payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حرفه‌ای‌اش بود. در همان سال، با تیم کولو-کولو موفق شد عنوان قهرمانی کوپا لیبرتادورس را نیز کسب کند؛ رقابتی که در سطح آمریکای جنوبی مهم‌ترین جام باشگاهی در فوتبال زنان به‌شمار می‌آید. تجربه‌ای کوتاه ولی مهم در عرصهٔ بین‌المللی نیز در کارنامهٔ او ثبت شده است. آرمیخو در سال ۲۰۱۸ به تیم در کشور کلمبیا پیوست، که فرصتی بود تا توانایی‌های خود را در سطحی فراتر از فوتبال شیلی به نمایش بگذارد. در سطح ملی، او عضوی از تیم ملی فوتبال زنان شیلی بود که در کوپا آمریکا زنان ۲۰۱۸ موفق شد به عنوان نایب‌قهرمانی دست یابد؛
زنان ۲۰۱۸ موفق شد به عنوان نایب‌قهرمانی دست یابد؛ موفقیتی چشم‌گیر برای فوتبال زنان این کشور.او همچنین در جریان اردوها و دیدارهای دوستانهٔ تیم ملی در سال‌های پیش و پس از آن، نقش فعالی ایفا کرد و یکی از رهبران تیم در داخل و خارج از زمین بود. بنادو با رویکردی مثبت و روحیه‌ای الهام‌بخش، تأثیر بسزایی بر روند آماده‌سازی تیم برای رقابت‌های بین‌المللی داشت. او تا سال ۲۰۲۰ به‌طور منظم در اردوها و دیدارهای ملی حضور داشت و نقش مهمی در تیم ملی ایفا می‌کرد، به‌ویژه در دیدارهای دوستانه و برنامه‌های آماده‌سازی برای
در دیدارهای دوستانه و برنامه‌های آماده‌سازی برای رقابت‌های رسمی. در ادامهٔ دوران باشگاهی‌اش، آرمیخو با کولو-کولو در چندین فصل لیگ برتر شیلی حضوری مستمر داشت و یکی از عناصر کلیدی تیم در کسب موفقیت‌های پی‌درپی بود. حضور او در میدان، به‌ویژه در مسابقات حساس و فینال‌ها، همواره مورد تحسین رسانه‌ها و هواداران قرار می‌گرفت و نشان‌دهندهٔ اعتماد کادر فنی به مهارت‌های فنی و رهبری او بود. آرمیخو تا سال ۲۰۲۲ به‌عنوان بازیکن در باشگاه کولو-کولو باقی ماند و در نهایت در سال ۲۰۲۳ به‌صورت رسمی بازنشستگی خود را اعلام کرد.
سال ۲۰۲۳ به‌صورت رسمی بازنشستگی خود را اعلام کرد. دوران مربیگری. پس از پایان دوران بازی، آرمیخو وارد عرصهٔ مربیگری شد و در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ به‌عنوان مربی دروازه‌بانان در کادر فنی لوئیس منا در تیم کولو-کولو فعالیت کرد. او سپس به‌همراه منا به تیم ملی فوتبال زنان شیلی پیوست و در کادر فنی این تیم نیز حضور یافت؛ نقشی که نشان‌دهندهٔ اعتماد به تجربه و تخصص او در زمینهٔ دروازه‌بانی بود. او در این نقش، مسئول آماده‌سازی و ارتقای عملکرد دروازه‌بانان تیم ملی بود و نقش کلیدی در توسعهٔ تکنیکی و تاکتیکی این بازیکنان
نقش کلیدی در توسعهٔ تکنیکی و تاکتیکی این بازیکنان ایفا کرد. حضور او در این سمت، بخشی از روند حرفه‌ای شدن ساختار فنی تیم ملی زنان شیلی محسوب می‌شود و نشان از تلاش برای بهره‌گیری از دانش بازیکنان باتجربه در قالب کادر فنی دارد. زندگی شخصی. آرمیخو در هجده‌سالگی در یکی از شعبه‌های مک‌دونالدز مشغول به‌کار بود؛ تجربه‌ای که به گفتهٔ خودش به او درس‌هایی از سخت‌کوشی و استقلال آموخت. او بعدها در رشتهٔ پودیاتری تحصیل کرد و به‌عنوان متخصص درمان اختلالات پا، مدرک خود را دریافت نمود؛ مسیری که بیانگر علاقه‌اش به سلامت
را دریافت نمود؛ مسیری که بیانگر علاقه‌اش به سلامت جسمانی و تمایلش به رشد در زمینه‌هایی فراتر از ورزش حرفه‌ای است.
دوست مرده من زوئی (به انگلیسی: My Dead Friend Zoe) یک فیلم جنگی کمدی درام آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی کایل هاسمن-استوکس با بازی سنیکا مارتین-گرین، ناتالی مورالس، گلوریا روبن، اوتکارش آمبودکار، مورگان فریمن، و اد هریس است. فیلمنامه با الهام از یک داستان واقعی، یک کهنه سرباز ارتش ایالات متحده در افغانستان - به لطف حضور بهترین دوستش از ارتش - با پدربزرگ کهنه سرباز ویتنام و مشاورش درگیر است. این فیلم در ۹ مارس ۲۰۲۴ در جنوب از جنوب غربی به نمایش درآمد و در ۲۸ فوریه ۲۰۲۵ در ایالات متحده اکران شد. داستان.
۲۸ فوریه ۲۰۲۵ در ایالات متحده اکران شد. داستان. مریت، یک کهنه‌سرباز زن از جنگ افغانستان، پس از بازگشت به آمریکا، با مشکلات روحی ناشی از جنگ دست‌وپنجه نرم می‌کند. او که هنوز درگیر خاطرات و ارتباطی مرموز با دوست صمیمی و ازدست‌رفته‌اش در ارتش است، تصمیم می‌گیرد به خانهٔ قدیمی خانوادگی‌شان در کنار دریاچه پناه ببرد. اما در آنجا با پدربزرگش، دیل، که خود کهنه‌سربازی از جنگ ویتنام است، روبه‌رو می‌شود. دیل، مردی سخت‌گیر و پر از خاطرات تلخ جنگ، در ابتدا با مریت دچار تنش و اختلاف می‌شود. اما به مرور، هر دو درمی‌یابند
و اختلاف می‌شود. اما به مرور، هر دو درمی‌یابند که زخم‌هایشان شباهت زیادی به هم دارند. در این میان، دکتر کول، روان‌شناسی کهنه‌کار، تلاش می‌کند تا به مریت در کنار آمدن با گذشته‌اش کمک کند. در گروه‌درمانی، دیگر کهنه‌سربازان نیز داستان‌های تلخ خود را بازگو می‌کنند و به مریت در یافتن آرامش و کنار آمدن با خاطرات جنگ یاری می‌رسانند.
الکساندرا بنادو (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل شیلی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه ورزشی پالستینو اشاره کرد. اوایل زندگی. الکساندرا بنادو در تاریخ ۱۱ مه ۱۹۷۶ در شهر استکهلم، پایتخت سوئد، به دنیا آمد. والدین او اهل شیلی بودند که به دلایل سیاسی از کشورشان مهاجرت کرده بودند. پدرش، که از تبار یهودی بود، با مادرش که غیر یهودی بود، در دوران مهاجرت آشنا شده و تشکیل خانواده داده بودند. دوران کودکی بنادو به واسطهٔ مهاجرت والدینش با تغییر مکان‌های متعدد همراه بود. او چندین سال ابتدایی زندگی
متعدد همراه بود. او چندین سال ابتدایی زندگی خود را در فرانسه سپری کرد و در همان دوران، علاقه‌اش به ورزش، به‌ویژه فوتبال، شکوفا شد. در فرانسه، بنادو با فوتبال به‌عنوان یک فعالیت اجتماعی و ورزشی آشنا شد و این ورزش برایش به بستری برای رشد فردی و اجتماعی تبدیل شد. او بازی فوتبال را نه تنها به عنوان سرگرمی، بلکه به‌عنوان ابزاری برای بروز احساسات، مقاومت و همبستگی فرا گرفت. مادرش، لوسیا ورگارا، یک مبارز چپ‌گرا بود که به عضویت جنبش چپ انقلابی (شیلی) درآمده بود و سال‌ها در فعالیت‌های سیاسی ضددیکتاتوری مشارکت داشت.
در فعالیت‌های سیاسی ضددیکتاتوری مشارکت داشت. در سال ۱۹۸۳، زمانی که بنادو تنها هفت سال داشت، مادرش در جریان مبارزات سیاسی در شیلی به قتل رسید. این واقعه ضربه‌ای عمیق بر زندگی او گذاشت و مسیر آینده‌اش را به‌گونه‌ای دیگر شکل داد. پس از این فاجعه، بنادو از اروپا به کوبا نقل‌مکان کرد؛ کشوری که آن زمان پناهگاه بسیاری از تبعیدیان و مبارزان سیاسی شیلیایی بود. در کوبا، او در نظام آموزشی انقلابی پرورش یافت و بیشتر با ایده‌های سوسیالیستی، عدالت‌خواهانه و برابری‌طلبانه آشنا شد. این مفاهیم بعدها در فعالیت‌های اجتماعی و
آشنا شد. این مفاهیم بعدها در فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی او بازتاب پیدا کردند. او سرانجام در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ به کشور زادگاه والدینش، شیلی، بازگشت و در آنجا ساکن شد. دوران باشگاهی. بنادو فعالیت حرفه‌ای خود در عرصهٔ فوتبال را از سال ۱۹۹۳ آغاز کرد، زمانی که به باشگاه اسپورتیوو میلانو د کولینا پیوست. پس از یک سال بازی در این تیم، در سال ۱۹۹۴ به باشگاه ورزشی پاستینو منتقل شد. این انتقال نقطهٔ عطفی در مسیر حرفه‌ای او بود، زیرا در این تیم توانست توانایی‌هایش را بیشتر بروز دهد و به‌عنوان یکی از بازیکنان زن مستعد
بروز دهد و به‌عنوان یکی از بازیکنان زن مستعد فوتبال شیلی شناخته شود. با وجود پیشرفت در دوران ورزشی، بنادو پیش از برگزاری قهرمانی فوتبال زنان آمریکای جنوبی ۲۰۰۳ دچار مصدومیتی شدید شد که او را ناچار به خداحافظی زودهنگام از فوتبال کرد. اما این پایان راه نبود. در سپتامبر سال ۲۰۰۹، مارتا تخدور، مربی اسپانیایی تیم ملی فوتبال زنان شیلی، که به‌دنبال الگوهای مثبت برای بازیکنان جوان بود، از بنادو دعوت کرد تا به میدان بازگردد. بنادو دعوت را پذیرفت و از بازنشستگی بازگشت. او تا سال ۲۰۱۱ در تیم پروینسیال اوسورنو بازی
او تا سال ۲۰۱۱ در تیم پروینسیال اوسورنو بازی کرد. بازگشت او به فوتبال الهام‌بخش نسل تازه‌ای از بازیکنان، از جمله کریستیانه اندلر و یانارا آئدو شد، که بعدها خود به چهره‌های مطرح فوتبال زنان شیلی تبدیل شدند. دوران ملی. الکساندرا بنادو سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال زنان شیلی را نیز دارد. او در ترکیب تیم ملی در قهرمانی فوتبال زنان آمریکای جنوبی ۲۰۱۰ به میدان رفت و یکی از بازیکنان باتجربهٔ تیم محسوب می‌شد. حضور او در تیم ملی نه‌تنها به‌لحاظ فنی، بلکه از نظر روانی و اخلاقی نیز برای دیگر بازیکنان اهمیت زیادی
روانی و اخلاقی نیز برای دیگر بازیکنان اهمیت زیادی داشت، چرا که او الگویی از پایداری، شجاعت و تعهد بود. او همچنین در جریان اردوها و دیدارهای دوستانهٔ تیم ملی در سال‌های پیش و پس از آن، نقش فعالی ایفا کرد و یکی از رهبران تیم در داخل و خارج از زمین بود. بنادو با رویکردی مثبت و روحیه‌ای الهام‌بخش، تأثیر بسزایی بر روند آماده‌سازی تیم برای رقابت‌های بین‌المللی داشت. زندگی شخصی. بنادو همواره فردی شجاع در بیان هویت و باورهای خود بوده است. او آشکارا همجنس‌گراست و در جامعهٔ محافظه‌کار شیلی، از معدود زنان ورزشکار و
جامعهٔ محافظه‌کار شیلی، از معدود زنان ورزشکار و فعالان سیاسی‌ای به‌شمار می‌رود که بدون پنهان‌کاری دربارهٔ گرایش جنسی خود سخن گفته‌اند. او همراه با شریک زندگی خود، در راستای به‌رسمیت‌شناختن قانونی همجنس‌گرایان، به‌ویژه حق سرپرستی فرزندان، مبارزه کرده‌ است. زندگی شخصی و عمومی بنادو همواره با کنشگری اجتماعی گره خورده است؛ او نه‌تنها در زمین فوتبال، بلکه در عرصه‌های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی نیز حضوری فعال و مؤثر داشته است.
کارن کوک مک‌نالی (۱۹۴۰ – ۲۰ دسامبر ۲۰۱۴) یک لرزه‌شناس و متخصص مدیریت خطر زمین‌لرزه آمریکایی بود. زندگی حرفه‌ای. مؤسسات. در سال ۱۹۷۱، او مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد و در سال ۱۹۷۳، موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد شد. سه سال بعد، او مدرک دکتری خود را (۱۹۷۶) در ژئوفیزیک از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دریافت کرد. مک‌نالی در مؤسسه فناوری کالیفرنیا با چارلز فرانسیس ریختر، خالق مقیاس ریختر، همکاری کرد و در سال ۱۹۸۱ به عنوان استاد علوم زمین و سیاره‌ای به هیئت علمی دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز پیوست. او مدیر
علمی دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز پیوست. او مدیر «آزمایشگاه زلزله‌شناسی ریختر» در آنجا بود و ابزارهای این آزمایشگاه توانستند داده‌های با کیفیت بالا از زمین‌لرزه لوما پریتا ۱۹۸۹ را ثبت کنند. او مؤسسه «تکتونیک‌ها» را تأسیس کرد و به ایجاد یک برنامه تحقیقاتی زلزله‌شناسی در دانشگاه کمک کرد. شکاف‌های لرزه‌ای به عنوان پیش‌نشانگر زمین‌لرزه. یکی از حوزه‌های علاقه‌مندی مک‌نالی، مطالعه شکاف‌های لرزه‌ای به عنوان پیش‌نشانگر مناطق مستعد بلایا برای وقوع زمین‌لرزه‌های احتمالی بود. یکی از این شکاف‌های لرزه‌ای در آن زمان،
بود. یکی از این شکاف‌های لرزه‌ای در آن زمان، منطقه‌ای در جنوب اوآخاکا در امتداد سواحل غربی مکزیک بود. پس از هشدار ژئوفیزیک‌دانان از تگزاس و ژاپن مبنی بر آماده بودن این منطقه برای یک زمین‌لرزه بزرگ، مک‌نالی و گروهش از دانشگاه ملی مکزیک چندین لرزه‌سنج سیار در آن منطقه مستقر کردند. این آرایه در ۱ نوامبر ۱۹۷۸ آماده شد. طی هفته‌های بعد، تعداد زیادی ریززمین‌لرزه و زمین‌لرزه‌های کوچک ثبت شد و در اوایل شب ۲۹ نوامبر، یک زمین‌لرزه با بزرگی ۷٫۸ ریشتر منطقه‌ای که مرکز زمین‌لرزه در فاصله ۵۰ کیلومتری آرایه لرزه‌سنج‌ها
زمین‌لرزه در فاصله ۵۰ کیلومتری آرایه لرزه‌سنج‌ها قرار داشت را لرزاند. این لرزه‌سنج‌ها تصویری واضح از این رویداد لرزه‌ای و پیش‌لرزه‌ها و پس‌لرزه‌های آن ثبت کردند. حدود سه سال بعد، مک‌نالی و گروهش نتایج خود را از این رویداد در یک مقاله علمی خلاصه کردند. یک سال بعد، او تلاش کرد داده‌های مربوط به این زمین‌لرزه و سایر زمین‌لرزه‌های رخ داده در دهه ۱۹۶۰ را تحلیل کند و گزارشی دربارهٔ کاربرد این داده‌ها در پیش‌بینی زمین‌لرزه‌ها منتشر کرد که شامل ۸۶ مرجع مرتبط بود که از زمان زمین‌لرزه ۱۹۷۸ منتشر شده بودند. طی دو سال
از زمان زمین‌لرزه ۱۹۷۸ منتشر شده بودند. طی دو سال بعد، مک‌نالی نتایج خود را دربارهٔ پیش‌بینی زمین‌لرزه در کالیفرنیای جنوبی در یک گزارش فنی نهایی خلاصه کرد که در آن کارن وارد از USGS به‌عنوان افسر فنی دولتی او حضور داشت. فعالیت‌های او در پیش‌بینی و آماده‌سازی مکزیک برای زمین‌لرزه میچوآکان ۱۹۸۵ نیز باعث شد نام او در "مجله تایم" مطرح شود. خطر لرزه‌ای در کاستاریکا. در سال ۱۹۸۴، مک‌نالی به یک رصدخانه زمین‌فیزیکی مدرن (Observatorio Vulcanológico y Sismológico de Costa Rica, Universidad Nacional (OVSICORI-UNA))
Costa Rica, Universidad Nacional (OVSICORI-UNA)) پیوست و به تأسیس شبکه لرزه‌نگاری ملی در کاستاریکا کمک کرد، و با این اقدام توانست برنامه کاهش خطرات زمین‌لرزه در این کشور را بهبود بخشد. با تأمین مالی از دفتر کمک‌های بلایای خارجی USAID، مک‌نالی توانست تیمی از دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز و کاستاریکایی را برای راه‌اندازی این شبکه لرزه‌نگاری رهبری کند. او به دلیل مشارکت‌هایش در تاریخ ۲ ژوئیه ۲۰۰۴ مدال دانشگاهی، که به‌طور خاص به نام «مدالیا یونیورسیداد ناسیونال» نامیده می‌شود، توسط دانشگاه ملی
ناسیونال» نامیده می‌شود، توسط دانشگاه ملی کاستاریکا دریافت کرد. فعالیت‌های او در کاستاریکا همچنین همکاری‌های مداوم بین UCSC با دانشکده‌ها و پژوهشگران کاستاریکایی را تشویق کرد. او عضو هیئت مدیره انجمن زلزله‌شناسی آمریکا و IRIS بود و در شورای ارزیابی پیش‌بینی زمین‌لرزه کالیفرنیا فعالیت داشت. در سال ۱۹۸۲، او جایزه یادبود ریشتمایر را از انجمن معلمان فیزیک آمریکا دریافت کرد. زندگی شخصی. مک‌نالی در کلوویس، کالیفرنیا در تاریخ ۲۶ ژانویه ۱۹۴۰ به دنیا آمد. او در سنین جوانی ازدواج کرد و صاحب دو دختر به نام‌های کیم و
جوانی ازدواج کرد و صاحب دو دختر به نام‌های کیم و مریدیت شد. این زوج در سال ۱۹۶۶ از هم جدا شدند. او همچنین دو خواهر و برادر به نام‌های جری و جین داشت. او در خانه خود در دونپورت و در سن ۷۴ سالگی درگذشت.
ماتیلدا کوکس استیونسون (نام خانوادگی: اوانس) (۱۲ مه ۱۸۴۹ – ۲۴ ژوئن ۱۹۱۵)، که با نام تیلی ای. استیونسون نیز شناخته می‌شد، یک مردم‌شناس آمریکایی بود. او اولین زنی بود که به‌عنوان مردم‌شناس در ایالات متحده استخدام شد. همچنین، او نخستین مردم‌شناس زن بود که به مطالعه بومیان آمریکایی نیومکزیکو پرداخت. استیونسون پیشگام استفاده از عکاسی در اتنولوژی بود. استیونسون همچنین اتنولوژیست، زمین‌شناس، کاوشگر و فعال بود و حمایت پرشوری از زنان در علم به عمل می‌آورد. او به تأسیس انجمن مردم‌شناسی زنان در واشینگتن دی‌سی کمک کرد.
انجمن مردم‌شناسی زنان در واشینگتن دی‌سی کمک کرد. او اولین زنی بود که توسط دفتر اتنولوژی آمریکایی (BAE) برای تحقیق در مورد مردم بومی جنوب‌غربی استخدام شد. استیونسون چندین تک‌نگاری و یک متن طولانی دربارهٔ مردم زونی منتشر کرد. کارهای او توسط برخی از همکاران مردش در آن زمان حمایت شد و توسط برخی از مردم‌شناسان و اتنولوژیست‌های هم‌دوره‌اش به‌عنوان هم‌رده شناخته شد. با این حال، او به‌عنوان یک زن دانشمند در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم با موانع بسیاری روبه‌رو بود؛ برای رقابت، او انتظارات اجتماعی را نقض کرد، که
برای رقابت، او انتظارات اجتماعی را نقض کرد، که باعث شد برخی او را فردی لجوج و سرسخت بدانند. اوایل زندگی و تحصیلات. ماتیلدا کوکس ایوانز در سن آگوستین، تگزاس به دنیا آمد و سومین فرزند از چهار فرزند ماریا ماتیلدا کوکس ایوانز از نیوجرسی و الکساندر همیلتون ایوانز از ویرجینیا بود. والدین او بین سال‌های ۱۸۴۶ و ۱۸۴۷ از واشینگتن دی‌سی به تگزاس تازه‌الحاق‌شده نقل مکان کردند. خانواده او در طول سال‌های ابتدایی زندگی ماتیلدا بین تگزاس، واشینگتن دی‌سی، و پنسیلوانیا جابه‌جا می‌شدند. تحصیلات او به دلیل انتظارات و
جابه‌جا می‌شدند. تحصیلات او به دلیل انتظارات و محدودیت‌های جنسیتی برای زنان سفیدپوست طبقه متوسط در آن زمان متغیر بود. آموزش رسمی او احتمالاً با معلمان خصوصی از مدارس خصوصی آغاز شد و سپس به آکادمی‌ها و سمینارهای زنان منتقل شد که هدف آن‌ها آماده‌سازی دانش‌آموزان برای تبدیل شدن به همسر و مادر بود. با این حال، کوکس ایوانز به دلیل برنامه آموزشی پیشرفته مدارس فیلادلفیا، علوم، ریاضیات، تاریخ، جغرافیا و موضوعات دیگر را نیز مطالعه کرد. او در مدرسه انگلیسی، فرانسوی و آلمانی خانم آنابل که در اصل در خیابان ۱۳۵۰ پاین
و آلمانی خانم آنابل که در اصل در خیابان ۱۳۵۰ پاین در فیلادلفیا واقع شده بود، تحصیل کرد. هنگامی که او به واشینگتن بازگشت، تحصیلات خود را تحت نظر پدرش (که یک وکیل بود) و ویلیام ام. میو، یک شیمیدان در موزه پزشکی ارتش ادامه داد، زیرا بیشتر کالج‌ها و دانشگاه‌ها تنها برای مردان باز بودند. با این وجود، کوکس ایوانز تمایل داشت که فرصت‌های خود را فراتر از نقش‌های خانگی گسترش دهد و امیدوار بود که به یک کانی‌شناس تبدیل شود. برنامه‌های او زمانی تغییر کرد که او با جیمز استیونسون، یک زمین‌شناس و انسان‌شناس که با سازمان
استیونسون، یک زمین‌شناس و انسان‌شناس که با سازمان زمین‌شناسی مناطق ایالات متحده کار می‌کرد، آشنا شد. حرفه اولیه. ایوانز در ۱۸ آوریل ۱۸۷۲ با جیمز استیونسون ازدواج کرد، پیش از آنکه او برای یک اکتشاف تحت سرپرستی فردیناند واندویر هیدن جهت انجام بررسی‌های زمین‌شناسی در کلرادو، آیداهو، وایومینگ، و یوتا عزیمت کند. ازدواج ماتیلدا استیونسون با جیمز زندگی او را تغییر داد؛ او ماتیلدا را تشویق می‌کرد تا جسور و ماجراجو باشد و هرگز پیشرفت علمی او را متوقف یا کند نکرد. در سال ۱۸۷۸، ماتیلدا استیونسون برای اولین بار با
در سال ۱۸۷۸، ماتیلدا استیونسون برای اولین بار با تکنیک‌های انجام یک مطالعه قوم‌نگاری آشنا شد، زمانی که او و همسرش به مطالعه مردم یوت و آراپاهو پرداختند. با این حال، استیونسون عمدتاً خودآموز بود و بعدها مسیر خود را به تنهایی ادامه داد. در سال ۱۸۷۹، دولت ایالات متحده دفتر اتنولوژی آمریکایی (BAE) را تأسیس کرد و ماتیلدا استیونسون به عنوان «همکار داوطلب در اتنولوژی» منصوب شد. BAE تحت مدیریت جان وسلی پاول این دیدگاه را ترویج می‌داد که مردم بومی آمریکا در حال ناپدید شدن هستند و از دانشمندان آمریکایی خواست که این
شدن هستند و از دانشمندان آمریکایی خواست که این مردم را مطالعه کنند. این دیدگاه همان چیزی بود که ماتیلدا استیونسون در باقی دوران حرفه‌ای خود ادامه داد. او همراه با جیمز در سفرهای اکتشافی BAE به جنوب‌غرب رفت، به‌عنوان دستیار رسمی او خدمت کرد و با مردم زونی و هوپی و دیگران کار کرد. در این همکاری، هیچ دستمزدی برای استیونسون در نظر گرفته نشده بود.
ژیان‌مرغ سبیلچه‌ای رخ‌مرمری گونه‌ای از پرندگان گنجشک‌سان از تیرهٔ ژیان‌مرزغان است که در بولیوی، کلمبیا، اکوادور، پرو و ونزوئلا یافت می‌شود.
لینا کلوگ سادلر (; – ) پزشک، جراح، متخصص زنان و زایمان و طرفدار اصلاح نژاد آمریکایی بود که به عنوان یکی از پیشگامان حوزه سلامت زنان شناخته می‌شد. او در وِت پرِری، شهرستان کالهون، میشیگان متولد شد و پس از اتمام تحصیلات ادبی، ابتدا به تدریس پرداخت و سپس وارد حرفه پرستاری شد. اوایل زندگی و تحصیل. سادلر در طول دوران حرفه‌ای خود به عنوان متخصص زنان و زایمان در بیمارستان کلمبوس و بیمارستان کودکان مموریال فعالیت می‌کرد. او عضو برجسته کالج جراحان آمریکا، انجمن پزشکی آمریکا و انجمن بین‌المللی زنان پزشک بود و به
آمریکا و انجمن بین‌المللی زنان پزشک بود و به عنوان معاون مدیر مؤسسه تحقیقات و تشخیص شیکاگو خدمت می‌کرد. از دیگر نقش‌های مهم او می‌توان به بنیانگذاری انجمن زنان پزشک آمریکا اشاره کرد که در سال‌های ۱۹۲۵–۱۹۲۶ به عنوان دبیر و در سال ۱۹۳۴ به عنوان رئیس این انجمن فعالیت داشت. در سال‌های ۱۹۲۵ و ۱۹۲۶، سادلر به ترتیب به عنوان رئیس بخش رفاه کودک فدراسیون زنان ایلینوی و رئیس بخش بهداشت عمومی و رفاه کودک ایالت ایلینوی منصوب شد. او در این سمت‌ها نقش کلیدی در ایجاد همکاری بین چهار سازمان بزرگ ایالتی شامل انجمن پزشکی
بین چهار سازمان بزرگ ایالتی شامل انجمن پزشکی ایالت ایلینوی، انجمن دندانپزشکی ایالت ایلینوی، اداره بهداشت عمومی ایالت و فدراسیون زنان ایلینوی ایفا کرد. سادلر همچنین در سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰ ریاست انجمن زنان پزشک شیکاگو را بر عهده داشت و عضو چندین سازمان معتبر پزشکی و اجتماعی دیگر بود. در دوران تحصیل پرستاری، سادلر با ویلیام اس. سادلر آشنا شد و در ۱۸۹۷ با او ازدواج کرد. این زوج به دلیل علاقه مشترک به مسائل بهداشتی، به تحصیل در پزشکی روی آوردند و هر دو در سال ۱۹۰۶ با رتبه‌های ممتاز از کالج پزشکی مبلغین آمریکایی
با رتبه‌های ممتاز از کالج پزشکی مبلغین آمریکایی فارغ‌التحصیل شدند. آن‌ها به مدت بیست سال در مأموریت‌های نجات کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم در شیکاگو و سانفرانسیسکو خدمت کردند و لنا به ویژه به زنان زندانی در زندان‌های شیکاگو خدمات ارائه می‌داد. سادلر در دهه ۱۹۲۰ تاریخچه زنان پزشک در ایلینوی را تهیه کرد و نظرسنجی‌ای از قابله‌های شیکاگو تحت حمایت اداره بهداشت شیکاگو انجام داد. او همچنین اولین گروه از دوستان را در خانه‌شان گرد هم آورد که بعدها به نام فوروم شناخته شدند و این جلسات منجر به نگارش مقالات کتاب
شناخته شدند و این جلسات منجر به نگارش مقالات کتاب اورانشیا شد. در سال ۱۹۲۸، سادلر به همراه خانواده‌اش برای تحصیلات تکمیلی به پاریس سفر کرد. روزنامه شیکاگو تریبون در ۲۲ ژانویه ۱۹۲۸ در مقاله‌ای با عنوان «تاریخچه باشگاه زنان نشان‌دهنده خدمات به شهر است»، از او به همراه جین آدامز به عنوان اعضای برجسته باشگاه زنان شیکاگو نام برد. دکتر برتا ون هوسن، جراح پتیکوات میشیگان، به یاد می‌آورد: «در سال ۱۸۹۲، شیکاگو و طبابت آنقدر برای من جدید بود که حتی از مبارزه ای که زنان پزشکی در آن زمان برای نمایندگی در نمایشگاه
زنان پزشکی در آن زمان برای نمایندگی در نمایشگاه جهانی کلمبیا به راه انداختند، آگاه نبودم. وقتی دکتر سارا هکت استیونسون متوجه شد که هیچ‌یک از زنان فوق‌العاده او را در کنار هم جمع می‌کند. و موفق به گرفتن اعتبار دولتی برای نمایشگاه یک بیمارستان زنان شد. ساختمانی ساخته شد که در آن پزشکان زن کمک‌های اولیه را انجام دادند و هزاران بیمار را مداوا کردند… چهل سال بعد، زمانی که مقدمات قرن پیشرفت به پایان رسید، زنان پزشکی دوباره کنار گذاشته شدند.»
ژیان‌مرغ سبیلچه‌ای گونه‌گون گونه‌ای از پرندگان گنجشک‌سان از تیرهٔ ژیان‌مرغان است که در کلمبیا، اکوادور، پرو و ونزوئلا یافت می‌شود.
خیمِنا کیروس (؛ ۱۸۹۹–۱۲ مه ۱۹۸۳) دانشمند و متخصص اقیانوس‌نگاری و اقیانوس‌شناسی اهل اسپانیا بود. وی نخستین زن اقیانوس‌شناس در کشور اسپانیا شناخته می‌شود. او همچنین اولین زن عضو هیئت علمی مؤسسه اقیانوس‌شناسی اسپانیا محسوب می‌شود. اوایل زندگی. خیمِنا کیروس فرناندس ئی تیو در ۵ دسامبر ۱۸۹۹ در آلمریا به دنیا آمد. او کوچک‌ترین دختر یک خانواده پرجمعیت بود که به دلیل شغل پدرش، خوزه ماریا کیروس مارتین، مهندس نصب گاز که از مادرید به آلمریا آمده بود تا به عنوان مأمور مواد منفجره برای معادن فعالیت کند، مرتباً در حال سفر
منفجره برای معادن فعالیت کند، مرتباً در حال سفر بودند. مادر او، کارمن فرناندز-تیو، معلم و کارآفرین ماهری بود که یک مدرسه خصوصی در این شهر اندلسی تأسیس کرده بود. به لطف فعالیت‌های مادر، تمامی فرزندان او پس از ترک خانواده توسط پدر، حمایت مالی و عاطفی لازم را دریافت کردند. خیمِنا در سال ۱۹۱۷ پیش از آنکه ۱۸ ساله شود، به مادرید نقل مکان کرد، تا در دانشگاه مرکزی (که بعدها مبدل به دانشگاه کمپلوتنسه مادرید شد) در رشتهٔ علوم تحصیل کند، در حالی که در «اقامتگاه دختران جوان» (اولین مرکز رسمی برای تشویق تحصیلات
دختران جوان» (اولین مرکز رسمی برای تشویق تحصیلات دانشگاهی برای زنان در اسپانیا) زندگی می‌کرد. همان‌طور که «اقامتگاه دانشجویان» برای مردان دانشگاهی تبدیل به یک نهاد فرهنگی شد که بسیاری از روشنفکران برجسته اسپانیایی در آن زمان از آن برخاستند، زنان از دنیای فرهنگ، علم و سیاست در اسپانیا در نیمه اول قرن ۲۰، مانند ماروخا مایو، ماریا زامبرانو، کلارا کامپوامور، ماتیلده اوئیسی و ویکتوریا کنت به دلیل حضور در این اقامتگاه با کیروس آشنا بودند. حرفه علمی. علاقه او به اقیانوس‌شناسی تدریجاً زیاد شد و در آوریل ۱۹۲۰ و در
تدریجاً زیاد شد و در آوریل ۱۹۲۰ و در حالی که تحصیلات خود را ادامه می‌داد، به عنوان کارآموز در پژوهش‌های علوم دریایی در مؤسسه اقیانوس‌شناسی اسپانیا (IEO) مشغول به کار شد. همان تابستان، او به سانتاندر سفر کرد تا به آماده‌سازی پروژه‌ای که سال بعد برگزار می‌شد کمک کند. در سال ۱۹۲۱، چند ماه پس از فارغ‌التحصیلی در رشته علوم با درجه عالی، او به اولین دانشمند زن اسپانیایی در یک کارزار اقیانوس‌شناسی تبدیل شد. این اکتشاف که تحت سرپرستی مؤسسه اقیانوس‌شناسی اسپانیا برگزار می‌شد، یک ماه طول کشید و سواحل اسپانیایی دریای
می‌شد، یک ماه طول کشید و سواحل اسپانیایی دریای مدیترانه را مورد بررسی قرار داد. خیمِنا در این پروژه به عنوان دستیار اقیانوس‌شناس و زیست‌شناس فرانسوی «ژولین تووله» از دانشگاه نانسی مشغول به کار بود. پس از بازگشت و تنها در سن ۲۲ سالگی، او در یک آزمون رقابتی پیروز شد و به آزمایشگاه مؤسسه اقیانوس‌شناسی اسپانیا در جزایر بالئاری پیوست. او اولین دانشمند زن بود که توسط این مؤسسه اسپانیایی در کل دوران خود استخدام شد. در مارس ۱۹۲۲، او به آزمایشگاه‌های واقع در مالاگا منتقل شد تا به تحقیق در مورد زیست‌شناسی نرم‌تنان
منتقل شد تا به تحقیق در مورد زیست‌شناسی نرم‌تنان بپردازد. نشریه ماهیگیری مؤسسه اقیانوس‌شناسی اسپانیا در سال ۱۹۲۳ مقاله‌ای از این کار منتشر کرد که اولین مقاله علمی اقیانوس‌شناسی بود که توسط یک زن در اسپانیا نوشته شده بود. در این مطالعه، خیمِنا زیست‌شناسیِ بیش از چهل گونه را بررسی کرد و همچنین کاهش تعداد برخی از این گونه‌ها در مناطق صیادی خلیج مالاگا گزارش داد. در سال ۱۹۲۵، آدریان روبر، استاد دانشگاه سوربن (پاریس)، دوره‌ای در زیست‌شناسی دریا در مؤسسه اقیانوس‌شناسی اسپانیا برگزار کرد. خیمِنا که به این موضوع
اسپانیا برگزار کرد. خیمِنا که به این موضوع علاقه‌مند بود، برای کار در تابستان به آزمایشگاه دانشگاه پاریس و ایستگاه بیولوژیکی روسکوف در برتانی فرانسه سفر کرد. علاقه فزاینده او به سفر و یادگیری باعث شد که برای دریافت بورسیه یک‌ساله در آزمایشگاه فیزیولوژی دانشگاه کلمبیا در نیویورک درخواست دهد و با برخی از بهترین دانشمندان آن زمان کار کند. او در سال ۱۹۲۶ این بورسیه را دریافت کرد و به آنجا سفر کرد تا در زمینه جغرافیای طبیعی جو و اقیانوس‌ها تحقیق کند و از وقت خود در خارج از کشور به بهترین نحو استفاده کند. فعالیت
در خارج از کشور به بهترین نحو استفاده کند. فعالیت سیاسی. خیمنا کیروس علاوه بر فعالیت‌های علمی، یک فعال برجسته در زمینه برابری جنسیتی بود و در سیاست برای بهبود حقوق زنان مبارزه می‌کرد. از سال ۱۹۲۴، او نایب رئیس انجمن زنان دانشگاهی اسپانیا بود و در سال ۱۹۲۸ رهبری سازماندهی کنفرانس فدراسیون بین‌المللی زنان دانشگاهی (IFUW) را بر عهده گرفت. خیمنا کیروس در سال ۱۹۳۰، پس از سقوط دیکتاتوری میگل پریمو د ریورا به حزب جمهوری‌خواه سوسیالیست رادیکال پیوست. از سال ۱۹۳۲، او ریاست کمیته زنان حزب را بر عهده داشت و در تلاش
او ریاست کمیته زنان حزب را بر عهده داشت و در تلاش بود تا حقوق برابر برای زنان را به دست آورد.
ویرجینیا هریت کلاین (۱۴ ژوئیه ۱۹۱۰ – ۵ فوریه ۱۹۵۹) یک زمین‌شناس، چینه‌شناس و کتابدار بود که تمرکز زیادی بر فعالیت‌های میدانی داشت. اوایل زندگی و تحصیلات. ویرجینیا کلاین در کولمن، میشیگان در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۰ به دنیا آمد. پدرش ری کلاین و مادرش ابی یانگ کلاین بودند. او در دبیرستان و کالج در لانسینگ، میشیگان تحصیل کرد و در نهایت مدرک کارشناسی علوم خود را در ژوئن ۱۹۳۱ از کالج ایالتی میشیگان دریافت کرد. دوره کارشناسی او در دانشگاه میشیگان، ان آربر تکمیل شد و در ژوئن ۱۹۳۳ مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد.
ژوئن ۱۹۳۳ مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد. سپس، در ژوئن ۱۹۳۵ مدرک دکترای خود را در زمین‌شناسی برای پایان‌نامه‌ای با عنوان «چینه‌شناسی و دیرینه‌شناسی سازند سیلیکا (دوران هامیلتون) جنوب‌شرقی میشیگان» کسب کرد. چندین سال بعد، در مه ۱۹۴۲ مدرک کارشناسی هنر در علوم کتابداری را نیز اخذ کرد. حرفه. کلاین حرفه خود را به‌عنوان یک چینه‌شناس موقت در سال ۱۹۳۷ با سازمان زمین‌شناسی داکوتای شمالی در گرند فورکس، داکوتای شمالی آغاز کرد. در این مدت، او بیشتر وقت خود را در زمینه مطالعه نمونه‌های چاه، لاگ‌های حفاری و