payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در واقع یک فرمانروای مستقل و کاملاً صاحب‌اختیار بوده باشد. پروندهٔ نیت‌حتپ شباهت‌های شگفت‌انگیزی با پروندهٔ مریت‌نیت دارد، ملکه‌ای که برای پسر خردسال خود، پادشاه دن (فرعون)، ادارهٔ حکومت را در دست داشت. این موضوع مصرشناسان را به این نظریه رسانده است که ملکه نیت‌حتپ نیز ممکن است برای یک پادشاه نوزاد به‌عنوان نوعی «پادشاه جایگزین» حکومت کرده باشد. اکنون مشخص شده است که چنین اقدامی در دوره‌های نخستین مصر امری نسبتاً رایج بوده است. سلسله‌های سلطنتی در دوران نخستین توسط مادران سلطنتی بنیان نهاده می‌شدند، نه از
توسط مادران سلطنتی بنیان نهاده می‌شدند، نه از طریق وراثت از پدر به پسر. برخی از پژوهشگران حتی بر این باورند که نیت‌حتپ ممکن است همان پادشاه "تتی" باشد که در فهرست‌های پادشاهی رامسسی آمده و به‌طور غیرمستقیم در سنگ پالرمو ذکر شده است. سنگ پالرمو فترتی میان پادشاه آها و جر را نشان می‌دهد و در ستون اول رویدادهای سالانه، به «دو تاریخ درگذشت» اشاره دارد. اختلاف میان تاریخ مرگ حورآها و یادداشت دوم مرگ، حدود ۱ سال، ۱ ماه و ۱۵ روز است. چنین بازهٔ زمانی کوتاهی برای یک پادشاه واقعی مانند حورآها، جر یا واج غیرعادی به
پادشاه واقعی مانند حورآها، جر یا واج غیرعادی به نظر می‌رسد، اما می‌تواند با کسی که به‌عنوان جایگزین فرعون اصلی حکومت کرده، همخوانی داشته باشد. این امر اکنون برای ملکه نیت‌حتپ اثبات شده است؛ بنابراین، این احتمال وجود دارد که اشارهٔ سنگ پالرمو به دورهٔ نیابت سلطنت نیت‌حتپ باشد. این موضوع همچنین توضیح می‌دهد که چرا هیچ اثری معاصر از نام سلطنتی "تتی" در دودمان اول مصر وجود ندارد، درحالی‌که دیگر نام‌ها ("ایتج" و "ایتا") ثبت شده‌اند. همسان دانستن ملکه نیت‌حتپ با تتی یکم مورد پذیرش عمومی نیست. مصرشناسانی همچون و
تتی یکم مورد پذیرش عمومی نیست. مصرشناسانی همچون و والتر بی. امری به چندین قطعه مُهر گِلی اشاره می‌کنند که نام‌های حوروسی همهٔ پادشاهان از نارمر تا دن را نشان می‌دهند. چنین مهرهایی در آرامگاه دن و ملکه مریت‌نیت کشف شده‌اند و همگی فهرست خود را با نام نارمر، همسر نیت‌حتپ، آغاز می‌کنند. کایزر و امری این موضوع را نشانه‌ای می‌دانند که نارمر، نه حورآها، بنیان‌گذار دودمان اول بوده است. افزون بر این، کایزر به قطعات مهرهایی اشاره دارد که نام "منج" را در کنار سرخ نارمر نشان می‌دهند؛ بنابراین، این احتمال وجود دارد که
نشان می‌دهند؛ بنابراین، این احتمال وجود دارد که نارمر همان پادشاه منس باشد. در این صورت، نام کارتوشی «تتی» متعلق به حورآها خواهد بود، نه ملکه نیت‌حتپ. آرامگاه. آرامگاه نیت‌حتپ در سال ۱۸۹۷ توسط باستان‌شناس فرانسوی ژاک دو مورگان در محوطهٔ نقاده کشف شد. او تنها ۱۵ روز را به حفاری این بنا اختصاص داد. در سال ۱۸۹۸، باستان‌شناس آلمانی لودویگ بورشارت این آرامگاه را بار دیگر بررسی کرد. جان گارستانگ در سال ۱۹۰۴ آن را مجدداً کاوش کرد و صدها شیء به جا مانده از حفاری‌های پیشین را کشف کرد که حدود دویست مورد از آن‌ها
پیشین را کشف کرد که حدود دویست مورد از آن‌ها اکنون در موزه باستان‌شناسی گارستانگ در دانشگاه لیورپول نگهداری می‌شوند. بخش فوقانی آرامگاه از یک مصطبه عظیم ساخته شده از آجرهای گلی سخت‌شده تشکیل شده بود که دیوارهای بیرونی آن دارای تورفتگی‌های تزیینی بودند. این بنا اکنون به‌طور کامل به دلیل فرسایش طبیعی از بین رفته است. به دلیل ابعاد بسیار بزرگ آن، در گذشته گمان می‌شد که این آرامگاه متعلق به پادشاه منس باشد. محل انتخاب‌شده برای آرامگاه ممکن است نشان‌دهندهٔ ارتباط نیت‌حتپ با نخبگان حاکم یک مرکز قدرت در نقاده
نیت‌حتپ با نخبگان حاکم یک مرکز قدرت در نقاده باشد، نه از مصر سفلی، همان‌گونه که به‌طور سنتی فرض می‌شد. پیش‌تر این باور وجود داشت که نیت‌حتپ با نارمر ازدواج کرده است تا به یکپارچگی مصر کمک کند.
نیماعت‌حپ (همچنین به صورت نیماعت-حاپی و نیهاپ-معات نیز خوانده می‌شود) یک ملکهٔ مصر باستان در دوران گذار از دودمان دوم مصر به دودمان سوم مصر بود. احتمالاً نیماعت‌حپ به عنوان نایب‌السلطنه برای پسرش جوزر عمل کرده است. او از یک فرهنگ تدفین پایدار برخوردار بوده است. گواهی‌ها. نام نیماعت‌حپ بر روی مهرهای گلی کشف‌شده، عمدتاً در مقبرهٔ شاه (فرعون) خسه‌خموی، آخرین فرمانروای دودمان دوم، ظاهر شده است. مهرهای دیگری نیز در بیت خلاف، در محل مقبره‌های مصطبه‌ای «K1» و «K2» یافت شده‌اند، اما ارتباط صاحبان اصلی این مقبره‌ها
یافت شده‌اند، اما ارتباط صاحبان اصلی این مقبره‌ها با نیماعت‌حپ مشخص نیست. نام او همچنین بر روی قطعاتی از تخته‌سنگ‌های هلیوپلیس دیده می‌شود که نیماعت‌حپ را در کنار ملکه هتفرنبتی (همسر جوزر) و شاهدخت اینیت‌کاعس (دختر جوزر) نشان می‌دهند که در پای فرعون جوزر زانو زده‌اند. این نقش‌برجسته‌ها نشان می‌دهند که نیماعت‌حپ در آن زمان هنوز زنده بوده و در دست‌کم یک مراسم جشن سد شرکت کرده است. با این حال، نام نیماعت‌حپ در هرم جوزر در سقاره ظاهر نمی‌شود و به جای آن، تصاویری از خدای مرگ و مومیایی‌ها، آنوبیس، جایگزین
تصاویری از خدای مرگ و مومیایی‌ها، آنوبیس، جایگزین شده‌اند. نام نیماعت‌حپ همچنین در یکی از کتیبه‌های مقبرهٔ مقام عالی‌رتبهٔ مصری متجن، که در دورهٔ سلطنت هونی و سنفرو فعالیت می‌کرد، یافت شده است. متجن عنوان «سرپرست خانهٔ کای نیماعت‌حپ» را داشت، که به معنای نظارت و مدیریت آیین تدفین ملکه بود. مصرشناسان این موضوع را نشانه‌ای از شهرت نیماعت‌حپ در طول پادشاهی کهن مصر می‌دانند. هویت. نام شخصی. نام نیماعت‌حپ همچنین به‌صورت "نیماعت‌حاپی" خوانده می‌شود و به خدای زمین آپیس مرتبط است. این شباهت با نام ملکهٔ خنت‌حپ از
آپیس مرتبط است. این شباهت با نام ملکهٔ خنت‌حپ از دودمان نخست مصر نشان می‌دهد که احتمالاً عنوان «گاو نر مادرش» که بعدها برای شاهان به‌کار رفت، از همین ارتباط الهام گرفته باشد. در گذشته، نام او به‌عنوان "هپن‌معات" خوانده می‌شد، زیرا هجاهای "هاپی" هنوز به‌عنوان نام خدای هاپی شناخته نشده بودند. القاب. به‌عنوان یک ملکه، نیماعت‌حپ دارای چندین لقب برجسته بود: خانواده. نیماعت‌حپ عموماً به عنوان همسر فرعون خسه‌خموی شناخته می‌شود. این استنباط بر اساس این واقعیت است که بیشتر مهرهای او در مقبرهٔ خسه‌خموی در ابیدوس
که بیشتر مهرهای او در مقبرهٔ خسه‌خموی در ابیدوس یافت شده‌اند. مشخص نیست که نیماعت‌حپ چند فرزند داشته است. جوزر، جانشین بلافصل او، سخم‌خت و جانشین وی، ساناخت به‌طور متغیر به عنوان پسران نیماعت‌حپ در نظر گرفته می‌شوند. نقش تاریخی. نظریه‌های قدیمی‌تر بر این باور بودند که نیماعت‌حپ دختر خسه‌خموی بوده، با شاهی به نام "نبکا" ازدواج کرده و جوزر «نخستین پادشاه مشروع» از این دودمان بوده است. این نظریه با فهرست‌های شاهی دورهٔ رامسسی هماهنگ بود، که دودمان سوم را با شاه نبکا آغاز می‌کنند. همچنین این نظریه با نوشته‌های
نبکا آغاز می‌کنند. همچنین این نظریه با نوشته‌های مانثون مطابقت داشت، که شاهی به نام "نچرؤفِس" را پیش از شاه جوزر (که او را "توسورتروس" نامیده) قرار داده است. با این حال، این نظریه‌ها اکنون رد شده‌اند، زیرا تعداد زیادی از مهرهای گلی (و برخی کتیبه‌های ظروف سنگی) که القاب نیماعت‌حپ مانند «مادر شاه مصر علیا و سفلا»، «مادر فرزندان سلطنتی» و «همسر شاه» را نشان می‌دهند، کشف شده‌اند. امروزه باور بر این است که نیماعت‌حپ یک شاهدخت از خاندان سلطنتی شمالی بوده است. زمانی که خسه‌خموی با این خاندان در مصر علیا جنگید و
که خسه‌خموی با این خاندان در مصر علیا جنگید و پیروز شد، نیماعت‌حپ به عنوان نوعی غنیمت جنگی به او داده شد. پژوهشگران امروزه همچنین متقاعد شده‌اند که جوزر بنیان‌گذار یک دودمان جدید بوده است، زیرا او و نیماعت‌حپ خسه‌خموی را در گورستان تینیس در ابیدوس به خاک سپردند، اما جوزر یک گورستان جدید در منف در سقاره بنا کرد. جوزر پدرش را در مکانی که خانهٔ خسه‌خموی در آن قرار داشت دفن کرد. جوزر و نیماعت‌حپ با یکدیگر ترتیب مراسم خاکسپاری را دادند. پس از آن، نیماعت‌حپ احتمالاً برای چند سال از پسرش حمایت کرد، چنان‌که
احتمالاً برای چند سال از پسرش حمایت کرد، چنان‌که قطعه‌ای از یک نقش برجسته در هلیوپلیس ممکن است نشان‌دهندهٔ این موضوع باشد. پس از مرگش، نیماعت‌حپ برای مدتی طولانی به یاد آورده شده و به عنوان یکی از بنیان‌گذاران دودمان جدید مورد تکریم قرار گرفت، چنان‌که آیین تدفین کشیش سلطنتی دودمان چهارم، متجن، این را ثابت می‌کند. مقبره. مقبرهٔ نیماعت‌حپ به‌طور قطعی شناسایی نشده است. برخی از مصرشناسان معتقدند که مصطبهٔ "K1" در بیت خلاف متعلق به او است، زیرا مقدار قابل توجهی از مهرهای دارای نام او در این مقبره یافت شده است.
از مهرهای دارای نام او در این مقبره یافت شده است. دیگر پژوهشگران بر این باورند که نیماعت‌حپ در ابتدا قرار بود در ابیدوس دفن شود، به دلیل ازدواجش با خسه‌خموی. اما سپس احتمالاً در ابوصیر به خاک سپرده شد، زیرا یک مقام عالی‌رتبه به نام متجن مسئول آیین تدفین این ملکه بود. معمولاً، ناظر یک آیین تدفین در نزدیکی مقبره‌ای که بر آن نظارت داشت، دفن می‌شد.
آنا ماریا رومرو د کامپرو (۲۹ ژوئن ۱۹۴۱ – ۲۶ اکتبر ۲۰۱۰) روزنامه‌نگار، نویسنده، فعال و یکی از چهره‌های تأثیرگذار بولیوی بود. او اولین مدافع حقوق بشر (Defensor del Pueblo) بولیوی (۱۹۹۸–۲۰۰۳) و رئیس مجلس سنای بولیوی در زمان مرگش بود. آنا ماریا رومرو زندگی خود را وقف ترویج دموکراسی و حقوق بشر، به ویژه برای افراد محروم در جامعه بولیوی، کرد. خانواده و سال‌های اولیه زندگی. آنا ماریا رومرو د کامپرو در لاپاز (بولیوی) در خانواده‌ای متوسط و با ایده‌های لیبرال به دنیا آمد. او به نام آنا ماریا د لاس نیوس (آنا ماریا
آمد. او به نام آنا ماریا د لاس نیوس (آنا ماریا برف‌ها) تعمید یافت، به دلیل برف‌طوفانی غیرمعمول که در روز تولدش رخ داد. با این حال، در طول زندگی و فعالیت‌های عمومی‌اش از نام‌های مختلفی استفاده می‌کرد که آنها را این‌گونه توضیح می‌داد: آنا ماریا رومرو، نام اصلی‌اش؛ آنا ماریا رومرو د کامپرو، نام پس از ازدواج و نامی که در کارت هویت او ثبت شده بود؛ آنا ماریا کامپرو، نام ژورنالیستی او؛ و آنامار، نام مستعارش. بخشی از دوران کودکی آنا ماریا رومرو د کامپرو همراه با خواهر و برادرانش تحت مراقبت مادربزرگ پدری‌اش سپری
خواهر و برادرانش تحت مراقبت مادربزرگ پدری‌اش سپری شد. مادربزرگی که شخصیت قوی، استقامت و انضباط شدید او تأثیر عمیقی بر تربیت آنا ماریا گذاشت. در عین حال، دوران کودکی او به شدت تحت تأثیر فراز و نشیب‌های سیاسی بولیوی قرار گرفت. پدرش، گونزالو رومرو، یکی از چهره‌های برجسته حزب فالانژ سوسیالیست بولیوی (FSB) بود؛ جنبشی سیاسی که پس از انقلاب آوریل ۱۹۵۲ به اپوزیسیون پیوست و تحت آزار و اذیت سیاسی رژیم حاکم قرار گرفت. خانواده پدری آنا ماریا رومرو د کامپرو از شهر سینتی در منطقه‌ای روستایی در جنوب بولیوی بودند. او در
در منطقه‌ای روستایی در جنوب بولیوی بودند. او در دوران کودکی بارها به آنجا سفر می‌کرد و به‌دلیل زیبایی‌های طبیعی آن منطقه، علاقه داشت این خاطرات را یادآوری کند. پدربزرگ و جد پدری او نیز در حوزه دیپلماسی، روزنامه‌نگاری و سیاست فعالیت داشتند. آنا ماریا رومرو د کامپرو تحصیلات خود را در مدرسه قلب مقدس در شهر لاپاز و مدرسه کاتولیک ایرلندی در کوچابامبا گذراند. او به مدت یک سال در کوچابامبا زندگی کرد، زمانی که پدرش به تبعید رفت. آنا ماریا با باورهای محکم و جذابیت بسیار، مهارت‌های رهبری خود را از دوران دانشجویی
بسیار، مهارت‌های رهبری خود را از دوران دانشجویی نشان داد. او بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ به‌عنوان رئیس مرکز دانشجویی روزنامه‌نگاری دانشگاه کاتولیک انتخاب شد. در سال ۱۹۶۱، آنا ماریا رومرو با فرناندو آ. کامپرو پرودنسیو ازدواج کرد، ازدواجی که تا زمان مرگ او به مدت ۴۹ سال ادامه یافت. او همواره از همسرش به‌عنوان فردی خودساخته یاد می‌کرد که از زمان خود جلوتر بود و او را در رشد حرفه‌ای و فکری‌اش حمایت می‌کرد. این ازدواج و مادر شدن او برای سه فرزند، مانع از تکمیل تحصیلات دانشگاهی‌اش نشد. او موفق شد حرفه‌ای برجسته در
دانشگاهی‌اش نشد. او موفق شد حرفه‌ای برجسته در روزنامه‌نگاری ایجاد کند و در عرصه‌های عمومی درخشان ظاهر شود، حتی در دوره‌ای که این فعالیت‌ها عمدتاً توسط مردان انجام می‌شد. تحصیلات دانشگاهی و روزنامه‌نگاری. آنا ماریا رومرو د کامپرو از کودکی خواننده‌ای مشتاق بود و در کتابخانه بزرگ خانواده پدری خود که شامل آثاری در زمینه‌های ادبیات، سیاست و فلسفه بود، به مطالعه می‌پرداخت. این کتابخانه تأثیر بسزایی در شکل‌گیری علاقه او به روزنامه‌نگاری داشت. محیط خانوادگی و تشویق عموی او، کارلوس رومرو، که وکیل و روزنامه‌نگار
عموی او، کارلوس رومرو، که وکیل و روزنامه‌نگار بود، الهام‌بخش او برای آغاز حرفه روزنامه‌نگاری شد. او این حرفه را پس از تولد دو فرزند نخست خود آغاز کرد. آنا ماریا رومرو د کامپرو به مدت سه دهه در عرصه روزنامه‌نگاری فعالیت کرد و در طول حرفه خود مسئولیت‌ها و موقعیت‌های متنوعی را بر عهده داشت. او به‌عنوان خبرنگار، ستون‌نویس و خبرنگار بین‌المللی در بولیوی و خارج از کشور فعالیت می‌کرد. او در سال ۱۹۷۶ در رشته روزنامه‌نگاری از دانشگاه کاتولیک بولیوی فارغ‌التحصیل شد. بعداً در سال ۱۹۸۵ دوره‌هایی در زمینه الهیات در
بعداً در سال ۱۹۸۵ دوره‌هایی در زمینه الهیات در دانشگاه جرج‌تاون واقع در واشنگتن دی‌سی ایالات متحده گذراند.
آرامگاه یویا و تویا () که با شماره آرامگاه KV46 نیز شناخته می‌شود، محل دفن اشراف‌زادگان مصر باستان، یعنی یویا و همسرش تویا، در دره پادشاهان است. آن‌ها والدین ملکه تیه (ملکه)، همسر بزرگ سلطنتی فرعون آمنهوتپ سوم بودند. این آرامگاه در فوریه ۱۹۰۵ توسط مصرشناس جیمز ای. کوئیبل، با حمایت مالی میلیونر آمریکایی تئودور ام. دیویس کشف شد. این آرامگاه در دوران باستان مورد سرقت قرار گرفت اما مقدار زیادی از محتویات اصلی آن، از جمله صندوق‌ها، تخت‌ها، صندلی‌ها، یک گردونه و تعداد زیادی خمره نگهداری، حفظ شد. همچنین،
و تعداد زیادی خمره نگهداری، حفظ شد. همچنین، مومیایی‌های دست‌خورده اما سالم یویا و تویا در میان تابوت‌های به‌هم‌ریخته آن‌ها یافت شد. پیش از کشف آرامگاه توت‌عنخ‌آمون، این کشف یکی از بزرگ‌ترین اکتشافات مصرشناسی محسوب می‌شد. تاریخچه. تدفین و سرقت‌ها. یویا و تویا از اشراف‌زادگان مصر باستان بودند که در میانه دودمان هجدهم مصر در دوران پادشاهی نوین مصر زندگی می‌کردند. این زوج از اخمیم بودند و دارای القابی مرتبط با پرستش خدای محلی مین (اسطوره) بودند. با وجود این‌که از خاندان سلطنتی نبودند، دخترشان تیه (ملکه) به
از خاندان سلطنتی نبودند، دخترشان تیه (ملکه) به همسر بزرگ سلطنتی فرعون آمنهوتپ سوم تبدیل شد. آن‌ها در یک آرامگاه خصوصی در دره پادشاهان به خاک سپرده شدند. آرامگاه آن‌ها در دوران مصر باستان احتمالاً سه بار مورد سرقت قرار گرفت: نخستین بار اندکی پس از بسته شدن آرامگاه و سپس دو بار دیگر در طول ساخت آرامگاه‌های مجاور، یعنی KV3 و KV4. در نخستین سرقت، تنها اشیای فاسدشدنی مانند روغن خارج شد؛ آن‌هایی که فاسد شده بودند، به جا ماندند. اما در سرقت‌های دوم و سوم، دزدان بیشتر جواهرات و پارچه‌های مرتبط با مومیایی‌ها را
بیشتر جواهرات و پارچه‌های مرتبط با مومیایی‌ها را بردند. پس از این سرقت‌ها، تلاش اندکی برای بازگرداندن نظم به آرامگاه انجام شد؛ جسد تویا با یک پوشش پوشانده شد، صندوق‌ها مجدداً پر شدند و مسدودکننده شکسته تا حدی بازچینی شد. کشف و تخلیه. آرامگاه یویا و تویا، با شماره KV46، در ۵ فوریه ۱۹۰۵ در جریان کاوش‌هایی که توسط جیمز کوئیبل و به نمایندگی از تئودور دیویس انجام شد، کشف گردید. این آرامگاه در دره‌ای فرعی میان KV3 و KV4 قرار دارد. فصل کاوش‌های پیشین دیویس در سال‌های ۱۹۰۲–۱۹۰۳ آرامگاه‌های تحوتموس چهارم (KV43) و
۱۹۰۲–۱۹۰۳ آرامگاه‌های تحوتموس چهارم (KV43) و حتشپسوت (KV20) را در یک دره کوچک کشف کرده بود و کاوش‌ها در ۱۷ دسامبر ۱۹۰۴ در این منطقه از سر گرفته شد. پس از آن‌که در ژانویه ۱۹۰۵ چیزی کشف نشد، کاوش‌ها به منطقه‌ای باریک و ناشناخته میان آرامگاه‌های KV3 و KV4 منتقل شد. این منطقه با «توده‌ای بزرگ از سنگ‌ریزه‌ها که به‌وضوح مصنوعی و برای مدت طولانی دست‌نخورده بود» پوشیده شده بود. کوئیبل گمان می‌کرد که این منطقه ممکن است آرامگاهی قدیمی‌تر را پنهان کرده باشد. دیویس این منطقه را «کاملاً نامیدکننده» توصیف کرد، اما اظهار
منطقه را «کاملاً نامیدکننده» توصیف کرد، اما اظهار داشت که «کاوش دقیق ارزشش را دارد و دانستن تمام جزئیات این دره، حتی اگر چیزی کشف نشود، رضایت‌بخش خواهد بود.» کاوش در ۲۵ ژانویه ۱۹۰۵ آغاز شد و در ۶ فوریه، دیویس توسط سرکارگر و کارگران هیجان‌زده‌اش اولین پله آرامگاه را مشاهده کرد؛ تا عصر ۱۲ فوریه، در ورودی کاملاً نمایان شد. در و سرستون تزئین‌شده در سنگ یکپارچه تراشیده شده و اندازه آن بود. این ورودی با سنگ‌هایی که با گچ گل اندود شده بودند، مسدود شده بود اما بخش بالایی آن به اندازه باز بود، که نشان می‌داد
بخش بالایی آن به اندازه باز بود، که نشان می‌داد آرامگاه در دوران باستان باز شده و احتمالاً مورد سرقت قرار گرفته است. باوجود تاریکی تقریباً کامل، دیویس و آرتور ویگال، بازرس ارشد جدید آثار باستانی، از شکاف در ورودی نگاهی انداختند و یک راهرو با شیب تند مشاهده کردند؛ دیویس همچنین یک عصا را در نزدیکی در ورودی تشخیص داد. ازآنجاکه نردبانی در دسترس نبود، پسر کوچک "ریس" (سرکارگر) را به داخل فرستادند تا شیء را بیرون بیاورد. او در کنار عصا، یک سنگ طلایی‌شده به شکل اسکارات و یوغ یک گردونه را نیز بیرون آورد. آن شب،
اسکارات و یوغ یک گردونه را نیز بیرون آورد. آن شب، دیویس این اشیا را به گستون مسپرو نشان داد که با دیدن آن‌ها و کنجکاوی دربارهٔ صاحب آرامگاه، درخواست کرد که در بازگشایی آن در روز بعد حضور داشته باشد. محتویات. تا پیش از کشف آرامگاه توت‌عنخ‌آمون در سال ۱۹۲۲، این مقبره غنی‌ترین و بهترین مقبره حفظ‌شده در دره پادشاهان بود و نخستین مقبره‌ای بود که اشیای مهم آن "درون‌جا" کشف شد. تعداد زیاد اشیایی که در این مقبره انباشته شده بودند، آرتور ویگال را بر آن داشت که ورود به آن را با «ورود به خانه‌ای درون‌شهری که برای
به آن را با «ورود به خانه‌ای درون‌شهری که برای تابستان بسته شده باشد» مقایسه کند. اثاثیه خانگی به‌وضوح در مقبره قابل مشاهده بودند؛ در سمت چپ ورودی، بزرگ‌ترین صندلی از میان سه صندلی موجود در مقبره قرار داشت. این صندلی چوبی، که به‌عنوان تخت شاهزاده سیتمون شناخته می‌شود، روکشی از چوب قرمز دارد و با تزئینات طلاکاری‌شده مزین شده است؛ تکیه‌گاه آن دارای تصویری دوگانه از سیتمون، نوه آن‌ها، است که در حال دریافت گردنبندی از یک خدمتکار است. این صندلی اندازه‌ای مناسب برای یک فرد بالغ دارد. در سمت راست، صندلی دیگری که
یک فرد بالغ دارد. در سمت راست، صندلی دیگری که کوچک‌تر بود قرار داشت که به‌دلیل طراحی بازوی آن که به‌شکل بز کوهی زانو زده ساخته شده است، به نام 'صندلی بز کوهی' شناخته می‌شود. صندلی سوم نیز کوچک بوده و کاملاً زراندود است. در پشت آن، تصویر ملکه تیه که نشسته و یک گربه بزرگ زیر صندلی‌اش قرار دارد، در کنار سیتمون و دختری دیگر که سوار بر قایق پاپیروسی است، دیده می‌شود. این صندلی احتمالاً متعلق به یک کودک بوده و نشانه‌های ساییدگی در طلاکاری آن نشان می‌دهد که پیش از قرار گرفتن در مقبره، به‌خوبی استفاده شده بود.
از قرار گرفتن در مقبره، به‌خوبی استفاده شده بود. تابوت‌های چوبی بزرگ و مجموعه تابوت‌های یویا و تویا بیشتر فضای مقبره را اشغال کرده بودند، به‌گونه‌ای که تابوت یویا در برابر دیوار شمالی و تابوت تویا در برابر دیوار جنوبی قرار داشت و هر دو به سمت غرب بودند. اندازه بزرگ این تابوت‌ها به‌گونه‌ای بود که احتمالاً در خود مقبره مونتاژ شده و شاید حتی در همان‌جا تکمیل شده بودند، زیرا هیچ شکاف و برشی در تزئینات طلاکاری‌شده آن‌ها دیده نمی‌شود. یک طرف تابوت یویا شکسته شده و درپوش آن جابه‌جا شده بود؛ درپوش‌های سه تابوت تو
و درپوش آن جابه‌جا شده بود؛ درپوش‌های سه تابوت تو در توی او برداشته شده بودند، دو تا از آن‌ها روی هم چیده شده و بخشی از آن‌ها روی صندلی شاهزاده سیتمون قرار گرفته بود، و سومی به پهلو در کنار تابوت‌ها تکیه داده شده بود. ماسک کارتونیج طلاکاری‌شده او شکسته شده و جسد مومیایی‌شده‌اش که توسط غارتگران مورد بررسی قرار گرفته بود، در میان بقایای پارچه‌های پاره‌شده دیده می‌شد. تابوت تویا نیز تا حدودی از هم باز شده بود، به‌گونه‌ای که درپوش آن روی یکی از دو تخت گذاشته شده بود و یکی از کناره‌های آن بر روی درپوش قرار داده
بود و یکی از کناره‌های آن بر روی درپوش قرار داده شده بود، در حالی که سمت جنوبی آن در برابر دیوار تکیه داده شده بود. این وضعیت امکان بیرون آوردن دو تابوت تو در توی او را فراهم کرده بود؛ درپوش تابوت بیرونی روی یکی از تخت‌ها انداخته شده بود، در حالی که بخش اصلی آن در گوشه‌ای از مقبره قرار گرفته بود. تابوت درونی او همچنان با درپوش بسته باقی مانده بود. صندوق کانپیک نزدیک تابوت‌های صاحبان خود قرار گرفته و رو به غرب بودند. این دو جعبه از لحاظ ظاهری بسیار مشابه هم بودند، با سقف‌های شیب‌دار و تزئینات گچ‌بری
هم بودند، با سقف‌های شیب‌دار و تزئینات گچ‌بری طلاکاری‌شده روی زمینه‌ای سیاه. درپوش‌های هر دو صندوق جابه‌جا شده بود، اما کوزه‌های کانپیک مرمری و اندام‌های مومیایی‌شده، که در مورد تویا به‌شکل مومیایی با ماسک‌های طلاکاری‌شده بودند، دست‌نخورده باقی مانده بودند. در زیر تخت‌ها و در گوشه‌ای از ورودی، جعبه‌ها و صندوق‌هایی قرار داشتند، در حالی که درون یا زیر درپوش‌های تابوت‌های وارونه و بخش‌های داخلی آن‌ها، اشیایی چون بالش، یک کلاه‌گیس، گلدان‌های مرمری، و درپوش‌های جعبه‌ها یافت شد. محتویات صندوق‌ها شامل اشیایی
جعبه‌ها یافت شد. محتویات صندوق‌ها شامل اشیایی مانند صندل، ابزارهای مدل برای اوشابتی، پارچه، و درپوش جعبه‌های اوشابتی بود. در مجموع، نوزده اوشابتی در مقبره وجود داشت – پانزده مورد با نام یویا و چهار مورد با نام تویا. بیشتر این مجسمه‌ها همچنان در جعبه‌های خود بودند که بین تابوت یویا و دیوار قرار داشتند؛ چهار مورد دیگر از جعبه‌ای نزدیک در ورودی به‌دست آمد. اکثر این مجسمه‌ها از جنس چوب بودند، برخی از سدر و یکی از آبنوس، که اغلب با چهره‌ها و کلاه‌گیس‌ها یا یقه‌های طلاکاری‌شده تزئین شده بودند. اوشابتی‌های تویا
طلاکاری‌شده تزئین شده بودند. اوشابتی‌های تویا ارزشمندتر از اوشابتی‌های همسرش بودند، چرا که دو مورد آن‌ها با ورق نقره پوشانده شده و دارای جزئیات طلاکاری‌شده بودند، در حالی که دو مورد دیگر کاملاً طلاکاری‌شده بودند. یویا یک نمونه غیرمعمول داشت که از جنس ورق مس بر روی هسته‌ای چوبی ساخته شده بود. این مجسمه‌ها با دعای شماره ۶ از کتاب مردگان منقوش شده بودند که آن‌ها را به انجام وظایف متوفی در دنیای مردگان فرا می‌خواند؛ تنها اوشابتی مرمری یویا بدون نوشته بود. هفت مورد از اوشابتی‌های یویا در طی انقلاب ۲۰۱۱ مصر از
مورد از اوشابتی‌های یویا در طی انقلاب ۲۰۱۱ مصر از موزه مصر به سرقت رفتند که تاکنون شش مورد از آن‌ها بازیابی شده‌اند. یویا. مومیایی یویا همچنان تا حدی در لفافه‌های خود پیچیده بود، به طوری که تنها بخش تنهٔ او توسط دزدان باستانی از پوشش خود خارج شده بود. با وجود این دست‌درازی، دزدان صفحهٔ طلایی () پوشانندهٔ برش مومیایی را از قلم انداخته بودند. زمانی که بدن یویا از درونی‌ترین تابوتش خارج شد، گردنبندی نیمه‌رشته‌شده متشکل از مهره‌های بزرگ طلایی و لاجوردی در پشت گردن او یافت شد که احتمالاً پس از پاره شدن توسط
گردن او یافت شد که احتمالاً پس از پاره شدن توسط دزدان، در آنجا افتاده بود. لفاف‌های سالم سر او پیش از ارسال جسد به قاهره برداشته شدند. بدن یویا متعلق به مردی سالخورده با قدی برابر با است که دارای موی سفید موج‌دار بوده که اکنون در اثر فرایند مومیایی تغییر رنگ داده است؛ ابروها و مژه‌های او قهوه‌ای تیره هستند. بازوهای او خم شده و دستانش در زیر چانه‌اش قرار دارند. یک محفظهٔ انگشتی طلایی روی انگشت کوچک دست راست او یافت شد. بسته‌های پارچه‌ای برای مومیایی‌سازی در جلوی چشمان او قرار داده شده بودند و حفرهٔ بدن او
جلوی چشمان او قرار داده شده بودند و حفرهٔ بدن او با بسته‌های کتانی آغشته به رزین پر شده بود. اسمیت سن او را بر اساس ظاهر ظاهری حدود ۶۰ سال تخمین زد. اسکن CT سن او را در هنگام مرگ بین ۵۰ تا ۶۰ سال برآورد کرده است، بر اساس میزان تحلیل مفاصل و فرسایش دندان‌ها؛ علت مرگ او مشخص نشده است. ماسپرو بر اساس موقعیت تابوت‌ها استنباط کرد که یویا نخستین فردی بود که در این آرامگاه به خاک سپرده شد. با این حال، چشم‌های بزرگ و بینی و دهان کوچک که در ماسک تدفینی او دیده می‌شود، نشان می‌دهد که این ماسک در دههٔ آخر سلطنت
می‌شود، نشان می‌دهد که این ماسک در دههٔ آخر سلطنت آمنهوتپ سوم ساخته شده، که به این معنی است که او احتمالاً بعد از تویا درگذشته است. در حالی که اسمیت اظهار می‌دارد که ویژگی‌های ظاهری او کاملاً مصری نیستند، او معتقد است که در طول تاریخ مصر مهاجرت‌های بسیاری از کشورهای همسایه رخ داده است و «ابراز نظر قطعی دربارهٔ ملیت [یویا] بی‌احتیاطانه خواهد بود.» تویا. لفاف‌های تویا نسبت به یویا بیشتر آسیب دیده بودند. او با یک کفن کتانی بزرگ پوشیده شده بود که در پشت گره خورده و با چهار نوار محکم شده بود. این نوارها با رزین
و با چهار نوار محکم شده بود. این نوارها با رزین پوشیده شده بودند و در مقابل هر نوار، عناوین زراندود تویا که از ورقهٔ طلایی بریده شده بودند، قرار داشتند. پوشش رزینی لایه‌های پایینی بانداژها، اثر یک طوق وسیع را حفظ کرده بود. بدن تویا متعلق به زنی سالخورده و کوتاه‌قامت با قدی برابر با است که دارای موی سفید است. بازوهای او صاف و دستانش در کنار ران‌هایش قرار گرفته‌اند. برش مومیایی او با نخی دوخته شده که در انتهای پایینی آن یک مهرهٔ بشکه‌ای شکل از جنس عقیق جگری متصل شده است؛ حفرهٔ بدن او با کتانی آغشته به رزین
متصل شده است؛ حفرهٔ بدن او با کتانی آغشته به رزین پر شده بود. زمانی که داگلاس دری (که بعداً اولین بررسی مومیایی توت‌عنخ‌آمون را انجام داد) در حال کمک به اسمیت برای بررسی تویا بود و پای او را برای اندازه‌گیری دقیق‌تر قدش نمایان کرد، مشخص شد که او صندل‌هایی از ورقهٔ طلا به پا دارد. اسمیت سن او را بر اساس ظاهر ظاهری، بیش از ۵۰ سال تخمین زد. اسکن CT سن او را در هنگام مرگ بین ۵۰ تا ۶۰ سال برآورد کرده است. این اسکن همچنین نشان داد که او دچار کژپشتی خفیفی با زاویهٔ کابب ۲۵ درجه بود. هیچ علت مشخصی برای مرگ او یافت
کابب ۲۵ درجه بود. هیچ علت مشخصی برای مرگ او یافت نشد.
غار تیتو بوستیو یک پناهگاه صخره ای ماقبل تاریخ است که در نزدیکی شهر کوچک ریبادسلا، در منطقه خودمختار آستوریاس در اسپانیا واقع شده است. این غار پیش از ۱۰۰۰۰ سال قبل از میلاد توسط انسان‌تباران (کرومانیون‌ها) قابل سکونت شده بود. به دلیل ریزش صخره، ورودی اولیه غار هزاران سال پیش مهر و موم شد که امکان نگهداری اشیا، ابزار و نقاشی‌های دیواری کشف شده در سال ۱۹۶۸ را فراهم کرد. بر اساس این اکتشاف، اشیاء یافت شده در غار به دوره فرهنگ مگدالن در دوران پارینه سنگی فوقانی می‌رسند و حتی پیش از آن غار مسکونی بوده. غار تیتو
می‌رسند و حتی پیش از آن غار مسکونی بوده. غار تیتو بوستیو به عنوان بخشی از غار آلتامیرا و هنر غار پارینه سنگی شمال اسپانیا در فهرست میراث جهانی قرار گرفته است و دارای ۱۲ نقاشی پیش از تاریخ است که آن را به یکی از کامل‌ترین نمونه‌های هنر پیش از تاریخ در شمال اسپانیا بدل می‌کند. قدیمی‌ترین این نقاشی‌ها پیکره‌های انسان را نشان می‌دهد و حدود ۳۳۰۰۰ سال قدمت دارد، و توسط تاریخ‌گذاری رادیوکربن تعیین شده است. برخی از دانشمندان بر این باورند که می‌تواند توسط نئاندرتال‌ها ساخته شده باشد، اگرچه این نظریه اثبات نشده
ساخته شده باشد، اگرچه این نظریه اثبات نشده است. برخی از نقاشی‌ها نشان دهنده حیوانات هستند: اسب، گوزن، مرال و حتی حیوان دریایی (احتمالا یک نهنگ) و اعتقاد بر این است که آنها نوعی هدف آیینی برای بهبود شکار خود داشتند. همچنین شکلی وجود دارد که نشان دهنده اندام تناسلی زنانه است و اعتقاد بر این است که قصد اشاره به باروری را داشته است. قدیمی‌ترین نقاشی در غار نمایانگر یک پیکره انسان نما است، بخشی مرد و بخشی زن. به غیر از نقاشی‌ها، برخی از اشیاء مربوط به دوره مگدالن کاملاً حفظ شده. مهم‌ترین آن‌ها چند زوبین ساخته
کاملاً حفظ شده. مهم‌ترین آن‌ها چند زوبین ساخته شده از استخوان و یک سر بز حکاکی شده است.
سانتا کریستینا دِ لنا () یک کلیسای کاتولیک رومی آستوریایی پیش از رومانسک در شهرداری لنا، حدود ۲۵ کیلومتری جنوب اویدو، اسپانیا است که در جاده ای رومی قدیمی که به سرزمین‌های فلات با آستوریاس می‌پیوندد، واقع شده است.