payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پاملا ماستروپیئترو (Pamela Mastropietro) یک زن ۱۸ ساله ایتالیایی بود که آخرین بار در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۸ دیده شد. او اندکی بعد در ماچراتا، مارکه به قتل رسید. قاتل او، یک مهاجر نیجریه‌ای و فروشنده مواد مخدر به نام اینوسنت اوسگه‌اله، در مه ۲۰۱۹ به حبس ابد همراه با ۱۸ ماه انفرادی محکوم شد. این حکم در اکتبر ۲۰۲۰ در دادگاه تجدیدنظر تأیید گردید. این قتل باعث خشم عمومی و افزایش احساسات ضدمهاجرتی در ماچراتا شد. مرگ او به عنوان یکی از انگیزه‌های تیراندازی ماچراتا توسط لوکا تراینی، که منجر به زخمی شدن شش مهاجر آفریقایی
تراینی، که منجر به زخمی شدن شش مهاجر آفریقایی شد، ذکر گردید. پیش‌زمینه. ماستروپیئترو در یک خانواده طبقه کارگر در رم به دنیا آمد و بزرگ شد. او جذب شهر قرون وسطایی ماچراتا در نزدیکی ساحل دریای آدریاتیک به دلیل آرامش آن شد. در اوایل نوجوانی، او با یک فروشنده مواد مخدر رومانیایی رابطه برقرار کرد و به مصرف مواد معتاد شد. قتل و تحقیقات. در زمان قتل، پاملا ماستروپیه‌ترو ۱۸ ساله برای چند هفته در یک مرکز درمان اعتیاد اقامت داشت که بر روی تاکستان‌های اطراف تپه‌های نزدیک ماچراتا مشرف بود. در تاریخ ۲۹ ژانویه، او مرکز
ماچراتا مشرف بود. در تاریخ ۲۹ ژانویه، او مرکز بازپروری را ترک کرد تا در پارک «دیاز گاردنز» که بیرون از دیوارهای شهر ماچراتا قرار داشت و به دلیل خیابان‌های پیچ‌درپیچ و حضور پرشمار فروشندگان مواد مخدر ـ بسیاری از آن‌ها مهاجر بودند ـ شناخته می‌شد، مواد مخدر تهیه کند. در همان‌جا تصور می‌شود که او توسط مردی ۳۰ ساله اهل نیجریه به نام اینوسنت اوسگاله، که در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۱۴ و در اوج موج مهاجرت وارد ایتالیا شده بود، فریب داده شد. در ۳۱ ژانویه، پلیس جسد مثله‌شدهٔ ماستروپیه‌ترو را پیدا کرد که در دو چمدان پنهان شده
را پیدا کرد که در دو چمدان پنهان شده بود. اگرچه گمان می‌رفت که او قربانی قتل شده باشد، اما علت دقیق مرگ وی تا فوریهٔ ۲۰۱۸ مشخص نشده بود. مدت کوتاهی بعد، پلیس ایتالیا لباس‌های خونی او را در خانهٔ اینوسنت اوسگاله، مهاجری نیجریه‌ای که در سال ۲۰۱۴ وارد ایتالیا شده بود اما از برنامهٔ کمک به پناهندگان خارج شده و شروع به فروش مواد مخدر کرده بود، پیدا کرد. مراسم خاکسپاری ماستروپیه‌ترو در ۲۹ مهٔ ۲۰۱۸ در کلیسای اوگنیسانتی شهر رم برگزار شد و سپس در کامپو ورانو به خاک سپرده شد. جامعهٔ نیجریه‌ای محلی و کارکنان
به خاک سپرده شد. جامعهٔ نیجریه‌ای محلی و کارکنان دیپلماتیک، ویرجینیا راجی شهردار رم و همچنین لوکا تراینی ـ که چند روز پس از قتل، به سوی چندین مهاجر آفریقایی در ماچراتا تیراندازی کرد ـ برای او گل فرستادند. اوسگاله که به عنوان «یک مرد ۳۰ ساله نیجریه‌ای با اجازهٔ اقامت منقضی‌شده و سابقهٔ کیفری در زمینهٔ قاچاق مواد مخدر» توصیف شد، اندکی پس از کشف جسد و لباس‌های خونی دستگیر گردید. به همراه او، دو مرد نیجریه‌ای دیگر نیز توسط پلیس بازداشت شدند. در فوریهٔ ۲۰۱۸، آلساندرو ملوتزی، روانپزشک و جرم‌شناس، مدعی شد که قتل
ملوتزی، روانپزشک و جرم‌شناس، مدعی شد که قتل با باندهای جرایم سازمان‌یافته نیجریه‌ای در ارتباط است. در مارس ۲۰۱۸، کالبدشکافی نشان داد که علت مرگ، دو ضربهٔ چاقو به شکم بوده است و نه اوردوز، همان‌طور که اوسگاله ادعا کرده بود. در ۷ ژوئن ۲۰۱۸، جیووانی ماریا مانزونی، قاضی ماچراتا، دستور بازداشت به اتهام قتل، هتک حرمت و تخریب و مخفی‌سازی جسد را برای دو مردی که همراه اوسگاله متهم بودند لغو کرد؛ این دو مرد همچنان به دلیل اتهامات مرتبط با هروئین در زندان ماندند. ماتئو سالوینی، معاون نخست‌وزیر ایتالیا و وزیر کشور
سالوینی، معاون نخست‌وزیر ایتالیا و وزیر کشور ایتالیا که تازه منصوب شده بود، اغلب به قتل ماستروپیه‌ترو اشاره می‌کرد تا سیاست‌های سختگیرانهٔ خود علیه جرم و جنایت و بدبینی نسبت به مهاجرت غیرقانونی را توجیه کند. در مارس ۲۰۱۹، یک عضو پیشین 'اندرانگتا به نام وینچنزو مارینو که با اوسگاله هم‌سلولی بود، به عنوان شاهد کلیدی علیه ادعای اوسگاله که ماستروپیه‌ترو بر اثر اوردوز هروئین جان باخته و او تنها مسئولیت مثله‌کردن جسد را داشته است، فراخوانده شد. در شهادت مارینو، ماستروپیه‌ترو تهدید کرده بود که پلیس را خبر خواهد
ماستروپیه‌ترو تهدید کرده بود که پلیس را خبر خواهد کرد و اوسگاله در پاسخ، او را در کبدش با چاقو زد. سپس او به پارک دیاز گاردنز بازگشت تا دوستی بی‌نام را برای مخفی‌کردن جسد پیدا کند و بعد شروع به مثله‌کردن او کرد. از آنجا که ماستروپیه‌ترو هنوز نشانه‌هایی از حیات داشت، اوسگاله دوباره او را با ضربهٔ چاقو کشت. مارینو همچنین گفت اوسگاله ادعا کرده بود که عضو مافیا نیجریه‌ای است. او افزود اوسگاله زمانی که پاملا هنوز زنده بود، شروع به مثله‌کردن او از ناحیهٔ پا کرده بود. رویدادهای بعدی. بین زمان فرار او از مرکز
بود. رویدادهای بعدی. بین زمان فرار او از مرکز توان‌بخشی و رسیدنش به ماچراتا، به او توسط دو مرد محلی سواری داده شد. هر دو مرد به تجاوز جنسی متهم شدند زیرا با او رابطه داشتند در حالی که او از نظر روانی قادر به رضایت دادن نبود. این پرونده‌ها توسط دادگاه در ژوئن ۲۰۲۰ مختومه اعلام شدند، زیرا چنین اتهاماتی تنها توسط خود پامیلا ماستروپیِترو قابل طرح بودند. در ژوئن ۲۰۲۰، عموی پامیلا و وکیل او، مارکو ورنی، در جریان جلسات دادگاه و در زمان اعتراضات جهانی به خاطر قتل جورج فلوید، به احترام او روی زانو نشست. او گفت که
جورج فلوید، به احترام او روی زانو نشست. او گفت که در حالی که با علت فلوید همدلی دارد، با حمایت بیش از حد سیاسی و عمومی از برخی قربانیان قتل مخالف است. یک سال قبل، او عکسی از سر بریدهٔ پامیلا منتشر کرد و تصمیم خود را با اشاره به فعالان طرفدار مهاجر که عکس‌های مهاجران غرق شده را به اشتراک می‌گذارند، توجیه نمود. در اکتبر ۲۰۲۰، کلادیو نیتو، دوست پسر پیشین پامیلا ماستروپیِترو اهل رومانی و ۲۲ ساله، به سه سال زندان محکوم شد زیرا تلاش کرده بود او را به فحشا وارد کند تا پول مواد مخدر را تأمین نماید. در ژانویهٔ
کند تا پول مواد مخدر را تأمین نماید. در ژانویهٔ ۲۰۲۳، مادر پامیلا، آلِساندرا ورنی، برای اعتراض به جلسه‌ای که اوسه‌گاله در آن برخی اتهامات اضافی مربوط به قتل را رد می‌کرد، تی‌شرتی با تصاویری از بدن بریده و قطعه قطعه شدهٔ دخترش پوشید. استفانو ماستروپیِترو، پدر پامیلا، در مه ۲۰۲۳ بر اثر حمله قلبی مشکوک درگذشت. منابع.
زبان ایتالیایی در ونزوئلا از دوران استعمار در مناطق اطراف کاراکاس، ماراکای، والنسیا، ماراکایبو و کوه‌های آند وجود داشته است. این زبان در بسیاری از جملات و کلمات اصطلاحی اسپانیایی ونزوئلایی یافت می‌شود. حدود ۲۰۰۰۰۰ نفر در این کشور به زبان ایتالیایی صحبت می‌کنند که آن را به دومین زبان رایج در ونزوئلا، پس از اسپانیایی، تبدیل می‌کند. تاریخچه. نام ونزوئلا خود از آمریگو وسپوچی ایتالیایی گرفته شده است که این منطقه را به اصطلاح رایج ایتالیایی «ونیز کوچک» می‌نامید. برخی از ایتالیایی‌ها در اولین مستعمرات اروپایی در
برخی از ایتالیایی‌ها در اولین مستعمرات اروپایی در ونزوئلا، عمدتاً در جزیره مارگاریتا و در کومانا، اولین شهر اروپایی در قاره آمریکا، شرکت داشتند، اما تأثیر آنها بر زبان محلی بسیار محدود بود. در طول جنگ‌های استقلال ونزوئلا، برخی از ایتالیایی‌ها به سیمون بولیوار در برابر امپراتوری اسپانیا کمک کردند و برخی از کلمات نظامی ایتالیایی را به اسپانیایی ونزوئلایی آوردند. افسر نظامی آگوستینو کوداتزی اولین «آتلانته» ونزوئلا را ایجاد کرد و - در نتیجه - بسیاری از کلمات جغرافیایی در ونزوئلا کلمات قرضی از ایتالیایی هستند.
در ونزوئلا کلمات قرضی از ایتالیایی هستند. در نیمه دوم قرن بیستم، بیش از ۳۰۰۰۰۰ ایتالیایی به ونزوئلا نقل مکان کردند - بسیاری از آنها به ویژه پس از جنگ جهانی دوم مهاجرت کردند - و ردپای زبانی خود را بر واژگان محلی به جا گذاشتند: برای مثال، " چاو " اکنون یک سلام دوستانه معمول در کاراکاس است. حتی عباراتی در بین جوانان محلی وجود دارد که کلمات ایتالیایی و اسپانیایی را با هم ترکیب می‌کنند: "مُرِتِه کِ چائو" نمونه‌ای از این عبارات است. مدگرایی طبقه مرفه در کاراکاس (که "سیفرینوس" نامیده می‌شوند) پر از کلمات و عبارات
"سیفرینوس" نامیده می‌شوند) پر از کلمات و عبارات ایتالیایی است. امروزه، بیش از ۵ میلیون ونزوئلایی با ریشه‌های ایتالیایی وجود دارند: برخی از جوانان ایتالیایی-ونزوئلایی در کاراکاس از زبان عامیانه‌ای استفاده می‌کنند که ترکیبی از گویش ایتالیایی و اسپانیایی است. ایتالیایی‌ها نیز با توجه به لحن آهنگین و ملایم آن، مانند اسپانیایی ریوپلاتنسه، بر لهجه ونزوئلایی تأثیر گذاشته‌اند. تقریباً تمام ایتالیایی‌هایی که در ونزوئلا به زبان ایتالیایی صحبت می‌کنند، در نیمی از کشور در شمال رودخانه‌های اورینوکو - آپوره زندگی
کشور در شمال رودخانه‌های اورینوکو - آپوره زندگی می‌کنند، در حالی که تنها چند هزار نفر در مناطق سیوداد بولیوار-سیوداد گویانا و سن فیلیپه از ایالت‌های آپوره-آمازوناس-بولیوار زندگی می‌کنند. آموزش زبان ایتالیایی در ونزوئلا. در دهه ۲۰۰۰ نزدیک به ۵۰٬۰۰۰ ایتالیایی در ونزوئلا ساکن بودند که با پسران و دختران خود به انواع زبان ایتالیایی صحبت می‌کردند (نسل دوم ایتالیایی-ونزوئلایی‌ها). آموزش زبان ایتالیایی در میان نزدیک به یک میلیون ونزوئلایی که اصالتاً ایتالیایی هستند، در حال بهبود است، اما تنها چند مؤسسه آموزش زبان
در حال بهبود است، اما تنها چند مؤسسه آموزش زبان ایتالیایی در ونزوئلا وجود دارد، از جمله مدارس خصوصی متعلق به جامعه ایتالیایی. در منطقه شهری کاراکاس، بهترین مدرسه " آگوستین کوداتزی " (با دوره‌های آموزشی از ابتدایی تا دبیرستان) است، در حالی که مدارس دیگری نیز در داخل ونزوئلا وجود دارند (مانند " کولجیو آنجلو د مارتا " در پورتو لا کروز و "کولجیو آگاتزی" در بارکیسیمتو). طبق گفته سفارت ایتالیا در کاراکاس، «... "آموزش زبان ایتالیایی با حضور تعداد ثابتی از مدارس و مؤسسات خصوصی ونزوئلا تضمین شده است که در آنها
و مؤسسات خصوصی ونزوئلا تضمین شده است که در آنها دوره‌های زبان ایتالیایی و ادبیات ایتالیایی فعال هستند. دوره‌های مشابه دیگری نیز توسط وزارت امور خارجه ایتالیا و انجمن‌های منطقه‌ای سازماندهی و حمایت می‌شوند. دفتر آموزشی کنسولگری عمومی کاراکاس، به همراه این سفارت، در حال مذاکره برای توافقی با مقامات ونزوئلایی برای به رسمیت شناختن دیپلم‌های تحصیلی صادر شده توسط مدرسه ایتالیایی است (در ونزوئلا یک انجمن مدنی به نام «آگوستینو کوداتزی» وجود دارد که چرخه کامل آموزشی را از ابتدایی تا دبیرستان ارائه می‌دهد) تا بتوان
را از ابتدایی تا دبیرستان ارائه می‌دهد) تا بتوان با دیپلم دبیرستان ایتالیایی به سیستم دانشگاهی ونزوئلا دسترسی داشت. از سال ۲۰۰۲، دولت ایتالیا به مروج ماده‌ای تبدیل شده است که آموزش زبان ایتالیایی را به عنوان زبان دوم در تعداد ثابتی از مدارس دولتی و خصوصی در ونزوئلا اجباری می‌کند" ...»
محاکمهٔ دریاسالاران () یک دادگاه نمایشی بود که در مهٔ ۱۹۴۴ توسط دادگاه ویژه برای دفاع از کشور جمهوری اجتماعی ایتالیا علیه گروهی از دریاسالاران ناوگان سلطنتی ایتالیا برگزار شد. آن‌ها به خیانت به جمهوری اجتماعی ایتالیا به خاطر رفتارشان در تابستان ۱۹۴۳ و پس از آتش‌بس کاسیبیله متهم شدند. پیش‌زمینه. در دورهٔ میان‌جنگی، نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا کمترین میزان نفوذ فاشیستی را در بین نیروهای مسلح ایتالیا داشت و بیشتر افسران به خاندان ساوی وفادار بودند. این موضوع پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ تأیید
از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ تأیید شد؛ در حالی که بسیاری از فرماندهان ارتش مردد بودند یا با آلمانی‌ها مذاکره می‌کردند و به آن‌ها امکان اشغال سریع بیشتر ایتالیا را می‌دادند، نیروی دریایی به طور یکپارچه دستورات آتش‌بس را اجرا کرد و تمام کشتی‌های قابل حرکت را به بنادر تحت کنترل متفقین هدایت نمود و کشتی‌هایی که قادر به حرکت نبودند را غرق یا تخریب کرد. نیروهای مستقر در بنادر دریایی غالباً پیشتاز در مقاومت در برابر اشغال آلمانی در بالکان و جزایر اژه بودند و تعداد کمی از افسران ارشد نیروی دریایی
اژه بودند و تعداد کمی از افسران ارشد نیروی دریایی ایتالیا به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوستند. قبل از آتش‌بس، شک و تردیدهایی دربارهٔ "خائنان" در ستاد نیروی دریایی برانگیخته شد، زیرا بسیاری از کاروان‌های تأمین به شمال آفریقا با دقتی غیرعادی رهگیری می‌شدند؛ این امر باعث شد که بسیاری تصور کنند اطلاعات توسط خائنان داخلی در سوپرمارینا به دشمن منتقل می‌شود. این موضوع در واقع ناشی از رهگیری‌های Ultra بود، اما وجود Ultra تا دههٔ ۱۹۷۰ مخفی نگه داشته شد و در آن زمان بسیاری چنین نتیجه گرفتند که خائنان داخلی اطلاعات را
چنین نتیجه گرفتند که خائنان داخلی اطلاعات را به دشمن می‌دادند. رهبران فاشیست، رده‌های بالای نیروهای مسلح و به ویژه نیروی دریایی را مسئول شکست‌ها در جنگ با متفقین می‌دانستند؛ پس از تأسیس جمهوری اجتماعی ایتالیا، تبلیغات فاشیستی تلاش کرد تا آن‌ها را به عنوان پیش‌گویی مقصر جلوه دهد و ادعا کرد که آن‌ها با تبعیت از دستورات دولت بادولیو، که به متفقین تسلیم شده و جنوب ایتالیا را در اختیار آن‌ها قرار داده بود، به دلاوری رژیم و کشور خیانت کرده‌اند. متهمان. شش دریاسالار محاکمه شدند: پاویزی به دلیل تسلیم جزیرهٔ
محاکمه شدند: پاویزی به دلیل تسلیم جزیرهٔ پانتلریا به متفقین در ژوئن ۱۹۴۳ متهم شد، در حالی که وسایل مقاومت داشت. لئوناردی متهم به تسلیم بدون جنگ منطقهٔ استحکامات دریایی آوگوستا و سیرکوز در طول تهاجم متفقین به سیسیل شد؛ در واقع دفاع آوگوستا به دلیل ضعف دفاع‌های داخلی و فرار گستردهٔ پرسنل میل‌مارت فرو ریخته بود و لئوناردی تلاش کرد با تعداد اندکی نیرو دفاع کند و حتی شخصاً به کشتی‌های بریتانیایی شلیک نمود. کامپیونی، ماشِرپا، ماتئوچی و زانّونی به دلیل تبعیت از دولت "خائن" کابینه بادولیو اول و مقاومت در برابر
دولت "خائن" کابینه بادولیو اول و مقاومت در برابر آلمانی‌ها پس از آتش‌بس کاسیبیله متهم شدند. این اتهام بی‌اساس بود زیرا تمامی دریاسالاران طبق سوگ وفاداری نسبت به پادشاه و دولت‌های منصوب او موظف به اجرای دستورات بودند و هیچ سوگی نسبت به "دوچه" یا جمهوری اجتماعی ایتالیا نداشتند. پاویزی و لئوناردی که در اسارت بریتانیا بودند، به صورت "غیابی" محاکمه شدند، در حالی که کامپیونی، ماشِرپا، زانّونی و ماتئوچی که در اسارت آلمان بودند (کامپیونی، ماشِرپا و زانّونی در Oflag 64/Z در شکن، ماتئوچی در ویتِل)، به درخواست جمهوری
64/Z در شکن، ماتئوچی در ویتِل)، به درخواست جمهوری اجتماعی ایتالیا به آن‌ها تحویل داده شدند. محاکمه. اتهامات علیه دریاسالاران زانّونی و ماتئوچی در پایان تحقیقات مقدماتی، در ۱۲ مه ۱۹۴۴، لغو شد، زیرا مشخص شد که ونیز و تولون بدون خونریزی به دست آلمانی‌ها افتاده‌اند؛ این دو دریاسالار مقاومت مسلحانه را بیهوده دانسته و تسلیم شده بودند. با این حال، نبرد در رودز تحت فرمان کامپیونی سه روز طول کشید و ماشِرپا مقاومت لروس را بیش از دو ماه و نیم رهبری کرد، بنابراین محاکمهٔ آن‌ها ادامه یافت، مانند پاویزی و لئوناردی غایب.
آن‌ها ادامه یافت، مانند پاویزی و لئوناردی غایب. محاکمه در همان روز، ۲۲ مه ۱۹۴۴، آغاز و پایان یافت. وینچنزو چرسوزیمو، که پیش‌تر قاضی تحقیق در محاکمهٔ ورونا بود، دوباره به عنوان قاضی بازپرسی منصوب شد. تحقیقات به طور شتاب‌زده و تقریباً بدون جستجوی مدارک انجام شد؛ وکیل گوستاوو گیدینی، مدافع کامپیونی، اظهار داشت که "در واقع این محاکمه وجود ندارد: کاملاً بی‌پایهٔ قانونی و غیرمنطقی است"، و وکیل پائولو توفانین، مدافع ماشِرپا، نشان داد که دریاسالار نمی‌توانست از اجرای دستورات فرماندهی عالی سرپیچی کند. دادستان،
اجرای دستورات فرماندهی عالی سرپیچی کند. دادستان، آمودئو جیبیلارو، با شدت علیه توفانین موضع گرفت و به دادگاه امکان اتهام او به «ترویج جرم» را پیشنهاد داد. بر خلاف محاکمهٔ ورونا که با حضور عموم برگزار شد، محاکمهٔ دریاسالاران در دادگاهی تقریباً خالی انجام شد؛ هیچ خبرنگار یا عکاسی حاضر نبود و حتی بستگان متهمان مجبور به انتظار در خارج بودند. کاخ توسط سربازان گارد ملی جمهوری مسلح به مسلسل‌ها محافظت می‌شد. کامپیونی اولین فردی بود که مورد سؤال قرار گرفت و دفاع او یک ساعت و نیم طول کشید، در حالی که دفاع ماشِرپا
یک ساعت و نیم طول کشید، در حالی که دفاع ماشِرپا کوتاه‌تر بود. ده شاهد فراخوانده شده بودند، اما تنها سه نفر در دادگاه حاضر شدند. وکلا درخواست تعویق کردند، اما رئیس دادگاه، ژنرال بلک‌شیر جوزپه گریفینی، دلیل موجه ندید و فوراً به دادستان اجازهٔ بیان اتهام داده شد. جیبیلارو درخواست حکم اعدام برای هر چهار متهم را مطرح کرد. محاکمه ساعت ۱۹ پایان یافت و پس از یک ربع ساعت در اتاق شورا، رئیس دادگاه حکم اعدام هر چهار دریاسالار را صادر کرد. کامپیونی و ماشِرپا، همراه با غایبان پاویزی و لئوناردی، محکوم به تیراندازی به
غایبان پاویزی و لئوناردی، محکوم به تیراندازی به سینه شدند "طبق ماده ۱۰۳ قانون کیفری نظامی جنگ". اجرای حکم. اجرای حکم دو روز بعد، در سپیده‌دم ۲۴ مه ۱۹۴۴، در میدان تیراندازی پارما انجام شد. موسولینی که شخصاً برای صدور حکم اعدام فشار آورده بود، از هر گونه عفو خودداری کرد و آشکارا ابراز تأسف نمود که نتوانسته پاویزی و لئوناردی را نیز اعدام کند. پس از جنگ، کامپیونی و ماشِرپا پس از مرگ، نشان مدال طلای شجاعت نظامی را دریافت کردند.
جینو پاوسی (۹ مه ۱۸۸۸ – ۳ فوریه ۱۹۶۰) دریاسالار ایتالیایی بود که در جنگ جهانی دوم خدمت کرد. زندگی و آغاز کار. پاوسی در ۱۸۸۸ در پیزا متولد شد و در ۱۹۰۶ وارد آکادمی دریایی در لیورنو شد و در ۱۹۰۹ به درجهٔ ستوان دوم فارغ‌التحصیل گردید. در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ با درجهٔ ستوان سوم در جنگ ایتالیا–ترکیه شرکت کرد و بر عرشهٔ ناو زرهی "جوزپه گاریبالدی" خدمت نمود. در جنگ جهانی اول، در ناو جنگیها (از جمله "آممیرالیو دی سنت بون") و ناوشکنها (از جمله ) خدمت کرد. بین ۱۹۲۵ و ۱۹۲۶، با درجهٔ سرهنگ دوم، به عنوان افسر اجرایی ناو
با درجهٔ سرهنگ دوم، به عنوان افسر اجرایی ناو سبک "آنکونا" خدمت کرد؛ پس از ترفیع به درجهٔ فرمانده، بین ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۷ فرماندهی ناوشکن‌های و را بر عهده داشت. بین ۱۹۳۳ و ۱۹۳۵، پس از ترفیع به درجهٔ کاپیتان، فرماندهی ناوشکن‌های و و اسکادران مربوطه را بر عهده داشت؛ بین ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ فرماندهی ناو سبک "لویجی کادورنا" را بر عهده گرفت. او همچنین مأموریت‌های ساحلی، عمدتاً در ستاد عالی "سپاه خدمهٔ سلطنتی دریایی" در وزارت نیروی دریایی داشت. پس از ترفیع به درجهٔ معاون دریاسالار در ژانویهٔ ۱۹۴۰، پاوسی فرماندهی عالی سپاه
در ژانویهٔ ۱۹۴۰، پاوسی فرماندهی عالی سپاه خدمهٔ سلطنتی را بر عهده گرفت. جنگ جهانی دوم. با شروع جنگ جهانی دوم و پس از ترفیع به معاون دریاسالار، پاوسی در بازرسى آماده‌سازی و آزمون کشتی‌های جدید خدمت می‌کرد. در فوریهٔ ۱۹۴۱، بازرس مدارس تحت فرماندهی عالی سپاه خدمه شد و در نوامبر همان سال خود فرماندهی آن را بر عهده گرفت. او در سپتامبر ۱۹۴۲ به درجهٔ معاون دریاسالار کامل ارتقاء یافت و در مارس ۱۹۴۳ فرماندهی منطقهٔ دریایی پانتلریا را بر عهده گرفت. جزیرهٔ پانتلریا دارای استحکامات فراوان، با فرودگاهی در غار (با
دارای استحکامات فراوان، با فرودگاهی در غار (با استقرار ۶۰ جنگنده) و هشت باتری ضد کشتی، چهارده باتری ضدهوایی و مجموعاً ۷۶ توپ ۷۶ میلی‌متری بود. جمعیت نظامی ۱۱۴۲۰ نفر بود و ذخایر غذایی تنها برای ۲۰ تا ۵۰ روز کافی بود. در ۸ مه ۱۹۴۳، عملیات کورکس‌اسکریو آغاز شد و جزیره بیش از یک ماه مورد بمباران هوایی مداوم قرار گرفت تا مقاومت آن کاهش یافته و فرود متفقین آماده شود. در ۱۱ ژوئن ۱۹۴۳، پاوسی بدون انتظار اجازهٔ روم، تسلیم جزیره را اعلام کرد. پاوسی در اردوگاه اسیران جنگی در بریتانیا نگهداری شد و در نوامبر ۱۹۴۴ به
جنگی در بریتانیا نگهداری شد و در نوامبر ۱۹۴۴ به وطن بازگردانده شد. در ایتالیا، او مورد انتقاد شدید حکومت فاشیستی و جمهوری سالو قرار گرفت و در مه ۱۹۴۴، توسط دادگاه فاشیستی در پارما غیابی به حکم اعدام محکوم شد. پس از جنگ، خدمت خود را از سر گرفت و در ۱۹۴۸ بازنشسته شد و در ۱۹۵۷ به درجهٔ دریاسالار کامل در بازنشستگی نائل آمد. وی در ۳ فوریهٔ ۱۹۶۰ در رم درگذشت.
ورزشکار کشور عمان از تاریخ ۱۳ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در توکیو، ژاپن، به رقابت پرداخت. نتایج. عمان تنها یک نماینده و ورزشکار مرد در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ داشت که در صلاحیت اولیه مقام چهار در مسابقات دو ۱۰۰ متر را کسب و از رسیدن به نیمه نهایی بازماند.
پلگرینو ماتئوچی (بولونیا, ۲۶ دسامبر ۱۸۸۷ – ۱۸ اوت ۱۹۷۱) دریاسالار ایتالیایی بود که در جنگ جهانی دوم خدمت کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۸۸۷ در بولونیا متولد شد و در سال ۱۹۰۵ وارد آکادمی دریایی لیورنو شد و در ۱۹۰۹ با درجهٔ افسر نوپا فارغ‌التحصیل شد. در ۱۹۰۸، هنگامی که هنوز دانشجوی افسر بود، در امدادرسانی به زلزلهٔ مسینا شرکت کرد و به همین دلیل مدال شایستگی دریافت نمود. در ۱۹۱۱–۱۹۱۲ در جنگ ایتالیا–ترکیه با درجهٔ ستوان دوم سوار بر ناو جنگی ناو جنگی ناپلی و سپس بر روی کشتی توپ‌دار "ولتورنو" شرکت داشت و برای شرکت در
کشتی توپ‌دار "ولتورنو" شرکت داشت و برای شرکت در عملیات توبروک صلیب جنگ برای شجاعت نظامی دریافت کرد. در طول جنگ جهانی اول ابتدا روی "دیولیو" و سپس دوباره روی "ناپلی" خدمت کرد، و پس از آن فرماندهی یک قایق تندرو به وی سپرده شد و برای عملیاتی در ساحل درِس صلیب جنگ دیگری دریافت نمود. در ۱۹۲۲ به درجهٔ ستوان فرمانده ارتقا یافت و به عنوان اتشه دریایی در بوخارست منصوب شد و تا ۱۹۲۵ در آنجا باقی ماند؛ دو سال بعد به درجهٔ فرمانده ارتقا یافت و فرماندهی کشتی پایگاه زیردریایی "آنتونیو پاتسینوتی" و سپس ناوشکن لانزرُتو
"آنتونیو پاتسینوتی" و سپس ناوشکن لانزرُتو مالوسِلو را بر عهده گرفت. در ۱۹۳۳ به درجهٔ کاپیتان ارتقا یافت و مدتی را در مأموریت‌های ساحلی در ادارهٔ دریایی لا اسپزیا و سپس در وزارت نیروی دریایی ایتالیا گذراند، پیش از آنکه فرماندهی ناو سنگین زارا را از ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ بر عهده گیرد. در پایان ۱۹۳۷ به دریاسالار ارتقا یافت و به عنوان فرماندهٔ نیروی دریایی شرق آفریقا ایتالیا منصوب شد و تا ۱۹۳۹ در این سمت باقی ماند. در ژانویه ۱۹۴۰، پس از ارتقا به دریاسالار ناوگان، فرماندهی «1st Naval Division» را بر عهده گرفت که تا زمان
«1st Naval Division» را بر عهده گرفت که تا زمان ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در آن سمت باقی ماند؛ او سپس در نبرد نبرد پونتا استیلو و نبرد کیپ اسپارتیونتو شرکت کرد. در دسامبر ۱۹۴۰ فرماندهی این دیویژن را ترک کرد و در آوریل سال بعد به عنوان فرماندهٔ نیروی دریایی ایتالیا در شمال آفریقا منصوب شد و یک سال در آن سمت باقی ماند، و توسط مقامات آلمانی نشان عالی شایستگی با ستاره و شمشیر از نشان عقاب آلمان دریافت کرد. در نوامبر ۱۹۴۲، پس از اشغال کُرسی توسط محور، فرماندهی نیروهای دریایی ایتالیا در این جزیره را بر عهده
نیروهای دریایی ایتالیا در این جزیره را بر عهده گرفت تا می ۱۹۴۳، زمانی که فرمانده عالی نیروهای دریایی ایتالیا در فرانسه (Mariprovenza) و همچنین فرماندهی منطقهٔ دریایی تولون شد. او در هنگام اعلام آتش‌بس کازیبله در این منطقه حضور داشت و در شب بین ۱۰ و ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی اسیر شد و ابتدا به لیون و سپس به اردوگاه بازداشت ویتل منتقل گردید. در فوریه ۱۹۴۴ به مقامات جمهوری اجتماعی ایتالیا تحویل داده شد و به اتهام «خیانت» به دلیل رویدادهای آتش‌بس توسط دادگاه ویژه دفاع از کشور در جریان به اصطلاح
توسط دادگاه ویژه دفاع از کشور در جریان به اصطلاح محاکمه دریاسالارها مورد پیگرد قرار گرفت، اما این اتهامات در پایان تحقیقات مقدماتی کنار گذاشته شد. وی در ۱۹۴۵ از خدمت فعال بازنشسته شد و در ۱۹۵۲ به درجهٔ دریاسالار ناوگان ذخیره ارتقا یافت. او در ۱۹۷۱ در بولونیا درگذشت.
پریامو لئوناردی (۲ اکتبر ۱۸۸۸ – ۱۶ مارس ۱۹۸۴) دریاسالار ایتالیایی بود که در جنگ جهانی دوم خدمت کرد. زندگی‌نامه و دوران خدمت. لئوناردی در ۱۸۸۸ در بورگوتارو، نزدیک پارما متولد شد و در ۱۹۰۷ وارد آکادمی دریایی ایتالیا در لیورنو شد. در ۱۹۱۱ با درجهٔ افسر نوپا فارغ‌التحصیل شد و در همان سال در جنگ ایتالیا–ترکیه بر روی ناو زرهی "امالفی" خدمت نمود. پس از ارتقا به ستوان، لئوناردی در جنگ جهانی اول شرکت کرد؛ ابتدا بر روی "فرانچسکو فروچیو" و سپس "دیولیو" خدمت نمود و بعداً در فرماندهی عالی نیروی دریایی آلبانی فعالیت
بعداً در فرماندهی عالی نیروی دریایی آلبانی فعالیت داشت. در ۱۹۲۰ نخستین فرماندهی خود را بر یک قایق تندرو دریافت کرد. بین ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸، پس از ارتقا به ستوان فرمانده، فرماندهی ناوشکن‌های "مونفالکونه" و "فرانچسکو کریسپی" را بر عهده داشت؛ در ۱۹۲۸ به درجهٔ فرمانده ارتقا یافت و به دفتر اطلاعات ستاد نیروی دریایی منصوب شد. بین ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۴ فرماندهی ناوشکن "تیگره" در دریای سرخ را بر عهده داشت و بین ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۵ فرماندهی مین‌گذار لپانتو، مستقر در شانگهای را بر عهده گرفت. در ۱۹۳۶ لئوناردی به درجهٔ کاپیتان ارتقا یافت و
در ۱۹۳۶ لئوناردی به درجهٔ کاپیتان ارتقا یافت و فرماندهی "بارتولومئو کولئونی" را بر عهده گرفت. وی تا ۱۹۳۸ در این فرماندهی باقی ماند و در جنگ داخلی اسپانیا شرکت کرد؛ در ۱۹۳۸ فرماندهی کشتی استعماری اریتره در دریای سرخ را بر عهده گرفت. جنگ جهانی دوم و پس از آن. در آغاز جنگ جهانی دوم، لئوناردی معاون فرماندهٔ اسلحه‌خانه لا اسپزیا بود. سپس رئیس ستاد بخش دریایی شمال آدریاتیک شد و در ۱۹۴۲ به درجهٔ معاون دریاسالار ارتقا یافت. در ژانویهٔ ۱۹۴۳، پس از اشغال ویشی فرانسه توسط محور، فرماندهی فرماندهی نیروی دریایی ایتالیا
توسط محور، فرماندهی فرماندهی نیروی دریایی ایتالیا در تولون و همچنین رئیس ستاد بخش دریایی پرووانس شد. در ۸ ژوئن ۱۹۴۳ لئوناردی به فرماندهی منطقهٔ دریایی آگوستا-سیراکوزه منصوب شد. این مستحکم‌ترین دژ در سیسیل بود که دارای شش باتری ساحلی بزرگ و متوسط، ۱۷ باتری ضد هوایی و دو پانتون مسلح در سمت دریا بود. هنگام تهاجم متفقین به سیسیل در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳، هیچ فرود آبی-خاکی علیه آگوستا انجام نشد؛ ستون ارتش هشتم بریتانیا بین آولا و پاکینو پیاده شد و سپس سیراکوزه را از سمت خشکی ضعیف مورد حمله قرار داد. لئوناردی با نیروهای
خشکی ضعیف مورد حمله قرار داد. لئوناردی با نیروهای پراکنده تلاش کرد پیشروی بریتانیایی‌ها را متوقف کند اما موفق نشد؛ بسیاری از نیروهای مستقر در دفاع ساحلی آگوستا به خانه‌های خود بازگشتند و باتری‌ها را منفجر کردند. وی پس از اطلاع از این امر، مجدداً برخی واحدها را سازمان‌دهی نمود اما سردرگمی‌ها ادامه یافت. نهایتاً، هم آگوستا و هم سیراکوزه تا ۱۳ ژوئیه سقوط کردند و لئوناردی توسط نیروهای بریتانیا شش روز بعد اسیر شد و تا نوامبر ۱۹۴۴ در اردوگاه اسرا در بریتانیا باقی ماند. پس از پایان جنگ، در نوامبر ۱۹۴۵ بررسی رسمی
ماند. پس از پایان جنگ، در نوامبر ۱۹۴۵ بررسی رسمی رفتار لئوناردی در جریان تهاجم سیسیل انجام شد؛ نتیجه‌گیری این بود که دریاسالار تمام تلاش خود را کرده و در ۱۹۴۷ مدال نقره شجاعت نظامی دریافت نمود. با ارتقا به آمریگلیو دی دیویزیونه (معادل «معاون دریاسالار») در ۱۹۴۵، لئوناردی در سال بعد در ذخیره قرار گرفت و در ۱۹۵۸ به درجهٔ کامل آمریگلیو دی اسکوادرا (معادل «دریاسالار نیروی رزرو») ارتقا یافت. او در ۱۶ مارس ۱۹۸۴ در پارما درگذشت.
لوئیجی ماشرپا (۱۵ آوریل ۱۸۹۳ – ۲۴ مه ۱۹۴۴) دریاسالار ایتالیایی در دوران جنگ جهانی دوم بود. او رهبری دفاع ایتالیا در جریان نبرد لِروس را بر عهده داشت و پس از آن در محاکمه ورونا، توسط جمهوری اجتماعی ایتالیا اعدام شد. زندگی‌نامه و دوران خدمت. لوئیجی ماشرپا در ۱۸۹۳ در جنوا به دنیا آمد و در سال ۱۹۱۱ وارد آکادمی نیروی دریایی در لیورنو شد. پس از فارغ‌التحصیلی به عنوان افسر جوان در سال ۱۹۱۴، او خلبان هواپیمای شناور شد و در آغاز جنگ جهانی اول در کشتی Europa خدمت کرد و در ۱۹۱۶ به درجه Sub-Lieutenant رسید. او بعدها به
در ۱۹۱۶ به درجه Sub-Lieutenant رسید. او بعدها به کشتی زرهی "سن جورجیو" منتقل شد، جایی که به درجه ستوان رسید و به عنوان افسر ناوبری و یار فرمانده نیروی دریایی ایتالیا در کشور آلبانی خدمت کرد. در اکتبر ۱۹۱۸ در نبرد دوراتزو شرکت کرد و مدال مدال نقره‌ای شجاعت نظامی دریافت نمود. وی همچنین در اشغال ایتالیا بر آلبانی جنوبی به عنوان بخشی از خدمه کروز اسکورت "الساندرو پوئریو" خدمت کرد. سپس در کشتی "Roma" و کروز اسکورت خدمت کرد و در سال‌های ۱۹۲۳–۱۹۲۴ فرماندهی "Giuliana" و سپس "Tolosetto Farinati" را بر عهده گرفت. پس