payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شده قرار دارد که با مجسمه‌های فراوان تزئین شده است. ارگ، متشکل از لوله‌های اصلی که در سه لبه قرار گرفته‌اند، به سه بخش تقسیم شده است. کنسول یک پنجره است و در مرکز دیوار جلویی قاب باز می‌شود. دارای یک صفحه کلید و پدال است و رجیسترها (در مجموع ۲۲ عدد) توسط دستگیره‌های کششی که در دو ستون در سمت راست دفترچه راهنما قرار گرفته‌اند، کار می‌کنند. انتقال صدا کاملاً مکانیکی و معلق است. خزانه کلیسا. گنجینه کلیسا در پشت مقبره ژولیوس دوم قرار دارد و از طریق دو در در طرفین بنای یادبود قابل دسترسی است. قدمت این فضا در
بنای یادبود قابل دسترسی است. قدمت این فضا در ابتدا به قرن پنجم میلادی برمی‌گردد و توسط سیکتوس چهارم و ژولیوس دوم بین اواخر قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم برای نگهداری زنجیرهای پیتر تغییر شکل داده شد. همچنین از طریق رواق از طریق یک ردیف پله که اخیراً بازسازی و توسط پنجره‌ای مشرف به رواق بسته شده است، قابل دسترسی بود. فضای اصلی به دو قسمت تقسیم شد تا اتاقی برای نگهداری زنجیر و یک کلیسای کوچک ایجاد شود. چیدمان نهایی توسط آلبرت براندنبورگ، نماینده سنت پیتر در زنجیر، در حدود سال ۱۶۲۰ ایجاد شد. این خزانه دارای
زنجیر، در حدود سال ۱۶۲۰ ایجاد شد. این خزانه دارای یک بیضی و چهار صحنه با قسمت‌هایی از زندگی پیتر و دوازده لونِت (شمعدان) با چهره‌هایی از جماعت رعایای راین و قدیسان است. این نقاشی‌ها، همان‌طور که از رسیدهای پرداخت مربوط به سال ۱۶۶۱ می‌توان استنباط کرد، اثر اوتاویو ماتزینتی هستند. تصور می‌شد که در این انبار، نقاشی از سنت جان باپتیست، که ظاهراً توسط یک استاد رومی کشیده شده بود، نگهداری می‌شد. این نقاشی به این دلیل مشهور شد که جوتو، تنها در عرض چند دقیقه، مگسی را چنان عالی روی صورت سنت کشید که چیمابوئه، پس از
را چنان عالی روی صورت سنت کشید که چیمابوئه، پس از غیبت، پس از بازگشت، سعی کرد آن را با دستانش پاک کند. نقاشی به سرقت رفت. دفن‌های کاردینال‌ها و اسقف‌ها. در راهروهای کناری، چندین بنای یادبود تدفین کاردینال‌ها را می‌بینیم که برخی از آنها شامل مجسمه‌ها و نقاشی‌های بسیار جالبی هستند. پلاک‌های یادبود. پلاک یادبود انتخاب کاردینال هلی دو تالیران-پریگور، لقب سنت پیتر در زنجیر، به عنوان لقب سنت پیتر در زنجیر از سال ۱۳۳۱ تا ۱۳۴۸. این قطعه نام کاردینال را ندارد، اما اشاره به تولد او در تولوز به احتمال زیاد اشاره به
اشاره به تولد او در تولوز به احتمال زیاد اشاره به کاردینال فرانسوی را نشان می‌دهد. پلاک، که قبلاً روی زمین بود، اکنون روی دیوار سمت چپ نمای روبرو قرار دارد. پلاک یادبود کاردینال آدولف-لوئی-آلبر پرادو، لقب سنت پیتر در زنجیر از سال ۱۸۹۶ تا ۱۹۰۶، روی دیوار جناح چپ قرار دارد. پلاک یادبود آگوستینو استوکو در پایه سمت چپ محراب قرار دارد. در پایه مقابل، مقبره مینیاتوریست جولیو کلوویو، مربوط به سال ۱۵۷۸، قرار دارد. فهرست کاردینال-کشیشان. فهرست کاردینال‌های اصلی کلیسا:
گائتانینا کالوی (۱۸۸۷، میلان – ۱۹۶۴، کاراته بریانتسا) مهندس ایتالیایی بود. او نخستین زنی بود که در سال ۱۹۱۳ از دانشگاه پلی‌تکنیک میلان فارغ‌التحصیل شد و پس از اما استرادا دومین زن در ایتالیا بود که مدرک مهندسی دریافت کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. کالوی دبیرستان خود را در دبیرستان ایسپ پارینی گذراند. او در سال تحصیلی ۱۹۰۹–۱۹۰۸ در رشتهٔ مهندسی عمران دانشگاه پلی‌تکنیک میلان ثبت‌نام کرد و در سال ۱۹۱۳ با نمرهٔ ۸۵ از ۱۰۰ فارغ‌التحصیل شد. فعالیت حرفه‌ای. کالوی کار خود را در میلان نزد مهندسان گاردلا و مارتینی آغاز
خود را در میلان نزد مهندسان گاردلا و مارتینی آغاز کرد. در سال ۱۹۲۵، او به همراه معمار ماریو فاراولی یک بخش جدید برای مؤسسه نابینایان میلان طراحی کرد. او سپس در همین مؤسسه به تدریس ریاضیات پرداخت و در سال ۱۹۳۳ پس از درگذشت مادرش، بخش عمده‌ای از دارایی خود را به این مؤسسه اهدا کرد. با آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۰، او از تدریس در میلان بازنشسته شد و در زادگاه خود کاستا لامبرو در حومهٔ کاراته بریانتسا به آموزش خصوصی کودکان کارگران و کشاورزان پرداخت. او در میان مردم به «کنتس کالوی» معروف بود؛ کسانی که توان
مردم به «کنتس کالوی» معروف بود؛ کسانی که توان مالی داشتند مبلغی اندک می‌پرداختند و دیگران بهای درس را با «چند مرغ» جبران می‌کردند. کالوی تا پایان عمر به‌عنوان مهندس آزاد و معلم خصوصی به فعالیت ادامه داد و در سال ۱۹۶۴ در کاراته بریانتسا درگذشت.
ژاک دلپو (؛ ۱۱ سپتامبر ۱۹۲۶ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل فرانسه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال لیل اشاره کرد.
سیلویو کانواتسی (۱۶ مارس ۱۸۵۲، سالیسِتا سان جولیانو، حومهٔ مودنا – ۱۳ مارس ۱۹۱۸، بولونیا) مهندس عمران و ریاضیدان کاربردی ایتالیایی بود. کانواتسی تحصیلات خود را در دانشکده ریاضیات دانشگاه مودنا از سال ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۰ آغاز کرد و سپس در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان ادامه داد و در سال ۱۸۷۳ با مدرک مهندسی عمران فارغ‌التحصیل شد. در همان سال به عنوان دستیار استاد در کرسی مکانیک کاربردی در مهندسی عمران در دانشگاه ساپینزا رم منصوب شد و سپس دستیار کرسی ساخت پل‌ها و راه‌ها گردید. در سال ۱۸۷۵ در یک رقابت مهندسی که توسط نیروی
در سال ۱۸۷۵ در یک رقابت مهندسی که توسط نیروی سلطنتی مهندسان معدن برگزار شد، برنده شد و توسط وزارت کشاورزی ایتالیا برای تحصیل در مدرسه معدن‌شناسی در لیژ فرستاده شد و در سال ۱۸۷۷ فارغ‌التحصیل شد. در همان سال، چزاره رازابونی، که در حال سازماندهی مدرسه مهندسی در بولونیا بود، کانواتسی را برای هدایت مکانیک کاربردی در مهندسی عمران دعوت کرد. در این سمت آکادمیک، کانواتسی در سال ۱۸۸۰ به کرسی ساخت پل و هیدرولیک مهندسی عمران و همچنین کرسی مکانیک کاربردی منصوب شد و تا زمان مرگش این دو کرسی را حفظ کرد. در سال ۱۸۸۹ به
زمان مرگش این دو کرسی را حفظ کرد. در سال ۱۸۸۹ به سمت مدیر دپارتمان آکادمیک منصوب شد و در سال ۱۹۱۱ مدیر مدرسه مهندسی بولونیا شد. تحقیقات کانواتسی شامل بررسی تعادل مولکولی در مکانیک ساکن، کاربرد قضیه منابرئا در الاستیسیته، و مطالعات مربوط به بتن مسلح بود. او روش جدیدی برای محاسبه تنش‌های ساکن در ساختمان‌ها در مناطق زلزله‌خیز توسعه داد که بر قوانین ساختمان‌سازی مقاوم در برابر زلزله تأثیرگذار بود. کانواتسی، به همراه چزاره گیلینی، تحقیقات مهمی درباره تنش‌های مکانیکی بر اسکلتی انسان، به‌ویژه استخوان ران، انجام
بر اسکلتی انسان، به‌ویژه استخوان ران، انجام دادند. این تحقیقات در طراحی اندام‌های مصنوعی کاربرد داشت. او سخنران مدعو ICM در سال ۱۹۰۸ در رم بود. پیِر لوئیجی نِروِنی از شاگردان او بود.
کارلو جورجیو دومنیکو انریکو کاناتانی (۲۲ آوریل ۱۸۵۲ – ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۸) مهندس عمران ایتالیایی بود که بیشتر دوران حرفه‌ای خود را در دولت ایالتی ویکتوریا استرالیا گذراند. او در فلورانس، ایتالیا متولد شد و مدرک مهندسی عمران خود را از مؤسسه فنی آنجا دریافت کرد. پس از کار در ساخت راه‌آهن، در سال ۱۸۷۶ به نیوزیلند مهاجرت کرد، اما تقریباً بلافاصله به ملبورن رفت. در عرض چند هفته، به بخش اراضی تاج و نقشه‌برداری ویکتوریا به عنوان نقشه‌بردار پیوست. در سال ۱۸۸۲ به اداره امور عمومی (ویکتوریا) منتقل شد و در سال ۱۸۹۲ رئیس بخش
عمومی (ویکتوریا) منتقل شد و در سال ۱۸۹۲ رئیس بخش خود گردید. کاناتانی پروژه‌های بسیاری در مهندسی عمران را نظارت کرد، از جمله: زندگی شخصی. در ماه مه ۱۸۸۶، کاناتانی با کاترین هنلی ۲۶ ساله، دختر یک کشاورز در پورت فیری ازدواج کرد. این زوج صاحب سه دختر و سه پسر شدند که یکی از آن‌ها در جنگ جهانی اول کشته شد. او در ۱۵ مارس ۱۸۹۲ تابعیت استرالیا را دریافت کرد. میراث. شهر کاناتانی، ویکتوریا، دریاچه کاناتانی در کوه بافالو و باغ‌های کاناتانی در منطقه سنت کیلدا، ویکتوریا به نام او نام‌گذاری شده‌اند.
جورجیو چرائیولی (۲۴ ژوئن ۱۹۳۰ – ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۸) مهندس، استاد دانشگاه و پیشرو در جنبش حمایت از جهان سوم در ایتالیا بود. زندگی‌نامه. چرائیولی در ۲۴ ژوئن ۱۹۳۰ در تورین به دنیا آمد. پدربزرگش، نیز به نام جورجیو، هنرمند مشهوری بود و پدرش، ماریو، به عنوان مهندس در شهرداری تورین فعالیت می‌کرد. او مهندسی عمران را در دانشگاه پلی‌تکنیک تورین فرا گرفت و پس از مدتی فعالیت حرفه‌ای مستقل، به استاد رشته "فناوری معماری" تبدیل شد. در جوانی داوطلب در شاخه محلی انجمن سنت وینسنت دو پل شد و بعدها رهبری عمل مسیحی را بر عهده گرفت و
پل شد و بعدها رهبری عمل مسیحی را بر عهده گرفت و با ایجاد "مرکز کاتولیک تورین علیه گرسنگی جهان" و سازماندهی "روزهای برادری"، وجوه جمع‌آوری‌شده کلیسا در طول روزهای روزه را به پروژه‌های کشورهای در حال توسعه اختصاص داد. او با سفرهای متعدد به هند، با جنبش ساروودایا به رهبری وی نوبا بهاوه آشنا شد و پس از بازگشت به ایتالیا با جیووانی اِرمیلیا، "آسفا" را تأسیس کرد، یک سازمان غیردولتی که فعالیت‌های ساروودایا در هند را پشتیبانی می‌کرد و اصول مهاتما گاندی را در ایتالیا ترویج می‌داد. آسفا هزاران کشاورز کم‌درآمد هند را
ترویج می‌داد. آسفا هزاران کشاورز کم‌درآمد هند را در ایالت‌های تامیل نادو و آندرا پرادش برای شروع کشت زمین‌های اهداشده توسط مالکان، توانمند ساخت. چرائیولی همچنین "حرکت توسعه و صلح" را در دسامبر ۱۹۶۸ تأسیس کرد، یک NGO غیرمذهبی برای توسعه پایدار در کشورهای فقیر. به عنوان استاد دانشگاه، تمرکز اصلی او بر خودساخت و فناوری مناسب بود. در سال ۱۹۸۸ مدرسه بین‌المللی تحصیلات تکمیلی "فناوری، معماری و شهر در کشورهای در حال توسعه" را تأسیس کرد و تا ۱۹۹۶ که به دلیل بیماری پارکینسون بازنشسته شد، مدیر آن بود. در سال ۲۰۰۳
پارکینسون بازنشسته شد، مدیر آن بود. در سال ۲۰۰۳ این مدرسه به "مرکز پژوهش و مستندسازی در فناوری، معماری و شهر در کشورهای در حال توسعه" تبدیل شد. پس از مرگ او، "کمیته جورجیو چرائیولی" برای مدیریت بورس تحصیلی و حمایت از پژوهش‌های مربوط به مسکن در کشورهای در حال توسعه تأسیس شد. همچنین "دانشگاه گفت‌وگو" در تورین به یاد او و کاردینال Nguyễn Văn Thuận نام‌گذاری شد.
گوستاوو کولونتی (۸ نوامبر ۱۸۸۶ – ۲۰ مارس ۱۹۶۸) ریاضیدان و مهندس ایتالیایی بود که سهم مهمی در مکانیک پیوسته و مقاومت مصالح داشت. او رییس پلی‌تکنیک تورین و رئیس کنسلیو نازیونهاله دلی ریکیرکی بود و نظریه‌هایش کاربردهای مهمی در فنون مدرن ساخت‌وساز، از جمله بتن پیش‌تنیده یافت. او به خاطر قضیه کولونتی (یا اصل حداقل کولونتی) شناخته می‌شود که بیان می‌کند در حالت تعادل، تابع انرژی پتانسیل به حداقل می‌رسد. زندگی. افتخارات. در ۲۸ اکتبر ۱۹۳۶ به عضویت آکادمی علوم پاپی منصوب شد. در ۱۹۴۷، در نخستین جلسه RILEM در سورنتو،
شد. در ۱۹۴۷، در نخستین جلسه RILEM در سورنتو، به عنوان نخستین رئیس انجمن انتخاب شد و از ۱۹۴۸ آغاز به کار کرد. همان سال، در ۲۷ اوت ۱۹۴۷، به عنوان عضو وابسته آکادمی ملی لینچی انتخاب شد و تقریباً یک سال بعد، در ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۸، به عضویت کامل درآمد. مقالات.
فابریزیو ده میراندای (۳۰ اکتبر ۱۹۲۶ – ۲۱ ژانویه ۲۰۱۵) مهندس سازه و پل ایتالیایی و استاد دانشگاه بود. حرفه. وی در سال ۱۹۵۰ از دانشگاه ناپل در رشتهٔ مهندسی عمران فارغ‌التحصیل شد و از سال ۱۹۵۵ ساختارهای مرکب فولاد-بتن را در ایتالیا معرفی کرد، عمدتاً در حوزهٔ پل و سازه‌های بزرگراهی. او اولین پل‌های بزرگراه با سازهٔ فولادی (Coretta، Macinaie و Poggio Palina) را بر روی اتسترادا دل سوله طراحی کرد که در سال ۱۹۵۹ به بهره‌برداری رسید و نقطه عطفی در مهندسی پل‌های بزرگراهی ایتالیا به شمار می‌آید. در همان سال، او به سمت
ایتالیا به شمار می‌آید. در همان سال، او به سمت مدیرعامل بزرگ‌ترین شرکت فولادسازی ایتالیا، "Costruzioni Metalliche Finsider S.p.A." در میلان منصوب شد و تا سال ۱۹۶۷ این سمت را بر عهده داشت. از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۶ استاد درس "Tecnica delle costruzioni" (مهندسی سازه) در پلی‌تکنیک میلان بود و بر آموزش نسل‌های جدید مهندسین عمران تأثیر بسزایی گذاشت. وی در بسیاری از مسابقات طراحی ملی و بین‌المللی پل‌ها شرکت و موفق شد جایزهٔ مشترک مسابقه بین‌المللی پل مسینا را به عنوان عضو گروه Lambertini (۱۹۶۹) دریافت کند. وی از
عضو گروه Lambertini (۱۹۶۹) دریافت کند. وی از بنیان‌گذاران و سپس رئیس (۱۹۷۰–۱۹۷۳) انجمن متخصصان سازه‌های فولادی ایتالیا (CTA) بود و در سال ۱۹۶۸ شرکت مشاورهٔ مهندسی خود را برای طراحی پل‌ها و سازه‌ها تأسیس کرد. در طول بیش از پنجاه سال فعالیت حرفه‌ای، صدها سازه و پل طراحی کرد که شامل بزرگراه‌های ارتقا یافته در جنوا (۱۹۶۳–۱۹۶۵)، در مسیر فلورانس-میلان (۱۹۶۱) و در سن لورنزو-رم (۱۹۶۹–۱۹۷۶)، همچنین پل‌ها و پل ایندیانو بر روی رودخانه آرنو نزدیک فلورانس (۱۹۷۲–۱۹۷۸) در ایتالیا، پل زاراته-برازو لارگو در آرژانتین
در ایتالیا، پل زاراته-برازو لارگو در آرژانتین (۱۹۶۹–۱۹۷۶) و پل راند در اسپانیا (۱۹۷۳–۱۹۷۷) بود. وی در ۲۱ ژانویهٔ ۲۰۱۵ در میلان درگذشت. میراث. فابریزیو ده میراندای در طول بیش از پنجاه سال فعالیت حرفه‌ای خود، نقش مهمی در توسعه مهندسی سازه‌های فولادی و مرکب در ایتالیا و جهان ایفا کرد. او با طراحی و نظارت بر ساخت صدها پل و سازه، به ویژه در دهه‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰، استانداردهای جدیدی را در مهندسی سازه معرفی کرد. از جمله پروژه‌های برجسته او می‌توان به پل‌های ایندیانو و راند در ایتالیا و اسپانیا، و پل زاراته-برازو
و راند در ایتالیا و اسپانیا، و پل زاراته-برازو لارگو در آرژانتین اشاره کرد. ده میراندا همچنین در زمینه آموزش و پژوهش فعال بود. او از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۶ در رشته «تکنیکا دل کستروتسیون» (مهندسی سازه) در پلی‌تکنیک میلان تدریس کرد و در توسعه استانداردهای ملی و بین‌المللی در حوزه مهندسی سازه مشارکت داشت. میراث علمی و حرفه‌ای او همچنان در مؤسسه «استودیو ده میراندا» در میلان ادامه دارد، که از سال ۱۹۶۸ به طراحی و مشاوره در زمینه سازه‌های پیچیده مشغول است.
ابوبکر سوماهورو (۶ ژوئن ۱۹۸۰) فعال صنفی، کنشگر کارگری و سیاستمدار ایتالیایی-ساحل‌عاجی است که در انتخابات ۲۰۲۲ ایتالیا به مجلس نمایندگان راه یافت.او از حقوق کارگران مهاجر در بخش کشاورزی ایتالیا دفاع کرده است. زندگی‌نامه. ابوبکر سوماهورو در سال ۱۹۸۰ در بترولیلیه، در ساحل عاج به دنیا آمد.او در سال ۱۹۹۹، در ۱۹ سالگی، وارد ایتالیا شد.سوماهورو در سال ۲۰۱۰ در رشتهٔ جامعه‌شناسی از دانشگاه ناپل فدریکو دوم با نمرهٔ ۱۱۰ از ۱۱۰ فارغ‌التحصیل شد. موضوع پایان‌نامهٔ او «تحلیل اجتماعی بازار کار: وضعیت کارگران مهاجر در بازار
اجتماعی بازار کار: وضعیت کارگران مهاجر در بازار کار ایتالیا؛ تداوم‌ها و دگرگونی‌ها» بود. پیشهٔ سیاسی. در انتخابات عمومی ۲۰۲۲ ایتالیا، حزب اروپای سبز نامزدی سوماهورو را به‌عنوان یک چهرهٔ مستقل برای مجلس نمایندگان در چارچوب فهرست ائتلاف سبزها و چپ پیشنهاد کرد.سوماهورو به‌عنوان نامزد جناح میانه‌چپ در حوزهٔ تک‌نمایندهٔ مودنا شرکت کرد و با کسب ۳۶٫۰۱٪ آرا، به‌طور غیرمنتظره‌ای از نامزد جناح میانه‌راست، دانیلا دوندی (با ۳۷٫۴۴٪ آرا) شکست خورد. با این حال، به لطف نامزدی‌های دیگرش در صدر فهرست ائتلاف سبزها و چپ در
دیگرش در صدر فهرست ائتلاف سبزها و چپ در حوزه‌های چندنماینده‌ای ونتو ۱–۰۱، پولیا ۰۲، لمباردی ۱–۰۱ و امیلیا-رومانیا ۰۲، در سه حوزهٔ آخر انتخاب شد و بر پایهٔ قانون انتخاباتی، نمایندگی حوزهٔ آخر به او واگذار گردید. در پی بروز تخلفات اداری در تعاونی‌هاییکه توسط مادرِ همسر و شریک زندگی او اداره می‌شدند و آغاز تحقیقات قضایی از سوی دادستانی لاتینا،سوماهورو در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۲ تصمیم گرفت عضویت خود را در گروه پارلمانی ائتلاف سبزها و چپ به‌طور موقت تعلیق کند تا موضع خود را روشن سازد و بی‌ارتباطی کامل خود را با این
خود را روشن سازد و بی‌ارتباطی کامل خود را با این پرونده مورد تأکید قرار دهد. در ۹ ژانویهٔ ۲۰۲۳، سوماهورو از ائتلاف سبزها و چپ کناره‌گیری کرد و دلیل آن را «نبود همبستگی» و «عدم تمایل برای حمایت سیاسی از او در جریان تحقیقات» عنوان نمود.
ارنستو گانلی (۲۴ فوریه ۱۹۰۱ – ۹ سپتامبر ۱۹۸۵) مهندس عمران ایتالیایی بود که چندین ساختمان عمومی و مذهبی را در توسکانی طراحی کرده‌است. زندگی‌نامه. گانلی در آلساندریا متولد شد و در سال ۱۹۲۴ در رشته مهندسی عمران از دانشگاه ساپینزا رم فارغ‌التحصیل شد. سپس به گروستو در توسکانی مهاجرت کرد و به یکی از تأثیرگذارترین مهندسان و معماران شهر تبدیل شد. در طول حرفه خود صدها ساختمان عمومی، مذهبی و خصوصی در جنوب توسکانی طراحی کرد و تقریباً تمام کلیساهای ساخته‌شده در دیوسز گروسِتو و پیتیگلیانو-سووانا-اوربتلو در طول قرن بیستم
و پیتیگلیانو-سووانا-اوربتلو در طول قرن بیستم را طراحی نمود.
لوییجی جیورا (۱۴ اکتبر ۱۷۹۵ – ۱ اکتبر ۱۸۶۴) مهندس و معمار ایتالیایی با تبار آلبانیایی بود. جیورا بازرس بدنه پل‌ها و جاده‌های پادشاهی دو سیسیلی بود. او بیشتر برای طراحی و ساخت دومین پل معلق در اروپا و نخستین در اروپای قاره‌ای در سال ۱۸۳۲ شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. جیورا در سال ۱۷۹۵ در ماشچیتو، شهری کوچک از آربِرش در ولتوره-ملفی، باسیلیکاتا متولد شد. والدین او فرانسیس زاویه جیورا و ویکتوریا پاسکاله بودند. او تحصیلات اولیه خود را در ماشچیتو در مدرسه پدران سنت جوزف کالازان و سپس در سمیناریو ملفی گذراند؛ و بعد
جوزف کالازان و سپس در سمیناریو ملفی گذراند؛ و بعد برای شرکت در دوره‌های دانشگاهی به ناپل رفت. جیورا یکی از اعضای اولیه دانشجویان مدرسه پل‌ها و جاده‌ها بود که توسط پادشاه جواکینو مورات در ۴ مارس ۱۸۱۱ تأسیس شد و در زمان حضور او توسط کارلو آفان د ریورا مدیریت می‌شد. این مدرسه اکنون به دانشکده مهندسی در دانشگاه ناپل فردریکو دوم تبدیل شده‌است. جیورا در سال ۱۸۱۴ فارغ‌التحصیل شد و به بدنه پل‌ها و جاده‌ها راه یافت و سفرهای مطالعاتی متعددی به بریتانیا و فرانسه انجام داد. در این سفرها پیشرفت‌های مهندسی را بررسی و
داد. در این سفرها پیشرفت‌های مهندسی را بررسی و دیدگاه‌های جدیدی از توسعه صنعتی این کشورها کسب کرد. در آن زمان دولت‌های کشورهای کمتر توسعه‌یافته سعی داشتند با فرستادن بهترین تکنسین‌های خود، فناوری‌های نوین را یاد بگیرند و این فعالیت‌ها به‌طور متغیر پیشرفت کشورها را تسهیل یا کند می‌کرد. بدنه پل‌ها و جاده‌ها (پیشرو مهندسان عمران ناپل) بین ۱۸۲۰ تا ۱۸۴۰ مجموعه‌ای از اقدامات عمرانی در مناطق مختلف از جمله رِجی لاگنی برای هدایت جریان آب در مناطق کوهستانی انجام داد و توجه استادان فرانسوی قدیمی را جلب کرد. در ۱۸۶۰،
و توجه استادان فرانسوی قدیمی را جلب کرد. در ۱۸۶۰، جیورا به مدرسه پل‌ها و جاده‌ها بازگشت و به عنوان مدیر منصوب شد. گاریبالدی استعداد او را شناسایی کرد و می‌خواست او را به عنوان وزیر امور عمومی دولت موقت منصوب کند. جیورا طرح ساماندهی سمت شرقی ناپل، معروف به «راه‌آهن»، را توسعه داد که اتصال بین آلبرگو رویال دی پورو و پیلریو را فراهم می‌کرد و گذر از ایستگاه‌های راه‌آهن در دیوارهای باستانی شهر امکان‌پذیر شد. این پروژه بعد از مرگ او در ۱۸۶۵ بخشی پیاده‌سازی شد. شهرت جیورا عمدتاً از طراحی پل‌های معلق او ناشی
شهرت جیورا عمدتاً از طراحی پل‌های معلق او ناشی می‌شود: پل رئال فردیناندو روی گاریلیانو، نخستین پل معلق ساخته‌شده در اروپای قاره‌ای (۱۸۳۲) و پل ماریا کریستینا بر روی رودخانه کالوره نزدیک بنِوِنتو، تکمیل‌شده در ۱۸۳۵. این دستاوردها اثرات قابل‌توجهی در اقتصاد و جنبه‌های چالش‌برانگیز طراحی داشتند. جیورا همچنین راه‌حل‌های زیباشناسانه‌ای برای مسائل ساخت ارائه داد. قطعات فلزی در کارخانه‌های تولید اسلحه در مونجیانا ساخته می‌شدند و دولت هزینه ساخت را تأمین می‌کرد. پل رئال فردیناندو در سال ۱۹۴۳ توسط لشکرهای آلمانی در
رئال فردیناندو در سال ۱۹۴۳ توسط لشکرهای آلمانی در حال عقب‌نشینی تا حدی تخریب شد. پل ماریا کریستینا پس از آسیب در ۱۸۵۱ و تعمیر سریع توسط جیورا، در ۱۹۴۳ توسط مهندسین آلمانی منفجر شد. دیگر دستاوردهای او شامل: پس از مرگ، جیورا در قبرستان پوگیورهاله، ناپل به خاک سپرده شد.
جوزپه گورلا (۱۸۹۵–۱۹۷۰) مهندس عمران و سیاستمدار ایتالیایی بود که عضو حزب فاشیست ملی بود. او بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ به عنوان وزیر راه و ساختمان خدمت کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. گورلا در ۶ سپتامبر ۱۸۹۵ در ورناته به دنیا آمد. او مهندسی عمران را در دانشگاه پاویا مطالعه کرد. در دوران تحصیل، از مشارکت‌کنندگان "Il Popolo d'Italia" بود. او به ارتش ایتالیا پیوست و در جنگ جهانی اول شرکت کرد. در جریان جنگ به شدت زخمی شد و به دلیل معلولیت ناشی از جراحات، مجبور به ترک ارتش شد. حرفه و فعالیت‌ها. پس از بازگشت، گورلا به
ارتش شد. حرفه و فعالیت‌ها. پس از بازگشت، گورلا به انجمن ملی جانبازان و معلولان جنگ که وابسته به جنبش فاشیستی بود، پیوست. او در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان به عنوان عضو هیئت علمی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۲۲ تحصیل آکادمیک را ترک کرد و به عنوان عضو شورای شهر میلان انتخاب شد. همچنین به عنوان مدیرعامل یک انتشارات منصوب شد. او در میانه دهه ۱۹۲۰ در جلسات بین‌المللی برنامه‌ریزی شهری شرکت کرد. در همین دوره، او معاون شهردار میلان بود. او عضو هیئت مدیره اتحادیه ملی مهندسان فاشیست (SNFI) بود و بین ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۸ به عنوان
فاشیست (SNFI) بود و بین ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۸ به عنوان دبیرکل این اتحادیه خدمت کرد. در فوریه ۱۹۳۹، به عنوان دبیرکل SNFI، گورلا به مجلس فاشیست‌ها و شرکت‌ها پیوست. پس از خدمت کوتاه در ارتش ایتالیا در آغاز جنگ جهانی دوم، در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۰ به عنوان وزیر راه و ساختمان در کابینه موسولینی منصوب شد و جای ادلچی سرنا را گرفت. دوره وزارت او در ۶ فوریه ۱۹۴۳ با جایگزینی زنونه بینی پایان یافت. پس از پایان دوره وزارت، گورلا به عنوان مشاور ملی شرکت آب، گاز و برق و عضو کمیته بودجه مجلس منصوب شد. در آوریل ۱۹۴۳، رئیس شرکت ملی نفت
مجلس منصوب شد. در آوریل ۱۹۴۳، رئیس شرکت ملی نفت ایتالیا (AGIP) و نایب رئیس شرکت ملی هیدروژناسیون سوخت شد. همچنین به عنوان مدیر بانک پس‌انداز میلان خدمت کرد. او این سمت‌ها را حتی پس از سقوط حکومت فاشیستی و تشکیل کابینه بادولیو در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ حفظ کرد. او تا اکتبر ۱۹۴۳ در این سمت‌ها باقی ماند، سپس از کار برکنار شد. سال‌های پایانی و درگذشت. گورلا تحت هیچ روند قضایی توسط متفقین یا مقامات ایتالیایی قرار نگرفت. در سال ۱۹۵۹، کتاب خاطرات خود با عنوان "ایتالیا در جنگ جهانی دوم. دفتر خاطرات یک میلانزی، وزیر شاه در
جهانی دوم. دفتر خاطرات یک میلانزی، وزیر شاه در دولت موسولینی" منتشر کرد. او در ۱۵ ژانویه ۱۹۷۰ در میلان درگذشت.
فرانچسکو ایپولیتو (زادهٔ ۲۳ نوامبر ۱۹۹۴) مهندس عمران و سازه، روزنامه‌نگار و نویسندهٔ ایتالیایی است. او در حال حاضر مهندس تونل‌زنی (TBM) در Impresa Pizzarotti &amp; C. S.p.A. است و به خاطر فعالیت‌هایش در مهندسی، ترویج علم و روزنامه‌نگاری ورزشی شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. زندگی اولیه و تحصیلات. ایپولیتو در سال ۱۹۹۴ در فوگیا به دنیا آمد و از دوران کودکی به مهندسی و روزنامه‌نگاری علاقه نشان داد. او به عنوان نویسندهٔ جوان، برای نشریاتی مانند کالچو ۲۰۰۰، "Calciomercato.com" و نسخهٔ آپولیا از کوریره دلو اسپورت مطلب
و نسخهٔ آپولیا از کوریره دلو اسپورت مطلب نوشت و هنوز هم به عنوان خبرنگار فوگیا برای این روزنامه فعالیت می‌کند و اخبار تیم فوتبال فوجیا را پوشش می‌دهد. او مدرک کارشناسی مهندسی عمران و محیط زیست را از دانشگاه پلی‌تکنیک باری دریافت کرد و پایان‌نامهٔ او بر تحلیل ریزش ساختمان‌ها و به ویژه ریزش ساختمان ویاله جیو تو فوگیا متمرکز بود. او سپس مدرک کارشناسی ارشد مهندسی سازه را در همان دانشگاه با افتخارات دریافت کرد و تحقیقاتش شامل بررسی کاربردهای یادگیری ماشینی برای شناسایی خودکار آسیب در پل‌ها بود، که به بهبود
شناسایی خودکار آسیب در پل‌ها بود، که به بهبود ایمنی و نگهداری زیرساخت‌ها کمک می‌کند. حرفه. مهندسی. فرانچسکو ایپولیتو حرفهٔ خود را با شرکت Webuild آغاز کرد و در طراحی پل‌ها و سازه‌ها مشارکت داشت. سپس به Impresa Pizzarotti پیوست و به عنوان مهندس تونل‌زنی (TBM) روی خطوط ریلی پرسرعت، از جمله مسیر ناپل–باری فعالیت کرد و در پروژه‌های زیرساختی گسترده تجربهٔ عملی کسب نمود. او همچنین در طراحی سیستم‌های خودکار پایش تونل‌ها و پل‌ها مشارکت داشت و مدل‌های نوآورانه‌ای برای ارزیابی ریسک سازه‌ها ارائه کرد. در سال ۲۰۲۵ به
ارزیابی ریسک سازه‌ها ارائه کرد. در سال ۲۰۲۵ به دلیل تجربهٔ خود در تونل‌زنی مکانیزه و فعالیت در ارتباطات علمی و فنی، به هیئت اعضای جوانان انجمن تونل‌سازی ایتالیا منصوب شد. ترویج علم. ایپولیتو به خاطر ترویج رشته‌های STEM از طریق توضیح ساده و قابل فهم مفاهیم مهندسی شناخته می‌شود. او با استفاده از شبکه‌های اجتماعی و پلتفرم‌هایی مانند لینکدین، مقالات آموزشی و ویدئوهای کوتاه منتشر می‌کند تا دانش فنی را برای عموم مردم قابل فهم سازد. در سال ۲۰۲۴، به عنوان برترین تولیدکنندهٔ محتوای STEM در ایتالیا در لینکدین شناخته
محتوای STEM در ایتالیا در لینکدین شناخته شد و توانست مخاطبان زیادی را با پروژه‌های مهندسی و فناوری جذب کند. نویسندگی. او به طور گسترده‌ای دربارهٔ تاریخ پیراهن‌های باشگاه فوتبال اینتر میلان نوشته و اولین کتاب خود "Orgoglio Nerazzurro: La storia della maglia dell'Inter (غرور نرازّورو: تاریخ پیراهن اینتر)" را در سال ۲۰۱۶ منتشر کرد. نسخهٔ رسمی و جامع کتاب "Le maglie dell'Inter (پیراهن‌های اینتر)" در سال ۲۰۲۳ منتشر شد و شامل تمام پیراهن‌های باشگاه از ۱۹۰۸ تا امروز با همکاری شخصیت‌هایی مانند خاویر زانتی و
تا امروز با همکاری شخصیت‌هایی مانند خاویر زانتی و آندره‌آ بوچلی است. کتاب دوم در سال ۲۰۲۵ منتشر شد و شامل فصل‌های جدید، عکس‌های بیشتر و پیش‌گفتاری از رئیس باشگاه جوزپه ماروتا است که اهمیت دو ستاره روی پیراهن را توضیح داده است. این نسخهٔ جدید همچنین شامل تحلیل‌های تاریخی عمیق‌تر و بررسی تکامل طراحی پیراهن‌های دروازه‌بان و تیم‌های میکس باشگاهی است.
سقوط رژیم فاشیستی در ایتالیا، که در ایتالیا با نام ۲۵ جولای (به ایتالیایی: Venticinque Luglio) نیز شناخته می‌شود، در نتیجهٔ توطئه‌های موازی به رهبری دینو گراندی و شاه ویکتور امانوئل سوم در بهار و تابستان ۱۹۴۳ رخ داد که با رأی عدم اعتماد موفقیت‌آمیز علیه نخست‌وزیر بنیتو موسولینی در جلسهٔ شورای عالی فاشیسم در ۲۴ و ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ به اوج خود رسید. این رأی، اگرچه قابل توجه بود، اما هیچ ارزش قانونی نداشت، زیرا طبق قانون در پادشاهی مشروطه ایتالیا، نخست‌وزیر فقط در برابر پادشاه مسئول اعمال خود بود و تنها کسی که
در برابر پادشاه مسئول اعمال خود بود و تنها کسی که می‌توانست او را برکنار کند، پادشاه بود. در نتیجه، دولت جدیدی تأسیس شد و به ۲۱ سال حکومت فاشیست‌ها در پادشاهی ایتالیا پایان داد و موسولینی دستگیر شد. پیش‌زمینه. در آغاز سال ۱۹۴۳، ایتالیا با شکست روبرو بود. فروپاشی جبهه آفریقا در ۴ نوامبر ۱۹۴۲ و پیاده شدن متفقین در شمال آفریقا در ۸ تا ۱۲ نوامبر، ایتالیا را در معرض تهاجم نیروهای متفقین قرار داد. شکست نیروی اعزامی ایتالیا (ARMIR) در جبهه شرقی، بمباران هوایی سنگین شهرها و کمبود غذا و سوخت، روحیه مردم را تضعیف
شهرها و کمبود غذا و سوخت، روحیه مردم را تضعیف کرد، که اکثر آنها خواهان پایان جنگ و محکوم کردن اتحاد با آلمان نازی بودند. ایتالیا برای حفظ کنترل تونس، آخرین دژ قدرت‌های محور در آفریقا، به کمک آلمان نیاز داشت. دیکتاتور ایتالیا، بنیتو موسولینی، متقاعد شده بود که می‌توان سرنوشت جنگ را در صحنه مدیترانه تعیین کرد. در ۲۹ آوریل ۱۹۴۳، در جلسه‌ای در کلسهایم، آدولف هیتلر پیشنهاد موسولینی مبنی بر برقراری صلح جداگانه با شوروی و انتقال بخش عمده‌ای از ارتش آلمان به جنوب را رد کرد. درخواست نیروهای کمکی برای دفاع از سرپل
را رد کرد. درخواست نیروهای کمکی برای دفاع از سرپل محور در تونس توسط ورماخت رد شد، چرا که دیگر به اراده ایتالیایی‌ها برای حفظ مقاومت اعتمادی نداشت. وضعیت سلامتی موسولینی یکی دیگر از عوامل اصلی عدم اطمینان بود. او پس از تشخیص ابتلا به التهاب معده و اثنی عشر با منشأ عصبی، افسرده و بیمار بود. به دلیل بیماری‌اش، دوچه اغلب مجبور به ماندن در خانه می‌شد و ایتالیا را از داشتن یک دولت مؤثر محروم می‌کرد. در این شرایط، چندین گروه متعلق به چهار حلقه مختلف (دربار سلطنتی، احزاب ضد فاشیست، فاشیست‌ها و ستاد کل) شروع به