payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داشت. همچنین، او چندین بار به عنوان رئیس بخش زمین‌شناسی کواترنری و ژئومورفولوژی انجمن زمین‌شناسی آمریکا انتخاب شد. به دلیل شهرت ملی و بین‌المللی موریساوا، دانشمندان از سراسر جهان برای مطالعات سبتیکال خود به بینگهمتون گرد هم می‌آمدند. در سال‌های ۱۹۸۷–۱۹۸۸، او جایزه فولبرایت را برای سخنرانی در هند دریافت کرد. در سال ۱۹۹۰، او به عنوان زمین‌شناس مقیم در کارلتون منصوب شد، پس از اینکه چندین دانشگاه از او درخواست همکاری کردند. در بینگهمتون، او خدمات خود را با کمک به مدیریت محیط زیست اهدا کرد. این خدمت مستمر منجر
به مدیریت محیط زیست اهدا کرد. این خدمت مستمر منجر به این شد که موریساوا به یکی از مشارکت‌کنندگان کلیدی در نوشتن طرح جامع برای شهر وستال، نیویورک تبدیل شود. موریساوا در سال ۱۹۶۰ به حوزه تخصصی خود پیوست، در آن زمان تعداد کمی از زنان در تحقیق و تدریس علوم در سطح دانشگاه مشغول بودند. او اولین زن رئیس بخش زمین‌شناسی کواترنری و ژئومورفولوژی (QG&amp;G) بود و در طول حرفه‌اش به راهنمایی دانشمندان جوان‌تر پرداخت. در طول حرفه‌اش در بینگهمتون، نیویورک، موریساوا همیشه درهای دفتر خود را برای دانشجویانش باز نگه می‌داشت
درهای دفتر خود را برای دانشجویانش باز نگه می‌داشت تا در زمان ناهار، بحث‌هایی دربارهٔ جنبه‌های مختلف وضعیت زمین‌شناسی و ژئومورفولوژی انجام دهند. ماری علاقه زیادی به تدریس و مشارکت در بحث‌های زمین‌شناسی با دانشجویانش داشت. ماری موریساوا هشت کتاب نوشت، از جمله "ارزیابی چشم‌اندازهای رودخانه" در سال ۱۹۷۱. او در سال ۱۹۸۶ مجله "ژئومورفولوژی" را تأسیس کرد و سردبیر ارشد آن بود. او به عنوان اولین زن رئیس بخش زمین‌شناسی کواترنری و ژئومورفولوژی انجمن زمین‌شناسی آمریکا منصوب شد و به تأسیس "سمپوزیوم‌های سالانه
آمریکا منصوب شد و به تأسیس "سمپوزیوم‌های سالانه ژئومورفولوژی بینگهمتون" کمک کرد. برای به رسمیت شناختن دستاوردهای پژوهشی و آموزشی‌اش، او در سال ۱۹۹۲ جایزه مربی برجسته را از انجمن زنان زمین‌شناس دریافت کرد. تحقیقات. ماری موریساوا بخشی از انقلاب ژئومورفولوژی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ بود. این کار شامل اندازه‌گیری شیب‌ها و کانال‌های جریانی و درک رابطه آن‌ها با تأثیرات در مقیاس بزرگ‌تر می‌شد. موریساوا بر روی شیب‌های توده‌ای در رشته‌کوه راکی تحقیقاتی انجام داد که شامل بررسی‌های مرتبط با ژئومورفولوژی بود. او همچنین
بررسی‌های مرتبط با ژئومورفولوژی بود. او همچنین یکی از بنیان‌گذاران ژئومورفولوژی محیطی به‌شمار می‌آید.
مَهیره عبدالعزیز (۶ نوامبر ۱۹۷۹) شخصیت رسانه‌ای، مجری و بازیگر اماراتی است. مدرک کارشناسی ارشد معماری را از مؤسسهٔ سلطنتی معماری کانادا گرفت. فعالیت خود را در عرصهٔ رسانه با ارائه برنامه‌های گوناگون آغاز کرد. ابتدا مجری اقتصادی در MBC عربی بود سپس در برنامه ای مشابه به شبکهٔ العربیه رفت و برنامه‌هایی از جمله «صباح العربیه»، «کلام نواعم» و برنامهٔ خودش «فردا زیباتر است» را مجری‌گری و گویندگی کرد. حرفهٔ بازیگری خود را با سریال «سلفی» در سال ۲۰۱۵ آغاز کرد. زندگی و پیشه. مهیره عبدالعزیز متولد ۶ نوامبر ۱۹۷۹ از
و پیشه. مهیره عبدالعزیز متولد ۶ نوامبر ۱۹۷۹ از یک پدر اماراتی و یک مادر مصری در دبی است. او در دبی زندگی می‌کند و خود را «دختر دبی» توصیف می‌کند. مدرک کارشناسی ارشد معماری را از مؤسسهٔ سلطنتی معماری کانادا گرفت. او مدال طلای عالی را از مؤسسه سلطنتی معماری کانادا برای پروژه فارغ‌التحصیلی خود در معماری دریافت کرد که در مجلهٔ «معمار کانادایی» منتشر شد. او به خانواده‌ای تعلق دارد که همه در زمینهٔ معماری کار می‌کنند. بعد از اینکه شبکهٔ ام بی سی اقتصادی به دلیل رونق بازار املاک در آن زمان، از مجری مرد یا زنی
رونق بازار املاک در آن زمان، از مجری مرد یا زنی درخواست کرد تا برنامهٔ املاک را ارائه دهد، تصادف نقش مهمی در ورود او به عرصهٔ رسانه ایفا کرد. او درخواست داد و پذیرفته شد. او کار خود را در عرصهٔ رسانه به عنوان یک مجری اقتصادی در MBC عربی آغاز کرد. سپس در سال ۲۰۰۵ به عنوان خبرنگار در شبکهٔ العربیه مشغول به کار شد و یک برنامهٔ تخصصی در زمینه املاک و مستغلات به نام «آن لوکیشن» به مدت دو فصل ارائه کرد. او مصاحبه‌های بسیاری با شماری از شخصیت‌های مهم در زمینهٔ اقتصادی از جمله محمد العبار، احمد بن سعید آل مکتوم،
از جمله محمد العبار، احمد بن سعید آل مکتوم، محمد بن راشد آل مکتوم و سعود الفیصل انجام داد. در سال ۲۰۱۲، او شروع به ارائه اولین برنامه صبحگاهی خود، به نام «صباح العربیه» کرد. سپس در سال ۲۰۱۷ به برنامهٔ «کلام نرم» پیوست. در سال ۲۰۱۸، او برای ارائه رویداد سالانه امیدسازان توسط بنیاد محمد بن راشد انتخاب شد. برنامه «فردا زیباتر است» را در سال ۲۰۲۰ ارائه کرد. در سال ۲۰۲۱، او به عنوان اولین پخش‌کنندهٔ عرب در تیک‌توک انتخاب شد تا برنامهٔ «در تیک‌توک بیاموزید» را که در ۲۵ فوریه ۲۰۲۱ نمایش داده شد، ارائه دهد.
را که در ۲۵ فوریه ۲۰۲۱ نمایش داده شد، ارائه دهد. بازیگری از علایق اصلی عبدالعزیز بود، بنابراین در سال ۲۰۱۵ او شروع به حضور در سریال‌هایی از جمله «سلفی» ، «دیوا» و «کُد (اتاق فرار)» کرد. حرفهٔ بازیگری او در سال ۲۰۲۴ پس از حضور او در سریال سعودی «پاییز قلب» که اولین نسخهٔ عربستانی یک سریال ترکی است، ادامه یافت. همچنین در سریال «قول» (۲۰۲۴) ظاهر شد. مهیره عبدالعزیز در فصل سوم برنامهٔ دبی بلینگ شرکت کرد که به بررسی زندگی افراد ثروتمند و مشهور در دبی با تمرکز بر تجمل، درام و روابط شخصی در کنار شماری از برجستگان
تجمل، درام و روابط شخصی در کنار شماری از برجستگان از جمله لجین عضاضه، مونا قطان، مودل روز و جوانا کریم می‌پردازد. زندگی شخصی. او در سال ۲۰۱۱ با تاجر لبنانی خالد عزالدین ازدواج کرد. حاصل ازدواج آنها تنها یک دختر به نام یسما بود. او مایل بود که زندگی شخصی خود را از کانون توجهات دور نگه دارد و جزئیات زیادی در مورد همسرش از طریق رسانه‌ها به اشتراک نگذارد. در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۵، عبدالعزیز به‌طور رسمی از طریق حساب اینستاگرام خود طلاق خود را از خالد عزالدین اعلام کرد.
خدیجه ارسلان‌خاتون (درگذشت پس از ۴۶۸ ق / ۱۰۷۵ م)، شاهدخت سلجوقی و همسر خلیفه عباسی، القائم بامرالله، و همچنین همسر علی بن فرامرز، امیر آل‌کاکویه بود. او در سده پنجم هجری یکی از زنان برجسته خاندان سلجوقی و از چهره‌های اثرگذار در روابط خلافت عباسی با سلجوقیان و نیز در دربار آل‌کاکویه در یزد به‌شمار می‌رفت. زندگی‌نامه. نسب و خانواده. "خدیجه ارسلان‌خاتون دختر داوود چَغری‌بیگ، فرمانروای سلجوقی و یکی از بنیان‌گذاران این دودمان بود. او خواهر سلطان آلب‌ارسلان (حک: ۴۵۵–۴۶۵ ق / ۱۰۶۳–۱۰۷۲ م) و عمه سلطان ملک‌شاه سلجوقی
ق / ۱۰۶۳–۱۰۷۲ م) و عمه سلطان ملک‌شاه سلجوقی (حک: ۴۶۵–۴۸۵ ق / ۱۰۷۲–۱۰۹۲ م) بود؛ بنابراین، جایگاه او در زمره زنان خاندان حاکم سلجوقی قرار داشت که در تحکیم مناسبات سیاسی و ازدواج‌های استراتژیک نقشی برجسته ایفا می‌کردند. ازدواج با خلیفه عباسی. در سال ۴۴۸ هجری قمری / ۱۰۵۶ میلادی، "خدیجه ارسلان‌خاتون با خلیفه عباسی، القائم بامرالله (حک: ۴۲۲–۴۶۷ ق / ۱۰۳۱–۱۰۷۵ م) ازدواج کرد. خطبهٔ عقد آنان توسط عالمی به نام رئیس‌الرؤسا قرائت شد. این ازدواج بخشی از سیاست نزدیکی میان خلافت عباسی و امپراتوری سلجوقی بود که در آن زمان
خلافت عباسی و امپراتوری سلجوقی بود که در آن زمان در حال گسترش قدرت خود در شرق اسلامی بود. در منابع آمده است که عموی او، طغرل بیک، از خلیفه خواست تا دخترش، سیده خاتون، را به عقد او درآورد؛ اما خلیفه در این‌باره مردد بود و پیش از تصمیم‌گیری، طغرل درگذشت. بر پایهٔ برخی گزارش‌ها، پس از این ماجرا، خلیفه از خدیجه فاصله گرفت و طغرل از خلیفه خواست او را بازگرداند. خلیفه نیز او رانزد پدرش، داوود چَغری‌بیگ فرستاد. خدیجه از این رفتار شکایت کرد و طغرل برای دلجویی او را از بغداد به منطقه‌ای کوهستانی – که احتمالاً بانه
از بغداد به منطقه‌ای کوهستانی – که احتمالاً بانه بوده – برد تا او را آرام کند. نقش دربار و موقعیت اجتماعی. با ورود به بغداد، ارسلان خاتون عنوان ملکه یا ام‌المؤمنین را یافت و در کاخ خلافت جایگاهی ویژه به دست آورد. گرچه در منابع کلاسیک اسلامی کمتر به جزئیات نقش‌های سیاسی زنان دربار پرداخته شده، اما شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد "خدیجه ارسلان‌خاتون در امور خیریه و گسترش روابط فرهنگی و دیپلماتیک فعال بود. او به ساخت مدارس، مساجد و وقف املاک برای فعالیت‌های دینی و فرهنگی کمک کرد. همچنین گفته شده است که از اهل
و فرهنگی کمک کرد. همچنین گفته شده است که از اهل علم حمایت می‌کرد و برای استقرار صلح میان جناح‌های رقیب در بغداد میانجیگری‌هایی انجام می‌داد. زندگی پس از خلافت. پس از مرگ خلیفه قائم در سال ۴۶۷ ق / ۱۰۷۵ م، "خدیجه ارسلان‌خاتون با علی بن فرامرز، امیر آل‌کاکویه (حک: ۴۶۳–۴۸۸ ق / ۱۰۷۰–۱۰۹۵ م) ازدواج کرد. این ازدواج خدیجه را به مقام ملکه در حکومت محلی آل‌کاکویه در یزد رساند. در این دوران، او با اقدامات خیریه و فرهنگی شناخته شد. او هر روز دو بار ضیافت عمومی ترتیب می‌داد: یکی برای اشراف و دیگری برای عموم مردم.
می‌داد: یکی برای اشراف و دیگری برای عموم مردم. همچنین در فعالیت‌های عام‌المنفعه و مذهبی نقش فعالی داشت و ساخت مسجد و مناره‌ای در محلهٔ دوردا در یزد به فرمان او انجام گرفت. درگذشت. تاریخ دقیق درگذشت "خدیجه ارسلان‌خاتون در منابع ثبت نشده، اما بر اساس شواهد تاریخی، او پس از سال ۴۶۸ هجری قمری درگذشت. از محل دفن او نیز اطلاعی در دست نیست، اما به نظر می‌رسد اواخر عمر خود را در یزد یا حوالی آن سپری کرده باشد.
گریس راس کِدل (; – ) پزشک و فعال حقوق زنان اسکاتلندی بود که یکی از اولین گروه زنان دانشجوی پزشکی در اسکاتلند محسوب می‌شد و موفق به اخذ مدرک پزشکی شد. او به همراه السی اینگلیس از اولین دانشجویان مدرسه پزشکی زنان ادینبورگ بود که در سال ۱۸۸۶ توسط سوفیا جکس-بلیک تأسیس شده بود. کدل در یک موضوع انضباطی مقابل جکس-بلیک ایستاد و از مدرسه اخراج شد، اما سپس با شکایت از جکس-بلیک و مدرسه‌اش در دادگاه پیروز شد. او بیشتر دوران حرفه‌ای خود را به عنوان پزشک و جراح به مراقبت از زنان و کودکان اختصاص داد. کدل به عنوان یک
از زنان و کودکان اختصاص داد. کدل به عنوان یک سافروجت فعال شناخته می‌شد و به خاطر اقدامات عمومی جسورانه در راه حق رأی زنان شهرت داشت. او نقش برجسته‌ای در ارائه مراقبت‌های پزشکی و پناه دادن به همکاران سافروجت خود داشت، برخی از این زنان مستقیماً پس از تحمل تغذیه اجباری در زندان به مراقبت او سپرده می‌شدند. خانه او به عنوان پناهگاهی برای سافروجت‌ها معروف بود. زندگی اولیه و تحصیلات. گریس راس کدل در ۲۵ اکتبر ۱۸۵۵ به عنوان بزرگ‌ترین فرزند از چهار دختر جورج فیلیپ کدل از کارییدن، بونس متولد شد. پدرش سرپرست معادن
کدل از کارییدن، بونس متولد شد. پدرش سرپرست معادن زغال‌سنگ محلی و مادرش مارتینا دانکنسون فلمینگ بود. در سال ۱۸۸۷، او به همراه خواهرش مارتا جورجینا کدل به عنوان یکی از دانشجویان اولین دوره مدرسه پزشکی زنان ادینبورگ که توسط سوفیا جکس-بلیک در سال ۱۸۸۶ تأسیس شده بود، ثبت‌نام کرد. کلاس‌های درس در محل مدرسه در میدان جراحان و آموزش‌های بالینی در بیمارستان لیت برگزار می‌شد. جکس-بلیک از سوی دانشجویانش به عنوان فردی سخت‌گیر شناخته می‌شد و قوانین او دانشجویان را ملزم می‌کرد که بیمارستان لیت را حداکثر تا ساعت ۵
ملزم می‌کرد که بیمارستان لیت را حداکثر تا ساعت ۵ بعدازظهر ترک کنند. در ۸ ژوئن ۱۸۸۸، گریس و مارتا کدل به همراه الیزابت کریستی و ایدا بالفور برای پیگیری وضعیت یک بیمار با آسیب سر، بعد از این ساعت در بیمارستان ماندند. وقتی جکس-بلیک از این تخلف مطلع شد، گریس و مارتا کدل را از مدرسه اخراج کرد. پاسخ آن‌ها این بود که علیه جکس-بلیک و مدرسه شکایت کردند. خواهران کدل ۵۰۰ پوند غرامت مطالبه کردند و دادگاه به نفع آن‌ها رای داد و به هر کدام ۵۰ پوند غرامت در ژوئیه ۱۸۹۰ اعطا کرد. این رسوایی عمومی ضربه بزرگی به جکس-بلیک و
کرد. این رسوایی عمومی ضربه بزرگی به جکس-بلیک و مدرسه او وارد کرد. السی اینگلیس، یکی دیگر از دانشجویان، از نحوه برخورد با این ماجرا ناراضی بود و در سال ۱۸۸۹ مدرسه را ترک کرد. او با کمک پدرش جان اینگلیس که حامی آموزش پزشکی برای زنان بود، کالج پزشکی زنان ادینبورگ را در خیابان چمبرز تأسیس کرد. اینگلیس و خواهران کدل در این کالج به تحصیل ادامه دادند. خواهران کدل از نظر تحصیلی عملکرد خوبی داشتند و مارتا مدال مامایی و گریس مدال پزشکی قانونی را دریافت کردند. گریس کدل در سال ۱۸۹۱ پس از قبولی در آزمون‌های «مدرک
کدل در سال ۱۸۹۱ پس از قبولی در آزمون‌های «مدرک سه‌گانه» LRCPE, LRCSE و LFPSG (اگرچه مانند بسیاری از هم‌دوره‌ای‌هایش آن را به صورت مخفف LRCP&amp;SEd می‌نوشت) فارغ‌التحصیل شد. این مدرک توسط سه کالج سلطنتی پزشکی اسکاتلند به صورت مشترک طراحی شده بود تا به افرادی که امکان ورود به دانشگاه را نداشتند اجازه دهد در آزمون‌های معادل شرکت کنند. این مدرک نام او را در فهرست پزشکان ثبت کرد و به او اجازه طبابت داد. زنان تا سال ۱۸۹۴ موفق به اخذ مدرک پزشکی از دانشگاه‌های اسکاتلند نشده بودند. حرفه پزشکی. در سال ۱۸۹۹، هنگامی
نشده بودند. حرفه پزشکی. در سال ۱۸۹۹، هنگامی که السی اینگلیس باشگاه پزشکان زن را با هدف اصلی تأسیس یک بیمارستان برای زنان ایجاد کرد، گریس کدل از اعضای برجسته این باشگاه بود و سپس در کمیته پزشکی بیمارستان که در میدان جورج شماره ۱۱ افتتاح شد، خدمت کرد. در سال ۱۹۰۴ او به کارکنان «هسپیس» در میل رویال (خیابان اصلی ادینبورگ) پیوست، بیمارستانی برای زنان و کودکان که توسط السی اینگلیس تأسیس شده بود. او در زمینه زنان و زایمان تخصص داشت و در سال ۱۹۱۱ مدیریت کلینیک را بر عهده گرفت. او بعدها به عنوان ثبت‌کننده در
را بر عهده گرفت. او بعدها به عنوان ثبت‌کننده در بیمارستان جدید زنان در لندن مشغول به کار شد.
جسیکا پُلکا یک بیوشیمیدان و مدیر اجرایی ASAPbio (مؤسسه تسریع علم و انتشارات در زیست‌شناسی) است، یک ابتکار غیرانتفاعی که نوآوری و شفافیت را از طریق پری‌پرینت و بازبینی همتا باز ترویج می‌دهد. او یکی از برگزارکنندگان جلسه اخیر آن‌ها دربارهٔ ارتباطات علمی بود. تحصیلات. پُلکا در سال ۲۰۰۷ لیسانس زیست‌شناسی خود را از دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل دریافت کرد. در آنجا، او یک بورس تحصیلی مورهد بود. او در سال ۲۰۱۲ دکترای بیوشیمی خود را از دانشگاه کالیفرنیا، سان‌فرانسیسکو تحت نظارت دایچ مولینز دریافت کرد. حرفه. در
تحت نظارت دایچ مولینز دریافت کرد. حرفه. در سال ۲۰۱۳، پُلکا به عنوان پژوهشگر در دپارتمان زیست‌شناسی سیستم‌ها در دانشکده پزشکی هاروارد مشغول به کار شد و پاملا سیلور مشاور او بود. او همچنین به عنوان محقق مهمان در موسسه وایت‌هد در ماساچوست فعالیت داشت. پُلکا تحقیقات خود را در زمینهٔ ساخت، عملکرد و کاربردهای پلیمرهای پروتئینی در باکتری‌ها، مانند سوزن‌های پروتئینی شکافنده غشاء به نام اجسام نورشکن انجام داد. کار پُلکا در زمینهٔ اجسام نورشکن در مجلهٔ آمریکایی "آتلانتیک" مورد بحث قرار گرفت و توسط انجمن شیمی آمریکا
مورد بحث قرار گرفت و توسط انجمن شیمی آمریکا پوشش داده شد. پُلکا کشف کرد که کربوکسی‌زوم، یک ارگانل پروتئینی در سیانوباکتری‌ها، مانند یک کریستال رشد می‌کند تا زمانی که توسط لایه‌ای از پروتئین‌های پوسته پوشانده شود. پُلکا در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ رئیس مشترک کمیته COMPASS (کمیته پسادکتراها و دانشجویان) از انجمن زیست‌شناسی سلولی آمریکا بود. بهبود فرهنگ پژوهش. پُلکا عضو کمیته راهبری ابتکار «نجات تحقیقات زیست‌پزشکی» است، یک ابتکار برای بحث در مورد راه‌حل‌هایی برای مشکلات مطرح‌شده در مقاله آوریل ۲۰۱۴ "PNAS" با عنوان
مطرح‌شده در مقاله آوریل ۲۰۱۴ "PNAS" با عنوان «نجات تحقیقات زیست‌پزشکی آمریکا از نقص‌های سیستمی آن». پُلکا به عنوان یک فرد صاحب‌نظر در مسائل مرتبط با بازبینی همتا باز، پری‌پرینت‌ها و پیشرفت‌های شغلی در مراحل ابتدایی، شناخته می‌شود و در مقالات متعدد از "نیچر" و "ساینس" در این موضوعات نقل‌قول شده است. در سال ۲۰۱۵، پُلکا و ویویان کالیه مقاله‌ای برای ستون مشاغل در "نیچر" نوشتند که در آن استدلال کردند که سازمان‌های تأمین مالی باید بیشتر از ۱۶٪ از پسادکتراها را از طریق بورسیه‌ها حمایت کنند. این امر به پسادکتراها
طریق بورسیه‌ها حمایت کنند. این امر به پسادکتراها این امکان را می‌دهد که «از مسیرهای معمولی خارج شوند و ایده‌ها و رویکردهای تازه‌ای به میز بیاورند». آینده تحقیقات. پُلکا یکی از سازمان‌دهندگان اولین همایش «آینده تحقیقات» در بوستون در سال ۲۰۱۴ بود. او تا زمانی که در سال ۲۰۱۶ رئیس هیئت‌مدیره شد، عضو کمیته اجرایی بود. پُلکا در ایجاد بحث میان دانشمندان در مراحل ابتدایی شغلی در مورد تأثیرات مالی، تاریخی و سیاسی بر تحقیقات علمی فعال است. آینده تحقیقات در سال ۲۰۱۵ توسط مجله "ساینس" به عنوان افراد سال برای
۲۰۱۵ توسط مجله "ساینس" به عنوان افراد سال برای تلاش‌هایشان در توانمندسازی دانشمندان در مراحل ابتدایی و دانشمندان آرزومند… جایزه دریافت کرد. ASAPbio. پُلکا یکی از بنیان‌گذاران ASAPbio بود که در سال ۲۰۱۵ پس از آنکه رونالد وِیل نشان داد که دانشجویان دانشگاه کالیفرنیای سان‌فرانسیسکو زمان زیادی را برای انتشار مقاله صرف می‌کنند و پیشنهاد کرد که پری‌پرینت‌ها ممکن است این مشکل را کاهش دهند، آغاز شد. وِیل پُلکا، دانیل کولون-راموس و هارولد وارموس را جذب کرد که منجر به برگزاری اولین نشست ASAPbio در فوریه ۲۰۱۶ شد که
به برگزاری اولین نشست ASAPbio در فوریه ۲۰۱۶ شد که در آن دانشمندان، نمایندگان از سازمان‌های تأمین مالی، نشریات و سرورهای پری‌پرینت حضور داشتند. این نشست که پُلکا رهبری کرد به‌طور گسترده‌ای به عنوان یک نقطه عطف در ارتباطات علمی شناخته شد. و لحظه‌ای کاتالیزوری در آنچه که به «انقلاب پری‌پرینت‌ها» در زیست‌شناسی و علم به‌طور کلی شناخته می‌شود. پُلکا پس از دریافت کمک‌هزینه از بنیاد سیمونز، بنیاد اسلون، بنیاد آرنولد و بنیاد گوردون و بتی مور، از سال ۲۰۱۶ به‌طور تمام‌وقت در ASAPbio مشغول به کار شد. در سال ۲۰۱۶،
تمام‌وقت در ASAPbio مشغول به کار شد. در سال ۲۰۱۶، پُلکا در مجله "نیچر" به عنوان «عامل تغییر» توصیف شد به دلیل توضیح اینکه چگونه محققان جوان می‌توانند تأثیر کار خود را افزایش دهند. به عنوان مثال، ASAPbio در زیست‌شناسی پری‌پرینت‌ها را تشویق می‌کند. ASAPbio سعی دارد اثرات زمان‌های طولانی منتظر ماندن برای بررسی و انتشار مقالات را کاهش دهد، با پیروی از الگوی رشته‌هایی چون فیزیک، علوم کامپیوتر و ریاضیات که پیش از این پری‌پرینت‌ها را پذیرفته‌اند. او همچنین به استراتژی‌هایی برای پیشگیری از آزار جنسی در جامعه علمی
برای پیشگیری از آزار جنسی در جامعه علمی علاقه‌مند است. در سال ۲۰۱۷، "پلوس‌کست" با پُلکا مصاحبه کرد دربارهٔ کارهایی که او در تغییر روش‌های نشر علمی انجام داده است. از سال ۲۰۱۹، ASAPBio شروع به میزبانی پایگاه‌های داده باز کرده است تا اطلاعاتی در مورد شیوه‌های نشر علمی جمع‌آوری کند. پایگاه داده بازنگریِ دوباره‌نگرانه (ReimagineReview) سیاست‌ها و مدل‌های مختلف بازبینی همتاها در نشریات علمی را با تمرکز بر اشکال تجربی بازبینی همتاها پیگیری می‌کند. پایگاه داده ترنسپوز (Transpose) این را گسترش می‌دهد تا سیاست‌های
(Transpose) این را گسترش می‌دهد تا سیاست‌های نشریات را شامل بازبینی همتاها، همکاری در بازبینی، پری‌پرینت‌ها، مجوزها و نسخه‌بندی پوشش دهد.
الیانورا فرانسیس کنوف (زادنام: بلیس؛ ۱۵ ژوئیه ۱۸۸۳ – ۲۱ ژانویه ۱۹۷۴) یک زمین‌شناس آمریکایی بود که برای سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده (USGS) کار می‌کرد و در دو دهه اول قرن بیستم در آپالاش‌ها تحقیقاتی انجام داد. او در کالج برین ماور تحصیل کرد و مدرک کارشناسی شیمی، کارشناسی ارشد زمین‌شناسی، و دکترای زمین‌شناسی خود را در سال ۱۹۱۲ دریافت کرد. کنوف اولین زمین‌شناس آمریکایی بود که از تکنیک جدید پتروگرافی استفاده کرد که این تکنیک را در مطالعات زندگی خود، به‌ویژه مطالعه کوه استیسینگ، به‌طور پیشگامانه‌ای به کار برد.
کوه استیسینگ، به‌طور پیشگامانه‌ای به کار برد. اوایل زندگی. الیانورا فرانسیس بلیس در ۱۵ ژوئیه ۱۸۸۳ در رزمونت، پنسیلوانیا متولد شد. پدر او ژنرال تسکر هاوارد بلیس بود – یک نظامی حرفه‌ای که در طول جنگ جهانی اول به عنوان رئیس ستاد ارتش ایالات متحده آمریکا فعالیت داشت و همچنین یکی از نمایندگان اصلی ایالات متحده در شوراهای متفقین بود. مادر او الیانورا اما (اندروسن) بلیس بود. هر دو طرف خانواده او نسب خود را به مهاجران انگلیسی بازمی‌گرداندند. خانه خانواده بلیس نزدیک به سنگ‌های بلورین قرار داشت که او بعدها آن‌ها را
به سنگ‌های بلورین قرار داشت که او بعدها آن‌ها را مطالعه کرد. او در سال ۱۹۲۰ با زمین‌شناس آدولف کنوف ازدواج کرد. آن‌ها فرزندی نداشتند، اما او به عنوان نامادری سه فرزند شوهرش که در آن زمان در سن تحصیل بودند، ایفای نقش کرد. تحصیلات. الیانورا فرانسیس بلیس تحصیلات اولیه خود را در مدرسه فلورانس بالدوین دریافت کرد. او در کالج برین ماور تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۴ مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد. او از شاگردان یک زمین‌شناس برجسته به نام فلورانس باسکام بود، که به خاطر کشفیات پیشگامانه‌اش در زمین‌شناسی ستایش می‌شد و
کشفیات پیشگامانه‌اش در زمین‌شناسی ستایش می‌شد و تأثیر زیادی بر نسل بعدی زمین‌شناسان زن، از جمله الیانورا کنوف، داشت که به مطالعه این حوزه پرداخت. اگرچه کنوف توسط دانشگاه ییل برای دستاوردهایش به رسمیت شناخته نشد، اما همچنان دانش خود را به دیگر متخصصان زمین‌شناسی، به‌ویژه در زمینه مطالعه سنگ‌های دگرگونی منتقل کرد و بخش زمین‌شناسی مدرسه فلورانس بالدوین را بنیان گذاشت. کنوف هم تحصیلات کارشناسی و هم تحصیلات تکمیلی خود را زیر نظر باسکام به پایان رساند. الیانورا به عنوان نمایش‌دهنده در آزمایشگاه زمین‌شناسی کالج
به عنوان نمایش‌دهنده در آزمایشگاه زمین‌شناسی کالج برین ماور و همچنین به‌عنوان دستیار سرپرست در موزه زمین‌شناسی این کالج (۱۹۰۴–۱۹۰۹) کار می‌کرد. پس از دو سال در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی (۱۹۱۰–۱۹۱۱)، او به برین ماور بازگشت تا با آنا جوناس استوز (یکی دیگر از شاگردان باسکام) روی مطالعه سنگ‌های دگرگونی نزدیک این کالج کار کند. استوز و بلیس راه باسکام را در مطالعه سنگ‌شناسی دنبال کردند. آن‌ها پایان‌نامه خود را با یکدیگر ارائه دادند و در سال ۱۹۱۲ مدرک دکترای خود را دریافت کردند. این دو نفر در چندین مقاله همکاری
را دریافت کردند. این دو نفر در چندین مقاله همکاری کردند و مهم‌ترین آن‌ها را منتشر کردند، از جمله مقالاتی دربارهٔ ساختار سنگ‌های دگرگونی موسوم به شیست‌ها و دیگری دربارهٔ زمین‌شناسی مک‌کالز فری. او بعداً به یک فلوشیپ فوق دکتری در زمین‌شناسی در دانشگاه جانز هاپکینز (۱۹۱۷–۱۹۱۸) پرداخت. الیانورا یکی از ۲۸ زنی بود که برای یک فلوشیپ انتخاب شدند؛ او در سال ۱۹۱۹ انتخاب شد. حرفه. اندکی پس از دریافت دکترای زمین‌شناسی از کالج برین ماور و قبولی در آزمون ورودی خدمات دولتی، در سال ۱۹۱۲ به واشینگتن دی.سی. رفت تا به عنوان
در سال ۱۹۱۲ به واشینگتن دی.سی. رفت تا به عنوان دستیار زمین‌شناسی در سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده (USGS) مشغول به کار شود و مطالعات خود بر روی سنگ‌های دگرگونی در مکان‌های اطراف برین ماور، پنسیلوانیا را ادامه داد. در سال ۱۹۱۳، او یافته‌های خود را در موزه تاریخ طبیعی آمریکا منتشر کرد که شامل اولین شناسایی معدنی به نام گلوکوفان در آمریکا بود. این ماده معدنی که در پنسیلوانیا کشف شد، قبلاً هرگز در بخش شرقی سواحل اقیانوس آرام در ایالات متحده یافت نشده بود. در سال ۱۹۱۷، او به مقام دستیار زمین‌شناس ارتقا یافت و
۱۹۱۷، او به مقام دستیار زمین‌شناس ارتقا یافت و با سازمان زمین‌شناسی مریلند و همچنین بررسی‌های فدرال همکاری کرد. سپس در سال ۱۹۲۰ به‌طور رسمی به عنوان زمین‌شناس منصوب شد. در این دوره، او هرگز فرصت تدریس در محیط‌های دانشگاهی سطح بالا را پیدا نکرد. با این حال، به دانشجویانی که مستقیماً با او تماس می‌گرفتند، از طریق جلسات غیررسمی مفاهیم زمین‌شناسی پایه و روش‌های کار میدانی را آموزش می‌داد. در دهه ۱۹۳۰، به عنوان استاد مدعو در دانشگاه ییل و هاروارد فعالیت کرد. او تا سال ۱۹۵۵ به‌صورت قراردادی (هنگام نیاز به کار)
تا سال ۱۹۵۵ به‌صورت قراردادی (هنگام نیاز به کار) برای USGS کار کرد. در سال ۱۹۲۵، او مطالعه‌ای را بر روی سنگ‌های منطقه کوه استیسینگ آغاز کرد. این مطالعه نیازمند توجه فراوان در باقی‌مانده دوران حرفه‌ای او بود. این سنگ‌ها به دلیل گسل رانده بررسی آن‌ها دشواری‌های غیرمعمولی داشتند. پس از جستجو در خارج از کشور برای روش‌های جدید بررسی دقیق‌تر، او از روش‌های برونو ساندر (از دانشگاه اینسبروک) استفاده کرد که در آن ساختار ریز سنگ، دانه‌ها و ویژگی‌های نوری مورد مطالعه قرار می‌گرفت. او کارهای ساندر را ترجمه کرد و به
قرار می‌گرفت. او کارهای ساندر را ترجمه کرد و به مدت ۴۰ سال در ایالات متحده برای مطالعات خود از این روش استفاده کرد و در این تکنیک جدید که پتروگرافی نام داشت، مهارت کامل یافت. این روش در زمین‌شناسی ایالات متحده تازه‌وارد بود. کتاب او با عنوان "پتروگرافی ساختاری" که در سال ۱۹۳۸ منتشر شد، برای او افتخارات زیادی به همراه داشت. الیانورا کنوف یکی از چندین زن زمین‌شناس آمریکایی بود که در طول قرن بیستم در آپالاش‌ها فعالیت داشت. اگرچه عمدتاً یک سنگ‌شناس بود، اما مشاهدات دقیق او در مورد نابرابری‌های فرسایش در
مشاهدات دقیق او در مورد نابرابری‌های فرسایش در حوضه‌ها و بقای اشکال باستانی در مناظر مورد توجه قرار گرفت. اگرچه این مشاهدات با یکی از اصول اصلی ژئومورفولوژی در آن زمان مخالف بود، کنوف نشان داد که اشکال زمینی باقی‌مانده باید به دلیل فرسایش نابرابر برای مدت طولانی‌تری باقی بمانند. به‌عنوان نتیجه تحقیقاتش، یافته‌های او در مورد تغییر شکل و تأثیرات بصری تشکیل سنگ‌ها منجر به ایجاد یک شاخه جدید در مطالعه زمین‌شناسی شد. در سال ۱۹۵۱، به عنوان پژوهشگر وابسته به دانشگاه استنفورد در بخش زمین‌شناسی پیوست.
مارگارت پی. راسک (؛ 1930 – ) که بیشتر با نام گرته راسک شناخته می‌شود، پزشک و جراح دانمارکی بود که در زئیر (کنونی: جمهوری دموکراتیک کنگو) فعالیت می‌کرد. پس از تأسیس بیمارستان خود در روستای ابومومبازی در سال ۱۹۷۲، در سال ۱۹۷۵ به بیمارستان صلیب سرخ دانمارک در کینشاسا منتقل شد. او در سال ۱۹۷۷ پس از بروز علائم یک بیماری عفونی ناشناخته که بعدها مشخص شد ایدز است، به دانمارک بازگشت. در ژوئن ۱۹۸۱، مرکز کنترل بیماری آمریکا (CDC) بیماری ایدز را به رسمیت شناختند. راسک یکی از اولین غیرآفریقایی‌ها - همراه با آروید نوئه و
از اولین غیرآفریقایی‌ها - همراه با آروید نوئه و رابرت ریفورد - و اولین زن شناخته‌شده‌ای بود که بر اثر عوارض مرتبط با ایدز درگذشت. سال‌های اولیه و فعالیت در زئیر (۱۹۳۰–۱۹۷۴). راسک در سال ۱۹۳۰ در شهر تیستد دانمارک متولد شد. او در سال ۱۹۶۴ برای مدت کوتاهی در زئیر به طبابت پرداخت، اما برای آموزش جراحی معده و بیماری‌های گرمسیری به اروپا فراخوانده شد. از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۷، ابتدا در یک بیمارستان محلی کوچک در شهر ابومومبازی زئیر و سپس از سال ۱۹۷۵ به عنوان جراح ارشد در بیمارستان صلیب سرخ دانمارک در کینشاسا مشغول به
در بیمارستان صلیب سرخ دانمارک در کینشاسا مشغول به کار شد. به احتمال زیاد اولین مواجهه او با ویروس HIV در سال ۱۹۶۴ اتفاق افتاد. ایب بیگ‌بیورگ، پزشک متخصص بیماری‌های مسری و دوست و همکار راسک، در نامه‌ای به نشریه لنست در سال ۱۹۸۳ نوشت: «او [راسک] در حین کار به عنوان جراح در شرایط ابتدایی، قطعاً در معرض تماس شدید با خون و ترشحات بیماران آفریقایی قرار گرفته است.» بیماری و مرگ (۱۹۷۵–۱۹۷۷). از اواخر سال ۱۹۷۴، راسک علائم ایدز را نشان داد که شامل اسهال، تورم غدد لنفاوی، کاهش وزن و خستگی شدید بود. اگرچه این علائم پس
کاهش وزن و خستگی شدید بود. اگرچه این علائم پس از درمان‌های دارویی در سال ۱۹۷۵ به‌طور موقت بهبود یافتند، اما بعدها به‌طور قابل توجهی تشدید شدند. در ژوئیه ۱۹۷۷، پس از یک تعطیلات در آفریقای جنوبی، او دیگر قادر به تنفس نبود و به اکسیژن کپسولی وابسته شد. او به دانمارک بازگشت، جایی که آزمایش‌ها در بیمارستان ریگشوسپیتالت کپنهاگ نشان داد که او به چندین عفونت فرصت‌طلب از جمله استافیلوکوکوس اورئوس (عفونت استاف)، کاندیدیازیس (عفونت مخمری) و پنومونی پنوموسیستیس جیرووسی (PCP، یک عفونت قارچی ریه که قبلاً به نام پنومونی