payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و دیدنی)این قانون، سیستم ملی رودخانه‌های وحشی و خوش‌منظره را برای حفاظت و بهبود رودخانه‌هایی که از نظر منطقه‌ای و ملی دارای اهمیت هستند، تأسیس کرد. رودخانه‌ها ممکن است توسط کنگره یا در صورت برآورده شدن برخی الزامات، توسط وزیر کشور تعیین شوند. هر رودخانه تعیین‌شده توسط یک آژانس فدرال، ایالتی یا قبیله‌ای، یا به عنوان مشارکتی بین هر تعداد از این نهادهای دولتی و سازمان‌های مردم‌نهاد محلی اداره می‌شود. بخش‌های تعیین‌شده لزوماً شامل کل رودخانه نمی‌شوند و می‌توانند شامل سرچشمه‌ها و شاخه‌های فرعی رودخانه نیز
شامل سرچشمه‌ها و شاخه‌های فرعی رودخانه نیز باشند. برای رودخانه‌های تحت مدیریت فدرال، مرزهای تعیین‌شده معمولاً به‌طور متوسط در هر کرانه در ۴۸ ایالت پایینی یک‌چهارم مایل و در رودخانه‌های خارج از پارک‌های ملی در آلاسکا نیم مایل هستند تا از ارزش‌های مرتبط با رودخانه محافظت شود. از آگوست ۲۰۱۸، سیستم ملی از بیش از محافظت می‌کند. از ۲۰۹ رودخانه در ۴۰ ایالت و مشترک المنافع پورتوریکو؛ این کمتر از یک چهارم یک درصد از رودخانه‌های کشور است که بیش از ۳٫۵ میلیون مایل (۵٬۶۰۰٬۰۰۰ کیلومتر) در سراسر ایالات متحده جریان
(۵٬۶۰۰٬۰۰۰ کیلومتر) در سراسر ایالات متحده جریان دارند. در مقایسه، بیش از ۷۵۰۰۰ سد بزرگ در سراسر کشور حداقل اصلاح کرده‌اند. یا حدود ۱۷ درصد از رودخانه‌های آمریکا. تاریخچه. قانون ملی رودخانه‌های وحشی و خوش‌منظره، نتیجهٔ توصیه‌های یک کمیسیون ریاست جمهوری، کمیسیون بررسی منابع تفریحی در فضای باز (ORRRC)، بود. از جمله موارد دیگر، کمیسیون توصیه کرد که ملت از رودخانه‌های وحشی و رودخانه‌های خوش‌منظره در برابر توسعه‌ای که ماهیت و ارزش‌های روان آنها را به‌طور قابل توجهی تغییر می‌دهد، محافظت کند. در این زمان، کشور به
تغییر می‌دهد، محافظت کند. در این زمان، کشور به دلیل ورود فاضلاب‌های شهری و صنعتی به رودخانه‌های کشور، با تخریب سریع منابع آبی خود نیز مواجه بود. بسیاری از آبراه‌ها و ماهی‌های موجود در آنها سمی بودند و همین امر آنها را برای جوامع اطراف غیرقابل استفاده می‌کرد. جمعیت گونه‌های آبزی رو به کاهش بود و مردم به دلیل سدسازی‌های بی‌رویه از جوامع خود نقل مکان می‌کردند. مردم در سراسر کشور نامه‌هایی نوشتند و از رئیس‌جمهور و بانوی اول درخواست کردند که از رودخانه‌های محبوبشان محافظت کنند. در نهایت، این قانون توسط سناتور
محافظت کنند. در نهایت، این قانون توسط سناتور فرانک چرچ (دموکرات - آیداهو) حمایت و در ۲ اکتبر ۱۹۶۸ توسط رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون به قانون تبدیل شد. یک رودخانه یا بخشی از رودخانه ممکن است توسط کنگره ایالات متحده یا وزیر کشور تعیین شود. در سال ۱۹۶۸، به عنوان بخشی از قانون اولیه، هشت رودخانه به عنوان رودخانه‌های ملی وحشی و خوش‌منظره تعیین شدند (کلیرواتر، الون پوینت ، فدر، ریو گراند، روگ ، سنت کروا، سالمون و ولف). ، ۲۰۹ رودخانه، در مجموع ۱۲۷۵۴ مایل رودخانه در ۴۰ ایالت و پورتوریکو، دارای وضعیت وحشی و
در ۴۰ ایالت و پورتوریکو، دارای وضعیت وحشی و خوش‌منظره هستند. در مقام مقایسه، بیش از ۷۵۰۰۰ سد بزرگ در سراسر کشور حداقل ۶۰۰۰۰۰ مایل یا حدود ۱۷٪ از رودخانه‌های آمریکا را تغییر داده‌اند. رودخانه‌های منتخب در ایالات متحده به دلیل دارا بودن ارزش‌های فوق‌العاده قابل توجه (ORV) که در ۸ دسته قرار می‌گیرند، حفاظت می‌شوند: مناظر طبیعی، تفریحی، زمین‌شناسی، ماهی‌ها، حیات وحش، تاریخی، فرهنگی یا سایر ارزش‌های مشابه. این ارزش‌ها را می‌توان مترادف با خدمات اکوسیستم یا آن دسته از کالاها و خدماتی دانست که طبیعت به رایگان
دسته از کالاها و خدماتی دانست که طبیعت به رایگان ارائه می‌دهد و در نهایت به نفع جامعه است. رودخانه‌ها (یا بخش‌هایی از رودخانه‌ها) که به این ترتیب تعیین شده‌اند، با حفظ شرایط جریان آزاد خود در برابر سدها و توسعه‌هایی که در غیر این صورت از کیفیت ارزش‌های قابل توجه آنها می‌کاهند، برای حفاظت و بهبود دائمی در نظر گرفته شده‌اند. عنوان ملی حیات وحش و مناظر اساساً صدور مجوز برای سدهای جدید روی بخش تعیین‌شده از رودخانه یا سدهایی که مستقیماً بر آن تأثیر می‌گذارند را وتو می‌کند. همچنین محافظت قوی در برابر تغییرات
را وتو می‌کند. همچنین محافظت قوی در برابر تغییرات کانال‌ها و سواحل رودخانه‌ها که توسط دولت فدرال تأمین مالی می‌شوند و بر ارزش رودخانه‌ها تأثیر منفی می‌گذارند، فراهم می‌کند، از زمین‌های عمومی کنار رودخانه در برابر توسعه جدید نفت، گاز و مواد معدنی محافظت می‌کند و یک حق آبه فدرال برای محافظت از ارزش‌های وابسته به جریان مانند زیستگاه ماهی‌ها ایجاد می‌کند. در سال ۲۰۱۸، آمریکا همچنان پنجاهمین سالگرد قانون رودخانه‌های وحشی و خوش‌منظره را جشن می‌گیرد. در ۲ آگوست ۲۰۱۸، از نهر شرقی رزباد در مونتانا به عنوان منطقه
۲۰۱۸، از نهر شرقی رزباد در مونتانا به عنوان منطقه حفاظت‌شده طبیعی و خوش‌منظره تعیین شد، که اولین منطقه حفاظت‌شده طبیعی و خوش‌منظره در مونتانا در بیش از ۴۰ سال گذشته است. طبقه‌بندی‌ها. تعیین به عنوان یک رودخانه وحشی و خوش‌منظره به‌طور خاص از طبیعت روان رودخانه‌ها در مناطق فدرال و غیرفدرال محافظت می‌کند، کاری که قانون مناطق بکر و سایر نامگذاری‌های فدرال نمی‌توانند انجام دهند. علیرغم ترس‌های بی‌مورد، نامگذاری WSR حقوق مالکیت خصوصی را تغییر نمی‌دهد. رودخانه‌های ملی وحشی و خوش‌منظره که تحت مدیریت فدرال هستند،
ملی وحشی و خوش‌منظره که تحت مدیریت فدرال هستند، توسط یک یا چند مورد از چهار آژانس اصلی مدیریت زمین دولت فدرال اداره می‌شوند. از بین ۲۰۹ رودخانه ملی وحشی و خوش‌منظره، اکثر آنها توسط سرویس جنگلداری ایالات متحده و پس از آن سرویس پارک ملی مدیریت می‌شوند؛ ده مورد از رودخانه‌هایی که توسط NPS مدیریت می‌شوند، واحدهای رسمی هستند، در حالی که اکثر آنها بخشی از پارک‌های دیگر هستند. WSRهای باقیمانده تحت مدیریت اداره زمین‌های حفاظت‌شده ملی وابسته به دفتر مدیریت زمین، که در ابتدا سیستم ملی حفاظت از مناظر نامیده می‌شد، و
در ابتدا سیستم ملی حفاظت از مناظر نامیده می‌شد، و سرویس ماهی و حیات وحش ایالات متحده در آلاسکا هستند. رودخانه‌های وحشی و خوش‌منظره تحت مدیریت ایالتی، مشمول همان حمایت‌هایی هستند که رودخانه‌های تحت مدیریت فدرال از آنها برخوردارند. این رودخانه‌های ایالتی می‌توانند توسط وزیر کشور و پس از درخواست فرماندار ایالتی که رودخانه از آن می‌گذرد، به سیستم ملی اضافه شوند. رودخانه‌های تعیین‌شده به یک یا چند طبقه‌بندی اختصاص داده می‌شوند: وحشی، خوش‌منظره یا تفریحی. این طبقه‌بندی‌ها بر اساس ویژگی‌های توسعه‌ای محیط اطراف
بر اساس ویژگی‌های توسعه‌ای محیط اطراف رودخانه در تاریخ نامگذاری انجام شده‌اند. رودخانه‌های وحشی دورافتاده‌ترین و توسعه‌نیافته‌ترین رودخانه‌ها هستند، در حالی که رودخانه‌های تفریحی اغلب دارای نقاط دسترسی، جاده‌ها، راه‌آهن‌ها، پل‌ها و خانه‌های زیادی هستند که در داخل کریدور تعیین‌شده قرار دارند. رودخانه‌های خوش‌منظره معمولاً جایی بین سطح توسعهٔ حیات وحش و تفریحی قرار می‌گیرند. لازم است ذکر شود که طبقه‌بندی یک رودخانه ربطی به ارزش (یا ارزش‌هایی) که آن را شایسته این نامگذاری کرده‌اند، ندارد. برای مثال، تفریح در
این نامگذاری کرده‌اند، ندارد. برای مثال، تفریح در رودخانه‌ای که در طبقه‌بندی تفریحی قرار دارد، ممکن است ارزش برجسته‌ای نداشته باشد، و همچنین مناظر در رودخانه‌ای که در طبقه‌بندی خوش‌منظره قرار دارد، ممکن است ارزش برجسته‌ای نداشته باشند. نکته قابل توجه این است که رودخانه‌های وحشی و خوش‌منظره صرف نظر از طبقه‌بندی، از استاندارد حفاظتی یکسانی برخوردارند.
کبری رضایی (زادهٔ حدود ۱۳۶۸/۱۳۶۹ – درگذشتهٔ ۴ اردیبهشت ۱۴۰۴، ورامین) دختر مهاجر هزاره و افغانستانی بود که پس از ناپدید شدن قریب به ۵۰ روز، جسد مثله‌شده‌اش در شهر پیشوا (شرق استان تهران) یافت شد. قاتل او مرد ایرانی و دارای همسر است. کبری که در کارخانه‌ای در حومه تهران به‌عنوان کارگر فعالیت داشت، به‌نام شقایق رضایی نیز شناخته می‌شد. ربایش و قتل. مراسم خاک‌سپاری. مراسم تشییع پیکر کبری، مهاجر افغانستانی، روز دوشنبه ۱۹ خرداد، در فضایی تحت کنترل شدید امنیتی برگزار شد. برخی از حاضران گفته‌اند که اجازه فیلم‌برداری
شد. برخی از حاضران گفته‌اند که اجازه فیلم‌برداری و گفت‌وگو به آنان داده نشده است. یکی از شرکت‌کنندگان در مراسم نقل کرده است که خانواده کبری امکان گفت‌وگو با رسانه‌ها را ندارد. همچنین، یکی از بستگان اعلام کرده که از خانواده خواسته شده برای اجرای حکم قصاص پیگیری نکنند. حضور خواهر کبری با صورتی کاملاً پوشیده در مراسم، برای برخی نشانه‌ای از فضای پرفشار و نگران‌کننده‌ای بود که این خانواده در آن قرار دارد.
گیاهان گروهی از گیاهان هستند که به واسطهٔ دارا بودن نوع خاصی از فتوسنتز، به‌طور موثرتری در شرایط آب و هوایی گرم و خشک فعالیت می‌کنند. این گیاهان با استفاده از یک مکانیسم خاص، از اتلاف آب و انرژی از طریق فتوسنتز جلوگیری می‌کنند. تثبیت کربن به روش (به انگلیسی: C4 carbon fixation) که به آن مسیر فتوسنتزی هچ اند اسلک (به انگلیسی: the Hatch–Slack pathway) نیز گفته می‌شود، یکی از سه فرایند فتوسنتزی شناخته شده برای تثبیت کربن در گیاهان است. این نام برگرفته از مارشال دیویدسون هچ و چارلز راجر اسلک است؛ دو دانشمندی که
دیویدسون هچ و چارلز راجر اسلک است؛ دو دانشمندی که در دههٔ ۱۹۶۰ این مسیر فتوسنتزی را کشف کردند. تثبیت کربن به روش یک مزیت نسبت به تثبیت کربن به روش دارد. آنزیم کربوکسیله‌کنندهٔ اصلی در روش ، روبیسکو نام دارد که دو واکنش متمایز را با استفاده از (واکنش کربوکسیلاسیون) یا اکسیژن (واکنش اکسیژنیشن) به عنوان سوبسترا کاتالیز می‌کند. اکسیژنیشن روبیسکو باعث تولید فسفوگلیکولات می‌شود که سمی است و برای بازیافت از طریق تنفس نوری نیاز به صرف انرژی دارد. تثبیت کربن به روش با متمرکز کردن در اطراف روبیسکو، تنفس نوری را کاهش
متمرکز کردن در اطراف روبیسکو، تنفس نوری را کاهش می‌دهد. گیاهان برای اینکه روبیسکو بتواند در محیط سلولی که دی‌اکسید کربن زیاد و اکسیژن بسیار کمی وجود دارد، فعالیت کند، عموماً شامل دو بخش نسبتاً جدا از هم به نام سلول‌های مزوفیل و سلول‌های غلاف آوندی هستند. در ابتدا در سلول‌های مزوفیل در واکنشی توسط آنزیم پپ کربوکسیلاز تثبیت می‌شود که محصول آن فسفوانول پیرووات سه کربنی است و به دنبال آن اسید اگزالواستیک چهار کربنی تشکیل می‌شود. اسید اگزالواستیک بعد از این می‌تواند به مالات احیا شود یا به آسپارتات ترانس‌آمینه
به مالات احیا شود یا به آسپارتات ترانس‌آمینه شود. این واسطه‌ها به سلول‌های غلاف آوندی منتشر می‌شوند، جایی که دکربوکسیله می‌شوند و محیطی غنی در اطراف روبیسکو ایجاد می‌کنند و در نتیجه تنفس نوری را سرکوب می‌کنند. پیرووات حاصل، همراه با حدود نیمی از فسفوگلیسرات تولیدشده توسط روبیسکو، به مزوفیل بازمی‌گردد. سپس فسفوگلیسرات به صورت شیمیایی احیا شده و دوباره به غلاف آوندی منتشر می‌شود تا چرخهٔ کالوین را تکمیل کند. این تبادل متابولیت‌ها برای انجام فتوسنتز ضروری است. مراحل بیوشیمیایی اضافی برای بازسازی پپ به انرژی
مراحل بیوشیمیایی اضافی برای بازسازی پپ به انرژی بیشتری به شکل ای‌تی‌پی نیاز دارند، اما غلظت بالای امکان فتوسنتز با سرعت بالا در دماهای بالاتر فراهم می‌کند. غلظت بالای بر کاهش حلالیت گاز با دما غلبه می‌کند (قانون هنری). این مکانیسم باعث می‌شود غلظت در منافذ روزنه نیز بالا بماند. این بدان معناست که گیاهان عموماً هدایت روزنه‌ای پایین‌تر، تلفات آب کمتر و عموماً راندمان مصرف آب بالاتری دارند. گیاهان همچنین در استفاده از نیتروژن کارآمدتر هستند، زیرا ساخت پپ کربوکسیلاز ارزان‌تر از روبیسکو است. با این حال، از
ارزان‌تر از روبیسکو است. با این حال، از آنجایی که مسیر برای بازسازی پپ به انرژی اضافی نیاز ندارد، در شرایطی که تنفس نوری محدود است، معمولاً در دماهای پایین و در سایه، مسیر کارآمدتر است.
محصولات احتراق زغال‌سنگ (به انگلیسی: Coal combustion products) محصولات جانبی سوختن زغال‌سنگ هستند. این محصولات بر اساس اشکال فیزیکی و شیمیایی مشتق‌شده از روش‌های احتراق زغال‌سنگ و کنترل انتشار گازهای گلخانه‌ای، در چهار گروه طبقه‌بندی می‌شوند: خاکستر بادی. خاکستر بادی یا خاکستر زغال‌سنگ یکی از محصولات احتراق زغال‌سنگ و حاوی ذرات معلقی است که به همراه گازهای دودکش از دیگ‌های بخار زغال‌سنگ خارج می‌شوند. خاکستری که به کف محفظهٔ احتراق دیگ بخار (که معمولاً جعبهٔ آتش نامیده می‌شود) می‌ریزد، خاکستر کف نامیده
آتش نامیده می‌شود) می‌ریزد، خاکستر کف نامیده می‌شود. در نیروگاه‌های مدرن زغال‌سنگ، خاکستر بادی معمولاً قبل از رسیدن گازهای دودکش به دودکش‌ها توسط رسوب‌دهنده‌های الکترواستاتیکی یا سایر تجهیزات فیلتراسیون ذرات گرفته می‌شود. این خاکستر همراه با خاکستر کف که از کف دیگ بخار خارج می‌شود، به عنوان خاکستر زغال سنگ شناخته می‌شود. اجزای خاکستر بادی بسته به منبع و ترکیب زغال‌سنگی که سوزانده می‌شود، متفاوت است، اما همهٔ خاکسترهای بادی شامل مقادیر قابل‌توجهی از دی‌اکسید سیلیسیم (SiO2) (هم آمورف و هم کریستالی)، اکسید
سیلیسیم (SiO2) (هم آمورف و هم کریستالی)، اکسید آلومینیوم (Al2O3) و اکسید کلسیم (CaO) هستند که ترکیبات معدنی اصلی در چینه‌های سنگی حاوی زغال‌سنگ هستند. استفاده از خاکستر بادی به عنوان یک سنگدانهٔ سبک فرصت ارزشمندی را برای بازیافت یکی از بزرگ‌ترین جریان‌های زباله در ایالات متحده فراهم می‌کند و مزایای اقتصادی و زیست‌محیطی زیادی را در این فرایند به همراه دارد. اجزای فرعی خاکستر بادی به ترکیب خاص بستر زغال‌سنگ بستگی دارند، اما ممکن است شامل یک یا چند مورد از عناصر یا ترکیبات زیر باشند که در غلظت‌های ناچیز (تا
یا ترکیبات زیر باشند که در غلظت‌های ناچیز (تا صدها ppm) یافت می‌شوند: گالیوم، آرسنیک، بریلیم، بور، کادمیوم، کروم، کروم شش ظرفیتی، کبالت، سرب، منگنز، جیوه، مولیبدن، سلنیم، استرانسیم، تالیوم و وانادیم، همراه با غلظت‌های بسیار کمی از دیوکسین‌ها، هیدروکربن‌های آروماتیک چندحلقه‌ای و سایر ترکیبات کربنی کمیاب. استفادهٔ مجدد. طبق گزارش انجمن خاکستر زغال‌سنگ آمریکا، در ایالات متحده در سال ۲۰۱۹ حدود ۵۲ درصد از محصولات احتراق زغال‌سنگ برای «مصارف مفید» بازیافت شدند. در سال ۲۰۲۰ در استرالیا حدود ۴۷ درصد از خاکستر
در سال ۲۰۲۰ در استرالیا حدود ۴۷ درصد از خاکستر زغال‌سنگ بازیافت شد. فایدهٔ اصلی بازیافت، تثبیت اجزای مضر زیست‌محیطی محصولات احتراق زغال‌سنگ مانند آرسنیک، بریلیم، بور، کادمیوم، کروم، کروم VI، کبالت، سرب، منگنز، جیوه، مولیبدن، سلنیوم، استرانسیم، تالیوم و وانادیوم، دیوکسین‌ها و هیدروکربن‌های آروماتیک چندحلقه‌ای است. در ایالات متحده هیچ ثبت یا برچسب‌گذاری دولتی برای استفاده از خاکستر بادی در بخش‌های مختلف اقتصاد - صنعت، زیرساخت‌ها و کشاورزی - وجود ندارد. داده‌های نظرسنجی استفاده از خاکستر بادی، که ناقص بودن
نظرسنجی استفاده از خاکستر بادی، که ناقص بودن آنها تأیید شده است، سالانه توسط انجمن خاکستر زغال‌سنگ آمریکا منتشر می‌شود. کاربردهای خاکستر زغال سنگ شامل موارد است: سیمان پرتلند. خاکستر بادی به دلیل خواص پوزولانی، به عنوان جایگزینی برای سیمان پرتلند در بتن استفاده می‌شود. استفاده از خاکستر بادی به عنوان یک مادهٔ پوزولانی در اوایل سال ۱۹۱۴ شناخته شد، اگرچه اولین مطالعهٔ قابل توجه در مورد استفاده از آن در سال ۱۹۳۷ انجام گرفت. سازه‌های رومی مانند قنات‌ها یا پانتئون در رم از خاکستر آتشفشانی یا پوزولان (که خواص
در رم از خاکستر آتشفشانی یا پوزولان (که خواص مشابهی با خاکستر بادی دارد) به عنوان پوزولان در بتن خود استفاده می‌کردند. از آنجایی که پوزولان به‌طور قابل توجهی مقاومت و دوام بتن را بهبود می‌بخشد، استفاده از خاکستر عامل کلیدی در حفظ آنها است.
فرودگاه رامون که به یاد ایلان و اساف رامون نامگذاری شده و به‌طور غیررسمی با نام فرودگاه ایلات-رامون نیز شناخته می‌شود، یک فرودگاه بین‌المللی است که در دره تیمنا در جنوب اسرائیل واقع شده است. فرودگاه رامون دومین فرودگاه پرتردد اسرائیل (پس از فرودگاه بن گوریون) است و جایگزین فرودگاه سابق ایلات و فرودگاه عوودا برای رفت و آمد غیرنظامی شده است. این فرودگاه همچنین به عنوان فرودگاه جایگزین (Diversion airpor) اصلی در اسرائیل عمل می‌کند. این فرودگاه در فاصله از شمال ایلات، جنب بئِر عورا (Be'er Ora) واقع شده است.
ایلات، جنب بئِر عورا (Be'er Ora) واقع شده است. برخلاف فرودگاه قبلی در ایلات، این فرودگاه دارای فضای رمپ کافی و باند طویل به طول است که به هواپیماهای بزرگ اجازه فرود و پارک می‌دهد. در ابتدا این فرودگاه قرار بود در ماه آوریل ۲۰۱۷ افتتاح شود، اما افتتاح آن به تعویق افتاد و فرودگاه در روز ۲۱ ژانویه ۲۰۱۹ افتتاح شد. شرکت هواپیمایی ارزان‌قیمت ایرلندی رایان‌ایر اولین سرویس پرواز بین‌المللی خود به این فرودگاه را در روز ۴ مارس ۲۰۱۹، با پرواز یک بوئینگ ۸۰۰–۷۳۷ از فرودگاه پوزنان در لهستان افتتاح کرد.
در زمین‌شناسی و آب‌شناسی، رود یازو (که شاخه یازو نیز نامیده می‌شود ) به هر جریان ریزابه‌ای گفته می‌شود در داخل دشت سیلابی، مسافت قابل توجهی را به موازات یک رودخانه بزرگ‌تر طی کرده و در نهایت به آن می‌پیوندد. این پدیده به ویژه زمانی مشخص می‌شود که چنین جریانی مجبور به جاری شدن در امتداد پایه‌ی خاکریز طبیعی رودخانه اصلی باشد. نام این پدیده از یک قبیله بومی آمریکایی منقرض شده به نام سرخپوستان یازو، گرفته شده است. مثال‌ها. رودخانه یازو. رودخانه یازو به مدت به موازات رودخانه می‌سی‌سی‌پی، قبل از تلاقی با آن،
موازات رودخانه می‌سی‌سی‌پی، قبل از تلاقی با آن، جریان دارد.
«هی، هی، برخیز!» (؛ که گاهی به صورت «Hey Hey Rise Up» نوشته می‌شود) ترانه‌ای از گروه راک انگلیسی پینک فلوید است که در ۸ آوریل ۲۰۲۲ بر روی پلتفرم‌های دیجیتال منتشر شد. این آهنگ بر پایه سرود اوکراینی سال ۱۹۱۴ به نام «ای، ویبورنوم سرخ در چمنزار» (Oh, the Red Viburnum in the Meadow) ساخته شده و شامل آواز به زبان اوکراینی توسط آندری خلیونیوک، خواننده گروه اوکراینی بوم‌باکس، است. «هی، هی، برخیز!» نخستین اثر موسیقی ضبط‌شده توسط پینک فلوید پس از ترانۀ «رساتر از کلمات» در سال ۲۰۱۴ است. دیوید گیلمور، گیتاریست گروه،
در سال ۲۰۱۴ است. دیوید گیلمور، گیتاریست گروه، با الهام از حمایت از اوکراین در جریان حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، این ترانه را ضبط کرد. پینک فلوید همچنین موزیک ویدیوی این ترانه را با کارگردانی مت وایت‌کراس منتشر کرد که تصاویری از زندگی در میان دشواری‌های جنگ را به نمایش می‌گذارد. این تک‌آهنگ در ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۲ به‌صورت سی‌دی و وینیل منتشر شد، همراه با نسخه جدیدی از ترانه «روزی بزرگ برای آزادی» از سال ۱۹۹۴ پینک فلوید. تمامی عواید حاصل از فروش به صندوق کمک‌های بشردوستانه اوکراین اختصاص یافت.
ظهیر احمد بابر (؛ زادهٔ ۱۹۶۵) مارشال ارشد هوایی نیروی هوایی پاکستان است، که از مارس ۲۰۲۱ به‌عنوان شانزدهمین رئیس ستاد نیروی هوایی پاکستان فعالیت می‌کند. بابر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۶ در نیروی هوایی پاکستان آغاز کرد، از ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ فرماندهی استراتژیک نیروی هوایی پاکستان را برعهده داشت، از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ مدیر آموزش نیروی هوایی بود، از ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ فرماندهی پدافند هوایی پاکستان را برعهده داشت و از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ جانشین رئیس ستاد نیروی هوایی پاکستان بود.
گیاه برای سیاره () سازمانی است که هدف آن افزایش آگاهی در میان کودکان و بزرگسالان در مورد مسائل مربوط به تغییرات اقلیمی و عدالت جهانی است. این ابتکار همچنین برای کاشت درخت تلاش می‌کند و این کار را هم یک اقدام عملی و هم نمادین برای تلاش در جهت کاهش پیامدهای تغییرات اقلیمی می‌داند. شعار این سازمان «حرف زدن بس است، کاشتن را شروع کن» است. در سال ۲۰۱۱، به هدف «کاشت یک میلیون درخت» رسید. پیدایش. ایده «گیاه برای سیاره» اولین بار در سال ۲۰۰۷ در آلمان توسط فلیکس فینکباینر، یک پسر نه ساله، مطرح شد. اولین جرقهٔ این
یک پسر نه ساله، مطرح شد. اولین جرقهٔ این ایده زمانی زده شد که معلم فینکباینر به عنوان تکلیف او، تهیهٔ گزارش مدرسه دربارهٔ موضوع تغییرات اقلیمی را تعیین کرد. او در حین انجام تحقیقاتش به داستان وانگاری ماآتای، برنده جایزه صلح نوبل از کنیا، برخورد کرد که به عنوان بخشی از «جنبش کمربند سبز» خود، برای کاشت بیش از ۳۰ میلیون درخت در سراسر آفریقا تلاش کرده بود. در پایان ارائه فلیکس، او این ایده را مطرح کرد که کودکان جهان می‌توانند در هر کشور روی زمین ۱ میلیون درخت بکارند. در ۲۸ مارس ۲۰۰۷، اولین درخت در مدرسه
درخت بکارند. در ۲۸ مارس ۲۰۰۷، اولین درخت در مدرسه فینکباینر کاشته شد که آغاز رسمی طرح «گیاه برای سیاره» را نشان می‌داد. دانش‌آموزان در بایرن و سراسر آلمان نیز مشارکت کرده و به کاشت درخت، تحت نام این طرح ادامه دادند. پس از یک سال، ۱۵۰۰۰۰ درخت کاشته شد و در سال ۲۰۰۸، فینکبینر پس از عضویت در هیئت کودکان برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد ("یوان‌ای‌پی") در کنفرانس بین‌المللی کودکان "یوان‌ای‌پی" در نروژ، توانست مخاطبان بیشتری را جذب کند. توسعه. این سازمان از زمان تأسیس در سال ۲۰۰۷، به یک جنبش جهانی تبدیل شده است.
در سال ۲۰۰۷، به یک جنبش جهانی تبدیل شده است. در اوت ۲۰۰۹، فینکبینر در کنفرانس کودکان و نوجوانان تونزا از برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد در دائجون کره جنوبی سخنرانی کرد. او در آنجا پویش «گیاه برای سیاره» را تبلیغ کرد و کودکانی را از سراسر جهان به کار گرفت تا قول دهند که در هر یک از کشورهای خود یک میلیون درخت بکارند. طرح «گیاه برای سیاره» این دیدگاه را ترویج می‌دهد که هر درخت، سهمی در حفاظت از محیط زیست و آب و هوا دارد. همچنین نشان می‌دهد که هر کاشت درخت، اقدامی در راستای عدالت اجتماعی است. این سازمان
اقدامی در راستای عدالت اجتماعی است. این سازمان می‌گوید که اغلب کشورهای در حال توسعه هستند که بیشترین آسیب را از اثرات تغییرات اقلیمی می‌بینند، با وجود این واقعیت که آنها اغلب کمترین نقش را در ایجاد آن داشته‌اند. در فرهنگ سازمانی «گیاه برای سیاره»، هر درخت نمادی از عدالت اقلیمی است. تا آغاز سال ۲۰۱۱، کودکانی از بیش از ۹۳ کشور در این برنامه شرکت کردند. همزمان با رشد سازمان فلیکس فینکباینر، بنیانگذار این شرکت، در سال ۲۰۱۸ نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را دریافت کرد. پوشش رسانه‌ای، انتقاد و تکذیب.
را دریافت کرد. پوشش رسانه‌ای، انتقاد و تکذیب. مقاله‌ای متعلق به انجمن نشنال جئوگرافیک در سال ۲۰۱۷ پیشینه‌ای جامع از این سازمان و بنیانگذار آن، فلیکس فینکباینر، ارائه می‌دهد. در سال ۲۰۱۹، روزنامه "دی تسایت" مقاله‌ای منتشر کرد که ارقام کاشت منتشر شده و روش‌های مورد استفاده برای تعیین آنها را زیر سؤال می‌بُرد؛ انتقادهایی در مورد ترکیب داده‌های مربوط به درختان کاشته شده در طرح «گیاهان برای سیاره» با داده‌هایی که پیش از تأسیس این پروژه، از طریق اقدامات سازمان ملل کاشته شده بودند، مطرح شد. این طرح در سال ۲۰۱۱
ملل کاشته شده بودند، مطرح شد. این طرح در سال ۲۰۱۱ توسط سازمان ملل به «گیاهان برای سیاره» واگذار شد. جمع‌آوری داده‌ها در مورد کاشت بدون کنترل پیشین نیز مورد انتقاد قرار گرفت. در حال حاضر، ورودی‌های کاشت توسط داده‌های جغرافیایی پشتیبانی می‌شوند. در سال ۲۰۲۰، "دی تسایت" انتقاد خود را از سر گرفت. گفته می‌شود که هم کاشت درختان گزارش شده توسط «گیاه برای سیاره» و هم میزان بقای آنها «بعید» است که بالا باشد. شفافیت این سازمان نیز مورد انتقاد قرار گرفت، که در نتیجه آن، سازمان اعلام کرد که در آینده تمام داده‌ها،
آن، سازمان اعلام کرد که در آینده تمام داده‌ها، حقایق و ارقام را به‌طور شفاف آشکار خواهد کرد.
ملیسا ان هورتمن (؛ نام خانوادگی پیش از ازدواج: هالوپتزوک؛ ۲۷ مه ۱۹۷۰ – ۱۴ ژوئن ۲۰۲۵) وکیل آمریکایی و سیاستمدار حزب دموکرات-کارگر-کشاورز از شهرستان هنپین، مینه‌سوتا بود. او از سال ۲۰۰۵ تا زمان ترورش در سال ۲۰۲۵، نماینده مناطق شمالی کلان‌شهر توئین سیتیز در مجلس نمایندگان مینه‌سوتا بود. هورتمن از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ به‌عنوان رهبر اقلیت مجلس ایالتی و از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ به‌عنوان شصت و یکمین رئیس مجلس نمایندگان مینه‌سوتا فعالیت کرد. در طول دوران تصدی‌اش، او از سیاست‌های مربوط به حمل‌ونقل، حقوق محیط‌زیست، حقوق سقط
مربوط به حمل‌ونقل، حقوق محیط‌زیست، حقوق سقط جنین، اصلاح پلیس و کنترل سلاح حمایت کرد و نویسنده اصلی استاندارد انرژی خورشیدی ایالت بود. در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۵، هورتمن و همسرش در خانه‌شان در بروکلین پارک، مینه‌سوتا ترور شدند. مظنون این حادثه، ونس لوتر بولتر، ۵۷ ساله، شناسایی شد&lt;ref name="axios/20250614220932"&gt;&lt;/ref&gt; که گفته می‌شود در همان روز در یک تیراندازی مرتبط، قصد ترور سناتور ایالتی مینه‌سوتا، جان هافمن، را نیز داشت. بولتر پس از یک عملیات تعقیب و گریز دستگیر شد.
تکنوگایانیسم (به انگلیسی: Technogaianism؛ واژه‌ای مرکب از «تکنو» به معنای فناوری و «گایان» به معنای فلسفهٔ گایا) یک موضع سبز روشن در قبال محیط زیست است که از تحقیق، توسعه و استفاده از فناوری‌های نوپدید و آینده برای کمک به احیای محیط زیست زمین حمایت فعال می‌کند. طرفداران فناوری استدلال می‌کنند که توسعه فناوری ایمن، پاک و جایگزین باید هدف مهم محیط زیست‌گرایان و محیط زیست‌گرایی باشد. فلسفه. معمولاً، محیط زیست‌گرایان رادیکال این دیدگاه را دارند که هر فناوری لزوماً محیط زیست را تخریب می‌کند و بنابراین احیای محیط
محیط زیست را تخریب می‌کند و بنابراین احیای محیط زیست تنها با کاهش اتکا به فناوری امکان‌پذیر است. در مقابل، تکنوگایانیست‌ها معتقدند که فناوری با گذشت زمان پاک‌تر و کارآمدتر می‌شود و لزوماً به ضرر محیط زیست پیش نمی‌رود. یکی از نمونه‌های مورد استفاده، پیل‌های سوختی هیدروژنی است. به‌طور مستقیم‌تر، آنها استدلال می‌کنند که چیزهایی مانند نانوفناوری و زیست‌فناوری می‌توانند مستقیماً تخریب محیط زیست را معکوس کنند. برای مثال، نانوفناوری مولکولی می‌تواند زباله‌های موجود در محل‌های دفن زباله را به مواد و محصولات مفید
در محل‌های دفن زباله را به مواد و محصولات مفید تبدیل کند، در حالی که زیست‌فناوری می‌تواند به میکروب‌های جدیدی منجر شود که زباله‌های خطرناک را می‌بلعند. در حالی که بسیاری از فعالان محیط زیست هنوز هم ادعا می‌کند که "بخش عمدهٔ " فناوری برای محیط زیست مضر است، تکنوگایانیست‌ها استدلال می‌کنند که تا همین اواخر، بهره‌برداری بی‌رحمانه از محیط زیست به نفع بشریت بوده است، و دقیقاً از درک فعلی از سیستم‌های تکاملی پیروی می‌کنند؛ وقتی عوامل جدید (مانند گونه‌های خارجی یا زیرگونه‌های جهش‌یافته) وارد یک اکوسیستم می‌شوند،
زیرگونه‌های جهش‌یافته) وارد یک اکوسیستم می‌شوند، تمایل دارند مصرف منابع خود را به حداکثر برسانند تا اینکه: "الف)" به تعادلی برسند که فراتر از آن نتوانند به رشد بی‌وقفه ادامه دهند، یا "ب)" منقرض شوند. در این مدل‌ها، غیرممکن است که چنین عاملی بتواند محیط میزبان خود را بههٔ طور کامل نابود کند، اگرچه ممکن است قبل از ریشه‌کنی نهایی، دگرگونی‌های زیست‌محیطی عمده‌ای را تسریع کنند. تکنوگایانیست‌ها معتقدند که بشریت در حال حاضر دقیقاً به چنین آستانه‌ای رسیده است و تنها راه برای ادامه پیشرفت تمدن بشری، پذیرش اصول
تنها راه برای ادامه پیشرفت تمدن بشری، پذیرش اصول تکنوگایانیسم و محدود کردن بهره‌برداری‌های استثماری از منابع طبیعی در آینده و به حداقل رساندن توسعهٔ ناپایدار بیشتر است، در غیر این صورت با انقراض گسترده و مداوم گونه‌ها روبه‌رو خواهیم شد. اثرات مخرب تمدن مدرن باید با راه‌حل‌های تکنولوژیکی، مانند استفاده از انرژی هسته‌ای، کاهش یابد. علاوه بر این، طرفداران فن‌آوری استدلال می‌کنند که تنها علم و فن‌آوری می‌توانند به بشریت کمک کنند تا از خطراتی که تمدن، انسان‌ها و سیارههٔ زمین را تهدید می‌کند، مانند یک رویداد
و سیارههٔ زمین را تهدید می‌کند، مانند یک رویداد احتمالی برخورد سیارک، آگاه شود و احتمالاً اقدامات متقابلی را برای آنها توسعه دهد. جیمز هیوز، جامعه‌شناس از والتر تروت اندرسون، نویسندهٔ کتاب "حاکمیت بر تکامل: ماجراجویی‌های بیشتر حیوان سیاسی"، به عنوان یکی از فیلسوفان سیاسی تکنوگایایی؛ استدلال می‌کند که تکنوگایانیسم به کار رفته در مدیریت منبع زیست‌محیطی در نوشته‌های آشتی بوم‌شناسی مانند کتاب "بوم‌شناسی برد-برد: چگونه گونه‌های زمین می‌توانند در میانهٔ فعالیت‌های انسانی زنده بمانند" نوشتهٔ مایکل روزنتسویگ یافت
انسانی زنده بمانند" نوشتهٔ مایکل روزنتسویگ یافت می‌شود؛ و جنبش طراحی ویریدیایی بروس استرلینگ را یک ابتکار عمل نمونهٔ تکنوگایایی می‌داند.