payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ترنتیا ( ; ۹۸ قبل از میلاد - ۶ پس از میلاد) همسر خطیب مارکوس تولیوس سیسرو بود. او هم به عنوان یک خیرخواه و هم به عنوان یک فعال پرشور برای آرمان سیسرو در زندگی سیاسی سیسرو نقش اساسی داشت. پیشینه خانوادگی. ترنتیا در یک خانواده ثروتمند پلبی به نام ترنتیوس متولد شد. او ممکن است دختر ترنتیا وارون‌ها بوده باشد که مهم‌ترین شاخه سناتوری آن خانواده بودند. این موضوع با این واقعیت که سیسرو پسرعمویی با نام مستعار وارو و دوستی به نام مارکوس ترنتیوس وارو داشت، مطرح می‌شود. این وارو صاحب خانه‌ای در نزدیکی آرپینوم، نه
این وارو صاحب خانه‌ای در نزدیکی آرپینوم، نه چندان دور از زادگاه سیسرو، بود؛ بنابراین، اگر ترنتیا واقعاً دختر یک وارو بوده باشد، ارتباط سیسرو با این خانواده ممکن است بر ازدواج او با ترنتیا تأثیر گذاشته باشد. ترنتیا یک خواهر ناتنی به نام فابیا داشت که یک باکره وستال و دختر یک اشراف‌زاده به نام فابیوس بود. اگر مادر ترنتیا ابتدا با ترنتیوسِ عامی ازدواج کرده باشد، پس ترنتیا خواهر بزرگتر و احتمالاً تنها وارث املاک پدرش بوده است. پس از مرگ پدرش، ترنتیا بسیار ثروتمند شد. او جهیزیه هنگفتی داشت که شامل حداقل دو بلوک
شد. او جهیزیه هنگفتی داشت که شامل حداقل دو بلوک آپارتمان اجاره‌ای در رم، یک قطعه زمین جنگلی در حومه رم و یک مزرعه بزرگ بود. آپارتمان‌ها و مزرعه درآمد سالانه قابل توجهی ایجاد می‌کردند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ترنتیا زمین‌های زیادی به نام خود داشت. ترنتیا علاوه بر زمین‌های عمومی که در اختیار داشت، یک ملک جنگلی بزرگ را نیز در میان بسیاری از سرمایه‌گذاری‌های دیگر به دست آورد. او همچنین مالک روستایی بود که قصد داشت در بحران تبعید سیسرو آن را بفروشد. کل جهیزیه او ۴۰۰۰۰۰ سِستِرس بود، که دقیقاً همان مبلغی
او ۴۰۰۰۰۰ سِستِرس بود، که دقیقاً همان مبلغی بود که یک مرد برای سناتور شدن نیاز داشت. از آنجایی که سیسرو هنوز تحت اختیار پدرش، یعنی "پدر خانواده"، بود، هنوز چیزی به ارث نبرده بود؛ بنابراین، جهیزیه ترنتیا احتمالاً برای تأمین مالی حرفه سیاسی او استفاده شده است. ازدواج، زندگی خانوادگی و فرزندان. ترنتیا حدود ۱۸ سال داشت که در سال ۸۰ یا ۷۹ پیش از میلاد با سیسرو ازدواج کرد. گذشته از ارتباطات بین سیسرو و ترنتیا، ترنتیا احتمالاً به این دلیل با او ازدواج کرد که سیسرو یک مرد جدید "انسان نوین (روم)" در حال ظهور با یک
یک مرد جدید "انسان نوین (روم)" در حال ظهور با یک حرفه سیاسی امیدوارکننده بود. او با سیسرو در یک ازدواج "غیرمادی" (به ازدواج مأنوس مراجعه کنید) ازدواج کرد و جهیزیه و اموال خصوصی خود را با خود به همراه آورد. در حالی که جهیزیه به کنترل "پدرخوانده" سیسرو و بعداً به خود سیسرو منتقل شد، ترنتیا خود امور مربوط به اموال خصوصی خود را با کمک قیم خود فیلوتیموس اداره می‌کرد. ترنتیا مسئول انجام امور خانواده نیز بود. ترنتیا علاوه برگماردن بردگان برای انجام کارهایی مانند بافندگی و آشپزی، در مورد تقدیم نذورات به خدایان و
بافندگی و آشپزی، در مورد تقدیم نذورات به خدایان و نشان دادن تقوای شایسته جدی بود. سیسرو در چندین مکاتبه به پرستش منظم او اشاره می‌کند؛ در یک نامه، او تقوای او را عملی از سرسپردگی خالص توصیف می‌کند. در نامه‌ای دیگر، سیسرو به شوخی می‌گوید که ترنتیا باید برای خدایی که او را به اندازه کافی بیمار کرده تا اضطرابش را از بین ببرد، قربانی کند. شوخی سیسرو نشان می‌دهد که او بسیاری از این مسئولیت‌های خانگی را به همسرش واگذار کرده است. او همچنین در حمایت از روابط مهم با دوستان و خانواده سیسرو نقش داشت. در سال ۶۸، سیسرو
دوستان و خانواده سیسرو نقش داشت. در سال ۶۸، سیسرو و ترنتیا، برادر سیسرو ، کوینتوس تولیوس سیسرو و همسر جدیدش پومپونیه (خواهر دوست سیسرو، آتیکوس) را دعوت کردند تا ازدواج را بهبود بخشیده و تحکیم بخشند. سیسرو در نامه‌ای از آن زمان می‌نویسد که ترنتیا به اندازه سیسرو به آتیکوس و خانواده‌اش وفادار است. تولیا، دختر ترنتیا و سیسرو، در سال ۷۸ پیش از میلاد به دنیا آمد. از آنجایی که در این زمان آنها دو سال بود که ازدواج کرده بودند و فرزندی نداشتند، احتمالاً این زوج خیلی بارور نبودند. پسر آنها، مارکوس تولیوس سیسرو
خیلی بارور نبودند. پسر آنها، مارکوس تولیوس سیسرو صغیر، تا سال ۶۵ پیش از میلاد به دنیا نیامد. همچنین فقدان باروری با این واقعیت که خود تولیا در اواخر عمر در بچه‌دار شدن مشکل داشت، مطرح می‌شود. در سال ۵۱، هنگامی که سیسرو برای تصدی سمت وکالت خود در کیلیکیه عازم شد، تولیا مجرد بود و به شوهر سومی نیاز داشت. از آنجایی که سیسرو نمی‌توانست جز از طریق نامه‌نگاری، همسری برای او پیدا کند، ترنتیا در یافتن شوهری مناسب برای تولیا نقش مهمی داشت. خود سیسرو می‌نویسد که به این زوج اجازه داده است بدون تأیید بیشتر او تصمیم
این زوج اجازه داده است بدون تأیید بیشتر او تصمیم بگیرند؛ بنابراین، سیسرو باید از قبل رضایت خود را برای ازدواج اعلام کرده باشد، زیرا یک شهروند رومی نمی‌توانست بدون تأیید "پدر خانواده" ازدواج کند. ترنتیا همچنین مسئول پرداخت قسط دوم جهیزیه تولیا به پوبلیوس کورنلیوس دولابلا در سال ۴۸ قبل از میلاد بود، زمانی که سیسرو با مشکل مالی مواجه بود. از آنجایی که سیسرو طرفدار پمپئی و دولابلا طرفدار قیصر بود، هرگونه خبر قطعی از جنگ داخلی به این معنی بود که اوضاع برای یکی از آنها بدتر می‌شود. ترنتیا و تولیا رابطهٔ محکمی
از آنها بدتر می‌شود. ترنتیا و تولیا رابطهٔ محکمی داشتند که به آنها کمک کرد تا در دوران پرآشوب جنگ داخلی دوام بیاورند.
کمیته آزادی ملی ( , CLN) یک سازمان چتر سیاسی و نماینده اصلی جنبش مقاومت ایتالیا بود که علیه نیروهای اشغالگر آلمان نازی و نیروهای فاشیست همدست جمهوری اجتماعی ایتالیا در طول اشغال ایتالیا توسط آلمان پس از آتش‌بس کاسیبیله می‌جنگید، در حالی که همزمان در طول جنگ داخلی ایتالیا علیه فاشیست‌های ایتالیایی می‌جنگید. این سازمان مقاومت ایتالیا را هماهنگ و هدایت می‌کرد و به کمیته مرکزی آزادی ملی که در رم مستقر بود و بعداً کمیته آزادی ملی شمال ایتالیا که در میلان مستقر بود، تقسیم می‌شد. کمیته آزادی ملی یک نهاد چند حزبی
تقسیم می‌شد. کمیته آزادی ملی یک نهاد چند حزبی بود که اعضای آن با ضد فاشیسم خود متحد بودند. تاریخچه. CLN در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، پس از آتش‌بس ایتالیا و حمله آلمان به این کشور تشکیل شد. احزاب عضو آن عبارت بودند از حزب کمونیست ایتالیا، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب عمل، حزب دموکراسی مسیحی، حزب دموکرات کارگری و حزب لیبرال ایتالیا. با حمایت پادشاهی ایتالیا و متفقین جنگ جهانی دوم، کمیته آزادی ملی رسماً به عنوان نماینده جنبش مقاومت ایتالیا به رسمیت شناخته شد و چندین رهبر داشت که به صورت زیرزمینی در ایتالیای اشغالی آلمان
داشت که به صورت زیرزمینی در ایتالیای اشغالی آلمان فعالیت می‌کردند. تشکل‌های حزبی تحت کنترل کمیته آزادی ملی عمدتاً به سه گروه اصلی تقسیم می‌شدند: تیپ‌های کمونیست گاریبالدی، تیپ‌های عدالت و آزادی حزب عمل، و تیپ‌های سوسیالیست ماتئوتی. گروه‌های کوچک‌تر شامل پارتیزان‌های کاتولیک و سلطنت‌طلب بودند. واحدهای حزبی دیگری نیز وجود داشتند که در کمیته آزادی ملی نماینده‌ای نداشتند، از جمله تیپ‌های مایلا و تشکل‌های آنارشیستی، جمهوری‌خواه و تروتسکیست. کمیته آزادی ملی از زمان آزادسازی رم در ژوئن ۱۹۴۴ تا انتخابات عمومی
زمان آزادسازی رم در ژوئن ۱۹۴۴ تا انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۴۶، که اولین انتخابات عمومی پس از جنگ بود، دولت‌های ایتالیا را رهبری کرد. پس از آنکه پیش از انتخابات ۱۹۴۶ از تمام وظایف خود محروم شد، در سال ۱۹۴۷ منحل شد.
سؤال رومی ( ) اختلافی در مورد قدرت دنیوی پاپ‌ها به عنوان حاکمان یک قلمرو مدنی در چارچوب وحدت ایتالیا ایتالیا بود. این اختلاف با پیمان‌های لاتران بین پادشاه ویکتور امانوئل سوم و نخست‌وزیر بنیتو موسولینی از ایتالیا و پاپ پیوس یازدهم از سریر مقدس در سال ۱۹۲۹ پایان یافت. منافع بین‌المللی. در ۹ فوریه ۱۸۴۹، جمهوری روم حکومت ایالات پاپی را به دست گرفت. در ژوئیه بعد، مداخله نیروهای فرانسوی، پاپ پیوس نهم را به قدرت بازگرداند و مسئله روم را حتی در سیاست داخلی فرانسه به بحث داغی تبدیل کرد. در ژوئیه ۱۸۵۹، پس از آنکه
به بحث داغی تبدیل کرد. در ژوئیه ۱۸۵۹، پس از آنکه فرانسه و اتریش به توافقی دست یافتند که به جنگ کوتاه دوم استقلال ایتالیا پایان داد، مقاله‌ای با عنوان «مسئله روم» در "روزنامه وست‌مینستر ریویو" این نظر را ابراز کرد که ایالت‌های پاپ باید از استان‌های آدریاتیک محروم شوند و به قلمرو اطراف رم محدود شوند. این امر در سال بعد به واقعیت تبدیل شد، زمانی که بیشتر ایالت‌های پاپ به پادشاهی ایتالیا پیوستند. قانون تضمین‌های پاپی. پاپ پیوس نهم و جانشینانش از به رسمیت شناختن حق پادشاه ایتالیا برای سلطنت بر آنچه که قبلاً
حق پادشاه ایتالیا برای سلطنت بر آنچه که قبلاً ایالات پاپی بود، یا حق دولت ایتالیا برای تعیین اختیارات او و وضع قوانین برای او، خودداری کردند. با تأکید بر اینکه مقر مقدس باید استقلال آشکار خود را از هر قدرت سیاسی در اعمال صلاحیت معنوی خود حفظ کند و پاپ نباید صرفاً «کشیش پادشاه ایتالیا» به نظر برسد، پیوس نهم قانون ضمانت‌های پاپی را که شامل پیشنهاد پرداخت مالی سالانه به پاپ بود، رد کرد. با وجود تضمین‌های مکرر دولت ایتالیا مبنی بر آزادی مطلق پاپ دررفت و آمد در داخل و خارج از ایتالیا، پاپ‌ها از پا گذاشتن به
در داخل و خارج از ایتالیا، پاپ‌ها از پا گذاشتن به بیرون از دیوارهای واتیکان و در نتیجه قرار دادن خود تحت حمایت نیروهای قانون و نظم ایتالیا خودداری کردند، که به معنای به رسمیت شناختن ضمنی تغییر وضعیت بود. در نتیجه، عنوان «زندانی در واتیکان» برای آنها به کار رفت، تا اینکه پیمان لاتران در سال ۱۹۲۹ با تأسیس شهر واتیکان به عنوان یک کشور مستقل از ایتالیای فاشیست، مسئله روم را حل کرد. قصد ترک رم را دارد. پیوس نهم در طول دوران پاپی خود چندین بار به ترک رم برای بار دوم فکر کرد. او در نوامبر ۱۸۴۸، پس از ترور وزیر
دوم فکر کرد. او در نوامبر ۱۸۴۸، پس از ترور وزیر دارایی خود، کنت پلگرینو روسی، با لباس مبدل از رم گریخت. یک مورد در سال ۱۸۶۲ بود، زمانی که جوزپه گاریبالدی در سیسیل در حال جمع‌آوری داوطلب برای لشکرکشی به رم با شعار "Roma o Morte" (رم یا مرگ) بود. در ۲۶ ژوئیه ۱۸۶۲، قبل از اینکه گاریبالدی و داوطلبانش در آسپرومونته متوقف شوند، پیوس نهم ترس خود را با لرد اودو راسل، وزیر بریتانیا در رم، در میان گذاشت و پرسید که آیا پس از ورود نیروهای ایتالیایی به انگلستان، به او پناهندگی سیاسی داده خواهد شد یا خیر. اودو راسل به
پناهندگی سیاسی داده خواهد شد یا خیر. اودو راسل به او اطمینان داد که در صورت لزوم به او پناهندگی داده خواهد شد، اما گفت که مطمئن است ترس پاپ بی‌اساس است. شایعات جدیدی مبنی بر رفتن پاپ پس از فتح رم و تعلیق شورای اول واتیکان مطرح شد. این شایعات توسط اتو فون بیسمارک به جولیوس هرمان موریتز بوش مخابره شد: یکی از معتمدان پاپ، دان بوسکو، کشیش-مربی محبوبی که به خاطر پیشگویی‌هایش مشهور بود، یادداشتی با لحنی پیشگویانه برای پیوس نهم فرستاد: «بگذارید نگهبان، فرشته اسرائیل، در پست خود محکم بایستد تا از قلعه خدا و صندوق
در پست خود محکم بایستد تا از قلعه خدا و صندوق عهد محافظت کند!» پیوس نهم موافقت کرد و به عنوان زندانی خودخواسته در واتیکان در پست خود باقی ماند؛ جانشینان او نیز همین‌طور بودند، تا اینکه امضای پیمان لاتران باعث به رسمیت شناخته شدن آزادی‌های پاپ شد. پیمان لاتران. پیمان لاتران مسئله روم را در سال ۱۹۲۹ حل کرد؛ واتیکان حاکمیت ایتالیا بر ایالت‌های پاپ سابق را به رسمیت شناخت و ایتالیا حاکمیت پاپ بر شهر واتیکان را به رسمیت شناخت. واتیکان درخواست غرامت خود را برای از دست دادن ایالت‌های پاپ و اموال کلیسایی مصادره شده
دست دادن ایالت‌های پاپ و اموال کلیسایی مصادره شده توسط دولت ایتالیا به مبلغی بسیار کمتر از آنچه طبق قانون ضمانت‌ها به آن تعلق می‌گرفت، محدود کرد. ادبیات. رمان‌های تاریخی مانند "فابیولا" و "کوو وادیس" به گونه‌ای تفسیر شده‌اند که رفتار پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا با پاپ‌ها را با آزار و اذیت مسیحیان اولیه در امپراتوری روم مقایسه می‌کنند.
شاهزاده عمر فاروق افندی (به ترکی عثمانی: شهزادہ عمر فاروق؛ همچنین Ömer Faruk Osmanoğlu؛ ۲۷ فوریه ۱۸۹۸ - ۲۸ مارس ۱۹۶۹) شاهزاده عثمانی، پسر آخرین خلیفه عثمانی عبدالمجید دوم و اولین همسرش شهسوار خانم بود. او همچنین داماد سلطان محمد ششم امپراتوری عثمانی بود زیرا با دختر کوچکترش رقیه صبیحه سلطان ازدواج کرد. اوایل زندگی. شاهزاده عمر فاروق افندی در ۲۷ فوریه ۱۸۹۸ در کاخ اورتاکوی متولد شد. پدرش عبدالمجید دوم پسر سلطان عبدالعزیز و حیران‌دل قادین و مادرش اولین همسرش شهسوار خانم بود. او یک خواهر ناتنی کوچکتر از درشهوار
خانم بود. او یک خواهر ناتنی کوچکتر از درشهوار سلطان داشت. تحصیلات. عمر فاروق در دبیرستان گالاتاسرای تحصیل کرد. پدرش، عبدالمجید، به زبان فرانسه صحبت می‌کرد و از طریق دوست نزدیک و خویشاوندش، شاهزاده ابراهیم توفیق، با مدرسه ارتباط داشت. درخواست پذیرش عمر فاروق توسط صالح کرامت بیگ، پسر شاعر عثمانی، نگار خانم، که به شاهزاده درس خصوصی داده بود، تهیه شده بود. زندگی شخصی. در سال ۱۹۱۹، برای فاروق یک عروس آینده‌دار پیشنهاد شد. امینه دریه خانم دختر محمود مختار پاشا و همسرش، شاهدخت مصری نعمت‌الله، دختر خدیو اسماعیل
و همسرش، شاهدخت مصری نعمت‌الله، دختر خدیو اسماعیل پاشا بود. محمود مختار خود پیشنهاد ازدواج را مطرح کرد. با این حال، فاروق این پیشنهاد را رد کرد. بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۴، او به عنوان رئیس باشگاه ورزشی فنرباغچه خدمت کرد. عمر فاروق و صبیحه سلطان، دختر محمد ششم وحیدالدین و نازک ادا قادین، عاشق یکدیگر بودند. وقتی عبدالمجید از صبیحه برای پسرش خواستگاری کرد، محمد قاطعانه امتناع ورزید زیرا بین نوادگان عبدالمجید یکم به عنوان محمد ششم و نوادگان عبدالعزیز به عنوان عبدالمجید دوم، به دلیل عزل و مرگ جنجالی عبدالعزیز،
دوم، به دلیل عزل و مرگ جنجالی عبدالعزیز، اختلافاتی وجود داشت: خانواده عبدالعزیز معتقد بودند که او در توطئه‌ای به نفع پسران عبدالمجید یکم (مراد پنجم، عبدالحمید دوم، محمد پنجم، محمد ششم) کشته شده است. مادرش، شهسوار، به سراغ نازیک ادا قادین، مادر صبیحه، رفت و موفق شد او را متقاعد کند. این ازدواج در ۲۰ آوریل ۱۹۲۰، در غرفه آثار مقدس، کاخ توپکاپی، برگزار شد. این ازدواج توسط شیخ الاسلام خیرزاده ابراهیم افندی انجام شد. نماینده صبیحه سلطان، باشکاتیپ علی فواد بیگ و نماینده عمر فاروق، عمر یاور پاشا بود. شاهدان فاروق،
عمر فاروق، عمر یاور پاشا بود. شاهدان فاروق، اسماعیل حقی پاشا و ناجی (الدنیز) پیشکار محمد ششم بودند. مراسم عروسی در کاخ ییلدیز برگزار شد. در ماه مه ۱۹۲۰، ده روز پس از عروسی، فاروق و صبیحه به عمارتی در روملی حصار که توسط سلطان وحیدالدین به آنها اهدا شده بود، یعنی کاخ زکی پاشا، نقل مکان کردند. در اکتبر همان سال، سلطان دو خانه برای دخترانش در نیشانتاشی خریداری کرد. این عمارت‌ها به کاخ‌های دوقلو معروف بودند. او یکی از خانه‌ها را به علویه سلطان و دیگری را به صبیحه داد. فاروق و صبیحه تصمیم گرفتند زمستان‌ها در
داد. فاروق و صبیحه تصمیم گرفتند زمستان‌ها در نیشانتاشی و تابستان‌ها در روملی‌حصار زندگی کنند. طلاق و ازدواج دوم. عمر فاروق علاقه‌ی فزاینده‌ای به دخترعمویش مهرشاه سلطان، دختر ولیعهد شاهزاده یوسف عزالدین، پیدا کرد. همچنین همه می‌دانستند که اوضاع بین فاروق و صبیحه خوب پیش نمی‌رود. در سال ۱۹۴۴، مهرشاه حتی وقتی شورا شاهزاده احمد نیهاد را به عنوان رئیس خانواده انتخاب کرد، از فاروق حمایت کرد. در حالی که صبیحه از تصمیم شورا حمایت کرد و انتخاب رهبر را تأیید کرد. دخترانش نیز از او حمایت کردند. فاروق، صبیحه را متهم
نیز از او حمایت کردند. فاروق، صبیحه را متهم کرد که دخترانشان را علیه او تحریک کرده است. اما او از قبل عاشق مهرشاه بود و موضوع شورا فقط یک بهانه بود. فاروق در ۵ مارس ۱۹۴۸، پس از بیست و هشت سال زندگی مشترک، از صبیحه طلاق گرفت و تنها چهار ماه بعد، در ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۸، طی مراسمی مذهبی با مهرشاه ازدواج کرد. در قرارداد پیش از ازدواج، مهرشاه درخواست کرد که حق طلاق از شوهرش در عقدنامه گنجانده شود. ازدواج مجدد فاروق باعث ایجاد اختلاف با دخترانش شد، دخترانی که سال‌ها طرف مادرشان را گرفتند و با پدرشان سرد رفتار کردند، و
مادرشان را گرفتند و با پدرشان سرد رفتار کردند، و همچنین مهرشاه را به رسمیت نشناختند یا با او تماسی نداشتند. با این حال، ازدواج آنها دوام نیاورد و در سال ۱۹۵۹ مهرشاه با استفاده از حق طلاق از شوهرش، فاروق را طلاق داد. فاروق بعدها به دوستانش می‌گفت: «من زیباترین زن دنیا را طلاق دادم تا با زشت‌ترین زن دنیا ازدواج کنم. سرنوشت!» مرگ. عمر فاروق در ۲۸ مارس ۱۹۶۹ در قاهره، مصر درگذشت. جسد او به استانبول منتقل شد و در مقبره سلطان محمود دوم به خاک سپرده شد.
تراکتور جان دیر مدل B یک تراکتور ردیفی دو گاوه بود که توسط شرکت جان دیر از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۵۲ تولید شد و جانشینان مستقیم آن تا سال ۱۹۶۰ ساخته می‌شدند. مدل B نسخه‌ای کوچک‌تر و ارزان‌تر از تراکتور جان دیر مدل A بود. پس از آن، مدل‌های به‌روزشده‌ی ۵۰، ۵۲۰ و ۵۳۰ عرضه شدند.
رقیه صبیحه سلطان (به ترکی عثمانی: رقیہ صبیحه سلطان؛ پس از 1952 Sabiha Osmanoğlu؛ ۱۹ مارس ۱۸۹۴ - ۲۶ اوت ۱۹۷۱) شاهدخت عثمانی، سومین و آخرین دختر سلطان محمد ششم و همسر اولش نازک ادا قادین بود. او اولین همسر شاهزاده عمر فاروق، پسر خلیفه عبدالمجید دوم و شهسوار خانم بود. مرگ. صبیحه سلطان در ۲۶ اوت ۱۹۷۱ در سن ۷۷ سالگی در عمارت خود در چنگلکوی استانبول درگذشت و در گورستان آشیان آسری به خاک سپرده شد.
بنز یک فیلم اکشن و دلهره‌آور هندی محصول سال ۲۰۲۶ به زبان تامیلی به کارگردانی باکییاراج کانن است که به همراه لوکیش کاناگاراج نویسندگی آن را بر عهده داشته است. در این فیلم راغوا لارنس در نقش اصلی، در کنار نیوین پالی و سامیوکتا، در این فیلم ایفای نقش می‌کنند. این فیلم رسماً در آوریل ۲۰۲۴ اعلام شد و قرار گرفتن آن در فهرست فیلم‌های لوکیش در اکتبر همان سال اعلام شد. فیلمبرداری اصلی در مه ۲۰۲۵ آغاز شد. حق پخش این فیلم پس از اکران در سینماها توسط نتفلیکس خریداری شده است.
شهر حله، که نام تاریخی‌اش بابل است، یک شهر تاریخی در عراق است که تاریخ تأسیس آن به بیش از ۷۰۰۰ سال پیش از میلاد توسط حمورابی بازمی‌گردد. این شهر پایتخت بین‌النهرین و همچنین پایتخت امپراتوری دوم بابل بود که توسط نبوکدنصر، پادشاه معروف بابلی، تأسیس شد. در دوران بین‌النهرین. پس از سقوط امپراتوری سومری در بین‌النهرین، شهر تاریخی بابل (حله امروزی) به عنوان پایتخت جدید و مرکز فرمانروایی ظهور کرد. حمورابی، پادشاه بابلی، شهر بابل را تأسیس و نخستین قوانین را برای سامان‌دهی امور دولتی، کشاورزی، ساختمان‌سازی و همچنین
امور دولتی، کشاورزی، ساختمان‌سازی و همچنین سازماندهی امور ارتش وضع کرد. نبوکدنصر، پادشاه کلدانی، باغ‌های معلق بابل را که یکی از عجایب هفتگانه جهان محسوب می‌شود و همچنین کاخ معروف بابلی یا برج بابل را بنا کرد که در آن زمان بلندترین برج جهان به‌شمار می‌رفت. شهر بابل همچنین دارای هشت دروازه بود که معروف‌ترین آن‌ها دروازه ایشتار بود و در نزدیکی آن، معبد تاریخی مردوک قرار داشت. این شهر با نام‌های متعددی از جمله «بابلیونیا» نیز شناخته می‌شد که به معنای بین‌النهرین است. تأسیس حله. شهر جامعین. برخی پژوهشگران، با
است. تأسیس حله. شهر جامعین. برخی پژوهشگران، با تکیه بر شواهد عینی، معتقدند که زمینی که شهر حله بر روی آن بنا شده، خالی از ساختمان‌های شهری و نظامی برای سکونت نبوده است. محل این زمین «شهر جامعین» نامیده می‌شد. یک شاهد عینی، که حدود یک قرن و نیم پیش از تأسیس حله توسط سیف‌الدوله صدقه فوت کرده بود، آن را «بلندایی کوچک در احاطه روستایی بسیار آباد و حاصلخیز» توصیف کرده است. ابن حوقل، که در قرن چهارم هجری (۹۹۰ میلادی) درگذشته است، نیز این اطلاعات را تأیید کرده و حتی افزوده است که مساحت شهر جامعین در دو کرانه رود
افزوده است که مساحت شهر جامعین در دو کرانه رود حله، به سمت شمال، شرق، غرب و جنوب گسترش یافته بود تا ناحیه نیل را نیز که قبایل بنی مزید در آن ساکن بودند، دربر گیرد. حله سیفیه. اکثر پژوهشگران و محققان گذشته و معاصر، معتقدند که سیف‌الدوله صدقة بن منصور شهر حله را در سال ۱۱۰۱ میلادی در کرانه غربی رود حله بنا نهاد و از شهر نیل به آنجا نقل مکان کرد. شهر نیل از سال ۱۰۱۴ میلادی به عنوان پایتخت بنی مزید انتخاب شده بود و آن‌ها در آنجا در خانه‌هایی به سبک عربی زندگی می‌کردند. در همین حال، برخی متون تاریخی که به دست
می‌کردند. در همین حال، برخی متون تاریخی که به دست پژوهشگران رسیده است، ذکر می‌کنند که محلی که سیف‌الدوله حله را در آن تأسیس کرد، همان محل شهر جامعین بوده است. حکومت عباسی و حمله مغول. در طول حکومت عباسیان بر عراق، زندگی سیاسی و اجتماعی در حله و روستاهای اطراف آن، به دلیل تغییر مداوم والیان عباسی، ناپایدار باقی ماند. پس از حمله مغول به عراق و سقوط بغداد به دست مغول‌های تاتار و ویرانی آن که به خلافت عباسی پایان داد، شهر حله به لطف درایت علمایش توانست از حمله و ویرانی نجات یابد. شیخ یوسف بن علی بن مطهر حلی،
و ویرانی نجات یابد. شیخ یوسف بن علی بن مطهر حلی، پدر علامه حلی، با ارسال نامه‌ای به هولاکو به او اطلاع داد که مردم حله تحت فرمان او هستند. به این ترتیب، آن‌ها توانستند شهر را نجات دهند و از فرهنگ و میراث اسلامی آن محافظت کنند. پس از آن، دولت جلایری، حله را پس از بغداد، به عنوان پایتخت خود برگزید. حکومت عثمانی و صفوی. اشغالگران صفوی و عثمانی به‌طور متناوب بر عراق تسلط پیدا کردند و حله در کانون این درگیری‌ها بین دولت صفوی و امپراتوری عثمانی قرار داشت. این وضعیت ادامه یافت تا اینکه پس از پایان حکومت صفوی،
وضعیت ادامه یافت تا اینکه پس از پایان حکومت صفوی، وضعیت تثبیت شد و امپراتوری عثمانی بغداد و حله را اشغال کرد و حله را به عنوان یک قائم‌مقامی تابع ولایت دیوانیه و سپس یک متصرفیه قرار داد تا اینکه در سال ۱۹۱۷ نیروهای بریتانیایی پس از کنترل کوت، وارد حله شدند. اشغال حله توسط انگلیس و انقلاب ۱۹۲۰. در سال ۱۹۱۷ نیروهای بریتانیایی پس از نبردهایی برای کنترل شهر کوت، وارد حله شدند. پس از محاصره کوت، نیروهای بریتانیایی تسلیم شدند، اما پس از دومین حمله به شهر کوت، سرانجام موفق به بیرون راندن عثمانی‌ها از آن شدند که
موفق به بیرون راندن عثمانی‌ها از آن شدند که این امر ورود به شهر حله را که مرکز مهمی برای کنترل بغداد بود، برای آن‌ها تسهیل کرد. شهر حله به دلیل مخالفت مردمی با اشغال و استعمار خارجی برجسته بود و همین امر منجر به آغاز انقلاب ۱۹۲۰ شد که شهر حله نقش بزرگی در آن ایفا کرد.
معمولا وسعت شهر‌ها با جمعیت آن ارتباط دارد؛ یعنی هر چقدر جمعیت یک شهر بیشتر باشد وسعت آن نیز بیشتر خواهد بود. البته در این بین عواملی همچون قدمت شهر، بافت کلی شهر نیز بر وسعت آن اثر گذار هستند. با توجه به اینکه طی قرن اخیر، جمعیت شهرها و نرخ شهرنشینی رشد چشمگیری داشته، وسعت آنها نیز بشدت رشد کرده است. تغییرات جمعیت شهرهای ایران با یکدیگر تفاوت چشمگیری داشته است پس بنابراین و با توجه به رابطه جمعیت با وسعت آن شهر تغییر وسعت آنان نیز متفاوت خواهد بود. به‌عنوان مثال، شهر کرج، به‌جهت نزدیکی به پایتخت، رشد بسیار
مثال، شهر کرج، به‌جهت نزدیکی به پایتخت، رشد بسیار زیادی داشته و از یک شهر کوچک با ۱۴٬۵۲۶ نفر جمعیت در سال ۱۳۳۵ خورشیدی، به یک کلان‌شهر با ۱٬۶ میلیون نفر با وسعت ۱۷۰ کیلومتر مربع وسعت در سرشماری سال ۱۳۹۵ خورشیدی تبدیل شده است. فهرست. فهرست وسعت شهرهای بالای ۵۰۰ هزار نفر ایران به شرح زیر است:
استراوا () یک سرویس اینترنتی آمریکایی برای ثبت و پیگیری فعالیت‌های ورزشی است که امکاناتی شبیه به شبکه‌های اجتماعی را نیز در خود جای داده است. این سرویس در ابتدا بیشتر برای ثبت فعالیت‌های دوچرخه‌سواری و دویدن در فضای باز با استفاده از داده‌های سامانه موقعیت‌یاب جهانی (جی‌پی‌اس) طراحی شده بود، اما امروزه ده‌ها نوع ورزش دیگر از جمله فعالیت‌های درون سالن را نیز پشتیبانی می‌کند. استراوا از مدل فریمیوم (ترکیب نسخهٔ رایگان و اشتراکی) استفاده می‌کند و برخی قابلیت‌ها تنها از طریق اشتراک پولی در دسترس هستند. این
تنها از طریق اشتراک پولی در دسترس هستند. این سرویس در سال ۲۰۰۹ توسط مارک گینی و مایکل هوروات بنیان‌گذاری شد و دفتر مرکزی آن در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا قرار دارد. نمای کلی. استراوا داده‌های مربوط به فعالیت‌های کاربران را ثبت می‌کند؛ این داده‌ها می‌توانند با دنبال‌کنندگان کاربر یا به صورت عمومی به اشتراک گذاشته شوند. اگر فعالیتی به‌طور عمومی منتشر شود، استراوا به‌طور خودکار فعالیت‌هایی را که هم‌زمان و در یک مکان رخ داده‌اند (مانند شرکت در یک ماراتن، رویدادهای ورزشی یا دوچرخه‌سواری گروهی) دسته‌بندی می‌کند.
ورزشی یا دوچرخه‌سواری گروهی) دسته‌بندی می‌کند. اطلاعات ثبت‌شدهٔ یک فعالیت ممکن است شامل خلاصهٔ مسیر، ارتفاع‌گیری (خالص و یک‌سویه)، سرعت (میانگین و بیشینه)، زمان (کل و زمان در حال حرکت)، توان و ضربان قلب باشد. فعالیت‌ها را می‌توان با استفاده از برنامهٔ موبایل استراوا یا دستگاه‌های تولیدشده توسط شرکت‌های ثالث مانند گارمین، گوگل فیت، سوئنتو و واهو ثبت کرد. همچنین کاربران می‌توانند فعالیت‌ها را به‌طور دستی از طریق وبگاه یا برنامهٔ موبایل استراوا وارد کنند. استراوا مترو یک برنامهٔ ویژه برای برنامه‌ریزان شهری
مترو یک برنامهٔ ویژه برای برنامه‌ریزان شهری است که از داده‌های دوچرخه‌سواری کاربران در شهرها و مناطق پشتیبانی‌شده استفاده می‌کند.
مسابقات دوی مختلط ۴ در ۴۰۰ متر امدادی در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۵ در ورزشگاه ملی ژاپن توکیو برگزار شد سوابق. قبل از شروع مسابقات رکوردها به شرح زیر بود: استانداردهای صلاحیت. چهارده تیم امدادی اول مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ به این مسابقه راه پیدا می‌کردند. برنامه برگزاری. برنامه برگزاری این رویداد به وقت محلی (UTC+9)، به شرح زیر بود: نتایج. مسابقه نهایی. در شروع مسابقه گاردئو ایزاک پس از دور اول مسابقه، آفریقای جنوبی را در صدر قرار داد، برایس ددمون از ایالات متحده در جایگاه
قرار داد، برایس ددمون از ایالات متحده در جایگاه دوم و دیلان بورلی از بلژیک در جایگاه سوم قرار داشتند. در دور دوم، لینا ایربی-جکسون از ایالات متحده پیشتازی مسابقه را به عهده گرفت، ناتالیا بوکوویکا از لهستان در جایگاه دوم قرار گرفت و ایمکه وروائت از بلژیک و لیکه کلاور از هلند به‌طور مشترک در جایگاه سوم قرار داشتند. در دور سوم، جنوا مک‌کیور برتری ایالات متحده را به بیش از یک ثانیه افزایش داد. الکساندر دوم از بلژیک در جایگاه دوم، کاجتان دوشینسکی از لهستان در جایگاه سوم و یوناس فیفرز از هلند در جایگاه چهارم
جایگاه سوم و یوناس فیفرز از هلند در جایگاه چهارم قرار داشتند. در مرحله آخر و فینال، الکسیس هولمز پیشتازی خود را حفظ کرد و ایالات متحده با زمان ۳:۰۸٫۸۰ مدال طلا را از آن خود کرد و با رکورد قهرمانی که در سال ۲۰۲۳ ثبت کرده بودند، برابری کرد فمکه بول از هلند، هلنا پونته از بلژیک و جاستینا سویتی-ارستی از لهستان را پشت سر گذاشت و هلندی‌ها با زمان ۳:۰۹٫۹۶ مدال نقره را از آن خود کردند. بلژیک با زمان ۳:۱۰٫۶۱ مدال برنز را از آن خود کرد.
لوئیجی لونگو (۱۵ مارس ۱۹۰۰–۱۶ اکتبر ۱۹۸۰)، همچنین با نام گالو نیز شناخته می‌شود، سیاستمدار کمونیست ایتالیایی و دبیرکل حزب کمونیست ایتالیا از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۲ بوده است. او همچنین اولین خارجی بود که نشان لنین را دریافت نمود. اوایل زندگی. لونگو در فوبینه، در استان آلساندریا، پیه‌مونته، متولد شد. او در دوران دانشجویی در دانشگاه پلی‌تکنیک تورین، در شاخه جوانان حزب سوسیالیست ایتالیا فعال شد و از دیدگاه مارکسیسم به پروپاگاندا پرداخت. او مرتباً به دفاتر روزنامهٔ لوردین نوو، که توسط آنتونیو گرامشی تأسیس شده بود، سر
نوو، که توسط آنتونیو گرامشی تأسیس شده بود، سر می‌زد و با گرامشی و پالمیرو تولیاتی آشنا شد. در سال ۱۹۲۱، در کنگره لیورنو حزب سوسیالیست ایتالیا، او یکی از محرکان انشعاب در حزب بود، زمانی که هواداران خط بلشویکی ولادیمیر لنین از حزب جدا شدند و حزب کمونیست ایتالیا را تشکیل دادند. او به همراه تولیاتی، گرامشی و دیگران به چهره‌های برجسته حزب تازه‌تأسیس کمونیست ایتالیا تبدیل شد. لونگو یک ضد فاشیسم پرشور بود و هنگامی که بنیتو موسولینی رژیم فاشیستی خود را در ایتالیا در سال ۱۹۲۲ تأسیس کرد، به فرانسه مهاجرت کرد و در