payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رمانتیسیسم باندیرا روسا یا فتیشیسم نظامی» را به بینندگان ارائه نمی‌دهد "- در عوض،" داستان سه زن را روایت می‌کند که در برهه‌ای از زندگی خود، تصمیماتی گرفتند که مستلزم احترام بود. با وجود فداکاری‌هایشان، که شنیدنشان وحشتناک است، داستان مقاومت آنها همچنین مقاومت در برابر رفتار سلطه‌جویانه مردانه و جذب زنان است. با توجه به وقایع تاریخی که در این فیلم به آن پرداخته شده و این واقعیت که به لطف تیمی از آلمان ساخته شده است، «می‌توان آن را به عنوان عملی از آشتی تجربی و تفاهم بین‌المللی در نظر گرفت؛ بنابراین، چیزی به
و تفاهم بین‌المللی در نظر گرفت؛ بنابراین، چیزی به ما داده نشد نه تنها باید در جشنواره‌های کوچک نمایش داده شود، بلکه باید به عنوان مثال در تلویزیون - و در یک بازه پخش واقعاً خوب - نمایش داده شود.»
موجود متفاوت (به ) یک فیلم کوتاه ترسناک - معمایی ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۷ است که توسط روزاریو بروکاتو نوشته، کارگردانی و تدوین شده است. این فیلم به موضوع تنوع در یک بستر اجتماعی می‌پردازد که ناهنجاری‌های جسمی را در انسان نمی‌پذیرد، که منجر به مشکلات شدید سلامت روان در افراد مبتلا می‌شود و بر زندگی اجتماعی آنها تأثیر منفی می‌گذارد. این فیلم توسط آمازون پرایم ویدیو توزیع شده است. خلاصه داستان. ریچارد بلانز که با مشکلات اجتماعی روبه‌روست، تنها از مادر خود آرامش می‌گیرد، مادری که او را ترغیب می‌کند نه در خانه
می‌گیرد، مادری که او را ترغیب می‌کند نه در خانه پنهان شود و به‌ویژه مراقب باشد گرفتار نشود. روان‌پزشک فرگوسن، مشکل او را بیشتر اجتماعی تا روانی تشخیص می‌دهد. با افزایش سن، ریچارد از همه کسانی که او را مسخره می‌کنند متنفر می‌شود و با دختری که دارای نقص جسمی است، رفتار خشونت‌آمیز دارد، در حالی که به دوستش دربارهٔ قوز پشتی او اشاره می‌کند. ریچارد در گوشه‌ای پنهان و پرشاخ و برگ قرار دارد و این مکالمه را می‌شنود. او پس از یافتن کارت شناسایی جوانی که به او خندیده بود، آن‌ها را دنبال می‌کند. به خانه قربانی می‌رود
بود، آن‌ها را دنبال می‌کند. به خانه قربانی می‌رود و وارد آن می‌شود در حالی که دختر روی تخت مشغول خواندن کتاب است. دختر از پله‌ها لبخند می‌زند و به آشپزخانه می‌رود تا در را با کلید قفل کند. ریچارد از قبل در خانه حضور دارد و نقشه خود را عملی می‌کند. جوایز و نامزدی‌ها. "موجود متفاوت" با بودجه صفر فیلمبرداری شد و در جشنواره‌های بین‌المللی مختلف، عمدتاً در لس‌آنجلس و هالیوود، نامزد و برنده جوایز متعددی شده است. تقدیر از این فیلم در این جشنواره‌ها، موفقیت آن را در عرصه فیلم‌های مستقل برجسته می‌کند. همچنین جوایز
عرصه فیلم‌های مستقل برجسته می‌کند. همچنین جوایز متعددی از جمله جایزه دستاورد برجسته برای اولین فیلمساز در جشنواره بین‌المللی فیلم کالت کلکته در سال ۲۰۱۸ در کلکته، هند را دریافت کرد. و جایزه بهترین تدوین در جشنواره بهترین فیلم‌های مستقل در بادن-وورتمبرگ، آلمان، در سال ۲۰۱۷. «موجود متفاوت» که از طریق آمازون پرایم ویدیو توزیع شد، مخاطبان بیشتری را به خود جلب کرد و به خاطر مضامین اجتماعی و رویکرد نوآورانه‌اش به وحشت و تعلیق مورد ستایش قرار گرفت.
یک داستان پاییزی ( رمانی گوتیک نوشتهٔ نویسندهٔ ایتالیایی، توماسو لاندولفی، است که در سال ۱۹۴۷ منتشر شد. این رمان دربارهٔ مردی است که در عمارتی مرموز و عمدتاً خالی با رازی پنهان اقامت دارد. خلاصه داستان. اگرچه مشخص است که داستان در طول اشغال ایتالیا توسط آلمان در اواخر جنگ جهانی دوم اتفاق می‌افتد، اما حال و هوا و محیط‌ها به گونه‌ای ساخته شده‌اند که تداعی‌کنندهٔ بی‌زمانی باشند. شخصیت اصلی یک فراری بی‌نام و نشان است که به عمارتی در کوهستان برمی‌خورد که تنها ساکن آن، یک اشراف‌زادهٔ پیر و گریزان، با اکراه به او
آن، یک اشراف‌زادهٔ پیر و گریزان، با اکراه به او اجازه می‌دهد شب را در آنجا بماند. او مجذوب اسرار خانه می‌شود، خانه‌ای که شامل اتاق‌ها و راهروهای تودرتو است، صداهای عجیب انسانی از خود ساطع می‌کند و نقاشی یک زن بالای شومینه قرار دارد و در نهایت اقامتش را طولانی‌تر می‌کند. با حس کردن حضور کسی، او خانه را جست‌وجو می‌کند و زنی به نام لوسیا را می‌یابد که همان لباس‌های قدیمی را می‌پوشد که زن روی نقاشی بر تن دارد. او به نجیب‌زاده جاسوسی می‌کند و او را در حال انجام مراسمی می‌بیند که باعث می‌شود همسر مرده‌اش از
مراسمی می‌بیند که باعث می‌شود همسر مرده‌اش از شومینه برخیزد. هنگامی که شخصیت اصلی از ترس فریاد می‌زند، زن ناپدید می‌شود و نجیب‌زاده دچار سکته می‌شود که به مرگش منجر می‌گردد. شخصیت اصلی فرار می‌کند اما چند روز بعد برمی‌گردد و لوسیا به استقبالش می‌آید، لوسیا توضیح می‌دهد که او دختر زنِ نقاشی و آن مرد اشراف‌زاده است، مردی که تمام عمرش او را در خانه پنهان کرده و با او مانند یک همسر رفتار کرده است. شخصیت اصلی و لوسیا عاشق هم می‌شوند اما خوشبختی آنها ناگهان با حمله ارتش و تجاوز و قتل لوسیا توسط سربازان در مقابل
ارتش و تجاوز و قتل لوسیا توسط سربازان در مقابل مرد به پایان می‌رسد. مرد به عمارت پناه می‌برد و درگیر شریک مرده‌اش می‌شود. پذیرش. این رمان به عنوان یک داستان مقاومت تفسیر شده است که مفهوم آزادی را بررسی و مورد پرسش قرار می‌دهد. این رمان با گنجاندن تجاوز و قتل دسته‌جمعیِ ناشناختهٔ سربازان متفقین پس از نبرد مونته کاسینو، به آسیب‌های ناشی از جنگ ایتالیا می‌پردازد. الکساندر استیل از "لس‌آنجلس تایمز" نوشت که ژانر، زبان و فضای گوتیک یادآور آثار نیکولای گوگول و ادگار آلن پو است، و شباهت‌های آشکاری با «زوال خاندان
آلن پو است، و شباهت‌های آشکاری با «زوال خاندان آشر» اثر پو دارد. او نوشت که "«داستان پاییزی"» قبل از اینکه به ملودرام «تنزل» یابد، بهترین اثر است، اگرچه استفاده از این ژانر آگاهانه است و «باور به قدرت هیپنوتیزم‌کننده زبان» را بررسی می‌کند و لاندولفی را به عنوان «یک مدرنیست باستانی» با «اهداف مرموز» نشان می‌دهد. "پابلیشرز ویکلی" این کتاب را غافلگیرکننده، میخکوب‌کننده و جذاب برای حواس توصیف کرد و نوشت که حاوی «تصاویر کابوس‌وار نافذی» است. آلن رایان از "واشینگتن پست" بر شباهت‌های این اثر با اثر پو تأکید کرد و
پست" بر شباهت‌های این اثر با اثر پو تأکید کرد و ترجمه انگلیسی یواخیم نویگروشل را «فوق‌العاده» خواند و نوشت که زبان کتاب هم وهم و هم اشتیاق به گذشته‌ای ساده‌تر را منتقل می‌کند. رایان نوشت که فراتر از پیامدهای سیاسی احتمالی، این رمان با «آشنا اما واقعاً شبیه هیچ چیز دیگری، بی‌تفاوت به زمان و مد، و به شدت وسواس‌گونه» بودن، جذاب است. سازگاری. این رمان مبنای فیلم تلویزیونی «داستان پاییزی» به کارگردانی دومنیکو کامپانا [و با بازی استفانو پاتریزی است. این فیلم در فوریه ۱۹۸۱ از شبکه رای با بیش از یازده میلیون
در فوریه ۱۹۸۱ از شبکه رای با بیش از یازده میلیون بیننده پخش شد.
یوزف، بارون فون مرینگ (زاده ۲۸ فوریه ۱۸۴۹، در کلن – درگذشته ۵ ژانویه ۱۹۰۸، در هاله، آلمان) پزشک آلمانی و از نخستین کسانی بود که همراه با اسکار مینکوفسکی کشف کرد که یکی از وظایف پانکراس، تولید انسولین است؛ هورمونی که سطح قند خون را کنترل می‌کند. بعدها تحقیقات او و همکارش، پایه تحقیقات فردریک بنتینگ، چارلز بست و جیمز کالپ قرار گرفت. انسولین. فون مرینگ علاقهٔ زیادی به پانکراس، اندامی به شکل کاما که میان معده و روده کوچک قرار دارد، داشت. برای کشف عملکرد این اندام، آن را از یک سگ خارج کرد. پس از این کار، مشاهده
آن را از یک سگ خارج کرد. پس از این کار، مشاهده شد که سگ، با وجود آموزش‌های قبلی، مدام در خانه ادرار می‌کند. فون مرینگ دریافت که این نشانه‌ای از دیابت است و آزمایش ادرار سگ نشان داد که میزان قند آن بالا است، پیش از تحقیقات مرینگ و مینکوفسکی، دانش پزشکان قدیمی که تحقیقات آنها به قرن‌ها پیش بازمی‌گشت مبانی بالینی دیابت را توصیف و تشریح می‌کرد، ولی مسیر کشف انسولین وابسته به آزمایش‌های مدرن و فیزیولوژی بود که او و همکارانش ترتیب دادند. علاوه بر تحقیقات خود در زمینه پانکراس، یوزف فون مرینگ در کشف باربیتورات‌ها،
پانکراس، یوزف فون مرینگ در کشف باربیتورات‌ها، گروهی از داروهای آرام‌بخش که برای بی‌خوابی، صرع، اضطراب و بیهوشی استفاده می‌شوند، نقش داشت. در سال ۱۹۰۳، او مشاهده کرد که باربیتال (که آن زمان با نام اسید دی‌اتیل‌باربیتوریک شناخته می‌شد) خواص آرام‌بخش در انسان دارد. در سال ۱۹۰۴، فون مرینگ در عرضه تجاری باربیتال تحت نام ورونال نقش داشت؛ ورونال اولین آرام‌بخش باربیتوراتی بود که به شکل تجاری در هر کشوری عرضه شد. فون مرینگ در این زمینه با شیمیدان معروف امیل فیشر همکاری کرد که او نیز در کشف باربیتال نقش داشت.
موزه زنان مرانو در یک صومعه سابق متعلق به فقرای کلار در مرکز مرانو (ایتالیا) واقع شده است. این موزه توسط یک انجمن اداره می‌شود و همچنین دفتر ثبت انجمن بین‌المللی موزه‌های زنان (IAWM) است. موزه زنان مرانو در طول سال باز است و به‌راحتی از مرکز شهر قابل دسترسی است. بازدیدکنندگان می‌توانند از نمایشگاه‌های دائمی و موقت بازدید کنند و در برنامه‌های فرهنگی و آموزشی موزه شرکت نمایند. نمایشگاه. در نمایشگاه دائمی خود، این موزه تاریخ فرهنگی و زندگی روزمره را از دیدگاه زنان به نمایش می‌گذارد. آثار موجود در مجموعه موزه
زنان به نمایش می‌گذارد. آثار موجود در مجموعه موزه شامل مد و پوشاک، لوازم جانبی، اشیاء روزمره، کتاب‌ها و اسناد می‌شوند. این موزه ایده‌آل‌ها، الگوها و تصاویر زنانه در قرن نوزدهم و بیستم را به نمایش می‌گذارد و از این طریق وضعیت کنونی زنان در جامعه را مورد بررسی قرار می‌دهد. در نمایشگاه‌های ویژه و رویدادهای مختلف، مجموعه موضوعات مرتبط با زنان گسترش می‌یابد. علاوه بر نمایشگاه دائمی، موزه زنان مرانو میزبان نمایشگاه‌های موقت و رویدادهای فرهنگی متنوعی است که به موضوعات خاص زنان و حساسیت‌های جنسیتی می‌پردازد. این
خاص زنان و حساسیت‌های جنسیتی می‌پردازد. این رویدادها شامل سخنرانی‌ها، کارگاه‌ها و برنامه‌های آموزشی هستند که به ترویج آگاهی و گفت‌وگو در مورد مسائل زنان کمک می‌کنند. کتابخانه تخصصی. موزه دارای یک کتابخانه تخصصی است که منابعی در زمینه تاریخ زنان، مطالعات جنسیتی و هنرهای مرتبط را در اختیار علاقه‌مندان قرار می‌دهد. این کتابخانه به‌عنوان یک مرجع علمی و پژوهشی برای محققان و دانشجویان فعال در این حوزه عمل می‌کند. تاریخچه. این موزه توسط اِوِلین اورتنر در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد و از سال ۱۹۹۳ توسط یک انجمن اداره می‌شود.
شد و از سال ۱۹۹۳ توسط یک انجمن اداره می‌شود. در سال ۲۰۱۱، این موزه به صومعه سابق پور کلرز منتقل شد. شبکه‌سازی بین‌المللی. در سال ۲۰۰۸ اولین کنگره بین‌المللی موزه‌های زنان در مرانو برگزار شد. از آن زمان، موزه زنان مرانو محل هماهنگی انجمن بین‌المللی موزه‌های زنان (IAWM) است و بیش از ۳۰ موزه و طرح زنان را در سراسر جهان به هم متصل می‌کند. کتابشناسی. الکه کراسنی، موزه زنان مرانو (ویراستار): "زنان:موزه." "زنان:موزه. سیاست‌های نمایشگاه‌گردانی در فمینیسم، آموزش، تاریخ و هنر." لاکرفرلاگ، ۲۰۱۳. پیوند به بیرون.
تاریخ و هنر." لاکرفرلاگ، ۲۰۱۳. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
موزه ملی باستان‌شناسی مارکه (Museo archeologico nazionale delle Marche) یک موزه باستان‌شناسی در آنکونا، مارکه، ایتالیا است. این موزه در کاخ فرِتی واقع شده است و در سال ۲۰۱۵، ۱۳۱۹۵ نفر از مجموعه‌های آن بازدید کردند. تاریخچه. طرح ایجاد یک مجموعه باستان‌شناسی منطقه‌ای در آنکونا برای اولین بار روز پس از تصویب فرمان سلطنتی صادر شده توسط لورنزو والریو، کمیسر فوق‌العاده مارکه، در تاریخ ۳ نوامبر ۱۸۶۰ تدوین شد. این طرح به‌طور جدی توسط کنت کارلو رینالدینی (۱۸۲۴–۱۸۶۶)، پژوهشگر سنگ‌نوشته‌ها و دبیر کمیسیون، و کاریزیو
پژوهشگر سنگ‌نوشته‌ها و دبیر کمیسیون، و کاریزیو چیوارینی (۱۸۳۷–۱۹۰۵) از شهر پزارو، معلم ادبیات ایتالیایی دبیرستان، حمایت می‌شد. هر دو نفر میهن‌پرستانی سرسخت، حامی ریسورجیمنتو ایتالیا و عضو یک طبقه حاکم روشنفکر بودند که رویکردی مثبت‌گرا داشتند و به ضرورت جدا شدن از رژیم قدیم آگاه بودند. ایجاد موزه‌ای که «هرگونه آثار از عصر پیشاتاریخ تا زمان‌های بعد که در منطقه محلی کشف می‌شود را در خود جای دهد»، همان‌طور که چیوارینی آغاز کرد، مستقیماً ناشی از علاقه علمی خاص او بود، اما همچنین ناشی از تمایل او به حفظ
خاص او بود، اما همچنین ناشی از تمایل او به حفظ گنجینه‌های باستان‌شناسی منطقه مارکه از هجوم بازار آثار عتیقهٔ فعال و فرصت‌طلب آن زمان بود. در ادامه، مجموعه‌های موزه از یافته‌های تصادفی متعدد و همچنین از کاوش‌های روتین در سراسر منطقه بهره‌مند شدند. در واقع، مجموعه به قدری کامل شد که سال پس از مرگ چیوارینی در ۱۹۰۶، «سلطنتی» شد و با عنوان «موزه ملی آنکونا» مورد تقدیر قرار گرفت. در ۹ اکتبر ۱۹۲۷، موزه به سرپرستی جوزپه مورتی، توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به همراه معاون محترم وزیر، امیلیو بودرو و مدیر کل
به همراه معاون محترم وزیر، امیلیو بودرو و مدیر کل عتیقه‌جات و هنرهای زیبا، روبرتو پاریبنی، افتتاح شد. در طول جنگ جهانی دوم، موزه در اثر بمب‌هایی که در سال‌های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴ بر شهر فرود آمدند، تا حدی آسیب دید. در پایان جنگ، کار بازسازی و مرمت آثار نمایشگاه‌ها تحت هدایت مدیر و سرپرست جدید، جیووانی آنیبالدی، انجام شد که مردم می‌توانستند بازگشایی موزه در سال ۱۹۵۸ را مدیون او باشند. قرار بود محل جدید آن، اتاق‌های باشکوه "کاخ فرتی" قرن شانزدهم باشد. اما فاجعه دوباره رخ داد و موزه پس از ویرانی‌های زلزله ۱۹۷۲ مجبور
رخ داد و موزه پس از ویرانی‌های زلزله ۱۹۷۲ مجبور به تعطیلی شد. این بار نوبت سرپرست و مدیر، دلیا لولینی، بود که بخش پیکن موزه ملی باستان‌شناسی مارچه را قبل از بازگشایی آن برای عموم در سال ۱۹۸۸، راه‌اندازی کند. در دهه ۱۹۹۰، بخش‌های پیشاتاریخ و عصر برنز افتتاح شدند، در حالی که در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۵، بخش هلنیستی و روم باستان اختصاص یافته به آنکونا تحت نظارت سرپرست و مدیر جولیانو ده مارینیس و با همکاری مدیر فعلی موزه، نیکولتا فراپیکچینی، دوباره برای بازدید عموم گشایش یافت. مجموعه‌ها. مسیر موزه از نیم‌طبقه دوم
گشایش یافت. مجموعه‌ها. مسیر موزه از نیم‌طبقه دوم با بخش ماقبل تاریخ آغاز می‌شود، جایی که ویترینی با شیشه «لمسی» حاوی ونوس فراساسی، تندیسک گرانبهایی با قدمت ۲۸۰۰۰/۲۵۰۰۰ سال، است. شایان ذکر است که برخی از ابزارهای باستانی پارینه سنگی از کوه کونرو که حدود ۳۰۰۰۰۰ سال قدمت دارند، سکونتگاه نوسنگی ریپابیانکا دی مونترادو (هزاره ششم پیش از میلاد)، خنجر آنئولیتیک کونل دی آرچیویا (هزاره سوم پیش از میلاد)، بیست و پنج خنجر برنزی از انبار ریپاترانزونه (تقریباً ۱۸۰۰–۱۶۰۰ پیش از میلاد)، سفال‌های آپنین و سوباپنین از غارهای
از میلاد)، سفال‌های آپنین و سوباپنین از غارهای تنگه فراساسی (۱۵۰۰–۱۲۰۰ پیش از میلاد) و گورستان سوزاندن اجساد پروتوویلانووی از پیانلو دی گنگا (۱۲۰۰–۱۰۰۰ پیش از میلاد) در این موزه به نمایش گذاشته شده‌اند. سپس تور تا طبقه سوم و بخش پیشاتاریخی ادامه می‌یابد، جایی که یافته‌هایی مربوط به سکونتگاه‌های پیسن از عصر پروتوویلانوویان تا یونان کهن، گورستان ویلانوویای فرمو (قرن هشتم پیش از میلاد) و گزیده‌ای از مهم‌ترین اشیاء تدفین پیکن از دوره شرقی شدن شاهزاده‌نشین تا عصر باستانی (اواخر قرن هشتم تا اوایل قرن ششم پیش از
باستانی (اواخر قرن هشتم تا اوایل قرن ششم پیش از میلاد) وجود دارد. در طول دوره شرقی شدن، تمدن پیکن الگوهای اجتماعی و فرهنگی شرقی را پذیرفت، که تا حدی به دلیل تأثیرات دنیای اتروسک بود. این تأثیر از آیین‌های تدفین، شیوه‌های تدفین و مجموعه فرهنگ مادی آنها قابل مشاهده است. برنامه سفر در اتاقی که به سنگ قبرها و کتیبه‌های پیکن اختصاص داده شده است، به پایان می‌رسد. طبقه اول میزبان یافته‌هایی از عصر کلاسیک و اواخر کلاسیک است، زمانی که پیکن‌ها شهرها را توسعه داده بودند و شواهد اشیاء تدفینی به ارتباط مداوم با جهان
و شواهد اشیاء تدفینی به ارتباط مداوم با جهان یونان، مگنا گراسیا و اتروسک‌ها اشاره دارد. این امر به ویژه از گورستان باشکوه نومانا-سیرولو با سفال‌های نفیس آنتیک و ظروف گرانبهای اتروسک از جنس برنز آشکار است. از قرن چهارم پیش از میلاد به بعد، هجوم عظیمی از سلت‌ها از اروپای مرکزی به مدیترانه سرازیر شد. آخرین قبیله سلتی که به ایتالیای امروزی مهاجرت کردند، سنوها بودند. آنها از لبه بیرونی دره پو مهاجرت کردند تا اینکه به رودخانه اسینو رسیدند و مارچ‌های شمالی امروزی را اشغال کردند. این موزه اکتشافات بسیاری از سانتا
را اشغال کردند. این موزه اکتشافات بسیاری از سانتا پائولینا دی فیلوترانو، سان فیلیپو دی اوسیمو و مونته‌فورتینو دی آرچیویا را به نمایش می‌گذارد که شامل جواهرات طلای گرانبها و سلاح‌های سلتی است. بخش روم باستان شامل حاشیه زینتی و سنتوری معبد سیویتالبا است که نشانه‌ای ملموس از قدرت رومی‌ها در منطقه پیکن محسوب می‌شود، و همچنین یافته‌هایی از گورستان و سکونت‌گاه آنکونا (قرن چهارم پیش از میلاد تا قرن هشتم میلادی) که مرکز تجاری پرجنب‌وجوشی بود و دارای آثار و اشیاء بسیار ظریف و وارداتی از سراسر منطقه مدیترانه بود.
فلسفهٔ محاسباتی یا فلسفهٔ دیجیتال به کاربرد روش‌های محاسباتی در فلسفه گفته می‌شود. این حوزه شامل مفاهیمی مانند مدل محاسباتی، الگوریتم‌ها، شبیه‌سازی‌ها، بازی‌ها و موارد مشابه است که در پژوهش و آموزش مفاهیم فلسفی به کار می‌آیند. همچنین دانشنامه‌های تخصصی برخط و تصویرسازی‌های گرافیکی از روابط میان فیلسوفان و مفاهیم نیز در این چارچوب جای می‌گیرند. استفاده از رایانه در فلسفه همراه با افزایش "توان پردازشی" و دسترسی گسترده‌تر به داده‌ها، شتاب بیشتری گرفته است. این روند، همراه با توسعهٔ روش‌های تازه‌ای که بر همین
روند، همراه با توسعهٔ روش‌های تازه‌ای که بر همین رایانه‌ها و داده‌ها تکیه دارند، راه‌های نوینی برای پرداختن به فلسفه گشوده که پیش‌تر در دسترس نبودند. همچنین به بینش‌های تازه‌ای در فلسفه انجامیده است.
آرکیو یک مجله ماهانه باستان‌شناسی است که در رم، ایتالیا مستقر است. این مجله اولین بار در مارس ۱۹۸۵ منتشر شد این مجله شامل مقالاتی در مورد اخبار باستان‌شناسی است. از سال ۲۰۱۱، آندریاس اشتاینر سردبیر مجله بود.
آمیکا یک مجله ماهانه مد و زنان است که در میلان، ایتالیا مستقر است. این مجله از سال ۱۹۶۲ منتشر می‌شود. این مجله چندین نسخه بین‌المللی دارد که در بلغارستان، اندونزی و سنگاپور منتشر می‌شوند. تاریخچه و مشخصات. "آمیکا" در مارس ۱۹۶۲ تأسیس شد. جلد اولین شماره آن به سوفیا لورن اختصاص داده شده بود. ناشر اصلی مجله کرسپی بود. این مجله بخشی از آرسی‌اس است و توسط نشریات آر سی اس به صورت ماهانه در میلان منتشر می‌شود. این مجله مقالاتی در مورد روندهای اخیر مد ارائه می‌دهد. از سال ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۱، "کازامیکا"، مجله‌ای در زمینه
از سال ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۱، "کازامیکا"، مجله‌ای در زمینه طراحی داخلی، با همکاری "آمیکا" توزیع می‌شد. بعدها این مجله به ضمیمه روزنامه "کوریره دلا سرا"، یکی دیگر از نشریات گروه رسانه‌ای آر سی اس، تبدیل شد. نسخه آنلاین "آمیکا" در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. نسخه بلغاری این مجله در اواخر سپتامبر ۲۰۰۷ منتشر شد. نسخه‌های آن در اندونزی و سنگاپور، که به زبان انگلیسی منتشر می‌شدند، هر دو در سال ۲۰۰۸ آغاز شدند. در نوامبر ۲۰۱۱، نسخه ایتالیایی دوباره طراحی شد و شامل چهار بخش شد: داستان‌ها، مد، زیبایی و فرار. در پایان سال ۲۰۱۴، نسخه
مد، زیبایی و فرار. در پایان سال ۲۰۱۴، نسخه بین‌المللی مجله، آمیکا بین‌المللی، آغاز به کار کرد. از سال ۲۰۱۵، سردبیر "آمیکا،" امانوئلا تستوری بود. گردش خون. "آمیکا" در سال ۱۹۸۴ تیراژی معادل ۲۰۹۶۳۸ نسخه داشت بین فوریه ۲۰۰۶ و ژانویه ۲۰۰۷، این مجله ۱۸۰۱۰۰ نسخه فروخت. تیراژ آن در سال ۲۰۰۷، ۱۸۰۲۵۷ نسخه بود از اوت ۲۰۱۰ تا ژوئیه ۲۰۱۱، تیراژ این ماهنامه ۱۴۵۳۸۰ نسخه بود. در اوت ۲۰۱۹، "آمیکا" تیراژی معادل ۱۱۲۴۶۷ نسخه داشت.
ایرون () یک مجله علمی ایتالیایی است که به مسائل علمی و فناوری اختصاص دارد. این مجله در میلان، ایتالیا، توسط سرمقاله جورجیو موندادوری (شرکت سابق، که اکنون بخشی از ناشر قاهره، زیرمجموعه کایرو کامیونیکیشن است) منتشر می‌شود. تاریخچه و مشخصات. "ایرون" در سال ۱۹۸۱ به عنوان یک مجله بوم‌شناسی تأسیس شد که عمدتاً شامل مقالاتی در مورد دنیای حیوانات، طبیعت، قوم‌شناسی و جغرافیا بود. بنیان‌گذار و اولین مدیر آن ایجیدیو گاواتزی بود. این مجله سال‌ها پرتیراژترین مجله علمی در ایتالیا بود، با تیراژ متوسط حدود ۲۵۰۰۰۰ نسخه در
ایتالیا بود، با تیراژ متوسط حدود ۲۵۰۰۰۰ نسخه در ماه. بین سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶، این مجله با همکاری رای (شبکه رادیو تلویزیونی) مجموعه مستند طبیعت پَن "را" تولید کرد. در سال ۱۹۸۹، یک مجله فرعی برای خوانندگان جوان‌تر، "ایرون جونیور"، راه‌اندازی شد که در آوریل ۱۹۹۵ به "دودو" تغییر نام داد. "آیرون" به عنوان «مجله‌ای شبیه به "نشنال جئوگرافیک"، اما شاید با رویکردی حفاظتی‌تر» توصیف شد، و از آن به عنوان «یک مجله تاریخ طبیعی خیره‌کننده، بهترین در میان چندین مجله اروپایی» یاد شد. در مقاله‌ای دربارهٔ ده سال اول مجله،
یاد شد. در مقاله‌ای دربارهٔ ده سال اول مجله، آنتونیو دل جودیس، روزنامه‌نگار وحدت، اشاره کرد که چگونه این مجله «نه تنها یک پدیده تحریریه، بلکه یک پدیده فرهنگی، سیاسی و اجتماعی» است. تیراژ مجله "آیرون" در سال ۲۰۰۷، ۹۴۰۰۰ نسخه بود در دسامبر ۲۰۱۳، تیراژ این مجله ۸۳۰۰۰ نسخه در ماه بود.
هانا، حنا یا حانا یک نام عربی (حنّا) است که به ویژه در میان مسیحیان عرب در فلسطین، لبنان، سوریه، اسرائیل و مصر رایج است و از نام سریانی/آرامی رسول یوحنا گرفته شده است. به نوبه خود، این نام سریانی از کلمه عبری יוֹחָנָן (یوحنان) به معنای خدای بخشنده است، گرفته شده است.
باغ‌های بوبولی (به /'bo.bo.li/) یک پارک تاریخی در شهر فلورانس است که در سال ۱۷۶۶ برای عموم افتتاح شد. این باغ که در ابتدا برای خاندان مدیچی طراحی شده بود، یکی از اولین و مهم‌ترین نمونه‌های باغ ایتالیایی است که بعدها الهام‌بخش بسیاری از دربارهای اروپایی شد. مجسمه‌هایی از سبک‌ها و دوره‌های مختلف، باستانی و رنسانس، در سراسر باغ خودنمایی می‌کنند. همچنین دارای فواره‌های بزرگ و غارهای مصنوعی است، به ویژه غاری که توسط هنرمند، معمار و مجسمه‌ساز برناردو بوونتالنتی بین سال‌های ۱۵۳۶ تا ۱۶۰۸ ساخته شده است. تاریخچه و
بین سال‌های ۱۵۳۶ تا ۱۶۰۸ ساخته شده است. تاریخچه و طرح‌بندی. این باغ‌ها، درست پشت کاخ پیتی، مقر اصلی دوک‌های بزرگ مدیچی توسکانی در فلورانس، از اولین و آشناترین باغ‌های رسمی ایتالیایی قرن شانزدهم هستند. سبک باغ‌سازی اواسط قرن شانزدهم، همان‌طور که در اینجا توسعه یافت، شامل توسعه‌های محوری طولانی‌تر، خیابان‌های شنی عریض، عنصر «ساخته شده» قابل توجهی از سنگ، استفاده فراوان از مجسمه‌ها و فواره‌ها و انبوهی از جزئیات بود که در فضاهای نیمه خصوصی و عمومی هماهنگ شده بودند و با لهجه‌های کلاسیک مانند غارها، نیمفئوم‌ها،
و با لهجه‌های کلاسیک مانند غارها، نیمفئوم‌ها، معابد باغ و موارد مشابه شکل گرفته بودند. باز بودن باغ، با منظره‌ای گسترده از شهر، برای زمان خود غیرمعمول بود. باغ‌ها بسیار مجلل بودند، زیرا هیچ دسترسی به کسی غیر از خانواده نزدیک مدیچی مجاز نبود و تاکنون هیچ سرگرمی یا مهمانی در باغ‌ها برگزار نشده است. باغ‌های بوبولی برای الئونورا دی تولدو، همسر کوزیمو اول د مدیچی، طراحی شدند. این نام ممکن است تحریفی از «بوگولی» یا «بورگولی» باشد، احتمالاً نام خانواده‌ای که قبلاً مالک این زمین بوده‌اند. مرحله اول ساخت این باغ‌ها
مالک این زمین بوده‌اند. مرحله اول ساخت این باغ‌ها به سختی توسط نیکولو تریبولو آغاز شده بود که در سال ۱۵۵۰ درگذشت و پس از آن ساخت و ساز توسط بارتولومئو آماناتی ادامه یافت. جورجیو واساری در برنامه‌ریزی و برناردو بوونتالنتی در مجسمه‌سازی و همچنین معماری استادانه غار در حیاطی که کاخ را از باغ آن جدا می‌کند، مشارکت داشتند. باغ فاقد منبع طبیعی آب است. برای آبیاری گیاهان آن، مجرایی ساخته شد تا آب را از رودخانه آرنو در نزدیکی باغ به سامانهٔ پیچیدهٔ آبیاری منتقل کند. محور اصلی، که در نمای پشتی کاخ قرار دارد، از یک
محور اصلی، که در نمای پشتی کاخ قرار دارد، از یک آمفی‌تئاتر عمیق بر روی تپه بوبولی بالا می‌رود؛ شکل آن شبیه نیمی از یک هیپودروم یا میدان اسب‌دوانی کلاسیک است. در مرکز آمفی‌تئاتر، که نسبت به موقعیتش نسبتاً کوچک به نظر می‌رسد، هرم سنگی بوبولی مصر باستان قرار دارد که از ویلا مدیچی در رم آورده شده است. این محور اصلی به فواره نپتون ختم می‌شود (که برای فلورانسی‌های بی‌ادب به عنوان «فواره چنگال» برای نیزه سه‌شاخه نپتون شناخته می‌شود)؛ مجسمه نپتون، اثر استولدو لورنزی، هنگام بالا رفتن از شیب، در مقابل خط افق قابل
هنگام بالا رفتن از شیب، در مقابل خط افق قابل مشاهده است. جولیو پاریجی محور فرعی بلندی را به نام «ویوتولونه» یا «جادهٔ سرو» عمود بر محور اصلی طراحی کرد. این مسیر از میان مجموعه‌ای از تراس‌ها و آب‌نماها عبور می‌کرد که مهم‌ترین آن‌ها مجموعهٔ ایزولوتو بود و در دو سوی آن «بوسکه» ها قرار داشتند. این راه سپس امکان خروج از باغ را تقریباً در نزدیکی «پورتا رومانا» فراهم می‌کرد که یکی از دروازه‌های اصلی شهر دیوارکشی‌شده بود. در سال ۱۶۱۷، پاریجی «غار ولکان» را در امتداد این محور بنا کرد. باغ‌ها مراحل متعددی از گسترش و
این محور بنا کرد. باغ‌ها مراحل متعددی از گسترش و بازسازی را پشت سر گذاشته‌اند. در قرن هفدهم وسعت آن‌ها به اندازهٔ کنونی، یعنی ۴۵۰٬۰۰۰ مترمربع (۱۱۱ جریب)، افزایش یافت. باغ‌های بوبولی به‌تدریج به صورت موزه‌ای روباز از تندیس‌های باغی درآمده‌اند که هم آثار باستانی رومی و هم آثار قرن شانزدهم و هفدهم را در بر می‌گیرند. در مرحله اول ساخت، آمفی تئاتر در دامنه تپه پشت کاخ حفاری شد. در ابتدا با لبه‌های بریده شده و گیاهان سبز شکل گرفت، اما بعداً با بازسازی با سنگ تزئین شده با مجسمه‌هایی بر اساس اسطوره‌های رومی مانند
شده با مجسمه‌هایی بر اساس اسطوره‌های رومی مانند فواره اقیانوس (که توسط جامبولونیا ساخته شده و بعداً به مکان دیگری در همان باغ منتقل شد) رسمیت یافت. غار کوچک ماداما و غار بزرگ توسط واساری آغاز و توسط آماناتی و بوونتالنتی بین سال‌های ۱۵۸۳ تا ۱۵۹۳ تکمیل شدند. حتی در حین انجام کارهای مرمت در سال ۲۰۱۵، مجسمه‌های غار بزرگ همچنان در معرض نمایش بودند؛ آن‌ها نمونه‌های شاخصی از مجسمه‌سازی و معماری سبک منریسم هستند. این غار که از داخل و خارج با استالاکتیت‌ها تزئین شده و در ابتدا مجهز به آب‌راه‌ها و پوشش گیاهی سرسبز
و در ابتدا مجهز به آب‌راه‌ها و پوشش گیاهی سرسبز بوده است، به سه بخش اصلی تقسیم می‌شود. بخش اول برای ایجاد توهم یک غار طبیعی، پناهگاهی که به چوپانان اجازه می‌دهد از خود در برابر حیوانات وحشی محافظت کنند، نقاشی دیواری شده بود. در ابتدا مجسمه‌های «"زندانیان" میکل‌آنژ» (که اکنون با کپی جایگزین شده‌اند) در آن قرار داشتند، مجسمه‌هایی که ابتدا برای مقبره پاپ ژولیوس دوم در نظر گرفته شده بودند. اتاق‌های دیگر غار شامل مجسمه معروف "«ونوس حمام»" اثر جامبولونیا و گروهی از "مجسمه‌های «پاریس و هلن»" اثر وینچنزو دِ روسی
از "مجسمه‌های «پاریس و هلن»" اثر وینچنزو دِ روسی مربوط به قرن هجدهم است. فواره نپتون. در دامنهٔ تپه بالای آمفی‌تئاتر، رمپی دوشاخه قرار دارد که به فوارهٔ نپتون منتهی می‌شود. ویژگی اصلی این فواره، حوضچه‌ای بزرگ با تندیسی برنزی از نپتون در مرکز آن است که توسط استولدو لورنزی در فاصلهٔ سال‌های ۱۵۶۵ تا ۱۵۶۸ ساخته شد. این فواره هم‌زمان با همتای مشهورتر خود، یعنی فوارهٔ نپتون اثر آمّاناتی، ساخته شد؛ فواره‌ای که در گوشهٔ کاخ وچّیو در میدان «پیازا دلا سینیوریا» در مرکز فلورانس قرار دارد. در بالاترین بخش دامنه، تندیس
فلورانس قرار دارد. در بالاترین بخش دامنه، تندیس «فراوانی» قرار گرفته است. در مجموع، این آثار به نظر می‌رسد اشاره‌ای به افسانه‌ای داشته باشند که در آن آتنا و نپتون برای دستیابی به مقام حامی آتن با یکدیگر رقابت می‌کنند. در آن افسانه، نپتون با سه‌شاخهٔ خود زمین را می‌کوبد و از آن آب می‌جوشد. فوارهٔ باکّینو. "فوارهٔ باکّینو" اثری مجسمه‌سازی متعلق به سال ۱۵۶۰ میلادی اثر والریو سیولی (۱۵۲۹–۱۵۹۹) است که شامل مجسمه‌ای به شکل دلقک کوتوله مشهور دربار کوزیمو اول د مدیچی، دوک بزرگ توسکانی، نانو مورگانته، است که از روی