payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بر ایتالیایی، زبان خانواده‌اش، و اسلوونیایی، زبان محیط اجتماعی‌اش، آلمانی را در سنین بسیار کم آموخت. او از خانواده‌ای ثروتمند بود که می‌توانستند از پس هزینه‌های آموزش خوب برای ۱۴ فرزند خود برآیند. او در کوبدیلی به مدرسه ابتدایی رفت و پس از هفت سال به مدرسه رئال‌شوله آلمانی و اسلوونیایی در لیوبلیانا رفت، جایی که پس از هفت سال بهترین دانش‌آموز کلاس بود. او بعداً به وین نقل مکان کرد و در آنجا در دوره‌های معماری دانشگاه فنی وین شرکت کرد. پس از اخذ مدرک خود در سال ۱۸۸۹، بورسیه تحصیلی به او این امکان را داد که
سال ۱۸۸۹، بورسیه تحصیلی به او این امکان را داد که به مدت سه سال (۱۸۹۲–۱۸۹۴) به آسیای صغیر و بیشتر اروپا سفر کند. او متأهل و دارای دو فرزند بود؛ پسرش لورنزو فابیانی (۱۹۰۷–۱۹۷۳) یک متخصص کشاورزی و روزنامه‌نگار و یک ضد فاشیست شناخته شده بود. در سال ۱۹۱۷، فابیانی به عنوان استاد دانشگاه وین منصوب شد و در سال ۱۹۱۹ یکی از شاگردانش، ایوان وورنیک، به او پیشنهاد تدریس در دانشگاه تازه تأسیس لیوبلیانا را داد. با این حال، فابیانی این پیشنهاد را رد کرد، از سمت تدریس در وین استعفا داد و تصمیم گرفت در گوریزیا، که به
در وین استعفا داد و تصمیم گرفت در گوریزیا، که به پادشاهی ایتالیا ضمیمه شده بود، ساکن شود و بدین ترتیب شهروند ایتالیا شد. در ۱۵ مه ۱۹۲۱ - کمتر از یک سال پس از آتش زدن تالار ملی اسلوونی در تریسته توسط فاشیست‌های ایتالیایی، که او طراحی کرده بود - فابیانی به عضویت جنبش فاشیستی ایتالیا درآمد. دلیل پیوستن او به حزب و فعالیت سیاسی او در سال‌های بعد همچنان نامشخص و بحث‌برانگیز است. در همان زمان پسرش به دلیل فعالیت‌های ضد فاشیستی‌اش زندانی شد. در اواخر سال ۱۹۳۵، فابیانی (در سن ۷۰ سالگی) نامزدی شهردار روستای
فابیانی (در سن ۷۰ سالگی) نامزدی شهردار روستای زادگاهش، اشتانجل، را پذیرفت. او در طول جنگ جهانی دوم شهردار باقی ماند و با استفاده از دانش زبان آلمانی و آشنایی‌های فرهنگی خود، سربازان آلمانی را متقاعد کرد که از تخریب روستا جلوگیری کنند. با این وجود، استحکامات تاریخی روستا و قلعه‌ای که خود او در دهه ۱۹۳۰ بازسازی کرده بود، سرانجام در نبرد بین ورماخت و پارتیزان‌های اسلوونیایی ویران شد. خانه او با آرشیو غنی‌اش در کوبدیلی نیز در آتش سوخت. در سال ۱۹۴۴، فابیانی به گوریزیا بازگشت و تا زمان مرگش در ۱۲ اوت ۱۹۶۲ در
گوریزیا بازگشت و تا زمان مرگش در ۱۲ اوت ۱۹۶۲ در آنجا زندگی کرد. یک داستان نادرست اما گسترده در مورد فابیانی این است که آدولف هیتلر جوان زمانی برای مدت کوتاهی در شرکت معماری او در وین کار می‌کرد. این افسانه توسط هیچ منبعی پشتیبانی نمی‌شود و به نظر می‌رسد که در سال ۱۹۶۶ ساخته شده است. آثار. پس از بازگشت به وین، به دعوت شخصی واگنر به استودیوی معمار اتو واگنر پیوست و تا پایان قرن در آنجا ماند. در این دوره، او نه تنها علایق خود را بر طراحی متمرکز کرد، بلکه حرفه خود را به عنوان برنامه‌ریز شهری نیز پرورش داد و با
را به عنوان برنامه‌ریز شهری نیز پرورش داد و با اشتیاق خود را وقف تدریس کرد. اینکه او چقدر بر کتاب واگنر در مورد معماری تأثیر گذاشت، مشخص نیست. اولین پروژه معماری بزرگ فابیانی، طرح شهری کارنیولان، پایتخت فعلی اسلوونی، لیوبلیانا بود که در اثر زلزله آوریل ۱۸۹۵ لیوبلیانا به شدت آسیب دید. فابیانی در رقابتی با معمار تاریخ‌گراتر، کامیلو سیته، برنده شد و توسط شورای شهر لیوبلیانا به عنوان برنامه‌ریز شهری اصلی انتخاب شد. یکی از دلایل این انتخاب این بود که فابیانی توسط ملی‌گرایان لیبرال اسلوونی به عنوان یک اسلوونیایی
ملی‌گرایان لیبرال اسلوونی به عنوان یک اسلوونیایی در نظر گرفته می‌شد. دلیل دوم این بود که او لیوبلیانا را بهتر از سیته می‌شناخت و طرحی واقعاً خوب و مدرن تهیه کرده بود. فابیانی با حمایت شخصی شهردار ملی‌گرای لیبرال لیوبلیانا، ایوان هریبار، چندین ساختمان مهم در شهر طراحی کرد، از جمله مدرسه راهنمایی L شکل دخترانه در مجتمع ملادیکا روبروی خیابان پرشرن، که اکنون مقر وزارت امور خارجه اسلوونی است. باغ فراری در اشتانجل، کارست، اسلوونی کار او در لیوبلیانا به او کمک کرد تا در سرزمین‌های اسلوونی به خوبی شناخته شود و
کرد تا در سرزمین‌های اسلوونی به خوبی شناخته شود و ملی‌گرایان لیبرال اسلوونی در ساحل اتریش را متقاعد کرد تا طراحی تالارهای ملی در گوریزیا (۱۹۰۳) و در تریسته (۱۹۰۴) را به او بسپارند. فابیانی همچنین طرح شهری بیلسکو در لهستان را ایجاد کرد. در سال ۱۹۰۲، این دو طرح شهری اولین دکترای افتخاری در زمینه برنامه‌ریزی شهری را توسط دانشگاه وین در اتریش-مجارستان برای او به ارمغان آورد. در طول دهه ۱۹۲۰، او بازسازی گسترده‌ای از روستاها و برخی بناهای تاریخی را در مناطقی در مسیر جولیان مارچ که در طول جنگ جهانی اول توسط
در مسیر جولیان مارچ که در طول جنگ جهانی اول توسط نبردهای ایسونزو ویران شده بودند، هماهنگ کرد.
کوادرومویر،‌ () در روم باستان، یک پست انتخابی بود که به چهار شهروند دارای قدرت پلیسی و قضایی داده می‌شد. آنان را سنای روم آنها برمی‌گزید و برای دوره‌های پنج ساله خدمت می‌کردند. آنها به دو کالج دوویری (duoviri) تقسیم شدند که هر کدام اختیارات خاص خود را داشتند: اولی، aedilicia potestate، وظایف پلیسی را برعهده داشت؛ و دومی، iure dicundo، در امور قضایی، اداری و مدیریت مالی از قدرت برتر برخوردار بود. ریشه‌شناسی. این واژه ترکیبی از دو واژه لاتینی quattuor (چهار) و viri (مردان) است. مترادف‌های کوادرومویر عبارتند
و viri (مردان) است. مترادف‌های کوادرومویر عبارتند از: quadrunvir،‌ quattuomvir و quattuorvir. https://www.treccani.it/enciclopedia/quattuorviri_(Dizionario-di-Storia)/ این اصطلاح با تریومویر (triumvir) و دومویر (duumvir) مرتبط است که به ترتیب به توصیف یک پست سه نفره و دو نفره می‌پرداختند و منجر به ایجاد اصطلاحات شناخته‌شده‌تر موجود "triumvirate" و "duumvirate" شدند. فاشیسم. در آغازِ فاشیسم ایتالیا، آنها گروهی از چهار نفر بودند که رهبری راهپیمایی به سوی رم، بنیتو موسولینی را برعهده داشتند: موسولینی در تجمعی
موسولینی را برعهده داشتند: موسولینی در تجمعی از فاشیست‌ها در ناپل در ۲۴ اکتبر ۱۹۲۲،‌ اعلام کرد که می‌خواهد فاشیست‌ها بر ایتالیا حکومت کند و روز بعد، امیلیو د بونو، ایتالو بالبو، میشل بیانکی و چزاره ماریا د وکی، توسط موسولینی به عنوان رهبر راهپیمایی منصوب شدند.، موسولینی به میلان رفت (و در راهپیمایی شرکت نداشت)،‌ و این کوادرومویرها بودند که جمعیت را همراه با عکس او هدایت کردند. این شبه‌کودتا برای موسولینی نخست‌وزیری را به ارمغان آورد که از میلان به رم رفت. این چهار تن در دوره منتهی به دیکتاتوری فاشیستی در
این چهار تن در دوره منتهی به دیکتاتوری فاشیستی در سیاست و/یا جنگ مشارکت داشتند،‌ و تحت همین عنوان کوادرومویرها یکی از بخش‌های شورای عالی فاشیسم،‌ نهاد اصلی دولت موسولینی در پادشاهی ایتالیا بودند.
ماریو اوچیوتو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و معمار ایتالیایی است. اوچیوتو در کوزنتسا متولد شد و در سال ۱۹۸۷ در رشته معماری از دانشگاه فلورانس فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۲۰۱۱ به عنوان شهردار کوزنتسا و در سال ۲۰۱۴ به عنوان رئیس استان کوزنتسا انتخاب شد. او در ۷ ژوئن ۲۰۱۶ برای دومین دوره متوالی به عنوان شهردار کوزنتسا انتخاب شد. زندگی‌نامه. او که در کوزنتسا متولد شده است، برادر بزرگتر روبرتو اوچیوتو، سیاستمدار و عضو حزب فورزا ایتالیا است که از سال ۲۰۲۴ به عنوان معاون دبیر و از سال ۲۰۲۱ به عنوان رئیس منطقه کالابریا خدمت
و از سال ۲۰۲۱ به عنوان رئیس منطقه کالابریا خدمت کرده است. او در سال ۱۹۸۷ در رشته معماری از دانشگاه فلورانس فارغ‌التحصیل شد. او شرکت معماری و مهندسی ماریو اوچیوتو، مستقر در کوزنتسا، را تأسیس و مدیریت می‌کند. او عضو شورای عالی میراث فرهنگی و زیست‌محیطی در وزارت میراث و فعالیت‌های فرهنگی، عضو کمیته فنی-علمی میراث معماری و منظر و عضو واحد عملیاتی فنی برای بالکان بود که در ریاست شورای وزیران برای بازسازی کشورهای منطقه بالکان تأسیس شد. کار او از طراحی معماری و برنامه‌ریزی منطقه‌ای گرفته تا طراحی داخلی دقیق و
برنامه‌ریزی منطقه‌ای گرفته تا طراحی داخلی دقیق و طراحی محصول را شامل می‌شود. کار او بر هویت فرهنگی، نوآوری و پایداری متمرکز است، که مورد دوم به عنوان پاسخی ضروری به مسائل جهانی کنونی و تقاضا برای کیفیت در طراحی معاصر درک می‌شود. او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۱ مدرس دانشکده مهندسی دانشگاه کالابریا و همچنین رئیس انجمن معماران، برنامه‌ریزان، معماران منظر و متخصصان حفاظت از محیط زیست استان کوزنتسا بود. در سال ۲۰۱۰، او جایزه ملی لارنتیوس، یک تقدیرنامه معتبر برای مردان و زنان کالابریا تبار که با کار و تعهد خود، اعتبار و
زنان کالابریا تبار که با کار و تعهد خود، اعتبار و وجهه کالابریا را به ارمغان آورده‌اند، و همچنین جایزه یاوورو ۲۰۱۰ را که در نمایشگاه اکسپو ۲۰۱۰ در شانگهای توسط انجمن فیمتیکا اهدا شد، دریافت کرد. در سال ۲۰۰۸، او جایزه معامله گر چین را که توسط خطوط هوایی کاتای پسیفیک تأسیس شده است، از آن خود کرد. این جایزه به متخصصان و شرکت‌های ایتالیایی که در حال توسعه روابط با چین و هنگ کنگ هستند، اهدا می‌شود. این جایزه به ایتالیایی‌هایی اهدا می‌شود که به خاطر «طراحی و حساسیت زیبایی‌شناختی در زمینه‌های معماری و شهرسازی»
زیبایی‌شناختی در زمینه‌های معماری و شهرسازی» خود را متمایز کرده‌اند. برخی از پروژه‌های او در دوسالانه ونیز (باغ ایتالیایی در تیانجین) و پکن (ساختمان ۴سی، غرفه‌های نمایشگاهی اکسپو ۲۰۱۰ در شانگهای) به نمایش گذاشته شده‌اند. طرح غرفه‌های نمایشگاهی در اکسپو ۲۰۱۰ در شانگهای، انتخاب و در غرفه ایتالیا در جشنواره معماری لندن ۲۰۰۸، به نمایش گذاشته شد. او نمایشگاه «چشم‌اندازهای ایتالیایی» را که در موزه ملی چین به عنوان بخشی از برنامه همکاری زیست‌محیطی ایتالیا و چین تحت حمایت وزارت محیط زیست ایتالیا و وزارت میراث
تحت حمایت وزارت محیط زیست ایتالیا و وزارت میراث فرهنگی، با مشارکت مجله Domus[2]، بنیاد سه‌سالانه میلان و انجمن طراحی صنعتی برگزار شد، سرپرستی کرد. او همچنین نمایشگاه‌های زیر را سرپرستی کرد: حفاظت از محیط زیست در چین، که در رم در سالن ناوی مجموعه یادبود سن میشل آ ریپا (۱۸ اکتبر تا ۸ دسامبر ۲۰۱۰) برگزار شد. باغ ایتالیایی. معماری احساسات، که در غرفه ایتالیا در اکسپو شانگهای (۵ تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۰) برگزار شد. شهرهای پایدار به سبک ایتالیایی، اکسپو جهانی شانگهای (۱ مه تا ۳۱ اکتبر ۲۰۱۰). او از طریق کنفرانس‌ها و
(۱ مه تا ۳۱ اکتبر ۲۰۱۰). او از طریق کنفرانس‌ها و انتشارات در مورد موضوعات مختلف معماری، با تمرکز ویژه بر پایداری، توسعه شهری، بهبود چشم‌انداز و حفاظت از میراث فرهنگی، در بحث‌های معاصر شرکت می‌کند. انتشارات او عبارتند از: به سوی شهر پایدار. تجربه چینی هوای رو، الکتا ۲۰۰۷ (با اف. بوترا)؛ شهر در دسترس، ویرایش آلینیا، فلورانس ۱۹۹۱ (با بی. لنتینی). در شب بین ۲۱ و ۲۲ فوریه ۲۰۲۵، پسر دوم او، فرانچسکو، در سن ۳۰ سالگی، پس از سقوط از پنجره ساختمان خانواده در پایتخت کوزنتسا، جان خود را از دست داد.
آدولفو ناتالینی (؛ ۱۰ مه ۱۹۴۱ – ) یک معمار ایتالیایی بود. او یکی از بنیانگذاران معماری رادیکال محسوب می‌شد، که ریشه‌های آن را در شماره‌های ۱۰ و ۱۱ مجله فضای هنری، به سردبیری اوگو لا پیترا، ردیابی کرده است. او در سال ۱۹۶۶ در فلورانس فارغ‌التحصیل شد و در همان سال، سوپراستودیو را به همراه کریستیانو تورالدو دی فرانسیا، جیان پیرو فراسینلی، روبرتو و الساندرو مگریس و الساندرو پولی تأسیس کرد. تجربه سوپراستودیو پس از حدود بیست سال به پایان رسید؛ پروژه‌های توسعه‌یافته در آن دوره پوشش گسترده‌ای در مجلات تخصصی دریافت
در آن دوره پوشش گسترده‌ای در مجلات تخصصی دریافت کردند. آثار و پروژه‌های تکمیل‌شده از این تجربه، بخشی از مجموعه موزه‌هایی مانند موزه هنر مدرن در نیویورک، موزه اسرائیل در اورشلیم، موزه معماری آلمان در فرانکفورت و مرکز ژرژ پمپیدو در پاریس هستند. در اواخر دهه ۱۹۶۰، او به همراه روبرتو بارنی، اومبرتو بوسچونی و جیانی روفی، عضو مدرسه پیستویا بود. او یک عضو آکادمی کامل در آکادمی هنر طراحی فلورانس بود. در سال ۲۰۰۶، او در دهمین نمایشگاه بین‌المللی معماری ونیز در بخش «شهر سنگ» جایزه لئون دی پیترا را دریافت کرد (رهبران
سنگ» جایزه لئون دی پیترا را دریافت کرد (رهبران تیم: آدولفو ناتالینی، انریکو نیری، لاپو گالوزی، ساوریو پیسانیلو و فرانکو پوچتی). ناتالینی با ادامه فعالیت مستقل خود، مجموعه‌ای از پروژه‌ها را در ایتالیا، آلمان و هلند توسعه داد. او که استاد دانشگاه فلورانس بود، در سال ۱۹۹۱ به همراه فابریزیو ناتالینی، استودیوی «ناتالینی آرکیتتی» را تأسیس کرد. زندگی‌نامه. ناتالینی در سال ۱۹۶۶ به همراه کریستیانو تورالدو دی فرانسیا، جیان پیرو فراسینلی، آلساندرو و روبرتو مگریس و آلساندرو پولی، شرکت معماری سوپراستودیو را تأسیس کرد.
پولی، شرکت معماری سوپراستودیو را تأسیس کرد. در پایان دهه ۱۹۷۰، ناتالینی به همراه روبرتو بارنی، اومبرتو بوسچونی و جیانی روفی به عضویت مدرسه معماری پیستویا درآمد. او یکی از پیشگامان جنبش معماری رادیکال دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بود. در این دوره، ناتالینی بر پروژه‌هایی در ایتالیا و سایر نقاط اروپا تمرکز داشت. ناتالینی به عنوان استاد معماری در دانشگاه فلورانس خدمت کرد. او عضو افتخاری انجمن معماران آلمانی، عضو افتخاری مؤسسه معماران آمریکا، آکادمی هنرهای زیبا، آکادمی هنرهای زیبای کارارا و آکادمی سن لوکا بود. برخی از
هنرهای زیبای کارارا و آکادمی سن لوکا بود. برخی از پروژه‌های او شامل رومربرگ در فرانکفورت، دیوار غربی در اورشلیم، بانک آلزاته بریانزا، مرکز قدرت زولا پردوزا و خانه سالگاسه در فرانکفورت است. آثار ناتالینی در فلورانس شامل تئاترو دلا کومپانیا و موزه اپرای دومو است. آدولفو ناتالینی در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۰ در سن ۷۸ سالگی درگذشت.
رئیس دولت لیختن‌اشتاین () که به طور غیررسمی با عنوان نخست‌وزیر شناخته می‌شود، عالی‌ترین مقام اجرایی دولت لیختن‌اشتاین است و ریاست کابینه لیختن‌اشتاین را بر عهده دارد. او توسط شاهزاده لیختن‌اشتاین با رضایت لانت‌تاگ لیختن‌اشتاین (پارلمان) منصوب می‌شود و باید اعتماد هم شاهزاده و هم لانت‌تاگ را داشته باشد. معمولاً رئیس دولت از حزب سیاسی با بیشترین کرسی‌ها در لانت‌تاگ یا از یک ائتلاف انتخاب می‌شود. نخست‌وزیر نمی‌تواند همزمان عضو لانت‌تاگ باشد، اگرچه باید شرایط احراز آن سمت را دارا باشد. این سمت در قرن شانزدهم
احراز آن سمت را دارا باشد. این سمت در قرن شانزدهم به‌عنوان پدید آمد. این نقش در اصل رئیس دفتر منطقه‌ای () بود که زیر نظر دربار خاندان لیختن‌اشتاین فعالیت می‌کرد. در ابتدا این مقام چندان مطلوب نبود؛ این وضعیت پس از آن تغییر کرد که در سال ۱۸۳۳ برای این سمت درخواست داد. عنوان این مقام به عنوان امتیازی پس از انقلاب ۱۸۴۸ در لیختن‌اشتاین به «فرماندار» () تغییر یافت و با تصویب قانون اساسی ۱۸۶۲ لیختن‌اشتاین در ۲۶ سپتامبر رسمی شد. به همین دلیل، منسینگر به عنوان نخستین فرماندار لیختن‌اشتاین شناخته می‌شود. در سال
فرماندار لیختن‌اشتاین شناخته می‌شود. در سال ۱۹۲۱، قانون اساسی لیختن‌اشتاین جدیدی تصویب شد که در آن، این سمت با عنوان نخست‌وزیر جایگزین گردید. طبق این قانون اساسی، شرط احراز سمت رئیس دولت، تولد در لیختن‌اشتاین بود. هرچند، از سال ۱۹۹۲ این شرط عملاً بلااستفاده شده است. نخست‌وزیر کنونی بریگیت هاس است که از ۱۰ آوریل ۲۰۲۵ در این سمت قرار دارد. در حال حاضر شش نخست‌وزیر پیشین در قید حیات هستند و والتر کیبر آخرین نخست‌وزیر درگذشته بود که در سال ۲۰۱۴ فوت کرد.
قدرت فیزیکی یا قدرت بدنی Physical strength معیاری برای اعمال نیرو توسط یک فرد بر اشیاء فیزیکی است. افزایش قدرت بدنی هدف تمرینات قدرتی است. پیش‌بینی قدرت استاتیک، روشی برای پیش‌بینی قابلیت‌های قدرتی یک فرد یا یک جمعیت (بر اساس آنتروپومتری) برای یک کار و/یا وضعیت خاص (یک انقباض ایزومتریک) است. برای پیش‌بینی توانایی، معمولاً محاسبات دستی با استفاده از تحلیل بالا به پایین روی یک مدل شش‌لینکی یا هفت‌لینکی، بر اساس اطلاعات موجود دربارهٔ هر مورد انجام می‌شود و سپس با دستورالعمل‌های استاندارد، مانند دستورالعمل
سپس با دستورالعمل‌های استاندارد، مانند دستورالعمل ارائه‌شده توسط مؤسسه ملی ایمنی و بهداشت شغلی، مقایسه می‌شود.
لاندتاگ شاهزاده‌نشین لیختن‌اشتاین (به آلمانی: "Landtag des Fürstentums Liechtenstein") پارلمان تک‌مجلسی لیختن‌اشتاین است. این نهاد قانون‌گذاری عالی کشور به‌شمار می‌رود و وظایفی همچون تصویب قوانین، نظارت بر دولت و تأیید بودجه سالانه را برعهده دارد. لاندتاگ از ۲۵ نماینده تشکیل می‌شود که هر چهار سال یک‌بار با نظام نمایندگی تناسبی و فهرست باز در دو حوزه انتخابیه (اوبرلند و اونترلند) برگزیده می‌شوند. برای ورود احزاب به پارلمان، گذر از حدنصاب ۸٪ در هر حوزه ضروری است. ریاست لاندتاگ توسط یک رئیس و یک نایب‌رئیس
است. ریاست لاندتاگ توسط یک رئیس و یک نایب‌رئیس انجام می‌شود که اعضا در آغاز هر دوره انتخاب می‌کنند. محل برگزاری نشست‌های پارلمان ساختمان لاندتاگ در فادوتس است.
مانفردی نیکولتی (; – ) یک معمار ایتالیایی بود. مانفردی نیکولتی آموزش خود را زیر نظر هنرمند جاکومو بالا آغاز کرد. از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۴، او در دانشگاه رم لا ساپینزا در رشته معماری تحصیل کرد. در سال ۱۹۵۵، مدرک کارشناسی ارشد معماری خود را از مؤسسه فناوری ماساچوست (ایالات متحده آمریکا) زیر نظر باکمینستر فولر، پیترو بلوشی و ارو سارینن دریافت کرد. پس از کارآموزی در شرکت معماری والتر گروپیوس، برای مینورو یاماساکی در شهر نیویورک کار کرد. از سال ۱۹۵۷، او شرکت معماری خود، «استودیو نیکولتی آسوشیتی»، را در رم اداره
خود، «استودیو نیکولتی آسوشیتی»، را در رم اداره می‌کرد. از سال ۱۹۶۳، نیکولتی همچنین به عنوان مدرس، ابتدا در مدرسه طراحی رود آیلند و بعداً در ایتالیا، تدریس کرد. از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸، او استاد پالرمو و سپس در رم بود. در سال ۲۰۰۹، او به عنوان استاد ممتاز معماری در دانشگاه رم لا ساپینزا منصوب شد. مانفردی نیکولتی معاون رئیس و استاد آکادمی بین‌المللی معماری و عضو افتخاری آکادمی‌های معماری روسیه، فرانسه و مسکو بود. در سال ۱۹۶۵، او به همراه پل میمونت، یونا فریدمن و میشل راگون، گروه بین‌المللی معماری آینده‌نگر را در
راگون، گروه بین‌المللی معماری آینده‌نگر را در فرانسه تأسیس کرد. زندگی‌نامه. نیکولتی از پیشگامان طراحی شهری و معماری زیست‌اقلیمی محسوب می‌شود. در دهه ۱۹۷۰، کتاب او با عنوان «اکوسیستم شهری» - اصطلاحی که او ابداع کرد - ارتباطی بین مسائل زیست‌محیطی و ارزش‌های روانشناختی و فرهنگی ایجاد می‌کند. در این کتاب، متخصصان رشته‌های مختلفی مانند روان‌شناسی، انسان‌شناسی، زیست‌شناسی، مهندسی، گیاه‌شناسی، تاریخ شهری، اقتصاد و آکوستیک به گشودن بحثی غنی در مورد موضوع اکوسیستم‌های شهری کمک می‌کنند. او در سال ۱۹۷۲ دوره مورفولوژی
شهری کمک می‌کنند. او در سال ۱۹۷۲ دوره مورفولوژی و بوم‌شناسی شهری و بعداً در سال ۱۹۹۵ دوره معماری بوم‌شناختی را در دانشگاه رم لا ساپینزا تأسیس و رهبری کرد. مشاور بوم‌شناسی شهری برای دولت ایتالیا و جامعه اروپا. عضو یوروسولار و PLEA، او جایزه بین‌المللی WREN (شبکه جهانی انرژی تجدیدپذیر) را دریافت کرد. نیکولتی که در ریتی متولد شد، فعالیت هنری و فکری خود را در جوانی در استودیوی جیاکومو بالا آغاز کرد. در رم، او زیر نظر پیر لوئیجی نروی تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۴ در رشته معماری فارغ‌التحصیل شد. در همان سال، بورسیه
رشته معماری فارغ‌التحصیل شد. در همان سال، بورسیه فولبرایت را از مؤسسه فناوری ماساچوست دریافت کرد و در سال ۱۹۵۵ مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد. در آن زمان، او دانشجوی باکمینستر فولر، پیترو بلوشی، ارو سارینن و لویی کان بود. او در استودیوی والتر گروپیوس کار می‌کرد و دستیار زیگفرید گیدیون در دانشگاه هاروارد بود. تا سال ۱۹۵۷ با استودیوی مینورو یاماساکی همکاری داشت. مانفردی پس از بازگشت به ایتالیا، با پیر لوئیجی نروی همکاری کرد. او به عنوان عضوی از مؤسسه ملی مطالعات شهری، به همراه برونو زوی، یکی از
ملی مطالعات شهری، به همراه برونو زوی، یکی از بنیانگذاران مؤسسه ملی معماری بود. در سال ۱۹۶۲، با کمک هزینه اسلون به ام‌آی‌تی بازگشت و عضو مرکز مشترک مطالعات شهری شد. در طول سال‌های ۱۹۶۳–۱۹۶۴ او به اروپا، خاورمیانه و آسیا سفر کرد و مطالعاتی در مورد معماری غار انجام داد که بعداً در مقاله‌ای در سال ۱۹۸۰ منتشر شد و جایزه کمیته بین‌المللی نقد معماری را برای او به ارمغان آورد. در سال ۱۹۶۳ او معلم معماری در مدرسه طراحی رود آیلند بود. در سال ۱۹۶۵ او به همراه پل میمونت، یونا فریدمن و میشل راگون گروه بین‌المللی معماری
یونا فریدمن و میشل راگون گروه بین‌المللی معماری آینده‌نگر را تأسیس کرد. او به عنوان یکی از پیشگامان معماری ابرسازه‌ها شناخته می‌شود. او در آکیلا و رم تدریس کرد؛ او از سال ۱۹۸۰ استاد تمام رشته ترکیب معماری در پالرمو و از سال ۱۹۸۸ در رم بود. مشغول شدن او به مطالعات معماری سبک آرت نوو، او را به کشف مجدد آثار معمار ایتالیایی، ریموندو دارونکو، رساند. او در سال ۱۹۵۵ اولین تک‌نگاری خود را در مورد او نوشت که به نقاشی‌ها و معماری او اختصاص داشت و در سال ۱۹۸۲ نیز دومین تک‌نگاری خود را نوشت. او به همراه لوکا نیکولتی
تک‌نگاری خود را نوشت. او به همراه لوکا نیکولتی و جولیا فالکونی، از بنیانگذاران استودیو نیکولتی اسوشیتس، استاد بازنشسته ترکیب معماری در دانشگاه ساپینزا رم، معاون رئیس آکادمی بین‌المللی معماری، عضو آکادمی معماری روسیه، عضو آکادمی بین‌المللی معماری مسکو و عضو آکادمی معماری فرانسه بود. عضو افتخاری مؤسسه معماران آمریکا و مؤسسه سلطنتی معماری کانادا. از وزیر فرهنگ فرانسه عنوان «فرمانده نظم هنر و ادبیات» را دریافت کرد. دو بار جایزه ددالو مینوس را دریافت کرده است. تجربه حرفه‌ای او جنبه‌های بسیاری از طراحی شهری و
تجربه حرفه‌ای او جنبه‌های بسیاری از طراحی شهری و معماری، به ویژه ساختمان‌های عمومی، را در بر می‌گیرد که در اروپا، ایالات متحده، آفریقا، خاورمیانه و خاور دور انجام شده است، جایی که با متخصصان در بخش‌های مختلف علمی و فناوری ادغام شده‌اند. بخشی از بایگانی هنری و معماری او به مجموعه‌های صندوق منطقه‌ای هنر معاصر فراک و موزه ملی جدید موناکو که هر دو در فرانسه واقع شده‌اند، سپرده شده است؛ در حالی که بخش عمده آن به مجموعه دانشگاه پارما سپرده شده است.
گذرگاه شنوایی درونی یا مجرای شنوایی درونی (همچنین گذرگاه آکوستیک درونی، کانال شنوایی داخلی یا کانال آکوستیک درونی) کانالی است که در بخش خاره‌ای استخوان گیجگاهی جمجمه، بین گودی جمجمه‌ای پسین و گوش درونی قرار دارد. این کانال که مجرای شنوایی درونی را تشکیل می‌دهد، کوتاه است (حدود ۱ سانتی‌متر) و به صورت کناری به درون استخوان می‌رود. گذرگاه شنوایی درونی مسیری را فراهم می‌کند که عصب دهلیزی-حلزونی (CN VIII)، عصب چهره‌ای (CN VII) و شریان لابیرنت (شاخه شنوایی درونی شریان مخچه‌ای قدامی تحتانی در ۸۵٪ افراد) می‌توانند
مخچه‌ای قدامی تحتانی در ۸۵٪ افراد) می‌توانند از درون جمجمه به ساختارهای گوش درونی و صورت عبور کنند. همچنین دارای گانگلیون دهلیزی است.
این یک فهرست از کشورها بر پایه هزینه‌های تحقیق و توسعه (R&amp;D) به ارزش حقیقی است که بر اساس داده‌های منتشر شده توسط بانک جهانی، کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متحد برای اروپا و سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) تهیه شده است.
استفانو بوئری (؛ زادهٔ ) یک معمار و برنامه‌ریز شهری ایتالیایی و از شرکای بنیانگذار شرکت معماری استفانو بوئری است. از جمله شناخته‌شده‌ترین پروژه‌های او می‌توان به جنگل عمودی در میلان، ویلا مدیترانه‌ای در مارسی و خانه دریای لا مادالنا اشاره کرد. او استاد برنامه‌ریزی شهری در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان است. زندگی‌نامه. او پسر معمار و طراح، سینی بوئری و متخصص مغز و اعصاب، رناتو بوئری، و برادر تیتو، اقتصاددانی که مناصب دولتی متعددی از جمله رئیس INPS را بر عهده داشته است، و ساندرو، روزنامه‌نگار، است. پدربزرگ او
است، و ساندرو، روزنامه‌نگار، است. پدربزرگ او سناتور جیووانی باتیستا بوئری بود. استفانو بوئری معمار و برنامه‌ریز شهری است. او در سال ۱۹۸۰ با مدرک معماری از پلی‌تکنیک میلان فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۸۹ دکترای برنامه‌ریزی شهری را از دانشگاه ونیز دریافت کرد. در سال ۲۰۲۳، دانشگاه میلان بیکوکا دکترای افتخاری در علوم شیمی، زمین‌شناسی و محیط زیست به او اعطا کرد. او استاد تمام طراحی شهری در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان است و از جمله مباحثی که در استودیوی طراحی شهری او مطرح می‌شود، همزیستی گونه‌های انسانی، حیوانی و
او مطرح می‌شود، همزیستی گونه‌های انسانی، حیوانی و گیاهی است. این امر منجر به طرح «شهر حیوانات میلان» (۲۰۱۴–۲۰۱۶) شد. او همچنین استاد مدعو در دانشگاه‌های مختلف، از جمله دانشکده طراحی هاروارد، مؤسسه برلاگه در روتردام، مدرسه پلی‌تکنیک فدرال لوزان و مؤسسه استرلکا در مسکو بوده است. او در دانشگاه تونگجی در شانگهای، آزمایشگاه شهر آینده را هدایت می‌کند، یک برنامه تحقیقاتی پسادکترا که جهش کلان‌شهرهای سیاره‌ای را از منظر تنوع زیستی و جنگل‌کاری شهری پیش‌بینی می‌کند. او که توسط دفتر نخست‌وزیر ایتالیا منصوب شده است،
او که توسط دفتر نخست‌وزیر ایتالیا منصوب شده است، رئیس بنیاد آینده شهر است. علاوه بر این، او رئیس کمیته علمی پروژه فورستمی (۲۰۲۰ - در حال انجام) است، پروژه جنگلداری شهری در منطقه کلانشهر میلان که هدف آن کاشت ۳ میلیون درخت تا سال ۲۰۳۰ است. به لطف رویکرد طراحی «وسواس سبز»، استفانو بوئری آرکیتتی و شرکتش در سال ۲۰۲۳ توسط سازمان ملل متحد در بخش «الهام‌بخش» جایزه اقدام اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد را دریافت کردند، زیرا «شهرها و جوامع پایداری را در نظر دارد که سلامت و رفاه را در اولویت قرار می‌دهند و در عین
سلامت و رفاه را در اولویت قرار می‌دهند و در عین حال اقدامات اقلیمی را از طریق رویکرد خلاقانه خود به برنامه‌ریزی شهری، اتصال اکولوژیکی و جنگلداری شهری تشدید می‌کنند - که اهداف توسعه پایدار سازمان ملل را برآورده می‌کند». او که از بازیگران اصلی بحث تغییرات اقلیمی در حوزه معماری بین‌المللی است، در اجلاس اقدام اقلیمی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۹، پروژه «آبادی‌های سبز شهری» را در نیویورک ارائه داد که با همکاری فائو، C40 و سایر مؤسسات تحقیقاتی بین‌المللی انجام شده است و در سال ۲۰۱۷، در برنامه توسعه احیاکننده
شده است و در سال ۲۰۱۷، در برنامه توسعه احیاکننده مشترک‌المنافع برای معکوس کردن تغییرات اقلیمی شرکت می‌کند. او رئیس مشترک و عضو کمیته علمی مجمع جهانی جنگل‌های شهری (مانتوا، ۲۰۱۸ - واشینگتن دی سی، ۲۰۲۳) است. در جریان بازسازی پس از زلزله ایتالیای مرکزی، استفانو بوئری توسط کمیسر فوق‌العاده دولت برای بازسازی به عنوان مشاور متخصص برنامه‌ریزی شهری برای همه مناطق آسیب‌دیده از زلزله در سال ۲۰۱۶ منصوب شد. او از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ عضو شورای فرهنگ، مد و طراحی شهر میلان بود. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، استفانو بوئری به همراه
بود. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، استفانو بوئری به همراه ریچارد بوردت، ژاک هرزوگ از هرزوگ و دِ مورون و ویلیام مک‌دانا از گروه مشاوران معماران اکسپو ۲۰۱۵، مسئول طراحی طرح جامع مفهومی برای نمایشگاه میلان بودند. استفانو بوئری علاوه بر معمار بودن، به خاطر تحقیقات، چشم‌اندازها و طرح‌های جامع خود در مورد آینده وضعیت شهری در جهان شناخته شده است که او را در پروژه‌های بازسازی و توسعه کلان‌شهرها و شهرهای بزرگ، از جمله شانگهای، سائوپائولو، مسکو، ژنو، تیرانا، آیندهوون، اوترخت، کانکون، ریاض، قاهره و در ایتالیا، میلان، جنوا،
کانکون، ریاض، قاهره و در ایتالیا، میلان، جنوا، کالیاری، پادوا، تارانتو و بسیاری دیگر درگیر کرده است. از فوریه ۲۰۱۸، او رئیس جدید سه‌سالانه میلان، برای یک دوره چهار ساله بوده است. او که برای دوره دوم در سال ۲۰۲۲ تأیید شده است، کمیسر بیست و چهارمین نمایشگاه بین‌المللی «نابرابری‌ها» است که برای سال ۲۰۲۵ برنامه‌ریزی شده است. معماری و شهرسازی. استفانو بوئری در فعالیت‌های پژوهشی و برنامه‌ریزی در معماری و شهرسازی در سطح بین‌المللی مشارکت دارد. او در سال ۱۹۹۹ با همکاری جیاناندرا بارکا و جیووانی لاوارا، استودیوی