payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داشت. در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۲، آن دو ازدواج کردند، اما ایوانسکا نام خانوادگی خود را تغییر نداد. در سال ۱۹۴۳، گرالوسکی همراه با ووادیسواف سیکورسکی در یک سقوط هوایی جنجالی در جبل الطارق جان باخت، اما این خبر از ایوانسکا پنهان شد. او در قیام ورشو در سال ۱۹۴۴ شرکت کرد و در پایان جنگ به عضویت مقاومت ضدکمونیستی مخفی درآمد. در سال ۱۹۴۵ به پوزنان نقل مکان کرد و به عنوان مدیر ادبی "" (صدای لهستان بزرگ) مشغول به کار شد. با افزایش دستگیری‌ها در جنبش زیرزمینی، ایوانسکا دستور خروج دریافت کرد. به لطف نفوذ یکی از عموهایش، او
خروج دریافت کرد. به لطف نفوذ یکی از عموهایش، او موفق به دریافت بورسیه تحصیلی برای ادامه تحصیل در ایالات متحده شد و در سال ۱۹۴۸ لهستان را ترک کرد. فعالیت‌های دانشگاهی. با ورود به ایالات متحده و داشتن مهارت ضعیف در زبان انگلیسی، ایوانسکا در تصمیم‌گیری برای درخواست پناهندگی مردد بود اما پس از هشدار دوستانش مبنی بر اینکه نام او در تحقیقات مطرح شده است، در نهایت درخواست پناهندگی داد. جلسات رسیدگی به پرونده‌اش در دوران مک‌کارتیسم سال‌ها به طول انجامید تا سرانجام پناهندگی وی پذیرفته شد. او در برنامه دکترای
پناهندگی وی پذیرفته شد. او در برنامه دکترای دانشگاه کلمبیا ثبت نام کرد، و در حالی که هنوز روی پایان‌نامه خود کار می‌کرد، در سال ۱۹۵۲ در گروه جامعه‌شناسی دانشگاه آتلانتا به تدریس پرداخت. این دانشگاه یکی از دانشگاه‌های سنتی سیاه‌پوستان در دوران جدایی نژادی در ایالات متحده آمریکا بود. ایوانسکا در این محیط احساس راحتی می‌کرد و در مورد شباهت‌های بین آزار سیاسی، مذهبی و نژادی در اروپا و شرایط ایالات متحده تدریس می‌کرد. پس از پایان قراردادش، پیشنهاد تدریس در کالج تالادگا در آلاباما را پذیرفت. در آنجا کو کلاکس کلن
در آلاباما را پذیرفت. در آنجا کو کلاکس کلن فعال بود و اعضای هیئت علمی و دانشجویان از تعامل با جامعه منع شده بودند. همچنین، بی‌خدایی او با کارکنان مذهبی دانشگاه در تضاد بود و در نتیجه قراردادش در سال ۱۹۵۴ تمدید نشد. ایوانسکا در تابستان همان سال به شیکاگو، ایلینوی نقل مکان کرد و در پروژه ملل اسلاوی، ابتکاری از دانشگاه ییل و پنتاگون برای حفظ فرهنگ چکسلواکی و لهستانی، مشغول به کار شد. در این دوران، با جغرافیدانی به نام فیلیپ واگنر آشنا شد که به دلیل کارش اغلب به مکزیک سفر می‌کرد. در حالی که در دانشگاه شیکاگو
به مکزیک سفر می‌کرد. در حالی که در دانشگاه شیکاگو فعالیت می‌کرد، برای تحلیل شرایط روستایی به واشینگتن رفت. در سال ۱۹۵۷، گزارش او که به انجمن انسان‌شناسی آمریکا ارائه شد، تفاوت‌های بین رفتار با کارگران فصلی مکزیکی و کشاورزان اروپایی را مقایسه کرد. او نتیجه گرفت که آمریکایی‌ها ارتباط تاریخی مشابهی با زمین ندارند و آن را صرفاً وسیله‌ای برای کسب سود می‌بینند. او در همان سال دکترای خود را تکمیل کرد، و با واگنر ازدواج کرد. با توجه به اینکه به دلیل وضعیت پناهندگی خود اجازه سفر نداشت، ایوانسکا شهروند ایالات متحده
خود اجازه سفر نداشت، ایوانسکا شهروند ایالات متحده آمریکا شد. در ادامه، او و واگنر به مکزیک سفر کردند و ایوانسکا که در آمریکا دچار رکود خلاقیت شده بود، مجدداً به نوشتن پرداخت. او تحت تأثیر فرهنگ مکزیک قرار گرفت و آن را سازگارتر با پیشینه اروپایی خود یافت.
یوزفا یوتیکو (; – ) فیزیولوژیست، روان‌شناس، مربی و پژوهشگر لهستانی بود. پس از تکمیل تحصیلات کارشناسی در دانشگاه ژنو، وارد دانشکده پزشکی دانشگاه آزاد بروکسل (۱۸۳۴–۱۹۶۹) شد و در سال ۱۸۹۶ دکترای پزشکی خود را از دانشگاه پاریس دریافت کرد. او یک مطب پزشکی در فرانسه افتتاح کرد اما دو سال بعد تصمیم گرفت که پژوهش را ترجیح می‌دهد و به بروکسل بازگشت. او به‌عنوان دستیار در مؤسسه فیزیولوژی سلووی فعالیت کرد و به تدریس و پژوهش دربارهٔ عضلات و سیستم عصبی پرداخت. یوتیکو که معتقد بود علم می‌تواند چالش‌های اجتماعی را حل کند،
بود علم می‌تواند چالش‌های اجتماعی را حل کند، دامنه تحقیقات خود را گسترش داد تا مطالعه کند که چگونه علم می‌تواند زندگی کارگران را بهبود بخشد و در عین حال باعث افزایش بهره‌وری صنعتی شود. این امر او را به تحقیق دربارهٔ کودکان سوق داد و بررسی کرد که چگونه امکانات آموزشی می‌توانند از روش‌های علمی برای بهینه‌سازی توانایی‌های دانش‌آموزان استفاده کنند. او از سال ۱۹۰۴ ریاست انجمن عصب‌شناسی بلژیک را بر عهده داشت و جوایز متعددی برای تحقیقات خود دریافت کرد، از جمله جایزه دسماث از آکادمی سلطنتی و امپراتوری بروکسل و
جایزه دسماث از آکادمی سلطنتی و امپراتوری بروکسل و جایزه دیودونه از آکادمی سلطنتی پزشکی بلژیک. علاوه بر این، او به‌طور مکرر توسط فرهنگستان علوم فرانسه مورد تقدیر قرار گرفت. در سال ۱۹۱۶، یوتیکو به‌عنوان استاد مدعو در کالج فرانسه منصوب شد و اولین زنی شد که در این مؤسسه تدریس کرد. پس از تأسیس جمهوری دوم لهستان در سال ۱۹۱۹، یوتیکو به لهستان بازگشت اما در یافتن شغل تمام‌وقت با مشکل مواجه شد. او در مؤسسه ملی تربیت معلم و مؤسسه ملی ناشنوایان ورشو تدریس کرد و بعداً تا زمان انحلال آن در سال ۱۹۲۶، مدیر مؤسسه تربیت
تا زمان انحلال آن در سال ۱۹۲۶، مدیر مؤسسه تربیت معلم شد. او به کار خود ادامه داد و در و دانشگاه آزاد لهستان تدریس کرد و همچنین به‌عنوان مشاور در کمیته‌های مختلف وزارت‌ها در زمینه اشتغال و آموزش خدمت کرد. در سال ۱۹۲۶، او درجه پسادکتری خود را از دانشکده پزشکی دانشگاه ورشو دریافت کرد، اما بیماری مانع از ادامه تحقیقاتش شد. او به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران سیستم آموزشی مدرن در لهستان شناخته می‌شود. اوایل زندگی. یوزفا فرانچیشکا یوتیکوونا در ۲۹ ژانویه ۱۸۶۶ در ، ناحیه ولوسک اسکویرا آویزد در استان کیف امپراتوری
ناحیه ولوسک اسکویرا آویزد در استان کیف امپراتوری روسیه (امروزه در شهرستان پوپیلنیا، استان ژیتومیر) به دنیا آمد. والدین او کارولینا (با نام خانوادگی ادرووانژ-کورژانسکا) و لوچیان یوتیکو بودند. خانواده‌اش که شامل یک خواهر به نام زوفیا و دو برادر به نام‌های میچیسواف و بود، از اشراف زمین‌دار نجیب‌زادگان لیتوانیایی و اعضای اینتلیجنتسیا لهستانی بودند. او و خواهر و برادرانش در یک املاک بزرگ خانوادگی رشد کردند، اما برای بهبود فرصت‌های آموزشی، خانواده در سال ۱۸۷۳ به ورشو نقل مکان کرد و ملک خود را در پوچویکی اجاره
ورشو نقل مکان کرد و ملک خود را در پوچویکی اجاره داد. یوتیکو تحصیلات خود را نزد مادرش و مادام پروزت، یک معلم خصوصی فرانسوی، آغاز کرد. در سال ۱۸۷۶، خانواده به خیابان اسمولنا، نزدیک مدرسه شبانه‌روزی سیرکوفسکا نقل مکان کرد. یوتیکو در این مدرسه ثبت‌نام کرد، اما تنها چند ماه در آنجا تحصیل کرد زیرا مادرش معتقد بود که آموزش علوم در این مدرسه کافی نیست. از آنجایی که تنها گزینه دیگر تحصیلی، ثبت‌نام در یک مدرسه دولتی بود که روسی‌سازی را الزامی می‌کرد، مادرش تدریس خصوصی او را با استادان لهستانی در خانه ترتیب داد. پس
او را با استادان لهستانی در خانه ترتیب داد. پس از هفت سال مطالعه، یوتیکو برای آزمون معلم خصوصی آماده شد. با اینکه او به چهار زبان مسلط بود و سایر امتحانات خود را با موفقیت گذراند، در آزمون زبان روسی رد شد. به‌جای تکرار آزمون، تصمیم گرفت تحصیلات خود را در خارج از کشور ادامه دهد، زیرا زنان از تحصیل در دانشگاه ورشو منع شده بودند. او ژنو را برای ادامه تحصیل انتخاب کرد، جایی که دایی مادری‌اش زیگمونت میلکوفسکی زندگی می‌کرد. یوتیکو در سال ۱۸۸۶ در دانشگاه ژنو در رشته علوم فیزیکی و زیستی ثبت‌نام کرد. زمانی که به
رشته علوم فیزیکی و زیستی ثبت‌نام کرد. زمانی که به سوئیس رسید، موهای خود را کوتاه کرد، لباس‌هایی با سبک مردانه‌تر پوشید و گفته می‌شد که سیگار می‌کشد. او با میشالینا استفانوفسکا، که معلم دبیرستان سابق بود، آشنا شد و با او هم رابطه‌ای شخصی و هم همکاری علمی برقرار کرد. پس از دو سال تحصیل، یوتیکو با مدرک کارشناسی علوم فارغ‌التحصیل شد و برای مدت کوتاهی به ورشو بازگشت. در سال ۱۸۸۹، او و خانواده‌اش به بروکسل نقل مکان کردند و یوتیکو در دانشکده پزشکی دانشگاه آزاد بروکسل (۱۸۳۴–۱۹۶۹) ثبت‌نام کرد. بیماری پدرش باعث شد
(۱۸۳۴–۱۹۶۹) ثبت‌نام کرد. بیماری پدرش باعث شد که خانواده در سال ۱۸۹۰ به ورشو بازگردد. اما یوتیکو با آن‌ها بازنگشت و در عوض به پاریس رفت، جایی که استفانوفسکا در حال تحصیل در رشته فیزیولوژی بود. چند ماه بعد، پدرش درگذشت و خانواده با خطر ورشکستگی مواجه شد. یوتیکو به‌طور موقت فرانسه را ترک کرد و به سن پترزبورگ رفت تا امور مالی خانواده را سر و سامان دهد. او توانست بخشی از سرمایه خانوادگی را نجات دهد و با سهم خود به پاریس بازگشت، جایی که با استفانوفسکا آپارتمانی اجاره کرد. او در رشته پزشکی زیر نظر شارل ریشه در
اجاره کرد. او در رشته پزشکی زیر نظر شارل ریشه در دانشگاه پاریس ثبت‌نام کرد و در سال ۱۸۹۶ دکترای پزشکی خود را دریافت کرد.``` حرفه. فرانسه و بلژیک. برای دو سال بعد، یوتیکو در پاریس به طبابت پرداخت، اما دریافت که از روال معمول پزشکی لذت نمی‌برد. در سال ۱۸۹۸، او پیشنهاد انتقال به بلژیک را پذیرفت و به عنوان دستیار در مؤسسه فیزیولوژی سولوی مشغول به کار شد. او همچنین در آزمایشگاه کازیمیر در دانشگاه جدید بروکسل به تدریس روان‌شناسی تجربی پرداخت. در سال ۱۹۰۳، او مدیر آزمایشگاه کازیمیر شد و به هدایتگری درآمد. او
مدیر آزمایشگاه کازیمیر شد و به هدایتگری درآمد. او مقالاتی در زمینه فیزیولوژی منتشر کرد و تحقیقات خود را دربارهٔ تأثیرات بی‌حسی از طریق اِتِر یا کلروفرم بر ماهیچه‌ها، اعصاب و دستگاه عصبی گسترش داد. یوتیکو علاقه ویژه‌ای به خستگی عضلانی و خستگی سیستم عصبی مرکزی داشت و به‌طور فزاینده‌ای روی روش‌های سنجش کمّی خستگی کار کرد. آثار علمی او با افتخارات بسیاری شناخته شد، از جمله دریافت مشترک جایزه «دسماث» آکادمی سلطنتی و امپراتوری بروکسل در سال ۱۹۰۰ با کازیمیر رادزیکوفسکی؛ جایزه «دیودونه» آکادمی سلطنتی پزشکی بلژیک
جایزه «دیودونه» آکادمی سلطنتی پزشکی بلژیک در سال ۱۹۰۱ با اشتفانوفسکا و جایزه جایزه مونتیون از فرهنگستان علوم فرانسه با ویکتور پاچون؛ و در سال ۱۹۰۳، دریافت جایزه «لالماند» از فرهنگستان علوم فرانسه و جایزه «مونیتون» با اشتفانوفسکا و رادزیکوفسکی. در سال ۱۹۰۴، یوتیکو رئیس انجمن عصب‌شناسی بلژیک شد و در سال بعد، ریاست کنگره این سازمان را در لیژ بر عهده گرفت. در سال ۱۹۰۶، اشتفانوفسکا پاریس را ترک کرد و به لهستان بازگشت تا مدیر یک دبیرستان دخترانه شود. یوتیکو به شدت با تصمیم او مخالفت کرد، اما اشتفانوفسکا از پژوهش
با تصمیم او مخالفت کرد، اما اشتفانوفسکا از پژوهش خسته شده و به تدریس بازگشته بود. او یوتیکو را که از او به عنوان "towarzyszka życia" (همراه زندگی) یاد می‌کرد، متقاعد کرد که از طریق نامه‌نگاری و ملاقات‌های دوره‌ای در ارتباط بمانند. یوتیکو، در حالی که همچنان به پژوهش‌های فیزیولوژیکی ادامه می‌داد، به تدریس روان‌شناسی تربیتی در سمینارهای آموزشی شارلروآ و مون (بلژیک) پرداخت. در سال ۱۹۰۸، او نشریه "Revue Psychologique" را تأسیس کرد و سردبیر آن شد، مجله‌ای که به بررسی پیشرفت‌های علمی در زمینه روان‌شناسی و آموزش
بررسی پیشرفت‌های علمی در زمینه روان‌شناسی و آموزش می‌پرداخت. از طریق این فعالیت‌ها، او با دانشمند جوان گرجی، واریا کیپیانی، که به عنوان دبیر مجله فعالیت می‌کرد، آشنا شد و همکاری خود را با او آغاز کرد. این دو زن پژوهش‌های مشترکی دربارهٔ گیاه‌خواری (انسان) انجام دادند، که هر دو به آن پایبند بودند، و در سال ۱۹۰۸ جایزه «ورنوآ» فرهنگستان ملی پزشکی را دریافت کردند. در سال ۱۹۱۱، یوتیکو کنگره بین‌المللی پدولوژی را در بروکسل سازماندهی و ریاست کرد. سال بعد، او دانشکده بین‌المللی پدولوژی بروکسل را تأسیس کرد و برنامه
بین‌المللی پدولوژی بروکسل را تأسیس کرد و برنامه درسی آن را توسعه داد. کیپیانی به عنوان دستیار آزمایشگاه در این دانشکده مشغول به کار شد. با آگاهی از کارهای یوتیکو، ماریا ژگژفسکا در سال ۱۹۱۳ برای تحصیل به بروکسل آمد. یوتیکو، که تا جنگ جهانی اول رهبری دانشکده را بر عهده داشت، مربی ژگژفسکا شد و تأثیر مهمی بر توسعه علمی او گذاشت. در سال ۱۹۱۶، یوتیکو به عنوان استاد مدعو در کالج دو فرانس منصوب شد. این انتصاب اولین باری بود که زنی اجازه تدریس در این مؤسسه ۳۸۶ ساله را پیدا می‌کرد. نخستین سخنرانی او در ۲۴ ژانویه
را پیدا می‌کرد. نخستین سخنرانی او در ۲۴ ژانویه ۱۹۱۶ ارائه شد. او همچنین در دانشگاه پاریس و در سال ۱۹۱۸ در دانشگاه لیون تدریس کرد. او در سال ۱۹۱۶ جایزه «گانیه» و در ۱۹۱۸ جایزه «بلیون» را از فرهنگستان علوم فرانسه دریافت کرد.
کنستنس کیس (; – ) دانشمند تغذیه و رژیم‌شناس آمریکایی بود. کیز سه سال به‌عنوان معلم مدرسه عمومی کار کرد و سپس برخلاف نقش جنسیتی مرسوم زمان خود، مدرک کارشناسی ارشد و دکتری را از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن دریافت کرد. در طول ۳۰ سال فعالیت حرفه‌ای خود در دانشگاه نبراسکا-لینکلن، کیز در زمینه بیوشیمی تغذیه تحقیق کرد. او با انجام تحقیقات موضوعی انسانی، روابط بین مواد معدنی، پروتئین‌ها و فیبر غذایی را بررسی کرد. یافته‌های او منجر به پیشرفت در درک متابولیسم مس و پروتئین در انسان شد. کیز جوایزی از جمله جایزه بوردن را
در انسان شد. کیز جوایزی از جمله جایزه بوردن را دریافت کرد و عضو کالج تغذیه آمریکا بود. او همچنین یک فمینیست و عضو سازمان ملی زنان و اتحادیه اقدام برای برابری زنان بود. کیز سه ماه پس از تشخیص سرطان رحم درگذشت. اوایل زندگی و تحصیلات. کیز در ۱۳ دسامبر ۱۹۳۴ در بلو ریور، ویسکانسین متولد شد. مادرش معلم و پدرش سرپرست سیستم مدارس بود. خانواده او، شامل کیز و سه خواهرش کوزت، کامیلا و کارولین به مزرعه‌ای در پلتیویل، ویسکانسین نقل مکان کردند. کیز در دبیرستان پلاتویل شاگرد ممتاز شد. او در کالج ایالتی ویسکانسین، پلاتویل
ممتاز شد. او در کالج ایالتی ویسکانسین، پلاتویل تحصیل کرد و بورسیه Regents Fellowship و دیگر افتخارات علمی را دریافت کرد. در سال ۱۹۵۵، مدرک کارشناسی در رشته انگلیسی را با گرایش‌های فرعی در تاریخ، جغرافیا، علوم کتابداری و اطلاع‌رسانی و اقتصاد خانه دریافت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، کیز به مدت سه سال به تدریس در مدارس عمومی پرداخت. در این مدت، او متوجه شد که به دلیل نقش جنسیتی سنتی به تدریس روی آورده است. او برای تحصیلات تکمیلی پس‌انداز کرد و در حین تدریس، بدن انسان را مطالعه کرد. کیز در سال ۱۹۶۰ مدرک کارشناسی
را مطالعه کرد. کیز در سال ۱۹۶۰ مدرک کارشناسی ارشد در رشته تغذیه و مواد غذایی و در سال ۱۹۶۳ دکترای خود را در خوراک انسان و فیزیولوژی پزشکی از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن دریافت کرد. پایان‌نامه کارشناسی ارشد او با عنوان «مطالعاتی در دفع نیتروژن ادراری» بود. رساله دکترای او با عنوان «تأثیر نسبت اسید آمینه ضروری به غیرضروری در انسان بالغ و موش» بود. حرفه. پس از دریافت دکترا، کیز در سال ۱۹۶۳ به‌عنوان استادیار در گروه غذا و تغذیه دانشگاه نبراسکا-لینکلن مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۶۵ دانشیار و در ۱۹۶۸ استاد تمام شد.
او در سال ۱۹۶۵ دانشیار و در ۱۹۶۸ استاد تمام شد. تحقیقات او بر بیوشیمی تغذیه متمرکز بود. کیز نویسنده‌ای پرکار بود. اولین مقاله خود را در سال ۱۹۶۵ در "مجله تغذیه" منتشر کرد. او سیزده مقاله در این ژورنال و مقالات دیگری در "مجله آمریکایی تغذیه بالینی", "مجموعه مقالات فدراسیون" و "مجله کالج آمریکایی تغذیه" منتشر کرد. او بیش از ۱۰۰ مقاله علمی هم‌تراز و چندین کتاب و فصل در مورد مواد معدنی و پروتئین‌های گیاهی نوشت. کیز کنفرانس‌های ملی مرتبط با آهن، کلسیم و مس را سازماندهی و بعداً تک‌نگاری‌هایی از این کنفرانس‌ها را
و بعداً تک‌نگاری‌هایی از این کنفرانس‌ها را ویرایش کرد. در سال ۱۹۷۴، او ۷۰٪ وقت خود را به تحقیق در ایستگاه تحقیقاتی UNL اختصاص داد و باقی را صرف تدریس دروس تغذیه کرد. او در مسائل زنان نیز فعال بود و به‌عنوان هماهنگ‌کننده کلاس «زنان در جامعه معاصر» در UNL خدمت کرد. او مشاور مرکز منابع زنان UNL و گروه اقدام زنان دانشگاهی بود. کیز بر این باور بود که درک تبعیض ناخودآگاه علیه زنان در محیط‌های دانشگاهی دشوار است و زنان در رشته اقتصاد خانه معمولاً جدی گرفته نمی‌شوند. در سال ۱۹۸۷، کیز جایزه استاد مدعو برجسته را از
در سال ۱۹۸۷، کیز جایزه استاد مدعو برجسته را از وزارت بهداشت جمهوری خلق چین دریافت کرد و با دانشگاه شاندونگ همکاری کرد. او روش‌شناسی مطالعات متابولیسم انسانی را آموزش داد و دانشجویان چینی را برای تحصیل در ایالات متحده جذب کرد.
دوریس مک‌کینون (; – ) جانورشناس و دانشگاهی اسکاتلندی بود. حوزه تحقیقاتی او پروتوزوآهای انگلی بود. در سال ۱۹۲۷، او به عنوان رئیس گروه جانورشناسی در کینگز کالج لندن منصوب شد و اولین زنی بود که در این کالج به این مقام دست یافت. زندگی‌نامه. دوریس لیوینگستون مکینون در ۳۰ سپتامبر ۱۸۸۳ در ابردین، اسکاتلند متولد شد. پدرش، لاکلان مکینون، وکیل دادگستری و کنسولگر فرانسه و بلژیک بود. او در اوقات فراغت خود به عنوان یک دانشمند آماتور به گیاه‌شناسی، پرنده‌شناسی و اخترشناسی علاقه داشت. مادرش، تئودورا تامپسون مکینون، نوه
علاقه داشت. مادرش، تئودورا تامپسون مکینون، نوه جورج تامپسون (کشتی‌دار)، یک «خانه زنان» را برای زنان بیکار تأسیس و مدیریت می‌کرد. مکینون دارای سه خواهر و برادر بود. یکی از خواهرانش سایه‌نماکار بود و دیگری، لیلیاس مکینون، پیانیست کنسرت بود. یکی از برادرانش نویسنده بود. با تشویق زمین‌شناس و دیرینه‌شناس ماریا گوردون، مکینون در دانشگاه ابردین در رشته‌های گیاه‌شناسی و زمین‌شناسی تحصیل کرد. او در سال ۱۹۰۶ با دریافت مدرک BSc با درجه ممتاز فارغ‌التحصیل شد. مکینون موفق به دریافت «بورسیه کارنگی» شد که به او این امکان
به دریافت «بورسیه کارنگی» شد که به او این امکان را داد تا یک سال زیر نظر ریچارد هرتویگ در مونیخ تحصیل کند. سپس، تحت نظر میلانو ولس در ایستگاه زیست‌شناسی روسکوف در فرانسه تحقیق کرد و بعداً به آزمایشگاه کوئیک در دانشگاه کمبریج، تحت نظر جورج ناتال، منتقل شد. مکینون در سال ۱۹۰۸ به آبردین بازگشت و به عنوان دستیار جان آرتور تامسون در دانشگاه آبردین کار کرد. در سال ۱۹۰۹، به عنوان دستیار دارسی ونتوورث تامپسون در دانشگاه داندی مشغول به کار شد. در همین زمان، پایان‌نامه دکترای خود با عنوان «مطالعاتی بر روی پروتوزوآ»
دکترای خود با عنوان «مطالعاتی بر روی پروتوزوآ» را در سال ۱۹۱۴ به دانشگاه آبردین ارائه کرد و موفق به دریافت دکترای علوم شد. دوران جنگ و تدریس. در طول جنگ جهانی اول، مکینون به بیمارستان‌های نظامی در لیورپول و ساوت‌همپتون پیوست و با استفاده از دانش خود در آغازی‌شناسی به تشخیص آمیبیاز و سایر عفونت‌ها برای دفتر جنگ کمک کرد. در سال ۱۹۱۹، مکینون به عنوان مدرس در کینگز کالج لندن زیر نظر آرتور دندی مشغول به کار شد. دو سال بعد، به مقام Reader ارتقا یافت. در سال ۱۹۲۷، با استعفای جولیان هاکسلی از سمت رئیس گروه
۱۹۲۷، با استعفای جولیان هاکسلی از سمت رئیس گروه جانورشناسی، مکینون این نقش را بر عهده گرفت و عنوان «استاد» را نیز کسب کرد. این امر او را به اولین زن دارنده مقام استاد در کینگز کالج تبدیل کرد. پس از بازنشستگی در سال ۱۹۴۹، مکینون به نگارش کتاب «مقدمه‌ای بر مطالعه پروتوزوآ» پرداخت. اما قبل از انتشار آن دچار بیماری شد و در ۱۰ سپتامبر ۱۹۵۶ بر اثر سکته درگذشت. کتاب او توسط R. S. J. Hawes تکمیل و ویرایش شد. کارها. بین ماه مه ۱۹۱۷ و می ۱۹۱۸، مکینون در بیمارستان دانشگاه جنگ در ساوت‌همپتون با ویلیام فلچر از سپاه
دانشگاه جنگ در ساوت‌همپتون با ویلیام فلچر از سپاه پزشکی ارتش سلطنتی همکاری کرد و بر تشخیص و درمان اسهال خونی تمرکز داشت. این دو محقق بر روی دو گونه از "Shigella dysenteriae" که توسط سایمون فلکسنر و کیوشی شیگا شناسایی شده بودند، تحقیق کردند. آن‌ها کشف کردند که باسیل فلکسنر می‌تواند به دوره‌های نهفتگی برود و تا چهار تا پنج هفته غیرقابل تشخیص باشد، که این امر تشخیص پایان ناقل بودن فرد را بسیار دشوار می‌کرد. آن‌ها همچنین دریافتند که مردانی که ناقل باسیل شیگا بودند، به افسردگی دچار شده و دیگر برای خدمت نظامی
بودند، به افسردگی دچار شده و دیگر برای خدمت نظامی مناسب نبودند. مکینون بیش از ۴۰ مقاله علمی منتشر کرد، که عمدتاً دربارهٔ گونه‌های انگل در آغازیان (به‌ویژه تاژک‌داران و هاگ‌داران) بود. او به دلیل مهارت خود در تدریس، که از زمان فعالیتش در کالج دانشگاهی داندی شناخته شده بود، شهرت داشت. مکینون سخنرانی‌هایی برای مدارس و کنفرانس‌های متعدد ارائه داد و به داشتن این ویژگی معروف بود که طی ۳۰ سال تدریس، هیچ‌گاه یک سخنرانی را تکرار نکرد. این سخنرانی‌ها شامل مباحثی دربارهٔ بیماری‌های منتقل‌شده توسط مگس‌ها و اهمیت
دربارهٔ بیماری‌های منتقل‌شده توسط مگس‌ها و اهمیت بهداشت و پیشگیری از تکثیر مگس‌ها در جلوگیری از شیوع حصبه بود. او همچنین یک مرکز تحقیقاتی در زمینه آغازی‌شناسی تأسیس کرد که تنها مرکز تحقیقاتی غیرپزشکی در این حوزه در بریتانیا بود. تقدیر و افتخارات. در دهه ۱۹۳۰، دو سرده از آغازیان، "دوریسا" و "دوریسیلا"، به افتخار مکینون نام‌گذاری شدند. در سال ۱۹۴۳، به مناسبت پنجاهمین سال پذیرش زنان در دانشگاه آبردین، مکینون به همراه دو زن دیگر دکترای افتخاری LLD دریافت کرد. هنگامی که مکینون در سال ۱۹۴۹ بازنشسته شد، به‌عنوان
که مکینون در سال ۱۹۴۹ بازنشسته شد، به‌عنوان عضو بازنشستگی افتخاری کالج کینگز انتخاب شد. او همچنین عضو انجمن لینه‌ای‌های لندن بود و در شورای آن خدمت کرد.
استر میریام زیمر لدربرگ (; – ) میکروبیولوژیست آمریکایی و پیشگام در ژنتیک میکروبی بود. او ویروس باکتریایی فاژ لاندا و عامل باروری F را کشف کرد، اولین اجرای پلیت‌گذاری تکراری را طراحی کرد و درک انتقال ژن‌ها بین باکتری‌ها را از طریق ترارسانی توسعه داد. لدربرگ همچنین مرکز مرجع پلاسمید را در دانشگاه استنفورد بنیان‌گذاری و مدیریت کرد، جایی که انواع مختلف پلاسمید را، از جمله آن‌هایی که کدگذاری مقاومت آنتی‌بیوتیکی، مقاومت به فلزات سنگین، ویریولانس، هم‌یوغی باکتریایی، کولیسین‌ها، عناصر جابه‌جا شونده و سایر عوامل
کولیسین‌ها، عناصر جابه‌جا شونده و سایر عوامل ناشناخته را انجام می‌دادند، حفظ، نام‌گذاری و توزیع می‌کرد. به عنوان زنی در حوزه‌ای مردسالار و همسر برنده جایزه نوبل جاشوآ لدربرگ، استر لدربرگ برای به رسمیت شناخته شدن حرفه‌ای تلاش کرد. با وجود کشفیات اساسی او در زمینه میکروبیولوژی، هیچ‌گاه موقعیت تدریس رسمی در دانشگاه به او پیشنهاد نشد. کتاب‌های درسی اغلب کار او را نادیده می‌گیرند و دستاوردهایش را به همسرش نسبت می‌دهند. سال‌های اولیه. استر میریام زیمر نخستین فرزند از دو فرزند خانواده‌ای با پیشینه یهودیت ارتدکس
از دو فرزند خانواده‌ای با پیشینه یهودیت ارتدکس در برانکس نیویورک بود. پدرش دیوید زیمر، مهاجری از رومانی بود که یک چاپخانه را اداره می‌کرد، و مادرش پولین گلر زیمر بود. برادرش، بنجامین زیمر، در سال ۱۹۲۳ متولد شد. زیمر در دوران رکود بزرگ بزرگ شد و اغلب ناهارش تکه‌ای نان با آب گوجه‌فرنگی فشرده بود. او زبان عبری را یادگرفت و از این مهارت برای اجرای آیین‌های پسح استفاده می‌کرد. زیمر در دبیرستان ایواندر چایلدز در برانکس تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۸ در سن ۱۵ سالگی فارغ‌التحصیل شد. او بورس تحصیلی برای حضور در کالج هانتر
شد. او بورس تحصیلی برای حضور در کالج هانتر نیویورک دریافت کرد. در ابتدا علاقه‌مند به ادبیات یا زبان فرانسوی بود، اما برخلاف توصیه معلمانش، که معتقد بودند زنان در رشته‌های علمی موفقیت کمتری دارند، به بیوشیمی تغییر رشته داد. او به عنوان دستیار تحقیقاتی در باغ گیاه‌شناسی نیویورک کار کرد و بر روی "Neurospora crassa" با آسیب‌شناس گیاهی برنارد اوگیلوی داج پژوهش کرد. در سال ۱۹۴۲، در سن ۱۹ سالگی، با مدرک ژنتیک و درجه "cum laude" فارغ‌التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی، زیمر به عنوان دستیار تحقیقاتی الکساندر هالندر در
زیمر به عنوان دستیار تحقیقاتی الکساندر هالندر در بنیاد کارنگی برای علوم (بعداً آزمایشگاه کولد اسپرینگ هاربر) کار کرد و تحقیقات خود را روی "N. crassa" ادامه داد. مشارکت‌ها در میکروبیولوژی و ژنتیک. لدربرگ بیشتر دهه ۱۹۵۰ را در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن سپری کرد. او در این دانشگاه فاژ لاندا را کشف کرد، اولین اجرای موفقیت‌آمیز پلیت‌گذاری تکراری را توسعه داد و مکانیسم‌های ژنتیکی ترارسانی را بررسی کرد. این کشفیات، پایه‌های بسیاری از مطالعات ژنتیکی در نیمه دوم قرن بیستم را شکل دادند. λ فاژ. استر لدربرگ اولین فردی
بیستم را شکل دادند. λ فاژ. استر لدربرگ اولین فردی بود که λ فاژ را جداسازی کرد. او ابتدا این کشف را در سال ۱۹۵۱، زمانی که دانشجوی دکتری بود، گزارش کرد و سپس در مقاله‌ای در سال ۱۹۵۳ در مجله "Genetics" توضیح مفصلی از آن ارائه داد. او در حال کار با یک سویه K12 از "E. coli" بود که با نور فرابنفش جهش‌زایی شده بود. زمانی که او مخلوطی از سویه جهش‌یافته و سویه والد K12 را روی یک پلیت آگار کشت داد، مشاهده کرد که پلاک‌هایی ظاهر شدند، که مشخص بود ناشی از عفونت باکتریوفاژها هستند. منبع این باکتریوفاژ سویه والد K12 بود.
هستند. منبع این باکتریوفاژ سویه والد K12 بود. تابش UV باعث «درمان» باکتریوفاژ از سویه جهش‌یافته شده بود، که آن را نسبت به عفونت توسط همان باکتریوفاژی که سویه والد تولید می‌کرد، حساس کرده بود. این باکتریوفاژ به نام λ نام‌گذاری شد. مطالعات او نشان داد که λ دارای دو مسیر تکثیر است: یکی مسیر معمولی که در آن فاژ به سرعت خود را تکثیر کرده و در نهایت سلول میزبان "E. coli" را ترک می‌کند، و دیگری مسیر جایگزین که در آن فاژ به‌طور خاموش درون "E. coli" باقی می‌ماند و به عنوان یک نشانگر ژنتیکی عمل می‌کند. استر و جاشوا
عنوان یک نشانگر ژنتیکی عمل می‌کند. استر و جاشوا لدربرگ نشان دادند که λ، در شکل خاموش خود، به لحاظ ژنتیکی در نزدیکی ژن‌های "E. coli" که برای متابولیسم گالاکتوز ("gal") مورد نیاز هستند، نقشه‌یابی می‌شود. آن‌ها پیشنهاد کردند که ماده ژنتیکی λ به‌طور فیزیکی درون کروموزوم باکتری در کنار ژن‌های "gal" ادغام شده و همراه با DNA میزبان همانندسازی می‌شود. زمانی که پروفاژ بعداً از میزبان جدا شود، باید خود را از DNA میزبان جدا کند. گاهی، DNA فاژ که جدا می‌شود، شامل قطعاتی از DNA میزبان نیز هست، که می‌تواند توسط فاژ به
از DNA میزبان نیز هست، که می‌تواند توسط فاژ به یک میزبان جدید وارد شود. این فرایند ترارسانی (ژنتیک) نام دارد. پس از انتشار مطالعات او در مورد λ در طول چندین سال، لدربرگ یافته‌های خود را در کنفرانس‌های بین‌المللی ارائه کرد. در سال ۱۹۵۷، او در سمپوزیوم ژنتیک باکتریایی و ویروسی در کانبرا، استرالیا، دربارهٔ لیزوژنی λ و ترارسانی تخصصی سخنرانی کرد. در سال ۱۹۵۸، او یافته‌های خود در مورد نقشه‌برداری ساختاری-جزئی از جایگاه "gal" را در دهمین کنگره بین‌المللی ژنتیک در مونترآل، کانادا ارائه داد.
ساوتورث و هاوز () اولین استودیوی عکاسی در بوستون در سال‌های ۱۸۴۳-۱۸۶۳ بود. شرکای آن، آلبرت ساندز ساوثورث (۱۸۱۱-۱۸۹۴) و جوزایا جاسون هاوز (۱۸۰۸-۱۹۰۱) بود. آنها به عنوان اولین استادان بزرگ عکاس آمریکایی مورد ستایش قرار گرفته‌اند که کارشان پرتره‌های عکاسی را به سطح هنرهای زیبا ارتقا داد. آثار عکاسی آنها در هر کتاب و مجموعه اصلی عکاسی اولیه آمریکا برجسته است. ساوتورث و هاوز تقریباً به طور انحصاری در فرآیند داگرئوتیپ کار کرد. تاریخچه. پرتره‌های شخصی و عمومی. در طول ۲۰ سال همکاری خود، ساوتورث و هاوز به جامعه
در طول ۲۰ سال همکاری خود، ساوتورث و هاوز به جامعه بوستون و افراد مشهور خدمات ارائه می‌دادند. مستندسازی بیهوشی جراحی. در غروب ۳۰ سپتامبر ۱۸۴۶، آقای ایبن فراست، که از درد دندان شدید رنج می‌برد، با دکتر ویلیام توماس گرین مورتون، دندانپزشک در شماره ۱۹ ترمونت رو، بوستون تماس گرفت. دکتر مورتون اکسید نیتروژن تجویز کرد و دندان را کشید. با درک اهمیت تاریخی معرفی اتریزاسیون در یک محیط بیمارستانی، شرکت عکاسی ساوتورث و هاوز مأمور شد تا چندین عمل جراحی اتر را پس از عمل ابوت عکاسی و ضبط کند. گفته می‌شود که هاوز از دیدن
ابوت عکاسی و ضبط کند. گفته می‌شود که هاوز از دیدن خون بیمار شد و نتوانست اولین جلسه عکس برنامه‌ریزی شده را کامل کند. او موفق شد از سه عمل جراحی عکاسی کند.
رادن آجنک کورنیانینگرات سستراویناتا (; – ) که بیشتر با نام کورنیانینگرات شناخته می‌شود، یک مربی اندونزیایی و از پیشگامان برنامه درسی کشور برای آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی بود. او از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۶ معاون مدیر بازرسی زبان انگلیسی اندونزی، یکی از شاخه‌های وزارت آموزش و فرهنگ بود. بعدها، او به عنوان رئیس دپارتمان مطالعات انگلیسی در دانشگاه اندونزی خدمت کرد. کورنیانینگرات که در خانواده‌ای اشرافی از مردم سوندانی به دنیا آمده بود—پدرش حاکم کیامیس در جاوه غربی (که در آن زمان بخشی از مستعمره هند شرقی