payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آنجلینا کنستانتینوونا گوسکوفا (؛ – ) متخصص برجسته علوم اعصاب، جراح مغز و اعصاب و حفاظت در برابر پرتوهای رادیواکتیو در روسیه بود. او از سال ۱۹۴۹ به پروژه بمب اتمی شوروی پیوست و پس از آن استانداردهای حفاظت در برابر تشعشعات و دستورالعمل‌های مدیریت پزشکی پس از حوادث هسته‌ای را تدوین کرد. گوسکوا همچنین عضو کمیته علمی سازمان ملل متحد در مورد اثرات تشعشعات اتمی (UNSCEAR) بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه لنین، نشان دوستی خلق، و نشان لنین شده است. زندگی و حرفه. گوسکوا در کراسنویارسک از پدری پزشک به نام
و حرفه. گوسکوا در کراسنویارسک از پدری پزشک به نام کنستانتین واسیلیویچ و مادری پیانیست به نام زویا واسیلیونا گوسکوف به دنیا آمد. خانواده او از سال ۱۹۲۶ به نیژنی تاگیل در استان سوردلوفسک نقل مکان کردند. گوسکوا که چهارمین نسل از خانواده در حرفه پزشکی بود، در سال ۱۹۴۶ فارغ‌التحصیل شد و ابتدا در زمینه اختلالات عصبی و جراحی مغز و اعصاب فعالیت کرد. در سال ۱۹۴۸، پرسنل پزشکی برای تکمیل کادر بخش پزشکی-بهداشتی در چلیابینسک-۴۰، یک شهر بسته که بخشی از برنامه هسته‌ای نوپای شوروی بود، فراخوانده شدند. بین مارس تا مه آن
شوروی بود، فراخوانده شدند. بین مارس تا مه آن سال، آکادمی علوم پزشکی (بعدها مؤسسه بیوفیزیک) شروع به تدوین استانداردهایی برای مواجهه و کنترل رادیونوکلئیدها کرد. در سال ۱۹۴۹، گوسکوا یک ماه فرصت داشت تا به مسکو نقل مکان کند و تحت نظر آ.آی. بورنازیان کار کند. او مسئول ارائه خدمات به پرسنل مجتمع پلوتونیوم شماره ۸۱۷، کارگران سازمان‌های ساخت و نصب و ساکنان چلیابینسک-۴۰ شد. اولین بیماران مبتلا به بیماری مزمن پرتوی در سال ۱۹۴۹ و موارد حاد در اوت ۱۹۵۰ در مجتمع شماره ۸۱۷ شناسایی شدند. گوسکوا در سال ۱۹۵۱ مدرک دکترای
۸۱۷ شناسایی شدند. گوسکوا در سال ۱۹۵۱ مدرک دکترای خود را دریافت کرد. در آوریل ۱۹۵۳، او و جی.دی. بایسوگولوف به وزیر ویچسلاو مالیشف، وزیر بهداشت بورنازیان و سرپرست پروژه اتمی شوروی ایگور کورچاتوف گزارش دادند و استدلالی برای ایجاد یک مرکز تحقیقاتی، درمانی و مشاوره‌ای ارائه کردند. مؤسسه بیوفیزیک در ماه مه همان سال تأسیس شد و گوسکوا به عنوان محقق ارشد در آنجا مشغول به کار شد. گوسکوا و بایسوگولوف سیستم طبقه‌بندی بیماری پرتوی را توسعه دادند. بخش دوم درمانی جایی بود که ماهرترین پزشکان برای خدمت به کارکنان صنعت کار
که ماهرترین پزشکان برای خدمت به کارکنان صنعت کار می‌کردند. تمام داده‌های جمع‌آوری شده، داده‌های تحقیقاتی اولیه در این زمینه بود و قوانین و روش‌های علمی برای محافظت از کارکنان و پزشکان توسعه یافت که منجر به بهبودی حدود ۹۰٪ از بیماران مبتلا به مسمومیت پرتوی شد. گوسکوا در سال ۱۹۶۱ رئیس بخش رادیولوژی مؤسسه بهداشت حرفه‌ای و بیماری‌های شغلی آکادمی علوم پزشکی اتحاد جماهیر شوروی شد. او در سال ۱۹۷۴ به عنوان رئیس بخش بالینی به مؤسسه بیوفیزیک بازگشت و از سال ۱۹۹۸ به عنوان مسئول علمی ارشد و محقق ارشد این مؤسسه (که
عنوان مسئول علمی ارشد و محقق ارشد این مؤسسه (که اکنون مرکز فدرال پزشکی بیوفیزیک آ.آی. بورنازیان نامیده می‌شود) فعالیت کرد. در سال ۱۹۸۶، او به عنوان عضو وابسته آکادمی علوم پزشکی روسیه انتخاب شد. در همان سال فاجعه چرنوبیل رخ داد و گوسکوا هدایت درمان پزشکی ۱۳۴ بیمار مبتلا به بیماری حاد پرتوی را بر عهده گرفت. او چند ماه بعد گزارشی برای UNSCEAR نوشت. گوسکوا در طول حیات حرفه‌ای خود حدود دویست مقاله حرفه‌ای منتشر کرد که شامل دستورالعمل‌هایی برای مدیریت درمان بیماران پس از حوادث هسته‌ای بود. آنجلینا گوسکوا در سال
پس از حوادث هسته‌ای بود. آنجلینا گوسکوا در سال ۲۰۱۵ در سن ۹۱ سالگی پس از یک بیماری طولانی در مسکو درگذشت. او میراثی ارزشمند در زمینه حفاظت در برابر پرتوها و مدیریت پزشکی اثرات تشعشعات اتمی از خود به جای گذاشت.
آرادنا تریپاتی یک دانشمند علوم زمین، دانشمند اقلیم و مدافع تنوع است. او استاد دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس (UCLA) است و در مؤسسه محیط‌زیست و پایداری، دپارتمان علوم زمین، سیاره‌ای و فضایی، دپارتمان علوم جوی و اقیانوسی و مؤسسه نانوسیستم‌های کالیفرنیا فعالیت می‌کند. او همچنین مدیر مرکز رهبری متنوع در علم است. تحقیقات او شامل توسعه روش‌های شیمیایی جدید برای مطالعه فرآیندهای محیطی و بررسی تاریخچه تغییرات اقلیمی و سیستم‌های زمین می‌شود. او به دلیل پژوهش‌هایش در زمینه تغییرات اقلیمی و ژئوشیمی ایزوتوپ‌های تجمع‌یافته
تغییرات اقلیمی و ژئوشیمی ایزوتوپ‌های تجمع‌یافته شناخته شده است. تریپاتی به مطالعه تکامل سطوح دی‌اکسید کربن اتمسفری و تأثیرات آن بر دمای زمین، چرخه آب، یخچال‌ها و ورقه‌های یخی، و اسیدیته اقیانوس‌ها می‌پردازد. اوایل زندگی و تحصیلات. تریپاتی در تگزاس متولد شد و در سه‌سالگی همراه با والدینش، که از جزایر فیجی به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند، به کالیفرنیا نقل مکان کرد. او عمدتاً توسط مادرش، یک پرستار، بزرگ شد و از او به‌عنوان فردی که حمایت و فرصت‌های لازم برای موفقیتش را فراهم کرده است، یاد می‌کند. تریپاتی
موفقیتش را فراهم کرده است، یاد می‌کند. تریپاتی دوران دبستان و راهنمایی را در ناحیه مدارس متحد لس‌آنجلس گذراند. او در ۱۲سالگی به‌عنوان دانشجوی تمام‌وقت از طریق برنامه ورود زودهنگام در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، لس‌آنجلس ثبت‌نام کرد. تریپاتی دارای مدرک کارشناسی علوم در زمین‌شناسی از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، لس‌آنجلس است و جوایز متعددی، از جمله جایزه آرون واترز برای دانشجوی برتر سال ۱۹۹۶، دریافت کرده است. او در سال ۲۰۰۲ مدرک دکترای خود را در علوم زمین از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز دریافت کرد و تحت نظارت
کالیفرنیا، سانتا کروز دریافت کرد و تحت نظارت مشاور دکتری، جیمز زاکوس، فعالیت کرد. تریپاتی تحقیقات پسادکتری خود را در دانشگاه کمبریج با یک بورسیه پسادکتری مارشال شرفیلد آغاز کرد. در طول هشت سال به‌عنوان یک پژوهشگر مستقل، تریپاتی چندین بورسیه دریافت کرد: بورسیه تغییرات آب و هوایی ناگهانی کامر، بورسیه پژوهشی طبیعی توماس نویل در کالج ماگدالین، و بورسیه شورای تحقیقات محیطی ملی بریتانیا (NERC). حرفه و پژوهش. در سال ۲۰۰۹، تریپاتی به‌عنوان استادیار در UCLA شروع به کار کرد و در سال ۲۰۱۴ به دانشیار ارتقاء یافت و
به کار کرد و در سال ۲۰۱۴ به دانشیار ارتقاء یافت و همچنان به تدریس تمام‌وقت ادامه می‌دهد. او قرار ملاقات‌های مشترک در دپارتمان‌های علوم جوی و اقیانوسی و علوم زمین، سیاره‌ای و فضایی، و همچنین مؤسسه‌های ژئوفیزیک و فیزیک سیاره‌ای و محیط‌زیست و پایداری دارد. از زمان دانشجویی کارشناسی، تریپاتی روی پیشرفت و استفاده از روش‌های پیشرفته ژئوشیمیایی برای درک تکامل اقلیم زمین کار کرده است. در طول حرفه‌اش، او این روش‌ها را برای درک بهتر تاریخچه و الگوهای تغییرات دما، چرخه کربن، pH، حجم یخ و آب‌شناسی زمین اعمال کرده است.
کربن، pH، حجم یخ و آب‌شناسی زمین اعمال کرده است. آزمایشگاه تریپاتی از ژئوشیمی ایزوتوپ‌های تجمع‌یافته به‌عنوان ابزاری برای بازسازی استانداردهای اقلیمی گذشته استفاده می‌کند تا دینامیک تغییرات اقلیمی را در طول مقیاس‌های زمانی مختلف درک کند. روش ژئوشیمی اصلی که او با آن کار می‌کند، ترمومتری ایزوتوپ‌های تجمع‌یافته است که استفاده از آن در این حوزه را بهبود بخشیده است. او به توسعه تکنیکی معروف به «دماسنج دیرینه» کمک کرد که به دانشمندان اجازه می‌دهد با تحلیل نسبت‌های شیمیایی نمونه‌ها از دوره‌های زمانی مختلف،
شیمیایی نمونه‌ها از دوره‌های زمانی مختلف، دماهای گذشته را اندازه‌گیری کنند. ترکیب شیمیایی یک نمونه خاص منعکس‌کننده ترکیب جو زمین در یک نقطه زمانی مشخص است و این امکان را به دانشمندان می‌دهد تا دریابند جو زمین در گذشته چگونه بوده است. با استفاده از این تکنیک‌ها در یک مطالعه در سال ۲۰۰۹، تریپاتی و تیمش توانستند دریابند که آخرین باری که سطح دی‌اکسید کربن به سطح فعلی خود رسید، بین ۱۰ تا ۱۵ میلیون سال پیش بوده است، زمانی که متوسط دمای جهانی ۱۰ درجه فارنهایت گرم‌تر از امروز بود. در مطالعه دیگری که در سال ۲۰۱۶
از امروز بود. در مطالعه دیگری که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد، تریپاتی و همکارانش از سراسر جهان نشان دادند که یک فروپاشی ورقه یخی که ۱۴٬۰۰۰ سال پیش رخ داد، باعث شد جریان جتی جو زمین در مدت یک قرن تغییر کند. نتایج آن‌ها بر اساس تجزیه و تحلیل یک مغزه حفاری ANDRILL-2 بود که در نزدیکی پایگاه مک‌موردو قطب جنوب ایالات متحده استخراج شد. این مطالعه نشان داد که ورقه یخی قطب جنوب ممکن است به سطوح دی‌اکسید کربن اتمسفری حساس باشد که فاصله زیادی با سطح کنونی آن ندارند.
سلول بوشِرو (یا شبکه زوبل ) یک فیلتر الکترونیکی است که در تقویت‌کننده‌های صوتی برای میرا کردن نوسانات فرکانس-بالا که ممکن است در صورت فقدان بار در فرکانس‌های بالا رخ دهد، استفاده می‌شود. یک سلول بوشرو که به نام پل بوشرو نامگذاری شده است معمولاً از یک مقاومت و خازن به صورت سری تشکیل شده است که معمولاً برای پایداری روی یک بار قرار می‌گیرند. معمولاً در تقویت‌کننده‌های قدرت آنالوگ در خروجی طبقه راه‌اندازی، درست قبل از سلف خروجی دیده می‌شود. اندوکتانس سیم‌پیچ بلندگو یک امپدانس افزایشی ایجاد می‌کند که توسط سلف
یک امپدانس افزایشی ایجاد می‌کند که توسط سلف خروجی که معمولاً در تقویت‌کننده‌های قدرت آنالوگ یافت می‌شود بدتر می‌شود. این سلول برای محدودکردن این امپدانس استفاده می‌شود. اسناد برخی از تقویت‌کننده‌های عملیاتی قدرت استفاده از «سلول بوشرو بین خروجی‌ها و زمین یا در دوسَر بار» را پیشنهاد می‌کند. به‌علاوه، سلول‌های بوشرو گاهی در دوسَر راه‌اندازی باس (و محدوده‌میانی) یک سامانه بلندگو استفاده می‌شوند تا امپدانس نقطه راه‌اندازی ثابت‌تری را همان‌طور که توسط یک اعوجاج تقاطعی غیرفعال «دیده می‌شود» حفظ کنند. در این
تقاطعی غیرفعال «دیده می‌شود» حفظ کنند. در این ترتیب خاص، سلول بوشرو بخشی از یک شبکه زوبل است. هدف برخی از طرح‌های متقاطع بلندگو، پایدارکردن امپدانس در فرکانس‌های بالا با گنجاندن شبکه‌های زوبل است.
دانگ توی چام (; – ) پزشک و جراح جنگی ویتنامی بود که در طول جنگ ویتنام برای ارتش خلق ویتنام و ویت‌کنگ خدمت می‌کرد. خاطرات روزانه او از دو سال پایانی زندگی‌اش، پس از انتشار در سال ۲۰۰۵ توجه بین‌المللی را به خود جلب کرد. او و یک همکارش در حالی که در مسیر جنگلی با تو در استان کوانگ نگای حرکت می‌کردند، در طول جنگ ویتنام توسط گشت ارتش آمریکا در منطقه تیراندازی آزاد کشته شدند. زندگی اولیه. چام در ۲۶ نوامبر ۱۹۴۲ در هانوی در یک خانواده پزشک متولد شد. پدرش دانگ نگوک خو، جراح و مادرش دوآن نگوک چام داروساز بود. او
خو، جراح و مادرش دوآن نگوک چام داروساز بود. او بزرگ‌ترین فرزند از پنج فرزند خانواده بود که شامل سه خواهر و یک برادر کوچکتر می‌شد. چام در دبیرستان چو وان آن هانوی تحصیل کرد و سپس وارد دانشگاه پزشکی هانوی شد. در ۲۳ دسامبر ۱۹۶۶، او به همراه بسیاری از غیرنظامیان با کامیون به استان کوانگ بین رفت و کار خود را به عنوان جراح جنگی آغاز کرد. خاطرات روزانه. یکی از دفترچه‌های خاطرات دستنویس چام در دسامبر ۱۹۶۹ توسط نیروهای آمریکایی ضبط شد. پس از کشته شدن او در یک درگیری مسلحانه در ۲۲ ژوئن ۱۹۷۰، دفترچه دوم توسط فردریک
مسلحانه در ۲۲ ژوئن ۱۹۷۰، دفترچه دوم توسط فردریک وایتهورست، یک متخصص ۲۲ ساله اطلاعات نظامی، گرفته شد. وایتهورست از دستور سوزاندن خاطرات سرپیچی کرد و به توصیه یک مترجم ویتنامی جنوبی عمل نمود. او این خاطرات را به مدت ۳۵ سال نگه داشت تا بالاخره بتواند آنها را به خانواده چام بازگرداند. پس از بازگشت به ایالات متحده، تلاش‌های وایتهورست برای یافتن خانواده چام در ابتدا ناموفق بود. در مارس ۲۰۰۵، او و برادرش رابرت (که او نیز کهنه‌سرباز جنگ ویتنام بود) خاطرات را به یک کنفرانس در دانشگاه فناوری تگزاس بردند. در آنجا با
کنفرانس در دانشگاه فناوری تگزاس بردند. در آنجا با تد انگلمن، عکاس و کهنه‌سرباز دیگر جنگ ویتنام آشنا شدند که پیشنهاد داد در سفرش به ویتنام به دنبال خانواده چام بگردد. با کمک دو ژوان آن، یکی از کارکنان دفتر کوئیکرها در هانوی، انگلمن توانست مادر ترام، دوآن نگوک چام را پیدا کند و سپس با بقیه اعضای خانواده او تماس بگیرد. در ژوئیه ۲۰۰۵، خاطرات چام در ویتنام با عنوان «خاطرات دانگ تویی ترام» منتشر شد که به سرعت به پرفروش‌ترین کتاب تبدیل شد. در کمتر از یک سال، بیش از ۳۰۰۰۰۰ نسخه از این کتاب فروخته شد و مقایسه‌هایی
۳۰۰۰۰۰ نسخه از این کتاب فروخته شد و مقایسه‌هایی بین نوشته‌های چام و آنه فرانک انجام گرفت. در اوت ۲۰۰۵، فرد و رابرت وایتهورست به هانوی سفر کردند تا با خانواده چام ملاقات کنند. در اکتبر همان سال، خانواده چام از لاباک، تگزاس دیدن کردند تا خاطرات بایگانی شده در آرشیو ویتنام دانشگاه فناوری تگزاس را ببینند و سپس از خانواده وایتهورست بازدید کردند. این خاطرات به انگلیسی ترجمه و در سپتامبر ۲۰۰۷ منتشر شدند. نسخه‌های ترجمه شده این خاطرات به حداقل شانزده زبان مختلف منتشر شده است. در سال ۲۰۰۹، فیلمی دربارهٔ چام به
منتشر شده است. در سال ۲۰۰۹، فیلمی دربارهٔ چام به کارگردانی دانگ نات مین با عنوان «Don't Burn It» ساخته شد. مرگ. چام در ۲۲ ژوئن ۱۹۷۰ در سن ۲۷ سالگی در استان کوانگ نگای ویتنام کشته شد. او و یک همکارش در حالی که در مسیر جنگلی با تو در استان کوانگ نگای حرکت می‌کردند، توسط گشت ارتش آمریکا در منطقه تیراندازی آزاد کشته شدند.
جولی بریگام-گرت یک یخچال شناس و استاد دپارتمان علوم زمین در دانشگاه ماساچوست، امهرست است. او مدیر مشترک آزمایشگاه کواترنری جوزف هارتشورن است. تحقیقات او بر زمین‌شناسی یخچالی و دیریناقلیمشناسی، به‌ویژه مطالعه سوابق اقلیم دیرینه دریایی و زمینی قطب شمال، تمرکز دارد. او پژوهش‌هایی در زمینه تکامل اقلیمی از اواخر سنوزوئیک تا امروز با تأکید بر مناطق برینگیا و تنگه برینگ انجام داده است. بریگام-گرت در همکاری‌های علمی بین‌المللی شرکت کرده است، از جمله پروژه حفاری دریاچه ال‌گیگیگین در شمال شرقی روسیه که شرایط اقلیمی
ال‌گیگیگین در شمال شرقی روسیه که شرایط اقلیمی گذشته قطب شمال را بررسی کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. بریگام-گرت در سال ۱۹۷۶ مدرک کارشناسی خود را در زمین‌شناسی از کالج آلبیون دریافت کرد و با درجه کوم لائود فارغ‌التحصیل شد. در طول گذراندن یک دوره دربارهٔ یخچال‌ها و دوره پلیستوسن، استاد لارنس دی. تیلور او را به مطالعه زمین‌شناسی یخچالی و اقلیم دیرینه ترغیب کرد. در سال ۱۹۷۷، بریگام-گرت تحصیلات تکمیلی خود را در مؤسسه تحقیقات قطبی و آلپی (INSTAAR) در دانشگاه کلرادو بولدر آغاز کرد. او در آنجا با استاد جان تی.
بولدر آغاز کرد. او در آنجا با استاد جان تی. اندروز بر روی سوابق یخچالی و سطح دریا در منطقه‌ای در شبه‌جزیره کامبرلند در جزیره بافین تحقیق کرد. بریگام-گرت در اوت ۱۹۸۰ مدرک کارشناسی ارشد خود را در زمین‌شناسی با پایان‌نامه‌ای با عنوان: «چینه‌شناسی، زمین‌گاه‌شماری ایزوتوپ‌های آمینو اسید و منشأ رسوبات کواترنری، جزیره بروتون، جنوب شرقی جزیره بافین، کانادا» دریافت کرد. تحقیقات کارشناسی ارشد او به پروژه پایان‌نامه دکترایش منجر شد، جایی که او به مطالعه تغییرات اقلیمی قطب شمال ادامه داد و تاریخچه سطح دریا در دوره‌های
قطب شمال ادامه داد و تاریخچه سطح دریا در دوره‌های پلیوسن–پلیستوسن را در دشت ساحلی قطب شمال آلاسکا بررسی کرد. او تحت نظارت استاد گیفورد اچ. میلر (دانشگاه کلرادو بولدر) و دکتر دیوید ام. هاپکینز (سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده) کار می‌کرد. بریگام-گرت در ماه مه ۱۹۸۵ دکترای خود را از دانشگاه کلرادو بولدر با پایان‌نامه‌ای با عنوان «چینه‌شناسی دریایی و زمین‌گاه‌شماری ایزوتوپ‌های آمینو اسید از سازند گوبیک، دشت ساحلی قطب غربی آلاسکا» دریافت کرد. مدارج تحصیلات تکمیلی بریگام-گرت شامل زمین‌گاه‌شماری آمینو اسید
تکمیلی بریگام-گرت شامل زمین‌گاه‌شماری آمینو اسید (تاریخ‌گذاری آمینو اسید) بود، تکنیکی که بر تغییرات در پروتئین‌های بومی حفظ‌شده در پوسته‌های کربناتی مبتنی است. این تکنیک زمان سپری‌شده از زمان مرگ یک موجود زنده را تخمین می‌زند. بریگام-گرت از این تکنیک برای ارتباط مقاطع چینه‌شناسی منطقه‌ای استفاده کرد تا تاریخ زمین‌شناسی یخچالی و سطح دریا را بررسی کند. تحقیقات و حرفه. پس از کارهای پژوهشی فارغ‌التحصیلی، بریگام-گرت به‌عنوان پژوهشگر پسادکتری در دانشگاه برگن از نوامبر ۱۹۸۳ تا دسامبر ۱۹۸۴ فعالیت کرد و با دکتر
نوامبر ۱۹۸۳ تا دسامبر ۱۹۸۴ فعالیت کرد و با دکتر هانس-پتر سیجروپ در زمینه زمین‌گاه‌شماری رسوبات کواترنری در دریای شمال همکاری کرد. سپس او از مه ۱۹۸۵ تا مه ۱۹۸۷ به‌عنوان پژوهشگر پسادکتری در دپارتمان زمین‌شناسی دانشگاه آلبرتا و سازمان زمین‌شناسی کانادا فعالیت کرد و با دکتر استیون بلاسکو (مؤسسه اقیانوس‌شناسی بدفورد) در زمینه چینه‌شناسی و زمین‌گاه‌شماری قفسه قاره‌ای دریای بوفورت کانادا کار کرد. در سال ۱۹۸۷، بریگام-گرت به‌عنوان استادیار در دانشگاه ماساچوست، امهرست منصوب شد که در آن زمان دپارتمان زمین‌شناسی و
منصوب شد که در آن زمان دپارتمان زمین‌شناسی و جغرافیا (اکنون علوم زمین) بود. بریگام-گرت از ژانویه تا ژوئن ۱۹۹۰ استاد مدعو در مرکز کواترنری آلاسکا، موزه شمال دانشگاه آلاسکا در فربنکس بود. در سال ۱۹۹۳، بریگام-گرت سومین عضو هیئت علمی زن دارای حق تدریس در دپارتمان علوم زمین دانشگاه ماساچوست امهرست شد و در سال ۲۰۰۱ به مقام استاد ارتقا یافت. بریگام-گرت در زمینه‌های زمین‌شناسی یخچالی، چینه‌شناسی یخچالی کواترنری، زمین‌گاه‌شماری، و اقیانوس‌شناسی دوره‌هایی تدریس می‌کند و اولین زنی است که از سال ۲۰۱۳ تاکنون به‌عنوان
و اولین زنی است که از سال ۲۰۱۳ تاکنون به‌عنوان مدیر برنامه تحصیلات تکمیلی دپارتمان علوم زمین، جغرافیا و اقلیم (در کالج علوم طبیعی) در دانشگاه ماساچوست امهرست فعالیت کرده است. بریگام-گرت در بسیاری از نقش‌های رهبری در جامعه علمی بین‌المللی قطب شمال خدمت کرده است. او از سال ۲۰۰۸ عضو هیئت پژوهش قطبی آکادمی ملی علوم بوده و از سال ۲۰۱۴ به‌عنوان رئیس آن فعالیت کرده است. بریگام-گرت از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ به‌عنوان رئیس مشترک کمیته هدایت علمی DOSECC برای هدایت برنامه بازسازی حفاری قاره‌ای ایالات متحده فعالیت کرد و از
حفاری قاره‌ای ایالات متحده فعالیت کرد و از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ معاون هیئت مدیره DOSECC بود. از سال ۲۰۱۳، بریگام-گرت عضو هیئت حاکمیتی اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا (AGU) بوده است. در طول حرفه خود، او در هیئت‌ها و کمیته‌های انجمن کواترنری آمریکا، گروه مشترک تدارکات کمیسیون پژوهش قطب شمال ایالات متحده، بنیاد ملی علوم، انجمن زمین‌شناسی آمریکا، برنامه تغییرات جهانی گذشته (PAGES)، مرکز ملی مغزه‌های دریاچه‌ای (LacCore) و شورای ملی پژوهش ایالات متحده، و دیگر موارد، خدمت کرده و آن‌ها را هدایت کرده است. بریگام-گرت همچنین
کرده و آن‌ها را هدایت کرده است. بریگام-گرت همچنین به‌عنوان ویراستار و عضو هیئت تحریریه مجلات علمی زیر فعالیت کرده است: کواترنری بین‌المللی، بررسی‌های علوم کواترنری، اقلیم گذشته.
ذوب‌آهن انگلسبرگ ()، یک کارخانهٔ ذوب‌آهن در انگلسبرگ، روستایی در بخش فاگستا، شهرستان وستمانلاند در سوئد است. این کارخانه در سال ۱۶۸۱ توسط پر لارسون گیلهنک (۱۶۴۵–۱۷۰۶) ساخته شد و در بازهٔ ۱۷۰۰–۱۸۰۰ به یکی از پیشرفته‌ترین کارخانه‌های ذوب‌آهن جهان تبدیل شد. در سال ۱۹۹۳، ذوب‌آهن انگلسبرگ به عنوان میراث جهانی یونسکو فهرست شد. تاریخچه. تاریخچه تولید آهن در این منطقه دست‌کم به سدهٔ سیزدهم می‌رسد. دهقانان محلی هم سنگ معدن را استخراج می‌کردند و هم آهن را با استفاده از کوره‌های اولیه تولید می‌کردند. در پایان قرن
از کوره‌های اولیه تولید می‌کردند. در پایان قرن شانزدهم، روش‌های تولید مدرن‌تری در انگلسبرگ معرفی شد و حجم تولید در دهه‌های بعد به‌طور قابل‌توجهی افزایش یافت.
الیزابت هرمینه وینترهالتر (; در مونیخ – در هوفهایم آم تانوس) پزشک زنان، جراح، فمینیست و حامی هنرهای آلمانی بود. او یکی از اولین پزشکان زن و اولین جراح زن در آلمان محسوب می‌شد. نقاش مطرح، اوتلی رودرشتاین، همراه دیرینه او بود. زندگی‌نامه. الیزابت سیزدهمین و آخرین فرزند گئورگ و الیزابت وینترهالتر (با نام خانوادگی اصلی فون گار) بود. پدرش که پزشک بود (همچون پدربزرگ و نیای او) زمانی که او تنها یازده سال داشت درگذشت. از کودکی آرزوی پزشک شدن داشت، اما خانواده از این هدف حمایت نکرد. پس از تحصیل در مدرسه شبانه‌روزی
هدف حمایت نکرد. پس از تحصیل در مدرسه شبانه‌روزی صومعه بویربورگ، به مدرسه تربیت معلم فرستاده شد و به عنوان معلم کمکی در شوابینگ مشغول به کار شد. در سال ۱۸۸۴، مادرش سرانجام موافقت کرد که از تحصیلات پزشکی او حمایت کند. در آن زمان زنان اجازه تحصیل در دانشگاه‌های امپراتوری آلمان را نداشتند، بنابراین او در دانشگاه زوریخ و دانشگاه برن درخواست داد. در سال ۱۸۸۵ در امتحان ماتورای سوئیس پذیرفته شد و وارد دانشگاه زوریخ شد. در همان تابستان از طریق آشنایان دانشگاهی با اوتلی رودرشتاین، نقاش پرتره که در پاریس زندگی می‌کرد
رودرشتاین، نقاش پرتره که در پاریس زندگی می‌کرد و تابستان‌ها را با خانواده‌اش در زوریخ می‌گذراند، آشنا شد. تا سال ۱۸۸۷ آنها به معشوق یکدیگر تبدیل شده بودند. او در سال ۱۸۸۶ آزمون فیزیکوم (آزمون میانی) و در سال ۱۸۸۹ آزمون دولتی (اشتاتس‌اکزامن) را گذراند. پس از آن دوره‌های کارآموزی را در کلینیک‌های جراحی پاریس و مونیخ گذراند. او ماساژ زنان و زایمان را در استکهلم از فیزیوتراپی به نام توره براند آموخت. در سال ۱۸۹۰ مدرک دکترای خود را دریافت کرد و در زوریخ به طبابت پرداخت. حرفه پزشکی. سال بعد او و رودرشتاین به
پرداخت. حرفه پزشکی. سال بعد او و رودرشتاین به فرانکفورت آم ماین نقل مکان کردند، جربی که فرصت‌های شغلی بهتری برای رودرشتاین وجود داشت. وینترهالتر نیز توانست اولین درمانگاه تخصصی زنان را در سازمان صلیب سرخ آلمان (DRK-Schwesternschaft) تأسیس کند. اگرچه نتوانست مجوز پزشکی آلمان را دریافت کند، اما به عنوان متخصص زنان و مامایی شهرت یافت و در سال ۱۸۹۵ به عنوان اولین جراح زن در آلمان عمل لاپاراتومی انجام داد. او به همراه لودویگ ادینگر تحت نظر پروفسور کارل وایگرت تحقیقاتی انجام داد که منجر به کشف سلول‌های گانگلیون
انجام داد که منجر به کشف سلول‌های گانگلیون تخمدان شد و در سال ۱۸۹۶ مقاله مهمی در این زمینه منتشر کرد. در سال ۱۹۰۲، زنان در آلمان حق تحصیل در پزشکی را به دست آوردند؛ بنابراین در سن چهل و هفت سالگی، او دوباره در آزمون‌های فیزیکوم و اشتاتس‌اکزامن شرکت کرد و در سال ۱۹۰۳ موفق به دریافت مجوز طبابت در آلمان شد. در سال ۱۹۰۷، او و رودرشتاین زمینی در نزدیکی هوفهایم آم تانوس خریداری کردند. تا سال ۱۹۰۹ ویلاای در آنجا ساختند. وینترهالتر تا سال ۱۹۱۱ به طبابت ادامه داد تا اینکه به دلایل سلامتی مجبور به استعفا شد. از آن
اینکه به دلایل سلامتی مجبور به استعفا شد. از آن پس تمام وقت خود را به حمایت از حرفه همسرش، مدیریت امور مالی خانه و باغبانی اختصاص داد. او همچنین در تأسیس کتابخانه شهری مشارکت داشت و در چندین فعالیت خیریه شرکت می‌کرد. به پاس این فعالیت‌ها، او و رودرشتاین شهروند افتخاری هوفهایم شدند. در دوران صعود نازی‌ها، اگرچه به‌طور عمده مورد آزار قرار نگرفتند، اما به تدریج از اجتماع کناره گرفتند. رودرشتاین در سال ۱۹۳۷ درگذشت و وینترهالتر بنیاد مشترک رودرشتاین-وینترهالتر را تأسیس کرد. در نود و پنجمین سالگرد تولدش، توسط
را تأسیس کرد. در نود و پنجمین سالگرد تولدش، توسط رئیس‌جمهور تئودور هویس به پاس کار پیشگامانه‌اش در باز کردن حرفه پزشکی به روی زنان مورد تقدیر قرار گرفت. او دو ماه بعد درگذشت و در کنار رودرشتاین در یک «قبر افتخاری» به خاک سپرده شد. امروز خیابانی در منطقه نیدراورسل فرانکفورت به نام او نامگذاری شده است.
نادره انور (زادهٔ دههٔ ۱۳۱۰ خورشیدی در تهران – درگذشتهٔ ۱۳۹۷)، نخستین زن عکاس حرفه‌ای ایرانی است که در دههٔ ۱۳۳۰ خورشیدی وارد عرصهٔ مطبوعات شد و به عنوان یکی از پیشگامان عکاسی خبری در ایران شناخته می‌شود. او با شکستن مرزهای سنتی حاکم بر جامعهٔ ایران در میانهٔ قرن بیستم، راه را برای حضور زنان در عرصهٔ عکاسی خبری و مستند هموار کرد. زندگی‌نامه. نادره انور در خانواده‌ای فرهنگی در تهران متولد شد. علاقهٔ او به عکاسی از نوجوانی شکل گرفت، زمانی که دوربین کوچکی را از پدرش هدیه گرفت و شروع به تجربه‌کردن با آن کرد. در
پدرش هدیه گرفت و شروع به تجربه‌کردن با آن کرد. در دوره‌ای که عکاسی به‌طور عمده در انحصار مردان بود و حضور زنان در عرصه‌های عمومی با محدودیت‌های جدی روبرو بود، علاقه و پشتکار او در یادگیری فنون عکاسی چشم‌گیر بود. انور تحصیلات رسمی خود را در رشتهٔ عکاسی در خارج از ایران ادامه داد. او مدتی در آلمان به تحصیل پرداخت و با فنون مدرن چاپ و نورپردازی آشنا شد. بازگشت او به ایران در اوایل دههٔ ۱۳۳۰ خورشیدی با آغاز دوران جدیدی در مطبوعات همراه شد. فعالیت حرفه‌ای. نادره انور در بازگشت به ایران به همراه همسرش به مدت دو
انور در بازگشت به ایران به همراه همسرش به مدت دو سال در زمینه عکاسی تاریخی، قطعات موزه‌ای، اشیای باستانی و طبیعت به فعالیت پرداختند. پس از دو سال از همسر آلمانی خود جدا شد و به استخدام شرکت ملی نفت ایران درآمد و به عنوان کارمند روابط عمومی به عکاسی از مناطق نفت خیز کشور مشغول شد. در کنار این فعالیت‌ها نادره انور به عکاسی از طبیعت و پرتره نیز سرگرم بود. او به تدریج با نوآوری‌های متعدد شیوه‌های مختلفی برای عکاسی عرضه کرد. برای اولین بار چاپ تابلو ترنس پرنسی که حاصل عکاسی از مجتمع‌های صنعتی بزرگ بود توسط انور
حاصل عکاسی از مجتمع‌های صنعتی بزرگ بود توسط انور به شرکت کداک سفارش داده شد. این تابلو سی متری و رنگی در نخستین نمایشگاه بین‌المللی به معرض نمایش گذاشته شد. نادره انور فعالیت حرفه‌ای خود را در مؤسسهٔ کیهان آغاز کرد و به‌زودی به عنوان عکاس خبری در روزنامهٔ کیهان و سپس در مجلهٔ زن روز شناخته شد. عکس‌های او از مراسم رسمی، چهره‌های سیاسی، هنرمندان، و صحنه‌های روزمرهٔ زندگی شهری، جلوه‌ای نو از ایران آن زمان را به مخاطبان عرضه می‌کرد. او در دوره‌ای فعالیت می‌کرد که عکاسان زن نه تنها نایاب، بلکه گاه ناپذیرفتنی
که عکاسان زن نه تنها نایاب، بلکه گاه ناپذیرفتنی بودند. با این‌حال، انور توانست به صحنه‌هایی دسترسی پیدا کند که برای عکاسان مرد امکان‌پذیر نبود؛ از جمله در محافل زنانه یا فضاهای خصوصی. همین ویژگی، نگاه منحصربه‌فرد او را شکل داد. در دههٔ ۱۳۴۰ خورشیدی، او با تمرکز بر مسائل زنان، مجموعه‌ای از عکس‌های مستند دربارهٔ زندگی زنان ایرانی تهیه کرد که بعدها به عنوان اسنادی مهم از تاریخ اجتماعی ایران مورد توجه پژوهشگران قرار گرفت. نگاه هنری و سبک عکاسی. سبک عکاسی نادره انور را می‌توان تلفیقی از عکاسی مستند اجتماعی و
انور را می‌توان تلفیقی از عکاسی مستند اجتماعی و عکاسی خبری دانست. او همواره سعی داشت لحظاتی را ثبت کند که نه تنها بیانگر واقعیت، بلکه حامل احساسی انسانی و نگاهی نقادانه به جامعه باشد. عکس‌های او سرشار از جزئیات زندگی روزمره، روابط اجتماعی، و دگرگونی‌های فرهنگی و سیاسی ایران در دهه‌های پیش از انقلاب هستند. برخی از عکس‌های مشهور او از چهره‌هایی چون فروغ فرخزاد، تاج‌السلطنه و فخرآفاق پارسا، نه تنها جنبهٔ خبری دارند بلکه از نظر زیبایی‌شناسی نیز درخور توجه‌اند. میراث و تأثیر. نادره انور نقشی کلیدی در گشودن راه
میراث و تأثیر. نادره انور نقشی کلیدی در گشودن راه برای نسل‌های بعدی زنان عکاس در ایران داشت. او الگویی برای زنانی شد که در دهه‌های بعد وارد حرفهٔ عکاسی خبری، مستند، و هنری شدند. در سال‌های پایانی زندگی‌اش، برخی از آثار او در نمایشگاه‌هایی در تهران و پاریس به نمایش درآمد و از او به عنوان «مادر عکاسی خبری زنان ایران» یاد شد. با این‌که بخشی از آرشیو عکس‌های او در طول سال‌ها از بین رفت، مجموعه‌ای از تصاویر برجای‌مانده، امروز در آرشیوهای خصوصی و معدودی از گالری‌های هنری نگهداری می‌شود. او در سال ۱۳۹۷ در تهران
هنری نگهداری می‌شود. او در سال ۱۳۹۷ در تهران درگذشت و در سکوت خبری به خاک سپرده شد.
مری کالینز رابیت (۲۵ ژانویه ۱۹۱۵ – ۸ اوت ۲۰۰۲)، با نام اصلی مری پریسیلا کالینز، یک ژئوفیزیک‌دان، مدیر، و تاریخ‌نگار آمریکایی در سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده (USGS) بود. علاقه او به لرزه‌شناسی باعث شد که با لرزه‌شناس مشهور، پری بایرلی، همکاری کند. او بعدها با کرتلی ماتر کار کرد و در نهایت به عنوان دستیار جیمز بالسلی فعالیت کرد. علاوه بر مشارکت‌هایش در USGS, رابیت فرایند ویرایش انتشارات علمی را بهبود بخشید. در کتاب "مواد معدنی، زمین‌ها، و زمین‌شناسی برای دفاع مشترک و رفاه عمومی - جلد ۲، ۱۸۷۹–۱۹۰۴"، رابیت