payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در لا اسپزیا بود. او در سال ۱۹۴۳ فرماندهی گردان ۲۳۵ را بر عهده داشت. در طول حضور نیروهای آلمانی در لا اسپزیا، بین سپتامبر ۱۹۴۳، او متقاعد شد که با واس ۲۳۴ بندر لا اسپزیا را ترک کند، اگرچه نیروهای آلمانی برای اشغال غافلگیرانه ایتالیا اعزام شده بودند. واس ۲۳۴ تحت فرماندهی دریاسالار فدریکو مارتیننگو بود. نیروهای آلمانی در جریان درگیری شدید آتش گشودند. واس ۲۳۴ مورد اصابت قرار گرفت و منفجر شد. یوجینو هنکه موفق شد به همراه سایر خدمه آن فرار کند. او در نوامبر ۱۹۴۳ فرمانده زیردریایی جنگنده سنت آلفونسو بود و تا سال
فرمانده زیردریایی جنگنده سنت آلفونسو بود و تا سال ۱۹۴۷ فرماندهی ارشد اژدر را در خدمت آموزشی آن بر عهده داشت و سپس به سمت معاون رئیس ستاد نیروی دریایی ارتقا یافت. بعدها در ژانویه ۱۹۴۸ کاپیتان ناوچه شد تا اینکه در دسامبر ۱۹۵۱ فرمانده مدرسه اسکادران اول کوروت فرماندهی نیروی دریایی رم شد. او در سال ۱۹۵۳ به وزارت دفاع منتقل شد و تا سال ۱۹۵۴ به کاپیتانی کشتی ارتقا یافت. او به سمت معاون رئیس نیروی دریایی ارتقا یافت و به عنوان رئیس دبیرکل نیروی دریایی و فرمانده نیروی دریایی رم خدمت کرد. او در سال ۱۹۶۰ به درجه
نیروی دریایی رم خدمت کرد. او در سال ۱۹۶۰ به درجه دریاسالاری ارتقا یافت و در دسامبر ۱۹۶۴ فرمانده لشکر چهارم نیروی دریایی ایتالیا بود، پیش از آنکه در سال ۱۹۶۵ به مقام ریاست سرویس اطلاعات دفاعی با درجه دریاسالاری ارتقا یابد، که استراتژی بزرگی از تنش و قتل‌عام را تجربه می‌کرد، اگرچه او از ژانویه ۱۹۶۸ دریاسالار شده بود. او به عنوان مدیر اس‌آی‌دی، در انجام تحقیقات مربوط به این حادثه مشارکت داشت، اما پس از آنکه وزارت کشور در سال ۱۹۷۰ گزارش داد که اس‌آی‌دی از حادثه‌ای در گورین سراک گزارش داده است، همه این موارد را
در گورین سراک گزارش داده است، همه این موارد را تکذیب کرد. در اکتبر ۱۹۷۰، او دفتر خود را ترک کرد و به فرماندهی مدیترانه مرکزی ناتو و همزمان معاون رئیس بخش دریایی شورای عالی نیروهای مسلح منصوب شد. او همچنین فرمانده کل نیروی دریایی بین سال‌های ۱۹۷۰ تا زمانی که در اوت ۱۹۷۲ توسط شورای وزیران به عنوان رئیس ستاد دفاع منصوب شد، بود. او در ۳۱ ژانویه ۱۹۷۵ از این سمت کناره‌گیری کرد.
ماتیلدا توسکانی (; یا ؛ حدود ۱۰۴۶ – ۲۴ ژوئیه ۱۱۱۵)، یا ماتیلدا کانوسا ()، که با لقب کنتس بزرگ نیز شناخته می‌شد، یکی از اعضای خاندان کانوسا (که به نام آتونی‌ها هم شناخته می‌شوند) در نیمه دوم سده یازدهم میلادی بود. ماتیلدا یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های حکومتی قرون وسطای ایتالیا به‌شمار می‌رفت. او در دورانی پر از نبردهای مداوم، دسیسه‌های سیاسی و تکفیرهای کلیسا فرمان می‌راند. او به‌عنوان یک فئودال مارگراوین توسکانی فرمانروایی کرد و به‌عنوان خویشاوندی از سلسله سالی امپراتوری، در منازعه مشهور به نزاع اعطای مقام‌های
امپراتوری، در منازعه مشهور به نزاع اعطای مقام‌های کلیسایی نقش میانجی داشت. در این کشمکش گسترده میان پاپ گریگوری هفتم و هنری چهارم امپراتور مقدس روم (که آن زمان پادشاه رومیان بود) بر سر رابطه میان قدرت روحانی، پاپ گریگوری هفتم در ۱۰۷۶ هنری را خلع و تکفیر کرد. هم‌زمان، ماتیلدا به قلمرویی وسیع دست یافت که شامل لمباردی، امیلیا، رومانیا و توسکانی امروزی می‌شد. او قلعه کانوسا در آپنین‌ها در جنوب رجیو را مرکز قلمرو خود قرار داد. پس از راهپیمایی توبه‌آمیز هنری چهارم در برابر قلعه کانوسا در ژانویه ۱۰۷۷، پاپ او را
در برابر قلعه کانوسا در ژانویه ۱۰۷۷، پاپ او را دوباره به کلیسا پذیرفت. با این حال، تفاهم میان امپراتور و پاپ چندان دوام نیاورد. در درگیری‌هایی که اندکی بعد، از سال ۱۰۸۰، با هنری چهارم درگرفت، ماتیلدا همه منابع نظامی و مادی خود را در خدمت پاپی قرار داد. دربار او در بحبوحه نزاع اعطای مقام‌های کلیسایی، پناهگاهی برای بسیاری از آوارگان شد و رونق فرهنگی یافت. حتی پس از مرگ پاپ گریگوری هفتم در ۱۰۸۵، ماتیلدا همچنان ستون مهمی برای کلیسای اصلاح‌طلب باقی ماند. میان سال‌های ۱۰۸۱ تا ۱۰۹۸، منازعات فرساینده با هنری چهارم
۱۰۸۱ تا ۱۰۹۸، منازعات فرساینده با هنری چهارم موجب بحران در حاکمیت کانوسا شد. اسناد تاریخی از این دوره اندک است. نقطه عطف زمانی رخ داد که ماتیلدا با دوک‌های آلمانی جنوبی که مخالف هنری چهارم بودند، ائتلافی تشکیل داد. در ۱۰۹۷، هنری چهارم به آن سوی آلپ عقب‌نشینی کرد و به بخش شمالی امپراتوری مقدس روم رفت، و خلأ قدرتی در ایتالیا پدید آمد. نبرد میان و ساختار اجتماعی و حکومتی شهرهای ایتالیا را برای همیشه دگرگون ساخت و به آنها مجال داد تا از سلطه بیگانه رهایی یابند و توسعه جمعی بیابند. از پاییز ۱۰۹۸، ماتیلدا بسیاری
توسعه جمعی بیابند. از پاییز ۱۰۹۸، ماتیلدا بسیاری از قلمروهای از دست‌رفته خود را بازپس گرفت. او تا پایان عمر تلاش کرد شهرها را زیر فرمان خود آورد. پس از ۱۰۹۸، او بیش از پیش از فرصت‌های فراهم‌شده برای تثبیت دوباره حکومتش بهره برد. چون فرزندی نداشت، در سال‌های پایانی زندگی، میراث خود را با تمرکز بر فعالیت‌های وقف به صومعه پولیرونه سامان داد. طبق گزارش دونیتسو، میان ۶ تا ۱۱ مه ۱۱۱۱، ماتیلدا در قلعه بیانلو (کواترو کاستلا، رجیو امیلیا) توسط هنری پنجم به‌عنوان نایب‌السلطنه امپراتوری و نایب‌ملکه ایتالیا تاج‌گذاری
امپراتوری و نایب‌ملکه ایتالیا تاج‌گذاری شد. با مرگ او در ۱۱۱۵، خاندان کانوسا منقرض شد. تا سده سیزدهم، پاپ‌ها و امپراتورها بر سر میراث غنی موسوم به قلمروهای ماتیلدایی با هم نزاع می‌کردند. فرمانروایی ماتیلدا و نفوذش به‌عنوان یک دوره فرهنگی در ایتالیا شناخته شد که در شکوفایی طرح‌های هنری، موسیقایی و ادبی، و همچنین در داستان‌های معجزه و افسانه‌ها جلوه یافت. میراث او در دوران پاداصلاحات و عصر باروک به اوج رسید. پاپ اوربان هشتم در ۱۶۳۰ پیکر ماتیلدا را به رم منتقل کرد، جایی که او نخستین زنی شد که در کلیسای جامع
کرد، جایی که او نخستین زنی شد که در کلیسای جامع سنت پیتر به خاک سپرده شد. خاستگاه‌های خاندان کانوسا. گرچه این نام‌ها توسط نسل‌های بعدی ساخته شدند، ماتیلدا از خاندان اشرافی خاندان کانوسا، که آتونی‌ها نیز خوانده می‌شدند، برخاسته بود. کهن‌ترین نیاکان اثبات‌شده خاندان کانوسا اشراف‌زاده‌ای به نام سیگیفرد بود که در یک‌سوم نخست سده دهم در کنت‌نشین لوکا می‌زیست. او احتمالاً حوزه نفوذ خود را در اطراف پارما و دامنه‌های آپنین‌ها گسترش داد. پسرش، آدالبرت-آتو، توانست چندین قلعه در دامنه‌های آپنین را در منطقه سیاسی
چندین قلعه در دامنه‌های آپنین را در منطقه سیاسی تکه‌تکه‌شده زیر فرمان خود درآورد. آدالبرت-آتو با هیلدگارد از خاندان اشرافی ساپونید، که در شمال ایتالیا بسیار بانفوذ بودند، ازدواج کرد. آدالبرت-آتو قلعه کانوسا را در جنوب‌غربی کوه‌های رجیو امیلیا ساخت. پس از مرگ غیرمنتظره لوتار دوم، پادشاه ایتالیا در ۹۵۰، آدالبرت-آتو به بیوه لوتار، ملکه آدلاید، در قلعه کانوسا پناه داد، پس از آنکه برنگار ایورئا تلاش کرد قدرت را در ایتالیا به دست گیرد و او را برای مدتی کوتاه زندانی کرد. سپس اوتوی یکم فرانک خاوری در ایتالیا
زندانی کرد. سپس اوتوی یکم فرانک خاوری در ایتالیا مداخله کرد و در ۹۵۱ با آدلاید ازدواج نمود. این امر موجب پیوند نزدیک میان خاندان کانوسا و سلسله اوتونی شد. آدالبرت-آتو در اسناد دوران اوتوی یکم به‌عنوان مدافع یاد شده و توانست برای نخستین‌بار در پرتو اوتونی‌ها با پاپی تماس برقرار کند. اوتوی یکم همچنین کنت‌نشین‌های رجیو و مودنا را به آدالبرت-آتو اعطا کرد. در ۹۷۷، کنت‌نشین مانتوا نیز به قلمروهای اعطاشده به آدالبرت-آتو افزوده شد. پسر آدالبرت-آتو، تدالد، از ۹۸۸ پیوند نزدیک با فرمانروایان اوتونی را ادامه داد.
پیوند نزدیک با فرمانروایان اوتونی را ادامه داد. تدالد پدربزرگ ماتیلدا بود. در ۹۹۶ او در یک سند به‌عنوان "دوکس ات مارکیو" (دوک و مرگراو) فهرست شد. این عنوان توسط همه فرمانروایان بعدی خاندان کانوسا پذیرفته شد و میراثی بود که مانع از اختلاف میان سه پسر تدالد شد. اوج‌گیری این خانواده در زمان پدر ماتیلدا، بونیفاس، به بالاترین نقطه رسید. سه فرمانروای پیاپی کانوسا (آدالبرت-آتو، تدالد و بونیفاس) برای گسترش فرمانروایی خود صومعه‌هایی بنیان نهادند. صومعه‌های تأسیس‌شده (برشلو، پولیرونه، و سانتا ماریا دی فلونیکا) در
(برشلو، پولیرونه، و سانتا ماریا دی فلونیکا) در مکان‌های حمل‌ونقلی و استراتژیک برای انسجام اداری املاک بزرگ آنها قرار داشتند. سه قدیس خانوادگی (ژنسیوس، آپولونیوس و سیمئون) برای تحکیم ساختار قدرت خاندان کانوسا به‌کار گرفته شدند و خانواده کوشید تا بر صومعه‌هایی که مدت‌ها وجود داشتند (صومعه سرزمینی نونانتولا) نفوذ یابد. واگذاری صومعه‌ها به اسقف‌های محلی و حمایت از نهادهای روحانی شبکه اتحاد آنها را نیز گسترش داد. ایفای نقش نگهبان نظم جایگاه آنها را در امتداد "ویای امیلیا" تثبیت کرد. تاریخ‌نگار آرنالدو تینکانی
امیلیا" تثبیت کرد. تاریخ‌نگار آرنالدو تینکانی توانست تعداد قابل‌توجه ۱۲۰ مزرعه در املاک کانوسا در نزدیکی رود پو را ثابت کند. والدین، تولد و سال‌های آغازین. والدین ماتیلدا، بونیفاس و بئاتریس لورن نخستین بار به مناسبت ازدواج پسر کنراد دوم، هنری، با گونیلدا دانمارکی در سال ۱۰۳۶ در شهر نایمخن با هم دیدار کردند، اندکی پس از آنکه بونیفاس در آغاز همان سال بیوه شده بود. بئاتریس، خواهرزاده و دخترخوانده امپراتریس گیزلا شوابیا بود. پیمان ازدواجی ترتیب داده شد و یک سال بعد، در ژوئن ۱۰۳۷، بونیفاس و بئاتریس ازدواج خود
بعد، در ژوئن ۱۰۳۷، بونیفاس و بئاتریس ازدواج خود را با شکوه بسیار جشن گرفتند و سه ماه پس از آن در مارنگو دربار برگزار کردند. طبق توافقات ازدواج، بئاتریس دارایی‌های مهمی در لورن به همراه آورد: قلعه بریه، لردنشین‌های استنه، موزی، ژوینی، لانگلیر و اوروال که بخش شمالی سرزمین‌های موروثی خانواده پدری‌اش را تشکیل می‌دادند. بئاتریس و خواهرش، سوفیا، دختران فردریک دوم، دوک لورن علیا و ماتیلدا شوابیا بودند. پس از مرگ والدینشان، او و خواهرش توسط عمه مادری‌شان، امپراتریس گیزلا، در دربار امپراتوری پرورش یافتند. برای
گیزلا، در دربار امپراتوری پرورش یافتند. برای بونیفاس، ازدواج با بئاتریس ــ که خویشاوند نزدیک امپراتور بود ــ نه تنها پرستیژ به همراه داشت، بلکه چشم‌انداز داشتن وارث را نیز فراهم می‌کرد. همسر نخست او ریچیلا، دختر گیسلبرت دوم، کنت پالانتین برگامو بود و تنها فرزندشان دختری بود که در ۱۰۱۴ به دنیا آمد و در همان سال درگذشت. بونیفاس و بئاتریس سه فرزند داشتند: بئاتریس (نام‌گذاری‌شده به نام مادرش)، فردریک (نام‌گذاری‌شده به نام پدربزرگ مادری‌اش) و ماتیلدا (نام‌گذاری‌شده به نام مادربزرگ مادری‌اش). ماتیلدا، که
به نام مادربزرگ مادری‌اش). ماتیلدا، که احتمالاً حدود ۱۰۴۶ به دنیا آمد، کوچک‌ترین فرزند بود. زادگاه و تاریخ دقیق تولد ماتیلدا ناشناخته است. پژوهشگران ایتالیایی قرن‌هاست دربارهٔ محل تولد او بحث می‌کنند. به‌گفته فرانچسکو ماریا فیورنتینی، پزشک و دانشمند سده هفدهم، او در لوکا به دنیا آمده بود؛ فرضیه‌ای که با مینیاتوری در "زندگی‌نامه ماتیلدا" اثر راهب دونیتسو در اوایل سده دوازدهم تقویت می‌شود، جایی که ماتیلدا «ماتیلدای درخشان» نامیده شده است: از آنجا که واژه لاتینی "lucens" شبیه "lucensis" (منسوب به لوکا) است،
"lucens" شبیه "lucensis" (منسوب به لوکا) است، این می‌تواند اشاره‌ای به زادگاه ماتیلدا باشد و فیورنتینی آن را چنین تفسیر کرد. برای پژوهشگر بندیکتی کامیلو آفاروزی، کانوسا زادگاه او بود. لینو لیونلو گیراردینی و پائولو گولینلی هر دو مانتوا را زادگاه او دانستند. یک اثر تازه‌تر از میشل کان اسپایک نیز مانتوا را ترجیح می‌دهد، زیرا در آن زمان مرکز دربار بونیفاس بود. افزون بر این، فرارا یا شهر کوچک توسکانی سان مینیاتو هم به‌عنوان زادگاه احتمالی مطرح شده‌اند. به‌گفته الکه گوتس، منابع نمی‌توانند ثابت کنند که برای
الکه گوتس، منابع نمی‌توانند ثابت کنند که برای بونیفاس کانوسا محل سکونت دائمی در مانتوا یا جای دیگر وجود داشته است. پژوهشگران عموماً بر این باورند که ماتیلدا سال‌های آغازین زندگی‌اش را در کنار مادرش گذراند، که به دانش شهرت داشت. او باسواد در لاتین بود و گفته می‌شود آلمانی و فرانسوی را هم سخن می‌گفت. گستره آموزش نظامی ماتیلدا محل بحث است. گفته شده که او در استراتژی، تاکتیک، سواری و به‌کارگیری سلاح آموزش دیده بود، اما برخی پژوهش‌ها این ادعا را به چالش کشیده‌اند. پدرش، بونیفاس کانوسا، برای برخی واسال‌های کوچک
پدرش، بونیفاس کانوسا، برای برخی واسال‌های کوچک در سراسر عمرش شاهزاده‌ای ترسناک و منفور بود. در ۷ مه ۱۰۵۲، هنگام شکار در جنگل سان مارتینو دال‌آرجینه در نزدیکی مانتوا، در کمین افتاد و کشته شد. پس از مرگ پدر، فردریک، برادر ماتیلدا، املاک و عناوین خانوادگی را تحت نیابت سلطنتی مادرشان به ارث برد؛ مادری که نه‌تنها توانست میراث خانوادگی را یکپارچه نگاه دارد، بلکه ارتباطات مهمی با رهبران جنبش اصلاح کلیسا برقرار کرد. بئاتریس به‌تدریج به ستون مهمی در اصلاح پاپی بدل شد. خواهر بزرگ‌تر ماتیلدا، بئاتریس، سال بعد (پیش از
خواهر بزرگ‌تر ماتیلدا، بئاتریس، سال بعد (پیش از ۱۷ دسامبر ۱۰۵۳) درگذشت و ماتیلدا را به وارث احتمالی دارایی‌های فردریک تبدیل کرد. بئاتریس از ۱۰۵۲ تا هنگام مرگش در ۱۰۷۶، در دوران صغارت و هم‌نیابتی با ماتیلدا، نایب‌السلطنه توسکانی بود. در میانهٔ ۱۰۵۴، بئاتریس لورن برای تضمین منافع فرزندانش و خود، با گادفری ریش‌بلند ازدواج کرد؛ خویشاوند دوری که پس از شورش آشکار علیه امپراتور هنری سوم از دوک‌نشین لورن علیا خلع شده بود. امپراتور هنری سوم از این ازدواج بی‌اجازه خشمگین شد و فرصت یافت تا هنگام حرکت به‌سوی جنوب برای
شد و فرصت یافت تا هنگام حرکت به‌سوی جنوب برای شرکت در یک سینود در فلورانس در روز پنطیکاست ۱۰۵۵، او را به‌همراه ماتیلدا دستگیر کند. اندکی پس از آن، مرگ مشکوک برادرش فردریک ماتیلدا را به آخرین بازمانده خاندان کانوسا تبدیل کرد. مادر و دختر به آلمان برده شدند، اما گادفری ریش‌بلند توانست از دستگیری بگریزد. ناتوان از شکست او، هنری سوم به آشتی روی آورد. مرگ زودهنگام امپراتور در اکتبر ۱۰۵۶، که سلطنت را به هنری چهارم خردسال سپرد، به‌نظر می‌رسد روند مذاکرات و بازگشت توازن قدرت پیشین را شتاب بخشید. گادفری ریش‌بلند در
قدرت پیشین را شتاب بخشید. گادفری ریش‌بلند در دسامبر با خاندان امپراتوری آشتی کرد و به‌عنوان مرگراو توسکانی شناخته شد، در حالی که بئاتریس و ماتیلدا آزاد شدند. هنگامی که او و مادرش همراه پاپ ویکتور دوم به ایتالیا بازگشتند، ماتیلدا رسماً به‌عنوان تنها وارث بزرگ‌ترین قلمرو در جنوب امپراتوری شناخته شد. در ژوئن ۱۰۵۷ پاپ سینودی در فلورانس برگزار کرد؛ او در زمان دستگیری بدنام بئاتریس و ماتیلدا حاضر بود و با انتخاب عمدی فلورانس به‌عنوان محل سینود نیز آشکار ساخت که خاندان کانوسا به ایتالیا بازگشته، در کنار پاپی
که خاندان کانوسا به ایتالیا بازگشته، در کنار پاپی اصلاح‌طلب تقویت شده و کاملاً بازhabilit شده‌اند؛ با خردسالی هنری چهارم، پاپی اصلاحی حمایت خاندان نیرومند کانوسا را جست‌وجو می‌کرد. بنا بر گفته دونیتسو، زندگی‌نامه‌نویس ستایشگر ماتیلدا و نیاکانش، او به‌سبب خاستگاه و شرایط زندگی‌اش با هر دو زبان فرانسوی و آلمانی آشنایی داشت. فرمان‌روایی شخصی. نقش ماتیلدا در مناقشه اعطای مقام کلیسایی. وضعیت قلمروهای ماتیلدا پس از به قدرت رسیدن. پس از مرگ مادرش، ماتیلدا وارث ارثیهٔ عظیم پدری شد. این امر برخلاف مفاد قانون سالیک
عظیم پدری شد. این امر برخلاف مفاد قانون سالیک و قانون لومباردی بود که در آن زمان در پادشاهی ایتالیا اجرا می‌شد و طبق آن هنری چهارم، امپراتور می‌بایست وارث قانونی به‌شمار می‌رفت. با توجه به صغر سن هنری چهارم و همکاری نزدیک خاندان کانوسا با پاپ‌های اصلاح‌طلب، واگذاری قانونی تحت حقوق امپراتوری اهمیت ثانویه یافت. میان سال‌های ۱۰۷۶ و ۱۰۸۰، ماتیلدا به لورِن سفر کرد تا بر سر ارثیهٔ همسرش در وردن ادعا کند. این املاک طبق وصیت همسرش به گادفری بوین، فرزند خواهرش ایدا، رسیده بود. گادفری همچنین حقوق ماتیلدا بر ستنای و
رسیده بود. گادفری همچنین حقوق ماتیلدا بر ستنای و موزه را که مادرش به عنوان جهیزیه دریافت کرده بود، به چالش کشید. اختلاف بین خاله و خواهرزاده بر سر کنت‌نشین اسقفی وردن سرانجام به‌وسیلهٔ تئودریک، اسقف وردن، حل‌وفصل شد. او اختیار انتصاب کنت‌ها را داشت و به‌آسانی به سود ماتیلدا رأی داد، زیرا این حکم هم پاپ گریگوری هفتم و هم شاه هنری چهارم را خشنود می‌کرد. ماتیلدا سپس وردن را به آلبرت سوم، کنت نامور، پسرعموی اصلاح‌طلب همسرش، واگذار کرد. دشمنی عمیق میان ماتیلدا و خواهرزاده‌اش احتمالاً مانع از آن شد که او در جنگ
خواهرزاده‌اش احتمالاً مانع از آن شد که او در جنگ صلیبی اول که گادفری رهبری می‌کرد، در اواخر دههٔ ۱۰۹۰ به اورشلیم سفر کند. تلاش‌ها برای برقراری تعادل میان پادشاه و پاپ. ماتیلدا از طریق مادربزرگ‌هایشان (خواهران ماتیلدای شوابیا و امپراتریس گیزلا) دخترعمو-پسرعموی دوم هنری چهارم بود. این خویشاوندی با خاندان سالی او را گزینه‌ای مناسب برای میانجیگری میان امپراتور و پاپ ساخت. در همان زمانی که اختلاف میان شاه هنری چهارم و پاپ گریگوری هفتم بالا گرفت، مادر ماتیلدا درگذشت. ماتیلدا و بئاتریس از نزدیک‌ترین محارم گریگوری
ماتیلدا و بئاتریس از نزدیک‌ترین محارم گریگوری هفتم بودند و او از همان آغاز آنان را در جریان طرح‌های خود علیه شاه آلمانی قرار داد. اختلاف میان پاپ و شاه در پی شورای ورمز در ۲۴ ژانویه ۱۰۷۶ به اوج رسید. شاه همراه با دو اسقف اعظم، زیگفرید ماینتس و اودو تریر و ۲۴ اسقف، اتهامات شدیدی علیه گریگوری مطرح کردند. از جمله غیرقانونی بودن انتخاب او، ادارهٔ کلیسا از طریق «شورای زنان»، و «هم‌سفره بودن و هم‌منزل شدن با زنی بیگانه بیش از حد لازم». تحقیر به اندازه‌ای بود که حتی نامی از ماتیلدا برده نشد. پاپ در ۱۵ فوریه ۱۰۷۶
نامی از ماتیلدا برده نشد. پاپ در ۱۵ فوریه ۱۰۷۶ با تکفیر شاه پاسخ داد و تمام رعایا را از سوگند وفاداری آزاد کرد و به این ترتیب شورش علیه او مشروعیت یافت. معاصرین این اقدام را بسیار مهم تلقی کردند، چنان‌که تاریخ‌نگار بونیتسو اهل سوتری نوشت: «وقتی خبر تکفیر شاه به گوش مردم رسید، تمام جهان ما لرزید.» شاهزادگان جنوب آلمان در تربور گرد آمدند و در انتظار پاپ نشستند. نخستین اقدام نظامی ماتیلدا و اولین وظیفهٔ بزرگ او به‌عنوان فرمانروا، حفاظت از پاپ در سفر پرمخاطره‌اش به شمال بود. او تنها کسی بود که پاپ می‌توانست به
به شمال بود. او تنها کسی بود که پاپ می‌توانست به او اعتماد کند، چراکه به‌عنوان وارث خاندان کانوسا کنترل همهٔ گذرگاه‌های آپنین و تقریباً همهٔ مسیرهای ارتباطی ایتالیای مرکزی به شمال را در دست داشت. اسقف‌های لومباردی، که خود نیز به‌دلیل حضور در شورا تکفیر شده بودند و قلمروهایشان در مرز املاک ماتیلدا بود، در پی دستگیری پاپ بودند. گریگوری هفتم خطر را می‌دانست و گزارش کرده است که همهٔ مشاورانش جز ماتیلدا او را از سفر به تربور بازمی‌داشتند. بااین‌حال، هنری چهارم برنامهٔ دیگری داشت: او به ایتالیا لشکر کشید تا راه
دیگری داشت: او به ایتالیا لشکر کشید تا راه پاپ را سد کند. شاهزادگان آلمانی در شورایی جداگانه مقرر کردند که شاه باید ظرف یک سال در برابر پاپ تسلیم شود وگرنه جایگزین گردد. درحالی‌که نیاکان هنری پاپ‌های مزاحم را به‌سادگی برکنار کرده بودند، اسقف‌های لومباردی از این چشم‌انداز خوشحال شدند. وقتی ماتیلدا از حرکت شاه آگاه شد، گریگوری را ترغیب کرد تا در قلعه کانوسا پناه بگیرد و پاپ توصیهٔ او را پذیرفت. اندکی بعد روشن شد که هدف هنری از راه‌پیمایی به کانوسا نشان دادن توبه بود. در ۲۵ ژانویه ۱۰۷۷، شاه با پای برهنه در
توبه بود. در ۲۵ ژانویه ۱۰۷۷، شاه با پای برهنه در برف برابر دروازه‌های قلعهٔ ماتیلدا ایستاد؛ همراه با همسرش برتا، فرزند خردسالش کنراد، و مادر برتا، آدلاید سوزا (پسرعمو-دخترعموی دوم ماتیلدا). از آن‌جا که قلعهٔ ماتیلدا صحنهٔ آشتی پاپ و امپراتور شد، او بی‌شک در مذاکرات نقشی نزدیک داشت. شاه در سرما، با جامهٔ توبه‌کاران و بدون هیچ نشانهٔ اقتدار، تا ۲۸ ژانویه در انتظار ماند تا سرانجام ماتیلدا پاپ را قانع کرد او را بپذیرد. ماتیلدا و آدلاید واسطهٔ توافق شدند. هنری چهارم دوباره به کلیسا پذیرفته شد و ماتیلدا و آدلاید
دوباره به کلیسا پذیرفته شد و ماتیلدا و آدلاید ضامنان رسمی پیمان شدند. برای ماتیلدا، روزهای کانوسا چالش‌برانگیز بود: همهٔ میهمانان باید اسکان و پذیرایی می‌شدند و در میانهٔ زمستان آذوقه و علوفه تأمین می‌گردید. پس از لغو تکفیر، هنری چهارم چندین ماه در دشت پو ماند و به‌طور نمایشی به حکومت خود پرداخت. پاپ گریگوری هفتم نیز چند ماه بعد در قلعه‌های ماتیلدا اقامت گزید. ماتیلدا و هنری چهارم پس از روزهای کانوسا هرگز دوباره یکدیگر را ندیدند. از ۱۰۷۷ تا ۱۰۸۰، ماتیلدا فعالیت‌های معمول حکمرانی خود را ادامه داد؛ در کنار
معمول حکمرانی خود را ادامه داد؛ در کنار چند وقف برای اسقف‌نشین لوکا و مانتوا، عمدهٔ اسناد مربوط به دربار صادر شد. جنگ‌های ماتیلدا با هنری چهارم. پس از آشتی در کانوسا، روابط میان پاپ و امپراتور طولانی‌مدت و پایدار نبود. از سال ۱۰۸۰، اختلافات جدیدی میان هنری چهارم و پاپ رخ داد که ماتیلدا در تمامی این نبردها تمام منابع نظامی و مالی خود را در خدمت کلیسا قرار داد. در این دوره، دربار ماتیلدا مأمنی برای بسیاری از افراد آواره شد و هم‌زمان، فعالیت‌های فرهنگی در قلمرو او رونق یافت. پس از مرگ پاپ گریگوری هفتم در
قلمرو او رونق یافت. پس از مرگ پاپ گریگوری هفتم در ۱۰۸۵، ماتیلدا همچنان ستون مهمی برای کلیسای اصلاح‌طلب باقی ماند. بین سال‌های ۱۰۸۱ تا ۱۰۹۸، اختلافات سخت با هنری چهارم باعث شد حکومت کانوسا با بحران مواجه شود. منابع تاریخی این دوره محدودند. نقطهٔ عطف زمانی حاصل شد که ماتیلدا ائتلافی با دوک‌های جنوب آلمان تشکیل داد، که مخالف هنری چهارم بودند. در سال ۱۰۹۷، هنری چهارم به شمال گذرگاه‌های آلپ بازگشت و در ایتالیا خلأ قدرت ایجاد شد. مبارزه ساختار اجتماعی و حکومتی شهرهای ایتالیا را برای همیشه تغییر داد و فضای مناسبی
ایتالیا را برای همیشه تغییر داد و فضای مناسبی برای استقلال شهرها و توسعهٔ جوامع شهری فراهم کرد. از پاییز ۱۰۹۸، ماتیلدا بسیاری از قلمروهای از دست رفتهٔ خود را بازپس گرفت. تا پایان عمر، او تلاش می‌کرد شهرها را تحت کنترل خود درآورد و از فرصت‌ها برای تثبیت دوبارهٔ حکمرانی خود بهره برد. از آن پس، ماتیلدا فعالیت‌های واگذاری و وقف املاک را برای تثبیت میراث خود در آب‌بیزاری پولیرونه و دیگر مؤسسات مذهبی افزایش داد، زیرا هیچ فرزندی نداشت. این فعالیت‌ها شامل تأسیس و حمایت از صومعه‌ها، هدایت امور کلیساهای محلی و
و حمایت از صومعه‌ها، هدایت امور کلیساهای محلی و توسعهٔ شبکهٔ هم‌پیمانان کلیسایی بود که قدرت او را در مناطق مختلف تحکیم می‌کرد. با مرگ ماتیلدا در سال ۱۱۱۵، خاندان کانوسا منقرض شد و تا قرن سیزدهم، پاپ‌ها و امپراتورها بر سر سرزمین‌های ماتیلدا، ارثیهٔ غنی او، به نزاع پرداختند. حکومت و نفوذ ماتیلدا به عنوان یک عصر فرهنگی در ایتالیا شناخته شد که در هنر، موسیقی، ادبیات و افسانه‌های مذهبی و داستان‌های معجزه‌آسا نمود یافت و میراث او به اوج خود در دوران اصلاحات کاتولیک و دوره باروک رسید. تاج‌گذاری، مرگ و میراث. بر
و دوره باروک رسید. تاج‌گذاری، مرگ و میراث. بر اساس روایت دونیزو، بین ۶ تا ۱۱ مهٔ ۱۱۱۱، ماتیلدا در قلعه بیانلو (Quattro Castella, رجو امیلیا) توسط هنری پنجم به عنوان نایب‌الملکهٔ ایتالیا تاج‌گذاری شد. با مرگ او در ۲۴ ژوئیهٔ ۱۱۱۵، خاندان کانوسا منقرض شد و میراث گستردهٔ او باعث شد تا قرن‌ها پاپ‌ها و امپراتورها بر سر سرزمین‌های ماتیلدا با یکدیگر رقابت کنند. حکومت ماتیلدا و نفوذ او به عنوان یک عصر فرهنگی در ایتالیا شناخته شد. آثار او در هنر، موسیقی، ادبیات و داستان‌های معجزه‌آسا نمود یافت و میراث فرهنگی او تا
معجزه‌آسا نمود یافت و میراث فرهنگی او تا اوج دوران اصلاحات کاتولیک و دوره باروک ادامه یافت. در سال ۱۶۳۰، پاپ اوربان هشتم بدن ماتیلدا را به رم منتقل کرد و او نخستین زن شد که در کلیسای سنت پیتر دفن گردید. ویژگی‌های شخصیتی و نقش تاریخی. ماتیلدا از نظر تاریخ‌نگاران قرون وسطی به عنوان زنی باهوش، سیاستمدار و شجاع شناخته می‌شد. او علاوه بر مهارت‌های دیپلماتیک، در امور نظامی و اداره قلمرو خود نیز توانمند بود و توانست در دورهٔ بی‌ثباتی سیاسی و منازعات بین امپراتوری و کلیسا، قلمروی گستردهٔ خود را حفظ کند. توانایی او
کلیسا، قلمروی گستردهٔ خود را حفظ کند. توانایی او در میانجی‌گری میان پاپ گرگوری هفتم و هنری چهارم، امپراتور مقدس روم در واقعهٔ راه کانوسا، نشان‌دهندهٔ نفوذ و قدرت او بود. ماتیلدا همچنین از طریق تأسیس و حمایت از صومعه‌ها، شبکه‌ای از وفاداری‌های مذهبی و سیاسی ایجاد کرد که پایهٔ حکمرانی او و گسترش نفوذ کلیسای اصلاح‌طلب را تقویت نمود. او به عنوان «بانوی بزرگ» در تاریخ ایتالیا شناخته می‌شود و میراث او در هنر، فرهنگ و ساختار اجتماعی ایتالیا در قرون وسطی، تا دوران باروک و اصلاحات کاتولیک، تأثیرگذار باقی ماند.
باروک و اصلاحات کاتولیک، تأثیرگذار باقی ماند. ماتیلدا نمونه‌ای از زنان قدرتمند در اروپای میانه است که توانستند در عرصهٔ سیاست و دین نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کنند.
ایتالیای ماقبل تاریخ از دورهٔ پارینه‌سنگی آغاز شد، زمانی که اعضای جنس "هومو" برای نخستین بار در قلمروی کنونی ایتالیا سکنی گزیدند، و تا دورهٔ عصر آهن ادامه داشت، زمانی که نخستین مدارک مکتوب در ایتالیا ظاهر شدند. پارینه‌سنگی. در دوران پیشاتاریخی، چشم‌انداز شبه‌جزیرهٔ ایتالیا بسیار متفاوت از ظاهر مدرن آن بود. برای نمونه، در دوران یخ‌بندان سطح دریا پایین‌تر بود و جزایر البا و سیسیل به خشکی متصل بودند. دریای آدریاتیک از شبه‌جزیرهٔ گارگانو آغاز می‌شد و سطح امروزی آن تا ونیز، دشت حاصلخیزی با اقلیم مرطوب بود. ورود
آن تا ونیز، دشت حاصلخیزی با اقلیم مرطوب بود. ورود نخستین انسان‌وارگان شناخته‌شده حدود ۸۵۰٬۰۰۰ سال پیش در مونته پوگیولو رخ داد. وجود یافته‌های باستان‌شناسی حدود ۵۰٬۰۰۰ سال پیش (اواخر پلستوسن) اثبات شده است. حدود ۲۰ مکان منحصر به فرد وجود دارد که مهم‌ترین آن‌ها غار گواتاری در سان فلیچه چیروئو در جنوب رم و همچنین غار "Fumane" در استان ورونا و غار بروئیل در همان منطقه است. "انسان خردمند" در دوران پارینه‌سنگی علیا وارد ایتالیا شد: قدیمی‌ترین مکان شناخته‌شده در شبه‌جزیره که به ۴۸٬۰۰۰ سال پیش تعلق دارد، پناهگاه
شبه‌جزیره که به ۴۸٬۰۰۰ سال پیش تعلق دارد، پناهگاه موچی است. در نوامبر ۲۰۱۱، آزمایش‌های انجام‌شده در واحد شتاب‌دهندهٔ رادیوکربن آکسفورد در انگلستان بر دندان‌هایی که پیش‌تر تصور می‌شد متعلق به نوزادان نئاندرتال باشند و در ۱۹۶۴ از غار دل کاواللو کشف شده بودند، نشان داد که تاریخ آن‌ها بین ۴۳٬۰۰۰ تا ۴۵٬۰۰۰ سال پیش است. در ۲۰۱۱، قدیمی‌ترین اسکلت کامل انسان در ساردینیا (به نام "Amsicora") در "Pistoccu" در مارینا دی آربوس کشف شد که به ۸٬۵۰۰ سال پیش، دورهٔ گذار میان میان‌سنگی و نوسنگی تعلق داشت. نوسنگی. سرامیک
میان میان‌سنگی و نوسنگی تعلق داشت. نوسنگی. سرامیک کاردیوم یک سبک تزئینی نوسنگی است که نام خود را از استفادهٔ صدف برای ایجاد نقش روی گل رس گرفته است. برخی باستان‌شناسان نام جایگزین "تحت تأثیر ابزار" را به این فرهنگ داده‌اند، زیرا نقش‌ها می‌توانستند با اشیاء نوک‌تیز دیگری مانند میخ یا شانه ایجاد شوند. سرامیک کاردیوم در منطقه‌ای که «ایتالیا تا ساحل لیگوریا» را پوشش می‌دهد یافت می‌شود و با نوع غربی‌تر کاردیال که در پراونس فرانسه آغاز شده و تا غرب پرتغال گسترش یافته است، متفاوت است. این فرهنگ اصلی نوسنگی
یافته است، متفاوت است. این فرهنگ اصلی نوسنگی مدیترانه بود که در نهایت از دریای آدریاتیک تا سواحل آتلانتیک پرتغال و جنوب تا مراکش گسترش یافت و به نام «لوازم قلبی» نیز شناخته می‌شود. از اواخر نوسنگی، به‌ویژه دره آئوستا، پی‌مونت، لیگویا، توسکانی و ساردینیا درگیر پدیدهٔ مگالیتی غرب اروپای گسترده بودند. بعدها، در دوران عصر برنز، ساختارهای مگالیتی نیز در لاتزیوم، پولیا و سیسیل ساخته شد. در پایان هزارهٔ سوم پیش از میلاد، سیسیل از ساردینیا ویژگی‌های فرهنگی معمول جهان آتلانتیک، از جمله ساخت سازه‌های کوچک به شکل