payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود و طبق گزارش‌ها، تولد این فرزند برای ماری آنتوانت استرس‌زا بود، زیرا در آن زمان مشتاق به انجام ازدواج خود و نگران نداشتن فرزند بود. پس از این تولد، ماری آنتوانت به دلیل اینکه خودش فرزندی به دنیا نیاورده بود، مورد آزار و اذیت عموم قرار گرفت. سال بعد، ماریا ترزا دختری به نام سوفی به دنیا آورد که به عنوان مسن‌ترین شاهزاده خانم مجرد دربار به مادمازل معروف بود. او در سن هفت سالگی در سال ۱۷۸۳ درگذشت. پسر دوم او، شارل فردیناند، دوک بری، در سال ۱۷۷۸ به دنیا آمد. آخرین فرزند او، ماری ترز دارتوا، که احتمالاً به
آخرین فرزند او، ماری ترز دارتوا، که احتمالاً به نام مادرش نامگذاری شده بود، در حالی که دربار در شوازی-لو-روآ بود، در سن ۶ ماهگی درگذشت. قبل از جلسه شورای عمومی املاک، هر یک از اعضای خانواده سلطنتی علناً با اشعار افتراآمیزی مورد تمسخر قرار گرفتند که در آن ادعا می‌شد ماریا ترزا فرزند نامشروعی به دنیا آورده است. تبعید. ماریا ترزا پس از فتح باستیل در ۱۴ ژوئیه ۱۷۸۹، که آغاز انقلاب فرانسه بود، به همراه همسرش فرانسه را ترک کرد و به زادگاهش ساووی پناه برد. او یک هفته پس از همسرش با سی نفر همراه، آنجا را ترک کرد و
پس از همسرش با سی نفر همراه، آنجا را ترک کرد و از آنجایی که در رابطه با سفرش، دارایی‌هایش را فروخته بود، بیانیه رسمی این زوج مبنی بر بازگشت در بهار مورد تردید قرار گرفت. هنگامی که همسرش در سال ۱۷۹۱ ساووی را ترک کرد، او در آنجا ماند و این زوج تا آخر عمر جدا از هم زندگی کردند. کنت آرتوا از دادن اجازه به او برای ماندن یا ملاقات با همسرش خودداری کرد، حتی از شرکت او در عروسی پسرش، دوک آنگولم، با ماری ترز فرانسه در میتاو، خودداری کرد. کمی پس از عزیمت شوهرش، دو پسرش نیز ساووی را برای خدمت در ارتش مهاجران کنده ترک
نیز ساووی را برای خدمت در ارتش مهاجران کنده ترک کردند. ماریا ترزا پس از اینکه شوهر و پسرانش او را در ساووی ترک کردند، بسیار غمگین و اندوهگین توصیف شده است و بنا به گزارش‌ها، به راهبه شدن فکر می‌کرد. خواهر شوهرش، کلوتیلد، او را متقاعد کرد که وارد صومعه نشود، زیرا به حس وظیفه‌شناسی او نسبت به فرزندانش استناد می‌کرد و ماریا ترزا بعداً از کلوتیلد به خاطر این موضوع قدردانی کرد. در سال ۱۷۹۲، خواهرش ماری ژوزفین در تورین به او پیوست. حضور آنها در ساووی از نظر سیاسی حساس بود، زیرا روابط بین فرانسه و ساووی را مختل
حساس بود، زیرا روابط بین فرانسه و ساووی را مختل می‌کرد. در آوریل ۱۷۹۶، هنگامی که ساووی در جریان لشکرکشی‌های ایتالیا در جنگ‌های انقلاب فرانسه، توسط فرانسه تحت فرماندهی ناپلئون بناپارت شکست خورد، ماریا ترزا و خواهرش ماری ژوزفین، همزمان با عزیمت شوهر ماری ژوزفین از ورونا، تورین را به مقصد نووارا ترک کردند. در حالی که خواهرش به اتریش ادامه داد، ماریا ترزا دعوت پدرش را برای بازگشت به تورین پس از صلح بین فرانسه و ساووی در ماه مه پذیرفت. در دسامبر ۱۷۹۸، هنگامی که پیمونت به فرانسه ضمیمه شد، ماریا ترزا به همراه
که پیمونت به فرانسه ضمیمه شد، ماریا ترزا به همراه ندیمه‌اش به گراتس در اتریش رفت، جایی که به او اجازه اقامت داده شد و در سال ۱۸۰۵ در آنجا درگذشت. از آنجا که او قبل از پادشاه شدن همسرش درگذشت، کنتس آرتوا باقی ماند. او در آرامگاه امپراتوری در نزدیکی کلیسای جامع گراتس به خاک سپرده شد.
پیتر اول، کنت ساووی (; ۱۰۴۸ – ۹ اوت ۱۰۷۸) از حدود سال ۱۰۶۰ تا ۱۰۷۸، به همراه برادرش آمادئوس دوم ساووی، کنت ساووی و مرزبان تورین بود. او فقط به صورت اسمی حکومت می‌کرد، زیرا قدرت واقعی در دست مادرش، آدلاید شوش، بود. پتر در کنار آدلاید بر جلسات دادگاه ریاست می‌کرد و همچنین چندین فرمان کمک مالی را به همراه او و برادرانش آمادئوس دوم ساووی و اتو صادر کرد. کمی قبل از مرگش، پتر با اسقف کونیبرت تورین متحد شد تا راهب بندیکت دوم را از صومعه‌اش در سن میشل دلا کیوسا بیرون کند. پیشینه. به گفته ساموئل گویچنون مورخ، پیترو
کند. پیشینه. به گفته ساموئل گویچنون مورخ، پیترو در کتاب تاریخچه شجره‌نامه خاندان سلطنتی ساووی پسر ارشد کنت موریانا، آئوستا و شابلای، اودونه، و مارگراوین تورین و شوش، آدلاید، آدلاید، پسر ارشد کنت موریانا، اودونه، و مارگراوین تورین و شوش، آدلاید بود که از خاندان آریونیندو بود. دختر مارگرو تورین و شوش، اولدریکو مانفردی دوم و کنتس برتا دگلی اوبرتنگی بود که به گفته مورخ لودوویکو آنتونیو موراتوری دختر اوبرتو دوم، مارگرو میلان، تورتونا و جنوا بود. اودونه از ساووی چهارمین پسر کنت موریانا و چیابلس، اومبرتو اول
چهارمین پسر کنت موریانا و چیابلس، اومبرتو اول بیانکامانو و آنسیلیا یا آنسیلا از آئوستا بود، همان‌طور که در سند شماره تأیید شده است. زندگی‌نامه. مادرش، آدلاید شوش، در سومین ازدواج خود بود و ابتدا با هرمان، دوک سوابیا (۱۰۱۴–۱۰۳۸) ازدواج کرد، که طبق کرونیکن اتو فرایزینگ دومین پسر گیزلای سوابیا و ارنست اول، دوک سوابیا و پسرخوانده سوم امپراتور سالرا، همسر سوم امپراتور سالرا بود. پس از مرگ پدربزرگ پدری‌اش، اومبرتو، بین سال‌های ۱۰۴۷ و ۱۰۴۸، عمویش آمدئو، بزرگ‌ترین، جانشین او در تمام عناوین او شد. پس از مرگ عمویش،
جانشین او در تمام عناوین او شد. پس از مرگ عمویش، آمدئو، که پس از ۱۲ دسامبر ۱۰۵۱ رخ داد، و به گفته ساموئل گیچنون، در کلیسای جامع سن جیووانی دی موریانا به خاک سپرده شد. از آنجایی که پسر ارشد آمدئو، پسر عمویش اومبرتو، پیش از پدرش درگذشته بود و پسر دومش، آیمونه، روحانی بود (شاید او نیز پیش از پدرش درگذشته باشد)، عناوین او به پدرش، اودونه، رسید. طبق سند شماره هفتم از اسناد مربوط به کشیشی اولکس که تا سال ۱۳۰۰ جمع‌آوری و به ترتیب زمانی مرتب شده‌اند و به تاریخ ۱۰۵۷ است، پدرش، اودونه، و مادرش، آدلاید، به همراه
۱۰۵۷ است، پدرش، اودونه، و مادرش، آدلاید، به همراه پسرانشان پیترو، آمدئو و دخترانشان (اودو و اوکسور می آدالایسیس و فیلی می پتروس آدمدئوس و فیلی می)، به کلیسای اولکس کمک مالی کردند. پیترو در سال ۱۰۵۷، پس از مرگ پدرش، اودونه، که در جوانی، احتمالاً در سال ۱۰۵۷ درگذشت، به مقام کنت موریانا و کنت آئوستا رسید. طبق گفتهٔ رجستای کنت‌های ساووی، او در ۱۹ ژانویه در تورین درگذشت و تمام فرزندانش، تقریباً فرزندانش را به نیابت سلطنت همسرش، که کمی بیش از چهل سال داشت، واگذار کرد. جسد اودونه هنوز هم در کلیسای جامع سن جیووانی
کرد. جسد اودونه هنوز هم در کلیسای جامع سن جیووانی باتیستا در تورین آرمیده است. پتر فقط اسمی حکومت می‌کرد، زیرا قدرت در دست مادرش، آدلاید، بود که علاوه بر شوهرش، فرزندانش را نیز زنده گذاشت و عملاً قدرت را حفظ کرد، ابتدا نایب‌السلطنه پسرانش، پتر و آمدئو، و سپس نایب‌السلطنه برادرزاده‌اش، اومبرتو، تا زمان مرگش در سال ۱۰۹۱. اطلاعات کمی که در دست داریم نشان می‌دهد که او با اسقف آستیا بر سر مالکیت لا وتزا اختلاف داشت که به‌طور مسالمت‌آمیزی پایان یافت. طبق گفته مورخ سی. دبلیو. پرویته-اورتون در کتاب «تاریخ اولیه
سی. دبلیو. پرویته-اورتون در کتاب «تاریخ اولیه خاندان ساووی» (۱۰۰۰–۱۲۳۳)، پیتر همچنین در برخی درگیری‌های مسلحانه، با توافق اسقف تورین، کونیبرت، علیه راهبان صومعه سن میشل دلا چیوسا، درگیر شد. در ژوئیه ۱۰۷۸، پیتر به همراه مادرش، آدلاید، و برادرش، آمدئو، به صومعه نووالسا کمک مالی کردند، همان‌طور که در کتاب «کنت اومبرتو اول (بیانکامانو) و شاه آردوینو: تحقیقات و اسناد» گزارش شده است. این احتمالاً آخرین سندی است که او در آن ظاهر می‌شود. به گفته مورخ و تبارشناس مجارستانی، شابولکس د واجای، در کتاب «استودیوس
مجارستانی، شابولکس د واجای، در کتاب «استودیوس شجره‌نامه‌ها، هرالدیکوس وای نوبیلیاریوس»، هنگام صحبت از ملکه برتا آراگون، او اشاره می‌کند که مرگ پیتر خشونت‌آمیز بوده است (مشورتی در این مورد نشده است). مرگ پتر در ۹ اوت ۱۰۷۸ اتفاق افتاد. پس از مرگ پتر، مسئله جانشینی بین دخترش، آگنسه، و برادرش، آمدئو، مطرح شد. به نظر می‌رسد که این مسئله طبق قانون سالیک حل و فصل شده است، همان‌طور که مورخ دومنیکو کاروتی نیز در کتاب «کنت اومبرتو اول (بیانکامانو) و شاه آردوینو: تحقیقات و اسناد» به آن اشاره می‌کند. جانشین پتر، در
و اسناد» به آن اشاره می‌کند. جانشین پتر، در القابش، برادرش، آمدئو دوم، بود. خانواده. پتر در حدود سال ۱۰۶۵ با اگنس آکیتن ازدواج کرد. آنها دو دختر داشتند: پیتر در سال 1064 با آگنس از پویتو (یا اگنس آکیتن)، دختر کنت و دوک آکیتن، ویلیام هفتم، ازدواج کرد که توسط ساموئل گویچنون تأیید شد. اگنس بیوه و دختر ویلیام هفتم آکیتن بود، زیرا در آن سال ویلیام هشتم آکیتن هنوز زنده بود، در حالی که ویلیام ششم آکیتن حدود 45 سال بود که مرده بود و به سختی می توانست پدر آگنس باشد که در سال 1083 حدود 35 سال داشت. همسر ویلیام هفتم،
در سال 1083 حدود 35 سال داشت. همسر ویلیام هفتم، ارمسیندا بود که اجدادش ناشناخته هستند (طبق گفته مورخ فرانسوی)، متخصص در تبارشناسی شخصیت‌های دوران باستان و اوایل قرون وسطی، کریستین ستیپانی دختر برنارد دوم، کنت بیگور و همسر اولش، کلمنس بود.
فیلیستروکی یک خانوادهٔ تاریخی فلورانسی است که از ۱۷۲۰ به‌صورت مستمر تا به امروز برای دنیای نمایش، کلاه‌گیس می‌سازد. تاریخچه. این قدیمی‌ترین کارگاه موجود در فلورانس است که به‌طور پیوسته از پدر به پسر منتقل شده است. در آن زمان، در خیابان دل فوسو، که به یاد یک خندق در کنار بخشی از حلقه قدیمی دیوار شهر و مجاور پشت اوراتوریو دی سان نیکولو دل چپو ساخته شده بود، ساختمانی شکل گرفت که اکنون کارگاه را در خود جای داده است. این ساختمان در طول قرن‌ها بدون تغییر باقی مانده و در برابر دو سیل ۳ نوامبر ۱۸۴۴ و سیل ۴ نوامبر
و در برابر دو سیل ۳ نوامبر ۱۸۴۴ و سیل ۴ نوامبر ۱۹۶۶ مقاومت کرده است. فعالیت این کارگاه در دوره‌ای آغاز شد که یک آرایشگر همزمان کلاه‌گیس‌ساز، داروساز، «دندان‌پزشک»، خون‌گیر، عطرساز، موآرای و آرایشگر صحنه برای مرد و زن بود. در این دوره، کلاه‌گیس که میراث قرن هفدهم و در حال تکامل بود، توسط اشراف، بانوان، شوالیه‌ها و خدمتکاران استفاده می‌شد. برای درک تاریخی فعالیت کارگاه در آن زمان کافی است به فیگارو، معروف‌ترین آرایشگر تمام اعصار، اشاره کرد. به‌طور هم‌زمان، نیازهای رو به رشد صحنه‌ای باعث شد کارگاه به سمت
نیازهای رو به رشد صحنه‌ای باعث شد کارگاه به سمت تئاتر توسعه یابد. حتی در آن زمان، حضور فیلیستروکی در بزرگ‌ترین تئاترهای ایتالیا و بسیاری از فضاهای صحنه‌ای فلورانس ثبت شده بود، برخی از این مکان‌ها اکنون «از بین رفته» یا به مرور زمان تغییر یافته‌اند، مانند تئاتر دل کوکومرو که در ۱۸۵۹ به تئاتر نیکولینی تبدیل شد، تئاتر بورگو اوگنیسانتی در خیابان هم‌نام، تئاتر کوارکونیا (ملی) در خیابان دی چیماتوری، تئاتر پولیتما که بعداً تئاتر کوموناله شد، تئاتر پالگیانو که اکنون تئاتر وردی است، و بعدها تئاتر لا فیابا و تئاتر
تئاتر وردی است، و بعدها تئاتر لا فیابا و تئاتر در خیابان لورا. از آغاز فعالیت تا امروز، کارگاه کلاه‌گیس و گریم هنرمندان و گروه‌های اجرایی مهم تئاتر پرگولا را تأمین کرده است، از جمله ارمته زاکونی، ادواردو د فیلیپو، جورجیو آلبرتازی، آنا پروکلمر، رومولو والی، Alberto آلبرتو لیونلو، روسلا فالک، جورجو د لولو؛ و همچنین «آکادمی کوچک» که توسط تئا د سراس و دینو پارتّتی تأسیس شده بود. تعداد زیادی از تئاترهای مهم نیز شاهد حضور فیلیستروکی پشت صحنه بوده‌اند: تئاتر لا اسکالا، تئاتر کوموناله فلورانس و بولونیا، سن کارلو،
تئاتر کوموناله فلورانس و بولونیا، سن کارلو، لا فنیچه، پترزللی، تئاتر جنوا، پیچولو میلان، و همچنین تئاتر متروپولیتن نیویورک و اپرا بوستون. بسیاری از شخصیت‌های برجستهٔ تئاتر دراماتیک، موسیقی و رقص و همچنین گروه‌های جوان و کمتر شناخته‌شده نیز با این کارگاه همکاری داشته‌اند. از جملهٔ مشهورترین خوانندگان اپرا می‌توان به Maria Callas (که در فیلم مدا اثر پازولینی از کلاه‌گیس فیلیستروکی استفاده کرد)، رناتا تبالدی، فدورا باربیری، تیتو گوببی، آلفردو کراوس، ماریو دل موناکو Monaco، پیرو کاپوچیلی، لوچیانو پاواروتی،
موناکو Monaco، پیرو کاپوچیلی، لوچیانو پاواروتی، اتوره باستیانینی، جینو بکی، آلدو رجیولی، و بسیاری دیگر اشاره کرد. از نخستینجشنواره موسیقی ماه مه در فلورانس که در ۲۳ آوریل ۱۹۳۳ با "نابوکو" آغاز شد، فیلیستروکی با معروف‌ترین کارگردانان و طراحان صحنه (مانند جورجو د کیریکو، ماکاری، فلیچه کازوراتی) در اجرای نمایش‌های باشکوه همکاری کرد؛ از جمله "خواب نیمه‌شب تابستان" در باغ زیبای بابولی در ۱۹۳۳ و "غول‌های کوهستان" نیز در بابولی در میجو موزه فلورانس ۱۹۳۷. این همکاری تا امروز ادامه دارد، از جمله با فرانکو زفیرلی
تا امروز ادامه دارد، از جمله با فرانکو زفیرلی برای "تراویاتا" در ۱۹۸۵ و برای "اورفئوس" اثر Montevکلودیو مونته‌وردی با موسیقی لوسیانو بریو و صحنه و لباس پیر لوئیجی پیزی، اجرا شده در حیاط کاخ پیتی. در ۱۹۳۶ کارگاه فیلیستروکی در تئاتر رجیو پارما با آثار "آندره شنیه"، "ترفندهای برتولدو" (اثر لوییجی زانکارینی با موسیقی لوییجی فراری ترکاته), "کارمن"، "فرانچسکا دا ریمنی"، "ماریا ایجیاسیاآ" و "جیانی اسکیکی" حضور داشت. با ظهور اولین تولیدات سینمایی، فیلیستروکی با اولین استودیوهای واقعی سینمایی در ایتالیا برای "برادر
استودیوهای واقعی سینمایی در ایتالیا برای "برادر فرانچسکو" با بازی آلبرتو پاسکوالی در ۱۹۲۶ همکاری کرد. بعدها، در ۱۹۳۴ با تأسیس استودیوهای تیرنیا توسط جواکینو فورزانو، در تولید فیلم‌های متعددی شرکت داشت. فعالیت فیلیستروکی در دنیای سینما و تلویزیون تا امروز ادامه دارد و با کارگردانان و بازیگران مشهور همکاری می‌کند، مانند تاکشی کیتانو در "داستان سه شهر" که در آن کیتانو نقش نیکولو ماکیاولی را بازی کرد؛ فیلمبرداری بین فلورانس و رم برای شبکهٔ ژاپنی TBS انجام شد.
تاریخ پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱ با اعلام پادشاهی ایتالیا آغاز شد و در ۱۹۴۶ با تولد جمهوری ایتالیا به پایان رسید. اتحاد ایتالیا (۱۸۴۸–۱۸۶۱). ریسورجیمِنتو. آغاز مسئله ملی ایتالیا و بیداری سیاسی که مقدمهٔ بحث آن شد، را باید به انقلاب فرانسه و وقایعی که در زمینهٔ عصر ناپلئونی رخ داد نسبت داد. در دورهٔ بازسازی سلطنتی، نگرانی‌های روشنفکران و بخشی از نجیب‌زادگان و بورژوازی عمدتاً به دنبال برنامه‌ای برای اتحاد ملی نبود، بلکه به مجموعه‌ای از درخواست‌های لیبرال و قانون اساسی متمرکز بود. طبقهٔ حاکم ایتالیا، که دوران
اساسی متمرکز بود. طبقهٔ حاکم ایتالیا، که دوران ناپلئونی و اصلاحات آن را تجربه کرده بود، حساسیت بالایی نسبت به سازماندهی دولت، انتخاب کارمندان دولتی و تدوین عدالت داشت. این تجربیات با تجربیات روشن‌گری مطلقه نیز ترکیب می‌شد. نسل‌های جدید که در حساسیت رمانتیک رشد یافته بودند و گاهی عضو انجمن‌های مخفی مانند کربونری بودند، خواهان اصلاحات رادیکال‌تر و دموکراتیک بودند. این درخواست‌ها، با این حال، کم‌جزئیات بودند زیرا از بخش‌هایی از جامعه با توان مالی محدود و بنابراین ظرفیت فرهنگی کمتر ناشی می‌شدند. رادیکالیسم
ظرفیت فرهنگی کمتر ناشی می‌شدند. رادیکالیسم آن‌ها موفق شد به بورژوازی کوچک و متوسط در شهرها نفوذ کند، در حالی که در روستاها اثر کلیسای کلیسا و بزرگان محلی محسوس بود. مسئلهٔ اتحاد به صراحت توسط جوزپه ماتزینی (۱۸۰۵–۱۸۷۲) در دههٔ ۱۸۳۰ مطرح شد. سازمان جوان ایتالیا که او تأسیس کرد، فراتر از محدودیت‌های سازمان‌های مخفی پیشین بود و تقریباً شبیه یک حزب دموکرات و جمهوری‌خواه ظاهر می‌شد. فعالیت مازینی از نظر تعداد تأثیر کمی داشت، اما از نظر نمادین بسیار مهم بود. اوایل دههٔ ۱۸۴۰، چشم‌انداز اتحاد ملی غیرواقعی به نظر
دههٔ ۱۸۴۰، چشم‌انداز اتحاد ملی غیرواقعی به نظر می‌رسید، تا جایی که چزاره بالبو در ۱۸۴۳ آن را «کودکانه، رؤیایی برای شاگردان سخنور، شاعران معمولی، یا سیاستمداران کارگاهی» توصیف می‌کرد. هدفی که واقع‌بینانه‌تر به نظر می‌رسید، فدراسیون یا کنفدراسیونی از دولت‌ها بود. لیبرال‌های معتدل عموماً رویکردی عملی داشتند و به دنبال راه‌حل‌های مصالحه‌ای با دولت‌های موجود در شبه‌جزیره بودند. آن‌ها همچنین حساسیت بالایی نسبت به مسائل اقتصادی داشتند و افزایش بازار را مد نظر داشتند، مشابه زولورین در آلمان. برخلاف روند وحدت
داشتند، مشابه زولورین در آلمان. برخلاف روند وحدت آلمان، نقش دموکرات‌ها در ایتالیا بسیار قابل توجه بود، حتی اگر در نتایج نهایی اقلیت محسوب می‌شدند. اقدامات بخشی از دموکرات‌ها چنان گسترده بود که در بسیاری موارد «دولت مقاوم ساردنی مجبور به پیشروی بسیار فراتر از نیت واقعی خود شد». بنابراین روند اتحاد ایتالیا باید به عنوان جمعی از خواسته‌های گاه ناسازگار، یعنی خواسته‌های «حزب نظم» و «حزب عمل» در نظر گرفته شود. انتخاب پیو نهم به مقام پاپ، همراه با اصلاحات او، اجازه داد تا درخواست‌های میهن‌پرستانه و لیبرال حتی در
داد تا درخواست‌های میهن‌پرستانه و لیبرال حتی در روستاها و در میان روحانیون نیز جریان پیدا کند، اما تکه‌تکه بودن جامعهٔ ایتالیا مسئلهٔ ملی را به مراکز شهری و طبقات تحصیل‌کرده محدود کرد. پایهٔ توافق میان جبهه‌های سیاسی مختلف ایتالیا بر دو عنصر استوار بود: عبور از استبداد و استقلال از بیگانه. نقطهٔ عطف، آغاز شورش ضد اتریشی در میلان (پنج روز میلان، ۱۸–۲۲ مارس ۱۸۴۸) با مداخلهٔ پادشاه ساردینیا کارلو آلبرتو بود. جنگ علیه اتریش (جنگ استقلال اول ایتالیا), که برای مدتی کوتاه با مشارکت دولت پاپ و پادشاهی دو سیسیل
مدتی کوتاه با مشارکت دولت پاپ و پادشاهی دو سیسیل همراه بود، ضعف جبههٔ معتدل و نئوگلف را آشکار ساخت. کارلو آلبرتو در نبرد کاستوزا و سپس در نبرد نووارا شکست خورد و مجبور شد به نفع ویتوریو امانوئله دوم کناره‌گیری کند. در مواجهه با این شکست‌ها، مازینی از تبعید بازگشت و به شکل‌گیری جمهوری روم موقت کمک کرد، که اگرچه کوتاه‌مدت بود، ارزش نمادین بالایی داشت، همانند مقاومت قوی جمهوری سن مارکو تازه‌تأسیس. با این حال، پادشاه جدید تصمیم گرفت نظام قانون اساسی را حفظ کند. آزادی مطبوعات و عقیده که توسط پادشاهی تضمین شده
آزادی مطبوعات و عقیده که توسط پادشاهی تضمین شده بود، باعث شد بسیاری از میهن‌پرستان پس از ۱۸۴۸ به تورین مهاجرت کنند. پیه‌مونته، ابتدا با ماسیمو دازتلیو و سپس با کامیلو بنسو، کنت کاورو، به عنوان تنها دولت ایتالیایی توانمند در مقابله با سلطهٔ اتریش و نمونه‌ای از پیشرفت اقتصادی و مدنی ظاهر شد. همان‌طور که روزاریو رومئو یادآوری می‌کند، سیاست کاورویی توانست حتی «آن طبقات از بورژوازی کوچک شامل مالکین و کارآفرینان، دهقانان اجاره‌ای، نیمه‌مالکان و حرفه‌ای‌ها، که تاکنون نسبت به ترقی‌خواهی اشرافی معتدلین بدبین و
تاکنون نسبت به ترقی‌خواهی اشرافی معتدلین بدبین و مخالف بودند» را به خود نزدیک کند. در ابتدا، کاورو تنها به گسترش پادشاهی ساردینیا در شمال علاقه‌مند بود. اگرچه او در چارچوب تاریخ‌نگاری نمایندهٔ عقلانیت دولتی در تقابل با ایده‌آل‌های دموکراتیک و مردمی مازینی بود، در واقع کاورو توانست با انعطاف وقایع را تحلیل کند و وقتی نوبت به حمله به پادشاهی ناپل رسید، بدون تردید اقدام عملی انجام داد. کاورو و مازینی، هرچند از نظر ایدئولوژیک ناسازگار بودند، هر دو در پیشبرد روند اتحاد ایتالیا نقش تعیین‌کننده داشتند. یک گام
روند اتحاد ایتالیا نقش تعیین‌کننده داشتند. یک گام اساسی، مشارکت پادشاهی ساردینیا در جنگ کریمه بود: کاورو توانست مسئلهٔ ملی ایتالیا را در مجمع بین‌المللی (کنگره پاریس ۱۸۵۶) مطرح کند. در پاریس، کاورو دریافت که بریتانیا و فرانسه نسبت به لیبرال‌های ایتالیایی خوش‌سود یا حداقل بردبار هستند، و در عین حال نسبت به بوربون‌های ناپل و پادشاهی دو سیسیلشان که عقب‌مانده به نظر می‌رسید، خصومت دارند؛ این موضوع به ویژه از دید ویلیام گلدستون مشهود بود و کاورو آن را عامل مستقیم بی‌ثباتی و خطرات انقلابی دانست. پس از ترور فلیچه
بی‌ثباتی و خطرات انقلابی دانست. پس از ترور فلیچه اورسینی (۱۴ ژانویه ۱۸۵۸)، کاورو موفق شد حمایت ناپلئون سوم را در صورت اعلام جنگ از سوی اتریش به دست آورد. در ۲۰ ژوئیه ۱۸۵۸، کاورو و ناپلئون سوم به‌طور مخفیانه در پلومبیه ملاقات کردند و شرایط حل مسئلهٔ ایتالیا را تدوین نمودند؛ این «توافق‌های پلومبیه» شامل ایجاد سه پادشاهی بود: یکی در شمال شامل پدمنتو، لمباردی، ونتو، امیلیا و رومانی تحت سلطهٔ ساویا؛ یک پادشاهی در ایتالیا مرکزی به یک شاهزادهٔ فرانسوی (ژروم ناپلئون) واگذار می‌شد؛ و یک پادشاهی جنوبی که ناپلئون
واگذار می‌شد؛ و یک پادشاهی جنوبی که ناپلئون مایل بود به فرزند ژواکم مورات سپرده شود. یک مانور دیپلماتیک-نظامی (با Ultimatum اتریش در ۲۳ آوریل ۱۸۵۹) به کاورو امکان داد تا جنگ استقلال دوم ایتالیا را آغاز کند. نیروهای فرانسوی-ساردینیایی در نبرد ماژنتا پیروز شدند و ایتالیا مرکزی، از توسکانی تا اومبریا، شورش کرده بود، که ناپلئون سوم را وادار به امضای آتش‌بس ویلافرانکا کرد. تنها لمباردی به پادشاهی ساردینیا واگذار شد و کاورو استعفا داد. با کناره‌گیری یک‌جانبهٔ ناپلئون سوم، توسکانی، پارما و مودنا باید مجدداً
ناپلئون سوم، توسکانی، پارما و مودنا باید مجدداً مقامات قانونی که از آنها رهایی یافته بودند را می‌پذیرفتند. با این حال، دولت‌های موقت ایتالیا مرکزی که در این میان ارتش خود را به فرماندهی جوزپه گاریبالدی و مانفردو فانی سازماندهی کرده بودند، تحت فشار بتینو ریکازولی قرار گرفتند و خواستار الحاق به پادشاهی ساردینیا شدند. ناپلئون سوم قادر به مداخله نبود. بریتانیا و پروس از شکل‌گیری یک دولت ایتالیایی که بتواند از نفوذ فرانسه خارج شود، استقبال می‌کردند. در مارس ۱۸۶۰، کاورو با فشارهای بریتانیایی و فرانسوی به قدرت
کاورو با فشارهای بریتانیایی و فرانسوی به قدرت بازگشت، برخلاف میل ویتوریو امانوئله. حل رفراندوم‌های ریسورجیمنتالی در توسکانی و امیلیا مطرح شد، که ناپلئون سوم نتیجهٔ آن را پذیرفت؛ همچنین نیس و سواویا با استفاده از ابزار رفراندوم به فرانسه واگذار شدند. پس از ویلافرانکا، تحریک‌کنندگان مازینی فعالیت خود را به جنوب متمرکز کردند، به ویژه از طریق اقدامات روزولینو پیلو و فرانچسکو کریسپی. پس از شورش پالرمو در آوریل ۱۸۶۰ ("شورش گانچا")، حزب عمل گاریبالدی را متقاعد کرد تا ارتشی متشکل از هزار داوطلب به سیسیل بفرستد.
تا ارتشی متشکل از هزار داوطلب به سیسیل بفرستد. ابتکار دموکراتیک بدین ترتیب موفقیت مهم دیگری داشت: بین ۵ و ۶ مارس ۱۸۶۰، از کوآرتو (جنوا)، حرکت موسوم به سپیدیشن دی میلی به سوی سیسیل آغاز شد. گاریبالدی، فرماندهٔ این سپیدیشن، در مارسالا فرود آمد، دیکتاتوری جزیره را به نام ویتوریو امانوئله بر عهده گرفت، در چندین نبرد ارتش دو سیسیل را شکست داد، از تنگه مسینا عبور کرد و اوایل سپتامبر در آستانهٔ ناپل، پایتخت پادشاهی بوربون‌ها بود. سپیدیشن دی میلی «حمایت مخفی» ویتوریو امانوئله را به دست آورد، اما با تمام خصومت
امانوئله را به دست آورد، اما با تمام خصومت کاورو و معتدل‌ها مواجه شد. این ابتکار سریع دموکراتیک می‌توانست نتیجهٔ قانونی آیندهٔ پادشاهی را تحت‌الشعاع قرار دهد و فتح رم، که برای دموکرات‌ها هدف فوری بود، ممکن بود سبب یک حادثهٔ بین‌المللی شود. کاورو همچنین با یک اتحاد کامل سریع مخالف بود: او ترجیح می‌داد، دست‌کم برای مدتی، راه‌حلی که ساویا در شمال و بوربون در جنوب باشد، انتخاب شود تا دستاوردها تثبیت شده و از بروز اختلافات با قدرت‌های اروپایی جلوگیری گردد. جوزپه لا فارینا، که برای مقابله با طرح‌های دموکراتیک به
لا فارینا، که برای مقابله با طرح‌های دموکراتیک به جنوب فرستاده شد، توانست یک شورش معتدل در ناپل قبل از رسیدن گاریبالدی‌ها سازمان دهد، که البته شکست خورد. ترس‌های کاورو بی‌جا نبود. اگر دموکرات‌ها رم را فتح می‌کردند، خط مشی واحدگرایانه را بر خط الحاقی پیه‌مونتی تحمیل می‌کردند. افزون بر این، ممکن بود – مطابق خواست مازینی – یک مجمع مؤسسان تشکیل دهند و اتحاد را با ماهیتی جمهوری‌خواه و فدرالیستی پیش ببرند. با این حال، رادیکال‌ها این فرصت را غنیمت نشمردند و از حمایت شورش اجتماعی در سیسیل خودداری کردند. گذر
از حمایت شورش اجتماعی در سیسیل خودداری کردند. گذر سپیدیشن گاریبالدی توسط دهقانان سیسیلی به‌عنوان فرصتی برای برهم زدن نظم سنتی تعبیر شد و در سراسر سیسیل شورش‌های خشونت‌آمیز و تصاحب زمین شکل گرفت، به شیوهٔ رایج شورش کشاورزی. با این حال، رادیکال‌های شمالی عمدتاً سیاست‌مدار بودند و دغدغهٔ اجتماعی نداشتند. هرچند اقداماتی برای کاهش مالیات برای فقرا انجام شد، اما به شدت با هرگونه شورش دهقانان مخالفت کردند و از نجبا، بورژواهای لیبرال و اشراف حمایت نمودند (در این زمینه، حوادث برونته نمونهٔ شناخته‌شده‌ای از سرکوب
زمینه، حوادث برونته نمونهٔ شناخته‌شده‌ای از سرکوب دهقانان توسط گاریبالدی‌هاست). ترس از اینکه فرانسه یا اتریش ممکن است برای محافظت از پاپ پیوس نهم مداخله کنند و در نتیجه آنچه را که قبلاً برای اتحاد انجام شده بود، تضعیف کنند، کاوور را به مداخله واداشت. با تأیید فرانسه، ارتش پیدمونت مارکه و اومبریا را اشغال کرد. هنگامی که گاریبالدی در اوایل اکتبر ۱۸۶۰ بزرگ‌ترین پیروزی خود (نبرد ولتورنو) را به دست آورد، نیروهای ساووی در پادشاهی دو سیسیل مداخله کردند، در حالی که کاوور قانونی برای الحاق سرزمین‌های جدید تصویب
که کاوور قانونی برای الحاق سرزمین‌های جدید تصویب کرده بود. دموکرات‌ها مجبور شدند از پیشروی به سمت رم دست بکشند و همه‌پرسی فوری ۲۱ اکتبر را بپذیرند (به همه‌پرسی استان‌های سیسیل در سال ۱۸۶۰ و همه‌پرسی استان‌های ناپل در سال ۱۸۶۰ مراجعه کنید). مخالفت با همه‌پرسی در آن زمان به معنای مخالفت رادیکال‌ها با اتحاد بود. گاریبالدی مجبور شد شکست سیاسی را بپذیرد: پس از جلسه تیانو (۲۶ اکتبر)، او به زمین‌هایی که در سال ۱۸۵۵ در کاپررا، جزیره‌ای در شمال ساردینیا، خریداری کرده بود، عقب‌نشینی کرد. در ۴ نوامبر، مارکه و اومبریا
بود، عقب‌نشینی کرد. در ۴ نوامبر، مارکه و اومبریا با همه‌پرسی ضمیمه شدند. با اولین جلسه پارلمان ایتالیا در ۱۸ فوریه ۱۸۶۱ و متعاقباً اعلام پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، ویکتور امانوئل ساووی اولین پادشاه ایتالیا شد. با این حال، چندین تغییر نهادی باعث سردرگمی شد: پادشاهی جدید قانون اساسی خود را تصویب نکرد، بلکه قانون اساسی پادشاهی ساردینیا، یعنی اساسنامه آلبرتین، را به ارث برد. مجلس قانونگذاری جدیدی که در ۱۸ فوریه افتتاح شد، اولین مجلس نبود، بلکه هشتمین مجلس پس از شماره‌گذاری پادشاهی ساردینیا بود. پادشاه
پس از شماره‌گذاری پادشاهی ساردینیا بود. پادشاه جدید شماره‌گذاری سلسله‌ای ساووی‌ها را از زمان پادشاهی ساردینیا حفظ کرد، بنابراین ویکتور امانوئل همچنان ویکتور امانوئل دوم نامیده می‌شد. مضمون این اقدامات را می‌توان به تمایل لیبرال‌های پیدمونتی برای حذف سهم رادیکال‌ها در اتحاد حاصل شده نسبت داد. این امر همچنین از طریق انحلال ارتش جنوبی، نیروی مسلحی که توسط گاریبالدی بین سیسیل و کالابریا از هزار نفر اصلی تأسیس شده بود، رخ داد. تصمیم گرفته شد که این نیروی مسلح در ارتش ملی جدید ادغام نشود تا از پیوستن عناصر
در ارتش ملی جدید ادغام نشود تا از پیوستن عناصر دموکرات و جمهوری‌خواه به آن جلوگیری شود. نه تنها این، بلکه چندین نفر از گاریبالدی‌ها، در سال‌های بعد، تحت نظارت ویژه پلیس باقی ماندند. شرایط ایتالیا در زمان اتحاد. در مجموع، گذار از دوره پیش از اتحاد به دوره اتحاد با تداوم مشخص می‌شد. به جز تلاش برای مدرن‌سازی بخشی از طبقه حاکم، تقسیمات منطقه‌ای پیش از اتحاد، که زمانی توسط مرزهای ایالتی تعریف می‌شدند، در پادشاهی جدید ادامه یافت. علاوه بر تضاد اجتماعی-فرهنگی معمول بین شهر و روستا، پادشاهی جدید از تقسیمات بین
بین شهر و روستا، پادشاهی جدید از تقسیمات بین فرهنگ‌های مختلف، که ریشه در سرزمین داشتند و در تضاد مستقیم با خواسته‌های اتحاد بودند، رنج می‌برد. این تقسیمات همیشه در معرض خطر تبدیل شدن به تقسیمات سیاسی-ایدئولوژیک بودند. به‌طور خلاصه، ایتالیا یک تغییر سیاسی رادیکال را تجربه کرد که با بی‌تحرکی عمومی واقعیت‌های دولتی پیش از اتحاد پیوند خورده بود. طبقه حاکم لیبرال سال‌های اولیه پادشاهی، که از نظر ایدئولوژیکی بسیار همگن بود، خود را در حال پیگیری ساخت یک هویت ملی در یک واقعیت ارضی بسیار ناهمگن یافت. با این حال،
در یک واقعیت ارضی بسیار ناهمگن یافت. با این حال، این ساخت و ساز به دلیل این واقعیت که توسط اقلیت کوچکی، پیشگامان روند سیاسی و انتخاب نمایندگان، انجام می‌شد، با مانع مواجه شد: طبقات متوسط و صنعتگران مراکز شهری تنها تا حدی در این فرایند شرکت داشتند، در حالی که مشارکت توده‌های روستایی، هر چند پراکنده، حتی مورد استقبال طبقه حاکم قرار نگرفت. از نظر نهادی و قانونی، پادشاهی ایتالیا به عنوان گسترش پادشاهی ساردینیا پیکربندی شد و سنت پادشاهی مشروطه را ادامه داد. [ "" ] از همان ابتدا، دولت تازه تأسیس خود را در حال