payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آیوت در آیوت سنت لاورنس واقع در هرتفوردشر گذراند. در طول تعطیلات او و خواهرانش وقت خود را با پدربزرگ و مادربزرگ خود می‌گذراندند. از سمت پدری با هلن، ملکه مادر در "ویلا اسپارتا" در ایتالیا و از سمت مادری با شاهزاده مارگارت و همسرش شاهزاده رنه از بوربون-پارما در کپنهاگ. پدرشان به او و خواهرانش «قصه‌هایی جذاب از وطنی که نمی‌توانستند آن را ببینند» می‌گفت. او همچنین زمانی را با اقوام خود در یونان، ایتالیا، دانمارک، لوکزامبورگ و اسپانیا گذراند. مارگارتا برای اولین بار در تابستان ۱۹۵۲ ملکه الیزابت دوم بریتانیا را
بار در تابستان ۱۹۵۲ ملکه الیزابت دوم بریتانیا را در قلعه بالمورال هنگامی که سه ساله بود ملاقات کرد. در دوران کودکی، او تعطیلات را با شاهزاده چارلز و خواهرش، شاهدخت آن که به مارگارتا نزدیک بودند، و همچنین شاهزاده آمدئو، دوک آئوستا (پسر عموی او) و خانواده‌های سلطنتی یونان، دانمارک و لوکزامبورگ گذراند. علاقه ملکه هلن به اسب‌ها، مارگارتا را تحت تأثیر قرار داد تا او سوارکاری را بیاموزد. در سال ۱۹۶۴، به همراه پنج شاهدخت دیگر، مارگارت ساقدوش عروسی پرنسس آنه ماری دانمارک با کنستانتین دوم، پادشاه یونان بود.
ماری دانمارک با کنستانتین دوم، پادشاه یونان بود. تحصیلات. مارگارتا دوران مهدکودک را در فلورانس و مدرسهٔ ابتدایی را در سوئیس گذراند. سپس برای طی دوران متوسطه به اولد بیسینگ رفت و برای تحصیلات ابتدایی دانشگاهی نیز به یک مدرسهٔ فرانسوی در سوئیس بازگشت و فلسفه خواند. مارگارتا در دانشگاه ادینبرو در اسکاتلند جامعه‌شناسی، علوم سیاسی و حقوق بین‌الملل عمومی تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۴ فارغ‌التحصیل شد. او که در آنجا با نام «مارگارتای رومانی» شناخته می‌شد، در چند هفته اول احساس افسرده‌کنندهٔ «بیگانه و خارجی بودن» داشت
احساس افسرده‌کنندهٔ «بیگانه و خارجی بودن» داشت اما بعداً در سیاست دانشگاه فعال شد و به عضویت شورای نمایندگان دانشجویان درآمد. حرفه. پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۷۴، او چند سال در تعدادی از دانشگاه‌های بریتانیا مشغول به کار شد و در جامعه‌شناسی پزشکی و سیاست‌های سلامت و بهداشت عمومی تخصص داشت. بعداً او در یک برنامه تحقیقاتی بین‌المللی که توسط سازمان جهانی بهداشت هماهنگ شده بود، شرکت کرد که بر توسعه توصیه‌های سیاست سلامت و پروژه‌های آزمایشی پیشگیرانه متمرکز بود. در سال ۱۹۷۹، او سپس برای آژانس‌هایی در سازمان
در سال ۱۹۷۹، او سپس برای آژانس‌هایی در سازمان ملل متحد کار کرد: سازمان جهانی بهداشت و صندوق جمعیت سازمان ملل متحد که او به پروژه‌های اجتماعی در سلامت عمومی، مستقر در آفریقا و آمریکای لاتین پیوست، و طی آن با رنج و کمبود افراد محروم مواجه شد که شروع تجربه او از آغاز راهی در خدمات بشردوستانه بود، که از آن زمان تاکنون ادامه دارد. در سال ۱۹۸۳، او به رم نقل مکان کرد و به سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (فائو) پیوست و در آنجا به عنوان عضوی از تیم پروژه روز جهانی غذا به مدت سه سال در کمپین آگاهی عمومی در مورد
غذا به مدت سه سال در کمپین آگاهی عمومی در مورد برنامه‌های کشاورزی، تغذیه و کاهش فقر کار کرد. او تا سال ۱۹۸۶ به تیم صندوق بین‌المللی توسعه کشاورزی تعلق داشت. در سال ۱۹۸۶، او به صندوق بین‌المللی توسعه کشاورزی پیوست و در آنجا روابط با سازمان‌های غیردولتی را مدیریت کرد و در جمع‌آوری بودجه برای برنامه‌های این صندوق کمک کرد. در تابستان ۱۹۸۹ مارگارتا از شغل خود استعفا داد، زیرا ناآرامی‌های مدنی در رومانی آغاز شده بود. او به این نتیجه رسید که تغییرات اساسی در اروپای شرقی در شرف وقوع است، او به ژنو نقل مکان کرد تا
شرقی در شرف وقوع است، او به ژنو نقل مکان کرد تا با شورای ولیعهد رومانی و خانواده سلطنتی که اعضای آن خود را برای اتفاقات آینده آماده می‌کردند، همکاری کند.
تنگه سومبا (اندونزیایی: Selat Sumba) تنگه‌ای در اندونزی است. این تنگه، جزیرهٔ سومبا را از جزایر اصلی فلورس و سامباوا جدا می‌کند و همچنین جزایر کوچک‌تری همچون جزیره کومودو و رینکا را نیز در بر می‌گیرد. این تنگه، اقیانوس هند را به دریای ساوو متصل می‌سازد. پیش از استقلال اندونزی، این تنگه با نام «تنگه سندل‌وود» (Sandalwood Strait) شناخته می‌شد. همچنین گاه با نام دریای ساوو نیز از آن یاد می‌شود. موقعیت جغرافیایی. تنگه سومبا، جزیره سومبا را از رشته‌جزایر اصلی سوندای کوچک که در شمال آن قرار دارند جدا می‌کند.
سوندای کوچک که در شمال آن قرار دارند جدا می‌کند. نزدیک‌ترین همسایگان سومبا در آن سوی تنگه، دو جزیره هم‌اندازهٔ سومبا یعنی سامباوا و فلورس هستند، به‌علاوه گروهی از جزایر کوچکتر که برجسته‌ترین آن‌ها جزیره کومودو و رینکا می‌باشند. برخلاف اغلب تنگه‌های این بخش از اندونزی که از شمال به جنوب امتداد دارند و اقیانوس‌های آرام و هند را به هم متصل می‌کنند، تنگه سومبا از غرب به شرق کشیده شده است و دریای میان‌جزیره‌ای ساوو (که بخشی از اقیانوس هند است) را به پهنهٔ اصلی همان اقیانوس پیوند می‌دهد. در شمال این تنگه، مرز آن
اقیانوس پیوند می‌دهد. در شمال این تنگه، مرز آن با تنگه‌های بین‌اقیانوسی ساپه، لینتا و مولو هم‌مرز است؛ این تنگه‌ها به ترتیب میان سامباوا و کومودو، کومودو و رینکا، و رینکا و فلورس قرار دارند. سومبا عریض‌ترین تنگه در میان تنگه‌های سوندای کوچک است؛ کم‌عرض‌ترین بخش آن، بین جنوبی‌ترین نقطه فلورس و شمالی‌ترین نقطه سومبا، دست‌کم ۴۵ کیلومتر پهنا دارد. کرانه‌های جنوبی (در سمت سومبا) نسبتاً صاف‌اند، در حالی‌که کرانه‌های شمالی، به‌ویژه در بخش جنوب‌غربی سامباوا، بریدگی‌های بیشتری دارند و خلیج‌های چشمگیری در آن‌ها دیده
بیشتری دارند و خلیج‌های چشمگیری در آن‌ها دیده می‌شود. تنها جزیره‌ای که در داخل خود تنگه سومبا قرار دارد، جزیرهٔ مولس (اندونزیایی: Pulau Mules) است که در چند کیلومتری جنوب کرانه فلورس واقع شده است. در نواحی ساحلی این تنگه صخره‌های مرجانی وجود دارد. تنگه سومبا همچنین مرز اداری میان دو استان اندونزی، یعنی «سوندای کوچک غربی» و «سوندای کوچک شرقی» را تشکیل می‌دهد. جزیره سامباوا به استان نخست، و سومبا به همراه جزایر دیگرِ مشرف به شمال تنگه، به استان دوم تعلق دارند. در کرانه‌های شمالی و جنوبی تنگه، روستاها و
دارند. در کرانه‌های شمالی و جنوبی تنگه، روستاها و سکونتگاه‌های متعددی دیده می‌شود. شرایط طبیعی. تنگه سومبا یکی از ژرف‌ترین تنگه‌ها در منطقهٔ سوندای کوچک است. عمق آب در فاصلهٔ ۲ تا ۳ کیلومتری از ساحل معمولاً بیش از ۲۰۰ متر است و بیشینهٔ عمق آن دست‌کم به ۹۰۰ متر می‌رسد. سومبا گرم‌ترین آب را در میان تنگه‌های این منطقه دارد. در فصل موسمی شمال‌غربی (ژانویه تا مارس)، دمای میانگین آب آن حداقل ۳۰ درجه سانتی‌گراد است که ۱ تا ۳ درجه بالاتر از تنگه‌های مجاور است. همچنین این تنگه شورترین آب را در میان تنگه‌های منطقه
این تنگه شورترین آب را در میان تنگه‌های منطقه دارد، با شوری دست‌کم ۳۵ در هزار (در مقایسه با ۳۳ تا ۳۴ در هزار در سایر تنگه‌ها). گرچه تنگه سومبا مانند بیشتر تنگه‌های سوندای کوچک دو اقیانوس را به هم متصل نمی‌کند، اما در سامانهٔ جریان اندونزیایی (Indonesia Throughflow) که توده‌های آبی اقیانوس‌های آرام و هند را در هر دو جهت جابه‌جا می‌کند، نقشی مهم ایفا می‌کند. این تنگه جریان‌هایی را هدایت می‌کند که از دریاهای باندو، آمبای و ساوو عبور می‌کنند. الگوی این جریان‌ها بر اساس فصل تغییر می‌کند، اما در مجموع حجم آبی که
بر اساس فصل تغییر می‌کند، اما در مجموع حجم آبی که از اقیانوس آرام به اقیانوس هند می‌رود، بسیار بیشتر از جریان‌های معکوس است. تنوع زیستی آبزیان تنگه بسیار غنی است و گونه‌های نادری در آن یافت می‌شوند. بخشی از این تنگه که در نزدیکی جزایر کومودو و رینکا قرار دارد، از آغاز دهه ۱۹۹۰ جزو پارک ملی کومودو محسوب می‌شود که در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. در سال ۲۰۰۹، وزارت امور دریایی و شیلات اندونزی با همکاری صندوق جهانی طبیعت، بزرگ‌ترین پارک ملی دریایی جنوب‌شرق آسیا را با وسعتی بیش از ۳۵ هزار کیلومتر مربع
آسیا را با وسعتی بیش از ۳۵ هزار کیلومتر مربع ایجاد کرد. این پارک شامل بخش‌هایی از دریای ساوو و مناطق پیرامونی آن، از جمله بخش مهمی از تنگه سومبا بین فلورس و سومبا (با مساحتی بیش از ۵۵۰۰ کیلومتر مربع) است. هدف از این اقدام، حفاظت از گونه‌های نهنگ (حداقل ۱۴ گونه) و همچنین حفظ تنوع زیستی شامل ۳۳۶ گونه ماهی و بیش از ۵۰۰ گونه مرجان عنوان شده است. اهمیت اقتصادی و ترابری. شرایط مساعد ناوبری همچون پهنای زیاد، عمق قابل توجه و نبود آب‌سنگ‌های خطرناک باعث شده تنگه سومبا مسیر مهمی برای کشتیرانی باشد. کشتی‌هایی که
سومبا مسیر مهمی برای کشتیرانی باشد. کشتی‌هایی که بنادر جنوب‌غربی و جنوب‌شرقی اندونزی را به هم پیوند می‌دهند از این تنگه عبور می‌کنند. در جریان جنگ جهانی دوم، ناوگان‌های دریایی دو طرف در نبرد اقیانوس آرام بارها از این تنگه استفاده کردند و در فضای هوایی آن نیز نبردهای هوایی رخ داد. در ژانویه ۱۹۴۲، یک هواپیمای ترابری نیروی هوایی بریتانیا (Douglas DC-3) در این منطقه هدف قرار گرفت. خدمهٔ آن شامل چهار نفر، از جمله قهرمان مسابقات موتورسواری اسپیدوی جهان در سال ۱۹۳۶، «لاینل ون پراگ» بود که پس از سقوط، با شنا
۱۹۳۶، «لاینل ون پراگ» بود که پس از سقوط، با شنا به‌مدت ۳۰ ساعت خود را به ساحل سومبا رساندند و نجات یافتند. در حال حاضر، میان دو کرانهٔ تنگه رفت‌وآمد دریایی و کشتی‌رانی منظم برقرار است. بنادر اصلی این مسیر شامل «وایکله‌و» (Waikelo) و «وایگناپو» (Waingapu) در جزیره سومبا و «نانگالیلی» (Nangalili) در جزیره فلورس هستند. در بخش‌هایی از این تنگه که جزو مناطق حفاظت‌شده نیستند، ماهیگیری به‌شکلی فعال جریان دارد. گونه‌هایی مانند تُن‌ماهی راه‌راه، تُن شرقی کوچک و انواع گروپرها (سنگ‌ماهی‌ها) در این نواحی صید می‌شوند.
سوشال دیستورشن (به انگلیسی: Social Distortion) یک گروه پانک راک آمریکایی است که در سال ۱۹۷۸ در فولرتون، کالیفرنیا تشکیل شد. گروه در حال حاضر متشکل از مایک نس (خوانندهٔ اصلی، گیتار لید)، جانی ویکرشام (گیتار ریتم، همخوان)، برنت هاردینگ (بیس، همخوان)، دیوید هیدالگو جونیور (درام) و دیوید کالیش (کیبورد) است. سوشال دیستورشن که از صحنهٔ هاردکور اورنج کانتی در اواخر دههٔ ۱۹۷۰، در کنار گروه‌های Agent Orange و Adolescents بیرون آمد، در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ به دلیل اعتیاد نس به مواد مخدر و مشکلات قانونی که منجر به دوره‌های
به مواد مخدر و مشکلات قانونی که منجر به دوره‌های طولانی مدت بازپروری در مراکز توانبخشی شد، در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ یک وقفهٔ موقت داشت. پس از اصلاحات، گروه سبک خود را به سبک کانتری، بلوز، هارد راک و سبک پانک متأثر از راک اند رول اولیه تغییر داد. از زمان آغاز به کار، ترکیب گروه با نس به عنوان تنها عضو ثابت گردش مالی قابل توجهی داشته است. اعضای قدیمی پیشین شامل دنیس دانل نوازندهٔ گیتار، جان مورر نوازندهٔ بیس و کریستوفر ریس و چارلی کوینتانا در درام هستند. بعد از ۴۷ سال اجرا، سوشال دیستورشن به تور و ضبط موسیقی ادامه
اجرا، سوشال دیستورشن به تور و ضبط موسیقی ادامه می‌دهد. تا به امروز، سوشال دیستورشن هفت آلبوم کامل استودیویی، دو آلبوم تلفیقی، یک آلبوم زنده و دو دی‌وی‌دی منتشر کرده است. آنها دو آلبوم منتشر کردند - "هیولای کوچک مامان" (۱۹۸۳) و "محصور در زندان" (۱۹۸۸) - قبل از امضای قرارداد سه آلبوم با اپیک رکوردز در سال ۱۹۸۹. سوشال دیستورشن با سومین آلبوم خود، "سوشال دیستورشن" در سال ۱۹۹۰ به شهرت رسید که تک‌آهنگ‌های معروف آنها «توپ و زنجیر»، «داستان زندگی من» و جلد آلبوم «حلقه آتش» جانی کش را تولید کرد و توسط انجمن صنعت
«حلقه آتش» جانی کش را تولید کرد و توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا گواهی طلا دریافت کرد. بسیاری از آلبوم‌های بعدی آنها، از جمله دومین ضبط طلایی آنها، "جایی بین بهشت و جهنم" (۱۹۹۲) نیز با استقبال خوبی مواجه شده است. سوشال دیستورشن که توسط استیون بلاش به عنوان «رولینگ استونز هاردکور» دوبله شده است، با بیش از سه میلیون آلبوم در سراسر جهان، یکی از پرفروش‌ترین و تأثیرگذارترین گروه‌های پانک راک محسوب می‌شود. جدیدترین آلبوم استودیویی گروه "روزهای سخت و قافیه‌های کودکی" (۲۰۱۱) است، و آنها بیش از یک دهه را صرف کار
(۲۰۱۱) است، و آنها بیش از یک دهه را صرف کار بر روی مطالب جدید برای هشتمین آلبوم استودیویی آیندهٔ خود کرده‌اند. نشان‌واره. این گروه به‌طور مداوم از یک اسکلت که یک سیگار و یک لیوان مارتینی را در دست دارد به عنوان لوگوی خود استفاده کرده است. این توسط مکی آزبورن، همسر باز آزبورن، خوانندهٔ گروه ملوینز، به عنوان بخشی از دعوت به یک مهمانی شب سال نو طراحی شده است. آن اغلب در اجراهای زنده و همچنین جلدهای آلبوم به نمایش در می‌آید. نس در مصاحبه‌ای با "رولینگ استون" در آوریل ۲۰۱۱ گفت: «در آن زمان، من آن را دیدم و
در آوریل ۲۰۱۱ گفت: «در آن زمان، من آن را دیدم و احساس کردم، همین جاست. این زندگی و مرگ است، این یک جشن است. این فقط احساس قدرت می‌کرد.» سبک موسیقی، تأثیرات، و میراث. سوشال دیستورشن در درجهٔ اول به عنوان پانک راک، کاوپانک، هاردکور پانک، و ملودیک هاردکور توصیف شده است. برخی از منتقدان این گروه را به‌عنوان روتس راک، پاپ پانک و آلترناتیو راک نامیده‌اند. سبک موسیقی سوشال دیستورشن زمانی که گروه در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ تشکیل شد، به‌طور قطعی به عنوان پانک هاردکور شروع شد. تصور می‌شود که آن‌ها یکی از گروه‌های پیشگام
شد. تصور می‌شود که آن‌ها یکی از گروه‌های پیشگام جنبش پانک راک کالیفرنیای جنوبی از اورنج کانتی، کالیفرنیا هستند، و سبک آنها ارتباط نزدیکی با گروه‌های Adolescents و Agent Orange و The Germs و دیگر گروه‌های آن مکان و زمان دارد. در اواسط دههٔ ۸۰ تغییر قابل توجهی در سبک موسیقی آنها ایجاد شد، بیشتر از موسیقی کانتری و راک اند رول استفاده شد. مایک نس در تفسیر دی وی دی از فیلم "حالت ذهنی دیگر" اعتراف می‌کند که حتی ممکن است در آلبوم "محصور در زندان" خیلی تلاش کرده باشد. آنها در نهایت جایگاه خود را پیدا کردند و اکثر
آنها در نهایت جایگاه خود را پیدا کردند و اکثر آلبوم‌های آنها از اواسط دههٔ ۸۰ تا اوایل دههٔ ۹۰ دارای صدای پانک ملودیک بود که به‌طور مشخص، و به‌طور متمایز، متعلق به خودشان است. موسیقی سوشال دیستورشن متأثر از گروه‌ها و هنرمندانی مانند جانی کش، هنک ویلیامز، باب دیلن، ادی کوکران، رولینگ استونز، سکس پیستولز، کلش، نیویورک دالز، دد بویز و رامونز است. سوشال دیستورشن بر گروه‌هایی مانند اونجد سون‌فولد، پنی‌وایز، بلک ویل برایدز، فیس تو فیس، پرل جم، رانسید، آف‌اسپرینگ، ولبت و رایز اگنست تأثیر گذاشته است. گروه شروع به
ولبت و رایز اگنست تأثیر گذاشته است. گروه شروع به نواختن با دیگر گروه‌های شهرستان اورنج، کالیفرنیا، گروه‌هایی مانند The Adolescents و China White و Shattered Faith و T.S.O.L. کرد. موسیقی سریع، خشمگین و پرانرژی بود. تمامی آهنگ‌های سوشال دیستورشن توسط مایک نس نوشته و خوانده شده است. در بیشتر اشعار او یک موضوع مشترک در مورد «تکانشگری، پیامدهای آن و مبارزه سخت برای غلبه» وجود دارد.
سه زن ریسنده یا سه ریسنده (آلمانی: Die drei Spinnerinnen) یک افسانه آلمانی است که توسط برادران گریم در مجموعهٔ «قصه‌های کودکان و خانواده» (KHM 14) گردآوری شده‌است. این داستان از نوع ATU 501 در رده‌بندی آَرنه-تامپسون است که در سراسر اروپا رواج دارد. این داستان شباهت‌هایی با افسانه‌هایی مانند رامپل‌استیلت‌اسکین و مادر هوله دارد و همچنین تفاوت‌های آشکاری نیز با آن‌ها دارد. خلاصه داستان. روزی روزگاری دختری زیبا ولی تنبل زندگی می‌کرد که از ریسندگی بیزار بود. یک روز، مادرش به‌دلیل تنبلی‌اش او را کتک می‌زد که ملکه
مادرش به‌دلیل تنبلی‌اش او را کتک می‌زد که ملکه از آنجا عبور کرد و این صحنه را دید. وقتی دلیل تنبیه را پرسید، مادر که خجالت می‌کشید به تنبلی دخترش اعتراف کند، گفت که دخترش آنقدر زیاد می‌ریسد که نمی‌توانند به‌اندازه کافی برایش کتان تهیه کنند. ملکه که تحت‌تأثیر این سخن قرار گرفته بود، پیشنهاد داد که دختر را با خود ببرد. در قصر، ملکه دختری را به اتاقی پر از کتان برد و گفت اگر بتواند تا سه روز تمام آن‌ها را بریسد، با شاهزاده ازدواج خواهد کرد. پس از دو روز، ملکه بازگشت و دید که هیچ‌یک از کتان‌ها ریسیده نشده‌اند.
و دید که هیچ‌یک از کتان‌ها ریسیده نشده‌اند. دختر بهانه آورد که از دلتنگی خانواده‌اش نتوانسته کار کند. اما می‌دانست که این بهانه بار دوم پذیرفته نمی‌شود. در شب، سه زن پیر ظاهر شدند. یکی پای متورم بزرگی داشت، دیگری شست بسیار بزرگی، و سومی لب آویخته‌ای. آن‌ها پیشنهاد کردند تمام کتان را برای دختر بریسند، به شرطی که در روز عروسی آن‌ها را دعوت کند، آن‌ها را به‌عنوان خاله‌هایش معرفی کند و در میز بالای مجلس بنشاند. دختر پذیرفت و آن‌ها ریسندگی را آغاز کردند. صبح روز بعد، ملکه با دیدن کتان‌های ریسیده‌شده بسیار خرسند
بعد، ملکه با دیدن کتان‌های ریسیده‌شده بسیار خرسند شد و عروسی دختر با شاهزاده را ترتیب داد. در روز عروسی، دختر سه زن را دعوت کرد و آنان در مجلس حاضر شدند. شاهزاده از دختر پرسید که چرا این زنان چنین اندام‌های عجیبی دارند. آن‌ها توضیح دادند که این اندام های عجیب نتیجه سال‌ها ریسندگی است: پا از با پا کار کردن، شست از چرخاندن نخ، و لب از لیسیدن نخ. شاهزاده با شنیدن این، به همسرش دستور داد که دیگر هرگز چیزی نریسد. نسخهٔ کوتاه‌تر: ریسندگی نفرت‌انگیز. در نسخهٔ ابتدایی که در نخستین چاپ کتاب برادران گریم با عنوان
که در نخستین چاپ کتاب برادران گریم با عنوان «ریسندگی نفرت‌انگیز» آمده‌است، شاه از ملکه و دخترانش می‌خواهد که مدام ریسندگی کنند. روزی جعبه‌ای پر از کتان به آن‌ها می‌دهد که دختران از آن واهمه دارند. ملکه سه پیرزن زشت را به قصر دعوت می‌کند تا ریسندگی کنند. وقتی شاه آن‌ها را می‌بیند و از علت زشتی‌شان می‌پرسد، آنان می‌گویند این‌ها نتیجه سال‌ها ریسندگی است. شاه با شنیدن این، ریسندگی را برای همسر و دخترانش ممنوع می‌کند. نسخه‌های مشابه در کشورهای دیگر. ایتالیا. هفت برش گوشت خوک: دخترکی هفت تکه گوشت می‌خورد و
هفت برش گوشت خوک: دخترکی هفت تکه گوشت می‌خورد و هیچ‌کدام را برای مادرش باقی نمی‌گذارد. مادر هنگام تنبیه دختر بازرگانی را می‌بیند و برای پنهان کردن حقیقت، دختر را سخت‌کوش جلوه می‌دهد. بازرگان تحت‌تأثیر قرار گرفته و با او ازدواج می‌کند. بعداً پری‌هایی که از حرکت او خوششان می‌آید، به‌جای او ریسندگی می‌کنند. و هفتا!: در این نسخه مادر دختر را به‌خاطر خوردن هفت کاسه سوپ سرزنش می‌کند و به دروغ می‌گوید که دخترش هفت دسته کتان ریسته است. سه زن زشت در اینجا نیز ظاهر می‌شوند و اگر دختر آن‌ها را در مراسم عروسی دعوت
می‌شوند و اگر دختر آن‌ها را در مراسم عروسی دعوت نکند، تهدیدش می‌کنند. دختر نام‌هایشان را فراموش می‌کند ولی با کمک همسرش که سه زن را در جنگل می‌بیند، آن‌ها را دعوت می‌کند. ایرلند. نسخهٔ ایرلندی با عنوان «زیبای تنبل و خاله‌هایش» نیز بسیار شبیه به نسخه‌های آلمانی و ایتالیایی است. این داستان در فرانسه با عنوان «تنبلی و خاله‌هایش» ترجمه شده‌است. اسکاتلند. در داستان اسکاتلندی با عنوان «هوپیتی استوری»، زنی شش پیرزن سبزپوش را برای انجام کارهای خانه‌اش استخدام می‌کند و در مقابل آن‌ها را برای شام دعوت می‌کند.
می‌کند و در مقابل آن‌ها را برای شام دعوت می‌کند. شبه‌جزیره ایبری. نسخه‌ای اسپانیایی به نام «روح‌ها» توسط فرناندو کابالرو گردآوری شده‌است. نسخهٔ دیگری با نام «پری‌های بخت» توسط السی اسپایسر ایلز ترجمه شده که در آن پری‌ها کارهای تنبل زیبارو را انجام می‌دهند. اروپای غربی و شمالی. نسخه‌هایی از نورماندی فرانسه، فلاندر، سوئد و جمهوری چک با عناوین مشابه گردآوری شده‌اند که همگی دارای مضامینی از تنبلی، کار سنگین ریسندگی و پیرزن‌های کمک‌کننده هستند. آسیای مرکزی. در نسخه‌ای ازبکی، زن تنبل در حین ریسندگی و غذا خوردن
نسخه‌ای ازبکی، زن تنبل در حین ریسندگی و غذا خوردن دیده می‌شود و باعث خنده شاهزاده می‌شود، که در اثر آن استخوان گیر کرده در گلویش آزاد می‌شود. در نتیجه، شاهزاده از او درخواست می‌کند که دیگر کار نکند. در ادبیات. نسخه‌ای ادبی با عنوان «سه پیرزن کوچک، هر یک با چیز بزرگی» وجود دارد که در آن دختر تنبل شاهزاده است و مادرش او را در برج محبوس می‌کند تا ریسندگی بیاموزد. در فرهنگ عامه. این داستان در مجموعهٔ کلاسیک‌های تلویزیونی گریم و نیز در برخی بازی‌های ماجراجویی به‌کار رفته است.
شاهزاده‌خانم قورباغه () یک افسانهٔ معروف در فرهنگ‌های گوناگون است که در آن، شاهزاده‌ای به همسری دختری درمی‌آید که ابتدا به شکل قورباغه ظاهر می‌شود. این داستان در گونه‌شناسی افسانه‌ها به شمارهٔ ATU 402 (عروس حیوانی) تعلق دارد. نسخه‌های مختلف این افسانه در روسیه، اوکراین، یونان، ایتالیا، لهستان، فنلاند و دیگر نقاط اروپا و آسیا روایت شده‌اند. خلاصه داستان رایج. در نسخه‌های شرقی، مانند افسانهٔ روسی، پادشاه به سه پسر خود دستور می‌دهد که با تیراندازی، محل یافتن همسر آیندهٔ خود را مشخص کنند. پسر کوچک‌تر، ایوان،
همسر آیندهٔ خود را مشخص کنند. پسر کوچک‌تر، ایوان، تیر خود را به داخل باتلاقی می‌اندازد و تیر توسط یک قورباغه پیدا می‌شود. به ناچار با او ازدواج می‌کند. پادشاه از عروس‌های آینده می‌خواهد که وظایفی مانند بافتن فرش، پختن نان یا شرکت در ضیافت شاهانه را انجام دهند. قورباغه، با استفاده از جادو، همهٔ وظایف را بهتر از عروس‌های دیگر انجام می‌دهد. او شب‌ها پوست قورباغه را کنار می‌گذارد و به دختری زیبا و دانا به نام واسیلیسا خردمند تبدیل می‌شود. شاهزاده ایوان از دیدن زیبایی او شگفت‌زده می‌شود و پوست قورباغه را
دیدن زیبایی او شگفت‌زده می‌شود و پوست قورباغه را می‌سوزاند تا او برای همیشه انسان بماند. اما واسیلیسا با ناراحتی می‌گوید که اگر اندکی صبر می‌کرد، نفرین شکسته می‌شد، ولی اکنون باید به سرزمین کوشچی، جادوگر جاودان، برگردد. ایوان در پی او سفر می‌کند و از بابا یاگا (جادوگر زن روسی) راهنمایی می‌گیرد و در نهایت او را نجات می‌دهد. نسخه‌های مختلف. روسیه. در افسانه‌های روسی، این داستان بسیار محبوب است. در برخی روایت‌ها، واسیلیسا دختر کوشچی یا بابا یاگا است. در یک نسخهٔ قرن هجدهمی، سه شاهزاده با تیراندازی به‌دنبال
قرن هجدهمی، سه شاهزاده با تیراندازی به‌دنبال همسر می‌گردند و ایوان کوچک‌ترین آن‌هاست. پوست قورباغه سه روز دیگر می‌سوخت و نفرین شکسته می‌شد، اما با سوزاندن زودهنگام، واسیلیسا ناپدید می‌شود. اوکراین. در یک نسخهٔ اوکراینی، شاهزاده با قورباغه‌ای ازدواج می‌کند که دختری جادویی و دختر شاه دریاست. در پایان، شاهزاده به جستجوی او می‌رود و با گذر از خانه‌های سه بابا یاگا، در نهایت او را می‌یابد. فنلاند. در داستان فنلاندی «قورباغه به‌عنوان عروس»، شاهزاده‌ای به نام توهکیمو (معادل مردانهٔ سیندرلا) با قورباغه‌ای ازدواج
(معادل مردانهٔ سیندرلا) با قورباغه‌ای ازدواج می‌کند که شب‌ها تبدیل به شاهزاده‌خانم می‌شود. پس از سوزاندن پوست قورباغه، او به همراه خواهران قو‌مانندش پرواز می‌کند و شاهزاده باید در سفری دشوار او را بازیابد. ایتالیا. در نسخهٔ ایتالیایی، به‌جای تیر، از تیرکمان استفاده می‌شود. قورباغه با جادو کارهای شاهانه را انجام می‌دهد و در پایان تبدیل به شاهزاده‌خانمی زیبا می‌شود. لهستان. در یک روایت لهستانی، قورباغه شاهزاده‌خانمی است که برای در امان ماندن از دشمنان مادرش، در پوست حیوانی مخفی شده است. پس از سوختن پوست، او
در پوست حیوانی مخفی شده است. پس از سوختن پوست، او می‌گریزد و شاهزاده باید از سه جادوگر پیر کمک بگیرد تا او را بازگرداند. یونان. در نسخهٔ یونانی، عروس حیوانی لاک‌پشت است. همچنین موجوداتی مانند فوک، خارپشت دریایی و گورگون‌ها در برخی نسخه‌های یونانی این نقش را دارند. آذربایجان. در نسخهٔ آذربایجانی، به‌جای تیر، شاهزاده‌ها با پرتاب سیب به انتخاب همسر می‌پردازند؛ رسمی که در قرن هفدهم میان مغول‌های منطقه رایج بوده است. تحلیل داستان. نوع‌شناسی. این داستان تحت نوع ATU 402 (عروس حیوانی) طبقه‌بندی می‌شود و در
نوع ATU 402 (عروس حیوانی) طبقه‌بندی می‌شود و در نسخه‌های اسلاوی شرقی، پس از سوزاندن پوست قورباغه، داستان وارد مرحلهٔ دوم (نوع ATU 400، جستجوی همسر گمشده) می‌شود. این ترکیب دو نوع داستان در افسانه‌های روسی رایج است. شخصیت شاهزاده‌خانم قورباغه. در برخی تحلیل‌ها، شاهزاده‌خانم قورباغه نماد زنی دانا، هنرمند و جادویی است. کارهایی مانند پخت نان یا بافت فرش، به توانمندی‌های زنانه در فرهنگ سنتی اشاره دارند. برخی پژوهشگران، پوست قورباغه را نمادی توتمی یا جادویی دانسته‌اند. در فرهنگ اسلاوی، قورباغه نماد موجودی
دانسته‌اند. در فرهنگ اسلاوی، قورباغه نماد موجودی جادویی، زنانه و مرتبط با آب، باران و جادوست. در برخی روایت‌ها، دختر کوشچی جاودانه یا بابا یاگا است که نقش‌های قوی جادویی دارند. الگوهای روایت. در افسانه‌های شرقی (اسلاوی، یونانی، ترکی، هندی)، انتخاب همسر با تیراندازی یا انداختن سیب صورت می‌گیرد، در حالی که در اروپای غربی، دنبال‌کردن پر یا توپ رایج است.
پادشاه کوه طلایی یا شاه کوه زرین (به آلمانی: Der König vom goldenen Berg) یکی از افسانه های پریان آلمانی است که توسط برادران گریم گردآوری شده‌است و در جایگاه نود و دوم از مجموعه "داستان های گریم" قرار دارد (KHM 92). این داستان ترکیبی از چند گونهٔ مختلف افسانه‌ای است که مضمون‌هایی مانند معامله با موجودات جادویی، نجات شاهزاده‌خانم مسحور، خیانت، و بازگشت قهرمان را در بر می‌گیرد. خلاصهٔ داستان. در روزگاری دور، تاجری فقیر تنها یک پسر و یک دختر داشت و همهٔ دارایی‌اش جز قطعه زمینی از دست رفته بود. روزی که در آن
جز قطعه زمینی از دست رفته بود. روزی که در آن زمین قدم می‌زد، کوتوله‌ای سیاه‌پوش پیش آمد و به او وعدهٔ ثروتی فراوان داد، مشروط بر اینکه تاجران چیزی را که نخستین‌بار پس از بازگشت به خانه به پایش می‌ساید، پس از دوازده سال به او بدهد. مرد نادان، از شوق ثروت، بی‌آنکه بیندیشد قبول کرد. اما وقتی به خانه برگشت، پسر کوچکش نخستین کسی بود که به پایش سایید. مرد نالان شد، اما عهد بسته بود. دوازده سال گذشت. پسر که حالا جوانی رشید شده بود، از پدر داستان را شنید و تصمیم گرفت خود به ملاقات کوتوله برود. او به کلیسا رفت و از
خود به ملاقات کوتوله برود. او به کلیسا رفت و از کشیش دعای خیر گرفت. وقتی با کوتوله روبه‌رو شد، با او جدل کرد تا اینکه سرانجام کوتوله پذیرفت پسر را در قایقی بیندازد و بگذارد به حال خود برود. قایق او را به سرزمینی دیگر رساند. در آن‌جا با ماری سخنگو روبه‌رو شد که در حقیقت شاهزاده‌خانمی جادوشده بود. او گفت اگر سه شب اجازه دهد دوازده مرد سیاه‌پوش او را بزنند، طلسمش شکسته می‌شود. جوان پذیرفت و با تحمل رنج فراوان، شاهزاده‌خانم را آزاد کرد و با او ازدواج نمود. آن زن، او را شاه کوه زرین کرد و صاحب پسری شدند. هفت
زن، او را شاه کوه زرین کرد و صاحب پسری شدند. هفت سال گذشت. پادشاه خواست به دیدار پدر و مادرش برود. همسرش هشدار داد که این کار خوش‌یمن نیست، اما با این حال، انگشتری جادویی به او داد تا بتواند به خانه رفته و بازگردد، مشروط بر اینکه او را با خود نبرد. اما پادشاه، که از بی‌اعتمادی خانواده‌اش خشمگین شده بود، همسر و پسرش را نیز احضار کرد. وقتی خوابید، همسرش حلقه را برداشت و خود و پسرشان را به کوه زرین بازگرداند. پادشاه، که حالا بی‌چیز مانده بود، در جستجوی بازگشت، به سه غول برخورد که بر سر ارثیه‌ای جادویی نزاع
به سه غول برخورد که بر سر ارثیه‌ای جادویی نزاع داشتند: شمشیری که با فرمان همه را می‌کشت، شنلی که انسان را ناپیدا می‌کرد، و چکمه‌هایی که او را به هرکجا می‌برد. پادشاه، با حیله این سه ابزار را تصاحب کرد و به قصر بازگشت، در حالی که همسرش قصد ازدواجی دوباره داشت. در جشن عروسی، نامرئی شد و غذا و نوشیدنی‌ها را دزدید تا مهمانان را به تعجب اندازد. سپس خود را به همسرش نشان داد، او را سرزنش کرد و به مهمانان اعلام کرد که او شاه واقعی است. وقتی آنان سر باز زدند، شمشیر را بیرون کشید و با فرمانی، همه را از پا درآورد.
را بیرون کشید و با فرمانی، همه را از پا درآورد. بدین ترتیب، پادشاه دوباره بر تخت کوه زرین نشست. تحلیل داستان. این افسانه ترکیبی از چند گونهٔ داستانی در شاخص آرنه–تامپسون–اوتر (ATU) است: ATU 810 – «شیطان روحی را که به او وعده داده شده از دست می‌دهد» ATU 401A – «شاهزاده‌خانم افسون‌شده در قلعه» ATU 400 – «مردی در پی یافتن همسر گم‌شده» ATU 518 – «دعوا بر سر اشیای جادویی» در واقع، داستان از یک معاملهٔ خطرناک آغاز می‌شود، با نجات شاهزاده‌خانمی جادوشده به نقطهٔ اوج می‌رسد، سپس خیانت و جدایی میان زن و شوهر پدید