payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ویتل (وانویتلی) و یان بروگل پدر است. این مجموعه در کنار دارایی‌های خانواده‌های دوریا-پامفیلی و پالاویچینی-روسپیگلیوسی، یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های هنری خصوصی در رم است. در فرهنگ عامه. صحنه پایانی فیلم کلاسیک تعطیلات رومی محصول ۱۹۵۳ با بازی آدری هپبورن و گرگوری پک در این گالری فیلمبرداری شده است.
کاخ چیگی () یا کاخ کیجی یک کاخ و اقامتگاه اشرافی سابق در رم است که مقر شورای وزیران و اقامتگاه رسمی نخست‌وزیر ایتالیا می‌باشد. این کاخ در میدان کولونا در کنار کاخ مونته‌چیتوریو، مقر مجلس نمایندگان، واقع شده است. از ۲۲ اکتبر ۲۰۲۲، مستأجر کاخ چیگی، نخست‌وزیر جورجیا ملونی بوده است. تاریخچه. تاریخ معماری کاخ چیگی بیش از سه قرن را در بر می‌گیرد که طی آن چندین پروژه و تطبیق مداوم با نیازهای همواره در حال تغییر کاخ انجام شده است. ساخت این کاخ که مشرف به میدان کولونا و خیابان ویا دل کورسو است، در سال ۱۵۶۲ توسط
و خیابان ویا دل کورسو است، در سال ۱۵۶۲ توسط جاکومو دلا پورتا آغاز شد. در ۲۸ ژانویه ۱۵۷۸، وکیل پیترو آلدوبراندینی، برادر پاپ کلمنت هشتم، خانه‌ای در خیابان ویا دل کورسو خریداری کرد. این پروژه به معمار ماتئو بارتولینی از شهر سیتا دی کاستلو سپرده شد. آلدوبراندینی از قبل ملکی در امتداد جاده‌ای که به اصطلاح «جزیره کولونا» نامیده می‌شود و از طریق دل کورسو به مونته‌چیتوریو متصل می‌شود، داشت. او قصد داشت این دو ملک را با هم متحد کند. پس از مرگ پیترو آلدوبراندینی، پسرش این ملک را به پائولو فوسانو فروخت که کار در سمت
این ملک را به پائولو فوسانو فروخت که کار در سمت ویا دل کورسو را ادامه داد. در سال ۱۶۱۶، کاردینال پیترو آلدوبراندینی، برادرزاده کلمنت هشتم، خانه خانوادگی را دوباره خریداری کرد و ساخت و ساز را از سر گرفت و خانه‌های مختلفی را در مجاورت جناح رو به میدان آینده ادغام کرد. در سال ۱۶۵۹، این خانه توسط خاندان چیگی، خانواده‌ای ثروتمند از بانکداران اهل سینا، خریداری شد. سپس توسط فلیچه دلا گرکا و جیووانی باتیستا کونتینی بازسازی شد. این خانه پنج طبقه دارد، یک راه پله پهن که به اتاق‌های نشیمن منتهی می‌شود و حیاطی که با
که به اتاق‌های نشیمن منتهی می‌شود و حیاطی که با یک فواره تزئین شده است، توسط جیاکومو دلا پورتا طراحی شده است. این فواره در بسیاری از مکان‌های رم و سایر شهرهای ایتالیا کپی شده است. پس از چند قرن که این ساختمان عمدتاً به عنوان خانه خانواده‌های مهم پاپ روم، از اواخر دهه ۱۷۰۰، مورد استفاده قرار می‌گرفت، این ساختمان به عنوان مقر سفارت اسپانیا در رم مورد استفاده قرار گرفت. در ۲۰ آوریل ۱۷۷۰، ولفگانگ آمادئوس موتسارت در حضور چارلز ادوارد استوارت در آنجا کنسرتی برگزار کرد. در سال ۱۸۷۸، این مکان به محل اقامت سفیر
کرد. در سال ۱۸۷۸، این مکان به محل اقامت سفیر اتریش-مجارستان در ایتالیا تبدیل شد. در این دوره، کاخ به «موشک اتریشی-واتیکانی» ملقب شد. در آغاز قرن بیستم، این کاخ شاهد تظاهرات مکرر طرفداران الحاق بود که خواستار استقلال ترنتو و تریسته بودند. اقامتگاه اشراف. این کاخ به نام یک خانواده بانکدار ثروتمند با اصالت سیه‌نا، چیگی، نامگذاری شده است که آن را از طریق آگوستینو در سال ۱۶۵۹ خریداری کردند. این کاخ محل اقامت برخی از مهم‌ترین خانواده‌های اشرافی رم بود. در ۲۰ آوریل ۱۷۷۰، ولفگانگ آمادئوس موتسارت در حضور چارلز
آوریل ۱۷۷۰، ولفگانگ آمادئوس موتسارت در حضور چارلز ادوارد استوارت در آنجا کنسرتی برگزار کرد. بعدها به عنوان سفارت بلژیک، پادشاهی ساردینیا، اسپانیا و امپراتوری اتریش-مجارستان مورد استفاده قرار گرفت. اتاق جلسات شورای وزیران. در سال ۱۹۱۶، این کاخ توسط پادشاهی ایتالیا خریداری شد و به مقر وزیر امور مستعمرات، وزارتخانه‌ای که مسئول اداره مستعمرات کشور و هدایت اقتصاد آنها بود، تبدیل شد. در سال ۱۹۲۲، در آغاز حکومت بنیتو موسولینی، کاخ چیگی به اقامتگاه رسمی وزیر امور خارجه ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۹۶۱، این کاخ به محل
ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۹۶۱، این کاخ به محل رسمی جلسات شورای وزیران و اقامتگاه رئیس‌جمهور، که رئیس دولت ایتالیا است، تبدیل شد. در پایان قرن بیستم، این ساختمان تحت بازسازی قرار گرفت و در ۷ نوامبر ۱۹۹۹ به پایان رسید. این بازسازی نه تنها شامل نماها، بلکه اتاق‌های دفتر نخست‌وزیر نیز می‌شد که نخست‌وزیر جولیانو آماتو آن را به سالن دیگری از کاخ منتقل کرده بود و به همین مناسبت در محل اصلی خود بازسازی شد. در ۲۸ آوریل ۲۰۱۳، در جریان سوگند دولت به رهبری انریکو لتا، مردی به نام لوئیجی پریتی به سمت دو مأمور پلیس،
مردی به نام لوئیجی پریتی به سمت دو مأمور پلیس، جوزپه جیانگرانده و فرانچسکو نگری، آتش گشود و دومی و یک رهگذر باردار را زخمی کرد. هنر. تالار کتابخانه در اواخر قرن هفدهم توسط آگوستینو چیگی برای نگهداری کتابخانه عظیم کاردینال فلاویو چیگی سفارش داده شد. این پروژه توسط جیووانی باتیستا کونتینی محقق شد. کتابخانه چیگی یا چیگیانا شامل هزاران نسخه خطی ارزشمند بود که بخش عمده آن بر اساس کتابخانه شخصی پاپ الکساندر هفتم، یکی از اعضای خانواده چیگی، بود. از زمان پاپ بندیکت پانزدهم، واتیکان تلاش کرد تا این کتابخانه را
پانزدهم، واتیکان تلاش کرد تا این کتابخانه را خریداری کند، اما بودجه لازم را نداشت. در نهایت، پیترو تاچی ونتوری از سوی پاپ پیوس یازدهم مأمور شد تا برای خرید آن با دولت فاشیستی تازه تأسیس بنیتو موسولینی مذاکره کند. ونتوری موفق شد موسولینی را متقاعد کند که کتابخانه را به صورت رایگان به واتیکان اهدا کند. نقشه و نمای بیرونی. ساختار بیرونی کاخ به اوایل قرن شانزدهم میلادی برمی‌گردد، اما فضای داخلی دستخوش تغییرات مداومی شده است: آخرین مورد از این تغییرات به سال ۱۹۱۶ برمی‌گردد، زمانی که دولت پادشاهی ایتالیا حق تقدم
برمی‌گردد، زمانی که دولت پادشاهی ایتالیا حق تقدم خود را طبق قانون ۱۹۰۹ در مورد دارایی‌های با ارزش هنری قابل توجه اعمال کرد. کاخ چیگی دارای یک نقشه مستطیلی منظم است. ورودی اصلی در خیابان ویا دل کورسو است، اگرچه معروف‌ترین نمای آن، نمای مشرف به میدان کولونا است. ورودی میدان که تنها در سال ۱۷۴۰ افتتاح شد، به حیاط مجلل منتهی می‌شود که از طریق یک راه پله بزرگ و باشکوه، که توسط معمار فلیچه دلا گرکا طراحی و توسط خانواده چیگی در نیمه دوم قرن هفدهم ساخته شده است، به اتاق‌های طبقه اول منتهی می‌شود. بالا رفتن از راه
اتاق‌های طبقه اول منتهی می‌شود. بالا رفتن از راه پله بزرگ، پس از عبور از درهای اصلی کاخ چیگی و عبور از حیاط با فواره تراورتن که نشان خانوادگی اشراف باستانی را بر خود دارد، تجربه‌ای است که همه مهمانانی که نخست‌وزیر در مقر دولت با آنها ملاقات می‌کند، در آن سهیم هستند. راه پله بزرگ به اتاق پیانو منتهی می‌شود که مهم‌ترین اتاق‌های کاخ را در خود جای داده است. این اتاق‌ها که مشرف به گوشه خیابان ویا دل کورسو و پیازا کولونا هستند، به سفارش خانواده آلدوبراندینی و توسط معمار رومی ماتئو دا کاستلو در قرن شانزدهم ساخته
معمار رومی ماتئو دا کاستلو در قرن شانزدهم ساخته شده‌اند. فضای داخلی. مهم‌ترین اتاق‌های کاخ چیگی در طبقه بالای پیانو قرار دارند. در حال حاضر، دفتر نخست‌وزیر، پیش‌سالن، تالار شورا و چندین اتاق نشیمن مجاور در این اتاق‌ها قرار دارند. این بخش از کاخ تقریباً با ساختمان باستانی ساخته شده توسط خانواده آلدوبراندینی بر اساس طرحی از ماتئو دا کاستلو، معمار مشهور روم قرن شانزدهم، مطابقت دارد.
پرخاشگری محل کار نوع خاصی از پرخاشگری است که در محل کار رخ می‌دهد. پرخاشگری در محل کار، هر نوع رفتار پرخاشگرانه‌ای است که در محل کار رخ می‌دهد. این موضوع می‌تواند از توهین‌های کلامی و تهدید تا خشونت فیزیکی متغیر باشد و می‌تواند میان همکاران، سرپرستان و زیردستان رخ دهد. نمونه‌های رایج پرخاشگری در محل کار شامل شایعه‌پراکنی، قلدری، ارعاب، خرابکاری، آزار جنسی و خشونت فیزیکی است. این رفتارها می‌توانند پیامدهای جدی از جمله کاهش بهره‌وری، افزایش استرس و کاهش روحیه داشته باشند.
خانواده کیجی () یا خانواده چیگی یک خانواده سلطنتی ایتالیایی با اصالت سیه‌نا است که از کنت‌های آردنگسکا که قلعه‌هایی در مارمما، جنوب توسکانی داشتند، سرچشمه می‌گیرد. بعدها، این خانواده در رم ساکن شدند. اولین اشاره معتبر به آنها در قرن سیزدهم، با شخصی به نام آلمانو، مشاور جمهوری سیه‌نا، است. تاریخچه. اولین عضو بسیار برجسته، ماریانو (۱۴۳۹–۱۵۰۴)، یک بانکدار و دو بار سفیر سیه‌نا نزد پاپ‌های الکساندر ششم و ژولیوس دوم بود. او شاخه رومی خانواده را تأسیس کرد، شاخه دیگر توسط برادرش، بندتو، تأسیس شد. ریشه‌ها. در اصل از
توسط برادرش، بندتو، تأسیس شد. ریشه‌ها. در اصل از سیه‌نا (آنها مالک قلعه ماکرتو در منطقه سیه‌نا بودند) و از شاخه فرعی کنت‌های آردنگشی بودند. آنها در اصل خانواده‌ای از بانکداران بودند که در پایان قرن چهاردهم به اشرافیت رسیدند. آنها به کلیسا یک قدیس متبرک، جیووانی دا لچه‌تو (۱۳۰۰–۱۳۶۳)، یک زاهد که به خاطر کمک به نیازمندان در طول اپیدمی معروف طاعون ۱۳۴۸ که بوکاچیو در دکامرون نیز از او یاد کرده است، و یک قدیس متبرک آنجلا، که او نیز یک زاهد (قرن چهاردهم) بود، اهدا کردند. آنها در سینا با ماریانو (۱۴۳۹–۱۵۰۴)، یک
کردند. آنها در سینا با ماریانو (۱۴۳۹–۱۵۰۴)، یک بانکدار مشهور که کاخ خانوادگی را بازسازی کرد، و سیگیسموندو (۱۴۷۹–۱۵۲۵)، که ویلا دله ولته را ساخت و پالازو چیگی را در سینا تزئین کرد، برجسته شدند. ظهور. یکی از مشهورترین اعضای خانواده چیگی، آگوستینو، معروف به باشکوه (۱۴۶۵–۱۵۲۰)، متولد سینا بود که در زمان پاپ لئو دهم، بانکدار دربار روم و حامی سخاوتمند، دوست پیترو بمبو، پائولو جوویو و پیترو آرتینو زندگی می‌کرد. اعضای برجسته. آگوستینو چیگی (۱۴۶۵–۱۵۲۰) مشهورترین عضو خانواده در دوران رنسانس بود. او به یک بانکدار
عضو خانواده در دوران رنسانس بود. او به یک بانکدار بسیار ثروتمند تبدیل شد و کاخ و باغ‌هایی را ساخت که بعدها با نام فارنسینا شناخته شدند و توسط رافائل، سباستیانو دل پیومبو، جولیو رومانو و ایل سودوما تزئین شدند و به خاطر شکوه تفریحاتش مورد توجه بود. پاپ ژولیوس دوم او را عملاً وزیر دارایی خود کرد و به او امتیاز داد تا سلاح‌های خود (دلا روور) را با سلاح‌های چیگی‌ها ست کند. کاردینال فابیو چیگی، پس از انتخاب شدن به عنوان پاپ الکساندر هفتم در مجمع کاردینال‌ها در سال ۱۶۵۵، مقام پاتریسیت رومی را به خانواده او اعطا
۱۶۵۵، مقام پاتریسیت رومی را به خانواده او اعطا کرد. برادر بزرگترش ماریو، آخرین فرمانده گارد کورسی در رم، شاخه خانواده را در سینا ادامه داد. برادرش آگوستو این سلسله را در رم ادامه داد. پسر آگوستو، آگوستینو، در سال ۱۶۵۹ توسط لئوپولد اول به مقام رایشفورست (شاهزاده امپراتوری مقدس روم) منصوب شد. آگوستینو با ماریا ویرجینیا بورگزه (از اقوام پاپ بورگزه) ازدواج کرد و قلمروهای فارنیزه (۱۶۵۸)، کامپانانو (۱۶۶۱) و آریسیا را به دست آورد، جایی که هنوز یک کاخ معروف با نام خانوادگی او وجود دارد. پاپ همچنین دو برادرزاده
خانوادگی او وجود دارد. پاپ همچنین دو برادرزاده داشت که به مقام کاردینال رسیدند، فلاویو اول، که برادرزاده کاردینال او و یکی از مجموعه‌داران اصلی هنر خانواده بود و ویلا ستینال را در سال ۱۶۸۰ ساخت، و سیگیسموندو. در سال ۱۷۱۲، شاهزاده آگوستو، پسر شاهزاده آگوستینو، به مقام مارشال موروثی کلیسا و سرپرست مجامع محرمانه منصوب شد، که به آنها اهمیت تشریفاتی برجسته‌ای در هنگام مرگ هر پاپ می‌داد. در طول قرن هجدهم، فلاویو دوم به مقام کاردینال منصوب شد. در سال ۱۷۳۵، در ازدواج آگوستینو چیگی دیگری (۱۷۱۰–۱۷۶۹) با جولیا
ازدواج آگوستینو چیگی دیگری (۱۷۱۰–۱۷۶۹) با جولیا آلبانی، وارث آلبانی، یک خانواده پاتریسیون ونیزی، که گفته می‌شود اصالتاً آلبانیایی دارند، نام او به نام چیگی اضافه شد. شاهزاده سیگیسموندو چیگی آلبانی دلا روور (۲۴ اوت ۱۷۹۸–۱۰ مه ۱۸۷۷)، شاهزاده کامپاگنانو، صاحب یک پسر به نام دان ماریو چیگی و چهار دختر شد (ترزا که با جولیو، دوکا دی تورلونیا ازدواج کرد؛ ماریا که با شاهزاده جوزپه جوونالی و ویرجینیا فایوانلی ازدواج کرد؛ آنجیو فایورز که با شاهزاده جوزپه جیووانلی ازدواج کرد. مارکسی گالیازو گویدی). برادر شاهزاده
ازدواج کرد. مارکسی گالیازو گویدی). برادر شاهزاده سیگیسموندو، فلاویو سوم (۱۸۱۰–۱۸۸۵)، در ۲۲ دسامبر ۱۸۷۳ با عنوان سانتا ماریا دل پوپولو، کاردینال شد. او در دهه ۱۸۶۰ سفیر فرانسه در فرانسه بود. پرنس ماریو چیگی آلبانی دلا رووره در سال ۱۸۷۷ جانشین پدرش شد و در مجمع محرمانه ۱۸۷۸ به عنوان مارشال کلیسای مقدس روم خدمت کرد. او در سال ۱۸۵۷ با آنتونیتا، دختر شاهزاده لویی از ساین-ویتگنشتاین-ساین، ازدواج کرد. آنها سه فرزند به نام‌های آگوستینو، لودوویکو (لوئیجی) و الئونورا داشتند. پرنس لودوویکو چیگی آلبانی دلا رووره (۱۰
داشتند. پرنس لودوویکو چیگی آلبانی دلا رووره (۱۰ ژوئیه ۱۸۶۶–۱۴ نوامبر ۱۹۵۱)، پسر شاهزاده ماریو و آنتوانت، از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۵۱ استاد اعظم نشان نظامی مستقل مالت بود. در سال ۱۸۹۳ با دونا آنا آلدوبراندینی، پرنسس سارسینا ازدواج کرد. آنها سه فرزند به نام‌های سیگیسموندو، پترو و لورا داشتند. شاهزاده لودوویکو مارشال کلیسای مقدس روم بود و بر هر دو گردهمایی سال ۱۹۲۲ و ۱۹۳۹ نظارت داشت. شاهزاده سیگیسموندو چیگی (۱۸۹۴–۱۹۸۲)، مارشال موروثی کلیسای مقدس روم، پسر شاهزاده لودوویکو چیگی آلبانی دلا رووره (۱۸۶۶–۱۹۵۱) و دونا آنا
چیگی آلبانی دلا رووره (۱۸۶۶–۱۹۵۱) و دونا آنا آلدوبراندینی، پرنسس سارسینا، بود. او یک پسر به نام دون آگوستینو چیگی آلبانی دلا رووره (۱۹۲۹–۲۰۰۲) و یک دختر به نام پرنسس فرانچسکا، از همسرش، ماریان بری، یک وارث آمریکایی، داشت. او هم در سال‌های ۱۹۵۸ و هم ۱۹۶۳ مارشال شورای محرمانه بود. این مقام که چیگی‌ها پس از انقراض ساولی‌ها در سال ۱۷۱۲ به آن رسیده بودند، توسط پاپ پل ششم در ۲۸ مارس ۱۹۶۸ با یک فرمان شخصی به نام خانه پاپی لغو شد. این خانواده مالک املاک بزرگی در سینا هستند. کاخ کیجی کاخ خانوادگی در خیابان ویا دل
هستند. کاخ کیجی کاخ خانوادگی در خیابان ویا دل کورسو در رم در حال حاضر مقر دولت ایتالیا است. کاخ دیگری در آریچا اکنون به موزه و محل برگزاری جلسات تبدیل شده است. مقبره این خانواده در کلیسای کوچک چیگی در کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو در رم، اثر رافائل و جیان لورنزو برنینی، قرار دارد. این خانواده شاهزاده‌ای توسط شاهزاده ماریو چیگی آلبانی دلا رووره، شاهزاده فارنیز (متولد ۱۹۲۹) نمایندگی می‌شود که وارث او شاهزاده فلاویو چیگی آلبانی دلا رووره (متولد ۱۹۷۵) است.
آلچسته دِ آمبریس (Alceste De Ambris) (۱۵ سپتامبر ۱۸۷۴ - ۹ دسامبر ۱۹۳۴) روزنامه‌نگار، فعال سوسیالیست و سندیکالیست ایتالیایی بود که به عنوان یکی از بزرگترین نمایندگان سندیکالیسم انقلابی در ایتالیا شناخته می‌شود. سال‌های نخستین و سوسیالیسم. دِ آمبریس در لیچانا ناردی، استان ماسا-کارارا، به عنوان اولین فرزند از هشت فرزند فرانچسکو دِ آمبریس و والریا ریچی متولد شد. پدرش یک جمهوری‌خواه طرفدار ماتزینی بود و دِ آمبریس از سنین پایین به سیاست علاقه نشان داد. وضعیت اسفناک کارگران لونیجیانا و مبارزات آنها باعث شد که او
کارگران لونیجیانا و مبارزات آنها باعث شد که او در سن 18 سالگی به جنبش سوسیالیستی بپیوندد و در سال 1892 به یک مبارز و مبلغ حزب سوسیالیست ایتالیا تبدیل شود و در تشکیل محافل سوسیالیستی متعددی در منطقه خود، به ویژه در آولا و لا اسپتزیا، که او عضو آنها بود، شرکت کند. در سال ۱۸۹۳، در سن ۱۹ سالگی، در رشته حقوق دانشگاه پارما ثبت نام کرد و به خاطر مشارکتش در زندگی سیاسی استان و کمک به سازماندهی جنبش کارگری در منطقه، برجسته شد. د آمبریس در دانشگاه چند استاد سوسیالیست داشت و در اولترتورنته، منطقه کارگری پارما، زندگی
داشت و در اولترتورنته، منطقه کارگری پارما، زندگی می‌کرد. او بین سال‌های ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۵ در دانشگاه تحصیل کرد اما به دلیل فعالیت‌های سیاسی‌اش فارغ‌التحصیل نشد. در این دوره، او به کارگران و دیگر دانشجویان پارما در اعتراضات علیه جنگ‌های استعماری ایتالیا در آفریقا پیوست و در سال ۱۸۹۶ توسط مقامات هدف قرار گرفت و به افترا در مطبوعات متهم شد. در سال ۱۸۹۷، او برای خدمت اجباری سربازی در لا اسپتزیا فراخوانده شد، جایی که سعی کرد از خدمت فرار کند تا به گروهی از جمهوری‌خواهان ایتالیایی که برای جنگیدن در جنگ یونان و عثمانی
ایتالیایی که برای جنگیدن در جنگ یونان و عثمانی در سال ۱۸۹۷ به یونان رفته بودند، بپیوندد. دِ آمبریس معتقد بود که یونان «جامعه‌ای آزاد و برابر، سرشار از برادری و همبستگی و قادر به فداکاری» ایجاد کرده است، که نمایانگر چیزی است که او می‌خواست در ایتالیا بسازد. او از الگوی یونان در مخالفت با ناسیونالیسم محافظه‌کار ایتالیایی استفاده کرد و ایده همبستگی با مردم مظلومی را که برای آزادی می‌جنگند، تأیید کرد. اگرچه برخی منابع ادعا می‌کنند که دِ آمبریس به دلیل تلاش برای فرار از خدمت دستگیر شد، برخی دیگر ادعا می‌کنند که
فرار از خدمت دستگیر شد، برخی دیگر ادعا می‌کنند که او مجازات نشد. در سال ۱۸۹۸، او در نوشتن روزنامه «لا ترا» مشارکت داشت، روزنامه‌ای که مقالات آن شرایط دهقانان ماسا-کارارا را محکوم می‌کرد. دهقانان تقریباً تمام وقت خود را صرف کار می‌کردند و در زمستان ۱۰ ساعت و در تابستان ۱۵ ساعت را به کار در زمینی اختصاص می‌دادند که همیشه حاصلخیز نبود. در همان سال، مجموعه‌ای از اعتراضات مردمی علیه افزایش قیمت نان در ایتالیا رخ داد.دِ آمبریس بار دیگر برای سرکوب اعتراضات به خدمت سربازی فراخوانده شد، اما او به احضاریه پاسخ نداد
سربازی فراخوانده شد، اما او به احضاریه پاسخ نداد و برای فرار از دستگیری، مخفیانه به فرانسه مهاجرت کرد و در آنجا با دیگر ایتالیایی‌هایی که از سرکوب فرار می‌کردند، ملاقات کرد. او به کن و سپس به مارسی رفت و چند ماه در بندر کار کرد و با سختی زندگی کرد. دادگاه نظامی فلورانس او ​​را به جرم فرار از خدمت به یک سال زندان محکوم کرد. دِ آمبریس سپس به برزیل رفت. "اولین اقامت او در برزیل و هتل آوانتی!". دِ آمبریس به همراه دیگر مهاجران فقیر که با وعده‌های دولت برزیل که در آن زمان مهاجرت اروپایی‌ها را تشویق می‌کرد، جذب
در آن زمان مهاجرت اروپایی‌ها را تشویق می‌کرد، جذب شده بودند، به طور غیرقانونی با کشتی از ایتالیا وارد برزیل شد. آلچسته در ابتدا قصد داشت به مونته‌ویدئو برود، اما مدتی را در ریودوژانیرو با برادرانش آلفردو و آنجلو گذراند که از سال 1894 در برزیل بودند و توسط آنها متقاعد شد که در این کشور بماند. او بعداً در سائوپائولو ساکن شد. او که از عذاب‌هایی که در طول سفر 25 روزه با کشتی دیده بود، متزلزل شده بود، تصمیم گرفت شرایط زندگی و کار مهاجران ایتالیایی را در مزارع قهوه مطالعه کند و با یکی از قطارهایی که کارگران را
مطالعه کند و با یکی از قطارهایی که کارگران را به مزارع می‌برد، از Hospedaria dos Imigrantes در براس حرکت کرد و به مهاجران کمک کرد تا خود را در انجمن‌ها و سندیکاها سازماندهی کنند. در سال ۱۹۰۰، او در تأسیس روزنامه سوسیالیستی «"آوانتی!"» شرکت کرد که نام خود را از نام ایتالیایی‌اش گرفته بود و قصد داشت ارگانی در خدمت کارگران و مبارزات اجتماعی باشد. این روزنامه تیراژ خوبی در میان جامعه ایتالیایی در سائوپائولو داشت و به طور کلی، از اصلاحات اجتماعی که می‌توانست به نفع طبقه کارگر باشد و تشکیل انجمن‌های مقاومت
به نفع طبقه کارگر باشد و تشکیل انجمن‌های مقاومت کارگری با هدف بهبود شرایط زندگی کارگران حمایت می‌کرد. «آوانتی!» یکی از اولین نشریات چپ‌گرا بود که در برزیل منتشر شد و سردبیران آن تلاش کردند تلاش‌های خود را با گرایش‌های مختلف سوسیالیستی متحد کنند، به طوری که در صفحات روزنامه جایی برای مواضع اصلاح‌طلبانه‌تر، مانند مواضع آلسبیادس برتولوتی، و همچنین برای مواضع رادیکال‌تر، مانند مواضع دِ آمبریس، وجود داشت. در پایان سپتامبر ۱۹۰۱، زمانی که روزنامه در شرف تکمیل یک سال انتشار بود، دِ آمبریس مقاله‌ای منتشر کرد که در
انتشار بود، دِ آمبریس مقاله‌ای منتشر کرد که در آن کارگران برزیل را به سازماندهی مستقل خود دعوت کرد و ادعا کرد که بسیاری از پیشرفت‌ها را می‌توان مستقیماً از طریق اقدام و سازماندهی طبقه کارگر به دست آورد. در شماره بعدی، برتولوتی در پاسخ استدلال کرد که سازمان‌های کارگری هدفشان افزایش دستمزدها و بهبود زندگی طبقه کارگر است، اما این نباید به این نتیجه منجر شود که انجمن‌های اقتصادی باید نقش دولت و حزب را نادیده بگیرند و سازمان‌های کارگری نمی‌توانند و نباید به نوعی بر آنها فشار وارد کنند. علیرغم این جدل‌ها، ایده
بر آنها فشار وارد کنند. علیرغم این جدل‌ها، ایده سوسیالیستی نیاز به یک اتحادیه کارگری برای مبارزات اقتصادی و یک حزب برای مبارزات سیاسی در "آوانتی!" غالب شد. خود دِ آمبریس، در یک کنگره سوسیالیستی که بین ۳۰ مه و ۲ ژوئن ۱۹۰۲ برگزار شد، از اقدام انتخاباتی دفاع کرد و لزوم ثبت نام سوسیالیست‌ها در فهرست‌های انتخاباتی را اعلام کرد و از خارجی‌ها دعوت کرد تا ملی‌گرایی را کنار بگذارند و برای برخورداری از حق رأی، تابعیت بگیرند. او همچنین در همان دوره عضو فعال لیگ دموکراتیک ایتالیا ( "Lega Democratica Italiana") و حلقه
ایتالیا ( "Lega Democratica Italiana") و حلقه سوسیالیست‌های آوانتی!» (Circolo Socialista Avanti!) بود و چندین کنفرانس در شهر سائوپائولو برگزار کرد. او همچنین تعدادی سفر تبلیغاتی به داخل کشور انجام داد و در آنجا به یافتن لیگ‌ها و باشگاه‌های سوسیالیستی کمک کرد. در ۱۲ ژانویه ۱۹۰۱، آوانتی! اولین تلاش‌ها برای ایجاد یک حزب سوسیالیستی را اعلام کرد و در ماه فوریه، مبارزانی که در اطراف روزنامه جمع شده بودند، با شور و شوق فراوان اعتصاباتی را که در سائوپائولو آغاز شد، به ویژه پس از اعتصاب در کارخانه نساجی آلوارز
شد، به ویژه پس از اعتصاب در کارخانه نساجی آلوارز پنتادو که به سایر دسته‌ها گسترش یافت، مشاهده کردند. پیروزی اعتصاب‌کنندگان در کارخانه نساجی پنتادو که خواستار بازگرداندن تعرفه قدیمی، کاهش جریمه‌ها و اقداماتی برای پایان دادن به بدرفتاری بودند، توسط روزنامه به عنوان یک پیروزی بزرگ تلقی شد. د آمبریس و برتولوتی، که از طرف آوانتی! در طول مذاکرات به عنوان واسطه عمل کرد و به محض شنیدن خبر پیروزی به براس رفت تا به اعتصاب‌کنندگان خبر دهد. آوانتی! همچنین به نمایندگی از آنجلو لونگارتی، دهقان ایتالیایی که مالک
از آنجلو لونگارتی، دهقان ایتالیایی که مالک کارخانه‌ای که در آن کار می‌کرد، دیوگو اوژنیو سالز، برادر کامپوس سالز، رئیس جمهور وقت جمهوری برزیل، را به قتل رساند، کمپینی را به راه انداخت. آلچسته و برادرش آنجلو در سائوپائولو بودند که خبر مرگ غیرمنتظره مادرشان را دریافت کردند. سردبیران آوانتی! برای هر دوی آنها درودهای محبت‌آمیز فرستادند. در سپتامبر 1901، او از سردبیری روزنامه کناره‌گیری کرد و استدلال کرد که می‌خواهد زمان بیشتری را به تبلیغات اختصاص دهد و کار بر روی سالنامه سوسیالیستی برای سال 1902 را آغاز کند که
سالنامه سوسیالیستی برای سال 1902 را آغاز کند که چند ماه بعد با متن، پرتره و کاریکاتور منتشر شد. این سالنامه شامل مقدمه‌ای نوشته‌ی دِ آمبریس، متنی با عنوان سوسیالیسم یکپارچه از انریکو فری سوسیالیست، متنی درباره‌ی سوسیالیسم از استوام استرلا، اشعار و داستان‌های کوتاهی از جووانی چنا، رائول پمپئیا، ادموندو دِ آمیسیس و خود دِ آمبریس با عنوان «شورش (صحنه‌ی زندگیِ افسانه‌ای)» بود که داستان آنجلو لونگارتی و دشواری‌های کار روستایی را روایت می‌کرد، دشواری‌هایی که این مهاجر را به اقدام افراطی قتل کشاورز سوق داد. در
مهاجر را به اقدام افراطی قتل کشاورز سوق داد. در سال ۱۹۰۲، او به مدیریت آوانتی بازگشت! و در کنگره‌ی سوسیالیستی که بین پایان ماه مه و آغاز ژوئن همان سال برگزار شد، شرکت کرد. در آوریل ۱۹۰۳، دادگاه سائوپائولو او را به جرم افترا از طریق مطبوعات علیه نیکولا ماتارازو، صنعتگر، به ۴ ماه و ۲۰ روز زندان محکوم کرد. برادرش آلفردو، که وکیل بود، در طول روند اخراج از آلچسته دفاع کرد و خواستار بررسی پرونده توسط دیوان عالی ریودوژانیرو شد تا حکم لغو شود. با این حال، با توجه به اینکه محکومیت او به جرم فرار از خدمت مشمول عفو
به اینکه محکومیت او به جرم فرار از خدمت مشمول عفو شده بود، د آمبریس ترجیح داد به ایتالیا بازگردد. شباهت با سندیکالیسم انقلابی و اعتصاب پارما در سال ۱۹۰۸. در برزیل، دِ آمبریس به یک سازمان‌دهنده باتجربه و روزنامه‌نگاری مشهور به خاطر سرسختی و قدرت جدل‌هایش تبدیل شد. در ایتالیا، او سمت‌های مهمی را در انجمن‌های سندیکالیسم بر عهده گرفت. به محض بازگشت، دبیر اتاق کار در ساوونا، لیگوریا شد و عمدتاً با کارگران فلزکار کار می‌کرد. در پایان سال ۱۹۰۴، او از ساوونا به دبیرخانه فدراسیون ملی شیشه‌سازان، مستقر در لیورنو،
فدراسیون ملی شیشه‌سازان، مستقر در لیورنو، توسکانی، که در آن زمان یکی از مبارزترین انجمن‌ها در ایتالیا بود، نقل مکان کرد. او حتی از راه دور، کار سوسیالیست‌های ایتالیایی در برزیل را نیز هماهنگ می‌کرد و خبرنگار روزنامه فانفولا بود. در این دوره، او به سندیکالیسم انقلابی نزدیک شد، مفهومی که در میان کارگران و عناصر رادیکال حزب سوسیالیست ایتالیا، به ویژه پس از اعتصاب عمومی ۱۹۰۴، که توسط سندیکالیست‌های انقلابی و سوسیالیست‌های رادیکال که در اتاق کار پارما در حال قدرت گرفتن بودند، تقویت می‌شد. دِ آمبریس در مقاله‌ای
گرفتن بودند، تقویت می‌شد. دِ آمبریس در مقاله‌ای برای نشریه‌ی فانفولا در سال ۱۹۰۵، ضمن اظهار نظر در مورد کنگره‌ی سوسیالیست‌های ایتالیایی که در سوئیس برگزار شد، به قدرت گرفتن این مفهوم در حزب سوسیالیست ایتالیا اشاره کرد. پیشنهادهای سندیکالیست‌ها شکست خورده بود، اما با اختلاف ۳۶۳ رأی در مقابل ۴۰۲ رأی برای اصلاح‌طلبان. در پایان آن سال، دِ آمبریس در رم بود و شروع به همکاری با «دیوینیر سوسیال» انریکو لئونه، «لا جیوونتو سوسیالیستا»، ارگان فدراسیون ملی جوانان سوسیالیست، و «ایل سینداکاتو اپرایو» کرد و مقالاتی نوشت
و «ایل سینداکاتو اپرایو» کرد و مقالاتی نوشت که موضع او را در حمایت از سندیکالیسم انقلابی روشن می‌کرد و تأیید می‌کرد که اتحادیه کارگری ابزاری است که تحول جامعه را به ارمغان می‌آورد و پرولتاریا را قادر می‌سازد تا قدرت را مدیریت کند، از طریق مبارزه، گذار از دولت به سازمان اقتصادی طبقه را تعیین کند و از استقلال سندیکاها در برابر احزاب سیاسی دفاع کند. از نظر دِ آمبریس، سوسیالیسم پارلمانی ویژگی پرولتری و تهاجمی خود را رها کرده بود تا در یک قانون‌گرایی و انسان‌گرایی «خرده‌بورژوایی» با ادعای نمایندگی «منافع عمومی»
«خرده‌بورژوایی» با ادعای نمایندگی «منافع عمومی» راکد شود و منافع طبقه کارگر را که به نام آن ظهور کرده و خود را مطرح کرده بود، فدا کند. این روند از آن زمان ادامه داشته است. ۱۹۰۱، زمانی که حزب سوسیالیست ایتالیا شروع به همکاری با دولت‌های لیبرال جوزپه زاناردلی و جووانی جولیتی کرد. بنابراین، سندیکالیسم انقلابی به عنوان جایگزینی برای سوسیالیسم اصلاح‌طلب ظاهر شد. دِ آمبریس در سال ۱۹۰۶ مدت کوتاهی را در بانیونه به همراه پدر و برخی از برادرانش گذراند، جایی که در آنجا سخنرانی می‌کرد و با روزنامه لا ترا که در همان
سخنرانی می‌کرد و با روزنامه لا ترا که در همان سال دوباره تأسیس شده بود، همکاری می‌کرد. او در سال ۱۹۰۷ با خانواده‌اش در لونیجیانا بود که برخی از دوستانش برای او نامه نوشتند و از او خواستند که سمت دبیری اتاق کار پارما را بر عهده بگیرد. دِ آمبریس با اشتیاق این دعوت را پذیرفت و در ماه نوامبر، سردبیر نشریه‌ی «اینترناسیونال» شد که «سخنگوی بزرگ سندیکالیسم انقلابی» محسوب می‌شد. پیش از ورود او، اتاق کار هنوز تحت کنترل اصلاح‌طلبان بود، اما بیشتر کارگرانی که عضو آن بودند، از زمان اعتصاب ۱۹۰۴ مواضع رادیکال‌تری اتخاذ
از زمان اعتصاب ۱۹۰۴ مواضع رادیکال‌تری اتخاذ کرده بودند. هنگامی که او به عنوان دبیرکل سازمان منصوب شد، جنبش کارگری در استان پارما، پس از شکست‌های متوالی و به دلیل شکاف بین سوسیالیست‌های میانه‌رو و رادیکال و بین لیگ‌های شهری و روستایی، دوره‌ای از بحران را سپری می‌کرد. دعوت از دِ آمبریس برای ریاست اتاق کار، با توجه به اعتبار زیادی که او در منطقه داشت، به عنوان تلاشی برای سازماندهی مجدد جنبش در نظر گرفته شد. دِ آمبریس، به عنوان دبیر اتاق کار پارما، در تلاش برای پاسخ به تمایل کارگران به دموکراتیزه کردن