payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جاستین کومی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای آولینو در پست هافبک بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال و زیر ۱۹ سال ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. کومی در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۴ در کاستلفرانکو ونتو، ایتالیا به دنیا آمد. او اصالتاً غنایی است. او به عنوان بازیکن جوان، ابتدا به آکادمی باشگاه محل تولد خود پیوست. سپس در سن پانزده سالگی به آکادمی Giorgione ملحق شد. پس از آن به آکادمی جوانان ساسولو، از تیم‌های سری آ ایتالیا، پیوست. در سال ۲۰۲۳، از سوی باشگاه‌های اسپانیایی بارسلونا و
سال ۲۰۲۳، از سوی باشگاه‌های اسپانیایی بارسلونا و هلندی PSV مورد توجه قرار گرفت. او به عنوان یکی از مهم‌ترین بازیکنان تیم زیر ۱۹ سال شناخته شد و در فصل ۲۰۲۳/۲۴ لیگ را با تیم خود قهرمان شد. کومی دوران حرفه‌ای خود را با باشگاه ساسولو آغاز کرد. او در ۲۸ فوریه ۲۰۲۴ در بازی مقابل ناپولی با نتیجه ۱–۶ اولین بازی خود را انجام داد. در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵، کومی به صورت قرضی به رجانا پیوست. در ۸ ژوئیه ۲۰۲۵، کومی به صورت قرضی به آولینو منتقل شد. دوران ملی. کومی عضو تیم‌های ملی جوانان ایتالیا است. او برای تیم زیر ۱۸ سال در
ملی جوانان ایتالیا است. او برای تیم زیر ۱۸ سال در بازی‌های مدیترانه ۲۰۲۲ بازی کرده است. وی همچنین برای تیم زیر ۱۹ سال بازی کرده است. او از طریق والدینش واجد شرایط بازی برای تیم ملی غنا نیز هست. سبک بازی. کومی عمدتاً به عنوان هافبک بازی می‌کند. او به عنوان «هافبک جعبه به جعبه» توصیف شده است. او با آدرین ربیو بازیکن فرانسوی مقایسه شده است. او به خاطر چندکاره بودن و قدرت جسمانی خود شناخته می‌شود.
استراچیاتلا بوفالو پنیری است که از شیر گاومیش ایتالیایی در استان فوجا، واقع در منطقه آپولیای ایتالیا، با استفاده از تکنیک کشش ("پاستا فیلاتا") و خرد کردن تولید می‌شود. توضیحات. پنیر "استراچیاتلا" از تکه‌های کوچک پنیر تشکیل شده است - از این رو نام آن، که در ایتالیایی مصغر "استراچیا" ('کهنه' یا 'خرد کردن') به معنی 'یک تکه کوچک' است. این پنیر تازه، کش آمده و سفید رنگ است و در تمام طول سال تهیه می‌شود، اما تصور می‌شود که در ماه‌های بهار و تابستان در بهترین حالت خود باشد. این "استراچیاتلا" از این نظر غیرمعمول
خود باشد. این "استراچیاتلا" از این نظر غیرمعمول است که گله‌های گاومیش در آن زندگی می‌کنند و پنیرهای تهیه شده از شیر آنها در ضلع غربی آپنین، در لاتزیو و کامپانیا بسیار رایج‌تر هستند. "استراچیاتلا" وقتی با خامه غلیظ مخلوط شود، برای تهیه بوراتا نیز استفاده می‌شود: این پنیر، پنیری غنی و با بافت کره‌ای است که در کیسه‌ای از موزارلا قرار می‌گیرد و تصور می‌شود که در اوایل قرن بیستم در آندریا، در فلات مورگیا، تهیه شده است. اکنون این پنیر در خارج از ایتالیا، به ویژه در ایالات متحده و آرژانتین نیز تولید می‌شود. از
در ایالات متحده و آرژانتین نیز تولید می‌شود. از آنجایی که نه "استراچیاتلا" و نه بوراتا حتی در یخچال هم خوب نمی‌مانند، این پنیرها باید فوراً مصرف شوند، در حالی که هنوز نرم و تازه هستند.
راسپادورا روشی برای سرو پنیر گرانا است که آن را به صورت ورقه‌های بسیار نازک، که با چاقوی مخصوص از پنیر چرخ‌دار گرانون لودیجیانو یا از پنیر «جوان» خانواده گرانا که از چهار تا شش ماهگی مانده است، تراشیده می‌شوند، ارائه می‌دهد. راسپادورا از غذاهای رایج لودی است، اما در مناطق همسایه استان‌های پاویا و کرمونا نیز رواج دارد و نام خود را حفظ کرده است. راسپادورا معمولاً به عنوان پیش‌غذا سرو می‌شود و اغلب با گوشت سرد، آجیل یا قارچ همراه است، اما می‌توان از آن برای تزئین غذاهای اصلی مانند ریزوتو یا پولنتا نیز استفاده
غذاهای اصلی مانند ریزوتو یا پولنتا نیز استفاده کرد. راسپادورا به عنوان یک غذای فقیرانه متولد شد: در گذشته از چرخ‌های پنیر ناقص گرانونه لودیجیانو ساخته می‌شد، در حالی که امروزه از چرخ‌های پنیر سالم استفاده می‌شود که به اندازه کافی کهنه شده‌اند تا بدون خرد شدن بریده شوند. تاریخچه. پنیرهای گرانون لودیجیانو که در مزرعه‌های کشاورزی تولید می‌شدند، ظرف ماه ششم از نظر نقص در طعم‌دهی بررسی می‌شدند: ممکن بود دارای نقص‌هایی در فشردگی، ترک یا حباب داخلی باشند که با کوبیدن پنیرها قابل تشخیص بودند: سپس پنیرساز پنیرهای
پنیرها قابل تشخیص بودند: سپس پنیرساز پنیرهای معیوب را دور می‌ریخت و آنها را از وسط نصف می‌کرد و گاهی به کشاورزان مزرعه می‌داد، اما بیشتر به لودی می‌برد تا به عنوان راسپادره فروخته شود؛ بنابراین، راسپادره در ابتدا محصول جانبی فرآوری پنیر گرانا بود، محصولی ارزان برای فقرایی که توانایی خرید پنیر رنده شده را نداشتند، در حالی که اکنون غذایی است که مورد علاقهٔ خوش‌خوراک‌ها نیز می‌باشد. در بسیاری از شهرهای استان لودی، در روزهای بازار، هنوز هم می‌توان «راسپادا» را تماشا کرد، که همان جدا کردن پنیرهای جوان گرانا (که
کرد، که همان جدا کردن پنیرهای جوان گرانا (که معمولاً بین ۴ تا ۶ ماه سن دارند) از پوست است که بنا به درخواست مشتری در محل انجام می‌شود. ریشه‌شناسی. راسپادورا اصطلاحی از زبان لومبارد غربی است که در ایتالیایی به معنای «خراشیدن» است: ورقه‌های نازک راسپادورا در واقع به تدریج از سطح نیمه پنیر با کمک یک تراش دستی که پنیر را روی خود می‌چرخاند، و یک چاقوی مخصوص انعطاف‌پذیر، صاف و خمیده که در ماه‌های سردتر می‌توان آن را گرم کرد، تراشیده می‌شوند تا نوارهای نرمی از پنیر گرانا به دست آید که روی خود حلقه می‌شوند.
جمیل صادق‌الوعد (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل ایتالیا است. زندگی‌نامه. جمیل صادق‌الوعد در خانواده‌ای با مادر اهل کوریاو و پدری ایرانی متولد شد. او تحصیلات خود را در رشته علوم سیاسی در دانشگاه فورلی از دانشگاه بولونیا به پایان رساند و همزمان در فروشگاه فرش ایرانی که والدینش باز کرده بودند، کار می‌کرد. وی از زمان تأسیس عضو حزب دموکراتیک ایتالیا بود و فعالیت سیاسی خود را به‌عنوان معاون استانی صنعت در دولت به رهبری استفانو ویتالی از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ آغاز کرد. سپس در انتخابات شهری ۲۰۱۱ به‌عنوان عضو شورای شهر انتخاب شد و
شهری ۲۰۱۱ به‌عنوان عضو شورای شهر انتخاب شد و به عنوان معاون امنیت در دولت شهردار Andrea Gnassi فعالیت کرد و این سمت را از ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۱ بر عهده داشت. در آستانه انتخابات شهری ۲۰۲۱، صادق‌الوعد به‌عنوان نامزد شهرداری توسط حزبش انتخاب شد و یک ائتلاف چپ میانه را رهبری کرد. او در دور اول با کسب ۵۱٫۳۲٪ آراء انتخاب شد و نخستین شهردار با منشأ خارجی در یک "capoluogo" ایتالیا شد.
آلفردو اکتون (؛ ۱۲ سپتامبر ۱۸۶۷ – ۲۶ مارس ۱۹۳۴) یک امیرال، سیاست‌مدار و رئیس ستاد کل نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا بود. وی در کاستلاماره دی استابیا زاده شد، از خاندان اکتون که اصالتاً از انگلستان بودند و بعداً به توسکانی مهاجرت کردند. پدربزرگ بزرگ او ژنرال جوزف ادوارد اکتون (۱۷۳۷–۱۸۳۰) بود، برادر سر جان اکتون، ششمین بارونت، فرمانده نیروی دریایی دوک‌نشین بزرگ توسکانی و نخست‌وزیر پادشاهی ناپل. پدرش فردیناندو اکتون و عموش گوگیلمو اکتون بودند که هر دو به عنوان وزیر نیروی دریایی ایتالیا خدمت کردند. عمه‌اش لورا
وزیر نیروی دریایی ایتالیا خدمت کردند. عمه‌اش لورا اکتون با مارکو مینگه‌تی، نخست‌وزیر ایتالیا ازدواج کرده بود. اکتون در اشغال ماسوا (۱۸۸۵)، مداخله در شورش کرت توسط گروه بین‌المللی، سرکوب قیام بوکسورها (۱۹۰۰) و جنگ ایتالیا–ترکیه (۱۹۱۲) شرکت داشت. در طول جنگ جهانی اول، به دریاسالار رسید و فرمانده نیروهای مشترک ایتالیا، بریتانیا و فرانسه بود که در سال ۱۹۱۷ در نبرد تنگه اُترانتو علیه نیروی دریایی اتریش-مجارستان جنگید. پس از جنگ، وی از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۱ و ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ رئیس ستاد نیروی دریایی ایتالیا بود. در سال ۱۹۲۵
رئیس ستاد نیروی دریایی ایتالیا بود. در سال ۱۹۲۵ عنوان "بارون اکتون" را دریافت کرد و در ۱۹۲۷ سناتور شد. در ۲۳ اکتبر ۱۹۰۷ در ناپل با دونا لیویا جودیس کاراچیولو (۱۸۷۸–۱۹۶۳)، یازدهمین شاهدخت لپورانو ازدواج کرد، دختر دون جوزپه، چهارمین شاهزاده چلاماره، نهمین شاهزاده ویلا و نهمین شاهزاده لپورانو و دونا جولیا بروناس سِرا از دوک‌های کاردیناله. در انگلستان، او شوالیه افتخاری فرمانده نشان باف (KCB) بود و همچنین محافظ نظام سلطنتی مالتی بود. وی در ناپل در سن ۶۶ سالگی درگذشت.
باشگاه فوتبال زنان لاتزیو () یک باشگاه فوتبال مستقر در رم، ایتالیا است که در حال حاضر در سری آ زنان، بالاترین رده لیگ فوتبال زنان در این کشور، به رقابت می‌پردازد. تاریخچه. این تیم در سال ۱۹۶۹ با نام المپیک لاتزیو تأسیس شد و در سال ۱۹۷۵ به بخشی از باشگاه چندرشته‌ای باشگاه ورزشی لاتزیو تبدیل شد. تیم در دهه ۱۹۷۰ همواره در چهار رتبه برتر قرار داشت و در اواخر همان دهه با کسب جام حذفی ایتالیا در سال ۱۹۷۸ و دو قهرمانی ملی خود در سال‌های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ به قدرتی در فوتبال زنان تبدیل شد. نیمه دوم دهه ۱۹۸۰ نیز موفق بود و
زنان تبدیل شد. نیمه دوم دهه ۱۹۸۰ نیز موفق بود و دو قهرمانی دیگر (۱۹۸۶–۸۷ و ۱۹۸۷–۸۸) و چند جام دیگر از جمله دبل در سال ۱۹۸۷ کسب شد. لاتزیو در طول دهه ۱۹۹۰ نزول کرد و با فاصله کمی از سقوط به دسته پایین‌تر نجات یافت. پس از تغییر نام از S.S. Lazio Calcio Femminile به S.S. Ruco Line Lazio Calcio Femminile در سال ۱۹۹۹، در فصل ۲۰۰۱–۰۲ قهرمانی ملی پنجم خود را کسب کرد و دو جام دیگر نیز به دست آورد. در پایان فصل، تیم به S.S. Enterprise Lazio Calcio Femminile تغییر نام داد اما این تنها یک فصل دوام داشت و در سال ۲۰۰۳
داد اما این تنها یک فصل دوام داشت و در سال ۲۰۰۳ به A.D. Decimum Lazio Femminile تغییر نام داد. در سال ۲۰۰۶، تیم از A.D. Decimum Lazio Femminile به S.S. Lazio Calcio Femminile تغییر نام داد. تا فصل ۲۰۰۸–۰۹ دوباره به لیگ برتر بازگشت و با اینکه در فصل ۲۰۰۹–۱۰ در میانه جدول قرار گرفت، در ۲۰۱۰–۱۱ تنها با یک امتیاز اختلاف سقوط نکرد. در سپتامبر ۲۰۱۵، S.S. Lazio Women 2015 a r.l. به‌عنوان یک شرکت با مسئولیت محدود ثبت شد. این تیم جدید زنان، یک زیرمجموعه کاملاً متعلق به باشگاه حرفه‌ای مردان باشگاه ورزشی لاتزیو بود
به باشگاه حرفه‌ای مردان باشگاه ورزشی لاتزیو بود که از باشگاه چندرشته‌ای منشأ گرفته بود. آن‌ها جایگاه S.S. Lazio Calcio Femminile را در سری ب گرفتند. آن‌ها در فصل‌های اول ۲۰۱۵–۱۶ و دوم ۲۰۱۶–۱۷ در گروه D سری ب به ترتیب در رده هفتم قرار گرفتند. در فصل ۲۰۱۷–۱۸ دوم شدند و فقط ۷ امتیاز با تیم اول رما کالچو فمینیل فاصله داشتند. در ۲۰۱۸–۱۹، فرمت لیگ فوتبال زنان در ایتالیا تغییر کرد و ۱۲ تیم لیگ را تشکیل دادند که لاتزیو زنان در رده هشتم قرار گرفتند. در فصل ۲۰۱۹–۲۰، لیگ به دلیل کووید-۱۹ متوقف شد. با وجود اینکه بیشتر
به دلیل کووید-۱۹ متوقف شد. با وجود اینکه بیشتر از تیم سوم آکادمی سان مارینو امتیاز داشتند، به دلیل فرمول محاسبه رتبه نهایی، به جای لاتزیو زنان به سری آ صعود کردند. در ۲۰۲۰–۲۱، لاتزیو زنان لیگ را تسلط یافت و با کسب مقام اول برای اولین بار به سری آ صعود کردند. اشرف سلیمان از هفته ۱ تا ۱۴ سرمربی بود اما در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۱ توسط کارولینا موراسه جایگزین شد و او تیم را تا پایان فصل هدایت کرد. در اکتبر ۲۰۲۱، کارولینا موراسه اخراج شد و جایگزین او ماکسیمیلیانو کاتینی شد.
سفال شانه‌ای یا سفال شانه‌ای-گودالی (در اروپا)، سفال جُلمون یا ظرف جُلمون (در کره) نوعی سفال است که با استفاده از ابزاری شانه‌مانند، طرح‌های هندسی روی آن ایجاد می‌شود. این نوع سفال به طور گسترده در بالتیک، فنلاند، جریان بالادستِ ولگا، جنوب سیبری، دریاچه بایکال، فلات مغولستان، شبه جزیره لیائودونگ و شبه‌جزیره کره توزیع شده است. قدیمی‌ترین سرامیک شانه‌ای در بقایای تمدن لیائو یافت شده است که با نام فرهنگ شینگ‌لونگوا (۶۲۰۰ تا ۵۴۰۰ پیش از میلاد) شناخته می‌شود.
الیزابتا اولیویرو (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای لاتزیو در پست مدافع و هافبک بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال و زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال ایتالیا بازی کرده است. دوران ملی. اولیویرو عضو ترکیب ۲۳ نفره تیم ملی فوتبال زنان ایتالیا برای جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۵ در سوئیس بود.
فرهنگ سفال شانه‌ای یا فرهنگ سفال گودالی-شانه‌ای، که اغلب به اختصار CCC یا PCW نامیده می‌شود، فرهنگی در شمال شرقی اروپا بود که با سفال شانه‌ای خود مشخص می‌شد. این فرهنگ از حدود ۴۲۰۰ سال پیش از میلاد تا حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد وجود داشته است. گمان می‌رود که حاملان فرهنگ سفال شانه‌ای عمدتاً از سبک زندگی شکارچی-گردآورنده میان‌سنگی ( شکارچی-گردآورنده شرقی ) پیروی می‌کردند هرچند آثاری از کشاورزی نیز در محوطه‌هایشان یافت می‌شود.
فردیناندو اکتون ( – ) سیاستمدار و افسر (نیروهای مسلح) اهل پادشاهی ایتالیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان طلای شجاعت نظامی و نشان نقره شجاعت نظامی شده است. زندگی. وی از خانواده‌ای نجیب‌زاده منشأ گرفته بود که ابتدا در انگلستان سکونت داشت و سپس به توسکانی و بعد بخشی از پادشاهی دو سیسیل نقل مکان کردند. او ابتدا در ناوگان سلطنتی خدمت کرد و سپس در ناوگان سلطنتی پادشاهی ایتالیا فعالیت نمود. پدربزرگش، ژنرال جوزف ادوارد اکتون (۱۷۳۷–۱۸۳۰)، برادر سر جان اکتون، ششم بارونت، فرمانده نیروی دریایی دوک‌نشین بزرگ
ششم بارونت، فرمانده نیروی دریایی دوک‌نشین بزرگ توسکانی و نخست‌وزیر پادشاهی ناپل بود. برادر بزرگترش، گوگلیلمو اکتون، نیز وزیر نیروی دریایی ایتالیا بود و پسرش آلفرِدو اکتون، دریاسالار در ناوگان سلطنتی ایتالیا بود. خواهرش، لورا، در سال ۱۸۶۴ دوباره ازدواج کرد و با مارکو مینگتی، نخست‌وزیر وقت ایتالیا، ازدواج نمود. زندگی شخصی. او در سال ۱۸۵۶ با بانوی نجیب‌زاده نینفا نوئمی رامیرز، دختر مارکی وینچنزو، وزیر پادشاه ناپل در وین و تورین ازدواج کرد. از این ازدواج صاحب هفت فرزند شد: آنا نوئمی، فیلومنا فرناندآ، ماریا
هفت فرزند شد: آنا نوئمی، فیلومنا فرناندآ، ماریا ویتوریا، آمِده‌او، ماریا مارگاریتا، جما و آلفردو آکتون که خود بعدها سناتور پادشاهی شد.
ایلنیه ماریا سوله کاریسی (زاده ۲۹ نوامبر ۱۹۷۰ – ناپدید شده از ۶ ژانویه ۱۹۹۴) دختر ارشد خوانندگان و بازیگران ایتالیایی آلبانو کاریسی و رومینا پاور بود. او در ژانویه ۱۹۹۴ در حالی که به نیواورلئان سفر کرده بود، تحت شرایط مرموزی ناپدید شد. به درخواست پدرش، کاریسی در دسامبر ۲۰۱۴ به عنوان فوت شده در غیاب اعلام شد. زندگی اولیه. کاریسی در ۲۹ نوامبر ۱۹۷۰ در رم به دنیا آمد، دختر ارشد آلبانو کاریسی و رومینا پاور، زوجی ایتالیایی-آمریکایی از خوانندگان و بازیگران بود که عمدتاً به صورت دوئت اجرا می‌کردند. پدربزرگ و
که عمدتاً به صورت دوئت اجرا می‌کردند. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او، بازیگر آمریکایی تایرون پاور و بازیگر مکزیکی لیندا کریستین بودند. در سال ۱۹۸۳، او در فیلم "شامپاین در بهشت" همراه با والدینش ظاهر شد. در سال ۱۹۸۹، او به عنوان چرخاننده نامه در "چرخ شانس"، نسخه ایتالیایی "چرخ شانس" فعالیت کرد. او قصد داشت نویسنده شود و در رشته ادبیات در کینگز کالج لندن تحصیل کرد، جایی که بالاترین نمرات سال خود را دریافت نمود. ناپدید شدن. در طول تحصیلاتش، او به فکر سفر انفرادی به دور دنیا با تنها یک کوله‌پشتی و دفترچه یادداشتش
دور دنیا با تنها یک کوله‌پشتی و دفترچه یادداشتش افتاد. او تصمیم گرفت از تحصیل مرخصی بگیرد و به ایتالیا بازگردد، جایی که همه دارایی‌هایش را فروخت تا هزینه سفر را تامین کند. سفر خود را از آمریکای جنوبی آغاز کرد. پس از چند ماه اقامت در بلیز، تصمیم گرفت روز پس از کریسمس ۱۹۹۳ با اتوبوس به نیواورلئان برود. برادرش یاری، که او نیز مسافر باتجربه‌ای بود، تصمیم گرفت با حضور در کریسمس به خواهرش سورپرایز بدهد. او در ۲۷ دسامبر در روستای هاپکینز رسید و در جستجوی او در خانه به خانه گشت، تا متوجه شد روز قبل خواهرش با
خانه به خانه گشت، تا متوجه شد روز قبل خواهرش با اتوبوس به نیواورلئان رفته است. کاریسی آخرین بار در منطقه محله فرانسوی دیده شد، حدود ۶ ژانویه. تلاش‌های پلیس برای یافتن او نتیجه‌ای نداشت. در زمان ناپدید شدن، او در هتل لِدیل همراه با الکساندر ماساکلا، موسیقیدان خیابانی بیست سال بزرگتر از خود، اقامت داشت. ماساکلا در ۳۱ ژانویه به اتهامی غیرمرتبط بازداشت شد اما به دلیل فقدان شواهد برای ارتباط با ناپدید شدن کاریسی، آزاد شد. یک نگهبان امنیتی شهادت داد که زنی با مشخصات مشابه او را دیده که به رود می‌سی‌سی‌پی پریده و
مشابه او را دیده که به رود می‌سی‌سی‌پی پریده و گفته است "من متعلق به آب هستم". جستجوی گارد ساحلی هیچ نشانی از جسد او پیدا نکرد. در سال ۱۹۹۶، دو سال پس از ناپدید شدن، تماس ناشناسی ادعا کرد که کاریسی هنوز زنده است اما محل او نامعلوم می‌باشد. والدین کاریسی آخرین بار شب سال نو ۱۹۹۳ با دخترشان تماس گرفتند و در ۱۸ ژانویه ۱۹۹۴ مفقود شدن او را گزارش کردند. مادرش معتقد است که او هنوز زنده است. در نوامبر ۲۰۰۶، پدرش آلبانو برای اولین بار اظهار داشت که به داستان نگهبان امنیتی درباره پرش به رود می‌سی‌سی‌پی اعتقاد دارد.
امنیتی درباره پرش به رود می‌سی‌سی‌پی اعتقاد دارد. در ژانویه ۲۰۱۳، آلبانو درخواست اعلام رسمی فوت دخترش را ارائه کرد. در ژوئن ۲۰۰۸، هفته‌نامه آلمانی "فرایتسایت رووِه" گزارش داد که ایلنیه در صومعه‌ای در آریزونا زندگی می‌کند، ایالتی که مادرش در آن خانه‌ای دارد. پدرش این گزارش را "گمانه‌زنی شرم‌آور و بی‌هیچ حقیقتی" خواند.
ماریا آنا ساووی (; – ) حاصل ازدواج با امپراتور فردیناند اول اتریش، ملکه اتریش و ملکه مجارستان (به عنوان بزرگ ملکه اتریش مراجعه کنید) بود. او در خاندان ساووی متولد شد و فرزند یکی مانده به آخر و دختر پادشاه ویکتور امانوئل اول ساردینیا و همسرش، آرشیدوشس ماریا ترزا از اتریش-استه بود. زندگی‌نامه. ماریا آنا در ۱۹ سپتامبر ۱۸۰۳ در پالاتزو کولونا در رم، دختر پادشاه ویکتور امانوئل اول ساردینیا و همسرش، آرشیدوشس ماریا ترزا از اتریش-استه، متولد شد. او یک خواهر دوقلو به نام ماریا ترزا داشت. این دو شاهزاده خانم توسط پاپ
نام ماریا ترزا داشت. این دو شاهزاده خانم توسط پاپ پیوس هفتم غسل تعمید داده شدند. والدین تعمیدی آنها پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌شان، آرشیدوک فردیناند از اتریش-استه و همسرش ماریا بئاتریس ریکاردا دِسته بودند. در موزه رم می‌توان نقاشی از مراسم غسل تعمید را مشاهده کرد. او در خانواده با نام «پیا» شناخته می‌شد. در ۱۲ فوریه ۱۸۳۱، ماریا آنا به عنوان وکیل در تورین با پادشاه فردیناند پنجم مجارستان، پسر ارشد و وارث امپراتور فرانسیس اول اتریش، ازدواج کرد. در ۲۷ فوریه، این زوج شخصاً در وین در کلیسای هافبورگ توسط کاردینال
زوج شخصاً در وین در کلیسای هافبورگ توسط کاردینال اسقف اعظم اولموتز ازدواج کردند. ماریا آنا در سن ۲۷ سالگی برای ازدواج با امپراتور آینده انتخاب شد، که برای ازدواج یک شاهزاده خانم در آن دوره زمانی بسیار دیر بود. با این حال، سن او به عنوان نشانه‌ای از جاافتاده‌تر، مذهبی‌تر و آسان‌تر اداره شدن او تلقی می‌شد. ماریا آنا و فردیناند فرزندی نداشتند. فردیناند در ۲ مارس ۱۸۳۵ به عنوان امپراتور اتریش جانشین او شد؛ ماریا آنا ملکه شد. در ۱۲ سپتامبر ۱۸۳۶، او به عنوان ملکه بوهمیا در پراگ تاجگذاری کرد. ماریا آنا در دوران
بوهمیا در پراگ تاجگذاری کرد. ماریا آنا در دوران تصدی خود به عنوان ملکه هرگز زبان آلمانی را یادنگرفت، اما ترجیح می‌داد به زبان فرانسوی صحبت کند. او به عنوان ملکه از محبوبیت خاصی برخوردار بود و هر ساله در روز نامگذاری او، ۲۶ ژوئیه، جشنی برگزار می‌شد. وزیر مترنیخ در دوران سلطنت همسرش، دولت را اداره می‌کرد. برخلاف خواهر همسرش سوفی باواریایی، ماریا آنا هیچ نفوذی در سیاست نداشت. او از امپراتور فردیناند حمایت می‌کرد، که به دلیل سلامتی قادر به مدیریت امور دولتی نبود و به خاطر فداکاری‌اش مورد احترام بود. ماریا آنا
و به خاطر فداکاری‌اش مورد احترام بود. ماریا آنا خود را «پرستار» او می‌نامید و نقش مراقبتی خود را در زندگی او برجسته می‌کرد. در طول انقلاب ۱۸۴۸، ماریا آنا با حمایت سوفی باواریایی، حمایت خود را از سیاست مترنیخ پس گرفت. با این حال، او نظر خود را مبنی بر لزوم اتخاذ اقدامات شدیدتر علیه انقلاب ابراز کرد. در ۲ دسامبر ۱۸۴۸، فردیناند از سلطنت کناره‌گیری کرد. ماریا آنا در پراگ محبوب بود، جایی که در یک مؤسسه خیریه محلی فعالیت می‌کرد. کودکی در تبعید. ماریا آنا به همراه مادرش، ماریا ترزا از هابسبورگ-استه، و خواهرانش او
مادرش، ماریا ترزا از هابسبورگ-استه، و خواهرانش او دختر ویکتور امانوئل اول از ساووی، پادشاه ساردینیا و دوک ساووی، و ماریا ترزا از هابسبورگ-استه بود و یک خواهر دوقلو به نام ماریا ترزا داشت. هر دو دختر به افتخار پاپ پیوس هفتم که آنها را غسل تعمید داده بود، پیا نام گرفتند. وقتی ماریا آنا به دنیا آمد، خانواده ساووی مهمان پاپ بودند و از تورین که توسط نیروهای ناپلئون اشغال شده بود، گریخته بودند. عموی پدری او، چارلز امانوئل چهارم از ساووی، نیز در سال ۱۸۰۲ مجبور به کناره‌گیری شده بود. وقتی ماریا آنا یک ساله بود،
کناره‌گیری شده بود. وقتی ماریا آنا یک ساله بود، خانواده دوباره مجبور به پناهندگی شدند و به ساردینیا رفتند. خانواده ساووی به مدت هشت سال، تا سقوط ناپلئون، در کالیاری زندگی کردند. ماریا آنا، به همراه خانواده‌اش، اولین ورود خود را به تورین در سال ۱۸۱۴ انجام داد. پدرش اکنون پادشاه ساردینیا، ویکتور امانوئل اول، بود. در سال ۱۸۲۰، خواهر دوقلوی او با چارلز لویی بوربون ازدواج کرد. سال بعد، شورشیان انقلابی پیدمونت خواستار قانون اساسی شدند. ویکتور امانوئل که از اعطای آن خودداری کرد، در ۱۳ مارس ۱۸۲۱ به نفع برادرش
آن خودداری کرد، در ۱۳ مارس ۱۸۲۱ به نفع برادرش چارلز فلیکس ساووی از سلطنت کناره‌گیری کرد. ماریا آنا، به همراه والدین و خواهر و برادرانش، مجموعه‌ای از نقل مکان‌ها را آغاز کردند: ابتدا به راکونیجی و سپس به مونکالیری، جایی که پدرش در سال ۱۸۲۴ درگذشت. عروسی. در سال ۱۸۳۰، فرانسیس اول اتریش، ماریا آنا، بیست و هشت ساله را به عنوان عروس پسرش فردیناند اول اتریش انتخاب کرد. این عروسی در ۲۷ فوریه ۱۸۳۱ در وین با شکوه و جلال برگزار شد. فردیناند در ۲۸ اکتبر ۱۸۳۰ به عنوان پادشاه مجارستان تاجگذاری کرده بود و به عنوان پسر
پادشاه مجارستان تاجگذاری کرده بود و به عنوان پسر اول، قرار بود جانشین پدرش شود. در سال ۱۸۳۲، مادرش ماریا ترزا درگذشت و ماریا آنا از خواهر کوچکترش ماریا کریستینا ساووی مراقبت کرد، که برای او همسری شایسته در فردیناند دوم بوربون پیدا کرد. از این پیوند، آخرین پادشاه دو سیسیل، فرانسیس دوم بوربون، به دنیا آمد. در ۲ مارس ۱۸۳۵، فرانسیس اول درگذشت و ماریا آنا و همسرش را به عنوان امپراتور اتریش ترک کرد. سال بعد، در ۲ سپتامبر ۱۸۳۶، امپراتورها در کلیسای جامع پراگ به عنوان فرمانروایان بوهم تاجگذاری کردند. در ۶ سپتامبر
فرمانروایان بوهم تاجگذاری کردند. در ۶ سپتامبر ۱۸۳۸، در کلیسای جامع میلان، این زوج به عنوان پادشاه و ملکه لومباردی-ونیز تاجگذاری کردند. با این حال، شوهر او، فردیناند، ذاتاً ناتوان از حکومت بود و امپراتوری عملاً توسط وزیر مترنیخ اداره می‌شد. این ناتوانی در حکومت همچنین ناشی از ناتوانی او در درک تغییرات اجتماعی بود که منجر به شورش‌های ۱۸۴۸ شد. وقتی این شورش‌ها در وین رخ داد، فردیناند و ماریا آنا به همراه دربار به اینسبروک گریختند. در دربار وین. در تمام این آشفتگی‌ها، ماریا آنا، که قادر به بچه‌دار شدن برای
آشفتگی‌ها، ماریا آنا، که قادر به بچه‌دار شدن برای همسرش نبود (هرچند شاید همسرش نمی‌توانست با همسرش رابطه جنسی داشته باشد) و اصالتاً ایتالیایی بود و در واقع با چارلز آلبرت ساووی که علیه اتریشی‌ها می‌جنگید، نسبت داشت، در دربار محبوب نبود. علاوه بر این، او فاقد تیزبینی سیاسی خواهرشوهرش، سوفی باواریایی، بود که او نیز مادر چهار پسر بود؛ بنابراین، ملکه قادر به اعمال هیچ گونه نفوذ سیاسی بر شوهرش نبود و نمی‌توانست هیچ گونه توصیه‌ای ارائه دهد. با این حال، فردیناند اول پس از به تخت نشستن، عفو بسیار گسترده‌ای را به
اول پس از به تخت نشستن، عفو بسیار گسترده‌ای را به میهن‌پرستان زندانی ایتالیایی اعطا کرد، که آن هم به توصیه همسرش بود که ایتالیایی بود. مرگ. ماریا آنا در ۴ مه ۱۸۸۴ در سن ۸۰ سالگی در پراگ درگذشت. او در کنار همسرش در مقبره شماره ۶۳، به همراه دیگر اعضای خاندان هابسبورگ در سردابه امپراتوری در وین به خاک سپرده شده است. او آخرین عضو بازمانده از شاخه اصلی خاندان ساووی بود.
جورجو دیریتی (؛ زادهٔ ۲۱ دسامبر ۱۹۵۹) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا است. حرفه. دیریتی با کار در کنار نویسندگان مختلفی مانند پوپی آواتی پرورش یافت و در انتخاب بازیگر برای فیلم‌های مختلف منطقهٔ امیلیا-رومانیا از جمله صدای ماه ساخته فدریکو فلینی همکاری داشت. او در فعالیت‌های «ایپوتزی چینما»، موسسه‌ای که توسط ارمانو اولمی برای آموزش نویسندگان جوان بنیان گذاشته شد، مشارکت داشت. دیریتی در دوره‌ای از فعالیت حرفه‌ای‌اش به کارگردانی فیلم‌های مستند، کوتاه و برنامه‌های تلویزیونی مشغول بود. اولین فیلم او،
و برنامه‌های تلویزیونی مشغول بود. اولین فیلم او، "باد می‌پیچد" در بیش از ۶۰ جشنواره ملی و بین‌المللی شرکت کرد و بیش از ۳۶ جایزه را به‌دست آورد و در جایگاه یک «پدیده ملی» قرار گرفت. دومین فیلم او، "مردی که خواهد آمد" در بخش اصلی جشنواره فیلم رم ۲۰۰۹ شرکت کرد و موفق به کسب جایزه بزرگ هیئت داوران شد. در سال ۲۰۱۳، سومین فیلم او "روزی باید بروی" در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد. در سال ۲۰۲۰، دیریتی فیلم "می‌خواستم پنهان شوم" را کارگردانی کرد که زندگی آنتونیو لیگابوئه نقاش مشهور ایتالیایی را روایت می‌کند.
لیگابوئه نقاش مشهور ایتالیایی را روایت می‌کند. این فیلم در هفتادمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین شرکت کرد و الیو جرمانو به خاطر ایفای نقش در این فیلم جایزه خرس نقره‌ای بهترین بازیگر مرد را به‌دست آورد. این فیلم بعداً موفق به کسب شش جایزه دیوید دی دوناتلو از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردان شد.
کارلو کامیلو آماتو کیارامونته بوردونارو (۲۹ اوت ۱۹۳۸ – ۲۰ اکتبر ۲۰۲۱)، بیشتر با نام بارون کارلو آماتو شناخته می‌شد، یک اشراف‌زاده و تاجر ایتالیایی‌تبار بود که در کانادا و ایالات متحده زندگی می‌کرد. آماتو به خاطر عمارت تابستانی خود به نام شانگری-لا که در جزیره رابرتز در نوا اسکوشیا قرار داشت شناخته می‌شد. گفته می‌شود سرآشپز معروف سیریو ماچونی در این عمارت، غذای پاستا پریماورا را اختراع کرده است. آماتو به عنوان سفیر شوالیه‌های بیمارستانی حاکم مستقل سنت جان اورشلیم، رودس و مالت در کشورهای سنت وینسنت و
جان اورشلیم، رودس و مالت در کشورهای سنت وینسنت و گرنادین‌ها و سنت لوسیا خدمت کرد و همچنین در توسعه جزیره کارائیبی کانوآن سرمایه‌گذاری داشت. تاریخچه. آماتو در رم، ایتالیا، به دنیا آمد، پسر بارون جوزپه آماتو کیارامونته بوردونارو و کنتس فرنندا جیانینی پاولینی بود. پدربزرگ او سناتور سیسیل بود. آماتو اولین بار در سال ۱۹۵۹ به آمریکا آمد و همان سال همراه با همسرش، لورین منویل آماتو، یک قطعه زمین ۶۰۰ جریبی در جزیره رابرتز، نوا اسکوشیا خریدند. این عمارت تابستانی که شانگری-لا نامیده می‌شد، در سال ۱۹۶۵ ساخته شد.
که شانگری-لا نامیده می‌شد، در سال ۱۹۶۵ ساخته شد. عمارت شامل هزارتوی پرچین، استخر گنبدی و چندین خانه مهمان بود. آماتو گرازهای وحشی را به جزیره وارد کرد و از مهمانان دعوت می‌کرد تا در شکار آن‌ها در ۷۵ جریب از املاک او شرکت کنند. این حیوانات از جنگل سیاه آلمان وارد شدند و آماتو به "نیویورک تایمز" در ۱۹۷۶ گفت که خانواده او سابقه پرورش گرازهای وحشی را دارند. در یک مقطع بیش از ۲۰۰ گراز در ملکش داشت و تجربیات خود را در کتاب ۱۹۸۱ خود با عنوان "گراز وحشی: تاریخچه، پرورش، شکار" مستند کرد و در همین زمان به عنوان
پرورش، شکار" مستند کرد و در همین زمان به عنوان استادیار در دانشگاه ایالتی جورجیا فعالیت می‌کرد. آماتو همچنین گوشت را به رستوران‌های مونترال و نیویورک می‌فروخت. آماتو اغلب سرآشپزهای معروف را برای اقامت در شانگری-لا دعوت می‌کرد تا با گراز وحشی و غذاهای محلی و دریایی تجربه‌آموزی کنند. در سال ۱۹۷۵، رستوران‌دار سیریو ماچونی، صاحب لو سیرک, گفته می‌شود که پاستا پریماورا را در این عمارت اختراع کرده و به رستوران نیویورکی خود برده است. مهمانان دیگر شامل بازیگران ایتالیایی جینا لولوبریجیدا و سوفیا لورن، جانورشناس