payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شده بود، به‌طوری‌که دازای دفتر کارش را نیز به آپارتمان او منتقل کرده بود. در حوالی اکتبر سال ۱۹۴۸، کازوئو نوهارا از انتشارات شینچوشا شاهد بود که دازای در اتاق معشوقه‌اش، به‌شدت خون بالا می‌آورد؛ اما تومی‌ئه خیلی عادی و خونسردی از او پرستاری می‌کرد. در همان زمان بود که علی‌رغم تمام نقدهای تند و منفی از سوی نویسندگانی مانند نائویا شیگا، دازای تأثیرگذارترین کتاب خود یعنی زوال بشری را نوشت و پس از آن سفارش نوشتن داستان گودبای را پذیرفت که در ابتدا در روزنامه آساهی چاپ شده بود. مرگ دازای. نیمه‌شب ۱۳ ژوئن، در
آساهی چاپ شده بود. مرگ دازای. نیمه‌شب ۱۳ ژوئن، در میان بارندگی شدید دازای و تومی‌ئه از خانه خارج شدند، دستشان را به هم بستند و به رودخانه تاما پریدند که در فصل بارندگی طغیان کرده بود. اجساد هر دو نفر ۶ روز بعد در ۱۹ ژوئن، به طرز عجیبی در تولد ۳۹ سالگی دازای پیدا شد. از همان موقع تا به امروز شایعات و گمانه‌زنی‌های زیادی دربارهٔ مرگ دازای وجود دارد. از جمله نظریه‌ای که می‌گوید تومی‌ئه مسبب خودکشی اجباری او شده بود و نظریه‌ای که می‌گوید این حادثه، خودکشی نمایشی ناموفق بوده است. چند روز پس از پیداشدن اجساد،
ناموفق بوده است. چند روز پس از پیداشدن اجساد، کایشیرو ناکاهاتا، یک تاجر پارچه که به خانه تسوشیما رفت‌وآمد داشت، توسط کارآگاه پلیس میتاکا به محل وقوع حادثه هدایت شد و اثراتی از فشار شدید چوب به زیرپایی‌ها و تلاش برای جلوگیری از لیز خوردن با دست‌ها به چشم او خورد. او گفت: «یک هفته گذشته بود، بااین‌حال علی‌رغم باران، آثار به‌وضوح باقی‌مانده بودند، بنابراین دازای احتمالاً به‌شدت مقاومت کرده بود.» وقتی رئیس پاسگاه پلیس میتاکا از ناکاهاتا نظرش را پرسید، او با اطمینان پاسخ داد: «فکر نمی‌کنم این خودکشی محض باشد»
پاسخ داد: «فکر نمی‌کنم این خودکشی محض باشد» رئیس پلیس سپس گفت: «حالا که اعلام شده خودکشی بوده است، هیچ فایده‌ای ندارد؛ اما در واقع نکاتی وجود دارد که برای پلیس منطقی نیست تا آن را خودکشی بدانند.» مقبره دازای. موری اوگای به عنوان یکی از پیشگامان ادبیات مدرن ژاپن، تأثیر شگرفی بر نسل جوان نویسندگان، از جمله اوسامو دازای گذاشته است. بسیاری از نوشته‌های دازای تحت تأثیر دازای همواره به اوگای احترام می‌گذاشت و او را استاد و راهنمای خود می‌دانست و همیشه با احترام از او یاد می‌کرد. دازای در داستان «بارش گلبرگ‌ها»
از او یاد می‌کرد. دازای در داستان «بارش گلبرگ‌ها» نوشته دربارهٔ مقبره موری اوگای نوشته است: ۵ سال پس از نوشتن این داستان، با پیدا شدن جسد دازای، خاکستر او را در جوار مقبره مردی دفن کردند که همیشه تحسین می‌کرد. مقبره این دو در معبد زن‌رین‌جی، میتاکا، توکیو قرار دارد. تأثیر اوسامو دازای بر ادبیات. اوسامو دازای به عنوان یکی از مهم‌ترین نویسندگان ژاپن، تأثیر شگرفی بر ادبیات این کشور و حتی ادبیات جهانی گذاشته است. برخی از مهم‌ترین تأثیرات دازای عبارتند از: آثار دازای با آثار نویسندگانی مانند فیودور داستایفسکی،
دازای با آثار نویسندگانی مانند فیودور داستایفسکی، فرانتس کافکا از لحاظ موضوعی تا حدی شباهت دارد. این نویسندگان نیز مانند دازای به موضوعاتی مانند وجودگرایی، پوچی و روان‌شناسی انسان پرداخته‌اند. سبک ادبی. سبک ادبی اوسامو دازای شامل عناصری از خودزندگی‌نامه، اعترافات و ناتورالیسم ژاپنی است. آثار او بیشتر به تجربه‌های شخصی، مشکلات روانی و احساسات عمیق انسانی می‌پردازند. او در نوشتن، از زبانی ساده و مستقیم استفاده می‌کرد که می‌توانست به خوبی احساسات و افکار پیچیده را منتقل کند. بسیاری از آثار دازای بر اساس
پیچیده را منتقل کند. بسیاری از آثار دازای بر اساس تجربه‌های شخصی او هستند و نوعی اعترافات ادبی به‌شمار می‌روند. او به وضوح از زندگی خود و مشکلاتش، از جمله افسردگی و اعتیاد به الکل، سخن می‌گوید. شخصیت‌های داستان‌های او او اغلب با احساس بی‌معنایی زندگی و ناامیدی دست و پنجه نرم می‌کنند و در حالی که به دنبال معنا و هدف زندگی هستند، نابرابری‌ها و مسائل اجتماعی آن دوران را نیز نقد می‌کنند. جایزه ادبی اوسامو دازای. این جایزه در سال ۱۹۶۵ توسط شرکت انتشاراتی چیکوما شوبو به وجود آمد اما در سال ۱۹۷۸ متوقف شد و دوباره
به وجود آمد اما در سال ۱۹۷۸ متوقف شد و دوباره در سال ۱۹۹۹ با حمایت و مشارکت شهرداری میتاکا، توکیو از سر گرفته شد. جایزه ادبی اوسامو دازای هر سال به یک داستان کوتاه برجسته و منتشر نشده توسط نویسنده‌ای ناشناس اعطا می‌شود. برنده یک هدیه یادبود و جایزه نقدی به مبلغ ۱ میلیون ین دریافت می‌کند. شایوکان، موزه یادبود اوسامو دازای. موزه یادبود اوسامو دازای است که به شایوکان (برگرفته از نام یکی از آثار او) نیز معروف است. این عمارت در حقیقت در سال ۱۹۰۷ در دوره میجی توسط پدر او ساخته شده بود و تمام خانواده تسوشیما، از
پدر او ساخته شده بود و تمام خانواده تسوشیما، از جمله خود اوسامو دازای یا شووجی تسوشیما، در آن زندگی کرده و بزرگ شده‌اند. اشارات. شخصیتی به همین نام، در «انیمه ژاپنی سگ‌های ولگرد بونگو» وجود دارد که از اوسامو دازای، شخصیت و آثار او الهام‌گرفته است.
تمایز بین ذهنیت و عینیت، یکی از ایده‌های اساسی فلسفه است، به ویژه معرفت‌شناسی و متافیزیک. در طول قرن‌های گذشته، برداشت‌های مختلفی از این تمایز از طریق آثار فیلسوفان بی‌شماری تکامل یافته است. یکی از تمایزهای اساسی بین ذهنیت و عینیت از این قرار است: هر دو ایده توسط منابع مختلف تعاریف گوناگون و مبهمی دریافت کرده‌اند، زیرا تمایز میان آن‌ها اغلب بدیهی تلقی می‌شود، اما این تمایز، به‌عنوان نقطه تمرکز خاص در گفتمان فلسفی در نظر گرفته نمی‌شود. این دو واژه معمولاً به‌عنوان متضاد یکدیگر شناخته می‌شوند، اگرچه
به‌عنوان متضاد یکدیگر شناخته می‌شوند، اگرچه پیچیدگی‌هایی در مورد آن‌ها در فلسفه بررسی شده است: به‌عنوان مثال، دیدگاه برخی از متفکران این است که عینیت را یک توهم می‌دانند و معتقدند اصلاً وجود ندارد. یا کسانی دیگر معتقدند طیفی میان ذهنیت و عینیت وجود دارد که یک ناحیه خاکستری در میان آن‌ها قرار گرفته است. یا کسانی دیگر معتقدند مسئله ذهن‌های دیگر، بهتر است از طریق مفهوم بین الاذهانی بررسی شود که از قرن بیستم به بعد توسعه یافته است. تمایز بین ذهنیت و عینیت اغلب به بحث‌های آگاهی، عاملیت، شخصیت، فلسفه ذهن، فلسفه
به بحث‌های آگاهی، عاملیت، شخصیت، فلسفه ذهن، فلسفه زبان، واقعیت، حقیقت و ارتباطات مربوط می‌شود (مثلاً در ارتباطات روایی و روزنامه‌نگاری). ریشه‌شناسی. ریشه کلمات «ذهنیت» و «عینیت» به واژه‌های بازمی‌گردد که اصطلاحاتی فلسفی هستند و به ترتیب به معنای ناظر و چیزی که مورد مشاهده قرار می‌گیرد. واژه «ذهنیت» از ' در معنای فلسفی گرفته شده است، به معنای فردی که دارای تجربیات آگاهانه و منحصربه‌فردی است، مانند دیدگاه‌ها، احساسات، باورها و خواسته‌ها، یا کسی که (به‌صورت آگاهانه) بر موجودی دیگر (') تأثیر می‌گذارد یا بر آن
بر موجودی دیگر (') تأثیر می‌گذارد یا بر آن اعمال قدرت می‌کند.
سرنوشت سکندر فیلم هندی دزدی دلهره‌آور هندی-زبان است که در سال ۲۰۲۴ به نمایش درآمد، کارگردانی آن را نیراج پاندی بر عهده داشت و بازیگران اصلی جیمی شرگیل، آویناش تیواری، تمنا باتیا، راجیو مهتا و دیویا دوتا هستند. این فیلم توسط شیتال باتیا و تحت نشان فرایدی استوری‌تلرز ساخته شده است. فیلم "سرنوشت سکندر" در روز ۲۹ نوامبر ۲۰۲۴ از طریق نتفلیکس به نمایش گذاشته شد.
فیز نوعی نوشیدنی مخلوط از خانواده کوکتل‌های قدیمی تر سورس است. ویژگی‌های تعیین‌کننده این کوکتل یک آب اسیدی (مانند لیمو یا لیمو) و آب گازدار است. این کوکتل به‌طور معمول شامل جین یا رام به عنوان ماده اصلی الکلی آن است. جین فیز. جین فیز شناخته‌شده‌ترین کوکتل در خانواده کوکتل فیز است. کوکتل فیز جین حاوی جین، آب لیمو و شکر است که با یخ تکان داده می‌شود و در لیوان ریخته می‌شود و روی آن آب گازدار ریخته می‌شود. این نوشیدنی شبیه تام کالینز است، با تمایز احتمالی تام کالینز که در طول تاریخ از نام «تام جین قدیمی»
تام کالینز که در طول تاریخ از نام «تام جین قدیمی» استفاده می‌کرده است (پیش‌ساز کمی شیرین‌تر برای جین خشک لندن)، در حالی که نوع جین مورد استفاده در تاریخ در جین‌فیز ناشناخته مانده است. تغییرات کوکتل جین فیز
قهوه ارگانیک قهوه‌ای است که بدون کمک مواد شیمیایی مصنوعی مانند برخی از مواد افزودنی یا برخی آفت‌کش‌ها و علف‌کش‌ها تولید می‌شود.
سنقر خالدار که به نام باز دودی نیز شناخته می‌شود، یک پرنده شکاری بزرگ استرالیایی از تیرهٔ بازان (Accipitridae) است. با توجه به گستره بسیار زیاد و جمعیت زیاد و پایدار آن، سنقر خالدار به عنوان گونهٔ کمترین نگرانی توسط اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت معرفی شده است.
سنقر بال‌دراز یک گونه پرنده شکاری رایج بومی در آمریکای جنوبی است. آنها اعضای تیرهٔ بازان (Accipitridae)، زیرسردهٔ "سنقرها (Circus)" هستند که دیگر گونه‌های سنقر را دربر می‌گیرد. دامنه آن بیشتر آمریکای جنوبی، در مراتع و تالاب در سراسر این قاره را در بر می‌گیرد. سنقر بال‌دراز یک پرنده گوشتخوار است و از جانوران مختلفی که در زیستگاهش یافت می‌شود تغذیه می‌کند. مانند جغدها و دیگر گونه‌های سنقر، سنقر بال‌دراز دارای دیسک صورت متمایز است که برای مثلث‌سازی شنوایی پرنده در هنگام شکار استفاده می‌شود. سنقر بال‌دراز در
در هنگام شکار استفاده می‌شود. سنقر بال‌دراز در تمام طول سال بیشتر شرق آمریکای جنوبی، از جمله شرق آرژانتین، اروگوئه، برزیل و پاراگوئه را در بر می‌گیرد و تا کلمبیا، ونزوئلا، و نوک شمالی گویان، سورینام و گویان فرانسه گسترش می‌یابد. این گونه همچنین گاهی در نواحی موجود مانند بولیوی، پرو، شیلی، ترینیداد و توباگو و تا تیرا دل فوئگو در جنوب آرژانتین ثبت شده است. تا پاناما و جزایر فالکلند سرگردان است.
گزارش سابارماتی فیلم هندی درام سیاسی هندی_زبان است که در سال ۲۰۲۴ اکران گردید، این فیلم توسط آویناش و آرجون بر پایه داستانی از عصیم ارورا نوشته شد، کارگردانی فیلم را رانجان چاندل بر عهده داشت که بعد دیراج سارنا جایگزین او شد. این فیلم به‌طور مشترک توسط بالاجی موشن پیکچرز و ویکیر فیلمز پروداکشن تولید و توسط زی استودیوز توزیع شده است. فیلم بر اساس حادثه آتش گرفتن قطار گودرا در روز ۲۷ فوریه ۲۰۰۲ ساخته شد و مربوط به قطار سریع‌السیر سابارماتی است. ویکرانت مسی، راشی خانا و ریدهی دوگرا در این فیلم بازیگران اصلی
راشی خانا و ریدهی دوگرا در این فیلم بازیگران اصلی هستند. پس از چندین معضل و تأخیر، "گزارش سابارماتی" در روز ۱۵ نوامبر ۲۰۲۴ اکران گردید. فیلم نقدهای منفی منتقدان را دریافت کرد و تبدیل به یک بمب گیشه شد.
باز گوندلاخ یک گونه از پرندگان شکاری از تیرهٔ بازان (Accipitridae) است. در گذشته در سردهٔ "بازها (Accipiter)" قرار می‌گرفت. این یکی از ۲۱ گونه پرنده بومی کوبا است. نام رایج و دوجمله لاتین به یاد پرنده‌شناس آلمانی-کوبایی خوان کریستوبال گوندلاخ (۱۸۱۰–۱۸۹۶) است. نابودی زیستگاه و تعارض انسان- حیات وحش تهدید می‌شود. باز گوندلاخ تقریباً منحصراً از پرندگان تغذیه می‌کند. به دلیل پاهای بزرگ، این باز می‌تواند از طوطی آمازون کوبایی، طوطی کوبایی و ماکائو کوبایی (پیش از انقراض) تغذیه کند. از دیگر پرندگان موجود در رژیم
انقراض) تغذیه کند. از دیگر پرندگان موجود در رژیم غذایی آن می‌توان به کبوتر و قمریان، بلدرچین و مرغ اشاره کرد.
سنقر رئونیون ، همچنین به نام سنقر تالابی رئونیون نیز شناخته می‌شود، گونه‌ای از پرندگان شکاری وابسته به گروه ستقرهای تالابی است. اکنون تنها در جزیره رئونیون در اقیانوس هند یافت می‌شود، اگرچه مواد فسیلی از موریس به این گونه ارجاع داده شده است. در محلی به نام پاپانگو یا ژانر پایی شناخته می‌شود. سنقر مالاگاسی ("C. macrosceles") از ماداگاسکار و جزایر قمر در گذشته به عنوان زیرگونه این پرنده در نظر گرفته می‌شد، اما به‌طور فزاینده‌ای به عنوان یک گونه جداگانه در نظر گرفته می‌شود. به نظر می‌رسد که سنقر رئونیون در حال
می‌شود. به نظر می‌رسد که سنقر رئونیون در حال کاهش است و به عنوان یک گونه در خطر انقراض طبقه‌بندی می‌شود.
سنقر مالاگاسی یک پرنده شکاری وابسته به گروه سنقر تالابی است. ساکن ماداگاسکار و جزایر کومورو در اقیانوس هند است. در گذشته به عنوان یک زیرگونه از سنقر رئونیون ("C. maillardi") در نظر گرفته می‌شد اما به‌طور فزاینده‌ای به عنوان گونه‌ای جداگانه در نظر گرفته می‌شود. آن را به نام‌های سنقر ماداگاسکاری، سنقر تالابی ماداگاسکاری یا سنقر تالابی مالاگاسی نیز می‌شناسند. اندازه جمعیت آن نامشخص است اما بین ۲۵۰ تا ۹۹۹ فرد برآورد می‌شود. تصور می‌شود که در نتیجه شکار و نابودی زیستگاه رو به کاهش است و توسط انجمن جهانی پرندگان
زیستگاه رو به کاهش است و توسط انجمن جهانی پرندگان به عنوان در خطر انقراض طبقه‌بندی می‌شود.
سنقر سیاه یک ستقر آفریقایی با اندازه متوسط است که دامنه آن از آفریقای جنوبی تا بوتسوانا و نامیبیا را شامل می‌شود. طول بال آن و طول بدن است. هنگامی که این پرنده روی صندلی نشسته است، کاملا سیاه به نظر می‌رسد. با این حال، در هنگام پرواز، یک دمگاه سفید و پرهای پرواز نمایان می‌شود. ریخت‌شناسی آن با بالهای باریک، بدن باریک و دم بلند قابل مقایسه با دیگر جانوران است. پرهای نر و ماده شبیه هم هستند. نوجوانان دارای زیرتنه نخودی و سینه‌های بسیار خالدار هستند.
طوطی اقیانوس آرام (؛ نام علمی: Psittacara strenuus)، که در پرورش پرندگان به عنوان طوطیچه نیکاراگوئه‌ای هم شناخته می‌شود، گونه‌ای از طوطی نوگرمسیری از خانواده طوطیان راستین است که در جنوب مکزیک، گواتمالا، السالوادور، هندوراس و نیکاراگوئه یافت می‌شود. طوطی اقیانوس آرام، طوطیچه‌ای نسبتاً بزرگ و تماماً سبز است که گاهی لکه‌های نارنجی کوچکی روی سر و گردن دارد. این پرنده دارای منقاری ضخیم و رنگ روشن و دمی نوک‌تیز است. زیستگاه اصلی آن جنگل‌های استوایی و مزارع گرمسیری است، جایی که اغلب به‌صورت دسته‌های نسبتاً بزرگ
است، جایی که اغلب به‌صورت دسته‌های نسبتاً بزرگ دیده می‌شود. تشخیص آن در طبیعت از طوطی سبز دشوار است، مگر با توجه به محدوده جغرافیایی: طوطی اقیانوس آرام در مناطق پست ساحلی اقیانوس آرام در چیاپاس و شمال آمریکای مرکزی یافت می‌شود، درحالی‌که طوطی سبز در دره‌های داخلی چیاپاس زندگی می‌کند. این گونه از طوطیچه پیشانی‌نارنجی بزرگ‌تر است و سر ساده‌تری دارد و فاقد رنگ آبی در بال‌هایش است. آرایه‌شناسی و سامانه‌شناسی. طوطی اقیانوس آرام برای مدتی در سرده "دم‌قیفی‌ها (سرده)" قرار داشت، اما از حدود سال ۲۰۱۳ به سرده کنونی
قرار داشت، اما از حدود سال ۲۰۱۳ به سرده کنونی "Psittacara" منتقل شد. سامانه‌شناسی این گونه هنوز مورد توافق کامل نیست. اتحادیه بین‌المللی پرنده‌شناسان، انجمن پرنده‌شناسی آمریکا و فهرست کلمنتز پرندگان جهان این گونه را به عنوان یک آرایه تک‌نماد مستقل در نظر می‌گیرند. "دستنامه پرندگان جهان" (HBW) این گونه را زیرگونه‌ای از طوطی سبز ("P. holochlorus") می‌داند. ویژگی‌های زیستی. طول این گونه حدود است. نر و ماده مشابه هستند. بزرگسالان به‌طور کلی سبز زیتونی هستند که زیرتنه کمی زردتر است؛ برخی از آن‌ها لکه‌های قرمزی
زیرتنه کمی زردتر است؛ برخی از آن‌ها لکه‌های قرمزی روی گردن دارند. زیر پرهای پرواز و دم آن‌ها زیتونی-زرد است. عنبیه آن‌ها نارنجی-قرمز با پوستی برهنه و بژ روشن در اطراف، منقار شاخ‌رنگ و پاها و پنجه‌ها قهوه‌ای مایل به زرد هستند.
سنقر تالابی آفریقایی پرنده‌ای شکاری وابسته به سردهٔ سنقرهای تالابی ("Circus)" است. عمدتاً در زیستگاه‌های تالابی در جنوب، مرکز و شرق آفریقا از شمال آفریقای جنوبی تا سودان جنوبی ساکن است. جمعیت آن به دلیل زهکشی و سدسازی زیستگاه‌های تالاب، چرای بی‌رویه و آشفتگی‌های انسانی و احتمالاً مسمومیت با آفت‌کش‌ها در حال کاهش است.
مسعود مصدق سرتیپ پاسدار فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است، که هم‌اکنون به‌عنوان فرمانده یگان‌های ویژه فراجا فعالیت می‌کند. مصدق از ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۶ فرماندهی تیپ سوم امام حسین یگان ویژه ناجا را برعهده داشت، از ۱۳۹۶ تا ۱۳۹۸ به‌عنوان فرمانده یگان امداد فرماندهی انتظامی تهران بزرگ فعالیت می‌کرد، در فاصله سال‌های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۲ معاون هماهنگ‌کننده و رئیس ستاد فرماندهی انتظامی تهران بزرگ بود و از ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۳ جانشینی فرمانده انتظامی تهران بزرگ را برعهده داشت. وی از آذرماه ۱۴۰۳ فرماندۀ یگان‌های ویژه پاسداران
وی از آذرماه ۱۴۰۳ فرماندۀ یگان‌های ویژه پاسداران فرماندهی انتظامی است.
مسمومیت آفتکش زمانی رخ می‌دهد که آفت‌کش‌ها، مواد شیمیایی که برای کنترل یک آفت در نظر گرفته شده‌اند، بر جانداران غیرهدف مانند انسان، حیات وحش، گیاهان یا زنبور عسل تأثیر بگذارند. سه نوع مسمومیت آفتکش‌ها وجود دارد. نخستین مورد از سه مورد، سطح بسیار بالایی از قرار گرفتن در معرض منفرد و کوتاه‌مدت است که می‌تواند توسط افرادی که بر اثر خودکشی می‌میرند و همچنین فرمول‌گذاران آفت‌کش‌ها تجربه شود. نوع دوم مسمومیت، قرار گرفتن در معرض درازمدت در سطح بالا است که می‌تواند در فرمول‌سازها و تولیدکنندگان آفتکش رخ دهد. سومین
در فرمول‌سازها و تولیدکنندگان آفتکش رخ دهد. سومین نوع مسمومیت، تماس درازمدت در سطح پایین است که افراد از طریق منابعی مانند باقیمانده آفتکش‌ها در غذا و همچنین تماس با باقی‌مانده آفتکش‌ها در هوا، آب، خاک، رسوبات، مواد غذایی، گیاهان و جانوران در معرض آن قرار می‌گیرند. در کشورهای در حال توسعه، مانند سریلانکا، مسمومیت‌های آفت‌کش‌های ناشی از مواجهه کوتاه‌مدت با سطح بسیار بالا (مسمومیت حاد) نگران‌کننده‌ترین نوع مسمومیت است. با این حال، در کشورهای توسعه‌یافته، مانند کانادا، کاملاً برعکس است: مسمومیت حاد با
مانند کانادا، کاملاً برعکس است: مسمومیت حاد با آفت‌کش‌ها کنترل می‌شود، بنابراین موضوع اصلی قرار گرفتن درازمدت در معرض آفت‌کش‌ها در سطح پایین است. علت. متداول‌ترین سناریوهای مواجهه برای موارد مسمومیت آفت‌کش‌ها عبارتند از مسمومیت‌های تصادفی یا خودکشی، قرار گرفتن در معرض شغلی، قرار گرفتن در معرض افراد در معرض رانش خارج از هدف و عموم مردم که از طریق آلودگی محیطی در معرض قرار می‌گیرند.
پارک ملی کوه‌های باله () یک پارک ملی در اتیوپی است. این پارک مساحتی در حدود را در کوه‌های باله و فلات سانتی در بلندی‌های اتیوپی پوشش می‌دهد. زیستگاه‌های آفریقای کوهستان این پارک دارای یکی از بالاترین درصدهای بوم‌زادی بودن در میان زیستگاه‌های زمینی در جهان هستند. این پارک در سال ۲۰۰۹ برای ثبت در میراث جهانی نامزد شد. جغرافیا. پارک ملی کوه‌های باله در جنوب شرقی اتیوپی، جنوب شرقی آدیس آبابا و شرق شاشامانه در منطقه اورومیا واقع شده است. هیدرولوژی. کوه‌های باله نقش حیاتی در کنترل اقلیمی منطقه ایفا می‌کنند و
نقش حیاتی در کنترل اقلیمی منطقه ایفا می‌کنند و مقادیر زیادی کوه‌نگاری بارش جذب می‌کنند که پیامدهای واضحی برای تولید دام و کشاورزی دارد. برخی مناطق با ارتفاع پایین سالانه بارش دریافت می‌کنند، در حالی که در مناطق با ارتفاع بالاتر بارش می‌شود و بیش از ۱۲ میلیون نفر از کشورهای کنیا، سومالی و اتیوپی به آب‌های کوه‌های باله وابسته هستند. در مجموع ۴۰ رودخانه در منطقه پارک ملی کوه‌های باله سرچشمه می‌گیرند و به پنج رودخانه عمده می‌پیوندند: ویب، رود شبیلی، ولمل، دمبل و گاناله. علاوه بر این، کوه‌های باله منبع بسیاری
و گاناله. علاوه بر این، کوه‌های باله منبع بسیاری از چشمه‌ها در دشت‌ها هستند که از اهمیت بالایی برخوردارند چرا که تنها منبع آب در تمام طول سال هستند. مردم ساکن در جنوب پارک ملی به‌طور کامل به مدیریت صحیح منابع آب از نواحی کوهستانی وابسته هستند. اگر جریان این رودخانه‌ها به هر نحوی تغییر کند - مانند قطع درختان، چرای بی‌رویه چراگاه‌ها یا برداشت بیش از حد برای آبیاری (که هم‌اکنون در حال وقوع است) - نابرابری بین نواحی کوهستانی و دشت‌ها به وجود می‌آید که منجر به از دست دادن منابع آبی دائمی در دشت‌ها می‌شود. اگر
از دست دادن منابع آبی دائمی در دشت‌ها می‌شود. اگر چنین وضعیتی پیش آید، دامنه زندگی مردم و دام‌هایشان در فصل خشک به‌طور قابل توجهی کاهش می‌یابد و آنها به هر منبع آبی که باقی بماند متمرکز می‌شوند. به‌طور گسترده شناخته شده است که این توزیع نابرابر مردم و دام‌ها منجر به تخریب سریع و دائمی می‌شود؛ بنابراین، احتمال دارد که مردم به تدریج به کمک‌های غذایی وابسته شوند اگر مناطق جمع‌آوری آب در کوه‌های باله به اندازه کافی محافظت نشوند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد برداشت بیش از حد آب در کوه‌های باله در حال وقوع
برداشت بیش از حد آب در کوه‌های باله در حال وقوع است. دو رودخانه که از کوه‌های باله سرچشمه می‌گیرند، رود شبیلی و یادات، دارای طرح‌های برق‌آبی هستند. سد بر روی رودخانه یادات برق را برای دلو-منا تأمین می‌کند، در حالی که سد روی رود شبیلی برق را برای منطقه باله فراهم می‌آورد. اقلیم. دما در پارک ملی کوه‌های باله به‌طور گسترده‌ای متغیر است: در فلات، دماهای روزانه معمولاً حدود ۱۰ درجه سانتی‌گراد (۵۰ درجه فارنهایت) با بادهای شدید است؛ در دره گِسای، دمای روزانه به‌طور میانگین حدود ۲۰ درجه سانتی‌گراد (۶۸ درجه
به‌طور میانگین حدود ۲۰ درجه سانتی‌گراد (۶۸ درجه فارنهایت) است، و در جنگل هارنا دمای روزانه به حدود ۲۵ درجه سانتی‌گراد (۷۷ درجه فارنهایت) می‌رسد. با این حال، وضعیت جوی به‌طور مکرر و گاهی به‌طور قابل توجهی تغییر می‌کند. در ارتفاعات بالاتر از ۳۰۰۰ متر، یخبندان‌های شبانه رایج هستند. فصل بارش از ماه مه تا نوامبر ادامه دارد. بوم‌شناسی. زیستگاه‌ها. این پارک به پنج زیستگاه متمایز و منحصر به فرد تقسیم می‌شود: زیستگاه‌های پارک ملی کوه‌های باله از مناطق مرتعی در ارتفاعات حدود تا کوه تولو دیمتو، دومین نقطه بلند اتیوپی
حدود تا کوه تولو دیمتو، دومین نقطه بلند اتیوپی در ارتفاع متغیر است که توسط درختان ارس آفریقایی و گل راعی، گل‌های وحشی و گیاهان مرتعی به ارتفاع کمر در مراتع شمالی پوشیده شده است. خلنگ درختی بومی اکوسیستم مزارع کوهستانی اتیوپی در پارک است. مزارع آفریقای کوهستان در فلات سانتی بزرگ‌ترین منطقه پیوسته از این ارتفاع در کل قاره آفریقا است. این منطقه با گلسنگ پوشیده از سنگ‌ها فرش شده و با لوبلیا غول‌پیکر ("Lobelia rynchopetalum") که تا ارتفاع ۱۲ متر رشد می‌کند، مزین شده است. فلات همچنین با دریاچه‌ها و جویبارهای
شده است. فلات همچنین با دریاچه‌ها و جویبارهای آلپینی پراکنده است که منابع حیاتی برای حیات وحش ساکن فراهم می‌کنند و همچنین ایستگاه‌های زمستانی و گذری برای پرندگان نادر و بومی منطقه هستند. جنگل هارنا جامعه گیاهی حدود نیمی از پارک را تشکیل می‌دهد، جنگلی از درختانی که با خزه و گلسنگ پوشیده شده‌اند و به نظر می‌رسد از شاخه‌ها آویزان هستند. این منطقه معمولاً در مه غرق است و حیات وحش در آن به سختی دیده می‌شود. زیست‌بوم. جنگل‌های کوه‌های باله برای ذخایر ژنتیکی قهوه عربیکا ("Coffea arabica") و گیاهان دارویی در
قهوه عربیکا ("Coffea arabica") و گیاهان دارویی در اتیوپی اهمیت دارند. سه نقطه داغ گیاهان دارویی شناسایی شده است: دو نقطه در منطقه گِسای و یک نقطه در منطقه آنگسو که مرز پارک را پوشش می‌دهند. گل‌های ماده هاگنیا حاوی کرم‌زدا هستند که برای درمان کرم‌های نواری در بین جمعیت‌های محلی استفاده می‌شود. جانوران. پستانداران. گونه‌های پستاندار در پارک ملی کوه‌های باله شامل گرگ اتیوپیایی ("Canis simensis")، نیالای کوهی ("Tragelaphus buxtoni")، موش خرگوشی آفریقایی بزرگ‌سر، کل بیشه، آهوچه معمولی، صخره‌پر، کل نیزار بوهور،
کل بیشه، آهوچه معمولی، صخره‌پر، کل نیزار بوهور، خرگوش کوهساری اتیوپی، گورکن عسل‌خوار، زگیل‌داران، کفتار خال‌دار، یوزگربه، و وروت کوهستان بیل ("Chlorocebus djamdjamensis") هستند. پستانداران دیگر پارک ملی کوه‌های باله که در جنگل هارنا واقع شده‌اند شامل گرگ طلایی آفریقایی، گراز بزرگ جنگلی، شست‌بریده حبشی، شیر (گربه‌سان)، پلنگ آفریقایی و سگ وحشی آفریقایی هستند. تقریباً یک‌سوم از ۴۷ گونه پستانداری که در BMNP زندگی می‌کنند از جوندگان هستند. جامعه جوندگان، به‌ویژه در فلات آفریقای کوهستانی، گونه‌های کلیدی در پارک
در فلات آفریقای کوهستانی، گونه‌های کلیدی در پارک ملی کوه‌های باله به‌شمار می‌آیند. پرندگان. کوه‌های باله خانه بیش از ۲۸۲ گونه پرنده هستند، از جمله نه گونه از شانزده گونه‌ای که مختص اتیوپی هستند. علاوه بر این، بیش از ۱۷۰ پرنده مهاجر در پارک ثبت شده‌اند. پارک ملی کوه‌های باله خانه تقریباً همه گونه‌های خاص ارتفاعات اتیوپی و آبی‌سی‌نی‌های اتیوپی است. با بیش از ۸۶۳ گونه پرنده ثبت‌شده، که تقریباً ۹٫۵٪ تنوع پرندگان جهان و ۳۹٪ از گونه‌های پرندگان آفریقا را نمایندگی می‌کند، اتیوپی اغلب به‌عنوان یکی از کشورهای غنی
می‌کند، اتیوپی اغلب به‌عنوان یکی از کشورهای غنی از نظر تنوع پرندگان در آفریقا شناخته می‌شود. شانزده گونه از پرندگان پارک باله مختص اتیوپی هستند، از جمله: هرپتوفونا. برخی از خزندگان نادر و مختص اتیوپی که به تازگی در مناطق جنگلی کوه‌های باله کشف شده‌اند، شامل مار خانه‌ای اتیوپی ("Lamprophis erlangeri")، مار کوهستانی اتیوپی ("Bitis parviocula")، کلاه‌چمشی دوشاخ باله ("Trioceros balebicornutus")، کلاه‌چمشی بدون شاخ هارنا ("Trioceros harennae")، کلاه‌چمشی اتیوپیایی بدون ریش ("Trioceros affinis")، و کلاه‌چمشی
بدون ریش ("Trioceros affinis")، و کلاه‌چمشی اتیوپیایی ولفگانگ بئهمه ("Trioceros wolfgangboehmei") هستند. حداقل ۷ گونه دوزیست مختص در مناطق باتلاقی جنگلی و فلات‌های پارک ملی کوه‌های باله کشف شده‌اند. با این حال، دیگر گونه‌های دوزیست در مناطق کوه‌های باله زندگی می‌کنند، از جمله قورباغه کوهستان باله ("Ericabatrachus baleensis")، قورباغه موز اتیوپیایی ("Afrixalus enseticola")، قورباغه درختی راگازی ("Leptopelis ragazzii")، قورباغه راه‌راه دره کونی ("Paracassina kounhiensis")، قورباغه اتیوپیایی مالکلومی
kounhiensis")، قورباغه اتیوپیایی مالکلومی ("Altiphrynoides malcolmi")، قورباغه اتیوپیایی اوسگود ("Altiphrynoides osgoodi") و قورباغه درختی کوه‌های باله ("Balebreviceps hillmani") که به دلیل از دست دادن زیستگاه و جنگل‌زدایی در خطر انقراض قرار دارند. مردم باله. مردم این منطقه عمدتاً کشاورزان و دامداران سخن‌گوی زبان اورومو هستند. جمعیت کل منطقه باله حدود ۱٫۵ میلیون نفر است. زبان اورومو زبان رسمی منطقه اورومیا است که به گروه زبان‌های کوشی تعلق دارد و به‌عنوان زبان میانجی برای بیش از ۲۵ میلیون نفر از قوم اورومو
میانجی برای بیش از ۲۵ میلیون نفر از قوم اورومو استفاده می‌شود. با این حال، بیشتر مردم در کوه‌های باله برخی از زبان امهری را نیز صحبت می‌کنند. مذهب عمده در کوه‌های باله اسلام است (۷۷٪)، که پس از آن مسیحیت ارتدوکس (۲۰٪) و پروتستانت (۱٪) قرار دارند. کوه‌های باله خانه اصلی قوم اورومو هستند، بزرگ‌ترین گروه قومی در شاخ آفریقا. این مردم به‌عنوان دامدار و کشاورز زندگی می‌کردند و جمعیت آن‌ها از قرن ۱۶ به‌سرعت رشد کرده و به گوشه‌وکنار کشور گسترش یافت. اطلاعات کمی در مورد قوم اورومو و نحوهٔ سکونت آن‌ها در این منطقه
مورد قوم اورومو و نحوهٔ سکونت آن‌ها در این منطقه وجود دارد. آن‌ها از مردم شرقی کوشیت هستند که از شاخه‌ای از نژاد کاکاسوید (که شامل مردم آسیای غربی، عرب‌ها و اروپایی‌ها می‌شود) منشأ گرفته‌اند و در نواحی مختلف از منطقه ولّو در شمال اتیوپی تا مومباسا در کنیا در جنوب پراکنده‌اند. حدود ۳٬۰۰۰ سال پیش، آن‌ها سنت‌هایی مانند مراسم ختنه و عدم مصرف ماهی را به مردم نیلوتیک در غرب منتقل کردند. علاوه بر این، مفاهیمی چون سیستم گادا و دامداری را در جامعه خود پذیرفته و گنجانده‌اند. سیستم گادا بر اساس اصول طبقه‌بندی جامعه
سیستم گادا بر اساس اصول طبقه‌بندی جامعه به ۱۱ درجه عملکردی است که هرکدام نقش‌ها و وضعیت‌های خاص خود را دارند. در حال حاضر، مردم عمدتاً به کشاورزی مشغول هستند. آن‌ها سیستم سنتی رمه‌گردانی به نام سیستم گودانتو را دنبال می‌کنند که ویژگی مهمی در استفاده سنتی انسان از کوه‌های باله است. در این سیستم، دام‌ها، به‌ویژه گاوها، در ماه‌هایی که محصولات در ارتفاعات پایین در حال رشد هستند، به چراگاه‌های بالاتر فرستاده می‌شوند یا در فصل خشک برای پناه به جنگل می‌روند. اما این نباید با حرکت دام‌ها به‌دلیل کاهش زمین‌های