payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اواخر دهه ۱۹۸۰ به‌عنوان نقطه عطفی در تاریخ معاصر لیتوانی جشن گرفته شد. زرادخانه‌های قلعه. در مجموعه قلعه ویلنیوس در طول تاریخ، دو زرادخانه وجود داشته است که به «قدیمی» و «جدید» معروف‌اند. زرادخانه قدیمی در قرن پانزدهم، در دوران حکومت ویتوتاس بزرگ تأسیس شد. این زرادخانه در دوران سیگیسموند یکم پیر توسعه یافت و کارهای مربوط توسط پسر او، سیگیسموند دوم آگوستوس ادامه پیدا کرد. در بازسازی‌های قرن شانزدهم، یک بال جدید ساخته شد. در میانه قرن شانزدهم و آغاز قرن هفدهم، دو بال دیگر به این مجموعه اضافه شد. گزارش‌های
دو بال دیگر به این مجموعه اضافه شد. گزارش‌های معاصر نشان می‌دهند که زرادخانه قدیمی در آن زمان حدود ۱۸۰ توپ سنگین را در خود جای داده بود. زرادخانه جدید در یکی از قدیمی‌ترین ساختمان‌های قلعه در قرن هجدهم و به دستور کازیمیر اوگینسکی، هتمان بزرگ لیتوانی، تأسیس شد. این ساختمان که به‌عنوان پادگان استفاده می‌شد، به‌خوبی حفظ شده است. دیوار بیرونی آن بخشی از سیستم دیوارهای دفاعی بود. در قرن شانزدهم، برج این ساختمان نقش راهنمای کشتی‌ها در رودخانه نریس را ایفا می‌کرد. این زرادخانه گاهی به‌عنوان دفترهای اداری قلعه نیز
این زرادخانه گاهی به‌عنوان دفترهای اداری قلعه نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. در دوران حکومت تزاری، هر دو زرادخانه میزبان سربازان و تدارکات جنگی بودند. این ساختمان‌ها در جریان جنگ جهانی دوم دچار آسیب‌های جدی شدند. برخی بخش‌های آن‌ها پس از جنگ جهانی دوم و در سال‌های ۱۹۸۷ و ۱۹۹۷ بازسازی شدند. امروزه زرادخانه‌ها میزبان موزه هنرهای کاربردی و موزه ملی لیتوانی هستند. تحولات مدرن. برج گدیمیناس به‌عنوان یک نماد برجسته و متمایز در افق شهر قدیمی ویلنیوس قرار دارد. سکوی دیدبانی در بالای برج، نمایی پانورامیک از شهر
سکوی دیدبانی در بالای برج، نمایی پانورامیک از شهر ویلنیوس ارائه می‌دهد. در سال ۲۰۰۳، به مناسبت جشن‌های ۷۵۰مین سالگرد تاج‌گذاری میندوگاس، این برج از طریق ساخت یک آسانسور دسترس‌پذیرتر شد. این آسانسور طی ۳۰ ثانیه حدود ۷۰ متر ارتفاع را طی می‌کند و ظرفیت حمل ۱۶ مسافر را دارد. در بالای برج، در اول ژانویه ۱۹۱۹، پرچم سه‌رنگ لیتوانی برای اولین بار برافراشته شد. به‌منظور گرامیداشت این رویداد، روز اول ژانویه اکنون به‌عنوان «روز پرچم» شناخته می‌شود و پرچم لیتوانی به‌صورت رسمی در این برج و دیگر نقاط کشور به اهتزاز
رسمی در این برج و دیگر نقاط کشور به اهتزاز درمی‌آید. در تاریخ ۷ اکتبر ۱۹۸۸، در جریان تلاش لیتوانی برای بازپس‌گیری استقلال خود، ۱۰۰ هزار نفر در مجموعه قلعه گرد هم آمدند و پرچم بار دیگر به اهتزاز درآمد. این برج و تپه، با پرچمی که بر فراز آن برافراشته شده است، نماد حاکمیت دولتی لیتوانی و مبارزات آن برای استقلال است و یادآور سنتی دیرینه است که در آن حاکمیت بر شهر از طریق پرچم برافراشته‌شده نمایش داده می‌شد. پس از اتمام کارهای حفاظتی برج گدیمیناس در سال ۱۹۶۸، این برج به یکی از شعبات موزه ملی لیتوانی تبدیل شد.
برج به یکی از شعبات موزه ملی لیتوانی تبدیل شد. طبقه اول برج، عکس‌هایی از ویلنیوس در قرون ۱۹ و ۲۰ و مدل‌هایی از شهر تاریخی ویلنیوس و مجموعه قلعه را به نمایش می‌گذارد. در طبقه دوم، پرچم‌هایی که توسط ارتش ویتوتاس بزرگ در نبرد گرونوالد استفاده شده‌اند، همراه با تسلیحات اصیل مربوط به قرون ۱۳ تا ۱۸ به نمایش گذاشته شده‌اند. سایر ساختمان‌های باقی‌مانده در مجموعه قلعه شامل دفاتر موزه ملی لیتوانی، بخش‌های باستان‌شناسی و سکه‌شناسی آن، و همچنین موزه هنرهای کاربردی هستند. این موزه حدود یک میلیون اثر تاریخی را در خود
این موزه حدود یک میلیون اثر تاریخی را در خود جای داده است که بازه‌ای گسترده از تاریخ را پوشش می‌دهند. مجموعه آن شامل آثاری از دوران ماقبل تاریخ لیتوانی، سکه‌هایی که در طول تاریخ این کشور استفاده شده‌اند، و طیف گسترده‌ای از اشیاء مربوط به قرون وسطی و دوره‌های بعدی است. سالانه حدود ۲۵۰ هزار گردشگر از این موزه بازدید می‌کنند.
میراث جهانی در بولیوی تا ژانویه ۲۰۲۵ شامل ۷ اثر در این کشور است. بولیوی همچنین دارای پنج سایت دیگر در فهرست آزمایشی است. اولین سایتی که در بولیوی فهرست شد، شهر پوتوسی در سال ۱۹۸۷ بود. ایالت چندملیتی بولیوی در تاریخ ۴ اکتبر ۱۹۷۶ پیمان را پذیرفت، و این امر باعث شد سایت‌های تاریخی آن واجد شرایط قرارگیری در فهرست شوند. سایت‌های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده،
پیمان‌نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. میراث فرهنگی شامل بناهای تاریخی مانند آثار معماری، مجسمه‌ها، کتیبه‌ها، مجموعه‌های ساختمانی و محوطه‌های باستانی است. از سوی دیگر، میراث طبیعی به ویژگی‌های فیزیکی و زیستی، شکل‌های زمین‌شناسی و زیستگاه گونه‌های در خطر انقراض حیوانات و گیاهان اطلاق می‌شود. همچنین مکان‌هایی که از نظر علمی، حفاظتی یا زیبایی طبیعی اهمیت دارند، جزو میراث طبیعی به‌شمار می‌روند. پارک ملی نوئل کمپف مرکادو یک میراث طبیعی است و شش سایت دیگر به دلیل ویژگی‌های فرهنگی
طبیعی است و شش سایت دیگر به دلیل ویژگی‌های فرهنگی آن‌ها فهرست شده‌اند. سیستم راه‌های اینکا یک میراث فراملی است که به نام سیستم راه‌های آند شناخته می‌شود و با پنج کشور دیگر شامل آرژانتین، شیلی، کلمبیا، اکوادور و پرو به اشتراک گذاشته شده است. میراث جهانی. سایت‌ها با ده معیار فهرست می‌شوند. هر ورودی باید دست‌کم یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. علاوه بر سایت‌های ثبت شده در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی داشته باشند که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند.
باشند که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند. نامزدی‌ها برای فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی قرار گرفته باشد. بولیوی ۵ مکان در فهرست آزمایشی خود دارد.
ساختمان باشگاه افسران پادگان کاوناس () یکی از لوکس‌ترین بناهای لیتوانی در دوران میان‌دوجنگ است که در شهر کاوناس، لیتوانی واقع شده است. این ساختمان که در کنار خیابان اصلی عابرپیاده لایس‌وِس اَلِیا قرار دارد، با هزینه‌ای بیش از ۱٫۲۷ میلیون لیتاس لیتوانی ساخته شد و دارای نمادگرایی ملی‌گرایانه و طرح‌های تزئینی مبتنی بر هنر عامه است. طبقه دوم از چهار طبقه این بنا شامل چهار سالن رسمی با طراحی‌های بزرگ و التقاطی است. طراحی داخلی این سالن‌ها ادای احترام به دوک‌نشین بزرگ لیتوانی است و توسط هنرمندان برجسته لیتوانی
بزرگ لیتوانی است و توسط هنرمندان برجسته لیتوانی طراحی شده است. این ساختمان که در سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ ساخته شد، به‌عنوان مقر باشگاه افسران نیروهای مسلح لیتوانی و مکانی برای برگزاری رویدادهای رسمی استفاده می‌شد. تاریخچه. اولین باشگاه سربازان در ژوئیه ۱۹۱۹ تأسیس شد و تا سال ۱۹۲۴ به باشگاه افسران () تبدیل شد که محل گردهمایی افسران نظامی، پزشکان و کشیشان لیتوانی بود. نام این باشگاه «رامووه» (Ramovė) توسط یوناس یابلونسکیس، پدر زبان استاندارد لیتوانیایی، انتخاب شد. او این باشگاه را مکانی آرامش‌بخش و امن توصیف
شد. او این باشگاه را مکانی آرامش‌بخش و امن توصیف کرد که مشابه معبد رامووه، پناهگاهی در برابر آشوب جنگ بود. تا دهه ۱۹۳۰، این باشگاه در ساختمانی دوطبقه در گوشه خیابان "آ. میتسکه‌ویچائوس" و "لایس‌وِس اَلِیا" مستقر بود. در سال ۱۹۳۱، رقابتی بین‌المللی برای طراحی مقر جدید برگزار شد که طرح برندگان، معماران استونیایی المار لوک و هربرت یوهانسون، با تغییرات توسط ولادیمیر دوبنکسیس و پس از مرگ او توسط اجرا شد. ساخت بنا که به دلیل مشکلات مالی تا سال ۱۹۳۵ به تعویق افتاده بود، در آوریل ۱۹۳۷ به اتمام رسید. هزینه ساخت آن
بود، در آوریل ۱۹۳۷ به اتمام رسید. هزینه ساخت آن از حقوق رسمی سربازان و همچنین وامی از بانک پس‌انداز دولتی تأمین شد. این ساختمان با استفاده از مصالح محلی لیتوانیایی ساخته شد و هر طبقه آن کاربری خاصی داشت؛ از جمله رستوران عمومی در طبقه اول، سالن‌های رسمی در طبقه دوم، فضاهای خصوصی افسران در طبقه سوم، و یک هتل در طبقه چهارم. دوران جنگ و اشغال. در طول اشغال کشورهای بالتیک توسط شوروی (۱۹۴۰), این بنا توسط ارتش سرخ تصرف شد و نمادهای ملی‌گرایانه آن تخریب شد. در زمان اشغال آلمان، لیتوانیایی‌ها اجازه استفاده محدود از
اشغال آلمان، لیتوانیایی‌ها اجازه استفاده محدود از ساختمان را داشتند. پس از اشغال مجدد توسط شوروی در سال ۱۹۴۴، ساختمان به باشگاه افسران شوروی تبدیل شد و دچار تخریب گسترده شد. بازیابی و بازسازی. پس از استقلال لیتوانی، در سال ۱۹۹۲، این بنا از ارتش روسیه پس گرفته شد. در سال ۲۰۰۰، ساختمان تحت مالکیت نیروهای مسلح لیتوانی قرار گرفت و بازسازی‌های گسترده‌ای برای بازآفرینی دکور اصلی دوران میان‌دوجنگ صورت گرفت. در سال ۲۰۱۵، این بنا به‌عنوان یکی از ۴۴ بنای کاوناس، نشان میراث فرهنگی اروپا را دریافت کرد. نمای خارجی.
میراث فرهنگی اروپا را دریافت کرد. نمای خارجی. نمای خارجی ساختمان به‌عنوان «معماری رنسانس مدرن‌شده» توصیف شده است. این نما با ترکیب مجسمه‌ای به نام «سه غول» تزئین شده که سه جنگجوی دوک‌نشین بزرگ لیتوانی را به تصویر می‌کشد. سپرهای آنها نشان‌دهنده ستون‌های گدیمیناس هستند. این مجسمه اصلی در دوران شوروی سالم ماند زیرا در آن زمان در برابر آن تخته‌کوبی شده بود. درهای ورودی با نشان‌های سه شهر تزئین شده‌اند: «تائوروس» با صلیب کاوناس، کریستوفر قدیس متعلق به ویلنیوس و برج‌های قلعه کلایپدا. این نشان‌ها بیانگر یک بیانیه
قلعه کلایپدا. این نشان‌ها بیانگر یک بیانیه سیاسی واضح بودند: در دوران میان‌دوجنگ، لیتوانی درگیر منازعات سرزمینی با جمهوری دوم لهستان در مورد منطقه ویلنیوس و با آلمان در مورد منطقه کلایپدا بود. این مجسمه و نشان‌ها توسط ساخته شده‌اند. پنجره‌های طبقه اول بیشتر به‌عنوان تزئینات و نه به‌عنوان وسیله‌ای برای امنیت با میله‌های فلزی پوشانده شده‌اند؛ زیرا بدون این میله‌ها، پنجره‌های بزرگ‌تر شبیه ویترین‌های نمایشگاهی به نظر می‌رسیدند. اتاق‌های رسمی. سالن بزرگ. سالن بزرگ میزبان رویدادهای مهم است. در دوران عملیات
بزرگ میزبان رویدادهای مهم است. در دوران عملیات باگراتیون، در تابستان ۱۹۴۴، سالن بزرگ به‌طور موقت به عنوان بیمارستان نظامی استفاده شد. دکور داخلی آن با سپرهای شش شاخه اصلی نیروهای مسلح میان‌دوجنگ لیتوانی تزئین شده است: نیروی هوایی لیتوانی، مهندسان، نیروی دریایی لیتوانی، پیاده‌نظام، توپخانه و سواره‌نظام. این سالن دارای دو بالکن است: یکی برای تماشاگران و دیگری برای موسیقی‌دانان. بالکن‌ها با باس‌ریلیف‌هایی از پترس ریما تزئین شده‌اند که چهار شاخه نظامی را به تصویر می‌کشد. سقف سالن ارتفاع دارد و دارای یک کوفِر
می‌کشد. سقف سالن ارتفاع دارد و دارای یک کوفِر با طراحی گل‌های لاله است. سقف سفید با نورهای زرد، سبز و قرمز که رنگ‌های پرچم لیتوانی هستند، روشن می‌شود. این نورپردازی هنگام ساخت ساختمان نصب شده بود. ستون‌ها با مرمر پوشانده شده‌اند، پنجره‌ها با نقش‌های لاله تزئین شده و رادیاتورها با مشبک‌های برنز پنهان شده‌اند. پیانوی سیاه رنگی که در سال ۱۹۳۶ توسط استاین‌وی و پسران ساخته شده، احتمالاً هدیه‌ای از طرف بانوی اول سُفیا اسمِتونیِنِه در سال ۱۹۳۹ بود. پشت پیانو، درهایی به یک باغ زمستانی کوچک باز می‌شوند که در دوران
به یک باغ زمستانی کوچک باز می‌شوند که در دوران میان‌دوجنگ دارای یک فواره بود. سالن کوچک یا سالن دوک‌ها. سالن دوک‌ها در جلوی سالن بزرگ قرار دارد. این سالن مبلمان و لوسترهایی از ساختمان قدیمی باشگاه را بازسازی کرده است. این سالن به فهرست حاکمان لیتوانی و میندوون اختصاص دارد. پرتره‌های تمام‌قد آن‌ها در سال ۱۹۳۷ توسط پترس کالپوکس تکمیل شدند. پس از جنگ جهانی دوم، این نقاشی‌ها برای سال‌ها گم شده بودند. آن‌ها به‌طور غیرمنتظره‌ای در موزه جنگ ویتائوتاس بزرگ پیدا شدند – از قاب‌ها خارج شده و به‌صورت لوله شده به‌عنوان
– از قاب‌ها خارج شده و به‌صورت لوله شده به‌عنوان «نقاشی‌های ناشناخته از دوک‌ها» فهرست شده بودند. این نقاشی‌ها پادشاه میندوگاس، دوک‌های بزرگ ویتنیس، کستوتیس، گدیمیناس (پدر دودمان گدیمینیدها)، آلگیرداس و ویتائوتاس را به تصویر می‌کشد. نقاشی گدیمیناس به شدت آسیب دیده است و بر این باورند که سربازان شوروی از آن برای بازی دارت استفاده کرده‌اند. اتاق نشیمن ویتاوتاس بزرگ. اتاق نشیمن ویتاوتاس بزرگ شباهت زیادی به سالن یک قلعه قرون‌وسطی دارد و به ویتائوتاس اختصاص دارد. طراح آن، معمار ، معماری گوتیک را با بازدید از
طراح آن، معمار ، معماری گوتیک را با بازدید از مالبورک (دژ) و دژ کورسارهها مطالعه کرده است. این اتاق مجلل‌ترین اتاق است اما در دوران شوروی بیشترین آسیب را دید. سالن با هفت نقاشی دیواری از تزئین شده است که لحظات کلیدی از زندگی ویتاوتاس را به تصویر می‌کشد، از جمله پیروزی در نبرد گرونوالد (تطبیق "بَتل آو گروون‌والد" اثر یان ماتیکو) و مجمع لوتسک که وی را پادشاه لیتوانی اعلام کرد. در دوران شوروی، نقاشی‌های دیواری رنگ شده بودند (احتمالاً به قصد محافظت از آنها در برابر تخریب توسط شوروی‌ها) اما در سال ۲۰۰۶ ترمیم
برابر تخریب توسط شوروی‌ها) اما در سال ۲۰۰۶ ترمیم شدند. اتاق نشیمن همچنین دارای یک شومینه سنگ مرمر خاکستری و سفید است که با نقوش برجسته اصیل از پِتراس ریـم‌شا تزئین شده است که ویتاوتاس بزرگ و نقشه دوک‌نشین بزرگ لیتوانی در دوران سلطنت او را به تصویر می‌کشد. نقوش برجسته توسط برادرزاده‌اش، معمار آیداس ریمشا نجات داده شدند. این اتاق همچنین با نمادهای هنر مردمی لیتوانیایی تزئین شده است؛ به عنوان مثال، نماد خورشیدی سواستیکا روی نیمکت‌هایی که توسط جاناس پراپولنیس ساخته شده است، مشاهده می‌شود. کاشی‌های کف چوبی
ساخته شده است، مشاهده می‌شود. کاشی‌های کف چوبی طرح‌هایی شبیه به پارچه‌های بافته‌شده لیتوانیایی دارند. دیوارها با لوسترهایی ساخته شده از شاخ گوزن و صندلی‌هایی که با پوست گراز پوشیده شده‌اند تزئین شده است. این اتاق دارای پنجره‌های شیشه رنگی است (اصلی‌ها توسط استاسیس اوشینسکاس، بازسازی شده توسط ویوتاس شوارلیس) که نشان‌دهنده نشان‌های قرون‌وسطی هستند. اتاق ریاست جمهوری. اتاق ریاست جمهوری با پرتره‌ای از رئیس‌جمهور کنونی دالیا گریبائوسکایته تزئین شده است که در سال ۲۰۱۴ از این اتاق بازدید کرد. یک اتاق کوچک لباس
۲۰۱۴ از این اتاق بازدید کرد. یک اتاق کوچک لباس برای رئیس‌جمهور در نزدیکی اتاق قرار دارد که به عنوان اتاق تعویض لباس برای رئیس‌جمهور طراحی شده است. اتاق به سبک آرت دکو توسط نقاش جرارداس باگدوناویچیوس طراحی شده است. این اتاق به عنوان نمادی از حال و هوای لیتوانی طراحی شده است. این اتاق دارای یکی از دو شومینه موجود در ساختمان است؛ این شومینه از سنگ مرمر سیاه مصنوعی ساخته شده است. اتاق با یک میز و صندلی‌های دست‌ساز که توسط باگدوناویچیوس در سال ۱۹۳۷ طراحی شده‌اند، مبله شده است: یک میز کنفرانس به طول ، ۱۲ صندلی
مبله شده است: یک میز کنفرانس به طول ، ۱۲ صندلی دسته‌دار، ۱۲ صندلی، ۱۲ تابوره، دو میز جانبی و یک ویترین. در این اتاق گلوله‌های توپ از جنگ استقلال لیتوانی، بوم کتانی و نشان ملی لیتوانی قاب شده به نمایش گذاشته شده‌اند. اتاق‌های دیگر. ورودی و رستوران. ورودی ساختمان دارای سه در است که در وسط آن‌ها درب‌های چرخان قرار دارد. نزدیک درها یک اتاق لباس وجود دارد. در طبقه اول از سال ۱۹۳۷ یک رستوران به نام "سه غول" قرار دارد. در ابتدا، این رستوران توسط افسران نیروهای مسلح لیتوانی و دیگر مقامات بلندپایه مورد استفاده قرار
لیتوانی و دیگر مقامات بلندپایه مورد استفاده قرار می‌گرفت. امروزه از سال ۱۹۹۴، این رستوران به یک پیتزریا به نام "Milano" تبدیل شده است که تحت سرپرستی یک سرآشپز ایتالیایی اداره می‌شود. با این حال، رستوران مدرن دارای دکوراسیون داخلی، رنگ‌ها، مبلمان، بار و روشنایی‌های بازسازی‌شده از دوران بین دو جنگ است. بالای ورودی رستوران، تابلو "Restoranas kavinė TRYS MILŽINAI" (به انگلیسی: Restaurant cafe THE THREE GIANTS) نیز نصب شده است. طبقات دیگر. اتاق دفتر در طبقه اول، دفتر تحریریه مجله تصویری "Kardas" () بود که مخصوص
دفتر تحریریه مجله تصویری "Kardas" () بود که مخصوص افسران نظامی بود. سردبیران این مجله عبارت بودند از:کازیس اسکوتاس، وینکاس یونوشکا، پترس بیرژیس، یونس آسویچیوس-آتسوکاس، یوُزاس بالچیوناس، ویتاوتاس استپونایتیس، آلکساندرس شیمکوس، لیوداس زیبایویچوس. این اتاق اکنون به یک موزه کوچک تبدیل شده که اقلام نظامی اصیل را به نمایش می‌گذارد: نقاشی‌ها، نقشه‌ها، مدل‌ها، تفنگ‌ها، دستگاه‌های اتو کشیدن رومیزی، تایپ‌نویس، تلفن‌های عملیاتی و دیگر اقلام. ارزشمندترین نمایش‌ها نقشه سیاسی اروپا ساخته شده در سال ۱۹۲۴ و نشان ملی
نقشه سیاسی اروپا ساخته شده در سال ۱۹۲۴ و نشان ملی لیتوانی هستند. آسانسور ساختمان از شرکت آسانسور شیندلر یکی از قدیمی‌ترین آسانسورهای کاملاً عملیاتی در کاوناس است. این آسانسور هنوز دارای دروازه‌های آهنی اصلی خود است. این آسانسور از زیرزمین تا طبقه چهارم را جابه‌جا می‌کند و بیشتر از ظرفیت ندارد. در طبقه سوم یک کتابخانه و سالن افسران وجود دارد که همچنین یک اتاق بازی کوچک برای فرزندان افسران دارد. طبقه چهارم به عنوان یک هتل استفاده می‌شود و همچنین دفاتر وزارت دفاع لیتوانی و فضاهای جمع‌آوری هنر در آن قرار دارد.
لیتوانی و فضاهای جمع‌آوری هنر در آن قرار دارد. زیرزمین. زیرزمین در سال ۲۰۱۵ بازسازی‌های عمده‌ای را تجربه کرد و در آوریل ۲۰۱۶ یک اتاق تیراندازی لیزری مدرن تأسیس شد. این اتاق به سربازان و اعضای خانواده آن‌ها این امکان را می‌دهد که با تفنگ دستی گلوک و تفنگ اتوماتیک هکلر و کخ ژ۳۶ تمرین کنند – صدای شلیک و ارتعاش آن‌ها شبیه‌سازی شده است. زیرزمین همچنین دارای یک باشگاه ورزشی است. اتاق دیگری به تاریخ لیتوانی و تاریخ اوکراین اختصاص یافته است که اطلاعاتی در مورد پروژه تاریخ جهانی "Gediminaičių kelias" (مسیر
پروژه تاریخ جهانی "Gediminaičių kelias" (مسیر گِدِمینیدها) ارائه می‌دهد. این پروژه همکاری میان ده شهر در اوکراین، دو شهر در بلاروس، یک شهر در لهستان و جمهوری چک و همچنین چهار شهر در لیتوانی (کاوناس، تاوراگه، اوکمرگه و تراکای) است. این اتاق همچنین اطلاعاتی در مورد قلعه لوبارت، یکی از بهترین قلعه‌های حفظ شده از دوک‌نشین بزرگ لیتوانی، و بازسازی مدرن زره‌های قرون وسطایی که وزن آن‌ها است، به نمایش می‌گذارد. این زره به عنوان زره ویتائوتاس در بازسازی سالانه نبرد گرونوالد استفاده می‌شود.
ابرآلیاژ واسپالوی(waspaloy) یک نوع ابرآلیاژ پایه نیکل است و عمدتاً برای قطعات توربین هواپیما، دیسک‌های کمپرسور و شفت‌ها استفاده می‌شود. تراشکاری ابرآلیاژ واسپالوی مانند بسیاری از ابرآلیاژ‌های پایه نیکل در دمای محیط (تراشکاری مرسوم) دشوار است. ابرآلیاژهای پایه نیکل به دلیل دارا بودن خواص مکانیکی منحصر به فرد مانند مقاومت در برابر خستگی، پایداری حرارتی و مقاومت در برابر خوردگی، دارای کاربرد گسترده‌ای در صنایع هوافضا، موتورها و توربین‌های گازی، تجهیزات کارخانه‌های پتروشیمی، تجهیزات دریایی هستند. این آلیاژها در
پتروشیمی، تجهیزات دریایی هستند. این آلیاژها در صنعت به عنوان موادی با قابلیت ماشین‌کاری پایین شناخته شده‌اند. بیش از ۵۰ درصد وزنی موتورهای هواپیما و توربین‌های گازی را به خود اختصاص داده‌اند. ترکیب شیمیایی و ساختار. این آلیاژ ترکیبی از ۵۸٪ نیکل، ۱۹٪ کروم، ۱۳٪ کبالت، ۴٪ مولیبدن، ۳٪ تیتانیوم و ۱٫۴٪ آلومینیوم است. در ادامه به علت وجود هریک از این عناصر می‌پردازیم: نیکل (Ni): فلز اصلی آلیاژ است که به واسپالوی استحکام و پایداری در دماهای بالا می‌بخشد. کروم (Cr): این عنصر به مقاومت در برابر خوردگی و اکسیداسیون
این عنصر به مقاومت در برابر خوردگی و اکسیداسیون کمک می‌کند و باعث ایجاد لایه‌ای محافظ روی سطح آلیاژ می‌شود. کبالت (Co): افزوده شدن کبالت باعث افزایش استحکام آلیاژ در دماهای بالا می‌شود. مولیبدن (Mo) و تنگستن (W): این دو عنصر موجب افزایش مقاومت آلیاژ در برابر فرسایش و دمای بالا می‌شوند. تیتانیوم (Ti) و آلومینیوم (Al): این دو عنصر باعث تشکیل فازهای سخت در آلیاژ شده و موجب سخت شدن آن در دماهای بالا می‌گردند. این ترکیب شیمیایی به‌گونه‌ای طراحی شده است که ویژگی‌های مطلوبی مانند استحکام بالا در دماهای بسیار
مطلوبی مانند استحکام بالا در دماهای بسیار زیاد، مقاومت در برابر خوردگی و اکسیداسیون و همچنین سختی بالا را برای آلیاژ فراهم کند. تاریخچه. این آلیاژ در دهه ١٩٥٠ توسط شركت برات وويتنى ساخته شد وعمدتاً براى قطعات توربين هواپيما، ديسك‌هاى كمپرسور و شفت‌ها استفاده مى شود.همچنین کاراگوزل و همکارانش در سال ٢٠١۴ به بررسی افزایش عمر ابزار درفرايند تراشكاری غیر مرسوم براى ابرآلیاژ هاى اينكونل ٧١٨،واسپالوى وتيتانيوم (Ti6Al4V) (فلزاتى با قابليت برشكارى پايين) پرداختند. ویژگی‌ها. واسپالوی یک ابرآلیاژ پایه نیکل با قابلیت
واسپالوی یک ابرآلیاژ پایه نیکل با قابلیت سخت‌شدن از طریق پیرسختی است که دارای خواص استحکام بسیار عالی در دماهایی تا حدود ۹۸۰ درجه سانتی‌گراد (۱۸۰۰ درجه فارنهایت) می‌باشد. سایر ویژگی‌های واسپالوی شامل مقاومت خوب در برابر خوردگی و مقاومت نسبی در برابر اکسیداسیون است که آن را برای استفاده در محیط‌های بسیار سخت و دشوار مناسب می‌سازد. واسپالوی در دماهای تا ۷۶۰–۸۷۰ درجه سانتی‌گراد (۱۴۰۰–۱۶۰۰ درجه فارنهایت) استحکام مفیدی دارد و در محیط‌های موتور توربین گازی تا ۸۷۰ درجه سانتی‌گراد (۱۶۰۰ درجه فارنهایت) مقاومت خوبی
درجه سانتی‌گراد (۱۶۰۰ درجه فارنهایت) مقاومت خوبی در برابر اکسیداسیون نشان می‌دهد. مقاومت در برابر خزش و گسیختگی واسپالوی در دماهای بالای ۶۲۰–۶۵۰ درجه سانتی‌گراد (۱۱۵۰–۱۲۰۰ درجه فارنهایت) برتر از آلیاژ ۷۱۸ است. با این حال، استحکام کششی کوتاه‌مدت در دماهای تا ۷۳۰ درجه سانتی‌گراد (۱۳۵۰ درجه فارنهایت) نسبت به RA718 پایین‌تر است. آلیاژ واسپالوی از قابلیت سخت شدن از طریق فرایند سخت‌شدن با بارش (precipitation hardening) برخوردار است. این فرایند باعث افزایش استحکام و سختی آلیاژ در دماهای بالا می‌شود. کاربردها.
و سختی آلیاژ در دماهای بالا می‌شود. کاربردها. صنعت هوافضا: آلیاژ واسپالوی به‌دلیل استحکام بالا در دماهای زیاد و مقاومت در برابر خوردگی، به‌طور گسترده‌ای در ساخت موتورهای جت، توربین‌های گازی و سایر اجزای حساس هوافضا مورد استفاده قرار می‌گیرد. صنایع نیروگاهی: این آلیاژ در ساخت تجهیزات نیروگاه‌های گازی، توربین‌های بخار و سایر تجهیزات مشابه که نیاز به تحمل دماهای بالا و فشار زیاد دارند، کاربرد دارد. صنایع شیمیایی: آلیاژ واسپالوی به‌دلیل مقاومت بسیار خوبی که در برابر محیط‌های خورنده دارد، در ساخت تجهیزات شیمایی
محیط‌های خورنده دارد، در ساخت تجهیزات شیمایی که در معرض مواد خورنده و دماهای بالا قرار دارند، استفاده می‌شود. صنایع نفت و گاز: این آلیاژ در ساخت قطعات تجهیزات حفاری و پمپ‌های فشار بالا که در محیط‌های سخت نفتی و گازی به کار می‌روند، نیز استفاده می‌شود. صنایع دریایی: در محیط‌های دریایی که نیاز به مقاومت در برابر خوردگی و فشارهای مکانیکی است، از واسپالوی برای ساخت قطعات مختلف استفاده می‌شود. شرکت هواپیماسازی بریتانیا TSR-2، یک هواپیمای ضربتی مافوق صوت که از اواخر دهه ۱۹۵۰ ساخته شد، دارای یک روپوش آیرودینامیکی
دهه ۱۹۵۰ ساخته شد، دارای یک روپوش آیرودینامیکی به بدنه عقب خود در اطراف نازل‌های اگزوز بود. به دلیل دمای بالا در این منطقه، فیرینگ از واسپالوی تشکیل شده و رنگ نشده است. ساخت این آلیاژ به عنوان «بسیار مقاوم» توصیف شد و توسط متخصصان موتور بریستول به جای سازندگان بدنه هواپیما BAC انجام شد. مزایای آلیاژ واسپالوی نسبت به سایر آلیاژها. آلیاژ واسپالوی در مقایسه با سایر ابرآلیاژهای پایه نیکل، مانند اینکونل (Inconel) و مونل (Monel)، دارای ویژگی‌های برتری است. یکی از این ویژگی‌ها استحکام بالاتر آن در دماهای بالا است
این ویژگی‌ها استحکام بالاتر آن در دماهای بالا است که به‌ویژه در کاربردهای صنعتی مانند موتورهای جت و توربین‌های گازی اهمیت زیادی دارد. علاوه بر این، واسپالوی به دلیل ترکیب شیمیایی خاص خود، مقاومت بالاتری در برابر خوردگی و اکسیداسیون نشان می‌دهد. آزمایش‌های تجربی. جنس قطعه‌کار ابرآلیاژ پایه نیکل واسپالوی بود. واسپالوی به دلیل خواص خوب مکانیکی، شیمیایی و عملکرد مناسب در درجه حرارتهای بالا، به عنوان مادهای با قابلیت ماشینکاری پایین درصنعت شناخته شده است. قطعه کار مورد استفاده میلگرد به قطر ۲۵ میلی‌متر بود. در
مورد استفاده میلگرد به قطر ۲۵ میلی‌متر بود. در ابتدا میلگرد واسپالوی با عملیات حرارتی مطابق با استاندارد 5708 AMS از سختی حدود ۵+۲۷۰ ویکرز به سختی حدود ۳+۳۸۲ ویکرز افزایش یافت و سپس عملیات ماشینکاری انجام شد. عملیات حرارتی جهت ایجاد رسوب فاز گاما پریم 'Y انجام شد که شامل:عملیات حرارتی انحلال، عملیات پیر سازی، عملیات رسوب سختیو عملیات پیرسازی بود. پس از انجام عملیات حرارتی آزمایش سختی سنجی ویکرز (۱۰ کیلوگرم نیرو) در ه ناحیه به صورت تصادفی روی سطح قطعه کار انجام شد میانگین سختی به‌دست آمده ۳۸۲۳ ویکرز بود. در
شد میانگین سختی به‌دست آمده ۳۸۲۳ ویکرز بود. در این پژوهش از دستگاه ماشین تراش هاردینگ (Harding) مدلHLV-Hساخت کشور انکلستان، با حداکثر توان اسپیندل ۱/۱۲کیلووات و دور متغیر از ۱۲۵ الی ۳۰۰۰ دور بر دقیقه، نرخ پیشروی متغیر از ۲/۵ الی ۱۳ میلی‌متر بر دقیقه مستقل از یک دیگر و پیشروی شعاعی ابزار با دقت ۰/۰۲ میلیمتر استفاده شد. نیروهای ماشینکاری توسط دینامومتر کیستلر مدل ۹۱۲۱ اندازه‌گیری شد. به منظور داده برداری نیروهای ماشینکاری از آمپلی فایر ۵۰۷۰کیستلر به همراه کارت داده‌برداری A5697 کیستلر و نرم‌افزار
همراه کارت داده‌برداری A5697 کیستلر و نرم‌افزار داینور(DynoWare) استفاده شد. به منظور اندازه‌گیری دمای براده در محل تماس قطعه کار با ابزار، از دوربین حرارتی (فروسرخ) فلوک(Fluke) مدل TI400 استفاده شد. عملیات تراشکاری با استفاده ابزار برشی کاربیدی بدون پوشش و بدون براده شکن ساخت شرکت سندویک (Sandvik) انجام شد. شعاع نوک ابزار ۰/۴ میلی‌متر بود. عدم وجود براده شکن در ابزار، امکان بررسی هندسه لبه برشی ابزار را با دقت بیشتری فراهم می‌کند. هر آزمایش منحصراً با یک لبه ابزار انجام شد.
رالی پرتغال ۲۰۲۳ (همچنین با عنوان وودافون رالی پرتغال ۲۰۲۳ شناخته می‌شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین ۱۱ و ۱۴ می ۲۰۲۳ در کشور پرتغال برگزار شد. این رویداد پنجاه و ششمین دوره مسابقات رالی پرتغال بود، پنجمین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۳، مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲ و رالی قهرمانی جهان ۳ بود این رالی در ماتوسینوس در ناحیه پورتو برگزار شد و در ۱۹ مرحله ویژه مسافتی رقابتی کل را پوشش داد. کاله رووانپرا و یون هالتونن برندگان سال گذشته این رالی بودند. تیم آنها، تویوتا
سال گذشته این رالی بودند. تیم آنها، تویوتا گازو ریسینگ دبلیوآرتی، برنده سازندگان سال گذشته بود. یوهان راسل و والنتین سارو برندگان سال گذشته در کلاس رالی رالی۲ بودند. سامی پاجاری و انی مالکونن مدافعان برد در کلاس رالی۳ بودند.
نواف عبدالله سلیم سلام (زاده ) دیپلمات، حقوقدان، و استاد دانشگاه است که از ۸ فوریه ۲۰۲۵ به عنوان ۵۳اُمین نخست‌وزیر لبنان فعالیت می‌کند. او در ۹ نوامبر ۲۰۱۷ به عنوان قاضی دیوان بین‌المللی دادگستری برای دوره ۲۰۱۸–۲۰۲۷ انتخاب شد و اکثریت آرا را در مجمع عمومی و شورای امنیت سازمان ملل متحد بدست آورد. وی از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷ به عنوان سفیر و نماینده دائم لبنان در سازمان ملل در نیویورک خدمت کرد و در این مدت سمت‌های رئیس شورای امنیت و معاونت مجمع عمومی را بر عهده داشت. او از ۶ فوریه ۲۰۲۴ تا ۱۴ ژانویه ۲۰۲۵ به عنوان
او از ۶ فوریه ۲۰۲۴ تا ۱۴ ژانویه ۲۰۲۵ به عنوان رئیس دیوان بین‌المللی دادگستری فعالیت کرد. سلام دومین عرب و نخستین لبنانی است که به عنوان رئیس دیوان بین‌المللی دادگستری انتخاب شده است. او پس از انتخاب به نخست‌وزیری لبنان از این سمت استعفا کرد. در ۱۳ ژانویه ۲۰۲۵ وی توسط بیش از نیمی از نمایندگان مجلس لبنان نامزد شد و او را به عنوان نخست‌وزیر لبنان معرفی کردند. نامزدی او با مخالفت شدید شیعیان و حزب‌الله روبرو شد. نواف سلام در سال ۲۰۱۲ از نیکولا سارکوزی نشان لژیون دونور دریافت کرد. او از جمله سیاستمدارانی است که