payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اورسانمیکله، یا (؛ از کوتاه‌شدن عبارت توسکانی "Orto di San Michele"، به معنی "باغ" یا "باغچه آشپزخانه میکائیل") یک ساختمان شهرداری و کلیسا (ساختمان) در شهر فلورانس در ایتالیا است. ویژگی منحصربه‌فرد این بنا در معماری نه تنها به دلیل چندمنظوره بودن آن به عنوان بازار غلات، انبار غله و نمازخانه است، بلکه میشکان ساخته اورکانیا، که به اوج هنر معماری گوتیک ایتالیا شناخته می‌شود، و برنامه مجسمه‌سازی در چهار نما، که قدیس حامیان انجمن‌های اصلی فلورانس را نشان می‌دهد، نیز استثنایی است. این بنا شامل چندین نخستین اثر در
استثنایی است. این بنا شامل چندین نخستین اثر در مجسمه‌سازی مرمر و مجسمه برنزی و آثار جاودانه هنر رنسانس توسط لورنتسو گیبرتی، دوناتلو و نانی دی بانکو است. پیشینه تاریخی. در اواخر قرن سیزدهم، فلورانس دوره‌ای از شکوفایی و آرامش نسبی را تجربه کرد. طبقه متوسط در انجمن‌ها سازماندهی شد و در دو جناح سیاسی مخالف قرار گرفت: "گوئلف‌ها و گیبلین‌ها" که در نبرد با ارباب‌رعیتی اشرافیت قدرت را به دست آورده بودند، به پاپ وفادار بودند، در حالی که جناح دیگر به امپراتور مقدس روم وفادار بود. پس از وقایع مهم دهه ۱۳۶۰ و پس از
روم وفادار بود. پس از وقایع مهم دهه ۱۳۶۰ و پس از ۱۴۸۲، الیگارشی ثروتمندترین و قدرتمندترین انجمن‌ها بر شهر حکومت کرد. این انجمن‌ها شامل بانکداران، قضات و دفترخانه‌ها، تولیدکنندگان پارچه و بازرگانان بودند و نجیب‌زادگان که عضو انجمن‌ها نبودند، کنار گذاشته شدند. فلورانس شاهد رونق ساخت و ساز بود، با ساخت بناهای خصوصی، عمومی و کلیسایی و همچنین زیرساخت‌های جدید: کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره (۱۲۹۶)، کلیسای دومینیکن باسیلیکای سنت ماریا نولا (۱۲۹۴) و کلیسای فرانسیسکن سانتا کروچه (۱۲۹۵)، کاخ وکیو (۱۲۹۸)، بازسازی
سانتا کروچه (۱۲۹۵)، کاخ وکیو (۱۲۹۸)، بازسازی بادیا و سومین توسعه دیوارهای شهر (۱۲۹۴)، که شامل سانتیسیما آنونزیاتا و اگنیسانتی شد، و بازار غلات اورسانمیکله (۱۲۹۰) با وجود درگیری‌ها و جنگ‌های مکرر، سیلاب ۱۳۳۳ که چهار پل شهر را تخریب کرد، ورشکستگی دو بانک اصلی در ۱۳۴۶ و برداشت بد دو سال بعد، شدیدترین بحران، مرگ سیاه بود. نخستین ظهور آن در ۱۳۴۰ و شیوع فراگیر اروپایی در ۱۳۴۸، حدود نیمی از ۱۰۰٬۰۰۰ ساکن فلورانس را از بین برد.
کاپلا کولئونی (زبان ایتالیایی: "Cappella Colleoni") یک نمازخانه تدفینی رنسانس است که در سال ۱۴۷۶ به دستور بارتولومئو کولئونی به عنوان آرامگاه شخصی او ساخته شد، طراحی آن توسط جووانی آنتونیو آمادئو انجام شد و به سنت یوحنا تعمیددهنده اختصاص یافت. این کاپلا در میدان کلیسای جامع برگامو، در کنار باسیلیکای سنت ماریا ماجوره قرار دارد. تاریخ. این بنا به دستور بارتولومئو کولئونی به عنوان آرامگاه یادمانی خود ساخته شد و به سنت‌های ناتانائیل، مرقس و یحیی اختصاص یافت. ساخت آن بین سال‌های ۱۴۷۰ تا ۱۴۷۶ انجام شد اما به‌طور
آن بین سال‌های ۱۴۷۰ تا ۱۴۷۶ انجام شد اما به‌طور کامل تکمیل نشد و برخی کارها بعداً افزوده شدند. در ابتدا ساخت توسط دوست کوندوتیرو، معمار آلسیو آگلیاردی، نظارت شد که به عنوان عضو با طرف‌های ذینفع در تماس بود تا مجوزهای مختلف، هم مذهبی و هم شهرداری، لازم برای ساخت را دریافت کند. در مورد تاریخ‌ها، به ویژه سال آغاز ساخت، بحث‌هایی وجود دارد: برخی ۱۴۷۰ و برخی دیگر، مانند بلوتی، ۱۴۷۲ ذکر کرده‌اند. هر دو تاریخ قابل قبول است اگر به نویسنده قرن هفدهم، دوناتو کالوی، که در ۱ ژوئن ۱۴۷۰ نوشت "[...] امروز پایه‌های کاپلا
در ۱ ژوئن ۱۴۷۰ نوشت "[...] امروز پایه‌های کاپلا یا نمازخانه مجاور سنت ماریا ماجوره گذاشته شد، که توسط کاپیتان مشهور بارتولومئو در یاد همیشگی خود ساخته شد و آرامگاه باشکوه او بعداً در آنجا برپا گردید." با این حال، تمام اسناد رسمی مشاوره‌شده نشان می‌دهد تا ۱۴۷۲ هیچ کاری آغاز نشده بود. در ۶ مارس ۱۴۷۰، دختر مورد علاقه کوندوتیرو، مدا، فوت کرد و این امر می‌توانست انگیزه‌ای قوی برای ساخت آرامگاه فراهم کند، که نشان می‌دهد کالوی ممکن است تاریخی را ذکر کرده باشد که اگر واقعی نبوده، حداقل مورد نظر و با انگیزه کولئونی
واقعی نبوده، حداقل مورد نظر و با انگیزه کولئونی بوده است. با این حال، ساخت واقعی مجموعه یادمانی از سال ۱۴۷۲ با تخریب صندوقخانه کلیسا سنت ماریا ماجوره و ایوان جلوی آن آغاز شد. وجود این sacristy در ابتدای ۱۴۷۲ با درخواستی از سوی روسای کلیسا به کولئونی که "eum rogabant ne destrueret"، اثبات می‌شود.
خاندان بوربون-دو سیسیلی () شاخه‌ای از خاندان بوربون است که بیش از یک قرن در قرن‌های ۱۸ و ۱۹ بر جنوب ایتالیا و سیسیل حکومت کردند. این خاندان از طریق فیلیپ، دوک آنژو (که بعدها فیلیپ پنجم اسپانیا شد)، نوه کوچکتر لویی چهاردهم فرانسه (۱۶۳۸–۱۷۱۵) که سلسله بوربون را در سال ۱۷۰۰ در اسپانیا با نام فیلیپ پنجم (۱۶۸۳–۱۷۴۶) تأسیس کرد، از دودمان کاپتی‌ها به ارث رسیده است. در سال ۱۷۵۹، نوه کوچکتر شاه فیلیپ به پادشاهی‌های ناپل و سیسیل پیوست و به ترتیب فردیناند چهارم و فردیناند سوم (۱۷۵۱–۱۸۲۵) را از آن قلمروها به دست آورد.
سوم (۱۷۵۱–۱۸۲۵) را از آن قلمروها به دست آورد. نوادگان او تاج و تخت مشترک را که در سال ۱۸۱۶ به عنوان «پادشاهی دو سیسیل» ادغام شد، تا سال ۱۸۶۱ اشغال کردند و پس از آن از تبعید ادعای آن را کردند و خانواده بوربون-دو سیسیل موجود را تشکیل می‌دهند. جانشینی خاندان بوربون-دو سیسیل از سال ۱۹۶۰ مورد اختلاف بین خاندان ارشد کالابریایی، که در حال حاضر توسط شاهزاده پدرو، دوک کالابریا (متولد ۱۹۶۸) نمایندگی می‌شود، و خاندان جوان کاسترو، که در حال حاضر توسط شاهزاده کارلو، دوک کاسترو (متولد ۱۹۶۳) نمایندگی می‌شود، بوده است.
کاسترو (متولد ۱۹۶۳) نمایندگی می‌شود، بوده است. تلاش‌هایی برای آشتی در سال ۲۰۱۴ انجام شد، اما پس از آن، بحث و جدل در خانواده ادامه یافت، زیرا شاهزاده کارلو، دوک کاسترو، در سال ۲۰۱۶ قانون ارشدیت مطلق پسر را لغو کرد و با مخالفت با سنت جانشینی پسر در خاندان بوربون-دو سیسیلی، دختر ارشد خود را وارث خود قرار داد. نام. نام «بوربون-دو سیسیلی» (که گاهی اوقات به «بوربون-سیسیلی» خلاصه می‌شود) ترکیبی از تبار پدری (بوربون) و نام سرزمینی سابق آنها (دو سیسیلی) است. پادشاهی دو سیسیل. نام پادشاهی دو سیسیل از اتحاد پادشاهی
دو سیسیل. نام پادشاهی دو سیسیل از اتحاد پادشاهی سیسیل با پادشاهی ناپل (که پادشاهی شبه جزیره سیسیل نامیده می‌شود) توسط شاه آلفونسو پنجم آراگون در سال ۱۴۴۲ گرفته شده است. این دو از زمان نماز مغرب سیسیل در سال ۱۲۸۲ از هم جدا شده بودند. با مرگ شاه آلفونسو در سال ۱۴۵۸، پادشاهی‌ها بین برادرش جان دوم آراگون که سیسیل را در اختیار داشت و پسر نامشروعش فردیناند که پادشاه ناپل شد، تقسیم شدند. تاج و تخت‌های ناپل و سیسیل از نظر عملکردی از هم جدا ماندند، هرچند اغلب توسط یک پادشاه اداره می‌شدند، تا زمان اتحاد رسمی آنها در
پادشاه اداره می‌شدند، تا زمان اتحاد رسمی آنها در سال ۱۸۱۶. هنگامی که شاهزاده فردیناند پیوس در سال ۱۹۶۰ درگذشت، هیچ فرزند ذکوری از خود به جا نگذاشت و دو شاخه از خانواده ادعای حق جانشینی او به عنوان رئیس خاندان را داشتند. فردیناند پیوس هفت برادر کوچکتر داشت. در زمان مرگ فردیناند پیوس در سال ۱۹۶۰، برادر بزرگتر، کارلوس (۱۸۷۰–۱۹۴۹) فوت کرده بود، اما فرزندانی از خود به جا گذاشته بود. برادر بعدی که زنده ماند، رانیری (۱۸۸۳–۱۹۷۳) بود. طبق قانون ارشدیت، ریاست معمولاً از طریق کارلوس به پسرش آلفونسو منتقل می‌شد.
از طریق کارلوس به پسرش آلفونسو منتقل می‌شد. رانیری ادعای آلفونسو را با این استدلال که کارلوس هنگام اجرای قانون کن در سال ۱۹۰۰، در انتظار ازدواجش در سال بعد با مرسدس، پرنسس آستوریاس، وارث احتمالی تاج و تخت اسپانیا، از هرگونه ادعایی بر جانشینی دو سیسیلی از سوی خود و وراثش صرف نظر کرده بود، به چالش کشید. آلفونسو تفسیر متفاوتی از قانون کن ارائه داد و آن را تنها در صورتی مؤثر دانست که کارلوس به تخت سلطنت اسپانیا برسد. او همچنین این موضع را اتخاذ کرد که قانون کن طبق قوانین جانشینی خود خاندان دو سیسیلی نامعتبر
طبق قوانین جانشینی خود خاندان دو سیسیلی نامعتبر است، زیرا این قوانین تنها یک دلیل خاص برای انصراف ارائه می‌دهند و آن در صورتی است که تاج و تخت اسپانیا و دو سیسیلی در یک نفر متحد شود - که از سال ۱۷۵۹ اتفاق نیفتاده است. علیرغم تحقیقات پنج نهاد عالی دولت اسپانیا که به اتفاق آرا به این نتیجه رسیدند که مدعی مشروع، مرحوم اینفانته کارلوس، دوک کالابریا، است، خاندان جوان همچنان ادعای خود را ادامه می‌دهد. در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۴، نمایندگان دو شاخه رقیب، شاهزاده کارلو (از نسل کاسترو) و شاهزاده پدرو، که در آن زمان دوک نوتو
کاسترو) و شاهزاده پدرو، که در آن زمان دوک نوتو (از نسل کالابریا) بود، به‌طور مشترک تعهد آشتی نسبی را امضا کردند. این سند هر دو شاخه را به عنوان اعضای یک خاندان به رسمیت شناخت و هر دو را متعهد کرد که به دنبال آشتی و توافق بیشتر باشند، در عین حال عناوینی را که در آن زمان توسط هر شاخه ادعا می‌شد، به رسمیت شناخت. در مراسم عشای ربانی مقدس در کلیسای سنت پیتر که در ۱۴ مه ۲۰۱۶ در رم برگزار شد، در جریان زیارتی توسط اعضای نشان کنستانتین که توسط شاهزاده کارلو به رم و شهر واتیکان اعطا شده بود، شاهزاده کارلو تصمیم خود
شهر واتیکان اعطا شده بود، شاهزاده کارلو تصمیم خود را برای تغییر قوانین جانشینی علنی کرد. او ادعا کرد که این تغییر به این دلیل است که قوانین جانشینی (همان‌طور که ادعا می‌کرد) با قوانین بین‌المللی و اروپایی سازگار باشد و هرگونه تبعیض بین زن و مرد را ممنوع کند. از این پس، قانون ارشدیت مطلق برای نوادگان مستقیم او اعمال می‌شود و دختر بزرگترش توسط او به عنوان وارث آشکار معرفی می‌شود. شاهزاده پدرو علناً اعتراض کرد که اعلامیه شاهزاده کارلو ناقض مفاد توافق‌نامه آشتی آنها است، و کارلو در پاسخ گفت که «بی‌ثبات‌سازی»
آنها است، و کارلو در پاسخ گفت که «بی‌ثبات‌سازی» بیشتر می‌تواند منجر به فسخ پیمان ۲۰۱۴ شود. القاب. فرزندان و نوه‌های پسری پادشاه دو سیسیل عنوان شاهزاده(ان) سلطنتی دو سیسیل را با عنوان والاحضرت سلطنتی به خود اختصاص دادند. سایر نوادگان پدری پادشاه، که از ازدواج‌های مجاز متولد شده بودند، عنوان شاهزاده(ان) دو سیسیل را با عنوان والاحضرت سلطنتی به خود اختصاص دادند. از سال ۱۸۶۱، و مشابه اعضای خاندان بوربون-پارما، عنوان شاهزاده(ان) بوربون-دو سیسیل برای اعضای این خانواده و توسط آنها برای برجسته کردن عضویتشان در
خانواده و توسط آنها برای برجسته کردن عضویتشان در خاندان بوربون استفاده شده است. عنوان پرنسس همچنین توسط همسران شاهزادگان این خاندان به شرط تأیید ازدواج از سوی سلسله، به آنها داده می‌شود.
خانواده آپیانی () یک خانواده اشرافی ایتالیایی بودند که اصالتاً اهل آل پیانو یا آپیانو بودند، نامی که اکنون ناپدید شده و با نام مدرن لا پیوه در کومونه پونساکو، توسکانی شناخته می‌شود. آنها از اوایل قرن پانزدهم تا سال ۱۶۲۸، قلمرو پیومبینو را در اختیار داشتند. تاریخچه. این خانواده در منطقه آپیانو وال دِرا، در استان امروزی پیزا، ریشه داشتند. اولین عضو شناخته شده، گوآرنیتو دِآپیانو، سردفتر اسناد رسمی است که بین سال‌های ۱۲۰۰ تا ۱۲۵۵ زندگی می‌کرد؛ پسرش یاکوپو (که در پیزا حدود سال‌های ۱۲۳۰ تا ۱۲۹۰ شکوفا شد) نیز
در پیزا حدود سال‌های ۱۲۳۰ تا ۱۲۹۰ شکوفا شد) نیز سردفتر اسناد رسمی بود و همچنین نوه‌اش بنونوتو که رئیس شرکت سردفتران اسناد رسمی پیزان شد. نوه او، وانی، که او نیز سردفتر اسناد رسمی بود، در سال ۱۳۴۷ به مقام آنزیانو ("بزرگتر"، به معنی کنسول) پیزا و سپس صدراعظم سنای لوکا رسید، پیش از آنکه در ماه مه ۱۳۵۵ در پیزا گردن زده شود. پسرش، یاکوپو (حدود ۱۳۲۲–۱۳۹۸) صدراعظم جمهوری پیزا و رئیس حزب سیاسی راسپانتی، وابسته به خانواده دلا گراردسکا، شد. در سال ۱۳۹۲، پس از ترور پیترو گامباکورتی و پسرانش، او عملاً حاکم پیزا شد. در
گامباکورتی و پسرانش، او عملاً حاکم پیزا شد. در سال ۱۳۹۸ پسرش گراردو (حدود ۱۳۷۰–۱۴۰۵) جانشین او شد، که یک سال بعد، اربابی پیزا را به جیان گالئاتزو ویسکونتی، حاکم میلان، واگذار کرد. وقتی دومی درگذشت، پیزا توسط گابریل ماریا ویسکونتی به فلورانس فروخته شد، در حالی که آپیانی‌ها اربابی پیومبینو، سوورتو، بوریانو، اسکارلینو، وینیاله، پوپولونیا، البا، پیانوسا و مونته کریستو را حفظ کردند. در سال ۱۴۰۴ پسرش یاکوپو دوم جانشین گراردو شد؛ در زمان مرگ او (۱۴۴۱)، مادرش و نایب‌السلطنه‌اش پائولا کولونا بر سر پیومبینو با
و نایب‌السلطنه‌اش پائولا کولونا بر سر پیومبینو با امانوئله آپیانی درگیر شدند. پائولا کولونا در سال ۱۴۴۵ درگذشت و حکومت به کاترینا، خواهر یاکوپو دوم، رسید، اگرچه حکومت مؤثر در دست همسرش رینالدو اورسینی بود. رینالدو در سال ۱۴۵۰ بر اثر طاعون و کاترینا در سال ۱۴۵۱ بر اثر طاعون درگذشتند و پس از آن امانوئله توسط مردم به عنوان ارباب پیومبینو انتخاب شد. یاکوپو پنجم با سه خواهرزاده پاپ مدیچی، لئو دهم، ازدواج کرد: امیلیا ریدولفی، خواهر کوچکترش کلاریس (دختران کنتسینا د مدیچی) و در نهایت النا سالویاتی (دختر لوکرتسیا د
مدیچی) و در نهایت النا سالویاتی (دختر لوکرتسیا د مدیچی)، اما فقط از النا فرزند داشت. با این حال، پسرش یاکوپو ششم در سال ۱۵۴۸ توسط امپراتور چارلز پنجم از پیومبینو برکنار شد و زمین‌هایش را به کوزیمو اول، دوک توسکانی، واگذار کرد. یاکوپو در سال ۱۵۵۹ دوباره به قدرت بازگشت، اگرچه سه سال بعد، شورش مردمی او را مجبور به جنگ در نیروی دریایی توسکانی کرد و پسرش الساندرو را به عنوان فرماندار باقی گذاشت. الساندرو توانست مشروعیت امپراتوری را به دست آورد، اما در سال ۱۵۸۹ پس از چهار سال سلطنت توسط مردم کشته شد. یاکوپو هفتم
از چهار سال سلطنت توسط مردم کشته شد. یاکوپو هفتم جانشین او شد و عنوان شاهزاده را از امپراتور رودولف دوم دریافت کرد. پس از آنکه یاکوپو در سال ۱۶۰۳ بدون وارث درگذشت، پیومبینو به یکی از پسرعموهایش رسید، اما در واقع تا سال ۱۶۲۸، ایزابلا آپیانی زمام امور را در دست داشت تا اینکه برکنار شد؛ سرانجام، در سال ۱۶۳۴، امپراتور فردیناند دوم، پیومبینو را به نیکولو لودوویسی واگذار کرد که با دختر ایزابلا ازدواج کرد.
نظریهٔ شکل‌گیری نژادی () یک ابزار تحلیلی در جامعه‌شناسی است که توسط مایکل اُمی و هاوارد وینانت توسعه یافت. این نظریه نژاد را به‌مثابه نوعی هویت اجتماعی ساخته‌شده در بستر روابط و ساختارهای اجتماعی بررسی می‌کند؛ هویتی که معنا و اهمیت آن را نیروهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی تعیین می‌کنند. برخلاف بسیاری از نظریه‌های سنتی نژاد، به‌نظر اُمی و وینانت، معانی نژادی سراسر جامعهٔ ایالات متحده را دربر می‌گیرد؛ از شکل‌گیری هویت‌های فردی گرفته تا سازمان‌دهی کنش سیاسی جمعی در عرصهٔ دولت.
کاخ دوکاله اوربینو () کاخی تاریخی در شهر اوربینو در ناحیهٔ مارکه ایتالیا است. این بنا یکی از مهم‌ترین نمونه‌های معماری رنسانس به‌شمار می‌رود و از سدهٔ پانزدهم میلادی به دستور فدریکو دا مونته‌فلتره، دوک اوربینو ساخته شد. کاخ دوکاله امروزه میزبان گالری ملی مارکه است که مجموعه‌ای ارزشمند از نقاشی‌ها و آثار هنری دورهٔ رنسانس ایتالیا را در خود جای داده است. تاریخچه. ساخت کاخ در حدود سال 1454 به دستور فدریکو دا مونته‌فلتره آغاز شد. او که یکی از قدرتمندترین فرمانروایان رنسانس ایتالیا بود، تصمیم گرفت اقامتگاهی
رنسانس ایتالیا بود، تصمیم گرفت اقامتگاهی بسازد که قدرت و اعتبار خاندانش را نشان دهد. نخست لوتچانو لاورانا معماری بنا را آغاز کرد و سپس فرانچسکو دی جورجو مارتینی ادامه داد. کاخ طی دو دهه ساخته شد و در سال‌های 1470–1472 به شکل کنونی خود رسید. با مرگ فدریکو، کاخ همچنان به‌عنوان مرکز قدرت سیاسی و فرهنگی اوربینو باقی ماند. در قرن شانزدهم و هفدهم، اوربینو اهمیت خود را از دست داد و کاخ نیز دچار تغییرات و فرسایش شد، اما در قرن نوزدهم بازسازی گردید و به موزه تبدیل شد. معماری. کاخ دوکاله اوربینو از شاهکارهای معماری
معماری. کاخ دوکاله اوربینو از شاهکارهای معماری رنسانس است. نمای اصلی آن با برج‌های دوقلو که به «تورونی» معروف‌اند، به‌عنوان نماد اوربینو شناخته می‌شود. طرح کلی کاخ شامل حیاط‌های بزرگ، تالارهای مجلل و کتابخانه است. حیاط‌ها. حیاط اصلی (Cortile d'Onore) با طاق‌های ستون‌دار و تزئینات مرمری ساخته شده و الگویی برای بسیاری از بناهای رنسانسی شد. تناسب هندسی، تقارن و استفاده از سنگ سفید از ویژگی‌های اصلی معماری آن است. فضاهای داخلی. داخل کاخ شامل: اهمیت فرهنگی. کاخ دوکاله اوربینو بخشی از میراث جهانی یونسکو است و
دوکاله اوربینو بخشی از میراث جهانی یونسکو است و به‌عنوان شاهکار معماری رنسانس شناخته می‌شود. این بنا علاوه بر ارزش معماری، نمادی از شکوفایی فرهنگی اوربینو در سدهٔ پانزدهم و شانزدهم است. امروزه گالری ملی مارکه در این کاخ قرار دارد و آثاری از نقاشان برجسته‌ای چون پیرو دلا فرانچسکا، رافائل و پائولو اوچلو در آن نگهداری می‌شود. این مجموعه، اوربینو را به یکی از مقاصد مهم گردشگری و هنری ایتالیا تبدیل کرده است.
خاندان فرگوسو () خانواده‌ای اشرافی از جمهوری جنوا و لیگوریا به‌طور کلی بودند که به شاخه‌های متعددی تقسیم می‌شدند و اعضای آن در موقعیت‌های تاریخی متعددی خود را متمایز می‌کردند. بسیاری از آنها مقام دوک جنوا را داشتند، برخی نیز ارباب سارتسانا بودند. برخی دیگر در نهایت تیول‌ها، زمین‌ها و عناوین مختلفی را در امتداد قوس آپنین لیگوریا، مانند شهرستان سنت آگاتا فلتریا که متعلق به آگوستینو فرگوسو بود، در اختیار داشتند. خانواده فرگوسو منصب مادام‌العمر دوک را در انحصار خود درآوردند و به سلسله‌ای تبدیل شدند که بیشترین
خود درآوردند و به سلسله‌ای تبدیل شدند که بیشترین تعداد دوک را در تاریخ جمهوری به خود اختصاص داد. تاریخچه. آنها که از محل وال پولچورا، در تپه‌ای بالای ریوارولو، سرچشمه می‌گرفتند، بازرگانانی کارآفرین بودند که از قرن سیزدهم در امور سیاسی شهر فعال بودند و رولاندو، قلعه‌داری از ولتاجیو، گاوی و پورتو ونر، در این امر نقش داشت. این خانواده تأثیر زیادی بر زندگی سیاسی جنوا داشت و سیزده عضو از خانواده فرگوسو به مقام دوک رسیدند. اولین آنها دومنیکو دی کامپوفرگوسو بود، اما مشهورترین آنها قطعاً پائولو فرگوسو بود، شخصیت
اما مشهورترین آنها قطعاً پائولو فرگوسو بود، شخصیت نمادین تاریخ سیاسی که تحت سلطه جاه‌طلبی و محاسبه شرایط بود که عموماً از ویژگی‌های این خانواده بود. علاوه بر دوج‌ها، شخصیت‌های دیگری نیز در زمینه‌های مختلف، از جمله نظامی مانند ابراهیم، آگوستین و چزاره فرگوسو، نویسنده مانند آنتونیوتو یا روحانی مانند فدریگو فرگوسو، خود را متمایز کردند. خانواده فرگوسو در نیمه اول قرن شانزدهم با پایان دوگات اوتاویانو فرگوسو، زندانی شدن توسط اسپانیایی‌ها و مرگش در زندان ایسکیا، اهمیت سیاسی خود را از دست دادند. در سال ۱۵۲۸، این
اهمیت سیاسی خود را از دست دادند. در سال ۱۵۲۸، این خانواده در آلبرگی خانواده‌های د فورناری و د فراری ثبت شد؛ نام خود را در سال ۱۵۷۶ از سر گرفت، اما از آن زمان دیگر هیچ اهمیت تاریخی نداشت.
کلیسای جامع ارویتو () یک کلیسای بزرگ قرن ۱۴ میلادی است که به عروج مریم اختصاص دارد و در شهر ارویتو در اومبریا، مرکز ایتالیا، واقع شده است. از سال ۱۹۸۶، کلیسای جامع ارویتو مقر اسقف‌نشین سابق اسقفیه تودی نیز بوده است. ساختمان تحت دستور اوربان چهارم ساخته شد تا سرجوخه بولسنا، یادگار معجزه‌ای که گفته می‌شود در سال ۱۲۶۳ در شهر نزدیک بولسنا رخ داده است، را گرامی دارد و محل مناسبی برای نگهداری آن فراهم کند؛ زمانی که یک کشیش مسافر که به حقیقت تبدیل جوهر نان و شراب به بدن و خون مسیح شک داشت، مشاهده کرد که نون قربانی
بدن و خون مسیح شک داشت، مشاهده کرد که نون قربانی او چنان خونریزی می‌کند که پارچه محراب را لکه‌دار می‌کند. این پارچه اکنون در کاپلای کورپورال داخل کلیسا نگهداری می‌شود. کلیسا در موقعیتی قرار دارد که بر شهر ارویتو که بر فراز یک درپوش آتشفشانی واقع شده، تسلط دارد. نمای کلیسا نمونه‌ای کلاسیک از معماری مذهبی است و شامل عناصر طراحی از قرن ۱۴ تا ۲۰، یک پنجره رز بزرگ، موزاییک‌های طلایی و سه در برنزی عظیم است؛ درون کلیسا دو کاپلا با نقاشی دیواری وجود دارد که توسط برخی از بهترین نقاشان ایتالیایی آن دوره با تصاویر
برخی از بهترین نقاشان ایتالیایی آن دوره با تصاویر روز حساب تزئین شده‌اند. کلیسا دارای پنج ناقوس است که مربوط به دوره رنسانس هستند و در نت می بمل کوک شده‌اند. ساخت. ساخت کلیسا تقریباً سه قرن به طول انجامید و سبک و طراحی آن در طول زمان از رمانسک به گوتیک تغییر کرد. سنگ‌فرش کلیسا در ۱۳ نوامبر ۱۲۹۰ توسط پاپ نیکلاس چهارم گذاشته شد و ساخت آن به استاد بنایی سنگی برادر روحانی بویگناته دی پروجا (که به نام Fra Bevignate da Gubbio نیز شناخته می‌شود) با استفاده از طراحی آرنولفو دی کامبیو (معمار کلیسای جامع فلورانس)
آرنولفو دی کامبیو (معمار کلیسای جامع فلورانس) سپرده شد. کلیسا ابتدا به عنوان یک معماری رمانسک بازیلیکا با شبستان (کلیسا) و دو راهرو جانبی طراحی شد. با این حال، هنگامی که جووانی دی اوگوچیونه جایگزین فرا بویگنات شد، طراحی به اشکال معماری گوتیک ایتالیا تغییر یافت. ساخت به آرامی ادامه یافت تا اینکه در سال ۱۳۰۹، مجسمه‌ساز و معمار سیه‌نایی لورنزو مایتانی ("universalis caput magister") مأمور شد تا بر روی کلیسا کار کند و چندین مشکل مربوط به مهندسی سازه ساختمان، به ویژه در بخش سرودخانه، را حل کند. او طراحی و ساخت
ویژه در بخش سرودخانه، را حل کند. او طراحی و ساخت ساختمان را به‌طور چشمگیری تغییر داد و شباهت آن را به کلیسای جامع سیه‌نا افزایش داد. معماری هر دو ساختمان گاهی به عنوان زیرسبکی از معماری گوتیک، سبک گوتیک سیه‌نایی، طبقه‌بندی می‌شود.
باسیلیکا سان گادِنزیو () یک کلیسا در نووارا، ایتالیا است و مرتفع‌ترین نقطه شهر را تشکیل می‌دهد. این کلیسا به گودنتیوس نووارا، نخستین اسقف مسیحی شهر اختصاص دارد. تاریخچه. اولین کلیسا اختصاص یافته به این قدیس تا سال ۸۴۱ در نزدیکی پایان کنونی خیابان Via XX Settembre، حدود ۵۰۰ متر شرق محل کنونی وجود داشت و بعدها در سال ۱۲۹۸ بازسازی و دوباره تقدیس شد. از ۱۵۵۲ تا ۱۵۵۴، نووارا به دستور کارل پنجم تقویت شد و تمامی ساختمان‌های خارج از دیوارهای شهر، از جمله باسیلیکای اصلی، تخریب شدند؛ با این حال، امپراتور به سرعت یک
اصلی، تخریب شدند؛ با این حال، امپراتور به سرعت یک کارخانه آجرسازی در داخل شهر افتتاح کرد تا در نهایت کلیسا بازسازی شود. نووارا به‌طور معجزه‌آسا از همه‌گیری دوم طاعون در سال ۱۵۷۶ در امان ماند و به پاس حفظ شهر، مکانی در بلندترین نقطه طبیعی شهر برای بازسازی باسیلیکا انتخاب شد. یک کلیسای رمانسک به نام سان وینچنزو مارتیره قبلاً در این مکان وجود داشت، اما بیشتر آن برای ساختمان جدید تخریب شد. با این حال، سه کاپلا از سان وینچنزو مارتیره در ساختمان امروزی حفظ شدند، از جمله کاپلای سنت جورج، جایی که بقایای گادِنزیو
از جمله کاپلای سنت جورج، جایی که بقایای گادِنزیو پس از تخریب باسیلیکای اصلی در آن نگهداری شد. کلیسا توسط پلگرینو تیبالدی طراحی شد و سنگ بنای آن در ماه مه ۱۵۷۷ گذاشته شد. کلیسا در ۱۳ دسامبر ۱۵۹۰ توسط اسقف چزاره اسپچیانو تقدیس شد؛ در این زمان، ساخت ترانسپت حتی آغاز نشده بود. وخامت وضعیت اقتصادی نووارا، که توسط طاعون‌ها و جنگ‌های مختلف تشدید شده بود، تا سال ۱۶۲۶ مانع ادامه ساخت شد. کارهای سازه‌ای عمدتاً تا سال ۱۶۵۶ به پایان رسید. در ۱۱ ژوئن ۱۷۱۱، کلیسا به‌طور رسمی با قرار دادن بقایای سنت گادِنزیو که از سال
رسمی با قرار دادن بقایای سنت گادِنزیو که از سال ۱۵۵۲ در کاپلای سنت جورج نگهداری می‌شد، تکمیل شد. برج ناقوس و گنبد. برج ناقوس باسیلیکا از ۱۷۵۳ تا ۱۷۸۶ توسط بندیکت آلفیری ساخته شد و به ارتفاع ۷۵ متر رسید. برنامه‌ریزی برای برجسته‌ترین ویژگی باسیلیکا، گنبد عظیم آن، پنجاه سال بعد آغاز شد، زمانی که بودجه کافی از طریق افزایش مالیات جمع‌آوری شد. طراحی گنبد به آلساندرو آنتونلی سپرده شد. طرح اولیه در سال ۱۸۴۱ ارائه شد و کار سه سال بعد آغاز شد. بخش عمده‌ای از ساختار داخلی اطراف محل تقاطع برای تحمل وزن پیش‌بینی شده
داخلی اطراف محل تقاطع برای تحمل وزن پیش‌بینی شده گنبد باید بازسازی می‌شد و پروژه هنگام وقفه به دلیل نخستین جنگ استقلال ایتالیا هیچ پیشرفتی از نظر ارتفاع نداشت. در سال ۱۸۵۵، آنتونلی طرحی بلندپروازانه‌تر از طرح اولیه ارائه داد و ارتفاع پیش‌بینی شده گنبد را از ۶۵ به ۷۵ متر افزایش داد و تا سال ۱۸۵۸ بودجه لازم برای ادامه کار فراهم شد. با این حال، مداخلات معماری آنتونلی باعث افزایش غیرقابل قبول هزینه‌ها شد و او مجبور شد در سال ۱۸۶۱ طرح ارزان‌تری ارائه دهد. تا آن زمان، بیشتر گنبد تکمیل شده بود، اما بحث‌های مربوط
زمان، بیشتر گنبد تکمیل شده بود، اما بحث‌های مربوط به هزینه مانع از ساخت آن شده بود و آنتونلی ده سال بعد بیشتر وقت خود را به مول آنتونلیانا در تورین اختصاص داد. وقتی در سال ۱۸۷۳ به پروژه بازگشت، به عنوان یک معمار برجسته و سالخورده، اختیار کامل برای تکمیل گنبد دریافت کرد. گنبد در سال ۱۸۸۷ تکمیل شد و مجسمه عیسی در ۱۶ مه همان سال بر بالای گنبد قرار گرفت. در سال‌های بعد، کلیسا علائم خرابی سازه‌ای تحت وزن گنبد را نشان داد، که از مراحل اولیه ساخت نیز قابل مشاهده بود. از سال ۱۸۸۱، آنتونلی به تقویت چهار ستون باربر
از سال ۱۸۸۱، آنتونلی به تقویت چهار ستون باربر پایه گنبد و گسترش فونداسیون‌ها پرداخت. این کار اوایل سال ۱۸۸۷، درست به موقع برای جشن قدیس محافظ، تکمیل شد. در طول سال‌ها، نگرانی‌های مکرری در مورد احتمال فرو ریختن گنبد وجود داشت و هشدار عمده‌ای در سال ۱۹۳۷ باعث شد بنای تاریخی به مدت تقریباً ده سال بسته شود. در این مدت، کارهای مقاوم‌سازی بتن مسلح توسط معمار آرتورو دانوسو انجام شد تا از احتمال سقوط گنبد بر شهر جلوگیری شود؛ با این حال، بازنگری‌های اخیر نشان می‌دهد که این تقویت ضروری نبوده است. در صورت خرابی سازه،
که این تقویت ضروری نبوده است. در صورت خرابی سازه، گنبد به جای فرو افتادن بر شهر، بر خود فرو می‌ریخت. در سال‌های اخیر، سیستم‌های هشدار پیشرفته‌ای در داخل ساختمان نصب شده‌اند تا خطرات نشست، ترک یا نوسان را نظارت کنند. این ساختمان که به نماد و نشانه نووارا تبدیل شده است، ارتفاع کلی ۱۲۱ متر دارد.
ماری جین باپتیست ساووی (; – ) به عنوان شاهدخت ساووی متولد شد و از طریق ازدواج، دوشس ساووی شد. او که ابتدا در سال ۱۶۶۲ به صورت وکالتی با چارلز لورن ازدواج کرد، خیلی زود از به رسمیت شناختن این پیوند خودداری کرد و این پیوند لغو شد. او در سال ۱۶۶۵ با چارلز امانوئل دوم، دوک ساووی که از خویشاوندان او بود، ازدواج کرد. او که مادر ویکتور آمادئوس دوم ساردینیا بود و شاهد ارتقای دودمان ساووی به پادشاهی بود، خود را مادام رئاله یا مادام رویال نامید. او از سال ۱۶۷۵ به نام پسرش ویکتور آمادئوس دوم، که جانشین شوهرش بود، به
پسرش ویکتور آمادئوس دوم، که جانشین شوهرش بود، به عنوان نایب‌السلطنه ساووی فعالیت می‌کرد. نایب‌السلطنه بودن او رسماً در سال ۱۶۸۰ به پایان رسید، اما او قدرت را تا زمانی که پسرش او را از نفوذ بیشتر در ایالت در سال ۱۶۸۴ محروم کرد، حفظ کرد. او میراث معماری قابل توجهی در تورین از خود به جا گذاشت و مسئول بازسازی کاخ ماداما، که محل اقامت خصوصی او بود، بود. در زمان مرگش، او مادر پادشاه ساردینیا و همچنین مادربزرگ دو پادشاه دیگر، لوئیس اول اسپانیا و لویی پانزدهم فرانسه بود. خانواده و دوران کودکی. ماری ژان باپتیست دو
بود. خانواده و دوران کودکی. ماری ژان باپتیست دو ساووا در هتل نمورس در پاریس متولد شد و بزرگ‌ترین فرزند از پنج فرزند چارلز آمادئوس، دوک نمورس و همسرش پرنسس الیزابت دو بوربون-وندوم بود. ماری ژان باپتیست از طریق مادرش، نتیجه هنری چهارم فرانسه از پدرش سزار دو بوربون، لژیتیمه فرانسه، بود که مادرش گابریل دِاستره بود. این امر او را به پسرعموی ناتنی لویی چهاردهم تبدیل می‌کرد و با اکثر خانواده سلطنتی کاتولیک در آن زمان نسبت داشت. او عضو شاخه کادت نمورس از خاندان ساووا بود که در قرن شانزدهم در فرانسه ساکن شده بودند.
بود که در قرن شانزدهم در فرانسه ساکن شده بودند. ماری ژان باپتیست با خواهرش ماری فرانسوا، مادمازل دومال که در سال ۱۶۴۶ متولد شده بود، بزرگ شد. او قبل از ازدواج، مادمازل دو نمورس نامیده می‌شد. او در جوانی به سالن مادام دو لا فایت معروف رفت و آمد می‌کرد. این زن بعدها ماری ژان باپتیست را با مادام دو سوینه آشنا کرد. این روابط در طول سال‌های نایب‌السلطنه‌اش، بینشی نسبت به دربار فرانسه به او داد. پدرش در سال ۱۶۵۲ در دوئلی با برادر همسرش فرانسوا، دوک بوفورت، کشته شد. برای چند سال بعد، او و خانواده‌اش تحت سرپرستی