payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کلی شایستگی» اعطا می‌کند. دنیاگیری ویروس کرونا. بر اساس گزارش‌ها مت هنکاک، وزیر بهداشت در مارس ۲۰۲۱، در پاسخ به بیماری کروناویروس ۲۰۱۹، به نخست‌وزیر بوریس جانسون با عبارات زیر توصیه کرده است که: "ما باید به مردم بگوییم که نمی‌توانند کاری انجام دهند، مگر اینکه صراحتاً توسط قانون مجاز باشد." این توصیه به عنوان یک "پیشنهاد رادیکال" توصیف شده، و گزارش شده که خود هنکاک آن را به عنوان پیشنهادی ناپلئونی توصیف کرده، که سنت بریتانیا را "تغییر" می‌دهد، زیرا در قرنطینه مردم از انجام هر کاری منع می‌شوند، مگر اینکه
مردم از انجام هر کاری منع می‌شوند، مگر اینکه قانون به طور کلی گفته باشد که می‌توانند آن را انجام دهند. در حالی که موارد فوق صرفاً گزارش شده است، قانون کروناویروس ۲۰۲۰ و صدها قانون فرعی که مطابق با آن قانون "محمول بر صحت" در انگلستان ایجاد شده، این اصل را در انگلستان لغو کرده است. این موضوع توسط نویسندگان دیگری از جمله آدام واگنر، وکیل مدافع متخصص در حقوق بشر و حقوق عمومی تأیید شده است. لرد سامپشن، قاضی سابق دیوان عالی، در سخنرانی در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۰ اظهار داشت که «سهولتی که مردم می‌توانستند برای تسلیم
داشت که «سهولتی که مردم می‌توانستند برای تسلیم آزادی‌های اساسی که برای وجود ما به‌عنوان موجودات اجتماعی اساسی است، مورد وحشت قرار بگیرند، در مارس ۲۰۲۰ برای من شوکه‌کننده بود.» ایالات متحده. در ایالات متحده، محدودیت‌های مشابهی برای مقامات شهری به عنوان پیامد قانون دیلون اعمال می‌شود. حقوق بین‌الملل. در حقوق بین‌الملل، این اصل پس از برخورد "کشتی بخار لوتوس" (S.S. Lotus) در آب‌های بین‌المللی به "اصل لوتوس" معروف شده است. پروندۀ لوتوس در سال‌های ۱۹۲۶-۱۹۲۷، برای دولت‌های مستقل آزادی ایجاد کرد تا هرطور که
برای دولت‌های مستقل آزادی ایجاد کرد تا هرطور که می‌خواهند عمل کنند، مگر اینکه تصمیم بگیرند خود را به توافقی داوطلبانه ملزم کنند یا این‌که محدودیتی صریح در حقوق بین‌الملل وجود داشته باشد. اصول و قول‌های مشتق‌شده. اصل تمامیت‌خواهی در فیزیک این عبارت را به این صورت تطبیق می دهد: "هر چیزی که ممنوع نیست اجباری است." رابرت هاین‌لاین در داستان کوتاه "کاونتری" (۱۹۴۰) از عبارت مشابهی برای توصیف یک دولت استبدادی استفاده کرده است: "هر چیزی که اجباری نباشد ممنوع بود". تی.اچ. وایت در نسخۀ ۱۹۵۸ "پادشاه پیشین و آینده"
تی.اچ. وایت در نسخۀ ۱۹۵۸ "پادشاه پیشین و آینده" شعار یک تپۀ مورچه‌ای را اینگونه توصیف می‌کند: "هر چیزی که ممنوع نیست اجباری است". یک ضرب المثل شوخی‌آمیز وجود دارد که می‌گوید در انگلستان "هر چه که ممنوع نیست مجاز است"، در حالی که برعکس آن در آلمان، "هر چه که مجاز نیست ممنوع است". این شوخی ممکن است به فرانسه نیز این‌چنین تعمیم یابد که "هر چیزی مجاز است حتی اگر ممنوع باشد".
خشونت علیه زنان در تامیل نادو شامل آزار و اذیت، آدم‌ربایی، خشونت مربوط به جهیزیه و خشونت خانگی است. پلیس ۱۱۳۰ مورد را در طول هفت ماه اول سال ۲۰۱۳ ثبت کرد، در مقایسه با ۸۶۰ مورد برای دوره مشابه در سال ۲۰۱۲. در Usilampatti Taluk، حدود ۶۰۰۰ کودک دختر در یک بازه زمانی ۲ ساله در طول سال‌های ۱۹۸۷–۱۹۸۸ کشته شدند که بزرگ‌ترین نمونه ثبت شده نوزادان دختر است. یکی از دلایل اصلی خشونت علیه زنان این تصور است که زنان متأهل دارایی شوهرانشان هستند. اعتقاد بر این است که مصرف الکل و نشان دادن زنان در جامعه و سینما به عنوان
الکل و نشان دادن زنان در جامعه و سینما به عنوان اشیاء جنسی نیز از عوامل اصلی است. تامیل نادو اولین ایالت هند است که «کلیه ایستگاه‌های پلیس زنان» را برای رسیدگی به جنایات علیه زنان راه اندازی کرد. پس از پرونده تجاوز گروهی دهلی در سال ۲۰۱۳، که در آن دختری در اتوبوس در حال حرکت مورد تجاوز گروهی قرار گرفت و منجر به مرگ او شد، دولت تامیل نادو از یک برنامه اقدام ۱۳ ماده‌ای شامل نصب تلویزیون مدار بسته (CCTV) در تمام ساختمان‌های عمومی و رزرو مجرمان در قانون Goondas غیرقابل انصراف از سال ۱۹۸، رونمایی کرد. خشونت.
غیرقابل انصراف از سال ۱۹۸، رونمایی کرد. خشونت. دسته‌بندی‌های خشونت علیه زنان گزارش شده در آمار جنایات تامیل نادو عبارتند از تجاوز جنسی، مرگ جهیزیه، آزار و اذیت، آدم‌ربایی، آزار و اذیت جنسی، و آزار فیزیکی توسط شوهر و بستگانش. در طول دوره ژانویه تا ژوئیه ۲۰۱۳، پلیس ایالتی ۱۱۳۰ مورد را در مقایسه با ۸۶۰ مورد در دوره مشابه در سال ۲۰۱۲ ثبت کرد. تعداد موارد تجاوز جنسی در ایالت در مدت مشابه ۴۳۶ مورد بود که شامل ۴۲ مورد در چنای، ۳۲ مورد در ویلوپورام و ۱۱ مورد در کویمباتور بود. پلیس همچنین از کاهش موارد تجاوز و
کویمباتور بود. پلیس همچنین از کاهش موارد تجاوز و آدم‌ربایی و افزایش ۳۲ درصدی موارد مربوط به ظلم توسط همسران و بستگان گزارش کرده است. طبق گزارش جرم پلیس تامیل نادو در سال ۲۰۰۷، در مجموع ۶۶۱۲ پرونده مربوط به جنایت علیه زنان توسط پلیس ثبت شد که ۳۹ درصد بیشتر از تعداد در سال ۲۰۰۶ بود. از این میان، ظلم شوهر و بستگان و آزار و اذیت، ۵۳ درصد موارد را به خود اختصاص داده است. قوانین مربوط که بر اساس آنها پرونده تشکیل شده است عبارتند از: قانون منع زنان، قانون منع ازدواج کودکان، قانون منع آزار و اذیت زنان تامیل نادو
کودکان، قانون منع آزار و اذیت زنان تامیل نادو (اصلاح شده) ۲۰۰۲، قانون تامیل نادو ممنوعیت آزار جنسی زنان ۲۰۰۰، و قانون ممنوعیت مهریه. بخش‌های تحت قانون مجازات هند مربوط به زنان عبارتند از IPC 376 برای تجاوز جنسی، IPC 363 -373 مربوط به آدم‌ربایی و آدم‌ربایی حساب، 302/304-B مربوط به قتل برای جهیزیه، مرگ مهریه یا تلاش آنها، 498-A مربوط به ظلم توسط شوهر یا بستگان مرتبط، آزار و اذیت، 366-B مربوط به واردات دختران تا ۲۱ سال. در سال ۲۰۰۷، پلیس ایالتی ۵۲۳ مورد (۷٫۹۱٪) تجاوز جنسی، ۷۱۸ (۱۶٫۵۹٪) مربوط به آدم‌ربایی و
تجاوز جنسی، ۷۱۸ (۱۶٫۵۹٪) مربوط به آدم‌ربایی و آدم‌ربایی، ۱۸۷ (۳٫۱۵٪) مرگ جهیزیه، ۱۲۴۷ (۲۹٫۸۹٪) مربوط به ظلم توسط شوهران و بستگان، ۲۳٫۲، ۱٫۲۹٪ (۲۳٫۵٬۱۷٪) مربوط به آزار و اذیت جهیزیه تشکیل شده است. (۱۳٫۲۳٪) در مورد آزار و اذیت جنسی، ۳۵ (۰٫۳۸٪) در مورد انعکاس ناشایست زنان و ۸۱ نفر (۵٫۵۷٪) مربوط به ممنوعیت مهریه بودند. در میان ولسوالی‌ها، چنای حداکثر ۷۰۵ مورد را ثبت کرد در حالی که ناحیه نیلگیریس با ۴۰ مورد کمترین مورد را داشت. بیشترین قربانیان در گروه سنی ۱۹ تا ۳۰ سال بود که ۶۲٫۴۱ درصد بود، پس از آن گروه سنی
۳۰ سال بود که ۶۲٫۴۱ درصد بود، پس از آن گروه سنی ۱۵ تا ۱۸ سال با ۱۹٫۳۶ درصد و ۱۱ تا ۱۴ سال با ۷٫۷۱ درصد قرار گرفتند. اشکال عمده خشونت. فوت مهریه. مرگ جهیزیه که به «عروس سوزی» نیز گفته می‌شود، جرمی است که مربوط به نظام جهیزیه در هندوستان است که در آن خانواده عروس به خانواده داماد هدیه می‌دهند. اعتقاد بر این است که این عمل از آداب و رسوم ازدواج هندوها سرچشمه گرفته است، اما در بسیاری از موارد در دوران مدرن به عنوان یک معامله تجاری که بین خانواده‌های عروس و داماد مذاکره می‌شود، تجسم می‌شود. آزار و اذیت جهیزیه و
مذاکره می‌شود، تجسم می‌شود. آزار و اذیت جهیزیه و مرگ جهیزیه در شرایطی اتفاق می‌افتد که خانواده داماد از مهریه ناراضی می‌شوند یا با تأخیر در دریافت آن مواجه می‌شوند، سپس عروس را تحقیر می‌کنند و او را مورد آزار جسمی قرار می‌دهند. در هند، بیشتر اختلافات خانوادگی که منجر به خشونت می‌شود، اختلاف بر سر معاملات مهریه است. بر اساس قانون مجازات هند (IPC) 304B، اگر زنی در طول هفت سال اول ازدواج بر اثر سوختگی، آسیب بدنی یا سایر شرایط غیرطبیعی فوت کند، مقامات موظفند احتمال آزار و اذیت مهریه را بررسی کنند. اگر فوت به
آزار و اذیت مهریه را بررسی کنند. اگر فوت به عنوان فوت مهریه تشخیص داده شود، شوهر و همسر مقتول می‌توانند مسئول باشند. اگر زنی در حال مرگ در مورد علت جراحات خود به قاضی شهادت دهد، شهادت او قابل تعقیب است. کشور طی سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹، ۱۲۶۱۲ فوت مهریه را به ثبت رساند. تامیل نادو ۱۹۸ مورد مرگ ناشی از مهریه را در طول سال ۲۰۰۸ گزارش کرد. اعتقاد بر این است که مرگ‌های ناشی از جهیزیه، مانند سایر جنایات علیه زنان، کمتر گزارش شده است. بسیاری از موارد سوختگی یا جراحات دیگری که به عنوان تصادف ثبت می‌شوند ممکن است در
دیگری که به عنوان تصادف ثبت می‌شوند ممکن است در واقع به دلیل آزار و اذیت مهریه باشد. موارد معدودی از مرگ مهریه منجر به مجازات مرتکبین می‌شود. تا ژانویه ۲۰۰۹، تنها یک محکومیت ناشی از ۱۹۸ پرونده فوت مهریه تامیل نادو در سال ۲۰۰۸ وجود داشت و برای ۲۰۸ پرونده در سال ۲۰۰۷ هیچ محکومیتی وجود نداشت. نوزادکشی دختر. در دهه ۱۹۸۰ در نواحی جنوبی تامیل نادو رایج تر بود. در Usilampatti taluk، یک تالوک در ناحیه مادورای، حدود ۶۰۰۰ کودک دختر در یک بازه زمانی ۲ ساله طی سال‌های ۱۹۸۷–۱۹۸۸ کشته شدند. این جنایت در یکی از
سال‌های ۱۹۸۷–۱۹۸۸ کشته شدند. این جنایت در یکی از زایشگاه‌ها کشف شد که ۹۵ درصد کودکان دختر متولد شده در این دوره را از دست دادند. نوزادان دختر تقریباً در روز تولد کودک با آب سمی گیاه خرزهره تغذیه می‌شدند. این عمل حتی در سال ۱۹۹۳ گزارش شد. سایر مناطقی که شیوع داشتند عبارتند از: Salem, Dharmapuri, Vellore (آرکوت شمالی سابق)، Erode, Dindigul و Madurai، با Salem شمالی، Dharmapuri جنوبی، Dindigul جنوبی و مادورای غربی ۷۰ درصد از کل موارد را تشکیل می‌دهند. در حالی که در ابتدا این عمل در بخش‌های پایین‌تر جامعه ثوار
در ابتدا این عمل در بخش‌های پایین‌تر جامعه ثوار و نادار رایج در نظر گرفته می‌شد، اما با کاست‌های دیگری مانند گوندر، وانیار، پالار و پارایار مشخص شد. مردم به دلیل محدودیت‌های مالی، ازدواج با دختر را در آینده یک تهدید می‌دانستند. دولت وقت به ریاست Jayalalitha در سال ۱۹۹۲ طرحی برای نوزادان گهواره‌ای در منطقه سالم راه اندازی کرد که از والدین خواست به جای کشتن کودک در گهواره بیاندازند. برنامه‌های آموزشی توسط اداره بهداشت و رفاه کودکان ایالت برای ایجاد آگاهی راه اندازی شد. منطقه دارماپوری ۱۰۰۲ مورد ثبت شده
راه اندازی شد. منطقه دارماپوری ۱۰۰۲ مورد ثبت شده نوزادکشی را ثبت کرد که بالاترین میزان در ایالت در طول سال بود و در طول سال ۲۰۱۲ به یک مورد کاهش یافت. دولت همچنین کمپین دیگری را راه اندازی کرد که در آن غرامت به والدین دخترانی که تحت عقیم سازی قرار می‌گرفتند، پرداخت می‌شد و برای کاهش هزینه‌های ازدواج، انگشتر طلایی به دختر در بیستمین سالگرد تولد او اهدا می‌شد. قاچاق. قانون تجارت غیراخلاقی (پیشگیری) 1956 (ITPA) پیشگیری از قاچاق زنان و کودکان را تحمیل می‌کند. در حالی که در ابتدا برای کارگران جنسی با اکثریت زن
حالی که در ابتدا برای کارگران جنسی با اکثریت زن هدف قرار گرفت، به تدریج به قاچاق انسان نیز گسترش یافت. پلیس تامیل نادو یک سلول ضد قاچاق را در CID Branch CID ایجاد کرد که دارای ارتباط بین ایالتی برای مقابله با قاچاق است. در طول سال ۲۰۰۷، ۱۱۹۹ پرونده در ارتباط با قاچاق در ایالت ثبت شد که اکثریت آنها علیه دلالان، صاحبان فاحشه خانه‌ها و قاچاقچیان بود. پایتخت ایالت، چنای در سال ۲۰۰۷ با ۲۰۲ مورد، پس از آن کویمباتور با ۱۴۳، ناحیه کویمباتور با ۱۰۷ و تریچی با ۱۰۰ مورد، بالاترین میزان را داشت. تامیل نادو در سال ۲۰۱۱
بالاترین میزان را داشت. تامیل نادو در سال ۲۰۱۱ با ۳۹۸۳ مورد از مجموع ۹۴۳۱ مورد خشونت خانگی، بیشترین تعداد موارد خشونت خانگی علیه زنان را به ثبت رساند. یک نظرسنجی که توسط سازمان بهداشت جهانی در سال‌های ۲۰۰۵–۲۰۰۶ در ایالات مختلف انجام شد، نشان داد که جنایت علیه زنان در این ایالت ۴۱٫۹ درصد بوده و بیشتر حوادث در مناطق شهری نسبت به روستاها گزارش شده است. در یکی از عملیات‌های نجات عمومی در سال ۱۹۹۰، ۹۱۳ زن از فاحشه خانه‌های بمبئی نجات یافتند و دولت وعده بازپروری همه آنها را داد. اما چند ماه بعد، همه آنها به
همه آنها را داد. اما چند ماه بعد، همه آنها به فاحشه خانه‌ها بازگشتند، زیرا خانواده‌هایشان آنها را رها کردند و اقدامات امدادی دولت به آنها نرسید. حمله اسیدی. حملات اسیدی شامل پرتاب اسید برای تکه‌تکه کردن زنان است. بر اساس گزارشی که در مورد حملات بین مارس ۲۰۱۴ تا سپتامبر ۲۰۱۵ منتشر شده است، ۲۰۰ حمله ثبت شده است که ۷۰٫۲ درصد آن زنان بوده است. علت اصلی ۵۱ درصد موارد مربوط به افراد ناراضی بوده که توسط زنان درگیر از عشق محروم شده‌اند و ۴۲ درصد مورد حمله افراد ناشناس قرار گرفته‌اند. این ایالت در طول دوره
ناشناس قرار گرفته‌اند. این ایالت در طول دوره ۲۰۱۲–۲۰۱۴ سه قربانی داشت. علل. تحلیلی توسط دولت تامیل نادو بیان می‌کند که یکی از دلایل اصلی خشونت علیه زنان این تصور است که زنان متأهل دارایی شوهرانشان هستند. در این زمینه فرهنگی، سوء ظن به خیانت، اعتیاد به مشروبات الکلی، تضاد بر سر مهریه، ناباروری زوجین و تحریک توسط بستگان مرد می‌تواند منجر به خشونت علیه زنان شود. خشونت در فیلم‌ها و نمایش رسانه‌ها از زنان به‌عنوان اشیاء جنسی نیز به عنوان عاملی برای خشونت علیه زنان ذکر شده است. در جامعه مردسالار تامیل نادو، گاهی
ذکر شده است. در جامعه مردسالار تامیل نادو، گاهی زنان به دلیل عدم تولید وارث مرد توسط مردان تنبیه شده‌اند. حزب سیاسی Marumalarchi Dravida Munnetra Kazhagam و فعالان اجتماعی، از جمله Tamilaruvi Manian و Sasi Perumal، مصرف الکل را عامل اصلی تجاوز جنسی و سایر اشکال خشونت علیه زنان در تامیل نادو نامیده‌اند و این را یکی از دلایل درخواست برای بازگرداندن ممنوعیت در تامیل نادو ذکر کرده‌اند. در سناریوی روستایی، زنان دالیت، طبقه پایین جامعه، با بار سه‌گانه کاست، طبقه و جنسیت مواجه بودند. زنان دالیت مجبور به روسپیگری
و جنسیت مواجه بودند. زنان دالیت مجبور به روسپیگری برای صاحبخانه‌های طبقه بالاتر خود می‌شدند. همچنین گزارش شد که پلیس برای مجازات اقوام مرد خود زنان طبقه پایین را مورد هدف قرار داده و شکنجه می‌کند. طبق گزارش وزارت کشور تامیل نادو، از ۱۷۴۷ قتل زن که در سال ۲۰۱۱ در این ایالت انجام شده است، ۴۴۰ مورد به نزاع‌های خانوادگی، ۳۲۵ مورد به نزاع‌های لفظی، ۴۲۱ مورد به خصومت شخصی و ۳۴۷ مورد به دلیل عشق و علل جنسی اختصاص یافته است. وضعیت در سایر ایالت‌ها. طبق گزارش جنایی منتشر شده توسط اداره ملی سوابق جرم، تامیل نادو در
منتشر شده توسط اداره ملی سوابق جرم، تامیل نادو در سال ۲۰۱۲ در میان تمام ایالت‌های هند در رتبه سیزدهم قرار گرفت. ایالت ۷٬۱۹۲ پرونده را در برابر کارناتاکا با ۱۰٬۳۳۶ مورد، آندرا پرادش با ۲۸٬۱۷۱ مورد و بنگال غربی با ۳۰٬۹۴۲ پرونده ثبت کرده است. اما این ایالت از نظر قاچاق انسان در رتبه اول قرار گرفت، جایی که ۵۰۰ مورد ثبت شد که ۱۹٫۵ درصد نسبت به سال قبل بود. وزیر کشور وقت مادهیا پرادش، بابو لال گور، که در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۴ از چنای بازدید کرد، اظهار داشت که جنایت در شهر در مقایسه با بوپال کمتر است زیرا زنان در چنای
شهر در مقایسه با بوپال کمتر است زیرا زنان در چنای لباس کامل می‌پوشند و مرتباً به معابد می‌روند. این اظهار نظر جنجال زیادی را به همراه داشت زیرا مخالفان ادعا می‌کردند که او با اتخاذ موضعی مذهبی کاملاً از ضد اجتماعی‌ها حمایت کرده است. تعداد موارد مربوط به خشونت خانگی در تامیل نادو در سال ۲۰۱۳ با ۳۹۸۳ مورد ثبت شده، از مجموع ۹۴۳۱ مورد ثبت شده، حداکثر بود. گجرات و بنگال غربی با ۳۲۶۶ و ۱۶۶۱ مورد ثبت شده تنها در تامیل نادو قرار گرفتند. آگاهی. جنایت علیه زنان ما الزامات نصب دوربین مداربسته را در اماکن و
زنان ما الزامات نصب دوربین مداربسته را در اماکن و ساختمان‌های عمومی کلیدی اجرا خواهیم کرد، زیرا این امر امکان نظارت بر آزار و اذیت جنسی علیه زنان و دستگیری مجرمان را فراهم می‌کند. J Jayalalithaa، وزیر ارشد تامیل نادو، جنایات بیشتر علیه زنان در تامیل نادو، ۲۳ فوریه تامیل نادو اولین ایالت در هند است که «ایستگاه‌های پلیس زنان» (AWPS) را برای رسیدگی به جنایات علیه زنان راه‌اندازی کرد. این طرح توسط وزیر ارشد وقت ایالت، J Jayalalithaa، در طول اولین تصدی خود در ۱۹۹۱–۱۹۹۵ آغاز شد. از سال ۲۰۰۳، ایالت حدود ۱۸۸
در ۱۹۹۱–۱۹۹۵ آغاز شد. از سال ۲۰۰۳، ایالت حدود ۱۸۸ دستگاه AWPS در سراسر ایالت داشت که بیشتر آنها در همان ساختمان ایستگاه پلیس قرار داشتند. AWPSها برای رسیدگی به پرونده‌های مربوط به زنان مانند آزار جنسی، اختلافات زناشویی، کودک آزاری، اذیت کردن شبانه، قاچاق، خودکشی و آزار و اذیت جهیزیه تنظیم شدند. فعالان بر این باور بودند که پس از تأسیس AWPS، زنان می‌توانند بیرون بیایند و جرایم مربوط به جهیزیه را آزادانه به زنان پلیس گزارش دهند. زنان پلیس همچنین گزارش دادند که شکایت‌هایی در رابطه با شکنجه‌های جنسی دریافت
که شکایت‌هایی در رابطه با شکنجه‌های جنسی دریافت کرده‌اند که در غیر این صورت به همتایان مرد خود گزارش نشده است. اجماع گسترده‌ای در سراسر جهان وجود دارد که جرم علیه زنان اغلب کمتر گزارش می‌شود. همچنین گزارش شده است که هر بیست دقیقه یک زن مورد تجاوز جنسی قرار می‌گیرد. برخی بخش‌ها معتقدند که در داده‌های مربوط به جنایات گزارش‌شده علیه زنان یک انحراف وجود دارد. پلیس تامیل نادو گزارش داده است که آگاهی در میان زنان بهبود یافته است و آنها از شکایت کمتر ترسیده‌اند. گزارش شده است که پرونده تجاوز گروهی دهلی در سال
گزارش شده است که پرونده تجاوز گروهی دهلی در سال ۲۰۱۳، که در آن دختری در اتوبوس در حال حرکت مورد تجاوز گروهی قرار گرفت و منجر به مرگ مرگبار او شد، باعث افزایش آگاهی شد. فعالان در آن ایالت گزارش داده‌اند که پلیسی که قبلاً چنین مواردی را ثبت نمی‌کرد، ثبت آنها را آغاز کرده است. جی جایالالیتا، رئیس دولت، در مجمع اعلام کرد که پس از تجاوز گروهی دهلی، یک برنامه عملیاتی ۱۳ ماده‌ای از سوی دولت رونمایی شد، مانند نصب تلویزیون مدار بسته (CCTV) در تمام ساختمان‌های عمومی و رزرو متخلفان در قانون گونداس در سال ۱۹۸۲، که یک
و رزرو متخلفان در قانون گونداس در سال ۱۹۸۲، که یک سال نگهداری غیرقابل وثیقه را فراهم می‌کند. دولت حکم داد که موسسات آموزشی، بیمارستان‌ها، سینماها، بانک‌ها، پیشخوان‌های خودپرداز، مراکز خرید، تخت‌خواب‌های بنزین و جواهرات‌فروشی‌ها تحت قوانین نهادهای محلی شهری تامیل نادو (نصب واحدهای تلویزیونی مدار بسته در ساختمان‌های عمومی) در سال ۲۰۱۲ قرار خواهند گرفت. ۵۰۰ متر مربع (۰٫۱۲ هکتار) یا بیشتر تحت این قانون پوشش داده می‌شود. این قانون همچنین یک دوره زمانی شش‌ماهه را برای نصب در ساختمان‌های موجود در نظر می‌گرفت که
برای نصب در ساختمان‌های موجود در نظر می‌گرفت که در غیر این صورت، مجوزها لغو یا تعلیق می‌شدند. در طول سال ۲۰۱۳، دولت ایالتی همچنین یک خط کمک ۲۴*۷ برای زنان راه اندازی کرد که توسط مقامات ارشد پلیس نظارت می‌شد. دولت همچنین دستور داد تا تحقیقات سریع در همه پرونده‌های معلق مربوط به جنایت علیه زنان و ایجاد دادگاه‌های منطقه‌ای سریع برای تسریع در اجرای عدالت انجام شود. دولت همچنین به این مرکز پیشنهاد داد که قوانین موجود را اصلاح کند تا مجازات‌های سنگینی برای متخلفان در حد مرگ و اخته شیمیایی اعمال کند.
نوریا یانسا (؛ – ) بازیکن فوتبال و مدیر اجرایی ورزشی اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال زنان بارسلونا اشاره کرد. زندگی اولیه. نوریا یانسا فرناندز در ۳ نوامبر ۱۹۳۷ در بارسلون متولد شد. او ابتدا در تیم بسکتبال سانس بازی می‌کرد و سپس در سال ۱۹۶۲ به پیکادرو جی‌سی پیوست. دوران بازی. نوریا یانسا در سال ۱۹۷۰ به باشگاه فوتبال زنان بارسلونا ملحق شد و در اولین بازی این تیم که با نتیجه تساوی بدون گل مقابل یو ای سنتلس به پایان رسید، به عنوان دروازه‌بان به میدان رفت. او در
رسید، به عنوان دروازه‌بان به میدان رفت. او در طول دوران حضورش در این باشگاه هم به عنوان دروازه‌بان و هم در پست دفاع راست بازی کرد. یانسا در ترکیب دفاعی تیم در بازی ۶ ژانویه ۱۹۷۱ که بارسلونا ۱–۲ مغلوب شد نیز حضور داشت. او در فینال جام کاتالونیا کاپ پرنود در ۲۸ مارس ۱۹۷۱ که در ورزشگاه نیوکمپ برگزار شد و بارسلونا ۱–۲ از اسپانیول شکست خورد، دروازه‌بان تیم بود. در نیمه اول فصل ۷۲–۱۹۷۱، یانسا وظایف دروازه‌بانی را با هم‌تیمی‌هایش تقسیم کرده بود. او در بازی خارج از خانه مقابل بادالونا در ژوئیه که با نتیجه ۲–۰ به
خانه مقابل بادالونا در ژوئیه که با نتیجه ۲–۰ به سود بارسلونا پایان یافت، مهارت‌های خوبی از خود نشان داد. اگرچه در دوازدهمین بازی فصل که تیمش شکست خورد دروازه‌بان بود، اما تا پایان نیم‌فصل اول در ترکیب اصلی باقی ماند. پس از استراحت تابستانی لیگ، یانسا ابتدا روی نیمکت نشست، اما در دقیقه ۴۵ و هنگامی که تیمش ۰–۲ عقب بود، به جای هم‌تیمی‌اش وارد زمین شد. او در باقی مانده فصل به دروازه‌بان اول تیم تبدیل شد و در تمام بازی‌ها به جز یک مسابقه در ترکیب اصلی قرار گرفت. یانسا حداقل در ۱۷ از مجموع ۲۶ بازی آن فصل به
یانسا حداقل در ۱۷ از مجموع ۲۶ بازی آن فصل به میدان رفت. در فوریه ۱۹۷۱، نوریا یانسا بخشی از تیم غیررسمی تیم ملی فوتبال زنان اسپانیا بود که در اولین بازی بین‌المللی تاریخ این کشور مقابل تیم ملی فوتبال زنان پرتغال به میدان رفت. او تا سال ۱۹۷۴ برای بارسلونا بازی کرد و سپس به اسپانیول نقل مکان نمود. نوریا یانسا در مارس ۱۹۷۴ در یک بازی دوستانه برای اسپانیول مقابل بارسلونا به میدان رفت که تیمش ۱–۳ شکست خورد. مربیگری و مدیریت. نوریا یانسا در دهه ۱۹۸۰ به بارسلونا بازگشت. در سال ۱۹۸۲، او مربیگری تیم سابق خود را آغاز
در سال ۱۹۸۲، او مربیگری تیم سابق خود را آغاز کرد و در سال ۱۹۸۴ به عنوان مدیر بخش زنان منصوب شد. در سال ۱۹۸۴، او همچنین به عنوان معاون رئیس (دبیرکل) کمیته فوتبال زنان فدراسیون فوتبال کاتالونیا (FCF) انتخاب شد. در ژوئیه ۱۹۹۲ به پاس خدماتش به فوتبال زنان، مدال طلای FCF را دریافت کرد. درگذشت و میراث. نوریا یانسا در سال ۲۰۱۹ دچار بیماری شد و در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۹ درگذشت. او مجموعه‌ای گسترده از اسناد و یادگاری‌های مربوط به باشگاه فوتبال زنان بارسلونا را از دوران بازی و مدیریت خود حفظ کرده بود. این اسناد به دلیل وضعیت
مدیریت خود حفظ کرده بود. این اسناد به دلیل وضعیت غیررسمی تیم در دوران مدیریت نوریا یانسا، جزو دارایی‌های شخصی او محسوب می‌شدند. به گفته روزنامه اسپورت در سال ۲۰۲۱، موفقیت‌های باشگاه فوتبال زنان بارسلونا در سطح اروپا مرهون تلاش‌ها و بینش نوریا یانسا بود. هم‌عصرانش او را به عنوان روح تیم و مانند مادری برای بازیکنان به یاد می‌آورند.
اویدنیا ساشردوت د لوستیگ (; – ) پزشک آرژانتینی متولد ایتالیا بود که اولین آزمایش واکسن فلج اطفال را در آرژانتین انجام داد. او بیش از ۱۸۰ اثر علمی منتشر کرد. او در ۱۹۳۹ در نتیجه ظهور فاشیسم مجبور به ترک ایتالیا و مهاجرت به آرژانتین شد. او در دانشگاه بوئنوس آیرس مشغول به تدریس شد و در محیط‌های آزمایشگاهی به مطالعه ویروس‌ها و امکان کشت سلولی پرداخت. از افتخارات ساشردوت می‌توان به جایزه ربکا گرچمن در سال ۲۰۱۰ برای تحقیقات برجسته، انتشار بیش از ۱۸۰ مقاله علمی در مؤسسات معتبر، ریاست بخش ویروس‌شناسی مؤسسه
علمی در مؤسسات معتبر، ریاست بخش ویروس‌شناسی مؤسسه مالبوران، پژوهشگر شورای ملی تحقیقات علمی و فنی آرژانتین اشاره کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. ساشردوت د لوستیگ در ۹ نوامبر ۱۹۱۰ در تورین ایتالیا به دنیا آمد. در سال ۱۹۲۹، زمانی که زنان معمولاً این مسیر شغلی را انتخاب نمی‌کردند، تصمیم گرفت در ایتالیا پزشکی بخواند. او به همراه دخترعمویش ریتا لوی-مونتالچینی، یکی از چهار زن اولیه‌ای بود که در کلاس‌های ۵۰۰ نفره مردانه تحصیل می‌کردند. حرفه پزشکی. حرفه او با چالش‌های زیادی همراه بود، اما توانست به عنوان استادیار
زیادی همراه بود، اما توانست به عنوان استادیار هیستولوژی در دانشگاه تورین زیر نظر پروفسور جوزپه لوی انتخاب شود. با قدرت گرفتن فاشیسم، به دلیل یهودی بودن شغل خود را از دست داد. در سال ۱۹۳۹ به همراه همسر و دخترش به آرژانتین مهاجرت کرد، جایی که مدارکش فقط اجازه تحقیق و نه تدریس به او می‌داد. او به کرسی هیستولوژی دانشگاه بوئنوس آیرس دست یافت و تکنیک کشت سلول‌های زنده در محیط آزمایشگاهی (in vitro) را توسعه داد که امکان مطالعه ویروس‌ها و تومورهای مختلف را فراهم می‌کرد. مبارزه با فلج اطفال. در طول اپیدمی‌های فلج
مبارزه با فلج اطفال. در طول اپیدمی‌های فلج اطفال دهه ۱۹۵۰، که باعث ترس و ناتوانی گسترده شد، ساشردوت توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) به ایالات متحده فرستاده شد تا تحت نظر دکتر جوناس سالک سازنده اولین واکسن فلج اطفال غیرفعال (IPV) تحصیل کند و برای متقاعد کردن مردم به فواید واکسن، در ملاء عام خود و فرزندانش را واکسینه کرد. او پروتکل‌های تولید و آزمایش واکسن را یادگرفت و برای تکرار موفقیت آن در آرژانتین آماده شد. ساشردوت پس از بازگشت، او اولین آزمایش‌های واکسن سالک را در آرژانتین رهبری کرد. در آن زمان، شک و
سالک را در آرژانتین رهبری کرد. در آن زمان، شک و تردید عمومی در مورد واکسن‌ها بالا بود، به ویژه در مورد ایمنی آن. او برای نشان دادن اعتماد به نفس خود در درمان و برای اثبات بی خطر بودن واکسن، خود را به‌طور عمومی تلقیح کرد. فرزندان خود را به عنوان مدرک دیگر واکسینه کرد. این اقدام در ایجاد اعتماد در میان جامعه عمومی و پزشکی آرژانتین بسیار مهم بود. تحقیقات علمی. از سال ۱۹۸۹، او نقش رادیکال‌های آزاد و استرس اکسیداتیو را در بیماران مبتلا به آلزایمر، زوال عقل عروقی و پارکینسون بررسی کرد. او بیش از ۴۰ سال در مؤسسه
و پارکینسون بررسی کرد. او بیش از ۴۰ سال در مؤسسه آنکولوژی آنخل اچ. روفو روی سلول‌های توموری مطالعه کرد و تا دهه ۸۰ زندگی به کار ادامه داد تا زمانی که نابینایی مانع از کار با میکروسکوپ شد. جوایز و افتخارات. اویدنیا ساشردوت د لوستیگ در طور زندگی علمی خود افتخاراتی همچون دریافت جایزه ربکا گرچمن در سال ۲۰۱۰ برای تحقیقات برجسته، انتشار بیش از ۱۸۰ مقاله علمی در مؤسسات معتبر، ریاست بخش ویروس‌شناسی مؤسسه مالبوران، پژوهشگر شورای ملی تحقیقات علمی و فنی آرژانتین (CONICET) شده است. ساشردوت د لوستیگ تا پایان عمر به
شده است. ساشردوت د لوستیگ تا پایان عمر به عنوان یکی از پیشگامان پزشکی و تحقیقات علمی در آرژانتین شناخته می‌شد و میراثی ماندگار در مبارزه با بیماری‌ها و پیشرفت علوم پزشکی بر جای گذاشت.
۳۲ آگوست بر روی زمین ()، همچنین به عنوان سی و دومین روز اوت روی زمین () نیز شناخته می‌شود؛ یک فیلم درام و عاشقانه کانادایی به کارگردانی و نویسندگی دنی ویلنوو در اولین کارگردانی فیلم بلند خود، و تهیه‌کنندگی راجر فراپیر است. این فیلم در بخش نوعی نگاه در جشنواره فیلم کن ۱۹۹۸ به نمایش درآمد. الکسیس مارتین برنده جایزه جوترا برای بهترین بازیگر مرد شد. این فیلم به عنوان فیلم ورودی کانادایی برای بهترین فیلم خارجی‌زبان در هفتاد و یکمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد، اما نامزد نشد. داستان. پس از یک تصادف بزرگراهی، سیمون
نامزد نشد. داستان. پس از یک تصادف بزرگراهی، سیمون (پاسکال بوسیر) مدل عکاسی تصمیم می‌گیرد که بچه دار شدن با بهترین دوستش فیلیپ (الکسیس مارتین) تنها راه برای معنا بخشیدن به زندگی خالی اوست. فیلیپ با اکراه با این شرط موافق است و …
دِیم جورجینا مِری میس (; – ) اکولوژیست و دانشمند حفاظت محیط زیست بریتانیایی بود. او استاد تنوع زیستی و اکوسیستم‌ها در دانشگاه کالج لندن و پیش از آن استاد علوم حفاظت و مدیر مرکز زیست‌شناسی جمعیت شورای تحقیقات محیط زیست طبیعی (NERC) در امپریال کالج لندن (۲۰۱۲–۲۰۰۶) و مدیر علمی انجمن جانورشناسی لندن (۲۰۰۶–۲۰۰۰) بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال لینه‌ای، همکار انجمن سلطنتی، بانوی فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا، و افسر نشان امپراتوری بریتانیا شده است. تحصیلات. جورجینا میس در منطقه لویشام لندن متولد شد.
جورجینا میس در منطقه لویشام لندن متولد شد. پدرش دکتر بیل ماچی، روماتولوژیست و مادرش جوزفین ماچی، پرستار بود. او در مدرسه دخترانه سیتی آو لندن تحصیل کرد و سپس در دانشگاه لیورپول مدرک کارشناسی علوم خود را در سال ۱۹۷۶ دریافت کرد. در سال ۱۹۷۹، او دکترای خود را در زمینه اکولوژی تکاملی پستانداران کوچک از دانشگاه ساسکس تحت نظارت پل اچ. هاروی اخذ کرد. تحقیقات و حرفه. تحقیقات میس عمدتاً بر اندازه‌گیری روندها و پیامدهای کاهش تنوع زیستی و تغییرات اکوسیستم متمرکز بود. او کار خود را در مؤسسه اسمیتسونین آغاز کرد و تأثیر