایی لهستان سرنگون شدند و هواپیماهای واکنش سریع ناتو به پرواز درآمدند. حریم هوایی بر فراز فرودگاه شوپن ورشو، فرودگاه وارساو مادلن، فرودگاه رزسزاوشو-جسینکا و فرودگاه لوبلین در حالی که ناوگان پهپادهای روسیه در حریم هوایی لهستان بودند، بسته شد. دونالد توسک، نخست‌وزیر لهستان، گفت که پهپادهایی که «تهدید مستقیمی» ایجاد می‌کردند، سرنگون
که «تهدید مستقیمی» ایجاد می‌کردند، سرنگون شده‌اند. دولت لهستان درخواست مشاوره ماده ۴ را با ناتو کرده است، و معاون نخست‌وزیر، رادوسواف سیکورسکی، در مورد این ماجرا در بلواسکای گفت: «ما با یک مورد بی‌سابقه از حمله نه تنها به خاک لهستان، بلکه به خاک ناتو و اتحادیه اروپا نیز روبرو هستیم.» تهاجم و دفاع. به گفتهٔ "ژزپوسپولیتا"، تعداد پهپادهای روسی حدود ۲۳ فروند بود؛ آنها از طریق بلاروس وارد لهستان شدند. چندین کشور عضو ناتو به لهستان در عملیات سرنگونی پهپادها کمک کردند که بیشتر آنها توسط هواپیمای هلندی لاکهید
کردند که بیشتر آنها توسط هواپیمای هلندی لاکهید مارتین اف-۳۵ لایتنینگ ۲ سرنگون شدند. آخرین سرنگونی در ساعت ۰۶:۴۵ به وقت اروپای مرکزی رخ داد. مکان‌های پهپادها و بقایای آنها شامل چندین مورد در نزدیکی مرز شرقی لهستان (چشنگکی، چوسنووکا، کژووویژبا-کولونگا، ویلکی لان، ووخنگ، ویهالو و ویریکی-کولونیا) و همچنین میدانی در نزدیکی منیشکوف در مرکز لهستان، و اولشنو در شمال لهستان بود. یکی از پهپادهای سرنگون شده به یک ساختمان مسکونی در ویریکی-کولونیا، استان لوبلین برخورد کرد. تحلیل. حداقل برخی از پهپادهای مورد استفاده در