payamvha/North_RAG huggingface dataset:
وودز جری شرکت کند. در سال ۲۰۱۴، مورفی به عنوان سخنران کلیدی در کنفرانس نویسندگان و تصویرگران انجمن نویسندگان و تصویرگران کتاب کودک در آستین، تگزاس حضور یافت. او همچنین یکی از تصویرگران و نویسندگان حاضر در جشنواره ۲۰۱۸ کتاب‌های کودک و نویسندگان رود آیلند مدرسه لینکلن بود. آثار. شاهکار (۲۰۰۸، تصویرگر، نوشته الیس بروچ)، پرواز ققنوس (ناتانیل فلاد، جانورشناس، جلد ۱) (۲۰۰۹، تصویرگر، نوشته آر.ال. لافیورز)، لانه باسیلیسک (ناتانیل فلاد، جانورشناس، جلد ۲) (۲۰۱۰، تصویرگر، نوشته آر.ال. لافیورز)، گنج وایورن‌ها (ناتانیل
نوشته آر.ال. لافیورز)، گنج وایورن‌ها (ناتانیل فلاد، جانورشناس، جلد ۳) (۲۰۱۰، تصویرگر، نوشته آر.ال. لافیورز)، خانه‌های تسخیرشده (۲۰۱۰، تصویرگر مشترک با آنتوان روی، نوشته رابرت دی. سان سوسی)، افسانه تک‌شاخ (ناتانیل فلاد، جانورشناس، جلد ۴) (۲۰۱۱، تصویرگر، نوشته آر.ال. لافیورز)، رازهای دریا (۲۰۱۱، تصویرگر، نوشته ریچارد پک)، الکس و ماشین زمان شگفت‌انگیز (۲۰۱۲، تصویرگر، نوشته ریچ کوهن)، عقرب‌های زاهیر (۲۰۱۲، تصویرگر، نوشته کریستین برادین-جونز)، پشت کتابخانه (۲۰۱۲، تصویرگر، نوشته مارک استینزلند)، موشی با دم علامت
تصویرگر، نوشته مارک استینزلند)، موشی با دم علامت سؤال (۲۰۱۳، تصویرگر، نوشته ریچارد پک)، آنتون و سسیل: گربه‌ها در دریا (۲۰۱۳، تصویرگر، نوشته لیسا و والری مارتین)، دنیای مینیاتوری ماروین و جیمز (۲۰۱۴، تصویرگر، نوشته الیس بروچ)، آژانس کارآگاهی ولستونکرافت، جلد ۱: پرونده گمشدن سنگ ماه (۲۰۱۵، تصویرگر، نوشته جردن استراتفورد)، جیمز به کمک می‌آید (۲۰۱۵، تصویرگر، نوشته الیس بروچ)، در کنار پله‌ها (۲۰۱۶، تصویرگر، نوشته کاترین مارش)، آژانس کارآگاهی ولستونکرافت، جلد ۲: پرونده دختر خاکستری‌پوش (۲۰۱۶، تصویرگر، نوشته جردن
دختر خاکستری‌پوش (۲۰۱۶، تصویرگر، نوشته جردن استراتفورد)، آنتون و سسیل: گربه‌ها در آسمان (۲۰۱۶، تصویرگر، نوشته لیسا و والری مارتین)، آژانس کارآگاهی ولستونکرافت، جلد ۳: پرونده جنایتکاران جعلی (۲۰۱۷، تصویرگر، نوشته جردن استراتفورد)، دردسر در مدرسه برای ماروین و جیمز (۲۰۱۷، تصویرگر، نوشته الیس بروچ)، مکانی به‌طرز صحبت تسخیرنشده (۲۰۱۷، تصویرگر، نوشته ویلیام الکساندر
رایان اوستهویزن (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل آفریقای جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
ایمپی ویسر (؛ زادهٔ ) ورزشکار راگبی ۷ نفره اهل آفریقای جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
زین دیویدز (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل آفریقای جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
کوئوین نورتیه (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل آفریقای جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
تیان پرتوریوس (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل آفریقای جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
تریستان لیدس (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره اهل آفریقای جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
شان ویلیامز (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل آفریقای جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
سلوین دیویدز (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره اهل آفریقای جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
رونالد براون (؛ زادهٔ ) ورزشکار راگبی ۷ نفره اهل آفریقای جنوبی است.
شیلتون فن ویک (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره اهل آفریقای جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
سیویوه سوییزواپی (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل آفریقای جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
جازمین هوثم (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
جورجا میلر (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
مانایا نوکو (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
ماهینا پل (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
تایوان دارای تاریخی پیچیده از جنبش‌های فمینیستی و حقوق زنان است که شامل دوره‌های پیشرفت و شکوفایی فمینیسم و حضور نمادهای قدرتمند زن، و دوره‌های اقتدارگرایی شدید که در آن برابری و حقوق فردی بی‌ارزش شده‌اند، می‌شود. به لطف تلاش نسل‌های مختلف فمینیست‌ها، تایوان امروزه یکی از برابرترین کشورها از نظر جنسیتی در آسیا است و به‌طور مداوم در شاخص‌های بین‌المللی مربوط به برابری جنسیتی رتبه‌ای بالاتر از کشورهای همسایه آسیای شرقی دارد (رتبه ۶ جهانی بر اساس شاخص نابرابری جنسیتی در سال ۲۰۱۹ و رتبه ۲۹ جهانی بر اساس محاسبه
جنسیتی در سال ۲۰۱۹ و رتبه ۲۹ جهانی بر اساس محاسبه دولت با استفاده از گزارش جهانی فاصله جنسیتی در سال ۲۰۲۰). دوره استعمار ژاپن (دهه ۱۹۱۰ تا ۱۹۴۵). در ابتدای دوره استعمار ژاپن، دولت در برخی جنبه‌ها نسبت به جامعه تایوانی پیشرفته‌تر بود. اداره آموزش اجتماعی در دولت استعماری ژاپن سیاست‌هایی را برای کاهش سوءاستفاده و قاچاق دختران پذیرفته‌شده به فرزندی پیشنهاد کرد، به‌طور خاص برای تقویت حفاظت از این کودکان و راه‌اندازی کمپین‌هایی برای افزایش آگاهی در مورد این مسائل. در همان دوره، حذف بستن پا در سال ۱۹۱۴ توسط دولت
در همان دوره، حذف بستن پا در سال ۱۹۱۴ توسط دولت ژاپن اعلام شد. در دهه ۱۹۲۰، دولت استعماری نسبت به اعتراضات سیاسی نسبتاً تحمل‌پذیر بود، و این اجازه را داد که اولین جنبش مستقل زنان در تاریخ تایوان شکوفا شود. جنبش مستقل زنان در دهه ۱۹۲۰. در طول دهه ۱۹۲۰، روشنفکران و دانشجویان پیشرو تایوانی مقالات متعددی منتشر کردند تا آگاهی دربارهٔ مسائل زنان در جامعه تایوان را افزایش دهند. در سال ۱۹۲۱، به دلیل ترس از جذب فرهنگی توسط ژاپن، انجمن فرهنگی تایوان، به‌عنوان یک جنبش اعتراضی برای درخواست تشکیل پارلمان محلی، تأسیس
اعتراضی برای درخواست تشکیل پارلمان محلی، تأسیس شد. بسیاری از روشنفکران برای افزایش آگاهی عمومی دربارهٔ حقوق زنان و مسائل مرتبط با کار به سراسر تایوان سفر کردند. علاوه بر این، آن‌ها با قاچاق زنان مخالفت کرده و از برابری جنسیتی و حق رأی عمومی حمایت کردند. به گفته دوریس چانگ، هدف این جنبش‌ها آزادی زنان تایوانی از سلطه استعماری، ستم پدرسالارانه و استثمار سرمایه‌داری بود. با وقوع جنبش فرهنگ جدید در چین از ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۳، که آگاهی از فرهنگ مدرن را برای جایگزینی با مفاهیم برخی از اصول کنفوسیوسی ترویج می‌کرد،
با مفاهیم برخی از اصول کنفوسیوسی ترویج می‌کرد، روشنفکران تایوانی تحت تأثیر ایده‌های پیشرو قرار گرفتند و در نهایت جنبش فرهنگ جدید تایوان را در دهه ۱۹۲۰ آغاز کردند. در جریان این جنبش، مقالاتی به نقد فرودستی زنان در نظام سنتی کنفوسیوسی پرداختند و اعلام کردند که آسمان برابری میان مردان و زنان را فراهم آورده و از حقوق بشر حمایت کردند. روشنفکران مفهوم آسمان را بازتفسیر کرده و انسانیت مشترک و برابری جنسیتی میان مردان و زنان را مشروعیت بخشیدند. این طرفداران فرهنگ جدید همچنین از استقلال زنان در ازدواج و خانواده
جدید همچنین از استقلال زنان در ازدواج و خانواده حمایت کردند. یک روشنفکر زن به نام سو یی‌چن از زنان خواست تا در برابر هرگونه اجبار ازدواج که والدین دختران خود را به ازدواج‌های ناخواسته مجبور می‌کنند، مقاومت کنند. او باور داشت که ازدواج باید آزادانه بین دو فرد و بر اساس احترام و نظرات متقابل انجام شود. از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۱، ارتقاء برابری جنسیتی و جایگاه زنان در زمینه‌های اجتماعی و سیاسی تایوان ترویج شد، از جمله بازنگری در برخی مفاهیم کنفوسیوسی. به دلیل صنعتی‌سازی تایوان در اواسط دهه ۱۹۲۰، اختلافات کاری بین
تایوان در اواسط دهه ۱۹۲۰، اختلافات کاری بین سرمایه‌داران ژاپنی و کارگران تایوانی افزایش یافت. بیشتر اعتصاب‌کنندگان زن به شرایط کاری نامطلوب، دستمزد نابرابر بین مردان و زنان و مسائل دیگر اعتراض کردند. سازمان‌های چپ‌گرا مانند اتحادیه کشاورزان تایوان و حزب کمونیست تایوان از حقوق زنان حمایت کردند و در عین حال به‌طور منظم سخنرانی‌هایی برگزار کردند که زنان کارگر مزرعه را بیدار کرده و آنان را به اتحاد با مردان کارگر برای مقابله با سرمایه‌داران ژاپنی ترغیب می‌کردند. این جنبش‌ها با کمک انجمن فرهنگی تایوان صورت گرفت
این جنبش‌ها با کمک انجمن فرهنگی تایوان صورت گرفت که در واقع به یک استراتژی نظامی برای دستیابی به استقلال از امپراتوری ژاپن در سال ۱۹۲۸ منجر شد. در حالی که برخی انجمن‌های مستقل زنان در جنبش‌های خود موفق بودند، بسیاری از فعالان فمینیست نسبت به استثمار زنان کارگر توسط سرمایه‌داران آگاهی داشتند. اهداف برخی از انجمن‌های مستقل زنان، در مقایسه با اهداف انقلابی اتحادیه کشاورزان تایوان و حزب کمونیست تایوان، نسبتاً معتدل و اصلاح‌طلبانه بود. علاوه بر ترویج حقوق زنان کارگر و جنبش‌های فمینیستی در تایوان، این انجمن‌ها
کارگر و جنبش‌های فمینیستی در تایوان، این انجمن‌ها به تبادل ایده‌ها و دانش پرداختند و همچنین حمایت‌های عاطفی میان اعضای گروه‌های مختلف انجمن‌ها ارائه کردند.
اوشا () یک شخصیت خیالی است که توسط جورج آر آر مارتین خلق شده است. اوشا در کتاب ترانه یخ و آتش و در اقتباس تلویزیونی اچ‌بی‌او به نام بازی تاج‌وتخت ظاهر می‌شود. در سریال تلویزیونی، ناتالیا تنا نقش او را بازی کرد. در رمان‌ها، اوشا به عنوان یک شخصیت نسبتاً فرعی عمل می‌کند که پس از تبدیل شدن به زندانی و بعداً خدمتکار در وینترفل، به‌طور مداوم به فرزندان استارک، بران و ریکون کمک می‌کند. در مجموعه تلویزیونی، او به عنوان یک شخصیت اصلی در طول فصل‌های اولیه نمایش، با پیشینه‌ای مشابه با همتای خود در رمان ایفای نقش
با پیشینه‌ای مشابه با همتای خود در رمان ایفای نقش می‌کند. در رمان، اوشا برای اولین بار در بازی تاج و تخت (۱۹۹۶) به عنوان یک زن وحشی از آن سوی دیوار که خدایان قدیمی جنگل را می‌پرستد، ظاهر می‌شود. او در تلاش برای فرار از دست وایت واکرها، به سمت جنوب دیوار می‌رود تا از جنگ احتمالی که در شرف وقوع است فرار کند. با این حال، اوشا در ابتدا توسط استارک‌های وینترفل اسیر شده و به دلیل طبیعت وحشی خود به‌طور موقت توسط آنها زندانی می‌شود. او بعداً اعتماد مردم وینترفل را جلب می‌کند و در نهایت با بران و ریکون استارک دوست
جلب می‌کند و در نهایت با بران و ریکون استارک دوست می‌شود و به عنوان نگهبان آنها عمل می‌کند. اوشا بعداً در نبرد پادشاهان (۱۹۹۸) بازمی‌گردد و به پسران استارک کمک می‌کند از دست تیان گریجوی فرار کرده و از غارت وینترفل جان سالم به در ببرند. او سپس تصمیم می‌گیرد تا ریکون را در حالی که بران به سمت شمال می‌رود، به مکانی امن اسکورت کند. اگرچه محل اختفای او برای مدتی طولانی ناشناخته باقی می‌ماند، اما چندین بار در طوفان شمشیرها (۲۰۰۰) و ضیافتی برای کلاغ‌ها (۲۰۰۵) از او نام برده شده است. در رقصی با اژدهایان (۲۰۱۱)،
او نام برده شده است. در رقصی با اژدهایان (۲۰۱۱)، مشخص شد که اوشا، ریکون و دایرولف او شگی‌داگ در حال حاضر به اسکاگوس پناه برده‌اند. این شخصیت نقش کوچکی در کتاب‌ها داشت، اما نقش او در سریال‌های تلویزیونی بسیار برجسته شد. اوشا پس از حضور خود در سه فصل اول اقتباس تلویزیونی شهرت زیادی به دست آورد. این شخصیت در اپیزود پیمان‌شکن بازگشت و متعاقباً در قسمت بعدی (سفر بیگانه) توسط رمزی بولتون کشته شد. مرگ اوشا باعث انتقادهای متفاوت و منفی بود که عمدتاً به دلیل شخصیت‌پردازی امیدوارکننده او در فصل ۳ و و سرعت وقوع صحنه
امیدوارکننده او در فصل ۳ و و سرعت وقوع صحنه بود. با این حال، این شخصیت در مجموعه تلویزیونی با واکنش مثبت منتقدان مواجه شد و اوشا را به عنوان یکی از شخصیت‌های جداب سریال معرفی کردند و پیچش داستانی، شخصیت دوست‌داشتنی و پیشرفت او را تحسین کردند. بازی تنا در نقش اوشا نیز مورد تحسین خود مارتین قرار گرفت که شخصیت نمایش را بر نسخه اصلی کتاب خود ترجیح داد. بازخوردها. جورج آر آر مارتین اظهار کرد که اوشا یکی از شخصیت‌های مورد علاقه او در مجموعه تلویزیونی و یکی از معدود شخصیت‌هایی بود که همتای تلویزیونی را به نسخه
شخصیت‌هایی بود که همتای تلویزیونی را به نسخه درون کتاب ترجیح می‌دهد - چرا که او «جوان‌تر، جذاب‌تر و پویاتر» است. او توضیح داد که این ترجیح بیشتر به دلیل اجرای ناتالیا تنا بود، که او به‌طور مداوم در طول سه فصل اول نمایش از آن تمجید کرد. در نتیجه، مارتین اظهار داشت که می‌خواهد در جهت‌گیری شخصیت در کتاب‌ها تجدیدنظر کند و پویایی بیشتری به او بدهد و اشاره کرد که «تنها بازیگری که واقعاً مرا وادار به تجدید نظر دربارهٔ یک شخصیت کرد، ناتالیا تنا در نقش اوشا است».
لاو آل پلی ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
لیلا عبدالله العثمان (۱۷ اکتبر ۱۹۴۳) نویسندۀ داستان کوتاه، رمان‌نویس، روزنامه‌نگار و فعال اجتماعی کویتی است. در شهر کویت به دنیا آمد و تحصیل کرد. پدرش، تاجر و شاعر و دارای محفل ادبی بزرگ بود. فعالیت ادبی خود را به عنوان شاعر آغاز کرد و سپس به نوشتن داستان کوتاه و رمان روی آورد. از سال ۱۹۶۵ به روزنامه‌نگاری درآمد.آثار او به چندین زبان ترجمه شده است و از مشهورترین رمان او، «وَسمیّه از دریا درمی‌آید» در سال ۱۹۹۶ یک سریال تلویزیونی، یک تولید رادیویی و یک نمایشنامه اقتباس شده است. این رمان چاپ‌شده در ۱۹۸۶ در
اقتباس شده است. این رمان چاپ‌شده در ۱۹۸۶ در میان صد رمان برتر عربی قرن بیستم انتخاب شد. پس از رسیدن به شصت سالگی، خودزندگی‌نامه‌اش را با عنوان «غبارم را پاک کنید» نوشت که بسیار استقبال شد. شماری برنامهٔ ادبی و اجتماعی را در رسانه‌ها تهیه و ارائه کرد. برای دو دورۀ چهار ساله به عنوان دبیر انجمن نویسندگان کویت خدمت کرد. زندگی و پیشه. لیلا عبدالله عبداللطیف العثمان در شهر کویت در ۱۷ اکتبر ۱۹۴۳ به دنیا آمد. پدرش عبدالله، ثروتمند و چندین کاخ و همسران زیادی داشت و تاجر بود. از سوی دیگر، شاعر بود و به ادبیات علاقه
تاجر بود. از سوی دیگر، شاعر بود و به ادبیات علاقه داشت و در خانهٔ خود یک مجمع ادبی به عنوان محل ملاقات نویسندگان و شخصیت‌های فرهنگی عرب که از کویت می‌گذشتند، تأسیس کرد. پدرش همچنین به عنوان یکی از نیکوکاران بزرگ کویتی شناخته می‌شود که از ساخت مساجد حمایت می‌کرد. مادرش که امیدوار بود پسری بزاید، می‌خواست او را از پنجره به بیرون پرت کند، اما مداخلهٔ پرستار مانع از آن شد. لیلا چهارمین دختر پس از سه خواهرش بود. پدر و مادرش در سه سالگی او طلاق گرفتند و او با نامادری‌اش و دیگر همسران پدرش زندگی می‌کرد. پس از
نامادری‌اش و دیگر همسران پدرش زندگی می‌کرد. پس از جدایی والدینش و ازدواج مجدد مادرش، پدرش او و خواهرانش را با خود برد. پدرش فقط به طلاق مادرش اکتفا نکرد، چون مادرش دختری به دنیا آورده بود و به خاطر همین موضوع از او متنفر بود، بلکه در روزی که لیلا از خشونتی شدید که از دست شوهر مادرش متحمل شده بود، به سوی پدرش پناه برد، پدرش با بی‌رحمی با او رفتار کرد. شوهر مادرش پوست پاهای لیلا را با انبر آتش می‌کَند، در حالی که مادرش بی‌پناه و ناتوان بود، نه تنها قادر به دلداری دادن به دخترش نبود، بلکه حتی نمی‌توانست او را
دادن به دخترش نبود، بلکه حتی نمی‌توانست او را درمان کند. زندگی او با نامادری و برادران ناتنی به سختی گذشت. در مدرسه، معلمان زن استعدادهای او را یافتند. او ستارهٔ نمایشنامه‌های ساده‌ای شد که برای گروه بازیگری مدرسه می‌نوشت. پدرش تصمیم گرفت او را از مدرسه خارج کند. در کویت آن زمان رسم بر این بود که دختر پس از ازدواج خواهران بزرگترش در خانه می‌ماند تا مردم بدانند و از او خواستگاری کنند. اصرار او برای یادگیری، پدرش را بر آن داشت تا کتابخانهٔ خود را به روی او بگشاید. او را به خواندن ادبیات و نوشتن تشویق کرد.
بگشاید. او را به خواندن ادبیات و نوشتن تشویق کرد. اما از حضور او در انجمن ادبی خود امتناع ورزید و حتی از انتشار مقالاتی به نام خودش امتناع کرد تا مردم ندانند که دخترش در روزنامه‌ها می‌نویسد. او را از بیرون رفتن به بازار یا سینما منع کرده بود، همهٔ این وسایل را در خانه برایش فراهم نمود. او در هر یک از قصرهایش یک استخر ساخته بود و هر هفته یک فیلم در خانه به او نشان می‌داد. تلاش‌های ادبی لیلا از زمانی که او هنوز در مدرسه بود آغاز شد. در سال ۱۹۶۵، زمانی که او از خانه پدری محافظه‌کارش بیرون رانده شد، شروع به
از خانه پدری محافظه‌کارش بیرون رانده شد، شروع به انتشار در روزنامه‌های محلی کرد که موضوعات ادبی و اجتماعی را پوشش می‌داد. از آن زمان، در ستون‌های هفتگی و روزانه در روزنامه‌های محلی و عربی می‌نویسد. پس از ازدواج، شوهرش او را تشویق کرد که در روزنامه‌ها چاپ کند، به ویژه پس از مرگ پدرش اندکی پس از ازدواجش. موضوعاتش میان افکار احساسی، شعر و مقالات اجتماعی در چرخش بود تا اینکه شروع به نوشتن یک ستون روزانه در روزنامهٔ «السیاسه» کرد. تعدادی برنامه ادبی و اجتماعی در صدا و سیما تهیه و ارائه کرد. وی همچنین به مدت دو
صدا و سیما تهیه و ارائه کرد. وی همچنین به مدت دو دورهٔ چهار ساله مسئولیت دبیری انجمن نویسندگان کویت را بر عهده گرفت. به نوشتن داستان‌های کوتاه و رمان و شرکت در فعالیت‌های فرهنگی در داخل و خارج از کویت ادامه داد.اولین مجموعه داستان او با نام «زنی در گلدان» در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. شهرت او با انتشار اولین اثرش شروع به گسترش کرد. اولین رمان او با نام «زن و گربه» در سال ۱۹۸۵ منتشر شد. دومین رمان او با نام «وَسمیّه از دریا درمی‌آید» که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد، در میان صد رمان برتر عربی قرن بیستم انتخاب شد. این رمان
صد رمان برتر عربی قرن بیستم انتخاب شد. این رمان به یک محصول تلویزیونی تبدیل شد که در آن دولت کویت در جشنواره رادیو و تلویزیون در قاهره شرکت کرد و در قالب جشنواره تئاتر جوانان در سال ۲۰۰۷ روی صحنه رفت. ۱۵ مجموعه داستان کوتاه میان سال‌های ۱۹۷۶ تا ۲۰۱۱ نوشت. او در مورد ادبیات سفر «روزها در یمن» را نوشت و در مورد حمله عراق به کویت «خاطرات صبر و تلخی» نوشت. در زمان اشغال کویت توسط عراق، حاضر نشد کشورش را ترک کند و با فرزندانش تجربهٔ سخت جنگ را که منجر به از هم پاشیدگی خانواده شد، زندگی کند. همسر دوم او، ولید
پاشیدگی خانواده شد، زندگی کند. همسر دوم او، ولید ابوبکر، پس از آزادی کویت از اشغال عراق، مجبور به ترک کویت شد. به پاس قدردانی از تلاش‌ها، فعالیت‌ها و تولیدات ادبی‌اش، جوایزی از وزارت ارتباطات، انجمن نویسندگان، وزارت کار و امور اجتماعی، وزارت آموزش و پرورش، وزارت آموزش عالی و شورای ملی فرهنگ، هنر و ادبیات کویت دریافت کرده است. همچنین سپرها، مدال‌ها و گواهی‌های قدردانی را از عراق، مصر، یمن، تونس، لبنان و شورای همکاری خلیج فارس دریافت کرده است. در کنفرانس‌های متعددی مانند انجمن داستان کوتاه در کشورهای شورای
متعددی مانند انجمن داستان کوتاه در کشورهای شورای همکاری خلیج فارس در امارات در سال ۱۹۸۹، سمپوزیوم کنفرانس جهانی در پاکستان در سال ۱۹۹۵، کنفرانس رمان عرب در قاهره در سال ۲۰۰۵ و بیشتر کنفرانس‌های اتحادیهٔ نویسندگان عرب شرکت کرده است. موضع او در برابر تعصب مذهبی و جنبش‌های سلفی افراطی باعث مشکلاتی برای او شد. او مورد کمپین‌ها و محاکمه‌ها قرار گرفت. در سال ۲۰۰۰، او به همراه عالیه شعیب، استاد فلسفه اخلاق در دانشگاه کویت در آن زمان، به دلیل «عباراتی که موجب آزردگی ذات الهی و عباراتی که مخالف اخلاق و ناقض اخلاق
ذات الهی و عباراتی که مخالف اخلاق و ناقض اخلاق عمومی است» به دو ماه زندان محکوم شد. او در همان سال کتاب خود را با عنوان «محاکمه، برشی از شرح حال واقعیت» منتشر کرد که در آن به رویارویی قبلی با قوه قضاییه که توسط سلفی‌ها در سال ۱۹۹۶ تحریک شده بود، بازنگری می‌کند. او این کتاب را به کسانی که پرونده علیه او را مطرح کردند، تقدیم کرد. در سال ۲۰۰۴ «جایزه لیلا العثمان برای خلاقیت جوانان کویت در داستان‌های کوتاه و رمان» را تأسیس کرد که هر دو سال یکبار به مردان و زنان اهدا می‌شود.تجاوز اسرائیل به لبنان در تابستان
اهدا می‌شود.تجاوز اسرائیل به لبنان در تابستان ۲۰۰۶ بر او تأثیرات داخلی گذاشت و او را بر آن داشت تا کتابی دربارهٔ کشوری که از زمانی که برای اولین بار در سن هشت سالگی به آن سفر کرده و عاشقش بود بنویسد، با عنوان «لبنان: نیمی از قلب». او عضو انجمن نویسندگان کویت، انجمن روزنامه‌نگاران کویت و انجمن داستان و رمان اتحادیهٔ نویسندگان عرب است. زندگی شخصی. در هجده سالگی او با یک پزشک فلسطینی که سی و سه سال بزرگتر از او به نام حسنی منصور ازدواج کرد که برای خانوادهٔ محافظه‌کارش پذیرفته نبود. خانواده او یکی از
محافظه‌کارش پذیرفته نبود. خانواده او یکی از خانواده‌های بزرگی بودند که از ازدواج دخترانشان به غیر از پسر عموهایشان خودداری کردند. ازدواج او را وارد دنیای دیگری کرد و ماه عسل خود را در اروپا گذراند. در آن زمان، او به نقاط دیدنی کشورهایی که از آنها می‌گذشت اهمیت نمی‌داد و گفته است: «آنچه مهم بود آزادی و رهایی بود. من در خیابان فریاد می‌زدم و می‌رقصیدم. من یک دختر هجده ساله بودم که دنیا را کشف می‌کردم.»حسنی منصور در سال ۱۹۷۳ درگذشت و چهار فرزند از خود به جای گذاشت که بزرگ‌ترین آنها هفت ساله بود. لیلا العثمان
که بزرگ‌ترین آنها هفت ساله بود. لیلا العثمان به تکرار تجربه ازدواج با مرد دیگری فکر نمی‌کرد.با این حال، سرنوشت یک فلسطینی دیگر را سر راه او قرار داد، با نویسنده و شخصیت رسانه‌ای ولید ابوبکر که او را دوست می‌داشت، ازدواج کرد و ۱۸ سال با او زندگی کرد. ازدواج دوم او تحت فشار پیامدهای حملهٔ عراق به کویت در سال ۱۹۹۰ به جدایی ختم شد. پس از آزادی کویت، ولید ابوبکر به دلیل دخالت در مسائل سیاسی و اظهاراتی که رهبری کویت آن را توهین‌آمیز می‌دانست از کشور اخراج شد. این زوج بی سر و صدا از هم جدا شدند و به عنوان دوست هر
زوج بی سر و صدا از هم جدا شدند و به عنوان دوست هر وقت فرصتی پیدا کردند، ارتباط خود را از دست ندادند. لیلا العثمان شش فرزند و چندین نوه دارد؛ چهار دختر، دو پسر و پنج نوه. آثار. رمان‌ها: مجموعه داستان‌ها: مجموعه‌های شعری: دیگر کتاب‌ها:
فاون هال (انگلیسی: Fawn Hall؛ زادهٔ حدود ۱۹۵۹ میلادی) منشی پیشین سرهنگ دوم اولیور نورث بود که به‌دلیل نقشش در ماجرای ایران–کنترا به شهرت رسید؛ او به نورث در نابود کردن اسناد محرمانه کمک کرد. اوایل زندگی. فاون هال در سال ۱۹۵۹ در آناندیل، ویرجینیا زاده شد و در سال ۱۹۷۷ از دبیرستان "دبیرستان آنان‌دیل" فارغ‌التحصیل شد. او از ژانویهٔ ۱۹۷۶، زمانی که هنوز در دبیرستان بود، به‌صورت پاره‌وقت در یک شغل دفتری برای نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا کار می‌کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، به‌صورت تمام‌وقت در پنتاگون برای نیروی
به‌صورت تمام‌وقت در پنتاگون برای نیروی دریایی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۷، هال همراه با مادر و ناپدری‌اش در آنان‌دیل زندگی می‌کرد. دخالت در ماجرای ایران–کنترا. هال در ۲۶ فوریهٔ ۱۹۸۳ از نیروی دریایی به شورای امنیت ملی ایالات متحده آمریکا مأمور شد تا به‌عنوان منشی اولیور نورث فعالیت کند. او تا ۲۵ نوامبر ۱۹۸۶، زمانی که در اوج رسوایی از کار برکنار شد، با نورث کار کرد. مادر هال، "ویلم هال"، منشی رابرت مک‌فارلین بود؛ مشاور امنیت ملی رونالد ریگان که مافوق نورث و یکی از بازیگران اصلی ماجرای ایران–کنترا به‌شمار
و یکی از بازیگران اصلی ماجرای ایران–کنترا به‌شمار می‌رفت. در یکی از اشتباهات، هال ارقام یک شماره‌حساب بانکی سوئیسی را جابه‌جا وارد کرد که باعث شد کمک مالی سلطان برونئی به نیروهای کنترا به‌اشتباه به حساب یک بازرگان سوئیسی واریز شود، نه حساب موردنظر. در ژوئن ۱۹۸۷، هال به مدت دو روز در برابر کنگره ایالات متحده آمریکا شهادت داد. او اعتراف کرد که تعداد زیادی سند را دست‌کاری، خرد کرده (به‌قدری سند نابود شده بود که دستگاه خردکن گیر کرده بود) و برخی دیگر را درون چکمه‌ها و لباس‌هایش مخفی کرده و در ۲۵ نوامبر ۱۹۸۶ به
و لباس‌هایش مخفی کرده و در ۲۵ نوامبر ۱۹۸۶ به نورث تحویل داده است. نورث در همان روز، پس از افشای نقش او در هماهنگی کمک‌های مشکوک به‌قانون برای شورشیان نیکاراگوئه، اخراج شد. از دیگر بخش‌های شهادت او، این جمله بود: «گاهی باید بالاتر از قانون عمل کرد.» روزنامه‌نگار باب وودوارد نقل کرده است که دفاع حقوقی هال در جملهٔ «ما همه‌چیز را خرد می‌کردیم» خلاصه می‌شد. در سال ۱۹۸۹، در ازای شهادتش علیه نورث در ارتباط با ماجرای ایران–کنترا، از پیگرد قانونی معاف شد. زندگی پس از ماجرای ایران–کنترا. پس از افشای ماجرای
پس از ماجرای ایران–کنترا. پس از افشای ماجرای ایران–کنترا، هال برای مدتی کوتاه در سال ۱۹۸۷ به نیروی دریایی بازگشت و کمتر از شش ماه در آنجا کار کرد. در همان سال، روزنامه‌نگار مایکل کلی او را به مهمانی شام خبرنگاران کاخ سفید دعوت کرد. پس از ارائهٔ شهادت در برابر کنگره در ژوئن ۱۹۸۷، از خدمات دولتی کناره‌گیری کرد و با آژانس ویلیام موریس قرارداد بست، اما تلاش او برای ورود به رسانه‌ها در منطقه واشینگتن، دی.سی. موفقیت‌آمیز نبود. مجلات "پلی‌بوی" و "پنت‌هاوس" پیشنهاد پرداخت مبالغ شش‌رقمی برای عکس‌برداری برهنه را به
پرداخت مبالغ شش‌رقمی برای عکس‌برداری برهنه را به هال و همچنین دو زن دیگر درگیر در رسوایی‌های سال ۱۹۸۷، یعنی دونا رایس و جسیکا هان، ارائه دادند. هال و رایس این پیشنهادها را رد کردند، اما هان با "پلی‌بوی" همکاری کرد. در آوریل ۱۹۹۰، هال به‌عنوان گزارشگر آزاد تلویزیونی در پیتسبرگ فعالیت داشت. در سال ۱۹۹۲، در یک دفتر حقوقی در لس‌آنجلس، کالیفرنیا مشغول به کار شد و چند سال به حرفهٔ مدلینگ پرداخت. هال با بازیگر راب لوو وارد رابطه شد. لوو پس از دیدن او در دادگاه نورث، او را پیدا کرد و آن دو در مراسم تجلیل از جک
نورث، او را پیدا کرد و آن دو در مراسم تجلیل از جک لمون در بنیاد AFI در سال ۱۹۸۸ شرکت کردند. در آوریل ۱۹۹۳، هال با دنی سوگرمن، مدیر پیشین گروه د دورز ازدواج کرد. آن‌ها در هالیوود هیلز زندگی می‌کردند. هال در زمانی که در شورای امنیت ملی و پنتاگون کار می‌کرد، کوکائین مصرف می‌کرد. گزارش شده که سوگرمن پس از ازدواج، او را با کراک کوکائین آشنا کرد و هال به آن معتاد شد و در سال ۱۹۹۴ یک بار دچار اوردوز شد و پس از آن به مرکز ترک اعتیاد رفت. سوگرمن در سال ۲۰۰۵ بر اثر سرطان ریه درگذشت. هال در سال ۲۰۰۷ خانه‌شان را با
سرطان ریه درگذشت. هال در سال ۲۰۰۷ خانه‌شان را با قیمت تقریبی ۲٫۵ میلیون دلار برای فروش گذاشت، اما این خانه در سال ۲۰۱۴ تنها به قیمت ۱٫۹۶ میلیون دلار فروخته شد. تا سال ۲۰۱۲، هال در وست هالیوود زندگی می‌کرد و در یک کتاب‌فروشی مشغول به کار بود، و از توجه عمومی دوری می‌کرد.
جان آلن کوچار زیگرس نام مردی است که در سال ۱۹۶۰ در ژاپن به اتهام جعل اسناد بازداشت شد. در آن زمان، رسانه‌های ژاپنی او را «مرد مرموز» نامیدند و ماجرای او به پایه‌ای برای برخی افسانه‌های محلی تبدیل شد. شرح ماجرا. در اکتبر ۱۹۵۹، مردی به نام جان آلن کوچار زیگرس، ۳۶ ساله، همراه با همسر کره‌ای خود وارد ژاپن شد. سه ماه بعد، پلیس متروپولیتن توکیو او را به اتهام جعل هویت دستگیر کرد. او تلاش کرده بود یک چک ۲۰۰هزار ینی و یک چک مسافرتی ۱۴۰ دلاری (معادل حدود ۵۰۴۰۰ ین در آن زمان) را در شعبه بانک چیس منهتن ژاپن نقد کند و
آن زمان) را در شعبه بانک چیس منهتن ژاپن نقد کند و همچنین ۱۰۰هزار ین را در بانک کره در ژاپن وصول کند. پرونده او توسط آتسویوکی ساسا از بخش امنیت عمومی پلیس متروپولیتن توکیو بررسی شد. ساسا بعدها در خاطراتش دربارهٔ زیگرس نوشت. با وجود اینکه پاسپورت زیگرس دارای مهرهای سفارت‌های ژاپن در کشورهای مختلف آسیای شرقی بود، مشخص شد که این گذرنامه جعلی است. همچنین، ویزای او توسط سفارت ژاپن در تایپه صادر شده بود که بعدها به انجمن تبادلات ژاپن و تایوان تغییر یافت. طبق سوابق، زیگرس ادعا کرد که «در آمریکا متولد شده، از طریق