payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رو به پایین با مجذور سرعت هوا متناسب است. در آیرودینامیک، معمولاً از ناحیه پیش‌بینی شده از بالا به عنوان سطح مرجع برای تعیین ضریب بالابر استفاده می‌شود. بدنه. شکل گرد و مخروطی بالای خودرو به گونه‌ای طراحی شده است که هوا را برش داده و مقاومت باد را به حداقل برساند. می‌توان قطعات جزئی بدنه را در بالای خودرو اضافه کرد تا جریان صاف هوا به عناصر ایجاد کننده نیروی رو به پایین برسد (به عنوان مثال، بال یا باله، و تونل‌های زیر بدنه). شکل کلی ماشین شبیه بال هواپیما است. تقریباً تمام خودروهای جاده‌ای در نتیجه این
است. تقریباً تمام خودروهای جاده‌ای در نتیجه این شکل، بالابر آیرودینامیکی تولید می‌کنند. تکنیک‌های زیادی برای متعادل کردن این بالابر استفاده می‌شود. با نگاهی به مشخصات بیشتر خودروهای جاده‌ای، سپر جلو کمترین فاصله را از سطح زمین دارد و به دنبال آن قسمت بین لاستیک‌های جلو و عقب قرار دارد و به دنبال آن سپر عقب معمولاً با بالاترین فاصله قرار دارد. با استفاده از این طرح، هوای جاری در زیر سپر جلو به سطح مقطع کمتری منقبض می‌شود و در نتیجه فشار کمتری حاصل می‌شود. نیروی رو به پایین اضافی از چنگک (یا زاویه) بدنه
نیروی رو به پایین اضافی از چنگک (یا زاویه) بدنه خودرو می‌آید که هوای زیرین را به سمت بالا هدایت می‌کند و نیروی رو به پایین ایجاد می‌کند و فشار را در بالای خودرو افزایش می‌دهد زیرا جهت جریان هوا به عمود بر سطح نزدیک می‌شود. حجم بر فشار هوا تأثیر نمی‌گذارد، زیرا علیرغم تصور غلط رایج، حجم محصور نیست. خودروهای مسابقه این اثر را با اضافه کردن یک دیفیوزر عقب برای شتاب بخشیدن به هوا در زیر خودرو در جلوی دیفیوزر تقویت می‌کنند و فشار هوای پشت آن را افزایش می‌دهند و حرکت خودرو را کاهش می‌دهند. سایر اجزای
می‌دهند و حرکت خودرو را کاهش می‌دهند. سایر اجزای آیرودینامیکی که در قسمت زیرین برای بهبود نیروی رو به پایین و/یا کاهش درگ یافت می‌شوند، عبارتند از اسپلیتر و مولدهای گرداب. برخی از خودروها مانند دلتاوینگ بال ندارند و تمام نیروی رو به پایین خود را از طریق بدنه خود ایجاد می‌کنند. ماهی‌واره (اِیرفُویل). بزرگی نیروی رو به پایین ایجاد شده توسط بال‌ها یا اسپویلرها در یک خودرو در درجه اول به سه چیز بستگی دارد: مساحت سطح بزرگ‌تر نیروی رو به پایین و نیروی پسار. بیشتر ایجاد می‌کند. نسبت اندازه بال عرض ایرفویل تقسیم
ایجاد می‌کند. نسبت اندازه بال عرض ایرفویل تقسیم بر وتر آن است. اگر بال مستطیلی نباشد، نسبت اندازه بال AR=b2/s، نوشته می‌شود که در آن AR=نسبت اندازه بال، b=طول و s=مساحت بال می‌باشد. همچنین زاویه حمله (یا شیب) بیشتر بال یا اسپویلر، نیروی رو به پایین بیشتری ایجاد می‌کند که فشار بیشتری به چرخ‌های عقب وارد می‌کند و کشش بیشتری ایجاد می‌کند. جلو. عملکرد ماهی‌واره‌های جلوی خودرو دوگانه است. آنها نیروی رو به پایین ایجاد می‌کنند که چسبندگی لاستیک‌های جلو را افزایش می‌دهد و همچنین جریان هوا را به بقیه خودرو بهینه
می‌دهد و همچنین جریان هوا را به بقیه خودرو بهینه می‌کند (یا اختلال را به حداقل می‌رساند). بال‌های جلو در یک خودروی چرخ‌باز با جمع‌آوری داده‌ها از مسابقه به مسابقه دیگر دستخوش تغییرات دائمی می‌شوند و برای هر ویژگی یک مدار خاص سفارشی می‌شوند (عکس‌های بالا را ببینید). در بیشتر سری‌ها، بال‌ها حتی برای تنظیم در طول مسابقه در زمان سرویس‌دهی خودرو طراحی شده‌اند. عقب. جریان هوا در عقب خودرو تحت تأثیر بال‌های جلو، چرخ‌های جلو، آینه‌ها، کلاه ایمنی راننده، غلاف‌های جانبی و اگزوز است. این امر باعث می‌شود که بال عقب از
و اگزوز است. این امر باعث می‌شود که بال عقب از نظر آیرودینامیکی کمتر از بال جلو کارایی داشته باشد، با این حال، به دلیل اینکه باید بیش از دو برابر بیشتر از بال‌های جلو نیروی رو به پایین ایجاد کند تا هندلینگ برای تعادل خودرو حفظ شود، بال عقب معمولاً دارای یک نیروی بسیار بزرگتر است. نسبت اندازه بال و اغلب از دو یا چند عنصر برای ترکیب مقدار نیروی رو به پایین ایجاد شده استفاده می‌کند. مانند بال‌های جلو، هر یک از این عناصر اغلب می‌توانند هنگام سرویس‌دهی ماشین، قبل یا حتی در طول مسابقه تنظیم شوند و مورد توجه و
قبل یا حتی در طول مسابقه تنظیم شوند و مورد توجه و اصلاح دائمی قرار می‌گیرند. باله در مکان‌های غیر معمول. تا حدودی در نتیجه قوانینی که با هدف کاهش نیروی رو به پایین از بال‌های جلو و عقب خودروهای فرمول یک صورت می‌گیرد، چندین تیم به دنبال یافتن مکان‌های دیگری برای قرار دادن بال‌ها بوده‌اند. بال‌های کوچکی که در پشت پایه‌های کناری خودروها نصب شده بودند، در اواسط سال ۱۹۹۴ ظاهر شدند و تقریباً در تمام خودروهای فرمول یک به هر شکلی استاندارد بودند، تا اینکه در سال ۲۰۰۹ همه این دستگاه‌ها غیرقانونی شدند. بال‌های دیگر
همه این دستگاه‌ها غیرقانونی شدند. بال‌های دیگر در موارد مختلف ظاهر شدند مکان‌هایی در مورد خودرو، اما این تغییرات معمولاً فقط در مدارهایی استفاده می‌شوند که نیروی رو به پایین بیشتر به دنبال آن هستند، به ویژه در پیست‌های مسابقه پرپیچ و خم مجارستان و موناکو. مک‌لارن مرسدس ام‌پی۱۰/۴ در سال ۱۹۹۵ یکی از اولین خودروهایی بود که دارای «بال میانی» بود و از یک حفره در مقررات برای نصب بال در بالای درب موتور استفاده کرد. این ترتیب از آن زمان توسط هر تیمی در یک زمان یا آن زمان مورد استفاده قرار گرفته است و در جایزه بزرگ
زمان مورد استفاده قرار گرفته است و در جایزه بزرگ موناکو ۲۰۰۷ همه به جز دو تیم از آن استفاده کردند. این بال‌های میانی را نباید با دوربین‌های رول‌هوپی که هر خودرو به صورت استاندارد در همه مسابقات حمل می‌کند، یا با کنترل‌کننده‌های جریان به شکل شاخ گاو که برای اولین بار توسط مک‌لارن و از آن به بعد توسط بی‌ام‌و ساوبر استفاده شد، اشتباه گرفت، که وظیفه اصلی آن صاف کردن است و جریان هوا را به منظور مؤثرتر کردن بال عقب به جای ایجاد نیروی رو به پایین هدایت می‌کند. یک تغییر در این موضوع «بال‌های ایکس» بود، بال‌های
یک تغییر در این موضوع «بال‌های ایکس» بود، بال‌های بلندی که در جلوی بال‌های کناری نصب شده بودند که از سوراخی مشابه با بال‌های میانی استفاده می‌کردند. این‌ها اولین بار توسط تایرل در سال ۱۹۹۷ مورد استفاده قرار گرفت و آخرین بار در سال ۱۹۹۸ در جایزه بزرگ سن مارینو استفاده شد که در آن زمان فراری، ساوبر، جردن و دیگر خودروسازان از چنین ترتیبی استفاده کرده بودند. با این حال، تصمیم گرفته شد که با توجه به مانعی که در هنگام سوخت‌گیری ایجاد می‌کنند و خطری که در صورت واژگونی خودرو برای راننده ایجاد می‌کنند، باید ممنوع
خودرو برای راننده ایجاد می‌کنند، باید ممنوع شوند. (شایع است که برنی اکلستون آن‌ها را در تلویزیون بسیار زشت می‌دید و بنابراین آن‌ها را ممنوع کرد). بال‌های اضافی مختلف گاهی آزمایش شده‌اند، اما امروزه بیشتر متداول است که تیم‌ها به دنبال بهبود عملکرد بال‌های جلو و عقب با استفاده از کنترل‌کننده‌های جریان مختلف مانند «شاخ‌های گاو (bull-horns)» ذکر شده در بالا باشند؛ توسط مک‌لارن استفاده شده است.
علی بحرینی دیپلمات ایرانی و سفیر و نمایندهٔ دائم ایران در دفتر سازمان ملل در ژنو و معاون مؤسسه مرکز جنوب (South Centre) است. بحرینی زاده روستای کردوان شهرستان دشتی است. وی دارای پیشینه فعالیت در وزارت امور خارجه بوده و پیش از انتصابش به سمت سفیر ایران در سازمان ملل متحد در ژنو مسئولیت‌هایی مانند: سفیر جمهوری اسلامی ایران اتیوپی، نماینده جمهوری اسلامی ایران در اتحادیه آفریقا، نماینده وزارت امور خارجه در ستاد حقوق بشر قوه قضائیه و ریاست اداره حقوق بشر وزارت امور خارجه را برعهده داشته‌است. او از مرداد ۱۴۰۱ به
خارجه را برعهده داشته‌است. او از مرداد ۱۴۰۱ به سمت سفیر ایران در سازمان ملل متحد در ژنو منصوب شد و در زمان سفارتش به‌عنوان رئیس «مجمع اجتماعی» شورای حقوق بشر در سال ۲۰۲۳که این امر با توجه به نقض سیستماتیک حقوق بشر در ایران اعتراض بسیاری از کشورهای دنیا را برانگیخت.
ویفالا ( ،) یک نشان مربع است که معمولاً به‌عنوان پرچم برای نشان دادن برخی از مردم بومی رشته کوه آند استفاده می‌شود که شامل بولیوی امروزی، پرو، شیلی، اکوادور، شمال غربی آرژانتین و جنوب کلمبیا می‌شود. قانون اساسی ۲۰۰۹ بولیوی (ماده ۶، بخش دوم) کولاسویو ویفالا جنوبی را به عنوان نماد ملی دیگر بولیوی به همراه سه رنگ قرمز-زرد-سبز معرفی کرد. ویفالاهای سوئیو منطقه‌ای از یک تکه‌تکه مربعی ۷ × ۷ در هفت رنگ تشکیل شده‌اند. پیکربندی دقیق بر اساس "suyu" خاصی که توسط نشان نشان داده می‌شود متفاوت است. رنگ طولانی‌ترین خط مورب
داده می‌شود متفاوت است. رنگ طولانی‌ترین خط مورب (هفت مربع) مربوط به یکی از چهار منطقه‌ای است که پرچم نشان می‌دهد: سفید برای کولاسیو، زرد برای کونتیسیو، قرمز برای چینچایزویو و سبز برای آنتیسویو. شورشی بومی توپاک کاتاری گاهی اوقات با انواع دیگری همراه است. تاریخ. دوران پیش از کلمبیا. در دوران مدرن ویفالا با یک پرچم رنگین کمانی هفت راه راه اشتباه گرفته شده است که به اشتباه با تاوانتینسویو (امپراتوری اینکاها) مرتبط است. در مورد اینکه آیا پرچم اینکا یا تاوانتیسویو وجود داشته است بحث‌هایی وجود دارد. قدیمی‌ترین
وجود داشته است بحث‌هایی وجود دارد. قدیمی‌ترین نمونه بازمانده از طرحی از نوع ویفالا مربوط به چوسپا یا کیسه کوکای مربوط به فرهنگ تیواناکو است (۱۵۸۰ پیش از میلاد - ۱۱۸۷ پس از میلاد). چوسپا در حال حاضر در موزه بروکلین است و استفاده از طرح ویفالا با چندین طرح دیگر ترکیب شده است، بنابراین نمی‌توان معنی یا کاربرد آن را در کیهان‌شناسی آند در آن زمان مشخص کرد. موزه فرهنگ جهانی در گوتنبرگ، سوئد، دارای ویفالا است که تخمین زده می‌شود در سده یازدهم بر اساس تاریخ‌گذاری رادیوکربن ایجاد شده باشد. منشأ آن از منطقه تیواناکو
ایجاد شده باشد. منشأ آن از منطقه تیواناکو است و بخشی از مجموعه‌ای است که بر اساس قبر یک مرد پزشکی "کالاوایا" ساخته شده است. رنگ‌ها و معنی آنها. هفت رنگ ویفالا واقعی بازتاب‌دهنده رنگین کمان است. با توجه به جنبش کاتاریستا (که تفسیر آن توسط مقامات بولیوی ترویج می‌شود)، اهمیت و معنای هر رنگ به شرح زیر است: سردرگمی با پرچم کوسکو. ویفالا با پرچم طراحی رنگین کمان هفت راه راه، پرچم رسمی فعلی شهر کوسکو در پرو، که معمولاً در ساختمان‌های دولتی و در میدان اصلی نمایش داده می‌شود، اشتباه گرفته شده است. این پرچم رنگین
داده می‌شود، اشتباه گرفته شده است. این پرچم رنگین کمانی گاهی به عنوان نمادی از امپراتوری اینکاها (Tawantinsuyu) نمایش داده می‌شود، اگرچه تاریخ نگاران پرو و کنگره پرو اعلام کرده‌اند که امپراتوری هرگز پرچم نداشته است. در حالی که ویفالا نمادی است که عمدتاً به قوم آیمارا مربوط می‌شود، اینکاها ریشه خود را از قوم کچوا داشتند.
آنتیسویو ( ; ) قسمت شرقی امپراتوری اینکاها بود که با منطقه امروزی آمازون علیا که آنتی‌ها در آن ساکن بودند هم‌مرز بود. همراه با چینچایسویو، بخشی از "هانان سویوکونا" یا «محله‌های بالایی» امپراتوری بود، که نیمی از تاهوانتینسویو را تشکیل می‌داد، «چهار قسمت متصل به هم» که امپراتوری را تشکیل می‌داد. شرح. آنتیسویو دومین کوچک است"." در شمال شرقی کوسکو در ارتفاعات آند قرار داشت. در واقع ریشه واژه «آند» است. «آنتی» منشأ احتمالی واژه «آند» است، فاتحان اسپانیایی این اصطلاح را تعمیم دادند و همه رشته کوه‌ها را به جای
اصطلاح را تعمیم دادند و همه رشته کوه‌ها را به جای منطقه شرقی، همان‌طور که در دوره اینکاها بود، «آند» نامیدند. بر پایه برخی منابع، آنتیسویو کوچک‌ترین اینکا نبود با استناد به اینکه قلمرو آن ممکن است شامل دامنه شرقی تاهوانتینسویو و همچنین مناطق پست استوایی مجاور در طول امپراتوری باشد. آنتیسویو و چینچایسویو با خطی در غرب جاده اینکاها که از کوسکو به تامبوماچای کشیده شده بود، هم‌مرز بودند. همچنین توسط رودخانه Huatanay از کولاسویو جدا شده بود که از میان شهر تا انتهای شرقی دره می‌گذشت. بیشتر جنگل‌های دشت جزئی از
شرقی دره می‌گذشت. بیشتر جنگل‌های دشت جزئی از تاوانتینسویو نبودند. تنها منطقه جنگل نمی‌تواند تحت تسلط اینکاها باشد، با توجه به اینکه آنها نمی‌توانند منطقه جنگل را مستعمره کنند. مسلماً اولین اقدام دریایی سازمان یافته و برنامه‌ریزی شده پرو در زمان ساپا اینکا توپاک اینکا یوپانکی بود که ۱۰٬۰۰۰ مرد و تدارکات آنها را بر روی قایق‌های بزرگ در حال حرکت در رودخانه‌ها بسیج کرد، کاری که دو سال طول کشید. پس از آن لشکرکشی، او به روپا روپا چونچوس رفت، که برای اینکاها یک فاجعه بود، زیرا به گفته برخی از نویسندگان، تنها
فاجعه بود، زیرا به گفته برخی از نویسندگان، تنها ۱٬۰۰۰ سرباز زنده برگشتند. پس از انقیاد چونچوس، تعداد بسیار کمی به موسو رسیدند. منطقه آنتیسویو آخرین عقب‌نشینی ایالت نئواینکاها بود که از تسخیر اسپانیایی‌ها فرار کردند. قابل توجه در میان سکونتگاه‌های اینکاها در اینجا ویلکابامبا و ویکتوس بودند. همچنین تصور می‌شود که شهر اساطیری پایتیتی ممکن است جایی در این منطقه وجود داشته باشد. اندرو نیکول مورخ تحقیقی را در سال ۲۰۰۹ منتشر کرد که در آن به این نتیجه رسید که وجود شهری مانند پایتیتی در حوضه آمازون پرو امکان‌پذیر
شهری مانند پایتیتی در حوضه آمازون پرو امکان‌پذیر است. تحقیقات اخیر در سال ۲۰۱۶ توسط وینسنت پلیسیه مکان احتمالی شهر گمشده در شمال شرقی ویلکابامبا را فراهم می‌کند. انضمام. آنتیسویو قبلاً بخشی از امپراتوری اینکاها نبود. بعداً برای رفع مشکل کوچک شدن فضای محصولات در امتداد منطقه ساحلی امپراتوری فتح شد.
چینچای سویو یا چینچاسیو (به ) منطقه استانی شمال غربی تاوانتین سویو یا امپراتوری اینکاها بود. چینچاسیو پرجمعیت‌ترین "سویو" (یا محله، بزرگ‌ترین بخش امپراتوری اینکاها)، سرزمین‌های سابق امپراتوری چیمو و بسیاری از شمال آند را در بر می‌گرفت. "سویو" در بزرگ‌ترین وسعت خود در بخش اعظم اکوادور مدرن و فقط به کلمبیای مدرن گسترش یافت. همراه با آنتیسویو، بخشی از "هانان سویکونا" یا «محله بالایی» امپراتوری بود. این نام به دلیل فرهنگ چینچا است که یک پادشاهی بازرگان در منطقه ایکای فعلی بود. "چینچای" در زبان کچوا مخفف تیگریلو
فعلی بود. "چینچای" در زبان کچوا مخفف تیگریلو است، حیوانی که در برخی از فرهنگ‌های این منطقه به دلیل نفوذ آمازون در طول افق اولیه و متوسط اولیه، مانند فرهنگ چاوین یا مبادله تجاری بین هوارپا - وجود دارد، اگرچه از نظر فیزیکی وجود ندارد. تمدن واقع در آیاکوچو امروزی که دارای مسیرهای تجاری به آمازونا - و فرهنگ نازکا بود. پیش از آغاز جنگ داخلی اینکاها، آتاهوالپا، پسر امپراتور متوفی اینکا ، هوآینا کاپاک، اکثریت چینچاسیو را از پایتختش در کیتو به ارث برد و حکومت کرد، با حمایت ژنرال‌ها و سربازان کهنه‌کار اینکای هوآینا
حمایت ژنرال‌ها و سربازان کهنه‌کار اینکای هوآینا کاپاک. دوازدهمین اینکا، هوآینا کاپاک، که می‌دانست در شرف مرگ است، دستور داد که قلب و اعضای بدنش را در یک کوزه بگذارند و آن را در شهر کیتو، شهری که دوست داشت، دفن کنند. علاوه بر این، هواینا کاپاک دستور داد که جسد مومیایی شده او باید برای دفن در کنار اجساد مومیایی شده اجداد سلطنتی خود به کوزکو منتقل شود. امپراتور اینکا هواسکار که پسر ارشد هواینا کاپاک بود، بقیه امپراتوری اینکاها را از کوزکو اداره کرد و از اینکه آتاهوالپا تاج پادشاهی در کیتو را بر عهده گرفت،
آتاهوالپا تاج پادشاهی در کیتو را بر عهده گرفت، ناراضی بود. وقایع نگاران اسپانیایی از پادشاهی آتاهوالپا به عنوان پادشاهی کیتو یاد می‌کنند. از آنجایی که بهترین سربازان امپراتوری اینکاها با آتاهوآلپا وفاداری کردند، اینکا هواسکار قادر به انجام کاری نبود. پس از ۴ یا ۵ سال صلح، اشراف و همچنین مادر اینکا هواسکار، راوا اوکلو. او را تشویق کرد تا پادشاهی آتاهوالپا را که بیشتر چینچاسویو را در بر می‌گرفت، تسخیر کند. هوآسکار برای آتاهوالپا اولتیماتوم فرستاد و درخواست تسلیم کرد، آتاهوالپا نپذیرفت و ژنرال آتوک جوان برای
کرد، آتاهوالپا نپذیرفت و ژنرال آتوک جوان برای حمله و تسخیر پادشاهی کیتو از آتاهوالپا فرستاده شد.
#تغییرمسیر اندروید
معاهده بین‌آمریکایی کمک‌های متقابل، معاهده ریو، پیمان ریو یا معاهده کمک متقابل، یک توافقنامه امنیت جمعی بین دولتی است که در سال ۱۹۴۷ در ریو دو ژانیرو، در میان بسیاری از کشورهای قاره آمریکا امضا شد. اصل محوری مندرج در مواد آن این است که حمله به یک کشور، باید حمله به همه آنها تلقی شود. این به عنوان دکترین «دفاع نیم‌کره» شناخته شد. با وجود این، چندین عضو، این پیمان را در موارد متعدد، نقض کرده‌اند. این معاهده، ابتدا در سال ۱۹۴۷ ایجاد و طبق ماده ۲۲ معاهده، در سال ۱۹۴۸، لازم الاجرا شد. باهاما، جدیدترین کشوری بود
۱۹۴۸، لازم الاجرا شد. باهاما، جدیدترین کشوری بود که در سال ۱۹۸۲، آن را امضا و تصویب کرد. اعضا. اعضای فعلی: اعضای تعلیق شده: اعضای سابق:
کونتیسیو یا کونتی سویو (کچوا "kunti" غرب، منطقه "سویو"، بخشی از یک قلمرو، هر یک از چهار منطقه تشکیل دهنده امپراتوری اینکاها، «منطقه غربی»؛ ) منطقه ایالتی جنوب غربی امپراتوری اینکاها بود. کونتیسیو کوچک‌ترین "سوویو" بود و در امتداد سواحل جنوبی پرو مدرن قرار داشت و تا ارتفاعات به سمت کوسکو امتداد داشت. همراه با کولاسیو، بخشی از "اورین سویوکونا" یا «محله پایین» امپراتوری بود.
کولاسیو (املای کچوا و آیمارا، ; "Collasuyu, Kholla Suyu" ; ) منطقه ایالتی جنوب شرقی امپراتوری اینکاها بود. کولاسیو منطقه کولا است و به‌طور خاص مربوط به بومی کولا کچوا است که عمدتاً در مناطقی مانند کوچابامبا و پوتوسی ساکن بودند. بیشتر قلمروهای آیمارا که اکنون عمدتاً در ایالات مدرن آمریکای جنوبی در شمال شیلی، پرو، بولیوی و شمال غربی آرژانتین گنجانده شده‌اند، در طول سلطنت ساپا اینکا هواینا کاپاک در قرن شانزدهم ضمیمه شدند. اخیراً، جنبش‌هایی برای تشکیل «قولاسیووی بزرگ» (یا کولانا سویو مارکا) صورت گرفته است که
بزرگ» (یا کولانا سویو مارکا) صورت گرفته است که قلمرویی شبیه به تاوانتینسویو سابق را در خود جای می‌دهد. این آرمان توسط دفتر آپو ملکو و مجلس قولانا پیشنهاد شده است. کولاسیو بزرگ‌ترین بخش از چهار "سویو" (یا «ربع»، بزرگ‌ترین بخش امپراتوری اینکاها) از نظر مساحت بود. این "سویو" آلتیپلانو بولیوی و بخش اعظم آند جنوبی را در بر می‌گرفت و به سمت شمال غربی آرژانتین و تا جنوب رودخانه ماول در نزدیکی سانتیاگوی مدرن شیلی می‌رفت. همراه با کونتیسیو، بخشی از هورین سویوکونا یا «محله پایین» امپراتوری بود.
یورونریایی‌ها () واژه‌ای مرکب از دو لغت و یک اصطلاح فراشمول است و برای مردمی به کار می‌رود که حاصل اختلاط نژادی میان اروپایی‌ها وپلی‌نزیایی‌ها، ملانزیایی‌ها یا میکرونزی تبارها هستند. این اصطلاح بیشتر در ساموآ و توسط استعمارگران، مبلغان و بازرگانان بریتانیایی یا فرانسوی استفاده می‌شد، و همچنین این واژه در مورد برخی از نوادگان اسپانیایی‌ها و پلی‌نزیایی‌ها در جزیره ایستر (جایی که قوانین دولت شیلی آنها را مستیسو نامیده است)، و فرزندان اسپانیایی‌ها و میکرونزی‌ها در گوام، جزایر ماریانای شمالی، جزایر مارشال، جزایر
گوام، جزایر ماریانای شمالی، جزایر مارشال، جزایر کارولین و پالائو کاربرد دارد."آفاکاسی" ()واژه رایجی است که در ساموآ، برای یورونزی‌ها به کار برده می‌شود، در فیجی، معمولاً از اصطلاح کایلوما ()استفاده می‌شود. گروه‌های متمایز یورونزی عبارتند از مردمان هاپا در هاوایی، "دمیس‌های" تاهیتی، اهالی جزیره اوبیکی، اهالی جزایر پیت‌کرن، جزیره‌نشینان نورفولک و مردمان جزایر پالمرستون.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42698588&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-18T09:43:56Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;GodNey&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* لید */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42730045&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; ۲۸ سال بعد () فیلمی در ژانر ترسناک پسا-آخرالزمانی و بلوغ، محصول سال ۲۰۲۵ است که توسط دنی بویل تهیه و کارگردانی شده و فیلمنامه‌اش را الکس
بویل تهیه و کارگردانی شده و فیلمنامه‌اش را الکس گارلند نوشته است. این اثر، سومین قسمت از مجموعهٔ فیلم‌های "۲۸ روز بعد" به‌شمار می‌رود و پس از "۲۸ روز بعد" (۲۰۰۲) و "۲۸ هفته بعد" (۲۰۰۷) ساخته شده است. بازیگران اصلی آن عبارت‌اند از جودی کومر، آرون تیلور-جانسون، آلفی ویلیامز (در اولین نقش سینمایی‌اش) و ریف فاینز. برنامه‌ریزی برای ساخت قسمت سوم پس از اکران "۲۸ هفته بعد" آغاز شد، اما پروژه به دلیل اختلافات متعدد بر سر حقوق نشر این مجموعه، سال‌ها به تعویق افتاد و عملاً وارد برزخ توسعه شد. تا سال ۲۰۲۴ تهیه‌کنندهٔ
عملاً وارد برزخ توسعه شد. تا سال ۲۰۲۴ تهیه‌کنندهٔ مجموعه، اندرو مک‌دانلد، حقوق قسمت اول را از سرچلایت پیکچرز خرید و با شرط تأمین بودجهٔ دنباله‌ها، آن را به سونی پیکچرز واگذار کرد. بازگشت دوبارهٔ بویل، گارلند و فیلم‌بردار آنتونی داد منتل به این قسمت، یادآور همکاری آن‌ها در فیلم نخست است. همچنین، کیلین مورفی—بازیگر اصلی قسمت اول—در این پروژه به‌عنوان تهیه‌کنندهٔ اجرایی حضور دارد. "۲۸ سال بعد" به‌صورت پشت‌سرهم با دنباله‌اش "" (که قرار است در ژانویهٔ ۲۰۲۶ اکران شود) فیلم‌برداری شده است. اکران رسمی این فیلم در
شود) فیلم‌برداری شده است. اکران رسمی این فیلم در بریتانیا و آمریکا، توسط کلمبیا پیکچرز و از طریق گروه سینمایی سونی پیکچرز، در تاریخ ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵ صورت گرفت. این فیلم نقدهای عمدتاً مثبتی از منتقدان دریافت کرد و بیش از ۱۵۰ میلیون دلار در مقابل بودجهٔ ۶۰ میلیون دلاری، فروش جهانی داشت. داستان. در سال ۲۰۰۲، در اوایل شیوع ویروس خشم، جیمی کریستال، پسربچه‌ای جوان، پس از حمله آلوده‌ها به خانواده‌اش در ارتفاعات اسکاتلند، به کلیسای محلی پناه می‌برد. پدرش، کاهن، در حال نیایش است و ویروس را نشانه‌ای از روز حساب می‌داند.
است و ویروس را نشانه‌ای از روز حساب می‌داند. پدرش گردن آویز صلیب خود را به جیمی می‌دهد و او را به سوی امنیت راهنمایی می‌کند، سپس خودش تسلیم آلوده‌ها می‌شود. بیست و هشت سال پس از دومین شیوع ویروس، ویروس در اروپای قاره‌ای ریشه‌کن شده اما جزایر بریتانیا همچنان در قرنطینه باقی مانده‌اند و تنها تعداد کمی زنده مانده‌اند. جامعه‌ای متمدن روی جزیره مقدس لیندیس‌فارن زندگی می‌کند که توسط جاده‌ای طبیعی از بریتانیای کبیر جدا شده است. در این جامعه، جیمی (نه همان جیمی اول) به همراه همسرش آیسلا که دچار بیماری روانی
اول) به همراه همسرش آیسلا که دچار بیماری روانی ناشناخته‌ای است و پسر ۱۲ ساله‌شان اسپایک زندگی می‌کنند. جیمی و اسپایک برای مراسم سن بلوغ به خشکی می‌روند تا شکار کنند. در خشکی، آن‌ها یک آلوده زنجیر شده را می‌یابند که نامش «جیمی» حک شده است و با گروه بزرگی از آلوده‌ها به رهبری یک «آلفا» — آلوده‌ای تکامل‌یافته و قوی‌تر — مواجه می‌شوند. آن‌ها مجبور می‌شوند شب را در زیرشیروانی خانه‌ای فرسوده بگذرانند. اسپایک حضور قایق‌های قرنطینه و آتش‌سوزی‌ای در داخل زمین را مشاهده می‌کند. آلفا به تعقیب آن‌ها می‌پردازد اما
مشاهده می‌کند. آلفا به تعقیب آن‌ها می‌پردازد اما نگهبانان روستا با استفاده از خرکمان آن را شکست می‌دهند. در جشن موفقیت اسپایک در کشتن اولین آلوده، او از تعریف‌های اغراق‌آمیز پدرش ناراحت می‌شود و پس از کشف رابطه پنهانی جیمی با معلم مدرسه، روزی به خانه برمی‌گردد. با دوستی به نام سم گفتگو می‌کند و از وجود دکتر ایان کلِسون، پزشک عمومی سابق تبعیدی، مطلع می‌شود. اسپایک صبح روز بعد با پدرش دربارهٔ درمان مادرش و خیانتش مواجه می‌شود. جیمی معتقد است کلِسون روانی است و نمی‌تواند کمک کند. اسپایک تصمیم می‌گیرد مادرش را
نمی‌تواند کمک کند. اسپایک تصمیم می‌گیرد مادرش را به خشکی ببرد و به صورت مخفیانه به کمک آتش‌زدن انباری، توجه دیگران را منحرف می‌کند و با آیسلا فرار می‌کند. در کلیسای متروکه، اسپایک خوابش می‌برد و مورد حمله آلوده‌ای قرار می‌گیرد که آیسلا در حالت ناهوشیاری آن را می‌کشد. روز بعد، آن‌ها توسط سرباز نیروی دریایی سوئد، اریک سوندکویست، از یک دسته آلوده نجات می‌یابند. آیسلا به یک آلوده باردار کمک می‌کند تا نوزادش را به دنیا بیاورد، اما اریک وقتی مادر آلوده به آن‌ها حمله می‌کند، او را می‌کشد. آلفای پدر نوزاد اریک را
می‌کند، او را می‌کشد. آلفای پدر نوزاد اریک را می‌کشد. کلِسون ظاهر می‌شود و یک آلفا به‌نام سامسون را با دارت حاوی مورفین-زایلازین مهار می‌کند. او گروه را به بنای ساخته شده از استخوان انسان‌ها هدایت می‌کند و مفهوم "ممنتو موری" را توضیح می‌دهد. کلِسون تشخیص می‌دهد آیسلا به سرطان لاعلاج مبتلاست. پس از قبول مرگ، آیسلا ترتیب مرگ آسان خود را می‌دهد و کلِسون جمجمه‌اش را به اسپایک می‌دهد تا در بالای بنای یادبود قرار دهد. وقتی سامسون به پناهگاه نفوذ می‌کند، اسپایک جان کلِسون را نجات می‌دهد. کلِسون از اسپایک می‌خواهد
کلِسون را نجات می‌دهد. کلِسون از اسپایک می‌خواهد نوزاد را با خود به روستا ببرد اما اسپایک او را کنار دروازه رها می‌کند و به خشکی بازمی‌گردد. جیمی یادداشتی از اسپایک می‌یابد که نام دختر را آیسلا گذاشته و وعده بازگشت می‌دهد، اما نمی‌تواند به دنبال او برود چون جزر و مد راه را بسته است. بیست و هشت روز بعد، در حالی که اسپایک توسط گروهی از مبتلایان تعقیب می‌شود، توسط فرقه‌ای که لباس‌های ورزشی به سبک جیمی سویل پوشیده‌اند نجات می‌یابد و رهبر آن‌ها، جیمی کریستالِ بزرگسال، با گردنبند صلیب معکوسش به او خوشامد
بزرگسال، با گردنبند صلیب معکوسش به او خوشامد می‌گوید. ساخت. فیلمبرداری این فیلم در ۷ مهٔ ۲۰۲۴ در نورث‌آمبرلند با حضور آنتونی داد منتل به عنوان فیلم‌بردار آغاز شد. بازخورد. گیشه. "۲۸ سال بعد" در ایالات متحده و کانادا ۷۰٫۴ میلیون دلار و در سایر مناطق جهان ۸۰٫۸ میلیون دلار فروش داشت که مجموع فروش جهانی آن را به ۱۵۱٫۲ میلیون دلار رساند. در ایالات متحده و کانادا، این فیلم هم‌زمان با فیلم "الیو" اکران شد و پیش‌بینی می‌شد که در آخر هفتهٔ افتتاحیه، از ۳٬۴۴۴ سالن سینما حدود ۳۰ میلیون دلار فروش داشته باشد؛ برخی
سینما حدود ۳۰ میلیون دلار فروش داشته باشد؛ برخی برآوردها حتی رقم ۴۵ میلیون دلار را نیز محتمل می‌دانستند. فیلم در روز نخست اکران ۱۴ میلیون دلار فروش کرد که ۵٫۸ میلیون دلار آن مربوط به پیش‌نمایش‌های پنج‌شنبه‌شب بود. در نهایت، فروش افتتاحیهٔ آن به ۳۰ میلیون دلار رسید و در جایگاه دوم پس از فیلم "چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم" قرار گرفت، و رکورد بهترین افتتاحیه در میان آثار این مجموعه را ثبت کرد. واکنش منتقدان. در وب‌سایت جمع‌آوری نقدهای راتن تومیتوز، ۸۸٪ از ۳۷۸ نقد ثبت‌شده دربارهٔ فیلم مثبت بوده‌اند. اجماع
۳۷۸ نقد ثبت‌شده دربارهٔ فیلم مثبت بوده‌اند. اجماع منتقدان در این وب‌سایت چنین بیان شده: «"۲۸ سال بعد" با فوران اضطراب‌های معاصر، همچون فردی مبتلا به ویروس خشم، تجربه‌ای دلهره‌آور و پرتنش ارائه می‌دهد که فراتر از انتظارات ظاهر می‌شود.» در وب‌سایت متاکریتیک، که میانگین وزنی نقدها را محاسبه می‌کند، این فیلم بر اساس ۵۶ نقد، امتیاز ۷۷ از ۱۰۰ را کسب کرده که نشان‌دهندهٔ «نقدهای عمدتاً مثبت» است. مخاطبان نظرسنجی‌شده توسط سینماسکور به فیلم میانگین نمرهٔ «B» در مقیاس A+ تا F دادند، و طبق نظرسنجی سینماسکور، ۵۲٪ از
A+ تا F دادند، و طبق نظرسنجی سینماسکور، ۵۲٪ از تماشاگران اعلام کردند که قطعاً این فیلم را به دیگران توصیه می‌کنند. دنباله. در آوریل ۲۰۲۴، گزارش شد که نیا داکوستا در حال مذاکره برای کارگردانی دنبالهٔ "۲۸ سال بعد" است؛ دومین قسمت از یک سه‌گانهٔ برنامه‌ریزی‌شده که تهیه‌کنندگانی چون دنی بویل، الکس گارلند، اندرو مک‌دونالد، ریس و برنی بلو در آن مشارکت دارند. در ژوئن ۲۰۲۴، طبق ثبت حقوقی اثر، عنوان فیلم به‌نظر می‌رسد "۲۸ سال بعد: معبد استخوان" باشد. در ۱۸ اوت ۲۰۲۴، در جریان یک نشست در جشنواره فیلم ادینبرو،
۲۰۲۴، در جریان یک نشست در جشنواره فیلم ادینبرو، مک‌دونالد تأیید کرد که داکوستا کارگردانی این دنباله را برعهده خواهد داشت و اعلام کرد که فیلم‌برداری اصلی از روز بعد آغاز می‌شود. او همچنین دربارهٔ برنامه‌های احتمالی برای ساخت قسمت سوم این مجموعه صحبت کرد و گفت: «امیدواریم قسمت سوم هم ساخته شود» و «این یک سه‌گانه است».