payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آغاز شد. در آن تاریخ، نیروهای ایتالیایی بخشی از ترنتینو را اشغال کرده بودند و دولت ایتالیا نگران حفظ کنترل بر این قلمرو بود. بیسمارک با این امر مخالفت کرد و ادعا کرد که پیشنهاد فرانسه برای تمامیت امپراتوری اتریش به استثنای ونتو را پذیرفته است. سپس وزیر امور خارجه ایتالیا، امیلیو ویسکونتی ونوستا، آتش‌بس را به امید یک پیروزی محلی که به او اجازه دهد ترنتینو را حفظ کند، به حالت تعلیق درآورد. با این حال، ایتالیا که با امضای مقدمات صلح بین اتریش و پروس در ۲۶ ژوئیه مواجه شد، در ۲۹ ژوئیه شرایط خود را برای فرانسه،
مواجه شد، در ۲۹ ژوئیه شرایط خود را برای فرانسه، قدرت میانجی، ارسال کرد. اتریش از واگذاری هر چیزی غیر از ونتو خودداری کرد و پروس از ادامه جنگ در کنار ایتالیا امتناع ورزید. سپس نیروهای ایتالیایی در ترنتینو به فرماندهی گاریبالدی و مدیچی فراخوانده شدند و در ۱۲ اوت، در کورمونس، آتش‌بس نهایی بین ایتالیا و اتریش منعقد شد و در ۳ اکتبر با صلح وین دنبال شد. این امر واگذاری تنها ونتو به ایتالیا از طریق فرانسه را قطعی کرد. سومین جنگ استقلال و به همراه آن اتحاد ایتالیا-پروس به پایان رسید.
قصر دوکال (مانتووا) (ایتالیایی: "Palazzo Ducale di Mantova") مجموعه‌ای درباری و موزه‌ای در قلب مانتووا است که طی سده‌های ۱۳ تا ۱۸ میلادی گسترش یافت. این مجموعه با بیش از ۵۰۰ اتاق، هفت باغ و هشت حیاط و مجموعه‌ای نزدیک به ۱۰۰۰ فضا، یکی از وسیع‌ترین دربارهای رنسانسی اروپا و «بزرگ‌ترین مجموعهٔ موزه‌ای معماری» در ایتالیا به‌شمار می‌رود. این بنا بخشی از سایت مانتووا و سابیونه‌تا در فهرست میراث جهانی یونسکو است. تاریخچه. نخستین هسته‌های کاخ در اواخر سدهٔ سیزدهم، هنگام فرمانروایی بوناكولزی، بنیان نهاده شد. از ۱۳۲۸،
فرمانروایی بوناكولزی، بنیان نهاده شد. از ۱۳۲۸، با تسلط خاندان گونزاگا، گسترش و یکپارچه‌سازی بدنه‌های پراکنده آغاز شد و مجموعه با گذرگاه‌های سرپوشیده، پل‌ها، حیاط‌ها و باغ‌ها به ساختاری پیوسته بدل شد. در میانهٔ سدهٔ پانزدهم، آندره‌آ مانتنیا شاهکار «اتاق عروسان (Camera degli Sposi)» را میان سال‌های ۱۴۶۵ تا ۱۴۷۴ در کاستلو دی سان‌جورجو آفرید که از قله‌های هنر رنسانس به‌شمار می‌رود. در سدهٔ شانزدهم، معمارانی چون جولیو رومانو و جووانی باتیستا برتانی بخش‌های نو مانند كورته نووا و راهروهای پیوندی را ساختند و
نو مانند كورته نووا و راهروهای پیوندی را ساختند و کلیسای درباری باسیلیکای پالانتین سانتا باربارا (۱۵۶۲–۱۵۷۲) نیز به فرمان گولیلمو گونزاگا بنا شد و با دالان‌های سرپوشیده به کاخ متصل گردید. در ۱۶۳۰، یغمای مانتووا به پراکندگی بسیاری از منقولات انجامید. در قرون پسین، دوره‌هایی از کاربری‌های نظامی بر کاخ حاکم شد و از اواخر قرن نوزدهم مسیر تبدیل مجموعه به موزهٔ دولتی آغاز گردید. در زمین‌لرزه‌های امیلیا ۲۰۱۲ بخش‌هایی آسیب دید و «اتاق عروسان» بسته شد؛ این اتاق از ۳ آوریل ۲۰۱۵ دوباره به روی عموم گشوده شد. ساختار و
آوریل ۲۰۱۵ دوباره به روی عموم گشوده شد. ساختار و اجزا. کورته وچیا (Corte Vecchia). کورته وچیا قدیمی‌ترین هستهٔ قصر است؛ شامل "پلازو دل کاپیتانو" با تالار مرتفعِ ۶۷×۱۵ متر (محل شورای مانتووا در ۱۴۵۹) و "ماگنا دوموس" با ایوان‌های رو به پیاتزا سوردلّو. سالن پیزانلو (Sala del Pisanello): چرخهٔ آرتوری (۱۴۳۳–۱۴۳۷). آپارتمان ایزابلا دِسته: استودیولو، گروتا و باغ پنهان (۱۵۲۲). روایت فضایی کورته وچیا. بازدیدکننده از رواق‌های رو به میدان سوردلو وارد دهلیزی کشیده می‌شود که با قوس‌های متوالی به «حیاط داخلی» گشوده
می‌شود که با قوس‌های متوالی به «حیاط داخلی» گشوده می‌شود. از این نقطه دو مسیر اصلی شکل می‌گیرد: محور شمالی که به حلقهٔ تالارهای تشریفاتی، سالن پیزانلو و اتاق‌های پذیرایی ختم می‌شود و محور جنوبی که به آپارتمان‌های خصوصی، باغ‌های کوچک و فضاهای خدماتی راه دارد. کف‌فرش آجری چهارگوش، درگاه‌های سنگ ورونا و تیرریزی‌های چوب شاه‌بلوط، خوانشی یکدست از مصالح بومی ارائه می‌کنند. در مرمت‌های قرن بیستم، برای حفظ اصالت، تقویت‌های فلزی در ضخامت دیوارها پنهان شد تا بیان سازه‌ای تاریخی آسیب نبیند. سالن پیزانلو با چرخهٔ
سازه‌ای تاریخی آسیب نبیند. سالن پیزانلو با چرخهٔ پهلوانی و اسطوره‌های آرتوری (۱۴۳۳–۱۴۳۷) یکی از کمیاب‌ترین روایت‌های شوالیه‌گری در دربارهای ایتالیاست. صف‌آرایی سواران زره‌پوش، پرچم‌های افشان، حیوانات افسانه‌ای و پرندگان کمیاب در حاشیه‌ها، جهانی خیالین را با نظم تشریفاتی دربار درمی‌آمیزد. بخش‌هایی از لایهٔ نقاشی در سده‌های بعد زیر سفیدکاری پنهان شد، اما کاوش‌ها و پاک‌سازی‌های اخیر خوانایی صحنه‌ها را بهبود داده است. آپارتمان ایزابلا دِسته با استودیولو، گروتا و باغ پنهان، نمونهٔ الگوییِ فضاهای زنانهٔ رنسانسی
و باغ پنهان، نمونهٔ الگوییِ فضاهای زنانهٔ رنسانسی است؛ جایی برای گردآوری اشیای کمیاب، عتیقات، تابلوها و سازها و نیز گفت‌وگوهای فرهنگی. چوب‌کاری‌ها و کمدهای توکار با نقوش گیاهی و جانوری و پارچه‌های دیواری نفیس، این مجموعه را به نمایشگاهی شخصی بدل می‌کرد. دوموس نُوآ (Domus Nova). ساختهٔ لوکا فانچلی و بازآرایی‌شده در عهد آنتونیو ماریا ویانی. سالن هودج، سالن هزارتو با شعار «"Forse sì, forse no"»، سالن بوتهٔ آزمایش. در دوموس نُوآ، نظم تناسبیِ باززاد در قاب‌بندی پنجره‌ها و ریتم نما خوانا است. "سالن هزارتو" با
پنجره‌ها و ریتم نما خوانا است. "سالن هزارتو" با سقف چوبی کنده‌کاری‌شده، طرح هزارتوی مرکزی و شعار «شاید آری، شاید نه»، نوعی «آزمون تشریفات» را القا می‌کند؛ میهمان، مسیری نمادین را طی می‌کند تا به تالار اصلی برسد. "سالن هودج" با روایت یودیت و هولوفرن، و "سالن بوتهٔ آزمایش" با شومینهٔ عظیم سنگی، دو قطب «عدالت» و «معرفت» را تداعی می‌کنند. آپارتمان‌های الئونورا مدیچی/فردیناندو با اتاق‌هایی موضوع‌مند (شهرها، چهار عنصر، مناظر) برای رژهٔ هدایای دیپلماتیک به‌کار می‌رفتند. كورته نووا (Corte Nuova). سالن مَنتو
می‌رفتند. كورته نووا (Corte Nuova). سالن مَنتو (۱۵۳۸–۱۵۳۹) دربارهٔ مِنتو و اوکنوس؛ آپارتمان دگردیسی‌ها (۱۶۱۶) به طراحی ویانی؛ لا روسیتکا/گالری نمایش (طول ۶۴ متر)؛ راهروی سانتا باربارا (۱۵۸۰)؛ شکلّهٔ اِنیاس (۱۵۴۹). "سالن مَنتو" پس از مرمت‌های اخیر به‌طور کامل بازدیدپذیر است. در کورته نووا، "گالری نمایش" با طول ۶۴ متر، برای نمایش تندیس‌ها، تابلوها و مجموعه‌های موقتی استفاده می‌شد. "راهروی سانتا باربارا" حلقهٔ حرکت آیینی میان کاخ و کلیسا را ممکن می‌کرد؛ قوس‌های نیم‌دایره‌ای و نورگیری طولی آن، حس حرکت دسته‌های
نیم‌دایره‌ای و نورگیری طولی آن، حس حرکت دسته‌های تشریفاتی را تشدید می‌کند. "شکلّهٔ اِنیاس" با نقش‌برجسته‌های اسطوره‌ای، یادآور روایت‌های بنیادین روم است و در پیوند با مشروعیت سیاسی گونزاگاها خوانده می‌شود. باسیلیکای پالانتین سانتا باربارا. ساختهٔ ۱۵۶۲–۱۵۷۲؛ محل آیین‌های درباری و ارگ تاریخی خاندان آنتگناتی. کاستلو دی سان‌جورجو (Castello di San Giorgio). ساختهٔ ۱۳۹۵–۱۴۰۶ با چهار برج گوشه‌ای و خندق پیرامون؛ جایگاه اتاق عروسان اثر مانتنیا (۱۴۶۵–۱۴۷۴). باغ‌ها و حیاط‌ها. حیاط سوارخانه (Cavallerizza):
باغ‌ها و حیاط‌ها. حیاط سوارخانه (Cavallerizza): یکپارچه‌سازی ۱۵۵۶؛ میدان نمایش‌های سواره. باغ داروگان (Giardino dei Semplici): بازچینی ۱۶۰۳ به‌دست راهب زنوبیو بوکی؛ باغ داروشناسی با کرت‌بندی هندسی. باغ معلق (Giardino Pensile): ساختهٔ اواخر قرن شانزدهم بر سکوی ۱۲ متری؛ چشم‌انداز دریاچه؛ در دورهٔ اتریشی‌ها افزوده شدن کافه‌هاوس به طراحی آنتونیو گالی بیبیه‌نا. باغ پنهان (Giardino Segreto): مرتبط با آپارتمان ایزابلا دِسته (۱۵۲۲). توصیف تکمیلی باغ‌ها. باغ داروگان. کرت‌بندی الفبایی و براساس خواص گیاهان؛ نقش
کرت‌بندی الفبایی و براساس خواص گیاهان؛ نقش آموزشی و علمی. باغ معلق. گونه‌های سرو، مرکبات، انار و رز؛ مهمانی‌های تابستانی اشراف. باغ پنهان. محیط خصوصی با شمشاد و برگ‌بو؛ نیمکت‌های سنگی و مجسمه‌های کوچک. هنرها و مجموعه‌ها. اتاق عروسان اثر آندره‌آ مانتنیا با اوکولوس مشهور و پرسپکتیو توهمی سقف، نمونهٔ کمال‌یافتهٔ «نگاه از پایین به بالا» در نگارگری رنسانس است. در پیرامون، پرتره‌های خانوادگی گونزاگا و صحنه‌های دیدارهای رسمی، شأن دربار را تثبیت می‌کند. تارهای اعمال رسولان بر پایهٔ طرح‌های رافائل، اوج فناوری
اعمال رسولان بر پایهٔ طرح‌های رافائل، اوج فناوری بافندگی آویزی را در اوایل سدهٔ شانزدهم نشان می‌دهند و برای تالارهای تشریفاتی، میدان دید و عمق بصری می‌سازند. آثار جولیو رومانو با پیکره‌های پیچان و حرکت‌های تند، بارقه‌های مانریسم را به نمایش می‌گذارد. مرمت‌ها و بازسازی‌ها. گزارش‌های فنی پروژه‌ها نشان می‌دهد که پس از ۲۰۱۲، شبکه‌ای از ترک‌های برشی در برخی دیوارهای آجری تثبیت و با تزریق ریزدوغاب آهکی پر شد. در "اتاق عروسان"، پاک‌سازی به‌روش لیزری با توان کنترل‌شده انجام شد تا دوده‌ها و لایه‌های آلودگی بدون
انجام شد تا دوده‌ها و لایه‌های آلودگی بدون آسیب به رنگ‌دانه‌ها زدوده شود. علاوه بر این، سامانهٔ پایش خرداقلیمی برای کنترل دما و رطوبت نسبی نصب شد تا تنش‌های حرارتی بر لایه‌های رنگی کاهش یابد. سدهٔ نوزدهم تا میانهٔ قرن بیستم. حذف الحاقات نظامی، بازگردانی نماهای رنسانسی، مستندسازی تصویری و عکاسی، نصب شیشهٔ محافظ در "اتاق عروسان". پس از ۲۰۱۲. در زمین‌لرزه‌های امیلیا ۲۰۱۲ چند تالار آسیب دید. پس از مرمت‌های حفاظتی، "اتاق عروسان" در ۳ آوریل ۲۰۱۵ بازگشایی شد. پروژه‌های مرمتی اخیر: پاک‌سازی لیزری نقاشی‌ها، تثبیت
مرمتی اخیر: پاک‌سازی لیزری نقاشی‌ها، تثبیت گچ‌بری‌ها، پایش لرزه‌ای، و مرمت "سالن مَنتو". نمایشگاه‌های معاصر. کاخ دوکال امروز میزبان نمایشگاه‌های موقتی بین‌المللی است (مانند برنامه‌های ویژهٔ مانتنیا، رافائل و گونزاگا). فهرست و برنامهٔ جاری در وب‌سایت رسمی اعلام می‌شود. مدیران و معماران درباری. فهرست برجسته‌ترین مدیران ("Sovrintendenti delle Fabbriche"): لوکا فانچلی، جولیو رومانو، جووانی باتیستا برتانی، برناردینو فاکچوتو، آنتونیو ماریا ویانی، دانیل فان دن‌دیک، فرانس خفلس و دیگران. جایگاه در میراث جهانی. قصر
فرانس خفلس و دیگران. جایگاه در میراث جهانی. قصر دوکال به‌همراه سابیونه‌تا از ۲۰۰۸ در فهرست میراث جهانی یونسکو با عنوان «مانتووا و سابیونه‌تا» ثبت شده است. بازدید و گردشگری. مسیرهای بازدید، ظرفیت‌ها و قوانین دسترسی (از جمله برای «اتاق عروسان») در صفحهٔ "Hospitality" اعلام می‌شود؛ اطلاعات بلیت و ساعات بازگشایی نیز از درگاه رسمی فروش ارائه می‌گردد. مسیرهای بازدید ممکن است به‌دلیل مرمت یا نمایشگاه‌های ویژه تغییر کنند. برای بازدید از "اتاق عروسان" معمولاً محدودیت ظرفیت و زمان‌بندی دقیق اعمال می‌شود تا پایداری
ظرفیت و زمان‌بندی دقیق اعمال می‌شود تا پایداری خرداقلیمی و فشار مکانیکی بر کف‌ها و دیوارها رعایت گردد. اطلاعات تازهٔ ساعات و بلیت‌ها از درگاه رسمی ارائه می‌شود و قوانین دسترسی (از جمله همراه داشتن کوله‌پشتی، عکاسی بدون فلاش، یا محدودیت سه‌پایه) در صفحهٔ Hospitality درج می‌شود. روایت سازه، مصالح و تزئین. طاق‌های کلیل و جناغی برای دهانه‌های عریض تالارها، تیرریزی‌های چوبی برای فضاهای مسکونی و راهروها، و سنگ ورونا برای پایه‌ها و قاب‌ها به‌کار رفته‌اند. در مرمت‌های سدهٔ بیستم، میلگردهای فولادی درون تیرهای چوبی
سدهٔ بیستم، میلگردهای فولادی درون تیرهای چوبی کار گذاشته شد و بندکشی‌ها با ملات آهک-رس بازسازی شد تا نفوذپذیری رطوبت کنترل شود. کف‌های آجرفرش و سنگ‌چین آهکی با درزهای نرم، امکان «تنفس» بنا را حفظ می‌کنند. رنگ‌گذاری محدود در گچ‌بری‌ها و پارچه‌های دیواری، در تالارهای تشریفاتی با آینه‌ها و قاب‌بندی‌های برجسته تقویت می‌شود. یادداشت پژوهشی: پیوند میان فضاهای تشریفاتی، گذرگاه‌های باریک و حیاط‌های میانی، «درام معماری» قصر دوکال را می‌سازد؛ بازدیدکننده از فشردگی به گشودگی، از تاریکی به روشنایی و از صلابت آجری به
گشودگی، از تاریکی به روشنایی و از صلابت آجری به لطافت باغی حرکت می‌کند. این الگوی «فشردگی–گشودگی» در دربارهای ایتالیایی هم‌دوره کم‌نظیر نیست، اما وسعت و تنوع آن در مانتووا یکپارچه‌تر و خواناتر است. از سوی دیگر، حضور کلیسای پالانتین در درون مجموعه، رابطه‌ای زنده میان قدرت دنیوی و آیین مذهبی ایجاد می‌کند که در مراسم درباری نقش مرکزی داشته است.
آتش‌بس ویلافرانکا که توسط ناپلئون سوم فرانسه و فرانتس ژوزف اول اتریش در ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۹ منعقد شد، زمینه را برای پایان جنگ دوم استقلال ایتالیا فراهم کرد. دقیقاً، این تصمیم یک‌جانبه از سوی فرانسه در جریان جنگ سال ۱۸۵۹ میان پادشاهی ساردینی و امپراتوری اتریش اتخاذ شد. فرانسه که در کنار ساردینی در نبردهای مهمی چون ماجراهای ماجنتا و سولفرینو شرکت داشت، به‌دلیل نگرانی از گسترش جنگ به قلب اروپا—به‌ویژه احتمال ورود قدرت‌های دیگر مانند پروس یا روسیه—ناچار شد به‌سرعت به صلح تن دهد. این تصمیم، که منجر به امضای آتش‌بس
به صلح تن دهد. این تصمیم، که منجر به امضای آتش‌بس ویلافرانکا شد، بسیاری از آرمان‌های وحدت‌طلبانه ایتالیا را ناتمام گذاشت. اگرچه فرانسه موفق شد لومباردی را از اتریش بگیرد و به ساردینی واگذار کند، اما ونتو همچنان تحت سلطه اتریش باقی ماند. این عقب‌نشینی دیپلماتیک، خشم بسیاری از ملی‌گرایان ایتالیایی از جمله گاریبالدی را برانگیخت، زیرا آن‌ها انتظار داشتند که با ادامه جنگ، بخش‌های بیشتری از شمال ایتالیا آزاد شود. در واقع، این تصمیم فرانسه نشان‌دهنده محدودیت‌های سیاست خارجی آن زمان بود—ترکیبی از جاه‌طلبی
سیاست خارجی آن زمان بود—ترکیبی از جاه‌طلبی امپراتوری و احتیاط در برابر توازن قدرت اروپا. این نقطه‌عطف، مسیر وحدت ایتالیا را کند کرد، اما در عین حال زمینه‌ساز تلاش‌های بعدی برای تکمیل آن از طریق دیپلماسی و جنگ‌های آتی شد. آتش‌بس ویلافرانکا باعث استعفای نخست‌وزیر پیدمونت، کاوور، شد که آن را نقض پیمان اتحاد ساردینیا و فرانسه می‌دانست. این پیمان، واگذاری کل پادشاهی لومباردی-ونیز به پیدمونت را پیش‌بینی می‌کرد، برخلاف مفاد آتش‌بس که واگذاری تنها لومباردی (در وسعت فعلی آن به جز استان مانتوا) را تصریح می‌کرد. این
فعلی آن به جز استان مانتوا) را تصریح می‌کرد. این آتش‌بس که ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ساردینیا، نیز در ۱۲ ژوئیه آن را امضا کرد، با پیمان زوریخ در نوامبر ۱۸۵۹ به تصویب رسید. از اتحاد ساردینیا و فرانسه تا ویلافرانکا. آغاز روند جنگ میان پادشاهی ساردینی و امپراتوری اتریش در سال ۱۸۵۹ با امضای پیمان اتحاد دفاعی میان فرانسه و ساردینی در تاریخ ۲۶ ژانویه همان سال رقم خورد. این پیمان، که با هدف مقابله با سلطه اتریش بر شمال ایتالیا منعقد شد، به نخست‌وزیر پیه‌مونت، کنت کامیللو بنسو دی کاوور، فرصت داد تا مقدمات نظامی و
کامیللو بنسو دی کاوور، فرصت داد تا مقدمات نظامی و دیپلماتیک لازم برای آزادسازی شمال ایتالیا را فراهم کند. با آغاز آمادگی‌های نظامی در ساردینی، واکنش اتریش چندان به تأخیر نیفتاد. در تاریخ ۲۴ آوریل ۱۸۵۹، امپراتوری اتریش با ارسال اولتیماتومی به ساردینی، خواستار خلع سلاح و توقف بسیج نیروهای نظامی شد. کاوور، که با حمایت فرانسه و با هدف تحقق آرمان وحدت ایتالیا گام برداشته بود، این اولتیماتوم را رد کرد. در پی این رد، اتریش رسماً اعلان جنگ داد و درگیری نظامی آغاز شد. این جنگ، که به نبردهای مهمی چون ماجنتا و
آغاز شد. این جنگ، که به نبردهای مهمی چون ماجنتا و سولفرینو انجامید، نقطه عطفی در روند وحدت ایتالیا بود. پیروزی‌های نظامی، به‌ویژه با حمایت نیروهای فرانسوی تحت فرمان ناپلئون سوم، موجب شد که منطقه لومباردی از سلطه اتریش خارج شود و به پادشاهی ساردینی واگذار گردد. این مرحله، نه تنها از نظر نظامی اهمیت داشت، بلکه از نظر سیاسی نیز جایگاه ساردینی را به‌عنوان محور وحدت ایتالیا تثبیت کرد و زمینه‌ساز تحولات بعدی در مسیر تشکیل پادشاهی متحد ایتالیا شد. در جریان جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹، فرانسه تحت رهبری
دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹، فرانسه تحت رهبری ناپلئون سوم به تعهدات خود در قبال اتحاد با پادشاهی ساردینی عمل کرد و وارد جنگ با امپراتوری اتریش شد. این اتحاد، که با هدف بیرون راندن اتریش از شمال ایتالیا شکل گرفته بود، به پیروزی‌های مهمی برای نیروهای ساردینی-فرانسوی انجامید. دو نبرد برجسته در این جنگ عبارت بودند از: پس از این شکست‌ها، ارتش اتریش به شرق رود مینچو عقب‌نشینی کرد. اما در پاریس، برخلاف امیدهای نخست‌وزیر ساردینی، کنت کامیللو دی کاوور، ناپلئون سوم به‌دلیل فشارهای داخلی و تهدیدات بین‌المللی، به
به‌دلیل فشارهای داخلی و تهدیدات بین‌المللی، به فکر آتش‌بس با وین افتاد. فرانسه در آن زمان با چالش‌های سیاسی داخلی و نگرانی از واکنش قدرت‌های دیگر اروپایی—به‌ویژه پروس—مواجه بود، که می‌توانستند از ادامه جنگ سوءاستفاده کنند یا وارد درگیری شوند. این تغییر موضع ناپلئون سوم، که منجر به امضای آتش‌بس ویلافرانکا شد، موجب ناامیدی بسیاری از ملی‌گرایان ایتالیایی شد. اگرچه لومباردی به ساردینی واگذار شد، اما ونتو همچنان تحت سلطه اتریش باقی ماند، و پروژه وحدت ایتالیا به‌طور کامل تحقق نیافت. این نقطه‌عطف، نشان‌دهنده
به‌طور کامل تحقق نیافت. این نقطه‌عطف، نشان‌دهنده پیچیدگی تعاملات دیپلماتیک و نظامی در مسیر وحدت ایتالیا بود—مسیر پر فراز و نشیبی که در دهه‌های بعد ادامه یافت. وضعیت در اروپا. ناپلئون سوم که به دلیل تصمیم خود برای اتحاد با پادشاهی ساردینیا و تحریک جنگ در ایتالیا، تقریباً در کشورش منزوی شده بود، در ژوئن ۱۸۵۹ خود را با پیامدهای بین‌المللی تصمیمش روبرو یافت. پس از نبرد ماژنتا، شاهزاده پروس، نایب‌السلطنه ویلهلم، به مواضع حزب متخاصم با فرانسه نزدیک‌تر شد، که پروس را به عنوان طرفی در درگیری با اتریش، عضو و رهبر
را به عنوان طرفی در درگیری با اتریش، عضو و رهبر کنفدراسیون ژرمنی، تعریف می‌کرد. با نزدیک شدن ارتش متحد ساردینی-فرانسه به رود مینچو در جریان جنگ دوم استقلال ایتالیا، دولت پروس در تاریخ ۱۱ ژوئن ۱۸۵۹ تصمیم به بسیج شش سپاه نظامی گرفت. هدف از این اقدام، تشکیل ارتشی قدرتمند برای استقرار در امتداد رود راین، در مرز با فرانسه بود. این تصمیم نشان‌دهنده نگرانی‌های ژرف پروس نسبت به تحولات نظامی در جنوب اروپا و احتمال گسترش درگیری‌ها به مناطق آلمانی‌زبان بود. اگرچه پروس در آن زمان مستقیماً در جنگ شرکت نداشت، اما تحرکات
در آن زمان مستقیماً در جنگ شرکت نداشت، اما تحرکات فرانسه در ایتالیا و اتحاد آن با ساردینی، تهدیدی بالقوه برای توازن قدرت در اروپا تلقی می‌شد. استقرار نیروها در مرز راین، اقدامی پیشگیرانه بود تا در صورت لزوم، پروس بتواند واکنش سریع نشان دهد و از منافع خود در برابر نفوذ فرانسه دفاع کند. این بسیج نظامی همچنین نشان‌دهنده آغاز مرحله‌ای از سیاست فعال‌تر پروس در امور اروپایی بود—مرحله‌ای که در سال‌های بعد با رهبری بیسمارک به اوج رسید و به جنگ‌های تعیین‌کننده‌ای مانند جنگ اتریش-پروس و نهایتاً وحدت آلمان انجامید.
جنگ اتریش-پروس و نهایتاً وحدت آلمان انجامید. در واقع، واکنش پروس به تحولات سال ۱۸۵۹ را می‌توان پیش‌درآمدی بر ظهور آن به‌عنوان قدرتی تعیین‌کننده در سیاست قاره اروپا دانست. با این حال، بعداً، در بیست و چهارم، پروس پیشنهادی برای میانجیگری به بریتانیا و روسیه ارائه داد تا با دو قدرت بزرگ، راه‌های برقراری صلح در اروپا را بررسی کنند. ابتکار اخیر، تلاشی از سوی الکساندر فون اشلاینیتز (۱۸۰۷–۱۸۸۵)، وزیر امور خارجه پروس، برای به تعویق انداختن تصمیم‌گیری در مورد بحران با فرانسه بود. در بریتانیا، پیشنهاد پروس برای
با فرانسه بود. در بریتانیا، پیشنهاد پروس برای میانجیگری با استقبال خاصی روبرو نشد: نخست‌وزیر جدید لیبرال، هنری جان تمپل، ویسکونت سوم پالمرستون، اگرچه نسبت به سلف خود، ادوارد اسمیت-استنلی، ارل چهاردهم داربی، به مواضع فرانسوی‌ها نزدیک‌تر بود، اما پیروان محافظه‌کار در دولت و ملکه ویکتوریا مانع از انجام این کار شدند، بنابراین قوه مجریه جدید تفاوت چندانی با قوه مجریه قبلی نداشت. این پیشنهاد در سن پترزبورگ با استقبال متفاوتی روبرو شد، جایی که سفیر اتو فون بیسمارک، صدراعظم آینده، از تمایل مساعد روسیه برای
بیسمارک، صدراعظم آینده، از تمایل مساعد روسیه برای میانجیگری مشترک به برلین گزارش داد. در همان زمان، تزار الکساندر دوم تصمیم گرفت که دیگر نمی‌تواند به نفع فرانسه عمل کند. روسیه قادر به محافظت جدی از آن در برابر پروس نبود، زیرا از قبل درگیر مشکل طاقت‌فرسای رعیت‌داری بود. اوضاع در فرانسه. ناپلئون سوم که با بسیج پروس، بی‌تفاوتی بریتانیا و رفتار ضعیف روسیه روبرو بود، با بحران داخلی نیز روبرو شد. الکساندر والوسکی، وزیر امور خارجه، محافل کاتولیک میانه‌رو و محافظه‌کار، ملکه اوژنی، و وزیر جنگ، ژاک لویی راندون،
ملکه اوژنی، و وزیر جنگ، ژاک لویی راندون، قاطعانه با جنگ در فرانسه مخالف بودند. هشدار والفسکی، وزیر امور خارجه فرانسه، که از طریق منابع غیرمستقیم در سن‌پترزبورگ به دست ناپلئون سوم رسید، نقطه عطفی در بحران دیپلماتیک سال ۱۸۵۹ بود. طبق این هشدار، اگر ارتش متحد ساردینی-فرانسه—حتی با نیروهای داوطلب تحت فرمان جوزپه گاریبالدی—وارد قلمرو کنفدراسیون آلمان می‌شد (مانند منطقه ترنتینو که در آن زمان بخشی از ساختار آلمانی محسوب می‌شد)، پروس به همراه سایر ایالت‌های آلمانی علیه فرانسه وارد جنگ می‌شد. این تهدید، به‌ویژه از
علیه فرانسه وارد جنگ می‌شد. این تهدید، به‌ویژه از سوی پروس که در حال تقویت جایگاه خود در اروپا بود، زنگ خطر جدی برای ناپلئون سوم به صدا درآورد. او که در ابتدا با هدف تقویت نفوذ فرانسه و حمایت از وحدت ایتالیا وارد جنگ شده بود، اکنون با خطر گسترش درگیری به قلب اروپا و ورود قدرت‌های آلمانی مواجه بود—وضعیتی که می‌توانست کنترل او بر تحولات را به‌کلی از بین ببرد. در نتیجه، ناپلئون سوم به‌تدریج از موضع تهاجمی خود عقب‌نشینی کرد و به فکر آتش‌بس با اتریش افتاد، که در نهایت به توافق ویلافرانکا انجامید. این تحول نه
در نهایت به توافق ویلافرانکا انجامید. این تحول نه تنها مسیر جنگ را تغییر داد، بلکه نشان داد که در سیاست قرن نوزدهم، حتی پیروزی‌های نظامی نیز ممکن است تحت‌الشعاع ملاحظات دیپلماتیک و توازن قدرت قرار گیرند. با این حال، او همچنین باید نسبت به فرضیه پروس مبنی بر میانجیگری پروس، بریتانیا و روسیه محتاط می‌بود، زیرا صلح به عنوان تحمیلی از سوی اروپا بر فرانسه به نظر می‌رسید، در حالی که در کنگره پاریس (۱۸۵۶)، فرانسه در عوض، داور قاره به نظر می‌رسید. بنابراین، ناپلئون سوم که مصمم به دنبال کردن مسیر صلح بود، بدون
سوم که مصمم به دنبال کردن مسیر صلح بود، بدون اینکه منتظر نتیجه تلاش بی‌حوصله بریتانیا برای ابلاغ نیات فرانسه به اتریش بماند، در ۶ ژوئیه ۱۸۵۹ ژنرال امیل فلیکس فلوری (۱۸۱۵–۱۸۸۴) را با پیشنهادی برای آتش‌بس به مقر امپراتور اتریش، فرانتس ژوزف، فرستاد. آتش‌بس (۶ تا ۸ ژوئیه ۱۸۵۹). در شامگاه ۶ ژوئیه ۱۸۵۹، در حالی که جنگ دوم استقلال ایتالیا به نقطه‌ای حساس رسیده بود، کالسکه حامل پرچم پارلمانی فرانسه، تحت همراهی فلوری، پیشکار اول ناپلئون سوم، از شهر والجو حرکت کرد. این کالسکه در دو مایلی شهر ورونا با پست‌های
کرد. این کالسکه در دو مایلی شهر ورونا با پست‌های دیده‌بان اتریشی مواجه شد و پس از آن، با اسکورت گروهی از سواره‌نظام هابسبورگ، در تاریکی شب وارد مقر فرماندهی ارتش اتریش در ورونا شد. در این دیدار غیرمنتظره، ناپلئون سوم خواستار برقراری آتش‌بس شد—درخواستی که موجب شگفتی امپراتور جوان اتریش، فرانتس ژوزف، گردید. اگرچه این پیشنهاد برای او خوشایند بود و نشانه‌ای از عقب‌نشینی فرانسه تلقی می‌شد، اما او برای پاسخ‌گویی رسمی، درخواست مهلت تا روز بعد کرد. این لحظه، نقطه عطفی در مسیر پایان جنگ بود. ناپلئون سوم، که با
عطفی در مسیر پایان جنگ بود. ناپلئون سوم، که با فشارهای داخلی و تهدیدات بین‌المللی مواجه شده بود، به‌دنبال راهی برای خروج آبرومندانه از درگیری بود. تقاضای آتش‌بس، که به توافق ویلافرانکا منجر شد، نه تنها مسیر جنگ را تغییر داد، بلکه تأثیر عمیقی بر روند وحدت ایتالیا و توازن قدرت در اروپا گذاشت. در صبح همان روز، ۶ ژوئیه ۱۸۵۹، ناپلئون سوم و پرنس ناپلئون دیداری مهم با متحد خود، ویتوریو امانوئله دوم، پادشاه ساردینی، برگزار کردند. ویکتور امانوئل که از وضعیت سیاسی اروپا و فشارهای دیپلماتیک آگاه بود، از پیشنهاد
اروپا و فشارهای دیپلماتیک آگاه بود، از پیشنهاد آتش‌بس فرانسه شگفت‌زده نشد. با این حال، او با صراحت تأکید کرد که اگر آتش‌بس مقدمه‌ای برای صلح باشد، باید کاملاً مطابق با تعهدات دوجانبه باشد—به‌ویژه مفاد پیمان اتحاد ساردینی-فرانسه. این پیمان، که پیش از آغاز جنگ امضا شده بود، شامل تعهدی کلیدی بود: در صورت پیروزی نظامی، فرانسه موظف بود اتریش را وادار به واگذاری تمام پادشاهی لمباردی-ونیز به پادشاهی ساردینی کند. از دیدگاه ویکتور امانوئل، هرگونه توافق صلحی که بدون تحقق این هدف صورت گیرد، نقض تعهدات و خیانت به
تحقق این هدف صورت گیرد، نقض تعهدات و خیانت به آرمان وحدت ایتالیا محسوب می‌شد. این موضع‌گیری، تنش‌هایی میان متحدان ایجاد کرد. ناپلئون سوم، که به‌دلیل فشارهای داخلی و تهدیدات بین‌المللی به دنبال خروج سریع از جنگ بود، اکنون با خواسته‌ای مواجه شده بود که تحقق آن مستلزم ادامه درگیری با اتریش بود. این اختلاف نظر، زمینه‌ساز امضای آتش‌بس ویلافرانکا شد—توافقی که تنها لومباردی را به ساردینی واگذار کرد و ونتیا را تحت سلطه اتریش باقی گذاشت، و در نتیجه، وحدت ایتالیا را ناتمام گذاشت. این لحظه تاریخی، نه تنها نشان‌دهنده
ناتمام گذاشت. این لحظه تاریخی، نه تنها نشان‌دهنده پیچیدگی اتحادهای سیاسی در قرن نوزدهم بود، بلکه بازتابی از چالش‌های میان آرمان‌گرایی ملی‌گرایانه و واقع‌گرایی دیپلماتیک در مسیر وحدت ایتالیا به‌شمار می‌رود. در روز هفتم، فرانتس ژوزف آتش‌بس را برقرار کرد و صبح روز ۸ ژوئیه ۱۸۵۹، کمیسرهای مسئول در ویلافرانکا، بین ستاد متفقین (در والجیو سول مینچیو) و اتریشی‌ها (در ورونا) ملاقات کردند. افراد زیر منصوب شدند: برای فرانسه، ژنرال ژان باپتیست فیلیبرت وایلانت ؛ برای پادشاهی ساردینیا، ژنرال انریکو موروزو دلا روکا؛ و
پادشاهی ساردینیا، ژنرال انریکو موروزو دلا روکا؛ و برای اتریش، ژنرال هاینریش فون هس. این کنفرانس سه ساعت به طول انجامید و در طی آن، کشتار نبرد سولفرینو نیز مورد بحث قرار گرفت. در پایان، تصمیم گرفته شد که آتش‌بس تا ۱۶ آگوست ادامه یابد. از آتش‌بس تا آتش‌بس موقت (۸ تا ۱۱ ژوئیه). در همان ۸ ژوئیه ۱۸۵۹، ویکتور امانوئل دوم، از ترس ابتکارات فرانسه به ضرر پادشاهی ساردینیا، نزد ناپلئون سوم رفت تا پیشنهادهایی را که قصد داشت به اتریش ارائه دهد، فاش کند. امپراتور فرانسه پاسخ داد که قصد دارد هر چه سریعتر صلح را در اروپا
پاسخ داد که قصد دارد هر چه سریعتر صلح را در اروپا برقرار کند، اما همچنین شرایط تسلیم اتریش سخت خواهد بود. اگر وین این شرایط را نپذیرد، جنگ از سر گرفته خواهد شد. در همین حال، او اعلام کرد که می‌تواند ۲۰۰۰۰۰ نفر را برای از سرگیری خصومت‌ها آماده کند و درخواست ۱۰۰۰۰۰ ایتالیایی دیگر کرد. ویکتور امانوئل، در حالی که از آتش‌بس خیلی خوشحال نبود، به نظر می‌رسید که آرام شده است. اواخر بعد از ظهر ۸ ژوئیه، گفتگوی دیگری بین ناپلئون سوم و ویکتور امانوئل صورت گرفت. امپراتور فرانسه به پادشاه ساردینیا پیشنهاد آغاز مذاکرات
فرانسه به پادشاه ساردینیا پیشنهاد آغاز مذاکرات صلح را داد و احتمال درخواست از اتریش برای لومباردی به تنهایی را مطرح کرد. ویکتور امانوئل موافقت کرد و قاطعانه از انتظارات نخست‌وزیر خود، کاوور، که پس از دریافت تلگرافی نسبتاً آرام از پادشاه، عازم صحنه عملیات شد و صبح ۱۰ ژوئیه به دزنزانو رسید، فاصله گرفت. در همان روز، کاوور با شاهزاده ناپلئون و ناپلئون سوم ملاقات کرد که به توضیحات آنها در مورد شرایط آتش‌بس به شدت اعتراض کرد، اما گفتگو با ویکتور امانوئل احتمالاً حتی بدتر بود. در حالی که فضای جنگ دوم استقلال
حتی بدتر بود. در حالی که فضای جنگ دوم استقلال ایتالیا همچنان ملتهب بود، ناپلئون سوم، امپراتور فرانسه، تصمیم خود را برای پایان دادن به درگیری‌ها و آغاز مذاکرات صلح قطعی کرد. با توجه به این‌که فرانتس ژوزف، امپراتور اتریش، حاضر نبود مستقیماً با پادشاه ساردینی، ویکتور امانوئل دوم، مذاکره کند، ناپلئون سوم در ۱۰ ژوئیه ۱۸۵۹ اعلام کرد که شخصاً و به‌تنهایی با فرانتس ژوزف وارد مذاکره خواهد شد. در پی این تصمیم، ترتیبات لازم برای دیدار میان دو امپراتور در طول شب انجام شد. محل و زمان ملاقات تعیین گردید: شهر ویلافرانکا،