payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آن ادواردز (; – ) مؤلف، زندگینامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. بیشتر به خاطر زندگی‌نامه‌هایش از جمله زندگی‌نامه‌های افراد مشهوری مانند ماریا کالاس، جودی گارلند، کاترین هپبورن، ویوین لی، مارگارت میچل، رونالد ریگان، ماریا کالاس]، [شرابارا استرایسند، الیزابت دوم، شاهدخت مارگارت، دایانا، شاهدخت ولز و سوفیا تولستایا. زندگی اولیه و تحصیلات. آن لوئیز جوزفسون در ۲۰ اوت ۱۹۲۷ در پورت چستر، نیویورک، از میلتون و ماریان (فیش) جوزفسون به دنیا آمد. پدرش یک فروشنده لباس دوره گرد و مادرش خانه دار بود. خانواده در سال
دوره گرد و مادرش خانه دار بود. خانواده در سال ۱۹۳۲ به لس آنجلس نقل مکان کردند، جایی که ادواردز به عنوان بازیگر کودک در رادیو و صحنه شروع به کار کرد و با مگلین کیدیز و گاسز اجرا می‌کرد. در سال ۱۹۴۴، در سن ۱۷ سالگی، او توسط مترو گلدوین میر استخدام شد و به جوانترین نویسنده برای استودیو تبدیل شد، جایی که هفته‌ای ۱۵۰ دلار درآمد داشت. ادواردز در سال تحصیلی ۱۹۴۵-۱۹۴۶ در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس تحصیل کرد و همچنین در دانشگاه تحصیل کرد. متدیست جنوبی]] از 1947 تا 1948. در سال 1949، در سن 22 سالگی، اولین فیلمنامه
1948. در سال 1949، در سن 22 سالگی، اولین فیلمنامه خود، فیلم "کوانتز" را با بازی [[فرد مک‌موری] و [[دوروتی مالون]] فروخت. پیوند به بیرون. [[رده:تاریخ‌نگاران اهل نیویورک (ایالت)]] [[رده:دانش‌آموختگان دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس]] [[رده:دانش‌آموختگان دانشگاه متودیست جنوبی]] [[رده:درگذشتگان ۲۰۲۴ (میلادی)]] [[رده:رمان‌نویسان اهل نیویورک (ایالت)]] [[رده:رمان‌نویسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:زادگان ۱۹۲۷ (میلادی)]] [[رده:فیلم‌نامه‌نویسان اهل نیویورک (ایالت)]] [[رده:فیلم‌نامه‌نویسان زن اهل
نیویورک (ایالت)]] [[رده:فیلم‌نامه‌نویسان زن اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:نویسندگان ادبیات کودک اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:نویسندگان تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:نویسندگان تلویزیونی زن اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:نویسندگان زن ادبیات کودک و نوجوان اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:نویسندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا]]
بازار منامه () بازاری قدیمی در شهر منامه، پایتخت بحرین است. موقعیت. بازار در شمال منامه و میان بافت‌های قدیمی شهر و منطقهٔ تجاری مرکزی قرار دارد که ورودی اصلی آن دروازه تاریخی باب‌البحرین است. تنها کنیسه کشور نیز در همین ناحیه واقع شده است. منابع. پانویس
لوئیجی استورزو (متولد ۲۶ نوامبر ۱۸۷۱ - درگذشته ۸ اوت ۱۹۵۹) یک کشیش کاتولیک ایتالیایی و سیاستمدار برجسته بود. او در طول زندگی خود به عنوان یک سوسیالیست مسیحی سابق که به پوپولیست تبدیل شد، شناخته می‌شد و یکی از پدران پلتفرم دموکرات مسیحی محسوب می‌شود. او همچنین بنیان‌گذار مؤسسه لوئیجی استورزو در سال ۱۹۵۱ بود. استورزو یکی از بنیانگذاران حزب مردم ایتالیا (پی پی آی) در سال ۱۹۱۹ بود، اما در سال ۱۹۲۴ با ظهور فاشیسم ایتالیایی مجبور به تبعید شد. او در تبعید در لندن و بعداً در شهر نیویورک، بیش از ۴۰۰ مقاله (که پس از
بعداً در شهر نیویورک، بیش از ۴۰۰ مقاله (که پس از مرگش با عنوان متفرقه لندن منتشر شد) در انتقاد از فاشیسم منتشر کرد. آرمان استورزو برای تقدیس در ۲۳ مارس ۲۰۰۲ آغاز شد و او به عنوان بنده خدا لقب گرفت. زندگی. سال‌های اولیه، خانواده، تحصیلات و کشیش شدن. استورزو در ۲۶ نوامبر ۱۸۷۱ در کالتاجیرونه از فلیچه استورزو و کاترینا بوسکارلی متولد شد. خواهر دوقلوی او امانوئلا (همچنین با نام نلینا شناخته می‌شود) بود. یکی از اجداد او، جوزپه استورزو، در سال ۱۸۶۴ تا زمانی نامشخص به عنوان شهردار کالتاجیرونه خدمت می‌کرد و جد
به عنوان شهردار کالتاجیرونه خدمت می‌کرد و جد دیگرش کروچه استورزو بود که در مورد مسئله روم نوشت. دو برادرش لوئیجی و فرانکو استورزو از یسوعیان مشهور بودند. برادر بزرگترش ماریو استورزو (۱ نوامبر ۱۸۶۱–۱۱ نوامبر ۱۹۴۱) یک متکلم مشهور و اسقف پیازا آرمرینا بود. دو خواهر دیگر او مارگاریتا و راهبه رمیگیا (یا خواهر جوزپینا) بودند. از سال ۱۸۸۳ تا ۱۸۸۶، او در آسیرئاله و سپس در نوتو تحصیل کرد. او تحصیلات خود را برای زندگی کلیسایی در سال ۱۸۸۸ آغاز کرد. استورزو در ۱۹ مه ۱۸۹۴ از اسقف کالتاجیرونه ساوریو گربینو در کلیسای
۱۸۹۴ از اسقف کالتاجیرونه ساوریو گربینو در کلیسای سانتیسیمو سالواتوره در انا، به مقام کشیشی منصوب شد. پس از فارغ‌التحصیلی، استورزو به عنوان معلم مطالعات فلسفی و الهیاتی در کالتاجیرونه خدمت کرد؛ او از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۰ به عنوان معاون شهردار شهر خود خدمت کرد. در سال ۱۸۹۸، او دکترای خود را در مطالعات فلسفی از دانشگاه پاپی گرگوری در رم دریافت کرد و از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۳ در زادگاهش به تدریس این موضوع پرداخت. در اواخر دهه ۱۸۹۰ و اوایل دهه ۱۹۰۰، استورزو با جاکومو رادینی-تدسکی آشنا شد. او در اوقات فراغت خود به
رادینی-تدسکی آشنا شد. او در اوقات فراغت خود به جمع‌آوری آثار هنری سرامیکی عتیقه علاقه داشت؛ در حالی که به عنوان معاون شهردار خدمت می‌کرد، در سال ۱۹۱۸ یک مدرسه سرامیک‌کاری افتتاح کرد. او همچنین در سال ۱۸۹۷ روزنامه صلیب کنستانتین را در کالتاگیرنه تأسیس کرد در سال ۱۹۰۰، همزمان با شورش بوکسورها، استورزو از اسقف خود خواست تا با وجود آزار و اذیت‌هایی که کلیسای کاتولیک در آنجا متحمل می‌شد، در مأموریت‌های مذهبی در چین خدمت کند. این درخواست به دلیل وضعیت سلامتی نامناسب او رد شد. از سال ۱۹۱۵، استورزو با ازیونه
نامناسب او رد شد. از سال ۱۹۱۵، استورزو با ازیونه کاتولیکه همکاری داشت. او همچنین با رومولو موری نزدیک بود. فعالیت سیاسی و همکاری استورزو با همکارانش مانع از آن شد که جیووانی جولیتی در سال ۱۹۲۲ دوباره قدرت را به دست گیرد. این به لوئیجی فکتا اجازه داد تا نخست‌وزیری را به دست گیرد. حزب مردمی ایتالیا. استورزو از بنیانگذاران حزب مردم ایتالیا (پی پی آی) در ۱۹ ژانویه ۱۹۱۹ بود. تشکیل پی پی آی، با اجازه پاپ بندیکت پانزدهم، نشان دهنده لغو ضمنی و اکراه "سیاست عدم" مشارکت واتیکان در سیاست ایتالیا بود که قبل از
مشارکت واتیکان در سیاست ایتالیا بود که قبل از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۱۹ لغو شده بود. در این انتخابات، پی پی آی ۲۰٫۶ درصد آرا و ۱۰۰ کرسی در مجلس قانونگذاری را به دست آورد. پی پی آی یک نیروی سیاسی عظیم در کشور بود؛ بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲، هیچ دولتی بدون حمایت پی پی آی نمی‌توانست تشکیل و حفظ شود. ائتلاف بین حزب سوسیالیست ایتالیا (پی اس آی) و حزب پی پی آی در واتیکان غیرقابل قبول تلقی می‌شد، علیرغم اینکه جولیتی در سال ۱۹۱۴ به عنوان نخست‌وزیر این پیشنهاد را داده بود، و چیزی که جانشینان مترقی و ناتوان
را داده بود، و چیزی که جانشینان مترقی و ناتوان او — ایوانوئه بونومی (۱۹۲۱–۱۹۲۲) و لوئیجی فاکتا (۱۹۲۲) — آن را به عنوان تنها ائتلاف ممکن که فاشیست‌های ایتالیایی را کنار می‌گذارد، دوباره تصویر کردند. استورزو یک ضدفاشیست متعهد بود که در آثاری مانند "«دانش مسیحی»" به بحث در مورد ناسازگاری کاتولیسیسم و فاشیسم پرداخت و آنچه را که عناصر فاشیستی روحانی در واتیکان می‌دانست، مورد انتقاد قرار داد. استورزو همچنین در مورد اندیشه‌های سنت آگوستین هیپو و گوتفرید ویلهلم لایب‌نیتس، و همچنین جامباتیستا ویکو و موریس بلوندل
و همچنین جامباتیستا ویکو و موریس بلوندل نوشت. او این کار را برای شرح آنچه «دیالکتیک امر ملموس» می‌نامید، انجام داد و با این دیالکتیک به عنوان گرایشی به سمت ایده‌آلیسم مطلق و رئالیسم مدرسی مخالفت کرد. رهبری استورزو در سال ۱۹۲۳ به‌طور فزاینده‌ای در درون حزب به چالش کشیده شد. کنگره حزب در تورین در آوریل ۱۹۲۳، ماهیت قانون اساسی و میانه‌رو حزب را مجدداً تأیید کرد و موضعی ضد فاشیستی اتخاذ کرد که در میان اعضای عادی حزب مورد حمایت قرار گرفت. کنگره تورین و نتایج آن با خصومت موسولینی مواجه شد، که وزرای حزب پی پی آی
با خصومت موسولینی مواجه شد، که وزرای حزب پی پی آی را از دولت خود اخراج کرد. به گفته ریچارد ای. وبستر، «کمپین بی‌قانونی و خشونت پیراهن سیاه‌ها علیه سازمان‌های کاتولیک دو برابر شد و دان استورزو هدف یک کمپین مطبوعاتی فاشیستی مبتذل و بدنام قرار گرفت.» هنگامی که موسولینی شروع به تهدید انتقام‌جویی علیه کل روحانیت به دلیل مخالفت سیاسی حزب استورزو کرد، استورزو پس از مشورت با واتیکان، در ۱۰ ژوئیه ۱۹۲۳ از رهبری حزب استعفا داد. موضع پاپ پیوس یازدهم مبهم بود - به گفته ریچارد ای. وبستر، «هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان
ریچارد ای. وبستر، «هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد پاپ به این صراحت تسلیم زورگویی فاشیست‌ها شده باشد.» خود استورزو با آگاهی از اینکه جایگاهش در حزب آسیب‌پذیر است، به سمت استعفا متمایل شد - به عنوان یک کشیش، از نشستن در پارلمان منع شده بود و قدرت سیاسی او به دلیل کشیش بودنش محدود بود؛ بنابراین، ترتیب داده شد که یک کاتولیک سکولار، آلسید د گاسپری، رهبری حزب را به دست گیرد. استورزو تا سال ۱۹۲۴ در حزب فعال ماند، زمانی که خود کاردینال گاسپاری پس از تشدید فشارهای فاشیستی و تهدیدهای فیزیکی علیه استورزو، مهاجرت او
فاشیستی و تهدیدهای فیزیکی علیه استورزو، مهاجرت او به لندن را ترتیب داد. نویسندگی. استورزو نویسندهٔ چندین اثر در رابطه با اندیشهٔ فلسفی و سیاسی بود. از جمله:
گائتانو سالومینی (زاده ۸ سپتامبر ۱۸۷۳ – درگذشته ۶ سپتامبر ۱۹۵۷) سیاستمدار، مورخ و نویسنده سوسیالیست و ضدفاشیست ایتالیایی بود. او که در خانواده‌ای متوسط به دنیا آمد، به مورخی برجسته تبدیل شد که آثارش پس از تبعید اجباری توسط رژیم فاشیستی ایتالیایی بنیتو موسولینی، در ایتالیا و خارج از کشور، به ویژه در ایالات متحده، مورد توجه قرار گرفت. سالومینی که در ابتدا با حزب سوسیالیست ایتالیا همکاری می‌کرد، بعدها به یک سوسیالیسم بشردوستانه مستقل پایبند شد و در طول زندگی خود به اصلاحات سیاسی و اجتماعی رادیکال متعهد ماند.
به اصلاحات سیاسی و اجتماعی رادیکال متعهد ماند. سالومینی رهبری قابل توجهی را برای پناهندگان سیاسی در ایالات متحده ارائه داد. نوشته‌های پربار او، نگرش سیاست‌گذاران آمریکایی را در طول و پس از جنگ جهانی دوم شکل داد. تجربه تبعید او در آن سوی اقیانوس اطلس، بینش‌های جدید و دیدگاه تازه‌ای را برای توضیح ظهور فاشیسم به او بخشید و خاطره جنگ و زندگی سیاسی در ایتالیا پس از سال ۱۹۴۵ را شکل داد. در ایتالیای پس از جنگ، سالومینی از راه سومی بین حزب کمونیست ایتالیا و دموکراسی مسیحی حمایت می‌کرد. اوایل زندگی و حرفه. سالومینی
مسیحی حمایت می‌کرد. اوایل زندگی و حرفه. سالومینی در شهر مولفتا، آپولیا، در جنوب فقیر پادشاهی ایتالیا، در خانواده‌ای گسترده از کشاورزان و ماهیگیران با درآمد متوسط متولد شد. پدرش، ایلاریون سالومینی، یک "افسر پلیس" و معلم پاره وقت بود. او یک جمهوری‌خواه رادیکال بود که به عنوان یک پیراهن قرمز در کنار جوزپه گاریبالدی در مبارزه‌اش برای اتحاد ایتالیا جنگیده بود. مادرش، امانوئلا سالومینی (با نام خانوادگی تورتور)، یک سوسیالیست بود. گرایش‌های سیاسی والدینش، و همچنین فقر منطقه، آرمان‌های سیاسی و اجتماعی او را در طول
فقر منطقه، آرمان‌های سیاسی و اجتماعی او را در طول زندگی‌اش شکل داد. سالومینی در دانشگاه فلورانس پذیرفته شد، جایی که با دانشجویان شمال ایتالیا آشنا شد و با سوسیالیست‌های جوانی که او را با مارکسیسم، ایده‌های فیلسوف و انقلابی کارلو کاتانئو و مجله سوسیالیستی ایتالیایی نقد اجتماعی به سردبیری برجسته‌ترین مارکسیست ایتالیا، فیلیپو توراتی، آشنا کردند، ارتباط برقرار کرد. پس از اتمام تحصیلاتش در فلورانس در سال ۱۸۹۴، مطالعات تاریخی او در مورد فلورانس قرون وسطی، انقلاب فرانسه و جوزپه ماتزینی، او را به عنوان یک مورخ
فرانسه و جوزپه ماتزینی، او را به عنوان یک مورخ برجسته تثبیت کرد. در سال ۱۸۹۷، او با ماریا مینروینی، دختر مهندسی از آپولیا، ازدواج کرد که هنگام تحصیل در فلورانس با او آشنا شده بود و از او صاحب پنج فرزند شد: فیلیپو، لئونیدا، کورادو، اوگو و النا. در سال ۱۹۰۱، پس از سال‌ها تدریس در مدارس متوسطه، سالومینی به عنوان استاد تاریخ قرون وسطی و مدرن در دانشگاه مسینا منصوب شد. در حالی که در مسینا بود، همسر، پنج فرزند و خواهرش در زلزله ویرانگر مسینا در سال ۱۹۰۸، در حالی که زیر طاق پنجره پنهان شده بودند، در مقابل چشمانش
که زیر طاق پنجره پنهان شده بودند، در مقابل چشمانش جان باختند؛ تجربه‌ای که زندگی او را شکل داد. او نوشت: «من یک بدبخت بدبخت، بدون خانه و کاشانه هستم که شاهد نابودی شادی یازده سال در دو دقیقه بوده‌ام.» تعامل با سوسیالیسم. سالومینی به‌طور فزاینده‌ای به سیاست ایتالیا علاقه‌مند شد و به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست. سالومینی به عنوان عضوی از حزب سوسیالیست ایتالیا، برای حق رأی عمومی و احیای اخلاقی و اقتصادی "مزوجیورنو" (جنوب ایتالیا) و علیه فساد در سیاست مبارزه کرد. او به عنوان یک مریدینالیست، حزب سوسیالیست
کرد. او به عنوان یک مریدینالیست، حزب سوسیالیست ایتالیا را به دلیل بی‌تفاوتی‌اش نسبت به مشکلات جنوب ایتالیا مورد انتقاد قرار داد. او سرانجام حزب سوسیالیست ایتالیا را رها کرد تا به یک سوسیالیسم بشردوستانه مستقل بپیوندد، اما در طول زندگی خود به اصلاحات رادیکال متعهد ماند. در سال ۱۹۱۰، او مقاله‌ای در روزنامه سوسیالیستی با عنوان «وزیر دنیای زیرزمینی» منتشر کرد که در آن به سیستم قدرت و دستگاه سیاسی نخست‌وزیر لیبرال ، جیووانی جیولیتی، که در اوایل قرن بیستم بر زندگی سیاسی ایتالیا تسلط داشت، حمله کرد. سالومینی،
سیاسی ایتالیا تسلط داشت، حمله کرد. سالومینی، جیولیتی را به خاطر سوءاستفاده از عقب‌ماندگی جنوب ایتالیا برای اهداف سیاسی کوتاه‌مدت با راضی کردن زمین‌داران و در عین حال تعامل با واسطه‌های سیاسی فاسد مرتبط با دنیای زیرزمینی، سرزنش کرد. به گفته سالومینی، جیولیتی از «شرایط اسفناک "متزوجورنو" برای پیوند دادن توده نمایندگان جنوب به خود» سوءاستفاده کرد. سالومینی با لشکرکشی نظامی پرهزینه ایتالیا در لیبی در طول جنگ ایتالیا و ترکیه (۱۹۱۱–۱۹۱۲) مخالفت کرد. او فکر می‌کرد که این جنگ نیازهای واقعی کشور را که به اصلاحات
که این جنگ نیازهای واقعی کشور را که به اصلاحات اقتصادی و اجتماعی گسترده نیاز داشت، برآورده نمی‌کند، بلکه تبانی خطرناکی بین ملی‌گرایی غیرواقع‌بینانه و منافع شرکت‌ها است. در سال ۱۹۱۱، سالومینی به دلیل آنچه که او «سکوت و بی‌تفاوتی» حزب در مورد جنگ توصیف می‌کرد، حزب سوسیالیست ایتالیا را ترک کرد. او هفته‌نامه سیاسی را تأسیس کرد. که به عنوان صدای دموکرات‌های مبارز در ایتالیا برای دهه بعدی خدمت کرد. او از آرمان‌های دولت برای ساختن امپراتوری ایتالیا و طرح‌های آن در آفریقا به عنوان حماقت شوونیستی انتقاد کرد.
کنت استفانو جاسینی اهل سن جرواسیو (۳ نوامبر ۱۸۸۶–۳۱ مه ۱۹۵۲) سیاستمدار و مورخ ایتالیایی و از چهره‌های برجسته حزب دموکرات مسیحی بود. خانواده و اوایل کار. استفانو جاسینی بزرگ‌ترین فرزند از شش فرزند جووانی باتیستا جاسینی و همسرش کارولینا کاوی بود. او به نام پدربزرگش، سیاستمدار ریزورجیمنتو، استفانو جاسینی، که چندین بار به عنوان وزیر کارهای عمومی خدمت کرده بود، نامگذاری شد. استفانوی کوچکتر در سال ۱۹۰۸ در رشته حقوق از دانشگاه جنوا فارغ‌التحصیل شد. سال بعد با الیزابتا بورومئو آرسه، دختر ، شاهزاده آنگرا، ازدواج کرد
بورومئو آرسه، دختر ، شاهزاده آنگرا، ازدواج کرد و از او صاحب پسری به نام جووانی شد که بعدها استاد شیمی در میلان شد. استفانوی جوان به شدت تحت تأثیر پیرو مارتینتی، که در سخنرانی‌های دانشگاهی او شرکت کرده بود، و مربی معنوی‌اش آمبروجو راتی، پاپ آینده پیوس یازدهم، قرار گرفت. پس از فارغ‌التحصیلی، او به همراه ، الساندرو کاساتی، آژاکس آنتونیو آلفیری و اوبرتو پستالوزا، با یک مجله ادبی-مذهبی کوتاه‌مدت "" همکاری می‌کرد. دوستی خانواده‌اش با اسقف جرمیا بونوملی نیز او را با ابتکارات انجمن کمک به مهاجران آشنا کرد و او را
با ابتکارات انجمن کمک به مهاجران آشنا کرد و او را به متخصصی در مسائل پیچیده مرتبط با مهاجرت تبدیل کرد. ورود به عرصه سیاست. اولین ماجراجویی جاسینی در زندگی عمومی در ژانویه ۱۹۱۱ با انتخاب او به عنوان عضو شورای شهر میلان آغاز شد. او که در تلاش برای انتخاب مجدد در ژوئن ۱۹۱۴ ناموفق بود، خیلی زود به عنوان عضو شورای استان برای منطقه ویمرکاته انتخاب شد. او همچنین به هیئت تحریریه ایتالیا، روزنامه اصلی کاتولیک میلان، پیوست. در آغاز جنگ جهانی اول، او در ابتدا طرفدار بی‌طرفی بود، اما دیدگاه خود را تغییر داد و از
بی‌طرفی بود، اما دیدگاه خود را تغییر داد و از مبارزه علیه اتریش-مجارستان به عنوان وسیله‌ای برای تکمیل اتحاد ایتالیا حمایت کرد. او به عنوان افسر ذخیره در سواره نظام فراخوانده شد و به دفتر امور مدنی که در فرماندهی عالی تأسیس شده بود، منصوب شد. پس از شکست کاپورتو، او در مونتلو به عنوان افسر رابط بین نیروهای ایتالیایی و سپاه چهاردهم ارتش بریتانیا خدمت کرد. در طول جنگ، او یک مدال و دو صلیب جنگی برای شجاعت و همچنین یک نشان بریتانیایی دریافت کرد. پس از ترخیص از خدمت، به زندگی عمومی بازگشت و به لوئیجی استورزو در
به زندگی عمومی بازگشت و به لوئیجی استورزو در تأسیس حزب مردم ایتالیا پیوست. او پیوسته از یک خط محافظه‌کار میانه‌رو حمایت می‌کرد. اولین فعالیت پارلمانی. جاسینی اولین بار در نوامبر ۱۹۱۹ از حوزه انتخابیه کومو به مجلس نمایندگان انتخاب شد. او در سال‌های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۴ مجدداً انتخاب شد او از جدایی آونتین حمایت نمی‌کرد و به اهمیت حفظ تمامیت پارلمان اعتقاد داشت. با وجود دیدگاه‌هایش، در ابتکارات مخالفان برای احیای حکومت دموکراتیک شرکت کرد. او امیدوار بود که ویتوریو امانوئل سوم کشور را در این مسیر رهبری کند و جزو ۵۴
سوم کشور را در این مسیر رهبری کند و جزو ۵۴ امضاکننده پیام خطاب به پادشاه، در ۶ ژوئن ۱۹۲۵، توسط نمایندگان مشروطه مخالفان بود. او که از بی‌عملی پادشاه ناامید شده بود، همچنان به تلاش برای بازگشت مخالفان به پارلمان ادامه داد. جاسینی در تلاش برای بازگشت به مجلس در ۱۶ ژانویه ۱۹۲۶ شرکت کرد؛ مانند دیگر نمایندگان در آن روز، او نیز مورد خشونت فاشیست‌ها قرار گرفت و از ناحیه بینی دچار آسیب شد. در ۹ نوامبر، به همراه دیگر نمایندگان آونتین، اعلام شد که از نمایندگی انتخابی خود کناره‌گیری کرده است و این امر، فعالیت سیاسی
خود کناره‌گیری کرده است و این امر، فعالیت سیاسی او را برای مدتی به پایان رساند. چند سال بعد، او خود را وقف مطالعه و نوشتن، انتشار زندگینامه پدربزرگش و حفظ ارتباط با دیگر کاتولیک‌های برجسته ضد فاشیست کرد و به همراه آلسید د گاسپری در جلسات مخفی برای آماده‌سازی بازسازی یک حزب دموکراتیک کاتولیک شرکت کرد. او که در طول جنگ جهانی دوم به عنوان افسر ستاد فراخوانده شد، به جبهه غرب و سپس به آلبانی اعزام شد. پس از اعلامیه بادولیو، به سوئیس گریخت و در دسامبر ۱۹۴۴ به ایتالیا بازگشت.
جوزپه «پینو» پینلی (۲۱ اکتبر ۱۹۲۸–۱۵ دسامبر ۱۹۶۹) یک کارگر راه‌آهن و آنارشیست ایتالیایی بود که در سال ۱۹۶۹ در حین بازداشت توسط "پلیس ایالتی" درگذشت. پینلی عضو انجمن آنارشیستی مستقر در میلان به نام پونته دلا گیسولفا بود. او همچنین دبیر شاخه ایتالیایی صلیب سیاه آنارشیست بود. مرگ او که بسیاری معتقدند توسط اعضای پلیس انجام شده است، الهام‌بخش داریو فو، برنده جایزه نوبل، برای نوشتن نمایشنامه معروف خود با عنوان "مرگ تصادفی یک آنارشیست شد". اوایل زندگی. پینلی در میلان از آلفردو پینلی و رزا مالاکارن متولد شد.
در میلان از آلفردو پینلی و رزا مالاکارن متولد شد. خانواده او از طبقه کارگر در یکی از فقیرترین مناطق میلان پس از جنگ جهانی اول بودند. اگرچه او مجبور بود برای گذران زندگی در مشاغل کم‌درآمد زیادی مانند پیشخدمتی و انبارداری کار کند، با این وجود، در دوران جوانی خود وقت کافی برای خواندن کتاب‌های زیاد و فعالیت سیاسی پیدا کرد. در میان سایر فعالیت‌های سیاسی، او همچنین با گروه آنارشیستی که روزنامه هفتگی "ایل لیبرتاریو" ("آزادیخواه") را منتشر می‌کرد، همکاری داشت. در سال ۱۹۴۴، پینلی عضو جنبش مقاومت ایتالیا در تیپ
در سال ۱۹۴۴، پینلی عضو جنبش مقاومت ایتالیا در تیپ فرانکو بود و با گروهی از پارتیزان‌های آنارشیست همکاری کرد که او را با اندیشه‌های آزادی‌خواهانه آشنا کردند. در سال ۱۹۵۴، او به عنوان یک تعمیرکار راه‌آهن مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۵، پینلی با لیچیا روگنینی ازدواج کرد که در یک کلاس عصرانه اسپرانتو با او آشنا شده بود. در طول دهه ۱۹۶۰، او به فعالیت‌های آنارشیستی خود ادامه داد. او در سال ۱۹۶۲، آنارشیست‌های جوان را در جوانان آزادی‌خواه سازماندهی کرد در سال ۱۹۶۵، او به تأسیس انجمن آنارشیستی به نام ساکو و وانزتی
او به تأسیس انجمن آنارشیستی به نام ساکو و وانزتی کمک کرد. او همچنین در سال ۱۹۶۸ انجمن پونته دلا گیسولفا (که به نام پل نزدیک نامگذاری شده بود) را تأسیس کرد. شرایط مشکوک پیرامون مرگ او. در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۹، بمبی در میدان فونتانا در میلان منفجر شد؛ این انفجار ۱۷ کشته و ۸۸ زخمی بر جای گذاشت. پینلی به همراه دیگر آنارشیست‌ها برای بازجویی در مورد حمله دستگیر شدند. درست قبل از نیمه‌شب ۱۵ دسامبر ۱۹۶۹، پینلی از پنجره طبقه چهارم ایستگاه پلیس میلان به پایین سقوط کرد و جان باخت. اعتقاد بر این بود که مرگ او توسط اعضای
جان باخت. اعتقاد بر این بود که مرگ او توسط اعضای پلیس رخ داده است. سه افسر پلیس که پینلی را بازجویی می‌کردند، از جمله کمیسر لوئیجی کالابرسی، در سال ۱۹۷۱ به دلیل مرگ او تحت بازجویی قرار گرفتند. روند قانونی به این نتیجه رسید که مرگ او به دلایل تصادفی بوده است، با استناد به بیماری فعال. او ۴۱ ساله بود و همسر و دو دختر خردسالش از او به جا مانده‌اند. از زمان مرگش، نام پینلی تبرئه شد و حزب راست افراطی سفارش جدید به بمب‌گذاری پیازا فونتانا در سال ۱۹۶۹ متهم شد. در سال ۲۰۰۱، سه نئوفاشیست محکوم شدند حکمی که در مارس
سال ۲۰۰۱، سه نئوفاشیست محکوم شدند حکمی که در مارس ۲۰۰۴ لغو شد؛ متهم چهارم، کارلو دیجیلیو، یک جاسوس مظنون به سیا بود که به عنوان شاهد برای دولت تبدیل شد و از پیگرد قانونی مصون ماند. کالابرسی بعداً در سال ۱۹۷۲ با دو شلیک از یک تپانچه در خارج از خانه‌اش کشته شد. در سال ۱۹۸۸، آدریانو سوفری، رهبر سابق ادامه مبارزه"،" به همراه اویدیو بومپرسی و جورجیو پیتروستفانی به جرم قتل کالابرسی دستگیر شدند. اتهامات علیه آنها بر اساس شهادتی بود که ۱۶ سال بعد توسط لئوناردو مارینو، یک شبه‌نظامی سابق که به دستور سوفری به قتل
یک شبه‌نظامی سابق که به دستور سوفری به قتل کالابرسی اعتراف کرده بود، ارائه شد. سوفری با ادعای بی‌گناهی خود، سرانجام پس از یک محاکمه بسیار جنجالی در سال ۱۹۹۷ محکوم شد. در سال ۲۰۲۲، به عنوان بخشی از یک پادکست تحقیقاتی دربارهٔ بمب‌گذاری میدان فونتانا توسط واقعیت "روزانه" , ژنرال جیانادلیو مالتی، که در آن زمان ۹۹ سال داشت و نفر دوم سابق اداره اطلاعات نظامی ایتالیا، سرویس مخفی وزارت دفاع ایتالیا بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ بود و به دلیل گمراه کردن تحقیقات میدان فونتانا به ۱۲ ماه زندان محکوم شده بود و از سال ۱۹۸۰
به ۱۲ ماه زندان محکوم شده بود و از سال ۱۹۸۰ در آفریقای جنوبی متواری بود، دربارهٔ مرگ پینلی صحبت کرد. او خودکشی پینلی را همان‌طور که طبق گزارش‌ها ژنرال ویتو می‌چلی به او گفته بود، «یک دروغ» توصیف کرد. همچنین از سرتیپ ویتو پانسا نقل شده است که یکی از پلیس‌هایی که آن شب در اتاق کالابرسی بودند، به شوخی گفته است: «پینلی آن شب این را خواسته بود.» به گفته پانسا، این حادثه فقط یک حادثه غیرمنتظره نبود که مربوط به پلیس‌های تا حدودی خشن بود، بلکه کسی بود که از پینلی انتقام گرفته بود، کسی که پس از سه روز بازجویی
انتقام گرفته بود، کسی که پس از سه روز بازجویی غیرقانونی همچنان به اعتراف ادامه می‌داد. مالتی نتیجه گرفت: «پینلی از پاسخ به سوالات خودداری می‌کند. سپس بازجویان به روش‌های قوی‌تری متوسل می‌شوند و او را تهدید می‌کنند که از پنجره بیرون پرتاب می‌کنند. آنها او را تکان می‌دهند و مجبورش می‌کنند روی طاقچه پنجره بنشیند. با هر پاسخ منفی، پینلی کمی بیشتر به سمت فضای خالی هل داده می‌شود. در نهایت، تعادل خود را از دست می‌دهد و می‌افتد.» در فرهنگ عامه. مرگ پینلی الهام‌بخش نمایشنامه «"مرگ تصادفی یک آنارشیست»" اثر داریو فو
نمایشنامه «"مرگ تصادفی یک آنارشیست»" اثر داریو فو است، اگرچه در فیلمنامه اصلی به صراحت نام او ذکر نشده بود. فیلم مستند سیاسی "«۱۲ دسامبر»" (۱۹۷۲) به کارگردانی جووانی بونفانتی دربارهٔ مرگ پینلی بر اساس ایده‌ای از پیر پائولو پازولینی ساخته شد و شامل مصاحبه‌ای با مادر و همسر پینلی بود. مرگ او الهام‌بخش اثر ماندگار و چندرسانه‌ای «"مراسم تشییع جنازه آنارشیست پینلی»" اثر هنرمند ایتالیایی انریکو باج در سال ۱۹۷۲ شد. در "فیلم «پیاتزا فونتانا: توطئه ایتالیایی»" (۲۰۱۲)، پینلی توسط پیرفرانچسکو فاوینو به تصویر کشیده
پینلی توسط پیرفرانچسکو فاوینو به تصویر کشیده شد. نشانه‌هایی از مرگ او همچنین در آهنگ‌های «تصنیف پینلی» (۱۹۶۹)، با نسخه‌های مختلف)، «پناهگاه جمهوری» (۱۹۸۰) اثر واسکو روسی و «چهل سال» (۱۹۹۳) اثر مودنا سیتی رامبلر و آهنگ‌های دیگر وجود دارد.
ویولن دوم ()، یک فیلم عاشقانه موزیکال آمریکایی محصول ۱۹۳۹ (⎘ فیلم عاشقانه) به کارگردانی سیدنی لنفیلد با بازی سونیا هنی، تایرون پاور و رودی واله توسط استودیوهای قرن بیستم منتشر شده است. موسیقی توسط ایروینگ برلین ساخته شده است.
علیاء الشامسی (۱۹۸۲) عکاس، شاعر و نویسندهٔ اماراتی است. او مدیر برنامه‌ریزی فرهنگی در لوور ابوظبی است. الشامسی برندهٔ جایزه بین‌المللی رهبری فرهنگی شورای فرهنگی بریتانیا و هنرمند سال امارات در سال ۲۰۱۱ شده است. زندگی و پیشه. علیاء الشامسی، اماراتی-ایتالیایی است.او در سال ۱۹۸۲ در دبی به دنیا آمد. در سال ۲۰۰۸ مدرک عکاسی خود را از دانشگاه دورهام دریافت کرد.سپس در سال ۲۰۱۴ با مدرک عکاسی از دانشگاه گریفیث استرالیا فارغ‌التحصیل شد و چهار سال بعد، موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاه دورهام شد. در سال
مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاه دورهام شد. در سال ۲۰۱۹، او مدیر موقت برنامه‌ریزی فرهنگی در موزه لوور ابوظبی بود. تا سال ۲۰۲۴، او همچنان در لوور ابوظبی به‌عنوان مدیر برنامه‌ریزی فرهنگی مشغول به کار بود. در سال ۲۰۲۱، مجلهٔ "هارپرز بازار" تصمیم گرفت شش زن را با منتور همراه کند. شش زن موفق برجسته انتخاب شدند و علیاء الشامسی یکی از آن‌ها بود. این اقدام به‌عنوان یک نمونه از توانمندسازی زنان معرفی شد. وقتی از او دربارهٔ «توانمندسازی زنان» پرسیده شد، گفت که ایدهٔ مهم، توانمندسازی است و نیازی به محدود کردن آن به یک
توانمندسازی است و نیازی به محدود کردن آن به یک جنسیت خاص نیست. شمارهٔ مه ۲۰۲۱ "هارپر بازار اِرِیبا" به این موضوع اختصاص داشت. در سال ۲۰۲۱، او به‌عنوان یکی از رهبران زن برجسته در منطقه مِنا توسط مجلهٔ "کارآفرین" معرفی شد. آثار. در سال ۲۰۱۴، کتاب کودکان او با عنوان "" منتشر شد. این کتاب مصور بود و داستان دختری را روایت می‌کرد که شن در موهایش داشت.این کتاب در چارچوب چالش «خواندن به زبان عربی» توسط اداره فرهنگ و هنر دبی نیز گنجانده شد. جوایز. الشامسی جوایز متعددی از جمله رهبری فرهنگی بین‌المللی شورای بریتانیا
از جمله رهبری فرهنگی بین‌المللی شورای بریتانیا ۲۰۱۰، بورسیهٔ إعداد در ۲۰۰۷ و هنرمند سال زن امارات ۲۰۱۱ را دریافت کرده است.
درفرهنگ عامه ایتالیا، بفانا پیرزنی افسونگر است که در خاج‌شویان (شب ۵ ژانویه) به کودکان در سراسر ایتالیا هدایایی می‌دهد، مشابه بابانوئل یا سه مغ. بفانا یک سنت رایج در میان مردم ایتالیا است و بنابراین نام‌های زیادی دارد. او بخشی از فرهنگ ملی عامه و فرهنگ عامیانه سنتی است و شبیه به شخصیت‌های دیگری است که در طول دوازده روز پرسه می‌زنند و به خوبی‌ها پاداش می‌دهند، بدی‌ها را مجازات می‌کنند و پیشکش دریافت می‌کنند. بفانا شخصیتی مرموز و متناقض با ریشه‌های نامشخص است. این شخصیت با این واقعیت که او به‌طور کلی توسط
این شخصیت با این واقعیت که او به‌طور کلی توسط محققان نادیده گرفته شده است، تقویت می‌شود، اما توسط کسانی که از او نام می‌برند، موضوع گمانه‌زنی‌های زیادی است. پیش از مسیحیت، مسیحیت و تلفیق این دو، همگی به عنوان توضیحی برای ریشه‌های او مطرح شده‌اند. در برخی از نقاط ایتالیا، به ویژه مناطق مرکزی، در شب تجلی، مامینگ انجام می‌شود. عروسک‌هایی از او ساخته می‌شوند و مجسمه‌ها سوزانده می‌شوند و اغلب آتش روشن می‌شود. او برای بچه‌های خوب هدیه می‌آورد، معمولاً شیرینی، آب‌نبات یا اسباب‌بازی، اما برای بچه‌های بد زغال سنگ.